cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων
Προανάκρουσμα (892–π. 895)
"Τότε [ο Κουσίντ] ήρθε στον αρχηγό της περιοχής που βασίλευε μετά τον Αττίλα και του οποίου το όνομα ήταν Ζουαταπόλουγκ, και τον χαιρέτησε στο όνομα του λαού του [...]. Στο άκουσμα αυτού ο Ζουαταπόλουγκ χάρηκε πολύ, γιατί νόμιζε ότι ήταν αγρότες που θα έρχονταν και θα καλλιεργούσαν τη γη του και έτσι απέπεμψε τον αγγελιοφόρο ευγενικά. [...] Στη συνέχεια με κοινή απόφαση [οι Ούγγροι] έστειλαν ξανά τον ίδιο αγγελιοφόρο στον εν λόγω αρχηγό και του έστειλαν για τη γη του ένα μεγάλο άλογο με χρυσή σέλα στολισμένο με χρυσό της Αραβίας και χρυσό χαλινάρι. Βλέποντάς το ο αρχηγός χάρηκε ακόμα περισσότερο, θεωρώντας ότι του στέλνουν δώρα τιμής σε αντάλλαγμα για γη. Όταν λοιπόν ο αγγελιοφόρος του ζήτησε γη, χορτάρι και νερό, εκείνος απάντησε χαμογελώντας: «Σε αντάλλαγμα για το δώρο ας έχουν όσα θέλουν». [...] Τότε [οι Ούγγροι] έστειλαν έναν άλλο αγγελιοφόρο στον αρχηγό και αυτό ήταν το μήνυμα που έδωσε: "Ο Άρπαντ και ο λαός του σας λένε ότι δεν μπορείτε πλέον να παραμείνετε στη γη που αγόρασαν από εσάς, γιατί με το άλογο αγόρασαν τη γη σου, με το χαλινάρι το χορτάρι και με τη σέλα το νερό. Και εσύ, από ανάγκη και φιλαργυρία, τους έδωσες μια παραχώρηση γης, χορταριού και νερού ». Όταν παραδόθηκε αυτό το μήνυμα στον αρχηγό, είπε χαμογελώντας: "Ας σκοτώσουν το άλογο με ένα κόπανο και να ρίξουν το χαλινάρι στα χωράφια και τη χρυσή σέλα στα νερά του Δούναβη". Σε αυτό ο αγγελιοφόρος απάντησε: "Και τι θα χάσουν με αυτό άρχοντά μου; Αν σκοτώσετε το άλογο θα δώσετε τροφή στα σκυλιά τους, αν ρίξετε το χαλινάρι στα χωράφια οι άντρες τους θα βρουν το χρυσό του όταν θερίζουν, αν ρίξετε τη σέλα στον Δούναβη οι ψαράδες τους θα βάλουν το χρυσό της σέλας πάνω στην όχθη και θα το μεταφέρουν στην πατρίδα τους. Εάν έχουν γη, χορτάρι και νερό, τα έχουν όλα.""
- Εικονογραφημένο χρονικό
Ο Ισμαήλ Ιμπν Αχμέντ, εμίρης του Χορασάν επέδραμε στη «χώρα των Τούρκων» (Καρλούκων) το 893. Αργότερα προκάλεσε μια νέα μετακίνηση λαών που, ο ένας μετά τον άλλο, εισέβαλαν στα εδάφη των δυτικών γειτόνων τους στην Ευρασιατική στέπα. Ο Αλ Μασουντί συνέδεσε σαφώς την προς δυσμάς κίνηση των Πετσενέγκων και των Ούγγρων με προηγούμενες μάχες μεταξύ των Καρλούκων, των Ογούζων και των Κιμέκων. Ο Πορφυρογέννητος γράφει για μια κοινή επίθεση των Χαζάρων και των Ογούζων που ανάγκασε τους Πετσενέγκους να διασχίσουν τον ποταμό Βόλγα μεταξύ 893 και 902 (πιθανότατα γύρω στο 894).
"Αρχικά οι Πετσενέγkοι είχαν την κατοικία τους στον ποταμό [Βόλγα] και ομοίως στον ποταμό Ουράλη (…). Όμως πριν από πενήντα χρόνια οι λεγόμενοι Ογούζοι συμμάχησαν με τους Χαζάρους και έδωσαν μάχη με τους Πετσενέγκους και επικράτησαν και τους έδιωξαν από τη χώρα τους (…)."
- Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος: Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν
Οι σχέσεις Βουλγαρίας και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οξύνθηκαν το 894, επειδή ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός ανάγκασε τους Βούλγαρους εμπόρους να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη και να εγκατασταθούν στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια ο Τσάρος Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας εισέβαλε σε βυζαντινά εδάφη και νίκησε ένα μικρό αυτοκρατορικό στρατό. Οι Βυζαντινοί προσέγγισαν τους Ούγγρους για να τους προσλάβουν για να πολεμήσουν τους Βούλγαρους. Ο Νικήτας Σκληρός, ο Βυζαντινός απεσταλμένος, υπέγραψε συνθήκη με τους ηγέτες τους, τον Άρπαντ και τον Kούρσαν (Kούσαν) και βυζαντινά πλοία μετέφεραν Ούγγρους πολεμιστές μέσω του Κάτω Δούναβη. Οι Ούγγροι εισέβαλαν στη Βουλγαρία, ανάγκασαν τον Τσάρο Συμεών να καταφύγει στο φρούριο της Δρίστρας (σήμερα Σιλίστρα της Βουλγαρίας) και λεηλάτησαν την Πρεσλάβα. Μια παρεμβολή στο έργο του Πορφυρογέννητου αναφέρει ότι οι Ούγγροι είχαν έναν πρίγκιπα με το όνομα Λιύντικα, γιος του Άρπαντ" εκείνη την εποχή, πράγμα που υποδηλώνει ότι ήταν ο διοικητής του στρατού, αλλά μπορεί να αναφέρεται τυχαία στο πλαίσιο του πολέμου.
Ταυτόχρονα με την ουγγρική επίθεση από τα βόρεια οι Βυζαντινοί εισέβαλαν στη Βουλγαρία από τον νότο. Ο Τσάρος Συμεών έστειλε απεσταλμένους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για να προτείνουν ανακωχή. Ταυτόχρονα έστειλε πρεσβεία στους Πετσενέγκους για να τους υποκινήσει εναντίον των Ούγγρων, πράγμα που πέτυχε και οι Πετσενέγκοι εισέβαλαν στα ουγγρικά εδάφη από τα ανατολικά, αναγκάζοντας τους Ούγγρους πολεμιστές να αποσυρθούν από τη Βουλγαρία. Οι Βούλγαροι, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο, επιτέθηκαν και έδιωξαν τους Ούγγρους.
Οι Πετσενέγκοι κατέστρεψαν τους οικισμούς των Ούγγρων. Όσοι επέζησαν της διπλής επίθεσης άφησαν τις στέπες του Πόντου και διέσχισαν τα Καρπάθια αναζητώντας μια νέα πατρίδα. Η μνήμη της καταστροφής που έφεραν οι Πετσενέγκοι φαίνεται ότι διατηρήθηκε από τους Ούγγρους. Το ουγγρικό όνομα των Πετσενέγκων (besenyő) αντιστοιχεί στην παλιά ουγγρική λέξη για τον αετό (bese). Έτσι η ιστορία των ουγγρικών χρονικών του 14ου αιώνα για τους αετούς που ανάγκασαν τους προγόνους των Ούγγρων να διασχίσουν τα Καρπάθια πιθανότατα αναφέρεται στην επίθεση των Πετσενέγκων.
"Οι Ούγγροι (…) εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους (…) από ένα γειτονικό λαό που ονομάζεται Πετσενέγκοι, επειδή ήταν ανώτεροι από αυτούς ως προς τη δύναμη και τον αριθμό τους και επειδή (…) η χώρα τους δεν ήταν επαρκής για να φιλοξενήσει τον αυξανόμενο αριθμό τους. Αφού αναγκάστηκαν να φύγουν από τη βία των Πετσενέγκων, αποχαιρέτησαν την πατρίδα τους και ξεκίνησαν να αναζητήσουν εδάφη όπου θα μπορούσαν να ζήσουν και να ιδρύσουν οικισμούς."
