cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γυπαετός
Μορφολογία
Οι οφθαλμοί περιβάλλονται από χαρακτηριστική, κόκκινη ή σκούρα πορτοκαλί σκληρωτική (scleral) μεμβράνη που, εν πολλοίς, αντανακλά τη διάθεση του πτηνού: όσο πιο εκνευρισμένο ή αγχωμένο είναι, τόσο πιο λαμπερή γίνεται. Η ίριδα είναι κρεμ-κίτρινη, ενώ τα πόδια είναι γκρίζα στο χρώμα του μολυβιού. Το κήρωμα είναι ανοικτό κυανό ή γκρίζο-κυανό αλλά, συχνά, καλύπτεται από τη «γενειάδα».
Τα νεαρά άτομα είναι διαφορετικά από τους ενήλικες, με σκούρα καφέ-γκρίζα άνω επιφάνεια σώματος, σκούρο κίτρινο-μπεζ σημάδι στον μανδύα, σκοτεινόχρωμη, «βρώμικη», καφέ-γκρίζα ή σκωριόχρωμη κάτω επιφάνεια σώματος, πολύ σκούρο, σχεδόν μαυριδερό κεφάλι και πολύ μικρότερη «γενειάδα». Το πτέρωμα «ανοίγει» με το πέρασμα των ετών για να γίνει όπως των ενηλίκων, μετά από 4-5 χρόνια. Η ίριδα είναι γκρίζα-καφέ ή κόκκινη-καφέ, ενώ η σκληρωτική μεμβράνη είναι πορτοκαλί-κόκκινη. Τα πόδια είναι ανοικτοκίτρινα ή γκρίζα-κίτρινα.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Όπως και οι άλλοι γύπες, ο γυπαετός τρέφεται με θνησιμαία (scavenger), κυρίως νωπά σφάγια παρά πολυκαιρισμένα κουφάρια. Εκείνο, όμως, που τον χαρακτηρίζει είναι ότι, χωρίς να περιφρονεί την πραγματική σάρκα, στρέφεται κατά 85-90% στα οστά και τον μυελό τους. Στην πραγματικότητα, είναι το μόνο είδος πτηνού που ειδικεύεται τόσο πολύ στο συγκεκριμένο διατροφικό στοιχείο. Είναι σε θέση να καταπιεί ολόκληρο οστό μέχρι το μέγεθος του μηρού ενός αρνιού,, ενώ το ισχυρό πεπτικό σύστημα του διαλύει γρήγορα ακόμα και μεγάλα κομμάτια (βλ. Φυσιολογία). Επιπλέον, μπορεί εύκολα να απογειωθεί μετά από ένα μεγάλο γεύμα, σε αντίθεση με τo όρνιo που πρέπει πρώτα να χωνέψει την τροφή του. Πολλές φορές, όταν καταπίνει ένα μακρύ κόκκαλο, ενώ η μία άκρη του βρίσκεται έξω από το στόμα του, έχει αρχίσει η πέψη της άλλης άκρης που βρίσκεται στο στομάχι του. Είναι παροιμιώδης η τεχνική του να ρίχνει από μεγάλο ύψος οστά ή και ζωντανούς οργανισμούς (βλ. Ηθολογία). μικρογραφία|Ο γυπαετός είναι το μοναδικό ζώο στον κόσμο που τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με κόκαλα|570x570εσ Ζωντανά θηράματα, σπάνια δέχονται επίθεση από τον γυπαετό, αλλά ίσως σε μεγαλύτερη συχνότητα από τους άλλους γύπες. Οι χελώνες φαίνεται να αποτελούν την κύρια προτίμησή του και, σε μικρότερο ποσοστό, μαρμότες, λαγοί, σκίουροι, πέρδικες φασιανοί και περιστέρια, ενώ από τα μεγάλα θηλαστικά έχουν καταγραφεί επιθέσεις σε αιγοειδή (αίγαγροι, κατσίκια, αντιλόπες) ανάλογα με την αφθονία τους. Τις περισσότερες φορές, όμως, αυτά τα ζώα έχουν σκοτωθεί από τον αιφνιδιασμό τους και την πτώση τους από τις ορθοπλαγιές όπου κατοικούν, παρά από την ίδια την επίθεση του γυπαετού. Επίσης, πολλά μεγάλα ζώα σκοτώνονται όταν είναι νεαρά και ασταθή ακόμη στην ισορροπία, ή είναι ασθενικά και ετοιμοθάνατα. Ειδικά, στο Αιθιοπικό υψίπεδο, οι γυπαετοί έχουν προσαρμοστεί να ζουν σε μεγάλο βαθμό από τα ανθρώπινα σκουπίδια, εισερχόμενοι ακόμη και στον οικιστικό ιστό.
Ο γυπαετός, εκ της φύσεως της τροφής του, ουδέποτε εμπλέκεται σε «διαμάχες» πάνω από ένα σφάγιο, αλλά περιμένει υπομονετικά τη σειρά του (τελευταίος), καθόσον μόνον αυτός τρώει τα μεγάλα οστά. Εφόσον όμως δεν υπάρχει άλλο αρπακτικό πτηνό τρώει και τη σάρκα του θνησιμαίου, ενώ όταν η τροφή είναι επαρκής μπορεί να τη φέρει για αποθήκευση στη φωλιά του. Οι εκτάσεις αναζήτησης τροφής που οι γυπαετοί «κτενίζουν» ευλαβικά σε καθημερινή βάση για ολόκληρες εβδομάδες ή και μήνες είναι τεράστιες. Έχει υπολογιστεί πως, ένα ενήλικο άτομο μπορεί να καλύψει έως και 700 χιλιόμετρα μέσα σε μία (1) ημέρα.
Στην Ελλάδα, το είδος εξαρτάται αποκλειστικά από τη νομαδική κτηνοτροφία. Στην Κρήτη οι μικρές ομάδες αιγοπροβάτων που ζουν σε ημιάγρια κατάσταση σε όλους τους ορεινούς όγκους του νησιού αποτελούν σημαντική πηγή τροφής του.
Ηθολογία
Ο γυπαετός είναι αρκετά επιφυλακτικό πτηνό. Συχνά, κάθεται σε σημείο επόπτευσης του χώρου, συνήθως έναν εκτεθειμένο βράχο -σπανιότερα σε κάποιο δένδρο-, με χαρακτηριστική «καμπουριαστή» στάση, ενώ στο έδαφος περπατάει με ασταθές, τρικλιστό βάδισμα. Είναι μοναχικό πτηνό ή, το πολύ, σχηματίζει ζευγάρια. Ωστόσο, στις θέσεις ρίψης απορριμάτων στην Αιθιοπία, έχουν παρατηρηθεί σμήνη των 20 ατόμων.
Θραύση οστών
Είναι παροιμιώδης η τεχνική του γυπαετού να σπάζει εκείνα τα οστά που είναι πολύ μεγάλα για να καταποθούν ολόκληρα: κρατώντας τα με το ράμφος ή τους γαμψώνυχές του, ανεβαίνει σε ύψος 50-150 μέτρων και τα αφήνει να πέσουν πάνω στα βράχια, οπότε αυτά σπάνε σε μικρότερα κομμάτια, ενώ ταυτόχρονα εκτίθεται το μεδούλι τους. Το αξιοσημείωτο αυτό στοιχείο της ηθολογίας του, έδωσε στον γυπαετό το προσωνύμιο bone breaker «οστεοθραύστης» (ελλην. «κοκκαλάς»). Οι διαστάσεις των οστών μπορεί να φθάνουν τα 10 εκατοστά σε διάμετρο και τα 4 κιλά βάρος, ενώ έχουν παρατηρηθεί να μεταφέρουν οστά ίσου βάρους με το δικό τους σώμα (!). Μετά τη ρίψη των οστών, ο γυπαετός κατεβαίνει για να ελέγξει το αποτέλεσμα και επαναλαμβάνει το εγχείρημα εάν αυτά δεν είναι επαρκώς ραγισμένα.
Είναι τέτοια η επιμονή τού γυπαετού σε αυτή την πρακτική που έχει παρατηρηθεί να την επαναλαμβάνει μέχρι και 20-50 φορές. Τα σημεία που χρησιμοποιούνται γι’ αυτόν τον σκοπό φαίνεται ότι είναι συγκεκριμένα και μάλιστα αποκαλούνται ossuaries (σημ. σε ελεύθερη απόδοση «θέσεις [ρίψης] οστών» ή τοπικά στην Ελλάδα «σπάστρες»), χρησιμοποιούνται δε επί δεκαετίες, πιθανόν επί αιώνες (!)
