cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
WordPress
WordCamp
Ως «WordCamp» ονομάζονται όλες οι εκδηλώσεις σχετικά με το WordPress, τόσο ανεπίσημες όσο και επίσημες. Το πρώτο τέτοιο γεγονός ήταν το WordCamp 2006, τον Αύγουστο του 2006 στο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο διάρκεσε μια μέρα, και συγκέντρωσε περισσότερους από 500 παρευρισκόμενους. Το επόμενο ήταν το διήμερο WordCamp 2007, τον Ιούλιου του 2007, και πάλι στο Σαν Φρανσίσκο, με περίπου 400 παρευρισκόμενους. Το πρώτο WordCamp εκτός Σαν Φρανσίσκο έγινε στο Πεκίνο τον Σεπτέμβριο του 2007. Στη συνέχεια, έγιναν περισσότερα από 150 WordCamp σε όλο τον κόσμο, με μέσο όρο περίπου ένα την εβδομάδα. Το WordCamp του Σαν Φρανσίσκο, ένα ετήσιο γεγονός, παραμένει το επίσημο συνέδριο των προγραμματιστών και χρηστών του WordPress. Το πιο πρόσφατο WordCamp έγινε στι Σαν Φρανσίσκο τον Αύγουστο του 2011, διάρκεσε για τρεις μέρες και συγκέντρωσε περισσότερους από χίλιους συμμετέχοντες.
Στην Ελλάδα, το πρώτο WordCamp έγινε στις 30 Ιανουαρίου του 2010, και το δεύτερο στις 4 Ιουνίου του 2011, και τα δύο στην Θεσσαλονίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου Κατηγορία:Λογισμικό ανοικτού κώδικα
Φήλιξ Εννόδιος
Ο Φήλιξ Εννόδιος ο Μέγας (ιταλικά: Magno Felice Ennodio, λατινικά: Magnus Felix Ennodius) (Αρελάτη 473/474 - Παβία, 17 Ιουλίου 521) ήταν ο δέκατος επίσκοπος της Παβίας, Ρωμαίος συγγραφέας και τιμάται ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ρωμαίική επαρχία της Γαλατίας, πιθανώς στην Αρελάτη (σημερινή Αρλ), στο γένος Φιρμίνα (το ίδιο με τον Καισάριο της Αρλ). Ορφανός σε νεαρή ηλικία, μεγάλωσε από μια θεία του στην Παβία. Κληρικός, τότε διάκονος στο Μιλάνο και τελικά, ίσως ήδη από το 513, επίσκοπος Παβίας, ήταν μεταξύ των υποστηρικτών του Πάπα Συμμάχου στο πλαίσιο του σχίσματος του Λαυρεντίου και στη συνέχεια κληρικός του Πάπα Ορμίσδα, για τον οποίο μάλιστα προέβλεψε την ενθρονισή του στον θρόνο του Αγίου Πέτρου. Οδήγησε διάφορες διπλωματικές αποστολές στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί την επανένωση με την ελληνική εκκλησία.
Ήταν από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές και «ιδεολόγους» του Οστρογότθου ηγεμόνα Θεοδώριχου του Μεγάλου, ιδιαίτερα με τον Βίο του Επιφάνιου της Παβίας και τον πανηγυρικό αφιερωμένο στον βασιλιά.
Εκτός από αυτά τα δύο έργα, σώζονται 297 επιστολές του, ο Βίος του Αντωνίου του Ερημίτη, φυλλάδιο για την υπεράσπιση του Πάπα Σύμμαχου, Λεξικά σε πεζογραφία και στίχους, θρησκευτικοί ύμνοι, ποιήματα διαφόρων θεμάτων και μέτρων, επιγράμματα και άλλα διαφόρων ειδών. Σε ένα επίγραμμα με τίτλο De stomachio eburneo αναφέρει το αρχαίο παιχνίδι της κοιλιάς που μοιάζει με την καρδιά των γυναικών, και τα δύο μπορούν να λάβουν πολλές μορφές.
Πέθανε στην Παβία στις 17 Ιουλίου 521. Τα λείψανά του φυλάσσονται σε μια λειψανοθήκη μέσα στον κύριο βωμό της Βασιλικής του Αγίου Μιχαήλ Μαγιόρε στην Παβία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι Παβίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Νόβι Ουρενγκόι
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Βόρειες Επαρχίες του Νόβι Ουρενγκόι μικρογραφία|Γραμματόσημο που εκδόθηκε από τα Ρωσικά Ταχυδρομεία το 2009, το οποίο αναπαριστά την πόλη Ιδρύθηκε το 1975 μετά την ανακάλυψη του πεδίου φυσικού αερίου του Ουρενγκόι, και είναι από τα μεγαλύτερα στη Ρωσία. Το καθεστώς πόλης της χορηγήθηκε το 1980.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, είναι ενσωματωμένη ως πόλη θυλακιακής σημασίας του Νόβι Ουρενγκόι, έχοντας ισοδύναμο διοικητικό καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη θυλακιακής σημασίας του Νόβι Ουρενγκόι είναι ενσωματωμένη ως Αστικός Θύλακας Νόβι Ουρενγκόι.
Κλίμα
Το Νόβι Ουρενγκόι έχει υποαρκτικό κλίμα (τύπος Dfc σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Οι χειμώνες είναι πολύ κρύοι και μακροί, ενώ οι μέσες θερμοκρασίες ποικίλλουν από τους -30 °C με -22°C τον Ιανουάριο, και τα καλοκαίρια είναι ήπια και σύντομα με τις μέσες θερμοκρασίες να κυμαίνονται από τους +10 °C έως τους +18 °C τον Ιούλιο. Ο υετός είναι μέτριος και είναι λίγο πιο μεγαλύτερος το καλοκαίρι σε σύγκριση με τις υπόλοιπες εποχές.
Οικονομία
Μια σημαντική βιομηχανία της πόλης είναι η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η πόλη έχει ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου στον κόσμο και υπάρχουν σημαντικές προοπτικές για περαιτέρω εξερεύνηση. Η κρατική εταιρεία Γκάζπρομ είναι ο κύριος τοπικός εργοδότης.
Μεταφορές
Η πόλη βρίσκεται στη σιδηροδρομική γραμμή Τιουμέν–Νόβι Ουρενγκόι. Ταξιδεύοντας βόρεια από το Τιουμέν, το Νόβι Ουρενγκόι είναι ο τελευταίος σημαντικός σταθμός της γραμμής, ενώ ο προηγούμενος σταθμός της γραμμής είναι το Νογιάμπρσκ.
Το Νόβι Ουρενγκόι βρίσκεται κατά μήκος του σιδηροδρόμου Σαλεχάρντ-Ιγκάρκα, γνωστός και ως "Νεκρός Δρόμος". Εκτείνεται από το Νόβι Ουρενγκόι έως το Στάρι Ναντίμ και είναι τμήμα του Σιδηρόδρομου του Θανάτου, ο οποίος χρησιμοποιείται ως σημαντικός σιδηρόδρομος για μεταφορά φορτίων.
Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Νόβι Ουρενγκόι.
Αθλητισμός
Η Φακέλ είναι αντρική ομάδα βόλεϊ, η οποία αγωνίζεται στην Ρωσική Βόλεϊ Σούπερ Λιγκ και η έδρα της είναι το Αθλητικό Κέντρο Γκαζοντομπιτσίκ. Στην σεζόν 2008-09 τερμάτισε τρίτη, πίσω από την Ζενίτ Καζάν και την Ίσκρα Οντίντσοβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Λωράν Μωβινιέ
Ο Λωράν Μωβινιέ (γαλλικά: Laurent Mauvignier, γεννημένος στην Τουρ το 1967) είναι Γάλλος συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μωβινιέ γεννήθηκε στην πόλη Τουρ το 1967. Αφού σπούδασε εικαστικές τέχνες στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, απεφάσισε να γίνει συγγραφέας μετά το 1991, ακολουθώντας μία συμβουλή του φίλου του, μυθιστοριογράφου Tanguy Viel. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει όλα τα βιβλία του από τις éditions de Minuit, όπου μαζί με τους Ζαν Εσενόζ, Ζαν-Φιλίπ Τουσαίν, Μαρί Νντιαγιέ και Ερίκ Σεβιλάρ, συνδέεται με το λεγόμενο «Style [des éditions de] Minuit» («ύφος Minuit»).
