cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επικίνδυνη Αποστολή (ταινία)
Μουσική
Τα μέλη του συγκροτήματος των U2, Λάρι Μούλεν και Άνταμ Κλέιτον, ήταν θαυμαστές του τηλεοπτικού σόου και γνώριζαν καλά την αρχική θεματική μουσική, αλλά ήταν νευρικοί σχετικά με την ανανέωση του θρυλικού θέματος του Σίφριν. Ο Κλέιτον έφτιαξε τη δική του εκδοχή στη Νέα Υόρκη και ο Μούλεν έκανε τη δική του στο Δουβλίνο τα Σαββατοκύριακα μεταξύ των ηχογραφήσεων των U2. Οι δύο μουσικοί επηρεάστηκαν από τον Μπράιαν Ίνο και τον ήχο της ευρωπαϊκής χορευτικής σκηνής του άλμπουμ Passengers που ολοκληρώθηκε πρόσφατα. Επέτρεψαν στην Polygram να διαλέξει το αγαπημένο της, και ήθελαν και τα δύο. Σε ένα μήνα είχαν δύο εκδοχές του τραγουδιού και πέντε remix από DJs. Και τα επτά κομμάτια εμφανίστηκαν σε μια περιορισμένη έκδοση βινυλίου.
Μάρκετινγκ
Η Apple Inc. είχε προώθηση 15 εκατομμυρίων δολαρίων που συνδέθηκε με την ταινία που περιελάμβανε ένα παιχνίδι, έντυπες διαφημίσεις και τηλεοπτικό σποτ με σκηνές από την τηλεοπτική εκπομπή που μετατράπηκε σε ταινία μεγάλου μήκους, πωλητές και προσφορές στο θέατρο, και τοποθέτηση προσωπικών υπολογιστών Apple στην ταινία. Αυτή ήταν μια προσπάθεια εκ μέρους της Apple να βελτιώσει την εικόνα της μετά τη δημοσίευση ζημιών ύψους 740 εκατομμυρίων $ κατά το δεύτερο τρίμηνο.
Κυκλοφορία
Η Επικίνδυνη Αποστολή κυκλοφόρησε από την Paramount Home Video σε VHS στις 12 Νοεμβρίου 1996 και DVD στις 17 Νοεμβρίου 1998. Η ταινία κυκλοφόρησε ξανά σε DVD στις 11 Απριλίου 2006, ως ειδική συλλεκτική έκδοση με Blu-ray κυκλοφορία στις 3 Ιουνίου 2008. Τα ειδικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν πέντε μικρά αφιερώματα για την κληρονομιά των 40 ετών και τα παρασκήνια, καθώς και γκαλερί φωτογραφιών και θεατρικά τρέιλερ. Μια έκδοση 4K UHD Blu-ray που κυκλοφόρησε στις 26 Ιουνίου 2018, προσφέροντας αναβαθμισμένη εικόνα και ήχο. Τον Μάιο του 2021, κυκλοφόρησε η επετειακή έκδοση του Επικίνδυνη Αποστολή για την 25η επέτειο στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο σε remastered δίσκο Blu-ray με μεταφερμένες και τις έντεκα προηγούμενες ειδικές λειτουργίες Blu-ray.
Box office
Η Επικίνδυνη Αποστολή κυκλοφόρησε στις 22 Μαΐου 1996, με 3.012 κινηματογραφικές αίθουσες, τότε αριθμός ρεκόρ, και έγινε η πρώτη ταινία που βγήκε σε πάνω από 3.000 κινηματογραφικές αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες και έσπασε το ρεκόρ ανοίγματος ταινίας που ξεκίνησε την Τετάρτη με 11,8 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ξεπερνώντας τα 11,7 εκατομμύρια $ του Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης, του 1991. Η ταινία σημείωσε επίσης ρεκόρ σε πολλές αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Επικίνδυνη Αποστολή κέρδισε 75 εκατομμύρια δολάρια τις πρώτες έξι ημέρες του, ξεπερνώντας το Jurassic Park και κέρδισε περισσότερα από 56 δολάρια εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του τετραήμερου Σαββατοκύριακου της Ημέρας Μνήμης, ξεπερνώντας τους Flintstones. Ο Κρουζ ανέβαλε τη συνήθη αμοιβή του 20 εκατομμυρίων δολαρίων για ένα σημαντικό ποσοστό του box office. Η ταινία κέρδισε 180,9 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική και 276,7 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο, για παγκόσμιο σύνολο 457,6 εκατομμυρίων δολαρίων.
Κριτικές
Στο Rotten Tomatoes η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 66% με βάση 61 κριτικές, με μέση βαθμολογία 6/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου γράφει: «Γεμάτη με ειδικά εφέ, η ενημερωμένη Επικίνδυνη Αποστολή του Μπράιαν Ντε Πάλμα έχει πολύ θέαμα, αλλά η πλοκή μερικές φορές είναι περίπλοκη». Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 59 στα 100, με βάση 29 κριτικούς, υποδεικνύοντας «μεικτές ή μέτριες κριτικές». Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση από το CinemaScore έδωσαν στην ταινία μέσο βαθμό "B+" σε κλίμακα Α+ έως F.
Ο κριτικός κινηματογράφου της Chicago Sun-Times, Ρότζερ Ίμπερτ, έδωσε στην ταινία τρία στα τέσσερα αστέρια και έγραψε: «Αυτή είναι μια ταινία που υπάρχει στη στιγμή και πρέπει να υπάρχουμε στη στιγμή για να την απολαύσουμε». Στην κριτική του για τους New York Times, ο Στίβεν Χόλντεν αναφέρθηκε στην περίπλοκη πλοκή της ταινίας: «Αν αυτή η ιστορία δεν έχει νόημα σε οποιοδήποτε αριθμό επιπέδων, τότε τι; Ούτε η τηλεοπτική σειρά, στην οποία η βασική φερεγγυότητα δεν είχε σημασία, όσο οι δημοφιλείς μηχανισμοί επιστημονικής φαντασίας διατηρούσαν την αγωνία.» Ο Μάικ Κλαρκ της USA Today έδωσε στην ταινία τρία στα τέσσερα αστέρια και είπε ότι ήταν «κομψή, ζωηρή, αλλά δεν είχε ανθρώπινη διάσταση παρά το ελκυστικό καστ, το ποτήρι είναι είτε μισοάδειο είτε μισογεμάτο εδώ, αν και το μίγμα πέφτει κάτω. Με ευκολία.»
Ωστόσο, ο Χαλ Χίνσον, στην κριτική του για την Washington Post, έγραψε: «Υπάρχουν κενές συγκινήσεις και κάποια αγωνία. Όμως, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, συνεχίζουμε να περιμένουμε κάποιο ίχνος προσωπικότητας, κάποιο χρώμα στους διαλόγους, κάποια γοητεία στη σκηνοθεσία ή στη συμπεριφορά των χαρακτήρων. Και δεν είναι εκεί.» Ο Ρίτσαρντ Σίσκελ του περιοδικού Time έγραψε: «Αυτό που δεν υπάρχει στο Επικίνδυνη Αποστολή (το οποίο, εκτός από τον τίτλο, τα αποσπάσματα του soundtrack από το θεματικό τραγούδι και τις αυτοκαταστρεφόμμενες κασέτες ανάθεσης, δεν έχει καμία σχέση με την παλιά τηλεοπτική εκπομπή) είναι μια πλοκή που να συνδέει λογικά όλα αυτά τα γεγονότα ή τους χαρακτήρες με οποιαδήποτε ευδιάκριτα κίνητρα πέρα από την επιβίωση στην κρίση της στιγμής». Γράφοντας για το Entertainment Weekly, ο Όουεν Γκλάιμπερμαν έδωσε στην ταινία τη βαθμολογία «B» και είπε: «Το πρόβλημα δεν είναι ότι η πλοκή είναι πολύ περίπλοκη· είναι ότι σε κάθε λεπτομέρεια δίνεται ακριβώς η ίδια έμφαση. Ενδιαφέρουσα αλλά μηχανιστική, γεμάτη δράση, αλλά τόσο ομιλητική και πυκνή όσο ένα σεμινάριο φυσικής, η επιμελώς δαιδαλώδης Επικίνδυνη Αποστολή προσελκύει την προσοχή σας χωρίς να γαργαλάει τη φαντασία σας.»