Αυτή η τεχνική είναι, βέβαια, επίκτητη και απαιτεί εκτεταμένη πρακτική, με τα ανώριμα πουλιά να χρειάζονται έως και επτά χρόνια για να την κάνουν κτήμα τους. Πιο σπάνια, γυπαετοί έχουν παρατηρηθεί στο έδαφος να προσπαθούν να σπάσουν τα οστά (συνήθως μεσαίου μεγέθους), χτυπώντας τα απ'ευθείας στα βράχια. Την ίδια τεχνική χρησιμοποιούν και για να σπάσουν το κέλυφος από τις χελώνες, που δεν αποτελούν όμως προτεραιότητα για τον γυπαετό, όσο υπάρχει διαθέσιμη η κανονική τους τροφή. Αντίθετα, οι χρυσαετοί χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο τέχνασμα πιο συχνά με τις χελώνες.
Ωστόσο, οι γυπαετοί της Αφρικής έχουν παρατηρηθεί να ρίχνουν από ψηλά ακόμη και ύρακες (Procavia capensis).
Φυσιολογία
Η συνήθεια του γυπαετού να τρέφεται με οστά, προϋποθέτει και ανάλογη φυσιολογία στομάχου. Έχει αποδειχθεί, κατόπιν μετρήσεων, ότι το περιβάλλον του στομάχου ενός γυπαετού είναι ισχυρότατα όξινο, με PH=1 (!) (του ανθρώπου σε φυσιολογικές συνθήκες έχει ΡΗ= 3-7), που σημαίνει πρακτικά ότι ένα μεγάλο οστό μπορεί να διαλυθεί και να χωνευτεί μέσα σε ένα 24ωρο. Η υψηλή περιεκτικότητα σε λίπος του μυελού των οστών, καθιστά την καθαρή ενεργειακή αξία του οστού σχεδόν τόσο υψηλή όσο αυτήν ενός μυός, ακόμη και αν το οστό δεν έχει χωνευθεί πλήρως. Ένας σκελετός από σφάγιο ζώου αφημένος σε συνθήκες βουνού αφυδατώνεται και έτσι προστατεύεται από βακτηριακή αποδόμηση. Επομένως ο γυπαετός μπορεί να καταναλώσει το υπόλοιπο του σφαγίου ακόμη και μήνες μετά την κατανάλωση των μαλακών μερών από άλλα αρπακτικά ζώα, προνύμφες ή βακτήρια.
Πτήση
thumb|right|300px| Η χαρακτηριστική φιγούρα ενός ενήλικου γυπαετού σε πτήση Οι γυπαετοί είναι άριστοι ανεμοπόροι και περνούν το μεγαλύτερο τμήμα της ημέρας στον αέρα, κυριολεκτικά. Πετούν με αρχοντικό, «ανέξοδο» τρόπο, εκμεταλλευόμενοι τα ανοδικά θερμικά ρεύματα, ενώ όταν χρειαστεί να φτεροκοπήσουν, οι κινήσεις τους είναι αργές και «βαθιές». Πολύ συχνά, μπορεί κάποιος να τους παρατηρήσει να γυροπετούν (soaring) κάνοντας «περιπολίες» στις ορθοπλαγιές και τις χαράδρες, ιδιαίτερα τις ζεστές μέρες, και να κερδίζουν ύψος μέσω των θερμικών στηλών αέρα που δημιουργούνται στο στενό αυτό περιβάλλον, χωρίς καν να κινούν τις πτέρυγές τους. Η πτήση είναι τόσο άνετη, που έχει χαρακτηριστεί ότι συμβαίνει σε «αργή κίνηση» (slow motion) (sic), όπως στον μαυρόγυπα και το όρνιο.
Το κεφάλι και ο λαιμός εξέχουν σαφώς από το υπόλοιπο σώμα, ενώ οι πτέρυγες εμφανίζονται πολύ μακριές και ασυνήθιστα στενές και μυτερές, 2,4 φορές το ολικό μήκος σώματος. Τα ακραία πρωτεύοντα ερετικά φτερά, έχουν τη μορφή ανοικτών «δακτύλων», χαρακτηριστικό όλων των γυπών και αετών, που τα κρατάει ελαφρά ανορθωμένα προς τα πάνω όταν γυροπετάει ή προς τα κάτω όταν αερολισθαίνει. Η έντονα σφηνοειδής ουρά φαίνεται από κάτω σε σχήμα «διαμαντιού» (sic), σκούρα καφέ ή και μαυριδερή από απόσταση ενώ, παραδόξως, η «γενειάδα» μπορεί να είναι διακριτή ακόμη και στα 300 μ. μακριά από τον παρατηρητή.
Φωνή
Ο γυπαετός είναι συνήθως σιωπηλό πτηνό· κατά την εναέρια επίδειξη κοντά στη φωλιά, φωνάζει με οξείες, ηχηρές νότες σαν σφυρίγματα ή μια τρίλια.
Αναπαραγωγή
Ο γυπαετός αναζητά την τροφή του σε μια τεράστια περιοχή που βρίσκεται υπό την κυριαρχία του. Το ίδιο ισχύει και κατά την περίοδο αναπαραγωγής (ζωτικός χώρος), με τα ζευγάρια να ελέγχουν από 100 έως 400 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκταση. Η περίοδος αναπαραγωγής είναι μεταβλητή, ανάλογα με το υποείδος και τη γεωγραφική περιοχή και μπορεί να κυμαίνεται από τον Δεκέμβριο μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβριο στην Ευρασία (στην Ελλάδα Ιανουάριο με Φεβρουάριο), από Νοέμβριο-Ιούνιο στην ινδική υποήπειρο, από Οκτώβριο - Μάιο στην Αιθιοπία ή και όλο το χρόνο στην Α. Αφρική και Μάιο με Ιανουάριο στη Νότια Αφρική. Παρόλο που ο γυπαετός είναι μοναχικό πτηνό, ο δεσμός μεταξύ ενός ζεύγους αναπαραγωγής είναι συχνά σημαντικά στενός, ενώ σε σπάνιες περιπτώσεις, πολυανδρία (το θηλυκό ζευγαρώνει με περισσότερα του ενός, αρσενικά) έχει καταγραφεί στο είδος. Οι «προγαμιαίες» τεχνικές προσέλκυσης του θηλυκού είναι εντυπωσιακές και περιλαμβάνουν επίδειξη και εμπλοκή των γαμψωνύχων, σπειροειδείς και κάθετες εφορμήσεις κ.α. Η πυκνότητα των φωλιών σε μια επικράτεια είναι εξαιρετικά χαμηλή και κυμαίνεται από 1 φωλιά / 100 χμ2 μέχρι 1 / 625 χμ2 στην Αφρική. Στα Πυρηναία, η πυκνότητα είναι 2 φωλιές / 100 χμ2
Στην Ελλάδα, ο γυπαετός φωλιάζει σε σχετικά χαμηλό υψόμετρο (750 μ.), αποτέλεσμα της εξάρτησής του από τα μεταφερόμενα κοπάδια, αποφεύγοντας συστηματικά τις βόρειες εκθέσεις. Ειδικά στην Κρήτη έχει καταγραφεί η χαμηλότερη φωλιά εν ενεργεία (300 μ.) και η πρωιμότερη ωοτοκία του είδους (10 Οκτωβρίου) παγκοσμίως. Η ωοτοκία πραγματοποιείται από τα μέσα Νοεμβρίου έως τα τέλη Ιανουαρίου, με την αναπαραγωγικότητα του είδους αρκετά χαμηλή (0,25-0,60 νεοσσοί/επικράτεια/έτος), και τη συντριπτική πλειονότητα των νεοσσών που πτερώνονται κάθε χρόνο (2-3) να προέρχεται από δύο επικράτειες: της δυτικής Κρήτης και του Εθνικού Πάρκου Λευκών Ορέων.
Απειλές
Γενικά, οι κύριες αιτίες της -εν εξελίξει- μείωσης των πληθυσμών του είδους φαίνεται να είναι η μη στοχευμένη (έμμεση) δηλητηρίαση, η λαθροθηρία, η υποβάθμιση των οικοτόπων, οι οχλήσεις των πτηνών αναπαραγωγής, η ανεπαρκής διαθεσιμότητα τροφής, οι αλλαγές στις κτηνοτροφικές πρακτικές και οι συγκρούσεις με ηλεκτροφόρα καλώδια και ανεμογεννήτριες (Ferguson-Lees και Christie 2001, Barov και Derhé 2011, S. Xirouchakis in litt. 2012).
