cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Μαζιώτης
Ένοπλη δράση
Μεταξύ 2004 και 2007 ο Μαζιώτης κατήγγειλε την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία για προβλήματα από την παρακολούθησή του. Τον Απρίλιο του 2010 ο Μαζιώτης και η γυναίκα του συνελήφθησαν ξανά δεδομένου ότι στο σπίτι τους βρέθηκε υλικό της τρομοκρατικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Λίγες μέρες αργότερα κρίθηκαν προφυλακιστέοι και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Τον Οκτώβριο 2011, καθώς είχε παρέλθει το 18μηνο της κράτησής τους, αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, την παραμονή στο λεκανοπέδιο της Αττικής και την παρουσία τρεις φορές τον μήνα στο αστυνομικό τμήμα. Τον Ιούνιο του 2012 παραβίασαν τους περιοριστικούς όρους και χάθηκαν τα ίχνη τους. Τον Απρίλιο του 2013 καταδικάστηκαν ερήμην σε κάθειρξη 50 ετών για συγκρότηση οργάνωσης, απλή συνέργεια σε απόπειρα ανθρωποκτονίας, εκρήξεις κ.ά. στο πλαίσιο της δράσης του Ε.Α.
Δικάστηκε μεταξύ άλλων για ένταξη και συμμετοχή σε οργάνωση, έκρηξη με παγιδευμένο αυτοκίνητο στην Τράπεζα της Ελλάδος στην οδό Αμερικής στις 10 Απριλίου του 2014, ενώ κατηγορείται για δύο ληστείες στη Κλειτορία και τα Μέθανα.
Την Τετάρτη 16 Ιουλίου 2014 ο Μαζιώτης συνελήφθη στο Μοναστηράκι ύστερα από συμπλοκή με αστυνομικούς και ανταλλαγή πυροβολισμών από τους οποίους τραυματίστηκαν ο ίδιος ο Μαζιώτης, ένας αστυνομικός και δύο τουρίστες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τρομοκράτες Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί
Ασοσιασάο Ατλέτικα Ιντερνασιονάλ (Λιμέιρα)
Η Ασοσιασάο Ατλέτικα Ιντερνασιονάλ είναι μια παραδοσιακή, βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την Λιμέιρα. Ιδρύθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1913. Έδρα της ομάδας είνια το Major José Levy Sobrinho, χωρητικότητας 23475 θεατών. Το 1982 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Βραζιλίας για πρώτη φορά. Το 1988 κέρδισε τον πρώτο της τίτλο, το Campeonato Brasileiro Série B.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασοσιασάο Ατλέτικα Ιντερνασιονάλ (Λιμέιρα) Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913
Άνω Γερακάρι Ζακύνθου
Το Άνω Γερακάρι είναι χωριό της Ζακύνθου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αλυκών, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και ορίστηκε έδρα του δήμου Γερακαρίου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Άνω Γερακαρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Γερακαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλυκών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Αλυκών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
HMS Champion (1915)
Το HMS Champion ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού το οποίο ήταν επιχειρησιακό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Το Champion ναυπηγήθηκε από την Hawthorn Leslie and Company στο Tyneside της Αγγλίας. Οι εργασίες ξεκίνησαν στις 9 Μαρτίου 1914, η καθέλκυση έλαβε χώρα στις 29 Μαΐου 1915 και το σκάφος ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1915.
Στα Champion και Calliope δοκιμάστηκαν διαφοροποιημένα συστήματα πρόωσης. Κατά; την διάρκεια των συγκριτικών δοκιμών και τα δύο έφθασαν στους 41.000 shp, όμως το Champion έφθασε σε μέγιστη ταχύτητα 29,5 kn καταναλώνοντας 470 τόνους καυσίμου ανά ημέρα ενώ το Caroline στους 29 kn καταναλώνοντας 550 τόνους καυσίμου ανά ημέρα.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Champion εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 20 Δεκεμβρίου 1915, ως αρχηγίδα του 13 Στολίσκου Αντιτορπιλικών του Μεγάλου Στόλου. Παρέμεινε σε αυτό τον σχηματισμό μέχρι τις αρχές του 1919, λαμβάνοντας μάλιστα μέρος στη ναυμαχία της Γιουτλάνδης ως ναυαρχίδα του Αρχηγού της Δύναμης Αντιτορπιλικών του στόλου.
Μεσοπόλεμος
Το 1919 εντάχθηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην 2η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών και στην συνέχεια στάλθηκε στο Σχολείο HMS Vernon όπου και παρέμεινε μέχρι τον παροπλισμό του το 1924. Τον Μάιο του 1925 το Champion επέστρεψε στην ενεργό δράση ξανά ως εκπαιδευτικό πλοίο, αναλαμβάνοντας τέτοια καθήκοντα μέχρι και το 1928. Επίσης πραγματοποιήθηκαν επί του πλοίου οι δοκιμές των πρώτων RPC συστημάτων του Βασιλικού Ναυτικού.
Το Champion παροπλίστηκε οριστικά το Δεκέμβριο του 1933 και το επόμενο έτος πωλήθηκε για σκραπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας (λιθουανικά: A Lyga) γνωστή και ως SMScredit.lt A Lyga για εμπορικούς λόγους, είναι η σημαντικότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση της Λιθουανίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη κατά τις περιόδους ανεξαρτησίας της χώρας, αρχικά κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και στη συνέχεια μετά το 1990 οπότε η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε ξάνα. Το πρωτάθλημα συνήθως αρχίζει στα τέλη Μαρτίου/αρχές Απριλίου λόγω του δριμέος χειμώνα. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η ΦΜΚ Κάουνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Λιθουανίας Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Αθανάσιος Μαυροειδής
Ο '''Αθανάσιος Ι. Μαυροειδής''' (1895 - 17 Ιουνίου 1949) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής μέχρι τον θάνατό του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1895 και σπούδασε νομικά. . Εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος το 1946 με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Βασιλοφρόνων) με 7.403 ψήφους.
Πέθανε στις 17 Ιουνίου 1949 στην Αθήνα, ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου (Καρύτση). Ήταν παντρεμένος με τη Σοφία Μαυροειδή και είχαν 1 γιο, τον Κωνσταντίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Βασιλοφρόνων
Βάλτερ Κάντοβ
Ο Βάλτερ Κάντοβ (Walther Kadow) γεννημένος το 1860 ήταν Γερμανός σχολικός δάσκαλος και πολιτικός, ο οποίος δολοφονήθηκε από τον Ρούντολφ Ες στις 31 Μαΐου του 1923 σε ένα δάσος κοντά στο χωριό Πάρχιμ της περιοχής Μεκλεμβούργου-Πομερανίας, στη Γερμανία. Ο Κάντοβ είχε στοχοποιηθεί από τους Ναζί διότι ενώ ήταν μέλος του συντηρητικού Γερμανικού Λαϊκού Κόμματος της Ελευθερίας κατηγορήθηκε ότι πρόδωσε τον εθνικοσοσιαλιστή Άλμπερτ Λέο Σλάγκετερ στις Γαλλικές αρχές κατοχής της περιοχής του Ρουρ. Ο Σλάγκέτερ εκτελέσθηκε από τους Γάλλους και αργότερα ανακηρύχθηκε μάρτυρας από τους Ναζί. Για τη δολοφονία του Κάντοβ ο Ες καταδικάστηκε σε κάθειρξη 10 ετών, ενώ ο συνεργάτης του στο φόνο Μάρτιν Μπόρμαν, ο οποίος υπήρξε πρώην μαθητής του θύματος, τιμωρήθηκε με φυλάκιση ενός έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Super Bass
"Super Bass" είναι τραγούδι της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Νίκι Μινάζ από την deluxe έκδοση του στούντιο άλμπουμ της, Pink Friday (2010). Το τραγούδι γράφτηκε από την Μινάζ, την Έστερ Ντιν, τον Ρόαν Χάιλ και τον Kane Beatz.
Διακρίσεις
Το "Super Bass" έχει πιστοποιηθεί 8x Platinum από το Recording Industry Association of America (RIAA), και έχει πουλήσει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια ψηφιακά αντίγραφα από 13 Μαΐου 2012, να γίνει μία από τις μεγαλύτερες πωλήσεις singles στις Ηνωμένες Πολιτείες, επίσης κάνοντας την Minaj την πρώτη γυναίκα ράπερ που με αυτό τον τίτλο.
Κριτικές
Το "Super Bass" έλαβε θετικές κριτικές από τους μουσικούς κριτικούς. Το τραγούδι κατείχε τη τρίτη θέση στο Billboard Hot 100, και έφτασε το νούμερο τρία στη Νέα Ζηλανδία, καθώς και τον αριθμό έξι στην Αυστραλία και τον Καναδά. Έφτασε επίσης στην όγδοη θέση στο UK Singles Chart.
Βίντεο
Ένα συνοδευτικό μουσικό βίντεο για το single γυρίστηκε τον Μάρτιο του 2011 από τον διευθυντή Σάνα Χαμρί. Το βίντεο δείχνει την Minaj παιχνιδιάρα, χλευάζοντας μια ομάδα ανδρών, και κάνοντας χρήση πολλαπλών στηριγμάτων, τα οποία είναι χρώματος ροζ. Έλαβε γενικά θετικές αναθεωρήσεις από τους κριτικούς, περισσότεροι από τους οποίους αξιολόγησαν θετικά τα πολύχρωμα οπτικά εφέ που υπήρχαν σε όλο το βίντεο. Το βίντεο του "Super Bass" έχει ξεπεράσει τις 500.000.000 προβολές στο Vevo της Nicki Minaj (NickiMinajAtVevo).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια της Νίκι Μινάζ Κατηγορία:Τραγούδια του 2010 Κατηγορία:Singles του 2011
Αρκεσίλαος (φιλόσοφος)
Ο Αρκεσίλαος (αρχ. Ἀρκεσίλαος, 316/5-241/0 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και ιδρυτής της Μέσης ή Δεύτερης Ακαδημίας. Ήταν μαθητής του Θεόφραστου, του περιπατητικού (διαδόχου του Αριστοτέλη), όπως επίσης και του Πολέμωνα και του Κράτη. Ο Αρκεσίλαος σηματοδότησε τη στροφή της Μέσης από την Παλαιά Ακαδημία. Συγκεκριμένα, αντιδρούσε στον δογματισμό των Στωικών. Έτσι, ο Αρκεσίλαος επέστρεψε στους σωκρατικούς διαλεκτικούς τρόπους: προβάλλοντας  επιχειρήματα για να ενισχύσει ή να αναιρέσει την κάθε θέση, χωρίς να καταλήγει πουθενά. Μόνη σωστή στάση -κατά τη γνώμη του- ήταν η εποχή, όπως ακριβώς, τη δίδασκε ο Πύρρων, αναστέλλοντας, δηλαδή, κάθε οριστική κρίση.
Η Ζωή του
Ο Αρκεσίλαος γεννήθηκε (316/5-241/0) στη μικρασιατική Αιολίδα, στην Πιτάνη. Πρώτος του δάσκαλος, εκεί στην Πιτάνη, υπήρξε ο μαθηματικός Αυτόλυκος. Αργότερα, με ενδιάμεσο σταθμό τη Χίο, αναχώρησε για την Αθήνα. Εκεί, πρώτον, έγινε μαθητής τους Θεόφραστου, ωσότου τον προσεγγίσει ο Κράντωρ, και τον προσκαλέσει στην Ακαδημία. Ο Αρκεσίλαος, μέσω του Κράντορα γνώρισε τον Πολέμωνα και τον Κράτη, οι οποίοι του φάνηκαν: «Θεοί τινες ἢ λείψανα τοῦ χρυσοῦ γένους». Η επίδραση τους, βεβαίως, ήταν τεράστια, για την μετέπειτα φιλοσοφική του κατεύθυνση. Μετά τον θάνατο του Κράτητος, ανέλαβε την Ακαδημία.
Φιλοσοφία
Μόλις ανέλαβε την Ακαδημία ο Αρκεσίλαος, ξεκίνησε την πάλη του κατά του δογματισμού. Πίστευε πως έπρεπε να συνεχίσει την πορεία του ιδρυτή της σχολής, όπως αυτή χαράσσεται από τη σωκρατική φιλοσοφία, τους πλατωνικούς διαλόγους, και ο,τι προφυλάσσει την επιστήμη από τις προκαταλήψεις. Αντί, λοιπόν, να επιβάλει τις απόψεις του, θεώρησε σωστό, να συζητά τις θεωρίες των άλλων για να ξεφύγει από την ιδέα, ότι η σοφία δεν είναι η γνώση των πάντων, αλλά η έρευνα και η προσπάθεια της απελευθέρωσης από την πλάνη. Ο Αρκεσίλαος ήταν απομακρυσμένος κι από τους στωικούς κι από τους περιπατητικούς, αλλά και από τους σκεπτικούς.
Ο Αρκεσίλαος, αμφιβάλλει αν ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην έγκυρη γνώση. Διότι, οι Αισθήσεις αποτελούν φορείς αναξιόπιστων  πληροφοριών, εφόσον στον κόσμο των αισθήσεων επικρατεί  η διαρκής αλλαγή και η ρευστότητα ενώ, στο Νου με  τους συλλογισμούς που είναι δυνατό  να γίνουν δεν μπορεί να εξασφαλιστεί ασφαλή και έγκυρη γνώση.
Τέλος, ακολουθώντας το παράδειγμα του Σωκράτη, δεν άφησε κανένα σύγγραμμα, περιορίζοντας τη διδασκαλία του προφορικώς. Ο,τι είναι γνωστό για αυτόν, το γνωρίζουμε κυρίως από τον Διογένη τον Λαέρτιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Νίκος Κόβης
Ο Νίκος Κόβης (γενν. στην Κωνσταντινούπολη στις 6 Ιανουαρίου 1953) είναι Έλληνας της Τουρκίας, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Αγωνίστηκε ως διεθνής στην Εθνική ομάδα ανδρών της Τουρκίας.
Ο Νίκος Κόβης αποτέλεσε τεχνικός διευθυντής της ακαδημίας νέων του Παναθηναϊκού μέχρι το 2010.
Ήταν ο τέταρτος ποδοσφαιριστής γεννημένος στην Τουρκία, αλλά με ελληνική καταγωγή, που αγωνίστηκε στην Εθνική Τουρκίας, μετά τον θρύλο της Φενέρμπαχτσε, μαζί με τον Λευτέρη Αντωνιάδη, τον Κώτσο Κασάπογλου της Ιστανμπούλσπορ και τον Αλέκο Ιορδάνου της Μπεσίκτας.
Καριέρα
Ο Νίκος Κόβης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τη Βέφα ΣΚ και στην ηλικία των 16 ετών το 1969, έκανε το ντεμπούτο το στην πρώτη ομάδα στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος της περιόδου 1968-69 και έκτοτε καθιερώθηκε, ξεκινώντας την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα. Το 1973 μεταγράφηκε στη Μπεσίκτας, με τη φανέλα της Μπεσίκτας αγωνίστηκε 5 χρόνια και το 1978 ήρθε στην Ελλάδα για τον Παναθηναϊκό. Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε 5 χρόνια και το 1983 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ, όπου και αγωνίστηκε για 2 χρόνια μέχρι το 1985, όπου και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Τίτλοι και Διακρίσεις
Ο Νίκος Κόβης κατέκτησε το 1975 με την Μπεσίκτας το Κύπελλο Τουρκίας, σκοράροντας 1 γκολ στον τελικό, με αντίπαλο την Τραμπζονσπόρ.
Το 1982 κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό το Κύπελλο Ελλάδας.
Προπονητική καριέρα
Έπειτα από την απόσυρσή του από την ενεργό δράση σαν ποδοσφαιριστής, ασχολήθηκε ως προπονητής. Αποτέλεσε προπονητής του Λεβαδειακού, του Παναργειακού, της Προοδευτικής, του Π.Α.Σ. Γιάννινα, της Ε.Α. Ρεθυμνιακού, της Καλλιθέας, του Αθηναϊκού, του Απόλλων Σμύρνης, του Πατραϊκού, καθώς και του Α.Ο. Αγ. Νικολάου Κρήτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέφα ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Ελληνικά Ταχυδρομεία
Τα ΕΛΤΑ έχουν το μονοπώλιο της έκδοσης γραμματοσήμων. Εκδίδουν γραμματόσημα από το 1861. Επίσης από τις 24 Απριλίου του 2017 παρέχουν και ηλεκτρικό ρεύμα για επιχειρήσεις και οικίες.
Ιστορία
Στην Αθήνα ο ταχυδρόμος ερχόμενος από το Ναύπλιο, την τότε πρωτεύουσα, "ανήρχετο επί βαρελίου, αναγιγνώσκων εις επήκοον των συγκεντρωμένων κατοίκων τας επί των επιστολών διευθύνσεις. Εν περιπτώσει καθ' ην δεν εμφανίζοντο οι αποδέκται, αι επιστολαί εκαίοντο επιτόπου". Η γεωγραφική ιδιομορφία και ποικιλία της χώρας, καθώς και η παντελής έλλειψη συγκοινωνιακής υποδομής, έκανε το ταχυδρομικό έργο ιδιαίτερα δύσκολο.
Το 1834 σε συμφωνία με το Γάλλο τραπεζίτη Φεράλδη εξασφαλίζεται η εξυπηρέτηση του ταχυδρομείου προς και από τα νησιά, ενώ το 1836 τοποθετούνται οι πρώτες άμαξες για τη μεταφορά αλληλογραφίας Αθήνα-Πειραιά.
Το 1860 τίθεται σε ισχύ ο νόμος περί γραμματοσήμων και τυπώνεται στο Νομισματοκοπείο του Παρισιού το πρώτο ελληνικό γραμματόσημο που έχει σαν παράσταση -συμβολικά- το μυθολογικό Θεό Ερμή. Οι πρώτες αυτές εκδόσεις δεν είχαν δοντάκια και η συλλεκτική τους αξία σήμερα είναι μεγάλη.
Το 1869 τα Ελληνικά Ταχυδρομεία επιβιβάζονται στο τρένο, ενώ το 1874 βρίσκονται παρόντα στην Ίδρυση της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης στη Βέρνη.
Το 1892 το τηλέφωνο προστέθηκε στις αρμοδιότητες των ταχυδρομείων και δημιουργούνται τα 3Τ (Ταχυδρομεία, Τηλέγραφος, Τηλέφωνο).
Το 1896 γίνονται οι πρώτοι Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα. Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία προχωρούν σε δύο διεθνείς πρωτοπορίες: εξέδωσαν την -πρώτη παγκοσμίως- σειρά αναμνηστικών γραμματοσήμων με αθλητικό θέμα και διέθεσαν μέρος των εσόδων από την πώληση αυτών των γραμματοσήμων για να ενισχύσουν οικονομικά την Ολυμπιακή Επιτροπή. Με αυτή την ενέργειά τους, έγιναν οι πρώτοι Επίσημοι Χορηγοί των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.
Το 1926 η Ιταλική εταιρία Αεροεσπρέσσο απογειώνει για πρώτη φορά τα 3Τ.
thumb|150x150px|Το λογότυπο των courier Το 1940 εν όψει του Ελληνοϊταλικού πολέμου, οργανώθηκε η "εν εκστρατεία Ταχυδρομική υπηρεσία".
Το 1949 με την ίδρυση του ΟΤΕ χωρίζονται τα 3Τ και δημιουργούνται πλέον τα ΕΛ.ΤΑ., που αναλαμβάνουν αμιγώς ταχυδρομικές υπηρεσίες.
Από το 1970 ξεκίνησαν να λειτουργούν ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου.
Το 1983 καταργείται ο 3ψήφιος Κωδικός και αντικαθίσταται με τον Ταχυδρομικό Κώδικα, ξεκινώντας την προσπάθεια καθολικού εκσυγχρονισμού της εταιρίας.
Με νόμο του 1996 καθορίζεται ο τρόπος λειτουργίας των ΔΕΚΟ και το 1998 καθορίζεται ο ρόλος των ΕΛ.ΤΑ. ως φορέα παροχής Καθολικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας.
Κατηγορίες
Τα ΕΛΤΑ κατηγορούνται συχνά για την "ενοικίαση" υπαλλήλων από εταιρείες του κλάδου, όπως η Skycom και η Meccanica,Speedcon, για πιθανές, επικείμενες ή και πραγματοποιημένες μαζικές απολύσεις εργαζομένων, για τις αιφνιδιαστικές διακοπές συμβάσεων εργασίας και τη διακοπή τους με την αποστολή μηνυμάτων SMS.
Στις 7 Φεβρουαρίου του 2020, τα ΕΛΤΑ ανακοίνωσαν μέσω Facebook ότι η παραλαβή δεμάτων αξίας 0 έως 22 ευρώ από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης θα χρεώνεται με τέλη εκτελωνισμού αξίας 15 ευρώ, καθώς δεν θα θεωρούνται πλέον "τελωνειακώς ελεύθερα". Η αλλαγή αυτή κατακρίθηκε έντονα από τους καταναλωτές, αναγκάζοντας λίγες μέρες αργότερα τα ΕΛΤΑ να καταργήσουν αυτήν τη χρέωση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταχυδρομεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί
Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπε
Η Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπετίμ. Ιδρύθηκε στις 21 Μαΐου 1998 στην Ιπατίνγκα. Πριν μετακινηθεί στο Μπετίμ ήταν γνωστή σαν Ιπατίνγκα Φουτεμπόλ Κλούμπε. Συμμετέχει στην Campeonato Brasileiro Série C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1998 Κατηγορία:Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας
Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως (Μόσχα)
Ο καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως (Успенский Собор, ή Uspensky sobor), επίσης γνωστός ως ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου είναι ρωσική ορθόδοξη εκκλησία αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της πλατείας του Καθεδρικού Ναού του Κρεμλίνου της Μόσχας όπου ένα στενό δρομάκι τη χωρίζει από το «Παλάτι του Πατριάρχη με την Εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων». Στα νοτιοδυτικά, επίσης χωρισμένο με ένα στενό πέρασμα από την εκκλησία, βρίσκεται το «Πολυεδρικό ανάκτορο». Ο καθεδρικός ναός θεωρείται η μητρική εκκλησία της Μοσχοβίτικης Ρωσίας. Στη σημερινή του μορφή κατασκευάστηκε μεταξύ 1475–79 μετά από εντολή του Μεγάλου Δούκα της Μόσχας Ιβάν Γ΄ από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Φιοραβάντι. Από το 1547 έως το 1896 γινόταν εκεί η στέψη του Ρώσου μονάρχη. Επιπλέον, είναι ο τόπος ταφής για τους περισσότερους Μητροπολίτες της Μόσχας και τους Πατριάρχες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επίσης λειτουργεί ως μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας.
Πρώιμη περίοδος
Οι αρχαιολογικές έρευνες του 1968 έδειξαν ότι ο χώρος του σημερινού καθεδρικού ναού ήταν ένα μεσαιωνικό νεκροταφείο, με μια ξύλινη εκκλησία του 12ο αιώνα. Αυτή αντικαταστάθηκε από μια ασβεστολιθική κατασκευή που χτίστηκε γύρω στο 1326, η οποία έχει αναφερθεί σε ιστορικά αρχεία. αριστερά|μικρογραφία| Ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης, Κρεμλίνο της Μόσχας (ανατολική πρόσοψη, χειμώνας). αριστερά|μικρογραφία| Βόρεια πόρτα Τον 14ο αιώνα, ο μητροπολίτης Πέτρος έπεισε τον Ιβάν Α (Ιβάν Καλίτα) ότι έπρεπε να χτίσει έναν καθεδρικό ναό στη Θεοτόκο στη Μόσχα, όπως ήταν ο Καθεδρικός Ναός της Κοίμησης στην πρωτεύουσα Βλαντίμιρ. Η κατασκευή του καθεδρικού ναού ξεκίνησε στις 4 Αυγούστου 1326 και ο καθεδρικός ναός ολοκληρώθηκε και καθαγιάστηκε στις 4 Αυγούστου 1327. Εκείνη την εποχή η Μόσχα έγινε η πρωτεύουσα του πριγκιπάτου Βλαντιμίρ-Σούζνταλ. μικρογραφία| Καθεδρικός ναός Κοιμήσεως του Ιβάν Καλίτα. Ανακατασκευή από τον Σεργκέι Ζαγκραέφσκι. μικρογραφία| Σχέδιο τάφων Μητροπολιτών και Πατριάρχων στον Καθεδρικό Ναό. Μέχρι το τέλος του 15ου αιώνα ο παλιός καθεδρικός ναός είχε ερειπωθεί και το 1472 οι αρχιτέκτονες της Μόσχας Κρίβτσοφ και Μίσκιν ξεκίνησαν την κατασκευή ενός νέου καθεδρικού ναού. Δύο χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 1474, το κτήριο πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του, όταν κατέρρευσε εξαιτίας σεισμού.
Παρούσα κατασκευή
Μετά την καταστροφή, ο Ιβάν Γ ' κάλεσε τότε τον Αριστοτέλη Φιοραβάντι, έναν διάσημο αρχιτέκτονα και μηχανικό από τη Μπολόνια της Ιταλίας, να έρθει στη Μόσχα και του ανέθεσε το έργο να σχεδιάσει τον καθεδρικό ναό από την αρχή σύμφωνα με τις παραδόσεις της ρωσικής αρχιτεκτονικής. Ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης στο Βλαντίμιρ υπήρξε για άλλη μια φορά ως πρότυπο για το κτίριο και έτσι ο Φιοραβάντι ταξίδεψε στο Βλαντίμιρ προκειμένου να μελετήσει τις ρωσικές μεθόδους κατασκευής. Σχεδίασε ένα ελαφρύ και ευρύχωρο αριστούργημα, που συνδύαζε το πνεύμα της Αναγέννησης με τις ρωσικές παραδόσεις. Τα θεμέλια για τον νέο καθεδρικό ναό τέθηκαν το 1475 και το 1479 ο νέος καθεδρικός ναός καθαγιάστηκε από τον μητροπολίτη Γερόντι. Το εσωτερικό ήταν ζωγραφισμένο με τοιχογραφίες και στολισμένο με πολλές εικόνες, συμπεριλαμβανομένης της Θεοτόκου του Βλαντίμιρ και της Βλαχερνίτισσας.
Ο σχεδιασμός της νέας εκκλησίας, με τους πέντε τρούλους της (συμβολικά του Ιησού Χριστού και των Τεσσάρων Ευαγγελιστών) αποδείχθηκε εξαιρετικά δημοφιλής και χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο για πολλές άλλες εκκλησίες σε όλη τη Ρωσία.
Το 1547, έγινε η στέψη του πρώτου Ρώσου τσάρου, Ιβάν του Τρομερού, σε αυτόν τον καθεδρικό ναό. Από το 1721 ήταν ο χώρος της στέψης των Ρώσων αυτοκρατόρων. Η τελετουργική εγκατάσταση των μητροπολιτών και των πατριαρχών της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε επίσης σε αυτόν τον καθεδρικό ναό και οι τάφοι τους βρίσκονται εδώ.
Ο καθεδρικός ναός υπέστη πολλές καταστροφές στην ιστορία του, συμπεριλαμβανομένων πυρκαγιών το 1518, 1547, 1682 και 1737, και λεηλασίες από τους στρατούς της Πολωνικής -Λιθουανικής Κοινοπολιτείας κατά την περίοδο των ταραχών το 1612. Κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής της Ρωσίας, λεηλατήθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως στάβλος αλόγων.
Ανακαινίστηκε πλήρως το 1894-1895 και από το 1910-1918. Στις 21 Νοεμβρίου 1917, ο καθεδρικός ναός ήταν ο χώρος για την εγκατάσταση του Τύχωνα (Μπελάβιν), του Μητροπολίτη Μόσχας, ως πρώτου πατριάρχη του αποκατεστημένου Πατριαρχείου της Μόσχας. Ωστόσο, μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η νέα μπολσεβίκικη κυβέρνηση έκλεισε όλες τις εκκλησίες στο Κρεμλίνο της Μόσχας και μετέτρεψε τον καθεδρικό ναό σε μουσείο. Με ειδική άδεια του Βλαντιμίρ Λένιν, το τελευταίο Πάσχα (λειτουργία του Πάσχα) πραγματοποιήθηκε το 1918. Η τελευταία στιγμή αυτής της λειτουργίας του Πάσχα ήταν το θέμα ενός ημιτελούς πίνακα του Πάβελ Κόριν με τίτλο Αντίο στη Ρωσία. Οι περισσότεροι από τους θησαυρούς της εκκλησίας μεταφέρθηκαν στο οπλοστάσιο του Κρεμλίνου ή πουλήθηκαν στο εξωτερικό.
Το κτίριο επισκευάστηκε το 1949/50, το 1960 και το 1978.
Το 1990, ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης επιστράφηκε στην εκκλησία για περιοδικές θρησκευτικές λειτουργίες, λίγο πριν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αποδόθηκε στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1991.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|400x400εσ| Ευλογημένος να είσαι ο οικοδεσπότης του Βασιλέα των Ουρανών, η διάσημη εικόνα του καθεδρικού ναού με πλάτος 4 μέτρα Ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως είναι ένα τεράστιο κτήριο με έξι κολόνες, με πέντε αψίδες και πέντε τρούλους. Διαμορφώθηκε σύμφωνα με τον καθεδρικό ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Βλαντίμιρ, καθώς χρησιμοποίησε εκτεταμένα τοιχοποιία από ασβεστόλιθο σε ψηλή ασβεστολιθική βάση και σχεδιάστηκε ως τρίκλιτη εκκλησία με θολωτό σταυρωτό τρούλο. Είναι χτισμένο από καλά διακοσμημένες λευκές πέτρες. Ωστόσο, ο Φιοραβάντι δεν χρησιμοποίησε θολωτούς πρόβολους, όπως ήταν συνηθισμένο στη ρωσική αρχιτεκτονική, αλλά εισήγαγε τα σταυροθόλια και τις εγκάρσιες καμάρες. Για το πάνω τμήμα του κτηρίου, χρησιμοποίησε ειδικά κατασκευασμένα τούβλα, μεγαλύτερα από το τυπικό ρωσικό μέγεθος, τα οποία μείωσαν το βάρος και επέτρεψαν τη δημιουργία πιο λεπτών στηριγμάτων αψίδας. Έτσι, το ανατολικότερο ζεύγος κολόνων μπροστά από τις αψίδες είναι τυπικά ρωσικές με τη χρήση τεράστιων ορθογώνιων ανοιχτών πεσσών, ενώ οι υπόλοιπες τέσσερις είναι απλούστερες κορινθιακές κολόνες. Το λεπτό σχήμα αυτών των κολόνων συμβάλλει σημαντικά στο ελαφρύ, ευρύχωρο αποτέλεσμα του εσωτερικού χώρου.
