cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sol Invictus
Κωνσταντίνος
Ο Κωνσταντίνος αποφάσισε (7 Μαρτίου του 321) πέθανε ο Σόλις –ημέρα του Ήλιου, «Κυριακή» - ως Ρωμαϊκή ημέρα ανάπαυσης
Την αξιοσέβαστη ημέρα του Ήλιου αφήστε τους δικαστές και τους κατοίκους των πόλεων να ξεκουραστούν και αφήστε όλα τα εργαστήρια να κλείσουν. Στη χώρα, ωστόσο, τα άτομα που ασχολούνται με τη γεωργία μπορούν ελεύθερα και νόμιμα να συνεχίσουν τις αναζητήσεις τους, επειδή συμβαίνει συχνά μια άλλη μέρα να μην είναι κατάλληλη για σπορά σιτηρών ή φύτευση αμπέλου. για να μην παραμεληθεί η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες επιχειρήσεις, η γενναιοδωρία του ουρανού θα πρέπει να χαθεί.
Η θριαμβευτική αψίδα του Κωνσταντίνου τοποθετήθηκε προσεκτικά για να ευθυγραμμιστεί με το κολοσσιαίο άγαλμα του Σολ από το Κολοσσαίο, έτσι ώστε ο Σολ να σχηματίσει το κυρίαρχο σκηνικό όταν φαίνεται από την κατεύθυνση της κύριας προσέγγισης προς την καμάρα.
Ο Sol και οι άλλοι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
H Μπέρενς ασχολήθηκε με τα νομίσματα για αυτοκρατορική σύνδεση με την ηλιακή λατρεία. Sol απεικονίζεται σποραδικά σε αυτοκρατορικά νομίσματα στο 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ., στη συνέχεια, πιο συχνά από τον Σεπτίμιο Σεβήρο και μετά μέχρι το 325/6 μ.Χ. Το Sol invictus εμφανίζεται στις αναφορές των νομισμάτων από το 261 μ.Χ., πολύ πριν από τη βασιλεία του Αυρηλιανού. Οι συνδέσεις μεταξύ του αυτοκρατορικού Ακτινοβόλου στέμματος και της λατρείας του Sol είναι πιθανές. Ο Αύγουστος απεικονίστηκε μετά θάνατον με ακτινοβόλο στέμμα, όπως και οι ζωντανοί αυτοκράτορες από τον Νέρων (μετά το 65 μ.Χ.) έως τον Κωνσταντίνο. Κάποιες σύγχρονες μελέτες ερμηνεύουν το αυτοκρατορικό ακτινοβόλο στέμμα ως θεϊκό, η ηλιακή ένωση και όχι ως ανοιχτό σύμβολο του Sol. Ο Μπέργκμαν το αποκαλεί ψευδο-αντικείμενο που έχει σχεδιαστεί για να συγκαλύψει τις θεϊκές και ηλιακές υποδηλώσεις που διαφορετικά θα ήταν πολιτικά αμφιλεγόμενες αλλά υπάρχει ευρεία συμφωνία ότι οι εικόνες νομισμάτων που δείχνουν το αυτοκρατορικό ακτινοβόλο στέμμα είναι στιλιστικά διακριτές από αυτές της ηλιακής κορώνας ακτίνων? τo αυτοκρατορικό ακτινοβόλο στέμμα απεικονίζεται ως πραγματικό αντικείμενο και όχι ως συμβολικό φως. Ο Hijmans υποστηρίζει ότι το αυτοκρατορικό ακτινοβόλο στέμμα αντιπροσωπεύει το τιμητικό στεφάνι που απονεμήθηκε στον Αύγουστο, ίσως μετά θάνατον, για τον εορτασμό της νίκης του στη Ναυμαχία του Ακτίου. επισημαίνει ότι στο εξής, ζωντανοί αυτοκράτορες απεικονίστηκαν με ακτινοβολημένες κορώνες, αλλά το κρατικό divi δεν ήταν. Για τον Hijmans αυτό συνεπάγεται το ακτινοβόλο στέμμα των ζωντανών αυτοκρατόρων ως σύνδεσμο με τον Αύγουστο. Οι διάδοχοί του κληρονόμησαν αυτόματα (ή μερικές φορές απέκτησαν) τα ίδια αξιώματα και τιμές λόγω του Οκταβιανού ως «σωτήρα της Δημοκρατίας» μέσω της νίκης του στο Ακτίο, που αποδόθηκε ευγενικά στον Απόλλωνα - Ήλιο. Τα στεφάνια που απονεμήθηκαν στους νικητές στα Άκτια ήταν ακτινοβολημένα.
Φεστιβάλ των Dies Natalis Solis Invicti
Το Φιλοκαλιανό ημερολόγιο του μ.Χ. του 354, μέρος VI, δίνει ένα φεστιβάλ του "Natalis Invicti" στις 25 Δεκεμβρίου. Υπάρχουν περιορισμένες ενδείξεις ότι αυτό το φεστιβάλ γιορτάστηκε πριν από τα μέσα του 4ου αιώνα. Είναι αμφίβολο εάν αυτή η ημερομηνία προοριζόταν για τον εορτασμό του ηλιοστασίου; Ένας μελετητής γράφει ότι «η λατρεία του Ήλιου στην ειδωλολατρική Ρώμη ειρωνικά δεν γιόρτασε το χειμερινό ηλιοστάσιο ούτε καμία από τις άλλες τετάρτες ημέρες, όπως θα περίμενε κανείς».
Το ίδιο φιλοκαλιανό ημερολόγιο, μέρος VIII, ισχυρίζεται ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός γεννήθηκε οκτώ ημέρες πριν από τα ημερολόγια του Ιανουαρίου, δηλαδή, στις 25 Δεκεμβρίου.
Από τον 12ο αιώνα, υπάρχουν εικασίες ότι η ημερομηνία του ηλιοστασίου της 25ης Δεκεμβρίου για τα Χριστούγεννα επιλέχθηκε επειδή ήταν η ημερομηνία του φεστιβάλ των Dies Natalis Solis Invicti.
Χριστιανισμός
Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, τα Χριστούγεννα ορίστηκαν στις 25 Δεκεμβρίου, επειδή ήταν η ημερομηνία του φεστιβάλ του Sol Invictus. Αυτή η ιδέα έγινε δημοφιλής κυρίως κατά τον 18ο και τον 19ου αιώνα. Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο Χριστιανισμός αφομοίωσε τη θρησκεία του Sol Invictus και ότι ο Ιησούς ήταν ο ίδιος ο Sol Invictus.
Ιουδαϊσμός
μικρογραφία|Ψηφιδωτό στη [[Beth Alpha|συναγωγή Beth Alpha, με τον Ήλιο στο κέντρο, περιτριγυρισμένο από τους δώδεκα αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου και με τις τέσσερις εποχές που σχετίζονται ανακριβώς με τους αστερισμούς]] Η παραδοσιακή εικόνα του Ήλιου έχει χρησιμοποιηθεί επίσης στην πρώιμη εβραϊκή προφητεία, την ποίηση και την τέχνη. Ο Ψαλμός 19, αρχίζει Οι ουρανοί διακηρύσσουν τη δόξα του Θεού, το στεφάνι διακηρύσσει την χειροτεχνία του, και παρομοιάζει τον Ήλιο με έναν γαμπρό, έναν πολεμιστή και την Τορά.
Ένας Aggadah θρύλος που βρέθηκε στο φυλλάδιο Avodah Zarah θα περιέχει την ταλμουδική υπόθεση ότι ο Αδάμ καθιέρωσε για πρώτη φορά την παράδοση της νηστείας πριν από το χειμερινό ηλιοστάσιο και χαίρεται μετά, το οποίο το φεστιβάλ αργότερα μετατράπηκε στα Ρωμαϊκά Σατουρνάλια και Calenda.
Ένα ψηφιδωτό δάπεδο στο Hamat Tiberias παρουσιάζει τον Δαβίδ ως Helios που περιβάλλεται από ένα δαχτυλίδι με τα σημάδια του ζωδιακού κύκλου. Όπως και στο Hamat Tiberias, φιγούρες του Helios ή του Sol Invictus εμφανίζονται επίσης σε πολλά από τα πολύ λίγα σχήματα διακόσμησης που σώζονται από τις συναγωγές της Ύστερης Αρχαιότητας, συμπεριλαμβανομένων των Beth Alpha, Husefa, όλα τώρα στο Ισραήλ, και το Naaran στη Δυτική Όχθη. Εμφανίζεται σε ψηφιδωτά δαπέδου, με το συνηθισμένο ακτινοβολημένο φωτοστέφανο, και μερικές φορές σε τετράγωνο, στον κεντρικό γύρο μιας κυκλικής αναπαράστασης του ζωδιακού κύκλου ή των εποχών. Αυτοί οι συνδυασμοί "μπορεί να αντιπροσωπεύουν σε μια γεωργική εβραϊκή κοινότητα τη διαιώνιση του ετήσιου κύκλου του σύμπαντος ή ... το κεντρικό μέρος ενός ημερολογίου".