Λογοτεχνικά βραβεία
Λωράν Μωβινιέ έχει τιμηθεί με τα παρακάτω λογοτεχνικά βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Ρενώ Β΄ του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί
Ο Ρενώ Β΄, γαλλ.: Renaud II de Clermont-en-Baeuvaisis ή Rainald II de Clermont, (1075 – 1152), γιος του Ούγου Α΄ κόμη του Κλερμόν-αν-Μπωβεζί, και της Mαργαρίτας του Ρουσύ (κόρη του Ιλντουίν Δ΄ κόμη του Μοντιντιέ). Ο Ρενώ έγινε κόμης του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί μετά το τέλος του πατέρα του το 1101.
Πρώτη Σταυροφορία
Ο Ρενώ, γνωστός και ως Ρενώ του Μπωβαί πριν κληρονομήσει την κομητεία του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί από τον πατέρα του, ανέλαβε τον Σταυρό και εντάχθηκε στην Α΄ Σταυροφορία στον στρατό του Ούγου του Μεγάλου κόμη του Βερμαντουά, αδελφού του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας. Ο Ούγος οδήγησε έναν μικρό στρατό που μεταφέρθηκε με πλοίο, σε έναν στόλο που διοικούσε ο Αρνού Β΄ κόμη του Aρσότ, στους Αγίους Τόπους. Εκτός από τον Ρενώ, μερικά από τα εξέχοντα μέλη του στρατού του Ούγου περιλάμβαναν τους Στέφανο του Ωμάλ, Βαλτέρ του Ντομάρ-αν-Ποντιέ (Σαιν Βαλερύ), Aλάν Δ΄ Φρεγκάν δούκα της Βρετάνης, Ουαλό Β΄ του Κλερμόν-αν-Βεξίν, Ζιράρ Α΄ του Ρουσιγιόν και Γουλιέλμο Ε΄ κύριο του Μονπελιέ.
Από τις πρώτες μάχες που έδωσε αυτό το σώμα ήταν η Πολιορκία της Νίκαιας. Ο Ρενώ ενώθηκε επίσης με τον Ούγο στη μάχη του Δορυλαίου, οι δυνάμεις του οποίου βρίσκονταν στο πίσω μέρος της κύριας επίθεσης.
Ο Σουήτενχαμ αναφέρει, ότι κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, ένας Τούρκος οπλίστηκε και προχώρησε προς τους Σταυροφόρους με μεγάλη ταχύτητα. Ο Ραινώ ανέβηκε με την ασπίδα και τη λόγχη του και σκότωσε τον Τούρκο αμέσως, παίρνοντας το άλογο εκείνου, προς μεγάλη χαρά των Φράγκων. Ο Τούρκος κουβαλούσε μία επιστολή, υποτίθεται από τη Μέκκα, που έλεγε ότι οι Τούρκοι έφεραν τις δυνάμεις τους στη μάχη με τους Φράγκους για να παίξουν. Έχει προταθεί, ότι οι ενέργειες του Ραινώ παραβίαζαν τους κανόνες του πολέμου, που υπήρχαν τότε.
Δεν είναι σαφές, εάν ο Ραινώ επέστρεψε στη Γαλλία με τον Ούγο το 1098. Δεν υπάρχουν αρχεία για την υπηρεσία του σε άλλους στρατούς.
Oικογένεια
Το 1103 ο Ρενώ νυμφεύτηκε την Αδελαςιδα των Καρολιδών, κόρη του Ερβέρτου Δ΄ κόμη του Βερμαντουά. Είχαν τουλάχιστον ένα παιδί:
Χήρος, ο Ρενώ έκανε δεύτερο γάμο το 1129 με την Κλεμάνς του Μπαρ, κόρη του Ρενώ Α΄ κόμη του Μπαρ. Είχαν 10 παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Κλερμόν
Αδελαΐδα του Βόμπουργκ
H Αδελαΐδα, γερμ. Adelheid/Adela (π. 1125 - 25 Μαΐου μετά το 1187) από τον Οίκο του Βόμπουργκ ήταν κόρη του μαργράβου του Βόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σουαβίας (1147-) & βασίλισσα της Γερμανίας (1152-53).
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ντήπολντ Γ΄ μαργράβου του Βόμπουργκ και μάλλον της Αδελαΐδας των Πιάστ, κόρης του Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν δούκα της Πολωνίας.
Οι πρόγονοι του πατέρα της εξουσίαζαν την περιοχή Έγκερλαντ στη μαρκιωνία του Νόρντγκαου της Βαυαρίας, από την εποχή του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Όμως όταν το 1146 απεβίωσε ο Ντήπολντ Γ΄, ο Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν βασιλιάς της Γερμανίας κατέλαβε την περιοχή και για να εξασφαλίσει την κτήση, νύμφευσε τον ανιψιό του Φρειδερίκο με την Αδελαΐδα στο Έγκερ πριν το 1147. Ο Φρειδερίκος (Α΄) είχε μόλις επιστρέψει από τη Β΄ Σταυροφορία και διαδέχθηκε τον πατέρα του Φρειδερίκο Β΄ στο δουκάτο της Σουαβίας.
Ωστόσο ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχής. Σύμφωνα με μεταγενέστερες πηγές, η Αδελαΐδα διέπραξε μοιχεία. Σπάνια εμφανιζόταν δημόσια· ήταν απούσα από την εκλογή του ως διαδόχου του Κορράδου Γ΄ το 1152 και από τη στέψη του, πέντε ημέρες μετά, στον καθεδρικό του Άααχεν, ως βασιλιά της Γερμανίας.
Δεν απέκτησαν απογόνους και το 1153 ο Φρειδερίκος Α΄ αιτήθηκε ακύρωση του γάμου από τον πάπα Ευγένιο Γ΄. Η διάζευξη χορηγήθηκε από τον επίσκοπο της Κωνσταντίας το 1153 με την αιτιολογία της συγγένειας εξ αίματος. Ο Φρειδερίκος αμέσως άρχισε να ζητά ως σύζυγο τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του Ισαακίου σεβαστοκράτορα, αλλά αυτή τελικά παντρεύτηκε τον Στέφανο Δ΄ της Ουγγαρίας.
Η Αδελαΐδα, δεν εμποδίστηκε από τον σύζυγό της να κάνει δεύτερο (μοργανατικό) γάμο με τον Ντήτο του Ράβενσμπουργκ, υπουργό (ministerialis) στην υπηρεσία του Γουέλφου ΣΤ΄ μαργράβου της Τοσκάνης. Έκανε 7 τέκνα και ο Ντήτο απεβίωσε π. το 1187. Η Αδελαΐδα απεβίωσε σύντομα μετά στο αββαείο των Κανονικών Ιερέων του Πρεμοντρέ του Βάισσεναου, κοντά στο Ράβενσμπουργκ. Ο Φρειδερίκος Α΄ επίσης νυμφεύτηκε και έκανε 11 τέκνα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα πριν το 1147 τον Φρειδερίκο των Χοενστάουφεν, Γ΄ δούκα της Σουαβίας & Α΄ ως βασιλιά της Γερμανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Φρειδερίκος ακύρωσε τον γάμο.
Η Αδελαΐδα έπειτα έκανε δεύτερο (μοργανατικό) γάμο με τον Ντήτο του Ράβενσμπουργκ, υπουργό (ministerialis) στην υπηρεσία του μαργράβου της Τοσκάνης και είχε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 2019–20
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Θεσσαλονίκης.
