cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιππος Αμοιρίδης
Σταδιοδρομία
Ο Φίλιππος Αμοιρίδης είχε αποφοιτήσει από το λύκειο Σταυρούπολης κι έπειτα, από τη Σχολή Γραφικών Τεχνών. Ύστερα, εργάστηκε σε τυπογραφεία εφημερίδων της Θεσσαλονίκης, πρωτοστάτησε στο συνδικαλιστικό αγώνα των τυπογράφων του Τύπου κι εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης το 1975. Το 1977 επέστρεψε στην Ξάνθη με σκοπό την σύσταση και διεύθυνση του Εργοστασίου Γραφικών Τεχνών (Τυπογραφείου) της ΣΕΒΑΘ, ως συνεργάτης του Αλέξανδρου Μπαλτατζή. Παράλληλα, διετέλεσε και πρόεδρος της Ένωσης ποδοσφαιρικών σωματείων Ξάνθης και μέλος στο Εργατικό κέντρο της πόλης και σε άλλους οργανισμούς.
Το 1986 εκλέχθηκε για πρώτη φορά Δημοτικός Σύμβουλος με τον τότε Δήμαρχο Κωνσταντίνο Μπένη, επιτυγχάνοντας το 1990 να αποτελέσει και τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1990 αναδείχθηκε ο νέος Δήμαρχος της Ξάνθης, στο δεύτερο γύρο, με ποσοστό 54,4. Ομοίως, επέτυχε την επανεκλογή του για δεύτερη και τρίτη φορά με τα πρωτοφανή ποσοστά 68,9 και 72,3, από τον πρώτο γύρο, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 και 1998 αντίστοιχα. Διετέλεσε μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών από το 1994.
Έργο
Υπό τη δημαρχία του Αμοιρίδη πραγματοποιήθηκαν διάφορα έργα υποδομής κι ανάπλασης του αστικού ιστού κι αναδείχθηκε η σπουδαιότητα των πολιτιστικών θεσμών. Ένα από αυτά ήταν η ενοποίηση των πλατειών του Διοικητηρίου και της πλατείας Βασιλέως Γεωργίου, έργο το οποίο δεν αφορά μόνο την ένωση των πλατειών αλλά αλλάζει όλη την εικόνα του κέντρου της πόλης της Ξάνθης. Συγκεκριμένα, και σύμφωνα με το σχέδιο, τρεις βασικοί και κεντρικοί δρόμοι της πόλης θα πεζοδρομούνταν και παράλληλα θα υπήρχε υπόγειο πάρκινγκ, ένα υπαίθριο θέατρο και μια παιδική χαρά θα χτίζονταν ενώ θα δημιουργούνταν και ένας καταρράκτης με συντριβάνια στην μέση της πλατείας. Η κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού που κατασκευάστηκε μεταξύ 1992 και 1995 και λειτουργεί από το 1997, αποτελεί έργο το οποίο βραβεύτηκε και συμπεριλαμβανόταν στο σχέδιο αειφόρου ανάπτυξης που οραματιζόταν για την Ξάνθη. Επίσης, το 1992 εφαρμόστηκε ,υπό την προεδρία του, έργο διαχείρισης των απορριμάτων με τη δημιουργία χώρων Υγιονομικής Ταφής Απορριμάτων και διακοπής της λειτουργίας 35 χωματερών, το 1993 η μονάδα του βιολογικού καθαρισμού της πόλης επεκτείνεται και συγχρόνως κατασκευάζεται μονάδα επεξεργασίας βιομηχανικών αποβλήτων. Το Κλειστό Αθλητικό Κέντρο της Ξάνθης, χωρητικότητας 3.957 θεατών, αποτελούσε κυρίαρχο στόχο του ενόψει της νέας χιλιετίας και προς τιμήν του έλαβε το ομώνυμο προσωνύμιο. Ακόμη, το όνομά του δόθηκε στην οδό έμπροσθεν του παλιού Δημαρχείου της πόλης, ενώ το 2007 στήθηκε προτομή του, στα αποκαλυπτήρια της οποίας παρευρέθη κι ο φίλος του και υπουργός Δημήτρης Αβραμόπουλος.
Οι Πολιτιστικοί Θεσμοί
Πολλά πολιτιστικά δρώμενα της πόλης αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας του Φίλιππου Αμοιρίδη. Ο θεσμός του καρναβαλιού ανανεώθηκε κι η διοργάνωση του μεταβιβάστηκε από τους συλλόγους σε ένα νομικό πρόσωπο που συστάθηκε για αυτό το σκοπό. Ο πρώην δήμαρχος αναζητούσε ένα θεσμό που θα προέβαλε την παλιά πόλη κι ύστερα από διάφορες διεργασίες δημιουργήθηκαν το 1991 οι Γιορτές Παλιά Πόλης και καθιερώθηκαν. Ο παραδοσιακός οικισμός της Παλιάς Πόλης και τα εντυπωσιακά αρχοντικά του, αρκετά από τα οποία αποκαταστάθηκαν από το Δήμο, ήταν ο κύριος στόχος ανάδειξης. Την ίδια χρονιά δημιουργήθηκαν και οι Γιορτές Νεολαίας με σκοπό την παρουσίαση των δημιουργιών των μαθητών Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου και περιλαμβάνουν μουσική, χορό, θέατρο, οικολογία κι έκθεση βιβλίου και φωτογραφίας στην επιτροπή των οποίων συμμετέχει και ο Αμοιρίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ξάνθης
Δόκτωρ Ζιβάγκο (ταινία)
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Ομάρ Σαρίφ και η Τζούλι Κρίστι σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Δόκτωρ Ζιβάγκο (αγγλ. Doctor Zhivago) είναι επικό δράμα παραγωγής 1965, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λην. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπορίς Παστερνάκ, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Ρόμπερτ Μπολτ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Ομάρ Σαρίφ στον ρόλο του Γιούρι Ζιβάγκο και η Τζούλι Κρίστι στον ρόλο της Λάρας Αντίποβα. Οι δυο πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από τους Τζεραλντίν Τσάπλιν, Άλεκ Γκίνες και Ροντ Στάιγκερ. Η ταινία προτάθηκε για 10 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κερδίζοντας συνολικά πέντε. Η ταινία συμμετείχε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών το 1966.
