cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών
Εξωτερική πολιτική και εκστρατείες
Η βασιλεία του ξεκίνησε άσχημα στον στρατιωτικό τομέα, οι Άραβες κατέλαβαν την Μύρα και οι Πετσενέγοι προχώρησαν σε συνεχείς επιδρομές στην Θεσσαλονίκη. Η κατάσταση σταθεροποιήθηκε ωστόσο στα ανατολικά σύνορα όπου καταλήφθηκε ένα Αραβικό κάστρο στην Έδεσσα Μεσοποταμίας, στις όχθες της λίμνης Βαν, το πολιορκούσαν πολλά χρόνια οι Άραβες αλλά τελικά ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία (1017). Ο διάσημος και ικανότατος στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης έλαβε εντολή να κατακτήσει το Εμιράτο της Σικελίας. Ο Μανιάκης στρατοπέδευσε στην νότια Ιταλία, κατέλαβε την Μεσσήνη (1038), στην συνέχεια διασκόρπισε όλες τις Αραβικές δυνάμεις στα νότια και δυτικά του νησιού μέχρι που κατέκτησε τις Συρακούσες (1040). Ο Μανιάκης είχε ανακατακτήσει όλη την Σικελία αλλά οι Νορμανδοί και οι Λομβαρδοί μισθοφόροι του επαναστάτησαν αφού ήταν δυσαρεστημένοι για την πληρωμή τους, λεηλάτησαν την κεντρική Ιταλία και κατέλαβαν το Μπάρι. Την ώρα που ετοιμαζόταν για εκστρατεία του εναντίον τους έφτασε από την Κωνσταντινούπολη ο Ιωάννης Ευνούχος και τον κάλεσε να επιστρέψει στην πόλη ως κατηγορούμενος για προδοσία. Η ανάκληση του Μανιάκη είχε ως αποτέλεσμα να ανακαταλάβουν οι Νορμανδοί όλες τις περιοχές που κέρδισε ο ίδιος, οι Βυζαντινοί έχασαν όλες τις κτήσεις τους και ανακατέλαβαν μόνο το Μπάρι. Οι Σέρβοι είχαν αναγκαστεί να δηλώσουν υποταγή στην Βυζαντινή αυτοκρατορία χάρη στην πίεση που τους ασκούσαν οι Πετσενέγγοι, αυτή την φορά εξοργισμένοι από την υψηλή φορολογία του Μιχαήλ Γ΄ επαναστάτησαν μαζί με τους Βούλγαρους (1040). Ο αρχηγός των εξεγερμένων Πέτρος Δελεάνος που ισχυριζόταν ότι ήταν εγγονός του Συμεών ανακηρύχτηκε τσάρος των Βουλγάρων και κατέλαβε την πόλη Σκούποι. Ο Μιχαήλ Δ΄ αφαίρεσε όλους τους τίτλους από τον δούκα του Δυρραχίου και βάδισε με στρατό εναντίον του, τα στρατεύματα του ωστόσο γνώρισαν την συντριβή από τους Βούλγαρους. Ο Πέτρος Δελεάνος πολιόρκησε την Θεσσαλονίκη, κατέλαβε το Δυρράχιο και νίκησε τον στρατηγό του Θέματος της Ελλάδος. Την ίδια στιγμή οι περισσότεροι κάτοικοι του Θέματος της Νικοπόλεως εξεγέρθηκαν εξοργισμένοι από την συμπεριφορά του Ιωάννη του Ευνούχου. Σε αυτό το σημείο η επιληψία από την οποία έπασχε ο Μιχαήλ Γ΄ τον άφησε ημι-παράλυτο και του δημιούργησε ένα σοβαρό Οίδημα που εξελίχθηκε σε Γάγγραινα. Η κατάσταση αυτή δεν τον εμπόδισε να αποφασίσει εκστρατεία εναντίον των Βουλγάρων αν και οι σύμβουλοι του ήταν αντίθετοι σε αυτό. Ο Μιχαήλ Δ΄ βάδισε προς την Μακεδονία με 40.000 άνδρες ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και Νορμανδοί μισθοφόροι όπως ο μελλοντικός βασιλιάς Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας. Οι αυτοκρατορικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στην Μοσυνούπολη αναμένοντας τον Βουλγαρικό στρατό. Με σημαντικό στρατιωτικό πλεονέκτημα ο Μιχαήλ Δ΄ συνέτριψε τους Βουλγάρους, απελευθέρωσε την Θεσσαλονίκη και συνέλαβε τον σφετεριστή Δελεάνο. Οι Βούλγαροι που διασώθηκαν κατέφυγαν σε ένα οχυρωμένο στρατόπεδο στην Πρίλεπ, ο Μιχαήλ Δ΄ βάδισε, συνέτριψε και αυτούς και συνέλαβε τον αρχηγό τους. Η επιτυχία ήταν τεράστια αλλά οι δυσκολίες της μάχης τον οδήγησαν ένα βήμα πριν από τον θάνατο, κατάφερε με το ζόρι να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη για να τελέσει τον γύρο του θριάμβου.
Οικία - Μουσείο Πούσκιν
Η Οικία - Μουσείο Πούσκιν
Στον απέναντι από το γραφείο του τοίχο κρέμεται ένα σπαθί ξιφασκίας σε ασημένια θήκη, δώρο στον Πούσκιν. Σημειώνεται ότι ο Πούσκιν πέθανε σε μονομαχία με τον Ζωρζ ντ’ Αντές (Georges d'Anthès), Γάλλο εμιγκρέ, αξιωματικό της φρουράς στην Αγία Πετρούπολη, ο οποίος είχε γνωριστεί με το ζεύγος Πούσκιν και φλέρταρε αρκετά φανερά την σύζυγό του Ναταλία. Παρά το ότι ο ντ’ Αντές παντρεύτηκε την αδελφή της Ναταλίας, Εκατερίνα Γκοντσάροβα, συνέχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τη Ναταλία και ο Πούσκιν τον κάλεσε σε μονομαχία. Ο Πούσκιν τραυματίστηκε θανάσιμα στο κάτω μέρος της κοιλιάς και μεταφέρθηκε με άμαξα στο σπίτι του στην πρωτεύουσα. Πέρασε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του στο σπουδαστήριο-γραφείο του, ανάμεσα σε αγαπημένα του πρόσωπα, θαυμαστές και φίλους. Άφησε την τελευταία του πνοή στο ανάκλιντρο του γραφείου του δύο ημέρες αργότερα, το απόγευμα της 29ης Ιανουαρίου 1837, ώρα 2:45, σε ηλικία 38 ετών.
Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών
Θάνατος
Το τέλος του ήταν φανερό ότι πλησίαζε, επισκέφτηκε με βαριά καρδία το ιερό στον ναό του Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης και οικοδόμησε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια για να σώσει την ψυχή του. Δύο χρόνια πριν τον θάνατο του (1039) έδωσε δώρα σε κάθε μοναχό και ιερέα και σε γονείς που δέχτηκαν να βαπτίσει τα παιδιά τους. Ο Ιωάννης ο Ευνούχος πίεσε την Ζωή να υιοθετήσει τον ανεψιό του και γιο της αδελφής του επίσης Μιχαήλ κάτι που έγινε. Το καλοκαίρι του 1041 ζήτησε να περάσει τις τελευταίες του στιγμές στην μονή των Αγίων Αναργύρων όπου και πέθανε τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς γεμάτος τύψεις για την δολοφονία του Ρωμανού Γ΄. Η σύζυγος του Ζωή παρακαλούσε με ικεσίες να τον δει έστω μία φορά πριν πεθάνει αλλά ο Μιχαήλ Δ΄ ήταν ανένδοτος. Ο υιοθετημένος γιος του Μιχαήλ, ανεψιός του Ιωάννη του Ευνούχου τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ως Μιχαήλ Ε΄
Οικία - Μουσείο Πούσκιν
Η Οικία - Μουσείο Πούσκιν
Από τα πιο αξιόλογα εκθέματα της οικίας / μουσείου είναι επίσης η μηχανική πολυθρόνα του, τύπου "Voltaire", επενδυμένη με κόκκινο μαροκινό δέρμα, που είχε αγοράσει ο Πούσκιν το Μάιο του 1835, παραμονή των γενεθλίων του, καθώς και τρία πολυτελή μπαστούνια που χρησιμοποιούσε ο Πούσκιν, κατά τη συνήθεια των ευγενών της εποχής, στους περιπάτους του.
Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Οικογένεια Παφλαγόνων
Γαβίνειος Νόμος
Ο Γαβίνειος Νόμος (λατινικά: Lex Gabinia) είναι ένα νομοθέτημα της ύστερης περιόδου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (67 π.Χ.), του οποίου εισηγητής ήταν ο δήμαρχος (τριβούνος) Γαβίνιος (εξ ου και το όνομά του). Προέβλεπε την παραχώρηση έκτακτων εξουσιών στον απερχόμενο ύπατο Γνάιο Πομπήιο, ώστε αυτός να προχωρήσει στην καταστολή της πειρατείας.
Οικία - Μουσείο Πούσκιν
Η Οικία - Μουσείο Πούσκιν
Στην αυλή της οικίας του Πούσκιν έχει στηθεί σε υψωμένο βάθρο ένας περίτεχνος μπρούτζινος ανδριάντας του ποιητή.
Γαβίνειος Νόμος
Αρχικά ο Γαβίνιος παρουσίασε προς ψήφιση ένα σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο για τα τρία επόμενα έτη ο Πομπήιος θα οριζόταν ανθύπατος και θα του παραχωρούνταν (α) απόλυτη δικαιοδοσία σε όλες τις θάλασσες μέχρι τις Ηράκλειες στήλες (δηλ. ολόκληρη τη Μεσόγειο), καθώς και στην ξηρά μέχρι την απόσταση των 400 σταδίων από την ακτή, (β) δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το δημόσιο ταμείο και τις περιουσίες των γαιοκτημόνων κατά βούληση, (γ) 15 συγκλητικοί ως βοηθοί του και 200 πλοία, τα οποία μπορούσε να επανδρώσει με υποχρεωτική στρατολόγηση οποιουδήποτε έκρινε ικανό.
Η πρόταση προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στους πατρικίους (ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο μόνος που την στήριξε δημοσίως ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας), αφού ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας που ένας μόνο άνδρας θα συγκέντρωνε τόση εξουσία. Επιπλέον ήταν νωπές οι αναμνήσεις από το φιάσκο του Μάρκου Αντώνιου Κρητικού, ο οποίος είχε σταλεί με αντίστοιχες δικαιοδοσίες κατά των πειρατών λίγα χρόνια νωρίτερα, για να καταλήξει στο τέλος σχεδόν όμοιος με αυτούς που καταδίωκε.
Οικία - Μουσείο Πούσκιν
Πηγές
Πουσκιν Πουσκιν Πουσκιν
Γαβίνειος Νόμος
Ο Γαβίνιος εισήγαγε την πρότασή του προς ψήφιση και έγινε αυτή αποδεκτή λόγω της έντονης λαϊκής πίεσης και της συνηγορίας του Καίσαρα. στο κατώτερο νομοθετικό σώμα, το Συμβούλιο των Πληβείων. Ψηφίστηκε μάλιστα υπερδιπλασιασμός των διαθέσιμων δυνάμεων: 500 πλοία, 120.000 πεζικάριοι, 5.000 ιππείς. Επίσης 24 συγκλητικοί και 2 κυέστορες (θησαυροφύλακες) θα έμπαιναν υποχρεωτικά υπό τις διαταγές του.
Κατ΄εφαρμογήν του νόμου, ο Πομπήιος κατάφερε να εξαφανίσει την πειρατεία από τη Μεσόγειο σε κάτι παραπάνω από τρεις μήνες, δηλ. σχεδόν στο 1/10 του προβλεπόμενου χρόνου.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο
Επιτάφια στήλη (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης)
Η επιτάφια στήλη που εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Κύπρο που αγοράστηκε από το Μουσείο το 1874-76.
Περιγραφή
Η στήλη είναι από ασβεστόλιθο. Εικονίζει δύο Σφίγγες που είναι καθισμένες με στραμμένη την πλάτη η μια προς την άλλη και το πρόσωπο στραμμένο σε τρία τέταρτα προς τον θεατή.
Ιστορική τοποθέτηση
Τα χαρακτηριστικά του γλυπτού συγκαταλέγονται στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. Είναι έργο ελληνικής τέχνης από εργαστήριο της Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Κωνσταντίνος Κεφαλάς (εκπαιδευτικός)
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Κεφαλάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1898. Ήταν ο πρώτος από έξι παιδιά του Πέτρου και της Άννας Κεφαλά. Σπούδασε Φυσικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πιάνο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια υπηρέτησε ως έφεδρος λοχαγός του μηχανικού στη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Πρώτα χρόνια
Παντρεύτηκε την Αθηνά Πατσιάλη και είχε δύο κόρες, τη Γρηγορία και την Πετρούλα. Για μικρό διάστημα εργάστηκε ως καθηγητής στη δημόσια εκπαίδευση στα Γρεβενά. Μετά από μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία (παλαιοντολογία, φυσική, γεωγραφία και προϊστορική αρχαιολογία), εργάσθηκε κυρίως στην ιδιωτική εκπαίδευση (Σχολή Α. Σχινά), από όπου συνταξιοδοτήθηκε το 1969 ως γυμνασιάρχης.
Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα
Το 1958 εκλέχθηκε πρόεδρος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας και Διευθυντής του Λαογραφικού Μουσείου Βορείου Ελλάδος, που η Αδελφότητα ίδρυσε το 1957 με πρωτοβουλία του τότε Προέδρου της Ιωάννη Τάρη. Έως το 1970 ο Κ. Κεφαλάς εργάστηκε πυρετωδώς με στόχο να εμπλουτίσει και να οργανώσει το μουσείο.
Το 1970, χάρη στη δική του προσπάθεια και του Κλεόβουλου Τσούρκα, ιδρυτή και εκδότη του περιοδικού Μακεδονική Ζωή, ιδρύεται ως ΝΠΔΔ το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας (βλ. σήμερα Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας - Θράκης), στο οποίο παραχωρείται η χρήση του κτηρίου του Παλαιού Κυβερνείου. Ως αντιπρόεδρος και διευθυντής του μουσείου ο Κ. Κεφαλάς εργάστηκε ακούραστα έως το 1980 για να το οργανώσει και να το στελεχώσει. Παράλληλα συντέλεσε στη δημιουργία τοπικών λαογραφικών μουσείων στη Μακεδονία και τη Θράκη. Στο συμβούλιο του μουσείου παρέμεινε έως το 1982.
Διακρίσεις
Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α´ και το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Το 1981 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε βραβείο για την «όλη προσφορά του στην προβολή της μακεδονικής λαϊκής τέχνης και λαογραφίας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα
Όξινο θειούχο λίθιο
Το όξινο θειούχο λίθιο ή υδροθειούχο λίθιο (αγγλικά: lithium hydrogen sulfide ) είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει λίθιο, θείο και υδρογόνο, με τύπο LiSH. Αποτελεί το ενδιάμεσο προϊόν της (πλήρους) εξουδετέρωσης υδροθείου (H2S) από υδροξείδιο του λιθίου (LiOH). Έχει συμπεριφορά ασθενούς οξέος, αλλά ανήκει στα όξινα άλατα. Αποτελεί, ακόμη, το «θειούχο ανάλογο» του υδροξειδίου του λιθίου.
Παραγωγή
Το όξινο θειούχο λίθιο παράγεται με μερική εξουδετέρωση υδροθείου από υδροξείδιο του λιθίου (Li2S) :
Ακόμη, το όξινο θειούχο λίθιο μπορεί να παραχθεί με μερική υδρόλυση θειούχου λιθίου
Όξινο
Το όξινο θειούχο λίθιο έχει όξινες ιδιότητες. Έτσι, με υδροξείδια, όπως το υδροξείδιο του λιθίου (LiOH), σχηματίζει θειούχα άλατα :
Ζιγκουράτ
thumb|250px|Το αναστηλωμένο ζιγκουράτ της Ουρ
Όξινο θειούχο λίθιο
Παραγωγή θειολών
Το όξινο θειούχο λίθιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή θειολών (RSH) :
Ζιγκουράτ
Τα Ζιγκουράτ ήταν ογκώδεις κατασκευές που χτίστηκαν από τους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας και του ιρανικού οροπεδίου και είχαν τη μορφή βαθμιδωτής πυραμίδας, με τον κύριο ναό να βρίσκεται στην κορυφή της κατασκευής. Αξιοσημείωτα ζιγκουράτ είναι το μεγάλο Ζιγκουράτ της Ουρ, κοντά στη Νασιρίγια, το Ζιγκουράτ της Ακάρ Κουφ, το κατεστραμμένο Ετεμενάνκι στη Βαβυλώνα (πιθανόν έμπνευση για το βιβλικό πύργο της Βαβέλ) και το Τζόγκα Ζαμπίλ στο Ιράν.
