cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντισσα Λέσβου
Ιστορικά το χωριό συνδέεται με τον Ορφέα, καθώς σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, στην αρχαία Άντισσα ξεβράστηκε απ' την θάλασσα η λύρα του. . Από την Άντισσα καταγόταν ο ολυμπιονίκης Αρίστανδρος του 2ου αιώνα π.Χ. σε αγώνισμα δρόμου. Υπάρχει η πιθανότητα άποικοι κατά τους ελληνιστικούς χρόνους να ίδρυσαν την Άντισσα στην Ινδία.
Δημοτική κοινότητα
Η δημοτική κοινότητα Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 78,405 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γαββαθάς, Κάμπος, Λυγερή, Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου, Πεδινό, Πόχης και Τζίθρα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Βιβλιοθήκες στην αρχαία Ελλάδα
thumb|right|500px|Ο αριθμός των βιβλίων της αρχαιότητας συγκρίνεται μόνο με αυτόν του 19ου αιώνα. Οι κατά καιρούς βιβλιοθήκες στην αρχαία Αθήνα και τον υπόλοιπο αρχαίο ελληνικό κόσμο συντέλεσαν βασικά για τη διάδοση και διάσωση των Ελληνικών γραμμάτων από την αρχαιότητα. Με τους πολέμους των Ελλήνων αναμεταξύ τους, δημιουργήθηκε μια τάξη μορφωμένων δούλων, οι οποίοι συχνά έκαναν δουλειά γραμματέα ή αναγκάζονταν να κατασκευάζουν αντίγραφα σημαντικών βιβλίων, πολλαπλασιάζοντας έτσι τον αριθμό τους.
Ιστορική αναδρομή
Τα βιβλία ήταν εμπορικό αγαθό από τον 5ο αι. π.Χ. Αρχικά οι βιβλιοπώλες κατασκεύαζαν οι ίδιοι τα αντίγραφα προς πώληση, ενώ αργότερα, σταδιακά, άρχισαν να χρησιμοποιούν δούλους για την αντιγραφή. Για πρώτη φορά συναντάμε τους ορισμούς αυτούς στην αρχαία Ελληνική κωμωδία. Ο Αριστομένης αναφέρει στο έργο του Γόητες έναν βιβλιοπώλη, ενώ ο Κρατίνος στο έργο του Χείρωνες έναν αντιγραφέα βιβλίων. Ο Θεόπομπος, αναφέρει έναν βιβλιοπώλη, ενώ ο Νικόφων στο έργο του Χειρογάστορες (=χειρώνακτες) αναφέρει τους βιβλιοπώλες μεταξύ διαφόρων άλλων παρεμφερών εμπόρων για σαρδέλες, ζαρζαβατικά, σύκα, δέρματα, αλεύρι, ειδών ζαχαροπλαστικής, κουταλιών και άλλων αντικειμένων και εμπορικών αγαθών.
Αργότερα, η αντιγραφή βιβλίων έγινε συστηματική απασχόληση δούλων, που λόγω της μόρφωσής τους ασκούσαν αυτό το επάγγελμα και έδιναν ένα μέρος του εισοδήματός τους στο αφεντικό. Ο Ξενοφών και ο Δημοσθένης αναφέρουν ότι τέτοιοι σκλάβοι κέρδιζαν σημαντικά ποσά. Γνωστοί μορφωμένοι σκλάβοι που ασκούσαν το επάγγελμα αυτό ήταν ο Κεφισόφων, σκλάβος του Ευριπίδη, ο Φαίδων από την Έλλη, ο οποίος παίρνει μέρος στον ομώνυμο διάλογο του Πλάτωνα, και τον οποίο εξαγόρασε ο Πλάτωνας, ή ο διθυραμβικός ποιητής Φιλόξενος από τα Κύθηρα, που τον εξαγόρασαν οι Λακεδαιμόνιοι.
Το συστηματικό εμπόριο των βιβλίων άνθισε την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και έγινε αργότερα τόσο μεγάλος κλάδος του εμπορίου, που στην Αλεξάνδρεια δούλευαν πλήθος γραφέων με μόνο σκοπό να αντιγράφουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Η δημοσίευση των έργων του Αριστοτέλη
Ο Αριστοτέλης εξέδιδε ο ίδιος τα έργα του, τα οποία αντιτίθεντο των απόψεων του Ισοκράτη. Τουλάχιστον αυτό υποθέτουμε από το αναφερόμενο του Κικέρωνα, ότι δηλαδή ο Κηφισόδωρος, ένας μαθητής του Ισοκράτη διαμαρτύρεται, επειδή ο Αριστοτέλης εξέδωσε ένα βιβλίο με Ελληνικά αποφθέγματα. Ο Κηφισόδωρος λέει ότι αυτή είναι αντάξια απασχόληση για έναν φιλόσοφο. Ο Αριστοτέλης συνέγραψε το μέγιστο μέρος των έργων του κατά τη δεύτερη παραμονή του στην Αθήνα και με την οικονομική βοήθεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος απευθύνεται στον Αριστοτέλη σε μια επιστολή του, λέγοντάς του: «δεν έκανες καλά που δημοσίευσες τα "ακροαματικά", διότι τώρα πώς εγώ θα ξεχωρίζω στη γνώση από τους άλλους; », ενώ ο Αριστοτέλης προσπαθεί να τον κατευνάσει απαντώντας του με τα λόγια: «μη φοβάσαι, ακόμα και αν τα δημοσίευσα, κατανοητά είναι μόνο για τους μαθητές μου».
Η δημοσίευση των έργων του Ηροδότου
Ο Ηρόδοτος ήταν πολύ δημοφιλής και τα έργα του πολύ διαδεδομένα. Ο ίδιος παρουσίασε τα αποτελέσματα της εργασίας του σε δημόσιες αναγνώσεις, από τις οποίες είναι γνωστές τέσσερις: από μία στην Ολυμπία, στην Αθήνα, στην Κόρινθο και στις Θήβες. Το έργο του διαδόθηκε σύντομα και σε όλη τη γνωστή Ελλάδα. Ένας από τους πιο ένθερμους οπαδούς του ήταν ο δωδεκάχρονος Θουκυδίδης, ο οποίος παίρνοντας μέρος στις αναγνώσεις του Ηροδότου αποφάσισε ένθερμα να γίνει και αυτός ιστορικός, ενώ στενοί φίλοι του ήταν ο Σοφοκλής, ο Περικλής και άλλοι που σίγουρα διέδωσαν τα έργα του.
Η δημοσίευση των έργων του Θουκυδίδη
Ποιος ήταν ο εκδότης των έργων του Θουκυδίδη δεν είναι ακριβώς γνωστό, αφού τα έργα του Θουκυδίδη δεν αναφέρονται από τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη ή άλλους ρήτορες της Αθήνας. Ο Δημοσθένης λέγεται ότι συνέταξε οκτώ αντίγραφα, ενώ μια από τις θυγατέρες του Θουκυδίδη έγραψε το όγδοο βιβλίο του και ο Ξενοφών μάλλον το δημοσίευσε σε μεγάλο αριθμό αντιγράφων.
Βιβλιοθήκες
Εκτός από του Πεισιστράτου, γνωστές είναι οι βιβλιοθήκες του Πολυκράτη του Σάμιου, του Ευκλείδη, του Νικοκράτου του Κυπρίου, των Βασιλιάδων της Περγάμου, του ποιητή Ευριπίδη, του φιλόσοφου Αριστοτέλη, και του Νηλέα, ο οποίος διέσωσε τη βιβλιοθήκη του Αριστοτέλη παραχωρώντας τη με τη σειρά του στον Πτολεμαίο Φιλάδελφο, ο οποίος τα έστειλε στην Αλεξάνδρεια μαζί με άλλα βιβλία από την Αθήνα και τη Ρόδο.
Η βιβλιοθήκη του Πεισιστράτου
Πρώτη παρουσιάζεται η βιβλιοθήκη του Πεισιστράτου, τυράννου των Αθηνών. Ο Πεισίστρατος διατηρούσε την πρώτη και μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της εποχής του. Σημαντική συμβολή της βιβλιοθήκης του ήταν η καταγραφή και διάσωση των Ομηρικών επών όπως έχουν φτάσει μέχρι την εποχή μας. Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής ήταν έργα Ελλήνων ποιητών, που από τότε και μετά έγιναν αναπόσπαστο μέρος κάθε συλλογής. Στη βιβλιοθήκη του Πεισιστράτου εργάζονταν γνωστοί λόγιοι της εποχής του. Αν και δεν έχουν διασωθεί τα ονόματα όλων, ξέρουμε ότι ανάμεσά του ήταν ο Κόγχυλος, ο Ονομάκρυτος ο Αθηναίος, ο Ζόπυρος από την Ηράκλεια, ο Ορφέας από τον Κρότωνα, οι οποίοι είχαν άριστες επιδόσεις στην ορφική ποίηση και ήταν οι καταλληλότεροι για τη συγγραφική αυτή εργασία. Οι συγγραφείς αυτοί συγκέντρωσαν, κατέγραψαν και παρήγαγαν αρκετά αντίγραφα των έργων του Ομήρου, διαδίδοντάς τα και σχηματίζοτας με αυτό τον τρόπο τη βάση για τις Ομηρικές σπουδές της Αλεξανδρινής εποχής. Ο Πεισίστρατος επίσης διέσωσε τα έργα του Ησιόδου, υπό τη συνεργασία του Κέκρωπα από τη Μίλητο. Μετά την πτώση της Αθήνας, ο Ξέρξης μετέφερε ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του Πεισιστράτου στην Περσία, ενώ αργότερα, ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ την επανέφερε στην Αθήνα.
Η βιβλιοθήκη του Ευριπίδη
Ο Ευριπίδης διατηρούσε μια ογκώδη βιβλιοθήκη, με έργα της εποχής του και αρχαιότερα. Συμπεριλάμβανε και έργα του Αναξαγόρα. Αναφορές βρίσκουμε στον Αριστοφάνη. Αν και δεν ήταν εύπορος, ο Ευριπίδης είχε στη διάθεσή τον σκλάβο Κεφησόφων, ο οποίος όχι μόνο τον εξυπηρετούσε στο νοικοκυριό του σπιτιού, αλλά λάμβανε ενεργό μέρος στην πνευματική εργασία του Ευριπίδη και του αντέγραφε τα βιβλία.
Η βιβλιοθήκη του Πλάτωνα
Ο Πλάτων λένε ότι πήρε ένα δώρο ογδόντα ταλάντων από τον Διονύσιο, και από αυτά πλήρωσε για τα τρία βιβλία του Φιλολάου που του αγόρασε ο Δίων στη Σικελία εκατό μνες, κατά άλλους τρία Αθηναϊκά τάλαντα.
Η βιβλιοθήκη της Περγάμου
Η βιβλιοθήκη της Περγάμου περιελάμβανε 200.000 έργα. Ο Μάρκος Αντώνιος τα χάρισε όλα στην Κλεοπάτρα.
Η βιβλιοθήκη του Αριστοτέλη
Ο Πλάτων ανέφερε το σπίτι του Αριστοτέλη με τα λόγια «οίκος αναγνώστου». Η βιβλιοθήκη του Αριστοτέλη είχε όλα τα σημαντικά έργα της εποχής του. Ήταν ταξινομημένη ανά επιστημονικό κλάδο. Λέγεται ότι ο όγκος της ήταν 44 μυριάδες στίχοι, άλλοι αναφέρουν ότι ήταν χίλια συγγράμματα, άλλοι αναφέρουν πως ήταν τετρακόσια βιβλία. Όπως μας λένε ο Στράβων και ο Πλούταρχος, η βιβλιοθήκη του Αριστοτέλη πουλήθηκε στον Θεόφραστο, μετά στον Νηλέα, του οποίοι οι κληρονόμοι τα έθαψαν για να μην πέσουν στα χέρια των ληστών. Μετά από κάποιον καιρό και αφού είχαν πάθει ζημιά από την υγρασία, τα πούλησαν έναντι «πολλών αργυρίων» στον Αθηναίο Απελλικό. Μετά τον θάνατο του Απελλικού και την πτώση της Αθήνας, ο Ρωμαίος Σύλλας τα έστειλε στη Ρώμη, όπου ο Τυράνιος και άλλοι βιβλιοπώλες έκαναν αντίγραφα.
Προφανώς όμως, ο Πτολεμαίος είχε προλάβει να αγοράσει τα πιο πολύτιμα βιβλία της βιβλιοθήκης του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου, αφήνοντας μερικά χειρόγραφα στον Νηλέα, πριν αυτός πεθάνει.
Η βιβλιοθήκη του Ευθυδήμου
Ο Ευθύδημος ήταν ένας νεαρός Αθηναίος, που είχε μια αξιοζήλευτη βιβλιοθήκη. Πίστευε ότι ήταν πολύ σοφός, αφού είχε τόσα πολλά βιβλία, μέχρις ότου περί το 419 π.Χ. γνώρισε τον Σωκράτη και αντιλήφθηκε ότι η αλήθεια ήταν διαφορετική. Η βιβλιοθήκη του όμως ήταν φημισμένη, γιατί περιείχε μια ολόκληρη συλλογή του Ομήρου και άλλων ποιητών, ενώ ο Ευθύδημος συνεχώς την επέκτεινε.
Η βιβλιοθήκη του Κλεάρχου
Ο Κλέαρχος ήταν Τύραννος της Ηράκλειας του Πόντου. Η συλλογή του συγκαταλεγόταν στις πιο φημισμένες της εποχής του. Είχε διαμείνει στην Αθήνα και ήταν μαθητής του Πλάτωνα, ενώ παρακολούθησε για διάστημα τεσσάρων ετών τη διδασκαλία του Ισοκράτη.
Πηγές
* Βιβλιοθηκες *
Διθύραμβος
μικρογραφία|340x340εσ Ο Διθύραμβος ήταν αυτοσχέδιο χορικό, λατρευτικό και θρησκευτικό άσμα, προς την λατρεία του θεού Διονύσου.
Περιγραφή
Ψαλλόταν από ομάδα πενήντα ανδρών ή γυναικών, μεταμφιεσμένων ίσως σε τράγους με την συνοδεία αυλού, χορεύοντας γύρω από τον βωμό του. Επίσης ο πρώτος των χορευτών, ο εξάρχων απέδιδε και κάποια αφήγηση σχετικά με την ζωή του θεού. Το θέμα αρχικά ήταν η γένεση του Βάκχου, ενώ στην συνέχεια το πλαίσιο έγινε ευρύτερο. Πιστεύεται πως η λέξη προήλθε από: α) τον "Διθύραμβο" Διόνυσο, που γεννήθηκε δύο φορές, μια από την Σέμελη και μια από τον μηρό του Δία και β) δις-θύρα-βαίνω. Η εξέλιξή του οδήγησε στη γένεση της τραγωδίας, σύμφωνα με το θεωρητικό μοντέλο της δημιουργίας του δράματος του Αριστοτέλη. Με τα χρόνια εξελίχθηκε από λατρευτικό τραγούδι σε ξεχωριστό λυρικό και χορευτικό καλλιτεχνικό είδος.
Πατέρας αυτής της εξέλιξης θεωρείται ο Αρίων (Μύθημνα, Λέσβος) που ήταν ο πρώτος που συνέθεσε τον διθύραμβο, του έδωσε λυρική μορφή και αφηγηματικό περιεχόμενο και παρουσίασε τους χορευτές μεταμφιεσμένους σε Σατύρους (δηλαδή με χαρακτηριστικά τράγου) για αυτό και ονομάστηκε «ευρετής του τραγικού τρόπου» επιβεβαιωμένο από το λεξικό Σούδα.
Σήμερα διασώζονται διθύραμβοι του Βακχυλίδη.
Επιγραφή
Χορηγική ανάθεση Τρίποδα για Νίκη στο Διθύραμβο (2ος αι. μ.Χ.)
Πηγή: Epigraphy.packhum.org
Αναφορές από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
αριστερά|μικρογραφία|457x457εσ
Πηγή: *Από Βικιθήκη ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ - Βάκχαι 519-529
Πηγές
Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική Κατηγορία:Θρησκευτική μουσική
Γάλα σόγιας
μικρογραφία|[[Γρανίτα από γάλα σόγιας]] μικρογραφία|Καφές λάττε με γάλα σόγιας μικρογραφία|[[Πανακότα από γάλα σόγιας]] Το γάλα σόγιας είναι ένα ποτό φυτικής προέλευσης που παράγεται με εμποτισμό και άλεση της σόγιας, βράσιμο του μείγματος και φιλτράρισμα των υπολειπόμενων σωματιδίων. Είναι ένα σταθερό μείγμα λαδιού, νερού και πρωτεϊνών. Στην αρχική του μορφή είναι ένα ενδιάμεσο προϊόν για την παραγωγή τόφου. Προέρχεται από την Ανατολική Ασία, και το τελευταίο μισό του 20ού αιώνα έγινε ένα σύνηθες ρόφημα στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, και αυτό καθώς αναπτύχθηκαν οι τεχνικές παραγωγής και επεξεργασίας της σόγιας για να δώσουν στο γάλα την κατάλληλη υφή και γεύση παρόμοια με αυτή του γαλακτοκομικού προϊόντος. Το γάλα σόγιας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο του γάλακτος από άτομα που ακολουθούν αυστηρή χορτοφαγία (βίγκαν) ή έχουν δυσανεξία στη λακτόζη.
Το γάλα σόγιας χρησιμοποιείται επίσης για την παραγωγή υποκατάστατων γαλακτοκομικών προϊόντων όπως το γιαούρτι σόγιας, η κρέμα σόγιας, το κεφίρ σόγιας και διάφορα τυριά με βάση τη σόγια. Χρησιμοποιείται επίσης ως συστατικό για την παρασκευή μιλκσέικ, τηγανίτων, σμούθις, ψωμιού, μαγιονέζας και αρτοσκευασμάτων.
Ιστορία
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν δείξει ότι η Κίνα ήταν η πρώτη χώρα παραγωγής του γάλακτος της σόγιας πριν από περίπου 2.000 χρόνια. Συγκεκριμένα, στο Χουαϊνάν της Κίνας βρέθηκε ένας πέτρινος μύλος για τον εμποτισμό της σόγιας, ο οποίος πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν (202 π.Χ.- 8 μ.Χ). Επίσης, βρέθηκε μια ανάγλυφη ζωγραφιά τοίχου που δείχνει την άλεση της εμποτισμένης σόγιας στον τάφο Νταχουτίνγκ αρ. 1 (Μι, Χενάν) από την ίδια εποχή (25-220 μ.Χ.). Αργότερα, η τεχνολογία παραγωγής τόφου, το οποίο παρασκευάζεται από γάλα σόγιας, εξαπλώθηκε σε γειτονικές χώρες (Ιαπωνία, Κορέα, Βιετνάμ, κ.λπ.) στα πρώτα χρόνια της δυναστείας των Τανγκ (618–907 μ.Χ.). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το τόφου να γίνει δημοφιλές στα μετέπειτα χρόνια, κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σονγκ (960–1271 μ.Χ.).
Το παραδοσιακό γάλα σόγιας ονομάζεται «τοουτσιάνγκ» στην Κίνα («τόου-τσιάν» σημαίνει σόγια-ορώδες· «τόου» σημαίνει σόγια και «τσιάνγκ» σημαίνει ορώδες υγρό). Όταν οι Κινέζοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό την εποχή της δυναστείας των Σονγκ (960–1271 μ.Χ.), και αργότερα τον 19ο αιώνα μετανάστευσαν στη Νοτιοανατολική Ασία (Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Ταϊλάνδη κ.ο.κ.) μετέδωσαν τη χρήση του γάλακτος σόγιας στους λαούς αυτούς. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα μια νέα μέθοδος επεξεργασίας (μοντέρνο στυλ) του γάλακτος σόγιας αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ, καθώς σε πολλούς άνθρωπους δεν άρεσε η φυτική γεύση του γάλακτος αυτού. Η μέθοδος παρασκευής του γάλακτος βελτιώθηκε, όπου η άλεση και η θέρμανση πραγματοποιούνταν ταυτόχρονα. Η γεύση των σπόρων της σόγιας μειώθηκε, αυξάνοντας έτσι τη δημοτικότητά του. Το σύγχρονο γάλα σόγιας εξαπλώθηκε σταδιακά στις βορειοανατολικές χώρες (βόρεια Κίνα, Κορέα και Ιαπωνία). Υπάρχουν πολλοί παραγωγοί γάλακτος σόγιας στην Ανατολική Ασία, όπως και στις Δυτικές χώρες. Σήμερα, το γάλα σόγιας έχει γίνει ένα πολύ δημοφιλές ποτό σε όλο τον κόσμο.
Παρασκευή
Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τύποι γάλακτος σόγιας: παραδοσιακό, μοντέρνο και παράγωγα (όπως το τόφου).
Στο παραδοσιακό γάλα σόγιας (κινέζικο στυλ) οι σπόροι σόγιας πλένονται και εμποτίζονται όλη τη νύχτα σε κρύο νερό. Οι εμποτισμένα σπόροι στη συνέχεια αλέθονται, με μικρή ποσότητα νερού που χύνεται πάνω τους. Στον πολτό που προκύπτει προστίθεται νερό, το οποίο είναι 10 φορές περισσότερο από τη σόγια. Ο πολτός φιλτράρεται και στη συνέχεια βράζεται σε μέτρια θερμοκρασία για 30-60 λεπτά. Το μείγμα που προκύπτει είναι ένα παραδοσιακό κινέζικο γάλα σόγιας, όπου υπάρχει η γεύση των σπόρων.
Θρεπτικά συστατικά
Με την παραγωγή σόγιας να αυξάνεται παγκοσμίως στις αρχές του 21ου αιώνα, και το ενδιαφέρον των καταναλωτών για τα φυτικά προϊόντα γάλακτος να αυξάνονται σε Ασία, Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες, το γάλα σόγιας έγινε το δεύτερο πιο δημοφιλές γάλα φυτικής προέλευσης μετά το γάλα αμυγδάλου. Το γάλα αυτό είναι η μόνη εναλλακτική λύση γάλακτος που περιέχει την ίδια ποσότητα πρωτεΐνης με ένα φλυτζάνι αγελαδινό γάλα - 8 γραμμάρια - μαζί με ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και φυτικές ίνες. Οι περισσότεροι παραγωγοί ενισχύουν το γάλα σόγιας με βιταμίνες A, D, B12 και ασβέστιο, το οποίο επίσης μπορεί να είναι μια καλή πηγή μαγνησίου.
Όταν εξετάζεται η διαδικασία παρασκευής, το γάλα σόγιας είναι πιθανώς το «λιγότερο επεξεργασμένο» από όλα τα φυτικά γάλατα. Ταυτόχρονα, η σόγια είναι ένας από τους τρεις κορυφαίους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ) στις Η.Π.Α., με το 94% όλων των σπόρων σόγιας στη χώρα να είναι γενετικά τροποποιημένο. Ωστόσο, οι περισσότεροι παραγωγοί χρησιμοποιούν πιστοποιημένα μη-ΓΤΟ συστατικά.
Τις τελευταίες δεκαετίες, τα τρόφιμα σόγιας έχουν συγκεντρώσει αυξανόμενη προσοχή για την ποσότητα των ισοφλαβόνων που περιέχουν. Αυτά τα φυτοοιστρογόνα μελετώνται εκτενώς για τις πιθανές επιδράσεις τους στην υγεία, από καρδιακές παθήσεις και πρόληψη καρκίνου του μαστού έως τη μείωση οστικής πυκνότητας σε γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Τα τρέχοντα στοιχεία, ωστόσο, απέχουν πολύ από την οριστικοποίηση των συμπερασμάτων. Τέλος, η σόγια περιέχει υψηλά επίπεδα φυτικού οξέος, μια ένωση που μερικές φορές αναφέρεται ως «αντιθρεπτικό», η οποία δεν καταστρέφεται ή μειώνεται κατά τη συμβατική διαδικασία παρασκευής του γάλακτος της σόγιας. Το φυτικό οξύ μπορεί να καταστήσει τα θρεπτικά συστατικά, όπως το ασβέστιο, το σίδηρο, το μαγνήσιο και τον ψευδάργυρο μη διαθέσιμα για την απορρόφηση από τον οργανισμό. Αυτό το φαινόμενο, ωστόσο, εμφανίζεται μόνο όταν τα μέταλλα αυτά καταναλώνονται ταυτόχρονα με φυτικό οξύ.
Οικολογική επίπτωση
Η χρήση της σόγιας για την παραγωγή γάλακτος αντί της ανατροφής των αγελάδων είναι οικολογικά επωφελής. Λαμβάνοντας υπόψη τους παγκόσμιους μέσους όρους, η παραγωγή ενός ποτηριού γάλακτος αγελάδας έχει ως αποτέλεσμα σχεδόν τρεις φορές περισσότερες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου από μη γαλακτοκομικά γάλατα. Οι αγελάδες χρειάζονται πολύ περισσότερη ενέργεια για να παράγουν γάλα, δεδομένου ότι ο αγρότης πρέπει να ταΐσει το ζώο, το οποίο μπορεί να καταναλώσει έως και 24 κιλά ξηράς τροφής και 90 έως 180 λίτρα νερού την ημέρα, παράγοντας κατά μέσο όρο 40 κιλά γάλακτος την ημέρα. Επιπλέον, τα όσπρια, συμπεριλαμβανομένου του φυτού της σόγιας, συμπληρώνουν την περιεκτικότητα του εδάφους σε άζωτο στο οποίο καλλιεργούνται.
Από την άλλη, η καλλιέργεια της σόγιας στη Νότια Αμερική προκαλεί την αποψίλωση των δασών (ειδικά στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου) και προκαλεί μια σειρά άλλων περιβαλλοντικών βλαβών μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, η πλειονότητα της καλλιέργειας της σόγιας παγκοσμίως, ειδικά στη Νότια Αμερική όπου η κτηνοτροφία είναι ευρέως διαδεδομένη, προορίζεται για ζωοτροφές και όχι για την παραγωγή γάλακτος σόγιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη αλκοολούχα ποτά Κατηγορία:Χορτοφαγία Κατηγορία:Αυστηρή χορτοφαγία Σογια
Φραντσέσκα Μικιελίν
Η Φραντσέσκα Μικιελίν (ιταλικά: Francesca Michielin, 25 Φεβρουαρίου 1995) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός.
Πριν τον διαγωνισμό είχε συμμετάσχει στη πέμπτη σεζόν του Ιταλικού X Factor, στο οποίο και κέρδισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016
Orbit (τσίχλα)
δεξιά|μικρογραφία| Τσίχλα Orbit προς πώληση σε περίπτερο στη Βαρκελώνη, Ισπανία (Μάρτιος 2007). Η Orbit είναι μάρκα τσίχλας χωρίς ζάχαρη από την εταιρεία Wrigley. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κυκλοφόρησε ξανά το 2001, πωλείται σε κουτιά από χαρτόνι με 14 ξεχωριστά τυλιγμένα τεμάχια ανά συσκευασία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου κυκλοφόρησε το 1899, πωλήθηκε αρχικά ως παραδοσιακή τσίχλα με μακρύ ραβδί, που αργότερα αντικαταστάθηκε από την ίδια μορφή με τις ΗΠΑ.
Ιστορία
Η Orbit κυκλοφόρησε αρχικά το 1899. Κυκλοφόρησε το 1944 στις Ηνωμένες Πολιτείες ως μάρκα αντικατάστασης από τη Wrigley λόγω της μερίδας των συστατικών παραγωγής τσίχλας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μάρκα διακόπηκε μετά το τέλος του πολέμου, όταν οι τρεις καθιερωμένες μάρκες τσίχλας της Wrigley, Juicy Fruit, Wrigley's Spearmint και Doublemint, επέστρεψαν στην αγορά των ΗΠΑ.
Η τσίχλα επέστρεψε στα αμερικανικά ράφια στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αλλά αφαιρέθηκε από τα ράφια τη δεκαετία του 1980 λόγω της υποψίας ότι το γλυκαντικό μπορεί να προκαλέσει καρκίνο. Η τσίχλα κυκλοφόρησε ξανά στις ΗΠΑ το 2001.
Η τσίχλα Orbit πωλείται τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Wrigleys Extra, μαζί με την «πραγματική», σκληρή τσίχλα Extra.
Διαφήμιση
Η αμερικανική διαφημιστική καμπάνια για το Orbit επικεντρώθηκε στο Κορίτσι Orbit, έναν χαρακτήρα με βρετανική προφορά που εμφανιζόταν πάντα σε «βρώμικες» και άβολες καταστάσεις φορώντας ολόλευκα, ένα φουλάρι και ένα χαμόγελο. Η Βανέσα Μπραντς έπαιζε το Κορίτσι Orbit από το 2001 έως το 2010, όταν αντικαταστάθηκε από την Φάρις Πέιτον, που είχε τον ρόλο από το 2010 έως το 2014.
Το 2014, η Orbit προχώρησε σε μια πιο σφαιρική προσέγγιση στο μάρκετινγκ, αντικαθιστώντας το Orbit Girl και με μια νέα διαφήμιση με τη Σάρα Σίλβερμαν για να ξεκινήσει τη νέα της καμπάνια: «Φάτε. Πιείτε. Μασήστε Orbit." για να τονίσει τα οφέλη από το μάσημα τσίχλας μετά το φαγητό και το ποτό.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νότια Αφρική και τον Καναδά, το όνομα Orbit αντικαταστάθηκε από το Extra το 2015, με την ίδια συσκευασία 14 τεμαχίων. Το 2019, η αντικατάσταση εφαρμόστηκε και στη Γερμανία.
Orbit White
Η Orbit White κυκλοφόρησε το 2002 ως τσίχλα σφαιριδίων χωρίς ζάχαρη και υπο-μάρκα της τσίχλας Orbit. Συσκευασμένο σε συσκευασίες μπλίστερ των 12 τεμαχίων, κυκλοφόρησε για να ανταγωνιστεί την τσίχλα Trident White της Cadbury Adams το 2001.
Orbit για Παιδιά
Το Excel Mist στον Καναδά είχε "micro-bursts" που είναι μικρά τσιπ πουά γεμάτα με αντίθεση γεύσης με το υπόλοιπο stick. Οι "μικρο-εκρήξεις" είχαν σκοπό να δημιουργήσουν "μια αίσθηση ενυδάτωσης", όπως ισχυρίζεται στο κουτί. Το Orbit διέκοψε την παραγωγή της Orbit Mist το 2013.
Ρούπερτ Μπρουκ
μικρογραφία|Άγαλμα της αθάνατης ποίησης, Μνημείο Ρούπερτ Μπρούκ, Σκύρος Ο Ρούπερτ Μπρουκ (Rupert Brooke, 1887-1915) ήταν Άγγλος φιλέλληνας ποιητής, γνωστός κυρίως για τα σονέτα που έγραψε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μπρουκ πέθανε στις 23 Απριλίου 1915, ενώ υπηρετούσε στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, από τσίμπημα μολυσμένου κουνουπιού πάνω σε γαλλικό πλωτό νοσοκομείο, που είχε αγκυροβολήσει στη Σκύρο και  είχε ως τελικό προορισμό τη χερσόνησο της Καλλίπολης, στην Τουρκία. Οι συνάδελφοί του τον έθαψαν σε έναν ελαιώνα, κοντά στον όρμο Τρίστομο (Τρεις Μπούκες) της Σκύρου.
Το μνημείο στη Χώρα της Σκύρου φιλοτεχνήθηκε το 1930, από τον γλύπτη Μ. Τόμπρο, ο οποίος λέγεται, ότι είχε σαν μοντέλο τον Αλέξανδρο Ιόλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Φιλέλληνες
Μπιούλα Μπόντι
Η Μπιούλα Μπόντι (Beulah Bondi, 3 Μαΐου 1889 - 11 Ιανουαρίου 1981) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και του θεάτρου. Ξεκίνησε την καριέρα της σε παιδική ηλικία στο θέατρο, και αφού καθιερώθηκε ως ηθοποιός στο θέατρο, το 1931 έκανε και την εμφάνισή της στον κινηματογράφο. Αυτή τη δεκαετία έκανε πολλές εμφανίσεις, κυρίως, Β' ρόλους, ενώ υπήρξε και υποψήφια για Όσκαρ. Επίσης, έπαιξε τετράκις τη μητέρα του Τζέιμς Στιούαρτ, όπως π.χ. στην ταινία Μια Υπέροχη Ζωή. Η Μποντάι συνέχισε την υποκριτική μέχρι τα τελευταία της χρόνια, κερδίζοντας κι ένα Έμμυ, για τον ρόλο της στην ταινία The Waltons, το 1976.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τζορτζ Αμπέλα
Ο Τζορτζ Αμπέλα (George Abela, στα μαλτέζικα: Ġorġ Abela, 1948-) είναι πολιτικός από τη Μάλτα, που υπηρέτησε ως πρόεδρος από το 2009 ως το 2014. Υπήρξε πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης της Μάλτας και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο Εργατικό Κόμμα της χώρας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Κόρμι (Qormi) στις 22 Απριλίου του 1948 και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια τέλειωσε το σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Χάμρουν (Hamrun). Το 1965 εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Μάλτας, από όπου απέκτησε τίτλο μπάτσελορ. Συνέχισε τις σπουδές του και έγινε notary public, ενώ το 1975 αποφοίτησε ως δικηγόρος. Προσελήφθη αμέσως ως νομικός σύμβουλος της Γενικής Ένωσης Εργατών και εργάστηκε στους κόλπους της επί 25 χρόνια.
Ποδοσφαιρική Ένωση της Μάλτας
Το 1982, έπειτα από τη θητεία του ως προέδρου του ποδοσφαιρικού συλλόγου Κουόρμι, εξελέγη πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης της Μάλτας. Επέφερε αλλαγές εντός της Ένωσης και βελτίωσε την υποδομή, εισάγοντας μεταξύ άλλων τεχνικό φωτισμό και κλινικές για φυσικοθεραπεία σε γήπεδα. Για πρώτη φορά οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Μάλτας προπονήθηκαν σε επαγγελματικό επίπεδο.
Εργατικό Κόμμα
Το 1992 ο Αμπέλα αποχώρησε από την Ένωση του Ποδοσφαίρου και ανέλαβε αντιπρόεδρος αρμόδιος για τα κομματικά ζητήματα στο Εργατικό Κόμμα. Έπειτα από την εκλογική νίκη του τελευταίου το 1996 διορίστηκε νομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Άλφρεντ Σαντ και για το λόγο αυτό παρευρισκόταν στις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου. Παραιτήθηκε από την θέση αυτή το 1997 έπειτα από διαφωνία του με τον πρωθυπουργό. Το 1998 διαφώνησε επίσης με το κόμμα που διεξήγαγε πρόωρες εκλογές και διέκοψε κάθε δεσμό με τους Εργατικούς. Το 2000 υπέπεσε σε δυσμένεια και στην Γενική Ένωση των Εργατών, με αποτέλεσμα να διακόψει τους δεσμούς και από εκεί.
Από το 2000 το ενδιαφέρον του μετατοπίστηκε στο ιδιωτικό του επάγγελμα και έγινε νομικός σύμβουλος σε διάφορα υπουργεία και κυβερνητικές υπηρεσίες. Το 2008 διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου του Εργατικού Κόμματος μετά την παραίτηση του Άλφρεντ Σαντ. Στον τελικό γύρο αναμετρήθηκε με τον Τζόζεφ Μούσκατ στις 6 Ιουνίου του 2008. Ο Αμπέλα ήρθε δεύτερος με 291 ψήφους (33,64%), ενώ ο Μούσκατ εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος με 574 ψήφους (66,36%). Ο νεοεκλεγείς Μάσκατ κάλεσε τον Αμπέλα να συμμετάσχει στο κόμμα και ο τελευταίος διορίστηκε εκπρόσωπος του Εργατικού Κόμματος στην επιτροπή δράσης Μάλτας-ΕΕ (MEUSEC).
Προεδρία
Στις 12 Ιανουαρίου του 2009 ο πρωθυπουργός Λόρενς Γκόνζι ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση πρότεινε τον Αμπέλα για το αξίωμα του επόμενου προέδρου της Μάλτας. Η πενταετής θητεία του Έντι Φενέκ Αντάμι έληξε στις 4 Απριλίου του 2009. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της Μάλτας που η κυβέρνηση πρότεινε για πρόεδρο έναν πολιτικό από την Αντιπολίτευση. Ο Αμπέλα παραιτήθηκε από την MEUSAC και το Εργατικό Κόμμα, ανοίγοντας το δρόμο για τη διαδοχή του Αντάμι. Την 1η Απριλίου του 2009 η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε το διορισμό του Αμπέλα στο ύπατο αξίωμα. Το μεσημέρι της 4ης Απριλίου ο Αμπέλα ορκίστηκε όγδοος Πρόεδρος της Μάλτας ενώπιον του προέδρου της Βουλής, Λουίς Γκαλέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμπελα Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων
Σεληνιακά Καρπάθια
Τα Σεληνιακά Καρπάθια, το κέντρο των οποίων βρίσκεται περίπου σε σεληνογραφικές συντεταγμένες πλάτος 14,5° Βόρειο και μήκος 24,4° Δυτικό, σχηματίζουν το νότιο σύνορο της μεγάλης Θάλασσας των Βροχών. Η οροσειρά έχει γενική διεύθυνση από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Το δυτικό της άκρο θεωρείται γενικώς ότι αρχίζει κοντά στον κρατήρα Τ. Μάγερ, παρά το ότι λίγες λοφοσειρές-πρόποδες καμπυλώνονται προς τα βόρεια και τον κρατήρα Όυλερ. Στο ανατολικό άκρο της οροσειράς βρίσκεται ένα ευρύ διάκενο, το οποίο συνδέει τη Θάλασσα των Βροχών με τη Θάλασσα των Νήσων στα νότια. Στην ανατολική πλευρά αυτού του «πορθμού» αρχίζουν τα Σεληνιακά Απέννινα, μία άλλη οροσειρά, η οποία καμπυλώνεται προς τα βορειοανατολικά.
Το μεγαλύτερο μέρος των Καρπαθίων της Σελήνης αποτελείται από μία διαδοχή κορυφών και κοιλάδων στις οποίες έχουν διεισδύσει ροές λάβας. Καμιά από τις κορυφές των Σεληνιακών Καρπαθίων δεν έχει δικό της όνομα, με εξαίρεση το όρος Βινογκράντοφ στα δυτικά του κρατήρα Όυλερ. Η σεληνιακή επιφάνεια στα βόρεια της οροσειράς είναι σχεδόν επίπεδη, σημειώνοντας τις ακτές της θάλασσας, διακοπτόμενη μόνο εδώ κι εκεί από κάποιες πτυχώσεις ή μικρούς κρατήρες.
Η περιοχή στα νότια της οροσειράς είναι κάπως τραχύτερη, παρά το ότι καλύπτεται επίσης από λάβες. Περίπου 100 χλμ. νότια των Καρπαθίων απλώνεται ο γνωστός κρατήρας Κοπέρνικος, με τα ακανόνιστα εξωτερικά τοιχώματά του να εκτείνονται σχεδόν μέχρι τους πρόποδες της οροσειράς. Αξιοσημείωτος είναι επίσης ο μικρότερος κρατήρας Γκαί-Λυσάκ, που αγγίζει τους νότιους πρόποδες της οροσειράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρπαθια Σεληνιακα
Τιργκόβιστε
Το Τιργκόβιστε (Târgoviște) είναι πόλη της Ρουμανίας, πρωτεύουσα της επαρχίας Ντιμπόβιτσα, 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Βουκουρεστίου, με πληθυσμό 79.610 κατοίκους, 26η μεγαλύτερη πόλη της Ρουμανίας. Είναι χτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Ιαλόμιτσα στους πρόποδες των Νότιων Καρπαθίων με μέσο υψόμετρο 280 m.
Το Τιργκόβιστε, μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Βλαχίας, δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε αλλά υπήρξε πρωτεύουσα του πριγκηπάτου της Βλαχίας από το 1396 μέχρι το 1714 όταν και αντικαταστάθηκε από το Βουκουρέστι πέφτοντας σε παρακμή.
Το Τιργκόβιστε είναι η πόλη που δικάστηκε και εκτελέστηκε ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης της Ρουμανίας, Νικολάε Τσαουσέσκου.
Ονομα
Το όνομα "Târgovişte" είναι ένα σλαβικό όνομα που η πόλη απέκτησε κατά τον Μεσαίωνα. Προέρχεται από την παλαιά βουλγαρική λέξη για την αγορά "търговище", που αναφέρεται περισσότερο στον τόπο και όχι στην ίδια την αγορά, που θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι η αγορά (târg) μπορεί να είχε προσωρινά διακοπεί.
Το όνομα βρίσκεται σε τοπωνύμια όχι μόνο σε Νότιες Σλαβικές περιοχές (Βουλγαρικά Търговище και Σερβικά Трговиште), αλλά και σε Δυτικές όπως στη Σλοβακία Trhovište. Επίσης τποθεσίες με το ίδιο όνομα που βρίσκονται στη Ρουμανία, στις περιοχές της Ολτενίας, του Βανάτου και της Μολδαβίας.
Η ρουμανική και μία βουλγαρική πόλη με το ίδιο όνομα έχουν αδελφοποιηθεί.
Αρχαία ιστορία
Η περιοχή της Τιργκόβιστε που κατοικήθηκε για πρώτη φορά βρίσκεται εκεί όπου είναι σήμερα οι εκκλησίες Άγιου Νικόλαου-Τζεάρτογλου και Στέλεα Βέκε. Σε αυτή τη θέση χτίστηκαν τα πρώτα οχυρωματικά έργα: ένα μικρό πέτρινο κτίριο περιβαλλόμενο από τείχος από τούβλα και τάφρο, που πιθανότατα ανήκε σε ένα τοπικό άρχοντα. Ωστόσο οι αρχαιολογικές μαρτυρίες είναι λιγοστές και είναι δύσκολο να εντοπίσουμε πότε ακριβώς χτίστηκε.
Σαξονικός εποικισμός
Ένα άλλος πυρήνα της πόλης χτίστηκε από Σάξονες εποίκους από την Τρανσυλβανία, στην περιοχή όπου βρίσκεται η Καθολική Εκκλησία της Αγίας Μαρίας, μια εκκλησία που χτίστηκε κατά τα πρώτα χρόνια της εποίκησης. Μια τοπική παράδοση λέει ότι η εκκλησία χτίστηκε το 1300. Οι έποικοι ήρθαν γύρω στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αιώνα, την ίδια περίοδο που εποικίσθηκε το Κιμπουλούγκ. Υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η γη που καταλήφθηκε από τους νέους έποικους είχε προηγουμένως κατοικηθεί από ντόπιους, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτό έγινε με την έγκριση του τοπικού άρχοντα.
Μετά το 1400 η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται και να γίνεται πυκνότερη. Τόσο στον Σαξονικό τομέα (γύρω από το οχυρό) όσο και στον Ρουμανικό υπήρχαν αρκετές μεγάλες κατοικίες με κελάρια και κεραμικές σόμπες, παρόμοια με εκείνες που υπήρχαν στην Κεντρική Ευρώπη. Ο πλούτος αποδεικνύεται από τον αριθμό των πολύτιμων θησαυρών που ανακαλύφθηκαν, με μεγαλύτερο εκείνο με 6284 ασημένια νομίσματα, που βρέθηκε στον Σαξονικό τομέα της πόλης. Η πόλη είχε ως κέντρο της στον Σαξονικό τομέα, πράγμα που ίσχυε μέχρις ότου η κοινότητα των Σαξόνων άρχισε να παρακμάζει του 16ου αιώνα.
Πρωτεύουσα της Βλαχίας
Τον 14ο αιώνα πρωτεύουσα της Βλαχίας ήταν η Κουρτέα ντε Αρτζες, ωστόσο η Τιργκόβιστε λόγω της οικονομικής μεγέθυνσής της, προς το τέλος του αιώνα, έγινε δεύτερη κατοικία των Βλάχων οσποδάρων. Το 1396, ο Βαυαρός ταξιδιώτης Γιόχαν Σιλτμπέργκερ Johann αναφέρει και την Κουρτέα ντε Αρτζες και την Τιργκόβιστε ως πρωτεύουσες της Βλαχίας. Ενώ ο Μιρτσέα Α΄ (1386-1418) ζούσε στην Κουρτέα ντε Αρτζες, ο Μιχαήλ Α΄ (1415-1420), γιος του Μιρτσέα και συν-πρίγκιπας ζούσε στην Τιργκόβιστε, όπου συνέχισε να ζει, ακόμη και ως ένα μοναδικός ηγεμόνας. Ο Νταν Β΄ (1420-1431) προτιμούσε την Κουρτέα ντε Αρτζες και αυτός ήταν ο τελευταίος οσποδάρος που κυβέρνησε από την πόλη αυτή και η αυλή τελικά μεταφέρθηκε στην Τιργκόβιστε από τον Αλεξάντρου Αλντέα το 1431.
Καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου που ήταν πρωτεύουσα της Βλαχίας η Βασιλική αυλή ("Curtea Domnească") συνεχώς ανακαινιζόταν και επεκτινόταν. Το συκρότημα περιβαλλόταν από πέτρινα τείχη και τάφρο και είχαν κατασκευαστεί μια νέα εκκλησία και ένας πύργος. Ο Βλαντ Γ΄ Δράκουλας ("ο ανασκολοπιστής") αργότερα πρόσθεσε τον Πύργο Κιντία, σήμερα σύμβολο της πόλης.
Από το 1465, και για τους επόμενους δύο αιώνες, οι κυβερνώντες ενάλλασσαν την πρωτεύουσα μεταξύ Τιργκόβιστε και Βουκουρεστίου, συχνά για πολιτικούς λόγους, καθώς την πρώτη προτιμούσαν οι ηγεμόνες που ήταν περισσότερο φιλικοί προς την Τρανσυλβανία και τον Βασιλιά της Ουγγαρίας. Τον 15ο και 16ο αιώνα η Τιργκόβιστε ήταν σημαντικός εμπορικός κόμβος, ειδικά με την Πολωνία, το Μπρασόβ και το Σιμπίου.
Από τον 16ο αιώνα οι Ρουμάνοι έγιναν πλειοψηφία στην πόλη, καθώς ορισμένοι Σάξονες έφυγαν για την Τρανσυλβανία και άλλοι αφομοιώθηκαν. Έλληνες έμποροι άρχισαν να εγκαθίστανται στην πόλη, ιδιαίτερα μετά το 1500, ενώ Έλληνες μοναχοί εγκαταστάθηκαν στα γειτονικά μοναστήρια Ντεάλου και Παναγίας.
Ως πρωτεύουσα της Βλαχίας η Τιργκόβιστε αντιμετώπισε πολλές πολιορκίες και εισβολές. Το 1395 πολιορκήθηκε και πυρπολήθηκε από τον Βαγιαζήτ Α΄. Το 1457, οι κάτοικοι της Τιργκόβιστε τιμωρήθηκαν από τον Βλαντ Γ΄ Τσέπες για τη συμμετοχή τους στη δολοφονία του αδελφού του: η ελίτ της πόλης σκοτώθηκε, ενώ οι νέοι στάλθηκαν να εργαστούν στο κάστρο του Ποενάρι.
Η οθωμανική εισβολή του 1462 δεν έφθασε στην πόλη, καθώς αποκρούστηκε από τον Βλαντ Γ΄ κατά την περίφημη Νυκτερινή Επίθεση. Το 1476 η πόλη καταλήφθηκε από τον Στέφεν Μπάτορι, μετά από μια δεκαπενθήμερη πολιορκία των δεκαπέντε ημερών που αποσκοπούσε στην αποκατάσταση του Βλαντ στον θρόνο. Αρκετές άλλες μάχες δόθηκαν κοντά στην πόλη κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας των Νεάγκοε Βασαράβ και Ράντου του Αφουμάτι.
Το 1597 οι Χαϋδούκοι των Μιχαήλ Βιτεάζουλ και Στάρινα Νόβακ πολέμησαν και κέρδισαν μια αποφασιστική μάχη ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Τιργκόβιστε.
Παρακμή
Αφότου η πρωτεύουσα τελικά μεταφέρθηκε στο Βουκουρέστι κατά την ηγεμονία του Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου η Τιργκόβιστε έχασε τη σημασία της, φθίνοντας οικονομικά καθώς ο πληθυσμός της μειώθηκε.
Νεότερη ιστορία
Η Τιργκόβιστε ήταν ο τόπος της δίκης και της εκτέλεσης του Νικολάε Τσαουσέσκου και η σύζυγός του Έλενα τον Δεκέμβριο του 1989.
Πληθυσμός
Το 2011 υπήρχαν 73.964 κάτοικοι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 το 96,6% των κατοίκων ήταν Ρουμάνοι και 2,84% Ρομά.
Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας
Το Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας ιδρύθηκε το 1981 από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Γυναικών Ανδρίτσαινας, με σκοπό την διάσωση, φύλαξη και διατήρηση της ιστορία της περιοχής.
Ιστορικό
Το μουσείο, τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, στεγαζόταν σε παλιό αρχοντικό, με αντικείμενα από οικογένειες της Ανδρίτσαινας. Έπειτα μεταφέρθηκε στο τριώροφο αρχοντικό Γεωργίου Κανελλόπουλου, το οποίο κληροδότησε με τα υπάρχοντα έπιπλα κι αντικείμενα, η τελευταία κληρονόμος Γαληνή Κανελλοπούλου. Συνολικά, τα εκθέματα αριθμούνται στα 4000, την περίοδο 1832-1932.
Ενότητες μουσείου
Το μουσείο αναπτύσσει τα εκθέματά του σε τρεις ορόφους:
Ισόγειο
Στο ισόγειο εκτίθενται εργαλεία κι αντικείμενα της αγροτικής ζωής, όπως οικιακά σκεύη, καζάνια, ταψιά, αργαλειός με την υφάντρα, λάμπες και πολλά άλλα.
Πρώτος όροφος
Στον πρώτο όροφο, αναπαρίσταται το αρχοντικό, όπως ήταν, με το σαλόνι, την τραπεζαρία, τα υπνοδωμάτια, την κουζίνα, το χειμωνιάτικο, μαζί και τις φωτογραφίες των προγόνων.
Δεύτερος όροφος
Στον δεύτερο όροφο, όπου είναι μια ενιαία αίθουσα 180 τ. μ. εκτίθενται διάφορα αντικείμενα και παλιές ενδυμασίες, χωρισμένα σε τμήματα, όπως το παλιό κουρείο, γραμμόφωνα, το μπαούλο του ιδρυτικού μέλους της Φιλικής Εταιρείας Παν. Αναγνωστόπουλου. Επίσης, τοποθετημένα σε βιτρίνες, οι στολές της Αμαλίας και του φουστανελά, νυφικά, στολές ηρώων, παιδικά ρούχα, κεντήματα. Ακόμη, έντυπο υλικό, όπως παλιές εφημερίδες, περιοδικά, έγγραφα κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Ηλεία
Ελληνική απογραφή 1840
Η απογραφή του 1840 είναι η έκτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους και η τέταρτη από τις ετήσιες απογραφές που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα 1836-1845. Ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας ανήλθε στους 850.246 κατοίκους, ενώ η συνολική έκταση ήταν 47.516 τ.χλμ. του Βασιλείου και περιελάμβανε την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα καθώς και τις Κυκλάδες. Επομένως, παρατηρείται πυκνότητα 17,9 κατ/τ.χλμ. Όσον αφορά στον πληθυσμό, παρουσιάστηκε αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή, αυτή του 1839 κατά 26.473 κατοίκους. Στην απογραφή συλλέχθηκαν στοιχεία μόνο για το φύλο και την ηλικία. Τα αποτελέσματα της απογραφής αυτής δημοσιεύτηκαν το 1846.
Πηγές
1840
Ματ Λοτζέσκι
Ο Μάθιου «Ματ» Τόμας Λοτζέσκι, ή απλά Ματ Λοτζέσκι (αγγλικά: Matt Lojeski) (Ουισκόνσιν, 24 Ιουλίου 1985), είναι Βέλγος-Αμερικάνος πρώην διεθνής (με την Εθνική Βελγίου) καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 μ. και αγωνιζόταν τόσο στη θέση του σούτινγκ γκαρντ όσο και του σμολ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Ο Ματ Λοτζέσκι έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα αγωνιζόμενος σε κολλεγιακές ομάδες τόσο του Ουαϊόμινγκ όσο και της Χαβάης. Τη διετία 2005-2007 αγωνίστηκε με τους Ρέινμποου Γουόριορς, ομάδα της Χαβάης, πραγματοποιώντας κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις.
Ο Λοτζέσκι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2007 στη βελγική Οκάπι Άαλσταρ, στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2009, έχοντας μάλιστα ανακηρυχθεί και καλύτερος παίκτης του βελγικού πρωταθλήματος για την περίοδο 2008-09. Το καλοκαίρι του 2009 πήρε μεταγραφή για την Οστάνδη, ομάδα επίσης του Βελγίου. Με την Οστάνδη κατέκτησε το Πρωτάθλημα Βελγίου το 2012 και το 2013, όπως επίσης και το Κύπελλο Βελγίου το 2010 και το 2013. Η σεζόν 2012-13 θεωρείται άκρως επιτυχημένη για τον Λοτζέσκι γιατί, εκτός των δύο τίτλων που κατέκτησε με την ομάδα της Οστάνδης, ανακηρύχθηκε επίσης ως ο καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος αλλά και του Κυπέλλου Βελγίου για το 2013.
Στις 31 Ιουλίου του 2013, ο Ολυμπιακός Πειραιώς προχώρησε στην απόκτηση του Ματ Λοτζέσκι, έπειτα από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας Γιώργου Μπαρτζώκα. Ο Ματ Λοτζέσκι κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2013, μετά από τους δύο νικηφόρους αγώνες των ερυθρόλευκων με αντίπαλο την Πινιέιρος Σκάι, καθώς και δύο διαδοχικά Πρωταθλήματα Ελλάδας (2015, 2016). Επίσης έφτασε μέχρι τον τελικό της Ευρλίγκα το 2015 αλλά ηττήθηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης (78-59) με τον ίδιο να βγαίνει πρώτος σκόρερ του τελικού με 17 πόντους.
Τον Αύγουστο του 2017 συμφώνησε να αγωνίζεται με τα χρώματα του Παναθηναϊκού στο Ελληνικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης. Με τους πράσινους κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος για το 2018 κόντρα στον Ολυμπιακό. Στο τέλος της χρονιάς ανανέωσε για ένα ακόμα χρόνο. Tην πρώτη του χρονιά αγωνίστηκε σε 23 αγώνες στο Πρωτάθλημα και είχε 8,3 πόντους μέσο όρο με 44% στα τρίποντα. Τον Φλεβάρη του 2019 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, κόντρα στον ΠΑΟΚ με 79-73. Τον Ιούνιο του 2019 κατέκτησε το δεύτερο του πρωτάθλημα με τα πράσινα, νικώντας στην σειρά των τελικών τον Προμηθέα Πατρών με 3-0. Τη δεύτερη του χρονιά σε 21 αγώνες στο Πρωτάθλημα κατέγραψε 8,6 πόντους με 48% στα τρίποντα και μέτρησε 6,5 πόντους και 2,2 ριμπάουντ σε 25 αγώνες στην Ευρωλίγκα.
Στις 27 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε επίσημα η συμφωνία του με την ομάδα της ΑΕΚ. Μάλιστα με την μεταγραφή του στην ΑΕΚ, έγινε ο δεύτερος ξένος παίκτης στα χρονικά που έχει συμμετοχή με τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ και ο μόλις έβδομος συνολικά. Στις 22 Νοεμβρίου 2020, έφτασε τα 225 τρίποντα και έγινε ο ένατος ξένος παίκτης σε εύστοχα σουτ από την περίμετρο, στην ιστορία του επαγγελματικού Πρωταθλήματος. Στις 10 Ιανουαρίου 2021, πραγματοποίησε 149η εμφάνιση του στην κατηγορία και βρέθηκε στη 16η θέση της λίστας των ξένων του επαγγελματικού Πρωταθλήματος, ενώ έφτασε τα 500 ριμπάουντ. Στις 2 Ιουνίου 2021, κατά την διάρκεια των μικρών τελικών μεταξύ ΑΕΚ και Προμηθέα Πάτρας, ανακοίνωσε το τέλος της πορείας του στην ΑΕΚ και γενικότερα στην Ελλάδα.
Διεθνείς συμμετοχές
Παρ' όλα αυτά στάθηκε άτυχος καθώς ένας τραυματισμός του στέρησε τη συμμετοχή του στο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας.
Τελικά έκανε ντεμπούτο στο Ευρωμπάσκετ 2015 όπου σε 6 αγώνες μέτρησε 11.7 πόντους, 3.2 ριμπάουντ, και 2.8 ασίστ κατά μέσο όρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Βέλγοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τόφας ΣΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1953-1954
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1953–54 υπήρξε μία σημαντική καινοτομία, καθώς στην τελική του φάση μετείχαν σε ενιαίο όμιλο για πρώτη φορά ομάδες και από την ελληνική περιφέρεια παρακάμπτοντας το τρίπτυχο Αθήνα - Πειραιάς - Θεσσαλονίκη. Η δυνατότητα να διεκδικήσει τον τίτλο του πρωταθλητή κάποια επαρχιακή ομάδα, δόθηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1938-39, όπου όμως το πρωτάθλημα είχε διεξαχθεί σε δύο ομίλους.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 5η φορά αήττητος και για 10η φορά στην ιστορία του γενικά, ενώ οι 6 ομάδες που μετείχαν στην τελική φάση του πρωταθλήματος προέκυψαν ως εξής: Οι αγώνες της προκριματικής φάσης διεξήχθησαν από τις 10 Οκτωβρίου 1953 μέχρι τις 31 Μαρτίου 1954, ενώ της τελικής φάσης από τις 4 Απριλίου μέχρι τις 21 Ιουλίου 1954. Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 2 βαθμοί - Ήττα: 1 βαθμός
Πρωταθλητής
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1953-1954 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Ελληνική απογραφή 1841
Η απογραφή του 1841 είναι η έβδομη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους και η πέμπτη από τις ετήσιες απογραφές που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα 1836-1845. Ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας ανήλθε στους 861.019 κατοίκους, ενώ η συνολική έκταση ήταν 47.516 τ.χλμ. του Βασιλείου και περιελάμβανε την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα καθώς και τις Κυκλάδες. Επομένως, παρατηρείται πυκνότητα 18,1 κατ/τ.χλμ. Όσον αφορά στον πληθυσμό, παρουσιάστηκε αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή, αυτή του 1840 κατά 10.773 κατοίκους. Στην απογραφή συλλέχθηκαν στοιχεία μόνο για το φύλο και την ηλικία. Τα αποτελέσματα της απογραφής αυτής δημοσιεύτηκαν το 1846, όπως και όλων των απογραφών από το 1839 μέχρι το 1844.
Πηγές
1841
Συνταγματική Μοναρχία
Η Συνταγματική μοναρχία (αγγλικά: Constitutional monarchy) είναι μια μορφή πολιτεύματος που καθιερώνεται στο πλαίσιο ενός συνταγματικού συστήματος που αναγνωρίζει έναν εκλεγμένο ή κληρονομικό μονάρχη ως αρχηγό κράτους (head of the state), σε αντιδιαστολή με μια απόλυτη μοναρχία, όπου ο μονάρχης διατηρεί την απόλυτη εξουσία.
Στις Συνταγματικές Μοναρχίες υπάρχει Πρωθυπουργός ως Πρόεδρος της Κυβέρνησης και ασκεί εκτελεστική εξουσία, αλλά ο Μονάρχης εξακολουθεί να έχει πολιτικές, εκτελεστικές, εξουσίες τις οποίες μπορεί να χρησιμοποιήσει σύμφωνα με τις δυνατότητες που του παρέχουν σχετικά άρθρα του υφιστάμεου Συντάγματος.
Έχουν υπάρξει Συνταγματικές Μοναρχίες με χαρακτήρα φασιστικό (ή σχεδόν-φασιστικά), όπως συνέβη στην Ιταλία, Ιαπωνία και Ισπανία, ή και με στρατιωτικές δικτατορίες, όπως είναι αυτήν την περίοδο η περίπτωση στην Ταϊλάνδη.
Ιστορικά οι Συνταγματικές Μοναρχίες είναι η εξέλιξη των Απόλυτων Μοναρχιών και εξελίσονται συνήθως σε Βασιλευόμενες Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες και σπανιότερα σε κάποιο τύπο αβασίλευτης δημοκρατίας (Προεδρευόμενη ή Προεδρική Δημοκρατία).
Συνταγματικές Μοναρχίες σήμερα είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτεύματα Κατηγορία:Μοναρχία Κατηγορία:Δημοκρατία
Τρίτη Σύνοδος του Τολέδο
Η Τρίτη Σύνοδος του Τολέδο (589) ήταν καθοριστική για την είσοδο των Βησιγότθων της Ισπανίας στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η είσοδος του Filioque που καθόρισε ολόκληρο τον Δυτικό χριστιανισμό στα μετέπειτα χρόνια. H Σύνοδος περιόρισε σημαντικά τα δικαιώματα των Εβραίων, αποφάσισε να τους στρέψει με την βία στον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν μεγάλες συγκρούσεις μαζί τους τα επόμενα χρόνια.
Αρειανιστές Γότθοι
Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο επίσκοπος Ουλφίλας (310-383) μετέφρασε την Βίβλο στην Γοτθική γλώσσα και προσυλήτισε τους Γότθους στον Αρειανισμό. Όταν ταξίδευσαν στην Λατινική Εκκλησία της Ρώμης αναγνώρισαν ότι ο Αρειανισμός αντιμετωπίζεται ως ανάθεμα, δεν δέχτηκαν ωστόσο να τον αρνηθούν.
Προσπάθειες ενοποίησης
Λίγο πρίν την Τρίτη Σύνοδο του Τολέδο ο Ρεκαρέδος Α΄ συγκάλεσε πολλές Συνελεύσεις επισκόπων για να λύσει το θρησκευτικό ζήτημα. Οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Αρειανιστές παρουσίασαν τις θέσεις τους, ο βασιλιάς παρατήρησε ότι ο Αρειανισμός δεν έχει παρουσιάσει κανένα θαύμα. Στην τελευταία Συνέλευση που συμμετείχαν μόνο Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι ο Ρεκαρέδος Α΄ ανακήρυξε τον αποκήρυξη του Αρειανισμού και την στροφή των Βησιγότθων στην ρωμαιοκαθολική πίστη.
Ο επίσκοπος Λέανδρος και ο βασιλιάς Ρεκαρέδος Α΄
Την Σύνοδο οργάνωσε ο επίσκοπος Λέανδρος της Σεβίλλης που είχε εργαστεί πολλά χρόνια να αλλάξει την πίστη των Αρειανιστών Βησιγότθων βασιλέων χωρίς επιτυχία. Το πέτυχε με τον Ρεκαρέδο Α΄, όταν συγκέντρωσε τον Μάιο του 589 όλους τους επισκόπους και τους ιερείς ενώπιον του βασιλιά. Ο Ρεκαρέδος Α΄ και ο Λέανδρος της Σεβίλλης ανακήρυξαν τότε την νέα πίστη του βασιλείου.
Διαδικασίες του Συμβουλίου
O βασιλιάς απήγγειλε ότι έχει αποστολή από τον Θεό να μεταστρέψει τον λαό του στην αληθινή πίστη την οποία λατρεύει ολόκληρος ο χριστιανικός κόσμος. Τα χριστιανικά έθνη βρίσκονται στα χέρια των επισκόπων τους, μόνο εκείνοι έχουν την ευθύνη να τους διδάξουν την αληθινή πίστη. Ο Ρεκαρέδος Α΄ αναθεμάτισε τον Αρειανισμό ως αίρεση και αποδέχθηκε τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων της Νίκαιας, της Κωνσταντινούπολης της Εφέσου και της Χαλκηδόνας, την χριστιανική θρησκεία καθόριζαν οι δύο πρώτες. Μετά τις δηλώσεις ακολούθησαν οι υπογραφές του βασιλιά και της συζύγου του, τα μέλη τις έκαναν δεκτές με ενθουσιασμό.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός
Κάθριν Μπίγκελοου
Η Κάθριν Μπίγκελοου (Kathryn Ann Bigelow, 27 Νοεμβρίου 1951) είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτρια, παραγωγός και σεναριογράφος. Οι ταινίες της περιλαμβάνουν τις Άγρια Νύχτα (Near Dark), Στην Κόψη του Κύματος (Point Break, 1991), Παράξενες Μέρες (Strange Days, 1995), Οι Μνήμες του Νερού (The Weight of Water, 2000), Υποβρύχιο Κ-19: Ο Φονιάς (K-19: The Widowmaker, 2002), The Hurt Locker (2008) και Zero Dark Thirty (2012). Το The Hurt Locker κέρδισε το 2009 το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίες και ήταν υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας.
Με το The Hurt Locker, η Μπίγκελοου έγινε η πρώτη γυναίκα που κερδίζει το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, το Directors Guild of America Award Καλύτερης Σκηνοθεσίας, το BAFTA Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Critics' Choice Award Καλύτερου Σκηνοθέτη. Έγινε επίσης η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το Saturn Award Καλύτερου Σκηνοθέτη το 1995 για το Strange Days.
Τον Απρίλιο 2010, η Μπίγκελοου ονομάστηκε από το Time ως μία από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή της χρονιάς.
Ηλίας Λαζάρογλου
Ο Ηλίας Ιορδάνη Λαζάρογλου ήταν έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας το 1911. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον ερχομό του ως πρόσφυγας στην Ελλάδα καθηλώθηκε για αρκετά χρόνια στο κρεββάτι εξαιτίας μιας ασθένειας.
Κάθριν Μπίγκελοου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας