cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Goon Show
Ιστορικό
Η εκπομπή έκανε την πρεμιέρα της τον Μάιο του 1951 και το κοινό αυξήθηκε γρήγορα, από περίπου 370.000 σε σχεδόν 2 εκατομμύρια μέχρι το τέλος της 17ης εκπομπής. Δεν είναι γνωστό ότι έχουν διασωθεί ηχογραφήσεις οποιουδήποτε επεισοδίου αυτής της σειράς. Το BBC παρήγγειλε μια δεύτερη σειρά και έγιναν πολλές άλλες αλλαγές. Τα μουσικά διαλείμματα συντομεύτηκαν και ο Μαξ Γκέλντρεϊ εντάχθηκε στη σύνθεση. Ο Πίτερ Ίτον, από το θεατρικό τμήμα του BBC, αντικατέστησε τον Ντένις Μέιν Γουίλσον ως παραγωγό. Ο Ίτον έφερε αυστηρότερη πειθαρχία στην παραγωγή της σειράς. Ήταν επίσης ειδικός στα ηχητικά εφέ και στην τεχνική του μικροφώνου, διασφαλίζοντας ότι η εκπομπή έγινε μια πολύ πιο δυναμική εμπειρία ακρόασης. Ωστόσο, ύστερα από μερικά επεισόδια εκπομπών, ο Μίλιγκαν υπέστη σοβαρό νευρικό κλονισμό. Νοσηλεύτηκε στις αρχές Δεκεμβρίου 1952, λίγο πριν από τη μετάδοση του 5ου επεισοδίου, αλλά αυτό και το επόμενο επεισόδιο είχαν ήδη γραφτεί και τα επόμενα 12 επεισόδια γράφτηκαν από κοινού από τους Στίβενς και Γκράφτον. Ο Μίλιγκαν απουσίαζε ως ερμηνευτής για περίπου δύο μήνες, επιστρέφοντας για το 17ο επεισόδιο, που μεταδόθηκε στις αρχές Μαρτίου 1953. Όπως και στη Σειρά 2, όλα τα επεισόδια γράφτηκαν από κοινού από τους Μίλιγκαν και Στίβενς και τα επιμελήθηκε ο Τζίμι Γκράφτον.
Ο Μπέντιν εγκατέλειψε την εκπομπή στο τέλος της σειράς 2, επικαλούμενος την επιθυμία να ακολουθήσει σόλο έργα, αν και υπήρχε αυξανόμενος βαθμός δημιουργικής έντασης μεταξύ αυτού και του Μίλιγκαν.
Πολλά ανώτερα στελέχη του BBC μπερδεύτηκαν ποικιλοτρόπως από το σουρεαλιστικό χιούμορ της εκπομπής και έχει αναφερθεί ότι τα ανώτερα στελέχη του προγράμματος το ανέφεραν εσφαλμένα ως The Go On Show ή ακόμα και The Coon Show. Ο τίτλος της σειράς ήταν εμπνευσμένος, σύμφωνα με τον Σπάικ Μίλιγκαν, από την Alice the Goon («Αλίκη η Χαζούλα»), έναν χαρακτήρα από το κόμικ Ποπάι.
Αρκετά από τα ανόητα τραγούδια των Goons ηχογραφήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όπως το «Ying Tong Song», που έγινε νούμερο 3 στο UK Singles Chart το 1956. Η ραδιοφωνική εκπομπή είχε υψηλή τηλεθέαση στη Βρετανία στο αποκορύφωμά της. Τα εισιτήρια για τις ηχογραφήσεις στο Camden Theatre του BBC (τώρα γνωστό ως KOKO) στο Λονδίνο ήταν συνεχώς υπερ-εγγραφές και οι διάφορες φωνές χαρακτήρων και ατάκες από την εκπομπή έγιναν γρήγορα μέρος της καθομιλουμένης γλώσσας. Η σειρά παρέμεινε σταθερά δημοφιλής έκτοτε, με την εκπομπή να μεταδίδεται εβδομαδιαία από το δίκτυο ABC της Αυστραλίας μέχρι το 2012. Η εκπομπή μεταδίδεται επίσης στο BBC Radio 4 Extra. μικρογραφία| Η μπλε πλακέτα από το παλιό Θέατρο Camden, τώρα Koko, ο τόπος ηχογράφησης του The Last Goon Show of All το 1972. Τα σενάρια υπάρχουν κυρίως σε εκδόσεις που έχουν ηχογραφηθεί από θαυμαστές μέσω αποκλειστικών ιστότοπων. Παρόλο που εκδόθηκαν τρία βιβλία που περιείχαν επιλεγμένα σενάρια, είναι εξαντλημένα και τυπικά διαθέσιμα μόνο σε βιβλιοθήκες ή μεταχειρισμένα. Μερικά πιο πρόσφατα βιογραφικά βιβλία περιέχουν επιλεγμένα σενάρια.
Υπήρχαν συνολικά 10 σεζόν, συν μια πρόσθετη σειιρά που ονομάζεται Vintage Goons, ηχογραφημένη ταυτόχρονα με την όγδοη σεζόν, η οποία περιείχε ηχογραφήσεις ανακατασκευών (από τον Μίλιγκαν) σύντομων σκετς από πρώιμες εκπομπές που δεν είχαν ηχογραφηθεί από τις υπηρεσίες ηχογράφησης. Η πρώτη σεζόν είχε 17 επεισόδια συν ένα ειδικό, το Cinderella (1951). Η δεύτερη σεζόν είχε 25 επεισόδια, (1952). Η τρίτη σεζόν είχε 25 επεισόδια συν ένα ειδικό - The Coronation Special (1952–53). Η τέταρτη σεζόν είχε 30 επεισόδια συν ένα ειδικό, Archie In Goonland (1953–54). Η πέμπτη σεζόν είχε 26 επεισόδια συν ένα ειδικό - The Starlings (1954–55). Η έκτη σεζόν είχε 27 επεισόδια συν τρεις ειδικά (1955–56). Η έβδομη σεζόν είχε 25 επεισόδια συν δύο ειδικά (1956–57). Η όγδοη σεζόν είχε 26 επεισόδια (1957–58). Οι Vintage Goons ήταν επανεκτελέσεις 14 επεισοδίων από τη 4η σεζόν. Η ένατη σεζόν είχε 17 επεισόδια (1958–59) και η δέκατη σεζόν είχε 6 επεισόδια (1959–1960).
Επίδραση στην κωμωδία και τον πολιτισμό
Στο βιβλίο του Τζορτζ Πέρι The Life of Python (1999) αναφέρεται: «Στη Βρετανία του 1950, το χιούμορ προερχόταν από τρεις κύριες πηγές: έντυπο, κινηματογράφο και ραδιόφωνο, και παρά την έλευση της τηλεόρασης, καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 το ραδιόφωνο παρέμεινε η κυρίαρχη πηγή της παραγωγής κωμωδίας. Σε αυτή την περίοδο, δύο ραδιοφωνικές κωμικές εκπομπές άσκησαν βαθιά επιρροή. Το πρώτο ήταν το Take It From Here, με τον εκλεπτυσμένο επαγγελματισμό του. Το άλλο ήταν το The Goon Show, με τον παραλογισμό, τον μανιακό σουρεαλισμό και την έλλειψη προγνωσιμότητας».
Σχετικά με την επιρροή των Goons, ο Έρικ Σάικς έγραψε ότι στα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, «ήρθαν και άλλα σόου, αλλά το «The House of Comedy» χρειαζόταν ηλεκτρισμό. Έπειτα, εκτός απροόπτου... The Goons... Ο Σπάικ Μίλιγκαν απλά εμφανιζόταν και φώτισε ολόκληρο το μέρος με ηλιοφάνεια. Με μια πρόχειρη ματιά, το The Goon Show ήταν απλώς μια γρήγορη παράδοση εξαιρετικά αστείων ατακών από εκκεντρικούς χαρακτήρες, αλλά αυτό ήταν μόνο ο αφρός. Στο The Goon Show, ο Σπάικ απεικόνιζε εν αγνοία του κάθε πτυχή της βρετανικής ψυχής».