Πολλοί κριτικοί έχουν επαινέσει την διάρρηξη της CIA και την τελευταία κλιμακτική σκηνή καταδίωξης, παρά τα ανάμεικτα συναισθήματά τους για το υπόλοιπο της ταινίας. Και οι δύο σκηνές έχουν εμφανιστεί συχνά σε λίστες θαυμαστών και κριτικών με τις καλύτερες σκηνές δράσης αυτής της σειράς και έχουν αναφερθεί πολλές φορές σε άλλα, μεταγενέστερα έργα.
Αντιδράσεις από τους ηθοποιούς της αρχικής τηλεοπτικής σειράς
Αρκετά μέλη του καστ της αρχικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από το 1966 έως το 1973 αντέδρασαν αρνητικά στην ταινία. Ο ηθοποιός Γκρεγκ Μόρις, ο οποίος υποδύθηκε τον Μπάρνεϊ Κόλιερ στην αρχική τηλεοπτική σειρά, φέρεται να ήταν αηδιασμένος με την αντιμετώπιση του χαρακτήρα του Φελπς από την ταινία και έφυγε από το θέατρο πριν τελειώσει η ταινία. Ο Πίτερ Γκρέιβς, ο οποίος έπαιξε τον Τζιμ Φελπς στην αρχική σειρά καθώς και στα τέλη της δεκαετίας του 1980, δεν του άρεσε το πώς εμφανίστηκε ο Φελπς στην ταινία. Ο Γκρέιβς είχε την ευκαιρία να επαναλάβει τον ρόλο του από την τηλεοπτική σειρά, αλλά την απέρριψε όταν έμαθε ότι ο χαρακτήρας του θα αποκαλυπτόταν ως προδότης.
Ο Μάρτιν Λάνταου, ο οποίος υποδύθηκε τον Rollin Hand στην αρχική σειρά, εξέφρασε τη δική του αποδοκιμασία σχετικά με την ταινία. Σε μια συνέντευξη στο MTV τον Οκτώβριο του 2009, ο Λαντάου δήλωσε: «Όταν εργάζονταν σε μια πρώιμη ενσάρκωση του πρώτου –όχι στο σενάριο που έκαναν τελικά– ήθελαν να καταστραφεί ολόκληρη η ομάδα, ένας κάθε φορά, και ήμουν ενάντια σε αυτό. Ήταν βασικά μια ταινία δράσης-περιπέτειας και όχι η Επικίνδυνη Αποστολή. Η Επικίνδυνη Αποστολή ήταν ένα παιχνίδι μυαλού. Η ιδανική αποστολή ήταν να μπαίνουμε και να βγαίνουμε χωρίς κανείς να ξέρει ποτέ ότι ήμασταν εκεί. Έτσι άλλαξε όλη η υφή. Γιατί να προσφέρουμε εθελοντικά να αυτοκτονήσουν ουσιαστικά οι χαρακτήρες μας; Το ξεπέρασα... Το σενάριο δεν ήταν και τόσο καλό!»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βιρτζίνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Επικίνδυνη Αποστολή (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τομ Κρουζ
Καύση των λειψάνων του Αγίου Σάββα
δεξιά|μικρογραφία| Η καύση των λειψάνων του [[Άγιος Σάββας της Σερβίας|Αγίου Σάββα από τους Οθωμανούς, πίνακας του Στέβαν Άλεκσιτς (1912)]] δεξιά|μικρογραφία| Η καύση των Λειψάνων του Αγίου Σάββα, των Άνταμ Στεφάνοβιτς και Παβλ Τσορτάνοβιτς (περίπου 1860) Όταν οι Σέρβοι στο Βανάτου ξεσηκώθηκαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1594, χρησιμοποιώντας το πορτρέτο του Αγίου Σάββα της Σερβίας στα πολεμικά τους λάβαρα, οι Οθωμανοί ανταπάντησαν καίγοντας τα λείψανα του Αγίου Σάββα στο οροπέδιο Βράτσαρ στο Βελιγράδι. Ο μέγας βεζίρης Κότζα Σινάν Πασάς, ο κύριος διοικητής του οθωμανικού στρατού, διέταξε να μεταφερθούν τα λείψανα από τη Μιλέσεβα στο Βελιγράδι, όπου τα έριξε στην πυρά στις 27 Απριλίου. Ο μοναχός Nικηφόρος της μονής Φενέκ αναφέρει ότι «σημειώθηκε μεγάλη βία κατά του κλήρου καθώς και καταστροφές μοναστηριών». Οι Οθωμανοί προσπάθησαν να πυρπολήσουν συμβολικά και πραγματικά τη σερβική αποφασιστικότητα για ελευθερία, η οποία γινόταν όλο και πιο αισθητή. Το γεγονός, ωστόσο, πυροδότησε μια αύξηση της επαναστατικής δραστηριότητας, μέχρι την καταστολή της εξέγερσης το 1595. Πιστεύεται ότι το αριστερό χέρι του Αγίου Σάββα σώθηκε και σήμερα φυλάσσεται στη Μιλέσεβα.
Η καύση των λειψάνων του Αγίου Σάββα (Спаљивање моштију светога Саве) είναι μια σερβική ορθόδοξη θρησκευτική εορτή η οποία τιμάται στις 27 Απριλίου (10 Μαΐου, σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο). Ο αρχιεπίσκοπος Σάββας ίδρυσε τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, το σερβικό εκκλησιαστικό δίκαιο και την εθνική λογοτεχνία. Ανακηρύχθηκε άγιος ως θαυματουργός και η θρησκευτική του λατρεία ενσωματώθηκε στις λαϊκές δοξασίες κατά την οθωμανική εποχή. Η προσκύνηση των λειψάνων του δημιούργησε ένταση μεταξύ των Σέρβων και των οθωμανικών δυνάμεων κατοχής. Το 1774 ο Άγιος Σάββας ανακηρύχθηκε προστάτης άγιος όλων των Σέρβων. Τον 19ο αιώνα η λατρεία του αναβίωσε στο πλαίσιο του εθνικισμού με την προοπτική της ανεξαρτησίας από τους Οθωμανούς, «αναπαριστώντας και αναπαράγοντας δυνατές εικόνες μιας εθνικής Χρυσής Εποχής, εθνικής συμφιλίωσης και ενοποίησης καθώς και του μαρτυρίου για την εκκλησία και το έθνος». Μετά την πλήρη ανεξαρτησία της Σερβίας, σχεδιάστηκε ένας καθεδρικός ναός αφιερωμένος στον άγιο, μέρος των σχεδίων εκσυγχρονισμού του Βελιγραδίου. Παρόλο που τα σχέδια για την κατασκευή του ναού έγιναν το 1895, το ίδιο το κτίριο, που βασίζεται στη Μονή Γκρατσάνιτσας και την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, άρχισε να χτίζεται το 1935. Η κατασκευή σταμάτησε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στα χρόνια της κομμουνιστικής κυριαρχίας, για να ξαναρχίσει μετά από άδεια το 1984. Από το 2010, το εξωτερικό έχει τελειώσει και το εσωτερικό παρμένει ημιτελές. Η τοποθεσία όπου κάηκαν τα λείψανα του Αγίου Σάββα, το οροπέδιο Βράτσαρ, έγινε ο νέος χώρος που στέγασε την Εθνική Βιβλιοθήκη της Σερβίας και τον καθεδρικός ναός του Αγίου Σάββα, κατά τον 20ο αιώνα. Λόγω της θέσης της, η εκκλησία κυριαρχεί στο αστικό τοπίο του Βελιγραδίου και έχει γίνει εθνικό σύμβολο.
Η πιστολιά
Αναφέρεται σε μια μονομαχία μεταξύ δύο αξιωματικών που διακόπτεται και συνεχίζεται με ασυνήθιστο τρόπο λίγα χρόνια αργότερα. Η σκηνή της μονομαχίας είναι πιθανότατα εμπνευσμένη από μια από τις πολλές μονομαχίες στις οποίες συμμετείχε ο Πούσκιν, μια από τις οποίες οδήγησε στον πρόωρο θάνατό του λίγα χρόνια αργότερα, το1837.
Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, ο Πούσκιν πραγματεύεται τα θέματα της τιμής, της εκδίκησης και του θανάτου. Έμπνευση του συγγραφέα ήταν ένας συνδυασμός της προσωπικής του εμπειρίας, καθώς και έργων των συγχρόνων του, όπως σημείωσε ο ίδιος, ο χαρακτήρας του Σίλβιο επηρεάστηκε από έργα του συγγραφέα Αλεξάντρ Μπεστούζεφ. Η ιστορία, στα όρια της παρωδίας των ρομαντικών μυθιστορημάτων, δίνει μια εικόνα για τη ρωσική κοινωνία του 19ου αιώνα. Αν και σύντομο έργο, αποτελεί ένα από τα κορυφαία της ρωσικής λογοτεχνίας.
Υπόθεση
Οι αξιωματικοί επισκέπτονται συχνά έναν μυστηριώδη άνδρα ονόματι Σίλβιο για να παίξουν χαρτιά. Ο Σίλβιο είναι απόστρατος, καλός σκοπευτής και εξασκείται συνεχώς στη σκοποβολή. Οι τοίχοι του σπιτιού του είναι γεμάτοι με τρύπες από σφαίρες. Μια μέρα, ένας αξιωματικός που είχε πρόσφατα τοποθετηθεί στο σύνταγμα πρόσβαλε τον Σίλβιο, ο οποίος, σε αντίθεση ότι αναμένονταν, δεν τον προκάλεσε σε μονομαχία, οπότε πολλοί αξιωματικοί τον θεώρησαν δειλό. Αυτό εκπλήσσει και τον αφηγητή, αφού ο Σίλβιο είναι εξαιρετικός σκοπευτής.
Σε μια εμπιστευτική συνομιλία, ο Σίλβιο εξηγεί στον αφηγητή ότι δεν είναι δειλία εκ μέρους του: πριν από πολλά χρόνια, όταν ακόμη υπηρετούσε στο στρατό, ένας νέος αξιωματικός τον έκανε να ζηλέψει. Ο νεαρός ήταν όμορφος, καλός σκοπευτής, από πλούσια οικογένεια, ήταν κόμης, και πολύ δημοφιλής στις γυναίκες. Σε ένα χορό, ο Σίλβιο τον πρόσβαλε και στη συνέχεια αυτός τον χαστούκισε και ζήτησε μονομαχία, η οποία έγινε δεκτή. Ο κόμης κληρώθηκε να χτυπήσει πρώτος, αλλά πυροβόλησε μόνο το καπέλο του Σίλβιο. Καθώς ο Σίλβιο ετοιμάζονταν να τον χτυπήσει με τη σειρά του, ο κόμης έτρωγε κεράσια, κάτι που εκνεύρισε τον Σίλβιο και εγκατέλειψε τη μονομαχία γιατί δεν ήθελε να σκοτώσει κάποιον που έδειχνε ότι η ζωή του ήταν τόσο ανούσια και άχρηστη. Ο Σίλβιο εξηγεί στον αφηγητή ότι από τότε θέλει ακόμη να εκδικηθεί τον κόμη. Πρόσφατα, έμαθε ότι ο κόμης αρραβωνιάστηκε κι έτσι υποψιάζεται ότι η ζωή του δεν θα του είναι πια τόσο αδιάφορη. Ο Σίλβιο περίμενε αυτή τη στιγμή εδώ και πολύ καιρό και τώρα δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του πριν πάρει εκδίκηση. μικρογραφία|Η κόμισσα έπεσε στα πόδια του του Σίλβιο Μετά από λίγα χρόνια, ο αφηγητής αποσύρεται στο εξοχικό του κτήμα μετά τη στρατιωτική του θητεία. Την ήσυχη ζωή του αναστατώνει η άφιξη γειτόνων του, μεταξύ των οποίων και μια όμορφη νεαρή κόμισσα, τους οποίους επισκέπτεται λίγο αργότερα. Σε έναν τοίχο, παρατηρεί έναν πίνακα που δείχνει ένα ελβετικό τοπίο και έχει δύο τρύπες από σφαίρες η μία πάνω στην άλλη. Ο αφηγητής επαινεί την ακρίβεια των πυροβολισμών και μαθαίνει ότι ο κόμης ήταν ο αντίπαλος του Σίλβιο. Λίγο μετά τον γάμο του, ο Σίλβιο εμφανίστηκε και ζήτησε την επανάληψη της μονομαχίας. Ο κόμης δέχθηκε, είχε και πάλι την πρώτη πιστολιά, αλλά ήταν τόσο νευρικός που αστόχησε και χτύπησε τον πίνακα. Όταν ο Σίλβιο σκόπευσε, η κόμισσα έπεσε στα πόδια του, οπότε ο Σίλβιο τη λυπήθηκε και αντί να στοχεύσει τον κόμη πυροβόλησε σχεδόν ακριβώς στην τρύπα της σφαίρας του πίνακα. Έτσι, χάρισε τη ζωή του κόμη, ωστόσο έδειξε πόσο εύκολα θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει και ικανοποιημένος πλέον έφυγε και δεν τον ξαναείδε κανείς.
Ναϊλέ Σουλτάνα
Η Ναϊλέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:سلطان الثمين) (Τούρκικα: Naile Sultan, 30 Σεπτεμβρίου 1856 - 18 Ιανουαρίου 1882) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η πιστολιά
Υπόθεση
Στο τέλος μαθαίνουμε ότι ο Σίλβιο ηγήθηκε ενός συντάγματος στην Ελληνική Επανάσταση και έπεσε στη μάχη του Σκουλενίου κατά των οθωμανικών δυνάμεων.
Ναϊλέ Σουλτάνα
Βιογραφία
Η Ναϊλέ γεννήθηκε 30 Σεπτεμβρίου 1856, την ίδια χρονιά που γεννήθηκε η αδελφή της, Μεντιχά Σουλτάν, κόρη του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Σαγιεστέ Χανιμεφέντι. Στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς της είναι δηλωμένο ότι γεννήθηκε την Τρίτη. Ήταν πέντε χρονών όταν πέθανε ο πατέρας της, σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία σχετικά με την παιδική και εφηβική της ηλικία, που συνέπεσαν με τη βασιλεία του θείου της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ.
Η πιστολιά
Αυτοβιογραφικά στοιχεία
Πολλά στοιχεία στο διήγημα μπορούν να συνδεθούν με τις εμπειρίες του Πούσκιν ως νεαρός ενήλικας. Το 1817, κατά το τελευταίο έτος των σχολικών του χρόνων, δημιούργησε φιλίες με Ρώσους αξιωματικούς που βρίσκονταν κοντά στο σχολείο του στην Αγία Πετρούπολη και συναναστρέφονταν μαζί τους – συχνά πίνοντας και παίζοντας χαρτιά, έτσι, γνώριζε πολύ καλά τη συμπεριφορά των Ρώσων αξιωματικών του 19ου αιώνα.
Ναϊλέ Σουλτάνα
Βιογραφία
Πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 26 ετών, και φαίνεται ότι είχε πολεμήσει εναντίον αυτής της ασθένειας, όπως η μεγαλύτερη αδελφή της, Μπεχιτζέ Σουλτάν.
Η πιστολιά
Αυτοβιογραφικά στοιχεία
Τα στοιχεία της μονομαχίας αντλούνται σε μεγάλο βαθμό από την ενασχόληση του ίδιου του Πούσκιν με τη μονομαχία, μια από τις οποίες οδήγησε στον πρόωρο θάνατό του λίγα χρόνια αργότερα, το 1837. Ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη μονομαχία του Πούσκιν. Συμμετείχε σε πολλές κατά τα νεανικά του χρόνια και ήταν πολύ τυχερός που γλίτωσε αλώβητος. Η πρώτη μονομαχία μεταξύ του Σίλβιο και του κόμη βασίστηκε σε μια εμπειρία του Πούσκιν. Ο βιογράφος του Ρόμπερτ Τσάντλερ γράφει «Όσο για τη μονομαχία, ο Πούσκιν φαίνεται να έχει επιδείξει μεγάλη γενναιότητα: μια φορά έφτασε με ένα κύπελο κεράσια, τρώγοντάς τα ενώ ο αντίπαλός του έκανε την πρώτη βολή». Επίσης:  «Όταν ο αντίπαλός του αστόχησε, ο Πούσκιν αποχώρησε χωρίς να πυροβολήσει».
Ναϊλέ Σουλτάνα
Βιογραφία
Όταν ο αδελφός της σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ανέβηκε στο θρόνο, έδωσε άδεια στον γάμο της Μπεχιτζέ Σουλτάν με τον Χαμίντ Μπέη και στον γάμο της Ναϊλέ Σουλτάν με τον Μεχμέτ Πασά, ο οποίος ήταν συγγενής της μητέρας της. Οι γάμοι τους πραγματοποιήθηκαν στις 6 Οκτωβρίου 1876 στο παλάτι Ντολμάμπαχτσε.
Η πιστολιά
Η μονομαχία στη Ρωσία
Κατά τις αρχές του 19ου αιώνα, η Ρωσία γνώρισε τις περισσότερες μονομαχίες στην ιστορία της. Οι μονομαχίες έγιναν ο πρωταρχικός τρόπος για έναν κύριο να αποκαταστήσει την τιμή του και για να διευθετήσει διάφορες διενέξεις. Οτιδήποτε, από διαφωνίες στις επιχειρήσεις, επίλυση διαφορών για γυναίκες, ασήμαντες προσβολές ή οποιαδήποτε ενέργεια αμφισβητούσε την τιμή κάποιου, προκαλούσαν μονομαχία, η οποία θεωρούνταν μέρος του «κώδικα τιμής» ενός κυρίου. Οι μονομαχίες ήταν ένα τελετουργικό γεγονός και παρά τις πολλές προσπάθειες του κράτους να τις θέσει εκτός νόμου, συνεχίστηκαν για αιώνες.
Ναϊλέ Σουλτάνα
Βιογραφία
Η Ναϊλέ Σουλτάν πέθανε άτεκνη μετά από έξι χρόνια γάμου στις 18 Ιανουαρίου 1882 και θάφτηκε στο Μαυσωλείο των αυτοκρατορικών κυριών στο Γενί Τζαμί, στην Κωνσταντινούπολη. Μετά το θάνατό της ο Μεχμέτ Πασά παντρεύτηκε την Εσμά Σουλτάνα, την κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ από την Νεσερέκ Καντινεφέντι.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Η πιστολιά
Η μονομαχία στη Ρωσία
Η ρωσική λογοτεχνία του 19ου αιώνα αναφέρθηκε συχνά σε μονομαχίες και έργα όπως Η πιστολιά συνέβαλαν στην προώθηση της θέσης της ως πολιτιστική παράδοση της ρωσικής κοινωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αλεξάντρ Πούσκιν
Βανέσα Κίρμπι
Η Βανέσα Τζέιν Κίρμπι (Vanessa Nuala Kirby, γεννημένη 18 Απριλίου 1988) είναι Βρετανίδα ηθοποιός. Είναι αποδέκτης πολλών διακρίσεων, οι οποίες περιλαμβάνουν ένα Βραβείο Τηλεόρασης της Βρετανικής Ακαδημίας, ένα Βραβείο Volpi Cup, εκτός από υποψηφιότητες για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης και δύο βραβεία Σωματείου Ηθοποιών.
Γεννημένη στο Γουίμπλεντον του Λονδίνου, κόρη του επιφανούς ουρολόγου Ρότζερ Κίρμπι, η Κίρμπι σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Έξιτερ. Μετά την αποφοίτησή της, έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούτο στη σκηνή με μια παραγωγή του Άρθουρ Μίλερ Ήταν όλοι τους παιδιά μου (2010), και ακολούθησε με αναγνωρισμένες ερμηνείες στα έργα: Όνειρο Θερινής Νυκτός (2010), As You Like It (2010), Women Beware Women (2011), Τρεις αδελφές (2012) και ως Στέλα Κοβάλσκι στο Λεωφορείο ο Πόθος (2014), κερδίζοντας τα βραβεία Ίαν Τσάρλσον για αυτές τις παραστάσεις με το Variety να την περιγράφει ως «την εξαιρετική ηθοποιό του θεάτρου της γενιάς της, ικανή για τις πιο απροσδόκητες επιλογές».
Η Κίρμπι έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με έναν μικρό ρόλο στο αστυνομικό δράμα The Rise (2012) και έγινε διεθνώς γνωστή με την ερμηνεία της ως πριγκίπισσα Μαργαρίτα, κόμισσα του Σνόουντον, στη δραματική σειρά του Netflix The Crown (2016–2017), για την οποία κέρδισε το τηλεοπτικό βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας και έλαβε μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Έμμι Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για την Εξαιρετική Β' Γυναικεία Ερμηνεία σε Δραματική Σειρά. Κέρδισε ευρύτερη αναγνώριση με τους ρόλους της στις ταινίες δράσης Επικίνδυνη Αποστολή: Η Πτώση (2018) και Hobbs & Shaw (2019). Άλλοι εξέχοντες κινηματογραφικοί της ρόλοι περιλαμβάνουν το About Time (2013), The World to Come (2020) και την ερμηνεία της ως μια νεαρή γυναίκα με θλίψη στο Τα θραύσματα μιας γυναίκας (2020) για το οποίο η Κίρμπι έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ηθοποιός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ασκάνιο Σφόρτσα
Ο Ασκάνιο, ιταλ. Ascanio (3 Μαρτίου 1455 - 28 Μαΐου 1505) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας. Έμεινε γνωστός ως ικανός διπλωμάτης, που έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εκλογή τού Ροδρίγο Βοργία ως πάπα με το όνομα Αλέξανδρος ΣΤ΄. Υπηρέτησε ως αντι-Καγκελλάριος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας (1492-1505).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα τού Μιλάνου και της Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι. Γεννήθηκε στην Κρεμόνα. Αδέλφια του ήταν ο Γκαλεάτσο-Μαρία και ο Λουδοβίκος, δούκες τού Μιλάνου.
Το 1473 η Αικατερίνη, κόρη τού Γκαλεάτσο-Μαρία, παντρεύτηκε τον Τζιρόλαμο Ριάριο, ανιψιό τού Σίξτου Δ΄. Ο Τζιρόλαμο ήταν από τα ηγετικά μέλη της συνωμοσίας των Πάτσι, που ήταν κατά τού Λαυρεντίου Α΄ των Μεδίκων τού μεγαλοπρεπούς στη Φλωρεντία. Ελπίζοντας να ειρηνεύσει το Μιλάνο, ο Σίξτος Δ΄ προσπάθησε να κάνει τον Ασκάνιο καρδινάλιο το 1477, αλλά ο Σύλλογος των καρδιναλίων αρνήθηκε να τον αποδεχθεί. Παρόλα αυτά ο Ασκάνιο έγινε επίσκοπος της Παβία το 1479, διατηρώντας τη θέση του ως το τέλος του. Το 1484 εκπροσώπισε τον Λουδοβίκο στο Συνέδριο της Κρεμόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Κρεμόνας Κατηγορία:Επίσκοποι Παβίας
Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη
Το Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη (πρωτότυπος τίτλος: Home Alone 2: Lost in New York) είναι αμερικανική Χριστουγεννιάτικη κωμική ταινία παραγωγής 1992 σε σκηνοθεσία του Κρις Κολόμπους και σε σενάριο και παραγωγή του Τζον Χιουζ. Τη σύνθεση της μουσικής της ταινίας ανέλαβε ο Τζον Γουίλιαμς. Αποτελεί τη δεύτερη ταινία της σειράς ταινιών Μόνος στο Σπίτι και τη συνέχεια της πρώτης, Μόνος στο Σπίτι. Ο Μακόλεϊ Κάλκιν επιστρέφει για τον ρόλο του ως Κέβιν ΜακΚάλιστερ, ενώ οι Τζο Πέσι και Ντάνιελ Στερν επιστρέφουν για τους ρόλους τους ως «Υγροί Ληστές», μόνο που τώρα αποκαλούνται «Κολαούζοι». Στην ταινία πρωταγωνιστούν επίσης οι Κάθριν Ο'Χάρα, Τζον Χερντ, Ρομπ Σνάιτερ, Τιμ Κάρι και Μπρέντα Φρίκερ.
Στην ταινία, ο Κέβιν και η οικογένειά του αποφασίζουν να ταξιδέψουν στη Φλόριντα, αλλά ο Κέβιν επιβιβάζεται σε λάθος αεροπλάνο καταλήγοντας στη Νέα Υόρκη. Εκεί, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με ό,τι διαθέτει, όπως χρησιμοποιώντας την πιστωτική κάρτα του πατέρα του για να μείνει στο ξενοδοχείο Plaza και απολαμβάνοντας το γεγονός του ότι είναι μόνος του στην πόλη. Σύντομα όμως έρχεται και πάλι αντιμέτωπος με τους δυο διαρρήκτες, οι οποίο δραπέτευσαν από τη φυλακή.
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο χωρίο Γουινέτκα του Ιλινόι, στο Διεθνές Αεροδρόμιο O'Hare στο Σικάγο, στην πόλη Έβανστον στο Ιλινόι και στη Νέα Υόρκη (μέρος κατοικίας εκείνη την περίοδο για τον πρωταγωνιστή Κάλκιν). Οι σκηνές με την εξωτερική όψη του παιχνιδάδικου Duncan's Toy Chest στη Νέα Υόρκη γυρίστηκαν έξω από το κτίριο Rookery στο κέντρο του Σικάγο. Πριν τη μεγάλη Χριστουγεννιάτικη παρέλαση, βλέπουμε την εξωτερική όψη του Haven Middle School στην πόλη Έβανστον στο Ιλινόη. Οι σκηνές που διαδραματίζονταν στο Μαϊάμι γυρίστηκαν στο Λος Άντζελες, συμπεριλαμβανομένου και μιας σκηνής στο εξωτερικό του Διεθνούς Αεροδρομίου του Μαϊάμι, η οποία γυρίστηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες.
Η ταινία έγινε η δεύτερη πιο επιτυχημένη εμπορικά του 1992, έχοντας έσοδα πάνω από $173 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και $359 εκατομμύρια παγκοσμίως, με προϋπολογισμό $20 εκατομμύρια. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως στην ταινία κάνει μια κάμεο εμφάνιση ο μελλοντικός Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Plaza την περίοδο που γυριζόταν η ταινία.
Η ταινία Μόνος στο Σπίτι 3 ακολούθησε πέντε χρόνια αργότερα, το 1997, χωρίς όμως την συμμετοχή του αυθεντικού καστ, του συνθέτη και του σκηνοθέτη.
Πλοκή
Στο Σικάγο του Ιλινόι, η οικογένεια ΜακΚάλιστερ ετοιμάζεται για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές της στο Μαϊάμι. Τη νύχτα πριν την αναχώρησή τους, όλη η οικογένεια μαζεύεται στο σπίτι του Πίτερ και της Κέιτ, όπου ο οκτάχρονος γιος τους, ο Κέβιν, αναφέρει πως η Φλόριντα είναι αντίθετη στα Χριστούγεννα, καθώς εκεί δεν υπάρχουν χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ένας καυγάς με τον μεγαλύτερο αδελφό του, Μπαζ, κατά την διάρκεια της σχολικής χριστουγεννιάτικης γιορτής, οδηγεί τον Κέβιν στον τρίτο όροφο του σπιτιού ως τιμωρία, αφού αρνείται να απολογηθεί για τις πράξεις του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Πίτερ, άθελα του, απενεργοποιεί το ξυπνητήρι, με αποτέλεσμα όλη η οικογένεια να αποκοιμηθεί. Μέσα στη σύγχυση και στη βιασύνη να φτάσουν στο αεροδρόμιο έγκαιρα, ο Κέβιν προσπαθεί να αλλάξει τις μπαταρίες στο κασετόφωνό του κουβαλώντας ταυτόχρονα και τη τσάντα του Πίτερ, η οποία περιέχει το πορτοφόλι του, και επιβιβάζεται άθελά του σε μια πτήση με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Φτάνοντας εκεί, ο Κέβιν περιοδεύει στην πόλη και συναντά μια άστεγη γυναίκα στο Σέντραλ Παρκ, η οποία φροντίζει περιστέρια. Η όψη της τον φοβίζει και το βάζει στα πόδια φτάνοντας στο Ξενοδοχείο Plaza, όπου χρησιμοποιεί την πιστωτική κάρτα του πατέρα του για να πληρώσει τη διαμονή του.
Την παραμονή Χριστουγέννων, ο Κέβιν κάνει βόλτα στην πόλη μέσα σε μια λιμουζίνα και επισκέπτεται ένα παιχνιδάδικο, όπου συναντάει τον φιλάνθρωπο ιδιοκτήτη του, τον κύριο Ντάνκαν. Εκεί, ο Κέβιν μαθαίνει πως οι Χριστουγεννιάτικες εισπράξεις του μαγαζιού θα δοθούν σε νοσοκομείο παίδων και δωρίζει $20 στο νοσοκομείο. Ως ένδειξη εκτίμησης, ο κύριος Ντάνκαν προσφέρει ως δώρο στον Κέβιν ένα ζευγάρι κεραμικά τρυγόνια, συμβουλεύοντάς τον να δώσει το ένα σε κάποιο άλλο πρόσωπο ως ένδειξη αιώνιας φιλίας. Αφού συναντάει τους δυο ληστές, τον Χάρι και τον Μαρβ, οι οποίοι πλέον αυτοαποκαλούνται «Κολαούζοι», ο Κέβιν τρέχει προς το ξενοδοχείο. Φτάνοντας εκεί, πρέπει να αντιμετωπίσει τον θυρωρό του ξενοδοχείου ο οποίος έχει ενημερωθεί πως η πιστωτική κάρτα που χρησιμοποιεί ο Κέβιν είναι κλεμμένη. Ο Κέβιν ξεφεύγει από τον θυρωρό και το σκάει, πέφτοντας για ακόμα μία φορά πάνω στους Χάρι και Μαρβ, οι οποίοι τον αιχμαλωτίζουν. Προτού καταφέρει να τους ξεφύγει, ο Κέβιν ακούει για το σχέδιό τους να διαρρήξουν το παιχνιδάδικο του κυρίου Ντάνκαν εκείνο το βράδυ.
Η Κέιτ, με το που φτάνουν στο Μαϊάμι, ανακαλύπτει πως ο Κέβιν δεν είναι μαζί τους και, αφού τον εντοπίζουν μέσω της πιστωτικής κάρτας, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια ταξιδεύουν στη Νέα Υόρκη για να τον βρουν. Στο μεταξύ, ο Κέβιν πάει στο αρχοντικό του θείου του Ρομπ, αλλά το βρίσκει άδειο, αφού βρίσκεται υπό ανακαίνιση, ενώ ο Ρομπ και η οικογένειά του βρίσκονται για διακοπές στο Παρίσι. Στο Σέντραλ Πάρκ, ο Κέβιν συναντά και πάλι τη γυναίκα με τα περιστέρια, αλλά αυτή τη φορά δεν το βάζει στα πόδια και οι δυο τους γίνονται φίλοι. Πάνε στο Carnegie Hall, όπου μια ορχήστρα παίζει μουσική, και η γυναίκα με τα περιστέρια του εξηγεί το πώς κατέρρευσε η ζωή της και το πώς κατάφερε να το αντιμετωπίσει φροντίζοντας τα περιστέρια. Ο Κέβιν της δίνει μια συμβουλή και της υπόσχεται πως εκείνος θα γίνει ο φίλος της.
Ενθυμούμενος τα λόγια των ληστών, ο Κέβιν επιστρέφει στο αρχοντικό και το γεμίζει διάφορες παγίδες. Στη συνέχεια, πηγαίνει στο παιχνιδάδικο ενώ η ληστεία των Χάρι και Μαρβ βρίσκεται σε εξέλιξη και πετάει ένα τούβλο στη τζαμαρία, ενεργοποιώντας τον συναγερμό. Με αυτό τον τρόπο, αναγκάζει τους ληστές να τον κυνηγήσουν μέχρι το αρχοντικό, όπου πέφτουν για ακόμη μία φορά στις παγίδες του και τραυματίζονται. Ενώ οι δυο τους τον κυνηγάνε και τον πιάνουν, ο Κέβιν προλαβαίνει να καλέσει την αστυνομία με αποτέλεσμα η αστυνομία να ακούσει τους ληστές να συζητάνε για το πώς θα τον πάνε στο πάρκο για να τον σκοτώσουν. Στο Πάρκο, η κυρία με τα περιστέρια βλέπει τι γίνεται και πετώντας σπόρους πουλιών πάνω στους ληστές, καταφέρνει να τους ακινητοποιήσει αφού τα περιστέρια τους επιτίθενται πριν προλάβουν να κάνουν κάτι. Ο Κέβιν ανάβει τα πυροτεχνήματα που είχε αγοράσει νωρίτερα για να ειδοποιήσει την αστυνομία, η οποία έρχεται και συλλαμβάνει τους Χάρι και Μαρβ. Στο παιχνιδάδικο, ο Κύριος Ντάνκαν βρίσκει ένα σημείωμα από τον Κέβιν το οποίο είχε δέσει πάνω στο τούβλο που χρησιμοποίησε για να σπάσει τη τζαμαρία, όπου ο Κέβιν του εξηγεί τι συνέβη.
