cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόστολος Κοκμάδης
Περίοδος Κατοχής
Το Φθινόπωρο του 1941 γράφτηκε στο Πολυτεχνείο, στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών. Το καλοκαίρι του 1943 συμμετείχε σε μια οργάνωση μαζί με τον Μερκούρη και τον συνδικαλιστή Κώστα Σπέρα. Στα τέλη Αυγούστου έγινε προσπάθεια για τη δημιουργία ομάδας ανταρτών στη περιοχή της Μάνδρας Αττικής. Πριν από την δημιουργία της ομάδας, τον συνέλαβε η οργάνωση του ΕΑΜ και τον προώθησε αιχμάλωτο στη περιοχή της Πάρνηθας. Μετά από συνάντηση του με παλιούς συμμαθητές (Ευέλπιδες) προσχώρησε στον ΕΛΑΣ. Στα τέλη του 1943 έγινε και μέλος του ΚΚΕ. Στον ΕΛΑΣ τοποθετήθηκε διοικητής του 2ου Λόχου του Ι/34 Τάγματος Αττικής. Περιγράφεται ως ικανότατος λοχαγός με άριστες επιτελικές και επιχειρησιακές γνώσεις και από τους ανωτέρους του αλλά και από τους κατωτέρους του στον ΕΛΑΣ.
Απελευθέρωση
Ως επικεφαλής τιμητικού αγήματος του "ορεινού" ΕΛΑΣ του 34ού συντάγματος εισήλθε στην Αθήνα μαζί με 34 μαχητές όπου παρέλασε με το άγημα του στους εορτασμούς της Απελευθέρωσης, στην υποδοχή του πρωθυπουργού Γεωργίου Παππανδρέου καθώς και στον εορτασμό της 28ής Οκτώβρη 1944. Ήταν και το μοναδικό τμήμα του ΕΛΑΣ στο οποίο επιτράπηκε να εισέλθει στην πρωτεύουσα.
Δεκεμβριανά και εμφύλιος πόλεμος
Στα Δεκεμβριανά πολέμησε με το 1/34 τάγμα πεζικού το οποίο αιχμαλωτίστηκε από τους Βρετανούς στα Τουρκοβούνια. Ως αξιωματικός που συμμετείχε στον ΕΛΑΣ τέθηκε «εκτός υπηρεσίας», βγήκε στη παρανομία και προσχώρησε στον Δημοκρατικό Στρατό το 1947. Στον Δημοκρατικό Στρατό έφτασε στον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και του διοικητή Μοίρας Πυροβολικού ενώ διετέλεσε εκπαιδευτής στη Σχολή Αξιωματικών Πυροβολικού.
Η ζωή στην ΕΣΣΔ και επιστροφή στην Ελλάδα
Μετά την ήττα του Δημοκρατικού στρατού έζησε στη σημερινή Ρωσία όπου και σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός με ειδίκευση στο Φυσικό αέριο. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1989 μαζί με την γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Πέθανε το 2012 . Ήταν συνταγματάρχης ΠΒ ε.α.
Πηγές
Μόνιμοι Αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ,οικειοθελώς ή εξ ανάγκης εκδόσεις Αλφειός σελ 413-431.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Στα μονοπάτια της ζούγκλας
Το Στα μονοπάτια της ζούγκλας (On Jungle Trails) είναι συλλογή ιστοριών του Φρανκ Μπακ που περιγράφει τον τρόπο που αιχμαλώτιζε ζώα. Για πολλά χρόνια, το βιβλίο αυτό διδασκόταν στα δημοτικά σχολεία του Τέξας, καθώς είχε εγκριθεί για χρήση σε πολιτειακό επίπεδο.
Μερικά από τα γεγονότα που αναφέρει ο Μπακ είναι παρατηρήσεις, όπως η περιγραφή ενός φολιδωτού μυρμηγκοφάγου που τρώει κόκκινα μυρμήγκια. Μεταξύ άλλων ο Μπακ:
Ο Μπακ μετέφερε αυτά τα ζώα στην Αμερική, αλλά όταν απέκτησε μερικά μικροσκοπικά ελάφια Μαλαισίας (πέλαντοκ) τα μικρότερα ελάφια του κόσμου (8 πόντων), κατέστη αδύνατο να τα μεταφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής λόγω μίας καραντίνας εναντίον των μηρυκαστικών ζώων.
Ιμπραήμ Α΄
Ο Ιμπραήμ Α΄ (τουρκ. İbrahim, 5 Νοεμβρίου 1615 - 18 Αυγούστου 1647) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1640 έως το 1647. Ήταν γνωστός και ως Τρελός Ιμπραήμ (Deli Ibrahim). Ήταν γιος του Αχμέτ Α΄ και της Ελληνίδας Χασεκί Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Βαλιντέ Σουλτάν.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Οθωμανική αυτοκρατορία αποδυναμώθηκε από πολέμους, κακή διακυβέρνηση και εξεγέρσεις. Εκθρονίστηκε στις 8 Αυγούστου 1647, μετά από συνέργεια των γενίτσαρων με το θρησκευτικό κατεστημένο, και εκτελέστηκε δέκα ημέρες αργότερα. Τον Ιμπραήμ Α΄ διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος σε ηλικία γιος του, ο επτάχρονος Μωάμεθ Δ΄, τον οποίο είχε αποκτήσει με μία από τις Χασεκί του, την Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν. Τον Μωάμεθ Δ΄ διαδέχτηκαν αργότερα τα αδέλφια του, ο Σουλεϊμάν Β΄ και ο Αχμέτ Β΄, οι οποίοι ήταν γιοι της Σαλιχά Ντιλασούμπ Σουλτάν και της Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν αντίστοιχα.
Μετά τον Αχμέτ Β΄ σουλτάνοι έγιναν, ο ένας μετά τον άλλον, οι γιοί του Μωάμεθ Δ΄, Μουσταφά Β΄ και Αχμέτ Γ΄, τους οποίους είχε αποκτήσει με την Ελληνίδα Χασεκί Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Βαλιντέ Σουλτάν.
Βασιλεία
left|thumb|200px|Εικόνα του Ιμπραήμ Α΄από τα Βουλγαρικά Κρατικά Αρχεία Φοβούμενος πως ο ίδιος θα είχε την τύχη των άτυχων αδελφών του, έγινε σουλτάνος χωρίς την απαραίτητη μόρφωση και εμπειρία σε ζητήματα διακυβέρνησης. Επιδεικνύοντας ελάχιστη κλίση στη συμμετοχή του στις κρατικές υποθέσεις, ο Ιμπραήμ άφηνε τα καθημερινά ζητήματα στα χέρια των βεζίρηδών του, ενώ εξουσία άσκησε και η μητέρα του Κιοσέμ Σουλτάν.
Χωρίς τη δύναμη να ελέγξει ή να χειριστεί όσους εποφθαλμιούσαν εξουσία στο περιβάλλον του, επιχείρησε να τους επηρεάσει και να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους παραχωρώντας σε αυτούς μεγάλες εκτάσεις γης και εισοδήματα, ενώ ο ίδιος προτιμούσε να απολαμβάνει τη ζωή στο παλάτι.
Στην αρχή της βασιλείας του, υπό την καθοδήγηση του μεγάλου βεζίρη Κεμανκές Καρά (Μαύρος Τοξότης) Μουσταφά Πασά, προώθησε ειρηνικές σχέσεις με την Περσία και την Αυστρία και ανακαταλήφθηκε το φρούριο του Αζόφ από τους Κοζάκους (1642). Το 1644, υπό την επιρροή του νέου πνευματικού σύμβουλού του, Τσιντσή Χουσεΐν Χότζα, και της μητέρας του, ξεκίνησε εκστρατεία στην Κρήτη, πυροδοτώντας τον εξαντλητικό πόλεμο με τη Βενετία (1645-69).
