cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δωρίς (τορπιλοβόλο)
Το Δωρίς Ι ήταν ελληνικό τορπιλοβόλο που έδρασε στον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν τύπου Αίγλη. Ναυπηγήθηκε το 1912–13 στα Ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow. Ύψωσε την ελληνική σημαία το 1914 στο Στετίνο της Γερμανίας. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Αρέθουσα, Δάφνη ΙΙ και Θέτις ΙΙ. Αγοράστηκε στο ποσό των 500.000 μάρκων.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος σε μικρές συνοδείες νηοπομπών στο Αιγαίο καθώς και σε ανθυποβρυχιακές περιπολίες. Την περίοδο 1928-1931 υπέστη γενική επισκευή μετά την οποία ανέλαβε δράση τοπικής επιτήρησης στενών και υποστήριξης λιμένων. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανέλαβε την ίδια δράση επιτηρώντας όρμους και λιμένες της Αττικής. Αυτοβυθίστηκε στις 23 Απριλίου 1941 στο Πόρτο Ράφτη κατόπιν διαταγής λόγω αχρήστευσής του μετά από γερμανική αεροπορική επιδρομή. Κυβερνήτης του ήταν ο πλωτάρχης Αλ. Βερροιόπουλος.
Βασικά χαρακτηριστικά
Εκτόπισμα: 145 τονοι. Διαστάσεις (βύθισμα, μήκος, πλάτος): 2,45Χ4,8Χ1 μέτρα. Οπλισμός: 3 τορπιλοσωλήνες "Σβάρτσκωφ" διαμ. 45 εκατοστών και 2 πυροβόλα των 6 λιβρών έκαστο. Το 1926 υπέστη μετασκευή στον οπλισμό (όπως και τα αδελφά πλοία ‘Αίγλη Ι’, ‘Αλκυόνη Ι’ και ‘Αρέθουσα’) όπου τοποθετήθηκαν 2 μονοί Τ/Σ των 45 εκατοστών και 1 πυροβόλο των 37 χιλιοστών. Κύρια μηχανή ήταν μια παλινδρομική 2600 ίππων. Μέγιστη ταχύτητα ήταν 21 κόμβοι (το 1940 είχε μέγιστη ταχύτητα 19 κόμβους).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Ο κακός δρόμος
Ο τίτλος Ο κακός δρόμος μπορεί να αναφέρεται:
Εσπεράντο Κώδικας Μπράιγ
Ο Εσπεράντο Κώδικας Μπράιγ είναι το αλφάβητο μπράιγ στην γλώσσα εσπεράντο. Υπάρχουν δυο περιοδικά σε εσπεράντο κώδικα μπράιγ ; το Aŭroro που κυκλοφορεί από το 1920, και το Esperanta Ligilo που κυκλοφορεί από το 1904.
Γραφή των ξένων γραμμάτων
Πέρα από τα βασικά ξένα γράμματα λατινικής καταγωγής q, w, x, y, υπάρχουν κάποια γράμματα για ορισμένα φωνήεντα που συναντώνται στην γραπτή γερμανική γλώσσα, ä, ö, ü:
Additional accented letters in other languages are handled by separate braille cells for the diacritics. These do not have a one-to-one correspondence with print:
These conventions are used for foreign names adapted to Esperanto Braille. Unassimilated text in another braille alphabet is indicated by the code.
Σημεία στίξης
The apostrophe and abbreviation point are both transcribed, which is distinct from the period/stop,.
Quotation marks in print Esperanto are highly variable, and tend to follow the conventions of the country a text is published in. This is irrelevant for printing in braille.
Αριθμοί
The apostrophe/abbreviation point is used to group digits within numbers, like the comma in English. In both print and braille Esperanto, the comma is used as the decimal mark, so:
Μορφοποίηση
Capitals are only marked for proper names and at the beginning of a sentence.
Κατηγορία:Κώδικας Μπράιγ
Αμυγδαλέζα
Το τοπωνύμιο Αμυγδαλέζα μπορεί να αναφέρεται σε:
Κατηγορία:αποσαφήνιση
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πέτερ Φέχτερ
Ο Πέτερ Φέχτερ (14 Ιανουαρίου 1944 - 17 Αυγούστου 1962) ήταν ένας Γερμανός κτίστης που έγινε το εικοστό έβδομο γνωστό άτομο που πέθανε στο Τείχος του Βερολίνου. Ο Φέχτερ ήταν 18 ετών όταν πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από συνοριοφύλακες της Ανατολικής Γερμανίας, ενώ προσπαθούσε να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο.
Θάνατος
Στις 17 Αυγούστου 1962, περίπου ένα έτος μετά την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου, ο Φέχτερ και ο Helmut Kulbeik επιχείρησαν να αποδράσουν από την Ανατολική Γερμανία. Το σχέδιο ήταν να κρυφτούν σε ένα ξυλουργικό εργαστήριο κοντά στο Τείχος στην οδό Zimmerstrasse και, αφού παρατηρήσουν τους συνοριοφύλακες από εκεί, να πηδήξουν από ένα παράθυρο στην «λωρίδα θανάτου» (μια λωρίδα που βρισκόταν μεταξύ του κυρίως Τείχους και ενός παραλλήλου φράχτη που είχαν αρχίσει να κατασκευάζουν πρόσφατα), να τρέξουν σε αυτήν και να ανέβουν πάνω στο ύψους δύο μέτρων τείχος με αγκαθωτό σύρμα, ώστε να βρεθούν στην περιοχή Κρόιτσμπεργκ του Δυτικού Βερολίνου κοντά στο Checkpoint Charlie.
Το σχέδιό τους αρχικά πέτυχε, καθώς τόσο ο Φέχτερ όσο και ο Kulbeik έφτασαν στον τελικό τοίχο, αλλά, καθώς άρχισαν να τον ανεβαίνουν, πυροβολήθηκαν απόσυνοριοφύλακες της Ανατολικής Γερμανίας. Αν και ο Kulbeik κατάφερε να περάσει πάνω από τον τοίχο, ο Fechter πυροβολήθηκε στην λεκάνη ενώ ανέβαινε ακόμα, ενώπιον εκατοντάδων μαρτύρων. Έπεσε στη νεκρή ζώνη από την πλευρά της Ανατολικής Γερμανίας, όπου παρέμεινε υπό τα βλέμματα πολλών Δυτικογερμανών θεατών, συμπεριλαμβανομένων δημοσιογράφων. Παρά τις κραυγές του, ο Φέχτερ δεν έλαβε ιατρική βοήθεια από την πλευρά της Ανατολικής Γερμανίας και δεν μπορούσαν να τον φροντίσουν ούτε από τη Δυτική πλευρά. Η αστυνομία του Δυτικού Βερολίνου του πέταξε επιδέσμους, στους οποίους δεν μπορούσε να φτάσει, και αιμορραγούσε επί περίπου μία ώρα μέχρι που ξεψύχησε.
Μετά τον θάνατό του, εκατοντάδες στο Δυτικό Βερολίνο διαδήλωσαν αυθόρμητα φωνάζοντας «Δολοφόνοι!» στους συνοριοφύλακες. Η μη παροχή ιατρικής βοήθειας στον Πέτερ Φέχτερ αποδόθηκε στον αμοιβαίο φόβο: οι δυτικοί παρευρισκόμενοι προφανώς εμποδίστηκαν με απειλή όπλων να τον βοηθήσουν, αν και σύμφωνα με ρεπορτάζ του περιοδικού Time ένας δεύτερος υπολοχαγός του αμερικανικού στρατού που βρισκόταν στο σημείο έλαβε συγκεκριμένες εντολές από τον Αμερικανό Διοικητή στο Δυτικό Βερολίνο να σταθεί ακίνητος και να μην κάνει τίποτα. Επίσης, κατά τη διάρκεια της δίκης προέκυψε ότι κάθε προσπάθεια βοήθειας από τη Δύση ήταν πράγματι αδύνατη, αλλά σύμφωνα με έκθεση του ιατροδικαστή Otto Prokop «ο Fechter δεν είχε καμία πιθανότητα επιβίωσης. Ο πυροβολισμός στο δεξί ισχίο είχε προκαλέσει σοβαρούς εσωτερικούς τραυματισμούς ». Ομοίως, ο επικεφαλής της ανατολικογερμανικής διμοιρίας δήλωσε ότι φοβόταν να παρέμβει, λόγω ενός περιστατικού μόλις τρεις ημέρες νωρίτερα, όταν ο ανατολικογερμανικός στρατιώτης Ρούντι Άρνσταντ πιθανότατα πυροβολήθηκε από δυτικό ομοσπονδιακό αστυνομικό. Ωστόσο, οι συνοριακοί στρατιώτες της Ανατολικής Γερμανίας περισυνέλεξαν το σώμα του Φέχτερ μία ώρα μετά τον θάνατό του.
