cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαυρεωτικό ζήτημα
Επανεκμετάλλευση μεταλλείων Λαυρίου
Την ίδια περίοδο ο Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης έλαβε γνώση σχετικά με τα μεταλλεύματα του Λαυρίου. Γι' αυτό το λόγο επισκέφθηκε την Ελλάδα όπου ήρθε σε επαφή με τον Ανδρέα Κορδέλλα, ο οποίος και τον έπεισε να αναζητήσει τα απαραίτητα κεφάλαια προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα μεταλλεύματα αργυρούχου μολύβδου, αλλά και τα υπολείμματα από τις αρχαίες εκμεταλλεύσεις, όπως ακριβώς έκανε και ο πατέρας του στη Σαρδηνία. Έχοντας δείγματα μεταλλευμάτων ταξίδεψε στην Μασσαλία, όπου ήρθε σε επαφή, μέσω του γάμου του με την Clemence Leboyl, με την τράπεζα Roux de Fraissinet και Σια, η οποία και αποφάσισε να χρηματοδοτήσει το έργο, δεδομένου ότι ήταν ήδη μέτοχος σε παρόμοιο έργο στην Καρθαγένη της Ισπανίας, έργο στο οποίο είχε συμμετάσχει με τη συνδρομή του Ιλαρίωνα Ρου (Hilarion Roux), γιου του Ιωσήφ Ρου (Joseph Roux), μετόχων της τράπεζας, συνεργάτη στη Μασσαλία των Rothschilds οι οποίοι με τη σειρά τους ήδη συμμετείχαν σε χυτήρια αργύρου στην Ισπανία , τα οποία αργότερα μετατράπηκαν σε χυτήρια μολύβδου. Ο Ιλαρίων Ρου είχε λοιπόν σημαντική δραστηριότητα σε μεταλλουργίες μολύβδου στη Μεσόγειο.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ίδρυσε, το 1864, την εταιρεία "Roux - Serpieri - Fressynet C.E." (ή "Hilarion Roux et Cie") με μετόχους τον εαυτό του, τον Roux, τον Θεόδωρο Ροδοκανάκη, Έλληνα ομογενή επιχειρηματία και μέλος της ομώνυμης οικογένειας, και τον Γεώργιο Παχή, με τον οποίο είχε έλθει σε επαφή προκειμένου να λύσει τα γραφειοκρατικά προβλήματα που αντιμετώπιζε. Το ίδιο έτος πέτυχε να χορηγηθεί στην εταιρεία άδεια από το υπουργείο Οικονομικών για την εκμετάλλευση των Μεταλλείων. Γι' αυτό το λόγο παραχωρήθηκαν 10.791 στρέμματα. Η συνολική επένδυση της εταιρείας υπολογίζεται στο μισό εκατομμύριο φράγκα και ήταν μια από τις σημαντικότερες της εποχής στον τομέα της βιομηχανίας.
Το 1865 είχαν πια τοποθετηθεί οι κάμινοι και είχε αρχίσει να παράγεται μεταλλικός αργυρούχος μόλυβδος.
Θέμα κυριότητας εκβολάδων
Η εκμετάλλευση των εκβολάδων, των καταλοίπων από τις εξορύξεις και τις επεξεργασίες, που γίνονταν στην αρχαία Ελλάδα και υπήρχαν στην επιφάνεια του εδάφους, απέφερε στην εταιρεία σημαντικό κέρδος. Με βάση τον ισχύοντα τότε νόμο η εταιρεία δεν απέδιδε φόρο στο ελληνικό δημόσιο για την εκμετάλλευση αυτών. Η αντιπολίτευση, με προεξέχοντα τον Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, επισήμανε το συγκεκριμένο ζήτημα ισχυριζόμενη πως η εταιρεία είχε δικαίωμα εξόρυξης, όχι όμως και δικαίωμα οικειοποίησης των επιφανειακών μεταλλευμάτων. Λόγω της πίεσης της αντιπολίτευσης και της κοινής γνώμης η κυβέρνηση Κουμουνδούρου έσπευσε να θέσει θέμα κυριότητας των εκβολάδων προχωρώντας στην ψήφιση του νόμου Υ΄ περί Λαυρίου βάσει του οποίου θεσπίζονταν οι προϋποθέσεις για την εκμετάλλευση των εκβολάδων καθώς και αυστηρή φορολογία για την εκμετάλλευσή τους. Ο συγκεκριμένος νόμος κάλυψε το νομικό κενό που υπήρχε προστατεύοντας παράλληλα τα δικαιώματα του δημοσίου. Κατά του νόμου τάχθηκε μερίδα βουλευτών, για τους οποίους ο Κορδάτος θεωρεί ότι ήταν πληρωμένα όργανα του Σερπιέρη.
Η εταιρεία αντέδρασε έντονα υποστηρίζοντας πως στην παραχώρηση των μεταλλείων δεν διευκρινιζόταν αυτή η παράμετρος και ως εκ τούτου είχε δικαίωμα εξόρυξης και του υπόγειου αλλά και του υπέργειου πλούτου. Παράλληλα υποστήριξε ότι δεν ήταν δυνατόν ο νόμος να έχει αναδρομική ισχύ. Αν και διατηρούσε το δικαίωμα να προσφύγει στα ελληνικά δικαστήρια, η εταιρεία προτίμησε να απευθυνθεί στην ιταλική και γαλλική κυβέρνηση προκειμένου να μεσολαβήσουν υπερ της απαιτώντας αποζημίωση 20 εκατομμυρίων εκατομμυρίων φράγκων. Η κυβέρνηση Κουμουνδούρου αντιπρότεινε έντεκα εκατομμύρια φράγκα. Οι πιέσεις των ξένων δυνάμεων με τον καιρό άρχισαν να γίνονται εντονότερες ενώ όλες οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιούντο υπό την δαμόκλειο σπάθη των κανονιοφόρων που απειλούσαν ότι θα στείλουν. Μέσα σε αυτό το κλίμα έντασης και πιέσεων η κυβέρνηση Κουμουνδούρου παραιτήθηκε και σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Θρασύβουλο Ζαΐμη, η οποία όμως παραιτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1871. Με την ανοχή του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Δημήτριο Βούλγαρη. Κατά τη διάρκεια της θητείας αυτής οι διαπραγματεύσεις πάγωσαν για ένα διάστημα.
Ενδεικτικό της σημασίας που έδινε η γαλλική κυβέρνηση στο όλο ζήτημα είναι ο διορισμός, την Άνοιξη του 1872, του Ζιλ Φερί (Jules Ferry), πρώην δημάρχου Παρισίων και μετέπειτα πρωθυπουργού, ως πρέσβη στην Αθήνα.
Φημολογία και αξία εκβολάδων
Από την αρχή της διένεξης η πολιτική δημαγωγία, με πρωταγωνιστή τον Δεληγεώργη, σχετικά με τα αμύθητα πλούτη του Λαυρίου δημιούργησε έναν μύθο. Η πίστη σχετικά με την αξία του μεταλλείου αυξανόταν καθημερινά. Κυρίαρχη ήταν η αίσθηση ότι το Λαύριο θα πλούτιζε μια για πάντα τον κάθε Έλληνα ενώ από μερίδα του τύπου χαρακτηριζόταν ως το ελληνικό Ελντοράντο.
Σημειώσεις
i. Δεν είναι εξακριβωμένο πως ο  Σερπιέρης έλαβε γνώση των μεταλλευμάτων του Λαυρίου, υπάρχουν όμως δύο εκδοχές. Η πρώτη αναφέρει πως ο Σερπιέρης ενώ βρισκόταν στην προβλήτα του λιμανιού του Κάλιαρι της Σαρδηνίας είδε πεταμένους σωρούς μεταλλευμάτων αναγνωρίζοντας ότι ήταν αργυρούχος μόλυβδος. Αναζητώντας την προέλευση αυτών απευθύνθηκε στον πλοίαρχο του ελληνικού ιστιοφόρου που φέρεται να τα είχε ξεφορτώσει, για να λάβει την απάντηση πως προέρχονταν από τις Κάλβο Κολόνες, δηλαδή το Σούνιο, και ότι υπήρχαν αρκετά από αυτά στην περιοχή. Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι ο Σερπιέρης γνώριζε για την έκθεση του Κορδέλλα, γι' αυτό και μόλις έφθασε στην Ελλάδα επιδίωξε να τον συναντήσει. Δεν αποκλείεται βέβαια να συντρέχουν και οι δύο εκδοχές.
