cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Ηλ. Αλεξάκης
Βιογραφικό
Σε αυτή την πρώτη θητεία του στην ΚΥΠ, ο Αλεξάκης ανέπτυξε στενές σχέσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ αλλά και με την εφημερίδα Τα Νέα, στην οποία από τις αρχές του 1976 δημοσιεύονταν απόρρητα αρχεία της ΕΣΑ, γεγονός που προκάλεσε τη δυσφορία των δεξιών αξιωματικών του Στρατού. Τελικά, τον Απρίλιο του 1976 ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ ζήτησε να σταματήσει η απόσπαση του Αλεξάκη στην ΚΥΠ και να επιστρέψει στο Στράτευμα αλλά συνάντησε την σθεναρή αντίσταση του αρχηγού της ΚΥΠ στρατηγού Φέτση, που υποστήριξε ότι ο Αλεξάκης του είναι απαραίτητος. Ο Αβέρωφ επέμεινε και τελικά κατάφερε να πείσει τον Καραμανλή για την αντικατάσταση τόσο του Αλεξάκη όσο και του στρατηγού Φέτση: νέος αρχηγός της ΚΥΠ ανέλαβε ο στρατηγός Καλαμάκης.
Τον Οκτώβριο του 1981, με την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, ο Αλεξάκης που είχε εν τω μεταξύ προαχθεί σε αντισυνταγματάρχη, επέστρεψε στην ΚΥΠ ως διευθυντής του Τμήματος Ασφαλείας, ενώ το 1984 ανέλαβε και τη Διεύθυνση Αντικατασκοπείας. Συνέχισε να έχει στενές σχέσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο επισκεπτόταν ακόμα και στις διακοπές του στην Ελούντα και στον Αστέρα της Βουλιαγμένης. Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1983, φαίνεται να ήταν από αυτούς που μετέφεραν την πληροφορία στον πρωθυπουργό περί απόπειρας πραξικοπήματος από ακροδεξιούς: ακολούθησε άσκηση ετοιμότητας των Ενόπλων Δυνάμεων και μαζικές αποστρατείες δεξιών αξιωματικών, κυρίως στον Στρατό Ξηράς. Η δεξιά εφημερίδα «Βραδυνή» κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι έστησε το σκηνικό για να μπορέσει να προβεί σε μαζικές αποστρατείες: αντίθετα η φιλοκυβερνητική «Αυριανή» επεσήμανε τον κίνδυνο ανατροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος και το θράσος των νοσταλγών της επταετίας.
Παρέμεινε στην ΚΥΠ ως το 1986, οπότε πήγε στην Κύπρο ως διοικητής της ΕΛΔΥΚ. Αποστρατεύτηκε το 1991 ως υποστράτηγος, ενώ αργότερα ονομάστηκε επίτιμος αντιστράτηγος.
Πολλά άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες των Αθηνών και της Κρήτης.
Ζεϊνέκο
Το Ζεϊνέκο είναι ένα χωριό στο δήμο Μπόμπλα στην επαρχία Λερίκ Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Σαρκοφάγος των Συζύγων
Υπό την ονομασία Σαρκοφάγος των Συζύγων είναι γνωστές μνημειακές ετρουσκικές τεφροδόχοι λάρνακες από τερρακόττα (αρχικώς πολύχρωμες), οι οποίες αναπαριστούν δύο συζύγους ξαπλωμένους μαζί σε στάση ετρουσκικού συμποσίου, και των οποίων η τέφρα ή τα θαμμένα σώματα εμπεριέχονταν εντός της λάρνακας (αναλόγως των μεγεθών).
Ιστορία
Κατασκευασμένες στο Καίρε προς το 520 π.Χ., ανακαλύφθηκαν εντός της Νεκροπόλεως της Μπαντιτάτσια στο Τσερβετέρι του Λατίου, προς το 1850 από τον Μαρκήσιο Τζαμπιέτρο Καμπάνα.
Αριθμός αντιγράφων υφίστανται:
Περιγραφή
Το συγκεκριμένο είδος τεφροδόχου λάρνακας είναι σύμφωνο με τις ετρουσκικές παραδόσεις οι οποίες σχετίζονται με την λατρεία των νεκρών τους: η λάρνακα περιλαμβάνει ένα αγγείο και ένα σκέπασμα επάνω στο οποίο αναπαριστάται, υπό την μορφή γλυπτού, ο νεκρός υπό την στάση συμμετέχοντα σε συμπόσιο, ξαπλωμένος, δηλαδή, επί ενός τρικλινίου και με στάσεις ζωντανού προσώπου, χαμογελαστός, δηλαδή, με τον αριστερό αγκώνα στηριζόμενο (sdraiato) επάνω σε ασκιά κρασιού, ενώ τα πόδια είναι καλυμμένα. Η αδιαφορία για τον ρεαλισμό στις ανατομικές διαστάσεις οι οποίες δεν τηρούνται μεταξύ του προσώπου, του σώματος και των ποδιών είναι χαρακτηριστικός της ετρουσκικής αισθητικής, η οποία αναζητεί περισσότερο έναν συμβολικό χαρακτήρα στην απεικόνιση των προσώπων.
Η δεύτερα ιδιαιτερότητα ευρίσκεται στην από κοινού παρουσία των δύο συζύγων, ξαπλωμένων ο ένας επάνω στον άλλον, και των οποίων οι τέφρες ήσαν ανάκατες εντός της τεφροδόχου ή των οποίων αριθμός τεφροδόχων ήσαν συγκεντρωμένες, με την σύζυγο να αναπαρίσταται να χύνει άρωμα (το οποίο εμπεριεχόταν εντός αλάβαστρου το οποίο έχει, σήμερα, χαθεί) επάνω στο χέρι το οποίο της τείνει ο σύζυγός της, ένα εκ των τελετουργικών των ετρουσκικών κηδειών. Μόνον η γυναίκα φέρει μυτερά υποδήματα, τα calcei repandi.
Το γεγονός αυτό καταδεικνύει, επίσης, την σημασία της γυναίκας στα λειτουργήματα εντός των ετρουσκικών πόλεων, η οποία εδώ μεταφράζεται με διαστάσεις και στάσεις αντίστοιχες εκείνων του συζύγου της.
Ετρουσκική αισθητική
Αποτελεί, επίσης, μια από τις πλέον σαφείς ενδείξεις για την ύπαρξη μιας ιδιαίτερης και πρωτότυπης ετρουσκικής αισθητικής, όπου ο συμβολισμός επιβάλλεται έναντι της αυστηρής αναπαράστασης σε επίπεδο διαστάσεων του ανθρώπινου σώματος: η οικειότητα της συζυγικής σχέσης απεικονίζεται από αποκολλημένα μεταξύ τους άνω τμήματα των σωμάτων, παρά το γεγονός πως ευρίσκονται σε κοντινή μεταξύ τους απόσταση, τα οποία ενώνονται μεταξύ τους, στην συνέχεια, στο κάτω τμήμα του έργου, « σε ένα μακρύ αραβούργημα, το οποίο σταδιακά επιμηκύνεται ».
Νεότερη εποχή
Παρά το γεγονός πως η στάση του ετρουσκικού συμποσίου ενέπνευσε αριθμό άλλων ταφικών μνημείων στην διάρκεια της νεότερης ιστορίας (ο τάφος του Μαρτίν Βάθκεθ δε Άρθε το 1488, η εικονισμένη σαρκοφάγος του Άντζελο Μάρτζι ντε Μέντιτσι από τον Φραντσέσκο ντα Σανγκάλλο στη Φλωρεντία ), μόνον ένα έργο αντιγράφει την Σαρκοφάγο των Συζύγων: πρόκειται για τάφο υπό την μορφή νεκρικής γλυπτικής αναπαράστασης κοιμώμενου συζυγικού ζεύγους η οποία φιλοτεχνήθηκε από την γλύπτρια Οντέτ Μωζάντρ-Βιλέρ για λογαριασμό της ίδιας και του συζύγου της, Ζαν-Γκαμπριέλ Ντομέργκ, και η οποία ευρίσκεται εντός του καλλωπιστικού κήπου της Βίλλα Φιεζόλε, η οποία στην συνέχεια μετονομάστηκε σε Βιλλά Ντομέργκ, στις Κάννες.
Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, η αναφορά στο έργο του Λούβρου σε προσχέδιο του Εντγκάρ Ντεγκά υπό τον τίτλο Η Μαίρη Κάσατ στο Μουσείο του Λούβρου - η ετρουσκική αίθουσα, όπου η Αμερικανίδα ζωγράφος σταματά εμπρός στη Σαρκοφάγο των Συζύγων.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Συζυγων Κατηγορία:Πήλινα γλυπτά Κατηγορία:Ιταλικά γλυπτά Κατηγορία:Γλυπτά του 6ου αιώνα π.Χ. Κατηγορία:Ετρουσκική αγαλματοποιία Κατηγορία:Ετρουσκική κεραμική
Startpage.com
Το Startpage είναι μια μηχανή αναζήτησης του Διαδικτύου, η οποία υπογραμμίζει ως βασικό της χαρακτηριστικό την ιδιωτικότητα. Ήταν προηγουμένως γνωστή ως η μηχανή μετα-αναζήτησης Ixquick, και η Startpage ήταν τότε μια εναλλακτική υπηρεσία. Και οι δύο μηχανές συγχωνεύθηκαν το 2016.
Η Ixquick ιδρύθηκε από τον David Bodnick το 1998 και ανήκει στην Startpage BV, η οποία εδρεύει στην Ολλανδία, από τότε που εξαγόρασε την εταιρεία το 2000. Το Ixquick και το αδελφό του project Startpage.com έφθασαν το πιο πρόσφατό τους ρεκόρ (μέσος όρος 28 ημερών) των 5,7 εκατομμυρίων άμεσων ημερήσιων ερωτημάτων στις 2 Φεβρουαρίου 2015.
Η εταιρεία παρέχει επίσης αυτόνομη υπηρεσία Διακομιστή μεσολάβησης, το Startpage.com Proxy, η οποία ενσωματώνεται στη μηχανή αναζήτησης του Startpage επιτρέποντας στους χρήστες την επιλογή να ανοίγουν όλα τα αποτελέσματα αναζήτησης μέσω του διακομιστή μεσολάβησης. Η εταιρεία έχει επίσης αναπτύξει μια υπηρεσία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η οποία προστατεύει την ιδιωτικότητα και ονομάζεται StartMail. Αυτή η υπηρεσία κυκλοφόρησε στο κοινό το 2014.
Ιστορία
Το Ixquick δημιουργήθηκε το 1998 από τον απόφοιτο του Brown University David Bodnick, στη Νέα Υόρκη. Αργότερα έλαβε την ετικέτα "Η πιο ισχυρή μηχανή μετα-αναζήτησης στο διαδίκτυο!". Αρχικά παρείχε μετα-αναζητήσεις για 14 διαφορετικές μηχανές αναζήτησης ιστού και καταλόγων, καθώς και αναζήτηση εικόνων, ειδήσεων και MP3. Τα αποτελέσματα ταξινομούνταν αφού αξιολογούνταν ο τρόπος με τον οποίο κάθε ένα από τα εργαλεία αναζήτησης βρήκε το ερώτημα. Το Ixquick έλαβε τις υψηλότερες αξιολογήσεις ως μηχανή αναζήτησης από το Search Engine Watch και το SearchIQ του ZDNet. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2019)">παραπομπή απαιτείται  ] Στην ιστοσελίδα εφαρμόστηκε το 2000 ένα facelift δίνοντάς της ένα σκούρο μπλε θέμα, το οποίο συμβολίζει τον πλανήτη Γη, και χρησιμοποιώντας τη φράση "ο ισχυρότερος μηχανισμός μετα-αναζήτησης στον κόσμο!". Η ολλανδική εταιρεία Surfboard Holding BV, με έδρα το Zeist, αγόρασε την Ixquick το 2000. Η εταιρεία άλλαξε το όνομά της σε Startpage BV το 2013.
Στις 27 Ιουνίου 2006, μετά από κριτική για το Google Shopping, η Ixquick.com άρχισε να διαγράφει ιδιωτικά στοιχεία των χρηστών της. Οι διευθύνσεις IP και άλλες προσωπικές πληροφορίες διαγράφονταν εντός 48 ωρών από την αναζήτηση. Η Ixquick έχει δηλώσει ότι δεν μοιράζεται τις προσωπικές πληροφορίες των χρηστών της με άλλες μηχανές αναζήτησης ή με τους διαφημιζόμενούς της.
Η Ixquick τιμήθηκε με την πρώτη ευρωπαϊκή σφραγίδα ιδιωτικού απορρήτου (EuroPriSe - European Privacy Seal) για τις πρακτικές προστασίας της ιδιωτικής ζωής στις 14 Ιουλίου 2008. Αυτή η χρηματοδοτούμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοβουλία εγγυάται, μέσω σειράς σχεδίων και τεχνικών ελέγχων, τη συμμόρφωση προς τους νόμους και τους κανονισμούς της ΕΕ σχετικά με την ασφάλεια των δεδομένων και την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Επαναπιστοποιήθηκε μαζί με το Startpage το 2009, το 2011, το 2013 και το 2015.
Στις 28 Ιανουαρίου 2009, η Ixquick έπαψε οριστικά την καταγραφή των IP διευθύνσεων των χρηστών.
μικρογραφία| Πρώην λογότυπο της αρχικής σελίδας, μέχρι το 2018 Στις 7 Ιουλίου 2009, η Ixquick ξεκίνησε την Startpage.com για να προσφέρει τις υπηρεσίες της σε ένα URL, το οποίο είναι ευκολότερο για τον κόσμο να το θυμάται και να το πληκτρολογεί, και σε αντίθεση με το ixquick.eu, το Startpage.com αντλεί αποτελέσματα από τη μηχανή αναζήτησης Google. Αυτό γίνεται χωρίς να αποθηκεύονται οι διευθύνσεις IP των χρηστών ή να παρέχονται προσωπικές πληροφορίες χρηστών στους διακομιστές της Google.
Στις 29 Μαρτίου 2016, το Ixquick.com "συγχωνεύθηκε" επισήμως με την μηχανή αναζήτησης Startpage.com της ίδιας εταιρείας (μηχανή αναζήτησης με τα χαρακτηριστικά απορρήτου του Ixquick, αλλά χρησιμοποιώντας μόνο αποτελέσματα αναζήτησης Google ). Οι χρήστες που εισέρχονται στο ixquick.com τώρα ανακατευθύνονται αυτόματα στο Startpage.com. Η Ixquick είχε δηλώσει εδώ και πολύ καιρό στους δικτυακούς της τόπους ότι λειτουργούσε σύμφωνα με τα πρότυπα προστασίας της ιδιωτικής ζωής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι θα διατηρούσε την αρχική ευρωπαϊκή μηχανή αναζήτησης, Ixquick.eu μέχρι τον Απρίλιο του 2018, οπότε και ανακατευθύνθηκε κι αυτή στο startpage.com.
Πριν από την έκδοση 4.5 του περιηγητή Tor η Startpage.com ήταν η προεπιλεγμένη μηχανή αναζήτησής του.
Μηχανισμός αναζήτησης και διεπαφή
Ενώ η Ixquick συγκέντρωνε τα αποτελέσματα από πολλές μηχανές αναζήτησης, το Startpage χρησιμοποιεί αποκλειστικά αποτελέσματα από την Google, για τη χρήση των οποίων η εταιρεία πληρώνει στην Google Το Startpage μπορεί να αναζητήσει σε 17 γλώσσες: Απλοποιημένα και Παραδοσιακά Κινέζικα, Δανικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Φινλανδικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ιαπωνικά, Κορεάτικα, Νορβηγικά, Πολωνικά, Πορτογαλικά, Ισπανικά, Σουηδικά και Τουρκικά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης
Πλάκα Φούρνων
Η Πλάκα ή το Πλατύ είναι βραχονησίδα του συμπλέγματος των Φούρνων Κορσεών η οποία βρίσκεται νότια των Φούρνων και δυτικά της νησίδας Μακρονήσι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Φούρνων του δήμου Φούρνων Κορσεών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Κατηγορία:Νομός Σάμου Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Σιχαντάγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκομπουστάν
Τζορτζ Στέφενσον
Παιδική ηλικία
μικρογραφία|Dial Cottage, Γουέστ Μουρ, Κίλλινγουερθ Ο Στέφενσον γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1781 στο Γουίλαμ (Wylam) του Νορθάμπερλαντ, το οποίο βρίσκεται 9 μίλια (15 χλμ) δυτικά του Νιούκασλ. Ήταν το δεύτερο παιδί του Ρόμπερτ και της Μέιμπελ Στέφενσον, κανένας από τους οποίους δεν ήξερε να διαβάζει ή να γράφει. Ο Ρόμπερτ ήταν ο θερμαστής της μηχανής άντλησης του ανθρακωρυχείου του Γουίλαμ, με πολύ χαμηλό μισθό, οπότε δεν υπήρχαν χρήματα για σχολείο. Στα 17 του χρόνια, ο Στέφενσον έγινε μηχανικός στο φρέαρ Γουότερ Ρόου (Water Row Pit) στο Νιούμπερν (Newburn) εκεί κοντά. Ο Τζορτζ συνειδητοποίησε την αξία της εκπαίδευσης και πλήρωνε για να σπουδάσει στο νυχτερινό σχολείο για να μάθει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική – ήταν αναλφάβητος μέχρι την ηλικία των 18 ετών.
