cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Freeware
Ιστορία
Ο όρος freeware (δωρεάν λογισμικό) επινοήθηκε το 1982 από τον Andrew Fluegelman, ο οποίος ήθελε να πουλήσει το PC-Talk, την εφαρμογή επικοινωνίας που είχε δημιουργήσει, εκτός εμπορικών καναλιών διανομής. Ο Fluegelman διένειμε το πρόγραμμα μέσω μιας διαδικασίας που τώρα ονομάζεται shareware. Καθώς οι τύποι λογισμικού μπορούν να αλλάξουν, το δωρεάν λογισμικό μπορεί να αλλάξει σε λογισμικό κοινής χρήσης.
Στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, ο όρος freeware χρησιμοποιήθηκε συχνά σε λογισμικό που κυκλοφορούσε χωρίς να διέτεθε τον πηγαίο κώδικα στο κοινό.
Άδεια χρήσης λογισμικού
Το λογισμικό που ταξινομείται ως δωρεάν λογισμικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς πληρωμή και είναι συνήθως είτε πλήρως λειτουργικό για απεριόριστο χρόνο είτε έχει περιορισμένη λειτουργικότητα, με μια πιο ικανή έκδοση διαθέσιμη στο εμπόριο ή ως κοινόχρηστο λογισμικό.
Σε αντίθεση με αυτό που το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού αποκαλεί ελεύθερο λογισμικό, ο δημιουργός του δωρεάν λογισμικού συνήθως περιορίζει τα δικαιώματα του χρήστη να χρησιμοποιεί, να αντιγράφει, να διανέμει, να τροποποιεί, να δημιουργεί παράγωγα έργα ή να αναστρέφει το λογισμικό. Η άδεια χρήσης λογισμικού μπορεί να επιβάλλει πρόσθετους περιορισμούς χρήσης. για παράδειγμα, η άδεια μπορεί να είναι "δωρεάν για ιδιωτική, μη εμπορική χρήση" μόνο,  ή η χρήση μέσω δικτύου, σε διακομιστή ή σε συνδυασμό με ορισμένα άλλα πακέτα λογισμικού ενδέχεται να απαγορεύεται. Περιορισμοί ενδέχεται να απαιτούνται από την άδεια χρήσης ή να επιβάλλονται από το ίδιο το λογισμικό. π.χ., το πακέτο μπορεί να μην λειτουργεί σε δίκτυο.
Σχέση με άλλες μορφές αδειοδότησης λογισμικού
μικρογραφία| Αυτό το [[Διάγραμμα Βεν|διάγραμμα Venn περιγράφει την τυπική σχέση μεταξύ δωρεάν λογισμικού και λογισμικού ανοιχτού κώδικα : Σύμφωνα με τον David Rosen από την Wolfire Games το 2010, το λογισμικό ανοιχτού κώδικα (πορτοκαλί) είναι τις περισσότερες φορές δωρεάν, αλλά όχι πάντα. Το δωρεάν λογισμικό (πράσινο) σπάνια εκθέτει τους πηγαίους κώδικες του. ]] Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (DoD) ορίζει το "λογισμικό ανοιχτού κώδικα" (δηλ. ελεύθερο λογισμικό ή ελεύθερο λογισμικό και λογισμικό ανοιχτού κώδικα), ως διαφορετικό από το "δωρεάν λογισμικό" ή το "κοινόχρηστο λογισμικό". είναι λογισμικό όπου "η κυβέρνηση δεν έχει πρόσβαση στον αρχικό πηγαίο κώδικα". Το "δωρεάν" στο "δωρεάν λογισμικό" αναφέρεται στην τιμή του λογισμικού, το οποίο είναι συνήθως ιδιόκτητο και διανέμεται χωρίς πηγαίο κώδικα. Αντίθετα, το "δωρεάν" στο "ελεύθερο λογισμικό" αναφέρεται σε ελευθερίες που παρέχονται στους χρήστες βάσει της άδειας χρήσης λογισμικού (για παράδειγμα, για εκτέλεση του προγράμματος για οποιονδήποτε σκοπό, τροποποίηση και αναδιανομή του προγράμματος σε άλλους) και τέτοιο λογισμικό μπορεί να πωληθεί σε τιμή.
Σύμφωνα με το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (FSF), το "δωρεάν λογισμικό" είναι μια χαλαρά καθορισμένη κατηγορία και δεν έχει σαφή αποδεκτό ορισμό, αν και το FSF ζητά το ελεύθερο λογισμικό (ελεύθερο, απεριόριστο και με διαθέσιμο πηγαίο κώδικα) να μην ονομάζεται δωρεάν λογισμικό. Αντίθετα, το Oxford English Dictionary απλώς χαρακτηρίζει το δωρεάν λογισμικό ως "διαθέσιμο δωρεάν (μερικές φορές με την πρόταση ότι οι χρήστες πρέπει να κάνουν μια δωρεά στον πάροχο)".
Μερικά προϊόντα δωρεάν λογισμικού κυκλοφορούν παράλληλα με εκδόσεις επί πληρωμή που είτε έχουν περισσότερες δυνατότητες είτε λιγότερο περιοριστικούς όρους αδειοδότησης. Αυτή η προσέγγιση είναι γνωστή ως freemium ("δωρεάν" + "premium"), καθώς η δωρεάν έκδοση προορίζεται ως προώθηση για την έκδοση premium. Και οι δύο μοιράζονται συχνά μια βάση κώδικα, χρησιμοποιώντας μια σημαία μεταγλωττιστή για να καθορίσουν ποιος παράγεται. Για παράδειγμα, το BBEdit έχει μια έκδοση BBEdit Lite που έχει λιγότερες δυνατότητες. Το XnView διατίθεται δωρεάν για προσωπική χρήση, αλλά πρέπει να έχει άδεια για εμπορική χρήση. Η δωρεάν έκδοση μπορεί να υποστηρίζεται από διαφημίσεις, όπως συνέβη με το DivX.
Το λογισμικό που υποστηρίζεται από διαφημίσεις και το δωρεάν λογισμικό εγγραφής έχουν επίσης ομοιότητες με το δωρεάν λογισμικό. Το λογισμικό που υποστηρίζεται από διαφημίσεις δεν ζητά πληρωμή για άδεια, αλλά εμφανίζει διαφημίσεις είτε για να αντισταθμίσει το κόστος ανάπτυξης είτε ως μέσο εισοδήματος. Το Registerware αναγκάζει τον χρήστη να εγγραφεί στον εκδότη πριν μπορέσει να χρησιμοποιήσει το προϊόν. Ενώ τα εμπορικά προϊόντα ενδέχεται να απαιτούν εγγραφή για να διασφαλιστεί η άδεια χρήσης, το δωρεάν λογισμικό μητρώου δεν χρειάζεται.
Άδειες Creative Commons
Το Creative Commons προσφέρει άδειες, που ισχύουν για όλα τα έργα που διέπονται από πνευματικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του λογισμικού, που επιτρέπουν σε έναν προγραμματιστή να ορίσει το "δωρεάν λογισμικό" με νομικό ασφαλή τρόπο και με σεβασμό σε τομείς διεθνούς δικαίου. Η τυπική περίπτωση χρήσης δωρεάν λογισμικού "μερίδιο" μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω με ρήτρες περιορισμού Creative Commons όπως μη εμπορική αξία ( CC BY-NC ) ή μη παράγωγα ( CC BY-ND ), δείτε την περιγραφή των αδειών. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] Υπάρχουν πολλά παραδείγματα χρήσης, για παράδειγμα The White Chamber, Mari0 ή Assault Cube, όλα δωρεάν λογισμικό με άδεια CC BY-NC-SA : επιτρέπεται η δωρεάν κοινή χρήση, η πώληση όχι.
Περιορισμοί
Το δωρεάν λογισμικό δεν μπορεί να βασίζεται οικονομικά στην εμπορική προώθηση. Τον Μάιο του 2015, η διαφήμιση δωρεάν λογισμικού στο Google Ads περιορίστηκε σε "επίσημη πηγή"[ες]. Επομένως, οι ιστότοποι και τα ιστολόγια είναι ο κύριος πόρος για πληροφορίες για τις οποίες είναι διαθέσιμο δωρεάν λογισμικό, χρήσιμο και δεν είναι κακόβουλο λογισμικό. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης πολλά περιοδικά ή εφημερίδες υπολογιστών που παρέχουν αξιολογήσεις για δωρεάν λογισμικό και περιλαμβάνουν συμπαγείς δίσκους ή άλλα μέσα αποθήκευσης που περιέχουν δωρεάν λογισμικό. Επίσης, το δωρεάν λογισμικό συχνά συνοδεύεται από άλλα προϊόντα, όπως ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές ή σαρωτές.
Το δωρεάν λογισμικό έχει επικριθεί ως "μη βιώσιμο" επειδή απαιτεί από μια μόνο οντότητα να είναι υπεύθυνη για την ενημέρωση και τη βελτίωση του προϊόντος, το οποίο στη συνέχεια παραδίδεται χωρίς χρέωση. Άλλα έργα δωρεάν λογισμικού απλώς κυκλοφορούν ως εφάπαξ προγράμματα χωρίς καμία υπόσχεση ή προσδοκία περαιτέρω ανάπτυξης. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν πηγαίο κώδικα, όπως και το ελεύθερο λογισμικό, έτσι ώστε οι χρήστες να μπορούν να κάνουν οι ίδιοι τις απαιτούμενες ή επιθυμητές αλλαγές, αλλά αυτός ο κώδικας υπόκειται στην άδεια του μεταγλωττισμένου εκτελέσιμου και δεν αποτελεί ελεύθερο λογισμικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δώρο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λούτσινα (Τσίτσεβατς)
Η Λούτσινα (σερβικά κυριλλικά: Лучина) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Τσίτσεβατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Ράσινα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 817 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Τσίτσεβατς
Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας
Η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ)  (ή Λαϊκή)   (γερμανικά: Deutsche Demokratische Republik, DDR), γνωστή ανεπίσημα και ως Ανατολική Γερμανία, ήταν κομμουνιστικό κράτος το οποίο ιδρύθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1949 στη σοβιετική ζώνη κατοχής, συμπεριλαμβανομένου και του σοβιετικού τμήματος του Βερολίνου. Στις 3 Οκτωβρίου 1990 προσχώρησε με απόφαση της ανατολικογερμανικής βουλής (Φολκσκάμμερ) στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Ιστορία
thumb|left|250px|Τα ανατολικά σύνορα της Γερμανίας (γραμμή Όντερ-Νάισε), καθώς και οι πρωσικές επαρχίες που δόθηκαν στην Πολωνία και στη Σοβιετική Ένωση.
Πριν το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου η περιοχή που αργότερα θα γινόταν γνωστή ως Ανατολική Γερμανία βρισκόταν στο κέντρο του Γερμανικού κράτους με το όνομα "Mitteldeutschland" (Κεντρική Γερμανία). Στα ανατολικά των ποταμών Όντερ και Νάισε βρίσκονταν οι Πρωσικές επαρχίες της Πομερανίας, Ανατολικής Πρωσίας, Δυτικής Πρωσίας, Άνω Σιλεσίας και Κάτω Σιλεσίας καθώς και η ανατολική περιοχή Νόιμαρκ του Βραδεμβούργου. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι συμμαχικές δυνάμεις αποφάσισαν στη Διάσκεψη της Γιάλτας ότι τα μεταπολεμικά πολωνικά σύνορα θα μετακινούνταν δυτικότερα, στη γραμμή Όντερ - Νάισε, για να αντισταθμιστεί η απώλεια των ανατολικών πολωνικών εδαφών από τη Σοβιετική Ένωση. Με αυτόν τον τρόπο η Γερμανία έχασε τα περισσότερα από τα ανατολικά της εδάφη και η πρώην "Κεντρική Γερμανία" έγινε το de facto ανατολικό της σύνορο.
Μεταπολεμικές Ζώνες
upright|left|250px|thumb|Οι ζώνες κατοχής και τα εδάφη που δόθηκαν στην Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση.
Οι συζητήσεις στη Γιάλτα και το Πότσνταμ καθόρισαν επίσης τη σχεδιαζόμενη κατοχή και διαχείριση της μεταπολεμικής Γερμανίας υπό το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου, αποτελούμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Σοβιετική Ένωση. Κατά τη Διάσκεψη του Πότσδαμ το καλοκαίρι του 1945, μετά το τέλος των μαχών στην Ευρώπη, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση αποφάσισαν να χωρίσουν τη Γερμανία σε τέσσερις ζώνες κατοχής. Κάθε χώρα θα είχε τον έλεγχο ενός τμήματος της Γερμανίας μέχρι να αποκατασταθεί η σταθερότητα στη χώρα.
Τα ομόσπονδα κράτη (Länder), του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, Βρανδεμβούργου, Σαξονίας, Σαξονίας-Άνχαλτ, Θουριγγίας, βρέθηκαν στη σοβιετική ζώνη κατοχής. Σοβιετικές όμως ενστάσεις σχετικά με οικονομικές και πολιτικές αλλαγές στις δυτικές ζώνες κατοχής, οδήγησαν την Σοβιετική Ένωση να αποχωρήσει από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου το 1948 και τη μετέπειτα εξέλιξη της σοβιετικής ζώνης κατοχής στην Ανατολική Γερμανία, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος του Ανατολικού Βερολίνου. Παράλληλα, οι δυτικές ζώνες κατοχής αποτέλεσαν τη Δυτική Γερμανία.
Επισήμως, τόσο οι δυτικοί σύμμαχοι όσο και οι κομμουνιστές στη διάσκεψη του Πότσνταμ το 1945, ήταν προσηλωμένοι στη διατήρηση μιας ενοποιημένης Γερμανίας, τουλάχιστον στα χαρτιά. Το 1952, το Σημείωμα του Στάλιν πρότεινε την επανένωση της Γερμανίας και την απεμπλοκή της από την κεντρική Ευρώπη, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους αρνήθηκαν. Στο μεταξύ ο Στάλιν πέθανε το 1953 και ο ισχυρός σοβιετικός πολιτικός Λαβρέντι Μπέρια, συνέχισε την ιδέα για την επανένωση της Γερμανίας. Όμως ο Μπέρια συνελήφθη και απομακρύνθηκε από τα καθήκοντα του με ένα πραξικόπημα στα μέσα του 1953. Ο διάδοχός του, Νικίτα Χρουστσόφ, απέρριψε κατηγορηματικά την ιδέα της παράδοσης της Ανατολικής Γερμανίας, βάζοντας τέλος σε όποια σκέψη για ενοποίηση μέχρι την κατάρρευση του ανατολικογερμανικού καθεστώτος το 1989.
Παράλληλα μαζί με το διαχωρισμό της Γερμανίας μετά τον πόλεμο, χωρίστηκε και η πρώην πρωτεύουσα, το Βερολίνο σε τέσσερις τομείς. Η Ανατολική Γερμανία θεωρούσε το Ανατολικό Βερολίνο ως πρωτεύουσά του αν και η νομιμότητα αυτού αμφισβητήθηκε από τους δυτικούς συμμάχους, καθώς η πόλη ήταν επίσημα κατεχόμενο έδαφος που διέπονταν από στρατιωτικό νόμο διοικούμενο από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου. Πρακτικά όμως, το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου κατέστη αμφισβητήσιμο και καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος εντεινόταν, η ανατολικογερμανική κυβέρνηση αγνόησε τους τεχνικούς νομικούς περιορισμούς στο πως ήταν δυνατό το Ανατολικό Βερολίνο να είναι η πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Οικονομία
Μαζί με την Ουγγαρία, η Ανατολική Γερμανία είχε πολύ ισχυρή οικονομία και βιοτικό επίπεδο.
