cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Α΄ της Αυστρίας
Βιογραφία
Με την άνοδό του στον θρόνο προσπάθησε να φέρει ένα τέλος στον πόλεμο. Χρησιμοποίησε τον κουνιάδο του Σίξτο των Βουρβόνων-Πάρμας, ο οποίος υπηρετούσε στο ως αξιωματικός στον Βελγικό στρατό για να έρθει σε μυστικές διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία με στόχο τη σύναψη ειρήνης. Οι διαπραγματεύσεις αυτές που διήρκεσαν έως τον Ιούνιο του 1917. Ο Κάρολος ήταν διατεθειμένος να παραχωρήσει στη Σερβία έξοδο στην Αδριατική εφόσον οι Σέρβοι θα κατέπνιγαν κάθε αντι-αυστριακή δραστηριότητα ενώ ήταν πρόθυμος να υποστηρίξει και τα δικαιώματα της Γαλλίας επί της Αλσατίας-Λωρραίνης. Από την άλλη, οι δυνάμεις της Αντάντ παρά τη διακήρυξη τους για απελευθέρωση των εθνοτήτων της αυτοκρατορίας, δεν ενδιαφέρονταν τόσο για το ζήτημα και οι Γάλλοι ήταν έτοιμοι να προσφέρουν ακόμα και την προσάρτηση της Σιλεσίας και της Βαυαρίας από την Αυστρία. Οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν καθώς η Ιταλία ήταν κάθετη στην απαίτηση της για εδαφικές προσαρτήσεις που ο Κάρολος δεν μπορούσε να δεχτεί. Επιπλέον, ο στόχος των Αυστριακών ήταν κυρίως η σύναψη μιας γενικής ειρήνης ενώ η Αντάντ επιδίωκε την απόσπαση της Αυστροουγγαρίας από τις Κεντρικές Δυνάμεις και ξεχωριστή ειρήνη.
Η μεγάλη πίεση που δέχτηκε η αυτοκρατορία στα χρόνια του πολέμου οδήγησε σε κοινωνική αναταραχή καθώς και αποσχιστικές τάσεις μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων. Ο Κάρολος είχε ανεπιτυχώς προσπαθήσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εθνικιστικών δυνάμεων δίνοντας χάρη σε αρκετούς καταδικασμένους ριζοσπάστες. Με τα Δεκατέσσερα Σημεία του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ουίλσον απαίτησε να υπάρξει μεγαλύτερη αυτονομία των εθνοτήτων. Καθώς η Αυστροουγγαρία αναγκάστηκε τον Οκτώβριο του 1918 να ζητήσει ανακωχή, ο Κάρολος προσπάθησε να μετατρέψει το αυστριακό τμήμα της αυτοκρατορίας σε ομοσπονδία μεταξύ των Ουκρανών, Τσέχων, Αυστριακών και Νοτιοσλάβων ενώ παραχώρησε πλήρη ανεξαρτησία στους Πολωνούς ώστε να ενωθούν με τους Πολωνούς της Ρωσίας και της Γερμανίας στη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Ήταν ήδη πολύ αργά καθώς η Αντάντ πλέον υποστήριζε πλήρως τα κινήματα ανεξαρτησίας των σλαβικών εθνοτήτων. Η Τσεχοσλοβακία και το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων ανακηρύχθηκαν ανεξάρτητα κράτη.
Εκθρόνιση του Καρόλου Α΄
Στις 11 Νοεμβρίου 1918, τη μέρα της ανακωχής της Κομπιέν, ο Κάρολος δημοσίευσε διακήρυξη, σύμφωνα με την οποία αναγνώριζε το δικαίωμα των Αυστριακών να καθορίσουν τη μορφή διακυβέρνησης και παραιτούταν από κάθε συμμετοχή στη διοίκηση. Αναγκάστηκε επίσης να αποδεσμεύσει τους ευγενείς από τον όρκο που είχαν κάνει υπέρ του. Την επόμενη μέρα η Αυστρία κηρύχθηκε δημοκρατία, ενώ η Ουγγαρία ήδη από τις 30 Οκτωβρίου είχε αποκηρύξει την πίστη προς τον αυτοκράτορα. Ο ίδιος δεν παραιτήθηκε ποτέ από το δικαίωμα του στον θρόνο και διατήρησε τυπικά τον τίτλο αναχωρώντας με την οικογένειά του για την Ελβετία στις 23 Μαρτίου 1919. Τον Απρίλιο η Αυστρία με νόμο εκθρόνισε και εξόρισε τον Κάρολο, απαγορεύοντας την είσοδο στη χώρα και σε κάθε μέλος του οίκου των Αψβούργων που δε θα αποκήρυσσε τα δικαιώματα στον θρόνο. Με ενθάρρυνση από Ούγγρους μοναρχικούς ο Κάρολος επιχείρησε δύο φορές το 1921 να ξανακερδίσει τον θρόνο της Ουγγαρίας, αλλά απέτυχε, διότι ο Ούγγρος αντιβασιλέας Μίκλος Χόρτυ αρνήθηκε να τον υποστηρίξει. Την ίδια χρονιά το Ουγγρικό κοινοβούλιο εκθρόνισε οριστικά τη δυναστεία των Αψβούργων. Μετά την τελευταία απόπειρα να ξανακερδίσει τον θρόνο της Ουγγαρίας, ο Κάρολος με ολόκληρη την οικογένεια του εξορίστηκαν στην Πορτογαλική νήσο Μαδέρα, όπου πέθανε στις 1 Απριλίου 1922 από πνευμονία.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ζίτα των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Ροβέρτου της Πάρμας, παιδιά του είναι:
Sisu (ταινία)
Το Sisu είναι μια ιστορική ταινία δράσης του 2022 σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Τζαλμαρί Ελάντερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Γιόρμα Τομίλα, Άξελ Χένι, Τζακ Ντούλαν, και Μιμόσα Γουιλάμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Φινλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1875
Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές στις 18 Ιουλίου 1875. Οι υποστηρικτές του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου αναδείχτηκαν ως η μεγαλύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο, με 80 από τις 190 έδρες. Ο Κουμουνδούρος έγινε πρωθυπουργός στις 27 Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Αντώνιος Μηλιαράκης (7/4/1841-8/4/1905), Ιστορική και γενεαλογική μελέτη της οικογένειας Μαμωνά από της εμφανίσεως αυτής εν τη ιστορία μέχρι σήμερον (1248-1902) , 223 Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών , Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος ,Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Ιστορικό Αρχείο, και Βιβλιοθήκη. Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Κατηγορία:1875
1617 Αλσμίτ
Ο Αλσμίτ (Alschmitt) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,719. Ανακαλύφθηκε το 1952 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Αλφρέντ Σμιτ (Alfred Schmitt).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλσμιτ
Όθων των Αψβούργων
Ο Όθων των Αψβούργων (γεννήθηκε στο Ράιχεναου αν ντερ Ραξ/Αυστρία στις 20 Νοεμβρίου 1912 - και πέθανε στις 4 Ιουλίου 2011 στο Πέκιγκ/Γερμανία) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης γνωστός στην Αυστρία ως Όθων Άψμπουργκ - Λόθρινγκεν ήταν επικεφαλής του Οίκου του και επίσημος διεκδικητής του θρόνου της Αυστρίας, Ουγγαρίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Σλοβακίας, Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μεγαλύτερος γιος του τελευταίου αυτοκράτορα της Αυστρίας Καρόλου Α΄ και της Ζίτας των Βουρβόνων της Πάρμας πρίγκηπας διάδοχος του θρόνου (1916 - 1918) και από τον θάνατο του πατέρα του (1922) διεκδικητής του θρόνου των Αψβούργων. Μερικές φορές αναφέρεται στην Αυστρία ως αρχιδούκας Όθων της Αυστρίας ή πρίγκηπας Όθων της Αυστρίας και στην Ουγγαρία ως Όθων Άψμπουργκ. Ο πατέρας του ανετράπη (1918), αλλά η Ουγγαρία εξακολουθούσε ως το 1944 να είναι βασίλειο χωρίς βασιλιά με αντιβασιλιά τον Μίλος Χόρθι. Μετά την τελευταία απόπειρα του πατέρα του να ξανακερδίσει τον θρόνο της Ουγγαρίας, η οικογένειά του εξορίστηκε στην Πορτογαλική νήσο Μαδέρα, όπου ο πατέρας του σε έναν χρόνο πέθανε. Από τότε ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του αυτοκράτορα της Αυστρίας. Αντιτάχθηκε σκληρά στην απόπειρα των Ναζί να εισβάλουν στην Αυστρία, γι'αυτό πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της τετραετίας (1940 - 1944) με την μητέρα του Ζίτα στην Ουάσινγκτον· μετά το πέρας του πολέμου επέστρεψε στην Ευρώπη και έζησε αρχικά στην Ισπανία και τη Γαλλία.
Μεγάλες πολιτικές δραστηριότητες
Στις 31 Μαΐου 1961 έκανε αίτηση να του επιτραπεί η είσοδος στην Αυστρία, με την διακήρυξη ότι σέβεται το πολίτευμα και αποκηρύσσει όλα τα δικαιώματά του στον θρόνο. Το Αυστριακό δικαστήριο έκανε τελικά δεκτή την αίτηση του στις 24 Μαΐου 1963, αλλά οι ταραχές που ξέσπασαν στη συνέχεια από αντιμοναρχικούς καθυστέρησαν την είσοδό του στη χώρα, που έγινε τελικά στις 31 Οκτωβρίου 1966. Υπήρξε από τους παλαιότερους ένθερμους υποστηρικτές της ενωμένης Ευρώπης, που θα περιείχε και ανατολικά κράτη όπως Ουγγαρία, Σλοβενία και Κροατία. Διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Πανευρωπαϊκής Ένωσης (1973 - 2004), μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1979 - 1999) ως εκπρόσωπος της Βαυαρίας. Τον Ιανουάριο του 2007 παραιτήθηκε λόγω βαθύτατου γήρατος -ήταν 95 ετών- υπέρ του μεγαλύτερου γιου του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1951 τη Ρεγκίνα των Βέττιν, κόρη του Γεωργίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα:
Απέκτησε 7 παιδιά, 23 εγγόνια και έναν δισεγγονό (μέχρι σήμερα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Διεκδικητές του ουγγρικού θρόνου Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Άντριεν φαν Ούτρεχτ
Ο Άντριεν φαν Ούτρεχτ (φλαμανδικά: Adriaen van Utrecht (Αμβέρσα, 12 Ιανουαρίου 1599 – 1652) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τις νεκρές φύσεις με πλούσιες σκηνές συμποσίων, θηραμάτων και φρούτων, τις σκηνές της αγοράς και της κουζίνας, τους στεφάνους από φρούτα και τις απεικονίσεις ζωντανών πουλερικών σε φάρμες.
Οι πίνακές του, ειδικότερα αυτοί με τις σκηνές κυνηγίου και θηραμάτων, καταδεικνύουν την επίδραση του Φρανς Σνάιντερς. Οι δύο καλλιτέχνες θεωρούνται οι βασικοί επινοητές του είδους pronkstilleven, δηλ. νεκρές φύσεις που δίνουν έμφαση στην αφθονία, με την απεικόνιση ευρείας ποικιλίας αντικειμένων, φρούτων, νεκρών θηραμάτων συχνά μαζί με ζωντανούς ανθρώπους και ζώα. Ο φαν Ούτρεχτ ζωγράφισε, επίσης, και μερικούς πίνακες νεκρών φύσεων με άνθη.
Ήταν τακτικός συνεργάτης με άλλους κορυφαίους ζωγράφους της Αμβέρσας που είχαν διατελέσει μαθητές ή βοηθοί του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, όπως οι Γιάκομπ Γιόρντενς, Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ, Χέραρντ Σέγκερς, Τέοντοορ Ρομπάουτς, Άμπραχαμ φαν Ντίπενμπεϊκ και Τόμας Βιλλερμπόιτς Μπόσχερτ.
Βιογραφία
Ο Άντριεν φαν Ούτρεχτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Άμπελ φαν Ούτρεχτ και της Άννε Χόιμπρεχτ. Στο 1614 έγινε μαθητής του Χέρμαν ντε Νέυτ, ζωγράφου και εμπόρου έργων τέχνης, ο οποίος διέθετε εκτεταμένη συλλογή έργων τέχνης. Όταν ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του με τον ντε Νέυτ, ταξίδεψε στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ιταλία, όπου εργάστηκε για τοπικές Αυλές. Επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1625 μετά τον θάνατο του πατέρα του το προηγούμενο έτος και έγινε ανεξάρτητος ζωγράφος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης.
Στον γάμο της αδελφής του Καταρίνα με τον ζωγράφο Σίμον ντε Φος το 1628, συνάντησε την Κονστάνσια φαν Νιούλαντ {Constancia van Nieulandt ή van Nieuwlandt), δεκαεπτάχρονη τότε θυγατέρα του ζωγράφου και ποιητή Βίλλεμ φαν Νιούλαντ ΙΙ. Το επόμενο έτος νυμφεύτηκε την Κονστάνσια, με την οποία απέκτησαν δεκατρία παιδιά. Η Κονστάνσια έγινε αυτόνομη ζωγράφος και ποιήτρια. Πιστεύεται ότι μοιραζόταν την εργασία στο εργαστήριο του συζύγου της και πιθανόν να ζωγράφισε τμήματα ή και ολόκληρα αντίγραφα έργων του συζύγου της. Μια νεκρή φύση με φρούτα, με πλήρη υπογραφή της Κονστάνσια φαν Ούτρεχτ, χρονολογούμενη από το 1647, έχει ολοσχερώς το ύφος του συζύγου της.
Ο φαν Ούτρεχτ έγινε επιτυχημένος καλλιτέχνης και λάμβανε παραγγελίες από το εξωτερικό, όπως από τον Γερμανό Αυτοκράτορα, τον βασιλέα Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας και τον Πρίγκηπα της Οράγγης. Μπορούσε να καλύψει το κόστος διαβίωσης σε ευρύχωρες κατοικίες στον κεντρικό εμπορικό δρόμο της πόλης, την Meir, την πιο περίβλεπτη περιοχή στην Αμβέρσα. Η περιουσία του φαίνεται να μειώνεται προς τα τέλη της δεκαετίας του 1640, πιθανότατα λόγω προβλημάτων υγείας, και όταν απεβίωσε το 1652 στην Αμβέρσα φαίνεται ότι είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του.
Μεταξύ 1626 και 1646 εκπαίδευσε τουλάχιστον επτά γνωστούς μαθητές, ανάμεσα στους οποίους ο Φίλιπ Χάισελερ (Philip Gyselaer) και ο Κορνέλις φαν Ένχελεν (Cornelis van Engelen).
Γενικά
Ο φαν Ούτρεχτ ήταν κυρίως ζωγράφος νεκρών φύσεων. Το εύρος των θεμάτων που πραγματεύτηκε ήταν μεγάλο και περιλάμβανε σκηνές με ψάρια, κρέατα, παραπήγματα με λαχανικά, σκηνές στην κουζίνα, στις οποίες συχνά τοποθετούσε μορφές ζωντανών ζώων ως αφηγηματικό στοιχείο, απεικονίσεις θηραμάτων σε κελάρια ή ως κυνηγετικά τρόπαια, νεκρές φύσεις με ψάρια, φρούτα και λαχανικά. Πρόσφατα, με βάση ένα υπογεγραμμένο και χρονολογημένο Βάζο με άνθη (1642), κάποιοι πίνακες νεκρών φύσεων με άνθη έχουν αποδοθεί στον φαν Ούτρεχτ.
Τα πρώτα του έργα είναι επηρεασμένα από τον Φρανς Σνάιντερς. Ο φαν Ούτρεχτ δεν αγαπούσε τα λαμπερά χρώματα, όπως ο Σνάιντερς, αλλά προτιμούσε τους γήινους τόνους, ιδιαίτερα το γκριζοπράσινο και την έντονη χρήση του κιαροσκούρο (chiaroscuro). Αυτό μάλλον προέκυψε από τη γνώση της ιταλικής ζωγραφικής και ιδιαίτερα των έργων των οπαδών του Καραβάτζιο.
Σκηνές στην αγορά και στην κουζίνα
Ο φαν Ούτρεχτ φιλοτέχνησε σκηνές στην αγορά και στην κουζίνα, στις οποίες ενσωμάτωνε μεγάλες νεκρές φύσεις με θηράματα, ψάρια, λαχανικά και φρούτα. Έτσι, παρέμενε πιστός στην παράδοση του είδους που αναπτύχθηκε από πρωτοπόρους καλλιτέχνες στην Αμβέρσα, όπως οι Πίτερ Άρτσεν και Γιοάχιμ Μπεκελάερ, η οποία εξελίχθηκε περαιτέρω από τον Φρανς Σνάιντερς στις αρχές του 17ου αιώνα. Για ορισμένες από αυτές τις σκηνές εμπνεόταν απευθείας από συνθέσεις του Σνάιντερς, όπως συμβαίνει στον Πάγκο του ιχθυοπώλη (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών Γάνδης), στον οποίο στηρίχθηκε σε μοτίβα και στοιχεία σύνθεσης που απεικονίζονται στον πίνακα του Σνάιντερς Η ψαραγορά (σήμερα στο Kunsthistorisches Museum, Βιέννη). Όπως και στη σύνθεση του Σνάιντερς, ο Πάγκος του ιχθυοπώλη του φαν Ούτρεχτ στηρίζεται στις ανθρώπινες μορφές και στα κρεμασμένα ψάρια για να δημιουργήσει το κάθετο στοιχείο, σε αντίθεση με το οριζόντιο που βρίσκεται στον πάγκο. Οι διαγώνιοι δημιουργούνται μέσω της παράταξης της ψαριών, αλλά ο φαν Ούτρεχτ ενδιαφερόταν πολύ λιγότερο για τη δυναμική κίνηση απ' ό,τι ο Σνάιντερς, κι έτσι οι διαγώνιες γραμμές είναι περισσότερο άτονες. Οι μορφές στη σύνθεση του φαν Ούτρεχτ ζωγραφίστηκαν από άλλο ζωγράφο, πιθανόν τον Χέραρντ Σέγκερς.
Ενώ οι σκηνές της αγοράς κατά τον 16ο αιώνα αντιπροσώπευαν μια ανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας του αυξανόμενου πλούτου και της υλικής αφθονίας, οι σκηνές αγοράς του φαν Ούτρεχτ ασχολούνται περισσότερο με το αισθητικό αποτέλεσμα του έργου, Εν τούτοις, στον Πάγκο του ιχθυοπώλη φαίνεται να μεταφέρει μια ηθικοπλαστική ιστορία. Η φανταχτερή ενδυμασία της γυναίκας στην εικόνα μοιάζει να υποδεικνύει ότι πιθανόν είναι πόρνη. Τα κρεμασμένα ψάρια και οι φόρμες ορισμένων από αυτά υπαινίσσονται χαμηλούς τόνους ερωτισμού. Ενώ η γυναίκα παζαρεύει με τον ιχθυοπώλη, γίνεται θύμα κλοπής από μικρό αγόρι, το οποίο κόβει το πορτοφόλι της, ενώ κοιτάζει απευθείας εκτός εικόνας, προς τον θεατή.
Οι σκηνές στην κουζίνα συχνά περιλαμβάνουν ανδρική και γυναικεία μορφή, οι οποίες συνήθως συμμετέχουν σε κάποια οικεία ανταλλαγή. Οι πίνακες, με την αφθονία προϊόντων που απεικονίζουν, μοιάζουν να υπαινίσσονται τις υπερβολές της λαιμαργίας και της λαγνείας που συνδέονται με τις αισθήσεις της γεύσης και της αφής. Παράδειγμα παρόμοιας σκηνής είναι η Νεκρή φύση με εραστές, (χρονολογούμενη από το 1631, σήμερα στο Bowes Museum), στην οποία μια γυναίκα τραβιέται μακριά από νεαρό άνδρα, ο οποίος προσπαθεί να αγγίξει το στήθος της. Το ζευγάρι στέκεται μπροστά σε τραπέζι το οποίο είναι καλυμμένο με άφθονα καλάθια με φρούτα, σπαράγγια, αγκινάρες, λάχανα, πράσα και πουλερικά. Στην αριστερή πλευρά του πίνακα ένας πίθηκος φαίνεται να δείχνει προς το ζευγάρι από ένα παράθυρο. Οι πίθηκοι είναι τυπικά σύμβολα της ασυγκράτητης λαγνείας και η παρουσία του πιθήκου δίνει έμφαση στο ηθικό μήνυμα αυτής της σκηνής. Η επιλογή των λαχανικών και των πουλιών ενισχύει αυτή την ερμηνεία.
Pronkstillevens
Ο όρος Pronkstillevens, από τα φλαμανδικά, αποδίδεται ως επιδεικτική, περίτεχνη, πλούσια νεκρή φύση. Οι περίτεχνες νεκρές φύσεις που φιλοτεχνούσαν οι Σνάιντερς και φαν Ούτρεχτ κατά τη δεκαετία του 1640, τόνιζαν την υπερβολική αφθονία, απεικονίζοντας μεγάλη ποικιλία από αντικείμενα, φρούτα, άνθη, θηράματα, συχνά σε συνδυασμό με ανθρώπινες ή ζωικές μορφές. Ο φαν Ούτρεχτ "αφήνει" τα αντικείμενα να πέφτουν από το τραπέζι, στο οποίο ήταν σωριασμένα, στο πάτωμα, όπως συμβαίνει στη σύνθεση Το κελάρι (έργο του 1650, σήμερα στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης). Στηρίχτηκε, επίσης, σε αντικείμενα της εποχής μπαρόκ, όπως οι βαριές κουρτίνες και θέα παρασκηνίου μέσα από παράθυρο, για να προσθέσει κίνηση και βάθος. Οι "άφθονες" αυτές νεκρές φύσεις ήταν η απαρχή της μορφής ζωγραφικής που αποκλήθηκε Pronkstillevens, την οποία ακολούθησαν και ζωγράφοι από τη βόρεια Ολλανδία. Χαρακτηριστικός πίνακας pronkstilleven του φαν Ούτρεχτ ήταν η νεκρή φύση συμποσίου (του 1644, σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ). Στην εικόνα αυτή δίνεται έμφαση στην έννοια της αφθονίας μέσω της απεικόνισης εισαγόμενων δαπανηρών φρούτων, ενός νοτιοαμερικανικού εξωτικού παπαγάλου και άλλων αντικειμένων πολυτελείας, όπως μουσικά όργανα και δαπανηρά σκεύη. Δεδομένου του χαμηλού "σημείου φυγής", ο μεγάλων διαστάσεων πίνακας αυτός (185 x 242,5 εκ.) πιθανότατα προοριζόταν ως διακοσμητικό στοιχείο σε πλαίσιο τζακιού.ref>Banquet Still Life at europeana
Στη Νεκρή φύση με παπαγάλο (πίνακας γνωστός και ως Αλληγορία της φωτιάς) του 1636 (σήμερα στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου) ο φαν Ούτρεχτ δίνει μια λεπτομερή απεικόνιση όλων των εισαγόμενων και εγχώριων αντικειμένων πολυτελείας, όπως κινέζικες πορσελάνες και ένας παπαγάλος, αντικείμενα που μπορούσε κανείς να βρει στην αγορά της Αμβέρσας. Αυτός ο πίνακας τού έδωσε τη δυνατότητα να δείξει τις μεγάλες του ικανότητες στην απεικόνιση όλων των υλικών και των υφών τους και τις ανακλάσεις του φωτός στις διάφορες επιφάνειες. Στο παρασκήνιο εμφανίζεται η εικόνα ενός άνδρα που εργάζεται σε ένα φούρνο, ανακατεύοντας μια χύτρα και χειριζόμενος το φυσερό του. Είναι εμφανές ότι ο φαν Ούτρεχτ είχε την πρόθεση να κάνει αυτή τη σύνθεση ως ευλογία στη φωτιά, η οποία είναι κύριο βοήθημα στην κατασκευή πολλών από τα εικονιζόμενα αντικείμενα.
Συνθέσεις με άνθη
Δεν ήταν γνωστή η ενασχόληση του φαν Ούτρεχτ με μπουκέτα ανθέων, μέχρι την ανακάλυψη ενός πίνακα που απεικονίζει ένα μπουκέτο ανθέων σε ένα βάζο, υπογεγραμμένου από τον φαν Ούτρεχτ και χρονολογημένο το 1642. Με βάση το έργο αυτό, τού αποδόθηκαν και άλλοι παρόμοιοι πίνακες. Οι συνθέσεις του με άνθη εμφανίζουν με σαφήνεια την επιρροή του ειδικευμένου στο είδος καλλιτέχνη της Αμβέρσας Ντάνιελ Σέγκερς.
Το έργο Ματαιοδοξία - Νεκρή φύση με μπουκέτο και κρανίο (ιδιωτική συλλογή μετά από δημοπρασία του οίκου "Sotheby's" στις 29 Μαΐου 2003), χρονολογούμενο από το 1643 αναγνωρίστηκε ως έργο του με βάση την ομοιότητά του με το μπουκέτο ανθέων σε βάζο. Το θέμα της ματαιοδοξίας που απεικονίζεται στον πίνακα ήταν ασυνήθιστο για τον φαν Ούτρεχτ και αποδεικνύει ότι ο ρόλος του στην εξέλιξη νέων μορφών νεκρών φύσεων δεν έχει επαρκώς αναγνωριστεί στη βιβλιογραφία της ιστορίας της τέχνης.
Συνεργασίες
Όπως συνηθιζόταν στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Αμβέρσας εκείνη την εποχή, ο φαν Ούτρεχτ συνεργάστηκε με άλλους ειδικευμένους καλλιτέχνες, κυρίως ζωγράφους μορφών. Είναι γνωστό ότι προσέθεσε τα στοιχεία νεκρών φύσεων σε πίνακες των Γιάκομπ Γιόρντενς, Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ, Γιαν Κόσσιερς, Τόμας Βιλλεμπόιρτς Μπόσχερτ. Πιστεύεται ότι συνεργάστηκε επίσης με τους Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, Τέοντοορ Ρομπάουτς, Τέοντοορ φαν Τούλντεν και Γιαν φαν ντεν Χούκε. Η συλλογική εργασία με τον Γιαν Κόσσιερς (του 1629, σήμερα σε ιδιωτική συλλογή) απεικονίζει τον φαν Ούτρεχτ με τη σύζυγό του Κονστάνσια σε κουζίνα ανάμεσα σε εκτεταμένη νεκρή φύση με θηράματα, αστακούς, ψάρια και λαχανικά. Δεν είναι πάντα σαφές ποιος ζωγράφισε τις μορφές στις μεγάλες σκηνές στην αγορά και στην κουζίνα και πρόσφατα προτάθηκε ο Χέραρντ Σέγκερς ως καλλιτέχνης που απεικόνισε τις μορφές στον πίνακα Ο πάγκος του ιχθυοπώλη (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών Γάνδης).
Σχεδίαση ταπισερί
Ο φαν Ούτρεχτ συνέβαλε, επίσης, στη σχεδίαση ταπισερί. Συγκεκριμένα, είναι γνωστό ότι του ζητήθηκε από τον Αυλικό ζωγράφο και σχεδιαστή Γιαν φαν ντεν Χούκε να βοηθήσει σε μια σειρά ταπισερί με τίτλο Αλληγορία του Χρόνου (περί το 1650), οι οποίες έγιναν για τον Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλχελμ της Αυστρίας. Μερικοί άλλοι καλλιτέχνες, όπως οι Πίτερ Τάις, Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος και Τόμας Βιλλεμπόιρτς Μπόσχερτ εργάστηκαν επίσης στη σειρά αυτή. Δέκα προπαρασκευαστικά σχέδια με λάδι, που φιλοτέχνησε ό φαν ντεν Χούκε διασώζονται σήμερα (τέσσερα στο Kunsthistorisches Museum, Βιέννη), καθώς και οκτώ ταπισερί βασισμένες σε σχέδια για τις σειρές Ημέρα και Νύκτα και Οι μήνες. Με βάση τις διαφορές ανάμεσα στα πρότυπα και τις υλοποιημένες ταπισερί των Μηνών του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου, πιστεύεται ότι ο φαν Ούτρεχτ έκανε βελτιώσεις στα ζώα των προτύπων του φαν ντεν Χούκε, οι οποίες περιλήφθηκαν στα ολοκληρωμένα έργα.
Επιδράσεις
Το έργο του φαν Ούτρεχτ επηρέασε τους Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ, Εβαρίστο Μπασχένις και Νικολά ντε Λαρζιλιέρ. Πιστεύεται ότι και ο Άμπραχαμ φαν Μπέγιερεν επηρεάστηκε από τις pronkstillevens του φαν Ούτρεχτ, τις οποίες είδε στο "Huis ten Bosch" στη Χάγη.
Συλλογές
Το έργο του Άντριεν φαν Ούτρεχτ σήμερα βρίσκεται στις συλλογές πολυάριθμων μουσείων ανά τον Κόσμο, όπως στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, το Ρέικσμουζεουμ, το Μουσείο του Λούβρου, το Μουσείο Ερμιτάζ, το Nationalmuseet της Στοχκόλμης, το Μουσείο Bowes, το Kunsthistorisches Museum, και, στις ΗΠΑ το Μουσείο Γκέτι, το Μαλιμπού, το Μουσείο Καλών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Γιούτα. Υπάρχουν, ακόμη, σε δημόσιες συλλογές στο Αρράς, στο Βελιγράδι, στις Βρυξέλλες, στο Καμπραί, στην Κολωνία, στην Κοπεγχάγη, στη Λιθουανία, στο Μόναχο, στο Τόκιο και σε άλλες πόλεις.
Απόπειρες δολοφονίας στον Φιντέλ Κάστρο
Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (CIA) έκανε αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες να δολοφονήσει τον πρόεδρο της Κούβας Φιντέλ Κάστρο κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης εξουσίας του.
Ιστορικό
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να εμπλέκονται μυστικά σε μια πρακτική διεθνών πολιτικών δολοφονιών και προσπαθειών εναντίον ξένων ηγετών. Για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα, οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης των ΗΠΑ αρνήθηκαν έντονα οποιαδήποτε γνώση αυτού του προγράμματος, δεδομένου ότι θα ήταν αντίθετο με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Στις 5 Μαρτίου 1972, ο Ρίτσαρντ Χελμς, διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, δήλωσε ότι «καμία τέτοια δραστηριότητα ή επιχείρηση δεν πρέπει να αναληφθεί, να υποβοηθηθεί ή να προταθεί από κάποιο προσωπικό μας». Το 1975, η Γερουσία των ΗΠΑ συγκάλεσε την Εξεταστική Επιτροπή της Γερουσίας για τη Μελέτη των Κυβερνητικών Επιχειρήσεων με τον επικεφαλής τον γερουσιαστή Τσερτς (Αϊντάχο). Η Επιτροπή Τσερτς όπως έγινε γνωστή αποκάλυψε ότι η CIA και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες χρησιμοποίησαν τη λεγόμενη τακτική «εύλογης άρνησης» κατά τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τις δολοφονίες. Οι υφιστάμενοι της CIA προφυλάσσαν σκόπιμα τους ανώτερους αξιωματούχους από οποιαδήποτε ευθύνη, παρακρατώντας τον πλήρη αριθμό πληροφοριών σχετικά με τις προγραμματισμένες δολοφονίες. Οι κυβερνητικοί υπάλληλοι έλαβαν σιωπηρή έγκριση των πράξεών τους χρησιμοποιώντας ευφημισμούς και κωδικοποιήμενες φράσεις στις επικοινωνίες τους.
Πρώιμες προσπάθειες
Σύμφωνα με τον διευθυντή της CIA, Ρίτσαρντ Χελμς, οι αξιωματούχοι της διοίκησης του Κένεντι άσκησαν έντονη πίεση στη CIA να «απαλλαγεί από τον Κάστρο». Εξηγεί έναν εντυπωσιακό αριθμό δολοφονιών, με στόχο τη δημιουργία ευνοϊκής εντύπωσης για τον Πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι. Υπήρχαν πέντε φάσεις στις απόπειρες δολοφονίας, με προγραμματισμένη τη συμμετοχή της CIA, του Υπουργείου Άμυνας και του Υπουργείου Εξωτερικών : Σύμφωνα με τον αρθρογράφο Τζακ Άντερσον, η πρώτη απόπειρα δολοφονίας της CIA ήταν μέρος της επιχείρησης εισβολής στον κόλπο των χοίρων, αλλά εστάλησαν πέντε ακόμη ομάδες της CIA, όπου η τελευταία συνελήφθη σε μια στέγη εντός του επίβλεψης του Κάστρο, στα τέλη Φεβρουαρίου ή στις αρχές του Μαρτίου 1963. Ο Ρόμπερτ Μέιχιου αναγνωρίστηκε ως ο αρχηγός της ομάδας, ο οποίος προσέλαβε τον Τζον Ροσέλλι, έναν τζογαδόρο του Λας Βέγκας και μέλος της ιταλικοαμερικανικής μαφίας και τους κουβανικού υπόκοσμου. Η CIA ανέθεσε δύο αξιωματικούς επιχειρήσεων, τον Γουίλιαμ Κινγκ Χάρβεϊ και τον Τζέιμς Ο'Κόνελλ, να συνοδεύσουν τον Ροσέλλι στο Μαϊάμι για την πρόσληψη των πραγματικών ομάδων.
Δέσμευση μαφίας
Σύμφωνα με τα έγγραφα της CIA, τα λεγόμενα «Οικογενειακά Kοσμήματα» που αποχαρακτηρίστηκαν το 2007, μια απόπειρα δολοφονίας στον Φιντέλ Κάστρο πριν από την Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων περιελάμβανε τους σημαντικούς Αμερικανούς μαφιόζους Ροσέλλι, Σαμ Τζιανκάνα και Σάντο Τραφικάντε τζούνιορ.
Τον Σεπτέμβριο του 1960, ο Σαμ Τζιανκάνα, διάδοχος του Αλ Καπόνε στο Chicago Outfit, και ο ηγέτης του μαφίας του Μαϊάμι, Σάντο Τραφικάντε, που ήταν και οι δύο στη λίστα των δέκα ανεπιθύμητων του FBI εκείνη την εποχή, επικοινώνησαν έμμεσα με τη CIA σχετικά με την πιθανότητα της δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο. Ο Ροσέλλι, μέλος του Συνδικάτου του Λας Βέγκας, χρησιμοποιήθηκε για να αποκτήσει η CIA πρόσβαση στα αφεντικά της Μαφίας. Ο σύνδεσμος μεταξύ της CIA και της μαφίας ήταν ο Μέιχιου, ο οποίος προσποιήθηκε τον εκπρόσωπο πολλών διεθνών επιχειρήσεων στην Κούβα που κρατικοποιήθηκαν από τον Κάστρο.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1960, ο Μέιχιου συναντήθηκε με τον Ροσέλλι σε ένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης και του πρόσφερε 150.000 δολάρια για την «απομάκρυνση» του Κάστρο από την εξουσία. Ο Τζέιμς Ο'Κόνελλ, ο οποίος υποδύθηκε τον συνεργάτη του Μέιχιου, αλλά που ήταν στην πραγματικότητα ο επικεφαλής του τμήματος επιχειρησιακής υποστήριξης της CIA, ήταν παρών κατά τη διάρκεια της συνάντησης. Τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα δεν αποκάλυψαν εάν οι Ροσέλλι, Τζιανκάνα ή ο Τραφικάντε δέχτηκαν προκαταβολή για αυτή την δουλειά. Σύμφωνα με τα αρχεία της CIA, ο Τζιανκάνα πρότεινε τα χάπια δηλητηριάσεων ως μέσο να δολοφονηθεί ο Κάστρο τοποθετώντας τα στο φαγητό ή τα ποτά του. Τέτοια χάπια, που κατασκευάστηκαν από το τμήμα τεχνικών υπηρεσιών της CIA, δόθηκαν στον υποψήφιο του Τζιανκάνα με όνομα Χουάν Όρτα. Ο Τζιανκάνα σύστησε τον Όρτα ο οποίος ήταν αξιωματούχος της κουβανικής κυβέρνησης, η οποία είχε πρόσβαση στον Κάστρο.
Υποτίθεται ότι, μετά από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες εισαγωγής του δηλητηρίου στα τρόφιμα του Κάστρο, ο Όρτα ζήτησε απότομα να αποχωρήσει από την αποστολή, παραδίδοντας τη δουλειά σε άλλο ανώνυμο συμμετέχοντα. Αργότερα, πραγματοποιήθηκε μια δεύτερη απόπειρα μέσω των Τζιανκάνα και Τραφικάντε χρησιμοποιώντας τον Δρ. Άντονι Βερόνα, τον αρχηγό της κουβανών εξόριστων, ο οποίος, σύμφωνα με τον Τραφικάντε, «απογοητεύτηκε με την προφανή αναποτελεσματική πρόοδο». Ο Βερόνα ζήτησε 10.000 δολάρια σε έξοδα και εξοπλισμό επικοινωνίας αξίας 1.000 δολαρίων. Ωστόσο, είναι άγνωστο αν πραγματοποιήθηκε η δεύτερη απόπειρα, καθώς η απόπειρα δολοφονίας του Κάστρο ακυρώθηκε λόγω της έναρξης της εισβολής στον κόλπο των χοίρων. Στις 26 Οκτωβρίου 2017, αποχαρακτηρισμένα έγγραφα αποκάλυψαν ότι ο γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Κένεντι δίστασε να στρατολογήσει τη μαφία σε απόπειρες δολοφονίας στο Κάστρο λόγω της απέχθειας του ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα.
Μετέπειτα προσπάθειες
Η Επιτροπή Τσερτς ανέφερε ότι τεκμηρίωσε οκτώ απόπειρες της CIA να δολοφονήσει τον Φιντέλ Κάστρο το 1960-1965. Ο Φαμπιάν Εσκαλάντε, συνταξιούχος επικεφαλής της αντι-πληροφόρησης της Κούβας, ο οποίος είχε επιφορτιστεί με την προστασία του Κάστρο, υπολόγισε ότι ο αριθμός των σχεδίων δολοφονίας ή των πραγματικών προσπαθειών της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ήταν 638, ένα σχέδιο με κωδικό όνομα «Executive Action» και τις διαχώρισε μεταξύ των διοικήσεων των ΗΠΑ ως εξής:
Η CIA το 1962 εξέτασε ένα σχέδιο που ονομάζονταν «Επιχείρηση Μπάουντι», το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα τη ρήξη φυλλαδίων πάνω από την Κούβα, που θα προσφέρε οικονομικές ανταμοιβές στον κουβανικό πληθυσμό για τη δολοφονία διαφόρων ατόμων, συμπεριλαμβανομένων 5.000 έως 20.000 δολαρίων για πληροφοριοδότες, 57.000 για τους επικεφαλής τμημάτων, 97.000 δολάρια για ξένους κομμουνιστές που λειτουργούσαν στην Κούβα, έως 1 εκατομμύριο δολάρια για μέλη της κουβανικής κυβέρνησης και μόνο 0,02 δολάρια για τον ίδιο τον Κάστρο, το οποίο προοριζόταν να τον «υποτιμήσει» στα μάτια του κουβανικού λαού. Το απόρρητο έγγραφο που αποκάλυψε το σχέδιο, το οποίο δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή, ήταν ένα από τα 2.800 που σχετίζονταν με την ομοσπονδιακή έρευνα για τη δολοφονία του Κένεντι, τα οποία απελευθερώθηκαν όπως είχε προγραμματιστεί τον Οκτώβριο του 2017.
Ράμφος (πτηνά)
thumb|right|280px|Διάφοροι τύποι ράμφους και των αντίστοιχων πτηνών ανάλογα με τη διατροφή τους: (από πάνω προς τα κάτω) Α’ στήλη: Παμφάγου (ενν. πτηνού), Σπερματοφάγου, Νεκταροφάγου, Διατρητικό κορμών δένδρων (ενν. ράμφος), Επιφανείας, Διατρητικό ιλύος, Εναέριας αλίευσης, Πτωματοφάγου. Β’στήλη: Εντομοφάγου, Σπερματοφάγου κωνοφόρων, Οπωροφάγου, Παγιδευτικό αλίευσης, Σκαπτικό ιλύος, Φιλτραρίσματος, Καταδυομένου, Ημερόβιου αρπακτικού Το ράμφος είναι η χαρακτηριστική, εξωτερική και προεξέχουσα ανατομική δομή του εμπρόσθιου κεντρικού τμήματος του κεφαλιού των πτηνών. Δημιουργείται από την επίστρωση των γνάθων με στρώμα κερατίνης και είναι η αρχή του πεπτικού και αναπνευστικού συστήματος του πτηνού, ωστόσο έχει και πολλές άλλες χρήσεις (βλ. Χρήσεις).
Μορφολογία και ανατομική
Η άνω γνάθος (maxilla) και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η κάτω γνάθος (mandible) ενισχύονται εσωτερικά από ένα περίπλοκο τρισδιάστατο δίκτυο από δοκίδες (trabeculae) του αβερσείου συστήματος, πάνω σε υπόστρωμα μαλακού συνδετικού ιστού. Το όλο σύστημα αποτελεί τον σπογγώδη (sensu lato) οστικό πυρήνα (bony-cell foam), γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται η ραμφοθήκη (ramphotheca). Το πάνω μέρος της ραμφοθήκης, ειδικότερα, το οποίο καλύπτει την άνω γνάθο, ονομάζεται ρινοθήκη (rhinotheca) και φέρει τις ρινικές οπές, τα ρουθούνια (nares/nostrils). Το κάτω μέρος της ραμφοθήκης, το οποίο καλύπτει την κάτω γνάθο, ονομάζεται γναθοθήκη (gnathotheca).
Η ραμφοθήκη δεν είναι, δηλαδή, παρά η εξωτερική μορφοδομή του ράμφους, εκείνο δηλαδή το ανατομικό στοιχείο που καλύπτει τον οστικό πυρήνα που περιγράφηκε ανωτέρω. Αποτελείται από επάλληλα στρώματα φολίδων β-κερατίνης, που καλύπτουν το ένα το άλλο από τα μέσα (ή κάτω) πρός τα έξω (ή πάνω). Το σύστημα ραμφοθήκης-σπογγώδους οστικού πυρήνα συγκροτεί μιαν ιδιαίτερα στέρεη και ανθεκτική δομή στις στρεβλώσεις και τα κτυπήματα που δέχεται το ράμφος ενώ, ταυτόχρονα, χαρακτηρίζεται από μικρό βάρος.
Η παραγωγή κερατίνης για τη δημιουργία των φολίδων της ραμφοθήκης γίνεται από εξειδικευμένα μαλπιγιανά κύτταρα (malpighian cells) της επιδερμίδας του πτηνού, που βρίσκονται στη βάση κάθε γνάθου. Υπάρχει ένα στρώμα αγγείων μεταξύ της ραμφοθήκης και των βαθυτέρων στρωμάτων του χορίου, το οποίο συνδέεται άμεσα με το περιόστεο των οστών των γνάθων. Η ραμφοθήκη μεγαλώνει συνεχώς στα περισσότερα πουλιά και, σε κάποια είδη, το χρώμα της ποικίλλει εποχιακά. Σε ορισμένες Αλκίδες, όπως οι φρατέρκουλες, κάποια τμήματα της ραμφοθήκης αποπίπτουν κάθε έτος μετά την περίοδο αναπαραγωγής.
Ενώ τα περισσότερα αρτίγονα πτηνά έχουν ενιαία ραμφοθήκη χωρίς ραφές, κάποια είδη, συμπεριλαμβανομένων των άλμπατρος και των εμού, διαθέτουν σύνθετη ραμφοθήκη, που αποτελείται από πολλά κομμάτια που διακρίνονται και διαχωρίζονται από μαλακότερα, κερατινώδη αυλάκια. Μελέτες έχουν δείξει ότι αυτή ήταν η πρωτόγονη, προγονική κατάσταση των ραμφοθηκών και, ότι η σύγχρονη, απλή ραμφοθήκη προέκυψε από την σταδιακή απώλεια των διαχωριστικών αυλακιών, μέσω της εξέλιξης.
Γνάθοι
Η άνω γνάθος υποστηρίζεται από το μεσογναθικό οστό (intermaxillary bone) με τρεις αποφύσεις. Η άνω απόφυση αυτού του οστού είναι ενσωματωμένη στο μέτωπο, ενώ οι δύο κάτω αποφύσεις στις πλευρές του κρανίου. Στη βάση της άνω γνάθου, λεπτά ρινικά οστά μπορεί να συνδέονται με το κρανίο κατά την ρινομετωπιαία άρθρωση (nasofrontal hinge), δίνοντας κινητικότητα στην άνω γνάθο και επτρέποντάς της να κινηθεί κατά την κατακόρυφο. Αυτό, ωστόσο, συμβαίνει σε μερικά πτηνά, κυρίως στους παπαγάλους και σε μέλη της οικογένειας Παρίδες. Η κάτω γνάθος του χαραδριόμορφου Rynchops niger κρατείται σταθερή, ενώ κινείται η άνω, κατά τη σίτιση. thumb|right|280px|Σχεδιάγραμμα κρανίου νεόγναθου αρτίγονου πτηνού (αριστερά) και παλαιόγναθων αρτίγονων πτηνών (δεξιά). Με κόκκινο χρώμα τονίζεται η ύνιδα Η υπερώα (palate) μπορεί να είναι παλαιόγναθη ή νεόγναθη, διαφοροποιό στοιχείο για τα πτηνά με απώλεια πτητικής ικανότητας ή μη, αντίστοιχα. Η ύνιδα (vomer) των πρώτων είναι ευμεγέθης ενώ των δευτέρων, υποπλασμένη. Επίσης υπάρχουν διαφορές στον διαχωρισμό των υπερώιων (palatine) από τα πτερυγοειδή (pterygoid) οστά (ραφές ή άρθρωση), καθώς και στις βασιπτερυγοειδείς αποφύσεις (basipterygoid processes) (υπάρχουν ή όχι). Σημειωτέον ότι, στους νεοσσούς των νεόγναθων πτηνών, υφίστανται κάποιες δομές που απαντώνται στα ενήλικα παλαιόγναθα, αλλά στην πορεία προς την ενηλικίωση αυτές μεταβάλλονται, όπως για παράδειγμα οι ραφές και κάποια μικρά οστά του κρανίου, που εξαφανίζονται ή συντήκονται.
Η κάτω γνάθος αποτελείται από δύο διακριτά οστεοποιημένα πέταλα ή κλάδους (rami) σχήματος U ή V, που συμφύονται εμπρός και κεντρικά (η θέση σύμφυσης εξαρτάται από το είδος), αλλά χωρίζονται στα πλάγια, αρθρούμενα και στις δύο πλευρές του κεφαλιού με τα ανεξάρτητα τετράγωνα οστά (quadrates). Τα τετράγωνα οστά, με τη σειρά τους, αρθρώνονται με τα πτερυγοειδή (ptrygoids) και, εκείνα, με τα υπερώια (palatines) και τα βασισφηνοειδή (basisphenoids) οστά.
Το μυικό σύστημα των γνάθων αποτελείται από μικρούς και λεπτούς μυς, που επιτρέπουν στο πουλί να ανοιγοκλείνει το ράμφος του ή να κινεί την άνω γνάθο (όταν αυτό είναι εφικτό). Εκφύονται από το πλαϊνό μέρος του κρανίου και καταφύονται στα πέταλα της κάτω γνάθου. Διακρίνονται σε καμπτήρες (retractors), που κινούν την άνω γνάθο προς τα κάτω, εκτείνοντες (protractors), που ανοίγουν το ράμφος και προσαγωγούς (adductors), οι οποίοι κλείνουν το ράμφος.
Οι μύες που κλείνουν το ράμφος είναι συνήθως ασθενικοί, εκτός από μερικά πουλιά όπως τα ψαρόνια, που έχουν αναπτύξει ισχυρούς διγάστορες (digastric) μυς. Όμως, στα περισσότερα πτηνά είναι σχετικά μικροί σε σύγκριση με τους μύς των γνάθων σε θηλαστικά παρομοίου μεγέθους.
Χείλη ράμφους
Τα χείλη του ράμφους είναι οι κατά μήκος εφαπτόμενες ακμές της ρινοθήκης και της γναθοθήκης, που έχουν την λατινική ονομασία tomia (ενικ. tomium) Οι ακμές αυτές μπορεί να είναι από στρογγυλεμένες έως οξύληκτες ή κοφτερές. Λόγω της απουσίας οδόντων στα πτηνά, σε μερικά είδη έχουν εξελιχθεί δομικές τροποποιήσεις που τους επιτρέπουν να χειρίζονται καλύτερα τη λεία τους. Έτσι, τα σποροφάγα πουλιά διαθέτουν οξέα φύματα στα χείλη του ράμφους, οι οποίες βοηθούν το πουλί να διαπερνά το εξωτερικό, σκληρό κέλυφος των σπόρων.
Τα περισσότερα γεράκια έχουν έναν οδόντα χείλους (tomial tooth) κατά μήκος της άνω γνάθου, και αντίστοιχη εγκοπή στη κάτω γνάθο, όπου εφαρμόζει ο οδόντας. Χρησιμοποιούν αυτό το «δόντι» για να επιφέρουν συντριπτικό κάταγμα στη σπονδυλική στήλη των θηραμάτων τους ή να κομματιάζουν τα έντομα. Μερικοί έλανοι, κυρίως εκείνοι που λυμαίνονται έντομα ή σαύρες, διαθέτουν επίσης ένα (1) ή περισσότερα από αυτά τα αιχμηρά «δόντια», όπως και οι κεφαλάδες. Ορισμένα είδη που τρέφονται με ψάρια, όπως οι πρίστες, έχουν πριονωτές οξύληκτες δομές κατά μήκος των χειλέων του ράμφους, που τους βοηθούν να κρατούν σταθερά το θήραμά τους, όταν εκείνο προσπαθεί να διαφύγει. thumb|right|400px|Το ράμφος του χηνοπρίστη (Mergus merganser) με τις χαρακτηριστικές οξύληκτες δομές για την συγκράτηση της λείας Τα μέλη, περίπου 30 οικογενειών, έχουν χείλη ράμφους επενδεδυμένα με πυκνές δέσμες από πολύ κοντές σμήριγγες (bristles) σε όλο το μήκος τους. Τα περισσότερα από αυτά τα είδη είναι, είτε εντομοφάγα (προτιμώντας θηράματα με σκληρό κέλυφος) ή τρώνε σαλιγκάρια, και οι δομές αυτές αυξάνουν τον συντελεστή τριβής μεταξύ των γνάθων, βελτιώνοντας έτσι τη λαβή σε λεία θηράματα. Αυλακώσεις στα χείλη των ραμφών σε κολιμπρί, βρέθηκαν σε ποσοστό 23% του συνόλου των γενών, που μπορούν να επιτελέσουν παρόμοια λειτουργία, επιτρέποντας στα πουλιά να κρατούν αποτελεσματικά τα έντομα. Μπορούν επίσης να επιτρέπουν στα νεκταροφάγα κολιμπρί να διεισδύουν καλύτερα στις μακριές ή κηρώδεις στεφάνες των ανθέων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το χρώμα των χειλέων του ράμφους μπορεί να αποτελέσει διαγνωστικό στοιχείο μεταξύ παρομοίων ειδών. Η λευκόχηνα (Anser caerulescens), για παράδειγμα, έχει κοκκινωπό-ροζ ράμφος με μαύρα χείλη, ενώ η παρόμοια χήνα του Ρος (Anser rossii) έχει κοκκινωπό-ροζ ράμφος, χωρίς σκούρα χείλη.
Μέση ραχιαία γραμμή
Η μέση ραχιαία γραμμή του ράμφους είναι η υψηλότερη κατά μήκος μέση γραμμή της ρινοθήκης, μετρούμενη από τη βάση του ράμφους μέχρι το απώτατο άκρο του. Στη διεθνή ορολογία έχει επικρατήσει ο αγγλικός όρος culmen για το συγκεκριμένο στοιχείο του ράμφους, ενώ στην ελληνική δεν υπάρχει ακόμη κάποια αποδεκτή απόδοση. Είναι ένα από τα βιομετρικά στοιχεία του πτηνού, δηλαδή αποτελεί μία (1) από τις μετρήσεις που πραγματοποιούνται στο σώμα του, κυρίως κατά τις δακτυλιώσεις.
Υπάρχουν αρκετές τυποποιημένες μέθοδοι που μπορεί να ακολουθηθούν για να γίνει η συγκεκριμένη μέτρηση όπως, από την άκρη του ράμφους στο σημείο όπου φύονται τα πρώτα φτερά στο μέτωπο, από την άκρη του ράμφους προς το πρόσθιο άκρο των ρουθουνιών, από την άκρη του ράμφους μέχρι το κήρωμα (βλ. Κήρωμα) (στα ημερόβια και νυκτόβια αρπακτικά), κ.ο.κ. Οι επιστήμονες τάσσονται γενικά υπέρ μιας μεθόδου ή άλλης, ανάλογα με το είδος του πτηνού και τον σκοπό της μέτρησης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, και σε τυπική μέτρηση -ευθεία γραμμή από σημείο σε σημείο-, χρησιμοποιείται ειδικό διαστημόμετρο (caliper) με δαγκάνες. thumb|right|270px|Η μέση ραχιαία γραμμή (culmen) του ράμφους και το διαστημόμετρο μέτηρησής της Το σχήμα και το χρώμα της μέσης ραχιαίας γραμμής του ράμφους, μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αναγνώριση πεδίου. Για παράδειγμα, στο είδος Loxia pytyopsittacus είναι έντονα καμπυλωτή, ενώ εκείνη του παρόμοιου Loxia curvirostra είναι λιγότερο κυρτή. Επίσης στα νεαρά πουλιά του είδους Gavia immer, είναι σκουρόχρωμη καθ’ όλο το μήκος της, ενώ στα νεαρά του Gavia adamsii είναι ανοικτόχρωμη προς το άκρο της.
Μέση κοιλιακή γραμμή
Η μέση κοιλιακή γραμμή του ράμφους είναι η κατά μήκος μέση γραμμή της γναθοθήκης, μετρούμενη από τη βάση της (σιαγώνα) μέχρι το απώτατο άκρο της. Κατ’ ουσίαν μετράται η ραφή στην οποίαν αντιστοιχεί η ένωση των δύο κλάδων (rami) της κάτω γνάθου (βλ. Γνάθοι). Στη διεθνή ορολογία έχει επικρατήσει ο αγγλικός όρος gonys για το συγκεκριμένο στοιχείο του ράμφους, που έχει αποδοθεί στην ελληνική ως γώνυς, αλλά ο συγκεκριμένος όρος δεν φαίνεται να έχει γίνει ευρέως αποδεκτός. Κατ’ αντιστοιχίαν, η γωνία που σχηματίζει η γναθοθήκη στο σημείο διαχωρισμού των κλάδων της, ονομάζεται γωνία γώνυος (gonydeal angle) ή άνοιγμα γώνυος (gonydeal expansion). Το συγκεκριμένο στοιχείο μπορεί να είναι αρκετά χρήσιμο στον προσδιορισμό κάποιων ειδών, κοντινών μεταξύ τους, όπως σε κάποιους γλάρους, στους οποίους δημιουργείται κάποια υβώδης προεξοχή στο σημείο αυτό. Μάλιστα, αυτή φέρει και χαρακτηριστική έγχρωμη κηλίδα, την κηλίδα γώνυος, που είναι πολύ ευδιάκριτη (π.χ. Larus argentatus). Φαίνεται ότι, η κηλίδα αυτή, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο κατά τη σίτιση των νεοσσών, διότι λειτουργεί ως οπτικό ερέθισμα για να ανοίξουν το ράμφος τους, όταν ο γονέας πλησιάζει στη φωλιά.
Ραφές
thumb|right|270px|Εμπρόσθια όψη του ράμφους ενός Sagittarius serpentarius, όπου διακρίνονται οι κίτρινες ραφές και τα κιτρινέρυθρα υβώματα στη βάση τους Ο όρος ραφή (commissure) είναι πολύ γενικός και σημαίνει την ακμή της ένωσης δύο δομών. Στην περίπτωση του ράμφους μπορεί να χρησιμοποιείται, είτε ως εναλλακτική απόδοση των μέσων γραμμών της ρινοθήκης και της γναθοθήκης (βλ. παραπάνω), είτε ως απόδοση της «γραμμής» που σχηματίζουν τα χείλη (βλ. Χείλη ράμφους) του ράμφους όταν αυτό είναι κλειστό, από τη γωνία του στόματος μέχρι το άκρο του.
Χάσμη
Στην ανατομική των πτηνών υπάρχει ειδικός όρος για το εσωτερικό του ανοικτού στόματός τους, ιδιαίτερα δε για την υπερώα, έτσι όπως επιδεικνύεται σε κάποιον παρατηρητή. Ονομάζεται χάσμη (gape) και, η πρωταρχική σημασία της λέξης χασμώμαι, από την οποία προέρχεται, είναι στην κυριολεξία «μένω με το στόμα ανοικτό», η «χασμουριέμαι», και έχει έννοια μόνον όταν ένα πτηνό ανοίγει το στόμα του και φαίνεται το εσωτερικό του. Το σημείο του στόματος όπου συναντώνται οι δύο γνάθοι, στη βάση του ράμφους, σχηματίζει γωνιακό ύβωμα που καλείται gape flange, ιδιαίτερα ανεπτυγμένο στους νεοσσούς και τα νεαρά πτηνά.
Ο όρος χάσμη χρησιμοποιείται ιδιαίτερα για να περιγράψει το ανοικτό στόμα των νεοσσών, ιδιαίτερα των φωλεόφιλων, εκείνων δηλαδή που μένουν για αρκετές ημέρες στη φωλιά και χρειάζονται την άμεση επιτήρηση των γονέων. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το εσωτερικό του στόματος των νεοσσών είναι έντονα χρωματισμένο, μερικές φορές με κηλίδες ή άλλα χαρακτηριστικά που κάνουν αντίθεση. Αυτό θεωρείται ώς ένδειξη καλής φυσικής κατάστασης του νεοσσού, αλλά και στοιχείο ανταγωνιστικής ικανότητας. Πολλές φορές, οι γονείς αποφασίζουν να μοιράσουν την τροφή, βλέποντας τα ανοικτά στόματα των νεοσσών και, την δίνουν συνήθως σε εκείνους που διαθέτουν ή επιδεικνύουν την μεγαλύτερη χάσμη στη φωλιά.
Μερικά είδη, ιδίως στις οικογένειες Viduidae και Estrildidae έχουν φωτεινές κηλίδες στο ανοικτό τους στόμα, που εμβανίζονται ως προεξοχές (gape tubercles) ή θηλές (gape papillae). Αυτές οι κηλίδες είναι εμφανείς ακόμη και σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Μελέτη που εξέτασε τις χάσμες νεοσσών από οκτώ είδη στρουθιόμορφων πτηνών, διαπίστωσε ότι «έλαμπαν» στο υπεριώδες τμήμα του φάσματος, επομένως ήσαν ορατές στα πουλιά, αλλά όχι στους ανθρώπους. Βέβαια, οι γονείς δεν βασίζονται αποκλειστικά στο μέγεθος και την «ποιότητα» της χάσμης των νεοσσών για να διαμοιράσουν την τροφή, αλλά και σε άλλους παράγοντες που, εν πολλοίς, παραμένουν άγνωστοι.
Χάσμες με κόκκινο χρώμα, έχει αποδειχθεί σε διάφορα πειράματα ότι επάγουν τη διαδικασία σίτισης. Επίσης, πείραμα που ήθελε να δείξει τη σχέση μεταξύ μεγέθους της γέννας και του ανοσοποιητικού συστήματος σε νεοσσούς σταβλοχελίδονων (Hirundo rustica), συνήγαγε ότι η καλή κατάσταση της χάσμης των νεοσσών συσχετίζεται θετικά με την παραγωγή Τ-λεμφοκυττάρων. Αντίθετα, η κόκκινη χάσμη των νεοσσών κούκου (Cuculus canorus) δεν επάγει επιπλέον σίτιση από τους γονείς-ξενιστές. Ωστόσο, οι νεοσσοί του ασιατικού κούκου Cuculus fugax, επιδεικνύουν χαρακτηριστικά έγχρωμα σημάδια στα φτερά τους, που μιμούνται το χρώμα της χάσμης και, έτσι, ο γονέας-ξενιστής αυξάνει το ρυθμό σίτισης. thumb|right|450px|Οι χαρακτηριστικές κίτρινες χάσμες νεοσσών του είδους Anthus novaeseelandiae (βραβευμένη φωτογραφία) Τα γωνιακά υβώματα (gape flanges) των νεοσσών είναι εμφανώς σαρκώδη. Όσο οι νεοσσοί μεγαλώνουν, τα υβώματα μειώνονται σε μέγεθος, ωστόσο είναι ακόμη ορατά και, επομένως, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως διαγνωστικό στοιχείο για να ξεχωρίζουν τα νεαρά πουλιά από τους ενήλικες. Όταν το πουλί φτάσει στην ενηλικίωση, τα υβώματα δεν είναι πλέον ορατά.
Ρουθούνια
Τα περισσότερα είδη πουλιών έχουν εξωτερικά ρουθούνια (nares) που βρίσκονται σε κάποιο σημείο του ράμφους τους. Συνήθως είναι δύο οπές -κυκλικές, οβάλ ή σχισμοειδείς- που οδηγούν προς τις ρινικές κοιλότητες του κρανίου και στο αναπνευστικό σύστημα. Στα περισσότερα είδη, τα ρουθούνια βρίσκονται στο οπίσθιο τριτημόριο της άνω γνάθου. Από τις αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις είναι τα κίουι, των οποίων τα ρουθούνια βρίσκονται στην άκρη του ράμφους τους. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποια είδη που δεν έχουν εξωτερικά ρουθούνια, όπως οι κορμοράνοι και τα ανχίνγκα, παρόλο που αυτά υφίστανται στους νεοσσούς τους. Οι ενήλικες αυτών των πτηνών, όπως και οι σούλες όλων των ηλικιών, αναπνέουν από το στόμα τους. Υπάρχει συνήθως ένα ρινικό διάφραγμα από οστό ή χόνδρο που χωρίζει τα δύο ρουθούνια, αλλά σε μερικές κατηγορίες (συμπεριλαμβανομένων των γλάρων, των γερανών και των γυπών του Νέου Κόσμου) το διάφραγμα λείπει.
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα ρουθούνια είναι ακάλυπτα, αλλά σε μερικές ομάδες, (συμπεριλαμβανομένων των τσαλαπετεινών, των λαγόποδων, των κορακιών και μερικών δρυοκολαπτών), καλύπτονται με φτερά. Σε κάποια από αυτά τα πτηνά, τα φτερά βοηθούν να θερμαίνεται ο εισπνεόμενος αέρας,, ενώ στους δρυοκολάπτες είναι απαραίτητα για την αποφυγή της απόφραξης από τα ρινίσματα ξύλου, όταν ραμφίζουν τα δένδρα.
Ειδικά στα Ρινοτρυπόμορφα, τα ρουθούνια περικλείονται σε διπλούς σωλήνες που βρίσκονται στην κορυφή ή κατά μήκος των πλευρών της άνω γνάθου. Επίσης, κάποια είδη όπως τα γεράκια, έχουν στα ρουθούνια τους ένα μικρό, οστεώδες έπαρμα με άγνωστη λειτουργία. Μερικοί επιστήμονες υποθέτουν ότι μπορεί να δρα ως διάφραγμα, επιβραδύνοντας ή διασπείροντας τη ροή του αέρα μέσα στα ρουθούνια -και επιτρέποντας έτσι το πουλί να συνεχίσει να αναπνέει χωρίς να βλάπτεται το αναπνευστικό του σύστημα-, κατά τη διάρκεια των εναερίων καταδύσεων υψηλής ταχύτητας, αλλά αυτή η θεωρία δεν έχει αποδειχθεί πειραματικά. Άλλωστε, κάποια είδη που πετούν σε υψηλές ταχύτητες δεν διαθέτουν τέτοια επάρματα, ενώ κάποια είδη τα οποία πετούν σε χαμηλές ταχύτητες, διαθέτουν.
Κήρωμα
thumb|right|340px|Το κήρωμα, τα ρουθούνια και το έπαρμα της εισόδου τους, σε ένα [[στεπογέρακο]] Αρκετές οικογένειες πτηνών-συμπεριλαμβανομένων των ημερόβιων και νυκτόβιων αρπακτικών πουλιών, παπαγάλων, ληστόγλαρων, κ.α.- έχουν ένα χαρακτηριστικό ύβωμα στη βάση του ράμφους τους, το κήρωμα (cere), που πήρε την ονομασία του από το λατινικό cera «κερί». Αυτή η δομή, κανονικά, ενσωματώνει τα ρουθούνια του πτηνού, εκτός από τις κουκουβάγιες, στις οποίες είναι τοποθετημένα περιφερικά του κηρώματος.
Αν και, μερικές φορές, καλύπτεται από φτερά, όπως στους παπαγάλους, το κήρωμα είναι γυμνό και, συχνά, έντονα χρωματισμένο. Στα ημερόβια αρπακτικά, λειτουργεί ως σεξουαλικό σημάδι της «ποιότητας» του ατόμου. Για παράδειγμα, το έντονα πορτοκαλί χρώμα του κηρώματος ενός λιβαδόκιρκου συσχετίζεται με το σωματικό βάρος και τη φυσική του κατάσταση. Στο κήρωμα των νεοσσών του γκιώνη εμπεριέχεται κάποια χρωστική που αντιδρά στην υπεριώδη ακτινοβολία (UV) και συσχετίζεται με τη μάζα του πουλιού. Ένας νεοσσός με μικρότερη μάζα σώματος εμφανίζει αιχμή UV σε μήκος κύματος μεγαλύτερο από ό, τι ένας νεοσσός με μεγαλύτερη μάζα σώματος. Μελέτες έχουν δείξει ότι, οι μητέρες σιτίζουν κατά προτίμηση εκείνους τους νεοσσούς με κηρώματα που εμφανίζουν αιχμή UV σε μεγαλύτερα μήκη κύματος, δηλαδή, εκείνους με το μικρότερο βάρος.
Το χρώμα ή το παρουσιαστικό του κηρώματος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διάκριση μεταξύ αρσενικών και θηλυκών σε ορισμένα είδη. Για παράδειγμα, το αρσενικό Crax rubra έχει κίτρινο κήρωμα, ενώ στο θηλυκό και στα νεαρά αρσενικά, λείπει. Στο αρσενικό παπαγαλάκι (Melopsittacus undulatus) είναι μπλε, ενώ στο θηλυκό είναι ροζ ή καφέ.
Operculum
thumb|right|260px|Το χαρακτηριστικό operculum στο ράμφος του περιστεριού Στη βάση του ράμφους ορισμένων πτηνών, όπως τα περιστέρια, υπάρχει ένα ιδιαίτερο κερατινοειδές ή χόνδρινο μόρφωμα που μοιάζει αλλά δεν είναι της ίδιας δομής με το κήρωμα και ονομάζεται operculum (πληθ. opercula) . Στα πτηνά που καταδύονται χρησιμεύει για να κρατά το νερό έξω από την ρινική κοιλότητα, μέσω της πίεσης που ασκείται στο σημείο, από το ίδιο το νερό. Μερικά είδη που τρέφονται από λουλούδια διαθέτουν την συγκεκριμένη δομή για να αποφεύγεται απόφραξη των ρινικών διόδων από τη γύρη. Επίσης, στους νεοσσούς του αιγοθηλόμορφου Podargus strigoides, τα ρουθούνια καλύπτονται από μεγάλο, θολωτό operculum, για να μειώνεται η ταχεία εξάτμιση των υδρατμών, ενώ υποβοηθείται η αύξηση της συμπύκνωσης υδρατμών μέσα στα ρουθούνια, δύο κρίσιμες λειτουργίες, δεδομένου ότι οι νεοσσοί παίρνουν υγρά μόνο από το φαγητό που τους φέρνουν οι γονείς τους. Αυτές οι δομές, γρήγορα συρρικνώνονται, ενώ εξαφανίζονται εντελώς από τη στιγμή που τα πτηνά φθάνουν στην ενηλικίωση. Τέλος, τα ταπακούλος της Κ. και Ν. Αμερικής είναι τα μόνα πουλιά που είναι σε θέση να κινούν τα opercula τους.
Όνυχας (ράμφους)
Όλα τα πτηνά της οικογένειας Anatidae (πάπιες, χήνες και κύκνοι) διαθέτουν χαρακτηριστική δομή από σκληρό, κερατινοειδές υλικό στο άκρο του ράμφους τους, τον όνυχα (nail). Άλλωστε, η παλαιότερη ονομασία Unguirostres γι’ αυτήν την κατηγορία, προέρχεται από τις λατινικές λέξεις ungus «νύχι» και rostrum «ράμφος». Μερικές φορές, μπορεί να εκτείνεται σε όλο το πλάτος του ράμφους, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις βρίσκεται στην κορυφή, ενώ συχνά κάμπτεται και παίρνει σχήμα άγκιστρου.