Στη Ν. Ασία, η πιο σημαντική δυνητική απειλή μπορεί να προέρχεται από τη δικλοφενάκη, ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ) που χρησιμοποιείται στην κτηνοτροφία και φέρει την ευθύνη για την καταστροφική πτώση σε 3 από τα είδη Gyps της περιοχής από το 1990, μέσω της κατάποσης από μολυσμένα σφάγια και προκύπτουσα νεφρική ανεπάρκεια. Στα Ιμαλάια της Ινδίας, το είδος μπορεί να επηρεάζεται από την αύξηση των άγριων σκύλων που, ενδεχομένως, ανταγωνίζονται τον γυπαετό για την τροφή. Οι ραγδαίες αυξήσεις στη βόσκηση και των ανθρώπινων πληθυσμών στα βουνά του Ιράν, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Τουρκία και το Δ. Πακιστάν προκάλεσαν υποβάθμιση των οικοτόπων του είδους στις εν λόγω χώρες. Οι κατάλληλοι βιότοποι απειλούνται επίσης από την κατασκευή αγωγού μέσα από τα βουνά Αλτάι και τον Καύκασο, και την κατασκευή ηλεκτρικού δικτύου που έχει προγραμματιστεί από το Αφγανιστάν, μέσω Τατζικιστάν, στο Πακιστάν και την Ινδία. Σε ορισμένα μέρη του Νεπάλ, το είδος μπορεί να υποφέρει από τη συλλογή των νεοσσών, καθώς θεωρούνται από τους ντόπιους ως καλός οιωνός ευημερίας, καθώς και την καταστροφή των φωλιών για να πάρουν τα υλικά τους. Επίσης, υπάρχει λαθροθηρία επειδή τα έντερα του είδους θεωρούνται «φάρμακο» στην παραδοσιακή ιατρική. Η χρήση ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων και μυκητοκτόνων μπορεί επίσης να έχουν επιπτώσεις στο πτηνό.
Στην Α. Αφρική, η πιο εκτεταμένη απειλή φαίνεται ότι είναι η δηλητηρίαση. Ειδικά στην Αιθιοπία, το είδος απειλείται από την κατασκευή γραμμών μεταφοράς ρεύματος στις ορεινές περιοχές και τη χρήση δηλητηρίων για τον έλεγχο των σκύλων σε σκουπιδότοπους. Μελέτη (Simmons και Jenkins, 2007) έδειξε ότι, οι τάσεις των πληθυσμών στη νότια Αφρική μπορεί να συσχετιστούν με την εξέλιξη του κλίματος. Παρά την απειλή της υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος, το είδος φαίνεται να προσαρμόζεται και να φωλιάζει σε «τροποποιημένα» τοπία, όπως στην Αιθιοπία.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο γυπαετός, ανεξάρτητα από τον αριθμό των ατόμων κάθε πληθυσμού, τοπικά απειλείται σε διεθνές επίπεδο. Απαντά σε αποικίες που μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να φθάσουν σε ικανοποιητικά επίπεδα, με πιο συχνή την παρουσία του στην Αιθιοπία (χώρα «κλειδί») και ορισμένες περιοχές των Ιμαλαΐων. Είχε σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί από την Ευρώπη στις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά άρχισε εκ νέου -σε τοπικό επίπεδο και σε προστατευόμενες περιοχές- η αποκατάστασή του (Πυρηναία, Άλπεις, Ν. Γαλλία, Κορσική). Έχει, επίσης, μειωθεί σε τμήματα της Ασίας και της Αφρικής, αν και λιγότερο από ό, τι στην Ευρώπη. Σήμερα οι κίνδυνοι προέρχονται κυρίως από τα δηλητήρια για κάποια σαρκοφάγα, την υποβάθμιση των οικοτόπων, την όχληση στις φωλιές, τη μειωμένη τροφοδοσία λόγω καλυτέρευσης των συνθηκών υγιεινής και τις συγκρούσεις με τις γραμμές μεταφοράς ενέργειας. Σε μερικές, παραδοσιακού τύπου, κοινωνίες διώκονται αδικαιολόγητα, επειδή οι άνθρωποι φοβούνται ότι επιτίθενται σε παιδιά και κατοικίδια ζώα, ενώ είχε επίσης θηρευθεί ως κυνηγετικό «τρόπαιο».
Στην Ινδία, το είδος είναι τοπικά κοινά σε όλη την Ιμαλάια, από το Κασμίρ μέχρι το Αρουνάτσαλ Πραντές. Μερικές υψομετρικές μεταναστεύσεις συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οπότε εμφανίζεται περιστασιακά μόλις στα 600 μ. Είναι ευρέως διαδεδομένος υψομετρικός μετανάστης στο Νεπάλ, με τον πληθυσμό του στη χώρα να εκτιμάται σε 500 περίπου άτομα το 2010. Το είδος έχει περιγραφεί ως σπάνιο στο Μπουτάν, ενώ στο Ιράκ μπορεί να έχουν απομείνει λιγότερα από 20 ζευγάρια.
Ο γυπαετός θεωρείται σπάνιος και σε υψηλό κίνδυνο στην Αίγυπτο, αλλά στην Αιθιοπία εκτιμάται ότι υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες ζευγάρια στην Αιθιοπία. Το 2011, υπήρχαν μόνο τρεις θέσεις φωλιάσματοςστην Κένυα, και έξι ή περισσότερες στην Τανζανία, με τον πληθυσμό στην Ουγκάντα άγνωστο, αν και υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία για σχεδόν ολική απώλεια του πληθυσμού στο όρος Elgon. Μόλις 5-10 ζευγάρια υπάρχουν στο Μαρόκο, αλλά δεν έχουμε πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση του είδους στην Αλγερία. Θεωρείται εξαφανισμένο στην Τυνησία Στο νότιο τμήμα της Αφρικής, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Αφρικής, ο πληθυσμός εκτιμάται σε περί το 100 αναπαραγωγικά ζευγάρια. thumb|right|400px|Το χαρακτηριστικό κεφάλι του ενήλικου γυπαετού
Στην Ευρώπη, ο πληθυσμός έχει αυξηθεί στις Άλπεις (με την εμφάνιση νέων αναπαραγωγικών ζευγών, λόγω ενός σχεδίου επανεισαγωγής, με 19 ζεύγη το 2010, καθώς και στα Πυρηναία, ιδιαίτερα στο κεντρικό τους τμήμα (Αραγωνία, Ισπανία), με τον πληθυσμό του είδους από 39 ζεύγη το 1994, να ανεβαίνει στα 72 ζευγάρια το 2010. Στην Ισπανία, δύο προγράμματα επανεισαγωγής είναι σε εξέλιξη στην Ανδαλουσία και τα βουνά της Κανταβρικής. Ο συνολικός πληθυσμός στις χώρες της ΕΕ εκτιμάτο σε 175 ζεύγη το 2010. Στην Τουρκία, ένας μέγιστος πληθυσμός από 160 ζεύγη θεωρείται πιθανός, ενώ στην Αρμενία, ο πληθυσμός εκτιμάται σε 13-15 αναπαραγόμενα ζευγάρια. Στα Ιμαλάια της Ινδίας, έχει υπάρξει επιδείνωσης στους εκεί πληθυσμούς κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Οι πληθυσμοί στο Λαντάκ θεωρούνται, πιθανόν, ασφαλείς. Κατακόρυφες μειώσεις σημειώθηκαν στην περιοχή Mustang του Νεπάλ, ενώ ο πληθυσμός φαίνεται να είναι σταθερός στο ΝΑ. Καζακστάν. Στην Υεμένη, το είδος φαίνεται να έχει μειωθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Χάρη, κυρίως, στους υγιείς αφρικανικούς πληθυσμούς, το είδος αποφεύγει προς το παρόν τα χειρότερα σε παγκόσμιο επίπεδο και κατατάσσεται ως Σχεδόν Απειλούμενο (ΝΤ) από την IUCN.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, ο γυπαετός υπήρξε αρκετά κοινός μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, σε όλα τα απόκρημνα βουνά τόσο στην ενδοχώρα, όσο και σε πολλά νησιά (Αττική, Ταΰγετος, Χελμός, Κλεισούρα Μεσολογγίου, Λευκάδα, Ρόδος, κ.α.). Σήμερα έχει εξαφανιστεί από όλες αυτές τις περιοχές. Στη δεκαετία το ’70, μόλις 25 ζευγάρια είχαν απομείνει. Στη δεκαετία του ’90, είχαν απομείνει 12-18 ζευγάρια και η μείωση αυτή αποδόθηκε στη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων για τους λύκους σε αρκετά βουνά της Στερεάς και της Θεσσαλίας. Η πτωτική αυτή τάση συνεχίστηκε σε όλη τη δεκαετία του 1990, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός του γυπαετού να μειωθεί κατά 84% και η κατανομή του κατά 75%. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχαν απομείνει 4 ζευγ. στην Κρήτη και ένα (1) μεμονωμένο άτομο στο ορεινό τόξο της Αριδαίας (Τζένα-Πίνοβο) στη Δ. Μακεδονία.