Ο σημαντικότερος κλάδος της οικονομίας της Ανατολικής Γερμανίας ήταν η βιομηχανία, με κατασκευή μηχανημάτων παραγωγής, τραίνων και αυτοκινήτων (Wartburg και Trabant). Μεγάλη ανάπτυξη επίσης είχαν και τα ναυπηγεία και οι χημικές βιομηχανίες, ενώ η κατασκευή καταναλωτικών ειδών ήταν ιδιαίτερα υποανάπτυκτη, γεγονός που την οδηγούσε σε σύναψη εμπορικών συμφωνιών με άλλα σοσιαλιστικά ή και καπιταλιστικά κράτη. Παράδειγμα αποτελούν οι συμφωνίες της με το ελληνικό κράτος για εισαγωγές αγροτικών προϊόντων με συνήθη τη προμήθευση της Ελλάδας με τεχνολογίες. Όλες οι μεγάλες εταιρίες είχαν κρατικοποιηθεί και οι αγρότες ήταν ως επί το πλείστον οργανωμένοι σε συνεταιρισμούς. Όσοι επιχειρηματίες δεν είχαν χάσει την επιχείρηση τους από κατάσχεση ή δεν την είχαν πωλήσει σε κρατικό όμιλο συνήθως την μετέφεραν στη Δυτική Γερμανία, γεγονός που μετά το 1961 ήταν αδύνατο, αφού με το στήσιμο του τείχους του Βερολίνου τα δυο κράτη πλέον είχαν διακόψει σχεδόν όλες τις εμπορικές επαφές. Ιδιωτικές επιχειρήσεις υπήρχαν αργότερα μόνο ως βιοτεχνίες, όπως κατασκευής παιχνιδιών ή σε ελεύθερα επαγγέλματα όπως η δικηγορία και η ιατρική. Σε σύγκριση με άλλες ανατολικές χώρες, η ΛΔΓ ήταν πιο ελεύθερη και εξελιγμένη.
Βιοτικό επίπεδο
Το βιοτικό επίπεδο των ανατολικογερμανών ήταν από τα υψηλότερα του ανατολικού μπλοκ, πίσω μόνο από την Ουγγαρία του μεταρρυθμιστή Γιάνος Κάνταρ (János Kádár). Το κέντρο του Ανατολικού Βερολίνου, χωρίς να έχει τον πλούτο της Δύσης, δεν έδινε την εντύπωση της φτώχειας, όπως ήταν εμφανές π.χ. στο Βουκουρέστι. Οι κάτοικοι κινούνταν και τα καταστήματα δεν ήταν άδεια όπως στην Πολωνία. Μετά από μία αναμφίβολη ανάπτυξη, η αποτυχία του σοσιαλιστικού σχεδιασμού προκάλεσε την κρίση που οδήγησε στην κατάρρευση του συστήματος, υπάρχει βέβαια και μια άλλη άποψη. Η Ανατολική Γερμανία ποτέ δεν κατέρρευσε από κάποια οικονομική κρίση, απόδειξη για αυτό αποτελεί το γεγονός ότι όλες οι συγκεντρώσεις οι οποίες έγιναν την περίοδο πριν από την κρίση δεν είχαν οικονομικά αιτήματα. Το βασικό αίτημα των διαδηλωτών ήταν οι δημοκρατικές ελευθερίες. Η σοσιαλιστική οικονομία φαίνεται να είχε διάφορες δυσκολίες επιδιώκοντας να εξασφαλίσει για τον λαό της όλα τα βασικά απαραίτητα υλικά αγαθά χωρίς να αφήνει κάποια μερίδα πολιτών χωρίς αυτά. Η παραγωγική γήρανση, η γραφειοκρατία, τα απόβλητα, το αυξανόμενο τεχνολογικό χάσμα με τη Δύση θα φέρει τα ίδια προβλήματα όπως και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης: τη χρόνια έλλειψη καταναλωτικών αγαθών, τις ουρές έξω από καταστήματα, τις απαρχαιωμένες υποδομές και μία συναλλαγματική ισοτιμία με τεχνητό τρόπο. Παρά τα χαμηλά ενοίκια, τη δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και τις γενναιόδωρες άδειες μητρότητας και υποτροφιών, η καθημερινή ζωή στην πρώην Ανατολική Γερμανία ήταν μία σταθερή πηγή απογοήτευσης.
Νόμισμα
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ξεκινούν τη νομισματική μεταρρύθμιση στις 20 Ιουνίου 1948 στο δυτικό τομέα, δρομολογώντας την αντικατάσταση του ράιχσμαρκ από το γερμανικό μάρκο. Οι σοβιετικές αρχές αντέδρασαν δημιουργώντας το ανατολικογερμανικό μάρκο που θα ισχύει στη δική τους ζώνη κατοχής. Από το 1949 έως το 1990, το νόμισμα άλλαξε πολλές ονομασίες. Από το "Deutsche Mark" την περίοδο 1949 - 1964, στο "Mark der Deutschen Notenbank" το 1964 - 1967 και τελικά στο "Mark der DDR" («Ostmark») το 1967 - 1990.
Με την νομισματική ένωση την 1η Ιουλίου 1990, η ισοτιμία του δυτικού μάρκου ήταν 1 προς 1 και το ανατολικό μάρκο εγκαταλείφθηκε. Αυτή η απόφαση οδήγησε σε μεγάλη υπερτίμηση του ανατολικογερμανικού μάρκου.
Γεωγραφία
Η έκταση της Ανατολικής Γερμανίας αποτελεί σήμερα τα Ομόσπονδα κρατίδια Βρανδεμβούργο, Βερολίνο, Μεκλεμβούργο-Προπομερανία, Σαξωνία, Σαξωνία-Άνχαλτ, Θουριγγία. Μεγάλες πόλεις σε αυτή την περιοχή είναι μετά το Βερολίνο, η Λειψία, η Δρέσδη, το Μαγδεβούργο, το Πότσδαμ, η Ερφούρτη και το Κέμνιτς (πρώην Καρλ Μαρξ Σταντ).
Πολιτική
Κυρίαρχο πολιτικό κόμμα στη ΛΔΓ ήταν το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΕΣΚΓ), το οποίο δημιουργήθηκε το 1946 από την ένωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Άλλα πολιτικά κόμματα ήταν τα εξής: η (ανατολική) Χριστιανοδημοκρατική Ένωση, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας, το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας και το Δημοκρατικό Αγροτικό Κόμμα Γερμανίας. Όλα τα κόμματα μαζί με το ΕΣΚΓ και διάφορες άλλες μαζικές οργανώσεις (όπως η Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία (ΕΓΝ)) αποτελούσαν το Εθνικό Μέτωπο της Δημοκρατικής Γερμανίας. 250px|thumb|Οι εορτασμοί για τα 40 χρόνια της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Οι εκλογές λάμβαναν χώρα στη Βουλή (Volkskammer), αλλά ελέγχονταν πλήρως από το ΕΣΚΓ. Οι συνθήκες διεξαγωγής ήταν κάτι λιγότερο από μυστικές με τους ψηφοφόρους να έχουν το δικαίωμα να εγκρίνουν ή να αποδοκιμάσουν τους "καταλόγους ενότητας" που πρότεινε το Εθνικό Μέτωπο. Όπως στις περισσότερες κομμουνιστικές χώρες και στη ΛΔΓ τα ποσοστά έγκρισης έφταναν γύρω στο 90%.
Στη Volkskammer περιλαμβάνονταν, επίσης, εκπρόσωποι από μαζικές οργανώσεις, όπως η Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία (Freie Deutsche Jugend ή FDJ), ή η Ελεύθερη Γερμανική Ομοσπονδία Συνδικάτων. Σε μια προσπάθεια να συμπεριληφθούν γυναίκες στην πολιτική ζωή της Ανατολικής Γερμανίας, υπήρξε μια Δημοκρατική Ομοσπονδία Γυναικών της Γερμανίας, με έδρες στη Volkskammer.
Αθλητισμός
150px|thumb|Η [[Καταρίνα Βιτ]] Όπως οι περισσότερες χώρες του ανατολικού μπλοκ αλλά και οι ανεπτυγμένες της Δύσης, έτσι και η ΛΔΓ, χρησιμοποίησε τον αθλητισμό ως μέσο προπαγάνδας και εθνικής ταυτότητας.
Το κράτος ανέπτυξε ένα εκτεταμένο σύστημα δομών για την ανίχνευση και την κατάρτιση των νέων ταλέντων σε όλους τους κλάδους και ιδιαίτερα σε ολυμπιακά αθλήματα (στίβος, κολύμβηση), αλλά δεν δίστασε κάποιες φορές να επικροτεί τη συστηματική χρήση αναβολικών για να κερδίσουν τα μετάλλια και τους τίτλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της οργανωμένης επιτυχίας της στον αθλητισμό, ήταν η μόνιμη παρουσία της στη δεύτερη θέση του πίνακα των μεταλλίων όλων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων που διεξήχθησαν από το 1976 έως το 1988 (με εξαίρεση το 1984 όπου συμμετείχε στο μποϊκοτάζ των σοσιαλιστικών χωρών), ξεπερνώντας τις ΗΠΑ και μένοντας πίσω μόνο από τη Σοβιετική Ένωση. Τα ίδια αποτελέσματα παρουσίαζε και στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Ενώ το 1984, μάλιστα, κατάφερε να αναδειχθεί πρώτη.