Το 1801 άρχισε να εργάζεται στο ανθρακωρυχείο Μπλακ Κάλλερτον (Black Callerton) νότια του Πόντελαντ ως χειριστής τροχοπέδης, που έλεγχε το γρανάζι περιέλιξης του φρέατος. Το 1802 παντρεύτηκε τη Φράνσις Χέντερσον και μετακόμισε στο Γουίλλινγκτον Και (Willington Quay), ανατολικά του Νιούκασλ. Εκεί εργάστηκε ως χειριστής τροχοπέδης, ενώ έμεναν σε ένα δωμάτιο ενός εξοχικού. Ο Τζορτζ έφτιαχνε παπούτσια και επισκεύαζε ρολόγια για να συμπληρώσει το εισόδημά του.
Το πρώτο τους παιδί, ο Ρόμπερτ, γεννήθηκε το 1803 και το 1804 μετακόμισαν στο "Dial Cottage" στο Γουέστ Μουρ, κοντά στο Κίλλινγουορθ (Killingworth) όπου ο Τζορτζ εργάστηκε ως τροχοπεδητής στο φρέαρ Κίλλινγουρθ. Το δεύτερο παιδί τους, μια κόρη, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1805. Ονομάστηκε Φράνσις από τη μητέρα της. Το παιδί πέθανε μετά από μόλις τρεις εβδομάδες και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου, στο Λονγκ Μπέντον βόρεια του Νιούκαστλ.
Το 1806 η σύζυγος του Τζορτζ, Φράνσις, πέθανε από φυματίωση. Τάφηκε στο ίδιο μέρος με την κόρη τους στις 16 Μαΐου 1806, αν και δυστυχώς η θέση του τάφου έχει χαθεί.
Eden (Ισραηλινό συγκρότημα)
Οι Eden (εβραϊκά: עדן) ήταν μια ισραηλινή φωνητική ομάδα που δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1996 και 2001, αποτελούμενη από τους Ντόρεν Ορέν, Ράφαελ Νταχάν και τους αδελφούς Γκάμπριελ και Έντι Μπάτλερ. Είναι γνωστοί κυρίως για τη συμμετοχή τους στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1999.
Τζορτζ Στέφενσον
Παιδική ηλικία
Ο Τζορτζ αποφάσισε να βρει δουλειά στη Σκωτία και άφησε τον Ρόμπερτ σε μια γυναίκα του τόπου, ενώ εκείνος πήγε να εργαστεί στο Μόντροουζ. Μετά από λίγους μήνες επέστρεψε, πιθανώς επειδή ο πατέρας του τυφλώθηκε σε ατύχημα στο ορυχείο. Μετακόμισε σε ένα εξοχικό σπίτι στο Γουέστ Μουρ και η ανύπαντρη αδελφή του Ελεάνορ κατοίκησε μαζί του για να φροντίζει τον Ρόμπερτ. Το 1811 η μηχανή άντλησης στο High Pit του Κίλλινγουορθ δεν λειτουργούσε σωστά και ο Στέφενσον προσφέρθηκε να τη διορθώσει. Το έκανε με τέτοια επιτυχία που προήχθη σε μηχανικό επισκευών για τα ανθρακωρυχεία στο Κίλλινγουορθ, υπεύθυνος για τη συντήρηση και την επισκευή όλων των μηχανών ανθρακωρυχείων. Έγινε ειδικός στα μηχανήματα που κινούνταν με ατμό.
Eden (Ισραηλινό συγκρότημα)
Οι Eden επιλέχθηκαν με εσωτερική επιλογή για να εκπροσωπήσουν το Ισραήλ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1999 με το τραγούδι "Yom Huledet (Happy Birthday)". Ως αποτέλεσμα της νίκης της Dana International το προηγούμενο έτος, ο διαγωνισμός του 1999 διεξήχθη στην Ιερουσαλήμ στις 29 Μαΐου, όταν το "Yom Huledet (Happy Birthday)" τερμάτισε στην αξιοσέβαστη πέμπτη θέση ανάμεσα σε 23 συμμετοχές. Η ομάδα δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την εμφάνιση της Eurovision και διαλύθηκε το 2001. Ο Eddie Butler εκπροσώπησε το Ισραήλ ως σόλο καλλιτέχνης στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2006.
Τζορτζ Στέφενσον
Η λυχνία ασφαλείας
μικρογραφία|Η λυχνία ασφαλείας του Στέφενσον σε σύγκριση με τη λυχνία του Ντέιβι στα αριστερά Το 1815, έχοντας επίγνωση των εκρήξεων που προκαλούνταν συχνά στα ορυχεία από γυμνές φλόγες, ο Στέφενσον άρχισε να πειραματίζεται με μια λυχνία ασφαλείας που θα άναβε σε ατμόσφαιρα με αέρια χωρίς να προκαλεί έκρηξη. Την ίδια στιγμή, ο διαπρεπής επιστήμονας από την Κορνουάλη Χάμφρι Ντέιβι εξέταζε επίσης το πρόβλημα. Παρά την έλλειψη επιστημονικής του γνώσης, ο Στέφενσον, με τη μέθοδο "δοκιμή και αποτυχία", επινόησε μια λυχνία, στην οποία ο αέρας έμπαινε μέσω μικροσκοπικών οπών, μέσα από τις οποίες δεν μπορούσαν να περάσουν οι φλόγες της λυχνίας.
Eden (Ισραηλινό συγκρότημα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Ισραήλ Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Τζορτζ Στέφενσον
Η λυχνία ασφαλείας
Ένα μήνα πριν ο Ντέιβι παρουσιάσει το σχέδιό του στη Βασιλική Εταιρεία, ο Στίβενσον έδειξε τη δική του λυχνία σε δύο μάρτυρες κατεβάζοντάς την στο ανθρακωρυχείο του Κίλλινγουορθ και κρατώντας την μπροστά από μια σχισμή από την οποία έβγαινε μεθάνιο. Τα δύο σχέδια διέφεραν. Η λάμπα του Ντέιβι περιβαλλόταν από περίβλημα από γάζα, ενώ η πρωτότυπη λάμπα του Στέφενσον είχε μια διάτρητη πλάκα που περιείχε έναν γυάλινο κύλινδρο. Για την εφεύρεσή του, ο Ντέιβι βραβεύτηκε με 2.000 £, ενώ ο Στίβενσον κατηγορήθηκε ότι έκλεψε την ιδέα από τον Ντέιβι, επειδή δεν θεωρούνταν επαρκής επιστήμονας που θα μπορούσε να είχε παραγάγει τη λυχνία με οποιαδήποτε εγκεκριμένη επιστημονική μέθοδο.
Ο Στέφενσον, έχοντας έρθει από τα βορειοανατολικά, μίλησε με την ιδιαίτερη προφορά του Νορθάμπερλαντ και όχι με τη «Γλώσσα του Κοινοβουλίου», γεγονός που τον έκανε να δείχνει ταπεινής καταγωγής. Συνειδητοποιώντας το, σκόπευε να εκπαιδεύσει τον γιο του Ρόμπερτ σε ιδιωτικό σχολείο, όπου διδάχθηκε να μιλά τυπικά αγγλικά με τη "σωστή" προφορά. Εξαιτίας αυτού, στις μελλοντικές τους σχέσεις με το Κοινοβούλιο, έγινε σαφές ότι οι αρχές προτιμούσαν τον Ρόμπερτ από τον πατέρα του.
Μια τοπική εξεταστική επιτροπή συγκροτήθηκε για να υποστηρίξει τον Στέφενσον, τον αθώωσε, απέδειξε ότι εργαζόταν χωριστά για να δημιουργήσει το «Geordie Lamp» και του απένειμε 1.000 £, αλλά ο Ντέιβι και οι υποστηρικτές του αρνήθηκαν να δεχτούν τα ευρήματά της και δεν έβλεπαν πώς ένας αμόρφωτος άνθρωπος όπως ο Στέφενσον μπορούσε να βρει τη λύση που είχε επινοήσει αυτός. Το 1833 μια επιτροπή της Βουλής των Κοινοτήτων διαπίστωσε ότι ο Στέφενσον σωστά προέβαλε την ίδια αξίωση ότι είχε εφεύρει τη λυχνία ασφαλείας. Ο Ντέιβι απεβίωσε πιστεύοντας ότι ο Στέφενσον είχε κλέψει την ιδέα του. Η λυχνία Στέφενσον χρησιμοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη Βορειοανατολική Αγγλία, ενώ η λυχνία Ντέιβι χρησιμοποιήθηκε σε όλες τις άλλες τοποθεσίες. Η εμπειρία έδωσε στον Στέφενσον μια δια βίου δυσπιστία για τους θεωρητικούς εμπειρογνώμονες που εδρεύουν στο Λονδίνο.
