cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαΐφ αλ-Ντάουλα
Πολιτισμική κληρονομιά
Ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα ήταν επιπλέον μια ασυνήθιστη περίπτωση για την εποχή του καθώς ασπαζόταν τον δωδεκατιστικό Σιιτισμό, σε μια χώρα που ως τότε ήταν αποκλειστικά σουνιτική. Ο ιδρυτής του σιιτικού κλάδου των Αλαουϊτών, αλ-Χασιμπί, τέθηκε υπό την αιγίδα του Σαΐφ αλ-Ντάουλα, και με βάση τη Συρία έστειλε ιεραπόστολους ως την Περσία και την Αίγυπτο. Ο αλ-Χασιμπί αφιέρωσε τη βασική του θεολογική πραγματεία, Kitab al-Hidaya al-Kubra («Βιβλίο της Μεγάλης Καθοδήγησης»), στον χαμδανίδη ηγεμόνα. Η δραστήρια προώθηση του Σιιτισμού από τον Σαΐφ αλ-Ντάουλα αποτέλεσε την έναρξη μιας διαδικασίας που μέχρι τον 12ο αιώνα οδήγησε στην εμφάνιση σημαντικού σιιτικού πληθυσμού στη Συρία.
Ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Χαλεπίου και της Μαγιαφαρικίν, αφού η επιλογή τους ως πρωτεύουσες του κράτους του τις σήκωσε από την αφάνεια και τις κατέστησε σημαντικά αστικά κέντρα. Ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα έδειξε ιδιαίτερη προσοχή στις δύο πόλεις, στολίζοντάς τις με νέα κτίρια και επιδιορθώνοντας τις οχυρώσεις τους. Το Χαλέπι ωφελήθηκε ιδιαίτερα, με το μεγάλο παλάτι της Χάλμπα έξω από την πόλη, καθώς και το υδραγωγείο και τους κήπους που κατασκεύασε εκεί. Η καθιέρωση της πόλης ως η σημαντικότερη της βορείου Συρίας χρονολογείται από αυτή την περίοδο.
Πολιτική κληρονομιά
Ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους πιο γνωστούς μεσαιωνικούς Άραβες ηγέτες. Η ανδρεία του και η ηγεσία του στον πόλεμο ενάντια στους Βυζαντινούς, παρά την υπεροχή των τελευταίων, η προώθηση των γραμμάτων και η υποστήριξη των ποιητών, που έδωσαν στην αυλή του μια απαράμιλλη ακτινοβολία, οι δυστυχίες που τον βρήκαν προς το τέλος της ζωής του—ήττες, ασθένεια και προδοσίες—τον έκαναν, "από την εποχή του μέχρι τις μέρες μας", σύμφωνα με τον Thierry Bianquis, την προσωποποίηση "του αραβικού ιπποτικού ιδεώδους στην πιο τραγική του εκδοχή".
Οι επιδόσεις του στον στρατιωτικό τομέα επίσης σημαδεύτηκαν, στο τέλος, από αποτυχία: η βυζαντινή προέλαση συνεχίστηκε μετά το θάνατό του, και κορυφώθηκε με την πτώση της Αντιόχειας το 969. Το Χαλέπι έγινε φόρου υποτελές στο Βυζάντιο, και για τα επόμενα πενήντα χρόνια αποτέλεσε το μήλον της έριδος μεταξύ Βυζαντινών και μιας νέας ισλαμικής δύναμης, του Χαλιφάτου των Φατιμιδών. Η τελική ήττα των Χαμδανιδών ήταν αναπόφευκτη, δεδομένης της δυσαναλογίας δυνάμεων και μέσων με την Αυτοκρατορία. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η αποτυχία του Νασίρ αλ-Ντάουλα να υποστηρίξει τον αδελφό του ενάντια στους Βυζαντινούς, η απορρόφηση των Χαμδανιδών με την καταστολή εξεγέρσεων, και η μάλλον χαλαρή κυριαρχία τους σε μεγάλο μέρος των εδαφών τους. Όπως σχολιάζει ο ιστορικός Mark Whittow, η πολεμική φήμη του Σαΐφ αλ-Ντάουλα συχνά καλύπτει το γεγονός ότι στην πραγματικότητα, η δύναμή του ήταν μια "χάρτινη τίγρη, χωρίς αρκετά χρήματα, χωρίς αρκετούς στρατιώτες, και με μικρή πραγματική βάση στα εδάφη που ήλεγχε".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:10ος αιώνας Κατηγορία:Μεσαιωνική Συρία Κατηγορία:Μονάρχες της Ασίας Κατηγορία:Χαλιφάτο των Αββασιδών Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Άραβες
Εναργίτης
Ο εναργίτης (αγγλικά: enargite) είναι θειούχο και αρσενικούχο ορυκτό του χαλκού. Το όνομα τού αποδόθηκε από την αρχαία ελληνική λέξη εναργής, λόγω της σαφήνειας των επιπέδων σχισμού που εμφανίζει.
Είναι ορυκτό συχνά εμφανιζόμενο σε αποθέσεις υδροθερμικών φλεβών μέσων θερμοκρασιών. Εμφανίζεται, επίσης, ως απόθεση στα τελευταία στάδια μεταλλογένεσης χαμηλών θερμοκρασιών. Στην περίπτωση που στη σύνθεσή του συμμετέχει κασσίτερος σχηματίζεται το ορυκτό σταννοεναργίτης (από το stannum, τη λατινική λέξη για τον κασσίτερο).
Ως ορυκτό είναι ευρέως διαδεδομένο και σε πολλές χώρες αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα χαλκού, συνήθως όμως δεν εμφανίζει καλοσχηματισμένους κρυστάλλους. Σημαντικές αποθέσεις του (με καλοσχηματισμένους κρυστάλλους) απαντούν στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στο Περού (περιοχές Morococha, όπου αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL), Cerro de Pasco, Mina Luz (με εξαιρετικά καλοσχηματισμένους κρυστάλλους), στη Χιλή, στην Αργεντινή, τις Φιλιππίνες (νήσος Λουσόν), την Ιαπωνία (Χοκκάιντο), τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σερβία (περιοχή Bor), τη Σαρδηνία, την Αυστρία και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Κολοράντο και περιοχή Μπιουτ (Butte) της Μοντάνα.
Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Χαλκιδικής (Μαδέμ-Λάκκος), στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Ιλάριον Νο 50, Πλάκα, Αδάμη Νο 2, Σούνιο (Αγ. Βαρβάρα, «Μαρία») και στη Θράκη (περιοχή Ξάνθης, σε χαλκοχρυσούχες αποθέσεις εντός πορφυριτών.
Παραπομπές
Εναργιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Έγκιρ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Έγκιρ μπορεί να αναφέρεται στα άρθρα:
Κομητεία της Αραγωνίας
thumb|325px|Θέση της κομητείας της Αραγωνίας γύρω στο 1050, μαζί με τις κομητείες του [[Κομητεία του Σοβράρβε|Σοβράρβε και της Ριβαγόρθα]] Η Κομητεία της Αραγωνίας ήταν μικρή Φραγκική κομητεία της περιοχής της Μαρκίας, στην κεντρική κοιλάδα του ποταμού Αραγών, στην περιοχή των Πυρηναίων. Περιλάμβανε τους οικισμούς Ανσό, Έτσο και Κανφράνκ με επίκεντρο την μικρή πόλη Χάκα (Iacca στα λατινικά και Chaca στην αραγωνική γλώσσα), μια περιοχή που σήμερα αποτελεί μέρος της Ισπανίας. Δημιουργήθηκε από τους Καρολίδες στα τέλη του 8ου ή τις αρχές του 9ου αιώνα, αλλά σύντομα έπεσε υπό την επιρροή του Βασιλείου της Παμπλόνα, στο οποίο και ενσωματώθηκε το 922. Αργότερα, τον 11ο αιώνα, θα συνθέσει τον πυρήνα του Βασιλείου της Αραγωνίας.
Καρολίγγεια διοίκηση
300px|right|thumb|[[Ποταμός Αραγών στην κοιλάδα του Έτσο]] Η Κομητεία της Αραγωνίας αρχικά προορίζονταν για την προστασία των περασμάτων των κεντρικών Πυρηναίων από τους Μαυριτανούς, κατά όμοιο τρόπο όπως το Δουκάτο της Βασκωνίας και η Ισπανική Μαρκιωνία προστάτευαν την δύση και την ανατολή. Η Αραγωνία ωστόσο παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό εκτός της επιρροής των ονομαστικών της Καρολίδων αρχόντων, αν και ήταν σαφέστατα ένα Φραγκικό δημιουργία και όχι μία διακριτή περιοχή κάποιας εθνότητας. Ο νωρίτερος πιστοποιημένος τοπικός άρχοντας ήταν ο Αουρέλιο (807), που πιθανώς ήταν Φράγκος, Βησιγοτθικής ή Ισπανο-Ρωμαικής καταγωγής. Η Αραγωνία αυτή φαίνεται με βεβαιότητα πως ήταν ένα συνδυαστικό δημιούργημα από την μία των προσπαθειών της Φραγκοκρατίας για την Ανακατάκτηση εδαφών, και από την άλλη της δραστηριότητας της τοπικής Ισπανο-Βησιγοτθικής ελίτ να ενώσει τον αγροτικό πληθυσμό εναντία στους Μαυριτανούς από την κοιλάδα του Έβρου.
Στο πρώτο μισό του 9ου αιώνα, υπό τους ισχυρούς Καρολίδες όπως ο Καρλομάγνος, η κομητεία της Αραγωνίας ήταν πολιτισμικά προσανατολισμένη προς τον βορρά, μέσω των σημαντικών περασμάτων στο Έτσο και το Κανφράνκ. Το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα, που ιδρύθηκε εκείνη την εποχή περίπου, ήταν ένας οίκος Βενεδικτίνων που συντηρούταν από τις μεταρρυθμίσεις του Βενέδικτου της Ανιάν. Το πολιτιστικό κληροδότημα της μονής ήταν ιδιαίτερα εκτενές. Από το 848 η συλλογή της από χειρόγραφα περιλάμβανε έργα του Βιργίλου, του Οράτιου, του Γιουβενάλη, του Πορφύριου, του Aldhelm, και την Πόλη του Θεού  (De Civitate Dei) του Αυγουστίνου Ιππώνου.
Ναβαρρέζικη διοίκηση
Στο τέλος του 9ου αιώνα, οι Καρολίδες έπαψαν να είναι ισχυροί άρχοντες στις εξωτερικές περιοχές της αυτοκρατορίας τους, ενώ ταυτόχρονα οι Μαυριτανοί της κοιλάδας του Έβρου έπαψαν να είναι απειλή για το Χριστιανικό πληθυσμό στα βόρεια. Καθώς η Καρολίγγεια επιρροή εξασθενούσε, οι κόμητες της Αραγωνίας αναζήτησαν νέους συμμάχους. Το 820 ο υποτελής του Καρλομάγνου, κόμης Αθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ, εκδιώχθηκε από την κομητεία από τον γαμπρό του, Γκαρθία «τον Κακό», που ανέβηκε στην εξουσία με την υποστήριξη των στρατευμάτων που του παρείχε ο Ίνιγο Αρίστα, ο διοικητής του νεοσύστατου Βασιλείου της Παμπλόνα. Στη συνέχεια αποκήρυξε τη γυναίκα του για να παντρευτεί την κόρη του Ίνιγο. Το 844, ο Γκαλίντο γιος του Αθνάρ, αναγκάστηκε να γίνει υποτελής του Ίνιγο, προκειμένου να εξασφαλίσει την επιστροφή του και τη διαδοχή την κομητεία. Έπειτα ο κόμης Αθνάρ Β΄ Γκαλίντεθ έχοντας βλέψεις προς το νότο, πάντρεψε την κόρη του με τον Βαλή της Ουέσκας, Μοχάμετ αλ-Ταβίλ. thumb|320px|[[Μονή του Σαν Αδριάν της Σάσαβε (San Adrián de Sásave), πρώτη επισκοπική έδρα της Αραγωνίας]] Οι Ναβαρρέζοι, επέκτειναν το βασίλειό τους και στην περιοχή νότια της Αραγωνίας, μια ζώνη κατεστραμμένη στρατιωτικά από τους Άραβες κατά τις συγκρούσεις των προηγούμενων αιώνων. Η ναβαρρέζικη οχύρωση της περιοχής αυτής περιόρισε σημαντικά τη δυνατότητα της Αραγωνίας να επεκταθεί μέσω της ανακατάκτησης εδαφών, καθώς έκοψε τον προφανή διάδρομο μιας τέτοιας πιθανής κατάκτησης. Ο θάνατος του Γκαλίντο Αθνάρεθ Β´ χωρίς να επιβιώσουν από αυτόν νόμιμοι γιοι για την διαδοχή, οδήγησε σε μια διαίρεση των εδαφών του. Η περιοχή του Σοβράρβε πέρασε μέσω της κόρης του στην Κομητεία της Ριβαγόρθα, ενώ η ίδια η Αραγωνία έπεσε κάτω από τον άμεσο έλεγχο του στέμματος της Παμπλόνα, καθώς ο βασιλιάς Γκαρθία Σάντσεθ Α΄ της Παμπλόνα θα παντρευτεί την Αντρεγότο Γκαλίντεθ, μια άλλη κόρη του αποθανόντος Κόμη.
Κατά τη διάρκεια του αιώνα της άμεσης Ναβαρρέζικης κυριότητας, η μικρή πλέον κομητεία της Αραγωνίας διατήρησε μια ξεχωριστή διοίκηση και στα καταστατικά της αναφερόταν ως «Γη των αρχόντων της Αραγωνίας», ενώ οι κόμητες της διορίζονταν από τους βασιλιάδες, ξεκινώντας με γαμπρό του τελευταίου αυτόνομου κόμη. Τον 10ο αιώνα, το θρησκευτικό κέντρο της κομητείας μεταφέρθηκε νότια, στην μονή του Σαν Χουάν ντε λα Πένια. Η μονή του Σαν Χουάν, σε αντίθεση με την μονή του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα, είχε ιδρυθεί από τους χριστιανούς πρόσφυγες από τη Μαυριτανική Σαραγόσα και το μοναστήρι είχε ένα Βησιγοτθικό στρατιωτικό χαρακτήρα. Ενστερνίστηκαν τον πόλεμο με τους Μουσουλμάνους και η Βησιγοτθική ιεροτελεστία αποτέλεσε τον καθιερωμένο τύπο λατρείας.
Το 922, οι κάτοικοι της Αραγωνίας εξασφάλισαν τελικά τη δική τους επισκοπή. Οι παλιοί νομάδες «επίσκοποι της Αραγωνίας» (μερικές φορές αναφέρονταν ως επίσκοποι της Ουέσκας ή της Χάκας) εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Μποράου. Οι νέοι επίσκοποι μετέφεραν τακτικά την κατοικία τους σε ένα από τα σημαντικότερα μοναστήρια, όπως του Σαν Χουάν ντε λα Πένια, του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα, ή του Σαν Αδριάν της Σάσαβε. Η θέση της επισκοπικής έδρας, αποτελεί επίσης απόδειξη πως οι άνω κοιλάδες στα νότια της χώρας είχαν αρχίσει να γίνονται ολοένα και πιο πυκνοκατοικημένες, καθώς η περιοχή νότια του ποταμού Αραγών οχυρωνόταν περισσότερο και η Μαυριτανική απειλή μειωνόταν περαιτέρω. Αυτή η παραμεθόρια ζώνη βίωνε επίσης την ανανέωση των πληθυσμών της υπό το φως της στρατιωτικοποίησης.
Μετατροπή σε βασίλειο
ο Σάντσο ο Μέγας, ο οποίος είχε ενώσει υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος της Χριστιανικής Ιβηρικής, έδωσε τα εδάφη της Αραγωνίας στον νόθο γιο του Ραμίρο ήδη από νωρίς, το 1015. Με τον θάνατο του πατέρα του το 1035 και έπειτα του αδελφού του Γκονζάλο του Σοβράρβε και της Ριβαγόρθα, το 1043, του οποίου τα εδάφη επίσης απέκτησε ο Ραμίρο, κάτεχε πλέον τον πυρήνα αυτού που θα γίνει στην συνέχεια το Βασίλειο της Αραγωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Μεσαιωνικές κομητείες της Αραγωνίας Κατηγορία:Πρώην κράτη του Στέμματος της Αραγωνίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία
Παύλος Μυλωνάς (πολιτικός)
Ο Παύλος Μυλωνάς (Άγιος Αμβρόσιος Κερυνείας, 1 Μαρτίου 1967) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού, αρχικά εκλεγμένος με τη Συμμαχία Πολιτών και μετέπειτα με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παύλος Μυλωνάς γεννήθηκε στον Άγιο Αμβρόσιο Κερύνειας την 1η Μαρτίου 1967. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 η οικογένεια του πήγε στην Ελλάδα (Αιγάλεω και Μεσολόγγι). Επέστρεψαν στην Κύπρο το 1977. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε επιστήμη της φυσικής αγωγής και του αθλητισμού στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μέχρι την εκλογή του στη θέση του βουλευτή εργαζόταν ως δημοσιογράφος.