Σημαντικές αθλήτριες της ΛΔΓ είναι η Μαρίτα Κοχ, της οποίας το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400μ. (47.60) υπάρχει ως σήμερα αλλά και η Καταρίνα Βιτ με το χρυσό μετάλλιο στο καλλιτεχνικό πατινάζ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεράγεβο το 1984 και του Κάλγκαρυ το 1988.
Οφείλει, βέβαια, να σημειωθεί ότι στην ΛΔΓ δόθηκε για πρώτη φορά ουσιαστική πρόσβαση της νεολαίας, των εργατών και των αγροτών στον αθλητισμό. Οι δωρεάν εγκαταστάσεις καλής ποιότητας επέτρεπαν την επιλογή αθλήματος από ένα μεγάλο εύρος, ενώ η πρόσβαση στην σωματική άσκηση και ο διαθέσιμος χρόνος για την ενασχόλιση των λαϊκών μαζών με τον αθλητισμό δημιούργησε τις προϋποθέσεις για καλύτερες συνθήκες ζωής και καλύτερη φυσική κατάσταση του λαού. Η αξία των παροχών αυτών φαίνεται ακόμη περισσότερο, αν κανείς τις συγκρίνει με τις αντίστοιχες σε καπιταλιστικά κράτη, όπου η ενασχόληση με τον αθλητισμό αποτελεί πολυτέλεια, κυρίως λόγω του κόστους των διδάκτρων και του εξοπλισμού.
Πολιτισμός και σύμβολα
Η εκπαίδευση της Ανατολικής Γερμανίας ήταν στις προτεραιότητες της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Το κράτος είχε το μονοπώλιο της εκπαίδευσης και η διδασκαλία, ήταν οργανωμένη σε κεντρικό επίπεδο, από το Κόμμα. Το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης εκτός από τη μετάδοση της γνώσης, είχε την υποχρέωση και της πολιτικο-ιδεολογικής εκπαίδευσης, στηριγμένο στην αρχή της σύνδεσης την κοινωνία. Η αρχή αυτή είχε αναγνωριστεί και από τους αστούς θεωρητικούς και είχε εκφραστεί στη Γερμανία με θέσεις του Γερμανού μεταφραστή και φιλολόγου Σλάιερμαχερ (Schleiermacher). Σύμφωνα με την αρχή αυτή, κάθε κοινωνικο-οικονομικό σύστημα χρησιμοποιεί το εκπαιδευτικό σύστημα ως μέσο διάπλασης του πολίτη. Έτσι, το φεουδαρχικό ή το καπιταλιστικό σύστημα διαπλάθει πολίτες, που θα ανέχονται την εκμετάλλευσή τους από τον φεουδάρχη ή τον καπιταλιστή αντίστοιχα, ενώ ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός θέτει ως στόχο τον πολίτη, ενεργή μονάδα της κοινωνίας που μέσα από τα όργανα συσπείρωσής του (σωματεία, επιτροπές) διαμορφώνει τις συνθήκες εργασίας και ζωής του. Το "κρατικό μονοπώλιο στην εκπαίδευση" αποτελούσε την ευκαιρία για ίσες ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά χωρίς την παρέμβαση ιδιωτών που αντιμετωπίζουν το παιδί σαν μαθητή αλλά και σαν πελάτη αφού πρωταρχικός στόχος ενός ιδιωτικού σχολείου είναι το κέρδος.
Το εθνικό έμβλημα αποτελείται από ένα σφυρί, ένα διαβήτη και στάχυα για να θυμίζει ένα από τα ονόματα της ΛΔΓ, το "κράτος των εργατών και των αγροτών" (Arbeiter-und Bauernstaat). Η εθνική εορτή, ήταν η "Ημέρα της Δημοκρατίας" (Tag der Republik) στις 7 Οκτωβρίου και εθνικός ύμνος το Auferstanden aus Ruinen ("Αναστημένη από τα ερείπια").
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Γερμανία Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Κομμουνιστικά κράτη Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Ομάρ Μπονγκό
Ο Ομάρ Μπονγκό (El Hadj Omar Bongo Ondimba, 30 Δεκεμβρίου 1935 – 8 Ιουνίου 2009) ήταν ο πρόεδρος της Γκαμπόν, μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, και ο μακροβιότερος ηγέτης της Αφρικής, καθώς βρισκόταν στην εξουσία από το 1967. Το όνομά του φέρει λεωφόρος της χώρας. Πρώην πράκτορας των Γάλλων, πρώην ταχυδρόμος και συνδικαλιστής, σε ηλικία 32 ετών έγινε ο νεότερος αρχηγός κράτους στον κόσμο, προέβη σε αλλαγές στον εκλογικό νόμο και έχει πιστούς συμμάχους όπως η Γαλλία.
Μετά την παραίτηση του ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, το Φεβρουάριο του 2008, έγινε ο μακροβιότερος εν ενεργεία ηγέτης στον κόσμο, με εξαίρεση τους μονάρχες και ο μακροβιότερος αρχηγός κυβέρνησης (όχι όμως και αρχηγός κράτους).
Το Μάιο του 2009 εισήχθη για νοσηλεία σε ισπανική κλινική, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο El Hadj Omar Bongo Ondimba (πρώην Albert-Bernard Bongo) γεννήθηκε στο Λεβάι της Φρανσβίλ στις 30 Δεκεμβρίου του 1935 και σπούδασε στο Μπραζαβίλ. Από το 1958 ως το 1960 υπηρέτησε στην Γαλλική Πολεμική Αεροπορία.
Καποέιρα
Η ιστορία της καποέιρα
frame|Λιθογραφία του 1832 για το δουλεμπόριο στη Βραζιλία Οι σκλάβοι έφεραν ζωντανή την κουλτούρα τους και οι διάφορες εκφράσεις της αποτέλεσαν βασικά στοιχεία κατα τη δημιουργία και την εξέλιξη της καποέιρα.
Ομάρ Μπονγκό
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη Αντιπρόεδρος το Μάρτιο του 1967, και αυτοανακηρύχθηκε Πρόεδρος μετά το θάνατο του Προέδρου Λέον Ν' Μπα (ή Λέον Μπα) στις 28 Νοεμβρίου του 1967. Το 1968 επαναδιοργάνωσε το κόμμα του προκατόχου του και επέβαλε μονοκομματικό καθεστώς αναλαμβάνοντας γενικός γραμματέας του νεοσύστατου Δημοκρατικού Κόμματος της Γκαμπόν. Ασπάστηκε το Ισλάμ το 1973 και άλλαξε το όνομά του. Για πρώτη φορά κέρδισε τις εκλογές χωρίς αντίπαλο στις 25 Φεβρουαρίου του 1973 και επίσης στις 30 Δεκεμβρίου 1979 και στις 9 Νοεμβρίου του 1986. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 νομιμοποίησε τον πολυκομματισμό και διεξήγαγε δημοκρατικές εκλογές (5 Δεκεμβρίου 1993, 12 Δεκεμβρίου 1998, 29 Νοεμβρίου 2005). Κέρδισε τις εκλογές και τις τρεις φορές, παίρνοντας ποσοστά 51,2% και 66,8% και 79,1% αντίστοιχα. Το 1995 (με δημοψήφισμα στις 23 Ιουλίου) και το 2003, το Σύνταγμα άλλαξε πρώτα σε εφαρμογή συμφωνιών με την αντιπολίτευση και έπειτα για να εξαλειφθούν οι περιορισμοί στη διάρκεια θητείας του Προέδρου.
Καποέιρα
Η ιστορία της καποέιρα
Το 1500 μ.Χ. ο Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ (Pedro Álvares Cabral), φτάνει στη Βραζιλία. Το 1530 μ.Χ. το πορτογαλικό βασίλειο ξεκινά την αποικιοκρατία της καινούργια κατακτημένης γης.
