cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περονόσπορος της πατάτας
Ο περονόσπορος της πατάτας είναι ασθένεια η οποία προσβάλει το φυτό της πατάτας καθώς και της ντομάτας, και προκαλείται απο τον ωομύκητα Phytophthora infestans (σημ. οι ωομύκητες δεν ανήκουν στο βασίλειο των μυκήτων). Θεωρείται απο τις σοβαρότερες ασθένειες, καθώς μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο οικονομικό πρόβλημα σε μια χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ιρλανδία όπου εξαιτίας της εμφάνισης αυτού του φυτοπαθολογικού οργανισμού το 1845 στις καλλιέργειες πατάτας προκλήθηκε ολοκληρωτική καταστροφή. Η συγκεκριμένη περίσταση αναφέρεται ιστορικά ως «Λιμός της Ιρλανδίας», γεγονός που ευθύνεται εν πολλοίς για την οικονομική κατάρρευσή της. Στην Ελλάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1881 και έκτοτε ενδημεί. Η ονομασία της προέρχεται απο τις ελληνικές λέξεις «φυτό» και «φθορά».
Εμφάνιση της ασθένειας
Η ασθένεια ευδοκιμεί συνήθως σε ψυχρά κλίματα με αυξημένη υγρασία. Ωστόσο, μπορεί να κάνει την εμφάνισή της και σε χώρες με θερμότερο κλίμα, αλλά εκεί έχει μορφή επιδημίας. Οι επικρατέστερες συνθήκες στις οποίες ευνοείται ο συγκεκριμένος παθογόνος μικροοργανισμός είναι οι πολλές βροχοπτώσεις και η υψηλή υγρασία. Οι περιοχές στις οποίες εμφανίζεται, όσον αφορά στην Ελλάδα, είναι η Πελοπόννησος.
Βιολογικός κύκλος
Ο κύκλος της ασθένειας περιλαμβάνει πάντοτε την αγενή αναπαραγωγή όπου ο ωομύκητας Phytophthora infestans χρειάζεται ζωντανό ξενιστή για να επιβιώσει.
Συμπτωματολογία
Η ασθένεια παρουσιάζεται στο υπέργειο τμήμα του φυτού και κάνει την εμφανισή της στα φύλλα με μια ωχρά κηλίδα έως πράσινου χρώματος. Με την επέκταση της ασθένειας επέρχεται νέκρωση όλων των ιστών.
Μοντέλα πρόγνωσης της ασθένειας
Απο τη δεκαετία του 50 έχουν αναπτυχθεί διάφορα μοντέλα πρόγνωσης. Τα μοντέλα αυτά λαμβάνουν υπόψιν κυρίως την ατμοσφαιρική θερμοκρασία, την υγρασία της ατμόσφαιρας. Τα πιο πρόσφατα μοντέλα δεν περιορίζονται μόνο στο πρώτο ψεκασμό αλλά και στους μετέπειτα ψεκασμούς.Επίσης τα μετεωρολογικά δεδομένα συλλέγονται απο ειδικούς αγρομετεωρολογικούς σταθμούς που είναι εγκατεστημένοι σε διάφορα σημεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ωομύκητες Κατηγορία:Ασθένειες δέντρων Κατηγορία:Φυτοπαθολογία
Δεσποτάτο της Σερβίας
μικρογραφία|Το Δεσποτάτο το 1455-1459 Το Δεσποτάτο της Σερβίας (σερβικά: Српска деспотовина) ήταν ένα σερβικό μεσαιωνικό κρατίδιο που δημιουργήθηκε το 1402, όταν ο Στέφανος Λαζάρεβιτς, γιος του πρίγκιπα Λάζαρου Χρεμπελιάνοβιτς, έλαβε από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων τον τίτλο του Δεσπότη. Το Σμεντέρεβο, η πρωτεύουσα του δεσποτάτου, χτίστηκε από τον Δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. Μετά το θάνατο του δεσπότη Γεωργίου το 1456, στη Σερβία ξεκίνησε δυναστική έριδα για το θρόνο μεταξύ των διαδόχων του, γεγονός που διευκόλυνε την κατάρρευση του κράτους και το 1459 το δεσποτάτο τελικώς έπεσε στα χέρια των Τούρκων.
Ιστορία
Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου και το θάνατο του πρίγκιπα Λάζαρου, το κρατίδιό του αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα κυρίως από το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Δεδομένου ότι ο πρίγκιπας ήταν υποτελής της Ουγγαρίας, ο Ούγγρος βασιλιάς ήθελε ο διάδοχος να συνεχίσει να είναι υποτελής του. Έτσι, επιτέθηκε στην πριγκίπισσα Μιλίτσα της Σερβίας το φθινόπωρο του 1389. Ο γιος της, πρίγκιπας Βουκ Λαζάρεβιτς, ήρθε σε επαφή με τους Οθωμανούς ζητώντας τη βοήθειά τους, όπως κι έγινε το 1390. Σε αντάλλαγμα ωστόσο, ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ ζήτησε να δώσει η Μιλίτσα τη μικρότερη κόρη της Όλιβερ για το χαρέμι του και κάθε χρόνο οι ευγενείς της να εμφανίζονται στην αυλή του και να δηλώνουν την υποταγή τους.
Τελευταίος δεσπότης ήταν ο Στέφανος Τομάσεβιτς ο οποίος έχανε συνεχώς εδάφη από τους Οθωμανούς και το 1459 έχασε οριστικά την ηγεμονία του. Το 1404 ο βασιλιάς Σιγισμόνδος της Ουγγαρίας και Κροατίας έδωσε κάποια εδάφη από την επικράτειά του στο Δεσπότη της Σερβίας, αλλά κι αυτά χάθηκαν από τους Οθωμανούς το 1522.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων
Αναστάσιος Βούλγαρης
Ο Αναστάσιος ή Αθανάσιος Βούλγαρης (Βουλγάρικα: Анастас или Атанас Българин/Anastas ili Atanas Bulgarin) (? - 1839) ήταν Έλληνας επαναστάτης βουλγαρικής καταγωγής και ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Γεννήθηκε στο Πιάνετς της Παρορβηλίας. Στο ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης το 1822 έφυγε για την Ελλάδα και εντάχθηκε στους εξεγερθέντες. Η οικογένειά του φυλακίστηκε από τους Οθωμανούς και πήγε στα Βαλκάνια. Έφτασε σε υψηλή στρατιωτική θέση στον ελληνικό στρατό.
Στις 22 Μαΐου 1825, ο Υπουργός Πολέμου Αδάμ Δούκας έγραψε στην κυβέρνηση: "... ο χιλιοστός Αναστάσιος Βούλγαρης, υπό την άμεση διοίκηση του Χατζηχρήστου ήταν ένας από τους πρώτους που τόλμησε να αποδράσει από το Φρούριο του Νεοκάστρου. Πολέμησε με τους στρατιώτες του στο Φρούριο και στη Σφακτηρία, όπου σχεδόν όλοι οι στρατιώτες του σκοτώθηκαν κατά την απόβαση του εχθρού."
Πέθανε στο 1839, αφήνοντας πίσω δύο παιδιά, μια κόρη και ένα γιο, τον Έλληνα επαναστάτη Λεωνίδα Βούλγαρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βούλγαροι αγωνιστές του 1821
Καρδιακαύτι Ηλείας
Το Καρδιακαύτι είναι χωριό της Ηλείας, πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Γαστούνης, που σήμερα ανήκει διοικητικά στο Δήμο Πηνειού.
Ιστορία
Για την ονομασία του χωριού η λαϊκή παράδοση λέει την περίοδο της Φραγκοκρατίας, ένας ιππότης που ονομαζόταν Βαρθολομαίος γνώρισε μια πολύ όμορφη κοπέλα που έβοσκε πρόβατα καθώς επιτηρούσε την επικράτειά του. Τη ρώτησε πώς τη λένε και από ποιο χωριό κατάγεται και έδειξε το χωριό της στην κοιλάδα. Ο Βαρθολομαίος θαμπωμένος ζήτησε από τον πατέρα του να παντρευτεί την κοπέλα και εκείνος δέχτηκε. Το μέρος που είδε την κοπέλα ονομάστηκε Καρδιακαύτι.
Οι κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι, δηλ. αρβανίτες. Ο οικισμός Καρδιακαύτη απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τα Λεχαινά, την έδρα του τότε Δήμου Μυρτουντίων στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πληθυσμιακή εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Το Καρδιακαύτι το 2023 έχει 23 παιδιά κ όλοι η άλλη είναι ηλικιωμένοι εκτός από τους γονείς των παιδιών, ενώ έγινε ιδιαίτερα γνωστό στην περιοχή από την πλούσια πολιτιστική του δράση με την δημιουργία του Πολιτιστικού Κέντρου «Το στέκι της χαρας».
GAZ-AA
Το GAZ-AA ήταν φορτηγό που παράχθηκε από τη σοβιετική εταιρεία GAZ, από τo 1932 μέχρι το 1938. Το φορτηγό αυτό ήταν η σοβιετική έκδοση του Ford Model AA, που κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ από το 1927 έως το 1932. Το GAZ-AA ήταν λίγο πιο "δυνατό" και "σκληροτράχηλο" από το αμερικανικό Ford Model AA, καθώς έπρεπε να ανακατασκευαστεί για τις σκληρές καιρικές συνθήκες τις Ρωσίας. Όπως και το επιβατικό GAZ-A, το GAZ-AA μπορούσε να αγοραστεί μόνο από τον στρατό, τις ειδικές δυνάμεις και άλλες υπηρεσίες της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ δεν ήταν διαθέσιμο στον γενικό πληθυσμό. Παράχθηκαν πάνω από 600.000 αντίτυπα του φορτηγού και τα περισσότερα χρησιμοποιήθηκαν από τον Κόκκινο Στράτο. Το φορτηγό κέρδισε το όνομα Polutorka, καθώς ο λαός το ονόμασε έτσι επειδή μπορούσε να κουβαλήσει 1,5 τόνο βάρους.
Ιστορία
Η Ford εξήγαγε οχήματα στη Ρωσία ήδη από το 1909, όταν όμως η Ρωσία έγινε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, η κυβέρνηση της νέας χώρας ήθελε να παράγονται όλα τα οχήματα εντός της χώρας και όχι να εισάγονται. Ως αποτέλεσμα, το 1928 η κυβέρνηση έκανε μια συμφωνία με την Ford έτσι ώστε να παράγεται το Ford Model A και το Ford Model AA στην ΕΣΣΔ. Το 1929 τα πρώτα σχέδια της παραγωγής άρχισαν. Αφού είχε ήδη φτιαχτεί ένα εργοστάσιο, παράχθηκαν 10 αντίτυπα του Ford Model AA, αυτά τα μοντέλα περάσαν πολλά τεστ αντοχής και τελικά αποδείχθηκε πως δεν ήταν αρκετά καλά για τις σκληρές καιρικές συνθήκες της Ρωσίας και των γειτονικών χωρών.
Με την αρχή της παραγωγής του GAZ-A, που ήταν βασισμένο στο Ford Model A, η GAZ αποφάσισε να αρχίσει τελικά να παράγει το Ford Model AA με το όνομα «GAZ-AA», αλλά αυτήν την φορά με αρκετές αλαλγές και εκσυγχρονισμούς. Αυτήν η έκδοση του φορτηγού, είχε ένα πιο δυνατό σασί και τετρακίνηση, και αυτά τα χαρακτηριστικά το έκαναν καλύτερο εκτός δρόμου από την αρχική Αμερικανική του έκδοση. Παράγονταν πάνω από 60 φορτηγά την μέρα και ήταν το πιο δημοφιλές φορτηγού στην ΕΣΣΔ εκείνο τον καιρό. Ένα παρόμοιο αλλά μεγαλύτερο φορτηγό με όνομα ZIS-5, που ήταν επίσης βασισμένο σε Αμερικάνικο μοντέλο, αυτήν την φορά στο Autocar Dispatch SA. παραγόταν επίσης εκείνον τον καιρό και ανταγωνιζόταν μέχρι κάποιου σημείου το GAZ-AA. Αν και οι πωλήσεις ήταν αρκετά μεγάλες και ικανοποιητικές, η παραγωγή του φορτηγού σταμάτησε το 1938, όταν αντικαταστάθηκε από το παρόμοιο GAZ-MM.
Εξωτερικές Αναφορές
Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Μοντέλα GAZ
Μεγάλη Στοά
Διοικητικές «κεφαλές» μίας Μεγάλης Στοάς (ή Μεγάλης Ανατολής) είναι ο «Μέγας Διδάσκαλος» και οι «Μεγάλοι Αξιωματικοί» της. Κάποιες Μεγάλες Στοές έχουν ιδρύσει «Επαρχιακές Μεγάλες Στοές» ως διοικητική τους υποδιαίρεση. Οι Μεγάλες Στοές είναι διοικητικά ανεξάρτητες μεταξύ τους, διατηρώντας μόνο επίσημες σχέσεις στα πλαίσια της «αμοιβαίας αναγνώρισης» τους με άλλες Μεγάλες Στοές. Μια Μεγάλη Στοά απαγορεύει στους Ελευθεροτέκτονες που είναι μέλη κάποιας εκ των Στοών της την επίσκεψη Στοών που δεν έχει αναγνωρίσει ως «Κανονικές».
Δεν υπάρχει στον Ελευθεροτεκτονισμό κάποιο κεντρικό Σώμα που να εποπτεύει τις Μεγάλες Στοές και τις Μεγάλες Ανατολές παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεκτονισμός
Δήμος Ανατολικού Σελίνου
thumb|200px|Η θέση του δήμου Αρμένων στο νομό Χανίων Ο Δήμος Ανατολικού Σελίνου ήταν Δήμος του Νομού Χανίων, που προήλθε από την συνένωση των κοινοτήτων Καμπανού, Επανοχωρίου, Σκάφης, Ροδοβανίου, Σούγιας και Τεμενίων. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καντάνου-Σελίνου. Έδρα του δήμου ήταν ο Καμπανός ενώ κατά την απογραφή του 2001 είχε 1468 κατοίκου και έκταση 136,5 τ.χλμ. και ήταν κυρίως ορεινός. Η οικονομία της περιοχής που καταλάμβανε ο δήμος βασίζεται κυρίως στην ελαιοπαραγωγή και δευτερευόντως στην κτηνοτροφία και τον τουρισμό (Σούγια).
Δημοτικά Διαμερίσματα
Τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου ήταν τα εξής:
Οικισμοί
Ο δήμος αποτελούνταν από τους παρακάτω 22 οικισμούς, κατά σειρά πληθυσμού (σε παρένθεση), σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Μαρδούκ ζερ Χ
Ο Μαρδούκ ζερ Χ υπήρξε ο δέκατος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1046 - 1033 π.Χ.). Είναι άγνωστο το δεύτερο μισό του ονόματος του επειδή δεν διακρίνεται στις πινακίδες, γι'αυτό σημειώνεται ως "Χ" και τα κείμενα που βρέθηκαν την εποχή της βασιλείας του είναι γνωστά σαν προφητείες και τον διαδέχθηκε ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας Ναβού σούμ λιμπούρ με τον οποίο η συγγενική σχέση είναι άγνωστη.
Πηγές
C.B.F. Walker (May 1982). "Babylonian Chronicle 25: A Chronicle of the Kassite and Isin II Dynasties". In G. van Driel. Assyriological Studies presented to F. R. Kraus on the occasion of his 70th birthday. Netherlands Institute for the Near East. p. 417.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Αγιόφιδο
Το αγιόφιδο, Telescopus fallax (Fleischmann, 1831) αποτελεί ένα φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για ιοβόλο είδος φιδιού (με ασθενές δηλητήριο), αλλά οπισθόγλυφο (δηλαδή τα δόντια που εκχέουν το δηλητήριο βρίσκονται στο εσωτερικό της στοματικής κοιλότητας), καθίστωντας εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο.
Περιγραφή
Πρόκειται για ένα νυκτόβιο φίδι, που μπορεί να φτάσει τα 100cm σε μήκος (σπάνια 130cm).
Γεωγραφική κατανομή
Απαντάται στην Ευρώπη (Ιταλία, Ελλάδα, Αλβανία, Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Ρωσία, Κύπρος και Μάλτα) και την Ασία ( Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Λίβανος, Συρία, Ισραήλ, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία, Γεωργία).
Στην Ελλάδα εντοπίζεται στον ηπειρωτικό κορμό (και Πελοπόννησο) και σε πολυάριθμα νησιά (Εύβοια, Κρήτη, Λέσβος, Χίος, Ρόδος, Σύμη, Σάμος, Ικαρία, Κως, Κάρπαθος, Κύθηρα, Αντικύθηρα, Μήλος, Πολύαιγος, Άνδρος, Σύρος, Τήνος, Μύκονος, Κέα, Σαντορίνη, Χριστιανή, Δήλος, Σέριφος, Κίμωλος, Πάρος, Αντίπαρος, Αμοργός, Κάσος, Κάλυμνος, Κουφονήσι, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Στροφάδες, Αίγινα, Αγκίστρι, Σπέτσες).
Θρησκεία
Στο Μαρκόπουλο Κεφαλονιάς χρησιμοποιείται σε θρησκευτικές παραδόσεις με αρχαίες ρίζες, όπου φίδια μεταφέρονται στην εκκλησία της Παναγίας της Λαγκουβάρδας (6-15 Αυγούστου) και διατίθενται στο να τα αγγίζουν οι επισκέπτες πιστεύοντας πως πρόκειται για θαύμα, εξού και η κοινή του ονομασία Αγιόφιδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης Κατηγορία:Ερπετά της Ελλάδας Κατηγορία:Καινοφιίδαι
Έρημος Σταρτσίνουφ
Η έρημος Σταρτσίνουφ (πολωνικά: Pustynia Starczynowska) είναι περιοχή με παλαιότερα εκτεθειμένους αλλά τώρα κατά μεγάλο μέρος καλυμμένους από βλάστηση αμμόλοφους στο δάσος της Κάτω Σιλεσίας, στην ορεινή περιοχή της Σιλεσίας μεταξύ Όλκους και Μπουκόβνο στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας στη νότια Πολωνία. Η έρημος πήρε το όνομά της από το πρώην χωριό Σταρτσίνουφ, το οποίο συγχωνεύτηκε στο Μπουκόβνο το 1958.
Ιστορία
Πριν από τον 12ο αιώνα οι αμμώδεις αποθέσεις της περιοχής καλύπτονταν από πυκνό δάσος. Η έρημος πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε από αποθέσεις άμμου που εκτέθηκαν λόγω της συνδυασμένης επίδρασης της δασοκομίας από τον 13ο αιώνα και μετά, εξόρυξη ψευδάργυρου και μολύβδου στην περιοχή (για τα οποία τα δέντρα κόπηκαν για να παράσχουν στηρίγματα και να τροφοδοτήσουν τις επιχειρήσεις λιωσίματος), δρόμοι πυρκαγιάς που περικόπτονταν από υπερκείμενα δάση και περιόδους ισχυρών ανέμων κατά τον 13ο-15ο αιώνα, τον 16ο-17ο αιώνα, τη στροφή του 18ου και 19ου αιώνα και αυτόν του 20ου και 21ου αιώνα. Οι αμμόλοφοι σχηματίστηκαν για πρώτη φορά στην περιοχή γύρω στον 14ο-15ο αιώνα. Περισσότεροι αμμόλοφοι σχηματίστηκαν τον 16ο αιώνα όταν η αποστράγγιση της περιοχής και η περαιτέρω κοπή δέντρων για να γίνουν λάκκοι οδήγησαν σε μεγαλύτερη έκθεση των αποθέσεων άμμου. Όταν η βιομηχανία μεταλλεύματος στην περιοχή κατέρρευσε στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, μπορεί να είχε μεγαλώσει βλάστηση. Η ανανεωμένη δραστηριότητα στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα φαίνεται ότι οδήγησε σε ανανέωση της αποψίλωσης των δασών και περαιτέρω σχηματισμό αμμόλοφων. Μέχρι το 1815, το Όλκους είχε περιγραφεί ως «περιτριγυρισμένο από μια αμμουδιά».
Μέχρι τη δεκαετία του 1930, η περιοχή με άμμο επεκτάθηκε σε 5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με την αιολική άμμο να αποτελεί πρόβλημα για τους κατοίκους του Όλκους. Αυτό οδήγησε σε μια απόφαση του 1949 για εκτεταμένη φύτευση της περιοχής με πεύκο και ιτιά Κασπίας, προκειμένου να παραμείνει η άμμος στη θέση της, αποτρέποντας την περαιτέρω ανεμομεταφερούμενη άμμο στο Όλκους, με αποτέλεσμα την τρέχουσα υπερβολική βλάστηση της ερήμου. Ωστόσο, η έρημος εκτέθηκε εκ νέου προσωρινά από πυρκαγιές το 1992 και το 2013 και η αναγέννηση των δέντρων στην περιοχή εμποδίζεται από την κακή ποιότητα του εδάφους.
Γεωλογία
Οι αμμώδεις αποθέσεις σχηματίστηκαν ως αποτέλεσμα της γαστρο-παγετώδους, της ποταμικής-πολυήθης ή της ποταμικής-παραληρηματικής δράσης στην περιοχή. Ιδιαίτερα η άμμος στο ανατολικό τμήμα της «ερήμου» (όπου βρίσκεται ο ποταμός Στόλα) θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα της ποταμικής-πληθωρικής δράσης. Το βάθος των αιολικών (δηλαδή ανεμογενών/δημιουργημένων) καλύψεων ποικίλλει από 1,5 μέτρα στο κέντρο και ανατολικά της ερήμου έως 2,5 μέτρα στα δυτικά. Το μέγιστο ύψος των αμμώδων κοιτασμάτων συνολικά (συμπεριλαμβανομένης της αιολικής κάλυψης-άμμου) είναι 27,4 μέτρα. Τα κοιτάσματα είναι κυρίως ψιλή και μεσαία άμμος, αν και παρατηρούνται επίσης χαλίκια και ογκόλιθοι. Η ηλικία των αμμόλοφων και των αιολικών καλυμμάτων εκτιμήθηκε το 1999 ότι ήταν 480 έτη +/- 50 ετών, που αντιστοιχεί στην ανάπτυξη εξόρυξης ψευδαργύρου και μολύβδου στην περιοχή.
Μαζί με την έρημο Κόζουοφ, η έρημος Σταρτσίνουφ αποτελεί μέρος του Δάσους της Κάτω Σιλεσίας (Bory Dolnośląskie).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έρημοι της Πολωνίας
Μαριέττα Καραμανλή
Η Μαριέττα Καραμανλή (γαλλικά: Marietta Karamanli), γεννημένη στις 18 Δεκεμβρίου 1964 στην Αθήνα της Ελλάδας, είναι Γαλλίδα ελληνικής καταγωγής πολιτικός και μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης από το 2007.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 2014 έως το 2016, διετέλεσε Γενική Εισηγήτρια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την κατάργηση της θανατικής ποινής. Με αυτόν τον ρόλο, καταδίκασε δημοσίως τα σχέδια της Ρώσικής Δούμα να εισαγάγει θανατική ποινή για ορισμένα εγκλήματα που σχετίζονται με την τρομοκρατία τον Μάρτιο του 2015.
Η Καραμανλή ήταν υποψήφια Δήμαρχος του Λε Μαν το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Φραντς Κούτσερα
Ο Φραντς Κούτσερα (γερμανικά: Franz Kutschera, 22 Φεβρουαρίου 1904 - 1 Φεβρουαρίου 1944) ήταν Αυστριακός πολιτικός και κρατικός αξιωματούχος του Γ΄ Ράιχ. Διετέλεσε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αναδείχτηκε σε υψηλόβαθμο στέλεχος των SS. Την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις σε κατεχόμενες χώρες (Γιουγκοσλαβία, Σοβιετική Ένωση και Πολωνία ), έχοντας - μεταξύ άλλων - ενεργή συμμετοχή στο Ολοκαύτωμα. Επιπλέον, για τη δράση του στην Πολωνία έμεινε γνωστός ως ο «Χασάπης της Βαρσοβίας». Εκτελέστηκε τον Φεβρουάριο του 1944 από ένοπλους της πολωνικής εθνικιστικής αντιστασιακής οργάνωσης Armia Krajowa ή AK (ελληνικά: «Εγχώριος Στρατός» ή «Στρατός της Πατρίδας»).
Καταγωγή και πολιτική δράση
Ο Κούτσερα γεννήθηκε το 1904 στο Όμπερβαλτερσντορφ της σημερινής Αυστρίας, το οποίο την εποχή της γέννησής του υπαγόταν στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Στην εφηβεία του υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα ως ναυτόπαις (μούτσος) στο Πολεμικό Ναυτικό και αργότερα εργάστηκε ως κηπουρός. Το 1930 έγινε μέλος του Αυστριακού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και το επόμενο έτος έγινε δεκτός στα Σούτσσταφφελ. Η πολιτική δραστηριότητά του κατά τον Μεσοπόλεμο οδήγησε στην προσωρινή φυλάκισή του από την αυστριακή κυβέρνηση. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία, διετέλεσε γκάουλαϊτερ της Καρινθίας και μέλος του Ράιχσταγκ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας από τη Ναζιστική Γερμανία, ο Κούτσερα ανέλαβε από τους Αδόλφο Χίτλερ και Χάινριχ Χίμλερ διοικητικές αρμοδιότητες στη Σλοβενία, με σκοπό να προχωρήσει στον εκγερμανισμό της περιοχής. Αργότερα μετατέθηκε στη Σοβιετική Ένωση (σε εδάφη της σημερινής Ρωσίας και Λευκορωσίας), όπου συνεργάστηκε με τον στρατηγό των Waffen-SS Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι, σε μεγάλης κλίμακας αντιανταρτικές επιχειρήσεις εναντίον πραγματικών ή μη παρτιζάνικων στόχων ως Ηγέτης των SS και της Αστυνομίας (SSPF), συμμετέχοντας παράλληλα στην εξόντωση Εβραίων. αριστερά|μικρογραφία|192x192εσ|Εικόνα από την κηδεία του Κούτσερα στη Βαρσοβία. Τον Σεπτέμβριο του 1943 ανέλαβε, μετά από ενέργειες του Χίμλερ, την ίδια διοικητική θέση στη Βαρσοβία, με αποστολή να καταπνίξει την πολωνική Εθνική Αντίσταση. Η παρουσία του στην πολωνική πρωτεύουσα συνοδεύτηκε με συνέχιση του σχεδίου εξόντωσης του εβραϊκού πληθυσμού και με μαζικές τυφλές συλλήψεις και δημόσιες εκτελέσεις κατοίκων της πόλης. Η δράση του Κούτσερα οδήγησε στην στοχοποίησή του από την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση (που τον καταδίκασε ως εγκληματίας πολέμου) και την αντιστασιακή οργάνωση AK, η οποία προχώρησε στην εκτέλεσή του την 1η Φεβρουαρίου του 1944, σε ενέδρα τη στιγμή που εκείνος αποχωρούσε με υπηρεσιακό όχημα από το αρχηγείο των SS στη Βαρσοβία.
Κατά την επιχείρηση, πέραν του Κούτσερα έπεσαν νεκροί ο οδηγός του και οι τέσσερις από τους δώδεκα Πολωνούς αντάρτες που συμμετείχαν στην αποστολή, καθώς ενεπλάκησαν σε ανταλλαγή πυροβολισμών με παρακείμενους Γερμανούς στρατιώτες, οι οποίοι στη συνέχεια τους καταδίωξαν.
Σε αντίποινα, οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής προχώρησαν στην εκτέλεση 300 ατόμων, ωστόσο το επόμενο διάστημα οι δημόσιες εκτελέσεις σταμάτησαν. Η κηδεία του Κούτσερα πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία, ενώ στη συνέχεια η σορός του μεταφέρθηκε στη Γερμανία. Διάδοχός του στη θέση του Ηγέτη των SS και της Αστυνομίας στην πόλη ήταν ο Πάουλ Ότο Γκάιμπελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Όρη Πάρε
Τα Όρη Πάρε (αγγλ.: Pare Mountains / σουαχ.: Milima ya Upare) είναι μια οροσειρά στη βορειοανατολική Τανζανία, βορειοδυτικά των Ορέων Ουσαμπάρα. Διοικητικά, τα όρη ανήκουν στις περιοχές Μουάνγκα (Mwanga District) και Σάμε (Same District), στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region). Υπάρχουν δύο οροσειρές - που κυμαίνονται στα Βόρεια και Νότια και οι οποίες φθάνουν σε ύψος 2.463 μ. στην Κορυφή Σενγκένα (Shengena Peak). Αποτελούν μέρος των Ορέων της Ανατολικής Αψίδας. Οι αυτόχθονες κάτοικοι της φυλής Πάρε ζουν στην περιοχή.
Εκτός από τα παραδοσιακά διαχειριζόμενα δάση και τις δασικές περιοχές προστασίας, κυριαρχεί η γεωργική χρήση. Και στα δύο μέρη του βουνού, υπάρχουν έργα για την προώθηση του ήπιου τουρισμού.
Είδη πτηνών στα Όρη Πάρε, περιλαμβάνουν το ενδημικό είδος του Νοτίου Πάρε το Λευκό-ματο (South Pare White-eye (Zosterops winifredae)), την Ορεινή Γερακίνα (Buteo oreophilus), τον Ελαιοδρυοκολάπτη (olive woodpecker (Mesopicos griseocephalus)), τον μυστακοφόρο tinkerbird (Pogoniulus leucomystax) και την Αφρικανικού Λόφου Φλύαρη (African hill babbler (Pseudoalcippe abyssinica)).
Αυτό το ορεινό τμήμα φιλοξενεί τρία είδη σπονδυλωτών μοναδικά στα βουνά της Ανατολικής Αψίδας.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, η περιοχή γύρω από το Neu-Hornow (σύγχρονο Σούμε (Shume)), χρησιμοποιήθηκε για την εξαγωγή ξυλείας κατά μήκος της Σιδηροδρομικής Γραμμής Ουσαμπάρα (Usambara Railway).
Μαρία Χούκλη
Βιογραφικό
Η Μαρία Χούκλη γεννήθηκε στις Σέρρες το 1961. Σπούδασε νομικά στη Θεσσαλονίκη, και εργάστηκε ως δικηγόρος επί δύο χρόνια. Το 1987 άρχισε να εργάζεται στην ΕΤ3, αργότερα δούλεψε σε ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και το 2001 επέστρεψε στην κρατική τηλεόραση. Παρουσίασε εκπομπή για βιβλία (Για μια θέση στο ράφι), και την εκπομπή Ομιλείτε Ελληνικά; η οποία ασχολήθηκε με τη σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Το 2007 ορίσθηκε συντονίστρια στην «τηλεμαχία» πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Δούλεψε ως εκφωνήτρια στο ραδιόφωνο. Μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ήταν η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων στον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό ΝΕΤ. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2010 ανακοινώθηκε η ένταξή της στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 ως παρουσιάστριας του κεντρικού καθημερινού δελτίου ειδήσεων του σταθμού. Αργότερα εργάστηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9.84.
Επιχείρηση Σταυροφόρος
δεξιά|300 px|μικρογραφία|Χάρτης των επιχειρήσεων Η Επιχείρηση Σταυροφόρος ("Operation Crusader"), ήταν μια εκτεταμένη, η τρίτη κατά σειρά έπειτα από δυο ανεπιτυχείς που προηγήθηκαν, στρατιωτική επιχείρηση που εξαπέλυσαν οι βρετανικές δυνάμεις στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων του στρατάρχη Έρβιν Ρόμελ ('Άφρικα κορπς'), με στόχο την προστασία του Τομπρούκ. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από τις 18 Νοεμβρίου του 1941 έως τις αρχές Δεκεμβρίου του ίδιου έτους και αρχικά στέφθηκε από επιτυχία, καθώς στις 7 Δεκεμβρίου οι γερμανικές δυνάμεις συμπτύχθηκαν στην περιοχή της Ελ Αγκέιλα. Ωστόσο, ο Ρόμελ σύντομα ανέλαβε την πρωτοβουλία των κινήσεων και περνώντας στην αντεπίθεση, υποχρέωσε τους Συμμάχους να κλειστούν στο Τομπρούκ, το οποίο πολιόρκησε και τελικά κατέλαβε στις 6 Ιουνίου του 1942.
Μαρία Χούκλη
Βιογραφικό
Έχει εκλεγεί «Δημοσιογράφος της χρονιάς» για πολλές συνεχόμενες χρονιές.
Τον Απρίλιο του 2016 επιβλήθηκε η ποινή της επίπληξης στη Μαρία Χούκλη από την ΕΣΗΕΑ για τη μεροληπτική της στάση την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα του 2015.
Επιχείρηση Σταυροφόρος
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Βόρεια Αφρική
Μαρία Χούκλη
Βιογραφικό
Σήμερα είναι ειδική σύμβουλος του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό Ακη Σκέρτσου της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Έφη Αιλιανού
Η Έφη Αιλιανού (Ανδρίτσαινα 1924 – 1993) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, λογοτέχνης και βιολίστρια.
Αρχή / σπουδές / επαγγελματική ζωή
Η Αιλιανού γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα Ηλείας. Έκανε τις σπουδές της στην Αθήνα, και σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, γαλλικά στο Cours Special του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και βιολί στο Εθνικό Ωδείο. Λόγω των σπουδών της στο βιολί εργάστηκε ως στέλεχος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών (1948 - 1986) και ως καθηγήτρια στο Ωδείο Αθηνών.
Ποίηση - λογοτεχνία
Δημοσίευσε την πρώτη της συλλογή ποιημάτων, τα Τραγούδια του μαύρου καπετάνιου και της Ηλιογέννητης, το 1952, σε ηλικία 28 ετών. Για το έργο της έλαβε το 1990 από την Ακαδημία Αθηνών το βραβείο Ουράνη. Συνεργάστηκε με το περιοδικό Εστία και ήταν μέλος στην Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, στη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και στον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο.
Οικογένεια / Θάνατος
Σύζυγός της ήταν ο Μιχάλης Κυριλλόπουλος, σύμβουλος του Γενικού Συμβουλίου του Κράτους. Η Αιλιανού πέθανε το 1993.
Έργα
Έργα της ήταν τα :
Βιβλιογραφία
Ενδεικτικά, κάποια από τα κείμενα που έχουν γραφεί για την Αιλιανού είναι :
Αναφορές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες βιολιστές
Μάχη του Βατερλώ
Η Μάχη του Βατερλώ (γαλλικά: Bataille de Waterloo, αγγλικά: Battle of Waterloo, γερμανικά: Schlacht bei Waterloo) διεξήχθη την Κυριακή 18 Ιουνίου 1815 κοντά στο Βατερλώ της Φλάνδρας, στο σημερινό Βέλγιο. Ο γαλλικός στρατός υπό τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ ηττήθηκε από τον στρατό του Έβδομου Συνασπισμού, ο οποίος αποτελείτο από συμμαχικές δυνάμεις που είχαν συγκεντρώσει οι Βρεταννοί, υπό τον υποστράτηγο Άρθουρ Ουέλσλι, τον μετέπειτα Δούκα του Ουέλλινγκτον, και από Πρώσσους, υπό τον στρατάρχη Γκέμπχαρτ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ. Ήταν το αποκορύφωμα της Εκστρατείας του Βατερλώ και η τελευταία μάχη του Ναπολέοντα. Η ήττα του είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της εξουσίας του και την εξορία του στη νήσο της Αγίας Ελένης.
Προηγήθηκε η επιστροφή του Ναπολέοντα στην εξουσία το Μάρτιο του 1815 (οι περίφημες «100 Μέρες»), που είχε ως συνέπεια πολλά από τα αντίπαλά του κράτη να κινητοποιήσουν τους στρατούς τους εναντίον του, δημιουργώντας ταυτόχρονα τον Έβδομο Συνασπισμό. Δύο μεγάλες στρατιές υπό τον Ουέλλινγκτον και τον Μπλύχερ συγκεντρώθηκαν τότε στα βορειοανατολικά σύνορα της Γαλλίας. Ο Ναπολέων επέλεξε να επιτεθεί στις δυνάμεις αυτές, με την ελπίδα να τις καταστρέψει πριν ενωθούν με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Συνασπισμού (Ρωσσία, Αυστρία, που οι δυνάμεις τους βρίσκονταν καθ΄ οδόν) σε μια γενικευμένη εισβολή στη Γαλλία. Έτσι ξεκίνησε η τριήμερη Εκστρατεία του Βατερλώ (15-18 Ιουνίου 1815). Η τελική και αποφασιστική σύγκρουση αυτής της εκστρατείας ήταν η ομώνυμη μάχη.
Η μάχη άρχισε με πρωτοβουλία του γαλλικού στρατού το μεσημέρι της 18ης Ιουνίου, μεταξύ Γάλλων και Βρεταννών, ενώ τμήμα του γαλλικού στρατού, υπό τον στρατάρχη μαρκήσιο Εμμανυέλ ντε Γκρουσσύ (Emmanuel de Grouchy) είχε αναλάβει τους σε αρκετή απόσταση ευρισκόμενους Πρώσσους. Ο στρατός του Ουέλλινγκτον, τοποθετημένος στο δρόμο των Βρυξελλών, στην πλαγιά του Μον-Σαιν-Ζαν (γαλλικά: Mont-Saint-Jean, Ύψωμα του Αγίου Ιωάννη), αντιστάθηκε σε επανειλημμένες γαλλικές επιθέσεις μέχρι το απόγευμα. Τότε κατέφθασε ο Μπλύχερ, που είχε εν τω μεταξύ κατορθώσει ν΄ απαγκιστρωθεί από τις δυνάμεις του Γκρουσσύ, και επιτέθηκε διασπώντας τη δεξιά πτέρυγα του γαλλικού στρατού. Εκείνη τη στιγμή, οι Βρεταννοί και οι υπόλοιποι σύμμαχοι αντεπιτέθηκαν και υποχρέωσαν τους Γάλλους σε άτακτη φυγή. Ο ίδιος ο Δούκας του Ουέλλινγκτον χαρακτήρισε αυτή τη μάχη ως την πιο αμφίρροπη στην εξέλιξή της σύρραξη που είχε δει ποτέ. Οποιαδήποτε πλευρά θα μπορούσε να είχε βγει νικήτρια, αλλά κάποια λάθη επικοινωνίας, ηγεσίας και κρίσης οδήγησαν τελικά στην ήττα των Γάλλων.
Το πεδίο μάχης απέχει περίπου 13 χλμ. από τις Βρυξέλλες (νότια-νοτιοανατολικά) και περίπου 1,6 χλμ. από την πόλη του Βατερλώ. Εκεί σήμερα κυριαρχεί ένα μεγάλο μνημείο, ο Λόφος του Λιονταριού (γαλλικά: Butte du Lion, ολλανδικά: Leeuw van Waterloo). Δεδομένου ότι ο λόφος αυτός δημιουργήθηκε από χώμα παρμένο από το πεδίο της μάχης, η αρχική τοπογραφία του ακριβούς σημείου της μάχης δεν έχει διατηρηθεί.
Πρελούδιο
thumb|Ο στρατηγικός συσχετισμός στη Δυτική Ευρώπη, κατά το 1815. 250.000 Γάλλοι αντιμετώπισαν συνασπισμό περίπου 850.000 στρατιωτών, σε τέσσερα πολεμικά μέτωπα. Επιπλέον, ο Ναπολέων ήταν υποχρεωμένος να αφήσει 20.000 άνδρες στη δυτική Γαλλία, προκειμένου να καταστείλει την εκεί φιλοβασιλική εξέγερση.
Στις 13 Μαρτίου 1815, έξι ημέρες πριν φτάσει ο Ναπολέων στο Παρίσι από τη νήσο Έλβα, οι δυνάμεις που συμμετείχαν στο Συνέδριο της Βιέννης τον κήρυξαν εκτός νόμου. Τέσσερεις μέρες αργότερα, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσσία, η Αυστρία και η Πρωσσία κινητοποίησαν τους στρατούς τους εναντίον της Γαλλίας. Ο Ναπολέων ήξερε ότι, εφόσον δεν μπόρεσε να αποτρέψει κάποιες δυνάμεις από τη συμμετοχή τους στον Συνασπισμό, η μόνη του ελπίδα ήταν να καταστρέψει το συμμαχικό στρατό στα νότια των Βρυξελλών προτού αυτός ενισχυθεί, να απωθήσει τους Βρεταννούς στη θάλασσα και μετά να εξουδετερώσει τους Πρώσσους. Επίσης ήταν θετικό το γεγονός ότι στο Βέλγιο η γαλλόφωνη πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν φιλικά προσκείμενη σε αυτόν. Τέλος, τα βρεταννικά στρατεύματα δεν ήταν από τα πλέον αξιόμαχα, καθώς οι περισσότεροι βετεράνοι του Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου είχαν μεταφερθεί στην Αμερική για να ενισχύσουν τις βρεταννικές δυνάμεις που μάχονταν στον Αγγλοαμερικανικό Πόλεμο, ήδη από το 1812.
thumb|left|Τα σχέδια της Εκστρατείας του Βατερλώ Ο Ουέλλινγκτον πίστευε πως ο Ναπολέων θα χρησιμοποιούσε έναν ελιγμό που είχε εφαρμόσει με ιδιαίτερη επιτυχία στο παρελθόν, σκοπεύοντας αυτή τη φορά να μετακινήσει το στρατό του μέσω της Μονς νοτιοδυτικά των Βρυξελλών. Αυτό θα απέκοπτε τον Ουέλλινγκτον από τη βάση του ανεφοδιασμού του στην Οστάνδη, αλλά θα τον έφερνε αναγκαστικά πιο κοντά στον Μπλύχερ. Ο Ναπολέων εκμεταλλεύθηκε το φόβο αυτό του Ουέλλινγκτον, διοχετεύοντας ψεύτικες πληροφορίες. Διαίρεσε δε το στρατό του σε τρία μέρη: στην αριστερή πτέρυγα υπό τον στρατάρχη Μισέλ Νέυ (προφορά στα γαλλικά Νε), στη δεξιά υπό τον στρατάρχη Γκρουσσύ και σε ένα εφεδρικό στράτευμα υπό την προσωπική του διοίκηση. Τα τρία στρατεύματα παρέμεναν σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, για αλληλοϋποστήριξη. Οι Γάλλοι διέσχισαν τα σύνορα κοντά στο Σαρλερουά (Σαρλρουά στα γαλλικά) πριν την αυγή της 15ης Ιουνίου και κατέλαβαν τα προκεχωρημένα φυλάκια του Συνασπισμού, εξασφαλίζοντας θέση μεταξύ Ουέλλινγκτον και Μπλύχερ.
Οι πρώτες τρεις μέρες – Η μάχη του Λινύ
thumb|Προώθηση του γαλλικού πεζικού (από τον πίνακα Η μάχη του Λινύ του Έρνεστ Κροφτς) Μόνο αργά το βράδυ της 15ης Ιουνίου βεβαιώθηκε ο Ουέλλινγκτον ότι η επίθεση στο Σαρλερουά ήταν η κύρια προσβολή των Γάλλων. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης, ενώ παρευρισκόταν στο χορό της δούκισσας του Ρίτσμοντ, έλαβε σχετικό μήνυμα από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο της Οράγγης και συγκλονίστηκε από την ταχύτητα με την οποία είχε κινηθεί ο Ναπολέοντας. Διέταξε εσπευσμένα το στρατό να συγκεντρωθεί στην τοποθεσία (σταυροδρόμι) Κατρ Μπρα (Quatre Bras), στο δρόμο Σαρλερουά-Βρυξελλών, όπου ο πρίγκιπας της Οράγγης με την ταξιαρχία του πρίγκιπα Βερνάρδου της Σαξονίας-Βαϊμάρης κρατούσε μία αδύναμη θέση στην υπό τον Νέυ απέναντι ευρισκόμενη αριστερή γαλλική πτέρυγα. Η διαταγή προς τον Νέυ ήταν να ασφαλίσει τις οδούς προσπέλασης προς το Κατρ Μπρα, ούτως ώστε, αν παρουσιαζόταν αργότερα ανάγκη, να στραφεί ανατολικά και να ενισχύσει τον Ναπολέοντα.
Ο Ναπολέων κινήθηκε πρώτα κατά του Πρωσσικού Στρατού στις 16 Ιουνίου, με τη δεξιά πτέρυγα και το εφεδρικό του στράτευμα, νικώντας τον Μπλύχερ στη Μάχη του Λινύ (Ligny). Το πρωσσικό κέντρο δεν άντεξε στις γαλλικές επιθέσεις, αλλά οι πτέρυγες κράτησαν τις θέσεις τους. Ο Νέυ εν τω μεταξύ, που είχε βρει τις προσβάσεις προς το Κατρ Μπρα να κατέχονται από τον πρίγκιπα της Οράγγης, επιτέθηκε, αποκρούστηκε αρχικώς από τον πρίγκιπα, που άρχισε κατόπιν να υποχωρεί προ των υπέρτερων γαλλικών δυνάμεων. Στη συνέχεια όμως κατέφθασαν οι ενισχύσεις και ο Ουέλλινγκτον, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση, απώθησε τον Νέυ νωρίς το απόγευμα, ασφαλίζοντας τις προσβάσεις προς το Κατρ Μπρα. Ήταν όμως αργά για να στείλει βοήθεια στους Πρώσσους στο Λινύ. Η υποχώρηση των τελευταίων καθιστούσε τη θέση του στο Κατρ Μπρα επισφαλή. Έτσι την άλλη μέρα αποσύρθηκε βόρεια σε μια πιο αμυντική θέση, της οποίας ο ίδιος είχε κάνει αναγνώριση την προηγούμενη χρονιά, στο Ύψωμα του Αγίου Ιωάννη, νότια του χωριού του Βατερλώ και του δάσους του Σουάν (Soignes).
Η υποχώρηση του Μπλύχερ από το Λινύ έγινε απρόσκοπτα και πέρασε, προφανώς, απαρατήρητη από τους Γάλλους. Ο κύριος όγκος της οπισθοφυλακής του είχε μείνει στη θέση του μέχρι τα μεσάνυχτα και μερικές μονάδες παρέμειναν έως το πρωί, προκειμένου να παραπλανηθούν οι Γάλλοι και να μην υπάρξει καταδίωξη των δυνάμεων που υποχωρούσαν. Αλλά, το σημαντικό είναι ότι οι Πρώσσοι δεν υποχώρησαν προς τα ανατολικά για να κρατήσουν ανοικτές τις γραμμές επικοινωνιών με τα μετόπισθέν τους. Αντιθέτως, οπισθοχώρησαν προς τα βόρεια, παράλληλα με την πορεία του Ουέλλινγκτον, κι έτσι καθ' όλη τη διάρκεια των μαχών η μεταξύ τους απόσταση δεν απέτρεπε τη μεταξύ τους υποστήριξη και επικοινωνία. Τελικώς, οι Πρώσσοι ανασυντάχθηκαν στο 4ο Σώμα του στρατηγού Φρίντριχ Βίλχελμ φον Μπύλοφ, τμήμα της πρωσσικής στρατιάς του Μπλύχερ, το οποίο δεν βρισκόταν στο Λινύ αλλά σε ισχυρή θέση, νότια της Βαβρ.
Ο Ναπολέων επιχείρησε με την εφεδρική του δύναμη καθυστερημένη εξόρμηση στις 17 Ιουνίου και ενώθηκε με τον Νέυ στις 13:00 για να επιτεθούν στο Κατρ Μπρα, αλλά βρήκαν τη θέση κενή, λόγω της απόσυρσης του Ουέλλινγκτον στο Ύψωμα του Αγίου Ιωάννη. Οι Γάλλοι καταδίωξαν τον Ουέλλινγκτον, την ώρα που υποχωρούσε στο δρόμο που οδηγούσε προς την τοποθεσία στο Ύψωμα του Αγίου Ιωάννη, οπότε και υπήρξε μία αψιμαχία ιππικού στη Ζενάπ (Genappe), την ίδια στιγμή που άρχιζε καταρρακτώδης βροχή, η οποία κράτησε όλο το βράδυ. Πριν εγκαταλείψει το Λινύ, ο Ναπολέων διέταξε τον στρατάρχη Γκρουσσύ, διοικητή της δεξιάς γαλλικής πτέρυγας, ν΄ ακολουθήσει με 33.000 άνδρες τους υποχωρούντες Πρώσσους. Η καθυστερημένη εκκίνηση, η αβεβαιότητα ως προς την οριστική κατεύθυνση των Πρώσσων και η μερική ασάφεια των εντολών του Ναπολέοντα, είχαν ως συνέπεια να μη μπορέσει ο Γκρουσσύ να εμποδίσει τον Πρωσσικό Στρατό να φτάσει στη Βαβρ, απ' όπου μπορούσε να βαδίσει προς ενίσχυση του Ουέλλινγκτον. Στο τέλος της 17ης Ιουνίου, ο στρατός του Ουέλλινγκτον είχε φθάσει στη θέση του στην ευρύτερη περιοχή του Βατερλώ, με το κυρίως σώμα του Ναπολέοντα να τον ακολουθεί, και το στρατό του Μπλύχερ να συγκεντρώνεται στην περιοχή της Βαβρ, περίπου 13 χλμ. ανατολικά της ομώνυμης πόλης.
Στρατοί
thumb|right|Η στρατηγική του Ναπολέοντα στην εκστρατεία ήταν να απομονωθεί ο εχθρός και να καταστραφεί ξεχωριστά, προτού ενώσει τα διάφορα τμήματά του thumb|Η αγροικία Λε Καϊγιού ("Το Βότσαλο"), αρχηγείο του Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια της μάχης του Βατερλώ thumb|right|Ο Δούκας του Ουέλλινγκτον διοικούσε ένα στρατό που αποτελείτο από Βρεταννούς, Ολλανδούς και Γερμανούς στρατιώτες Τρεις στρατοί πήραν μέρος στη μάχη: η Στρατιά του Βορρά (Armée du Nord) του Ναπολέοντα, η πολυεθνική συμμαχική δύναμη υπό τον Ουέλλινγκτον και ο Πρωσσικός Στρατός υπό τον Μπλύχερ.
Η γαλλική στρατιά αριθμούσε 72.000 άνδρες. Αποτελείτο από 49.000 πεζούς, 16.000 ιππείς, 7.000 πυροβολητές και 250 πυροβόλα. Αντίθετα με τις προηγούμενες εκστρατείες του, ο Ναπολέων δεν είχε κηρύξει τώρα επιστράτευση και όλο του το στράτευμα αποτελείτο από βετεράνους που προσέτρεξαν, ως επί το πλείστον, εθελοντικά. Το ιππικό ιδιαίτερα, ήταν πολυπληθές και επιβλητικό. Αποτελείτο από 14 συντάγματα βαρέος ιππικού (θωρακοφόρων) και 7 συντάγματα εξαιρετικά ικανών λογχοφόρων.
Ο Ουέλλινγκτον ισχυρίστηκε ότι διέθετε "αξιοθρήνητο στρατό, πολύ αδύναμο και ελλιπώς εξοπλισμένο, καθώς και πολύ άπειρο επιτελείο". Το στράτευμά του αποτελείτο από 68.000 άνδρες: 51.000 πεζούς, 11.000 ιππείς, 6.000 πυροβολητές και 150 πυροβόλα. Από αυτούς οι 25.000 ήταν Βρεταννοί και 6.000 ανήκαν στη βρεταννική Γερμανική Λεγεώνα του Βασιλιά. Όλα τα στρατεύματα του Βρεταννικού Στρατού ήταν τακτικοί στρατιώτες, αλλά μόνο 7.000 από αυτούς ήταν βετεράνοι, έχοντας πάρει μέρος στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Υπήρχαν επίσης 17.000 Βέλγοι και Ολλανδοί, καθώς και Γερμανοί, οι οποίοι αναλυτικότερα ήταν 11.000 από το Αννόβερο, 6.000 από το Μπράουνσβαϊγκ και 3.000 από το Νασσάου.
thumb|left|Ο Γουλιέλμος, πρίγκιπας της Οράγγης, έδειξε ιδιαίτερο θάρρος στη μάχη Το στράτευμα του Έβδομου Συνασπισμού στερείτο γενικά εμπειρίας. Ενδεικτικά, στις 13 Ιουνίου, ο διοικητής στο Ατ είχε ζητήσει πυρίτιδα και φυσίγγια, όταν διαπίστωσε ότι οι στρατιώτες ενός συντάγματος εφεδρείας από το Αννόβερο δεν είχαν ρίξει ποτέ ούτε μία τουφεκιά. Ο Ολλανδικός Στρατός είχε επανασυσταθεί μόλις μέσα στο 1815, μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Λειψία. Μόνο οι Βρεταννοί και ορισμένα τμήματα από το Αννόβερο και το Μπράουνσβαϊγκ είχαν πολεμήσει στην Ισπανία. Πολλοί από τους επαγγελματίες στρατιώτες του Συνασπισμού είχαν πολεμήσει παλαιότερα στις τάξεις του Γαλλικού Στρατού ή συμμάχων του. Ο Ουέλλινγκτον υστερούσε επίσης σε βαρύ ιππικό, έχοντας μόνο 7 βρεταννικά και 3 ολλανδικά συντάγματα. Ο αρχηγός του Βρεταννικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Φρειδερίκος Αύγουστος, δούκας της Υόρκης (δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Αγγλίας), είχε επιβάλει στον Ουέλλινγκτον πολλούς επιτελείς του, μεταξύ των οποίων και τον υπαρχηγό του, αντιστράτηγο Χένρυ Πάτζετ, κόμη του Ώξμπριτζ, που διοικούσε τώρα το ιππικό και είχε την εν λευκώ άδεια του Ουέλλινγκτον να το χρησιμοποιήσει κατά βούληση. Ο Ουέλλινγκτον τοποθέτησε στράτευμα 17.000 ανδρών στη Χάλλε (Halle), 13 χιλιόμετρα δυτικά, ως τμήμα υποστήριξης σε περίπτωση υποχώρησης, το οποίο αποτελείτο κυρίως από Ολλανδούς, υπό τη διοίκηση του πρίγκιπα Γουλιέλμου της Οράγγης.
Ο Πρωσσικός Στρατός βρισκόταν σε περίοδο ριζικής αναδιοργάνωσης. Το 1815, τα πρώην συντάγματα εφέδρων, οι λεγεώνες και οι σχηματισμοί εθελοντών Φράικορπς (Freikorps) των πολέμων του 1813-14, άρχισαν να απορροφώνται στον τακτικό στρατό μαζί με πολλά συντάγματα πολιτοφυλακής (Λάντβερ, Landwehr). Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτοφυλακής ήταν ανεκπαίδευτο και ανεπαρκώς εξοπλισμένο όταν ήρθε στο Βέλγιο. Το πρωσσικό ιππικό βρισκόταν σε παρόμοια κατάσταση. Το πυροβολικό ήταν επίσης υπό αναδιοργάνωση κι έκανε εντύπωση το γεγονός ότι πυροβόλα και πολεμοφόδια συνέχιζαν να παραλαμβάνονται κατά τη διάρκεια της μάχης και μετά από αυτή. Αλλά η ηγεσία του Πρωσσικού Γενικού Επιτελείου, οι αξιωματικοί του οποίου προέρχονταν από τέσσερεις ειδικές στρατιωτικές σχολές, ήταν εξαίρετη και άκρως επαγγελματική. Το αντίθετο συνέβαινε με το Γαλλικό Γενικό Επιτελείο, από όπου δίνονταν ασαφείς και αλληλοσυγκρουόμενες διαταγές. Προκειμένου να συμμετάσχουν στη μάχη του Λινύ, τα 3/4 του Πρωσσικού Στρατού συγκεντρώθηκαν εντός 24 ωρών. Μετά το Λινύ, ο Πρωσσικός Στρατός, μολονότι ηττημένος, κατάφερε εντός 48 ωρών να αναδιοργανώσει τη γραμμή ανεφοδιασμού του, να ανασυγκροτηθεί και να παρέμβει αποφασιστικά στη μάχη του Βατερλώ. Δυόμιση πρωσσικά σώματα στρατού, συνολικά 48.000 άνδρες, πολέμησαν στο Βατερλώ. Δύο ταξιαρχίες υπό τον στρατηγό Φρήντριχ Βίλχελμ φον Μπύλοφ (Friedrich Wilhelm von Bülow), διοικητή του 4ου Σώματος Στρατού, επιτέθηκαν στις δυνάμεις του στρατηγού Ζωρζ Μουτόν, κόμη του Λομπώ (Georges Mouton, Comte de Lobau), στις 16.30, ενώ το 10ο σώμα του στρατηγού Χανς Ερνστ Καρλ φον Τσίτεν (Hans Ernst Karl von Zieten) και τμήματα του 2ου Σώματος του στρατηγού Γκέοργκ φον Πιρχ (Georg von Pirch) ενεπλάκησαν στη μάχη περίπου στις 18.00.
Το πεδίο της μάχης
Μπροστά από τη λοφοσειρά, υπήρχαν τρεις θέσεις οι οποίες θα μπορούσαν να οχυρωθούν. Στο άκρο δεξιά υπήρχε ο πύργος, ο κήπος και ο δενδρώνας του Ουγκομόν (Hougoumont). Ήταν ένα μεγάλο και καλοφτιαγμένο αγρόκτημα, κρυμμένο αρχικά μέσα στα δέντρα. Έβλεπε βόρεια σε ένα βαθύ δενδροσκέπαστο δρομάκι, αποκαλούμενο από τους Βρεταννούς "το κούφιo μονοπάτι" (the hollow way), από το οποίο μπορούσε να ανεφοδιαστεί. Στο άκρο αριστερά υπήρχε ένα μικρό χωριουδάκι, το Παπελότ (Papelotte). Τόσο το Ουγκομόν όσο και το Παπελότ οχυρώθηκαν και επανδρώθηκαν, συνεπώς οι πτέρυγες του Ουέλλινγκτον ήταν ασφαλισμένες. Επιπλέον, το Παπελότ ήλεγχε τον δρόμο για τη Βαβρ, τον οποίο θα χρησιμοποιούσαν οι Πρώσσοι προκειμένου να του στείλουν ενισχύσεις. Στη δυτική πλευρά του κεντρικού δρόμου, και μπροστά από το υπόλοιπο της γραμμής του Ουέλλινγκτον, υπήρχε η αγροικία και ο δενδρώνας της Λα Αι Σαιντ (La Haye Sainte), που φρουρείτο από 400 στρατιώτες του ελαφρού πεζικού της Γερμανικής Λεγεώνας του Βασιλιά του Βρεταννικού Στρατού. Στην αντίθετη πλευρά του δρόμου, υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο αμμορυχείο όπου τοποθετήθηκαν ως ελεύθεροι σκοπευτές οι άνδρες του βρεταννικού 95ου Συντάγματος Τυφεκιοφόρων. Η θέση του Ουέλλινγκτον ήταν δύσκολη πρόκληση για τον επιτιθέμενο. Αν προσπαθούσε ν΄ ανατρέψει τη δεξιά του πτέρυγα, θα είχε ν΄ αντιμετωπίσει το περιχαρακωμένο Ουγκομόν• κάθε επίθεση στο κέντρο του σήμαινε έκθεση στα διασταυρούμενα πυρά του Ουγκομόν και της Λα Αι Σαιντ. Στα αριστερά, κάθε επίθεση θα αντιμετώπιζε επίσης τα διασταυρούμενα πυρά της Λα Αι Σαιντ και του αμμορυχείου, και κάθε προσπάθεια κατά της αριστερής πτέρυγας σήμαινε προέλαση σε λασπώδες έδαφος και εμπλοκή σε οδομαχίες με αναμενόμενες υψηλές απώλειες στα δρομάκια και στενά του Παπελότ.
Η μάχη
thumb|upright|Ο στρατάρχης φον Μπλύχερ, αρχηγός του Πρωσσικού Στρατού
Προετοιμασία
Ο Ουέλλινγκτον σηκώθηκε στις 02.00 με 03.00 στις 18 Ιουνίου κι έγραφε γράμματα ως την αυγή. Προηγουμένως είχε γράψει στον Μπλύχερ ότι θα έδινε μάχη στο Ύψωμα του Αγίου Ιωάννη, υπό την προϋπόθεση ότι θα του έστελνε αυτός τουλάχιστον ένα σώμα στρατού (ΣΣ). Διαφορετικά θα υποχωρούσε προς τις Βρυξέλλες. Από τις 6.00 το πρωί βρισκόταν στο πεδίο της μάχης, επιβλέποντας την ανάπτυξη των δυνάμεών του. Σε νυχτερινή σύσκεψη, ο επιτελάρχης του Μπλύχερ, στρατηγός Γκνάιζενάου, αποδοκίμασε τη στρατηγική του Ουέλλινγκτον, αλλά ο Μπλύχερ τον έπεισε ότι έπρεπε να ενωθούν με τους Βρεταννούς κι έστειλε μήνυμα το πρωί στον Ουέλλινγκτον ότι θα τον ενίσχυε με τρία σώματα στρατού. Το 4ο Σώμα του Μπύλοφ που βρισκόταν στη Βαβρ, ορίστηκε να ηγηθεί της προέλασης προς το Βατερλώ, δεδομένου ότι ήταν σε καλύτερη κατάσταση, μην έχοντας εμπλακεί στη μάχη του Λινύ. Βάδιζε όμως επί δύο μέρες, καλύπτοντας την υποχώρηση των άλλων τριών πρωσσικών σωμάτων στρατού από το Λινύ, είχε καταυλιστεί πολύ μακριά και η πορεία του ήταν αργή. Οι δρόμοι ήταν σε άσχημη κατάσταση λόγω της νυχτερινής βροχής, κι από τους στενούς δρόμους της Βαβρ έπρεπε να περάσουν 88 πυροβόλα. Τα πράγματα χειροτέρεψαν για τον Μπύλοφ όταν φωτιά απέκλεισε μερικούς δρόμους της Βαβρ, με αποτέλεσμα τα τελευταία τμήματα να ξεκινήσουν για το Βατερλώ στις 10.00, ενώ τα πρώτα είχαν ξεκινήσει έξι ώρες νωρίτερα. Ακολούθησαν το 1ο και ύστερα το 2ο Σώμα Στρατού των Πρώσσων.
Ο Ναπολέων άργησε ν’ αρχίσει τη μάχη γιατί περίμενε να στεγνώσει το έδαφος από τη ραγδαία βροχή της προηγούμενης νύχτας, ώστε να είναι ευχερείς οι μετακινήσεις των πυροβόλων και του ιππικού. Εκτός αυτού, πολλοί στρατιώτες του είχαν στήσει τις σκηνές τους πολύ νοτιότερα του Μπελ Αλιάνς. Στις 10:00, απαντώντας σε μήνυμα του Γκρουσσύ ύστερα από έξι ώρες, του παρήγγειλε να κατευθυνθεί βόρεια προς τη Βαβρ, ώστε να είναι κοντά στον υπόλοιπο γαλλικό στρατό και, παρεμβαλλόμενος ανάμεσα στον Ναπολέοντα και τους Πρώσσους, να έρθει στο Βατερλώ όσο το δυνατόν ταχύτερα.
Στις 11:00 ο Ναπολέων ανακοίνωσε το οριστικό του σχέδιο: το σώμα του Ρέιγ στ’ αριστερά και του ντ’ Ερλόν στα δεξιά θα επετίθεντο συντονισμένα στο χωριό κοντά στο Ύψωμα του Αγίου Ιωάννη. Αυτό προϋπέθετε ότι το μέτωπο του Ουέλλινγκτον ήταν στο ίδιο το χωριό και όχι στην προωθημένη θέσης της ομώνυμης λοφοσειράς. Για να πετύχει λοιπόν το σχέδιο, η μεραρχία του Ιερώνυμου Βοναπάρτη θα έκανε μια αρχική επίθεση στο Ουγκομόν, η οποία πιστευόταν ότι θα αποσπούσε εφεδρείες του Ουέλλινγκτον, στην προσπάθειά του να μην υπερφαλαγγιστεί και αποκοπεί ο στρατός του από την οδό που οδηγούσε στη θάλασσα. Η γκραν μπατερί (grand batterie, έτσι ονομαζόταν η προσφιλής στον Ναπολέοντα τακτική της χρήσης συγκεντρωτικών πυρών πυροβολικού) του εφεδρικού πυροβολικού του 1ου, 2ου και 6ου Σώματος Στρατού θα χτυπούσε το κέντρο του Ουέλλινγκτον στις 13.00. Το σώμα του ντ’ Ερλόν θα κινούταν κατά του αριστερού άκρου του Ουέλλινγκτον, θα το διασπούσε και μετά θα παρατασσόταν από ανατολικά προς δυτικά. Στις αναμνήσεις του ο Ναπολέων έγραφε ότι σκοπός του ήταν να χωρίσει τον Ουέλλινγκτον από τον Μπλύχερ και να τον απωθήσει προς τη θάλασσα.
Ουγκομόν
thumb|left|Κλεμάν-Ωγκύστ Αντριώ: Η μάχη του Βατερλώ (1852)
Η μάχη άρχισε με την επίθεση στο Ουγκομόν. Ο Βρεταννός ιστορικός Άντριου Ρόμπερτς παρατηρεί πως είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ακριβή ώρα έναρξης της μάχης. Ο ίδιος ο Ουέλλιγκτον την τοποθετεί περίπου στις 10:00, ο Ισπανός στρατηγός Αλάβα στις 11:30, ο Ναπολέων με τον Ντρουέ "το μεσημέρι", και ο Νέυ στις 13:00. Ωστόσο, ο Βρεταννός λόρδος Χιλ είναι αυτός που μάλλον μπορεί να θεωρηθεί ως η ασφαλέστερη πηγή καθώς είχε μαζί του δύο ρολόγια, από τα οποία το ένα ήταν χρονόμετρο, και κατέγραψε την πρώτη τουφεκιά ακριβώς στις 11.50.
Τον πύργο του Ουγκομόν υπερασπίζονταν τέσσερεις λόχοι ελαφρού πεζικού των Φρουρών, ενώ το δάσος και το πάρκο ελαφρύ πεζικό των Αννοβεριανών Κυνηγών και το 1ο Τάγμα του 2ου Συντάγματος του Νασσάου. Η πρώτη επίθεση της ταξιαρχίας του βαρώνου Μπωντυέν (Pierre-Francois Bauduin) έδιωξε τους Γερμανούς από το δάσος και το πάρκο, αλλά αποκρούστηκε από σφοδρό αγγλικό βομβαρδισμό κι ο Μπωντυέν σκοτώθηκε. Καθώς όμως το βρεταννικό πυροβολικό ενεπλάκη σε μονομαχία με το γαλλικό, οι Γάλλοι έφτασαν στη βόρεια πύλη της αγροικίας και μερικοί κατάφεραν να μπουν στην αυλή πριν ασφαλιστεί και πάλι η πύλη. Τελικά κατέφθασαν δύο τάγματα Βρεταννών και απέκρουσαν την επίθεση.
Η μάχη γύρω από το Ουγκομόν συνεχίστηκε όλο το απόγευμα με το γαλλικό ελαφρύ πεζικό να έχει κατακλύσει τα περίχωρα και να επιτίθεται και τον Ουέλλινγκτον να υπερασπίζεται την αγροικία και το "κούφιο μονοπάτι". Ύστερα από διαταγή του Ναπολέοντα, το Ουγκομόν βομβαρδίστηκε με εμπρηστικά βλήματα. Βλέποντας την πυρκαγιά, ο Ουέλλινγκτον διέταξε τον υπερασπιστή του Ουγκομόν να κρατήσει τη θέση πάση θυσία. Τελικά από την πυρκαγιά κάηκε όλη η αγροικία εκτός από το εκεί παρεκκλήσι. Μια ταξιαρχία της Γερμανικής Λεγεώνας του Βασιλιά του Βρεταννικού Στρατού, στην οποία είχε ανατεθεί η υπεράσπιση του μονοπατιού, απέμεινε να πολεμά χωρίς ανώτερους αξιωματικούς αλλά τελικά ανακουφίστηκε από το 71ο σύνταγμα του βρεταννικού πεζικού. Επίσης κατέφθασαν περαιτέρω ενισχύσεις από την 3η αννοβεριανή ταξιαρχία και οι υπερασπιστές του Ουγκομόν κράτησαν έως το τέλος της μάχης, αποκρούοντας τις επιθέσεις πεζικού και ιππικού που εξαπέλυε ο Ρέιγ.
Η σύγκρουση στο Ουγκομόν χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως επίθεση αντιπερισπασμού προκειμένου ν’ απασχολήσει τις εφεδρείες του Ουέλλινγκτον, η οποία όμως κλιμακώθηκε σε ολοήμερη μάχη που απασχόλησε τις γαλλικές εφεδρείες. Το πιθανότερο είναι ότι και ο Ναπολέων και ο Ουέλλινγκτον πίστευαν ότι το Ουγκομόν ήταν πράγματι το κλειδί της μάχης. Ήταν ένα σημείο από το οποίο ο Ναπολέων μπορούσε να έχει πλήρη εποπτεία κι έριξε εκεί όλο το απόγευμα 33 τάγματα (14.000 άντρες). Ο Ουέλλινγκτον διέθεσε 21 τάγματα (12.000 άντρες) προκειμένου να κρατήσει ανοικτό το δρόμο και μετακίνησε αρκετές πυροβολαρχίες από το σκληρά πιεζόμενο κέντρο του για να κρατήσει την τοποθεσία. Αργότερα δήλωσε ότι η έκβαση της μάχης οφειλόταν στο Ουγκομόν.