cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάλυση ενεργοποίησης νετρονίων
Μετά την ακτινοβόληση, το φάσμα ενεργειών των ακτίνων γάμμα από κάθε δείγμα μετρείται ξεχωριστά με ειδικό ανιχνευτή. Το διακριτά ισότοπα στοιχείων ταυτίζονται εξαιτίας των χαρακτηριστικών ενεργειών τους με εντάσεις ανάλογες προς τις ποσότητες των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν. Η σύγκριση με φάσματα παρόμοιων βαθμονομημένων προτύπων δίνει τη δυνατότητα υπολογισμού της ηλικίας των τεχνέργων.
Get Yer Ya-Ya's Out! The Rolling Stones in Concert
Το Get Yer Ya-Ya's Out! είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1970 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Decca", ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε μέσω της "London Records".
Η πλειοψηφία των ηχογραφήσεων πραγματοποιήθηκε στο "Madison Square Garden" της Νέας Υόρκης το Νοέμβριο του 1969 κατά την αμερικάνικη περιοδεία του συγκροτήματος για την προώθηση του δίσκου "Let It Bleed".
Ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από ένα τραγούδι του Blind Boy Fuller από την δεκαετία του '30, ενώ οι συνδέσεις με την μπλουζ συνεχίστηκαν με τις διασκευές στα "Love in Vain" του Ρόμπερτ Τζόνσον και "Little Queenie" του Τσακ Μπέρι.
Βραβεία
'Get Yer Ya-Ya's Out! The Rolling Stones in Concert' (άλμπουμ)
Μέλη των Rolling Stones
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Get Yer Ya-Ya's Out!" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Περιφερειακή Ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών
Η Περιφερειακή Ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών είναι σύμπλεγμα δώδεκα δήμων οι οποίοι εκτείνονται στο βορειοανατολικό τμήμα του Λεκανοπεδίου Αττικής, το οποίο περικλείεται από την Πάρνηθα, το Πεντελικό, τον Υμηττό και τα Τουρκοβούνια.
Κεφαλή του συγκροτήματος είναι η Κηφισιά, αστικό κέντρο το Αμαρούσιο και περιφερειακοί δήμοι η Λυκόβρυση - Πεύκη, η Πεντέλη, το Χαλάνδρι, το Ψυχικό, τα Βριλήσσια, η Αγία Παρασκευή, ο Δήμος Παπάγου - Χολαργού, το Ηράκλειο η Νέα Ιωνία και η Μεταμόρφωση.
Ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε 601.163 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 4.315,08 κάτοικοι ανά τ.χλμ.. Η έκτασή της ανέρχεται στα 138,78 τ.χλμ..
Την θέση της Αντιπεριφερειάρχη κατέχει η Λουκία Κεφαλογιάννη από το 2019. Πρόεδρος του Συνδέσμου του Βορείου Τομέα Αθηνών είναι ο δήμαρχος του πολυπληθέστερου δήμου του Χαλανδρίου.
Διοικητική διαίρεση
Η Περιφερειακή ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών περιλαμβάνει τους εξής δήμους:
Συγκοινωνιακή σύνδεση
Ο οδικός δακτύλιος του συγκροτήματος σχηματίζεται από την Εθνική Οδός Αθηνών-Λαμίας στα δυτικά, την επαρχιακή οδό Διονύσου βόρεια, τη Λεωφόρο Μαραθώνος και την Περιφερειακή Υμηττού στα ανατολικά και την Περιφερειακή των Τουρκοβουνίων νότια. Το συγκρότημα τέμνει κάθετα η Λεωφόρος Κηφισίας και οριζόντια η Αττική Οδός. Σημαντικοί οδικοί άξονες είναι μεταξύ άλλων, η Λεωφόρος Ηρακλείου, η Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας και η Σπύρου Λούη.
250px|thumb|Η [[Γραμμή Ηλεκτρικού (Μετρό Αθήνας) διέρχεται από το Βόρειο Τομέα Αθηνών και διακλαδώνεται με τον Προαστιακό.]]
Το συγκρότημα εξυπηρετείται από τη πράσινη (Ηλεκτρικός) και τη μπλε γραμμή του μετρό και τον προαστιακό σιδηρόδρομο.
Πηγές
Κατηγορία:Βόρειος Τομέας Αθηνών Αθηνων Β Βορείου
Κάτω Κόσμος
Σήμερα με τον όρο Κάτω Κόσμος εννοούμε την Κόλαση. Δηλαδή οι αμαρτωλοί, μόλις βρουν τον θάνατο, οδηγούνται εκεί.
Στην Αρχαιότητα ήταν ο μεγάλος κι απαράβατος όρκος θνητών αλλά και θεών. Ο όρκος αυτός συνήθως πραγματοποιούνταν στα νερά της Στύγας του Άδη, ο οποίος ήταν κυβερνήτης του Κάτω Κόσμου. Κι όποιος πατούσε αυτόν τον όρκο σκοτωνόταν απ' τον πατέρα ανθρώπων και θεών Δία.
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Άδης θεωρούνταν κι αυτός θεός. Ένα παράδειγμα τέτοιου όρκου ήταν αυτός της Καλυψώς στον Οδυσσέα, υποστηρίζοντας πως ήθελε το καλό του. Επίσης ο Άδης προφυλασσόταν από τα Ατλαία.
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Αδόλφος Α΄ της Κλέβης
Ο Αδόλφος Α΄, (Γερμανική γλώσσα ː Adolf I, 2 Αυγούστου 1373 - 23 Σεπτεμβρίου 1448) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ (1398 - 1430/1448), κόμης (1394 - 1417), μετά δούκας (1417 - 1448), της Κλέβης και κύριος του Ράβενσταϊν (1397 - 1448).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου Γ΄ κόμη του Λα Μαρκ και (ως Αδόλφου Α΄) κόμη της Κλέβης και της Μαργαρίτας των Γύλιχ, κόρης του Γκέρχαρτ ΣΤ΄ κόμη (συζυγικώ διακιώματι) του Μπεργκ & Ράβενσμπεργκ.
Το 1394 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Κλέβης, ενώ ο αδελφός του Ντήτριχ Θ΄ έλαβε την κομητεία του Λα Μαρκ. Το 1397 νίκησε τον θείο του Γουλιέλμο Ζ΄ των Γύλιχ δούκα του Μπεργκ στη μάχη του Κλέβερχαμ και έγινε κύριος του Ράβενσταϊν.
Το 1398 διαδέχθηκε τον αδελφό του Ντήτριχ Θ΄, που απεβίωσε σε μάχη. Αύξησε την επιρροή του με γάμους: πρώτα με την κόρη του Ρούπερτ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας και μετά με την κόρη του Ιωάννη Α΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Ως αποτέλεσμα ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας τον αναβάθμισε σε δούκα της Κλέβης.
Από το 1409 αντιμετώπισε την αντίδραση του νεότερου αδελφού του Γκέρχαρτ, που διεκδικούσε την κομητεία του Λα Μαρκ. Ως το 1423 η διαφωνία τους είχε γίνει ένοπλη, με τον Γκέρχαρτ να συμμαχεί με τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Το 1430 οι δύο αδελφοί υπέγραψαν συμφωνία, που την επιβεβαίωσαν επτά έτη μετά: στον Γκέρχαρτ δόθηκε ένα μεγάλο μέρος του Λα Μαρκ, αλλά θα τον διαδεχόταν ο Ιωάννης Α΄, γιος του Αδόλφου Α΄. Επίσης δεν θα απεκαλείτο κόμης του (von) Μαρκ, αλλά κόμης στο (zur) Μαρκ. Πράγματι όταν το 1461 απεβίωσε ο Γκέρχαρτ, τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Α΄ και το Λα Μαρκ επανενώθηκε με την Κλέβη.
Το 1448 απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Ιωάννης Α΄ ως δούκας της Κλέβης και ο Αδόλφος ως κύριος του Ράβενσταϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1400 την Αγνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ρούπερτ της Γερμανίας, αλλά η Αγνή απεβίωσε το επόμενο έτος, χωρίς απογόνους.
Αθανάσιος Τσαλδάρης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Πρωτοεξελέγη βουλευτής το 1964 με την υποστήριξη της ΕΡΕ και από το 1974 εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το θάνατό του με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Στις κυβερνήσεις Καραμανλή  διετέλεσε υφυπουργός κοινωνικών υπηρεσιών το 1974, το 1976 υφυπουργός συγκοινωνιών και την περίοδο 1977-1980 υφυπουργός προεδρίας. Την περίοδο 1980-1981 διετέλεσε υφυπουργός προεδρίας στην κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη. Τον Ιούνιο του 1989 εκλέχτηκε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και επανεκλέχτηκε τον Απρίλιο του 1990. Παρέμεινε στο προεδρικό αξίωμα μέχρι το 1993. Τον Μάρτιο του 1995 ήταν υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας με πρόταση της ΝΔ, η οποία τον υποστήριξε με τους 109 βουλευτές της και στις τρεις ψηφοφορίες. Την περίοδο 1985-1989 διετέλεσε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ.
Απεβίωσε στις 4 Οκτωβρίου του 1997 από καρκίνο και τάφηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού. Ήταν παντρεμένος με την Πανδώρα Παπαδάτου και είχαν μια κόρη, τη Μάουζη, η οποία είναι πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων. Στο Κολωνάκι, υπάρχει μια πλατεία με το όνομά του (πρώην πλατεία Λυκαβητού).
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Οικογένεια Τσαλδάρη Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Μολοσσία
Η Μολοσσία ήταν αρχαία χώρα της Ηπείρου (απαντάται και ως Μολοττία και Μολοσσίς), που κατελάμβανε την ηπειρωτική ενδοχώρα από τα όρια της Θεσπρωτίας και Χαονίας, μέχρι τα όρια της Μακεδονίας και Θεσσαλίας.
Ο γιος του Αχιλλέα, ο Νεοπτόλεμος, αποίκησε στην Ήπειρο και ίδρυσε κατά τη μυθική παράδοση ένα βασίλειο που διατηρήθηκε μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ.. Το βασίλειο ονομάστηκε Μολοσσία από τον Μολοσσό, γιό του Νεοπτόλεμου και της Ανδρομάχης.
Μολοσσια
Α.Ο. Περιστερίου
Ο Αθλητικός Όμιλος Περιστερίου είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Περιστέρι Αττικής. Ιδρύθηκε το 1967 έπειτα από συγχώνευση τριών παλιών ομάδων του αθηναϊκού προαστίου: της «Θύελλας Περιστερίου», του «Α.Ο. Ταξιαρχών» και του «Εθνικού Περιστερίου». Έχει χρώματα κόκκινο και μαύρο και έμβλημα το περιστέρι.
Αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Αθηνών και έχει παρουσίες στην Δ΄ Εθνική και μια συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική τη σεζόν 2013-14. Στο παρελθόν διατηρούσε και γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου, με επιτυχημένη παρουσία στην Α΄ Εθνική και στη Β΄ Εθνική τη δεκαετία '90.
Γυναικεία ομάδα
Κατά τη δεκαετία του '90 ο ΑΟ Περιστερίου είχε γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία πρωταγωνίστησε στη Β΄ Εθνική και κατέκτησε τρεις φορές το πρωτάθλημα του ομίλου της. Το 1995-96 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική και τερμάτισε στην 11η (προτελευταία θέση), με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Ήταν σε δράση ως τη σεζόν 1999-2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Περιστέρι Αττικής
Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα
Τα ΕΑΣ ανήκουν στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα, απασχολούν 2.000 άτομα και αποτελούνται από τον Αμυντικό Τομέα και τον Πολιτικό Τομέα, ενώ ταυτόχρονα διαθέτουν τρεις θυγατρικές εταιρείες. Ο Αμυντικός Τομέας λειτουργεί πέντε σύγχρονα Συγκροτήματα Εργοστασίων:
Ο πολιτικός τομέας λειτουργεί εργοστάσιο στο Λαύριο και δραστηριοποιείται στην παραγωγή εμπορικών εκρηκτικών και φυσιγγίων κυνηγίου, καθώς επίσης και στην κατασκευή ανεμογεννητριών, λεβήτων θέρμανσης και μεταλλικών κατασκευών. Οι θυγατρικές εταιρείες των ΕΑΣ έχουν τις ακόλουθες δραστηριότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιομηχανία Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Εταιρείες άμυνας στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ισόθερμη γραμμή
Γενικά (στον πληθυντικό) Ισόθερμες γραμμές ονομάζονται οι δημιουργούμενες και φερόμενες στο Μετεωρολογικό χάρτη ευθείες και καμπύλες που προκύπτουν από τη γραμμική ένωση των τόπων εκείνων οι οποίοι έχουν την αυτή Θερμοκρασία ατμόσφαιρας κατά την αυτή στιγμή.
Ο τρόπος αυτός, της γραμμικής σύνδεσης των τόπων, θεωρείται ο καλλίτερος για τη γρήγορη εικόνα της κατανομής της θερμοκρασίας και της έκτασης αυτής εκ μέρους των μετεωρολόγων.
Οι ισόθερμες γραμμές στο μετεωρολογικό χάρτη παρουσιάζονται ως ευθύγραμμες, καμπύλες ή σχηματίζουν τελείως κλειστά συστήματα (κυκλικά, ελλειψοειδή ή ωοειδή), ονομαζόμενα ισοθερμικά συστήματα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Δορά
Η Δορά είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Δορά βρίσκεται 40 χιλίομετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων της επαρχίας Λεμεσού. Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Κορδυλάς, ανάμεσα στο Χα Ποτάμι και στον Διαρίζο, σε υψόμετρο 450 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Στα ανατολικά συνορεύει με την Πάχνα, στα νότια με την Ανώγυρα, στα νοτιοδυτικά με το Μούσερε, στα δυτικά με το Πραστειό Κελοκεδάρων, στα βορειοδυτικά με το ΚΙδάσι, στα βόρεια με τη Γεροβάσα-Τρόζενα και στα βορειοανατολικά με τη Μαλιά.
Ιστορία
Είναι πιθανόν το χωριό να δημιουργήθηκε από τη διάλυση άλλων αρχαίων οικισμών της περιοχής, ερείπια των οποίων έχουν ανεβρεθεί σε διάφορα σημεία. Οι παλαιότερες γραπτές αναφορές του χωριού σε πηγές προέρχονται από την εποχή της φραγκοκρατίας. Σύμφωνα με τον Λουί ντε Μας Λατρί η Δορά αποτελούσε βασιλικό κτήμα, το οποίο παραχωρήθηκε από τον Ιάκωβο τον Β΄ στον ευγενή Γαβριήλ Τζεντίλε, ο οποίος ήταν προσωπικός γιατρός του. Μετά το θάνατο του Τζεντίλε, το χωριό παραχωρήθηκε από στον Φίλιππο Ποδοκάταρο από τη βασίλισσα Αικατερίνη Κορνάρο.
Ονομασία
Σχετικά με την προέλευση του ονόματος του χωριού υπάρχουν τρεις εκδοχές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Παλαιολάνθη Ηλείας
Η Παλαιολάνθη είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 325 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 13 χλμ. Α. από την Αμαλιάδα, 15 χλμ. Β. από τον Πύργο και 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Περιστέρι. Αναφέρεται επίσημα το 1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πηνειΐων με την ονομασία Παληολάνθη, η οποία το 1940 διορθώθηκε σε Παλαιολάνθη. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Περιστέρι και τα Αστεραίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Περιστερίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Οικογένεια Μπενάκη
Η οικογένεια Μπενάκη είναι παλιά ιστορική οικογένεια της Ελλάδας, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στις τέχνες, το εμπόριο και την πολιτική.