Ομάρ Μπονγκό
Επανεκλογή 2005
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 27 Νοεμβρίου του 2005 ο Μπόνγκο αναδείχθηκε νικητής, με 79,1%. Όπως και στις δύο προηγούμενες αναμετρήσεις, υπήρξαν καταγγελίες για νοθεία. Ο κυριότερος αντίπαλός του, Πιερ Μαμπουντού, πήρε 13,57% στις εκλογές. Στις βουλευτικές εκλογές του 2006, ο Μπονγκό κέρδισε ξανά καθώς το Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν απέσπασε «καθαρή» πλειοψηφία εξασφαλίζοντας τις 74 από τις 120 έδρες της Εθνοσυνέλευσης
Σχέσεις με Παρίσι
Οι σχέσεις του Μπονγκό με τη Γαλλία βαθμιαία επιδεινώθηκαν. Οι γαλλικές αρχές προχώρησαν στη δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών του ηγέτη της Γκαμπόν το Φεβρουάριο του 2009. Προηγήθηκε δικαστική απόφαση που διέταξε την επιστροφή του χρηματικού ποσού που είχε δοθεί στον Μπονγκό προκειμένου να αποφυλακιστεί ένας Γάλλος επιχειρηματίας.
Καποέιρα
Η ιστορία της καποέιρα
Έτσι άρχισαν να φτάνουν οι μαύροι αφρικανοί, αρχικά σε εκατοντάδες και μετά σε χιλιάδες.
Ομάρ Μπονγκό
Σχέσεις με Παρίσι
Το Μάιο του 2009 οι εισαγγελικές αρχές στη Γαλλία διέταξαν το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων του πολιτικού, στα πλαίσια των ερευνών για υποθέσεις διαφθοράς.
Καποέιρα
Η ιστορία της καποέιρα
Κατά τη μεταφορά τους στη Βραζιλία λοιπόν, οι σκλάβοι έφεραν μαζί τους τα ήθη, τα έθιμα, τη θρησκεία, τους χορούς, την κουζίνα και την κουλτούρα τους. Μια ζωντανή κουλτούρα, πολύ διαφορετική από την ευρωπαϊκή. Μια κουλτούρα που δεν ήταν φυλαγμένη σε βιβλία ή σε μουσεία. Γεννιόταν στο σώμα, στο πνεύμα και στην καρδιά του κάθε άντρα, μεταβιβαζόταν από πατέρα σε γιο, από μυημένο σε αρχάριο, από γενιά σε γενιά.
Ομάρ Μπονγκό
Ασθένεια και ανακοίνωση θανάτου
Λίγο νωρίτερα (Μάρτιος 2009), απεβίωσε η σύζυγός του, Έντιθ Λούσι Μπονγκό, κόρη του Ντενί Σασού Νγκουέσσο, προέδρου του Κονγκό-Μπραζαβίλ. Τον ίδιο μήνα ανακοινώθηκε από πηγές του ισπανικού Υπουργείου Εξωτερικών ότι ο Μπονγκό νοσηλευόταν στην Ισπανία, στη Βαρκελόνη σε "κρίσιμη αλλά σταθερή κατάσταση". Παράλληλα, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έκαναν λόγο ότι ο πρόεδρος έπασχε από καρκίνο.
Καποέιρα
Η ιστορία της καποέιρα
Φτάνοντας στην καινούργια γη αντιμετώπισαν μια δύσκολη πραγματικότητα, ζώντας στα «Senzalas» (χώροι που έμεναν οι σκλάβοι που δούλευαν στις καλλιέργειες), και υποφέροντας μεγάλες βαρβαρότητες που τους οδηγούσαν να επαναστατήσουν πολλές φορές ακόμα και με τη φυγή ή την αυτοκτονία.
Ομάρ Μπονγκό
Ασθένεια και ανακοίνωση θανάτου
Ο Μπονγκό ανέστειλε τις πολιτικές του δραστηριότητες για πρώτη φορά το Μάιο του 2009. Η γαλλική τηλεόραση ανακοίνωσε ότι ο Μπονγκό απεβίωσε στις 7 Ιουνίου του 2009. Ο πρωθυπουργός της Γκαμπόν, Ζαν Εγεγκέ Ν'Ντονγκ εξέφρασε την έκπληξή του και δήλωσε ότι δεν ήξερε την είδηση για το θάνατο του προέδρου.
Στις 8 Ιουνίου ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε επίσημα ότι επισκέφτηκε μαζί με άλλους τον Μπονγκό στο νοσοκομείο και ότι ο πρόεδρος ήταν εν ζωή, αργότερα όμως μέσα στην ίδια μέρα, σε επίσημη ανακοίνωση δήλωσε πως ο Μπονγκό απεβίωσε από καρδιακή προσβολή κατά τις 12:30 GMT.
Διαδοχή
Η αντιπολίτευση της Γκαμπόν είχε τονίσει ότι για διάδοχος του Μπονγκό προαλειφόταν ο γιος του, Αλί Μπονγκό Οντίμπα, υπουργός Άμυνας όταν πέθανε ο Μπονγκό. Το Συνταγματικό Δικαστήριο διόρισε υπηρεσιακή πρόεδρο την πρόεδρο της Γερουσίας, Ροζ Φρανσίν Ρογκομπέ στις 9 Ιουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γκαμπόν Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Γκαμπόν
Καποέιρα
Η ιστορία της καποέιρα
Οι κιλόμπο ήταν οργανωμένες κοινότητες σκλάβων φυγάδων που βρίσκονταν σε στρατηγικά σημεία, κρυμμένα στα τροπικά βραζιλιάνικα δάση. Σε αυτό το νέο σπίτι οι μαύροι μπορούσαν να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή, ζώντας ελεύθεροι και μπορώντας να εκφράσουν την πλούσια κουλτούρα των προγόνων τους. Το πιο σημαντικό από τις κιλόμπο ήταν αυτό του «Palmares» (1604–1695). Δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα αν η καποέιρα άρχισε να εξελίσσεται στις κιλόμπο ή στα Senzalas.
Με την αύξηση του αριθμού των φυγών και των επαναστάσεων των μαύρων, οι Senhores (αφέντες) υποπτεύθηκαν ότι οι σκλάβοι εξέλισσαν ένα αποτελεσματικό όπλο. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να παρακολουθούν τις δραστηριότητες τους. Οι σκλάβοι, σε αντίθεση, περιέλαβαν τη μουσική και αλληγορικές κινήσεις για να μεταμφιέσουν την εξάσκηση της καποέιρα. Με αυτό τον τρόπο ο μαύρος εξασφάλισε την επιβίωση και την εξέλιξη αυτής της τέχνης.
Σ» αυτή τη φάση, πολλοί μαύροι άρχισαν να χρησιμοποιούν την καποέιρα ως επικίνδυνο όπλο, διαπράττοντας εγκλήματα, δημιουργώντας αταξίες και επαναστάσεις, που σε πολλές περιπτώσεις ήταν συμβάντα υποκινημένα από πολιτικούς.
Αυτή η κατάσταση ανάγκασε τις αρχές των πόλεων Rio de Janeiro, Salvador και Recife, να δημιουργήσουν μια νομοθεσία που καταδίκαζε οποιονδήποτε εξασκούσε καποέιρα (1900).
Ο Mestre Pastinha (Vincente Ferreira Pastinha / 1889–1981), υπήρξε ο μεγάλος Mestre της καποέιρα Angola, τελειοποιώντας την τέχνη των σκλάβων. Οργάνωσε μια σχολή και καθιέρωσε μια μέθοδο διδασκαλίας βασισμένη στις παλιές παραδόσεις, κάτοχος μιας μοναδικής φιλοσοφίας, συνήθιζε να λέει ότι «η καποέιρα είναι ό,τι μπορεί να φάει το στόμα». μικρογραφία|Η ομάδα του Mestre Bimba το 2022 Ο Mestre Bimba (Manuel dos Reis Machado / 1900–1974), υπήρξε ένας ολοκληρωμένος capoerista, που θαυμάστηκε από τους ίδιους του τους αντιπάλους. Εξασκούσε την καποέιρα Angola, την οποία στη συνέχεια ανάμειξε/ συγχώνευσε με κινήσεις από άλλες πολεμικές τέχνες, δημιουργώντας τη «Luta Regional Bahiana» (τοπική πάλη της Bahia) ή κοινώς γνωστή ως καποέιρα Regional, κάτοχο μιας ιδιαίτερης και επαναστατικής μεθόδου που βίραρε την πορεία της εξάσκησης αυτής της πάλης. Ο Bimba υπήρξε ο υπεύθυνος για την ακύρωση των νόμων που απαγόρευαν την εξάσκηση της καποέιρα στη Βραζιλία, όπως και για την εισαγωγή αυτής της τέχνης στις υψηλές κοινωνικές τάξεις (1937).
Από τη δημιουργία της καποέιρα Regional, αυτό το στυλ προώθησε την καποέιρα λόγω της μεγάλης κοινωνικής της προβολής. Στη δεκαετία του '50 συνέβη μια εξάπλωση της καποέιρα Regional από την Bahia μέχρι την υπόλοιπη Βραζιλία, κυρίως λόγω της μετανάστευσης από τις βόρειες επαρχίες όπως η Bahia, το Pernambuco, το Maranhao, η Alagoas και η Ceara. Η καποέιρα Angola διατηρήθηκε αφανής στην επαρχία της Bahia, όπου την πρόσεχαν και τη συνέχιζαν οι Mestres της Angola (angoleiros).
Στα μέσα της δεκαετίας του '80 συνέβη μια αναγέννηση της καποέιρα Angola, λόγω της κοινωνικής δουλειάς του Mestre Moraes, ιδρυτή της ομάδας GCAP (Grupo de Capoeira Angola Pelourinho), από τη Μπαΐα και μαθητή του Mestre Joao Grande. Από εκείνη τη στιγμή, η Βραζιλία γνώρισε πολλούς μεγάλους Mestres της Angola, όπως ο Joao Pequeno, ο Curio και ο Bobo μεταξύ άλλων.
Σήμερα, η καποέιρα στη Βραζιλία έχει εξαπλωθεί πάρα πολύ, κατά μήκος όλης της έκτασης, με αποτέλεσμα να υπάρχουν χιλιάδες ακαδημίες που ετησίως ετοιμάζουν αναρίθμητες εκδηλώσεις σε εθνικό επίπεδο. Σε διεθνές επίπεδο, η καποέιρα είναι πλέον παρούσα σε 65 χώρες του κόσμου και επιβεβαιώνει την επιτυχία της ως εργαλείο δουλειάς στην επίλυση προβλημάτων σε διάφορα ανθρώπινα επίπεδα.
Το παιχνίδι της καποέιρα
Η καποέιρα «παίζεται» μέσα σε έναν ανθρώπινο κύκλο, τη Roda. Οι κινήσεις που γίνονται μέσα στη Roda είναι ένας μικρόκοσμος και συμβολίζουν τις μάχες για ελευθερία, αξιοπρέπεια και ειρήνη που δίνονται στον μεγάλο κύκλο της ζωής.
Το παιχνίδι παίζεται από δύο άτομα που ξεκινούν γονατίζοντας στο έδαφος μπροστά από τα «Berimbaus». Το σημείο αυτό ονομάζεται «Pé da Cruz» ή «Pé do Berimbau» που σημαίνει το πόδι του σταυρού ή το πόδι του Berimbau αντίστοιχα.
Το πρώτο τραγούδι λέγεται «Ladainha» που σημαίνει λιτανεία. Μετά τη Ladainha,ακολουθεί ένα Corrido ή ένα quadra που είναι ένας τύπος τραγουδιού και ξεκινάει το παιχνίδι (jogo). Οι δύο παίκτες δίνουν τα χέρια σε ένδειξη φιλίας και σεβασμού και μπαίνουν στη Roda χρησιμοποιώντας διάφορες ακροβατικές και μη κινήσεις.
Διάφορες κινήσεις αποφυγής και επίθεσης, κλωτσιές, περάσματα και ακροβατικά εκτελούνται στον ρυθμό που δίνει το Berimbau. Οι δύο παίκτες προσπαθούν εκτός απ»το να επιτύχουν ένα αρμονικό παιχνίδι με όμορφες ανταλλαγές κινήσεων, έξυπνα μαρκαρίσματα και κυρίως επικοινωνία μεταξύ τους οι κινήσεις τους να μην οδηγήσουν σε κάποιον τραυματισμό. Σε ένα πρόσφατο σεμινάριο ο Mestre João Cascau της ακαδημίας Senzala de Santos, επισήμανε ότι: Από την προέλευσή της, η καποέιρα δεν είναι ένας φορέας βίας μεταξύ των ατόμων που την εξασκούν. Δεν θα είχε υπάρξει κανένα όφελος στους σκλάβους να σκοτώνουν και να τραυματίζουν ο ένας τον άλλον όταν είχαν να αντιμετωπίσουν έναν βίαιο και άσπλαχνο καταπιεστή και τους οπλισμένους επιστάτες που έπαιρναν διαταγές από τους ιδιοκτήτες των φυτειών της Βραζιλίας. Τα λακτίσματα, τα σκουπίσματα ποδιών και οι κεφαλιές της καποέιρα μπορούν αναμφισβήτητα να χρησιμοποιηθούν και έχουν χρησιμοποιηθεί σε θανάσιμο αγώνα, αλλά μόνο όταν ο αντίπαλος ήταν θανάσιμος εχθρός. Όμως μεταξύ των συντρόφων, στο παιχνίδι της καποέιρα "Jogo de capoeira", ακόμα κι αν ήταν ένα παιχνίδι σφιχτό, στενό και σκληρό, ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζαν και που απολάμβαναν για την ομορφιά του και όχι για το αίμα.
Σήμερα, δεν χρησιμοποιούμε τα λακτίσματα, τα σκουπίσματα ποδιών και τις κεφαλιές ως πράξεις βίας, αλλά ως μέρη του παιχνιδιού. Είμαστε οικογένεια, είμαστε φίλοι, παίζουμε καποέιρα δεν παλεύουμε.
Βιβλιογραφία/Πηγές
Κατηγορία:Καποέιρα Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βραζιλία Κατηγορία:Δουλεία
Καταρράκτης
Καταρράκτης ονομάζεται συνηθέστερα το τμήμα ποταμού, τα νερά του οποίου πέφτουν απότομα από μεγάλο ύψος σε χαμηλότερο επίπεδο. Αυτό είναι δυνατό να συμβαίνει λόγω απότομης και μεγάλης κλίσης της κοίτης του ποταμού, είτε λόγω κάθετης υδατόπτωσης σε κοίτη χαμηλότερου επιπέδου. thumb|center|800px|[[Καταρράκτες Ιγκουασού (Αργεντινή)]]
Γενικά
thumb|right|200px|Καταρράκτης Σε πολλούς ποταμούς το επίπεδο της κοίτης μεταβάλλεται πολλές φορές από ψηλότερα σε χαμηλότερα. Η πτώση του νερού προκαλείται, όταν το νερό του ποταμού κατά την πορεία του, διερχόμενο πάνω από ανθεκτικό στη διάβρωση πέτρωμα, συναντά λιγότερο ανθεκτικό πέτρωμα το οποίο και στη συνέχεια παρασύρει δημιουργώντας ανισόπεδες κοίτες, ή όσες φορές, ενώ ρέει σε κοίτη από ανθεκτικά πετρώματα, συναντά καθίζηση εδάφους που έχει προκληθεί από οιαδήποτε άλλη αιτία.
Οι καταρράκτες διακρίνονται, είτε λόγω του μεγάλου ύψους κατακρήμνισης του νερού και της θεαματικότητάς τους, που παρέχουν, είτε λόγω του μεγάλου όγκου των κατακρημνιζόμενων νερών και αποτελούν ένα από τα πιο θεαματικά φυσικά φαινόμενα. Η δύναμη, με την οποία πέφτουν τα νερά των καταρρακτών, αποδίδοντας πολύτιμο έργο, έδωσε στους ανθρώπους την ιδέα να κατασκευάσουν υδροηλεκτρικούς σταθμούς, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση βιομηχανικών οικισμών κοντά στους καταρράκτες.
Στοιχεία - είδη
Κύρια στοιχεία ενός καταρράκτη είναι το εύρος του χείλους του, το ύψος του, (ύψος υδατόπτωσης), η κλίση του και ο όγκος του καταρρέοντος νερού ανά ώρα, ή 12ωρο, ή 24ωρο.
Από τα παραπάνω στοιχεία ορίζονται και τα είδη των καταρρακτών καθώς και η δυνατότητα υδροηλεκτρικής εκμετάλλευσής των. Κυριότερα είδη καταρρακτών είναι οι κάθετοι, οι περισσότερο θεαματικοί, οι επικλινείς που η υδατόπτωση συνεχίζεται σε επικλινές σκληρό πέτρωμα, και οι βαθμιδωτοί όπου η υδατόπτωση γίνεται τμηματικά, κατά βαθμίδες.
