Κάρολος_Αλεξανδρίδης
Συγγραφικό έργο
Στην διάλεξή του στην Ακαδημία Αθηνών στις 25 Νοεμβρίου 1965, σε ηλικία 80 ετών, με θέμα «Η φύσις, η προέλευσις, η αρχή και η εξέλιξις της ζωής επί τη γής», που κατά κάποιον τρόπο αποτελεί «το κύκνειον άσμα» του, αφού αναφέρει όλες τις υπάρχουσες θεωρίες για την προέλευση της ζωής, αναπτύσει τεκμηριωμένες προβλέψεις για την εξέλιξή της, που άπτονται αρμονικά καί της φιλοσοφίας καί της ιατρικής επιστήμης και είναι πραγματικά διαχρονική, για τον λόγο αυτό παρατίθενται αποσπάσματα της ομιλίας του : "«...Εκείνο το οποίον είναι θλιβερόν είναι, ότι δεν γίνεται τίποτε ή σχεδόν τίποτε, δια την ελάττωσιν ή πρόληψιν των νόσων, αίτινες οφείλονται εις τας δυσμενείς συνθήκας του περιβάλλοντος και όχι εις κληρονομικούς ή συγγενείς παράγοντας. Ενώ καταβάλλεται κάθε φροντίς δια το βρέφος αφ’ ότου γεννηθή δια την σωματικήν του ανάπτυξιν με παρακολούθησιν του βάρους του, με ωρισμένον διαιτολόγιον, με τα πολλαπλά προφυλακτικά εμβόλια κ.λ.π., δεν γίνεται σχεδόν τίποτε διά την ψυχικήν του διάπλασιν. Αποτέλεσμα αυτού είναι η αύξησις της παιδικής εγληματικότητος η στρατιά των τεντυμπόηδων, βραδύτερον δε των απαισίων εγκλημάτων, ως της παιδοκτονίας, πατροκτονίας, αιμομιξίας και σεξουαλικών διαστροφών. Λόγω της καταστάσεως ταύτης γενική αγωνία κατέχει την ανθρωπότητα. Πού πάμε, πού βαδίζομεν με τον σημερινόν κατήφορον του κακού. Δεν είναι μόνον ο κίνδυνος του θερμοπυρηνικού πολέμου που απειλεί με σχεδόν εξαφάνισιν του ανθρωπίνου γένους, αλλά κυρίως η ηθική κατάπτωσις του ανθρώπου. Τι πρέπει να γίνη, πως να σταματήσωμεν τον κατήφορον προς τον οποίον οδεύομεν με διαρκώς επιταχυνομένην ταχύτητα. Γίνονται μερικαί προσπάθειαι εις διεθνή κλίμακα, όπως το moral rearmament με σκοπόν τον ηθικόν επανεξοπλισμόν του ανθρώπου του Institut de la vie των Παρισίων, το οποίον έχει ως πρόγραμμα την εξέτασιν και βελτίωσιν του ανθρώπου απο απόψεως βιολογικής, ψυχικής και ηθικής. Πλήν της εις διεθνή κλίμακα κινήσεως ταύτης, τι θα ηδύνατο να πράξη ο ιατρός εις το στενόν του περιβάλλον; Προς τούτο φρονώ, ότι θα έπρεπε ο ιατρός να εμπνέεται από τα μεγάλα ηθικά παραγγέλματα του Ιπποκράτους, να καταρτίζεται κάπως ειδικώτερον διδασκόμενος από τα πρώτα έτη των σπουδών του με την φυσιολογίαν και τη ψυχολογίαν, βραδύτερον δε να ενστερνισθή την ψυχοσωματικήν σκέψιν εν τη ιατρική, θα έπρεπε μάλιστα να ιδρυθή ιδιαιτέρα έδρα ψυχικής υγιεινής, ούτως ώστε να είναι ικανός να δίδη τας καλάς του συμβουλάς, ιδιαιτέρως διά τη ψυχικήν υγείαν των παίδων. Αυτό βεβαίως θα ήτο ευκολώτερον, άν υπήρχεν ακόμη η συνήθεια του οικογενειακού ιατρού, ο οποίος εις πολλάς περιπτώσεις παρηκολούθει δύο και τρείς γενεάς της ιδίας οικογενείας και εγνώριζε λεπτομερώς την ψυχοσύνθεσιν γονέων και παιδιών.Το έργον του ιατρού θα έπρεπε να είναι συνδυασμένον με το έργον του διδασκάλου και του ιερέως. Ευτυχώς σήμερον η θρησκεία τείνει να συμβαδίση με την ιατρικήν εις την αντίληψιν περί ψυχής. Ο δυϊσμός εις την «περί σώματος και ψυχής » αντίληψιν εις την θρησκείαν τείνει να εξαλιφθή και να πλησιάση τη ενιστικήν αντίληψιν της ιατρικής περί ενότητος σώματος και ψυχής. Ιατρός, δάσκαλος και ιερεύς θα ηδύναντο να αποτελέσουν μίαν ανωτέρας αποστολής τριάδα, της οποίας ο ωραίος αγών διά την ψυχικήν διάπλασιν του ανθρώπου θα είναι πολύ ανώτερος και ωραιότερος από όλας τας προόδους της ιατρικής, ήτις επέτυχε μεν να παρατείνη την διάρκειαν της ζωής αλλά με ανθρώπους πολλάκις κατωτέρους βιολογικώς κα σωματικώς και ιδιαιτέρως ψυχικώς. Θα ηδύνατο δε τούτο να επιτευχθή επί μιας επιστημονικής βάσεως και προγραμματισμού. Τότε θα επετυγχάνετο το ιδεώδες της Πολιτείας του Πλάτωνος και της διδασκαλίας του Χριστού. Είναι τούτο όνειρον, ουτοπία; Νομίζω όχι. Ό,τι επετεύχθη και συνεχώς επιτυγχάνεται εις τον υλικόν κόσμον το οποίον, δεν θα εφαίνετο προ ολίγων ακόμη ετών ως ουτοπία, θα δύναται νομίζω να επιτευχθή και εις τον ψυχικόν κόσμον....»"Άλλο απόσπασμα :