Πουνταρένας ΦΚ
Η Πουνταρένας ΦΚ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την Πουνταρένας στην Κόστα Ρίκα. η οποία αγωνίζεται στην Unión de Clubes de Fútbol de la Primera División (UNAFUT), την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Miguel "Lito" Pérez, χωρητικότητας 4205 θεατών. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 30 Ιουνίου 2004. Την περίοδο 2005-06 τερμάτησε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματς, ψηλότερη που κατέκτησε ποτέ, ενώ την επόμενη περίοδο πήρε την τρίτη θέση. Έχει κατακτήσει το Copa Interclubes UNCAF το 2006. Επιπρόσθετα, έχει φτάσει στα ημιτελικά του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ το 2007.
Φως των Σπορ
Η εφημερίδα ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ, γνωστή και απλά «Το Φως», είναι καθημερινή πρωινή αθλητική με τόπο έκδοσης την Αθήνα και πανελλαδική κυκλοφορία. Το πρώτο φύλλο της εκδόθηκε στις 11 Απριλίου 1955 με την επωνυμία Αθλητικόν Φως, 8 σελίδες και τιμή 1½ δραχμή, έκτοτε κυκλοφορεί δε ανελλιπώς. Δισεβδομαδιαία αρχικά, μετονομάστηκε το 1956 σε Φως των Σπορ και δεκαετίες αργότερα για τελευταία φορά. Είναι έντυπο που θεωρείται φιλικά προσκείμενο στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Ιδρυτές
Ιδρυτές της υπήρξαν οι δημοσιογράφοι Κωνσταντίνος Σισμάνης και Θεόδωρος Νικολαΐδης, με τον πρώτο σύντομα να αποχωρεί. Πρώτος αρχισυντάκτης της εφημερίδας υπήρξε ο Γιάννης Χιωτάκης, ο οποίος πριν εργαζόταν μαζί με Νικολαΐδη και Σισμάνη στην «Αθλητική Ηχώ». Ο Νικολαΐδης ήταν μέχρι και τον θάνατό του στις 18 Μαρτίου 2017 ο ιδιοκτήτης της εταιρείας μέσω ανώνυμης εταιρείας και εκδότης-διευθυντής της, ενώ στις αρχές του 2016 ο Στράτος Μακρής εκτελούσε καθήκοντα διευθυντή σύνταξης και αρχισυντάκτη.
Θεματολογία
Ο κεντρικός τίτλος συνήθως, το κύριο τμήμα της πρώτης σελίδας και ένα μεγάλο της ύλης αφορά σε θέματα επικαιρότητας (αγωνιστικό ρεπορτάζ, μεταγραφές, σχολιασμός, αναλύσεις κλπ) των τμημάτων του Ολυμπιακού, στους υπευθύνους των οποίων ασκεί κατά καιρούς έντονη κριτική. Τις Δευτέρες κυκλοφορεί ως Το Φως Της Δευτέρας, εφημερίδα εβδομαδιαία και υπό διαφορετική νομική υπόσταση.
Δημοσιογράφοι-Συνεργάτες
Σε δημοσιογραφικό επίπεδο, έχει χαρακτηριστεί μία από τις τρεις μεγάλες «σχολές» της αθλητικογραφίας στην Ελλάδα, από κοινού με την επίσης καθημερινή Αθλητική Ηχώ και την εβδομαδιαία Ομάδα (του συγκροτήματος Λαμπράκη). Μόνιμοι ή έκτακτοι συνεργάτες και για μικρότερα ή μεγαλύτερα διαστήματα έχουν διατελέσει, μεταξύ άλλων, οι:
Ευαγγελίου (1928–2008)
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Αθλητικές εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Κάστρο του Ντούμποβατς
Κατασκευάστηκε πιθανότατα κατά τον 13ο αιώνα. Τον 15ο αιώνα, το κάστρο ανοικοδομήθηκε σε αναγεννησιακό στυλ. Το κάστρο έχει περάσει από τα χέρια πολλών και διαφορετικών ιδιοκτητών, από Σλάβους ευγενείς και στρατηγούς έως και διάσημους Κροάτες δούκες. To 1837, ο τότε Ιρλανδός κόμης ιδιοκτήτης του ξαναχτίστηκε το κάστρο σε στυλ ρομαντισμού. Το κάστρο ανακαινίστηκε και πάλι το 1952.
Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε για αρκετά χρόνια πρόσφατα ως ξενοδοχείο με αποτέλεσμα να υποστεί κάποιες ζημιές που όμως επισκευάστηκαν. Τώρα χρησιμοποιείται ως μουσείο. Επίσης, πρόσφατα παρουσιάστηκε σε αναμνηστική Κροατική ταχυδρομική σφραγίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Κροατία
Μαδυατηνοί
Οι Μαδυατηνοί ήταν θρακικό φύλο που αναφέρονται από τον Ρωμαίο ιστορικό Τίτο Λίβιο. Από τις άλλες φυλές που αναφέρει μαζί με τους Μαδυατηνούς, συμπεραίνει κανείς πως κατοικούσαν στην ανατολική Θράκη και δίπλα σε αυτούς (ita cum per saltum iret, Thraecum decem haud amplius milia ex quattuor populis, Astii et Caeni et Maduateni et Coreli, ad ipsas angustias viam circumsederunt).
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Αρχαία Θράκη
Εστελί (διαμέρισμα)
Γεωγραφία
Το Εστελί βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και συνορεύει στα βόρεια με το Μαδρίς, στα βορειοδυτικά με την Τσιναντέγα, στα κεντροδυτικά και νοτιοδυτικά με το Λεόν, στα νότια με τη Ματαγάλπα και στα ανατολικά με τη Χινοτέγα. Περιλαμβάνει πολλές μικρές λίμνες, μεταξύ των οποίων και η Ελ Σομπρέρο.
Δήμοι
Το Εστελί διαιρείται σε 6 δήμους:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Νικαράγουας
Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου
Η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου (12 Φεβρουαρίου 1941 - 31 Μαρτίου 1988) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Βιογραφικό
Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έπαιξε σε πολλές Ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικά έργα.
Επίσης συμμετείχε στους δίσκους Λιτανεία των Γρηγόρη Σουρμαΐδη (μουσική) και Φίλωνος Αρία (στίχοι) και Παράσταση του Μίμη Πλέσσα (μουσική) και στίχους διαφόρων στιχουργών.
Παρουσίασε και εκπομπές στην τηλεόραση, όπως οι "Μικρές νυχτερινές μουσικές" (ΕΡΤ, 1979) και τελευταία η μουσική εκπομπή Πρόβα, η οποία μεταδιδόταν κάθε Σάββατο μετά το βραδινό δελτίο ειδήσεων.
Θάνατος
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1987, εισήλθε στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός προκειμένου να κάνει ορισμένες εξετάσεις, οι οποίες έδειξαν πως είχε προσβληθεί από καρκίνο. Μόλις βγήκε από το νοσοκομείο, ξαναπήγε στο Στούντιο της εκπομπής "Πρόβα" και συνέχισε κανονικά την παρουσίασή της. Στις 16 Μαρτίου του 1988 όμως, η κατάστασή της επιδεινώθηκε και αναγκάστηκε να μπει και πάλι στον Ευαγγελισμό, όπου νοσηλεύτηκε μέχρι το θάνατό της. Οι δυο τελευταίες εκπομπές της "Πρόβας" (στις 19 και 26 Μαρτίου 1988), μεταδόθηκαν χωρίς κανέναν παρουσιαστή. Μετά το θάνατό της η εκπομπή δεν ξαναμεταδόθηκε.
Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.
Άραχθος
Ο Άραχθος είναι ο όγδοος μεγαλύτερος ποταμός της Ελλάδας και ο τρίτος από τους κυριότερους ποταμούς της Ηπείρου. Έχει συνολικό μήκος 135 χιλιόμετρα. Πηγάζει από την βόρεια Πίνδο και εκβάλει στον Αμβρακικό κόλπο.
