cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μότσι
Ιστορία και προέλευση
Η διαδικασία άλεσης του mochi προέρχεται από την Κίνα, όπου το κολλώδες ρύζι καλλιεργείται και χρησιμοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ορισμένες αυτόχθονες κινεζικές φυλές έχουν χρησιμοποιήσει αυτήν τη διαδικασία εθιμικά. Στη λαϊκή παράδοση, η πρώτη τελετή mochitsuki συνέβη μετά την Κάθοδο των Kami στη Γη, η οποία ακολούθησε τη γέννηση καλλιέργειας ρυζιού στο Yamato κατά την περίοδο Yayoi (300 π.Χ.–300 μ.Χ.). Το κόκκινο ρύζι ήταν η αρχική παραλλαγή που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του mochi. Εκείνη την εποχή, τρωγόταν αποκλειστικά από τον αυτοκράτορα και τους ευγενείς, λόγω της ιδιότητάς του ως οιωνού καλοτυχίας. Κατά την ιαπωνική περίοδο Heian (794-1192), το mochi χρησιμοποιήθηκε ως «τροφή για τους θεούς», καθώς και σε θρησκευτικές προσφορές σε σιντοϊστικές τελετές που εκτελούνταν από αριστοκράτες. Εκτός από τη γενική καλή τύχη, το mochi ήταν επίσης γνωστό ως φυλαχτό για ευτυχισμένους γάμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατική κουζίνα Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα Κατηγορία:Χαβανέζικη κουζίνα
Κάχε
Το Κάχε (αγγλ. / σουαχ. Kahe) είναι μία ομάδα Αγροτικών Τμημάτων στην Αγροτική Περιοχή Μόσι (Moshi Rural District), στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), στη βορειοανατολική Τανζανία.
Βρίσκεται 23 χλμ. (13 μίλια) νοτιοανατολικά του Μόσι (Moshi), βορείως του Φράγματος Νυούμπα υα Μούνγκου (Nyumba ya Mungu Dam) και λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα με την Κένυα (Kenya). Υπάρχουν 11 πόλεις, συμπεριλαμβανομένου και του χωριού Ορία (Oria Village).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2012 στην Τανζανία, ο πληθυσμός στο Αγροτικό Τμήμα Κάχε (Kahe), ήταν 19.142 άτομα. Πρόκειται για μία χαμηλή κοινωνικο-οικονομική περιοχή όπου υπάρχουν εννέα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Ιστορία
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην περιοχή έλαβε χώρα η Μάχη του Κάχε.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2013
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2013 ήταν η 43η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 27 έως και την Κυριακή 28 Απριλίου του 2013.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων, νεανίδων, παίδων και κορασίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε o Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου.
Κάτοχοι μεταλλίων
2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015
Μπαριζάν του Ιμπελέν
Ο Μπαριζάν, γαλλ. Barisan (απεβ. 1150) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν σημαντική μορφή του Σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ και γενάρχης του Οίκου του. Το όνομά του αργότερα γράφτηκε ως "Μπαλιάν Α΄" και ονομάστηκε ο πρεσβύτερος σε αντιδιαστολή με τον γιο του Μπαλιάν Β΄τον νεότερο.
Βιογραφία
Οι καταγωγή του είναι αβέβαιη. Αργότερα ο Οίκος ισχυριζόταν ότι καταγόταν από τους Λε Πουιζέ υποκόμητες του Σαρτρ, αλλά ο ιστορικός Πήτερ Έντμπουρυ διατύπωσε την άποψη, ότι κατάγονται από την Τοσκάνη-Λιγουρία. Ο Ιωνάθαν Ρίλεϋ-Σμιθ όμως λέει, πως πράγματι μπορεί να είναι αδελφός του Ούγου Α΄ κυρίου του Λε Πουιζέ και κόμη της Γιάφφας. Τότε θα είναι εξάδελφος του Βαλδουίνου Β΄ των Ρετέλ βασιλιά της Ιερουσαλήμ, που η μητέρα του καταγόταν από το Μοντερύ.
Δεν είναι κάτι σίγουρο για τη ζωή του πριν το 1115, όταν εμφανίζεται ως κοντόσταυλος της Γιάφφας υπό τον Ούγο Α΄. Το 1120 ήταν παρών στο Συνέδριο του Ναμπλούς, όπου δημοσιεύτηκε η πρώτη νομοθεσία του βασιλείου, ίσως ως εκπρόσωπος του ανήλικου Ούγου Β΄ νέου κόμη της Γιάφφας. Οι υπηρεσίες του αμείφθηκαν με τον γάμο του με την Ελβίς, κόρη του Βαλδουίνου Α΄ κυρίου της Ράμλα. Το 1134 ο Ούγος Β΄ εξεγέρθηκε εναντίον του Φούλκωνα Ε' κόμη του Ανζού, σύζυγο της Μελισσάνθης των Ρετέλ της Ιερουσαλήμ· ο Μπαριζάν έλαβε το μέρος του βασιλιά και έτσι έγινε προέχων στην Αυλή του Φούλκωνα. Το 1141, ίσως ως αμοιβή για το ότι ήταν πιστός το 1134, του χορηγήθηκε το νεοπαγές κάστρο του Yibna, στην κομητεία της Γιάφφας, μεταξύ της Γιάφφας και της Ασκαλώνος των Φατιμιδών. Από το κάστρο Yibna, που αποδόθηκε σαν να ήταν Γαλλικό ως Ibelin, έλαβε το όνομά της η οικογένειά του.
Το 1148 η σύζυγός του Ελβίς κληρονόμησε τη Ράμλα. Το ίδιο έτος ήταν παρών στο Συμβούλιο της Άκκρας, που συνεκλήθη μετά την άφιξη της Β΄ Σταυροφορίας και στο οποίο αποφασίστηκε η επίθεση στη Δαμασκό. Το 1150 απεβίωσε ο Μπαριζάν και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούγος. Η χήρα του Ελβίς έκανε δεύτερο γάμο με τον Μανασσή του Ιερζ κοντόσταυλο της Ιερουσαλήμ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Πέμπτη Διεθνής
Η φράση Πέμπτη Διεθνής αναφέρεται στις προσπάθειες που γίνονται από ομάδες σοσιαλιστών για τη δημιουργία μιας νέας Εργατικής Διεθνούς.
Κάλεσμα για μια Πέμπτη Διεθνή
Τον Νοέμβριο του 1938, δύο μήνες μετά το ιδρυτικό συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς, επτά μέλη του Ισπανικού Εργατικού Κόμματος Μαρξιστικής Ενοποίησης που δικάστηκαν στη Βαρκελώνη δήλωσαν την υποστήριξή τους σε μια «μαχόμενη Πέμπτη Διεθνή». Ο Αργεντινός τροτσκιστής Liborio Justo απεύθυνε έκκληση για μια Πέμπτη Διεθνή όταν έφυγε από τον χώρο του τροτσκισμού το 1941. Μια άλλη έκκληση για μια Πέμπτη Διεθνή έγινε από τον Lyndon LaRouche μετά την αποχώρησή του από τη Spartacist League το 1965. Αργότερα, μια «Πέμπτη Διεθνής των Κομμουνιστών» ιδρύθηκε το 1994 από πολλές μικρές πρώην τροτσκιστικές ομάδες γύρω από το Κίνημα για ένα Σοσιαλιστικό Μέλλον.
Λίγκα για την Πέμπτη Διεθνή
αριστερά|μικρογραφία|125x125εσ| Λογότυπο L5I Το 2003, η Ένωση για μια Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή ζήτησε τον σχηματισμό της Πέμπτης Διεθνούς «το συντομότερο δυνατό – όχι στο μακρινό μέλλον αλλά στους επόμενους μήνες και χρόνια». Η ομάδα έγινε η Λίγκα για την Πέμπτη Διεθνή (L5I), η οποία από το 2010 έχει τμήματα στην Αυστρία, την Τσεχία, τη Γερμανία, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα (Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σρι Λάνκα), τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Λιγκα για την Πέμπτη Διεθνή εκστρατεύει στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ και το διεθνές εργατικό κίνημα για το σχηματισμό μιας νέας Διεθνούς. Η ομάδα Splinter, η Κομμουνιστική Εργατική Ομάδα στη Νέα Ζηλανδία υποστηρίζει επίσης μια Πέμπτη Διεθνή.