Σήμερα ο γυπαετός απαντά μόνο στην Κρήτη, με 8 περίπου ζευγάρια, που αποτελούν και τον μοναδικό αναπαραγωγικό πληθυσμό της ΝΑ. Ευρώπης, πλην Τουρκίας. . Ο συνολικός του πληθυσμός στην Κρήτη δεν ξεπερνά τα 30 άτομα, εκ των οποίων περίπου το 1/3 είναι ανώριμα.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στα δηλητηριασμένα δολώματα, μια πραγματική μάστιγα, τα οποία έχουν αφανίσει ολόκληρους πληθυσμούς γυπών. Τα δολώματα τα οποία εξακολουθούν να τοποθετούνται, όπως χωρίς κανένα ενδοιασμό ομολογούν οι άνθρωποι της υπαίθρου, είναι η κυριότερη αιτία εξαφάνισης του γυπαετού από το προπύργιό του, τη Στερεά Ελλάδα. Έτσι, σήμερα αντικρίζουμε βουνά όπως ο Παρνασσός, η Γκιώνα και τα Βαρδούσια, εξαιρετικούς βιοτόπους του είδους να είναι εντελώς άδεια από γύπες. Ακόμη και σήμερα, θεωρείται ανεπίτρεπτο να κινδυνεύει από δηλητηριασμένα δολώματα ή λαθροθηρία στην Κρήτη, με τόσο λίγα εναπομείναντα ζευγάρια στη μεγαλόνησο.
Ο συνολικός πολύ μικρός αριθμός του πληθυσμού του, έχει κατατάξει τον γυπαετό, ειδικά στην Ελλάδα, στην κατηγορία Κρισίμως Κινδυνεύοντα (CR [A2ac+3ac, C1+2a(i,ii), D]) είδη, από την κατηγορία Κινδυνεύοντα όπου ανήκε παλαιότερα.
Μέτρα διαχείρισης
Οι γυπαετοί, χρειάζονται ειδικά μέτρα προστασίας, όπως λεπτομερή πληθυσμική απογραφή, προστασία των χώρων φωλιάσματος, εγκατάσταση ταϊστρών κ.ο.κ. Επίσης, μελέτη της γενετικής δομής και ποικιλομορφίας του πληθυσμού και έρευνα συγκεκριμένων σταδίων του κύκλου ζωής του (π.χ. εγκατάσταση νεαρών μετά τη γενέθλια διασπορά). Βέβαια, το είδος είναι προστατευόμενο, με όλες τις περιοχές αναπαραγωγής του στην Κρήτη να ανήκουν στο δίκτυο ΖΕΠ/Natura 2000 (Παρ. 1 απόφασης 414985/1985 ΥΠΓΕ).
Ο πληθυσμός αυτός παρακολουθείται σταθερά και ενισχύεται με τεχνητή τροφοδοσία σε ανοικτές ταΐστρες. Κατά την τελευταία δεκαετία ο γυπαετός αποτελεί βασικό αντικείμενο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και προβολής του νησιού. Το πρόγραμμα Life είναι σε εξέλιξη, αλλά είναι λίγα αυτά που μπορούν να γίνουν για τον γυπαετό στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ίσως η μόνη λύση να είναι, μετά από πολύ σοβαρή μελέτη και οργάνωση -και αφού γίνει κατορθωτό να εκλείψουν οι αιτίες της εξαφάνισης-, η επανεισαγωγή του. Τουλάχιστον, κάτι μπορεί να γίνει για το είδος στην Κρήτη.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, ο Γυπαετός απαντά και με τις ονομασίες Οξυά (Ακαρνανία), Κλάρα (Παρνασσός, Ήπειρος), Μεγάλο Όρνιο, Κοκκαλάς (Κρήτη), Φάλκος και Χαλιναράς (Ρόδος) η επίσης Γυ-Πάρης (Λέσβο).
Σημειώσεις
i. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι το γένος Gypaetus, ανήκει στην ξεχωριστή υποοικογένεια Γυπαετίνες (Gypaetinae) που, μαζί με την υποοικογένεια Γυπίνες (Aegypiinae), περιλαμβάνει τους γύπες του Παλαιού Κόσμου. Όμως, δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή στοιχεία για την τεκμηρίωση αυτής της ταξινόμησης, γι’αυτό ακολουθείται η κατά Howard & Moore και ITIS άποψη, που αποτελούν τις εγκυρότερες επιστημονικές πηγές.
ii. Στο συγκεκριμένο υποείδος συμπεριλαμβάνεται και το taxon haemachalanus.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Απομονωμένοι λαοί
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης των απομονωμένων φυλών στις αρχές του 21ου αιώνα Οι λαοί που χαρακτηρίζονται ως απομονωμένοι είναι εκείνοι που έχουν επιλέξει να μην έρχονται σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Σήμερα ο αριθμός τους ολοένα και μειώνεται, αλλά εκτιμάται ότι υπάρχουν πάνω από εκατό λαοί που παραμένουν απομονωμένοι από τον πολιτισμό.
Οι ακτιβιστές υπέρ των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων ζητούν να παραμείνουν αυτές οι ομάδες μόνες, δηλώνοντας ότι η επαφή θα παρεμποδίσει το δικαίωμά τους για αυτοδιάθεση. Επίσης, η επικοινωνία των ανθρώπων με αυτές τις φυλές θα μεταδώσει σε αυτούς ορισμένες ασθένειες για τις οποίες δεν έχουν ανοσία, κάτι που θα οδηγούσε στον θάνατο ενός μεγάλου μέρους της φυλής.
Το 2013, εκτιμήθηκε ότι υπήρχαν περισσότερες από 100 απομονωμένες φυλές σε όλο τον κόσμο, κυρίως στις δασώδεις περιοχές της Νότιας Αμερικής και της Νέας Γουινέας. Οι Σεντινελέζοι (Νήσοι Ανταμάν, Ινδία) είναι η πιο απομονωμένη φυλή στον κόσμο. Η γνώση της ύπαρξης αυτών των ομάδων προέρχεται κυρίως από σπάνιες και μερικές φορές βίαιες συναντήσεις με γειτονικές φυλές και από αεροφωτογραφίες.
Οι απομονωμένες φυλές αποτελούν πηγή γοητείας για την κοινωνία που έρχεται σε επαφή και η ιδέα των ταξιδιωτικών πρακτορείων που προσφέρουν ακραίες περιηγήσεις περιπέτειας για να αναζητήσουν συγκεκριμένους ανθρώπους που δεν έχουν έρθει σε επαφή τον υπόλοιπο κόσμο έχει γίνει αμφιλεγόμενη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνολογία
Ανακατωσούρης
Ανακατωσούρης, αλλοτριοπράγμων, παρεισδύων ή καλοθελητής είναι κάποιος που ανακατεύεται στις υποθέσεις των άλλων.
Στην πρώιμη μελέτη του είδους που έγινε από τον Αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Θεόφραστο στο έργο του "Χαρακτήρες" αναφέρεται: «Στις προσφερόμενες υπηρεσίες του αλλοτριοπράγμωνα υπάρχει μεγάλο μέρος του επηρεασμού του συναισθήματος και λίγο της αποτελεσματικής βοήθειας.»
Η Σουζάνα Σεντλίβρα έγραψε ένα επιτυχημένο έργο, το The Busie Body, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1709 και έχει αναβιώσει επανειλημμένα από τότε. Είναι μια φάρσα στην οποία ο ανακατωσούρης παρεμβαίνει στις ρομαντικές υποθέσεις των φίλων του και παρά το γεγονός ότι είναι καλοπροαίρετος, τους απογοητεύει. Ο χαρακτήρας του ανακατωσούρη ως κάποιου που «η κύρια ευχαρίστησή του είναι να γνωρίζει τις υποθέσεις όλων» ήταν τόσο δημοφιλής που έγινε τίτλος στο έργο "Marplot" που ακολούθησε. Το όνομα είναι μια παρονομασία των λέξεων - mar (καταστρέφω, φθείρω) / plot (σχεδιάζω). Και πέρασε στη γλώσσα ως ομώνυμο ή προσωποποίηση αυτού του τύπου.
Στο αγγλικό δίκαιο, το δόγμα της ενεργητικής νομιμοποιήσεως (locus standi) απαιτεί ότι ο ενάγων να έχει κάποια σχέση με το θέμα αμφισβήτησης. Σε δύο περιπτώσεις, το 1957 και το 1996, ο Λόρδος Ντένινγκ αποφάνθηκε ότι «Το δικαστήριο δεν θα λάβει υπόψη του έναν ανακατωσούρη ο οποίος παρεμβαίνει σε πράγματα που δεν τον αφορούν ...» Ομοίως, υπάρχει ένας μακροχρόνιος κανόνας κατά τον οποίο ένα πρόσωπο πρέπει να έχει ασφαλίσιμο ενδιαφέρον σε ένα ακίνητο ή πρόσωπο που επιθυμεί να ασφαλίσει.
Γεώργιος Δ΄ του Καχέτι
O Kβιρίκε Δ΄, Kvirike IV, კვირიკე IV, (απεβ. το 1102) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1084 έως το 1102.
