cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναρσής
Βιογραφία
Κατά τη βασιλεία του πατέρα του ο Ναρσής υπηρέτησε ως αντιβασιλέας του Σιστάν (Sistan), του Μπαλουχιστάν (Baluchistan) και του Σιντ (Sindh), πριν γίνει βασιλιάς έφερε τον τίτλο του Μεγάλου Βασιλέα της Αρμενίας. Ο Ναρσής καθαίρεσε τον αντιδημοφιλή βασιλέα μικρανεψιό του Βαράμη Γ΄ το 293 με την υποστήριξη των ευγενών. Η ιστορία της ανόδου του Ναρσή στην εξουσία περιγράφεται στην επιγραφή Paikuli.
Στα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ο Διοκλητιανός. Έπειτα από μάχες εναντίον του Διοκλητιανού και του Γαλέριου, με σκοπό την απόκτηση νέων εδαφών, ο Ναρσής ηττήθηκε στα Σάταλα το 298.
Μετά την ήττα του από τους Ρωμαίους και την ταπεινωτική συνθήκη παραιτήθηκε του θρόνου το 301 μ.Χ.. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Ορμίσδας Β΄.
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης
Η Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης (3 Μαΐου 1415 - 31 Μαΐου 1495) Αγγλίδα ευγενής σύζυγος του Ριχάρδου της Υόρκης και μητέρα δυο Άγγλων βασιλέων του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Ονομάστηκε "το τριαντάφυλλο του Ρέμπι" επειδή γεννήθηκε στο κάστρο του Ρέμπι στο Ντάραμ και έμεινε γνωστή τόσο για την υπερηφάνεια όσο και για την ευσέβεια της, υπέγραφε ως "Σεσίλλη". Η Σεσίλ Νέβιλ ήταν κόρη του Ραλφ Νέβιλ 1ου κόμη του Γουέστμοραντ και της Ιωάννας Μπωφόρ κόμισσας του Γουέστμορλαντ. Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Τζων Νέβιλ, 3ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι και η Ματθίλδη Πέρσι, κόρη του Ερρίκου Πέρσι, 2ου βαρόνου του Πέρσι. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Ιωάννης της Γάνδης και η τρίτη σύζυγός του και πρώην ερωμένη του Αικατερίνη Σουίνφορντ, ο Ιωάννης της Γάνδης ήταν τρίτος γιος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ.
Ο σύζυγος του ήταν διεκδικητής του θρόνου της Αγγλίας από τον Οίκο της Υόρκης την εποχή του Πολέμου των Ρόδων μέχρι τον θάνατο του (1460). Ο μεγαλύτερος γιος της Εδουάρδος ανέβηκε αμέσως μετά στον θρόνο ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας (1461) μετά την ανατροπή του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας από τον Οίκο του Λάνκαστερ. Η Σεσίλ δεν ευτύχησε να γίνει βασίλισσα της Αγγλίας. Η Σεσίλ Νέβιλ ήταν θεία του Ριχάρδου Νέβιλ, 16ου κόμη του Γουόρικ ενός από τους κορυφαίους στρατιωτικούς αρχηγούς, μεγάλη θεία της Ισαβέλλας Νέβιλ που παντρεύτηκε τον γιο της Γεώργιο, δούκα του Κλάρενς και της Άννας Νέβιλ που παντρεύτηκε τον μικρότερο γιο της Ριχάρδο Γ΄. Η Αικατερίνη Παρ τέταρτης γενιάς μικρανεψιά της Σεσίλ Νέβιλ ήταν έκτη σύζυγος του δισέγγονου της Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.
Δούκισσα της Υόρκης
Το 1424 η Σεσίλ σε ηλικία 9 ετών αρραβωνιάστηκε τον 13χρονο Ριχάρδο Πλανταγενέτη 3ο δούκα της Υόρκης, ο Ραλφ Νέβιλ πέθανε την επόμενη χρονιά (1425) κληροδοτώντας την κηδεμονία του Ριχάρδου στη σύζυγο του Ιωάννα Μπωφόρ. Ο Ριχάρδος και η Σεσίλ Νέβιλ παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 1429, το πρώτο τους παιδί Άννα της Υόρκης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1439 στο Νορθχαμπτονσάιρ. Όταν ο σύζυγος της έγινε υπολοχαγός του βασιλιά και διοικητής των Αγγλικών δυνάμεων στη Γαλλία η Σεσίλ τον ακολούθησε στη Ρουέν, ο μεγαλύτερος γιος τους Ερρίκος γεννήθηκε τον Φεβρουάριο αλλά πέθανε αμέσως μετά.
Ο επόμενος γιος τους ο μελλοντικός Εδουάρδος Δ΄ θα γεννηθεί στις 28 Απριλίου 1442 στη Ρουέν σε ένα μικρό παρεκκλήσι, θα κατηγορηθεί ως νόθος από τον ξάδελφο του Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ και τον ίδιο τον αδελφό του Γεώργιο δούκα του Κλάρενς μια συνηθισμένη συκοφαντία εκείνη την εποχή. Ο Γεώργιος και ο πεθερός του Γουόρικ θα εξεγερθούν για να ανατρέψουν τον βασιλιά αλλά η προσπάθεια τους θα αποτύχει. Οι σύγχρονοι ιστορικοί ασχολήθηκαν έντονα με το θέμα της νοθείας του Εδουάρδου επειδή ο Ριχάρδος ζούσε μακριά από τη σύζυγο του την εποχή της σύλληψης και η βάπτιση του Εδουάρδου έγινε φτωχικά σε ένα μικρό παρεκκλήσι σε αντίθεση με τον επόμενο αδελφό του Εδμόνδο κόμη του Ράτλαντ που βαπτίστηκε βασιλικά. Οι κατηγορίες αυτές απορρίπτονται επειδή την ίδια περίοδο ο Ριχάρδος έβλεπε τη σύζυγο του, η χαμηλή βάπτιση μπορεί να σημαίνει κατώτερη κοινωνική θέση των γονέων του εκείνη την εποχή και οικονομικά προβλήματα. Ο Ριχάρδος της Υόρκης σε κάθε περίπτωση είχε νομιμοποιήσει κανονικά τον Εδουάρδο και τον είχε ορίσει διάδοχο. Το 1454 ο Ριχάρδος βρέθηκε υπό την επίδραση του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και πρώτου ξαδέλφου της συζύγου του, η Σεσίλ Νέβιλ ήταν στο πλευρό της βασίλισσας Μαργαρίτας του Ανζού και όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ αρρώστησε από νευρικές διαταραχές ο Ριχάρδος ορίστηκε κηδεμόνας.
Μετά την έκρηξη του Πολέμου των Ρόδων (1465) η Σεσίλ Νέβιλ παρέμεινε στο σπίτι της στο κάστρο του Λάντλοου ενώ ο Ριχάρδος δραπέτευσε στην Ιρλανδία και την ηπειρωτική Ευρώπη, εργάστηκε σκληρά την ίδια εποχή υπέρ του Οίκου της Υόρκης. Όταν το Κοινοβούλιο τον Νοέμβριο του 1459 συζήτησε την τύχη του δούκα της Υόρκης και των οπαδών του η Σεσίλ έσπευσε στο Λονδίνο να τον συναντήσει. Μια σύγχρονη πηγή αναφέρει ότι το Κοινοβούλιο ζήτησε τη συγχώρηση του βασιλιά υπό την προϋπόθεση να εμφανιστεί σε 8 μέρες, οι προσπάθειες απέτυχαν, η περιουσία του κατασχέθηκε και η Σεσίλ ζήτησε έναν μισθό 600 λιρών για να ζήσει με τα παιδιά της. Μετά τη νίκη του Οίκου της Υόρκης στην μάχη του Νορθάμπτον τον Ιούλιο του 1460 η Σεσίλ πήγε στο Λονδίνο με τα παιδιά της και έζησε με τον δικηγόρο Τζον Πάστον, μετέφερε μαζί της τα βασιλικά σύμβολα. Όταν ο Ριχάρδος της Υόρκης αναγνωρίστηκε από τον Ερρίκο ΣΤ΄ διάδοχος του θρόνου σύμφωνα με την "Πράξη Συμφωνίας" η Σεσίλ Νέβιλ ήταν βασίλισσα σε αναμονή και δέχτηκε μια αντιγραφή των Αγγλικών χρονικών από τον χρονικογράφο Τζον Χάρντυνγκ (1378 - 1465). Στις 30 Δεκεμβρίου 1350 στη μάχη του Γουέιφιλντ ο στρατός της Υόρκης συνετρίβη, ο Ριχάρδος, ο δεύτερος γιος τους Εδμόνδος του Ράτλαντ και ο αδελφός της Σεσίλ Ριχάρδος Νέβιλ, κόμης του Σόλσμπερι ήταν ανάμεσα στα θύματα. Η Σεσίλ και οι δυο μικρότεροι γιοι της Γεώργιος και Ριχάρδος δραπέτευσαν στην Αυλή του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, που συμμάχησε με τον Οίκο της Υόρκης.