Διαδρομή - παραπόταμοι
Συγκεκριμένα ο Άραχθος πηγάζει από την περιοχή του Μετσόβου εξ ου και η αρχική του διαδρομή ονομάζεται Μετσοβίτικος. Κατευθυνόμενος νοτιοδυτικά μέσα από φαράγγια που ο ίδιος έχει διανοίξει εισέρχεται στη μικρή κοιλάδα που σχηματίζεται μεταξύ του Λάκμου και του Μιτσικέλι και από εκεί φθάνει ανατολικά των Ιωαννίνων, Στο σημείο αυτό δέχεται τα νερά ενός άλλου ποταμού, που αποτελεί παραπόταμοι αυτού, του Μπαλντούμα ή Διπόταμου, που και αυτός προέρχεται από τη συμβολή δύο επιμέρους παραποτάμων, του Ζαγορίτικου και του Βαρδαπόταμου, εξ ου και η ονομασία Διπόταμος. Από την συμβολή αυτή το κοινό πλέον υδάτινο ρεύμα παίρνει την ονομασία Άραχθος. Από εκεί περνώντας στη συνέχεια από βαθιές κοίτες μεταξύ Τζουμέρκων και Ξεροβουνίου δέχεται τα νερά δύο ακόμη παραποτάμων του του Καλαρρύτικου και του Καλεντίνη ή Σαραντάπορου απ΄ όπου και διέρχεται την πεδιάδα της Άρτας, για να εκβάλλει στη συνέχεια στον Αμβρακικό κόλπο παρά τη θέση Αλυκή, πρώην Κόπραινα.
Ουσιαστικά ο Άραχθος διαρρέει ένα τμήμα του νομού Ιωαννίνων και ολόκληρο τον νομό Άρτας.
Εκβολές - λιμνοθάλασσες
Στην αρχαιότητα οι εκβολές του Αράχθου ήταν ανατολικότερα των σύγχρονων, παρά την τοποθεσία που φέρεται με τη δημώδη ονομασία "παλιά μπούκα". Γενικά ο Άραχθος στις εκβολές του, στο διάβα του χρόνου, δείχνει να δίνει μία σκληρή μάχη με τη θάλασσα του Αμβρακικού, όπου με τις συνεχείς προσχωσιγενείς εναποθέσεις μετακινεί αργά και σταθερά τη βόρεια ακτή του Κόλπου νοτιότερα, δημιουργώντας έτσι, με την παράλληλα δράση του ποταμού Λούρου, τέσσερις λιμνοθάλασσες, η λιμνοθάλασσα Λαγαρού, (η μεγαλύτερη του Αμβρακικού), που βρίσκεται ανατολικά του λόφου της Σαλαώρας και  το τριμερές σύμπλεγμα λιμνοθαλασσών Ροδιάς, Τσουκαλιού και Αυλερής που βρίσκεται δυτικά του παραπάνω λόφου και οι οποίες στο σύνολό τους αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ελλάδος, έχοντας ενταχθεί στο οικολογικό δίκτυο προστασίας "ΦΥΣΗ 2000".
Υδροβιότοπος
Ο Άραχθος έχει πλούσια ιχθυοπανίδα που περιλαμβάνει άγριες πέστροφες, δροσίνες και μουστακάδες. Επίσης, στον Άραχθο απαντώνται πληθυσμοί ενυδρίδας ή ευρωπαϊκής βίδρας. .
Τα γεφύρια του Αράχθου
Ο Άραχθος φημίζεται για τα σπουδαία τοξωτά γεφύρια που συνδέουν τις όχθες του, όπως το γεφύρι της Άρτας και το γεφύρι της Πλάκας, που όλα μαζί υπολογίζονται σε 55 πέτρινα γεφύρια. Το γεφύρι της Πλάκας λ.χ., ήταν μονότοξο με άνοιγμα καμάρας 40 μέτρα και ύψος 19 μέτρα και εθεωρείτο το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Πράμαντα και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1866. Κατέρρευσε την 1η Φεβρουαρίου 2015 από ισχυρές βροχοπτώσεις. Το γεφύρι της Άρτας βρίσκεται έξω από την πόλη της Άρτας και αποτελείται από τέσσερις μεγάλες καμάρες. Το συνολικό του μήκος είναι 145 μέτρα. Θεμελιώθηκε γύρω στο 1606 και η κατασκευή του είναι φορτισμένη με διάσημους λαϊκούς θρύλους. Στο πέρασμα του Αράχθου από τη χαράδρα της Πολιτσάς είναι χτισμένο το ομώνυμο γεφύρι από το 1860 και ενώνει τα Κατσανοχώρια με το Αμπελοχώρι και την ευρύτερη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων.
Οι τεχνητές λίμνες του Αράχθου
thumb|right|370px|Η τεχνητή λίμνη της Άρτας.
Ιστορία
Ο Στράβων αναφέρει τον Άραχθο με το όνομα Άρατθον, ο δε Λυκόφρων με το όνομα Άραιτον. Σε αρχαία επιγραφή στην Κέρκυρα φέρεται ως Άραθθος. Στη δε λαϊκή παράδοση της Ηπείρου έχει καθιερωθεί ως ποταμός της Άρτας, από το γεγονός ότι περιβρέχει την Άρτα διερχόμενος κάτω από το θρυλικό Γεφύρι της Άρτας. Ο Άραχθος έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με τη νεότερη ελληνική ιστορία. Όταν το 1881 έγινε η προσάρτηση της Θεσσαλίας και μέρους της Ηπείρου στο Βασίλειο της Ελλάδος. ο ποταμός αυτός απετέλεσε το ΒΔ. γεωγραφικό σύνορο - ελληνοτουρκική μεθόριο και συγκεκριμένα από το σημείο συμβολής με τον Καλαρρυτινό μέχρι και τις εκβολές του. Η μεθόριος αυτή που διατηρήθηκε μέχρι τον Α' Βαλκανικό πόλεμο, περνούσε ακριβώς από το Γεφύρι της Άρτας όπου ήταν στημένα εκατέρωθεν ελληνικό και τουρκικό φυλάκιο. Κατά την τουρκική εισβολή του 1897, που φέρεται καθ΄ υπερβολή ως ελληνοτουρκικός πόλεμος, καθώς και στον πόλεμο του 1912, κατά μήκος του ποταμού, παρά τις όχθες του και στα υψώματα που τον περιβάλλουν σημειώθηκαν πολλές αψιμαχίες μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηπείρου
Τσέστε
Τσέστε (ισπανικά: Cheste, καταλανικά: Xest) είναι πόλη των 8.127 κατοίκων που βρίσκεται στην ισπανική περιοχή Βαλένθια.
Το σιρκουί βρίσκεται πέντε χλμ. ανατολικά της πόλης Τσέστε και είκοσι πέντε χλμ. δυτικά της Βαλένθια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια
Τραχύπτερις η παρδαλή
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το μήκος του σώματος με δέκα 9 έως 13 χιλιοστόμετρα είναι σχεδόν το τριπλάσιο του πλάτους. Το σώμα είναι νωτοκοιλιακά μέτρια πλατυσμένο (Εικ. 2 και Εικ. 3). Βλέποντας από πάνω οι πλευρές κατά μεγάλο μέρος είναι περίπου παράλληλες. Το βασικό χρώμα του σώματος είναι το χαλκόχρουν μέχρι γκρι.
Το κεφάλι είναι κοντό και πλατύ. Τα στοματικά μόρια δείχνουν προς τα κάτω. Οι οφθαλμοί είναι μεγάλοι, οι οπίσθιες ακμές σχεδόν αγγίζουν την πρόσθια ακμή του προνώτου (Εικ. 2 και Εικ. 7 αριστερά). Η πρώτη πλάκα της κεφαλικής κάψας, ο κλυπαίος, τελειώνει σε σχήμα τριγώνου (Εικ. 8, δεξιά πλευρά του τριγώνου βαμμένα κίτρινα). Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Μόνο αρχίζοντας με το τέταρτο άρθρο τα άρθρα είναι λίγο επεκταμένα προς τα μέσα σαν τα δόντια πριονιού (Εικ. 4). Οι κεραίες εκφύονται μακριά η μία από την άλλη κοντά στην μπροστινή ακμή των οφθαλμών (Εικ. 8).
Το πρόνωτο στενεύει προς τα πίσω μόνο ελάχιστα, προς τα μπροστά λίγο. Η στιγμάτωση του προνώτου της Trachypteris picta decostigma είναι παντού το ίδιο μέτρια πυκνή. Η βάση του προνώτου είναι κυματιστό με ένα «κύμα» μπροστά από κάθε έλυτρο.
Τα έλυτρα έχουν τρία ή τέσσερα επιμήκη εξογκώματα κατά μήκος κάθε ελύτρου, τα οποία είναι λιγότερα έντονα στο ευρωπαϊκό Trachypteris picta decostigma παρά στην Trachypteris picta picta που συναντούμε πιο ανατολικά. . Η πλαγινές ακμές ιδιαίτερα στα οπίσθια τμήματα των ελύτρων έχουν μικρά δόντια, η οπίσθια άκρη του κάθε ελύτρου είναι απεστρογγυλευμένη (Εικ. 6). Στην τυπική περίπτωση στο ευρωπαϊκό υποείδος στα δύο έλυτρα μαζί διακρίνουμε οκτώ βούλες τοποθετημένες σε κύκλο στα δυο τελευταία τρίτα των ελύτρων. Μπροστά από το κύκλο αυτό σε κάθε έλυτρο υπάρχουν δυο άλλες βούλες. Η Trachypteris picta picta έχει περισσότερες και μεγαλύτερες βούλες.