Σημειώνεται ότι η αρχαιότερη αναφορά σε καταρράκτες αφορούσε τον Νείλο ποταμό, η κοίτη του οποίου παρουσίαζε μικρές ανωμαλίες, ασήμαντες σε σύγκριση με τους σήμερα γνωστούς.
Σημαντικότεροι καταρράκτες
αριστερά|μικρογραφία|357x357εσ|Ο Εδεσσαίος, ο μεγαλύτερος καταρράκτης τον Βαλκανίων. .
Ο ψηλότερος καταρράκτης στον πλανήτη μας είναι o Καταρράκτης του Έιντζελ (Πεμόν Kerepakupai-merú) στον ποταμό Καρόνι στο Μπολίβαρ της Ν.Α. Βενεζουέλας, που κατακρημνίζεται από επίπεδο κοίτης από χαλαζία και χύνεται σε δύο βαθμίδες από ύψος 980 μέτρων. Οι μεγάλοι καταρράκτες Βικτωρίας στον ποταμό Ζαμβέζη στη Ροδεσία έχουν πλάτος περίπου 1 1/2 χλμ. και ύψος 122 μέτρα. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα και της Βικτωρίας θεωρούνται οι μεγαλύτεροι από άποψη όγκου χυνόμενου νερού. Οι καταρράκτες Γκρέητ του Μιζούρι και Σπίνιγκαν του ποταμού Αγίου Μαυρικίου, παρέχουν μεγάλες ποσότητες υδροηλεκτρικής ενέργειας.
Οι σημαντικότεροι καταρράκτες της Ελλάδας είναι οι καταρράκτες του ποταμού Εδεσσαίου (Βόδα) της Έδεσσας των οποίων η υδατόπτωση χρησιμοποιείται στη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Ο ψηλότερος καταρράκτης στην Ελλάδα, βρίσκεται στην Κρήτη και ονομάζεται Μάστορας. Έχει ύψος 215μ και χύνεται μέσα στο φαράγγι του Χα, κοντά στην Ιεράπετρα.
Παραπομπές
*
690
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 690 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
692
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 692 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Podium
Η Podium είναι μια ιδιωτική εταιρεία τεχνολογίας με έδρα στο Lehi της Γιούτα που αναπτύσσει λογισμικό που βασίζεται σε σύννεφο που σχετίζεται με μηνύματα, σχόλια πελατών, διαδικτυακές κριτικές, πώληση προϊόντων και αίτημα πληρωμών.
Ιστορία
Το Podium ιδρύθηκε το 2014 από τον Eric Rea και τον Dennis Steele, οι οποίοι ανέπτυξαν ένα εργαλείο για να βοηθήσουν τις μικρές επιχειρήσεις να «χτίσουν τη φήμη τους στο διαδίκτυο» μέσω διαδικτυακών κριτικών. Το Podium ήταν αρχικά γνωστό ως RepDrive πριν μετονομαστεί σε Podium το 2015. Το 2015, το Podium μετακόμισε από μια εφεδρική κρεβατοκάμαρα σε μια νέα τοποθεσία πάνω από ένα κατάστημα ποδηλάτων Provo. Τον Μάρτιο του 2020, η Podium πρόσθεσε τεχνολογία πληρωμών στη σουίτα προϊόντων της. Τον Νοέμβριο του 2021, το Podium συγκέντρωσε 201 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση της σειράς D και εκτιμήθηκε σε 3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Προϊόν
Το Podium είναι μια πλατφόρμα λογισμικού ως υπηρεσία που έχει σχεδιαστεί για να βελτιώνει τη φήμη των επιχειρήσεων στο διαδίκτυο. Βοηθά τους χρήστες να διαχειρίζονται τις επιχειρηματικές αλληλεπιδράσεις σε ένα εργαλείο. Οι χρήστες μπορούν να επικοινωνούν κριτικές, μηνύματα κειμένου, συνομιλίες και να δημοσιεύουν πληρωμή απευθείας μέσα στην εφαρμογή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφαρμογές διαδικτύου Κατηγορία:Λογισμικό
Καλλίνικος Ε΄ Κωνσταντινουπόλεως
Ο Καλλίνικος Ε΄ (κατά κόσμον Μποντανιώτης) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για μικρό χρονικό διάστημα, στην αρχή από το 1801 έως το 1806 και κατόπιν από το 1808 μέχρι το 1809.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Μουδανιά της Μικράς Ασίας. Αρχικά ήταν διάκονος της Μητρόπολης Νικομηδείας και το 1779 διορίστηκε αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τον Οκτώβριο του 1780 εξελέγη Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως και τον Σεπτέμβριο του 1792 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Νικαίας. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 18 Ιουνίου του 1801, μία ημέρα μετά την αποπομπή του προκατόχου του, Νεοφύτου Ζ΄.
Περιγράφεται ως ιδιαίτερα ελεήμων, αλλά και κάπως ράθυμος, αφελής και περιορισμένης μόρφωσης, παρά ταύτα υπήρξε θερμός προστάτης της ελληνικής παιδείας. Ανήγειρε κτήριο στην Ξηροκρήνη (Κουρούτσεσμε), στο οποίο στεγάστηκε η Πατριαρχική Σχολή Ξηροκρήνης (μετέπειτα Μεγάλη του Γένους Σχολή), πράγμα το οποίο φαίνεται ότι κατόρθωσε χάρη στην εύνοια του Σουλτάνου Σελίμ Γ΄. Συνέβαλε στην εύρυθμη λειτουργία της μοναστικής πολιτείας του Άθω εκδίδοντας πατριαρχικά σιγίλια σχετικά με την κοινοβιοποίηση ιδιόρρυθμων μονών: Σίμωνος Πέτρας, Εσφιγμένου (Δεκέμβριος 1801), Ξενοφώντος (Σεπτέμβριος 1802), Αγίου Παντελεήμονος (Αύγουστος 1803), Διονυσίου (1805), την οριακή διαφορά των μονών Αγίου Παντελεήμονος-Μεγίστης Λαύρας (Σεπτέμβριος 1802), την επικύρωση των ορίων της μονής Κωνσταμονίτου (Ιανουάριος 1803), κοκ.
thumb|right|210px|Σφραγίδα του Καλλίνικου Ε΄ (1801) Παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1806 κατόπιν πιέσεων που δέχθηκε από τους νέους τότε Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας Αλέξανδρο Σούτσο και Σκαρλάτο Καλλιμάχη υπέρ της επανεκλογής του Γρηγορίου Ε΄ και αποσύρθηκε στο Διπλοκιόνιο του Βοσπόρου. Επανεξελέγη πατριάρχης στις 10 Σεπτεμβρίου 1808, μετά την παραίτηση του Γρηγορίου Ε΄. Αναφέρεται ότι για να επανεκλεγεί δωροδόκησε με μεγάλο ποσό τον μέγα βεζίρη Mustafa Bayraktar. Κατά τη σύντομη δεύτερη πατριαρχία του επιμελήθηκε την ανοικοδόμηση του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, καθώς και την ίδρυση νοσοκομείου στην Προύσα. Η Σύνοδος του Πατριαρχείου τον απομάκρυνε στις 23 Απριλίου 1809 με το δικαιολογητικό του γήρατος και ασθένειας, οπότε κατόπιν αποσύρθηκε οριστικά στο Διπλοκιόνιο. Εκεί πέθανε και ετάφη, άγνωστο πότε.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας
Ο Σιεμόβιτ Γ΄, πολων. Siemowit III (π. 1320 - 1381) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας της Μαζοβίας, επίτροπος της αρχής στη Βαρσοβία, το Τσερσκ, τη Ράβα και το Γκοστίνιν μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Καζιμίρ Α΄.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Τρόιντεν Α΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας στο Τσερσκ κα της Μαρίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιούρι Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας.
Το 1340 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Μπολέσλαφ-Γιέζι Β΄ και το επόμενο έτος ο πατέρας τους, έτσι ο Σιεμόβιτ Γ΄ και ο Καζιμίρ Α΄ κληρονόμησαν το δουκάτο τού Τσερσκ. Το 1345 απεβίωσε ο θείος τους Σιεμόβιτ Β΄ δούκας της Ράβα και κληρονόμησαν το δουκάτο του. Τέσσερα έτη μετά ο Σιεμόβιτ Β΄ παραχώρησε τη μικρή περιοχή της Βαρσοβίας στον Καζιμίρ Α΄, ενώ κράτησε το Τσερσκ, το Λιφ και τη Ράβα.