Όξινο θειούχο λίθιο
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις λιθίου Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις θείου Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου
Ζιγκουράτ
Σύμφωνα με την Αγία Γραφή: "Ύστερα είπαν: «Ελάτε να χτίσουμε μια πόλη για τον εαυτό μας, καθώς και έναν πύργο με την κορυφή του στους ουρανούς, ώστε να κάνουμε ξακουστό όνομα για τον εαυτό μας και να μη διασκορπιστούμε σε όλο το πρόσωπο της γης»."
Τα πρώτα ζιγκουράτ χρονολογούνται από τις αρχές της 3ης χιλιετίας και σήμερα διασώζονται 32 από αυτά.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θρησκευτικά κτίρια Κατηγορία:Πυραμίδες Κατηγορία:Μεσοποταμία
Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας (νέα)
Με τον όρο Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, ή bibliotheca alexandrina εννοείται η προσπάθεια αναβίωσης της αρχαίας βιβλιοθήκης στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου υπό την αιγίδα της UNESCO και της αιγυπτιακής και ελληνικής κυβέρνησης.
Από το 2002 που έγινε η έναρξή της η Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προμηθεύει την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα και κάθε ενδιαφερόμενο που μπορεί να έχει πρόσβαση στα αρχεία της με μοναδικές συλλογές γνώσης πάνω σε θέματα αρχαίων και μεσαιωνικών πολιτισμών, καθώς και σύγχρονων επιστημών και προσφέρει τα μέσα για κοινωνικές και οικονομικές μελέτες σε τοπικό, διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο. Οι ξεναγήσεις γίνονται από το προσωπικό και στά ελληνικά.
Τοπογραφία
thumb|200 px|left|Άποψη του εσωτερικού της Νέας Βιβλιοθήκης
Η Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας βρίσκεται παράλληλα στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου της Αλεξάνδρειας και κοιτάζει προς τη Μεσόγειο με τη βόρεια πλευρά της. Η περιοχή της Σελσέλα, όπως ονομάζεται, βρίσκεται στη συνοικία του Σάτμπι και είναι σχεδόν η ίδια περιοχή με εκείνη την οποία καταλάμβανε η αρχαία βιβλιοθήκη. Στην περιοχή του Βρουχίου αποκαλύφθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία φιλοξενούνται πλέον στο Μουσείο της Βιβλιοθήκης. Η θέα προς τον ανατολικό λιμένα αποκαλύπτει τo παλιό φρούριο των Μαμελούκων στο Καΐτ Μπέι, το οποίο χτίστηκε το 1480, πάνω στα χαλάσματα του περίφημου Φάρου.
Η Βιβλιοθήκη σχεδιάστηκε έτσι ώστε να συγκλίνει προς τη θάλασσα, ενώ ένα τμήμα της είναι βυθισμένο σε μια δεξαμενή νερού, έτσι ώστε να συμβολίζει τον αρχαίο αιγυπτιακό ήλιο που προβάλλει από τη θάλασσα. Η επικλινής στέγη του οικοδομήματος επιτρέπει την έμμεση χρήση του ηλιακού φωτός στα περισσότερα τμήματα της βιβλιοθήκης και ταυτόχρονα δίνει καθαρή θέα προς τη θάλασσα. Σχεδιασμένος σαν βέλος ένας αεροδιάδρομος ενώνει τη βιβλιοθήκη με το Πανεπιστήμιο, ενώ όλο το κτίριο είναι περιτειχισμένο με πέτρα από γρανίτη του Ασουάν, πάνω στον οποίο είναι σχεδιασμένα καλλιγραφικά γράμματα και αντιπροσωπευτικές επιγραφές από όλους τους πολιτισμούς του κόσμου. Στην ουσία ο όλος σχεδιασμός αποδίδει την κληρονομιά του παρελθόντος και την αναβίωση μιας πολιτισμικής ακτινοβολίας που αγγίζει και τις πιο μακρινές γωνιές του κόσμου.
Η βιβλιοθήκη καλύπτει μια συνολική περιοχή 40.000 ενώ το συνολικό εμβαδόν των ορόφων της καλύπτει τα 69.000 μ2. Η αχανής κύρια αίθουσα έχει 13 επάλληλα διαζώματα μέ 3.500 θέσεις μελέτης, 8.000.000 τόμοι (προς το παρόν), 50.000 χάρτες, 100.000 χειρόγραφα, 30 βάσεις δεδομένων, 10.000 σπάνιες εκδόσεις, 200.000 δίσκοι και μαγνητοταινίες με μουσικά θέματα, 50.000 βίντεο και 578 εργαζόμενοι (προς το παρόν).
Οπωσδήποτε οι αριθμοί θα αλλάξουν δραστικά μέσα στην επόμενη δεκαετία, καθώς αναμένεται μεγαλύτερη ανταπόκριση από τις κυβερνήσεις για οικονομική και σε είδος βοήθεια, αυστηρά σε θέματα ανάπτυξης της βιβλιοθήκης. Στο όλο σύμπλεγμα τέλος περιλαβάνεται συνεδριακό κέντρο με 3.200 θέσεις, μουσείο επιστημών, πλανητάριο, σχολή πληροφορικής, ινστιτούτο καλλιγραφίας και μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αίγυπτο Α Α
Εθνική Ισπανίας Κ-16 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ισπανίας Κ-16 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα κάτω των 16 ετών της Ισπανίας. Ελέγχεται από την Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-16 μέχρι το 2001 που μετατράπηκε σε διοργάνωση Κ-17. Έχει κατακτήσει 6 φορές τη διοργάνωση (1986, 1988, 1991, 1997, 1999, 2001), ενώ ήταν και δύο φορές φιναλίστ (1992, 1995).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ισπανίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-16 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Ιουδήθ της Πολωνίας
Η Ιουδήθ, πολων.: Judyta Bolesławówna (π. 1130-35 - 8 Ιουλίου 1171-75) από τον Οίκο των Πιάστ ήταν κόρη του δούκα τη Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν η έκτη κόρη (5η από τον 2ο γάμο) του Μπόλεσλαβ Γ΄ του Στραβόστομου δούκα της Πολωνίας από τη δεύτερη σύζυγό του Σαλωμέα, κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη του Μπεργκ. Πιθανότατα η Ιουδήθ πήρε το όνομά της από την εκ πατρός γιαγιά της, την Ιουδήθ της Βοημίας ή την μεγαλύτερη αδελφή της, την πριγκίπισσα του Μουρόμ. Η Ιουδήθ ήταν ένα από τα νεότερα παιδιά των γονιών της. Η ημερομηνία γέννησής της παραμένει άγνωστη. Σύμφωνα με τα Πολωνικά μεσαιωνικά χρονικά, στάλθηκε στην Ουγγαρία ως νύφη τού γιου τού βασιλιά Μπέλα Β΄. Σύμφωνα με τα Annales Cracovienses Compilati, αυτό πραγματοποιήθηκε το 1136. Δεδομένου ότι γεννήθηκε πριν τη μνηστεία της και ότι τα νεότερα αδέλφια της Aγνή και Καζιμίρ γεννήθηκαν το 1137 και 1138 αντίστοιχα, η Ιουδήθ θα μπορούσε να είχε γεννηθεί μεταξύ 1130 και 1135.
Ο γάμος δεν έγινε ποτέ: μέχρι το 1146, ο αρραβώνας λύθηκε με τη συγκατάθεση και των δύο μερών και η Ιουδήθ επέστρεψε στην Πολωνία. Ο λόγος γι' αυτό μπορεί να ήταν ο γάμος του Mιέσκο Γ΄ (αδελφού της Ιουδήθ) με την Ουγγαρέζα πριγκίπισσα Eλισάβετ, κόρη του βασιλιά Μπέλα Β΄, ο οποίος εξασφάλιζε επαρκώς την Πολωνο-Ουγγρική συμμαχία.