Τα πόδια είναι γερά και επιτρέπουν γρήγορο τρέξιμο. Οι ταρσοί είναι όλοι πενταμερείς. Ο τελευταίος ουροστερνίτης στην οπίσθια άκρη είναι κυρτός προς τα μέσα, στις δυο πλευρές τις κόλπωσης είναι δυο δόντια δείχνοντας προς τα πίσω ( Εικ. 5 σε μεγέθυνση).
Λυκοπένιο
Το λυκοπένιο είναι κόκκινη χρωστική η οποία ανήκει στην κατηγορία των καροτενοειδών. Βρίσκεται στις τομάτες και άλλα κόκκινα φρούτα και λαχανικά, όπως τα κόκκινα καρότα, τα καρπούζια και οι παπάγιες, αλλά όχι στις φράουλες και τα κεράσια. Το λυκοπένιο μπορεί επίσης να βρίσκεται σε τροφές που δεν είναι κόκκινες, όπως το σπαράγγι και ο μαϊντανός. Το όνομά του προέρχεται από την επιστημονική ονομασία της ντομάτας (Στρύχνον το λυκοπερσικόν). Αν και το λυκοπένιο χημικά είναι καροτένιο, δεν δρα ως βιταμίνη Α.
Τραχύπτερις η παρδαλή
Βιολογία
Σαν παράσιτα βρέθηκαν έντομα από τις οικογένειες Encyrtidae, Braconidae, Ichneumonidae και Chalcicidae. Εξ άλλου το μυρμήγκι Lasius alinus τρεφόταν με προνύμφες της Τραχύπτερις η παρδαλή. Κατά τη μελέτη ο παρασιτισμός από Ichneumonidae λογαριάστηκε με 19%, ο παρασιτισμός από Braconidae με 4 %.
Λυκοπένιο
Στα φυτά, τα φύκη και άλλους φωτοσυνθετικούς οργανισμούς, το λυκοπένιο αποτελεί σημαντική ενδιάμεση ουσία στη βιοσύνθεση πολλών καροτενοειδών, όπως το β-καροτένιο, το οποίο πέρα από χρωστική, είναι υπεύθυνο για τη φωτοσύνθεση και τη φωτοπροστασία. Όπως όλα τα καροτενοειδή, το λυκοπένιο είναι πολυακόρεστος υδρογονάνθρακας (αλκένιο). Δομικά, το λυκοπένιο είναι ένα τετρατερπένιο, το οποίο αποτελείται από οχτώ μονάδες ισοπρενίου, που αποτελούνται αποκλειστικά από άνθρακα και υδρογόνο. Είναι αδιάλυτο στο νερό. Το λυκοπένιο διαθέτει 11 διπλούς δεσμούς, οι οποίοι του προσδίδουν βαθύ κόκκινο χρώμα και αντιοξειδωτική δραστικότητα in vitro. Λόγω του έντονου χρώματός του, το λυκοπένιο χρησιμοποιείται ως χρωστική τροφίμων (ως Ε160d) και έχει εγκριθεί για χρήση στις ΗΠΑ, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τραχύπτερις η παρδαλή
Γεωγραφική εξάπλωση
Η Τραχύπτερις η παρδαλή έχει παλαεαρκτική εξάπλωση, από ανθρώπινες δραστηριότητες μεταφέρθηκε και στη Χιλή. Το υποείδος Trachypteris picta decostigma συναντάμε από την Ιβηρική Χερσόνησο προς τον Καύκασο, τη Συρία, τον Λίβανο, το Ισραήλ και τη Βόρεια Αφρική, το ανατολικό υποείδος συναντούμε από τη Σιβηρία προς την Κίνα.
Λυκοπένιο
Το λυκοπένιο αποτελεί πεδίο βασικής και κλινικής έρευνας σχετικά με τις πιθανές ευεργετικές του ιδιότητες για καρδιαγγειακές παθήσεις και τον καρκίνο. Αν και κύριο ρόλο στις ευεργετικές του ιδιότητες φαίνεται να παίζει η ισχυρή αντιοξειδωτική δράση του, δρα και μέσω άλλων μηχανισμών. Έχει βρεθεί ότι μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα και έχει συσχετιστεί με μειωμένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου και άλλων καρδιαγγειακών παθήσεων.
Τραχύπτερις η παρδαλή
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Λυκοπένιο
Παραπομπές
κατηγορία:Αλειφατικοί υδρογονάνθρακες‎ Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή Κατηγορία:Χρωστικές Κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής
Πολεμικές Τέχνες της Κύπρου
Η ιστορία των Κυπριακών πολεμικών τεχνών ξεκινά από τα πρωτόγονα χρόνια και συγκεκριμένα από τη Λίθινη Εποχή (10.000 π.Χ.), όπου οι πρωτόγονοι άνθρωποι που κατοικούσαν στο νησί κατασκεύαζαν διάφορα εργαλεία από πέτρα (λίθο), τα οποία τους βοηθούσαν να είναι πιο αποδοτικοί στις καθημερινές τους ασχολίες. Μέσα στα διάφορα εργαλεία, συμπεριλαμβάνονταν και «όπλα» – αιχμηρά αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν για να σκοτώνουν ζώα για να τρέφονται, για να προστατεύονται από τα άγρια ζώα όπως επίσης και για να προστατεύονται από άλλους ανθρώπους - κλέφτες και κακοποιούς.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η πολιτισμική επιρροή των Ελλήνων εξακολουθεί να εδραιώνεται στην Κύπρο με την δημιουργία των Γυμνασίων σε διάφορες πόλεις και την εισδοχή του Ελληνικού συστήματος εκπαίδευσης το οποίο συμπεριλάμβανε αθλητικά γυμνάσια και πολεμικές τέχνες (π.χ. πάλη, πυγμαχία και Παγκράτιο).
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, οι Κύπριοι εξακολουθούν να γυμνάζονται και να εκπαιδεύονται στα διάφορα άοπλα και ένοπλα γυμνάσια και παράλληλα λαμβάνουν μέρος στους Ολυμπιακούς και διάφορους άλλους αγώνες που διοργανώνονταν τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, στις χώρες της Ρωμαϊκής επικράτειας.
Στη συνέχεια, επήλθε η απολίτιστη και ανέντιμη τροπή που πήραν τα γυμνάσια στη Ρωμαϊκή επικράτεια, αφού συσχετίζονταν πλέον με τις «αιματηρές» Μονομαχίες και στην μετάβαση από τα Ρωμαϊκά στα Βυζαντινά χρόνια, τα γυμνάσια ξεκινούν να περιθωριοποιούνται αλλά συνεχίζονται οι γυμναστικές δραστηριότητες που σχετίζονται με αυτά.
Αυτή την περίοδο, οι Κύπριοι εξακολουθούν να εκπαιδεύονται στις πολεμικές τέχνες και δημιουργούν την πρώτη καταγεγραμμένη Κυπριακή πολεμική τέχνη, με την ονομασία «Πάμμαχον». Συγκεκριμένα, η πολεμική τέχνη των Κυπρίων αναγράφεται στο λεξικό του Ησύχιου που χρονολογείται στον 5ο αιώνα μ.Χ. ως εξής: «Κυπρία πάλη ἣν ἔνιοι πάμμαχον καλοῦσιν, οἱ δὲ ἀγροῖκον καὶ ἀπάλαιστρον, διὰ τὸ τοὺς ἐν Κύπρῳ ἀτέχνως παλαίειν».
Η πολεμική τέχνη της Κύπρου φαίνεται να επιβιώνει στα μετά-Βυζαντινά χρόνια (1500 μ.Χ.) με την ονομασία «Κλοτσάτα», όπου σύμφωνα με τις ιστορικές αναφορές, ήταν ένα Κυπριακό «αγώνισμα» όπου δύο άντρες στέκονταν ο ένας απέναντι από τον άλλο και αφού έκαναν διάφορα αναπυδητά στο ρυθμό της μουσικής, προσπαθούσαν να χτυπήσουν – να κλωτσήσουν ο ένας τον άλλο.
