cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμπερτ Φισκ
Απόψεις
Ο Φισκ ήταν ειρηνιστής και δε ψήφισε ποτέ. Είχε πει ότι η δημοσιογραφία πρέπει να αμφισβητεί την εξουσία, ειδικά όταν οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί επιλέγουν τον πόλεμο. Είχε χρησιμοποιήσει τα λόγια του Ισραηλινού δημοσιογράφου Amira Hass: «Υπάρχει η παρανόηση ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να είναι αντικειμενικοί... Η ουσία της δημοσιογραφίας είναι να ελέγχει την εξουσία και τα κέντρα της.» Στην ομιλία του στο "Lies, Misreporting, and Catastrophe in the Middle East", στην εκκλησία First Congregational Church του Μπέρκλεϊ, στις 22 Σεπτεμβρίου του 2010, ο Φισκ είπε: «Πιστεύω ότι το χρέος του πολεμικού ανταποκριτή είναι να είναι ουδέτερος και ανεπηρέαστος στην πλευρά αυτών που υποφέρουν, όποιοι και αν είναι αυτοί» Είχε γράψει πολλά κείμενα για το πώς οι σύγχρονες διαμάχες έχουν σαν αιτία τους, σύμφωνα με τον ίδιο, τα σύνορα που χαράσσονται στους χάρτες: «Μετά τη συμμαχική νίκη του 1918, στο τέλος του πολέμου του πατέρα μου, οι νικητές χώρισαν μεταξύ τους τις χώρες των πρώην εχθρών του. Μέσα σε μόλις 17 μήνες, έφτιαξαν τα σύνορα της Βόρειας Ιρλανδίας, της Γιουγκοσλαβίας και του μεγαλύτερου μέρους της Μέσης Ανατολής. Και έχω περάσει όλη μου την καριέρα-στο Μπέλφαστ, στο Σαράγεβο, στη Βηρυτό, στη Βαγδάτη-βλέποντας τους ανθρώπους που είναι μέσα σε αυτά τα σύνορα να καίγονται».
Στην μπλογκόσφαιρα υπάρχει ο όρος fisking, που προέρχεται από διάφορα συντηρητικά Αμερικανικά μπλογκ, που θεωρούσαν ότι ο Φισκ είναι «πολύ σκεπτικιστής με την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών» στα άρθρα του και στις ανταποκρίσεις του. Πολλοί από αυτούς τους μπλόγκερ αναπαρήγαγαν τα άρθρα του προσπαθώντας να τα αντικρούσουν παράγραφο προς παράγραφο.
Σπουδές
Ο Φισκ τελείωσε το προπαρασκευαστικό σχολείο του Yardley Court, το σχολείο Sutton Valence και το Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ, όπου δοκίμασε για πρώτη φορά τη δημοσιογραφία στο φοιτητικό περιοδικό John O'Gauntlet. Στη συνέχεια πήρε PhD στην Πολιτική επιστήμη από το Trinity College του Δουβλίνου το 1983. Ο τίτλος της διδακτορικής του διατριβής ήταν: "A condition of limited warfare: Éire's neutrality and the relationship between Dublin, Belfast and London, 1939–1945".
Ανταποκριτής
Εργάστηκε σε στήλη της Sunday Express μέχρι που μια διαφωνία με τον αρχισυντάκτη της, John Junor, τον έκανε να μετακινηθεί στην εφημερίδα The Times. Από το 1972–75, όταν οι διαμάχες στην Ιρλανδία ήταν στο απόγειό τους, ο Φισκ ήταν ανταποκριτής στο Μπέλφαστ για την εφημερίδα, ενώ στη συνέχεια έγινε ανταποκριτής στην Πορτογαλία, όπου περιέγραφε το κλίμα μετά την Επανάσταση των Γαρυφάλλων. Στη συνέχεια ορίστηκε ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή (1976–1988). Όταν κάποια ανταπόκρισή του λογοκρίθηκε (Iran Air Flight 655) όταν έγινε ιδιοκτήτης ο Ρούπερτ Μέρντοχ, πήγε στην εφημερίδα The Independent, όπου η πρώτη του ανταπόκριση εμφανίστηκε στις 28 Απριλίου του 1989.
Ανταπόκριση από τον πόλεμο
Ο Φισκ ζει στη Βηρυτό από το 1976, και βρισκόταν εκεί σε όλη τη διάρκεια του Λιβανέζικου Εμφυλίου Πολέμου. Ήταν από τους πρώτους δημοσιογράφους που επισκέφτηκαν το μέρος που έγινε η σφαγή της Sabra και της Shatila στον Λίβανο, καθώς επίσης και στη σφαγή της Hama της Συρίας. Το βιβλίο του για τον εμφύλιο πόλεμου του Λιβάνου, Pity the Nation, κυκλοφόρησε το 1990.
Ο Φισκ κάλυψε επίσης τον πόλεμο μεταξύ των αραβικών κρατών και του Ισραήλ, τον Πόλεμο της Βοσνίας, τον Πόλεμο του Κοσόβου, τον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας και άλλες συγκρούσεις. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, έπαθε μόνιμα μερική κώφωση επειδή ήταν πολύ κοντά στο βαρύ πυροβολικό των Ιρακ στο Shatt-al-Arab, όταν κάλυπτε τα αρχικά στάδια της σύγκρουσης.
Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ξεκίνησαν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, ο Φισκ για κάποιο διάστημα ήταν στο Πακιστάν για να καλύψει τις συγκρούσεις. Όσο ήταν εκεί, μια ομάδα Αφγανών προσφύγων που προσπαθούσε να ξεφύγει τους συνεχείς βομβαρδισμούς της αεροπορίας των ΗΠΑ, τον απήγαγε και τον χτύπησε -- σώθηκε μετά από τον παρέμβαση ενός άλλου Αφγανού πρόσφυγα. Ο ίδιος ο Φισκ, όταν εξιστορούσε τα γεγονότα, δεν κατηγόρησε αυτούς που του επιτέθηκαν αλλά είπε ότι «η βια τους ήταν προϊόν άλλων, ημών-εμείς τους δώσαμε όπλα στη μάχη τους εναντίον των Ρώσων, αγνοήσαμε τον πόνο τους και γελάσαμε με τον εμφύλιο πόλεμό τους, και στη συνέχεια τους εξοπλίσαμε και τους πληρώσαμε για έναν 'Πόλεμο για τον Πολιτισμό' λίγα μίλια μακριά και μετά βομβαρδίσαμε τα σπίτια τους, διαλύσαμε τις οικογένειές τους και αυτό το ονομάσαμε 'παράπλευρες απώλειες'.
Κατά τη διάρκεια της επέμβασης του 2003 στο Ιράκ, ο Φισκ έμεινε στη Βαγδάτη και έστειλε ανταποκρίσεις σαν αυτόπτης μάρτυρας. Έχει ασκήσει κριτική σε άλλους δημοσιογράφους που ήταν στο Ιράκ για αυτό που αποκαλεί «δημοσιογραφία του ξενοδοχείου» ("hotel journalism"), που είναι η ανταπόκριση από το δωμάτιο του ξενοδοχείου χωρίς συνεντεύξεις ή εμπειρία της κατάστασης από πρώτο χέρι. Η αντίθεσή του στον πόλεμο προκάλεσε την αντίδραση του Ιρλανδού δημοσιογράφου της Sunday Independent και πολιτικού, Eoghan Harris, και του αρθρογράφου του The Guardian, Simon Hoggart. Ο Φισκ έχει ασκήσει κριτική στο πώς η Συμμαχία χειρίστηκε τις συγκρούσεις στο Ιράκ μετά την επέμβαση και υποστήριξε ότι δεν είναι δυνατή η επίσημη έκδοση των γεγονότων: «Η πραγματική ερώτηση που κάνω στον εαυτό μου είναι: ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν να προκαλέσουν τον εμφύλιο πόλεμο; Οι Αμερικανοί θα πούνε ότι είναι η Αλ Κάιντα, οι εξεγερμένοι Σουνίτες. Είναι οι ομάδες θανάτου [των Σιιτών]. Πολλές από τις ομάδες θανάτου δουλεύουν για το Υπουργείο Εσωτερικών του Ιράκ. Ποιος ελέγχει το Υπουργείο Εσωτερικών στη Βαγδάτη; Ποιος πληρώνει τους στρατιώτες των ομάδων θανάτου; Εμείς, οι αρχές της κατοχής. (...) Πρέπει να δούμε αυτήν την ιστορία από μια άλλη πλευρά.»
