cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικηφόρος Βρεττάκος
Μεταπολίτευση και ύστατα χρόνια
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974 και εγκαταστάθηκε, από εκεί και πέρα, μόνιμα στην Αθήνα. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Ουράνη και δώδεκα χρόνια αργότερα ανακηρύχθηκε μέλος της (26 Φεβρουαρίου 1986). Επίσης αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1991 επισκέφθηκε την Πλούμιτσα με την οικογένειά του. Εκεί έμελλε να αφήσει και την τελευταία του πνοή. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 4 Αυγούστου 1991 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, δημοσία δαπάνη. Το 2010, τα οστά του ενταφιάστηκαν στη Πλούμιτσα.
Λογοτεχνική σταδιοδρομία/Συγγραφικό Έργο
Το συγγραφικό έργο του Νικηφόρου Βρεττάκου, δύναται να χωριστεί σε 4 μέρη. Την παρθενική του εμφάνιση ο Νικηφόρος Βρεττάκος στον χώρο της λογοτεχνίας την έκανε το 1929, με τη δημοσίευση κάποιων πρωτόλειων ποιημάτων του από τα μαθητικά του χρόνια με τίτλο Κάτω από σκιές και φώτα (εκδόθηκαν το 1933). Μέχρι και το 1940 εξέδωσε έξι συλλογές, τις οποίες συγκέντρωσε στον τόμο Γκριμάτσες του ανθρώπου. Πολλές ποιητικές συλλογές, ακολούθησαν, έως το 1951 (χρονιά θεωρούμενη ως δεύτερο ορόσημο στην καλλιτεχνική του πορεία), που εξέδωσε με τίτλο Τα ποιήματα 1929-1951, τον δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο με ποιήματά του. Εκείνη την περίοδο παρατηρείται η στροφή του Βρεττάκου από τον νεανικό λυρισμό, στην έντονη δραματική γραφή.
Ακολούθησε η τρίτη και ωριμότερη περίοδος της δημιουργίας του, στην οποία επιχείρησε μια εξισορρόπηση αυτών των δύο στοιχείων, του λυρικού στοιχείου και του δραματικού, στην υπηρεσία του ηθικού και κοινωνικού προβληματισμού του. Αυτή την περίοδο ασχολείται με έννοιες όπως φως, φύση, αγάπη και αγνότητα.
Η τέταρτη και τελευταία ποιητική περίοδος (1975-1990) μπορεί να χαρακτηριστεί από αισιοδοξία, η οποία έχει διάρκεια. Στα ποιήματά του μιλά για μια πιο ανθρώπινη ζωή, καθώς και για μια διαρκή εγρήγορση και επανάσταση.
Τέλος, προτάθηκε τέσσερις φορές για το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Ο Βρεττάκος τιμήθηκε επίσης από πολλούς δήμους σε όλη την Ελλάδα και ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών μαζί με τους Γιάννη Ρίτσο και Γιώργο Βαλέτα το 1984, όπως επίσης επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών του Πειραιά κ.ά.
Προσωπική ζωή
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, όταν εργάστηκε στις Γενικές Αποθήκες Στρατού, στον Πειραιά, γνώρισε τη γυναίκα του, την Καλλιόπη Αποστολίδη, που ήταν φοιτήτρια της Φιλολογίας. Παντρεύονται στις 20 Αυγούστου 1934. Το 1936 γεννιέται η κόρη του Τζένη, ενώ το 1938 ο γιος του Κώστας, συγγραφέας και σκηνοθέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας
Συνοριακές Πολιτείες (Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος)
thumb|350px|Ιστορικός στρατιωτικός χάρτης των συνοριακών και νότιων πολιτειών. Phelps & Watson, 1866 right|thumb|300px|Χάρτης της διαίρεσης των πολιτειών κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Το μπλε αντιπροσωπεύει τις πολιτείες [[Ένωση (Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος)|Ένωσης συμπεριλαμβανομένων αυτών που εισήλθαν κατά τη διάρκεια του πολέμου· το ανοιχτό μπλε αντιπροσωπεύει τις συνοριακές πολιτείες· το κόκκινο αντιπροσωπεύει τις Συνομόσπονδες πολιτείες. Οι μη σκιασμένες περιοχές δεν ήταν πολιτείες πριν ή κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.]]
Στο γενικό πλαίσιο του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, ο όρος συνοριακές πολιτείες αναφέρεται στις πέντε δουλοκτητικές πολιτείες του Ντέλαγουερ, του Κεντάκυ, του Μέριλαντ, του Μιζούρι, και της Δυτικής Βιρτζίνια, που συνόρευαν με μια ελεύθερη πολιτεία και παρατάχθηκαν με την Ένωση. Όλες εκτός από το Ντέλαγουερ είχαν κοινά σύνορα με πολιτείες που ήταν μέλη της Συνομοσπονδίας. Στο Κεντάκυ και στο Μιζούρι, υπήρχαν και φιλο-Συνομοσπονδιακές και φιλο-Ενωτικές κυβερνητικές έριδες. Η Δυτική Βιρτζίνια δημιουργήθηκε το 1863 από εκείνες τις βορειοδυτικές κομητείες της Βιρτζίνια που είχαν αποσχισθεί από τη Βιρτζίνια, μετά την απόσχιση της Βιρτζίνια από την Ένωση. Αν και κάθε δουλοκτητική πολιτεία (εκτός από την Νότια Καρολίνα) συνεισέφερε μερικούς στρατιώτες στην πλευρά της Συνομοσπονδίας καθώς και στην πλευρά της Ένωσης, η διχόνοια ήταν πιο βαθιά σε αυτές τις συνοριακές πολιτείες, με άνδρες από την ίδια οικογένεια συχνά να πολεμούν σε αντίπαλες πλευρές.
Επιπροσθέτως, δύο εδάφη που δεν ήταν ακόμη πολιτείες-το Ινδιάνικο Έδαφος ( τώρα η πολιτεία της Οκλαχόμα) και το Έδαφος Νέου Μεξικού (τώρα οι πολιτείες της Αριζόνα και του Νέου Μεξικού)-επίσης επέτρεπαν τη δουλεία. Μέχρι τότε πολύ λίγοι δούλοι μπορούσαν πραγματικά να βρεθούν σε αυτά τα εδάφη, παρά παρά τη νομική κατάσταση του θεσμού εκεί. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι μεγάλες Ινδιάνικες Φυλές στην Οκλαχόμα υπέγραψαν μια συμμαχία με τη Συνομοσπονδία, και συμμετείχαν στις στρατιωτικές της προσπάθειες. Οι άποικοι του Εδάφους του Νέου Μεξικού ήταν ανάμεσα σε δύο πίστες· η περιοχή ήταν διαιρεμένη ανάμεσα στην Ένωση και τη Συνομοσπονδία στον 34ο Παράλληλο. Η Οκλαχόμα συχνά μνημονεύεται ως "συνοριακή πολιτεία" σήμερα, αλλά η Αριζόνα και το Νέο Μεξικό σπάνια, και αν ποτέ, χαρακτηρίζονται έτσι.
