cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνο-Ιταλικές σχέσεις
Ιστορικό
Η Ιταλία, ως μια δύναμη του Άξονα, εισέβαλε στην Ελλάδα κατά τον Ελληνο-Ιταλικό Πόλεμο του 1940-41, αλλά μόνο με την γερμανική παρέμβαση ότι ο Άξονας κατάφερε να ελέγχει την Ελλάδα. Οι Ιταλικές δυνάμεις πήραν μέρος στην κατοχή της Ελλάδας.
Η Ιταλία παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, ως μέρος της συνθήκης ειρήνης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1947.
Διμερείς σχέσεις και συνεργασία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας Giulio Terzi di sant'agata και ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας [[Δημήτρης Αβραμόπουλος, στη Ρώμη, τον Αύγουστο του 2012]] μικρογραφία|[[Συνδετήριος αγωγός φυσικού αερίου Τουρκίας - Ελλάδας - Ιταλίας|Αγωγός Ελλάδας-Ιταλίας. Ένας χάρτης που δείχνει την κατά προσέγγιση θέσεις των αγωγών φυσικού αερίου μέσω της Ελλάδας στην Ιταλία]] Η Ελλάδα είναι μία από τους βασικούς οικονομικούς εταίρους της Ιταλίας και συνεργάζονται σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών, επιστημονικών και εκπαιδευτικών, και την ανάπτυξη του τουρισμού, ένα σημαντικό τομέα στις δύο χώρες. Υπάρχουν τακτικές επισκέψεις υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο χωρών, όπως η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στην Ιταλία τον Ιούλιο του 2014, και υπάρχουν συχνές επαφές μεταξύ των δύο χωρών, σε επίπεδο υπουργών, για διάφορα θέματα που αφορούν επιμέρους τομείς.
Τρέχοντα έργα μεταξύ των δύο χώρες περιλαμβάνουν τον αγωγό Ελλάδας-Ιταλίας (ως τμήμα του διασυνδετήριου αγωγού Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας), και τον Διαδριατικό Αγωγό Φυσικού Αερίου TAP, που αποτελεί τμήμα του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου.
Στρατιωτική συνεργασία
Η Ελλάδα και η Ιταλία είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και διατηρούν μια στενή στρατιωτική συνεργασία. Η άσκηση "Italic Weld", το οποίο ήταν ένα συνδυασμός άσκησης αεροπορικής-ναυτικού-εδάφους στη βόρεια Ιταλία που αφορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιταλία, την Τουρκία και την Ελλάδα, φαίνεται να ήταν μια από τις πρώτες ασκήσεις στις οποίες δοκιμάστηκε ο προσανατολισμός του νέου ιταλικού στρατού.
Οι δύο χώρες, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επίσης, συμμετέχουν σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις που διεξάγονται σε ετήσια βάση από ένα μη-μέλος του ΝΑΤΟ, το Ισραήλ, το οποίο είναι με την κωδική ονομασία "Γαλάζια Σημαία", και τα οποία λαμβάνουν χώρα στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.
Στις 27 Μαρτίου του 2017, η Ιταλία συμμετείχε στη στρατιωτική άσκηση "Ηνίοχος 2017", η οποία διοργανώνεται ετησίως από την Ελλάδα, μαζί με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Πολυμερείς οργανισμοί
Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Συμβούλιο της Ευρώπης, του ΟΟΣΑ και του ΠΟΕ. Η Ελλάδα και η Ιταλία ήταν, επίσης, μέρος του Προγράμματος Ευρωπαϊκής Εδαφικής Συνεργασίας (2007-2013), για την ενίσχυση της διασυνοριακής συνεργασίας στην Μεσόγειο Θάλασσα.
Πολιτιστική αλληλεπίδραση
Το Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών άνοιξε στη Βενετία το 1951, παρέχοντας την μελέτη της Βυζαντινής και μεταβυζαντινής ιστορίας στην Ιταλία.
Τον Ιούλιο του 2014, μια επίσημη καλλιτεχνική έκθεση με τίτλο "Ιταλία – Ελλάδα: μια φάτσα, μια ράτσα" εγκαινιάστηκε στη Ρώμη, με αφορμή το πέρασμα της Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ από την Ελλάδα στην Ιταλία. Ο τίτλος της έκθεσης αναφέρεται σε ένα ρητό, "μια φάτσα μια ράτσα" (ιταλικά: "una faccia, una razza"), που χρησιμοποιείται συχνά στην Ελλάδα για να εκφράσει την αντίληψη των στενών πολιτισμικών δεσμών μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών.
Εθνοτικές μειονότητες
Οι Έλληνες έχουν ζήσει στη νότια Ιταλία για αιώνες, και ονομάζονται Γκρίκο. Υπάρχουν επίσης Ιταλοί στην Κέρκυρα.
Διπλωματικές αποστολές
Η Ιταλία έχει πρεσβεία στην Αθήνα, και επίτιμα προξενεία στην Αλεξανδρούπολη, Κεφαλονιά, Χανιά, Χίο, Κέρκυρα, Κόρινθο, Ιωάννινα, Ηράκλειο, Καβάλα, Λάρισα, Πάτρα, Ρόδο, Θεσσαλονίκη, Σαντορίνη, και το Βόλο.
Κατάλογος πρόσφατων επισκέψεων
δεξιά|μικρογραφία|Πρεσβεία της Ιταλίας στην Αθήνα
Μεταφορά
Τα ιταλικά λιμάνια του Μπάρι, Μπρίντιζι, Ανκόνα, Βενετία και Τεργέστη στις ιταλικές ακτές της Αδριατικής Θάλασσας έχουν καθημερινά επιβατικά και φορτηγά πλοία προς τα ελληνικά λιμάνια της Κέρκυρας, της Πάτρας, της Ηγουμενίτσας και Καλαμάτας, αποφεύγοντας διά ξηράς τη διαμετακόμιση μέσω της Βαλκανικής Χερσονήσου.
Παραπομπές
Ιταλία Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Ιταλίας
Κασιμπεϊλί (Αγκντάμ)
Το Κασιμπεϊλί (αζερικά: Qasımbəyli) είναι ένα χωριό του δήμου Χιντιριστάν στην επαρχία Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας. Βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της επαρχίας.
Άννα Στουπνίτσκα-Μπάντο
Βιογραφία
Ο πατέρας της Άννας Στουπνίτσκα-Μπάντο ήταν ο σταρόστα του Κόνσκιε πριν από τον πόλεμο. Η μητέρα της, Γιανίνα Στουπνίτσκα (το γένος Βούιτσικ),εργαζόταν ως δασκάλα. Αφού χώρισε με τον σύζυγό της, εργάστηκε στη στρατιωτική διοίκηση. Πριν από τον πόλεμο, η Άννα Στουπνίτσκα ζούσε με τη μητέρα και τη γιαγιά της στην οδό Μιτσκιεβίτσα 25 στο Ζολίμπος της Βαρσοβίας, όπου παρακολούθησε το σχολείο των Αδελφών της Ανάστασης.
Το Σεπτέμβριο του 1939, η οικογένεια εκκενώθηκε από τη Βαρσοβία. Αφού έφτασε στα ρουμανικά σύνορα, η Γιανίνα, επηρεασμένη από τη μητέρα της, αποφάσισε να επιστρέψει στην κατεχόμενη πρωτεύουσα. Ήταν υπεύθυνη για την τήρηση βιβλίων εγγραφής και τη διαχείριση του κτιρίου. Χάρη σε ένα πέρασμα που επέτρεπε στους ανθρώπους να μετακινούνται γύρω από το γκέτο, τον χειμώνα του 1941, μαζί με την Άννα, πήρε από εκεί μια Εβραία - τη Λιλιάνα Άλτερ, κόρη της Χίλαρι, ακτιβίστριας του Μπουντ. Η μητέρα της Λιλιάνας πέθανε στον πόλεμο. Μέχρι το ξέσπασμα της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, η Λιλιάνα, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως Κρίσια Βούιτσικ (Krysia Wójcik), κρυβόταν με την οικογένεια Στουπνίτσκι. Τα κορίτσια συμμετείχαν σε μυστική διδασκαλία. Στο διαμέρισμα στο Ζολίμπος ήρθαν και άλλοι Εβραίοι που κρύβονταν: ο Ρίσαρντ Γκρίνμπεργκ και ο Μικόουαϊ Μπόρενσταϊν. Ο Μπόρενσταϊν βοηθήθηκε από τη Γιανίνα και εργάστηκε στο γειτονικό κτίριο. Αφού ξέσπασε η εξέγερση, οι γυναίκες έμειναν στο υπόγειο του σπιτιού. Η Άννα Στουπνίτσκα, ως νοσοκόμα, οργάνωσε ένα ιατρικό σημείο της Περιφέρειας II «Żywiciel» του Εσωτερικού Στρατού. Μετά την εξέγερση, οι γυναίκες στάλθηκαν σε ένα στρατόπεδο διέλευσης στο Προύσκουφ.