Ούγκο Τσάβες
Ο Ούγκο Τσάβες ανακοίνωσε το 2007 ότι θα επιδίωκε να δημιουργήσει μια νέα διεθνή: «Το 2008 θα μπορούσε να είναι μια καλή στιγμή για να συγκληθεί μια συνάντηση των αριστερών κομμάτων στη Λατινική Αμερική για να οργανωθεί μια νέα διεθνής, μια οργάνωση κομμάτων και κινημάτων της αριστεράς στη Λατινική Αμερική. και την Καραϊβική».
Έχει αναφερθεί ότι το Κίνημα για το Σοσιαλισμό της Βολιβίας, η Διεθνής Μαρξιστική Τάση, το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί του Ελ Σαλβαδόρ, το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Σαντινίστας της Νικαράγουα, η Συμμαχία PAIS του Εκουαδόρ, η πρόταση για μια εναλλακτική κοινωνία της Χιλής, το New Nation Alternative της Γουατεμάλα και η Σοσιαλιστική Συμμαχία της Αυστραλίας ήταν πιθανό να προσχωρήσουν στη νέα Διεθνή. Εκπρόσωποι του Αριστερού Μπλοκ της Πορτογαλίας, της Γερμανικής Αριστεράς και του Γαλλικού Αριστερού Κόμματος εξέφρασαν ενδιαφέρον, αλλά είπαν ότι θα χρειαστεί να κάνουν διαβουλεύσεις. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας φαινόταν να ευνοεί την πρόταση, αλλά πολλά Κομμουνιστικά Κόμματα ήταν σθεναρά αντίθετα. Η Λίγκα για την Πέμπτη Διεθνή υποστήριξε επικριτικά την πρόταση.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο ποιητής Άλεν Γκίνσμπεργκ αναφέρει την Πέμπτη Διεθνή στην «Υποσημείωση στο ουρλιαχτό», το τελευταίο μέρος του ποιήματός του «Ουρλιαχτό».
Το παιχνίδι με κάρτες Illuminati του Steve Jackson Games παρουσιάζει την Πέμπτη Διεθνή ως μια « κομμουνιστική» και « συντηρητική» ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροτσκισμός Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Σοσιαλιστικές Οργανώσεις
ISO 639:o
! oaa ! oac ! oar (Παλαιά) ! oav (Παλαιά) ! obi ! obk ! obl ! obm ! obo (Όμπο) ! obr (Παλαιά) ! obt (Παλαιά) ! obu ! oca !(occ) ! och ! oci ! oco (Παλαιά) ! ocu (Ατζίνγκο) ! oda ! odk ! odt (Παλαιά) ! odu ! ofo ! ofs (Παλαιά) ! ofu ! ogb ! ogc ! oge (Παλαιά) ! ogg !(ogn) ! ogo ! ogu ! oht (Παλαιά) ! ohu (Παλαιά) ! oia ! oin (Ινέμπου) ! ojb (Βορειοδυτικά) ! ojc (Κεντρικά) ! ojg (Ανατολικά) ! oji ! ojp (Παλαιά) ! ojs (Σέβερν) ! ojv ! ojw (Δυτικά) ! oka ! okb ! okd ! oke (Νοτιοδυτικό Έντο) ! okg ! okh ! oki ! okj ! okk (Κβαντίμ) ! okl ! okm (Μέσα) ! okn ! oko (Παλαιά) ! okr ! oks ! oku ! okv ! okx (Βορειοδυτικό Έντο) ! ola ! old ! ole ! olk ! olm ! olo ! olr ! oma ! omb (Ανατολικά) ! omc ! ome ! omg ! omi ! omk ! oml ! omn ! omo ! omp (Παλαιά) ! omr (Παλαιά) ! omt ! omu ! omw (Νότια) ! omx (Παλαιά) ! ona ! onb ! one ! ong ! oni ! onj ! onk (Καμπόρε) ! onn ! ono ! onp ! onr (Βόρεια) ! ons ! ont ! onu ! onw (Παλαιά) ! onx ! ood ! oog ! oon ! oor ! oos (Παλαιά) ! opa !(ope) ! opk ! opm ! opo ! opt ! opy ! ora ! orc ! ore ! org ! orh ! ori !(ork) ! orm ! orn ! oro ! orr ! ors ! ort (Αντιβάσι) ! oru ! orv (Παλαιά) ! orw ! orx ! ory (ανεξάρτητη γλώσσα) ! orz ! osa ! osc ! osi ! oso ! osp (Παλαιά) ! oss ! ost ! osu (Νότια) ! osx (Παλαιά) ! ota (Οθωμανικά) ! otb (Παλαιά) ! otd ! ote (Μεζκουιτάλ) ! oti ! otk (Παλαιά) ! otl (Τιλάπα) ! otm (Ανατολικά υψίπεδα) ! otn (Τενάνγκο) ! otq (Κουερέταρο) ! otr ! ots (Εστάντο ντε Μέχικο) ! ott (Τεμοάγια) ! otu ! otw ! otx (Τεξκατεπέκ) ! oty (Παλαιά) ! otz (Ιξτένκο) ! oua ! oub ! oue ! oui (Παλαιά) ! oum ! oun ! owi ! owl (Παλαιά) ! oyb ! oyd ! oym ! oyy ! ozm
Σεσενά
Το Σεσενά (γαλλικά: Chessenaz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεσενιέν (γαλλικά: Chesseniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
ΑΠΟΕΛ (πετοσφαίριση)
Ο ΑΠΟΕΛ είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών. Αποτελεί τμήμα του σωματείου του Αθλητικού Ποδοσφαιρικού Ομίλου Ελλήνων Λευκωσίας. Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών του σωματείου δημιουργήθηκε το 1928. Έδρα της ομάδας είναι το Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στη Λευκωσία.
Από το 1974 έως το 1990 ο ΑΠΟΕΛ διέθετε και γυναικεία πετοσφαιρική ομάδα.
Ιστορία
Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών του ΑΠΟΕΛ δημιουργήθηκε το 1928, δύο χρόνια μετά την ίδρυση του σωματείου. Συμμετείχε σε διάφορα πετοσφαιρικά τουρνουά, πριν ακόμη διοργανωθεί επίσημα παγκύπριο πρωτάθλημα. Το 1954 κατέκτησε τα πρωταθλήματα που διοργάνωσε η Τοπική Επιτροπή ΣEΓAΣ Κύπρου (TEΣK). Την περίοδο 1969-1972 κατέκτησε και τα 4 πρωταθλήματα που διοργάνωσε η Tοπική Eπιτροπή Aθλοπαιδιών Kύπρου. Ως πρώτο επίσημο παγκύπριο πρωτάθλημα θεωρείται το πρωτάθλημα του 1972 το οποίο κατέκτησε ο ΑΠΟΕΛ.
Το 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με τον ΑΠΟΕΛ να αποτελεί ένα από τα είκοσι ιδρυτικά μέλη. Την περίοδο 1979-1985 ο ΑΠΟΕΛ κατέκτησε 6 από τα 7 πρωταθλήματα που διοργάνωσε η ΚΟΠΕ, καθώς επίσης και 5 κύπελλα.
Ωστόσο, μετά τις κατακτήσεις αυτές δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον άλλο τίτλο. Τερμάτισε τέσσερις φορές στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και συμμετείχε σε ακόμη 4 τελικούς κυπέλλου, αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο. Την περίοδο 2008-09 η ομάδα τερμάτισε στην προτελευταία θέση της βαθμολογίας και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Ήταν το πρώτο τμήμα στην ιστορία του ΑΠΟΕΛ που υποβιβάστηκε. Μετά τον υποβιβασμό η ομάδα ανέστειλε τη λειτουργία της για οικονομικούς λόγους.