Μετέπειτα, κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής, οι Κύπριοι βασιζόμενοι στις γνώσεις που είχαν στις Ελληνικές πολεμικές τέχνες της αρχαίας εποχής αλλά και μέσα από τις δικές τους πολεμικές γνώσεις και εμπειρίες, δημιούργησαν τις Κυπριακές πολεμικές τέχνες οι οποίες ονομάστηκαν «αγωνιστικά παιγνίδια» και διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος της Οθωμανικής κατοχής. Σύμφωνα με τις καταγραφές που υπάρχουν, τα «αγωνιστικά παιγνίδια» ήταν τα εξής: Πάλληωμα, Πάτσος Κλώτσος, Παίξιμον του Μαχαιριού, Παίξιμον του Δρεπανιού, Τρέξιμο, Ιππασία, Κηρύττιν, Συντροόλα Σαΐτα, Ρίψιμον Πέτρας, Τριάππηδκια, και Διτζίμιν.
Μια «φαινομενική» παύση της ασχολίας των Κυπρίων με τις Κυπριακές πολεμικές τέχνες, μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε υπό την Αγγλική κατοχή στην Κύπρο (1878 - 1960 μ.Χ.), διότι οι κατοχικές αρχές δεν ήθελαν τους Κύπριους να προβάλουν τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά, κυρίως αυτά που τους συνέδεαν εθνικά με την Ελλάδα.
Ο  λόγος που η παύση αυτή ονομάζεται «φαινομενική», είναι διότι η πολεμική γνώση και τέχνη των Κυπρίων φαίνεται να διασώζεται από τότε μέχρι τις μέρες μας, μέσα από ένα διαφορετικό τρόπο, αυτό του χορού. Οι Κύπριοι φαίνεται να διέσωσαν τις «πολεμικές» τους γνώσεις μέχρι τις μέρες μας, μέσα από την τέχνη του χορού και συγκεκριμένα του «Χορού του Μαχαιριού», του «Χορού του Δρεπανιού» και του «Αντικριστού» (Καρτζιλαμάς).
Πηγή: Δημήτρης Παυλίδης, «Πολεμικές Τέχνες της Κύπρου, Ιστορική Αναδρομή από την Αρχαιότητα Μέχρι τις Μέρες μας», Λευκωσία, 2020, ( ISBN 978-9925-7507-1-9 ).
Λεβ Κουλέσωφ
Ο Λεβ Βλαντιμίροβιτς Κουλέσωφ (ρώσικα: Лев Владимирович Кулешов, 14 Ιανουαρίου 1899, Ταμπόβ - 29 Μαρτίου 1970, Μόσχα) ήταν Ρώσος κινηματογραφιστής και θεωρητικός του κινηματογράφου. Βοήθησε στη δημιουργία της πρώτης στον κόσμο σχολής κινηματογράφου, όπου και μετέπειτα δίδαξε.
Επίδραση
Ο Κουλέσωφ είναι ανάμεσα στους πρώτους, αν όχι ο πρώτος, θεωρητικός του κινηματογράφου. Πρωτοπόρος στη Σοβιετική θεωρία του μοντάζ, παρουσίασε τις απόψεις του πάνω στο μοντάζ πριν από τον Σεργκέι Αϊζενστάιν (που υπήρξε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μαθητής του) και τον Βσέβολοντ Πουντόβκιν. Η ουσία του σινεμά για τον Κουλέσωφ ήταν στο μοντάζ, στην αντιπαράθεση της μιας εικόνας με την επόμενη. Για να επιδείξει την θεωρία του δημιούργησε αυτό που πλέον αποκαλείται "το πείραμα του Κουλέσωφ". Στην κινηματογραφική αυτή άσκηση αντιπαρέθεσε την ίδια εικόνα (ενός σχετικά ανέκφραστου ηθοποιού) με εικόνες έντονες σε νοήματα (ένα πιάτο σούπα, ένα φέρετρο, ένα κορίτσι) προκειμένου να δείξει ότι το μοντάζ μπορούσε να αλλάξει την ερμηνεία που έδιναν οι θεατές σε κάθε εικόνα και έκφραση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία του κινηματογράφου Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Στρατηγίς Ιεριχώς
Η Στρατηγίς Ιεριχώς ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα τον 10ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
ΣΑ Μπαστιά
Η Σερκλ Ατλετίκ Μπαστιαί (ή ΣΑ Μπαστιά) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1920 και με έδρα την πόλη Μπαστιά της Κορσικής. Ο σύλλογος της Κορσικής, με τον Αντουάν Εμανουελί στην προεδρία του, αγωνίζεται αυτή την σεζόν στην Νασιονάλ.
Ιστορία
Με έτος ίδρυσης το 1920, η ομάδα συγχωνεύτηκε το 1988 με τις Γκαλιά Λουτσιανά και ΑΣ Τόγκα Κάρντο (με έτος ίδρυσης το 1977) και στη συνέχεια πήρε την ονομασία Σερκλ Ατλετίκ Μπαστιαί Γκαλιά Λουτσιανά. Αυτή ένωση μεταξύ των συγκεκριμένων ομάδων έλαβε τέλος το 2003.
Ένα μεγάλο μέρος παλιών επαγγελματιών ποδοσφαιριστών του νησιού ή πρώην στελεχών των ακαδημιών των δύο μοναδικών ομάδων στην Κορσική με επαγγελματικό καταστατικό (η ΣΚ Μπαστιά και η ΑΚ Αζαξιό) έχουν περάσει από την ομάδα ή αγων΄ζονται σε αυτήν αυτό τον καιρό (Καφαρέλ, Λονγκ, Σεκοντί, Λαμπερτί, Αγιάντ, Εμποκί-Πο, Παολί, Λουτσινί, Ουεντραογκό...).
Έπειτα από την ήττα της απέναντι στην ΦΚ Μετς στις 18 Απριλίου 2014, η ομάδα υποβιβάστηκε και μαθηματικά, πλέον, στο Νασιονάλ για την σεζόν 2014-2015, έπειτα από μόλις μία χρονιά παρουσίας της στην Λιγκ 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1920
Μένγκολντο
Το Μένγκολντο, ή Νήσος Μένγκολ, είναι ένα νησί στο Εθνικό Πάρκο Νταντοχέχεσανγκ της Νότιας Κορέας με έκταση 1,73 τετρ. χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο της κομητείας Τζίντο, στην Επαρχία Νότιας Τζόλλα, στη διοικητική διαίρεση του Μένγκολντο-ρι που υπάγεται στο Τζόντο-μιόν. Το Μένγκολντο και το γειτονικό νησί Τζούκντο είναι τα πιο απόκεντρα κατοικημένα νησιά των νησιών Τζόντο, περίπου 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σονγκοτσάντο,και αποτελεί το νοτιοδυτικό σημείο του Καναλιού Μένγκολ.
Τον Απρίλιο του 2014 το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο MV Σέουολ ανετράπη βόρεια από το κοντινό νησί Μπιονγκπούνγκντο, και βυθίστηκε στα ανοικτά των ακτών του Ντονγκοτσάντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Νότιας Κορέας γεωγραφία-επέκταση
Zara (καταδρομικό)
Το Zara ήταν το πρώτο πλοίο της ομώνυμης κλάσης βαρέων καταδρομικών που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina). Έλαβε το όνομά του από την πόλη Ζάρα, το σημερινό Ζάνταρ στην Κροατία. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις εγκαταστάσεις της Odero-Terni-Orlando τον Ιούλιο του 1928, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 1930 και η ένταξή του στον στόλο τον Οκτώβριο του επόμενου έτους. Οπλισμένο με οκτώ πυροβόλα των 200 mm, θεωρητικά είχε εκτόπισμα εντός του ορίου των 10.000 t που επέβαλε η Ναυτική Συνθήκη της Ουάσιγκτον, όμως στην πραγματικότητα το ξεπερνούσε κατά πολύ.
Το Zara είχε σημαντική δράση τα πρώτα δύο χρόνια της εμπλοκής της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναλαμβάνοντας πολλές αποστολές αναχαίτισης βρετανικών νηοπομπών ως ναυαρχίδα της 1ης Μοίρας. Συμμετείχε στη ναυμαχία της Καλαβρίας (Ιούλιος 1940), ήταν παρόν στο μεγάλο ναύσταθμο του Τάραντα κατά την αεροπορική επιδρομή των Βρετανών (Νοέμβριος 1940) καθώς και στη ναυμαχία του Ταινάρου (Μάρτιος 1941) στην οποία ο ιταλικός στόλος υπέστη πανωλεθρία: το Zara και τα αδελφά Fiume και Pola βυθίστηκαν από τους Βρετανούς. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του πληρώματος, συμπεριλαμβανομένου του διοικητή της ιταλικής Μοίρας ναυάρχου Κάρλο Καττανέο (Carlo Cattaneo), έχασαν την ζωή τους.