Η πρωταθλήτρια και δευτεραθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Μακεδονίας κερδίζουν την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Μακεδονίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Η αγωνιστική περίοδος 2019-2020 περιλαμβάνει τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων της Ένωσης και του Κυπέλλου. Τα πρωταθλήματα της ΕΠΣΜ αποτελούνται από 4 κατηγορίες (Α1, Α, Β, Γ). Επιπροσθέτως από την ΕΠΣΜ διεξάγεται και το Κύπελλο ΕΠΣΜ και τη φετινή χρονιά με την υποχρεωτική συμμετοχή των ομάδων των 2 πρώτων κατηγοριών (Α1,Α) και τη συμμετοχή όσων ομάδων των 2 κατώτερων κατηγοριών (Β, Γ) επιθυμούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
Κάστρο της Τσουτσιούρα
Το Κάστρο της Τσουτσιούρα (土浦城, Tsuchiura-jō) είναι επίπεδο Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Τσουτσιούρα, νότια του νομού Ιμπαράκι, στην Ιαπωνία. Η πόλη Τσουτσιούρα βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βόρεια του Τόκιο. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το Κάστρο της Τσουτσιούρα ήταν η έδρα της φυλής Τσουτσίγια, νταϊμιό του τομέα Τσουτσιούρα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Κί-τζο» (亀城, Ki-jō, Κάστρο Χελώνα).
Ιστορία
Η πρώιμη ιστορία του Κάστρου Τσουτσιούρα δεν είναι ξεκάθαρη και σύμφωνα με τη λαογραφία το αρχικό κάστρο ιδρύθηκε την περίοδο Χεϊάν από τον Τάιρα νο Μασακάντο. Κατά την περίοδο Σενγκόκου, η περιοχή γύρω από την Τσουτσιούρα ελεγχόταν από τη φυλή Όντα, η οποία αργότερα καταστράφηκε από τη φυλή Γιούκι. Μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα και την ίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα, οι Γιούκι μετεγκαταστάθηκαν στον τομέα Φουκούι στην επαρχία Ετσίζεν και ένα μέρος της εκκενωμένης επικράτειάς τους δόθηκε στον Ματσουντάιρα Νομπουκάζου ως ανταμοιβή για τη δράση του στην οπισθοφυλακή στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα. Ο γιος του, Ματσουντάιρα Νομπουγιόσι, έθεσε τα θεμέλια της πόλης του κάστρου και έχτισε μια σειρά από πύλες στον αυτοκινητόδρομο Μίτο Κάιντο, που συνδέει το Έντο με τον Μίτο.
Βιβλιογραφία
Τσουτσιουρα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Κατάλογος έργων της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουάσινγκτον
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Εθνικής Πινακοθήκης (National Gallery of Art) της Ουάσινγκτον.
Ζωγραφική ΗΠΑ
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Γ.Α.Σ. Καλυβίων Θορικού
Ο Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος Καλυβίων Θορικού είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή Καλύβια Θορικού στην ανατολική Αττική. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1994 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε και το κίτρινο. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης, τζούντο, γυμναστικής και αντισφαίρισης, στα οποία συμμετέχουν αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων. Τα τελευταία χρόνια το γασκ προφέρονταν ως γυμναστικος αθλητικός σύλλογος Καλύβια αλλά πέρσι κατάφεραν και λειτουργούν υπό την ονομασία Γυμναστική Ακαδημία Σαρωνικού «Καλύβια» 2016. Τα μαθήματα και οι προπονήσεις των ομάδων όλων των τμημάτων πραγματοποιούνται στο Κλειστό Γυμναστήριο Καλυβίων «Αντώνης Τρίτσηας».
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1994 με πρωτεργάτες τους Δημήτρη Διβάνη, Παναγιώτη Μπιθυμήτρη και Κωνσταντίνα Διαμαντή.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτελεί μέλος της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής. Δήλωσε συμμετοχή για πρώτη φορά σε επίσημο Πρωτάθλημα ακαδημιών το 1995. Το τμήμα ενήλικων ανδρών δημιουργήθηκε το 1997.
Τμήμα γυμναστικής
Την περίοδο 1996-97 ξεκίνησε η δραστηριότητα του τμήματος Γενικής Γυμναστικής. Καλλιεργούνται στοιχεία όπως: rope skipping (σχοινάκια), ακροβατική, ενόργανη, ρυθμική, τραμπολίνο, αεροβική και χορός.
Λιβάδι Αιτωλοακαρνανίας
Το Λιβάδι είναι χωριό της Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011 και προσαρτήθηκε στο δήμο Θέρμου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Ανάληψη, τα Καημένα Αμπέλια, την Κόφτρα, τα Λιαρέικα, τη Μαραθούλα, το Μετόχι, την Παλιουριά και τον Φλεσουριά αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Αναλήψεως που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 18 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Βολφενμπύτελ
Το Βολφενμπύτελ (γερμανικά: Wolfenbüttel) είναι πόλη στη Κάτω Σαξωνία, Γερμανία. Το 2021 είχε 51.986 κατοίκους. Η πόλη είναι έδρα του Κράιζ Βολφενμπύτελ. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Όκερ, περίπου 12 χιλιόμετρα νότια του Μπράουνσβαϊγκ. Η πόλη είναι γνωστή για τη βιβλιοθήκη Χέρτζογκ Άουγκουστ και για τον μεγάλο αριθμό ξύλινων σπιτιών. Στην πόλη βρίσκεται το αποστακτήριο της Jägermeister, η μουσική ακαδημία της Κάτω Σαξονίας και η πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Εφαρμοσμένων Επιστημών Οστφαλίας. Είναι επίσης έδρα της ευαγγελικής λουθηρανικής εκκλησίας του Μπράουνσβαϊγκ.
Ένα κάστρο λέγεται ότι ιδρύθηκε στην τοποθεσία του Βολφενμπύτελ από έναν μαργράβο του Μάισσεν περί το 1046. Όταν αυτό άρχισε το 1267 να είναι η κατοικία των πρώτων κόμητων του Μπρούσβικ ή Βολφενμπύτελ, μια πόλη σταδιακά μεγάλωσε γύρω του. Το 1542 καταλήφθηκε από τους Σάξονες και τους Έσσιους, οι οποίοι, ωστόσο, έφυγαν πέντε χρόνια αργότερα, μετά τη μάχη του Μύλμπεργκ. Στον Τριακονταετή Πόλεμο, τον Ιούνιο του 1641, οι Σουηδοί, υπό τους Βράγκελ και Κένιγκσμαρκ, νίκησαν τους Αυστριακούς υπό τον αρχιδούκα Λεοπόλδο Γουλιέλμο στο Βολφενμπύτελ. Η πόλη πέρασε εξ ολοκλήρου στην κατοχή του οίκου Μπρούσβικ-Βολφενμπύτελ το 1671, και για σχεδόν εκατό χρόνια ήταν η πρωτεύουσα του δουκάτου. Το 1754, ωστόσο, ο δούκας Κάρολος μετέφερε τη δουκική κατοικία στο Μπράουνσβαϊγκ.
Στο Βολφενμπύτελ βρίσκεται η βιβλιοθήκη του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ. Σχεδιάστηκε το 1723 ως μίμηση του Πάνθεου της Ρώμης και μεταφέρθηκε σε νέο αναγεννησιακό οικοδόμημα το 1887. Στις αρχές του 20ού αιώνα η βιβλιοθήκη περιελάβανε 300.000 έντυπα βιβλία και 10.000 χειρόγραφα. Είναι ιδιαίτερα πλούσια σε βίβλους, αρχέτυπα και βιβλία της πρώιμης περιόδου της Μεταρρύθμισης και περιέχει μερικά θραύσματα της Γοτθικής Βίβλος του Ουλφίλα. Απέναντι από την παλιά βιβλιοθήκη βρίσκεται το παλάτι. Οι δουκικές ταφές γίνονταν στην εκκλησία της Παναγίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας
Ρόμπερτ Σταμπολζίεφ
Καριέρα συλλόγων
Ο σλαβομακεδονικής καταγωγής Ρόμπερτ Σταμπολζίεφ γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Πρέστον Λάιονς. Κατόπιν έπαιξε στην ομάδα νέων της Χιουμ Σίτυ ΦΚ και στην ηλικία των 14 ετών μετακόμισε στην Αγγλία και εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών της Μπρίστολ Σίτι, όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα προωθήθηκε στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου του Μπρίστολ. Το καλοκαίρι του 2009 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, στο δυναμικού του οποίου άνηκε μέχρι και το 2011, αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων στα πρωταθλήματα Κ-20 της Σούπερ Λιγκ, όπου και έδειξε πολύ θετικά δείγματα και αποτέλεσε πρώτος σκόρερ των νέων του Παναθηναϊκού. Εν το μεταξύ, με τον ερχομό του το καλοκαίρι του 2009, παραχωρήθηκε για 1 εξάμηνο δανεικός στον Α.Ο. Καβάλα.
Το καλοκαίρι του 2011 αποκτήθηκε από την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ 2, ξεκινώντας την επαγγελματική του καριέρα. Τον Ιανουάριο του 2012 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα του Πειραιά και ακολούθως, μεσούσης της περιόδου 2011-12, αποκτήθηκε από τον Θρασύβουλο Φυλής. Με την ομάδα της Φυλής έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ και στο τέλος της περιόδου έμεινε ελεύθερος.
Το καλοκαίρι του 2012 μετακόμισε στην Κύπρο παίρνοντας μεταγραφή στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, με τον οποίο διέγραψε την πρώτη του ολοκληρωμένη χρονιά, σημειώνοντας 24 συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 2013 αποκτήθηκε από τη νεοφώτιστη στην Α΄ Κατηγορία Κύπρου, Α.Ε.Κ. Κουκλιών. Με τη φανέλα της ομάδας της Πάφου είχε την πιο παραγωγική του χρόνια, σημειώνοντας συνολικά 6 τέρματα σε 27 συμμετοχές και αξιοσημείωτα, συμμετείχε και σκόραρε 1 τέρμα στον πρώτο αγώνα της ιστορίας της ομάδας στην Α΄ Κατηγορία με αντίπαλο την Α.Ε.Κ. Λάρνακας στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, της οποίας επικράτησε με 2-1 σημειώνοντας παράλληλα την πρώτη νίκη της ιστορίας της στο Κυπριακό πρωτάθλημα.
Το καλοκαίρι του 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα έπειτα από μια 2ετία στην Κύπρο, παίρνοντας μεταγραφή στη νεοφώτιστη στην Σούπερ Λιγκ, Νίκη Βόλου. Με την φανέλα της Νίκης Βόλου έκανε ντεμπούτο στο Ελληνικό πρωτάθλημα, σημειώνοντας συνολικά 8 συμμετοχές. Τον Ιανουάριο του 2015 και έπειτα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε η ομάδα του Βόλου αποδεσμεύτηκε και μετακόμισε εκ νέου στην Αυστραλία, παίρνοντας μεταγραφή στην Σίντνεϊ ΦΚ. Με το τέλος της περιόδου 2014-15, το καλοκαίρι του 2015 ανανέωσε το συμβόλαιο του για ακόμη 1 χρόνο με την ομάδα του Σίδνεϊ.
Διεθνής καριέρα
Είναι διεθνής με την Εθνική νέων Αυστραλίας. Έχει συνολικά 7 συμμετοχές και 2 τέρματα.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ20 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Κουκλιών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΕΕΚ Κερύνειας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Β΄ Κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίντνεϊ ΦΚ
Κωνσταντίνος Φαλτάιτς
Ο Κωνσταντίνος «Κώστας» Φαλτάιτς (Σμύρνη, 1891 - Σκύρος, 23 Οκτωβρίου 1944) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, λογοτέχνης, και πρωτοπόρος ερευνητής-λαογράφος της περιόδου 1913-1944. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1891, μεγάλωσε στη Σκύρο, τόπο καταγωγής της οικογένειάς του, σπούδασε στην Αθήνα και έζησε μεταξύ Αθήνας και Σκύρου.
Σπούδασε Νομική και Φιλολογία, αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του δικηγόρου, καθώς στράφηκε από νωρίς στη δημοσιογραφία, την οποία υπηρέτησε έως το τέλος της ζωής του, τον Οκτώβρη του 1944.
Εργάστηκε σε πλήθος εφημερίδων και περιοδικών και είναι γνωστότερος για τις πολεμικές του ανταποκρίσεις κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Εκστρατεία, για τις λαογραφικές του μελέτες για τους Ρομά, τους επονομαζόμενους τότε γύφτους ή ατσίγγανους, τους Ηπειρώτες, αλλά και τις εθνοφυλετικές ομάδες των νομάδων. Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς και με τον χώρο του ρεμπέτικου συγκεντρώνοντας υλικό για τον τρόπο ζωής των ρεμπέτιδων αλλά και τον τρόπο διασκέδασής τους. Διακρίνονταν επίσης για τον ακτιβισμό του σε θέματα εθνικά, περιβαλλοντικά, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αυτοοργάνωσης τοπικών κοινωνιών.
Οικογένεια
Ο Κώστας Φαλτάιτς γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1891. Πατέρας του ήταν ο εκ Σκύρου Δημήτριος Φαλτάιτς (Σκύρος, 1855-1900) και μητέρα του η καταγόμενη από δυο φράγκικες οικογένειες Άννα Μαρτσέλο-Γριμάλδι (-1944). Ήταν ο δεύτερος από επτά αδέλφια. Τα άλλα έξι ήταν οι Μαρία, Χρυσηίδα, Άρτεμις, Ελένη, Νικόλαος και Αντιγόνη. Το 1893 οι μέχρι τότε εγκατεστημένοι στη Σμύρνη γονείς του αποφάσισαν να επιστρέψουν στη γενέτειρα του Δημητρίου, τη Σκύρο, όπου και εγκαταστάθηκαν και μεγάλωσαν τα παιδιά τους.
Πρώτη σύζυγος του Κ. Φαλτάιτς ήταν η Μαρία Βαρτζελιώτου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτριο (Γιούλη), που διετέλεσε στέλεχος στην Αγροτική Τράπεζα. Το ζευγάρι χώρισε πολύ νωρίς και ο Δημήτριος (Γιούλης) υιοθετήθηκε από τον δεύτερο σύζυγο της Μαρίας, Σπύρο Παναγιωτόπουλο, παίρνοντας το επίθετό του.
Το 1935 ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, τη Σκυριανή Ευφροσύνη Φραγκούλη (1907-1986) με την οποία απέκτησε άλλους δυο γιους, τον δημοσιογράφο Γεώργιο Φαλτάιτς (25-6-1936 - 20-09-2010) και τον ερευνητή, φιλόσοφο, συγγραφέα, κοινωνικό αγωνιστή και ιδρυτή του ομώνυμου λαογραφικού και εθνολογικού μουσείου στη Σκύρο, Εμμανουήλ-Μιλτιάδη (Μάνο) Φαλτάιτς (3-1-1938 - 15-12-2012).
Πρώτα χρόνια
Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή στην Αθήνα και στη συνέχεια σπούδασε Νομική και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Αποφοίτησε με άριστα από τη Νομική, αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του δικηγόρου, καθώς αφοσιώθηκε από νωρίς στη δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1909 και συνεχίστηκε έως το τέλος της ζωής του.
Δημοσιογραφία
Εργάστηκε σε πλήθος εφημερίδων και περιοδικών, όπως: Ακρόπολις, Εμπρός, Η Βραδυνή, Εθνική, Ελεύθερος Λόγος, Αθηναϊκή, Ελεύθερος Άνθρωπος, Η Καθημερινή, Πρόοδος, Νέα Ελλάς, Ημερήσιος Τύπος, Ημερήσιος Κήρυξ, Ελληνισμός, Εθνική Ώρα, Εφημερίς των Συντακτών, Εφημερίς των Ελλήνων, Ελληνικός Ταχυδρόμος, Ασύρματος, Παρνασσός, Έσπερος, Ελληνική Ζωή, Ελληνική Επιθεώρησις, Νίκη, Καλλιτεχνική και Φιλολογική Ζωή, Ατλαντίς, Μπουκέτο, Εβδομάς, Ελληνικά Γράμματα, Ναυτική Ελλάς, Μουσικά Χρονικά, Βωμός, Περιοδικό Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας, Νέα Εστία, Εμείς, Εικονογραφημένη, Κυριακάτικη, Ευρώπη κ.ά. Υπέγραφε τα κείμενά του ως Φ., Κ.Φ., Κώστας Φαλτάιτς, Κ. Φαλτάϊτς, Δαναός, Κώστας Μάρκελλος, Ένας Έλλην, Βραδυνός, Ατλαντικός.
Έγραφε ρεπορτάζ, άρθρα, λαογραφικές, ιστορικές και εθνολογικές μελέτες, ναυτικές ηθογραφίες και λαογραφίες, μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα, μεταφράσεις κλπ, ενώ θεωρείται πρωτοπόρος καθώς εισήγαγε στις στήλες των εφημερίδων τις καμπάνιες, τις αποκαλυπτικές συνεντεύξεις και την κοινωνική πολιτική.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Τον Φεβρουάριο του 1912 προσελήφθη ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ακρόπολις και δυο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1912, κλήθηκε να υπηρετήσει στο Πολεμικό Ναυτικό, στα αντιτορπιλικά και στο θωρηκτό «Αβέρωφ», ως δίοπος τηλεγραφητής. Η θητεία του συνέπεσε με τον Α’ και Β’ Βαλκανικό Πόλεμο (Οκτώβριος 1912-Μάιος 1913 και 29/6/1913-31/7/1913). Έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου, καθώς και στον πόλεμο των αντιτορπιλικών στα Στενά του Ελλήσποντου και των νησιών του Αιγαίου. Η θητεία του έληξε το 1915, ωστόσο το 1918 επιστρατεύτηκε ξανά στο πολεμικό ναυτικό. Φυλακίστηκε στο θωρηκτό «Λήμνος» ως «βασιλόφρων» (και «επικίνδυνα αντιβενιζελικός» σύμφωνα με το αρχείο της οικογένειας).
Συνεχίζοντας να εργάζεται παράλληλα για την εφημερίδα Ακρόπολις του Βλάση Γαβριηλίδη, έστελνε ανταποκρίσεις περιγράφοντας τη ζωή εν μέσω πολέμου στο πολεμικό ναυτικό, οι οποίες δημοσιεύονταν εν είδει επιστολών, υπογράφοντάς τες ως «Φ», «Κ.Φ.», «Δαναός», «Κώστας Φαλτάϊτς». Οι περιγραφές αυτές αναδημοσιεύτηκαν το 1915 στην Ακρόπολη, αλλά και αργότερα σε περιοδικά, όπως η Ναυτική Ελλάς.
Την ίδια περίοδο συνεργάζονταν και στην έκδοση της πολεμικής σειράς βιβλίων που εξέδιδε η εφημερίδα Ακρόπολις, της «Πολεμικής Βιβλιοθήκης Ακροπόλεως», γράφοντας τα «Ανέκδοτα του Βασιλέως Γεωργίου Α'», τα «Ανέκδοτα του Ναυάρχου Κουντουριώτου», τα «Ανέκδοτα του Ελληνοβουλγαρικού Πολέμου», τα «Ανέκδοτα του ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου».
Το 1919 δημοσίευσε το χρονικό της ναυμαχίας της Έλλης, το οποίο διεκδίκησε το Αριστείο Γραμμάτων. Η «Ναυμαχία της Έλλης», σε διάφορα αποσπάσματα, δημοσιεύτηκε σε πολλά σχολικά αναγνωστικά βιβλία, ενώ το περιοδικό «Ναυτική Ελλάς» την αναδημοσίευσε σε σειρά συνεχειών ολόκληρη.
Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή
Τον Μάρτιο του 1921 μετέβη στην Τουρκία προκειμένου να παρακολουθήσει την προέλαση και τις μάχες της Μεραρχίας της Νικομήδειας στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως πολεμικός απεσταλμένος της εφημερίδας Εμπρός. Η πρώτη ανταπόκρισή του εστάλη από την Προύσα και δημοσιεύθηκε την 1η Απριλίου 1921. Από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο του 1921, ο Κώστας Φαλτάιτς έστειλε ανταποκρίσεις από τις εξής περιοχές: Προύσα, Ακ Σου, Ασκανία Λίμνη, Κίος, Τουλού-Μπουνάρ, Ουσάκ, Νικομήδεια, Μουδανιά, Μπαχτσεζίκ, Αντά Παζάρ, Σαπάντζα, Γενίκιοϊ, Φάκτορυ, Αρετσού, Καραμουσάλ, Πάνορμος, Χαρμανζίκ, Μπεϊζέκιοϊ, Εσκίσεχιρ, Κιουτάχεια, Αϊνεγκιόλ, Γενισεχίρ, Κιοπρού Χισάρ, Σιβρί Χισάρ, Ίλιτζα, Καβουζίκ Κιοπρού.
Στις 15 Αυγούστου 1921 τραυματίστηκε στο χέρι από αεροπορικό βομβαρδισμό στην έδρα του (Γ) Σώματος Στρατού στο Ιρνλάρ Κατραντζή. Μαζί του τραυματίστηκε και ο πολεμικός ανταποκριτής των Χρονικών, Κτεναβέας.
Η τελευταία του ανταπόκριση από τη Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν τον Νοέμβριο του 1921 από το Κιοπρού Χισάρ.
Αμέσως μετά την επιστροφή του από το Μέτωπο εξέδωσε το βιβλίο-χρονικό Αυτοί είναι οι Τούρκοι –Αφηγήματα των σφαγών της Νικομήδειας (Νοέμβριος 1921), που περιλαμβάνει μαρτυρίες επιζώντων των σφαγών που υπέστησαν κυρίως οι ελληνικοί πληθυσμοί των περιοχών Φουλατζίκ, Νίκαια, Κάρτεπε, Φουντούκλια, Κονζές, Λεύκες, Ορτάκιοϊ, Καρασού, από τους Τσέτες του Κεμάλ. Το βιβλίο μεταφράστηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών στα γαλλικά το 1922 με τίτλο ''Voila les Turcs! Recits des massacres d’ Ismidt'' και αξιοποιήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση για την προώθηση των ελληνικών θέσεων στους διεθνείς οργανισμούς καθώς και κατά τις διαπραγματεύσεις της Λωζάνης. Εκδόθηκε για δεύτερη φορά στα γαλλικά το 1923 με τον ίδιο τίτλο και με πρόλογο του Γιώργου Σαβάκη. To 2016 το βιβλίο μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην αγγλική γλώσσα με τον τίτλο The Genocide of the Greeks in Turkey –Survivor testimonies from the Nicomedia (Izmit) Massacres of 1920-1921 (εκδόσεις Cosmos Publishing).
Αυτή τη στιγμή κυκλοφορεί στα ελληνικά σε επανέκδοση που έγινε από το σωματείο των Φίλων του Μουσείου Μάνου και Αναστασίας Φαλτάιτς, το 2019.
Λαογραφία -Εθνογραφία
Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν καταγεγραμμένα εκτός από τις 4 αυτοτελείς μελέτες του πλείστα δημοσιεύματά του για το θέμα αυτό σε έντυπα της εποχής, από το 1917 μέχρι και το 1919, αλλά και μεγάλος αριθμός ανέκδοτων μελετών του.
Στο αθηναϊκό του μυθιστόρημα με τίτλο Ο άλλος κόσμος, που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Ακρόπολις το 1915, υπάρχει η πρώτη δημοσιευμένη εκτενής καταγραφή του κόσμου και των τραγουδιών των ρεμπετών. Η έρευνα του Φαλτάιτς συνεχίστηκε και σε δημοσιογραφικό επίπεδο, με πλήθος δημοσιευμάτων που αφορούσαν στην κουλτούρα του χώρου και τα μουσικολογικά του στοιχεία, τα οποία ο ίδιος εκτιμούσε πως αποτελούσαν άξια καταγραφής και μελέτης λαογραφικά στοιχεία της Ελλάδας (δεκαετίες αργότερα, σχετικά πρόσφατα, το ρεμπέτικο τραγούδι εγγράφηκε στη λίστα της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO ). Το 1929 σε άρθρο του στο περιοδικό Μπουκέτο κατέγραψε πλήθος ρεμπέτικων διστίχων, κατά θεματική ταξινόμηση, άρθρο που χρησιμοποιείται και σήμερα από τους ερευνητές του αστικού λαϊκού τραγουδιού.
Υπήρξε από τους ελάχιστους που έβλεπαν θετικά το ρεμπέτικο και τον χώρο του, σε μια περίοδο που αυτό το μουσικό είδος ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τον υπόκοσμο της Ελλάδας. Χαρακτηριστικό είναι πως στη δίκη που έγινε για το περιβόητο τραγούδι «Βαρβάρα», ο Φαλτάιτς κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης.
Το ενδιαφέρον του για το ρεμπέτικο προέρχονταν εξ αιτίας της φιλοσοφίας ζωής που τον διέκρινε ως προς τις περιθωριακές ομάδες της κοινωνίας, αλλά και εξαιτίας του ότι ο μικρότερος αδελφός του Νίκος ήταν σημαντικό στέλεχος της εταιρείας των Αδελφών Λαμπρόπουλων και υπήρξε, για αρκετό διάστημα διευθυντής της δισκογραφικής εταιρείας Columbia, που ανήκε σ’ αυτούς. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα την άμεση επαφή του Κ. Φαλτάιτς με τους δημιουργούς των ρεμπέτικων και τη βοήθεια που τους προσέφερε ο ίδιος στην τελική διαμόρφωση των στίχων τους. Με αποτέλεσμα πολλά από τα γνωστά τραγούδια τους να θεωρούνται ότι ήταν και δικά του δημιουργήματα.
Στις αρχές τις δεκαετίας του 1930 ο Φαλτάιτς εμφανίζεται ο ίδιος ως δημιουργός –στιχουργός και συνθέτης- ρεμπέτικων τραγουδιών (καθώς και φοξ και ταγκό). Υπέγραφε ως Κώστας Φαλτάιτς ή ως Κ. Ρουμελιώτης, ενώ ήταν μέλος της ΑΕΠΙ. Όπως αναφέρει δε ο ίδιος σε σημείωμά του, ήταν αυτοδίδακτος.
Στο ηλεκτρονικό αρχείο της ΑΕΠΙ υπάρχουν καταχωρημένα 24 τραγούδια, τα 13 από αυτά και ηχογραφημένα.
Στο αρχείο της ΑΕΠΙ υπάρχουν καταγεγραμμένα τα κάτωθι τραγούδια:
«Τα δυο αδέλφια», «Κιουρντού χιτζασκιάρ (το στήθος μου το νοίκιασα)», «Τα Μακεδονόπουλα», «Η νταντά», «Ξανθιά βαρονέζα», «Ραστ αραβι μανες (φθίση πώς με κατάντησες)», «Ο ρεμπέτης», «Σαμπάχ (έχω πληγή αγιάτρευτη)», «Σαν σε βλέπω φως μου», «Σεγκιαχ μανες (ολημερίς παρακαλώ)», «Ο Σωτήρχαινας», «Τζατζάς», «Ραστ νεβα μανες (αν όλα μου τα δάκρυα)», «Για μια ξανθούλα», «Γκαριπ χουζαμ μανες (στης φυλακής τα σίδερα)», «Ένα φιλί στο σκοτάδι», «Εξταζ», «Χλαπατσός και Μπισμπιρής», «Το κόκκινο φουστάνι», «Μια στιγμή κοντά σου», «Ναζιάρα», «Η παραστρατημένη», «Ταβερναροπούλες», «Τρία μεράκια».
Τραγούδια του τραγούδησαν μεταξύ άλλων ο Στελλάκης Περπινιάδης, η Ρόζα Εσκενάζυ, ο Γιάννης Παπασιδέρης, η Στέλλα Χασκίλ, ο Χρήστος Ιντζέβεης, ο Πέτρος Επιτροπάκης, Δημήτρης Φιλιππόπουλος κ.ά.
Στο αρχείο του έχουν βρεθεί αρκετά ακόμα αδημοσίευτα τραγούδια -στίχοι και νότες.
Ακτιβισμός και Πολιτική
Πολιτικά, υποστήριξε διάφορους χώρους, με γνώμονα την –κατά τη γνώμη του- προώθηση της αυτονομίας της πατρίδας και του λαού. Έτσι, ενώ σε νεαρή ηλικία –στους Βαλκανικούς Πολέμους- εμφανίζεται ως φιλομοναρχικός, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και ιδιαίτερα οδεύοντας προς την Καταστροφή, υποστήριξε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, θεωρώντας πως μόνον αυτός θα μπορούσε να βάλει τέλος στην επερχόμενη σφαγή με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, όπως προκύπτει από τις ημερολογιακές του καταγραφές που βρίσκονται στο Μουσείο Φαλτάιτς. Σύγχρονοί του συνάδελφοι έγραφαν πως τον χαρακτήριζε η απροσωπολατρεία. Ο ίδιος τάσσονταν κατά των ξένων επιρροών στη χώρα και του διεθνισμού, ενώ ήταν υποστηρικτής του κοινοτισμού και της άμεσης δημοκρατίας.
Αυτή ήταν και η βάση του πρωτοποριακού κινήματος αυτοδιοίκησης και αυτοοργάνωσης πολιτών, που ο Φαλτάιτς αποκαλούσε «Ομαδισμό», στην οποία βασίζονταν όλες οι ενέργειές του που αφορούσαν στην προώθηση και προάσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων , εργασιακών δικαιωμάτων, τοπικών συμφερόντων, προστασίας του περιβάλλοντος κ.ά. Η πρώτη αναφορά που κάνει ο Φαλτάιτς στον «Ομαδισμό» γίνεται το 1926, σε άρθρο του στην εφημερίδα Η Βραδυνή για την ίδρυση του Συλλόγου Νεαπόλεως-Εξαρχείων. Στο άρθρο αυτό σημειώνει μεταξύ άλλων πως"«Εις όλους μας είνε γνωστόν, ότι η πραγματοποίησις ενός σκοπού κοινής ωφελείας δύναται να επιτευχθή δια της ενώσεως των ατόμων, διότι δια της ενώσεως και μόνον προκύπτει η ισχύς», και πως οι διοικούντες του συνδέσμου «πιστεύουν εις την δύναμιν του ομαδισμού και αυτό είνε το σπουδαίο. Πιστεύουν ότι μόνον δια της συμπυκνώσεως της διαχύτου κοινής θελήσεως μπορεί να πραγματοποιηθούν θετικοί συνοικιακοί σκοποί»."Το 1925 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Διοικήσεως του Αγροτικού Κόμματος της Ελλάδος, ενώ κατά την προμεταξική περίοδο είχε θέσει υποψηφιότητα και για βουλευτής Ευβοίας.
Τοπικοί σύνδεσμοι, Σύνδεσμος Σκυρίων και επαγγελματικές οργανώσεις
Ο Κώστας Φαλτάιτς αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της δράσης του αγωνιζόμενος για την οργάνωση των τοπικών και συνοικιακών κοινωνιών καθώς και των διαφόρων επαγγελματιών.
Το 1922, είχε ξεκινήσει την εφαρμογή της ιδέας του ιδρύοντας τον Σύνδεσμο των εν Αθήναις & Πειραιεί Σκυρίων «δια να θερμάνη τον ζήλον των έξω της Σκύρου διαμενόντων τέκνων της προς την αγαπημένην γενέτειραν». Μεταξύ αυτών που επέτυχε μέσα στους πρώτους πέντε μήνες λειτουργίας του ο Σύνδεσμος, ήταν η αποστολή εμβολίων κατά της ελονοσίας για τον εμβολιασμό των κατοίκων, η αποστολή εντύπων οδηγιών για τον εξανθηματικό τύφο, η πρόσληψη γιατρού για τη δωρεάν περίθαλψη των απόρων μελών του Συνδέσμου, η αποστολή πλοίου με τρόφιμα και άλλα είδη του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού για τους από τη Μικρά Ασία πρόσφυγες στη Σκύρο, η εξασφάλιση κονδυλίου αρκετών χιλιάδων δραχμών από το υπουργείο Υγιεινής για την κατασκευή αποχωρητηρίων, η αποστολή φαρμάκων για την καταπολέμηση των τσιμπουριών που αποδεκάτιζαν τα κοπάδια της Σκύρου, η αποστολή εντύπων οδηγιών για την καταπολέμηση διαφόρων νόσων της γεωργίας, η επανασύνδεση του κοπέντος τηλεγραφικού καλωδίου Σκύρου, η δημιουργία βιβλιοθήκης και η εκτύπωση καρτ-ποστάλ και ανάρτηση εικόνων της Σκύρου για την ευρύτερη προβολή του νησιού. Επίσης, «η αποστολή εις Σκύρον μεγίστου αριθμού δένδρων προς δασοφύτευσιν της πόλεως». Κατά τη δεύτερη περίοδο λειτουργίας του (1929), ο Σύνδεσμος Σκυρίων υπό την προεδρία του Φαλτάιτς συνέβαλε σε έργα γενικότερης σημασίας όπως η κατασκευή της αμαξιτής οδού Σκύρου-Λιναριάς, η ακτοπλοϊκή συγκοινωνία Κύμης-Σκύρου, η ίδρυση Μουσείου (αρχαιολογικό-λαογραφικό), η ίδρυση γυμναστηρίου, οι αναδασώσεις, η παραχώρηση των ερημονήσων και κρατικών χορτονομών στην Κοινότητα της Σκύρου, η δημιουργία αντεμπρηστικών ζωνών στο κοινοτικό πευκοδάσος, η τηλεφωνική επικοινωνία με την Αθήνα κ.ά.
Γνωστή είναι η δράση του για την οργάνωση των κατοίκων της Νεάπολης-Εξαρχείων (περιοχή στην οποία έμενε έως το 1935, όταν και μετακόμισε στην περιοχή Βουθούλους (Μπύθουλα) του Κολωνού και της αναβάθμισης της περιοχής, στα πλαίσια του «Ομαδισμού». Αυτή η προσπάθειά του οδήγησε αρχικά στην οργάνωση ενός Ομίλου Φίλων των Αθηνών το 1924 και στη συνέχεια, το 1926, στην ίδρυση του «Συνοικιακού Συνδέσμου Νεαπόλεως-Εξαρχείων».
Σκοπός του συνοικιακού αυτού συλλόγου, ήταν η προστασία των αλσών Στρέφη και Λυκαβηττού, η φροντίδα για την κατασκευή υπονόμου της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της τάφρου του Λυκαβηττού, ο σχηματισμός δενδροστοιχιών στους δρόμους των δυο συνοικιών, η δημιουργία νηπιακού σταθμού, συνοικιακού συσσιτίου και ιατρείου και σχολής νοικοκυροσύνης.
Περιβάλλον
Ο Φαλτάιτς έδινε ιδιαίτερη σημασία στην προστασία του περιβάλλοντος και ιδιαίτερα των δασών, όπως φαίνεται τόσο από την ιδρυτική διακήρυξη του Συλλόγου Νεαπόλεως-Εξαρχείων, όσο και από τα πεπραγμένα του Συνδέσμου Σκυρίων. Υπήρξε, δε, από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών.
Στο βιβλίο του Η ωραία Νεάπολις και τα παρεξηγημένα Εξάρχεια ο Γιάννης Καιροφύλας, γράφει πως:"«Πολλοί κάτοικοι της Νεαπόλεως και των Εξαρχείων πλαισίωσαν τον πρωτοποριακό Σύνδεσμο που ίδρυσε ο Κων. Φαλτάιτς. Μεταξύ εκείνων που πέτυχε ήταν να σωθεί ο λόφος του Στρέφη από την οικοπεδοποίηση που τον απειλούσε. Κινητοποίησε εκατοντάδες πολίτες που σε μια πρωτόγνωρη για την εποχή εκείνη πορεία, έχοντας στην αγκαλιά του ο καθένας από ένα φυντάνι πεύκου ξεκίνησαν από το λόφο του Στρέφη, πέρασαν μέσα από τους δρόμους των Εξαρχείων, του κέντρου της Αθήνας και έφτασαν στο υπουργείο Γεωργίας. Η πορεία αυτή διαμαρτυρίας και αφύπνισης της συνείδησης των πολιτών έφερε τα θετικά της αποτελέσματα»."Σημειώνεται πως ο Φαλτάιτς ασχολήθηκε δημοσιογραφικά και με περιβαλλοντικά και γεωργοκτηνοτροφικά ζητήματα, ενώ για ένα διάστημα είχε διοριστεί και γραμματέας στο Υπουργείο Γεωργίας, από όπου παραιτήθηκε. Σύμφωνα με πληροφορίες της τοπικής επιθεώρησης «Σκύρος» «(…) για ένα διάστημα διορίστηκε γραμματέας στο Υπουργείον Γεωργίας. Η ακεραιότητα όμως του χαρακτήρα του και η ειλικρίνειά του πολύ σύντομα βάλανε τέρμα στη σταδιοδρομία του ως δημόσιου λειτουργού. Το επεισόδιον της παραιτήσεώς του είναι από τα πιο χαρακτηριστικά στα νεοελληνικά δημοσιοϋπαλληλικά χρονικά. Μια σκανδαλώδης υπόθεσις που την υποστήριξε η ρουσφετολογία της εποχής, παρά τις αντίθετες επίσημες δηλώσεις του τότε Υπουργού, τον έκαμε να υποβάλλει εγγράφως την παραίτησή του με τις μνημειώδεις εκείνες λέξεις: ‘Αποχωρώ της τάξεως των δημοσίων υπαλλήλων και μεταβαίνω εις τας τάξεις των ανθρώπων'».
Τεκτονισμός
Ο Κώστας Φαλτάιτς έγινε μέλος της Στοάς Αδελφοποίησις, που ιδρύθηκε το 1923, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μεταξύ άλλων προκειμένου να συνδράμει μεγάλες ελληνικές και ξένες οργανώσεις στην προσφορά αρωγής στους πρόσφυγες. Η Μεγάλη Στοά τον κατατάσσει στους διακεκριμένους Έλληνες τέκτονες.
Κατοχή
Κατά την περίοδο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου ο Κώστας Φαλτάιτς παρέμεινε στην Αθήνα, ενώ την περίοδο της Κατοχής την πέρασε μεταξύ Αθήνας και Σκύρου.
Σύμφωνα με τις ημερολογιακές καταχωρήσεις του, ο ίδιος παρέμεινε στην Αθήνα έως τον Νοέμβριο του 1942. Στη συνέχεια, και έως τον Σεπτέμβριο του 1943 παρέμεινε στη Σκύρο. Τον Σεπτέμβριο του 1943, με τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, επέστρεψε στην Αθήνα έως τον Φεβρουάριο του 1944 όπου γύρισε στη Σκύρο και έμεινε εκεί έως το τέλος της ζωής του, τον Οκτώβριο του 1944.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στο διάστημα που βρίσκονταν στην Αθήνα, συνεργάζονταν με εφημερίδες και περιοδικά της πρωτεύουσας, ενώ στη Σκύρο επικεντρώνονταν στο συγγραφικό του έργο και τις μελέτες του, οι περισσότερες των οποίων εκείνης της περιόδου είναι ανέκδοτες. Ο «Αποκλεισμός» (ανέκδοτο) είναι σελίδες του ημερολογίου του από την περίοδο του μεγάλου λιμού, όταν διέμενε στην Αθήνα. Το «Δέησις στον Ήλιο» (εκδόθηκε το 2006 από το Μουσείο Φαλτάιτς) είναι ένα ποίημα-χρονικό που και αυτό αφορά τον μεγάλο λιμό. Το «Comando Presidio Skyros» (ανέκδοτο) αφορά στην Ιταλική Κατοχή της Σκύρου (11/12/1941 – 11/9/1943), καθώς και η ανέκδοτη επίσης ογκώδης μελέτη του «Η εκ Σκύρου καταγωγή του Θησέως». Μέσα στη χρονιά αυτή, το 1944, ο Κ. Φαλτάιτς αγωνίστηκε να κάνει πράξη στην πατρίδα του Σκύρο τις αρχές της βιοθεωρίας του του Ομαδισμού, οργανώνοντας μεγάλο μέρος της σκυριανής κοινωνίας και ιδίως τους νέους στο να υλοποιούν πράξεις αλληλεγγύης και δράσεις που είχε ανάγκη τη δεδομένη στιγμή η κοινωνία τους. Έτσι εργάστηκαν μαζί του για την πρόληψη των πυρκαγιών στο δάσος, καθώς και το σβήσιμό τους, για την αποξήρανση των ελών του ποταμού Κηφισού που προκαλούσαν ελονοσία, για τη φροντίδα των δασών γενικά, για τη βοήθεια σε αναξιοπαθούντες συμπατριώτες τους. Λίγο πριν τον θάνατό του, το φθινόπωρο του 1944, ο Κώστας Φαλτάιτς έδωσε μια ομιλία στη νεολαία της Σκύρου, με βάση τη βιοθεωρία του Ομαδισμού, με τίτλο «Πώς θα αντιμετωπίζετε τη ζωή». Το χειρόγραφο της ομιλίας αντιγράφηκε αμέσως μετά τον θάνατό του και τα αντίγραφα κυκλοφόρησαν μεταξύ των μαθητών του.
Την τελευταία εικοσαετία το κείμενο αυτό με τον τίτλο «Ομαδισμός» εκδόθηκε από το Μουσείο Φαλτάϊτς και κυκλοφορεί έκτοτε.
Θάνατος
Άφησε πίσω του ογκωδέστατο ανέκδοτο έργο πάνω σε όλους τους τομείς των ενδιαφερόντων του και με τους οποίους είχε καταπιαστεί. Το έργο αυτό τελεί σε αναμονή ταξινόμησης, μελέτης και αξιοποίησής του.
Στην κηδεία του παρέστη πάνδημος η Σκύρος.
Εκείνοι δε που έκλαψαν περισσότερο για το χαμό του ήταν οι νέοι της Σκύρου, που το παράδειγμα και οι διδασκαλίες του τους είχαν δώσει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ενώ τους είχε εμπνεύσει για να βαδίσουν το δρόμο της ζωής τους μετά την απελευθέρωση της χώρας μας.
Το διάχυτο αυτό πνεύμα θαυμασμού και έμπνευσης ενυπάρχει στους επικήδειους που εκφώνησαν οι νέοι αυτοί κατά την εξόδιο τελετή του.
Στις 10 Αυγούστου του 1975 έγιναν στη Σκύρο τα αποκαλυπτήρια της προτομής του (έργο που φιλοτέχνησε η σπουδαία γλύπτρια του 20ού αιώνα Λουκία Γιωργαντή). Λόγο εκφώνησε στην εκδήλωση ο διακεκριμένος ερευνητής και λόγιος Γιώργος Βαλέτας, ιδρυτής και εκδότης του πολύ σημαντικού λογοτεχνικού περιοδικού Αιολικά Γράμματα, που υφίσταται μέχρι σήμερα υπό τη διεύθυνση του γιου του Κώστα Βαλέτα. Ο Γιώργος Βαλέτας υπήρξε επιμελητής και εκδότης, της Νεοελληνικής Βιβλιοθήκης με εκδόσεις των Απάντων πληθώρας λογοτεχνών του 20ού αιώνα μεταξύ των οποίων ήταν και οι Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Λάμπρος Πορφύρας, Αργύρης Εφταλιώτης, Κώστας Κρυστάλλης, Μιλτιάδης Μαλακάσης και πολλοί άλλοι. Ο Βαλέτας, όμως, υπήρξε και φίλος και θαυμαστής του Κώστα Φαλτάιτς και υπό την ιδιότητά του αυτή είχε ζητήσει από τον Μάνο Φαλτάιτς να του δοθεί το δικαίωμα να επιμεληθεί και να εκδώσει τα Άπαντα του Κωνσταντίνου, όπως είχε πράξει προγενέστερα με τα Άπαντα τόσων άλλων λογίων. Γεγονός που όμως δεν υλοποιήθηκε εξ αιτίας του ότι το υλικό χρειάζονταν περαιτέρω επεξεργασία πριν εκδοθεί.
Από την πλευρά της σκυριανής κοινωνίας, κατά τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Κ. Φαλτάιτς ομιλητές ήταν ο έγκριτος συμπολίτης Γιώργος Γιακουμόπουλος, καθώς και ο τότε δήμαρχος Σκύρου Μιχάλης Φραγκούλης.
Αδημοσίευτα έργα
Πέρα από τον Σαγγάριο – Από το ημερολόγιο ενός πολεμικού ανταποκριτού (1921-1922)
Αποκλεισμός-Το ημερολόγιο της κατοχής (31/10/1941 – 14/4/1942)
Comando presidio Skyros – Η ιταλική κατοχή της Σκύρου (12/12/1941-11/9/1943)
Φτωχειά Συνοικία (σημειώσεις και προσχέδιο) Φεβρουάριος-Μάρτιος 1939
Δήμητρα – 1943
Η αγάπη της Άννας (χωρίς ημερομηνία)
Οι παρερχόμενοι (χωρίς ημερομηνία)
Πίσω στην Πατρίδα (χωρίς ημερομηνία)
Το βιβλίο μας (χωρίς ημερομηνία)
Στιγμές από την αιωνιότητα (χωρίς ημερομηνία)
Το τραγούδι του μελλοθάνατου (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Μια ιστορία όπως τόσες άλλες (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Πατρικό σπίτι (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Ένας γάμος (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Η σαστικιά του χάρου (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Οικογένεια Μπερνούλι
Οι Μπερνούλι (Bernoulli) ήταν οικογένεια εμπόρων και επιστημόνων που καταγόταν από την Αμβέρσα και εγκαταστάθηκαν στη Βασιλεία της Ελβετίας. Το όνομα της οικογένειας γράφεται (και προφέρεται) κάποιες φορές λανθασμένα ως Bernou-ill-i. Μέσα σε τρεις γενεές οι Μπερνούλι γέννησαν οκτώ ταλαντούχους μαθηματικούς, που συνεισέφεραν στις βάσεις των εφαρμοσμένων μαθηματικών και της φυσικής.
Κωνσταντίνος Φαλτάιτς
Αδημοσίευτα έργα
Χριστουγεννιάτικο τραγούδι (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Οικογένεια Μπερνούλι
Ο Λέων Μπερνούλι ήταν γιατρός στην Αμβέρσα, που τότε ελεγχόταν από τους Ισπανούς. Απεβίωσε το 1561 και το 1570 ο γιος του Γιακόμπ μετανάστευσε στη Φραγκφούρτη για να ξεφύγει από τους διωγμούς των Προτεσταντών από τους Ισπανούς. Ο γιος τού Γιακόμπ, έμπορος μπαχαρικών, επίσης ονομαζόμενος Γιακόμπ, μετανάστευσε στη Βασιλεία το 1620 και πήρε την Ελβετική υπηκοότητα. Ο γιος του ο Νικλάους (1623-1708) νυμφεύθηκε τη Μαργκαρέτε Σενάουερ (Margarethe Schönauer) και μαζί απέκτησαν τρεις γιους, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια της δυναστείας των μαθηματικών:
Κωνσταντίνος Φαλτάιτς
Αδημοσίευτα έργα
Πασχάλης (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Οικογένεια Μπερνούλι
Εκτός από τους παραπάνω, η Οικογένεια Μπερνούλι έβγαλε πολλούς αξιοσημείωτους καλλιτέχνες και επιστήμονες, ιδίως μαθηματικούς, κατά τον 18ο αιώνα, όπως ήταν οι:
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπερνουλι
Κωνσταντίνος Φαλτάιτς
Αδημοσίευτα έργα
Η ελιά (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Ζωές που εστοίχειωσαν (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Η γη (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Το μυθιστόρημα ενός ανδρόγυνου (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Στο πηγάδι (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Μαρίνα (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Σφουγγαράδες (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Απόγονοι του Φυτάλου (μικρό διήγημα χωρίς ημερομηνία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι
Ανί Ζιραρντό
Η Ανί Ζιραρντό (Γαλλικά: Annie Suzanne Girardot) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε το 1931 στο Παρίσι, όπου και πέθανε το 2011.
Από τη δεκαετία του 1950, συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του γαλλικού και του ιταλικού κινηματογράφου, τόσο σε δραματικούς όσο και σε κωμικούς ρόλους, και συμμετείχε σε περισσότερες από 120 ταινίες σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της. Κέρδισε τρία βραβεία Σεζάρ και διεθνή βραβεία.