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Ηλιακοί θεοί Κατηγορία:Θεότητες της κλασικής αρχαιότητας
Τορράτσο
Το Τορράτσο (ιταλικά: Torrazzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Σεισμός της Λισαβόνας (1755)
Στις 09:40 π.μ. τοπική ώρα το Σάββατο 1η Νοεμβρίου 1755, η Λισαβόνα επλήγη από καταστροφικό σεισμό, που είχε επίκεντρο στον Ατλαντικό Ωκεανό, 200 χιλιόμετρα από το Ακρωτήριο του Αγίου Βικεντίου, που αποτελεί το νοτιότερο σημείο της Πορτογαλίας και 290 νοτιοδυτικά της Λισαβόνας. Οι σεισμολόγοι σήμερα εκτιμούν ότι το μέγεθος του σεισμού του 1755 ήταν 7,7 βαθμών στην Κλίμακα Ρίχτερ, σε αντίθεση με παλαιότερες εκτιμήσεις που έκαναν λόγο ακόμα και για 8,5 με 9 βαθμούς ή και για ακόμα μεγαλύτερα νούμερα. Το μέγιστο επίπεδο αντιληπτής έντασης του σεισμού, έχει σήμερα εκτιμηθεί ότι έφτασε στο επίπεδο έντασης XI (11) της κλίμακας Μερκάλι, δηλαδή «ασύλληπτα καταστροφικός» [με μέγιστο επίπεδο στην κλίμακα Μερκάλι το XII (12), δηλαδή «ολική καταστροφή»].
Ο σεισμός του 1755 με τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό νεκρών και τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσε, είχε ως αποτέλεσμα την όξυνση των πολιτικών εντάσεων στο Βασίλειο της Πορτογαλίας και έβαλε τέλος στις αποικιακές φιλοδοξίες της χώρας. Παράλληλα, οδήγησε στη γένεση της σύγχρονης σεισμολογίας και της σεισμικής μηχανικής (earthquake engineering), καθώς ήταν η πρώτη φορά που μελετήθηκαν με επιστημονικούς όρους οι συνέπειες ενός σεισμού σε μεγάλη έκταση.
Αναφορές
Σεισμός της Λισαβόνας (1755) Κατηγορία:Λισαβόνα
Ζαν-Ζακ Πραντιέ
Ο Ζαν – Ζακ Πραντιέ, επονομαζόμενος και Τζέιμς Πραντιέ (Jean-Jacques Pradier ή James Pradier, Γενεύη 1790 – Ρυέιγ 1852) ήταν Γάλλος γλύπτης ελβετικής καταγωγής, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοκλασικισμού στη Γαλλία του πρώτου μισού του 19ου αιώνα.
Ο Πραντιέ επιστρέφει στη Ρώμη το 1819 με το έργο «Βακχίς», που του άνοιξε το δρόμο για την επιτυχία. Έλαβε πολυάριθμες δημόσιες παραγγελίες επί βασιλείας Λουδοβίκου – Φιλίππου, φιλοτεχνώντας τις «Φήμες» (Renommees, 1834) στην Αψίδα του Θριάμβου στην Πλατεία Ετουάλ του Παρισιού και τις δώδεκα «Νίκες» (Victoires, 1852) στο ταφικό μνημείο του Ναπολέοντα στο Μέγαρο των Απομάχων (Invalides).
Φιλοτέχνησε επίσης πολυάριθμα δημόσια μνημεία στο Παρίσι, όπως « Η Κρήνη του Μολιέρου», οι γυναικείες μορφές των πόλεων «Λίλη» και «Στρασβούργο» στην Πλατεία Ομονοίας (Place de la Concorde), καθώς και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας. Ιδιαίτερα προσείλκυσαν το ενδιαφέρον τα γυναικεία αγάλματά του, όπως η «Αφροδίτη» με τα χαρακτηριστικά της ερωμένης του Ζυλιέτ Ντρουέ (Juliette Drouet, 1806 – 1883).
Μεταξύ άλλων, στα πιο αξιόλογα έργα του Πραντιέ περιλαμβάνονται: «Προμηθέας δεσμώτης» και «Φειδίας» (Κήπος του Λουξεμβούργου), « Βιομηχανία» (Χρηματιστήριο του Παρισιού), «Αυγή και Νύκτα» (1841, Ανάκτορο του Λουξεμβούργου). Στο Μουσείο του Λούβρου βρίσκονται τα γλυπτά του «Πληγωμένος Νιοβίδης» (1822), «Σάτυρος και Βακχίς», «Ψυχή», «Προμηθέας», «Φειδίας», «Οι Τρεις Χάριτες» (1825) και «Φρύνη» (1845), ενώ στο Μουσείο Ορσέ υπάρχει μια αριστουργηματική «Σαπφώ» (1852).
Στη Γενεύη έχει ανεγερθεί σ’ ένα νησάκι της λίμνης Λεμάν το ορειχάλκινο μνημείο του «Ζαν_Ζακ Ρουσσώ» (1838), μια από τις πιο σημαντικές γλυπτικές δημιουργίες του Πραντιέ. Πέθανε στις 4 Ιουνίου 1852 και έχει ενταφιαστεί στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ (Père Lachaise) του Παρισιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Ελβετοί γλύπτες
Φιλοσοφία της Τεχνητής Νοημοσύνης
Η Φιλοσοφία της Τεχνητής Νοημοσύνης απαντά σε ερωτήματα του κλάδου της μεταφυσικής φιλοσοφίας και πιο συγκεκριμένα σε εκείνα που αναζητούν την εξήγηση των όρων "μηχανής" και "νόησης". Άλλα ερωτήματα που την απασχολούν είναι:
Οι τρεις, αυτές, ερωτήσεις αντικατοπτρίζουν το ερευνητικό αντικείμενο των ερευνητών της τεχνητής νοημοσύνης, των γλωσσολόγων, των γνωστικών επιστημόνων και των φιλοσόφων. Όπως προαναφέρθηκε, η απάντηση των ερωτημάτων έγκειται στην προσέγγιση των ορισμών της "νοημοσύνης" και της "συναίσθησης" και της επακριβής αναφοράς των "μηχανών", που εξετάζονται.
Ενδεικτικά αναφέρονται μερικές σημαντικές προτάσεις ορισμών, από τον κλάδο της φιλοσοφίας:
Ερωτήματα για τη Νοημοσύνη
Η θεμελιώδης σκέψης των περισσότερων ερευνητών της τεχνητής νοημοσύνης συμπεριλαμβάνεται στην πρόταση του Dartmouth workshop (1956): "Κάθε πλευρά της μάθησης ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό της νοημοσύνης μπορεί να περιγραφεί με τόση ακρίβεια, που μια μηχανή μπορεί να φτιαχτεί ώστε να το απομιμείται." Τα επιχειρήματα που ασκούν κριτική στην υπόθεση αυτή είναι δύο: α) Ο σχεδιασμός ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης είναι αδύνατος, επειδή υπάρχουν ορισμένοι πρακτικοί περιορισμοί στις ικανότητες των υπολογιστών β) Υπάρχει μια ορισμένη μοναδική ικανότητα του ανθρώπινου νου που είναι απαραίτητη για τη σκέψη και δεν μπορεί να αντιγραφεί από τη μηχανή (ή από μεθόδους των ερευνητών της τεχνητής νοημοσύνης). Τα επιχειρήματα υπέρ της υπόθεσης αυτής, πρέπει να δείξουν ότι ένα τέτοιο σύστημα είναι δυνατό να υπάρξει.
Το πρώτο βήμα για να απαντηθεί η ερώτηση είναι να καθοριστεί ο ορισμός της "νοημοσύνης".
