cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κέρκυρα
Επιδρομές από Σαρακηνούς και Νορμανδούς
Η πόλη δέχτηκε επίθεση από τους Σαρακηνούς (933) αλλά οι κάτοικοι αντιστάθηκαν σκληρά με τον αρχιεπίσκοπο Αρσένιο και τους απέκρουσαν, ο Αρσένιος έγινε κατόπιν ο προστάτης Άγιος της πόλης. Το νησί δέχτηκε νέα επιδρομή από τους Σαρακηνούς (1033) αλλά στη συνέχεια παρουσιάστηκε νέα μεγαλύτερη απειλή οι φιλόδοξοι Νορμανδοί οι οποίοι μετά τη Νορμανδική Κατάκτηση της Νότιας Ιταλίας αποφάσισαν να επεκταθούν ανατολικά. Η πρώτη Νορμανδική κατοχή (1081 - 1084) τερμάτισε όταν ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός εξασφάλισε βοήθεια από τη Δημοκρατία της Βενετίας και έδωσε σε αντάλλαγμα μεγάλα προνόμια στους Βενετσιάνους εμπόρους. Η δεύτερη Νορμανδική κατοχή (1147 - 1149) έγινε από τον ναύαρχο Γεώργιο της Αντιόχειας, τερματίστηκε όταν ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός ανακατέλαβε το νησί ύστερα από πολιορκία 10 μηνών (1149). Η τρίτη Νορμανδική κατοχή έγινε από τον Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας (1185) αλλά το νησί ανέκτησε ξανά ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος. Στην Δ΄ Σταυροφορία η Κέρκυρα κατακτήθηκε από πειρατές που υπηρετούσαν τη Δημοκρατία της Γένοβας (1197 - 1207) αλλά στη συνέχεια εκδιώχθηκαν από τους Βενετσιάνους. Το νησί κατακτήθηκε από το Δεσποτάτο της Ηπείρου που το έδωσε δώρο στον Μανφρέδο της Σικελίας σαν προίκα (1259). Με τον θάνατο του Μανφρέδου (1267) η Κέρκυρα μαζί με τις υπόλοιπες κτήσεις του πέρασαν στον Οίκο των Καπετιδών του Ανζού, την περίοδο που κυβέρνησαν το νησί δέχτηκε πολλές σκληρές επιθέσεις από πειρατές και τυχοδιώκτες. Η Κέρκυρα ήταν ένας από τους πρώτους τόπους εγκατάστασης πληθυσμών Ρομά που έμειναν γνωστοί σαν "Τσιγγάνοι" ή "Γύφτοι", δημιουργήθηκε ένα Φέουδο με πληθυσμό αποκλειστικά Ρομά (1360).
Βενετοκρατία
thumb|left|283x283px|Χάρτης της Κέρκυρας, [[Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, 1420.]] Η Βενετία απέκτησε τον έλεγχο στο νησί (1386) και στη συνέχεια την πλήρη κυριότητα (1401), παρέμεινε σε αυτήν μέχρι τη διάλυση της Δημοκρατίας από τους Γάλλους (1797). Τον Μεσαίωνα και ιδιαίτερα τον 17ο αιώνα η Κέρκυρα αναγνωρίστηκε σαν το ανάχωμα όλων των Ευρωπαϊκών κρατών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έγινε η πιο οχυρωμένη περιοχή στην Ευρώπη. Οι οχυρώσεις της Κέρκυρας στάθηκαν επαρκείς για να απαγορεύσουν τη διείσδυση των Οθωμανών στην Αδριατική Θάλασσα. Η Βενετία μπόρεσε να αποκρούσει όλες τις Οθωμανικές επιθέσεις στο νησί μέχρι τη διάλυση της (1797), όταν τελείωσαν οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι πέρασε στην κυριαρχία των Βρετανών. Η Κέρκυρα ονομαζόταν "Πύλη της Βενετίας" και ολόκληρη η Αδριατική "Κόλπος της Βενετίας". Παρέμεινε στη Βενετία τέσσερις αιώνες (1401 - 1797) αν και δέχτηκε πολλές σκληρές Οθωμανικές επιθέσεις με στρατό και στόλο και τέσσερις σκληρές πολιορκίες (1537, 1571, 1573, 1716). Η μεγάλη αποτελεσματικότητα των Βενετσιάνικων οχυρώσεων και οι παλιότερες Βυζαντινές οχυρώσεις σε Παλαιοκαστρίτσα Κέρκυρας, Αγγελόκαστρο Κέρκυρας, Κάστρο Κασσιώπης και Γαρδίκι στάθηκαν αποτελεσματικές για να αποκρούσουν όλες τις επιθέσεις και να διαλύσουν όλες τις πολιορκίες. Ο μεγάλος ιστορικός Γουίλ Ντυράν τονίζει ότι η Κέρκυρα χρωστάει στη Δημοκρατία της Βενετίας το γεγονός ότι δεν γνώρισε ποτέ τον Οθωμανικό ζυγό.
Μια πρώτη μεγάλη σειρά Οθωμανικών επιθέσεων ξεκίνησε από το 1431 με τον Αλί Μπέι, οι Οθωμανοί προσπάθησαν να καταλάβουν το κάστρο της πόλης και τη γύρω περιοχή αλλά αποκρούστηκαν επιτυχώς. Στη Βενετοκρατία το νησί γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και οικονομική ευημερία, η πόλη της Κέρκυρας βρισκόταν μέσα στο φρούριο, αλλά έξω είχε απλωθεί μια νέα πόλη, ατείχιστη με αποτέλεσμα να είναι εκτεθειμένη σε όλες τις επιδρομές. Η Δημοκρατία της Βενετίας με αίτημα των κατοίκων ξεκίνησε την κατασκευή οχυρώσεων και οικοδόμησε το Νέο Φρούριο στην είσοδο της χερσονήσου. Η Δημοκρατία δημιούργησε επίσης μια τεράστια επίπεδη οχυρωμένη έκταση μπροστά από το φρούριο τη σημερινή πλατεία "Σπιανάδα".
Οθωμανικές πολιορκίες
thumb|right|226x226px|Το φρούριο του [[Αγγελόκαστρο Κέρκυρας|Αγγελόκαστρου στην Κέρκυρα. Οι Βυζαντινές επάλξεις του Αγγελόκαστρου αντιστάθηκαν επιτυχώς στην Τουρκική πολιορκία του 1571.]] Το Βυζαντινό κάστρο του Αγγελόκαστρου στάθηκε αποτελεσματικό να αποκρούσει την πρώτη μεγάλη Οθωμανική πολιορκία (1537), την πολιορκία του 1571, τη δεύτερη μεγάλη πολιορκία (1571) και εμπόδισε τους Οθωμανούς να προχωρήσουν στα βόρεια του νησιού. Οι Τούρκοι δεν στάθηκαν ποτέ ικανοί να διαλύσουν την άμυνα των κάστρων για να καταλάβουν το νησί. Η πρώτη μεγάλη πολιορκία με 20.000 Οθωμανούς στρατιώτες του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα (29 Αυγούστου 1537) λεηλάτησε ολόκληρο το νησί, αιχμαλώτισε 20.000 κατοίκους και τους πούλησε σκλάβους. Η ύπαιθρος ερημώθηκε αλλά το κάστρο της πόλης αντιστάθηκε επιτυχώς σε πολιορκία 12 ημερών, ο Οθωμανικός στρατός διαλύθηκε από επιδημία και αποχώρησε. Τον Αύγουστο του 1571 σε 24 χρόνια οι Οθωμανοί επέστρεψαν, κυρίευσαν την Πάργα και τα Σύβοτα Θεσπρωτίας στην ηπειρωτική Ελλάδα και επιτέθηκαν στους Παξούς. Στη συνέχεια πήγαν στη νότια ακτή της Κέρκυρας και δημιούργησαν μια μεγάλη προκυμαία που ξεκινούσε από τη Λευκίμμη στα νότια μέχρι την Ιψό στα ανατολικά. Οι περιοχές αυτές είχαν λεηλατηθεί σκληρά στις προηγούμενες επιδρομές αλλά παρ'όλα αυτά το κάστρο της πόλης άντεξε για άλλη μια φορά και η Δημοκρατία της Βενετίας έδειξε τις τεράστιες αμυντικές της ικανότητες. Το Αγγελόκαστρο σε μια απότομη βραχώδη ακτή κοντά στην Παλαιοκαστρίτσα διατηρείται ακόμα και σήμερα σαν σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο.
Οι ήττες ανάγκασαν τους Οθωμανούς να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν, επέστρεψαν σε δυο χρόνια ύστερα από νικηφόρα εκστρατεία τους από την Αφρική και ξεκίνησαν ξανά τις επιθέσεις. Δεν μπόρεσαν να διασπάσουν τις ενωμένες δυνάμεις των Βενετσιάνων και των Κερκυραίων και αποχώρησαν από τη θάλασσα. Η δεύτερη μεγάλη πολιορκία ξεκίνησε όταν ξέσπασε ο Έβδομος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1716), αμέσως μετά την ανακατάληψη της Πελοποννήσου (1715) οι Οθωμανοί εμφανίστηκαν στο Βουθρωτό στη γειτονική Αλβανία. Ο Οθωμανικός στόλος με 33.000 άντρες μεταφέρθηκε από το Βουθρωτό στην παραλία της Ιψού (8 Ιουλίου 1716). Ο στόλος των Βενετσιάνων συγκροτήθηκε και νίκησε τους Οθωμανούς στο Κανάλι της Κέρκυρας, οι Οθωμανοί αφού κατέλαβαν μερικά κάστρα (19 Ιουλίου 1716) πολιόρκησαν 22 μέρες την πρωτεύουσα. Οι 5.000 Βενετσιάνοι με τους μισθοφόρους τους υπό την ηγεσία του μετέπειτα Δόγη Αλβίζε Γ΄ Μοτσενίγκο και οι 3.000 Κερκυραίοι υπό την ηγεσία του κόμη Σούλενμπουργκ υπερασπίστηκαν για άλλη μια φορά επιτυχώς το νησί. Οι οχυρώσεις ήταν ισχυρότερες και οι Βενετοί αμύνθηκαν με εξαιρετική επιτυχία, η Κέρκυρα γελοιοποίησε τους Οθωμανούς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι νίκες των Βενετών και των Κερκυραίων εορτάστηκαν πανηγυρικά με εορταστικούς διθυράμβους από τον συνθέτη Αντόνιο Βιβάλντι.
Επιδράσεις από τη Βενετία
thumb|right|250px|Ειδυλλιακή άποψη του λιμανιού στα τέλη του 19ου αιώνα. Περιοδικό [[Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1894.]] Η αρχιτεκτονική της πόλης της Κέρκυρας διαφέρει σημαντικά με αυτή που επικράτησε στις υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις με βαθύτατη επίδραση από τη Βενετία, οι περισσότερες πόλεις του νησιού κτίστηκαν στα πρότυπα της Δημοκρατίας με πολυώροφα κτίρια με κεραμίδες σε στενές λωρίδες. Η παλαιά πόλη της Κέρκυρας μοιάζει εκπληκτικά με τη Βενετία, την περίοδο που κυβέρνησαν κτίστηκε η πρώτη Όπερα στην Ελλάδα αλλά καταστράφηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από το Γερμανικό πυροβολικό. Πολλές Βενετσιάνικες οικογένειες εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κέρκυρα, η Ιταλική γλώσσα ήταν ευρύτατα διαδεδομένη σε ολόκληρο το νησί μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, την ίδια εποχή και οι Έλληνες κάτοικοι χρησιμοποίησαν πολλές Βενετσιάνικες λέξεις στην Κερκυραϊκή διάλεκτο που ομιλείται και σήμερα. Ο διάσημος Βενετός φωτογράφος Φελίτσε Μπήτο (1832 - 1909) έζησε πολλά χρόνια στην παιδική του ηλικία στην Κέρκυρα. Μεγάλος αριθμός Ιουδαίων από την Ιταλική χερσόνησο εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, μιλούν μια διάλεκτο με ανάμεικτα τα Ιουδαϊκά και Ιταλικά με πολλές Ελληνικές λέξεις.
Οι Βενετσιάνοι προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διαδώσουν στον πληθυσμό του νησιού την Καθολική Εκκλησία αλλά η συντριπτική πλειοψηφία παρέμειναν Ορθόδοξοι, μόνο το 5% είναι σήμερα Καθολικοί. Οι περισσότεροι Καθολικοί κατάγονται από οικογένειες που ήρθαν στην Κέρκυρα από τη Μάλτα και κατοικούν στη Βενετική Ακρόπολη της πρωτεύουσας. Οι Καθολικοί της Κέρκυρας όπως όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες Καθολικοί γιορτάζουν το Πάσχα σύμφωνα με το ημερολόγιο που χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Χριστοφόρου και Ιακώβου Κέρκυρας είναι η έδρα της Ρωμαϊκής Καθολικής Αρχιεπισκοπής Κέρκυρας, Ζακύνθου και Κεφαλληνίας. Το νησί ήταν καταφύγιο πολλών Ελλήνων διανοουμένων, έγινε η έδρα της πρώτης Ακαδημίας που ιδρύθηκε στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο Νικηφόρος Θεοτόκης έγινε γνωστός στην Ελλάδα σαν διδάσκαλος του Γένους και στη Ρωσία ως Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος. Το νησί της Κέρκυρας δέχτηκε τη Βενετσιάνικη επίδραση με πολλούς τρόπους ιδιαίτερα με τα φαγητά και την κουζίνα, το πιο διάσημο ήταν η Κερκυραίικη Παστιτσάδα που προέρχεται από την αντίστοιχη Βενετσιάνικη Παστιτσάδα. Τα υπόλοιπα δημοφιλέστερα φαγητά της Κέρκυρας με Βενετσιάνικη προέλευση είναι : Σοφρίτο, Στραπατσάδα, Μαντολάτο, Μπουρδέτο, Σαβόρο και Μπιάνκο.
19ος αιώνας
Με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (1797) η Κέρκυρα παραχωρήθηκε στη Γαλλία που τη διατήρησε στην κατοχή της δυο χρόνια, οι Γάλλοι εκδιώχθηκαν με μια συμμαχική επίθεση Ρώσων και Οθωμανών υπό την ηγεσία του στρατηγού Θεόδωρου Ουσάκωφ. Η Κέρκυρα έγινε στην συνέχεια πρωτεύουσα σε μια αυτοδιοικούμενη Ομοσπονδία κρατών υπό Οθωμανική κυριαρχία που έμεινε γνωστή σαν Επτάνησος Πολιτεία. Την περίοδο αυτή η Κέρκυρα αναπτύσσει αξιόλογη δράση στον τομέα της Τυπογραφίας με την έκδοση πολλών βιβλίων, Ελληνικών και ξένων, και πρωτοπορεί στην Ελληνική επικράτεια. Με τη Συνθήκη του Τιλσίτ (1807) πέρασε ξανά στους Γάλλους του Ναπολέοντα με κυβερνήτη τον Φρανσουά Ξαβιέ Ντονζελότ αλλά σε δυο χρόνια πολιορκήθηκε από έναν Βρετανικό στόλο που κατέλαβε τα Επτάνησα (1809).
Οι Βρετανοί Ύπατοι Αρμοστές Ιονίων Νήσων ήταν οι εξής:
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η Κέρκυρα έγινε καταφύγιο του Σερβικού στρατού, όταν η πατρίδα τους βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς, τους Αυστριακούς και τους Βούλγαρους κατέφυγε στα πλοία των συμμάχων. Οι Σέρβοι στρατιώτες πέθαναν στην πλειοψηφία τους από την πείνα, το κρύο και τις κακουχίες, τάφηκαν στα νερά δίπλα από το νησί Βίδο Κέρκυρας στο στόμιο του κόλπου, οι Σέρβοι ανήγειραν μνημείο για να τιμήσουν τους νεκρούς και να ευχαριστήσουν τους Έλληνες. Τα νερά γύρω από το Βίδο σύμφωνα με ένα ποίημα που έγραψε ο Μιλουτίν Μπότζικ όταν έληξε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ονομάστηκαν από τους Σέρβους "Μπλε τάφος".
Άφιξη και εγκατάσταση Μικρασιατών
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 η Κέρκυρα ήταν ένα από τα κυριότερα κέντρα υποδοχής Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη (1922-1932). Πολλές οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων εγκαταστάθηκαν στο Παλαιό Φρούριο και υπέστησαν τις συνέπειες από τον ιταλικό φασιστικό βομβαρδισμό της 31ης Αυγούστου, 1923 κατά την Ιταλική εισβολή στην Κέρκυρα. Ακόμη εγκαταστάθηκαν προσωρινά σε αποθήκες και στο Δημοτικό Θέατρο. Η έλλειψη επαγγελματικής αποκατάστασης ήταν ο κυριότερος από τους λόγους που πολλοί από τους πρόσφυγες έφυγαν από την Κέρκυρα αναζητώντας κάποιο καταλληλότερο μέρος στην υπόλοιπη Ελλάδα για οριστική εγκατάσταση. Από τους 30.000 περίπου πρόσφυγες που κατέφυγαν στο νησί μέχρι το 1930 εγκαταστάθηκαν μόνιμα περίπου 2.000, ανάμεσα τους ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και ο ιατρός Γεώργιος Βαγιανός από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας, ο οποίος επέδειξε εξέχουσα φιλανθρωπική δράση και αποτέλεσε και ευεργέτη της πόλης. Ο Γεώργιος Βαγιανός δώρισε το συντριβάνι στην πλατεία Σπιανάδα αλλά και ολόκληρη την περιουσία του στον Δήμο Κέρκυρας. Ο Δήμος τον τίμησε με οδό που φέρει το όνομά του.
Ιταλική κατοχή
Με αφορμή τη δολοφονία Τελλίνι και Ιταλών στρατιωτών που πήγαν στα Ελληνοαλβανικά σύνορα ως μέλη της Διεθνούς Επιτροπής για να συμμετάσχουν στη λύση των προβλημάτων μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας ξέσπασε διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Ιταλία (1923). Η Φασιστική Ιταλία αιφνιδίως καταλαμβάνει την Κέρκυρα αλλά χάρη σε επέμβαση που έκανε η Κοινωνία των Εθνών το νησί απελευθερώνεται λίγες μέρες αργότερα.
Όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος οι Ιταλοί κατέλαβαν την Κέρκυρα τον Απρίλιο του 1941. Τα Επτάνησα παρέμειναν ξεχωριστή κρατική οντότητα για την Ελλάδα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943 που ο Μπενίτο Μουσολίνι αποφάσισε την ενσωμάτωση τους με το Βασίλειο της Ιταλίας στα πλαίσια της εφαρμογής του σχεδίου του "Ιταλικού Μεγαλοιδεατισμού". Όσο διαρκούσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 10ο Σύνταγμα του Ελληνικού Στρατού με Κερκυραίους ιδιαίτερα στρατιώτες ανέλαβε το έργο να υπερασπιστεί την Κέρκυρα, έκανε ηρωικές αλλά ανεπιτυχείς προσπάθειες να ελευθερώσει το νησί. Μετά την υποταγή των Ελλήνων στις δυνάμεις του Άξονα η Κέρκυρα βρέθηκε υπό Ιταλική κατοχή και έλεγχο. Την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου του 1941 σπουδαστές από ολόκληρη την Κέρκυρα ξεκίνησαν κινήματα αντίστασης απέναντι στις Ιταλικές δυνάμεις κατοχής, ήταν ένα από τα πρώτα Αντιστασιακά κινήματα των Ελλήνων στην κατοχή και ένα σπάνιο τότε φαινόμενο σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα. Οι φοιτητές κατέφυγαν στη συνέχεια στην Κύπρο και συνέχισαν την αντίσταση τους στα χερσαία στρατιωτικά αποσπάσματα του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ.
Απελευθέρωση
Μετά την Απελευθέρωση έφτασε στην Κέρκυρα ο "40ος Στόλος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού" (14 Οκτωβρίου 1944) και άρχισε να ερευνά το λιμάνι της Κέρκυρας δυο χρόνια (1944, 1945) για νάρκες αλλά δεν βρήκε καμία. Ακολούθησε το Επεισόδιο Στενών Κερκύρας, ένα έντονο διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη νεοσύστατη κομμουνιστική Αλβανία. Πολεμικά πλοία του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού επιχειρώντας τον διάπλου των Στενών δέχθηκαν πυρά από αλβανικά επάκτια Πυροβολεία κατά παράβαση υφιστάμενων διεθνών συνθηκών που καθόριζαν το νομικό καθεστώς των στενών. Στη διάρκεια του επεισοδίου αυτού υπήρξαν 43 θύματα Άγγλοι ενώ ένα Αγγλικό Καταδρομικό υπέστη σχεδόν ολική καταστροφή. Η Αγγλία διαμαρτυρήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη και η υπόθεση οδηγήθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που καταδίκασε την Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας με πρόστιμο των 800.000 λιρών (σημερινής αξίας περίπου 20 εκατομμυρίων Λιρών) σαν αποζημίωση στην Αγγλία, ακολούθησε διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών.
Σύγχρονη ανάπτυξη
Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου το νησί μπήκε από την Ελληνική κυβέρνηση σε πρόγραμμα Ανοικοδόμησης. Η οικονομία και το εμπόριο του νησιού αποκαταστάθηκαν και τα κτίρια που κτίστηκαν όλη την περίοδο της Ιταλικής κατοχής επανήλθαν σε αστική χρήση. Η Μαρία Δεσύλλα - Καποδίστρια δισέγγονη του Γεωργίου Καποδίστρια αδερφού του Ιωάννη Καποδίστρια εξελέγη πρώτη γυναίκα Ελληνίδα δήμαρχος στην Ελλάδα (18 Απριλίου 1956). Οικοδομήθηκε το Γενικό Νοσοκομείο της Κέρκυρας (1970), τη δεκαετία του 1950 ήρθε το ηλεκτρικό ρεύμα, η Ελληνική Ραδιοφωνία εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 1957, η τηλεόραση εισήχθη τη δεκαετία του 1960 και το διαδίκτυο ήρθε το 1995. Ιδρύθηκε τέλος το Ιόνιο Πανεπιστήμιο με έδρα την Κέρκυρα (1984).μικρογραφία|Κέρκυρα, Παλαιό Φρούριο
Η πόλη της Κέρκυρας
Η πόλη διαθέτει όλες τις σύγχρονες υπηρεσίες: τράπεζες, αστυνομία, στρατολογία, δημοτικές υπηρεσίες, σταθμούς τηλεοράσεως και ραδιοφώνων, διεθνές λιμάνι, καθώς και αεροδρόμιο κατάλληλο για αεροσκάφη κάθε είδους. Είναι έδρα του Ιόνιου Πανεπιστήμιου, της Νομαρχίας Κέρκυρας και της Περιφέρειας Ιόνιων Νησιών.
Πρόσβαση
Η Κέρκυρα έχει τακτικά δρομολόγια πλοίων για Ηγουμενίτσα. Το ΚΤΕΛ Κέρκυρας εκτελεί καθημερινά δρομολόγια σε όλο το νησί. Η Κέρκυρα διαθέτει διεθνή αερολιμένα με αρκετές πτήσεις προς Αθήνα και λιγότερες για Θεσσαλονίκη. Επίσης συνδέεται αεροπορικώς με όλα τα νησιά του Ιονίου και με την Πρέβεζα ενώ το καλοκαίρι δέχεται και αρκετές πτήσεις τσάρτερ εξυπηρετώντας την αυξημένη τουριστική κίνηση του νησιού.
Αξιοθέατα
Εκτός πόλεως μπορεί να συναντήσει κανείς εξαιρετικές τοποθεσίες. Ανάμεσα στα αξιοθέατα της περιοχής ανήκει το Αχίλλειο, το παλάτι της αυτοκράτειρας Ελισάβετ (Σίσσυ) της Αυστρίας, με το διάσημο γλυπτό «Αχιλλέας Θνήσκων» και άλλα υπέροχα έργα τέχνης, όπως τοιχογραφίες και πίνακες. Η περιοχή του Πέλεκα φημίζεται για τη θέα του ηλιοβασιλέματος που προσφέρει, ενώ στην Παλιοκαστρίτσα βρίσκεται το βυζαντινό φρούριο Αγγελόκαστρο. Οπωσδήποτε αξίζουν μνεία, επίσης, οι υπέροχες παραλίες με ψιλή ξανθή άμμο, όπως του Άϊ-Γόρδη, της Γλυφάδας, της λίμνης Κορισσίων, του Άγιου Γεώργιου των Πάγων, του Μαραθιά, του Γαρδένου, της Κασσιώπης, του Σιδαρίου, της Ρόδας, της Αχαράβης, του Αλμυρού, της Δασιάς, της Παλαιοκαστρίτσας και του Αγίου Σπυρίδωνα στην Περίθεια. Αλλά και χωριά στην ενδοχώρα της Κέρκυρας, πνιγμένα μέσα στο πράσινο, ασκούν μια γοητεία, όπως οι Σιναράδες Κέρκυρας, ο Άγιος Ματθαίος, οι Βαρυπατάδες, η Κορακιάνα, οι Γιαννάδες, οι Καρουσάδες, η Επίσκεψη, ο Χλωμός, ο Σπαρτύλας, η Λευκίμμη και η Άνω Περίθεια Κέρκυρας (Παλιά Περίθεια) όπου τα τελευταία χρόνια έχει διακριθεί ως το τρίτο πιο ανεξερεύνητο μέρος από όλο τον κόσμο.
Η Κέρκυρα σε αριθμούς
thumb|231x231px|Γεωγραφικός χάρτης
Διοίκηση-πληθυσμός
μικρογραφία|Το Δημαρχείο της Κέρκυρας Η Κέρκυρα ανήκει στην περιφέρεια Ιόνιων νησιών και αποτελείται από τρεις δήμους που περιλαμβάνουν και τα νησιά Οθωνοί, Μαθράκι και Ερεικούσσα. Η πόλη της Κέρκυρας είναι πρωτεύουσα του Νομού και διοικητική έδρα της περιφέρειας Ιόνιων Νησιών.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το νησί είχε 107.879 κατοίκους. Χωρίζεται σε δεκαπέντε Δημοτικές Ενότητες, 12 πρώην Δήμους και 3 πρώην κοινότητες, που είναι οι παρακάτω (στην παρένθεση, δίνεται και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Δείτε επίσης: Δήμος Κέρκυρας, Περιφέρεια Ιονίων Νήσων
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για την Κέρκυρα παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός (1ος τόμος) και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-212, που περιλαμβάνει και τις νήσους Οθωνοί, Παξοί και τις απέναντι ακτές της Ηπείρου, και ακόμα ειδικότερα ο ΧΕΕ-212/1 που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του λιμένα της Κέρκυρας.
Κλίμα
Το κλίμα της Κέρκυρας είναι μεσογειακό. Τα καλοκαίρια είναι καυτά και ξηρά, οι χειμώνες είναι κρύοι και βροχεροί. Η άφθονη βλάστηση του νησιού συνδέεται άμεσα με τις χειμερινές βροχοπτώσεις.Η υγρασία είναι σχετικά μεγάλη καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Λιμνοθάλασσα Κορισσίων
Η λιμνοθάλασσα Κορισσίων που βρίσκεται στις νοτιοδυτικές ακτές της Κέρκυρας είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR2230002. Πρόκειται για ένα οικοσύστημα μεγάλης βιολογικής, αισθητικής και οικονομικής αξίας, που αποτελεί και σταθμό για μεταναστεύοντα πτηνά. Στη σημαντική πανίδα περιλαμβάνονται τα είδη: Ευρωπαϊκή ενυδρίδα, αργυροτσικνιάς, κ.α.
Live cameras
https://www.meteolive.gr/p/corfu.html
https://www.meteolive.gr/p/petaleia.html
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Κέρκυρα
Μάγια Ογκνιένοβιτς
Η Μάγια Ογκνιένοβιτς (γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1984) είναι Σέρβα επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως πασαδόρος στη Σεμίκ Πολίς, ομάδα της Πολωνίας.
Καριέρα
Η Μάγια Ογκνιένοβιτς έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της επαγγελματικής πετοσφαίρισης στην ομάδα της ΟΚ Πόσταρ, στην οποία βρέθηκε το 2002 και παρέμεινε για ένα χρόνο.
Το 2003 μεταπήδησε στον Ερυθρό Αστέρα. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε για δύο χρόνια έχοντας καταφέρει να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Σερβίας (2004).
Το 2005 μετεγγράφη στη σερβική Πόσταρ 064. Η αγωνιστική περίοδο 2005-06 αποδείχθηκε εξαιρετική για την Πόσταρ και την Ογκνιένοβιτς, καθώς ο σύλλογος του Βελιγραδίου κατέκτησε όλους τους εγχώριους τίτλους τους οποίους διεκδίκησε.
Τη διετία 2006-08, η Μάγια Ογκνιένοβιτς αγωνίστηκε στη Μέταλ Γκαλάτι, ομάδα της Ρουμανίας. Με τη Μέταλ κατάφερε να κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Ρουμανίας σε ισάριθμα χρόνια.
Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε στο ιταλικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Μοντεσιάβο Τζέσι, με την οποία μπορεί να μην κατέκτησε κάποιο εγχώριο τίτλο, κατάφερε ωστόσο να κατακτήσει το CEV Challenge Cup του 2009. Την αμέσως επόμενη περίοδο, η Ογκνιένοβιτς αγωνίστηκε στην τουρκική Εσκατσίμπασι.
Επόμενος σταθμός της καριέρας της Ογκνιένοβιτς ήταν η ιταλική Μοντένα Βόλλει, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Μάγια Ογκνιένοβιτς είναι διεθνής από το 2006 έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας, έχοντας συμμετάσχει τόσο σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (2006, 2013) όσο και σε Πρωταθλήματα Ευρώπης (2007, 2010, 2011, 2012).
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
5η Λεωφόρος (Νέα Υόρκη)
Ιστορία
Αρχικά ήταν μια στενότερη οδός, ωστόσο μεγάλο μέρος της Πέμπτης Λεωφόρου νότια του Σέντραλ Παρκ διευρύνθηκε το 1908, θυσιάζοντας τα φαρδιά πεζοδρόμια της, για να φιλοξενήσει την αυξανόμενη κίνηση. Τα κεντρικά τμήματα έχουν γίνει εμπορικά, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό μια κατοικημένη περιοχή μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Το πρώτο εμπορικό κτίριο στην Πέμπτη Λεωφόρο ανεγέρθηκε από τον Μπέντζαμιν Άλτμαν, ο οποίος αγόρασε το γωνιακό κομμάτι στη βορειοανατολική γωνία της 34ης οδού το 1896 και κατεδάφισε το «Μαρμάρινο Παλάτι» του αντίπαλου Α.Τ. Στιούαρτ. Το 1906 το πολυκατάστημά του, B. Altman and Company, κατέλαβε ολόκληρο το μπλοκ μπροστά του. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία μιας υψηλής εμπορικής περιοχής που προσέλκυσε τις μοντέρνες γυναίκες και τα πολυτελή καταστήματα που επιθυμούσαν να τις εξυπηρετήσουν. Το κυριότερο κατάστημα Lord & Taylor βρίσκεται ακόμα στην 5η Λεωφόρο, κοντά στο Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ και τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης.
Στη δεκαετία του 1920, οι πύργοι κυκλοφορίας έλεγχαν σημαντικές διασταυρώσεις από την 14η έως την 59η οδό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Υόρκη
Γεώργιος Σταθάτος
Ο Γεώργιος Σταθάτος ήταν Έλληνας απόστρατος αξιωματικός και αντιστασιακός στη διάρκεια της Κατοχής. Εκτελέστηκε ως αντίπαλος του ΕΛΑΣ τον Δεκέμβρη του 1943.
Νεανικά χρόνια
Καταγόταν από το χωριό Κόμαρα Έβρου. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αδριανούπολη και στη συνεχεία έκανε σπουδές στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ως αξιωματικός τάχθηκε με το Βενιζέλο και για το λόγο αυτό αποτάχθηκε μαζί με άλλους βενιζελικούς αξιωματικούς, το 1935. Έφτασε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.
Στην Κατοχή
Πολέμησε στον Πόλεμο του 1940 και αργότερα στην Εθνική Αντίσταση όπου συνεργάστηκε και με τον ΕΛΑΣ στην προσπάθεια για από κοινού συγκρότηση αντιστασιακών οργανώσεων. Στα μέσα του 1943 καταδικάστηκε από ανταρτοδικείο του ΕΛΑΣ με τεκμήριο γράμμα του ιδίου στο οποίο ζητούσε ενίσχυση από το στρατηγείο Μέσης Ανατολής για την δημιουργία αντικομμουνιστικού αντάρτικου. Το ανταρτοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο με αναστολή και αφέθηκε ελεύθερος ύστερα και από προτροπή του Καπετάνιου Οδυσσέα. Έπειτα από αναφορές ότι καταφέρεται κρυφά εναντίον του ΕΛΑΣ τον Δεκέμβριο του 1943 τμήμα του ΕΛΑΣ με εντολή του καπετάν Οδυσσέα τον εκτέλεσαν, μαζί με τον Πορτοκαλίδη και άλλους 9, έπειτα από βασανιστήρια. Τα κεφάλια τους εκτέθηκαν μάλιστα σε δημόσια θέα. Για αυτή την πράξη ο καπετάν Οδυσσέας εκτελέστηκε στις 27 Φλεβάρη 1944 μετά από δίκη από τον ίδιο τον ΕΛΑΣ.
Υστεροφημία
Η προτομή του είναι τοποθετημένη σήμερα σε κεντρικό δρόμο της Ορεστιάδας και αναγράφεται ότι δολοφονήθηκε.
Απολογισμός
Ο Βαγγέλης Κασάπης (Κρίτων) πολιτικός αντίπαλος του καπετάνιου Οδυσσέα και πρόεδρος του ανταρτοδικείου που τον καταδίκασε σε θάνατο, καταλογίζει ευθύνες στο ότι ο Σταθάτος ξεγελάστηκε από παράγοντες του Ελληνικού προξενείου καθώς και στα θανάσιμα λάθη του καπετάνιου Οδυσσέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Γκαμπριέλ Ρουά
Η Γκαμπριέλ Ρουά (Gabrielle Roy, 22 Μαρτίου 1909 – 13 Ιουλίου 1983) ήταν πολυβραβευμένη Καναδή συγγραφέας και ίσως η θεμελιώτρια της σύγχρονης γαλλόφωνης καναδικής πεζογραφίας. Γεννήθηκε στο Σαιν-Μπονιφάς της Μανιτόμπα και πέθανε στην Πόλη του Κεμπέκ.
Για το βιβλίο της Ευτυχία σε τιμή ευκαιρίας (Bonheur d'occasion, Μόντρεαλ 1945), στο οποίο περιγράφει την άθλια διαβίωση της γαλλοκαναδικής εργατικής τάξης του Μόντρεαλ στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τιμήθηκε το 1947 με το γαλλικό βραβείο Femina, βραβείο που αποδίδεται κάθε χρόνο από γαλλική γυναικεία επιτροπή. Τιμήθηκε επίσης με πολλά άλλα βραβεία. Τα χειρόγραφά της φυλάσσονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Καναδά, ενώ έχει θεσπισθεί και βραβείο στο όνομά της.
Αν και πολυγραφότατη, το έργο της δεν έχει γίνει ιδιαιτέρως γνωστό πέρα από τα σύνορα του Καναδά. Στην ελληνική γλώσσα έχουν μεταφρασθεί μόνο δύο βιβλία της: Το Ιστορίες από την οδό Ντεσαμπώ (μετάφρ. Φοίβος Ι. Πιομπίνος, εκδ. «Μαΐστρος», Αθήνα 2008) και το Ο δρόμος για το Αλταμόν (μετάφρ. Φοίβος Ι. Πιομπίνος, εκδ. «Θίνες», Αθήνα 2015), που αποτελείται από τρία διηγήματα και είναι αυτοβιογραφικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Κεμπέκ
Αμβλυοψίδες
Οι αμβλυοψίδες (λατινική και επιστημονική ονομασία Amblyopsidae) είναι οικογένεια μικρών ψαριών των γλυκών νερών, που ζουν στο σκοτεινό περιβάλλον σπηλαίων (σε υπόγειες λίμνες, υπόγειους ποταμούς και ρυάκια), πηγών και βάλτων στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Καθώς συμβαίνει και με άλλα σπηλαιόβια ζώα, οι περισσότερες αμβλυοψίδες έχουν προσαρμογές σε αυτά τα σκοτεινά περιβάλλοντα, όπως την απουσία οφθαλμών και έντονων χρωμάτων. Γενικώς σήμερα αναγνωρίζονται τα εξής 5 γένη στην οικογένεια αμβλυοψίδες, τα 4 εκ των οποίων είναι μονοτυπικά:
Από τα 200 και πλέον είδη ψαριών που έχουν ανακαλυφθεί να ζουν σε σπήλαια, μόνο τα 6 ανήκουν στην οικογένεια αυτή. . Υπάρχει και ένα είδος της, το ψάρι Chologaster cornuta, που δεν ζει σε σπήλαια, αλλά μόνο σε βάλτους.
Περιγραφή
Οι προσαρμογές τους, κοινές σε πολλά ψάρια των σπηλαίων, περιλαμβάνουν μειωμένη αντίληψη του φωτός, απώλεια έντονων χρωματισμών, μείωση στην κάλυψη με λέπια και ανάπτυξη χημικών υποδοχέων ως αισθητήριων οργάνων στην επιφάνεια του σώματος και την πλευρική γραμμή. Τρία από τα είδη εμφανίζουν υψηλότερο μεταβολισμό κατά την κολύλβηση σε σχέση με ψάρια που δεν ζουν σε σπήλαια, ενώ περισσότερα είδη έχουν μακρόστενα σώματα, προσαρμοσμένα σε κολύμβηση σε νερά με ταχύ ρεύμα.
Τα σπηλαιόβια είδη παρουσιάζουν κάποιο βαθμό ημιδιαφάνειας στα σώματά τους. Η κεφαλή είναι γυμνή και το σώμα επιμηκυμένο, καλυμμένο με μικρά, κυκλοειδή και ακανόνιστα λέπια. Τα λεκανιαία πτερύγια είναι πολύ μικρά ή απουσιάζουν τελείως, ενώ ο πρωκτός βρίσκεται πολύ εμπρόσθια στο σώμα, σχεδόν στην περιοχή του στήθους.
Η άνω προσιαγόνα φέρει διατομές, ενώ η πλευρική γραμμή δεν διατρέχει όλο το μήκος του σώματος, αλλά είναι πολύ ανεπτυγμένη σε ορισμένα είδη. Η σπονδυλική στήλη έχει από 27 έως 35 σπονδύλους, ανάλογα με το είδος.
Εξωτερικώς οι αμβλυοψίδες μοιάζουν από πολλές απόψεις με ψάρια της τάξεως των κυπρινοδοντόμορφων, αλλά η εσωτερική ανατομία τους προσομοιάζει περισσότερο σε εκείνη του γένους πέρκοψις, στη μικρή τάξη του οποίου («περκοψίμορφα») κατατάσσονται σήμερα.
Οφθαλμοί
Η ονομασία της οικογένειας προήλθε από τα μάτια των ψαριών της (πρβλ. τη λέξη αμβλυωπία). Τα περισσότερα είδη της οικογένειας είναι είτε τελείως τυφλά, είτε μπορούν να αντιληφθούν μόνο τη διαφορά ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Εκείνα που ζουν μόνο μέσα σε σπήλαια φέρουν μόνο ίχνη οφθαλμών, όπως και πολλά άλλα ζώα που ζουν στο σκοτάδι. Τα γένη αμβλύοψις και τυφλιχθύς δεν φέρουν καθόλου οφθαλμούς.
Γεωγραφική κατανομή
Τα μέλη της οικογένειας συναντώνται μόνο σε γλυκά νερά των ανατολικών και των νότιων περιοχών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ορισμένα ζουν βαθιά μέσα σε βάλτους, όπου επικρατεί ημίφως ή σκοτάδι, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ορυζώνες της Νότιας Καρολίνας. Άλλα συναντώνται στους βυθούς λιμνών και κυρίως μέσα σε σπήλαια, από τα οποία αξίζει να αναφερθούν τα Σπήλαια Μαμούθ του Κεντάκυ, ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα σπηλαίων του πλανήτη. Βέβαια μπορούν να βρεθούν μόνο σε σπήλαια που διαρρέονται από υπόγεια ποτάμια ή έχουν λιμνούλες στο εσωτερικό τους.
Οικολογία
Παρά το ότι στα σπήλαια υπάρχει μικρή μόνο ποσότητα τροφής (ολιγοτροφικά οικοσυστήματα), τα πλεονεκτήματα του ενδιαιτήματος είναι οι εξαιρετικά σταθερές συνθήκες, η σχεδόν πλήρης απουσία θηρευτών και ο μειωμένος ανταγωνισμός.
Στο σκοτάδι των σπηλαίων δεν υπάρχει φυτική ζωή, που βασίζεται στη φωτοσύνθεση, και η τροφή εισέρχεται κυρίως από τον έξω κόσμο, προερχόμενη από άλλους οργανισμούς. Η περιορισμένη ποσότητα τροφής εξισορροπείται από τις μικρές πυκνότητες πληθυσμού, που για τις αμβλυοψίδες έχει εκτιμηθεί σε περίπου 5 έως 150 ψάρια ανά στρέμμα.
Παρά τη σταθερότητα του περιβάλλοντος, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος ρυπάνσεως από τον έξω κόσμο, μέσα από τα υπόγεια ύδατα, αλλά και από την εισβολή εξωτερικών οργανισμών. Το είδος Speoplatyrhinus poulsoni, που ζει μόνο στο (κλειστό για το κοινό) Σπήλαιο Κι (Key Cave) της Αλαμπάμα, βρίσκεται στον κατάλογο των «κρισίμως κινδυνευόντων» ειδών της IUCN.
Τρόπος ζωής
Ακόμα ένα σπάνιο χαρακτηριστικό αυτής της οικογένειας είναι η θέση του γεννητικού ανοίγματος κάτω από τον λαιμό, πολύ πιο πρόσθια από τα λεκανιαία πτερύγια. Αυτή η θέση επιτρέπει στα θηλυκά ψάρια να τοποθετούν τα αβγά τους με μεγαλύτερη ακρίβεια στα βράγχιά τους και υπάρχει και σε άλλη οικογένεια της τάξεως περκοψίμορφα (στην προαναφερθείσα πέρκα-πειρατή. Οι αμβλυοψίδες είναι σαρκοφάγες: τρέφονται με μικρές γαρίδες, Gammarus (γένος από περακάριδα) και αραχνίδια που πέφτουν στο νερό, αναζητώντας τη λεία τους με ανίχνευση των μικροδονήσεων που αυτή προκαλεί.
Λεβοθυροξίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της λεβοθυροξίνης Λεβοθυροξίνη, επίσης γνωστή ως L-θυροξίνη, είναι μια επεξεργασμένη μορφή της ορμόνης του θυρεοειδούς θυροξίνης (Τ4). Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ανεπάρκειας θυρεοειδικής ορμόνης, συμπεριλαμβανομένης της σοβαρής μορφής που είναι γνωστή ως μυξοιδηματικό κώμα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία και την πρόληψη ορισμένων τύπων όγκων του θυρεοειδούς. Δεν ενδείκνυται για απώλεια βάρους. Η λεβοθυροξίνη λαμβάνεται από το στόμα ή χορηγείται με ένεση σε φλέβα. Η μέγιστη επίδραση από μια συγκεκριμένη δόση μπορεί να χρειαστεί έως και έξι εβδομάδες για να εμφανιστεί.
Οι παρενέργειες από υπερβολικές δόσεις περιλαμβάνουν απώλεια βάρους, δυσκολία στην ανοχή της θερμότητας, εφίδρωση, άγχος, προβλήματα ύπνου, τρόμο και γρήγορο καρδιακό ρυθμό. Η χρήση δεν συνιστάται σε άτομα που είχαν πρόσφατα καρδιακή προσβολή. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχει αποδειχθεί ασφαλής. Η δοσολογία πρέπει να βασίζεται σε τακτικές μετρήσεις των θυρεοειδικών ορμονών (TSH) και των επιπέδων T 4 στο αίμα. Μεγάλο μέρος της επίδρασης της λεβοθυροξίνης ακολουθεί μετατροπή της σε τριιωδοθυρονίνη (Τ3).
Η λεβοθυροξίνη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1927. Είναι στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Η λεβοθυροξίνη διατίθεται ως γενικό φάρμακο. Η λεβοθυροξίνη ήταν η τρίτη πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2017, με περισσότερες από 101 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρική χρήση
Η λεβοθυροξίνη χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία του υποθυρεοειδισμού, και είναι η θεραπεία επιλογής για άτομα με υποθυρεοειδισμό, που συχνά απαιτούν δια βίου θεραπεία με θυρεοειδική ορμόνη.
Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της βρογχοκήλης μέσω της ικανότητάς της να μειώνει την θυρεοειδοτρόπο ορμόνη (TSH), η οποία θεωρείται ότι προκαλεί βρογχοκήλη. Η λεβοθυροξίνη χρησιμοποιείται επίσης ως επεμβατική θεραπεία σε άτομα με οζώδη θυρεοειδή νόσο ή καρκίνο του θυρεοειδούς για την καταστολή της έκκρισης TSH. Ένα υποσύνολο των ατόμων με υποθυρεοειδισμό που λαμβάνουν κατάλληλη δόση λεβοθυροξίνης αναφέρει συνέχιση των συμπτωμάτων παρά το γεγονός ότι τα επίπεδα TSH βρίσκονται στο φυσιολογικό εύρος. Σε αυτούς τους ανθρώπους, απαιτείται περαιτέρω εργαστηριακή και κλινική αξιολόγηση, καθώς μπορεί να έχουν άλλη αιτία για τα συμπτώματά τους. Επιπλέον, η αναθεώρηση των φαρμάκων και των πιθανών συμπληρωμάτων διατροφής είναι σημαντική, καθώς πολλά φάρμακα μπορούν να επηρεάσουν τα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών.
Η λεβοθυροξίνη χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία του υποκλινικού υποθυρεοειδισμού, η οποία ορίζεται από αυξημένα επίπεδα TSH και αλλά φυσιολογικές τιμές ελεύθερης Τ 4 και είναι χωρίς συμπτώματα. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί και εάν πρέπει να αντιμετωπίζονται είναι αμφιλεγόμενο. Ένα πλεονέκτημα της θεραπείας αυτού του πληθυσμού με θεραπεία με λεβοθυροξίνη είναι η πρόληψη της ανάπτυξης υποθυρεοειδισμού. Ως τέτοια, η θεραπεία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για ασθενείς με αρχικά επίπεδα TSH άνω των 10 mIU / l, άτομα με αυξημένους τίτλους αντισωμάτων υπεροξειδάσης του θυρεοειδούς, άτομα με συμπτώματα υποθυρεοειδισμού και επίπεδα TSH 5-10 mIU/l και γυναίκες που είναι έγκυες ή θέλουν να μείνουν έγκυες. Η από του στόματος δοσολογία για ασθενείς με υποκλινικό υποθυρεοειδισμό είναι 1 μg/kg/ημέρα.
Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία του μυξοιδηματικού κώματος, το οποίο είναι μια σοβαρή μορφή υποθυρεοειδισμού που χαρακτηρίζεται από αλλαγές στην ψυχική κατάσταση και υποθερμία. Καθώς πρόκειται για ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης με υψηλό ποσοστό θνησιμότητας, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται στη μονάδα εντατικής θεραπείας με αντικατάσταση της θυρεοειδικής ορμόνης και επιθετική αντιμετώπιση των επιπλοκών μεμονωμένων οργάνων. μικρογραφία| Γενόσημη λεβοθυροξίνη, δισκίο από του στόματος 25 μg Οι δόσεις ποικίλλουν ανάλογα με τις ηλικιακές ομάδες και την ατομική κατάσταση του ατόμου, το σωματικό βάρος και τη συμμόρφωση με το φάρμακο και τη διατροφή. Άλλοι προγνωστικοί παράγοντες της απαιτούμενης δοσολογίας είναι το φύλο, ο δείκτης μάζας σώματος, η δραστηριότητα της δεϊδινάσης (SPINA-GD) και η αιτιολογία του υποθυρεοειδισμού. Οι ετήσιες ή εξαμηνιαίες κλινικές αξιολογήσεις και η παρακολούθηση της TSH είναι κατάλληλες μετά την καθιέρωση της δόσης. Η λεβοθυροξίνη λαμβάνεται με άδειο στομάχι περίπου μισή ώρα έως μία ώρα πριν από τα γεύματα. Ως τέτοια, η θεραπεία αντικατάστασης θυρεοειδούς λαμβάνεται συνήθως 30 λεπτά πριν από το φαγητό το πρωί. Για ασθενείς που δυσκολεύονται να λάβουν λεβοθυροξίνη το πρωί, η δοσολογία πριν τον ύπνο είναι επίσης αποτελεσματική. Μια μελέτη το 2015 έδειξε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της λεβοθυροξίνης όταν λαμβάνεται κατά τον ύπνο. Δόσεις λεβοθυροξίνης που ομαλοποιούν την TSH στον ορό μπορεί να μην ομαλοποιήσουν τα ανώμαλα επίπεδα της LDL χοληστερόλης και της ολικής χοληστερόλης.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Σύμφωνα με τις κατηγορίες εγκυμοσύνης των ΗΠΑ για την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, η λεβοθυροξίνη έχει ανατεθεί στην κατηγορία Α. Δεδομένου ότι δεν έχει αποδειχθεί αυξημένος κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών σε έγκυες γυναίκες που λαμβάνουν λεβοθυροξίνη, η θεραπεία πρέπει να συνεχιστεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Επιπλέον, η θεραπεία θα πρέπει να χορηγείται αμέσως σε γυναίκες που έχουν διαγνωστεί με υποθυρεοειδισμό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς ο υποθυρεοειδισμός σχετίζεται με υψηλότερο ποσοστό επιπλοκών, όπως αυτόματη αποβολή, προεκλαμψία και πρόωρη γέννηση.
Οι απαιτήσεις σε θυρεοειδικές ορμόνες αυξάνονται κατά τη διάρκεια και διαρκούν καθ 'όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ως εκ τούτου, οι έγκυες γυναίκες συνιστώνται να αυξάνουν σε εννέα δόσεις λεβοθυροξίνης κάθε εβδομάδα, αντί των συνηθισμένων επτά, μόλις επιβεβαιωθεί η εγκυμοσύνη τους. Η επανάληψη των εξετάσεων της λειτουργίας του θυρεοειδούς θα πρέπει να γίνεται πέντε εβδομάδες μετά την αύξηση της δόσης.
Ενώ μια ελάχιστη ποσότητα θυρεοειδικών ορμονών βρίσκεται στο μητρικό γάλα, η ποσότητα αυτή δεν επηρεάζει τα επίπεδα του θυρεοειδούς στο βρέφος στο πλάσμα. Επιπλέον, η λεβοθυροξίνη δεν βρέθηκε να προκαλεί ανεπιθύμητες ενέργειες στο βρέφος ή τη μητέρα κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Καθώς απαιτούνται επαρκείς συγκεντρώσεις θυρεοειδικής ορμόνης για τη διατήρηση της φυσιολογικής γαλουχίας, θα πρέπει να χορηγούνται κατάλληλες δόσεις λεβοθυροξίνης κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
Παιδιά
Η λεβοθυροξίνη είναι ασφαλής και αποτελεσματική για παιδιά με υποθυρεοειδισμό. Ο στόχος της θεραπείας για παιδιά με υποθυρεοειδισμό είναι η επίτευξη και διατήρηση της φυσιολογικής πνευματικής και σωματικής ανάπτυξης.
Παρενέργειες
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες γενικά προκαλούνται από εσφαλμένη δοσολογία. Η μακροχρόνια καταστολή των τιμών της TSH κάτω από τις κανονικές τιμές προκαλεί συχνά καρδιακές παρενέργειες και συμβάλλει στη μείωση της οστικής πυκνότητας (τα χαμηλά επίπεδα TSH είναι επίσης γνωστό ότι συμβάλλουν στην οστεοπόρωση).
Πολύ υψηλή δόση λεβοθυροξίνης προκαλεί υπερθυρεοειδισμό. Η υπερδοσολογία μπορεί να οδηγήσει σε αίσθημα παλμών, κοιλιακό άλγος, ναυτία, άγχος, σύγχυση, διέγερση, αϋπνία, απώλεια βάρους και αυξημένη όρεξη. Οι αλλεργικές αντιδράσεις στο φάρμακο χαρακτηρίζονται από συμπτώματα όπως δυσκολία στην αναπνοή, δύσπνοια ή πρήξιμο του προσώπου και της γλώσσας. Η οξεία υπερδοσολογία μπορεί να προκαλέσει πυρετό, υπογλυκαιμία, καρδιακή ανεπάρκεια, κώμα και μη αναγνωρισμένη ανεπάρκεια των επινεφριδίων.
Τα αποτελέσματα της υπερδοσολογίας εμφανίζονται 6 ώρες έως 11 ημέρες μετά την κατάποση.
Αλληλεπιδράσεις
Πολλές τροφές και άλλες ουσίες μπορούν να επηρεάσουν την απορρόφηση της θυροξίνης. Ουσίες που μειώνουν την απορρόφηση είναι τα αντιόξινα που περιέχουν αλουμίνιο και μαγνήσιο, σιμεθικόνη, σουκραλφάτη, χολεστυραμίνη, κολεστιπόλη και σουλφονικό πολυστυρόλιο. Ο χυμός γκρέιπφρουτ μπορεί να καθυστερήσει την απορρόφηση της λεβοθυροξίνης, αλλά με βάση μια μελέτη 10 υγιών ατόμων ηλικίας 20-30 (οκτώ άνδρες, δύο γυναίκες), μπορεί να μην έχει σημαντική επίδραση στη βιοδιαθεσιμότητα σε νεαρούς ενήλικες. Μια μελέτη οκτώ γυναικών έδειξε ότι ο καφές μπορεί να επηρεάσει την εντερική απορρόφηση της λεβοθυροξίνης, αν και σε επίπεδο μικρότερο από την κατανάλωση πίτουρου. Ορισμένες άλλες ουσίες μπορούν να προκαλέσουν δυσμενείς επιπτώσεις που μπορεί να είναι σοβαρές. Ο συνδυασμός λεβοθυροξίνης με κεταμίνη μπορεί να προκαλέσει υπέρταση και ταχυκαρδία. και τα τρικυκλικά και τετρακυκλικά αντικαταθλιπτικά αυξάνουν την τοξικότητά του. Το λίθιο, ωστόσο, μπορεί να προκαλέσει υπερθυρεοειδισμό (αλλά πιο συχνά υποθυρεοειδισμό) επηρεάζοντας το μεταβολισμό του ιωδίου του ίδιου του θυρεοειδούς, αναστέλλοντας έτσι και τη δράση της συνθετικής λεβοθυροξίνης. Η σόγια, τα καρύδια, οι φυτικές ίνες, τα συμπληρώματα ασβεστίου και τα συμπληρώματα σιδήρου μπορούν επίσης να επηρεάσουν αρνητικά την απορρόφηση. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι το αγελαδινό γάλα μειώνει την απορρόφηση της λεβοθυροξίνης.
Για να ελαχιστοποιηθούν οι αλληλεπιδράσεις, ένας κατασκευαστής λεβοθυροξίνης προτείνει μετά τη λήψη του να περάσουν 30 λεπτά έως μία ώρα καταναλωθεί φαΐ ή ποτό που δεν είναι νερό. Συνιστούν περαιτέρω να το παίρνετε το πρωί με άδειο στομάχι.
Μηχανισμός δράσης
Η λεβοθυροξίνη είναι μία συνθετική μορφή της θυροξίνης (Τ4), μία ενδογενή ορμόνη που εκκρίνεται από τον θυρεοειδή αδένα, η οποία μετατρέπεται στον ενεργό μεταβολίτη της, L-τριιωδοθυρονίνη (Τ3). Οι Τ4 και Τ3 δεσμεύονται σε πρωτεΐνες υποδοχέων θυρεοειδούς στο πυρήνα του κυττάρου και προκαλούν μεταβολικές επιδράσεις μέσω του ελέγχου των μεταγραφής του DNA και την πρωτεϊνική σύνθεση. Όπως και το φυσικά εκκρινόμενο αντίστοιχο, η λεβοθυροξίνη είναι μια χειρόμορφη ένωση στη μορφή L.
Φαρμακοκινητική
Η απορρόφηση της χορηγούμενης από το στόμα λεβοθυροξίνης από το γαστρεντερικό σωλήνα κυμαίνεται από 40 έως 80%, με την πλειονότητα του φαρμάκου να απορροφάται από τη νήστιδα και τον άνω ειλεό. Η απορρόφηση της λεβοθυροξίνης αυξάνεται με νηστεία και μειώνεται σε ορισμένα σύνδρομα δυσαπορρόφησης, από ορισμένα τρόφιμα και με την ηλικία. Η βιοδιαθεσιμότητα του φαρμάκου μειώνεται από τις φυτικές ίνες.
Περισσότερο από το 99% των κυκλοφορούντων θυρεοειδικών ορμονών συνδέονται με πρωτεΐνες του πλάσματος, συμπεριλαμβανομένης της σφαιρίνης που δεσμεύει την θυροξίνη, της τρανσυρετίνης (προηγουμένως αποκαλούμενη προλευκωματίνη που δεσμεύει την θυροξίνη) και της αλβουμίνης. Μόνο η ελεύθερη ορμόνη είναι μεταβολικά ενεργή.
Η κύρια οδός μεταβολισμού των ορμονών του θυρεοειδούς είναι μέσω της διαδοχικής αποϊωδίωσης. Το ήπαρ είναι η κύρια θέση της Τ 4-αποϊιωδίωση, και μαζί με τα νεφρά, είναι υπεύθυνα για περίπου το 80% της κυκλοφορούσας Τ 3. Εκτός από την αποϊωδίωση, οι θυρεοειδικές ορμόνες απεκκρίνονται επίσης μέσω των νεφρών και μεταβολίζονται μέσω σύζευξης και γλυκουρονιδίωσης και εκκρίνονται απευθείας στη χολή και στο έντερο, όπου υφίστανται εντεροηπατική ανακυκλοφορία.
Ιστορία
Η θυροξίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά σε καθαρή μορφή το 1914, στην κλινική Mayo του Έντουαρντ Κάλβιν Κένταλ από εκχυλίσματα θυρεοειδών αδένων γουρούνι. Η ορμόνη συντέθηκε το 1927 από Βρετανούς χημικούς Τσαρλς Ρόμπερτ Χάρινγκτον και Τζορτζ Μπάργκερ.
Το 2016, έγινε το πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις ΗΠΑ, με περισσότερες από 114 εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Ορμόνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Αμινοξέα
Οδηγός μορφοποίησης MLA
Ως MLA Style αναφέρεται στυλ ή τρόπος τεκμηρίωσης που αναπτύχθηκε για τις ανθρωπιστικές επιστήμες στον αγγλοσαξονικό κόσμο, αλλά δεν χρησιμοποιείται -τουλάχιστον ευρέως- στην Ελλάδα. Η γενική παρατήρηση που αφορά στον συγκεκριμένο τρόπο τεκμηρίωσης είναι ότι τη θέση των πλάγιων γραμμάτων (italics) έχει λάβει το υπογραμμισμένο κείμενο.
Το MLA Style Manual and Guide to Scholarly Publishing (2008) είναι η τρίτη έκδοση του The MLA Style Manual, που πρωτοεκδόθηκε από την Εταιρεία Σύγχρονης Γλώσσας της Αμερικής το 1985. Είναι ένας οδηγός μορφοποίησης ακαδημαϊκής γραφής που χρησιμοποιείται ευρέως στις ΗΠΑ, τον Καναδά και άλλες χώρες παρέχοντας οδηγίες για τη συγγραφή και τεκμηρίωση της έρευνας στις ανθρωπιστικές επιστήμες, ιδιαίτερα στις αγγλικές σπουδές, τη μελέτη άλλων σύγχρονων γλωσσών και λογοτεχνιών, συμπεριλαμβανομένης της συγκριτικής λογοτεχνίας, της λογοτεχνικής κριτικής, των σπουδών που σχετίζονται με πολυμέσα, των πολιτισμικών σπουδών και σχετικών πεδίων (αλλά όχι για γνωστικά περία όπως είναι η ιστορία, η φιλοσοφία και η θεολογία που ακολουθούν το The Chicago Manual of Style).
Σύμφωνα με την περιγραφή του εγχειριδίου από την πρώτη έκδοση το 1985, το MLA Style Manual έγινε "στάνταρ οδηγός για σπουδαστές, φιλολόγους και επαγγελματίες συγγραφείς". Το στυλ μορφοποίησης MLA "υιοθετήθηκε ευρέως από σχολεία, πανεπιστημιακά τμήματα, και διδασκάλους για περισσότερο από μισό αιώνα". Οι οδηγίες μορφοποίησης που παρέχει "χρησιμοποιούνται απο περισσότερα των 1.100 φιλολογικών και λογοτεχνικών περιοδικών, και από πολλούς εκδοτικούς οίκους πανεπιστημίων ή άλλους εμπορικούς στη Βόρεια Αμερική, την Νότια Αμερική την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία, την Ταϊβάν και άλλες χώρες" ("What Is MLA Style?").
Ρίνο (Νεβάδα)
Το Ρίνο (αγγλικά: Reno) είναι η έδρα της κομητείας Ουόσο στη Νεβάδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 225.221 κατοίκων. Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Νεβάδα έξω από την μητροπολιτική περιοχή του Λας Βέγκας. Ιδρύθηκε το 1868 και βρίσκεται σε μια υψηλή ερημική κοιλάδα, στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα. Γνωστό ως "The Biggest Little City in the World», το Ρίνο είναι διάσημο για τα καζίνο και είναι η γενέτειρα της εταιρείας τυχερών παιχνιδιών Caesars Entertainment Corporation. Η μητροπολιτική περιοχή Reno-Sparks ανεπίσημα ονομάζεται Truckee Meadows και αποτελείται από περίπου 500.000 κατοίκους.
Οδηγός μορφοποίησης MLA
Λήμμα εγκυκλοπαίδειας
[Για πολύ γνωστά βιβλία αναφοράς] [Για λιγότερο γνωστά βιβλία αναφοράς]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδηγοί ακαδημαϊκής τεκμηρίωσης
Δουρέντης
Το ελληνικό επώνυμο Δουρέντης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Πιερ Μπαλμέν
Ο Πιερ Μπαλμαίν (Pierre Balmain, 18 Μαΐου 1914 - 29 Ιουνίου 1982) ήταν Γάλλος σχεδιαστής μόδας και δημιουργός του ομώνυμου οίκου μόδας. Πάντα οι δημιουργίες του συνδύαζαν τη κομψότητα με τη απλότητα. Ήταν πρωτοπόρος στην δημιουργία του νέου στυλ στη γαλλική μόδα αμέσως μετά τον πόλεμο και του Jolie Madame style των μέσων της δεκαετίας του 1950.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1914 στο St.Jeande Maurienne της Γαλλίας. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης επιχείρησης χονδρικού υφασματεμπορίου στην Προβηγκία ενώ η μητέρα του εργαζόταν σε κατάστημα με γυναικεία ρούχα που διατηρούσαν οι δύο αδελφές της. Έτσι, από παιδί, έμαθε τα πάντα για το ύφασμα. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική στο École Nationale Supérieure des Beaux-Arts (Παρίσι 1933-34)  για να ασχοληθεί με τη μόδα. Αρχικά πούλησε τρία σχέδια του στον Robert Piguet (1934). Στη συνέχεια μαθήτευσε κοντά στους Εντουάρ Μολινέ (Edward Molyneux, 1934-38) και αργότερα στον Λελόν (Lelong, 1939, 1941-45) μαζί με τον νεαρό τότε Κριστιάν Ντιόρ. Αμέσως μετά τον πόλεμο, το φθινόπωρο του 1945, στη rue Francois 1er στο Παρίσι άνοιξε δικό του οίκο μόδας. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την εποχή που σπάνιζαν τα υφάσματα, παρουσίασε φορέματα εφαρμοστά στη μέση με μακριές φούστες σε σχήμα καμπάνας, που μοιάζει να προηγούνται του New Look του Ντιόρ του 1947. Το 1951 άνοιξε καταστήματα με δημιουργίες του στις Η.Π.Α. και το 1954 στο Καράκας.
Ως σχεδιαστής απέφυγε τους πειραματισμούς, αναζήτησε κυρίως κομψές διαχρονικές φόρμες που άρεσαν στην αριστοκρατία. Τα ρούχα του, σε απαλούς τόνους, ήταν συχνά διακοσμημένα με περίτεχνα κεντήματα, καθώς και με γούνινους γιακάδες και μανσέτες.Έκανε δημοφιλή την χρήση της εσάρπας τόσο για βραδινές όσο και για κοκτέιλ εμφανίσεις.
Πίστευε ότι τίποτα δεν είναι σημαντικότερο σε ένα φόρεμα από την κατασκευή του. Επίσης πολλές φορές τόνιζε ότι αν οι γυναίκες καταφέρνουν να τηρούν τις βασικές αρχές της μόδας τότε πάντα θα είναι σε αρμονία μα αυτή. Ο Μπαλμέν, μαζί με τον Balenciaga και τον Ντιόρ, ήταν οι τρεις κορυφαίοι της μόδας την περίοδο της ακμής της υψηλής ραπτικής στη δεκαετία του 1950. Εκτός από τα κοστούμια που έκανε για το θέατρο και τον κινηματογράφο σχεδίαζε ενδύματα και για την προσωπική ζωή μεγάλων ηθοποιών της δεκαετίας του 1960 όπως Μπριζίτ Μπαρντό, Μάρλεν Ντήτριχ, και Κάθριν Χέπμπορν. Ήταν επίσης ο προσωπικός σχεδιαστής της βασίλισσα Sirikit της Ταϊλάνδης.
Πολλοί σχεδιαστές δούλεψαν μαζί του οι οποίοι αργότερα έγραψαν την δικιά τους ιστορία στο χώρο της μόδας όπως οι Gerard Pipart (1948), Jean-Baptiste Caumont, John Cavanagh (1947-1951) και Καρλ Λάγκερφελντ (1955-1958).
Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1982.
Ο οίκος Μπαλμέν χωρίς τον Μπαλμέν
Μετά το θάνατο του Μπαλμέν το 1982 την διεύθυνση ανάλαβε ο προσωπικός του βοηθός και στενός συνεργάτης του από το 1951, Erik Mortensen. Ο Μπαλμέν είχε πει για τον πιστό συνεργάτη του ότι "... είναι πιο πολύ Balmain από εμένα..". Ο Mortensen συνέχισε με επιτυχία τον οίκο τον οποίο ανέπτυξε κι εκσυγχρόνισε  ακολουθώντας  το πνεύμα του ιδρυτή του. Για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε επανειλημμένα με το France Haute Couture Golden Thimble Awards.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο γερμανοκαναδός επιχειρηματίας Erich Fayer αφού αγόρασε την Ted Lapidus και την εταιρεία αρωμάτων Jacomo μαζί με την βελγική επενδυτική εταιρεία Copeba αγόρασαν τον οίκο Μπαλμέν για 30.000.000 $. Σύντομα οι Fayer και Μπαλμέν χώρισαν λόγω οικονομικών διαφωνιών και ο οίκος Μπαλμέν αγοράστηκε το 1990 από τον Alain Chevalier. Μετά την αποχώρηση του Erik Mortensen τον Ιούλιο του 1990 ανέλαβε ο σχεδιαστής Hervé Pierre. Στα τέλη του 1992 αναλαμβάνει ως σχεδιαστής ο Αμερικάνος Oscar de la Renta ο οποίος με επιτυχία παρουσίαζε τις συλλογές του έως τον Ιούλιο του 2002. Το Δεκέμβριο του 2001 ο Ελβετός σχεδιαστής Laurent Mercier ανέλαβε το τμήμα των ετοιμοφόρετων ενδυμάτων και μετά την αποχώρηση του de la Renta και το τμήμα υψηλής ραπτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές μόδας
Μπαϊσάρι
Το Μπαϊσάρι είναι χωριό στην επαρχία Ερεϊμεντάου, στην περιφέρεια Ακμόλα στο Καζακστάν.