Στο βιβλίο του George and Robert Stephenson, ο συγγραφέας L.T.C. Rolt αναφέρει ότι η γνώμη διέφερε σχετικά με την απόδοση των δύο λυχνιών: ότι η λυχνία Ντέιβι έδινε περισσότερο φως, αλλά η λυχνία "Geordie" (όπως είχε επονομαστεί) θεωρήθηκε ασφαλέστερη σε ατμόσφαιρα με περισσότερα αέρια. Αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό στο ανθρακωρυχείο Oaks στο Μπάρνσλεϊ, όπου χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο λυχνίες. Μετά από μια ξαφνική ισχυρή εισροή αερίου, οι κορυφές όλων των λυχνιών Ντέιβι έγιναν κόκκινες (γεγονός που στο παρελθόν είχε προκαλέσει έκρηξη και με αυτόν τον τρόπο κινδύνεψε να γίνει και άλλη), ενώ όλες οι λυχνίες "Geordie" απλά έσβησαν.
Υπάρχει η θεωρία ότι ήταν ο Στέφενσον που έδωσε έμμεσα το προσωνύμιο Geordies στους κατοίκους της Βορειοανατολικής Αγγλίας. Με αυτή τη θεωρία, το όνομα της λυχνία Geordie συνδέθηκε με τους ίδιους τους ανθρακωρύχους στα βορειοανατολικά Μέχρι το 1866 οποιοσδήποτε ντόπιος του Νιούκασλ απόν Τάιν θα μπορούσε να αποκαλείται Geordie.
Ατμάμαξες
μικρογραφία|234x234εσ|Η ατμάμαξα Early Stephenson στο έργο του Σάμιουελ Σμάιλς Lives of the Engineers (1862). Ονομάζεται ατμάμαξα Killingworth Colliery του 1816 (συχνά υπάρχουν ισχυρισμοί ότι πρόκειται για την Blücher), μοιάζει περισσότερο με τις ελαφρώς μεταγενέστερες σιδηροδρομικές ατμάμαξες Hetton colliery των οποίων το αντίγραφο του 1852, η Λάυονς, λειτουργούσε ακόμη την εποχή του Σμάιλς. Ο Ρίτσαρντ Τρέβιθικ (Richard Trevithick) από την Κορνουάλη πιστώνεται με το πρώτο ρεαλιστικό σχέδιο για ατμάμαξα το 1802. Αργότερα, επισκέφτηκε το Τάινσαϊντ και κατασκεύασε μια μηχανή εκεί για έναν ιδιοκτήτη ορυχείου. Αρκετοί εγχώριοι εμπνεύστηκαν από αυτό και σχεδίασαν τις δικές τους μηχανές.
Συνολικά, ο Στέφενσον λέγεται ότι κατασκεύασε 16 ατμάμαξες στο Κίλλινγουρθ αν και δεν έχει γίνει δυνατό να δημιουργηθεί μια πειστική λίστα και των 16. Από αυτούς που εντοπίστηκαν, οι περισσότεροι κατασκευάστηκαν για χρήση στο Κίλλινγουορθ ή για τον σιδηρόδρομο του ανθρακωρυχείου Hetton. Μια εξάτροχη ατμάμαξα κατασκευάστηκε για τους σιδηροδρόμους Kilmarnock και Troon το 1817, αλλά αποσύρθηκε από την υπηρεσία λόγω βλάβης στις σιδηροτροχιές από χυτοσίδηρο. Μια άλλη ατμάμαξα προμήθευσε τον σιδηρόδρομο Scott's Pit στο Llansamlet, κοντά στο Σουόνσι το 1819, αλλά αποσύρθηκε επίσης, προφανώς επειδή είχε μικρής απόδοσης λέβητα και προκάλεσε και πάλι ζημιά στη γραμμή. δεξιά|μικρογραφία|[[Σιδηροτροχιά τύπου Fishbelly με σύνδεσμο ημισείας στροφής, πατενταρισμένη από τον Στέφενσον το1816.]] Οι νέες ατμάμαξες ήταν πολύ βαριές για να λειτουργήσουν σε ξύλινες ράγες ή πλάκες, και οι σιδερένιες ράγες ήταν στα σπάργανα, με τον χυτοσίδηρο να παρουσιάζει υπερβολική ευθραυστότητα. Μαζί με τον Ουίλιαμ Λος (William Losh), ο Στέφενσον βελτίωσε τη σχεδίαση των ακραίων σιδηροτροχιών από χυτοσίδηρο για να μειώσει τη θραύση. Οι ράγες κατασκευάστηκαν για λίγο από τους Losh, Wilson και Bell στο σιδηρουργείο τους στο Γουόκερ.
Σύμφωνα με τον Rolt, ο Στέφενσον κατάφερε να λύσει το πρόβλημα που προκαλούσε το βάρος της ατμάμαξας στις πρωτόγονες ράγες. Πειραματίστηκε με ένα ελατήριο ατμού (για να «μαλακώσει» το βάρος χρησιμοποιώντας πίεση ατμού που επενεργεί στα έμβολα για να υποστηρίξει το πλαίσιο της ατμομηχανής), αλλά σύντομα ακολούθησε την πρακτική της «κατανομής» του βάρους χρησιμοποιώντας έναν αριθμό τροχών ή φορείων. Για τους σιδηροδρόμους Stockton and Darlington, ο Στέφενσον χρησιμοποίησε ελατές ράγες από σφυρήλατο σίδερο, τις οποίες είχε βρει ικανοποιητικές, παρά την οικονομική ζημία που υπέστη επειδή δεν χρησιμοποιούσε το δικό του πατενταρισμένο σχέδιο.
Σιδηρόδρομος Hetton
Ο Στέφενσον προσλήφθηκε για να κατασκευάσει τον σιδηρόδρομο του ανθρακωρυχείου Hetton μήκους 13 χιλιομέτρων το 1820. Χρησιμοποίησε συνδυασμό βαρύτητας σε κατηφορικές κλίσεις και ατμάμαξες για τα ίσα και ανοδικά τμήματα. Αυτός, ο πρώτος σιδηρόδρομος που δεν χρησιμοποιεί ζωική ενέργεια, άρχισε να λειτουργεί το 1822. Αυτή η γραμμή χρησιμοποιούσε εύρος σιδηροτροχιάς 1422 mm, το ίδιο που είχε χρησιμοποιήσει ο Στέφενσον στο παρελθόν στον τροχιόδρομο των βαγονέτων άνθρακα στο Κίλλινγουορθ.
Άλλες ατμάμαξες περιλαμβάνουν:
Σιδηρόδρομος Στόκτον και Ντάρλινγκτον
Οι ράγες που χρησιμοποιήθηκαν για τη γραμμή ήταν από σφυρήλατο σίδερο, που παρήχθη από τον Τζον Μπίρκινσο (John Birkinshaw) στην Bedlington Ironworks. Οι ράγες από σφυρήλατο σίδηρο μπορούσαν να παραχθούν σε μεγαλύτερα μήκη από τον χυτοσίδηρο και ήταν λιγότερο πιθανό να ραγίσουν κάτω από το βάρος των βαρέων ατμαμαξών. Ο Ουίλιαμ Λος (William Losh) της Walker Ironworks πίστευε ότι είχε συμφωνία με τον Στέφενσον για την προμήθεια σιδηροτροχιών από χυτοσίδηρο και η απόφαση του Στέφενσον προκάλεσε μόνιμη ρήξη μεταξύ τους. Το εύρος που επέλεξε ο Στέφενσον για τη γραμμή ήταν 4 ft, το  οποίο στη συνέχεια υιοθετήθηκε ως το πρότυπο για τους σιδηροδρόμους, όχι μόνο στη Βρετανία, αλλά σε όλο τον κόσμο.