Το 2012 η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε και συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία 2012-13. Κατέκτησε το πρωτάθλημα και μαζί την άνοδο για την Α΄ κατηγορία στην οποία εξακολουθεί να συμμετέχει.
Πορεία στο χρόνο
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του ΑΠΟΕΛ στις πετοσφαιρικές διοργανώσεις της Κύπρου.
Τελικοί κυπέλλου
Ο ΑΠΟΕΛ έχει κατακτήσει 5 φορές το Κύπελλο Κύπρου. Είναι στην τέταρτη θέση κατακτήσεων του κυπέλλου και στην τέταρτη θέση σε συμμετοχές στον τελικό. Συνολικά έχει συμμετάσχει 10 φορές στον τελικό του κυπέλλου.
Πετοσφαίριση γυναικών
Η γυναικεία πετοσφαιρική ομάδα δημιουργήθηκε το 1974. Το 1977 κέρδισε το κύπελλο Κύπρου, το οποίο διοργανωνόταν υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Κύπρου, κερδίζοντας στον τελικό την ΑΕΛ. Συμμετείχε σε ακόμη δύο τελικούς, το 1984 και το 1986, χάνοντας και τις δύο φορές το τρόπαιο από την ΑΕΛ.
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Σάμσβιλντε
Το Σάμσβιλντε ( სამშვილდე) είναι μια ιστορική οχυρωμένη πόλη που βρισκόταν κοντά στο ομώνυμο χωριό του Δήμου Τετριτσκάρο, στο μχάρε Κβέμο Κάρτλι, στη νότια Γεωργία. Τα ερείπια της πόλης, κυρίως μεσαιωνικές δομές, εκτείνονται σε μία απόσταση 2,5 χλμ. μήκους και 400 μ. πλάτους στην κοιλάδα του ποταμού Χράμι. Στα αξιοθέατα, που είναι αναγνωρισμένα ως Αμετακίνητα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας, περιλαμβάνονται η εκκλησία Σάμσβιλντε Σιόνι και μια ακρόπολη που είναι χτισμένη πάνω σε ένα βραχώδες ποταμίσιο ακρωτήρι.
Το Σάμσβιλντε χρονολογείται του 3ου αιώνα π.Χ. και από τα μεσαιωνικά Γεωργιανά χρονικά θεωρείται ως μια από τις παλαιότερες πόλεις του αρχαίου Κάρτλι. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν ένα σημαντικό οχυρό καθώς και μια ζωντανή εμπορική και βιομηχανική πόλη. Η πόλη έχει αλλάξει χέρια αρκετές φορές. Στα τέλη του 10ου αιώνα έγινε πρωτεύουσα των Αρμενίων βασιλέων του Τασίρ-Τζοραγκέτ και το 1064 προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Γεωργίας. Από τα μέσα του 13ου αιώνα, καθώς οι Γεωργιανοί μονάρχες έχασαν τις ιδιοκτησίες τους, η πόλη παράκμασε και συρρικνώθηκε σε ένα περιφερειακό στρατιωτικό φυλάκιο. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα ήταν ερειπωμένη. Η ιστορική τοποθεσία είναι χώρος αρχαιολογικών ανασκαφών.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος Σάμτσβιλντε καταγράφηκε αρχικά από τον Αρμένιο χρονογράφο του 10ου αιώνα, Χοβχάνες Ντρασκανακερτσι, ότι στα Γεωργιανά σημαίνει «τρία βέλη», από τους όρους Σάμι («τρία») και μσβίλντι ( «βέλος»). Στην πραγματικότητα, το τοπωνύμιο προέρχεται από το Γεωργιανό γεωγραφικό πρόσφυμα σα⟨ ⟩ε και σημαίνει «[ένα μέρος] του βέλους».
Προϊστορία
Το Σάμσβιλντε ήταν επικεντρωμένο σε μια φυσικά οχυρωμένη τοποθεσία, μία βραχώδη περιοχή στη συμβολή των ποταμών Χράμι και Τσιντσάβι, 4 χλμ. νότια της πόλης Τετριτσκάρο. Οι αρχαιολογικές έρευνες του 1968-1970 αποκάλυψαν δύο στρώματα του πρώιμου πολιτισμού των Κούρα-Αράξης από την Εποχή του Χαλκού, στις νότιες πλαγιές του όρους Καρνκάλι, που χρονολογούνται από τα μέσα της 4ης χιλιετίας π.Χ. και την 3η χιλιετία π.Χ. αντίστοιχα. Επρόκειτο για έναν οικισμό, ένα νεκροταφείο και ένα κυκλικό ιερό. Στα ευρήματα που ήρθαν στην επιφάνεια περιλαμβάνονται κεραμικά και διάφορα εργαλεία οψιδιανού.
Αρχαιότητα
Στα μεσαιωνικά Γεωργιανά Χρονικά λέγεται ότι η πόλη, που ήταν παλαιότερα γνωστή ως Όρμπι, ιδρύθηκε από τον Κάρτλος, τον μυθικό εθνάρχη των Γεωργιανών του Κάρτλι. Ήταν καλά οχυρωμένη, αλλά πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο κατά την υποτιθέμενη εκστρατεία του στα Γεωργιανά εδάφη. Τον 3ο αιώνα π.Χ. η πόλη έγινε το κέντρο ενός δουκάτου που διοικούταν από τον εριστάβι, ο οποίος διοριζόταν από τους βασιλιάδες του Κάρτλι. Ο Βασιλιάς Άρτσιλ (411-435) έδωσε την πόλη στον γιο του, Μιθριδάτη Ε', που τον διαδέχθηκε στο θρόνο. Λέγεται ότι η εκκλησία του Σιόνι στο Σάμσβιλντε χτίστηκε από την Ιρανή σύζυγο του Μιθριδάτη Ε', την Σαγκντούχτ, που μεταστράφηκε στο χριστιανισμό.
Μεσαίωνας
Περί το 888, το Σάμσβιλντε καταλήφθηκε από τον Βασιλιά της Αρμενίας Σμπατ Α' των Βαγρατιδών. Αυτός εμπιστεύτηκε την διοίκηση της πόλης σε δύο αδέλφια της οικογένειας Γκντούνι, τους Βασάκ και Άσοτ. Οι αδελφοί αποδείχτηκαν απείθαρχοι και ο διάδοχος του Σμπατ, ο Άσοτ Β' της Αρμενίας, αναγκάστηκε να τους υποτάξει δια της βίας το 915. Ο Βασάκ Γκντούνι παρέμεινε ανυπότακτος και το 921 αποστάτησε στον Γεωργιανό πρίγκιπα Γκούργκεν Β' του Τάο, παρακινώντας τον βασιλιά Άσοτ να πολιορκήσει το φρούριο. Καθώς τα στρατεύματα του Γκούργκεν έμπαιναν στην πολη, ξέσπασε μάχη μεταξύ αυτών και των φρουρών του Βασάκ. Τελικά τα στρατεύματα του Βασάκ επέτρεψαν την είσοδο στο στρατό του Άστον. Στην επακόλουθη συμπλοκή, οι στρατιώτες του Γκούργκεν σκοτώθηκαν και το Σάμσβιλντε υποτάχθηκε και πάλι στον Αρμένιο βασιλιά.
Στα τέλη του 10ου αιώνα το Σάμσβιλντε πέρασε στα χέρια του Αρμενικού Βασιλείου του Τασίρ-Τζοράγκετ, και ο βασιλιάς τους, Νταβίντ Α', έκανε την πόλη πρωτεύουσα και κατοικία του. Το 1001 ο Νταβίντ εξεγέρθηκε, ανεπιτυχώς, ενάντια στην ηγεμονία του θείου του, Βασιλιά Γκάγκικ Α' της Αρμενίας, ο οποίος σε μία τρίμηνη εκστρατεία ρήμαξε το Τασίρ, το Σάμσβιλντε, και την Πεδιάδα των Γεωργιανών (Βρακνταστ), όπως αναφέρει ο ιστορικός Στέπανος Ασόγκικ.
Το 1064, όταν ο Κιουρίκε Β' του Λόρι αιχμαλωτίστηκε από τον Βασιλιά Μπαγκράτ Δ' της Γεωργίας, οι Κιουρικίδες παραχώρησαν το Σάμσβιλντε στους Γεωργιανούς για λύτρα. Το 1073 ο γιος του Μπαγκράτ, ο Γεώργιος Β', παρέδωσε τον έλεγχο της πόλης στον ισχυρό υποτελή του Ιβάν Α', Δούκα του Κιντεκάρι, με αντάλλαγμα την υπακοή του. Ένα χρόνο μετά, το 1074, το Σάμσβιλντε κατακτήθηκε από τους Σελτζούκους του Μαλίκ Σαχ Α'. Το 1110 ο Επίσκοπος Γεώργιος του Τσκοντίντι πολιόρκησε και ανακατέλαβε την πόλη στο όνομα του Βασιλιά Δαβίδ Δ' της Γεωργίας. Οι Σελτζούκοι αναγκάστηκαν να εκκενώσουν βιαστικά τις περισσότερες από τις γύρω περιοχές. Το 1123 ο Δαβίδ Δ' ανέθεσε τον έλεγχο του Σάμσβιλντε στον πιστό διοικητή του, Ιβάν Ορμπέλι. Η δυναστεία των Ορμπέλι εξεγέρθηκε, ανεπιτυχώς, ενάντια στον βασιλιά Γεώργιο Γ' της Γεωργίας, ο οποίος το 1178 πολιόρκησε την πόλη και ανέκτησε τον έλεγχό της.
Παρακμή
Το 1236 το Σάμσβιλντε δέχτηκε επίθεση από Μογγόλους εισβολείς ενώ κατευθύνονταν προς την Τιφλίδα, την πρωτεύουσα της Γεωργίας.
Τον Μάρτιο του 1440 η πόλη λεηλατήθηκε από τον Τζαχάν Σάχ, αρχηγό των Καρά Κογιουνλού, που ήταν αγανακτισμένος από την άρνηση του Αλεξάνδρου Α' της Γεωργίας να υποταχθεί στην επικυριαρχία του. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιστορικού της περιόδου, Θωμά του Μετσόβ, ο Τζαχάν Σαχ κατέλαβε την πολιορκημένη πόλη «με εξαπάτηση» την ημέρα της Πεντηκοστής και σφάγιασε τον πληθυσμό της, χτίζοντας ένα μιναρέ από 1.664 απαγχονισμένα κεφάλια ανθρώπων στην πύλη της πόλης. 60 χριστιανοί ιερείς, μοναχοί και ευγενείς εκτελέστηκαν όταν αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν. Και από αυτούς που δέχτηκαν να αποκηρυχτούν τον Χριστιανισμό δεν επέζησαν όλοι. Οι επιζώντες έπρεπε να αναζητήσουν καταφύγιο στα πυκνά δάση γύρω από το Σάμσβιλντε.
Η πόλη δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως από αυτό το χτύπημα και έχασε την προηγούμενη σημασία της, παραμένοντας ένα περιφερειακό φρούριο. Μετά την οριστική διάλυση του Βασιλείου της Γεωργίας το 1490, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου του Κάρτλι. Το 1578 το Σάμσβιλντε καταλήφθηκε από τον Οθωμανικό στρατό του Λαλά Μουσταφά Πασά κατά τη νικηφόρα εκστρατεία του στη Γεωργία, αλλά το 1583 ο Βασιλιάς Σίμων Α' του Κάρτλι ανακατέλαβε την πόλη. Το 1636 ο Ροστόμ του Κάρτλι παραχώρησε το Σάμσβιλντε στον θησαυροφύλακά του, Σιος Χμαλάτζε, και το 1693 ο Ηράκλειος Α' του Κάρτλι έδωσε την πόλη στην οικογένεια ευγενών Μπαρατασβίλι.
Το 1747 η σημασία του Σάμσβιλντε αυξήθηκε όταν ο μουσουλμάνος Γεωργιανός πρίγκιπας Αμπντουλάχ Μπεγκ του Κάρτλι ενίσχυσε τις αμυντικές δομές του φρουρίου και προσέλαβε μισθοφόρους Λεζγκί, για να προκαλέσει τον χριστιανό συγγενή του, Τεϊμουράζ Β' του Κάρτλι. Τα σχέδια του διακόπηκαν από τον γιο του Τεϊμουράζ Β', τον Ηράκλειο Β', ο οποίος το 1749 εισέβαλε στο Σάμσβιλντε και αιχμαλώτισε τον διεκδικητή. Η πόλη πέρασε στα χέρια του νεότερου αδελφού του Αμπντουλάχ Μπεγκ, τον Χουσαην Μπεγκ, ο οποίος το 1751 την παρέδωσε στον Ηράκλειο Β' και επανεγκαταστάθηκε στην Τιφλίδα.
Αξιοθέατα - Μνημεία
Ο αρχαιολογικός ορίζοντας και τα αρχιτεκτονικά μνημεία του Σάμσβιλντε είναι εγγεγραμμένα στον κατάλογο με Αμετακίνητα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Οι αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή ξεκίνησαν το 1948 και οι συστηματικές προσπάθειες για την καλύτερη διατήρηση του χώρου ξεκίνησαν το 1978. Τη δεκαετία του 2000, κατά την εγκατάσταση μεγάλων διεθνών αγωγών στην περιοχή ήρθαν στην επιφάνεια νέα προϊστορικά αντικείμενα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Πολλές από τις ύστερες μεσαιωνικές και πρώιμες νεότερες δομές μελετήθηκαν περαιτέρω κατά την Αρχαιολογική Εξόρμηση στο Σάμσβιλντε που οργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο της Γεωργίας τα έτη 2012- 2015.
H πόλη είναι σχεδόν τριγωνική στο σχήμα της και διακρίνεται σε τρία κύρια τμήματα. Η ακρόπολη βρίσκεται στα ανατολικά, στην απότομη άκρη του ακρωτηρίου, η κανονική πόλη βρίσκεται στα δυτικά, και το περιτοιχισμένο φρούριο βρίσκεται μεταξύ τους. Η ιστορική περιοχή περιέχει ερείπια αρκετών εκκλησιών, μίας ακρόπολης, παλατιών, οικημάτων, μιας γέφυρας του ποταμού Τσιτσάβι, συστημάτων υδροδότησης, λουτρών, ενός νεκροταφείου και άλλων δομών.
Μικρή πέτρινη εκκλησία της ΚοίμησηςΚοίμηση της Θεοτόκου Βρίσκεται μέσα στα τείχη του φρουρίου και περιέχει ένα μεγάλο, προϊστορικό μαύρο μενίρ, καπνιά από τις φλόγες κεριών, και ένα σταυρό με μία Αρμενική επιγραφή του 11ου αιώνα που αναφέρει τον πρίγκιπα Σμπάτ.
Εκκλησία Θεογενίδα: βλέπει στον ποταμό Χράμι, χρονολογείται του 12ου-13ου αιώνα και κοντά της βρίσκεται ένας τετράλιθος, μια δομή από τέσσερις μεγάλες πέτρες.
Ακρόπολη: αποτελείται από τεράστια τείχη, πύργους και τρεις μεγαλύτερες εκκλησίες.
Εκκλησία Σάμσβιλντε Σιόνι: ήταν μία ορθογώνια εκκλησία με θόλο στο κέντρο της. Οι μεσαιωνικές παραδόσεις λένε ότι χτίστηκε από την βασίλισσα Σαγκντουχτ τον 5ο αιώνα, αλλά το υφιστάμενο οικοδόμημα χρονολογείται του 759-777 σύμφωνα με μια Γεωργιανή επιγραφή από την καλύτερα διατηρημένη ανατολική πρόσοψη, που αναφέρει ως Βυζαντινούς αυτοκράτορες του καιρού τον Κωνσταντίνο Ε' και τον Λέων Δ' τον Χάζαρο. Υπάρχει μια άλλη, πολύ φθαρμένη, και σχεδόν δυσανάγνωστη Γεωργιανή επιγραφή στη νότια πρόσοψη και, δίπλα της, ένα θραύσμα στα Αρμενικά που αναφέρεται στον Αρμένιο καθολικό Γκέβοργκ Γ' Λορέτσι (1069-1072). Οι αυστηρές αρχιτεκτονικές μορφές της εκκλησίας παρουσιάζουν ομοιότητες με την εκκλησία Τσρόμι του 7ου αιώνα στη Σίντα Κάρτλι.
Τρίκλιτη βασιλική: βρίσκεται δυτικά της Σάμσβιλντε, πιθανότατα είναι Αρμενική, και είναι χτισμένη από σκουρόχρωμες πέτρες βασάλτη τον 10ο-11ο αιώνα.
Εκκλησία: έχει μια προεξέχουσα αψίδα και μία Γεωργιανή τοιχογραφημένη επιγραφή που αναφέρει τον βασιλιά Δαβίδ Δ' της Γεωργίας (1089-1125).
Φεουδαρχικά παλάτια
Λουτρά: και συστήματα συλλογής και μεταφοράς νερού
Φρούριο
Οικήματα
Γέφυρα: πάνω από τον ποταμό Τσιτσάζι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γεωργία
Αντώνης Κοτσακάς
Ο Αντώνης Κοτσακάς (1947) είναι Έλληνας πολιτικός και ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε γραμματέας του Τομέα Οργανωτικού του κόμματος, βουλευτής Χίου, υφυπουργός Εργασίας και υπουργός Αιγαίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1947 στα Θυμιανά Χίου, αλλά μεγάλωσε στο Μοσχάτο. Είναι πτυχιούχος δημοσιογραφίας, ενώ εργάστηκε ως εργοδηγός δομικών έργων.
Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας της Τοπικής Οργάνωσης Μοσχάτου. Στη συνέχεια, διετέλεσε εκλεγμένο μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Νοτιοανατολικής Αθήνας ενώ ήταν μέλος της Επιτροπής Οργανωτικού από το 1979. Εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά το 1984, και επανεκλεγόταν συνεχώς μέχρι το Συνέδριο του 2009. Επίσης, ήταν γραμματέας Οργανωτικού του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1989-1993.
Σήμερα είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αιγαίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Χίου
Σεβαλίν
Το Σεβαλίν (γαλλικά: Chevaline) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεβαλινουά (γαλλικά: Chevalinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Σεβέν (Άνω Σαβοΐα)
Το Σεβέν (γαλλικά: Chevenoz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεβενάρ (γαλλικά: Chevenards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μικόλα Πιμονένκο
Ο Μικόλα Κορνίλοβιτς Πιμονένκο ή Νικολάι Κορνίλιεβιτς Πιμονένκο (ουκρ. Микола Корнилович Пимоненко, ρωσ. Николай Корнильевич Пимоненко, 9 Μαρτίου 1862 – 26 Μαρτίου 1912) ήταν Ουκρανός ζωγράφος της ρεαλιστικής τεχνοτροπίας, ο οποίος έζησε και εργάσθηκε στο Κίεβο. Είναι γνωστότερος από τις απεικονίσεις καθημερινών σκηνών της αγροτικής και αστικής ζωής των απλών ανθρώπων. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλεγόταν μάλλον και ο Καζιμίρ Μαλέβιτς, του οποίου τα πρώτα έργα επηρεάσθηκαν από τον Πιμονένκο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μ.Κ. Πιμονένκο γεννήθηκε στο χωριό Πριόρκα, λίγο έξω από το Κίεβο. Ο πατέρας του ήταν ικανός αγιογράφος και ο Μικόλα εργάσθηκε αρχικώς ως βοηθός του. Κατόπιν πήγε να μαθητεύσει στην αγιογραφία στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.
Το 1876 ο Μικόλα Μουράσκο, ένας από τους ιδρυτές της Σχολής Τεχνών του Κιέβου, είδε έργα του 14χρονου Μικόλα Πιμονένκο και εντυπωσιάσθηκε από την ικανότητα του νεαρού. Πίεσε έτσι τους οικονομικούς χορηγούς της Σχολής να τού επιτρέψουν να σπουδάσει εκεί δωρεάν. Αυτό έγινε δύο χρόνια αργότερα, οπότε ο Πιμονένκο μαθήτευσε και συνεργάσθηκε με τους ζωγράφους Χαριτόν Πλατόνοφ, Μουράσκο και άλλους. Σπούδασε στο Κίεβο μέχρι το 1882. Το «πτυχιακό έργο» του στάλθηκε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη το 1881 και η Ακαδημία τού εξέδωσε άδεια να διδάσκει σχέδιο σε επίπεδο γυμνασίου και να παρακολουθεί αν ήθελε μαθήματα στην Ακαδημία. Τότε ο Πιμονένκο νυμφεύθηκε την κόρη του ζωγράφου Βλαντίμιρ Ορλόφσκι, ενός από τους δασκάλους του.
thumb|Ο Πιμονένκο στο ατελιέ του Το 1897 ο Πιμονένκο συμμετέσχε στη διακόσμηση του Καθεδρικού Ναού του Κιέβου, για την οποία τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Αγίας Άννας. Από το 1893 ήδη ήταν μέλος των Πιριντβίζνικι (πλήρες μέλος από το 1899). Το 1909 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο «Σαλόν» των Παρισίων για το έργο του «Χοπάκ», που σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Ο Πιμονένκο απεβίωσε το 1912 μετά από σύντομη ασθένεια (πιθανώς φυματίωση) και τάφηκε στο Κοιμητήριο της Λουκιανίβκα (βορειοδυτικό προάστιο του Κιέβου). Η μεταθανάτια έκθεση έργων του το 1913 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών φιλοξένησε 184 ζωγραφικούς πίνακές του και 531 σχέδια. Το 1959 μία οδός πήρε το όνομά του προς τιμή του και το 1997 ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν εγκαινιάσθηκε στη Μαλιουτιάνκα, ένα χωριό που ο καλλιτέχνης επισκεπτόταν τακτικά.
Φήμη
Ο Πιμονένκο έπεσε στη δυσμένεια των Πιριντβίζνικι όταν ένας από τους πίνακές του, με τίτλο «Επιστρέφοντας σπίτι» χρησιμοποιήθηκε (προφανώς χωρίς την άδειά του) από εταιρεία βότκας για τη διαφήμιση του παρόμοιου ποτού τους χορίλκα. Κατηγορήθηκε τότε ότι είχε «διαφθαρεί» και υποχρεώθηκε να μηνύσει την εταιρεία ώστε να αφαιρέσουν την εικόνα του πίνακα από τη διαφήμιση.
Το 1905 ο Πιμονένκο παραπονέθηκε στον φίλο του Λαζαρέφσκι: «[οι Ουκρανοί] λένε ότι είμαι ένας αποστάτης, ότι δεν αγαπώ την πατρίδα μου, ότι δεν δίνω αυτό που χρειάζεται, ότι τα σχέδιά μου είναι ανεπαρκή, αλλά από όλα αυτά τίποτα δεν είναι αλήθεια». Ο Νικόλα Γκολουμπέντ σχολιάζει: «Είναι ξεκάθαρο από αυτά τα λόγια ότι ο Πιμονένκο παρεξηγήθηκε ως πολίτης, αλλά εξυμνήθηκε ως καλλιτέχνης από τους κριτικούς. Ο Πιμονένκο ήταν ένας πραγματικός συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη ζωγραφική του Σεβτσένκο και εκείνη του Τρουτόφσκι.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ρεαλιστές ζωγράφοι
Μάχη της Βογόρτσας
Η Μάχη της Βογόρτσας ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους εμπλεκόμενους Σουλιώτες.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Η μάχη πραγματοποιήθηκε τη νύχτα της 18ης Απριλίου 1821 (λίγες μέρες μετά το Πάσχα) στο ύψωμα της Μπογόρτσας (ή Βογόριτσας ή Βογόρτσας), στη θέση "Λαμπρή", ανάμεσα από το Σούλι και τα Ιωάννινα, βορειοανατολικά των Θεσπρωτικών Ορέων, στα όρια του χωριού Νάσσιαρη. Εκεί βρισκόταν ένας από τους δεκάδες πύργους που είχε κτίσει στα 1799-1800 ο Αλή Πασάς, προκειμένου να προστατεύσει το στρατό του από τις νυχτομαχίες των Σουλιωτών. Ο πύργος ήταν τρίτοιχος και κυκλοτερής στην κατασκευή του. Επειδή το κάστρο είχε ερημώσει από τότε που οι Σουλιώτες είχαν εγκαταλείψει το Σούλι (1803) και οι πολεμίστρες του είχαν σχεδόν γκρεμιστεί, ο Ισμαήλ Πασάς Πλιάσας έδωσε εντολή ν' ανακαινιστεί και εγκατέστησε εκεί τουρκική φρουρά.
Η αδυναμία όμως του Ισμαήλ Πασά να υποτάξει τους επαναστάτες εξόργισε τον Σουλτάνο, που αποφάσισε να τον αντικαταστήσει με τον ικανότατο Χουρσίτ Πασά, ο οποίος έφτασε στα Ιωάννινα στις 15 Μαρτίου και ανέλαβε τις επιχειρήσεις εναντίον του Αλή Πασά και των Σουλιωτών. Ο στρατηγικός στόχος των αρχηγών του Σουλίου ήταν η επέκταση της ζώνης επιρροής των Σουλιωτών στον ευρύτερο χώρο της Ηπείρου, οι αντιπερισπαστικές κινήσεις στα σουλτανικά στρατεύματα και εντέλει ο ξεσηκωμός όλων των κατοίκων της Ηπείρου. Στη βάση αυτής της στρατηγικής έθεσαν στόχο να διώξουν με κάθε τρόπο τις φρουρές των Οθωμανών από την περιοχή της Λάκκας.
Ύστερα από συμβούλιο αποφάσισαν πρώτα να χτυπήσουν το οχυρωμένο κάστρο της Βογόρτσας, που ήταν το πλησιέστερο προς το Σούλι, περίπου πέντε ώρες απόσταση πεζή. Το κάστρο το υπεράσπιζαν Τούρκοι από τη Μακεδονία, με επικεφαλής τον Χασάν Πασά. Ο αριθμός τους ήταν 400 άνδρες, (300 άνδρες, σύμφωνα με τον Ιωάννη Φιλήμονα, και 500 σύμφωνα με τον Χριστόφορο Περραιβό). Αρχηγοί της πολεμικής επιχείρησης ήταν οι Νότης Μπότσαρης, Μάρκος Μπότσαρης και Γεώργιος Δράκος, που ξεκίνησαν από το Σούλι με όσους άνδρες διέθεταν, και με την εθελούσια ενσωμάτωση κατοίκων των γύρω περιοχών του Παρασουλίου, έφτασαν το μεσημέρι της 18ης Απριλίου στον ποταμό Αχέροντα, ένα μίλι από το κάστρο.
Όταν νύχτωσε αποφάσισαν να επιτεθούν. Τα νυχτερινά χτυπήματα, οι νυχτομαχίες, ήταν το ισχυρότερο και ακατανίκητο όπλο των Σουλιωτών, καθώς προκαλούσαν σύγχυση και φόβο στις δυνάμεις του εχθρού. Καταλυτική σ' αυτού του είδους τα χτυπήματα ήταν η άριστη γνώση του χώρου. Σ' αυτό βοήθησαν οι κάτοικοι της Νάσσιαρης, οι οποίοι γνώριζαν σπιθαμή προς σπιθαμή την περιοχή του υψώματος της Βογόρτσας, καθώς και όλα τα περάσματα και τα μονοπάτια. Οι Σουλιώτες, αφού πολιόρκησαν μία εκκλησία, άρχισαν να επιτίθενται στο κάστρο. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε από δύο πλευρές. Ο Μάρκος Μπότσαρης με τους Λακκιώτες από τη μια και ο Γεώργιος Δράκος με τους Σουλιώτες από την άλλη. Ο Νότης Μπότσαρης, γέροντας πια, κάθισε σε ασφαλή θέση χωρίς να συμμετέχει στην επιχείρηση αυτή. Ο Γεώργιος Δράκος κάλεσε τους Τουρκομακεδόνες να παραδώσουν τα όπλα, αλλά εκείνοι απάντησαν πως προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να προσκυνήσουν. Η μάχη υπήρξε σκληρή. Οι Τουρκομακεδόνες έριχναν σωρηδόν βόλια και πέτρες και οι Σουλιώτες απέκλεισαν τις πολεμίστρες τους, με αποτέλεσμα να αχρηστευτούν τα όπλα και οι Τουρκομακεδόνες να περιοριστούν στο να ρίχνουν πέτρες. Μια καταρρακτώδης βροχή συνοδευμένη από αστραπές, κεραυνούς και δυνατό αέρα ανάγκασε τους Σουλιώτες να υποχωρήσουν, προκειμένου να βρουν κάποιο μέρος να προφυλαχθούν από τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Η μάχη διήρκεσε δυόμισι ώρες, από τις δέκα το βράδυ μέχρι μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Οι απώλειες για τους Σουλιώτες και τους Λακκιώτες που πήραν μέρος ήταν είκοσι νεκροί και αρκετοί τραυματίες. Μεταξύ των νεκρών ήταν και το πρωτοπαλίκαρο του Μάρκου Μπότσαρη, ο Γιάννης Μακρυγιάννης.
Αν και οι απώλειές τους ήταν μεγάλες, οι ελληνικές δυνάμεις αποφάσισαν να συνεχίσουν τον αγώνα και την επόμενη μέρα. Πριν επιτεθούν έστειλαν τρεις άνδρες να πλησιάσουν τον οχυρωμένο πύργο με μεγάλη προσοχή, για να παρατηρήσουν εάν μέσα υπήρχαν ακόμα οι εχθρικές στρατιωτικές δυνάμεις. Εκείνοι διαπίστωσαν πως το κάστρο είχε εκκενωθεί. Όταν αργότερα μπήκαν μέσα βρήκαν τριάντα δύο Τουρκομακεδόνες νεκρούς και δύο θανάσιμα τραυματισμένους, από τους οποίους πληροφορήθηκαν ότι οι υπόλοιποι στρατιώτες, μία ώρα μετά την υποχώρηση των Σουλιωτών, εγκατέλειψαν μαζικά τον πύργο. Ο πανικός τους είχε μεταδοθεί και στους Οθωμανούς των γειτονικών περιοχών.
Πηγές
Βογόρτσα Βογόρτσα Βογόρτσα
Πατριαρχικό Μοναστήρι του Ιπεκίου (Πετς)
Το πατριαρχικό μοναστήρι του Ιπεκίου, (σερβικά: Манастир Пећка патријаршија, λατ.: Manastir Pećka patrijaršija) είναι  μεσαιωνικό ορθόδοξο μοναστήρι της Σερβίας που βρίσκεται κοντά στη σημερινή πόλη του Πετς, στο Κοσσυφοπέδιο. Από το 1252 ως το 1766 ήταν η έδρα του Πατριαρχείου του Ιπεκίου, ενώ σήμερα φιλοξενεί κατά παράδοση τις τελετές ενθρονίσεων των σέρβων Πατριαρχών. Από το 2006, αποτελεί- μαζί με τρία άλλα μνημεία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας- μέρος των «Μεσαιωνικών Μνημείων του Κοσόβου», μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς.
Το μοναστήρι διοικείται εκκλησιαστικά από την Επισκοπή Ράσκας και Πριζρένης, αλλά έχει ιδιαίτερο (σταυροπηγιακό) καθεστώς, δεδομένου ότι υπάγεται στην άμεση δικαιοδοσία του Σέρβου Πατριάρχη, του οποίου ο τίτλος περιλαμβάνει τον Αρχιεπίσκοπο του Ιπεκίου (Peć). Το εκκλησιαστικό συγκρότημα του μοναστηριού είναι μοναδικό στη μεσαιωνική αρχιτεκτονική της Σερβίας, αφού τρεις εκκλησίες από τις συνολικά τέσσερεις, είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους μέσω ενός (κοινού) νάρθηκα.
Γεωγραφία
Το συγκρότημα της μονής βρίσκεται κοντά στο Πετς, στην περιοχή Μετόχια, στον κεντρικό δρόμο που συνδέει τα Μετόχια με το Μαυροβούνιο. Βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι του Πετς, στην είσοδο του φαραγγιού Rugova. Μία μαύρη μουριά, 750 ετών, διατηρείται στην αυλή του μοναστηριού, που ονομάζεται Šam-dud και φυτεύτηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Σάββα Β' μεταξύ 1263 και 1272.
Σύντομο ιστορικό
Το μοναστήρι χτίστηκε το πρώτο τρίτο του 13ου αιώνα (1321–24 και 1330–37). ως μετόχι του μοναστηριού της Ζίτσας (Žiča), την έδρα της Σερβικής Αρχιεπισκοπής εκείνη την εποχή και ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Σάββας (πέθανε το 1235) ήταν ακόμα ζωντανός.
Η έδρα της Σερβικής Εκκλησίας στη συνέχεια επέστρεψε σύντομα στη Ζίτσα το 1285, προτού μετακινηθεί στο Πετς το 1291, και πάλι λόγω πολέμου.
Επί Αρχιεπισκόπου Νικοδήμου του Α' (1321-24) χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη βόρεια πλευρά της εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, ενώ ο διάδοχός του, ο Αρχιεπίσκοπος Δανιήλ Β΄ (1324–37) έχτισε την εκκλησία της Παναγίας της Οδηγήτριας και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη νότια πλευρά.
Μπροστά στις τρεις κύριες εκκλησίες, έχτισε στη συνέχεια έναν μνημειακό νάρθηκα.
Στην εποχή του Αρχιεπισκόπου Ιωαννίκιου Β' (περίπου το 1345), η μέχρι τότε χωρίς διακόσμηση εκκλησία του Αγίου Δημητρίου διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες. Ο Σέρβος αυτοκράτορας Στέφανος Δουσάν (περίπου 1331–1355) ανύψωσε τη Σερβική Αρχιεπισκοπή στο πατριαρχικό καθεστώς το 1346, δημιουργώντας έτσι το Σερβικό Πατριαρχείο του Πετς.
Από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα αλλλα και τον 17ο αιώνα οι Σέρβοι Αρχιεπίσκοποι και οι Σέρβοι Πατριάρχες θάφτηκαν στις εκκλησίες του Πατριαρχείου. Το 1459–63, μετά το θάνατο του Αρσένιου Β', και λόγω της οθωμανικής κατάκτησης της περιοχής το πατριαρχείο εγκαταλείφθηκε για να αποκατασταθεί το 1557 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. και ύστερα από τις προσωπικές προσπάθειες του σερβοβοσνιακής καταγωγής μεγάλου βεζίρη Σοκολού Μεχμέτ Πασά.
Ο Γεώργιος Μιτροφάνοβιτς (1550–1630) ζωγράφισε νέες τοιχογραφίες στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου το 1619–20.
Το 1673–74 ο ζωγράφος Ραντούλ ζωγράφισε την εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Η περίοδος της οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή έληξε το 1912.
σύγχρονη περίοδος
Στην αρχή του Α' Βαλκανικού Πολέμου (1912-1913),ο στρατός του Βασιλείου του Μαυροβουνίου μπήκε στο Πετς. Με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1913) η περιοχή του Πετς δόθηκε επίσημα στο Μαυροβούνιο και η Μονή του Πετς έγινε και πάλι επισκοπική έδρα.
Ο Επίσκοπος Γκαβρίλο Ντόζιτς του Πετς (μελλοντικός Σέρβος Πατριάρχης) ξεκίνησε έργα στο μοναστηριακό συγκρότημα, αλλά αυτές οι προσπάθειες σταμάτησαν λόγω του ξεσπάσματος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (1914) και της επακόλουθης αυστροουγγρικής κατοχής του Μαυροβουνίου, συμπεριλαμβανομένου του Πετς. Ο πόλεμος τελείωσε το 1918 και το Μαυροβούνιο προσχώρησε στο Βασίλειο της Σερβίας και με τις υπόλοιπες επαρχίες των Νότιων Σλάβων της πρώην Αυστρίας-Ουγγαρίας σχημάτησαν το Βασίλειο των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων.
Το 1920 αποκαταστάθηκε η διαρθρωτική ενότητα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και το Σερβικό Πατριαρχείο ανανεώθηκε, με την παραδοσιακή πρωτοκαθεδρική έδρα στο Πατριαρχικό Μοναστήρι του Πετς. Από τότε, όλοι οι Σέρβοι Πατριάρχες ενθρονίζονταν στη Μονή. Μεγάλα έργα ανοικοδόμησης στη Μονή πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1931 και του 1932.
Το 1947, το Πατριαρχείο του Πετς προστέθηκε στον κατάλογο « Μνημείο Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας » της Σερβίας, και στις 13 Ιουλίου 2006 κατατάχθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ως επέκταση του μοναστηριακού χώρου του Βίσοκι Ντέτσανι, και τοποθετήθηκε συνολικά στον κατάλογο της παγκόσμιας κληρονομιάς σε κίνδυνο.
αποκατάσταση
Η αποκατάσταση του συγκροτήματος ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2006 και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο. Ο κύριος στόχος ήταν η προστασία του συγκροτήματος από τον καιρό, καθώς και η επισκευή των εσωτερικών τοίχων και της εξωτερικής εμφάνισης. Δύο νέες τοιχογραφίες αποκαλύφθηκαν στη βόρεια πρόσοψη της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου: μιας Σέρβας βασίλισσας και ενός ευγενή. Το 2008, οι προσόψεις της εκκλησίας βάφτηκαν με κόκκινο χρώμα, όπως η Μονή της Ζίτσας, γεγονός που οδήγησε σε κάποιες αντιδράσεις. Οι τοποθεσίες προστατεύθηκαν από τη Δύναμη του Κοσσυφοπεδίου έως το 2013, όταν η αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου ανέλαβε την ευθύνη.
Μαυσωλείο
Το μοναστήρι είναι και μαυσωλείο των παρακάτω σέρβων Αρχιεπισκόπων και Πατριαρχών (οι περισσότεροι από τους οποίους είναι άγιοι):
Εκκλησίες
Οι τρεις κύριες εκκλησίες με τρούλους (Άγιοι Απόστολοι, Άγιος Δημήτριος και Οδηγήτρια) συνδέονται μεταξύ τους με έναν κοινό μνημειακό νάρθηκα. Μια μικρότερη εκκλησία, χωρίς τρούλο, βρίσκεται δίπλα στην εκκλησία της Οδηγήτριας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμική κληρονομιά του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Σερβία Κατηγορία:Μοναστήρια στη Σερβία
Αχιλλέας (αποσαφήνιση)
Ο Αχιλλέας είναι ήρωας της ελληνικής μυθολογίας.
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστά τα εξής:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ευάγγελος Στάικος
Ο Ευάγγελος Στάικος (1935—2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, στενός φίλος και συνεργάτης του Ευάγγελου Γιαννόπουλου. Διετέλεσε βουλευτής Φθιώτιδας με το ΠΑΣΟΚ (1977—1989 και 1996—2000) και γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης (1993—1996).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1935 στο Πουρνάρι Δομοκού. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το 1957 έως το 1959 διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου των Φοιτητών Φθιώτιδας στην Αθήνα.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, μετακόμισε στη Λαμία και άσκησε μαχόμενη δικηγορία. Από το 1962 έως το 1967 εκλέχθηκε δύο φορές νομαρχιακός σύμβουλος Φθιώτιδας εκπροσωπώντας την επαρχία Δομοκού.
Μεταπολιτευτικά, ήταν υποψήφιος βουλευτής Φθιώτιδας το 1974 με την Ένωση Κέντρου — Νέες Δυνάμεις, χωρίς να εκλεγεί. Το 1975 προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο και εκλέχθηκε βουλευτής Φθιώτιδας το 1977, 1981, 1985 και 1996. Ήταν επίσης υποψήφιος, χωρίς να εκλεγεί, το 1989, 1990 και 1993.
Από τον Οκτώβριο του 1993 έως το Σεπτέμβριο του 1996 διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Τσιλαφάκη και είχε δύο παιδιά: τον Θωμά, δικηγόρο και αντιπεριφερειάρχη Φθιώτιδας την περίοδο 2011—2014 και τη Βασιλική, επίσης δικηγόρο.
Σεβριέ (Σαιν-Ζυλιέν-αν-Ζενεβουά)
Το Σεβριέ (γαλλικά: Chevrier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Ευάγγελος Στάικος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στις 30 Ιουλίου 2015.
Σεβριέ (Σαιν-Ζυλιέν-αν-Ζενεβουά)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεβριερουά (γαλλικά: Chevriérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ευάγγελος Στάικος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Ανδόρρας
Ο αρχηγός της κυβέρνησης του Πριγκιπάτου της Ανδόρρας (καταλανικά: Cap de Govern del Principat d'Andorra) ή και πρωθυπουργός της Ανδόρρας, είναι ο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας στην Ανδόρα. Διορίζεται από το Γενικό Συμβούλιο. Το αξίωμα δημιουργήθηκε το 1982 μετά από συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που χώρισαν την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. Ο Όσκαρ Ρίβας Ρετς εξελέγη ως ο πρώτος αρχηγός της κυβέρνησης της χώρας στις 4 Ιανουαρίου 1982. Ο σημερινός αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Ξαβιέρ Εσπότ Ζαμόρα, ο οποίος βρίσκεται στη θέση από τις 16 Μαΐου 2019.
Σιγί (Άνω Σαβοΐα)
Το Σιγί (γαλλικά: Chilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιλιέν (γαλλικά: Chylliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Χέρμπερτ Προχάσκα
Ο Χέρμπερτ Προχάσκα (γερμανικά: Herbert Prohaska, γεννήθηκε 8 Αυγούστου 1955) είναι Αυστριακός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και προπονητής. Αναγνωρίζεται μεταξύ των κορυφαίων Αυστριακών ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Ένας ταλαντούχος, κομψός και μαχητικός μέσος, έπαιζε ως οργανωτής και ήταν γνωστός για την τεχνική, την ευφυΐα και τις πάσες ακριβείας του. Εργάζεται επί του παρόντος ως ειδήμονας ποδοσφαίρου για την ORF (Αυστριακή Ραδιοφωνία).
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Προχάσκα ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1972 στην ποδοσφαιρική ομάδα Αούστρια Βιέννης. Μέχρι το 1980 είχε βοηθήσει την ομάδα του να κερδίσει τέσσερις τίτλους Πρωταθλήματος Αυστρίας και τρεις τίτλους Κυπέλλου Αυστρίας. Το 1980, εντάχθηκε στην Ίντερ, με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας στη δεύτερη σεζόν του. Το 1982, μετακόμισε στην ΑΣ Ρόμα, όπου κέρδισε τη Σέριε Α στην πρώτη του χρονιά. Επέστρεψε στην Αούστρια Βιέννης το 1983 για να ολοκληρώσει τη σταδιοδρομία του.
Εθνική ομάδα
Ο Προχάσκα έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Αυστρίας σε φιλικό αγώνα τον Νοέμβριο του 1974 εναντίον της Τουρκίας και συμμετείχε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1978 και του 1982. Με την εθνική ομάδα είχε 83 συμμετοχές και 10 γκολ. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν ένας αγώνας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου τον Ιούνιο του 1989 εναντίον της Ισλανδίας, αλλά αποσύρθηκε πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, ενώ η Αυστρία προκρίθηκε για τα τελικά της διοργάνωσης.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Το 1989, ο Προχάσκα αποσύρθηκε από ως ποδοσφαιριστής. Λίγο μετά τη συνταξιοδότησή του εργάστηκε ως προπονητής στην Αούστρια Βιέννης, όπου κέρδισε δύο τίτλους Πρωταθλήματος Αυστρίας και δύο Κύπελλα Αυστρίας.
Βραβεία
Τον Νοέμβριο του 2003, ο Προχάσκα επιλέχθηκε ως ο Χρυσός Παίκτης της Αυστρίας από την Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ως ο πιο εξαιρετικός παίκτης της τα τελευταία 50 χρόνια. Τον Αύγουστο του 2004, ψηφίστηκε ως ο Αυστριακός Ποδοσφαιριστής του Αιώνα, καθώς η Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία γιόρτασε την 100η επέτειό της.
Εργασία στα ΜΜΕ
Εργαζόμενος ως ειδικός για την Αυστριακή Ραδιοφωνία, ο Προχάσκα δήλωσε ότι η περίφημη γκάφα της τριπλής κίτρινης κάρτας του διαιτητή στον αγώνα Κροατίας με αντίπαλο την Αυστραλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 ήταν αποτέλεσμα μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ πριν από τον αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Αυστριακοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Προπονητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 Κατηγορία:Αποδέκτες του Τιμητικού Τάγματος για τις Υπηρεσίες στη Δημοκρατία της Αυστρίας
Σουαζί (Άνω Σαβοΐα)
Το Σουαζί (γαλλικά: Choisy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουαζιλιέν (γαλλικά: Choisyliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Περί του όντος και της ουσίας (de ente et essentia)
Το Περί του όντος και της ουσίας (πρωτότυπος τίτλος: Sermo seu tractatus de ente et essentia) είναι πρώιμο φιλοσοφικό βιβλίο του Θωμά Ακινάτη. Γράφτηκε περί το 1255 μ.Χ. ως πανεπιστημιακό βοήθημα για τους μοναχούς που φοιτούσαν στο Παρίσι, αλλά εκτιμήθηκε ως θεμελιώδες κείμενο για μια εμπεριστατωμένη κατανόηση της Μεταφυσικής και ερμηνεύτηκε ανά τους αιώνες επανειλημμένα από τους σχολιαστές.
Περιέχει μια συνοπτική ανάλυση βασικών εννοιών της αριστοτελικής Μεταφυσικής, του Λατίνου φιλοσόφου Βοήθιου, των Αράβων φιλοσόφων Αβικέννα και Αβερρόη, καθώς και του Εβραίου Αβισεβρών. Κύριες έννοιες που επεξηγούνται είναι: το ον, η ουσία, η ύλη, η μορφή, το συμβεβηκός, το είδος, το γένος και η ειδοποιός διαφορά.
Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον Γεννάδιο Σχολάριο περί τα έτη 1444-1450, δηλαδή λίγα χρόνια πριν από την πτώση της Κωνσταντινούπολης, με τίτλο «Του δασκάλου Θωμά από του Ακίνου βιβλίον περί του είναι και της ουσίας».
Η πρώτη μετάφραση του έργου στα νέα ελληνικά έγινε το 1998 από τις εκδόσεις «Δωδώνη», σε μετάφραση Γιάννη Τζαβάρα.
Δομή – Περιεχόμενα
Το βιβλίο αποτελείται από ένα σύντομο Προοίμιο και έξι κεφάλαια.
Το Προοίμιο διαβεβαιώνει ότι οι έννοιες «ον» και «ουσία» συλλαμβάνονται ολόπρωτα με τη νόησή μας, αλλά για να κατανοηθούν πλήρως, είναι απαραίτητο να εξηγηθεί η σχέση τους προς τις λογικές έννοιες «γένος», «είδος» και «ειδοποιός διαφορά». Καθορίζεται επίσης η αναλυτική μέθοδος που θα ακολουθηθεί: Η μελέτη θα ξεκινήσει από τα σύνθετα όντα και θα πορευτεί προς τα απλά, που είναι δυσκολότερο να κατανοηθούν. Θα τεθεί λοιπόν αρχικά το ερώτημα: τι σημαίνει «ον» (λατινικά “ens”) και σταδιακά θα εξηγηθεί η σημασία της λέξης «ουσία» (λατινικά “essentia”).