Το 1998 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 39η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Η ταινία, με προσαρμογή του πληθωρισμού, κατέχει την 8η θέση στη λίστα με τις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Υπόθεση
Ο Γέβγκραφ (Άλεκ Γκίνες), ένας υψηλόβαθμος Σοβιετικός αξιωματούχος, βρίσκεται σε ένα εργοστάσιο ψάχνοντας να βρει τη χαμένη ανιψιά του. Οι πληροφορίες του τον οδηγούν σε ένα κορίτσι (Ρίτα Τούσινγκαμ), του οποίου τα χαρακτηριστικά είναι όμοια με εκείνα της ανιψιάς του, που χάθηκε όταν ήταν μικρή. Όταν συναντά το κορίτσι, του διηγείται την ιστορία του πατέρα της, Γιούρι Ζιβάγκο (Ομάρ Σαρίφ) και της μητέρας της, Λάρας Αντίποβα (Τζούλι Κρίστι), ενός άνδρα και μιας γυναίκας που συναντήθηκαν, ερωτεύτηκαν παράφορα και αναγκάστηκαν να χωρίσουν. Ο πατέρας της, Γιούρι, ήταν ρομαντικό και φιλήσυχο πνεύμα, γιατρός και ποιητής, παντρεμένος με την Τόνια (Τζεραλντίν Τσάπλιν) με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο. Η μητέρα της, Λάρα, ήταν μια γυναίκα που ζούσε για χρόνια υπό την επιρροή του δικηγόρου Βίκτωρ Κομαρόβσκι (Ροντ Στάιγκερ), ενός άνδρα που τη γοήτευε και συνάμα την απωθούσε και που ήταν αρχικά εραστής της μητέρας της κι έπειτα δικός της. Η Λάρα παντρεύτηκε τον φίλο της Πάσα Αντίποβ (Τομ Κόρτενεϊ) για να ξεφύγει από τα δίχτυα του Κομαρόβσκι. Ο Πάσα ήταν φοιτητής μυημένος στον μπολσεβικισμό. Η μοίρα επρόκειτο να φέρει κοντά τον Γιούρι με τη Λάρα πολλές φορές, αλλά η γνωριμία έγινε ουσιαστική μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν βρέθηκαν να υπηρετούν μαζί σε ένα υπαίθριο νοσοκομείο. Η Λάρα έψαχνε τον σύζυγό της, Πάσα, για τον οποίο πίστευε ότι είχε σκοτωθεί στον πόλεμο. Ο Γιούρι και η Λάρα ερωτεύτηκαν κάτω από τη λαίλαπα του πολέμου, αλλά η σχέση τους παρέμεινε πλατωνική. Ακολούθησε η Οκτωβριανή Επανάσταση κι ο Ζιβάγκο που είχε επιστρέψει στη Μόσχα προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη, καθώς τα ποιήματά του θεωρούνταν αντιεπαναστατικά, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του μαζί με την οικογένειά του και να καταφύγει στο Βαρίκινο, μια περιοχή κοντά στα Ουράλια Όρη. Εκεί συνάντησε ξανά τη Λάρα κι οι δυο τους ολοκλήρωσαν τη σχέση τους, ενώ ο Ζιβάγκο ήταν ακόμη παντρεμένος με την Τόνια. Η Τόνια αντιπροσώπευε για εκείνον τη σταθερότητα, ενώ η Λάρα ήταν ο μεγάλος του έρωτας, η μούσα του, που τον ενέπνεε ώστε να μεγαλουργήσει ως ποιητής. Στο μεταξύ ο Πάσα, που ήταν ακόμη ζωντανός, ήταν στρατηγός του Κόκκινου Στρατού κι έψαχνε τη Λάρα. Όταν η Τόνια έμεινε έγκυος για δεύτερη φορά, ο Ζιβάγκο αποφάσισε να διακόψει τη σχέση του με τη Λάρα και πήγε να της πει με βαριά καρδιά την απόφασή του. Κατά την επιστροφή του στην Τόνια αναγκάστηκε να ακολουθήσει μια ομάδα κομμουνιστών παρτιζάνων. Ο Ζιβάγκο έζησε για δύο χρόνια με τους παρτιζάνους και κάποια στιγμή το έσκασε για να γυρίσει στην Τόνια. Περιπλανήθηκε στο χιόνι και κατέληξε στο σπίτι της Λάρας, η οποία τον πληροφόρησε ότι η Τόνια και ο πατέρας της (Ραλφ Ρίτσαρντσον) είχαν απελαθεί. Ο Ζιβάγκο συνέχισε να ζει με τη Λάρα, η οποία έμεινε έγκυος, όταν κάποια στιγμή τους επισκέφθηκε ο Κομαρόβσκι, πληροφορώντας τους ότι τόσο οι ζωές του ζευγαριού βρίσκονταν σε κίνδυνο. Το ζευγάρι αναγκάστηκε να χωρίσει προσωρινά, αλλά δεν επρόκειτο να δει ποτέ ξανά ο ένας τον άλλο.
Πληροφορίες παραγωγής
Το μυθιστόρημα του Μπόρις Παστερνάκ είχε απαγορευθεί στη Σοβιετική Ένωση εξαιτίας της πολιτικής του ιδεολογίας, που φάνταζε λανθασμένη στα μάτια του κράτους. Τα χειρόγραφα του βιβλίου κυκλοφορούσαν παράνομα στη χώρα κι ο Ιταλός εκδότης Τζαντζάκομο Φελτρινέλλι κατάφερε να προμηθευτεί ένα από εκείνα και να το μεταφέρει εκτός Σοβιετικής Ένωσης. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε επίσημα από τις εκδόσεις Φελτρινέλλι το 1957 κι έκανε παγκόσμια επιτυχία χαρίζοντας στον συγγραφέα του το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το 1962 ο Ιταλός παραγωγός Κάρλο Πόντι θέλησε να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου, πιστεύοντας ότι ο χαρακτήρας της Λάρα ήταν κατάλληλος για τη σύζυγό του, Σοφία Λόρεν. Εκείνη την περίοδο ο Ντέιβιντ Λιν θεωρούταν ένας από τους πιο επιτυχημένους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ μετά την προβολή της ταινίας Ο Λόρενς της Αραβίας (Lawrence of Arabia) κι ήθελε να γυρίσει μια ρομαντική ταινία για να ξεφύγει από το στερεότυπο των πολεμικών ταινιών. Ενδιαφέρθηκε κι εκείνος για τη μεταφορά του μυθιστορήματος και συμφώνησε να σκηνοθετήσει την ταινία. Πρώτη του επιλογή για τον ρόλο του Γιούρι Ζιβάγκο ήταν ο Πήτερ Ο' Τουλ, ο οποίος δεν ενδιαφερόταν για τον ρόλο. Ο Λιν σκέφτηκε έπειτα ότι ο Μαξ φον Σίντοφ ή ο Πωλ Νιούμαν, θα ήταν καλοί για τον ρόλο, ενώ ο Μάικλ Κέιν πέρασε από ακρόαση για τον ρόλο κι ήταν εκείνος που πρότεινε στον Λιν να αναθέσει τον ρόλο στον Ομάρ Σαρίφ. Ο Σαρίφ ενδιαφερόταν για κάποιον ρόλο για την ταινία, αλλά ποτέ δεν του πέρασε από το μυαλό να ερμηνεύσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο κι όταν ο Λιν του έκανε την πρόταση, τον άφησε έκπληκτο. Ο Ροντ Στάιγκερ ανέλαβε τον ρόλο του Κομαρόβσκι, αφού οι Μάρλον Μπράντο και Τζέιμς Μέισον τον απέρριψαν. Η Όντρεϊ Χέπμπορν ήταν μια από τις υποψήφιες για τον ρόλο της Τόνιας, ο οποίος κατέληξε στην κόρη του Τσάρλι Τσάπλιν, Τζεραλντίν. Ο σεναριογράφος της ταινίας ήθελε τον Άλμπερτ Φίνεϊ για τον ρόλο του Πάσα, ο οποίος κατέληξε στον Τομ Κόρτενεϊ. Ο Λιν είπε διακριτικά στον Πόντι ότι η Σοφία Λόρεν δεν ήταν κατάλληλη για τον ρόλο, με τη δικαιολογία ότι ήταν πολύ ψηλή. Αργότερα εμπιστεύτηκε στον Μπολτ, ότι δεν μπορούσε να δεχτεί την ηθοποιό ως παρθένα, ειδικά στις πρώτες σκηνές της ταινίας που η Λάρα βρίσκεται στην εφηβεία. Η Υβέτ Μιμιέ, η Σάρα Μάιλς και η Τζέιν Φόντα ήταν υποψήφιες για τον ρόλο, ο οποίος κατέληξε στο ανερχόμενο αστέρι της περιόδου, Τζούλι Κρίστι. Ο Λιν είχε εντυπωσιαστεί με την ερμηνεία της ηθοποιού στην ταινία του Τζον Σλέσιντζερ Μπίλι, ο ψεύτης (Billy Liar) το 1963, ενώ ο Τζον Φορντ που τη σκηνοθέτησε στην ταινία Ο επαναστάτης κι η χορεύτρια (Young Cassidy, 1965) του μίλησε με τα καλύτερα λόγια για εκείνη.
Γυρίσματα
Εφόσον το μυθιστόρημα του Παστερνάκ είχε απαγορευθεί στη Σοβιετική Ένωση, μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στην Ισπανία και τα γυρίσματα κράτησαν πάνω από 10 μήνες. Τεράστια σκηνικά που αποτελούσαν αναπαράσταση της Μόσχας στήθηκαν έξω από τη Μαδρίτη. Κάποιες από τις χειμερινές σκηνές γυρίστηκαν στην Ισπανία, ενώ άλλες στη Φινλανδία. Οι σκηνές στις οποίες η Λάρα κι ο Ζιβάγκο εργάζονται στο υπαίθριο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου γυρίστηκαν στην πόλη Σόρια της Ισπανίας, ενώ οι ερωτικές σκηνές του Ζιβάγκο με τη Λάρα στο χιονισμένο και παγωμένο Βαρίκινο γυρίστηκαν επίσης στη Σόρια, όπου χρησιμοποιήθηκε λιωμένο κερί για την κάλυψη του σπιτιού στο οποίο διέμενε το ζευγάρι.
Υποδοχή
Παρά το γεγονός ότι η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία και κέρδισε την αγάπη του κοινού, οι κριτικοί την υποδέχθηκαν με ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλοί από αυτούς σχολίασαν αρνητικά τη μεγάλη της διάρκεια, ενώ άλλοι στάθηκαν στην υπέρ το δέον ρομαντική απεικόνιση της σχέσης μεταξύ του Ζιβάγκο και της Λάρας. Ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ δήλωσε ότι η ταινία περιφέρεται από το πουθενά στο πουθενά κι ότι η ερμηνεία του Σαρίφ, είχε ψυχή αλλά δεν ήταν ξεκάθαρη. Σε γενικές γραμμές όμως του άρεσε η ταινία. Οι κριτικοί παραπονέθηκαν για τον ρομαντισμό της ταινίας, που κατά την άποψή τους άγγιζε τα όρια της σαπουνόπερας, καθώς και για το γλυκανάλατο μουσικό «θέμα της Λάρας», που ηχούσε σε μεγάλο μέρος της ταινίας. Οι περισσότεροι από τους κριτικούς όμως συμφώνησαν ότι η ταινία περιγράφει μια σημαντική για την ιστορία της ανθρωπότητας περίοδο και πραγματεύεται θέματα όπως η ζωή πάνω από τον θάνατο, η οντότητα απέναντι στο κράτος, η καρδιά πάνω από το μυαλό και το γεγονός ότι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν πάντα. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ επαίνεσε τη φωτογραφία της ταινίας, λέγοντας ότι ήταν υπέροχη και μια από τις ωραιότερες που έχουν υπάρξει ποτέ σε ταινία. Επαίνεσε επίσης την ερμηνεία του Ροντ Στάιγκερ, υποστηρίζοντας ότι ήταν εξαιρετική και προσέθεσε ότι η ταινία προσπαθεί πάρα πολύ να παρουσιάσει μια ρομαντική ιστορία σε μια δύσκολη περίοδο της ιστορίας της ανθρωπότητας, αλλά όλοι όσοι θα ήθελαν να εξετάσουν τα πολιτικά γεγονότα της περιόδου θα έπρεπε να ψάξουν άλλες πηγές.
Η ταινία άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στη μαζική κουλτούρα και στη μόδα και παραμένει μέχρι και σήμερα πολύ δημοφιλής. Το μουσικό θέμα του Μωρίς Ζαρ, ιδιαίτερα το βαλς «θέμα της Λάρας» αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στην ιστορία του κινηματογράφου και με την πάροδο των χρόνων η ταινία κέρδισε την αναγνωρισιμότητα των κριτικών. Σήμερα θεωρείται ως μια από τις καλύτερες ταινίες του Ντέιβιντ Λιν, μαζί με τις: Σύντομη συνάντηση (Brief Encounter, 1945), Η γέφυρα του ποταμού Κβάι (1957), Ο Λόρενς της Αραβίας (1962) και Το πέρασμα στην Ινδία (1984).
Η ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία βαθμολογία 85%.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 10 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία του Ρόμπερτ Γουάιζ Η μελωδία της ευτυχίας. Ο Ντέιβιντ Λιν έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας από τον Ρόμπερτ Γουάιζ. Η Τζούλι Κρίστι είχε μια εξαιρετική χρονιά το 1965 με δύο αξιομνημόνευτους ρόλους, εκείνον της Λάρας Αντίποβα κι εκείνον της Νταϊάνας Σκοτ στην ταινία Ντάρλινγκ (Darling), βρέθηκε όμως υποψήφια μόνο για τον δεύτερο ρόλο, που της χάρισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου. Ο Μωρίς Ζαρ βραβεύθηκε για τη μουσική επένδυση της ταινίας κι ο Ρόμπερτ Μπολτ έλαβε το πρώτο του Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου, κάτι που επρόκειτο να επαναλάβει ένα χρόνο αργότερα για την ταινία Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (A Man for all Seasons, 1966). Συνολικά η ταινία κέρδισε 5 βραβεία Όσκαρ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φινλανδία Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λην Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μωρίς Ζαρ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Θοδωρής Καλακώνας
Ο Θοδωρής Καλακώνας (γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου του 1974) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής του Εθνικού, του Ολυμπιακού, του Πανιωνίου, του Νηρέα Λαμίας και του Υδραϊκού ενώ υπήρξε διεθνής με την Εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδας, με την οποία πραγματοποίησε αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και του 2004.
Σε ατομικό επίπεδο, ξεκίνησε την καριέρα του από τις υποδομές του Εθνικού σε ηλικία 9 ετών το 1983 και με τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 2001. Το 2001 πήρε μεταγραφή στον πρωταθλητή Ολυμπιακό. Η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του Καλακώνα ήταν το 2002 όπου κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας, καθώς επίσης και τους δύο ευρωπαϊκούς τίτλους που διεκδίκησε, το Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και το Σούπερ Καπ. Έτσι, ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ομάδα υδατοσφαίρισης στον κόσμο που κατάφερε να κατακτήσει σε μία χρονιά όλους τους τίτλους τους οποίους διεκδίκησε τόσο σε εγχώριο, όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Με το εθνόσημο κατέκτησε δύο μετάλλια. Το ασημένιο στο Παγκόσμιο του 1997 και το χάλκινο στο World League του 2004.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Cort Guitars
H Cort Guitars (Cor-Tek Corporation) είναι κατασκευαστής κιθαρών από τη Νότια Κορέα, με έδρα τη Σεούλ. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές κιθαρών στον κόσμο, κατασκευάζοντας μουσικά όργανα και για άλλες εταιρείες. Εργοστάσιά της υπάρχουν στην Κίνα και την Ινδονησία. Τα βασικά της προϊόντα είναι ακουστικές, κλασικές, ηλεκτροακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες, ηλεκτρικά κι ακούστικά μπάσα και Ουκουλέλε.
Ιστορία
Η Cort ιδρύθηκε το 1960 ως εισαγωγέας πιάνων από τον πατέρα του σημερινού CEO Πακ Γέουνγκ-χου. Εκείνη την εποχή, η εταιρεία ονομαζόταν Soo Doh Piano. Η επιχείρηση εξελίχθηκε σιγά σιγά από εισαγωγέας πιάνου σε κατασκευαστή πιάνων και κατέληξε σε κατασκευαστή κιθάρας το 1973. Σε αυτό το πρώιμο στάδιο της ιστορίας της εταιρείας, η Soo Doh ήταν αυστηρά προμηθευτής OEM σε άλλες εταιρείες. Η εταιρεία τελικά άλλαξε το όνομά της σε Cort Musical Instruments, επικεντρώθηκε στις κιθάρες καθώς έγινε πολύ πιο ικανή σε αυτόν τον τομέα παρά την παραγωγή πιάνων και κυκλοφόρησε τις πρώτες κιθάρες με το σήμα Cort το 1982. Η Cort ξεκίνησε την παραγωγή ακέφαλων κιθαρών (headless guitar) το 1984 με σχέδια αποκλειστικά με άδεια από τη Ned Steinberger για το εμπορικό σήμα της Cort καθώς και για μάρκες όπως οι Hohner και Kramer. Αυτή η εξέλιξη βοήθησε την Cort να μπει στην αγορά ηλεκτρικής κιθάρας και τράβηξε την προσοχή άλλων γνωστών εταιρειών που αναζητούσαν κατασκευαστές κιθάρας στην Κορέα.
Διαμάχη
Από το 1997, μια διαμάχη ξεκίνησε στα κορεατικά εργοστάσια Cort και Cor-Tek λόγω της υποτιθέμενης κακομεταχείρισης των εργαζομένων στο εργοστάσιο. Η κατάσταση συνεχίστηκε ως που στα τέλη της δεκαετίας του 2000 υπήρξαν εξελίξεις: το κλείσιμο του εργοστασίου της Ντέτζον χωρίς προειδοποίηση στις 9 Απριλίου 2007, τις μαζικές απολύσεις όλου του προσωπικού από το εργοστάσιό της στην Ίντσον στις 12 Απριλίου 2007 και την απόλυση αξιωματούχων και μελών του συνδικάτου.
Στις 12 Ιουλίου 2007, ένας εργάτης της Cort αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας και στις 15 Οκτωβρίου 2008, οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν 30ήμερη απεργία πείνας και καθιστική κατάληψη σε έναν πύργο ηλεκτρικού ρεύματος μήκους 40 μέτρων. Ο κιθαρίστας των Rage Against the Machine Tom Morello και ο frontman των System of a Down, Serj Tankian - οι δύο δημιουργοί του οργανισμού Axis of Justice - ενώθηκαν με τους εκπροσώπους των εργαζομένων της Cort σε μια συναυλία διαμαρτυρίας ενάντια της Cort και Cor-tek στις 13 Ιανουαρίου 2010, στο Nanum Cultural Center στο Λος Άντζελες. Ο Morello είπε «''Υποστηρίζω πλήρως τα αιτήματα των Κορεατών εργατών για δικαιοσύνη στο χώρο εργασίας. Όλοι οι Αμερικανοί κατασκευαστές κιθάρας και οι άνθρωποι που τις χρησιμοποιούν θα πρέπει να θεωρούν την Cort υπεύθυνη για τον απαίσιο τρόπο με τον οποίο φέρθηκαν στους εργάτες τους''».
Αυτή η διαμάχη πέρασε από διάφορα νομικά στάδια στην Κορέα από το 2007 έως το 2012. Τελικά, η Cort έλαβε ευνοϊκές αποφάσεις από το Ανώτατο Δικαστήριο της Κορέας που έληξαν κάθε περαιτέρω ευθύνη εκ μέρους της Cort έναντι των απολυθέντων υπαλλήλων. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι το κλείσιμο του εργοστασίου το 2008 και η επακόλουθη απόλυση ήταν δικαιολογημένες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες κιθαρών Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά εμπορικά σήματα
1688
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1688 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρύζι Wehani
thumb|250x250px|[[Πιάτο από σοταρισμένα χόρτα πικραλίδας, με ρύζι Wehani.]] Το ρύζι Wehani (Wehani rice), είναι μια ποικιλία αρωματικού καφέ ρυζιού, η οποία δημιουργήθηκε περί τα τέλη του 20ού αιώνα, από τα Κτήματα της Οικογένειας Lundberg (Lundberg Family Farms) από το Richvale, Καλιφόρνιας.
Το ρύζι Wehani δημιουργήθηκε από σπόρους ρυζιού basmati από την Ινδία. Οι κόκκοι του (πωλούμενοι σε μορφή ολικής αλέσεως) έχουν χρώμα κοκκινωπό-καφέ και ομοιάζουν ελαφρώς στο άγριο ρύζι. Όταν ψηθεί, το ρύζι παράγει ένα άρωμα, παρόμοιο με εκείνο των ζεστών βουτυρωμένων αραχίδων (φιστικιών) και είναι ελαφρώς λαστιχωτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρύζι
Γουίλι Τελάβι
Ο Γουίλι Τελάβι (Willy Telavi, γενν. στις 28 Ιανουαρίου 1954) είναι πολιτικός του Τουβαλού. Χρημάτισε Πρωθυπουργός του Τουβαλού από τις 24 Δεκεμβρίου 2010 ως την αποπομπή του από το γενικό κυβερνήτη, την 1η Αυγούστου 2013.
Προφίλ
Κατάγεται από την Νανουμέα. Έκανε καριέρα στο Αστυνομικό Σώμα και έφτασε στο αξίωμα του διευθυντή της αστυνομίας (Police Commissioner) το 1993, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε επί 16 χρόνια. Απέκτησε πτυχίο στις νομικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Νότιου Ειρηνικού το 1999 και ένα τίτλο μάστερ στην διεθνή διαχείριση από το Πανεπιστήμιο του Βόρειου Διαμερίσματος το 2000.
Υπουργός
Ο Τελάβι έβαλε υποψηφιότητα για μία έδρα στο Κοινοβούλιο στις εκλογές του 2006 και κέρδισε την έδρα της Νανουμέα. Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Απισάι Ιελέμια ανέλαβε μετά τις εκλογές. Ο Τελάβι διορίστηκε υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση του Ιελέμια.
Διατήρησε την έδρα του στο Κοινοβούλιο έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2010 και διορίστηκε υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση του νέου πρωθυπουργού, Μαατία Τοάφα.
Πρωθυπουργός
Το Δεκέμβριο, μόλις 4 μήνες έπειτα από την ανάληψη των καθηκόντων από την κυβέρνηση, ο Τελάβι προσχώρησε στην αντιπολίτευση και κατάφερε την πτώση της κυβέρνησης με πρόταση δυσπιστίας, η οποία πέρασε με 8 ψήφους έναντι 7 κατά. Στις 24 Δεκεμβρίου ο Τελάβι εξελέγη πρωθυπουργός κερδίζοντας τον υπουργό εξωτερικών και περιβάλλοντος Ενέλε Σοποάγκα επίσης με διαφορά ψήφων 8-7. Την ίδια ημέρα διόρισε τους υπουργούς της κυβέρνησής του με τον ίδιο να διατηρεί το χαρτοφυλάκιο των Εσωτερικών.
Επί πρωθυπουργίας του Τελάβι, το Νοέμβριο του 2011, το Τουβαλού έγινε ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Πολυνήσιων Ηγετών, μιας ομάδας περιφερειακής συνεργασίας για την περιοχή.
Το Μάρτιο του 2012 ο Τελάβι πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Αμπχαζία. Το Σεπτέμβριο του 2011 το Τουβαλού είχε αναγνωρίσει την Αμπχαζία ως κυρίαρχο κράτος. Η Γεωργία απάντησε με τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με το Τουβαλού.
Η κυβέρνηση του Τελάβι ηττήθηκε στην κρίσιμη επαναληπτική εκλογή στη Νουκουφετάου στις 28 Ιουνίου και με τον τρόπο αυτό απώλεσε την πλειοψηφία της στο Κοινοβούλιο. Η Αντιπολίτευση πλέον είχε την πλειοψηφία των εδρών (8 έναντι 7) και ζήτησε αμέσως τη σύγκληση του Κοινοβουλίου από την κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Τελάβι επικαλέστηκε το Σύνταγμα που ανέφερε ότι μόνο μία φορά το χρόνο πρέπει να συγκαλείται το Κοινοβούλιο. Αυτό σήμαινε ότι ο ίδιος δεν ήταν υποχρεωμένος να συγκαλέσει το Κοινοβούλιο πριν το Δεκέμβριο του 2013. Η Αντιπολίτευση κατέφυγε στο Γενικό Κυβερνήτη και ο Ιταλέλι έκανε χρήση των επιπλέον εξουσιών του στις 3 Ιουλίου, διατάζοντας το Κοινοβούλιο να επανασυγκληθεί, παρά την αντίθετη επιθυμία του πρωθυπουργού, στις 30 Ιουλίου.
Την ίδια ημέρα, και ενώ η κυβέρνηση αντιμετώπιζε πρόταση μομφής, παραιτήθηκε από βουλευτής (και από υπουργός) ο υπουργός Υγείας Τάομ Τανουκάλε, οπότε η κυβέρνηση είχε μόνο 3 ενεργούς υπουργούς εκτός από τον ίδιο τον Τελάβι. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Καμούτα Λατάζι, απέρριψε το αίτημα της αντιπολίτευσης για τη συζήτηση της πρότασης μομφής και αποφάσισε να μη συγκληθεί ξανά το Κοινοβούλιο παρά μόνο μέχρι να διεξαχθούν επαναληπτικές εκλογές. Αυτό σήμαινε ότι θα δινόταν παράταση ζωής στην κυβέρνηση μειοψηφίας του Τελάβι. Ωστόσο, την 1η Αυγούστου 2013 ο γενικός κυβερνήτης Ιταλέλι απομάκρυνε τον πρωθυπουργό Τελάβι. Στις 2 Αυγούστου 2013 η κυβέρνηση του Τελάβι κατέρρευσε και με πρόταση μομφής, την οποία πέρασε ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Ενέλε Σοποάγκα. Το μέλος της αντιπολίτευσης, Ταουκελίνα Φινικάσο ισχυρίστηκε ότι ο πρωθυπουργός είχε αποπειραθεί να απομακρύνει τον γενικό κυβερνήτη Ιταλέλι, κάτι που επέφερε την απομάκρυνση του πρωθυπουργού, με βάση το Σύνταγμα. Ο Σοποάγκα έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός.
Ανεμομετρικά όργανα
Ανεμομετρικά όργανα ονομάζονται τα όργανα εκείνα με τα οποία προσδιορίζεται και καταγράφεται η ταχύτητα και η διεύθυνση του πνέοντος ανέμου ή του φαινομένου ανέμου. Τέτοια όργανα είναι τα ανεμόμετρα και οι ανεμοδείκτες αντίστοιχα. Συνήθως τα όργανα αυτά συνδυάζονται σε ένα συγκρότημα. Έτσι πολλές φορές η αναφορά σε ανεμόμετρα εννοούνται συγχρόνως και οι ανεμοδείκτες. Υπάρχουν πολλοί τύποι ανεμομετρικών οργάνων, είτε άμεσης ανάγνωσης, είτε αυτογραφικά.
Η εγκατάσταση ανεμομετρικών οργάνων σε πλοία είναι περίσσότερο διαδεδομένη σε ερευνητικά, επιβατηκά, κρουαζιερόπλοια, σε όλα σχεδόν τα πολεμικά γραμμής και βεβαίως σε όλους τους μετεωρολογικούς σταθμούς και πλωτούς ομοίως σταθμούς, τα λεγόμενα «πλοία καιρού».
Συνηθέστερος τρόπος προσδιορισμού των στοιχείων του ανέμου ειδικά στα πλοία είναι με προσωπική εκτίμηση, που λόγω εμπειρίας σχεδόν δεν διαφέρει των πραγματικών. Για την καλύτερη όμως και ασφαλέστερη εκτίμηση του αληθούς όμως ανέμου χρησιμοποιείται ευρύτατα η κλίμακα Μποφόρ. Για τον προσδιορισμό δε της διεύθυνσης (κατεύθυνσης) του ανέμου αυτού στη θάλασσα λαμβάνεται πάντα υπόψη η διεύθυνση των υφισταμένων κυμάτων. Ο άνεμος πνέει σχεδόν πάντα κάθετα προς τη γραμμή των κυμάτων με κατεύθυνση αυτή των κυμάτων.
Τα ανεμομετρικά όργανα ανήκουν στη γενικότερη κατηγορία των μετεωρολογικών οργάνων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογικά όργανα Κατηγορία:Άνεμοι
Κρανιωτά
Τα Κρανιωτά είναι ένας προτεινόμενος κλάδος των Χορδωτών ζώων που περιλαμβάνει τους Μυξίνες, τους Πετρομυζοντίδες (περιλαμβάνοντας τα πετρόμυζα) και τα Γναθοστόματα ως ζώντες αντιπροσώπους. Όπως φαίνεται από την ονομασία τους, τα Κρανιωτά είναι χορδωτά ζώα που διαθέτουν (οστέινο ή χόνδρινο) κρανίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χορδωτά
Panavia Tornado
Το Panavia Tornado είναι ένα δικινητήριο πολλαπλών ρόλων μαχητικό-επιθετικό αεροσκάφος, το οποίο κατασκευαζόταν στην Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δυτική Γερμανία. Το αεροσκάφος διαθέτει τρεις διαφορεικές εκδόσεις: το Tornado IDS, το Tornado ECR και το Tornado ADV.
To Tornado έκανε την πρώτη του πτήση στις 14 Αυγούστου 1974 και μπήκε σε υπηρεσία κατά το διάστημα 1979-1980. Πέρα από τις τρεις αρχικές χώρες που το κατασκεύασαν, η μόνη πολεμική αεροπορία που χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο αεροσκάφος ήταν η Βασιλική Αεροπορία της Σαουδικής Αραβίας. Κατασκευάστηκαν συνολικά 992 αεροσκάφη του τύπου, κατά τα έτη 1979-1998.
Απαρχές του προγράμματος
Τη δεκαετία του 1960 οι αεροναυπηγοί στράφηκαν σε σχεδιάσεις που αξιοποιούσαν πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας σε μια προσπάθεια να συνδυάσουν την ευελιξία και την καλή ακτίνα δράσης που παρείχαν οι ευθείες πτέρυγες με την ταχύτητα που παρείχαν οι οπισθοκλινείς. Το Ηνωμένο Βασίλειο είχε ήδη ακυρώσει την ανάπτυξη του πολλά υποσχόμενου TSR-2 καθώς και την προμήθεια επιπλέον F-111K ενώ χρείαζονταν ένα νέο τύπο που θα αντικαθιστούσε τα αεροσκάφη κρούσης Avro Vulcan και Blackburn Buccaneer. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία ξεκίνησαν το πρόγραμμα AFVG (Anglo French Variable Geometry) το 1965, όμως οι Γάλλοι αποσύρθηκαν το 1967. Οι Βρετανοί συνέχισαν μόνοι τους την ανάπτυξη ενός αεροσκάφους με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας και αναζήτησαν νέους εταίρους για τη συνέχισή του.
Το 1968 η Δυτική Γερμανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Ιταλία και ο Καναδάς συγκρότησαν ομάδα εργασίας που θα μελετούσε πως θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τους στόλους από Lockheed F-104 Starfighter που διέθεταν. Το αεροσκάφος που θα ανέπτυσσαν αρχικά καλούνταν Multi Role Aircraft (MRA) και αργότερα Multi Role Combat Aircraft (MRCA). Αν και οι χώρες που συμμετείχαν είχαν σαν κοινή αφετηρία την αντικατάσταση των πεπαλαιωμένων αεροσκαφών τους, που ήταν κυρίως Starfighter, οι ανάγκες τους διέφεραν τόσο πολύ που τελικά αποφασίστηκε να αναπτυχθεί ένα αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε πολλές διαφορετικές αποστολές, οι οποίες μέχρι τότε καλύπτονταν από διαφορετικούς τύπους. Η Μεγάλη Βρετανία εντάχθηκε το 1968 στην ομάδα χωρών που ανέπτυσσε το MRCA και τον Μάιο του επόμενου έτους Δυτική Γερμανία, Ιταλία και Μεγάλη Βρετανία συνέταξαν μνημόνιο συμφωνίας. Στα τέλη του 1968 οι προοπτικές του προγράμματος έδειχναν λαμπρές, με τις συνολικές παραγγελείες για τις έξι προαναφερθείσες χώρες να ανέρχονται σε 1500 αεροσκάφη, όμως ο Καναδάς και το Βέλγιο σύντομα αποχώρησαν.
Γερμανική Πολεμική Αεροπορία (Luftwaffe)
Το πρώτο από τα πρωτότυπα του Tornado πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 14 Αυγούστου 1974, από την αεροπορική βάση του Manching στη Δυτική Γερμανία. Οι παραδώσεις αεροσκαφών ξεκίνησαν στις 27 Ιουλίου 1979. Ο συνολικός αριθμός αεροσκαφών που παρέλαβε η Luftwaffe ανέρχεται σε 247 μονάδες, συμπεριλαμανομένων και 35 της έκδοσης ECR. Αρχικά τα Tornado εξόπλισαν πέντε Πτέρυγες μαχητικών-βομβαρδιστικών, με μία μονάδα μετάβασης στον τύπο και τέσσερις Πτέρυγες πρώτης γραμμής, σε αντικατάσταση των παλαιότερων Lockheed F-104 Starfighter. . Όταν το 1994 διαλύθηκε η μία από τις δύο Πτέρυγες του Γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού που ήταν εξοπλισμένη με Tornado, τα αεροσκάφη της διατέθηκαν για τον εξοπλισμό μιας Πτέρυγας αναγνώρισης της αεροπορίας που μέχρι τότε ήταν εξοπλισμένη με RF-4E Phantom.
Γερμανικά Tornado συμμετείχαν στις επιχειρήσεις του NATO κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας. Ήταν η πρώτη φορά που αεροσκάφη της Luftwaffe ενεπλάκησαν σε πολεμικές επιχειρήσεις μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα αεροσκάφη επιχειρούσαν από την αεροπορική βάση στην Πιασέτζα στην Ιταλία και εκτελούσαν αναγνωριστικές αποστολές με κύριο σκοπό την αξιολόγηση της ζημιάς που είχε προκληθεί από προηγούμενες αποστολές βομβαρδισμού και τον εντοπισμό νέων στόχων. Οι αποστολές αναγνώρισης βελτίωσαν σημαντικά τη διαδικασία επιλογής στόχων κατά τη διάρκεια της σύρραξης.
Το 1999 γερμανικά και ιταλικά Tornado συμμετείχαν στην Επιχείρηση Allied Force, τον νατοϊκό βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Χρησιμοποιήθηκαν αεροσκάφη ECR σε αποστολές συνοδείας των νατοικών αεροσκαφών τα οποία μετέφεραν πυραύλους AGM-88 HARM προκειμένου να εμποδισθεί η χρήση των ραντάρ της γιουγκοσλαβικής αεράμυνας. During the Kosovo hostilities, Germany's IDS Tornados would routinely conduct reconnaissance flights to identify both enemy ground forces and civilian refugees within Yugoslavia.
Το 2007 έξι Tornado της 51ης Πτέρυγας Αναγνώρισης (Aufklärungsgeschwader 51 Immelmann) μεταφέρθηκαν στο βόρειο Αφγανιστάν για να υποστηρίξουν τις νατοϊκές δυνάμεις. Προκειμένου να βελτιωθούν οι δυνατότητες εντοπισμού κρυμμένων εκρηκτικών μηχανισμών, επιταχύνθηκε η εγκατάσταση πιο σύγχρονου εξοπλισμού στα αεροσκάφη. Τα Tornado αποσύρθηκαν από το Αφγανιστάν το Νοέμβριο του 2010.
Οι περικοπές των αμυντικών δαπανών που ανακοινώθηκαν τον Μάρτιο του 2003 οδήγησαν, μεταξύ των άλλων, στην απόσυρση 90 Tornado. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση της συνολικής δύναμης σε τέσσερις Πτέρυγες τον Σεπτέμβριο του 2005. Στις 13 Ιανουαρίου 2014 ο υπουργός Άμυνας Peter Struck ανακοίνωσε σχέδια για περαιτέρω αλλαγές στις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Μεταξύ των αλλαγών περιλαμβάνεται η μείωση της συνολικής δύναμης μαχητικών από τα 426 αεροσκάφη που ήταν διαθέσιμα το 2004 σε 265 μέχρι το 2015. Η συνολική δύναμη των Tornado θα είναι 85 αεροσκάφη που θα αναβαθμιστούν και θα παραμείνουν σε υπηρεσία μέχρι το 2020.
Γερμανικό Ναυτικό (Marineflieger)
Το Γερμανικό Ναυτικό παρέλαβε 112 Tornado IDS με τα οποία αντικατέστησε τα F-104 Starfighter στους ρόλους της προσβολής θαλάσσιων στόχων και της ναυτικής αναγνώρισης. Εξόπλισαν δυο πτέρυγες. Το κύριο όπλο προσβολής πλοίω που χρησιμοποιούσαν ήταν ο πύραυλος αέρος-επιφανείας AS.34 Kormoran. Επίσης χρησιμοποιούσαν μη καθοδηγούμενες βόμβες BL755 και αργότερα πυραύλους αντί-ρανταρ AGM-88 HARM. Σε αποστολές αναγνώρισης χρησιμοποιούσαν κάμερες τοποθετημένες σε ατρακτίδια καθώς και αισθητήρες υπερύθρων.
Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την υπογραφή της Συνθήκης Μείωσης των Συμβατικών Δυνάμεων στην Ευρώπη (Treaty on Conventional Armed Forces in Europe - CFE Treaty) ξεκίνησε και η μείωση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της δύναμης των μαχητικών. Η μία εκ των δύο πτερύγων Tornado του Ναυτικού διαλύθηκε και τα αεροσκάφη της διατέθηκαν στη Luftwaffe. Η δύναμη της άλλης πτέρυγας αυξήθηκε και παρέμεινε ενεργή στον ρόλο της ναυτικής αναγνώρισης και προσβολής μέχρι τη διάλυση της το 2005. Τα αεροσκάφη της επίσης διατέθηκαν στη Luftwaffe.
Ιταλική Πολεμική Αεροπορία (Aeronautica Militare)
Το πρώτο ιταλικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 5 Δεκεμβρίου 1975 στο Τορίνο. Η ιταλιή αεροπορία παρέλαβε συνολικά 100 Tornado IDS, 16 εκ των οποίων μετατράπηκαν αργότερα στην έκδοση ECR, με το πρώτο ECR να παταδίδεται στις 27 Φεβρουαρίου 1998. Στο διάστημα ανάμεσα στην απόσυρση των F-104 και την ένταξη σε υπηρεσία των Eurofighter Typhoon, η Aeronautica Militare χρησιμοποίησε σαν αναχαιτιστικά 24 Tornado ADV που ενοικίασε από τη RAF. Το τελευταίο από τα νοικιασμένα αεροσκάφη επιστράφηκε στη RAF στις 7 Δεκεμβρίου 2004.
Ιταλικά και βρετανικά Tornado συμμετείχαν σε επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου το 1991. Οκτώ ιταλικά αεροσκάφη μεταφέρθηκαν στο Al Dhafra του Άμπου Ντάμπι. Ένα εξ αυτών καταρίφθηκε από την ιρακινή αεράμυνα και το πλήρωμα του αιχμαλωτίσθηκε.
Συνολικά χρησιμοποιήθηκαν 22 Tornado της ιταλικής αεροπορίας κατά τη διάρκεια των νατοϊκών βομβαρδισμών στο Κοσσυφοπέδιο το 1999. Τα αεροσκάφη της έκδοσης IDS εκτέλεσαν αποστολές βομβαρδισμού και τα ECR αποστολές καταστολής της εχθρικής αεράμυνας. Κατά τη διάρκεια των εκλογών στο Αφγανιστάν το 2010, η Ιταλία -όπως και άλλες νατοϊκές χώρες- ενίσχυσε τη στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή. Στα πλαίσια αυτά απέστειλε και τέσσερα Tornado IDS.
Τον Ιούλιο του 2002 η Ιταλία υπέγραψε συμβόλαιο με την Panavia και την Tornado Management Agency για την αναβάθμιση 18 Tornado IDS, εκ των οποίων παρέλαβε το πρώτο το 2003. Στο πακέτο αναβάθμισης περιλαμβάνονταν βελτιωμένα συστήματα πλοήγησης καθώς και η δυνατότητα μεταφοράς νέων οπλικών συστημάτων, μεταξύ των οποίων και τα προαναφερθέντα Storm Shadow, Paveway και JDAM.
Το 2010 ξεκίνησε σημαντικό πρόγραμμα αναβάθμισης των ικανοτήτων και της διάρκειας ζωής του στόλου των Tornado, με νέες ηλεκτρονικές οθόνες στο κόκπιτ, δυνατότητα επικοινωνίας με Link 16, συμβατότητα με διόπτρες νυχτερινής όρασης και άλλες δυνατότητες. Σχεδιάζεται να αντικατασταθούν μέχρι το 2025 με το τελευταίο Tornado του ιταλικού στόλου να τεθεί εκτός υπηρεσίας το ίδιο έτος από το Lockheed Martin F-35 Lightning II.
Royal Air Force
Τα Tornado, στα οποία οι Βρετανοί έχουν δώσει το παρατσούκλι Tonka, χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά σε πολεμικές επιχειρήσεις με τη RAF κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου το 1991. Στα πλαίσια της επιχείρησης Granby, σχεδόν 60 βρετανικά Tornado μετέβησαν στη βάση του Muharraq στο Μπαχρέιν, και στις βάσεις στο Tabuk και το Dhahran της Σαουδικής Αραβίας. Πολλά Tornado ADV παρείχαν αεροπορική κάλυψη, διότι διέθεταν πυραύλους αέρος-αέρος μεγάλης εμβέλειας, με αποτέλεσμα οι Ιρακινοί να αποφεύγουν την εμπλοκή μαζί τους.
Κέντρο πληροφοριών μάχης
Ως Κέντρο Πληροφοριών Μάχης (ΚΠΜ) (Combat Information Centre - CIC) ονομάζεται ιδιαίτερος χώρος - αίθουσα των πολεμικών πλοίων των λεγομένων γραμμής ή μαχίμων, από το οποίο και πραγματοποιείται η διακυβέρνηση του πλοίου.
