cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμαλία Ματέρνα
Βιογραφία
Αποσύρθηκε από τις παραστάσεις το 1897 και στη συνέχεια εργάστηκε ως δασκάλα για νεότερους καλλιτέχνες. Το 1913 τραγούδησε για τελευταία φορά μπροστά στο κοινό στα πλαίσια εορταστικής εκδήλωσης για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ρ. Βάγκνερ. Απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου του 1918 στη Βιέννη, όπου και ετάφη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές όπερας
Ζαχλωρίτικα Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Στα Ζαχλωρίτικα υπάρχει, στις όχθες του Βουραϊκού ποταμού, σπήλαιο που κατά την μυθολογία ήταν μαντείο αφιερωμένο στον Ηρακλή. Εκεί οι προσκυνητές έριχναν τους αστραγάλους και διάβαζαν τους χρησμούς στους Πίνακες της Γνώσης, όπως τους αποκαλούσαν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Λέρος Σαλαμίνας
Η Λέρος είναι μία νησίδα που βρίσκεται στα βόρεια του Σαρωνικού κόλπου, βορειοανατολικά της Σαλαμίνας, και ενώνεται με αυτή με μία γέφυρα. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Σαλαμίνας. Είναι στρατιωτική περιοχή και ανήκει στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
29 Ιανουαρίου
28 Ιανουαρίου | 29 Ιανουαρίου | 30 Ιανουαρίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ζαχαρίας Γεργανός
Ο Ζαχαρίας Γεργανός ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Άρτα από σημαντικούς γονείς. Περιηγήθηκε στη Γερμανία και ασπάστηκε το Λουθηροκαλβινιστικό δόγμα. Το 1622 βρισκόμενος στη Βιτεμβέργη όπου διέτριβε, εξέδωσε την Καινή Διαθήκη. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου προχειρίστηκε μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτας. Έγραψε κατήχηση, την οποία ανέτρεψε δια μακρών ο λατινόφρονας Κρητικός Ματθαίος Καρυόφυλος.
1ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του 1ου διαμερίσματος μικρογραφία|320x320εσ|Οι 4 συνοικίες του 1ου διαμερίσματος μικρογραφία|320x320εσ|Συγκοινωνία: [[Μετρό Παρισιού|Μετρό και Προαστιακός]] Το 1ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: Le 1er arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Είναι ένα από τα πιο κεντρικά διαμερίσματα στο ιστορικό κέντρο του Παρισιού.
Επίσης γνωστό ως Λούβρο, βρίσκεται κυρίως στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα και περιλαμβάνει επίσης το δυτικό άκρο του νησιού Ιλ ντε λα Σιτέ. Το διαμέρισμα είναι ένα από τα παλαιότερα στο Παρίσι και το νησί Ιλ ντε λα Σιτέ ήταν η καρδιά της αρχαίας πόλης Λουτέτια, που κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 52 π.Χ. Περιλαμβάνει μία από τις παλαιότερες συνοικίες της πόλης, τη συνοικία Λε Αλ, η οποία χρονολογείται από τις αρχές του Μεσαίωνα.
Έχει τον μικρότερο πληθυσμό από τα διαμερίσματα του Παρισιού και είναι ένα από τα μικρότερα σε έκταση. Ένα σημαντικό μέρος του καταλαμβάνεται από το μουσείο του Λούβρου και τον κήπο του Κεραμεικού. Η αγορά Forum des Halles είναι το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στο Παρίσι. Πολλά από τα υπόλοιπα τμήματα του διαμερίσματος καταλαμβάνονται από επιχειρήσεις και διοικητικές υπηρεσίες.
Γεωγραφική θέση
Το 1ο διαμέρισμα είναι πολύ μικρό, με έκταση 1.83 χιλιόμετρα. Συνορεύει προς το νότο, πέρα από τον Σηκουάνα, με το 7ο και το 6ο διαμέρισμα, δυτικά με το 8ο διαμέρισμα, βόρεια με το 2ο διαμέρισμα και ανατολικά με το 3ο και το 4ο διαμέρισμα.
Διοίκηση
Από τον Απρίλιο του 2020, το 1ο διαμέρισμα θα συνδεθεί με τα 2ο, 3ο και 4ο διαμερίσματα στον 1ο τομέα, που θα ονομάζεται Παρίσι-Κέντρο, που θα αναλάβει όλες τις λειτουργίες διαμερίσματος. Μόνο ο ταχυδρομικός κώδικας θα παραμείνει σε ισχύ.
Συνοικίες
μικρογραφία|280x280εσ|Το [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο και ο κήπος του Κεραμεικού]] Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις 4 συνοικίες του 1ου διαμερίσματος: Η συνοικία Σαιν-Ζερμαίν-λ'Ωσερουά εκτείνεται κατά μήκος της όχθης του Σηκουάνα και περιλαμβάνει τον κήπο του Κεραμεικού, το μουσείο του Λούβρου και το δυτικό τμήμα του νησιού Ιλ ντε λα Σιτέ.
Η συνοικία Λε Αλ κυριαρχείται από το εμπορικό κέντρο Forum des Halles.
Η συνοικία Παλαί-Ρουαγιάλ κυριαρχείται από το ίδιο το Παλαί Ρουαγιάλ και περιέχει επίσης το μεγαλύτερο τμήμα της κοσμοπολίτικης λεωφόρου της Όπερας.
Διάγνωση
''Αυτό το λήμμα αφορά τον γενικό ορισμό της διάγνωσης στα διάφορα πεδία. Για τον ορισμό της διάγνωσης στην ιατρική, βλέπε: Ιατρική διάγνωση.''
1ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Δημογραφία
μικρογραφία|280x280εσ|Το Δημαρχείο μικρογραφία|280x280εσ|Η [[Κονσιερζερί]] Η περιοχή που καταλαμβάνει σήμερα το 1ο διαμέρισμα είχε πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό κατά την περίοδο που προηγήθηκε της αναδιοργάνωσης του Παρισιού το 1860. Προσφέρει 63.056 θέσεις εργασίας (1999), γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο δραστήρια στον τομέα των επιχειρήσεων.
Διάγνωση
Στην ιατρική, η διάγνωση είναι η αναγνώριση της φύσης και της αιτίας ενός συγκεκριμένου φαινομένου. Η έννοια της διάγνωσης χρησιμοποιείται και σε άλλους κλάδους. Συγκεκριμένα, υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί για την διάγνωση στους τομείς της λογικής, της ανάλυσης και της εμπειρίας, προκειμένου να προσδιοριστεί η "αιτία και το αποτέλεσμα". Στη μηχανική συστημάτων και στην επιστήμη των υπολογιστών, ο όρος "διάγνωση" χρησιμοποιείται συνήθως για να ορίσει τα αίτια των συμπτωμάτων, καθώς και τις πιθανές μετριάσεις και λύσεις που μπορούν να ληφθούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρική ορολογία
1ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Συγκοινωνίες
Το 1ο διαμέρισμα του Παρισιού εξυπηρετείται από επτά γραμμές του μετρό και τρεις σιδηροδρομικούς σταθμούς του Προαστιακού (RER). Ο κεντρικός πυρήνας είναι ο σταθμός Σατλέ (όπου περνούν πέντε γραμμές του μετρό), ενώ ταυτόχρονα συνδέεται με διαβάσεις πεζών με το σταθμό Σατλέ - Λε Αλ (με τρεις γραμμές RER).
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|280x280εσ|[[Παλαί Ρουαγιάλ]] μικρογραφία|280x280εσ|Η [[Κομεντί Φρανσαίζ]] μικρογραφία|280x280εσ|Η [[πλατεία Βαντόμ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρίσι 01
Πατήρ Γεώργιος Σηφάκης
Ο Παπά Γιώργης Σηφάκης ήταν Έλληνας ιερέας, δάσκαλος, αντιστασιακός και ένας εκ των 62 Μαρτύρων της Κρήτης.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αγία Βάρβαρα Ηρακλείου το 1870 και κατάγεται από την Οικογένεια Σηφάκη, η οποία είχε σημαντική συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.
Ως εφημέριος διακόνεψε την ενορία Αγίας Βαρβάρας από το 1905 μέχρι την εκτέλεσή του το 1942. Ήταν ο πρώτος δάσκαλος που δίδαξε στο Δημοτικό Σχολείο Πανασού κατά τα έτη 1921-1922. Συμμετείχε στην τοπική ομάδα της Εθνικής Αντίστασης κατά τη Γερμανική Κατοχή και συνελήφθη τρεις φορές από τους Γερμανούς.
Συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση
Ο γιος του Ευάγγελος Σηφάκης εκτελέστηκε την ίδια ημέρα. Την ημέρα της εκτέλεσης λειτούργησε στην αυλή της φυλακής, που υπήρχε μόνο η Αγία Τράπεζα ύστερα από άδεια των Γερμανών, με τα ιερά σκεύη και Αντιμήσιο από τον Άγιο Φανούριο Κατσαμπά. Κοινώνησε τους συγκρατούμενούς του και κατόπιν επιλογής τούς επιβίβασαν σε αυτοκίνητα και τους οδήγησαν στον τόπο του μαρτυρίου. Κατά τη μεταφορά έψαλλε τη νεκρώσιμο ακολουθία.
Ο αδερφός του Μιχαήλ Σηφάκης εκτελέστηκε στις 3 Ιουνίου του 1942.
Κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο στο εκκλησάκι των Αγίων Πάντων στην Αμμουδάρα Γαζίου για τους πεσόντες, παρουσία των τοπικών αρχόντων και των ενόπλων δυνάμεων.
Αποτελεί μία από τις σημαντικές προσωπικότητες για το χωριό της Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου, ενώ προτομή του βρίσκεται στην Πλατεία του χωριού. Του απονεμήθηκε παράσημο και δίπλωμα από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ως μέλος της αντάρτικης ομάδας Εμμανουήλ Μπαντουβά και τιμητικό δίπλωμα από το Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης νομού Ηρακλείου «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος».
Εγγονός του είναι ο Κωνσταντίνος Σηφάκης, επί σειρά ετών πρώην Γραμματέας της Κοινότητας Αγίας Βαρβάρας, ενώ ανιψιός του είναι ο Γρηγόρης Σηφάκης, Ομότιμος Καθηγητής της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Βελίκα
Με την ονομασία Βελίκα υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Με άλλο τονισμό, Βέλικα, υπάρχει ο οικισμός:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Η κόμισσα ντ’ Εσκαρμπανιάς
Η κόμισσα ντ’ Εσκαρμπανιάς (γαλλικός τίτλος: La Comtesse d'Escarbagnas) είναι μονόπρακτη κωμωδία-μπαλέτο του Μολιέρου σε πεζό, με μουσική του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ και μπαλέτα του χορογράφου Πιέρ Μποσάν, παραγγελία του Λουδοβίκου ΙΔ' για τον δεύτερο γάμο του αδελφού του Φιλίππου της Ορλεάνης με την πριγκίπισσα Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου, μετά τη χηρεία του. Τα τραγούδια και ο χορός ενίσχυαν την παράσταση που έγινε για να εντυπωσιάσει τη γερμανική αυλή.
Το έργο θεωρείται το θηλυκό αντίστοιχο του Κυρίου ντε Πουρσονιάκ.
Παίχτηκε για πρώτη φορά στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι στις 2 Δεκεμβρίου 1671. Εκδόθηκε σε βιβλίο το 1682. Με τον Αρχοντοχωριάτη ήταν η κωμωδία-μπαλέτο του Μολιέρου που παιζόταν πιο συχνά.
Πρόκειται για μια σάτιρα της επαρχιακής αριστοκρατίας αλλά και της βασιλικής αυλής και των ευγενών. Το ενδιαφέρον του σύντομου έργου δεν έγκειται στην πλοκή ή στους χαρακτήρες του, αλλά στο παιχνίδι με τη γλώσσα. Ο Μολιέρος έκανε το αριστοκρατικό μορφωμένο κοινό του να γελάει με την αφέλεια των επαρχιωτών που προσπαθούσαν να μιμηθούν τη γλώσσα, τους τρόπους ευγένειας, την έκφραση του έρωτα κλ. της πρωτεύουσας.
Υπόθεση
μικρογραφία|Από εικονογράφηση του 18ου αιώνα Η κόμισσα ντ’ Εσκαρμπανιάς είναι μια χήρα της επαρχιακής αριστοκρατίας που επέστρεψε στο σπίτι της μετά από ένα δίμηνο ταξίδι στο Παρίσι, μια παραμονή που της επέτρεψε να δει «όλη την Αυλή» στις Βερσαλλίες, να παρατηρήσει την εθιμοτυπία που ακολουθούσαν οι ευγενικοί άνθρωποι του κόσμου, τη συνομιλία τους, τους τρόπους τους, τα έθιμά τους... Θαμπωμένη, ορκίστηκε να εφαρμόσει στο σπίτι της στην Ανγκουλέμ τον τρόπο ζωής των «ανθρώπων ποιότητας». Η φίλη της Τζούλια την ενθαρρύνει υποκριτικά στους νέους της κανόνες και στο νέο της λεξιλόγιο.
Αλίμονο! Παρ' όλες τις προσπάθειές της να μιμηθεί τη βασιλική αυλή, οι υπηρέτες της είναι μόνο αδέξιοι και αμόρφωτοι χωρικοί ανεπίδεκτοι μάθησης και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις τρελές αξιώσεις της, το σπίτι της δεν έχει τόσα δωμάτια όσα ένα παλάτι, η ίδια έχει μεν οικόσημο αλλά η περιουσία της είναι μικρή και οι υποψήφιοι μνηστήρες της δεν είναι ούτε μαρκήσιοι ούτε πρίγκιπες αλλά αποκαλούνται... κ. Τιμπωντιέ ή κ. Αρπέν, προύχοντες της επαρχίας.
Ανάμεσα στους υποψήφιους μνηστήρες της, υπάρχει και ένας υποκόμης, ο Κλεάνθης, ένας φιλόδοξος νεαρός ευγενής, αλλά, στην πραγματικότητα, αυτός συχνάζει στο σαλόνι της κόμισσας μόνο για να συναντά τη νεαρή και όμορφη Τζούλια - κρύβουν τα συναισθήματά τους - μια παλιά διαμάχη μεταξύ των οικογενειών τους τον εμποδίζει να τη δει κάπου αλλού.
Η κωμωδία ξετυλίγεται κάτω από τα αφελή μάτια της κόμισσας, που περιβάλλεται από μια κοινωνία όπου το συμφέρον, ο έρωτας και η ανοησία διασταυρώνοντα, είναι ένας γελοίος χαρακτήρας, μακριά από την πραγματικότητα, που ωστόσο διατηρεί μια πραγματική ανθρώπινη υπόσταση, τελικά βαθιά συγκινητική.
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1973-76
Tο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1973-1976, το οποίο αποκλήθηκε και "1ο μεταπολεμικό Βαλκανικό Κύπελλο" μιας και οι διοργανώσεις του 1946, 1947 και 1948 δεν θεωρήθηκαν συνέχεια των προπολεμικών, ξεκίνησε με σκοπό την αναβίωση της προπολεμικής επιτυχημένης διοργάνωσης. Όμως, η έλλειψη μεγάλου ενδιαφέροντος (δύο από τις έξι χώρες απέσυραν τη συμμετοχή τους) και η δυσκολία εξεύρεσης ημερομηνιών είχαν ως αποτέλεσμα η διοργάνωση να διαρκέσει πάνω από 3,5 χρόνια και τελικά να εξελιχθεί σε αγγαρεία για τις ομάδες που πήραν μέρος. Ο εναρκτήριος αγώνας έγινε στις 18 Απριλίου 1973, άλλοι δυο αγώνες έγιναν το 1974, ένας αγώνας έγινε το 1975 και οι δύο τελικοί έγιναν το 1976, στις 12 Μαΐου και 28 Νοεμβρίου. Υπήρξε η πιο μακροχρόνια βαλκανική ποδοσφαιρική διοργάνωση, αφού για να ολοκληρωθεί χρειάστηκαν 3 χρόνια, 7 μήνες και 10 ημέρες.
Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Βουλγαρία.
Η διοργάνωση
Την ιδέα να αναβιώσει το Βαλκανικό Κύπελλο έδωσε η επιτυχία που είχε το Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων Ποδοσφαίρου που είχε ξεκινήσει το 1968. Στις αρχές του 1973 οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες των βαλκανικών χωρών κατάρτισαν αθόρυβα ένα σχέδιο της διοργάνωσης με τη συμμετοχή και των έξι βαλκανικών κρατών. Ως σύστημα διεξαγωγής επιλέχτηκε αυτό που είχε καθιερωθεί και στο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων. Δηλαδή οι έξι χώρες να μοιραστούν σε δύο προκριματικούς ομίλους των τριών, να αγωνιστούν σε διπλά ματς εντός και εκτός έδρας και οι επικεφαλής των ομίλων να αγωνιστούν σε διπλό τελικό. Ήταν ένα λιτό σύστημα που απαιτούσε μόνο έξι αγωνιστικές (12 ματς) για τους προκριματικούς και δύο για τον τελικό και η προοπτική ήταν να ολοκληρωθεί σε δύο σεζόν. Οι όμιλοι καθορίστηκαν ως εξής: Αρχικά η Αλβανία είχε κληρωθεί στον Β΄ όμιλο και η Ελλάδα στον Α΄, αλλά επειδή διαφάνηκε πως η Αλβανία και η Γιουγκοσλαβία δεν ήταν ζεστές για τη συμμετοχή τους, η σύνθεση των ομίλων άλλαξε με αμοιβαία μετατόπιση της Αλβανίας στον Α΄ και της Ελλάδας στον Β΄. Τελικά, όντως δεν μετείχαν οι δύο αυτές χώρες και στην πραγματικότητα αντί για δύο ομίλους είχαμε δύο διπλούς ημιτελικούς αγώνες εντός-εκτός έδρας. Αν και τον Απρίλιο του 1973 έγινε ο πρώτος αγώνας της διοργάνωσης στη Σμύρνη με διατητή τον Έλληνα Νίκο Ζλατάνο, οι ημερομηνίες των υπολοίπων τριών δεν είχαν καθοριστεί. Η συνέχεια υπήρξε ιδιαίτερα χαλαρή. Το Μάιο του 1974 έγιναν δύο ακόμα ημιτελικοί αγώνες και το Σεπτέμβριο του 1975 ο τελευταίος ημιτελικός.
Οι δυο τελικοί μεταξύ Ρουμανίας και Βουλγαρίας διεξήχθησαν το Μάιο και το Νοέμβριο του 1976. Σε αυτούς επικράτησε η Βουλγαρία (με 1-0, 2-3 και πλεονέκτημα στα εκτός έδρας γκολ) κατακτώντας το πρώτο μεταπολεμικό βαλκανικό κύπελλο. Οι έξι αγώνες έγιναν σε πέντε διαφορετικές πόλεις: Βουκουρέστι (2), Θεσσαλονίκη, Σόφια, Βέλικο Τάρνοβο και Σμύρνη. Σημιεώθηκαν 25 γκολ και πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Τούρκος Τζεμίλ Τουράν με 4 γκολ.
Αναφορές
Κατηγορία:Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1973 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1974 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1975 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1976
Τηλεμάχεια
thumb|right|200px| Ανδριάντας του Τηλέμαχου. Με τον όρο Τηλεμάχεια φέρεται παραδοσιακά από τους Αλεξανδρινούς χρόνους οι πρώτες τέσσερις ραψωδίες του ομηρικού έπους της Οδύσσειας όπου γίνεται αναφορά στον Τηλέμαχο, (εξ ου και η γραμματειακή ονομασία), τον γιο του Οδυσσέα, και στο ταξίδι που έκανε σε αναζήτηση ειδήσεων για την τύχη του αγνοούμενου πατέρα του. Η Τηλεμάχεια καλύπτει χρονικά τις πρώτες έξι ημερολογιακές ημέρες (εκ των 41) του έπους.
Γενικά
Το έπος Οδύσσεια πραγματεύεται γενικά το νόστο του επικού ήρωα και βασιλέα της Ιθάκης Οδυσσέα στο ταξίδι της επιστροφής του, που ολοκληρώθηκε δέκα χρόνια μετά τον δεκαετή Τρωικό Πόλεμο. Στην αφήγηση όμως του έπους μέχρι την ε ραψωδία δεν εμφανίζεται απευθείας ο ήρωας. Αντ' αυτού, στη φερόμενη ως εισαγωγή του έπους, αμέσως μετά το "προοίμιο", υποκείμενο του θέματος είναι ο Τηλέμαχος και η επίδραση της μακράς απουσίας του πατέρα του. Τα πρώτα τέσσερα βιβλία - ραψωδίες, της Οδύσσειας δίνουν στον αναγνώστη, ή ακροατή τους, μια γεύση από το σκάνδαλο που έχει προκύψει στο ανάκτορο στην Ιθάκη, από μια πληθώρα μνηστήρων ευγενών που συναγωνιζόμενοι για το χέρι της Πηνελόπης σε γάμο, έχουν παράνομα εγκατασταθεί διασπαθίζοντας την περιουσία του απόντος βασιλέα. Και ενώ η Πηνελόπη αναβάλει συνεχώς την επιλογή της για τρία έως τέσσερα χρόνια ο Τηλέμαχος έχοντας πλέον ανδρωθεί επιδιώκει να δώσει τέλος στην παρανομία αυτή απειλώντας τους για επικείμενη τιμωρία. Στο σημείο αυτό ο Όμηρος αποκαλύπτει στον Τηλέμαχο το κίνητρο για την έξοδό του από την Ιθάκη, σε αναζήτηση πληροφοριών για τον πατέρα του και ταυτόχρονα στον αναγνώστη την εικόνα της κατάστασης στην Ιθάκη πριν την επάνοδο του Οδυσσέα, υπογραμμίζοντας έτσι τον επείγοντα χαρακτήρα του ταξιδιού του.
Δράση του Τηλέμαχου
thumb|right|200px| Τηλέμαχος και Μέντωρ. Στην α ραψωδία ο Όμηρος σε μία εκπληκτική δομή, αμέσως μετά την επίκληση της Μούσας, στο προοίμιο (1-10), παρουσιάζει μετά το συμβούλιο των Ολύμπιων θεών για βοήθεια του νόστου του Οδυσσέα τη θεά Αθηνά να αναλαμβάνει την κατάστρωση διπλού σχεδίου, ο Ερμής να μεταβεί στην Ωγυγία για να ανακοινώσει στην Καλυψώ την απόφαση των θεών και η ίδια να μεταβαίνει στην Ιθάκη προς ενθάρρυνση του ανδρωμένου πλέον Τηλέμαχου για ανάληψη πρωτοβουλιών, προκειμένου να βοηθήσει τον παλινοστούντα πατέρα του, στη τιμωρία των μνηστήρων και την απαραίτητη κάθαρση. Χαρακτηριστικό στοιχείο της ανάληψης δράσης του Τηλέμαχου είναι η εντολή που δίνει στη μητέρα του κατά τη στιγμή που υπαγόρευε εκείνη ποια τραγούδια να τραγουδήσει ένα βάρδος για τους μνηστήρες, να διακόψει και να επιστρέψει στο δωμάτιό της. Η Αθηνά ολοκληρώνει το σχέδιό της. - Η α ραψωδία καλύπτει την 1η ημερολογιακή ημέρα του έπους.
Στη β ραψωδία ο Τηλέμαχος φέρεται να προσπαθεί ακόμη να επιβάλει την εξουσία του, όταν συγκαλώντας λαϊκή Συνέλευση καταγγέλει τους μνηστήρες ενώ ο Αντίνοος επιρρίπτει ευθύνες στην Πηνελόπη. Οι πολίτες συμπονούν αλλά δεν αντιδρούν. Αλλά δεδομένου ότι ο Τηλέμαχος είναι, κατ΄ ομολογία του (61-2), «ένας αδύναμος νέος μη γνωρίζοντας τίποτα για την ανδρεία" οι μνηστήρες αρνούνται να φύγουν, παρά τα θεϊκά σημεία. Έτσι ο Τηλέμαχος ανακοινώνει στη συνέχεια την πρόθεσή του να επισκεφθεί την Πύλο σε αναζήτηση ειδήσεων για τον πατέρα του. Η Αθηνά ως Μέντωρας φροντίζει επάνδρωση πλοίου όπου με τον Τηλέμαχο αποπλέουν τη νύκτα με ούριο άνεμο. - Η β ραψωδία καλύπτει την 2η ημερολογιακή ημέρα του έπους. thumb|right|200px| Αναχώρηση Τηλέμαχου από την Πύλο. Στη γ ραψωδία ο Τηλέμαχος πιστεύοντας ακράδαντα στο πανελλήνιο έθος της "ξενίας" φέρεται να επισκέπτεται με τον Μέντορα τον Βασιλέα της Πύλου Νέστορα προκειμένου να πάρει πληροφορίες για τον πατέρα του. Ο Νέστορας επιβεβαιώνοντας το έθος όχι μόνο φιλοξένησε τον Τηλέμαχο αλλά και περιγράφοντας σχετικούς άθλους επικών ηρώων, στο πάρσιμο της Τροίας μεταξύ των οποίων και του Οδυσσέα με τον περίφημο Δούρειο Ίππο μετέδωσε στον Τηλέμαχο υπερηφάνεια για τον πατέρα του και αυτοπεποίθηση. Επιπλέον ο Νέστορας υπενθυμίζει στον Τηλέμαχο, μεταξύ άλλων αίσιων και τραγικών νόστων την ιστορία του Ορέστη για μίμηση τιμωρίας των μνηστήρων, προτείνοντάς του να μεταβεί στη Σπάρτη για πληρέστερες ειδήσεις. Το βράδυ ο Τηλέμαχος παραμένοντας στο ανάκτορο ο Νέστορας αναγνώρισε στον Μέντορα τη θεά Αθηνά όπου και καλοτύχισε τον Τηλέμαχο. Την επόμενη ημέρα συνοδευόμενος από τον γιο του Νέστορα, τον Πεισίστρατο ξεκίνησε με άμαξα για τη Σπάρτη, διανυκτερεύοντας στις Φηρές προκειμένου να συνεχίσουν την επομένη. - Η γ ραψωδία καλύπτει τη 3η, 4η και 5η ημερολογιακές ημέρες του έπους.