Περιγραφή
To Zara είχε ολικό μήκος 182,8 m, πλάτος 20,62 m και βύθισμα 7,2 m. Το εκτόπισμα με πλήρες φορτίο ανέρχονταν σε 14.300 LT (14.500 t), παρόλο που τυπικά βρίσκονταν εντός των ορίων που επέβαλε η Ναυτική Συνθήκη της Ουάσιγκτον. Το προωστικό σύστημα παρείχε ισχύ 95.000 shp και η μέγιστη ταχύτητα έφθανε τους 32 kn. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 841 αξιωματικούς και ναύτες.
Η κύρια θωρακισμένη ζώνη του ήταν πάχους 150 mm στο μέσο του πλοίου, ενώ η θωράκιση του καταστρώματος ήταν πάχους 70 mm στο κεντρικό μέρος του πλοίου και μόνο 20 mm στην πλώρη και την πρύμνη. Οι πύργοι των κύριων πυροβόλων και η γέφυρα του πλοίου είχαν πλευρές με θωράκιση πάχους 150 mm.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ πυροβόλα των 203 mm, εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τέσσερις πύργους, δύο στην πλώρη και δύο στην πρύμνη. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δεκαέξι πυροβόλα των 100 mm, επίσης εγκατεστημένα σε ζεύγη, τέσσερα πυροβόλα των 40 mm καθώς και οκτώ πολυβόλα των 12,7 mm. Δυνατότητες αεροπορικής αναγνώρισης μπορούσαν να παρέχουν τα δύο υδροπλάνα IMAM Ro.43.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση ξεκίνησε στις 4 Ιουλίου 1928 στις εγκαταστάσεις της Odero-Terni-Orlando στη Λα Σπέτσια. Η καθέλκυση έλαβε χώρα στις 27 Απριλίου 1930 με τις εργασίες να ολοκληρώνονται στις 20 Οκτωβρίου 1931. Κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών το Zara έφτασε την ταχύτητα των 35,23 kn, όμως αυτό οφείλονταν στο γεγονός πως το σύστημα πρόωσης χρησιμοποιήθηκε στα όρια των δυνατοτήτων του. Η επίδοση αυτή δεν είναι αντιπροσωπευτική· σε κανονικές συνθήκες η ταχύτητα πλεύσης έφθανε περίπου τους 29 kn. Το καταδρομικό έλαβε την πολεμική του σημαία στην πόλη της οποίας το όνομα έφερε, το Ζάνταρ της σημερινής Κροατίας.
Τον Αύγουστο του 1932 το Zara έλαβε μέρος στις ασκήσεις του στόλου στον κόλπο της Νάπολης. Ο βασιλιάς της Ιταλίας Βίκτωρας Εμμανουήλ το επισκέφθηκε στις 13 του μηνός. Τον Σεπτέμβριο έγινε η ναυαρχίδα της 1ης Μοίρας. Επίσης έλαβε μέρος στη ναυτική επιθεώρηση που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του Μπενίτο Μουσολίνι στις 6 και 7 Ιουλίου 1933 ξανά στον κόλπο της Νάπολης καθώς και στην επιθεώρηση της 27ης Νοεμβρίου 1936 κατά την οποία το επισκέφτηκαν ο βασιλιάς, ο υιός του Ουμβέρτος, ο Μουσολίνι και ο αντιβασιλέας της Ουγγαρίας Μίκλος Χόρτυ (Miklós Horthy).
Μία ακόμα ναυτική επιθεώρηση έλαβε χώρα προς τιμήν του Γερμανού στρατάρχη Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ (Werner von Blomberg), τότε υπουργού άμυνας του Γ΄ Ράιχ. Στις 16 Σεπτεμβρίου ο διοικητής της Μοίρας μετέφερε την σημαία του στο θωρηκτό Conte di Cavour. Η τελευταία ναυτική επιθεώρηση στην οποία συμμετείχε το Zara πριν από το ξέσπασμα του πολέμου πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 1938 προς τιμήν του Αδόλφου Χίτλερ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Zara έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Καλαβρίας στις 9 Ιουλίου. Στις 30 Ιουλίου η 1η Μεραρχία συνόδευσε νηοπομπή με κατεύθυνση προς Βεγγάζη και Τρίπολη στην ιταλοκρατούμενη Λιβύη. Τα πλοία συνοδείας επέστρεψαν στην βάση τους την 1η Αυγούστου. Την 31η η 1η Μεραρχία επιχείρησε να πλήξει βρετανικές νηοπομπές, ευρισκόμενες στην περιοχή στα πλαίσια της επιχείρησης Hats, χωρίς όμως να καταφέρουν να εντοπίσουν κάποιο εμπορικό πλοίο.
Το Zara επέστρεψε στον Τάραντα, όπου και βρίσκονταν τη νύχτα 11–12 Νοεμβρίου όταν βρετανικά αεροσκάφη έπληξαν το ναύσταθμο, χωρίς να υποστεί πλήγμα. Η ιταλική ανώτατη διοίκηση αποφάσισε να διασκορπίσει τον στόλο προκειμένου να μην δεχθεί ξανά συγκεντρωμένος χτυπήματα από παρόμοιες επιθέσεις. Το Zara στάλθηκε στη Λα Σπέτσια για συντήρηση στις 12 Νοεμβρίου. Οι εργασίες διήρκεσαν μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου και το καταδρομικό έπλευσε στη Νάπολη την επομένη. Αεροπορικός βομβαρδισμός τέσσερις ημέρες αργότερα οδήγησε σε νέα αλλαγή θέσης των καταδρομικών, τα οποία στάλθηκαν αρχικά στη Λα Μανταλένα της Σαρδηνίας και ξανά πίσω στη Νάπολη. Παρέμειναν εκεί για τρεις ημέρες και στις 22 Δεκεμβρίου επέστρεψαν στον Τάραντα. Εκείνο το μήνα ανέλαβε διοικητής του σχηματισμού ο ναύαρχος Κάρλο Καττανέο (Carlo Cattaneo) με ναυαρχίδα το Zara. Στις 29 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις μαζί με το Gorizia, οι οποίες και συνεχίστηκαν τον επόμενο μήνα με τη συμμετοχή και του Pola. Επίσης στα μέσα Μαρτίου έλαβαν χώρα ασκήσεις με τη συμμετοχή των Zara, Pola και Fiume στον κόλπο του Τάραντα.
Ναυμαχία του Ταινάρου
Στα τέλη Μαρτίου ο ιταλικός στόλος επιχείρησε για πολλοστή φορά να αναχαιτίσει βρετανική νηοπομπή νοτίως της Κρήτης. Η επιχείρηση αυτή οδήγησε στη ναυμαχία του Ταινάρου στο διάστημα 27–29 Μαρτίου. Το μεγαλύτερο μέρος της μέρας το Zara και τα υπόλοιπα πλοία του σχηματισμού του δεν ενεπλάκησαν άμεσα διότι βρίσκονταν στην απομακρυσμένη από τα βρετανικά πλοία πλευρά της ιταλικής παράταξης. Αεροσκάφη του αεροπλανοφόρου Formidable τορπίλισαν το θωρηκτό Vittorio Veneto αναγκάζοντάς το να αποσυρθεί. Η 1η Μεραρχία, συμπεριλαμβανομένου του Zara, παρέμεινε ως δύναμη προκαλύψεως του υπόλοιπου στόλου.
Νέα αεροπορική επίθεση δεν εντόπισε το Vittorio Veneto, κατάφερε όμως να πλήξει το Pola. Εξαιτίας της σύγχυσης που προκλήθηκε λόγω της επίθεσης το Pola παρολίγον να συγκρουστεί με το Fiume και είχε αναγκαστικά ακινητοποιηθεί αντί να εκτελεί ελιγμούς.
Ο ναύαρχος Άντζελο Ιακίνο (Angelo Iachino) πληροφορήθηκε για το πλήγμα που υπέστη το Pola μόλις στις 20:10 και απέσπασε τα Zara και Fiume καθώς και τέσσερα αντιτορπιλικά για να το προστατέψουν. Περίπου εκείνη την ώρα το βρετανικό καταδρομικό Orion εντόπισε με το ραντάρ του το Pola και ανέφερε την θέση του. Ο βρετανικός στόλος, ισχυρότερα μέσα του οποίου ήταν τα θωρηκτά Valiant, Warspite και Barham, απείχε μόλις 50 ναυτικά μίλια.