Στην αρχή της ηγεμονίας του προσπάθησε να εγκαθιδρύσει καλές σχέσεις με τους ισχυρούς γείτονές του: το Τευτονικό Τάγμα, την Πολωνία και τη Βοημία. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν, ότι ο Σιεμόβιτ Β΄ δήλωσε το 1346 υποτέλεια στον Κάρολο Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας. Άλλοι ιστορικοί λένε, ότι αυτό έγινε το 1351 με σκοπό να κληρονομήσει τον Μπολέσλαφ Γ΄ δούκα του Πουότσκ, ο οποίος ήταν υποτελής της Βοημίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1335 την Ευφημία των Πρεμυσλιδών, κόρη τού Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα και είχε τέκνα:
Όταν η Ευφημία απεβίωσε, ο Σιεμόβιτ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Νικολάου δούκα τού Ζιενμπίτσε και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Καλλίνικος (Κυδωνίας)
Ο Καλλίνικος (κατά κόσμον Σαρπάκης) ήταν Επίσκοπος Κυδωνίας (Κρήτης) κατά τα έτη 1815-1822.
Καταγόταν από τη Θήρα. Εξελέγη επίσκοπος Κυδωνίας στις 3 Απριλίου 1815.
Με την έκρηξη της Επανάστασης του '21 συνελήφθη από τους Τούρκους και φυλακίσθηκε στις 15 Ιουνίου 1821. Πέθανε περίπου ένα έτος αργότερα (12 Ιουλίου 1822) από τις κακουχίες και τις στερήσεις που του υποβλήθηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυδωνίας και Αποκορώνου
Μάικλ Μπένετ
Ο Μάικλ Φάραντ Μπένετ (αγγλικά: Michael Farrand Bennet, 28 Νοεμβρίου 1964), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, δικηγόρος και πολιτικός που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κολοράντο από τον Ιανουάριο του 2009. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1964 στο Νέο Δελχί της Ινδίας. Είναι γιος του Αμερικανού πρώην αξιωματούχου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και διπλωμάτη, Ντάγκλας Μπένετ και της εβραϊκής καταγωγής Πολωνοαμερικανίδας Σουζάν Κλέτζμαν. Μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον.
Αποφοίτησε το Λύκειο "St. Albans School" το 1982, και στη συνέχεια σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Γουέσλιαν στο Κονέκτικατ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1987. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1993.
Καριέρα
Αφού εργάστηκε ως βοηθός στο γραφείο του τότε Κυβερνήτη του Οχάιο Ρίτσαρντ Σελέστ (από το 1988-1990), απασχολήθηκε ως δικαστικός υπάλληλος και ως σύμβουλος του Αναπληρωτή Γενικού Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1997, μετακόμισε στο Ντένβερ.
Ο Μπένετ εργάστηκε για έξι χρόνια στην επιχείρηση επενδύσεων Άντσουτζ, όπου ηγήθηκε στην αναδιοργάνωση τεσσάρων προβληματικών εταιρειών. Κατά την απασχόλησή του δίπλα στον Δήμαρχο του Ντένβερ (σημερινό Γερουσιαστή) Τζον Χικενλούπερ, εργάστηκε για την εξισορρόπηση των προϋπολογισμών και τη διαπραγμάτευση συμφωνιών συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Τον Ιούλιο του 2005 έγινε Διευθυντής των Δημοσίων Σχολείων του Ντένβερ, θέση με την οποία έγινε σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα για θέματα παιδείας.
Γερουσιαστής των ΗΠΑ (2009-)
Τον Ιανουάριο του 2009 διορίστηκε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Κολοράντο, στην κενή θέση που άφησε ο Γερουσιαστής Κεν Σαλαζάρ, ώστε να αναλάβει Υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ.
Στις Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών του Νοεμβρίου του 2010, ο Μάικλ Μπένετ, κατάφερε να εκλεγεί με μικρή πλειοψηφία, με ποσοστό 48,1%, έναντι 46,4% του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του Κεν Μπακ.
Επανεξελέγη το 2016, με ποσοστό 50,0% έναντι 44,3% του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του Ντάριλ Γκλεν.
The Glitch Mob
thumb|243x243px|Το λογότυπο του συγκροτήματος. The Glitch Mob είναι ένα μουσικό συγκρότημα το οποίο αποτελείται από τρία άτομα από το Λος Άντζελες. Αποτελείται από τους edIT (Edward Ma), Boreta (Justin Boreta) and Ooah (Josh Mayer).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Φράγμα των Τριών Φαραγγιών
Το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών είναι ένα υδροηλεκτρικό φράγμα στον ποταμό Γιανγκτσέ, κοντά στην πόλη Σαντουπίνγκ, στην επαρχία Χουπέι της Κίνας. Το φράγμα των τριών φαραγγιών είναι ο μεγαλύτερος σταθμός παραγωγής ενέργειας όσον αφορά τις εγκατεστημένες μονάδες (22.500 μεγαβάτ) και δεύτερος όσον αφορά την ετήσια παραγωγή ενέργειας μετά το φράγμα Ιταϊπού. Το φράγμα έχει ύψος 180 μέτρα και μήκος 2.335 μέτρα.
Με την εξαίρεση του ανυψωτή σκαφών, το φράγμα ήταν ολοκληρωμένο και πλήρως λειτουργικό τις 4 Ιουλίου 2012, όταν η τελευταία από τις κύριες τουρμπίνες άρχισε την παραγωγή ενέργειας. Κάθε μία από αυτές τις τουρμπίνες παράγει 700 μεγαβάτ. Το φράγμα περιλαμβάνει συνολικά 32 κύριες τουρμπίνες, μαζί με δύο μικρότερες για την τροφοδότηση του σταθμού αυτού καθαυτού. Το σώμα του φράγματος ολοκληρώθηκε το 2006. Η κατασκευή του είχε αρχίσει στις 14 Δεκεμβρίου 1994.
Πέρα από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, το φράγμα έχει σκοπό να κάνει το ποταμό πιο πλωτό και να περιορίσει τις πλημμύρες, οι οποίες κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα ήταν υπεύθυνες για το θάνατο περίπου ενός εκατομμυρίου ανθρώπων. Η κινεζική κυβέρνηση θεωρεί το φράγμα ως ιστορική πολιτική, μηχανική και οικονομική επιτυχία, με σύγχρονης τεχνολογίας τουρμπίνες και ένα σημαντικό βήμα για την μείωση της παραγωγής αερίων του θερμοκηπίου. Το φράγμα όμως προκάλεσε την βύθιση αρχαιολογικών και πολιτιστικών μνημείων, την απομάκρυνση 1.3 εκατομμυρίων ανθρώπων από τις εστίες τους και οικολογικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένου του υψηλότερου κινδύνου κατολισθήσεων.
Παραπομπές
Τριων Φαραγγιων Κατηγορία:Υδροηλεκτρικά φράγματα
ΑΕΚ Καθολικής
Η Αθλητική Ένωση Καθολικής (ΑΕΚ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την συνοικία Καθολική της Λεμεσού. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1981. Έχει συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο. Έμβλημα της είναι ο δικέφαλος αετός.
Ιστορία
Η ΑΕΚ ιδρύθηκε το 1981. Το σωματείο ιδρύθηκε στη μνήμη δύο ηρωών της περιοχής: Του Ανδρέα Δημητρίου που έπεσε κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ και του Φαίδωνα Ρήγα που έπεσε κατά την τουρκική εισβολή το 1974. Η ομάδα ξεκίνησε να αγωνίζεται στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ. Το 1985 ήταν δευτεραθλήτρια στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και έτσι εντάχθηκε στην δύναμη της ΚΟΠ και στη Γ΄ κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1997. Το 1997 και ενώ είχε υποβιβαστεί στην Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, ενοποιήθηκε με τον Αχιλλέα Αγίου Θεράποντος δημιουργώντας την ομάδα ΑΕΚ/Αχιλλέας Αγίου Θεράποντος η οποία διαλύθηκε το 2005. Το 2010 η ΑΕΚ Καθολικής επανασυστάθηκε και αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ μέχρι και το 2019 οπόταν και ανέστειλε τη λειτουργία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1981 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Καθολική (Λεμεσός)