Turing Test
μικρογραφία|Άλαν Τούριγνκ O Άλαν Τούρινγκ περιόρισε το πρόβλημα του ορισμού της νοημοσύνης σε μια απλή ερώτηση σχετική με τη συζήτηση. Πρότεινε ότι: "Αν μια μηχανή μπορεί να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση της θέσεις, χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις που ένα συνηθισμένο πρόσωπο θα χρησιμοποιούσε, τότε μπορούμε να αποκαλούμε αυτή τη μηχανή, έξυπνη." Μια μοντέρνα εκδοχή του πειραματικού σχεδιασμού του θα χρησιμοποιούσε ένα online chat room, που ο ένας από τους συνομιλητές είναι άνθρωπος και ο άλλος είναι υπολογιστικό πρόγραμμα. Το πρόγραμμα "περνάει" το τεστ αν δεν μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει από τους συνομιλητές ποιος είναι ο άνθρωπος. Ο Τούρινγκ υπογραμμίζει ότι κανείς (εκτός από τους φιλόσοφους) δεν έχει αναρωτηθεί "μπορούν οι άνθρωποι να σκεφτούν;". Μάλιστα, γράφει: "Αντί να διαφωνούμε συνεχώς για το θέμα αυτό, είναι σύνηθες να έχουμε μια ευγενική σύμβαση ότι όλοι μπορούν να σκεφτούν". Το πείραμα του Τούρινγκ επεκτείνει την "ευγενική σύμβαση" και για τις μηχανές: "Αν μια μηχανή συμπεριφέρεται τόσο έξυπνα όσο ένα ανθρώπινο ον, τότε είναι τόσο νοήμον όσο ένα ανθρώπινο ον."
Ένα αντεπιχείρημα του πειράματος εκφράζει ότι είναι ανθρωπομορφικό. Αν ο ιδανικός σκοπός είναι να δημιουργήσουμε μηχανές που είναι πιο έξυπνες από τον άνθρωπο, γιατί να επιμένουμε ότι οι μηχανές πρέπει να είναι όσο πιο φαινομενικά, γίνεται, ανθρώπινες; Για παράδειγμα, ο St. Rusell και ο P. Norving γράφουν ότι : "Τα κείμενα της αεροναυτικής μηχανικής δεν προσδιορίζουν τον σκοπό του κλάδου τους λέγοντας ότι πρέπει να σχεδιάζουν μηχανές που πετάνε ακριβώς όπως τα περιστέρια ώστε να είναι δυνατό να ξεγελάνε τα άλλα περιστέρια. "
Ο εγκέφαλος μπορεί να προσομοιωθεί
μικρογραφία|Χούμπερτ Ντρέιφους Ο '''Χ. Ντρέιφους περιγράφει το επιχείρημά του λέγοντας ότι: "'Αν το νευρικό σύστημα υπακούει στους νόμους της φυσικής και της χημείας, που έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι το κάνει, τότε..εμείς.. θα έπρεπε να είμαστε ικανοί να αναπαραγάγουμε τη συμπεριφορά του νευρικού συστήματος με κάποια υλική μηχανή'."Το επιχείρημα, αυτό, ειπώθηκε για πρώτη φορά το 1943 και έντονα υποστηρίχθηκε το 1988 από τον Χανς Μόραβεκ'''. Ο Ρέι Κουρτσβάιλ, υπολογίζει ότι η υπολογιστική δύναμη θα είναι επαρκής για να πραγματοποιήσει προσομοίωση εγκεφάλου το 2029. Αντίστοιχα, μια μη-πραγματικού-χρόνου προσομοίωση θαλαμοφλοιωδούς μοντέλου που είχε το μέγεθος ανθρώπινου εγκεφάλου, πραγματοποιήθηκε το 2005 και χρειάστηκαν 50 μέρες για την προσομοίωση 1 δευτερολέπτου εγκεφαλικής δραστηριότητας από σύμπλεγμα 27 επεξεργαστών.
Μερικοί διαφωνούν ότι η προσομοίωση εγκεφαλικής δραστηριότητας είναι εφικτή ως θεωρία, ακόμη και κριτικοί της τεχνητής νοημοσύνης όπως ο '''Χ. Ντρέιφους και ο Τζ. Σέαρλ'''. Όμως, ο Σέαρλ τονίζει ότι θεωρητικά, τα πάντα μπορούν να προσομοιωθούν σε υπολογιστή, επομένως, σύμφωνα με τον ορισμό υπάρχει ένα σημείο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οποιαδήποτε διαδικασία μπορεί τεχνικά να θεωρηθεί "υπολογιστική". Επισημαίνει: "'Αυτό που επιθυμούμε να γνωρίσουμε είναι αυτό που ξεχωρίζει τους θερμοστάτες από το ήπαρ'."Συμπερασματικά, απλώς το γεγονός να αντιγραφεί η λειτουργία του εγκεφάλου θα μπορούσε από μόνο του, να είναι μια παραδοχή άγνοιας που σχετίζεται με τη νοημοσύνη και τη φύση του νου.
Η ανθρώπινη σκέψη είναι επεξεργασία συμβόλων
αριστερά|μικρογραφία|Xέρμπερτ Σάιμον
Το 1963, ο Άλεν Νιούελ και ο Χέρμπετ Σάιμον πρότειναν ότι ένας "συμβολικός χειρισμός" αποτελεί την ουσία της ανθρώπινης και της μηχανικής νοημοσύνης. Πιο συγκεκριμένα: "'Ένα φυσικό συμβολικό σύστημα έχει τα απαραίτητα και τα επαρκή χαρακτηριστικά της γενικής νοητικής πράξης'."Η πεποίθηση αυτή είναι πολύ ισχυρή: Υπονοεί ότι και η ανθρώπινη σκέψη είναι είδος συμβολικού χειρισμού (επειδή ένα συμβολικό σύστημα είναι απαραίτητο για τη νοημοσύνη) και ότι οι μηχανές μπορούν να είναι έξυπνης (επειδή ένα συμβολικό σύστημα είναι επαρκές για τη νοημοσύνη). Μια άλλη εκδοχή της πρότασης αυτής, περιγράφηκε από τον φιλόσοφο '''Χ. Ντρέιφους', και ονομάζεται "Φιλοσοφική Υπόθεση''": "'Η σκέψη μπορεί να παρατηρηθεί ως μια μηχανή που χειρίζεται στοιχεία πληροφοριών, σύμφωνα με επίσημους κανόνες'."
Τα αντεπιχειρήματα αυτής της θέσης, υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη σκέψη δεν συγκροτείται από υψηλού επιπέδου συμβολικό χειρισμό. Δεν υποστηρίζουν, όμως, ότι δεν είναι δυνατή η τεχνητή νοημοσύνη αλλά ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη διαδικασία των συμβόλων.
Ερωτήματα για τη Συναίσθηση
μικρογραφία|Tζον Σέαρλ
Τα ερωτήματα για τη συναίσθηση αποτελούν φιλοσοφικά ερωτήματα. Το ερώτημα σχετίζεται από την άποψη του '''Τζ. Σέαρλ, που την ονομάζει "Ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη":"'Ένα φυσικό συμβολικό σύστημα μπορεί να έχει νόηση και ψυχικές καταστάσεις.'"Και την διαχωρίζει από την άποψη που ονομάζει "Ανίσχυρη τεχνητή νοημοσύνη": "'Ένα φυσικό συμβολικό σύστημα μπορεί να πράξει έξυπνα'."Ο Σέαρλ''' εισαγάγει τις δυο απόψεις για να μπορεί να συγκεντρωθεί σε εκείνη που θεωρεί πιο ενδιαφέρουσα και αμφιλεγόμενη. Θεωρεί ότι ακόμη κι αν πούμε ότι έχουμε ένα υπολογιστικό πρόγραμμα που πράττει ακριβώς όπως ο ανθρώπινος νους, ακόμη θα υπάρχει μια δύσκολη φιλοσοφική ερώτηση που χρειάζεται να απαντηθεί. Καμία, όμως, από τις δυο θέσεις του Σέαρλ δεν απασχολεί ιδιαίτερα τους ερευνητές της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς δεν απαντάνε άμεσα στην ερώτηση "Μπορεί μια μηχανή να παρουσιάσει νοημοσύνη;" (Εκτός αν μπορεί να αποδειχθεί ότι αυτή η συναίσθηση είναι απαραίτητη για την νόηση). Ο Τούρινγκ έγραψε: "'Δεν επιθυμώ να δώσω την εντύπωση ότι πιστεύω ότι δεν υπάρχει μυστήριο που σχετίζεται με τη συναίσθηση..αλλά δεν πιστεύω ότι αυτά τα μυστήρια είναι απαραίτητα να έχουν λυθεί πριν καταφέρουμε να απαντήσουμε στην ερώτηση (αν οι μηχανές μπορούν να σκεφτούν)'."Ο Ράσελ και ο Νόρβιγκ συμφωνούν: "'Οι περισσότεροι ερευνητές της τεχνητής νοημοσύνης ενδιαφέρονται για την 'Ανίσχυρη τεχνητή νοημοσύνη' και όχι για την 'Ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη'."Υπάρχουν λίγοι ερευνητές που πιστεύουν ότι οι συναίσθηση είναι ουσιώδες στοιχείο της νόησης, όπως ο Ιγκόρ Αλεξάντερ, Σταν Φράνκλιν, Ρον Σαν. Αν και, ο ορισμός της "συναίσθησης" προσεγγίζει πολύ τον ορισμό της "νόησης",όπως τον εξετάζουν.