Mαργραβίνα του Βρανδεμβούργου
Στην Κρουσφίτσα στις 6 Ιανουαρίου 1148 η Ιουδήθ παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄, τον μεγαλύτερο γιο του Aλβέρτου η Άρκτος, (πρώτου) μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Αυτή η ένωση συνάφθηκε σε συνάρτηση με τις προσπάθειες των Ασκάνια να υποστηρίξουν τους νεαρούς δούκες σε αντιπαράθεση με τον βασιλιά Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας, ο οποίος υποστήριζε τον εκτοπισμένο υψηλό δούκα Βλάντισλαφ Β΄ ως νόμιμο ηγεμόνα της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του γάμου της γέννησε στον σύζυγό της δύο γιους, τον Όθωνα Β΄ (ο οποίος αργότερα διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος του Βρανδεμβούργου) το 1149, και τον Ερρίκο (ο οποίος κληρονόμησε τις κομητείες της Τάνγκερμυντεν και Γκάρντελεγκεν) το 1150
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον πολιτικό ρόλο, που έπρεπε να διαδραματίσει η Ιουδήθ στη Γερμανία. Μετά το τέλος του πατέρα του το 1170, ο Όθων Α΄ έγινε ο δεύτερος μάργραβος του Βρανδεμβούργου και η Ιουδήθ μαργραβίνα.
Το τέλος και μετά από αυτό
Όπως και η ημερομηνία γέννησής της, η ημερομηνία τέλους της Ιουδήθ παραμένει άγνωστη. Μόνο η ημέρα, 8 Ιουλίου, είναι γνωστή χάρη στο Regesta Historia Brandenburgensis, το οποίο καταγράφει το τέλος στις "VIII Id Jul" της "Juditha marchionissa gemma Polonorum". Αντιθέτως, το έτος τέλους μπορεί να προσδιοριστεί μόνο μέσω έμμεσων πηγών. Σε έγγραφα του 1170 η Ιουδήθ αναφέρεται ως ζωντανή, αλλά σύμφωνα με τα χρονικά του 1177 ο σύζυγός της Όθων Α΄ ήταν ήδη νυμφευμένος με τη δεύτερη σύζυγό του, Άντα της Ολλανδίας. Με αυτά ως δεδομένα, θεωρείται ότι η Ιουδήθ απεβίωσε μεταξύ 1171 και 1175. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Βρανδεμβούργου.
Ο μεγαλύτερος γιος της Ιουδήθ, ο Όθων Β΄, κληρονόμησε το μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου μετά το τέλος του πατέρα του το 1184. Δεν νυμφεύτηκε ποτέ, ούτε είχε παιδιά. Επειδή ο αδελφός του Ερρίκος είχε αποβιώσει πριν από αυτόν (το 1192), επίσης χωρίς παιδιά, μετά το τέλος του Όθωνα Β΄ το 1205 το Βρανδεμβούργο περιήλθε στον μικρότερο αδελφό του Αλβέρτο Β΄, γιο του Όθωνα Α΄ και της Άντας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Καθεδρικός ναός Αγίου Παύλου (Λονδίνο)
thumb|right|250px|Ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου Ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου (St. Paul’s Cathedral) είναι η μητροπολιτική εκκλησία του Λονδίνου και αποτελεί το αριστούργημα του μεγάλου Άγγλου αρχιτέκτονα σερ Κρίστοφερ Ρεν. Αποτελεί εξαίσιο και μοναδικό δείγμα ναού μπαρόκ ρυθμού στην Αγγλία.
Εδώ έγιναν οι κηδείες του δούκα Ουέλλινγκτον, του λόρδου Νέλσον και του Ουίνστον Τσώρτσιλ, όπως και ο γάμος της λαίδης Νταϊάνα Σπένσερ με τον πρίγκιπα και διάδοχο του αγγλικού θρόνου Κάρολο.
Ο «παλαιός» Άγιος Παύλος
thumb|right|200px|Λιθογραφία του Παλαιού καθεδρικού πριν το 1561 Ο πρώτος χριστιανικός ναός, στη θέση που υψώνεται και σήμερα ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου, χτίστηκε το 604 μ. Χ. από τον Αγγλοσάξονα βασιλιά του Κεντ Έθελμπερτ (Æthelberht, 552 – 616), μετά τον προσηλυτισμό του στο χριστιανισμό (597) από τον Άγιο Αυγουστίνο του Καντέρμπερυ.
Ο πρώτος αυτός καθεδρικός ναός του Λονδίνου ήταν μια ξύλινη κατασκευή, που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ξαναχτίστηκε από πέτρα στα 675 – 685 από τον επίσκοπο Έρκενβαλντ (Erkenwald). Όμως και ο ναός αυτός καταστράφηκε με τις επιδρομές των Βίκιγκς κατά τον 9ο αιώνα και χτίστηκε ξανά το 962. Το 1087, η σαξονική αυτή εκκλησία καταστράφηκε πάλι από πυρκαγιά.
Το νορμανδικό αυτό οικοδόμημα, που ολοκηρώθηκε κατά το 12ο και 13ο αιώνα, έγινε γνωστό ως ο «παλαιός» Άγιος Παύλος. Ήταν η πιο μεγάλη εκκλησία στην Αγγλία και από τους ευρωπαϊκούς καθεδρικούς ναούς μόνο εκείνοι της Σεβίλλης και του Μιλάνου την ξεπερνούσαν σε μέγεθος. Η νορμανδική αυτή μητρόπολη του Αγίου Παύλου ολοκληρώθηκε το 1240, αλλά στα 1258 -1314 το νορμανδικό χοροστάσιο αντικαταστάθηκε με μεγαλύτερο σε πρώιμο γοτθικό ρυθμό. Το μήκος του κτηρίου έφθανε τα 182 περίπου μέτρα, ενώ το κεντρικό βέλος του (1315) ήταν το πιο ψηλό που είχε ως τότε χτιστεί. Έφτανε τα 149 μέτρα.
Λούκοβο
Το Λουκόβo (Λουκόβα ή Λουκόβε) είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στη Νοτιο-Δυτική Αλβανία, στο νομό του Αυλώνα και στην επαρχία των Αγίων Σαράντα. Οι κάτοικοι της Λουκόβα ονομάζονται Λουκοβιότ. Ετυμολογικά το όνομά του προέρχεται από τη σλαβική λέξη λουκ, που σημαίνει «μέρος με πολλή πρασινάδα», δάσος, άλσος.
Καθεδρικός ναός Αγίου Παύλου (Λονδίνο)
Ο «παλαιός» Άγιος Παύλος
Η Μεταρρύθμιση, που επικράτησε στην Αγγλία στα χρόνια της βασιλείας του Ερρίκου του Η΄, υπήρξε ο αποφασιστικός παράγοντας της παρακμής του ναού. Τον Ιούνιο του 1561, μέσα σε μια σφοδρή καταιγίδα, το πανύψηλο βέλος του ναού, χτυπημένο από κεραυνό, καταστράφηκε μαζί με ένα μεγάλο μέρος από την οροφή. Το βέλος, που ήταν σύμβολο του Λονδίνου για δυόμισι περίπου αιώνες, ποτέ δεν ξαναχτίστηκε.
Λούκοβο
Από τη Λουκόβα είναι και ένας άγιος της Ορθοδοξίας, ο Όσιος Νήφων, η μνήμη του οποίου γιορτάζεται στις 14 Ιουλίου κάθε χρόνο. Στο Λούκοβο γεννήθηκε και ένας από τους αρχηγούς του Χιμαριώτη στρατηγού Σπύρου Σπυρομήλιου, ο Βασίλης Σπύρου ή Μπουμπούτσης, ο οποίος έπεσε ηρωικά υπερασπίζοντας το χωριό από τους Τούρκους.
Καθεδρικός ναός Αγίου Παύλου (Λονδίνο)
Ο «παλαιός» Άγιος Παύλος
Έτσι έμεινε παραμελημένος ο Άγιος Παύλος για πολλά χρόνια, μέχρι που ο βασιλιάς Κάρολος ο Α΄ ανέθεσε την αναστήλωσή του στο διάσημο αρχιτέκτονα Ίνιγκο Τζόουνς (Inigo Jones, 1573 – 1652), ο οποίος, επηρεασμένος από τον κλασικό κόσμο και την αναγεννησιακή τέχνη, αναμόρφωσε εξολοκλήρου το ναό ακολουθώντας τα πρότυπα της Αναγέννησης. Οι ανακαινίσεις αυτές κράτησαν περίπου δέκα χρόνια (1633- 1642).
Ο εμφύλιος πόλεμος, που ξέσπασε ανάμεσα στους βασιλόφρονες και τους κοινοβουλευτικούς και η μεσοβασιλεία του Κρόμγουελ, σταμάτησαν τις εργασίες. Οι βανδαλισμοί ολοκλήρωσαν την καταστροφή, που είχε αρχίσει με την πυρκαγιά του 1561.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Η παλινόρθωση της βασιλείας, με την επιστροφή του Καρόλου Β’ στο θρόνο (1660), βρήκε τον Άγιο Παύλο σε κατάσταση απογοητευτική. Το Σεπτέμβριο μάλιστα του 1666 ξεσπά η «Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου», η φοβερότερη που γνώρισε στην ιστορία του το Λονδίνο. Ογδόντα επτά ενοριακές εκκλησίες και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου αποτεφρώθηκαν.
Ήταν φανερό πως ο καθεδρικός ναός έπρεπε να χτιστεί πάλι από την αρχή. Ο πιο ξακουστός αρχιτέκτονας της εποχής, ο σερ Κρίστοφερ Ρεν (1632 – 1723) παίρνει την εντολή να αναμορφώσει εξ αρχής το ναό. Το τελικό σχέδιο του Ρεν παίρνει τη βασιλική έγκριση τον Απρίλιο του 1675.
Στις 21 Ιουνίου 1675 μπαίνει ο θεμέλιος λίθος στον πέμπτο κατά σειρά καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Και τριάντα πέντε χρόνια αργότερα (1710), ο σερ Κρίστοφερ Ρεν, στα 78 χρόνια του, αξιώνεται να δει το αριστούργημά του τελειωμένο. Ως τα βαθιά γεράματά του, ο Ρεν επισκεπτόταν συχνά το μεγάλο έργο της ζωής του. Μετά από μια τέτοια επίσκεψη, κάποια παγερή ημέρα του Φλεβάρη του 1723, ο διάσημος αρχιτέκτονας πεθαίνει σε ηλικία 91 χρόνων. Και είναι θαμμένος στην κρύπτη του καθεδρικού ναού.
Ο τρούλος του ναού
left|thumb|175px|Το κωδωνοστάσιο με το ρολόι Στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου κυριαρχεί ο τεράστιος τρούλος (dome), που φτάνει σε ύψος τα 111 μ. και ζυγίζει 68.000 τόνους. Ο τρούλος στον Άγιο Παύλο χρωστά πολλά στον αναγεννησιακό τρούλο (1564 – 1589) του Μιχαήλ Αγγέλου στον Άγιο Πέτρο στη Ρώμη, αλλά το αρχέτυπό του είναι δίχως άλλο το Πάνθεον της Ρώμης.
Ο εξωτερικός θόλος, μια ξύλινη κατασκευή καλυμμένη με μολυβένιο περίβλημα, στηρίζεται σ' ένα αθέατο κώνο από τούβλο. Ο κώνος αυτός σηκώνει το βάρος του πέτρινου φανόπυργου (lantern). Ένας «πέτρινος εξώστης» (Stone Gallery) περιζώνει εξωτερικά τον τρούλο, ακουμπισμένος σε μια υπέροχη ροτόντα από κίονες. Ακόμη πιο ψηλά, εκεί που ο τρούλος συναντά το φανόπυργο, ένας «χρυσός εξώστης» (Golden Gallery) χαρίζει μια θαυμαστή θέα από το απέραντο Λονδίνο.
Οι τοιχογραφίες με τις οκτώ σκηνές από τη ζωή του Αποστόλου Παύλου (1716 - 19), που φιλοτέχνησε ο Τζέιμς Θόρνχιλ (Thornhill, 1675 – 1734), προσδίδουν ξεχωριστή ευγένεια στην κατασκευή. Κάτω από τα παράθυρα του θόλου, είναι ο «Εξώστης των Ψιθύρων» (Whispering Gallery), περίφημος για την ακουστική του.
Η πρόσοψη του ναού
right|thumb|200px|Η πρόσοψη με την κύρια είσοδο στο Ναό Η δυτική πρόσοψη (west front) του καθεδρικού ναού, σε ρυθμό αναγεννησιακό, διαχωρίζεται σε δύο επίπεδα. Ένα περιστύλιο με έξι δίδυμες κορινθιακές κολόνες αποτελεί το κάτω επίπεδο. Ανάμεσα στους δύο πύργους της πρόσοψης, υπάρχει ένα δεύτερο περιστύλιο με τέσσερις δίδυμες κολόνες, που το στεφανώνει ένα τριγωνικό αέτωμα. Στο τύμπανο ξεχωρίζει μια γλυπτή παράσταση της «Μεταστροφής του Αποστόλου Παύλου», φιλοτεχνημένη από τον Φράνσις Μπερντ (Francis Bird, 1667 – 1731).
Οι μπαρόκ πύργοι στη δυτική πρόσοψη είναι από τις πιο γοητευτικές εμπνεύσεις του Κρίστοφερ Ρεν και αποτελούν το συνδετικό στοιχείο της τέχνης της Αναγέννησης με τον κυρίαρχο κλασικό τρούλο.
Η εσωτερική διακόσμηση: μνημεία και αγάλματα
right|thumb|300px|Το εσωτερικό του Ναού Ο Ρεν συγκρότησε μια επίλεκτη ομάδα από τους πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες της εποχής για να διακοσμήσουν το εσωτερικό του καθεδρικού ναού. Στον Ολλανδό ξυλογλύπτη Γκρίνλινγκ Γκίμπονς (Grinling Gibbons, 1648 – 1721) ανήκει η ξυλόγλυπτη διακόσμηση στα στασίδια του χοροστασίου – από τα πιο τέλεια δείγματα δουλειάς σε ξύλο που υπάρχουν σήμερα. Ο Γκίμπονς δούλεψε και τα ξυλόγλυπτα στο εκκλησιαστικό όργανο.
Σε ένα πεσσό της νότιας πτέρυγας του κυρίως ναού υπάρχει ένα αντίγραφο, που έφτιαξε το 1900 ο Άγγλος ζωγράφος Χόλμαν Χαντ (Hunt, 1827 – 1910) από τον περίφημο πίνακά του «Το φως του Κόσμου», που το πρωτότυπό του (1854) βρίσκεται στο Κεμπλ Κόλετζ της Οξφόρδης.
Στη βορινή αψιδοστοιχία του κυρίως ναού κυριαρχεί το έφιππο μνημείο του Ουέλλινγκτον (1856), έργο του Άλφρεντ Στήβενς (Stevens, 1817 – 1875). Στη νότια πτέρυγα του χοροστασίου βρίσκεται το άγαλμα του Τζων Ντον (John Donne), που δείχνει τον ποιητή μακάβρια τυλιγμένο στο σάβανό του, έργο του 1631 από το Νίκολας Στόουν (Stone, 1586 – 1647). Ο άμβωνας, σε σχέδιο του Τζων Σήλυ (Seely), εγκαινιάστηκε το 1964.
Η κρύπτη του ναού
Η κρύπτη στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου λέγεται πως είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Σε μια επιβλητική σαρκοφάγο από μαύρο μάρμαρο – φτιαγμένη αρχικά (1524) από τον Ιταλό γλύπτη Μπενεντέττο ντα Ροβετσάνο (Rovezzano, 1474 – 1556) για τον καρδινάλιο Γούλσεϊ (Wolsey, 1473 – 1530) – είναι θαμμένος ο Νέλσον, που σκοτώθηκε στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (1805).
Στη «Γωνιά των Ζωγράφων» είναι θαμμένος ο Φλαμανδός καλλιτέχνης Βαν Ντάυκ, ο οποίος έζησε στην Αγγλία από το 1632 ως το θάνατό του το 1641. Εδώ υπάρχουν και τα μνημεία στους Άγγλους ζωγράφους Ρέυνολντς, Λώρενς, Τέρνερ, Κόνσταμπλ, Χαντ κ. ά. Η Φλόρενς Νάιτινγκέιλ ( Florence Nightingale, 1820 – 1910) έχει επίσης ενταφιαστεί μέσα στην κρύπτη.
Άγιο Βήμα και παρεκκλήσια
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια βόμβα που έπεσε στο χοροστάσιο του ναού κατέστρεψε το Άγιο Βήμα και το βικτωριανό μαρμάρινο πολύπτυχο. Το μεταπολεμικό Άγιο Βήμα (1958), από σικελικό μάρμαρο, που το στεφανώνει ένα κιβώριο (baldachino) με ελικωτούς κίονες, έχει ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια.
Πίσω από το Άγιο Βήμα είναι το Παρεκκλήσιο της Αμερικανικής Μνήμης (American Memorial Chapel), αφιερωμένο στους 28.000 Αμερικανούς, οι οποίοι, με βάση τους το βρετανικό έδαφος, σκοτώθηκαν στον τελευταίο πόλεμο.
Στη νότια πτέρυγα του χοροστασίου είναι το Παρεκκλήσιο της Παναγίας (Lady Chapel), φτιαγμένο μεταπολεμικά, μέσα στο οποίο υπάρχει αναστηλωμένο το κατεστραμμένο Άγιο Bήμα του 1888.
Ανακατασκευασμένο μετά τον πόλεμο, στη βορινή πτέρυγα του χοροστασίου, είναι και το Παρεκκλήσιο των Σύγχρονων Μαρτύρων (Chapel of Modern Martyrs), που έχει αφιερωθεί στους αγγλικανούς μάρτυρες μετά το 1850.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Αγγλία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στο Λονδίνο Κατηγορία:Μουσεία στο Λονδίνο
Προστατίτιδα
Με τον όρο προστατίτιδα είναι γνωστή η φλεγμονή του προστάτη, η οποία μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια. Η οξεία μπορεί να εμφανισθεί με έντονα συμπτώματα, όπως υψηλό πυρετό, δυσουρία ως κι επίσχεση ούρων. Η χρόνια προστατίτιδα χαρακτηρίζεται από πιο ήπια συμπτώματα, όπως πόνο στο περίνεο ή σε κάποιον όρχι, συχνουρία και άλλα. Η χρόνια προστατίτιδα χωρίζεται σε βακτηρική και μη βακτηριακή. Όλες οι μορφές προστατίτιδας επηρεάζουν το σπέρμα και κατ' επέκταση τη γονιμότητα, γι' αυτό και ο νεαρός άνδρας θα πρέπει από την αναπαραγωγική ηλικία να εξετάζεται από ουρολόγο.
Στους όρχεις παράγεται το σπέρμα, το οποίο και κατά την εκσπερμάτωση διελαύνει την προστατική ουρήθρα κι εξέρχεται στο επίπεδο του σπερματικού λοφιδίου. Εκεί ο προστάτης αδένας εμπλουτίζει το σπέρμα με διάφορες ουσίες, οι οποίες και το καθιστούν γόνιμο. Όταν λοιπόν υπάρχει προστατίτιδα είναι σχεδόν σίγουρο πως θα συνυπάρχει ανδρική υπογονιμότητα.
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Ανδρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα
Εθνική Ισπανίας Κ-15 (ποδόσφαιρο ανδρών)
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Η Εθνική Ισπανίας Κ-15 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα κάτω των 15 ετών της Ισπανίας. Ελέγχεται από τη Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-15/Κύπελλο Εθνών (Under-15 World Cup/Nations Cup), όπου το 2012 κατέλαβε την τρίτη θέση, και στο Τουρνουά Βίγια δε Σαντιάγκο δελ Τείδε (Torneo Villa de Santiago del Teide), όπου ήταν 6 φορές νικήτρια (2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007).
Οικολογική τρομοκρατία
Η οικολογική τρομοκρατία είναι ένας αμφιλεγόμενος όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις πράξεις βίας που γίνονται εναντίον των ανθρώπων και των περιουσιών τους, για περιβαλλοντικούς και οικολογικούς λόγους. Το FBI όρισε την οικολογική τρομοκρατία ως "η χρήση ή η απειλή της χρήσης βίας μιας εγκληματικής πράξης εναντίον των ανθρώπων ή ιδιοκτησίας από μια περιβαλλοντική ομάδα για περιβαλλοντικούς-πολιτικούς λόγους, ή στοχευμένο σε ένα κοινό πέρα από τον στόχο, συνήθως συμβολικής φύσης." Από το 2003 μέχρι το 2008, το FBI κατέγραψε φθορά περιουσιών από οικολογικούς τρομοκράτες, αξίας 200 εκατομμυρίων δολαρίων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Πολιτικοί νεολογισμοί
Νοβοροσίσκ
thumb|300 px|right|Θέση του Νοβοροσίσκ στη Μαύρη θάλασσα (βόρεια-ανατολικά) Το Νοβοροσίσκ ή Νοβοροσσίσκ (ρωσικά: Новоросси́йск) είναι πόλη της Ρωσίας (Κράι Κρασνοντάρ), και το μεγαλύτερο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Έχει πληθυσμό 241.952 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Είναι μια βιομηχανική πόλη και βασίζεται στην παραγωγή χάλυβα και μεταλλικών προϊόντων, αλλά και στη βιομηχανία τροφίμων.
Πανίσχυρη ήταν η ελληνική ομογένεια στο Νοβοροσίσκ, και κυρίως πριν την Οκτωβριανή επανάσταση όταν ήταν συγκεντρωμένη εκεί η αφρόκρεμα των Ελλήνων εμπόρων της εποχής.
Ιστορία
thumb|Ένα νόμισμα δύο-[[ρούβλι|ρουβλίων αφιερωμένο στο Νοβοροσίσκ ως Ηρωική Πόλη]] thumb|Το Γυμνάσιο Αρρένων στην οδό Ένγκελς (φωτογραφία του 1900) thumb|Παλιό σπίτι στο Νοβοροσίσκ στην οδό Κίροβα Στην αρχαιότητα, στις ακτές του κόλπου του Τσεμές ήταν η περιοχή της Μπάτα, μια αρχαία ελληνική αποικία που ειδικεύονταν στο εμπόριο των σιτηρών. Αυτό αναφέρονταν μεταξύ άλλων στα έργα του Στράβωνα και του Πτολεμαίου. Οι Γενοβέζοι έμποροι από την οικογένεια Γκιζόλφι διατήρησαν μια εμπορική βάση εκεί στον Μεσαίωνα. Η αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο, εντούτοις μερικά ενδιαφέροντα ευρήματα έχουν ήδη αποκαλυφθεί.
Μέχρι το 1722, ο θαλάσσιος κόλπος ήταν υπό την κατοχή του Οθωμανικού φρουρίου του Σουτζούκ-Καλέ ή Soğucak. Κατόπιν η περιοχή παραχωρήθηκε στη Ρωσία το 1829 ως αποτέλεσμα του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1828-1829), οι ναύαρχοι Μιχαήλ Λάζαρεφ και Νικολάι Ραέφσκι θεμελίωσαν την ανατολική βάση για τον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας στην ακτή το 1838. Η πόλη πήρε το όνομα της επαρχίας της Νέας Ρωσίας (Νόβαγια Ρασίγια ή Νοβόρασιγια), που περιλάμβανε τα εδάφη που προσαρτήθηκαν από το Χανάτο της Κριμαίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ το λιμάνι αποτέλεσε ζωτικό κρίκο στην αλυσίδα των φρουρίων που είναι γνωστά ως ακτογραμμή της Μαύρης Θάλασσας, η οποία εκτείνονταν νότια έως το Σότσι.
Έκτοτε, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το Νοβοροσίσκ αναπτύχθηκε γρήγορα και έγινε η πρωτεύουσα του Κυβερνείου της Μαύρης Θάλασσας, η μικρότερη στη Ρωσική Αυτοκρατορία, το 1896. Από τις 26 Αυγούστου, 1918 μέχρι τις 27 Μαρτίου, 1920 το Νοβοροσίσκ ήταν το βασικότερο κέντρο του Λευκού Στρατού του Ντενίκιν και της θνησιγενούς Δημοκρατίας της Νοβοροσίας. Πολλοί Λευκοί διέφυγαν από το Νοβοροσίσκ στην Κωνσταντινούπολη. Πολλοί εύποροι Έλληνες έμποροι είχαν το Νοβοροσίσκ ως βάση των επιχειρήσεών τους. Η Οικογένεια Καλλιβάζη διεύθυνε την εμπορική αυτοκρατορία της από το λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας από τα τέλη του 19ου ως τις δυο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Το 1942, η πόλη καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ, αλλά μια μικρή μονάδα Σοβιετικών ναυτών υπερασπίστηκε ένα τμήμα της πόλης γνωστό και ως Μάλαγια Ζεμλιά, για 225 μέρες, μέχρι που απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 16 Σεπτεμβρίου, 1943. Η ηρωική υπεράσπιση του λιμανιού από τους Σοβιετικούς ναύτες επέτρεψε την ανακατάληψη του κόλπου γύρω από την πόλη, η οποία εμπόδισε τους Γερμανούς να χρησιμοποιήσουν το λιμάνι για πλοία ανεφοδιασμού. Το Νοβορωσίσκ τιμήθηκε με τον τίτλο της Ηρωικής Πόλης το 1973.