Οι Σάικς και Μίλιγκαν, μαζί με τους Ρέι Γκάλτον, Άλαν Σίμπσον, Φράνκι Χάουερντ και Στάνλεϊ «Σκράφι» (Scruffy) Ντέιλ, συνίδρυσαν τον συνεταιρισμό συγγραφέων Associated London Scripts (ALS), ο οποίος με την πάροδο του χρόνου περιελάμβανε και άλλους, συμπεριλαμβανομένου του Λάρι Στίβενς. Στο βιβλίο του Spike & Co, ο Γκράχαμ ΜακΚάν λέει ότι «το άναρχο πνεύμα του Goon Show...θα ενέπνεε, άμεσα ή έμμεσα και σε ποικίλους βαθμούς, τα Monty Python's Flying Circus, Γυρίστε τον Γαλαξία με ωτοστόπ, The Young Ones, Vic Reeves Big Night Out, The League of Gentlemen, Brass Eye και αμέτρητες άλλες περίεργες και τολμηρές νέες κωμωδίες». Άλλες κωμωδίες που σχετίζονται με το ALS, όπως οι Sykes and a..., Hancock's Half Hour, Steptoe and Son, Beyond Our Ken, και Round The Horne επηρέασαν τα δικά τους είδη κωμωδίας.
Ο Έντι Ίζαρντ σημειώνει ότι οι Goons και ο Μίλιγκαν ειδικότερα «επηρέασαν μια νέα γενιά κωμικών που έγιναν γνωστοί ως «εναλλακτικοί». Ο Τζον Κλιζ σημειώνει ότι «Στην κωμωδία, υπάρχει ένας πολύ μικρός αριθμός καθοριστικών στιγμών όταν κάποιος έρχεται και δημιουργεί πραγματικά μια σημαντική ανακάλυψη, μας πηγαίνει σε μια περιοχή όπου κανείς δεν έχει ξαναβρεθεί. Οι μόνες εμπειρίες με τις οποίες μπορώ να συγκρίνω τη δική μου ανακάλυψη των Goons είναι να δω το έργο του Ν.Φ. Σίμπσον One Way Pendulum... ή, αργότερα, ακούγοντας τον Πίτερ Κουκ για πρώτη φορά. Ήταν μόλις έτη φωτός μπροστά από όλους τους άλλους».
The Beatles
Οι Goons άσκησαν σημαντική επίδραση στο χιούμορ των Beatles, ιδιαίτερα του Τζον Λένον. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1973, ο Λένον έκανε κριτική για το βιβλίο The Goon Show Scripts για τους New York Times. Έγραψε: «Ήμουν 12 όταν με χτύπησε για πρώτη φορά το The Goon Show, 16 όταν τελείωσαν μαζί μου. Το χιούμορ τους ήταν η μόνη απόδειξη ότι ο κόσμος ήταν τρελός. Μια από τις προηγούμενες προσπάθειές μου στο γράψιμο ήταν μια «εφημερίδα» που ονομαζόταν The Daily Howl. Το έγραφα το βράδυ, μετά το πήγαινα στο σχολείο και το διάβαζα δυνατά στους φίλους μου. Κοιτάζοντάς το τώρα, φαίνεται παράξενα παρόμοιο με το The Goon Show.» Ο Λένον σημείωσε επίσης ότι ο Τζορτζ Μάρτιν, ο μακροχρόνιος παραγωγός των Beatles, είχε κάνει στο παρελθόν δίσκους τόσο με τον Σπάικ Μίλιγκαν όσο και με τον Πίτερ Σέλερς.
Σε μια συζήτηση τυχαίως «γκουνίστικης» φύσης, σχετικά με την εισαγωγή του επόμενου τραγουδιού κατά τη διάρκεια της παραγωγής του 1963 του BBC Pop Go The Beatles, ο Λένον ηχογραφήθηκε επίσης ως ατακαδόρος του "Love these Goon shows". Αυτό συμπεριλήφθηκε στο διπλό άλμπουμ και στο CD με τίτλο Live at the BBC (πλευρά 4, κομμάτι 10 του LP, κομμάτι 62 του CD).
Βασιλική οικογένεια
Οι Γκουν ήταν δημοφιλείς μεταξύ της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, ιδιαίτερα με τον Πρίγκιπα Κάρολο (τώρα Κάρολο Γ΄), που συχνά μιμούνταν τις φωνές των χαρακτήρων. Ο Πρίγκιπας Φίλιππος και η Πριγκίπισσα Άννα παρευρέθηκαν στην ηχογράφηση του The Last Goon Show of All. Ο Κάρολος δεν μπόρεσε να παρευρεθεί λόγω ναυτικών καθηκόντων αλλά έστειλε ένα τηλεγράφημα στο καστ. Ο Κάρολος έγραψε εισαγωγές στα More Goon Show Scripts (1973) και The Book of the Goons (1974), και έγινε προστάτης της Goon Show Preservation Society το 1998.
The Firesign Theatre
Το ραδιοφωνικό δίκτυο NBC μετέδωσε το πρόγραμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Το 1965, ο Πίτερ Μπέργκμαν γνώρισε και έγινε φίλος με τον Μίλιγκαν την περίοδο που εργαζόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο στο τηλεοπτικό πρόγραμμα του BBC Not So Much a Programme, More a Way of Life. Είδε επίσης τους Beatles σε συναυλία, κάτι που του έδωσε την έμπνευση να σχηματίσει ένα συγκρότημα κωμωδίας τεσσάρων ατόμων. Όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ τον επόμενο χρόνο για να φιλοξενήσει τη ραδιοφωνική εκπομπή Radio Free Oz στο KPFK-FM στο Λος Άντζελες, συνεργάστηκε με τους Φίλιπ Πρόκτορ, Φιλ Όστιν και Ντέιβιντ Όσμαν για να σχηματίσουν το The Firesign Theatre. Ο Πρόκτορ, ο Όστιν και ο Όσμαν ήταν μεγάλοι θαυμαστές των εκπομπών του Monitor του Goon Show.
Monty Python
Μεταξύ των επιρροών στους Monty Python, τα μέλη της κωμικής ομάδας περιγράφονται ως «υποχρεωμένα στην κωμωδία του ραδιοφώνου του BBC, και ιδιαίτερα στο Goon Show». Τα μελλοντικά μέλη των Monty Python ήταν θαυμαστές Ο Σκούνταμορ αναφέρει μια συνέντευξη για παράδειγμα, στην οποία ο Τζον Κλιζ δήλωσε ότι «το Goon Show μας επηρέασε πάρα πολύ». Επαναλαμβάνει αυτό το σημείο στη συνεισφορά του στο βιβλίο του Βένταμ: «Όλοι αγαπήσαμε το The Goon Show στην ομάδα των Monty Python: μας άναψε λίγη ενέργεια. Ήταν περισσότερο ένα πνεύμα που μεταβιβάστηκε, παρά κάποια συγκεκριμένη τεχνική. Το θέμα είναι ότι από τη στιγμή που κάποιος έχει περάσει ένα φράγμα και έχει κάνει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, είναι τρομερά εύκολο για όλους τους άλλους να το περάσουν».
Ομοίως, στην εισαγωγή της μεταθανάτιας ανθολογίας του Γκρέιχαμ Τσάπμαν (2006, σελ. xvii), ο Γίακουμ σημειώνει ότι ενώ άλλες ραδιοφωνικές κωμωδίες επηρέασαν τον Τσάπμαν, «η παράσταση που πραγματικά κατέπληξε τον Γκρέιχαμ και είχε μεγάλη επιρροή στην κωμωδία του ήταν το The Goon Show». Και στη σελίδα 23 ο Τσάπμαν δηλώνει: «Από την ηλικία των επτά ή οκτώ περίπου ήμουν μανιώδης ακροατής ενός ραδιοφωνικού προγράμματος που λεγόταν The Goon Show. Μάλιστα, σε εκείνο το στάδιο ήθελα να γίνω Goon».
Στο επεισόδιο τους Election Night Special, οι Pythons έδωσαν ένα νεύμα εκτίμησης στους προγόνους τους. Όταν ένας από τους ρεπόρτερ των εκλογών στην οθόνη ρωτά τον σύντροφό του, «Τι φτιάχνεις για τη ζακέτα από νάιλον σκύλου και το πλαστικό στήριγμα μουλαριού;» μια φωνή έξω από τη σκηνή φωνάζει, «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα!», στην οποία ο δημοσιογράφος απαντά: «Ευχαριστώ, Σπάικ».