Στο εσωτερικό, η διακόσμηση της εκκλησίας κυριαρχείται από τις τοιχογραφίες της. Το τεράστιο τέμπλο χρονολογείται από το 1547, αλλά οι δύο υψηλότερες βαθμίδες του είναι μεταγενέστερες προσθήκες του 1626 και του 1653/1654 υπό τον Πατριάρχη Νίκωνα. Εκτός από τη λειτουργική του χρήση, το τέμπλο χρησίμευε επίσης ως ένα είδος τείχους με τρόπαια, καθώς οι Ρώσοι Τσάροι θα πρόσθεταν στη συλλογή του τις σημαντικότερες εικόνες από πόλεις, που είχαν κατακτήσει. Μία από τις παλαιότερες, εικόνες με την προτομή του Αγίου Γεωργίου χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και μεταφέρθηκε στη Μόσχα από τον τσάρο Ιβάν Δ ' κατά την κατάκτηση της πόλης Βελίκυ Νόβγκοροντ το 1561.
Ωστόσο, μια από τις σημαντικότερες εικόνες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η Θεοτόκος του Βλαντίμιρ, που φυλασσόταν στον Καθεδρικό Ναό από το 1395-1919 βρίσκεται τώρα στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ.
Κοντά στη νότια είσοδο του καθεδρικού ναού βρίσκεται ο θρόνος του Μονομάχου του Ιβάν IV (1551).
Στις τέχνες
Η πλατεία μπροστά από τον καθεδρικό ναό είναι ο χώρος για τη διάσημη σκηνή της στέψης στην όπερα του Μουσόργκσκι Μπόρις Γκοντούνοφ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μόσχα Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Ρωσία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρωσία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρωσία
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Στίγματα (ταινία)
Στίγματα (αγγλικά: Stigmata) είναι αμερικανική μεταφυσική ταινία τρόμου, παραγωγής 1999 σε σκηνοθεσία του Ρούπερτ Γουέινραϊτ. Το σενάριο έγραψαν οι Τομ Λάζαρους και Ρικ Ράματζ και είναι ελαφρώς βασισμένο στην ανακάλυψη του Ευαγγελίου του Θωμά, ένα έγγραφο το οποίο το Βατικανό και οι περισσότεροι Χριστιανοί θεώρησαν απόκρυφο. Πρωταγωνιστούν οι Πατρίσια Αρκέτ και Γκάμπριελ Μπερν. Η ταινία ακολουθεί την σχέση της Φράνκι, μίας άθεης κομμώτριας και του Πάτερ Άντριου Κίρναν, ενός πρώην επιστήμονα που χειροτονήθηκε. Ο Κίρναν, στο πλαίσιο της Συνόδου για τους Σκοπούς των Αγίων, ερευνά θαύματα για το Βατικανό. Η Φράνκι αφού αποκτά ένα ροζάριο που προηγουμένως ανήκε στον Πάτερ Πολ Αλαμέιντα, έναν βαθιά θρησκευόμενο ιερέα, υποφέρει από τα στίγματα.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 10 Σεπτεμβρίου 1999. Απέσπασε κυρίως αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς αλλά κατέκτησε την κορυφή του box office με 18,3 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Συνολικά απέφερε 89,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Πλοκή
Στο χωριό Μπέλο Κουίντο της Βραζιλίας, ο Πάτερ Άντριου Κίρναν, ένας πρώην επιστήμονας που ερευνά υποτιθέμενα θαύματα, εξετάζει ένα άγαλμα της Παρθένας της Γουαδελούπης το οποίο δακρύζει αίμα στην κηδεία του Πάτερ Πάολο Αλαμέιντα. Ενώ ο Κίρναν μαζεύει αποδεικτικά στοιχεία, ένα μικρό αγόρι κλέβει το ροζάριο από το χέρι του Αλαμέιντα και αργότερα το πουλά σε μια γυναίκα στην αγορά, η οποία το στέλνει στην κόρη της, Φράνκι Πέιτζ που ζει Πίτσμπεργκ. Λίγο αργότερα, η Φράνκι δέχεται επίθεση ενώ κάνει μπάνιο και τραυματίζεται με δύο βαθιές πληγές στους καρπούς των χεριών της. Καθώς μεταφέρεται στο νοσοκομείο και εξετάζεται, οι γιατροί δεν μπορούν να βρουν την αιτία του τραυματισμού παρά μόνο δίνουν την εξήγηση ότι πληγές είναι διαμπερείς. Η Φράνκι την επόμενη μέρα πηγαίνει στο κομμωτήριο που δουλεύει. Όταν επιστρέφει σπίτι της με το μετρό, πλησιάζει έναν παπά και τον ρωτάει αν είναι ο Άντριου Κίρναν. Αφού ο ιερέας της λέει ότι είναι ο Πάτερ Ντέρνινγκ, τα φώτα μέσα στο βαγόνι αρχίζουν να τρεμοπαίζουν και η Φράνκι αρχίζει να μαστιγώνεται από μια αόρατη δύναμη. Η Φράνκι νοσηλεύεται ακόμα μια φορά και ο Πάτερ Ντέρνινγκ στέλνει τις κασέτες από την ασφάλεια που δείχνουν την επίθεση που δέχτηκε η Φράνκι στο Βατικανό. Ο Κίρναν αναλαμβάνει να ερευνήσει την υπόθεση.
Στην εκκλησία του Ντέρνιγνκ, ο Κίρναν γνωρίζει τον Πετροτσέλι, ο οποίος του λέει για τις λέξεις που χάραξε η Φράνκι. Του λέει είναι μέρος ενός εγγράφου που βρέθηκε έξω από την Ιερουσαλήμ το οποίο θεωρείται ότι είναι ένα ευαγγέλιο βασισμένο στα ακριβή λόγια του Ιησού Χριστού. Οι Πετροτσέλι, Ντελμόνικο και Αλαμέιντα ανέλαβαν να το μεταφράσουν, αλλά ο Χάουζμαν τους διέταξε να σταματήσουν. Ο Αλαμέιντα αρνήθηκε και έκλεψε το έγγραφο ώστε να συνεχίσει τη μετάφραση μόνος του. Ο Πετροτσέλι λέει στον Άντριου ότι το έγγραφο περιείχε τις οδηγίες του Ιησού για το πως να συνεχιστεί η εκκλησία του, λέγοντας ότι το Βασίλειο του Θεού είναι παντού γύρω τους και δεν περιορίζεται σε εκκλησίες, μια αποκάλυψη που θα κατέστρεφε την Καθολική Εκκλησία. Ο Πετροτσέλι λέει επίσης στον Κίρναν ότι ο Αλαμέιντα υπέφερε από τα στίγματα. Ο Κίρναν τρέχει στην εκκλησία που βρίσκεται η Φράνκι, ενώ οι Χάουζμαν και Ντάριο επιχειρούν να της εκτελέσουν εξορκισμό. Η Φράνκι τους φωνάζει με ανδρική φωνή και επιχειρεί να τη στραγγαλίσει. Ο Κίρναν καταφτάνει εγκαίρως και τον σταματά. Τότε το τζάκι εκρήγνυται και βάζει φωτιά στο δωμάτιο. Πιστεύοντας ότι η Φράνκι διακατέχεται από το πνεύμα του Αλαμέιντα, ο Κίρναν προσφέρεται να γίνει ο αγγελιοφόρος του και περπατά μέσα στις φλόγες για να σώσει τη Φράνκι, ζητώντας από το πνεύμα του Αλαμέιντα να φύγει. Αργότερα, ο Κίρναν επιστρέφει στο Μπέλο Κουίντο και βρίσκει τα πρωτότυπα έγγραφα του χαμένου ευαγγελίου κάτω από το πάτωμα της εκκλησίας.
Box office
Με προϋπολογισμό 29.000.000 δολάρια, η ταινία Στίγματα έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 18,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 50 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 39,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 89,4 εκατομμύρια δολάρια.
Γκερνίκα (πίνακας)
Η Γκερνίκα (Guernica στα ισπανικά ή Γκουέρνικα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), ένα από τα διασημότερα ίσως έργα του Πάμπλο Πικάσο, είναι μια μεγάλων διαστάσεων ελαιογραφία του 1937, ένα από τα γνωστότερα παγκοσμίως εργα του, και θεωρείται από πολλούς κριτικούς τέχνης ως το πιο δυνατό έργο ζωγραφικής με αντιπολεμικό μήνυμα στην ιστορία. Εκτίθεται στη Μαδρίτη, στο Μουσείο της Βασίλισσας Σοφίας (Museo Reina Sofía).
Περιγραφή
Ο πίνακας, διαστάσεων 3,54 x 7,82μ., περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Ήταν παραγγελία της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937. Ο Πικάσο εμπνεύστηκε το έργο όταν, στις 26 Απριλίου της ίδιας χρονιάς, στα πλαίσια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, πληροφορήθηκε τα γεγονότα από την εφημερίδα Le Soir, ξεκίνησε το έργο την 1η Μαΐου και το ολοκληρώνει στις 3 Ιουνίου του 1937 Ο Πικάσο απέφυγε να ζωγραφίσει αεροπλάνα, βόμβες ή ερείπια. Οι κυρίαρχες μορφές του έργου είναι ένας ταύρος και ένα πληγωμένο άλογο με διαμελισμένα κορμιά και τέσσερις γυναίκες που ουρλιάζουν κρατώντας νεκρά μωρά. Αρχικά ο Πικάσο πειραματίστηκε με χρώμα, αλλά τελικά κατέληξε στο άσπρο-μαύρο και αποχρώσεις του γκρι, καθώς θεώρησε ότι έτσι δίνει μεγαλύτερη ένταση στο θέμα. Πολλές φορές μετακίνησε φιγούρες και μορφές πριν καταλήξει στην οριστική τους θέση. «Η αφαίρεση του χρώματος και του αναγλύφου αποτελεί διακοπή της σχέσης του ανθρώπου τον κόσμο όταν διακόπτεται δεν υπάρχει πλέον η φύση η' η ζωή
Η διαδικασία της ζωγραφικής του πίνακα αποτυπώθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών από τη διασημότερη ερωμένη του Πικάσο, την Dora Maar, μια διακεκριμένη καλλιτέχνιδα. Συνολικά σαράντα πέντε σχέδια μας έχουν σωθεί τα οποία προετοιμάζουν την τελική Γκερνίκα. Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο πίνακας, οι αντιδράσεις ήταν μάλλον αρνητικές. Ο Βάσκος τοιχογράφος Χοσέ Μαρία Ουτσενάι δήλωσε: «''Για έργο τέχνης είναι ένα από τα φτωχότερα της παγκόσμιας παραγωγής. Πρόκειται για πορνογραφία 7x3''». Γερμανικό έντυπο έγραψε ότι πρόκειται για «σύμφυρμα από ανθρώπινα μέλη που θα μπορούσε να είχε ζωγραφίσει τετράχρονος». Σταδιακά το γενικό αίσθημα άρχισε να μεταστρέφεται και το έργο περιόδευε για να ενισχύσει τον αγώνα των Δημοκρατικών. Η περιοδεία σταμάτησε όταν ο Φράνκο κατέλαβε την εξουσία το 1939 και, με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το έργο φυγαδεύτηκε στις ΗΠΑ, για να αποφευχθεί η καταστροφή του.
Τα τελευταία χρόνια ακούγεται συχνά η πρόταση να μεταφερθεί στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, το οποίο βρίσκεται λίγα μόλις χιλιόμετρα από την κωμόπολη Γκερνίκα, πράγμα με το οποίο δεν συμφωνεί ούτε η ισπανική κυβέρνηση ούτε η διοίκηση του Μουσείου Τέχνης Βασίλισσας Σοφίας.
Ιστορικό επεισόδιο
Λέγεται πως όταν οι Γερμανοί εισήλθαν στο Παρίσι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην προσπάθειά τους να βρουν καλλιτεχνικούς θησαυρούς και να τους κατασχέσουν, ένας Γερμανός αξιωματικός έδειξε σε φωτογραφία τον πίνακα «Γκερνίκα» στον ίδιο τον Πικάσο που είχε προσαχθεί ρωτώντας τον: -Αυτόν τον πίνακα εσείς τον κάνατε; Κι εκείνος απάντησε με θάρρος: Όχι, Εσείς!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες του Πάμπλο Πικάσο Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2005-06
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2005-06 ήταν το 14ο από την καθιέρωση της Πρέμιερ Λιγκ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Τσέλσι για 3η φορά στην ιστορία της και για δεύτερη συνεχόμενη. Δεύτερη τερμάτισε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ενώ την έξοδο στο Champions League εξασφάλισαν ακόμη η Άρσεναλ και η Λίβερπουλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2005-2006 Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Χρήστος Φουσιάνης
Ο Χρήστος Φουσιάνης (1902 - 1989), του Γεωργίου ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Μεσσηνίας την περίοδο 1946-50.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1902 στο Χατζή Πυλίας.
Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας το 1946 με τον Λαϊκό Κόμμα, συγκεντρώνοντας 12.107 ψήφους.
Ήταν παντρεμένος με την Μάρθα Παπαθεοδοσίου και είχαν 1 γιο.
Ιωάννης Αναγνώστης
Ο Ιωάννης, επονομαζόμενος Αναγνώστης, ήταν Έλληνας ιστορικός του 15ου αιώνα. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας στη λεηλασία από τους Οθωμανούς της Θεσσαλονίκης στις 29 Μαρτίου 1430, γεγονός που περιγράφει στο έργο του Διήγησις περί τῆς τελευταίας άλώσεως τῆς Θεσσαλονίχης, με το οποίο έγραψε και μια μονωδία θρηνώντας την άλωση της πόλης.
Βίος
Η Θεσσαλονίκη είχε καταληφθεί από τους Οθωμανούς το 1387, όμως δεν μπόρεσαν να την κρατήσουν στον απόηχο της Μάχης της Άγκυρας το 1402, όταν και επέστρεψε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Βυζαντινοί όταν δεν ήταν σε θέση να κρατήσουν την πόλη, την πούλησαν το 1423 στη Δημοκρατία της Βενετίας, όμως όχι έγκαιρα για να οργανωθεί ξανά η άμυνα εναντίον της πολιορκίας των Οθωμανών την ίδια χρονιά. Οι Οθωμανοί πάλι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν μόνιμα την πόλη, και ήταν πια σύντομα σε κατάσταση πολέμου με τους Βενετούς.
Από τις 29 Μαρτίου 1430 ο Οθωμανός Σουλτάνος Μουράτ Β΄ άρχισε μια τριήμερη πολιορκία της Θεσσαλονίκης, η οποία κατέληξε στην κατάληψη της πόλης από τον Οθωμανικό στρατό, και στην υποδούλωση 7.000 κατοίκων της πόλης. Οι Βενετοί συμφώνησαν σε συνθήκη ειρήνης και αποσύρθηκαν από την περιοχή το 1432, αφήνοντας την μόνιμη κυριαρχία της περιοχής στους Οθωμανούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Κορήγονος
Ο Κορήγονος, ορθότερα Κορίγονοςείναι ψάρι των γλυκών υδάτων της οικογενείας των Σολομονιδών. Πρόκειται για ψάρι του γλυκού νερού που ενδημεί σε μικρές και καθαρές λίμνες  της κεντρικής και Βορειοδυτικής Ευρώπης και της Σιβηρίας.
Περιγραφή
Είναι εύκολα αναγνωρίσιμoς από την διχαλωτή ουρά και το μικρό κεφάλι. Το μήκος του κυμαίνεται από 15 έως 45 εκ. και το βάρος του συνήθως δεν υπερβαίνει το ένα κιλό. Έχει ασημένιες τις πλευρές, άσπρη την κοιλιά και ένα καφέ-πράσινο ή μπλε-γκρι χρώμα στα υπόλοιπα μέρη του σώματός του.
Ενδιαίτημα
Οι Κορήγονοι ζουν σε λίμνες με υψηλό υψόμετρο, αλλά βρίσκονται και σε ταμιευτήρες με χαλίκια και βράχους ως εισαγμένοι. Σε μικρές ομάδες ακολουθούν το ζωοπλαγκτόν που εξελίσσεται κατά εποχή και ημερόνυχτο για την πρόσληψη θρεπτικών ουσιών. Επίσης τρέφονται με έντομα και καρκινοειδή. Στην Ελλάδα απαντάται μόνο στη λίμνη Βεγορίτιδα.
Αναπαραγωγή
Γεννούν τα αυγά τους από τον Οκτώβριο - Δεκέμβριο, αμέσως μόλις το νερό αποκτήσει θερμοκρασία 5 ° C. Τα θηλυκά γεννούν 12.000 έως 19 000 αυγά ανά κιλό βάρους τους στις περιοχές αναπαραγωγής στο κάτω μέρος της άμμου ή αμμοχάλικου. θεωρούνται ευαίσθητοι στη ρύπανση και για το λόγο αυτό η παρουσία τους αποτελεί ένα καλό βιοδείκτη της υγείας των υδάτινων οικοσυστημάτων. Η πέστροφα και ο σολομός που αναπαράγονται σε ιχθυοτροφεία έχουν αλλάξει τη πληθυσμιακή γενετική και δεν διευκολύνουν σε αυτόν τον τομέα την ακριβή παρακολούθηση.
Συγγενικά είδη
Συγγενικό είδος είναι ο λευκοκορήγονος (coregonus albula).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψάρια γλυκών υδάτων
Σεραφείμ Β΄
Ο Πατριάρχης Σεραφείμ Β΄ ήταν Έλληνας ιεράρχης, ο οποίος καταγόταν από την Ήπειρο.
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως από το 1746 έως το 1757, οπότε εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Το Φεβρουάριο του 1759 εξέδωσε πατριαρχική και συνοδική πράξη, με την οποία καθιερώθηκε η 30ή Νοεμβρίου, εορτή του Αποστόλου Ανδρέα, ως θρονική εορτή του Πατριαρχείου και έκτοτε εορτάζεται ως τέτοια μέχρι σήμερα. Το 1759 επίσης έδωσε έγγραφη ευλογία στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό να ξεκινήσει τις περιοδείες του.
Το 1760 προέκυψε ένταση στη Σύνοδο με αφορμή τη διαδοχή στη Μητρόπολη Ηρακλείας, κατά την οποία δεν υπερίσχυσε η άποψή του και παρεκτράπη. Τελικά καθαιρέθηκε από τον σουλτάνο Μουσταφά Γ΄ στις 26 Μαρτίου 1761 και εξορίστηκε στο Άγιο Όρος. Από εκεί έδρασε υπέρ της εξέγερσης των Ελλήνων. Το 1769 κάλεσε τους Έλληνες να συμμετάσχουν στην επανάσταση που είχε υποκινήσει η Ρωσία κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο. Μετά την αποτυχία της επανάστασης αυτής, εγκαταστάθηκε στο Κίεβο, όπου και πέθανε το 1779. Ετάφη στη Μονή Mhar.
Σε σωζόμενη επιστολή του προς τον δόγη της Βενετίας Ιωάννη Μοντσενίγο το 1480 δικαιολογεί το οθωμανικό φορολογικό σύστημα, με το οποίο οι χριστιανοί φορολογούνταν μέσω της Εκκλησίας, γράφοντας ότι τουλάχιστον τώρα οι χριστιανοί δίνουν χρήματα αντί για αίμα για να φυλαχτεί η πίστη τους.
Πηγές
Σεραφειμ Β Σεραφειμ Β Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Δέλβινο
Ερνστ Μαχ
Ο Έρνστ Μαχ (στα γερμανικά: Ernst Mach, 18 Φεβρουαρίου 1838 – 19 Φεβρουαρίου 1916) ήταν Αυστριακός-Τσέχος φυσικός και φιλόσοφος. Προς τιμή του δόθηκε το όνομά του στη μονάδα μέτρησης της ταχύτητας του ήχου Μαχ. Επίσης είναι ο ιδρυτής του φιλοσοφικού ρεύματος του Μαχισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο σημερινό Μπρνο της Τσεχίας. Μέχρι τα δεκατέσσερά του εκπαιδευόταν στο σπίτι του και αργότερα φοίτησε στο γυμνάσιο σποραδικά μέχρι την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο της Βιέννης στα 17 του χρόνια. Σπούδασε μαθηματικά, φυσική και φιλοσοφία και έλαβε διδακτορικό το 1860. Η αρχική του δουλειά εστιαζόταν στο Φαινόμενο Ντόπλερ στην οπτική και την ακουστική. Το 1864 κατέλαβε θέση καθηγητή μαθηματικών και αργότερα και φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Εκεί άρχισε να ασχολείται με τη φυσιολογία της αισθητικής αντίληψης. Το 1876 κατέλαβε την έδρα πειραματικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Πράγας.
Το 1895 επέστρεψε στο πανεπιστήμιο της Βιέννης ως καθηγητής εφαρμοσμένης φιλοσοφίας, αλλά ένα πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να σταματήσει την ενεργή έρευνα το 1901, οπότε και εκλέχτηκε στο Αυστριακό Κοινοβούλιο. Συνέχισε παρ'όλα αυτά την έκδοση εργασιών και τις διαλέξεις. Πέθανε το 1916 στο Χάαρ της Γερμανίας.
Φυσική
Όλες του οι έρευνες αφορούσαν στην επίδραση, διάθλαση, περίθλαση και πόλωση του φωτός σε διάφορα οπτικά μέσα υπό την επήρεια εξωτερικών παραγόντων. Αργότερα ασχολήθηκε με την υπερηχητική ταχύτητα περιγράφοντας τα ηχητικά επακόλουθα μιας τέτοιας κίνησης. Τα συμπεράσματά του έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην αεροδυναμική και την υδροδυναμική.
Φιλοσοφία
Ο Μαχ υπήρξε εισηγητής ενός νέου Εμπειριοκριτικού φιλοσοφικού ρεύματος που αποτελεί ποικιλία του υποκειμενικού ιδεαλισμού. Υποστήριζε ότι η Εμπειρία (που την όριζε ως σύνολο των ανθρώπινων εντυπώσεων και αισθημάτων) δεν έχει σχέση με την αντικειμενική πραγματικότητα. Την ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας την θεωρούσε αδύνατη χωρίς το υποκείμενο (συνείδηση, αισθήματα). Ακόμα αρνιόταν την ύπαρξη αντικειμενικών φυσικών νόμων και αντικειμενικής αλήθειας. Οι αντιλήψεις του διαδόθηκαν σε πολλούς φυσικούς, που πίστεψαν ότι ανακαλύψεις όπως η διάσπαση του ατόμου και η κυματική φύση της ύλης αποδεικνύουν την "εξαφάνιση της ύλης". Σε συνέχεια της φιλοσοφικής του αντίληψης αντέδρασε στη πρόταση του Μπόλτσμαν για την ατομική θεωρία.
Στο βιβλίο του "Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός", ο Λένιν ασκώντας κριτική στον Αλεξάντερ Μπογκντάνωφ και στον Γιούσκεβιτς, που είχαν αποδεχτεί τον Μαχισμό, επιχειρηματολογεί ενάντια σε πολλές από τις φιλοσοφικές απόψεις του Μαχ με βάση τη φυσική επιστήμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Τσέχοι πολιτικοί Κατηγορία:Τσέχοι φυσικοί Κατηγορία:Τσέχοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Ιστορικοί της επιστήμης Κατηγορία:Εμπειριστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αθεϊστές
Ιτουάνο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Η Ιτουάνο Φουτεμπόλ Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 24 Μαΐου 1947. Έδρα της ομάδας είναι το Novelli Júnior, χωρητικότητας 18000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το κόκκινο στη φανέλα και το άσπρο στα παντελονάκια και στις κάλτσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιτουάνο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού
Ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού" είναι τιμητικός αθλητικός τίτλος.
Ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού" δημιουργήθηκε το 1934, στην ΕΣΣΔ (από το 1983, η επίσημη του ονομασία ήταν "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ"). Αναλογικοί τίτλοι υπήρχαν στη Βουλγαρία, στην Πολωνία (υπάρχει και σήμερα), στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, στη Ρουμανία και στην Τσεχοσλοβακία.
Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το 1991, ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ", το 1992, απονεμήθηκε σε αθλητές για τη συνεισφορά τους στην Ενοποιημένη Ομάδα της πρώην ΕΣΣΔ. Από το 1992, ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού" απονέμεται σε αρκετές χώρες (όχι σε όλες) της πρώην ΕΣΣΔ (σε κάποιες - ως τιμητικός τίτλος).
Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ
Στις 27 Μαΐου 1934, η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΣΣΔ έλαβε την απόφαση για τη δημιουργία του τίτλου "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού" (από το 1983, επίσημη ονομασία Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ), το οποίο απονεμόταν στους εξαιρετικούς αθλητές - δραστήριους χτίστες της σοβιετικής φυσικής κουλτούρας.
Σήμα "Αξιότιμου Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ"
Το σχέδιο του "Αξιότιμου Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" δημιουργήθηκε το 1935, από τον ζωγράφο Αλεξάντερ Νεμούχιν, ο οποίος, το 1939, επίσης έλαβε τον τίτλο του "Αξιότιμου Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ".
Συνολικά είχαν δοθεί 4500 τέτοια σήματα. Ο αριθμός αυτών των σημάτων ξεπερνά τον αριθμό των αθλητών που έλαβαν τον τίτλο "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" - στους αθλητές, από τους οποίους αφαιρέθηκε αυτός ο τίτλος, αλλά μετά ο τίτλος τους απονεμήθηκε εκ νέου και τους έδωσαν άλλο σήμα. Από τους 22 πρώτους "Αξιότιμους Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ", αυτοί από τους οποίους αφαιρέθηκε ο τίτλος και μετά τους απονεμήθηκε και πάλι ήταν ο Μιχαήλ Μπουτούσοφ και ο Πιότρ Ρομανόφσκι.
Η συνέχεια της ιστορίας του τίτλου
Στα χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" απονεμόταν σε αθλητές που έλαβαν μέρος σε μάχες με τους Ναζί. Για παράδειγμα, ο Βίκτορ Αλεξέεφ, γνωστός αθλητής στίβου (και μετά προπονητής), το 1942, έλαβε τον τίτλο "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" για την προετοιμασία στρατιωτών και για υψηλές αθλητικές διακρίσεις, ενώ το 1943, τον τίτλο "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" έλαβε ο Α. Αβακιάν, για το ότι σκότωσε Γερμανό με ένα χτύπημα (με χέρι) στο μέτωπο.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας 1940 και στις αρχές της δεκαετίας 1950, ο αριθμός απονομών του τίτλου "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" απότομα αυξήθηκε. Στο πρώτο μέσο της δεκαετίας 1950, λόγω της εμφάνισης των σοβιετικών αθλητών στην παγκόσμια αρένα, αποφασίστηκε να απονεμηθεί ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" στους αθλητές για τα επιτεύγματα τους σε παγκόσμιες αθλητικές διοργανώσεις.
Ξένοι "Αξιότιμοι Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ"
Σε περίπτωση μόνιμης μετακόμισης σε άλλη χώρα (ή και άρνησης για επιστροφή στην ΕΣΣΔ), στη σοβιετική εποχή, αφαιρούταν ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ". Έτσι έγινε με τον Ισέρ Κουπερμάν, τη Λουντμίλα Μπελοούσοφα, τον Ολέγκ Προτοπόποφ και τον Βίκτορ Κορτσνόι.
Η μοναδική εξαίρεση ήταν ο ποδοσφαιριστής Αγκουστίν Γκόμες, ο οποίος έφθασε στην ΕΣΣΔ ως παιδί των Ισπανών ρεπουμπλικάνων, και ο οποίος γύρισε στην Ισπανία για να γίνει μέλος του κομμουνιστικού κόμματος.
Τον Δεκέμβριο του 1972, λόγω της 50ης επετείου της ίδρυσης της ΕΣΣΔ, ο τίτλος απονεμήθηκε στους παρακάτω αθλητές σοσιαλιστικών χωρών :
Αξιότιμος Μάστερ Αλπινισμού
Ο τίτλος δημιουργήθηκε το 1934, από την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΣΣΔ. Το ίδιο έτος, ο τίτλος απονεμήθηκε στον Βιτάλι Αμπαλάκοφ, στον Ευγκένι Αμπαλάκοφ, στον Λεφ Μπαρχάς και στον Νικολάι Κριλένκο. Το 1936, ο τίτλος μετονομάστηκε σε "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού" στον αλπινισμό.
Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της Ρωσίας
thumb|200 px|Το σήμα του "Αξιότιμου Μάστερ Αθλητισμού της Ρωσίας". Ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της Ρωσίας" (ρωσ. «Заслуженный мастер спорта России») είναι τιμητικός αθλητικός τίτλος, που δημιουργήθηκε το 1992. Η τελευταία, μέχρι σήμερα, αλλαγή για τον λόγο της απονομής έγινε το 2008. Ο τίτλος απονέμεται από τα διοικητικά όργανα των οργανώσεων φυσικής κουλτούρας και αθλητισμού, και απονέμεται μόνο σε ρώσους πολίτες.
Ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της Ρωσίας" απονέμεται σε:
Η αφαίρεση του τίτλου μπορεί να γίνει όταν:
Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της Ουκρανίας
thumb|Το σήμα του "Αξιότιμου Μάστερ Αθλητισμού της Ουκρανίας".
Αν και ο κανονισμός αυτός δεν επιτρέπει την απονομή του τίτλου για άλλα επιτεύγματα, σε κάποιες περιπτώσεις γινόταν με βάση άλλων κριτηρίων. Για παράδειγμα, το 2009, τον τίτλο "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της Ουκρανίας" έλαβαν 17 ποδοσφαιριστές της Σαχτάρ Ντονέτσκ, και μάλιστα, 10 από αυτούς δεν ήταν κάτοχοι ουκρανικού διαβατηρίου.
Σύμφωνα με τον κανονισμό από το 2006, ο τίτλος μπορεί να αφαιρεθεί σε περίπτωση που ο αθλητής παίρνει αναβολικά.
Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της Λευκορωσίας
thumb|200 px|Το σήμα του "Αξιότιμου Μάστερ Αθλητισμού της Λευκορωσία" (2005). Ο τίτλος "Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού της Λευκορωσίας" (λευκ. Заслужаны майстар спорту Рэспублiкi Беларусь) είναι τιμητικός τίτλος, ο οποίος απονέμεται από τον Πρόεδρο της χώρας.
Ο τίτλος δημιουργήθηκε το 1994, και τότε ήταν τιμητικός αθλητικός τίτλος, ενώ από τις 13 Απριλίου 1995 - τιμητικός τίτλος.