Γενικά στοιχεία
Η οικογένεια προέρχεται από την παλιά οικογένεια Μπενάκη της Κρήτης και συγκεκριμένα από τον Παναγιώτη Μπενάκη, ηρακλειώτικης καταγωγής από πατέρα αλλά γεννημένο στην Καλαμάτα, οι απόγονοι του οποίο διασκορπίστηκαν μετά τα Ορλωφικά σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και τη Χίο, όπου και γεννήθηκε ο Αντώνιος Μπενάκης (1800 - 1867), πατέρας του Εμμανουήλ Μπενάκη. Ο τελευταίος, μαζί με τον αδερφό του Λουκά, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια και δραστηριοποιήθηκε στο εμπόριο του βαμβακιού, από το οποίο απέκτησε τεράστια περιουσία. Το 1910 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα με την οικογένειά του.
Σήμερα στην Αθήνα λειτουργεί το Μουσείο Μπενάκη, το οποίο ιδρύθηκε από τον Αντώνη Μπενάκη.
Άγιος Ανδρέας Ηλείας
Την ονομασία Άγιος Ανδρέας φέρουν οι εξής τρεις οικισμοί της Ηλείας:
Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας
Γεννήθηκε στα τέλη της ρωμαϊκής κυριαρχίας επί της Βρετανίας. Ο τόπος γέννησής του δεν είναι εξακριβωμένος. Σύμφωνα με παραδόσεις γεννήθηκε είτε στην Αγγλία (Γκλαννοβέντα ή Μπίρντοσγουολντ ή κοντά στο Καρλάιλ) είτε στη Σκωτία (στο Κιλπάτρικ, σύμφωνα με την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια) από πατέρα Ρωμαίο άποικο με το όνομα Καλπόρνιος (Calpornius). Σε νεαρή ηλικία απήχθηκε από πειρατές στο Άντριμ της Ιρλανδίας όπου και εργάσθηκε επί 6 χρόνια ως αγρότης του εκεί ευπατρίδη Μίλιουκ. Δραπετεύοντας αργότερα στη Γαλλία έγινε μαθητής του Αγίου Μαρτίνου της Τουρ και το 432 μ.Χ. χειροτονήθηκε επίσκοπος με το όνομα Πατρίκιος. Τότε στάλθηκε από την Αγία Έδρα στην Ιρλανδία προκειμένου να καταπολεμήσει την αίρεση των Πελαγιανών (οπαδών του θεολόγου Πελαγίου), αλλά και για την περαιτέρω διάδοση του Χριστιανισμού. Παρέμεινε εκεί για πολλά χρόνια ως επίσκοπος της Αρμάχ, ζώντας υποδειγματικό βίο και λατρευόμενος από το πνευματικό του ποίμνιο.
Έχουν διασωθεί δυο επιστολές του, καθώς και μεταγενέστερες αγιογραφίες από τον 7ο αιώνα και μετά. Αν και δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για το χρόνο της δράσης του, σύμφωνα με κάποιες πηγές ο Άγιος Πατρίκιος έζησε μεταξύ των ετών 373 και 493, ενώ κατ΄ άλλες δίδαξε το Χριστιανισμό στη Βόρειο Ιρλανδία από το 433 μέχρι και το θάνατό του, πιθανώς το 460.
Ο Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη, την Καθολική, τη Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία, ενώ η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Μαρτίου, όπου ιδιαίτερα στην Ιρλανδία πραγματοποιούνται πάνδημες και μεγαλοπρεπείς τελετές. Η ημέρα του Αγίου Πατρικίου είναι κατάσταση αργίας στη Βόρεια Ιρλανδία, στην Καναδική επαρχία της Νέας Γης και Λαμπραντόρ. Γιορτάζεται γενικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές άλλες χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Αγρότες
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1953
Οι ΙΒ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1953 ήταν οι πρώτοι που διεξήχθησαν μεταπολεμικά. Έγιναν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, την Κυριακή 28 και τη Δευτέρα 29 Ιουνίου, οπότε διεξήχθη και ο μαραθώνιος. Μετείχαν μόνο τρεις βαλκανικές χώρες: Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα και Τουρκία. Νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία.
Χρονικό
Τα πολιτικά γεγονότα της μεταπολεμικής περιόδου, δηλαδή ο ελληνικός εμφύλιος και η δημιουργία κομμουνιστικών καθεστώτων στις βόρειες βαλκανικές χώρες, δεν άφησαν πολλά περιθώρια για φιλικές-ειρηνικές δραστηριότητες τα πρώτα χρόνια. Θύμα τους υπήρξαν και οι βαλκανικοί αγώνες, που παρά την επιτυχημένη διεξαγωγή τους προπολεμικά, δεν αναβίωσαν αμέσως. Στις αρχές της δεκαετίας του '50, που άρχισε κάπως να ομαλοποιείται η κατάσταση και να υπάρχουν κάποια φιλικά ανοίγματα, ξεκίνησε δειλά-δειλά ξανά η διοργάνωση, με τη συμμετοχή αρχικά μόνο τριών χωρών, της Ελλάδας, της Γιουγκοσλαβίας και της Τουρκίας.
Η πρώτη μεταπολεμική διοργάνωση έγινε στην Αθήνα και διεξήχθη σε δύο μόνο ημέρες, στις 28-29 Ιουνίου, λόγω της μικρής συμμετοχής. Τις προηγούμενες ημέρες το Στάδιο είχε ανακαινιστεί, είχαν χαραχτεί καινούργιες γραμμές στο στίβο, είχαν συντηρηθεί τα σκάμματα των αλμάτων, είχαν αντικατασταθεί οι βαλβίδες των ρίψεων, είχαν βαφτεί τα εμπόδια και γενικά είχε ληφθεί μέριμνα εκσυγχρονισμού του από τον ΣΕΓΑΣ. Οι ξένες αποστολές αφίχθηκαν την Παρασκευή 26 Ιουνίου και φιλοξενήθηκαν στο ξενοδοχείο "Θεοξένεια" στο Κεφαλάρι Κηφισιάς. Η γιουγκοσλαβική αποτελείτο από 112 άτομα (35 αθλητές, 27 συνοδούς/προπονητές και 100 φιλάθλους) και ήρθε σιδηροδρομικά. Η τουρκική ήρθε αεροπορικά και την αποτελούσαν 60 άτομα.
Τους αγώνες παρακολούθησαν περίπου 40 χιλιάδες θεατές την πρώτη ημέρα και 50 χιλιάδες τη δεύτερη παρά τη σχετικά τσουχτερή τιμή των εισιτηρίων που ήταν: 11.000 δρχ γενική είσοδος στις πλαϊνές κερκίδες, 22.000 δρχ στις κερκίδες 8-9, ενώ υπήρχαν και στρατιωτικά των 5.500 δρχ. Τη δεύτερη μέρα των αγώνων παρευρέθηκε η βασιλική οικογένεια και στον βασιλιά Παύλο προσφέρθηκε ειδικό δώρο μιας και συνέπεσε να είναι η ημέρα της ονομαστικής του εορτής.
Συμμετείχαν δύο αθλητές από κάθε χώρα σε κάθε αγώνισμα και μια ομάδα σκυταλοδρομίας και βαθμολογήθηκαν οι έξι πρώτοι με 6-5-4-3-2-1 β. Φαβορί για την πρωτιά ήταν η Γιουγκοσλαβία, η οποία και επικράτησε, ενώ η Ελλάδα πήρε εύκολα τη 2η θέση. Όλα τα αγωνίσματα έγιναν στο Στάδιο, πλην της σφυροβολίας που διεξήχθη στο γειτονικό γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. και του μαραθώνιου που έγινε στην κλασική διαδρομή.