Θάνατοι
Ο Πίτερ Σέλερς πέθανε στις 24 Ιουλίου 1980, σε ηλικία 54 ετών. Ο Μάικλ Μπέντιν πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1996, σε ηλικία 74 ετών. Ο Χάρι Σίκομπ πέθανε στις 11 Απριλίου 2001, σε ηλικία 79 ετών. Ο Μίλιγκαν ισχυρίστηκε ότι ανακουφίστηκε που ο Σίκομπ είχε πεθάνει πριν από αυτόν, επειδή εάν είχε πεθάνει πριν από τον Σίκομπ, τότε ο Σίκομπ θα ήταν σε θέση να τραγουδήσει στην κηδεία του. Ο Τέρενς «Σπάικ» Μίλιγκαν πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου 2002, σε ηλικία 83 ετών. Ο Σίκομπ κατέληξε να τραγουδάει στην κηδεία του ούτως ή άλλως, με ηχογράφηση. Δύο χρόνια αργότερα, η επιθυμία του Μίλιγκαν να αναγραφεί στην ταφόπλακα του οι λέξεις «Σου είπα ότι ήμουν άρρωστος» τελικά έγινε δεκτή, αν και η εκκλησία θα συμφωνούσε μόνο αν οι λέξεις ήταν γραμμένες στα ιρλανδικά, όπως Dúirt mé leat go raibh mé breoite.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοφωνικές εκπομπές
Φατνιακά σύμφωνα
Τα φατνιακά σύμφωνα στην φωνητική είναι σύμφωνα τα οποία προφέρονται με την χρήση της άκρης της γλώσσας και των άνω φατνίων του οστού των γνάθων. Τα φατνιακά σύμφωνα της νέας ελληνικής είναι τα κλειστά [t] και [d], τριβόμενα συριστικά [s] και [z], τα υγρά [ɾ] και [l] και το έρρινο [n] με όλα τους να αποτελούν φωνήματα.
Τσιτάλια Αρκαδίας
Τα Τσιτάλια είναι ένα μικρό χωριό χτισμένο σε ένα οροπέδιο του Πάρνωνα, 10 χιλιόμετρα νότια του Λεωνιδίου και 95 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τρίπολης. Υπάγονται διοικητικά στο Δήμο Νότιας Κυνουρίας με πρωτεύουσα το Λεωνίδιο. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (ελιές και αμπέλια) και την κτηνοτροφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Γκαγκαουζική Βικιπαίδεια
Η Γκαγκαουζική Βικιπαίδεια (γκαγκαουζικά: Vikipediya) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη γκαγκαουζική γλώσσα (κώδικας: gag:). Δημιουργήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2010.
Περιγραφή
Στις 12 Μαρτίου 2015, αριθμούσε 2,787 λήμματα και 4,929 εγγεγραμμένους χρήστες, γεγονός το οποίο την καθιστούσε ως την 189η γλωσσική έκδοση της Βικιπαίδειας βάσει συνολικού αριθμού λημμάτων και τη 230ή βάσει συνολικού αριθμού εγγεγραμμένων χρηστών, μεταξύ των, συνολικά, 287 ενεργών γλωσσικών εκδόσεων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Γκαγκαουζικη Κατηγορία:Ογουζικές γλώσσες Κατηγορία:Γκαγκαουζική γλώσσα
Α.Ο. Δάφνη Βόλου
Ο Αθλητικός Όμιλος Δάφνη Βόλου είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο το οποίο ιδρύθηκε το 1951. Τα χρώματα της Δάφνης είναι το πράσινο και το κίτρινο. Η ομάδα συνήθιζε να χρησιμοποιεί ως έδρα της το Δημοτικό Στάδιο της Νεαπόλεως. Τα τελευταία χρόνια έχει έδρα το Βοηθητικό του ΕΑΚ Βόλου.
Ιστορία
Η Δάφνη Βόλου ιδρύθηκε το 1951. Την σεζόν 1954-1955 πήρε τον πρώτο της τίτλο κατακτώντας το πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας μαζί με τον Διαγόρα Τρικάλων και τον Απόλλωνα Λάρισας. Από το 1955 έως το 1962 αγωνίστηκε στην Β' Κατηγορία καθώς το 1962 πήρε το πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας. Το 1967 κατακτά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ.Θ. Την σεζόν 1984-85 φτάνει στο απόγειο της ιστορίας της καθώς κατακτά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ.Θ. και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην 34χρονη ιστορία της σε εθνική κατηγορία. Η σεζόν 1985-86 ήταν απογοητευτική καθώς η ομάδα δεν κατάφερε να σταθεί στην κατηγορία τερματίζοντας στην 17η θέση του 5ου ομίλου. Εκείνη την περίοδο η Δάφνη αγωνιζόταν για πρώτη φορά με ομάδες της Θεσσαλίας και της Νότιας Μακεδονίας, ακόμα και με τον συντοπίτη Τοξότη. Τα επόμενα χρόνια ήταν ενθαρρυντικά μιας και η Δάφνη κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο Ε.Π.Σ.Θ. το 1992. Η Δάφνη επέστρεψε στις εθνικές κατηγορίες ένα χρόνο αργότερα, το 1993 κατακτώντας για τρίτη φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ.Θ. και κόντεψε να κάνει και το νταμπλ, αλλά ηττήθηκε στον τελικό κυπέλλου από τον Γ.Σ. Αλμυρού με 2-1. Δυστυχώς, η σεζόν 1993-94 είχε την ίδια κατάληξη με την σεζόν 1985-86 καθώς η ομάδα τερμάτισε στην 16η θέση του 8ου ομίλου. Από το 1994 και για 12 συναπτά έτη η Δάφνη καθιερώθηκε στην Α' κατηγορία, κάνοντας ικανοποιητικές πορείες, κατακτώντας παράλληλα για δεύτερη φορά το Κύπελλο Ε.Π.Σ.Θ το 1999. Όμως το 2006 επέστρεψε στην Β' κατηγορία μετά από αρκετά χρόνια. Η παρουσία της ομάδας στην Β' κατηγορία κράτησε 2 χρόνια καθώς το 2008 η Δάφνη τερμάτισε στην 4η θέση και επανήλθε στην Α' Κατηγορία στην οποία έκανε σύντομη πορεία τερματίζοντας στην 16η θέση του υποβιβασμού την σεζόν 2008-09. Από την σεζόν 2009-10 έως την σεζόν 2012-13 αγωνίστηκε στην Β' Κατηγορία. Από το 2013 έως το 2017 έκανε μια πορεία "ασανσέρ" μεταξύ Α' και Β' κατηγορίας. Την σεζόν 2018-19 ύστερα από 3 χρόνια ανέβηκε ξανά στην Α' Κατηγορία στην οποία παρέμεινε μέχρι την σεζόν 2021-22. Από την σεζόν 2022-23 αγωνίζεται στην Β' κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1951 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951
ΜΚ Ντιναμό Κιέβου
Η ΒΚ Ντιναμό Κιέβου είναι επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Κίεβο της Ουκρανίας.
Την περίοδο 2015-16, ο σύλλογος αγωνίστηκε στην νεοσυσταθείσα κορυφαία κατηγορία της Ουκρανίας SL Favorit Sport.
Οίκος του Κοντέ
Ο Οίκος του Κοντέ, γαλλ. de Condé, ήταν ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων. Το όνομα προέρχεται από την πόλη Condé-en-Brie της Καμπανίας. Ιδρυτής του Οίκου είναι ο Λουδοβίκος Α΄ πρίγκιπας του Κοντέ, αρχηγός το 1557 των Προτεσταντών και θείος τού Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Τελευταίος άρρην απόγονος του Οίκου είναι ο όγδοος απόγονος του Λουδοβίκου Α΄, ο Λουδοβίκος-Ερρίκος Β΄ πρίγκιπας του Κοντέ, που απεβίωσε το 1830. Ο γιος του Λουδοβίκος-Αντώνιος είχε αποβιώσει από το 1804, 32 ετών.
Ιστορικό
Ο ιδρυτής Λουδοβίκος Α΄ ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ, γιου της της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόμισσας του Σαιν-Πολ. Ο Λουδοβίκος Α΄ κληρονόμησε ένα μέρος της κομητείας, που περιείχε την πόλη Condé-en-Brie με το Σατώ ντε Κοντέ και 12 χωριά. Ονόμασε την περιοχή του Κοντέ και τιτλοφορήθηκε πρίγκιπας του Κοντέ.
Ντοροθία Ντιξ
μικρογραφία|280x280εσ| Πλακέτα προς τιμήν της Ντοροθία Ντιξ, Βασιλικό Νοσοκομείο του Εδιμβούργου Η Ντοροθία Λίντι Ντιξ (Αγγλικά: Dorothea Lynde Dix, 4 Απριλίου 1802) – 17 Ιουλίου 1887) ήταν Αμερικανίδα υπέρμαχος των άπορων ψυχικά ασθενών η οποία, μέσω ενός σθεναρού και διαρκούς προγράμματος πίεσης των κρατικών νομοθετικών οργάνων και του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιούργησε την πρώτη γενιά αμερικανικών ψυχιατρικών ασύλων. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, υπηρέτησε ως Επιθεωρήτρια Νοσοκόμων Στρατού.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννημένη στην πόλη Χάμπντεν του Μέιν, μεγάλωσε στην πόλη Γούστερ της Μασαχουσέτης μεταξύ των συγγενών των γονιών της. Ήταν το πρώτο εκ τριών παιδιών γεννημένων από τον Τζόζεφ Ντιξ και τη Μαίρη Μπίγκελοου, που είχαν βαθιές προγονικές ρίζες στην Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης (Μασαχουσέτη Bay Colony). Η μητέρα της υπέφερε από κακή υγεία, επομένως δεν μπόρεσε να παρέχει συνεπή υποστήριξη σε όλα τα παιδιά της. Ο πατέρας της ήταν πλανόδιος πωλητής βιβλίων και Μεθοδιστής ιεροκήρυκας. Σε ηλικία δώδεκα ετών, αυτή και οι δύο αδελφοί της στάλθηκαν στην πλούσια γιαγιά τους, την Ντοροθία Λίντι (σύζυγο του Δρ. Ελάιζα Ντιξ)  στη Βοστώνη για να γλιτώσουν από τους αλκοολικούς γονείς τους και τον κακοποιητικό πατέρα τους. Άρχισε να διδάσκει σε ένα σχολείο θηλέων στο Γούστερ της Μασαχουσέτης σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και είχε αναπτύξει το δικό της πρόγραμμα σπουδών για την τάξη της, στο οποίο έδινε έμφαση στην ηθική ζωή και τις φυσικές επιστήμες. Περίπου το 1821, η Ντιξ άνοιξε ένα σχολείο στη Βοστώνη, το οποίο προτιμούσαν οι εύπορες οικογένειες. Λίγο αργότερα άρχισε επίσης να διδάσκει σε φτωχά και παραμελημένα παιδιά έξω από τον αχυρώνα του σπιτιού της γιαγιάς της, αλλά υπέφερε από κακή υγεία. Έχει υπονοηθεί ότι η Ντοροθία υπέφερε από μείζονα καταθλιπτικά επεισόδια, τα οποία συνέβαλαν στην κακή υγεία της. Από το 1824 έως το 1830, έγραψε κυρίως λατρευτικά βιβλία και ιστορίες για παιδιά. Η Συνομιλία [της] για τα Κοινά Πράγματα (1824) έφτασε στην εξηκοστή έκδοσή της το 1869. Επιπλέον, το βιβλίο της Συνομιλία για τα Κοινά Πράγματα, επανεκτυπώθηκε 60 φορές και γράφτηκε στο ύφος μιας συνομιλίας μεταξύ μητέρας και κόρης. Το βιβλίο της Η Γιρλάντα της Χλωρίδας (The Garland of Flora) (1829) ήταν, μαζί με το Λεξικό της Χλωρίδας της Ελίζαμπεθ Γουίρτ, ένα από τα δύο πρώτα λεξικά λουλουδιών που δημοσιεύθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Άλλα βιβλία της Ντιξ περιλαμβάνουν τα Ιδιωτικές Στιγμές (Private Hours), 'Αλις και Ρουθ (Alice and Ruth) και Η Πειθαρχία της Φυλακής (Prison Discipline).
Αφού η υγεία της Ντιξ την ανάγκασε να εγκαταλείψει το σχολείο της, άρχισε να εργάζεται ως γκουβερνάντα στο Μπίκον Χιλ για την οικογένεια του Γουίλιαμ Έλερι Τσάνινγκ (William Ellery Channing), ενός κορυφαίου Ουνιταριανού διανοούμενου. Ενώ εργαζόταν με την οικογένειά του, η Ντιξ ταξίδεψε στον Άγιο Κροάκ, όπου πρώτα γνώρισε τη δουλεία από πρώτο χέρι, αν και η εμπειρία της δεν την προδιάθεσε θετικά προς το κίνημα κατά της δουλείας. Το 1831, ίδρυσε ένα πρότυπο σχολείο θηλέων στη Βοστώνη, το οποίο λειτουργούσε μέχρι το 1836, όταν υπέστη νευρικό κλονισμό. Η Dix ενθαρρύνθηκε να κάνει ένα ταξίδι στην Ευρώπη για να βελτιώσει την υγεία της. Ενώ ήταν εκεί συνάντησε Βρετανούς κοινωνικούς μεταρρυθμιστές που την ενέπνευσαν. Σε αυτούς τους μεταρρυθμιστές περιλαμβάνονται η Ελίζαμπεθ Φράι (Elizabeth Fry), ο Σάμιουελ Τιουκ (Samuel Tuke) και ο Γουίλιαμ Ράθμποουν (William Rathbone) με τους οποίους έζησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της στην Ευρώπη. Με την ελπίδα μιας θεραπείας, το 1836 ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου γνώρισε την οικογένεια Ράθμποουν. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της στην Ευρώπη και της παραμονής της με την οικογένεια Ράθμποουν, η γιαγιά της Ντοροθία πέθανε και της άφησε ένα «μεγάλο κτήμα, μαζί με τα δικαιώματα» που της επέτρεψε να ζήσει άνετα για το υπόλοιπο της ζωής της. Ήταν επίσης κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού που συνάντησε ένα ίδρυμα στην Τουρκία, το οποίο χρησιμοποιούσε ως πρότυπο ίδρυμα, παρόλο που οι συνθήκες του ήταν ακριβώς όπως και σε άλλες εγκαταστάσεις. Την προσκάλεσαν για επίσκεψη στο Γκρίνμπανκ, το προγονικό τους αρχοντικό στο Λίβερπουλ. Οι Ράθμποουνς ήταν Κουάκερς (Quakers) και εξέχοντες κοινωνικοί μεταρρυθμιστές. Στο Γκρίνμπαν, η Ντιξ γνώρισε τον δικό τους κύκλο ανδρών και γυναικών που πίστευαν ότι η κυβέρνηση πρέπει να διαδραματίσει άμεσο και ενεργό ρόλο στην κοινωνική πρόνοια. Εισήχθη επίσης στο μεταρρυθμιστικό κίνημα για τη φροντίδα των ψυχικά ασθενών στη Μεγάλη Βρετανία, γνωστή ως μεταρρύθμιση της παραφροσύνης. Τα μέλη του έκαναν διεξοδικές έρευνες για τα φρενοκομεία και τα άσυλα, δημοσιεύοντας τις μελέτες τους σε εκθέσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων.
Μεταπολεμική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Η Ντιξ, περί το 1850-55 Οι μεταρρυθμιστικές κινήσεις για τη θεραπεία των ψυχικά ασθενών συσχετίστηκαν αυτήν την περίοδο με άλλους προοδευτικές σκοπούς: τον καταργητισμό, την ιδιοσυγκρασία και τις μεταρρυθμίσεις ψηφοφόρων. Αφού επέστρεψε στην Αμερική, το 1840-41 η Ντιξ πραγματοποίησε έρευνα σε όλη την πολιτεία για τη φροντίδα των ψυχικά ασθενών φτωχών στη Μασαχουσέτη. Το ενδιαφέρον της Ντοροθία για βοήθεια στους ψυχικά ασθενείς της κοινωνίας ξεκίνησε ενώ δίδασκε μαθήματα σε γυναίκες φυλακισμένες στο Ανατολικό Κέιμπριτζ. Είδε πώς αυτά τα άτομα ήταν φυλακισμένα και των οποίων οι ιατρικές ανάγκες δεν ικανοποιούνταν, καθώς μόνο ιδιωτικά νοσοκομεία θα είχαν τέτοιες παροχές. Ήταν κατά τη διάρκεια εργασίας της στη φυλακή του Ανατολικού Κέιμπριτζ, που επισκέφτηκε το υπόγειο όπου συνάντησε τέσσερα ψυχικά ασθενή άτομα, των οποίων τα κελιά ήταν «σκοτεινά και γυμνά και ο αέρας ήταν στάσιμος και αποκρουστικός». Είδε επίσης πώς τα άτομα αυτά χαρακτηρίστηκαν ως «φτωχοί τρελοί» και φυλακίστηκαν μαζί με βίαια διαταραγμένους εγκληματίες και έλαβαν μεταχείριση που ήταν απάνθρωπη.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πόλεις συνήψαν συμβόλαια με ντόπιους για να φροντίσουν άτομα με ψυχικές ασθένειες που δεν μπορούσαν να φροντίσουν τον εαυτό τους και δεν είχαν οικογένεια / φίλους για να το κάνουν. Χωρίς επίβλεψη και με ανεπαρκή χρηματοδότηση, αυτό το σύστημα είχε ως αποτέλεσμα την εκτεταμένη κατάχρηση και κακοποίηση. Η Ντιξ δημοσίευσε τα αποτελέσματα σε μια φλογερή έκθεση, ένα Μνημείο, στα κρατικά νομοθετικά όργανα. "Πρόκειται, κύριοι, να επιστήσω συντόμως την προσοχή σας στη σημερινή κατάσταση των Παραφρόνων Ατόμων που βρίσκονται μέσα σε αυτήν την Κοινοπολιτεία, σε κλουβιά, καμπίνες, μαντριά! Αλυσοδεμένα, γυμνά, ξυλοκοπημένα με ράβδους και μαστιγωμένα μέχρι να μάθουν να υπακούν. " Η πίεση που άσκησε οδήγησε σε νομοσχέδιο για την επέκταση του ψυχιατρικού νοσοκομείου της πολιτείας στο Γούστερ.
Κατά τη διάρκεια του 1844, η Ντιξ επισκέφθηκε όλες τις κομητείες, τις φυλακές και τα άσυλα απόρων στο Νιου Τζέρσεϋ σε μια παρόμοια έρευνα. Ετοίμασε μια έκθεση για το Νομοθετικό Σώμα του Νιου Τζέρσεϋ, δίνοντας μια λεπτομερή περιγραφή των παρατηρήσεών της και των γεγονότων. Η Ντιξ κάλεσε επειγόντως το νομοθετικό σώμα να ενεργήσει και να διαθέσει τα κατάλληλα κεφάλαια για την ανοικοδόμηση μιας εγκατάστασης για τη φροντίδα και τη θεραπεία των ψυχικά ασθενών. Αναφέρθηκε σε αρκετές περιπτώσεις για να τονίσει τη σημασία ανάληψης πολιτειακής ευθύνης για αυτήν την κατηγορία αναξιοπαθούντων. Η έκκληση της Ντιξ ήταν να προσφερθεί ηθική μεταχείριση των ψυχικά ασθενών, η οποία συνίστατο σε τρεις αξίες: σεμνότητα, αγνότητα και ευαισθησία.
Έφερε ως παράδειγμα έναν άνδρα που παλαιότερα έχαιρε σεβασμού ως νομοθέτης και νομικός, ο οποίος, υποφέροντας από ψυχική κατάπτωση, οδηγήθηκε σε δύσκολες εποχές στα γηρατειά. Η Ντιξ τον ανακάλυψε ξαπλωμένο σε ένα μικρό κρεβάτι σε ένα υπόγειο δωμάτιο του άσυλου απόρων της κομητείας, γυμνό από τις απαραίτητες ανέσεις. Έγραψε: "Αυτός ο αδύναμος και καταθλιπτικός γέρος, ένας φτωχός, αβοήθητος, μοναχικός, αλλά και με επίγνωση των περιστάσεων, και χωρίς να έχει πλέον λησμονήσει πλήρως το παρελθόν - αυτός ο αδύναμος γέρος, ποιος ήταν αυτός;" Πολλά μέλη του νομοθετικού σώματος γνώριζαν τον φτωχό νομικό της. Ο Τζόζεφ Σ. Ντοντ παρουσίασε την έκθεσή της στη Γερουσία στις 23 Ιανουαρίου 1845.
Το ψήφισμα του Ντοντ για έγκριση ασύλου πέρασε την επόμενη μέρα. Η πρώτη επιτροπή υπέβαλε την έκθεσή τους στις 25 Φεβρουαρίου, κάνοντας έκκληση στο νομοθετικό σώμα του Νιου Τζέρσεϋ να ενεργήσει αμέσως. Μερικοί πολιτικοί αντιτάχθηκαν κρυφά σε αυτό λόγω των φόρων που απαιτούνταν για να την υποστήριξή του. Η Ντιξ συνέχισε να ασκεί πίεση για εγκαταστάσεις, γράφοντας επιστολές και άρθρα για να συγκεντρώσει υποστήριξη. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, συναντήθηκε με νομοθέτες και πραγματοποίησε ομαδικές συναντήσεις το βράδυ στο σπίτι. Η πράξη εξουσιοδότησης λήφθηκε στις 14 Μαρτίου 1845 και διαβάστηκε για τελευταία φορά. Στις 25 Μαρτίου 1845, το νομοσχέδιο ψηφίστηκε για τη δημιουργία κρατικής εγκατάστασης.
Η Ντιξ ταξίδεψε από το Νιού Χάμσαϊρ στη Λουιζιάνα, καταγράφοντας την κατάσταση των φτωχών ψυχικά ασθενών, γράφοντας εκθέσεις προς κρατικά νομοθετικά σώματα, και συνεργαζόμενη με επιτροπές για τη σύνταξη της απαιτούμενης νομοθεσίας και των λογαριασμών πιστώσεων που απαιτούνται. Το 1846, η Ντιξ ταξίδεψε στο Ιλινόις για να μελετήσει τις ψυχικές ασθένειες. Κατά την παραμονή της εκεί, αρρώστησε και πέρασε το χειμώνα στο Σπρίνγκφιλντ αναρρώντας. Υπέβαλε έκθεση στη νομοθετική σύνοδο του Ιανουαρίου 1847, η οποία υιοθέτησε νομοθεσία για την ίδρυση του πρώτου κρατικού ψυχιατρικού νοσοκομείου του Ιλλινόις. μικρογραφία| Το Μουσείο Ντοροθία Ντιξ στο χώρο του Κρατικού Νοσοκομείου του Χάρισμπουργκ Το 1848, η Ντιξ επισκέφθηκε τη Βόρεια Καρολίνα, όπου και πάλι ζήτησε μεταρρύθμιση στη φροντίδα των ψυχικά ασθενών. Η πρώτη της προσπάθεια για μεταρρύθμιση στη Βόρεια Καρολίνα απορρίφθηκε. Ωστόσο, αφού η σύζυγος ενός μέλους του διοικητικού συμβουλίου ζήτησε, ως τελευταία της επιθυμία, να επανεξεταστεί το αίτημα της Ντιξ, εγκρίθηκε το νομοσχέδιο για μεταρρύθμιση. Το 1849, όταν ιδρύθηκε η Κρατική Ιατρική Εταιρεία (Βόρειας Καρολίνας), η νομοθεσία ενέκρινε την κατασκευή ενός ιδρύματος στην πρωτεύουσα, το Ράλεϊ, για τη φροντίδα ασθενών με ψυχικές ασθένειες. Το Άσυλο Ντιξ Χιλ (Dix Hill Asylum), που ονομάστηκε προς τιμήν του πατέρα της Ντοροθία Ντιξ, άνοιξε τελικά το 1856. Εκατό χρόνια αργότερα, το Άσυλο Ντιξ Χιλ μετονομάστηκε σε νοσοκομείο Ντοροθία Ντιξ, προς τιμήν της κληρονομιάς της. Ένα δεύτερο κρατικό νοσοκομείο για τους ψυχικά ασθενείς εγκρίθηκε το 1875, το κρατικό νοσοκομείο Μπράτον (Broughton) στο Μόργκαντον, της Βόρειας Καρολίνας. Και τελικά, το Νοσοκομείο Γκόλντσμπορο (Goldsboro) για μαύρους φρενοβλαβείς χτίστηκε επίσης στο ανατολικό τμήμα της πολιτείας. Η Ντιξ είχε μια προκατειλημμένη άποψη ότι η ψυχική ασθένεια σχετίζεται με τις συνθήκες των λευκών μορφωμένων, όχι των μειονοτήτων (Dix, 1847).
Ήταν καθοριστικής σημασίας για την ίδρυση του πρώτου δημόσιου ψυχιατρικού νοσοκομείου στην Πενσυλβάνια, το Κρατικό Νοσοκομείο του Χάρισμπουργκ. Το 1853, ίδρυσε τη βιβλιοθήκη και την αίθουσα ανάγνωσής της.
Το αποκορύφωμα της δουλειάς της στην Ουάσινγκτον ήταν το νομοσχέδιο προς όφελος των άπορων φρενοβλαβών, νομοθεσία για την παραχώρηση 12225000 στρεμμάτων (49.473 τετ.χλμ.) ομοσπονδιακής γης 10000000 στρεμμάτων (40.000 τετ.χλμ.)  για χρήση προς όφελος των ψυχικά ασθενών και το υπόλοιπο για τους «τυφλούς, κωφούς και μουγκούς». Τα έσοδα από την πώληση θα διανεμηθούν στις πολιτείες για τη δημιουργία και τη διατήρηση ασύλων. Το νομοσχέδιο της Ντιξ για τη γη πέρασε και από τα δύο συμβούλια του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά το 1854, ο πρόεδρος Φράνκλιν Πιρς άσκησε βέτο, υποστηρίζοντας ότι η κοινωνική πρόνοια ήταν ευθύνη των πολιτειών. Πληγωμένη από την ήττα του νομοσχεδίου της για τη γη, το 1854 και το 1855 η Ντιξ ταξίδεψε στην Αγγλία και την Ευρώπη. Επανασυνδέθηκε με την οικογένεια Ράθμποουν και, ενθαρρυνόμενη από Βρετανούς πολιτικούς που ήθελαν να αυξήσουν την επιρροή του Γουάιτχολ στη Σκωτία, διεξήγαγε έρευνες για τα φρενοκομεία της Σκωτίας. Αυτό το έργο είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό της Σκωτσέζικης Επιτροπής Παραφροσύνης για την επίβλεψη των μεταρρυθμίσεων.
Η Ντιξ επισκέφθηκε τη βρετανική αποικία της Νέας Σκωτίας το 1853 για να μελετήσει τη φροντίδα των ψυχικά ασθενών. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της, ταξίδεψε στη νήσο Σαμπλ για να ερευνήσει αναφορές για εγκατάλειψη ψυχικά ασθενών εκεί. Οι αναφορές αυτές ήταν σε μεγάλο βαθμό αβάσιμες. Ενώ βρισκόταν στη νήσο Σαμπλ, η Ντιξ βοήθησε στη διάσωση ενός ναυαγίου. Με την επιστροφή της στη Βοστώνη, ηγήθηκε μιας επιτυχημένης εκστρατείας για την αποστολή αναβαθμισμένου εξοπλισμού διάσωσης στο νησί. Μια μέρα μετά την άφιξη των προμηθειών, ένα πλοίο ναυάγησε στο νησί. Ευτυχώς, χάρη στη δουλειά της Ντιξ, σώθηκαν 180 άτομα. μικρογραφία| Πλακέτα προς τιμήν της Ντοροθία Ντιξ, Βασιλικό Νοσοκομείο του Εδιμβούργου Το 1854, η Ντιξ διερεύνησε τις συνθήκες των ψυχιατρικών νοσοκομείων στη Σκωτία και βρήκε ότι ήταν σε παρόμοια κακή κατάσταση. Το 1857, μετά από χρόνια εργασίας και αντιπολίτευσης, νόμοι μεταρρύθμισης τελικά ψηφίστηκαν. Η Ντιξ ανέλαβε ένα παρόμοιο έργο στις Αγγλονορμανδικές Νήσους (Channel Islands), διαχειριζόμενη τελικά την οικοδόμηση ενός ασύλου μετά από δεκατρία χρόνια αναταραχής. Επεκτείνοντας τη δουλειά της σε όλη την Ευρώπη, η Ντιξ συνέχισε στη Ρώμη. Συναντώντας για άλλη μια φορά ερείπωση και κακομεταχείριση, η ΝΤιξ ζήτησε ακρόαση με τον Πάπα Πίους IX. Ο Πάπας ήταν δεκτικός στα ευρήματα της Ντιξ και επισκέφθηκε ο ίδιος τα άσυλα, σοκαρισμένος με τις συνθήκες που επικρατούσαν σε αυτά. Ευχαρίστησε τη Ντιξ για τη δουλειά της, λέγοντας σε μια δεύτερη ακρόαση μαζί της ότι "μια γυναίκα πιστή στον Προτεσταντισμό, διέσχισε τις θάλασσες για να στρέψει την προσοχή του σε αυτά τα μέλη του ποιμνίου του που υφίστανται ανελέητη κακομεταχείριση." μικρογραφία| Συντριβάνι για διψασμένα άλογα που η Ντιξ δώρισε στην πόλη της Βοστώνης για να τιμήσει το MSPCA
Ο εμφύλιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, η Ντιξ, στις 10 Ιουνίου 1861, διορίστηκε Επιθεωρήτρια Νοσοκόμων Στρατού από τον Στρατό της Ένωσης, υπερισχύοντας της Δρ Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ.
Η Ντιξ έθεσε κατευθυντήριες γραμμές για το υποψήφιο νοσηλευτικό προσωπικό. Οι εθελόντριες έπρεπε να είναι ηλικίας 35 έως 50 ετών και με λιτή εμφάνιση. Υποχρέωσή τους ήταν να φορούν μαύρα ή καφέ φορέματα, χωρίς κοσμήματα ή καλλυντικά. Η Ντιξ ήθελε να αποφύγει την αποστολή ευάλωτων, ελκυστικών νεαρών γυναικών στα νοσοκομεία, όπου φοβόταν ότι θα έπεφταν θύματα εκμετάλλευσης από τους άνδρες (γιατρούς και ασθενείς). Η Ντιξ συχνά απέλυε εθελόντριες νοσοκόμες που δεν είχε εκπαιδεύσει ή προσλάβει προσωπικά (κερδίζοντας την οργή ομάδων υποστήριξης όπως η Υγειονομική Επιτροπή Αμερικής ).
Σε κόντρα με τους γιατρούς του Στρατού, η Ντιξ διαπληκτίστηκε μαζί τους για τον έλεγχο των ιατρικών εγκαταστάσεων και την πρόσληψη και απόλυση νοσοκόμων. Πολλοί γιατροί και χειρουργοί δεν ήθελαν γυναίκες νοσοκόμες στα νοσοκομεία τους. Για να λύσει το αδιέξοδο, το Πολεμικό Τμήμα εισήγαγε τον Αρ. 351 τον Οκτώβριο του 1863. Εκχώρησε τόσο στον Γενικό Χειρουργό ( Joseph K. Barnes ) όσο και στην Επιθεωρήτρια Νοσοκόμων Στρατού (Ντιξ) τη δικαιοδοσία να διορίζουν γυναίκες νοσοκόμες. Ωστόσο, έδωσε στους γιατρούς τη δύναμη να διορίζουν υπαλλήλους και εθελοντές σε νοσοκομεία. Αυτό απάλλαξε την Ντιξ από την άμεση επιχειρησιακή ευθύνη. Ως επιθεωρήτρια, η Ντιξ εφάρμοσε το πρόγραμμα νοσηλευτικής του ομοσπονδιακού στρατού, στο οποίο πάνω από 3.000 γυναίκες θα υπηρετούσαν τελικά. Εν τω μεταξύ, η επιρροή της επισκιάστηκε από άλλες εξέχουσες γυναίκες, όπως η Δρ Μαίρη Έντουαρντς Γουόκερ και η Κλάρα Μπάρτον. Παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 1865 και αργότερα θεώρησε αυτό το «επεισόδιο» στην καριέρα της ως αποτυχία. Αν και εκατοντάδες καθολικές μοναχές υπηρέτησαν επιτυχώς ως νοσοκόμες, η Ντιξ δεν τις εμπιστευόταν. Ο αντι-καθολικισμός της υπονόμευσε την ικανότητά της να συνεργάζεται με καθολικές νοσοκόμες, λαϊκές ή θρησκευόμενες.
Αλλά η δίκαιη φροντίδα της για τραυματίες τόσο της Ένωσης όσο και της Συνομοσπονδίας, διασφάλισε τη μνήμη της στο Νότο. Οι νοσοκόμες της παρείχαν συχνά τη μόνη διαθέσιμη στο πεδίο της μάχης φροντίδα στους τραυματίες της Συνομοσπονδίας. Η Τζορτζιάννα Γούλσεϊ, νοσοκόμα της Dix, είπε: «Ο χειρουργός που ήταν υπεύθυνος για το στρατόπεδό μας… φρόντιζε όλες τις πληγές τους, οι οποίες ήταν συχνά σε σοκαριστική κατάσταση, ιδίως μεταξύ των ανταρτών. Κάθε βράδυ και πρωί ήταν ντυμένοι. " Μια άλλη νοσοκόμα της Ντιξ, η Τζούλια Σούζαν Γουίλοκ, είπε: «Πολλοί από αυτούς ήταν επαναστάτες. Δεν μπορούσα να τους προσπεράσω αδιαφορώντας. Αν και εχθροί, ήταν αβοήθητοι άνθρωποι που υπέφεραν. "
Όταν οι Συνομοσπονδικές δυνάμεις υποχώρησαν από το Γκέτισμπεργκ (Gettysburg), άφησαν πίσω τους 5.000 τραυματισμένους στρατιώτες. Αυτοί περιθάλφθηκαν από ένα μεγάλο μέρος του νοσηλευτικού προσωπικού της Ντιξ. Η νοσοκόμα της Ένωσης Κορνέλια Χάνκοκ έγραψε για την εμπειρία: «Δεν υπάρχουν λέξεις στην αγγλική γλώσσα για να εκφράσω τα δεινά μάρτυρας των οποίων έγινα σήμερα. . . "
Έχαιρε εκτίμησης για το έργο της καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου λόγω της αφοσίωσής της. Αυτό προήλθε από το γεγονός ότι παραμέρισε την προηγούμενη δουλειά της για να επικεντρωθεί πλήρως στον πόλεμο που μαινόταν. Με το τέλος του πολέμου η προσφορά της αναγνωρίστηκε επίσημα. Της απονεμήθηκαν δύο εθνικές σημαίες, με αυτές τις σημαίες να είναι για «τη Φροντίδα, τη Βοήθεια και την Ανακούφιση των Άρρωστων και τραυματισμένων Στρατιωτών των Ηνωμένων Πολιτειών στο Πεδίο Μάχης, σε Στρατόπεδα και Νοσοκομεία κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου». Η Ντιξ ίδρυσε τελικά τριάντα δύο νοσοκομεία και άσκησε επιρροή για τη δημιουργία δύο άλλων στην Ιαπωνία.
Μεταπολεμική ζωή
Στο τέλος του πολέμου, η Ντιξ βοήθησε να συγκεντρωθούν κονδύλια για το εθνικό μνημείο νεκρών στρατιωτών στη στρατιωτική εγκατάσταση Fortress Monroe. Μετά τον πόλεμο, συνέχισε τη σταυροφορία της για να βελτιώσει τη φροντίδα των κρατουμένων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των ψυχικά ασθενών. Το πρώτο της βήμα ήταν να επανεξετάσει τα άσυλα και τις φυλακές στο Νότο για να αξιολογήσει τη ζημιά που προκάλεσε ο πόλεμος στις εγκαταστάσεις τους. Εκτός από την επιδίωξη μεταρρυθμίσεων στις φυλακές μετά τον εμφύλιο πόλεμο, εργάστηκε επίσης για τη βελτίωση των υπηρεσιών διάσωσης στη Νέα Σκωτία, ιδρύοντας ένα μνημείο πολέμου στην υδάτινη περιοχή Χάμπτον Ρόουντς της Βιρτζίνια και ένα συντριβάνι για διψασμένα άλογα στην Πλατεία της Βοστώνης.
Το 1881, η Ντιξ μετακόμισε στο Δημόσιο Νοσοκομείο του Νιου Τζέρσι, που ήταν γνωστό στο παρελθόν ως Δημόσιο Νοσοκομείο Trenton, το οποίο έχτισε χρόνια πριν. Η κρατική νομοθεσία είχε ορίσει μια σουίτα για ιδιωτική χρήση της Ντιξ όσο ζούσε. Παρά την κλονισμένη της υγεία, συνέχισε την αλληλογραφία με άτομα από την Αγγλία, την Ιαπωνία και αλλού. Η Ντιξ πέθανε στις 17 Ιουλίου 1887. Τάφηκε στο νεκροταφείο Mount Auburn στο Κέμπριτζ (Cambridge) της Μασαχουσέτης.
Διακρίσεις
Πολλές τοποθεσίες γιορτάζουν την Ντιξ, όπως η Πτέρυγα Ντιξ (Dix Ward) στο ψυχιατρείο McLean Asylum στο Σόμερβιλ, το νοσοκομείο Ντίξμοντ Χόσπιταλ (Dixmont Hospital) στην Πενσυλβάνια, το σπίτι της, Dorothea L. Dix House, και το Πάρκο της Ντοροθία Ντιξ (Dorothea Dix Park) που βρίσκεται στο Ράλεϊ της Βόρειας Καρολίνας.
Works
Έγραψε ποικιλία άλλων φυλλαδίων σχετικά με τους τρόφιμους φυλακών. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών αιτημάτων προς νομοθετικά όργανα σχετικά με το θέμα των φρενοκομείων, καθώς και αναφορών για φιλανθρωπικά ζητήματα.
Για νεαρό αναγνωστικό κοινό
και άλλα βιβλία.
Σημειώσεις
a. Internet Archive currently lists seven copies of Francis Tiffany's book, of varying replication quality. The book was reprinted a number of times, and publishers may vary. However, the text is identical. Unfortunately, two of the easier to read versions uploaded to Internet Archive, namely this and this (the two bottom listings), are missing the title page, so were not utilised for the citation in this article. The information provided in the Internet Archive listings should never be used for citation, as they can contain inaccuracies (as can Google book listings). The uploaded, visible text itself should always be relied upon.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της ψυχιατρικής Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές
Χοσέ Παστερνάκης
Ο Χοσέ (Τίτο) Παστερνάκης (γεννημένος στις 11 Αυγούστου 1947) είναι Αργεντίνος με ελληνική υπηκοότητα, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Στην Ελλάδα ήλθε το 1972 και αγωνίστηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα, τον Άρη και την Καβάλα.
Καριέρα
Ο Παστερνάκης αγωνίστηκε στην εθνική εφήβων της πατρίδας του και έπαιξε για την Παλμέιρας στη Βραζιλία, τη Χιμνάσια Λα Πλάτα στην Αργεντινή και τη Βαλένθια στη Βενεζουέλα, πριν μεταβεί στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1972. Αγωνίστηκε στη Β' Εθνική με την ομάδα του Π.Α.Σ. Γιάννινα μέχρι το καλοκαίρι του 1973, σκοράροντας δεκατρία γκολ στο πρωτάθλημα.
Τη σεζόν 1973-74 έπαιξε για την ομάδα της Ουρένσε στη δεύτερη κατηγορία Ισπανίας, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Άρη. Με τους "κίτρινους" έπαιξε σε μόλις οκτώ αγώνες πρωταθλήματος, σκοράροντας στη νίκη του Άρη απέναντι στην Καλαμάτα με 2-0, στις 19 Ιανουαρίου 1975. Αγωνίστηκε επίσης στους δύο αγώνες εναντίον της Ραπίντ Βιέννης στις 18 Σεπτεμβρίου και 2 Οκτωβρίου 1974.
Από το 1975 ως το 1977 έπαιξε στην ομάδα της Καβάλας, τον πρώτο χρόνο στη δεύτερη κατηγορία και τον δεύτερο στην Α' εθνική, όπου οι Καβαλιώτες κατέλαβαν την έβδομη θέση του πρωταθλήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Ουρένσε Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Καλλιθέα Ευρυτανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Καλλιθέα
Η Καλλιθέα είναι ορεινός οικισμός στον νομό Ευρυτανίας σε μέσο υψόμετρο χιλίων μέτρων. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα σε δάσος ελάτης στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κώνισκος (βόρεια προέκταση της Καλιακούδας) και από αυτό περνάει το Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4. Απέχει 5,5 χλμ. από το Καρπενήσι στα νότια. Η παλιά ονομασία ήταν Μπιάρα και ανήκε στο δήμο Οιχαλίας και τον νομό Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Το 1955 μετονομάστηκε σε Καλλιθέα και οφείλει το όνομά του στη θέα που έχει το χωριό προς τη κοιλάδα του Καρπενησίου και τον ποταμό Καρπενησιώτη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Καρπενήσι, το Βελούχι, τους Γοριανάδες και την Ιτιά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Καρπενησίου, που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Ιγνάτιος Καλλέργης
Ο Ιγνάτιος Καλλέργης (1892–1964) ήταν Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Έφτασε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου, συμμετέχοντας στους Βαλκανικούς Πολέμους, στην εκστρατεία στην Μεσημβρινή Ρωσία και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα της Μέσης Ανατολής. Έλαβε μέρος σε εννέα κρίσιμες μάχες και τιμήθηκε με το σύνολο σχεδόν των παρασήμων ανδρείας. Παντρεύτηκε την Ελπίδα Καρίμαλη και απέκτησε δύο παιδιά, την Ελισάβετ και τον Κωνσταντίνο (Καθηγητή Ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
Τα πρώτα χρόνια. Συμμετοχή στους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913) - Περίοδος Διχασμού
Γεννήθηκε στη Λάρισα, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Κωνσταντίνος Καλλέργης, Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Ιατρική και ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Με το πρόσταγμα του Ελευθέριου Βενιζέλου «ανασυγκροτούμε το κράτος, διπλασιάζουμε την Ελλάδα», κατετάγη εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό. Συμμετείχε στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και στη μάχη του Σαραντάπορου τραυματίσθηκε στον δεξιό βραχίονα. Αμέσως μετά είχε ταχεία άνοδο στις κατώτερες βαθμίδες των αξιωματικών. Την περίοδο του διχασμού εκτοπίστηκε στην νήσο Ίω αλλά επανήλθε στο στρατό και εστάλη στο Μακεδονικό μέτωπο. Ως Διοικητής Λόχου του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, συμμετείχε στο εκστρατευτικό σώμα στη Μεσημβρινή Ρωσία και στη μάχη του Μαλ Μπουγιαλίκ (23/3/1919). Για διακεκριμένη πράξη στις επιχειρήσεις στη Ρωσία, προήχθη επ’ ανδραγαθία σε Ταγματάρχη το 1920.
Περίοδος Μεσοπολέμου - Εκτοπίσεις
μικρογραφία|293x293px Με την θλίψη της Μικρασιατικής καταστροφής έλαβε μέρος στο Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Εν συνεχεία έφυγε για στρατιωτική εκπαίδευση στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου της Γαλλίας (1923-1924). Απεφοίτησε από την Σχολή Πολέμου Αθηνών και παρακολούθησε μαθήματα σχολών Πυροβολικού και την Ακαδημία Επιτελών Ναυτικού. Το 1931 προήχθη σε Συνταγματάρχη και διετέλεσε επιτελάρχης του Δ’ Σώματος Στρατού. Παρά το γεγονός ότι δεν έλαβε μέρος στο Κίνημα του 1935, αποστρατεύθηκε ως προσκείμενος στη δημοκρατική παράταξη. Διετέλεσε Πρόεδρος του Συλλόγου Αποστράτων και Αποτάκτων Αξιωματικών του ΄35. Εκτοπίσθηκε συνολικά για δέκα οκτώ (18) μήνες στη Σαντορίνη, στη Σίφνο και στην Ικαρία για την αντίθεσή του στις ενέργειες του Γεώργιου Κονδύλη και στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά.
Μέση Ανατολή - Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος
εναλλ.=Ιγνάτιος Καλλέργης|αριστερά|μικρογραφία Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου ζήτησε να επανέλθει στο Στράτευμα, αλλά το αίτημα δεν έγινε δεκτό από το καθεστώς Μεταξά. Τον Σεπτέμβριο του 1941 πέρασε από την Ικαρία στα τουρκικά παράλια και από εκεί στο Κάιρο. Στις 12-12-1941 ανεκλήθη στην ενεργό δράση, προήχθη στο βαθμό Υποστρατήγου και του ανετέθη η Γενική Διεύθυνση του Υπουργείου Στρατιωτικών, αντί της διοίκησης Μάχιμης Ταξιαρχίας την οποίαν δικαιούτο λόγω βαθμού και πολεμικής εμπειρίας. Από την θέση του Γενικού Διευθυντού υποστήριξε με θέρμη την συγκρότηση Μάχιμων Ελληνικών Ταξιαρχιών με σκοπό την ενεργό συμμετοχή τους στην απελευθέρωση της Ελλάδος.
Αντιθέτος με τα άστοχα κινήματα που συνέπεια είχαν την διάλυση των Ελληνικών Ταξιαρχιών και ασυμβίβαστος με τα λάθη των πολιτικών της κυβέρνησης του Καϊρου, συνελήφθη στις 4-4-1944 από την Αγγλική Στρατιωτική Διοίκηση, η οποία για την Ελλάδα εξυπηρετούσε συγκεκριμένα συμφέροντα και εκτοπίσθηκε στην Ασμάρα της Ερυθραίας για δέκα οκτώ (18) μήνες, όπου και αποστρατεύθηκε.
Περίοδος Αποστρατείας
Μετά την αποστρατεία περιέγραψε τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής σε πόνημα με τίτλο «Πικρές Αλήθειες». Το πόνημα κατετέθη στα αρχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού και αποτελεί υπεύθυνη πηγή των γεγονότων της Μέσης Ανατολής. Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος στην εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΗ (21-5-1960) υποδεικνύει τον Στρατηγό Ιγνάτιο Καλλέργη ως έναν εκ των ενδεδειγμένων προσώπων αναφοράς στα γεγονότα της Μέσης Ανατολής.
Το 1951-1952 διετέλεσε Πρόεδρος Κρατικών Προμηθειών και εν συνεχεία ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά στην κοινότητα Παλαιού Ψυχικού, συμβάλλοντας στην διαμόρφωση περιοχών της κοινότητας και στην επέκταση του δημοτικού σχολείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εκστρατεία της Κριμαίας 1918-1919 Κατηγορία:Οικογένεια Καλλέργη
Απόστολος Σταματελόπουλος
Ο Απόστολος Σταματελόπουλος (9 Απριλίου 1999), είναι Αυστραλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον ΠΑΣ Γιάννινα.
Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, υπέγραψε 2ετές συμβόλαιο υποτροφίας με την Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ. Στην τέταρτη συμμετοχή του το σύλλογο, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας, για να ισοφαρίσει το σκορ σε έναν εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς στις 10 Ιανουαρίου 2018.
Western United
Στις 20 Μαρτίου 2019, ανακοινώθηκε πως υπέγραψε συμβόλαιο με το νέο σύλλογο της A-League Γουέστερν Γιουνάιτεντ.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί για την Εθνική Αυστραλίας U19.
Προσωπική ζωή
Ο Σταματελόπουλος γεννήθηκε στην Αυστραλία και είναι ελληνικής καταγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας U19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντελάιντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστερν Γιουνάιτεντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Νταβίντ Οσπίνα
Ο Νταβίντ Οσπίνα ή Νταβίδ Οσπίνα (David Ospina, 31 Αυγούστου 1988) είναι Κολομβιανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Νάπολι και στην Εθνική Κολομβίας.
Στην εθνική ομάδα
Είναι μέλος της Εθνική Κολομβίας από το 2010. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014 και στο Κόπα Αμέρικα του 2015. Επίσης, έπαιξε στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο το 2016, όπου η Κολομβία κατέκτησε την τρίτη θέση. Επελέγη στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Μπέρναρντ Κάισερ
Ζωή
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν και στο Βερολίνο, λαμβάνοντας το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου το 1893. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως ειδικευόμενος στο Τύμπιγκεν και ως βοηθός γιατρός στο Φράιμπουργκ. Ακολούθως, προσλήφθηκε ως ιατρός πλοίου από τη Norddeutscher Lloyd και πέρασε 2,5 χρόνια στη Βραζιλία ως γενικός ιατρός. Αργότερα, εργάστηκε ως ιατρός στο Βρανδεμβούργο και τη Βρέμη, όπου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εξέφρασε ενδιαφέρον για την οφθαλμολογία. Το 1903 έγινε εξειδικευμένος ιατρός στην οφθαλμολογία και μετακινήθηκε στη Στουτγκάρδη, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Για πολλά χρόνια ήταν συντάκτης του τμήματος δοκιμίου του Klinische Monatsblätter für Augenheilkunde.
Οι δακτύλιοι Κάισερ-Φλέισερ ονομάζονται προς τιμή του ιδίου και του Μπρούνο Φλέισερ. Ο Κάισερ περιέγραψε την κατάσταση σε ένα έγγραφο του 1902 με τίτλο «Über einen Fall von angeborener grünlicher Verfärbung des Cornea».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί οφθαλμίατροι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τύμπινγκεν
Φαμπιόλα Γιαννιώτη
Η Φαμπίολα Τζιανότι ( Italian: [faˈbiːola dʒaˈnɔtti] ; γεννημένη στις 29 Οκτωβρίου 1960) είναι Ιταλίδα πειραματικός φυσικός σωματιδίων και η πρώτη γυναίκα που ήταν Γενική Διευθύντρια στο CERN (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικής Έρευνας) στην Ελβετία. Η θητεία της ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2016 και διαρκεί πέντε χρόνια. Κατά τη 195η σύνοδό του το 2019, το Συμβούλιο CERN επέλεξε την Τζιανότι για μια άνευ προηγουμένου δεύτερη θητεία ως Γενική Διευθύντρια. Η δεύτερη πενταετής θητεία της ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2021 και συνεχίστηκε μέχρι το 2025. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του CERN που διορίστηκε Γενικός Διευθυντής για μια δεύτερη δεύτερη θητεία.