Έχει τρεις υιούς.
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τη Συμμαχία Πολιτών για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Λόγω διαφωνιών, αποχώρησε από τη Συμμαχία Πολιτών στις 18 Μαΐου 2017 και συνέχισε ως ανεξάρτητος βουλευτής. Διαφώνησε με την υποβολή υποψηφιότητας του προέδρου του κόμματος, Γιώργου Λιλλήκα, στις προεδρικές εκλογές του 2018. Μαζί με άλλα στελέχη που επίσης αποχώρησαν από τη Συμμαχία Πολιτών προχώρησαν στην σύσταση Αυτόνομης Πλατφόρμας Πολιτών. Στις προεδρικές εκλογές του 2018 υποστήριξαν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλο. Στις 3 Μαΐου 2018 ο Παύλος Μυλωνάς εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ.
Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού.
Από τον Σεπτέμβριο του 2018 είναι εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΚΟ.
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Συμμαχία Πολιτών Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Τουμπά Μπουγιουκουστούν
Η Χατιτζέ Τουμπά Μπουγιουκουστούν (τουρκικά: Hatice Tuba Büyüküstün, 5 Ιουλίου 1982) είναι Τούρκισσα ηθοποιός και μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1982 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από το ιδιωτικό λύκειο Doguş και έπειτα σπούδασε σχέδιο μόδας και σκηνογραφία στο πανεπιστήμιο Mimar Sinan. Η υποκριτική μπήκε στη ζωή της κατά τη διάρκεια των σπουδών της, όταν αφού συμμετείχε σαν μοντέλο σε πολλές διαφημίσεις, την "ανακάλυψε" η Tomris Giritlioğlu. Από τότε έχει συμμετάσχει σε αρκετές σειρές αλλά και σε κινηματογραφικές ταινίες. Σημαντικότερος της ρόλος είναι αυτός της Asi στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά παραγωγής της Giritlioğlu, αφού η σειρά προβλήθηκε σε περισσότερες από 60 χώρες. Ιδιαίτερα δημοφιλές πρότυπο ομορφιάς στις Αραβικές και Μουσουλμανικές χώρες, μετά από την προβολή του Asi η Τουμπά αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο της εταιρίας Pantene στη Μέση Ανατολή, στο Αζερμπαϊτζάν και στο Πακιστάν, ενώ συμμετέχει συνεχώς σε διαφημίσεις και φωτογραφήσεις στις συγκεκριμένες χώρες.
Προσωπική ζωή
Το 2007, στα γυρίσματα της σειράς «Asi», γνωρίστηκε με τον ηθοποιό Ονούρ Σαϊλάκ αλλά έγιναν ζευγάρι το 2010, όταν συνεργάστηκαν ξανά, για τη σειρά «Gönülçelen». Παντρεύτηκαν στις 28 Ιουλίου 2011 στο Παρίσι και στις 19 Ιανουαρίου 2012, απέκτησαν τις δίδυμες κόρες τους, Μάγια και Τοπράκ. Χώρισαν το καλοκαίρι του 2017, ύστερα από επτά χρόνια κοινής πορείας.
Παραπομπές
Μπουγιουκουστούν Τούμπα
Γεώργιος Μυλωνάς (πολιτικός)
Ο Γεώργιος Μυλωνάς (6 Απριλίου 1919 - 14 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και βαπτίστηκε στο Παρίσι, γιος του πολιτικού Αλέξανδρου Μυλωνά (1881-1967) και εγγονός του αντιστρατήγου Παναγιώτη Δαγκλή. Σπούδασε νομική και συμμετείχε ως γραμματέας της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Αγίου Φραγκίσκου το 1945. Την περίοδο 1947-1963 εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Εκλέχτηκε βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου, Υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως (19 Φεβρουαρίου 1964-29 Απριλίου 1965), υφυπουργός Εθνικής Παιδείας (29 Απριλίου 1965-15 Ιουλίου 1965). Κατά την περίοδο της παρουσίας του στο Υπουργείο Παιδείας προχώρησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Κατά την διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Αμοργό το 1968 από όπου δραπέτευσε τον Οκτώβριο του 1969 και κατέφυγε στο εξωτερικό. Η περιπετειώδης απόδρασή του από την εξορία της Αμοργού θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το βιβλίο του Ηλία Κουλουκουντή, που οργάνωσε και την διαφυγή, «Η Συνωμοσία της Αμοργού» , και την ταινία «Απόδραση από την Αμοργό». Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας διετέλεσε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Το 1987 εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατικής Ένωσης. Το 1989 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού (7 Ιουλίου 1989-20 Νοεμβρίου 1989) ως μέλος του Συνασπισμού στον οποίο είχε προσχωρήσει στην κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και Συνασπισμού και στην οικουμενική (13 Φεβρουαρίου 1990-10 Απριλίου 1990).
Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Μπογδάνου.
Ρίτσαρντ Τσωρτς
Ο σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς (Sir Richard Church) ή Ρίτσαρντ Τσερτς ή Ριχάρδος Τσουρτς ή Τζουρτζ ή Τσωρτζ όπως τον ανέφεραν στην Ελλάδα, (Κορκ Ιρλανδίας, 1784 - Αθήνα, Μάρτιος 1873), ήταν φιλέλληνας, Βρετανός στρατιωτικός από την Ιρλανδία που υπηρέτησε στην υπηρεσία της Βρετανίας, του Βασιλείου των Δύο Σικελιών και της Ελλάδας και πολιτικός της Ελλάδας. Ήταν στον στρατό από πολύ νέος, από το 1801. Πολέμησε από το 1805 στους Ναπολεόντειους Πολέμους, στην Ισπανία, στην Αίγυπτο, στη Σικελία, στην Κορσική και στα Ιόνια νησιά, όπου συνέστησε για λογαριασμό των Βρετανών μια στρατιωτική μονάδα από Έλληνες μέχρι το 1813. Το 1817 μπήκε στην υπηρεσία του βασιλιά Φερδινάρδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Το 1827 τον κάλεσαν οι Έλληνες για να αναλάβει την αρχιστρατηγία του στρατού ξηράς. Στη συνέχεια έλαβε τις θέσεις του αρχηγού της Δυτικής Ελλάδος, Σύμβουλου της Επικρατείας, πληρεξούσιου στην Α΄ Εθνοσυνέλευση των Αθηνών το 1843 και γερουσιαστή το 1844. Πέθανε στην Αθήνα το 1873 και τάφηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Το όνομά του
Για την περίοδο που ο Τσωρτς ήταν στην Ιταλία, αναφερόταν ως Ρικάρντο Τσουρτς (Riccardo Church) (στα ιταλικά το «u» αποδίδεται ως «ου»), ενώ στην Ελλάδα αναφερόταν ως Ριχάρδος Τζουρτζ ή Τζουρτς, Τζορτσ, Ρικάρδος Τζόρτζ, Τσούρτς, Τσωρτζ, Τσώρτσης (E.M. Church σελ. 324), Ριχάρδος Τζώρτζης, Ρικάρδος Τζιούρτς ή και Τζούρτζης. Παρά το γεγονός ότι η προφορά του ονόματός του στα αγγλικά δεν είναι Τσ«ω»ρτς αλλά πιο κοντά στο Τσ«ε»ρτς (ο ήχος του «ε» είναι όπως στο σύμβολο «ɜ» στο Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο) στο παρόν κείμενο αναφέρεται συνήθως ως Τσωρτς, όπως αναγράφεται το όνομά του και σε άλλες μεταγενέστερες εγκυκλοπαίδειες. Στην Ελλάδα σε πολλές πηγές της εποχής αποκαλείται Τσ«ου»ρτς, όπως ήταν η προφορά του ονόματός του στην Ιταλία όπου έζησε πολλά χρόνια πριν βρεθεί στην Ελλάδα.
Η αρχή της καριέρας του
Ο Τσωρτς έφυγε από το σπίτι του σε ηλικία 16 ετών, παρόλο που η μετέπειτα αλληλογραφία του δείχνει ότι δεν υπήρξε ρήξη των σχέσεών του με την οικογένειά του. Στις 3 Ιουλίου 1800 κατατάχθηκε και έγινε σημαιοφόρος στο 13ο Σύνταγμα Πεζικού του Σόμερσετ (13th Regiment of Foot, 1st Somersetshire). Βρέθηκε στη μάχη του Φερρόλ στη Βόρειο Ισπανία το 1800 και στην εκστρατεία στην Αίγυπτο υπό τον Σερ Ραλφ Αμπερκρόμπυ (Sir Ralph Abercromby) όπου πήρε μέρος στη μάχη του Αμπουκίρ (ενάντια στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη) και στην κατάληψη της Αλεξάνδρειας από τους Γάλλους το 1801 (Γαλλική εκστρατεία στην Αίγυπτο και τη Συρία 1798-1801). Μετά την αποχώρηση των Γάλλων γύρισε στην Αγγλία. To 1802 έγινε υπολοχαγός (Lieutenant) στο 37 Σύνταγμα Πεζικού (37th Foot). Έφυγε ξανά από την Αγγλία με τον στρατό το 1805.
Στους Ναπολεόντειους Πολέμους
Με την έναρξη των Ναπολεόντειων Πολέμων, το 1805 η μονάδα του στάλθηκε για να υπερασπίσει τη Σικελία, ενώ στις 7 Ιανουαρίου του 1806 έγινε λοχαγός (Captain) στους Βασιλικούς Κυνηγούς της Κορσικής (Royal Corsican Rangers). Εκεί για πρώτη φορά ήταν υπεύθυνος για ξένα στρατεύματα στρατολογημένα από τον τοπικό πληθυσμό. Τον Οκτώβριο του 1808 έγινε Βοηθός Γενικός Φροντιστής (Assistant Quartermaster General) στη Σικελία. Το 1809 ο Τσωρτς έγινε Γενικός Φροντιστής (Quartermaster General) στην αποστολή που κατέλαβε τα Ιόνια νησιά υπό τον Σερ Τζων Όσβαλντ (Sir John Oswald). Στις 9 Σεπτεμβρίου 1809 ανέλαβε τη θέση του ταγματάρχη (Major) στο Ελληνικό Ελαφρύ Πεζικό (Greek Light Infantry 1808-1811) και στις 19 Νοεμβρίου 1812 έγινε αντισυνταγματάρχης (Lieutenant-Colonel) στο Πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα Ελαφρού Πεζικού του Δούκα της Υόρκης (The Duke of York's Greek Light Infantry Regiment 1811-24 Φεβρουαρίου 1816). Έχοντας ήδη την εμπειρία διοίκησης ξένων στρατευμάτων, διοίκησε τα στρατεύματα που είχαν στρατολογηθεί από Έλληνες, έφτιαξε μάλιστα και ένα δεύτερο σύνταγμα με 454 Έλληνες (Δεύτερο Ελληνικό Σύνταγμα Ελαφρού Πεζικού του Δούκα της Υόρκης (2nd Regiment Greek Light Infranty 1813-1814) που στρατολόγησε ο ίδιος το 1813 για την κατάληψη των Παξών. Ανάμεσα στους στρατιώτες και τους αξιωματικούς των μονάδων αυτών που διοικούσε ήταν φυγάδες αρματολοί από την ηπειρωτική Ελλάδα, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, με τον οποίο κράτησε στη συνέχεια φιλική σχέση και αλληλογραφία. Αφού τελείωσαν οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι, και μετά από παράπονα της οθωμανικής διοίκησης, διαλύθηκαν τα ελληνικά στρατεύματα που είχε φτιάξει, έχοντας όμως αποκτήσει εμπειρία τακτικού στρατού, εμπειρία που αξιοποίησε και ο Κολοκοτρώνης αλλά και άλλοι που έλαβαν μέρος στην Ελληνική επανάσταση.
Στα χρόνια αυτά υπηρέτησε στη Μάλτα, στη Νάπολη, τη Σικελία, στην Καλαβρία. Ήταν παρών στην μάχη της Μάιντα, στην άμυνα του Κάπρι όπου τραυματίστηκε στο κεφάλι, στην κατάληψη της Ίσκιας (Ischia), στην αποστολή στα Επτάνησα, στην κατάληψη της Ζακύνθου και της Κεφαλονιάς. Στη μάχη της Αγίας Μαύρας τραυματίστηκε σοβαρά στο αριστερό του χέρι το οποίο χτυπήθηκε από σφαίρα.
Μετά τα Επτάνησα: Ιταλία, στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών
Μετά τη θητεία του στα Επτάνησα, ο Τσωρτς πήγε σε αποστολή της βρετανικής κυβέρνησης στους συμμαχικούς στρατούς Αυστρίας και Πρωσσίας και στη συνέχεια υπηρέτησε ως Βρετανικός Στρατιωτικός Σύνδεσμος (British Military Resident) στον Αυστριακό Στρατό με βάση την Ιταλία το 1814 και 1815. Πήρε μέρος στο Συνέδριο της Βιέννης, όπου υποστήριξε την παραμονή των Επτανήσων υπό βρετανική κυριαρχία, αλλά και της Πάργας και άλλων πρώην βενετικών πόλεων, που ήταν τότε υπό την κατοχή του Αλή Πασά.
Μετά από προσφορά της κυβέρνησης του Βασιλείου των Δύο Σικελιών, επέστρεψε στην Ιταλία το 1817, όπου με την άδεια της βρετανικής διοίκησης ανέλαβε τη θέση υποστράτηγου (Major General) στον στρατό, καθώς και τη θέση του επιθεωρητή των στρατευμάτων των ξένων, στην υπηρεσία του του βασιλιά Φερδινάρδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Υπηρέτησε στην Απουλία με έδρα το Λέτσε όπου κατάφερε να σταματήσει τη δράση των τοπικών ληστάρχων οι οποίοι δρούσαν μέχρι τότε ανεξέλεγκτοι. Η επιτυχημένη θητεία του του έφερε αναγνώριση και τους τίτλους του ιππότη (Commander) του τάγματος του Αγίου Φερδινάρδου της Νάπολης και τον Μεγαλόσταυρο του Ευγενεστάτου Στρατιωτικού Τάγματος του Αγίου Γεωργίου των Δύο Σικελιών.
Το τέλος της καριέρας του στην Ιταλία υπαγορεύθηκε από τις πολιτικές αναταραχές: Μετά από την επιτυχημένη θητεία του στην Απουλία, του δόθηκε η διοίκηση του 9ου Τάγματος στη Σικελία με έδρα το Παλέρμο. Ο Τσωρτς πήγε στο Παλέρμο στις αρχές Ιουλίου του 1820, χωρίς να του επιτραπεί να πάρει μαζί του το στράτευμα των ξένων, παρά την επιθυμία του (δεδομένου ότι τους εμπιστευόταν ότι θα είναι πιστοί σε αυτόν), αλλά όταν άρχισε η επανάσταση, οι καρμπονάροι επαναστάτες θέλησαν να τον συλλάβουν. Κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη και γύρισε στη Νάπολη στις 23 Ιουλίου, όπου συνελήφθη από τους επαναστάτες, οι οποίοι είχαν πάρει και εκεί την εξουσία. Φυλακίστηκε εκεί για ένα χρονικό διάστημα και όταν απελευθερώθηκε, μετά από δίκη στην οποία βρέθηκε αθώος, επέστρεψε στην Αγγλία το 1821. Εκεί έμεινε μέχρι το 1826, παντρεύτηκε τον Αύγουστο και μετά από λίγους μήνες, στις αρχές του 1827, ξεκίνησε για την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα
thumb|right|200 px|Ο Τσωρτς με ελληνική φορεσιά Μετά από πρόσκληση των Ελλήνων, τον Φεβρουάριο του 1827 αποβιβάστηκε στην Ερμιόνη, όπου βρισκόταν ο πλοίαρχος Χάμιλτον μαζί με τον οποίο συντέλεσε σημαντικά στη συνεννόηση των κομμάτων και την αποκατάσταση της σχέσης μεταξύ των οπλαρχηγών. Έτσι, τον Μάρτιο, δύο μήνες αργότερα, η Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, τον έχρισε Αρχιστράτηγο των κατά Ξηράν Δυνάμεων (generalissimo, όπως ο ίδιος αναφέρει στο φυλλάδιο που εξέδωσε ) μετά από πρόταση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (27-31 Μαρτίου 1827), ενώ έχρισε τον Λόρδο Κόχραν Πρώτον Στόλαρχον Όλων των Ναυτικών Δυνάμεων. Πρώτη τους αποστολή ήταν η ενίσχυση του Καραϊσκάκη που μαχόταν στο Φάληρο και το Κερατσίνι για να λύσουν την πολιορκία της Ακρόπολης, κάτι που δεν κατάφεραν, με σημαντικές απώλειες για τους Έλληνες. Μετά το χαμό του Καραϊσκάκη και τη διάλυση του στρατού, ο Τσωρτς έδειξε ευτολμία και μέγιστη σύνεση, έσωσε τους άνδρες που ήταν σκορπισμένοι στα παράλια, φρόντισε για την επιβίβασή τους σε πλοία και στη συγκέντρωσή τους στο Φάληρο και στον Πειραιά και στη συνέχεια στη Σαλαμίνα όπου συγκεντρώθηκε μετά από λίγο το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων.
Στη συνέχεια η Αντικυβερνητική Επιτροπή του ανέθεσε το φρούριο του Ναυπλίου. Μετά από μερικούς μήνες πήγε στο φρούριο της Κορίνθου και από εκεί στο Διακοπτό της Βοστίτσας και μετά στην Ανατολική Ελλάδα, όπου έμεινε μέχρι που ήλθε ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας.
Μετά την άφιξη του Καποδίστρια στάλθηκε στη Δυτική Στερεά Ελλάδα, όπου το 1829, επικεφαλής των στρατευμάτων της Δυτικής Ελλάδος και με τη βοήθεια στολίσκου στον οποίο συμμετείχε ο Άστιγξ (Hastings) με την «Καρτερία» και άλλα πέντε πολεμικά με σκοπό τον αποκλεισμό του Αμβρακικού Κόλπου, κατάφερε να κυριεύσει τη Βόνιτσα, το Αιτωλικό και το Μεσολόγγι, μια από τις τελευταίες πράξεις του πολέμου της απελευθέρωσης που όρισαν τα σύνορα της Ελλάδας εκτός της Πελοποννήσου, στη Στερεά Ελλάδα.
Μετά την επανάσταση
Μετά τον Ιούλιο του 1829, ο Τσωρτς παραιτήθηκε από τη θέση του, δείχνοντας τη δυσαρέσκειά του στην επιλογή του Καποδίστρια να διορίσει τον αδελφό του Αυγουστίνο πληρεξούσιο τοποτηρητή στη Δυτική Ελλάδα, αλλά και για την παραμέληση των στρατιωτών του από την Κυβέρνηση Καποδίστρια. Με την έλευση του Όθωνα, η Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη πρόσφερε στον Τσωρτς του τη θέση του πρέσβη στη Ρωσία, κάτι που δεν αποδέχθηκε ο Ρώσος αυτοκράτορας (E.M. Church, σελ. 322). Στη συνέχεια διορίστηκε Σύμβουλος της Επικράτειας και το 1836, κατά τη διάρκεια της Κυβέρνησης Άρμανσπεργκ, διορίστηκε γενικός επιθεωρητής του Στρατού.
Στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 ο Τσωρτς επιλέχθηκε ανάμεσα από τους Συμβούλους της Επικράτειας που ήταν επαναστάτες να έχει διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ αυτών και του Όθωνα και συνυπέγραψε την επόμενη ημέρα την προκήρυξη του Συμβουλίου της Επικράτειας που ευχαριστούσε τον λαό και τη φρουρά των Αθηνών για τη συμπεριφορά τους και ανακήρυσσε την 3η Σεπτεμβρίου ως εθνική εορτή. Ήταν ο τέταρτος υπογράφων μετά τον Μαυρομιχάλη, τον Κουντουριώτη και τον Νοταρά (E.M. Church, σελ 322). Ένα μήνα μετά εκλέχθηκε πληρεξούσιος Ζυγού Αιτωλίας στην Γ’ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση, αντιπροσωπεύοντας μια περιοχή από τα μέρη της Δυτικής Ελλάδας που απελευθέρωσε το 1828-1829 και επιλέχθηκε στη Γερουσία. Ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης τάχθηκε με την πλευρά των ετεροχθόνων. Θρυλική έχει μείνει η αγόρευσή του για το ζήτημα αυτό, διότι περιείχε μόνο μια λέξη: «Γκαϊντούρια!», αγανακτισμένος από τη στάση των αυτοχθονιστών βουλευτών που τον θεωρούσαν ετερόχθονα παρά το ότι ο ίδιος είχε λάβει την ελληνική υπηκοότητα.
Τον ίδιο χρόνο, το 1844, ο Όθωνας αποφάσισε την απομάκρυνση του Τσωρτς από τη θέση του Γενικού Επιθεωρητή και διορίζει στη θέση του τον Θεόδωρο Γρίβα. Ο Τσωρτς παραιτήθηκε από τον στρατό και στην ουσία τελειώνει τη στρατιωτική του καριέρα σε ηλικία 60 ετών, παραμένοντας στη Γερουσία.
Όταν το 1854, δέκα χρόνια αργότερα, ο Όθωνας του πρόσφερε την τιμητική θέση του στρατηγού, ο Τσωρτς τη δέχθηκε με επιφύλαξη, χωρίς όμως να αναλάβει ενεργό στρατιωτικό ή πολιτικό ρόλο. Ήταν μέλος της Γερουσίας μέχρι την κατάργησή της το 1864. Έμενε στην Αθήνα μέχρι τον θάνατό του το 1873. Χαρακτηριστικό της εκτίμησης που έχαιρε μέχρι το τέλος της ζωής του είναι οι επισκέψεις του Βασιλιά Γεωργίου Α΄ στον Τσωρτς, όταν ήταν άρρωστος, λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του.
Τίτλοι, παράσημα, αναγνώριση
Σύμφωνα με έγγραφο του ίδιου του Τσωρτς, είχε τους εξής τίτλους (μεταφρασμένους στα ελληνικά): «Ιππότης του Μεγάλου Σταυρού του Ευγενεστάτου Στρατιωτικού Τάγματος του Αγίου Γεωργίου των Δύο Σικελιών, Ιππότης του Τιμιωτάτου Τάγματος του Λουτρού της Αγγλίας, Διοικητής του Εξοχωτάτου Στρατιωτικού Τάγματος του Γκουέλφ του Ανόβερου και των παρασήμων του Αγίου Φερδινάρδου και της αγιότητας κτλ. κτλ.».
Το 1815 έλαβε από τη Βρετανία τον τίτλο του Εταίρου του Τάγματος του Λουτρού (Companion, Order of the Bath) για τη θητεία του ως διοικητή του Ελληνικού Τάγματος Ελαφρού Πεζικού στα Επτάνησα.
Για τις υπηρεσίες του προς στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών, έλαβε τον Μεγαλόσταυρο του Βασιλικού και Στρατιωτικού Τάγματος του Αγίου Γεωργίου της Επανενώσεως (Gran croce di Reale e militare ordine di San Giorgio della Riunione).
Μεταξύ 1821 και 1825 έλαβε από τη Βρετανία τον τίτλο του Ιππότη Διοικητή του Βασιλικού Τάγματος του Γουέλφων του Ανοβέρου (KCH, Knight Commander, Royal Guelphic Order ή αλλιώς Hanoverian Guelphic Order).
Είχε επίσης λάβει τον Μεγαλόσταυρο του ελληνικού Τάγματος του Σωτήρος, όταν αυτό δημιουργήθηκε το 1833.
Τον Φεβρουάριο του 1854 με βασιλικό διάταγμα του απονεμήθηκε τιμητικά ο βαθμός του στρατηγού, που δημιουργήθηκε ειδικά για την περίσταση (ο μεγαλύτερος βαθμός ως τότε ήταν ο βαθμός του αντιστρατήγου).
Οικογένεια
Ήταν γιος του Μάθιου Τσωρτς (Matthew Church), εμπόρου από το Κορκ (Cork) της Ιρλανδίας και της Αν Ντίαρμαν (Anne Dearman) (2 Σεπτεμβρίου 1745-17 Νοεμβρίου 1812), δεύτερος γιος από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1784 . Παντρεύτηκε την Μέρι-Αν (Marie-Anne), πρώτη κόρη του Σερ Ρόμπερτ Γουίλμοτ (Sir Robert Wilmot), δεύτερου βαρονέτου του Όσμαστον (Osmaston), Ντέρμπι (Derby), στις 17 Αυγούστου 1826, στο Γουόρθινγκ (Worthing) . Ο Τσωρτς διατηρούσε τη σχέση με την οικογένειά του, έχοντας αλληλογραφία με τον μεγάλο του αδελφό Τζων Ντίαρμαν Τσωρτς (John Dearman Church), όπως προκύπτει από τις επιστολές που δημοσίευσαν οι ανιψιοί του Τσ. Μ. Τσωρτς (Rev. C. M. Church) και Ρίτσαρντ Γουίλιαμ Τσωρτς (Richard William Church), αλλά και επισκέψεις (ο ανιψιός του Ε. Μ. Τσωρτς περιγράφει ότι τον είδε πρώτη φορά το 1848, όταν τον επισκέφθηκε στην Ελλάδα) (E. M. Church, 1895, σελ 306).
Εμφάνιση, γνώσεις
Ο Τσωρτς ήταν μικρόσωμος, καλοφτιαγμένος, με ευχάριστους τρόπους, βελτιωμένους από τις σημαντικές κοινωνικές του εμπειρίες. Στη νεκρολογία του περιγράφεται: «Πράος, αφελής, φιλομαθής, ομιλητικός, ευγενής στους τρόπους και ευαίσθητος την καρδίαν». Είχε μπλε μάτια, μεγάλο μέτωπο και μουστάκι. Στα 65 του έδινε την εντύπωση Άγγλου ευγενούς ή διπλωμάτη και όχι ενός ανθρώπου χωρίς ακαδημαϊκή μόρφωση που είχε περάσει όλη τη ζωή του στον στρατό, μέρος της μάλιστα με άτακτο στρατό (E. M. Church, σελ. 316). Μιλούσε εκτός από αγγλικά, που ήταν η μητρική του γλώσσα, γαλλικά, ιταλικά και κάποια ελληνικά στα οποία ποτέ δεν είχε μεγάλη άνεση (E. M. Church, σελ. 330). Το έσκασε από το σπίτι του για να καταταγεί στον στρατό το 1800, σε ηλικία 16 ετών και η όποια εκπαίδευσή του ήταν αυτή που είχε λάβει μέχρι τότε. Η οικογένειά του ήταν μέλη της Θρησκευτικής Κοινωνίας των Φίλων, δηλαδή Κουάκεροι, έζησε λοιπόν τα πρώτα χρόνια της ζωής του σε ένα ιδιαίτερο θρησκευτικό περιβάλλον.
Έργα
Το 1820 φέρεται να έγραψε στη Νάπολη το βιβλίο: «Relazione dei fatti accaduti al tenente generale Riccardo Church» και υπότιτλο: «Cavaliere Gran Crocce Del'Ordine Militare di San Giorgio della Reunione, Cavaliere di piu ordini, Comandante Generale et Ispettore delle truppe estere nel regno di Napoli e gia Comandante delle trupe Napolitane in Sicilia», το οποίο όμως αναφέρει ρητά ότι ο «αξιότιμος Στρατηγός Τσωρτς δεν αναγνωρίζει ως δική του την παρούσα δημοσίευση».
Το 1826 δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από την επανάσταση στο Παλέρμο με τίτλο: Lieutenant General Sir Richard Church's personal narrative of the revolution at Palermo, in the year 1820.
To 1828 δημοσιεύτηκαν στο Annuaire historique universel του Charles-Louis Lesur οι τρεις αναφορές του Ρίτσαρντ Τσωρτς για τη μάχη της Ακρόπολης προς την Τρίτη Εθνοσυνέλευση, ένα σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο.
Λίγο πριν τον θάνατο του Τσωρτς, το γραφείο του σφραγίστηκε από την Αγγλική πρεσβεία για τη διατήρηση των χειρογράφων που βρίσκονταν σε αυτό. Το αρχείο του (MS. Correspondence and Papers of Sir Richard Church, σε 29 τόμους) βρίσκεται (όπως αναφερόταν το 1911 ) στο Βρετανικό Μουσείο (Add. MSS. 36543-36571) και περιέχει σημαντικά στοιχεία για την ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης.
Έγγραφα από το αρχείο του βρίσκονται επίσης στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Οικία Τσωρτς
Το σπίτι του Τσωρτς στην Αθήνα, η Οικία Τσωρτς, διατηρείται μέχρι σήμερα στην Πλάκα, στην οδό Σχολείου 5. Αρχικά ήταν ιδιοκτησία του Άγγλου ιστορικού της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Τζορτζ Φίνλεϊ από τον οποίο το αγόρασε. Στο σπίτι αυτό έζησε ο Τσωρτς μέχρι τον θάνατό του.
Κηδεία και μνημείο του Τσωρτς
Ο Τσωρτς πέθανε, μετά από ασθένεια, την Πέμπτη 8 Μαρτίου (20 Μαρτίου σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο σε ισχύ στη Βρετανία) και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη στις 15 Μαρτίου 1873. Η κηδεία έγινε με καθυστέρηση, εν αναμονή του ανιψιού του, που αναμενόταν από την Αγγλία. Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε στον προτεσταντικό ναό της οδού Φιλελλήνων παρουσία του βασιλιά και πλήθους επισήμων. Το μνημείο του τάφου, απέναντι από τον ιερό ναό του Αγίου Λαζάρου, φέρει αγγλική επιγραφή στο μπροστινό και την αντίστοιχη ελληνική στο πίσω μέρος: «Richard Church, General, who having given himself and all he had, to rescue a Christian race from oppression, and to make Greece a nation, lived for her service, and died among her people, rests here in peace and faith» «Ώδε κείται εν ειρήνη και πίστει ο Στρατηγός Ριχάρδος Τσωρτζ αφιερώσας εαυτόν και πάντα τα εαυτού υπέρ της από της δουλείας απελευθερώσεως φυλής χριστιανικής, συντελέσας ίνα η Ελλάς κατασταθή έθνος, ζήσας όπως υπηρετήση αυτήν και αποβιώσας μεταξύ του λαού αυτής». Επιτάφιο λόγο εκφώνησε στις 15 Μαρτίου 1873 (παλαιό ημερολόγιο) ο υπουργός Δικαιοσύνης Παναγιώτης Χαλκιόπουλος και μετά στα αγγλικά ο νεαρός τότε Ιωάννης Γεννάδιος
Αναφορές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ιρλανδικής καταγωγής Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Άνταλμπερτ Μάρκοβιτς
Ο Άνταλμπερτ Μάρκοβιτς (γερμ. Adalbert Markovits) υπήρξε Αυστριακός αρχαιολόγος, παλαιοντολόγος και σπηλαιολόγος.
Βιογραφία
Ήρθε στην Αθήνα το 1927 και έγινε στενός συνεργάτης του Ι. Κουμάρη. Διετέλεσε διευθυντής της Αυστριακής Σπηλαιολογικής Εταιρείας για τη Μελέτη των Σπηλαίων. Πήρε μέρος σε σημαντικές έρευνες από το 1927 ως το 1940 στη Μακεδονία και στην Κρήτη.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Σπηλαιολόγοι
3077 Χέντερσον
Ο Χέντερσον (Henderson) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (δηλαδή την προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σκωτσέζου αστρονόμου Τόμας Χέντερσον.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χέντερσον είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χεντερσον
Υποθερμία
Η υποθερμία είναι η ελάττωση της θερμοκρασίας όλου του σώματος κάτω από τους 36°C. Μπορεί να εμφανιστεί είτε λόγω έκθεσης σε χαμηλές θερμοκρασίες του περιβάλλοντος, είτε λόγω διαφόρων παθολογικών καταστάσεων, όπως δηλητηρίαση από αλκοόλ, υπογλυκαιμία, νευρική ανορεξία και προχωρημένη ηλικία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το σώμα αρχίζει να χάνει θερμότητα πιο γρήγορα από ό,τι παράγει.
Όταν η θερμοκρασία του σώματος πέσει, η καρδιά, το νευρικό σύστημα και άλλα όργανα δεν μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά. Αν η υποθερμία δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να οδηγήσει σε ανεπάρκεια της καρδιάς και του αναπνευστικού συστήματος και τελικά σε θάνατο.
Αν και η υποθερμία συνήθως προκαλείται από έκθεση σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, μπορεί επίσης να προκληθεί από ψυχρές θερμοκρασίες εάν ένα άτομο κρυώσει από βροχή, ιδρώτα ή βύθιση σε κρύο νερό. Τα συμπτώματα εξαρτώνται από τη θερμοκρασία. Σε ήπια υποθερμία, υπάρχει ρίγος και ψυχική σύγχυση. Σε μέτρια υποθερμία, το ρίγος σταματά και η σύγχυση αυξάνεται. Σε βαριά υποθερμία, μπορεί να υπάρχουν παραισθήσεις και παράδοξο ξεγύμνωμα, κατά το οποίο το άτομο βγάζει τα ρούχα του, καθώς και αυξημένος κίνδυνος να σταματήσει η καρδιά. Η διάγνωση γίνεται είτε με βάση τα συμπτώματα ενός ατόμου παρουσία παραγόντων κινδύνου είτε με μέτρηση της θερμοκρασίας του σώματός του.
Η αντιμετώπιση της υποθερμίας εξαρτάται από τη βαρύτητά της. Σε ήπια υποθερμία συνιστώνται ζεστά ροφήματα, ζεστά ρούχα και σωματική δραστηριότητα. Σε άτομα με μέτρια υποθερμία, συνιστώνται θερμαντικές κουβέρτες και ενδοφλέβια υγρά. Σε βαριά υποθερμία, μπορεί να είναι χρήσιμη η εξωσωματική οξυγόνωση με μεμβράνη ή η καρδιοπνευμονική παράκαμψη. Σε όσους δεν έχουν σφυγμό, ενδείκνυται η καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση μαζί με τα παραπάνω μέτρα. Η επαναθέρμανση συνήθως συνεχίζεται έως ότου η θερμοκρασία του σώματος του ατόμου είναι μεγαλύτερη από 32 °C.
Αίτια και κίνδυνοι
Η υποθερμία προκαλείται από τη χαμηλή θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τους υγρούς και ψυχρούς ανέμους ή από την πολύωρη παραμονή στο νερό ή σε υποθερμαινόμενα δωμάτια. Η επικίνδυνη υποθερμία δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει σε θερμοκρασίες παγωνιάς. Τα ηλικιωμένα άτομα, για παράδειγμα, μπορεί να πάθουν υποθερμία και σε θερμοκρασίες άνω των 0oC. Η παρατεταμένη παραμονή στο ψύχος μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή, επειδή μειώνει τη θερμοκρασία του σώματος με ή χωρίς κρυοπαγήματα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συμπτώματα Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Κύματα ψύχους Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Έρμαν Έσσε
Ο Έρμαν Έσσε (Hermann Hesse, 2 Ιουλίου 1877 – 9 Αυγούστου 1962) ήταν Γερμανός λογοτέχνης. Ο Έσσε γεννήθηκε στο Καλβ της Βυρτεμβέργης στη Γερμανία το 1877, σε αυστηρό προτεσταντικό περιβάλλον. Ο πατέρας του ήταν ιεραπόστολος, ενώ ο παππούς του γνωστός ινδολόγος και ιεραπόστολος. Ξεκίνησε να εργάζεται ως βιβλιοπώλης και, παράλληλα, συνέγραφε. Έγινε γρήγορα γνωστός με τα ποιήματα και τα μυθιστορήματά του. Το 1904 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Πήτερ Κάμεντσιντ. Το 1946 τιμήθηκε με το βραβείο Γκαίτε και το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και το 1955 με το βραβείο Ειρήνης του Γερμανικού Συνδέσμου Εμπορίας Βιβλίων. Απεβίωσε στις 9 Αυγούστου του 1962.
Κεντρικό θέμα του έργου του είναι η υπαρξιακή θρησκευτική προβληματική του ανθρώπου. Στα έργα του (Ντέμιαν, Σιντάρτα, Ο λύκος της στέππας, κ.α.) συναντώνται συχνά μοτίβα του γερμανικού ρομαντισμού, θέματα από την ινδική και κινεζική φιλοσοφία και ψυχαναλυτικές θεωρίες.
Η εποχή και η τέχνη του
Από πολύ νεαρή ηλικία ο Έσσε έρχεται σε επαφή με την ποίηση του Goethe και άλλων σπουδαίων ποιητών του ρομαντισμού (Νοβάλις, Μπρενετάνο, Σλέγκελ κ.α.), που τον επηρεάζουν σημαντικά, αφού είναι από τη φύση του ρομαντική ιδιογκρασία.
Αναλυτική εργοβιογραφία
Εκδίδεται η συλλογή διηγημάτων Από τη δώθε μεριά. Χτίζει ένα σπίτι στο Γκάιενχοφεν.
Επιλεγμένα έργα
Έγραψε επίσης ποιήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Εκστρατεία στην Καμπότζη
Η Εκστρατεία στην Καμπότζη (Cambodian Campaign) (αλλιώς Εισβολή ή Επέμβαση στην Καμπότζη) πραγματοποιήθηκε από στρατεύματα των Η.Π.Α και του Νότιου Βιετνάμ, από τα τέλη Απριλίου 1970 μέχρι περίπου τα τέλη Ιουλίου της ίδιας χρονιάς.
Στα πλαίσια αυτής της εκστρατείας στρατεύματα των δύο χωρών πραγματοποίησαν 13 επιχειρήσεις στην Ανατολική Καμπότζη, εναντίον βάσεων του Λαϊκού Στρατού του Βιετνάμ (People's Army of Vietnam -PAVN) και του Εθνικού Μετώπου για την Απελευθέρωση του Νοτίου Βιετνάμ (NLF γνωστό και ως Βιετκόνγκ). Η εν λόγω εκστρατεία έλαβε χώρα αφού στην Καμπότζη ο Πρίγκιπας Νοροντόμ Σιχανούκ αντικαταστάθηκε από το φιλοαμερικανό στρατηγό Λον Νολ και ενώ στις 29 Μαρτίου 1970 τα βορειοβιετναμέζικα στρατεύματα είχαν επιτεθεί εναντίον του στρατού της Καμπότζης και είχαν καταλάβει μεγάλα τμήματα στα ανατολικά της χώρας.
Tulia (συγκρότημα)
Το Tulia είναι πολωνική γυναικεία μπάντα που εκτελεί μουσική που συνδυάζει παραδοσιακή λαϊκή μουσική, όπως λευκές φωνές (παραδοσιακό ύφος τραγουδιού από την Ανατολική Ευρώπη) με μοντέρνα εκτέλεση. Το συγκρότημα ιδρύθηκε το 2017, στο Στσέτσιν της Πολωνίας. Υπάρχουν τέσσερις τραγουδίστριες στο συγκρότημα: η Τζοάννα Σινκιέβιτζ, η Ντομίνικα Σιέπκα, η Πατρίτσιγια Νοβίκα και η Τούλια Μπικζάκ, το όνομα της τελευταίας επιλέχθηκε ως το όνομα της μπάντας. Έχουν λάβει μεγάλη προσοχή στην Πολωνία το 2017, αφού μοιράζονταν ένα εξώφυλλο του τραγουδιού των Depeche Mode «Enjoy the Silence» στο YouTube.
Το 2018, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, που ονομάζεται Tulia και κυκλοφόρησε από την Universal Music Poland, το οποίο περιλαμβάνει μια σειρά από πρωτότυπα τραγούδια, καθώς και επανεκτελέσεις πολωνικών και διεθνών καλλιτεχνών. Το άλμπουμ έγινε πλατινένιο στην Πολωνία, που πώλησε περισσότερα από 30.000 αντίτυπα από την ημερομηνία κυκλοφορίας.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2019, ανακοινώθηκε ότι οι Tulia επιλέχθηκαν από τον πολωνικό κρατικό τηλεοπτικό οργανισμό TVP να εκπροσωπήσουν την Πολωνία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2019. Το τραγούδι απέτυχε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό του διαγωνισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία
Γκέοργκ Μούχε
Ο Γκέοργκ Μούχε (8 Μάιου 1895-26 Μαρτίου 1987) ήταν Γερμανός ζωγράφος, αποτυπωτής, αρχιτέκτονας, συντάκτης και καθηγητής
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Γκέοργκ Μούχε γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1895 στο Κβέρφουρτ, στην Πρώσικη Επαρχία της Σαξονίας, και μεγάλωσε στο Ρουν. O πατέρας του, Φέλιξ Μούχε, ήταν ζωγράφος Ναΐφ και συλλέκτης εργών τέχνης γνωστός ως Felix Ramholz
Sturm
Στο Βερολίνο, ο Μούχε είχε σχέσεις με τον Herwarth Walden και την καλλιτεχνική του ομάδα "Strum"(=καταιγίδα), δουλεύοντας ως εκθεσιακός βοηθός του Walden στη Sturm Gallery .Επίσης δίδασκε ζωγραφική στην Καλών Τεχνών Sturm από το 1916 έως το 1920. Η έκθεση του Μούχε στον Εξπρεσιονιστικό κόσμο τον ώθησαν να γίνει ακόμα πιο πρωτότυπος στα έργα του, δημιουργώντας αφηρηματικά έργα που συνδύαζαν στοιχεία από τον Κυβισμό με τα χρωματικά ιδεώδη των Der Blaue Reiter και Μαρκ Σαγκάλ. Πήρε μέρος σε τρεις εκθέσεις από το 1916 έως το 1918, σε κάθε μια από τις οποίες συνδύαζε τα έργα του με αυτά άλλων καλλιτεχνών: Μαξ Ερνστ (1916), Πάουλ Κλέε, και Alexander Archipenko (1918). Από το 1913 έως το 1923, ο Μούχε παρήγαγε αποτυπώματα που έδειχναν ισχυρή επιρροή από τον Κλέε, όπως και τον Μαρκ Σαγκάλ.
Η καλλιτεχνική του καριέρα διακόπηκε με έναν χρόνο υπηρεσίας στον στρατό στο Δυτικό μέτωπο το 1917 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου
Μπάουχαουζ
Ο Βάλτερ Γκρόπιους προσκάλεσε τον Μούχε να εργαστεί στο Μπάουχαουζ στη Βαϊμάρη το 1919. Με την παρότρυνση του Lyonel Feininger, δέχθηκε. O Herwarth Walden του είχε δώσει πενταετές συμβόλαιο με τη Strum to 1917, αλλά ο Μούχε το διέλυσε πρόωρα για να αποκτήσει κάποια ανεξαρτησία για τα έργα του στο Μπάουχαουζ.
Στο Μπάουχαουζ, κατεύθυνε το εργαστήριο υφαντουργίας από το 1919 έως το 1925 και διεύθυνε τα προκριματικά μαθήματα από το 1921 έως το 1922. Ο Μούχε παντρεύτηκε την Elsa (El) Franke, που ήταν μαθήτρια στο Μπάουχαουζ, το 1922. Μετά το 1922, το στυλ του εξελίχθηκε από πλήρως αφηρηματικό σε πιο σε πιο εικονικό και οργανικό, ένα είδος λυρικού Υπερρεαλισμού.
Ο Μούχε ήταν υπεύθυνος για την έκθεση του Μπάουχαουζ το 1923, την πρώτη τους μεγάλη έκθεση,, για την οποία σχεδίασε ένα πειραματικό σπίτι γνωστό ως Haus am Horn. Κατασκευάστηκε το 1923 ως η πρώτη πρακτική εκτέλεση του στύλ των νέων κτηρίων του Μπάουχαουζ. Τέτοιες αρχές ήταν κύριες επιρροές για την αρχιτεκτονική του 20ου αιώνα. Το Haus am Horn σχεδιάστηκε για να παρουσιάσει την οικονομική στέγαση, παρέχοντας λειτουργικό σχεδιασμό χρησιμοποιώντας προκατασκευασμένα υλικά για γρήγορη και φθηνή κατασκευή. . Το σπίτι, το οποίο παρουσιάζει μια ισχυρή αντίληψη της χρήσης του χώρου, και έχει ονομαστεί "αληθινό έργο τέχνης της συναίσθησης της αφηρημένης μνημειώδης ομορφιάς". Το 1996 το Haus am Horn έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς πλεόν γνωστό ως Το Μπάουχαουζ και οι χώροι του στη Βαϊμάρη, στο Ντασάου και το Μπερνάου. Ο Μούχε ήταν ηγετικός υποστηρικτής της αρχιτεκτονικής ομάδας του Μπάουχαουζ. Το 1926 αυτός και ο Richard Paulick, σχεδίασαν το καινοτόμο Stahlhaus(=ατσάλινο σπίτι) στο Ντασάου. Από το 1925 έως το 1927 ήταν υπεύθυνος για το εργαστήριο υφαντουργίας του Μπάουχαουζ στο Ντασάου.
Μετά το Μπάουχαουζ
Ο Μούχε έφυγε από το Μπάουχαουζ το 1927 για να συμμετάσχει στο καθηγητικό σώμα της Σχολής Μοντέρνας Τέχνης του Βερολίνου που άνηκε στον Γιοχάνες Ίττεν, όπου και δίδαξε μέχρι το 1930. Για την έκθεση των 10 χρόνων του Νοβέμπεργκρουπε το 1929, ο Μούχε ανέλαβε την εποπτεία των αφηρημένων και δημιουργικών σχεδίων και των αρχιτεκτονικών τμημάτων. Ξεκινώντας το 1931, μέχρι που απολύθηκε από τους Ναζί το 1933, ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Τέχνης και Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Βρότσλαβ, όπου δίδαξε και τον Όσκαρ Σλέμερ. Ύστερα, συνέχισε να διδάσκει στο Βερολίνο στη Σχολή Τέχνης και Εργών, υπό την ηγεσία του Χούγκο Χαίρινγκ. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1938.
Δεκατρείς πίνακες και 2 αποτυπώματα του Μούχε κατασχέθηκαν από τους Ναζί από μουσεία και τουλάχιστον 2 από αυτά τα έργα παρουσιάστηκαν στην έκθεση Εκφυλισμένης τέχνης του 1937. . Η έκθεση προοριζόταν να ωθήσει την κοινή γνώμη ενάντια στον μοντερνισμό, που παρουσιαζόταν ως μια συνωμοσία από ανθρώπους που μισούσαν τη Γερμανική ευπρέπεια, και για να διεγείρει απέχθεια απέναντι στο "διεστραμμένο Εβραϊκό πνεύμα" που εισχωρούσε στη Γερμανική κουλτούρα, ωστόσο μόνο 6 από τους 112 καλλιτέχνες που συμπεριλήφθηκαν στην έκθεση ήταν Εβραίοι.
Αφού πέρασε ένα χρονικό διάστημα στην Ιταλία, ο Μούχε έγραψε ένα βιβλίο πάνω στη Νωπογραφία, το "Buon Fresco – Briefe aus Italien über Handwerk und Stil der echten Freskomalerei". Παρουσίασε τις δικές του νωπογραφίες σε μια πινακοθήκη του Βερολίνου. Από το 1939 έως το 1958 ο Μούχε ήταν στο καθηγητικό σώμα της Σχολής Μηχανικών Κλωστοϋφαντουργίας στο Κρέφελντ, ως καλλιτεχνικός σύμβουλος της Ανώτατης Τάξης για την Κλωστοϋφαντουργική Τέχνη. Επίσης εργαζόταν και στο Βούπερταλ σε ένα ίδρυμα ανάπτυξης υλικών ζωγραφικής. Οι Όσκαρ Σλέμερ και Willi Baumeister ήταν ανάμεσα στους συνεργάτες του.
Εγκαταστάθηκε στο Λίνταου, στην ανατολική πλευρά της Λίμνης Κωνσταντίας, το 1960. Εκεί, συνέχισε το ζωγραφικό και γραφιστικό του έργο ως ελεύθερος επαγγελματίας. Τα έργα του στη δεκαετία του 1970 συμπεριλάμβανε μια σειρά πινάκων και σχεδίων που αποτέλεσαν τα "Tafel der Schuld"(=Πίνακες της Ενοχής"). Το 1979 του απενεμήθη το βραβείο Λόβις Κορίντ από την πόλη της Ρέγκενσμπουργκ. To 1980 το αρχείο Μπάουχαουζ του Βερολίνου μάζεψαν μια εκτενή ανασκόπηση "Georg Muche – Das künstlerische Werk 1912–1927". Ο Μούχε πέθανε στο Λίνταου στις 26 Μαρτίου του 1987.
Το Für Wilhelm Runge, ένας πίνακας του Μούχε, εμφανίστηκε σε ένα Γερμανικό γραμματόσημο το 1996 ως μέρος μιας σειράς γραμματοσήμων που τιμούσαν τη Γερμανική ζωγραφική του 20ου αιώνα.