cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας
Εγκαταστάσεις
Στη μονή ανήκει και το εξωκκλήσιο των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης, το οποίο ιστορήθηκε από Γαλατσιάνους ζωγράφους το 19ο αιώνα, και αποτελεί ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα μεταβυζαντινής ζωγραφικής στο χώρο της Χαλκιδικής.
Στην εξωτερική πύλη της μονής υπάρχει Μνημείο για τη Μάχη των Βασιλικών και τον οπλαρχηγό Καπετάν Χάψα.
Μετόχιο της Μονής είναι ο Ναός της Παναγίας Φανερωμένης στη Νέα Σκιώνη Χαλκιδικής με τοιχογραφίες του 16ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναστασιας
ISO 8859-7
Η αρχική έκδοση το 1987 είχε τις ίδιες αναθέσεις χαρακτήρων με το Ελληνικό πρότυπο ELOT 928, που εκδόθηκε το 1986. Ο πίνακας σε αυτό το άρθρο δείχνει την ανανεωμένη έκδοση του 2003, που προσθέτει τρεις χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένου και του σύμβολου του ευρώ.
ISO_8859-7:1987, ευρύτερα γνωστό με το προτεινόμενο όνομα ISO-8859-7, είναι το IANA σύνολο χαρακτήρων που αποτελείται από την έκδοση του προτύπου αυτού του 1987 χρησιμοποιούμενου μαζί με τους χαρακτήρες ελέγχου από το  ISO/IEC 6429 για τους C0 (0x00–0x1F) και C1 (0x80–0x9F).
Οι χαρακτήρες διαφυγής (escape sequences) (από ISO/IEC 6429 ή ISO/IEC 2022) δεν ερμηνεύονται. Αυτό το σύνολο χαρακτήρων έχει τα προσωνύμια iso-ir-126, ISO_8859-7, ELOT_928, ECMA-118, greek, greek8 και csISOLatinGreek.
Στον παραπάνω πίνακα, ο κώδικας 20 είναι ο χαρακτήρας ΚΕΝΟ (SPACE) και ο A0 είναι το  κενό χωρίς διακοπή (NO-BREAK SPACE). AD είναι μια "μαλακή παύλα" (soft hyphen). Στις κωδικές τιμές 00–1F, 7F, 80–9F, και  D2 δεν έχουν ανατεθεί χαρακτήρες από το στάνταρ ISO/IEC 8859-7.
Windows-1253
Η κωδικοποίηση των χαρακτήρων είναι σχεδόν ίδια με την κωδικοποίηση Windows-1253. Η βασική διαφορά στα γράμματα είναι η θέση του τονούμενου κεφαλαίου άλφα το οποίο βρίσκεται (στα Windows-1253) στη δεκαεξαδική θέση "A2". Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζεται σε αυτόν τον χαρακτήρα διαφορετικό σύμβολο (το σημάδι της παραγράφου ή ένας σκέτος τόνος), όταν επιλεγεί διαφορετική κωδικοποίηση, ενώ τα υπόλοιπα γράμματα εμφανίζονται κανονικά.
Ed Hunter
Το Ed Hunter είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, όπως και βιντεοπαιχνίδι με κεντρικό χαρακτήρα τη μασκότ του συγκροτήματος, Έντι. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία έγινε τον Ιούλιο του 1999 από τη δισκογραφική εταιρεία "ΕΜΙ", με το παιχνίδι να είναι δημιουργία της "Synthetic Dimensions".
Το πακέτο περιείχε τρία CD, το πρώτο εκ των οποίων ήταν συλλογή 14 τραγουδιών των Iron Maiden, το δεύτερο περιείχε έξι τραγούδια και το πρόγραμμα εγκατάστασης του παιχνιδιού και το τρίτο περιείχε τα δεδομένα του παιχνιδιού. Τα είκοσι τραγούδια επιλέχθηκαν σύμφωνα με ψηφοφορία των οπαδών του συγκροτήματος στην επίσημη ιστοσελίδα τους.
Το παιχνίδι περνούσε από οκτώ διαφορετικές πίστες, βασισμένες σε εξώφυλλα παλιότερων δίσκων των Iron Maiden. Ταυτόχρονα, ο χρήστης μπορούσε να επιλέξει ποια τραγούδια θα ακούγονται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, αν και μόνο ένα ένα ακουγόταν σε κάθε πίστα με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνεται μέχρι το τέλος αυτής.
Το "Ed Hunter" ήταν έτοιμο να εκδοθεί από την άνοιξη του 1998, αλλά η ολοκλήρωση του παιχνιδιού καθυστέρησε την έκδοση ως τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς και τελικά, στον Ιούλιο του 1999 με σκοπό να συμπέσει με την περιοδεία για την προώθηση του. Η συγκεκριμένη περιοδεία χαρακτηρίστηκε από την επιστροφή του τραγουδιστή Μπρους Ντίκινσον και του κιθαρίστα Άντριαν Σμιθ στο συγκρότημα. Ξεκίνησε στις 11 Ιουλίου 1999 από το Σεντ Τζον του Νιου Μπράνσγουικ στον Καναδά, με το συγκρότημα να δίνει 16 συναυλίες στη Βόρεια Αμερική, για να συνεχίσει με δώδεκα εμφανίσεις στην Ευρώπη τον Σεπτέμβριο, κλείνοντας την περιοδεία στις 1 Οκτωβρίου 1999 στο γήπεδο του Περιστερίου, στην Αθήνα.
Πίστες παιχνιδιού
thumb|290px|Οι Iron Maiden στην περιοδεία του Ed Hunter 1. London's East End (Killers)
2. The Shady Pines Asylum (Piece of Mind)
3. The Pits of Hell (The Number of the Beast)
4. The Graveyard (Live After Death)
5. The Pharaoh's Tomb (Powerslave)
6. Blade Runner (Somewhere In Time)
7. Futureal
8. Finale
Τραγούδια
CD 1
1. Iron Maiden (Live) (Harris) - 4:28
2. The Trooper (Harris) - 4:12
3. The Number of the Beast (Harris) - 4:53
4. Wrathchild (Harris) - 2:56
5. Futureal (Harris, Bayley) - 2:56
6. Fear of the Dark (Harris) - 7:19
7. Be Quick or Be Dead (Dickinson, Gers) - 3:25
8. 2 Minutes to Midnight (Dickinson, Smith) - 6:02
9. Man on the Edge (Bayley, Gers) - 4:12
10. Aces High (Harris) - 4:31
11. The Evil That Men Do (Harris, Dickinson, Smith) - 4:35
12. Wasted Years (Smith) - 5:07
13. Powerslave (Dickinson) - 6:50
CD 2
1. Run to the Hills (Harris) - 3:56
3. Phantom of the Opera (Harris) - 7:08
4. Killers (Harris, Di' Anno) - 5:02
5. Stranger in a Strange Land (Smith) - 5:45
6. Tailgunner (Harris Dickinson) - 4:14
Θέσεις τσαρτ
Ed Hunter (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Ιουλίου 1999
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Ed Hunter" είναι οι εξής:
Μπουντς
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Τηγανίτα πατάτας με πικάντικο γκούλας (Placki ziemniaczane z gulaszem na ostro) που σερβίρεται με μπουντς (τυρί πρόβειου γάλακτος) και κρέμα γάλακτος (ίσως αναμειγνύεται με [[γιαούρτι) σε εστιατόριο στο Ζακοπάνε της Πολωνίας]] Το μπουντς (πολωνικά: bundz, διάλεκτος του Ποντχάλε: bunc) είναι πολωνικό τυρί πρόβειου γάλακτος. Παρασκευάζεται παραδοσιακά στο Ποντχάλε.
Η διαδικασία παραγωγής του μπουντς σε πρώτη φάση μοιάζει με την παραγωγή του οστσίπεκ. Η πρωτεΐνη από το γάλα που χύνεται στα βαρέλια περικόπτεται από ένζυμα που περιέχονται στην πυτιά, που εξάγονται από τα στομάχια των νεαρών μόσχων. Το τυρόπηγμα που προκύπτει στη συνέχεια ζυμώνεται για λίγα λεπτά σε θερμοκρασία περίπου 70 °C. Το τυρί στραγγίζεται στον καμβά με τη μορφή μεγάλων σβώλων και στη συνέχεια λαμβάνεται ένα ήπιο τυρί.
Το ποτό ζέντιτσα παράγεται επίσης από το τυρόγαλα που δημιουργείται στην παραγωγή του μπουντς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικά τυριά Κατηγορία:Τυριά πρόβειου γάλακτος Κατηγορία:Πολωνικά παραδοσιακά προϊόντα
Στέλιος Κωτιάδης
Ο Στέλιος Κωτιάδης (Ίστριος Ρόδου Αύγουστος 1912 - Ρόδος 14 Ιουλίου 1971) ήταν Έλληνας πολιτικός που διατέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας σε δύο κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Πρώτα χρόνια, σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Ίστριο της Ρόδου τον Αύγουστο του 1912. Ο πατέρας του Ηλίας ήταν δάσκαλος και κληρικός, ενώ ο ίδιος ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Ρόδο και στη συνέχεια προχώρησε σε σπουδές στο πανεπιστήμιο Μποκόνι του Μιλάνου (όπου απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα), αλλά και στο London School of Economics και τη Σορβόνη, με αντικείμενο σπουδών οικονομικά και πολιτικές επιστήμες. Στο Παρίσι εργάστηκε ως ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος και σύμβουλος εταιρειών. Γυρίζοντας στη Ρόδο το 1939, αναλαμβάνει διευθυντής στην τοπική ποτοποιία CAIR. Μεταξύ 1948-1950 αναλαμβάνει την προεδρία του Διαγόρα, ενώ αργότερα διορίζεται στη διοικούσα επιτροπή του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου Δωδεκανήσου.
Πολιτική
Η αρχική του ανάμιξη στην πολιτική ήρθε όταν εξελέγη υποδήμαρχος Ρόδου την περίοδο 1945-1946, επί δημαρχίας Αθανάσιου Καζούλλη. Στις εκλογές του 1950, τις πρώτες μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, εκλέγεται βουλευτής Δωδεκανήσων, πρώτος με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Συνυποψήφιός του στο κόμμα και την περιφέρεια και εκλεγείς βουλευτής ήταν ο, επίσης Ροδίτης, Γιάννης Ζίγδης. Επανεκλέγεται με το ίδιο κόμμα τόσο στις εκλογές του 1951, όσο και του 1952. Με την ίδρυση της ΕΡΕ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1956, προσχωρεί σε αυτή και εκλέγεται βουλευτής στις εκλογές του ίδιου χρόνου, κάτι που συνέχισε να επιτυγχάνει αδιάλειπτα, μέχρι και τις εκλογές του 1964, τις τελευταίες πριν τη χούντα των Συνταγματαρχών.
Το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας του ανατέθηκε τόσο στην κυβέρνηση Καραμανλή της περιόδου 1956-1958, όσο και σε αυτή της περιόδου 1961-1963. Σημαντικά σημεία του έργου του ήταν η προώθηση νόμων για την προστασία των δυτών, αλλά και την ένταξη των δωδεκανησίων ναυτών στο ΝΑΤ. Η συνολική διάρκεια της υπουργικής του θητείας ήταν 3 χρόνια, 7 μήνες και 20 μέρες, γεγονός που τον κατατάσσει στην τρίτη θέση μεταξύ των υπουργών Εμπορικής Ναυτιλίας με τη μεγαλύτερη θητεία, μετά τον Γιώργο Κατσιφάρα (5 χρόνια, 1 μήνας και 14 ημέρες) και τον Αλέξανδρο Παπαδόγγονα (3 χρόνια, 10 μήνες και 18 ημέρες). Ενδεικτική του χαρακτήρα του ήταν η άρνησή του σε πρόταση που έγινε το 1963 για μετονομασία πλατείας της πόλης της Ρόδου σε "πλατεία Στυλ. Κωτιάδη" και τοποθέτηση προτομής του σε αυτή. Κατά καιρούς είχε επίσης αρνηθεί επανειλημμένα να ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης δωδεκανησιακών δήμων, θεωρώντας πως η όποια βοήθειά του προς αυτούς αποτελούσε απλή εκπλήρωση των καθηκόντων του.
Πέθανε στις 14 Ιουλίου 1971 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία μόλις 58 ετών, και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη. Προς τιμήν του ο Δήμος Ρόδου έχει δώσει το όνομά του σε δρόμο της πόλης. Μετά από ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Ρόδου, τοποθετήθηκε προτομή του στο λιμάνι της Ρόδου, συμβολικά απέναντι από το άγαλμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στις 16 Ιουλίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Ρόδος
Λόγκαν (ταινία)
Το Λόγκαν (αγγλικά: Logan) είναι ο τίτλος μιας Αμερικανικής περιπετειώδους υπερήρωικής δραματικής ταινίας του 2017. Την σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο Τζέιμς Μάνγκολντ, ο οποίος συνέγγραψε το σενάριο μαζί με τον Σκοτ Φρανκ και τον Μαίκλ Γκριν, απο μια ιστορία του ίδιου του Τζέιμς Μάνγκολντ. Η ταινία είναι βασισμένη στην ιστορία κόμικ ονόματι Old Man Logan από τον Μαρκ Μίλαρ και τον Στιβ ΜακΝίβεν. Πρωταγωνιστούν οι Χιου Τζάκμαν, Πάτρικ Στιούαρτ, Ρίτσαρντ Ι. Γκραντ και Ντάφνη Κιν. Στην ταινία αυτήν, εμφανίζονται οι Γούλβεριν, ο οποίος είναι σε πολύ μεγάλη ηλικία, και καθηγητής Εξέβιερ, ο οποίος έχει αρρωστήσει πάρα πολύ βαριά. Οι δυο τους προσπαθούν να προστατέψουν μια νεαρή μεταλλαγμένη ονόματι Λώρα από κάποιους κακοποιούς.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 17 Φεβρουαρίου του 2017 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των ΗΠΑ στις 3 Μαρτίου του ίδιου έτους. Έλαβε θετικές κυρίως κριτικές, κι έγινε η καλύτερη κριτικά ταινία των X-Men, με πολλούς κριτικούς να θεωρούν ότι είναι μια από τις καλύτερες υπερηρωικές ταινίες που έχουν γίνει ποτέ,     ενώ επιλέχθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών Κινηματογράφου ως μια από τις δέκα καλύτερες ταινίες του 2017. Στην 90η Απονομή των Όσκαρ προτάθηκε για βραβείο Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου, και με αυτόν τον τρόπο έγινε η πρώτη υπερηρωική ταινία ζωντανής δράσης που προτάθηκε για το σενάριο της. Η ταινία απέφερε παγκοσμίως $619 εκατομμύρια κι έγινε η τρίτη υψηλότερη εσπρακτικά ταινία καταλληλόλητας R για το έτος που κυκλοφόρησε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Κλωνοποίηση στην φαντασία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μάνγκολντ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:X-Men (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες Wolverine Κατηγορία:Ταινίες της TSG Entertainment Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία
Η Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία (Ε.Α.Ε.) ιδρύθηκε το 1990 με έδρα την Αθήνα και εργάζεται για τη διατήρηση του αρχειακού υλικού, εκπροσωπώντας έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων αρχειονόμων. Η Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, το Γραμματέα, τον Ταμία και τρία μέλη και είναι υπεύθυνο για την ορθή λειτουργίας της.