Ψάχνοντας για τον Κέβιν, η Κέιτ θυμάται την αγάπη του γιου της για τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Αφού είδε τον Κέβιν να κάνει μια ευχή στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του Rockefeller Center, τον συναντάει εκεί και συμφιλιώνονται. Την ημέρα των Χριστουγέννων, ένα σωρό από δώρα φτάνουν από το παιχνιδάδικο στο δωμάτιο ξενοδοχείου των ΜακΚάλιστερ. Ο Κέβιν και ο Μπαζ συμφιλιώνονται με τον Μπαζ να του επιτρέπει να ανοίξει το πρώτο δώρο. Ο Κέβιν πηγαίνει στο Σεντραλ Παρκ για να δώσει το δεύτερο τρυγόνι στην Κυρία με τα περιστέρια. Στο ξενοδοχείο, ο Μπάζ παραλαμβάνει τον λογαριασμό που έκανε ο Κέβιν κατά την παραμονή του εκεί και τον δείχνει στον Πίτερ, ο οποίος φωνάζει «Κέβιν, ξόδεψες $967 στην υπηρεσία δωματίου?!» με τον Κέβιν να τρέχει φεύγοντας από το ξενοδοχείο.
Μάρκετινγκ
Αρκετά βιντεοπαιχνίδια τα οποία βασίζονταν στο Μόνος στο Σπίτι 2 κυκλοφόρησαν από την THQ για κονσόλες όπως οι Sega Mega Drive, Nintendo Entertainment System, Super Nintendo Entertainment System, Game Boy και υπολογιστές, κυρίως προς το τέλος του 1992. Ένα ξεχωριστό παιχνίδι κυκλοφόρησε από την Tiger Electronics. Κυκλοφόρησαν επίσης πολλά επιτραπέζια παιχνίδια, μερικά βασισμένα πάνω σε τράπουλα, ενώ ένα άλλο ήταν πολύ κοντά στο κλασικό παιχνίδι Η Ποντικοπαγίδα.
Το κασετόφωνο Talkboy δημιουργήθηκε ως μια σύνδεση με την ταινία από την Tiger Electronics, βασισμένο σε προδιαγραφές που δόθηκαν από τον Τζον Χιουζ και τα στούντιο, και πήγε καλά στις πωλήσεις μετά την κυκλοφορία της ταινίας σε home video.
Οι Αμερικανικές Αερογραμμές είχαν και πάλι τοποθέτηση προϊόντος στην ταινία με τους ΜακΚάλιστερ να ταξιδεύουν με δύο από τα αεροσκάφη τους. Οι Αερογραμμές υπήρξαν και χορηγός στην κυκλοφορία των δύο ταινιών σε home video.
Τα προϊόντα της Coca-Cola εμφανίζονται συχνά στην ταινία, συμπεριλαμβανομένων των σκηνών όπου ο Κέβιν βρίσκεται μέσα στη λιμουζίνα και όταν ο ξάδελφος του Κέβιν, ο Φούλερ, ξυπνάει στο ξενοδοχείο Plaza. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως στην πρώτη ταινία εμφανίζονται προϊόντα της Pepsi.
Box office
Το πρώτο σαββατοκύριακο προβολής, το Μόνος στο Σπίτι 2 είχε έσοδα $31.1 εκατομμύρια από 2,222 αίθουσες, με μέσο όρο $14,008 ανά αίθουσα. Αν και ξεκίνησε καλύτερα από το Μόνος στο Σπίτι, τα τελικά έσοδα ήταν πολύ λιγότερα. Τα έσοδα στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν τα $173.6 εκατομμύρια, ενώ τα συνολικά έσοδα παγκοσμίως ήταν $359 εκατομμύρια.
Η ταινία κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 11 Δεκεμβρίου 1992 και έφτασε στην κορυφή του box office της χώρας εκείνο το Σαββατοκύριακο.
Κριτικές
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, το Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στην Νεά Υόρκη συγκεντρώνει ποσοστό 33% βασισμένο σε 54 κριτικές, με μέσο όρο σκορ 4/10, ενώ το ποσοστό που του δίνει το κοινό είναι 61%. Το κοινό του CinemaScore βαθμολόγησε την ταινία με A- σε μια κλίμακα από το Α+ μέχρι το F.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ από την εφημερίδα Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία 2/4 δηλώνοντας πως «η βία των κινούμενων σχεδίων είναι αστεία μόνο σε κινούμενα σχέδια. Οι περισσότερες από τις προσπάθειες αναπαραγωγή κινούμενων εικόνων σε σκηνές με ζωντανή δράση απέτυχαν, επειδή όταν άνθρωποι με σάρκα και οστά χτυπάνε, μπορούμε σχεδόν να ακούσουμε τα οστά τους να ραγίζουν και δεν είναι αστείο».
Home media
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε κασέτα VHS και Laserdisc στις 27 Ιουλίου 1993. Επανακυκλοφόρησε σε VHS το 1997 μαζί με την πρώτη ταινία, Μόνος στο Σπίτι. Κυκλοφόρησε αργότερα σε DVD στις 5 Οκτωβρίου 1999 ως βασικό πακέτο, περιλαμβάνοντας μόνο τα κινηματογραφικά τρέιλερ των ταινιών, χωρίς κάποιο έξτρα υλικό. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray το 2009, επίσης χωρίς έξτρα υλικό, και επανακυκλοφόρησε σε συλλεκτικά πακέτα μαζί με το Μόνος στο Σπίτι την επόμενη χρονιά. Η ταινία επανακυκλοφόρησε και πάλι σε DVD και Blu-ray το 2013 και 2015.
Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, μια σκηνή όπου ο Κέβιν επισκέπτεται το παρατηρητήριο του World Trade Center αφαιρέθηκε από την ταινία.
Μουσική
Ο Τζον Γουίλιαμς, έχοντας συνθέσει τη μουσική για την πρώτη ταινία, επέστρεψε για να συνθέσει τη μουσική και της δεύτερης. Αν και η ταινία περιείχε το θεματικό τραγούδι της πρώτης ταινίας «Somewhere in My Memory», περιείχε επίσης το δικό της θεματικό τραγούδι, «Christmas Star». Κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ soundtrack της ταινίας στις 20 Νοεμβρίου 1992, με το ένα να περιλαμβάνει τη μουσική του Γουίλιαμς και το άλλο σύγχρονα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τα οποία συμπεριλαμβάνονταν στην ταινία. Δέκα χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε μια Deluxe έκδοση 2 δίσκων με το soundtrack της ταινίας.
Αυθεντική μουσική επένδυση
Το Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη – Αυθεντική Μουσική Επένδυση είναι ένα soundtrack παραγωγής 1992 με τον Τζον Γουίλιαμς να έχει κάνει τη σύνθεση της μουσικής, ο οποίος είχε κάνει το ίδιο και για την πρώτη ταινία. Αν και το soundtrack περιέχει κυρίως υλικό που υπήρχε και σε αυτό της πρώτης ταινίας, υπάρχουν μερικά καινούρια διακεκριμένα θεματικά τραγούδια όπως τα «Christmas Star» και «Plaza Hotel and Duncan's Toy Store».
Αυθεντικό soundtrack άλμπουμ
Το Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη – Αυθεντικό soundtrack άλμπουμ είναι ένα άλμπουμ παραγωγής 1992 το οποίο περιέχει μουσική ή μουσική εμπνευσμένη από τις ταινίες Μόνος στο Σπίτι και Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη. Το άλμπουμ αποσύρθηκε τελικά από την αγορά και επανακυκλοφόρησε αργότερα (1997) από τη Sony BMG με τον τίτλο Μόνος στο Σπίτι Χριστούγεννα με μια εναλλακτική λίστα κομματιών. Και οι δύο εκδόσεις περιέχουν κομμάτια της μουσικής που συνέθεσε ο Τζον Γουίλιαμς, αν και τα κομμάτια είναι διαφορετικών τραγουδιών ανάμεσα στην αυθεντική εκδοχή και στην εκδοχή που επανακυκλοφόρησε.
The Deluxe Edition
Στη δέκατη επέτειο της ταινίας, η Varèse Sarabande κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση του soundtrack σε δύο δίσκους με τον τίτλο Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη - The Deluxe Edition. Το soundtrack περιέχει κομμάτια του Τζον Γουίλιαμς που βρίσκουμε και στις προηγούμενες κυκλοφορίες καθώς και επιπρόσθετες συνθέσεις που δεν συμπεριλήφθηκαν στην ταινία. Αυτή η κυκλοφορία είναι επίσης γνωστή και για την επίλυση ενός σφάλματος πλοήγησης, το οποίο είχε προκαλέσει εσφαλμένη αναπαραγωγή της μουσικής.
Βιβλίο
Το Μόνος στο Σπίτι 2 μεταφέρθηκε σε βιβλίο από τον Τοντ Στράσσερ και κυκλοφόρησε από την εκδοτική εταιρία Scholastic Corporation το 1992, έτσι ώστε να συμπέσει η κυκλοφορία του με αυτή της ταινίας. Κυκλοφόρησε επίσης και σε ακουστικό βιβλίο με τον Τιμ Κάρι, ο οποίος υποδύθηκε τον θυρωρό του ξενοδοχείου, να το διαβάζει.
Όπως και στη μεταφορά σε βιβλίο της πρώτης ταινίας, οι ΜακΚάλιστερ ζουν στο χωριό Όακ Παρκ του Ιλινόι και οι κλέφτες ονομάζονται Χάρι Λάιμ και Μαρβ Μέρτσαντς.
Στον πρόλογο του βιβλίου, ο οποίος καταλήγει να είναι ο εφιάλτης του Μαρβ στη φυλακή, αυτός και ο Χάρι ξεγλιστρούν από τους αστυνομικούς και επιστρέφουν στο σπίτι του Κέβιν για να τον εκδικηθούν. Ο Κέβιν ορμάει στο γκαράζ με τον Μαρβ και τον Χάρι να τον καταδιώκουν και με τους δυο τους να ενεργοποιούν κάποιες έξτρα παγίδες που έστησε ο Κέβιν. Ο Κέβιν παρακολουθεί τον Μαρβ να ενεργοποιεί μια παγίδα όπου μια αναμμένη μηχανή του γκαζόν πέφτει πάνω στο κεφάλι του (αυτή η παγίδα συμπεριελήφθηκε στην επόμενη ταινία Μόνος στο Σπίτι 3).
Συνέχειες
Μια κινηματογραφική συνέχεια με τον τίτλο Μόνος στο Σπίτι 3 ακολούθησε το 1997, ενώ δύο τηλεοπτικές συνέχειες με τίτλους Μόνος στο Σπίτι 4 και Μόνος στο Σπίτι 5 κυκλοφόρησαν το 2002 και 2012 αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Άννα Καρίμα
Η Άννα Καρίμα (1871-1949) ήταν Βουλγάρα συγγραφέας, μεταφράστρια, εκδότρια, δημοσιογράφος, σουφραζέτα και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν συνιδρύτρια της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών και διετέλεσε πρόεδρός της από το 1901 έως το 1906.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του εμπόρου σιταριού Τόντορ Βέλκοβ και εργαζόταν ως δασκάλα. Το 1888 παντρεύτηκε τον σοσιαλιστή Γιάνκο Σακάζωφ. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση και έγινε γνωστή ως συγγραφέας το 1891. Το 1894 η οικογένεια μετακόμισε στη Σόφια, όπου η ίδια δραστηριοποιήθηκε στο πλαίσιο της κοινωνικής μεταρρύθμισης. Το 1897 ίδρυσε την εταιρεία «Συνείδηση» και άρχισε να κάνει εκστρατεία για την εκπαίδευση των γυναικών. Μια από τις εκστρατείες της ήταν να ιδρύσει τμήμα γυναικών στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Από το 1899 εξέδιδε την εφημερίδα «Γυναικεία Φωνή» μαζί με την Τζούλια Μαλίνοβα και το 1901 συνίδρυσαν την Βουλγαρική Ένωση Γυναικών, με την Καρίμα ως πρώτη πρόεδρό της. Η οργάνωση αυτή αποτελούσε ομπρέλα των 27 τοπικών γυναικείων οργανώσεων που είχαν ιδρυθεί στη Βουλγαρία από το 1878. Ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς των γυναικών στην εκπαίδευση και στην πρόσβαση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση την δεκαετία του 1890 με στόχο την περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη και συμμετοχή των γυναικών. Το 1906, η Καρίμα αποχώρησε από την Βουλγαρική Ένωση Γυναικών και ίδρυσε την αντίπαλη γυναικεία οργάνωση «Ίσα Δικαιώματα» (1908- 1921). Περιόδευσε στη χώρα δίνοντας διαλέξεις για την μεταρρύθμιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Το 1918 άνοιξε το πρώτο κέντρο ημερήσιας φροντίδας για εργαζόμενες μητέρες στη Βουλγαρία. Εξορίστηκε για πολιτικούς λόγους από το 1921 έως το 1928.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι μεταφραστές Κατηγορία:Βούλγαροι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βούλγαροι φεμινιστές Κατηγορία:Σουφραζέτες
Σαμπρίνα Γκριγκοριάν
Η Σαμπρίνα Γκριγκοριάν (Սաբրինա Մարկոսի Գրիգորյան  1956-1986) ήταν Ιταλικής καταγωγής Αρμένια ηθοποιός.
Ζωή και καριέρα
Η Σαμπρίνα Γκριγκοριάν γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας στις 28 Ιουλίου 1956 από τον καλλιτέχνη Μάρκος Γκριγκοριάν και τη Φλόρα Ανταμιάν. Μετά το διαζύγιο των γονιών της, η Σαμπρίνα μεγάλωσε με τον πατέρα της και η Σαμπρίνα πήγε στο δημοτικό σχολείο στην Τεχεράνη σε ένα ειδικό σχολείο για ταλαντούχα παιδιά. Στη συνέχεια παρακολούθησε αργότερα το γυμνάσιο στη Νέα Υόρκη. Επιστρέφοντας στην Τεχεράνη γνώρισε την Πατρίτσια Ζιχ, διευθύντρια θεάτρου στο Κοινοτικό Σχολείο και επίσης διευθύντρια του The Masques, ενός διεθνούς θεατρικού οργανισμού νέων ενηλίκων στην Τεχεράνη. Η Ζιχ αναγνώρισε το εξαιρετικό καλλιτεχνικό ταλέντο της Σαμπρίνα.
Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, η Σαμπρίνα πήγε στο Λονδίνο, πέρασε από οντισιόν και έγινε δεκτή στη Μουσική και Δραματική σχολή Γκίλντχολ για να σπουδάσει υποκριτική. Εκείνα τα χρόνια η Σαμπρίνα ταξίδεψε πολύ. Πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ελβετία, την Ισπανία, την Ιταλία και πολλά άλλα μέρη αποκτώντας όση γνώση μπορούσε. Μιλούσε άπταιστα Αρμενικά, Αγγλικά, Γαλλικά, γνώριζε περσικά, ιταλικά, ισπανικά. Ως φοιτήτρια η Σαμπρίνα έπαιξε μια ντουζίνα διαφορετικούς ρόλους, που κυμαίνονταν από υποστηρικτικούς έως Κορυφαίους στην Τεχεράνη και στο Γκίλντχολ. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής της ως ηθοποιού στην Τεχεράνη και αργότερα στη Μουσική και Δραματική σχολή Γκίλντχολ, η Σαμπρίνα έπαιξε τη Ρόζα Γκονζάλες στου Τενεσί Ουίλιαμς "Καλοκαίρι και καταχνιά", την Ιππολύτη στο " Όνειρο θερινής νυκτός" του Σαίξπηρ και την Αιμιλία στον " Οθέλλο", τη Μάσα στο «Οι τρεις αδερφές» του Άντον Τσέχοφ, τη Ντίνα στο «Ο πυλώνας της κοινότητας» του Ίψεν, τη Μπελβιδέρα στο «Διατηρημένη Βενετία» του Τόμας Ότογουεϊ, τη Σκοτεινή Κυρία στο «Η Σκοτεινή Κυρία των Σονέτων» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, τη Μάργκοτ στο «Άννα Φρανκ: Το ημερολόγιο ενός νεαρού κοριτσιού» του Φράνσις Γκούντριτς, την Κόρι στο «Ξυπόλυτη στο πάρκο» του Νιλ Σάιμον, την κα. Μάρτιν στο έργο του Ευγένιου Ιονέσκο «Η φαλακρή Τραγουδίστρια» και τη Μήδεια στο έργο του Ρόμπινσον Τζέφερς, που αποτελεί διασκευή του αντίστοιχου έργου του Ευριπίδη.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της στη σκηνή, που υποδύθηκε η Σαμπρίνα, δημιούργησε τόσο εντυπωσιακούς χαρακτήρες που το κοινό της και οι δάσκαλοι και οι σκηνοθέτες της απόλαυσαν με θαυμασμό.
Η Σαμπρίνα ήταν βοηθός σύνταξης και έρευνας του σκηνοθέτη της εκπομπής "Today" στο NBC, Τζιν Σαλίτ. Ενώ εργαζόταν στην τηλεοπτική εταιρεία της Νέας Υόρκης έγραψε πολλά θεατρικά και μουσικά σχόλια και άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο Delta Sky Magazine, το Ladies Home Journal, το Diversion Magazine και άλλα περιοδικά. Ετοίμασε επίσης σενάρια για προβολή "on-air".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί αρμενικής καταγωγής
Τζοβάννι Πάολο Σφόρτσα
Ο Τζοβάννι-Πάολο Α΄, ιταλ. Giovanni Paolo (Μάρτιος 1497 – Δεκέμβριος 1535) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ο ιδρυτής τού κλάδου των μαρκησίων τού Καραβάτζο.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Λουδοβίκου τού μέλανος δούκα τού Μιλάνου και της ερωμένης του Λουκρέτσια Κριβέλλι. Ο πατέρας του τον είχε νομιμοποιήσει.
Το 1513, που ο ετεροθαλής αδελφός του Μαξιμιλιανός μόλις είχε αποκαταστήσει την κυριαρχία των Σφόρτσα στο Μιλάνο, έλαβε μέρος στην άμυνα της Νοβάρα εναντίον των Γάλλων. Όταν ο άλλος ετεροθαλής αδεφός του Φραγκίσκος Β΄ έκανε παρόμοια απόπειρα το 1525, ο Τζοβάννι-Πάολο πολιορκήθηκε από τους Ισπανούς τού Αντώνιο δε Λέυβα. Τρία έτη μετά πάλι πολιορκήθηκε από αυτούς στο Λόντι, αυτή τη φορά με νικηφόρο έκβαση.
Το 1532, έπειτα από την ειρήνη της Μπολόνα μεταξύ τού Φραγκίσκου Β΄ και τού Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, έλαβε ως αμοιβή τον τίτλο τού μαρκησίου τού Καραβάτζο. Έπειτα από τρία έτη, απεβίωσε ο Φραγκίσκος Β΄ και ο Τζοβάννι-Πάολο ξεκίνησε να μεταβεί στο βασίλειο της Νάπολης, που ήταν υπό Ισπανική επικυριαρχία για να διεκδικήσει το δουκάτο τού Μιλάνου για τον εαυτό του. Στη διαδρομή, απεβίωσε στη Φλωρεντία υπό μυστηριώδεις συνθήκες: μερικές πηγές λένε ότι δηλητηριάστηκε από τον Αντώνιο δε Λέυβα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βιολάντε Μπεντιβόλιο, δισεγγονή τού Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα δούκα τού Μιλάνου και είχε τέκνο:
Ρόμπερτ Βεντούρι
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/29/V_Venturi_H_720am.JPG/260px-V_Venturi_H_720am.JPG|μικρογραφία| Σπίτι Vanna Venturi. Ο Ρόμπερτ Τσαρλς Βεντούρι Τζούνιορ (25 Ιουνίου 1925 – 18 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Αμερικανός αρχιτέκτονας, ιδρυτής της εταιρείας Venturi, Scott Brown and Associates και μια από τις σημαντικότερες αρχιτεκτονικές προσωπικότητες του εικοστού αιώνα.
Μαζί με τη σύζυγο και συνεργάτη του, Ντενίζ Σκοτ Μπράουν, βοήθησε να διαμορφωθεί ο τρόπος με τον οποίο οι αρχιτέκτονες, οι σχεδιαστές και οι φοιτητές βιώνουν και σκέφτονται γύρω από την αρχιτεκτονική και το δομημένο περιβάλλον. Τα κτίρια, ο σχεδιασμός, τα θεωρητικά γραπτά και η διδασκαλία τους συνέβαλαν επίσης στην επέκταση του πεδίου εφαρμογής της αρχιτεκτονικής.
Ο Venturi τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίτσκερ στην αρχιτεκτονική το 1991. Το βραβείο απονεμήθηκε ατομικά σε αυτόν, παρά το αίτημα να συμπεριληφθεί η συνεργάτης του, Ντενίζ Σκοτ Μπράουν. Αργότερα, μια ομάδα γυναικών αρχιτεκτόνων προσπάθησε να προσθέσει το όνομά της συνεργάτη του στο βραβείο, αλλά η κριτική επιτροπή του Βραβείου Πρίτσκερ αρνήθηκε να το κάνει. Ο Venturi είναι επίσης γνωστός για το ότι επινόησε το μεταμοντέρνο απόφθεγμα "Less is a bore", το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το διάσημο μοντερνιστικό ρητό του Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε "Less is more". Ο Βεντούρι έζησε στη Φιλαδέλφεια με την Ντενίζ Σκοτ Μπράουν και είναι ο πατέρας του Τζέις Βεντούρι, ιδρυτή και διευθυντή του ReThink Studio.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Βεντούρι γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια από τον Ρόμπερτ Βεντούρι τον πρεσβύτερο και τη Βάνα Βεντούρι και μεγάλωσε ως μέλος των Χριστιανών Φίλων (Κουάκεροι). Ο Venturi παρακολούθησε το σχολείο στην Επισκοπική Ακαδημία στο Μέριον της Πενσυλβάνια. Αποφοίτησε με έπαινο από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1947, όπου ήταν εκλεγμένο μέλος της αδερφότητας ΦΒΚ και κέρδισε το βραβείο D'Amato στην Αρχιτεκτονική. Έλαβε το M.F.A. από το Πρίνστον το 1950. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα υπό την επίβλεψη του καθηγητή Ζαν Λαμπατού στο Πρίνστον, ο οποίος πρόσφερε στούντιο σχεδιασμού μέσα σε ένα παιδαγωγικό πλαίσιο Beaux-Arts, αποτέλεσε βασικό παράγοντα για την ανάπτυξη της προσέγγισης του Βεντούρι σχετικά με την αρχιτεκτονική θεωρία και το σχεδιασμό η οποία αντλούσε στοιχεία μέσω της ιστορίας της αρχιτεκτονικής και την εμπορευματοποιημένη αρχιτεκτονική σε αναλυτικούς, σε αντίθεση με τους υφολογικούς, όρους. Το 1951 εργάστηκε για λίγο υπό τον Έερο Σάαρινεν στο Bloomfield Hills του Michigan και αργότερα για τον Λούις Καν στη Φιλαδέλφεια. Του απονεμήθηκε το Rome Prize Fellowship στην Αμερικανική Ακαδημία της Ρώμης το 1954, όπου σπούδασε και περιόδευσε στην Ευρώπη για δύο χρόνια.
Από το 1959 έως το 1967, ο Βεντούρι δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όπου υπηρέτησε ως βοηθός διδασκαλίας του Καν, εκπαιδευτής και αργότερα ως αναπληρωτής καθηγητής. Εκεί, το 1960, γνώρισε τη συνάδελφό του, αρχιτέκτονα και σχεδιάστρια Ντενίζ Σκοτ Μπράουν. Ο Venturi δίδαξε αργότερα στη σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Γέιλ και ήταν επισκέπτης λέκτορας με τη Σκοτ Μπράουν το 2003 στην Ανώτατη Σχολή Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.