- Ρετζίνο του Προυμ: Χρονικό
"[Μετά από] πρόσκληση του Λέοντα, του Χριστόφιλου και ένδοξου αυτοκράτορα [οι Ούγγροι] επιτέθηκαν και πολέμησαν τον Συμεών και τον νίκησαν ολοκληρωτικά, (…) και επέστρεψαν στον τόπο τους. (…) Αλλά όταν ο Συμεών (…) έστειλε πρέσβεις στους Πετσενέγκους και συμφώνησε μαζί τους να επιτεθούν και να καταστρέψουν [τους Ούγγρους] Και όταν [οι τελευταίοι] είχαν πάει σε στρατιωτική αποστολή, οι Πετσενέγκοι με τον Συμεών επιτέθηκαν στη χώρα [τους] και κατέστρεψαν ολοσχερώς τις οικογένειές τους και έδιωξαν στη συνέχεια [εκείνους] που τη φρουρούσαν. Όταν [οι Ούγγροι] επέστρεψαν και βρήκαν τη χώρα τους τόσο ερημωμένη και εντελώς κατεστραμμένη, εγκαταστάθηκαν στη γη όπου ζουν σήμερα (…)."
"Περνώντας από το βασίλειο των ... και των Κουμάνων και τη Σουζνταλία και την πόλη Κίο, πέρασαν τα βουνά και ήρθαν σε μια περιοχή όπου είδαν αμέτρητους αετούς και εξαιτίας αυτών δεν μπορούσαν να μείνουν σε εκείνο τον τόπο, γιατί οι αετοί κατέβαιναν από τα δέντρα σαν μύγες και καταβρόχθιζαν και τα κοπάδια τους και τα άλογά τους. Διότι ο Θεός σκόπευε να κατέβουν πιο γρήγορα στην Ουγγαρία. Μέσα σε τρεις μήνες κατέβηκαν από τα βουνά και έφτασαν στα όρια του βασιλείου της Ουγγαρίας, δηλαδή στο Έρντελβ [...]."
- Εικονογραφημένο Χρονικό
Πρώτη φάση (π. 895–899)
Η χρονολογία της ουγγρικής εισβολής ποικίλλει ανάλογα με την πηγή. Η παλαιότερη ημερομηνία (677) σώζεται στις εκδόσεις του "Ουγγρικού Χρονικού" του 14ου αιώνα, ενώ ο Ανώνυμος περιέχει την πιο μεταγενέστερη χρονολογία (902). Πηγές της εποχής αναφέρουν ότι η εισβολή ακολούθησε τον Βυζαντινοβουλγαρικό πόλεμο του 894. Αμφιλεγόμενη είναι επίσης η διαδρομή που ακολούθησαν μέσα από τα Καρπάθια. Ο Ανώνυμος και ο Σίμων του Κέζα εμφανίζουν τους Ούγγρους εισβολείς να διασχίζουν τα βορειοανατολικά περάσματα, ενώ το Εικονογραφημένο Χρονικό γράφει για την άφιξή τους στην Τρανσυλβανία. Ο Ρετζίνο του Προυμ αναφέρει ότι οι Ούγγροι «περιπλανήθηκαν στις ερημιές των Παννονίων και των Αβάρων και αναζήτησαν την καθημερινή τους τροφή με το κυνήγι και το ψάρεμα» μετά την άφιξή τους στη λεκάνη των Καρπαθίων. Η προέλαση τους προς τον Δούναβη φαίνεται ότι ώθησε τον Αρνούλφο που στέφθηκε αυτοκράτορας να αναθέσει στον Μπράσλαβ (τον ηγεμόνα της περιοχής μεταξύ των ποταμών Δράβου και Σάβου) την άμυνα όλης της Παννονίας το 896. Το 897 ή το 898 ξέσπασε ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Μόιμιρ Β΄ και του Σβάτοπλουκ Β΄ (τους δύο γιους του αποθανόντος ηγεμόνα της Μοραβίας, Σβάτοπλουκ Α΄), στον οποίο παρενέβη και ο αυτοκράτορας Αρνούλφος. Δεν γίνεται καμία αναφορά για δραστηριότητες των Ούγγρων εκείνα τα χρόνια.
Το επόμενο καταγεγραμμένο γεγονός που καταγράφηκε σε σχέση με τους Ούγγρους είναι η επιδρομή τους εναντίον της Ιταλίας το 899 και το 900. Η επιστολή του Αρχιεπισκόπου Τέοτμαρ του Σάλτσμπουργκ και των βοηθών επισκόπων του δείχνουν ότι ο Αυτοκράτορας Αρνούλφος τους παρακίνησε να επιτεθούν στον βασιλιά Βερεγγάριο Α΄ της Ιταλίας. Συνέτριψαν τα ιταλικά στρατεύματα στις 2 Σεπτεμβρίου στον Ποταμό Μπρέντα και λεηλάτησαν τον χειμώνα τις περιοχές του Βερτσέλλι και της Μόντενα, αλλά ο Δόγης της Βενετίας Πιέτρο Τριμπούνο τους νίκησε στη Βενετία στις 29 Ιουνίου 900. Επέστρεψαν από την Ιταλία όταν έμαθαν για τον θάνατο του αυτοκράτορα Αρνούλφου στα τέλη του 899.
Σύμφωνα με τον Aνώνυμο οι Ούγγροι πολέμησαν με τον Mένουμορουτ πριν κατακτήσουν την Τρανσυλβανία του Γκέλου. Στη συνέχεια οι Ούγγροι στράφηκαν εναντίον του Σάλαν, ηγεμόνα των κεντρικών εδαφών, σύμφωνα με αυτή την αφήγηση. Σε αντίθεση με τον Aνώνυμο ο Σίμων του Κέζα γράφει για τον πόλεμο των Ούγγρων με τον Σβάτοπλουκ μετά την άφιξή τους. Σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό οι Ούγγροι «έμειναν ήσυχοι στο Eρντελβ και ξεκούρασαν τα κοπάδια τους» εκεί μετά το πέρασμά τους λόγω μιας επίθεσης από αετούς.
Τα ουγγρικά χρονικά περιλαμβάνουν δύο ξεχωριστούς καταλόγους των ηγετών των Ούγγρων την εποχή της Κατάκτησης. Ο Ανώνυμος αναφέρει τους Αλμος, Ελεντ, Κουντ, Οντ, Τας, Χούμπα και Τέτενι, ενώ ο Σίμων του Κέζα και το Εικονογραφημένο Χρονικό απαριθμεί τους Άρπαντ, Σάμπολτς, Γκιούλα, Ερς, Κουντ, Λελ και Βέρμπουλτσου. Πηγές της εποχής ή λίγο μεταγενέστερες μνημονεύουν τον Αλμος (Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος), τον Άρπαντ (Συνέχεια του Χρονικού του Γεωργίου του Μοναχού και Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος), τον [Λιύντικα (Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος) και τον Κουρσάν (Συνέχεια του Χρονικού του Γεωργίου του Μοναχού)
Σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό ο Αλμος, πατέρας του Άρπαντ, "δεν μπόρεσε να μπει στην Παννονία, γιατί σκοτώθηκε στο Eρντελβ". Το επεισόδιο υπονοεί ότι ο Άλμος ήταν ο kende, ο ιερός ηγεμόνας των Ούγγρων, τη στιγμή της ήττας τους από τους Πετσενέγκους, που προκάλεσε τη θυσία του. Αν ο θάνατός του ήταν στην πραγματικότητα συνέπεια μιας ανθρωποθυσίας, η μοίρα του ήταν παρόμοια με των Χαζάρων χαγάνων που θανατώνονταν, σύμφωνα με τον Ιμπν Φαντλάν και τον αλ-Μασούντι, σε περίπτωση καταστροφών που έπλητταν όλο τον λαό τους.
Δεύτερη φάση (900-902)
Ο θάνατος του αυτοκράτορα αποδέσμευσε τους Ούγγρους από τη συμμαχία τους με την Ανατολική Φραγκία. Επιστρέφοντας από την Ιταλία επέκτειναν την κυριαρχία τους στην Παννονία. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Λιουτπράνδο της Κρεμόνας, οι Ούγγροι «διεκδίκησαν για τους ίδιους το έθνος των Μοραβών, που ο βασιλιάς Aρνούλφος είχε υποτάξει με τη δική τους βοήθεια» κατά τη στέψη του γιου του Aρνούλφου, Λουδοβίκου του Παιδιού το 900. Τα Χρονικά του Γκράντο αναφέρουν ότι οι Ούγγροι νίκησαν τους Μοραβούς μετά την αποχώρησή τους από την Ιταλία. Στη συνέχεια οι Ούγγροι και οι Μοραβοί έκαναν συμμαχία και εισέβαλαν από κοινού στη Βαυαρία, σύμφωνα με τον Αβεντίνο. Ωστόσο τα σύγχρονά τους Χρονικά της Φούλντααναφέρονται μόνο σε Ούγγρους που έφτασαν στον ποταμό Eνς.
Ένα από τα ουγγρικά αποσπάσματα διέσχισε τον Δούναβη και λεηλάτησε τα εδάφη στη βόρεια όχθη του ποταμού, αλλά ο Λούιτπολντ, Μαργράβος της Βαυαρίας, συγκέντρωσε στρατεύματα και τα οδήγησε μεταξύ του Πάσσαου και του Κρεμς αν ντερ Ντόναου στις 20 Νοεμβρίου 900. Κατασκεύασε ένα ισχυρό φρούριο εναντίον τους στον Eνς. Παρ 'όλα αυτά οι Ούγγροι έγιναν κύριοι της λεκάνης των Καρπαθίων με την κατάληψη της Παννονίας. Το Πρώτο Ρωσικό Χρονικό μπορεί επίσης να αντικατοπτρίζει τη μνήμη αυτού του γεγονότος όταν αναφέρεται πώς οι Ούγγροι εκδίωξαν τους Βόλοκι ή Βόλκι, που είχαν υποτάξει νωρίτερα την πατρίδα των Σλάβων στην Παννονία, σύμφωνα με μελετητές που προσδιορίζουν τους Βόλοκι και Βόλκι ως Φράγκους. Άλλοι ιστορικοί τους συνδέουν είτε με τους Βλάχους (Ρουμάνους), είτε με τους αρχαίους Ρωμαίους.
"Επί μεγάλο χρονικό διάστημα οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν δίπλα στον Δούναβη, όπου βρίσκονται τώρα τα εδάφη της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας. Μεταξύ αυτών των Σλάβων ομάδες τους διασκορπίστηκαν σε όλη τη χώρα και ήταν γνωστές με αντίστοιχα ονόματα, σύμφωνα με τους τόπους όπου εγκαταστάθηκαν. (...) [Οι Βόλκι] επιτέθηκαν στους Σλάβους του Δούναβη, εγκαταστάθηκαν ανάμεσά τους και τους επιβλήθηκαν με τη βία ... Οι Μαγυάροι πέρασαν από το Κίεβο πάνω από τον λόφο που τώρα ονομάζεται Ουγγρικός και φτάνοντας στον Δνείπερο έστησαν σκηνές. Ηταν νομάδες όπως οι Πολόβτσυ. Βγαίνοντας από την ανατολή πέρασαν από τα μεγάλα βουνά και άρχισαν να πολεμούν εναντίον των γειτονικών [Βόλοκι] και των Σλάβων. Γιατί οι Σλάβοι είχαν εγκατασταθεί εκεί πρώτα αλλά [οι Βόλοκι]  είχαν καταλάβει τη χώρα των Σλάβων. Οι Μαγυάροι στη συνέχεια έδιωξαν τους [Βόλκι],  πήραν τη γη τους και εγκαταστάθηκαν μεταξύ των Σλάβων, τους οποίους υπέταξαν. Από τότε η περιοχή ονομάστηκε Ουγγρική."
- Πρώτο Ρωσικό Χρονικό
Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος το Παιδί συγκάλεσε μια συνάντηση στο Ρέγκενσμπουργκ το 901 για να λάβει περαιτέρω μέτρα κατά των Ούγγρων. Οι απεσταλμένοι της Μοραβίας πρότειναν ειρήνη μεταξύ της Μοραβίας και της Ανατολικής Φραγκίας, επειδή οι Ούγγροι είχαν στο μεταξύ λεηλατήσει τη χώρα τους. Ο Ουγγρικός στρατός που εισέβαλε στην Καρινθία ηττήθηκε τον Απρίλιο και ο Aβεντίνος περιγράφει την ήττα των Ούγγρων από τον Μαργράβο Λούιτπολντ στον ποταμό Φίσα την ίδια χρονιά.
Παγίωση (902–907)
Η χρονολογία κατά την οποία η Μοραβία έπαψε να υπάρχει είναι αβέβαιη, επειδή δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία ούτε για την «ύπαρξη της Μοραβίας ως κράτους» μετά το 902 (Σπίνεϊ) ούτε για την πτώση της. Μια σύντομη σημείωση στα Annales Alamannici αναφέρεται σε έναν «πόλεμο με τους Ούγγρους στη Μοραβία» το 902, κατά τον οποίο η «γη (πατρίδα) υπέκυψε», αλλά αυτό το κείμενο είναι διφορούμενο. Από την άλλη οι λεγόμενοι Τελωνειακοί Κανονισμοί Ραφελστέτεν αναφέρουν τις «αγορές των Μοραβών» γύρω στο 905. Ο Βίος του Αγίου Ναούμ αναφέρει ότι οι Ούγγροι κατέλαβαν τη Μοραβία, προσθέτοντας ότι οι Μοραβοί που «δεν αιχμαλωτίστηκαν από τους Ούγγρους, προσέτρεξαν στους Βούλγαρους». Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος συνδέει επίσης την πτώση της Μοραβίας με την κατάληψή της από τους Ούγγρους. Η καταστροφή των πρώιμων μεσαιωνικών αστικών κέντρων και φρουρίων στο Σέπεσταμασφαλβα (Σπίσκε Τομάσοβτσε), το Ντέβενι και άλλα μέρη στη σύγχρονη Σλοβακία χρονολογείται στην περίοδο γύρω στο 900.
"Μετά τον θάνατο του (...) [Σβάτοπλουκ Α΄, οι γιοι του] παρέμειναν σε ειρήνη για ένα χρόνο αλλά στη συνέχεια ακολούθησαν διαμάχες και εξεγέρσεις και έκαναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ τους και οι [Ούγγροι] ήρθαν και τους αφάνισαν και κατέλαβαν τη χώρα τους, στην οποία ζουν ακόμη και τώρα [οι Ούγγροι]. Και όσοι από τους λαούς έμειναν διασκορπίστηκαν και προσέφυγαν για καταφύγιο στα γειτονικά έθνη, στους Βούλγαρους και [τους Ούγγρους] και τους Κροάτες και στα υπόλοιπα έθνη."
Σύμφωνα με τον Ανώνυμο, που δεν γράφει για τη Μοραβία, οι Ούγγροι εισέβαλαν στην περιοχή της Νίτρα (Σλοβακία) και νίκησαν και σκότωσαν τον Ζόμπορ, τον τοπικό Τσέχο ηγεμόνα, στο ομώνυμο όρος κοντά στην έδρα του. Στη συνέχεια, όπως συνεχίζει ο Ανώνυμος, οι Ούγγροι κατέλαβαν πρώτα την Παννονία από τους «Ρωμαίους» και στη συνέχεια πολέμησαν με τον Γκλαντ και τον στρατό του αποτελούμενο από Βούλγαρους, Ρουμάνους και Πετσενέγκους από το Βανάτο. Ο Γκλαντ παραχώρησε λίγες πόλεις από το δουκάτο του. Τέλος ο Ανώνυμος γράφει για μια συνθήκη μεταξύ των Ούγγρων και του Μένουμορουτ, που όριζε ότι η κόρη του τοπικού ηγεμόνα έπρεπε να παντρευτεί τον γιο του Άρπαντ, Ζόλτα. Ο Mακάρτνεϊ υποστηρίζει ότι η αφήγηση του Ανώνυμου τόσο για το Μένουμορουτ όσο και για το Γκλαντ είναι βασικά μια μεταγραφή μιας πολύ μεταγενέστερης αναφοράς των αρχών του 11ου αιώνα του Aχτουμ, του φερόμενου απογόνου του Γκλαντ. Αντίθετα, για παράδειγμα, ο Mατζεάρου υποστηρίζει ότι τα Γκάλαντ, Κλάντοβα, Γκλάντες και άλλα τοπωνύμια που καταγράφηκαν στο Bανάτο τον 14ο αιώνα και τον 16ο αιώνα μαρτυρούν τη μνήμη ενός τοπικού ηγεμόνα που ονομαζόταν Γκλαντ.
"[Οι Ούγγροι] έφτασαν στην περιοχή του Μπέγκα και έμειναν εκεί για δύο εβδομάδες ενώ υπέταξαν όλους τους κατοίκους εκείνης της χώρας από το Μούρες μέχρι τον ποταμό Τίμις και πήραν τους γιους τους ως ομήρους. Στη συνέχεια, προχωρώντας με τον στρατό τους, ήρθαν στον ποταμό Τίμις και στρατοπέδευσαν δίπλα στο πέρασμα του Φόενι και όταν προσπάθησαν να διασχίσουν την κοίτη του Τίμις, ήρθε να τους αντιμετωπίσει ο Γκλαντ, (...) ο πρίγκιπας εκείνης της χώρας, με μεγάλο στρατό ιππέων και πεζών, υποστηριζόμενος από Κουμάνους, Βούλγαρους και Βλάχους. (...) Ο Θεός με τη χάρη Του τέθηκε μπροστά από στους Ούγγρους, τους χάρισε μια μεγάλη νίκη και οι εχθροί τους έπεσαν μπροστά τους σαν δεμάτια σανού μπροστά στους θεριστές. Σε εκείνη τη μάχη σκοτώθηκαν δύο δούκες των Κουμάνων και τρεις κνιάζ των Βουλγάρων και ο Γκλάντ, ο δούκας τους, τράπηκε σε φυγή, αλλά όλος ο στρατός του, που έλιωσε σαν κερί μπροστά στη φλόγα, καταστράφηκε στο πεδίο της μάχης. (...) Ο πρίγκιπας Γκλάντ, έχοντας διαφύγει, όπως είπαμε παραπάνω, φοβούμενος τους Ούγγρους, μπήκε στο κάστρο του Κόβιν. (...) Ζήτησε ειρήνη με [τους Ούγγρους] και με δική του θέληση παρέδωσε το κάστρο με διάφορα δώρα."
- Ανώνυμος: Gesta Hungarorum
Ένα σημαντικό γεγονός μετά την κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων, η δολοφονία του Kούρσαν από τους Βαυαρούς, καταγράφηκε στην εκτενέστερη έκδοση των Χρονικών του Αγίου Γάλλου, των Annales Alamannici και των Χρονικών του Αϊνζίντελν. Η πρώτη τοποθετεί το γεγονός στο 902, ενώ οι άλλες το χρονολογούν στο 904. Τα τρία χρονικά αναφέρουν ομόφωνα ότι οι Βαυαροί κάλεσαν τον Ούγγρο ηγέτη σε δείπνο με πρόσχημα τη διαπραγμάτευση ειρηνευτικής συνθήκης και τον δολοφόνησαν με δόλο. Ο Κρίστο και άλλοι Ούγγροι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η διπλή ηγεσία των Ούγγρων έληξε με τον θάνατο του Κούρσαν.
Οι Ούγγροι εισέβαλαν στην Ιταλία χρησιμοποιώντας τη λεγόμενη «Διαδρομή των Ούγγρων» (Strada Ungarorum) που οδηγούσε από την Παννονία στη Λομβαρδία το 904. Έφτασαν ως σύμμαχοι του βασιλιά Βερεγγάριου Α΄ εναντίον του αντιπάλου του, βασιλιά Λουδοβίκου της Προβηγκίας. Οι Ούγγροι ερήμωσαν τα εδάφη που είχε καταλάβει νωρίτερα ο βασιλιάς Λουδοβίκος κατά μήκος του ποταμού Πάδου, γεγονός που εξασφάλισε τη νίκη του Βερεγγάριου. Ο νικητής μονάρχης επέτρεψε στους Ούγγρους να λεηλατήσουν όλες τις πόλεις που είχαν δεχτεί νωρίτερα την κυριαρχία του αντιπάλου του και συμφώνησε να πληρώνει ετήσιο φόρο περίπου 375 κιλών (827 λίβρες) αργύρου.
Η εκτενέστερη έκδοση των Χρονικών του Αγίου Γάλλου αναφέρει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Τέοτμαρ του Σάλτσμπουργκ σκοτώθηκε, μαζί με τους Επισκόπους Ούτο του Φράιζινγκ και Ζάχαρυ του Σέμπεν, σε μια «καταστροφική μάχη» που διεξήχθη εναντίον των Ούγγρων στο Μπρέζαλαουσπουρτς στις 4 Ιουλίου 907. Άλλες σύγχρονες πηγές προσθέτουν ότι ο Mαργκράβος Λούιτπολντ της Βαυαρίας και 19 Βαυαροί κόμητες πέθαναν επίσης στη μάχη. Οι περισσότεροι ιστορικοί (συμπεριλαμβανομένων των Ενγκελ, Mακάι,  και Σπίνεϊ) ταυτίζουν το Μπρέζαλαουσπουρτς με το Πρέσμπουργκ (Μπρατισλάβα, Σλοβακία), αλλά ορισμένοι ερευνητές (για παράδειγμα οι Μπόμπα και ο Μπόουλους) υποστηρίζουν ότι μπορεί να αναφέρεται στο Μόσαμπουργκ, το φρούριο του Μπράσλαβ στο Zάλα της Παννονίας. Η νίκη των Ούγγρων εμπόδισε κάθε απόπειρα επέκτασης της Ανατολική Φραγκία προς ανατολάς για τις επόμενες δεκαετίες και άνοιξε τον δρόμο για τους Ούγγρους να λεηλατούν ελεύθερα τεράστια εδάφη αυτού του βασιλείου.
Συνέπειες
Οι Ούγγροι εγκαταστάθηκαν στις πεδινές περιοχές της λεκάνης των Καρπαθίων κατά μήκος των ποταμών Δούναβη, Τίσα και των παραποτάμων τους, όπου μπορούσαν να συνεχίσουν τον ημινομαδικό τρόπο ζωής τους. Ως άμεση συνέπεια η άφιξή τους "κατέληξε σε μια μη σλαβική σφήνα μεταξύ των Δυτικών και των Νοτίων Σλάβων" (Φάιν). Ο Φάιν υποστηρίζει ότι η αποχώρηση των Ούγγρων από τις δυτικές περιοχές των στεπών του Πόντου αποδυνάμωσε τους πρώην συμμάχους τους, τους Χαζάρους, γεγονός που συνέβαλε στην κατάρρευση της αυτοκρατορίας τους.
Μερικές δεκαετίες μετά την κατάκτηση της Ουγγαρίας μια νέα σύνθεση παλαιότερων πολιτισμών, ο «πολιτισμός Μπίγελο Μπρντο» εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη λεκάνη των Καρπαθίων, με τα χαρακτηριστικά κοσμήματά του, συμπεριλαμβανομένων των σκουλαρικιών σε σχήμα S. Η έλλειψη αρχαιολογικών ευρημάτων που συνδέονται με άλογα στους τάφους του "Μπίγελο Μπρντο" είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτών των νεκροταφείων. Οι πρώτες συλλογές "Μπίγελο Μπρντο" χρονολογούνται μέσω ανασκαφών νομισμάτων στη βασιλεία του Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου στα μέσα του 10ου αιώνα. Τα πρώτα νεκροταφεία του πολιτισμού ανακαλύφθηκαν στο Μπέρεμεντ και στο Τσόνγκραντ τηνς Ουγγαρίας, στο Ντέβενι (Ντέβιν) και το Ζίτβαμπεσενιε (Μπέσενοφ) της Σλοβακίας, στο Γκιούλαβαρσαντ (Βάρσαντ) και το Βάρφαλβα (Μολντοβενέστι) της Ρουμανίας και στο Βούκοβαρ και το Γκόρμπονοκ (Κλόσταρ Πόντραβσκι) της Κροατίας. Η ουγγρική κοινωνία γνώρισε θεμελιώδεις αλλαγές σε πολλούς τομείς (συμπεριλαμβανομένης της κτηνοτροφίας, της γεωργίας και της θρησκείας) στους αιώνες που ακολούθησαν την "κατάκτηση". Αυτές οι αλλαγές αντικατοπτρίζονται στο σημαντικό αριθμό όρων που δανείστηκαν από τους ντόπιους Σλάβους. Περίπου το 20% του ουγγρικού λεξιλογίου είναι σλαβικής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων των ουγγρικών λέξεων για την προβατίνα (akol), τη ζυγαριά (iga) και το πέταλο (patkó). Ομοίως η ουγγρική ονομασία λαχανικών, φρούτων και άλλων καλλιεργούμενων φυτών, καθώς και πολλοί ουγγρικοί όροι που συνδέονται με τη γεωργία είναι σλαβικά δάνεια, συμπεριλαμβανομένων των káposzta ("λάχανο"), szilva ("δαμάσκηνο"), zab ("βρώμη"), széna ("σανό") και kasza ("δρεπάνι").
Οι Ούγγροι άφησαν μεγάλες εκτάσεις (τα λεγόμενα gyepű) στις παραμεθόριες περιοχές της νέας πατρίδας τους ακατοίκητες για αμυντικούς σκοπούς. Σε αυτό το ανατολικότερο έδαφος της λεκάνης των Καρπαθίων οι πρώτοι τάφοι που αποδίδονται σε Ούγγρους πολεμιστές - για παράδειγμα, στο Σεκ, το Τόρντα και το Βίζακνα (Οκνα Σιμπιουλούι) - συγκεντρώνονται γύρω από τα αλατωρυχεία της Τρανσυλβανίας στην κοιλάδα των ποταμών Κις-Σάμος (Σόμεσουλ Μικ) και Mάρος (Mούρες). Παρόλα αυτά πολεμιστές τοποθετήθηκαν επίσης σε φυλάκια ανατολικά των Καρπαθίων, όπως φαίνεται από τάφους του 10ου αιώνα που ανακαλύφθηκαν στο Κρύλος, το Πζέμισλ, τη Σούντοβα Βίσνια, το Γκρόζεστι, το Πρόμποτα και το Τέι. Ο φόβος των Ούγγρων για τους ανατολικούς γείτονές τους, τους Πετσενέγκους, καταδεικνύεται από την έκθεση του Πορφυρογέννητου σχετικά με την αποτυχία ενός Βυζαντινού απεσταλμένου να τους πείσει να τους επιτεθούν. Οι Ούγγροι δήλωσαν ξεκάθαρα ότι δεν μπορούσαν να πολεμήσουν εναντίον των Πετσενέγκων, επειδή «οι άνθρωποι τους είναι πολυάριθμοι και είναι παιδιά του διαβόλου». Αντί να επιτεθούν στους Πετσενέγκους και τους Βούλγαρους στα ανατολικά, οι Ούγγροι έκαναν αρκετές επιδρομές στη Δυτική Ευρώπη. Για παράδειγμα λεηλάτησαν τη Θουριγγία και τη Σαξονία το 908, τη Βαυαρία και τη Σουαβία το 909 και το 910 και τη Σουαβία, τη Λωρραίνη και τη Δυτική Φραγκία το 912. Παρόλο που μια βυζαντινή αγιογραφία του Αγίου Γεωργίου αναφέρεται σε κοινή επίθεση Πετσενέγκων, "Μοσίων" και Ούγγρων κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 917, η αξιοπιστία της δεν έχει τεκμηριωθεί. Οι Ούγγροι φαίνεται να επιτέθηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για πρώτη φορά το 943. Ωστόσο η ήττα τους στη μάχη του Λέχφελντ το 955 "έβαλε τέλος στις επιδρομές στη Δύση" (Kόντλερ), ενώ σταμάτησαν να λεηλατούν τους Βυζαντινούς μετά την ήττα τους στη Μάχη της Αρκαδιούπολης το 970.
Οι Ούγγροι ηγέτες αποφάσισαν ότι ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους, εν μέρει βασισμένος σε λεηλασίες επιδρομών εναντίον μόνιμα εγκατεστημένων λαών, δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Οι ήττες στο Λέχφελντ και την Αρκαδιούπολη επιτάχυναν την υιοθέτηση από τους Ούγγρους ενός μόνιμου τρόπου ζωής. Αυτή η διαδικασία κορυφώθηκε με τη στέψη του αρχηγού των Ούγγρων Στέφανου, του πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας το 1000 και το 1001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας
Αντιδυτικισμός
thumb|right|300px|Ο [[Σάμιουελ Χάντιγκτον υποστήριξε στη θεωρία του "Σύγκρουση των πολιτισμών" ότι μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, οι πολιτισμικές διαφορές μεταξύ της Δύσης (με σκούρο μπλε) και άλλων πολιτισμών θα ήταν η κύρια πηγή συγκρούσεων. ]] Ο αντιδυτικισμός, γνωστός και ως αντι-ατλαντισμός ή δυτικοφοβία, αναφέρεται στην ευρεία αντίθεση, μεροληψία ή εχθρότητα προς τους ανθρώπους, τον πολιτισμό ή τις πολιτικές του δυτικού κόσμου.
Σε πολλές σύγχρονες περιπτώσεις, ο αντιδυτικισμός τροφοδοτείται από τον αντιιμπεριαλισμό, ιδιαίτερα εναντίον χωρών που κρίνονται υπεύθυνοι για αποικιακά εγκλήματα του παρελθόντος και του παρόντος, όπως η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Το αντιδυτικό αίσθημα εμφανίζεται σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Δύσης – ιδιαίτερα των ευρωπαϊκών χωρών. Επίσης αντιδυτικό αίσθημα υπάρχει στον μουσουλμανικό κόσμο εναντίον των Ευρωπαίων και των Αμερικανών και το οποίο πηγάζει από την υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ, την εισβολή στο Ιράκ το 2003 και τις πολυάριθμες κυρώσεις κατά του Ιράν.
Ο Σάμιουελ Χάντιγκτον υποστηρίζει στο βιβλίο του "Σύγκρουση των πολιτισμών" (The Clash of Civilizations) ότι, μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η διεθνής σύγκρουση για την οικονομική ιδεολογία θα αντικατασταθεί από τη σύγκρουση για τις πολιτισμικές διαφορές. Ο Χάντιγκτον υποστηρίζει ότι ο οικονομικός και πολιτικός περιφερειαλισμός θα μετατοπίζει ολοένα και περισσότερο τις μη δυτικές χώρες προς τη γεωπολιτική δέσμευση με χώρες που μοιράζονται τις αξίες τους. Υποστηρίζει ότι η αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού ταυτόχρονα με την αύξηση του ισλαμικού φονταμενταλισμού οδηγεί σε απόρριψη του εκδυτικισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτικός πολιτισμός
Βαχτάνγκ Β΄ της Γεωργίας
Ο Βαχτάνγκ Β΄, γεωργιανά: ვახტანგ ΙΙ Vakhtang II, (απεβ. το 1292) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Γεωργίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1289 έως το 1292. Βασίλευσε κατά τη διάρκεια της Μογγολικής κυριαρχίας στη Γεωργία.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν του Ιμερέτι (Δυτικής Γεωργίας) από την πρώτη σύζυγό του Tάμαρ, κόρη του πρίγκιπα Aμανελίσντζε.
O Βαχτάνγκ ανέβηκε στον θρόνο της Γεωργίας με τη συγκατάθεση των Μογγόλων το 1289, μετά τον εξάδελφο και προκάτοχό του, Δημήτριο Β΄. που είχε εκτελεστεί από τον Μεγάλο Χαν. Πιστός στη Μογγολική κυριαρχία, η εξουσία του εκτεινόταν μόνο στο ανατολικό τμήμα της Γεωργίας, ενώ τo δυτικό της χώρας διοικείτο από τον πατέρα του, Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν (μέχρι το 1293) και αργότερα από τον αδελφό του Κωνσταντίνο Α΄ (1293–1327).
Απεβίωσε μετά από τρία χρόνια βασιλείας και ο εξάδελφός του, Δαβίδ Η΄, τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Γεωργίας το 1292. Επίσης ο Δαβίδ Η΄ νυμφεύτηκε τη χήρα του Βαχτάνγκ, τη Μογγόλα πριγκίπισσα Oλτζάτθ. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι Γκελάτι κοντά στην πόλη Kουτάισι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2017-2018
Η Γ΄ Εθνική Κατηγορία περιόδου 2017-18 είναι η 36η περίοδος της 3ης μεγαλύτερης βαθμίδας ποδοσφαίρου στην Ελλάδα από την επίσημη ίδρυσή της το 1982. Μετά από αρκετές ανακατατάξεις, κι ενώ είχε σχεδιαστεί να διεξαχθεί με τη συμμετοχή 110 συλλόγων, τελικά έλαβαν μέρος 99 ομάδες, οι οποίες χωρίστηκαν σε 8 ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Οι πρωταθλήτριες των ομίλων μετείχαν σε αγώνες κατάταξης από όπου προέκυψαν οι 4 ομάδες που προβιβάστηκαν στην Φούτμπολ Λιγκ.
Διοργάνωση
Η ΕΠΟ το καλοκαίρι του 2016 και στην προκήρυξη για το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής της περιόδου 2016-17 ανακοίνωσε κάποιες αλλαγές στη δομή της κατηγορίας. Έτσι «καταργήθηκε» το ειδικό πρωτάθλημα των πρωταθλητριών των τοπικών Ενώσεων για την άνοδο στη Γ΄ Εθνική και από την περίοδο 2017-18 οι όμιλοι της Γ΄ Εθνικής αυξάνονται σε 8 από 4 με τη συμμετοχή 110 συλλόγων:
Το ειδικό πρωτάθλημα ανόδου «μεταφέρθηκε» ένα επίπεδο πιο πάνω καθώς οι 8 ομάδες που θα κατακτήσουν την πρώτη θέση στον όμιλό τους θα δώσουν αγώνες κατάταξης μέσω των οποίων θα προβιβαστούν οι τέσσερεις στη Football League της περιόδου 2018-19. .
Όμιλοι
Οι 8 όμιλοι ορίστηκαν με γεωγραφικά κριτήρια και περιλαμβάνουν 11 εως 15 ομάδες ο καθένας. Η έναρξη του πρωταθλήματος είχε αρχικά οριστεί για τις 17 Σεπτεμβρίου 2017 αλλά μετατέθηκε για την 1η Οκτωβρίου.
Μπαράζ Ανόδου
Στους αγώνες μπαράζ για την άνοδο στη Φούτμπολ Λιγκ θα συμμετέχουν οι 8 νικήτριες ομάδες των ομίλων, οι οποίες θα χωριστούν σε 2 ομίλους (νικήτριες 1ου-4ου και 5ου-8ου ). Οι δυο πρώτες στη βαθμολογία κάθε ομίλου των αγώνων μπαράζ, έπειτα από διπλούς αγώνες μεταξύ τους θα προβιβαστούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018
Ένωσις Κωνσταντινουπολιτών (Θεσσαλονίκη)
Η Ένωσις Κωνσταντινουπολιτών, ήταν κοινωνικοπολιτικός σύλλογος, ο οποίος ιδρύθηκε το 1923 στη Θεσσαλονίκη από Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες.
Ιστορικό Υπόβαθρο
Στη συνοικία Πέρα της Κωνσταντινούπολης, ιδρύθηκε το 1875 ο αθλητικός και πολιτιστικός σύλλογος Ερμής, το 1914 ιδρύθηκε και η Ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου ΕΟΠ. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, και τον διωγμό των Ελλήνων της Πόλης, η ομάδα της ΕΟΠ, ονομάστηκε Πέρα Κλουμπ, τα μέλη του συλλόγου του Πέρα Κλουμπ κατέφυγαν στη Γαλλία για μια σειρά αγώνων. Μετά τη διάλυση του συλλόγου το 1923, αρκετοί παίκτες διασκορπίστηκαν στη Γαλλία, ενώ άλλοι επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη και εντάχθηκαν στον νέο σύλλογο Μπέγιογλουσπορ. Στην αντίπερα όχθη οι πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης οι οποίοι προέρχονταν από τον σύλλογο του Πέρα εγκαταστάθηκαν κατά κύριο λόγο στη Θεσσαλονίκη και ίδρυσαν την Ένωση Κωνσταντινοπολιτών. . Το αξιοσημείωτο είναι ότι η Ένωση Κωνσταντινοπολιτών πήρε έγκριση από το πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης την ίδια μέρα που πήρε έγκριση ο ΑΣ ΠΕΡΑ στην Κωνσταντινούπολη, 10 Μαρτίου 1923.
Ίδρυση και σκοποί της Ενώσεως Κωνσταντινουπολιτών
Η πρώτη συνέλευση των προσφύγων Κωνσταντινουπολιτών πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15 Ιανουαρίου 1923, στη Λέσχη Δημοσίων Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης η οποία βρισκόταν στην οδό Νικηφόρου Φωκά. Σε αυτή παρεβρέθηκαν περισσότεροι από 150 Κωνσταντινουπολίτες. Το πρώτο καταστατικό του συλλόγου υπερψηφίστηκε στις 22 Ιανουαρίου 1923, και το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο εξελέγη στις 12 Φεβρουαρίου 1923, ενώ τα μέλη ξεπέρασαν τα 230.
Η Ένωση Κωνσταντινουπολιτών ξεκίνησε ως ένας κοινωνικοπολιτικός σύλλογος. Σκοπός της ήταν η οργάνωση, η περίθαλψη και η ψυχαγωγία των Κωνσταντινουπολιτών προσφύγων, με απώτερο σκοπό των επαναπατρισμό τους.
Παίζοντας ρόλο στα πολιτικά δρώμενα ξεκίνησε την πολιτογράφηση των προσφύγων της Μακεδονίας, εκδίδοντας άμεσα ταυτότητες και εκλογικά βιβλιάρια τα επόμενα χρόνια.
Επίσης, η Ένωση ανέλαβε την ευθύνη των διαπραγματεύσεων για την αποκατάσταση των προσφύγων μετά την Ελληνοτουρκική Συμφωνία. Οι Κωνσταντινουπολίτες δεν θεωρούνταν πρόσφυγες για την ελληνική κυβέρνηση, ενώ δεν μπορούσαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους καθώς οι Τούρκοι είχαν δημεύσει τις περιουσίες τους. Με τη Σύμβαση της Άγκυρας το 1930 καθορίστηκαν οι αποζημιώσεις για τους Έλληνες Ορθόδοξους Τούρκους υπηκόους, μη ανταλλάξιμους. Η Ένωση πέτυχε αλλαγές στο Νομοσχέδιο 5170/1931 περί «εκτιμήσεως περιουσιακών στοιχείων και προσδιορισμού της καταβλητέας αποζημιώσεως». Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η βοήθεια του τότε βουλευτή και προέδρου του ΠΑΟΚ Πέτρου Λεβαντή.
Η ΕΚ Θεσσαλονίκης από την πρώτη μέρα ίδρυσης της ενδιαφέρθηκε για την ψυχαγωγία των προσφύγων. Δημιούργησε βιβλιοθήκη και διοργάνωσε διαλέξεις ώστε να έρθουν πιο κοντά οι πρόσφυγες με τους γηγενείς κατοίκους της Μακεδονίας. Επίσης, διοργάνωνε εκδρομές στην Κωνσταντινούπολη καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας της.
Το σημαντικότερο έργο της ήταν οι προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος στέγασης των Προσφύγων. Το 1961 ίδρυσε τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό «Η Κωνσταντινούπολις», μέσω του οποίου κατασκευάστηκε ο οικισμός των Κωνσταντινουπολιτών, όπου εγκαταστάθηκε ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων. Τα γενέθλια του οικισμού ορίστηκαν στις 14 Ιανουαρίου, ημέρα υπογραφής του προσυμφώνου για την αγορά της έκτασης. Εκτός από την αποκατάσταση των προσφύγων μέχρι τη δεκαετία του '60, είχε και φιλανθρωπική δράση. Με το πέρασμα των χρόνων και την ενσωμάτωση των προσφύγων, ο ρόλος της εξασθένησε. Η συνεισφορά της στην πόλη της Θεσσαλονίκης υπήρξε σημαντική.
Αθλητικό τμήμα της Ενώσεως Κωνσταντινοπολιτών
Ο πρώτος σύλλογος ο οποίος ιδρύθηκε από μέλη της ΕΚ ήταν η ΒΑΕ στις 23 Νοεμβρίου 1923. Με το νέο καταστατικό της Ένωσις το οποίο συντάχθηκε τον Φεβρουάριο του 1924 και εγκρίθηκε στις 6 Απριλίου, αποφασίστηκε η δημιουργία αθλητικού τμήματος.Ουσιαστικά, το νέο Αθλητικό τμήμα της Ένωσις Κωνσταντινουπολιτων ήταν η συνέχεια της ΒΑΕ η οποία είχε απορροφηθεί από την ΕΚ.
Λόγω του προσφυγικού προβλήματος, δεν πραγματοποιήθηκαν αθλητικές δραστηριότητες την περίοδο 1924-25.
Το Μάιο του 1925 υπήρχαν σκέψεις επαναλειτουργίας της ΒΑΕ, όμως επικράτησε η άποψη ότι ο αθλητικός σύλλογος θα έπρεπε να έχει ως όνομα το Ένωσις Κωνσταντινουπολιτων. Έτσι, στις 10 Ιουνίου 1925 στη Γενική Συνέλευση της ΕΚ, αποφασίστηκε η ονομασία του αθλητικού συλλόγου να είναι Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινοπολιτών Θεσσαλονίκης ( Α.Ε.Κ. Θεσσαλονίκης). Ο τρίτος κατά σειρά αθλητικός σύλλογος της ΕΚ απέκτησε καταστατικό στις 21 Ιουνίου, και δημιούργησε τμήματα στίβου, ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και κολύμβησης. Η ΕΠΣΜθ όμως δεν δέχτηκε την εγγραφή του νέου συλλόγου στα μητρώα της, με την αιτιολογία ότι αποτελούσε τμήμα πολιτικού σωματείου. Έτσι, η ΑΕΚ Θεσσαλονίκης ανεξαρτητοποιήθηκε από την ΕΚ στις 27 Δεκεμβρίου 1925. Μετά από μία περίοδο διαφωνιών και εντάσεων ανάμεσα στα μέλη της ΕΚ και της ΑΕΚ Θεσσαλονίκης ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την ίδρυση νέου αθλητικού συλλόγου, με την ονομασία Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινοπολιτών (ΠΑΟΚ), ο οποίος ήταν ο τέταρτος σύλλογος ο οποίος προέκυψε από την ΕΚ. Το πρωτόκολλο ίδρυσης υπογράφηκε στα γραφεία της λέσχης της ΕΚ στις 30 Μαρτίου 1926, και εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης στις 20 Απριλίου 1926.
Η συνύπαρξη των δύο αθλητικών συλλόγων οι οποίοι προήλθαν από την ΕΚ υπήρξε βραχύβια. Η ΑΕΚ Θεσσαλονίκης ανέστειλε τη λειτουργία του ποδοσφαιρικού τμήματος το 1927, και το 1929 ολόκληρος ο σύλλογος απορροφήθηκε από τον ΠΑΟΚ έπειτα από ενέργειες του Προέδρου της ΕΚ Λεωνίδα Καραμαούνα.
Άλλες δραστηριότητες της Ένωσης Κωνσταντινουπολιτών
Στις 30 Ιουνίου 1923 δημιούργησε την «Κοινή Ομοσπονδία Αλύτρωτων». Αυτή ήταν μία Συνομοσπονδία των προσφυγικών σωματείων των περιοχών της Μακεδονίας και της Θράκης, όπου εγκαταστάθηκε η πλειοψηφία των προσφύγων. Μέσω αυτής τα προσφυγικά σωματεία ερχόταν σε ευρύτερη συνεργασία και συνεννόηση τους.
Αξιοσημείωτη είναι η επιστολή που απέστειλε ο ΠΑΟΚ στις 11 Δεκεμβρίου 1929 στον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο ως ο αθλητικός εκφραστής της Ένωσις και εκπρόσωπος άλλων έντεκα προσφυγικών σωματείων. Σε αυτή ζητούσε τη δημιουργία αθλητικών εγκαταστάσεων τις οποίες θα χρησιμοποιούσαν οι προσφυγικοί σύλλογοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσφυγες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Γεώργιος Κόρδης
Ο Γεώργιος (Γιώργος) Κόρδης γεννήθηκε το 1956, είναι Έλληνας ζωγράφος, εικονογράφος, συγγραφέας και πανεπιστημιακός καθηγητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Κόρδης γεννήθηκε το 1956 στη Μακρυρράχη Φθιώτιδας και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1975-1979). Ταυτόχρονα έκανε σπουδές ζωγραφικής και αγιογραφίας με δάσκαλο τον π. Συμεών Συμεού. Την περίοδο 1987-1989 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές ειδίκευσης στη Θεολογία και αισθητική της Βυζαντινής τέχνης στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη (Holy Cross Orthodox School of Theology) και Καλές Τέχνες στο School of the Museum of Fine Arts of Boston. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, συνέχισε με σπουδές στη χαρακτική τέχνη και τη χαλκογραφία με δάσκαλο τον χαράκτη Φώτη Μαστιχιάδη .Το 1991 ανακηρύχθηκε Διδάκτορας από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών, το 2003 εκλέχθηκε Λέκτορας στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών με αντικείμενο τη Θεωρία και Πράξη της Εικονογραφίας, το 2009 Επίκουρος Καθηγητής, ενώ το 2012 αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική και στη μνημειακή διακόσμηση ναών.
Την περίοδο 2003-2007 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Institute of Sacred Music, στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπως και σε άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού ( University of South Carolina, Notre Dame University κα. ).
Βασιλεία Καραχάλιου
Η Βασιλεία Καραχάλιου είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ιστιοπλοΐας με αρκετές διακρίσεις σε Πανευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίπεδο από το 2010. Στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2017 πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Τον Αύγουστο του 2018 προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 του Τόκιο, όπου κατετάγη ένατη στο αγώνισμα μονού σκάφους, κλάσης Laser Radial. Το Γενάρη του 2022 αποφάσισε να αλλάξει εθνικά χρώματα λόγω έλλειψης υποστήριξης από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και την Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία. Πλέον αγωνίζεται με τα χρώματα της Πορτογαλίας, αν και μεσολάβησε μια συμμετοχή με τα χρώματα της Ακτής Ελεφαντοστού.
Γεώργιος Κόρδης
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1990 παραδίδει μαθήματα αγιογραφίας και διαλέξεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχει εικονογραφήσει ναούς εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ εκθέτει έργα του σε ατομικές και συλλογικές εκθέσεις. Παράλληλα έχει συγγράψει άρθρα και αυτοτελείς μελέτες σχετικές με τη Θεολογία της εικόνας, τη Θεωρία της βυζαντινής ζωγραφικής και την τεχνική της εικονογραφικής τέχνης, ενώ έχει επιμεληθεί και την εικονογράφηση βιβλίων άλλων συγγραφέων.
Βασιλεία Καραχάλιου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ιστιοπλοΐας
Γεώργιος Κόρδης
Τεχνοτροπία
μικρογραφία|194x194εσ|Γ. Κόρδης, Ομηρικές παραλίες 4, ψηφιακή ζωγραφική (2016). Έχοντας μελετήσει την ελληνική εικαστική παράδοση και ειδικότερα και εκτενέστερα την βυζαντινή ζωγραφική, στα έργα του  επιχειρεί να συνδυάσει δημιουργικά τα διδάγματα της μεγάλης αυτής εικαστικής διαδρομής με τις κατακτήσεις της σύγχρονης, δυτικής ζωγραφικής.
Η τεχνοτροπία των έργων του, παρότι συνθετικά βασίζεται στην ελληνική βυζαντινή παράδοση αφομοιώνει με οργανικό τρόπο διδάγματα και κατακτήσεις του μοντερνισμού και της σύγχρονης τέχνης και φτάνει σε μια ιδιοπρόσωπη και δυνατή πρωτότυπη εικαστική δημιουργία.
Το θεματολόγιό του είναι κυρίως η ανθρώπινη μορφή και ο αγώνας του ανθρώπου μέσα στην ιστορία τον οποίο ο Κόρδης αντιλαμβάνεται ως επί το πλείστον ως τραγική περιπέτεια για ένωση που δε εχει όμως χωρίς αρχή και τέλος. Πρωταγωνιστές του, ήρωες της ανθρώπινης καθημερινότητας, με τους έρωτές τους, τη μοναξιά τους, τις μνήμες και τις αγωνίες τους. Συχνά επίσης εμπνέεται από την Ελληνική μυθολογία, αλλά και την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία. Έχει προσεγγίσει λογοτεχνικά κείμενα των Αλ. Παπαδιαμάντη, Ο. Ελύτη, Γ. Σεφέρη, Ν. Καββαδία, Ν. Εγγονόπουλου, Κ. Καρυωτάκη αλλά και τον Ερωτόκριτο του Β. Κορνάρου σε μια μνημειακή εικονογράφηση του μεγάλου αυτού ποιήματος.
Ο Γιώργος Κόρδης πειραματίζεται με διάφορα μέσα, υλικά και τεχνικές. Τα τελευταία χρόνια ζωγραφίζει και δημιουργεί ψηφιακά τα έργα του και χρησιμοποιεί και την εκτυπωτική μέθοδο Giclee, προκειμένου να δώσει σάρκα και οστά στις ψηφιακές εικόνες του. Τυπώνει σε εξαιρετικά μικρό συλλεκτικό τιράζ τα ψηφιακά του έργα (1-7).
Θεωρείται ταυτόχρονα ως ένας από τους πιο διαπρεπείς σύγχρονους αγιογράφους διεθνώς και το εικονογραφικό  του έργο συνδυάζει το ερευνητικό στοιχείο με την πρωτοτυπία. Έχει αγιογραφίσει πολλούς ναούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Εκθέσεις
Πρόσφατες ατομικές εκθέσεις
2020-20121: Ημερολόγιο. Εικαστικός διάλογος με το Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ᾽ του Γ. Σεφέρη, Μουσείο Βυζαντινού ποιλιτισμού Θεσσαλονίκης.
Οξέα Ικαρίας
Η Οξέα είναι οικισμός στην Ικαρία. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ικαρίας της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 47 κατοίκους.
Γεώργιος Κόρδης
Εκθέσεις
2019:Γράφοντας το φως. Φορητές εικόνες 2004-2019. Χριστιανικό και Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.
Οξέα Ικαρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Γεώργιος Κόρδης
Εκθέσεις
2018: Φως εκ φωτός. Αθως, Βυζάνιο Οικουμένη. Βελιγάδι,Μουσείο της Πολέως (The Residence of
Princess Ljubica).
2017: Ομηρικά ακρογιάλια. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
2017: Εικόνες. Το Φως του Κόσμου. Αγιορείτικη Εστία, Θεσσαλονίκη.
2015:  Icons. Εθνικό Μουσείο της Ρουμανίας, Cotroceni Palace, Bucharest, Romania.
2015:  Rebetiko. Meklart Gallery, Paris France
2015:  Love doesn't ask what love is. Desmos Gallery, Paris France
2015:  Heavenly Beauty on Earth. Bulgarian Cultural Centre, Paris, France.
2015: Faces of Eros. The Burroughes, Toronto, Canada
2014-2015: Between Worlds. The Noyes Museum of Art of Stockton College, Oceanville, New Jersey, USA
Σχολείο του Αγίου Ιωάννη (Κύπρος)
Το Σχολείο του Αγίου Ιωάννη (αγγλικά: St. John's School) είναι σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκεται εντός του Βρετανικού στρατιωτικού συγκροτήματος της Φρουράς Επισκοπής στη νότια Κύπρο και διοικείται από την Υπηρεσία Εκπαίδευσης των Παιδιών (ΥΕΠ), η οποία διοικεί τα σχολεία σε στρατιωτικές βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτό είναι ένα από τα δύο σχολεία που εξυπηρετούν τις στρατιωτικές οικογένειες και τους υπαλλήλους της Δυτικής Περιοχής Κυρίαρχων Βάσεων. Τα μικρότερα παιδιά παρακολουθούν το Δημοτικό Σχολείο της Επισκοπής.
Γεώργιος Κόρδης
Εκθέσεις
2013: ''Light and Rhythm. Byzantine icons in the Post-modern World'', Yale, Institute Of Sacred Music Gallery, New Haven, Connecticut, USA
2013:  Writing with Light. Malloy Hall Chapel, University of Notre Dame, Notre Dame, IN, USA
Σχολείο του Αγίου Ιωάννη (Κύπρος)
Είναι αδελφό σχολείο του Σχολείου του Βασιλιά Ριχάρδου, το βασικό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Φρουρά της Δεκέλειας της Ανατολικής Περιοχής Κυρίαρχων Βάσεων (ΑΠΚΒ).
Ιστορία
Το σχολείο ιδρύθηκε το 1960, αφού η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τους Βρετανούς. Το σχολείο γιόρτασε την 50η επέτειό του το 2010. ιδρύθηκε αποκλειστικά για να εκπαιδεύσει τα παιδιά εντός της στρατιωτικής κοινότητας, αλλά από τότε έχει ανοίξει τις πόρτες του σε ένα μικρό αριθμό παιδιών της τοπικής αγγλόφωνης απόδημης κοινότητας.
Γεώργιος Κόρδης
Εκθέσεις
2010:  Των Αγνώστων Πολεμιστών και Ηρώων, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, Κάζα Μπιάνκα, Ελλάδα
2010:  Η εξομολόγηση μιας Τελείας, Γκαλερί Αργώ, Αθήνα, Ελλάδα
Σχολείο του Αγίου Ιωάννη (Κύπρος)
Ιστορία
Το σχολείο άνοιξε τον Απρίλιο του 1960 με μαθητικό πληθυσμό 36 ατόμων. Δύο χρόνια αργότερα, όλοι οι δευτεροβάθμιοι μαθητές παρακολουθούσαν το σχολείο του Αγίου Ιωάννη και τα αρχικά κτίρια αποδείχθηκαν ανεπαρκή σε σχέση με τον αριθμό των μαθητών. Το διδακτικό προσωπικό αριθμούσε 32 άτομα το 1962 και είχε αυξηθεί σε πάνω από 100 το 1974. Ομοίως, οι 500 μαθητές είχαν αυξηθεί σε 1.500 και το αρχικό διώροφο κτίριο του σχολείου ήταν περικυκλωμένο από έναν τεράστιο αριθμό καλύβων Κύπρου και Τουαϊνχάμ. Το μόνο που απομένει από το αρχικό σχολείο είναι το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου της Επισκοπής.
Γεώργιος Κόρδης
Εκθέσεις
2009: Έκθεση Ζωγραφικής, Δημοτική Πινακοθήκη Καβάλας, Ελλάδα
Σχολείο του Αγίου Ιωάννη (Κύπρος)
Ιστορία
Το σημερινό σχολικό κτίριο βρισκόταν υπό κατασκευή όταν έλαβαν χώρα το Κυπριακό πραξικόπημα του 1974 και η επακόλουθη τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974. Αυτά τα γεγονότα είχαν τεράστια επίδραση στην μετέπειτα πορεία του σχολείου. Το 1975 ο διευθυντής Δ. Α. Έλερι ανέφερε στο σχολικό περιοδικό ότι "πολύ από την ενέργειά μας αυτή τη σχολική χρονιά καταναλώθηκε με την τοποθέτηση 1.000 μαθητών και το 50% του προσωπικού σε σχολεία στο Ηνωμένο Βασίλειο".
Τα νέα κτίρια κατελήφθησαν το 1975 και οι εναπομείναντες 400 μαθητές και 45 δάσκαλοι απόλαυσαν εκπληκτικές εγκαταστάσεις και τεράστιους ανοιχτούς χώρους. Τεράστιες μειώσεις στον αριθμό του προσωπικού των υπηρεσιών στην Επισκοπή και Ακρωτήρι και η ανάκληση των οικογενειών από τη Λεμεσό είχαν ως αποτέλεσμα την σταθεροποίηση και ελαφριά αύξηση στο μαθητικό πληθυσμό, αν και δεν έφτασε ποτέ τον τεράστιο πληθυσμό που είχε το 1974.
Γεώργιος Κόρδης
Εκθέσεις
2009:  Icons. Alexander Nevsky Cathedral, National Gallery of Bulgaria ,Sofia, Bulgaria
2009:  Έκθεση Ζωγραφικής στη Γκαλερί Αμυμώνη, Ιωάννινα, Ελλάδα
Σχολείο του Αγίου Ιωάννη (Κύπρος)
Ιστορία
Το ρητό του σχολείου, "Haec alim meminisse Juvabit" (που στα λατινικά σημαίνει "Να κοιτάξουμε σε αυτές τις μέρες θα μας δώσουν ευχαρίστηση"), αποδείχθηκε εφαρμόσιμο για τη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, τόσο για τους μαθητές όσο και το προσωπικό. Ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων είναι διαθέσιμες εντός του σχολείου και της τοπικής κοινότητας και οι υπέροχες εγκαταστάσεις που παρέχονται σε εξειδικευμένους τομείς εντός του σχολείου είχαν άμεση επιρροή στην εκπαιδευτική εμπειρία εκείνων που απολάμβαναν τις πάγιες μέρες των τελών του 20ού αιώνα στις Περιοχές των Κυρίαρχων Βάσεων της Κύπρου.
Γεώργιος Κόρδης
Εκθέσεις
2008:  Έρωτας Αρχάγγελος, Υακίνθεια, Καλοκαιρινό Φεστιβάλ, Ανώγεια Κρήτης, Ελλάδα
Σχολείο του Αγίου Ιωάννη (Κύπρος)
Ιστορία
Ο αθλητισμός ήταν πάντα εμφανής, όπως η μουσική και το δράμα, και η δυνατότητα συμμετοχής στο σχήμα του Βραβείου του Δούκα του Εδιμβούργου στη θαυμάσια προκλητική ενδοχώρα της Κύπρου έχει παρουσιαστεί από τις πρώτες μέρες του σχολείου. Η ολοκληρωμένη φύση της οργάνωσης του σχολείου έδωσε ευκαιρίες σε όλους, και η διαθεματική υποστήριξη που παρείχε ο Σύλλογος Εκπαίδευσης Παιδιών των Υπηρεσιών και στη συνέχεια η Υπηρεσία Εκπαίδευσης των Παιδιών με διαδοχικούς διευθυντές και προσωπικό εξασφάλισε τη κατάλληλη ανάπτυξη σύμφωνα με βρετανικά σχολεία.