Ο ασταθής χαρακτήρας του προκάλεσε δυσαρέσκεια, ενώ τα πάθη και οι εκκεντρικότητές του - γνωστές στο λαό του - τού χάρισαν το παρωνύμιο «Τρελός» (τουρκικά: Deli Ibrahim). Οδήγησαν επίσης στην επιβολή νέων φόρων, προκαλώντας αντιδράσεις στην Κωνσταντινούπολη και στις απομακρυσμένες επαρχίες. Η πνευματική υγεία του υπήρξε αντικείμενο αμφισβητήσεων. Οι ιστορικές πηγές αναφέρονται στην αδυναμία του στις παλλακίδες του παλατιού, σε τέτοιο βαθμό ώστε αρκετές να αναλάβουν υψηλά αμειβόμενες θέσεις, καθώς και στο πάθος του στις γούνες και στο μετάξι.
Οικογένεια
Σύζυγοι
Ο Ιμπραήμ είχε οκτώ Χασεκί Σουλτάν:
Επίσης, είχε μία παλλακίδα:
Γιοί
Κόρες
Άπληκτον
Το Άπληκτον ήταν ένας βυζαντινός όρος, που χρησιμοποιήθηκε τον 10ο-14ο αι. για μία οχυρωμένη στρατιωτική βάση (υπό αυτή την έννοια είναι παρόμοιο με το μητάτον) και αργότερα στην περίοδο των Παλαιολόγων για τον υποχρεωτικό καταυλισμό των στρατιωτών (στρατωνισμό). Η λέξη σημαίνει "αυτό που δεν πλήττεται".
Ιμπραήμ Α΄
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Άπληκτον
Ιστορία και λειτουργίες
Ο θεσμός των απλήκτων ως κύριες περιοχές συνάθροισης, όπου διατηρούντο αποθήκες προμηθειών και όπου οι επαρχιακοί στρατοί των θεμάτων επρόκειτο να ενταχθούν στο κύριο Αυτοκρατορικό στράτευμα για μία εκστρατεία, πιθανότατα χρονολογείται στη βασιλεία του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ (β. 741–775). Από αυτά, το στρατόπεδο της Μαλάγινας στη Βιθυνία ήταν το πλησιέστερο στην πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη και αναφέρεται ήδη από το 786/787. Υπήρχαν και άλλες τέτοιες βάσεις στη Μικρά Ασία. Ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Α΄ (β. 867-886) αναφέρει τα άπληκτα στο Καβόκλιν, στην Κολώνεια και στη Καισάρεια, ενώ το άπληκτο στον Βαθύ Ρύακα επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για αποστολές εναντίον των Παυλικιανών. Ο εγγονός του, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ (β. 945-959), στην πραγματεία του για τις Αυτοκρατορικές αποστολές, καταγράφει τα άπληκτα από τα δυτικά προς τα ανατολικά ως εξής: Μαλάγινας, Δορυλαίου, Καβόρκιν, Κολώνειας, Καισάρειας και Δαζιμώνος. Επίσης τέτοια στρατόπεδα πιστοποιούνται από λογοτεχνικές πηγές στους Κήπους (στις εκβολές του ποταμού Μαιάνδρου) και στα Φύγελα, στη Διάβαση της Θράκης, καθώς και στους μεγάλους καταυλισμούς στο Έβδομον, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, και στην Αδριανούπολη.
Οι Κομνηνοί Αυτοκράτορες, σκληρότερα πιεζόμενοι και μαχόμενοι κοντά σε αστικά κέντρα, συνέχισαν αυτό το σύστημα και πρόσθεσαν στρατώνες (που δεν ονομάζονται πλέον άπληκτα, αλλά εκπληρώνουν τον ίδιο ρόλο) στα Γουνάρια της Παφλαγονίας, στη Χρυσόπολη της Βιθυνίας, στην Πελαγονία της Δυτικής Μακεδονίας, στη Σερδική (νυν Σόφια), στην Κυψέλλα της Θράκης (κοντά στον ποταμό Μαρίτσα (Έβρο)) και στο Λοπάδιον στον ποταμό Ρύνδακα της δυτικής Μ. Ασίας. Προωθημένα στρατόπεδα για αποστολές εναντίον των Σελτζούκων ιδρύθηκαν από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό (β. 1143–1180) στο Δορύλαιον και το Σουβλαίον.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικές εγκαταστάσεις Κατηγορία:Βυζαντινή στρατιωτική αρχιτεκτονική
Άρμα μάχης
thumb|300px|Τομή ενός άρματος [[M4 Sherman|M4A4 Sherman, του κυριότερου άρματος μάχης που χρησιμοποιήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους άλλους δυτικούς συμμάχους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.]]
Στη σύγχρονη εποχή, άρμα μάχης (τανκ, από τα αγγλικά: tank) είναι ένα ερπυστριοφόρο τεθωρακισμένο όχημα μάχης.
Γενικά
Τα σύγχρονα άρματα διαθέτουν βαρέα όπλα και ισχυρή θωράκιση, όπως επίσης και ταχύτητα που τους επιτρέπει να μετακινούνται γρήγορα προς και από το πεδίο της μάχης. Παρ' όλο που τα άρματα δεν έχουν μεγάλη αυτονομία και είναι ιδιαίτερα δαπανηρά τόσο για την αγορά τους όσο και για την συντήρησή τους, αποτελούν ένα από τα πλέον διαδεδομένα όπλα, καθώς μπορούν εύκολα να προσβάλλουν στόχους αντίπαλων δυνάμεων και κυρίως να καλύψουν την προέλαση πεζικού και φίλιων στρατευμάτων.
Στις διάφορες στρατιωτικές επιχειρήσεις τα άρματα συμμετέχουν συγκροτώντας ίλες αρμάτων και ποτέ μεμονωμένα. Συνήθως καλύπτουν κινήσεις άλλων κλάδων ή όπλων (μονάδες πεζικού, καταδρομών, πεζοναυτών κ.λπ.). Η υποστήριξη των αρμάτων είναι αναγκαία καθώς παρ' όλη τη θωράκισή τους είναι σχετικά ευάλωτα από αντιαρματικά όπλα, νάρκες, εχθρικό πυροβολικό, ελικόπτερα και αεροπλάνα. Την υποστήριξή τους αναλαμβάνουν συνήθως ίδιες ή φίλιες δυνάμεις όπως το μηχανικό, η αεροπορία, το πυροβολικό, και το πολεμικό ναυτικό κατά στις αποβατικές επιχειρήσεις. Οι δυνατότητες ελιγμών των αρμάτων σαφώς περιοριορίζονται από τη μορφολογία του εδάφους των επιχειρήσεων π.χ. σε δάση και εδάφη με πολλά φυσικά εμπόδια.
Σχεδιασμός
thumb|right|250px|[[Leopard 2|Leopard 2A6, ένα σύγχρονο άρμα μάχης.]]
Τα τρία παραδοσιακά χαρακτηριστικά που καθορίζουν τις δυνατότητες ενός άρματος είναι η ισχύς πυρός τους, η αυτοδύναμη κίνηση - ευκινησία τους και η αμυντική τους θωράκιση.
Η ισχύς πυρός είναι η ικανότητα ενός άρματος να καταστρέψει τον στόχο του. Αυτό περιλαμβάνει την ικανότητα να βάλλει επιτυχώς κατά κινούμενων στόχων, την ταχυβολία, και την ικανότητα καταστροφής θωρακισμένων οχημάτων και οχυρώσεων.
Η ευκινησία περιλαμβάνει την κάλυψη της μέγιστης  απόστασης στον ελάχιστο δυνατό χρόνο, τους διάφορους τύπους του εδάφους που μπορούν να διασχίσουν, και την αυτονομία τους σε καύσιμα. Η στρατηγική ευκινησία περιλαμβάνει και τη μέγιστη ταχύτητα που μπορούν να αναπτύξουν τα άρματα στο οδικό δίκτυο, τα πεδία δράσεως και την ευκολία με την οποία μπορούν να μεταφερθούν πάνω σε αμαξοστοιχίες με βαγόνια - πλατφόρμες, αρματοφορείς στο οδικό δίκτυο ή ειδικά διασκευασμένα πλοία, τα αρματαγωγά. Τέλος, κάποια άρματα, μπορούν να μεταφέρονται και από ορισμένα αεροσκάφη, όπως το C-130 Hercules.