Διάφορα Σχετικά Ερωτήματα
Ο Άλαν Τούρινγκ σημείωσε ότι υπάρχουν πολλές διαφωνίες του τύπου "μια μηχανή ποτέ δεν θα κάνει το Χ", όπου Χ μπορεί να είναι πολλά πράγματα, όπως: "'Να είναι ευγενική, επινοητική, όμορφη, φιλική, να παίρνει πρωτοβουλίες, να έχει αίσθηση του χιούμορ, να διακρίνει το σωστό από το λάθος, να κάνει λάθη, να ερωτεύεται, να απολαμβάνει φράουλες με σαντιγί, να κάνει κάποιον να την ερωτευτεί, να μαθαίνει από τις εμπειρίες, να χρησιμοποιεί της λέξεις σωστά, να είναι το αντικείμενο της σκέψης της, να έχει διάφορες συμπεριφορές όπως ο άνθρωπος, να κάνει κάτι καινούργιο.'"
Έχει μια μηχανή αισθήματα;
Αν τα "αισθήματα" ορίζονται ως αποτελέσματα συμπεριφοράς ή ως δημιουργημένα στο εσωτερικό ενός οργανισμού, τότε μπορούν να παρατηρηθούν ως ένας μηχανισμός που ο ευφυής πράκτορας χρησιμοποιεί για να μεγιστοποιήσει την πρακτικότητα των πράξεων. Δίνοντας αυτόν τον ορισμό για τα συναισθήματα, ο Χανς Μόραβεκ πιστεύει ότι: "'Τα ρομπότ, γενικότερα, μπορούν να είναι τόσο συναισθηματικά όσο αν ήταν καλοί άνθρωποι'."Ο φόβος πηγάζει από την αναγκαιότητα. Η εμπάθεια είναι απαραίτητο συστατικό μιας καλής ανθρώπινης υπολογιστικής αλληλεπίδρασης. Ακόμη, εκφράζει ότι: "'Τα ρομπότ θα προσπαθήσουν να σε ευχαριστήσουν με έναν προφανή ανιδιοτελή τρόπο επειδή θα ενθουσιαστούν από τη θετική ενίσχυση. Μπορείτε να το ερμηνεύσετε ως ένα είδος αγάπης'."Ο Ντανιέλ Κριβιέρ γράφει: "'Η ιδέα του Μόραβεκ είναι ότι τα αισθήματα είναι απλώς συσκευές που αλλάζουν τη συμπεριφορά στην κατεύθυνση που είναι ωφέλιμη για την επιβίωση ενός είδους'."Καταληκτικά, τα αισθήματα μπορούν να χαρακτηριστούν και ως υποκειμενικές ιδιότητες, του τι νιώθεις όταν έχεις κάποιο αίσθημα. Το ερώτημα που σχετίζεται με το αν νιώθουν πραγματικά οι μηχανές τα αισθήματα, ή αν πράττουν σαν να τα νιώθουν είναι το φιλοσοφικό ερώτημα "Μπορούν να έχουν επίγνωση οι μηχανές;", σε διαφορετική μορφή.
Έχει μια μηχανή αυτογνωσία;
Η αυτογνωσία κάποιες φορές χρησιμοποιείται από τους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας ως μια διαφορετική λέξη για την ουσιώδη ανθρώπινη περιουσία που συγκροτεί ένα χαρακτήρα ολοκληρωτικά ανθρώπινο. Ο Τούρινγκ απογυμνώνει όλες τις άλλες ιδιότητες των ανθρώπινων όντων και περιορίζει την ερώτηση στο "Μπορεί μια μηχανή να αποτελεί αντικείμενο της σκέψης της; Μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό της;". Παρουσιάζοντάς το, με αυτό τον τρόπο, ένα πρόγραμμα μπορεί να γραφτεί ώστε να αναφέρει τις εσωτερικές καταστάσεις τους. Αν και η αυτογνωσία συνήθως συμπεριλαμβάνει μια παραπάνω ικανότητα, μια μηχανή που μπορεί να εξηγήσει με κάποιο τρόπο όχι μόνο τη δική της κατάσταση αλλά γενικότερα, διατυπώνει ερωτήματα που δεν έχουν ακλόνητες απαντήσεις.
Έχει μια μηχανή αυθεντικότητα και δημιουργικότητα;
Ο Τούρινγκ περιορίζει το ερώτημα αυτό λέγοντας αν μια μηχανή μπορεί "να μας εκπλήξει" και θεωρεί ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί, όπως και κάθε προγραμματιστής μπορεί να επιβεβαιώσει .Σημειώνει ότι υπάρχει αρκετή χωρητικότητα, που ένας υπολογιστής μπορεί να συμπεριφερθεί με διαφορετικούς αστρονομικούς αριθμούς. Πρέπει να είναι δυνατό, ακόμη και πανεύκολο, για έναν υπολογιστή να παρουσιάσει ιδέες και να της συνδυάσει με νέους διαφορετικούς τρόπους. Το 2009, επιστήμονες του Aberystwyth University στην Ουαλία και του University of Cambridge στο Ηνωμένο Βασίλειο, σχεδίασαν ένα ρομπότ που το ονόμασαν Άνταμ και πίστευαν ότι είναι η πρώτη μηχανή που αυτόνομα σκεφτόταν νέα επιστημονικά πορίσματα.
Είναι μια μηχανή φιλική ή εχθρική;
Το ερώτημα έχει δύο μορφές: α) η "εχθρικότητα" μπορεί να οριστεί ως λειτουργία ή συμπεριφορά, που σε αυτήν την περίπτωση, "εχθρικός" είναι το συνώνυμο του "επικίνδυνου" β) η "εχθρικότητα" μπορεί να οριστεί ως πρόθεση, δηλαδή, μπορεί μια μηχανή "εσκεμμένα" να ρυθμιστεί για να κάνει κακό. Το ερώτημα που σχετίζεται με το αν υψηλής νοημοσύνης και εντελώς αυτόνομα μηχανήματα μπορούν να είναι επικίνδυνα εξετάζεται λεπτομερώς από τους φουτουριστές. αριστερά|μικρογραφία|Βέρνορ Βινκ Ένα πρόβλημα είναι ότι οι μηχανές μπορεί να αποκτήσουν την αυτονομία και τη νοημοσύνη που χρειάζονται για να γίνουν επικίνδυνες, πολύ γρήγορα. Ο Βέρνορ Βινγκ θεωρεί ότι σε λίγα χρόνια, οι υπολογιστές ξαφνικά θα γίνουν χιλιάδες ή μυριάδες φορές πιο έξυπνοι από τους ανθρώπους και υποθέτει ότι αυτό με κάποιο τρόπο ή πιθανώς να γίνει επικίνδυνο για τους ανθρώπους. Αυτό είναι ένα ζήτημα που ερευνάται από τη φιλοσοφία που καλείται Σινγκιουλαριταριανισμός ή Μοναδικοτακισμός (Singularitarianism).
To 2009, ακαδημαϊκοί και τεχνολογικά εξειδικευμένοι παρευρέθησαν σε συνέδριο για να συζητήσουν την ενδεχόμενη σύγκρουση των ρομπότ και των υπολογιστών και τη σύγκρουση με την υποθετική πιθανότητα ότι μπορούν να γίνουν αυτόνομα και ικανά να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις. Συζήτησαν, ακόμη, την πιθανότητα και την έκταση που οι υπολογιστές και τα ρομπότ θα μπορούν να αποκτήσουν και σε ποιο βαθμό θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ικανότητες αυτές ώστε να πραγματοποιήσουν οποιαδήποτε απειλή. Σημειώθηκε ότι μερικές μηχανές έχουν αποκτήσει διάφορες μορφές αυτονομίας, περιλαμβάνοντας τη δυνατότητα αναζήτησης πηγών ενέργειας από μόνες τους και τη δυνατότητα να επιλέγουν στόχους επίθεσης με όπλα. Επιπροσθέτως, υπογράμμισαν όταν ορισμένοι ιοί υπολογιστών μπορούν να επιβιώσουν με τις ικανότητες "κατσαρίδας". Βεβαίως, τόνισαν ότι η αυτονομία στο επίπεδο που παρουσιάζεται στα σενάρια επιστημονικής φαντασίας είναι σχεδόν απίθανη αλλά υπάρχουν ορισμένοι δυνητικοί κίνδυνοι.