Από εκεί κατευθύνθηκαν από τους Γερμανούς στην Κρακοβία. Κατάφεραν να δραπετεύσουν κατά τη διάρκεια της απέλασης. Στις αρχές της άνοιξης του 1945, πήγαν στη Βαρσοβία. Αμέσως μετά τον πόλεμο, η οικογένεια Στουπνίτσκι μετακόμισε στο Γκντανσκ. Η Άννα δραστηριοποιήθηκε στην Εταιρεία των Φίλων του Στρατιώτη. Στη συνέχεια, επέστρεψαν στη Βαρσοβία. Το 1954, το σπίτι τους στο Μιεντζιλέσιε κάηκε. Η Άννα ξεκίνησε τις σπουδές της στην Ιατρική Ακαδημία της Βαρσοβίας. Μετά από λίγο, σταμάτησε τις σπουδές για να βοηθήσει την άρρωστη μητέρα της. Κέρδισε επιπλέον χρήματα από τη λειτουργία ενός περιπτέρου. Έμεναν με έναν γείτονα. Στη συνέχεια, η Άννα Στουπνίτσκα παντρεύτηκε έναν μηχανικό, υπάλληλο του Ηλεκτροτεχνικού Ινστιτούτου στο Μιεντζιλέσιε. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο με ειδικότητα στη νευρολογία. Σε όλη της τη ζωή συνδέθηκε επαγγελματικά με το Κεντρικό Νοσοκομείο Σιδηροδρόμων. Διατηρούσε επίσης μια νευρολογική κλινική.
Και οι τρεις Εβραίοι επέζησαν από τον πόλεμο. Η Άννα Στουπνίτσκα ήταν σε επαφή με τον Γκρίνμπεργκ μέχρι τη δεκαετία του 1970. Η Λιλιάνα Άλτερ (μετά τον σύζυγό της Ρίντλερ) μετακόμισε στη θεία της στη Γαλλία μετά τον πόλεμο. Το 1989 ανανέωσε την επαφή της με την Άννα, όπου οι γυναίκες συναντήθηκαν στο Παρίσι.
Το 1983, η Άννα Στουπνίτσκα-Μπάντο και η μητέρα της τιμήθηκαν με τα μετάλλια των Δικαίων των Εθνών. Το 2008 της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας και το 2017 το Μετάλλιο «Pro Patria». Το 2019, ο Πρόεδρος Άντζεϊ Ντούντα έστειλε τις ευχές της με την ευκαιρία της 90ής επετείου από τη γέννησή της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Πολωνοί νευρολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Νικόλας Γ. Γουλανδρής
Ο '''Νικόλας Γ. Γουλανδρής''' (1891-1957) ήταν Έλληνας εφοπλιστής.
Ήταν ο τέταρτος γιος του εφοπλιστή Ιωάννη Π. Γουλανδρή (1840-1928) και της Άννας Λ. Κονδύλη.
Το 1952 αποχώρησε από την οικογενειακή επιχείριση και ίδρυσε την N. J. Goulandris στο Λονδίνο. Απέκτησε τρία παιδιά, τον Ιωάννη (γεν. 1923), τον Λεωνίδα (γεν. 1927) και τον Αλέξανδρο (1927-2017). Η επιχείρηση του Ν. Γ. Γουλανδρή είναι γνωστή ως Andriaki Shipping και εδρεύει στο Μαρούσι.
Πέθανε στο Παρίσι στις 28 Φεβρουαρίου 1957 και κηδεύτηκε εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή
Μικροκαινοφανής
Ο μικροκαινοφανής είναι τύπος θερμοπυρηνικής έκρηξης στην επιφάνεια ενός λευκού νάνου περίπου το ένα εκατομμυριοστό της ισχύος ενός καινοφανούς αστέρα. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2022. Προκαλούνται από συσσωρευμένο υλικό από το γύρω περιβάλλον, όπως από ένα συνοδό αστέρα.
Ο ήλιος
Όταν ο Νιλ Άρμστρονγκ τράβηξε στερεοσκοπικές φωτογραφίες της σεληνιακής επιφάνειας κατά τη διάρκεια της αποστολής Απόλλων 11, είδε αστραφτερά σημεία που έμοιαζαν με γυαλί. Ο αστροφυσικός Τόμας Γκολντ ανέλυσε τις φωτογραφίες και πρότεινε ότι η υαλοποίηση θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα μιας "μικρή έκρηξης τύπου νόβα" από τον ήλιο. Ο καθηγητής Αστρονομίας και Αστροφυσικής Bradley Schaefer συμφώνησε ότι αυτό ήταν ένα ισχυρό επιχείρημα για αυτό που τώρα αποκαλούμε ηλιακό μικροκαινοφανής. Αυτά τα μπαλώματα παρατηρήθηκαν επίσης κατά τη διάρκεια της αποστολής Chang'e 4 της Εθνικής Διαστημικής Διοίκησης της Κίνας στην άλλη πλευρά της σελήνης το 2019 και αρχικά θεωρήθηκε ότι πρόκειται για τζελ. Η ομάδα πιστεύει ότι δεν θα μπορούσε να έχει σχηματιστεί από την πρόσκρουση που δημιούργησε τον κρατήρα στον οποίο βρέθηκε το γυαλί. Αυτός ο βράχος θα ήταν πολύ μικρός για να δημιουργήσει τις απαιτούμενες θερμοκρασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα
Πίτερ Σνελ
Ο Πίτερ Τζορτζ Σνελ (Peter George Snell, 17 Δεκεμβρίου 1938 – 12 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Νεοζηλανδός αθλητής στίβου που αγωνιζόταν στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων. Ήταν τρεις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης, δύο φορές στα 800 μέτρα και μία στα 1.500 μέτρα. Υπήρξε κάτοχος του παγκόσμιου και στις δύο αυτές αποστάσεις. Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Νεοζηλανδοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Λίγυρες
Οι Λίγυρες ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε στην Λιγυρία, μια περιοχή στην σημερινή βορειοδυτική Ιταλία από την οποία πήρε το όνομα της. Σε προ-ιστορικούς χρόνους οι Λίγυρες κατείχαν τις Ιταλικές περιφέρειες Λιγυρία, Πεδεμόντιο, βόρεια Τοσκάνη, δυτική Λομβαρδία, ανατολική Εμίλια-Ρομάνια και βόρεια Σαρδηνία. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι είχαν επεκταθεί τόσο πολύ στην Ιταλική χερσόνησο που είχαν φτάσει μέχρι την Σικελία. Οι Λίγυρες είχαν επεκταθεί επιπλέον στις Γαλλικές επαρχίες Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή και Κορσική. Είναι επιπλέον αποδεκτό ότι γύρω στο 2000 π.Χ. οι Λίγυρες κατείχαν ένα μεγάλο τμήμα της Καταλονίας στο βορειοανατολικό άκρο της Ιβηρικής.  Η καταγωγή των αρχαίων Λίγυρων είναι άγνωστη, δεν γνωρίζουμε πολλά στοιχεία για την γλώσσα τους, βασίζονται μόνο σε τοπωνύμια και επιγραφές από πολεμικές στήλες. Η έλλειψη στοιχείων δεν μας επιτρέπει να τους εντάξουμε με σαφήνεια σε μία από τις μεγάλες γνωστές ομάδες όπως οι Προϊνδοευρωπαϊκές γλώσσες ή οι Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Χάρη στις επαφές και στην ισχυρή γλωσσική επίδραση με τους Κέλτες έμειναν ιστορικά γνωστοί ως Κελτο-Λίγυρες.
Προϊστορία
Η εξόρυξη του Χαλκού ξεκίνησε στην Λιγυρία από την 4η Χιλιετία π.Χ., τα πρώτα ορυχεία χρονολογούνται στο 3700 π.Χ., είναι τα αρχαιότερα σε ολόκληρη την δυτική Μεσόγειο. Στην Εποχή του Χαλκού βρέθηκαν στην Λιγυρία μεγάλος αριθμός από ανθρωπομορφικές στήλες και βραχογραφίες. Ο Πολιτισμός της Πολάδα με επίκεντρο την Μπρέσια στην Λομβαρδία επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Κοιλάδα του Πάδου, το πρώτο μισό της 2ης Χιλιετίας π.Χ. έφτασαν στα ανατολικά μέχρι το Βένετο και την Εμίλια-Ρομάνια. Οι φορείς του πολιτισμού αυτού προέρχονται πιθανότατα σε μεταναστεύσεις από τα βόρεια, την νότια Γερμανία και την Ελβετία. Η επίδραση τους ήταν έντονη τα πρώτα χρόνια της Εποχής του Χαλκού σε Λιγυρία, Ρομανία, την κοιλάδα του Ρήνου, την Κορσική και την Σαρδηνία όπου ήκμασε ο συγγενής Πολιτισμός του Μποννανάρο. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες με τον προηγούμενο πανευρωπαικό Πολιτισμό του Λάγυνου, όπως η χρήση του τόξου και η μεταλλουργεία. Ο προηγούμενος ωστόσο Πολιτισμός του Ρεμεντέλο που είχε ακμάσει στην βόρεια Ιταλία δεν έχει ομοιότητες με τους Πολάδα. Τα μπρούτζινα εργαλεία και τα όπλα που βρέθηκαν έδειξαν ότι υπήρχαν πολλές ομοιότητες με τον Πολιτισμό της Ουνέτιτσε και άλλες πολιτισμικές ομάδες που υπήρχαν παλιότερα βόρεια από τις Άλπεις.
Ο Μπερνάρ Σέρτζεντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Λίγυρες είναι διάδοχοι των Πολάδα που και αυτοί με την σειρά τους ήταν διάδοχοι των Ουνέτιτσε με την ίδια τέχνη, είχαν μακρινές σχέσεις και με τους Κέλτες. Οι Λίγυρες εποίκησαν την Κοιλάδα του Πάδου (2000 π.Χ.), δεν άφησαν ωστόσο ίχνη, εμφανίστηκαν στην βορειοανατολική Αδριατική στα τέλη της Εποχής του Χαλκού. Οι Λίγυρες έκτισαν τα πρώτα χωριά στην κοιλάδα του Πάδου με πασσάλους σε οριζόντιες σειρές, στήριζαν τις πλατφόρμες πάνω στις οποίες οικοδομούσαν τις οικείες και τα φράγματα, κληρονόμησαν πιθανότατα τον Πολιτισμό της Πολάδα. Σύμφωνα με θρύλο η Μπρέσια και το Μπέργκαμο ιδρύθηκαν από τον Κύδνο, γενάρχη τον Λίγυρων. Ο μύθος φαίνεται ότι είναι αληθινός, πρόσφατες ανασκαφές ανέδειξαν οικισμό που κατασκευάστηκε και κατοικήθηκε από τους Λίγυρες (1200 π.Χ.). Σύμφωνα με άλλους ιστορικούς την Μπρέσια και το Μπέργκαμο ίδρυσαν οι Ετρούσκοι.
Η πρώτη Ρωμαϊκή κατάκτηση
Η περιοχή της Γένοβας κατοικήθηκε από την 5η Χιλιετία π.Χ. Οι ανασκαφές την περίοδο 1898-1910 έδειξαν ότι οι Λίγυρες που ζούσαν εκεί είχαν εμπορικές σχέσεις με τους Ετρούσκους και τους Έλληνες. Ο πρώτος πυρήνας της πόλης του Μιλάνου το Oppidum ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. στην κορυφή ενός λόφου που ονομάζεται σήμερα "Καστέλλο", βρίσκεται μέσα στην παλιά Μεσαιωνική πόλη. Ο Θουκυδίδης έγραψε τον 5ο αιώνα π.Χ. ότι οι Λίγυρες έδιωξαν τους Σικανούς οι οποίοι ήταν Ίβηρες, προέρχονταν από τις όχθες του ποταμού Σικανού στην Ιβηρία. Οι ανασκαφές στην Ιταλική Ριβιέρα και την Προβηγκία έδειξαν πολλές ταφές με επιδράσεις από τους Ετρούσκους και τους Κέλτες. Οι Ρωμαίοι ήρθαν σε επαφή μαζί τους τους τον 3ο αιώνα π.Χ., είχαν δείξει ενδιαφέρον να κατακτήσουν την Γαλατία και την Ιβηρική, η Λιγυρία βρέθηκε ωστόσο στον δρόμο τους αφού είχε τον έλεγχο στον δρόμο για τις Άλπεις. Οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να κερδίσουν την συμμαχία τους, μερικές φυλές όπως οι Γενουάτες το δέχτηκαν, άλλες το αρνήθηκαν. Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν (238 π.Χ.) όταν οι Βόιοι Γαλάτες συμμάχησαν με τους Λίγυρες εναντίον των Ρωμαίων αλλά σύντομα η συμμαχία τους διαλύθηκε. Ο Ρωμαίος Κόιντος Φάβιος Μάξιμος ο Μελλητής έδιωξε τα Λιγυρικά πλοία από τις ακτές τους και απέκτησε πρόσβαση στον δρόμο για την Γαλατία (234 π.Χ.). Οι Ίνσουβροι που είχαν συνταχθεί εναντίον των Ρωμαίων κατέλαβαν το Καστέτζο (222 π.Χ.), το κατείχαν οι Αναμαρί, μιά Λιγυρική φυλή που είχε συμμαχήσει με τους Ρωμαίους (222 π.Χ.) Οι Ρωμαίοι βάδισαν εναντίον τους και τους νίκησαν στην "μάχη του Καστέτζο", κατέλαβαν την πρωτεύουσα των Ίνσουβρων Μεδιόλανα, σημερινό Μιλάνο, ενσωμάτωσαν όλη την Λιγυρία στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Οι Ρωμαίοι ίδρυσαν κατόπιν την Πλακεντία στην περιοχή των Βόιων και την Κρεμόνα στην περιοχή των Ίνσουβρων.
Καρχηδονιακοί πόλεμοι
Με την έκρηξη του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου (218 π.Χ.) οι Λιγυρικές φυλές διχάστηκαν. Μερικές από αυτές στην Ιταλική Ριβιέρα και οι Απουανί συμμάχησαν με την Αρχαία Καρχηδόνα όταν έφτασαν τα στρατεύματα του Αννίβα στην βόρεια Ιταλία, στήριξαν σε αυτόν τις ελπίδες του να ελευθερωθούν από την Ρωμαική κυριαρχία. Άλλες Λιγυρικές φυλές όπως οι Γενουάτες, οι Μπαγιένι και οι Ταυρίνοι συμμάχησαν με την Αρχαία Ρώμη. Οι σύμμαχοι των Καρχηδόνων Λίγυρες συμμετείχαν στην Μάχη του ποταμού Τρεβία (218 π.Χ.) που νίκησαν οι Καρχηδόνιοι. Πολλοί Λίγυρες καταγράφονται στον στρατό του Χασντρουμπάλ (207 π.Χ.) στις προσπάθειες του να ενωθεί με τα στρατεύματα του αδελφού του Αννίβα. Στην πρωτεύουσα του Λιγυρικού φύλου Σάβο, σημερινή Σαβόνα έφτασε με τον στόλο του ο άλλος αδελφός του Αννίβα Μάγο Μπάρκα, ο στόχος του ήταν να διακόψει τους εμπορικούς δρόμους των Ρωμαίων στην Τυρρηνική θάλασσα όπου είχαν καταφύγει. Στα πρώτα στάδια του πολέμου οι Λιγυρικές φυλές που είχαν συμμαχήσει με τους Ρωμαίους υπέφεραν. Οι Ταυρινί βρέθηκαν στον δρόμο του Αννίβα καθώς έκανε προέλαση στην Ιταλία δέχτηκαν επίθεση (218 π.Χ.), είχαν συμμαχήσει μαζί του οι εχθροί τους Ίνσουβροι. Η πρωτεύουσα των Ταυρινί Ταυρασία, σημερινό Τορίνο καταλήφθηκε από τους Καρχηδόνιους ύστερα από τριήμερη πολιορκία. Η Γένουα, σημερινή Γένοβα δέχτηκε επίθεση και λεηλατήθηκε από τα στρατεύματα του Μάγο Μπάρκα. Με την λήξη του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, στην "μάχη του Ίνσοβρου" ο Μάγο Μπάρκα τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε, η Γένουα οικοδομήθηκε την ίδια χρονιά. Τα Λιγυρικά στρατεύματα βρέθηκαν στην Μάχη της Ζάμας (202 π.Χ.) όπου η Καρχηδόνα ηττήθηκε και κατέρρευσε οριστικά σαν μεγάλη δύναμη.
Η οριστική Ρωμαϊκή κατάκτηση
Οι Λίγυρες και οι Βόηοι σύμμαχοι τους επιτέθηκαν και κατέστρεψαν την Ρωμαϊκή αποικία της Πλακέντιας, με τον τρόπο αυτό απέκτησαν σημαντικό έλεγχο στην Κοιλάδα του Πάδου. Την ίδια εποχή οι Ρωμαίοι βρέθηκαν σε πόλεμο με τους Απουανί, οι Ρωμαϊκές προσπάθειες ξεκίνησαν όταν έστειλαν δύο Προξενικούς στρατούς και έναν Ανθυπατικό στρατό εναντίον των Λίγυρων, οι πόλεμοι συνεχίστηκαν μέχρι την οριστική υποταγή τους (150 π.Χ.). Οι Ρωμαίοι έδιωξαν πολλούς ιθαγενείς και εγκαταστάθηκαν σαν νέοι έποικοι, την ίδια εποχή βρέθηκαν σε πόλεμο με τις Λιγυρικές φυλές στα βόρεια Απέννινα. Οι Λιγύροι ωστόσο δεν υποτάχθηκαν ολοκληρωτικά, συνέχισαν τις ταραχές και τις επαναστάσεις αναγκάζοντας τους Ρωμαίους σε νέες εκστρατείες. Οι Ίφφαυνοι υπέγραψαν ειρηνική συνθήκη με την Ρώμη (201 π.Χ.), λίγο αργότερα (197 π.Χ.) οι Ρωμαίοι ανέκτησαν τον έλεγχο στην Πλακέντια και τους υπέταξαν όλους. Την Γένοβα οικοδόμησε την ίδια χρονιά ο Ύπατος Σπούριος Λουκρήτιος Τρικιπτίνος. Μετά την νίκη τους επί της Καρχηδόνας οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν την Γένοβα σαν βάση για να επιτεθούν στις Λιγυρικές φυλές της Καρχηδόνας (191 π.Χ. - 154 π.Χ.), συμμάχησαν για δεκαετίες με την Καρχηδόνα εναντίον τους. Σε δεύτερη περίοδο σύγκρουσης (197 π.Χ.-155 π.Χ.) οι Απουανί Λίγυρες εισήλθαν στα Απέννινα και τα χρησιμοποίησαν σαν βάση για περιοδικές λεηλασίες στους Ρωμαίους.
Οι Ρωμαίοι με την σειρά τους οργάνωσαν πολλές εκστρατείες με στόχο να υποτάξουν τους Λίγηρες, σε αυτές γιόρτασαν 15 θριάμβους και υπέφεραν από μιά τουλάχιστον σοβαρή ήττα. Η πρώτη εκστρατεία χρονολογείται το 193 π.Χ., ακολούθησαν και άλλες (191 π.Χ., 188 π.Χ. και 187 π.Χ.), ήταν όλες νικηφόρες αλλά όχι καθοριστικές. Σε εκστρατεία (186 π.Χ.) οι Ρωμαίοι δέχτηκαν σκληρό χτύπημα από τους τους Λίγυρες στην "πεδιάδα του Μάγκρα", έχασαν τουλάχιστον 4000 στρατιώτες, στην μάχη έπεσε και ο Ύπατος Κουίντους Μάρτιους. Η τοποθεσία που σκοτώθηκε ο Ύπατος δεν έχει διευκρινιστεί, βρισκόταν πιθανότατα κοντά στο Λούνι που ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους, το όρος βρισκόταν σε σημαντική τοποθεσία από τον οποία είχε σε έλεγχο την κοιλάδα και την θάλασσα. Οι Ρωμαίοι ήθελαν ωστόσο να οριστικοποιήσουν με κάθε μέσο την ειρήνη στην Λιγυρία με στόχο να επεκτείνουν τις κατακτήσεις τους στην Γαλατία. Ο Ύπατος Πόπλιος Κορνήλιος Κέθηγος ξεκίνησε εκστρατεία με 36.000 στρατιώτες, ο στόχος του ήταν να τερματίσει την ανεξαρτησία της Λιγυρίας. Οι Ρωμαίοι συνέτριψαν τους Απουανί Λίγυρες και μετέφεραν 40.000 αιχμαλώτους στο Σάμνιον (180 π.Χ.), την μετακίνηση ακολούθησε την επόμενη χρονιά μια μικρότερη με άλλους 7.000 αιχμαλώτους. Οι Απουανί ήταν από τις ελάχιστες περιπτώσεις που οι Ρωμαίοι προχώρησαν σε μαζική μεταφορά πληθυσμού, αργότερα (187 π.Χ.) άλλοι Απουανί παραδόθηκαν και αφομοιώθηκαν στον Ρωμαϊκό πολιτισμό. Οι τελευταίες Λιγυρικές φυλές που αντιστάθηκαν στην Προβηγκία παραδόθηκαν και αυτές (124 π.Χ.). Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στο έργο του Φυσική ιστορία έγραψε ότι ο Οκταβιανός Αύγουστος μοίρασε τις Ιταλία σε 11 περιοχές, μία από αυτούς ήταν η Λιγυρία με πρωτεύουσα την Γένονα. Στην Λιγυρία γεννήθηκε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Περτίναξ (126 μ.Χ.)
Θεωρίες για την καταγωγή τους
Ένας από αυτούς που υποστήριξαν την Ινδοευρωπαϊκή προέλευση των Λίγυρων ήταν ο Ερρίκος ντ΄Αρμπουά ένας Γάλλος ιστορικός που έζησε τον 19ο αιώνα. Στο έργο του "Οι πρώτοι κάτοικοι της Ευρώπης" (1877) έγραψε ότι οι Λίγυρες ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της Ευρώπης που μιλούσαν την Ινδο-Ευρωπαική γλώσσα. Ασχολήθηκε με την μελέτη φιλολογικών και αρχαιολογικών εργασιών, τους συσχέτισε με τους Κελτο-Λίγυρες του Πολιτισμού του Φάνελμπικερ που "επεκτάθηκαν από τον πηρύνα τους σε όλη την κεντρική Ευρώπη". Ο Τζούλιους Ποκόρνυ με την σειρά του δέχθηκε την Κελτο-Λιγυρική υπόθεση, ότι οι Λίγυρες και οι Ιλλυριοί ήταν συγγενείς, συσχέτισε μια σειρά από έθιμα στην ανατολική Ευρώπη, των "Κελτο-Ιλλυριών" με τον προϊστορικό Πολιτισμό των Τεφροδόχων. Πολλοί ιστορικοί υποθέτουν ότι οι Λίγυρες αποτελούσαν το βόρειο τμήμα των Ιταλικών φυλών που ήταν πολύ διαφορετικοί από τους πρώτο-Ιταλούς. Ο "Λιγυρο-Σικανικός πολιτισμός" κυριαρχούσε σε ένα μεγάλο τμήμα της νότιας Ευρώπης από την Λιγυρία μέχρι την Σικελία και την Ιβηρία. Την ίδια εποχή ζούσαν στην κεντρική Ιταλία οι Ετρούσκοι αλλά οι αρχαιολόγοι δεν βρίσκουν καμιά φυλετική ή πολιτιστική σύνδεση μεταξύ τους. Μερικοί ωστόσο όπως ο Ντομινίκ Γκαρσία προβληματίζονται γύρω από αυτό το θέμα και θεωρούν ότι υπάρχει μακρινή πολιτισμική σύνδεση ανάμεσα στους Λίγυρες και τους υπόλοιπους λαούς που κατοικούσαν στην Ιταλική χερσόνησο.
Έθιμα
Οι Λίγυρες δεν δημιούργησαν ποτέ ένα κεντρικό κράτος, διαιρέθηκαν σε ανεξάρτητες φυλές γύρω από χωριά ή κάστρα, είχαν τον ρόλο της πρωτεύουσας ή των εμπορικών κέντρων. Η περιοχή της φυλής ήταν συνήθως δημόσια ιδιοκτησία, ένα μικρό ποσοστό γης νοικιαζόταν σε ιδιώτες με φόρο, οι κληρονομικές ιδιοκτησίες δημιουργήθηκαν στα μετέπειτα χρόνια του πολιτισμού. Μέσα στις φυλές επικρατούσε πνεύμα κοινής ιδιοκτησίας, η διαχείριση γινόταν σε κοινές συγκεντρώσεις όλων των πολιτών χωρίς ηγεσία. Ο βασιλιάς των Λιγυρικών φυλών δεν ήταν κληρονομικός αλλά προσωρινός με στόχο να οργανώσει την κοινωνία και να λύσει τα προβλήματα, η αριστοκρατική τάξη εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια. Δεν υπήρχαν φυλακισμένοι ή δούλοι στις Λιγυρικές κοινωνίες, οι αιχμάλωτοι σφαγιάζονταν ή θυσιάζονταν στους θεούς. Ο Διόδωρος Σικελιώτης έγραψε ότι οι γυναίκες συμμετείχαν σε όλες τις εργασίες μαζί με τους άνδρες. Οι σημαντικότεροι τόποι λατρείας ήταν το Μόντε Μπέγκο και το Μόντε Μπέιγκουα, η λατρεία γινόταν με Μεγαλίθους. Τα Λιγυρικά μνημεία περιείχαν βραχογραφίες και ανθρωπομορφικά γλυπτά αντίστοιχα με αυτά που βρέθηκαν στην νότια Γαλλία και την Κορσική, η τέχνη μεταφέρθηκε ανατολικότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκοί λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία της Λομβαρδίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Γαλλίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ισπανίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Σαρδηνίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ευρώπης Κατηγορία:Λίγυρες
Σοφονίσβη (Κορνέιγ)
Σοφονίσβη (γαλλικός τίτλος: Sophonisbe) είναι έμμετρη τραγωδία σε πέντε πράξεις του Πιέρ Κορνέιγ που παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1663 και δημοσιεύθηκε τον ίδιο χρόνο.
Το έργο αναφέρεται στη βασίλισσα της Νουμιδίας Σοφονίσβη και τον τραγικό της θάνατο κατά τη διάρκεια των Καρχηδονιακών πολέμων.
Ο Κορνέιγ βασίστηκε σε ιστορικά στοιχεία από αρχαίους ιστορικούς, τον Πολύβιο, τον Λίβιο και τον Αππιανό που αναφέρονται στο θέμα, τα οποία τροποποίησε.
Υπόθεση
Η σκηνή διαδραματίζεται το 203 π.Χ. στο παλάτι του Σύφακα, βασιλιά της δυτικής Νουμιδίας, στην πρωτεύουσα του βασιλείου του Κίρτη, κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού πολέμου. Ο Καρχηδόνιος στρατηγός Αννίβας βρίσκεται ακόμη στην Ιταλία, όπου απειλεί τη Ρώμη. Ο Σκιπίων ο Αφρικανός αποφάσισε να μεταφέρει τον πόλεμο στη Βόρεια Αφρική. μικρογραφία|250x250εσ|Η Σοφονίσβη παίρνει το κύπελο με το δηλητήριο (1623), [[Σιμόν Βουέ, Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων]] Η πριγκίπισσα της Καρχηδόνας Σοφονίσβη, που ήταν αρραβωνιασμένη αρχικά με τον Μασανάση, βασιλιά της ανατολικής Νουμιδίας, παντρεύτηκε με εντολή του πατέρα της Ασδρούβα, κατά την απουσία του Μασανάση, με τον βασιλιά της δυτικής Νουμιδίας Σύφακα. Επηρεασμένος από την Καρχηδόνια σύζυγό του, ο Σύφαξ πολεμά κατά των Ρωμαίων, στο πλευρό των οποίων μάχεται ο Μασανάσης, ο οποίος πέραν της μνηστής του έχει χάσει και το βασίλειό του.
Όταν αρχίζει το έργο, οι Ρωμαίοι προσφέρουν στον Σύφακα, που υπερασπίζεται την Κίρτη, ειρήνη με τον όρο να εγκαταλείψει την υποστήριξη της Καρχηδόνας. Η γυναίκα του Σοφονίσβη τον ωθεί να αρνηθεί και να συνεχίσει τον πόλεμο. Ο Σύφαξ ηττάται και αιχμαλωτίζεται και ο Μασανάσης στο πλευρό των Ρωμαίων μπαίνει νικητής στην Κίρτη. Αν και είναι αρραβωνιασμένος με την Έρυξη, προτείνει στη Σοφονίσβη, για να τη σώσει από την ταπείνωση της αιχμαλωσίας, να τον παντρευτεί. Η Σοφονίσβη δέχεται. Αλλά οι Ρωμαίοι ζήτησαν την παράδοση της Σοφονίσβης που σκοπεύουν να στείλουν στη Ρώμη για να συμμετάσχει στον θρίαμβο. Ο Μασανάσης, μη μπορώντας να αποφύγει την εντολή των Ρωμαίων, της στέλνει δηλητήριο και η Σοφονίσβη αυτοκτονεί. Ο Μασανάσης επιζεί, δυστυχισμένος, αλλά ρεαλιστής.
Υποδοχή
Η Σοφονίσβη είχε μικρή επιτυχία και επικρίθηκε βίαια. Ο Κορνέιγ κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, για τον γάμο της Σοφονίσβης και του Μασανάση, ενώ ο πρώτος σύζυγός της ήταν ακόμη ζωντανός, και για το γεγονός ότι ο Μασανάσης δεν ακολούθησε την αγαπημένη του στον θάνατο. Και τα δύο ήταν ιστορικά γεγονότα, στα οποία βασίστηκε ο συγγραφέας, αλλά η δικαιολογία του δεν έγινε αποδεκτή από τους επικριτές του καθώς ο γάμος συγκρούονταν με την ευπρέπεια και η άρνηση του ήρωα να αυτοκτονήσει με την αντίληψη της εποχής για τον ιδανικό εραστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Πιέρ Κορνέιγ
Απογραφή Πληθυσμού 2021 (Κύπρος)
Η Απογραφή Πληθυσμού 2021 ήταν η 15η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Στατιστική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Η απογραφή κάλυψε τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου, δηλαδή δεν απογράφηκαν οι κατεχόμενες περιοχές και οι Βρετανικές βάσεις. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 2011.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 918.100 κατοίκων (αύξηση 9,2% σε σχέση με τα συνολικά αποτελέσματα του 2011). Εκτός από την αριθμητική καταγραφή του πληθυσμού, η απογραφή περιλάμβανε και ερωτηματολόγια που σκοπό είχαν τη συλλογή πληροφοριών για τη δημογραφική και κοινωνική κατάσταση της χώρας, την οικονομική και οικογενειακή κατάσταση του πληθυσμού, το επίπεδο μόρφωσης και η ποιότητα ζωής.
Επαρχίες
Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει τα αποτελέσματα ανά επαρχία, και συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών του 2011 και του 2021:
Παραπομπές
Κατηγορία:Απογραφές πληθυσμού (Κύπρος)
Μπουμπού Σισέ
O Μπουμπού Σισέ Boubou Cissé 1974-) είναι πολιτικός του Μάλι, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από το 2019 ως το 2020. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, Ορυχείων, Βιομηχανίας και Ορυχείων.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπουμπού Σισέ κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Ωβέρν και διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Αιξ-Μασσαλίας.
Καριέρα
Ο Σισέ ξεκίνησε την καριέρα του ως οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα στην Ουάσινγκτον, το 2005. Το 2008, διορίστηκε επικεφαλής οικονομολόγος και διευθυντής έργου στο τμήμα ανθρώπινης ανάπτυξης. Αργότερα εργάστηκε στη Νιγηρία και στον Νίγηρα ως μόνιμος εκπρόσωπος στην Παγκόσμια Τράπεζα.
Ο Σισέ διορίστηκε πρωθυπουργός του Μάλι το 2019 μετά την παραίτηση του Σουμεϊλού Μπουμπεγιέ Μαϊγκά και της κυβέρνησής του. Υπήρξε υπουργός Βιομηχανίας και Ορυχείων το 2013, υπουργός Ορυχείων τον Απρίλιο του 2014 και υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών το 2016.
Ο Μπουμπού Σισέ παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στην Μπαμακό στο σχολείο Μαμαντού Κονά και στη συνέχεια στο δημοτικό σχολείο Ν'Τομικορομπουγκά. Μετά την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, σπούδασε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και στη συνέχεια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Στις 18 Αυγούστου 2020 ο Σισέ μαζί με τον πρόεδρο Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, συνελήφθησαν από στασιαστές του στρατού στη διάρκεια απόπειρας πραξικοπήματος. Την επομένη ο Κεϊτά διέλυσε το κοινοβούλιο και ανακοίνωσε την παραίτησή του, λέγοντας ότι δεν ήθελε να χυθεί καθόλου αίμα για να διατηρηθεί στην εξουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μάλι
Ολεξάντρ Κιχτένκο
Ο Ολεξάντρ Κιχτένκο (ουκρανικά: Олександр Кіхтенко, γεννηθείς στις 5 Απριλίου 1956 στο Μποχοντουχίβ, στην Περιφέρεια Χαρκόβου της  Σοβιετικής Ένωσης) είναι  Ουκρανός στρατιωτικός ηγέτης και πολιτικός. Είναι αξιωματικός σταδιοδρομίας των εσωτερικών στρατευμάτων της Ουκρανίας και στρατηγός του στρατού της Ουκρανίας (2008).
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Κιχτένκο συνέχισε να υπηρετεί για τις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας και ήταν επικεφαλής της διοίκησης των εσωτερικών στρατευμάτων στην περιφέρεια Ζαπορίζια. Από τον Φεβρουάριο του 2005 διετέλεσε διοικητής των εσωτερικών στρατευμάτων της Ουκρανίας. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Βίκτορ Γιούσενκο, το 2007-2008 και το 2010 ο Κιχτένκο ήταν μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας.
Μετά την εκλογή του Βίκτορ Γιανουκόβιτς ως Προέδρου της Ουκρανίας το 2010, ο Κιχτένκο απολύθηκε και αποχώρησε από τη στρατιωτική υπηρεσία. Στις 10 Οκτωβρίου 2014 ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο διόρισε τον Κιχτένκο κυβερνήτης της περιφέρειας Ντόνετσκ. Το 2014 επίσης ήταν στη κορυφή του κομματικού καταλόγου του κόμματος Δύναμη και Τιμή για τις βουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας.
Στις 11 Ιουνίου 2015 ο Κιχτένκο απεσύρθη ως κυβερνήτης και αντικαταστάθηκε από τον Πάβλο Ζεμπρίβσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ουκρανοί στρατιωτικοί
Ρίκαβα Αχαΐας
Η Ρίκαβα είναι μικρή οικιστική περιοχή της Τοπικής Κοινότητας Λακκωμάτων του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, στο ορεινό όγκο του Ερυμάνθου, μέσα στην κοιλάδα του Πείρου, κοντά στις όχθες του ποταμού και στους παραδοσιακούς νερόμυλους της περιοχής, καθώς και σε μικρή απόσταση από τον οικισμό των Λακκωμάτων.
Το χωριό αποτελείται από λιγοστά σπίτια και κατοικείται μόνιμα μόλις από μία οικογένεια πλέον. Σήμερα η Ρίκαβα δεν υφίσταται επίσημα ως οικισμός και πλέον αποτελεί συνοικία των Λακκωμάτων.
Ονομασία
Σχετικά με την ονομασία "Ρίκαβα" υπάρχουν διάφορες απόψεις, με την επικρατέστερη να θέλει να έχει σλάβικη καταγωγή.
Ιστορικά στοιχεία
Σε δικαιοπρακτικό έγγραφο του 1791 πιστοποιείται ότι η Ρίκαβα ήταν κατοικημένος τόπος ενώ αναφέρεται και θέση με ονομασία "Παλαιορίκαβα", που ίσως να δηλώνει παλαιότερη θέση του οικισμού αυτού.
Η Ρίκαβα στις 8 Δεκεμβρίου του 1845 (ΦΕΚ 32Α) προσαρτάται στον τότε Δήμο Φαρών. Την 28η Αυγούστου του 1912 (ΦΕΚ 256Α), με την κατάργηση των περισσότερων δήμων και την θέσπιση των κοινοτήτων, αποσπάται από τον Δήμο Φαρών και προσαρτάται στην τότε Κοινότητα Λακκωμάτων. Με Βασιλικό Διάταγμα (Β.Δ.) της 9ης Οκτωβρίου του 1913 (ΦΕΚ 200Α) η Ρίκαβα αποσπάστηκε από την Κοινότητα Λακκωμάτων και προσαρτήθηκε στην γειτονική Κοινότητα Κομπηγαδίου μέχρι και την 12η Οκτωβρίου του 1949 (ΦΕΚ 253Α), που με νομοθετικό διάταγμα το χωριό προσαρτήθηκε ξανά στην Κοινότητα Λακκωμάτων.
Η Ρίκαβα σήμερα δεν υφίσταται επίσημα ως οικισμός, αν και αναγνωριζόταν έως στις 7 Απριλίου του 1951, όταν και καταργήθηκε.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1982
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1982 ήταν το δέκατο πέμπτο πρωτάθλημα της Εθνικής κατηγορίας υδατοσφαίρισης. Ολοκληρώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1982.
Συμμετείχαν 10 ομάδες ενώ πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός και μάλιστα αήττητος. O Ν.Α.Ο. Κέρκυρας υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική.
Πηγή
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
NGC 804
Ο NGC 804 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον και απέχει περίπου 231 εκατομμύρια έτη φωτός από το Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) το 1885. Ο Γκιγιώμ Μπιγκουρντάν επίσης ανακάλυψε ανεξάρτητα τον γαλαξία αυτόν στις 24 Δεκεμβρίου 1897, που καταγράφεται και ως IC 1773.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Τρίγωνον (αστερισμός) 07873 01557 01773
Τζόφτσο Σαβόφ
μικρογραφία|Η Γκουέρνικα του Αιγαίου Ο Τζόφτσο ή Γιόβζο Σαβόφ ( Jovcho Savov - βουλγαρική γραφή: жовчо ή йовцо савов )  είναι Βούλγαρος σκιτσογράφος. Γεννήθηκε το 1946 στη Σόφια της Βουλγαρίας. Αποφοίτησε από τη σχολή Αρχιτεκτονικής στη Σόφια, το 1973. Εργάστηκε ως διακοσμητής σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά. Εκατοντάδες σκίτσα και εικονογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, στη Βουλγαρία και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η Γκουέρνικα του Αιγαίου ( “Aegean Guernica” )
Πρόκειται για ένα σκίτσο που έκανε διάσημο τον Σαβόφ, ταξιδεύοντας σε ολόκληρο τον κόσμο. Το ονόμασε  Γκουέρνικα (Γκερνίκα) του Αιγαίου , θέλοντας να εκφράσει τον προσωπική του ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο. Μεταμόρφωσε τον εξαίσιο ομώνυμο πίνακα ζωγραφικής του Πικάσο στη δική του, μορφοποιημένη δημιουργία, απεικονίζοντας σώματα πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο. Η έμπνευση του Σαβόφ χρονολογείται από το 1937, όταν ο Ισπανός ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο εξέφρασε το μίσος του για το φασισμό και το καθεστώς του Φράνκο ζωγραφίζοντας την «Γκερνίκα» μετά τον ναζιστικό βομβαρδισμό του βασκικού χωριού Guernica στη βόρεια Ισπανία. Η Guernica του Picasso πιστεύεται ότι βοήθησε να δοθεί παγκόσμια προσοχή στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και στη φρίκη που προκάλεσε σε χιλιάδες ανθρώπους.
Στη Γκουέρνικα του Αιγαίου, ο Σαβόφ χρησιμοποιεί τις εικόνες του Πικάσο για να αναδείξει τη δεινή κατάσταση των Σύρων προσφύγων, καθώς, στην προσπάθειά τους να ξεφεύγουν από την ταραγμένη χώρα τους μέσα σε υπερπλήρεις βάρκες, με την ελπίδα να εισέλθουν στην Ευρώπη μέσα από την Ελλάδα, περιπίπτουν σε παρόμοια ή δεινότερη κατάσταση μετατρέποντας το Αιγαίο Πέλαγος σε ομαδικό υγρό τάφο με εκατοντάδες θύματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι σκιτσογράφοι
No Cav
μικρογραφία|η υπερ - εκμετάλλευση του βουνού οδήγησε στην αλλοίωση της κορυφογραμμής του Το No Cav (από το «No Cava», «Όχι στα λατομεία», στα ιταλικά) περιγράφει στον ιταλικό Τύπο το κίνημα διαμαρτυρίας που προέκυψε στις αρχές της δεκαετίας του 2010 ενάντια στην υπερεκμετάλλευση και καταστροφή του φυσικού τοπίου των Απουανών Άλπεων για να εξαχθεί το μάρμαρο της Καρράρα.
Ο όρος No Cav χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα άρθρο του Il Tirreno το 2014 για να ορίσει τους ακτιβιστές που είχαν λάβει μέρος σε μια διαδήλωση της επιτροπής «Να σώσουμε τις Απουάνες» («Salviamo le Apuane»).
Δεκάδες εκστρατείες εναντίωσης στην περαιτέρω λατόμευση των Απουανών Άλπεων έχουν λάβει χώρα στην Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες και έχουν ευαισθητοποιήσει μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης εντός και εκτός της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Ιταλία Κατηγορία:Περιβαλλοντικές οργανώσεις
Πιατιγκόρσκ
Το Πιατιγκόρσκ (ρωσικά: Пятиго́рск) είναι πόλη στο Κράι Σταυρούπολης της Ρωσίας η οποία βρίσκεται επί του ποταμού Ποντκούμοκ, περίπου 20 χιλιόμετρα από την πόλη Μινεράλνιε Βόντι όπου υπάρχει ένα διεθνές αεροδρόμιο, και περίπου 45 χιλιόμετρα από το Κισλοβόντσκ. Από τις 19 Ιανουαρίου 2010, είναι το διοικητικό κέντρο της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας του Βορείου Καυκάσου της Ρωσίας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει πληθυσμό 142.511 κατοίκους.
Αδελφοποιήσεις
Το Πιατιγκόρσκ είναι αδελφοποιημένο με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Βούβαλος (νησίδα)
μικρογραφία|Βούβαλος - Παραλία Ο Βούβαλος είναι μικρού μεγέθους ελληνικό νησί το οποίο βρίσκεται στο μέσον του Αμβρακικού Κόλπου. Το νησί έχει έκταση, περίπου, της τάξεως των 0,10 τετραγωνικών χιλιομέτρων, και κατά την απογραφή του 2011 ήταν ακατοίκητο. Ο Βούβαλος υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Πρέβεζας, στην Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας, καθώς και στην Περιφέρεια Ηπείρου.
Το νησί διαθέτει αριθμό φυσικών λιμένων, ενώ, στο μέσον του, διαθέτει λιμνοθάλασσα. Το 2021, το νησί βρισκόταν διαθέσιμο προς πώληση σε ιδιώτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Αμβρακικού Κόλπου Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2020-21
Η Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2020-21 ήταν η 48η έκδοση της Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2020-21 συμμετείχαν 5 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση (Α΄ και Β΄ γύρος), όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Στη δεύτερη φάση (Γ΄ γύρος), όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν μεταξύ τους σε έναν αγώνα. Η γηπεδούχος ομάδα ήταν προκαθορισμένη ανάλογα με την κατάταξη των ομάδων στο τέλος της Α΄ φάσης.
Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 2021-22.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2019-20
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2019-20 δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας 2019-20, Ολυμπιάς Φρενάρου, η οποία είχε προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία 2020-21. Επιπλέον, στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο Άρης Πολεμίου, ο Εθνικός Λατσιών και η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε για πρώτη φορά ο Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2020-21
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα της Α΄ φάσης (Α΄ και Β΄ γύρος).
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα της Β΄ φάσης (Γ΄ γύρος).
Πηγή :
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2020 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2021
Πνευμονικό οίδημα
thumb|250px|Ακτινογραφία που δείχνει συμφορημμένους πνεύμονες από πνευμονικό οίδημα. Το πνευμονικό οίδημα είναι η συσσώρευση υγρών στον ιστό και στις κυψελίδες των πνευμόνων. Οδηγεί σε δυσκολία στην ανταλλαγή αερίων και μπορεί να προκαλέσει αναπνευστική ανεπάρκεια. Προκαλείται είτε από ανεπάρκεια της αριστερής κοιλίας της καρδιάς, η οποία δεν μπορεί να απομακρύνει το αίμα από την πνευμονική κυκλοφορία (καρδιογενές πνευμονικό οίδημα) ή εξαιτίας τραυματισμού του πνευμονικού παρεγχύματος ή των αγγείων των πνευμόνων (μη-καρδιογενές πνευμονικό οίδημα). Η θεραπεία επικεντρώνεται σε τρεις τομείς: πρώτον να βελτιωθεί η αναπνευστική λειτουργία, όπως με τη χορήγηση οξυγόνου ή ακόμη και μηχανικό αερισμό, δεύτερον, τη θεραπεία του υποκείμενου νοσήματος, όπως χορήγηση αντιβιοτικών σε περίπτωση φλεγμονής ή διουρητικών, και τρίτον, να αποφευχθεί περαιτέρω βλάβη των πνευμόνων. Το πνευμονικό οίδημα, ιδίως το οξύ, μπορεί να οδηγήσει σε θανάσιμη αναπνευστική ανεπάρκεια ή καρδιακή ανακοπή λόγω υποξυγοναιμίας. Είναι χαρακτηριστικό και της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος
Αυτοκρατορία της Αέρικα
Η Αυτοκρατορία της Αέρικα (αναφέρεται σε σύντομη μορφή ως Αέρικα) είναι ένα μικροέθνος που ιδρύθηκε τον Μάιο του   1987, το οποίο δεν έχει κυρίαρχο έδαφος και δεν έχει αναγνωριστεί ποτέ από κανένα άλλο ανεπτυγμένο ή αναπτυσσόμενο κράτος, ως υπάρχον. Το όνομά του προέρχεται από τον όρο «American Empire». Το 2000 οι New York Times περιέγραψαν τον ιστότοπό τους ως έναν από τα πιο ευφάνταστους ιστοτόπους μικροεθνών.
Τα μέλη της Αυτοκρατορίας διεκδικούν την κυριαρχία σε μια τεράστια αποσυνδεδεμένη περιοχή, συμπεριλαμβανομένου ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου γης στην Αυστραλία, μιας περιοχής μεγέθους σπιτιού στο Μόντρεαλ, Κεμπέκ, Καναδάς (που περιέχει την "Πρεσβεία σε όλα τα άλλα"), πολλές άλλες περιοχές της Γης, μια αποικία στον Άρη, το βόρειο ημισφαίριο του Πλούτωνα και έναν φανταστικό πλανήτη που ονομάζεται «Βέρντεν».
Η σημαία τους είναι παρόμοια με τη σημαία του Καναδά, με ένα κίτρινο χαμογελαστό πρόσωπο, αντί για το κόκκινο φύλλο σφενδάμου στο λευκό τετράγωνο (αν και τα κόκκινα ορθογώνια στις πλευρές έχουν διαφορετικές αναλογίες μήκους πλευρών). Το εθνικό σύνθημα της Δημοκρατίας της Αέρικα είναι «Ο κόσμος είναι γελοίος· ας τον κρατήσουμε έτσι».
Κατάσταση
μικρογραφία|Εξώφυλλο του [[Περιοδικό|περιοδικού "Weird Tales", στο οποίο δημοσιεύθηκε η διατριβή του ιδρυτή της Αυτοκρατορίας, Eric Lis.]] Η δήλωση αποστολής της Αυτοκρατορίας είναι: "Η Αυτοκρατορία υπάρχει για να διευκολύνει την εξέλιξη μιας κοινωνίας όπου η ίδια η Αυτοκρατορία δεν είναι πλέον απαραίτητη." . Ισχυρίζεται ότι είναι οργανωμένη ως Κοινοβουλευτική δημοκρατία, με διάφορα εκλεγμένα σώματα και γραφεία, υπό την επίβλεψη ενός Αυτοκράτορα (επί του παρόντος ο ιδρυτής, Eric Lis). Ο Lis, ο οποίος ίδρυσε την Aerican Empire ως παιδί, απέκτησε το M.D, C.M. από το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ και έχει δημοσιευτεί στο Journal of Psychiatry and Neuroscience και στο περιοδικό Weird Tales.
Οι δραστηριότητες της ομάδας διαποτίζονται από πολύ χιούμορ και αγάπη για την επιστημονική φαντασία, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον Πόλεμο των Άστρων, το Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ και παρόμοια κινηματογραφικλα έργα. Κάθε χρόνο, η Αυτοκρατορία διοργανώνει διαγωνισμούς συγγραφής ιστοριών, ημέρες παιχνιδιού ρόλων, καθώς και εκδηλώσεις. Ανέπτυξε επίσης μια «θρησκεία» που ονομάζεται Σιλινισμός, (η λατρεία του Μεγάλου Πιγκουίνου). Αρχικά προοριζόταν για αστείο, αλλά η ομάδα ισχυρίζεται ότι έχει τριάντα ασκούμενους σε όλο τον κόσμο. Έχει αργίες και «ωραίες μέρες» (όπως η Ημέρα του Αγίου Μπιλ, «τιμώντας τον απόλυτο σπασίκλα» και τον Τόπιν Βάγκλεγκαμμον, «η πιο όμορφη μέρα της χρονιάς» ).
Άλλες δραστηριότητες
Ενώ οι δραστηριότητες που βασίζονται στο Διαδίκτυο στην Αυτοκρατορία είναι πιο καλά τεκμηριωμένες και διευκολύνουν την αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών σε διαφορετικές χώρες, η κύρια εστίαση ήταν πάντα τα τοπικά φυσικά γεγονότα. Τα μέλη συγκεντρώνονται για εβδομαδιαίες συνεδριάσεις στο Μόντρεαλ, το Σπρινκβέιλ, την Νέα Υόρκη και άλλα κέντρα, και τον Ιούλιο του 2007 πραγματοποιήθηκε συνέδριο για την εικοστή επέτειο.
Αντιπροσωπείες από την Αερικανική Αυτοκρατορία συμμετείχαν στο ακαδημαϊκό συνέδριο Polinations στο Λονδίνο το 2012 και στο συνέδριο μικροεθνών MicroCon στην Ατλάντα το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μικροέθνη
NGC 939
Ο NGC 939 είναι φακοειδής ή ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ηριδανό. Εκτιμάται πως απέχει 241 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχει διάμετρο περίπου 80 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1835 από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel).
Η παρατήρησή του είναι καλύτερη από το Νότιο ημισφαίριο εξαιτίας της θέσης του νοτίως του ουράνιου ισημερινού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες 0939 09271 Κατηγορία:Ηριδανός (αστερισμός)
Πάλοτς
Ετυμολογία
Οι Κουμάνοι ονομάζονταν Πολόβτσι σε σλαβικές πηγές. Η λέξη Πάλοτς προέρχεται από το σλαβικό Πολέβετς. Αν και έχουν ομοιότητες με τους Ούγγρους στην προέλευση και τον πολιτισμό, θεωρούνταν ξεχωριστές ομάδες από τους Τούρκους. Η πρώτη γραπτή καταγραφή της λέξης «πάλοτς» ως ονομασία λαού εμφανίζεται στο μητρώο του Μέζοκοβεζντ το 1784.
Παραπομπές
Παλ
How to Get Away with Murder (4ος κύκλος)
Το ABC παρήγγειλε τον τέταρτο κύκλο της τηλεοπτικής δραματικής σειράς How to Get Away with Murder στις 10 Φεβρουαρίου 2017. Έκανε πρεμιέρα στις 28 Σεπτεμβρίου 2017 και ολοκληρώθηκε στις 15 Μαρτίου 2018 έπειτα από 15 επεισόδια, όσα επεισόδια είχαν και οι προηγούμενοι κύκλοι. Ο αριθμός των επεισοδίων ήταν αποτέλεσμα της συμφωνίας που είχε γίνει με τη Βαϊόλα Ντέιβις η σειρά να είναι περιορισμένη και να αποτελείται από 15 ή 16 επεισόδια ανά κύκλο.
Πλοκή
Η Λόρελ καταλαβαίνει πως ο πατέρας της, Χόρχε Καστίγιο, είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τη δολοφονία του Γουές και βάζει σε εφαρμογή ένα σχέδιο για να βγάλει στην επιφάνεια τις παράνομες δραστηριότητές του και να τον κλείσει φυλακή. Σε αυτό, έχει τη βοήθεια της Μικαέλα και του Όλιβερ, αλλά και των Φρανκ και Άσερ, οι οποίοι δέχονται αν και απρόθυμα να συμμετέχουν σε αυτό. Κατά τη διάρκεια αναζήτησης στοιχείων, ο συμφοιτητής τους Σάιμον Ντρέικ, αυτοπυροβολείται κατά λάθος στο κεφάλι με το όπλο της Λόρελ, κάτι το οποίο οδηγεί στη σύλληψη του Άσερ. Η Λόρελ εισέρχεται σε πρόωρο τοκετό, έπειτα από ένα τυχαίο κτύπημα στην κοιλιά από τον Φρανκ κατά τη διάρκεια καυγά που είχε με τον Κόνορ. Γεννάει μόνη στον ανελκυστήρα του ξενοδοχείου που διαμένει η Αναλίζ, η οποία την βρίσκει, καταφέρνει να σώσει το μωρό και να καλέσει ασθενοφόρο. Παρόλα αυτά, ο Χόρχε καταφτάνει στο νοσοκομείο και παίρνει την κηδεμονία του μωρού, ενώ η Λόρελ κρατείται στο νοσοκομείο.
Στο δεύτερο μισό του κύκλου, η Αναλίζ και όλη η ομάδα προσπαθεί να πάρει πίσω την κηδεμονία του παιδιού. Ταυτόχρονα, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες από όσα συνέβησαν στο πάρτι της νομικής εταιρίας που αντιπροσωπεύει τον Χόρχε, κατά τη διάρκεια του οποίου πήραν τα στοιχεία της εταιρίας του Χόρχε και ο Σάιμον αυτοτραυματίστηκε. Τελικά, η Αναλίζ καταφέρνει να πείσει να δώσει πίσω το παιδί με αντάλλαγμα τα στοιχεία που βρήκαν εις βάρος του, ώστε να μην τον καταδώσουν στο FBI. Ωστόσο, μόλις η Λόρελ και ο Φρανκ παίρνουν πίσω το μωρό, ο Χόρχε συλλαμβάνεται από το FBI, έπειτα από ανώνυμη καταγγελία εναντίον του.
Στο μεταξύ όλων αυτών, η Αναλίζ αρχίζει να ασχολείται με μία μαζική αγωγή εναντίον της πολιτείας, με σκοπό να διεκδικήσει και να έχουν μία πιο δίκαιη αντιπροσώπηση από το κράτος, άτομα που δεν μπορούν να αποκτήσουν δικηγόρο. Μία υπόθεση που την φτάνει μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο, την οποία και κερδίζει.