cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπύρος Αλαμάνος
Ο Σπύρος Αλαμάνος (Κέρκυρα, 1947 - Κέρκυρα, 18 Ιουλίου 2011) ήταν Έλληνας ζωγράφος, χαράκτης, γραφίστας και φωτογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1947 στην Κέρκυρα. Γονείς του ήταν ο ελαιοχρωματιστής Γεώργιος Αλαμάνος, ο οποίος σε νεαρή ηλικία υπήρξε μαθητής του ζωγράφου Άγγελου Πιζάνη, και η Αικατερίνη Σάββα. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα έλαβε δίπλα στον ιερέα Νικόλαο Κουρτελέση και έπειτα σπούδασε ζωγραφική στην Καλλιτεχνική Σχολή Κέρκυρας στην οποία αργότερα υπήρξε καθηγητής. Αργότερα σπούδασε στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το 1977 επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου προσλήφθηκε ως φωτογράφος και διοικητικός υπάλληλος στην τοπική Αρχαιολογική Υπηρεσία, ασχολούμενος παράλληλα με τα εικαστικά.
Έργα του παρουσιάστηκαν στο κοινό σε 13 ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας και χαρακτικής στην Κέρκυρα. Έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Κέρκυρα, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Κεφαλλονιά, στην Πάτρα και αλλού. Έχει φιλοτεχνήσει πολλές αφίσες με διάφορα θέματα, ενώ το 1971 του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο για τη φιλοτέχνηση της αφίσας της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Το 1993 παρουσιάστηκε στο παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης της Κέρκυρας έκθεση έργων του αναδρομικού χαρακτήρα.
Έργα του φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, στη Δημοτική Πινακοθήκη Κερκύρας, στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία Ελλάδος, στην Πινακοθήκη της Ιονικής Τράπεζας και της Τράπεζας Αττικής, στο Μουσείο Σολωμού Κερκύρας και στην Αναγνωστική Εταιρεία Κερκύρας, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές. Ακόμη στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη υπάρχει μία τεράστια συλλογή από έργα του στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα "Σπύρος Αλαμάνος".Η δημιουργία του χαρακτηρίζεται ως ανθρωποκεντρική ενώ η τεχνοτροπία του είναι σουρεαλιστική και εξπρεσιονιστική. Τα έργα του έχουν ονειρικό χαρακτήρα.
Πέθανε στις 18 Ιουλίου του 2011 στην Κέρκυρα όπου και κηδεύτηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Δημογραφία της Κίνας
μικρογραφία|250x250εσ| Πυκνότητα πληθυσμού ανά επαρχία στην Κίνα το [[2005 . ]] Σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2017, ο πληθυσμός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας πλησιάζει τα 1.4 δισεκατομμύρια άτομα. Η Κίνα είναι η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο, αν και εκτιμάται ότι ο πληθυσμός της Ινδίας θα ξεπεράσει αυτόν της Κίνας στην δεκαετία του 2020.
Ο πληθυσμός της Κίνας χαρακτηρίζεται από υψηλή μέση ηλικία, συνέπεια της πολιτικής "μια οικογένειας - ένα παιδί". Ο ρυθμός αύξησης του κινεζικού πληθυσμού είναι 0.49% ετησίως, καταλαμβάνοντας την 151η θέση στον κόσμο (το 2011). .
Η Κίνα χαρακτηρίζεται από υψηλά ποσοστά αστικοποίησης: το μερίδιο του αστικού πληθυσμού στη χώρα κατά την τριακονταπενταετία 1979-2014 αυξήθηκε από 19.0% σε 54.8%.
Ηπειρωτική Κίνα
Σύμφωνα με δεδομένα για την 1η Νοεμβρίου 2000, ο πληθυσμός της ηπειρωτικής Κίνας ανερχόταν σε 1.242.612.226 κατοίκους. Στις 6 Ιανουαρίου 2005 έφθασε τα 1.3 δισεκατομμύρια σύμφωνα με τη κυβέρνηση. Σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2016, ο πληθυσμός της Κίνας είχε αυξηθεί στους 1.380.083.000 κατοίκους. Ο σημαντικότερος παράγοντας για την σταθεροποίηση του πληθυσμού της χώρας είναι η πολιτική μια οικογένεια - ένα παιδί, η οποία εφαρμοζόταν σε εθνικό επίπεδο με εξαιρέσεις για τις αγροτικές περιοχές και τις εθνικές μειονότητες. Η επίσημη πολιτική της κυβέρνησης είναι ενάντια στις αναγκαστικές αμβλώσεις και την αποστείρωση. Έτσι υπήρχαν και εξαιρέσεις για τον μη μειονοτικό ή αγροτικό πληθυσμό, καθώς οι τοπικοί αξιωματούχοι προσπαθούν να επιτύχουν τους στόχους της δημογραφικής πολιτικής. Ο στόχος της κυβέρνησης ήταν η σταθεροποίηση του πληθυσμού στα τέλη του 20ού αιώνα και στις αρχές του 21ου αιώνα. Σύμφωνα με ορισμένες τρέχουσες προβλέψεις, ο πληθυσμός της Κίνας θα φτάσει τα 1.44 δισεκατομμύρια το 2029 και μετά θα αρχίσει να μειώνεται. Το 2015, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ανακοίνωσε το τέλος της πολιτικής "μία οικογένεια, ένα παιδί". Από την 1η Ιανουαρίου 2016, όλες οι οικογένειες έχουν το δικαίωμα να έχουν δύο παιδιά.
Πολλοί κινέζοι ανήκουν σε κάποια θρησκεία. Ο Βουδισμός, εξασκείται από περίπου 100 εκατομμύρια κατοίκους. Επίσης, πολλοί κινέζοι είναι Ταοϊστές. Επίσης, επίσημα στοιχεία αναφέρουν την ύπαρξη 18 εκατομμύρια μουσουλμάνων, 8 εκατομμύρια καθολικών και 10 εκατομμύρια προτεσταντών, αν και σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία αυτά τα στοιχεία είναι πολύ υψηλότερα.
Στην Κίνα ομιλούνται πολλές γλώσσες: η πλειοψηφία μιλά κινεζικές διαλέκτους όπως τις πουτόνγκχουα (επίσημη μορφή της κινεζικής, με βάση τη διάλεκτο Πεκίνου), γιουέ (καντονέζικα), γου (Σαγκαης), Φουτσόου, Μινάν, Χόκιεν, Γκαν, Σετσουάν και άλλες. Επίσης ομιλούνται τουρκικές και άλλες γλώσσες.
Μακάο
Το 95% του πληθυσμού του Μακάο είναι Κινέζοι Χαν. Οι κινέζοι του Μακάο έχουν συνήθως καντονέζικη ή χακκαϊκή καταγωγή. Λόγω του αποικιακού παρελθόντος της πόλης, σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι έχουν πορτογαλική ή μικτή σινοπορτογαλική καταγωγή. Οι επίσημες γλώσσες της πόλης είναι τα πορτογαλικά και τα κινέζικα, αν και οι κάτοικοι μιλούν κυρίως καντονέζικα. Αρκετοί κάτοικοι μιλούν και αγγλικά, η οποία χρησιμοποιείται κυρίως σε τουριστικές περιοχές. Το Μακάο έχει πανεπιστήμιο (Πανεπιστήμιο του Μακάο) με 7.700 φοιτητές από το γειτονικό Χονγκ Κονγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κίνα
Χέντρικ Χόλτσιους
Ο Χέντρικ Χόλτσιους (ολλανδικά: Hendrick Goltzius, 1558 - 1 Ιανουαρίου 1617) ήταν Ολλανδός, γερμανικής καταγωγής, χαράκτης, ζωγράφος και σχεδιαστής της εποχής του πρώιμου μπαρόκ (αν και η σταδιοδρομία του εκτείνεται ως τις απαρχές της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική). Διακρίθηκε ιδιαίτερα για την περίπλοκη τεχνική του και την "αφθονία" των συνθέσεών του. Σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό τέχνης Άλφεους Χάιατ Μάγιορ (Alpheus Hyatt Mayor, 1901–1980) "ήταν ο τελευταίος επαγγελματίας χαράκτης που σχεδίαζε με την αυθεντία του καλού ζωγράφου και ο τελευταίος που επινόησε πολλές εικόνες ώστε να τις αντιγράψουν οι άλλοι".
