cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλίας Μόσιαλος
Κριτική
Στις 24 Δεκεμβρίου 2021, ο Ηλίας Μόσιαλος προέβη σε μία δημοσίευση στο διαδίκτυο, στην οποία απεικονιζόταν ένας φανταστικός διάλογος μεταξύ της Παναγίας και του Ιωσήφ. Το περιεχόμενο του διαλόγου της ανάρτησης προκάλεσε αντιδράσεις, ενώ καταδικάστηκε από επίσημη ανακοίνωση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, από Υπουργούς της Κυβέρνησης αλλά και από Βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου.
Βραβεύσεις
Μερικές από τις βραβεύσεις του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ίταλο Καλβίνο
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαντιάγο δε Λας Βέγκας στην Κούβα αλλά σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στην Ιταλία. Ήταν γιος των βοτανολόγων, Μάριο κι Εβελίνα (Μαμέλι) και αδερφός του Φλοριάνο, σπουδαίου γεωλόγου.
Το 1947 αποφοιτά από το Πανεπιστήμιο του Τορίνο και με τον Γιόζεφ Κόνραντ εργάζονται στην αριστερή εφημερίδα L' Unita. Παράλληλα μπαίνει στον εκδοτικό οίκο Εϊνάντι όπου εργάζονται επίσης οι Νορμπέρτο Μπόμπιο, Νατάλια Γκίνσμπουργκ, Τσέζαρε Παβέζε κι Έλιο Βιτορίνι. Με τον τελευταίο γράφει το εβδομαδιαίο Ιλ Πολυτέκνικο, περιοδικό τέχνης, του πανεπιστημίου. Αφήνει όμως και τον εκδοτικό για να ασχοληθεί πιο εντατικά με την Unita και με τη νέα κομμουνιστική εφημερίδα Rinascita. Το 1950 συνεργάζεται ξανά με τον Εϊνάντι κι αναλαμβάνει υπεύθυνος του λογοτεχνικού τμήματος. Επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση.
Το 1952 γράφει, μαζί με τον Τζόρτζιο Μπαζάνι στο μαρξιστικό εβδομαδιαίο περιοδικό Botteghe Oscure. Το 1957 αφήνει το κομμουνιστικό κόμμα και το γράμμα της παραίτησής του δημοσιεύεται στην Unita. Επισκέπτεται τις ΗΠΑ όπου παραμένει για 6 μήνες, κυρίως στη Νέα Υόρκη, ύστερα από πρόσκληση του ιδρύματος Φορντ. Εντυπωσιάζεται από τον Νέο Κόσμο. Ύστερα από λίγα χρόνια παντρεύεται την Έσθερ Σίνγκερ, που 'χε γνωρίσει στις ΗΠΑ κι ο γάμος γίνεται στην Αβάνα, στη διάρκεια ενός ταξιδιού στη γενέτειρά του όπου συνάντησε και τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Επιστρέφοντας στην Ιταλία συνεργάζεται εκ νέου με τον Εϊνάντι, εκδίδει τα "Κοσμοκωμικά" και δημιουργεί την OULiPo (OUvroir de Litterature Potentielle).
Στον Γαλλικό Μάη του 1968 γνωρίζει κι επηρεάζεται από τον Ρεημόν Κενώ, ενώ έρχεται σε επαφή και με τους Ρολάν Μπαρτ και Κλωντ Λεβί-Στρως. Σχηματίζει επίσης επαφές με αξιοσημείωτες εμπειρίες, στη Σορβόνη κι ενδιαφέρεται για τους κλασικούς, Λουντοβίκο Αριόστο, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Δάντη, Ιγνάτιο Λογιόλα, Θερβάντες, Σαίξπηρ, Συρανό Ντε Μπερζεράκ και Τζιάκομο Λεοπάρντι. Το 1973 διατηρεί την επαφή με την Ιταλία, γράφοντας νουβέλες για την ιταλικήν έκδοση του περιοδικού Playboy και για την εφημερίδα Κοριέρε Ντε Λα Σέρα. Το 1975 γίνεται επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας και την επόμενη χρονιά κερδίζει το βραβείο για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία. Επισκέπτεται Ιαπωνία και Μεξικό, καθώς επίσης κι αρκετές αμερικάνικες πόλεις, δίνοντας διαλέξεις. Το 1981 κερδίζει το γαλλικό παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Στις 19 Σεπτέμβρη του 1985 πεθαίνει στη Σιένα, στο παλιό νοσοκομείο της Αγίας Μαρίας Σκάλα, σε ηλικία μόλις 62 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Γλυκολικό οξύ
Το γλυκολικό οξύ ή υδροξυαιθανικό οξύ (αγγλικά glycolic acid) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C2H4O3, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο HOCH2CO2H. Πιο συγκεκριμένα, είναι το απλούστερο από τα υδροξυοξέα, δηλαδή την υποκατηγορία των καρβοξυλικών οξέων που περιέχουν μια τουλάχιστον υδροξυομάδα (OH).
Το χημικά καθαρό γλυκολικό οξύ, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο, άοσμο υγροσκοπικό στερεό, πολύ υδατοδιαλυτό, δηλαδή ευδιάλυτο στο νερό. Χρησιμοποιείται σε διάφορα προϊόντα περιποίησης δέρματος. Είναι μια φυσική χημική ένωση, αφού βρίσκεται (για παράδειγμα) σε κάποια ζαχαροκάλαμα.
Οι εστέρες του, ονομάζονται γλυκολικοί, ενώ τα άλατά του επίσης γλυκολικά.
Ιστορία
Η εμπειρική του ονομασία «γλυκολικό οξύ» επινοήθηκε το 1848 από το Γάλλο χημικό Αυγουστέ Λαυρέντ (Auguste Laurent, 1807-1853). Συγκεκειμένα, πρότεινε ότι το αμινοξύ γλυκίνη (που τότε ονομαζόταν «γλυκόκολλα», glycocolle), μπορεί να αποτελούσε αμίνη ενός υποθετικού (για τότε) οξέος, που το ονόμασε «γλυκολικό οξύ».
Το ίδιο το γλυκολικό οξύ πρωτοπαρασκευάστηκε το 1851 από το Γερμανό χημικό Αντόλφ Στρέκερ (Adolph Strecker, 1822- 1853) και το Ρώσο συνάδερφό του Νικολάι Νικολάιβιτς Σοκολόφ (Nikolai Nikolaevich Sokolov, 1826-1877). Το παρήγαγαν επιδρώντας αρχικά νιτρικό οξύ (HNO3) και διοξείδιο του αζώτου (NO2) σε ιππουρικό οξύ (PhCONHCH2CO2H). Η αντίδραση αυτή αποδίδει βενζογλυκολικό οξύ (PhCO2CH2CO2H), δηλαδή τον εστέρα του γλυκολικού οξέος με βενζοϊκό οξύ (PhCO2H). Έπειτα, υδρόλυσαν αυτόν τον εστέρα, βράζοντάς το για μέρες με αραιό θειικό οξύ (H2SO4), λαμβάνοντας έτσι βενζοϊκό οξύ και γλυκολικό οξύ:
Παραγωγή
Με τη μέθοδο αυτή παράγονται παγκοσμίως ετησίως λίγες χιλιάδες τόνοι. Από χημικής πλευράς, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν παρομοίως και τα άλλα αλαιθανικά οξέα (XCH2COOH), αλλά βιομηχανικά προτιμάται το χλωραιθανικό, για οικονομικούς λόγους. Για παραγωγή σε εργαστηριακή κλίμακα, όμως, είναι προτιμότερο το βρωμαιθανικό οξύ (BrCH2COOH), γιατί παράγεται ευκολότερα από το αιθανικό οξύ (CH3CH2OH):
Άλλοι διαθέσιμες μέθοδοι, όχι απαραίτητα σε αξιόλογη χρήση, περιλαμβάνουν:
1. Τη μερική υδρογόνωση οξαλικού οξέος με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι» :
2. Υδρόλυση υδροξυαιθανονιτριλίου :
3. Το υδροξυαιθανικό οξύ μπορεί να απομονωθεί από φυσικές πηγές όπως το ζαχαροκάλαμο, το ζαχαρότευτλο, ο ανανάς, το πεπόνι και το άγουρο σταφύλι.
4. Ακόμη, το υδροξυαιθανικό οξύ μπορεί να παραχθεί με ορισμένες ενζυμικές βιοχημικές διεργασίες, αν και έτσι παράγονται σχετικά μικρές ποσότητες, σε σύγκριση με τις παραδοσιακές μεθόδους χημικής σύνθεσης, αλλά από την άλλη είναι πολύ φιλικότερες για το περιβάλλον, αφού απαιτούν μικρότερες ποσότητες ενέργειας και επιπλέον παράγουν πολύ μικρότερα ποσοστά παραπροϊόντων.
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Το υδροξυαιθανικό οξυ συνδυάζει τις ιδιότητες καρβοξυλικού οξέος και αλκοόλης.
΄Οξινος χαρακτήρας και καρβονικά άλατα
Το υδροξυαιθανικό οξύ είναι μετρίως ασθενές μονοπρωτικό οξύ, με pKa = 3,82. Τα δύο (2) άτομα υδρογόνου του υδροξυλίου (-OH) του υδροξυμεθυλίου (-CH2OH) δεν αντικαθιστώνται από μέταλλα αλλά παρ'όλα αυτά το υδροξυαιθανικό οξύ αντιδρά (με το καρβοξύλιό του) ορισμένα μέταλλα μέταλλα και βάσεις σχηματίζοντας άλατα με σύγχρονη έκλυση υδρογόνου ή νερού αντίστοιχα:
(Αντίδραση διάστασης)
(Επίδραση μετάλλων ηλεκτροθετικότερων του υδρογόνου)
(Αντίδραση εξουδετέρωσης)
Αποκαρβοξυλίωση
1. Με θέρμανση υδροξυαιθανικού νατρίου παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα (CΟ2) και μεθανόλη (CH3OH) ::
2. Με ηλεκτρόλυση υδροξυαιθανικού νατρίου (μέθοδος Kolbe), παράγονται διοξείδιο του άνθρακα και 1,2-αιθανοδιόλη (HOCH2CH2OH) :
3. Με θέρμανση αλάτων του με ασβέστιο (ή βάριο) παράγεται 1,3-διυδροξυπροπανόνη :
4. Με επίδραση βρωμίου (Br2) σε υδροξυαιθανικό άργυρο (HOCH2CO2Ag) παράγεται αρχικά βρωμομεθανόλη (BrCH2OH, αντίδραση Hunsdiecker), που αφυδροβοριώνεται τελικά σε μεθανάλη :
Οξείδωση
1. Τo υδροξυαιθανικό οξύ οξειδώνεται σε υδροξυαιθανικό υπεροξύ (HOCH2CO3H) από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), σε όξινο περιβάλλον :
2. Με (αραιό) υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4) παράγεται οξαλικό οξύ :
2. Με τριοξείδιο του χρωμίου (CrO3). Παράγεται αρχικά οξαιθανικό οξύ (HCOCOOH) και στη συνέχεια, με περίσσεια τριοξειδίου του χρωμίου, οξαλικό οξύ (HOOCCOOH):
Εστεροποίηση
1. Με επίδραση αλκοολών παράγονται γλυκολικοί εστέρες :
2. Εστεροποιείται επίσης και από το υδροξύλιο με καρβοξυλικό οξύ :
2. Η εστεροποίηση από το υδροξύλιο γίνεται επίσης με ανυδρίτη καρβοξυλικού οξέος :
4. Μετεστεροποίηση με καρβοξυλικούς εστέρες :
Αλογόνωση
1. Με επίδραση αλογόνων, παρουσία ερυθρού φωσφόρου, παράγεται αρχικά αλυδροξυαιθανικό οξύ, που όμως αφυδραλογονώνεται σε οξαιθανικό οξύ:
2. Με επίδραση αλογονωτικών μέσων παράγονται αλοακετυλαλογονίδια ::
Υποκατάσταση υδροξυλίου από αλογόνο
1. Αντίδραση με υδροϊώδιο :
2. Αντίδραση με άλλα αλογόνα (X: F, Cl, Br) :
Διαμοριακή αφυδάτωση
Με επίδραση πυκνού θειικού οξέος, σε μέτριες θερμοκρασίες, παράγεται (καρβοξυλομεθοξυ)αιθανικό οξύ :
Ανοικοδόμηση
1. Το υδροξυαιθανικό οξύ μπορεί να ανοικοδομηθεί σε 3-υδροξυπροπανικό οξύ : Αρχίζει με την παραγωγή ιωδαιθανικού οξέος και μετά κυαναιθανικού οξέος. Το τελευταίο ανάγεται σε β-αλανίνη, που τελικά μετατρέπεται σε 3-υδροξυπροπανικό οξύ
Προσθήκη σε οξιράνιο
Με επίδραση σε οξιράνιο παράγεται (2-υδροξυαιθοξυ)αιθανικό οξύ : 40px|Οξιράνιο
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγεται μίγμα από γαλακτικό οξύ, μεθοξυαιθανικό οξύ, υδροξυαιθανικός μεθυλεστέρας και 2-υδροξυμεθυλοξιρανόλη : 2-υδροξυμεθυλοξιρανόλη
Εφαρμογές
Εξαιτίας της εξαίρετης ικανότητάς του να διεισδύει στο δέρμα, το υδροξυαιθανικό οξύ βρίσκει εφαρμογές σε προϊόντα περιποίησής του δέρματος, συνήθως με τη μορφή εμποτισμένων επιθεμάτων που εφαρμόζονται από δερματολόγους (στο ιατρείο) με συγκεντρώσεις 20-70% σε υδροξυαιθανικό οξύ και σε οικιακές συσκευασίες (από φαρμακεία) σε μικρότερες συγκεντρώσεις, 10-20% υδροξυαιθανικό οξύ. Εκτός από τη συγκέντρωση του οξέος, όμως, στην ιαματικότητα του διαλύματος (εμποτισμού επιθεμάτων) παίζει μεγάλο ρόλο το pH του. Τα επιθέματα που χρησιμοποιούν απευθείας οι δερματολόγοι έχουν pH μέχρι και 0,6, ενώ αυτά που διατίθενται στα φαρμακεία μέχρι και 2,5. Το υδροξυαιθανικό οξύ χρησιμοποιείται για να βελτιώσει την εμφάνιση και της απαλότητα της επιδερμίδας. Μπορεί να μειώσει τις ρυτίδες, τα σπυράκια ακμής, τις φακίδες και γενικά να βελτιώσει και πολλά άλλα δερματολογικά προβλήματα. Λειτουργεί αντιδρώντας με τα λιπίδια της ανώτερης επιδερμίδας και τελικά επιταχύνοντας την απολέπιση των νεκρών κυττάρων της, εκθέτοντας έτσι τα ζωντανά.
Ανάμεσα σε άλλες εφαρμογές του, το υδροξυαιθανικό οξύ, χρησιμοποιείται στην κλωστοϋφαντουργία, ως αντιδραστήριο βαφής και δέψης, στην επεξεργασία τροφίμων ως αρωματικό μέσο και ως συντηριτικό. Συχνά περιέχεται σε πολυμερή γαλακτώματα, διαλύτες και πρόσθετα σε μελάνι και χρώματα (μπογιές) για να βελτιώσει τη ρευστότητα και τη στιλπνότητα.
Τέλος στα σημαντικά, από εμπορικής άποψης, ορισμένα παράγωγά του, στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο υδροξυαιθανικός μεθυλεστέρας (HOCH2COOCH3) και ο υδροξυαιθανικός αιθυλεστέρας (HOCH2COOCH2CH3), που αντίθετα με το ίδιο το υδροξυαιθανικό οξύ, είναι αποστάξιμα. Ο υδροξυαιθανικός βουτυλεστέρας (HOCH2COOCH2CH2CH2CH3) είναι ένα συστατικό κάποιων βερνικιών, που είναι επιθυμητό επειδή έχει χαμηλή πτητικότητα και καλές διαλυτικές ιδιότητες.
Ασφάλεια
Το υδροξυαιθανικό οξύ είναι ισχυρό ερεθιστικό, ιδιότητα που εξαρτάται από τα επίπεδα του pH. Επιπλέον, όπως και η 1,2-αιθανοδιόλη, μεταβολίζεται σε οξαλικό οξύ, που μπορεί να γίνει επικίνδυνο αν εισαχθεί στον οργανισμό.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Υδροξυοξέα Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Συντηρητικά
Ελληνική Νομαρχία
Ελληνική Νομαρχία: Ήτοι Λόγος Περί Ελευθερίας είναι ο τίτλος πολιτικής πραγματείας του ελληνικού προεπαναστατικού διαφωτισμού. Αναφέρεται ότι το συνέγραψε «Ανώνυμος ο Έλλην» και εξέδωσε ο ίδιος στην Ιταλία, χωρίς να αποκαλύπτεται το πραγματικό όνομά του. Το κείμενο φέρει όλα τα χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού ριζοσπαστικού ρεπουμπλικανισμού, αντιμοναρχικού, και κριτικού έναντι των υπαρχόντων κοινωνικών δομών και συνθηκών. Εκτυπώθηκε ως έντυπο μικρών διαστάσεων πιθανώς για συνωμοτικούς λόγους.
Το κείμενο βρίθει ανορθογραφιών εσκεμμένων και συστηματικών, καθώς ο συγγραφέας προειδοποιεί τον αναγνώστη: «ὅσοι μὲ τὸ συντακτικὸν τοῦ Γαζῆ εἰς τὸ χέρι ἤθελαν κατακρίνει τοῦτο τὸ ἐγχειρίδιον, εἰς οὐδὲν μὲ βλάπτουσι». Κατά τον Ασδραχά, «ο Ανώνυμος έχει εκφραστική δυνατότητα και δυνατότητα να μεταφέρει στα ελληνικά λέξεις που εκφράζουν έννοιες: έχει με δύο λόγια ελληνομάθεια που δεν συμπίπτει με τους ισχύοντες τρόπους ελληνικής σπουδής, μια σπουδή που βασίζεται στο αρχαιοελληνικό κείμενο και στην ελληνικά διατυπωμένη Γραμματική». Ορισμένοι Έλληνες ερευνητές βλέπουν στο ριζοσπαστικό κείμενο της Ελληνικής Νομαρχίας το εγχειρίδιο των Φιλικών.
Γενικά
Είναι αμφίβολο αν η κυκλοφορία του είχε κάποιο αντίκτυπο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και το πρώτο μεταεπαναστατικό ελληνικό κράτος. To έργο παρέμεινε στην αφάνεια για μισόν περίπου αιώνα και για πρώτη φορά μνημονεύθηκε από τον Παπαδόπουλο-Βρετό το 1857.
Κατά τον Ρωμανίδη, το κείμενο έχει γραφεί από άτομο με δυτική προτεσταντική νοοτροπία που αγνοεί την ορθόδοξη παράδοση. Αυτό προκύπτει και από την ορολογία που χρησιμοποιεί· π.χ. η πατριαρχική σύνοδος αποκαλείται «σύγκλητος», οι κληρικοί φέρονται ότι ανήκουν σε «τάγμα», η ιερωσύνη είναι «σύστημα» και «κλάση», το ράσο αποκαλείται «φόρεμα». Επίσης ζητά να μετατεθούν οι αργίες στις Κυριακές, γιατί εμποδίζουν το εμπόριο, και να μειωθούν οι νηστείες, γιατί βλάπτουν την υγεία του λαού. Κληρικοί και μοναχοί χαρακτηρίζονται με υβριστικούς όρους ενώ με υπερβολική γλώσσα εκφράζεται και εναντίον των Ελλήνων που βρίσκονταν εκείνη την εποχή στη Δύση. Επίσης συσχετίζει τη φεουδαρχία με την ορθόδοξη εκκλησία. Κατά τον Ρωμανίδη διαβάζοντας κανείς το κείμενο νομίζει ότι αναφέρεται περισσότερο στη δυτική εκκλησία παρά την ορθόδοξη. Ωστόσο, στον μέσο Έλληνα αναγνώστη δεν γεννιέται καμιά παρόμοια εντύπωση, ο Ανώνυμος Έλλην μιλά ξεκάθαρα για κληρικούς τής τουρκοκρατούμενης Ελλάδας, αναφέροντας συγκεκριμένα ονόματα και ιστορίες τους.
Κατά τον Κρεμμυδά, η Ελληνική Νομαρχία κακώς θεωρήθηκε και θεωρείται επαναστατικό κείμενο, καθώς ναι μεν «''καταγγέλλει τους προεστούς, τους πλούσιους κ.λπ. και τον ανώτερο κλήρο ως διεφθαρμένους, ανήθικους και εκμεταλλευτές του λαού» και είναι αφιερωμένο στον Ρήγα Βελεστινλή, αλλά δεν ασχολείται με το πώς θα επιτευχθεί η ελευθερία της Ελλάδας, ούτε με τις κοσμογονικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά το έτος συγγραφής (1806) στην Ευρώπη, δεν μιλά για τις νέες κοινωνικές τάξεις που θα φέρουν την αλλαγή χάρη στο εμπόριο, στη ναυτιλία, στον νέο πλούτο, όπως αντιθέτως κάνει ο Κοραής το 1803 στο Mémoire'' του, τον οποίον ο συγγραφέας παρ' όλα αυτά γνωρίζει και θαυμάζει, και δεν υιοθετεί ούτε καν αναφέρεται στο τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη», παρά μόνο στην ελευθερία, την οποία συναρτά όχι με την κοινωνική ευδαιμονία αλλά με την ατομική ευτυχία. Την Ισότητα την αλλάζει και την κάνει Ομοιότητα, που δεν είναι το ίδιο. Ασχολείται κυρίως με το πολίτευμα που θα διέπει αυτή την ελεύθερη Ελλάδα και, αποσιωπώντας θέματα όπως Συνέλευση, Βουλή, Σύνταγμα, που ωστόσο κυκλοφορούσαν κατά κόρον τότε, εκείνος αναφέρεται κυρίως στον Λυκούργο και στην αρχαία Σπάρτη. Έτσι, ο Κρεμμυδάς θεωρεί το έργο «συντηρητικό και εκτός τόπου και χρόνου, χωρίς καμία ανατρεπτικότητα».
Περιεχόμενο
Για μία περιληπτική αντίληψη του όλου έργου και του ύφους του, ακολουθούν τα βασικότερα ίσως σημεία αυτού.
Τίτλος - αφιέρωση
Ο πλήρης τίτλος του έργου, αρκετά μακρόσυρτος πλην όμως θαυμαστός, είναι:
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ Ἤτοι Λόγος περὶ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ————— Συντεθείς τε καὶ Τύποις ἐκδωθεὶς ἰδίοις ἀναλώμασι πρὸς ὠφέλειαν τῶν Ἑλλήνων ΠΑΡΑ ΑΝΟΝΙΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ. Ἐν Ἰταλίᾳ, 1806.
Ο συγγραφέας του έργου αφιερώνει αυτό στον Ρήγα Βελεστινλή με την ακόλουθη επιτύμβια μορφή: ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΜΒΟΝ Τοῦ μεγάλου καὶ ἀειμνήστου Ἕλληνος ΡΗΓΑ τοῦ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος ἐσφαγιασθέντος χάριν εὐγνωμοσύνης ὁ συγγραφεὺς τὸ πονημάτιον τόδε ὡς δῶρον ἀνατίθησι. Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor
Η σκόπιμη παράθεση της παραπάνω αφιέρωσης, που αποτελεί τον πρώτο γραπτό τιμητικό λόγο υπέρ του Ρήγα, φανερώνει τέσσερα αξιοπρόσεκτα σημεία:
Επιλογές κειμένου
Αμέσως μετά, την αφιέρωση του συγγραφέα, ακολουθεί μία σελίδα με μόνο τρεις λέξεις «ΣΤΟΧΑΣΟΥ, ΚΑΙ ΑΡΚΕΙ». Με τη φράση αυτή, καταφανής είναι η προσπάθεια του συγγραφέα να κάνει τον αναγνώστη συνειδητό άτομο που να αναζητά και να κρίνει. Στη συνέχεια ακολουθεί μια προειδοποίηση υπό μορφή γράμματος του συγγραφέα προς τον αναγνώστη που έχει ως ακολούθως: «Ὦ Ἀναγνῶστα! […] ''ἀνίσως ὁμοιάζεις ἐκείνους ὁποὺ προφέρουσι τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος χωρὶς νὰ ἀναστενάζωσι, νὰ μὴν χάσῃς τὸν καιρόν σου ματαίως εἰς τὸ νὰ ἀναγνώσῃς τὸ πονημάτιόν μου τοῦτο. Ἔρρωσο.''»
Στη συνέχεια αυτού, αρχίζει το πρώτο κεφάλαιο της Νομαρχίας αφιερωμένο στην Ελευθερία, θυμίζοντας επίκληση Ομήρου ή Ησιόδου: «''Ἐσεῖς, ὦ ἀθάνατοι ψυχαὶ τῶν ἐλευθέρων προγόνων μου! ἐνδυναμώσατε τώρα τὸν ζῆλον μου μὲ τὰ ἡρωϊκά σας ἐντάλματα, διὰ νὰ ἐκφράσω, καθὼς πρέπει, τὰ τῆς ἐλευθερίας κάλλη εἰς τοὺς ἀπογόνους σας.''» Μετά την επίκληση αυτή, ακολουθεί ένας χείμαρρος υπενθυμίσεων και νουθεσιών περικλείοντας σχεδόν όλη την μέχρι τότε ιστορία των Ελλήνων. Απευθυνόμενος δε σε σκλαβωμένους Έλληνες, ο συγγραφέας καταφέρνει να συνδέσει το εθνικό με το πανανθρώπινο.
Ο συγγραφέας του έργου
Ο συγγραφέας του έργου παρά τις συστηματικές και επίμονες έρευνες μελετητών δεν έγινε ποτέ γνωστός και το πρόβλημα αυτό συνεχίζει μέχρι σήμερα να απασχολεί την ελληνική γραμματεία. Για το ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από την «Ανωνυμία του Έλληνα» έχουν προταθεί κατά καιρούς πολλά ονόματα όπως οι εξ Ιωαννίνων Αθανάσιος Ψαλίδας, Σπυρίδων Σπάχος, και Ιωάννης Κωλέττης, ο Κορίνθιος ιατρός Γεώργιος Καλαράς, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Ιωάννης Δονάς, ο Διονύσιος Ταγιαπέρας, ο Δημήτριος Γουζέλης, ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, ο Χριστόφορος Περραιβός κ.ά.
Για τον Κορδάτο, ο συντάκτης του ήταν μαθητής του Παμπλέκη, και αυτό διότι το έργο συνδέεται με την απάντηση του Παμπλέκη σε βάρος των πολέμιών του και κατηγόρων του (Διονύσιος Πλαταμένας, Γοβδελάς από τη Ραψάνη, Δωρόθεος Βουλισμάς και Ιωάννης Τατλικάρης) και με άλλο ανέκδοτο έργο του Ακαρνάνα λογίου.
Το 1978 με κάποια ανακοίνωση στην Ακαδημία Αθηνών υποστηρίχθηκε ως συγγραφέας του έργου ο Αδαμάντιος Κοραής. Η άποψη όμως αυτή δεν φάνηκε να ευσταθεί, επειδή στο αρχέτυπο κείμενο υφίστανται ορθογραφικά λάθη και πολλές αδόκιμες λέξεις χωρίς φιλολογικό ύφος σε αντίθεση με τα έργα του Κοραή. Βασικό επίσης σημείο είναι ότι ο «Ανώνυμος» ζητά την άμεση έναρξη του Αγώνα, σε αντίθεση με τον Κοραή που υποστηρίζει ότι πρώτα το έθνος πρέπει να μορφωθεί και στη συνέχεια να διεκδικήσει την ελευθερία του. Πάντως από το ίδιο το κείμενο διαφαίνεται ότι ο «Ανώνυμος» ήταν εγγράμματος, είχε διαβάσει αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, καθώς και εγκυκλοπαιδιστές της εποχής του γαλλικού διαφωτισμού, βαθιά επηρεασμένος από τον Ρήγα, γνώριζε πολύ καλά την Αυλή του Αλή Πασά, συνεπώς τα Ιωάννινα και μιλούσε επίσης γαλλικά και ιταλικά. Σύμφωνα με τον Καραμπερόπουλο , ο συγγραφέας είναι Ηπειρώτης ή έχει ζήσει στην Ήπειρο και ήταν γιατρός ή σπούδασε ιατρική, και εάν έχει γράψει άλλο βιβλίο θα είναι δυνατόν να ταυτιστεί. Ερευνητές της Ακαδημίας Αθηνών εξακολουθούν να αναζητούν τον συγγραφέα στα αρχεία του τυπογράφου Τομάζο Μάζι στο Λιβόρνο της Ιταλίας, όπου τυπώθηκε η Ελληνική Νομαρχία. Το 2021, δημοσιεύτηκε επίσης μία μελέτη περί της πιθανότητας να είναι ο 30χρονος Ιωάννης Καποδίστριας ο συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας.
Κρίσεις
Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια χαρακτηρίζει την Ελληνική Νομαρχία ως ιδιαίτερα τολμηρό, επαναστατικό και αντιτυραννικό έργο.
Ο Ε. Παπανούτσος γράφει σχετικά: «''Είναι μια ανθρώπινη και ελληνική συνάμα φωνή. Το γεγονός ότι και σήμερα δεν μπορούμε να την καταλάβουμε και να την εκτιμήσουμε εντελώς, δεν είναι σε βάρος της, αλλά σε βάρος μας. Αν ανασταινόταν από τον τάφο, πολύ θα πικραινόταν ο Ανώνυμος εκείνος Έλλην, που θα έβλεπε ότι κάμποσες σελίδες του διατηρούν ζέουσα ακόμη την επικαιρότητά τους.''»
Ο Κ.Θ. Δημαράς αποκαλεί την Ελληνική Νομαρχία «φωτεινό βιβλίο, που παρά τις νεανικές του ατέλειες, εκφράζει έναν προηγμένο βαθμό εθνικής συνείδησης και κοινωνικής παιδείας». Και ο Κορδάτος εκτιμά πως «είναι ένας φιλιππικός ενάντια στη ρωμαίικη φεουδαρχία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Βιβλία κοινωνικοπολιτικής ιδεολογίας Κατηγορία:Κριτική της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ελληνικός εθνικισμός
Νικατορίς (Βαβυλωνίας)
Η Νικατορίς ήταν μια ελληνική πόλη της Μεσοποταμίας.
Η ύπαρξή της αναφέρεται σε μεταγενέστερες πηγές. Βρισκόταν στην αρχαία Βαβυλωνία, στην περιοχή της Γαραμέας. Προφανώς σχετίζεται με το όρος Νικατορίς. Από την ονομασία συμπεραίνεται ότι ιδρύθηκε είτε από τον Σέλευκο Α΄ (όταν κυρίευσε την Μεσοποταμία από τον Αντίγονο το 311 π.Χ.), είτε από τον Δημήτριο Β΄ Νικάτορα.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, πάντως θα βρίσκεται στο σημερινό Ιράκ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Θερμοκρασία
μικρογραφία|300px|Άτομα ενός αερίου, σε θερμοκρασία άνω του [[απόλυτο μηδέν|απόλυτου μηδενός, δηλαδή σε κίνηση.]] μικρογραφία|280px|Τμήμα από [[μόριο πρωτεΐνης, του οποίου τα άτομα κινούνται θερμικά.]] Θερμοκρασία είναι το φυσικό μέγεθος που μετρά τη μέση κινητική ενέργεια από μεταφορά ,ταλάντωση ή περιστροφή των δομικών συστατικών (ατόμων,μορίων,ιόντων) της ύλης. Η μεταφορά της ενέργειας αυτής (θερμότητας), όταν πιάνουμε κάτι με το χέρι για παράδειγμα, μας δίνει την αίσθηση του ζεστού και του κρύου με την κατάσταση αύξησης ενέργειας να αντιστοιχεί στο «ζεστό» ή «θερμό», όταν συνολικά παίρνουμε ενέργεια, και της κατάστασης μείωσης ενέργειας, κατά την οποία αντιλαμβανόμαστε να χάνουμε συνολικά ενέργεια, να αντιστοιχεί στο «κρύο».
Γενικά
Η θερμοκρασία στη πράξη είναι ακριβώς το μέτρο εκείνο με το οποίο προσδιορίζεται η "θερμική κατάσταση" των διαφόρων σωμάτων, είναι δηλαδή ένα φυσικό μέγεθος που συνδέεται με την μέση κινητική ενέργεια των σωματιδίων ενός συστατικού, το οποίο και χαρακτηρίζει πόσο θερμό ή πόσο ψυχρό είναι αυτό.
Το αίτιο που δημιουργεί το αίσθημα του θερμού ή ψυχρού είναι η θερμότητα που όταν χορηγείται (απορροφάται) ή αφαιρείται (εκλύεται) από ένα σώμα προκαλεί "μεταβολή θερμοκρασίας" (ύψωση ή υποβιβασμό). Συνεπώς θερμότητα και θερμοκρασία είναι διαφορετικές έννοιες. Η μεν θερμότητα είναι μορφή ενέργειας, η δε θερμοκρασία ιδιότητα και μέγεθος.
Η θερμοκρασία μετριέται με ειδικά όργανα που λέγονται θερμόμετρα, η λειτουργία των οποίων βασίζεται στο φαινόμενο της διαστολής ή συστολής ως αποτέλεσμα παροχής ή αφαίρεσης της θερμότητας. Αλλά και η μεταβολή της θερμοκρασίας (ύψωση ή υποβιβασμός) είναι επίσης αποτέλεσμα της παροχής ή αφαίρεσης της θερμότητας. Έτσι με την παρατήρηση της διαστολής ή συστολής του υδραργύρου, που χρησιμοποιείται συνήθως στα θερμόμετρα, διαπιστώνεται και η μεταβολή της θερμοκρασίας η οποία αναγνώσκεται στη κατάλληλα βαθμολογημένη σε βαθμούς θερμοκρασίας κλίμακα του θερμομέτρου. Γενικώς τα θερμόμετρα διακρίνονται σε "κοινά" ή "υδραργυρικά" και σε "θερμόμετρα οινοπνεύματος" (για χαμηλότερες θερμοκρασίες). Χρησιμοποιούνται επίσης και "ηλεκτρικά θερμόμετρα" που βασίζονται στην αρχή του θερμοηλεκτρικού στοιχείου, επίσης τα "οπτικά" ή ηλεκτρικά "πυρόμετρα" καθώς και άλλα ειδικών κατηγοριών. Η βαθμολογία των θερμομέτρων γίνεται σε βαθμούς Celsius (Κελσίου) oC, στο μετρικό σύστημα, και σε βαθμούς Fahrenheit (Φαρενάιτ) oF, στο αγγλικό σύστημα.
Εκ των παραπάνω συμπεραίνεται ότι οι 180 βαθμοί Φαρενάιτ που περιέχονται μεταξύ 32°F και 212°F, αντιστοιχούν στους 100 βαθμούς Κελσίου, που περιέχονται μεταξύ 0°C και 100°C. Επομένως ένας βαθμός Κελσίου ισούται με 0,55 βαθμούς Φαρενάιτ μείον 17,6 (δίνεται μία όσο γίνεται ευκολομνημόνευτη ανάλυση της εξίσωσης). Όπου και ακολουθούν οι σχέσεις: C = (F - 32)100/180 ή C = (F - 32)/1,8  και F = 180/100 X C + 32 ή F = 1,8 C + 32
Σχετική θερμοκρασία
Κάθε θερμοκρασία που μετριέται αρχίζοντας από το 0° της κλίμακας Κελσίου ή της κλίμακας Φαρενάιτ ονομάζεται σχετική θερμοκρασία και καλείται θετική όταν είναι υψηλότερα του μηδενός και αρνητική όταν είναι χαμηλότερα.
Η σχετική θερμοκρασία έχει ευρύτατη χρήση τόσο στη καθημερινή ζωή του ανθρώπου όσο και στις διάφορες τεχνικές και μηχανολογικές εφαρμογές. Συμβολίζεται με το λατινικό γράμμα t (στα ελληνικά θ)
Απόλυτη θερμοκρασία
Κάθε θερμοκρασία που έχει ως αρχή μέτρησης το απόλυτο μηδέν της όποιας κλίμακας (Κελσίου ή Φαρενάιτ) χαρακτηρίζεται απόλυτη θερμοκρασία. Το απόλυτο μηδέν είναι η θερμοκρασία από την οποία ξεκινά η κλίμακα Κέλβιν και που προσδιορίζεται για μεν την κλίμακα Κελσίου στους –273,15°C, για δε την κλίμακα Φαρενάιτ στους –459,67°F. Θεωρητικά είναι η κατάσταση εκείνη στην οποία ένα υλικό δεν έχει καμία άλλη ενέργεια παρά αυτή από τις κβαντομηχανικές ταλαντώσεις των ατόμων που το αποτελούν (ενέργεια μηδενικού σημείου).
Η απόλυτη θερμοκρασία συμβολίζεται με το γράμμα Τ.
Σχέση σχετικής και απόλυτης θερμοκρασίας Τ=273.15 +θ.όπου θ σε οC
Θερμοδυναμική
Με τον όρο θερμοκρασία χαρακτηρίζεται, πιο ποσοτικά, η τάξη μεγέθους των διακυμάνσεων της ενέργειας που συνδέονται με ένα άτομο, μόριο ή κάποιο άλλο στοιχειώδες συστατικό ενός φυσικού συστήματος που είναι kBT, όπου kB είναι η σταθερά του Μπόλτζμαν και T η θερμοκρασία εκπεφρασμένη σε βαθμούς Κέλβιν.
Οι τυπικές ιδιότητες της θερμοκρασίας μελετώνται στην θερμοδυναμική και στην στατιστική μηχανική. Η θερμοκρασία ενός συστήματος σε θερμοδυναμική ισορροπία ορίζεται από την σχέση μεταξύ της θερμότητας δQ που προσφέρεται σε ένα σύστημα στην διάρκεια μιας απειροστά μικρής αντιστρεπτής μεταβολής και την μεταβολή dS της εντροπίας του κατά την μεταβολή.
Σε αντίθεση με την εντροπία και την θερμότητα των οποίων οι μικροσκοπικοί ορισμοί ισχύουν ακόμα και μακριά από την θερμοδυναμική ισορροπία, η θερμοκρασία μπορεί να οριστεί μόνο σε θερμοδυναμική ισορροπία ή τοπική θερμοδυναμική ισορροπία.
Καθώς ένα σύστημα προσλαμβάνει θερμότητα η θερμοκρασία του ανεβαίνει και ομοίως απώλεια θερμότητας προκαλεί πτώση της θερμοκρασίας. Όταν δυο συστήματα βρίσκονται στην ίδια θερμοκρασία, δεν παρατηρείται ροή θερμότητας μεταξύ τους. Όταν υπάρχει διαφορά θερμοκρασίας, θερμότητα θα τείνει να κινηθεί από το υψηλότερης θερμοκρασίας σύστημα στο χαμηλότερης μέχρι την αποκατάσταση θερμικής ισορροπίας. Η μεταφορά θερμότητας μπορεί να γίνει με επαφή, μεταφορά (ύλης) ή ακτινοβολία.
Η θερμοκρασία είναι εντατική παράμετρος ενός συστήματος, δηλαδή δεν εξαρτάται από το μέγεθος του συστήματος. Άλλες εντατικές παράμετροι είναι η πίεση και η πυκνότητα. Σε αντίθεση η μάζα, ο όγκος και η εντροπία είναι εκτατικές παράμετροι και εξαρτώνται από το μέγεθος του συστήματος (συνήθως είναι ανάλογες με το μέγεθός του).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θερμότητα Κατηγορία:Θερμοδυναμική Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής * Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη
Hapkidowon - World Hapkido Headquarters
Το Χαπκίντοβόν (Hangul:합기도원) ιδρύθηκε από τον GM Hong Sik Myung το 1981 στο Μίσιγκαν τον ΗΠΑ. Το Χαπκίντοβόν είναι επίσης γνωστό ως Παγκόσμιο Αρχηγείο Χαπκίντο (Hangul: 세계합기도본부) και Foundation of the World Hapkido.
Είναι κέντρο εκπαίδευσης δασκάλων, έκδοσης επίσημων πιστοποιητικών εκπαιδευτών και πτυχίων μαύρης ζώνης /Dan, επίσης παρέχει σεμινάρια και οδηγίες σε οργανισμούς Hapkido και σχολές.
Το Χαπκίντοβόν εκπαιδεύει συνολικά τους πρωτοπόρους της τέχνης, σύμφωνα με τις αρχές του Χαπκίντο. Επικεντρώνεται στην ενοποίηση των ασκούμενων και σε αυτούς που δείχνουν ενδιαφέρον. Όπως επίσης επιβραβεύει αυτούς που συνεισφέρουν στην βελτίωση της τέχνης.
Σύντομο ιστορικό
Ο Grandmaster Hong Sik Myung ξεκίνησε την εκπαίδευση του στο WonHyo Dojang το 1960 κάτω από την καθοδήγηση του μεγαλύτερου αδερφού του (απεβίωσε το 2009) τον GM Myung Kwang-Sik και GM Seo Bok-Seob, GM Ji Han-Jae.
Συμμετείχε στην πρώτη εθνική επίδειξη Hapkido που έγινε στη Seoul το 1968. Έγινε εκπαιδευτής της Korea Hapkido YonMuKwan SangDo Dojang το1970. Το 1973 έγινε εκπαιδευτής / αρχηγός (Master) στο αρχηγείο της Korea Hapkido YonMuKwan (대한합기도연무관 ή όπως προφέρεται διαφορετικά YonMooKwan και YeonMuKwan. Ανέλαβε από τον ιδρυτή της (GM Myung Kwang Sik) την Korea Hapkido YonMuKwan Association. Μετακόμισε στο Detroit του Μίσιγκαν το 1981, άνοιξε την σχολή Myung's Hapkido και οργάνωσε την Παγκόσμιο Αρχηγείο Χαπκίντο - Χαπκίντοβόν το 1981. Το 2004 μετακόμισε στην Κορόνα της Καλιφόρνιας.
Πέντε αρχές
Η φιλοσοφία του Χαπκίντοβόν και η διδασκαλία συνθέτονται από ηθική, εκτός από τις σωματικές τεχνικές με την πίστη ότι αυτοί που εκπαιδεύονται πρέπει να μάθουν να χρησιμοποιούν τις ικανότητες τους υπεύθυνα.
Meaning of Χαπκίντοβόν
Hap: 합 = “αρμονία”, “συνδυασμός”, “ένωση”, “ένωση όλων”, “ενώνω”, ενότητα, μαζί Ki: 기 = περιγράφει την εσωτερική ενέργεια, πνεύμα, δύναμη, ενέργεια, σφρίγος, ζωντάνια, δύναμη, αντοχή, ορμή Do : 도 = σημαίνει "τρόπος" ή "τέχνη", αποδίδοντας κατά λέξη το ιδεόγραμμα "ενώνει-ενέργεια-τρόπος" Won:원 = σημαίνει: οίκος μάθησης, ίδρυμα, ακαδημία Χαπκίντοβόν (Hangul: 합기도원) σημαίνει οίκος εκμάθησης Χαπκίντο. Είναι ο Διεθνής Οργανισμό Hapkido, επίσης γνωστός ως Παγκόσμιο Αρχηγείο Χαπκίντο (Hangul: 세계합기도본부) και σπίτι του αυθεντικού Χαπκίντο
Επεξήγηση σήματος/συμβόλου του Hapkidowon
Το σύμβολο αντιπροσωπεύει τις αρχές του Hapkido και τις τεχνικές του στην μορφή του원(Won, Κύκλος), 방(Bahng, Τετράγωνο) και각(Gahk, Τρίγωνο). Ο κύκλος αντιπροσωπεύει την γη και το τρίγωνο τον άνθρωπο. Όπως δείχνει το σήμα η γη υπάρχει μέσα στο σύμπαν και η γη περικλείεται από τον άνθρωπο. Το σύμβολο είναι η ενοποίηση του κόσμου, της γης και του ανθρώπου: αυτό είναι το Χαπκίντο και οι αρχές του.
Αντιπροσωπεύει το απεριόριστο/χωρίς όρια (無極, Mu Geuk) τον μεγάλο δρόμο (大道, Dae Doh) την ενότητα (十, Siep – ως έννοια τον αριθμό δέκα – επίσης αντιπροσωπεύει την ενοποίηση όλων) τον ουρανό (上, Sang), την γη (下, Hah) και όλα τα “σημεία” (八方, Pahl-Bahng) που ο άνθρωπος περιβάλλεται (氣, Ki). Ως εκ τούτου 上下八方無極大道 σημαίνει εν συντομία “Ο τρόπος να ενοποίησης το χωρίς όρια σύμπαν με την γη, περιστοιχισμένη από τον άνθρωπο με την ενέργεια Ki”. Η σφαίρα/κύκλος αντιπροσωπεύει την άποψη του Hapkidowon για την δημιουργία της διεθνούς κληρονομιάς μέσω του Χαπκίντο, σε κάθε γωνιά της γης. Το σήμα φέρει στα Κορεάτικα την λέξη Χαπκίντοβόν 합기도원 όπου η τέχνη γεννήθηκε και συμπληρώθηκε με το Χαπκίντοβόν, Παγκόσμιο Αρχηγείο Χαπκίντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις
ΦΚ Λα Σω-ντε-Φον
Κύπελλο Ελβετίας
6 νίκες
1 χαμένος τελικός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Λα Σω-ντε-Φον Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελβετίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1894
Πυρηνική σχάση
250px|thumb|Παράδειγμα σχάσης που προκλήθηκε από το βομβαρδισμό ενός πυρήνα Ουρανίου-235 με θερμικό νετρόνιο. Από την αντίδραση ελευθερώνονται τρία νετρόνια. Πυρηνική σχάση ονομάζεται η διαδικασία κατά την οποία ένας ασταθής ατομικός πυρήνας διασπάται σε δύο ή περισσότερους (μικρότερους) πυρήνες και σε μερικά παραπροϊόντα σωμάτια (όπως νετρόνια). Η σχάση αποτελεί μια περίπτωση μεταστοιχείωσης κατά την οποία παράγονται δύο πυρήνες με συγκρίσιμες μάζες. Στα βαρύτερα στοιχεία η σχάση είναι εξώθερμη αντίδραση αποδίδοντας στο περιβάλλον ενέργεια ως ακτινοβολία γ και ως κινητική ενέργεια των θραυσμάτων.
Παραπροϊόντα
Στα παραπροϊόντα της σχάσης περιλαμβάνονται και νετρόνια,που μπορούν να προκαλέσουν  σχάσεις δημιουργώντας έτσι μια αυτοσυντηρούμενη αλυσιδωτή αντίδραση η οποία σε ελεγχόμενη, χαμηλή ταχύτητα παράγει εκμεταλλεύσιμη ενέργεια. Σε μη ελεγχόμενη μεγάλη ταχύτητα προκαλεί έκρηξη της οποίας η ισχύς είναι μεγαλύτερη από κάθε έκρηξη που προέρχεται από χημικές αντιδράσεις, γεγονός που βρίσκει χρήση στην κατασκευή πυρηνικών όπλων.
Η σχάση
Η διάσπαση του ατόμου επιτεύχθηκε για πρώτη φορά από τον Φριτς Στράσσμαν το 1938, ενώ είχε προηγούμενα μελετηθεί θεωρητικά από τον Ενρίκο Φέρμι το 1934.
Δείτε επίσης
Σχάση Κατηγορία:Πυρηνική χημεία Κατηγορία:Ραδιενέργεια
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καρδίτσας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καρδίτσας (Ε.Π.Σ.Κ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Καρδίτσας. Εδρεύει στην Καρδίτσα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Τα ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας ήταν οι εξής αναγνωρισμένοι σύλλογοι:
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας είναι η εξής:
Πρωταθλήτριες
Πηγή [https://www.epskarditsas.gr/ιστορική-αναδρομή/ Ε.Π.Σ. Καρδίτσας]
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας.
Τελικοί
Οι τελικοί του κυπέλλου της Ένωσης από το 1976-77:
Πηγή [https://www.epskarditsas.gr/ιστορική-αναδρομή/ Ε.Π.Σ. Καρδίτσας]
Τελικοί Σούπερ Καπ
Οι αγώνες του σούπερ καπ ή κύπελλο ευ αγωνίζεσθαι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Καρδίτσα
Ζαν-Φρανσουά Ρισέ
Ο Ζαν-Φρανσουά Ρισέ (Jean-François Richet, γεννημένος στις 2 Ιουλίου του 1966) είναι Γάλλος σεναριογράφος, σκηνοθέτης, και παραγωγός ταινιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Κωπώνιος
Ο Κωπώνιος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας (6-9). Τα εδάφη της νέας διοίκησης  υπάγονταν στην Ρωμαϊκή επαρχία  της Συρίας. Επειδή αποτελούσαν μια «επιτροπιακή» επαρχία δεύτερης τάξης  στην  θέση του επιτρόπου διορίζονταν αξιωματούχοι από την τάξη των ιππέων και όχι των συγκλητικών. Οι επίτροποι είχαν όμως το jus gladii δηλαδή το δικαίωμα να καταδικάζουν σε θάνατο γεγονός που δείχνει ότι διέθεταν ουσιαστική αυτονομία.
Η διακυβέρνηση του Κωπώνιου
Κατά τον πρώτο χρόνο της αρχής του νέου επιτρόπου διενεργήθηκε στην Ιουδαία απογραφή ύστερα από διαταγή του επάρχου της Συρίας Κυρήνιου. Το γεγονός προκάλεσε εξέγερση υπό την ηγεσία του Ιούδα του Γαλιλαίου, η οποία απέτυχε. Αλλά και οι εσωτερικές εντάσεις δεν έλειψαν. Κατά την διάρκεια κάποιας εορτής του Πάσχα ορισμένοι Σαμαρίτες μπήκαν στό προάυλιο του Ναού και σκόρπισαν ανθρώπινα οστά κατά μήκος των κιονοστοιχιών του. Λίγο καιρό αργότερα από αυτό το γεγονός ο Κωπώνιος ανακλήθηκε στην Ρώμη. Αντικαταστάθηκε από τον Μάρκο Αμπίβουλο ή Αμπίβιο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας
Παπ της Αρμενίας
Ο Παπ της Αρμενίας (360 - 374) ήταν υποτελής στους Ρωμαίους βασιλιάς των Αρσακιδών της Αρμενίας (370 - 374) που έμεινε γνωστός για την δηλητηρίαση του Καθολικού (χριστιανικού επισκόπου της Αρμενίας) Ναρσή Α´. Γιος του βασιλιά της Αρμενίας Αρσάκη Β' και της τρίτης συζύγου του Φαραντζέμ γρήγορα έγινε ρωμαλέος άντρας. Από την εφηβεία του πήρε το όνομα του από έναν Καθολικό γιό του αγίου Ουσίκ. Ο βασιλιάς των Σασσανιδών της Περσίας Σαπώρης Β' επιτέθηκε στην Αρμενία το (368), ανέτρεψε και φυλάκισε τον πατέρα του Αρσάκη ο οποίος αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει στη φυλακή. Ο Παπ κατάφερε να δραπετεύσει στην αυλή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ουάλη (369) και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αρμενία με την βοήθεια της αριστοκρατίας. Ο αυτοκράτορας Ουάλης απέφευγε να του δώσει στην αρχή τον βασιλικό τίτλο για να μη παραβιάσει την τριακονταετή ειρηνική συνθήκη που είχε κλείσει ο προκάτοχος του Ιοβιανός με τον βασιλιά της Περσίας Σαπώρη Β' (363). Ωστόσο όταν ο Σαπώρης έκανε δυναμική επίθεση στην Αρμενία το καλοκαίρι του 370 ο Παπ κατάφερε να την αποκρούσει με τη βοήθεια δύο Ρωμαίων στρατηγών, του Ουάλη Τραϊανού και Βαδομαρίου και τότε στέφθηκε βασιλιάς. Στη συνέχεια προσπάθησε να ισχυροποιήσει την θέση του απέναντι στην εκκλησία, ιδιαίτερα με την κατάσχεση των εκκλησιαστικών κτημάτων. Οι μεγάλες φιλοδοξίες του πάνω σε αυτό το θέμα προκάλεσαν τη γρήγορη πτώση του. Δηλητηρίασε τον Καθολικό της Αρμενίας Ναρσή (373) εξοργίζοντας τον σωτήρα του Ουάλη τον Βυζαντινό αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρώμης επειδή o Καθολικός ήταν προσωπικός του σύμμαχος. Στη συνέχεια ζήτησε από τον Μέγα Βασίλειο επίσκοπο Καισάρειας να χρίσει Καθολικό της Αρμενίας κάποιον Ουσίκ αλλά ο Βασίλειος αρνήθηκε. Η αδυναμία του Βασιλείου να λύσει το πρόβλημα της διαδοχής στην επισκοπή της Αρμενίας οδήγησαν τον Ουάλη να του αφαιρέσει τη συγκεκριμένη δικαιοδοσία. Η άρνηση του Παπ να συνεργαστεί με τον Μέγα Βασίλειο εξόργισε για άλλη μια φορά τον Ουάλη που αποφάσισε να τον δολοφονήσει. Η δολοφονία του Παπ έγινε από κάποιον Τραϊανό με εντολή του Ουάλη (374), τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Βαρασδάτης., αργότερα θα γίνουν βασιλείς οι γιοί του Αρσάκης Γ' και Βολογάσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Ανέτα Κονιέτσνα
Η Ανέτα Ρεγκίνα Κονιέτσνα (πολωνικά: Aneta Regina Konieczna, το γένος Παστούσκα [Pastuszka]) (γενν. 11 Μαΐου 1978, Κρόσνο Οντζάνσκιε) είναι Πολωνή αθλήτρια του κανόε.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα της στο Εσωτερική Σχολή Κανόε στο Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι, όπου προπονήθηκε με τον Πιοτρ Γκουαζέφσκι. Από το 2001 έως το 2012 ήταν μέλος του συλλόγου Ποσνάνια Πόζναν. Το 2012, μετακόμισε στη Βάρτα Πόζναν. Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, διαγνώστηκε με καρκίνο, ο οποίος χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση. Τον Οκτώβριο του 2013 ανακοίνωσε την αποχώρησή της, δικαιολογώντας την απόφαση αυτή με παρεξηγήσεις με αθλητικούς ακτιβιστές.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, συμμετείχε σε πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες (Ατλάντα 1996, Σίδνεϊ 2000, Αθήνα 2004, Πεκίνο 2008, Λονδίνο 2012). Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου (2008), μαζί με την Μπεάτα Μικοουάιτσικ και δύο χάλκινα μετάλλια, μαζί με την Μπεάτα Σοκοουόφσκα-Κουλέσα, στο διπλό, στο αγώνισμα των 500 μέτρων, στο Σίδνεϊ (2000) και στην Αθήνα ( 2004).
Κέρδισε 17 μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και 15 μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Λετονικές βουλευτικές εκλογές 2014
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λετονία στις 4 Οκτωβρίου 2014. Οι προηγούμενες εκλογές έγιναν το 2011, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας, η κοινοβουλευτική περίοδος μειώνεται σε μόλις τρία χρόνια μετά από πρόωρες εκλογές (οι εκλογές του 2011 διεξήχθησαν ένα χρόνο μετά τις προηγούμενες).
Προεκλογική εκστρατεία
Στις 27 Δεκεμβρίου 2013, το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα ανακοίνωσε εκλογική συνεργασία με τον κυβερνητικό του εταίρο, το κόμμα «Ενότητα», με τα πιο προβεβλημένα στελέχη του Μεταρρυθμιστικού Κόμματος να κατεβαίνουν με το κόμμα «Ενότητα». Στις 16 Ιουλίου 2014 το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Λετονική Ένωση Περιφερειών.
Παραπομπές
2014
Στίβεν Μόφατ
O Στίβεν Μόφατ (Steven William Moffat, γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1961 ) είναι Σκωτσέζος συγγραφέας και τηλεοπτικός παραγωγός. Είναι γνωστός για τη δουλειά του ως σόουμαν, συγγραφέας και παραγωγός δύο σειρών του BBC One : της τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας Doctor Who και της σύγχρονης αστυνομικής τηλεοπτικής σειράς Sherlock, βασισμένης στις ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Το 2015, ο Μόφατ ορίστηκε μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τις υπηρεσίες του στο θέατρο.
Γεννημένος στο Paisley της Σκωτίας, ο Μόφατ, γιος δασκάλου, ήταν και ο ίδιος δάσκαλος. Το πρώτο του τηλεοπτικό έργο ήταν η εφηβική δραματική σειρά Press Gang. Την πρώτη του κωμική σειρά, το Joking Apart, την εμπνεύστηκε από την κατάρρευση του πρώτου γάμου του. Αργότερα στη δεκαετία του 1990, έγραψε το Chalk, εμπνευσμένο από τη δική του εμπειρία ως καθηγητής Αγγλικών. Ο Μόφατ, δια βίου οπαδός του Doctor Who, έγραψε το κωμικό σκετς The Curse of Fatal Death για τον τηλεμαραθώνιο Comic Relief, το οποίο προβλήθηκε στις αρχές του 1999. Η κωμική σειρά Coupling στις αρχές της δεκαετίας του 2000 βασίστηκε στην ανάπτυξη της σχέσης του με την τηλεοπτικό παραγωγό Sue Vertue. Τον Μάρτιο του 2004 ανακοινώθηκε ότι ο Μόφατ θα είναι ένας από τους συγγραφείς της ανανεωμένς τηλεοπτικής σειράς Doctor Who. Έγραψε έξι επεισόδια υπό τον εκτελεστικό παραγωγό Russell T Davies, τα οποία προβλήθηκαν από το 2005 έως το 2008. Τα σενάρια του Μόφατ κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής κέρδισαν τρία βραβεία Hugo, ένα βραβείο BAFTA και ένα βραβείο BAFTA Cymru. Μεταξύ των επεισοδίων, έγραψε και παρήγαγε την σύγχρονη δραματική σειρά Jekyll, βασισμένη στην νουβέλα Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Τον Μάιο του 2008 ανακοινώθηκε ότι ο Μόφατ θα διαδεχθεί τον Davies ως σόουμαν, κύριος συγγραφέας και εκτελεστικός παραγωγός του Doctor Who. Την ίδια στιγμή, εγκατέλειψε το συμβόλαιό του με τον σκηνοθέτη ταινιών Στίβεν Σπίλμπεργκ για μια τριλογία ταινίας με βάση τον χαρακτήρα Τεντέν του καλλιτέχνη Ερζέ. Μέρος του σεναρίου που έγραψε χρησιμοποιήθηκε στην ταινία του Spielberg Οι περιπέτειες του Τεν Τεν, που κυκλοφόρησε τελικά το 2011.
Η παραγωγή πιλοτικών επεισοδίων του Σέρλοκ ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2009, ενώ ο πέμπτος κύκλος του Doctor Who, της πρώτης σειράς του Μόφατ ως εκτελεστικού παραγωγού, ξεκίνησε τον επόμενο Ιούλιο. Ο Μόφατ κέρδισε άλλο ένα βραβείο Hugo για το Doctor Who, ενώ η δουλειά του στο Sherlock του έδωσε ένα βραβείο BAFTA Craft και δύο βραβεία Έμμυ Υψηλής Τηλεθέασης. Τον Ιανουάριο του 2016, ο Μόφατ ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από την παραγωγή του Doctor Who μετά τον έκτο κύκλο. Ο τέταρτος και πιο πρόσφατος κύκλος του Σέρλοκ προβλήθηκε τον Ιανουάριο του 2017. Το τελευταίο επεισόδιο Doctor Who του Μόφατ, το "Twice Upon a Time", προβλήθηκε τα Χριστούγεννα του 2017. Τον Μάρτιο του 2019 ο Μόφατ άρχισε την παραγωγή του Δράκουλα, με βάση το μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ «Δράκουλας», που του ανατέθηκε από το BBC One και το Netflix και έκανε την πρώτη του ραδιοφωνική μετάδοση στο BBC One στην Ιανουάριο του 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Άπτερα
Η Άπτερα, επίσης αναφερόμενη ως Άπταρα, Απτέρια ή Απτέρα, είναι αρχαία πόλη της Κρήτης, πλέον ερειπωμένη, που βρίσκεται στο νομό Χανίων. Η Άπτερα ιδρύθηκε στο λόφο του Παλιόκαστρου, σε υψόμετρο περίπου 230 μέτρων και δεσπόζει σε ολόκληρο τον κόλπο της Σούδας, περίπου 15 χιλιόμετρα ανατολικά των σημερινών Χανίων.
Στη συνέχεια, οι Ενετοί έχτισαν ένα οχυρό στην τοποθεσία της πόλης. Καταστράφηκε από πειρατές το 1583. Τη στρατηγική θέση του χώρου εκμεταλλεύτηκαν επίσης οι Οθωμανοί που έχτισαν ένα φρούριο με θέα σε ολόκληρο τον κόλπο της Σούδας, στα βόρεια του χώρου, καθώς και από τα γερμανικά στρατεύματα που στρατοπεδεύαν στο οροπέδιο της αρχαίας πόλης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Τοπογραφία
εναλλ.=photographie couleurs d'une grande baie avec sa plaine côtière|μικρογραφία| Οι [[Καλύβες Χανίων|Καλύβες και το ακρωτήριο Δράπανο από την Άπτερα]] Η αρχαία Άπτερα ιδρύθηκε στον σημερινό λόφο του Παλιόκαστρου σε υψόμετρο περίπου 230 μέτρων. Η πόλη είναι αξιοσημείωτη για τη στρατηγική της θέση: δεσπόζει σε ολόκληρο τον κόλπο της Σούδας στα βόρεια, στην πεδιάδα του Αποκόρωνα προς τα δυτικά και μέχρι τον ορεινό όγκο των Λευκών Ορέων στα νότια. Αυτή η στρατηγική θέση ευνόησε την ανάπτυξή της, ιδίως μεταξύ 4ου αιώνα π.Χ. και 4ου αιώνα μ.Χ. Επιπλέον, οι δύο λιμένες της: η Κίσσαμος (σημερινές Καλύβες ) και η Μινώα (σημερινό Μαράθι), που βρίσκονται στην είσοδο του κόλπου, της έδωσαν τον έλεγχο του εμπορίου στην περιοχή. Ο ιστορικός Σβορωνός έφτασε στο σημείο να αποκαλέσει την Άπτερα την πιο σημαντική εμπορική πόλη της Κρήτης και μια από τις πιο ισχυρές κατά την περίοδο της ευημερίας της.
Ως πόλη-κράτος, η Άπτερα ήλεγχε ολόκληρη την περιοχή και πολλά χωριά. Σύμφωνα με τις πηγές, τα πιθανά σύνορα της επικράτειας θα ήταν η επικράτεια της Κυδωνίας, στα δυτικά, και της Λάππας, στα νότια. Θα εκτεινόταν σε όλο το ακρωτήριο Δράπανο, στα ανατολικά. Ο ποταμός Πύκτος, ο οποίος διασχίζει τη πεδιάδα στα νότια και ανατολικά του λόφου στον οποίο βρίσκεται η Άπτερα, έκανε τις πεδιάδες των σημερινών Στύλου και Αρμένων εύφορες πεδιάδες για γεωργία. Έχουν εντοπιστεί ίχνη χωριών ή απομονωμένων αγροκτημάτων τόσο σε αυτές τις πεδιάδες όσο και σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Έχουν ανακαλυφθεί τμήματα του οδικού δικτύου που συνδέει την Άπτερα με γειτονικές πόλεις. Ένα τοπόσημο που δείχνει την απόσταση μεταξύ Άπτερας και Κίσσαμου βρέθηκε στον άξονα που οδηγούσε στη Λάππα. Αυτό το τοπόσημο αναφέρει επίσης τον αυτοκράτορα Τραϊανό και χρονολογείται από το έτος 99 - 100.
Τα τείχη της πόλης, μήκους 3,480 μέτρων, περιβάλλουν το επίπεδο τμήμα του λόφου. Η περιοχή που περιβάλλεται από το τείχος δεν ήταν ποτέ πλήρως αστικοποιημένη.
Όνομα
Η παλαιότερη μνεία του ονόματος «Άπτερα», ως A-pa-ta-wa, βρέθηκε στην Κνωσό, σε ένα πινακίδα σε γραμμική Β του 13ου αιώνα π.Χ.. Ο όρος Άπταρα, δωρικής προέλευσης, εμφανίστηκε αργότερα, όταν οι Δωριείς έγιναν αφέντες του νησιού. Είναι η δωρική μορφή που φαίνεται να κυριαρχεί στην Κρήτη, όπως φαίνεται από τα νομίσματα και τις επιγραφές που βρέθηκαν. Η μορφή Άπτερα φαίνεται να έχει κυριαρχήσει στον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο.
Από την ίδρυση έως την ελληνιστική περίοδο
Η Κρήτη επωφελήθηκε, τον 9ο αιώνα π.Χ. από τις ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη νέων πόλεων, όπως η Ελεύθερνα, η Λάππα, η Λυττός, η Κυδωνία και η Άπτερα. Η τελευταία ιδρύθηκε κατά τη Γεωμετρική περίοδο είτε τον 8ο αιώνα π.Χ., σύμφωνα με τις ανασκαφές που έγιναν στο νεκροταφείο της πόλης. Η Άπτερα θα μπορούσε, τουλάχιστον αρχικά, να ήταν πόλη «βιομηχανική». Υπήρχαν τότε, στην περιοχή, ορυχεία τα οποία εκμεταλλεύονταν από τη Μινωική περίοδο. Έτσι, στα Μεσκλά, την αρχαία Κεραία, περίπου τρεις έως τέσσερις ώρες με τα πόδια από τα Άπτερα, χρησιμοποιήθηκε σίδηρος και χαλκός. Αλλά η περιοχή των Απτέρων είναι πιο γνωστή μέσω των Ιδεών Δακτύλων, οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση, είχαν ανακαλύψει τη φωτιά, τον χαλκό και τον σίδηρο, καθώς και την τέχνη της επεξεργασίας αυτών των μετάλλων στην περιοχή της Απτέρας. Θα βρίσκονταν κοντά στο όρος Βερέκυνθος. Εκεί, στην κοινότητα Μαλάξας, βρίσκεται επίσης ένα από τα παλαιότερα ορυχεία στην Ευρώπη.