Σιδηρόδρομος Λίβερπουλ - Μάντσεστερ
μικρογραφία|Άγαλμα του Στέφενσον στο Εθνικό Μουσείο Σιδηροδρόμων, [[Γιορκ.]] αριστερά|μικρογραφία|Πρώτος επιβατικός σιδηρόδρομος, L&MR Ο Στέφενσον είχε διαπιστώσει με πειράματα στο Κίλλινγουορθ ότι η μισή ισχύς της ατμομηχανής καταναλωνόταν όταν η γραμμή εμφάνιζε κλίση μόλις 1 προς 260. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι σιδηρόδρομοι έπρεπε να διατηρηθούν όσο το δυνατόν πιο ισόπεδοι. Χρησιμοποίησε αυτή τη γνώση ενώ εργαζόταν στους σιδηροδρόμους Bolton και Leigh, και στους σιδηροδρόμους του Λίβερπουλ και του Μάντσεστερ (L&MR), εκτελώντας μια σειρά από δύσκολα κοψίματα, αναχώματα και πέτρινες οδογέφυρες για να ισοπεδώσουν τις διαδρομές τους. Η ελαττωματική αποτύπωση της αρχικής διαδρομής του L&MR που προκλήθηκε από εχθρότητα από ορισμένους πληγέντες ιδιοκτήτες γης σήμαινε ότι ο Στέφενσον αντιμετώπισε δυσκολίες κατά τη διάρκεια του κοινοβουλευτικού ελέγχου του αρχικού νομοσχεδίου, ειδικά υπό την κατ' αντιπαράσταση εξέταση από τον Έντουαρντ Χολ Άλντερσον (Edward Hall Alderson). Το νομοσχέδιο απορρίφθηκε και κατατέθηκε αναθεωρημένο νομοσχέδιο για νέα ευθυγράμμιση και ψηφίστηκε σε επόμενη συνεδρίαση. Η αναθεωρημένη ευθυγράμμιση παρουσίασε το πρόβλημα της διέλευσης του Chat Moss, ενός φαινομενικά απύθμενου τυρφώνα, τον οποίο ο Στέφενσον ξεπέρασε με ασυνήθιστα μέσα, προκαλώντας ουσιαστικά επίπλευση της γραμμής κατά μήκος του. Η μέθοδος που χρησιμοποίησε ήταν παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιούσε ο Τζον Μέτκαλφ (John Metcalf), ο οποίος κατασκεύασε πολλά μίλια δρόμου σε έλη στα Πέννινα, θέτοντας θεμέλιο από ρείκια και κλαδιά, τα οποία εμπλέκονταν μεταξύ τους από το βάρος των περαστικών αμαξών, με ένα στρώμα από πέτρες από πάνω.
Καθώς το L&MR πλησίαζε την ολοκλήρωσή του το 1829, οι διευθυντές του θέσπισαν διαγωνισμό για να αποφασίσουν ποιος θα κατασκευάσει τις ατμομηχανές του και οι δοκιμές στο Ρέινχιλ (Rainhill) πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 1829. Οι συμμετοχές δεν μπορούσαν να ζυγίζουν περισσότερο από έξι τόνους και έπρεπε να ταξιδέψουν κατά μήκος της πίστας σε συνολική απόσταση 60 mi. Η συμμετοχή του Στέφενσον ήταν η Rocket και η απόδοσή του στη νίκη του διαγωνισμού τον έκανε διάσημο. Ο γιος του Τζορτζ, Ρόμπερτ, εργαζόταν στη Νότια Αμερική από το 1824 έως το 1827 και επέστρεψε για να διευθύνει την Forth Street Works, ενώ ο Τζορτζ βρισκόταν στο Λίβερπουλ επιβλέποντας την κατασκευή της γραμμής. Ο Ρόμπερτ ήταν υπεύθυνος για τον λεπτομερή σχεδιασμό της Rocket, αν και βρισκόταν σε συνεχή ταχυδρομική επικοινωνία με τον πατέρα του, ο οποίος έκανε πολλές προτάσεις. Μια σημαντική καινοτομία, που πρότεινε ο Χένρι Μπουθ (Henry Booth), ταμίας της L&MR, ήταν η χρήση ενός λέβητα με πυροσωλήνα, που εφευρέθηκε από τον Γάλλο μηχανικό Μαρκ Σεγκέν (Marc Seguin) που παρείχε βελτιωμένη ανταλλαγή θερμότητας.
Η τελετή έναρξης του L&MR, στις 15 Σεπτεμβρίου 1830, προσείλκυσε μεγάλα ονόματα από την κυβέρνηση και τη βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού,Δούκα του Ουέλινγκτον. Η μέρα ξεκίνησε με μια πομπή οκτώ τρένων που ξεκινούσαν από το Λίβερπουλ. Η παρέλαση ηγήθηκε από την Northumbrian που οδηγούσε ο Τζορτζ και περιλάμβανε τη Phoenix που οδηγούσε ο γιος του Ρόμπερτ, τη North Star, που οδηγούσε ο αδελφός του Ρόμπερτ και τη Rocket που οδηγούσε ο βοηθός μηχανικός Τζόζεφ Λόκε (Joseph Locke). Η μέρα στιγματίστηκε από τον θάνατο του Ουίλιαμ Χάσκισσον (William Huskisson), βουλευτή του Λίβερπουλ, ο οποίος χτυπήθηκε από την Rocket. Ο Στέφενσον μετέφερε τον τραυματισμένο Χάσκισσον στο Έκκλες (Eccles) με τρένο, αλλά αυτός απεβίωσε από τα τραύματά του. Παρά την τραγωδία, ο σιδηρόδρομος είχε απίστευτη επιτυχία. Ο Στέφενσον έγινε διάσημος και του προσφέρθηκε η θέση του αρχιμηχανικού σε μεγάλη ποικιλία άλλων σιδηροδρόμων.
Η λοξή τοξωτή γέφυρα του Στέφενσον
αριστερά|μικρογραφία|Η γέφυρα του Στέφενσον δεξιά|μικρογραφία|Ένα κοντινό πλάνο της τεχνικής Το 1830, έγιναν επίσης τα εγκαίνια της λοξής γέφυρας στο Ρέινχιλ πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή Λίβερπουλ - Μάντσεστερ. Η γέφυρα ήταν η πρώτη που διέσχιζε οποιαδήποτε σιδηροδρομική γραμμή υπό γωνία. Απαιτούσε η κατασκευή να γίνει σε δύο ίσια επίπεδα (σε αυτή την περίπτωση επικαλύπτονται κατά 6 ft) μεταξύ των οποίων η λιθοδομή σχηματίζει ένα παραλληλόγραμμο σχήμα όταν το βλέπουμε από ψηλά. Έχει ως αποτέλεσμα να ισιώνει το τόξο και η λύση είναι να στρωθούν τα τούβλα που σχηματίζουν το τόξο υπό γωνία ως προς τα κολοβώματα (οι πρόβολοι στους οποίους στηρίζονται οι καμάρες). Η τεχνική, η οποία έχει ως αποτέλεσμα σπειροειδή σχηματισμό στην τοιχοποιία της καμάρας, παρέχει επιπλέον αντοχή στην καμάρα για να αντισταθμίσει τα γωνιακά "κολοβώματα".
Η γέφυρα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στο σταθμό Ρέινχιλ, και μεταφέρει την κυκλοφορία στον A57 (Warrington Road). Η γέφυρα αποτελεί διατηρητέα κατασκευή.
Στο Άλτον Γκρέιντζ
μικρογραφία|Το σπίτι του Στέφενσον στο Alton Grange Ο Τζορτζ Στέφενσον μετακόμισε στην ενορία του Άλτον Γκρέιντζ (Alton Grange) (σήμερα τμήμα του Ρέιβενστοουν) στο Λέστερσαϊρ το 1830, αρχικά για να παρέξει συμβουλές για τους σιδηροδρόμους Leicester και Swannington, μια γραμμή που προτάθηκε κυρίως για τη μεταφορά άνθρακα από τα δυτικά ανθρακωρυχεία της κομητείας στο Λέστερ. Οι υποστηρικτές της γραμμής Ουίλιαμ Στένσον (William Stenson) και Τζον Έλις (John Ellis), αντιμετώπισαν δυσκολίες στην άντληση του απαραίτητου κεφαλαίου, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του τοπικού πλούτου είχε επενδυθεί σε κανάλια. Συνειδητοποιώντας τις δυνατότητες και την ανάγκη για τη σιδηροδρομική σύνδεση ο ίδιος ο Στέφενσον επένδυσε 2.500 £ και συγκέντρωσε το υπόλοιπο κεφάλαιο μέσω του δικτύου των συνδέσεών του στο Λίβερπουλ. Ο γιος του Ρόμπερτ έγινε αρχιμηχανικός με το πρώτο τμήμα της γραμμής να ανοίγει το 1832.
Την ίδια περίοδο το κτήμα Σνίμπστον (Snibston) στο Λέστερσαϊρ βγήκε σε δημοπρασία, βρισκόταν δίπλα στην προτεινόμενη διαδρομή Σουόνινγκτον προς Λέστερ και πιστεύεται ότι περιείχε πολύτιμα αποθέματα άνθρακα. Ο Στέφενσον, συνειδητοποιώντας τις οικονομικές δυνατότητες της τοποθεσίας, δεδομένης της γειτνίασής της με την προτεινόμενη σιδηροδρομική σύνδεση και του γεγονότος ότι η πόλη παραγωγής Λέστερ τροφοδοτείτο τότε με άνθρακα μέσω καναλιού από το Ντέρμπισαϊρ, αγόρασε το κτήμα.
Χρησιμοποιώντας μια προηγουμένως χρησιμοποιημένη μέθοδο εξόρυξης στις μεσαίες περιοχές που ονομάζεται tubbing για πρόσβαση στις βαθιές φλέβες άνθρακα, η επιτυχία του δεν θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη. Το ανθρακωρυχείο του Στέφενσον παρέδωσε τα πρώτα σιδηροδρομικά βαγόνια άνθρακα στο Λέστερ, μειώνοντας δραματικά την τιμή του άνθρακα και εξοικονομώντας στην πόλη περίπου 40.000 £ ετησίως.
Ο Στέφενσον παρέμεινε στο Άλτον Γκρέιντζ μέχρι το 1838 πριν μετακομίσει στο Tapton House στο Ντέρμπισαϊρ.
Ύστερη σταδιοδρομία
Τα επόμενα δέκα χρόνια ήταν τα πιο πολυάσχολα της ζωής του Στέφενσον, καθώς πολιορκήθηκε με αιτήματα από τους υποστηρικτές των σιδηροδρόμων. Πολλοί από τους πρώτους Αμερικανούς κατασκευαστές σιδηροδρόμων ήρθαν στο Νιούκασλ για να μάθουν από τον Στέφενσον και οι πρώτες δεκάδες ατμάμαξες που χρησιμοποιήθηκαν εκεί αγοράστηκαν από τις εγκαταστάσεις του Στέφενσον. Οι συντηρητικές απόψεις του Στέφενσον για τις δυνατότητες των ατμαμαξών σήμαιναν ότι ευνοούσε τις κυκλικές διαδρομές και τα έργα πολιτικού μηχανικού που ήταν πιο δαπανηρά από όσο οι διάδοχοί του θεωρούσαν απαραίτητο. Για παράδειγμα, αντί να ακολουθήσει η κύρια γραμμή της Δυτικής Ακτής την απευθείας διαδρομή που προτιμούσε ο Τζόζεφ Λόκε έναντι του Σαπ μεταξύ Λάνκαστερ και Καρλάιλ, ο Στέφενσον ήταν υπέρ μιας μεγαλύτερης διαδρομής στο επίπεδο της θάλασσας μέσω του Άλβερστον (Ulverston0 και Ουαϊτχέιβεν (Whitehaven). Η διαδρομή του Λόκε κατασκευάστηκε.
Ο Στέφενσον έτεινε να είναι πιο ανέμελος στην εκτίμηση του κόστους και της γραφειοκρατίας γενικότερα. Εργάστηκε με τον Λόκε στο Grand Junction Railway με το μισό μήκος γραμμής στην κατοχή καθενός. Οι εκτιμήσεις και η οργανωτική ικανότητα του Στέφενσον αποδείχθηκαν κατώτερες από εκείνες του Λόκε και η δυσαρέσκεια του διοικητικού συμβουλίου οδήγησε στην παραίτηση του Στέφενσον, προκαλώντας ρήγμα μεταξύ τους που δεν επουλώθηκε ποτέ.
Παρά την απώλεια ορισμένων διαδρομών από τους ανταγωνιστές του Στέφενσον λόγω των δισταγμών του, τού προσφέρθηκε περισσότερη εργασία από αυτήν στην οποία μπορούσε να αντεπεξέλθει και δεν μπόρεσε να δεχτεί όλα όσα του προσφέρθηκαν. Εργάστηκε στη γραμμή North Midland από το Ντέρμπι στο Ληντς, στη γραμμή York και North Midland από το Νόρμαντον στο Γιορκ, στη Manchester και Leeds, στη Birmingham and Derby, στη Sheffield και στο Rotherham μεταξύ πολλών άλλων.
Ο Στέφενσον έγινε καθησυχαστικό όνομα και όχι ένας τεχνικός σύμβουλος αιχμής. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Ινστιτούτου Μηχανολόγων Μηχανικών κατά τον σχηματισμό του το 1847. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν σχεδόν συνταξιούχος, επιβλέποντας τα εξορυκτικά του συμφέροντα στο Derbyshire - η σήραγγα για το North Midland Railway αποκάλυψε φλέβες άνθρακα και ο Στέφενσον έβαλε χρήματα για την εκμετάλλευσή τους.
Προσωπική ζωή
Ο Τζορτζ φλέρταρε αρχικά την Ελίζαμπεθ (Μπέτυ) Χίντμαρς, την κόρη ενός αγρότη από το Μπλακ Κάλλερτον, την οποία συναντούσε κρυφά στο περιβόλι της. Ο πατέρας της αρνήθηκε τον γάμο λόγω της ταπεινής θέσης του Στέφενσον ως ανθρακωρύχου. Στη συνέχεια, ο Τζορτζ έδωσε προσοχή στην Αν Χέντερσον καθώς διέμεινε με την οικογένειά της, αλλά εκείνη τον απέρριψε και εκείνος μετέφερε την προσοχή του στην αδελφή της Φράνσις (Φάνι), η οποία ήταν εννέα χρόνια μεγαλύτερή του. Ο Τζορτζ και η Φάνι παντρεύτηκαν στην Εκκλησία του Νιούμπερν στις 28 Νοεμβρίου 1802. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ρόμπερτ (1803) και τη Φάνυ (1805), αλλά το τελευταίο πέθανε μετά από μερικούς μήνες. Η γυναίκα του Τζορτζ πέθανε, πιθανότατα από φυματίωση, τον επόμενο χρόνο. Ενώ ο Τζορτζ εργαζόταν στη Σκωτία, ο Ρόμπερτ ανατράφηκε από μια σειρά γειτόνων και στη συνέχεια από την ανύπαντρη αδερφή του Τζορτζ, Ελεονόρα (Νέλι), που έζησε μαζί τους στο Κίλλινγουορθ κατά την επιστροφή του Τζορτζ.
Στις 11 Ιανουαρίου 1848, στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο Σριούσμπερι ο Τζορτζ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά την Έλλεντ Γκρέγκορι (Ellen Gregory), κόρη ενός άλλου αγρότη που καταγόταν από το Μπέικγουελ (Bakewell) στο Ντέρμπισαϊρ, που ήταν η οικονόμος του. Επτά μήνες μετά τον γάμο του, ο Τζορτζ προσβλήθηκε από πλευρίτιδα και πέθανε, σε ηλικία 67 ετών, το μεσημέρι της 12ης Αυγούστου 1848 στο Τάπτον Χάουζ στο Τσέστερφιλντ του Ντέρμπισαϊρ. Τάφηκε στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας, στο Τσέστερφιλντ, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του.
Ο Rolt τον περιγράφει  ως γενναιόδωρο άνδρα: ο Στέφενσον υποστήριξε οικονομικά τις συζύγους και τις οικογένειες αρκετών που είχαν πεθάνει στις εργασίες του λόγω ατυχήματος ή ατυχίας, κάποιοι μέσα στην οικογένειά του και άλλοι όχι. Ήταν επίσης δεινός κηπουρός σε όλη του τη ζωή. τα τελευταία του χρόνια στο Tapton House, έχτισε θερμοκήπια στους κήπους του κτήματος, καλλιεργώντας εξωτικά φρούτα και λαχανικά σε μια «όχι πολύ φιλική» αντιπαλότητα με τον Τζόζεφ Πάξτον, επικεφαλής κηπουρό στο κοντινό Τσάτσγουορθ Χάουζ, νικώντας δύο φορές τον "άρχοντα" της τέχνης.
Απόγονοι
Ο Στέφενσον είχε απέκτησε δύο παιδιά. Ο γιος του, Ρόμπερτ, γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1803. Ο Ρόμπερτ παντρεύτηκε τη Φράνσις Σάντερσον, κόρη του επαγγελματία του Σίτι του Λονδίνου, Τζον Σάντερσον, στις 17 Ιουνίου 1829. Ο Ρόμπερτ πέθανε το 1859 χωρίς παιδιά. Ο Ρόμπερτ επεξέτεινε το έργο του πατέρα του και έγινε ο ίδιος μεγάλος μηχανικός σιδηροδρόμων. Στο εξωτερικό, ο Ρόμπερτ συμμετείχε στον σιδηρόδρομο Αλεξάνδρειας-Κάιρου που αργότερα συνδέθηκε με τη Διώρυγα του Σουέζ. Η κόρη του Στέφενσον γεννήθηκε το 1805 αλλά πέθανε μέσα σε λίγες εβδομάδες από τη γέννησή της. Απόγονοι της ευρύτερης οικογένειας Στέφενσον συνεχίζουν να ζουν στο Γουάιλαμ (γενέτειρα του Στέφενσον) σήμερα. Επίσης συγγενείς που συνδέονται με τον γάμο του ζουν στο Ντέρμπισαϊρ. Μερικοί απόγονοι μετανάστευσαν αργότερα στο Περθ της Αυστραλίας, με τις μεταγενέστερες γενιές να παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα.
Αυτή η οικογένεια μηχανικών Στέφενσονδεν πρέπει να συγχέεται με την οικογένεια μηχανικών κατασκευής φάρων του Robert Stevenson, η οποία δραστηριοποιήθηκε την ίδια εποχή. Σημειώστε την ορθογραφική διαφορά.
Επιρροές
δεξιά|μικρογραφία|Το άγαλμα του Στέφενσον στο Τσέστερφιλντ Η Βρετανία ηγήθηκε του κόσμου στην ανάπτυξη των σιδηροδρόμων που λειτούργησαν ως κίνητρο για τη Βιομηχανική Επανάσταση διευκολύνοντας τη μεταφορά πρώτων υλών και βιομηχανικών αγαθών. Ο Στέφενσον, με την εργασία του στους σιδηροδρόμους Stockton and Darlington και Liverpool and Manchester Railway, άνοιξε το δρόμο για τους μηχανικούς σιδηροδρόμων που ακολούθησαν, όπως ο γιος του Ρόμπερτ, ο βοηθός του Τζόζεφ Λοκε που έκανε πολλή δουλειά για δικό του λογαριασμό και ο Ίσαμπαρντ Μπρουνέλ (Isambard Brunel). Ο Στέφενσον ήταν διορατικός όταν συνειδητοποίησε ότι οι μεμονωμένες γραμμές που κατασκευάζονταν τελικά θα ενώνονταν και θα έπρεπε να έχουν το ίδιο μετρητή.Το τυπικό εύρος σιδηροτροχιάς που χρησιμοποιείται σε μεγάλο μέρος του κόσμου οφείλεται σε αυτόν. Το 2002, ο Στέφενσον συμπεριλήφθηκε στην τηλεοπτική εκπομπή του BBC και στη λίστα με τους 100 πιο αξιόλογους Βρετανούς μετά από ψηφοφορία σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, τοποθετώντας τον στη θέση 65.
Ο βικτωριανός συνήγορος αυτοβοήθειας Σάμιουελ Σμάιλς είχε δημοσιεύσει την πρώτη βιογραφία του Στέφενσον το 1857, και παρόλο που επικρίθηκε ως προκατειλημμένη υπέρ του Τζορτζ σε βάρος των αντιπάλων του καθώς και του γιου του, ήταν δημοφιλής και πωλήθηκαν 250.000 αντίτυπα μέχρι το 1904. Το Band of Hope πωλούσε τις βιογραφίες του Τζορτζ το 1859 με μια πένα το φύλλο και κάποια στιγμή έγινε πρόταση να μεταφερθεί το σώμα του Τζορτζ στο Αβαείο του Γουέστμινστερ. Η εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Τζορτζ γιορτάστηκε το 1881 στο Κρίσταλ Πάλας από 15.000 άτομα, και ο Τζορτζ ήταν αυτός που εμφανιζόταν στην πίσω όψη της Σειράς Ε των χαρτονομισμάτων των πέντε λιρών που εκδόθηκε από την Τράπεζα της Αγγλίας μεταξύ 1990 και 2003. Το Μουσείο Σιδηροδρόμων Στέφενσον στο Νορθ Σιλντς (North Shields) πήρε το όνομά του από τους Τζορτζ και Ρόμπερτ Στέφενσον.
Το σημείο που γεννήθηκε ο Στέφενσον είναι σήμερα ιστορικό σπίτι μουσείο του 18ου αιώνα στο χωριό Γουάιλαμ και λειτουργεί από την National Trust. Το Dial Cottage στο Γουέστ Μουρ, κατοικία του από το 1804, παραμένει, αλλά το μουσείο που κάποτε λειτουργούσε εκεί έχει κλείσει.
Το Μουσείο Τσέστερφιλντ στο Τσέστερφιλντ, διαθέτει γκαλερί με αναμνηστικά του Στέφενσον, συμπεριλαμβανομένων κάποιων χονδρών γυάλινων σωλήνων που εφηύρε για την καλλιέργεια ίσιων αγγουριών. Το μουσείο βρίσκεται στην αίθουσα μνήμης του Στέφενσον όχι μακριά τόσο από την τελευταία κατοικία του Στέφενσον στο Tapton House όσο και από την Εκκλησία της Αγίας Τριάδας μέσα στην οποία βρίσκεται η κρύπτη του. Στο Λίβερπουλ, όπου ζούσε στην οδό Upper Parliament 34, δίπλα στην μπροστινή πόρτα βρίσκεται μια Πλακέτα Κληρονομιάς της πόλης του Λίβερπουλ.
Το George Stephenson College, που ιδρύθηκε το 2001 στην Πανεπιστημιούπολη Queen's του Πανεπιστημίου του Ντάρχαμ στο Stockton-on-Tees, φέρει το όνομά του. Το όνομά του και του γιου του είναι επίσης το Γυμνάσιο George Stephenson στο Κίλλινγουορθ, το Stephenson Memorial Primary School στο Χάουντον (Howdon), το Stephenson Railway Museum στο Νορθ Σιλντς και η Stephenson Locomotive Society. Το Stephenson Centre, μια μονάδα SEBD του σχολείου Beaumont Hill στο Ντάρλινγκτον, πήρε το όνομά του. Το τελευταίο του σπίτι στο Τάπτον του Τσέστερφιλντ είναι πλέον τμήμα του Κολλεγίου Τσέστερφιλντ και ονομάζεται Πανεπιστημιούπολη Τάπτον Χάουζ.
Ως φόρος τιμής στη ζωή και τα έργα του, χάλκινο άγαλμα του Στέφενσον αποκαλύφθηκε στο σιδηροδρομικό σταθμό του Τσέστερφιλντ, πόλη όπου ο Στέφενσον πέρασε τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του, στις 28 Οκτωβρίου 2005, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση των βελτιώσεων στον σταθμό. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε ένα λειτουργικό αντίγραφο πλήρους μεγέθους της Rocket, το οποίο στη συνέχεια πέρασε δύο ημέρες στη δημόσια έκθεση στο Chesterfield Market Festival. Ένα άγαλμά του, όπου εμφανίζεται ντυμένος με κλασικά ενδύματα, βρίσκεται στην οδό Νέβιλ του Νιούκασλ, απέναντι από τα κτίρια που στεγάζουν τη Λογοτεχνική και Φιλοσοφική Εταιρεία του Νιούκασλ απόν Τάιν και το Ινστιτούτο Μεταλλείων και Μηχανολόγων Μηχανικών της Βόρειας Αγγλίας, κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Νιούκασλ. Το άγαλμα σμιλεύτηκε το 1862 από τον Τζον Γκράχαμ Λοου (John Graham Lough) και είναι καταχωρημένο στον βαθμό II.
Από το 1990 έως το 2003, το πορτρέτο του Στέφενσον εμφανιζόταν στην πίσω όψη των χαρτονομισμάτων της σειράς E των 5 λιρών που εκδόθηκαν από την Τράπεζα της Αγγλίας. Το πρόσωπο του Στέφενσον εμφανίζεται δίπλα σε χαρακτικό της ατμάμαξας Rocket και της γέφυρας Skerne στον σιδηρόδρομο Stockton to Darlington.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Άγγλοι μηχανικοί
Πλακάκι Φούρνων
Το Πλακάκι είναι ξέρα του συμπλέγματος των Φούρνων Κορσεών η οποία βρίσκεται δυτικά της νησίδας Μακρονήσι και νότια της βραχονησίδας Πλάκας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Φούρνων του δήμου Φούρνων Κορσεών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Σάμου Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Βρετανική κυβερνητική κρίση 2022
250px|μικρογραφία|Ο Μπόρις Τζόνσον ανακοινώνει την παραίτησή του (07 Ιουλίου 2022) Στις αρχές Ιουλίου 2022, 63 από τους 179 υπουργούς της κυβέρνηση Μπόρις Τζόνσον, κοινοβουλευτικοί ιδιωτικοί γραμματείς, εμπορικοί απεσταλμένοι και πρόεδροι παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους, με αποκορύφωμα την παραίτηση του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον στις 7 Ιουλίου. Από τα μέσα του 2021, η πρωθυπουργία του Τζόνσον είχε επηρεαστεί από διαμάχες σχετικά με τις ενέργειες του Τζόνσον σχετικά με το λόμπι του Όουεν Πάτερσον και Partygate. Αυτά, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών οδήγησαν μερίδα των συντηρητικών να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον του Μπόρις Τζόνσον, την οποίαν και κέρδισε αλλά με βαρύτατες απώλειες.
Στις 5 Ιουλίου, μετά το σκάνδαλο Κρις Πίνσερ, τόσο ο Ρίσι Σούνακ όσο και ο Σάτζιντ Τζάβιντ, Υπουργός Οικονομικών και Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας αντίστοιχα, παραιτήθηκαν. Ένας μεγάλος αριθμός άλλων μελών της κυβέρνησης επίσης παραιτήθηκαν. Συντηρητικοί βουλευτές και βουλευτές της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων μελών του υπουργικού συμβουλίου του Τζόνσον, ζήτησαν από τον ίδιο τον Τζόνσον να παραιτηθεί. Ο Κιρ Στάρμερ, ηγέτης της αντιπολίτευσης, επέκρινε τον Τζόνσον και τους Συντηρητικούς που παρέμειναν στο υπουργικό συμβούλιο.
Ο Τζόνσον ανακοίνωσε στις 7 Ιουλίου ότι θα παραιτηθεί από αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος, δηλώνοντας ότι θα παραμείνει πρωθυπουργός μέχρι να εκλεγεί νέος αρχηγός κόμματος. Η εκλογή ηγεσίας αναμένεται στις 5 Σεπτεμβρίου 2022. Φαβορί θεωρείται ο Ρίσι Σουνάκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Νεότερη ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου
Το βιβλίο των 5 δαχτυλιδιών
Ο Μουσάσι καθιερώνει ένα θέμα που είναι αν και παράξενο, λογικό. Για παράδειγμα, αναφέρει επανειλημμένα ότι η γνώση μιας πληθώρας κινήσεων και τεχνικών είναι υπερβολή και ουδέποτε σε βοηθάει ενάντια ενός καλού αντιπάλου. Υπογραμμίζει επίσης συνεχώς ότι οι τεχνικές και οι συμβουλές που εκφράζονται στο βιβλίο είναι σημαντικές για τη μάχη σε οποιαδήποτε κλίμακα, είτε πρόκειται για μονομαχία (μάχη ένας εναντίον ενός) είτε για μια τεράστια μάχη. Συχνά ο Μουσάσι προτρέπει τους αναγνώστες να μην περιοριστούν στη θεωρία αλλά να εφαρμόσουν όσα διάβασαν ώστε να τα κατανοήσουν καλύτερα και να τα εμπεδώσουν. Ως έμπειρος πλέον πολεμιστής (όταν έγραψε το βιβλίο) γνώριζε τα λάθη που κάνουν πολλοί μαθητές και πιθανότατα έκανε κι ο ίδιος παρόλο που δεν έχασε σε καμία μονομαχία.
Ισαυρία
thumb|250px|δεξιά|Ιστορικός χάρτης της Μ. Ασίας που δείχνει την περιοχή της Ισαυρίας Η Ισαυρία ήταν αρχαία χώρα της Μικράς Ασίας. Είναι μια απομονωμένη περιοχή στο εσωτερικό της Νότιας Μικράς Ασίας, με διαφορετική έκταση σε διαφορετικές περιόδους, αλλά γενικά τοποθετείται στην περιοχή Bozkır και τα περίχωρά της, της επαρχίας Ικονίου της Τουρκίας ή ο πυρήνας της είναι τα βουνά του Ταύρου.
Το βιβλίο των 5 δαχτυλιδιών
Ο Μουσάσι υιοθέτησε (και ουσιαστικά πρώτος ανέπτυξε) την τεχνική χρήσης δύο σπαθιών ταυτόχρονα, συνήθως ένα μακρύ σπαθί (όπως το κατάνα) και ένα μικρότερο (όπως το γούακιζασι). Στο βιβλίο του αναφέρει ότι η τεχνική αυτή είναι σπουδαία κυρίως σε μάχες με πολλούς εχθρούς ταυτόχρονα. Λίγες είναι οι φορές που και ο ίδιος έχει χρειαστεί να πολεμήσει έτσι. Πάντως επισημαίνει πως αποτελεί ανάγκη οι πολεμιστές να προπονούνται με 2 κατάνα ταυτόχρονα ώστε να μάθουν να πολεμούν με τον τρόπο αυτό όποτε και αν χρειαστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή
Ισαυρία
Οφείλει το όνομά της στην αμφιλεγόμενη φυλή των Ισαύρων και τους δίδυμους οικισμούς Παλαιά Ίσαυρα και Νέα Ίσαυρα. Οι Ίσαυροι ήταν ανεξάρτητοι ορεσίβιοι άνθρωποι που δημιουργούσαν χάος σε γειτονικές περιοχές υπό μακεδονική και ρωμαϊκή κατοχή.
Ο κύριος πυρήνας της Ισαυρίας ήταν η περιοχή βόρεια της οροσειράς του Ταύρου που βρίσκεται ακριβώς στα νότια του Ικονίου και των Λύστρων. Η Λυκαονία επεκτεινόταν σε όλη την πεδιάδα του Ικονίου ενώ η Ισαυρία άρχιζε από τους πρόποδες του Ταύρου. Τον 4ο αιώνα π.Χ., Ισαυρία ονομαζόταν η περιοχή γύρω από τα Παλαιά Ίσαυρα και τις όχθες του ποταμού Καλύκαδνου. Όταν η πρωτεύουσα, Παλαιά Ίσαυρα, μια ισχυρά οχυρωμένη πόλη, στους πρόποδες του όρους Ταύρου, πολιορκήθηκε από τον Περδίκκα, τον μακεδόνα αντιβασιλέα μετά το θάνατο του Μέγα Αλεξάνδρου, οι Ίσαυροι έβαλαν στην πόλη φωτιά, αντί να υποταχθούν.
Χριστιανισμός στην Υεμένη
thumb|Η εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στο Άντεν, η οποία χτίστηκε από τους Βρετανούς το 1850. Επί του παρόντος είναι κενή. Ο Χριστιανισμός στην Υεμένη αποτελεί θρησκευτική μειονότητα στη χώρα. Το σύνταγμα της Υεμένης αναφέρει τη θρησκευτική ελευθερία. Υπάρχουν τρεις καθολικές εκκλησίες στο Άντεν, καθώς και μία αγγλικανική.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με μια εκτίμηση του 2008, υπάρχουν 3.000 χριστιανοί στην Υεμένη, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι ξένοι υπήκοοι και προσωρινοί κάτοικοι. Το Pew-Templeton υπολογίζει τον αριθμό των Χριστιανών στην Υεμένη σε 40.000.
Μελέτη του 2015 υπολογίζει ότι υπάρχουν 400 χριστιανοί στη χώρα που εγκατέλειψαν το Ισλάμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Πολιτισμός της Υεμένης
Χουάν Μπαρέρα
Ο Χουάν Ραμόν Μπαρέρα Πέρεζ (ισπανικά: Juan Ramón Barrera Pérez , γεννήθηκε 2 Μαΐου 1989) είναι Νικαραγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος ή ως δεξιός ακραίος επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της Νικαράγουας με 22 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νικαραγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νικαράγουας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς
Ο Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς (Jake Wesley Rogers, γενν. 19 Δεκεμβρίου 1996) είναι Αμερικάνος τραγουδιστής και στιχουργός.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Σπρίνγκφιλντ, Μιζούρι, όπου έμαθε να παίζει κιθάρα σε ηλικία 6 ετών και άρχισε να παίζει πιάνο και εκπαίδευση φωνής σε ηλικία 12 ετών. Άρχισε να παίζει σε θεατρικές παραγωγές στην 5η δημοτικού και να γράφει τραγούδια αμέσως μετά. Σε νεαρή ηλικία παρακολούθησε διαμορφωτικές συναυλίες για καλλιτέχνες όπως η Lady Gaga και η Νέλι Φουρτάντο. Βγήκε ως Γκέι στην 6η δημοτικού, και παρόλο που η οικογένειά του ήταν υποστηρικτική, ένιωθε ότι έπρεπε να κρύψει τον προσανατολισμό του λόγω του πολιτιστικού κλίματος στη γενέτειρά του.
Ο Ρότζερς μετακόμισε στο Νάσβιλ, Τενεσί σε ηλικία 18 ετών για να σπουδάσει σύνθεση τραγουδιών στο Πανεπιστήμιο Μπέλμοντ. Αποφοίτησε το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Γιοβόν
Το Γιοβόν (τατζικικά: Ёвон) είναι πόλη στην περιφέρεια Χάτλον του Τατζικιστάν. Το 2000, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 20.000 κατοίκων. Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ντουσαμπέ.
Το καθεστώς οικισμού αστικού τύπου χορηγήθηκε το 1965.
Στην σοβιετική ιδρύθηκαν το εργοστάσιο θερμότητας και ηλεκτρικής ενέργειας Γιοβόν και το ηλεκτροχημικό εργοστάσιο Γιοβόν.