Panavia Tornado
Royal Air Force
Στις αρχικές φάσεις της σύρραξης κύριος στόχος των βρετανικών Tornado GR1 ήταν η προσβολή των ιρακινών αεροδρομίων. Χρησιμοποίησαν απλές βόμβες των χιλίων λιβρών καθώς και εξειδικευμένες βόμβες προσβολής αεροδιαδρόμων JP233. Η RAF απώλεσε έξι Tornado κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, τέσσερα που προσπάθησαν να πλήξουν στόχους με απλές βόμβες, ένα που μετέφερε JP233 και ένα που μετέφερε βόμβες κατευθυνόμενες με λέιζερ. Το πρώτο αεροσκάφος καταρρίφθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1991 από πύραυλο SA-16 της αντίπαλης αεράμυνας. Δύο ημέρες αργότερα, στις 19 Ιανουαρίου, απωλέσθηκε και δεύτερο Tornado κατά τη διάρκεια επίθεσης στην αεροπορική βάση Tallil. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αντίκτυπος των επιθέσεων των Tornado στα αεροδρόμια του Ιράκ. Η RAF απέστειλε εκτάκτως αεροσκάφη Blackburn Buccaneer που ήταν εξοπλισμένα με το σύστημα κατάδειξης στόχων με ακτίνες λέιζερ Pave Spike, επιτρέποντας στα Tornado GR1 να χρησιμοποιούν κατευθυνόμενα όπλα ακριβείας. Επίσης πολλα Tornado GR1 εξοπλίσθηκαν με το σύστημα κατάδειξης στόχων TIALD που επέτρεψε την προσβολή στόχων με πολύ μεγάλη ακρίβεια.
Κέντρο πληροφοριών μάχης
Ο χώρος-αίθουσα αυτός είναι συνηθέστερα στο μεσόστεγο του πλοίου, κάτω από τη γέφυρα και εσωτερικά, προφυλασσόμενος πολλές φορές και από ιδιαίτερη θωράκιση. Σ΄ αυτόν τον χώρο υφίστανται όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές δέκτες ραντάρ, ηχοβολιστικών, ραδιοεντοπισμών κατευθυντήρων, συνεννόησης και κάθε άλλη ναυτιλιακή συσκευή, και ναυτιλιακό βοήθημα (χάρτες, βιβλία κ.λπ.) με τις οποίες και παρακολουθείται η εξέλιξη της όποιας αναληφθείσας επιχείρησης. Σ΄ αυτόν τον χώρο γίνονται οι υποτυπώσεις στόχων και παρακολούθησης της πορείας αυτών καθώς και αυτού τούτου του πλοίου. Το άριστο της απόδοσης ενός τέτοιου κέντρου είναι να καταστήσει την δια της απ΄ ευθείας όρασης την εικόνα του ορίζοντα και του πέριξ χώρου περιττή. Με άλλα λόγια το κέντρο πληροφοριών μάχης είναι η επιχειρησιακή καρδιά του πολεμικού πλοίου και είναι αντίστοιχη με την αίθουσα των επιχειρήσεων των επιτελείων. Τέτοιο κέντρο έχουν μόνιμα όλοι οι τύποι πολεμικών πλοίων, πλην των βοηθητικών όπου η διακυβέρνηση του πλοίου συνεχίζεται απρόσκοπτα έναντι εχθρικών προσβολών. Από το χώρο αυτό ο κυβερνήτης δίνει τις διάφορες εντολές ναυτιλίας - κατεύθυνσης, προσβολών κ.λπ.
Panavia Tornado
Royal Air Force
Με την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του πολέμου, τα GR1 στράφηκαν στην προσβολή άλλων στόχων όπως διυλιστήριο και αποθήκες οπλισμού, επιχειρόντας από μεσαία ύψη. Μόνο τα αναγνωριστικά GR1A συνέχισαν να επιχειρούν σε πολύ χαμηλά ύψη σε όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων, χωρίς να έχουν απώλειες, παρά τους εγγενείς κινδύνους τέτοιων αποστολών. Μετά το τέλος του Πολέμου του Κόλπου, το Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησε στρατιωτική παρουσία στην περιοχή: GR1 παρέμειναν στη βάση Ali Al Salem στο Κουβέιτ στα πλαίσια της επιβολής της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στο νότιο Ιρακ, ενώ άλλα συμμετείχαν σε αποστολές στο βόρειο Ιρακ (Επιχείρηση Provide Comfort).
Τον Μάρτιο του 1993 ξεκίνησε το πρόγραμμα αναβάθμισης των Tornado GR1/GR1A στο επίπεδο GR4/GR4A. Εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη συμμετείχαν στην επιβολή της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στο νότιο Ιράκ. Επιχειρώντας μαζί με GR1 από τη βάση Ali Al Salem στο Κουβέιτ συμμετείχαν στην επιχείρηση Desert Fox to 1998. Σύμφωνα με τους Βρετανούς, τα Tornado κατάφεραν να καταστρέψουν το 75% των στόχων που τους ανατέθηκαν, με 28 από τις 36 αποστολές που σχεδιάστηκαν να είναι επιτυχημένες.
Κέντρο πληροφοριών μάχης
Κατηγορία:Πολεμικό ναυτικό
Panavia Tornado
Royal Air Force
Τα Tornado GR4 χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς κατά την επιχείρηση Telic, τη συμμετοχή της Μεγάλης Βρετανίας στην εισβολή του Ιράκ το 2003. Με την έναρξη των επιχειρήσεων, τα Tornado μαζί με αμερικανικά αεροσκάφη ταχύτητα έπληξαν κρίσιμους στόχους και εγκαταστάσεις. Τα Tornado χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά τους πυραύλους cruise Storm Shadow· ενώ στο Κόσοβο μόνο το 25% των όπλων που χρησιμοποιήθηκαν ήταν κατευθυνόμενα, τέσσερα χρόνια αργότερα στο Ιρακ το ποσοστό είχε ανέβει στο 85%.
Στις αρχές του 2009 αρκετά Tornado μεταφέρθηκαν στο αεροδρόμιο της Κανταχάρ στο Αφγανιστάν για να αντικαταστήσουν τα Harrier GR7/9 που βρίσκονταν εκεί από τον Νοέμβριο του 2004. Το 2009 τα Tornado απέκτησαν δυνατότητα χρήσης κατευθυνόμενων βομβών Paveway IV, που χρησιμοποιούνταν και από τα Harrier II στο Αφγανιστάν Τον Σεπτέμβριο του 2010 στάλθηκαν επιπλέον αεροσκάφη στο Αφγανιστάν, λόγω των εκλογών στη χώρα. Τα βρετανικά Tornado αποχώρσηαν από το Αφγανιστάν τον Νοέμβριο του 2014. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους εκεί ενεπλάκησαν 70 φορές, και έριξαν περίπου 140 πυραύλους Brimstone και βόμβες Paveway IV.
Στις 18 Μαρτίου 2011 ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον ανακοίνωσε ότι Eurofighter Typhoon και Tornado θα χρησιμοποιούνταν στις επιχειρήσεις εναντίον του καθεστώτος Καντάφι.
Πενήντα εννιά αεροσκάφη θα αναβαθμιστούν με το πακέτο ηλεκτρονικών CUSP όμως ο στόλος των Tornado θα μειωθεί σταδιακά και τα αεροσκάφη θα αντικατασταθούν από πιο σύγχρονα όπως το Eurofighter Typhoon και το F-35 Lightning II. Ο τύπος θα έχει αποσυρθεί από τις τάξεις της RAF μέχρι τις 31 Μαρτίου 2019.
Βασιλική Αεροπορία της Σαουδικής Αραβίας
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1985 υπεγράφη ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σαουδική Αραβία αμυντικό συμβόλαιο (Al Yamamah I) που περιλάμβανε μεταξύ των άλλων και την προμήθεια 48 Tornado IDS και 24 ADV. Το πρώτο παραδόθηκε στις 9 Φεβορυαρίου 1989 και συμμετείχαν στον πόλεμο του Κόλπου. Τον Ιούνιο του 1993 υπεγράφη νέα συμφωνία (Al Yamamah II) κύριο μέρος της οποίας ήταν η προμήθεια 48 επιπλέον Tornado IDS.
Τον Νοέμβριο του 2009 Tornado και F-15 της σαουδαραβικής αεροπορίας έκαναν επιδρομές εναντίον των αυτονομιστών Shia στη Βόρεια Υεμένη. Ήταν η πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του Κόλπου που συμμετείχαν πολεμικά αεροσκάφη της χώρας σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Εκδόσεις
Το αεροσκάφος κατασκευάστηκε σε δύο κύριες εκδόσεις: το Tornado IDS (InterDictor/Strike) -που είναι εξειδικευμένη έκδοση μαχητικού/βομβαρδιστικού- και το Tornado ADV (Air Defence Variant) που είναι αναχαιτιστικό.
Tornado IDS
Τα Tornado IDS της RAF αρχικά ονομάζονταν Tornado GR1 ενώ μεταγενέστερες εκδόσεις τους πήραν τις ονομασίες Tornado GR1A, Tornado GR1B, Tornado GR4 και Tornado GR4A. Το πρώτο από τα συνολικά 228 GR1 της RAF παραδόθηκε στις 5 Ιουνίου 1979 και ο τύπος εντάχθηκε σε υπηρεσία στις αρχές του επόμενου έτους. Την περίοδο 1997-2003 142 αεροσκάφη αναβαθμίστηκαν στο επίπεδο GR4.
Το Tornado GR1B ήταν μια εξειδικευμένη έκδοση προσβολής θαλάσσιων στόχων του GR1. Συνολικά μετασκευάστηκαν 26 μονάδες, που επιχειρούσαν από την αεροπορική βάση RAF Lossiemouth στη Σκοτία, αντικαθιστώντας στον ρόλο αυτό τα παλαιότερα Blackburn Buccaneer. Τα GR1B μπορούσαν να μεταφέρουν μέχρι και τέσσερις πυραύλους αέρος-επιφανείας Sea Eagle.
Το 1984 το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου ξεκίνησε μελέτη για την αναβάθμιση των GR1. Τελικά αποφασίστηκε το 1994 η αναβάθμιση στο επίπεδο GR4, που θα βελτίωνε τις δυνατότητες του αεροσκάφους στα μεσαία ύψη και βασίζονταν στην εμπειρία που είχε αποκομηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου το 1991. Η British Aerospace ανέλαβε την αναβάθμιση 142 αεροσκαφών, την περίοδο 1996-2003. Σε 59 αεροσκάφη εγκαταστάθηκε το πακέτο ηλεκτρονικών CUSP χάρη στο οποίο μπορούν να χρησιμοποιούν τη βόμβα Paveway IV καθώς και νέο ασφαλές σύστημα επικοινωνιών κατά τη διάρκεια της Φάσης Α (Phase A), ενώ κατά τη Φάση Β (Phase B) εγκαταστάθηκε το σύστημα ζεύξης δεδομένων TIE (Tactical Information Exchange datalink) της General Dynamics.
Το GR1A είναι η έκδοση αναγνωριστικού του GR1 και χρησιμοποιείται από τη RAF και την πολεμική αεροπορία της Σαουδικής Αραβίας (RSAF). Διαθέτει το σύστημα αναγνώρισης με χρήση υπερύθρων TIRRS (Tornado Infra-Red Reconnaissance System) στη θέση του πυροβόλου. Η RAF παρήγγειλε 30 GR1A, εκ των οποίων 14 προέρχονταν από μετασκευή υπαρχόντων GR1A και 16 κατασκευάστηκαν εξ αρχής. Όταν τα GR1 αναβαθμίστηκαν σε GR4, τα αναγνωριστικά GR1A αναβαθμίστηκαν και αυτά στο επίπεδο GR4A. Η αλλαγή από επιχειρήσεις σε χαμηλό ύψος σε επιχειρήσεις σε μεσαία/μεγάλα ύψη είχε σαν αποτέλεσμα τη διακοπή χρήσης του TIRRS. Επειδή τα όργανα που μεταφέρουν εσωτερικά τα GR4A δεν είναι πλέον απαραίτητα, η Πτέρυγα Τακτικής Αναγνώρισης της RAF αξιοποιεί GR4A και απλά GR4.
Tornado ECR
Το Tornado ECR είναι έκδοση του αεροσκάφους που χρησιμοποιείται από τη γερμανική και την ιταλική πολεμική αεροπορία σε αποστολές καταστολής της εχθρικής αεράμυνας (Suppression of Enemy Air Defences - SEAD). Το πρώτο αεροσκάφος αυτής της έκδοσης παραδόθηκε στις 21 Μαΐου 1990. Τα ECR έχουν αισθητήρες ανίχνευσης της δραστηριότητας των ραντάρ της αεράμυνας του αντιπάλου και διαθέτουν πυραύλους AGM-88 HARM. Η Luftwaffe παρέλαβε 35 αεροσκάφη ECR, όλα νέας κατασκευής, ενώ τα 16 της ιταλικής αεροπορίας προέρχονται από μετασκευή υπαρχόντων Tornado IDS. Υπάρχουν και άλλες διαφορές ανάμεσα στα γερμανικά και τα ιταλικά αεροσκάφη: τα πρώτα χρησιμοποιούν τους κινητήρες RB199 Mk.105, που είναι λίγο ισχυρότεροι και δεν φέρουν πυροβόλο. Σε αντίθεση με τα γερμανικά ECR, τα ιταλικά δεν έχουν ενσωματωμένους αισθητήρες αλλά χρησιμοποιούν αισθητήρες που είναι εγκατεστημένοι σε εξωτερικά pods. Η RAF χρησιμοποιεί τα IDS σε ρόλο SEAD αντί για τα ECR. Επίσης μετασκεύασαν αρκετά Tornado F.3 ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε αυτό τον ρόλο.
Tornado ADV
Το Tornado ADV είναι η έκδοση αναχαιτιστικού και αναπτύχθηκε για τη RAF (σε βρετανική υπηρεσία ονομάζονται Tornado F2 ή F3). Τέτοια αεροσκάφη διαθέτουν επίσης οι πολεμικές αεροπορίες της Ιταλίας και της Σαουδικής Αραβίας. Δεν δόθηκε τόσο πολύ έμφαση στην ευελιξία του αεροσκάφους, όσο στα χαρακτηριστικά που θα του επέτρεπαν να αναχαιτίζει τα στρατηγικά βομβαρδιστικά, σημαντική απειλή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το αεροσκάφος έχει κατά 80% κοινά εξαρτήματα με το Tornado IDS, όμως έχει καλύτερη επιτάχυνση, μπορεί να μεταφέρει μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και διαθέτει το ραντάρ AI.24 Foxhunter. Διαθέτει μόνο ένα πυροβόλο, προκειμένου να υπάρχει αρκετός χώρος για το ανασυρρόμενο σύστημα εναέριου ανεφοδιασμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Alenia Κατηγορία:Αεροσκάφη British Aerospace Κατηγορία:Αεροσκάφη Messerschmitt-Bölkow-Blohm Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
1689
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1689 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λέοπολντ Κρόνεκερ
Ο Λέοπολντ Κρόνεκερ (γερμανικά: Leopold Kronecker, 7 Δεκεμβρίου 1823 - 29 Δεκεμβρίου 1891) ήταν Γερμανός μαθηματικός που ασχολήθηκε με τη θεωρία των αριθμών, την άλγεβρα και τη λογική. Άσκησε κριτική στο έργο του Γκέοργκ Κάντορ για τη θεωρία συνόλων και αναφέρθηκε από τον Βέμπερ (1893) ως εξής: "Die ganzen Zahlen hat der liebe Gott gemacht, alles andere ist Menschenwerk" ("Ο Θεός δημιούργησε τους ακέραιους αριθμούς, όλα τα άλλα είναι έργο του ανθρώπου"). Ο Κρόνεκερ ήταν μαθητής και μακροχρόνιος φίλος του Ερνστ Κάμερ.
Βιογραφία
Ο Λέοπολντ Κρόνεκερ γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1823 στο Λίγκνιτς της Πρωσίας (σήμερα Λέγκνιτσα της Πολωνίας), σε μια ευκατάστατη εβραϊκή οικογένεια. Οι γονείς του, Ίσιντορ και Γιοχάνα (το γένος Πράουσνιτσεπ), φρόντιζαν για την εκπαίδευση των παιδιών τους και τους έκαναν ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι. Ο μικρότερος αδελφός του Λέοπολντ, ο Ούγκο Κρόνεκερ, ακολούθησε επίσης επιστημονική κατεύθυνση και αργότερα έγινε διάσημος φυσιολόγος. Ο Κρόνεκερ πήγε στο γυμνάσιο του Λίγκνιτς, όπου σπούδασε ένα ευρύ φάσμα μαθημάτων, συμπεριλαμβανομένων των θετικών επιστημών, της ιστορίας και της φιλοσοφίας, καθώς και γυμναστική και κολύμβηση. Στο γυμνάσιο, καθηγητής του ήταν ο Έρνστ Κούμερ, ο οποίος παρατήρησε και ενθάρρυνε το ενδιαφέρον του αγοριού για τα μαθηματικά.