cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στη διασταύρωση Κλάπχαμ
Οι έρευνες
Κριτική σχετικά με την κουλτούρα υγείας και ασφάλειας στους BR ακσήθηκε έντονα εκείνη την εποχή. Ο Χίντεν συνέστησε ότι τα αχρησιμοποίητα καλώδια σήματος έπρεπε να κοπούν και να μονωθούν και να υπάρχει ένα σχέδιο δοκιμών, με την επιθεώρηση και τη δοκιμή να γίνονται από ανεξάρτητα μεταξύ τους πρόσωπα. Οι τεχνικοί σημάτων έπρεπε να παρακολουθούν μαθήματα ενημέρωσης κάθε πέντε χρόνια και οι ελεγκτές έπρεπε να εκπαιδεύονται και να πιστοποιούνται. Η διοίκηση έπρεπε να διασφαλίσει ότι κανείς δεν εργαζόταν σε υψηλά επίπεδα υπερωριών και ένας ανώτερος διευθυντής έργου ανέλαβε την ευθύνη για όλες τις πτυχές του έργου. Απροστάτευτες αστοχίες σήματος από λάθος πλευρά – όπου η αστοχία επέτρεψε σε συρμό να προχωρήσει πέρα από το σημείο που του επιτρεπόταν – έπρεπε να αναφερθεί στην Επιθεώρηση Σιδηροδρόμων. Έγινε ισχυρή σύσταση να εγκατασταθούν ραδιοτηλέφωνα καμπίνας, που συνδέουν τον οδηγό και τον σηματωρό και να ξεκινήσει η εγκατάσταση συστήματος δημόσιας αναγγελίας σε υπάρχοντες συρμούς που δεν αναμενόταν να αποσυρθούν εντός πέντε ετών.
Κληρονομιά
Οι δοκιμές επιβλήθηκαν στις εργασίες σηματοδότησης του βρετανικού σιδηροδρόμου και οι ώρες εργασίας των εργαζομένων που συμμετείχαν σε κρίσιμες εργασίες για την ασφάλεια ελαττώθηκαν. Αν και στους BR επιβλήθηκε πρόστιμο 250.000 £ για παραβίαση της Υγιεινής και Ασφάλειας στην Εργασία κ.λπ. Νόμος 1974, δεν υπήρξε δίωξη για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Το 1996 η σύγκρουση ήταν ένα από τα γεγονότα που αναφέρθηκαν από τη Νομική Επιτροπή ως αιτία για τον νέο νόμο για τις ανθρωποκτονίες από αμέλεια, με αποτέλεσμα τον νόμο περί εταιρικής και μαζικής ανθρωποκτονίας του 2007.
Μνημείο που σηματοδοτεί την τοποθεσία του σημείου της συντριβής βρίσκεται στην κορυφή της τομής πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή στο Σπένσερ Παρκ του Μπάτερσι.
Το τρένο από το Μπέιζινγκστοουκ σταμάτησε στο επόμενο σήμα μετά το ελαττωματικό σήμα, σύμφωνα με το βιβλίο κανόνων. Ο ιστορικός των σιδηροδρόμων Άντριαν Βων (Adrian Vaughan) πρότεινε ότι αυτός μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τρόπος χειρισμού ελαττωματικών σημάτων. Εάν το τρένο του Μπέιζινγκστοουκ είχε προχωρήσει στο επόμενο σήμα, η συντριβή δεν θα είχε συμβεί, επειδή το τρένο του Μπόρνμαουθ θα είχε σταματήσει στο σήμα όπου συνέβη η σύγκρουση. Από το 1999, το βιβλίο κανόνων δεν είχε αλλάξει.
Το 2017, μια έκθεση του Τμήματος Διερεύνησης Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων για μια σοβαρή παρατυπία στον κεντρικό σταθμό του Κάρντιφ στις 29 Δεκεμβρίου 2016 αποκάλυψε ότι ορισμένα από τα μαθήματα από το ατύχημα στη διασταύρωση Κλάπχαμ φαινόταν να έχουν ξεχαστεί. Σε αυτό το περιστατικό, ένα ζεύγος περιττών σημείων είχαν αφεθεί σε επισφαλή κατάσταση και μη ανιχνεύσιμα από το σύστημα σηματοδότησης. Η εγρήγορση ενός οδηγού απέτρεψε σοβαρό ατύχημα. Οι υπερβολικές ώρες εργασίας, η ακύρωση των συρμών που δοκιμάζουν τη διαδρομή και η έλλειψη λεπτομερούς σχεδιασμού προσδιορίστηκαν ως παράγοντες που συμβάλλουν στο συμβάν. Ένα χρόνο αργότερα, αναφορά για σύγκρουση στον σταθμό Ουότερλου επισήμανε παρόμοιες συνθήκες, αναφέροντας ότι «μερικά από τα μαθήματα από το ατύχημα της διασταύρωση Κλάπχαμ το 1988 εξαφανίζονται από τη συλλογική μνήμη της σιδηροδρομικής βιομηχανίας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Κόροιβος»
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Κόροιβος» (ΓΣΚ) είναι κυπριακός γυμναστικός σύλλογος με έδρα την Πάφο.
Ίδρυση
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Κόροιβος» ιδρύθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1898 ύστερα από γενική συνέλευση στο αναγνωστήριο «Ομόνοια». Την ιδέα είχε συλλάβει ο σχολάρχης της πόλης Τηλέμαχος Καλλονάς. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο γιατρός Ηλίας Μαλιώτης. Με παραχώρηση γης από τη μητρόπολη Πάφου, ο σύλλογος προχώρησε στη δημιουργία γυμναστηρίου, τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιήθηκαν το Μάρτιο του 1899 με τη διοργάνωση αγώνων στίβου και την υποστήριξη των αρχών της πόλης και της εκκλησίας.
Με την πάροδο των χρόνων η δραστηριότητα του ΓΣΚ ατόνησε και στη συνέχεια ο σύλλογος περιήλθε σε κατάσταση παρακμής. Ως αποτέλεσμα, το 1932, δημιουργήθηκε νέος γυμναστικός σύλλογος στην πόλη, ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας». Το 1948 ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» αποκλείστηκε από τις αθλητικές διοργανώσεις με απόφαση της Τοπικής Επιτροπής ΣΕΓΑΣ Κύπρου. Ταυτόχρονα επανιδρύθηκε από τον Δήμαρχο Πάφου Χριστόδουλο Γαλατόπουλο ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κόροιβος» ο οποίος πήρε τη θέση του Γυμναστικού Συλλόγου «Κινύρα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου ΓΣΚ Κατηγορία:Σύλλογοι στίβου Κύπρου Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Ο Υμπύ βασιλιάς
Ο Υμπύ βασιλιάς (γαλλικός τίτλος: Ubu roi) είναι θεατρικό έργο του Γάλλου συγγραφέα Αλφρέ Ζαρρύ, που έγραψε σε ηλικία 23 ετών. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι στις 10 Δεκεμβρίου του 1896. Θεωρείται το πρώτο έργο του Θεάτρου του Παραλόγου. Η παράσταση προκάλεσε το κοινό, το οποίο εξεγέρθηκε για την ασέβεια, τις χυδαιολογίες και την αισχρότητα του έργου. Οι κριτικές τις επόμενες μέρες ήταν αποδοκιμαστικές, αν και ορισμένοι το χαρακτήρισαν ως θεατρικό γεγονός επαναστατικής σημασίας.
Είναι το πρώτο από ένα κύκλο πέντε έργων στα οποία ο Ζαρρύ σατιρίζει την εξουσία, την απληστία και την κακή πρακτική της. Είναι ένα άγριο, παράξενο και κωμικό έργο, σημαντικό για τον τρόπο που ανατρέπει πολιτιστικούς κανόνες, νόρμες και συμβάσεις.
Ο Ζαρρύ αναμειγνύει την πρόκληση, τον παραλογισμό, τη σάτιρα, την παρωδία και το τολμηρό χιούμορ σ' αυτή τη φάρσα που θεωρείται προπομπός του Ντανταϊσμού, του Σουρεαλισμού και του Θεάτρου του Παραλόγου.