Κάποιοι ειδικοί και ακαδημαϊκοί θέτουν τις αμφιβολίες τους για τη χρήση ρομπότ από τον στρατό, ειδικά για τα ρομπότ που έχουν αυτόνομες ιδιότητες. Το Ναυτικό των Η.Π.Α. συγκρότησε μια δήλωση που υποστηρίζει ότι τα στρατιωτικά ρομπότ καθώς γίνονται πιο περίπλοκα, χρειάζονται μεγαλύτερη προσοχή στη διαχείρισή τους και στις ικανότητες που έχουν για τη λήψη αυτόνομων αποφάσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη Κατηγορία:Φιλοσοφία Κατηγορία:Μεταφυσική Κατηγορία:Φιλοσοφία της τεχνολογίας
Άννα Ιβασκιέβιτς
Η Άννα Ιβασκιέβιτς (πολωνικά: Anna Iwaszkiewicz), το γένος Λίλποπ (Lilpop), (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο: Άνταμ Ποντκοβίνσκι [Adam Podkowiński]) (1897 - 1979), ήταν Πολωνή συγγραφέας και μεταφράστρια, σύζυγος του συγγραφέα Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς.
Πρώτα χρόνια
Όταν η Άννα ήταν τεσσάρων χρονών, η μητέρα της, Γιαντβίγκα Στανκιέβιτς, άφησε αυτήν και τον πατέρα της, τον πλούσιο βιομηχανικό Στανίσουαφ Βίλχελμ Λίλποπ, για τον πιανίστα Γιούζεφ Σλιβίνσκι. Από τότε, ο πατέρας και η θεία της, Ανιέλα Πιλάβιτς, την μεγάλωσαν, ενώ η μητέρα της στερήθηκε οποιαδήποτε επαφή με την Άννα. Από το 1915 έως το 1918, έμεινε με τον πατέρα της στη Ρωσία, ιδιαίτερα στη Μόσχα και το Κίεβο. Ο χρόνος της στη Ρωσία συνέβαλε στη διαμόρφωση του λογοτεχνικού ταλέντου της καθώς σπούδαζε στο Πολωνικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, έμαθε ξένες γλώσσες και ενδιαφέρθηκε για τη μουσική και το θέατρο. Στη Ρωσία, απέκτησε γνώση για το έργο του Αλεξάντρ Σκριάμπιν, που αργότερα έγινε ο αγαπημένος της συνθέτης και της οποίας η μουσική θα προωθούνταν στην Πολωνία διοργανώνοντας τις συναυλίες του στη Βαρσοβία.
Γάμος
αριστερά|μικρογραφία| Η Άννα Ιβασκιέβιτς με μια κόρη (1924). Στις 12 Σεπτεμβρίου 1922, αφού ξεπέρασε την αρχική αντίσταση του πατέρα της, παντρεύτηκε τον ποιητή Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς. Για αυτόν τον γάμο, έσπασε μια δέσμευση με τον Πρίγκιπα Κσίστοφ Μικοουάι Ραντζίβιου, που είχε κανονιστεί αρκετά χρόνια πριν. Μέσω του γάμου της απέκτησε την ευκαιρία να δημιουργήσει επαφές με την καλλιτεχνική και λογοτεχνική κοινότητα.
Γέννησε δύο κόρες: τη Μάρια και την Τερέσα.
Λογοτεχνική δραστηριότητα
Η Άννα δημοσίευσε δοκίμια, κυρίως για τα έργα των Μαρσέλ Προυστ, Τζόζεφ Κόνραντ και Τόμας Μαν (εν μέρει με ψευδώνυμο). Μετάφρασε γαλλική λογοτεχνία (Μαρσέλ Προυστ, Μισέλ Μπουτόρ, Αλαίν-Φουρνιέ, Ιούλιος Βερν) και αγγλική λογοτεχνία (Τόμας Μάρτον και Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ). Στο τέλος της ζωής της, δημοσίευσε το βιβλίο Nasze zwierzęta (Τα ζώα μας, 1978). Το πιο σημαντικό έργο της είναι το Dzienniki i wspomnienia (Ημερολόγια και Απομνημονεύματα), το οποίο δημοσιεύθηκε το 2000 και το οποίο περιέχει πολύτιμες περιγραφές της ζωής της κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και αναμνήσεις, μεταξύ άλλων, του Κάρολ Σιμανόφσκι, συγγενή του συζύγου της.
Προσωπικότητα
αριστερά|μικρογραφία| Ο τάφος της Άννας και του Γιαρόσουαφ στο [[Μπρβίνουφ.]] Η Άννα ήταν ένα ευαίσθητο και δύσκολο άτομο.
Η Άννα είχε προβλήματα ψυχικής υγείας, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης. Αντιμετώπιζε την κατάσταση με το να είναι αφοσιωμένη Καθολική. Η Άννα έγραφε για περιοδικά για πολλά χρόνια, τα οποία καταδεικνύουν το λογοτεχνικό ταλέντο και την προσωπικότητά της.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, βοήθησε τους Πολωνούς Εβραίους οργανώνοντας τη διαφυγή τους από το Γκέτο και τους έκρυβε στο χωριό Σταβίσκο. Για αυτήν τη δραστηριότητα, στις 21 Ιανουαρίου 1988, αυτή και ο σύζυγό της τιμήθηκαν με το βραβείο Δίκαιοι των Εθνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλες γυναίκες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία
Νικόλαος Στυλιανού
Ο Νικόλαος Στυλιανού (γενν. στις 9 Νοεμβρίου 1988) είναι Κύπριος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τον Κεραυνό Στροβόλου στην Α' κατηγορία Κύπρου. Μετά από 3 χρόνια κολεγιακής καλαθοσφαίρισης, δήλωσε συμμετοχή στο NBA Ντραφτ του 2010, αλλά δεν επιλέχθηκε σε κάποιον από τους δύο γύρους.
Σταδιοδρομία στο κολέγιο
Ο Στυλιανού έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση για δύο χρόνια στο κολέγιο Ναβάρο. Στη συνέχεια μετακόμισε στους Ουέστ Τέξας Α&Μ Μπάφαλοους, όπου έπαιξε μέχρι το 2009.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Στυλιανού ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με το Ρέθυμνο στην Α2 Εθνική. Μετά από ένα χρόνο, επέστρεψε στην Κύπρο και έγινε μέλος της ΑΕΚ Λάρνακας.
Τις επόμενες σεζόν, ο Στυλιανού επέστρεψε στην Ελλάδα και έπαιξε για την Καβάλα, τον Κόροιβο Αμαλιάδας και τον ΟΦΗ, πριν επιστρέψει στην Κύπρο για να ενταχθεί στον Κεραυνό Στροβόλου. Με τον Κεραυνό κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κύπρου το 2017.
Μετά από δύο χρόνια με τον Κεραυνό, επέστρεψε στην Ελλάδα και εντάχθηκε στον προσφάτως προβιβασμένο στην Α1 Εθνική Φάρο Λάρισας. Αποχώρησε από τον Φάρο για να ενταχθεί στην Alytus Dzūkija του Πρωταθλήματος Λιθουανίας.
Για τη σεζόν 2018-19, υπέγραψε με την Κύμη στην Α1 Εθνική, όμως αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2019, λόγω μικρού χρόνου συμμετοχής και εντάχθηκε για δεύτερη φορά στον Κεραυνό Στροβόλου.
Εθνική Κύπρου
Η Στυλιανού υπήρξε μέλος των «μικρών» εθνικών ομάδων της Κύπρου εδώ και αρκετά χρόνια. Σήμερα είναι ένας από τους ηγέτες της Εθνικής Κύπρου.
Κοινότητα Σκουλουφίων
Η Κοινότητα Σκουλουφίων είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1934 στο ΦΕΚ 372Α - 29/10/1934 με την απόσπαση του οικισμού Σκουλούφια από την κοινότητα Έρφων και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και το χωριό Ρούπες. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 160 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Παρασύρη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Έντουαρντ Μπούχνερ
Ο Έντουαρντ Μπούχνερ (20 Μαΐου 1860 – 13 Αυγούστου 1917) ήταν γερμανός χημικός, παραλήπτης του βραβείου Νόμπελ Χημείας για το 1907 για την εργασία του σχετικά με τη ζύμωση.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπούχνερ γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν γιος γιατρού και καθηγητή. Ο μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Χανς Ερνστ Άουγκουστ Μπούχνερ. Το 1884, ξεκίνησε να σπουδάζει χημεία με τον Αδόλφο φον Μπάιερ και βοτανική με τον Καρλ Νέγκελι, στο Βοτανικό Ινστιτούτο στο Μόναχο. Μετά από μια περίοδο εργασίας με τον Χέρμαν Έμιλ Φίσερ στο Ερλάνγκεν, ο Μπούχνερ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου με διδακτορικό το 1888, με καθηγητή τον Τέοντορ Κούρτιους. Πέθανε στην μάχη του Μαρασέστι και θάφτηκε στο νεκροταφείο των γερμανών στρατιωτών στη Φωξάνη της Ρουμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Μονάχου Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας
Αγριόγατος ψαράς
Ο Αγριόγατος ψαράς (Prionailurus viverrinus), είναι μεσαίου μεγέθους αγριόγατα της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας. Το 2008, η IUCN, χαρακτήρισε τον Αγριόγατο ψαρά ως «Απειλούμενο είδος», δεδομένου ότι ζει κυρίως σε υδροβιότοπους, οι οποίοι όλο και περισσότερο πάγια, υποβαθμίζονται και μετατρέπονται σε γεωργική γη. Κατά την τελευταία δεκαετία, ο πληθυσμός του Αγριόγατου ψαρά σε ένα μεγάλο μέρος της Ασίας, έχει μειωθεί σημαντικά.
Όπως ο πλησιέστερος συγγενής του, η Λεοπάρδαλη, ο Αγριόγατος ψαράς, ζει κατά μήκος των ποταμών, ρεμάτων και βάλτων. Είναι καλά προσαρμοσμένος σε αυτό το είδος βιοτόπου και είναι ικανότατος κολυμβητής.
Περιγραφή
thumb|left|200px|Ο Αγριόγατος Ψαράς
Ο Αγριόγατος ψαράς, είναι το μεγαλύτερο είδος του γένους Πριοναίλουρος (Prionailurus). Έχει μέγεθος δύο φορές μεγαλύτερο από αυτό της κατοικίδιας γάτας και έχει κοντόχοντρο και μυώδες σώμα, με πόδια μεσαίου ή μικρού μεγέθους. Η παχιά γούνα του, έχει γκριζωπό χρώμα, με σκούρες ρίγες, που περνούν κατά μήκος του σώματός του. Το πρόσωπο είναι πλατύ, με επίπεδη μύτη και αυτιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Η κοιλιά του, είναι λευκή και τα αυτιά του είναι μαύρα με λευκές κηλίδες. Υπάρχει ένα ζεύγος σκούρων λωρίδων στο λαιμό και ένας μεγάλος αριθμός λωρίδων στην ουρά.
Το μήκος του σώματός τους, κυμαίνεται από 57 έως 78 εκ., με μια μικρή ουρά 20 έως 30 εκ., που είναι ίση με το 1/3 του σώματός τους. Ζυγίζουν 5 - 16 κιλά. Το πρόσωπό τους, είναι γεμάτο με στίγματα και τα αυτιά τους, είναι στρογγυλεμένα. Η γούνα, στο κάτω μέρος του σώματος, είναι πιο μακριά με πιο πολλά στίγματα.
Τα πόδια του, έχουν λιγότερες μεμβράνες από αυτά της Λεοπαρδογαλής (Prionailurus bengalensis), ενώ τα «μαξιλαράκια» των ποδιών του, είναι τελείως άτριχα. Τα πόδια με μεμβράνες, είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του Αγριόγατου ψαρά, αλλά οι μεμβράνες στα δάχτυλα, μοιάζουν με αυτές του Ερυθρού λύγκα.
Κατανομή και οικότοποι
thumb|left|200px|Ο Αγριόγατος ψαράς σε ζωολογικό κήπο στο [[Σινσινάτι]]
Οι Αγριόγατοι ψαράδες, είναι κατανεμημένοι στην Ασία και ζουν κυρίως στις πλαγιές των Ιμαλαΐων της Ινδίας και του Νεπάλ, στην ανατολική Ινδία, στο Μπανγκλαντές και στη Σρι Λάνκα. Επιπλέον, δεν υπάρχουν πρόσφατες καταγραφές από το Πακιστάν, από τη Μαλαισία, από το Βιετνάμ και το Λάος.
Οι Αγριόγατοι ψαράδες, συνδέονται στενά με υδροβιότοπους, όπως και με βάλτους, ελώδεις περιοχές, λίμνες, καλαμιώνες, κολπίσκους, λασπώδεις περιοχές και σπανιότερα εμφανίζονται σε πηγές νερού. Συχνά, απαντώνται και σε πεδινές περιοχές. Αν και οι Αγριόγατοι ψαράδες, ζουν σε μια ποικιλία οικοτόπων, όπως αειθαλή και τροπικά ξηρά δάση, η εμφάνισή τους, είναι σπάνια.
Πληθυσμοί, επίσης, υπάρχουν και στην Ταϊλάνδη. Το νησί της Ιάβας, αποτελεί το νότιο τμήμα του εύρους τους, όπου είναι αρκετά σπάνιο είδος και απαντάται σε λασπώδεις περιοχές και σε λίμνες.
Οικολογία και συμπεριφορά
thumb|right|200px|Ο Αγριόγατος ψαράς, παραμονεύει το θήραμά του, κοντά σε λίμνη
Ο Αγριόγατος ψαράς, είναι κυρίως νυκτόβια ζώα. Τα ενήλικα αρσενικά και θηλυκά, είναι μοναχικά ζώα. Είναι ικανοί κολυμβητές και μπορούν να κολυμπήσουν σε μεγάλες αποστάσεις, ακόμη και κάτω από το νερό. Το φάσμα των θηλυκών, κυμαίνεται σε μία έκταση 4 - 6 τ.χλμ., ενώ του αρσενικού από 16 έως 22 τ.χλμ. Τα ενήλικα, έχουν παρατηρηθεί να παράγουν ήχους, παρόμοιους με των κατοικίδιων γατών.
Όπως υποδηλώνει και το όνομα, η κύρια λεία τους, είναι τα ψάρια, τα οποία καταλαμβάνουν το 1/4 της διατροφής του, ενώ το υπόλοιπο αποτελείται από πουλιά, έντομα και μικρά τρωκτικά. Τα μαλάκια, τα ερπετά, μαζί με φίδια, αμφίβια και νεκροί οργανισμοί, συμπληρώνουν τη διατροφή τους. Κυνηγούν κατά μήκος των λιμνών, πιάνοντας τα θηράματά τους στο νερό ή μερικές φορές, καταδύονται στο νερό για να πιάσουν τη λεία τους.
Οριοθετούν την περιοχή τους, τρίβοντας, τα μάγουλα, τον λαιμό, το πηγούνι τους στα δέντρα, αλλά και με ούρα και αρώματα. Μερικές φορές, ξύνουν τα νύχια τους στα δέντρα.
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
Η περίοδος αναπαραγωγής για τους Αγριόγατους ψαράδες, λαμβάνει χώρα μεταξύ Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου, με τα μικρά να γεννιούνται μεταξύ Μαρτίου - Απριλίου. Σε αιχμαλωσία, η κύηση, διαρκεί 63 - 70 ημέρες και τα θηλυκά, γεννούν 2 ή 3 γατάκια. Τα μικρά, ζυγίζουν περίπου 170 γρ. κατά τη γέννησή τους και είναι σε θέση να κινούνται στον πρώτο μήνα. Αρχίζουν να παίζουν και να λαμβάνουν στερεή τροφή στους 2 μήνες, αλλά δεν απογαλακτίζονται μέχρι τους 6 μήνες. Φτάνουν στο μέγεθος των ενηλίκων στους 8,5 μήνες, αποκτούν κυνόδοντες στους 11 μήνες και φτάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα στους 15 μήνες. Ζουν έως και 10 χρόνια σε αιχμαλωσία.
Απειλές
thumb|right|200px|Ο χάρτης κατανομής του Αγριόγατου ψαρά
Οι Αγριόγατοι ψαράδες, απειλούνται από την καταστροφή των υγροτόπων, οι οποίοι όλο και περισσότερο μολύνονται ή μετατρέπονται σε γεωργικές εκτάσεις. Η υπερεκμετάλλευση των τοπικών αλιευτικών αποθεμάτων και οι δολοφονίες ως αντίποινα, είναι σημαντικές απειλές. Ενδεχομένως, έχει εξαφανιστεί από το Πακιστάν και ορισμένες παράκτιες περιοχές της Ινδίας.
Διατήρηση
Ο Αγριόγατος ψαράς, περιλαμβάνεται στο Παράρτημα II της CITES και προστατεύεται από την εθνική νομοθεσία στο μεγαλύτερο μέρος της κατανομής της. Το κυνήγι απαγορεύεται στο Μπανγκλαντές, στην Καμπότζη, στην Κίνα, στην Ινδία, στην Ινδονησία, στη Μιανμάρ, στο Νεπάλ, στη Σρι Λάνκα και στην Ταϊλάνδη. Διατάξεις περί θηρίας, ισχύουν στο Λάος. Στο Μπουτάν και στο Βιετνάμ, δεν προστατεύεται, έκτος από τις προστατευμένες περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Αμμόλοφος του Πιλά
μικρογραφία|320x320εσ|Αεροφωτογραφία του αμμόλοφου του Πιλά Ο αμμόλοφος του Πιλά (Γαλλικά: Dune du Pilat) βρίσκεται στις ακτές του Ατλαντικού ωκεανού στη Γαλλία, στο νομό Ζιρόντ της Νέας Ακουιτανίας. Είναι ο ψηλότερος αμμόλοφος στην Ευρώπη.
Με περισσότερους από ένα εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως, ο αμμόλοφος του Πιλά είναι ένας διάσημος τουριστικός προορισμός.
Τοποθεσία
Ο αμμόλοφος του Πιλά βρίσκεται στη νότια είσοδο του κόλπου του Αρκασόν, 60 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπορντώ, στην περιοχή Πιλά-συρ-Μερ, η οποία είναι διοικητικά εξαρτώμενη από την κοινότητα Λα Τεστ-ντε-Μπυς, στο κέντρο των Λαντ της Γασκώνης.
Χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Επισκέπτες στην κορυφή του αμμόλοφου Ο αμμόλοφος του Πιλά εκτείνεται σε πλάτος 616 μέτρα από δυτικά προς ανατολικά και σε μήκος 2,9 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο. Περιέχει περίπου 60 εκατομμύρια κυβικά μέτρα άμμου.Το ύψος του είναι σήμερα περίπου 110 μέτρα έως 115 μέτρα, ανάλογα με το έτος, πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ο αμμόλοφος εκτείνεται παράλληλα με την ακτογραμμή, πίσω από την γραμμή παλίρροιας της παραλίας. Βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, κινούμενος προς την ξηρά. Ευρισκόμενος μεταξύ του ωκεανού και του δάσους, μετακινείται 1 έως 5 μέτρα ετησίως ανατολικά υπό την επίδραση των επικρατούντων ανέμων και της παλίρροιας. Έτσι, σταδιακά καλύπτει τον παρακείμενο δρυμό των Λαντ.
Η πρόσβαση στην κορυφή του αμμόλοφου διευκολύνεται από σκάλα.
Στις 24 Ιανουαρίου 2009 σημειώθηκε μια μέγιστη ταχύτητα ανέμου 175 χλμ. / ώρα κατά τη διάρκεια καταιγίδας στον αμμόλοφο του Πιλά.
Ιστορία και ετυμολογία
Η λέξη Πιλά προέρχεται από τη γασκωνική λέξη Pilhar, η οποία αναφέρεται σε σωρό ή ανάχωμα.
Η σημερινή τοποθεσία του αμμόλοφου του Πιλά χρησιμοποιήθηκε από την προϊστορική εποχή ως προσωρινή εγκατάσταση για δραστηριότητες που σχετίζονταν με την εξόρυξη θαλασσινού αλατιού. Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα άρχισαν το 1922. Το 2013, βρέθηκαν αντικείμενα από την εποχή του Σιδήρου, 800 χρόνια π.Χ., στην άμμο στους πρόποδες του αμμόλοφου.
Αλεξίπτωτο πλαγιάς
μικρογραφία|350x350εσ|Ο αμμόλοφος του Πιλά στην είσοδο του κόλπου του [[Αρκασόν.]] Λόγω της εκτεθειμένης θέσης του κατά μήκος της θάλασσας και της απότομης κλίσης, ο αμμόλοφος του Πιλά είναι ένα διάσημο σημείο για αλεξίπτωτο πλαγιάς (παραπέντε).
Μουσική
Το 2014, το συγκρότημα Fréro Delavega κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με τίτλο Le chant des sirènes (Το τραγούδι των Σειρήνων) στο οποίο εμφανίζεται ο στίχος «Τα χρόνια περνούν, η ηχώ δραπετεύει στον αμμόλοφο του Πιλά». Το κλιπ γυρίστηκε στον αμμόλοφο και στο παρακείμενο δάσος.
Το 2018, το συγκρότημα Collectif Métissé κυκλοφόρησε ένα τραγούδι που ονομάζεται La dune du Pilat (Ο αμμόλοφος του Πιλά), του οποίου το κλιπ γυρίστηκε στον αμμόλοφο.
Πανοραμική φωτογραφία
κέντρο|μικρογραφία|920x920εσ|Ο αμμόλοφος του Πιλά
Κρίση του Βερολίνου (1961)
Η κρίση του Βερολίνου του 1961 (Berlin-Krise) σημειώθηκε μεταξύ 4 Ιουνίου – 9 Νοεμβρίου 1961 και ήταν το τελευταίο σημαντικό ευρωπαϊκό πολιτικοστρατιωτικό περιστατικό του Ψυχρού Πολέμου σχετικά με το κατοχικό καθεστώς της γερμανικής πρωτεύουσας, του Βερολίνου, μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η κρίση του Βερολίνου ξεκίνησε όταν η Σοβιετική Ένωση εξέδωσε τελεσίγραφο απαιτώντας την απόσυρση όλων των ενόπλων δυνάμεων από το Βερολίνο, συμπεριλαμβανομένων των δυτικών ενόπλων δυνάμεων στο Δυτικό Βερολίνο. Η κρίση κορυφώθηκε με την ντε φάκτο διχοτόμηση της πόλης με την ανέγερση του Τείχος του Βερολίνου.
Το 22ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης —το τελευταίο που συμμετείχε το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα— πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα κατά τη διάρκεια της κρίσης.
Τελεσίγραφο του Βερολίνου (1961)
Στη σύνοδο κορυφής της Βιέννης στις 4 Ιουνίου 1961, οι εντάσεις αυξήθηκαν. Συναντώντας τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι, ο Σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ επανεξέδωσε ένα σοβιετικό τελεσίγραφο προκειμένου να υπογράψει μια χωριστή συνθήκη ειρήνης με την Ανατολική Γερμανία και να τερματίσει έτσι τις υπάρχουσες συμφωνίες τεσσάρων δυνάμεων που εγγυώνταν τα δικαιώματα των Αμερικανών, Βρετανών και Γάλλων για την πρόσβαση στο Δυτικό Βερολίνο και την κατοχή του Ανατολικού Βερολίνου από τις σοβιετικές δυνάμεις. Ωστόσο, αυτή τη φορά το έπραξε δίνοντας προθεσμία μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1961. Οι τρεις δυνάμεις απάντησαν ότι οποιαδήποτε μονομερής συνθήκη δεν μπορούσε να επηρεάσει τις ευθύνες και τα δικαιώματά τους στο Δυτικό Βερολίνο.
Αυξανόμενες εντάσεις
Στην αυξανόμενη αντιπαράθεση για το καθεστώς του Βερολίνου, ο Κένεντι υπονόμευσε τη δική του διαπραγματευτική θέση κατά τις διαπραγματεύσεις του στη σύνοδο κορυφής της Βιέννης με τον Χρουστσόφ τον Ιούνιο του 1961. Ο Κένεντι ουσιαστικά μετέφερε τη συναίνεση των ΗΠΑ στη μόνιμη διαίρεση του Βερολίνου. Αυτό έκανε τις μεταγενέστερες, πιο ισχυρές δημόσιες δηλώσεις του λιγότερο αξιόπιστες για τους Σοβιετικούς. Ο Κένεντι αποφάσισε μια ευέλικτη πολιτική που πρότειναν οι νεότεροι σύμβουλοί του, με λίγες μόνο παραχωρήσεις στους σκληροπυρηνικούς γύρω από τον Ντιν Άτσεσον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όρισαν τώρα τρία ζωτικά συμφέροντα στην πολιτική τους για το Βερολίνο και τα συνέδεσαν όλα μόνο με το δυτικό τμήμα της πόλης: την παρουσία δυτικών στρατευμάτων στο Δυτικό Βερολίνο, την ασφάλεια και τη βιωσιμότητα των δυτικών τομέων και την δυτική πρόσβαση σε αυτά.