Βιογραφία
Ο Χόλτσιους γεννήθηκε στο Μύλμπραχτ (Mülbracht) (σήμερα Bracht-am-Niederrhein) της Γερμανίας το 1588. Προερχόταν από σημαντική οικογένεια καλλιτεχνών: Ο προπάππος του και ο παππούς του ήταν και οι δύο ζωγράφοι στο Φένλο, ενώ ο πατέρας του, Γιαν Γκολτζ ΙΙ (1534 - μετά το 1609) ήταν υαλογράφος. Η οικογένειά του μετακινήθηκε στο Ντούισμπουργκ όταν ο ίδιος ήταν τριών ετών. Σπούδασε την τέχνη της υαλογραφίας με τον πατέρα του και στη συνέχεια την εκπαίδευσή του ανέλαβε ο Ντιρκ Κούρνερτ (Dirck Volckertszoon Coornhert), ο οποίος του δίδαξε την τέχνη της χαρακτικής. Ο Κάρελ φαν Μάντερ αναφέρει ότι το "θαυμάσιο χέρι αυτού του δημιουργού" είχε υποστεί μόνιμη βλάβη από τραυματισμό (έγκαυμα) που είχε υποστεί όταν ήταν παιδί. Όπως αναφέρει ο Μάγιορ, "καθώς ήταν αναγκασμένος να σχεδιάζει κυρίως χρησιμοποιώντας τους μύες του βραχίονα και του ώμου του, κατάφερε να κυριαρχήσει στη σχεδίαση των γραμμών".
Το 1577 ο δάσκαλός του μετοίκησε στο Χάαρλεμ και ο νεαρός Χέντρικ τον ακολούθησε. Από τότε παρέμεινε στην πόλη αυτή ως τον θάνατό του. Στο Χάαρλεμ τον προσέλαβε ο εκδότης από την Αμβέρσα Φίλιπ Χάλλε για την εγχάραξη πλακών με θέμα την ιστορία της Λουκρητίας. Έκτοτε εκτέλεσε πολλές εργασίες για λογαριασμό του Χάλλε, ως το 1582, οπότε και δημιούργησε δικό του εργαστήριο, στο οποίο δημιουργούσε δικά του έργα και το οποίο γνώρισε μεγάλη άνθηση.
Το 1579 ο Χέντρικ νυμφεύτηκε την πλούσια χήρα Μαργκαρέτα Γιανσντρ (Margaretha Jansdr), αρκετά μεγαλύτερή του σε ηλικία, η οποία είχε ήδη έναν οκτάχρονιο γιο, τον Γιάκομπ Μάταμ (Jacob Matham, 1571–1631), ο οποίος σπούδασε με τον Χόλτσιους και έγινε αυτεξούσιος χαράκτης.
Κατά τη δεκαετία του 1580 ο Χόλτσιους μαζί με τους φίλους του Κάρελ φαν Μάντερ και Κορνέλις φαν Χάαρλεμ ίδρυσαν ακαδημία τεχνών στο Χάαρλεμ, κατά τα πρότυπα των αντίστοιχων στη Γαλλία και στη Μπολόνια, όπου η ανθρώπινη μορφή θα μπορούσε να μελετηθεί ζωντανά, ενώ παράλληλα αποτελούσε τόπο συνάντησης για τους καλλιτέχνες, όπου συζητούνταν τόσο η πρακτική όσο και η αισθητική. Ο φαν Μάντερ ήταν αυτός που, όταν έφθασε στο Χάαρλεμ το 1583, τον έφερε σε επαφή με το έργο του Φλαμανδού καλλιτέχνη Μπαρτολομέους Σπράνγκερ. Ο Χόλτσιους σύντομα συναρπάστηκε από το μανιεριστικό ύφος του Σπράνγκερ και όχι μόνον δημιούργησε πολλά χαρακτικά με βάση τα έργα του, αλλά άρχισε να ενσωματώνει τις λεπτές, ασθενικές και επίτηδες χωρίς βάθος μορφές του στα δικά του χαρακτικά.
Ο γάμος του με τη Μαργκαρέτα, αν και του επέτρεψε να δημιουργήσει το δικό του εργαστήριο στο Χάαρλεμ, δεν εξελισσόταν ομαλά καιη δυσάρεστη σχέση που είχε μαζί της έβλαψε την υγεία του. Ακολούθησε τις συμβουλές για την πραγματοποίηση ενός ταξιδιού και, το 1590, πραγματοποίησε περιοδεία στη Γερμανία και στην Ιταλία, παραμένοντας στην τελευταία για περίπου έξι μήνες. Ευρισκόμενος στη Ρώμη μελέτησε την αρχαία γλυπτική και, ως αποτέλεσμα, τα έργα του έγιναν πιο κλασικά σε ύφος και άρχισαν πλέον να θεμελιώνονται στη μελέτη του ανθρώπινου σώματος. Επέστρεψε στο Χάαρλεμ τον Αύγουστο του 1591. με την υγεία του να έχει σημαντικά βελτιωθεί, και εργάστηκε στην πόλη ως τον θάνατό του.
Γύρω στα 1600 ο Χόλτσιους ξεκίνησε και να ζωγραφίζει. Έχει υποτεθεί ότι η φθίνουσα όρασή του ήταν μια από τις αιτίες που τον οδήγησαν στην απόφαση αυτή, καθώς η ζωγραφική δεν χρειαζόταν την ακρίβεια της χαρακτικής. Ωστόσο, είναι πιθανόν η απόφαση αυτή να υπαγορεύτηκε από τον φίλο του φαν Μάντερ, ο οποίος θεωρούσε τη ζωγραφική ως την ύψιστη των τεχνών.
Το 1612 ο Χόλτσιους δέχτηκε την επίσκεψη του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, ο οποίος αναζητούσε χαράκτη για τη μεταφορά σε εκτυπώσιμα χαρακτικά των έργων του. Ο Ρούμπενς τελικά μίσθωσε τον Φλαμανδό βοηθό του Χόλτσιους Λούκας Έμιλ Φόστερμαν (Lucas Emil Vorsterman) για τον σκοπό αυτόν. Η επίσκεψη του Ρούμπενς είχε σημαντική επίδραση στο ύφος του Χόλτσιους στη ζωγραφική, η οποία σταδιακά απέκτησε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και περισσότερο κλασικό χαρακτήρα.
Έργο
Οι πίνακες ζωγραφικής του Χόλτσιους δεν είναι πολλοί. Γνωστοί είναι περίπου πενήντα υπογεγραμμένοι πίνακες, όλοι χρονολογούμενοι από το 1600 ως το 1617, έτος θανάτου του καλλιτέχνη. Τα πορτρέτα του, αν και τα περισσότερα είναι μικρά σε μέγεθος, θεωρούνται ως αριστουργήματα του είδους τους, λόγω του εξαιρετικού φινιρίσματός τους και της απόδοσης του χαρακτήρα του εικονιζομένου. Το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι η, σε φυσικό μέγεθος, αυτοπροσωπογραφία του.
Λόγω της τεχνικής του ικανότητας, ο Χόλτσιους εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους Ολλανδούς χαράκτες, ενώ στην εποχή του απολάμβανε διεθνούς φήμης για την αρτιότητα της τεχνικής του στην εγχάραξη. Τα πρώιμα έργα του ήταν αντιγραφές εκτυπωμένων χαρακτικών των Άλμπρεχτ Ντύρερ, Λούκας φαν Λέιντεν και άλλων καλλιτεχνών, τα οποία διέθεταν τέτοια ακρίβεια, ώστε να συγχέονται με τα πρωτότυπα. Ο Χόλτσιους είναι αυτός που εξύψωσε σε νέα, άγνωστα ως τότε επίπεδα τη λεγόμενη "γραμμή μεταβλητού πάχους": Η σμίλη γίνεται αντικείμενο χειρισμού με τέτοιο τρόπο, ώστε η γραμμή σε άλλα σημεία να είναι λεπτή και σε άλλα παχύτερη, ώστε να δημιουργείται τονική εντύπωση λόγω απόστασης. Ήταν, επίσης, πρωτοπόρος στην τεχνική "τελεία και ρόμβος", στην οποία οι τελείες τοποθετούνται στο κέντρο διαστημάτων με ρομβοειδή διάταξη, ώστε να ενισχύεται ακόμη περισσότερο η τονική σκίαση. Ως προς τον χειρισμό της σμίλης, θεωρείται ισάξιος του Άλμπρεχτ Ντύρερ. Η απόδοση σε χαρακτικά των πινάκων του Μπαρτολομέους Σπράνγκερ επαύξησε τη φήμη και των δύο καλλιτεχνών. Κατασκεύασε, επίσης, μερικές ξυλογραφίες με την τεχνική του κιαροσκούρο. Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Χόλλσταϊν (Friedrich Wilhelm Hollstein, 1888-1957) του αποδίδει 388 χαρακτικά, ενώ άλλα 574 εκτυπώθηκαν από άλλους καλλιτέχνες σύμφωνα με τα σχέδιά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Πόρος Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία "Πόριαρη" στις 07/04/1951 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Ριγανίου. Με το ΦΕΚ 101Α της 24/05/1954 μετονομάστηκε σε Πόρος. Μεταξύ 1997-2010 υπήρξε τμήμα του τότε δημοτικού διαμερίσματος Ριγανίου του «Καποδιστριακού» Δήμου Ναυπάκτου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Λενγκβένις
Ο Λενγκβένις, λιθουαν. Lingwen (π. 1360 - μετά το 1431) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης της Δημοκρατίας τού μεγάλου Νόβγκοροντ (1389-92, 1406-11) με τον τίτλο τού πρίγκιπα.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλγκίρντας και της Ουλιάνας των Ρουρκιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Τβερ.
Το 1387 πολέμησε εναντίον τού Τευτονικού Τάγματος και διοίκησε ένα σώμα ανδρών. Το 1389-92 διορίστηκε από τον αδελφό του Γιαγκιέλο μεγάλο δούκα της Λιθουανίας & βασιλιά της Πολωνίας ως αντιπρόσωπός του στο μεγάλο Νόβγκοροντ. Ο Λενγκβένις βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα Σίμων και έλαβε τον τίτλο τού πρίγκιπα τού μεγάλου Νόβγκοροντ ως το 1392. Τότε ο εξάδελφός του Βυτάουτας τον διόρισε στο Μστισλάβ. Το 1406-11 ο Λενγκβένις ορίστηκε, από τον Βυτάουτας, πρίγκιπας τού μεγάλου Νόβγκοροντ για μία ακόμη φορά. Ως κυβερνήτης εκεί οδήγησε μάχες εναντίον τού Πσκόβ, τού Λιβονιακού Τάγματος και της Σουηδίας.
Το 1410 συμμετείχε στη μάχη τού Γκρύνβαλτ και διοίκησε τρεις μοίρες ανδρών από το Σμολένσκ. Ο γιος του Γιούρι διοίκησε μία από αυτές. Το 1411 ο Λενγκβένις συμμετείχε στην υπογραφή της ειρήνης του Τορν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Ντμιτρόβνα, κόρη τού Ντμίτρι τού Ντον μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ομπερά
Η Ομπερά (Oberá), πρώην Σβέα (Svea), είναι πόλη στην επαρχία Μισιόνες της Αργεντινής και έδρα του νομού Ομπερά. Βρίσκεται 96 χλμ. ανατολικά της πρωτεύουσας της επαρχίας Ποσάδας, στην Εθνική Οδό 14, και περίπου 1.150 χλμ. βόρεια του Μπουένος Άιρες. Έχει 63.960 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Λεωφόρος Σαρμιέντο. Η Ομπερά είναι η δεύτερη σε μέγεθος και σημασία πόλη της επαρχίας και ο πυρήνας της περιοχής Σιέρας Σεντράλες (Sierras Centrales). Η περιοχή διαθέτει ένα πολύχρωμο τοπίο, με πλούσια βλάστηση, ρυάκια, καταρράκτες και λοφώδεις περιοχές. Η Ομπερά είναι επίσης η εκπαιδευτική και πολιτιστική πρωτεύουσα της κεντρικής περιοχής της επαρχίας, με την ύπαρξη πανεπιστημίων και κολεγίων (όπως το Εθνικό Πανεπιστήμιο Μισιόνες ). Η οικονομία της βασίζεται στη γεωργία και τη βιομηχανία.
Η πολιτιστική ζωή της περιοχής χαρακτηρίζεται από ευρωπαϊκές επιρροές, καθώς η περιοχή κατοικήθηκε από πολυάριθμες αποικίες μεταναστών, αρχής γενομένης από το 1897.
Η Ομπερά είναι επίσης γνωστή ως η "Πόλη των Εκκλησιών", καθώς διαθέτει περισσότερες από 30 εκκλησίες που ανήκουν σε διάφορα δόγματα. Στις 13 Ιουνίου 2009, η Ομπερά έγινε έδρα της νεοϊδρυθείσας ρωμαιοκαθολικής επισκοπής της Ομπερά. Η τελευταία δημιουργήθηκε με έδαφος που αποσπάστηκε από την Επισκοπή της Ποσάδας.
Ιστορία
Το 1913, μια ομάδα μεταναστών, στην πλειονότητά τους Σουηδοί, ίδρυσε την πόλη, αντλώντας έμπνευση για το όνομά της από μια βαλκυρία ή escudera [γυναίκα πολεμίστρια] (μητέρα Σβέα) που ανήκε σε μια αρχαία παράδοση στην ιστορία της Σουηδίας. Η περιοχή όπου ιδρύθηκε η Σβέα κατοικούνταν αρχικά σε μεγάλο βαθμό από νομαδικούς ιθαγενείς και ανήκε στην επαρχία Κορριέντες μέχρι την ομοσπονδιοποίηση της επαρχίας Μισιόνες το 1891. Η επαρχία βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Αργεντινής και έχει πολύ ιδιαίτερα γεωγραφικά χαρακτηριστικά, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν οι περιοχές της ζούγκλας και ο ποταμός Ιγκουασού. Ο ποταμός Ιγκουαζού εκβάλλει βόρεια στους περίφημους καταρράκτες Ιγκουασού, οι οποίοι ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και βρίσκονται σε απόσταση περίπου 300 χιλιομέτρων βόρεια της πόλης Ομπερά.
Κλίμα
Η Ομπερά έχει ιδιαίτερα θερμό υγρό υποτροπικό κλίμα (Κέππεν Cfa) και είναι μαζί με τον Μπερνάρντο ντε Ιριγκόσεν η πιο υγρή πόλη της Αργεντινής, με μέση ετήσια βροχόπτωση περίπου 2.300 χιλιοστά. Το κλίμα χαρακτηρίζεται από θερμά, αποπνικτικά καλοκαίρια και θερμούς χειμώνες, με τακτικές περιόδους ισχυρών βροχοπτώσεων λόγω της μεταφοράς θερμού τροπικού αέρα προς τον πόλο από τη δυτική πλευρά του υποτροπικού αντικυκλώνα του Νότιου Ατλαντικού.
Αθλητισμός
Η πόλη φιλοξενεί το Ομπερά Τένις Κλουμπ, έναν πολυαθλητικό σύλλογο που είναι ιδιαίτερα γνωστός για το επαγγελματικό τμήμα μπάσκετ. Η ομάδα δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Εστάδιο Ομπερά Τένις Κλουμπ. Η Αουτόδρομο Σιουδάδ ντε Ομπερά έχει επίσης την έδρα της στην πόλη αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Μεγάλο Τρίστομο Καρπάθου
Το Μεγάλο Τρίστομο, είναι βραχονησίδα της βόρειας Καρπάθου στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,015 τ.χλμ.. Βρίσκεται, μαζί με το Μικρό Τρίστομο, στα βορειοδυτικά παράλια του νησιού και στην είσοδο του ομώνυμου όρμου. Ο όρμος Τρίστομου αποτελεί το φυσικό λιμανάκι της Βρουκούντας (βλ. αρχαία Βρουκουντα). Την περίοδο της τουρκοκρατίας, το χειμώνα, ήταν το αγκυροβόλιο των εμπορικών πλοίων Καρπάθου και Κάσου, αλλά και ορμητήριο επιθέσεων εναντίον του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Την κατοχή οι Ιταλοί είχαν φτιάξει ναύσταθμο. Οι βραχονησίδες όπως και η ευρύτερη περιοχή μαζί με τη Σαρία είναι ενταγμένες στο δίκτυο βιότοπων Natura2000 με την ονομασία "Βόρεια Κάρπαθος και Σαρία και Παράκτια θαλάσσια ζώνη" με τον κωδικό GR4210003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όλυμπος Καρπάθου Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Χιτοτσούμε-κοζό
μικρογραφία| Η κάρτα "Αγόρι με τη γλώσσα του έξω γλείφοντας Τόφου" από το γιοκάι καρούτα μικρογραφία| Ένα χιτοτσούμε-κοζό από το κιμπιόσι "Μπακεμόνο Τσακουτότσο" από τον Μασαγιόσι Κιτάο. Το Χιτοτσούμε-κοζό (一つ目小僧, Hitotsume-kozō) είναι ένα Γιόκαϊ (υπερφυσικό ον) της Ιαπωνίας, που παίρνει την όψη ενός φαλακρού παιδιού με ένα μάτι στο κέντρο του μετώπου του, παρόμοιο με έναν κύκλωπα.
Περίληψη
Γενικά δεν προκαλούν κανέναν τραυματισμό, λέγεται ότι εμφανίζονται ξαφνικά και εκπλήσσουν τους ανθρώπους και είναι ένας σχετικά ακίνδυνος τύπος γιόκαϊ. Με αυτό, μπορεί να ειπωθεί ότι η συμπεριφορά τους θα μπορούσε επίσης να γίνει κατανοητή από την άποψη του καρακάσα-ομπάκε (karakasa-obake). Ίσως επειδή δεν κάνουν κακές πράξεις, όταν απεικονίζονται σε εικόνες, συχνά απεικονίζονται χαριτωμένα ή με χιουμοριστικό σχέδιο.
Στο γιόκαϊ καρούτα, τα χιτοτσούμε-κοζό (hitotsume-kozō) απεικονίζονται να κουβαλούν τόφου, αλλά σύμφωνα με τον ερευνητή των γιόκαϊ Κατσούμι Τάντα, αφού το "μαμετσούμπου (豆粒, κομμάτια φασολιών)" οδηγεί στο " μαμέτσου (魔滅, καλή υγεία)", τα χιτοτσούμε-κοζό υποτίθεται ότι αντιπαθούν τα φασόλια, αλλά κάπως πριν το καταλάβει κανείς, το χιτοτσούμε-κοζό άλλαξε στο να έχει το τόφου (φτιαγμένο από σόγια) ως το αγαπημένο του φαγητό. Επιπλέον, αυτό λέγεται ότι σχετίζεται με το τόφου-κοζό.
Παίρνουν την εμφάνιση ενός κοζό (εκπαιδευόμενος μοναχός), αλλά υπάρχει επίσης η θεωρία ότι προέρχονται από τους γιόκαϊ (yōkai) από το όρος Χιέι, τους ιτσιγκάν χιτόασι χόσι (一眼一足法師, ichigan hitoashi hōshi, Βουδιστής ιερέας με ένα μάτι και ένα πόδι) για να είναι αυτό στο οποίο μετατράπηκε ο Τενταϊζασού Ριόγκεν το 18ο αιώνα.
Στα κλασικά
Μπορούν συχνά να τα δει κανείς σε καϊντάν, δοκίμια και σε σύγχρονο λαογραφικό υλικό, αλλά η ιστορία από το "Καϊντανόι νο τσούε (怪談老の杖)" του Τόσακου Ικό είναι ιδιαίτερα γνωστή. Στο Γιοτσούγια, στο Έντο, ζούσε ένας άντρας ονόματι Οτζίμα Γιακιεμόν (小嶋弥喜右衛門) και κατευθύνθηκε προς το κτήμα της οικογένειας των σαμουράι Ασανούνο για δουλειές και όταν περίμενε στο δωμάτιο, εμφανίστηκε ένας κοζό περίπου δέκα ετών και τύλιξε και κατέβασε τον κρεμαστό κύλινδρο στο τοκονόμα ξανά και ξανά. Όταν ο Γιακιεμόν τον προειδοποίησε να κάνει μια φάρσα, ο κοζό είπε "σκάσε" ενώ γύριζε, και υπήρχε μόνο ένα μάτι στο πρόσωπό του. Ο Γιακιεμόν έβγαλε μια κραυγή και έπεσε κάτω και τον έστειλαν πίσω στο σπίτι του οι άνθρωποι του κτήματος που ξαφνιάστηκαν από τη φωνή του. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τους ανθρώπους του κτήματος, αυτό το περίεργο περιστατικό συμβαίνει περίπου τέσσερις ή πέντε φορές κάθε χρόνο, αλλά δεν κάνει τίποτα ιδιαίτερα κακό. Παρόλο που ο Γιακιεμόν κοιμήθηκε για περίπου 20 ημέρες, επέστρεψε στο να είναι τόσο δυνατός όσο πριν.
Λέγεται ότι το χιτοτσούμε-κοζό εμφανίζεται πιο συχνά έξω παρά μέσα σε εσωτερικό χώρο. Σύμφωνα με το "Αϊζού Καϊντάν Σου (会津怪談集)", κοντά στο Χόνσι νο Τσο (本四ノ丁, Honshi no Chō) στο Αϊζουβακαμάτσου, ένα κορίτσι συνάντησε ένα παιδί οκτώ ή εννέα ετών, που ρώτησε "onee-san, θέλεις χρήματα;" και μόλις απάντησε «Θέλω», το παιδικό πρόσωπο είχε μόνο ένα μάτι, και αυτό το ένα αμυδρό μάτι κοιτούσε το κορίτσι με άγριο βλέμμα ακριβώς εκεί. Επίσης, στο "Οκαγιάμα νο Καϊντάν", στο Καμιμομιιμαϊντάνι, στην Κουμέναν, στην περιοχή Κούμε, στο νομό Οκαγιάμα, υπήρχε ένας λόφος, που ονομαζόταν Χιτοκουτσιζάκα (一口坂, "one mouth hill") και στο παρελθόν, όταν κάποιος περπατούσε αυτό το μονοπάτι τη νύχτα, θα εμφανιζόταν ένα φωτεινό μπλε φως μαζί με ένα χιτοτσούμε-κοζό, και όσοι δεν μπορούσαν να σταθούν λόγω έκπληξης/φόβου θα γλείφονταν από μια μπουκιά με μακριά γλώσσα, και από εδώ προήλθε το όνομα Χιτοκουτσιζάκα.
Σε απεικονίσεις γιόκαϊ από την περίοδο Έντο, όπως το Χιακκάι Ζούκαν, το "Μπακεμόνο Ζουκούσι" και το "Μπακεμόνο Εμάκι", απεικονίστηκε με το όνομα Μεχιτότσου-μπο (目一つ坊, Mehitotsu-bō). Επίσης, στο Όσου, ονομάζονται "χιτότσου μανάγκου".
Επίσης στο ρακούγκο εμφανίζονταν άτομα με ένα μάτι (συμπεριλαμβανομένων των παιδιών) και στο πρόγραμμα " Ιτσιγκανκόκου (一眼国, Ichigankoku "Χώρα ανθρώπων με ένα μάτι")", αναφερόταν πώς ένας τσαρλατάνος άκουσε για ένα μονόφθαλμο άτομο, που τον είδαν περίπου 120 ή 130 ρι βόρεια του Έντο σε ένα άδειο χωράφι. Βγήκε να συλλάβει ένα για να το δείξει ως έκθεμα για χάρη του κέρδους. Βρήκε ένα μονόφθαλμο παιδί και όταν προσπάθησε να το πάρει, έγινε μεγάλη αναταραχή και περικυκλώθηκε από πολύ κόσμο, που τον συνέλαβε. Όλοι οι άνθρωποι ήταν μονόφθαλμοι, και τελείωνε με το "τι περίεργος που είναι, έχει δύο μάτια" και "γρήγορα, ας τον βάλουμε ως έκθεμα" (επιπλέον, γεωγραφικά, 120 ρι βόρεια του Έντο θα ήταν περίπου 470 χιλιόμετρα, που θα ήταν ο νομός Ιβάτε ή Άκιτα).
Στη λαϊκή θρησκεία
Στην περιοχή Καντό, υπάρχει ο θρύλος ότι τη νύχτα του Κοτογιόκα (事八日, Kotoyōka), την όγδοη ημέρα του δεύτερου μήνα και την όγδοη ημέρα του 12ου μήνα στο σεληνιακό ημερολόγιο, θα ερχόντουσαν από ορεινά χωριά μαζί με ένα μικαριμπάμπα, και έχουν το έθιμο να βάζουν ένα καλάθι από μπαμπού μπροστά από το σπίτι τους για να το διώξουν. Επίσης, ανάλογα με την περιοχή, τα χιιράγκι χρησιμοποιούνται, για να τρυπήσουν καλάθια, αλλά αυτό σημαίνει «να μαχαιρώνεις το ένα μάτι» σε εκείνα τα μέρη. Στο Κοτογιόκα, στο παρελθόν υπήρχαν πολλές περιοχές όπου οι άνθρωποι δεν έκαναν τη δουλειά τους και έμεναν περιορισμένοι στα σπίτια τους, αλλά μερικές φορές, αυτό το τελετουργικό της απομόνωσης στο σπίτι ερμηνευόταν ως παραμονή στο σπίτι, αφού εμφανίζονταν τέρατα. Υπάρχει επίσης μια θεωρία ότι αυτά τα τέρατα είναι το χιτοτσούμε-κοζό και το μικαριμπάμπα.
Επίσης, στους θρύλους της περιοχής Καντό, το χιτοτσούμε-κοζό γυρνούσε σε σπίτια κουβαλώντας ένα σημειωματάριο στο Κοτογιόκα και ερευνούσε σπίτια, που είχαν κακή ασφάλεια στις πόρτες ή είχαν κακούς τρόπους και καθόριζε την τύχη τους, ή το ανέφερε στον γιακουμπιογκάμι και προκαλούσε κακοτυχία. Σε αυτήν την περίπτωση, την όγδοη ημέρα του 12ου μήνα, το χιτοτσούμε-κοζό έγραφε σε ένα σημειωματάριο τα λάθη κάθε σπιτιού και το έδινε προσωρινά στον ντόσοτζιν και αφού το ανακτούσαν την όγδοη ημέρα του δεύτερου μήνα, και ως πρακτική για να κάψουν το σημειωματάριο, στο Σεγιά-κου, στη Γιοκοχάμα, στο νομό Καναγκάβα, έφτιαχναν ένα προσωρινό ιερό στο ντόσοτζιν και τη 14η ημέρα του πρώτου μήνα, το έκαιγαν σε ντοντογιάκι. Στην περιοχή Ίζου στην επαρχία Σιζουόκα, τη 15η ημέρα του πρώτου μήνα, υπάρχει το έθιμο να καίγεται ένα άγαλμα ενός ντόσοτζιν σε μία φωτιά στο φεστιβάλ ντόσοτζιν. Με αυτό, το χιτοτσούμε-κοζό, που υποτίθεται ότι θα έπαιρνε το σημειωματάριο από το ντόσοτζιν την όγδοη ημέρα του δεύτερου μήνα δεν θα ήταν πλέον εκεί, αποφεύγοντας έτσι την ατυχία.
Άτυποι θεοί (κάμι)
Ο Κουνίο Γιαναγκίτα, μια μεγάλη αυθεντία στη λαογραφία, με βάση τη σκέψη ότι «οι γιόκαϊ είναι θεοί (kami) που έχουν έρθει, για να καταστρέψουν», έχει εξηγηθεί ότι οι χιτοτσούμε-κοζό είναι θεοί των βουνών, που έχουν εκπέσει. Υπάρχουν πολλές περιοχές που έχουν τον μύθο ότι «οι θεοί του βουνού είναι αλλήθωροι (στραβισμός)», και επειδή το «έχει ένα μάτι» ήταν ένας συνηθισμένος τρόπος για να λέμε «αλλήθωρος», αυτό προέρχεται επίσης από τα θεϊκά πνεύματα των βουνών. Επίσης, υπάρχουν υπαινιγμοί ότι υπήρχαν άνθρωποι που έχασαν ένα πόδι και ένα μάτι ως θυσία σε παλιές τελετουργίες, και σύμφωνα με κυνηγούς και ξυλοκόπους, σε έναν θρύλο που σχετίζεται με θεούς της φύσης, που θεοποιούνται στα βουνά, μπορεί κανείς να ρίξει μια ματιά σε άτυπους θεούς, που πήραν μια εμφάνιση με ένα μάτι και ένα πόδι. Εκτός από αυτό, δεδομένου ότι, μεταξύ αυτών που εργάζονταν στην τήξη σιδήρου σε ένα τατάρα, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που έχασαν το ένα μάτι, υπάρχει η θεωρία ότι σχετίζεται με τον μονόφθαλμο θεό, τον Άμε νο Μαχιτότσου νο Κάμι, στον οποίο πίστευαν οι άνθρωποι, που εργάζονταν στην τήξη του σιδήρου.
Κυκλωπία
Στη Ζάμα, στο νομό Καναγκάβα, το 1932 (Σόουα 7), ένα κρανίο με μόνο μια κόγχη των ματιών ανασύρθηκε από το νεκροταφείο μέσα στην πόλη και εικάζεται ότι ήταν το αποτέλεσμα κάποιου, που δέχθηκε επίθεση από άγρια σκυλιά μετά από πτώση και ένας "Χιτοτσούμε-κοζό Τζίζο" κατασκευάστηκε ως μνημείο για αυτό, και στη συνέχεια οι άνθρωποι το συνέδεσαν με τον θρύλο του χιτοτσούμε-κοζό και το διέδωσαν μεταξύ των ανθρώπων. Υπάρχει επίσης η άποψη ότι ο ιδιοκτήτης του κρανίου είχε κυκλωπία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύκλωπες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Α2 Εθνική Πετοσφαίρισης Ελλάδας Γυναικών 1992–93
Το πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατηγορίας βόλεϊ γυναικών για τη περίοδο 1992-93, διεξήχθη σε έναν όμιλο με συμμετοχή 10 ομάδων. Η Κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 25 Οκτωβρίου 1992 και έληξε στις 7 Μαρτίου 1993. Η οριστική λήξη του πρωταθλήματος πάντως σημειώθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1993 (!), με τον τερματισμό των αγώνων Παραμονής - Ανόδου στην Α2 για την περίοοδο 1993-94.
Ο πρωταθλητής Φιλαθλητικός Βριλησσίων και ο δευτεραθλητής Α.Γ.Σ. Βύρωνα ανέβηκαν απευθείας στην Α1 για την περίοδο 1993-94 και επίσης συμμετείχαν σε αγώνες πλέι-οφ για το Πρωτάθλημα Ελλάδας 1992-93.
Ο Άρης Θεσσαλονίκης και η Σίρις Σερρών (3η και 4η θέση αντίστοιχα), έδωσαν αγώνες ανόδου-παραμονής με τη Νίκη Αλεξανδρούπολης και τον Ε.Ο. Σταυρούπολης (9η και 10η θέση αντίστοιχα στο πρωτάθλημα της Α1), για δύο επιπλέον θέσεις στην Α1 της περιόδου 1993-94, λόγω αύξησης του αριθμού των ομάδων από την επόμενη περίοδο.
Ο Απολλώνιος Κερατσινίου και ο Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης απέκτησαν δικαίωμα συμμετοχής σε αγώνες παραμονής-ανόδου στην Α2 της περιόδου 1993-94 με τον Βυζαντινό Θεσσαλονίκης και τον Ηλυσιακό Αθηνών (3η θέση στους δύο ομίλους της Β' Εθνικής) για 2 επιπλέον θέσεις στην Α2 της περιόδου 1993-94.
Η Βαθμολογία
{|
Αγώνες Ανόδου - Παραμονής σε Α1 1993-94
Οι αγώνες διαβάθμισης έγιναν στη Δράμα από 19 έως 21 Μαρτίου του 1993, σε μορφή ομίλου με μονούς αγώνες. Μετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 3 και 4 στην Α2 (Άρης Θεσσαλονίκης και Σίρις Σερρών) και τις θέσεις 9 και 10 στην Α1, (Νίκη Αλεξανδρούπολης και Ε.Ο. Σταυρούπολης). Ο Άρης και η Σίρις κέρδισαν τη συμμετοχή τους στην Α1 της επόμενης περιόδου. {|
Αγώνες Παραμονής - Ανόδου σε Α2 1993-94
Οι αγώνες διαβάθμισης, ύστερα από πολλές αναβολές λόγω λάθους ημερομηνιών της Ε.Ο.ΠΕ. και εκκρεμότητας εκδίκασης ενστάσεων, έγιναν τελικά στον Βόλο από 12 έως 14 Νοεμβρίου του 1993 (!), σε μορφή ομίλου με μονούς αγώνες. Διακαίωμα συμμετοχής είχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9 και 10 στην Α2 (Απολλώνιος Κερατσινίου και Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης) και την 3η θέση στους δύο ομίλους της Β' Εθνικής (Ηλυσιακός Αθηνών και Βυζαντινός Θεσσαλονίκης). Ο Π.Α.Ο.Κ. τελικά αποσύρθηκε, αποφασίζοντας να μη δηλώσει συμμετοχή στα πρωταθλήματα της επόμενης περιόδου. Οι Ηλυσιακός Αθηνών και Απολώνιος Κερατσινίου κέρδισαν τη συμμετοχή τους στην Α2 της επόμενης περιόδου. {|
Πηγές
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1992 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1993
Μικρό Τρίστομο Καρπάθου
Το Μικρό Τρίστομο, είναι βραχονησίδα της βόρειας Καρπάθου στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,009 τ.χλμ.. Βρίσκεται, μαζί με το Μεγάλο Τρίστομο, στα βορειοδυτικά παράλια του νησιού και στην είσοδο του ομώνυμου όρμου. Ο όρμος Τρίστομου αποτελεί το φυσικό λιμανάκι της Βρουκούντας (βλ. αρχαία Βρουκουντα). Την περίοδο της τουρκοκρατίας, το χειμώνα, ήταν το αγκυροβόλιο των εμπορικών πλοίων Καρπάθου και Κάσου, αλλά και ορμητήριο επιθέσεων εναντίον του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Την κατοχή οι Ιταλοί είχαν φτιάξει ναύσταθμο. Οι βραχονησίδες όπως και η ευρύτερη περιοχή μαζί με τη Σαρία είναι ενταγμένες στο δίκτυο βιότοπων Natura2000 με την ονομασία "Βόρεια Κάρπαθος και Σαρία και Παράκτια θαλάσσια ζώνη" με τον κωδικό GR4210003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όλυμπος Καρπάθου Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Olivetti
thumb|Γραφομηχανή Valentine, σχεδιασμένη το 1969 από τον [[Ετόρε Σότσας]] thumb|Υπολογιστής Olivetti P6060 του 1977 Η Olivetti είναι μια ιταλική βιομηχανία υπολογιστών και τηλεπικοινωνιών. Ιδρύθηκε το 1908 από τον Camillo Olivetti στην Ιβρέα (Ivrea). Για δεκαετίες ήταν γνωστή στο ευρύ κοινό για τις γραφομηχανές και αριθμομηχανές της, ενώ η εταιρία είχε έντονες δραστηριότητες και στον βιομηχανικό σχεδιασμό και την αρχιτεκτονική τον κτιρίων της. Με την αγορά της Telecom Italia οι δραστηριότητές της πλέον είναι, ως επί το πλείστον, στις τηλεπικοινωνίες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας
Αεροδρόμιο Αττάλειας
Το Αεροδρόμιο Αττάλειας (Antalya Havalimanı) είναι διεθνές αεροδρόμιο που βρίσκεται 13 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης της Αττάλειας στην Τουρκία. Αποτελεί σημαντικό προορισμό κατά την ευρωπαϊκή καλοκαιρινή περίοδο αναψυχής λόγω της θέσης του στις ακτές της Μεσογείου της χώρας. Διαχειρίστηκε 18.741.659 επιβάτες το 2016, καθιστώντας το το τρίτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην Τουρκία. Το αεροδρόμιο διαθέτει δύο διεθνείς τερματικούς σταθμούς και έναν τερματικό σταθμό εσωτερικού. Η Αττάλεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια της νοτιοδυτικής Τουρκίας, με τα άλλα να είναι το Αεροδρόμιο Μπόντρουμ-Μιλάς και το Αεροδρόμιο Νταλαμάν.
Ιστορία
Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τα εκατομμύρια των επιβατών που έρχονται στις παραλίες της Μεσογείου της Τουρκίας το καλοκαίρι. Αποτελείται από δύο διεθνείς τερματικούς σταθμούς και έναν εγχώριο τερματικό. Η κατασκευή του Διεθνούς Τερματικού Σταθμού 1 ξεκίνησε το 1996 από την Bayindir Holding και ήταν έτοιμος για χρήση την 1η Απριλίου 1998. Ο Διεθνής Τερματικός Σταθμός 2 άνοιξε το 2005 και ο τερματικός σταθμός εσωτερικού άνοιξε το 2010. Το αεροδρόμιο διαχειρίζεται η Fraport TAV Antalya AS, μια κοινοπραξία μεταξύ της Fraport AG και της TAV Airports.
Τον Ιούλιο του 2011, το αεροδρόμιο επιλέχθηκε ως το Καλύτερο Αεροδρόμιο στην Ευρώπη (κατηγορία 10–25 εκατομμυρίων επιβατών) από το Διεθνές Συμβούλιο Αεροδρομίων (ΔΣΑ).
Το 2003, το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε 10 εκατομμύρια επιβάτες, που αντιπροσωπεύει αύξηση 78% από το 1998. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ΔΣΑ, το αεροδρόμιο Αττάλειας κατέλαβε την 30η θέση το 2005, το 2008 και το 2009 για τη διεθνή επιβατική κίνηση. Το 2008, το αεροδρόμιο ήταν το 30ο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο σε διεθνή επιβατική κίνηση. Το 2009, το αεροδρόμιο κατείχε επίσης την 30ή θέση σε αυτή την κατηγορία μεταξύ των παγκόσμιων αεροδρομίων, με 15.210.733 διεθνείς επιβάτες. Μέχρι το τέλος του 2010, ανέβηκε στην 23η θέση με πάνω από 18 εκατομμύρια διεθνείς επιβάτες.
Ένα νέο αεροδρόμιο πρόκειται να ανοίξει δυτικά της Αττάλειας, κοντά στο Κας.
Επίγεια μεταφορά
Υπάρχουν 2 αστικά λεωφορεία που εξυπηρετούν το αεροδρόμιο της Αττάλειας (αριθμοί 600 και 400). Η διαδρομή 600 πηγαίνει προς/από το Otogar (σταθμός αστικών λεωφορείων) και η διαδρομή με αριθμό 400 πηγαίνει προς/από το Sarısu. Αυτά τα δρομολόγια χρεώνουν διπλάσια κόμιστρα από τα κανονικά αστικά λεωφορεία. Επίσης, τα λεωφορεία Havaş εξυπηρετούν το αεροδρόμιο προς/από το εμπορικό κέντρο 5M Migros. Αυτό το λεωφορείο κοστίζει 16 τουρκικές λίρες. Το τραμ της Αττάλειας έχει επεκταθεί στο αεροδρόμιο για να παρέχει σιδηροδρομική σύνδεση με την πόλη.
Διοίκηση αεροδρομίου της Αττάλειας
Υπάρχει ένας άλλος διάδρομος προσγείωσης ακριβώς δίπλα στο διάδρομο προσγείωσης του αεροδρομίου της Αττάλειας. Πρόκειται για διάδρομο ή είσοδο που χρησιμοποιείται από την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία και η προσγείωσή απαγορεύεται σε πολίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατταλεια Αεροδρομιο Κατηγορία:Αττάλεια
Κώστας Κουλουφάκος
Ο Κώστας Κουλουφάκος (1924–1994) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και κριτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1924 στην Αθήνα, ενώ η καταγωγή του ήταν από το χωριό Κουτίφαρη Μεσσηνίας. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, ενώ όσο ήταν ακόμη μαθητής κατά τη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας οργάνωσε και διηύθυνε την αντιστασιακή ομάδα «Ελεύθεροι Έλληνες» με αποτέλεσμα το 1941 να συλληφθεί από τους Ιταλούς και να φυλακιστεί στο Σπολέτο της Ιταλίας. Το 1943 κατάφερε να διαφύγει και να μεταβεί στην Αίγυπτο όπου εντάχθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, λαμβάνοντας μέρος στο κίνημα της Μέσης Ανατολής. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση το 1944. Το 1945 γράφηκε στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποχωρώντας ωστόσο το 1953, πριν τη λήψη πτυχίου. Έκτοτε άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία.
Στον Εμφύλιο Πόλεμο εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και εξορίστηκε σε Άγιο Ευστράτιο και Μακρόνησο. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών αντιμετώπισε νέες διώξεις ως μέλος του ΚΚΕ. Με τη Μεταπολίτευση συστρατεύθηκε και είχε ενεργό συμμετοχή με τα κόμματα της αριστεράς. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε ένα τέκνο από κάθε γάμο. Πέθανε την 1η Ιανουαρίου 1994 στην Αθήνα.
Εργογραφία
Έκανε την εμφάνισή του στη λογοτεχνία το 1950, δημοσιεύοντας αποσπάσματα της ποιητικής του συλλογής Στις έξη του Μάη στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα, μετά από πρωτοβουλία του Γιάννη Ρίτσου. Ήταν μεταξύ των ιδρυτικών μελών του περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης, ιδρυτής και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Διογένης και συνεργάτης του περιοδικού Ηριδανός. Στα χρόνια της λογοτεχνικής σταδιοδρομίας του, δημοσίευσε ποιήματα, κριτικές βιβλίων, μεταφράσεις και διάφορες μελέτες, ενώ ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων. Είχε και μικρή ενασχόληση με το θέατρο, ιδρύοντας τον θεατρικό οργανισμό Δεσμοί από κοινού με τη Βάσω Κατράκη, την Ασπασία Παπαθανασίου και τον Αλέξανδρο Αργυρίου. Τέλος υπήρξε καθηγητής λογοτεχνίας σε δραματική σχολή και σε ιδιωτικό σχολείο.
Στα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Γιάννης Χατζηγεωργίου
Ο Γιάννης Χατζηγεωργίου (Αθήνα, 21 Δεκεμβρίου 1990) είναι Έλληνας ηθοποιός, τραγουδιστής και συγγραφέας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1990 στη Νέα Φιλαδέλφεια και η καταγωγή των παππούδων του είναι από τη Μικρά Ασία.
Τηλεόραση
Έκανε το ντεμπούτο του, το 2012, μέσα από την σειρά «Iki yaka bir ismail», η οποία προβλήθηκε από το τουρκικό κανάλι ATV. Έπειτα, ακολούθησε η σειρά του ΑΝΤ1, «Ταμάμ», στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 12 Οκτωβρίου 2014 και λόγω της μεγάλης απήχησης που γνώρισε, ολοκληρώθηκε σε τρεις σεζόν, στις 12 Μαΐου 2017. Την ίδια χρονιά (2017), συμμετείχε στην ελληνική εκδοχή του ψυχαγωγικού show «Your Face Sounds Familiar», κατακτώντας τελικά την πρώτη θέση. Τη σεζόν 2017-2018 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά του ΑΝΤ1, «Παρθένα Ζωή».
Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε στη σειρά του ΣΚΑΪ, «Όσο Έχω Εσένα» ενώ τη σεζόν 2019-2020 στη σειρά του ALPHA, «Σπίτι Είναι».
Θέατρο
Θεατρικά έκανε το ντεμπούτο του, την σεζόν 2014-2015, με το μιούζικαλ «Barbarella: The 80s Musical», το οποίο παίχτηκε στο Θέατρο Πειραιώς 131 και στο οποίο συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Ελένη Φουρέιρα, Ήβη Αδάμου, Καίτη Γαρμπή και Σταμάτη Γαρδέλη. Ακολούθησε το μιούζικαλ «Οικογένεια Άνταμς» τη σεζόν 2016-2017 στο Θέατρο Βέμπο και η παράσταση «Μια τρελή τρελή αλφαβήτα» το 2017 στο Θέατρο Coronet.
MindTrap / RadioAct
Το 2014, δημιούργησε το συγκρότημα MindTrap μαζί με τους Πάρη Σκαρτσολιά, Δάνη Ντάρλα, Γιώργο Καϊκού, Θωμά Αλεξίου και Σταύρο Σπυρόπουλο, κάνοντας αρκετές live εμφανίσεις σε μαγαζιά. Το 2015, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε RadioAct, υπέγραψαν συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Panik Records ενώ υπήρξε και αλλαγή στα μέλη, αφού αποχώρησε ο Θωμάς Αλεξίου και προστέθηκε ο Κώστας Στεφανίδης. To 2016, έπειτα από αλλαγές στα μέλη, οι RadioAct (Γιάννης Χατζηγεωργίου, Γιώργος Καϊκού, Κώστας Στεφανίδης, Νίκος Αθανασιάδης & Duke) κυκλοφόρησαν το πρώτο τους τραγούδι, με τίτλο «Me N Myself» μαζί με βίντεο-κλιπ, ενώ την ίδια χρονιά συνεργάστηκαν και με τους DiGi και Demy στο τραγούδι «Κάτι Πήγε Στραβά». Ακολούθησαν τα τραγούδια «G.A.D.» το 2017 και «Αν Ήσουν Εδώ» το 2018, ενώ το καλοκαίρι του 2018, το συγκρότημα διαλύθηκε.
Σόλο πορεία
Τον Νοέμβριο του 2018, κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι ως σόλο καλλιτέχνης, με τίτλο «Κάθε Φορά» από την Panik Records. Τον Ιούνιο του 2019, συμμετείχε στα Mad Video Music Awards, ερμηνεύοντας με τον Θοδωρή Μαραντίνη το τραγούδι «Που Ήσουν Χτες». Τον Νοέμβριο του 2019, κυκλοφόρησε το δεύτερο του σόλο τραγούδι, με τίτλο «Αχ Μάγισσα Μου».
Συγγραφή
To 2018, εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Ζιάκ: Η έκλειψη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Καριγκάιλα
Ο Καριγκάιλα, λιθουαν. Karigaila (απεβ. 16 Σεπτεμβρίου 1390) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης τού Μστισλάβ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ουλιάνας των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Τβερ.
Κατά τον Λιθουανικό εμφύλιο πόλεμο (1389-92) διοίκησε την άμυνα τού Κυρτού κάστρου στο Βίλνιους. Το κάστρο έπεσε και ο ίδιος σκοτώθηκε. Ο Γιαγκιέλο, βασιλιάς πια της Πολωνίας, ισχυρίστηκε ότι τον αιχμαλώτισαν οι Τεύτονες και τον αποκεφάλισαν. Οι ιππότες αρνήθηκαν, λέγοντας ότι ο Καριγκάιλα σκοτώθηκε στη μάχη. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Βίλνιους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Εβρέ
Το Εβρέ (γαλλικά: Évreux) είναι γαλλική κοινότητα, στο νομό Ερ, στην περιοχή της Νορμανδίας. Είναι πρωτεύουσα του νομού και έχει πληθυσμό 48.889 κατοίκους (στην απογραφή του 2016).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Εμπροϊσιάν.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο ποταμός Ιτόν στο Εβρέ Το Εβρέ είναι η πρωτεύουσα του νομού Ερ. Η πόλη είναι χτισμένη στο κέντρο της κοιλάδας του ποταμού Ιτόν, στις παρυφές ενός δάσους στο οποίο έδωσε το όνομά της.
Η έκταση της πόλης είναι 26,45 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 58 έως 146 μέτρα. Η πόλη οφείλει την σημερινή της όψη στην μεταπολεμική ανοικοδόμηση μετά τις καταστροφές του Β' Παγκοσμίου πολέμου 1939-1945.
Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 48.889 κατοίκους (απογραφή 2016). Είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 113.916 κατοίκους.
Το κλίμα του Εβρέ είναι εύκρατο ωκεάνιο. Το ύψος των βροχοπτώσεων κυμαίνεται μεταξύ 600 mm και 700 mm ετησίως.
Ετυμολογία
Η πόλη αναφέρεται ως Μεδιολάνιον (Médiolanion) στη Γεωγραφία του Πτολεμαίου γύρω στο 150 μ.Χ., Mediolanum τον 4ο αιώνα (Αμμιανός, Αντωνίνου Διαδρομή), Ebrocas στα τέλη του 10ου αιώνα, Ebroas το 1024 και το 1034, Ebroys το 1055 - 1066.
Το Εβρέ αντιπροσωπεύει τη φωνητική εξέλιξη από το όνομα της γαλατικής φυλής των Ωλέρκων Εβουροβίκων (λατινικά: Aulerci Eburovices), που κατείχε μια σημαντική επικράτεια στα δυτικά και βορειοδυτικά της Γαλατίας.
Η εγκατάλειψη του αρχαίου κελτικού τοπωνύμιου ήταν μια κοινή διαδικασία στη Γαλατία. Πολλές γαλατο-ρωμαϊκές πόλεις αντικατέστησαν το αρχικό τους όνομα στο τέλος της εποχής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με το όνομα του λαού των οποίων ήταν πολιτείες (civitas).
Ιστορία
Αρχαιότητα μικρογραφία|293x293εσ|Τοιχογραφία ρωμαιογαλατικής εποχής από το Εβρέ, 250-275 μ.Χ. Στη ρωμαϊκή αρχαιότητα, το Εβρέ αναφέρεται ως Mediolanum Aulercorum. Ήταν η πρωτεύουσα του λαού των Ωλέρκων Εβουροβίκων και ιδρύθηκε στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. Σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από την πόλη, στο Παλιό Εβρέ, υπάρχει ο παγανιστικός χώρος λατρείας, το ιερό του Gisacum, όπου οι κάτοικοι τιμούσαν τους Γαλατο-ρωμαϊκούς θεούς.
Καθώς βρισκόταν στο σταυροδρόμι των χερσαίων διαδρομών, η πόλη ανέπτυξε ανθηρό εμπόριο. Αγγεία που έχουν βρεθεί στη νεκρόπολη του Clos au Duc, κοντά στο Εβρέ, μαρτυρούν συναλλαγές με το κέντρο της Γαλατίας. Μια επιγραφή πιστοποιεί κλωστοϋφαντουργική δραστηριότητα από την εποχή της Γαλατο-Ρωμαϊκής Αρχαιότητας.
Στα τέλη του 3ου αιώνα, στο πλαίσιο των βαρβαρικών επιδρομών, κατασκευάστηκαν τείχη γύρω από την πόλη, τμήματα του οποίου εκτίθενται σήμερα στο Μουσείο του Εβρέ.
Το 1890, στην περιοχή ανακαλύφθηκε νομισματικός θησαυρός, ο οποίος αποτελούνταν από 340 κιλά ρωμαϊκών νομισμάτων, ήτοι περίπου 110.000 αντωνινιανοί, συμπεριλαμβανομένων περίπου 15.500 νομισμάτων με τη μορφή του αυτοκράτορα Γαλλιηνού. Ο θησαυρός βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.
Ισταντεβάτα
Η Ισταντεβάτα είναι η θεότητα, που κατά το Βουδισμό, ιδιαίτερα τον ταντρικό, επιλέγει κάθε πιστός για την προσωπική προστασία του. Η επιλογή αποφασίζεται σε ειδική τελετή μύησης του νεοφώτιστου.
Εβρέ
Ιστορία
Μεσαίωνας μικρογραφία|Η λειψανοθήκη του Αγίου Τωρέν μικρογραφία|Το Δημαρχείο και το συντριβάνι, 19ος αιώνας Ο Τωρέν ήταν ο πρώτος επίσκοπος του Εβρέ, στα τέλη του 4ου-αρχές 5ου αιώνα.
Ισταντεβάτα
Είναι ιδιαίτερα σημαντικός στις σχολές Σμάρτα και Μπάκτι όπου οι ασκούμενοι επιλέγουν να λατρεύουν τη μορφή του Θεού που τους εμπνέει. Στο Σμαρτισμό, επιλέγεται μία από τις πέντε κύριες θεότητες. Ακόμη και στις ονομασίες που επικεντρώνονται σε μια μοναδική αντίληψη του Θεού, όπως ο Βαϊσναβισμός, υπάρχει η έννοια Ισταντέβα. Για παράδειγμα, στο Βαϊσναβισμό δίδεται ιδιαίτερη έμφαση σε μια συγκεκριμένη μορφή του Κυρίου Βισνού ή ενός από τα Άβαταρ του (π.χ. ο Κρίσνα ή ο Ράμα) και παρομοίως στον Σακτισμό δίδεται έμφαση σε μια συγκεκριμένη μορφή της Θεάς όπως η Παρβάτι ή η Λάξμι. Η αίρεση Σουαμιναραγιάν του Βαϊσναβισμού έχει μια παρόμοια αντίληψη, αλλά υποστηρίζει ότι ο Βισνού και ο Σίβα είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου Θεού.
Εβρέ
Ιστορία
Το 886, οι Βίκινγκς πολιόρκησαν, λεηλάτησαν και έκαψαν την πόλη του Εβρέ. Ο ηγέτης τους Ρόλλο επέδειξε μεγάλη σκληρότητα.
Ισταντεβάτα
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουδισμός
Εβρέ
Ιστορία
Από το 989 η πόλη έγινε έδρα της κομητείας του Εβρέ και του επισκόπου. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών αιώνων η πόλη έγινε το θέατρο σκληρών μαχών για την κατάληψή της: Ο Λοθάριος την κατέκτησε το 962. Ακολούθησε η λεηλασία της από τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας το 1120 και την έκαψε ο Φίλιππος Αύγουστο ς το 1194 για να εκδικηθεί τη σφαγή τριακοσίων Γάλλων ιπποτών που είχαν προσκληθεί στο φρούριο του Εβρέ και σφαγιάστηκαν κατόπιν προδοσίας από τους Άγγλους.
Στα τέλη του 13ου αιώνα, ο Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας παραχώρησε την κομητεία του Εβρέ στον γιο του, τον πρίγκιπα Λουδοβίκο. Αυτός ο Γάλλος πρίγκιπας ήταν ο πρώτος της δυναστείας του Εβρέ, η οποία βασίλεψε στο Βασίλειο της Ναβάρρας μέσω του γιου του Φιλίππου, από το γάμο του με την Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας. Σήμερα μια συνοικία του Εβρέ ονομάζεται Ναβάρρα.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, η πόλη κατελήφθη το 1418 από τον Ερρίκο Β' της Αγγλίας. Επέστρεψε στην κυριαρχία του βασιλιά της Γαλλίας το 1440, χάρη στην παρέμβαση του Ρομπέρ ντε Φλοκ, Μια οδός κατά μήκος του ποταμού Ιτόν στο Εβρέ φέρει το όνομά του.
Το 1499 άρχισε η κατασκευή του μεγάρου της Επισκοπής.
Νεότερη και σύγχρονη εποχή
Η πόλη υπέστη πολλές επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μεγάλο μέρος της καταστράφηκε. Το 1940 βομβαρδίστηκε από τη γερμανική αεροπορία και το κέντρο της καιγόταν επί σχεδόν μία εβδομάδα. Το 1944, η περιοχή γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό καταστράφηκε από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς.
Το δημοτικό μουσείο εγκαινιάστηκε το 1961. Η πόλη γνώρισε πολύ ταχεία ανάπτυξη κατά τη δεκαετία του '70, με την ανάπτυξης της βιομηχανίας. Η βελτίωση της συγκοινωνίας με το Παρίσι επέτρεψε σε πολλούς Παρισινούς εργαζόμενους να εγκατασταθούν στο Εβρέ.
Οικονομία
Το Εβρέ είναι βιομηχανικό κέντρο με μεγάλες μονάδες παραγωγής ελαστικού και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Επίσης υπάρχει φαρμακευτική βιομηχανία και τυπογραφεία. Στο Εβρέ έχει την έδρα της η Γαλλική Αεροπορική Βάση 105.
Μνημεία και τουριστικά μέρη
εναλλ.=|μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός της πόλης Παρά την καταστροφή που υπέστη η πόλη κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικά μνημεία παραμένουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας
Τζόρτζιο Κρισταλίνι
Ο Τζόρτζιο Κρισταλίνι (ιταλικά: Giorgio Cristallini) (Περούτζια, 26 Ιουνίου 1921- 2 Δεκεμβρίου 1999), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Στεφάνους Βινάντους Πίγγιους
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1520 στο Κάμπεν της Ολλανδίας. Σπούδασε στην Λέουβεν, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Το 1547 πήγε στην Ιταλία και υπηρέτησε γραμματέας του τότε καρδινάλιου και ύστερα Πάπα Μάρκελλου Β'. Το 1555 έγινε βιβλιοθηκάριος του τότε καρδινάλιου και αργότερα αντιβασιλέα της Νεαπόλεως Antoine Perrenot de Granvelle στις Βρυξέλλες. Ο «Βίλχελμ ο Εύπορος» (Wilhelm der Reiche) τον διόρισε το 1574 ιδιωτικό διδάσκαλο στην αυλή του, όπου ο Στεφάνους ανέλαβε την μόρφωση του νεαρού διαδόχου του θρόνου. Απεβίωσε στις 16 Οκτωβρίου 1604 στην Ξάντεν της Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ιστορικοί Κατηγορία:Ουμανιστές
Άγγελος (νόμισμα)
Ο άγγελος ήταν ένα αγγλικό χρυσό νόμισμα, που εισήχθη από τον Εδουάρδο Δ΄ το 1465. Είχε το σχέδιο του γαλλικού angelot ή ange, που είχε εκδοθεί από το 1340. Το όνομα προέρχεται από την αναπαράσταση του αρχαγγέλου Μιχαήλ, που σκοτώνει έναν δράκο. Καθώς θεωρείτο νέα έκδοση των νομπλ, ονομαζόταν και άγγελος-νομπλ.
Το 1472 ο μισός άγγελος εισήχθη με παρόμοιο σχέδιο, που ζύγιζε 40 κόκκους (2,6 γραμ.) με διάμετρο 20 έως 21 χιλιοστά.
Σχέδιο
Εμπροσθότυπος: ο αρχάγγελος Μιχαήλ σκοτώνει δράκο. Επιγραφή: HENRIC VII DI GRA REX AGL Z FR. Οπισθότυπος: ένα πλοίο με πλώρη, πρύμνη και ξάρτια. Eπιγραφή: per crucem tuam salva nos christe redemptor, που σημαίνει «Με τον σταυρό σου σώσε μας, Χριστέ Λυτρωτή».
Αξία
Η αξία του αγγέλου κυμάνθηκε από 6 σελίνια 8 πένες έως 11 σελίνια μεταξύ της βασιλείας του Εδουάρδου Δ΄ και της εποχής του Ιακώβου Α΄. Επί Καρόλου Α΄, επινοήθηκε τελευταία φορά το 1642.
Το 1663 ο Κάρολος Β΄ αντικατέστησε τα υπάρχοντα νομίσματα με εντελώς νέα σχέδια, που κόπηκαν με μηχανή ("milled"). Το τυπικό χρυσό νόμισμα έγινε τότε η γκινέα.
Κοινωνικός αντίκτυπος
Ο άγγελος ήταν ένα τόσο εμβληματικό νόμισμα, που πολλές αγγλικές παμπ πήραν το όνομά του. Το Angel Inn στο Ίνσλινγκτον (από το οποίο ονομάζεται ο σταθμός του μετρό Angel) ήταν μία από αυτές.
Η Γενική Συνέλευση του 1610 της Εκκλησίας της Σκωτίας στη Γλασκώβη πήρε το όνομά της από τα νομίσματα. Ο M'Crie έγραψε: «Η δωροδοκία που ασκήθηκε σε αυτή τη Συνέλευση, ήταν επαίσχυντα διαβόητη. Τα χρυσά νομίσματα, που ονομάζοντο άγγελοι, μοιράστηκαν τόσο άφθονα στους λειτουργούς, ώστε ονομάστηκε χλευαστικά η Συνέλευση των αγγέλων»