Υπόθεση
Η ιστορία είναι μια παρωδία του Μάκβεθ του Σαίξπηρ και ορισμένων τμημάτων του Άμλετ και του Βασιλιά Ληρ. Αν και η γραφή και οι διάλογοι είναι άσεμνοι και φαινομενικά παιδικοί, το έργο εκφράζει κάτι βαθύτερο, μια εσωτερική συνείδηση ​​με τρόπο παρόμοιο με τους Συμβολιστές, με ορισμένους κριτικούς να θεωρούν τον Ζαρρύ ως συγγραφέα συμβολιστή. μικρογραφία|Πορτρέτο του βασιλιά Υμπύ, [[Αλφρέ Ζαρρύ, 1896]] Καθώς ξεκινά το έργο, ο Υμπύ, ανώτατος αξιωματούχος του βασιλιά της Πολωνίας, πείθεται από τη γυναίκα του να ηγηθεί μιας επανάστασης και να ανατρέψει τον βασιλιά, έτσι ο Υμπύ σκοτώνει τον βασιλιά και τα περισσότερα μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Η σύζυγος του Υμπύ προσπαθεί να περάσει ως οπτασία - προσποιείται ότι είναι ο αρχάγγελος Γαβριήλ - για να τρομάξει τον Υμπύ ώστε να τη συγχωρήσει για την προσπάθειά της να τον κλέψει, αλλά αυτός αποκαλύπτει την εξαπάτηση και διαπληκτίζονται. Η σκηνή διακόπτεται με την άφιξη του Μπουγκρελάς, που κυνηγά τον Υμπύ. Σχηματίζοντας κοινό μέτωπο, οι δύο σύζυγοι αμύνονται λυσσαλέα και σώζονται από την απροσδόκητη καταδίωξη. Το έργο τελειώνει καθώς ξεκινούν για τη Γαλλία, καθ' οδόν περνούν από το Έλσινορ, την πόλη της Δανίας όπου διαδραματίζεται η πλοκή του Άμλετ. Στο Παρίσι, ο Υμπύ ονειρεύεται να γίνει «υπουργός των Οικονομικών».
Το έργο
μικρογραφία|Δύο μαριονέτες του Αλφρέ Ζαρρύ για την παράσταση κουκλοθέατρου του 1896 Η δράση περιλαμβάνει βασικά θέματα των έργων του Σαίξπηρ: ο φόνος του βασιλιά και η δόλια σύζυγος από τον Μάκβεθ, το φάντασμα από τον Άμλετ, η εξέγερση του Φόρτινμπρας από τον Άμλετ, η άρνηση της ανταμοιβής του Μπάκιγχαμ από τον Ριχάρδο Γ' και η καταδίωξη της αρκούδας από το Χειμωνιάτικο παραμύθι. Ο Υμπύ βασιλιάς θεωρείται απόγονος του κωμικού γκροτέσκου Γάλλου συγγραφέα της Αναγέννησης Φρανσουά Ραμπελαί και των μυθιστορημάτων του Γαργαντούα και Πανταγκρυέλ.
Η γλώσσα του έργου είναι ένας μοναδικός συνδυασμός από λέξεις της αργκό, λογοπαίγνια και παραφθαρμένο λεξιλόγιο, σε περίεργους τόνους ομιλίας.
Ο τίτλος είναι αναφορά στο έργο του Σοφοκλή Οιδίπους Τύραννος (Οιδίποδας βασιλιάς στα γαλλικά). Το όνομα Υμπύ θεωρείται μια παραλλαγή του ονόματος Εμπέρ, που ήταν το όνομα του καθηγητή Φυσικής του Ζαρρύ στο γυμνάσιο, που ήταν ο σατιρικός στόχος και έμπνευση των πρώτων σκιαγραφήσεων του έργου.
Ο Ζαρρύ έκανε κάποιες προτάσεις σχετικά με το πώς θα έπρεπε να παιχτεί το έργο του. Ήθελε ο βασιλιάς Υμπύ να φοράει ένα κεφάλι αλόγου από χαρτόνι σε ορισμένες σκηνές, «όπως στο παλιό αγγλικό θέατρο». Ήθελε επίσης κοστούμια με όσο το δυνατόν λιγότερο συγκεκριμένη τοπική χρωματική αναφορά ή ιστορική ακρίβεια.
Το έργο ακολουθήθηκε από το Ο Υμπύ κερατάς ή Ο Αρχαιοπτέρυξ (1897) και το Ο Υμπύ δεσμώτης (1899), κανένα από τα οποία δεν παρουσιάσθηκε κατά τη διάρκεια της 34χρονης ζωής του συγγραφέα. Σε ένα από τα μεταγενέστερα έργα του, ο Ζαρρύ εισήγαγε την επιστήμη της 'Παταφυσικής, μία παρωδία της σύγχρονης επιστήμης με στόχο τη μελέτη των φαινομένων πέρα από τα μεταφυσικά, η οποία προσφέρεται ως εξήγηση πίσω από τις ιδέες που στηρίζουν τον βασιλιά Υμπύ. Η 'Παταφυσική, όπως εξηγεί ο Ζαρρύ, μελετά τους νόμους που «διέπουν τις εξαιρέσεις και θα εξηγήσουν το σύμπαν συμπληρωματικά αυτού», είναι η «επιστήμη των φανταστικών λύσεων».
Τον Ιανουάριο 1898, το έργο ανέβηκε ως κουκλοθέατρο στο Παρίσι.
Το έργο έχει εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες από την εποχή του έως τις μέρες μας, όπως τον Μαξ Ερνστ, τον Χουάν Μιρό, το αμερικανικό συγκρότημα Pere Ubu κ.λ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα
Σεξοβόμβα
μικρογραφία|Η [[Τζιν Χάρλοου, από τις πρώτες σεξοβόμβες του κινηματογράφου.]] μικρογραφία|[[Μέριλιν Μονρόε και Τζέιν Ράσελ.]] Σεξοβόμβα είναι αργκό λέξη για μια γυναίκα εξαιρετικής σεξουαλικής ελκυστικότητας. Ο όρος αποδίδεται συχνότερα σε αστέρια της ποπ κουλτούρας (ηθοποιοί, τραγουδίστριες, χορεύτριες, μοντέλα) και λιγότερο συχνά σε άτομα άγνωστα στο κοινό. Οι γυναίκες που περιγράφονται με αυτόν τον τρόπο ταυτίζονται με την υπερσεξουαλικότητα, τα τέλεια σχήματα σώματος (μεγάλο στήθος, στενή μέση, γεμάτοι γοφοί, με φιγούρες σε σχήμα κλεψύδρας, διαστάσεις κοντά στο 90-60-90) και πιο συχνά στην επαγγελματική ζωή δημιουργούν χαρακτήρες πολύ σπουδαιότερους από ότι στην ιδιωτική ζωή.
Η πρώτη γυναίκα που αναφέρθηκε ως «σεξοβόμβα» ήταν η Αμερικανίδα ηθοποιός Τζιν Χάρλοου, η οποία ονομάστηκε έτσι από τη συμμετοχή της στην ταινία Ξανθός Πειρασμός (1931). Η διάδοση της χρήσης αυτής της έννοιας στον έγχρωμο τύπο σε όλο τον κόσμο σχετιζόταν με τη δημιουργία και τη διάδοση της κατάταξης των 100 πιο ελκυστικών σεξουαλικά γυναικών στον κόσμο.
Οι γυναίκες που αναφέρονται ως σεξοβόμβες στον δυτικό κόσμο στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 περιελάμβανουν, μεταξύ άλλων τις: Μέριλιν Μονρόε, Τζέιν Μάνσφιλντ, Κλάουντια Καρντινάλε,  Τζέιν Ράσελ, Άβα Γκάρντνερ, Μπριτ Έκλαντ, Ράκελ Γουέλς, Μπριζίτ Μπαρντό, Σοφία Λόρεν και Τζίνα Λολομπρίτζιτα. Εκείνα τα χρόνια, στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει, μεταξύ άλλων, την Τσέχα ηθοποιό Όλγκα Σομπεροβά. Στην Πολωνία τη δεκαετία του 1960, ως σεξοβόμβα αναφέρονταν οι Καλίνα Γεντρούσικ,, Μπαρμπάρα Μπρίλσκα, Μπεάτα Τισκιέβιτς, Βιολέτα Βίλας και Πόλα Ράκσα, τη δεκαετία του 1970 και τη δεκαετία του 1980 η Γκραζίνα Σαποουόφσκα, τη δεκαετία του 1980 και τη δεκαετία του 1990 η Καταζίνα Φιγκούρα και τον 21ο, τα μοντέλα Άννα Πσιμπίλσκα και Νατάλια Σίβιετς, η χορεύτρια Εντίτα Χέρμπους,    η ηθοποιός Όλγκα Μπόουοντς και η τραγουδίστρια Ντορότα Ραμπτσέφσκα. Στην Ουκρανία και τη Ρωσία, η σεξοβόμβα ορίστηκε, μεταξύ άλλων, από την Βέρα Μπρέζνιεβα, η οποία έλαβε αρκετές φορές τους τίτλους «Η πιο σέξι γυναίκα στο σόου μπίζνες» και «Η πιο σέξι γυναίκα της Ρωσίας σύμφωνα με το περιοδικό Maxim». Η Ιρίνα Σάικ περιλαμβάνεται επίσης στην ομάδα των Ρωσίδων σεξοβομβών. Μεταξύ των Ουκρανών που αναφέρονται ως τέτοια είναι η Άννα Σεντοκόβα.
Η Ινδονήσια ηθοποιός Ροέκια, η βιολονίστρια Βανέσσα Μέι και η Κινέζα τενίστρια Λι Να θεωρούνται το πρότυπο της ασιατικής ομορφιάς. Τη φήμη των πιο σέξι μαύρων γυναικών του 20ου αιώνα απολάμβαναν η Αγγλίδα supermodel Ναόμι Κάμπελ (με τζαμαϊκανές και κινεζικές ρίζες) και η Αφροαμερικανίδα ηθοποιός Χάλι Μπέρι, η οποία μπήκε στην ιστορία του κινηματογράφου ως μια από τις σεξοβόμβες του 20ου αιώνα.
Στην Ελλάδα, ως σεξοβόμβες της δεκαετίας του 1980 αναφέρονται οι: Βίνα Ασίκη, Μάρα Θρασυβουλίδου, Λίλα Καφαντάρη, Σοφία Αλιμπέρτη, Καίτη Φίνου, Τέτα Ντούζου, Ισμήνη Καλέση, Νανά Βενέτη, Έφη Πίκουλα, Βάσια Παναγοπούλου, Ελένη Φιλίνη, Γκέλυ Γαβριήλ, Βανέσα Τζελβέ, Λίντα Γίγα και Βάνα Μπάρμπα. Στη δεκαετία του 1990, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι: Ιωάννα Παπαδημητρίου, Ελίνα Καντζά, Γωγώ Μαστροκώστα, Νίκη Κάρτσωνα, Εύη Αδάμ, Τζένη Μπαλατσινού, Τζίνα Αλιμόνου, Σαμπρίνα, Νόνη Δούνια, Ελένη Πετρουλάκη, Άντζελα Γκερέκου, Φωτεινή Γεωργαντά, Ζέτα Λογοθέτη, Καίτη Γαρμπή και Εύη Βατίδου. Ελληνίδες σεξοβόμβες του 21ου αιώνα περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τις Τζούλια Νόβα, Ιωάννα Μπέλλα, Βαλέρια Χοψονίδου και Μαρία Κορινθίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ποπ κουλτούρα Κατηγορία:Γυναίκες
Καρτσάνο
Το Καρτσάνο (ιταλικά: Carzano) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Μπονσάι
thumb|220px|Ένα πεντζίνγκ (penjing) στον κήπο της [[παγόδας Γιουνγιάν Τα, Σουτσόου, Κίνα.]] Ο ιαπωνικός όρος  μπονσάι (盆栽), IPA: boʊnsaɪ, κατά λέξη σημαίνει «δέντρο σε δοχείο/γλάστρα») περιγράφει γενικότερα την τέχνη που αφορά στην καλλιέργεια δέντρων σε γλάστρες. Η τέχνη αυτή έχει τις απαρχές της στις χώρες της ανατολής (Κίνα, Ιαπωνία) και τα τελευταία χρόνια καθίσταται δημοφιλής και στον δυτικό κόσμο. Οι πρώτες αναφορές για μπονσάι έρχονται από την εποχή της Δυναστείας των Χαν στην Κίνα.
Μακροβιότητα και χαρακτηριστικά
Τα δέντρα αυτά όταν χαίρουν τακτικής περιποίησης συχνά ζουν πολύ περισσότερα χρόνια από τα αντίστοιχα είδη στη φύση. Μπορεί κανείς να δει σε διάφορα μουσεία μπονσάι που είναι ηλικίας 500 ή και 1000 χρονών. Το μπονσάι δεν είναι ένα λουλούδι ή φυτό εσωτερικού χώρου, αλλά ένα δέντρο και κατά συνέπεια έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Το κάθε δέντρο έχει τις δικές του ανάγκες για έκθεση στον ήλιο, σε τύπο χώματος, σε συχνότητα ποτίσματος κλπ.
Υπάρχουν πολλές πηγές βασικών πληροφοριών σε σχετικά βιβλία ή στο διαδίκτυο που προσφέρουν τις βασικές γνώσεις που χρειάζονται για τη συντήρηση των μικροσκοπικών και πανέμορφων αυτών δέντρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κίνας Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Τέχνη Κατηγορία:Βοτανική
Άστυρα Τρωάδος
Τα Άστυρα ήταν αρχαία πόλη της Τρωάδος, κοντά στην Άβυδο. Η περιοχή αυτή εξήγαγε χρυσό, από τον οποίο προερχόταν ο θησαυρός του Πριάμου. Κατά τους χρόνους του Στράβωνος, όχι μόνο τα κοιτάσματα είχαν εξαντληθεί, αλλά και η πόλη είχε μεταβληθεί σε ερείπια.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Καστέλ Κοντίνο
Το Καστέλ Κοντίνο (ιταλικά: Castel Condino) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Κλεανδρία Τρωάδος
Η Κλεανδρία ήταν μια αρχαία πόλη της Τρωάδος. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά της Τροίας, κοντά στην πόλη της Νέρολας και της Γόρδου. Κατά τον Στράβωνα (ΙΓ΄ 603), εκεί κοντά πηγάζει ο ποταμός Ρόδιος. Η Κλεανδρία ήταν γειτονική με την πόλη Γόρδο (πιθανώτατα φρυγική όπως φαίνεται από το όνομα). Και οι δύο πόλεις απείχαν 60 στάδια από την Καλή Πεύκη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Καστέλ Ιβάνο (δήμος)
Το Καστέλ Ιβάνο (ιταλικά: Castel Ivano) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ραφαέλ Αργουλιόλ
Ο Ραφαέλ Αργουλιόλ (Rafael Argullol, Βαρκελώνη, 1949) είναι καταλανός συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Έχει εκδώσει πλήθος βιβλίων ποίησης, μυθιστορήματα και δοκίμια τόσο στα ισπανικά όσο και στα καταλανικά. Τα δοκίμιά του έχουν αφιερωθεί κυρίως σε ζητήματα αισθητικής και στην ανάλυση του «ηρωικού ρομαντισμού».
Solaris Bus & Coach
μικρογραφία| Πρώην λογότυπο Solaris (2005–2012) Solaris Bus & Coach - Πολωνός παραγωγός αστικών λεωφορείων, υπεραστικών λεωφορείων και τρόλεϊ με την έδρα του στο Bolechowo-Osiedle κοντά στο Πόζναν. Παλαιότερα η προσφορά περιελάμβανε και τουριστικά πούλμαν και τραμ. Είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός αστικών λεωφορείων στην πολωνική αγορά και ένας από τους ηγέτες στην ευρωπαϊκή αγορά.
Η εταιρεία προέρχεται από την επιχείρηση Neoplan Polska που ιδρύθηκε το 1994. Το 1996, ένα εργοστάσιο παραγωγής άνοιξε στο Bolechowo-Osiedle κοντά στο Πόζναν, και αυτή η ημερομηνία θεωρείται η αρχή της ιστορίας της εταιρείας. Το 1999, κυκλοφόρησε το πρώτο αστικό λεωφορείο Solaris - Solaris Urbino 12. Το 2001, το όνομα της εταιρείας άλλαξε σε Solaris Bus & Coach Sp. z o. o., και το 2005 μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία. Η εταιρεία δεν είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο. Ο ισπανικός όμιλος Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles είναι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας από το 2018. Από το 2020, η εταιρεία είναι και πάλι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης.
Η Solaris διαθέτει τέσσερα εργοστάσια παραγωγής: το κύριο εργοστάσιο και την έδρα στο Bolechowo (τελική συναρμολόγηση λεωφορείων και τρόλεϊ), δύο εργοστάσια στη Środa Wielkopolska (συγκόλληση κουφωμάτων λεωφορείων και τρόλεϊ και συγκόλληση των λεγόμενων κιβωτίων τραμ) και ένα μισθωμένο στο Πόζναν στο ul. Wieruszowska, αίθουσα τελικής συναρμολόγησης σιδηροδρομικών οχημάτων.
Τα αστικά λεωφορεία Solaris προσφέρονται σε πολλές διαμορφώσεις κίνησης, μεγέθη και τύπους αμαξώματος. Το 2006 Η Solaris ήταν ο πρώτος κατασκευαστής στον κόσμο που παρουσίασε στην ευρωπαϊκή αγορά ένα υβριδικό λεωφορείο Solaris Urbino 18 μαζικής παραγωγής. Η προσφορά του κατασκευαστή περιλαμβάνει ντίζελ, αέριο CNG ή πλήρως ηλεκτρικούς κινητήρες. Το Solaris Urbino 12 electric 4ης γενιάς ήταν το πρώτο πολωνικό και το πρώτο ηλεκτρικό λεωφορείο που κέρδισε τον διεθνή τίτλο του Λεωφορείου της Χρονιάς 2017.
Neoplan Πολωνία
Ο Krzysztof Olszewski το 1994 ίδρυσε την εταιρεία Neoplan Polska Sp. z o. o. που αντιπροσωπεύει τη γερμανική μάρκα λεωφορείων Neoplan στην πολωνική αγορά. Το 1995, η εταιρεία κέρδισε έναν διαγωνισμό για την παράδοση 72 αστικών λεωφορείων χαμηλού ορόφου στο Πόζναν. Ο όρος του διαγωνισμού ήταν η τοποθεσία του εργοστασίου λεωφορείων στην περιοχή του Πόζναν. Ως αποτέλεσμα, ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης λεωφορείων ξεκίνησε στο Bolechowo-Osiedle. Το πρώτο λεωφορείο που παρήγαγε η Neoplan Polska βγήκε από τη γραμμή παραγωγής στις 22 Μαρτίου 1996 Μετά την ολοκλήρωση της παραγγελίας για το Πόζναν, η εταιρεία τα επόμενα τρία χρόνια κέρδισε την ηγετική θέση στην πολωνική αγορά αστικών λεωφορείων χαμηλού ορόφου. Στο Bolekhiv, τα λεωφορεία της οικογένειας Neoplan Metroliner κατασκευάστηκαν με άδεια:
Αυτά τα λεωφορεία χαρακτηρίζονταν από αξιοπιστία και ποιότητα κατασκευής, και κυρίως από μοντέρνο σχεδιασμό και, που ήταν τότε μεγάλη καινοτομία, προσβασιμότητα για ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες μέσω ενός χαμηλού ορόφου. Το στοιχείο που ξεχώριζε τα λεωφορεία Neoplan που παράγονται στην Πολωνία από τα ξένα ήταν ένα πράσινο ντάκ κολλημένο στον μπροστινό τοίχο στην αριστερή πλευρά. Υποτίθεται ότι συμβολίζει τα χαμηλού ορόφου λεωφορεία και την ευκολία χρήσης τους. Το χρώμα του dachshund, με τη σειρά του, προκάλεσε συσχετισμούς με την οικολογία τόσο στη διαδικασία παραγωγής όσο και στην ίδια την ιδέα των δημόσιων μεταφορών.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, η Neoplan Polska επέκτεινε σημαντικά το δικό της τεχνικό γραφείο υπεύθυνο για την έρευνα και την ανάπτυξη. Ακόμη και τότε, χρησιμοποιούσε ήδη λογισμικό υπολογιστή, το οποίο του επέτρεψε να συντομεύσει το χρόνο σχεδιασμού και κατασκευής ενός νέου πρωτοτύπου μοντέλου. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 Η Neoplan παρουσίασε μια νέα γενιά αστικών λεωφορείων. Ωστόσο, ο Olszewski αποφάσισε ότι δεν θα το έβαζε σε παραγωγή στο εργοστάσιο Bolechowo, γιατί λόγω της υψηλής τιμής δεν θα έβρισκε μεγάλο ενδιαφέρον στην Πολωνία. Το 1998, οι μηχανικοί της Neoplan Polska κατασκεύασαν ανεξάρτητα το πρώτο αστικό λεωφορείο που παρήχθη μόνο στο εργοστάσιο του Bolechowo - Neoplan K4016TD (μαζί με τη συντομότερη έκδοση του Neoplan K4010TD ), που ονομάζεται Olibus για σκοπούς μάρκετινγκ. Το 1999 έγινε η πρεμιέρα του πρώτου αστικού λεωφορείου από την οικογένεια Solaris Urbino (βλ. ενότητα Αστικά και υπερστικά λεωφορεία ). Αρχικά, η Neoplan Polska δεσμευόταν με συμβόλαιο με τη Neoplan, και ως εκ τούτου η εταιρεία του Olszewski μπορούσε να πουλά λεωφορεία μόνο σην Πολωνία ή σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το 2001 Η Neoplan απορροφήθηκε από τη γερμανική εταιρεία MAN. Ως εκ τούτου, την 1η Σεπτεμβρίου 2001, η εταιρεία Neoplan Polska άλλαξε το όνομά της σε Solaris Bus & Coach Sp. ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ Ιδιοκτήτες έγιναν μόνο οι Krzysztof και Solange Olszewski. Έκτοτε, οι εξαγωγές λεωφορείων Solaris στο εξωτερικό δεν έχουν περιοριστεί από καμία συμφωνία με τη Neoplan και έχουν λήξει όλοι οι δεσμοί με αυτήν την εταιρεία. Την 1η Ιουλίου 2005, η εταιρεία μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία Solaris Bus & Coach SA.
Αστικά και υπεραστικά λεωφορεία
Το 2002 παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του Urbino. Υπήρχαν μικρές αλλαγές σε σύγκριση με τους προκατόχους της, η δεύτερη γενιά ήταν μια μεταβατική έκδοση μεταξύ της πρώτης και της προγραμματισμένης τρίτης έκδοσης του Urbino. Παρουσιάστηκε επίσης το νέο μοντέλο Solaris Urbino 10, το οποίο αντικατέστησε το Urbino 9. Το 2004, παρουσιάστηκε επίσης το μοντέλο Solaris Urbino 15 CNG - το πρώτο λεωφορείο Solaris που τροφοδοτείται από συμπιεσμένο φυσικό αέριο. Το Solaris Urbino 12 δεύτερης γενιάς έλαβε μέρος στον διαγωνισμό για τον τίτλο του Λεωφορείου της Χρονιάς 2005, όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση και έχασε ελαφρώς από την MAN Lion's City.
Προπονητές
Τα τρόλεϊ Solaris Trollino κατασκευάζονται από το 2001 με βάση τα χαμηλού ορόφου λεωφορεία Solaris Urbino. Τα πρώτα αντίγραφα του Trollino 12 δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με την PKT Gdynia. Το 2002 μπήκαν σε σειριακή παραγωγή μακρύτερα τρόλεϊ σε εκδόσεις 15 μέτρων και 18 μέτρων. Το Solaris Trollino 15 ήταν το πρώτο τρόλεϊ στον κόσμο αυτού του μήκους. Αρχικά, παράγονται μονάδες κίνησης της ουγγρικής εταιρείας Ganz Transelektro και της Τσέχικης Cegelec. Την άνοιξη του 2007 Η Solaris, μαζί με την εταιρεία Medcom από τη Βαρσοβία, αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα πρωτότυπο του τρόλεϊ Solaris Trollino 12, εξοπλισμένο με πολωνική ασύγχρονη κίνηση. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2007 και δοκιμάστηκε στο Λούμπλιν. Άλλα δύο αντίγραφα έγιναν για το MPK Lublin. Η εταιρεία TLT από την Tychy  έχει επίσης δικαίωμα συναρμολόγησης και έγκρισης για μοντέλα Trollino. Το 2019, κατά τη διάρκεια της εμπορικής έκθεσης Busworld Solaris, παρουσίασε το διαρθρωμένο μοντέλο τρόλεϊ Solaris Trollino 24, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί αργότερα ως πλατφόρμα για περαιτέρω μοντέλα λεωφορείων αυτού του μήκους
Τα τρόλεϊ Solaris Trollino προσφέρονται σε εκδόσεις μήκους 12, 15, 18 και 24 μέτρων. Στην Πολωνία, το Trollino βρίσκεται στους δρόμους Gdynia, Tychów και Lublin. Παραδόθηκαν επίσης για το δίκτυο που ανακατασκευάζεται στη Ρώμη (στην έκδοση με μπαταρίες που επιτρέπει την οδήγηση στο κέντρο της πόλης χωρίς τη χρήση του αλυσοειδούς) και για τα υπάρχοντα στη Ρίγα, το Βίλνιους, το Ταλίν, τη Landskrona, την Opava και την Ostrava. Το 2009, το πρώτο τρόλεϊ έφτασε στην Πορτογαλία. Το Solaris Trollino διατίθεται επίσης σε ειδική έκδοση αμαξώματος MetroStyle, η οποία μοιάζει με τη σχεδίαση των τραμ Solaris Tramino. Τρόλεϊ αυτού του τύπου πήγαν στο Σάλτσμπουργκ, το Έσλινγκεν και το Καστεγιόν ντε λα Πλάνα.
Τραμ
Τον Μάρτιο του 2006 Η Solaris Bus & Coach υπέγραψε συμβόλαιο με τη Bombardier Transportation και τη γερμανική εταιρεία Vossloh Kiepe για τη συναρμολόγηση τραμ στην Πολωνία. Το 2006, αυτές οι εταιρείες, στο πλαίσιο της κοινοπραξίας που δημιουργήθηκε, κέρδισαν διαγωνισμό για την προμήθεια 24 τραμ Bombardier NGT6 / 2 για την Κρακοβία και 3 για το Γκντανσκ. Ως μέρος της συνεργασίας, η Bombardier Transportation προμήθευε αμαξώματα αυτοκινήτων, η Vossloh Kiepe προμήθευε ηλεκτρικό εξοπλισμό και η Solaris παρείχε την προμήθεια άλλων εξαρτημάτων και τη συναρμολόγηση οχημάτων σε συνεργασία με την MPK Kraków. Η συναρμολόγηση των τραμ για την Κρακοβία πραγματοποιήθηκε στην Zajezdnia Podgórze της Κρακοβίας. Το 2007, 3 παραγγελθέντα οχήματα παραδόθηκαν στο Γκντανσκ και τα πρώτα 8 στην MPK Kraków.
Αρχές της εταιρείας
μικρογραφία| Krzysztof και Solange Olszewski - ιδρυτές και ιδιοκτήτες της Solaris Bus & Coach μικρογραφία| Πρώην λογότυπο Solaris (2005–2012) μικρογραφία| Εργοστάσιο στο Środa Wlkp.
Οι μεγαλύτερες παραγγελίες
μικρογραφία| Ο Solaris Alpino στα χρώματα της Ε.ΘΕ.Λ Αθήνα μικρογραφία| Solaris Urbino 18 στο Βερολίνο
Ε.ΘΕ.Λ Αθήνα
Στις αρχές του 2008 η αστική συγκοινωνία από την Αθήνα Ε.ΘΕ.Λ έχει προκηρύξει διαγωνισμό για την προμήθεια 320 αστικών λεωφορείων (220 κατηγορίας MIDI και 100 κατηγορίας MAXI). Από τους ανταγωνιστές επιλέχθηκε ως προμηθευτή η Solaris και τον Ιούλιο του 2008 υπογράφηκε σύμβαση για την προμήθεια 100 μονάδων. Urbino 18 και 220 τεμ. Alpino 8.6. Η αξία της σύμβασης υπερβαίνει τα 80 εκατομμύρια ευρώ. Οι παραδόσεις λεωφορείων ολοκληρώθηκαν στα τέλη του 2009.
Cotral Lazio
Στις αρχές του 2016 Η Solaris κέρδισε σύμβαση για την προμήθεια 300 προαστιακών λεωφορείων για την εταιρεία Cotral από την ιταλική περιφέρεια του Λάτσιο. Η αξία της σύμβασης είναι σχεδόν 110 εκατομμύρια ευρώ. Στο πλαίσιο της σύμβασης παραδόθηκαν λεωφορεία 12 μέτρων της οικογένειας Solaris InterUrbino. Τα λεωφορεία είναι εξοπλισμένα, μεταξύ άλλων σε χώρους αποσκευών, κλιματισμό και κάμερες οπισθοπορείας. Τροφοδοτείται από κινητήρες ντίζελ DAF. Το 2019, ανακοινώθηκε ότι συνάφθηκε άλλη μια σύμβαση με την Cotral για την προμήθεια άλλων 360 λεωφορείων Solaris InterUrbino 12 τα επόμενα χρόνια σε δόσεις έως και 50 οχημάτων ετησίως.
BVG Berlin
Το 2004 Η Solaris κέρδισε μια παραγγελία από την Berliner Verkehrsbetriebe για την προμήθεια έως και 260 αστικών λεωφορείων MEGA συνολικά (130 + 130 κάτω από την επιλογή δεξιά). Χάρη σε αυτό το συμβόλαιο, 260 χαμηλού ορόφου Solaris Urbino 18 λεωφορεία τρίτης γενιάς έχουν βγει στους δρόμους του Βερολίνου. Ένωσαν τα 10 Urbino 18 που λειτουργούσαν προηγουμένως της προηγούμενης έκδοσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μεγάλο Θέατρο (Λοτζ)
Το Μεγάλο Θέατρο του Λοτζ (πολωνικά: Teatr Wielki w Łodzi) είναι όπερα στο Λοτζ της Πολωνίας. Είναι το μεγαλύτερο θέατρο της πόλης, με ειδίκευση στην όπερα, την οπερέτα και το μπαλέτο.
Ιστορία
Άνοιξε στις 19 Ιανουαρίου 1967 και μέχρι το τέλος του 2005 είχε κάνει 240 πρεμιέρες. Το θέατρο είναι ένας από τους σημαντικότερους χώρους όπερας στην Πολωνία.
Το Μεγάλο Θέατρο, που βρίσκεται στην Πλατεία Ντομπρόφσκι, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη όπερα στην Πολωνία και μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, με αμφιθέατρο που μπορεί να φιλοξενήσει 1.074 άτομα.
Το θέατρο έχει ανεβάσει έργα συνθετών του παρελθόντος (συμπεριλαμβανομένων των Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Τζουζέπε Βέρντι και Ρίχαρντ Βάγκνερ), καθώς και σύγχρονων προσωπικοτήτων (όπως ο Κσίστοφ Πεντερέτσκι και ο Μπόγκνταν Παβλόφσκι). Οι παραγωγές του έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη σκηνή του έχουν εμφανιστεί καλλιτέχνες όπως οι Βικτόρια ντελς Άνχελς, Αντρέα Μποτσέλι, Αντζέλα Γκεοργκίου, Χοσέ Κούρα και Πλάθιντο Ντομίνγκο. Οι σκηνοθέτες που έχουν εργαστεί εκεί είναι οι Άνταμ Χανουσκιέβιτς και Ρίσαρντ Πέριτ. Το κτίριο φιλοξενεί επίσης άλλες εκδηλώσεις, όπως πρωτοχρονιάτικους χορούς και επιδείξεις μόδας. Το πιο γνωστό από αυτά είναι το διεθνές φεστιβάλ τέχνης του κινηματογράφου, Camerimage.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρα στο Λοτζ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λοτζ
Καστέλλο Τεζίνο
Το Καστέλλο Τεζίνο (ιταλικά: Castello Tesino) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Κόμμα Συντηρητικών Δημοκρατικών
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές το 1928, όπου κέρδισε 5 έδρες στις βουλευτικές εκλογές λαμβάνοντας το 1.6% των ψήφων. Το κόμμα κέρδισε πέντε έδρες στις γερουσιαστικές εκλογές το επόμενο έτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βενιζελισμός
No Leaf Clover
Το "No Leaf Clover" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica και της Συμφωνικής του Σαν Φρανσίσκο, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ένατο δίσκο των Metallica, S&M, το 1999. Εκτός από αυτό, η συνεργασία των δύο σχημάτων είχε φέρει και το τραγούδι "Human". To 2000, είχε κυκλοφορήσει και ως single, το οποίο ήταν το τέταρτο του συγκροτήματος που φτάνει στο νούμερο 1 των αμερικανικών Mainstream Rock, του Billboard. Ενώ, επίσης, έφτασε και στην πρώτη δεκάδα των νορβηγικών και των καναδικών charts. Στα Hot 100, έφτασε έως και το νούμερο 74. Το τραγούδι, επίσης, είναι διαθέσιμο από το 2009, και στο δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι, Guitar Hero.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1999 Κατηγορία:Singles του 2000 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Φρανθίσκο Φερνάντεθ Μπουέι
Ο Φρανθίσκο Φερνάντεθ Μπουέι (Francisco Fernández Buey, Παλένθια, 1943 - Βαρκελώνη, 2012) ήταν ισπανός μαρξιστής φιλόσοφος, ακαδημαϊκός και δοκιμιογράφος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορία των ιδεών του σοσιαλισμού (Contribución a la crítica del marxismo cientificista, 1983) και την εκ νέου ανάγνωση του Μπαρτολομέ δε λας Κάσας και της σύγκρουσης των πολιτισμών με αφορμή την ανακάλυψη της Αμερικής (La gran perturbación, 1996). Αφιέρωσε πολλά άρθρα του στο Καρλ Μαρξ και τον Αντόνιο Γκράμσι, όντας ο ίδιος ένας από τους κύριους διανοούμενους που διέδωσαν το έργο τους στην Ισπανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί πανεπιστημιακοί
Νιόρ
H Νιόρ (γαλλικά: Niort) είναι κοινότητα στα κέντρο-δυτικά της Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού Ντε-Σεβρ, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σεβρ Νιορταίζ.
Η πόλη είναι είναι ένα σημαντικό διοικητικό και εμπορικό κέντρο. Είναι η έδρα των κεντρικών γραφείων των κυριότερων γαλλικών αμοιβαίων ασφαλιστικών εταιρειών και θεωρείται η περιφερειακή πρωτεύουσα της κοινωνικής οικονομίας και από τα κύρια χρηματοοικονομικά κέντρα στη Γαλλία.
Η Νιόρ έχει πληθυσμό 59.005 κατοίκους (το 2016). Η πόλη είναι επίσης έδρα της αστικής κοινότητας Νιορταί, με 149.220 κατοίκους (2015). Η αστική περιοχή περιλαμβάνει 77 κοινότητες και 156.789 κατοίκους (2015).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Νιορταί (ζ).
Τοπωνυμία
Η πόλη Νιόρ αναφέρεται ως Noiordo σε ένα νόμισμα της εποχής των Μεροβιγγείων το 940 και ως Nyorto το 1204.
Είναι ένας γαλατικός τοπωνυμικός τύπος, που αποτελείται από τα στοιχεία nouiios (νέος) και ritu- (πέρασμα σε ποταμό), εκλατινισμένος σε ritum στα αρχαία κείμενα.
Η σημασία του τοπωνυμίου Νιόρ είναι συνεπώς αυτό του «νέου περάσματος» (στον ποταμό Σεβρ Νιορταίζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Ο ποταμός Σεβρ Νιορταίζ στη Νιόρ Η πόλη βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού Ντε-Σεβρ, στις όχθες του ποταμού Σεβρ Νιορταίζ, που έχουν αναχθεί σε προστατευμένη πράσινη περιοχή. Στην άκρη περιοχής που χαρακτηρίζεται ως «Πράσινη Βενετία» για το φυσικό περιβάλλον, η Νιόρ είναι η κύρια πύλη της φυσικής περιοχής Μαραί Πουατεβάν, ένα φυσικό πάρκο με στόχο την προστασία του οικολογικά ευαίσθητου τοπίου της περιοχής.
Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της ιστορικής επαρχίας Πουατού.
Η απόστασή της από το Παρίσι είναι περίπου 352 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή (408 οδικώς). [2]
Η Νιόρ έχει πληθυσμό 59.005 κατοίκους (το 2016). Η πόλη είναι επίσης έδρα της αστικής κοινότητας Νιορταί, με 149.220 κατοίκους (2015). Η αστική περιοχή περιλαμβάνει 77 κοινότητες και 156.789 κατοίκους (2015).
Η έκταση είναι 68,20 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος της πόλης 77 μέτρα.
Ιστορία
μικρογραφία|Προϊστορικός πέλεκυς της Νιόρ
Προϊστορία
Η Νιόρ κατοικήθηκε από τη Νεολιθική περίοδο, όπως αποδεικνύεται από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, ανάμεσα στα οποία ένας πέλεκυς που βρέθηκε σε κεντρική πλατεία της πόλης ( Place de la Breche).
Αρχαιότητα
Πριν από τον 1ο αιώνα, η Νιόρ ήταν ένα χωριό που βρίσκονταν σε μια καμπή του ποταμού Σεβρ Νιορταίζ, στη σημερινή συνοικία Μπεσάκ της πόλης. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν κατά τα έτη 1970-1980 αποδεικνύουν μια σημαντική εμπορική δραστηριότητα για το διάστημα αυτό. Οι ίδιες ανασκαφές παρουσιάζουν σταδιακή εγκατάλειψη του οικισμού προς το τέλος του 1ου αιώνα. Οι λόγοι για αυτή τη μείωση της δραστηριότητας δεν είναι γνωστοί: πυρκαγιές, επιδημίες (ο οικισμός βρίσκονταν κοντά στο βάλτο), οι υποθέσεις μπορεί να είναι πολυάριθμες.
Η παρουσία μιας γαλατο-ρωμαϊκής κοινότητας επιβεβαιώνεται από την ανακάλυψη, τον Ιανουάριο του 2018, στην περιοχή Port-Boinot, τριών αγαλμάτων κελτικής (γαλατικής) προέλευσης: δύο μητέρες-θεές και η θεά Επόνα.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|Η εκκλησία Σαιντ-Αντρέ
Πρώιμος Μεσαίωνας
Κατά την Καρολίγγεια εποχή, φαίνεται ότι για λόγους ασφάλειας, η πόλη περιορίστηκε γύρω από έναν τόπο λατρείας και εγκαταστάθηκε στους λόφους των εκκλησιών Νοτρ-Νταμ και Σαιντ-Αντρέ. Αυτοί οι λόφοι προσέφεραν πράγματι τη δυνατότητα αυξημένης παρακολούθησης του ποταμού Σεβρ Νιοσαίζ και του λιμανιού του. Ο ποταμός ήταν μια φυσική οδός μεταφοράς και εμπορίου που ήταν πολύ σημαντική εκείνη την εποχή. Αλλά ήταν επίσης μια πόρτα ανοιχτή στις εισβολές, όπως αποδεικνύεται από τις λεηλασίες των Νορμανδών το 940.
Κλασικός Μεσαίωνας
Μετά την καταστροφή από τις επιδρομές των Νορμανδών, η πόλη ξανακτίστηκε γύρω από έναν πύργο των κομήτων του Πουατιέ.
Με τον πρώτο γάμο της Ελεονώρας της Ακουιτανίας πέρασε πρώτα υπό την εξουσία του βασιλιά της Γαλλίας, στη συνέχεια με τον δεύτερο γάμο της στην επικράτεια του δούκα του Ανζού, ο οποίος ήταν επίσης βασιλιάς της Αγγλίας (Ανδεγαυική αυτοκρατορία). Αυτή η κατάσταση απέφερε στην πόλη κάποια πλεονεκτήματα. Το 1203, η Ελεονώρα χορήγησε στην πόλη και την περιοχή καταστατικό χάρτη. Ο βασιλικός σύζυγός της, Ερρίκος Β΄ ο Πλανταγενέτης και ο γιος του Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, οχύρωσαν την ακρόπολη με κάστρο και τείχη μήκους 2.800 μέτρων, σχεδόν διπλάσιο από αυτό της Καρακασσόν, από τα οποία σήμερα παραμένει μόνο ο επιβλητικός Ακρόπυργος και μερικά ίχνη από τα θεμέλια του κάστρου.
Το 1224 η πόλη κατακτήθηκε από τους Γάλλους υπό τον Λουδοβίκο Η΄. Το 1346, η Νιόρ αντιστάθηκε σε μια επίθεση των Άγγλων υπό τον Ερρίκο, δούκα του Λάνκαστερ (Εκατονταετής πόλεμος). Παρ 'όλα αυτά πέρασε υπό αγγλική κυριαρχία με τη συνθήκη του Μπρετινί, το 1360.
Από το 1285, η πόλη ήταν «ελεύθερο λιμάνι», γεγονός που συνέβαλε στην οικονομική και εμπορική της ανάπτυξη. μικρογραφία|Η συνοικία ντυ Γκεκλέν στη Νιόρ|εναλλ.=
Ύστερος Μεσαίωνας
Ο Μπερτράν ντυ Γκεκλέν επανακατέλαβε τη Νιόρ από τους Άγγλους στις 23 Μαρτίου 1372. Για να το πετύχει, παραπλάνησε τους Άγγλους, ντύνοντας διακόσιους από τους πιο γενναίους στρατιώτες του με αγγλικές στολές. Βλέποντάς τους έξω από τα τείχη, οι Άγγλοι φρουροί κατέβασαν την κινητή γέφυρα του φρουρίου. Οι Γάλλοι εισήλθαν στην πόλη και την κατέλαβαν. Έτσι, η Νιόρ επέστρεψε στο βασίλειο της Γαλλίας. Μία συνοικία της πόλης έχει ονομασθεί με το όνομά του στο χώρο του στρατοπέδου του.
Κατά τη διάρκεια της Πραγκερί (1440), μιας εξέγερσης Γάλλων πριγκίπων κατά των μεταρρυθμίσεων του Καρόλου Ζ', ο δελφίνος, μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΑ΄, έκανε τη Νιόρ έδρα του και της παραχώρησε πολλά προνόμια.
Τον 14ο αιώνα αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα η κλωστοϋφαντουργία και η βυρσοδεψία.
Αλειμματάς Κεφαλονιάς
Ο Αλειμματάς είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Σκάλας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελειού-Πρόννων, του δήμο Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Αλειμματάς είναι ημιορεινός οικισμός της ΝΑ. Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές απολήξεις του Αίνου και πάνω από τον όρμο Κατελειού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αργοστολίου.
Νιόρ
Ύστερος Μεσαίωνας
Τον Νοέμβριο του 1461, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' επιβεβαίωσε τα προνόμια της πόλης, ώστε να αναπτυχθεί περισσότερο.
Αλειμματάς Κεφαλονιάς
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 ως Αλείματα και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρόννων του νομού Κεφαλληνίας. Το 1912 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αλειμματάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκάλας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκάλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελειού-Πρόννων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελειού-Πρόννων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου.<
Νιόρ
Νεότερη εποχή
Μετά την προσχώρησή της στη Μεταρρύθμιση το 1557, η πόλη έγινε προτεσταντική αλλά κατελήφθη από τους Ρωμαιοκαθολικούς το 1569.
Αλειμματάς Κεφαλονιάς
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Νιόρ
Νεότερη εποχή
Ένα από τα αιματηρά επεισόδια στη Νιόρ κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, έλαβε χώρα τη νύχτα της 27ης προς 28η Δεκεμβρίου 1588, κατά τη διάρκεια της οποίας έγιναν συγκρούσεις μεταξύ καθολικών και προτεσταντών με δολοφονίες, λεηλασίες και πυρκαγιές. Οι Ουγενότοι Σαιν Ζελαί και Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ κατέλαβαν την πόλη. Το 1627, ο Νιόρ έγινε και πάλι καθολική, αλλά παρέμεινε ενεργό κέντρο του Προτεσταντισμού.
17ος-19ος αιώνας
Οι διώξεις κατά των Ουγενότων έπληξαν την πόλη από το 1668. Διήρκεσαν μέχρι το 1685 και ανάγκασαν πολλούς Ουγενότους να φύγουν, ιδιαίτερα στον Καναδά.
Το λιμάνι της Νιόρ, ωστόσο, συνέχιζε να ακμάζει με το εμπόριο δερμάτων και γουναρικών από τον Καναδά, όπου είχαν εγκατασταθεί πολλοί κάτοικοι της πόλης και της περιοχής. Ωστόσο, η ανάκληση του διατάγματος της Νάντης (1685) και στη συνέχεια η απώλεια του Καναδά οδήγησαν στην πτώση αυτής της βιομηχανίας που βρισκόταν στα χέρια των Ουγενότων.
Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, η βυρσοδεψία ήταν ακόμη ανθηρή και περισσότερες από 30 μονάδες ιππικού προμηθεύονταν από εδώ τα δερμάτινα παντελόνια τους.
Ναπολέων
Το 1807, ο Ναπολέοντας εξέδωσε διάταγμα για την ανάπτυξη του ποταμού Σεβρ Νιορταίζ, για να ενισχύσει τον ρόλο του ως πλωτής οδού. Το διάταγμα αυτό είναι η πρώτη πράξη που είχε ως αποτέλεσμα την ολική αποξήρανση των βαλτών της περιοχής. Εξασφάλισε επίσης την ευημερία της πόλης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, εφοδιάζοντας το στρατό και το ιππικό του με δερμάτινα είδη από τη Νιόρ.
Ο Ναπολέοντας πέρασε από τη Νιόρ στο δρόμο της εξορίας για το νησί της Αγίας Ελένης και πέρασε μία από τις τελευταίες του νύχτες στη Γαλλία (2 και 3 Ιουλίου 1815) στη Νιόρ.
Σύγχρονη εποχή
Στις 7 Ιουνίου 1944, οι αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ βομβάρδισαν τη συνοικία του σταθμού προκαλώντας 40 θύματα. Οι στόχοι ήταν οι εγκαταστάσεις του σιδηροδρομικού σταθμού και μια μονάδα παραγωγής εξοπλιστικού υλικού για το γερμανικό στρατό.
Από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η πόλη έγινε σημαντικό διοικητικό και εμπορικό κέντρο, από τα κύρια χρηματοοικονομικά κέντρα στη Γαλλία.
Από το 1964 έως το 1972, τέσσερις κοινότητες συγχωνεύτηκαν με τη Νιόρ.
Οικονομία
Η Νιόρ είναι η γαλλική πρωτεύουσα των ασφαλιστικών εταιρειών και των τραπεζικών εταιρειών, καθώς και των περιφερειακών υποκαταστημάτων εθνικών εταιρειών αμοιβαίων ασφαλιστικών εταιρειών όπως η Groupama και η Banque Populaire. Είναι ένα κύριο χρηματοπιστωτικό κέντρο της Γαλλίας (τέταρτη σε κατάταξη μετά το Παρίσι, τη Λυών και τη Λιλ).
Η οικονομία της βασίζεται κυρίως στον τριτογενή τομέα (ασφάλιση, τράπεζες, διοικητικές υπηρεσίες, ηλεκτρονικοί σύμβουλοι πληροφορικής, εμπόριο και εκθέσεις).
Η βιομηχανία είναι πολύ αναπτυγμένη. Η παραδοσιακή βυρσοδεψία (δέρμα σαμουά, γαντοποιία) έχει αντικατασταθεί από μεγάλες μονάδες επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων, αεροναυπηγικής και χημικών προϊόντων.
Αθλητισμός
Η ομάδα ποδοσφαίρου της πόλης είναι η Σαμουά Νιορταί, η οποία παίζει στη Λιγκ 2, το δεύτερο υψηλότερο πρωτάθλημα στο γαλλικό ποδόσφαιρο. Η ομάδα Ράγκμπι Stade Niortais γιόρτασε την 100ή επέτειό της το 2009. Η ομάδα μπέιζμπολ Dragons παίζει στην περιφερειακή ένωση.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|280x280εσ|Ο Ακρόπυργος, κτίσμα του 12ου-13ου αιώνα Η Νιόρ έχει πολλά αρχιτεκτονικά μνημεία, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Πουατού-Σαράντ
Καστέλλο-Μολίνα ντι Φιέμμε
Το Καστέλλο-Μολίνα ντι Φιέμμε (ιταλικά: Castello-Molina di Fiemme) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ταγκρέδος, πρίγκιπας της Γαλιλαίας
Ο Ταγκρέδος (ιταλ.: Tancredi di Galilea, περ. 1072 - Δεκέμβριος 1112) ήταν Νορμανδός σταυροφόρος, εγγονός (από την μητέρα του) του Ροβέρτου Γυϊσκάρδου και ανιψιός του Βοημούνδου. Έλαβε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία και έμεινε γνωστός ως Πρίγκιπας της Γαλιλαίας.
Η Σταυροφορία
Σε ηλικία περίπου 20 χρονών, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του και άλλους ευγενείς, ακολούθησε τον θείο του Βοημούνδο στο τρίτο εκστρατευτικό σώμα των σταυροφόρων που απέπλευσε από το Μπάρι της Ιταλίας τον Οκτώβριο του 1096 για το Δυρράχιο με σκοπό να ακολουθήσουν την Εγνατία οδό και να φθάσουν το συντομότερο δυνατό στην Κωνσταντινούπολη. Οι σταυροφόροι έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του Απριλίου. Ο Ταγκρέδος δεν παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα Αλέξιο για να δώσει τον όρκο της υποτέλειας, όπως έπραξαν οι άλλοι ευγενείς, αλλά με την δική του στρατιωτική δύναμη συνέχισε περνώντας τον Βόσπορο προς την θέση Πελεκάνος για να ενωθεί με τις δυνάμεις των σταυροφόρων.
Η 6η Μαΐου 1097 τον βρήκε εμπρός από το ανατολικό τείχος της Νίκαιας όπου συμμετείχε στην πολιορκία της πόλης. Άντεξε ηρωικά στις επιθέσεις του στρατού του σουλτάνου Κιλίτζ Αρσλάν Α΄, ο οποίος προσπάθησε να διασπάσει τις δυνάμεις των πολιορκητών και να εισέλθει στην πόλη για την ενίσχυση των πολιορκημένων. Όταν η φρουρά της πόλης μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις παραδόθηκε στον βυζαντινό στρατό, η δυσπιστία του Ταγκρέδου για τον αυτοκράτορα μεγάλωσε, αλλά κατόπιν πιέσεων του θείου του Βοημούνδου, έδωσε όρκο υποτέλειας.
Συνέχισε προς νότο με τον Βαλδουίνο και με ένα τμήμα στρατού που αποσπάστηκε από το κύριο σώμα του στρατού των σταυροφόρων, κατευθύνθηκε προς τις Κιλίκιες Πύλες. Πολιόρκησε και ελευθέρωσε πόλεις όπως την Ταρσό ( την οποία παρέδωσε στον Βαλδουίνο), τα Άδανα,  τα Μάμιστρα και άλλες. Το 1098 βοήθησε στην πολιορκία και την κατάληψη της Αντιόχειας.
Αργότερα, συνέχισε την πορεία του και ενώθηκε με τις δυνάμεις των σταυροφόρων που πολιορκούσαν την Άκρα. Τον Ιούνιο του 1099 αντιλήφθηκε ότι οι πιθανότητες κατάληψης της πόλης είναι μηδαμινές. Αποσπάστηκε τότε από το στρατό των πολιορκητών και κατευθύνθηκε προς την Ράμλα την οποία κατέλαβε. Στις 6 Ιουνίου στην Εμμαούς συναντήθηκε με αντιπροσωπεία των χριστιανών κατοίκων της περιοχής η οποία του ζήτησε να ελευθερώσει την Βηθλεέμ. Πράγματι, μαζί με τον Βαλδουίνο του Λε Μπουργκ και απόσπασμα ιπποτών ανακατέλαβε την περιοχή και στις 7 Ιουνίου 1099 αντίκρισε τα τείχη της Ιερουσαλήμ αρχίζοντας ταυτόχρονα την πολιορκία της.
Στις 15 Ιουλίου 1099 στην τελική έφοδο ήταν από τους πρώτους σταυροφόρους που εισήλθαν στην Ιερουσαλήμ και ο πρώτος που κατέλαβε το Όρος του Ναού βάζοντας το λάβαρο του στο τέμενος Αλ Ακσά. Ταυτόχρονα με την απελευθέρωση της πόλης δημιουργήθηκε το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, με πρώτο λατίνο πατριάρχη τον Αρνούλφο του Ροές.
Στη Γαλιλαία
Μετά την κατάληψη της Ιερουαλήμ κατευθύνθηκε προς την Τιβεριάδα και τν Ναζαρέτ τις οποίες και ελευθέρωσε. Στην Ιερουσαλήμ είχε ανέβει στον πατριαρχικό θρόνο ως δεύτερος στην σειρά λατίνος πατριάρχης ο Δαϊμβέρτος της Πίζας. Σε αυτόν έδωσε όρκο υποτέλειας και αναγνωρίστηκε ως Πρίγκηπας της Γαλιλαίας.
To 1101 μετά την σύλληψη του Βοημούνδου από τους Τούρκους ορίστηκε επίτροπος στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, τίτλο που διατήρησε και μετά την απελευθέρωση και επιστροφή του Βοημούνδου στην Ευρώπη το 1104. Τον ίδιο χρόνο ορίστηκε μαζί με τον Ριχάρδο του Σαλέρνο διοικητής της Έδεσσας. Αρνήθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον Αλέξιο και συνέχισε τις προσπάθειες για την απελευθέρωση και άλλων περιοχών.
Συνέχισε να αγωνίζεται κατά των Τούρκων και το 1108, αντίθετα με τον Βοημούνδο, δεν υπέγραψε τη συνθήκη της Δεαβόλεως, έτσι ήρθε για μια ακόμη φορά σε ρήξη με τον Αλέξιο. Το 1110 κατέλαβε ένα σημαντικό φρούριο στην κομητεία της Τρίπολης, το Κρακ των Ιπποτών.
Απεβίωσε το 1112.
Ο Ταγκρέδος στις τέχνες
μικρογραφία |Tintoretto, Domenico (Η ελευθερωμένη Ιερουσαλήμ) - Ο Ταγκρέδος βαπτίζει χριστιανή την Clorinda Υπήρξε πηγή έμπνευσης για τους καλλιτέχνες στην Ευρώπη. Ενδεικτικά ο Τορκουάτο Τάσσο, στο επικό ποίημά του Η ελευθερωμένη Ιερουσαλήμ (Gerusalemme liberata) σκιαγράφησε τον χαρακτήρα του. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ότι ζωγράφοι και μουσικοί εμπνεύστηκαν έργα τους από τους στίχους του ποιήματος. Ο Νικολά Πουσέν ζωγράφισε το Ταγκρέδος και Ερμίνια (περ. 1630). Ο Κλαούντιο Μοντεβέρντι συνέθεσε το μαδριγάλι Il combattimento di Tancredi e Clorinda (1624), εμπνεόμενος από τους στίχους του Τάσσο, όπως και ο Αντρέ Καμπρά που έγραψε την όπερα Tancrède (1702) αλλά και ο Τζοακίνο Ροσσίνι έγραψε την ηρωική όπερα (οpera seria) Tancredi (1813) με βάση την τραγωδία του Βολταίρου Tancrède (που με τη σειρά της είχε βασιστεί στον Τάσσο). Ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι, επίσης, έγραψε την νουβέλα Tancred, or The New Crusade (1847).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Καικιλία των Καπετιδών, κόρη τού Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας.
Εθνικόν Ριζοσπαστικόν Κόμμα
Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα, ήταν Ελληνικό πολιτικό κόμμα το οποίο έδρασε στις δεκαετίες του 1920 και 1930. Επικεφαλής του ήταν ο Γεώργιος Κονδύλης.
Ιστορία
Το κόμμα μετονομάστηκε σε Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα και συμμετείχε στις εκλογές του 1932, λαμβάνοντας το 4.1% των ψήφων και 5 έδρες. Στις εκλογές του επομένου έτους, το κόμμα αύξησε τη δύναμη του στις 11 έδρες και έγινε το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Στις εκλογές του 1935, το κόμμα συμμάχησε με το Λαϊκόν Κόμμα. Επειδή τα βενιζελικά κόμματα μποϊκόταραν τις εκλογές, η συμμαχία πέτυχε συντριπτική νίκη κερδίζοντας 287 από τις 300 έδρες του τότε κοινοβουλίου. Το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα κέρδισε 32 έδρες. Στις εκλογές του 1936 το κόμμα συμμετείχε στις εκλογές ως μέρος της Γενικής Λαϊκής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΓΛΡΕ). Στην ΓΛΡΕ συμμετείχαν επίσης το Εθνικό Λαϊκό Κόμμα και το Ανεξάρτητο Λαϊκό Κόμμα. Στις εκλογές του 1936, τα 3 κόμματα της ΓΛΡΕ (Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα, Εθνικό Λαϊκό Κόμμα, Ανεξάρτητο Λαϊκό Κόμμα) κέρδισαν 60 έδρες συνολικά.
Αρδέννες (νομός)
Οι Αρδέννες (γαλλικά: Ardennes) είναι γαλλικός νομός που βρίσκεται στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, στα βορειοανατολικά της Γαλλίας, στα σύνορα με το Βέλγιο. Ο νομός οφείλει το όνομά του στην περιοχή και τα δάση των Αρδεννών.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Σαρλβίλ-Μεζιέρ που μαζί με το Σεντάν είναι τα δύο κύρια αστικά κέντρα.