thumb|left|270px| Η Ελένη αναγνωρίζει τον Τηλέμαχο. Στη δ ραψωδία ο Τηλέμαχος φθάνοντας το βράδυ της 5ης ημέρας στη Σπάρτη μένει έκθαμβος από το ανάκτορο του Μενελάου όπου φιλοξενήθηκε. Ο Μενέλαος ομολογεί την πίκρα που έχει από τη δολοφονία του αδελφού του Αγαμέμνονα και άλλων ηρώων στην Τροία, που δεν τον αφήνει να χαρεί τα πλούτη που απέκτησε από τη μετάβασή του στην Αίγυπτο. Την επομένη το πρωί όταν ο Τηλέμαχος άκουσε από τον Μενέλαο για την εξαφάνιση του πατέρα του δεν έκρυψε το δάκρυ του, ερχόμενη στο μεταξύ η Ελένη αναγνωρίζει τον Τηλέμαχο από την ομοιότητά του με τον Οδυσσέα. Ακολούθως Μενέλαος και Ελένη εξιστορούν με θαυμασμό διάφορα γεγονότα περί του Οδυσσέα και κυρίως για τον Δούρειο ίππο. Τελικά ο Μενέλαος αποκαλύπτει στον Τηλέμαχο ότι έμαθε από τον γέροντα Πρωτέα ότι ο Οδυσσέας είναι ακόμα ζωντανός, σε εικονική αιχμαλωσία της νύμφης Καλυψούς. Οι αφηγηματικές ιστορίες ανδρείας, πονηριάς τεχνασμάτων και μυστικότητας του Οδυσσέα αποτέλεσαν ουσιαστικά μαθήματα για τον Τηλέμαχο ο οποίος πλέον βιάζεται να επιστρέψει στην Ιθάκη που στο μεταξύ οι μνηστήρες του ετοιμάζουν δολοφονική ενέδρα επιβαίνοντας 20 εξ αυτών σε πλοίο και αναμένοντάς τον παρά τη νησίδα Αστερία, στον πορθμό Ιθάκης - Σάμης. - Η δ ραψωδία καλύπτει την 6η ημερολογιακή ημέρα του έπους.
Πηγές
Κατηγορία:Οδύσσεια
Κόμης του Τιρόλο
thumb|right|230px|Το οικόσημο των κόμητων του Τιρόλο Ο Κόμης του Τιρόλο είναι ένας τίτλος ευγενείας στην Αυστρία. Ο τίτλος είχε δοθεί αρχικά σε οικογένεια της πόλης του Τιρόλου από όπου πήρε και το όνομα του το τίτλος. Η συγκεκριμένη οικογένεια είχε στην ιδιοκτησία της το κάστρο Τιρόλο στο σημερινό Νότιο Τιρόλο κατεχόμενο από την Ιταλία κοντά στην πόλη Μεράνο.
Η έκταση, που ήταν κύριοι, περιλάμβανε τμήμα της σημερινής ιταλικής επαρχίας Μπολτζάνο, η οποία τότε ανήκε στην Αυστρία. Προηγούμενοι κύριοι της περιοχής ήταν οι επίσκοποι του Μπρίξεν, οι οποίοι συνέχισαν να θεωρούνται κύριοι της περιοχής αλλά υπό την προστασία του κόμη του Τιρόλο. Κόμητες αρχικά ήταν η οικογένεια, που της ανήκε το κάστρο του Τιρόλο, έπειτα ο τίτλος πέρασε στους Γκορίτσια και τέλος στην οικογένεια Αψβούργων και τους αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με πρώτο τον Μαξιμιλιανό Α΄.
Κόμητες
Τον τίτλο του κόμη έφεραν οι εξής παρακάτω :
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Τιρόλο
Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος)
Το Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Κύπρου δημιουργήθηκε στις 14 Απριλίου 2014 και καταργήθηκε στις 2 Μαρτίου 2022. Η έδρα του υπουργείου βρισκόταν στη Λευκωσία. Διαδέχθηκε από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Προηγουμένως υπήρχε το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1960-2014). Η μόνη Υπουργός Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν η Ζέτα Αιμιλιανίδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Εργασίας Κατηγορία:Υπουργεία Πρόνοιας Κατηγορία:Υπουργεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Πρώην υπουργεία της Κύπρου
Έμετος
thumb|right|Σκηνή εμέτου Έμετος ή εμετός ονομάζεται η απότομη αποβολή γαστρικού περιεχομένου από το στόμα. Προκαλείται από σύσπαση κοιλιακών αλλά και αναπνευστικών μυών, ιδιαίτερα του διαφράγματος. Στις περισσότερες περιπτώσεις ναυτία μπορεί να προηγηθεί του εμέτου.
Φυσιολογία
Πρόκειται για αντανακλαστικό το οποίο περιλαμβάνει την ενεργοποίηση του κέντρου του εμέτου στον προμήκη μυελό ή της λεγόμενης εκλυτικής ζώνης των χημειουποδοχέων στο έδαφος της 4ης κοιλίας του εγκεφάλου. Ερεθίσματα από το ανώτερο πεπτικό (συμπεριλαμβανομένου του στοματοφάρυγγα) αλλά και από ανώτερα κέντρα του φλοιού του εγκεφάλου μπορούν να ενεργοποιήσουν το κέντρο του εμέτου. Από την άλλη χημικές ουσίες, όπως είναι διάφορα φάρμακα, μπορούν να ερεθίσουν την ζώνη των χημειουποδοχέων. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ενεργοποίηση κινητικών ινών προς τους κοιλιακούς και αναπνευστικούς μύες (φυγόκεντρος οδός του αντανακλαστικού).
Βαβυλώνιοι (κωμωδία)
μικρογραφία|Προτομή του Αριστοφάνους Οι Βαβυλώνιοι είναι κωμωδία του Αριστοφάνη. Είναι από τις πρώτες κωμωδίες που έγραψε και είχε πολιτικό θέμα. Την παρουσίασε στα Διονύσια το 426 π.Χ., σε παράσταση του Καλλίστρατου, και για το έργο του αυτό ο Αριστοφάνης βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο. Ένα χρόνο πιο πριν είχε βραβευτεί με το έργο του Δαιταλείς καταλαμβάνοντας την δεύτερη θέση. Το έργο του Βαβυλώνιοι προκάλεσε σκάνδαλο, επειδή ο χορός παρουσιάζει τις πόλεις της Δηλιακής Συμμαχίας ως σκλάβους που δουλεύουν σκληρά στο μύλο του στρατιωτικού διοικητή Κλέωνα. Ο Αριστοφάνης σατιρίζει τις δημαγωγικές πρακτικές του Κλέωνα και την ιμπεριαλιστική πολιτική της Αθήνας. Για το έργο του αυτό ο Αριστοφάνης κατηγορήθηκε από τον συκοφαντημένο Κλέωνα για δυνάμει προδοσία της πόλης, διότι τα Μεγάλα Διονύσια παρακολουθούσαν και ξένοι, και μάλιστα οι εκπρόσωποι των συμμαχικών πόλεων. Εντούτοις, ο ποιητής γλίτωσε την ποινή.
Κάμελοτ
Το Κάμελοτ φαίνεται να είναι η πρωτεύουσα του κράτους του Αρθούρου και μόνο, καθώς δεν υπάρχουν προηγούμενοι άρχοντες στην πόλη κι ο διάδοχος του Αρθούρου, Κωνσταντίνος, δεν εδρεύει εκεί. Σύμφωνα με το μύθο, λέγεται ότι το Κάμελοτ κατέρρευσε μετά τη φυγή Αρθούρου και Λάνσελοτ.
Γραπτά κείμενα
Το Κάμελοτ εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο Λάνσελοτ του Chrétien de Troyes, αν και προγενέστερα στο έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniae εμφανίζεται ως Caerleon. Συγγραφείς του 13ου αιώνα περιγράφουν ένα ποτάμι, ένα δάσος και μια πεδιάδα. Το Κάμελοτ περιβάλλεται κι από μια θρησκευτική αύρα, αφού εκεί λαμβάνουν το χρίσμα οι Ιππότες κι από εκεί ξεκινούν την Αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο. Η τοποθεσία όμως αυτού του μυθικού βασιλείου παραμένει σχεδόν άγνωστη. Ο Τόμας Μάλορι πιστεύει ότι πρόκειται για την περιοχή του Γουίντσεστερ, μάλλον επηρεασμένος από την ύπαρξη της Στρογγυλής Τράπεζας του Γουίντσεστερ, μιας κατασκευής του 13ου αιώνα που, στον καιρό του Μάλορι, θεωρούνταν από πολλούς ως η αυθεντική Στρογγυλή Τράπεζα. Σύμφωνα με άλλους, το Κάμελοτ βρισκόταν στην περιοχή του Κάμελφορντ στην Κορνουάλη, νότια της περιοχής που ο Geoffrey of Monmouth αναφέρει σαν την τελευταία μάχη του Βασιλιά Αρθούρου.
Φρικ
Ο Φρικ (αρμενικά: Ֆրիկ, π. 1230 - π. 1310) ήταν Αρμένιος ποιητής του 13ου αιώνα. Θεωρούμενος ως ένας εκ των τριών σημαντικότερων Αρμενίων ποιητών του συγκεκριμένου αιώνα, ήταν, επίσης, ένας εκ των πρωτοπόρων της αρμενικής λαϊκής ποίησης στην καθομιλουμένη γλώσσα.
Βιογραφία
Καθώς ο υιός του απήχθη από Τατάρους, ο Φρικ περιπλανήθηκε προς αναζήτησή του ανά την Ζακαριδική Αρμενία, ενώ απεβίωσε όντας εντός μοναστηριού, προς το 1310.
Εργογραφία
Θεωρούμενος ως ένας εκ των τριών σημαντικότερων Αρμενίων ποιητών του 13ου αιώνα, ο Φρικ ήταν ο συγγραφέας, συνολικά, περίπου πενήντα κοσμικών και θρησκευτικών ποιημάτων , συνήθως ελεγειών. Παρά το γεγονός πως τα θρησκευτικά έργα του είναι συγγεγραμμένα στα γκραμπάρ, τα κείμενά του, ωστόσο, είναι συγγεγραμμένα στην καθομιλουμένη γλώσσα, καθιστώντας τον, ως αποτέλεσμα, ως έναν εκ των πρωτοπόρων της αρμενικής λαϊκής ποίησης. Αντιδραστικού πνεύματος, εκφράζει εντός των έργων του ισχυρές κοινωνικές διαμαρτυρίες, εντός των οποίων ξεσηκώνεται ενάντια στη βαναυσότητα των ισχυρών. Ο Φρικ αναφέρεται συχνά στο θέμα της πηγής του κακού, χωρίς ωστόσο να παραλείψει το γεγονός πως οτιδήποτε προέρχεται από τον Θεό. Ως συνέπεια, αποτελεί τον πρώτο Αρμένιο συγγραφέα ο οποίος αναφέρεται στις αμφιβολίες του σχετικά με τον Ποιητή.
Μεταξύ των πλέον εγνωσμένων ποιημάτων του περιλαμβάνονται τα κάτωθι:
Ιδιαίτερα δημοφιλής έως τον 16ο αιώνα, ο Φρικ περιέπεσε, κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, στην λήθη, προτού ανευρεθεί εκ νέου κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρμένιοι του Μεσαίωνα Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές
Γιάκοβ Ελίασμπεργκ
Εργασίες
Ο Ελίασμπεργκ έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ το 1972, με τίτλο Χειρουργική των ιδιομορφιών ομαλών απεικονίσεων, υπό την καθοδήγηση του Βλαντιμίρ Ρόχλιν.
Λόγω του αυξανόμενου αντισημιτισμού στη Σοβιετική Ένωση, αναγκάστηκε να εργαστεί από το 1972 έως το 1979 στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Syktyvkar, στην απομονωμένη δημοκρατία της Κομί. Το 1980, ο Ελίασμπεργκ επέστρεψε στο Λένινγκραντ και υπέβαλε αίτηση για βίζα, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε και αναγκάστηκε να περιμένει μέχρι το 1987. Αποκόπηκε από τη μαθηματική ζωή και δεν μπορούσε να εργαστεί στον ακαδημαϊκό χώρο, αλλά με τη μεσολάβηση ενός φίλου του κατάφερε να βρει δουλειά στη βιομηχανία ως επικεφαλής μιας ομάδας λογισμικού.
Το 1988, ο Ελίασμπεργκ κατάφερε να εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και, από το 1989, είναι ο Χέραλντ Λ. και η Καρολίν Λ. Ritch Καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Μεταξύ 2001 και 2002, ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών.
Τιμές
Ο Ελίασμπεργκ έλαβε το Βραβείο "Νέου Μαθηματικού" από τη Μαθηματική Εταιρεία του Λένινγκραντ το 1972. Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το 1986, το 1998 και το 2006 (διάλεξη ολομέλειας). Το 1995 έλαβε την υποτροφία Γκουγκενχάιμ.
Το 2001 ο Ελίασμπεργκ τιμήθηκε με το Βραβείο Oswald Veblen στη Γεωμετρία από την AMS για το έργο του στη συμπλεκτική τοπολογία και την τοπολογία επαφής, ιδίως για την απόδειξη της συμπλεκτικής ακαμψίας και την ανάπτυξη της τρισδιάστατης τοπολογίας επαφής .
Το 2002 ο Ελίασμπεργκ εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ και το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας, ενώ ήταν επίσης μέλος της Επιτροπής Επιλογής στις Μαθηματικές Επιστήμες του Βραβείου Shaw. έλαβε τον τίτλο του επίτιμου Διδάκτορα από το ENS Λυών το 2009 και από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα το 2017.
Το 2013 ο Ελίασμπεργκ μοιράστηκε με τον Χέλμουτ Χόφερ το βραβείο Heinz Hopf από το ETH της Ζυρίχης για την πρωτοποριακή τους έρευνα στη συμπλεκτική τοπολογία. Το 2016 ο Γιάκοβ Ελίασμπεργκ τιμήθηκε με το βραβείο Crafoord στα Μαθηματικά από τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών για την ανάπτυξη της επαφής και της συμπλεκτικής τοπολογίας και τις πρωτοποριακές ανακαλύψεις των φαινομένων ακαμψίας και ευκαμψίας.
Το 2020 έλαβε το βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά (από κοινού με τον Simon K. Donaldson). Το 2021 εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Έρευνες
Τα ερευνητικά ενδιαφέροντα του Ελίασμπεργκ είναι στη διαφορική τοπολογία, ιδιαίτερα στη συμπλεκτική τοπολογία και την τοπολογία επαφής.
Στη δεκαετία του '80 ανέπτυξε μια συνδυαστική τεχνική την οποία χρησιμοποίησε για να αποδείξει ότι η ομάδα των συμπλεκτομορφισμών είναι -κλειστή στην ομάδα των διαφορικομορφισμών. Αυτό το θεμελιώδες αποτέλεσμα, που αποδείχθηκε με διαφορετικό τρόπο και από τον Γκρόμοφ, ονομάζεται σήμερα θεώρημα Ελίασμπεργκ-Γκρόμοφ και είναι μια από τις πρώτες εκδηλώσεις της συμπλεκτικής ακαμψίας.
Το 1990 ανακάλυψε έναν πλήρη τοπολογικό χαρακτηρισμό των πολλαπλοτήτων Στάιν με μιγαδική διάσταση μεγαλύτερη από 2 .
2,4,6-τρινιτροτολουόλιο
Προετοιμασία
Το ΤΝΤ παράγεται σε μια διαδικασία τριών βημάτων. Πρώτα η τολουόλη νιτρώνεται μέσω ενός μίγματος από θειικό και νιτρικό οξύ για την παραγωγή ΜΝΤ (mono-nitrotoluene). Το ΜΝΤ στη συνέχεια νιτρώνεται και γίνεται DNT (dinitrotoluene). Στο τελευταίο βήμα το DNT νιτρώνεται για άλλη μια φορά και παράγεται ΤΝΤ. Τα οξέα που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του ΤΝΤ ανακυκλώνονται και επαναχρησιμοποιούνται.
Γιάκοβ Ελίασμπεργκ
Έρευνες
Ο Ελίασμπεργκ ταξινόμησε τις δομές επαφής σε "σφιχτές" και "υπερστρεφείς". Χρησιμοποιώντας αυτή τη διχοτόμηση, έδωσε την πλήρη ταξινόμηση των δομών επαφής στην 3-σφαίρα. Μαζί με τον Θέρστον ανέπτυξε τη θεωρία των συνολοκλήρωσης, η οποία ενοποιεί τις φυλλώσεις και τις δομές επαφής.
Ο Ελίασμπεργκ ασχολήθηκε με διάφορες πτυχές της αρχής h, που εισήγαγε ο Μιχαήλ Γκρόμοφ, και έγραψε το 2002 ένα εισαγωγικό βιβλίο για το θέμα .
2,4,6-τρινιτροτολουόλιο
Χρήσεις
Το ΤΝΤ είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα εκρηκτικά σε πολεμικές και βιομηχανικές υποθέσεις. Χρησιμοποιείται λόγω της ανθεκτικότητάς του σε τρανταγμούς και τριβές, κάτι που μειώνει αισθητά τις πιθανότητες ανεπιθύμητης έκρηξης. Το ΤΝΤ λιώνει στους 80οC (176oF) πολύ χαμηλότερα από τη θερμοκρασία στην οποία θα έκανε αβίαστα έκρηξη. Επίσης δεν απορροφά το νερό ούτε διαλύεται σε αυτό, κάτι που του επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά σε υγρό περιβάλλον. Επίσης είναι σχετικά σταθερό, όταν αναμιγνύεται με άλλα εκρηκτικά.
Γιάκοβ Ελίασμπεργκ
Έρευνες
Μαζί με τους Γκίβενταλ και Χόφερ, ο Ελίασμπεργκ πρωτοστάτησε στα θεμέλια της συμπλεκτικής θεωρίας πεδίου.
2,4,6-τρινιτροτολουόλιο
Χρήσεις
Παρόλο που μπάρες ΤΝΤ είναι διαθέσιμες σε πολλά μεγέθη, το ΤΝΤ συναντάται συχνότερα σε εκρηκτικά μίγματα στα οποία περιέχεται. Μερικοί αγγλικοί τίτλοι κάποιων τέτοιων εκρηκτικών είναι: Amatol, Ammonal, Baratol, Composition B, Composition H6, Ednatol, Hexanite, Minol, Octol, Pentolite, Picratol, Tetrytol, Torpex, Tritonal, …
Γιάκοβ Ελίασμπεργκ
Έρευνες
Από το 2022 επιβλέπει 41 διδακτορικούς φοιτητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Ιβάν Ε΄ της Ρωσίας
Ο Ιβάν Ε΄ (Иоа́нн [Ива́н] V Алексе́евич, 6 Σεπτεμβρίου 1666 - 8 Φεβρουαρίου 1696) ήταν τσάρος της Ρωσίας (μαζί με τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό του Πέτρο Α') από το 1682 έως το 1696. Ήταν ο μικρότερος γιος του τσάρου Αλεξέι Μιχαήλοβιτς και της Μαρίας Μιλοσλάφσκαγια.
2,4,6-τρινιτροτολουόλιο
Ιστορία
Το ΤΝΤ παράχθηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό χημικό Joseph Wilbrand και χρησιμοποιήθηκε ως κίτρινο χρώμα. Η χρήση του ως εκρηκτικού δεν είχε ανακαλυφθεί για μερικά χρόνια, κυρίως λόγω του ότι ήταν δύσκολο να εκραγεί και ότι ήταν λιγότερο δυνατό από κάποιες άλλες εναλλακτικές. Το ΤΝΤ μπορεί να χυθεί με ασφάλεια ως υγρό σε ειδικά περιβλήματα και είναι τόσο ανθεκτικό που το 1910 εξαιρέθηκε από τον βρετανικό νόμο περί εκρηκτικών (“Explosives Act”) και δε θεωρούνταν ως εκρηκτικό σε περιπτώσεις κατασκευής και αποθήκευσης. Οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις το χρησιμοποίησαν ως περιεχόμενο οβίδων το 1902. Οι γεμισμένες με ΤΝΤ οβίδες μπορούσαν να εκρήγνυνται αφού είχαν διαπεράσει το περίβλημα ενός αγγλικού πλοίου, ενώ οι αγγλικές οβίδες που είχαν εκρηκτικό από πικρικό οξύ (lyddite) έκαναν έκρηξη ακριβώς όταν ακουμπούσαν το περίβλημα του πλοίου των αντιπάλων (Γερμανών), με αποτέλεσμα να χάνουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους εκτός του πλοίου. Οι Άγγλοι άρχισαν να αντικαθιστούν αυτό το εκρηκτικό με ΤΝΤ το 1907. Το ΤΝΤ είναι ακόμη ευρέως χρησιμοποιούμενο, ειδικά από τις στρατιωτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλο τον κόσμο. Η πλειοψηφία του ΤΝΤ τώρα που χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ κατασκευάζεται στο εργοστάσιο Radford Army Ammunition Plant του Αμερικανικού Στρατού, κοντά στο Ράντφορντ της Βιρτζίνια.
Κατηγορία:Εκρηκτικά Κατηγορία:Νιτροενώσεις Κατηγορία:C7
Ιβάν Ε΄ της Ρωσίας
Παιδική ηλικία
Όταν το 1682 ο πρεσβύτερος αδελφός του ο τσάρος Φιοντόρ Γ΄ πέθανε χωρίς να αφήσει διάδοχο ο 15χρονος Ιβάν Ε΄ ως πρεσβύτερος ήταν διάδοχος του θρόνου. Ο Ιβάν Ε΄ ήταν ένα παιδί που αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας και έτσι ήταν ανίκανος να κυβερνήσει τη χώρα. Έτσι προτάθηκε η απομάκρυνσή του και αποφασίστηκε να επιλεγεί ως επόμενος τσάρος ο αδελφός του ο 10χρονος Πέτρος Α΄ ο νεότερος γιος του Αλεξέι. Για τον Ιβάν Ε΄ είχαν διαδοθεί ειδήσεις που τον παρουσίαζαν ως ένα νοητικά καθυστερημένο παιδί κάτι που ίσως να οφείλεται στη διαμάχη μεταξύ των οικογενειών Μιλοσλάβσκι και Ναρίσκιν για την εξουσία. Ο Ιβάν Ε΄ αν και βρισκόταν στην καρδιά της διαμάχης δεν προσπάθησε να λάβει ενεργά μέρος σε αυτή και δεν έδειχνε ενδιαφέρον για τις κυβερνητικές υποθέσεις.
Ενθρόνιση
Τα δύο αδέλφια, ο ένας λόγω κακής υγείας και ο άλλος λόγω της μικρής ηλικίας του, δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στη διαμάχη για την εξουσία. Αντ' αυτού, μέρος σε αυτήν έλαβαν οι συγγενείς τους: για τον Ιβάν Ε΄- η αδελφή του, η Πριγκίπισσα Σοφία και η οικογένεια Μιλοσλάβσκι, οι συγγενείς της μητέρας τους, της πρώτης συζύγου του τσάρου Αλεξέι, ενώ για τον Πέτρο η οικογένεια Ναρίσκιν, οι συγγενείς της μητέρας του Ναταλίας Ναρύσκινα, της δεύτερης συζύγου του Αλεξέι Μιχαήλοβιτς. Η διαμάχη ήταν αιματηρή. Τελικά ο Πατριάρχης Ιωακείμ έδωσε τη λύση και πρότεινε να κηρυχθούν και οι δύο ως τσάροι: ο Ιβάν Ε΄ ως «μεγαλύτερος τσάρος» και ο Πέτρος Α΄ ως «μικρότερος τσάρος» και την κηδεμονία τους να αναλάβει η Πριγκίπισσα Σοφία. Στις 25 Ιουνίου του 1682 ο Ιβάν Ε΄και ο Πέτρος Α΄ ενθρονίστηκαν στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Για αυτούς κατασκευάστηκε ένας ειδικός θρόνος με δύο θέσεις. Πριν από το 1689 η βασιλεία του Ιβάν Ε΄ και ο Πέτρου Α΄ ήταν τυπική εφόσον όλες τις αποφάσεις λάμβανε η πριγκίπισσα Σοφία. Το 1689 μεταξύ της Σοφίας και του Πέτρου Α΄ άρχισαν να δημιουργούνται προβλήματα με αποτέλεσμα την απομάκρυνση της πριγκίπισσας Σοφίας από την εξουσία. Έτσι ο Πέτρος Α΄ ζητά από τον Ιβάν Ε΄την υποστήριξη του για να κυβερνήσει την χώρα.
Το τέλος του
Ο Ιβάν Ε΄ είχε ζήσει περισσότερο από άλλους άρρενες απογόνους της βασίλισσας Μαρίας Μιλοσλάβκαγια αλλά από την ηλικία των 27 ετών έγινε πολύ αδύναμος, δεν έβλεπε και είχε πάθει παράλυση. Στο 30ο έτος της ζωής, στις 8 Φεβρουαρίου 1696, πέθανε ξαφνικά στη Μόσχα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1683/4 την Πρασκόβια Σαλτύκοβα, κόρη του Φιόντρ Πετρόβιτς Σαλτύκοβ, και είχε τέκνα:
Ψυχή (μυθολογία)
Η Ψυχή, η προσωποποίηση της ψυχής, ήταν η νεότερη από τις τρεις όμορφες κόρες του βασιλιά της Σικελίας.
Ο μύθος
Λέγεται ότι η Ψυχή ήταν τόσο εκπληκτικά όμορφη που επισκίαζε ακόμη και την Αφροδίτη, τη θεά της ομορφιάς και του έρωτα. Άνδρες συγκεντρωνόταν από παντού για να έρθουν να τη δουν και οι βωμοί της Αφροδίτης εγκαταλείφθηκαν εντελώς, καθώς όλοι λάτρευαν τώρα την ακαταμάχητη πριγκίπισσα αντί της θεάς, φέρνοντάς της προσφορές και σκορπίζοντας λουλούδια στους δρόμους όποτε έβγαινε έξω.
Η απότομα ξεχασμένη Αφροδίτη ήταν εξαγριωμένη με την Ψυχή, ακόμα και αν το κορίτσι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για ό,τι συνέβαινε. Κάλεσε τον γιο της, Έρωτα (σε αυτόν τον μύθο παρουσιάζεται ως όμορφος νέος) και του έδωσε εντολή να κάνει την Ψυχή να ερωτευθεί τον κατώτερο και πιο αξιοκαταφρόνητο άνδρα που θα μπορούσε να βρει.
Στο μεταξύ η Ψυχή υπέφερε τρομακτικά από την αφοσίωση που συσσωρεύτηκε επάνω της. Τη λάτρευαν και την εγκωμίαζαν, αλλά κανένας δεν τολμούσε να τη ζητήσει σε γάμο γιατί ο Έρωτας είχε δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην την επιθυμούν. Ενώ οι μεγαλύτερες αδερφές της έκαναν ευτυχισμένους γάμους με όμορφους πρίγκιπες, η αξιολύπητη Ψυχή καθόταν μόνη στο σπίτι, αναθεματίζοντας μυστικά την ομορφιά της. Ο πατέρας της συμβουλεύτηκε ένα μαντείο του θεού Απόλλωνα που τον καθοδήγησε να πάρει την Ψυχή, ντυμένη με νυφικό φόρεμα, σε ένα υψηλό βουνό όπου έπρεπε να περιμένει την άφιξη του γαμπρού.
Σύμφωνα με τον χρησμό
Θα ήταν ένας δράκος που πετούσε φωτιές και γέμιζε με τρόμο ακόμα και τους θεούς.thumb|[[Έρως και Ψυχή|αριστερά]]Τρομαγμένος ο πατέρας της Ψυχής υπάκουσε στις συμβουλές του χρησμού και με διάθεση γενικού πένθους, το κορίτσι οδηγήθηκε μακριά από το σπίτι της. Η Ψυχή προσπάθησε να παρηγορήσει τους γονείς της, αλλά παρέμειναν συντετριμμένοι στο θλιβερό παλάτι τους. Η ίδια η Ψυχή περίμενε στο ψηλό βουνό κλαίγοντας, αλλά ο Ζέφυρος, ο ευγενής δυτικός άνεμος, τη σήκωσε και τη μετέφερε σε μια όμορφη κοιλάδα όπου έπεσε σε βαθύ ύπνο πάνω στο φρέσκο γρασίδι.
Όταν ξύπνησε, ανακάλυψε ένα ωραίο δάσος, μια πηγή που έβγαζε καθαρά νερά και ένα εκθαμβωτικό παλάτι χτισμένο από τους θεούς οι τοίχοι του οποίου ήταν διακοσμημένοι με σκαλίσματα που αναπαριστούσαν όλα τα είδη άγριων ζώων. Τα πατώματα ήταν καλυμμένα με θαυμάσια ψηφιδωτά και άλλοι τοίχοι ήταν από ατόφιο χρυσάφι, που σήμαινε ότι ακόμα και όταν δεν έλαμπε ο ήλιος, το παλάτι λουζόταν από ένα χρυσό φως.
Η Ψυχή μπήκε στο παλάτι διστακτικά και την περιποιήθηκαν αόρατοι υπηρέτες. Πήρε έναν σύντομο ύπνο, έκανε μπάνιο και απόλαυσε ένα νόστιμο γεύμα και ευχάριστη μουσική. Εκείνη τη νύχτα ένας άγνωστος άντρας την επισκέφτηκε και έσμιξε μαζί της στο κρεβάτι. Η Ψυχή φοβήθηκε μέχρι θανάτου, αλλά ο άγνωστος τη μεταχειρίσθηκε τρυφερά, αν και εξαφανίστηκε πριν από το φως της ημέρας. Επέστρεφε κάθε νύχτα και η Ψυχή μαγευόταν όλο και περισσότερο από τον έρωτά του.
Στο μεταξύ, οι αδελφές της Ψυχής θλιβόταν τόσο πολύ για τους γονείς τους που άρχισαν να την αναζητούν. Ο σύζυγος της Ψυχής την προειδοποίησε ότι οι αδερφές της πλησίαζαν στο παλάτι και της συνέστησε να τις αγνοήσει. Διαφορετικά θα έβλαπταν τον ίδιο και θα προκαλούσαν την καταστροφή της. Αρχικώς, η Ψυχή συμφώνησε να υπακούσει στις επιθυμίες του, αλλά ένιωθε βαθιά απόγνωση στη σκέψη να μεταχειριστεί τις αδερφές της τόσο σκληρόκαρδα. Ο σύζυγός της τη λυπήθηκε και της επέτρεψε να υποδεχτεί τις αδελφές της, να τους μιλήσει και να τους δώσει δώρα. Της είπε, ωστόσο, ότι εάν ρωτούσαν ποιος ήταν, αυτή δεν έπρεπε να το συζητήσει και να μη προσπαθήσει να ανακαλύψει την ταυτότητά του ούτε η ίδια. Αυτό θα ήταν καταστρεπτική ενέργεια και θα σήμαινε το τέλος της αγάπης τους. Η Ψυχή τον ευχαρίστησε, του είπε ότι δεν ήθελε να τον χάσει με κανένα τρόπο και του ζήτησε να κανονίσει ώστε ο Ζέφυρος να φέρει τις αδελφές της στο παλάτι.thumb|[[Αντόνιο Κανόβα: Έρως και Ψυχή (Μουσείο του Λούβρου)]]
Mυστικός Εραστής
Ο Έρως, που ήταν ο μυστικός εραστής της Ψυχής, ικανοποίησε το αίτημά της και κράτησε την υπόσχεσή του. Η Ψυχή δέχτηκε με ενθουσιασμό τις αδελφές της στο παλάτι της, και όταν μια από αυτές επέμενε να ρωτάει για την ταυτότητα του συζύγου της, απλώς απάντησε ότι ήταν ένας νέος όμορφος άντρας που περνούσε πάντα την ημέρα του κυνηγώντας. Φορτωμένες με θαυμάσια κοσμήματα, οι αδελφές της πήγαν στα σπίτια τους όπου άρχισε να τις τρώει φοβερή ζήλια. Η νεότερη αδελφή τους είχε γίνει ξαφνικά πάρα πολύ πλούσια και είχε επίσης βρει έναν απίστευτα όμορφο άνδρα, ενώ αυτές είχαν φορτωθεί με άσχημους, γέρους και ασθενικούς συζύγους.
Οι αδελφές αποφάσισαν να δώσουν στην Ψυχή ένα σκληρό μάθημα. Ο Έρως, που ακόμα η Ψυχή δεν γνώριζε ότι αυτός είναι ο εραστής της, επανέλαβε την προειδοποίησή του για τις αδερφές της και έπειτα της είπε ότι αυτή ήταν έγκυος. Εάν δεν έλεγε τίποτα στις αδερφές της, θα γεννούσε ένα θείο μωρό, διαφορετικά το παιδί θα ήταν ένας κοινός θνητός. Η Ψυχή είχε εκσταστιαστεί με αυτά τα νέα, αλλά δεν πήρε στα σοβαρά την προειδοποίηση ότι οι αδελφές της δεν έρχονται με καλό σκοπό.
Βαθμιαίως, χρησιμοποιώντας δόλια τεχνάσματα, οι αδελφές της κατόρθωσαν να κερδίσουν τη συμπάθειά της και εκείνη, ξεχνώντας το ψέμα που τους είχε πει την προηγούμενη φορά, ότι ο άντρας της ήταν ένας ευκατάστατος πωλητής, αν και αρκετά ηλικιωμένος. Οι αδελφές της, ακόμα πιο ζηλόφθονες, και κορόιδεψαν την Ψυχή ότι ένας χρησμός τους είχε πει πως ο σύζυγός της ήταν στην πραγματικότητα ένας δράκος που θα την καταβρόχθιζε όταν γεννούσε το παιδί της. Η αφελής Ψυχή έχασε εντελώς το θάρρος της έπειτα από αυτό, παραδέχτηκε ότι δεν ήξερε ποιος ήταν ο σύζυγός της και ικέτεψε τις αδελφές της να τη βοηθήσουν. Τη συμβούλεψαν να έχει ένα αιχμηρό μαχαίρι έτοιμο δίπλα στο κρεβάτι της και να κρύψει εκεί και ένα κερί. Μόλις ο σύζυγός της αποκοιμιόταν, θα έπρεπε να το κρατήσει ψηλά και να δει αν όσα της είπαν ήταν αληθινά. Εάν ήταν έτσι, θα έπρεπε να τον καρφώσει με το μαχαίρι. Έπειτα οι αδελφές της θα την έπαιρνα από το παλάτι και θα κανόνιζαν να παντρευτεί με ένα θνητό.
Δοκιμασία
Η Ψυχή αποφάσισε να το δοκιμάσει, αλλά όταν κοίταξε τον σύζυγό της κάτω από το φως του κεριού είδε ότι ο άντρας της ήταν ο ίδιος ο φτερωτός Έρωτας. Το τόξο και τα βέλη του ήταν δίπλα στο κρεβάτι. Από περιέργεια η Ψυχή ακούμπησε ένα από τα βέλη του και πληγώθηκε από την άκρη του, κάνοντάς την να ερωτευτεί τον Έρωτα σφόδρα. Ωστόσο το κερί έσταξε πάνω στον ώμο του κοιμισμένου Έρωτα ο οποίος ξύπνησε ξαφνιασμένος και πέταξε μακριά, εξαγριωμένος με την Ψυχή που δεν κράτησε το λόγο της. Εκείνη πρόλαβε να πιαστεί από το πόδι του και υψώθηκε στον αέρα μαζί του. thumb
Όταν η εξάντληση την ανάγκασε να τον αφήσει, ο Έρως αναγνώρισε ότι δεν είχε πραγματοποιήσει τις οδηγίες της μητέρας του κατά γράμμα, είχε πληγωθεί από τα βέλη του και επομένως ερωτεύτηκε απελπισμένα την Ψυχή. Κατάλαβε ότι οι αδελφές της την παραπλάνησαν και αποφάσισε να τις τιμωρήσει. Πέταξε έπειτα μακριά και άφησε την Ψυχή στην ερημιά. Ο Πάν, θεός της φύσης, τη λυπήθηκε και τη συμβούλεψε να προσπαθήσει να κερδίσει ξανά την εύνοια του Έρωτα.
Στο μεταξύ ο Έρως μαράζωνε στο κρεβάτι της μητέρας του με φοβερούς πόνους από το έγκαυμα. Ένας γλάρος είπε στην Αφροδίτη, που έπαιζε στη θάλασσα τι συμβαίνει στον γιο της. Ο γλάρος επισήμανε ότι υπήρχαν λίγες πιθανότητες να επιστρέψουν οι άνθρωποι στη λατρεία του Έρωτα και της Αφροδίτης και ότι η ασχήμια και το μίσος κυβερνούσαν τώρα τον κόσμο.
H οργή της Αφροδίτης
Η Ψυχή, εν τω μεταξύ, περιπλανιόταν ακόμα απελπισμένα από μέρος σε μέρος αναζητώντας τον σύζυγό της. Ικέτεψε τη Δήμητρα και την Ήρα να τη βοηθήσουν, αλλά οι δύο θεές αρνήθηκαν να κάνουν οτιδήποτε για αυτήν. Τότε η Ψυχή αποφάσισε να προσεγγίσει την Αφροδίτη για να προσπαθήσει να κατευνάσει το θυμό της. Ούτε η θεά του έρωτα καθόταν αδρανής. Με το άρμα που έφτιαξε για αυτή ο Ήφαιστος, πήγε να δει τον Δία και ζήτησε τη βοήθεια του Ερμή για να μπορέσει να εντοπίσει την Ψυχή. Ο Ερμής ζήτησε από τους ανθρώπους να δηλώσουν εάν και που είχαν δει την Ψυχή. thumb
Σχεδόν αμέσως, ένας υπηρέτης της Αφροδίτης αναγνώρισε την Ψυχή και την έσυραν στο παλάτι της θεάς από τα μαλλιά. Η Αφροδίτη ξυλοφόρτωσε την άτυχη Ψυχή χωρίς να ξέρει ότι η κοπέλα ήταν έγκυος. Έσκισε τα ρούχα της και τη διέταξε να διαβαθμίσει και να ταξινομήσει μια απέραντη ποσότητα όλων των ειδών σιταριού και φασολιών. Η Ψυχή δεν είχε καμιά ιδέα από που να αρχίσει αλλά τα μυρμήγκια τη βοήθησαν και ταξινόμησαν όλους τους κόκκους γι' αυτήν.
Η Αφροδίτη υποψιάστηκε ότι κάποιος είχε βοηθήσει την Ψυχή και τη διέταξε να φέρει μια τούφα μαλλιού από κάποια χρυσόμαλλα άγρια πρόβατα. Αυτή τη φορά, ένα καλάμι που φύτρωνε στην όχθη του ποταμού βοήθησε το απελπισμένο κορίτσι. Τη συμβούλεψε να αποφύγει τα πρόβατα κατά τη διάρκεια των καυτών ωρών της ημέρας και αργότερα, όταν αυτά θα ξεκουραζόταν στη σκιά, να μαζέψει μερικό μαλλί που θα είχε κολλήσει στα κλαδιά. Πάλι όμως η Αφροδίτη δεν ήταν ικανοποιημένη. Η Ψυχή έπρεπε τώρα να ανέβει στη κορυφή ενός βουνού και να γεμίσει ένα κρυστάλλινο αγγείο με μαύρο νερό απο μια πηγή που προερχόταν από τον ποταμό του Κάτω Κόσμου Στύγα. Η καρδιά της Ψυχής βούλιαζε καθώς ανέβαινε στο βουνό. Δράκοι βγήκαν από τις τρύπες τους, ενώ ακόμα και τα νερά ύψωσαν τις φωνές τους για να την αποθαρρύνουν. Σε εκείνο το σημείο ένας αετός, που ήταν φίλος του Έρωτα, έτρεξε να τη βοηθήσει.
Συμβούλεψε την Ψυχή να μην πάει η ίδια να πάρει το επικίνδυνο νερό και γέμισε εκείνος το δοχείο γι' αυτή. Άλλη μια φορά η Αφροδίτη δεν ήταν ικανοποιημένη. Έδωσε στην Ψυχή ένα μικρό κουτί και της είπε να κατέβει στον Κάτω Κόσμο. Εκεί έπρεπε να γεμίσει το κουτί με την κρέμα ομορφιάς που χρησιμοποιούσε η σύζυγος του Άδη, Περσεφόνη. Η Ψυχή ήταν έξω φρενών και συλλογίστηκε να πηδήξει από έναν πύργο. Ο πύργος, ωστόσο, τη λυπήθηκε και της εξήγησε πως θα μπορούσε να εξασφαλίσει την ασφαλή επιστροφή της από τον Κάτω Κόσμο. Είπε στην Ψυχή να πάρει μερικά νομίσματα μαζί της για τον πορθμέα Χάροντα και ειδικά γλυκά για να προσφέρει στο αιμοδιψές, τρικέφαλο σκυλί - φρουρό του Άδη, Κέρβερο. Έπρεπε επίσης να προσέχει για έναν κουτσό που θα οδηγούσε ένα μουλάρι καθώς και έναν γέρο άνδρα που θα γλιστρούσε στη Στύγα και ίσως της ζητούσε να τον πάρει στη βάρκα του Χάροντα, γιατί ήταν παγίδες που έβαλε η Αφροδίτη. Εάν η Περσεφόνη προσκαλούσε την Ψυχή να αισθανθεί σαν στο σπίτι της και της πρόσφερε γεύμα, έπρεπε να το αρνηθεί και να δεχτεί μόνο μια κόρα από ψωμί. thumb
Η Ψυχή ακολούθησε προσεκτικά τις οδηγίες του πύργου και είχε θερμή υποδοχή από την Περσεφόνη. Η θεά γέμισε αμέσως το κουτί με το βάλσαμο και η Ψυχή επέστρεψε ασφαλής από το βασίλειο των νεκρών.
Ύστερα όμως δεν μπόρεσε να νικήσει την περιέργειά της και άνοιξε το κουτί. Δεν φάνηκε να υπάρχει τίποτα μέσα σ' αυτό αλλά η Ψυχή έπεσε αμέσως σε βαθύ ύπνο.
Γάμος του Έρωτος και της Ψυχής
Εν τω μεταξύ ο Έρως είχε αναρρώσει από το έγκαυμά του. Γεμάτος με σφοδρή επιθυμία για την Ψυχή, δραπέτευσε από το δωμάτιο στο οποίο τον είχε φυλακίσει η μητέρα του, βρήκε την αγαπημένη του και επέστρεψε τον ληθαργικό ύπνο στο κουτί, βοηθώντας την Ψυχή να εκτελέσει την αποστολή της πλήρως. Πέταξε έπειτα μέχρι τον Δία για να τον ικετέψει να εγκρίνει τον γάμο του μαζί της.