Οσάμα μπιν Λάντεν
Ο Φισκ είναι ένας από τους λίγους δημοσιογράφους της Δύσης που έχουν πάρει συνέντευξη από τον Οσάμα μπιν Λάντεν-τρεις φορές (πάντα δημοσιευμένες στην εφημερίδα The Independent: 6 Δεκεμβρίου 1993, 10 Ιουλίου 1996 και 22 Μαρτίου 1997). Κατά τη διάρκεια μιας από τις συνεντεύξεις του Φισκ με τον μπιν Λάντεν, ο Φισκ παρατήρησε ότι ο μπιν Λάντεν προσπάθησε να τον πάρει με το μέρος του. Ο μπιν Λάντεν είπε «κύριε Ρόμπερτ, ένας από τους αδερφούς μας είχε ένα όνειρο. Ονειρεύτηκε ... ότι ήσασταν πνευματικός άνθρωπος ... αυτό σημαίνει ότι είστε γνήσιος μουσουλμάνος.» Ο Φισκ απάντησε «Σείχη Οσάμα, δεν είμαι μουσουλμάνος ... είμαι δημοσιογράφος ... Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να λέει την αλήθεια.» Ο μπιν Λάντεν απάντησε: «Αν λέτε την αλήθεια, τότε είστε καλός μουσουλμάνος». Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του 1996, ο μπιν Λάντεν κατηγόρησε τη Σαουδική βασιλική οικογένεια για διαφθορά. Στην (τελευταία) συνέντευξη του 1997, ο μπιν Λάντεν είπε ότι αναζητούσε τη βοήθεια του Θεού για «να κάνει την Αμερική σκιά του εαυτού της»
Ο Φισκ καταδίκασε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, περιγράφοντάς τις ως «αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας» αλλά καταδίκασε επίσης την αντίδραση της κυβέρνησης Μπους, η οποία υποστήριξε ότι εμφάνισε πολλές χώρες σαν αρνητές της δημοκρατίας και «πυρήνες του κακού» και ζήτησε μια ειλικρινέστερη συζήτηση της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Υποστήριξε ότι μια τέτοια συζήτηση δεν είχε γίνει «γιατί, φυσικά, το να εξετάσει κανείς προσεχτικά τη Μέση Ανατολή θα προκαλούσε δυσάρεστες ερωτήσεις για την περιοχή, τις πολιτικές μας στη Δύση για αυτές τις τραγικές χώρες και τη σχέση της Αμερικής με το Ισραήλ.» Το 2007 ο Φισκ εξέφρασε προσωπικές αμφιβολίες για την επίσημη ιστορική αφήγηση των επιθέσεων. Σε ένα άρθρο του για την εφημερίδα The Independent, υποστήριξε ότι, αν και η κυβέρνηση Μπους ήταν ανίκανη να οργανώσει τέτοιες επιθέσεις λόγω της έλλειης οργάνωσης που τη χαρακτήριζε, ο ίδιος είναι «όλο και πιο προβληματισμένος όσον αφορά την επίσημη αφήγηση της 9/11» και πρόσθεσε ότι δεν υιοθετεί την «τρελή 'έρευνα' του David Icke» αλλά «μιλά για επιστημονικά θέματα». Ο Φισκ είχε αναφέρει παλαιότερα παρόμοιους προβληματισμούς σε μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ το 2006. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας, ο Φισκ είπε: «Πιστεύω ότι σε κάποιο βαθμό, λόγω της κουλτούρας μυστικότητας του Λευκού Οίκου, ποτέ δεν είχαμε έναν Λευκό Οίκο τόσο μυστικοπαθή όσο σήμερα. Σε κάποιο βαθμό λόγω αυτής της κουλτούρας, πιστεύω ότι κινούνται υποψίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι μόνο ανάμεσα σε άτομα του Μπέρκλεϊ με λουλούδια στα μαλλιά τους. (...) Αλλά υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν ξέρουμε, πολλά πράγματα που δε θα μας πουν. (...) Ίσως το τέταρτο αεροπλάνο να χτυπήθηκε από πύραυλο, δεν ξέρουμε ακόμα.
Βραβεία
Ο Φισκ έχει λάβει εφτά φορές το βραβείο Διεθνής Δημοσιογράφος της Χρονιάς (International Journalist of the Year) των Βρετανικών Βραβείων Τύπου (British Press Awards) και κέρδισε δύο φορές το βραβείο τους «Ανταποκριτής της Χρονιάς» ("Reporter of the Year").
Έλαβε τα βραβεία της Διεθνούς Αμνηστίας για τον Τύπο του Ηνωμένου Βασιλείου το 1998 για τις ανταποκρίσεις του από την Αλγερία και ξανά το 2000 για τα άρθρα του για τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το NATO το 1999.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Αμερικανίδα δημοσιογράφο Lara Marlowe το 1994 και χώρισαν το 2006.
Βιβλία
Ο Φισκ έχει γράψει αρκετά βιβλία. Το έργο του, του 2005, The Great War for Civilisation: The Conquest of the Middle East, που ασκεί κριτική στο πώς προσεγγίζουν η Δύση και το Ισραήλ τη Μέση Ανατολή, θεωρήθηκε καλό από κριτικούς και φοιτητές διεθνών σχέσεων, και είναι ίσως το γνωστότερο έργο του.
Ντοκιμαντέρ
Ο Φισκ έκανε την παραγωγή σε μια σειρά τριων επεισοδίων με τον τίτλο Από τη Βηρυτό στη Βοσνία (From Beirut To Bosnia) το 1993, το οποίο σύμφωνα με τον Φισκ ήταν μια προσπάθεια «να βρει όλο και περισσότεροι Μουσουλμάνοι μισούν τη Δύση.» Ο Φισκ λέει ότι το Discovery Channel δεν έδειξε πάλι τα φιλμ, μετά την πρώτη φορά που τα έδειξε ολόκληρα, λόγω μιας καμπάνιας με γράμματα παραπόνων που οργανώθηκε από φιλο-Ισραηλινές ομάδες όπως η CAMERA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Βρετανοί δημοσιογράφοι
Α.Ε. Καβάλας
Η Αθλητική Ένωση Καβάλας (Α.Ε.Κ.) είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Εδρεύει στην πόλη της Καβάλας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο «Άννα Βερούλη» (Βερούλειο).
Αποτελεί μία από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες της Καβάλας, καθώς έχει αγωνιστεί σε επίπεδο εθνικών κατηγοριών. Αυτό το διάστημα μετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Καβάλας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε αρχικά το 1924 ως «Βυζάντιον». Έπειτα από την εγκατάσταση στην πόλη της Καβάλας, Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, η ομάδα μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπολιτών και ιδρύθηκε επίσημα το 1928. Διέθεται αρχικά τμήματα ποδοσφαίρου, στίβου και κολύμβησης. Εν συνεχεία δημιουργήθηκε και τμήμα υδατοσφαίρισης. Τη δεκαετία του '50 δραστηριοποιήθηκε επίσης στα αθλήματα της καλαθοσφαίρισης και της πετοσφαίρισης.
Το ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο κάποια στιγμή αποτέλεσε συνέχεια της ομάδας «Νεάπολη Καβάλας», μετείχε στο πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας την περίοδο 1980–81, καταλαμβάνοντας τη 15η θέση του 4ου Ομίλου με 35 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 1981–82, τερμάτησε στην 11η θέση του 8ου Ομίλου με 26 βαθμούς, γνωρίζοντας έτσι τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Την τριετία 1983–1986 αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική.
Τμήματα υποδομής
Ο σύλλογος δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα τμήματα υποδομής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καβάλας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Γοργόνειο ασπίδας (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Περιγραφή
Αποτελείται από δύο χάλκινα ελάσματα, σφυρήλατα περίτμητα συναρμολογημένα σε σύνολο που διακοσμούσε την ασπίδα κάποιου πολεμιστή. Από άλλα υπολείματα που βρέθηκαν συμπεραίνουμε ότι η ασπίδα ήταν στρογγυλή διαμέτρου 85,5 εκατοστών, ενώ το επίσημα έχει διαστάσεις 68 x 68 εκατοστά. Η περιφέρεια της ασπίδας ήταν στολισμένη με οδοντοτή εξωτερικά και πλεκτή ταινία πιο μέσα. Η σύνθεση του έργου είναι σύνθετη και προκαθορισμένη, όπως διαφαίνεται από το αδρά χαραγμένο σχέδιο σε ορισμένα σημεία. Αποτελείται από δύο μέλη. Στο επάνω μισό μέρος της ασπίδας, ο θεατής βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα κάθετα δομημένο σύνολο στο οποίο κυριαρχεί κατοπτρική συμμετρία που ισοζυγεί, ενώ το κάτω μισό είναι οριζόντιο από τα δεξιά προς τα αριστερά. Εικονίζει πάνοπλο μυθικό τέρας με κεφαλή και κορμό γοργόνας, φτερούγες γρύπα που ξεκινούν από τον θώρακα, σώμα και ουρά Τρίτωνα από την μέση και κάτω, και μπροστινά πόδια αρπακτικού λιονταριού να τινάζονται. Είναι ντυμένο με λέπια σε όλο το κορμό, φοράει ζώνη στη μέση, αλυσίδα στο λαιμό και κρατάει με χέρια στιβαρά δυό όρθια αντικρυστά φίδια που σφυρίζουν απειλιτικά έτοιμα να εκτιναχτούν. Η κεφαλή είναι οπλισμένη με κράνος με φαρδύ λοφίο, με τις ουρές να κρέμονται δεξιά και αριστερά του κορμού φτάνοντας μέχρι τη μέση. Οι ένθετοι οφθαλμοί έχουν χαθεί. Οι γωνίες των ματιών, τα δόντια και η γλώσσα ήταν ζωγραφισμένα με κατακόκκινο κινναβαρίτη που τώρα έχει σκουριάσει.
Ιστορική τοποθέτηση
Τα επισήματα ασπίδας, αρχικά ανατολίζοντος ρυθμού ή και με ζωικές και φυτικές παραστάσεις έκαναν την εμφάνισή τους από τον 8ο αι. π.Χ. στις απεικονείσεις πολεμικών σκηνών επάνω σε αττικά αγγεία της ύστερης γεωμετρικής εποχής, ενώ περιγραφές τους συναντάμε και σε λογοτεχνικά κείμενα της αρχαϊκής εποχής. Αργότερα ακολούθησαν γοργόνεια καει απεικονίσεις τεράτων, όπως το συγκεκριμένο εύρημα. Το επίσημα της ασπίδας ήταν ψυχολογικό όπλο με σκοπό να σπείρει τον φόβο στον εχθρό πρίν ή κατά την διάρκεια της μάχης. Η θέα του ήταν συνδεδεμένη με σκηνές αφόρητου πόνου, φρίκης και κινδύνου θανάτου, κάτι πολύ δύσκολο για εμας να το εκλάβουμε στην σημερινή μας εποχή. Ευρήματα έχουμε κυρίως στον χώρο της Ολυμπίας. Αν και δεν προσδιορίζεται το εργαστήριο που το κατασκεύασε, από την τεχνική κατασκευής του και από την καλλιτεχνική απόδοση της θεματολογίας του υποθέτουμε ότι η προέλευσή του είναι από την Μεγάλη Ελλάδα, ενώ χρονολογείται στο δεύτερο ήμισυ του 6ου αι. π.Χ. Με την πάροδο του χρόνου η αποτροπιαστική θέα των γοργονείων παύεται σταδιακά ως ψυχολογικό όπλο και παραγγωνίζεται παράλληλα και στην αναθεματική τέχνη, ενώ από τον 5ο αι. π.Χ. και μετά δεν συναντάται πλέον καθόλου.
Γκριγκόριο Παλτρινιέρι
Ο Γκριγκόριο Παλτρινιέρι (5 Σεπτεμβρίου 1994 –) είναι Ιταλός κολυμβητής.
Άρχισε να ασχολείται με την κολύμβηση στην ηλικία των 12 ετών. Έχει κατακτήσει πολλά μετάλλια συνολικά σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά και σε μεσογειακους, πανεπιστημιακούς και ολυμπιακούς αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της κολύμβησης
Στρατιωτικό αεροσκάφος
Το στρατιωτικό αεροσκάφος είναι οποιοδήποτε αεροσκάφος σταθερών πτερύγων ή αεροσκάφος περιστροφικών πτερυγίων το οποίο λειτουργεί σε ένοπλες δυνάμεις οποιουδήποτε τύπου. Το στρατιωτικό αεροσκάφος μπορεί να είναι είτε μαχητικό είτε μη μαχητικό.
Γιουν Γιο-τσόνγκ
Η Γιουν Γιο Τσόνγκ (κορεατικά:윤여정, Κορεατική προφορά: [jun jʌdʑʌŋ], αγγλικά:Youn Yuh-jung, γεννημένη στις 19 Ιουνίου 1947) είναι μια Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός, της οποίας η καριέρα στον κινηματογράφο και την τηλεόραση εκτείνεται σε πάνω από πέντε δεκαετίες. Οι διακρίσεις της περιλαμβάνουν ένα βραβείο Όσκαρ, ένα Βραβείο Screen Actors Guild, ένα Βραβείο BAFTA, ένα Βραβείο Independent Spirit, ενώ έχει λάβει μια υποψηφιότητα για ένα Βραβείο Critics Choice Movie. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες της Νότιας Κορέας.
Κέρδισε διεθνή αναγνώριση για τον ρόλο της στο Minari (2020). Ο ρόλος της ως Soon-ja στην ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές από τους κριτικούς, καθιστώντας την ως την πρώτη Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιό που κέρδισε βραβείο Screen Actors Guild, βραβείο Independent Spirit, βραβείο BAFTA και βραβείο Όσκαρ, καθώς και την πρώτη που προτάθηκε για Βραβείο Critics' Choice Movie, όλα στην κατηγορία Β' Γυναικείου Ρόλου.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η ίδια ήταν ένα ανερχόμενο αστέρι στη Νότια Κορέα και κέρδισε πολλά βραβεία για τον ρόλο της στο Woman of Fire (1971). Αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας για αρκετά χρόνια πριν επιστρέψει στην υποκριτική στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Εκτός από τις ταινίες Woman of Fire και Minari, η ίδια είναι γνωστή και για την συμμετοχή της στις νοτιοκορεάτικες ταινίες The Housemaid (2010), The Taste of Money (2012), The Bacchus Lady (2016) και Canola (2016). Είναι επίσης γνωστή για μητριαρχικούς ρόλους στις νοτιοκορεατικές σειρές Men of the Bath House (1995), Be Strong Geum Soon (2005), Daughters-in-Law (2007), My Husband Got a Family (2012), και Dear My Friends (2016), ενώ το 2022 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Pachinko στο Apple TV+.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Επαρχία Μούγλων
Η επαρχία Μούγλων είναι επαρχία της νοτιοδυτικής Τουρκίας στην περιοχή του Αιγαίου. Βρίσκεται στην νοτιοδυτική ακτή της Μικράς Ασίας ανάμεσα στις επαρχίες Αϊδινίου και Αττάλειας, απέναντι από τα Δωδεκάνησα. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 13.338 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 793.785 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι τα Μούγλα, χτισμένα κοντά στην άκρη του Κεραμεικού κόλπου, με πληθυσμό 43.845 κατοίκων.
Γιόχαν Γκόττφριντ Σάντο
Ο Γιόχαν Γκόττφριντ Σάντο (γερμ. Johann Gottfried Schadow, προφέρεται schado, 1764 - 1850 ό.π.) ήταν Πρώσος σκιτσογράφος και ο σημαντικότερος γλύπτης του γερμανικού κλασικισμού. Περίφημα έργα του είναι ο τάφος του κόμη φον ντερ Μαρκ (1790), η το τέθριππο στην Πύλη του Βρανδεμβούργου (1793) και το διπλό άγαλμα των πριγκιπισσών Φριντερίκε και Λουίζ φον Μεκλένμπουργκ-Στρέλιτς (1797). Θεωρείται ο ιδρυτής της Σχολής Γλυπτικής του Βερολίνου. Στους μαθητές του συγκαταλλέγονται οι Christian Friedrich Tieck, Christian Daniel Rauch, Ridolfo Schadow, Emil Wolff και Theodor Kalide.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες
Η γειτονιά μας (τηλεοπτική σειρά)
Η σειρά Η γειτονιά μας (24 Φεβρουαρίου 1972 - 20 Οκτωβρίου 1977) ήταν ελληνική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής της εταιρείας Αστήρ TV και διάρκειας 6 κύκλων, που παίχτηκε από τον σταθμό της ΥΕΝΕΔ, συνολικής διάρκειας 550 εβδομαδιαίων επεισοδίων, το καθένα εκ των οποίων ήταν ημίωρο.
Υπόθεση
Αποτελεί ηθογραφία εποχής, δοσμένη μέσα από τις καθημερινές ιστορίες ανθρώπων σε μια γειτονιά της Αθήνας, κατά τη διάρκεια μιας μεταβαλλόμενης εποχής (Μεταπολίτευση, κοινωνικές και επαγγελματικές ανακατατάξεις, αλλαγή ηθών, συνηθειών κλπ). Σεναριογράφος της σειράς, που γνώρισε πολύ μεγάλη δημοφιλία με αποκορύφωμα τη σεζόν 1974 - 1975 (όταν ήταν στην πρώτη θέση της τηλεθέασης) ήταν ο Κώστας Πρετεντέρης, ενώ υπεύθυνοι σκηνοθεσίας ήταν ο Πέτρος Λεωκράτης και ο Μεγακλής Βιντιάδης. Η σειρά ήταν γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο Studio ATA και μάλιστα ο ηθοποιός Βάσος Ανδριανός είχε παρουσιάσει το αρχικό επεισόδιο, διατυπώνοντας την εξής ευχή: "Σας καλωσορίζουμε σήμερα με τη νέα εκπομπή μας, από το στούντιο ΑΤΑ, ελπίζοντας να μην πάτε ... 'άτα' αλλά να μας παρακολουθήσετε".
Ηθοποιοί
Στη σειρά έλαβαν μέρος πάρα πολλοί ηθοποιοί, ερμηνεύοντας, οι περισσότεροι, χαρακτηριστικούς ρόλους. Βασικός πρωταγωνιστής ήταν ο Μάκης Δεμίρης, που υποδυόταν τον ιδιοκτήτη καφενείου Μάκη Κατσαούνη, μαγαζί το οποίο δέσποζε στη γειτονιά, απέναντι από το παλαιό αρχοντικό του ζεύγους Δελακοβία, τους οποίους ερμήνευαν ο Γιάννης Αργύρης και η Μαρία Φωκά. Άλλους, σημαντικούς χαρακτήρες της υπόθεσης του σίριαλ ενσάρκωναν οι Σάσα Καστούρα (κομμώτρια, μνηστή του Μάκη), Κώστας Καφάσης (Ιωνάθαν), Μπάμπης Ανθόπουλος (Φανούρης), Γιάννης Βογιατζής (Αντωνάκης Σκερντεμπές), Μαίρη Χαλκιά (Ρέα), Γιώργος Βουτσίνος (Φαίδων), Τζένυ Ζαχαροπούλου (Γεωργία), Γιώργος Ζαχαριάδης (Νάσος), Βασίλης Μαλούχος (Αργύρης), Νίκος Μπακογιάννης (Κούλης), Χρήστος Ζορμπάς, Ανδρέας Φιλιππίδης, Κούλα Αγαγιώτου, Δημήτρης Μπισλάνης, Νέλλη Γκίνη (τραγουδίστρια Μαρίνα), Τόνια Καζιάνη, Πέτρος Πανταζής (Καπετάν-Γιασός), Μαίρη Μεταξά (Θεοδώρα), Κική Διόγου, Γιάννης Σμυρναίος, Τίμος Περλέγκας, Σούλη Σαμπάχ, Νίτσα Μαρούδα, Νόρα Βαλσάμη (ηθοποιός), Λευτέρης Ελευθεριάδης, Χρήστος Βαλαβανίδης, Κώστας Δίγκας, Άννα Κυριακού, Πάρης Λαμπράκος, Καίτη Τριανταφύλλου, Δήμητρα Νομικού, Δήμητρα Ζέζα κ.α.
Απολλώνιος ο Σοφιστής
Ο Απολλώνιος ο επονομαζόμενος Σοφιστής, γραμματικός και λεξικογράφος του 1ου μ.Χ. αιώνα, γιος του επίσης γραμματικού Αρχέβουλου ή Αρχέβιου, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, αλλά έζησε και δίδαξε στη Ρώμη του Τιβέριου.
Από τα έργα του διασώθηκε, σε χειρόγραφο κώδικα του 1065 μ.Χ., το "Λεξικόν κατά στοιχείον της τε Ιλιάδος και Οδυσσείας", ένα ερμηνευτικό και ετυμολογικό λεξικό της ομηρικής γλώσσας, γνωστό στη διεθνή βιβλιογραφία και ως Ομηρικό Λεξικό του Απολλωνίου.
Για την σύνταξη του λεξικού του, ο Απολλώνιος χρησιμοποίησε το έργο του προγενεστέρου του γραμματικού Αρίσταρχου του Σαμόθρακος, αλλά και του συγχρόνου του Απίωνος, και υιοθέτησε την αλφαβητική κατάταξη των λημμάτων με βάση τα δύο πρώτα ψηφία της κάθε λέξης.
Το Όμηρικό Λεξικό εκδόθηκε το 1773 στο Παρίσι με λατινική μετάφραση και το 1833 στο Βερολίνο. Στην Ελλάδα πρωτοκυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Ηλιοδρόμιον.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λεξικογράφοι
Σπόρτινγκ Χιχόν
Η Εσπόρτιν δε Χιχόν (ισπανικά: Sporting de Gijón) είναι ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Χιχόν, Αστούριες. Ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1905. Συμμετέχει στη Σεγούντα Ντιβιζιόν. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Ελ Μολινόν, το παλαιότερο, επαγγελματικό, ποδοσφαιρικό στάδιο της Ισπανίας, το οποίο είναι σε χρήση από το 1908.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905
Route 66
250px|μικρογραφία|Το σύμβολο του αυτοκινητόδρομου Route 66ή US Highway 66, ήταν ένας από τους αρχικούς αυτοκινητόδρομους στο σύστημα εθνικών οδών των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1926, με τις πινακίδες να τοποθετούνται το επόμενο έτος. Ο αυτοκινητόδρομος, ο οποίος έγινε ένας από τους πιο διάσημους δρόμους στις Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκινούσε αρχικά από το Σικάγο, το Ιλινόις, μέσω του Μισούρι, του Κάνσας, της Οκλαχόμα, τουΤέξας, του Νέο Μεξικό και της Αριζόνα, πριν τερματίσει στη Σάντα Μόνικα του Λος Άντζελες, καλύπτοντας συνολικά 3.940 χιλιόμετρα.
Το US 66 χρησίμευσε ως κύρια οδική αρτηρία για όσους ταξίδευαν δυτικά, ειδικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930.
Οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται στη διαδρομή απολαμβάνουν τα προνόμια της αυξανόμενης δημοτικότητας του αυτοκινητόδρομου.
Καταργήθηκε επίσημα από το σύστημα εθνικών οδών των Ηνωμένων Πολιτειών το 1985 και αντικαταστάθηκε στο σύνολό του από τμήματα του συστήματος διαπολιτειακών αυτοκινητοδρόμων. Ορισμένα τμήματα του δρόμου που περνούσαν από το Ιλινόις, το Μιζούρι, το Νέο Μεξικό και την Αριζόνα έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά "Historic Route 66".
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεωφόρος Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι των ΗΠΑ
Ζαν ντ'Ορμεσόν
Ο Ζαν ντ'Ορμεσόν (απαντώμενος και με το ψευδώνυμο Ζαν ντ'Ο, Jean Bruno Wladimir François de Paule Le Fèvre d'Ormesson, Παρίσι, 16 Ιουνίου 1925 - Νεϊγί-συρ-Σεν, 5 Δεκεμβρίου 2017 ) ήταν Γάλλος συγγραφέας, δημοσιογράφος και φιλόσοφος, του οποίου η εργογραφία περιλαμβάνει μερικώς ή ολικώς αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα.
Βιογραφία
Ο Ζαν ντ'Ορμεσόν γεννήθηκε στο Παρίσι και μεγάλωσε στη Βαυαρία. Ο πατέρας του ήταν ο Αντρέ Λεφέβρ, μαρκήσιος του Ομερσόν, Γάλλος πρέσβης στη Βραζιλία. Ο Βλαντιμίρ ντ'Ορμεσόν (1888-1973), πρέσβης στο Βατικανό, ήταν ο θείος του.
Έγινε δεκτός στην École normale supérieure και έλαβε πτυχίο στη φιλοσοφία. Αργότερα έγινε διευθυντής στο Διεθνές Συμβούλιο για τη Φιλοσοφία και τις Ανθρωπιστικές Σπουδές της UNESCO και διευθυντής στη γαλλική εφημερίδα Figaro από το 1974 έως το 1979.
Στις 18 Οκτωβρίου 1973 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας μετά τον θάνατο του Ζυλ Ρομαίν. Μετά τον θάνατο του Κλωντ Λεβί-Στράους στις 30 Οκτωβρίου 2009, έγινε ο πρύτανης της Γαλλικής Ακαδημίας και το μέλος με τη μεγαλύτερη χρονική παρουσία σε αυτό. Ήταν επίσης αξιωματικός στη Λεγεώνα επί Τιμών. Το 2010 τιμήθηκε με το βραβείο Ovid της Ρουμανίας ως αναγνώριση του έργου του συνολικά και έγινε διοικητής του Τάγματος του Σταυρού του Νότου της Βραζιλίας.
Εργογραφία
Είναι συγγραφέας περίπου σαράντα βιβλίων που εκτείνονται, ως προς τη θεματολογία τους, από ιστορικά φανταστικά πανοράματα έως φιλοσοφικά δοκίμια εντός των οποίων μοιραζόταν τις σκέψεις του σχετικά με τη ζωή, τον θάνατο ή την ύπαρξη του Θεού.
Μεταξύ των μυθιστορημάτων του περιλαμβάνεται μια τριλογία στην οποία περιγράφει μια φανταστική εκδοχή περί της εκμετάλλευσης των τεσσάρων αδερφών Μίτφορντ, στις οποίες αναφέρεται ως "Πανδώρα, Βανέσα, Αταλάντα και Τζέσικα".
Σοφία Μαρίνου
Η Σοφία Μαρίνου (1882 - ? ) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης, Ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1906. Ήταν αθλήτρια του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών. Ξαδέλφια της ήταν οι επίσης ολυμπιονίκες αντισφαιριστές Εσμέ και Γεώργιος Σημηριώτης. Καταγόταν από οικογένεια με δεσμούς και μέλη στον Εθνικό Γ.Σ..
Στους Μεσολυμπιακούς αγώνες του 1906 στην Αθήνα και στους αγώνες που έγιναν στις εγκαταστάσεις του Ο.Α. Αθηνών κατέκτησε δύο αργυρά μετάλλια. Στο απλό γυναικών έχασε με 2-0 (6-1, 6-4) στον τελικό από την Εσμέ Σημηριώτου, ήταν δεύτερη και στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Γ. Σημηριώτη όπου έχασαν από τους Μαρί Ντεκουζί και Μαξ Ντεκουζί.
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ήταν πρώτη το 1908 στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Γιώργο Σημηριώτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Call of Duty: Ghosts
Το Call of Duty: Ghosts είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από την Infinity Ward, με βοήθεια από τις Raven Software, Neversoft, Certain Affinity, και διανέμεται από την Activision. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου του 2013 για τα Microsoft Windows, PlayStation 3, Xbox 360 και Wii U. Επανακυκλοφόρησε με βελτιωμένα γραφικά στις 15 Νοεμβρίου του ίδιου έτους για τα PlayStation 4 και Xbox One.
Θάνος Σακκάς
Ο Θάνος Σακκάς είναι Έλληνας πρωταθλητής της ιστιοσανίδας. Γεννήθηκε στον Πειραιά και πέρασε τα παιδικά του και εφηβικά του χρόνια στην Καστέλα και στο Μικρολίμανο κάνοντας ιστιοπλοΐα και κωπηλασία.
Ασχολείται με το άθλημα από τα τέλη της δεκαετίας του '70. Κατέχει παγκόσμια πρωταθλήματα, ενώ είναι και προπονητής όπως επίσης και στην κωπηλασία, το θαλάσσιο σκι και είναι κριτής wakeboard.
Παράλληλα με την καριέρα του στο σέρφινγκ, έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Greenwich της Αγγλίας, Management of Human Resources.
Από το 1998 μέχρι και το 2011 ήταν ο εκδότης του περιοδικού 3S Boards and Skis και διευθυντής της εταιρίας αθλητικών εκδηλώσεων.
Αεροδρόμιο του Μπέρτσγουντ
Το αεροδρόμιο του Μπέρτσγουντ (ICAO: PABV, FAA LID: BCV) είναι ένα κρατικό αεροδρόμιο για δημόσια χρήση, που τοποθετείται 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του κέντρου της κοινότητας του Μπέρτσγουντ (γνωστού και ως Τσούγκιακ) στο Δήμο του Άνκορεϊτζ της Αλάσκας.
Σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Διοίκησης Αεροπορίας, το αεροδρόμιο είχε 450 επιβιβάσεις το ημερολογιακό έτος 2010, σημειώνοντας αύξηση 20% από τις 375 επιβιβάσεις του 2009. Περιλαμβάνεται στο Εθνικό Σχέδιο Ολοκληρωμένων Αεροπορικών Συστημάτων, μέσα στο οποίο κατηγορειοποιείται ως αεροδρόμιο γενικής αεροπορίας.
Εγκαταστάσεις και αεροσκάφη
Το αεροδρόμιο του Μπέρτσγουντ καλύπτει μια έκταση 196 στρεμμάτων σε υψόμετρο 25 μέτρα επάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει δύο διαδρόμους προσγείωσης-απογείωσης, από τους οποίους ο 1L/19R είναι μήκους 1.222 μέτρων με ασφάλτινη επιφάνεια και ο 1R/19L είναι μήκους 549 μέτρων με επιφάνεια από άσφαλτο και χαλίκι.
292 αεροσκάφη έχουν ως βάση τον αερολιμένα (94% μονοκινητήρια, 2% πολυκινητήρια, 1% ελικόπτερα, 1% ανεμόπτερα και 2% υπερελαφρά αεροσκάφη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλάσκα
Γιάννης Κωτσαδάμ
Ο '''Γιάννης Σ. Κωτσαδάμ''' είναι Έλληνας φιλόλογος και ιστορικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1934 στο Ζερίκι Βοιωτίας. Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Νεμέα Κορινθίας και με υποτροφία του IΚΥ Ιστορία και Αρχαιλογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.
Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός σε σχολεία της επαρχίας και της Αθήνας. Από την εποχή που ήταν φοιτητής αμναμίχθηκε ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα μέσα από το Σύλλογο Βοιωτών Σπουδαστών «Ο Πλούταρχος», την ΟΛΜΕ και την ΕΛΜΕ.
Έγραψε βιβλία για καθηγητές και μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης και άρθρα και μελέτες στον τύπο κοινωνικοπολιτικού, ιστορικού και λογοτεχνικού χαρακτήρα. Ήταν για πολλά χρόνια συνεργάτης του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών γράφοντας στην περιοδική έκδοση του ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βοιωτικός Κόσμος
Σούλεβ Νόμμικ
Ο Σούλεβ Νόμμικ (εσθονικά: Sulev Nõmmik, 11 Ιανουαρίου 1931 στο Τάλιν - 28 Ιουλίου 1992, Κουρεσάαρε) ήταν Εσθονός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, ηθοποιός, συγγραφέας, κωμικός και χορευτής μπαλέτου. Επίσης τιμήθηκε με το βραβείο του Τιμημένου καλλιτέχνη της Εσθονικής ΣΣΔ (1976).
Βιογραφία
Ο Σούλεβ Νόμμικ γεννήθηκε το 1931 στο Τάλιν. Η μητέρα του ήταν δασκάλα. Μέχρι το 1936 έφερε το επώνυμο Ναμπί. Το 1945-47 σπούδασε στο Κολλέγιο Μεταλλευτικής του Τάλιν. Το 1959 αποφοίτησε από τη Σχολή Χορογραφίας του Τάλιν. Το 1960-64 σπούδασε στο Ινστιτούτο Θεάτρου, Μουσικής και Κινηματογράφου του Λένινγκραντ στο θέατρο. Από το 1947 έως το 1951 και από το 1954 ως το 1962 ήταν χορευτής μπαλέτου στο Εσθονικό Θέατρο. Το 1962-1992 εργάστηκε στο ίδιο θέατρο ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Μεταξύ των πιο διάσημων θεατρικών του παραγωγών συμπεριλαμβάνονται οι Muinaslugu muusika, Mees La Manchast, Krahv Luxemburg.
Στην καριέρα του υποδύθηκε πολλούς κωμικούς χαρακτήρες. Ήταν γνωστός για τον κωμικό χαρακτήρα του Κιάρνα Άρνι από το φανταστικό χωριό Ουντουβέρα, του οποίου ο ρόλος παιζόταν στο ραδιόφωνο στη δεκαετία 1970-1980. Εργάστηκε και ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός σε αρκετές εσθονικές ταινίες, όπως οι "Οι άνδρες δεν είναι δάκρυα μακριά" (1969), "Νεαρός συνταξιούχος" (1972), "Εδώ είμαστε!" (1979) . Σε πολλές ταινίες συνεργάστηκε με τον Ενν Βετεμάα για το σενάριο.
Το 1988 ο Σούλεβ Νόμμικ τιμήθηκε με το βραβείο Μέιε Ματς στον τομέα του χιούμορ.
Πέθανε στις 28 Ιουλίου 1992 στην πόλη Κουρεσάαρε στο νησί Σάαρεμαα κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας. Τάφηκε στο νεκροταφείο του δάσους του Τάλιν.
Οικογένεια
Το 1959 παντρεύτηκε την σκηνοθέτιδα Αϊλί Νόμμικ. Απέκτησαν μια κόρη, την Τίια-Μάι Νόμμικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί ηθοποιοί Κατηγορία:Εσθονοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Εσθονοί σκηνοθέτες θεάτρου
Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Βασίλειος
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1877 στο Ευκάρυο των Σαράντα Εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης. Φοίτησε σε γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης και έπειτα εισήχθη στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε το 1903. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε διάκονος και τοποθετήθηκε αρχιδιάκονος στην μητρόπολη Διδυμότειχου. Αργότερα στάλθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην επαρχία Πρέβεζας ως επιθεωρητής σχολείων και το 1906 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στα Γιαννιτσά όπου συνέδραμε τα σώματα των Ελλήνων μακεδονομάχων που δρούσαν στην ευρύτερη περιοχή. Το 1911 υπηρετούσε στην Πρίγκηπο όπου συνελήφθη από τις αρχές εξαιτίας αντιβουλγαρικού κηρύγματος με αποτέλεσμα να φυλακιστεί για οκτώ μήνες. Το 1913 μετέβη για περαιτέρω σπουδές στη Γενεύη και αργότερα έζησε για μικρό χρονικό διάστημα στο Λονδίνο. Το 1922 ορίστηκε πρωτοσύγκελος της μητρόπολης Θεσσαλονίκης, ενώ το 1926 χειροτονήθηκε επίσκοπος Απαμείας, θέση που διατήρησε ως το 1930 όταν και εξελέγη μητροπολίτης Σιδηροκάστρου. Την περίοδο της βουλγαρικής Κατοχής απομακρύνθηκε βίαια από την έδρα του και απελάθηκε από τη βουλγαροκρατούμενη ζώνη. Επιπλέον, κατά την απέλασή του κακοποιήθηκε από τους άνδρες της βουλγαρικής αστυνομίας. Εντέλει επέστρεψε στην έδρα του μετά την Απελευθέρωση.
Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του, ο Βασίλειος διακρίθηκε για την εκκλησιαστική και κοινωνική του δράση. Συγκεκριμένα προχώρησε στην ανέγερση ή ανακατασκευή αρκετών ναών, οργάνωσε συσσίτια και δώρισε σημαντικά χρηματικά ποσά προερχόμενα από την περιουσία και τη μισθοδοσία του σε φιλανθρωπικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα του Σιδηροκάστρου, των Σερρών και της Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος ήταν εξαιρετικά μορφωμένος ιεράρχης ο οποίος μεταξύ άλλων συνέταξε πλείστα άρθρα και υπομνήματα εκκλησιαστικής και κοινωνικής φύσης, ενώ γνώριζε αγγλικά, γαλλικά, τουρκικά και της βουλγαρικά. Αποχώρησε από τον επισκοπικό θρόνο το 1967 λόγω ηλικίας και απεβίωσε στις 25 Ιουνίου του 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Σιδηροκάστρου
Τζον Φλάναγκαν
Ο Τζον Φλάναγκαν (John Flanagan, 28 Ιανουαρίου 1868 – 4 Ιουνίου 1938) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου. Συμμετείχε στους Αγώνες της 2ης, 3ης και 4ης Ολυμπιάδας, κατακτώντας συνολικά τρία χρυσά μετάλλια στη σφυροβολία και ένα αργυρό στη ρίψη βαρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908 Κατηγορία:Αθλητές της διελκυστίνδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Σφυροβόλοι
Ελεονώρα Ντεμιέ ντ'Ολμπρέζ
Η Ελεονώρα-Μαρία Μτεμιέ ντ'Ολμπρέζ, γαλλ.: Éléonore-Marie Desmier d'Olbreuse (3 ή 7 Ιανουαρίου  1639 - 5 Φεβρουαρίου 1722), ήταν Γαλλίδα ευγενής, η οποία έγινε πρώτα ερωμένη και αργότερα σύζυγος του Γεωργίου-Γουλιέλμου δούκα του Λάουενμπουργκ και πρίγκιπα του Σέλε. Ήταν η μητέρα της Σοφίας-Δωροθέας του Σέλε, η οποία ήταν σύζυγος του Γεωργίου Α΄ της Μ. Βρετανίας. Έτσι είναι η γιαγιά του Γεωργίου Β΄ της Μ. Βρετανίας.
Βιογραφία
Το 1661 πήγε στη βασιλική Αυλή του Παρισιού ως κυρία των τιμών στην υπηρεσία της Mαρίας ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκισσας του Τουάρ, της οποίας ο γιος Ερρίκος-Κάρολος ντε Λα Τρεμουάλ νυμφεύτηκε την Αιμιλία, κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ το 1648. Τον χειμώνα του 1664 η Αιμιλία επισκέφθηκε τους συγγενείς της στο Κάσσελ συνοδευόμενη από την Ελεονώρα, της οποίας η αξιοθαύμαστη ομορφιά προσέλκυσε πολλούς μνηστήρες. Ήταν στην Αυλή του Κάσσελ, όπου η Ελεονώρα συνάντησε τον Γεώργιο-Γουλιέλμο του Μπράουνσβαϊγκ πρίγκιπα του Κάλενμπεργκ, ο οποίος αμέσως την ερωτεύτηκε και άρχισαν μία ερωτική σχέση.
Αρχικά η Ελεονώρα μπορούσε μόνο να φιλοδοξεί να είναι απλή ερωμένη, αλλά ο Γεώργιος-Γουλιέλμος ήταν αποφασισμένος να τη νυμφευτεί, παρά την προηγούμενη συμφωνία που είχε γίνει από αυτόν και τους άλλους αδελφούς του, ότι κανένας από αυτούς δεν θα νυμφευόταν (εκτός από τον Ερνέστο-Αύγουστο), προκειμένου να αποφευχθούν περαιτέρω διαιρέσεις των κτήσεών τους. Τελικά το 1665 ο Γεώργιος-Γουλιέλμος παραιτήθηκε από όλα τα δικαιώματα επί του πριγκιπάτου του Κάλενμπεργκ (το έδωσε στον αδελφό του Ιωάννη-Φρειδερίκο) και στο πρόσφατα κληρονομηθέν πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ (το παραχώρησε στον αδελφό του Ερνέστο-Αύγουστο) και έκανε έναν μυστικό, μοργατικό γάμο με την Ελεονώρα, που έλαβε τον τίτλο κυρία του Χάρμπουργκ (Frau von Harburg)· Ωστόσο ο Γεώργιος-Γουλιέλμος κατάφερε να διατηρήσει το πριγκιπάτο του Σέλε ως προσωπική κτήση κατά τη διάρκεια της ζωής του. Επιπλέον, μία δουκική απόφαση με ημερομηνία 15 Νοεμβρίου 1665 εγγυόταν ένα εισόδημα για τον Ελεονώρα, σε περίπτωση που ο Γεώργιος-Γουλιέλμος απεβίωνε. Έναν χρόνο αργότερα, στις 15 Σεπτεμβρίου 1666, η Ελεονώρα γέννησε μία κόρη, τη Σοφία-Δωροθέα.
Παρά το ότι ο Γεώργιος-Γουλιέλμος όχι μόνο εξασφάλισε προίκα για την Ελεονώρα, αλλά και κληροδότησε όλη την ιδιωτική του περιουσία σε αυτήν και δεσμεύτηκε να φροντίσει τους φτωχούς συγγενείς της, ήθελε να αναγνωριστεί ως δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ με πλήρη δικαιώματα. Με αυτοκρατορική διαταγή της 22ας Ιουλίου 1674 και σε αναγνώριση της στρατιωτικής βοήθειας που έδωσε στον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄, ο σύζυγός της απέκτησε για την Ελεονώρα και την κόρη τους τον υψηλότερο τίτλο κόμισσα του Χάρμπουργκ και Βίλχελμσμπουργκ (gräfin von Harburg und Wilhelmsburg) με αλλοδιακά δικαιώματα επάνω στις ιδιοκτησίες της.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχε καταστεί σαφές ότι μεταξύ των τεσσάρων αδελφών (του Γεωργίου-Γουλιέλμου και των τριών άλλων), μόνο ο νεότερος Ερνέστος-Αύγουστος είχε αποκτήσει άρρενες κληρονόμους και ότι ολόκληρο το δουκάτο του Λύνεμπουργκ ήταν πιθανό να ενωνόταν υπό τον μεγαλύτερο γιο τού Ερνέστου-Αυγούστου, τον Γεώργιο (Α΄). Ο Γεώργιος-Γουλιέλμος ήθελε λοιπόν ο Γεώργιος (Α΄) να νυμφευτεί την κόρη του Σοφία-Δωροθέα, της οποίας οι προοπτικές γάμου διαφορετικά δεν θα ήταν λαμπρές, δεδομένων των περιστάσεων της γέννησής της. Προς ενόχληση του Γεωργίου-Γουλιέλμου, ο Γεώργιος (Α΄) και οι γονείς του αρνήθηκαν την πρόταση, λόγω ακριβώς της κατάστασης γέννησης της υποψήφιας νύφης.
Αυτή η εξέλιξη ανησύχησε πολύ τους συγγενείς του, καθώς απειλούσε να εμποδίσει τη μελετώμενη ένωση των εδαφών του Λύνεμπουργκ. Πράγματι, εάν ο Γιώργος-Γουλιέλμος είχε γιο, θα μπορούσε να προκύψει μία σοβαρή κρίση διαδοχής. Κανένας γιος όμως δεν γεννήθηκε, γιατί η Ελεονώρα, στις δύο επόμενες εγκυμοσύνες της το 1671 και τον Αύγουστο του 1676 έκανε μόνο κόρες (που απεβίωσαν σύντομα). Μόλις κατέστη σαφές ότι ο Γεώργιος-Γουλιέλμος δεν θα είχε άρρενες κληρονόμους, τα αδέλφια του υποχώρησαν: με την οικογενειακή συμφωνία που υπεγράφη στις 13 Ιουλίου 1680, η Ελεονώρα τελικά αναγνωρίστηκε από την οικογένεια του συζύγου της ως δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ και, το πιο σημαντικό, η Σοφία-Δωροθέα ανακηρύχθηκε πριγκίπισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Σέλε με όλα τα δικαιώματα γέννησης. Επίσης, οι γονείς του Γεωργίου (Α΄) συμφώνησαν τελικά στον προτεινόμενο γάμο με τη Σοφία-Δωροθέα ως τρόπο αποφυγής της αβεβαιότητας και των διαφορών κληρονομιάς. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1682, αλλά από την αρχή η ένωση ήταν μία αποτυχία: τα συναισθήματα μίσους και περιφρόνησης που είχε η Σοφία του Παλατινάτου για την νύφη της, σύντομα επηρέασαν τον γιο της Γεώργιο-Λουδοβίκο, ο οποίος ήταν περίεργα επίσημος για τη σύζυγό του. Η Σοφία-Δωροθέα συχνά την κατηγορούσε για έλλειψη εθιμοτυπίας και οι δύο είχαν έντονες και πικρές διαφωνίες. Ωστόσο, κατάφεραν να αποκτήσουν γρήγορα δύο παιδιά: τον Γεώργιο-Αύγουστο (γεννημένο στις 30 Οκτωβρίου 1683, μελλοντικό βασιλιά Γεώργιος Β΄ της Μ. Βρετανίας) και τη Σοφία-Δωροθέα (γεννημένη στις 16 Μαρτίου 1687 και με γάμο βασίλισσα στην Πρωσίας και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου).
Η Ελεονώρα βίωνε από πρώτο χέρι την καταστροφική πορεία του γάμου της κόρης της. Όταν η Σοφία-Δωροθέα ξεκίνησε μία σχέση με τον Φίλιππου-Χριστόφορο κόμη του Κένιγκσμαρκ και απείλησε με το σκάνδαλο μίας διαφυγής, τη Αυλή του Αννοβέρου, συμπεριλαμβανομένων όχι μόνο των αδελφών και της μητέρας του Γεωργίου (Α΄), αλλά και της Ελεονώρας, προέτρεψε τους εραστές να σταματήσουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το πρωί της 2ας Ιουλίου 1694, μετά από συνάντηση με τη Σοφία-Δωροθέα στο κάστρο Λάινεσλος, ο φον Κένιγκσμαρκ συνελήφθη και εξαφανίστηκε, υποτίθεται ότι δολοφονήθηκε με την παρότρυνση του Γεωργίου (Α΄) και το σώμα του ρίχτηκε στον ποταμό Λάινε. Η Σοφία-Δωροθέα τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό και ο γάμος της λύθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1694 λόγω λιποταξίας. Κατόπιν αιτήματος του πρώην συζύγου της και με τη συγκατάθεση του πατέρα της, απαγορεύτηκε να δει ξανά τα παιδιά της και φυλακίστηκε για πάντα στο κάστρο του Άλντεν. Καταρρακωμένη από τη μοίρα της κόρης της, η Ελεονώρα προσπάθησε με κάθε τρόπο να την απελευθερώσει, χωρίς επιτυχία.
Όταν ο Γεώργιος-Γουλιέλμος βρισκόταν στην επιθανάτια κλίνη του το 1705, ήθελε να δει την κόρη του για τελευταία φορά να συμφιλιωθεί μαζί της, αλλά ο πρωθυπουργός του κόμη Μπέρνστορφ προέβαλε αντιρρήσεις, και ισχυρίστηκε ότι μία συνάντηση θα οδηγούσε σε διπλωματικές επιπλοκές με το Αννόβερο. Ο ασθενής δούκας δεν είχε πλέον τη δύναμη να επιβληθεί επάνω του.
Μετά το τέλος του συζύγου της, η Ελεονώρα έλαβε το κάστρο Λύνεμπουργκ ως ιδιοκτησία χηρείας της. Η Σοφία-Δωροθέα ζήτησε ανεπιτυχώς από τον πρώην σύζυγό της για τελευταία φορά, ότι πρέπει να την αφήσει να εγκαταλείψει το Άχλντεν να ζήσει με τη μητέρα της σε πλήρη απομόνωση, αλλά το αίτημά της απορρίφθηκε.
Η Ελεονώρα πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της φροντίζοντας την κόρη της και προσπαθώντας να πάρει την απελευθέρωσή της. Στράφηκε ακόμη και στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο οποίος κάποτε είχε οδηγήσει την ίδια και την Ουγενοτική οικογένειά της έξω από τη Γαλλία. Ο Γάλλος μονάρχης δεν θα δίσταζε να δεχθεί αυτή και την κόρη της, αλλά η Ελεονόρα δεν ήθελε να εκπληρώσει την προϋπόθεση να μεταστραφεί σε καθολική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Ερωτικό τρίο
Το τρίο, αν και επάγεται στο ομαδικό σεξ, συμμετέχουν μόνο τρεις άνθρωποι. Επίσης, η εν λόγω σεξουαλική πρακτική, μπορεί να συναντηθεί μέσω αυθόρμητης απόφασης για σεξουαλική συνεύρεση ή να έχει κανονιστεί από προηγουμένως, πρακτική που είναι διαδεδομένη στα ζευγάρια swingers, η, απλά, να υπάρχει επιθυμία για δοκιμή, για μία φορά "ως μία εμπειρία". Μερικά ζευγάρια επιδιώκουν την πρακτική αυτή για να αναπτύξουν ένα ερωτικό τρίγωνο.
Κατά γενικό ομολογία το τρίο αποτελεί μία σεξουαλική φαντασίωση και συναντάται πολλές φορές στην πορνογραφική βιομηχανία, αλλά λιγότερο στον κινηματογράφο.
Εικόνες
Μερικές από τις στάσεις στο τρίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάσεις στο σεξ Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία Κατηγορία:Ομαδική συνουσία Κατηγορία:Περιστασιακή συνουσία
Η εκτέλεση της Μαρίας Στιούαρτ
Η εκτέλεση της Μαρίας Στιούαρτ (αγγλ. The Execution of Mary Stuart) είναι κινηματογραφική ταινία του 1895 σε παραγωγή Τόμας Έντισον και σκηνοθεσία Άλφριντ Κλαρκ. Είναι η πρώτη ταινία ιστορικού περιεχομένου.
Πλοκή
Στην ταινία διαδραματίζεται η πομπή της Μαρίας Στιούαρτ στο ικρίωμα και τον αποκεφαλισμό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1895 Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ιωάννης Θειακάκης
Ο '''Ιωάννης Ζ. Θειακάκης''' (απαντάται και η γραφή Θιακάκης, 18?? – 1954) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως νομάρχης.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Ηράκλειο Κρήτης και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι. Ήταν επίσης πρωτεργάτης του Δημοκρατικού αγώνα.
Νομαρχιακό έργο
Από το 1924 έως το 1927 υπηρέτησε ως Νομάρχης Λέσβου. Έφτασε στη Λέσβο στις 4 Ιουλίου 1924 με το ατμόπλοιο "Ερμούπολις". Ως νομάρχης ασχολήθηκε με την οδοποιία της Λέσβου και ίδρυσε την κατασκήνωση της Νεάπολης, για να παραθερίζουν τα ορφανά παιδιά. Το καλοκαίρι του 1925 τον αναπλήρωσε στη νομαρχία ο διευθυντής Νομαρχίας, Διδάχος. Έπειτα από τη βραχύβια θητεία του Σολομωνίδη στη Νομαρχία Λέσβου, ο Θειακάκης επέστρεψε ως νομάρχης στο νησί αυτό τον Σεπτέμβριο του 1925 και εγκαινίασε το δρόμο Ερεσού-Τελωνείων-Γαβαθά. Επίσης, μερίμνησε για την κατασκευή υδραγωγείων, την προικοδότηση των αδερφών και θυγατέρων από τους στρατιώτες που είχαν εξαφανισθεί στο μέτωπο της Μικράς Ασίας και τη χορήγηση επιδομάτων για τον προσφυγικό κόσμο. Στον αγροτικό τομέα, το σημαντικότερο επίτευμά του ήταν η εξαγωγή λαδιού και εκτός Ελλάδας.Ο αθλητισμός στη Μυτιλήνη γνώρισε ανάπτυξη κατά τη νομαρχία του Θειακάκη και οργανώθηκαν αγώνες αντισφαίρισης. Τον Σεπτέμβριο του 1927 η θητεία του τερματίστηκε, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων της Λέσβου υπέρ της παραμονής του.
Τον Φεβρουάριο του 1933 διορίστηκε Νομάρχης Κερκύρας, θέση στην οποία έμεινε για ελάχιστες εβδομάδες, καθώς αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1933 από τον Μελά.
Απεβίωσε και κηδεύτηκε στις 30 Ιουνίου 1954 στην Αθήνα, έχοντας αποκτήσει παιδιά και έναν εγγονό.
Βιβλιογραφία
Θ Θ
Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας
Ο Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας (Καταλανικά: Pere IV, Μπαλαγέ, 5 Οκτωβρίου 1319 - 5 Ιανουαρίου 1387) ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας, Βασιλιάς της Βαλένθιας, Βασιλιάς της Σαρδηνίας και της Κορσικής, Κόμης της Βαρκελώνης (1336 - 1387), Βασιλιάς της Μαγιόρκας (1344 - 1387), Δούκας των Αθηνών και Δούκας των Νέων Πατρών (1379 - 1387).
ΣΝ Ουέσκα
Η Σοσιεδάδ Ντεπορτίβα Ουέσκα (ισπανικά: Sociedad Deportiva Huesca) είναι μια ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ουέσκα, στην Αραγωνία. Ιδρύθηκε το 1960. Την σεζόν 2018-2019 συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Αλκοράθ (Estadio El Alcoraz), χωρητικότητας 7.638 θεατών. Η ομάδα έχει 2 συμμετοχές στην Πριμέρα Ντιβισιόν, 9 στη Σεγούντα Ντιβιζιόν, 16 στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, 30 στη Τερθέρα Ντιβισιόν (τρίτη κατηγορία) και 4 στα τοπικά πρωταθλήματα.
Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας
Ο Πέτρος Δ΄ ήταν μεγαλύτερος υιός του Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας και της πρώτης συζύγου του Τερέζας Κόμισσας του Ουρζέλ κόρης του Γκομπάλντ ντ' Εντένσα. Ο Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας εκθρονίστηκε και τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Δ΄ (1344). Ο Πέτρος Δ΄ κληρονόμησε όλα τα εδάφη του πατέρα του εκτός από την Κομητεία του Ουρζέλ την οποία πήρε ο μικρότερος αδελφός του Ιάκωβος Α΄ του Ουρζέλ. Την περίοδο της βασιλείας του έκανε έντονες προσπάθειες να επεκτείνει το βασίλειο του με συνεχείς πολέμους με τη Σαρδηνία, τη Σικελία, τη νότια Ιταλία, την Ελλάδα και τις Βαλεαρίδες. Ο Πέτρος Δ΄ κέρδισε με τους συνεχείς του πολέμους με την Ελλάδα το Δουκάτο των Αθηνών και το Δουκάτο των Νέων Πατρών (1381).
Συγκρούσεις διαδοχής
Όταν διαδέχτηκε τον πατέρα του στο Βασίλειο της Αραγωνίας συγκάλεσε ένα Κοινοβούλιο στη Σαραγόσα που προχώρησε στη στέψη του, ο αρχιεπίσκοπος της Σαραγόσα ενοχλήθηκε έντονα αφού από την εποχή του Πέτρου Β΄ της Αραγωνίας η στέψη γινόταν από τον πάπα. Η πράξη αυτή προκάλεσε σύμφωνα με μετέπειτα αναφορές μεγάλη "αγανάκτηση", εγγυήθηκε ωστόσο τα προνόμια και τις ελευθερίες της εκκλησίας. Την εποχή που βρισκόταν στη Σαραγόσα δέχτηκε μια αποστολή από το Βασίλειο της Καστίλης που του ζήτησε να επικυρώσει τις δωρεές του πατέρα του στη θετή του μητέρα Ελεονώρα αλλά απέφυγε να δώσει σαφή απάντηση. Όταν ολοκληρώθηκαν οι γιορτές στη Σαραγόσα ο Πέτρος πήγε στη Βαλένθια για να δεχτεί νέα στέψη, στον δρόμο του σταμάτησε στη Λιέιδα, κατοχύρωσε τις Διατάξεις του Καταλανικού Συντάγματος και δέχτηκε την υποταγή των Καταλανών υπηκόων του. Η πράξη αυτή προσέλαβε τη Βαρκελώνη στην οποία γινόταν παραδοσιακά η τελετή αλλά ο Πέτρος Δ΄ ισχυρίστηκε ότι η Λιέιδα βρισκόταν στον δρόμο του για τη Βαλένθια. Όταν έφτασε στη Βαλένθια εξέτασε το θέμα της κληρονομιάς της θετής του μητέρας, της στέρησε όλα τα έσοδα και κήρυξε παράνομο τον προστάτη της Πέτερ Πονς της Λεόν και της Τζέρικα.
ΣΝ Ουέσκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας
Συγκρούσεις διαδοχής
Ο Πέτρος της Τζέρικα είχε ωστόσο πολλούς οπαδούς και ο Πέτρος Δ΄ αναγκάστηκε με τη μεσολάβηση του πάπα να υποχωρήσει (1338), συμφιλιώθηκε με την Τζέρικα και η θετή του μητέρα δέχτηκε τα εδάφη και τα δικαιώματα της. Ο Πέτρος Δ΄ βρέθηκε ταυτόχρονα σε μεγάλο κίνδυνο με μια νέα επίθεση από το Μαρόκο με στόχο την Καστίλη και τη Βαλένθια. Παντρεύτηκε τη Μαρία της Ναβάρρας, δεύτερη κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Ναβάρρας και της Ιωάννας Β΄ της Ναβάρρας (1338). Τον Μάιο του 1339 συμμάχησε με τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης εναντίον του Μαρόκου αλλά ο στόλος του δεν είχε σημαντική συμβολή στη μάχη του Ριο Σαλάντο (30 Οκτωβρίου 1340) που ακολούθησε.