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του Αγσαρτάν Α΄ μετά το τέλος εκείνου. Κυβέρνησε ως υποτελής της δυναστείας των Σελτζούκων και εναντιώθηκε στον ενεργητικό γεωργιανό βασιλιά Δαυίδ Δ΄, ο οποίος ακολούθησε μία σθεναρή εσωτερική και εξωτερική πολιτική με στόχο να επιβεβαιώσει την ακεραιότητα της Γεωργίας και την ηγεμονία της στον Καύκασο. Ο Κβιρίκε Δ΄ έχασε το φρούριο Ζενταζένι από τον Δαβίδ Δ΄, αλλά κατάφερε να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον γιο του Αγκσαρτάν Β΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς του Καχέτι και του Χερέτι
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Τα τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 30ής Ολυμπιάδας διοργανώθηκαν μεταξύ 28 Ιουλίου και 12 Αυγούστου 2012 στο Λονδίνο, με τη συμμετοχή 12 εθνικών ομάδων ανδρών και 12 γυναικών από όλες τις ηπειρωτικές ζώνες της FIBA. Ήταν η 18η φορά που το άθλημα συμπεριελήφθη στο επίσημο ολυμπιακό πρόγραμμα.
Οι αγώνες φιλοξενήθηκαν στα κλειστά γήπεδα Basketball Arena (ολυμπιακές εγκαταστάσεις Στράτφορντ) και North Greenwich Arena (Γκρίνουϊτς), χωρητικότητας δώδεκα και είκοσι χιλιάδων θεατών αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2012 Ολυμπιακοι
Τεχνολογική Παιδαγωγική Γνώση Περιεχομένου
Τεχνολογική παιδαγωγική γνώση περιεχομένου (ΤΠΓΠ) είναι ένα πλαίσιο για να κατανοήσει κάποιος και να περιγράψει τα είδη της γνώσης που πρέπει να κατέχει ο εκπαιδευτικός  για να διδάσκει  αποτελεσματικά σε ένα  περιβάλλον τεχνολογικά υποστηριζόμενης μάθησης.Οι  Mishra και Koehler πρόσθεσαν  την τεχνολογία ως βασικό  στοιχείο στην παιδαγωγική γνώση περιεχομένου (ΠΓΠ) του Lee Shulman. Πρότειναν ότι η γνώση του περιεχομένου, η παιδαγωγική γνώση και η γνώση της τεχνολογίας   παρέχουν  ένα πλαίσιο για την ενσωμάτωση της τεχνολογίας στο αναλυτικό πρόγραμμα.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Αγών της Ιτέας (εφημερίδα)
left|200 px|thumb|Ο ιδρυτής του "Αγώνα της Ιτέας", έξω από τα γραφεία της εφημερίδας right|200px|thumb|Το φύλλο υπ' αριθμόν 800 (15-7-2008) της εφημερίδας
Ο Αγών της Ιτέας είναι τοπική εφημερίδα, που εκδίδεται στην Ιτέα από τις 15 Φεβρουαρίου 1966.
Κυκλοφόρησε αρχικά ως εβδομαδιαία (1966-1993), συνέχισε ως 15θήμερη, ενώ από τα τέλη του 2011 μετατράπηκε σε μηνιαία. Ιδρυτής και αρχικός εκδότης της (έως το 1996) ήταν ο αείμνηστος Ηλίας Γουλ. Λύτρας (1935 - 1 Μαΐου 2021 ), ενώ σήμερα ιδιοκτήτης και υπεύθυνος έκδοσης είναι ο γιος του κ. Γουλιέλμος Ηλ. Λύτρας και η έδρα της βρίσκεται επί της Λεωφόρου Ηρώων 25, ενώ υπάρχει γραφείο και στην Άμφισσα.
Η εφημερίδα ασχολείται με ποικίλα τοπικά θέματα, πολιτιστικά, κοινωνικά, επιστημονικά, οικονομικά, κυρίως Φωκικού, αλλά και γενικότερου ενδιαφέροντος, ενώ φιλοξενεί ανακοινώσεις φορέων, αγγελίες, καθώς και αρθρογραφία δημοτών. Η δημοσιογραφική της ύλη εμπλουτίζεται σε κάθε έκδοση από αρκετούς συνεργάτες, καταξιωμένους ανθρώπους του πνεύματος, της επιστήμης και της πολιτικής. Είναι όργανο αποκλειστικά και μόνο τοπικών συμφερόντων, διατηρώντας απόσταση από κομματικές ιδεολογίες. Τυπώνεται σε χαρτί λευκό γραφής 70-80 γραμμαρίων σε διαστάσεις 50Χ70 εκ. και κυκλοφορεί σε 1.300 φύλλα, κυρίως με συνδρομητές, ενώ ένα μέρος των φύλλων διανέμεται δωρεάν σε διάφορα καταστήματα της πόλης.
Φύλλα της εφημερίδας είναι καταχωρημένα σε ηλεκτρονική μορφή στην ιστοσελίδα της «Παπαχαραλαμπείου» βιβλιοθήκης της Ναυπάκτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ιτέα Φωκίδας
Πρισκιλλιανός
Ο Πρισκιλλιανός ( λατ: Priscillianus ) ήταν Ρωμαίος χριστιανός θεολόγος και επίσκοπος από την Ισπανία που εκτελέστηκε το 385 ως αιρετικός. Υπήρξε ο ιδρυτής του Πρισκιλλιανισμού.
Βιογραφία
Ο Πρισκιλλιανός γεννήθηκε στη ρωμαϊκή Γαλικία γύρω στο 345. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας ευγενών και άτομο ευρείας μόρφωσης. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δάσκαλος θρησκευτικών και διέθετε μεγάλη επιρροή επί του γυναικείου πληθυσμού ενώ παράλληλα χαρακτηριζόταν από έντονη ασκητική πειθαρχία. Κατηγορήθηκε πως από το 370 εμφάνισε μυστικιστική διδασκαλία και δυαρχικές αντιλήψεις μέσω της ανάμιξης στοιχείων από τον γνωστικισμό και τον μανιχαϊσμό. Ο ίδιος, ξεκινώντας από την Μερίδα και την Κορδούη, κατάφερε να προσελκύσει πλήθος ακολούθων και οι ιδέες του διαδόθηκαν γρήγορα στην Ισπανία και τη Γαλλία.
Στις 4 Οκτωβρίου του 380, συνήλθε στη Σαραγόσα σύνοδος που φέρεται να τον αφόρισε αν και σύμφωνα με νεότερες απόψεις κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως βέβαιο. Λίγο καιρό μετά τη σύνοδο, ο Πρισκιλλιανός, ο οποίος είχε νωρίτερα κληθεί να παραστεί στη Σαραγόσα αλλά αρνήθηκε, χειροτονήθηκε από φιλικούς προς τη διδασκαλία του ιεράρχες, ως επίσκοπος της Άβιλα. Ακολούθησε έκκληση των αντιπάλων του Πρισκιλλιανού προς τον αυτοκράτορα Γρατιανό, ο οποίος εξέδωσε διάταγμα με το οποίο καταδίκαζε τον ίδιο αλλά και τους ιεράρχες οπαδούς του σε εξορία. Προσπάθειά τους να βρουν συμπαράσταση από τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων και τον πάπα Δάμασο απέτυχε, κατάφεραν όμως να επιστρέψουν στις επισκοπικές τους θέσεις χάρη στην εύνοια κρατικών αξιωματούχων.
Το 385, ο Πρισκιλλιανός κλήθηκε από κοινού με άλλους ομοϊδεάτες του στην πόλη Τρέβηροι, που εκείνη την εποχή ήταν έδρα του αυτοκράτορα Μάγνου Μάξιμου προκειμένου να δικαστούν. Μάλιστα, ο Πρισκιλλιανός απολογήθηκε ενώπιον του ίδιου του Μάξιμου. Τελικά, ο ίδιος και πολλοί ακόμη οπαδοί του κρίθηκαν ένοχοι για τις κατηγορίες της αίρεσης, της μαγείας και της σεξουαλικής ανηθικότητας και εκτελέστηκαν παρά την αντίθετη γνώμη διαφόρων ιεραρχών όπως ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, ο Μαρτίνος Τουρώνης και ο Πάπας Σιρίκιος.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκαν και εν συνεχεία δημοσιεύτηκαν πραγματείες που αποδίδονται στον Πρισκιλλιανό. Μάλιστα, αυτό είχε ως αποτέλεσμα μερίδα ακαδημαϊκών να επιχειρήσει να αποκαταστήσει την υστεροφημία του Πρισκιλλιανού, υποστηρίζοντας πως η καταδίκη του ήταν άδικη και αθεμελίωτη.
Διδασκαλία
Όπως αναφέρθηκε, ο Πρισκιλλιανός στη διδασκαλία του εισήγαγε δυαρχικές αντιλήψεις μέσω της ανάμιξης στοιχείων από τον γνωστικισμό και τον μανιχαϊσμό. Αντέκρουε την τριαδικότητα και δεχόταν δύο αρχές: την αρχή του αγαθού που πηγάζει από τον Θεό και την αρχή του κακού που πηγάζει από τον διάβολο. Για τον Πρισκιλλιανό και τους οπαδούς του, ο Χριστός, οι άγγελοι και οι ψυχές είναι απόρροιες εκ του Θεού ενώ το σώμα αποτελεί πλάσμα του διαβόλου. Για αυτό τον λόγο, για τον Πρισκιλλιανισμό η ανάσταση της σάρκας ήταν αδιανόητη.