Βαθμολογία
* Σημείωση: Βαθμολογήθηκαν με 6-5-4-3-2-1 β. οι έξι πρώτοι.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1953 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Φιλίπ Γκομές
Ο Φιλίπ Γκομέ (Philippe Gomès, 1958-) είναι πολιτικός από τη Νέα Καληδονία και από το 2009 έως το 2011 πρόεδρος της κυβέρνησης του υπερπόντιου αυτού εδάφους της Γαλλίας, στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στο Αλγέρι της Αλγερίας, στις 27 Οκτωβρίου του 1958. Πρώην μέλος του ιστορικού κόμματος Συναγερμός- UMP (RPCR), το οποίο τάσσεται κατά της ανεξαρτησίας. Ο Γκομέ αποχώρησε από το κόμμα το 2004 και μαζί με άλλους διαφωνούντες, όπως η Μαρί-Νοέλ Τεμερό και ο Χαρόλντ Μαρτέν ίδρυσε το κόμμα Μαζί στο Μέλλον (Avenir ensemble). Το κόμμα αυτό κατήγαγε νίκη επί του RPCR στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 9 Μαΐου 2004. Εν συνεχεία, ο Γκομέ έγινε πρόεδρος της Νότιας Επαρχίας, μακράν του πιο αστικοποιημένου τμήματος και του πιο ανεπτυγμένου οικονομικά στη Νέα Καληδονία. Έπειτα από διαμάχη με μέλη του κόμματός του, ανάμεσα στα οποία και ο Χαρόλντ Μαρτέν, κατέπεσε σε δυσμένεια και έφυγε από το κόμμα. Ίδρυσε δικό του κίνημα, που ονομάστηκε Καληδονία, Μαζί (Calédonie ensemble). Υπήρξε επίσης δήμαρχος της Λα Φόα (1989-2008), αγροτικής κοινότητας στην Δυτική Ακτή του νησιού Γκραν Τερ, του σημαντικότερου του αρχιπελάγους. Στο εν λόγω χωριό ίδρυσε φεστιβάλ κινηματογράφου, το μοναδικό στην Νέα Καληδονία. Πρώτος πρόεδρος του Φεστιβάλ ήταν ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν-Πιερ Ζενέ.
Πρόεδρος
Έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών στις 10 Μαΐου του 2009, το Κογκρέσο τον διόρισε πρόεδρο της κυβέρνησης, στις 5 Ιουνίου του 2009. Υποστηρίχθηκε από έναν ευρύ συνασπισμό των 4 κυρίων κομμάτων που είναι κατά της ανεξαρτησίας και ελέγχουν τις 29 επί συνόλου 54 εδρών στο Κογκρέσο. Τα κόμματα αυτά είναι : Συναγερμός–UMP, Καληδονία Μαζί, Μαζί στο Μέλλον και Κίνημα για Διαφορετικότητα. Στην κυβέρνηση, 7 από τα 11 μέλη της προέρχονται από αυτά τα γαλλόφιλα κόμματα. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοκαληδόνιοι πολιτικοί
Ορέστης Ανδρεαδάκης
Είναι απόφοιτος της Σχολής Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου. Από το 1986 μέχρι και το 1991 έζησε κατά διαστήματα στη Γαλλία και στην Ελβετία, όπου παρακολούθησε μαθήματα γαλλικής λογοτεχνίας, ιστορίας της τέχνης, θεωρίας του κινηματογράφου, καθώς και μαθήματα ζωγραφικής και εικαστικών εγκαταστάσεων. Παράλληλα, εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθεσίας και παραγωγής σε γαλλικές ταινίες και τηλεταινίες.
Εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στις εφημερίδες «Ελεύθερος Τύπος», «Έθνος» και «Η Αυγή» και στο περιοδικό «Σινεμά», το οποίο διηύθυνε από το 2007. Από το 1995 εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel ως κινηματογραφικός συντάκτης, δημιουργώντας τον επόμενο χρόνο την εκπομπή για θέματα κινηματογράφου με τίτλο «Ραντεβού για Σινεμά».
Από το 1994 μέχρι και το 2000 συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ως συντονιστής, παρουσιαστής και μεταφραστής των συνεντεύξεων Τύπου. Από το Μάιο του 2016 ανέλαβε καθήκοντα Καλλιτεχνικού Διευθυντή, ύστερα από εισήγηση της γενικής διευθύντριας Ελίζ Ζαλαντό.
Το 1995 συμμετείχε στην ίδρυση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας». Στα πλαίσια αυτού εργάστηκε ως Διευθυντής Συντονισμού και Επικοινωνίας και από το 2007 μέχρι σήμερα διατηρεί την ιδιότητα του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του φεστιβάλ. Το 2011 συμμετείχε στην ίδρυση του Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου «Athens Open Air Film Festival».
Το 2013 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος
Σχέσεις πριν τη σύγκρουση
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο πόλεων μέχρι εκείνη την περίοδο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αρκετά καλές, αφού οι Καρχηδόνιοι μέχρι και στρατιωτική βοήθεια είχαν προσφέρει στους Ρωμαίους στη διαμάχη τους με τους Έλληνες της Νότιας Ιταλίας, η οποία είναι γνωστή σαν Κάτω Ιταλία. Η βοήθεια αφορούσε κυρίως ναυτικές δυνάμεις, αφού οι Ρωμαίοι εκείνη την περίοδο δεν είχαν αξιόλογο στόλο. Μάλιστα, μεταξύ των δυο κρατών είχαν υπογραφεί και συμφωνίες, με τις οποίες καθορίζονταν οι σφαίρες επιρροής τους. Βάσει αυτών των συμφωνιών, οι Καρχηδόνιοι δεσμεύονταν να μην διατηρούν βάση στην Ιταλία. Φαίνεται ξεκάθαρα λοιπόν ότι υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο πόλεων. Φαίνεται επίσης ότι η Ρώμη θεωρούσε την επεκτατική Καρχηδόνα απειλή για τα συμφέροντά της και ήταν βέβαιο πως μια περαιτέρω επέκταση της τελευταίας στη Σικελία θα αντιμετωπιζόταν δυναμικά από τη Ρώμη.
Αίτια και αφορμή
Τα αίτια της σύγκρουσης των δύο υπερδυνάμεων της δυτικής μεσογείου ήταν: αφενός η επεκτατική πολιτική της Καρχηδόνας, αφού μέχρι τότε είχε κατακτήσει ένα μέρος της Αφρικής, τα ισπανικά παράλια, τις Βαλεαρίδες νήσους, το μεγαλύτερο μέρος της Σικελίας και τη Σαρδηνία, αφετέρου η ίδια η φύση της Ρωμαϊκής πολιτείας έδινε ώθηση στον επεκτατισμό και στην εξάπλωση εις βάρος των γειτονικών πόλεων. Τελευταία τους κατάκτηση ήταν οι ελληνικές πόλεις της Νότιας Ιταλίας με τη βοήθεια των Καρχηδονίων, όπως αναφέρθηκε παραπάνω.
Ο χώρος της πρώτης σύγκρουσης ήταν η Σικελία, νησί τον έλεγχο του οποίου ζητούσαν και οι Ρωμαίοι αλλά και οι Καρχηδόνιοι, οι οποίοι μάλιστα για τον έλεγχο του είχαν εμπλακεί σε ένοπλη διαμάχη με τις ελληνικές πόλεις του νησιού. Σε μια από αυτές τις συγκρούσεις με την πόλη των Συρακουσών, πήραν μέρος στην πλευρά των Συρακουσίων και οι Μαμερτίνοι (σαμνίτες μισθοφόροι που κατοικούσαν στην καμπανική πεδιάδα). Στη συνέχεια, οι Μαμερτίνοι κατέλαβαν την πόλη της Μεσσήνης περίπου το 288 π.Χ., από όπου ενεργούσαν επιδρομές κατά των γειτονικών πληθυσμών, μέχρι που νικήθηκαν σε μάχη από τον τύραννο των Συρακουσών Ιέρωνα το 265 π.Χ. Στη συνέχεια, οι δυνάμεις των Συρακουσίων πολιόρκησαν την πόλη της Μεσσήνης. Με την ήττα αυτήν, οι Μαμερτίνοι βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη και επισφαλή θέση και αποφάσισαν να ζητήσουν εξωτερική βοήθεια. Στάλθηκαν πρέσβεις και στη Ρώμη και στην Καρχηδόνα.
Οι Καρχηδόνιοι, βλέποντας μια καλή ευκαιρία να εντείνουν τον έλεγχό τους στο νησί, ανταποκρίθηκαν πρώτοι, στέλνοντας ένα στόλο υπό τον Άννωνα και ένα εκστρατευτικό σώμα, το οποίο έδιωξε τις δυνάμεις των Συρακουσίων και κατέλαβε καίρια σημεία στην πόλη. Οι Μαμερτίνοι πλέον είχαν να αντιμετωπίσουν τη νέα απειλή των Καρχηδονίων. Στη Ρώμη, οι απόψεις περί εμπλοκής με την Καρχηδόνα στη Σικελία ήταν διχασμένες. Υπήρχαν αυτοί που ήταν υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης και αυτοί που είχαν συμφέροντα για εξάπλωση προς τη βόρεια Ιταλία. Πάντως όλοι ήταν σύμφωνοι ότι η κατάληψη της Μεσσήνης αποτελούσε άμεσο κίνδυνο και απειλή για την ίδια την υπόσταση της Ρώμης, οπότε και αποφασίστηκε η στρατιωτική εμπλοκή και η αποστολή στρατιωτικού σώματος για την εκδίωξη των Καρχηδονίων.
Πρώτες συγκρούσεις στη Σικελία
Από τη στιγμή που αποφασίστηκε η επέμβαση, άρχισαν να συγκεντρώνονται οι απαραίτητες δυνάμεις στο Ρήγιο. Τα μεταφορικά μέσα που χρειάζονταν για τη μεταφορά στη Σικελία οι Ρωμαίοι θα τα προμηθεύονταν από τις γειτονικές ελληνικές πόλεις. Επειδή όμως η συγκέντρωση και η προετοιμασία των στρατιωτών απαιτούσε χρόνο, στάλθηκε αιφνιδιαστικά μια μικρή δύναμη πεζικού, η οποία εκδίωξε τις δυνάμεις των Καρχηδονίων από τη Μεσσήνη και κατέλαβαν την πόλη.
Έχοντας εξασφαλίσει ένα προγεφύρωμα, οι Ρωμαίοι μετέφεραν και τις υπόλοιπες δυνάμεις τους, περίπου 8000 άνδρες, και μετά από μάχη ανάγκασαν τους Καρχηδόνιους να αποχωρήσουν από την περιοχή της Μεσσήνης. Με σίγουρη πλέον τη θέση τους στο νησί, οι Ρωμαίοι ενίσχυσαν περαιτέρω τις δυνάμεις τους, φτάνοντας σε ένα σύνολο περίπου 40.000 ανδρών. Πολλές πόλεις στη Σικελία, ελληνικές και φοινικικές, φοβούμενες τη μεγάλη αυτή στρατιωτική δύναμη, έσπευσαν να συνάψουν συνθήκες ανακωχής με τη Ρώμη. Η Καρχηδόνα πλέον, ελέγχοντας μόνο το δυτικό κομμάτι του νησιού, ανασυγκροτήθηκε, μεταφέροντας στον Ακράγαντα μια ισχυρή μισθοφορική δύναμη.
Η πόλη πολιορκήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το σύνολο των δυνάμεών τους. Μετά από μια νικηφόρα μάχη, περιόρισαν τις δυνάμεις των Καρχηδονίων μέσα στα τείχη της πόλης και μετά από πεντάμηνη πολιορκία και μία αποτυχημένη προσπάθεια των Καρχηδονίων να ενισχύσουν την πόλη, ο Ακράγαντας εγκαταλείφθηκε από τους Καρχηδόνιους, αφού πλέον ήταν φανερό ότι η ήττα ήταν αναπόφευκτη.
Οι Ρωμαίοι λεηλάτησαν την πόλη και προέβησαν σε αγριότητες κατά του πληθυσμού και, ως αποτέλεσμα, οι περισσότερες πόλεις της Σικελίας πήραν το μέρος της. Έως το 261 π.Χ., και παρά τις επιτυχίες τους και την ανωτερότητα του στρατού τους, οι Ρωμαίοι μετά από 4 χρόνια δεν είχαν καταφέρει να επικρατήσουν πλήρως στη Σικελία. Πολλές πόλεις είχαν διαγνώσει την αδυναμία τους και είχαν σπεύσει να αλλάξουν στρατόπεδο. Επιπλέον, οι Καρχηδόνιοι, όσο διατηρούσαν το ισχυρό ναυτικό τους, μπορούσαν να ανεφοδιάζονται και να ενισχύονται συνεχώς. Ήταν λοιπόν φανερό για τους Ρωμαίους ότι για να επικρατήσουν στον πόλεμο θα έπρεπε να ναυπηγήσουν ισχυρό ναυτικό.
Ο Πόλεμος στη θάλασσα
Μετά τη διαπίστωση ότι για να επικρατήσουν στη Σικελία, θα πρέπει να θέσουν εκτός μάχης το ισχυρό Καρχηδονιακό ναυτικό, οι Ρωμαίοι ξεκίνησαν την κατασκευή του δικού τους στόλου. Καθώς δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία στη ναυπήγηση πολεμικών πλοίων, υπάρχουν αρκετές εκδοχές για τον τρόπο με τον οποίο αποκτήθηκε η απαιτούμενη τεχνογνωσία. Ο ιστορικός Πολύβιος αναφέρει ότι η κατασκευή του Ρωμαϊκού στόλου βασίστηκε σε ένα καρχηδονικό πλοίο που εξώκειλε σε μάχη και αιχμαλωτίστηκε. Άλλες εκδοχές αναφέρουν ότι όχι μόνο την τεχνογνωσία, αλλά και ολόκληρα πλοία οι Ρωμαίοι τα δανείστηκαν από τους Έλληνες της Ιταλίας και τις Συρακούσες. Τα πληρώματα των πλοίων θα προέρχονταν από τις ελληνικές πόλεις την Ιταλίας αλλά και από τους πιο φτωχούς πολίτες της Ρώμης.
Η πρώτη απόπειρα έγινε το 260 π.Χ., όταν ένας μικρός Ρωμαϊκός στόλος επιχείρησε να καταλάβει τις Αιολίδες νήσους. Η επιχείρηση κατέληξε σε αποτυχία, καθώς ο ισχυρότερος, ποιοτικά και αριθμητικά, καρχηδονιακός στόλος που βρισκόταν στην περιοχή κατόρθωσε να αποκρούσει τους Ρωμαίους.
Η συνέχεια δόθηκε ένα χρόνο μετά, σε νέα ναυμαχία έξω από τη Σικελία, βορείως του ακρωτηρίου Μύλες. Εκεί, 110 πλοία των Ρωμαίων αναμετρήθηκαν με 130 των Καρχηδονίων. Σε αυτή τη ναυμαχία, οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά ένα νέο όπλο, τον κόρβους(λατ. corvus, κόρακας). Ο Κόρακας ήταν στην ουσία μια γέφυρα, η οποία προσαρμοζόταν κάθετα στην πλώρη του πλοίου και είχε στην άκρη της μια μακριά σιδερένια αιχμή. Η γέφυρα αυτή ήταν περιστρεφόμενη και την κατάλληλη στιγμή έπεφτε είτε στην πλώρη είτε στο πλάι του αντίπαλου πλοίου, ακινητοποιώντας το και επιτρέποντας τους επιτιθέμενους να καταλάβουν το πλοίο πάνω από τη γέφυρα και να εξουδετερώσουν το αντίπαλο πλήρωμα.
Με αυτόν τον τρόπο, οι Ρωμαίοι αφενός εκμηδένισαν το πλεονέκτημα της εμπειρίας και ποιοτικής ανωτερότητας πού είχε το καρχηδονιακό ναυτικό, αφού τα ακινητοποιημένα πλοία δεν μπορούσαν να κάνουν ελιγμούς, και αφετέρου μετέφεραν το δικό τους πλεονέκτημα, του ισχυρότερου και καλύτερα εκπαιδευμένου πεζικού, στη θάλασσα.
Η ναυμαχία κατέληξε σε νίκη των Ρωμαίων, αν και το μεγαλύτερο μέρος των πλοίων των Καρχηδονίων κατάφερε να διαφύγει. Παρόλ´αυτά, οι Ρωμαίοι πλέον μπορούσαν να συναγωνιστούν με τους αντιπάλους τους στη θάλασσα επί ίσοις όροις. Το επόμενο βήμα για αυτούς ήταν η μεταφορά του πολέμου στην Αφρική, με στόχο τον εξαναγκασμό της Καρχηδόνας σε συνθηκολόγηση. Για το σκοπό αυτό συγκεντρώθηκε μεγάλος στόλος, περίπου 330 πλοία, και ξεκίνησε από το λιμάνι της Μεσσήνης. Οι Καρχηδόνιοι, γνωρίζοντας το σχέδιο, ετοίμασαν και αυτοί ανάλογο στόλο, με σκοπό να αποτρέψουν το σχέδιο των Ρωμαίων.
Οι δύο στόλοι συναντήθηκαν στο ακρωτήριο του Εκνόμου το 256 π.Χ.. Στη ναυμαχία που ακολούθησε, οι Καρχηδόνιοι ηττήθηκαν και πάλι, χάνοντας ένα μεγάλο μέρος του στόλου. Οι περισσότερες από τις απώλειες των Καρχηδονίων αφορούσαν αιχμαλωτισμένα πλοία και όχι βυθισμένα, χάρη στον κόρακα των Ρωμαίων.
Ο πόλεμος στην Αφρική
Μετά από ένα σύντομο διάστημα αναδιοργάνωσης, οι Ρωμαϊκές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Αφρική και μετά από σύντομη πολιορκία κατέλαβαν την πόλη της Ασπίδας, νότια της Καρχηδόνας. Στη συνέχεια, με δυνάμεις που έφταναν περίπου τους 15.000 άνδρες, πολιόρκησαν την πόλη Άδυ.
Οι Καρχηδόνιοι με 15.000 περίπου άνδρες έσπευσαν να τους αντιμετωπίσουν. Δέχτηκαν όμως αιφνιδιαστική επίθεση από τους Ρωμαίους και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Οι Ρωμαίοι, προχωρώντας ακόμα πιο κοντά στην Καρχηδόνα, κατέλαβαν και την Τύνιδα, αναγκάζοντας έτσι τους Καρχηδόνιους να ζητήσουν συνθηκολόγηση. Οι όροι όμως που τέθηκαν από τη Ρώμη ήταν πολύ σκληροί και περιελάμβαναν την εγκατάλειψη της Σικελίας και της Σαρδηνίας από την Καρχηδόνα, τη διάλυση του πολεμικού της στόλου και την καταβολή πολεμικής αποζημίωσης και ετήσιας εισφοράς. Οι όροι αυτοί δεν έγιναν δεκτοί και οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν.
Τον επόμενο χρόνο, το 255 π.Χ., οι Καρχηδόνιοι, στην προσπάθειά τους να αναδιοργανωθούν, ενισχύθηκαν από μία δύναμη μισθοφόρων με αρχηγό τον Σπαρτιάτη Ξάνθιππο. Όπως και στην περίπτωση του Γύλιππου κατά τη Σικελική εκστρατεία, έτσι και εδώ, ο Ξάνθιππος ήταν ο πρωτεργάτης της αναβάθμισης του καρχηδονιακού στρατού και της ανύψωσης του καταρρακωμένου ηθικού του. Με σκληρή εκπαίδευση κατόρθωσε να τον καταστήσει και πάλι αξιόμαχο και να νικήσει τους Ρωμαίους στη μάχη που ακολούθησε, απομακρύνοντας έτσι τον κίνδυνο από την Καρχηδόνα και τα Αφρικανικά παράλια.
Το τέλος του πολέμου
Μετά την ήττα στην Αφρική, οι Ρωμαίοι επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στην κατάληψη ολόκληρης της Σικελίας, την οποία δεν είχαν καταφέρει ακόμα, αν και είχαν περιορίσει κατά πολύ τους αντιπάλους τους.
Οι Καρχηδόνιοι, χάρη στο ανώτερο ναυτικό τους και στη δυνατότητα που αυτό τους παρείχε για ανεφοδιασμό και μεταφορά ενισχύσεων, είχαν κατορθώσει να παραμείνουν στη Σικελία, ελέγχοντας δυο, τις τελευταίες τους, μεγάλες βάσεις: το Λιλύβαιο και τα Δρέπανα στο δυτικό άκρο του νησιού.
Οι Ρωμαίοι πολιόρκησαν το Λιλύβαιο, αλλά καθώς δεν μπορούσαν να το αποκλείσουν συστηματικά από τη θάλασσα, δεν κατόρθωσαν να το καταλάβουν έως το 241 π.Χ., οπότε και τελείωσε ο πόλεμος. Επίσης, προσπάθησαν να καταστρέψουν τη ναυτική βάση των Δρεπάνων, αλλά χάρη στην παρέμβαση του καρχηδονιακού στόλου, το εγχείρημα απέτυχε. Οι Καρχηδόνιοι επιχείρησαν να πάρουν την πρωτοβουλία στέλνοντας μια στρατιωτική δύναμη υπό τον Αμίλκα Βάρκα, πατέρα του Αννίβα, η οποία όμως περιορίστηκε σε επιδρομές στο δυτικό τμήμα του νησιού χωρίς να καταφέρει κάτι ουσιαστικό.
Η αρχή του τέλους ήταν η απόφαση των Ρωμαίων, το 243 π.Χ., να επαναλάβουν τη ναυπήγηση ισχυρού ναυτικού, ώστε να εκμηδενίσουν το κύριο όπλο των Καρχηδονίων, το ναυτικό τους, και να τους αναγκάσουν να συνθηκολογήσουν. Η αποφασιστική ναυμαχία δόθηκε το 241 π.Χ. στα δυτικά παράλια της Σικελίας. Οι Καρχηδόνιοι ηττήθηκαν στη ναυμαχία, χάνοντας μεγάλο μέρος του στόλου τους, το οποίο δεν επιχείρησαν να αναπληρώσουν, καθώς μετά 20 και πλέον χρόνια πολέμου οι οικονομικές τους δυνατότητες ήταν περιορισμένες. Αποδέχτηκαν λοιπόν την ήττα τους και τους όρους των Ρωμαίων, οι οποίοι περιλάμβαναν την καταβολή πολεμικής αποζημίωσης και, το κυριότερο, την εγκατάλειψη της Σικελίας.
Οι Ρωμαίοι είχαν επικρατήσει, πετυχαίνοντας πλήρως τους στόχους τους: την κατάληψη της Σικελίας και την απομάκρυνση της Καρχηδονιακής απειλής. Αυτό που δεν γνώριζαν εκείνη τη στιγμή ήταν ότι 25 χρόνια αργότερα θα πλήρωναν βαρύ τίμημα για τη σκληρότητα και την αδιαλλαξία που επέδειξαν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωμαϊκοί πόλεμοι Κατηγορία:Μάχες καρχηδονιακού στρατού Κατηγορία:Πόλεμοι μισθοφορικού στρατού
Έλενα Ναθαναήλ
Η Έλενα Ναθαναήλ (Ελένη Δεληβασίλη) (Νέα Φιλαδέλφεια, 19 Ιανουαρίου 1947 - 4 Μαρτίου 2008) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Κάτι να καίει (1964) στην ηλικία των 16 ετών. Έπειτα προσκλήθηκε στη Γερμανία για να πρωταγωνιστήσει στην -βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Τόμας Μαν- ταινία του Ρολφ Τίλε "Το αίμα των Βελζούνγκεν" ("Ένοχος δεσμός"). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έκανε καριέρα στο θέατρο και το σινεμά. To 1968 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Ραντεβού με μία άγνωστη. Για αρκετά χρόνια πριν από το θάνατο της είχε αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, κάνοντας μόνο επιλεκτικές εμφανίσεις. Η τελευταία της υποκριτική εμφάνιση έγινε στην τηλεοπτική σειρά Γοργόνες.
Προσωπική ζωή
Δεν παντρεύτηκε ποτέ, εντούτοις το 1973 απέκτησε μια κόρη με τον επιχειρηματία Γιώργο Τσαγκάρη, την Ίνκα. Τα τελευταία χρόνια μαζί με τον επί 29 χρόνια σύντροφο της ζωής της, βετεράνο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάσο Μητρόπουλο, κατοικούσαν στην Εύβοια και δήλωνε ότι ήταν αγρότισσα και ασχολούταν με την παραγωγή κρασιού.
Έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα. Απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 2008 και η κηδεία της έγινε το μεσημέρι της επομένης στο νεκροταφείο της Νέας Φιλαδελφείας στον Κόκκινο Μύλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γιοάν Μπουσκέτς
Βίος
Ο Μπουσκέτς γεννήθηκε το 1946 στο Ελ Πρατ δε Λομπρεγάτ, προάστιο της Βαρκελώνης. Το 1969 αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Escola Tecnica Superior d'Arquitectura de Barcelona (ETSAB), του Πολυτεχνείου της Καταλονίας. Ο Μπουσκέτς ήταν καθηγητής πολεοδομίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων στο Πολυτεχνείο της Βαρκελώνης από το 1979 μέχρι το 2002. Από το 2002 υπήρξε καθηγητής στο Harvard Graduate School of Design και κατέχει την έδρα του καθηγητή της Πρακτικής της Πολεοδομίας και του Σχεδιασμού. Επιπλέον, είναι επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια.
Επίσης, ήταν επικεφαλής του Τμήματος Προγραμματισμού του Δήμου της Βαρκελώνης μεταξύ του 1983 και του 1989 και κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1992.
Έργα
Επιλογή έργων του Μπουσκέτς:
Βραβεία και διακρίσεις
Επιλογή βραβείων και διακρίσεων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ισπανοί πολεοδόμοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1993
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1993 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1993) ήταν το 2ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη το 1993 και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.
Κανονισμοί
Στο 2ο Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν 18 ομάδες. Οι ομάδες βρίσκονταν σε ένα όμιλο και είχαν να αγωνιστούν σε 2 γύρους. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωτάθληματος Ρωσίας 1993, οι 2 τελεταίες ομάδες υποβιβάζονταν στην Πρώτη Ντιβιζιόν, ενώ οι ομάδες που έλαβαν τις θέσεις 14-16 είχαν να αντιμετωπίσουν σε αγώνες μπαράζ τις 3 πρώτες ομάδες της Πρώτης Ντιβιζιόν. Τη συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1994 κέρδιζαν 3 ομάδες, οι οποίες έλαβαν τις 3 πρώτες θέσεις στους αγώνες μπαράζ.
Πηγές
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1993
Οχά (Ρωσία)
Η Οχά (ρωσικά: Оха́) είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Οχίνσκι της Περιφέρειας Σαχαλίνης στη Ρωσία, που βρίσκεται στην ανατολική ακτή της βόρειας Σαχαλίνης, περίπου 850 χιλιόμετρα βόρεια του Γιούζνο-Σαχαλίνσκι, κοντά στην ακτογραμμή της Οχοτσκικής θάλασσας. Πληθυσμός: Ο πληθυσμός ήταν 23.008 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος από τα 27.963 άτομα στην απογραφή του 2002 και τα 36.104 άτομα στην απογραφή του 1989.
Ιστορία
Ιδρύθηκε λίγο μετά την ανακάλυψη πετρελαίου στην περιοχή το 1880, αρχικά υπό το όνομα Όχε. Το όνομα προέρχεται από  λέξη της γλώσσας Αϊνού που σημαίνει Κακό Νερό. Η βιομηχανική εκμετάλλευση των πετρελαϊκών αποθεμάτων ξεκίνησε το 1923, κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής της Σαχαλίνης το 1920-1925. Το καθεστώς  πόλης χορηγήθηκε το 1938.
Η πόλη υπέστη σημαντικές ζημιές κατά το σεισμό του Νεφτεγκόρσκ το 1995 που συνέβη στις 28 Μαΐου, και χρησιμοποιήθηκε ως πιλοτική βάση για διασώστες που είχαν αναπτυχθεί στο Νεφτεγκόρσκ, το οποίο καταστράφηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν ξαναχτίστηκε. Ένας αριθμός επιζώντων του Νεφτεγκόρσκ μεταφέρθηκαν στην Οχά. Ένας άλλος μικρότερο σεισμός έπληξε την πόλη στις 10 Μαΐου 2005, χωρίς να υπάρξουν θύματα ή σημαντικές ζημιές.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η Οχά εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Οχίνσκι και είναι ενσωματωμένη σε αυτή. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη της Οχά και δέκα αγροτικές περιοχές της επαρχίας Οχίνσκι ενσωματώνονται ως Αστικός θύλακας Οχίνσκι.
Οικονομία
Η Οχά, μαζί με το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Γιούζνο-Σαχαλίνσκι, είναι το κέντρο της βιομηχανίας πετρελαίου της Σαχαλίνης. Ένας αγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου ξεκινάει στην Οχά και κατευθύνεται προς το Κομσομόλσκ επί του Αμούρ στη ρωσική ενδοχώρα. Μια σειρά από πετρελαιοπηγές υπάρχουν σε κοντινή απόσταση από την πόλη, που ελέγχεται κυρίως από την εταιρεία Rosneft.
Μεταφορές
Η πόλη είναι το βορειότερο σημείο του νησιού που έχει οδικό δίκτυο. Υπήρχε σιδηροδρομική σύνδεση στενού σιδηροδρόμου με το Νογκλίκι που έκλεισε το 2006.
Υπάρχει ένα αεροδρόμιο στο Οχά με πτήσεις προς το Χαμπάροφσκ και το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Φαρανά (νομαρχία)
Γεωγραφία
Η Φαρανά βρίσκεται κεντρικά της Γουινέας και της Φαρανά. Συνορεύει στα νοτιοανατολικά με το Κισσιντουγκού, στα βορειοδυτικά με τη Νταμπολά και στα ανατολικά με την Κουρουσσά και τη Σιέρρα Λεόνε.
Δείτε επίσης
Φ
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μπονφίλι)
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου του Μπενεντέττο Μπονφίλι είναι ζωγραφικός πίνακας της Αναγέννησης.
Περιγραφή
Ο Μπονφίλι αναφέρεται για πρώτη φορά το 1445. Το έργο του ετούτο είναι από τα πρώτα που φιλοτεχνήθηκε. Φέρει τα χαρακτηριστικά λαμπερά χρώματα και την χαρμόσυνη διάθεση που συναντούμε και στα άλλα έργα του. Εικονίζει τον Άγιο Λουκά καθισμένο στη μέση ενώ γράφει. Δίπλα του βρίσκεται ένας μόσχος καθιστός και σκεπασμένος με ιερούς παπύρους. Δεξιά και αριστερά οι πρωταγωνιστές της χαρμόσυνης αναγγελίας του θαύματος, ο άγγελος και η Παναγία.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες
Φάτιμα (κόρη του Μωάμεθ)
right|frame|το όνομά της σε καλλιγραφικά αραβικά
Το 623 σε ηλικία 18 χρονών παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, τον τέταρτο χαλίφη του Πατριαρχικού χαλιφάτου. Όσο ζούσε ήταν η μοναδική γυναίκα που είχε ο Άλι. Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται στην επιθυμία του Προφήτη.
Το 625 γέννησε τον πρώτο της γιο, που ο Μωάμεθ ονόμασε Χασάν. Το 626 γέννησε τον Χουσεΐν με νονό πάλι τον Προφήτη. Το 627 γεννήθηκε ακόμα ένα αγοράκι, που πέθανε και το 628 γεννήθηκε η πρώτη κόρη της Ζαϊνάμπ. Το 629 έφερε στον κόσμο το τελευταίο παιδί της, την κόρη της Ουμ Καλθούμ. Η Ουμ Καλθούμ μεγαλώνοντας παντρεύτηκε τον δεύτερο χαλίφη του Πατριαρχικού χαλιφάτου και σύντροφο του παππού της, Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ.
Ανακατεύτηκε σε τρεις σημαντικές πολιτικές πράξεις, καταγεγραμμένες σε όλες σχεδόν τις πηγές. Μετά την κατάκτηση της Μέκκας αρνήθηκε την προστασία της στον Αμπού Σουφιάν. Κατόπιν, μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, υπερασπίστηκε τον Αλί, αντιτιθέμενη έντονα στην εκλογή του Αμπού Μπακρ και διεκδίκησε το δικαίωμα στην περιουσία του πατέρα της. Πέθανε από αρρώστια και θλίψη μετά τον θάνατο του πατέρα της, τον Αύγουστο του 632.
Ιωάννης Β΄ της Κλέβης
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Κλέβης & κόμη του Λα Μαρκ και της Ελισάβετ των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ.
To 1521 απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1490 τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Γ΄ λαντγκράβου της Άνω Έσσης και είχε τέκνα:
Από διάφορες σχέσεις προ του γάμου του απέκτησε 63 (νόθα) τέκνα, γι' αυτό και το προσωνύμιο ο παιδοποιός.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Ισινομάκι
Το Ισινομάκι (ιαπωνικά: 石巻市 Ishinomaki-shi) είναι πόλη που βρίσκεται στο νομαρχιακό διαμέρισμα Μιγιάγκι της Ιαπωνίας. Κατά τις 28 Φεβρουαρίου 2017, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 146.993 κατοίκων και πυκνότητα πληθυσμού 269 ατόμων ανά τ.χλμ. σε 61.233 οικίες. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 554,58 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Γεωγραφία
Το Ισινομάκι βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Μιγιάγκι. Η πόλη συνορεύει με τον κόλπο Ματσουσίμα προς τα νότια και τον κόλπο Κεσέννουμα στα βόρεια, και με τα βουνά Κιτακάμι στα δυτικά. Η ακτογραμμή του αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου Σάνρικου Φουκκό, το οποίο εκτείνεται βόρεια του νομού Αομόρι. Το Ισινομάκι περιλαμβάνει την Τασιοροτζίμα (επίσης γνωστή ως «Νησί των Γατιών»), την Ατζισίμα, και το Κίνκασαν, τρία νησιά από τη νότια ακτή της χερσονήσου Οσίκα.
Κλίμα
Το Ισινομάκι έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfa) που χαρακτηρίζεται από ήπια καλοκαίρια και κρύους χειμώνες, Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Ισινομάκι είναι 11,7 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1174 χιλιοστόμετρα με τον Σεπτέμβριο ως το πιο υγρό μήνα. Η θερμοκρασία είναι υψηλότερη κατά μέσο όρο τον Αύγουστο στους περίπου 24,2 °C και χαμηλότερη τον Ιανουάριο στους περίπου 0,6 °C.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με τα ιαπωνικά δεδομένα απογραφής, ο πληθυσμός του Ισινομάκι έχει μειωθεί τα τελευταία 40 χρόνια.
Οικονομία
Το Ισινομάκι είναι παραδοσιακά κέντρο εμπορικής αλιείας, ειδικά για την καλλιέργεια στρειδιών.
Πούντα ντελ Έστε
thumb|250px|right|Παραλία της Πούντα δελ Έστε Η Πούντα δελ Έστε (ισπ. Punta del Este, =σημείο -ή άκρη- της ανατολής) είναι ένα από τα πιο γνωστά θέρετρα διακοπών της Ουρουγουάης, σε απόσταση 145 περίπου χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα Μοντεβιδέο. Η πόλη έχει περίπου 10.000 μόνιμους κατοίκους.
Στις αρχές του 19ου αιώνα η περιοχή γύρω από την Πούντα ντελ Έστε ήταν ακόμα αρκετά αραιοκατοικημένη. Χάρις την θέση της στη χερσόνησο που χωρίζει τα νερά του Ρίο ντε λα Πλάτα και του Ατλαντικού Ωκεανού, οι πλέον των 40 χιλιομέτρων άσπρες αμμουδιές και οι γύρω δασικές εκτάσεις, κατέστησαν την Πούντα ντελ Έστε ένα από τα πιο διάσημα λιμάνια της Νότιας Αμερικής. Προσελκύει κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες από το εσωτερικό και το εξωτερικό.
Στο πολεοδομικό σχέδιο της πόλης κυριαρχούν ψηλά κτήρια με δυνατή υποδομή. Η πόλη έχει δύο αεροδρόμια και μια μαρίνα για γιοτ όπου μπορούν να ελλιμενιστούν περίπου 500 σκάφη, 100 ξενοδοχεία και εστιατόρια, ντισκοτέκ και πολλά καζίνο. Επίσης, η ήπια φορολογία της Ουρουγουάης καθιστά την πόλη διεθνές οικονομικό κέντρο που έλκει επιχειρηματίες από όλο τον κόσμο.
Το σύμβολο της πόλης είναι τρεις κορυφές των δακτύλων μιας παλάμης, που προεξέχει από την άμμο μιας παραλίας, απεικονίζοντας το τελευταίο ορατό τμήμα του σώματος ενός κολυμβητή που πνίγεται. Είναι αφιερωμένο σε όλους όσους έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα της πόλης.
Η Πούντα Μπαγιένα (φάλαινα), που βρίσκεται κοντά στην πόλη είναι κέντρο μελέτης φαλαινών, ενώ η «Νήσος ντε λος Λόμπος» (νήσος των λύκων) συγκεντρώνει πληθυσμό θαλάσσιων λεόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουρουγουάης
Μεθανολικό λίθιο
Το μεθανολικό λίθιο (αγγλικά lithium methoxide) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και λίθιο, με μοριακό τύπο LiCH3O, αν και εκφράζεται συχνότερα με τον ημισυντακτικό τύπο  CH3OLi. Συμβολίζεται, επίσης, συχνά με τη συντομογραφία MeOLi. Είναι το άλας της μεθανόλης με λίθιο. Ανήκει στα αλκοξείδια.
Επίδραση μεθανόλης σε μεταλλικό λίθιο ή στο υδρίδιο αυτού
Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε μεταλλικό λίθιο (Li) ή σε υδρίδιο του λιθίου (LiOH), με ταυτόχρονη έκλυση υδρογόνου (H2) : ή
Επίδραση μεθανόλης σε άλατα ασθενέστερων από αυτήν οξέων
1. Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε λιθιαμίδιο (LiNH2) :
2. Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε αιθινικό λίθιο ή σε καρβίδιο του λιθίου (Li2C2) ή
3. Μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθανόλης σε οποιοδήποτε αλκυλολίθιο (RLi)
Χημική συμπεριφορά
Το μεθανολικό λίθιο έχει συμπεριφορά βάσης. Πιο συγκεκριμένα, το μεθοξυ ανιόν (CH3O-) είναι η συζυγής βάση της μεθανόλης ως οξύ. Μερικές εφαρμογές αυτού του φαινομένου είναι οι ακόλουθες
Υδρόλυση
Το μεθανολικό λίθιο υδρολύεται σχηματίζοντας μεθανόλη (CH3OLi) και οξείδιο του λιθίου (Li2O) :