Η αμυντική ικανότητα σχετίζεται με τον τρόπο που έχουν κατασκευαστεί, ποια σημεία προστατεύονται περισσότερο από τη θωράκιση ή την ενεργητική θωράκιση και ποια λιγότερο. Επίσης περιλαμβάνει και την ικανότητά τους να παραμένουν αόρατα με παραλλαγή και άλλα μέσα, την αποφυγή εχθρικών βλημάτων και τη συνέχιση της μάχης έπειτα από χτύπημα.
Ιστορία
Τον πρώτο σχέδιο θωρακισμένου άρματος μάχηςεκπόνησε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, και δεν απείχε και πολύ από τη σύγχρονη μορφή του. Από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο τα άρματα έχουν περάσει από πολλά στάδια εξέλιξης και συνεχίζουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον πόλεμο.
Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος
Τα "άρματα εφόδου", δηλαδή με ερπύστριες (τροχαλύσσους), εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως οχήματα για την καταστροφή των εχθρικών συρματοπλεγμάτων και άλλων οχυρωμάτων. Είχαν βεβαίως προηγηθεί σχέδια αρμάτων πλην όμως όλα παρουσίαζαν σοβαρά μειονεκτήματα. Σιγά - σιγά εξελίχτηκαν και αντικατέστησαν το ιππικό στα πεδία των μαχών. Η πραγματική επανάσταση που έφεραν στην διεξαγωγή του πολέμου, πέρα και από την θωράκιση, ήταν η ικανότητά τους να κινούνται επί παντός καιρού και εδάφους, ακόμη και εκτός οδικού δικτύου, με μόνο τίμημα την συντήρηση των ερπυστριών κάθε 600-800 χιλιόμετρα.
Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος
Μάχη του Κουρσκ (ρωσ. Курская битва) ονομάζονται οι γερμανικές και σοβιετικές πολεμικές επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (από την 5η Ιουλίου του 1943 έως την 23η Αυγούστου του ίδιου έτους), στην περιοχή της πόλης του Κουρσκ (450 χιλιόμετρα νότια της Μόσχας), στην τότε Σοβιετική Ένωση. Παραμένει μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη ακολουθία αρματομαχιών στην Ιστορία, συμπεριλαμβανομένης και της Μάχης της Πρόχοροφκα. Ήταν η τελευταία στρατηγικά σχεδιασμένη επίθεση που οι Γερμανοί ήταν σε θέση να επιχειρήσουν στα ανατολικά.
Δικτυακοί τόποι
*
Πολύκλειτος
Ο Πολύκλειτος (ο Πρεσβύτερος, 5ος αιώνα π.Χ.) θεωρείται ο κορυφαίος των γλυπτών του Πελοποννησιακού εργαστηρίου κατ' άλλους Σικυώνιος και από άλλους  Αργείος ονομάζονταν γιατί κυρίως εργάζονταν  στο Άργος. Ήταν μαθητής του Αγελάδα και συμμαθητής του Φειδία. Πιθανώς είχε συγγενική σχέση με τον Πολύκλειτο τον Νεότερο.
Γενικά
Η Ήρα του Πολυκλείτου που βρίσκονταν στο Ηραίον Άργους, που δεν σώζεται, χρυσελεφάντινη και αυτή ήταν ανάλογη και εφάμιλλη του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Ολυμπίου Διός του Φειδία στην Ολυμπία. Όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας: «παρίσταντο μεγαλοπρεπώς και εύθρονος, γυμνούς έχουσα τους από ελεφαντοστούν βραχίονες, διάδημα περιδεδεμένη που κοσμούσαν οι Χάριτες και οι Ώρες, βοώπις (:Βους + ωψ= με μεγάλους οφθαλμούς) και υπέρτατη». Στο ένα χέρι κρατούσε ρόδι στο άλλο σκήπτρο που πάνω του στεκόταν ένας κόκκυγας (κότσυφας). Σύμφωνα με την παράδοση είναι ο Δίας που πρωτοεμφανίστηκε στην Ήρα με αυτή τη μορφή. Μία ιδέα για τη δημιουργία αυτή μπορούμε ν΄ αντλήσουμε από τα νομίσματα που απόκεινται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Άργους που όμως λόγω των μικρών διαστάσεων οι γλυπτικές παραστάσεις πάνω στο διάδημα αντικαταστάθηκαν με απλά κοσμήματα. Αυτής της Ήρας αντίγραφο θεωρείται η προτομή που εκτίθεται στην Λουδοβικία έπαυλη της Ρώμης.Εξέδωσε και σχετικό εγχειρίδιο ο «Κανών« και ως αρχιτέκτονας εφάρμοζε «την αρμονία και το κάλλος» οικοδομήσας θέατρο στην Επίδαυρο που σώζονται αξιόλογα λείψανα.
Αρχέτυπα έργα
Τα αρχέτυπά του έργα, όλα σχεδόν χάλκινα και κυρίως ανδριάντες αθλητών, δεν έχουν σωθεί. Από τις δημιουργίες του που αναφέρει η αρχαία παράδοση, λιγοστές αναγνωρίζονται με ασφάλεια σε ρωμαϊκά αντίγραφα, όπως ο Δορυφόρος και Διαδούμενος (αθλητής δένοντας ταινία), ενώ τα περισσότερα αποδίδονται με τεχνοτροπικά κριτήρια σε δικά του αρχέτυπα, όπως η Αμαζόνα του Καπιτωλίου. Δημιούργησε και άλλα θεών αγάλματα, όπως Ερμές, Ηρακλείς, αλλά κυρίως η ειδικότητά του ήταν η παράσταση του νεανικού και όχι του θείου ιδανικού, αλλά του απόλυτου ανθρώπινου κάλλους που πηγάζει από την ακριβέστατη συμμετρία των μερών του σώματος. Γι αυτό και ένα έργο του, ο δορυφόρος ονομάσθηκε Κανών που χρησίμευε ως υπογραμμός για τους τότε και μετέπειτα καλλιτέχνες. Μεταξύ των έργων του που διασώθηκαν ως πιστά αντίγραφα κυρίως ρωμαϊκά σε μαρμαρόγλυπτη μορφή συγκαταλέγονται και τα παρακάτω:
Επιδράσεις
Τα περισσότερα στοιχεία για την πολυκλείτεια δημιουργία έχουν αντλήσει τόσο οι αρχαίοι, όσο και οι νεότεροι ερευνητές από τον Κανόνα του. Ιδιαίτερα ως σύμβολο της νεανικής, αθλητικής και συμμετρικής μορφής έχει εκτεθεί εδώ και πολλές δεκαετίες ένα σύγχρονο χάλκινο αντίγραφο του Κανόνα στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου του Μονάχου, που αποτελεί οδηγό για τους νέους στη μελέτη της κλασικής ομορφιάς και του ελληνικού δημιουργικού πνεύματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Σοφία Πανάγου
Η Σοφία Πανάγου (γενν. Αθήνα, 16 Ιανουαρίου 1982) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από την τηλεοπτική κωμική σειρά Πενήντα Πενήντα το 2005, που ήταν και η πρώτη της τηλεοπτική συμμετοχή στην τηλεοπτική σειρά. Επίσης έγινε γνωστή και από την τηλεοπτική σειρά "Το σόι σου" από το 2014-2019.
Τηλεόραση
Η πρώτη της δουλειά στην τηλεόραση ήταν στην κωμική σειρά Πενήντα Πενήντα που έκανε πρεμιέρα το 2005 και προβλήθηκε αρχικά για δύο σεζόν. Στη σειρά είχε τον ρόλο της Ναταλίας Ζορμπά υποδυόμενη την τηλεοπτική κόρη του Πέτρου Φιλιππίδη και της Άβας Γαλανοπούλου. Εξαιτίας της μεγάλης επιτυχίας της σειράς ακολούθησαν κι άλλες επιτυχημένες τηλεοπτικές συμμετοχές μέσα στα επόμενα χρόνια.
Το 2007 συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς Εντιμότατοι κερατάδες μαζί με τον Μέμο Μπεγνή. Ακόμη έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές συμπρωταγωνιστώντας μαζί με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου και τον Γιάννη Ζουγανέλη. Ακόμη την ίδια περίοδο συμμετείχε στο βασικό καστ της σειράς Στους 31 δρόμους. Ακολούθησε μία ακόμη συμμετοχή της στις "Επτά Θανάσιμες Πεθερές" το 2008 όπου έπαιξε μαζί με την Καίτη Κωνσταντίνου και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στο επεισόδιο "Η Πειραιώτισσα Πεθερά" ενώ συμμετείχε και στη σειρά "Αληθινοί Έρωτες".
Τη σεζόν 2008-2009 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κοινωνική σειρά "Ιατρικό Απόρρητο" συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιώργο Κιμούλη, Παναγιώτη Μπουγιούρη, Σοφία Παυλίδου και Κλέλια Ρένεση. Το 2009 έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Εργαζόμενη Γυναίκα υποδυόμενη την έφηβη κόρη του Βλαδίμηρου Κυριακίδη και της Ελένης Ράντου. Το 2011 συμμετείχε και πάλι στην επιστροφή της σειράς Πενήντα Πενήντα και τον τρίτο κύκλο επεισοδίων.
Επέστρεψε στην τηλεόραση μετά από μία αποχή 3 χρόνων το 2014 με τη σειρά Το σόι σου, που προβάλλονταν μέχρι και το τέλος της σεζόν του 2019 στον Alpha. Εκεί υποδύεται τις δύο από τις κόρες της οικογένειας Χαμπέα με τον ένα ρόλο να έχει μόνιμη συμμετοχή στο βασικό καστ της σειράς και ο άλλος κάποιες guest εμφανίσεις.
Κινηματογράφος
Στον κινηματογράφο έχει λάβει μέρος στις ταινίες "Είναι ο Θεός μάγειρας;" (2004) και "Κλέφτες" (2007).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Χαμούντι
Ο Χαμούντι ήταν ο τελευταίος Υξώς κυβερνήτης της 15ης δυναστείας της Αιγύπτου, ανέβηκε στον θρόνο (1534 π.Χ. ή 1541 π.Χ.) και κυβέρνησε το βόρειο τμήμα της Αιγύπτου που ήταν γνωστή ως Κάτω Αίγυπτος με πρωτεύουσα την Άβαρις. Η οριστική του ήταν από τον Άμωσις Α΄ ύστερα από σύντομη βασιλεία σήμανε την κατάλυση του κράτους των Υξώς και το τέλος της Δεύτερης Μεταβατικής περιόδου. Ο Κανόνας του Τορίνο καταγράφει τον Χαμούντι στην Στήλη 10, Γραμμή 28, σύμφωνα με τον Άλαν Γκάρντινερ ήταν ο τελευταίος Υξώς βασιλιάς. Δεν υπάρχουν ευρήματα για αυτόν εκτός από δύο σφραγίδες με σκαραβαίους που βρέθηκαν στην Ιεριχώ. Μια κυλινδρική σφραγίδα βρέθηκε επιπλέον στην Βύβλο με το όνομα "Χαμούντι". Ο Αιγυπτιολόγος Κιμ Ράιχολτ απορρίπτει την άποψη ότι καταγράφει τον Υξώς βασιλιά Χαμούντι αλλά κάποιον άλλον τοπικό βασιλιά της περιοχής. Σε κάθε περίπτωση το όνομα του χαράχτηκε για να γεμίσει το κενό στην σφραγίδα. Ο Κιμ Ράιχολτ πρότεινε επίσης με βάση τα σπάνια ευρήματα της εποχής του ότι κυβέρνησε πολύ λίγο, λιγότερο από έναν χρόνο. Διαδέχθηκε δηλαδή τον Άποφις λίγο πριν κατακτηθεί το Σαρουχάν, το τελευταίο καταφύγιο των Υξώς στην έρημο Νεγκέβ. Πολλοί ιστορικοί όπως ο Μάνφρεντ Μπίτακ αμφισβητούν έντονα την άποψη του Ράιχολτ. Ο Μπίτακ στηρίχτηκε στον "Μαθηματικό Πάπυρο του Ριντ" που καταγράφει με σαφήνεια ότι το 11ο έτος της βασιλείας του ο "πρίγκιπας του νότου" Άμωσις Α΄ κατέλυσε το κράτος των Υξώς και ίδρυσε το Νέο βασίλειο της Αιγύπτου, συγκεκριμένα έγραψε :
"Σύμφωνα με τον Μαθηματικό Πάπυρο του Ριντ τον 11ο έτος του βασιλιά του Άβαρις ο πρίγκιπας του νότου κατέκτησε την Ηλιούπολη και στην συνέχεια την Τιαρού. Σε λίγο καιρό ο πρίγκιπας του νότου που ήρθε από την Θήβα κατέκτησε και την πρωτεύουσα Άβαρις που κυβερνούσε ο διάδοχος του Άποφις επίσης στον 11ο χρόνο της βασιλείας του. Μια άλλη επιγραφή που βρέθηκε στα ορυχεία της Τιαρού δείχνει ότι ο Άμωσις Α΄ κατέκτησε σύμφωνα με τα περισσότερα συμπεράσματα την πρωτεύουσα των Υξώς Άβαρις τον 18ο ή τον 19ο χρόνο της βασιλείας του στην Θήβα. Σύμφωνα με την επιγραφή αυτή χρησιμοποιήθηκαν Χαναανίτικα βόδια για το άνοιγμα των ορυχείων το 22ο έτος της βασιλείας του Άμωσις Α΄."
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 15ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ταντέους Κουτσέμπα
Ο Ταντέους Κουτρζέμπα (15 Απριλίου 1885 - 8 Ιανουαρίου 1947) ήταν στρατηγός κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Υπηρέτησε ως αρχιστράτηγος στον Πολωνικό Στρατό στη γενική διοίκηση της Στρατιάς Πόζναν κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το 1939.
Βιογραφία
Ο Ταντέους Κουτρζέμπα γεννήθηκε στην Κρακοβία, που ανήκε τότε στην Αυστροουγγαρία, από το 1795, που χωρίστηκε η Πολωνία. Ο πατέρας του υπηρέτησε στον Αυτοκρατορικό Αυστριακό Στρατό.
Το 1896, έγινε δεκτός σε στρατιωτική σχολή για παιδιά κοντά στο Βίνερ Νόιστατ. Στη συνέχεια, συνέχισε τις σπουδές του στην πόλη Χράνιτσε. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1903. Αποφοίτησε με διάκριση από την Αυτοκρατορική και Βασιλική Τεχνική Στρατιωτική Ακαδημία στο Μέντλινγκ και ανατέθηκε ως δεύτερος υπολοχαγός, σε μονάδα εκρηκτικών. Λόγω της απόδοσής του στη σχολή, του δόθηκε η επιλογή να επιλέξει τη θέση της πρώτης απόσπασής του. Επέλεξε να επιστρέψει στην πατρίδα του στην Κρακοβία, όπου τοποθετήθηκε από το 1906 έως το 1910.
Το 1910, ο Κουτρζέμπα συνέχισε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Βιέννη σπουδάζοντας μηχανική και προήχθη στο βαθμό του υπολοχαγού το 1911. Από το 1913 έως το 1914, τοποθετήθηκε στο Σεράγεβο, όπου παρακολούθησε τον άμεσο καταλύτη για το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου: τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία το 1939, ο στρατηγός διοίκησε την στρατιά του Πόζναν, αποτελούμενη από τέσσερα τμήματα πεζικού (14, 17, 25, 26) και δύο ταξιαρχίες ιππικού. Ετοίμασε το πολωνικό σχέδιο αντεπίθεσης της μάχης του ποταμού Μπζούρα και τέθηκε επικεφαλής των στρατιών Πόζναν και Πομόρζ κατά τη διάρκεια της μάχης.
Στη συνέχεια, πολέμησε στη Βαρσοβία και έφτασε στην πρωτεύουσα στις 22 Σεπτεμβρίου, όπου έγινε για λίγο αναπληρωτής διοικητής του Στρατού της Βαρσοβίας. Με εντολή του στρατηγού Τζούλιους Ρόμελ, διοικητή του στρατού της Βαρσοβίας, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις συνθηκολόγησης με τον 8ο Γερμανικό Στρατό. Στις 28 Σεπτεμβρίου, υπέγραψε τα επίσημα έγγραφα παράδοσης.
Θάνατος
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Νοβοροσίσκ (αεροπλανοφόρο)
Το Νοβοροσίσκ ήταν σοβιετικό συμβατικά προωθούμενο αεροπλανοφόρο, το τρίτο από τα τέσσερα σκάφη της κλάσης Κίεβο. Ήταν επιχειρησιακό με το Σοβιετικό και στην συνέχεια με το Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό την περίοδο 1982-93. Μετέφερε ελικόπτερα και αεροσκάφη κάθετης αποπροσγείωσης τα οποία θα αναλάμβαναν κυρίως ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις. Επίσης μετέφερε μεγάλο αριθμό κατευθυνομένων πυραύλων.
Ιστορικό
Η ναυπήγηση του Νοβοροσίσκ ξεκίνησε στο Μικολάιβ στην ΣΣΔ Ουκρανίας στις 30 Σεπτεμβρίου 1975. Καθελκύστηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1978 και εντάχθηκε στην δύναμη του στόλου του Ειρηνικού στις 12 Σεπτεμβρίου 1982.
Τον Μάρτιο του 1985 το αεροπλανοφόρο και τα σκάφη συνοδείας του άφησαν την Θάλασσα της Ιαπωνίας με προορισμό την Οκινάουα και στην συνέχεια τον δυτικό Ειρηνικό. Μετά από περίπου οκτώ ημέρες τα πλοία άλλαξαν πορεία και κατευθύνθηκαν προς τις Κουρίλες, προκειμένου να προσομοιώσουν εχθρική επίθεση με αεροπλανοφόρα ενάντια στην Σοβιετική Ένωση. Ενώ το Νοβοροσίσκ βρίσκονταν σε απόσταση 700 ναυτικών μιλίων (1.100 km) ανατολικά της Ιαπωνίας το εντόπισαν σοβιετικά αναγνωριστικά Tupolev Tu-95 τα οποία στην συνέχεια κατεύθυναν περίπου 20 βομβαρδιστικά Tupolev Tu-22M που διεξήγαγαν προσομοίωση συντονισμένης επίθεσης. Σύμφωνα με το αμερικανικό ναυτικό το αεροπλανοφόρο πιθανότατα δέχθηκε επίθεση και από υποβρύχια.
Το 1995 το κύτος του Νοβοροσίσκ, που είχε προηγουμένως υποστεί μεγάλη καταστροφή εξαιτίας πυρκαγιάς, πωλήθηκε για σκραπ και διαλύθηκε τελικά το 1997 στο Ποχάνγκ στη Νότια Κορέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπλανοφόρα κλάσης Κίεβο
ΜΑΒΗ (παραστρατιωτική οργάνωση)
Το Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (ΜΑΒΗ) ήταν ελληνική τρομοκρατική παραστρατιωτική  οργάνωση, η οποία έδρασε σποραδικά στην Αλβανία και την Ελλάδα  την δεκαετία του 1990. Πήρε το όνομά της από την οργάνωση ΜΑΒΗ που έδρασε την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Αλβανία.
Η δράση της ξεκίνησε το 1983, όταν η οργάνωση διεκδίκησε την ευθύνη για τοποθέτηση βόμβας στο αυτοκίνητο του πρέσβη της Αλβανίας στην Αθήνα.
Στις 10 Απριλίου 1994 πραγματοποίησε επίθεση σε στρατόπεδο του αλβανικού στρατού κατά την οποία σκοτώθηκαν ένας στρατιώτης και ένας αξιωματικός, ενώ κλάπηκε και οπλισμός. Για την επίθεση στάλθηκε προκήρυξη στην «Ελευθεροτυπία». Στις 6 Οκτωβρίου 1994 στάλθηκε φωτογραφικό υλικό με τα κλοπιμαία και νέα προκήρυξη στην «Ελευθεροτυπία».
Στις 19 Μαρτίου 1995 7 άτομα που έφεραν οπλισμό, συνελήφθησαν από την Ελληνική Αστυνομία και δικάστηκαν ως ύποπτα για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση ΜΑΒΗ. Καταδικάστηκαν στις 20 Φεβρουαρίου 1997 για λαθρεμπόριο όπλων. Το εφετείο το 1999 μείωσε την ποινή στους 20 μήνες.
Μετά το χτύπημα στο αλβανικό στρατόπεδο, ο τότε πρωθυπουργός της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα, κατηγόρησε την Ελλάδα για υπόθαλψη της τρομοκρατίας και ανακάλεσε τον αλβανό πρέσβη από την Αθήνα. Ταυτόχρονα προχώρησε σε σειρά ερευνών, κρατήσεων και συλλήψεων χωρίς ένταλμα από αστυνομικούς με πολιτικά σε βάρος μελών της ελληνικής μειονότητας. Η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε εμπλοκή από την πρώτη στιγμή ακόμη και την συμμετοχή Ελλήνων πολιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ελλάδα
Wipers
Μέλη
Αυτή ήταν η αρχική σύνθεση του γκρουπ. Μετά το 1983, η κυρίως σύνθεση περιελάμβανε τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Όρεγκον
Μενόκκιο
Ο Ντομένικο Σκαντέλα (Domenico Scandella, 1532-1599), γνωστός και σαν Μενόκκιο, ήταν μυλωνάς από το Μοντερεάλε Βαλτσελίνα του Φρίουλι ο οποίος δικάστηκε και κάηκε στην πυρά από την Ιερά Εξέταση ως αιρετικός. Ο βίος και οι πεποιθήσεις του είναι γνωστές από τα αρχεία των ιεροεξεταστών και αποτελούν το θέμα του έργου Il formaggio e i vermi (Το τυρί και τα σκουλήκια) του Ιταλού ιστορικού Κάρλο Γκίντσμπουργκ.
Βίος
Γονείς του Μενόκκιο ήταν ο Zuane και η Menega. Εκτός από διάστημα δύο ετών που εκδιώχθηκε από το Μοντερεάλε εξαιτίας κάποιου διαπληκτισμού, έμεινε όλη του τη ζωή εκεί. Είχε μάθει γραφή και ανάγνωση και είχε διαβάσει κάποια σύγχρονά του έργα σχετικά με την θρησκεία και την ιστορία, τα οποία τον επηρέασαν και τον βοήθησαν να διαμορφώσει τις δικές του απόψεις που διέφεραν σημαντικά από το επίσημο δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας. Δικάστηκε για πρώτη φορά ως αιρετικός το 1583, ομολόγησε το 1584 και πέρασε τους επόμενους είκοσι μήνες έγκλειστος στη φυλακή της Κονκόρντια. Αποφυλακίστηκε το 1586, αφού ομολόγησε ότι μεταμέλησε. Παρέμεινε σε κατ' οίκον περιορισμό και ήταν υποχρεωμένος να φέρει σε εμφανές σημείο το σύμβολο του φλεγόμενου σταυρού σαν σύμβολο των εγκλημάτων του. Το 1589 συνελήφθη εκ νέου, ξανά κατηγορούμενος ως αιρετικός, διότι συνέχιζε να συζητά με πολλούς ανθρώπους τις απόψεις του. Το επόμενο έτος καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά.
Κατά την διάρκεια της δίκης του υποστήριξε ότι η μοναδική αμαρτία ήταν να βλάψει κανείς τον γείτονά του, ενώ η βλασφημία δεν προξενούσε κακό σε κανένα πέρα από τον ίδιο τον βλάσφημο. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Ιησούς ήταν υιός ανθρώπου και ότι η Μαριάμ δεν ήταν παρθένος. Επίσης ότι ο Πάπας δεν είχε εξουσία δοσμένη από τον Θεό, αλλά απλώς ήταν παράδειγμα των χαρακτηριστικών ενός καλού ανθρώπου, καθώς και ότι ο Ιησούς δεν πέθανε για να λυτρωθεί η ανθρωπότητα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιερά Εξέταση Κατηγορία:Εκτελεσθέντες του Μεσαίωνα
Κώστας Λαλιώτης
Ο Κώστας Λαλιώτης (Κάτω Δολιανά, Ιανουάριος 1951) είναι Έλληνας πολιτικός. Είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του και για πολλά χρόνια μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής. Υπήρξε υπουργός πολλών κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη.
Η συμβολή του Κώστα Λαλιώτη στη διαχρονική διαμόρφωση των ιδεολογικο-πολιτικών θέσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θεωρείται μεγάλη. Εισήγαγε καινοφανείς μεθόδους διαφήμισης στις προεκλογικές εκστρατείες, που σταδιακά υιοθετήθηκαν από όλα τα κόμματα.
Θεωρείται αμφιλεγόμενο πρόσωπο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, με πολιτικούς αντιπάλους και αναλυτές να του προσάπτουν κατηγορίες για λάθη στην οικονομική διαχείριση της χώρας από το ΠΑΣΟΚ τις δεκαετίες '80 και '90  και πολιτικούς υποστηρικτές να τον επαινούν για μεγάλα έργα υποδομής, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, και προώθηση των δικαιωμάτων των γυναικών και των νέων.
Με το ΠΑΣΟΚ
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το 1974, και αργότερα μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου από το 1976. Υπήρξε επίσης υπεύθυνος του περιοδικού «Αγωνιστής» της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1975-1977), και μέλος διεύθυνσης της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Εξόρμηση» (1977-1985) επίσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Ανέλαβε την ευθύνη του σχεδιασμού των εκλογικών αναμετρήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1974 μέχρι το 2004. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας το 1992 και στις εκλογές του 1993 και της Β΄ Πειραιά το 1996 και το 2000, και αργότερα διετέλεσε ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου από το 1981 έως 1982, εξωκοινοβουλευτικός Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, υπεύθυνος για το νεοσύστατο Υφυπουργείο Νέας Γενιάς, την Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών και την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού τα χρόνια 1982 μέχρι 1985.
Ορίστηκε υφυπουργός Τύπου και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος το 1985, Υφυπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου το 1988 και Υπουργός Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων από τον Οκτώβριο του 1993 μέχρι τον Οκτώβριο του 2001. Ήταν επίσης Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2001 έως 2003).
Με την επιτυχή ολοκλήρωση της δεύτερης προεδρίας της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση (1 Ιανουαρίου 2003 μέχρι 30 Ιουνίου 2003) και ύστερα από ξαφνική πρόσκληση και εισήγηση του τοτε πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σημίτη, το Εκτελεστικό Γραφείο (ΕΓ) αποφάσισε (2 Ιουλίου 2003)  το ασυμβίβαστο των ιδιοτήτων μέλους της κυβέρνησης και του ΕΓ ταυτοχρόνως. Μετά τη συνεδρίαση, ο Κ. Σημίτης ανακοίνωσε στον Τύπο ότι ζήτησε από τον Κ. Λαλιώτη να παραιτηθεί από την θέση του Γραμματέα και να επανέλθει στην κυβέρνηση. Αρνηθείς, ο Λαλιώτης παραιτήθηκε.
Έκτοτε, έχει συμμετάσχει σε συνέδρια και προεκλογικές εκστρατείες του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά παραμένει εκτός επίσημης συμμετοχής στα όργανα του κόμματος. Υπήρξε πρόεδρος του Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ το 2015 η συμμαχία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Δημοκρατικής Αριστεράς τον συμπεριέλαβαν στη 12η και μη εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας.
Θητεία στο ΥΠΕΧΩΔΕ
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ΥΠΕΧΩΔΕ είχε σημαντική συνεισφορά στην ανέγερση μεγάλων Ελληνικών έργων, όπως του Μετρό της Αθήνας, της Αττικής Οδού, του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, της ζεύξης Ρίου–Αντιρρίου, των πρώτων τμημάτων της Ιόνιας οδού (Παράκαμψη Αγρινίου και Άρτας), της μετατροπής της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης σε αυτοκινητόδρομο και της Εγνατίας Οδού.
Ωστόσο επικρίθηκε από την αντιπολίτευση για καθυστερήσεις και κακοδιαχείριση, και για μεταφορά αρμοδιοτήτων του ΥΠΕΧΩΔΕ στον ιδιωτικό τομέα μέσω «ερμαφρόδιτων και ανεξέλεγκτων σχημάτων» και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Σε ό,τι αφορά στα έργα που φέρουν τη σφραγίδα του, έχουν κατά καιρούς καταγραφεί μελέτες με αρνητικά σχόλια. Για το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος θεωρείται υπευθυνος της εκτόξευσης του κόστους του με αρνητικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία. Ως υπουργός έχει δεχθεί κριτική για αλαζονική άσκηση εξουσίας και για αποφάσεις που έβλαψαν υπουργείο σε επίπεδο κτιριακών εγκαταστάσεων. Με θετικά λόγια για το έργο του Κώστα Λαλιώτη στον τομέα των υποδομών και των δημοσίων έργων έχουν μιλήσει διάδοχοί του υπουργοί από αντίπαλα κόμματα όπως οι Γιώργος Σουφλιάς στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και Χρήστος Σπίρτζης, υπουργός Υποδομών και Μεταφορών στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Δικαστικές διαμάχες
Γνωστή έχει γίνει η δικαστική διαμάχη του με τον αθλητικό παράγοντα Μάκη Ψωμιάδη. Ο Λαλιώτης κέρδισε τη δίκη το 2002, και ο Ψωμιάδης οδηγήθηκε στη φυλακή προσωρινά, αλλά μετά από λίγες μέρες έγινε δεκτή αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής του για λόγους υγείας, ενώ απολογήθηκε για τις πράξεις του στον υπουργό. Ο Λαλιώτης αρνήθηκε να τη δεχθεί. Ο Λαλιώτης αργότερα ανέδειξε μαζί με τον δικηγόρο Χάρη Οικονομόπουλο και το ζήτημα της υπεξαίρεσης μεγάλων χρηματικών ποσών από τα ταμεία της ΠΑΕ ΑΕΚ επί προεδρίας Ψωμιάδη, με ελέγχους που πραγματοποίησε το ΣΔΟΕ το 2002-2003 υπό τη κυβέρνηση του Σημίτη. Για αυτή την υπόθεση ο Ψωμιάδης καταδικάστηκε σε φυλάκιση δέκα ετών.
Δημόσια εικόνα
Κατά την άποψή του, ταυτίζεται με την ιστορία του ΠΑΣΟΚ και τη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας. Στη δεκαετή υπουργία του, επισκέφθηκε την έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόνο μία φορά, ενώ πολλές φορές εναντιώθηκε στις νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές Ευρωπαίων τραπεζιτών, καθώς και στη φιλοαμερικανική εξωτερική πολιτική ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών. Κατά το πόλεμο στο Ιράκ το 2003, διοργάνωσε αντιπολεμικές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, ενώ παρότρυνε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών να απεργήσουν και να συνοδεύσουν μαθητές σε συλλαλητήρια φωνάζοντας «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και Πληροφοριών Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Motherland
"Motherland" ονομάζεται ο εθνικός ύμνος του Μαυρίκιου. Συνθέτης είναι ο Φιλίπ Ζεντίλ (Philippe Gentil) και τουυς στίχους έγραψε ο Ζαν Ζωρζ Προσπέρ (Jean Georges Prosper). Ο ύμνος είναι μικρός σε έκταση και δίνει μια συνοπτική περιγραφή του τοπίου του νησιού. Επίσης αναφέρει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων του: ειρήνη, δικαιοσύνη και ελευθερία. Η καθιέρωση του ύμνου έγινε, έπειτα από διαγωνισμό, με την ανεξαρτησία του κράτους, το 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαυρίκιου Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Αλέκος Συσσοβίτης
Ο Αλέκος Συσσοβίτης (Θεσσαλονίκη, 16 Νοεμβρίου 1964 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας του είχε καταγωγή από την Άρτα και η μητέρα του ποντιακής καταγωγής από την Κοζάνη.
Πήγε σε μια τεχνική σχολή και σε ηλικία 17 ετών βρέθηκε στη Μύκονο, όπου ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα. Ασχολήθηκε με το μόντελινγκ για 2 χρόνια, ενώ στις αρχές και μέσα της δεκαετίας του '90 στράφηκε στην ηθοποιία, μετά από μια συγκυρία και τη συμμετοχή του για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία Ελεύθερη κατάδυση του Γιώργου Πανουσόπουλου το 1995, με συμπρωταγωνίστριες τη Βαλέρια Χριστοδουλίδου και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, με την οποία είχε εκείνη την περίοδο σχέση.
Το 1999 συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε δυο παραστάσεις κατά το χρονικό διάστημα 2006-2008.
Κατοικεί στην Αθήνα, κοντά στο Πολεμικό Μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Running Wild
Οι Running Wild είναι γερμανικό heavy metal συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 1976 στο Αμβούργο από τον τραγουδιστή Ρόλφ Κάσπαρεκ (Rock 'n' Rolf). Αποτέλεσαν σημαντικό κομμάτι της γερμανικής metal σκηνής της δεκαετίας του '80, επηρεάζοντας έντονα το ιδίωμα του pirate metal.
Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2009, για να επανενωθεί δύο χρόνια αργότερα, πετυχαίνοντας τη σπουδαιότερη θέση στα τσαρτ το 2016, όταν το άλμπουμ "Rapid Foray" σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση του γερμανικού καταλόγου επιτυχιών.
Βιογραφία
Το συγκρότημα ξεκίνησε το 1976 με την ονομασία Granite Heart και άλλαξε το όνομα του σε Running Wild, τρία χρόνια αργότερα. Το 1981, ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο με τα τραγούδια "Hallow The Hell", "War Child" και "King Of The Midnight Fire". Η πρώτη σύνθεση του σχήματος περιελάμβανε τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Ρολφ Κάσπαρεκ, τον κιθαρίστα Ούβε Μπέντιγκ, το ντράμερ Μίκαελ Χόφμαν και τον μπασίστα Γιοργκ Σβαρτζ, ο οποίος μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έδωσε τη θέση του στον Κάρστεν Ντέιβιντ. Στις πρώτες ηχογραφήσεις τους, το 1981, στο συγκρότημα έπαιζαν πλέον ο μπασίστας Ματίας Κάουφμαν και ο ντράμερ Βόνφγκανγκ Χάγκεμαν.
130px|left|thumb|Ο Μάικ Μότι Το δεύτερο τους ντέμο που ηχογραφήθηκε το 1982, ονομάστηκε "Heavy Metal Like A Hammer Blow" και στο συγκρότημα παρέμειναν μόνο ο Κάσπαρεκ και ο Χάγκεμαν. Νέος κιθαρίστας έγινε ο Γκέραλντ Βάρνεκε και νέος μπασίστας ο Στέφαν Μπόρις, με το συγκρότημα να υπογράφει στη "Noise Records". Τα δύο πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα "Iron Heads" και "Bones To Ashes" και αποτέλεσαν μέρος της συλλογής "Death Metal", στην οποία υπήρχαν τραγούδια των Helloween, Dark Avenger και Hellhammer.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1984, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο "Gates to Purgatory", με στιχουργική η οποία σε αντίθεση με την υπόλοιπη καριέρα των Running Wild δεν αναφερόταν σε πειρατικά θέματα αλλά σε αποκρυφιστικά. Ακολούθησε το "Branded and Exiled" το 1985, με νέο κιθαρίστα τον Μάικ Μότι και κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, άνοιγαν τις εμφανίσεις των Motley Crue στη Γερμανία. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1985 έπαιξαν στο "Metal Hammer Fest" της Γερμανίας με ονόματα όπως οι Nazareth, Venom, Wishbone Ash, Metallica, κ.α..
Οι Running Wild είναι ένα από τα πρώτα συγκροτήματα της γερμανικής power/thrash σκηνής τα οποία περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική, το καλοκαίρι του 1986 μαζί με τους Celtic Frost και τους Voivod. Μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου "Under Jolly Roger", ο Χάγκεμαν αποχώρησε αφήνοντας τα τύμπανα στον Στέφαν Σβάρτσμαν, με τον οποίο περιόδευσαν στη Γερμανία, με τους βρετανούς Satan να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Στη συνέχεια, το μπάσο ανέλαβε ο Γιενς Μπέκερ για την κυκλοφορία του ζωντανά ηχογραφημένου "Ready for Boarding" στις αρχές του 1988.
Τον Σεπτέμβριο του 1988, κυκλοφόρησαν το "Port Royal" και περιόδευσαν στην Ευρώπη στις αρχές του 1989 μαζί με τους Angel Dust. Νέος ντράμερ του σχήματος έγινε ο Ίαν Φίνλεϊ και το μπάσο ανέλαβε ο Γιενς Μπέκερ για τις ηχογραφήσεις του "Death or Glory" του 1989. Για ένα μικρό διάστημα, εντάχθηκε στους Running Wild ο μετέπειτα ντράμερ των Stratovarius, Γιοργκ Μίκαελ πριν αναλάβει τα τύμπανα ο Ρούντιγκερ Ντρεφάιν και στις αρχές του 1990 περιόδευσαν στην Ευρώπη μαζί με τους Rage.
200px|left|thumb|Οι Running Wild το 2005 στη [[Βόννη]] Στις αρχές του 1991 αποχώρησε ο κιθαρίστας Μάικ Μότι δίνοντας τη θέση του στον Άλεξ Μόργκαν, με τον οποίο ηχογράφησαν το "Blazon Stone" και περιόδευσαν με τους Raven. Για την κυκλοφορία του "Pile of Skulls" το Νοέμβριο του 1992, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο μπασίστας Τόμας Σμουζίνσκι και επέστρεψε ο ντράμερ Στέφαν Σβάρτσμαν. Κατά την ευρωπαϊκή περιοδεία του άλμπουμ, το συγκρότημα εμφανιζόταν μαζί με τους Universe.
Οι Running Wild χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα με τους Μπέκερ, Σβάρτσμαν και Μόργκαν να σχηματίζουν τους X Wild, κυκλοφορώντας τρεις δίσκους. Ο Κάσπαρεκ, με τον Γιοργκ Μίκαελ στα τύμπανα, τον Σμουζίνσκι στο μπάσο και τον Τίλο Χέρμαν στις κιθάρες, ηχογράφησε το όγδοο άλμπουμ των Running Wild με τίτλο "Black Hand Inn", τον δίσκο που περιέχει το 15λεπτο τραγούδι "Genesis". Το συγκρότημα περιόδευσε με τους Grave Digger και ηχογράφησε το "Masquerade", το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1995.
Το 1996 ξεκίνησε για τους Running Wild με άλλη μία ευρωπαϊκή περιοδεία με τους βρετανούς China Beach. Την επόμενη χρονιά, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Rivalry" μέσω τς "G.U.N. Records". Για την περιοδεία του δίσκου, τα τύμπανα ανέλαβε ο Χρήστος Ευθυμιάδης των Rage και παρέμεινε τελικά ως μόνιμο μέλος, ενώ οι Running Wild εμφανίζονταν μαζί με τους Primal Fear.
Για τον δίσκο "Victory" του 2000, τα τύμπανα ανέλαβε ο Άντζελο Σάσο και στη συνέχεια νέος μπασίστας του συγκροτήματος έγινε ο Πέτερ Πικλ. Η τριάδα Κάσπαρεκ, Πικλ και Σάσο ηχογράφησε το "The Brotherhood" του 2002, πριν ενταχθεί στη σύνθεση τους ο κιθαρίστας Μπερντ Άουφερμαν.
Οι Running Wild κυκλοφόρησαν το "Rogues en Vogue" τον Φεβρουάριο του 2005 με τον Ματίας Λίμπερτρουθ στα τύμπανα. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα προσωπικό στούντιο του Κάσπαρεκ, "Jolly Roger studio". Ακολούθησε μία ιδιαίτερα επιτυχημένη περιοδεία για τον εορτασμό των τριάντα χρόνων του συγκροτήματος, με κατάληξη την εμφάνιση τους στο "Wacken Open Air" του 2009. Αυτή ήταν και η τελευταία τους ζωντανή εμφάνιση πριν τη διάλυση τους.
Στις 21 Οκτωβρίου 2011, ανακοινώθηκε ο επανασχηματισμός του συγκροτήματος από τον Κάσπαρεκ και τον κιθαρίστα Πέτερ Τζόρνταν. Στις μετέπειτα κυκλοφορίες, τα τύμπανα και το μπάσο έπαιζαν γκεστ μουσικοί οι οποίοι δεν ήθελαν να γίνει γνωστό το όνομα τους.
Τον Απρίλιο του 2012, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Shadowmaker", τον πιο επιτυχημένο δίσκο τους, αφού σκαρφάλωσε στο # 12 των γερμανικών τσαρτ, ακολουθούμενο από το "Resilient" στα τέλη του 2013 μέσω της "Steamhammer Records".
Στις αρχές Ιουνίου του 2016, έγινε γνωστό ότι οι Running Wild θα κυκλοφορήσουν το επόμενο τους άλμπουμ με τίτλο "Rapid Foray", στις 26 Αυγούστου του ίδιου έτους. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση των γερμανικών τσαρτ, την καλύτερη σε ολόκληρη τη δισκογραφία των Running Wild, ενώ μπήκε στο Top-50 στην Αυστρία, τη Σουηδία και την Ελβετία.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα
Λυσίππη
Στην ελληνική μυθολογία η Λυσίππη ήταν μία από τις κόρες του Προίτου, βασιλιά της Τίρυνθας, και της Σθενέβοιας, κόρης του βασιλιά της Λυκίας. Η Λυσίππη και η μία ή δύο (κατ' άλλη εκδοχή) αδελφές της είναι γνωστές συλλογικά ως Προιτίδες. Αδελφός τους, αρκετά μικρότερος στην ηλικία από αυτές, ήταν ο Μεγαπένθης.
Οι Προιτίδες έκαναν το λάθος να περιγελάσουν το ξόανο της θεάς `Ηρας, οπότε η Ήρα τους ενέβαλε δαιμονική τρέλα (μανία), από την οποία τις θεράπευσε ο Μελάμποδας (για λεπτομέρειες βλ. Προιτίδες). Μετά από αυτό, ο Προίτος πάντρεψε τη Λυσίππη με τον αδελφό του Μελάμποδα, τον Βίαντα.
Βασίλισσα των Αμαζόνων
Με το όνομα Λυσίππη είναι επίσης γνωστή η πρώτη βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία ίδρυσε τη μυθική πρωτεύουσα του έθνους τους, Θεμίσκυρα. Γονείς της ήταν η Οτρήρη και ο θεός Άρης.
Πηγές
Λυσιππη Κατηγορία:Αμαζόνες
Ιστριονική διαταραχή προσωπικότητας
Οι ασθενείς με ιστριονική (δραματική) διαταραχή προσωπικότητας (histrionic personality disorder) χαρακτηρίζονται από την κραυγαλέα, δραματική, ευέξαπτη και υπερδραστήρια συμπεριφορά τους με σκοπό την προσέλκυση της προσοχής. Τείνουν να είναι εξαρτημένοι και ανώριμοι και μπορεί να είναι προκλητικοί. Οι ασθενείς αυτοί είναι συχνά ανίκανοι να διατηρήσουν βαθιές, μακροχρόνιες δεσμεύσεις σε μια σχέση.
Επιδημιολογία
Ο επιπολασμός της ιστριονικής διαταραχής προσωπικότητας είναι 2 με 3%. Από τους ασθενείς σε θεραπεία το 10 με 15% αναφέρεται ότι πάσχουν από αυτή την διαταραχή. Η ιστριονική διαταραχή μπορεί να σχετίζεται με διαταραχή σωματοποίησης, διαταραχές της διάθεσης και χρήση αλκοόλ.
Ιστριονική διαταραχή προσωπικότητας και φύλο
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ψυχιατρικής, η ιστριονική προσωπικότητα έχει συσχετισθεί με το γυναικείο φύλο. Η τάση της σύνδεσης της διάγνωσης μόνο σε σχέση με το γυναικείο φύλο, πιθανώς σχετίζεται περισσότερο με τα πολιτισμικά στερεότυπα των ρόλων των δύο φύλων παρά με την ψυχοδυναμική εκτίμηση. Έχει παρατηρηθεί ότι οι στερημένοι άνδρες της κοινωνίας μας, τείνουν να αρνούνται τις δικές τους ανάγκες και να επιτίθενται σε εκείνους που πιστεύουν ότι τους έχουν απορρίψει. Οι γυναίκες στην κοινωνία μας, ωστόσο, δεν είναι υποχρεωμένες να αρνηθούν τις εξαρτητικές τους ανάγκες και έχουν μια μικρή δυνατότητα να εκφράσουν άμεσα επιθετικότητα. Άλλοι σημείωσαν ότι τα χαρακτηριστικά της ιστριονικής προσωπικότητας αντανακλούν πολιτισμικές προσδοκίες του τρόπου με τον οποίο οι γυναίκες αναμένεται να προσαρμοστούν στην κοινωνία. Ένας άλλος κτυπητός παράγοντας που συνδράμει στην κυρίαρχη τάση να θεωρείται η ιστριονική προσωπικότητα ως νόσος των γυναικών, αποτελεί το γεγονός ότι, με λίγες εξαιρέσεις, η βιβλιογραφία της εν λόγω διαταραχής έχει γραφτεί ολοκληρωτικά από άνδρες. Παρά την κυρίαρχη σχέση της ιστριονικής προσωπικότητας με το γυναικείο φύλο, η ύπαρξη ιστριονικής διαταραχής προσωπικότητας και στους άνδρες έχει επαρκώς τεκμηριωθεί. Οι περιγραφές των ανδρών ιστριονικών ασθενών, θα μπορούσαν να ταξινομηθούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τον υπερβολικά ανδροπρεπή (αρρενωπό) υπότυπο της διαταραχής και τον παθητικό/ θηλυπρεπή. Οι άνδρες του υπέρ-ανδροπρεπούς υπότυπου, είναι ευθέως ανάλογοι με την κλασικού τύπου ιστριονική γυναίκα, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αποτελούν καρικατούρες της αρρενωπότητας. Μπορεί να προσπαθούν να σαγηνεύσουν όλες τις γυναίκες και μπορεί να εμπλέκουν ακόμη και σε αντικοινωνική συμπεριφορά. Ο δεύτερος υπότυπος, αυτός των παθητικών/θηλυπρεπών ανδρών, μπορεί να είναι επιδεικτικοί ομοφυλόφιλοι ή παθητικοί, οι οποίοι δύνανται να παρουσιάσουν αισθήματα φόβου για τις γυναίκες.