Μητέρα δυο βασιλέων
Ο μεγαλύτερος γιος της Σεσίλ Νέβιλ Εδουάρδος συνέχισε επιτυχώς τον πόλεμο στους Λάνκαστερ, όταν η Σεσίλ μετακινήθηκε στο κάστρο του Μπάιναρντ στο Λονδίνο έγινε η έδρα τον Υορκιστών, ο Εδουάρδος έγινε βασιλιάς της Αγγλίας και την τίμησε σαν μητέρα του. Την εποχή του Εδουάρδου Δ΄ η Σεσίλ είχε έντονη επίδραση στον γιο της, ζήτησε τα βασιλικά σύμβολα της Αγγλίας αναφέροντας ότι ο σύζυγος της ήταν νόμιμος βασιλιάς. Ο Εδουάρδος Δ΄ παντρεύτηκε την Ελισάβετ Γούντβιλ και οικοδόμησε νέα ανάκτορα για τη σύζυγο του επιτρέποντας στη μητέρα του να ζήσει στα παλιά ανάκτορα. Ο ανιψιός της Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ και πεθερός των μικρότερων γιων της Γεωργίου και Εδουάρδου επαναστάτησε εναντίον του μεγαλύτερου γιου της Εδουάρδου (1469), η ίδια επισκέφτηκε το Σάντουιτς για να τους συμφιλιώσει. Όταν η επανάσταση απέτυχε κάλεσε στον Λονδίνο τον Εδουάρδο Δ΄ και τον Γεώργιο για να τους συμφιλιώσει, η ειρήνη δεν κράτησε πολύ αλλά η ίδια συνέχισε έντονα τις προσπάθειες γι'αυτό.
Ο Εδουάρδος Δ΄ ανατράπηκε για σύντομο χρόνο από τον Γουόρικ και τη Μαργαρίτα του Ανζού για έξι περίπου μήνες (από τον Οκτώβριο του 1470 μέχρι τον Απρίλιο του 1471), στον θρόνο επανήλθε ο Ερρίκος ΣΤ΄. Οι σχέσεις ανάμεσα στον Εδουάρδο και τον Γεώργιο δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ, ο Γεώργιος εκτελέστηκε για προδοσία στις 18 Φεβρουαρίου 1478 στον Πύργο του Λονδίνου. Ο Εδουάρδος Δ΄ πέθανε πρόωρα στις 9 Απριλίου 1483 αφήνοντας δυο γιους σε ηλικία 13 και 10 ετών, ο μεγαλύτερος Εδουάρδος τον διαδέχθηκε ως Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας. Ο μικρότερος γιος της Ριχάρδος του Γκλόστερ διορίστηκε κηδεμόνας αλλά έκλεισε τους δυο μικρούς ανιψιούς τους στον Πύργο του Λονδίνου και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν χωρίς να είναι γνωστή η τύχη τους. Ένα έγγραφο στη συνέχεια είχε καταγράψει άκυρο τον γάμο ανάμεσα στον Εδουάρδο Δ΄ και την Ελισάβετ Γούντβιλ συνεπώς τα παιδιά τους ήταν μπάσταρδα και δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν τον θρόνο, ο Ριχάρδος σύμφωνα με την "Πράξη του Κοινοβουλίου" στέφθηκε στις 6 Ιουλίου 1483 βασιλιάς ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Η δούκισσα Σεσίλ Νέβιλ είχε καλές σχέσεις με τη σύζυγο του Ριχάρδου Γ΄ Άννα Νέβιλ με την οποία έκανε μαζί θρησκευτικές εργασίες όπως η συγγραφή για τη Μεχτίλδη του Χάκεμπορν.
Τελευταία χρόνια
Η βασιλεία του Ριχάρδου ήταν σύντομη, ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη του Μπόσγουορθ στις 22 Αυγούστου 1485 από τον εκπρόσωπο του Οίκου του Λάνκαστερ Ερρίκο Τυδώρ που τον διαδέχθηκε ως Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Ο σύζυγος της Σεσίλ και οι τέσσερις γιοι της είχαν πεθάνει όλοι το 1485 ενώ ήταν ακόμα ζωντανές δυο κόρες της η Ελισάβετ και η Μαργαρίτα. Η εγγονή της Σεσίλ Ελισάβετ της Υόρκης μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ζ΄ και έγινε βασίλισσα της Αγγλίας. Η Σεσίλ αφιερώθηκε από τότε στα θρησκευτικά της καθήκοντα και η φήμη της για την ποίηση προέρχεται από τότε. Η δούκισσα Σεσίλ Νέβιλ πέθανε στις 311 Αυγούστου 1495 και τάφηκε μαζί με τον σύζυγο της και τον γιο της Εδμόνδο στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας και των Αγίων Πάντων στο Νορθχαμπτονσάιρ, οι Άγγλοι μονάρχες κατάγονται από την ίδια μέσω της εγγονής της. Η "Σεσίλ σύζυγος του ευγενούς πρίγκιπα Ριχάρδου, μετέπειτα δούκα της Υόρκης" έκανε τη διαθήκη της στις 1 Απριλίου 1495, εγκρίθηκε στις 7 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς από την αυλή του Καντέρμπερι.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ριχάρδο της Υόρκης απέκτησε :
Φανταστικές παραστάσεις
Η Σεσίλ Νέβιλ ήταν πρωταγωνίστρια στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Η τραγωδία του βασιλιά Ριχάρδου Γ΄", δείχνει να αγαπά τον Εδουάρδο και τον Γεώργιο αλλά μισεί τον Ριχάρδο και τον λέει "σπασμένο γυαλί που με θλίβει όταν βλέπω την ντροπή του". Ο Ριχάρδος εμφανίζεται σωματικά παραμορφωμένος και η δούκισσα δείχνει να μισεί τις παραμορφώσεις του και τον πόνο που υπέφερε όταν γεννήθηκε με έντονα δείγματα κουτσομπολιού. Όταν εξαφανίστηκαν οι πρίγκιπες η Σεσίλ στράφηκε έντονα εναντίον του Ριχάρδου με τα λόγια "μακάρι να είσαι εσύ ο ένοχος, το αίμα τους θα είναι το τέλος σου". Τη Σεσίλ έχουν παραστήσει πολλές ηθοποιοί όπως η Έλενορ Μπρόν (γεν. 1938), Αννέτ Κρόσμπι (γεν. 1934), Χέλεν Χάι (1874 - 1957) και η Αν Ιέφφρέης (1923 - 2017) και στο φιλμ του Ίαν ΜακΚέλεν (1995) η Μάγκι Σμιθ. Στο φιλμ του 1995 Λόρενς Ολίβιε έχει μικρή συμμετοχή. Η δούκισσα παριστάνεται από την Καρολάιν Γκούντολ (γεν. 1959) στην τηλεοπτική σειρά "η Λευκή βασίλισσα" που βασίζεται στο μυθιστόρημα της Φιλίπα Γκρέγκορι (γεν. 1954) "Οι πόλεμοι των ξαδέλφων", στη σειρά η Σέσιλ είχε μια συνάντηση με την Τζακέττα του Λουξεμβούργου και την κόρη της Ελισάβετ Γούντβιλ. Το φιλμ είναι συκοφαντικό για τη δούκισσα επειδή βασίζεται αποκλειστικά στο μυθιστόρημα και δεν λαμβάνει υπ'όψιν την αριστοκρατική της καταγωγή και τα δικαιώματα της να κυβερνήσει.
"Οι πόλεμοι των ξαδέλφων" της Φιλίπα Γκρέγκορι αποτελείται από τέσσερα μέρη :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Ευαγγελία Μαραγκού
Η Ευαγγελία-Λίλα Μαραγκού (1938) είναι Ελληνίδα αρχαιολόγος, με καταγωγή από τον Μουντάδο της Τήνου.
