cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λατινοκρατία
Το Δουκάτο των Αθηνών
Αυτό περιλάμβανε αρχικά την Αθήνα και τη Θήβα, πιθανόν και το Άργος. Ήταν από τις περιοχές που ο Βονιφάτιος έπρεπε να δώσει μάχη για να κυριεύσει, όπως ήταν και η Εύβοια και η Πελοπόννησος. Για κάθε σπιθαμή γης που έπαιρνε στα χέρια του, ακόμα και αμαχητί, έπρεπε να ανταμείβει εκείνους που τον είχαν συνδράμει στρατιωτικά. Επειδή στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του τον είχε βοηθήσει ο Φράγκος σταυροφόρος Όθων ντε Λα Ρος, ως ανταμοιβή του έδωσε τον τίτλο του δούκα ή του κυρίου (αυθέντου) -ο ίδιος συστηνόταν ως Μέγας Κύρης των Αθηνών. Το δουκάτο των Αθηνών αρχικά υπαγόταν στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης αλλά μετά την κατάλυση αυτού, «μεταφέρθηκε» στη δικαιοδοσία του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Το 1311 Καταλανοί μισθοφόροι νίκησαν τους Φράγκους δούκες των Αθηνών και ίδρυσαν καταλανικό κράτος που επιβίωσε περίπου 80 χρόνια -μέχρι το 1388. Τότε οι Καταλανοί νικήθηκαν από τους Ατσαγιόλι της Φλωρεντίας. Οι τελευταίοι κράτησαν το δουκάτο 70 χρόνια μέχρι την Τουρκοκρατία και, πιο συγκεκριμένα, ως το 1460.
Το Πριγκηπάτο της Αχαΐας ή του Μορέως
Το Πριγκιπάτο της Αχαΐας ήταν ένα κρατίδιο που δημιουργήθηκε από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη κατά την Δ' Σταυροφορία (1205-1210) στα εδάφη της Πελοποννήσου (Μορέα), τα οποία μοιράστηκαν ως φέουδα μεταξύ των Φράγκων Σταυροφόρων.
Ήταν ένα δυνατό κρατίδιο, κάτω από την κυριαρχία των Φράγκων, αρχικά υπό την εξουσία του Γουλιέλμου Σαμπλίτη και στη συνέχεια των Βιλλεαρδουίνων. Η κατάσταση του πριγκιπάτου άλλαξε πάλι πολλές φορές μέχρι το 1452, οπότε και επανήλθε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου, για να περάσει μετά από λίγο στους Οθωμανούς Τούρκους. Πρωτεύουσα του πριγκιπάτου ήταν η Ανδραβίδα. Κύριο λιμάνι του ήταν η Γλαρέντζα ή Clarence (στη θέση Παλαιόκαστρο, δυτικά της σημερινής Κυλλήνης) και ένα σημαντικό του κάστρο ήταν το Χλεμούτσι ή Clermont λίγο πιο νότια.
Οι ενετικές κτήσεις
Η Τριαρχία της Εύβοιας, η Κρήτη, το Δουκάτο του Αιγαίου, τα τμήματα/συνοικίες στα λιμάνια, ορισμένα νησιά στο Ιόνιο, τα Κύθηρα, κά.
Τα Βυζαντινά Κρατίδια
Τα Βυζαντινά κρατίδια που ιδρύθηκαν την περίοδο αυτή δημιουργούνται ως αποτέλεσμα κεντρόφυγων τάσεων της βυζαντινής φεουδαρχικής αριστοκρατίας και της ενίσχυσής τους από την παρεμβολή των λατινικών φεουδαρχικών κρατών μέσα στον πρώην ενιαίο χώρο της Αυτοκρατορίας. Επίσης οι μεταξύ των Σταυροφόρων αντιθέσεις συνέβαλαν στη δημιουργία των Βυζαντινών κρατών.
Άγιος Χαράλαμπος (Πολύγωνο)
Ο Άγιος Χαράλαμπος Πολυγώνου είναι παλιά εκκλησία στην περιοχή της Αττικής. Χρονολογείται από τον 18ο ή αρχές του 19ου αιώνα. Βρίσκεται ανατολικά του ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Πεδίο του Άρεως. Είναι μικρή εκκλησία ρυθμού βασιλικού καμαροσκέπαστη με ημιεξαγωνική αψίδα. Διατηρεί την παλιά αγιογραφία της Πλατυτέρας.
Ο ιερός ναός έχει αγιογραφίες από τον Φώτη Κόντογλου, ο ζωγράφο, αγιογράφο και λογοτέχνη από το Αϊβαλί.
Λατινοκρατία
Η ιστορία των ερευνών της Λατινοκρατίας στην Ελλάδα
Η περίοδος της Φραγκοκρατίας έχει μεγάλη σημασία για ιστορικούς της ελληνικής εθνικιστικής ιστοριογραφικής σχολής, όπως ο Απόστολος Βακαλόπουλος. Η απώλεια της Κωνσταντινούπολης θεωρείται καταλύτης για την απομάκρυνση από τον Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό οικουμενισμό, τον προσανατολισμό προς τον εθνικισμό και την εστίαση στις ιστορικές ελληνικές χώρες, ενώ η προτίμηση από συγγραφείς της περιόδου της ονομασίας «Έλληνες» αντί της επικρατούσας έως τότε «Ρωμαίοι» θεωρείται ότι αποδεικνύει τη συνέχεια του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού.
Άγιος Χαράλαμπος (Πολύγωνο)
Πηγές
Χαραλαμπος Πολυγωνο
Λατινοκρατία
Πολιτικές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της Λατινοκρατίας
Η δημιουργία των λατινικών κρατιδίων αποτέλεσε έναν σημαντικό παράγοντα στον πόλεμο κατά του Ισλάμ και στην παρεχόμενη βοήθεια προς τους Αγίους Τόπους, αλλά και ένα σημαντικό πείραμα για «την κατάκτηση και τον εποικισμό χωρών που διέθεταν πλούσια πολιτιστική κληρονομία» Η Λατινική κατάκτηση αποτελεί σημαντικό σταθμό για την εξέλιξη του ελληνικού χώρου. Ο κατακερματισμός της κεντρικής εξουσίας μέσα στον χώρο οδήγησε στη μεγαλύτερη και εντονότερη φεουδαρχοποίηση παντού. Τα κράτη που ίδρυσαν οι Λατίνοι ιδρύθηκαν βάσει φεουδαρχικών προτύπων και όπου ήταν δυνατόν εισήγαγαν δυτικούς θεσμούς. Μία από τις σημαντικότερες συνέπειες της Λατινικής κατάκτησης ήταν η εδραίωση της οικονομικής παρουσίας και η απαρχή της οικονομικής κυριαρχίας των Ιταλών εμπόρων στον ελλαδικό χώρο. Οι συνθήκες διεξαγωγής του ιταλικού εμπορίου στην ύστερη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία είναι διαφορετικές, λόγω της άμεσης κυριαρχίας των Βενετών σε ολόκληρες περιοχές του παλαιού Ρωμαϊκού κράτους, δηλαδή δεν τελούσαν υπό τον έλεγχο του Ρωμαϊκού (Βυζαντινού) κράτους. Το πιο σημαντικό κατάλοιπο της Λατινοκρατίας είναι η ύπαρξη ρωμαιοκαθολικών κοινοτήτων στα Κυκλαδονήσια.
