cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Νικολόπουλος
Συμμετοχές - Συναυλίες
Από το 1985 ο Νικολόπουλος με την ορχήστρα του λαμβάνει μέρος σε συναυλίες και σε επιλεγμένους χώρους κάνοντας έως σήμερα έντονη την παρουσία του στο χώρο της Ελληνικής μουσικής. Δύο από τις συναυλίες του ηχογραφήθηκαν και έγιναν δίσκοι. Στο γήπεδο του Παναθηναϊκού το 1987, με τη συμμετοχή 10 τραγουδιστών με τη συμμετοχή 40.000 θεατών. Το 1998 συναυλία στο Ηρώδειο με 70 μουσικούς της σύγχρονης ορχήστρας της ΕΡΤ και συμμετέχουν ως ερμηνευτές η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Δημήτρης Μπάσης με 8.000 θεατές, όπου ο ίδιος ο Χρήστος Νικολόπουλος θεωρεί πως ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας του. Ο τίτλος του ηχογραφημένου δίσκου είναι: «Χρήστος Νικολόπουλος - Ωδείο Ηρώδου Αττικού».
Συνεργασίες ή αναφορές
Ο Χρήστος Νικολόπουλος συνόδεψε πολλούς Έλληνες τραγουδιστές στα μουσικά στούντιο, στις ηχογραφήσεις και έχει παίξει με το μπουζούκι του πολλά τραγούδια μεγάλων Ελλήνων δημιουργών. Το συνολικό συνθετικό έργο του Χρήστου Νικολόπουλου είναι ιδιαίτερα μεγάλο καθώς επίσης και οι συμμετοχές που έχει κάμει σε LP διαφόρων καλλιτεχνών. Πολλές από αυτές δυστυχώς δεν υπάρχουν πια παρά σε συλλεκτικές φόρμες, καθώς κυκλοφόρησαν σε δισκάκια βινυλίου και σε δισκογραφικές εταιρείες που δεν υπάρχουν σήμερα. Οι περισσότερες συμμετοχές που βρέθηκαν καταχωρημένες ως σήμερα, υπάρχουν κυρίως στην κατηγορία της δισκογραφίας. Αναφέρεται εδώ ενδεικτικά και μόνο ότι με τον συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο έχουν συνεργασθεί, με διάφορους τρόπους, σε δισκογραφίες, συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις μαζί με πολλούς άλλους και οι παρακάτω ερμηνευτές, στιχουργοί και άλλοι μουσικοί συντελεστές:
Ερμηνευτές
Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Στέλιος Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρεϋ, Γιώτα Λύδια, Τόλης Βοσκόπουλος, Γιάννης Πουλόπουλος, Στράτος Διονυσίου, Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Λίτσα Διαμάντη, Γλυκερία, Δημήτρης Κοντογιάννης, Πάνος Γαβαλάς, Λεωνίδας Βελλής, Ελένη Βιτάλη, Γ. Σαρρή, Μανώλης Μητσιάς, Διονύσης Θεοδόσης, Δήμητρα Γαλάνη, Γιάννης Πάριος, Μ. Βάσσου, Μανώλης Αγγελόπουλος,Πασχάλης Τερζής, Κώστας Μακεδόνας, Αντώνης Ρέμος, Δημήτρης Μητροπάνος, Κατερίνα Στανίση, Γιώργος Μαρίνος, Κατερίνα Κούκα, Κώστας Δόξας, Γιώργος Μαργαρίτης, Μαριώ, Μανώλης Λιδάκης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Αρλέτα, Εβελίνα Αγγέλου, Στέλιος Βαμβακάρης, Εφ. Χαρίδου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Ραλλία Χριστίδου, Καίτη Γαρμπή, Φίλη Γεωργιάδου, Αρχέλαος και Ασεβέστατη χορωδία, Μιχάλης Δημητριάδης κ.α.
Συνθέτες, στιχουργοί και άλλοι μουσικοί συντελεστές
Συνθέτες: Απόστολος Καλδάρας, Γιώργος Μητσάκης, Θεόδωρος Δερβενιώτης, Μπαγιαντέρας, Μ. Μπακάλης, Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δ. Πάνου, Γιάννης Σπανός, Βασίλης Τσιτσάνης, Μάνος Λοϊζος, Μίμης Πλέσσας, Δήμος Μούτσης, Νάκης Πετρίδης, Βασίλης Βασιλειάδης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Σπύρος Ιωαννίδης, Μάρκος Βαμβακάρης, Στέλιος Χρυσίνης, Στέλιος Πειραιώτης, Μίμης Τραϊφόρος, Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Μανώλης Ρασούλης κ.α. Στιχουργοί: Κ. Βίρβος, Πυθαγόρας, Μ. Παπανικολάου, Ν. Ρασούλης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Λ. Χαψιάδης, Άρης Δαβαράκης, Ελένη Γιανατσούλια, Στέλιος Χρυσίνης, Στέλιος Πειραιώτης, Άκης Σμυρναίου, Ανέστης Αθανασίου, Λίνα Νικολακοπούλου κ.α.
Βιβλία του συνθέτη
Έχουν εκδοθεί γύρω στα 12 βιβλία με τραγούδια του, σε νότες (παρτιτούρες), για πιάνο από τις εκδόσεις Φ. Νάκα. Στο τέλος του 2000, με τη συνεργασία του Κ. Γανωσέλη, μετά από μακρόχρονη έρευνα εκδόθηκε ένα βιβλίο του με διδακτικό χαρακτήρα. Ο τίτλος του είναι «Οι λαϊκοί δρόμοι». Συνοδεύεται από ένα CD όπου ακούγονται όλοι οι λαϊκοί δρόμοι με το μπουζούκι του Χρήστου Νικολόπουλου και με πολλά μουσικά παραδείγματα. Επίσης τα κείμενα υπάρχουν και στα Αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κουρταλιώτικο φαράγγι
thumb|250px|Άποψη του φαραγγιού Το Κουρταλιώτικο φαράγγι είναι φαράγγι το οποίο βρίσκεται στο νότιο νομό Ρεθύμνης, στη Κρήτη, με την αρχή του να βρίσκεται κοντά στο χωριό Κοξαρέ. Το φαράγγι σχηματίζεται ανάμεσα στα όρη Κουρούπα και Ξηρό Όρος και τα τοιχώματά του έχουν ύψος έως 600 μέτρα. Στα τοιχώματα του φαραγγιού σχηματίζονται πολλά σπήλαια. Το φαράγγι διασχίζει ο ποταμός Κουρταλιώτης, ο οποίος εκβάλλει στην Πρέβελη, όπου υπάρχει φοινικόδασος. Το όνομα του φαραγγιού μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι ο αέρας όταν περνάει από το φαράγγι ακούγεται σαν κρόταλα.
Το Κουρταλιώτικο φαράγγι από πλευράς γεωλογίας σχηματίζεται στο μεγαλύτερο τμήμα του στους ασβεστόλιθους της ομάδας της Τρίπολης, ενώ στην είσοδο βρίσκονται τα κατώτερα στρώματα Ραβδούχα. Στην κοίτη του φαραγγιού υπάρχει πηγή νερού, στο σημείο όπου οι ασβεστόλιθοι της Τρίπολης έρχονται σε επαφή με το στρώμα φυλλιτών και χαλαζιτών. Ο Κουρταλιώτης είναι ένα από τα λίγα ποτάμια της Κρήτης με μόνιμη ροή νερού καθ'όλη τη διάρκεια του έτους.
Στα τοιχώματα του φαραγγιού η βλάστηση είναι χασμοφυτική και φρυγανική ενώ στην κοίτη του φαραγγιού πέρα από τον κρητικό φοίνικα απαντούν πικροδάφνες και χαρουπιές. Τα τοιχώματα του φαραγγιού είναι σημαντικός βιότοπος για αρπακτικά πτηνά, όπως το όρνιο, το βραχοκιρκίνεζο και το βραχοχελίδονο.
Παραπομπές
κατηγορία:Φαράγγια της Κρήτης Κατηγορία:Νομός Ρεθύμνης
Σανικιλουάκ
Το Σανικιλουάκ (ινουκτιτούτ: ᓴᓂᑭᓗᐊᖅ) είναι δήμος και κοινότητα Ινουίτ που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Νήσου Φλάχερτι στον Κόλπο Χάντσον, στα νησιά Μπέλτσερ, στην περιοχή Κίβαλλικ του Νούναβουτ στον Καναδά. Από την απογραφή του 2016 είχε πληθυσμό 882 κατοίκων, αυξημένος κατά 8,6% σε σχέση με την απογραφή του 2011.
Ιστορία
thumb|left|Δορυφορική φωτογραφία των Νήσων Μπέλτσερ από το Λάντσατ (Landsat) Η κοινότητα αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 για να αντικαταστήσει το Σάουθ Καμπ, που βρίσκεται πιο νότια στη νησιωτική συστάδα. Στα βόρεια της πόλης βρίσκεται ο Εδαφικός Δρυμός Κινγκααλούκ, ένας χώρος 3.300 στρεμμάτων σχεδιασμένος για κατασκήνωση, πολιτιστική έκφραση και εποχιακό κυνήγι. Ο δρυμός περιέχει αρχαιολογικά κατάλοιπα που έχουν εναποτεθεί από τους πολιτισμούς Ντόρσετ και Θούλε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Νούναβουτ
Μεταμόσχευση
Η μεταμόσχευση οργάνων είναι πολύπλοκη διαδικασία κατά την οποία, με εγχείρηση, μεταφέρονται υγιή όργανα, από νεκρό ή ζωντανό δότη σε έναν σοβαρά πάσχοντα λήπτη, με σκοπό την αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας του οργανισμού του. Ουσιαστικά αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της ιατρικής του 20ού αιώνα και έχει καθιερωθεί πλέον ως θεραπευτική πρακτική. Επιτρέπει την αποκατάσταση των λειτουργιών του σώματος, που είχαν μέχρι τότε χαθεί ή είχαν υποκατασταθεί με μια μηχανικού τύπου μέθοδο. Πιο συγκεκριμένα, η μεταμόσχευση είναι η εγχείρηση κατά την οποία υγιή όργανα, ιστοί ή κύτταρα μεταφέρονται από έναν εκλιπόντα ή ζωντανό δότη σε ένα χρονίως πάσχοντα ασθενή, με σκοπό την αποκατάσταση της λειτουργίας κάποιου οργάνου του, το οποίο βρίσκεται σε ανεπάρκεια.
Τα όργανα τα οποία μπορούν να μεταμοσχευτούν είναι οι νεφροί, η καρδιά, το ήπαρ, οι πνεύμονες, το πάγκρεας και τμήμα του λεπτού εντέρου. Οι ιστοί και τα κύτταρα που μπορούν σήμερα να μεταμοσχευτούν είναι δέρμα, επιδερμίδα, οστά, χόνδροι, μύες, τένοντες, σύνδεσμοι, περιτονίες, αγγεία, βαλβίδες της καρδιάς, κερατοειδής χιτώνας του οφθαλμού, σκληρός χιτώνας του οφθαλμού, εμβρυϊκή μεμβράνη, χόριο, ενδοκρινείς ιστοί και ενδοκρινικά κύτταρα, νευρικά κύτταρα, αιμοποιητικά κύτταρα κ.α. Οι τεχνικές συνεχώς βελτιώνονται και σύντομα θα είναι δυνατή η μεταμόσχευση και άλλων οργάνων, ιστών και κυττάρων.
Οι μεταμοσχεύσεις πολλαπλών οργάνων, αν και λιγότερο συχνές από τις μεταμοσχεύσεις ενός οργάνου, γίνονται κάθε χρόνο. Οι κοινές μεταμοσχεύσεις πολλαπλών οργάνων περιλαμβάνουν καρδιά και πνεύμονες ή πάγκρεας και νεφροί. Παγκοσμίως, οι νεφροί είναι τα πιο συχνά μεταμοσχευμένα όργανα, ακολουθούμενα από το ήπαρ και μετά από την καρδιά. Ο κερατοειδής και τα μυοσκελετικά μοσχεύματα είναι οι πιο συχνά μεταμοσχευμένοι ιστοί. Οι δότες οργάνων μπορεί να είναι ζωντανοί, εγκεφαλικά νεκροί ή νεκροί λόγω κυκλοφορικού θανάτου. Ο ιστός μπορεί να ανακτηθεί από δότες που έχουν πεθάνει από κυκλοφορικό θάνατο, καθώς και από εγκεφαλικό θάνατο – έως και 24 ώρες μετά τη διακοπή του καρδιακού παλμού. Σε αντίθεση με τα όργανα, οι περισσότεροι ιστοί (με εξαίρεση τους κερατοειδείς) μπορούν να διατηρηθούν και να αποθηκευτούν για έως και πέντε χρόνια.
Η μεταμόσχευση εγείρει μια σειρά από ζητήματα βιοηθικής, συμπεριλαμβανομένου του ορισμού του θανάτου, του πότε και του τρόπου που πρέπει να δοθεί η συγκατάθεση για τη μεταμόσχευση οργάνου και της πληρωμής για τα όργανα προς μεταμόσχευση. Άλλα ζητήματα ηθικής περιλαμβάνουν τον μεταμοσχευτικό τουρισμό και ευρύτερα το κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο στο οποίο μπορεί να συμβεί η προμήθεια οργάνων ή η μεταμόσχευση. Ένα ιδιαίτερο πρόβλημα αποτελεί η εμπορία οργάνων, όπως επίσης και το ηθικό ζήτημα του να μην καλλιεργείται ψεύτικη ελπίδα στους ασθενείς.
Αυτομόσχευμα
Το αυτομόσχευμα είναι η μεταμόσχευση ιστού από ένα σημείο του σώματος σε ένα άλλο σημείο στο ίδιο άτομο. Μερικές φορές αυτό γίνεται με πλεονάζοντα ιστό, ιστό που μπορεί να αναγεννηθεί ή ιστό που χρειάζεται περισσότερο σε ένα άλλο σημείο (ορθοτοπικό μόσχευμα). Παραδείγματα αποτελούν τα δερματικά μοσχεύματα μετά την αφαίρεση μελανώματος ή μη μελανωματικού καρκίνου του δέρματος, η εξαγωγή φλέβας για επέμβαση παράκαμψης στεφανιαίας αρτηρίας (CABG) κ.α. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ένα αυτομόσχευμα για την αφαίρεση του ιστού και στη συνέχεια τη θεραπεία του ή του ατόμου πριν από την επιστροφή του. Παραδείγματα αποτελούν τα αυτομοσχεύματα βλαστοκυττάρων, και η αποθήκευση αίματος πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μια περιφερική άρθρωση χρησιμοποιείται για να αντικαταστήσει μια άλλη που βρίσκεται κοντά (ετεροτοπικό μόσχευμα). Για παράδειγμα, μια άρθρωση ποδιού ή αστραγάλου χρησιμοποιείται για να αντικαταστήσει μια άρθρωση γόνατος.
Ισομόσχευμα
Το ισομόσχευμα είναι η μεταμόσχευση ιστού από έναν γενετικά πανομοιότυπο δότη, όπως ένα μονοζυγωτικό δίδυμο. Τα ισομοσχεύματα διαφοροποιούνται από άλλους τύπους μοσχευμάτων επειδή, ενώ είναι ανατομικά πανομοιότυπα με τα αλλομοσχεύματα, δεν προκαλούν ανοσοαπόκριση.
Αλλομόσχευμα
μικρογραφία|Εικόνα χεριού 20 μέρες μετά τη μεταμόσχευσή του. Το αλλομόσχευμα είναι η μεταμόσχευση ιστού ή οργάνου από δότη σε λήπτη του ίδιου είδους. Οι περισσότερες μεταμοσχεύσεις ανθρώπινου ιστού και οργάνων είναι αλλομοσχεύματα. Λόγω της γενετικής διαφοράς μεταξύ του οργάνου του δότου και του λήπτη, το ανοσοποιητικό σύστημα του λήπτη θα αναγνωρίσει το όργανο ως ξένο και θα προσπαθήσει να το καταστρέψει, προκαλώντας απόρριψη μοσχεύματος. Ο κίνδυνος απόρριψης μοσχεύματος μπορεί να εκτιμηθεί μετρώντας το επίπεδο των ειδικών αντιδραστικών αντισωμάτων (panel-reactive antibodies).
Ετερομόσχευμα
Το ετερομόσχευμα είναι η μεταμόσχευση ιστού από δότη σε λήπτη διαφορετικού είδους. Ένα παράδειγμα είναι η μεταμόσχευση βαλβίδας καρδιάς χοίρου, η οποία είναι αρκετά συνηθισμένη και επιτυχημένη. Ένα άλλο παράδειγμα αποτελεί το δέρμα που λαμβάνεται από μια ποικιλία ζώων, συνήθως ενός χοίρου. Το δέρμα ετερομοσχεύματος χρησιμοποιείται συχνά λόγω της περιορισμένης διαθεσιμότητας και του υψηλού κόστους του ανθρώπινου δερματικού ιστού. Η κάλυψη τραύματος με χρήση ετερομοσχεύματος είναι μια προσωρινή λύση μέχρι το χρησιμοποιηθεί το αυτομόσχευμα.
Μεταμόσχευση οργάνων και ιστών
μικρογραφία|300x300εσ|Διάγραμμα που απεικονίζει την τοποθέτηση μιας [[Καρδιά|καρδιάς δότη σε μια ορθοτοπική διαδικασία. Tο πίσω μέρος του αριστερού κόλπου του ασθενούς (left atrium) και τα μεγάλα αγγεία παραμένουν στη θέση τους.]] μικρογραφία|Ο νεφρός του δότη είναι τυπικά τοποθετημένος κάτω από την κανονική ανατομική θέση.Τα όργανα και οι ιστοί που συνήθως μεταμοσχεύονται (υπάρχουν και άλλα) είναι τα παρακάτω:
Ζωντανοί δότες
Σε αυτή την περίπτωση, ο δότης παραμένει ζωντανός και δωρίζει έναν ανανεώσιμο ιστό, κύτταρο ή υγρό (π.χ. αίμα, δέρμα) ή δωρίζει ένα όργανο ή μέρος ενός οργάνου στο οποίο το υπόλοιπο όργανο μπορεί να αναγεννηθεί ή να αναλάβει το φόρτο εργασίας του μέρους που απομακρύνθηκε (κυρίως δωρεά μονήρους νεφρού, μερική δωρεά ήπατος, λοβού του πνεύμονα, λεπτού εντέρου). Προς το παρόν πραγματοποιούνται έρευνες αναγεννητικής ιατρικής που μια μέρα θα δίνουν τη δυνατότητα επιστροφής οργάνων που αναπτύσσονται στο εργαστήριο, χρησιμοποιώντας κύτταρα του ίδιου του ατόμου μέσω βλαστοκυττάρων ή υγιών κυττάρων που εξάγονται από τα όργανα που παρουσιάζουν βλάβη.
Νεκροί δότες
Οι νεκροί δότες είναι άτομα που έχουν κηρυχθεί εγκεφαλικά νεκρά και των οποίων τα όργανα διατηρούνται βιώσιμα με αναπνευστήρες ή άλλους μηχανισμούς υποστήριξης μέχρι να μπορέσουν να αφαιρεθούν για μεταμόσχευση. Εκτός από τους εγκεφαλικά νεκρούς δότες, οι οποίοι αποτελούν την πλειονότητα των αποθανόντων δοτών τα τελευταία 20 χρόνια, υπάρχει αυξανόμενη χρήση δοτών μετά από κυκλοφορικό θάνατο για να αυξηθεί η πιθανή δεξαμενή των δοτών καθώς η ζήτηση για μοσχεύματα συνεχίζει να αυξάνεται. Πριν από την αναγνώριση του εγκεφαλικού θανάτου στη δεκαετία του 1980, όλοι οι νεκροί δότες οργάνων προσδιορίζονταν νεκροί από κυκλοφορικό θάνατο. Τα όργανα που προέρχονται από κυκλοφορικό θάνατο έχουν κατώτερη έκβαση από τα όργανα ενός εγκεφαλικά νεκρού δότη. Για παράδειγμα, οι ασθενείς που υποβάλλονται σε μεταμόσχευση ήπατος δότη μετά από κυκλοφορικό θάνατο έχουν σημαντικά χαμηλότερη επιβίωση μοσχεύματος από εκείνους που έχουν λάβει μόσχευμα δότη μετά από εγκεφαλικό θάνατο. Τα προβλήματα προκαλούνται από επιπλοκές των χοληφόρων και λόγω της πρωτοπαθούς μη λειτουργίας του ήπατος. Ωστόσο, δεδομένης της σπανιότητας των κατάλληλων οργάνων και του αριθμού των ανθρώπων που πεθαίνουν περιμένοντας, κάθε δυνητικά κατάλληλο όργανο αναγκαστικά λαμβάνεται υπόψη.
Ορισμός του θανάτου
μικρογραφία|Το εγκεφαλικό στέλεχος, με βάση το οποίο προσδιορίζεται ο εγκεφαλικός θάνατος. Η μεταμόσχευση εγείρει σημαντικά ζητήματα ηθικής σχετικά με τη διάγνωση του θανάτου πιθανών δοτών και, ιδιαίτερα, του πόσο μακριά πρέπει να συνεχιστεί η ανάνηψη. Στην περίπτωση του κυκλοφορικού θανάτου, πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αποκατασταθεί ο καρδιακός παλμός σε κάποιον που έχει υποστεί ξαφνική καρδιακή ανακοπή ή για να αποκατασταθεί η αναπνοή σε κάποιον που δεν μπορεί να αναπνεύσει. Η τεχνητή αναπνοή και το μασάζ της καρδιάς, οι καθιερωμένες μέθοδοι ανάνηψης, συνεχίζονται μέχρι να καταστεί σαφές ότι ο εγκέφαλος είναι νεκρός. Οι περισσότεροι γιατροί θεωρούν ότι πέρα από αυτό το σημείο οι προσπάθειες για ανάνηψη είναι χωρίς αποτέλεσμα.
Σε πολλές χώρες, το ζήτημα του τρόπου διάγνωσης του εγκεφαλικού θανάτου —δηλαδή της μη αναστρέψιμης καταστροφής του εγκεφάλου— έχει συζητηθεί από νευρολόγους και άλλους ειδικούς γιατρούς. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ειδικούς συμφωνούν ότι όταν καταστραφεί το εγκεφαλικό στέλεχος, δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη. Το εγκεφαλικό στέλεχος ελέγχει τη ζωτική λειτουργία της αναπνοής και τα αντανακλαστικά των ματιών και των αυτιών και μεταδίδει όλες τις πληροφορίες μεταξύ του εγκεφάλου και του υπόλοιπου σώματος. Οι περισσότερες χώρες έχουν θεσπίσει αυστηρές κατευθυντήριες γραμμές για το πώς πρέπει να διαγνωστεί ο θάνατος του εγκεφαλικού στελέχους και ποιες περιπτώσεις πρέπει να αποκλειστούν - για παράδειγμα, ασθενείς που έχουν δηλητηριαστεί, τους έχουν χορηγηθεί φάρμακα ή έχουν αναπτύξει υποθερμία. Τα νευρολογικά σημάδια του θανάτου του εγκεφαλικού στελέχους πρέπει να διαπιστωθούν από έναν εκπαιδευμένο κλινικό ιατρό που δεν ασχολείται άμεσα με τη μεταμόσχευση. Αυτά τα σημάδια επαληθεύονται εκ νέου μετά από ένα διάστημα, και, εάν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, γίνονται περαιτέρω επαληθεύσεις μέχρις ότου πληρούνται όλα τα κριτήρια. Όταν πληρούνται όλα τα κριτήρια του θανάτου του εγκεφαλικού στελέχους, δεν έχει καταγραφεί ποτέ ανάκαμψη του ασθενούς.
Νομικές πτυχές
Σε χώρες με καθιερωμένα προγράμματα μεταμόσχευσης, η μεταμόσχευση οργάνων υπόκειται σε αυστηρές ρυθμίσεις. Τα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν διαφορετικά εθνικά (και μερικές φορές περιφερειακά) συστήματα που επιτρέπουν στους ανθρώπους να συναινούν στη δωρεά οργάνων μετά θάνατον. Σύμφωνα με το σύστημα «opt-in» (που ονομάζεται επίσης σύστημα «ρητής συναίνεσης»), η συγκατάθεση πρέπει να δίνεται ρητά. Το σύστημα «opt-out» υποστηρίζει την αρχή της «εικαζόμενης συναίνεσης» (η σιωπή ισοδυναμεί με συναίνεση), εκτός εάν υποβληθεί συγκεκριμένο αίτημα για μη αφαίρεση οργάνων για δωρεά πριν από το θάνατο. Υπάρχουν και μικτά συστήματα. Στην πράξη, υπάρχουν λειτουργικές διαφοροποιήσεις, καθώς η οικογένεια του θανόντος εξακολουθεί να παίζει εξέχοντα ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Το σύστημα εικαζόμενης συναίνεσης θεωρείται συχνά ότι συμβάλλει σε υψηλότερα ποσοστά δωρεών. Είναι ωστόσο ένα αμφιλεγόμενο σύστημα που συζητείται ευρέως μεταξύ του κοινού και των πολιτικών.
Απόρριψη μοσχεύματος
Η απόρριψη μοσχεύματος συμβαίνει όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του λήπτη επιτίθεται στο μόσχευμα του δότη και αρχίζει να καταστρέφει τον μεταμοσχευμένο ιστό ή όργανο. Η ανοσολογική απόκριση πυροδοτείται συνήθως από την παρουσία του μοναδικού συνόλου πρωτεϊνών του δότη (λέγεται μείζον σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας [MHC] ή αντιγόνο ανθρώπινων λευκοκυττάρων [HLA]), το οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα του λήπτη θα αναγνωρίσει ως ξένο. Ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ των γονιδίων HLA του δότη και του λήπτη είναι γνωστός ως ιστοσυμβατότητα. Όσο πιο γενετικά συμβατοί είναι ο δότης και ο λήπτης, τόσο πιο ανεκτικό είναι το ανοσοποιητικό σύστημα του λήπτη στο μόσχευμα. Ωστόσο, εκτός εάν ο δότης και ο λήπτης είναι γενετικά πανομοιότυποι (π.χ. όπως συμβαίνει σε μονοζυγωτικά δίδυμα) θα υπάρχει πάντα κάποιος βαθμός απόρριψης. Εκτός από τις ανόμοιες πρωτεΐνες HLA, άλλες επιφανειακές πρωτεΐνες στο μόσχευμα δότη μπορούν επίσης να αναγνωριστούν ως ξένες και να προκαλέσουν ανοσολογική απόκριση.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένας ασθενής μπορεί να εμφανίσει τη λεγόμενη αντίδραση μοσχεύματος έναντι ξενιστή, όπου τα ώριμα ανοσοκύτταρα που υπάρχουν ήδη στο μόσχευμα του δότη αρχίζουν να επιτίθενται στα υγιή κύτταρα του λήπτη. Η αντίδραση μοσχεύματος έναντι ξενιστή, όπου το μόσχευμα δότη περιγράφεται ως «ανοσοποιητικό» (δηλαδή ικανό να παράγει ανοσοαπόκριση) προκαλεί σοβαρά προβλήματα σε μεταμοσχεύσεις βλαστοκυττάρων (μεταμόσχευση μυελού των οστών) και μπορεί επίσης να συμβεί μετά από μεταγγίσεις αίματος.
Τα κλινικά στάδια απόρριψης του μοσχεύματος περιλαμβάνουν την υπεροξεία απόρριψη, την οξεία απόρριψη, και τη χρόνια απόρριψη. Η υπεροξεία απόρριψη συμβαίνει μέσα σε λίγα λεπτά ή ώρες μετά τη μεταμόσχευση και προκαλείται από την παρουσία προϋπαρχόντων αντισωμάτων του λήπτη, που ταιριάζουν με τα ξένα αντιγόνα του δότη, πυροδοτώντας μια ανοσολογική απόκριση κατά του μοσχεύματος. Η οξεία απόρριψη εμφανίζεται μέσα στους πρώτους 6 μήνες μετά τη μεταμόσχευση. Τέλος, επαναλαμβανόμενα επεισόδια οξείας απόρριψης μπορεί τελικά να οδηγήσουν σε χρόνια απόρριψη του μοσχεύματος και αποτυχία του μοσχεύματος. Η χρόνια απόρριψη εκδηλώνεται συνήθως ως ουλή του ιστού ή του οργάνου που μπορεί να εμφανιστεί μήνες έως χρόνια μετά την υποχώρηση της οξείας απόρριψης. Προς το παρόν, δεν υπάρχει θεραπεία για τη χρόνια απόρριψη εκτός από την αφαίρεση του μοσχεύματος.
Αριθμός μεταμοσχεύσεων
Το νεφρό είναι το πιο μεταμοσχευμένο όργανο παγκοσμίως και ακολουθούν το ήπαρ και η καρδιά. Το 2019, υπήρξαν συνολικά περίπου 153.863 μεταμοσχεύσεις οργάνων παγκοσμίως (με βάση τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τον Ισπανικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων). Η μεταμόσχευση οργάνων είναι συχνά η καλύτερη ή μοναδική θεραπεία για την ανεπάρκεια οργάνων τελικού σταδίου, αν και η μεταμόσχευση μπορεί να είναι δύσκολη και πολύπλοκη. Η μεταμόσχευση νεφρού, είναι μακράν ο πιο κοινός τύπος μεταμόσχευσης οργάνων παγκοσμίως. Αν και η νεφρική νόσος τελικού σταδίου μπορεί να αντιμετωπιστεί με άλλα μέσα, όπως η αιμοκάθαρση, η μεταμόσχευση νεφρού θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως η καλύτερη θεραπευτική επιλογή. Οι περισσότερες μεταμοσχεύσεις νεφρού γίνονται στην Αμερική και στην Ευρώπη όπου υπάρχει μεγαλύτερος αριθμός δωρητών και καλύτερη πρόσβαση σε διαδικασίες μεταμόσχευσης. Η Ισπανία, η Πορτογαλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τα υψηλότερα ποσοστά νεκρών δοτών οργάνων παγκοσμίως, ωστόσο εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλος αριθμός ασθενών που περιμένουν σε λίστα αναμονής. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχουν πάνω από 108.000 υποψήφιοι που περιμένουν δωρεά οργάνου, η πλειονότητα των οποίων απαιτεί μεταμόσχευση νεφρού.
Ποσοστά επιτυχίας
Η μεταμόσχευση νεφρού σε ενήλικες είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία μεταξύ όλων των διαδικασιών. Η λήψη ενός μοσχεύματος από νεκρό δότη διπλασιάζει τις πιθανότητες επιβίωσης ενός ασθενούς, ενώ ένα μόσχευμα από ζωντανό δότη τις τετραπλασιάζει, σε σύγκριση με αυτούς που παραμένουν στη λίστα αναμονής. Ο διάμεσος χρόνος επιβίωσης μεταξύ των ληπτών είναι τα 12,4 έτη, σε σύγκριση με τα 5,4 έτη μεταξύ αυτών που βρίσκονται στη λίστα αναμονής. Περισσότερο από το 50% των ληπτών μοσχευμάτων ήπατος επιβιώνει για 7 χρόνια, σε σύγκριση με περίπου 25% των ασθενών στη λίστα αναμονής. Η μεταμόσχευση ήπατος από νεκρό δότη σε ενήλικες σχεδόν τετραπλασιάζει τον διάμεσο χρόνο επιβίωσης, από 3,1 σε 11,1 χρόνια. Ο πιο αξιοσημείωτος αντίκτυπος είναι στον παιδιατρικό πληθυσμό - η διάρκεια επιβίωσης συχνά υπερβαίνει τα 25 χρόνια. Παρόμοια ποσοστά 7ετούς επιβίωσης παρατηρούνται στη μεταμόσχευση καρδιάς: περισσότερο από το 50% των ληπτών επιβιώνει, σε σύγκριση με περίπου 25% των ατόμων στη λίστα αναμονής. Στους ενήλικες λήπτες, ο διάμεσος χρόνος επιβίωσης είναι τα 9,4 έτη, σε σύγκριση με τα 2,4 έτη μεταξύ των ασθενών που περιμένουν καρδιά. Σε παιδιατρικούς λήπτες, ο διάμεσος χρόνος επιβίωσης είναι τα 12,8 χρόνια.
Η επιτυχία της επαναλαμβανόμενης μεταμόσχευσης νεφρού, ήπατος ή καρδιάς μειώνεται, αν και τα ποσοστά επιβίωσης εξακολουθούν να είναι σημαντικά υψηλότερα στους λήπτες. Η λιγότερο παραγωγική επαναλαμβανόμενη διαδικασία, η μεταμόσχευση ήπατος, προσθέτει μόνο περίπου 1,5 χρόνο ζωής στον λήπτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανοσολογία Κατηγορία:Χειρουργικές επεμβάσεις
Άγιοι Ανάργυροι Αττικής
Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι αστική περιοχή και έδρα του δήμου Αγίων Αναργύρων Καματερού στο δυτικού τομέα Αθηνών στην Περιφέρεια Αττικής. Αποτελούσε έδρα δήμου από το 1963, δήμος έως το 2011 και σήμερα δημοτική ενότητα του δήμου Αγίων Αναργύρων-Καματερού. Η δημοτική ενότητα έχει έκταση περίπου 9,11 τ. χλμ. Ο οικισμός προήλθε από ομώνυμη κοινότητα που αποσπάστηκε από τον δήμο Ιλίου το 1927. Συνορεύει βόρεια με το Δήμο Αχαρνών και Φυλής, ανατολικά με τους [http://www.dimosfx.gr/el Δήμους Ν. Φιλαδέλφειας - Ν. Χαλκηδόνας,] νότια με το Δήμο Αθηναίων και Περιστερίου και δυτικά με το Δήμο Ιλίου και Πετρούπολης.
Χαρακτηριστικά
Η δημοτική ενότητα εφάπτεται στην Εθνική Οδό Αθηνών – Λαμίας, διασχίζεται κατά μήκος από τις Λεωφόρους Φυλής και Δημοκρατίας και διχοτομείται από τις γραμμές του τρένου που εισέρχεται από το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών προς το σταθμό Λαρίσης. Για τον λόγο αυτό, η πρόσβαση στον Δήμο από το κέντρο της Αθήνας είναι εύκολη και πολύ γρήγορη. Συνορεύει με το Μητροπολιτικό Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης». Στη συνοικία λειτουργούν δημοτικά σχολεία, νυχτερινό σχολείο, γυμνάσια, γενικά λύκεια (ΓΕΛ), επαγγελματικά λύκεια (ΕΠΑΛ) και ΙΕΚ. Παλαιότερα ο δήμος διασχιζόταν απο τη σιδηροδρομική γραμμή του ΟΣΕ η οποία πια έχει υπογειοποιηθεί. Στην θέση των παλιών γραμμών ο ΟΣΕ κατασκεύασε και παρέδωσε στο δήμο έναν σύγχρονο ποδηλατόδρομο.
Μεταφορές
Οι Άγιοι Ανάργυροι συνδέονται με την Αττική Οδό μέσω των κόμβων 6 και 7. Η περιοχή συνδέεται με τους σταθμούς του προαστιακού σιδηροδρόμου Άγιοι Ανάργυροι στη συνοικία Μυκονιάτικα και Πύργος Βασιλίσσης στη συνοικία Ανάκασα. Επίσης, η περιοχή εξυπηρετείται από τρεις κομβικές λεωφορειακές γραμμές.
Ιστορία
Στους Αγίους Αναργύρους σώζεται η Ελιά του Πεισίστρατου, δέντρο αποδεδειγμένα ηλικίας 25 αιώνων, που η παράδοση συνδέει με τον αρχαίο τύραννο της Αθήνας Πεισίστρατο. Έχει ανακηρυχθεί σε μνημείο φυσικής ιστορίας και ο Δήμος ζητά να αποτελέσει το κέντρο ενός προστατευόμενου χώρου πρασίνου, περιπάτου και αναψυχής, ενοποιημένου με την κοντινή έκταση του Πευκώνα.
Παραπομπές
Ανδρέας Α. Μηλιώνης Η ΠΟΛΎ ΤΩΝ ΆΓΙΩΝ έκδοση Δήμος Αγίων Ανάργυρων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιοι Αναργυροι Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής
Τζούντι Ντεντς
Η Τζούντι Ντεντς (Judi Dench, 9 Δεκεμβρίου 1934) είναι Βρετανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης βραβευμένη με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1998 Ερωτευμένος Σαίξπηρ (Shakespeare in Love). Η ηθοποιός ξεκίνησε την πορεία της στο θέατρο κάνοντας το ντεμπούτο της το 1957 με το θίασο Old Vic, όπου διέπρεψε ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους σε έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, όπως την Οφηλία στον Άμλετ, την Ιουλιέρα στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα και τη Λαίδη Μακμπέθ στο Μάκβεθ. Για το ντεμπούτο της στο χώρο του κινηματογράφου στην ταινία Four in the Morning έλαβε το Βραβείο BAFTA ως καλύτερη πρωτοεμφανιζόμενη για το 1965, αλλά συνέχισε να εργάζεται κυρίως στο θέατρο. Το 1968 πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ Καμπαρέ στο θέατρο West End του Λονδίνου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και για τις επόμενες δυο δεκαετίες καθιερώθηκε ως μια από τις σημαντικότερες ηθοποιούς του θεάτρου στη Μεγάλη Βρετανία αποτελώντας μέλος του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας και του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου.
Το 1981 έκανε μεγάλη επιτυχία όταν έλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο τη σειρά A Fine Romance που προβλήθηκε για τρεις χρονιές. Ενώ οι εμφανίσεις της στον κινηματογράφο ήταν σποραδικές μέχρι τη στιγμή που ανέλαβε το ρόλο της Μ στην ταινία της σειράς Τζέιμς Μποντ Επιχείρηση: Χρυσά Μάτια (Golden Eye, 1995), ρόλο που συνέχισε να ερμηνεύει μέχρι και το Skyfall (2012). Δυο χρόνια αργότερα έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα με την ερμηνεία της στην ταινία Η Μεγαλειοτάτη Κυρία Μπράουν (Mrs. Brown, 1997), όπου ερμήνευσε τη Βασίλισσα Βικτωρία και για την οποία προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Ακολούθησε ή ταινία του 1998 Ερωτευμένος Σαίξπηρ όπου υποδύθηκε την Βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας και για την οποία κέρδισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Τα χρόνια που ακολούθησαν οι εμφανίσεις της στον κινηματογράφο έγιναν πιο συχνές και οι σημαντικότερες ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε είναι οι: Chocolat (2000), Iris (2001), Η Κυρία Χέντερσον Παρουσιάζει (Mrs Henderson Presents, 2005), Ημερολόγιο Ενός Σκανδάλου (Notes on a Scandal, 2006) και Philomena (2013).
Συνολικά η Ντεντς έχει λάβει 11 Βραβεία BAFTA, 7 Βραβεία Λόρενς Ολίβιε, 2 Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, 2 Χρυσές Σφαίρες, 1 Όσκαρ και 1 Βραβείο Τόνυ. Το 1988 τιμήθηκε από τη Βασίλισσα της Αγγλίας με τον ανώτερο τίτλο τιμής της Βρετανίας, Ντέιμ, ενώ το 2011 έγινε μέλος του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου. Υπήρξε παντρεμένη με τον ηθοποιό Μάικλ Γουίλιαμς από το 1971 εως και το θάνατό του το 2001 με τον οποίο απέκτησε μια κόρη την ηθοποιό Φίντι Γουίλιαμς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Μίλαν Ράκιτς
Ο Μίλαν Ράκιτς (σερβικά : Милан Ракић) (18 Σεπτεμβρίου 1876 - 30 Ιουνίου 1938), ήταν σέρβος διπλωμάτης και ποιητής. Ήταν αρκετά τελειομανής και ως εκ τούτου δημοσίευσε μόνο δύο ποιητικές συλλογές (1903, 1912). Έγραψε σε μεγάλο βαθμό για το θάνατο και την ανυπαρξία, διατηρώντας στο ύφος του τον σκεπτικισμό και την ειρωνεία. Ήταν μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας (1934).
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο Μίτα Ράκιτς υπουργός Οικονομικών της Σερβίας το 1888, και της Άννας που ήταν η κόρη του Σέρβου συγγραφέα Μίλαν Τζ. Μιλίσεβιτς. Η αδελφή του Λιούμπιτσα ήταν παντρεμένη με τον Μίλαν Γκρολ. Η συζυγός του Μίλιτσα ήταν κόρη του Λιουμπομίρ Κοβάσεβιτς (1848-1918), διακεκριμένος ιστορικός της Σερβίας και πολιτικός.
Ο ποιητής γεννήθηκε το 1876 στο Βελιγράδι όπου κι εκεί τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή κι επηρεάστηκε από Γάλλους ποιητές. Μετά την επιστροφή του στο Βελιγράδι έγινε διπλωμάτης για τη σερβική κυβέρνηση, και αργότερα της Γιουγκοσλαβίας, και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι σχεδόν το θάνατό του. Πέθανε πρόωρα το 1938 στο Ζάγκρεμπ αμέσως μετά από χειρουργική επέμβαση.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ποιητές Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
ORF
thumb|Το μέγαρο του σταθμού στην Οδό Αργεντινών (Argentinierstrasse) της Βιέννης, σήμερα έδρα μόνο ραδιοφωνικών προγραμμάτων thumb|Τα στούντιο και κεντρικά της εταιρίας στο Κίνιγκλμπερκ (Küniglberg) Το ORF (Österreichischer Rundfunk, μετάφραση: Αυστριακή Ραδιοφωνία) είναι η κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση της Αυστρίας. Συνολικά απασχολεί 4.280 άτομα και χρηματοδοτείται από μια φορολογία ραδιοφωνίας.
Τα κεντρικά βρίσκονται στη Βιέννη, ενώ σε κάθε κρατίδιο, και στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο της Ιταλίας, διαθέτει από ένα στούντιο. Τα βασικά τηλεοπτικά κανάλια είναι το ORF 1 και το ORF 2, για αθλητικές εκπομπές υπάρχει το ORF Sport +. Μαζί με το κρατικό κανάλι ZDF της Γερμανίας και την Schweizer Fernsehen της Ελβετίας, εκπέμπει το πολιτιστικό κανάλι 3Sat.
Δημοφιλής ραδιοφωνικά προγράμματα είναι το Hitradio Ö3 και το νεανικό ραδιόφωνο FM4
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί
Σωζομενός
Ο Σαλαμίνιος Ερμείας Σωζομενός (400 - 450), γνωστός ως Σωζομενός ή Σωζόμενος, ήταν ιστορικός της χριστιανικής εκκλησίας.
Βιογραφία
Ό,τι μας αναφέρει για την ιστορία της νότιας Παλαιστίνης προήλθε από την προφορική παράδοση. Εμφανίζεται εξοικειωμένος με την περιοχή γύρω από τη Γάζα.
Ο Σωζομενός έγραψε ότι ο παππούς του έζησε στη Βαιθήλ, κοντά στη Γάζα, και έγινε χριστιανός μαζί με την οικογένειά του, κατά πάσα πιθανότητα από τον Κωνστάντιο Β'. Ένας γείτονας θεραπεύτηκε ως εκ θαύματος από τον άγιο Ιλαρίωνα που έβγαλε έναν δαίμονα από τον γείτονα και, ως αυτόπτες μάρτυρες του θαύματος, η οικογένειά του ασπάστηκε τον χριστιανισμό. Η αλλαγή θρησκεύματος σηματοδότησε μία σημαντική καμπή στον εκχριστιανισμό της νότιας Παλαιστίνης.
Ο παππούς έγινε ιδιαίτερα αγαπητός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής στο περιβάλλον του. Οι δε απόγονοι του πλούσιου γείτονα ίδρυσαν εκκλησίες και μοναστήρια στην περιοχή και ήταν ιδιαίτερα δραστήριοι στην προώθηση του μοναχισμού. Ο ίδιος ο Σωζομενός συνομιλούσε με έναν από αυτούς, έναν πολύ γέρο άνθρωπο. Ο ίδιος λέει ότι ανατράφηκε με καλογερικές επιρροές και η ιστορία τον επιβεβαιώνει.
Το έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική πηγή για τις εκκλησιαστικές εξελίξεις κατά τον 4ο και 5ο αιώνα και καταγράφηκε μέσα από την ορθόδοξη σκοπιά. Το έργο του αυτό αποτελείται από εννιά βιβλία που καλύπτουν την περίοδο από το 324 έως το 439, ενώ ο Σωζομενός το αφιέρωσε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β'. Το ότι το έργο του, όπως το έχουμε σήμερα, φτάνει έως το έτος 425, οφείλεται κατά μιαν άποψη σε αυτολογοκρισία του συγγραφέα, επειδή στην εξιστόρηση των ετών 425-439 αναφερόταν στην αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία, σε δυσμένεια πλέον. Το πιθανότερο όμως είναι, δεδομένου ότι οι μεταγενέστεροι χρονογράφοι ήξεραν όλο το έργο του, ότι πρόκειται για φθορά του χειρογράφου.
Ο Σωζομενός πέθανε στην Κωνσταντινούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (Ελλάδα)
Το Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) είναι συμβουλευτικό σώμα το οποίο αποτελεί μέρος του Υπουργείου Οικονομικών της Ελλάδας. Ο πρόεδρος του συμβουλίου είναι ο Μιχαήλ Αργυρού. Το συμβούλιο ιδρύθηκε το 1987.
Σκοπός και ρόλος
Σύμφωνα με τον Πάνο Τσάκλογλου, πρώην πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, το συμβούλιο είναι η "δεξαμενή σκέψης της κυβέρνησης για οικονομικά ζητήματα". Αποτελείται από "ένα συμβούλιο αποτελούμενο από ακαδημαϊκούς, που συνέρχονται σε τακτική βάση, και μια επιστημονική ομάδα που λειτουργεί σε καθημερινή βάση". Πρακτικά, έχει αναλάβει να εκπροσωπεί την Ελλάδα στις ομάδες εργασίας της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών, την επιτήρηση της εκτέλεσης του μνημονίου, καθώς και την εκτέλεση διάφορων καθηκόντων εντός του Υπουργείου Οικονομικών. Επίσης, μπορεί να παράσχει βοήθεια στην ελληνική κυβέρνηση πάνω σε οικονομικά θέματα όταν αυτή το ζητήσει.
Ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων εκπροσωπεί την Ελλάδα σε ομάδες εργασίας της ΕΕ και την Οικονομική Επιτροπή. Είναι ο εκπρόσωπος της Ελλάδας σε συναντήσεις της Ευρωομάδας και του Συμβουλίου Οικονομικών Υποθέσεων (ΕΚΟΦΙΝ). Τον Απρίλιο του 2015, ο τότε πρόεδρος Γεώργιος Χουλιαράκης, έγινε ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στην "Ομάδα των Βρυξελλών", τις λεπτομερής διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στις Βρυξέλλες για το τρίτο πακέτο διάσωσης.
Πρώην πρόεδροι
Οι πρόεδροι του συμβουλίου περιλαμβάνουν τους εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική οικονομία
Αλεσάντρο Βαλινιάνο
Ο Αλεσάντρο Βαλινιάνο, μέλος της Εταιρείας του Ιησού, μερικές φορές αποκαλούμενος και Βαλινιάνι (Κινεζικά: 范禮安Fàn Lǐ'ān ; Φεβρουάριος 1539 – 20 Ιανουαρίου 1606), ήταν Ιταλός Ιησουίτης ιερέας και ιεραπόστολος γεννημένος στο Κιέτι, μέρος του Βασιλείου της Νάπολης, ο οποίος βοήθησε την εισαγωγή του Καθολικισμού στην Άπω Ανατολή, και ιδιαίτερα στην Ιαπωνία και την Κίνα. Ο Ιησουίτης ιστορικός Τόμας Κάμπελ τον αποκάλεσε «τον μεγαλύτερο άνθρωπο των αποστολών [Ιησουιτών] στην Ανατολή μετά τον Φράνσις Σαβιέρ».
Εκπαίδευση
Ο Βαλινιάνο γεννήθηκε στο Κιέτι, τότε μέρος του Βασιλείου της Νάπολης, γιος ενός Ναπολιτάνου αριστοκράτη και φίλου του Πάπα Παύλου Δ'.
Διέπρεψε ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας, όπου απέκτησε για πρώτη φορά το διδακτορικό του στη Νομική σε ηλικία 19 ετών. Μετά από αρκετά χρόνια στη Ρώμη, επέστρεψε στην Πάντοβα το 1562 για να μελετήσει τη χριστιανική θεολογία. Αφού πέρασε ένα χρόνο στη φυλακή, επέστρεψε στη Ρώμη το 1566, όπου έγινε δεκτός στην Εταιρεία του Ιησού. Οι γνώσεις του Βαλινιάνο για το χριστιανικό μήνυμα έπεισαν πολλούς μέσα στην Εκκλησία ότι ήταν το τέλειο άτομο, για να μεταφέρει το πνεύμα της Αντιμεταρρύθμισης στην Άπω Ανατολή. Χειροτονήθηκε στην Εταιρεία του Ιησού και το 1573, σε ηλικία 34 ετών, διορίστηκε Επισκέπτης των Ιεραποστολών στις Ινδίες.
Ινδία, Μακάο και Κίνα
Την άνοιξη του 1574, ο Βαλινιάνο ταξίδεψε για την Γκόα ως ο νεοδιορισμένος Επισκέπτης στην επαρχία της Ινδίας και το επόμενο έτος συγκλήθηκε η πρώτη Εκκλησία της επαρχίας της Ινδίας, στο Τσοράο κοντά στη Γκόα. Ο διορισμός ενός Ναπολιτάνου, για να επιβλέπει την Ασία, που ήταν υπό την κυριαρχία της Πορτογαλίας, ήταν υπό αμφισβήτηση και η εθνικότητά του οδήγησε σε συγκρούσεις με το προσωπικό της αποστολής, όπως και αργότερα οι προσαρμοστικές και επεκτατικές πολιτικές του.
Λίγο μετά την άφιξη του Βαλινιάνο στο πορτογαλικό Μακάο τον Σεπτέμβριο του 1578, συνειδητοποίησε ότι κανένας ιεραπόστολος, που στάθμευε στο Μακάο δεν είχε καταφέρει να εγκατασταθεί στην ηπειρωτική Κίνα. Κατά την άποψή του, για να βελτιωθεί το ποσοστό διείσδυσης των Ιησουιτών στη χώρα και η επιτυχία τους να προσηλυτίσουν τους ντόπιους, ήταν απαραίτητο πρώτα να μάθουν να μιλούν, να διαβάζουν και να γράφουν την κινεζική γλώσσα. Για το σκοπό αυτό, έγραψε στον Ανώτερο του Τάγματος στην Ινδία, ζητώντας του να στείλει στο Μακάο ένα άτομο που θα ασκούσε τα ίδια καθήκοντα, δηλαδή τον Μπερναρντίνο ντε Φεράρις (1537–1584). Ωστόσο, καθώς ο Μπερναρντίνο ντε Φεράρις ήταν απασχολημένος ως νέος πρύτανης των Ιησουιτών στο Κοτσί, ένας άλλος Ιησουίτης λόγιος, ο Μικέλε Ρουτζιέρι, στάλθηκε στο Μακάο.
Ο Βαλινιάνο έφυγε από το Μακάο για την Ιαπωνία τον Ιούλιο του 1579, αφήνοντας πίσω του οδηγίες για τον Ρουτζιέρι, ο οποίος επρόκειτο να φτάσει εντός ημερών. Μόλις ο Ρουτζιέρι άρχισε να μελετά κινέζικα και συνειδητοποίησε την απεραντοσύνη του έργου, έγραψε στον Βαλινιάνο, ζητώντας του να στείλει και τον Ματέο Ρίτσι στο Μακάο, για να τον βοηθήσει στο έργο. Αφού διαβιβάστηκε από τον Βαλινιάνο στον Ανώτερο του Τάγματος στην Ινδία το 1580, το αίτημα του Ρουτζιέρι εκπληρώθηκε και ο Ρίτσι άρχισε να εργάζεται μαζί του στο Μακάο στις 7 Αυγούστου 1582. Μαζί, οι δύο θα γίνουν οι πρώτοι Ευρωπαίοι μελετητές της Κίνας και της κινεζικής γλώσσας.
Το 1594 ο Βαλινιάνο ίδρυσε το κολέγιο του Αγίου Παύλου στο Μακάο.
Ιαπωνία
Ο Βαλινιάνο εργάστηκε ως Επισκέπτης επιβλέποντας όλες τις ιεραποστολές των Ιησουιτών στην Ασία από το σημαντικό πορτογαλικό λιμάνι του Μακάο. Ωστόσο, εστίασε την προσοχή του ιδιαίτερα στην Ιαπωνία και έκανε τρεις εκτεταμένες επισκέψεις εκεί το 1579–1583, 1590–1592 και 1598–1603.
Κατά την πρώτη του επίσκεψη το 1581, έγραψε το Il Cerimoniale per i Missionari del Giappone, για να θέσει οδηγίες για τους Ιησουίτες. Στα γραπτά του, αντιστοίχισε την ιεραρχία των Ιησουιτών με αυτή των Βουδιστών Ζεν, παρόλο που τους απεχθάνονταν. Υποστήριξε ότι, για να μην τον περιφρονούν οι Ιάπωνες, κάθε Ιησουίτης πρέπει να συμπεριφέρεται σύμφωνα με την τάξη στην οποία ανήκε. Ως αποτέλεσμα, οι Ιησουίτες πατέρες σέρβιραν τα πολυτελή πιάτα των νταϊμιό και περπατούσαν γύρω από το Ναγκασάκι με ένοπλους Ιάπωνες υπηρέτες. μικρογραφία| Αλεσάντρο Βαλινιάνο Μια τέτοια πολυτελής ζωή και οι αυταρχικές συμπεριφορές μεταξύ των Ιησουιτών στην Ιαπωνία επικρίθηκαν όχι μόνο από τα αντίπαλα τάγματα των Ιησουιτών αλλά και από ορισμένους Ιησουίτες. Επιπλέον, οι λεπτομερείς οδηγίες του για τα έθιμα και τα ήθη υποδηλώνουν ότι η κατανόησή του για τον ιαπωνικό πολιτισμό ήταν μόνο επιφανειακή.
Όπως διατάχθηκε από τον Ανώτατο Στρατηγό, αφιέρωσε προσπάθειες για την διαπαιδαγώγηση των Ιάπωνων ιερέων. Ανάγκασε τον Φραντσίσκο Καμπράλ να παραιτηθεί ως Ανώτερος της ιεραποστολής των Ιησουιτών στην Ιαπωνία, καθώς ο Καμπράλ αντιτάχθηκε στα σχέδιά του. Δεν ήταν όμως μόνο ο Καμπράλ που διαφώνησε με τον Βαλινιάνο. Στην πραγματικότητα, ο Βαλινιάνο παρέμεινε σε μειοψηφία στους Ιησουίτες στην Ιαπωνία. Ο Βαλινιάνο ήταν αισιόδοξος για την εκπαίδευση των ιθαγενών ιερέων, αλλά πολλοί Ιησουίτες αμφέβαλλαν για την ειλικρίνεια των Ιαπώνων προσήλυτων. Ο ίδιος ο Βαλινιάνο είχε αρνητική άποψη μετά τη δεύτερη επίσκεψή του στην Ιαπωνία —αν και δεν εγκατέλειψε την ελπίδα του. Μετά το θάνατο του Βαλινιάνο, αρνητικές αναφορές από την Ιαπωνία αντικατοπτρίστηκαν στις πολιτικές των κεντρικών γραφείων της Εταιρείας του Ιησού στη Ρώμη το 1610, και η Εταιρεία περιόρισε σε μεγάλο βαθμό την είσοδο και τη χειροτονία των Καθολικών Ιαπώνων. Κατά ειρωνικό τρόπο, η δίωξη από το Σογκουνάτο Τοκουγκάβα ανάγκασε τους Ιησουίτες να βασίζονται όλο και περισσότερο στους Ιάπωνες πιστούς. Παρά τις πολιτικές της Εταιρείας του Ιησού, το κολέγιο των Ιησουιτών στο Μακάο, το οποίο ιδρύθηκε από τον Βαλινιάνο, παρήγαγε δώδεκα Ιάπωνες ιερείς.
Ο Βαλινιάνο έγραψε αργότερα ότι, αν και η ιεραποστολή είχε σημειώσει κάποια σημαντικά κέρδη κατά τη διάρκεια της θητείας του Φραντσίσκο Καμπράλ, οι γενικές μέθοδοι που χρησιμοποιούσε ο Ανώτερος είχαν ελλείψεις. Εκτός από τα προβλήματα της ιαπωνικής μελέτης και του ρατσισμού, μερικοί από τους Ιησουίτες, και συγκεκριμένα ο Καμπράλ είχαν τη συνήθεια «να θεωρούν τα ιαπωνικά έθιμα πάντα ως ανώμαλα και να μιλούν απαξιωτικά για αυτά. Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Ιαπωνία, οι δικοί μας (το πλήθος συνήθως ακολουθεί τον αρχηγό), δεν έδειξαν ενδιαφέρον να μάθουν τα ιαπωνικά έθιμα, αλλά στην αναψυχή και σε άλλες περιστάσεις παραπονιούνταν συνεχώς γι' αυτά, διαφωνώντας και εκφράζοντας την προτίμησή τους για τους δικούς μας τρόπους προς μεγάλη απογοήτευση και αηδία των Ιαπώνων».
Υπάρχει μια σιωπηρή πεποίθηση στα γραπτά του Επισκέπτη ότι οι ηγέτες επηρεάζουν και είναι υπεύθυνοι για τη συμπεριφορά εκείνων, που είναι κατώτερου βαθμού. Έτσι, κατά την άποψη του Βαλινιάνο, οποιοδήποτε σφάλμα στη συμπεριφορά της ιεραποστολής προς τους Ιάπωνες ήταν σίγουρα αποτέλεσμα της βαρβαρότητας του Καμπράλ. Άρχισε αμέσως να αλλάζει πολλές πτυχές της αποστολής, και όπου ήταν δυνατόν, υπονόμευσε την εξουσία του Καμπράλ ως Ανωτέρου της ιεραποστολής των Ιησουιτών στην Ιαπωνία.
Μελέτη της Ιαπωνικής γλώσσας
Η μελέτη της γλώσσας ήταν πάντα ένα από τα βασικά προβλήματα της ιεραποστολής. Πριν φτάσει ο Επισκέπτης στην Ιαπωνία, δεκαεπτά από τους προσωπικά διορισμένους ιεραπόστολους του Βαλινιάνο του έγραψαν παραπονούμενοι ότι η γλωσσική εκπαίδευση ήταν εντελώς ανύπαρκτη. Ο Καμπράλ είχε διαμαρτυρηθεί ότι ήταν αδύνατο για τους Ευρωπαίους να μάθουν ιαπωνικά και ότι ακόμη και μετά από δεκαπέντε χρόνια μελέτης οι πατέρες δύσκολα μπορούσαν να κηρύξουν ένα κήρυγμα, ακόμη και σε χριστιανούς προσήλυτους.
Η πρώτη επίσημη πράξη του Βαλινιάνο κατά την άφιξή του στην Ιαπωνία ήταν όλοι οι νέοι ιεραπόστολοι στην επαρχία να εξασκούνται για δύο χρόνια σε ένα σεμινάριο για τη γλώσσα, διαχωρίζοντας αυτούς τους νεοφερμένους αλματωδώς από τις πρώτες ενθουσιώδεις αλλά επιτηδευμένες προσπάθειες του Φράνσις Σαβιέρ. Μέχρι το 1595, ο Βαλινιάνο μπορούσε να καυχηθεί σε μια επιστολή ότι όχι μόνο τύπωσαν οι Ιησουίτες μια ιαπωνική γραμματική και λεξικό, αλλά και πολλά βιβλία (κυρίως βίοι αγίων και μαρτύρων) εξ ολοκλήρου στα Ιαπωνικά. Το κύριο σώμα της γραμματικής και του λεξικού συντάχθηκε από το 1590–1603. Όταν ολοκληρώθηκε, ήταν ένας πραγματικά περιεκτικός τόμος με μόνο το λεξικό να περιέχει περίπου 32.798 λήμματα.
Όπου ο Καμπράλ είχε εργαστεί, για να αποκλείσει τους Ιάπωνες από το να ξεπεράσουν τα άλλα μέλη στην Εταιρεία, ο Βαλινιάνο επέμενε ότι θα έχουν ίση μεταχείριση με κάθε τρόπο με τους Ευρωπαίους και ενώ οι Ιάπωνες ιεροδιδάσκαλοι θα μάθαιναν Λατινικά για μυστηριακή χρήση, ο Επισκέπτης παρατηρεί ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να μάθουν Ιαπωνικά έθιμα, και όχι το αντίστροφο. Αυτό, πρέπει να προστεθεί, ήταν το εντελώς αντίθετο από τη δηλωμένη άποψη του Καμπράλ ότι οι Ιάπωνες πρέπει να προσαρμοστούν στις δυτικές ιδέες και τρόπους σκέψης.
Ίδρυση των Σεμιναρίων
αριστερά|μικρογραφία|282x282εσ| Αλεσάντρο Βαλινιάνο. Η ανάγκη για έναν εκπαιδευμένο ντόπιο κλήρο ήταν προφανής για τον Βαλινιάνο, και έτσι, το 1580, ένα πρόσφατα άδειο βουδιστικό μοναστήρι στην επαρχία Αρίμα μετατράπηκε σε σεμινάριο. Εκεί είκοσι δύο νεαροί Ιάπωνες προσήλυτοι άρχισαν να λαμβάνουν οδηγίες για τα ιερά τάγματα. Η διαδικασία επαναλήφθηκε δύο χρόνια αργότερα στο Αζούτσι, όπου αυτοί, που παρακολούθησαν το σεμινάριο, ήταν τριάντα τρεις.