Σπούδασε αρχαιολογία και έκανε διδακτορική διατριβή το 1969 στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας. Είναι πλέον ομότιμη καθηγήτρια του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και εποπτεύει ανασκαφές στην Αμοργό. Είναι μέλος του Γερμανικού αρχαιολογικού ινστιτούτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Χορός (αρχαίο δράμα)
μικρογραφία| Δοχείο αποθήκευσης με χορό ξυλοπόδαρων – inv. ΒΕΧ.2010.3.65, Getty Villa, [[Λος Άντζελες, Καλιφόρνια]] Ο χορός, στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, κωμωδίας και σατυρικού δράματος αλλά και σύγχρονων έργων εμπνευσμένων από αυτά, είναι μια ομοιογενής ομάδα ερμηνευτών, που σχολιάζει τη δραματική δράση με συλλογική φωνή. Ο χορός αποτελούνταν από 12 έως 50 ερμηνευτές, οι οποίοι χόρευαν, τραγουδούσαν ή απήγγειλλαν με μια φωνή και συχνά φορούσαν μάσκες.
Ετυμολογία
Ο ιστορικός Χάμφρεϊ Κίτο υποστηρίζει ότι ο όρος χορός υποδεικνύει τη λειτουργία του στο δράμα της αρχαίας Ελλάδας: «Το ελληνικό ρήμα χορεύω, (είμαι μέλος του χορού), έχει την έννοια του «χορεύω». Η λέξη ωδή δεν σημαίνει κάτι που απαγγέλλεται ή δηλώνεται, αλλά «τραγούδι». Η ορχήστρα, στην οποία υπήρχε χορωδία, είναι κυριολεκτικά μια «πίστα». Από αυτό, μπορεί να συναχθεί ότι ο χορός χόρευε και τραγούδησε ποίηση.
Δραματική λειτουργία
μικρογραφία|260x260εσ|Χορός από παράσταση αρχαίας ελληνικής [[Τραγωδία|τραγωδίας, Πανεπιστημίο του Τόκιο, 1968]] Τα έργα του αρχαίου ελληνικού δράματος περιελάμβαναν πάντα έναν χορό, που παρείχε βασικά και συνοπτικά στοιχεία για να βοηθήσει το κοινό να παρακολουθήσει την παράσταση. Σχολίαζε διάφορα θέματα και, όπως ανέφερε ο Άουγκουστ Βίλχελμ Σλέγκελ στις αρχές του 19ου αιώνα, έδειχναν πώς μπορεί το κοινό να αντιδράσει στο δράμα. Σύμφωνα με τον Σλέγκελ, ο χορός είναι «ο ιδανικός θεατής» και μεταφέρει στον πραγματικό θεατή «μια λυρική και μουσική έκφραση των δικών του συναισθημάτων εξυψώνοντάς τον στην περιοχή του στοχασμού». Σε πολλά από αυτά τα έργα, ο χορός εξέφραζε στο κοινό όσα δεν μπορούσαν να πουν οι βασικοί χαρακτήρες, όπως τους κρυφούς φόβους ή τα μυστικά τους. Ο χορός συχνά παρείχε σε άλλους χαρακτήρες τη διορατικότητα που χρειάζονταν.
Μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο ίδιος ο χορός θεωρούνταν ηθοποιός. Οι μελετητές θεωρούν τον Σοφοκλή ανώτερο από τον Ευριπίδη στη γραφή του για τον χορό. Από τους δύο, ο Σοφοκλής κέρδισε και πιο πολούς δραματικούς αγώνες. Ο χορός του ήταν πιο συνδεδεμένος με την πλοκή και πιο ενσωματωμένος στις τραγωδίες, ενώ ο ευριπίδειος χορός φαινομενικά είχε μικρή σχέση με την πλοκή και συχνά ήταν θεατής της. Ο Αριστοτέλης λέει στην Ποιητική του:
Ο χορός αντιπροσωπεύει, επί σκηνής, τον γενικό πληθυσμό της συγκεκριμένης ιστορίας, σε έντονη αντίθεση με πολλά από τα θέματα των αρχαίων ελληνικών δραμάτων, που συνήθως αφορούσαν μεμονωμένους ήρωες, θεούς και θεές. Συχνά ήταν του ίδιου φύλου με τον πρωταγωνιστή. Στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, ο χορός αποτελείται από τους γέροντες Αργείους, ενώ στις Βάκχες του Ευριπίδη είναι μια ομάδα βακχών από την Ανατολή και στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή ο χορός αντιπροσωπεύει τις γυναίκες του Άργους. Στους Ευμενίδες του Αισχύλου, ωστόσο, ο χορός παίρνει το μέρος μιας ομάδας εκδικητικών Ερινυών.
Στις σωζόμενες τραγωδίες, ο χορός αντιπροσωπεύει:
Αισχύλος:
Σοφοκλής:
Ευριπίδης:
Δομή και μέγεθος
Οι στίχοι των ωδών του χορού αποδεικνύουν ότι τραγουδιόνταν. Η κανονική συλλαβική δομή έχει μακρούς ήχους που είναι διπλάσιοι από τους βραχείς ήχους. Ωστόσο, ορισμένοι στίχοι στις αρχαιοελληνικές ωδές έχουν μακρές συλλαβές που ισούνται με 3, 4 και 5 βραχύτερες συλλαβές. Η απαγγελία δεν μπορεί να το κάνει αυτό, γεγονός που υποδηλώνοει ότι επρόκειτο για ρυθμό που χορευόταν και τραγουδιόταν.
Ο χορός αρχικά αποτελούνταν από πενήντα μέλη, αλλά κάποιοι μεταγενέστεροι δραματουργοί άλλαξαν το μέγεθός του. Ο Αισχύλος πιθανότατα μείωσε τον αριθμό σε δώδεκα και ο Σοφοκλής τον ανέβασε ξανά στους δεκαπέντε. Δεκαπέντε μέλη χρησιμοποιήθηκαν από τον Ευριπίδη και τον Σοφοκλή σε τραγωδίες. Ο χορός στεκόταν στην ορχήστρα. Στις κωμωδίες, υπήρχαν είκοσι τέσσερα μέλη.
Διεύθυνση σκηνής
Ο χορός ερμήνευε χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνικές, όπως τραγούδι, χορό, αφήγηση και υποκριτική. Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχαν ισχυρά ρυθμικά στοιχεία στην ομιλία του.
Συχνά επικοινωνούσε με τη μορφή τραγουδιού, αλλά κάποιες φορές έλεγε τις ατάκες του με μια φωνή. Τα μέλη του χορού έπρεπε να συνεργάζονται για να βοηθούν στην ερμηνεία του έργου, καθώς υπήρχαν μόνο ένας έως τρεις ηθοποιοί στη σκηνή που έπαιζαν ήδη πολλά μέρη ο καθένας. Καθώς τα ελληνικά θέατρα ήταν πολύ μεγάλα, οι κινήσεις του χορού έπρεπε να είναι υπερβολικές και οι φωνή του καθαρή για να μπορούν να βλέπουν και να ακούν όλοι. Για να γίνει αυτό, χρησιμοποιούνταν τεχνικές όπως συγχρονισμός, ηχώ, κυματισμός, σωματικό θέατρο και τη μάσκες. Ο αρχαιοελληνικός χορός οδηγούνταν συχνά από έναν κορυφαίο. Χρησίμευε επίσης ως το αρχαίο αντίστοιχο της αυλαίας, καθώς η πάροδός του (η πομπή εισόδου) σήμαινε την αρχή ενός έργου και η έξοδός του (πομπή εξόδου) χρησίμευε ως το κλείσιμο της αυλαίας.
Παρακμή στην αρχαιότητα
Πριν από την εισαγωγή πολλών ηθοποιών από τον Αισχύλο, ο ελληνικός χορός ήταν ο κύριος ερμηνευτής σε σχέση με τον έναν ηθοποιό. Η σημασία του χορού μειώθηκε μετά τον 5ο αιώνα π.Χ., όταν ο χορός άρχισε να διαχωρίζεται από τη δραματική δράση. Οι μεταγενέστεροι δραματουργοί εξαρτιόνταν από τον χορό λιγότερο από ό,τι οι προκάτοχοί τους. Καθώς οι διάλογοι έγιναν πιο σημαντικοί, ο χορός έκανε λιγότερες εμφανίσεις. Ωστόσο, ο ιστορικός Άλαν Χιουζ υποστηρίζει ότι δεν υπήρξε παρακμή, αλλά μάλλον αργή μεταμόρφωση.
Ο σύγχρονος χορός
Το μουσικό θέατρο και η όπερα ενσωματώνουν καμιά φορά έναν χορό που εξυπηρετεί παρόμοιο σκοπό με αυτόν του αρχαιοελληνικού χορού, όπως σημειώνεται στο Six Plays των Rodgers και Hammerstein: «Ο χορός χρησιμοποιείται συχνά για να ερμηνεύσει τις ψυχικές και συναισθηματικές αντιδράσεις των πρωταγωνιστών, κατά τον τρόπο του ελληνικού χορού».
Κατά την Ιταλική Αναγέννηση, ανανεώθηκε το ενδιαφέρον για το θέατρο της αρχαίας Ελλάδας. Η Καμεράτα Φλωρεντίνα δημιούργησε τις πρώτες όπερες από ιντερμέδια που λειτουργούσαν ως κωμικά ή μουσικά ανάγλυφα στα δράματα της εποχής. Αυτά βασίστηκαν εξ ολοκλήρου στον ελληνικό χορό, όπως υποστηρίζει ο ιστορικός Χ.Σ. Μοντγκόμερι.
Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ μίλησε εκτενώς για το ελληνικό δράμα και τον ελληνικό χορό σε κείμενά του όπως «Τέχνη και επανάσταση». Το μεγαλύτερο έργο του, Το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, ακολουθεί το ύφος της Ορέστειας με παραλληλισμούς στον ρυθμό και τη συνολική δομή (και τα δύο έχουν τρία μέρη, με εξαίρεση τον Χρυσό του Ρήνου, το πρελούδιο του Δαχτυλιδιού των Νιμπελούγκεν). Ο ίδιος ο Βάγκνερ είπε: «Η ιστορία μου έδωσε ένα πρότυπο για την ιδανική σχέση του θεάτρου με το κοινό που είχα στο μυαλό μου. Το βρήκα στο δράμα της Αρχαίας Αθήνας». Ελληνικός χορός χρησιμοποιείται επίσης στην ταινία του Γούντι Άλεν Ακαταμάχητη Αφροδίτη, στην οποία ο χορός δίνει συμβουλές στον νευρωτικό πρωταγωνιστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο
Τσανγκσά
Το Τσανγκσά (κινεζικά: 長沙, απλοποιημένα κινεζικά: 长沙, πιν-γιν: Chángshā) είναι η πρωτεύουσα της κινεζικής επαρχίας Χουνάν στη νότια-κεντρική Κίνα. Η πόλη βρίσκεται στο κατώτερο τμήμα του ρου του ποταμού Σιανγκ, ενός παραποτάμου του Γιανγκτσέ, σε υψόμετρο 63 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Τσανγκσά έχει 7.044.118 κατοίκους, από τους οποίους οι 3.617.469 είναι αστικός πληθυσμός.
Το Τσανγκσά ήταν σημαντική από την εποχή της δυναστείας Τσιν (3ος αιώνα π.Χ.). Την περίοδο 750-1100 μ.Χ., το Τσανγκσά ήταν μείζον εμπορικό κέντρο και ο πληθυσμός του αυξήθηκε πολύ. Υπό τη δυναστεία Τσινγκ (1644 - 1912), έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας Χουνάν και μεγάλη αγορά ρυζιού. Πολιορκήθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερση των Ταϊπίνγκ αλλά δεν κατακτήθηκε. Το Τσανγκσά ήταν το μέρος όπου ο Μάο Τσετούνγκ έγινε κομμουνιστής. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Σινοϊαπωνικού Πολέμου (1937-1945) κατελήφθη για σύντομο χρονικό διάστημα από τους Ιάπωνες. Η πόλη ξανακτίστηκε μετά το 1949 και σήμερα είναι κύριο λιμάνι στην ενδοχώρα, καθώς και εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο.
Ανατολικά της πόλης ιδρύθηκε το 1992 η Εθνική Ζώνη Οικονομικής και Τεχνολογικής Ανάπτυξης του Τσανγκσά. Οι κύριες βιομηχανίες της ασχολούνται με την υψηλή τεχνολογία, βιοτεχνολογία και νέα υλικά. Το αεροδρόμιο της πόλης, το Διεθνές Αεροδρόμιο Τσανγκσά Χουνγουά, απέχει από τη Ζώνη 8 χιλιόμετρα. Στο Τσανγκσά άρχισε να κατασκευάζεται τον Ιούλιο του 2013 ο ουρανοξύστης Sky City (Σκάι Σίτυ), ο οποίος έχει σχεδιαστεί να έχει ύψος 838 μέτρα και 220 ορόφους, όντας ψηλότερος από το σημερινό ψηλότερο κτήριο στη Γη, το Μπουρτζ Χαλίφα.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της 1ης χιλιετίας π.Χ., το Τσανγκσά ήταν το κέντρο του κράτους των Τσου στο νότιο τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Γιανγκτσέ. Η πόλη κάποιες φορές αναφερόταν ως Τσινγκγιάνγκ σε κείμενα της Περιόδου των Εμπόλεμων Κρατών.
Από την εποχή της Δυναστείας Χαν ονομάστηκε Κομητεία Λινξιάνγκ και ήταν έδρα της διοικητικής περιφέρειας του Τσανγκσά. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Τριών Βασιλείων (220-280 μ.Χ.), η Τσανγκσά αποτέλεσε εμπόλεμη ζώνη.
Ινέπολη
Η Ινέπολη αποτελεί μικρή συνοικία της Νέας Ιωνίας πολύ κοντά στον Σταθμό Πευκακίων (Γραμμή 1 Μετρό Αθήνας) με κατοίκους που κατάγονται από την ομώνυμη πόλη της Μικράς Ασίας (τούρκικα Ινέμπολου, αρχαία Αβώνου τείχος μεταγενέστερα Ιωνόπολις, πόλη που ιδρύθηκε από Ίωνες).
Τσανγκσά
Ιστορία
Η κομητεία μετονομάστηκε σε Τσανγκσά το 589, όταν έγινε έδρα της διοικητικής περιφέρειας Ταν. Την ίδια περίοδο παρόλα αυτά, απώλεσε λίγη από τη σημασία της, επειδή η διακίνηση του εμπορίου και ανθρώπων από την επαρχία Κουανγκντόνγκ άλλαξε δρόμο και κατευθυνόταν πλέον μέσω της κοιλάδας του ποταμού Γκαν στο Τζιανγκσί.
Ινέπολη
Ιστορία
Η πόλη Ινέπολη του Πόντου είχε πριν την Συνθήκη της Λωζάνης 5765 κατοίκους από τους οποίους οι 3000 ήταν Έλληνες οι περισσότεροι από τους Έλληνες συμμετείχαν στην ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, όσοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα τους παραχωρήθηκε η συγκεκριμένη συνοικία της Νέας Ιωνίας δυτικά από τους πρόσφυγες της Σαφράμπολης. Οι πρόσφυγες ανήγειραν τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο κέντρο της συνοικίας, οι εργασίες ανέγερσης ξεκίνησαν το 1924 και ολοκληρώθηκαν το 1931, τα εγκαίνια του ναού έγιναν από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο στις 18 Μαΐου/1938. Ο ναός ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδέλφειας - Β' Αρχιερατική Περιφέρεια και είναι έδρα ενορίας. Οι πρόσφυγες δημιούργησαν τον Σύλλογο Ινεπολιτών-Κασταμονιτών, ο Σύλλογος τοποθέτησε το 1988 στην πλατεία Παναγίτσας ηρώο με μαρμάρινη γλυπτή σύνθεση του καλλιτέχνη Μανιατάκου, που παριστά ένα νεαρό κορίτσι το οποίο αναδύεται από τα χαλάσματα με ύφος οργίλο να κρατά ένα κλαδί ελιάς προς τιμή των πεσόντων.
Τσανγκσά
Ιστορία
Την περίοδο της Δυναστείας Σουί (581-618), ήταν κομητεία, ενώ υπό τη Δυναστεία Τανγκ (618-907), η πόλη ήταν γνωστή ως Ταντσόου. Μετά την πτώση της Δυναστείας Τανγκ, το Τσανγκσά έγινε πρωτεύουσα του ανεξάρτητου κράτους των Τσου, ενώ αργότερα πέρασε στην εξουσία της Ύστερης Δυναστείας Τανγκ (923–937). Μεταξύ του 750 και 1100, καθώς η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό, ο πληθυσμός της περιοχής δεκαπλασιάστηκε.
Ινέπολη
Χαρακτηριστικά
Είναι μια μικρή ήσυχη περιοχή της Νέας Ιωνίας χωρίς εμπορική δραστηριότητα, διασχίζεται στο μέσο από την Οδό Τριανταφύλλου Αυγερινού που συνδέει την Ινέπολη με τον Περισσό, κάθετα διασχίζεται από την Οδό Τραπεζούντας που συνδέει την Ινέπολη με την Σαφράμπολη. Στην διασταύρωση την οδού Τριανταφύλλου Αυγερινού με την Τραπεζούντας βρίσκεται ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, απέναντι από τον ναό βρίσκεται το μεγάλο πάρκο της Παναγίτσας με το γλυπτό του καλλιτέχνη Μανιατάκου από το 1988 προς τιμή των πεσόντων θυμάτων το 1923 από την Ινέπολη και την Κασταμονή του Πόντου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες δήμου Νέας Ιωνίας
Τσανγκσά
Ιστορία
Υπό τη Δυναστεία Μινγκ (1368–1644) και τη Δυναστεία Τσινγκ (1644–1911/12), αποτέλεσε ευρύτερη διοικητική περιφέρεια και από το 1664 ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας Χουνάν, ευημερώντας ως μία από τις κύριες αγορές ρυζιού της Κίνας.
Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Ταϊπίνγκ (1850-1864), πολιορκήθηκε από τους αντάρτες (1854) αλλά δεν έπεσε. Κατόπιν αποτέλεσε την κύρια βάση του αυτοκρατορικού στρατού των Τσινγκ για την καταστολή της εξέγερσης.
Το 1903, με τη Συνθήκη της Σανγκάης μεταξύ των Τσινγκ και της Ιαπωνίας, η πόλη άνοιξε τις πύλες της στο διεθνές εμπόριο. Ως αποτέλεσμα, κατασκευάστηκαν εργοστάσια, εκκλησίες και σχολεία. Μετά το άνοιγμα της σιδηροδρομικής γραμμής για το Χανκόου της επαρχίας Χουμπέι το 1918, η οποία αργότερα επεκτάθηκε στην Κουανγκτσόου (Καντόνα) της επαρχίας Κουανγκντόνγκ το 1936, ακολούθησε μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη. Παρότι όμως ο πληθυσμός αυξήθηκε, η πόλη παρέμεινε κυρίως εμπορική σε χαρακτήρα και πριν το 1937 είχε μικρή βιομηχανική ανάπτυξη, εκτός από γυαλί, βαμβάκι, και χειροποίητα αντικείμενα.
Ο Μάο Τσε-τουνγκ, ιδρυτής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, άρχισε την πολιτική του καριέρα στο Τσανγκσά. Ήταν μαθητής στην Παιδαγωγική Σχολή του Χουνάν που βρισκόταν στο Τσανγκσά, από το 1913 έως το 1918. Αργότερα επέστρεψε ως δάσκαλος και διευθυντής δημοτικού σχολείου από το 1920 μέχρι το 1922. Η σχολή καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου αλλά κατόπιν αποκαταστάθηκε.
Μέχρι τον Μάιο του 1927, η κομμουνιστική επιρροή στο Τσανγκσά παρέμεινε ισχυρή, πριν εξαπολυθεί σφαγή από τη δεξιά φατρία του Εθνικιστικού Κόμματος (KMT). Η φατρία αυτή είχε δηλώσει την υποστήριξή της στον Τσιανγκ Κάι-σεκ, επιτιθέμενη εναντίον της αριστερής φατρίας του κόμματος των Εθνικιστών, που είχε αρχηγό τον Ουάνγκ Τζινγκ-ουέι, που ήταν τότε στενός σύμμαχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας. Ο διωγμός των κομμουνιστών και συμπαθούντων αυτών αποτέλεσε τμήμα της στρατηγικής του Τσιανγκ Κάι-σεκ για τη σταθεροποίηση της εξουσίας του στο Εθνικιστικό Κόμμα, εξασθενώντας τον έλεγχο του Ουάνγκ Τζινγκ-ουέι. Σε περίοδο είκοσι ημερών, οι δυνάμεις του Τσιανγκ εξολόθρευσαν περισσότερους από 10.000 ανθρώπους στο Τσανγκσά και τα περίχωρά του.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου (1937-45) η στρατηγική περιοχή του Τσανγκσά αποτέλεσε το κέντρο τεσσάρων εκστρατειών από τους Ιάπωνες για να την καταλάβουν από τις δυνάμεις των Εθνικιστών. Η πόλη κατάφερε να αποκρούσει τις πρώτες τρεις εκστρατείες, χάρη στην ηγεσία του Ξιουέ Γιουέ, αλλά τελικώς έπεσε στα γιαπωνέζικα χέρια το 1944 για ένα χρόνο, μέχρι την ήττα των Ιαπώνων σε μια αντεπίθεσή τους και τη συνακόλουθη παράδοσή τους. Πριν τις ιαπωνικές εκστρατείες, η πόλη ήδη είχε σχεδόν καταστραφεί από την πυρκαγιά του 1938, η οποία ήταν σκόπιμη ενέργεια κατόπιν διαταγής των ηγετών της Κουομιντάγκ (Εθνικιστές), σε συνέχεια σχετικής πρότασης του Τσιανγκ Κάι-σεκ, επειδή φοβήθηκαν ότι η πόλη θα έπεφτε στα χέρια των Ιαπώνων.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο βορειοκεντρικό τμήμα της επαρχίας Χουνάν και περιβάλλεται από τους μεγάλους ποταμούς Σιανγκτζιάνγκ, Λιουγιάνγκ, Ουεϊσούι, Λονγκουανγκγκάνγκ, Λαοτάου. Τα πλοία σε αυτούς μεταφέρουν κυρίως αγαθά από το λιμάνι του Σιανίνγκ που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Τσανγκσά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Νέα Σκήτη
Η Nέα Σκήτη ή Σκήτη Εισοδίων της Θεοτόκου υπάγεται στη Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους. Βρίσκεται 30 λεπτά απόσταση από αυτήν και άλλα 30 λεπτά από την Σκήτη Αγίας Άννας. Στη Σκήτη έχουν ασκητέψει μεγάλες μορφές του κινήματος των Κολλυβάδων, όπως ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης, ο φιλόσοφος Kύριλλος, ο εκ Μεσολογγίου Αθανάσιος και άλλοι.
Κυριακό
Το σημερινό Κυριακό, αφιερωμένο στo Γενέθλιο της Θεοτόκου, άρχισε να ανεγείρεται το 1730 και ολοκληρώθηκε το 1757 με δωρεά των κατοίκων της πόλης των Ιωαννίνων. Το 1901 στο Κυριακό κτίσθηκε το παρεκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου το οποίο θεωρείται τάφος τριών αρχιερέων που ασκήτεψαν εδώ: του Θεοφάνους Λακεδαιμονίας, του Βησσαρίωνος Ραψάνης και του Γερασίμου Χαλεπίου. Στο προαύλιο του Κυριακού βρίσκεται ο ναός κοιμητηρίου που τιμάται στη μνήμη των Αγίων Πάντων και λίγο πιό πέρα το οστεοφυλάκειο στο οποίο φυλάσσονται τα οστά των πατέρων από 400 και πλέον χρόνια. Η βιβλιοθήκη του Κυριακού φυλάσσει περί τα 200 χειρόγραφα και περίπου 500 έντυπα. Τα χειρόγραφα είναι κυρίως αντίγραφα του περασμένου αιώνα, με γνωστό αντιγραφέα το λόγιο μοναχό Iάκωβο.
Καλύβες
Σήμερα η σκήτη απαρτίζεται από 30 καλύβες, κατοικούμενες από 40 περίπου μοναχούς. Οι περισσότερες καλύβες της Σκήτης έχουν ενσωματωμένο ναό και όλες μικρή εδαφική έκταση που τις περιβάλλει. Οι μοναχοί ασχολούνται με την αγιογραφία, την ξυλογλυπτική, τη χρυσοχοΐα και την καλλιέργεια, ιδίως εσπεριδοειδών. Σπουδαίοι αγιογραφικοί οίκοι της σκήτης θεωρούνται: των Κυριλλαίων, των Αβραμαίων, των Σπυριδωναίων, του Μοναχού Nίκωνος και του Ιερομονάχου Προδρόμου.
Νέα Κατηγορία:Μονή Αγίου Παύλου
Καλό Παιδί Ηλείας
Το Καλό Παιδί είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων, εγγύς του Σιμόπουλου, στο ενδιάμεσο περίπου των ανατολικών οχθών του φράγματος Πηνειού και των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση 29 χιλιομέτρων ανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 30,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 72 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Πανόπουλου). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 66 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Καλοπαιδιού και υπήχθη στον τότε δήμο Σελληεντίας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Σελληεντίας, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μπουρδάνου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την απόσπασή του και την προσάρτησή του στην Κοινότητα Ανθώνα σύμφωνα με το ΦΕΚ 36Α της 10ης Φεβρουαρίου 1933. Αποτελούσε οικισμό της Κοινότητας Ανθώνα μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Οι ονομασίες Καλοπαιδιού και Καλό Παιδί ήταν σε παράλληλη χρήση μέχρι και την επίσημη διόρθωση της ονομασίας του σε Καλό Παιδί σύμφωνα με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Ανθώνα του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Ανθώνα του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Sister Dearest
Το Sister Dearest είναι μία πορνογραφική ταινία Αμερικανικής παραγωγής γυρισμένη το 1985. Πρωταγωνιστούν οι Τρέισι Λορντς, Τομ Μπάιρον, Χάρι Ριμς, Σούζαν Χαρτ, Πίτερ Νορθ, Τζίντζερ Λιν, Κρίσταλ Μπριζ, Σαχάρα, και Χέρσελ Σάβατζ.
Περίληψη
Η ταινία αρχίζει με την επίσκεψη του Ράντι Τζένιγκς (Τομ Μπάιρον) στο παλιό του κολέγιο. Βλέποντας μια γυμνή φωτογραφία της αδελφής του Βίκυ (Τρέισι Λορντς), αναπολεί τη χρονιά που ήταν πρωτοετής. Μαζί με άλλους τρεις φίλους του έπρεπε να κάνουν έρωτα με μια γυναίκα προκειμένου να γίνουν αποδεκτοί στην αδελφότητα Delta Gamma Nu. Ύστερα από απανωτές αποτυχίες, ο Ράντι θα καταφέρει το στόχο του όταν η αδελφή του Βίκυ τον αποπλανεί.
Άλλα στοιχεία
Όπως και στις περισσότερες από τις πορνογραφικές ταινίες που γύρισε η Τρέισι Λορντς, ήταν ανήλικη και στη συγκεκριμένη ταινία. Οι σκηνές της κόπηκαν όταν ξέσπασε το σκάνδαλο και αντικαταστάθηκαν με σκηνές που γύρισε εκ των υστέρων η Κρίστι Κάνιον. Η νέα έκδοση της ταινίας κυκλοφόρησε με τον τίτλο Back to Class.
Πληροφορίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πορνογραφικές ταινίες
Λακκοσκήτη
μικρογραφία|δεξιά|Η Σκήτη Αγίου Δημητρίου ή Λακκοσκήτη Η Σκήτη του Αγίου Δημητρίου ή Λακκοσκήτη βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του Αγίου Όρους, σε υψόμετρο 280μ. στη μέση της απόστασης της Μονής Καρακάλλου και της Μονής της Μεγίστης Λαύρας, υπάγεται στην Μονή Αγίου Παύλου και απέχει απ' αυτή μιάμιση ώρα απόσταση. Βρίσκεται μέσα σε περιβάλλον εντονότατης βλάστησης αλλά ασφυκτικό και περιορισμένο, πλησίον της παλαιάς μονής των Αμαλφηνών, η οποία καταργήθηκε τον 11ο αιώνα. Οι διαμένοντες μοναχοί είναι Ρουμανικής και Μολδαβικής καταγωγής.
Η πρόσβαση στη Σκήτη
Ο δρόμος της ανατολικής ακτής διακλαδώνεται και προς την ενδοχώρα, όπου οδηγεί ένας μικρότερος δρόμος. Στο τέλος του, σε απόσταση μιας ώρας βρίσκεται η Λακκοσκήτη, που ονομάζεται και ρουμάνικη Σκήτη του Αγίου Δημητρίου. Υπάρχει και μια άλλη πρόσβαση στη Σκήτη με τον δρόμο να περνά πάνω από τις βουνοκορφές και να συνδέει την Σκήτη με την Μονή Αγίου Παύλου, η οποία όμως βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων ωρών. Ωστόσο, δύσκολα μπορεί κανείς να τον βρει ακόμα και σήμερα που άνοιξε ο πλατύς αυτοκινητόδρομος που συνδέει την Μονή Φιλοθέου με την Μονή Αγίου Παύλου.μικρογραφία|200px|αριστερά|Το Κυριακό της Σκήτηςμικρογραφία|200px|δεξιά|Η εικόνα του Αγίου Δημητρίου από το Κυριακό
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκήτες Αγίου Όρους Κατηγορία:Μονή Αγίου Παύλου
Διαμαντής Παναγιωτόπουλος
Ο Διαμαντής Παναγιωτόπουλος (6 Ιουλίου 1967 στην Αθήνα) είναι Έλληνας αρχαιολόγος.
Σπούδασε το 1985 - 1989 κλασσική αρχαιολογία, προϊστορία, και ιστορία της τέχνης στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές και το 1996 έκανε διδακτορική διατριβή στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Από το 1999 ως το 2003 εργάστηκε στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και του Σάλτσμπουργκ, ενώ από το 2003 διδάσκει ως τακτικός καθηγητής στην Χαϊδελβέργη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π
Ντογκάνα
Ιστορία
Η Ντογκάνα διαθέτει πληθυσμό που αγγίζει τις 7.000 κάτοικους. Εξαιτίας του μεγέθους της, το 2006 ζήτησε να αποκοπεί από την Σερραβάλλε και να γίνει ένα αυτόνομο καστέλλο, αλλά το 2007 η πρόταση απορρίφτηκε. Μια μερική αυτονομία αντικατοπτρίζεται στο γεγονός ότι η Ντογκάνα διαθέτει τον δικό της ταχυδρομικό κωδικό (47891), ενώ το υπόλοιπο της Σερραβάλλε έχει το 47899.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Γιουβένες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άγιος Μαρίνος
Βαγγέλης Οικονόμου
Ο Βαγγέλης Οικονόμου (γεννημένος 18 Ιουλίου 1987) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για τον Βόλο ΝΠΣ.
Σταδιοδρομία
Αγωνίζεται ως αριστερός και κεντρικός αμυντικός. Ξεκίνησε την ερασιτεχνική σταδιοδρομία του, όντας νεαρός, στην τοπική ομάδα της Κορίνθου.
Ιωνικός 2005-2009
Το 2005 ο Ιωνικός αποκτά τα δικαιώματά του, και υπογράφει μαζί του επαγγελματικό συμβόλαιο. Για να αποκτήσει εμπειρίες βασικού, δόθηκε δανεικός σε Θύελλα Πατρών το 2006 και Άγιο Δημήτριο το 2007. Τις σεζόν 2007-08 και 2008-09 κερδίζει θέση βασικού στο ρόστερ του Ιωνικού και το ταλέντο του γίνεται αντιληπτό και από άλλες ομάδες.
Καβάλα 2009-2011
Μετά τις καλές του εμφανίσεις στη Νίκαια, παίρνει μεταγραφή στην Καβάλα το 2009 και την πρώτη του χρονιά είναι αναπληρωματικός. Όμως τη σεζόν 2010-11, καταφέρνει να κερδίσει τη φανέλα του βασικού.
Ατρόμητος 2011-2013
Το 2011 μένει ελεύθερος αφού η Καβάλα υποβιβάζεται, λόγω του σκανδάλου των στημένων αγώνων. Επόμενος σταθμός της καριέρας του γίνεται ο Ατρόμητος. Με την ομάδα του Περιστερίου, έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος του 2012.
Βέροια 2013-2014
Τον Αύγουστο το 2013 υπογράφει μονοετές συμβόλαιο με την Βέροια.
Ρος Κάουντι ΦΚ 2014
Μετά τη Βέροια έφυγε από την Ελλάδα για λογαριασμό της Ρος Κάουντι καθώς έκανε 15 συμμετοχές.
Πανιώνιος 2014-2017
Το 2014 ο Βαγγέλης Οικονόμου επέστρεψε στην Ελλάδα και έκλεισε συμφωνία με τον Πανιώνιο. Έφτασε τις 106 συμμετοχές καθώς έβαλε 5 γκολ. Τον Γενάρη του 2018 έμεινε ελεύθερος.
Παναθηναϊκός 2017-2020
Τον Γενάρη του 2018 έκλεισε συμφωνία με τον Παναθηναϊκό για 2,5 χρόνια.
Εθνική Ελλάδος
Ο Οικονόμου είναι διεθνής με την Εθνική Ελπίδων με την οποία αγωνίστηκε από το 2007 ως το 2009.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θύελλας Πατρών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρος Κάουντι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας
Στήλη νέου από το Γεράκι (Μουσείο Σπάρτης)
Περιγραφή
Είναι από γαλάζιο λακωνικό μάρμαρο. Το ανάγλυφο έχει μορφή ναΐσκου με λεπτά επιστύλια και αέτωμα χωρίς διάκοσμο. Ένας νέος πενθεί καθούμενος σε βράχο. Το δεξί πόδι είναι μαζεμένο, το αριστερό προτεταμένο με την πατούσα να εφάπτεται στο έδαφος. Στηρίζει το κούτελο στην παλάμη του αριστερού χεριού, και τον αριστερό αγκώνα στο αριστερό γόνατο. Στο δεξί χέρι κρατάει ένα αντικείμενο (μήλο ή τόπι). Το σώμα του είναι σκεπασμένο με ριγμένο ύφασμα από τη μέση και κάτω.
Ερμηνεία
Από την λιτότητα του ανάγλυφου στις λεπτομέρειες συμπεραίνουμε ότι είναι επιτάφιο ανάγλυφο κάποιου μικρού παιδιού πριν την εφηβική ηλικία. Το χαμηλό του ανάγλυφου συνηθίζεται για επιτάφιες χρήσεις, ενώ η στάση του παιδιού είναι παραλλαγή του χαρούμενου, με την διαφορά ότι το σώμα δεν ακουμπάει ξέγνοιαστο προς τα πίσω, αλλά είναι γερμένο μπροστά με το κεφάλι ακουμπισμένο στο χέρι ως ένδειξη πένθους.
Ιστορική τοποθέτηση
Η εργασία είναι μια από τις αρχαιότερες του καθιστού πένθιμου ρυθμού. Είναι προγενέστερο της σχολής της Πάρου και συγκαταλέγεται στα εντόπια έργα της Λακωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης κατηγορία:Λακωνική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Λακωνία
Ράιχσταγκ
Με την ονομασία Ράιχσταγκ εκ του γερμανικού όρου "Reichstag", φερόταν το νομοθετικό σώμα της Γερμανίας κατά την περίοδο 1867 - 1945. Οι Γερμανοί θεωρούν ως πρώτο Ράιχσταγκ την Δίαιτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που το 1663 μετατράπηκε σε διαρκές συνέδριο των αντιπροσώπων, με έδρα τότε τo Ρέγκενσμπουρκ, όπου έπαψε να υφίσταται με την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας, το 1805.
1867 - 1918
Ουσιαστικά το Ράιχσταγκ ως θεσμός νομοθετικού οργάνου, μετά την παραπάνω Δίαιτα, ιδρύθηκε, ή αναβίωσε κατά τους Γερμανούς, το 1867, με το Σύνταγμα της Ομοσπονδίας της Βόρειας Γερμανίας στις 17 Απριλίου του ίδιου έτους, με έδρα το Βερολίνο, στο οποίο συμμετείχαν τότε οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του γερμανικού λαού κατόπιν καθολικής ψηφοφορίας, (δικαίωμα που ασκούσαν οι από 25 ετών και άνω) και που αντιστοιχούσαν ένας ανά 100.000 κατοίκους. Παράλληλα όμως προς το σώμα του Ράιχσταγκ υπήρχε και ο θεσμός του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, (Bundesrat). Και τα δύο αυτά σώματα απέδιδαν μία εικόνα δημοκρατικής διακυβέρνησης σε αντίθεση με το Λάντσταγκ (= Βουλή της χώρας), της Πρωσίας που ήταν περισσότερο συντηρητικό σώμα.
Στην αρμοδιότητα του Ράιχσταγκ ήταν η ψήφιση των νόμων και του ετήσιου προϋπολογισμού τα οποία στη συνέχεια υποβάλλονταν στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο για έγκριση. Με το νέο αυτοκρατορικό Σύνταγμα του 1871 η μορφή του Ράιχσταγκ δεν μεταβλήθηκε. Τρία χρόνια αργότερα, το 1874, μετά την προσάρτηση της Αλσατίας και μέρους της Λωραίνης (10 Μαΐου 1871), ο αριθμός των αντιπροσώπων αυξήθηκε στους 397 με διάρκεια θητείας, δέκα χρόνια αργότερα (1885), από τριετή σε πενταετή. Όσον αφορά στα δικαιώματα που παρέχονταν στους εκπροσώπους, αυτοί είχαν το δικαίωμα επερώτησης και προσφυγής στον Αυτοκράτορα αλλά δεν είχαν το δικαίωμα με ψήφο να άρουν την εμπιστοσύνη τους, προκειμένου να ανατρέψουν τον καγκελάριο. Αντίθετα ο τελευταίος, που ήταν υπόλογος μόνο προς τον αυτοκράτορα, είχε τη δυνατότητα εκ του συντάγματος να ζητήσει τη διάλυση του Ράιχσταγκ μετά βέβαια από σύμφωνη απόφαση του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου.
1919 - 1945
Αργότερα, μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με το Σύνταγμα της Βαϊμάρης, το Ράιχσταγκ εξακολούθησε να υφίσταται (1919-1933) ως νομοθετική εθνοσυνέλευση στην οποία συμμετείχαν οι εκπρόσωποι του λαού κατόπιν ανάδειξής τους από γενικές εκλογές με καθήκοντα ψήφισης νόμων, προϋπολογισμών. κύρωση συνθηκών καθώς ακόμα και κήρυξη πολέμου, ή σύναψη ειρήνης, αποτελώντας έτσι κορυφαία πολιτική δύναμη διακυβέρνησης της Γερμανίας. Αντίθετα το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο μετέπεσε σε ένα απλό σώμα, καλούμενο Ράιχσρατ με δυνατότητα άσκησης μόνο του δικαιώματος της αρνησικυρίας. Έτσι το τελευταίο ασκούσε συνεχή έλεγχο στην κυβέρνηση προκειμένου να εξασφαλίζει την ψήφο εμπιστοσύνης του. Παρότι όμως ο τρόπος αυτός αναδείκνυε δημοκρατικό προσανατολισμό το ίδιο το σύνταγμα παραχωρούσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (Bundesprasident) το δικαίωμα να αποφασίζει ακόμα και τη διάλυση του Ράιχσταγκ. Το δικαίωμα αυτό ασκήθηκε τέσσερις φορές το 1924, το 1930, το 1932 καθώς και το 1933.
Τέλος με την άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού, (1933), το Ράιχσταγκ συνέχισε τη διατήρησή του κοινοβουλευτικού χαρακτήρα του πλην όμως την επόμενη ημέρα που σημειώθηκε ο εμπρησμός του κτιρίου του Ράιχσταγκ (27 Φεβρουαρίου του 1933), ο Χίτλερ κατάφερε, πείθοντας τον τότε πρόεδρο, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, την έκδοση διατάγματος "Περί προστασίας του λαού και του κράτους" με το οποίο το Γ΄ Ράιχ προχώρησε στη διάλυση όλων των κομμάτων, εφαρμόζοντας δικτατορία και προκηρύσσοντας εκλογές στις 15 Μαρτίου του 1933, οι ναζιστές κατόρθωσαν και έπεισαν το Ράιχσταγκ στην ψήφιση νόμου "Περί νομοθετικής εξουσιοδότησης" με ψήφους 444 υπέρ και 94 κατά. Με τον νόμο αυτό όλες οι νομοθετικές εξουσίες περιήλθαν στο Υπουργικό Συμβούλιο εγκαθιδρύοντας και τυπικά τη "δικτατορία του Χίτλερ". Από τότε και μέχρι την πτώση του Γ΄ Ράιχ συνέχισε να υφίσταται μόνο κατά τύπο. Ο δε θεσμός του Ράιχσρατ καταργήθηκε τον επόμενο χρόνο με εθνικοσοσιαλιστικό διάταγμα στις 14 Φεβρουαρίου του 1934.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Βερολίνο Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Σημαία του Σουδάν
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η σημαία του Σουδάν καθιερώθηκε στις 20 Μαΐου 1970 και αποτελείται από τρεις λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου (για τους μάρτυρες που έχυσαν αίμα στον πόλεμο κατά των Βρετανών αποικιοκρατών), άσπρου (για την αγνότητα και αισιοδοξία) και μαύρου (συμβόλου του αγώνα ανεξαρτησίας) με ένα πράσινο τρίγωνο κοντά στο μέρος που κυματίζει. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει το Ισλάμ, την ευημερία και τη γεωργία.
