cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όστρουφ Βιελκοπόλσκι
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στα τέλη του 1939 και στις αρχές του 1940, πολλοί Πολωνοί συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον, στη συνέχεια φυλακίστηκαν στο Κάλις και δολοφονήθηκαν σε μεγάλες σφαγές στο δάσος Βινιάρι κοντά στο Κάλις. Μεταξύ των θυμάτων ήταν ακτιβιστές, διευθυντές σχολείων, πρώην συμμετέχοντες στην πολωνική Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) κατά της Γερμανίας και ο προπολεμικός δήμαρχος, Στανίσουαφ Μουσιέλακ. Οι Γερμανοί ίδρυσαν επίσης ναζιστική φυλακή για Πολωνούς στο Όστρουφ. Περαιτέρω μαζικές συλλήψεις περίπου 400 Πολωνών από την κομητεία πραγματοποιήθηκαν τον Απρίλιο–Μάιο του 1940 και πολλά από τα θύματα φυλακίστηκαν στη συνέχεια στην τοπική φυλακή. Δάσκαλοι από το Όστρουφ ήταν μεταξύ των Πολωνών δασκάλων που δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. Ένα ναζιστικό στρατόπεδο εργασίας, το Staatspolizeistelle Litzmannstadt Arbeitserziehungslager Ostrowo, λειτουργούσε εντός των ορίων της πόλης, στο οποίο πέθαναν 193 άτομα.
Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν τις πρώτες απελάσεις Πολωνών τον Οκτώβριο του 1939, εστιάζοντας σε ιδιοκτήτες αρτοποιείων, καφενείων, εργαστηρίων και μεγάλων διαμερισμάτων, τα οποία στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος), ενώ οι εκδιωχθέντες Πολωνοί κρατήθηκαν σε στρατόπεδο διέλευσης στο κοντά στο Νόβε Σκαλμιεζίτσε για αρκετές εβδομάδες, και στη συνέχεια απελάθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο (γερμανοκρατούμενη κεντρική Πολωνία). Περαιτέρω 160 Πολωνοί εκδιώχθηκαν τον Δεκέμβριο του 1939 στην περιοχή Ράντομ του Γενικού Κυβερνείου. Επίσης, ένα στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από τα κοντινά χωριά ιδρύθηκε στην τοπική εκκλησία. Περαιτέρω απελάσεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν το 1940-1941.
Πρόσφατη περίοδος
Τον Σεπτέμβριο του 1945, το πολωνικό κίνημα αντίστασης έκανε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να καταλάβει την τοπική κομμουνιστική φυλακή και να απελευθερώσει τους κρατούμενους. Τον Ιούλιο–Αύγουστο 1980, υπάλληλοι τοπικών εργοστασίων συμμετείχαν στις πανεθνικές αντικομμουνιστικές απεργίες, που οδήγησαν στην ίδρυση της οργάνωσης «Αλληλεγγύη».
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Όστρουφ Βιελκοπόλσκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Στέλιος Γερασίμου
Ο Στέλιος Γερασίμου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1996-2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέλιος Γερασίμου γεννήθηκε στον Άγιο Ηλία το 1945. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές νομικής. Είναι επιχειρηματίας.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό Κόμμα και μετέπειτα στην Αλληλεγγύη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Εκόλ (Σαβοΐα)
Το Εκόλ (γαλλικά: École) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εκουλάν (γαλλικά: Écoulants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αριθμοί στη γεωργιανή γλώσσα
Η ονοματολογία αριθμών στη γεωργιανή γλώσσα είναι το σύστημα εκείνο με το οποίο ονοματοδοτούνται οι αριθμοί στη γεωργιανή γλώσσα, τη γλώσσα που ομιλείται στην Γεωργία. Στα γεωργιανά η ονοματολογία των αριθμών από το 30 έως το 99 προκύπτει χρησιμοποιώντας ένα σύστημα με βάση το 20,  παρόμοιο με το σύστημα που χρησιμοποιείται στα Βασκικά και τα Γαλλικά για τους αριθμούς 80 έως 99.
Τα σύμβολα για τους αριθμούς στα σύγχρονα γεωργιανά κείμενα είναι οι ίδιοι ινδοαραβικοί αριθμοί που χρησιμοποιούνται στα ελληνικά, εκτός από το ότι το κόμμα χρησιμοποιείται ως υποδιαστολή και τα ψηφία σε μεγάλους αριθμούς διαιρούνται σε ομάδες των τριών με χρήση κενών ή περιόδους (πλήρεις στάσεις). Υπάρχει μια παλαιότερη μέθοδος για την γραφή αριθμών, στην οποία τα περισσότερα γράμματα του γεωργιανού αλφαβήτου (συμπεριλαμβανομένων μερικών απαρχαιωμένων γραμμάτων) έχουν εκχωρηθεί σε αριθμητική τιμή.
Φυσικοί αριθμοί
Οι γεωργιανοί φυσικοί αριθμοί μέχρι το δέκα είναι πρωτόγονοι, όπως και οι λέξεις για τα 20 και 100, καθώς και οι λέξεις "εκατομμύρια", "δισεκατομμύρια" κλπ. (Ωστόσο, η λέξη για το 1000 δεν είναι πρωτόγονος). Άλλοι φυσικοί αριθμοί σχηματίζονται από αυτά τα πρωτόγονα με μίξη δεκαδικών αριθμών (με βάση το 10) και εικοσαδικό (με βάση το 20).
Το παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζει τις ονομαστικές μορφές των πρωτόγονων αριθμών. Εκτός από το rva (8) και το tskhra (9), αυτές οι λέξεις είναι όλες συνώνυμες-τελικές και μπορούν να χάσουν το τελικό i σε ορισμένες καταστάσεις. Οι αριθμοί από 11 έως 19 σχηματίζονται από το 1 έως το 9, αντιστοίχως, με προθέματα t (μια συντομευμένη μορφή του ati, που σημαίνει 10) και τη προσθήκη το met'i (= περισσότερο). Σε ορισμένες περιπτώσεις, το προθεματοποιημένο t συγχωνεύεται με το αρχικό σύμφωνο της λέξης ρίζας για να σχηματίσει ένα ενιαίο σύμφωνο (t + s → ts; t + š → č; t + ts → ts) ή προκαλεί μετάθεση στη ρίζα (t + rv → tvr). Οι αριθμοί μεταξύ 20 και 99 χρησιμοποιούν ένα εικοσαδικό (με βάση το 20) σύστημα (συγκρίσιμο με το 60-99 στα γαλλικά). Το 40, 60 και 80 σχηματίζονται χρησιμοποιώντας το 2, 3, και 4 (αντίστοιχα), που συνδέονται με τη λέξη 20 με m (μια πολλαπλασιαστική λέξη): Οποιοσδήποτε άλλος αριθμός ανάμεσα στο 21 και το 99 σχηματίζεται χρησιμοποιώντας το 20, 40, 60 ή 80, ρίχνοντας το τελικό i, προσθέτοντας το da (= και) ακολουθούμενο από τον κατάλληλο αριθμό από 1 έως 19, π.χ: Οι εκατοντάδες σχηματίζονται με τη σύνδεση των αριθμών 2, 3,. ., 10 απευθείας με τη λέξη για το 100 (χωρίς το πολλαπλασιαστικό m που χρησιμοποιείται για τα 40, 60 και 80). Το 1000 εκφράζεται ως ατάσι (10 x 100) και τα πολλαπλάσια των 1000 εκφράζονται χρησιμοποιώντας το ατάς - για παράδειγμα, το 2000 σημαίνει όρι ατάσι (2 x 10 x 100). Το τελικό i πέφτει όταν ένας μικρότερος αριθμός προστίθεται σε ένα πολλαπλάσιο του 100, π.χ.:
Τακτικοί αριθμοί
Οι τακτικοί αριθμοί σχηματίζονται με την προσθήκη της κατάληξης me- και -e στον αριθμό, με το -e να αντικαθιστά το τελικό φωνήεν. Η λέξη για το "πρώτο" είναι ο ανώμαλος αριθμός p'irveli. Για υψηλότερους αριθμούς, η κατάληξη περικλείει μόνο το τελευταίο στοιχείο του αριθμού. (Εάν αυτό το τελικό στοιχείο είναι erti, που σημαίνει "ένα", γίνεται meerte · οι μορφές με p'irveli είναι επικυρωμένες αλλά λιγότερο συνηθισμένες.) Εάν ο αριθμός περιλαμβάνει ένα πολλαπλάσιο του 20 που συνδέεται με ένα μικρότερο αριθμό από το da που σημαίνει "και", το me- πέφτει μετά το da. Εάν ένας αριθμός περιλαμβάνει ένα πολλαπλάσιο του 100 ή υψηλότερο ακολουθούμενο από έναν αριθμό μικρότερο από το 100 που δεν περιέχει ένα da, ο κανονικός σχηματίζεται μαζί με το me- μεταξύ των δύο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωργιανή γλώσσα
Τακλίντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία
Αντρελάκ (Σαβοΐα)
Το Αντρελάκ (γαλλικά: Entrelacs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλμπαναί (γαλλικά: Albanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ιστέμπνα
Η Ιστέμπνα (πολωνικά: Istebna) είναι μεγάλο χωριό και η έδρα της Γκμίνα Ιστέμπνα, στο Πόβιατ Τσιέσιν του Βοεβοδάτου Σιλεσίας, στη νότια Πολωνία. Το χωριό βρίσκεται στα Σιλεσικά Μπεσκίντι, κοντά στα σύνορα με την Τσεχία και τη Σλοβακία, στην ιστορική περιοχής της Σιλεσίας του Τσιέσιν. Ο ποταμός Όλζα ρέει μέσα από το χωριό.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο έγγραφο από το 1592, αναφέροντας αναδρομικά το χωριό Γιστέμπνε (Jistebne) ως υπάρχον το 1583. < Ανήκε τότε στο Δουκάτο του Τέσεν, ως φέουδο του Βασιλείου της Βοημίας και μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων.
Μετά τις Επαναστάσεις του 1848 στην Αυστριακή Αυτοκρατορία εισήχθη ένα σύγχρονο δημοτικό τμήμα στην ανασυσταθείσα Αυστριακή Σιλεσία. Το χωριό ως δήμος υπεγράφη στην πολιτική περιφέρεια του Τσιέσιν και στη νομική περιφέρεια του Γιάμπλουνκοφ. Σύμφωνα με τις απογραφές που έγιναν το 1880, το 1890, το 1900 και το 1910, ο πληθυσμός του δήμου αυξήθηκε από 2.112 το 1880 σε 2.245 το 1910, με την πλειοψηφία να είναι γηγενείς πολωνόφωνοι (μεταξύ 98,2% και 99,5%) συνοδευόμενοι από γερμανόφωνους (το πολύ 33 ή 1,5% το 1890) και τσεχόφωνοι (το πολύ 15 ή 0,7% το 1880). Όσον αφορά τη θρησκεία το 1910 η πλειοψηφία ήταν Ρωμαιοκαθολικοί (93,9%), ακολουθούμενοι από Προτεστάντες (5,9%) και Εβραίους (6 άτομα). Το χωριό κατοικούνταν επίσης παραδοσιακά από Σιλέσιους Γκουράλους.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την πτώση της Αυστροουγγαρίας, τον Πόλεμο Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας και τη διαίρεση της Σιλεσίας του Τσιέσιν το 1920, έγινε μέρος της Πολωνίας και μεταφέρθηκε στο Πόβιατ Τσιέσιν. Στη συνέχεια προσαρτήθηκε από τη ναζιστική Γερμανία στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Σιλεσία του Τσιέσιν
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018 – 44 κιλά κοριτσιών
Παραπομπές
Αποτελέσματα
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων
Αντρεμόν-λε-Βιέ
Το Αντρεμόν-λε-Βιέ (γαλλικά: Entremont-le-Vieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντρεμοντάν (γαλλικά: Entremondants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Επιέρ
Το Επιέρ (γαλλικά: Épierre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Επιεραίν (γαλλικά: Épierrains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Τίνιαν
Το Τίνιαν (αγγλικά: Tinian) είναι ένα από τα τρία κύρια νησιά της Κοινοπολιτεία των Βορείων Μαριανών Νήσων, μιας μη εγγεγραμμένης επικράτειας των Ηνωμένων Πολιτειών, στο δυτικό Ειρηνικό ωκεανό. Ο δήμος Τίνιαν συμπεριλαμβάνει και το γειτονικό ακατοίκητο νησί Aguijan, και είναι ένας από τους τέσσερις δήμους των Βορείων Μαριανών. Ο πληθυσμός του νησιού ανέρχεται σε 3.136 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και ο μεγαλύτερος οικισμός του Τίνιαν είναι το Σαν Χοσέ.
Γεωγραφία
Το Τίνιαν βρίσκεται περίπου 5 ναυτικά μίλια (9,3 χλμ.) νοτιοδυτικά της νήσου Σαϊπάν, από την οποία χωρίζεται με τον πορθμό Σαϊπάν. Έχει έκταση 101 τ.χλμ., και μέγιστο υψόμετρο στο Όρος Lasso στα 171 μέτρα.
Το νησί διαθέτει μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας, ασβεστολιθικά βράχια και σπηλιές. Επίσης υπάρχει ποικιλία θαλάσσιας ζωής και κοραλλιογενείς ύφαλοι που περιβάλλουν το νησί. Τα καθαρά και ζεστά νερά του είναι ιδανικά για κολύμβηση με αναπνευστήρα, καταδύσεις και αλιεία.
Ιστορία
thumb|230px|left|Το σπίτι του Τάγκα thumb|230px|right|Ιαπωνικό ιερό
Προϊστορία
Έχουν βρεθεί, από αρχαιολόγους, ίχνη ανθρώπινων οικισμών στο Τίνιαν ηλικίας άνω των 4.000 χρονών, συμπεριλαμβανομένων των αρχαίων πετρών «latte», και άλλα αντικείμενα που δείχνουν μια πολιτιστική συγγένεια με την περιοχή της Μελανησίας και με παρόμοια πέτρινα μνημεία στη Μικρονησία και το Παλάου. Πριν από περίπου 3000 χρόνια, το Τίνιαν το κυβέρνησε ο Τσαμόρο αρχηγός Τάγκα, ο οποίος δημιούργησε το μεγαλύτερο πέτρινο σπίτι πάνω σε πέτρες latte.