Το 1960, η πόλη μνημονεύτηκε στο έργο του Ντμίτρι Σοστακόβιτς Καμπάνες του Νοβοροσίσκ, η Φλόγα της Αιώνιας Δόξας (Opus 111b).
Το 2003, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Πούτιν υπέγραψε ένα προεδρικό διάταγμα ιδρύοντας μια ναυτική βάση για τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας στο Νοβοροσίσκ. Η Ρωσία πρόκειται να επενδύσει 12,3 δις ρούβλια (περίπου 480 εκατομμύρια δολάρια) για την κατασκευή μιας καινούργιας βάσης από το 2007 μέχρι το 2012. Η κατασκευή και άλλων κτιρίων και υποδομών στη βάση, μεταξύ αυτών και στρατοπέδων για πεζοναύτες, αεροπορία και ανεφοδιασμό, θα συνεχιστούν όμως πέρα από το 2012.
Οικονομία
Το εμπορικό λιμάνι του Νοβοροσίσκ, με αγοραία κεφαλαιοποίηση 1,110,000,000 δολαρίων, εξυπηρετεί το ρωσικό θαλάσσιο εμπόριο με περιοχές όπως η Ασία, η Μέση Ανατολή, η Αφρική, η Μεσόγειος, και η Νότια Αμερική. Είναι το πιο απασχολημένο λιμάνι πετρελαίου στη Μαύρη Θάλασσα και απόληξη του αγωγού πετρελαίου από το πεδίο Τεγκνίζ στο δυτικό Καζακστάν, που κατασκευάστηκε από την Κοινοπραξία του Αγωγού της Κασπίας.
Το Νοβοροσίσκ είναι επίσης μια βιομηχανική πόλη, που βασίζεται στον χάλυβα, την επεξεργασία τροφίμων, και την παραγωγή προϊόντων μετάλλου και άλλων βιομηχανικών προϊόντων. Εκτεταμένα λατομεία ασβεστόλιθου προμηθεύουν μεγάλα εργοστάσια τσιμέντου μέσα και γύρω από την πόλη. Η πόλη φιλοξενεί την Κρατική Ναυτική Ακαδημία και Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Νοβορωσίσκ.
Το Νοβοροσίσκ συνδέεται σιδηροδρομικά και οδικά με τα κυριότερα βιομηχανικά και πληθυσμιακά κέντρα της Ρωσίας, της Υπερκαυκασίας, και της Μέσης Ανατολής. Η δημόσια συγκοινωνία μέσα στα όρια της πόλης πραγματοποιείται με λεωφορεία, τρόλεϊ και μαρσρούτκες.
Προάστια
thumb|Πανοραμική θέα του κόλπου του Τσεμές
Το Μισχάκο, μια κωμόπολη 5,700 κατοίκων, βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του όρους Κολντούν (447 υψόμετρο). Σχετίζεται με τις πολεμικές επιχειρήσεις στη Μάλαγια Ζεμλιά στις οποίες συμμετείχε και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ο σύγχρονος οικισμός χαρακτηρίζεται από πολυτελείς βίλες και οινοποιητικές εγκαταστάσεις.
Η περιοχή του Νοβοροσίσκ είναι μια από τις κύριες σταφυλοπαραγωγικές περιοχές της Ρωσίας. Τα οινοποιεία του Αμπράου Ντιρσό, ιδρύθηκαν από τον Τσάρο Αλέξανδρο Γ΄της Ρωσίας το 1870, και παράγουν επιτραπέζια και αναβράζοντα κρασιά για οικιακή κατανάλωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράι Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Ιουστίνος Α΄
Ο Φλάβιος Ιουστίνιος  ή Ιουστίνος Α΄ (2 Φεβρουαρίου 450 - 1 Αυγούστου 527) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 518 έως το 527. Ανήλθε μέσα από τις τάξεις του στρατού και τελικά έγινε αυτοκράτορας, παρά το γεγονός ότι ήταν αναλφάβητος και σχεδόν 70 ετών.
Ήταν ο ιδρυτής της Ιουστινιάνειας Δυναστείας, και αυτός που προετοίμασε τον ανιψιό του Ιουστινιανό για την τόσο σημαντική και ένδοξη βασιλεία του. Θεωρείται ότι ήταν συνετός βασιλιάς που ωφέλησε την Αυτοκρατορία.
Ο Ιουστίνος δέχτηκε το χρίσμα του διαδόχου από τον προηγούμενο αυτοκράτορα Αναστάσιο Α΄, στου οποίου την φρουρά υπηρετούσε. Ορισμένες μάλιστα πηγές αναφέρουν ότι η επιλογή του είχε γίνει με βάση διάφορες προλήψεις του γηραιού Αναστάσιου. Ήταν ταπεινής καταγωγής από τη Θράκη. Παρά το ότι ήταν αμόρφωτος, ήταν άξιος και ικανός στρατιωτικός. Φαίνεται πώς ήταν επίσης αρκετά πονηρός και ευέλικτος στην πολιτική, και σίγουρα φιλόδοξος, όπως απέδειξε από τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα της ανάληψης της εξουσίας. Επί των ημερών του συντάχτηκαν νόμοι που περιόριζαν την επιρροή της παλαιάς τάξης των Βυζαντινών ευγενών.
Μαζί του είχε πάντα τον ανιψιό του Ιουστινιανό, ο οποίος αποτελούσε το βασικό του σύμβουλο. Υπό τις οδηγίες του ανιψιού του, επούλωσε το σχίσμα μεταξύ των Εκκλησιών της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης, που είχε προκύψει με το αμοιβαίο ανάθεμα επί Αναστασίου.
Νυμφεύτηκε την Ευφημία, που πιο πριν λεγόταν Λουπισίνα και ήταν βάρβαρη και σκλάβα (κατά τον Προκόπιο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Κόμητες των Εξκουβιτόρων Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Επαρχία Αττάλειας
Η επαρχία Αττάλειας είναι μεγάλη επαρχία της νοτιοδυτικής Τουρκίας στα παράλια της Μεσογείου. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 13.338 χλμ2 και ο πληθυσμός της είναι 2.070.663 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Αττάλεια, με πληθυσμό 775.157 κατοίκων.
Η επαρχία αντιστοιχεί στην αρχαία Λυκία και στο δυτικό τμήμα της Παμφυλίας. Στην περιοχή άκμασαν πολυάριθμες πόλεις κατά την αρχαιότητα όπως η Θερμεσσός, η Άσπενδος, η Σίδη, η Πέργη, η Φασηλίδα, η Τλος, η Ξάνθος κ.α. Κατά την ελληνιστική εποχή ιδρύθηκε η Αττάλεια που έγινε κέντρο της περιοχής και η Σελεύκεια της Παμφυλίας.
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 2014-15
Οι πραγματοποιηθείσες έμμεσες προεδρικές εκλογές στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν από τον Δεκέμβριο του 2014 έως τον Φεβρουάριο του 2015 για τη διαδοχή του Καρόλου Παπούλια ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο υποψήφιος της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ήταν ο Σταύρος Δήμας, ο οποίος δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου κατά τους τρεις πρώτους γύρους ψηφοφοριών του Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Ελληνικού Συντάγματος, πραγματοποιήθηκαν εκλογές στις 25 Ιανουαρίου 2015, οι οποίες έβγαλαν νικητή το αριστερό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τη σύγκληση του νέου κοινοβουλίου, συνεχίστηκαν οι προεδρικές εκλογές και στις 18 Φεβρουαρίου 2015 ο Έλληνας πολιτικός της ΝΔ Προκόπης Παυλόπουλος, υποστηριζόμενος από την κυβέρνηση συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εξελέγη με 233 ψήφους.