Προηγούμενη σημαία
thumb|150px|left|Προηγούμενη σημαία (1956-1970) Πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1969 από τον Γκαφάαρ Νιμέιρι, χρησιμοποιούνταν ένα σχέδιο με χρώματα μπλε, κίτρινο και πράσινο.
Παραπομπές
Σουδάν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Σουδάν
Τοιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος
Οι Toιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στο όρος Τρόοδος στην κεντρική Κύπρο. Αποτελείται από δέκα Βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια, πλούσια διακοσμημένα με βυζαντινές και μετα-βυζαντινές αγιογραφίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κύπρο Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο
Εθνόσημο του Σουδάν
right|220px Το σύγχρονο εθνόσημο του Σουδάν καθιερώθηκε το 1969. Δείχνει ένα πουλί σχετιζόμενο με τον αραβικό εθνικισμό (Secretary Bird) που φέρει έναν θυρεό από την εποχή του Μουχάμαντ ιμπν Αμπντάλα, του αυτοανακηρυχθέντος Μεσσία (Μαχντί), ο οποίος κυβέρνησε για μικρό χρονικό διάστημα το Σουδάν το 19ο αιώνα. Υπάρχουν δύο περγαμηνές, με τη μία (επάνω) να έχει το εθνικό ρητό Αλ-νασρ λανά ('Η νίκη είναι δική μας') και η κάτω να έχει την επίσημη ονομασία του κράτους, Τζουμχουριάτ ας-Σουντάν ('Δημοκρατία του Σουδάν').
Πριν από το 1969 το κρατικό έμβλημα αποτελούνταν από έναν ρινόκερο με δύο φοινικόδεντρα και με την επιγραφή Τζουμχουριγιάτ ας-Σουντάν.
Παραπομπές
Σουδάν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Σουδάν
Αδαμάντιος Διαμαντής
Ο Αδαμάντιος Διαμαντής (Λευκωσία, 23 Ιανουαρίου 1900 - Λευκωσία, 28 Απριλίου 1994) ήταν Κύπριος ζωγράφος. Από τους σημαντικότερους Κύπριους καλλιτέχνες, θεωρείται ο πατέρας της Κυπριακής τέχνης. Έργα του σήμερα υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές αλλά και στην Εθνική Πινακοθήκη της Λευκωσίας.
Βιογραφία
Σπούδασε ζωγραφική στο Λονδίνο και ακολούθως έγινε καθηγητής τέχνης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας από το 1926 έως το 1962. Ήταν μέλος της εταιρίας Κυπριακών σπουδών, συλλέκτης έργων λαϊκής τέχνης και ιδρυτής του μουσείου λαϊκής τέχνης Κύπρου του οποίου ήταν και πρώτος διευθυντής. Τον συνέδεσε μεγάλη φιλία με τον Γιώργο Σεφέρη, ο Γιώργος Σεφέρης του είχε αφιερώσει το ποίημα Λεπτομέρειες στην Κύπρο.
Βραβεύτηκε το 1923 με το Α΄ βραβείο σχεδίου από το Royal College of Art του Λονδίνο. Το 1976 από την Ακαδημία Αθηνών για τις υπηρεσίες του σαν καθηγητής τέχνης αλλά και τη γενική του προσφορά. Επίσης τιμήθηκε το 1989 από το Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και το 1993 με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών.
Τα έργα του
Τα έργα του ήταν εμπνευσμένα κυρίως από τη φύση, σημαντικότερο έργο του θεωρείται ο πίνακας Ο κόσμος της Κύπρου, με διαστάσεις 17,50 μέτρα μήκος και 1,75 μέτρα ύψος, που το ζωγράφισε ανάμεσα στα 1967 - 1972. Σε κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΓΩΝ (12 Ιουνίου 1975) με τίτλο, Αδαμ. Διαμαντή: Ο κόσμος της Κύπρου ,ο Γ.Χατζηκωστής παρουσιάζει το βιβλίο του ζωγράφου με τίτλο  Ο κόσμος της Κύπρου-Αφήγηση  (12 Ιουνίου 1975), καταλήγοντας με το χαρακτηρισμό για το "δίκλωνο έργο του Διαμαντή".
Μετά το θάνατό του, ο γιος του δώρισε τη βιβλιοθήκη του, που περιλάμβανε 1.200 βιβλία, στο πανεπιστημίου Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ζωγράφοι
Ραμπάτ Άγιαξ ΦΚ
Η Ραμπάτ Άγιαξ ΦΚ (μαλτέζικα: Rabat Ajax FC) είναι μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ραμπάτ. Ιδρύθηκε το 1930 σαν Ραμπάτ Ρόβερς. Έδρας της ομάδας είναι το Ραμπάτ Άγιαξ Φούτμπολ Γκράουντ χωρητικότητας 700 θεατών. Έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Μάλτας.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Η Ραμπάτ Άγιας ΦΚ έχει 4 ευρωπαϊκές συμμετοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μάλτας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930
Ο καπνός (Τουργκένιεφ)
Ο καπνός (ρωσικός τίτλος: «Дым») είναι μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ που δημοσιεύθηκε το 1867. Η ιστορία διαδραματίζεται στο γερμανικό θέρετρο Μπάντεν-Μπάντεν και αφηγείται την ερωτική ιστορία μεταξύ ενός νεαρού Ρώσου και μιας νεαρής παντρεμένης Ρωσίδας, ενώ παράλληλα εξελίσσεται σε πολιτική σάτιρα και ασκεί καυστική και απαισιόδοξη κριτική στα ρωσικά ήθη και στις επικρατούσες πολιτικές απόψεις της εποχής.
Υπόθεση
Η ιστορία επιστρέφει περίπου μια δεκαετία νωρίτερα και αφηγείται τον ανεκπλήρωτο έρωτα του νεαρού Λιτβίνοφ και της Ιρίνας Όσινιν. Σε αντίθεση με τον Λιτβίνοφ, η Ιρίνα προέρχονταν από οικογένεια ευγενών, αν και τον τελευταίο καιρό είχαν ξεπέσει. Η οικογένεια Οσίνιν προσκαλείται σε μια χοροεσπερίδα, που δινόταν από τον  αυτοκράτορα κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα. Η Ιρίνα δεν θέλει να πάει, αλλά στο τέλος υποκύπτει στις παραινέσεις της οικογένειάς της και του ίδιου του Λιτβίνοφ, που του ζητά να της φέρει ένα μπουκέτο με ηλιοτρόπια. Στο χορό, η κοπέλα γοητεύει τους παρευρισκόμενους και ο θείος της κόμης Ράιζενμπαχ, πλούσιος και με μεγάλη επιρροή, αποφασίζει να την υιοθετήσει και να την φέρει να ζήσει μαζί του στην Αγία Πετρούπολη. Η Ιρίνα αφήνει τον Λιτβίνοφ με ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα και φεύγει για τη νέα ζωή, προς ικανοποίηση της οικογένειάς της. Ο Λιτβίνοφ διακόπτει τις σπουδές του και φεύγει από τη Μόσχα.
Αποδεικνύεται ότι η μυστηριώδης γυναίκα που έφερε τα ηλιοτρόπια στο ξενοδοχείο είναι η Iρίνα. Ο Λιτβίνοφ τη συναντά σε μια βόλτα, γνωρίζει τον σύζυγό της, τον πλούσιο στρατηγό Ρατμίροφ, ο οποίος τον προσκαλεί να τους επισκεφτεί, αλλά ο Λιτβίνοφ, του οποίου η μνήμη των παλιών γεγονότων είναι ακόμη ζωντανή, δεν ανταποκρίνεται στην πρόσκληση. Πικαρισμένη από την ψυχρότητα του Λιτβίνοφ, η Ιρίνα του στέλνει μήνυμα με τον φίλο της Ποτούγκιν και προσπαθεί να τον ξανακερδίσει. Τα καταφέρνει χωρίς μεγάλη δυσκολία, παρά την αρχική του αντίσταση, μετά από λίγες μέρες ξαναγεννιούνται τα παλιά τους συναισθήματα.