Καθώς η αντιπαράθεση για το Βερολίνο κλιμακώνονταν, ο Κένεντι παραχώρησε στις 25 Ιουλίου μια τηλεοπτική ομιλία στην Ουάσινγκτον στο CBS, ο οποία μεταδόθηκε σε εθνικό επίπεδο στις ΗΠΑ. Επανέλαβε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αναζητούσαν σύγκρουση και ότι αναγνώιζε τις «ιστορικές ανησυχίες της Σοβιετικής Ένωσης για την ασφάλειά τους στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη». Ανέφερε επίσης ότι ήταν πρόθυμος να ανανεώσει τις συνομιλίες, αλλά ανακοίνωσε επίσης ότι θα ζητήσει από το Κογκρέσο επιπλέον 3,25 δισεκατομμύρια δολάρια για στρατιωτικές δαπάνες, κυρίως για συμβατικά όπλα και ανακοίνωσε σχέδια να τριπλασιάσει το στρατό και να καλέσει τους εφέδρους. Ο Κένεντι διακήρυξε: «Αναζητούμε ειρήνη, αλλά δεν θα παραδοθούμε».
Κάνοντας διακοπές στο θέρετρο της Μαύρης Θάλασσας στο Σότσι, ο Χρουστσόφ αναφέρθηκε ότι εξοργίστηκε από την ομιλία του Κένεντι. Ο Τζον Τζέι ΜακΚλόι, σύμβουλος του Κένεντι, αρμόδιος για τον αφοπλισμό, ο οποίος έτυχε να είναι στη Σοβιετική Ένωση, προσκλήθηκε να συναντηθεί με τον Χρουστσόφ. Αναφέρεται ότι ο Χρουστσόφ εξήγησε στον ΜακΚλόι ότι η στρατιωτική αύξηση δυνάμεων του Κένεντι απειλούσε με πόλεμο.
Σχέδια για το Τείχος του Βερολίνου
thumb|right|Οικοδομικοί εργάτες της Ανατολικής Γερμανίας χτίζουν το Τείχος του Βερολίνου το 1961 Στις αρχές του 1961, η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας αναζήτησε έναν τρόπο να σταματήσει τον πληθυσμό της να φεύγει προς τη Δύση. Ο Βάλτερ Ούλμπριχτ, 1ος Γραμματέας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας και πρόεδρος της Δημοκρατίας, επομένως και κύριος υπεύθυνος λήψης αποφάσεων της Ανατολικής Γερμανίας, έπεισε τη Σοβιετική Ένωση ότι ήταν απαραίτητη η βία για να σταματήσει αυτό το κύμα φυγής, αν και το καθεστώς των τεσσάρων δυνάμεων του Βερολίνου απαιτούσε το δικαίωμα δωρεάν μετακίνησης μεταξύ ζωνών και απαγόρευσε την παρουσία γερμανικών στρατευμάτων στο Βερολίνο.
Στις 15 Ιουνίου 1961, δύο μήνες πριν ξεκινήσει η κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου, ο Βάλτερ Ούλμπριχτ δήλωσε σε μια διεθνή συνέντευξη Τύπου:"Κανείς δεν έχει την πρόθεση να υψώσει τείχος!" (γερμ.:"Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten!") Έτσι, ο Ούλμπριχτ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «τείχος» με αυτή την έννοια, δύο μήνες πριν χτιστεί πραγματικά. Στις 4–7 Αυγούστου 1961, οι υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Δυτικής Γερμανίας συναντήθηκαν κρυφά στο Παρίσι για να συζητήσουν πώς να απαντήσουν στις σοβιετικές ενέργειες στο Δυτικό Βερολίνο. Εξέφρασαν την έλλειψη προθυμίας να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η KGB παρείχε στον Χρουστσόφ περιγραφές των συνομιλιών στο Παρίσι. Αυτά έδειξαν ότι ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Ρασκ, σε αντίθεση με τους Δυτικογερμανούς, υποστήριξε τις συνομιλίες με τη Σοβιετική Ένωση, αν και η KGB προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ πιέζονταν από άλλα μέλη της συμμαχίας να εξετάσουν τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ανατολικής Γερμανίας και άλλων σοσιαλιστικών χωρών και να προχωρήσουν γρηγορότερα σε σχέδια για συμβατικό και πυρηνικό οπλισμό των συμμάχων τους στη Δυτική Ευρώπη.
Η Δύση είχε προηγμένες πληροφορίες σχετικά με την κατασκευή του Τείχους. Στις 6 Αυγούστου, μια πηγή της HUMINT, στέλεχος του SED, έδωσε στην 513η Ομάδα Στρατιωτικών Πληροφοριών (Βερολίνο) τη σωστή ημερομηνία έναρξης της κατασκευής. Σε μια εβδομαδιαία συνεδρίαση της Επιτροπής Παρακολούθησης του Βερολίνου στις 9 Αυγούστου 1961, ο Αρχηγός της Στρατιωτικής Αποστολής Συνδέσμου των ΗΠΑ προέβλεψε την κατασκευή ενός τείχους. Μια υποκλοπή των επικοινωνιών του SED την ίδια μέρα ενημέρωσε τη Δύση ότι υπήρχαν σχέδια για την έναρξη κλεισίματος όλης της κυκλοφορίας των πεζών μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου. Η αξιολόγηση της Επιτροπής Παρακολούθησης Υπηρεσιών Πληροφοριών ανέφερε ότι αυτή η προσπάθεια «ίσως είναι το πρώτο βήμα σε ένα σχέδιο για το κλείσιμο των συνόρων», το οποίο αποδείχθηκε σωστό.
Κλείσιμο των συνόρων
Τα μεσάνυχτα, η συνοριακή αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας, ο ανατολικογερμανικός στρατός και μονάδες του Σοβιετικού Στρατού άρχισαν να κλείνουν τα σύνορα. Το πρωί της Κυριακής 13 Αυγούστου 1961, τα σύνορα με το Δυτικό Βερολίνο είχαν κλείσει. Τα στρατεύματα και οι εργάτες της Ανατολικής Γερμανίας είχαν αρχίσει να μπλοκάρουν τους δρόμους που υπήρχαν δίπλα στο Τείχος για να τους καταστήσουν αδιάβατους για τα περισσότερα οχήματα και να εγκαταστήσουν συρματοπλέγματα και φράχτες κατά μήκος των 156 χλμ γύρω από τους τρεις δυτικούς τομείς και τα 43 χλμ που χώριζε ουσιαστικά το Δυτικό και το Ανατολικό Βερολίνο. Περίπου 32.000 στρατιώτες και μηχανικοί χρησιμοποιήθηκαν για την οικοδόμηση του Τείχους, μετά από το οποίο η Συνοριακή Αστυνομία ανέλαβε την επάνδρωση και τη βελτίωσή του. Οι σοβιετικές δυνάμεις παρέμεναν σε συναγερμό μάχης σταθμευμένες στις μεθοριακές διαβάσεις που προβλέπονταν για τους Συμμάχους. Όλες οι συγκοινωνίες μεταξύ των δύο τομέων της πόλης διακόπηκαν.
Ο Κένεντι δεν ενέδωσε στις οργισμένες απαιτήσεις για άμεση δράση που έθεσαν οι Δυτικοβερολινέζοι και ο δήμαρχος τους, Βίλι Μπραντ. Αντίθετα, έστειλε τον αντιπρόεδρο Λίντον Τζόνσον μαζί με τον Λούσιους Κλέι, ήρωα της αερογέφυρας του Βερολίνου του 1948-49, στο Δυτικό Βερολίνο στις 19 Αυγούστου. Κατάφεραν να ηρεμήσουν τον πληθυσμό και να επιδείξουν συμβολικά την αλληλεγγύη των Ηνωμένων Πολιτειών στην πόλη. Στις 20 Αυγούστου, 1.500 επιπλέον αμερικανοί στρατιώτες έφτασαν στο Δυτικό Βερολίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία του Βερολίνου Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία
Ο δήμιος των κολασμένων
Ο δήμιος των κολασμένων (Πρωτότυπος τίτλος: Brute Force) είναι αστυνομικό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1947 σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν και σενάριο του Ρίτσαρντ Μπρουκς, βασισμένο σε μια ιστορία του Ρόμπερτ Πάτερσον. Πρωταγωνιστούν οι Μπαρτ Λάνκαστερ, Χιούμ Κρόνιν και ο Τσαρλς Μπίκφορντ.