Ισπανική αποικιακή περίοδος
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που πιθανόν πρωτοαντίκρυσαν το Τίνιαν και τη Σαϊπάν, ήταν οι άνδρες της ισπανικής αποστολής του Φερδινάνδου Μαγγελάνου, ο οποίος έφτασε στις Νότιες Μαριάννες στις 6 Μαρτίου του 1521. Το 1522 το είδε πιθανότατα και ο Gonzalo Gómez de Espinosa με το ισπανικό πλοίο Trinidad, σε μια προσπάθεια να φτάσει στον Παναμά μετά το θάνατο του Φερδινάνδου Μαγγελάνου. Η πρώτη αποδεδειγμένη ευρωπαϊκή άφιξη στο νησί ήταν όταν το πλοίο Σάντα Μαργαρίτα υπό τις διαταγές του Juan Martínez de Guillistegui, ναυάγησε νοτιοανατολικά της Σαϊπάν τον Φεβρουάριο του 1600 και οι επιζώντες του οποίου έμειναν για δύο χρόνια στα νησιά έως ότου 250 διασώθηκαν από τα πλοία Santo Tomas και Jesus María. Οι Ισπανοί κατέλαβαν επίσημα το Τίνιαν το 1669, με την ιεραποστολική αποστολή του Diego Luis de San Vitores που το ονόμασε Buenavista Mariana (Goodsight Mariana). Από το 1670, έγινε λιμένας για ισπανικά και περιστασιακά αγγλικά, ολλανδικά και γαλλικά πλοία ως σταθμός προμήθειας τροφίμων και νερού. Ο ιθαγενής πληθυσμός, ο οποίος εκτιμάται στις 40.000 την εποχή της ισπανικής άφιξης, συρρικνώθηκε σε λιγότερο από 1400 λόγω ευρωπαϊκών ασθενειών και συγκρούσεων για τη γη. Οι επιζώντες μεταφέρθηκαν βίαια στο Γκουάμ το 1720 για καλύτερο έλεγχο και αφομοίωση. Υπό την ισπανική κυριαρχία, στο νησί αναπτύχθηκε η εκτροφή βοοειδών και χοίρων, με τα οποία ανεφοδίαζαν τα ισπανικά πλοία στο ταξίδι τους προς το Μεξικό.
Γερμανική αποικιακή περίοδος
Μετά τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898, το Τίνιαν καταλήφθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Εντούτοις, πουλήθηκε στη συνέχεια από την Ισπανία στη Γερμανική Αυτοκρατορία το 1899. Η Γερμανία έθεσε τα νησιά στη διοίκηση της αποικίας της Γερμανικής Νέας Γουινέας και έκανε λίγα από την άποψη της ανάπτυξης.
Ιαπωνική αποικιακή περίοδος
Το 1914, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το νησί κατελήφθη από την Ιαπωνική Αυτοκρατορία. Το 1919, η Κοινωνία των Εθνών έδωσε όλα τα νησιά της Γερμανίας στον Ειρηνικό ωκεανό που βρίσκονται βόρεια του Ισημερινού, συμπεριλαμβανομένων των Βόρειων Μαριάνων, κατ' εντολή στην Ιαπωνία. Κάτω από αυτή τη διευθέτηση, οι Ιάπωνες διέθεταν έτσι τις Βόρειες Μαριάνες ως τμήμα της Εντολής του Νότιου Ειρηνικού. Κατά την ιαπωνική κατοχή στο Τίνιαν εγκαταστάθηκαν Ιάπωνες, Κορεάτες και κάτοικοι των νησιών Οκινάουα ενώ το ζαχαροκάλαμο έγινε η κύρια βιομηχανία του νησιού. Κατά την ιαπωνική κατοχή, σημειώθηκε εκτεταμένη ανάπτυξη υποδομών, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής λιμενικών εγκαταστάσεων, υδροηλεκτρικών σταθμών, σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, ασφαλτόστρωση δρόμων και κατασκευή σχολείων, καθώς και εγκαταστάσεις διασκέδασης και χτίσιμο ιερών Shinto. Οι αρχικές προσπάθειες εποίκισης του νησιού αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένης μόλυνσης από έντομα, και μια σοβαρή ξηρασία το 1919. Ωστόσο, οι προσπάθειες επαναλήφθηκαν υπό την αιγίδα του Nanyo Kohatsu Kabushiki Kaisha το 1926, με νέους εποίκους από την Οκινάουα καθώς και από τους νομούς της Φουκουσίμα και Yamagata. Επίσης εισήχθη η καλλιέργεια του καφέ και του βαμβακιού ως εμπορικές καλλιέργειες εκτός από τη ζάχαρη και η κατασκευή ενός εργοστασίου επεξεργασίας Katsuobushi. Μέχρι τον Ιούνιο του 1944, περίπου 15.700 Ιάπωνες πολίτες κατοικούσαν στο Τίνιαν (συμπεριλαμβανομένων 2.700 Κορεατών και 22 Τσαμόρο).
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Τίνιαν δεν φρουρούνταν από τον ιαπωνικό στρατό μέχρι τα τελευταία στάδια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, όταν οι Ιάπωνες συνειδητοποίησαν τη στρατηγική σημασία του ως πιθανή βάση για τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα της Αμερικανικής Boeing B-29 Superfortress. Το νησί καταλήφθηκε από τους Συμμάχους κατά τη διάρκεια της Μάχης του Τίνιαν από τις 24 Ιουλίου έως την 1η Αυγούστου του 1944. Από την ιαπωνική φρουρά των 8.500 ατόμων, μόνο 313 επέζησαν της μάχης. Την εποχή εκείνη, στο νησί υπήρχαν περίπου 15.700 Ιάπωνες πολίτες (συμπεριλαμβανομένων 2.700 Κορεατών). Πολλές εκατοντάδες σκοτώθηκαν κατά την ανταλλαγή πυρών, είτε αυτοκτόνησαν είτε εκτελέστηκαν από τον ιαπωνικό στρατό για να αποφύγουν τη σύλληψη από τους Αμερικανούς.
Το Τίνιαν βρίσκεται περίπου 2.400 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Ιαπωνία και ήταν κατάλληλο για να αποτελέσει βάση για συνεχείς βομβαρδιστικές επιθέσεις στα ιαπωνικά νησιά. Αμέσως μετά την κατάληψη του νησιού από τις Ηνωμένες Πολιτείες, άρχισαν οι εργασίες κατασκευής της μεγαλύτερης αεροπορικής βάσης του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η οποία κάλυπτε ολόκληρο το νησί, εκτός από τις τρεις ορεινές περιοχές. Η βάση ήταν μια εγκατάσταση 40.000 ατόμων και η Navy Seabees (110η NCB) σχεδίασε τη βάση με ένα μοτίβο δρόμων πόλης που μοιάζει με το νησί του Μανχάταν της Νέας Υόρκης και ονομάστηκαν αντίστοιχα οι δρόμοι. Η πρώην ιαπωνική πόλη Sunharon ονομαζόταν "The Village" («Το Χωριό») επειδή η θέση της αντιστοιχούσε σε εκείνη του Greenwich Village. Μια μεγάλη τετράγωνη περιοχή μεταξύ δυτικών και βόρειων πεδίων, που χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη θέση των νοσοκομείων και έμεινε ανέπαφη, ονομαζόταν Central Park.
Κατασκευάστηκαν δύο πεδία διαδρόμων, το Δυτικό Πεδίο (West Field) και το Βόρειο Πεδίο (North Field), με συνολικά έξι διάδρομους 2.600 μέτρων. Σήμερα, οι τέσσερις διάδρομοι στο Βόρειο Πεδίο είναι κατάφυτοι και εγκαταλελειμμένοι. Ένας από τους δύο διάδρομους του Δυτικού Πεδίου παραμένει σε χρήση ως μέρος του Διεθνούς Αεροδρομίου του Τίνιαν.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, το Τίνιαν συμπεριλήφθηκε στο Έδαφος υπό εντολή των Νησιών του Ειρηνικού, το οποίο ανέθεσε την άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις των νησιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το νησί εξακολούθησε να διοικείται από το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και μέχρι το 1962 ήταν τμήμα της περιφέρειας της Σαϊπάν. Από το 1978, το νησί είναι δήμος της Κοινοπολιτείας των Βορείων Μαριανών Νήσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Βόρειων Μαριάνων Νήσων Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Εσέρ-Μπλαι
Το Εσέρ-Μπλαι (γαλλικά: Esserts-Blay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπλαισεραίν (γαλλικά: Blaycherains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αλεξάντρ Μεντβέντ
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Μεντβέντ, οι παππούδες του κατάγονταν από τη Ρωσία. Η γιαγιά του ήταν περίπου 1,95 μ. και ο παππούς του ήταν ακόμα πιο ψηλός. Ο Μεντβέντ ήταν κοντύτερος, στο 1,90 μ. και βάρος συνήθως λίγο πάνω από 100 κιλά (με μεγαλύτερο στην καριέρα του 120 κιλά), αλλά αρκετά σωματώδης ώστε να ανταπεξέλθει στο επίθετό του, που σημαίνει αρκούδα στα ρωσικά (και με μικρές παραλλαγές στη λευκορωσική και την ουκρανική γλώσσα). Αρχικά, εγγράφηκε σε σύλλογο γυμναστικής, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να είναι γυμναστής με τέτοιο ύψος, ασχολουμενος στη συνέχεια με τη χειροσφαίριση (χάντμπολ), και εκεί χωρίς επιτυχία. Δεν πτοήθηκε από τις αποτυχίες, αλλά είχε αναπτύξει μεγάλο μέρος της δύναμής του δουλεύοντας στο δάσος με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν δασολόγος. Ξεκίνησε έτσι την πάλη ως 19χρονος νεοσύλλεκτος στον σοβιετικό στρατό. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1961, κέρδισε τον πρώτο από τους οκτώ εθνικούς του τίτλους.
Μεταξύ του 1962 και της αποχώρησής του, έχασε τον Ολυμπιακό ή τον Παγκόσμιο τίτλο μόνο σε μία περίπτωση - το 1965 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που ισοφάρισε με τον Τούρκο Αχμέρ Αΐκ και έχασε το χρυσό μετάλλιο στη βαθμολογία. Αυτό που έκανε την καριέρα του ακόμα πιο αξιοσημείωτη ήταν ότι σπάνια ζύγιζε περισσότερα από 105 κιλά και μερικές φορές πάλεψε με ανταγωνιστές που ήταν βαρύτεροι από 60 κιλά από τον ίδιο. Ωστόσο, το επιδέξιο οπλοστάσιο των επιθέσεων και των ξαφνικών υπεκφυγών του έδωσε τη δυνατότητα να ξεπεράσει τους πιο σκληρούς αντιπάλους του. Μεταξύ 1967 και 1972, ο Μεντβέντ είχε αντιπαλότητα με τον Βούλγαρο παλαιστή Οσμάν Ντουραλίεφ. Συναντήθηκαν οκτώ φορές σε τελικούς μεγάλων διεθνών πρωταθλημάτων και ο Μεντβέντ κέρδισε σε όλες τις περιπτώσεις. Ήταν κοντά στο να χάσει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1971 στη Σόφια, όπου ο Ντουραλίεφ προηγήθηκε του αγώνα με 4:3 με 43 δευτερόλεπτα να απομένουν. Ωστόσο, ο Μεντβέντ ισοφάρισε το σκορ και κέρδισε τον τίτλο λόγω του χαμηλότερου σωματικού του βάρους. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972 έπρεπε να χρησιμοποιήσει όλη του την εμπειρία για να αντιμετωπίσει τον όγκο και τη δύναμη του Κρις Τέιλορ (ΗΠΑ) που ζύγιζε 190 κιλά, αλλά τελικά τα κατάφερε.
Αφού αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1972, ο Μεντβέντ μετακόμισε στη Λευκορωσία, όπου υπηρέτησε στον Σοβιετικό Στρατό στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Εκεί εργάστηκε ως εθνικός προπονητής και δίδαξε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Πληροφορικής και Ραδιοηλεκτρονικής της Λευκορωσίας. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης διορίστηκε αντιπρόεδρος της Λευκορωσικής Ολυμπιακής Επιτροπής και της Λευκορωσικής Ομοσπονδίας Πάλης. Προηγουμένως του είχε απονεμηθεί το Τάγμα του Λένιν (1964), το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας (1970) και το Τάγμα του Παράσημου Τιμής (1964, 1969, 1985). Το 2001 επιλέχθηκε ως ο κορυφαίος Λευκορώσος αθλητής του 20ού αιώνα και το 2003 έγινε ένας από τους πρώτους 10 εισαχθέντες στο Διεθνές Μέγαρο Δόξας Πάλης της FILA. Είναι επίτιμος πολίτης του Μινσκ, όπου από τη δεκαετία του 1970 διοργανώνεται ένα ετήσιο τουρνουά πάλης προς τιμήν του.
Ο Μεντβέντ είναι παντρεμένος με την Τατιάνα, έχουν μια κόρη, την Έλενα και έναν γιο, τον Αλεξέι. Η Έλενα ήταν πρωταθλήτρια Λευκορωσίας στην αντισφαίριση, ενώ ο Αλεξέι κέρδισε έναν παγκόσμιο τίτλο στην πάλη νέων το 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι παλαιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί παλαιστές Κατηγορία:Παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πάλης Κατηγορία:Παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Αλμπέρτο Εσκενάζυ
Από το γάμο του με τη Μαίρη, ο Εσκενάζυ απέκτησε ένα γιο τον Λέοντα (1983) και μια κόρη, τη Σάρα (1987). Για δέκα έτη, από το 2001 έως το 2011 είχε δημιουργήσει τη δική του θεατρική στέγη, αλλά και σχολή.
Έχει δώσει και τη φωνή του στις μεταγλωττίσεις κινουμένων σχεδίων.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Green Fairy
Το Green Fairy, που δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2012, είναι μυθιστόρημα που γράφτηκε από τον συγγραφέα furry, Κάιελ Γκολντ. Είναι το πρώτο βιβλίο που δεν είναι για ενήλικες από τον συγγραφέα και το πρώτο στη σειρά Dangerous Spirits.
Το μυθιστόρημα λέει την ιστορία του έφηβου Σολ που αγωνίζεται να επιβιώσει τους τελευταίους μήνες του στο γυμνάσιο, ενώ ζει με τον καταπιεστικό πατέρα του. Ελπίζει να μετακομίσει στο αγόρι του το καλοκαίρι, ενώ τα όνειρα ενός χορευτή ο οποίος πέθανε 100 χρόνια πριν αρχίζουν να τον στοιχειώνουν.
Η συνέχεια του μυθιστορήματος, το Red Devil, δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2014 και ένα εκ των υστέρων βιβλίο, το Black Angel, θα κυκλοφορήσει σε απρογραμμάτιστη ημερομηνία.
Το εξώφυλλο και οι εικόνες απεικονίστηκαν από τον καλλιτέχνη furry, Rukis με τις οποίες αυτή κέρδισε το Βραβείο Ursa Major 2012 για την καλύτερη Δημοσιευμένη Ανθρωπομορφική Εικονογράφηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα
Φλυμέ
Το Φλυμέ (γαλλικά: Flumet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αχκάμ
Το αχκάμ (أحكام, «διατάξεις») είναι ισλαμικός όρος με πολλές έννοιες. Στο Κοράνιο, η λέξη χουκμ (حُكْم, «διάταξη») χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως και σημαίνει διαιτησία, κρίση, εξουσία ή θέλημα του Θεού. Κατά την πρώιμη ισλαμική περίοδο, οι Χαριζίτες έδωσαν πολιτικούς συνειρμούς δηλώνοντας ότι δέχονται μόνο το χουμμά του Θεού (حكم الله). [1] Η λέξη απέκτησε νέες έννοιες κατά τη διάρκεια της ισλαμικής ιστορίας, χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε κοσμική εκτελεστική εξουσία ή σε δικαστική απόφαση. Στον πληθυντικό, αχκάμ, αναφέρεται συνήθως σε συγκεκριμένους κανόνες του Κορανίου, ή στις νομικές αποφάσεις που προκύπτουν χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία του φικχ. Οι αποφάσεις της Σαρία εντάσσονται σε μία από τις πέντε κατηγορίες που είναι γνωστές ως «οι πέντε αποφάσεις» (αλ-αχκάμ αλ-χαμσά): υποχρεωτικές (φαρντ ή ουαζίμπ), συνιστώμενες (μαντούμπ ή μουσταχάμπ), ουδέτερες (μουμπάχ), καταδικαστικές (μακρούχ) και απαγορευτικές (χαράμ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία
Λαζανιάς
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αμπντελκαντέρ Μπενσαλάχ
Ο Αμπντλεκαντέρ Μπενσαλάχ (عبد القـادر بن صالح) ήταν Αλγερινός πολιτικός, ο οποίος είναι πρόεδρος του Συμβουλίου του Έθνους από το 2002 και αρχηγός κράτους μετά την παραίτηση του Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα τον Απρίλιο του 2019. Ο Μπενσαλάχ θα κυβερνούσε για περίοδο 90 ημερών μετά την οποία ορίστηκε να διεξαχθούν νέες προεδρικές εκλογές.
Βιογραφία
Ως μέλος του κεντρώου Δημοκρατικού Εθνικού Συναγερμού (RND), διετέλεσε Πρόεδρος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου από το 1994 έως το 1997 και της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης από το 1997 έως το 2002.
Από τον Ιούλιο του 2002, υπηρετεί ως πρόεδρος του Συμβουλίου του Έθνους, της ανώτερης Βουλής. Αντικατέστησε τον Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα για κάποια προεδρικά καθήκοντα, όπως για να καλωσορίζει ξένους ηγέτες στην Αλγερία, κατά το τελευταίο μέρος της θητείας του πρώην προέδρου. Ήταν ισχυρός σύμμαχος του τελευταίου, υποστηρίζοντας την πέμπτη υποψηφιότητά του, ακόμη και κατά τη διάρκεια των αλγερινών διαμαρτυριών του 2019.
Σύμφωνα με το άρθρο 102 του Συντάγματος της Αλγερίας, έγινε αρχηγός κράτους της Αλγερίας στις 9 Απριλίου 2019, επτά ημέρες μετά την παραίτηση του Μπουτεφλίκα. Η θητεία του διήρκεσε το πολύ 90 ημέρες, ενώ οι προεδρικές εκλογές θα έπρεπε να είχαν πραγματοποιηθεί. Σύμφωνα με το νόμο, απαγορεύεται να είναι ο ίδιος υποψήφιος στις εκλογές αυτές. Ωστόσο, μετά την ακύρωση των εκλογών, εξακολούθησε να κυβερνά τη χώρα, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019 όταν ο Αμπντελματζίντ Τεμπούν ανέλαβε την εξουσία.
Απεβίωσε από καρκίνο και COVID-19 στις 22 Σεπτεμβρίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλγερίας
Βόρεια Μίτροβιτσα
Η Βόρεια Μίτροβιτσα (σερβικά: Северна Митровица· πλήρες όνομα: Северна Косовска Митровица) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στο Διαμέρισμα της Μιτροβίτσας της Αυτόνομης Επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Από το 2015, έχει πληθυσμό 29.460 κατοίκους και καλύπτει έκταση 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η Βόρεια Μίτροβιτσα αποτελεί μέρος του Βόρειου Κοσσυφοπεδίου, μια περιοχή με Σερβική εθνοτική πλειοψηφία που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα από το υπόλοιπο που έχει κατά κύριο λόγο Αλβανική εθνοτική πλειοψηφία στο Κοσσυφοπέδιο. Ο δήμος ιδρύθηκε το 2013 μετά την κρίση στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο, προηγουμένως ήταν ο οικισμός της πόλης Μιτροβίτσα, που διαιρέθηκε από τον ποταμό Ιμπάρ.
Ο δήμος αποτελεί το διοικητικό κέντρο της Κοινότητας των Σερβικών Δήμων.
Φεσόν-συρ-Σαλέν
Το Φεσόν-συρ-Σαλέν (γαλλικά: Feissons-sur-Salins) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Βόρεια Μίτροβιτσα
Όνομα
Το βόρειο τμήμα της Μίτροβιτσα (, πρώην "Κόσοβσκα Μίτροβιτσα") ήταν συχνά γνωστή ως "Βόρεια Κόσοβσκα Μίτροβιτσα" (Северна Косовска Митровица/Severna Kosovska Mitrovica), ωστόσο τελευταία αποκαλείται απλά Βόρεια Μίτροβιτσα (Северна Митровица/Severna Mitrovica).
Φεσόν-συρ-Σαλέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεσοναί (γαλλικά: Feissonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Βόρεια Μίτροβιτσα
Ιστορία
Η πόλη ήταν τμήμα της Μίτροβιτσας μέχρι τον επίσημο διαχωρισμό της το 2013. Ήταν αποτέλεσμα της κρίσης στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, μετά την ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία τον Φεβρουάριο του 2008. Ο δήμος αναγνωρίστηκε από την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές στο Κοσσυφοπέδιο το 2013. εναλλ.=|μικρογραφία|268x268εσ|Μνημείο για τους Σέρβους που σκοτώθηκαν στον [[Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου|πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου.]] Η πόλη ήταν ντε φάκτο πρωτεύουσα της περιοχής του Βορείου Κοσσυφοπεδίου που αρνούνταν να συνεργαστεί με τους θεσμούς του Κοσσυφοπεδίου. Έτσι οι ντόπιοι Σέρβοι ίδρυσαν τη Συνέλευση της Κοινότητας των Δήμων με σερβική υποστήριξη.
Νουρεντίν Μπεντουί
Ο Νουρεντίν Μπεντουί (نور الدين بدوي, γεν. 22 Δεκεμβρίου 1959) είναι Αλγερινός πολιτικός της Αλγερίας. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Αλγερίας από τις 11 Μαρτίου 2019 ως τις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου.
Βόρεια Μίτροβιτσα
Ιστορία
Η συνέλευση του δεν θα έχει νομοθετική αρχή και οι δικαστικές αρχές θα ενσωματωθούν και θα λειτουργούν εντός του νομοθετικού πλαισίου του Κοσσυφοπεδίου.
Νουρεντίν Μπεντουί
Καταγωγή
Ο Μπεντουί γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1959 στο Αΐν Ταγιά (Ain Taya), στο βιλαέτι (επαρχία) του Αλγερίου, με την οικογένειά του να κατάγεται από την Ουάργκλα. Το 1985 ο Μπεντουί εντάχθηκε στην Εθνική Σχολή Διοίκησης (ENA). Αποφοίτησε από αυτήν και αργότερα έγινε ορκωτός ελεγκτής στο Ελεγκτικό Συνέδριο, στη συνέχεια βαλής (wali) (κυβερνήτης) τριών διαφορετικών βιλαετιών (williyas), που παρατίθενται διαδοχικά:
Βόρεια Μίτροβιτσα
Διοίκηση
Η δημοτική συνέλευση της Βόρειας Μίτροβιτσα έχει 19 αντιπροσώπους, ένας εκ των οποίων είναι πρόεδρος. Υπάρχουν δεκαεφτά ενεργοί δημοτικοί σύμβουλοι στην πόλη.