Οι επιπτώσεις της Λατινοκρατίας στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή τέχνη
Στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα σημειώνεται ύφεση ποσοτική έργων, χωρίς να παρατηρείται παύση. Η παγίωση της νέας κατάστασης με συνεπαγόμενη την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα και με ανοικτές τις επικοινωνίες συνέβαλαν στην προοδευτική αύξηση των διακοσμήσεων. Επίσης δεν έπαιξαν μικρό ρόλο και και όσα συνέβησαν σε εκκλησιαστικό και πολιτικό πεδίο, κυρίως με το εγχείρημα του Μιχαήλ Η΄Παλαιολόγου για την ένωση των Εκκλησιών στη Σύνοδο της Λυών. Η ανάπτυξη των τεχνών στη διάρκεια της Λατινοκρατίας συνδέεται και με την αυτογνωσία των Ελλήνων, που προσλαμβάνει χαρακτήρα αντίστασης στο λατινικό στοιχείο σε ό,τι αφορά την τήρηση των πατρώων. Αυτή η αντίσταση εκδηλωνόταν στη διακόσμηση των εκκλησιών με τοιχογραφίες, των οποίων η εικονογράφηση συνιστά ομφάλιο λώρο με το βυζαντινό παρελθόν και προβάλει τη θρησκευτική ομοψυχία των ελληνικών πληθυσμών των υπό λατινική κατοχή περιοχών. Παρόλα αυτά, η Φραγκική επιρροή κυρίως στην αρχιτεκτονική των σπιτιών της Πελοποννήσου και του μεγαλύτερου μέρους της Στερεάς Ελλάδας είναι ξεκάθαρη, και διακρίνει αυτές τις δύο περιοχές από τη Βόρεια Ελλάδα (Μακεδονία, Θεσσαλία, Θράκη και Ήπειρο) στις οποίες επικρατεί η Οθωμανική και Βυζαντινή αρχιτεκτονική. Στη Ενετοκρατούμενη Κρήτη από τον 14ο αιώνα είναι ευρέως διαδεδομένο το σπασμένο οξυκόρυφο τόξο ενώ στις εξωτερικές όψεις τα ανάγλυφα θυρώματα αντιγράφουν τον υστερογοτθικό ρυθμό. Ως προς τη ζωγραφική στην Κρήτη οι επιρροές είναι εικονογραφικές και ύφους, ενδυματολγικές και μόδας Η λατινική κατοχή στα Ενετοκρατούμενα Επτάνησα επέδρασε στην αρχιτεκτονική και στην εσωτερική διακόσμηση των ορθόδοξων ναών της περιοχής: αλτάρια, ημίγλυφος Εσταυρωμένος,ικρία, επιτάφιοι. Η περίοδος της Λατινοκρατίας είναι αυτή κατά την οποία νέες τεχνικές στην παραγωγή ζωγραφικών έργων έρχονται στον λατινοκρατούμενο ελληνικό χώρο. Μια τέτοια είναι του διάτρητου ανθιβόλου. Πρακτική αρκετά διαδεδομένη στα εργαστήρια των Ιταλών Αναγεννησιακών ζωγράφων, που θα φτάσει δια μέσου της Κρήτης στον ελλαδικό χώρο: η μαζική παραγωγή των εικόνων και η λόγω αυτής ανάγκη τυποποίησής τους, αλλά και η καθιέρωση εικονογραφικών θεμάτων που θα αντιγράφονται κατά γράμμα ενισχύουν τη χρήση της τεχνικής αυτής.
Γλωσσικές αλληλεπιδράσεις
Ο κατακερματισμός της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) αυτοκρατορίας προκάλεσε προβλήματα στην επικοινωνία και οδήγησε σταδιακά στη διάσπαση της Κοινής σε διαλέκτους. Επίσης το κύρος της λόγιας γλώσσας ελαττώθηκε, επειδή οι Φράγκοι χρησιμοποίησαν ως γλώσσα της διοίκησης, στις περιοχές που είχαν κατακτήσει, τη γλώσσα του απλού λαού. Λατινικές δάνειες λέξεις κατέκλυσαν τη γλώσσα: οι ιταλικές λέξεις είναι οι συχνότερες. Οι λέξεις από τις περιφερειακές διαλέκτους της ιταλικής, όπως τα βενετσιάνικα, είναι οι συχνότερες. Ακολουθούν σε συχνότητα οι γαλλικές και τέλος πολύ μικρή διάσπαρτη ποσότητα λέξεων από τα Προβηγκιανά, Καταλανικά, Ισπανικά κ.α. Το λεξιλόγιο του φεουδαρχικού δικαίου και της κατοχής ιδιοκτησίας είναι κυρίως γαλλικό, ενώ το λεξιλόγιο του εμπορίου και της ναυτιλίας ιταλικό.
Τα αποτελέσματα της γλωσσικής επικοινωνίας μεταξύ Ελλήνων και Φράγκων εμφανίζονται σε τοπωνύμια και περιορισμένως σε ανθρωπονύμια. Τα φραγκικά τοπωνύμια του ελληνικού χώρου συνιστούν την πιο σημαντική γλωσσική επίδραση που άσκησαν οι Φράγκοι: Μπελβεντέρε < Belvedere = Καλλιθέα, Καλοσκόπι. Μαλεβίζι < Malvezino = κακός γείτονας. Φράγκικης προέλευσης είναι τα βαφτιστικά Ανέζα (Agnes), Αμαλία (Amalie), Φλόρα (Flora), Μαργαρίτα (Margheritte), Λοΐζος (Loys), Στίνης (Estienne, Etienne). Επίσης λέξεις όπως αμαντίζω < amendrer = βελτιώνω, ασεντζίζω < assiger = πολιορκώ, ρόι, ρήγας < roy = βασιλιάς, ροΐνα, ρήγαινα < reine είναι γαλλικής προέλευσης. Πολλές λατινικές λέξεις, κυρίως στρατιωτικοί όροι και όροι φεουδαρχικού δικαίου, ριζώνουν στην Ελληνική γλώσσα μετά και από φωνητικές αλλαγές και σημασιολογικές εξειδικεύσεις όπως : φουσσάτο < fossatum castrum ή πρίγκηπας < princeps. Επιδράσεις έχουμε και στα βαπτιστικά ονόματα: Ιερώνυμος, Βαλεντίνος, Γάσπαρης, Γερώνυμος, Λοΐζος, Μπατής, Πασχάλης και Φενδερίκος.
Η Λατινική κατοχή ως παράγοντας ανάπτυξης της ελληνικής εθνικής συνείδησης
Η Λατινική κατοχή υπήρξε δυναμικός συντελεστής προς στην κατεύθυνση για την περαιτέρω ανάπτυξη της ελληνικής εθνικής συνείδησης, που μέχρι τότε ήταν δυσδιάκριτη μέσα στα πλαίσια της πολυεθνικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Πολλοί συγγραφείς αναγνωρίζουν ως αφετηρία του νέου Ελληνισμού την αρχή του 13ου αιώνα και ειδικά το έτος της Α΄ Άλωσης, το 1204. Τότε εντοπίζουν μιαν αφύπνιση του ελληνικού στοιχείου και μιαν ανάπτυξη του πατριωτισμού του. Έτσι οι Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Κωνσταντίνος Άμαντος, Ιωάννης Βογιατζίδης και μέχρι τους νεώτερους, όπως ο Απόστολος Βακαλόπουλος δέχονται ως συμβατική αφετηρία του Νέου Ελληνισμού το 1204 και την έναρξη της περιόδου της Λατινοκρατίας.
Μονή Μεταμορφώσεως (Κυψέλη)
Η Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος είναι εκκλησία στην Αττική. Χρονολογείται από τον 19ο αιώνα. Βρίσκεται στην συνοικία της Κυψέλης σε ύψωμα βόρεια της Σχολής Ευελπίδων, στην διασταύρωση των οδών Σκύρου και Γιαννιτσών. Είναι ρυθμού βασιλικής, καμαροσκέπαστη με ημιεξαγωνική αψίδα ιερού.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα
Μάχη του Ταλιακότσο
Η μάχη του Ταλιακότσο έγινε στις 23 Αυγούστου 1268, μεταξύ των Γιβελλίνων, υποστηρικτών του Κορραδίνου των Χοενστάουφεν και του στρατού των Γουέλφων, του Καρόλου δούκα του Ανζού. Η μάχη είναι η τελευταία ενέργεια της ισχύος των Χοενστάουφεν στην Ιταλία. Επίσης η αιχμαλωσία και η εκτέλεση του Κορραδίνου μερικούς μήνες μετά από τη μάχη, σημάδευσαν την πτώση του Οίκου από τους θρόνους της Γερμανίας και της Σικελίας, με αποτέλεσμα την κυριαρχία των Καπετιδών-Ανζού στη Νότιο Ιταλία.
Η προϋπάρχουσα κατάσταση
Οι βασιλείς της Γερμανίας από τον Οίκο των Χοενστάουφεν, που είχαν κληρονομήσει το βασίλειο της Σικελίας από τους Νορμανδούς το 1197, προσπαθούσαν συνέχεια να υλοποιήσουν τις παλαιές αξιώσεις τους και στη βόρειο Ιταλία. Στη φιλοδοξία αυτή αντιτάχθηκαν οι περισσότερες εκεί πόλεις και ο πάπας. Η διαμάχη που ακολούθησε, χώρισε τους Ιταλούς και οδήγησε σε φανατισμό: προέκυψαν δύο φατρίες, οι Γουέλφοι (παπικοί) και οι Γιβελλίνοι (των Χοενστάουφεν). Στη μέση της αντιπαλότητας αυτής, το 1250, απεβίωσε ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας. Τη Σικελία κυβέρνησε ο νόθος γιος του Μανφρέδος μαζί με τον Κορράδο Δ΄. Όμως ο Κορράδος Δ΄ απεβίωσε το 1254 και τον διαδέχθηκε ο 2 ετών γιος του Κορραδίνος. Το 1258 ο Μανφρέδος αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς, αφού διαδόθηκαν φήμες για το τέλος του Κορραδίνου.
Ο πάπας Κλήμης Δ΄, συνεχίζοντας την πολιτική τού προκατόχου του Ουρβανού Δ΄, ήταν αποφασισμένος να ελέγξει την αυξανόμενη δύναμη του Μανφρέδου. Τον αφόρισε και συνέχισε τις συζητήσεις με τον Κάρολο δούκα του Ανζού (4ο γιο του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας), ο οποίος θα μπορούσε με τη δύναμη των όπλων να αντικαταστήσει τους επικίνδυνους Χοενστάουφεν. Ο Κάρολος, ενισχυμένος από τους πόρους του πάπα, όπως τη σταυροφορική δεκάτη που δόθηκε για τον "άπιστο" Χοενστάουφεν, εισήλθε στην Ιταλία το 1265 και το επόμενο έτος στη μάχη του Μπενεβέντο νίκησε τον Μανφρέδο και τον σκότωσε. Έπειτα άρχισε να εγκαθίσταται ως βασιλιάς της Σικελίας, βασίλειο που περιελάμβανε την νήσο Σικελία και τη νότιο Ιταλία (Νάπολη, κ.ά.).
Η μάχη
Έπειτα από σημαντικούς ελιγμούς, ο στρατός του Κορραδίνου αντιμετώπισε αυτόν του Καρόλου στο πεδίο Παλεντίνε, έξω από την πόλη του Ταλιακότσο και πιο συγκεκριμένα κοντά στο Σκουρκόλα Μαρσικάνα. Κάθε στρατός αναπτύχθηκε σε τρία τμήματα. Στον στρατό του Χοενστάουφεν το πρώτο τμήμα αποτελείτο από Ισπανούς και Ιταλούς ιππείς οδηγούμενο υπό τον Ερρίκο πρίγκιπα της Καστίλης. Το δεύτερο ήταν κυρίως από Ιταλούς, αλλά περιελάμβανε και ένα σώμα Γερμανών ιπποτών και καθοδηγείτο από τον Γκαλβάνο Λάντσια. Το τρίτο τμήμα περιείχε πιο πολύ Γερμανούς ιππότες, και οδηγείτο από τον ίδιο τον Κορραδίνο, συνοδευόμενο από τον στενό του φίλο Φρειδερίκο Α΄ μάργραβο του Μπάντεν. Ο Κάρολος είχε το πρώτο τμήμα του στρατού του από Ιταλούς και μερικούς Προβηγκιανούς ιππότες. Το δεύτερο τμήμα είχε το μεγαλύτερο μέρος του γαλλικού στρατού: ήταν κυρίως ιππότες χωρίς γη και άνδρες που αναζητούσαν πλούτη με τις υπηρεσίες τους· είχε διοικητή τον Ανρί ντε Κουσάνς, Γάλλο στρατάρχη. Στο τρίτο τμήμα ηγήθηκε ο Κάρολος μαζί με τον παλαίμαχο Γάλλο σταυροφόρο Εράρ ντε Βαλερύ, που οι Ιταλοί τον αποκαλούσαν Αλάρντο ντι Βάλερι. Αποτελείτο κυρίως από βετεράνους Γάλλους ιππότες και ήταν κρυμμένο πίσω από έναν λόφο μετά από συμβουλή του Βαλερύ, ώστε από άποψη τακτικής να είναι μία έκπληξη στις αριθμητικά ανώτερες δυνάμεις του Χοενστάουφεν.
Στην αρχική φάση της μάχης κυριάρχησε ο Κορραδίνος: τα δύο πρώτα τμήματα του Καρόλου υπερκεράστηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Ο Ερρίκος της Καστίλης σκότωσε έναν άνδρα, που φορούσε την πανοπλία του Καρόλου και συνοδευόταν από το λάβαρο του Ανζού. Το λάβαρο πιάστηκε, αλλά οι δυνάμεις του Χοενστάουφεν δεν κατάλαβαν ότι ο άνδρας, που είχε μόλις σκοτωθεί, ήταν ο Ανρί ντε Κουσάνς και όχι ο ίδιος ο Κάρολος. Πιστεύοντας ότι είχαν νικήσει στη μάχη, διεσπάρησαν, μερικοί ακολουθώντας τα τμήματα του Καρόλου που διέφευγαν και άλλοι λεηλατώντας το στρατόπεδο του δούκα του Ανζού. Τότε ο Κάρολος ξεπήδησε από την κρυψώνα του· οι κρυμμένοι επίλεκτοι της εφεδρείας εισήλθαν στη μάχη και αποδεκάτισαν τις δυνάμεις του Κορραδίνου. Ο Κορραδίνος διέφυγε πίσω στη Ρώμη, αλλά αργότερα αιχμαλωτίστηκε, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε. Ήταν ο τελευταίος των Χοενστάουφεν.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες του Μεσαίωνα
Δίδυμοι (αστρολογία)
Οι Δίδυμοι (♊) είναι αστρολογικό ζώδιο.Σύμφωνα με τον τροπικό ζωδιακό, οι Δίδυμοι καταλαμβάνονται από τον Ήλιο από 21 Μαΐου μέχρι 21 Ιουνίου (οι ημερομηνίες μπορεί να διαφέρουν κατά μία ημέρα, ανάλογα με τη χρονιά). Στον αστρικό ζωδιακό, ο αστερισμός καταλαμβάνεται κατά την περίοδο από 16 Ιουνίου έως 15 Ιουλίου. Το ζώδιο απέναντι από τους Διδύμους είναι ο Τοξότης.
Μυθολογία
Οι Δίδυμοι συνδέονται με τα δίδυμα αδέλφια Κάστορα και Πολυδεύκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρολογία
Πόλεμος του Ειρηνικού (1879-1884)
μικρογραφία|220px|Πίνακας που εικονίζει σύγκρουση κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού. Ο Πόλεμος του Ειρηνικού (ισπανικά: Guerra del Pacífico), γνωστός και ως Πόλεμος του Νιτρικού Κάλιου, ήταν ένοπλη σύγκρουση που έλαβε χώρα, την περίοδο 1879-1884, μεταξύ της Χιλής από τη μία πλευρά και των συνασπισμένων δυνάμεων του Περού και της Βολιβίας από την άλλη.
Αίτια της σύγκρουσης αυτής ήταν το ενδιαφέρον για τα αποθέματα γουανό και νιτρικού κάλιου στην διαφιλονικούμενη περιοχή Πούνα ντε Ατακάμα. Η Χιλή κατάφερε τελικά να επικρατήσει και να προωθήσει τα στρατεύματά της σε βάθος αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων. Ως απόρροια του πολέμου τα σύνορα της Χιλής επεκτάθηκαν προς βορρά ενσωματώνοντας τις πόλεις Αντοφαγάστα, Ικίκε και Αρίκα. Από την άλλη πλευρά, η ηττημένη Βολιβία έχασε τη μοναδική διέξοδο που είχε προς την θάλασσα.
Το 1884 υπογράφηκε Συμφωνία Ανακωχής μεταξύ Βολιβίας και Χιλής με την οποία η δεύτερη εξασφάλισε τον έλεγχο όλης της βολιβιανής ακτής (επαρχία Αντοφαγκάστα), που είναι πολύ πλούσια σε νιτρικά άλατα, χαλκό και άλλα ορυκτά. Ο διακανονισμός αυτός, οριστικοποιήθηκε με τη Συμφωνία Ειρήνης που υπογράφτηκε το 1904.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής Κατηγορία:Ιστορία του Περού Κατηγορία:Ιστορία της Βολιβίας Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Συγκρούσεις του 19ου αιώνα
Ουρανός (θεάτρου)
Οι λωρίδες αυτές χρωματίζονταν ανάλογα, προκειμένου να δείχνουν τον ουρανό αίθριο ή συννεφιασμένο, ώστε να ανταποκρίνεται στις υπαίθριες σκηνογραφίες του έργου.
Στα νεότερα θέατρα, οι ταινίες αυτές αντικαταστάθηκαν από τον κυκλικό λεγόμενο ορίζοντα του συστήματος «Φορτουνύ», που με κατάλληλο εσωτερικό φωτισμό απεικονίζονται θαυμάσια οι εναλλαγές της όψης του ουρανού ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε σκηνής.
Κατηγορία:Μέρη και εξοπλισμός του θεάτρου
Ερριέττα του Ουλτρεμόν
Η Ερριέττα, γαλλ.: Henriëtte Adriana Maria Ludovica Flora d'Oultremont de Wégimont (28 Φεβρουαρίου 1792 στο Μάαστριχτ - 26 Οκτωβρίου 1864 στο Κάστρο Ράχε στο Άαχεν) ήταν η δεύτερη, μοργατική σύζυγος του πρώτου ολλανδού βασιλιά Γουλιέλμου Α΄. Καθώς ήταν μοργανατική σύζυγος, δεν τιτλοφορήθηκε ποτέ βασίλισσα.
Βιογραφία
Ήταν ένα από τα πέντε παιδιά του Φερδινάνδου κόμη του Ουλτρεμόν ντε Βεζιμόν από τη Λιέγη και της Ιωάννα-Σουζάνας Χάρτσινκ, κόρης του ναυάρχου Άντριες Χάρτσινκ (1720-1788) και της Ιωάννας-Κορνηλίας του Μπας (1721-1787). Ήταν συγγενής με τον Κάρολο-Ιωάννη κόμη του Ουλτρεμόν (1848-1917).
Γύρω στο 1840 ο Γουλιέλμος Α΄ βρέθηκε σε διαφωνία με μεγάλο μέρος του ολλανδικού πληθυσμού, λόγω της άρνησής του να εφαρμόσει απαιτημένες μεταρρυθμίσεις. Αυτή η διαφωνία ενισχύθηκε, όταν ο βασιλιάς, επικεφαλής του αυστηρά προτεσταντικού Οίκου της Οράγγης-Νάσσαου, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να νυμφευτεί την καθολική Ερριέττα, η οποία ήταν κυρία επί των τιμών της πρώτης συζύγου του, της αείμνηστης βασίλισσα Βιλελμίνης (1774-1837).
Η αντίσταση ήταν τόσο μεγάλη -η Ερριέττα ήταν καθολική και κάτοικος του Βελγίου, το οποίο είχε αποχωρήσει από τις Κάτω Χώρες- που ο Γουλιέλμος αποφάσισε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Γουλιέλμου Β΄ στις 7 Οκτωβρίου 1840. Μετά την παραίτηση, έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο βασιλιάς Γουλιέλμος-Φρειδερίκος, κόμης του Νάσσαου. Νυμφεύτηκε την Ερριέττα στις 17 Φεβρουαρίου 1841. Αυτός ήταν 71 ετών τότε, και αυτή ήταν 47 ετών· το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Η Ερριέττα είχε λάβει τον ολλανδικό τίτλο κόμισσα του Νάσσαου στις 7 Φεβρουαρίου 1841, με τον οποίο ήταν γνωστή κατά τη διάρκεια της μεταγενέστερης απόσυρσης του ζεύγους στο Βερολίνο.
Ο Γουλιέλμος απεβίωσε δύο έτη αργότερα, το 1843. Λόγω της αφοσιωμένης φροντίδας της για τον ηλικιωμένο σύζυγό της, η ολλανδική βασιλική οικογένεια τής έδωσε ένα επίδομα και ένα κάστρο κοντά στο Άαχεν, όπου αυτή απεβίωσε το 1864.
Η Ερριέττα δεν τάφηκε κάτω από τη Νέα Εκκλησία στο Ντελφτ με τους Ολλανδούς βασιλείς και τις βασίλισσές τους. Αντ' αυτού τάφηκε στην οικογενειακή υπόγεια κρύπτη, στο παρεκκλήσιο του πάρκου γύρω από το κάστρο Βεζιμόν στο Σουμάν, κοντά στη Λιέγη του Βελγίου.
Στις Κάτω Χώρες είχε το παρωνύμιο Jetje dondermond ("Eρριέττα βροντόστομη").
Λέβαν του Καχέτι
Ο Λέβαν (ლევანი), επίσης γνωστός ως Λέων (ლეონი ) (1503–1574), ήταν Γεωργιανός μονάρχης της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ο οποίος βασίλευσε ως βασιλιάς τού Καχέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1518/1520 έως το 1574. Ήταν ηγεμόνας στην πιο ακμάζουσα και ειρηνική περίοδο στην ιστορία του βασιλείου του Καχέτι.
Ο θεωρούμενος τάφος του Λέβαν ανακαλύφθηκε στη νοτιοδυτική γωνία της εκκλησίας Γκρέμι το 2021.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γεωργίου Β΄ τού Καχέτι και της Ελένης, γενημμένης ως Iρουμπακίντζε-Τσολοκασβίλι. Ο Γεώργιος Β΄ είχε επιχειρήσει μία σειρά από ανεπιτυχείς επιδρομές στον δυτικό γείτονά του, το βασίλειο τού Κάρτλι, το οποίο κυβερνούσε ένας αντίπαλος κλάδος των Βαγρατιδών. Το 1513 αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε, ενώ το βασίλειό του καταλήφθηκε από τον Δαβίδ Ι΄ του Κάρτλι. Ο Λέβαν μεταφέρθηκε από πιστούς ευγενείς στα βουνά και κρατήθηκε εκεί κρυφά μέχρι το 1518, όταν εκμεταλλεύτηκαν την εισβολή στο Κάρτλι από τον Ισμαήλ Α΄ των Σαφαβιδών, σάχη τού Ιράν, και ανακήρυξαν τον Λέβαν βασιλιά του Καχέτι. Ο Δαβίδ Ι΄ οδήγησε τον στρατό του εναντίον του Καχέτι, αλλά δεν κατάφερε να συλλάβει τον Λέβαν και αποχώρησε. Το 1520 οι δύο βασιλείς έκαναν ειρήνη και σύναψαν συμμαχία.
Έχοντας εξασφαλίσει το στέμμα, ο Λέβαν ανάγκασε τους ορεινούς της ανατολικής Γεωργίας σε υποταγή και σύναψε φιλικές σχέσεις με τον σαμχάλ τού Τάρκι στο Νταγκεστάν. Το 1521 οργάνωσε μία εκστρατεία εναντίον του Χασάν-Μπέη, τον ηγεμόνα του Σακί στο Σιρβάν, κατέλαβε την πόλη και διέταξε να εκτελεστεί ο Χασάν. Ο Σακί βρισκόταν υπό την προστασία του Ιράν, έτσι ο Iσμαήλ Α΄ βάδισε εναντίον του Kαχέτι, όμως το θάρρος του Λέβαν άρχισε να φθίνει. Αποδέχτηκε επίσημα την επικυριαρχία του σάχη και συμφώνησε να πληρώνει φόρο. Επιβεβαίωσε εκ νέου την πίστη του στον νέο σάχη, Tαμάσπ Α΄ το 1541, και μάλιστα τον βοήθησε να υποτάξει τον επαναστατημένο Σάκι το 1551.
Στη συνθήκη της Αμάσειας του 1555, η Οθωμανική και η Σαφαβιδική αυτοκρατορία χώρισαν τον Νότιο Καύκασο στις σφαίρες επιρροής τους, με το Καχέτι να πέφτει στην ιρανική μεριά. Πιεζόμενος από την παρουσία ενός ιρανικού στρατού κοντά στα σύνορα του Καχέτι, ο Λέβαν έπρεπε να στείλει τον γιο του Βαχτάνγκ (επίσης γνωστό ως Ιεσσέ) ως πολιτικό όμηρο στην αυλή των Σαφαβιδών, όπου ο πρίγκιπας ασπάστηκε το Ισλάμ, ονομάστηκε Ισά-Χαν και διορίστηκε κυβερνήτης του Σακί. Το 1561 αναγκάστηκε να αρνηθεί τη βοήθεια στον γαμπρό του Σίμωνα Α΄ τού Κάρτλι κατά των Ιρανών. Ωστόσο επέτρεψε στον αγαπημένο του γιο Γεώργιο να καταταχθεί εθελοντικά στο πλευρό του Σίμωνα, αλλά ο γεωργιανός στρατός συντρίφθηκε στη μάχη το Τσιχεντίντι και ο ίδιος ο Γεώργιος απεβίωσε στο πεδίο της μάχης. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Kakheti_15465_%289124094644%29.jpg/250px-Kakheti_15465_%289124094644%29.jpg|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το κάστρο [[Γκρέμι που ζήτησε να κατασκευαστεί ο Λέβαν.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/69/Levan_I_of_Kakheti.jpg|μικρογραφία|209x209εσ| Ο Λέβαν του Καχέτι. Τοιχογραφία από το [[Γκρέμι.]] Ο Λέβαν, λοιπόν, προσπάθησε να αντισταθμίσει την ιρανική ηγεμονία, επιστρατεύοντας τη ρωσική υποστήριξη και έστειλε, το 1561, μία πρεσβεία στον Ιβάν Δ΄. Οι ρωσικές επαφές του Λέβαν του επέτρεψαν να στρατολογήσει ένα απόσπασμα Ρώσων στρατιωτών από την κοιλάδα Τέρεκ το 1564. Η παρουσία του ρωσικού στρατεύματος στο Καχέτι προκάλεσε τη διαμαρτυρία του Ιράν και ο Λέβαν αναγκάστηκε να το διαλύσει το 1571.
Γενικά, το Καχέτι παρέμεινε μία ειρηνική χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λέβαν. Πλαισιωμένο από τη «οδό του μεταξιού» Γκιλάν - Σεμάκα - Aστρακάν, το βασίλειο συμμετείχε ενεργά στο περιφερειακό εμπόριο. Σε αντίθεση με άλλα μέρη της Γεωργίας, οι πόλεις και η ύπαιθρος ευημερούσαν και προσέλκυσαν ανθρώπους από τα παρενοχλούμενα εδάφη του Κάρτλι, καθώς και Αρμένιους και Πέρσες εμπόρους και τεχνίτες. Ο Λέβαν ήταν γνωστός ως σημαντικός βασιλικός προστάτης του πολιτισμού και τα πορτρέτα του σώζονται σε πολλές από τις εκκλησίες, που έκανε δωρεές, συμπεριλαμβανομένου του Γκρέμι.
Ο Λέβαν απεβίωσε το 1574, αφήνοντας πίσω του πέντε γιους, μεταξύ των οποίων σύντομα ξεκίνησε μία βίαιη διαμάχη για τη διαδοχή. Σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό τού 18ου αι., πρίγκιπα Βακούστι, η έχθρα μεταξύ των αδελφών επιταχύνθηκε τουλάχιστον εν μέρει από την προνομιακή μεταχείριση του γιου του Λέβαν από τον δεύτερο γάμο, έναντι αυτών του πρώτου γάμου, ιδιαίτερα έναντι του Αλέξανδρου Β΄, που ήταν ο μεγαλύτερος γιος του, και ως εκ τούτου, ένας νόμιμος διάδοχος του θρόνου. Τελικά ο Αλέξανδρος βγήκε νικητής και έγινε ο επόμενος βασιλιάς του Καχέτι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα στην Tινατίν (απεβ. το 1591), κόρη τού Mαμία Α΄ Γκουριελί, πρίγκιπα της Γκουρίας. Γέννησε τουλάχιστον δύο γιους:
Ο Λέβαν χώρισε την Τινατίν το 1529 και νυμφεύτηκε την κόρη τού Καμάλ Καρά-Μουσέλ, τον σαμκάλ τού Τάρκου. Ήταν γονείς των πριγκίπων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Ραχώνα Πέλλας
Η Ραχώνα είναι χωριό του νομού Πέλλας με υψόμετρο 100μ. και με πληθυσμό 626 κατοίκους. Βρίσκεται βόρεια της Πέλλας και ως κοινότητα έχει ενωθεί με τον ομώνυμο δήμο κατά το σχέδιο Καποδίστρια. Έχει δύο οικισμούς (Ραχώνα και Λειβαδίτσα) με σύνολο 685 κατοίκων, ενώ συνδέεται μέσω υπεραστικών λεωφορείων με το νομό Θεσσαλονίκης.
Στην περιοχή ανακαλύφθηκαν πολλοί Μακεδονικοί τάφοι και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα. Μέχρι το 1926, ήταν γνωστό με το όνομα Ράμελ.
Το χωριό κατοικήθηκε από πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και τις ανταλλαγές πληθυσμών, οπότε και διαμένουν εκεί 122 οικογένειες και 454 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Πέλλας
Χάρις η Παρθική
Η Χάρις ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Παρθία.
Η μοναδική πηγή για την πόλη είναι ο Έλληνας ιστορικός Αππιανός από την Αλεξάνδρεια (95-165 μ.Χ.). Αυτός την κατέτασσε ως ένα από τα κτίσματα του Σελεύκου Α΄ στις ανατολικότερες σατραπείες της αυτοκρατορίας του. Από το όνομα μπορεί να εικαστεί ότι την έκτισε ο γενάρχης της Σελευκιδικής δυναστείας από βασιλικήν χάριν (δωρεά;), έχοντας σαν πάγια τακτική του την αποτελεσματική φύλαξη των ανατολικών περιοχών. Θα μπορούσε επίσης να είναι η πόλη Γάρι που αναφέρει ο Ισίδωρος ο Χαρακηνός στους Παρθικούς σταθμούς του που όμως βρισκόταν στην γειτονική Αρία.
Είναι άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παρθίας
Ομάδα γαλαξιών Μ51
Η Ομάδα γαλαξιών M51 βρίσκεται στον αστερισμό Κύνες Θηρευτικοί. Ονομάζεται έτσι από τον φωτεινότερο γαλαξία της, τον γνωστό Γαλαξία της Δίνης (M51A). Άλλοι σημαντικοί γαλαξίες σε αυτή την ομάδα είναι ο M51B, που αλληλεπιδρά με τον Γαλαξία της Δίνης, καθώς και ο Γαλαξίας Ηλιοτρόπιο.
Κατάλογος γαλαξιών
Σημείωση:Στον πίνακα καταγράφονται όσοι γαλαξίες αναφέρονται με συνέπεια ως μέλη της ομάδας στις πηγές   Σε κάποιες από τις πηγές αναφέρονται ως μέλη και οι IC 4263 και UGC 8320.
Παραπλήσιες ομάδες
Η Ομάδα M51 βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ομάδας Μ101 και της Ομάδας NGC 5866. Οι αποστάσεις ανάμεσα στους τρεις σχηματισμούς είναι παρεμφερείς, γεγονός που υποδεικνύει ότι αποτελούν μέρος μιας μεγαλύτερης δομής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηρευτικοί Κύνες Κατηγορία:Ομάδες γαλαξιών Κατηγορία:Υπερσμήνος της Παρθένου
Μιχαήλ Χατζηαθανασίου
Ο Μιχαήλ ή Μιχαλάκης Χατζηαθανασίου (1880/81 - 1948) ήταν Έλληνας εκκλησιαστικός συνθέτης και καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1880 ή το 1881 στην Κάτω Παναγιά (τουρκ: Çiftlik) της χερσονήσου της Ερυθραίας κοντά στον Τσεσμέ. Κατά την παιδική του ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου σπούδασε εκκλησιαστική μουσική κοντά σε σημαντικούς δάσκαλους της περιόδου, όπως π.χ. ο πρωτοψάλτης Νηλέας Καμαράδος, από τον οποίο επηρεάστηκε βαθύτατα.
Διετέλεσε ψάλτης σε ναούς και μονές της Κωνσταντινούπολης, της Πριγκήπου και της Χίου, ενώ το 1917 έγινε μέλος της Πατριαρχικής Μουσικής Επιτροπής. Επιπλέον, υπήρξε καθηγητής πρώτα στη Μεγάλη του Γένους Σχολή (1919-1924) και αργότερα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Ως καθηγητής διακρίθηκε για τη μεθοδικότητα, τη λιτότητα και την απλότητά του και συγκαταλέγεται στους εξωπατριαρχικούς εκκλησιαστικούς μουσικούς που αντιπροσώπευαν μια ευρύτερη ανατολική εκκλησιαστική μουσική παράδοση. Παράλληλα αναφέρεται ως πολυσύνθετος εκκλησιαστικός μελοποιός. Μαθητές του υπήρξαν μεταξύ άλλων οι Θρασύβουλος Στανίτσας, Δημήτριος Μαγούρης, Λεωνίδας Βεζάνης κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
ΓΟΥΟΛ·Υ
σκηνοθέτης        = Άντριου Στάντον| παραγωγός         = Τζιμ Μόρρις Λίντσεϊ Κόλινς (συμπαραγωγή) Τζον Λάσιτερ (εκτέλεση παραγωγής) Walt Disney Pictures Pixar Animation Studios| πρώτη_προβολή = 25px|Country flag 27 Ιουνίου 2008 25px|Country flag 18 Σεπτεμβρίου 2008 | διάρκεια          =  98 λεπτά| γλώσσα            = Αγγλικά | μουσική           = Τόμας Νιούμαν | }}
ΓΟΥΟΛ·Υ (αγγλικά: WALL·E) ονομάζεται μία ταινία κινουμένων σχεδίων επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2008, σε σκηνοθεσία του Άντριου Στάντον. Η ταινία δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών από την Pixar και τη χρηματοδότηση ανέλαβε η Walt Disney Pictures. Η ιστορία ακολουθεί ένα ρομπότ με το όνομα ΓΟΥΟΛ·Υ, που έχει σχεδιαστεί για να καθαρίζει την καλυμμένη από απόβλητα γη του μέλλοντος. Έρχεται η στιγμή που ερωτεύεται ένα άλλο ρομπότ, την ΕΥΑ, και την ακολουθεί ως το διάστημα, σε μια περιπέτεια που θα αλλάξει τη μοίρα του είδους του και της ανθρωπότητας.
Μετά τη σκηνοθεσία του Ψάχνοντας τον Νέμο (Finding Nemo, 2003), ο Στάντον ένιωσε ότι η Pixar έχει δημιουργήσει πιστευτές προσομοιώσεις της υποβρύχιας φύσης και προθυμοποιήθηκε να σκηνοθετήσει μια ταινία με φόντο το διάστημα. Οι περισσότεροι χαρακτήρες δεν έχουν πραγματικές ανθρώπινες φωνές, αλλά αντ' αυτού επικοινωνούν μέσω της γλώσσας του σώματος και ρομποτικών ήχων, σχεδιασμένων από τον Μπεν Μπερτ, που συμβολίζουν φωνές. Επιπλέον, είναι η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar που περιέχει τμήματα βίντεο αληθινών ανθρώπων.
Το ΓΟΥΟΛ·Υ έλαβε εξαιρετικές κριτικές, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.
Πλοκή
Ο ΓΟΥΟΛ·Υ είναι ένα ρομπότ καθαρισμού αποβλήτων και το όνομά του αποτελείται από τα αρχικά των λέξεων Γενικός Οριστικός Υπεύθυνος Οχετού Λύτρωσης·Υδρόγειος (κλάση) (Αγγλ. WALL·E Waste Allocation Load Lifter·Earth class). Ο ΓΟΥΟΛ·Υ ζει εκατοντάδες χρόνια πάνω στη γη μέσα στην απόλυτη μοναξιά, αφού ο πλανήτης είναι πλέον εγκαταλελειμμένος από τους ανθρώπους, λόγω της τεράστιας ρύπανσης. Ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξής του είναι να καθαρίζει. Η καθημερινότητά του διαταράσσεται, όταν γνωρίζει την ΕΥΑ (Εξωγήινης Ύπαρξης Αξιολογητής) (Αγγλ. EVE Extraterrestrial Vegetation Evaluator), ένα ρομπότ εξερευνητή που επισκέπτεται τη γη για τη διεκπεραίωση έρευνας. Η ΕΥΑ συνειδητοποιεί ότι ο ΓΟΥΟΛ·Υ έχει ανακαλύψει κατά λάθος το κλειδί για το μέλλον του πλανήτη και θέλει να επιστρέψει γρήγορα στην έδρα της, το πολυτελές διαστημόπλοιο Axiom, όπου πλέον κατοικούν όλοι οι άνθρωποι της γης, για να τους ανακοινώσει το νέο. Ο ΓΟΥΟΛ·Υ ακολουθεί την ΕΥΑ μέσα στο γαλαξία και έτσι ξεκινά μια περιπέτεια, 700 χρόνια μακριά από σήμερα.
Παραγωγή
Ο Άντριου Στάντον συνέλαβε την ιδέα για το ΓΟΥΟΛ·Υ κατά τη διάρκεια ενός γεύματος με τους Τζον Λάσιτερ, Πιτ Ντόκτερ και Τζο Ρανφτ το 1994. Το Toy Story (1995) είχε σχεδόν ολοκληρωθεί και οι σεναριογράφοι σκέφτονταν ιδέες για το επόμενο πρότζεκτ τους. Οι ταινίες Ζουζούνια (A Bug's Life, 1998), Μπαμπούλας Α.Ε. (Monsters, Inc., 2001) και Ψάχνοντας τον Νέμο (Finding Nemo, 2003) προήλθαν από αυτό το γεύμα. Ο Στάντον ρώτησε "Τι θα γινόταν αν η ανθρωπότητα εγκατέλειπε τη Γη και κάποιος ξέχναγε να απενεργοποιήσει το τελευταίο ρομπότ;" Παλεύοντας πολλά χρόνια να κάνει τους χαρακτήρες του Toy Story συμπαθητικούς, ο Στάντον βρήκε την ιδέα του μοναχικού ρομπότ σε έναν εγκαταλελειμμένο πλανήτη, α λα Ροβινσώνα Κρούσο, πολύ δυνατή. Ο Στάντον έκανε τον ΓΟΥΟΛ·Υ συλλέκτη απορριμάτων καθώς η ιδέα ήταν άμεσα κατανοητή και επειδή ήταν μια ασήμαντη δουλειά, κάνοντας έτσι το χαρακτήρα συμπαθητικό. Στον Στάντον άρεσε επίσης η ιδέα του σκηνικού με τα στοιβαγμένα σκουπίδια σε σχήμα κύβου. Δεν βρήκε την ιδέα σκοτεινή καθώς θεωρούσε ότι το να έχεις έναν πλανήτη καλυμμένο με σκουπίδια ήταν γι' αυτόν μια παιδική απεικόνιση καταστροφής.
Οι Στάντον και Ντόκτερ ανέπτυξαν την ταινία με τον τίτλο Trash Planet για δύο χρόνια το 1995, αλλά δεν ήξεραν πώς να αναπτύξουν την ιστορία κι έτσι ο Ντόκτερ επέλεξε να σκηνοθετήσει το Μπαμπούλας Α.Ε. Ο Στάντον σκέφτηκε την ιδέα να ανακαλύπτει ο ΓΟΥΟΛ·Υ ένα φυτό, επειδή η παρουσία του ως ο μοναδικός κάτοικος ενός ερημικού κόσμου, του θύμιζε ένα φυτό που μεγαλώνει ανάμεσα στα πεζοδρόμια. Πριν στρέψουν την προσοχή τους σε άλλα πρότζεκτ, οι Στάντον και Λάσιτερ σκέφτηκαν να βάλουν τον ΓΟΥΟΛ·Υ να ερωτεύεται, καθώς ήταν η αναμενόμενη εξέλιξη μετά τη μοναξιά. Ο Στάντον ξεκίνησε να γράφει το ΓΟΥΟΛ·Υ το 2002 καθώς ολοκλήρωνε το Ψάχνοντας τον Νέμο. Στα τέλη του 2003, ο Στάντον μαζί με άλλους δημιούργησαν ένα σχεδιάγραμμα των πρώτων 20 λεπτών της ταινίας. Οι Λάσιτερ και Στιβ Τζομπς εντυπωσιάστηκαν και ξεκίνησαν την ανάπτυξη της ταινίας.
Box office
Με προϋπολογισμό 180.000.000 δολάρια, το ΓΟΥΟΛ·Υ άνοιξε στην 1η θέση με 63 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Συνολικά απέφερε 223,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 297,5 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο, συγκεντρώνοντας 521,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Μετα-αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το περιβάλλον Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2008
Δήμος Γυθείου
Ο Δήμος Γυθείου ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ανατολικής Μάνης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στην αρχή της χερσονήσου της Μάνης. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούν την επαρχία της Λακωνικής Μάνης. Ο δήμος αποτελούταν από 18 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 197,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.926 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Γύθειο.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Δήμαρχοι
Ο δήμος συστάθηκε στις 21 Μαρτίου 1835 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Το 1899 υπήχθη από τον νομό Λακωνίας στον νομό Λακωνικής. Το 1909 αποσπάστηκε από τη Λακωνική και υπήχθη ξανά στον νομό Λακωνίας, λειτουργώντας ως την κατάργησή του, το 1912. Το 1944 η κοινότητα προήχθη σε δήμο, ο οποίος λειτούργησε ως την κατάργησή του, το 2010.
Δήμος Γυθείου (1835-1899)
... ... ... ...
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1990-91
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1990-91 ήταν η εικοστή πέμπτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού.
Ο τελικός του 1991 ορίστηκε να διεξαχθεί στη Γενεύη ("Πατινουάρ ντε Βερνέ") της Ελβετίας και φιναλίστ ήταν από τη μία ο ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης του Ντράγκαν Σάκοτα και από την άλλη η ισπανική Σαραγόσα ("CAI Zaragoza") του Μανουέλ Τομάς.
Διαδικασία διεξαγωγής
Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με τρία ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις ακόμη γύρους (φάση των "16", προημιτελική φάση ομίλων και ημιτελικούς) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν μόλις δεκαεννέα.
Προκριματική φάση
Έξω έμειναν οι εκπρόσωποι της Ολλανδίας ("Χάαρλεμ Άιμοϊντεν"), του Βελγίου (''Λέβεν ABB") και του Λουξεμβούργου ("Κόντερν AB").
Φάση των "16"
Εδώ αποκλείστηκαν ακόμη οκτώ σύλλογοι: Οι "Φύρισχοβ Γκέιτορς", " Μπαϊρόιτ Μπάσκετ", "Λάχτι Νάμικα", "Πασαμπάχτσε", "Μπρασόβ CSU", "Σάντερλαντ EPAB", "Σλασκ Βρότσλαβ", "Χούνορ KC".
Ημιτελικοί
Η Σαραγόσα δεν είχε κανένα πρόβλημα με τη Σολέ (105-95 στη Γαλλία) και 90-79 στην Ισπανία), ενώ συγκλονιστική εξέλιξη είχαν τα δυο παιχνίδια του ΠΑΟΚ με τη Ντιναμό Μόσχας. Στη Θεσσαλονίκη οι έλληνες επικράτησαν με 13 πόντους διαφορά (95-82). Στη ρεβάνς της Μόσχας, οι ρώσοι με κορυφαίο το Σεργκέι Μπαζαρέβιτς παραλίγο να ανατρέψουν την κατάσταση, νικώντας αυτοί με 12 πόντους (75-63).
Τελικός
Ο Τελικός ήταν δραματικός και επεισοδιακός. Οι ισπανοί βρέθηκαν μπροστά στο ημίχρονο με πέντε πόντους (31-36). Στην επανάληψη τα πράγματα χειροτέρεψαν για τον ΠΑΟΚ, ο οποίος έχασε τους ψηλούς του Φασούλα και Πιτ Παπαχρόνη με 5 φάουλ, με αποτέλεσμα στα τελευταία λεπτά να αναγκαστεί να παίξει με σέντερ φορ το σερραίο φόγουορντ Μακαρά! Παρόλα αυτά, ο ΠΑΟΚ άντεξε στην πίεση της Σαραγόσα και έχοντας υπέρτερους τους Μπάνε Πρέλεβιτς και Σταυρόπουλο πήρε τη μεγάλη νίκη, με σκορ 76-72.
Έτσι, ο ΠΑΟΚ χάρισε στην Ελλάδα το δεύτερο ευρωπαϊκό τίτλο της, σε συλλογικό επίπεδο.
Οι συνθέσεις.
Πηγές
1990 1991 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
Αμπού Ζενίμα
Το 2009, μια φάλαινα μήκους 10 μέτρων, που ζύγιζε 10 τόνους βρέθηκε στις παραλίες του νησιού.
Κλίμα
Σύμφωνα με το "Κόπεν-Geiger, σύστημα ταξινόμησης κλίματος" χαρακτηρίζει το κλίμα της πςειοχής ως καυτή έρημο (BWH) όπως και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου στη Χερσόνησο του Σινά Κατηγορία:Λιμένες της Αιγύπτου
Ζερβό Καρδίτσας
Το Ζερβό είναι οικισμός του Μεσοβουνίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές του βουνού Καράβας σε υψόμετρο 740 μέτρων. Απέχει περίπου 4 χλμ. (οδηγικά) Ν.-ΝΔ. από το Μεσοβούνι, 11 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 77 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Μεσοβουνίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Μεσοβούνι αποτελούν την κοινότητα Μεσοβουνίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 31 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Αλκιβιάδης Διαμάντης
Ο Αλκιβιάδης Διαμάντης (13 Αυγούστου 1893 Σαμαρίνα - 9 Ιουλίου 1948 Ρουμανία), ήταν Βλάχος πράκτορας Ιταλών και Ρουμάνων ο οποίος συμμετείχε στην προσπάθεια ανακήρυξης αυτόνομου βλάχικου κράτος το 1917 σε χωριά της Πίνδου όταν εκπρόσωποί τους ζήτησαν την υποστήριξη της Ιταλίας η οποία εκείνες τις ημέρες  είχε καταλάβει την περιφέρεια του Αργυρόκαστρου και είχε παρουσιαστεί και στα χωριά αυτά, σε ελληνικό έδαφος. Σε μερικές περιπτώσεις στη βιβλιογραφία, η οντότητα την οποία ήθελαν να δημιουργήσουν τότε αναφέρεται ως «Πριγκηπάτο της Πίνδου». Επέστρεψε στη διάρκεια της Κατοχής και το 1941 δημιούργησε οργάνωση βλάχων η οποία υποστήριζε τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής της Ελλάδας και η οποία διαλύθηκε το 1942. Ο ίδιος υπέγραφε ως «Αρχηγός και εκπρόσωπος των Βλάχων της Κάτω Βαλκανικής» και η οργάνωση αυτή αναφέρεται ως Λεγεώνα των Βλάχων στη νεώτερη βιβλιογραφία. Τον Ιούνιο του 1942 ο Διαμάντης επέστρεψε στη Ρουμανία όπου το 1948 συνελήφθη και πέθανε. Στην Ελλάδα είχε καταδικαστεί σε θάνατο από τα Ειδικά Δικαστήρια Δωσιλόγων.
Ιστορικό πλαίσιο
Η δραστηριότητα του Διαμάντη ως πράκτορα των Ρουμάνων, εντάσσεται στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας της Ρουμανίας, να προσεταιρισθεί τους Βλάχους των εδαφών της Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας, προσπάθεια η οποία άρχισε αρκετά χρόνια πριν, τη δεκαετία του 1860, με τη δραστηριότητα του Απόστολου Μαργαρίτη. Με αφορμή τη βλάχικη γλώσσα η οποία έχει πολλά κοινά στοιχεία με τη ρουμάνικη, η Ρουμανία, με την υποστήριξη της Αυστρο-Ουγγαρίας πέτυχε να θεωρηθούν οι Βλάχοι ξεχωριστό μιλλέτ κάτι που εξασφάλισε άδεια στις 22 Μαΐου του 1905 από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας να έχουν δικές τους εκκλησίες και σχολεία. Στη συνέχεια χρηματοδότησε την κατασκευή και λειτουργία πολλών σχολείων στη ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Τα σχολεία αυτά συνέχισαν τη λειτουργία τους και όταν κάποια από τα εδάφη της περιοχής της Μακεδονίας και της Θράκης πέρασαν στην ελληνική επικράτεια το 1912. Σε τέτοια, ρουμανόφωνα σχολεία, στα οποία γινόταν συντονισμένη προσπάθεια δημιουργίας Ρουμανικής συνείδησης στους Βλάχους, σπούδασε ο Διαμάντης. Απόφοιτοι των σχολείων αυτών που ήθελαν να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους, πήγαιναν σε εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Ρουμανία.
Βιογραφικό
Ο Αλκιβιάδης Διαμάντης καταγόταν από πλούσια βλάχικη οικογένεια εμπόρων της Σαμαρίνας. Αφού αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Σιάτιστας πήγε στο γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στη Ρουμανία για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Το 1917 δήμαρχοι και πολίτες ορισμένων βλαχοχωριών της Πίνδου, με την άφιξη ιταλικού στρατού, προχώρησαν σε αποστολή επιστολών ζητώντας την προστασία της Ιταλίας και της Ρουμανίας, μια προσπάθεια που καταγράφηκε σε μετέπειτα βιβλιογραφία ως προσπάθεια ίδρυσης ενός ανεξάρτητου βλάχικου κρατιδίόυ ή καντονιού, του «Πριγκηπάτου της Πίνδου». Ο νεαρός Διαμάντης ήταν ένας από τους συνυπογράφοντες κάποιων από τις επιστολές και στη συνέχεια είχε σταλεί στα Ιωάννινα για να λάβει απάντηση από το Ιταλικό και το Ρουμανικό προξενείο. Με την άμεση αποχώρηση των Ιταλών, η απάντηση ήταν αρνητική και το σχέδιο έληξε. Το 1926, ο Διαμάντης ήταν Πρόξενος της Ρουμανίας στους Αγίους Σαράντα. Λίγο αργότερα το 1930, επανήλθε στην Ελλάδα ως αντιπρόσωπος ρουμανικών εμπορικών οίκων και συγκεκριμένα των ρουμανικών πετρελαίων. Αποχώρησε λίγο πριν τον πόλεμο του 1940 για να ξαναγυρίσει την άνοιξη του 1941 με την έναρξη της Κατοχής. . Επί της δικτατορίας Μεταξά, αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με τον υπουργό Δημοσίας Ασφαλείας Κωνσταντίνο Μανιαδάκη.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1941 με την άδεια και καθοδήγηση της Ρουμανίας και της Ιταλίας ίδρυσε την «Ρωμαϊκή Λεγεώνα» (ή Λεγεώνα των Βλάχων όπως αποκλήθηκε μεταπολεμικά) και στις 25 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος των Βλάχων στον κατοχικό πρωθυπουργό Γεώργιο Τσολάκογλου και του υπέβαλε υπόμνημα με διεκδικήσεις των Βλάχων που εκπροσωπούσε. Ο Τσολάκογλου απέρριψε τα αιτήματα και αντίθετα οργάνωσε αντίδραση στα σχέδια του Διαμαντή. Στο πλαίσιο αυτής της αντίδρασης ήταν και ο διορισμός του Θεόδωρου Σαράντη, αξιωματικού Βλαχικής καταγωγής, ως νομάρχη Τρικάλων, περιοχή όπου δραστηριοποιείτο ιδιαίτερα ο Διαμαντής. Σαν αποτέλεσμα, η δραστηριότητα του Διαμαντή περιορίστηκε σημαντικά στην περιοχή ειδικά όσον αφορά την στρατολόγηση νέων. Τον Φεβρουάριο του 1942 δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες της Θεσσαλίας το «Μανιφέστο των Βλάχων» το οποίο υπέγραφαν ο Διαμάντης ως «Αρχηγός και εκπρόσωπος των Βλάχων της κάτω Βαλκανικής» και ορισμένοι επιφανείς Βλάχοι, μερικοί από τους οποίους δήλωσαν λίγο αργότερα ότι η υπογραφή τους δεν τέθηκε με την άδειά τους, αποκηρύσσοντάς το. Τη δράση του Διαμάντη και της «Ρωμαϊκής Λεγεώνας» καταδίκασε η «Ένωσις Ελλήνων Κουτσοβλάχων» με προκηρύξεις που έριξε σε πόλεις και χωριά της περιοχής, στις οποίες καταδίκαζε όσους συμμετείχαν στη Λεγεώνα κάνοντας λόγο για «πολιτικάντηδες, αποτυχημένους διανοούμενους, κοινούς κατσικοκλέφτες και τυχοδιώκτες διεθνούς φήμης» και αναφερόταν στα εγκλήματα των λεγεωνάριων σε περιοχές της Θεσσαλίας, της Ηπείρου και της Μακεδονίας:
«ελεηλάτησαν σπίτια, λήστεψαν προϊόντα πτωχών αγροτών και κτηνοτρόφων, έκαναν αναγκαστική συγκέντρωση του γάλακτος και των μαλλιών και των σφαγίων σε εξευτελιστικές τιμές, εξόρισαν και βασάνισαν του αντιφρονούντας, επρόδωσαν κατόχους όπλων και στρατιωτικών ειδών, παρέδωσαν εις την κτηνώδη διάθεσιν των κατακτητών φασιστών τιμίους συμπατριώτας, που πέθαναν από τα βασανιστήρια..».
Τον Ιούνιο του 1942 ο Διαμάντης έφυγε στη Ρουμανία χωρίς να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μετά τη λήξη του πολέμου, δικάστηκε ερήμην στα Ειδικά Δικαστήρια Δωσιλόγων και καταδικάστηκε δυο φορές σε θάνατο από το Εφετείο της Λάρισας (υπ’ αριθ. 35/1946 και 314/1947 αποφάσεις) και δύο φορές από το Εφετείο Ιωαννίνων (υπ’ αριθ. 9/1948 και 10/1948 αποφάσεις). Στο μεταξύ, μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές στη Ρουμανία, συνελήφθη το 1948 και πέθανε λίγους μήνες αργότερα, στις 9 Ιουλίου 1948 όσο βρισκόταν στα χέρια των αρχών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμάνοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Πίνδου Κατηγορία:Λεγεώνα των Βλάχων Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Κυριάκος Ξυδιάς
Ο Κυριάκος Ξυδιάς είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από την 1η Ιανουαρίου 2017 είναι Δήμαρχος Γερμασόγειας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κυριάκος Ξυδιάς γεννήθηκε στη Γερμασόγεια στις 19 Ιουνίου 1972. Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθως εργάστηκε ως τμηματάρχης στην εταιρία Manager HOCHTIEFAG κατά την κατασκευή του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος. Την περίοδο 2001-2010 εργάστηκε ως Κοινοβουλευτικός Συνεργάτης στη Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Την περιόδο 2010-2016 εργάστηκε ως καθηγητής φυσικής σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης.
Επιπλέον, έχει διατελέσει πρόεδρος του Αθλητικού Μορφωτικού Συλλόγου Πρόοδος Γερμασόγειας, μέλος της Σχολικής Εφορείας Γερμασόγειας, Γραμματέας της Συμπλεγματικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Γερμασόγειας και μέλος της Θεατρικής Πορείας Λεμεσού.
Είναι νυμφευμένος με την Μαρίνα Δημητρίου και έχει μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος της Προοδευτικής Κίνησης Φοιτητών και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Φοιτητικής Ένωσης.
Διεκδίκησε τη θέση του Δημάρχου Γερμασόγειας στις Δημοτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εξελέγη. Έθεσε ξανά υποψηφιότητα στις Δημοτικές εκλογές του 2016, οπόταν και εξελέγη.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Γερμασόγειας Κατηγορία:Κύπριοι φυσικοί Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί
Ουρανός
thumb|right|Φωτογραφία μιας θέας του ουρανού του [[Άρης (πλανήτης)|Άρη η οποία λήφθηκε από το Viking Lander 1 στις 25 Αυγούστου 1976.]] Ουρανός ονομάζεται η ατμόσφαιρα και το διάστημα όπως φαίνονται από την επιφάνεια της Γης (ή και από την επιφάνεια άλλων πλανητών).
Θρησκεία
Από τους αρχαιότατους χρόνους ο ουράνιος θόλος θεωρήθηκε «θεϊκή» έδρα και τόπος απαλλαγμένος από κάθε γήινη βεβαρημένη δραστηριότητα ή αμαρτία. Οι αρχαιότατοι ανατολικοί λαοί παραδέχονταν (πίστευαν) την ύπαρξη επτά επάλληλων ουρανών. Η Καινή Διαθήκη (ως και άλλα «ιερά κείμενα») θεωρούν τον ουρανό ως τόπο της «αιώνιας μακαριότητας» όπου μόνο ο Θεός οι Άγγελοι και οι δίκαιες ψυχές διαμένουν. Επικρατεί πάντοτε σε αυτόν μόνο το θέλημα του Θεού, του οποίου η Βασιλεία καλείται «Βασιλεία των Ουρανών», ενώ ο «Σωτήρ» του κόσμου, Ιησούς Χριστός, κατήλθε από τον ουρανό στη Γη, και στον ουρανό αναλήφθηκε μετά την Ανάστασή Του.
Κατά τους Ιουδαίους θεολόγους και τους Αλεξανδρινούς φιλοσόφους στην Ελληνιστική περίοδο ο ουρανός της Αγίας Γραφής ταυτίσθηκε με τον νοητό κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα. Κατά τον Μεσαίωνα οι περί ουρανού αντιλήψεις εκφράζουν τις ίδιες εβραϊκές και χριστιανικές αντιλήψεις, όπως διατυπώνονται στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, από τον οποίο ο Δέκατος ουρανός φέρει το όνομα «Εμπυρείον».
Σήμερα στη θεολογία, ο ουρανός συμβολίζει την ηθική τελείωση του ανθρώπου. Στο άπειρο διάστημα του ουράνιου θόλου οι πιστοί νοούν την «πανταχού παρουσία» του «παντεπόπτη» Θεού και προς Αυτόν στρέφουν την σκέψη τους όταν ατενίζοντας τον ουρανό επικαλούνται τη βοήθεια και την προστασία Του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Παρατηρησιακή αστρονομία Κατηγορία:Μυθολογία
Περί ουρανού
Περί Ουρανού ονομάζεται μια πραγματεία του Αριστοτέλη σε τέσσερα βιβλία.