cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαϊράμ Ντουρντί
Βιογραφία
Από το 1968 ο ζωγράφος ταξίδεψε πολύ. Επηρεασμένος από τις εντυπώσεις ο Μπαϊράμ έπλασε καινούριες δημιουργικές ιδέες και ανάπτυξε νέες μορφές της τέχνης. Ο ίδιος ο Μπαϊράμ ομολογούσε ότι όλη τη ζωή του τον επηρέασαν μεγάλοι καλλιτέχνες όπως ο Τιτσιάνο, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ο Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν και ο Ρέμπραντ. Αυτός συνέχισε να ταξιδεύει τακτικά, να μελετά τα έργα των μεγάλων ζωγράφων στα μουσεία, να μαθαίνει από τους συναδέλφους του και να τελειοποιεί την τέχνη του. Κατά τα 55 χρόνια της δραστηριότητάς του ο Μπαϊράμ συμμετείχε στις περισσότερα από 100 εκθέσεις. Οι πρώτες του εκθέσεις στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, σημερινή Γερμανία (Βερολίνο, 1981) και Ουγγαρία (Βουδαπέστη, 1986) του χάρισαν αναγνώριση όχι μόνο στη Σοβιετική Ένωση, αλλά και στις Ευρωπαϊκές χώρες.
Το 2012 ο Μπαϊράμ εγκαταστάθηκε στον Καναδά που έγραψε μια συλλογή των πινάκων Το φθινόπωρο στον Καναδά. Στις 14 Φεβρουαρίου 2014 ο Μπαϊράμ πέθανε σε ηλικία 76 χρονών.
Η ζωγραφική
Στην τέχνη του ο Μπαϊράμ συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του στην ψυχολογική προσωπογραφία που χαρακτηρίζεται με σύνθεση των παραδοσιακών στοιχείων της τουρκμενικής εθνικής σχολής, των παραδειγμάτων των μαστόρων του κλασικού ρεαλισμού και καινοτομίας του ιμπρεσιονισμού. Με τη φιλοσοφία του που συνδυάζει διάφορες κουλτούρες ο ζωγράφος κατόρθωσε να καθρεφτίζει με ακρίβεια την προσωπικότητα κάθε ανθρώπου που απεικόνισε. Ένας σημαντικός σταθμός της προσωπογραφίας του Μπαϊράμ είναι η συλλογή «Τα Πρόσωπα της κουλτούρας», που αποτελείται από 150 προσωπογραφίες των συγκαιρινών του - των διανοουμένων τουρκμενικής καταγωγής. Το έργο αυτό απασχόλησε τον Μπαϊράμ για 40 χρόνια.
Ο Μπαϊράμ διακρίθηκε τόσο σε προσωπογραφίες, όσο και σε νατουρμόρτ και τοπιογραφία, που συμβάλλουν το εθνικό στοιχείο της τουρκμενικής κουλτούρας και οι φυσικές καλλονές της πατρίδας του. Του ζωγράφου άρεσε να ζωγραφίζει τις παπαρούνες και τα φρούτα. Ο πίνακας «Ήσυχη χώρα» (1969) θεωρείται κλασικό παράδειγμα τουρκμενικής τοπιογραφίας. Ταυτόχρονα, στα πολυάριθμα ταξίδια του ο ζωγράφος ολοκλήρωσε μια σειρά των έργων που κατοπτρίζουν τις κουλτούρες των χωρών όπως η Ρωσία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γερμανία, ο Καναδάς, η Ινδία, η Ιαπωνία, το Βασίλειο της Ταϊλάνδης, η Τουρκία, η Δημοκρατία των Μαλδίβων, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ο Μπαϊράμ έδειξε ταλέντο και στη φωτογραφία. Όμως δεν εργαστήκατε ποτέ σαν επαγγελματίας φωτογράφος και δεν παρουσίασε ούτε μια έκθεση των φωτογραφιών του. Μόνο μετά το θάνατό του στα πλαίσια του CONTACT Photography Festival παρουσιάστηκε στο Τορόντο, στον Κάναδα η πρώτη έκθεση των φωτογραφιών του «Με τα μάτια του Ντουρντί Μπαϊράμ: η ζωή στις τουρκμενικές αποικίες (1960-1980)». Το Μάιο του 2015 οι επισκέπτες για την πρώτη φορά είδαν τις φωτογραφίες του ζωγράφου. Για την ίδια έκθεση τυπώθηκε ένα κατάλογο όλων των φωτογραφιών του Μπαϊράμ.
Κληρονομία
Ο Μπαϊράμ αφιέρωσε πολύ καιρό στην εκπαίδευση της νέας γενιάς των ζωγράφων. Δίδασκε στο καλλιτεχνικό σχολείο και βοηθούσε σ'αυτούς που δεν μπορούσαν να αγοράσουν όλα τα απαραίτητα ύλη. Έγινε ζωηρός οπαδός της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης για όσους επιθυμούν να αφιερώνουν τη ζωή τους στην τέχνη, ιδίως όσον αφορά τους νέους. Το 2015 στο Τορόντο μια από τις θυγατέρες του Κεϊίκ Μπαϊράμ οργάνωσε το Ίδρυμα Τεχνών «Ντουρντί Μπαϊράμ», με σκοπό την προστασία και διάδοση του έργου του Μπαϊράμ. Το Ίδρυμα σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Ντουρντί Μπαϊράμ και εκπληρώνει μερικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες: οργανώνει διαλέξεις και σεμινάρια, χορηγεί υποτροφίες για νέους ζωγράφους και συμμετέχει στην οργάνωση τις εκθέσεις τους. Το Μουσείο εκτός από τη συλλογή έργων του ζωγράφου στεγάζει μια μεγάλη βιβλιοθήκη που περιλαμβάνει περισσότερα από 6000 βιβλία για την τέχνη.
Τώρα τα έργα του Ντουρντί Μπαϊράμ φιλοξενούνται σε ιδιωτικές συλλογές, καλλιτεχνικά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο και μουσεία, συμπεριλαμβανομένων της Κρατικής Πινακοθήκης Τρετιακόφ στη Μόσχα και της Πινακοθήκης των Παλαιών Δασκάλων της Δρέσδης.
Λεβιάθαν (ταινία, 2014)
Το Λεβιάθαν (πρωτότυπος τίτλος: Левиафан, Leviafan) είναι ρωσική ταινία του 2014 σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ.
Πλοκή
Σε μία επαρχιακή πόλη, ζει ο Κόλια με το γιο του, Ρόμα, και τη δεύτερη σύζυγό του, Λίλια. Ο δήμαρχος Βαντίμ θέλει να απαλλοτριώσει το οικόπεδο που είναι το σπίτι της οικογένειας, για να φτιάξει κεραία τηλεπικοινωνιών. Ο Κόλια, όμως, πιστεύει ότι ο δήμαρχος θέλει να χρησιμοποιήσει την έκταση για να χτίσει βίλα.
Η Λίλια και ο Κόλια είναι ξανά μαζί. Ένα βράδυ, ο Κόλια εξαναγκάζει τη Λίλια να κάνουν σεξ στο υπόγειο του σπιτιού, κάτι που βλέπει ο Ρόμα και αντιδρά έντονα. Το ίδιο βράδυ, η Λίλια φεύγει από το σπίτι, όσο ο Κόλια κοιμάται. Πηγαίνει στη θάλασσα και δεν ξαναγυρίζει. Μετά από λίγο, βρίσκουν νεκρή. Ο Κόλια πέφτει στο ποτό και η ζωή του διαλύεται.
Η αστυνομία συλλαμβάνει τον Κόλια και τον κατηγορεί ότι βίασε και δολοφόνησε τη Λίλια και τον καταδικάζει σε 15 χρόνια φυλάκιση. Ο Βαντίμ μαθαίνει αμέσως την ποινή που επιβλήθηκε στον Κόλια και χαίρεται. Τον Ρόμα, για να μην καταλήξει σε ορφανοτροφείο, αποφασίζει να τον μεγαλώσει ένα φιλικό ζευγάρι.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο Guldbagge καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, τον Χρυσό Φοίνικα, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας, το Βραβείο Ευρωπαϊκού κινηματογράφου καλύτερης ταινίας και το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Το σόι σου (1ος κύκλος)
Έκτακτες συμμετοχές
Γιάννης Παπαθανάσης ως Λεωνίδας (επεισόδιο 2)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το σόι σου
Το σόι σου (3ος κύκλος)
Η Ελληνική τηλεοπτική κωμική σειρά του Alpha Το σόι σου ανανεώθηκε για τρίτο κύκλο επεισοδίων τον Ιούλιο του 2016, με τα γυρίσματα να ξεκινούν στις 9 Σεπτεμβρίου 2016. Έκανε πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου 2016 και προβαλλόταν κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00. Το τελευταίο επεισόδιο του τρίτου κύκλου προβλήθηκε στις 29 Ιουνίου του 2017.
Από το βασικό καστ του τρίτου κύκλου αποχώρησε η ηθοποιός Γωγώ Καρτσανά, η οποία υποδυόταν την Αλίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το σόι σου
Το σόι σου (2ος κύκλος)
Η Ελληνική τηλεοπτική κωμική σειρά του Alpha Το σόι σου ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων τον Απρίλιο του 2015. Ο δεύτερος κύκλος ξεκίνησε να προβάλλεται στις 15 Οκτωβρίου 2015, ενώ από την 1η Οκτωβρίου 2015 έως τις 9 Οκτωβρίου 2015 προβλήθηκαν τα 4 τελευταία επεισόδια του 1ου κύκλου που δεν είχαν προβληθεί. Η σειρά συνέχισε να προβάλλεται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00. Μετά το Πάσχα και από τις 11 Μαΐου 2016, η σειρά άλλαξε μέρες προβολής και μετακινήθηκε από Πέμπτη και Παρασκευή σε Τετάρτη και Πέμπτη. Το τελευταίο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου προβλήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
Ο δεύτερος κύκλος στο σύνολό του, τερμάτισε πρώτος σε τηλεθέαση στο δυναμικό κοινό (15-44) στη ζώνη προβολής του με μέσο όρο 25.2%. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η σειρά να πάρει το πράσινο φως για μια ακόμη χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το σόι σου
Η Ιταλίδα στο Αλγέρι
Η Ιταλίδα στο Αλγέρι - (italiana in Algeri) είναι όπερα του 1813 σε μουσική Τζοακίνο Ροσσίνι και λιμπρέτο Άντζελο Ανέλλι. Το έργο παρουσιάστηκε στο κοινό για πρώτη φορά στις 22 Μαΐου του 1813, στο θέατρο "San Benedetto" της Βενετίας, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, χάρη και στην δημοφιλία των πρώτων ερμηνευτών της, της Marietta Marcolini (Ισαβέλλα) και του Filippo Galli (Μουσταφά). Το έργο παραστάθηκε πολλές φορές κατά την διάρκεια του 19ου αι., ενώ τον 20ο αι., ανέβηκε πρώτη φορά το 1925, με πρωταγωνίστρια την Conchita Supervia, η ερμηνεία της οποίας προκάλεσε τον ενθουσιασμό του Ρίχαρντ Στράους.
Η «Ιταλίδα στο Αλγέρι», μαζί με τον «Κουρέα της Σεβίλλης», και την «Σταχτοπούτα» αποτελούν τα έργα του Ροσσίνι που βρίσκονται στο βασικό ρεπερτόριο των Λυρικών σκηνών σε όλο το κόσμο.
Οι πρώτοι ερμηνευτές
μικρογραφία|247x247εσ|Ο Filippo Galli, ο οποίος ερμήνευσε τον ρόλο του Μουσταφά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές 2017
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2017 διεξήχθησαν οι Γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές για τα μέλη της 19ης Συνέλευσης του Μπούντεσταγκ.
Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση / Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CDU/CSU), υπό την ηγεσία της Άνγκελα Μέρκελ, διατήρησε προβάδισμα σε διψήφιο ποσοστό απέναντι στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) στις δημοσκοπήσεις μετά από τις εκλογές του 2013, εκτός από μια περίοδο το 2017 που ακολούθησε την επιλογή του Μάρτιν Σουλτς ως ηγέτη του SPD.
Η πρώτη δημοσκόπηση μετά το κλείσιμο της κάλπης στις 18:00 έδειξε ότι η ΧΔΕ/ΧΣΕ συγκέντρωσε το 33% των ψήφων, το ΣΔΚ πέτυχε το χειρότερο αποτέλεσμά του συγκεντρώνοντας μόνο το 20% των συνολικών ψήφων ενώ η Εναλλακτική για τη Γερμανία - η οποία δεν είχε προηγουμένως εκπροσωπηθεί στην ομοσπονδιακή Βουλή - κατέκτησε το 13% των ψήφων.
Στις 24 Οκτωβρίου τα μέλη του νέου Μπούντεσταγκ συνεδρίασαν για πρώτη φορά και εξέλεξαν για Πρόεδρο τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Η Άνγκελα Μέρκελ επανεξελέγη Καγκελάριος της Γερμανίας.
Ιστορία
Στις προηγούμενες ομοσπονδιακές εκλογές, το 2013, η κυβέρνηση που συγκροτήθηκε από την ΧΔΕ/ΧΣΕ και το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα απέτυχε να λάβει την πλειοψηφία των εδρών. Το FDP δεν κατάφερε να λάβει πάνω από το 5% των ψήφων και έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία του δεν εκπροσωπήθηκε στην ομοσπονδιακή Βουλή. Αντιθέτως η CDU/CSU πέτυχαν το καλύτερο αποτέλεσμά τους από το 1990, λαμβάνοντας σχεδόν το 42% των ψήφων και περίπου το 50% των εδρών. Τα δύο κόμματα διαπραγματεύτηκαν με επιτυχία με τους Σοσιαλδημοκράτες για να σχηματίσουν για τρίτη φορά έναν μεγάλο συνασπισμό.
Τον Μάρτιο του 2017 το SDP επέλεξε τον Μάρτιν Σουλτς, πρώην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ως αρχηγό του κόμματος και υποψήφιο για την καγκελαρία. Η στήριξη στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα αρχικά αυξήθηκε αλλά η ΧΔΕ ξανακέρδισε το προβάδισμα με δημοσκοπήσεις που έδειχναν γενικά ένα προβάδισμα του 13-16% έναντι των σοσιαλδημοκρατών. Τον Μάιο του 2017 το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έχασε το μεγάλο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στις κρατικές εκλογές.
Ημερομηνίες
Σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο, η νέα Ομοσπονδιακή Βουλή μπορεί να εκλεγεί σε μια Κυριακή ή σε μια εθνική αργία μέσα σε ένα διάστημα 46-48 μηνών μετά την πρώτη συνεδρίαση της Ομοσπονδιακής Βουλής (άρθρο 39 §1 του βασικού νόμου). Τον Ιανουάριο του 2017 ο τότε πρόεδρος Γιοάχιμ Γκάουκ προγραμμάτισε τις εκλογές για τις 24 Σεπτεμβρίου 2017.
Μετά τις εκλογές, η 19η Ομοσπονδιακή Βουλή πρέπει να πραγματοποιήσει την πρώτη της συνεδρίαση εντός 30 ημερών. Μέχρι αυτήν την πρώτη συνεδρίαση, τα μέλη της 18ης Ομοσπονδιακής Βουλής θα παραμείνουν στην εξουσία (άρθρο 39 § 1 και 2 του βασικού νόμου).
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη του Μπούντεσταγκ εκλέγονται με μικτό εκλογικό σύστημα. Α' ψήφος: Τα 299 μέλη εκλέγονται με πλειοψηφικό σύστημα από 299 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, δηλαδή ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους κερδίζει τη μία έδρα της περιφέρειας. Β' ψήφος: Τουλάχιστον 299 μέλη εκλέγονται με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης από 16 πολυεδρικές περιφέρειες, και η κατανομή των εδρών γίνεται με σύστημα Σαιντ-Λαγκού. Το εκλογικό όριο, για είσοδο ενός κόμματος στο Μπούντεσταγκ, είναι 5% για το σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης και 3 έδρες για το πλειοψηφικό σύστημα. Έστω ότι ένα πολιτικό κόμμα κέρδισε περισσότερες έδρες με το πλειοψηφικό (Α') από όσες δικαιούται βάσει της αναλογικής εκπροσώπησης (Β'), τότε θα του επιτραπεί να κρατήσει τις «παραπανίσιες έδρες». Σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό Εκλογικό Νόμο που ισχύει από το 2013, αν κάποια κόμματα κερδίσουν «παραπανίσιες έδρες» τότε στα υπόλοιπα κόμματα θα δοθούν «έδρες εξισορρόπησης», ώστε να πληρούνται οι αναλογίες της αναλογικής εκπροσώπησης των κομμάτων στο κοινοβούλιο. Συνεπώς, το Μπούντεσταγκ θα αποτελείται από τουλάχιστον 598 μέλη, συν τα πρόσθετα μέλη που θα μπουν στο κοινοβούλιο με έδρες «παραπανίσιες» ή «εξισορρόπησης». εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|320x320px|Ψηφοδέλτιο με δύο στήλες: Α' και Β' Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν ήταν υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι Γερμανοί πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών. Τα ψηφοδέλτια είχαν δύο στήλες. Η πρώτη (Α') ήταν κατάλογος με τα ονόματα των υποψηφίων που διεκδικούν έδρα με το πλειοψηφικό σύστημα, και ο εκλογέας έπρεπε να ψηφίσει έναν υποψήφιο. Η δεύτερη (Β') στήλη ήταν κατάλογος με κλειστές λίστες υποψηφίων των κομμάτων που διεκδικούν έδρες αναλογικής εκπροσώπησης, και ο εκλογέας έπρεπε να ψηφίσει ένα κόμμα. Δηλαδή, κάθε υποψήφιος έπρεπε να ρίξει δύο ψήφους, μία Α' και μία Β'.
Οι εκλογείς είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν μέσω ταχυδρομείου με επιστολική ψήφο.
Κατά την περίοδο μεταξύ των εκλογών, οι έδρες που κενώθηκαν πληρώνονται από υποψήφιο του ίδιου κόμματος. Οι έδρες ανεξάρτητων που κενώθηκαν, πληρώνονται με ειδικές εκλογές που διεξάγονται στην περιφέρειά τους.
Συμμετοχές: Πολιτικά κόμματα - Συμμαχίες
Στις εκλογές συμμετείχαν 48 κόμματα, από τα οποία τα 34 για την Β' ψήφο (αναλογική εκπροσώπηση) και τα 14 για την Α' ψήφο (πλειοψηφικό σύστημα). Ο συνολικός αριθμός υποψηφίων ήταν 4.828, από τους οποίους οι 1.400 (29%) ήταν γυναίκες. Οι 1.674 ήταν υποψήφιοι για Α' και Β' ψήφο, οι 2.269 μόνο για Β' και οι 885 μόνο για Α΄.
Προεκλογική περίοδος
μικρογραφία|Η Καγκελάριος [[Άνγκελα Μέρκελ|Μέρκελ σε προεκλογική εκδήλωση στη Χαίδελβέργη (5 Σεπτεμβρίου 2017).]] ΧΔΕ/ΧΣΕ: Η Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, στις 20 Νοεμβρίου 2016, ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να διεκδικήσει την επανεκλογή της, για μια τέταρτη θητεία, στις εκλογές του επόμενου έτους. Στις αρχές του 2017 ο αρχηγός της Βαυαρικής Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, ο Χορστ Ζέεχοφερ, επιβεβαίωσε ότι η Μέρκελ θα είναι η υποψήφια Καγκελάριος για την Συμμαχία ΧΔΕ/ΧΣΕ. Συνθήματα της εκστρατείας τους ήταν: «10.000 ιδέες για τη Γερμανία», και «Για μία Γερμανία όπου ζούμε καλά και περνάμε καλά». Κορυφαίοι υποψήφιοι της συμμαχίας ήταν: ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο Γιοακίμ Χέρμαν, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Πέτερ Αλτμάιερ, ο Τόμας ντε Μεζιέρ, η Μόνικα Γκρούτερς. μικρογραφία|Η [[Κάτια Κίπινγκ, η προεδρίνα της Αριστεράς, στο Κάσσελ. (9 Σεπτεμβρίου).]] Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα: Στις 19 Μαρτίου 2017, ο Μάρτιν Σουλτς διαδέχθηκε τον Ζίγκμαρ Γκάμπριελ στην προεδρία του κόμματος, και ήταν ο υποψήφιος Καγκελάριος στις εκλογές. Το εκλογικό τους πρόγραμμα αποφασίστηκε τον Ιούνιο σε ένα συνέδριο στο Ντόρτμουντ, και είχε θέμα: «Είναι καιρός για περισσότερη δικαιοσύνη». Κορυφαίοι υποψήφιοι του κόμματος ήταν: ο Χάικο Μάας, η Αντρέα Νάλες, η Εύα Χογκλ.
Η Αριστερά: Στα τέλη του 2016 η ηγεσία του κόμματος, οι Κάτια Κίπινγκ και Μπερντ Ρίξινγκερ, εξέλεξαν τους Ζάρα Βάγκενκνεχτ και Ντίτνμαρ Μπαρτς για να ηγηθούν στις εκλογές ως κορυφαίοι υποψήφιοι. Το εκλογικό τους πρόγραμμα αποφασίστηκε τον Ιούνιο σε ένα συνέδριο στο Αννόβερο και είχε τίτλο: «''Κοινωνικό. Δίκαιο. Ελεύθερο. Για όλους. Το μέλλον για το οποίο αγωνιζόμαστε''». Άλλοι κορυφαίοι υποψήφιοι του κόμματος ήταν: ο Κλάους Ερνστ, η Πέτρα Πάου. μικρογραφία|Ο [[Μάρτιν Σουλτς|Μάρτιν Σούλτς (ΣΔΚ) σε ομιλία στο Λούντβιχσχαφεν. (13 Σεπτεμβρίου)]] Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι: Στις προκριματικές εκλογές του κόμματος, τα 60.000 μέλη του κόμματος κλήθηκαν να εκλέξουν τους δύο κορυφαίους υποψήφιους που θα ηγηθούν στις εκλογές. Κέρδισαν οι Κάτριν Γκέρινγκ-Έκαρτ και Τζεμ Έζντεμιρ. Το εκλογικό τους πρόγραμμα, που αποφασίστηκε τον Ιούνιο σε ένα συνέδριο στο Βερολίνο, είχε τίτλο: «Το μέλλον φτιάχνεται με γενναία καρδιά». Άλλοι κορυφαίοι υποψήφιοι της συμμαχίας ήταν: ο Ρόμπερτ Χάμπεκ, η Αναλένα Μπάερμποκ.
Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα: Ο Κρίστιαν Λίντνερ ήταν αρχηγός και κορυφαίος υποψήφιος του κόμματος σε αυτές τις εκλογές. Το εκλογικό πρόγραμμα του κόμματος αποφασίστηκε τον Απρίλιο, στο 68ο τακτικό του συνέδριο στο Βερολίνο, είχε τίτλο: «Ας μην περιμένουμε άλλο», και συνέχιζε με συνθήματα όπως: «Το μέλλον αρχίζει σήμερα», «Πιστεύουμε στο λαό, σε όλους σ'αυτή τη χώρα». Κορυφαίοι υποψήφιοι του κόμματος ήταν η Νικόλα Μπέερ, Τόμας Κέμεριχ.μικρογραφία|Ο Κρίστιαν Λίντνερ, η Νικόλα Μπέερ, και άλλοι [[Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (Γερμανία)|Ελεύθεροι Δημοκράτες στο Κάσσελ (12 Σεπτεμβρίου).|εναλλ.=|αριστερά]]Εναλλακτική για τη Γερμανία: Τον Απρίλιο, σε ένα κομματικό συνέδριο στην Κολωνία, οι Άλις Βάιντελ και Αλεξάντερ Γκάουλαντ εκλέχθηκαν για να ηγηθούν στις εκλογές ως κορυφαίοι υποψήφιοι. Στο ίδιο συνέδριο αποφασίστηκε το εκλογικό τους πρόγραμμα. Άλλοι κορυφαίοι υποψήφιοι του κόμματος ήταν: η Βεατρίκη φον Στορχ. μικρογραφία|Ο [[Τζεμ Έζντεμιρ|Τσεμ Έζντεμιρ των Πράσινων σε ομιλία του στο Μάνχαϊμ. (12 Σεπτεμβρίου).]] Άλλα κόμματα: Το Φιλοζωικό Κόμμα είχε 9 υποψήφιους για Α' ψήφο και 69 για Β' ψήφο. Το εκλογικό τους πρόγραμμα είχε τίτλο: «Ειλικρινής πολιτική για όλους – Εναλλακτικές στα Αδιέξοδα». Η Συμμαχία για το Βασικό Εισόδημα είχε υποψήφιους μόνο για τη Β' ψήφο. Υποψήφιος Καγκελάριος για Το ΚΟΜΜΑ ήταν ο Σερντάρ Σομούντσου. Το Κόμμα Πειρατών ανακοίνωσε το εκλογικό του πρόγραμμα στα τέλη Ιουνίου. Το Κόμμα Ερευνών για την Υγεία συμμετείχε για πρώτη φορά στις ομοσπονδιακές εκλογές. Το νεοσύστατο κόμμα των Γκρίζων εστίασε στη μέριμνα για τους ηλικιωμένους και τις οικογένειες.
Τηλεοπτικά ντιμπέιτ
Στις 30 Αυγούστου στο κανάλι Sat1 παρουσιάστηκε ένα ντιμπέιτ με τους κορυφαίους υποψήφιους των κομμάτων: Πράσινοι, Αριστερά, Ελεύθερο Δημοκρατικό και Εναλλακτική. Το ντιμπέιτ της Μέρκελ και του Σουλτς, της 3ης Σεπτεμβρίου, παρουσιάστηκε από τα κανάλια Das Erste, ZDF, RTL και Sat1. Στις 4 Σεπτεμβρίου το ZDF πρόβαλλε ένα ντιμπέιτ μεταξύ των υποψηφίων των κομμάτων: Χριστιανοκοινωνική Ένωση Βαυαρίας, Η Αριστερά και Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι. Την ίδια ημέρα το Das Erste παρουσίασε έναν γύρο συζητήσεων με τους: Ζάρα Βάγκενκχεχτ (Αριστερά), Τζεμ Έζντεμιρ (Πράσινοι), Γιοακίμ Χέρμαν (ΧΔΕ), Κρίστιαν Λίντνερ (Ελεύθερο Δημοκρατικό) και Άλις Βάιντελ (Εναλλακτική). Τρεις ημέρες πριν τις εκλογές, στις 21 Σεπτεμβρίου, τα κανάλια Das Erste και ZDF παρουσίασαν ένα γύρο συζητήσεων με τους κορυφαίους υποψήφιους όλων των κομμάτων που εκπροσωπούνταν στο Μπούντεσταγκ.
Δημοσκοπήσεις
Στο γράφημα απεικονίζονται τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που έγιναν κατά την περίοδο από τις εκλογές του 2013 μέχρι τις τρέχουσες εκλογές του 2017. μικρογραφία|1000x1000px| - -  -  -  - |εναλλ.=|κέντρο
Εποπτεία
Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) έστειλε μία ομάδα ειδικών, 3-5 άτομα, για να ελέγξουν αν οι εκλογές ήταν δίκαιες, αν υπήρχε ισότητα ευκαιριών κατά την προεκλογική εκστρατεία και στη χρηματοδότηση, και αν τα μέσα ενημέρωσης ήταν αντικειμενικά ή αν είχαν την τάση να «στιγματίζουν» τα κόμματα που έμειναν εκτός κοινοβουλίου. Έκριναν ότι οι εκλογές ήταν διαφανείς και αυθεντικές. Ο ΟΑΣΕ έστειλε, επίσης, μία ομάδα 56 μελών που επόπτευσε 260 εκλογικά κέντρα την ημέρα των εκλογών. Οι διεθνείς παρατηρητές σχολίασαν ότι το ποσοστό της γυναικείας συμμετοχής, που ήταν λιγότερο από 30%, θα έπρεπε να αυξηθεί. Κυρίως στο κόμμα Εναλλακτική που η γυναικεία συμμετοχή ήταν μόνο 10,6%.
Αποτελέσματα
Στις εκλογές 7 κόμματα κέρδισαν έδρες. Από τα εκλεγμένα μέλη οι 218 (30,75%) ήταν γυναίκες. Για τα 262 μέλη ήταν η πρώτη θητεία στη Βουλή.
Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση / Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CDU/CSU), υπό την ηγεσία της Άνγκελα Μέρκελ, κέρδισε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων με 33%, παρότι άνω του 8% ήταν η μετακίνηση των ψηφοφόρων τους σε άλλα κόμματα. Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) σημείωσαν τα χειρότερα αποτελέσματα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς έμειναν στο 20% των ψήφων. Τρίτο κόμμα στη Βουλή έγινε η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) με ποσοστό 12,6% και επέστρεψαν στη Βουλή οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) με ποσοστό 10,7% των ψήφων. Η Αριστερά και οι Πράσινοι επίσης εισήλθαν στη Βουλή, της οποίας οι 709 έδρες κατανεμήθηκαν ως εξής: CDU/CSU με 246 έδρες (200 CDU και 46 CSU), SPD 153, AfD 94. FDP 80, Η Αριστερά (Linke) 69 και οι Πράσινοι 67. Προκειμένου να υπάρξει πλειοψηφία απαιτούνται τουλάχιστον 355 έδρες. Για δεύτερη συνεχή φορά, το CDU/CSU συμφώνησαν στον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με το SPD και δημιουργήθηκε ένας μείζων συνασπισμός, ο 4ος στην μεταπολεμική γερμανική ιστορία. Η νέα κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Μαρτίου 2018. Νωρίτερα, απέτυχε η απόπειρα του CDU/CSU να σχηματιστεί ένας "συνασπισμός Τζαμάικα" με τους Πράσινους και τους Ελεύθερους Δημοκράτες, καθώς οι τελευταίοι διαφώνησαν για μεταναστευτικά και ενεργειακά θέματα.
μικρογραφία|Η προσέλευση των ψηφοφόρων ανά περιφέρεια απεικονίζεται ανάλογη της έντασης του χρώματος.
Παραπομπές
2017 Γερμανικες
Χένρι Μόργκαν
Ο Χένρι Μόργκαν (Henry Morgan, 1635 - 25 Αυγούστου 1688) ήταν Ουαλός κουρσάρος, γαιοκτήμονας και αργότερα κυβερνήτης της Τζαμάικα. Από τη βάση του στη Τζαμάικα, έκανε επιδρομές σε οικισμούς και έγινε πλούσιος. Με τα χρήματα που αποκόμισε από τις επιδρομές, αγόρασε τρεις μεγάλες φυτείες ζάχαρης στο νησί.
Ένα μεγάλο μέρος των πρώτων χρόνων της ζωής του Μόργκαν είναι άγνωστο. Γεννήθηκε στη νότια Ουαλία, αλλά δεν είναι γνωστό πώς βρέθηκε στις Δυτικές Ινδίες ή πώς άρχισε την καριέρα του ως κουρσάρος. Ήταν πιθανώς μέλος μίας ομάδας επιδρομέων στις αρχές της δεκαετίας του 1660. Ο Μόργκαν έγινε στενός φίλος του Τόμας Μόντιφορντ, διοικητή της Τζαμάικας. Όταν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ του Βασιλείου της Αγγλίας και της Ισπανίας επιδεινώθηκαν το 1667, ο Μόργκαν έλαβε την άδεια να επιτεθεί και να κατασχέσει ισπανικά πλοία. Ο Μόργκαν πραγματοποίησε στη συνέχεια επιτυχείς και εξαιρετικά επικερδείς επιδρομές στο Πουέρτο Πρίνσιπε (σημερινό Καμαγουέι, στην Κούβα) και στο Πορτομπέλο (στον σημερινό Παναμά). Το 1668 σάλπαρε για το Μαρακαΐμπο και το Γιβραλτάρ, αμφότερα στη λίμνη Μαρακαΐμπο στη Βενεζουέλα. Έκανε επιδρομές και λεηλασίες και στις δύο πόλεις πριν καταστρέψει μία μεγάλη ισπανική μοίρα καθώς διέφευγε.
Το 1671 ο Μόργκαν επιτέθηκε στην Πόλη του Παναμά, αφού αποβιβάστηκε στην ακτή της Καραϊβικής και διασχίζοντας την περιοχή από την οποία αργότερα θα περάσει η γνωστή Διώρυγα του Παναμά πριν επιτεθεί στην πόλη, η οποία βρισκόταν στην ακτή του Ειρηνικού. Ωστόσο, οι κουρσάροι κέρδισαν λιγότερα απ' ό,τι σε άλλες επιδρομές. Για να κατευνάσουν τους Ισπανούς, με τους οποίους οι Άγγλοι είχαν υπογράψει μία συνθήκη ειρήνης, ο Μόργκαν συνελήφθη και κλήθηκε στο Λονδίνο το 1672, αλλά θεωρήθηκε ως ήρωας από τον λαό και από σημαντικές προσωπικότητες της κυβέρνησης και της μοναρχίας, συμπεριλαμβανομένου του Καρόλου Β' της Αγγλίας.
Ο Μόργκαν χρίστηκε ιππότης τον Νοέμβριο του 1674 και επέστρεψε στην Τζαμάικα λίγο αργότερα για να υπηρετήσει ως κυβερνήτης της περιοχής. Υπηρέτησε στη Συνέλευση της Τζαμάικα μέχρι το 1683 και τρεις φορές διετέλεσε κυβερνήτης της Τζαμάικα εν απουσία του κατόχου της θέσης. Στα απομνημονεύματα που δημοσίευσε ένας πρώην ναυτικός του Μόργκαν, κατηγόρησε τον κουρσάρο για εκτενή βασανιστήρια και άλλα αδικήματα. Ο Μόργκαν έκανε αγωγή για δυσφήμιση εναντίον των εκδοτών του βιβλίου και κέρδισε, αν και η κακή εικόνα με την οποία απεικονίστηκε ο Μόργκαν έχει επηρεάσει την ιστορική άποψη για τον Ουαλό. Πέθανε στην Τζαμάικα στις 25 Αυγούστου του 1688. Η ζωή του έλαβε ρομαντικές διαστάσεις μετά τον θάνατό του και αποτέλεσε την έμπνευση για μία σειρά μυθοπλαστικών έργων με θέμα τους πειρατές.
Η ζωή του
Ο Χένρι Μόργκαν γεννήθηκε περί το 1635 σε κωμόπολη της Ουαλίας ως γιος ενός μικροϊδιοκτήτη γης, έχοντας πάντως στην ευρύτερη οικογένειά του τοπικούς άρχοντες και κρατικούς αξιωματούχους. Λέγεται ότι υπήρξε για ένα διάστημα δούλος στις Δυτικές Ινδίες (νησιά της Καραϊβικής). Το 1666 έγινε πρωτοπαλίκαρο ενός περίφημου πειρατή. Στη συνέχεια έγινε διάσημος από τη δραστηριότητά του στην Καραϊβική, κυρίως από τις επιδρομές σε ισπανικούς οικισμούς.
Λέγεται ότι ο Χένρι Μόργκαν ήταν ο πιο σκληρός καπετάνιος απ' όλους τους κουρσάρους και ότι ήταν ένας άντρας με μεγάλη τόλμη και άσβεστη δίψα για χρυσάφι. Επίσης, ότι οσοδήποτε κι αν ήταν το χρυσάφι που άρπαζε από τα θύματά του, όταν ερχόταν η ώρα της μοιρασιάς, παρουσίαζε πολύ λίγα στους συντρόφους του. Μ' αυτόν τον τρόπο, ο Μόργκαν απέκτησε μεγάλη περιουσία.
Η τόλμη του καπετάνιου Μόργκαν ήταν το καλύτερό του όπλο. Όταν η πόλη του Πορτομπέλο αρνήθηκε να παραδοθεί, αυτός κατέστρεψε τα οχυρωμένα κάστρα της, ύστερα άρπαξε ό,τι πολύτιμο είχε η πόλη και ζήτησε επιπλέον και λύτρα. Ο λαός της πόλης παρ' όλη του τη φτώχεια, αναγκάστηκε να τα πληρώσει.
Ύστερα από πολλά τέτοια επιτυχημένα τολμήματα, ο Μόργκαν αποφάσισε να χτυπήσει, για μεγαλύτερο κέρδος, την πλούσια πόλη του Παναμά. Έτσι, τον Ιανουάριο του 1671 ο Χένρι Μόργκαν λεηλάτησε την πόλη του Παναμά, η οποία ανήκε στην Ισπανική Αυτοκρατορία. Εκείνη την εποχή, είχε μαζέψει κοντά του έναν μεγάλο αριθμό σκληρών ανθρώπων. Κάλυψαν μία απόσταση με κανώ και ύστερα συνέχισαν τον δρόμο τους μέσα από έρημη γη. Απ' όπου κι αν περνούσαν, δεν έβρισκαν καμιά αντίσταση, έβρισκαν όμως όλα τα φαγώσιμα κατεστραμμένα. Παρά την πείνα τους, συνέχισαν την πορεία τους. Στο μεταξύ, στα προάστια του Παναμά, οι Ισπανοί τούς περίμεναν με πολλές χιλιάδες ταύρους. Νόμιζαν ότι οι ταύροι θα ποδοπατούσαν τους κουρσάρους. Ωστόσο, αντί να συμβεί κάτι τέτοιο, οι πειρατές έπιασαν τα ζώα και τα έσφαξαν. Έτσι πήραν δυνάμεις, μπήκαν μέσα στον Παναμά, λεηλάτησαν όλα τα σπίτια, σκότωσαν πολλούς από τους κατοίκους που τους αντιστάθηκαν και έκαψαν από άκρη σε άκρη την όμορφη πολιτεία. Λέγεται ότι όταν έφυγαν, έσυραν μαζί τους περίπου 200 ζώα φορτωμένα με χρυσάφι, ασήμι, κοσμήματα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, Όταν μοιράστηκαν τα λάφυρα, βρέθηκαν, προς μεγάλη έκπληξη των συμμοριτών, πολύ λιγότερα απ' όσα είχαν αρπάξει. Ο ίδιος ο Μόργκαν, πάμπλουτος πλέον, παράτησε τους συντρόφους του, φεύγοντας κρυφά. Εγκατάλειψε την πειρατεία και ξαναγύρισε στον πολιτισμένο κόσμο.
Αργότερα έγινε ναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού και ύστερα από μία συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Ισπανία και την Αγγλία, ο βασιλιάς Κάρολος Β' τίμησε τον Χένρι Μόργκαν διορίζοντάς τον κυβερνήτη της Τζαμάικα.
Το 2011, Αμερικανοί αρχαιολόγοι εντόπισαν, σε έρευνες που πραγματοποίησαν στον Παναμά, το πλοίο Satisfaction, τη ναυαρχίδα του στολίσκου του Χένρι Μόργκαν, που δρούσε στα νησιά της Καραϊβικής. Στο πλοίο, το οποίο χάθηκε στα ανοιχτά του Παναμά το 1671, ανακαλύφθηκαν πολλά σφραγισμένα κιβώτια και μπαούλα. Μέσα σ’ αυτά εικάζεται ότι μπορεί να είναι η λεία του πειρατή που είχε μαζέψει όταν επιτίθετο σε άλλα πλοία κυρίως στα νησιά της Καραϊβικής. Νωρίτερα, είχαν βρεθεί και κανόνια από τα πλοία του Μόργκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουρσάροι Κατηγορία:Ουαλοί πειρατές Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Τζαμάικα
Ρενάτα Τομάνοβα
Η Ρενάτα Τομάνοβα (λατινικό αλφάβητο : Renáta Tomanová), γεννημένη στις 9 Δεκεμβρίου 1954, είναι Τσεχοσλοβάκα, σήμερα Τσέχα, πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Ποταμός Γιορκ
Η ονομασία Ποταμός Γιορκ μπορεί να αναφέρεται σε έναν από τους εξής ποταμούς:
Ρενάτα Τομάνοβα
Το 1975, μαζί με τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, εκπροσώπησαν την Τσεχοσλοβακία στο Φεντ καπ όπου κέρδισαν το κύπελλο νικώντας στον τελικό την Αυστραλία 3-0. Μεταξύ 1975 και 1981 έπαιξε σε 18 αγώνες για την ομάδα της Τσεχοσλοβακίας με ρεκόρ με απώλειες 20-7.
Neoplan
Η Neoplan είναι γερμανική εταιρεία που παράγει υπεραστικά και αστικά λεωφορεία, καθώς και τρόλεϊ. Η εταιρεία είναι θυγατρική της MAN.
Ρενάτα Τομάνοβα
Τον Μάιο του 1975 κέρδισε τον τίτλο του απλού στο πρωτάθλημα της Δυτικής Γερμανίας στο Αμβούργο. Το 1976 έφτασε στο τελικό τόσο στο Γαλλικού όπεν όσο και στο Αυτραλιανό όπεν. Έχασε στο γαλλικό όπεν από την Σου Μπάρκερ με 6-2, 0-6, 6-2 και στο όπεν Αυστραλίας από την Evonne Goolagong Cawley με 6-2, 6-2. Η Τομάνοβα έφτασε επίσης στον τελικό του διπλού γυναικών στο Αυστραλιανό με συμπαίκτρια την Λέσλι Τέρνερ Μπάουρι όπου έχασαν από τις Εβόν Γκουλαγκόνγκ Κόουλι & Έλεν Γκουρλέι Κόουλι.
Neoplan
Πρώτα χρόνια
Η Neoplan ιδρύθηκε από τον Γκότλομπ Άουγοτερ στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας και κατασκεύαζε αμαξώματα για σασί λεωφορείων με βάση το σασί των φορτηγών. Έπειτα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Neoplan έφτιαξε έναν πλήρως ατσάλινο σκελετό αμαξώματος, το οποίο ήταν κάτι καινούργιο για τα λεωφορεία της εποχής. Το 1935, η εταιρεία σταμάτησε να κατασκευάζει σασί με βάση αυτών των φορτηγών και έφτιαξε σασί αποκλειστικά για λεωφορεία. Για να γίνει αυτό μετακίνησε την μηχανή στο πίσω μέρος του οχήματος. Το 1957 εφευρέθηκε η αερανάρτηση για τα λεωφορεία, κάνοντας τη διαδρομή των επιβατών πιο άνετη.
Ποταμός Γιορκ
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής:
Ρενάτα Τομάνοβα
Τον Μάιο του 1977 έφτασε στον τελικό του Ιταλικού ανοιχτού πρωταθλήματος. Το 1978 η Τομάνοβα με συμπαίκτρια την Μπέτσι Νάγκελσεν κέρδισαν το διπλό του Αυστραλιανού όπεν νικώντας τις Ναόκο Σάτο & Παμ Γουίτκρος με 7-5, 6-2. Κέρδισε το Ρολάν Γκαρός το 1978 στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Πάβελ Σλόζιλ όταν οι αντίπαλοί τους αποχώρησαν μετά το πρώτο σετ.
Neoplan
Δεκαετία 1960
Το 1961 το λεωφορείο Hamburg παρουσιάστηκε στο Motor Show της Γενεύης. Το λεωφορείο σχεδιάστηκε από τον πρωτότοκο γιο του ιδρυτή τον Άλμπρεχτ Άουγοτερ και τον Ελβετό Μπομπ Λι ως μέρος της διατριβής τους στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Ο σχεδιασμός του λεωφορείου επέτρεπε στους επιβάτες να μπορούν να ρυθμίσουν την παροχή φρέσκου αέρα (air condition), μέσω ενός ακροφυσίου από δύο αεραγωγούς. Αυτή η λειτουργία υπάρχει μέχρι σήμερα σχεδόν σε όλα τα λεωφορεία.
Ποταμός Γιορκ
Στον Καναδά:
Ρενάτα Τομάνοβα
Στο πρωτάθλημα του Γουίμπλεντον έφτασε στον τρίτο γύρο στο απλό πέντε φορές και μία φορά στο διπλό. Το 1979 έφτασε στον προημιτελικό των μικτών διπλών με συμπαίκτη τον Τζομ Μαρκς. . Προπονήτριά της ήταν η Βέρα Σούκοβα.
Neoplan
Δεκαετία 1960
Μόλις ο Άλμπρεχτ Άουγοτερ και ο Μπομπ Λι αποφοίτησαν από το πανεπιστήμιο προσλήφθηκαν στη Neoplan. Ο Άλμπρεχτ Άουγοτερ στη θέση του διευθυντή και ο Μπομπ Λι στη θέση του διευθυντή στο τμήμα της μηχανικής και σχεδίασης.
Το 1964, ο δεύτερος γιος του ιδρυτή Κόνραντ Άουγοτερ σχεδιάσε ένα διώροφο λεωοφορείο, ως μέρος της διατριβής του. Το "Do-Bus" είχε ελάχιστο βάρος και μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 100 επιβάτες. Το πρώτο διώροφο λεωφορείο της Neoplan είναι το Skyliner, το οποίο παράγεται μέχρι σήμερα.
Ρενάτα Τομάνοβα
Το 2011 έλαβε βραβείο από τη Γερμανική Ομοσπονδία Τένις (DTB) για τα επιτεύγματά της κατά τη διάρκεια της σεζόν του 2010.
Neoplan
Δεκαετία 1970
Το 1971, το Cityliner εισήχθη στην κυκλοφορία. Το σαλόνι των επιβατών ήταν υπερυψωμένο σε σχέση με τη θέση του οδήγου. Επίσης, το λεωφορείο διέθετε και τουαλέτα.
Το δεύτερο εργαστάσιο παραγωγής άνοιξε το 1973 στο Πίλστινγκ.
Ρενάτα Τομάνοβα
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Neoplan
Δεκαετία 1970
Το 1975, εισήχθη το Jumbocruiser, ένα αρθρωτό διώροφο λεωφορείο συνολικού μήκους 18 μέτρων και ύψους τεσσάρων μέτρων. Το 1979, το Spaceliner εισήχθη στην κυκλοφορία, το οποίο είχε πάρει την ιδέα για το πάτωμα των επιβατών από το Cityliner, με τη διαφορά ότι το πάτωμα στο Spaceliner ήταν εξ ολοκλήρου πάνω από τη θέση του οδηγού.
Δεκαετία 1980
Το 1981 άνοιξε το εργοστάσιο παραγωγής στο Βερολίνο. Την ίδια χρονιά άνοιξε το εργαστάσιο στο Λαμάρ του Κολοράντο. Το 1984 ένα επιπλέον εργοστάσιο άνοιξε στην Πενσυλβάνια. Τα εργοστάσια στις ΗΠΑ ανήκαν σε μία ξεχωριστή εταιρεία, την Neoplan USA, η οποία πλέον έχει σταματήσει την δραστηριότητά της, και χρησιμοποιούσε τα λογότυπα της Neoplan υπό άδεια.
Δεκαετία 1990
Το 1990, η Neoplan άνοιξε εργοστάσιο παραγωγής στο Έρεχάιν.
Το 1992, το τετραξονικό Megaliner, μήκους 15 μέτρων, εισήχθη στην κυκλοφορία, με σκοπό να αλλάξει η νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να επιτρέπονται μη αρθρωτά οχήματα μήκους μεγαλύτερο από 12 μέτρα. Το 1996 κατασκευάστηκε το Starliner, το οποίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο Λεωφορείο της χρονιάς για τα έτη 1998 και 1999.
Δεκαετία 2000
To 2007, κυκλοφόρησε το νέο Cityliner και πήρε το βραβείο Red Bot για τη σχεδίασή του. Την ίδια χρονιά, άνοιξε το μουσείο Άουγοτερ στο Λαντάου της Γερμανίας.
Στις 1 Φεβρουαρίου του 2008, η Neoplan Bus συγχωνεύτηκε με την MAN Truck & Bus και έπαψε να υφίσταται μόνη της. Πλέον, η παραγωγή των λεοφορείων γίνεται στα εργαστάσια της Πλάουεν και του Πίλστινγκ.
Δεκαετία 2010
Το 2011, το Skyliner ανακατασκευάστηκε και κυκλοφόρησε το 2012. Το 2012, η ανακατασκευή του μοντέλου κέρδισε το βραβείο Red Dot, το οποίο αφορά τη σχεδίασή του. Είναι η 8η βράβευση του Skyliner από το 2002 και μετά.
Από τον Μάρτιο του 2015, η παραγωγή του εργαστασίου της Πλάουεν μεταφέρθηκε στην Άγκυρα της Τουρκίας. Πλέον, τα μοντέλα Starliner, Cityliner και Jetliner κατασκευάζονται στην Τουρκία.
Υπεραστικά
Tourliner
Cityliner
Skyliner
Δυστυχήματα
Στις 17 Μαΐου του 2013, στη νότια Γαλλία ανετράπη ένα Skyliner σε αυτοκινητόδρομο σκοτώνοντας 28 ανθρώπους.
Τον Ιανουάριο του 2007, ένα Skyliner, της National Express ανετράπη σε αυτοκινητόδρομο, κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο Χίθροου σκοτώνοντας 2 επιβάτες, ένας τρίτος πέθανε έξι μήνες μετά λόγω των τραυμάτων του από το τροχαίο. Έπειτα η National Express επέσυρε, προσωρινά, και τα δώδεκα της Skyliner από την κυκλοφορία. Μετά από έρευνα διαπιστώθηκε ότι τα αίτια του δυστυχήματος ήταν η υπερβολική ταχύτητα και ο οδηγός κατηγορήθηκε για τρεις θανάτους από υπερβολική ταχύτητα. Η ποινή του οδηγού ήταν 5 χρονιά φυλάκιση και αφαίρεση της άδειας οδήγησης για τρίτα επιπλέον χρόνια
Στις 28 Μαΐου του 2008, στην Ιαπωνία, ένα από τα δύο Megaliner της εταιρείας West JR Bus έπιασε φωτιά κατά τη διάρκεια δρομολογίου. Από τη φωτιά κανένας επιβάτης δεν τραυματίστηκε.
Στις 16 Μαρτίου του 2009, στην Ιαπωνία, ένα από τα δύο Megaliner της εταιρείας JR Kanto Bus έπιασε φωτιά την ώρα που εκτελούσε το δρομολόγιο Οσάκα - Τόκυο. Και οι 77 επιβάτες, καθώς και ο οδηγός, δεν τραυματίστηκαν. Έπειτα από αυτό το τροχαίο και οι δύο εταιρείας απέσυραν από τη κυκλοφορία τα δεύτερα Megaliner τους.
Στις 23 Ιουνίου του 2013, κοντά στην πόλη Ποντγκόριτσα, ένα Tourliner έπεσε από γέφυρα, η οποία είναι σε στενό ορεινό δρόμο, σε φαράγγι 40 μέτρων σκοτώνοντας 19 ανθρώπους, όλοι Ρουμάνοι. Τα αίτια του δυστυχήματος είναι άγνωστα, ωστόσο οι επιζώντες ισχυρίζονται ότι ο οδηγός είχε αναπτύξει υπερβολική ταχυτήτα. Επίσης, ο δρόμος ήταν υγρός εξαιτίας καταιγίδας που προηγήθηκε.
Ιστορικό
1. History from 1982 to 1991 2. History from 1992 to 1996 3. History from 1997 to 1999 4. History from 2000 to 2002 5. History from 2003 to 2004 6. History from 2005 to 2007
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων της Γερμανίας Κατηγορία:Στουτγκάρδη Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων
Σοφία Ολυμπίου
Η Σοφία Ολυμπίου (Σοφία-Γλυκερία Χαλκιοπούλου, 23 Μαρτίου 1935 - 25 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Η Σοφία Ολυμπίου καταγόταν από καλλιτεχνική οικογένεια. Το πατρικό της όνομα ήταν Σοφία-Γλυκερία Χαλκιοπούλου. Πατέρας της ήταν ο ηθοποιός Γιάννης Χαλκιόπουλος και μητέρα της η ηθοποιός Ελένη Λαλαούνη. Από την πλευρά του πατέρα της ο παππούς της Νίκος Χαλκιόπουλος ήταν ηθοποιός και η γιαγιά της ήταν η επίσης ηθοποιός Σοφία Χαλκιοπούλου. Από τη μεριά της μητέρας της, μόνο η γιαγιά της ήταν ηθοποιός, η Ολυμπία Λαλαούνη.
Πρώτος της σύζυγος ήταν ο Γιώργος Ολύμπιος, ενώ δεύτερος σύζυγος ήταν ο Χριστόφορος Καζαντζίδης.
Λουδοβίκος Δ΄ της Έσσης
Ο Λουδοβίκος Δ΄ (γερμ. Ludwig IV., 12 Σεπτεμβρίου 1837 - 13 Μαρτίου 1892) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω (1877-1892).
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Λουδοβίκος Κάρολος γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Πρίγκηπα Καρόλου του Ντάρμστατ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ελισάβετ των Χοεντσόλλερν, κόρης του Γουλιέλμου της Πρωσίας.
Ο θείος του, Λουδοβίκος Γ΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω, ήταν άτεκνος. Διάδοχός αυτού ήταν ο Κάρολος.
Ο Αλβέρτος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα πρότεινε την κόρη του Αλίκη για σύζυγο τού Λουδοβίκου Δ΄. Το ζεύγος συναντήθηκε και ερωτεύτηκε. Ο Αλβέρτος απεβίωσε το 1861 και εξήμισι μήνες μετά οι δύο νέοι παντρεύτηκαν πρόθυμα. Η μητέρα της Αλίκης, η Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου έχρισε τον Λουδοβίκο Δ΄ ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδος. Δέκα μήνες μετά γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί και το ζεύγος δυσκολεύτηκε οικονομικά για να διατηρήσει την κοινωνική ζωή της θέσης του. Η Αλίκη ενδιαφερόταν για την ανατροφή των παιδιών, τις αγαθοεργίες, την κοινωνική μέριμνα, τις επιστημονικές έρευνες και την πνευματική καλλιέργεια· ο Λουδοβίκος Δ΄ ήταν ευσυνείδητος και καλοπροαίρετος, αλλά αφελής στους τρόπους του και συμβατικός στις επιδιώξεις του.
Στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο του 1870 που προκάλεσε ο Μπίσμαρκ, η Έσση-Ντάρμστατ συμμάχησε με την Πρωσία, που νίκησε. Ο Λουδοβίκος Γ΄ είχε πολεμήσει θαρραλέα στη μάχη του Γκραβελόττε μαζί με τον Φρειδερίκο της Πρωσίας. Ο Λουδοβίκος Δ΄ διοικούσε ένα τμήμα του στρατού της Βορειο-Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Η Αλίκη ανέλαβε την ανακούφιση των πληγέντων από τον πόλεμο το 1870. Το 1873 ο δεύτερος γιος τους Φρειδερίκος, που έπασχε από αιμορροφιλία, έπεσε από το παράθυρο και απεβίωσε. Δεν ήταν ακόμη 3 ετών. Αυτό έφερε την Αλίκη σε πνευματική κρίση πίστης. Ο Λουδοβίκος δεν κλονίστηκε.
Στις 20 Μαρτίου 1877 απεβίωσε ο πατέρας του και σε σχεδόν τρεις μήνες μετά ο θείος του Λουδοβίκος Γ΄ άτεκνος και ο Λουδοβίκος Δ΄ τον διαδέχθηκε ως μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Ενάμισι έτος μετά προσβλήθηκε από διφθερίτιδα αυτός και η οικογένειά του. Έγιναν καλά εκτός από την 5η κόρη του Μαρία που απεβίωσε 4 ετών και τη σύζυγό του που απεβίωσε ένα μήνα μετά το 1878.
Ο Λουδοβίκος Δ΄ απεβίωσε από καρδιά το 1892 στο Νέο Ανάκτορο του Ντάρμστατ. Τάφηκε στο Ρόζενχεχε, το μαυσωλείο του Οίκου του, έξω από το Ντάρμστατ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ερνέστος Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1862 την Αλίκη, κόρη του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, και είχε τέκνα:
Το 1878 απεβίωσε η Αλίκη και ο Λουδοβίκος Δ΄ έκανε το 1884 δεύτερο, μοργανατικό γάμο με την Αλεξαντρίνε, Κόμισσα Χούττεν-Σζάπσκα, που έλαβε τον τίτλο Κόμισσα φον Ρόμροτ. Οι συγγενείς της Αλίκης του δημιούργησαν προβλήματα και έπειτα από μία εβδομάδα το ζεύγος χώρισε και ο γάμος ακυρώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Βυζίτσα Μαγνησίας
H Βυζίτσα είναι χωριό του δήμου Νοτίου Πηλίου, του Νομού Μαγνησίας, στη Θεσσαλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 255 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 500 στις πλαγιές του Πηλίου. Απέχει 29 χιλιόμετρα από τον Βόλο και 2 χιλιόμετρα από τις Μηλιές Μαγνησίας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Ν. Σ. Γραμμένο, η Βυζίτσα συνοικίστηκε περί το 1650 μ.Χ. από Ηπειρώτες, Μοσχοπολίτες, Αρβανίτες, Σλάβους και Βλάχους. Οι πρώτοι κάτοικοι υπολογίζεται ότι ήταν περίπου 30 οικογένειες, οι οποίες και εγκαταστάθηκαν κτίζοντας τα σπίτια τους. Τα σπίτια ήταν κοντά το ένα στο άλλο και σε σημείο αθέατο από τη θάλασσα. Οι οικογένειες εγκαταστάθηκαν ανά ομάδες με συγγενικούς ή φιλικούς δεσμούς. Μέχρι να κτιστούν τα αρχοντικά, οι οικογένειες ζούσαν σε παράσπιτα. Ο Ν. Σ. Γραμμένος εκτιμά ότι ο οικισμός ολοκληρώθηκε έναν αιώνα μετά τον πρώτο εποικισμό του. Σε αυτή την περίοδο κατασκευάστηκαν δύο ναοί, δρόμοι, η πλατεία και ένα σχολείο. Οι αρχικές καλλιέργειες, σιτάρι και άλλα δημητριακά, βρίσκονταν βόρεια του χωριού, σε περιοχή η οποία σήμερα είναι ακαλλιέργητη. Στη συνέχεια φυτεύτηκαν οπωροφόρα δέντρα, αμπέλια και ελιές. Επίσης αναπτύχθηκε η κτηνοτροφία και η εκτροφή μεταξοσκώληκα. thumb|Η Βυζίτσα το 1916, φωτογραφία του [[Στέφανος Στουρνάρας|Στέφανου Στουρνάρα.]] Η τοπική οικονομία συνέχισε να βασίζεται στον αγροτικό τομέα μέχρι τη δεκαετία του 1950. Τα κύρια προϊόντα της περιοχής ήταν μήλα, αχλάδια, ροδάκινα, λεμόνια, αμύγδαλα, κάστανα, καρύδια, ελιές, τσάι και θυμάρι, με κύρια πηγή εσόδων το ελαιόλαδο. Στις αρχές του 20ού αιώνα, άρχισε η μείωση του πληθυσμού της Βυζίτσας λόγω της αστικοποίησης και τα κτίρια του χωριού σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείφθηκαν. Από τη δεκαετία του 1950 και έπειτα σημαντική πηγή εσόδων γίνεται και ο τουρισμός. Το 1967 (ΥΑ 10977/16-5-1967, ΦΕΚ B 352/1967) η πλατεία του χωριού και η γύρω περιοχή ανακηρύχθηκαν μνημεία και το 1976 ολόκληρος ο οικισμός ανακηρύχθηκε παραδοσιακός. Το χωριό και πολλά σπίτια του χωριού ανακαινίστηκαν με πρόγραμμα του ΕΟΤ τη δεκαετία του 1980 και μετατράπηκαν σε ξενώνες και ξενοδοχεία.
Δημογραφική εξέλιξη
Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού:
Αρχιτεκτονική
Το χωριό αναπτύσσεται παράλληλα με τις υψομετρικές γραμμές έτσι ώστε να έχει τη μικρότερη υψομετρική διαφορά. Το κέντρο του χωριού βρίσκεται στην πλατεία, ενώ ένα δεύτερο κέντρο ανάπτυξης δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα γύρω από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Το παλαιότερο τμήμα του χωριού βρίσκεται δυτικά της πλατείας, καθώς δεν είναι ορατό από τη θάλασσα. Με την εξάλειψη της πειρατείας, το χωριό εξαπλώθηκε ανατολικά. Με το άνοιγμα του κεντρικού δρόμου, τη δεκαετία του 1970, ο οικισμός επεκτάθηκε εκατέρωθέν του, προς τα νότια. Συνολικά, στη Βυζίτσα υπάρχουν σήμερα πάνω από 300 σπίτια.
Τα παραδοσιακά κτίρια της Βυζίτσας ανήκουν τυπολογικά στην πηλιορείτικη αρχιτεκτονική. Τα περισσότερα αρχοντικά είναι χτισμένα με ντόπια πέτρα και πλάκες. Η λιθοδομή και οι ξυλοδεσιές είναι ορατές. Διαθέτουν αυλές, είτε περιτειχισμένες είτε όχι, και μικρότερα παράσπιτα όπως φούρνο, σπίτι για τον επιστάτη και στάβλο. Τα κτίρια απέχουν μεταξύ τους και σπάνια δημιουργούν συγκροτήματα. Τα αρχοντικά της Βυζίτσας είναι συνήθως τριώροφα με περίπου τετράγωνη κάτοψη. Διαθέτουν εξώστες και χαγιάτια, καλυμμένοι με λευκό επίχρισμα. Συνήθως υπάρχει μεσότειχος, ο οποίος βοηθάει να γεφυρωθεί το άνοιγμα κάτω από τη στέγη. Οι στέγες αποτελούνται από ξύλινα δοκάρια και η τελική τους στρώση αποτελείται από ντόπιες σχιστόπλακες. Χαρακτηριστικό των κτιρίων είναι ότι η πρόσοψη άλλων είναι στον νότο και δεν έχουν ανοίγματα στον βορρά. Ο πάνω όροφος χρησιμοποιούταν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και γι'αυτό έχει πολλά παράθυρα και δεν έχει τζάκι. Τα υπνοδωμάτια βρίσκονται στη βόρεια πλευρά και στη νότια οι χώροι στους οποίους η οικογένεια βρισκόταν κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κυκλοπεντένιο
To κυκλοπεντένιο (αγγλικά Cyclopentene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, δηλαδή είναι υδρογονάνθρακας, με μοριακό τύπο C5H8. Πιο συγκεκριμένα, ανήκει στην ομόλογη σειρά των κυκλοαλκενίων, δηλαδή των ακόρεστων αλεικυκλικών υδρογονανθράκων με ένα διπλό δεσμό. Δομικά, κάθε μόριό του αποτελείται από έναν ισοκυκλικό δακτύλιο που αποτελείται από πέντε (5) άτομα άνθρακα, δύο (2) από τα οποία συνδέονται με ένα διπλό δεσμό. Το κυκλοπεντένιο ανήκει στην ομόλογη σειρά των κυκλοαλκενίων, δηλαδή των ακόρεστων υδρογονανθράκων με ένα δακτύλιο και ένα διπλό δεσμό.
Ο όρος επεικτείνεται και πέρα της «μητρικής» ένωσης, και σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων αυτής, που, μαζί με τη «μητρική», ονομάζονται συλλήβδην «κυκλοπεντένια».
Βιομηχανικές μέθοδοι
Το κυκλοπεντένιο μπορεί να ληφθεί μετά από πυρόλυση με ατμό νάφθας. Η μέθοδος αυτή αποδίδει περίπου 2,2 kg κυκλοπροπενίου ανά τόνο (t) νάφθας. Από την άλλη, όμως, μπορεί να παραχθεί πιο αποτελεσματικά με μερική καταλυτική υδρογόνωση 1,3-κυκλοπενταδιενίου: Επίσης, μπορεί να παραχθεί με μερική καταλυτική αφυδρογόνωση κυκλοπεντανίου: Άκόμη, είναι δυνατό να παραχθεί με αναμόρφωση βινυλοκυκλοπροπανίου σε κυκλοπεντένιο.
Φυσικοχημικές
Το χημικά καθαρό κυκλοπεντένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό με οσμή παρόμοια με αυτήν της βενζίνης.
Χημική συμπεριφορά
Το κυκλοπεντένιο, δίνει αντιδράσεις προσθήκης και αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης σε διπλό δεσμό, όπως είναι χαρακτηριστικό των αλκενίων και των κυκλοαλκενίων.
Αντιδράσεις υποκατάστασης πραγματοποιούνται σε αλλυλικές θέσης, όπως επίσης συμβαίνει και με τα αλκένια και με τα κυκλοαλκένια.
Η κυκλοπεντανόνη μπορεί να συνθεθεί με καταλυτική οξείδωση κυκλοπροπενίου με διοξυγόνο (O2).
Ο στερεοεκλεκτικός σχηματισμός του trans-τρικυκλο[5.3.0.02,6]δεκανίου με φωτοχημικό διμερισμό κυκλοπεντενίου είναι ένα απλό παράδειγμα φωτοδιμερισμού με (αυτο)κυκλοπροσθήκη [2+2]: κέντρο|Φωτοδιμερισμός κυκλοπεντενίου
Η παραπάνω αντίδραση δίνει απόδοση 55%.
Εφαρμογές
Το κυκλοπεντένιο παράγεται βιομηχανικά σε μεγάλες ποσότητες και χρησιμοποιήθηκε ως μονομερές για τη σύνθεση των πλαστικών, καθώς και σε μια σειρά από (άλλες) χημικές συνθέσεις.
Αρχαίο στάδιο Μεσσήνης
Το Στάδιο της αρχαίας Μεσσήνης αποτελεί έναν από τους τέσσερις χώρους θέασης και ακρόασης του αρχαιολογικού χώρου της Μεσσήνης. Αποτελούσε ενιαίο αρχιτεκτονικό σύνολο με το Γυμνάσιο. Το Γυμνάσιο χρησιμοποιούσε τρεις δωρικές στοές για τη στέγαση του, οι οποίες περιέβαλαν και το Στάδιο, σχηματίζοντας ένα Π. Αυτό το φαινόμενο αν και δεν ήταν ιδιαίτερα σύνηθες, δε θεωρείται μοναδικό, αφού έχει υπάρξει τέτοια περίπτωση στην ελληνορωμαϊκή εποχή.
Περιγραφή μνημείου
Λίθινα εδώλια παρατηρήθηκαν στο βόρειο πεταλόσχημο τμήμα του Σταδίου, σε μήκος 64 μ. μήκος. Αυτό περιλάμβανε δεκαοκτώ κερκίδες, με δεκαοκτώ σειρές καθισμάτων η κάθε μία.
Με βάση τη χωρητικότητα του Σταδίου, υπολογίζεται ότι μπορούσε με σχετική ακρίβεια να φιλοξενήσει 8.000 θεατές. Το καλοκαίρι του 2009, σε μία εκδήλωση αφιερωμένη στον Μάνο Χατζηδάκη που πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο, σημειώθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός θεατών που είχε ποτέ προσέλθει στο Στάδιο.
Ο ευρύς κάτω διάδρομος του Σταδίου, ο οποίος περιτρέχει το πέταλο, περιβάλλεται από ορθοστάτες ύψους ενός μέτρου πάνω από το επίπεδο του στίβου. Ανατολικά του πετάλου, μετά το τέλος των κερκίδων, ανοιγόταν η εξέδρα των επισήμων, της οποίας η έκταση λάμβανε έκταση που ισούνταν με το πλάτος δύο κερκίδων. Στο Στάδιο υπήρχε ένα πλακόστρωτο δάπεδο ως συνέχεια του διαδρόμου, καθώς ακόμη και ένα ελαφρώς υπερυψωμένο δάπεδο, εδραζόμενο σε τριτοβάθμια κρηπίδα. Στο πάνω μέρος της κρηπίδας είχε τοποθετηθεί ένας λίθινος θρόνος με καλοδουλεμένο και κοίλο ερεισίνωτο και λεονοπόδαρα. Ο θρόνος αυτός προοριζόταν για τον ετήσιο εκλεγόμενο ιερέα του Δία Ιθωμάτα. Αυτός κατείχε το ανώτατο ιερατικό αξίωμα της πόλης, όπως ήταν και ο ετήσιος επώνυμος άρχων βασιλεύς της Αθήνας που είχε ορισμένα ιερατικά καθήκοντα.
Οι πλάκες που εντοπίζονται στον κάτω διάδρομο λειτουργούν ως στέψεις των ορθοστατών, κάτι που επιβεβαιώνεται από μία επιγραφή του 1ου αι. μ.Χ. Η μεγάλη απόσταση μεταξύ των γραμμάτων της επιγραφής, κατέληξε να καταλαμβάνει περιμετρικά όλο το μήκος της περιφέρειας του μετάλλου (μήκους 50 μ.).
Ο Θιώτας Φιλίνου, γνωστός γυμνασίαρχος, ανέλαβε τη δαπάνη για την επισκευή του λίθινου πετάλου του Σταδίου.