Νουρεντίν Μπεντουί
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μπεντουί ήταν υπουργός Εκπαίδευσης και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης από τις 11 Σεπτεμβρίου 2013 έως τις 14 Μαΐου 2015, πριν διοριστεί υπουργός Εσωτερικών και Τοπικών Αρχών στις 14 Μαΐου 2015. Στις 12 Μαρτίου 2019 έγινε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του Αχμέτ Ουγιαχία και την απόσυρση του Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα στις προεδρικές εκλογές, ως αποτέλεσμα μαζικών διαδηλώσεων. Στις 14 Μαρτίου, ο σχηματισμός της κυβέρνησης ανακοινώθηκε για το τέλος της επόμενης εβδομάδας. Η προθεσμία εκείνη δεν τηρήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Η κυβέρνηση διαμορφώθηκε τελικά στις 31 Μαρτίου. Δύο ημέρες αργότερα, στις 2 Απριλίου, παραιτήθηκε ο πρόεδρος της χώρας, Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλγερίας
Βόρεια Μίτροβιτσα
Δημογραφία
Σύμφωνα με εκτίμηση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου για το 2011, η Βόρεια Μιτρόβιτσα έχει 3.393 νοικοκυριά και 12.326 κατοίκους.
Το 2015, σύμφωνα με αναφορά του ΟΑΣΕ, ο πληθυσμός του δήμου της Βόρειας Μιτρόβιτσας είναι 29.460 άτομα.
Εθνότητες
Η πλειοψηφία των κατοίκων του δήμου της Βόρειας Μιτρόβιτσας είναι Σέρβοι Κοσοβάροι, που αριθμούν 22.530 άτομα συνολικά (76.4%). Επίσης 4.900 Κοσοβάροι Αλβανοί (16.6%) και 2.000 άτομα άλλων εθνοτήτων ζουν στο δήμο.
Παρακάτω εμφανίζεται η εθνοτική σύνθεση του δήμου, ενώ στα νούμερα συμπεριλαμβάνονται και οι εσωτερικά εκτοπισθέντες:
Πολιτισμός και εκπαίδευση
Η Βόρεια Μιτρόβιτσα είναι το σημαντικότερο πολιτικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και υγειονομικό κέντρο για τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου. Είναι η μεγαλύτερη αστική περιοχή στο Κοσσυφοπέδιο όπου οι Σέρβοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Το πανεπιστήμιο της Πρίστινας εδρεύει στην πόλη, έχοντας μεταφέρει την έδρα του από την Πρίστινα στη Μιτρόβιτσα κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Το 2013, μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου στο Κοσσυφοπέδιο, η Βόρεια Μιτρόβιτσα έγινε και επίσημα ξεχωριστός δήμος.
Αθλητισμός
Η ΦΚ Τρέπτσα Σέβερ και η Ρούνταρ Κοσόβσκα Μιτρόβιτσα είναι οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που εδρεύουν σε αυτό το μέρος της πόλης. Προς το παρόν η ΦΚ Τρέπτσα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Ζώνης του Μοράβα, την τέταρτη σερβική κατηγορία, ενώ η ΦΚ Ρούνταρ Κοσόβσκα Μιτρόβιτσα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του Βόρειου Κοσσυφοπεδίου, που ανήκει στην πέμπτη κατηγορία της Σερβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Βόρειο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια
Ίγκορ Νέτο
Σταδιοδρομία σε συλλόγους χόκεϊ επί πάγου και ποδοσφαίρου
Εκτός από το ποδόσφαιρο, ο Νέτο έπαιξε 22 παιχνίδια τις σεζόν 1948–49 και 1950–51 ως επιθετικός στην ομάδα χόκεϊ επί πάγου της Σπαρτάκ. Τα παράτησε λόγω του υψηλού επιπέδου τραυματισμού που είναι εγγενές στο χόκεϊ.
Κατά τη διάρκεια της συλλογικής σταδιοδρομίας του έπαιξε στην ΦΚ Σπαρτάκ Μόσχας από το 1949 έως το 1966, σκοράροντας 37 γκολ σε 367 αγώνες πρωταθλήματος, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης και 3 κύπελλα.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία|288x288εσ| Ο Ίγκορ Νέτο, ο [[Σεργκέι Σάλνικοφ και ο Λεβ Γιάσιν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958]] Ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της ΕΣΣΔ από το 1952 έως το 1965. Οδήγησε τη χώρα στο χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 και στη νίκη στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1960. Έχασε όλους εκτός από έναν, λόγω τραυματισμού, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, ενώ έπαιξε και τους τέσσερις αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, όπου η Σοβιετική Ένωση έφτασε στους προημιτελικούς. Συνολικά, με την εθνική ομάδα είχε 54 συμμετοχές και 4 γκολ.
Ο Νέτο ήταν ένα άτομο εξαιρετικής ειλικρίνειας, η οποία αποκαλύφθηκε πιο αξιοσημείωτα κατά τη διάρκεια του αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962 εναντίον της Ουρουγουάης. Με το σκορ 1–1, ο Ίγκορ Τσισλένκο κατάφερε να στείλει την μπάλα στην εστία από την εξωτερική πλευρά των διχτύων και το γκολ που προέκυψε καταμετρήθηκε κατά λάθος από τον διαιτητή που δεν είδε την τροχιά της μπάλας. Ακούγοντας διαμαρτυρίες από τον Ουρουγουανό τερματοφύλακα, ο Νέτο επιβεβαίωσε με τον Τσισλένκο ότι η μπάλα πέρασε από την εξωτερική πλευρά των διχτύων και έπεισε τον διαιτητή να μην κατοχυρώσει το γκολ. Τελικά, η ομάδα του Νέτο κέρδισε αυτό τον αγώνα.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Μετά την απόσυρσή του ως ποδοσφαιριστής το 1966 έκανε μια μακρά, αν και αποτυχημένη, σταδιοδρομία ως προπονητής, όντας προπονητής της Ομόνοιας Λευκωσίας, τη ΦΚ Σίνικ Γιαροσλάβλ, της Εθνικής Ιράν, του Πανιωνίου και της Νεφτσί Μπακού. Ο Νέτο τιμήθηκε με το Τάγμα του Λένιν το 1957. Το στάδιο της εφεδρικής ομάδας της Σπαρτάκ Μόσχας φέρει το όνομά του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ίγκορ Νέτο ήταν εσθονικής και ιταλικής καταγωγής, με την ιταλική καταγωγή του να προέρχεται από έναν Ιταλό κηπουρό που μετανάστευσε στο Κυβερνείο της Εσθονίας τον 18ο αιώνα. Ο πατέρας του, Αλεξάντερ Νέτο (1885–1956), ήταν αρχικά ξυλουργός από τη Βάλγκα στο Κυβερνείο της Λιβονίας, και η μητέρα του Γιούλι (το γένος Ταμ, 1894–1977) από το Βαϊμάστβερε. Ο Αλεξάντερ έφυγε από τη Λιβονία για τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία με τους Κόκκινους Λετονούς Τυφεκιοφόρους το 1918. Ο Αλεξάντερ ήταν ένθερμος κομμουνιστής, που έδρασε ακόμη και ως Μπολσεβίκος Σύμβουλος στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και της Μεγάλης Εκκαθάρισης του Ιωσήφ Στάλιν, η οικογένεια δεν τόλμησε να μιλήσει εσθονικά και ο Ίγκορ έμαθε μόνο ρωσικά. Ο αδελφός του Ίγκορ, Λεβ Νέτο (1925–2017), ο οποίος μιλούσε εσθονικά και πήρε το όνομά του από τον Λέων Τρότσκι, ήταν Σοβιετικός κρατούμενος για 8 χρόνια στο γκούλαγκ του Νορίλσκ, όπως και ο αδελφός του Αλεξάντερ, Σεργκέι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1960 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Σοβιετικοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σίνικ Γιαροσλάβλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιράν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νεφτσί Μπακού Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Τουράρ Ρισκούλοφ
Ο Τουράρ Ρισκούλοφ (1894-1938) ήταν Σοβιετικός πολιτικός και πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Τουρκεστάν.
Βιογραφία
Ο Τουράρ Ρισκούλφ γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1894 στο βολόστ του Ανατολικού Ταγκάρ της περιφέρειας Σεμιρετσένσκ (σημερινή επαρχία Ταλγκάρ της Περιφέρειας Αλμάτι του Καζακστάν) και ήταν καζακικής εθνικότητας.
Κατά τη διάρκεια της Ρωσικού Εμφυλίου ίδρυσε το Τουρκικό Κομμουνιστικό Κόμμα και υποστήριξε ότι όλα τα τουρκικά έθνη θα έπρεπε να οργανωθούν σε ένα κράτος και ένα κομμουνιστικό κόμμα. Η πολιτική του απορρίφθηκε και το κόμμα διατάχθηκε να ενταχθεί στο Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζάκοι πολιτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Φονκουβέρτ-λα-Τουσουίρ
Το Φονκουβέρτ-λα-Τουσουίρ (γαλλικά: Fontcouverte-la-Toussuire) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φονκουβερτέν (γαλλικά: Foncouvertins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Φρενέ (Σαβοΐα)
Το Φρενέ (γαλλικά: Freney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φενελέν (γαλλικά: Fénelins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
ISO 639:i
! iai ! ian ! iap ! iar ! iba ! ibb ! ibd ! ibe ! ibg !(ibi) ! ibl ! ibm ! ibn ! ibo ! ibr ! ibu ! iby ! ica ! ich ! icl ! icr ! ida ! idb ! idc ! idd ! ide ! idi ! ido ! idr ! ids ! idt ! idu ! ifa (Αμγκανάντ) ! ifb (Μπατάντ) ! ife ! iff ! ifk (Τούβαλι) ! ifm ! ifu (Μαγιογιάο) ! ify (Κέλεϋ-Ι) ! igb ! ige ! igg ! igl ! igm ! ign ! igo ! igs ! igw ! ihb ! ihi ! ihp ! ihw ! iii (Σιτσουάν) ! iin ! ijc ! ije ! ijj ! ijn ! ijs (Νοτιοανατολικά) ! ike (Ανατολικά καναδικά) ! iki ! ikk ! ikl ! iko ! ikp ! ikr ! ikt (Δυτικά καναδικά) ! iku ! ikv ! ikw ! ikx ! ikz ! ila ! ilb ! ile ! ilg ! ili ! ilk ! ill ! ilo ! ils ! ilu ! ilv !(ilw) ! ima ! ime ! imi ! iml ! imn ! imo ! imr ! ims ! imy ! ina ! inb ! ind ! ing ! inh ! inj (Ζούγκλας) ! inl ! inm ! inn ! ino ! inp ! ins ! int ! inz ! ior ! iou ! iow ! ipi ! ipk ! ipo ! iqu ! iqw ! ire ! irh ! iri ! irk ! irn ! irr ! iru ! irx ! iry ! isa ! isc ! isd ! ise ! isg ! ish ! isi ! isk ! isl ! ism ! isn ! iso ! isr ! ist ! isu (Διαίρεση Μέντσαμ) ! ita ! itb (Μπινονγκάν) ! ite ! iti (Ινλαόντ) ! itk ! itl ! itm ! ito ! itr ! its ! itt (Μαένγκ) !(itu) ! itv ! itw ! itx ! ity (Μογιαντάν) ! itz ! ium ! ivb ! ivv ! iwk ! iwm ! iwo ! iws (Σεπίκ) ! ixc !(ixi) (Νεμπάτζ) !(ixj) (Τσατζούλ) ! ixl (Σαν Χουάν Κοτζάλ) ! iya ! iyo ! iyx (Κονγκό) ! izh !(izi) ! izr ! izz
Κατηγορία:ISO 639
Φλόρις Β΄ της Ολλανδίας
Ο Φλόρις Β΄ ο παχύς (Floris II van Holland, 1091 - 2 Μαρτίου 1122) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας (1091-1121).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ντιρκ Ε΄ κόμη της Ολλανδίας και της Ότχιλντε.
Γεννήθηκε στο Φλάαρντινγκεν της Ζούιντ-Χόλλαντ. Ο πατέρας του είχε συγκρουστεί με τον επίσκοπο της Ουτρέχτης· όταν ο δεύτερος υποστήριξε τον βασιλιά της Γερμανίας, ο πρώτος τάχθηκε με το μέρος του πάπα, που ήταν σε αντιπαράθεση με τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας. Ο Φλόρις Β΄, που κληρονόμησε αυτή τη σύγκρουση, την έληξε, μάλλον με το να γίνει υποτελής του επισκόπου της Ουτρέχτης. Ως τότε οι κόμητες απεκαλούντο της Φρισίας, όταν όμως ο Φλόρις Β΄ απέκτησε τη Ρηνανία (το Λάιντενκαι τα περίχωρά του), το 1101 ο επίσκοπος της Ουτρέχτης του απένειμε τον τίτλο του κόμη της Ολλανδίας.
Η σύζυγός του Γκέρτρουντε άλλαξε το όνομά της σε Πετρονίλλα, ως ένδειξη πίστης στην Αγία Έδρα. Το 1122 ο Φλόρις Β΄ απεβίωσε σε ηλικία 31 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ντιρκ ΣΤ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1108 τη Γκέρτρουντε, κόρη του Θεοδωρίχου Β΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Φρετερίβ
Το Φρετερίβ (γαλλικά: Fréterive) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρεταριβό (γαλλικά: Frétarivots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Τζιάννι Πουτσίνι
Ο Τζιάννι Πουτσίνι (ιταλικά: Gianni Puccini) (9 Νοεμβρίου 1914 - 3 Δεκεμβρίου 1968) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Έγραψε σενάρια για 32 ταινίες μεταξύ 1940 και 1967 και σκηνοθέτησε επίσης 18 ταινίες μεταξύ 1951 και 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ζμπόνσιν
Το Ζμπόνσιν (πολωνικά: Zbąszyń, Bentschen) είναι πόλη του Πόβιατ Νόβι Τόμισλ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Ζμπόνσιν. Ο πληθυσμός του είναι 7.179 κάτοικοι (2020).
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Όμπρα στην ιστορική περιοχή της Μείζονος Πολωνίας, περίπου 75 χιλιόμετρα δυτικά του Πόζναν.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου]] Ενώ οι παλαιότερες αναφορές για τον οικισμό χρονολογούνται από το 1231, το όνομα Sbansin εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μια πράξη του 1277, που εκδόθηκε από τον Δούκα Πσέμισλ Α΄ της Μείζονος Πολωνίας στην κατοικία του στο Πόζναν. Οι πολίτες της έλαβαν προνόμια πόλης πριν από το 1311, καθιστώντας το Ζμπόνσιν μια από τις παλαιότερες πόλεις της Πολωνίας. Το κατείχαν οι Πολωνοί μονάρχες έως ότου το 1393 ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο το παραχώρησε στον Μασοβιανό κυβερνήτη του, Γιαν Γκουόβατς Νάουεντς. Στις αρχές του 15ου αιώνα, το Ζμπόνσιν εξελίχθηκε ως κέντρο του κινήματος των Χουσιτών της Μείζονος Πολωνίας. Το Ζμπόνσιν ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Κόστσιαν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Ως αποτέλεσμα του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας το 1793 έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας, με το γερμανοποιημένο όνομα Μπένστσεν (Bentschen) και διοικήθηκε ως τμήμα της νεοσύστατης επαρχίας της Νότιας Πρωσίας. Το 1807, ανακτήθηκε από τους Πολωνούς ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας. Ωστόσο, το 1815, μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία και ήταν μέρος του Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν, το οποίο αργότερα έγινε η Επαρχία του Πόζεν. Η σιδηροδρομική γραμμή Φρανκφούρτη-Πόζεν, που περνούσε μέσα από την πόλη, κατασκευάστηκε το 1870.
Το 1871 έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Έχοντας βιώσει μια ισχυρή εισροή πληθυσμού από τη Γερμανία τον 17ο αιώνα, το Μπένστσεν ήταν κυρίως γερμανόφωνο μέχρι το 1920. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, το Μπένστσεν είχε πληθυσμό 3.176 κατοίκους, εκ των οποίων οι 200 (6,3%) ήταν Πολωνοί.
Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένωση της περιοχής με το αναγεννημένο πολωνικό κράτος. 42 Πολωνοί αντάρτες σκοτώθηκαν σε μάχη στο Ζμπόνσιν. Στο τοπικό νεκροταφείο, υπάρχουν τάφοι Πολωνών ανταρτών που είτε πέθαναν στη μάχη, είτε εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στην πόλη είτε πέθαναν υπό γερμανική αιχμαλωσία. Η πόλη έγινε τελικά μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1920, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών.
Στο μεσοπόλεμο, η πόλη βρισκόταν στα σύνορα με τη Γερμανία. Διεθνή τρένα που συνέδεαν το Παρίσι και το Βερολίνο με τη Βαρσοβία και τα πολωνοσοβιετικά σύνορα στο Νεγκορέλογιε διέτρεχαν το Ζμπόνσιν και το 1929 ανεγέρθηκε ένα νέο μεγαλύτερο κτίριο σιδηροδρομικού σταθμού για να επιτρέψει τη διαχείριση της βαριάς κυκλοφορίας και να φιλοξενήσει τα απαραίτητα γραφεία. Την περίοδο αυτή, η αναλογία των Πολωνών αυξήθηκε και το 1938, ο πληθυσμός της πόλης ανήλθε σε 5.400 κατοίκους, που περιελάμβαναν 360 Γερμανούς και 52 Εβραίους.
Τον Οκτώβριο του 1938, η Ναζιστική Γερμανία αποφάσισε να εκδιώξει τους Γερμανοεβραίους που δεν είχαν ή τους αφαιρέθηκε η γερμανική υπηκοότητα και οι οποίοι κατάγονταν αρχικά από την Πολωνία. Το Polenaktion ξεκίνησε στις 27 Οκτωβρίου 1938, καθώς οι Ναζί άρχισαν να συλλαμβάνουν Εβραίους πολωνικής υπηκοότητας στη Γερμανία με σκοπό να τους εκδιώξουν στην Πολωνία. Ο λόγος που οι Ναζί πήραν αυτή την απόφαση ήταν η έκδοση ενός διατάγματος από το Πολωνικό Υπουργείο Εσωτερικών στις 6 Οκτωβρίου 1938 που ζητούσε να ελεγχθούν και να επικυρωθούν εκ νέου τα διαβατήρια των Πολωνών πολιτών που διαμένουν στο εξωτερικό. Λίγες μέρες πριν τεθεί σε ισχύ αυτό το διάταγμα, 17.000 Γερμανοεβραίοι που ήταν ή θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι ήταν πολίτες της Πολωνίας συγκεντρώθηκαν και εκδιώχθηκαν χωρίς τελετές στα πολωνικά σύνορα σε διάφορες παραμεθόριες πόλεις, συμπεριλαμβανομένων 6.800 στο Ζμπόνσιν. Η πολωνική κυβέρνηση με τη σειρά της αρνήθηκε να δεχθεί όσους από αυτούς δεν είχαν έγκυρα πολωνικά διαβατήρια. Οι πολωνικές αρχές ήλπιζαν ότι η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού Εβραίων που εκδιώχθηκαν από τη Γερμανία κοντά στα σύνορα θα ασκούσε πίεση στους Γερμανούς και θα τους παρότρυνε να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για να επισπεύσουν την επιστροφή των Εβραίων πίσω στις πρώην εστίες τους. Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες Εβραίοι έμειναν εγκλωβισμένοι στα σύνορα σε αυτοσχέδιες εγκαταστάσεις για αρκετές ημέρες ή εβδομάδες σε άθλιες συνθήκες. αριστερά|μικρογραφία| Σιδηροδρομικός σταθμός του Ζμπόνσιν τη δεκαετία του 1930 Κατά το αρχικό στάδιο, οι ντόπιοι κάτοικοι του Ζμπόνσιν ανταποκρίθηκαν στην έκκληση των αρχών και παρείχαν στους πρόσφυγες ζεστό νερό και λίγο φαγητό. Το απόγευμα της 30ης Οκτωβρίου 1938, έφτασε βοήθεια από τη Βαρσοβία από τους Εμάνουελ Ρίνγκελμπλουμ και Γιτσάκ Γκίτερμαν της Αμερικανικής Εβραϊκής Κοινής Επιτροπής Διανομής, οι οποίοι επρόκειτο να συγκροτήσουν τη Γενική Επιτροπή Βοήθειας Εβραίων για Εβραίους Πρόσφυγες από τη Γερμανία στην Πολωνία, που ιδρύθηκε αρκετές ημέρες αργότερα στις 4 Νοέμβριος 1938.
Στο Ζμπόνσιν συστάθηκε επίσης μια επιτροπή για να βοηθήσει τους πρόσφυγες με επικεφαλής έναν Εβραίο ιδιοκτήτη αλευρόμυλου, ονόματι Γκζιμπόφσκι. Οι πρόσφυγες στεγάστηκαν σε στρατώνες και σε κτίρια που αποτελούν μέρος του αλευρόμυλου, και 1.500 από αυτούς φιλοξενήθηκαν σε ιδιωτικές κατοικίες. Τα έξοδα καλύφθηκαν από την επιτροπή βοήθειας.
Η κατάσταση προκάλεσε εκτεταμένη οργή στην εβραϊκή κοινότητα της Πολωνίας, η οποία κατέβαλε εκτεταμένες προσπάθειες για να βοηθήσει τους κρατούμενους με κάθε δυνατό τρόπο. Επίσης, ώθησε τον Έρσελ Γκρίνσπαν, έναν Πολωνοεβραίο, να δολοφονήσει τον Ερνστ φομ Ρατ, έναν υπάλληλο της γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι, στις 7 Νοεμβρίου 1938, κάτι που με τη σειρά του έδωσε στους Ναζί μια αφορμή για να πραγματοποιήσουν τη Νύχτα των Κρυστάλλων, το αντισημιτικό πογκρόμ της 9ης Νοεμβρίου. –10 1938. Τελικά η πολωνική κυβέρνηση τους επέτρεψε, σταδιακά, να εισέλθουν στη χώρα.
Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των πολωνικών αρχών και των Γερμανών έληξαν στις 24 Ιανουαρίου 1939, όταν υπογράφηκε συμφωνία βάσει της οποίας επετράπη στους απελαθέντες να επιστρέψουν στη Γερμανία, σε ομάδες που δεν ξεπερνούσαν τα 100 άτομα τη φορά, για περιορισμένη διαμονή, για τακτοποίηση των υποθέσεών τους και για να ρευστοποιήσουν τις επιχειρήσεις τους. Τα έσοδα αυτής της εκκαθάρισης θα έπρεπε να κατατεθούν σε δεσμευμένους λογαριασμούς στη Γερμανία από τους οποίους οι αναλήψεις ήταν πρακτικά αδύνατες.
Η πολωνική κυβέρνηση, από την πλευρά της, έδωσε τη δυνατότητα στις οικογένειες των απελαθέντων να ενωθούν μαζί τους στην Πολωνία. Αυτές οι διευθετήσεις διήρκεσαν μέχρι το καλοκαίρι του 1939, και πιθανότατα, ένας μικρός αριθμός προσφύγων βρίσκονταν ακόμη σε προσωρινή παραμονή στη Γερμανία όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939.