Η πρώτη σειρά εργασιών στα σεμινάρια θα ήταν η γλωσσική εκπαίδευση. Ο Βαλινιάνο κατέστησε σαφές ότι όλοι οι ιεροδιδάσκαλοι, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό τους, θα λάβουν εκπαίδευση τόσο στα Λατινικά όσο και στα Ιαπωνικά. Αφού τέθηκαν τα θεμέλια, οι μαθητές εκπαιδεύτηκαν στην ηθική θεολογία, τη φιλοσοφία και το χριστιανικό δόγμα. Αυτό ήταν χαρακτηριστικό της εκπαίδευσης των Ιησουιτών και αντικατοπτρίζει την κατάσταση της εκπαίδευσης των Ιησουιτών στην Ευρώπη. Υπήρχαν όμως κάποιες σημαντικές διαφορές. Πρώτον, καθώς το σεμινάριο στην Αρίμα ήταν ένα πρώην βουδιστικό μοναστήρι, και επειδή ο Βαλινιάνο τόνισε την ανάγκη για πολιτιστική προσαρμογή, η αρχική διακόσμηση έμεινε σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη. Αυτό το μοτίβο επαναλήφθηκε σε άλλα σεμινάρια σε άλλες τοποθεσίες και, στις Αρχές του 1580 για τη Διοίκηση των Ιαπωνικών Σεμιναρίων, οι οποίες αναφέρονται σε πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τις μεθόδους σεμιναρίων, ο Βαλινιάνο σημειώνει ότι «τα χαλάκια τατάμι πρέπει να αλλάζουν κάθε χρόνο» και ότι οι μαθητές πρέπει φορούν " καταμπιρά (καλοκαιρινά ρούχα) ή κιμονό από μπλε βαμβακερό ύφασμα" και σε εξωτερικούς χώρους ένα " ντομπούκου (μαύρος μανδύας)". Καθοδηγούνται οι μαθητές να τρώνε λευκό ρύζι με σάλτσα με συνοδευτικό ψάρι.
Ο σκοπός του Βαλινιάνο είναι αρκετά σαφής. Τα σεμινάρια ήταν τυπικά Ιησουϊτικά ιδρύματα ανθρωπιστικής εκπαίδευσης και θεολογικής εξερεύνησης, αλλά ο τρόπος ζωής τους ήταν εξ ολοκλήρου ιαπωνικός. Σχεδιάστηκαν προσεκτικά, για να συνδυάζουν, όσο το δυνατόν περισσότερο, τις ιαπωνικές ευαισθησίες με την ευρωπαϊκή ιδεολογία. Εν ολίγοις, ήταν ένα τέλειο μέρος για να εκπαιδεύσουν Ιάπωνες ιεροκήρυκες, άνδρες που θα απευθύνονταν τόσο στις οικογένειες και τους φίλους τους, όσο και στην Εταιρεία. Μερικοί ειδικοί υποθέτουν ότι ο Βαλινιάνο προσπαθούσε ενεργά να αναπαραγάγει τον ιαπωνικό θεσμό των dojuku, ή να δημιουργήσει νέους μοναχούς. Αυτή είναι πιθανώς μια εύστοχη ερμηνεία, επειδή φαίνεται ότι τα Καθολικά σεμινάρια ήταν ελκυστικά, αλλά με το τυπικό ιησουϊτικό ύφος δεν περιορίζονταν σε πολλούς από τους ίδιους γιους των πλούσιων ευγενών όπως θα έκανε η βουδιστική παράδοση τρόπου ζωής ως δόκιμου μοναχού σε ένα μοναστήρι.
Το μεθοδικό και οργανωμένο μυαλό του Βαλινιάνο είναι εμφανές σε κάθε πτυχή της οργάνωσης της αποστολής. Στις «Αρχές για τη Διοίκηση Ιαπωνικών Σεμιναρίων» προσαρτάται ένα πλήρες ημερήσιο πρόγραμμα για έναν Ιάπωνα ιεροδιδάσκαλο. Πραγματικά, οι προγραμματισμένες δραστηριότητες περιλαμβάνουν καθημερινή διδασκαλία Λατινικών και Ιαπωνικών μαζί με χορωδιακές και άλλες μουσικές παραστάσεις.
Επιτυχία των αλλαγών των σεμιναρίων
Παρά τον μεγάλο τους ιδεαλισμό, δεν είναι σαφές πόσο επιτυχημένες ήταν πραγματικά οι μεταρρυθμίσεις σεμιναρίου του Βαλινιάνο. Σίγουρα ενθάρρυναν τους Ιάπωνες προσήλυτους να ενταχθούν στην Εταιρεία. Τη δεκαετία μετά την πρώτη επίσκεψη του Βαλινιάνο, περίπου εξήντα ιθαγενείς Ιάπωνες εντάχθηκαν στους Ιησουίτες ως δόκιμοι. Υπήρχαν όμως και προβλήματα. Λίγοι βουδιστές μοναχοί αναγκάστηκαν να ζήσουν κάτω από έναν κανόνα αυστηρής φτώχειας όπως τον επέβαλαν οι Ιησουίτες, και επειδή η προσφορά δώρων ήταν τόσο σημαντικό μέρος των ιαπωνικών κοινωνικών σχέσεων, η αδυναμία των δόκιμων να δεχτούν αυτά τα δώρα αναμφίβολα τους βοήθησε να αποξενωθούν από τις οικογένειές τους.
Επιπλέον, ο τρόπος πνευματικότητας του Ιγνάτιου Λογιόλα, με την έμφαση στην εξομολόγηση και την εξέταση της συνείδησης, εξέπληξε τους ιεροδιδασκάλους ως τρομερά ακατάλληλο. Ο Βαλινιάνο, ο Καμπράλ και άλλοι είχαν συχνά παρατηρήσει πώς η ιαπωνική κουλτούρα τόνιζε την καταστολή και την απόκρυψη των συναισθημάτων. Αυτό το πρόβλημα επιδεινώθηκε από την αδυναμία των περισσότερων Ιησουιτών να μιλήσουν ή να κατανοήσουν άπταιστα τη γλώσσα. Η αποκάλυψη όλων των μυστικών σκέψεων κάποιου στον άλλον, μέσω διερμηνέα, θεωρήθηκε σοβαρή παραβίαση των κοινωνικών εθίμων.
Τέλος, αλλά ακόμη πιο θεμελιωδώς, η ιαπωνική κουλτούρα δεν θεωρούσε και δεν θεωρεί τη θρησκευτική ζωή ως εντελώς ξεχωριστή από την κοσμική ζωή με την έννοια που την κατανοούσαν οι Ιησουίτες. Στις περισσότερες βουδιστικές κοινότητες είναι σύνηθες, αν όχι αναμενόμενο, οι νέοι άνδρες και γυναίκες να περνούν κάποιο χρόνο στην απομόνωση ως μοναχοί ή μοναχές για μερικά χρόνια ή μήνες. Δεν ήταν κακό για έναν μοναχό να γίνει μοναχός για περιορισμένο χρονικό διάστημα και μετά να επιστρέψει στην κανονική του ενασχόληση, ενώ η Καθολική Εκκλησία της εποχής της αντιμεταρρύθμισης, με την έμφαση στην κλήση και την αιώνια ιεροσύνη, δύσκολα θα μπορούσε να ήταν πιο διαφορετική.
Λιμάνι του Ναγκασάκι
Καθώς η έκταση της ιεραποστολής άρχισε να εντείνεται γρήγορα, άρχισαν να εμφανίζονται οικονομικές δυσκολίες. Όλα τα ιδρύματα των Ιησουιτών: τα σεμινάρια, τα σχολεία, τα τυπογραφεία και οι αποστολές απαιτούσαν χρήματα για τη χρηματοδότηση. Αυτή η αιώνια σύγκρουση, την οποία ο Βαλινιάνο περιγράφει ως εκείνη μεταξύ του «Θεού και του Μαμμώνα», μαινόταν για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της ιεραποστολής. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| «Άφιξη των Νοτίων Βαρβάρων», αναδιπλούμενο παραβάν του 17ου αιώνα, Ναγκασάκι Αρχικά οι τοπικοί Ιάπωνες νταϊμιό είχαν προσπαθήσει να κερδίσουν την εύνοια της διοίκησης των Ιησουιτών προκειμένου τα πορτογαλικά εμπορικά πλοία να επισκέπτονται τα τοπικά λιμάνια τους πιο συχνά. Όλα αυτά άλλαξαν το 1580 όταν ο πατέρας Βιλέλα προσηλύτισε τον νταϊμιό Ομούρα Σουμιτάντα, που ήλεγχε το λιμάνι του Ναγκασάκι. Ως δώρο, το λιμάνι, που τότε ήταν απλώς ένα μικρό ψαροχώρι, παραχωρήθηκε στον έλεγχο της Εταιρείας, όπως και το φρούριο στο λιμάνι.