Ανάμνηση
αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο και στεφάνι του Πέτερ Φέχτερ στην δυτική πλευρά του Τείχους του Βερολίνου, σε φωτογραφία του 1984. μικρογραφία| Σταυρός στη μνήμη του Πέτερ Φέχτερ στο [[Σημείο ελέγχου Τσάρλι|Checkpoint Charlie ]] Ένας σταυρός τοποθετήθηκε στην δυτική πλευρά κοντά στο σημείο όπου πυροβολήθηκε ο Φέχτερ και αιμορράγησε μέχρι θανάτου. Κατόπιν πρόσκλησης του Βίλλυ Μπραντ, δημάρχου τότε του Δυτικού Βερολίνου, ρωσική χορωδία του Γέιλ τραγούδησε μια γερμανική μετάφραση του Ave Verum Corpus του Μότσαρτ κοντά στην τοποθεσία μια εβδομάδα μετά το συμβάν. Την πρώτη επέτειο του θανάτου του τοποθετήθηκε εκεί στεφάνι από τον Βίλλυ Μπραντ και τον Αμερικανό υποστράτηγο Τζέιμς Πολκ.
Η ιστορία του Φέχτερ ήταν στο πρωτοσέλιδο του αμερικανικού περιοδικού Time τον Αύγουστο του 1962. Σε αυτό το άρθρο χρησιμοποιήθηκε το ουσιαστικό "Wall of Shame" (Τείχος του Αίσχους), που έγινε συνώνυμο του Τείχους του Βερολίνου. μικρογραφία| Μνημείο για τον Πέτερ Φέχτερ στην οδό Zimmerstraße, όπου αναγράφεται "… er wollte nur die Freiheit" («... ήθελε απλώς την ελευθερία») Μετά την γερμανική επανένωση το 1990, κατασκευάστηκε μνημείο Peter-Fechter-Stelle στην οδό Zimmerstrasse, στο ακριβές σημείο όπου είχε πεθάνει στην ανατολική πλευρά, το οποίο έγινε επίκεντρο πολλών εκδηλώσεων μνήμης σχετικά με το Τείχος. Οι θανάσιμοι πυροβολισμοί αποτέλεσαν επίσης αντικείμενο ντοκιμαντέρ στη γερμανική τηλεόραση. Ο Κορνήλιος Ράιαν αφιέρωσε το βιβλίο του «The Last Battle» στη μνήμη του Φέχτερ. Ο συνθέτης Aulis Sallinen έγραψε το ορχηστρικό έργο Mauermusik στη μνήμη του. Το 2007, ο καλλιτέχνης Mark Gubb ανέθεσε στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης να δημιουργήσει μια παράσταση με βάση το θάνατο του Φέχτερ. Η ωριαία ζωντανή παράσταση αργότερα ηχογραφήθηκε και προβλήθηκε στο ICA με ένα πάνελ ομιλητών στο τέλος που αποτελούνταν μεταξύ άλλων και από τον καλλιτέχνη και ηθοποιό Dominik Danielewicz που έπαιξε τον ρόλο του Φέχτερ. Η μπαλάντα του 1972 Libre («Ελεύθερος»), μια ηχογράφηση του Ισπανού τραγουδιστή Nino Bravo διάσημη σε όλη την Λατινική Αμερική, αναφέρεται σε αυτό το γεγονός. Το έργο του καναδού θεατρικού συγγραφέα Jordan Tannahill, Peter Fechter: 59 λεπτά, ένα ποιητικό φανταστικό ριμέικ της τελευταίας ώρας της ζωής του Φέχτερ, γυρίστηκε το 2012 στον Καναδά και το Βερολίνο.
Φεστιβάλ του Οδηγητή
μικρογραφία| Το φεστιβάλ του Οδηγητή το 2007 Το φεστιβάλ του Οδηγητή, είναι μια σειρά ετήσιων φεστιβάλ που διοργανώνονται στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας από τις τοπικές οργανώσεις της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδος, με το κεντρικό φεστιβάλ να γίνεται στην Αθήνα.
Το φεστιβάλ περιγράφεται από τους παρευρισκομένους μουσικούς, οι οποίοι συμμετέχουν, σαν ένα φεστιβάλ το οποίο "δίνει βήμα σε προοδευτικούς καλλιτέχνες". Υπάρχουν επίσης εκθέσεις ιστορίας, βιβλίου κ.ά. Γενικά, το φεστιβάλ της ΚΝΕ έχει μεγάλη προσέλευση κάθε χρόνο, αποτελώντας το μεγαλύτερο φεστιβάλ νεολαίας στην Ελλάδα. Επίσης, πολλοί γνωστοί μουσικοί δίνουν συναυλίες κάθε χρόνο στο φεστιβάλ.
Το φεστιβάλ έχει μεγάλη σημασία στην ιστορία της οργάνωσης, όπως αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι παρά το γεγονός ότι η εσωκομματική κρίση του 1989-1991 εκδηλώθηκε στο φεστιβάλ, στα αμέσως επόμενα χρόνια έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην εντέλει επιτυχημένη πορεία προς την ανασυγκρότηση της οργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας
Μπεράτ Αλμπαϊράκ
Ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ (Κωνσταντινούπολη, 21 Φεβρουαρίου 1978) είναι Τούρκος επιχειρηματίας και πολιτικός, γαμπρός του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Διετέλεσε Υπουργός Οικονομικών της 66ης κυβέρνησης της Τουρκίας μέχρι την απρόσμενη παραίτηση του στις 8 Νοεμβρίου του 2020, επικαλούμενος λόγους υγείας.
Βιογραφία
Ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1978. Είναι γιος του Σαντίκ Αλμπαϊράκ, δημοσιογράφου και πολιτικού. Ο αδερφός του, Σεράτ, είχε επίσης ανώτερη θέση στο Çalık Holding.
Ο Αλμπαϊράκ ξεκίνησε την καριέρα του στις επιχειρήσεις το 1996. Ο Αλμπαϊράκ παντρεύτηκε την Έσρα Ερντογάν τον Ιούλιο του 2004. Έχουν τέσσερα παιδιά: Ahmet Akif (γεν. 2006), Emine Mahinur (γεν. 2009), Sadık (γεν. 2015) και Hamza Salih (γεν. 2020).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Τούρκοι επιχειρηματίες
Μπαγκράμ
Η Μπαγκράμ (ΔΦΑ bəgra:m) - (Παστούν/Περσικά  بگرام) πόλη του βορειοανατολικού Αφγανιστάν, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, μέρος της διοικητικής περιφέρειας του Παρβάν, 60 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας του, Καμπούλ. Η πόλη κείται στη συμβολή των ποταμών Γκορμπάντ (Ghorband) και Παντζσίρ, σε στρατηγική τοποθεσία που είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Αρχαιολογικά ευρήματα υπάρχουν τόσο στη βόρεια πλευρά «Παλιά Βασιλική πόλη» όσο και στη νότια «Νέα Βασιλική πόλη». Η «Νέα Βασιλική πόλη» ταυτίζεται τόσο με την πόλη Καπίζα όσο και με την Αλεξάνδρεια του Καυκάσου.
Η Μπαγκράμ ταυτίζεται Αλεξάνδρεια του Καυκάσου, που ίδρυσε την Ελληνιστική περίοδο ο Μέγας Αλέξανδρος.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 θα είναι μια αθλητική διοργάνωση που θα λάβει μέρος στο Τόκιο της Ιαπωνίας από τις 25 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020.
Πρόκριση
Στην διοργάνωση θα συμμετέχουν 12 ομάδες ανδρών και 12 ομάδες γυναικών.
Καλαθοσφαίριση 3x3
Τον Ιούνιο του 2017, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι τα αγωνίσματα της καλαθοσφαίρισης θα διεξαχθούν και αυτά σε αυτούς τους αγώνες.
Πρόκριση
Ανδρών Γυναικών
Παραπομπές
2020 Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020
Μπαγκράμ
Σήμερα είναι περισσότερο γνωστή, για την αεροπορική βάση των ΗΠΑ - τη μεγαλύτερη αεροπορική βάση τους στο Αφγανιστάν.
Ιστορική επισκόπηση
Τόπος διαβίωσης φυλών Σκυθικής καταγωγής, Σάκες και Καμπότζοι ζούσαν ήδη από την Εποχή του Σιδήρου στην περιοχή, νομάδες ινδο-ιρανικής προέλευσης ήταν γνωστοί για την ικανότητά τους ως καβαλάρηδες και πολεμιστές.
Η Μπαγκράμ, καταστράφηκε στα μέσα του 500 π.Χ. από τον βασιλιά Κύρο κατά τη διάρκεια της εισβολής του στη περιοχή αλλά ανοικοδομήθηκε αργότερα από τον διάδοχό του Δαρείο τον Α΄.
Το 320 π.Χ. κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο, που ίδρυσε εκεί την ονομαστή πόλη Αλεξάνδρεια στον Καύκασο.
Ο ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Μαουρύα ο Τσαντραγκούπτα Μαουρύα  αντιμετώπισε με επιτυχία την επίθεση του Σέλευκου του Α΄, το 305 π.Χ,, αναγκάζοντας τον Μακεδόνα στρατηγό να συνάψει συμφωνία ειρήνης που παραχωρούσε  στους Μαουρύα το σημερινό βορειοανατολικο Αφγανιστάν, της Μπαγκράμ συμπεριλαμβανομένης. Κατά την διάρκεια της σχεδόν 100χρονης κυριαρχίας των Μαουρύα, οι κάτοικοι προσηλυτίστηκαν στον Βουδισμό που με τα χρόνια έγινε η κύρια θρησκεία, μαζί με τον ζωροαστρισμό και τον παγανισμό. Εκείνη την περίοδο χτίστηκε και η πρώτη και σημαντικότατη οδός εμπορικών μεταφορών η Uttarapath  (Grand Trunk Road), έκτασης 2.500 χλμ. που διευκόλυνε και αναζωογόνησε το εμπόριο και τις ανταλλαγές.
Τον 1ο αι. μ.Χ. την περιοχή κατέκτησε ο κινέζικος λαός των Γιουετσί που ίδρυσαν την Αυτοκρατορία των Κοσσανών. Η πόλη μετονομάζεται σε Καπίζα ή Καπίσα και ιδρύεται το τοπικό Βασίλειο της Καπίζα το οποίο εκτείνεται από τον Ινδοκαύκασο στα βόρεια, μέχρι το Μπαμιγιάν και την Κανταχάρ στα νοτιοδυτικά κα μέχρι την Τζαλαλαμπάντ στα ανατολικά. Τους Κοσσανούς ακολουθούν οι Σασσανίδες, οι Ούνοι του Νεζάκ, οι οποίοι τον 6ο αι. ίδρυσαν το χανάτο του Καμπουλιστάν με πρωτεύουσα την Καπίζα,, οι εξισλαμισμένοι ο Πέρσες Σαφαρίδες, οι Γαζναβίδες, υπό την εξουσία των οποίων επήλθε ο πλήρης εξισλαμισμός των κατοίκων
Ιδρυτής της σύγχρονης πόλης θεωρείται ο Μπαμπούρ, πρώτος βασιλιάς της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Γεώργιος Λαμπίρης
Ο Γεώργιος Λαμπίρης (1833, Αργοστόλι - 13 Ιουλίου 1889, Αθήνα) ήταν Έλληνας συνθέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1833. Άρχισε να διακρίνεται νωρίς για την γνήσια καλλιτεχνική του φύση. Από την Κεφαλλονιά ήρθε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Διορίστηκε καθηγητής της μουσικής στο Αρσάκειο και σε άλλα σχολεία. Παντρεύτηκε την Αγγελική Λασκαράτου, θυγατέρα του Κεφαλλήνα ποιητή Ανδρέα Λασκαράτου.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1889.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Ρενενουτέτ
Η Ρενενουτέτ (επίσης μεταγλωττισμένο Ernūtet και Renenet) ήταν μια θεά της τροφής και της συγκομιδής στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Η σημασία της συγκομιδής προκάλεσε τους ανθρώπους να κάνουν πολλές προσφορές στο Renenutet κατά τη διάρκεια της συγκομιδής. Αρχικά, η λατρεία της είχε επικεντρωθεί στην Τερενούθη. Η Ρενενουτέτ απεικονίστηκε, ιδιαίτερα στην τέχνη, ως κόμπρα ή ως γυναίκα με το κεφάλι κόμπρας.
Τα ρήματα «χαϊδεύω, φροντίζω ή ανατρέφω» βοηθούν να εξηγήσουν το όνομα της Ρενενουτέτ. Αυτή η θεά ήταν μια «νοσοκόμα» που φρόντισε τον Φαραώ από τη γέννηση μέχρι το θάνατο του.
Ήταν ο γυναικείος ομόλογός του Shai, "πεπρωμένο", που αντιπροσώπευε τη θετική μοίρα του παιδιού. Εκτός αυτού, η Ρενενουτέτ ήταν επίσης η Thermouthis, ή Hermouthis στα ελληνικά. Ενέτεινε τη γονιμότητα των αγρών και ήταν η προστάτιδα του βασιλικού γραφείου και της εξουσίας.
Μερικές φορές, όπως η θεά της τροφής, η Ρενενουτέτ θεωρήθηκε ως σύζυγος του Sobek. Εκπροσωπήθηκε ως ο ποταμός του Νείλου, η ετήσια πλημμύρα του οποίου κατέθεσε το εύφορο λάσπη που επέτρεψε άφθονες συγκομιδές. Ο ναός του Medinet Madi είναι αφιερωμένος τόσο στον Sobek όσο και στην Renenutet. Είναι ένα μικρό και διακοσμημένο κτίριο στο Faiyum.
Ήταν η μητέρα του θεού Nepri.
Αργότερα, ως θεά-φίδι που λατρευόταν σε ολόκληρη την Κάτω Αίγυπτο, η Ρενενουτέτ συνδέεται ολοένα και περισσότερο με τον ισχυρό προστάτη της Wadjet, τον ισχυρό προστάτη της Κάτω Αιγύπτου και μια άλλη θεά φιδιού που εκπροσωπείται ως κόμπρα. Τελικά η Ρενενουτέτ αναγνωρίστηκε ως μια εναλλακτική μορφή της Wadjet, της οποίας το βλέμμα λέγεται ότι σφάζει τους εχθρούς. Η Wadjet ήταν η κόμπρα που εμφανίζεται στο στέμμα των Φαραώ.
Ύμνος
Θα κάνω το Νείλο να φουσκώσει για σας, χωρίς να υπάρχει εκεί ένα έτος έλλειψης και εξάντλησης σε ολόκληρη τη γη, έτσι τα φυτά θα ανθίσουν, κάμπτοντας κάτω από τα φρούτα τους. Η γη της Αιγύπτου θα αρχίσει να ανθίζει και πάλι, οι ακτές λάμπουν υπέροχα, και ο πλούτος και η ευημερία κατοικούν μαζί τους, όπως είχαν προηγουμένως.
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Σημαία του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού
thumb|Λόγος σημαίας: 1:2 Η σημαία του Βρετανικού Εδάφους του Ινδικού Ωκεανού καθιερώθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1990. Είναι παρόμοια με τις σημαίες άλλων βρετανικών κτήσεων, καθώς στην επάνω γωνία της έχει τη Σημαία της Ένωσης (Union Flag). Ο φοίνικας και το στέμμα είναι σύμβολα του Εδάφους του Ινδικού Ωκεανού. Το τι συμβολίζουν οι κυματιστές γραμμές δεν είναι γνωστό. Η σημαία παραχωρήθηκε από την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου στη διάρκεια εοερταστικών εκδηλώσεων για το Ιωβηλαίο του εδάφους, το 1990.
Καθώς δεν ακτοικούν πολίτες στο έδαφος, η σημαία δε χρησιμοποιείται παρά για στρατιωτικούς σκοπούς, όπως φαίνεται και από βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα από τη βάση στο Ντιέγκο Γκαρσία Οι αγγλοαμερικανικές αεροπορικές και ναυτικές εγκαταστάσεις είναι οι μόνοι οικισμοί στο Έδαφος.
Φαίνεται ότι η σημαία χρησιμοποιείται και από τον Αρμοστή του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού. . Η έδρα του Αρμοστή είναι στο Λονδίνο. .
Όρος Σκοπός
Το όρος Σκοπός (εβραϊκά: הַר הַצּוֹפִים Har HaTsofim) είναι βουνό στην Ιερουσαλήμ. Βρίσκεται στα βορειο-ανατολικά της Παλιάς Πόλης. Το βουνό είναι 826 μέτρα (2.710 πόδια) πάνω από τη θάλασσα. Μετά τον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο το 1948 έγινε εξκλάβιο μέσα σε Ιορδανικά εδάφη μέχρι τον πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967. Σήμερα πάνω στο βουνό βρίσκονται μεταξύ άλλων το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, η Ακαδημία Τεχνών και Σχεδίου Μπεζαλέλ, ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος και το Βρετανικό πολεμικό νεκροταφείο της Ιερουσαλήμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκοπ
Λουαπούλα
Η Λουαπούλα (αγγλικά: Luapula) είναι μια από τις 9 επαρχίες της Ζάμπιας. Πρωτεύουσα είναι η Μάνσα. Έχει πληθυσμό 938.000 κατοίκων (απογραφή 2000). Έχει έκταση 50.567 τ.χλμ.. Βρίσκεται κεντρικά-βόρεια της Ζάμπιας.
Η Δυτική Επαρχία διαιρείται σε 7 συνοικίες: Τσιένγκι, Καουάμπουα, Μάνσα, Μιλένγκε, Μουένσε, Ντσελένγκε και Σάμφυα.
Γεωγραφία
Η Λουαπούλα βρίσκεται κεντρικά-βόρεια της Ζάμπιας. Συνορεύει στα δυτικά με τη Βόρεια Επαρχία, στα νοτιοδυτικά με την Κεντρική Επαρχία και στα ανατολικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Έχει συνολική έκταση 50.567 τ.χλμ..
Συνοικίες
Η Λουαπούλα διαιρείται σε 7 συνοικίες:
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Δυτική Επαρχία έχει 938.000 κατοίκους.
Πάρκα και Προστατευμένες Περιοχές
Τα κυριότερα πάρκα της Λουαπούλα είναι τα ακόλουθα :
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Ζάμπιας
Βιοϊατρική τεχνολογία
Η βιοϊατρική τεχνολογία ή βιοϊατρική μηχανική είναι η εφαρμογή των αρχών των θετικών επιστημών και των παραγώγων τους (π.χ. επιστήμες μηχανικού) στην ανάλυση και την επίλυση προβλημάτων στους τομείς της ιατρικής και της βιολογίας. Ο όρος βιοϊατρική υπονοεί έμφαση στην ανάπτυξη τεχνολογιών για τη διάγνωση και θεραπεία ασθενειών, ενώ η βιοϊατρική τεχνολογία από κοινού με τη βιοτεχνολογία αποκαλούνται και βιολογική μηχανική.
Σκοπός της βιοϊατρικής τεχνολογίας είναι να συμβάλλει στην κατανόηση των βασικών αρχών λειτουργίας των βιολογικών συστημάτων και στην ανάπτυξη αποδοτικών τεχνολογιών, βασισμένων στη βιολογία, για να καλύψει έναν ευρύ φάσμα κοινωνικών αναγκών. Οι ανάγκες αυτές μπορεί να αφορούν τους τομείς της διάγνωσης, πρόληψης και θεραπείας ασθενειών, την ανάπτυξη νέων υλικών, συσκευών και διαδικασιών ακόμα και την αντιμετώπιση ευρύτερων περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Η βιοϊατρική τεχνολογία χωρίζεται σε δύο βασικούς επιστημονικούς κλάδους, τη βιοϊατρική μηχανική (biomedical engineering) και τη βιολογική μηχανική (biological engineering).
Η βιοϊατρική μηχανική έχει ως επίκεντρο την ιατρική και εφαρμόζει γνώσεις από την βιολογία και άλλες επιστήμες στην επίλυση ιατρικών προβλημάτων. Από την άλλη πλευρά η βιολογική μηχανική εστιάζει κυρίαρχα σε προβλήματα και ερωτήματα που ανακύπτουν μέσα από την ανάπτυξη της ίδιας της επιστήμης της βιολογίας και σκοπό έχει την εύρεση νέας γνώσης, είτε αυτή βρίσκει εφαρμογή στην ιατρική, είτε όχι.
Live At Montreux 1982 And 1985
Το Live At Montreux 1982 And 1985 είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Epic Records".
Η ηχογράφηση του πρώτου μέρους του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιουλίου 1982 στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ της Ελβετίας, ενώ το δεύτερο μέρος ηχογραφήθηκε στις 15 Ιουλίου 1985 στα πλαίσια του ίδιου φεστιβάλ.
Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, στις 14 Σεπτεμβρίου 2004, το "Live At Montreux 1982 And 1985" εκδόθηκε σε μορφή DVD, μαζί με το ντοκιμαντέρ "Success in Disguise".
Λίστα Τραγουδιών
CD 1
CD 2
Θέσεις τσαρτ
Live At Montreux 1982 And 1985 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 20 Νοεμβρίου 2001
Μέλη των Double Trouble
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live At Montreux 1982 And 1985" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Stevie Ray Vaughan Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Ντράγκαν Λάμποβιτς
Ο Ντράγκαν Λάμποβιτς, γεννημένος στις 20 Απριλίου 1987 στο Προκούπλιε, είναι Σέρβος καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ.
Καριέρα
Ο Λάμποβιτς εντάχθηκε σε ηλικία δεκαπέντε ετών στις ακαδημίες της Ζελέζνικ, αγωνιζόμενος για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα την αγωνιστική περίοδο 2003-04 και το 2005-06 δόθηκε ως δανεικός στην Μπόρακ Τσάτσακ. Το 2007, επέστρεψε στη Ζελέζνικ και κέρδισε το κύπελλο Σερβίας, ενώ δύο χρόνια αργότερα αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Αδριατικής λίγκας, με 18,0 πόντους ανά αγώνα.
Τον Ιανουάριο του 2010, μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε μόλις τρεις αγώνες, χωρίς να σκοράρει. Δύο μήνες αργότερα, υπέγραψε στους Σκάιλαϊνερς Φρανκφούρτης, παραμένοντας μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Την επόμενη χρονιά, φόρεσε τη φανέλα της ρωσικής Γενισέι Κρασνόγιαρσκ, συνεχίζοντας κατά σειρά στη Σαμάρα και τη Νίζνι Νόβγκοροντ. Το 2013-14, υπέγραψε στην πολωνική Κόζαλιν, από την οποία αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2014, όταν μεταγράφηκε στην τουρκική Αλιάγκα Πετκίμ, όπου παρέμεινε για τρεις μήνες, πριν μεταγραφεί στην Αλ Ριγιάντι από τον Λίβανο.
Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε με την Ασεσόφτ Πλοϊέστι από τη Ρουμανία και το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στην τουρκική Ιστανμπούλ. Ολοκλήρωσε τη χρονιά στη Φινλανδία, πριν συνεχίσει το καλοκαίρι του 2016 στην Κάρπος Σοκόλι της Βόρειας Μακεδονίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΦΜΠ Ζελέζνικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σκαϊλάινερς Φρανκφούρτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιβανέζικων συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΚ ΒΒΣ Σαμάρα‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρουμανικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων‎‎
Σμαράγδα Καρύδη
Η Σμαράγδα Καρύδη (Αθήνα, 9 Αυγούστου 1969) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτιδα και παρουσιάστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Γονείς της είναι οι επίσης ηθοποιοί Ντίνος Καρύδης και Τζούλια Αργυροπούλου.
Μετά το σχολείο φοίτησε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία και αποφοίτησε.
Ξεκίνησε την καριέρα της στο χώρο της υποκριτικής όταν ήταν ακόμη παιδί και, συγκεκριμένα, το ντεμπούτο της έγινε το 1972, σε ηλικία μόλις 3 ετών, μέσα από την κινηματογραφική ταινία Ερωτική συμφωνία, στο πλευρό της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου. Στην εν λόγω ταινία συμμετείχε και ο πατέρας της.
Πέρα από ηθοποιός είναι σκηνοθέτιδα και παρουσιάστρια.
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε το 1992, σε ηλικία 23 ετών, μέσα από τη σειρά του ΑΝΤ1 Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, ενώ ακολούθησαν κάποια guests στις σειρές Ανατομία ενός εγκλήματος και Το χάραμα. Τη σεζόν 1996-1997 πρωταγωνίστησε στη σειρά Το χρώμα του φεγγαριού, ενώ παράλληλα εμφανίστηκε και στις σειρές Λόγω τιμής και Διπλή αλήθεια. Το 1997 συμμετέχει στη σειρά Για σένα και την επόμενη χρονιά στη σειρά Το φτερούγισμα του γλάρου. Συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπου ενσάρκωνε ρόλους περισσότερο δραματικούς, μέχρι και την συμμετοχή της στη σειρά Στο παρά 5 (2005), όπου μέσα από τον ρόλο της Ντάλιας κατέστη μια από τις πιο αγαπημένες κωμικές ηθοποιούς της χώρας.
Τη σεζόν 2007-2008 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Γιούγκερμαν» και την επόμενη, στη σειρά Φίλα το βάτραχο σου μαζί με τον Θοδωρή Αθερίδη. Το 2014, αναλαμβάνει τη παρουσίαση της ψυχαγωγικής εκπομπής Celebrity Game Night στο ΜΕGA η οποία προβλήθηκε μέχρι το 2016, ενώ το 2015 πρωταγωνίστησε στην Εθνική Ελλάδος με τους Γιώργο Καπουτζίδη, Κατερίνα Παπουτσάκη κ.ά. To 2021 συνέχισε το Celebrity Game Night αλλά σταμάτησε στη μέση της χρονιάς. Τη σεζόν 2022-2023 θα συνεχίσει το Celebrity Game Night.
Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Θηλυκή εταιρεία του Νίκου Περάκη (1999) και Ο καλύτερός μου φίλος (2001) του Λάκη Λαζόπουλου και του Γιώργου Λάνθιμου. Το 2007 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Θοδωρή Αθερίδη "Μια μέλισσα τον Αύγουστο". Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε στην ταινία Η κληρονόμος που έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 2009. To 2014, πρωταγωνιστεί στη κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου θεατρικού έργου του Θοδωρή Αθερίδη Από έρωτα ταινία που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού της Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η τελευταία κινηματογραφική της δουλειά είναι οι Τέλειοι ξένοι (2016) σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη.
Οι εμφανίσεις της στο θέατρο ξεκίνησαν το 1989 μέσα από τις συμμετοχές της σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και αργότερα στο Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη. Έκτοτε ακολούθησαν συμμετοχές σε πολλές παραστάσεις όπως Οι δούλες (1997-1998), Αnorexia Nevrosa (1999-2000), Το πάρτι (2002-2003) κ.ά. Επίσης, έχει πρωταγωνιστήσει σε δύο μιούζικαλ, το Chicago (2012-2013) και το Sweet Charity (2016). Την σεζόν 2019-2020 πρωταγωνίστησε αλλά και σκηνοθέτησε την κωμωδία Του Κουτρούλη ο γάμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος
Ο Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος (1780 - 1874) ήταν Έλληνας διπλωμάτης της Ρωσίας, νομικός, ιατρός, Φιλικός και αγωνιστής του 1821 και αργότερα σύμβουλος της Επικρατείας στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Δαμαριώνας της Νάξου το 1780. Το πραγματικό του όνομα ήταν Λινάρδος. Υιοθετήθηκε από εύπορη οικογένεια και έτσι μπόρεσε να πάρει σπουδαία μόρφωση στην Κωνσταντινούπολη, τη Ρώμη και τη Μόσχα. Αρχικά μετέβη για σπουδές στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στη Μόσχα και ακολούθως ιατρική στη Ρώμη. Επανερχόμενος στην Ελλάδα προσλήφθηκε αρχικά ως γραμματέας στο Ρωσικό Προξενείο της Πάτρας. Το 1814 μετέβη στα Ιωάννινα προσπαθώντας να πείσει τον Αλή Πασά ότι ο Τσάρος της Ρωσίας θα τον βοηθούσε σε ενδεχόμενη εξέγερσή του κατά του Σουλτάνου.
Πλησιάζοντας ο χρόνος της Επανάστασης των Ελλήνων η δραστηριότητά του γινόταν περισσότερο ζωηρότερη. Σε ηλικία 25 ετών, έχοντας μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία, συμμετείχε ως αγωνιστής στη κατάληψη του κάστρου της Τενέδου υπό τον Νικοτσάρα.
Την ίδια εποχή ο Παλαιών Πατρών Γερμανός εκτιμώντας τον ιδιαίτερα, τον χρησιμοποιούσε σε εμπιστευτικές αποστολές μεγάλης σημασίας για την επικείμενη έκρηξη της επανάστασης. Σε μία εξ αυτών, τον Απρίλιο του 1820 μεταβαίνοντας στην Οδησσό μετέφερε μήνυμα και στον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄, στην Κωνσταντινούπολη, τον οποίο μάλιστα προσπάθησε λίγο αργότερα ανεπιτυχώς να τον πείσει να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη.
Αργότερα, τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου ο Ι. Παπαρρηγόπουλος υπηρετούσε ως διερμηνέας της ρωσικής μοίρας. Τότε βλέποντας να κωλυσιεργούν οι διαπραγματεύσεις των συμμάχων στολάρχων με τον Ιμπραήμ που αυτό απέβαινε σε βάρος της Επανάστασης απέστειλε κρυφά με Οθωμανό φίλο του επιστολή στον Ιμπραήμ συστήνοντάς του ν΄ αποφύγει οποιαδήποτε συνάντηση και συζήτηση ν΄ αποβιβασθεί στη ξηρά και ν΄ αφήσει τον στόλο του στον ναύαρχο Ταχίρ με την εντολή να κτυπήσει όταν δεχθεί επίθεση των Ευρωπαίων, όπως και έγινε.
Στη ναυμαχία που ακολούθησε, ο Ι. Παπαρρηγόπουλος αν και τραυματίσθηκε δύο φορές, προαισθανόμενος τα αντίποινα των Τούρκων σε βάρος των Ελλήνων στη Σμύρνη ζήτησε επίμονα από τον Ρώσο ναύαρχο να στείλει εκεί ναυτική μοίρα. Πράγματι φθάνοντας εκεί ρωσική μοίρα υπό την απειλή των ρωσικών τηλεβόλων αποφεύχθηκαν σφαγές και έκτροπα.
Λίγο πριν από την αποχώρηση των Τούρκων από την Αθήνα και ενώ ακόμη δεν ήταν οριστική η απόφαση ότι θα είναι η νέα πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ο Παπαρρηγόπουλος αγόρασε από τους γιους του Ομέρ πασά 150.000 στρέμματα στον Ωρωπό (που ήταν καταπατημένα και γι' αυτό δεν έβρισκαν αγοραστές) για να παραδώσουν τα κάστρα της Αθήνας και της Χαλκίδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Παπαρρηγόπουλου Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας‎
Εθνόσημο του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού
right|150px
Το εθνόσημο του Βρετανικού Εδάφους του Ινδικού Ωκεανού παραχωρήθηκε το 1990 κατά τους εορτασμούς του ιωβηλαίου από την ίδρυση του Εδάφους.
Αποτελείται από ένα θυρεό, με τη σημαία της Ένωσης (Union Flag) στο πάνω τέταρτο, ένα φοινικόδεντρο και το στέμμα του Αγίου Εδουάρδου στη μέση, τρεις λευκές κυματιστές γραμμές που συμβολίζουν τον ωκεανό στο κάτω μέρος. Τα δύο ζώα που βαστούν το θυρεό είναι χελώνες που εκπροσωπούν την ενδημική πανίδα. Υπάρχει επίσης ένα στέμμα και ένας πύργος και φέρουν τη σημαία του εδάφους.
Στα λατινικά είναι γραμμένο το ρητό In tutela nostra Limuria, που σημαίνει Η Λιμουρία (Limuria) είναι υπό την αρμοδιότητά μας. Αυτό αναφέρεται στην ήπειρο Λεμουρία που δεν υπάρχει πια και που κάποτε πιστευόταν ότι περιέβαλλε όλο τον Ινδικό Ωκεανό.
Ένα πανό με το έμβλημα των όπλων έχει θέση σημαίας.
Κατηγορία:Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού Βρετανικο
Οψιανός
thumb|250px|right| Ο οψιανός και οψιδιανός είναι ένα πέτρωμα που προέρχεται από ηφαιστειογενείς περιοχές νεαρής γεωλογικά ηλικίας. Είναι πέτρωμα όξινο, σκουρόχρωμο με υαλώδη υφή (θεωρείται φυσικό γυαλί) και χρησιμοποιήθηκε εξαιτίας της σύστασης και ανθεκτικότητάς του, ήδη από τα τέλη της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου για την κατασκευή λεπίδων με κοφτερές ακμές, που χρησίμευαν ως μαχαίρια, ξέστρες και ξυράφια. Ενώ στη διεθνή βιβλιογραφία έχει επικρατήσει ο όρος «οψιδιανός» (obsidian), στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται και οι δυο όροι, ο όρος «οψιδιανός» συχνότερα (αλλά όχι αποκλειστικά) από όσους έχουν σχέση με γεωλογικές επιστήμες και ο όρος «οψιανός» συχνότερα από τους αρχαιολόγους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
thumb Ο οψιδιανός ανήκει στους Ηφαιστίτες, δηλαδή στα ηφαιστειακά πετρώματα. Τα όξινα ηφαιστειακά πετρώµατα συχνά παρουσιάζουν πορφυριτικό ιστό, ενώ δεν λείπουν και οι ποικιλίες µε αφυρικό (µη πορφυριτικό) ή υαλώδη ιστό. Ο υαλώδης ιστός οφείλεται στη µεγάλη περιεκτικότητα του µάγµατος σε διοξείδιο του πυριτίου SiO2, µε αποτέλεσµα το ιξώδες να είναι τόσο µεγάλο, ώστε να εµποδίζεται η ιοντική διάχυση και η ανάπτυξη των κρυστάλλων. Αυτό το φυσικό γυαλί, ωστόσο, είναι ασταθές και µε την πάροδο του γεωλογικού χρόνου µεταπίπτει σε κρυσταλλική κατάσταση. Η τυπική του σκληρότητα είναι 5 έως 5,5. και το ειδικό βάρος του περίπου 2,6.
Στις περιπτώσεις όπου το όξινο µάγµα ψύχεται πάρα πολύ γρήγορα (υπέρψυξη), προκύπτουν πετρώµατα τα οποία αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από ύαλο, όπως είναι ο οψιδιανός και η κίσσηρις. Ο οψιδιανός εµφανίζει στιλπνό µαύρο χρώµα και συνήθως κογχώδη θραύση. Λόγω της σχετικά µεγάλης σκληρότητάς του και της εύκολης επεξεργασίας του, χρησιµοποιήθηκε κατά την προϊστορική εποχή ως εργαλείο. Ο οψιδιανός περιέχει λιγότερο από 1% κατά βάρος νερό, διότι το µάγµα, από το οποίο προέρχεται, κατά την έκχυσή του στην επιφάνεια της Γης ή σε µικρό βάθος από αυτήν έχει αρκετά υψηλές θερµοκρασίες (750-950°) και δεν µπορεί να συγκρατήσει πολύ νερό. Υαλώδη πετρώµατα, τα οποία έχουν προσροφήσει νερό µέχρι 5% oνοµάζονται περλίτες και παρουσιάζουν τη χαρακτηριστική περλιτική υφή. Τόσο ο οψιδιανός όσο και οι περλίτες είναι δυνατόν να περιέχουν φαινοκρυστάλλους χαλαζία, σανιδίνου, ολιγοκλάστου και άλλων ορυκτών. Σε υαλώδεις παραλλαγές εµφανίζεται και η σφαιρολιθική υφή. Σε ορισµένους ρυολίθους η υαλώδης θεµελιώδης µάζα αποτελείται σχεδόν ολοκληρωτικά από σφαιρολίθους.
Αρχαιολογία
thumb|150px|left|Αιχμή βέλους. thumb|150px|right|Οψιανός από τη [[Μήλος|Μήλο που βρέθηκε κοντά στην Κνωσό.]] Οι πηγές οψιανού στην ανατολική Μεσόγειο είναι λιγοστές και εντοπίζονται σε μερικά νησιά του Αιγαίου, όπως είναι η Μήλος, η Αντίπαρος, η Νίσυρος και το Γυαλί. Ο οψιανός της Μήλου χρησιμοποιήθηκε εξαιτίας της σκληρότητάς του από τους κατοίκους του Αιγαίου στην εποχή του Λίθου και στην εποχή του Χαλκού για την κατασκευή εργαλείων και όπλων (αιχμές βελών). Αντίθετα, ο οψιανός από το Γυαλί –περισσότερο εύθραυστος και ακατάλληλος για λεπτή επεξεργασία– χρησιμοποιήθηκε στην ύστερη εποχή του Χαλκού για την κατασκευή λίθινων αγγείων.
Ο οψιανός εκτός από την κατασκευή εργαλείων χρησιμοποιήθηκε και για διακοσμητικούς σκοπούς, γιατί ως γυαλί μπορεί να παρουσιάζει διαφορετική εμφάνιση ανάλογα με τον τρόπο που κόβεται.
Ονομασία
thumb|right|300px|Σελίδα από το Παγκόσμιο Λεξικό (Lexicon Universale) του Γιόχαν Τζέικομπ Χόφμαν (Johann Jacob Hofmann, 1635-1706). Το όνομα του οψιανού απαντάται πρώτη φορά στην εγκυκλοπαιδική συλλογή Φυσική Ιστορία (Naturalis historiae, 77 μ.Χ.), του Πλίνιου του πρεσβυτέρου, όπου αναφέρεται ότι τον ανακάλυψε κάποιος με το όνομα Όψιος (Obsius) στην Αιθιοπία. Αναφέρει επίσης ορισμένες χαρακτηριστικές λεπτομέρειες για τον οψιανό, όπως ότι επρόκειτο για μαύρο γυαλί μεγάλης πυκνότητας, που αντανακλά τη λάμψη και ότι μπορούσε να χρησιμεύσει ως σκίαστρο. Ο Πλίνιος γράφει ότι από αυτό κατασκεύαζαν σφραγιδόλιθους, καθώς και ότι ο αυτοκράτορας Αύγουστος είχε αφιερώσει στον Ναό της Ομόνοιας στη Ρώμη ομοιώματα ελεφάντων από οψιανό. Ως τοποθεσίες που βρίσκεται καταγράφει ότι ο Ξενοκράτης (πιθανώς ο Ξενοκράτης της Αφροδισιάδος της Κιλικίας τον οποίο ανέφερε συχνά) ανέφερε ότι οψιανός βρίσκεται στην Ινδία και στο Σάμνιο (Samnium) της νότιας Ιταλίας και προς τη μεριά του ωκεανού στην Ισπανία (πιθανώς μιλά για την Ισπανία από την πλευρά του Ατλαντικού). Liber XXXVI
In genere vitri et obsiana numerantur ad similitudinem lapidis, quem in Aethiopia invenit Obsius, nigerrimi coloris, aliquando et tralucidi, crassiore visu atque in speculis parietum pro imagine umbras reddente. gemmas multi ex eo faciunt; vidimus et solidas imagines divi Augusti capaci materia huius crassitudinis, dicavitque ipse pro miraculo in templo Concordiae obsidianos IIII elephantos.
remisit et Tiberius Caesar Heliopolitatum caerimoniis repertam in hereditate Sei eius, qui praefuerat Aegypto, obsianam imaginem Menelai, ex qua apparet antiquior materiae origo, nunc vitri similitudine interpolata. Xenocrates obsianum lapidem in India et in Samnio Italiae et ad oceanum in Hispania tradit nasci.
''«Μεταξύ των διαφόρων ειδών υάλων, μπορούμε να συμπεριλάβουμε επίσης τον Οψιανό, ένα υλικό παρόμοιο με τον λίθο που ανακάλυψε ο Όψιος στην Αιθιοπία. Αυτός ο λίθος είναι πολύ σκούρου χρώματος και μερικές φορές διαφανής, αλλά θαμπός στη θέαση, και αντανακλά, όταν τοποθετείται ως καθρέφτης στους τοίχους, τη σκιά του αντικειμένου παρά την εικόνα'' [ενν. είδωλο]''. Πολλοί τον χρησιμοποιούν για κοσμήματα, και εγώ ο ίδιος έχω δει συμπαγή αγάλματα, από αυτό το υλικό, του αείμνηστου αυτοκράτορα Αυγούστου, πολύ μεγάλου πάχους. Αυτός ο πρίγκιπας αφιέρωσε, στον Ναό της Ομόνοιας, ως κάτι εξαιρετικό, τέσσερις φιγούρες ελεφάντων κατασκευασμένες από λίθο Οψιανού''.
»''Ο Τιβέριος Καίσαρας, επίσης, επανέφερε στους κατοίκους της Ηλιούπολης, ως αντικείμενο τελετουργικής λατρείας, μια εικόνα σε αυτόν τον λίθο, που είχε βρεθεί ανάμεσα στην ιδιοκτησία που άφησε ένας από τους αξιωματούχους (præfects) της Αιγύπτου. Ήταν μια φιγούρα του Μενελάου, κάτι που αποδεικνύει ότι η χρήση αυτού του υλικού είναι πολύ αρχαιότερη από ό,τι πιστεύεται γενικά, συγχεόταν με το γυαλί, όπως συμβαίνει σήμερα, λόγω της ομοιότητάς του. Ο Ξενοκράτης αναφέρει ότι ο Οψιανός λίθος βρίσκεται επίσης στην Ινδία, και στο Σάμνιο στην Ιταλία, και ότι είναι φυσικό προϊόν της Ισπανίας, στις ακτές που συνορεύουν με τον Ωκεανό'' [σ.σ. μάλλον η σημερινή Πορτογαλία].» Liber XXXVII
De opsiano lapide diximus priore libro. inveniuntiir et gemmae eodem nomine ac colore non solum in Aethiopia Indiaque, sed etiam in Samnio et, ut aliqui putant, in Hispania litoribus eius oceani.
''Έχουμε μιλήσει για τον λίθο οψιάνο στο προηγούμενο βιβλίο. Βρίσκουμε επίσης πολύτιμους λίθους με το ίδιο όνομα και χρώμα όχι μόνο στην Αιθιοπία και την Ινδία, αλλά και στο Σάμνιο και, όπως νομίζουν ορισμένοι, στις ακτές αυτού του ωκεανού στην Ισπανία.''
Σε άλλες εκδόσεις αναφέρεται ως «Οψιανός» (obsianus) και σε άλλες ως «Οψιδιανός» (obsidianus) που αποκάλυψε ο Όψιος ή Οψίδιος (Obsidius). Στο Παγκόσμιο Λεξικό (Lexicon Universale) του Γιόχαν Τζέικομπ Χόφμαν (Johann Jacob Hofmann, 1635-1706), αναφέρεται ως «οψιδιανός, και οψιανός λίθος» (OBSIDIANUS, vei OPSIANUS Lapis), όπως φαίνεται στην αντίστοιχη εικόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαιστειογενή πετρώματα
Στη Ρώμη με αγάπη
To Στη Ρώμη με αγάπη (πρωτότυπος τίτλος: To Rome with Love) είναι μια μαγική ρεαλιστική ρομαντική κωμωδία του 2012 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γούντι Άλεν, ο οποίος και συμπρωταγωνιστεί στην πρώτη του επανεμφάνιση μετά το 2006. Η ταινία διαδραματίζεται στη Ρώμη της Ιταλίας. Κυκλοφόρησε στις ιταλικές αίθουσες στις 13 Απριλίου 2012, και στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη στις 22 Ιουνίου 2012.
Η ιστορία της Χέιλι
Η Αμερικανίδα τουρίστρια Χέιλι αρραβωνιάζεται τον δικηγόρο Μικελάντζελο τον οποίο γνώρισε σε καλοκαιρινές διακοπές στη Ρώμη. Οι γονείς της Χέιλι, Τζέρι και Φίλις, πηγαίνουν αεροπορικώς στην Ιταλία για να συναντήσουν τον αρραβωνιαστικό της κόρης τους. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ο πατέρας του Μικελάντζελο, Τζιανκάρλο, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών, τραγουδά στο ντους και ο Τζέρι, πρώην σκηνοθέτης όπερας, εμπνέεται θέλοντας να κάνει γνωστή την ανακάλυψή του στο κοινό. Ο Τζιανκάρλο πείθεται από τον Τζέρι να περάσει από οντισιόν, αλλά έχει κακή απόδοση πάνω στη σκηνή.
Ο Τζέρι τότε συνειδητοποιεί ότι το ταλέντο του Τζιανκάρλο συνδέεται με την άνεση και την ελευθερία που νιώθει στο ντους. Στήνει μια συναυλία στην οποία ο Τζιανκάρλο εμφανίζεται στην Όπερα της Ρώμης ενώ στην πραγματικότητα κάνει ντους επί σκηνής. Η παράσταση γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, έτσι ο Τζέρι και ο Τζιανκάρλο αποφασίζουν να ανεβάσουν την όπερα Οι παλιάτσοι με την παρουσία του ντους σε όλες τις σκηνές. Ο Τζιανκάρλο λαμβάνει διθυραμβικές κριτικές, αλλά αποφασίζει να αποσυρθεί από το τραγούδι, προτιμώντας να εργάζεται ως νεκροθάφτης και να περνά χρόνο με την οικογένειά του.
Η ιστορία του Αντόνιο
Οι νεόνυμφοι Αντόνιο και Μίλι σχεδιάζουν να μετακομίσουν στη Ρώμη αφού οι θείοι του Αντόνιο του προσφέρουν δουλειά στην οικογενειακή επιχείρηση. Πριν γνωρίσει τους συγγενείς του Αντόνιο, η Μίλι χάνεται στη Ρώμη και χάνει επίσης και το κινητό της. Αφού καταλήγει στα γυρίσματα μιας ταινίας, η Μίλι γνωρίζει τον Λούκα Σάλτα, έναν ηθοποιό που λατρεύει. Στο ξενοδοχείο όπου μένει το ζευγάρι, η Άννα, μια πόρνη, πηγαίνει κατά λάθος στο δωμάτιο του Αντόνιο.
Πριν ξεκαθαρίσει η παρεξήγηση, φτάνουν οι συγγενείς του Αντόνιο. Για να τηρήσει τα προσχήματα, ο Αντόνιο πείθει την Άννα να υποδυθεί τη Μίλι. Όλοι μαζί πηγαίνουν για μεσημεριανό φαγητό και μετά σε μια δεξίωση. Εκεί, ο Αντόνιο μιλάει στην Άννα για το πόσο αγνή είναι η Μίλι. Αφού ανακαλύωψει ότι ο Αντόνια ήταν παρθένος πριν γνωρίσει τη Μίλι, η Άννα τον αποπλανεί στους θάμνους.
Εντωμεταξύ, ο Λούκα προσπαθεί να αποπλανήσει τη Μίλι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Η Μίλι αποφασίζει να κάνει σεξ μαζί του, αλλά στη συνέχεια εισβάλλει στο δωμάτιο ένας ένοπλος κλέφτης. Αργότερα, εμφανίζεται η γυναίκα του Λούκα και ένας ιδιωτικός ερευνητής. Η Μίλι και ο κλέφτης πέφτουν στο κρεβάτι και πείθουν την κυρία Σάλτα ότι το δωμάτιο είναι δικό τους, ενώ ο Λούκα κρύβεται στο μπάνιο. Μόλις φύγει η γυναίκα του, ο Λούκα φεύγει τρέχοντας. Ο διαρρήκτης φλερτάρει τη Μίλι και εκείνη κάνει σεξ μαζί του. Αφού επιστρέψουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, εκείνη και ο Αντόνιο αποφασίζουν να επιστρέψουν στη επαρχιακή τους πόλη — αλλά πρώτα κάνουν έρωτα.
Η ιστορία του Λεοπόλντο
Ο Λεοπόλντο ζει μια ζωή ρουτίνας με τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. Ανεξήγητα, ξυπνά ένα πρωί για να ανακαλύψει ότι έχει γίνει εθνική διασημότητα. Οι παπαράτσι καταγράφουν κάθε του κίνηση, θέλοντας να μάθουν τα πάντα για αυτόν. Ο Λεοπόλντο γίνεται διευθυντής στην εταιρεία του και αρχίζει να βγαίνει με μοντέλα και να πηγαίνει σε επίσημες εκδηλώσεις. Η διαρκής προσοχή του κοινού είναι πάνω του. Μια μέρα, στη μέση μιας συνέντευξης, οι παπαράτσι εντοπίζουν κάποιον «που φαίνεται πιο ενδιαφέρων» και εγκαταλείπουν τον Λεοπόλντο. Στην αρχή, ο Λεοπόλντο ανακουφίζεται με την επιστροφή στην παλιά του ζωή, αλλά ένα απόγευμα καταρρέει, καθώς του λείπει η προσοχή του κόσμου.
Η ιστορία του Τζον
Ο Τζον, γνωστός αρχιτέκτονας, επισκέπτεται τη Ρώμη με τη γυναίκα του και τους φίλους τους. Ζούσε εκεί πριν από περίπου 30 χρόνια, και προτιμά να ξαναεπισκεφτεί τα παλιά του στέκια παρά να δει τα αξιοθέατα μαζί με τους άλλους. Ψάχνοντας να βρει το παλιό του διαμέρισμα, ο Τζον γνωρίζει τον Τζακ, έναν Αμερικανό φοιτητή αρχιτεκτονικής που τον αναγνωρίζει. Ο Τζακ τυχαίνει να μένει στην παλιά πολυκατοικία του Τζον και τον προσκαλεί στο διαμέρισμα που μοιράζεται με τη φίλη του Σάλι. Σε όλη την υπόλοιπη ιστορία, ο Τζον εμφανίζεται ως φιγούρα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας που κάνει ειλικρινή σχόλια στον Τζακ. Μια μέρα, η Σάλι προσκαλεί την καλύτερή της φίλη Μόνικα να μείνει μαζί τους. Ο Τζακ τα πάει πολύ καλά μαζί της και οι δυο τους καταλήγουν να τα φτιάξουν.
Διανομή
Ομαδοποιήση ανά ιστορία
Παραγωγή
To Στη Ρώμη με αγάπη αφηγείται τέσσερις ασύνδετες ιστορίες που διαδραματίζονται στη Ρώμη. Η ιστορία του Αντόνιο, είναι προσαρμογή με κάποιες τροποποιήσεις μιας ολόκληρης ταινίας του Φεντερίκο Φελίνι με τίτλο Ο λευκός σεΐχης (1952).
Η οικονομική υποστήριξη για την ταινία προήλθε από διανομείς στη Ρώμη, οι οποίοι προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν μια ταινία για τον Άλεν, εφόσον γυριζόταν στη Ρώμη. Ο Άλεν δέχτηκε, βλέποντας την προσφορά ως τρόπο να δουλέψεις στην πόλη και «να πάρεις τα χρήματα για τη δουλειά γρήγορα και από μία μόνο πηγή». Οι τέσσερις ιστορίες που παρουσιάζονται στην ταινία βασίζονται σε ιδέες και σημειώσεις που είχε γράψει έναν χρόνο πριν γράψει το σενάριο. Όλες οι ιστορίες ασχολούνται με το θέμα της φήμης και της επιτυχίας, αν και ο Άλεν δήλωσε ότι δεν σκόπευε να έχουν κάποια θεματική σχέση μεταξύ τους. Αρχικά ονόμασε την ταινία Bop Decameron, μια αναφορά Δεκαήμερο που έγραψε τον 15ο αιώνα ο Ιταλός συγγραφέας Βοκάκιος, αλλά αρκετοί δεν κατάλαβαν την αναφορά, γι' αυτό και την ονόμασε Στη Ρώμη με αγάπη, αν και έχει δηλώσει ότι μισεί αυτόν τον τίτλο.
Μεταπολεμική ποίηση
Μεταπολεμική ποίηση ονομάζεται το ποιητικό έργο δημιουργών που έγραψαν μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα, το τέλος της Κατοχής και μέχρι την Μεταπολίτευση. Το πρώτο της κομμάτι της ονομάζεται Πρώτη μεταπολεμική γενιά, ενώ μετά το 1960, οπότε η πρώτη μεταπολεμική γενιά είναι σε πλήρη άνθηση, με δημιουργικότητα και ιδιαίτερα παραγωγική, εμφανίστηκαν εκπρόσωποι της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς.
Στη Ρώμη με αγάπη
Κυκλοφορία
Τον Δεκέμβριο του 2011, η εταιρία Sony Pictures Classics απέκτησε τα δικαιώματα διανομής της ταινίας.
Μεταπολεμική ποίηση
Στην πρώτη μεταπολεμική γενιά, ποιητές γεννημένοι μεταξύ 1918 και 1928, κάποιοι από αυτούς φοιτητές κατά την περίοδο της Κατοχής, δημοσίευαν τα ποιήματά τους σε λογοτεχνικά περιοδικά όμως τα Νέα Γράμματα, η Επιθεώρηση Τέχνης, τα Ελεύθερα Γράμματα και ο Κοχλίας, αλλά και η Νέα Εστία, τα Πειραϊκά Γράμματα, τα Καλλιτεχνικά Νέα και ο Αιώνας μας, με θέματα προερχόμενα από τα πρόσφατα γεγονότα της Κατοχής, της αντίστασης, της εξορίας. Χαρακτηριστικοί δημιουργοί της γενιάς αυτής είναι ο Τάσος Λειβαδίτης, Τίτος Πατρίκιος, Μανόλης Αναγνωστάκης, Άρης Αλεξάνδρου και Μιχάλης Κατσαρός, γράφοντας «κοινωνική ποίηση:», ενώ ποιητές που κυρίως γράφουν «υπαρξιακή ή πνευματική ποίηση» είναι οι Γιώργος Θέμελης, Δημήτρης Παπαδίτσας, Επαμεινώνδας Γονατάς, Ελένη Βακαλό, Τάκης Σινόπουλος, Νίκος Καρούζος, Τάκης Βαρβιτσιώτης, Γιώργος Βαφόπουλος, Γιάννης Δάλλας, Κρίτων Αθανασούλης, Νίκος Παππάς, Ρίτα Μπούμη - Παπά, Θ. Δ. Φραγκόπουλος, Γιώργης Παυλόπουλος, Νίκος Γκάτσος, Γιώργης Παυλόπουλος, Νάνος Βαλαωρίτης, Έκτωρ Κακναβάτος.
Στη Ρώμη με αγάπη
Εισπράξεις
To Στη Ρώμη με αγάπη ήταν εισπρακτική επιτυχία. , είχε αποφέρει 16.685.867 δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και 73.039.208 δολάρια παγκοσμίως.
Μεταπολεμική ποίηση
Εκπρόσωποι της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, γεννημένοι μεταξύ 1929 και 1940, έχοντας ζήσει τραυματικές στιγμές με τον Αλβανικό πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση αλλά και τον Εμφύλιο, εμφανίζονται απογοητευμένοι και εσωστρεφείς, εκφράζουν φόβο, πίκρα και ασχολούνται με τον έρωτα, το θάνατο και την ανθρώπινη κοινωνία. Ανάμεσα στους εκπροσώπους της είναι οι: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Βύρων Λεοντάρης, Ζέφη Δαράκη, Μάρκος Μέσκος, Πρόδρομος Μάρκογλου, Ανέστης Ευαγγέλου, Τάσος Κόρφης, Τόλης Νικηφόρου, Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Μάνος Ελευθερίου, Κική Δημουλά, Σπύρος Τσακνιάς, Αμαλία Τσακνιά, Νανά Ησαΐα, Νίκος Φωκάς, Κώστας Στεργιόπουλος, Γιάννης Νεγρεπόντης, Θωμάς Γκόρπας, Λουκάς Κούσουλας, Μάριος Μαρκίδης, Τάσος Δενέγρης, Βασίλης Καραβίτης, Γιώργης Μανουσάκης, Κυριάκος Χαραλαμπίδης.
Στη Ρώμη με αγάπη
Κριτικές
Η ταινία έχει λάβει γενικά μεικτές κριτικές. Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία βαθμολογία 46% με βάση 179 κριτικούς με μέσο όρο βαθμολογίας 5,4/10. Η κριτική συναίνεση είναι ότι στην ταινία ο Άλεν "συνθέτει μια ιταλική καρτ ποστάλ φαρσοκωμωδίας, φαντασίας και κωμωδίας με μέτρια επιτυχία". Το Metacritic δίνει στην ταινία μέσο όρο βαθμολογίας 54 στα 100, και ως εκ τούτου «μεικτές ή μέσες κριτικές», βασισμένες σε 38 επαγγελματίες κριτικούς. Ο Ρότζερ Έμπερτ έδωσε στην ταινία 3 στα 4 αστέρια.
Μεταπολεμική ποίηση
Τάσεις της μεταπολιτευτικής ποίησης αναφέρονται επίσης οι :