Σκοπός
Μέσα από το έργο της, η Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία επιδιώκει να συμβάλλει στην ενίσχυση των εργασιών που σχετίζονται με τη διατήρηση των αρχείων και να προβάλλει την αξία της αρχειακής κληρονομιάς. Για την επίτευξη του σκοπού της, η Εταιρεία θέτει τους εξής στόχους, οι οποίοι όπως δηλώνονται στην επίσημη ιστοσελίδα της είναι:
Δράση
Η Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς, προκειμένου να προβάλλει την αξία του αρχειακού υλικού και να φροντίσει για τη διάσωση και την προστασία του. Ακόμη, δραστηριοποιείται στο χώρο των εκδόσεων, με την έκδοση αρχειακών δημοσιεύσεων, καθώς και του περιοδικού «Αρχειακά Νέα», το οποίο περιέχει ενημερωτικό υλικό για θέματα που άπτονται της Αρχειονομίας. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της εντάσσεται και η συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια και οργανισμούς, καθώς και η διοργάνωση σεμιναρίων και ημερίδων για θέματα που αφορούν τη διατήρηση του αρχειακού υλικού. Επιπλέον, η Ελληνική Αρχειακή Εταιρεία διαθέτει τις εξής Επιτροπές οι οποίες διαχειρίζονται συγκεκριμένα ζητήματα και συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία της:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
C2H6O
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Μαρί
Το Μαρί είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Απολλωνία η Κυρηναϊκή
Η Απολλωνία ήταν αρχαία πόλη της Κυρηναϊκής, σημερινής Λιβύης που ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους και έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο στη νότια Μεσόγειο. Χρησίμευε ως το επίνειο-λιμάνι της Κυρήνης, όπου βρισκόταν 20 χλμ στα νοτιοδυτικά της.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε στα τέλη του 7ου αιώνα από έλληνες αποίκους ως λιμάνι της Κυρήνης Η πόλη κατακτήθηκε από τους Πέρσες κι έπειτα από τον Μέγα Αλέξανδρο κι αποτέλεσε τμήμα της αυτοκρατορίας των Πτολεμαίων. Η Απολλωνία αυτονομήθηκε από την Κυρήνη όταν η περιοχή ήρθε στην εξουσία της Ρώμης, ήταν μία από τις πέντε πόλεις της Λιβυκής Πενταπόλεως. Τον 6ο αιώνα μ.Χ. έγινε η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Λιβύης Superior ή Λιβύη Πενταπολιτάνα. Η πόλη έγινε γνωστή ως Σόσουζα, όνομα που προέρχεται από αρχαία θεότητα, γεγονός που εξηγεί το σύγχρονο όνομα της Μάρσα Σούσα ή Σούσα, που μεγάλωσε πολύ καιρό μετά την παύση της αστικής ζωής στην αρχαία πόλη μετά την αραβική εισβολή 643 μ.Χ. . Η Σόσουζα ήταν έδρα επισκοπής και περιλαμβάνεται σήμερα στην Καθολική Εκκλησία των τιμητικών τίτλων. Η πόλη είχε δύο λιμάνια, ένα στα ανατολικά και ένα που προστατευόταν φυσικά από δύο νησάκια, το ένα νησί είχε και φάρο. Ο σεισμός της Κρήτης και το τσουνάμι της 21ης Ιουλίου 365 μ.Χ. προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στην πόλη και το λιμάνι. Η πόλη ανακατασκευάστηκε και οχυρώθηκε ξανά από τον Ιουστινιανό αλλά σταδιακά έχασε τη σημασία της πριν από την άφιξη των Αράβων και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε εντελώς.
Σύμφωνα με τη παράδοση στην Απολλωνία γνώρισε ο βυζαντινός στρατηγός Βελισάριος την χορεύτρια Θεοδώρα όπου την πήρε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη, εκεί την γνώρισε ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός και την παντρεύτηκε.
Αρχαιολογικός χώρος
Τα πρώτα επίπεδα ίδρυσης της πόλης της Απολλωνίας είναι κάτω από το επίπεδο της θάλασσας λόγω της βύθισης του εδάφους σε σεισμούς, ενώ τα ανώτερα στρώματα της μετέπειτα βυζαντινής και χριστιανικής περίοδου είναι αρκετά μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, χτισμένη στις συσσωρευμένες καταθέσεις των προηγούμενων περιόδων. Η ύπαρξη εριπείων κτιρίων στη θάλασσα ανακαλύφθηκε από τον Μπήχεϊ (Beechey) το 1827, έπειτα ερευνήθηκαν από τον Γκούντχιλντ (Goodchild) το 195ο και τον Αντρέ Λαρόντ (André Laronde) που δημοσίευσε τις αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή. Το 1958 και το 1959 ο Νίκολας Φλέμινγκ (Nicholas Flemming) στα πλαίσια ενός προπτυχιακού στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ οδήγησε τις ομάδες των φοιτητών να εκπαιδευτούν σε καταδύσεις και υποβρύχια τοπογραφικά, όπου χαρτογραφησαν το μεγάλο τμήμα της πόλης κάτω από τη θάλασσα. Τα αποτελέσματα αυτής της εργασίας δημοσιεύθηκαν, πλήρης, με χάρτες και διαγράμματα των υποβρύχιων κτιρίων. Ο Κάρλο Μπελτράμε και οι συνεργάτες του έχουν κάνει μια υποβρύχια φωτογραφική αποτύπωση μερικών από τα κτίρια.
Επίσης η Απολλωνία είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα ερείπια τριών εκκλησιών που χρονολογούται από τη Βυζαντινή περίοδο, την εποχή αυτή είχε πέντε εκκλησίες και ήταν γνωστή σαν "πόλη των εκκλησιών". Το παλάτι ήταν η τελευταία κατοικία, διοικητήριο, του βυζαντινού Δούκα και έχει πάνω από 100 δωμάτια. Η προηγούμενη χρήση του ήταν το σπίτι του Ρωμαίου στρατιωτικού διοικητή. Το καλοδιατηρημένο ελληνικό θέατρο βρίσκεται σήμερα μπροστά στη θάλασσα έξω από τα τείχη της παλιάς πόλης. Το κοίλο έχει 28 επίπεδα.
Το Μουσείο στεγάζει πολλά αντικείμενα που βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λιβύης Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στη Λιβύη
Βαλδένσιοι
thumb|220px|right|Βαλδένσια εκκλησία στο [[Μιλάνο]] Οι Βαλδένσιοι ή Ουαλδένσιοι (αγγλ.: Waldensians ή Waldenses) ή Βάλδιοι (γαλλ. Vaudois), ήταν μέλη Χριστιανικού κινήματος του Μεσαίωνα, του οποίου μέλη εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα σε διάφορες χώρες.
Μεσαίωνας
Το κίνημα των Βαλδένσιων ξεκίνησε τον 12ο αιώνα -περίπου τέσσερις αιώνες πριν τη Μεταρρύθμιση, στις κοιλάδες των Άλπεων, στη Σαβοΐα και και στο Πεδεμόντιο, όταν μία ομάδα χριστιανών επιχείρησε κατ' αυτήν, να επιστρέψει στην αποστολική απλότητα.
Ιδρυτής των Βαλδένσιων ήταν ο Πέτερ Βάλντο (ή Πιερ ντε Βω, Pierre de Vaux), ένας ευκατάστατος έμπορος από τη Λυών της Γαλλίας. Ο Βάλντο αρχικά είχε ως επιθυμία να μελετήσει την Αγία Γραφή. Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία όμως, απαγόρευε να μεταφραστεί το κείμενο της Αγίας Γραφής στις καθομιλούμενες γλώσσες. Ο Βάλντο δεν γνώριζε Λατινικά, κι έτσι παρακάλεσε δύο ιερείς να του μεταφράσουν μερικές περικοπές της Καινής Διαθήκης. Αργότερα ξεκίνησε να μιλάει στους ανθρώπους για τη χριστιανική ζωή, όπως περιγραφόταν στις περικοπές αυτές. Λίγο καιρό αργότερα, κι άλλοι άνθρωποι ενώθηκαν μαζί του, και άρχισαν και αυτοί με τη σειρά τους να κηρύττουν ένα απλό Χριστιανικό μήνυμα.
Μετά από πέντε χρόνια ο αρχιεπίσκοπος της Λυών έμαθε για τη δραστηριότητα του Βάλντο και αυτών που τον ακολουθούσαν. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εκκλησίας σε κανέναν δεν επιτρεπόταν να κηρύττει αν δεν είχε άδεια και έγκριση από τον επίσκοπο, διέταξε λοιπόν ο αρχιεπίσκοπος να σταματήσει αυτή η δραστηριότητα.
Τελικά ο Βάλντο μαζί με μερικούς ακόμα, πήγαν στη Ρώμη να ζητήσουν παρέμβαση από τον πάπα Αλέξανδρο Γ΄. Ο πάπας όμως αντί να τους βοηθήσει, τους απαγόρευσε να κηρύττουν χωρίς άδεια από τον επίσκοπό τους. Ο Βάλντο με τους υποστηρικτές του, αγνόησαν την παπική διαταγή, και με περισσότερο πλέον ζήλο συνέχισαν τη δραστηριότητά τους, ακόμα και εκτός της περιοχής τους.
Σε σχετικά σύντομο διάστημα, οι Βαλδένσιοι άρχισαν να αυξάνονται. Η βάση τους ήταν οι κοιλάδες των Άλπεων, όμως υπήρχαν κοινότητες τους σε διάφορα μέρη της νότιας Γαλλίας και της βόρειας Ιταλίας. Μάλιστα στο Μιλάνο είχαν ιδρύσει κατηχητική σχολή.
Σταδιακά η επίσημη εκκλησία άρχισε να διώκει τους Βαλδένσιους. Όταν ο Ιννοκέντιος ο Γ’, ανέβηκε στον παπικό θρόνο, μία από τις πρώτες του ασχολίες ήταν να καθαρίσει τη νότια Γαλλία από την "αίρεση" των Βαλδένσιων. Σύντομα σχημάτισε την εντύπωση πως, μόνο με χρήση βίας θα μπορούσε να το πετύχει αυτό. Με τη συνεργασία των τοπικών αρχών, σχημάτισε έναν στρατό ιπποτών και πολιόρκησε την πόλη Μπεζιέ (Béziers). Αφού εκπορθήθηκε η πόλη, 7.000 Βαλδένσιοι μαρτύρησαν για την πίστη τους. Ακολούθησαν σφαγές και σε άλλες πόλεις.
Μεταρρύθμιση
Οι Βαλδένσιοι είχαν ιδιαίτερη επιτυχία στην επαρχία Ντοφινέ (Dauphiné) της Γαλλίας και στο Πεδεμόντιο της Ιταλίας, ενώ υπήρχαν και κοινότητες γύρω από το Τορίνο. Κατά τη Μεταρρύθμιση κάποιοι από αυτούς απορροφήθηκαν από διάφορες Προτεσταντικές εκκλησίες.
Το 1532 συναντήθηκαν επισήμως με Γερμανούς και Ελβετούς Προτεστάντες, και τελικά προσάρμοσαν τις πεποιθήσεις τους με εκείνες της Μεταρρυθμισμένης εκκλησίας. Επιπλέον, η απορρόφηση τους από τον Προτεσταντισμό τους μετέτρεψε από μια ομάδα που ήταν στα όρια του Ρωμαιοκαθολικισμού και συμμεριζόταν κάποιες Καθολικές πεποιθήσεις, σε μια Προτεσταντική εκκλησία που δεχόταν τη θεολογία του Ιωάννη Καλβίνου, διαφέροντας αρκετά από τις πεποιθήσεις του Πέτερ Βάλντο. Έτσι οι Βαλδένσιοι μετατράπηκαν στη Μεταρρυθμισμένη εκκλησία της Ιταλίας.
Έξω από το Πεδεμόντιο, όπου βρίσκονταν Βαλδένσιοι (Βοημία, Γαλλία, Γερμανία), προσχώρησαν στις τοπικές Προτεσταντικές εκκλησίες.
Νεότερα χρόνια
thumb|170px|left|Βαλδένσια εκκλησία στη [[Φλωρεντία]] Το 1665 στη Σαβοΐα ξέσπασε νέος διωγμός. Στις 24 Απριλίου 1655, ο στρατός του Δούκα έκανε επιδρομή στις κοιλάδες και σκότωσε τους περισσότερους Βαλδένσιους της περιοχής. Η σφαγή ήταν τόσο βίαιη που προκάλεσε αγανάκτηση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Όλιβερ Κρόμγουελ, που τότε ήταν ηγεμόνας της Αγγλίας, απείλησε να στείλει στρατιωτικές δυνάμεις για τη διάσωση των Βαλδένσιων.
Το 1685 ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄, ανακάλεσε το Διάταγμα της Νάντης, το οποίο είχε εγγυηθεί τη θρησκευτική ελευθερία στους Προτεστάντες της Γαλλίας. Ο ανιψιός του, Βίκτωρ Αμαντέους Β΄ που ήταν Δούκας της Σαβοΐας, επίσης έκανε άρση της προστασίας των Προτεσταντών στο Πιεμόντε. Οι Προτεστάντες διατάχτηκαν να αποκηρύξουν την πίστη τους, έχοντας προθεσμία 15 ημερών, ειδάλλως θα τιμωρούνταν με θανατική ποινή, εξορία και καταστροφή όλων των Βαλδενσιανών εκκλησιών. Μετά την προθεσμία στρατιές εισέβαλαν στις κοιλάδες και διέπραξαν ωμότητες κατά των κατοίκων.
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση οι Βαλδένσιοι διαβεβαιώθηκαν πως θα είχαν θρησκευτική ελευθερία, και το 1848 ο κυβερνήτης της Σαβοΐας, ο βασιλιάς Κάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας τους χορήγησε πολιτικά δικαιώματα. Αργότερα μια ομάδα Βαλδένσιων μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδρύοντας μια πόλη στη Βόρεια Καρολίνα, η οποία σήμερα ονομάζεται Βαλντές.
Κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής της Βόρειας Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βαλδένσιοι προσέφεραν υποστήριξη στους Εβραίους, κρύβοντας πολλούς από αυτούς στις ίδιες κοιλάδες, όπου παλαιότερα οι πρόγονοί τους είχαν βρει καταφύγιο.
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2003-04
Το Champions League 2003-04 ήταν το 49ο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης στην ιστορία του θεσμού. Νικήτρια του θεσμού ήταν η Πόρτο.
Βαλδένσιοι
Νεότερα χρόνια
Σήμερα η Βαλδένσια Ευαγγελική Εκκλησία συνδέεται με τους Μεθοδιστές, και έχει 50.000 πιστούς παγκοσμίως, εκ των οποίων 30.000 βρίσκονται στην Ιταλία, 15.000 στην Αργεντινή και στην Ουρουγουάη και 3.000 στη Γερμανία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προτεστάντες Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού στην Ευρώπη
Λαϊκή Δημοκρατία της Αρμενίας
Η Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας ήταν μια κρατική οντότητα η οποία συστάθηκε μετά την νίκη των Συμμάχων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν το πρώτο ανεξάρτητο αρμενικό κράτος από το 1375. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Αρμενίας με την Συνθήκη του Μπατούμ, μετά από πολλές στρατιωτικές ήττες που ανέκοψαν την προέλαση των Τούρκων στο Κυβερνείο του Γερεβάν, γνωστό επίσης ως Ανατολική Αρμενία. Στις 28 Μαΐου 1918, η Αρμενία έγινε ανεξάρτητη χώρα. Ωστόσο, η ανεξαρτησία αυτή σημαδεύτηκε από πολλά προβλήματα, με κορύφωση την εισβολή των Τούρκων στην Αρμενία από τα δυτικά και την ταυτόχρονη εισβολή των Σοβιετικών από τα ανατολικά. Στις 2 Δεκεμβρίου, ο Σοβιετικός στρατός εισήλθε στο Γερεβάν, σημαίνοντας και το τέλος της Δημοκρατίας της Αρμενίας.
Πρώτα βήματα προς την ανεξαρτησία
Η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσικής αυτοκρατορίας στην Οθωμανική αυτοκρατορία κατά την εκστρατεία του Καυκάσου στον Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου έδωσε ελπίδες στους γηγενείς αρμενικούς πληθυσμούς για αποδέσμευση της Δυτικής Αρμενίας από την υπόλοιπη Οθωμανική αυτοκρατορία. Σχηματίστηκαν αρκετά αρμενικά τάγματα στον ρωσικό στρατό, κάτι που ήταν αποτέλεσμα προσέλευσης Αρμενίων εθελοντών. Τα αρμενικά τάγματα συνέβαλαν στην πρόοδο που σημείωσε ο ρωσικός στρατός, ο οποίος προέλασε μέχρι και το Ερζερούμ το 1916. Η προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων ανεκόπη το 1917, όταν και έγινε η Ρωσική Επανάσταση, οπότε ο ρωσικός στρατός αποσύρθηκε από την ανατολική Ανατολία και οι θέσεις τους αντικαταστάθηκαν από ένοπλες ομάδες Αρμενίων εθελοντών, γνωστοί και ως Φενταγίν. μικρογραφία|Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας το 1918-1920
Ανεξαρτησία
Στις 5 Δεκεμβρίου 1917 υπεγράφη η Συνθήκη του Ερζιντζάν μεταξύ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και του Υπερκαυκάσιου Κομισαριάτου, η οποία τερμάτιζε τις εχθροπραξίες μεταξύ των δύο πλευρών. Μετά την παύση των εχθροπραξιών, Αρμένιοι, Γεωργιανοί και Μουσουλμάνοι ηγέτες ενώθηκαν για τον σχηματισμό της Υπερκαυκασιανής Ομοσπονδίας. Στις 22 Απριλίου 1918 ανακηρύχθηκε η Υπερκαυκασιανή Ομοσπονδία, η οποία διήρκεσε μόλις μέχρι τον Μαιο του 1918, όταν τα συμβαλλόμενα μέλη αποφάσισαν την διάλυσή της. Αποτέλεσμα της διάλυσης αυτής ήταν τρία νέα κράτη, η Λαϊκή Δημοκρατία της Αρμενίας (28 Μαΐου 1918-2 Δεκεμβρίου 1920), η Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας (26 Μαΐου 1918-25 Φεβρουαρίου 1921) και η Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν (28 Μαΐου 1918-28 Απριλίου 1920).
Προκλήσεις
Αν και το πολίτευμα της χώρας ήταν δημοκρατικό, τα ηνία ανέλαβε ο Άραμ Μανουκιάν, ο οποίος ανακηρύχθηκε σε λαοφιλή δικτάτορα του Γερεβάν. Κυβέρνησε την χώρα δικτατορικά με την βοήθεια του σκληροτράχηλου Ντραστάματ Καναγιάν, ο οποίος ουσιαστικά ήταν συγκυβερνήτης. Ο Άραμ Μανουκιάν έμεινε στην εξουσία μέχρι τις 2 Ιουλίου, όταν το Αρμενικό Εθνικό Συμβούλιο έφτασε από την Τιφλίδα στο Γερεβάν. Η κατάσταση στη νεαρή δημοκρατία ήταν χαοτική. Οι ένοπλες συγκρούσεις με τους Τούρκους την περίοδο 1890-1918 ερήμωσαν την περιοχή. Οι ελάχιστες επιχειρήσεις που είχαν απομείνει στην περιοχή και εξακολουθούσαν να λειτουργούν εθνικοποιήθηκαν. Επρόκειτο κυρίως για μονάδες παραγωγής κρασιού και κονιάκ. Η αναρχία ήταν διάχυτη σε όλη τη χώρα, όπως επίσης και η φτώχεια. Αν και η Αρμενία εξασφάλισε την αναγνώριση της ανεξαρτησία της από τον σουλτάνο, οι όροι της συνθήκης του Μπατούμ ήταν σκληροί για την αρμενική πλευρά. Η Αρμενία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ερημωμένη και βραχώδης έκταση 11.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων με πληθυσμό 500.000 ανθρώπων. Ως αποτέλεσμα της μαζικής μετανάστευσης ανθρώπων που επέζησαν της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ο πληθυσμός πολύ γρήγορα έφτασε τους 700.000 ανθρώπους. Από αυτούς, οι 600.000 ήταν Αρμένιοι και οι 300.000 από αυτούς πρόσφυγες που είχαν έρθει από την Δυτική Αρμενία, ενώ οι υπόλοιποι 100.000 ήταν Κούρδοι και Τατάροι του Καυκάσου (Αζέροι). Επίσης, η χώρα είχε έναν νέο γείτονα στα ανατολικά, που ήταν το Αζερμπαϊτζάν. Οι στενοί πολιτισμικοί, γλωσσικοί και θρησκευτικοί δεσμοί των Αζέρων με τους Τούρκους συνείσφεραν στην επιδείνωση των διμερών σχέσεων των δύο χωρών, με αποτέλεσμα σύντομα να ξεκινήσουν εχθροπραξίες. Πολύ σύντομα, ξέσπασε πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών, με αφορμή τον έλεγχο μιας σειράς αμφισβητούμενων περιοχών. Οι περιοχές του Ορεινού Καραμπάχ, του Ναχιτσεβάν, του Ζανγκέζουρ και του Καζάχ κατοικούνταν στην πλειοψηφία από Αρμένιους, αλλά βρίσκονταν στην επικράτεια του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Μπααθισμός
Ο Μπααθισμός (αραβικά: البعث αλ-Μπάαθ σημαίνει "αναγέννηση" / "ανάσταση") είναι μια αραβική εθνικιστική ιδεολογία που προωθεί την ανάπτυξη και τη δημιουργία ενός ενιαίου αραβικού κράτους, μέσα από την ηγεσία του κόμματος της πρωτοπορίας για μια προοδευτική επαναστατική κυβέρνηση. Η επίσημη ιδεολογία βασίζεται στις θεωρίες των Ζακί αλ-Αρσουζί (ανάλογες με το κίνημα Μπάαθ Συρίας), Μισέλ Αφλάκ και Σαλάχ αλ-Ντιν αλ-Μπίταρ.
Ο Αφλάκ υποστήριξε τις απόψεις του Σάτι αλ Χούσρι ότι η γλώσσα ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας ενότητας του αραβικού έθνους, καθώς η γλώσσα οδηγούσε σε ενότητα σκέψης, κανόνων και ιδανικών. Η ιστορία θεωρήθηκε επίσης ένα άλλο ενοποιητικό χαρακτηριστικό, καθώς ήταν το «γόνιμο έδαφος στο οποίο η συνείδησή μας έλαβε μορφή». Το κέντρο της σκέψης του Μπααθισμού του Αφλάκ ήταν ο ίδιος ο Μπααθισμός (που κυριολεκτικά σημαίνει «αναγέννηση»).
Αυτή η αναγέννηση θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την ένωση των αραβικών κρατών και την μεταμόρφωση του αραβικού κόσμου πολιτικά, οικονομικά, πνευματικά και ηθικά. Αυτή η «μελλοντική αναγέννηση» θα αποτελούσε μία νέα αρχή και θα έφερνε ένα μήνυμα από το Άραβες, το οποίο συνοψίστηκε στο σύνθημα του Κόμματος των Μπααθιστών «Ένα Έθνος, Φέρνοντας ένα Αιώνιο Μήνυμα».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες
Ιωάννα της Σκωτίας
Η Ιωάννα της Σκωτίας (Joan of England, 22 Ιουλίου 1210 – 4 Μαρτίου 1238) βασίλισσα της Σκωτίας (1221 - 1238) ήταν η μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί του Ιωάννη του ακτήμονα και της Ισαβέλλας του Ανγκουλέμ.
Υποψήφια νύφη του δεύτερου συζύγου της μητέρας της
Η Ιωάννα στην αρχή είχε επιλεγεί από τον Φίλιππο Αύγουστο σαν σύζυγος του δελφίνου Λουδοβίκου αλλά ο πατέρας της την είχε υποσχεθεί στον Ούγο Ι' των Λουζινιάν με προίκα τη Σαιντ, τη Σαιντόνζ και το νησί Ολερόν. Ο Ιωάννης έστειλε την κόρη του στον Ούγο την επόμενη χρονιά αλλά εκείνος απαιτούσε να πάρει την προίκα πριν τον γάμο. Με τον θάνατο του Ιωάννη του Ακτήμονα (1216) η χήρα του βασιλομήτωρ Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ αποφάσισε να παντρευτεί η ίδια τον Ούγο αντί για την κόρη της και να μετακομίσει στη Γαλλία παραμελώντας τα καθήκοντα της βασιλομήτορος.
Βασίλισσα της Σκωτίας
Με τη μεσολάβηση του πάπα οι διαπραγματεύσεις οδήγησαν στον γάμο της Ιωάννας με τον Αλέξανδρο Β' της Σκωτίας, ο Αλέξανδρος βρισκόταν στην Αγγλία από το 1212, είχε χριστεί ιππότης από τον βασιλιά Ιωάννη και ο Αλέξανδρος ισχυριζόταν ότι ο ίδιος ο Ιωάννης του είχε υποσχεθεί την Ιωάννα με προίκα το Νορθάμπερλαντ. Στις 18 Ιουνίου 1221 ο Αλέξανδρος κέρδισε τα έσοδα από το Ζέντμπουργκ, το Ασσεντίν, το Κίνγκχορν και το Κράιλ σαν προίκα, ο γάμος έγινε στις 21 Ιουνίου 1221 στο Γιόρκ Μίνστερ. Ο Αλέξανδρος ήταν 23 ετών και η Ιωάννα 11, δεν απέκτησαν παιδιά αλλά ένα διαζύγιο θα μπορούσε να ήταν διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στην Αγγλία και τη Σκωτία, η Ιωάννα είχε ελάχιστη εξουσία αφού βρισκόταν ολόκληρη στα χέρια της βασιλομήτορος Ερμενγάρδης αλλά η αξία της ήταν πάντα ισχυρή σαν αδελφή του βασιλιά της Αγγλίας. Η Ιωάννα συνόδευσε τον σύζυγο της το Νιούκασλ τον Σεπτέμβριο του 1236 και στη Γιορκ τον Σεπτέμβριο του 1237 στις διαπραγματεύσεις με τον Ερρίκο Γ' για τις περιοχές του βορρά στις οποίες είχαν διαφωνίες. Την περίοδο αυτή όπως τονίζει ο γνωστός χρονικογράφος Ματθαίος των Παρισίων η Ιωάννα και ο Αλέξανδρος είχαν αποξενωθεί και η ίδια τον περισσότερο χρόνο της βρισκόταν με τον αδελφό της στην Αγγλία που της είχε παραχωρήσει βίλες στις περιοχές Ντρίφφιλντ, Γιορκσάιρ και Φέν Στάντον του Χαντιγκντονσάιρ για τη διαμονή της. Η Ιωάννα και η νύφη της Ελεονώρα της Προβηγκίας αποφάσισαν στη Γιορκ να πραγματοποιήσουν προσκύνημα στον τάφο του Θωμά Μπέκκετ αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι.
Πρόωρος θάνατος
Η Ιωάννα πέθανε στα χέρια των αδελφών της βασιλιά Ερρίκου Γ' και του Ριχάρδου της Κορνουάλης στο Χάβερινγκ-αττε-Μπόουερ (1238) και τάφηκε στο αβαείο του Ταράντ Κρόφορντ στο Ντόρσετ σύμφωνα με τις επιθυμίες της, ο Ερρίκος Γ' συγκλονισμένος τη λάτρεψε μέχρι το τέλος της ζωής του. 14 χρόνια μετά τον θάνατο της (1252) ο Ερρίκος παρήγγειλε ένα μαρμάρινο ομοίωμα για τον τάφο της με κόστος 100 λιρών, ήταν το πρώτο ταφικό ομοίωμα για βασίλισσα στην Αγγλία αφού οι τάφοι της Ελεονώρας της Ακουιτανίας και της Βερεγγαρίας της Ναβάρρας βρίσκονταν στη Γαλλία. Δεν έχει απομείνει τίποτα σήμερα από το μνημείο, η τελευταία αναφορά για αυτό υπήρχε την περίοδο της Αναγέννησης όπου έλεγαν ότι υπήρχε χρυσό φέρετρο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Αντώνης Χριστοφορίδης
Το ξεκίνημα
μικρογραφία|Ο Αντώνης Χριστοφορίδης εν ώρα προπόνησης Γεννήθηκε στην πόλη Μερσίνα της Μικρασίας στις 26 Μαΐου 1917 αλλά έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στη Σμύρνη. Το 1922 βρέθηκε πρόσφυγας στην Αθήνα με τη μητέρα και τις δύο αδελφές του. Άλλα επτά μέλη της οικογένειάς του χάθηκαν κατά τη Μικρασιατική καταστροφή. Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός, αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στη Μικρά Ασία σε μάχη ενώ η μητέρα του πέθανε στην Ελλάδα πριν από το 1930. Έτσι αναγκάστηκε να εργαστεί ως υπάλληλος στο ξενοδοχείο "Μυστράς" για να επιβιώσει ο ίδιος και οι αδελφές του, ενώ ταυτόχρονα φοιτούσε στη νυχτερινή σχολή για εργαζόμενους του Φιλ. Συλλόγου "Παρνασσός". Στη σχολή νίκησε κατά κράτος έναν νταή συμμαθητή του που είχε παρακολουθήσει μαθήματα πυγμαχίας και τον προκαλούσε. Τότε διαπίστωσε πως είχε τρομερά προσόντα. Με προτροπή των συμμαθητών του γράφτηκε σε μια σχολή πυγμαχίας που υπήρχε σε υπόγειο της οδού Ασκληπιού στην Αθήνα, περισσότερο για να αντιμετωπίζει τους προκλητικούς παλικαράδες παρά με σκοπό να γίνει επαγγελματίας πυγμάχος. Όμως, μέσα σε ένα εξάμηνο ο 16χρονος Χριστοφορίδης αναδείχθηκε σε πρωτοπυγμάχο της σχολής και άρχισε να κερδίζει τα πρώτα του χρήματα ως επαγγελματίας μποξέρ στα ματς που διοργανώνονταν σε διάφορα αθηναϊκά θέατρα. Παρέμεινε αήττητος και μόνο τον Αθηναίο έμπειρο πρωταθλητή Κατσιδήμα δεν κατάφερε να νικήσει αναδειχθείς ισόπαλος μαζί του.
Η διεθνής καριέρα
Όλοι αναγνώριζαν πως τα αθηναϊκά ριγκ ήταν πολύ "λίγα" για το νέο ταλέντο. Έτσι μάζεψε χρήματα και το Νοέμβριο του 1934, στα 17 του, αποφασίζει να μεταβεί στο Παρίσι για καλύτερη τύχη, έχοντας ακουστά για τον Έλληνα πυγμάχο Εξαρχόπουλο που είχε κάνει εκεί μια καλή καριέρα. Φτάνοντας εκεί ασχολήθηκε με την πυγμαχία με προπονητή τον Πιερ Γκαντόν και γνώρισε σύντομα μεγάλη πρόοδο. Μέσα σε ένα χρόνο όλοι στη γαλλική πρωτεύουσα μιλούσαν για τον "Christo", όπως τον αποκαλούσαν. Άρχισε να δίνει αγώνες με όλο και πιο διάσημους αντιπάλους αρχικά εντός Γαλλίας και αργότερα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. To 1934 είχε οκτώ νίκες και μία ισοπαλία. Το 1935 είχε 10 νίκες και μία ήττα από αθλητή τον οποίο νίκησε σε αγώνα ρεβάνς. Το 1936 ξεκίνησε με δύο ήττες στα σημεία αλλά συνέχισε νικηφόρα δείχνοντας πως πλησίαζε η ώρα να διεκδικήσει το ευρωπαϊκό στέμμα. Ιστορικός υπήρξε ο αγώνας του στις 21 Νοεμβρίου 1937, όταν νίκησε τον Γερμανό Γκούσταβ Έντερ. Ο αγώνας έγινε στο Βερολίνο μπροστά στο Χίτλερ, ο οποίος αναγκάστηκε να φύγει πριν τελειώσει ο αγώνας.
Είναι πλέον διάσημος και φυσικά μεγάλη είναι η φήμη του στην Ελλάδα, από όπου τον καλούν για αγώνες. Ο μάνατζερ του δεν τον αφήνει αλλά ο καλόκαρδος Έλληνας μποξέρ, που πάντα αγωνιζόταν με κυανόλευκη φανέλα και σορτσάκι, τον παρακούει και έρχεται για δυο αγώνες που έγιναν στο κατάμεστο θέατρο "Παλλάς". Νικά με νοκ-άουτ στο πρώτο λεπτό τον Ρουμάνο Ντοκουλέσκου απογοητεύοντας τους φιλάθλους, αφού το ματς τέλειωσε πριν καλά καλά ξεκινήσει. Έτσι προγραμματίζει και δεύτερο ματς, αυτή τη φορά με τον Έλληνα πρωταθλητή Κώστα Βάσση στις 8 Νοεμβρίου 1937. Ο Βάσσης στέκεται όρθιος 12 γύρους, μιας και ο Χριστοφορίδης είναι συγκρατημένος για να ευχαριστήσει το κοινό. Με τη νίκη του επί του Βάσση κατακτά και τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος μέσων και ελαφρών βαρών.
Πρωταθλητής Ευρώπης
Στις 14 Νοεμβρίου 1938 κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης μέσων βαρών. Στον τελικό που έγινε στο Στάδιο του Ρότερνταμ ενώπιον 15.000 θεατών νίκησε μέσα στην πατρίδα του τον Ολλανδό κάτοχο του τίτλου Μπεπ βαν Κλάβερεν (Bep van Klaveren) που ήταν ολυμπιονίκης το 1928 στο Άμστερνταμ. Η υπεροχή του Χριστοφορίδη ήταν καταφανής και στους 15 τρίλεπτους γύρους. Ειδικά μετά τον 10ο γύρο ο αντίπαλός του είχε περιοριστεί σε παθητικό ρόλο προσπαθώντας να αποφύγει το νοκ-άουτ και στο τέλος του αγώνα παρέπαιε αιμόφυρτος. Ο Ελβετός διατητής αμέσως τον ανακήρυξε νικητή, κάτι που αναγνώρισαν και οι Ολλανδοί θεατές. Ανάμεσά τους υπήρχαν και λιγοστοί Έλληνες ναυτικοί που έτυχε τα πλοία τους να βρίσκονται στο μεγάλο ολλανδικό λιμάνι, οι οποίοι πανηγύρισαν έξαλλοι μαζί του.
Όμως, δεν χάρηκε για πολύ αυτό τον τίτλο, αφού στο αμέσως επόμενο ματς εναντίον του Γάλλου Εντουάρ Τενέ, στο Παρίσι, στάθηκε άτυχος. Ενώ προηγείτο καθαρά στα σημεία σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, στον 11ο γύρο έσπασε το αριστερό χέρι του και συνέχισε με φοβερούς πόνους αμυνόμενος διαρκώς. Τελικά, με απόφαση των κριτών ηττήθηκε χάνοντας τον τίτλο. Όταν αποθεραπεύτηκε, προσπάθησε να ξαναπάρει το στέμμα κάνοντας ένα σερί από οκτώ νίκες, το οποίο διέκοψε η ήττα του από τον μελλοντικό πρωταθλητή Τζίμι Μπίβινς. Ο Χριστοφορίδης θεώρησε την ήττα άδικη και ζήτησε να ξαναπαίξουν. Στη ρεβάνς επικράτησε καθαρά και αυτή ήταν η μοναδική ήττα στην καριέρα του Μπίβινς.
Παγκόσμιος πρωταθλητής
Το 1940, με την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία, φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη συνεχίζοντας εκεί τους αγώνες. Οι εμφανίσεις του στην Ευρώπη και ιδίως η νίκη του επί του Μπίβινς, είχαν ως αποτέλεσμα να δεχτεί πρόσκληση να αντιμετωπίσει τον Αμερικανό Μέλιο Μπετίνα (Melio Bettina) για τον παγκόσμιο τίτλο ελαφρών βαρών (National Boxing Association World Light Heavyweight). Ο αγώνας έγινε στις 13 Ιανουαρίου 1941 στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Ο Μπετίνα προηγείτο στους 12 πρώτους γύρους αλλά στους τρεις τελευταίους ο Χριστοφορίδης αντεπιτέθηκε και κέρδισε στα σημεία με ομόφωνη απόφαση των κριτών, ενώπιον ενός παραληρούντος από ενθουσιασμό ελληνοαμερικανικού κοινού.
Διατήρησε τον παγκόσμιο τίτλο νικώντας διαδοχικά τους Ιταλούς Ίταλο Κολονέλο και Τζόνι Ρομέρο, για να ηττηθεί στις 22 Μαΐου 1941 από τον Γκας Λέσνεβιτς (Gus Lesnevich) στα σημεία. Αν και ο αγώνας δεν ήταν επίσημος για τον τίτλο, η ομοσπονδία έκρινε πως τον είχε χάσει. Είχε αρχίσει πλέον να πλησιάζει στη δύση της καριερας του. Λίγους μήνες αργότερα, στις 12 Ιανουαρίου 1942 κινδύνεψε να ηττηθεί για πρώτη φορά με νοκ-άουτ από τον Έζαρντ Τσάρλς στο Σινσινάτι, καθώς υπέστη δύο νοκ-ντάουν έξι και εννέα δευτερολέπτων. Τελευταίος του αγώνας ήταν εναντίον του Εσθονού Άντον Ράαντικ στις 18 Φεβρουαρίου 1947.
Τέλειωσε την καριέρα του με 53 νίκες (13 με νοκ-άουτ), 15 ήττες και 8 ισοπαλίες.
Προσωπική ζωή
Ο Χριστοφορίδης, μετά την αποχώρησή του από τα ριγκ, άνοιξε ένα εστιατόριο στην πόλη Γενεύη (Geneva) του Οχάιο, το οποίο διατήρησε για πολλά χρόνια. Το 1968 πούλησε την περιουσία του στο Οχάιο και εγκαταστάθηκε στη Φλόριντα που έζησε ως απόμαχος. Το 1971 επέστρεψε στην Ελλάδα έπειτα από 34 χρόνια. Σκόπευε να μείνει για 45 μέρες αλλά η νοσταλγία και η αγάπη του για την Ελλάδα τον έκαναν να παρατείνει τη διαμονή του και τελικά έμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του παίζοντας κυρίως γκολφ για να γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο του.
Έκανε δύο αποτυχημένους γάμους. Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Αθήνα, όπου και πέθανε από συγκοπή μέσα στο αυτοκίνητό του στις 19 Οκτωβρίου 1985 σε ηλικία 68 ετών. Η κηδεία του έγινε από το Νεκροταφείο Ζωγράφου, δύο ημέρες αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Χαρασό Ηρακλείου
Το Χαρασό (επίσημο: Χαρασόν) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι σε λόφο με θέα προς τη γύρω περιοχή, στα νότια άκρα κοιλάδας. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 27,3 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια, την ελαιοκομία και την κτηνοτροφία.
Ονομασία
Η ονομασία σύμφωνα με τον Ξανθουδίδη προέρχεται από το σλαβικό χαρασό, λέξη που σημαίνει καλός, ευχάριστος (αναφορά στους Σλάβους μισθοφόρους του Νικηφόρου Φωκά). Επίσης, άλλοι (Στυλιανός Αλεξίου) αναφέρουν ότι πιθανότατα να πρόκειται για προελληνικό τοπωνύμιο  και ότι η σωστή γραφή είναι Χαρασός. Εξάλλου, με βάση τις ενετικές απογραφές, το όνομα θα μπορούσε να είναι ανδρωνυμικό, από τον οφειλέτη Zorzi Caraso ή επειδή έτσι ονομαζόταν ο πρώτος οικιστής.
Απογραφές
Ο οικισμός αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδας από τον Καστροφύλακα με την ονομασία Carasso (με δύο σ) και με 60 κατοίκους το 1583 και από τον Μπασιλικάτα το 1630. Με το όνομα Vorù βρίσκουμε στην ίδια απογραφή (Κ 95) του 1583 το Βορίτσι, με 42 κατοίκους. Το 1671 βρίσκουμε το Χαρασό στην οθωμανική απογραφή με 37 χαράτσα και το Βορού με 18 χαράτσα. Το Βορίτσι δεν αναφέρεται με το όνομα αυτό σε καμία απογραφή. Το χωριό αυτό έγινε γνωστό από τον Βορειανό Μοιράρη, Γεώργιο Κωνσταντουλάκη, ο οποίος απέκτησε φήμη στην Κεντρική και στην Ανατολική Κρήτη ως θεραπευτής. Έζησε μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.
Κοινότητα Χαράσου
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Χαράσου περιλαμβάνει και τον οικισμό Βορός. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 90 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κ. Κική Καλυκάκη-Παχιαδάκη.
Κοινοτάρχες Χαράσου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Χαράσου.
Παραπομπές
Χαρασο Χαρασο Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Ανδραγόρας (σατράπης)
Ωστόσο η περιοχή της Παρθίας, λόγω της άμεσης γειτνίασης με τους Σκύθες, υπέφερε από τις επιδρομές τους. Οι Έλληνες άποικοι στην περιοχή δε φαίνεται να ήταν επαρκείς. Σε μια από αυτές τις επιδρομές έπεσε μαχόμενος ο Ανδραγόρας από τον αρχηγό των Σκυθών Παρνών Αρσάκη (238 π.Χ). Κατά τον Ιουστίνο μάλιστα, όταν ο τελευταίος έμαθε για την ήττα του Σελεύκου Β΄ Καλλινίκου στην Άγκυρα της Γαλατίας (240 π.Χ.), βρήκε την ευκαιρία -αφού ήταν εξοικειωμένος με μια ζωή ληστρική- να επιτεθεί και να καταλάβει τη σατραπεία της Παρθίας.
Έκτοτε η σκυθική φυλή των Πάρνων αφομοιώθηκε με τους Ιρανούς Πάρθους και έλαβαν τη γενική ονομασία Πάρθοι.
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Μπράντυ
thumb|250px|Ένα ποτήρι μπράντι [[κονιάκ]] Το μπράντυ ή μπράντι είναι οινοπνευματώδες ποτό το οποίο προέρχεται από την απόσταξη κρασιού και άλλα ζυμωμένα φρούτα. Η λέξη προέρχεται από την ολλανδική λέξη brandewijn, η οποία σημαίνει «καμένο κρασί», αναφερόμενο στην θερμότητα που απαιτείται για την απόσταξη. Όταν ο όρος χρησιμοποιείται σκέτος τότε συνήθως περιγράφει το μπράντυ από κρασί. Το μπράντι από απόσταξη στεμφύλων ονομάζεται γκράπα.
Το μπράντι έχει συνήθως 40 - 60% οινόπνευμα, ενώ το μπράντι που χρησιμοποιείται σε ενισχυμένα κρασιά όπως το σέρρυ και το κρασί Μαδέιρα έχει 80-95%.
Το καλύτερο από όλα τα μπράντυ θεωρείται ότι είναι το κονιάκ, το οποίο παράγεται στην νοτιοδυτική Γαλλία.
Πηγές
Κατηγορία:Ποτά προϊόντα απόσταξης
Μελίνη Λάρνακας
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Στέφανος Κωνσταντινίδης
Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης (1905) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και στη μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας του υπήρξε παίκτης της ΑΕΚ. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «Πίκολο».
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε το 1905 στην Έδεσσα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον τοπικό Μέγα Αλέξανδρο και το 1926 πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ. Το 1928 πήγε στο Γουδί και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην ΑΕΚ, με τη φανέλα της οποίας έκλεισε την καριέρα του το 1934.
Στην Εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1929, στον πρώτο ιστορικά αγώνα της Ελλάδας εναντίον της Β' Ιταλίας, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Συνολικά αγωνίστηκε 6 φορές με τη γαλανόλευκη φανέλα την περίοδο 1929 ως 1932.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Βασίλειο της Βεστφαλίας
Το Βασίλειο της Βεστφαλίας ήταν ένα από τα τέσσερα βασίλεια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου.
Δεν υπήρχαν από τον παλιό Κύκλο της Βεστφαλίας παρά μόνο η Επισκοπή του Παντερμπόρν, το Χορν, το Μπίλεφελντ και μερικές άλλες περιοχές, αλλά προσέθεσε τμήμα από τους κύκλους του Άνω-Ρήνου και της Κάτω-Σαξονίας. Περιελάμβανε έτσι συνολικά το νότο του Ανόβερου (το υπόλοιπο ανήκε στη Γαλλική Αυτοκρατορία), το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ, την Έσση-Κάσσελ, τα πριγκιπάτα του Μαγδεβούργου και του Βέρντεν.
Οι κυριότερες πόλεις του, εκτός από το Κάσσελ, ήταν το Παντερμπόρν, το Μάρμπουργκ, το Χάιλιγκενσταντ, το Γκέτινγκεν, το Χάλμπερσταντ, το Μπέρνμπουργκ, το Ανόβερο, το Μπράουνσβαϊγκ, το Μαγδεβούργο, το Κίελο, το Βέρντεν, το Σάλτσβεντελ.
Καταβολές
Ήδη από τις αρχές του έτους 1806, μετά από τη νίκη επί της τρίτης συμμαχίας, ο Ναπολέων και ο Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ σκεφτόντουσαν να δημιουργήσουν ένα ή δύο Κράτη στις όχθες του Ρήνου στη Βεστφαλία, που θα αποτελούνταν από εδάφη διαφορετικών πριγκίπων, ανάμεσά τους η Πρωσσία, που ως νέος σύμμαχος της Γαλλίας έπρεπε να αποζημιωθεί για τις εδαφικές της παραχωρήσεις. Επιπλέον, η Πρωσσία είδε να της παραχωρείται το Ανόβερο, αγγλικό φέουδο, που οι Γάλλοι κατείχαν από τη παραβίαση της ειρήνης της Αμιένης του 1803. Τα αρχικά του σχέδια φαίνεται να δίνουν την εξήγηση για το όνομα που δόθηκε στο βασίλειο που ιδρύθηκε το 1807.
Μετά την αλλαγή στην πολιτική της Πρωσσίας και το ξέσπασμα του πολέμου, οι δυνάμεις του Ναπολέοντα κατέλαβαν ένα μεγάλο τμήμα της Πρωσσίας και τα συμμαχικά της Κράτη, που ήταν το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ και το Ελεκτοράτο της Έσσης. Στη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μετά την μάχη της Ιένα, ο Ναπολέοντας υπολόγιζε να αφήσει στην Πρωσσία ορισμένες επαρχίες στην αριστερή όχθη του ποταμού Έλβα, όπως το Δουκάτο του Μαγδεβούργου και το Παλαιό Μαρκ, αλλά ο βασιλιάς της Πρωσσίας, βασιζόμενος στην αποτελεσματική στήριξη που τού παρείχε η σύμμαχός του Ρωσία, ανακάλεσε την αρχική συμφωνία και ο πόλεμος συνεχίστηκε. Μετά τη μάχη του Άιλαου τον Φεβρουάριο του 1807, ο Ναπολέοντας φαίνεται να έχει αποφασίσει να αφαιρέσει από την Πρωσσία όλες τις επαρχίες που βρίσκονται στα δυτικά του Έλβα και διατήρησε αυτή την απόφασή του μετά τη νίκη του στη μάχη του Φρίντλαντ στις 14 Ιουνίου 1807 στη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων του Φρίντλαντ. Όλες οι πρωσσικές παραχωρήσεις, το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ, η Επαρχία της Έσσης και το νότιο τμήμα του Ανόβερου αποτέλεσαν τμήματα του νεοσύστατου Βασιλείου της Βεστφαλίας. Αυτό το κράτος σαφώς μεγαλύτερο από αυτό που είχε αρχικά προβλεφθεί και με έκταση που έφτανε πολύ ανατολικότερα απ' ό,τι αρχικά είχε προβλεφθεί, έπρεπε να χρησιμεύσει ως εμπόδιο απέναντι στην Πρωσσία, που είχε γίνει πλέον αδίστακτος εχθρός.
Το βασίλειο της Βεστφαλίας δημιουργήθηκε από τον Ναπολέων Α΄ το 1807, με στόχο να χαρίσει στο υπόλοιπο της Γερμανίας το μοντέλο ενός κράτους χτισμένου σύμφωνα με τις βασικές αρχές της Γαλλικής Επανάστασης.
Οργάνωση
Ο Ναπολέων ανέπτυξε ένα σύνταγμα για τον καθορισμό των αρχών οργάνωσης του βασιλείου, βασιζόμενο στο γαλλικό μοντέλο. Έτσι, οι 29 παλιές επαρχίες και ιστορικές πόλεις που ανήκαν σε πρίγκιπες που είτε είχαν καθαιρεθεί του αξιώματός τους είτε τους είχε κατασχεθεί η περιουσία τους οργανώθηκαν σε διαμερίσματα, περιοχές, καντόνια και κοινότητες. Οι νέες εδαφικές μονάδες - διαμερίσματα, περιοχές και καντόνια - αποτελούσαν πεδίο ρήξης με τις παλιές επαρχίες, κύκλους και φέουδα.