Επίσης, ο Πρισκιλλιανός δίδασκε την άρνηση του γάμου διότι είναι παράγοντας δημιουργίας νέων σωμάτων επέτρεπε όμως την εξωγαμική ένωση.
Παραπομπές
Πρισκιλλιανός Πρισκιλλιανός Πρισκιλλιανός Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Λωτρεαμόν
Ο Ιζιντόρ Ντυκάς (Isidore Lucien Ducasse, 4 Απριλίου 1846 - 24 Νοεμβρίου 1870), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Λωτρεαμόν ή Κόμης του Λωτρεαμόν, ήταν Γάλλος ποιητής, δημιουργός των Ασμάτων του Μαλντορόρ που αποτελούν και το σημαντικότερο έργο του.
Έργο
Στη σύντομη διάρκεια της ζωής του, ο Λωτρεαμόν κατάφερε να ολοκληρώσει μόλις δύο έργα, τα Άσματα του Μαλντορόρ (γαλλ. Chants de Maldoror), που θεωρείται και το σημαντικότερο, καθώς και τη συλλογή Ποιήματα. Τα Άσματα του Μαλντορόρ, αν και ολοκληρώθηκαν περίπου το καλοκαίρι του 1869, δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ στη Γαλλία ενόσω ζούσε ο Λωτρεαμόν, είτε λόγω του φόβου του εκδότη του για μια πιθανή ποινική δίωξη, καθώς αποτελούσε για τα δεδομένα της εποχής ένα πολύ προκλητικό έργο, είτε λόγω κάποιας οικονομικής διένεξης. Για το λόγο αυτό, ο Λωτρεαμόν παρέμεινε σχεδόν άγνωστος ανάμεσα στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής, ωστόσο τα έργα του άρχισαν να αναδεικνύονται αρκετά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1885 από τον Max Waller, ο οποίος δημοσίευσε απόσπασμά από τα Άσματα του Μαλντορόρ στην βελγική επιθεώρηση Jeune Belgique. Στον 20ο αιώνα, ο λογοτέχνης Αλφρέντ Ζαρύ τόνισε επίσης την αξία του έργου του Ντυκάς ενώ και οι υπερρεαλιστές επηρεάστηκαν σημαντικά από τον Λωτρεαμόν και ανέδειξαν περαιτέρω το έργο του. Συχνά, ο Λωτρεαμόν αναφέρεται για αυτό το λόγο και ως ένας από τους προδρόμους του υπερρεαλιστικού κινήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Πουέρτα δε Αλκαλά
thumb|250px|Η Πουέρτα δε Αλκαλά το βράδυ Η Πουέρτα δε Αλκαλά (Puerta de Alcalá, Πύλη της Αλκαλά) είναι νεοκλασσικό μνημείο στην Πλάθα δε λα Ιντεπεντένθια στη Μαδρίτη, Ισπανία. Βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης και αρκετά μέτρα μακριά από την κύρια είσοδο του Πάρκο Μπουέν Ρετίρο. Την πλατεία διασχίζει η οδός Αλκαλά, αν και ο δρόμος δεν περνάει μέσα από το μνημείο, και είναι η αρχή των οδών Αλφόνσο ΙΒ΄, Σερράνο και Ολόθαγα. Το όνομα προέρχεται από το παλιό μονοπάτι που ένωνε τη Μαδρίτη με την κοντινή πόλη Αλκαλά ντε Ενάρες.
Η Μαδρίτη στα τέλη του 18ου αιώνα παρέμενε ένα μονότονο χωριό όσον αφορά την εμφάνιση, που περιβαλλόταν από μεσαιωνικά τείχη. Περίπου το έτος 1774, ο βασιλιάς Καρόλος Γ΄ ανέθεσε στον Ιταλό αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Σαμπατίνι να κατασκευάσει μία μνημειώδη πύλη στα τείχη της πόλης από την οποία θα διερχόταν ένας νέος δρόμος προς την πόλη Αλκαλά, αντικαθιστώντας μια παλιότερη, μικρότερη πύλη, που βρισκόταν δίπλα και χρονολογούταν από τον 14ο αιώνα. Ολοκληρώθηκε το 1778. Από την πύλη εισέρχονταν στη πόλη όσοι προέρχονται από τη Γαλλία, την Αραγονία και την Καταλονία. Σήμερα, η μνημειακή πύλη βρίσκεται κοντά στο Σιντριβάνι της Κύβελης και στο πάρκο Ρετίρο.
Η νεοκλασική μνημειώδης εμφάνιση της πύλης είναι παρόμοια με αυτή των ρωμαϊκών θριαμβικών αψίδων, και ανεγέρθηκε με το εξωτερικό τμήμα να βλέπει ανατολικά. Η πύλη από τότε έχει αποκατασταθεί πέντε φορές στους παραπάνω από τους δύο αιώνες που στέκεται, η τελευταία στο τέλος του 20ού αιώνα. Είναι πρώτη αψίδα του Θριάμβου που κατασκευάστηκε στην Ευρώπη μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προηγήθηκε άλλων όπως η Αψίδα του Θριάμβου και η Πύλη του Βραδεμβούργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μαδρίτη Κατηγορία:Πύλες (αρχιτεκτονική)
Κάντρι
Η κάντρι ή κάντρυ (αγγλ. country, ελλ. επαρχιώτικη) είναι είδος αμερικάνικης λαϊκής μουσικής που ξεκίνησε από τις αγροτικές περιοχές των νοτίων Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στη δεκαετία του 1920. Οι ρίζες της βρίσκονται στην παραδοσιακή μουσική της Ιρλανδίας, Σκωτίας και Αγγλίας. Η κάντρι αποτελείται συχνά από μπαλάντες και χορευτικά κομμάτια με γενικά απλές φόρμες και αρμονίες, σε ρυθμό 2/4 ή 4/4, που ως επί το πλείστον συνοδεύονται από έγχορδα όργανα όπως το μπάντζο, η ακουστική ή ηλεκτρική κιθάρα, το βιολί και η φυσαρμόνικα.
Ο όρος «κάντρι» απέκτησε δημοτικότητα στη δεκαετία του 1940 κατά τη διάρκεια της οποίας ο όρος αυτός προτιμήθηκε του προηγουμένου «χιλμπίλι» (hillbilly) που χρησιμοποιείται ενίοτε υποτιμητικά. Σήμερα, με τον όρο κάντρι περιγράφονται πολλά διαφορετικά στυλ. Το 2009 η κάντρι ήταν το πιο δημοφιλές είδος μουσικής κατά τη βραδυνή ραδιοφωνική ώρα αιχμής και το δεύτερο πιο δημοφιλές κατά την πρωινή ραδιοφωνική ώρα αιχμής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της κάντρι είναι ο Τζίμι Ρότζερς (Jimmie Rodgers), ο οποίος υπήρξε από τους πρωτεργάτες του είδους, η Πάτσυ Μοντάνα (Patsy Montana), η πρώτη γυναίκα μουσικός της κάντρι που πούλησε 1 εκατομμύριο δίσκους, ο Τζόνι Κας (Johnny Cash), ένας από τους πιο σημαίνοντες και δημοφιλείς τραγουδιστές της κάντρι όλων των εποχών, και η Ντότι Γουέστ (Dottie West) μια από τις πιο πρωτοπόρες αλλά και αμφιλεγόμενες γυναίκες τραγουδοποιούς του είδους. Επίσης, ζωντανός θρύλος της μουσικής αυτής είναι ο Γουίλι Νέλσον (Willie Nelson, γένν. 1933), ο οποίος συνεχίζει να είναι ενεργός ακόμα και στα 84 χρόνια του. Άλλος σημαντικός εκπρόσωπος υπήρξε ο Χανκ Γουίλιαμς ο πρεσβύτερος (Hank Williams Sr., 1923–1953), ο οποίος αν και πέθανε μόλις στην ηλικία των 29 ετών πρόλαβε να αφήσει σημαντική παρακαταθήκη για τους επόμενους καλλιτέχνες του είδους. Charley Pride (Τσάρλεϊ Πράίντε)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Αγκσαρτάν Β΄ του Καχέτι
Ο Αγκσαρτάν Β΄, Agsartan ΙΙ, აღსართან II (άκμασε 1102 - 1105) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι), ήταν ο τελευταίος βασιλιάς τού μεσαιωνικού Kαχέτι και Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1102 έως το 1105.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς του Καχέτι και του Χερέτι
Αλεούτιες νήσοι
Οι Αλεούτιες ή Αλεούτες νήσοι (Αγγλικά: Aleutian Islands) είναι νησιωτικό τόξο το οποίο αποτελείται από 14 μεγάλα και 55 μικρότερα ηφαιστειακά νησιά. Χωρίζουν το βόρειο Ειρηνικό στα νότια από τη Βερίγγειο θάλασσα στα βόρεια. Εκτείνονται σε απόσταση περίπου 2.500 χιλιομέτρων, από τη χερσόνησο της Αλάσκας μέχρι την Καμτσάτκα. Επειδή διασχίζουν τον 180ό μεσημβρινό είναι τόσο το ανατολικότερο, όσο και το δυτικότερο σημείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα νησιά ανήκουν σχεδόν όλα στη αμερικανική πολιτεία Αλάσκα, με την εξαίρεση των Νήσων του Κυβερνήτη (Κομαντόρσκι) που ανήκουν στη Ρωσία. Οι κύριες νησιωτικές ομάδες από τα ανατολικά προς τα δυτικά είναι τα νησιά Φοξ, τα νησιά των τεσσάρων βουνών, τα νησιά Αντρέανοφ, Ρατ, Νίαρ και Κομαντόρσκι. Τα νησιά έχουν ηφαιστειογενή προέλευση και ανήκουν στον Δακτύλιο της Φωτιάς του Ειρηνικού.
Γεωγραφία
Τα νησιά είναι το τμήμα πάνω από τη θάλασσα μιας οροσειράς με πλάτος 10 με 100 χιλιόμετρα. Αυτή η οροσειρά είναι η προς τα δυτικά προέκταση της Αλεούτιας οροσειράς της ηπειρωτικής Αλάσκα. Η κατεύθυνση του αρχιπελάγους κοντά στην ηπειρωτική περιοχή της Αλάσκας είναι νοτιοδυτική, αλλά κοντά στο μήκος των 179° η κατεύθυνση αλλάζει προς τα βορειοδυτικά. Αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης αντιστοιχεί σε μια καμπή των ηφαιστειακών ρωγμών που έχουν συμβάλει τα προϊόντα τους στην ανοικοδόμηση των νησιών. Αυτές οι καμπύλες αλυσίδες επαναλαμβάνονται στον Ειρηνικό Ωκεανό στις Κουρίλες, την Ιαπωνία και στις Φιλιππίνες. Αυτά τα νησιωτικά τόξα στην άκρη της πλάκας του Ειρηνικού παρουσιάζουν πολύ έντονη σεισμική δραστηριότητα, αλλά εξακολουθούν να είναι κατοικήσιμα. Οι Αλεούτιες βρίσκονται μεταξύ της τεκτονικής πλάκας του Ειρηνικού και της Βόρειας Αμερικής, βόρεια της τάφρου των Αλεούτιων, της οποίας το βάθος φτάνει τα 7.500 μέτρα.
Οι κύριες ναυτικοί οδοί ανάμεσα στα νησιά είναι τα περάσματα Ούνιμακ, Ούμνακ, Αμούτκα και Σεγκούαμ.
Κλίμα
Ο καιρός κατά μήκος της νησιωτικής αλυσίδας είναι πολύ τοπικός. Περιοχές που απέχουν λίγα μόλις χιλιόμετρα μπορεί να έχουν τελείως διαφορετικό καιρό, ενώ ο καιρός σε μια περιοχή μπορεί να αλλάξει μέσα σε λεπτά.
Χλωρίδα και πανίδα
Εξαιτίας των καιρικών συνθηκών που επικρατούν στις Αλεούτιες δεν απαντώνται δέντρα. Αντ' αυτού τα νησιά είναι καλυμμένα με γρασίδι, βρύα και λειχήνες, τη λεγόμενη πράσινη τούνδρα. Το καλοκαίρι ανάμεσα στο χορτάρι αναπτύσσονται αγριολούλουδα. Οι Αλεούτιες είναι ένας πολύ πλούσιος ψαρότοπος. Το Ντατς Χάρμπορ, κοντά στη πόλη Ουναλάσκα είναι το μεγαλύτερο λιμάνι ψαράδικων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα ψάρια που συναντώνται στα νερά των Αλεούτιων είναι ο ιππόγλωσσος, ο βακαλάος, οι σεβαστίδες, το είδος Anoplopoma fimbria, η γλώσσα, οι πολλάχιοι, οι αμμοδυτίδες, οι ρέγγες και ο σολομός. Στα νησιά ζουν οι θαλάσσιοι λέοντες του Στέλερ, η θαλάσσια ενυδρίδα και η κοινή φώκια. Στα νησιά επίσης φωλιάζει μεγάλος αριθμός πουλιών.
Ιστορία
Τα νησιά κατοικούνται εδώ και τουλάχιστον 8.000 χρόνια από τους Αλεούτιους. Υπολογίζεται ότι μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα ο αριθμός τους είχε φτάσει τα 25.000 άτομα. Οι Αλεούτιες ανακαλύφθηκαν από τους Ευρωπαίους το 1741, από τους Ρώσους Ντάνε Βίτους Μπέρινγκ και Αλεξέι Τσιρίκοφ. Τα πλοία τους χωρίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και ο Τσιρίκοφ ανακάλυψε πολλά από τα ανατολικά και ο Μπέρινγκ πολλά από τα δυτικά νησιά. Αν και ο Μπέρινγκ πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, το πλήρωμά του γύρισε με ιστορίες για άφθονα γουνοφόρα ζώα. Οι Ρώσοι ξεκινώντας από τα Κομαντόρσκι κινήθηκαν από νησί σε νησί προς τα ανατολικά και τελικά έφτασαν στη βόρεια Αμερική. Διαμάχες ανάμεσα στους Ρώσους κυνηγούς και εμπόρους γούνας και τους Αλεούτιους οδήγησαν σε σφαγή και εξανδραποδισμό των ντόπιων πληθυσμών. Την δεκαετία του 1770 οι Ρώσοι ίδρυσαν ένα μικρό οικισμό στο νησί Ουναλάσκα, που εξελίχθηκε στη σημερινή πόλη. Οι Ρώσοι έχτισαν στη πόλη την εκκλησία της Ιερής Αναλήψεως, μέρη της οποίας ολοκληρώθηκαν το 1825 και είναι μια από τις παλιότερες ρώσικες εκκλησίες στις ΗΠΑ.
Το 1867 τα νησιά αγοράστηκαν όπως και η υπόλοιπη Αλάσκα από τις ΗΠΑ. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αλεούτιες έγιναν η μόνη περιοχή των ΗΠΑ που καταλήφθηκε από αντίπαλα στρατεύματα. Οι Ιάπωνες έξι μήνες αφότου επιτέθηκαν στο Περλ Χάρμπορ, επιτέθηκαν και στις Αλεούτιες. Στις 6 και 7 Ιουνίου 1942 η Ουναλάσκα έγινε η δεύτερη πόλη μετά το Περλ Χάρμπορ που βομβαρδίστηκε από τα Ιαπωνικά στρατεύματα, και συγκεκριμένα το Ντατς Χάρμπορ το οποίο ήταν βάση δύο αμερικανικών βάσεων. Παράλληλα κατέλαβαν τα νησιά Κίσκα και Αττού στις 6 και 7 Ιουλίου 1942 αντίστοιχα. Οι ιστορικοί διαφωνούν για πιο λόγο έγινε η κατάληψη αυτών των δύο άγονων νησιών, τα οποία διαθέτουν πολύ λίγους πόρους και ακραίες καιρικές συνθήκες. Σύμφωνα με μία θεωρία είχαν ως στόχο να προκαλέσουν την αποδυνάμωση της ναυτικής δύναμης των ΗΠΑ αναγκάζοντάς τες να στείλουν δυνάμεις στις Αλεούτιες και έτσι να καταφέρουν να νικήσουν στη Ναυμαχία του Μίντγουεϊ. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη οι Ιάπωνες τοποθέτησαν εκεί στρατεύματα ώστε να αναχαιτήσουν μια αμερικανική αντεπίθεση μέσω των Αλεούτιων. Η κατάληψη προκάλεσε πανικό και θυμό στις ΗΠΑ, όμως πέρα από περιστασιακούς βομβαρδισμούς των δύο νησιών και την ίδρυση μιας ναυτικής βάσης στο Έιντακ, δεν ανέλαβαν κάποια δράση μέσα στο 1942. Στις 27 Μαρτίου 1943, κατά τη διάρκεια της τροφοδοσίας των ιαπωνικών στρατευμάτων, τα ιαπωνικά πλοία μετά από πολύωρη μάχη αναχαιτίστηκαν και επιτεύχθηκε ο ναυτικός αποκλεισμός των Ιαπώνων. Το Άττου τελικά ανακτήθηκε απο τους Αμερικανούς με την επιχείρηση Λάντγκραμπ, στη μοναδική μάχη που δόθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε αμερικανικό έδαφος, στις 30 Μαΐου 1943. Για την ανάκτηση του Κίσκα, οργανώθηκε η επιχείρηση Κότατζ, η οποία ξεκίνησε τις 15 Αυγούστου 1943, αλλά τελικά διαπιστώθηκε ότι οι Ιάπωνες είχαν εγκαταλείψει το νησί εβδομάδες νωρίτερα. Στις 24 Αυγούστου ο στρατός των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι το νησί ήταν «καθαρό» και τελείωσε επίσημα η Μάχη των Αλεούτιων.