Με γεωγραφική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική σύνδεση και με τον Βορρά και με τον Νότο, οι συνοριακές πολιτείες ήταν κρίσιμες για την έκβαση του πολέμου, και ακόμα αποτελούν το πολιτισμικό όριο που χωρίζει τον Βορρά από τον Νότο. Μετά την Ανοικοδόμηση, οι περισσότερες από τις συνοριακές πολιτείες υιοθέτησαν τους νόμους του Τζιμ Κρόου που έμοιαζαν με αυτούς που είχαν θεσπιστεί στον Νότο, αλλά στις πρόσφατες δεκαετίες μερικές από αυτές (πιο αξιοπρόσεκτα το Ντέλαγουερ και το Μέριλαντ) έχουν γίνει πιο Βόρειες στον πολιτικό, οικονομικό, και κοινωνικό τους προσανατολισμό, ενώ άλλες (ειδικά το Κεντάκυ και η Δυτική Βιρτζίνια)έχουν υιοθετήσει ένα Νότιο τρόπο ζωής.
Η Διακήρυξη Χειραφέτησης του Λίνκολν, σχεδιασμένη σαν μια πράξη πολεμικών μέτρων, απευθυνόταν μόνο σε εδάφη όχι κάτω από τον έλεγχο της Ένωσης ακόμη, έτσι δεν απευθυνόταν στις συνοριακές πολιτείες. Το Μέριλαντ και η Δυτική Βιρτζίνια άλλαξαν το πολιτειακό τους σύνταγμα για να απαγορεύσουν τη δουλεία. Η δουλεία στο Κεντάκυ, το Μιζούρι, και το Ντέλαγουερ (καθώς επίσης και τα υπολείμματα της δουλείας στη Δυτική Βιρτζίνια και το Νιου Τζέρσεϊ) δεν τερματίστηκε μέχρι την επικύρωση της Δέκατης Τρίτης Τροποποίησης.
Οι πέντε συνοριακές πολιτείες
Κάθε μία από αυτές τις πέντε πολιτείες μοιράζονταν ένα σύνορο με τις ελεύθερες πολιτείες και συνδέθηκαν με την Ένωση. Όλες πλην του Ντέλαγουερ επίσης συνορεύουν με πολιτείες που εισήλθαν στη Συνομοσπονδία.
Ντέλαγουερ
Και οι δύο Βουλές της Γενικής Συνέλευσης του Ντέλαγουερ απέρριψαν την απόσχιση συντριπτικά, η Βουλή των Αντιπροσώπων ομόφωνα.
Μέριλαντ
Η Νομοθετική εξουσία του Μέριλαντ απέρριψε την απόσχιση το 1861, και ο Κυβερνήτης Τόμας Χικς ψήφισε κατά της. Σαν ένα αποτέλεσμα της βαριάς παρουσίας του Στρατού της Ένωσης στην πολιτεία και της αναστολής του χάμπεας κόρπους από τον Αβραάμ Λίνκολν, πολλοί πολιτειακοί νομοθέτες του Μέριλαντ, καθώς και ο δήμαρχος και ο αρχηγός της αστυνομίας της Βαλτιμόρης, οι οποίοι υποστήριξαν την απόσχιση, συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν από τις αρχές της Ένωσης. (Με τη Βιρτζίνια να έχει αποσχισθεί, οι στρατιώτες της Ένωσης έπρεπε να διασχίσουν το Μέριλαντ για να φθάσουν στην εθνική πρωτεύουσα της Ουάσινγκτον. Αν το Μέριλαντ είχε επίσης εισέλθει στη Συνομοσπονδία, η Ουάσινγκτον θα είχε πλήρως περικυκλωθεί. Το Μέριλαντ συνεισέφερε στρατιώτες και στον στρατό της Ένωσης (60.000) και στον στρατό της Συνομοσπονδίας (25.000).
Το Μέριλαντ δεν καλύφθηκε από τη Διακήρυξη Χειραφέτησης του 1863. Το Μέριλαντ υιοθέτησε ένα νέο πολιτειακό σύνταγμα το 1864, το οποίο απαγόρευε τη δουλεία και έτσι χειραφέτησε όλους τους δούλους στην πολιτεία.
Κεντάκυ
Το Κεντάκυ ήταν στρατηγικό για τη νίκη της Ένωσης στον Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Λίνκολν κάποτε είπε, "Νομίζω ότι το να χάσω το Κεντάκυ ισοδυναμεί με το να χάσω όλο το παιχνίδι. Με το Κεντάκυ χαμένο, δεν μπορούμε να κρατήσουμε το Μιζούρι, ούτε το Μέριλαντ. Όλα αυτά εναντίον μας, και η δουλειά στα χέρια μας είναι τόσο μεγάλη για εμάς. Θα συναινούσαμε σε διαχωρισμό αμέσως, περιλαμβάνοντας την παράδοση αυτής της πρωτεύουσας" (την Ουάσινγκτον, η οποία ήταν περικυκλωμένη από δουλοκτητικές πολιτείες: τη Συνομόσπονδη Βιρτζίνια και το ελεγχόμενο από την Ένωση Μέριλαντ). Αναφέρεται περισσότερο να έχει πει ότι έλπιζε να έχει τον Θεό στο πλευρό του, αλλά έπρεπε να έχει το Κεντάκυ.
Το Κεντάκυ δεν αποσχίσθηκε, αλλά μια μερίδα κατοίκων, γνωστή ως η συνέλευση του Ρούσελλβιλ, δημιούργησε μια Συνομόσπονδη κυβέρνηση του Κεντάκυ, που αναγνωρίσθηκε από τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής ως ένα κράτος μέλος. Το Κεντάκυ εκπροσωπήθηκε από το κεντρικό άστρο στη Συνομόσπονδη σημαία μάχης.
Ο Κυβερνήτης του Κεντάκυ Μπέρια Μαγκόφφιν πρότεινε οι δουλοκτητικές πολιτείες όπως το Κεντάκυ να προσαρμοσθούν στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, και να παραμείνουν στην Ένωση. Όταν ο Λίνκολν ζήτησε 75.000 άνδρες για να υπηρετήσουν στον στρατό της Ένωσης, όμως, ο Μαγκόφφιν, συμπαθώντας τον Νότο, είπε ότι το Κεντάκυ "δεν θα συνεισφέρει με στρατιώτες στον απεχθή σκοπό της καθυπόταξης των αδελφών του Νότιων πολιτειών." Το Κεντάκυ προσπάθησε να παραμείνει ουδέτερο, ακόμη και εκδίδοντας μια διακήρυξη στις 20 Μαΐου 1861, ζητώντας και από τις δύο πλευρές να κρατηθούν μακριά. Η ουδετερότητα έσπασε όταν ο Ομοσπονδιακός Στρατηγός Leonidas Polk κατέλαβε το Κολούμπους, το καλοκαίρι του 1861, αν και η Ένωση είχε ανοιχτά στρατολογήσει στρατιώτες στην πολιτεία πριν από αυτό. Σε ανταπόκριση, η Νομοθετική Εξουσία του Κεντάκυ πέρασε ένα ψήφισμα οδηγώντας τον κυβερνήτη να απαιτήσει την αποχώρηση των Ομοσπονδιακών δυνάμεων από το έδαφος του Κεντάκυ. Ο Μαγκόφφιν πρόβαλε βέτο στη διακήρυξη, αλλά η νομοθετική εξουσία αγνόησε το βέτο. Το νομοθετικό σώμα ακόμη αποφάσισε να υποστηρίξει τον Στρατηγό Οδυσσέα Γκραντ, και οι στρατιώτες του της Ένωσης στάθμευσαν στην Παντούκα, στα εδάφη όπου η Ομοσπονδία ακύρωσε την αρχική συμφωνία μπαίνοντας στο Κεντάκυ πρώτη.
Ο Μαγκόφφιν, ακόμη λειτουργώντας ως επίσημος κυβερνήτης στο Φράνκφορτ, δεν θα αναγνώριζε τους Ομοσπονδιακούς του Κεντάκυ, ούτε τις προσπάθειες τους να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση στην πολιτεία τους. Συνέχισε να κηρύσσει την επίσημη θέση του Κεντάκυ στον πόλεμο σαν ουδέτερη πολιτεία—αν και το νομοθετικό σώμα υποστήριζε την Ένωση, Ο Μαγκόφφιν, απηυδισμένος με τις κομματικές διαιρέσεις μέσα στον πληθυσμό και το νομοθετικό σώμα, ανακοίνωσε μια ειδική συνεδρίαση του νομοθετικού σώματος, και μετά παραιτήθηκε από το αξίωμα του το 1862.
Το Μπόουλινγκ Γκριν παρέμεινε κατειλημμένο από τους Ομοσπονδιακούς μέχρι τον Φεβρουάριο του 1862, όταν ο Στρατηγός Γκραντ κινήθηκε από το Μιζούρι, μέσω του Κεντάκυ, κατά μήκος της γραμμής του Τεννεσί. Ο Ομοσπονδιακός Κυβερνήτης Τζόνσον έφυγε από το Μπόουλινγκ Γκριν με τα Ομοσπονδιακά πολιτειακά αρχεία, κατευθύνθηκε νότια, και εισήλθε στις Ομοσπονδιακές δυνάμεις στο Τενεσσί. Αφού ο Τζόνσον σκοτώθηκε πολεμώντας στη Μάχη του Σάιλο, ο Ρίτσαρντ Χάουις ονομάστηκε Ομοσπονδιακός κυβερνήτης. Λίγο μετά, το Προσωρινό Ομοσπονδιακό Κογκρέσο διακόπηκε στις Φεβρουαρίου 1862, στην παραμονή της εγκατάστασης ενός μόνιμου Κογκρέσου. Όμως, καθώς η κατάληψη της Ένωσης από τότε και στο εξής κυριάρχησε στην πολιτεία, η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Κεντάκυ, το 1863, υπήρχε μόνο στο χαρτί, και η εκπροσώπηση στο μόνιμο κογκρέσο ήταν μηδαμινή. Διαλύθηκε όταν ο Εμφύλιος Πόλεμος τελείωσε την άνοιξη του 1865.
Μιζούρι
Μετά την αρχή της απόσχισης των Νότιων πολιτειών, ο μόλις εκλεγμένος κυβερνήτης του Μιζούρι κάλεσε τη νομοθετική εξουσία να επικυρώσει μια συνταγματική συνέλευση για την απόσχιση. Μια ειδική ψηφοφορία ενέκρινε τη συνέλευση, και την εξουσιοδοτεί. Αυτή η Συνταγματική Συνέλευση του Μιζούρι ψήφισε να πααρμείνει στην Ένωση, αλλά απέρριψε τον εξαναγκασμό των Νότιων Πολιτειών από τις ΗΠΑ. Ο φιλονότιος Κυβερνήτης Κλέιμπορν Φ. Τζάκσον απογοητεύτηκε από το αποτέλεσμα. Κάλεσε τα μέλη της πολιτοφυλακής της πολιτείας στις περιφέρειες του για ετήσια εκπαίδευση. Ο Τζάκσον είχε σχέδια στο Οπλοστάσιο του Σαιντ Λόυις, και είχε έρθει σε μυστική αναπόκριση με τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Τζέφερσον Ντέηβις, για να λάβει πυροβολικό για την πολιτοφυλακή στο Σαιντ Λούις. Ανήσυχος από αυτές τις εξελίξεις, ο Λοχαγός της Ένωσης Ναθάνιελ Λάιον χτύπησε πρώτος, κυκλώνοντας το στρατόπεδο, και αναγκάζοντας την πολιτοφυλακή της πολιτείας να παραδοθεί. Ενώ οδηγούσαν τους φυλακισμένους στο οπλοστάσιο, μια θανάσιμη οχλαγωγική συγκέντρωση ξέσπασε ( το Επεισόδιο του Στρατοπέδου Τζάκσον.)
Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν μεγαλύτερη Ομοσπονδιακή υποστήριξη μέσα στην πολιτεία. Το ήδη φιλονότιο νομοθετικό σώμα ψήφισε το στρατιωτικό νομοσχέδιο του κυβερνήτη δημιουργώντας της Πολιτειακή Φρουρά του Μιζούρι. Ο Κυβερνήτης Τζάκσον διόρισε τον Στέρλινγκ Πράις, που ήταν πρόεδρος της συνέλευσης, υποστράτηγο της αναμορφωμένης και επεκταμένης πολιτοφυλακής. Ο Πράις, και ο διοικητής της περιφέρειας της Ένωσης Χάρνεϋ, ήλθαν σε συμφωνία γνωστή ως η Ανακωχή Πράις-Χάρνεϋ, που εκτόνωσε τις εντάσεις στην πολιτεία για μερικές εβδομάδες. Αφού ο Χάρνεϋ ανακλήθηκε, και ο Λάιον τοποθετήθηκε στη θέση του,, μια συνάντηση έγινε στο Σαιντ Λούις στη Βουλή τωνΚαλλιεργητών μεταξύ του Λάιον, του πολιτικού του συμμάχου Φράνσις Π. Μπλαιρ Τζούνιορ, του Πρις, και του Τζάκσον. Οι διαπραγματεύσεις δεν προχώρησαν, και μετά από μερικές άκαρπες ώρες ο Λάιον έκανε τη διάσημη δήλωση του, "αυτό σημαίνει πόλεμο!" Ο Πράις και ο Τζάκσον αμέσως αναχώρησαν για την πρωτεύουσα.
Ο Τζάκσον, ο Πράις, και το νομοθετικό σώμα, αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα της πολιτείας, την Τζέφερσον Σίτι στις 14 Ιουνίου 1861, για τον κίνδυνο της ραγδαίας προώθησης του Λάιον εναντίον της πολιτειακής κυβέρνησης. Κατά την απουσία της εξορισμένης τώρα πολιτειακής κυβέρνησης, η Συνταγματική Συνέλευση του Μιζούρι επανασυνήλθε στα τέλη Ιουλίου. Στις 30 Ιουλίου, η συνέλευση κήρυξε τα πολιτειακά αξιώματα κενά, και διόρισε μια νέα προσωρινή κυβέρνηση με τον Χάμιλτον Γκαμπλ ως κυβερνήτη. Η Διοίκηση του Προέδρου Λίνκολν αμέσως αναγνώρισε τη νομιμότητα της κυβέρνησης του Γκαμπλ, που διέθεσε τις φιλο-Ενωτικές δυνάμεις πολιτοφυλακής για υπηρεσία μέσα στην πολιτεία, και εθελοντικά συντάγματα για τον Στρατό της Ένωσης.
Η μάχη επακολούθησε μεταξύ των δυνάμεων της Ένωσης, και ένας συνδυασμένος στρατός από την Πολιτειακή Φρουρά του Μιζούρι του Στρατηγού Πράϊς και Συνομόσπονδοι στρατιώτες από το Αρκάνσας και το Τέξας, υπό τον Στρατηγό Μπεν Μακ Κούλοτς. Μετά την επίτευξη νικών στη μάχη του Ουίλσον Κρηκ, και την πολιορκία του Λέξινγτον, το Μιζούρι, οι αποσχιστικές δυνάμεις δεν είχαν επιλογές παρά να υποχωρήσουν στο Νοτιοδυτικό Μιζούρι, καθώς οι δυνάμεις της Ένωσης έφθασαν. Εκεί, στις 30 Οκτωβρίου 1861 στην πόλη του Νιόσο, ο Τζάκσον κάλεσε την εξόριστη πολιτειακή νομοθετική εξουσίασε συνεδρίαση, όπου θέσπισαν μια διάταξη απόσχισης. Αναγνωρίσθηκε από το Συνομόσπονδο κογκρέσο, και το Μιζούρι έγινε δεκτό στη Συνομοσπονδία στις 28 Νοεμβρίου.
Ανταρτοπόλεμος
Τακτικές Συνομόσπονδες δυνάμεις έκαναν αρκετές μεγάλης κλίμακας επιδρομές μέσα στο Μιζούρι, αλλά οι περισσότερες εχθροπραξίες αποτελούνταν από ανταρτοπόλεμο. Οι αντάρτες ήταν κυρίως Νότιοι παρτιζάνοι, περιλαμβανομένων των Ουίλλιαμ Κουάντριλ, Φρανκ και Τζέσσε Τζέημς, των αδελφών Γιάνγκερ, και Ουίλλιαμ Τ. Άντερσον. Τέτοιες τακτικές μικρών μονάδων με πρώτους τους Missouri Partisan Rangers υπήρξαν και σε άλλα κατεχόμενα τμήματα της Συνομοσπονδίας κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Η φυγοδικία των αδελφών Τζέημς μετά τον πόλεμο θεωρείται ως συνέχιση του ανταρτοπολέμου.
Η ανταπόκριση της Ένωσης ήταν να καταπιέσει τους αντάρτες. Το έκανε στο δυτικό Μιζούρι συγκεντρώνοντας τους φιλονότιους πολίτες σε ευρέως φυλασσόμενα στρατόπεδα, και κήρυξε την ανοιχτή περιοχή ως ελεύθερη ζώνη πυρός. Μονάδες του ιππικού της Ένωσης θα αναγνώιζαν και θα εντόπιζαν τα διασορπισμένα Συνομόσπονδα υπολείμματα, που δεν είχαν μέρη να κρυφτούν ούτε μυστικές βάσεις εφοδιασμού. Έκτοτε, το Μιζούρι ήλθε στον έλεγχο της κυβέρνησης της Ένωσης.
Παρασκήνιο
Οι σοβαρές διαιρέσεις μεταξύ των δυτικών και ανατολικών τμημάτων της Βιρτζίνια δεν ξεκίνησαν τον χειμώνα του 1860-1861. Ο ιστορικός της Δυτικής Βιρτζίνια C. H. Ambler έγραψε ότι “υπάρχουν κατά την περίοδο από το 1830 έως το 1850 πολύ λίγες στιγμές που δεν δημιουργήθηκαν σχέδια για τον διαμελισμό της κοινοπολιτείας.” Το δυτικό τμήμα της πολιτείας αυτήν την περίοδο ήταν “το αναπτυσσόμενο και επιθετικό τμήμα,” ενώ το ανατολικό ήταν “το παρακμάζον και συντηρητικό.” Η δύση εστίαζε τα ποαράπονά της στη δυσανάλογη νομοθετική εκπροσώπηση της ανατολής (βάσει πληθυσμού), και το μοίρασμα των εσόδων της πολιτείας. Τα ανατολικά δικαιολογούσαν αυτήν την κυριαρχία λόγω της εξάρτησης τους από τους δούλους, “η κατοχή των οποίων θα ήταν εγγυημένη και ασφαλής μόνο δίνοντας στους ιδιοκτήτες τους φωνή στην κυβέρνηση επαρκή για την προστασία των συμφερόντων τους.” Το 1851, η Μεταρρυθμιστική Συνέλευση της Βιρτζίνια (Virginia Reform Convention), εξαναγκασμένη να αναγνωρίσει ότι ο Λευκός πληθυσμός του δυτικού τμήματος της πολιτείας υπερκερούσε αριθμητικά του ανατολικού, έκανε σημαντικές αλλαγές. Καθολικό δικαίωμα ψήφου δόθηκε, και ο κυβερνήτης θα καθοριζόταν από την απευθεία ψήφο του λαού. Η κάτω βουλή του νομοθετικού σώματος κατανεμόταν αυστηρά βάσει πληθυσμού, αν και η άνω βουλή ακόμα χρησιμοποιούσε έναν συνδυασμό πληθυσμού και περιουσίας στον καθορισμό τον εκλεκτορικών περιφερειών.
Κατά το 1859 υπήρχαν πάλι ισχυρές δισπαστικές τάσεις εν εξελίξει μέσα στην πολιτεία, αν και η δύση ήταν η ίδια διαιρεμένη μεταξύ βορρά και νότου, με τον νότο πιο ικανοποιημένο με τις αλλαγές που έγιναν το 1851. Ο ιστορικός Daniel W. Crofts έγραψε, “Οι βορειοδυτικοί παραπονέθηκαν ότι είχαν γίνει ‘οι πλήρεις υπόδουλοι της Ανατολικής Βιρτζίνια,’ φορολογούμενοι ‘ανηλεώς και αυξανόμενα, στις θελήσεις της και προς όφελος της.’” Εσωτερικές βελτιώσεις σημαντικές για τα δυτικά, όπως το Κανάλι του Ποταμού Τζέημς και Κανάουα, ή σιδηροδρόμους συνδέοντες τα δυτικά με τα ανατολικά, τις είχαν υποσχεθεί αλλά δεν κατασκευάσθηκαν.
Τενεσσί
Αν και το Τενεσσί είχε επίσημα αποσχισθεί, το Ανατολικό Τενεσσί ήταν υπέρ της Ένωσης και είχε κυρίως ψηφίσει εναντίον της απόσχισης. Προσπάθειες να αποσχισθεί από το Τενεσσί καταπνίγηκαν από τη Συνομοσπονδία. Ο Τζέφερσον Ντέηβις συνέλαβε πάνω από 3.000 άνδρες ύποπτους για πίστη προς την Ένωση κάνοντας το χωρίς δίκη. Το Τενεσσί ήλθεστον έλεγχο των δυνάμεων της Ένωσης το 1862 και παραλείφθηκε από τη Διακήρυξη Χειραφέτησης. Μετά τον πόλεμο, το Τενεσσί ήταν η πρώτη πολιτεία που τα εκλεγμένα μελη της επανεισήλθαν στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αλαμπάμα
Η Κομητεία Ουίνστον, εξέδωσε ένα ψήφισμα για την απόσχιση σπό την πολιτεία της Αλαμπάμα.
Οκλαχόμα
Στο Ινδιάνικο Έδαφος (τώρα η πολιτεία της Οκλαχόμα), οι περισσότερες Ινδιάνικες Φυλές κατείχαν μαύρους σκλάβους, και συντάχθηκαν με τη Συνομοσπονδία. Παρ' όλα αυτά, μερικές φυλές συντάχθηκαν με την Ένωση, και ένας αιματηρός εμφύλιος επήλθε στο έδαφος, με μεγάλες κακουχίες για τα παιδιά και τις γυναίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Παραδείσι Κορινθίας
Το Παραδείσι είναι χωριό του νομού Κορινθίας.
Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σικυωνίων. Βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νότια του Κιάτου. Δυτικά του χωριού βρίσκεται ο ποταμός Ασωπός της Κορινθίας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει 100 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Το έδαφος γύρω από το χωριό είναι αρκετά γόνιμο, συνεπώς υπάρχουν πολλές καλλιέργιες ελαιόδεντρων και αμπελιών.
Πληθυσμός
Ακολουθεί η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Αδάμος Αδάμου
Βιογραφικά Στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με τη Φαίδρα Λέρνη και έχει τρεις υιούς και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, το 2003, ο βουλευτής Εκλογικής Περιφέρειας Λευκωσίας του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λιλλήκας, διορίστηκε Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Η πρώτη επιλαχούσα για τη θέση του στη βουλή ήταν η Ντίνα Ακκελίδου η οποία διορίστηκε Υπουργός Υγείας. Δεύτερος επιλαχών για τη θέση στη βουλή ήταν ο Αδάμος Αδάμου, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 6 Μαρτίου 2003, για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του καθώς στις Ευρωεκλογές του 2004 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το ΑΚΕΛ για την περίοδο 2004-2009. Συμμετείχε στην Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς - Βόρειας Πράσινης Αριστεράς. Την περίοδο 2004-2007 ήταν πρόεδρος της αντιπροσωπίας Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις σχέσεις με το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο. Την περίοδο 2004-2009 ήταν συμπρόεδρος της ομάδας «Ευρωβουλευτές κατά του Καρκίνου». Επιπλέον, ήταν μέλος της Επιτροπής Υγείας, Περιβάλλοντος και Ασφάλειας των Τροφίμων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του δεν επαναδιεκδίκησε επανεκλογή.
Την περίοδο 1996-2016 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου, ενώ από το 2016 προεδρεύει του οργανισμού. Την περιόδο 2010-2015 ήταν πρόεδρος της κυπριακής Εθνικής Επιτροπής της Στρατηγικής για τον Καρκίνο. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου και πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής και του Κέντρου Μελέτης Αιματολογικών Κακοηθειών (ΚΕΜΑΚ) του Καραϊσκάκειου Ιδρύματος. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Παθολόγων Ογκολόγων για τις αναπτυσσόμενες χώρες για τον Καρκίνο (ESMO). Ακόμη, είναι μέλος της Αμερικάνικης Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Παθολόγων-Ογκολόγων.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μετά την παραίτηση του Δημήτρη Συλλούρη από τη θέση του προέδρου της Βουλής, στις 16 Οκτωβρίου 2020 τα κοινοβουλευτικά κόμματα - με εξαίρεση ένα κόμμα- αποφάσισαν όπως υποστηρίξουν την υποψηφιότητα του Αδάμου Αδάμου για τη θέση του προέδρου της Βουλής, για το υπόλοιπο της ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περίοδο υ. Στις 23 Οκτωβρίου 2020 εκλέχθηκε επίσημα πρόεδρος του σώματος με 53 ψήφους υπέρ, 2 αποχές και καμία αρνητική ψήφο.
Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής της Κύπρου
Μπόμπι Κάλντγουελ
Ο Μπόμπι Κάλντγουελ (αγγλ. Bobby Caldwell) είναι Αμερικανός ντράμερ και συνθέτης, γνωστός ως μέλος των- Captain Beyond και του προσωπικού σχήματος του Τζόνι Γουίντερ, ενώ έχει συμμετάσχει σε άλμπουμ των Armageddon και The Allman Brothers Band.
Βιογραφία
Ο Κάλντγουελ ξεκίνησε να ασχολείται με την μουσική στην ηλικία των 10 ετών και στα 14 του χρόνια συνεργαζόταν με επαγγελματικά συγκροτήματα όπως οι Noah’s Ark, με τους οποίους κυκλοφόρησε δύο σινγκλ μέσω της "Decca Records".
Στα 19 του έγινε μέλος του σχήματος του Τζόνι Γουίντερ με την ονομασία Johnny Winter And, αντικαθιστώντας τον αρχικό ντράμερ, Randy Z. Εκτός του Γουίντερ, στο συγκρότημα έπαιζε ο κιθαρίστας Ρικ Ντέριντζερ και ο μπασίστας Ράντι Χομπς. Μαζί, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο "Live Johnny Winter And", ενώ ο Κάλντγουελ έπαιξε και στο "Saints & Sinners" μαζί με τον Έντγκαρ Γουίντερ, τον Ντέριντζερ και τον Νταν Χάρτμαν, το 1974.
Το 1972, έγινε μέλος των Captain Beyond μαζί με τον κιθαρίστα Λάρι Ράινχαρτ, τον μπασίστα Λι Ντόρμαν και τον τραγουδιστή Ροντ Έβανς. Ο Κάλντγουελ συμμετείχε στο ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος και αποχώρησε μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου. Επέστρεψε στο συγκρότημα το 1976, κυκλοφορώντας μαζί τους το "Dawn Explosion".
Το 1975, έγινε μέλος των Armageddon κυκλοφορώντας μαζί τους το ομώνυμο τους άλμπουμ μέσω της "A&M Records". Μετά την διάλυση των Captain Beyond, υπέγραψε συμβόλαιο με την "MCA Records" για ένα προσωπικό άλμπουμ, το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 πραγματοποίησε συνεχείς περιοδείες με το προσωπικό του σχήμα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1998 ένωσε και πάλι τις δυνάμεις του με τους Captain Beyond, με τους οποίους περιόδευσε για πέντε χρόνια πριν διαλυθούν και πάλι.
Στην προσωπική του ζωή, ο Κάλντγουελ απέχει από τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και το κάπνισμα και έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Μεταφυσική.
Δισκογραφία
{|width="90%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Σεργκέι Μιλίνκοβιτς-Σάβιτς
Ο Σεργκέι Μιλίκνοβιτς-Σάβιτς (σερβικά: Сергеј Милинковић-Савић, προφορά: serɡêj milǐːŋkoʋitɕ sǎːʋitɕ, λατινική γραφή: Sergej Milinković-Savić, 27 Φεβρουαρίου 1995), γνωστός και ως Σεργκέι (Sergej), είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στην Εθνική Σερβίας και τη Σέριε Α για τη Σ.Σ. Λάτσιο.
Γεννημένος στην Ισπανία, ξεκίνησε από νωρίς την ενασχόλησή τους με το ποδόσφαιρο και ο πρώτος του επαγγελματικός σύλλογος ήταν Βοϊβοντίνα, της οποίας υπήρξε μέλος και των ακαδημιών της. Τη σεζόν 2014-15, πήρε μεταγραφή στη Γκενκ, του Βελγίου. Από το 2015 έως και σήμερα αγωνίζεται στη Λάτσιο.
Υπήρξε μέλος της Εθνικής Σερβίας από το 2013, αγωνιζόμενος στις μικρές ομάδες της, μάλιστα το 2015, με τη Σερβία U20, κατέκτησε και το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 2015, στη Νέα Ζηλανδία, καθώς και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013, με την U19. Από το 2017, έγινε μέλος της Εθνικής Σερβίας ανδρών, συμμετέχοντας στο Μουντιάλ του 2018, στη Ρωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Καλλονή Γρεβενών
Η Καλλονή Γρεβενών είναι ορεινός παραδοσιακός οικισμός του νομού Γρεβενών, κτισμένος σε υψόμετρο 1080 μέτρων και σε απόσταση 29 χιλιομέτρων από τα Γρεβενά. Παλαιότερα υπήρξε έδρα Χωροφυλακής και Αγροδιοίκησης, επί του σχεδίου «Καποδίστρια» (Ν.2539/97) και μέχρι το 2010, αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Κοσμά του Αιτωλού. Κατά τη νέα διοικητική διαίρεση που προέκυψε με το σχέδιο «Καλλικράτης» (Ν.3852/2010) προσαρτήθηκε στο Δήμο Γρεβενών.
Ο οικισμός πρωτοδημιουργήθηκε στα 1690, ενώ επισήμως αναφέρεται στα αρχεία της Ιεράς Μονής Ζάβορδα στα 1797. Θεωρούνταν κεφαλοχώρι, ενώ εκεί, το 1908, ιδρύθηκε ένας από τους παλαιότερους συλλόγους γυναικών. Απελευθερώθηκε με τους Βαλκανικούς πολέμους το 1912, ενώ το 1926 μετονομάστηκε σε Καλλονή, από το παλαιότερο όνομα Λούντζι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
629 Βερναρδίνα
Η Βερναρδίνα (Bernardina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,882. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βερναρδίνας εκτιμάται σε 30,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,2140.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερναρδινα
Θεόδωρος Βενάρδος
Εγκληματική δράση
Προέβη σε δυο ληστείες με πλούσια λεία, τη μία στις 16 Νοεμβρίου του 1973 στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Παγκράτι, όπου παρουσιάσθηκε μεταμφιεσμένος σε καθολικό ιερέα και τη δεύτερη σε υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας, στις 17 Μαΐου του 1974 στα Σεπόλια, όπου εισέβαλε στην τράπεζα κρατώντας μια ανθοδέσμη όπου μέσα στα λουλούδια είχε κρύψει μια καραμπίνα, τα οποία, αν και δεν ήταν γλαδιόλες, αναφέρθηκαν έτσι περιπαικτικά από έναν αστυνομικό που κρατούσε την ανθοδέσμη που άφησε πίσω του ως «δώρο» ο Βενάρδος και, τελικά, κατέληξε μέχρι και στον χαρακτηρισμό «ο ληστής με τις γλαδιόλες» για τον Βενάρδο.
Το παρελθόν του
Εξίσου επεισοδιακή, όμως, ήταν και η προϊστορία του Βενάρδου. Γιος του Χρήστου και της Φωτεινής Βενάρδου, γεννηθείς το 1949 στην Αθήνα. Μεγάλωσε χωρίς το φυσικό του πατέρα και σπούδασε μηχανικός του εμπορικού ναυτικού. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, το 1972, κατηγορήθηκε για ανατίναξη πυριτιδαποθήκης, συνελήφθη από τη στρατιωτική αστυνομία του τότε καθεστώτος στην Ελλάδα, βασανίσθηκε και αργότερα απολύθηκε για λόγους υγείας.
Σύλληψη και καταδίκη
Στα τέλη Ιανουαρίου 1974 συνελήφθη και γράφτηκε στον Τύπο ότι είχε ξοδέψει 1.235.000 δρχ. μέσα σε 70 ημέρες. Δραπέτευσε με θεαματικό τρόπο από τις Φυλακές Κορυδαλλού τον Απρίλιο του 1974, αλλά μετά τη δεύτερη ληστεία τον Μάιο του ίδιου έτους, συνελήφθη εκ νέου στις 13 Ιουνίου 1974 στην προσπάθειά του να διαφύγει στο εξωτερικό, παραπέμφθηκε σε δίκη και καταδικάσθηκε σε συνολική κάθειρξη 20 ετών και 7 μηνών. Λόγω του ιστορικού του μεταφέρθηκε σε διάφορες φυλακές ύψιστης ασφάλειας, ενώ υπέβαλε πέντε αιτήσεις αποφυλάκισης για "ανήκεστο βλάβη", οι οποίες απορρίφθηκαν.
Το τέλος του
Στις 10 Ιουλίου του 1984 και έπειτα από δεκάδες απόπειρες, ενώ παρουσίαζε εμφανή συμπτώματα ψυχικής νόσου, αυτοκτόνησε στο κελί του δι' απαγχονισμού σε ηλικία 35 ετών. Μετά το θάνατό του, η οικογένειά του απηύθυνε κατηγορίες για εξώθησή του στην αυτοκτονία, ενώ μεγάλος διάλογος άνοιξε περί των συνθηκών κράτησης στις ελληνικές φυλακές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Αυτόχειρες
Γενεάτες
Οι Γενεάτες ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο της Πελαγονίας. Η ύπαρξή τους είναι γνωστή μόνο από επιγραφικές μαρτυρίες.
Κατά τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού, ο τιμητής της επαρχίας της Μακεδονίας, Δέκιμος Τερέντιος Γεντιανός, παρενέβη για τον καθορισμό των συνόρων μεταξύ των Γενεατών και μίας άλλης πελαγονικής κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία
Σαν Μπενεντέττο ντελ Τρόντο
To Σαν Μπενεντέτο ντελ Τρόντο (ιταλικά: San Benedetto del Tronto) είναι παραθαλάσσια πόλη στα Μάρκε, στην κεντρική Ιταλία. Κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Τρόντο, είναι το επίκεντρο της Ριβιέρα ντέλε Πάλμε, στην Αδριατική, γνωστή για τους 8.000 φοίνικες διαφόρων ειδών. Με πληθυσμό 47.462 άτομα (2020) είναι ένας από τους πιο πυκνοκατοικημένους ιταλικούς δήμους επί της Αδριατικής και το λιμάνι του είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στην Αδριατική.
Η πόλη δημιουργήθηκε κατά τον Μεσαίωνα. Από τότε χρονολογείται ο Τόρε Γκαλτιέρι, στο άνω και παλαιότερο τμήμα της πόλης, ύψους 20 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Ραντεβού με τον Ράμα
Ραντεβού με τον Ράμα ονομάζεται το μυθιστόρημα του Άρθουρ Κλαρκ που εκδόθηκε το 1972. Τοποθετημένη χρονικά στον 22ο αιώνα, η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από ένα κυλινδρικό εξωγήινο διαστημόπλοιο μήκους τριάντα μιλίων το οποίο εισέρχεται απροειδοποίητα στο Ηλιακό Σύστημα. Οι αστρονόμοι το ονομάζουν Ράμα, νομίζοντας αρχικά πως πρόκειται για αστεροειδή, καθώς τον 22ο αιώνα έχουν εξαντληθεί τα ονόματα από την ελληνορωμαϊκή μυθολογία με τα οποία βαφτίζονται σήμερα τα ουράνια σώματα. Η ιστορία δίνεται στον αναγνώστη από την οπτική γωνία μιας ομάδας εξερευνητών που στέλνονται να το εξετάσουν και να ανακαλύψουν τα μυστικά του. Το σκάφος αποδεικνύεται πως, όταν θερμανθεί κατάλληλα από την ηλιακή ακτινοβολία, μετασχηματίζεται σε ένα πλήρες, κλειστό εξωγήινο οικοσύστημα.
Το βιβλίο κέρδισε τα βραβεία Hugo και Nebula, και είναι ευρέως αναγνωρισμένο ως ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της βιβλιογραφίας του Κλαρκ, αλλά και ως ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα σκληρής επιστημονικής φαντασίας.
Τη δεκαετία του '80 ο Κλαρκ συμφώνησε να συνεργαστεί με τον Τζέντρι Λι για τη συγγραφή μυθιστορηματικών συνεχειών τοποθετημένων στο σύμπαν του Ραντεβού με τον Ράμα. Στα τρία βιβλία που κυκλοφόρησαν τελικά ο Κλαρκ είχε απλώς την επίβλεψη, ενώ ο Λι έγραψε το περισσότερο κείμενο με αποτέλεσμα το ύφος τους να είναι εμφανώς διαφορετικό. Έδιναν περισσότερη έμφαση στην ανάπτυξη χαρακτήρων, με πιο στερεότυπους καλούς και κακούς πρωταγωνιστές αντί για τους αφοσιωμένους επαγγελματίες του Κλαρκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας
Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος
Ο Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος, λατιν. Gaius Julius Alexander (άκμασε 58 μ.Χ. - 72) ήταν ένας πρίγκιπας από την Ηρωδιανή Δυναστεία, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Τιγράνη ΣΤ΄ της Αρμενίας και της Οπγκάλλι. Η καταγωγή του ήταν Ιουδαϊκή, Ναβαταίων, Εδομιτών, Ελληνική, Αρμενική και Περσική. Εκ πατρός πάππος του ήταν ο Αλέξανδρος πρίγκιπας της Ιουδαίας, γιος της Γλαφύρας. Αυτή ήταν κόρη τού Αρχελάου της Καππαδοκίας, βασιλιά υποτελούς της Ρώμης. Σύζυγος της Γλαφύρας ήταν ο Αλέξανδρος διάδοχος, γιος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Ιουδαίας. Αδελφή του Γ. Ι. Αλεξάνδρου ήταν η Ιουλία, σύζυγος του Μάρκου Πλάνκιου Βάρου.
Ο πατέρας του την άνοιξη του 58 στέφθηκε στη Ρώμη βασιλιάς της Αρμενίας από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα και κυβέρνησε ως το 63. Ο Αλέξανδρος και η αδελφή του ήταν οι τελευταίοι απόγονοι των βασιλέων της Καππαδοκίας. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή τού Γ. Ι. Αλεξάνδρου πριν το 58. Ήταν αποστάτης του Ιουδαϊσμού· είναι απίθανο να προσπάθησε να ασκήσει επιρροή στην Ιουδαϊκή πολιτική.
Ο Τιγράνης ΣΤ΄ είχε κανονίσει με τον σύμμαχό του Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής να παντρέψουν τα παιδιά τους. Έτσι ο Αλέξανδρος, έπειτα από τη στέψη του πατέρα του, νυμφεύτηκε στη Ρώμη την Ιουλία Ιοτάπα. Ο γάμος έγινε για την πολιτική συμμαχία των πατέρων τους και ίσως του Νέρωνα. Έπειτα από την τελετή, ο Νέρωνας έστεψε τον Αλέξανδρο και την Ιοτάπα βασιλείς της μικρής περιοχής Κέτις στην Κιλικία. Εκεί ήταν βασιλείς παλαιά οι Σελευκίδες πρόγονοι του Αλεξάνδρου, όπως ο προαναφερόμενος Αρχέλαος της Καππαδοκίας και ο γιος αυτού Αρχέλαος της Κιλικίας. Η πόλη Ελαιούσα Σεβαστή έγινε μέρος του βασιλείου του. Ο Αλέξανδρος και η Ιοτάπα κυβέρνησαν την Κέτις από το 58 ως το πολύ το 72.
Λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή τους ως ζεύγος. Η Ιοτάπα έκανε τρία τέκνα: τον Γάιο Ιούλιο Αγρίππα, τον Γάιο Ιούλιο Αλέξανδρο Βερενικιανό και την Ιουλία Ιοτάπα. Τα παιδιά αυτά γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Κέτις. Πιθανός απόγονός τους είναι ο Ιοταπιανός (απεβ. π. 249) σφετεριστής κατά τη βασιλεία του Φιλίππου του Άραβα· αυτός είχε τέκνο με το όνομα Αλέξανδρος, μάλλον λοιπόν υπάρχει σύνδεση.
Το Γ. Ι. Αλέξανδρος εισήλθε στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο επί Βεσπασιανού (69-79) ή επί Τίτου (79-81). Υπηρέτησε ως ύπατος (consul) ή αντικαταστάτης ύπατος (suffect consul) πριν το 109, κατά τη βασιλεία του Τραϊανού.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Το Κεφάλαιο
To Κεφάλαιο (Kapital. Kritik der politischen Ökonomie) είναι βιβλίο από τον Καρλ Μαρξ, θεμελιώδες για το φιλοσοφικό υλισμό, την πολιτική και την οικονομία. Ο Μαρξ επεδίωκε να αποκαλύψει το οικονομικό πρότυπο στο οποίο βασιζόταν ο καπιταλισμός. Η θεωρία του ερχόταν σε αντίθεση με άλλους κλασικούς οικονομολόγους όπως οι Άνταμ Σμιθ, Ρικάρντο και Τζον Στιούαρτ Μιλ.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά βιβλία Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Καρλ Μαρξ Κατηγορία:Βιβλία του 19ου αιώνα
Περιφέρειες και επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας
thumb|right|300px|Οι 13 επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας
Η Σαουδική Αραβία διαιρείται σε και 13 επαρχίες (إدارية, μανατίκ ινταρίγια, ενικός منطقة إدارية, μιν-τακά ινταρίγια). Κάθε μια από τις επαρχίες υποδιαιρείται σε κυβερνεία (محافظات, μουαφαζάτ, ενικός محافظة, μουαφαζά). Συνολικά υπάρχουν 118 κυβερνεία. Κάθε κυβερνείο με τη σειρά του υποδιαιρείται σε υποκυβερνεία (μαρακίζ, ενικός μαρκάζ).
Οι 13 επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας είναι οι εξής:
Πίνακας
Εδώ αναφέρονται οι επαρχίες σε κάθε περιφέρεια της Σαουδικής Αραβίας. Οι πρωτεύουσες των περιφερειών είναι με μαύρα γράμματα.
Κυβερνεία
Ανατολική επαρχία
Βόρεια σύνορα
Κασίμ
Το Κασίμ διαιρείται σε 10 κυβερνεία.
Μαδίνα
Μάκα
Νατζράν
Ριάντ Το ένα και μοναδικό υποκυβερνείο της επαρχίας είναι το Μαράτ.
Τζιζάν
Τζωφ
Χαΐλ
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1977
Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1977 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Πήραν μέρος συνολικά 47 ομάδες και διεξήχθη σε οκτώ ομίλους. Οι πρωταθλητές των ομίλων ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Ήταν η τελευταία σεζόν που διεξήχθη αυτό το ιδιότυπο πρωτάθλημα μεταξύ των πρωταθλητών των τοπικών ενώσεων για την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Από την επόμενη σεζόν 1977-78 καθιερώθηκε μόνιμη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, στην οποία μετείχαν οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε Ένωσης και από κάποιες ενώσεις και οι δευτεραθλήτριες.
Διοργάνωση
Η διοργάνωση του 1977 ξεκίνησε στις 24 Απριλίου μετά τη λήξη όλων των τοπικών πρωταθλημάτων με τη συμμετοχή των πρωταθλητριών ομάδων των 37 Ενώσεων καθώς και 11 δευτεραθλητριών των πιο μεγάλων ενώσεων, όπως η Ε.Π.Σ. Αθηνών, η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, η Ε.Π.Σ. Πειραιώς, η Ε.Π.Σ. Αχαΐας κ.ά. Η τελευταία αγωνιστική στους ομίλους έγινε στις 15 Ιουνίου 1977, ημερομηνία που σηματοδότησε το τέλος αυτού του ειδικού πρωταθλήματος της ΕΠΟ. Συνολικά πήραν μέρος 47 ομάδες, αντί για 48, αφού δεν δηλώθηκε συμμετοχή από την Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου. Χωρίστηκαν σε οκτώ ομίλους, επτά με έξι ομάδες και έναν με πέντε. Οι νικήτριες ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Όλες οι υπόλοιπες (40 σύλλογοι), μαζί με τις 8 ομάδες που υποβιβάστηκαν από τη Β΄ Εθνική και 32 ακόμα από τα τοπικά πρωταθλήματα, δηλαδή 80 ομάδες συνολικά, την επόμενη σεζόν μετείχαν στη νεοσύστατη Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία 1977-78.
8ος όμιλος
1 Οι δυο σύλλογοι είχαν την ίδια διαφορά τερμάτων (+25) αλλά ο Ιωνικός είχε μικρότερο συντελεστή τερμάτων (0,13 έναντι 0,19) που ήταν το επόμενο κριτήριο κατάταξης και πήρε την πρώτη θέση.
Κάρολιν Μαλόνεϊ
Η Κάρολιν Μπόσερ Μαλόνεϊ (αγγλικά: Carolyn Bosher Maloney née Jane, 19 Φεβρουαρίου 1946), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 12η περιφέρεια της Νέας Υόρκης από το 1993. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από το 2019, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Εποπτείας και Μεταρρυθμίσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Εξελέγη πρώτη φορά στη Βουλή των Αντιπροσώπων στις εκλογές του 1992, για την 14η περιφέρεια του Κογκρέσου, στην οποία επανεκλεγόταν έως το 2012. Το 2012, ύστερα από την αναδιανομή των περιφερειών, εξελέγη στην 12η περιφέρεια, στην οποία υπηρετεί έως και σήμερα. Η περιφέρεια της Μαλόνεϊ, περιλαμβάνει κυρίως ένα σημαντικό τμήμα από το ανατολικό Μανχάταν, την Αστόρια, ένα μικρό τμήμα από το βορειοανατολικό μέρος του Μπρούκλιν, καθώς και ολόκληρο το Ρούζβελτ Άιλαντ.
Βιογραφία
Η Κάρολιν Τζέιν Μπόσερ, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1946 στο Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Γλωσσολογία στο Κολλέγιο Γκρίνσμπορο, απ'όπου έλαβε πτυχίο (BA) το 1968.
Το 1970 μετακόμισε μόνιμα στη Νέα Υόρκη. Το 1976 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία και ορειβάτη Κλίφτον Μαλόνεϊ, με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά. Ο σύζυγός της, πέθανε από καρδιακή ανακοπή τον Σεπτέμβριο του 2009, στο βουνό Τσο Ογιού στο Θιβέτ.
630 Ευφημία
Η Ευφημία (Euphemia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,905. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Ευφημία. Η Ευφημία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευφημίας εκτιμάται σε 17,21 ± 0,9 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 7 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2,7 gr/cm³. Με βάση αυτή τη μάζα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ευφημίας εκτιμάται σε 0,6 cm/sec² περίπου (1600 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής σε 11 m/sec (40 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,238. Η Ευφημία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 79 ώρες και 11 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 105 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν, ενώ η μέγιστη μπορεί να φθάνει τους μείον 26 βαθμούς Κελσίου.
Γιάννος Λαμάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννος Λαμάρης γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 14 Οκτωβρίου 1955. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθηνών (ΑΣΟΕΕ). Εργάστηκε ως εμποριολόγος.
Είναι νυμφευμένος με τη Νίκη Παπαϊωάννου και έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με το ΑΚΕΛ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 1996. Στη δεύτερη θητεία του ήταν υπεύθυνος της δημοτικής ομάδας του ΑΚΕΛ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές καθώς το καταστατικό του ΑΚΕΛ απαγορεύει την υποψηφιότητα προσώπων που συμπλήρωσαν τρεις θητείες.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος, αναπληρωτής πρόεδρος της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τις Κυπριακές Αερογραμμές και μέλος της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ.
Το αμαξάκι
Το αμαξάκι είναι ελληνική ταινία, κοινωνική - δραματική, του 1957.
Πλοκή
Ο κυρ-Ανέστης (Ορέστης Μακρής), ένας γέρος Πλακιώτης αμαξάς, μένει πιστός στο επάγγελμά του, παρότι αυτό τείνει να εξαφανιστεί, καθώς όλοι στρέφονται στη χρήση αυτοκινήτου, και ο φίλος και συνάδελφός του Θόδωρος (Βασίλης Αυλωνίτης) γίνεται ταξιτζής. Ζει με την Αννούλα (Αντιγόνη Βαλάκου), ένα ορφανό κορίτσι, το οποίο συνδεόταν αισθηματικά με τον Νίκο (Στέφανος Στρατηγός), τον μοναχογιό του, έναν χαρτοκλέφτη, ο οποίος ξεγέλασε την Αννούλα και ξενιτεύτηκε. Ο κυρ-Ανέστης αναγκάζεται να ξεπουλήσει την άμαξά του. Πικραμένος, παίρνει τους δρόμους για να πουλήσει τσιγάρα μ' ένα βαλιτσάκι. Όμως ο πόνος τον καταβάλλει και φεύγει τελικά από τη ζωή. Αλλά ο Νίκος ξαναγυρίζει και παντρεύεται την Αννούλα. Το ζευγάρι πηγαίνει στο νεκροταφείο για να αποχαιρετήσει τον κυρ-Ανέστη, τον γέρο αμαξά που έφυγε μέσα στη θλίψη.
Ηθοποιοί
• Θόδωρος Κεφαλόπουλος - ιδιοκτήτης ταβέρνας
Πληροφορίες
Η ταινία προβλήθηκε στις αίθουσες της Αθήνας, του Πειραιά και των προαστίων το 1957 και έκοψε 138.620 εισιτήρια.
Είναι μία από τις τέσσερις ταινίες όπου παίζουν μαζί ο Ορέστης Μακρής και η Γεωργία Βασιλειάδου - οι άλλες τρεις είναι: Η θεία απ' το Σικάγο, Ο γρουσούζης και Η κυρά μας η μαμή.
Εκπροσώπησε επίσημα την Ελλάδα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι στην τότε Τσεχοσλοβακία (σήμερα Δημοκρατία της Τσεχίας) το 1958, όπου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις η ερμηνεία του Ορέστη Μακρή. Στο ρόλο της γριάς αρχόντισσας βλέπουμε ένα πολύ μεγάλο όνομα του ελληνικού θεάτρου, τη Χριστίνα Καλογερίκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βιρμανικές γενικές εκλογές 2015
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μιανμάρ στις 8 Νοεμβρίου 2015, με τον Εθνικό Σύνδεσμο για τη Δημοκρατία να κερδίζει την απόλυτη πλειοψηφία στο σύνολο του εθνικού κοινοβουλίου. Η ψηφοφορία διεξήχθη σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες, με εξαίρεση εκείνες στις οποίες διορίστηκαν βουλευτές από το στρατό και επελέγησαν τα μέλη της Άνω Βουλής (Βουλή των Εθνικοτήτων) και της Κάτω Βουλής (Βουλή των Αντιπροσώπων) που απαρτίζουν μαζί τη Συνέλευση της Ένωσης. Την ίδια ημέρα έγιναν και τοπικές εκλογές (State and Region Hluttaws) και εξελέγησαν οι υπουργοί επί των Εθνικών Θεμάτων από ορισμένους εκλογείς.
Ήταν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές στη χώρα από εκείνες του 1990, οι οποίες ακυρώθηκαν από την στρατιωτική κυβέρνηση μετά τη νίκη του Εθνικού Συνδέσμου για τη Δημοκρατία (NLD). Προηγήθηκαν οι γενικές εκλογές του 2010, οι οποίες επισκιάστηκαν από μεγάλης έκτασης μποϋκοτάζ και από καταγγελίες για συστηματική νοθεία από το κόμμα που αναδείχθηκε νικητής (Κόμμα Ένωσης για την Αλληλεγγύη και την Ανάπτυξη (USDP).