Υπό την κάλυψη του σκοταδιού και καθοδηγούμενα από το ραντάρ τα βρετανικά πλοία προσέγγισαν το Pola. Στις 22:10 η απόσταση που χώριζε το Pola από το Valiant ήταν πλέον περίπου έξι ναυτικά μίλια. Οι οπτήρες του ιταλικού καταδρομικού είδαν τις σιλουέτες των εχθρικών πλοίων αλλά εσφαλμένα θεώρησαν ότι ήταν δικά τους σκάφη και έριξαν κόκκινη φωτοβολίδα για να τα καθοδηγήσουν. Σχεδόν 20 λεπτά αργότερα, οι Βρετανοί φώτισαν το Zara και λίγο αργότερα το Fiume με τους προβολείς τους και τα θωρηκτά τα τίναξαν στον αέρα, όπως και δύο ιταλικά αντιτορπιλικά, από πολύ μικρή απόσταση. Το αντιτορπιλικό Stuart χτύπησε το Zara με μία τουλάχιστον τορπίλη. Το αντιτορπιλικό Havock επίσης εξαπέλυσε τορπίλες, όμως δεν έχει διευκρινιστεί αν κατάφερε να πλήξει και αυτό το λαβωμένο καταδρομικό.
Έπειτα τα βρετανικά θωρηκτά αποτραβήχτηκαν για να αποφύγουν ενδεχόμενη επίθεση από τα εναπομείναντα ιταλικά αντιτορπιλικά. Το φλεγόμενο Zara, δεν είχε βυθιστεί ακόμη και σύρθηκε προς το ακινητοποιημένο Pola. Ο κυβερνήτης του αποφάσισε στις 02:00 πως δεν υπήρχαν ελπίδες διάσωσης του πλοίου και διέταξε την αυτοβύθισή του. Περίπου εκείνη την ώρα το αντιτορπιλικό Jervis έφθασε στο σημείο και τορπίλισε ξανά το Zara. Προκλήθηκε σφοδρή έκρηξη. Μέσα σε δέκα μόνο λεπτά το καταδρομικό είχε βυθιστεί. Χάθηκαν περίπου 783 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του Καττανέο. Το Zara διεγράφη επισήμως από τη δύναμη του στόλου στις 18 Οκτωβρίου 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Zara
Στρατηγίς Σμολένων
Η στρατηγίς είχε έδρα στρατηγού την οχυρωμένη με φρούριο πόλη Σμόλενα ή σημερινή Σμόλιαν της Βουλγαρίας και δημιουργήθηκε το 1079. Η περιοχή που καταλάμβανε ήταν μεταξύ του μέσου ρου του ποταμούς Νέστου και των Άνω Άρδα έως και τον Στρυμόνα. Το 1001 είχαν εγκατασταθεί στο θέμα κάτοικοι από την Έδεσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία
Beovoz
right|thumb|250px|Εσωτερικός χώρος του βαγονιού του Μπεοβόζ Το Μπεοβόζ (σερβικά:Беовоз) είναι δίκτυο προαστιακού σιδηρόδρομου στο Βελιγράδι. Συνδέει τα βόρεια, δυτικά και νότια προάστια με το κέντρο της πρωτεύουσας της Σερβίας. Διαχειρίζονται οι Σερβικοί Σιδηρόδρομοι. Άρχισε να λειτουργεί το 1992 και το 2006 μετέφερε 6.182.000 επιβάτες.
Δίκτυο
Προς το παρόν το δίκτυο έχει 5 γραμμές:
Μόνο 2 σταθμοί είναι υπόγειοι: Βούκοβ Σπόμενικ και Καρατζόρτζεβ Πάρκ.
Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Μεταφορές στο Βελιγράδι
Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων
Η Ε.Σ.Κ.Κ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων») αποτελεί μία από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Η Ένωση ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1988, με την ιδιότητα της Τοπικής Επιτροπής Κυκλάδων. Τον Δεκέμβριο του 1999 ιδρύθηκε η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων η οποία συνεχίζει το έργο της Τ.Ε. Η έδρα της βρίσκεται στην Ερμούπολη Σύρου. Στη δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία του Νομού Κυκλάδων.
Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Κορασίδων, Εφήβων, Παίδων, Τουρνουά μικρών ηλικιών και Τουρνουά «3 με 3». Επίσης διοργανώνει (μετά την αναθεσή της από την Ε.Ο.Κ.) Πανελλήνιους Αγώνες Αναπτυξιακού Πρωταθλήματος Παίδων και Κορασίδων, καθώς επίσης έχει αναλάβει αρκετές φορές και την διοργάνωση Διεθνών Αγώνων με την συνεργασία τοπικών φορέων.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στο δεύτερο όμιλο νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών επιτροπών των νησιών του Αιγαίου. Με τη σειρά τους οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος.
ΡΙΚ1
Τα τελευταία χρόνια τα ποσοστά θεαματικότητας του καναλιού έχουν αυξηθεί λόγω αρκετών συμφωνιών που έχει κλείσει, με την πιο πρόσφατη το 2012 με τον ALPHA Ελλάδας.
Το ΡΙΚ είναι ενεργό μέλος διεθνών Ραδιοτηλεοπτικών Οργανισμών όπως EBU, CIRCOM, COPEAM. Διαθέτει ένα πλούσιο αρχείο και λειτουργεί μουσείο οπτικοακουστικής τεχνολογίας, τα οποία φιλοξενούνται σε ένα σύγχρονο κτίριο στους χώρους του ιδρύματος.
Στεγάζεται στην ομώνυμη Λεωφόρο ΡΙΚ, στο προάστιο της Αγλαντζιάς, στη Λευκωσία, όπου στεγάζονται στην ουσία όλα τα κανάλια του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1992
28 Φεβρουαρίου
27 Φεβρουαρίου | 28 Φεβρουαρίου | 29 Φεβρουαρίου | 1 Μαρτίου
Η 28η Φεβρουαρίου είναι η 59η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 306 ημέρες (307 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ολυμπιάδα
Η Ολυμπιάδα (373 π.Χ. - 316 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα πριγκίπισσα των Μολοσσών της Ηπείρου, κόρη του Βασιλιά Νεοπτολέμου B´, σύζυγος του Βασιλιά των Μακεδόνων, Φιλίππου Β´ και μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου των Μακεδόνων.
Γεννήθηκε στην Αρχαία Πασσαρώνα το έτος 373 π.Χ., και μεγάλωσε στο Αρχαίο Όρραον.
Πρωτάθλημα Ελλάδας
Αναζητώντας πληροφορίες για κάποια διοργάνωση Πρωταθλήματος Ελλάδας μπορείτε να απευθυνθείτε στα παρακάτω λήμματα:
Ολυμπιάδα
Εφηβική ηλικία
thumb|300px|"Ο Δίας αποπλανεί την Ολυμπιάδα", Τζούλιο Ρομάνο, 1526-1534. thumb| Μυρτάλη - Ολυμπιάδα, Χρυσό περίαπτο, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.|300px|right thumb|Το Ανάκτορο Α, Ακρόπολης Όρραον, όπου πέρασε την εφηβική της ηλικία η Ολυμπιάδα.|300px|right
Όταν ήταν έντεκα χρόνων, πέθανε ο πατέρας της Νεοπτόλεμος Β´ και το θρόνο πήρε ο θείος της, Αρύββας, ο οποίος παντρεύτηκε την ορφανή ανεψιά του και μεγαλύτερη αδελφή της, Τρωάδα, δεκαέξι ετών τότε. Ο ορφανός αδελφός της, Αλέξανδρος, ήταν τότε μόλις ενός έτους. Ήταν η εποχή που η Ήπειρος είχε απαλλαγεί από το πνεύμα της τοπικής περιχαράκωσης και βρίσκονταν σε αναγεννητική περίοδο σε όλους τους τομείς. Πιθανολογείται ότι ο Αρύββας με τη μικρή σύζυγό του Τρωάδα και την κουνιάδα του Μυρτάλη διέμεναν στην Αρχαία Αμβρακία του Ν. Άρτας και Αρχαίο Όρραον. Η Μυρτάλη - Ολυμπιάδα από τα παιδικά της χρόνια έτυχε ιδιαίτερης μόρφωσης πέρα από απλή μάθηση και γραφή. Νωρίς διακρίθηκε για το ανήσυχο και ανικανοποίητο πνεύμα της, τις μεταφυσικές της ανησυχίες και τη δίψα να μάθει περισσότερα για τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Έμαθε τα ιερατικά μυστικά στο Μαντείο της Δωδώνης, το οποίο και υπηρέτησε για χρόνια, ενώ ήταν μυημένη και στα Βακχικά Μυστήρια. Ήταν ιέρεια των Καβειρίων Μυστηρίων της Σαμοθράκης, όπου και γνώρισε και ερωτεύτηκε τον Φίλιππο Β'.
Προσωπικότητα-Χαρακτήρας
Υπήρξε η νόμιμη γυναίκα του Φιλίππου Β´ και μοναδική βασίλισσα των Μακεδόνων. Έζησε μαζί του είκοσι χρόνια (357 π.Χ.-337 π.Χ.). Ο Φίλιππος, βέβαια, σύμφωνα με τα κρατούντα της εποχής, πήρε πολλές γυναίκες (Αυδάτη, Φίλινα, Νικησίπολη, Μήδα, κ.α.) που δεν ήταν Μακεδόνισσες, εκτός της τελευταίας, της Κλεοπάτρας. Όταν μπήκε στη Μακεδονική αυλή, βρήκε από αυτές τη Φίλινα με το γιο της, Αρριδαίο, και τη θυγατέρα της Αυδάτης, Κυνάνη. Η Ολυμπιάδα ήταν η πιο μορφωμένη από όλες όσες παντρεύτηκε ο Φίλιππος και από όλες γενικά τις Μακεδόνισσες αρχόντισσες. Εξασκούσε μια απαράμιλλη γοητεία με την ομορφιά της, τη μόρφωση και τη σοβαρότητά της. Θυσίαζε πολλά για την ακόρεστη φιλαρχία της, εκτός από τη ζωή ή τη φήμη του γιου της, Αλέξανδρου, που αγαπούσε παθολογικά. Ο Πλούταρχος, ο οποίος έζησε πολλούς αιώνες αργότερα, τη χαρακτήριζε κακότροπη και ζηλιάρα. Επίσης, αναφέρει ότι εμφανιζόταν με εξημερωμένα φίδια. Αργότερα, λέγεται ότι η ίδια ομολόγησε στο σύζυγό της ότι ο Αλέξανδρος δεν ήταν γιος του, αλλά ότι τον είχε συλλάβει από ένα φίδι που εμφανίστηκε στον ύπνο της, το οποίο, σύμφωνα με το μύθο, ήταν ενσάρκωση του ίδιου του Δία, και ότι ο ίδιος ο Φίλιππος Β´ τη χώρισε και την έστειλε στην Ήπειρο, κατηγορώντας την για μοιχεία.
Ωστόσο, είχε πολλές αρετές, αρκετές από τις οποίες μετέδωσε στο γιο της, τον Αλέξανδρο Γ´. Στην πολυκύμαντη και ταραχώδη ζωή της συναντώνται μεγάλα προτερήματα και μεγάλα ελαττώματα. Ως αφοσιωμένη μητέρα, είχε τάξει τη ζωή της σε ένα μόνο σκοπό και τον υπηρετούσε με πάθος: πώς θα εξασφάλιζε για το γιο της τη διαδοχή του θρόνου της Μακεδονίας μέσα στη δίνη των μηχανορραφιών και δολοπλοκιών στην αυλή της Πέλλας. Και αυτό το ανυποχώρητο πάθος της υπονοούσε ο Φίλιππος, όταν, απαντώντας στο γιο του Αλέξανδρο, που χαρακτήριζε τη μητέρα του ως τη γενναιότερη απ' όλες τις Νηρηίδες, του είπε γελώντας: «όχι μόνο γενναιότερη, αλλά και πολεμικότερη, γιατί δεν σταματάει να με καυγαδίζει». Οι σχέσεις των δύο συζύγων έως τo 337 π.Χ., οπότε και η Μακεδόνισσα Κλεοπάτρα, ανεψιά του στρατηγού Άτταλου, ανυψώνεται ως ισότιμη και νόμιμη βασίλισσα, υπήρξαν κατά βάσιν αρμονικές, χωρίς να λείπουν κάποιες εκρήξεις. Ο Φίλιππος της εμπιστευόταν τη διακυβέρνηση του κράτους, όταν απουσίαζε στις συχνές και μακρόχρονες εκστρατείες του. Η Ολυμπιάδα είχε δημιουργήσει στην Αυλή δικό της κύκλο ευνοουμένων, που τους προστάτευε ακόμα και από τη στράτευσή τους και την αποστολή στα διάφορα μέτωπα.
Ο Μέγας Αλέξανδρος διακρινόταν για την αφοσίωση στη μητέρα του, παρά τον δύστροπο και αυταρχικό χαρακτήρα της. Όταν ο Αντίπατρος, που είχε μείνει τοποτηρητής στη Μακεδονία, έγραψε στον Αλέξανδρο, που βρισκόταν στην Ασία, ένα εκτενές γράμμα, γεμάτο παράπονα για την Ολυμπιάδα, ο Μέγας Αλέξανδρος είπε, αφού το διάβασε: "Δεν ξέρει ο Αντίπατρος ότι ένα μόνο δάκρυ της μητέρας μου αρκεί, για να σβήσει χίλιες τέτοιες επιστολές!".
Ίδρυση της Ηπειρωτικής Συμμαχίας
Η Ολυμπιάδα ήταν προικισμένη με χαρίσματα μεγάλα, πράγματι ηγεμονικά. Μετά το θάνατο του αδελφού της, Αλέξανδρου Α της Ηπείρου, βασιλιά των Μολοσσών, εγκαταστάθηκε στην Ήπειρο και έγινε Αντιβασίλισσα και επίτροπος του ανήλικου εγγονού της, Νεοπτόλεμου Γ'. Στην Ήπειρο, ανέπτυξε πολιτική δράση ιστορικής σημασίας. Πλάτυνε το «κοινό των Μολοσσών» με την εισδοχή νέων Ηπειρωτικών φύλων και το μετονόμασε «Οι Σύμμαχοι των Απειρωτάν», ζωντανεύοντας έτσι το κλονισμένο γόητρο της δυναστείας των Αιακιδών. Η Συμμαχία αυτή διήρκεσε από το 336 π.Χ.-328 π.Χ. δηλαδή οκτώ χρόνια, στη συνέχεια δε, κυβέρνησε μόνη της το Βασίλειο των Μολοσσών της Ηπείρου για άλλα έντεκα (11) κατ άλλους συγγραφείς δεκατρία (13) χρόνια έως το 317 π.Χ. οπότε επέστρεψε στη Μακεδονία.
Θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Η απροσδόκητη και θλιβερή αγγελία του θανάτου του γιου της Αλέξανδρου Γ´, το 323 π.Χ. στη Βαβυλώνα, τη συνέτριψε. Δε θέλησε ποτέ να δεχτεί πως ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε από φυσιολογικό θάνατο και θρηνούσε ακόμα που μάθαινε ότι έμενε άταφος στη Βαβυλώνα επί δύο χρόνια, εξαιτίας των άγριων αγώνων διαδοχής των στρατηγών του. Η οργή της μεγάλωσε, όταν ο Μακεδονικός στρατός της Ασίας αναγόρευσε βασιλιά τον διανοητικά καθυστερημένο γιο του Φιλίππου – από τη Φίλινα – ως Φίλιππο Αρριδαίο, τον οποίο παντρεύτηκε η φιλόδοξη κόρη της Κυνάνης, Ανταία Ευρυδίκη, για να εξυπηρετήσει τους φιλόδοξους σκοπούς της. Ο νεογέννητος γιος του Μεγάλου Αλέξανδρου και της Ρωξάνης, Αλέξανδρος Δ', αναγορεύτηκε συμβασιλιάς. Η αχαλίνωτη φιλοδοξία της Ευρυδίκης ανησυχούσε την Ολυμπιάδα, που φοβόταν για τη ζωή του εγγονού της. Έπεισε τη Ρωξάνη να καταφύγει στην Ήπειρο. Εκεί βρήκε προστασία και η κόρη του Φιλίππου Β´ και της Νικησίπολης, η Θεσσαλονίκη, για την οποία η Ολυμπιάδα έτρεφε αγάπη και στοργή, αφού την ανάθρεψε σαν δικό της παιδί, διότι είχε μείνει ορφανή είκοσι μόλις μέρες μετά τη γέννηση της.