To 1971 υπογράφηκε ο νόμος για τις διεκδικήσεις των αυτοχθόνων πληθυσμών της Αλάσκας (Alaska Native Claims Settlement Act). Το 2004, 200 τετραγωνικά χιλιόμετρα που άνηκαν στην πρώην αμερικανική ναυτική βάση στο Έιντακ δόθηκαν στο σωματείο Αλεούτ (Aleut Corporation), ένα σωματείο αυτοχθόνων που δημιουργήθηκε το 1971. Στις 8 Δεκεμβρίου 2004 το μαλαισιανό εμπορικό πλοίο Σελεντάνγκ Αγιού κόπηκε στα δυο εξαιτίας των κακών καιρικών συνθηκών κοντά στη νήσο Ουναλάσκα. Περίπου 350.000 γαλόνια καυσίμου χύθηκαν στη θάλασσα και προκάλεσαν το θάνατο χιλιάδων θαλασσοπουλιών, το κλείσιμο της βιομηχανίας της αλιείας και την μόλυνση των ακτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιπελάγη Κατηγορία:Αλάσκα Κατηγορία:Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Καμτσάτκα Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας Κατηγορία:Ειρηνικός Ωκεανός Κατηγορία:Ρωσική Αμερική
Απεργία πείνας
μικρογραφία|Σύγχρονοι απεργοί πείνας στην [[Πολωνία]] Η απεργία πείνας είναι μέθοδος μη βίαιης αντίστασης ή πίεσης στην οποία οι συμμετέχοντες νηστεύουν ως πράξη πολιτικής διαμαρτυρίας, ή να προκαλέσουν αισθήματα ενοχής και σε άλλους, συνήθως με στόχο να επιτύχουν ένα συγκεκριμένο στόχο, όπως μια αλλαγή πολιτικής. Οι περισσότεροι απεργοί πείνας καταναλώνουν υγρά αλλά όχι στερεά τρόφιμα.
Κανέλλος Λάλος
Ο Κανέλλος Λάλος (Βλόγγος Αρκαδίας, 1949), είναι Έλληνας μηχανικός και πρώην βουλευτής.
Απεργία πείνας
Σε περιπτώσεις όπου μια οντότητα (συνήθως το κράτος) έχει ή μπορεί να αποκτήσει την κηδεμονία του ο απεργός πείνας (όπως ένας κρατούμενος), η απεργία πείνας συχνά ολοκληρώνεται από την κρατική οντότητα με τη χρήση της εξαναγκαστικής σίτισης.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Νηστείες Κατηγορία:Απεργίες
Κανέλλος Λάλος
Βιογραφία
Ο Κανέλλος Ιωάννη Λάλος, γεννήθηκε το 1949 στο Βλόγγο Αρκαδίας, ορεινό χωριό του Δήμου Δημητσάνας. Από παιδί εγκαταστάθηκε στο Κερατσίνι και τελείωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο στη Δραπετσώνα. Είναι πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός. Επίσης, ως Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Κερατσινίου, εκπόνησε και υλοποίησε σειρά μελετών σε έργα ανάπλασης του Δήμου. Επί 40 χρόνια ανέπτυξε σημαντικές κοινωνικές δραστηριότητες και έχει στο ενεργητικό του έντονη συγγραφική δράση με πολλά άρθρα και δημοσιεύσεις. Είναι παντρεμένος και έχει δυο παιδιά. Επίσης είναι πρόεδρος της “Αδελφότητας Βλογγαίων”.
Πολιτική & κοινωνική δράση
Από τα νεανικά του χρόνια πίστευε στη συμμετοχή και την οργανωμένη πάλη. Το 1975 εντάσσεται στο ΠΑΣΟΚ και συμμετέχει στον αγώνα του Ανδρέα Παπανδρέου για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Με πρωτοβουλίες του Κανέλλου Λάλου επανιδρύθηκαν 3 σύλλογοι, των οποίων την λειτουργία είχε σταματήσει η Χούντα των Συνταγματαρχών, στους οποίους χρημάτισε και πρόεδρος:
Το 1982 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος στο Κερατσίνι με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της ΕΔΑ και του ΚΚΕ εσωτερικού. Ως επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, επί 8 χρόνια, προώθησε την συνεργασία των δημοκρατικών δυνάμεων στον Δήμο και στις Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1990 συμμετείχε στο κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ με υποψήφιο Δήμαρχο τον Δημήτρη Σαράφογλου. Στις εκλογές αυτές πήρε 8.490 ψήφους, αριθμός ρεκόρ για τα δεδομένα του Δήμου, αφού αντιστοιχούσε στο 40% των ψήφων που πήρε συνολικά το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο.
Στο Δημοτικό Συμβούλιο Κερατσινίου θήτευσε επί 20 χρόνια, ασκώντας κατά καιρούς, τα καθήκοντα του αντιδημάρχου και του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου.
Την τριετία 1987 ως 1989 διετέλεσε αντιπρόεδρος και στη συνέχεια πρόεδρος στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Nίκαιας.
Το 1993 εκλέγεται βουλευτής και το 1996 επανεκλέγεται, με το ΠΑΣΟΚ στην Β’ Εκλογική Περιφέρεια του Πειραιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κατάλογος πολιτειών της Ινδίας ανά προσδόκιμο ζωής
Αυτός είναι ένας κατάλογος των ομόσπονδων πολιτειών της Ινδίας ανά δείκτη προσδόκιμου ζωής. Τα στοιχεία προέρχονται από την Αναφορά Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης που δημοσιεύτηκε το 2011 από το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών στην Ινδία και το πίνακα βασισμένο στη Δειγματική Έρευνα Εγγραφής του 2010-14.
Δηίοχος ο Προκοννήσιος
Ο Δηίοχος ή Δηίλοχος ήταν Ίωνας λογογράφος από την Προκόννησο. Έζησε σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα προ του Πελοποννησιακού πολέμου, τον 5ο π.Χ. αιώνα κατά πάσα πιθανότητα.
Κατάλογος πολιτειών της Ινδίας ανά προσδόκιμο ζωής
Η αναφορά παρέχει το προσδόκιμο ζωής κατά την γέννηση για τα έτη 2002-06 και 2010-14. Η Κεράλα είχε το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής ανάμεσα στις πολιτείες της Ινδίας, ενώ το Άσαμ είχε το χαμηλότερο. Τα στοιχεία για τις Βορειοανατολικές Πολιτείες δεν ήταν διαθέσιμα.
Δηίοχος ο Προκοννήσιος
Για την ζωή του δεν γνωρίζουμε τίποτα και για το έργο του ελάχιστα πράγματα. Φαίνεται πως έγραψε με τίτλο Περί Κυζίκου ένα χρονικό της πόλης αυτής και της Βιθυνίας γενικότερα, όπου διηγούταν και τα περιστατικά της Αργοναυτικής εκστρατείας που έλαβαν χώρα στη περιοχή.
Ανέφερε μεταξύ άλλων τον πυγμαχικό αγώνα ανάμεσα στον Άμυκο, τον μυθικό γίγαντα βασιλιά των Βεβρύκων της Βιθυνίας, και στον αργοναύτη Πολυδεύκη που κατέληξε με νίκη του τελευταίου. Ο Δηίοχος συνέταξε και έναν κατάλογο των αργοναυτών στον οποίο συμπεριέλαβε και το όνομα του Αμφιάραου.
Κατάλογος πολιτειών της Ινδίας ανά προσδόκιμο ζωής
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Ομόσπονδες Πολιτείες της Ινδίας
Δηίοχος ο Προκοννήσιος
Το έργο του υπήρξε σημαντική πηγή πληροφοριών για μεταγενέστερους του ιστορικούς και ποιητές όπως ο Απολλώνιος ο Ρόδιος. Διεσώθησαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί κατηγορία:Αρχαίοι Προκοννήσιοι
Ταν
Το Ταν (Γαλλικά: Thann) είναι γαλλική κοινότητα του νομού Άνω Ρήνου, υπονομαρχία του νομού, στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Αλσατίας. Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 7.780 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Τανουά (ζ).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη του Ταν και της εκκλησίας του αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ, το Ταν στα νοτιοδυτικά του νομού Άνω Ρήνου]] Η κοινότητα Ταν βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Άνω Ρήνου, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία και τη Γερμανία. Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Αλσατίας
Είναι η μία από τις υπονομαρχίες του νομού, οι άλλες είναι οι κοινότητες Μυλούζ και Αλτκίρς, και έχει πληθυσμό 7.780 κατοίκους (2017). Είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 31.817 (2015).