Ημερομηνία
Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως Ευάγγελος Βενιζέλος ζήτησαν από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου στις 9 Δεκεμβρίου του 2014 την έναρξη της διαδικασίας για τη διενέργεια των προεδρικών εκλογών. Ο πρώτος γύρος πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου, ο δεύτερος στις 23 Δεκεμβρίου και ο τρίτος στις 29 Δεκεμβρίου του 2014. Στις 9 Δεκεμβρίου 2014, ο Α. Σαμαράς ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του πολιτικού της Νέας Δημοκρατίας, Σταύρο Δήμα, που υποστηρίχθηκε από κοινού από τον κυβερνητικό συνασπισμό Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ, για την προεδρία.
Συνταγματικές διατάξεις
Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ελληνικού Συντάγματος, ο Πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία από το Ελληνικό Κοινοβούλιο τουλάχιστον ένα μήνα πριν λήξει η θητεία του νυν. Ο πρώτος και ο δεύτερος γύρος απαιτούν το λιγότερο 200 ψήφους τους 300 βουλευτές, και ο τρίτος γύρος απαιτεί τουλάχιστον 180. Σε περίπτωση μη εκλογής ακόμη και μετά τον τρίτο γύρο ψηφοφορίας, το κοινοβούλιο πρόκειται να διαλυθεί και οι εκλογές να διεξαχθούν εντός ένα μήνα. Μετά τις εκλογές, το νέο κοινοβούλιο κατέχει το πολύ τρεις ακόμη γύρους ψηφοφορίας, με την απαιτούμενη πλειοψηφία στους 180 ψήφους στην τέταρτη και με απλή πλειοψηφία 151 ψήφων στον πέμπτο γύρο. Ο έκτος και τελευταίος γύρος έχει έκβαση με σχετική πλειοψηφία.
Οι τρεις πρώτοι γύροι
Στην πρώτη ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου, ο Δήμας έλαβε 160 ψήφους, οι 155 ψήφοι ήταν της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, καθώς και πέντε ψήφοι από ανεξάρτητους βουλευτές. 135 βουλευτές ψήφισαν "παρόντες" και πέντε βουλευτές απουσίαζαν ή απείχαν. Στη δεύτερη ψηφοφορία, που πραγματοποιήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου, ο Δήμας έλαβε 168 ψήφους. 131 βουλευτές ψήφισαν "παρόντες" και ένας βουλευτής απουσίαζε ή απείχε. Στην τρίτη ψηφοφορία που διεξήχθη στις 29 Δεκεμβρίου, ο Δήμας έλαβε και πάλι 168 ψήφους, οι οποίοι εξακολουθούν να μην πληρούν τη μειωμένη απαρτία των 180 ψήφων που απαιτείται για την εκλογή του στον τρίτο γύρο.
Φοίνικας
Ο Φοίνικας είναι απόδοση της αρχαίας ελληνικής λέξης Φοίνιξ στη δημοτική και μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 2014-15
Διάλυση του Κοινοβουλίου
Μετά από αίτημα του πρωθυπουργού Σαμαρά, ο επίσημος πρόεδρος Παπούλιας στις 31 Δεκεμβρίου εξέδωσε προεδρικό διάταγμα που διαλύει επίσημα το κοινοβούλιο, όπως απαιτεί το σύνταγμα. Οι νέες εκλογές θα διεξαχθούν στις 25 Ιανουαρίου.
Φοίνικας
Αρχαιότητα
Επίσης στον πληθυντικό:
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 2014-15
Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ
Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου 2015, εγκαινιάστηκε το νέο κοινοβούλιο στις 5 Φεβρουαρίου και εκλέχτηκε η νέα Πρόεδρος της Βουλής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, το νέο κοινοβούλιο θα πρέπει αμέσως να επαναλάβει τις προεδρικές εκλογές. Ο πρώτος από τους τρεις γύρους αναμενόταν αρχικά είτε στις 7 είτε στις 8 Φεβρουαρίου, αλλά αναβλήθηκε για τις 13 Φεβρουαρίου. Η ημερομηνία αναβλήθηκε στη συνέχεια, λόγω της ανησυχίας της νέας κυβέρνησης για διαπραγματεύσεις με τα άλλα μέλη της Ευρωζώνης για το χρέος της Ελλάδας, ενώ ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ για προεδρία θα ανακοινωθεί το Σαββατοκύριακο της 14-15 Φεβρουαρίου. Μετά τη νίκη του, έπεσε στο ΣΥΡΙΖΑ να ορίσει τον κύριο υποψήφιο για το τέταρτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Σύμφωνα με τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, η πιο πιθανή επιλογή ήταν ο Έλληνας Επίτροπος της ΕΕ και ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρης Αβραμόπουλος. Η υποψηφιότητα θα είχε θεωρηθεί και ως χειραφέτηση συμβιβασμού με το δικαίωμα, αλλά θα επέτρεπε επίσης στο ΣΥΡΙΖΑ να διορίσει τον δικό του Επίτροπο της ΕΕ. Αν και μια ανεπίσημη φήμη, η πρόταση προκάλεσε λίγες ημέρες εσωτερικής διαφωνίας εντός της ΝΔ. Για να ηρεμήσουν τα πνεύματα στο κόμμα του, στις 30 Ιανουαρίου ο Σαμαράς τηλεφώνησε στον Αβραμόπουλο και τον διαβεβαίωσε ότι η ΝΔ θα υποστήριζε την ενδεχόμενη υποψηφιότητά του. Επίσης αποκαλύφθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσέγγισε αρχικά τον πρώην πρόεδρο της ΝΔ και πρωθυπουργό το 2004-09, τον Κώστα Καραμανλή, αλλά απέρριψε την προσφορά. Η πιθανότητα υποψηφιότητας του Αβραμόπουλου, ωστόσο, έθεσε και φωνές διαμαρτυρίας από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ λόγω της συσχέτισης του με τις «πολιτικές του μνημονίου». Η ελληνική εφημερίδα Το Βήμα αποκάλυψε ότι οι υψηλοί εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ εξέτασαν επίσης την υποψηφιότητα του ευρέως σεβαστού ανατολικού ορθόδοξου αρχιεπισκόπου των Τιράνων και της Αλβανίας, Αναστάσιο. Ο Αναστάσιος αρνήθηκε. Μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου, τα δύο φαβορί για την προεδρία ήταν ο Καραμανλής και ο Αβραμόπουλος, με κυβερνητική πηγή που ανέφερε ότι οποιαδήποτε άλλη υποψηφιότητα θα αποτελούσε ριζική απομάκρυνση από τα σημερινά σχέδια. Στην απίθανη περίπτωση μιας τέτοιας εξωτερικής υποψηφιότητας, όμως, η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιανή και ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς θεωρήθηκαν πιθανές επιλογές, ενώ η υποψηφιότητα του πρώην προέδρου του Συνασπισμού Νίκου Κωνσταντόπουλου θα ήταν απίθανη αφού η κόρη του Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν η νέα Πρόεδρος του Κοινοβουλίου.
Φοίνικας
Διάφορα
Πήραν το όνομά τους από το φυτό ή τα μυθικά πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 2014-15
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές προεδρικές εκλογές
Φράγκο (νόμισμα)
thumb|310px|Νόμισμα 5 φράγκων, 1850, τύπου "Κέρες" - [[Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία. Ασημί 900.]] Φράγκο είναι η ονομασία διάφορων νομισματικών μονάδων, πιο σημαντικό εκ των οποίων ήταν το Γαλλικό φράγκο, το νόμισμα της Γαλλίας πριν από την υιοθέτηση του ευρώ το 1999 (με νόμο, από το 2002 de facto), και το Ελβετικό φράγκο, που είναι ακόμα ένα από τα κύρια νομίσματα παγκοσμίως, εξαιτίας κυρίως του ελβετικού τραπεζικού συστήματος. Ένα φράγκο συνήθως υποδιαιρείται σε 100 σαντίμ (centimes, ελλ. λεπτά). Το σύμβολο του γαλλικού φράγκου ήταν ένα F με μία επιπλέον γραμμή (₣).
Προέλευση ονομασίας και ιστορία
To 1795 η Γαλλία υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα, στο οποίο εντάχθηκε και το φράγκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης