cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ιστορικές αναφορές
Ο ιστορικός της εποχής του Αλεξάνδρου, στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., Έφιππος ο Ολύνθιος, αναφέρεται από τον μετέπειτα γραμματικό του 2ου αιώνα π.Χ., Αθήναιο, πως συνέγραψε το χρονικό της ταφής του Αλεξάνδρου με τον τίτλο Περί της Αλεξάνδρου και Ηφαιστίωνος μεταλλαγής, και αλλού το αναφέρει με τον τίτλο Περί της Αλεξάνδρου και Ηφαιστίωνος ταφής/τελευτής,  όμως το έργο αυτό δεν διασώζεται. Το 48 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας επισκέφτηκε το σώμα του Αλέξανδρου στην Αλεξάνδρεια. Λίγα χρόνια αργότερα, μετά τον θάνατο της τελευταίας Ελληνίδας Φαραώ της Αιγύπτου, Κλεοπάτρας Ζ΄, το σώμα επισκέφτηκε και ο Οκταβιανός Αύγουστος, ο οποίος εναπόθεσε άνθη στον τάφο και ένα χρυσό διάδημα στην κεφαλή του Αλεξάνδρου. Αφού, μάλιστα, παρατήρησε επί μακρόν το ταριχευμένοι σώμα του Μακεδόνα βασιλιά, το άγγιξε στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να θρυματιστεί τμήμα της μύτης. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καλιγούλας αφαίρεσε αντικείμενα από τον τάφο του Αλέξανδρου, ανάμεσα στα οποία και τον θώρακα του. Το 199 μ.Χ. ο τάφος του Αλέξανδρου σφραγίστηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο κατά την επίσκεψη του στην Αλεξάνδρεια. Αργότερα, το 215 μ.Χ., σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ιωάννη της Αντιόχειας, ο Ρωμαίος αυτοκράτορα Καρακάλλας κατά την επίσκεψη του, αφαίρεσε τον μανδύα, το δαχτυλίδι και τη ζώνη του που ο ίδιος φορούσε, και τα εναπόθεσε στο φέρετρο του Αλέξανδρου.
Στα τέλη του 4ου αιώνα και μετά από την κατάργηση του πολυθεϊσμού από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ το 391, σημειώνονται κατά το ίδιο έτος γενικευμένες συγκρούσεις μεταξύ φανατικών χριστιανών μοναχών από την έρημο υπό την καθοδήγηση του αρχιεπίσκοπου Αλεξανδρείας Θεόφιλου και των παγανιστών εθνικών στην πόλη, με τους πρώτους να καταστρέφουν τους πολυθεϊστικούς ναούς και το Σεραπείο καθώς και πολύ πιθανώς και το ίδιο το μαυσωλείο όπου βρισκόταν ο τάφος του Αλεξάνδρου. Η κύρια πηγή για τα γεγονότα αυτά είναι ο συνεργάτης του αρχιεπισκόπου Θεόφιλου και εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης ο Σχολαστικός στο έργο Εκκλησιαστικαί Ιστορίαι, ωστόσο δεν υπάρχει καμία αναφορά για τον ίδιο τον τάφο ή το σώμα του Αλεξάνδρου από τους καταστροφείς, παρά μόνο το ότι ανακάλυψαν ένα μεγάλο θησαυρό από την εποχή του Αλεξάνδρου τον οποίο και χρησιμοποίησαν για την χρηματοδότηση της κατασκευής εκκλησιών στην πόλη. Σύντομα αργότερα, κατά το 400, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος στη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή κάνει το ερώτημα ως προς το που βρίσκεται ο τάφος του Αλεξάνδρου στο Σήμα (πού γάρ εἰπέ μοί, τό Σῆμα Ἀλεξάνδρου, δείξου μοί), κάτι που αποτελεί ισχυρή ένδειξη πως η τοποθεσία του τάφου δεν είναι πλέον γνωστή.
Ωστόσο υπάρχει και ένα άλλο μέρος της χριστιανικής παράδοσης όπου ο όσιος Σισώης, ο οποίος έζησε κατά τον 4ο και 5ο αιώνα και πέθανε το 429 μ.Χ., απεικονίζεται σε πλήθος διαφόρων αγιογραφικών παραστάσεων να προσκυνά τον τάφο του Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια. Η παράσταση με τον τάφο πιθανώς εμφανίστηκε αρκετά αργότερα κατά τον 15ο αιώνα, είναι άγνωστο όμως το κατά πόσο αποτελεί μια ιστορική μαρτυρία ή μια συμβολική απεικόνιση.
Με την πάροδο των αιώνων η Αλεξάνδρεια βρέθηκε υπό την Βυζαντινή αυτοκρατορία, η οποία και έχασε την Αλεξάνδρεια από τους Άραβες το 643. Μετέπειτα ιστορικοί όπως ο Ιμπν Αμντ αλ-Χακάμ, ο Αλ-Μασούντι, και ο Λέων ο Αφρικανός, αναφέρουν πως είχαν δει τον τάφο του Αλέξανδρου. Ο Λέων ο Αφρικανός ο οποίος επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια το 1491 αναφέρει: "Ανάμεσα στα χαλάσματα της Αλεξάνδρειας, εξακολουθεί να παραμένει ένα μικρό οικοδόμημα, χτισμένο σαν παρεκλήσσι, αξιοπρόσεκτο λόγω ενός εκπληκτικού τάφου τον οποίο έχουν σε μεγάλη υπόληψη οι Μαχομετανοί [Μωαμεθανοί], και ισχυρίζονται πως μέσα στο μνήμα, βρίσκεται το σώμα του Αλέξανδρου του Μέγα... Ένα τεράστιο πλήθος από ξένους κατευθυνόταν προς τα εκεί, ακόμα και από μακρινές χώρες, για τον σκοπό της λατρείας και απόδοσης τιμών στον τάφο, στον οποίο παρομοίως συχνά αφήνουν σημαντικές δωρεές".
Ο περιηγητής Τζωρτζ Σάντις (George Sandys), ο οποίος επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια το 1611, αναφέρει πως του παρουσίασαν ένα μνήμα της περιοχής, το οποίο τιμούνταν ως τον τόπο ανάπαυσης του Αλεξάνδρου.
Νεότερες έρευνες και φημολογίες
Το Αιγυπτιακό συμβούλιο αρχαιοτήτων, έχει επίσημα αναγνωρίσει πάνω από 140 αρχαιολογικές ανασκαφές για την αναζήτηση του τάφου του Αλεξάνδρου.
Ο Μαχμούτ ελ-Φαλάκι, ο οποίος είχε συντάξει τον χάρτη της αρχαίας Αλεξάνδρειας, πίστευε πως ο τάφος βρίσκεται στο κέντρο της Αλεξάνδρειας, στην διασταύρωση της αρχαίας Κανόπιας οδού (σύγχρονη λεωφόρος Χορέγια, Horreya) και τον αρχαίο δρόμο με τον κωδικό R5. Από τότε, υπήρξαν και άλλοι λόγιοι όπως ο Τάσος Νερούτσος, Χάινριχ Κίεπερτ (Heinrich Kiepert), και Ερνστ βον Ζίεγκλιν (Ernst von Sieglin) οι οποίοι οριοθέτησαν τον τάφο στην ίδια περιοχή. thumb|477x477px|[[Τζαμί του Προφήτη Δανιήλ, επιχρωματισμένη φωτογραφία του 1918 ]]Το 1850, ένας Έλληνας της Αλεξάνδρειας, ο Αμβρόσιος Σκυλίτσης, ισχυρίστηκε πως είδε την υποτιθέμενη μούμια του Αλέξανδρου μέσα σε γυάλινο φέρετρο και ότι βρισκόταν μέσα στο τζαμί του Προφήτη Δανιήλ (Νάμπι Ντάνιελ, Nabi Daniel) στην Αλεξάνδρεια.
Αργότερα, το 1879, ένας εργολάβος που εκτελούσε επιδιορθώσεις στο τζαμί, κατά λάθος έριξε ένα τοίχωμα κάνοντας άνοιγμα προς το υπόγειο του τζαμιού, στο οποίο και ανέφερε πως είδε κάποια μνημεία τα οποία φαίνονταν σα να είναι κατασκευασμένα από γρανίτη, και τα οποία διέκρινε να διαθέτουν μια γωνιώδη κορυφή. Η τρύπα όμως επιδιορθώθηκε άμεσα και οι υπεύθυνοι του τζαμιού ζήτησαν από τον εργολάβο να μην αναφέρει το συμβάν. Η απεικόνιση μιας Ρωμαϊκής λάμπας στο εθνικό μουσείο του Πόζναν, αντίγραφα της οποίας υπάρχουν και στο Βρετανικό μουσείο, και το μουσείο Ερμιτάζ, ερμηνέυονται από κάποιους ειδικούς ως η απεικόνιση της Αλεξάνδρειας με το Μαυσωλείο να έχει τη μορφή κτηρίου με κορυφή πυραμίδας.
Το 1888, ο Χάϊνριχ Σλήμαν αποπειράθηκε να κάνει έρευνες στο ίδιο τζαμί, αλλά του αρνήθηκε η άδεια ανασκαφής.
Το 1993 ο ιστορικός ερευνητής Τριαντάφυλλος Παπαζώης ανέπτυξε την θεωρία πως στο βασιλικό τάφο ΙΙ της Βεργίνας δεν είναι θαμμένος ο Φίλιππος Β´ αλλά ο Μέγας Αλέξανδρος μαζί με την γυναίκα του Ρωξάνη,  απέδειξε δε ότι, με βάση τις ιστορικές πηγές, ο θώρακας, η ασπίδα, το κράνος και το ξίφος που βρέθηκαν μέσα σ'αυτόν πρέπει να ανήκουν στον προσωπικό οπλισμό του Αλέξανδρου. Με την άποψη Παπαζώη συντάσσεται και η διακεκριμένη Ελληνίδα βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, στο βιβλίο της «Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών».
Το 1995, η Ελληνίδα αρχαιολόγος Λιάνα Σουβαλτζή ανακοίνωσε πως ταυτοποίησε ένα τάφο στην Όαση Σίβα της Αιγύπτου με αυτό του Αλέξανδρου. Ο ισχυρισμός αυτός τέθηκε σε αμφισβήτηση από τον γενικό γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας, Γεώργιο Θωμά, ο οποίος και απάντησε πως είναι αβέβαιο το αν η δομή που ανασκάφηκε είναι καν τάφος. Συνεχίζοντας, ο γενικός γραμματέας και τα μέλη της ομάδας του ανέφεραν πως η τεχνοτροπία της ανασκαφείσας οικοδομής, δεν ήταν Μακεδονική όπως ισχυριζόταν η αρχαιολόγος, και πως τα θραύσματα των πλακών τα οποία τους στάλθηκαν προς εξέταση, δεν υποστήριζαν καμία από τις μεταφράσεις τις οποίες παρείχε η ερευνήτρια ως αποδείξεις του ευρήματος της.
Μια εναλλακτική θεωρία του Βρετανού ιστορικού Άντριου Τσαγκ (Andrew Chugg) η οποία παρουσιάστηκε επίσης το 2002, υποστηρίζει πως το σώμα εκλάπη κατά τον Μεσαίωνα, από Βενετούς έμπορους στην Αλεξάνδρεια, οι οποίοι λανθασμένα πίστεψαν πως το σώμα ήταν του Αγίου Μάρκου -άγιου προστάτη της Βενετίας-, και στην πραγματικότητα σήμερα βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, όπου και εκτίθεται προς λατρεία ως το σώμα του ομώνυμου αγίου.
Το 2014 ανασκάφηκε από την ομάδα της αρχαιολόγου Κατερίνας Περιστέρη, μεγάλο και πολυτελές ταφικό μνημείο στον Τύμβο Καστά της Νέας Μεσολακκιάς Σερρών, που χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ. και η τοποθεσία αντιστοιχεί στην αρχαία Αμφίπολη. Τα εντυπωσιακά ευρήματα και το μέγεθος του μνημείου, μαζί με την τακτική ενημέρωση της πορείας των ανασκαφών, έκανε τους κατοίκους της περιοχής και ομάδες ερασιτεχνών ερευνητών  που παρακολουθούσε και ερμήνευε τις εξελίξεις και ευρήματα, να θεωρεί τον Αλέξανδρο ως ένα από τους πιθανούς υποψήφιους για τον οποίο κτίστηκε ο τάφος. Ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 2015 και σύμφωνα με την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της ανασκαφικής ομάδας στον Τύμβο Καστά ως προς τις έρευνες που διεξήγαγαν από το 2012 έως το 2014, το μνημείο κατασκευάστηκε κατά παραγγελία του Μεγάλου Αλεξάνδρου για τον Ηφαιστίωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Πτολεμαϊκό Βασίλειο
Βραβεία Γκράμι του 1997
Βραβεία Γκράμι του 1997
Νικητές των Βραβείων:
Babyface (παραγωγός) & Eric Clapton για το "Change the World"
Roy Bittan, Jeff Bova, David Foster, Humberto Gatica, Jean-Jacques Goldman, Rick Hahn, Dan Hill, John Jones, Aldo Nova, Rick Nowels, Steven Rinkoff, Billy Steinberg, Jim Steinman, Ric Wake (παραγωγοί) & Céline Dion για το Falling Into You
Gordon Kennedy, Wayne Kirkpatrick & Tommy Sims (τραγουδοποιοί) για το "Change the World" σε ερμηνεία Eric Clapton & Babyface / Wynonna
LeAnn Rimes
Εναλλακτική Μουσική
Beck για το Odelay
Blues
James Cotton για το Deep in the Blues
Keb' Mo' για το Just Like You
Παιδικά
Virginia Callaway, Steven Heller (παραγωγοί) & David Holt (παραγωγός & αφηγητής) για το Stellaluna
Κλασική Μουσική
Michael Tilson Thomas (διευθυντής ορχήστρας) & the San Francisco Symphony για το Prokofiev: Romeo and Juliet (Scenes Από το the Ballet)
James Levine (διευθυντής ορχήστρας), Bryn Terfel & the Metropolitan Opera Orchestra για το Opera Arias - Works of Mozart, Wagner, Borodin
Brian Couzens (παραγωγός), Richard Hickox (διευθυντής ορχήστρας), Philip Langridge, Alan Opie, Janice Watson, the London Symphony Chorus & the City of London Sinfonia για το Britten: Peter Grimes
Andrew Litton (διευθυντής ορχήστρας), Neville Creed, David Hill (διευθυντές χορωδίας) & the Bournemouth Symphony Orchestra & Chorus για το Walton: Belshazzar's Feast
Esa-Pekka Salonen (διευθυντής ορχήστρας), Yefim Bronfman & the Los Angeles Philharmonic για το Bartók: The Three Piano Concertos
Earl Wild για το The Romantic Master - Works of Saint-Saëns, Handel
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Ensemble Inter-Contemporain για το Boulez: ...Explosante-Fixe...
The Cleveland Quartet για το Corigliano: String Quartet
John Corigliano (Συνθέτης) & the Cleveland Quartet για το Corigliano: String Quartet
Joanna Nickrenz (παραγωγός), Leonard Slatkin (διευθυντής ορχήστρας), Michelle De Young,διάφοροι καλλιτέχνες, the Washington Chorus Arts Society Male Chorus, the Washington Oratorio Society Male Chorus & the National Symphony Orchestra για το Corigliano: Of Rage and Remembrance
Σύνθεση και Διευθέτηση
Herbie Hancock & Jean Hancock (Συνθέτες) για το "Manhattan (Island of Lights and Love)" σε ερμηνεία Herbie Hancock
David Arnold (Συνθέτης) για το Independence Day
Alan Broadbent & David Foster (διευθετητές) για το "When I Fall in Love" σε ερμηνεία Natalie Cole με Nat King Cole
Κάντρι Μουσικής
Vince Gill για το "Worlds Apart"
Brooks & Dunn για το "My Maria"
Alison Krauss & Union Station & Vince Gill για το "High Lonesome Sound"
Chet Atkins για το "Jam Man"
Billy Williams (παραγωγός) & Lyle Lovett (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το The Road to Ensenada
Todd Phillips (παραγωγός) για το True Life Blues - The Songs of Bill Monroe σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Folk
Pete Seeger για το Pete
Bruce Springsteen για το The Ghost of Tom Joad
Gospel
Neal Joseph & Norman Miller (παραγωγοί) για το Tribute - The Songs of Andrae Crouch σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
dc Talk για το Jesus Freak
Cissy Houston για το Face to Face
Kirk Franklin για το Whatcha Lookin' 4
Andy Griffith για το I Love to Tell the Story - 25 Timeless Hymns
Shirley Caesar (διευθυντής χορωδίας) για το Just a Word σε ερμηνεία Shirley Caesar's Outreach Convention Choir
Ιστορικά
Bob Belden (παραγωγός), Phil Schaap (παραγωγός & μηχανικός επεξεργασίας ήχου) Phil Schaap & Mark Wilder (μηχανικός ήχου) για το The Complete Columbia Studio Albums σε ερμηνεία Miles Davis & Gil EvansJen O'Sullivan: Καλύτερο Gospel Τραγούδι της χρονιάς
Τζαζ
Michael Brecker για το "Cabin Fever"
Michael Brecker για το Tales From the Hudson
Grover Mitchell για το Live at Manchester Craftsmen's Guild
Cassandra Wilson για το New Moon Daughter
Wayne Shorter για το High Life
Paquito D'Rivera για το Portraits of Cuba
Latin
Enrique Iglesias για το Enrique Iglesias
Ρουμπέν Μπλάδες για το La Rosa de los Vientos
La Mafia για το Un Millon de Rosas
Μουσικής Παράστασης
Bill Whelan (Συνθέτης, στιχουργός και παραγωγός) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Riverdance
Βιντεοκλίπ
Vincent Joliet (παραγωγός), Joe Pytka (σκηνοθέτης) & The Beatles για το "Free as a Bird"
Chips Chipperfield, Neil Aspinall (video παραγωγοί), Bob Smeaton, Geoff Wonfor (σκηνοθέτες) & The Beatles για το The Beatles Anthology
New Age
Enya για το The Memory of Trees
Συσκευασία και Σημειώσεις
Arnold Levine & Chika Azuma (σχεδιαστές) για το The Complete Columbia Studio Albums σε ερμηνεία Miles Davis & Gil Evans
Bill Kirchner, Bob Belden, George Avakian & Phil Schaap (συγγραφείς σημειώσεων) για το The Complete Columbia Studio Albums σε ερμηνεία Miles Davis & Gil Evans
Polka
Jimmy Sturr για το Polka! All Night Long
Ποπ
Toni Braxton για το "Un-break My Heart"
Eric Clapton για το "Change the World"
The Beatles για το "Free as a Bird"
Natalie Cole για το "When I Fall in Love" σε ερμηνεία Natalie Cole με Nat King Cole
Céline Dion για το Falling Into You
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Al Schmitt, Bruce Swedien, Francis Buckley & Tommy Vicari για το Q's Jook Joint σε ερμηνεία Quincy Jones
Lawrence Rock, William Hoekstra (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Leonard Slatkin (διευθυντής ορχήστρας) & the Saint Louis Symphony για το Copland: Dance Symphony; Short Symphony; Organ Symphony
Babyface
R&B
Toni Braxton για το "You're Makin' Me High"
The Fugees για το "Killing Me Softly With His Song"
Babyface (τραγουδοποιός) για το "Exhale (Shoop Shoop)" σε ερμηνεία Whitney Houston
Rap
LL Cool J για το "Hey Lover"
Bone Thugs-N-Harmony για το "Tha Crossroads"
The Fugees (παραγωγός και καλλιτέχνης) για το The Score
Reggae
Bunny Wailer για το Hall of Fame - A Tribute to Bob Marley's 50th Anniversary Rock
Sheryl Crow για το "If It Makes You Happy"
Beck για το "Where It's At"
Eric Clapton, Robert Cray, Buddy Guy, Dr. John, B.B. King, Art Neville, Bonnie Raitt & Jimmie Vaughan για το "SRV Shuffle"
Smashing Pumpkins για το "Bullet With Butterfly Wings"
Rage Against the Machine για το "Tire Me"
Tracy Chapman (τραγουδοποιός) για το "Give Me One Reason"
Sheryl Crow (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Sheryl Crow
Προφορικός Λόγος
Hillary Rodham Clinton για το It Takes a Village
Al Franken για το Rush Limbaugh Is a Big Fat Idiot
Trad Ποπ
Tony Bennett για το Here's to the Ladies
Παγκόσμια
The Chieftains για το Santiago
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Γκλιβίτσε
Το Γκλιβίτσε (πολωνικά: Gliwice, σιλεσικά: Gliwice ή Glywice, γερμανικά: Gleiwitz) είναι πόλη στην Άνω Σιλεσία της νότιας Πολωνίας. Η πόλη βρίσκεται στα Υψίπεδα της Σιλεσίας, στον ποταμό Κουοντνίτσα (παραπόταμος του Όντερ). Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα δυτικά από το Κατοβίτσε, την περιφερειακή πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Σιλεσίας.
Το Γκλιβίτσε είναι η δυτικότερη πόλη της μητρόπολης της Άνω Σιλεσίας, ένα συγκρότημα 2,0 εκατομμυρίων κατοίκων και είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη αυτής της περιοχής, με 178.603 μόνιμους κατοίκους από το 2019. Βρίσκεται επίσης στη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή Άνω Σιλεσίας, η οποία έχει πληθυσμό περίπου 5,3 εκατομμύρια κατοίκους και εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Άνω Σιλεσίας, στη δυτική Ελάσσων Πολωνία και στην Περιφέρεια Μοραβίας-Σιλεσίας στην Τσεχία. Το Γκλιβίτσε συνορεύει με τρεις άλλες πόλεις της μητροπολιτικής περιοχής: Ζάμπζε, Κνούρουφ και Πισκοβίτσε. Είναι μια από τις μεγάλες κολεγιακές πόλεις στην Πολωνία, χάρη στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1945 από ακαδημαϊκούς του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Λβουφ. Πάνω από 20.000 φοιτητές σπουδάζουν στο Γκλιβίτσε. Το Γκλιβίτσε είναι ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της Πολωνίας. Μετά από έναν οικονομικό μετασχηματισμό στη δεκαετία του 1990, το Γκλιβίτσε μεταπήδησε από τη χαλυβουργία και την εξόρυξη άνθρακα στη βιομηχανία αυτοκινήτων και μηχανημάτων.
Το Γκλιβίτσε ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και είναι ένας από τους παλαιότερους οικισμούς στην Άνω Σιλεσία, με διατηρημένο τον πυρήνα της Παλιάς Πόλης. Οι πιο ιστορικές δομές του Γκλιβίτσε περιλαμβάνουν την Εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου (15ος αιώνας), το Κάστρο του Γκλιβίτσε και τα τείχη της πόλης (14ος αιώνας), την Αρμενική Εκκλησία (αρχικά ένα νοσοκομείο, 15ος αιώνας) και την Εκκλησία των Αγίων Πάντων της Παλιάς Πόλης (15ος αιώνας). Το Γκλιβίτσε είναι επίσης γνωστό για τον ραδιοφωνικό πύργο, όπου το επεισόδιο του Γκλάιβιτς συνέβη λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το οποίο θεωρείται ότι είναι η ψηλότερη ξύλινη κατασκευή στον κόσμο, καθώς και το Υφασματουργείο Βάιχμαν, ένα από τα πρώτα κτίρια που σχεδιάστηκαν από τον παγκοσμίου φήμης αρχιτέκτονα Έριχ Μέντελσον. Το Γκλιβίτσε φιλοξένησε τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 που πραγματοποιήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2019.
Ετυμολογία
Στις σλαβικές γλώσσες, η ρίζα gliw ή gliv προτείνει έδαφος που χαρακτηρίζεται από αργιλώδες έδαφος ή υγροβιότοπο. Στις νότιες σλαβικές γλώσσες, glive ή gljive αναφέρεται σε μανιτάρια, με το gljivice να σημαίνει μικρά μανιτάρια.
Πρώιμη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Μεσαιωνική οχυρωμένη παλιά εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου, μια από τις παλαιότερες δομές του Γκλιβίτσε. Το Γκλιβίτσε αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως πόλη το 1276, ωστόσο, του δόθηκαν προνόμια πόλης νωρίτερα από τον Δούκα Βλάντισλαφ του Οπόλε της δυναστείας των Πιαστ. Βρισκόταν σε μια εμπορική οδό που συνέδεε την Κρακοβία και το Βρότσουαφ και ήταν μέρος διαφόρων δουκάτων υπό την κυριαρχία των Πιαστ της κατακερματισμένης Πολωνίας: Οπόλε μέχρι το 1281, Μπίτομ έως το 1322, από το 1322 έως το 1342 το Γκλιβίτσε ήταν πρωτεύουσα ενός ομώνυμου δουκάτου, στη συνέχεια πάλι μέρος του Δουκάτο του Μπίτομ μέχρι το 1354, αργότερα κυβερνήθηκε επίσης από άλλους περιφερειακούς Πολωνούς δούκες των Πιαστ μέχρι το 1532, αν και το 1335 έπεσε υπό την κυριαρχία του Βοημικού Στέμματος, περνώντας με αυτό το στέμμα υπό την κυριαρχία του Οίκου των Αψβούργων το 1526.
Σύμφωνα με συγγραφείς του 14ου αιώνα, η πόλη είχε αμυντικά χαρακτηριστικά, όταν ήταν υπό την κυριαρχία του Σιεμόβιτ του Μπύτομ. Στο Μεσαίωνα η πόλη ευημερούσε κυρίως λόγω του εμπορίου και της βιοτεχνίας, ιδιαίτερα της ζυθοποιίας.
Στις 17 Απριλίου 1433, το Γκλιβίτσε αιχμαλωτίστηκε από τον Δούκα Μπόλκο Ε΄, ο οποίος εντάχθηκε στους Χουσίτες αφού κατέλαβαν τον Προύντνικ.
Πρώιμη σύγχρονη εποχή
μικρογραφία| Μια πολωνική πλάκα του 1863 στο Δημαρχείο, που τιμά τη μνήμη του Πολωνού Βασιλιά [[Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι στα 200 χρόνια από τη Μάχη της Βιέννης.]] Μετά τη διάλυση του Δουκάτου των Οπόλε και Ρατσίμπους το 1532, ενσωματώθηκε ως Γκλάιβιτς (Gleiwitz) στη Μοναρχία των Αψβούργων. Λόγω των τεράστιων δαπανών που πραγματοποίησε η Μοναρχία των Αψβούργων κατά τη διάρκεια των πολέμων του 16ου αιώνα εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Γκλάιβιτς μισθώθηκε στον Φρίντριχ Ζέτριτς για το ποσό των 14.000 τάλιρων. Αν και η αρχική μίσθωση ήταν διάρκειας 18 ετών, ανανεώθηκε το 1580 για 10 χρόνια και το 1589 για επιπλέον 18 χρόνια. Γύρω στο 1612, οι Μεταρρυθμισμένοι Φραγκισκανοί ήρθαν από την Κρακοβία και στη συνέχεια έχτισαν το μοναστήρι και την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Η πόλη πολιορκήθηκε ή καταλήφθηκε από διάφορους στρατούς κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Το 1645, μαζί με το Δουκάτο των Οπόλε και Ρατσίμπους επέστρεψε στην Πολωνία υπό τον Οίκο των Βάσα και το 1666 έπεσε ξανά στην Αυστρία. Το 1683 ο Πολωνός Βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι σταμάτησε στην πόλη πριν από τη Μάχη της Βιέννης. Τον 17ο και 18ο αιώνα, η οικονομία της πόλης άλλαξε από το εμπόριο και την ζυθοποιία στην υφασματουργεία, η οποία κατέρρευσε μετά τους Σιλεσιανούς Πολέμους του 18ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια των μέσων των Σιλεσιανών Πολέμων του 18ου αιώνα, το Γκλάιβιτς αφαιρέθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων από το Βασίλειο της Πρωσίας μαζί με την πλειοψηφία της Σιλεσίας. Μετά το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Γκλάιβιτς διοικήθηκε στην πρωσική περιοχή Τοστ-Γκλάιβιτς στην Επαρχία της Σιλεσίας το 1816. Η πόλη ενσωματώθηκε με την Πρωσία στη Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871 κατά την γερμανική ενοποίηση. Το 1897 το Γκλάιβιτς έγινε το δικό του Stadtkreis, ή αστική περιοχή.
Βιομηχανοποίηση
Άλλα χαρακτηριστικά του βιομηχανικού Γκλάιβιτς του 19ου αιώνα ήταν ένα εργοστάσιο φυρισκού αερίου, ένα εργοστάσιο κλίβανων, μια εταιρεία εμφιάλωσης μπύρας και ένα εργοστάσιο ασφάλτου και πίσσας. Οικονομικά, στο Γκλάιβιτς άνοιξαν αρκετές τράπεζες, ενώσεις ταμιευτηρίου και δανείων και κέντρα ομολόγων. Το τραμ του ολοκληρώθηκε το 1892, ενώ το θέατρο άνοιξε το 1899. Μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το θέατρο του Γκλάιβιτς είχε ηθοποιούς από όλη την Ευρώπη και ήταν ένα από τα πιο διάσημα θέατρα σε ολόκληρη τη Γερμανία. Παρά τις πολιτικές γερμανοποίησης, οι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορες πολωνικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου» και δημοσίευσαν τοπικές πολωνικές εφημερίδες. μικρογραφία| Οικόσημο του Γκλάιβιτς
20ος αιώνας
Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica του 1911, ο πληθυσμός του Γκλάιβιτς το 1905 ήταν 61.324 κάτοικοι. Μέχρι το 1911 είχε δύο προτεσταντικές και τέσσερις ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες, μια συναγωγή, μια σχολή μεταλλευτικής, ένα μοναστήρι, ένα νοσοκομείο, δύο ορφανοτροφεία και έναν στρατώνα. Το Γκλάιβιτς ήταν το κέντρο της μεταλλευτικής βιομηχανίας της Άνω Σιλεσίας. Είχε ένα βασιλικό χυτήριο, με το οποίο συνδέονταν εργοστάσια μηχανημάτων και λέβητες. Άλλες βιομηχανικές περιοχές της πόλης είχαν άλλα χυτήρια, αλευρόμυλους και εργοστάσια που παρήγαγαν σύρμα, σωλήνες αερίου, τσιμέντο και χαρτί. αριστερά|μικρογραφία| Το σημερινό κτίριο του Διοικητικού Δικαστηρίου στη δεκαετία του 1920. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ Πολωνών και Γερμανών κατά τη διάρκεια των Σιλεσικών εξεγέρσεων. Κάποιοι εθνοτικά Πολωνοί κάτοικοι της Άνω Σιλεσίας ήθελαν να ενσωματώσουν την πόλη στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, η οποία μόλις είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της. Την 1η Μαΐου 1919 πραγματοποιήθηκε πολωνικό συλλαλητήριο στο Γκλιβίτσε. Αναζητώντας ειρηνική λύση στη σύγκρουση, η Κοινωνία των Εθνών πραγματοποίησε δημοψήφισμα στις 20 Μαρτίου 1921 για να καθορίσει σε ποια χώρα πρέπει να ανήκει η πόλη. Στο Γκλάιβιτς, 32.029 ψήφοι (78,7%των ψήφων) ήταν για παραμονή στη Γερμανία, η Πολωνία έλαβε 8.558 (21,0%) ψήφους και 113 (0,3%) ψήφοι κηρύχθηκαν άκυροι. Η συνολική συμμετοχή των ψηφοφόρων αναφέρθηκε στο 97,0%. Αυτό προκάλεσε μια άλλη εξέγερση από τους Πολωνούς. Η Κοινωνία των Εθνών καθόρισε ότι τρεις πόλεις της Σιλεσίας: Γκλάιβιτς (Γκλιβίτσε), Χίντενμπουργκ (Ζάμπζε) και Μπόιτεν (Μπίτομ) θα παρέμεναν στη Γερμανία και το ανατολικό τμήμα της Άνω Σιλεσίας με την κύρια πόλη του, Κατοβίτσε (Κάτοβιτς), θα προσχωρούσε στην αποκατεστημένη Πολωνία.
Στο μεσοπόλεμο η πόλη έγινε μάρτυρας όχι μόνο αντιπολωνικών, αλλά και αντιγαλλικών επεισοδίων και βίας από τους Γερμανούς. Το 1920, ο ντόπιος Πολωνός ιατρός και δημοτικός σύμβουλος, Βιντσέντι Στιτσίνσκι, διαμαρτυρήθηκε για την άρνηση των Γερμανών να θεραπεύσουν τους Γάλλους στρατιώτες που βρίσκονταν στην πόλη. Τον Ιανουάριο του 1922, ο ίδιος φρόντισε Γάλλους στρατιώτες που πυροβολήθηκαν στην πόλη. Στις 9 Απριλίου 1922, 17 Γάλλοι πέθαναν σε έκρηξη κατά την εκκαθάριση αποθήκης όπλων γερμανικής πολιτοφυλακής στη σημερινή περιοχή Σοσνίτσα. Ο Στιτσίνσκι, ο οποίος υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των ντόπιων Πολωνών και διαμαρτυρήθηκε για τις γερμανικές πράξεις βίας κατά των Πολωνών, δολοφονήθηκε ο ίδιος από έναν Γερμανό πολιτοφύλακα στις 18 Απριλίου 1922. Παρ΄ όλα αυτά, διάφοροι πολωνικοί οργανισμοί και επιχειρήσεις εξακολουθούσαν να λειτουργούν στην πόλη στο μεσοπόλεμο, συμπεριλαμβανομένου ενός τοπικού υποκαταστήματος της Ένωσης Πολωνών στη Γερμανία, πολωνικών τραπεζών και ενός σώματος προσκόπων. Στις 9 Ιουνίου 1933, το Γκλιβίτσε ήταν ο τόπος της πρώτης διάσκεψης της ναζιστικής αντιπολωνικής οργάνωσης Bund Deutscher Osten στην Άνω Σιλεσία. Σε μια μυστική έκθεση της Sicherheitsdienst από το 1934, το Γκλιβίτσε ονομάστηκε ένα από τα κύρια κέντρα του πολωνικού κινήματος στη δυτική Άνω Σιλεσία. Πολωνοί ακτιβιστές διώκονταν όλο και περισσότερο από το 1937. μικρογραφία| Ραδιοφωνικός πύργος του Γκλιβίτσε Μια επίθεση σε ραδιοφωνικό σταθμό στο Γκλάιβιτς στις 31 Αυγούστου 1939, που πραγματοποιήθηκε από τη γερμανική μυστική αστυνομία, χρησίμευσε ως πρόσχημα, που επινοήθηκε από τον Ράινχαρντ Χάιντριχ με εντολή του Χίτλερ, για να εισβάλει η ναζιστική Γερμανία στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Λίγο μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 4 Σεπτεμβρίου 1939, η Einsatzgruppe I μπήκε στην πόλη για να διαπράξει διάφορες θηριωδίες εναντίον των Πολωνών. Μετά την εισβολή στην Πολωνία, τα περιουσιακά στοιχεία των ντόπιων πολωνικών τραπεζών κατασχέθηκαν από τη Γερμανία. Οι Γερμανοί δημιούργησαν επίσης μια μονάδα Kampfgruppe στην πόλη. Ήταν επίσης ο τόπος αποτέφρωσης πολλών από τους περίπου 750 Πολωνούς που δολοφονήθηκαν στο Κατοβίτσε τον Σεπτέμβριο του 1939.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Γερμανοί λειτουργούσαν μια ναζιστική φυλακή στην πόλη και δημιούργησαν πολλά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, συμπεριλαμβανομένου ενός στρατοπέδου Πόλενλαγκερ (Polenlager) μόνο για τους Πολωνούς, ένα στρατόπεδο αποκλειστικά για Εβραίους, ένα στρατόπεδο ποινικής «εκπαίδευσης», υποστρατόπεδο της φυλακής στο Στσέλτσε Οπόλσκιε και έξι υποστρατόπεδα του στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B/344. Από τον Ιούλιο του 1944 έως τον Ιανουάριο του 1945, το Γκλιβίτσε ήταν η τοποθεσία τεσσάρων υποστρατοπέδων του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Στο μεγαλύτερο υποστρατόπεδο, οι φυλακισμένοι του οποίου ήταν κυρίως Πολωνοί, Εβραίοι και Ρώσοι, σχεδόν 100 είτε πέθαναν από πείνα, κακομεταχείριση και εξάντληση ή δολοφονήθηκαν. Κατά την εκκένωση ενός άλλου υποστρατοπέδου, οι Γερμανοί έκαψαν ζωντανούς ή πυροβόλησαν 55 αιχμαλώτους που δεν μπορούσαν να περπατήσουν. Υπάρχουν επίσης δύο μαζικοί τάφοι των θυμάτων της πορείας θανάτου στις αρχές του 1945 από το Άουσβιτς στην πόλη, και τα δύο μνημονεύονται με μνημεία.
Στις 24 Ιανουαρίου 1945, το Γκλιβίτσε καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό ως μέρος της Συμμαχικής Ζώνης Κατοχής. Υπό τις αλλαγές στα σύνορα που υπαγόρευσε η Σοβιετική Ένωση στη Διάσκεψη του Πότσδαμ, το Γκλιβίτσε έπεσε εντός των νέων συνόρων της Πολωνίας μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο. Ενσωματώθηκε στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της Πολωνίας στις 18 Μαρτίου 1945, μετά από σχεδόν 300 χρόνια που ήταν εκτός της πολωνικής κυριαρχίας.
Πληθυσμιακή ανάπτυξη
Η παλαιότερη εκτίμηση του πληθυσμού για το Γκλιβίτσε από το 1880, δίνει 1.159 κατοίκους το 1750. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι ο πληθυσμός ήταν 2.990 το 1810, 6.415 το 1838 και 10.923 το 1861. Μια απογραφή του 1858 ανέφερε την ακόλουθη εθνική σύνθεση: 7.060 - Γερμανοί, 3.566 - Πολωνοί, 11 - Μοραβιανοί, 1 - Τσέχοι. Από τη Βιομηχανική Επανάσταση, το Γκλιβίτσε είδε ραγδαία οικονομική ανάπτυξη που τροφοδότησε τη γρήγορη αύξηση του πληθυσμού. Το 1890 το Γκλιβίτσε είχε 19.667 κατοίκους και ο αριθμός αυτός διπλασιάστηκε τα επόμενα 10 χρόνια σε 52.362 το 1900. Το Γκλιβίτσε απέκτησε το καθεστώς μεγάλης πόλης (Großstadt στα γερμανικά) το 1927, όταν ο πληθυσμός έφτασε τους 102.452 κατοίκους.
Το 1945, με την προσέγγιση του Κόκκινου Στρατού, σημαντικός αριθμός κατοίκων είτε διέφυγαν είτε εγκατέλειψαν την πόλη κατά την κρίση τους. Μετά τη Διάσκεψη της Γιάλτας, το Γκλιβίτσε, μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας, ενσωματώθηκε στην κομμουνιστική Πολωνία και ο υπόλοιπος γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε. Οι εθνοτικοί Πολωνοί, μερικοί από τους οποίους εκδιώχθηκαν από το πολωνικό Κρέσι (το οποίο ενσωματώθηκε στη Σοβιετική Ένωση), άρχισαν να εγκαθίστανται στο Γκλιβίτσε. Οι εκτιμήσεις του πληθυσμού έφτασαν στα προπολεμικά επίπεδα το 1950, σε 119.968 κατοίκους. Ο πληθυσμός του Γκλιβίτσε κορυφώθηκε το 1988 σε 223.403 κατοίκους.
Στις 31 Δεκεμβρίου 2016, ο πληθυσμός του Γκλιβίτσε ανερχόταν σε 182.156 άτομα, μείωση κατά 1.236 σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Το Γκλιβίτσε αντιμετωπίζει μια συνεχή μείωση του πληθυσμού από το 1988, η οποία αποδίδεται σε πολύ χαμηλά ποσοστά γεννήσεων (που ξεπερνιούνται από τα ποσοστά θανάτων) και στην μετακίνηση στην επαρχία. {	"version": 2, "width": 400, "height": 200, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1750, "y": 1159 },				{					"x": 1810, "y": 2990 },				{					"x": 1861, "y": 10923 },				{					"x": 1900, "y": 52362 },				{					"x": 1910, "y": 66981 },				{					"x": 1927, "y": 102456 },				{					"x": 1939, "y": 117240 },				{					"x": 1946, "y": 95980 },				{					"x": 1960, "y": 135300 },				{					"x": 1988, "y": 223403 },				{					"x": 2000, "y": 205092 },				{					"x": 2010, "y": 187830 },				{					"x": 2016, "y": 182156 },				{					"x": 1980, "y": 197467 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] }
Εθνικότητα, εθνότητα και γλώσσα
Ιστορικά, το Γκλιβίτσε ήταν εθνοτικά ποικίλο, όπου αρχικά κατοικήθηκε από Πολωνούς, αργότερα είχε γερμανική πλειοψηφία ως αποτέλεσμα του γερμανικού αποικισμού, με σημαντική αυτόχθονη πολωνική μειονότητα. Στο δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας το 1921, το 78,9 % των ψηφοφόρων επέλεξαν τη Γερμανία (ωστόσο το 15,1 % των ψήφων στο Γκλιβίτσε δόθηκε από μη κατοίκους, οι οποίοι πιστεύεται ότι ψήφισαν συντριπτικά για τη Γερμανία σε όλη την περιοχή). Ωστόσο, το 1945 οι περισσότεροι Γερμανοί εκδιώχθηκαν ή εγκατέλειψαν οι ίδιοι και η πόλη επανεγκαταστάθηκε με Πολωνούς, κυρίως εκτοπισμένους από την πρώην Ανατολική Πολωνία, η οποία είχε προσαρτηθεί στη Σοβιετική Ένωση. Πολλοί από αυτούς τους νέους κατοίκους ήταν ακαδημαϊκοί από το Πολυτεχνείο του Λβουφ, οι οποίοι δημιούργησαν το Πολυτεχνείο της Σιλεσίας.
Σύμφωνα με την Πολωνική Απογραφή του 2011, το 93,7 % των ανθρώπων στο Γκλιβίτσε δήλωσαν πολωνική υπηκοότητα, με τις μεγαλύτερες μειονότητες να είναι Σιλέσιοι στο 9,7 % (18.169 κάτοικοι) και οι Γερμανοί στο 1,3 % (2.525 κάτοικοι). Το 0,3 & δήλωσε άλλη εθνικότητα και η ιθαγένεια του 2,1 % των κατοίκων δεν μπορούσε να προσδιοριστεί. Αυτοί οι αριθμοί δεν ανέρχονται στο 100 %, καθώς οι συμμετέχοντες είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν έως δύο εθνικότητες. Οι πιο συνηθισμένες γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο σπίτι ήταν: η πολωνική (97,7 %), η σιλεσική (2,3 %), η γερμανική (0,7 %) και η αγγλική (0,4 %).
Θαλάσσιες μεταφορές
Η διώρυγα του Γκλιβίτσε (Kanał Gliwicki) συνδέει το λιμάνι με τον ποταμό Όντερ και έτσι με το δίκτυο πλωτών οδών σε μεγάλο μέρος της Γερμανίας και τη Βαλτική Θάλασσα. Υπάρχει επίσης μία παλαιότερη διώρυγα του Κουοντνίτσα (Kanał Kłodnicki), η οποία δεν λειτουργεί πλέον.
Αθλητισμός
μικρογραφία|220x220εσ| [[Αρένα Γκλιβίτσε, κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων΄, χωρητικότητας 13.752 ατόμων]]
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκλιβίτσε είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ
Η ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ (αγγλικά: FC Red Bull Salzburg, ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αυστρίας με έδρα το Βαλς-Σίτσενχαϊμ, προάστιο ευρισκόμενο στα δυτικά του Σάλτσμπουργκ, ενώ δίνει τις εντός έδρας αναμετρήσεις της στο στάδιο «Βαλς-Σίτσενχαϊμ», το οποίο είναι γνωστό ως Red Bull Arena, λόγω σχετικής συμφωνίας χορηγίας. Λόγω των ορίων χορηγίας, τα οποία έχουν τεθεί από την UEFA, ο σύλλογος εμφανίζεται ως «ΦΚ Σάλτσμπουργκ» (FC Salzburg) στις διεθνείς ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Ο σύλλογος ήταν γνωστός ως «ΣΦ Αούστρια Σάλτσμπουργκ» και συμπεριέλαβε κατά καιρούς αρκετές ονομασίες χορηγών, έως ότου την αγόρασε η εταιρεία Ρεντ Μπουλ (Red Bull) το 2005, η οποία και της έδωσε τη σημερινή ονομασία, αλλάζοντας επίσης τα χρώματά της από τα παραδοσιακά βιολετί (μοβ) σε ερυθρόλευκα. Η αλλαγή αυτή δυσαρέστησε μια μεγάλη μερίδα φιλάθλων της ομάδας, με αποτέλεσμα αυτοί να δημιουργήσουν μια νέα ομάδα την ΣΦ Αούστρια Σάλτσμπουργκ, χρησιμοποιώντας το παραδοσιακό χρώμα και έμβλημα της προηγούμενης ομώνυμης ομάδας.
Η προ Red Bull περίοδος
Η ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ ιδρύθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1933 ως ΣΦ Αούστρια Σάλτσμπουργκ (SV Austria Salzburg), μετά τη συγχώνευση των δύο ομάδων της πόλης, Χέρτα και Ραπίντ. Το 1950 η ομάδα διαλύθηκε, για να ιδρυθεί εκ νέου αργότερα τον ίδιο χρόνο. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία Αυστρίας το 1953, και τερμάτισε 9η από τις συνολικά 14 ομάδες στην πρώτη της σεζόν σε αυτήν, γλιτώνοντας τον υποβιβασμό για μόλις πέντε βαθμούς. Ο γεννημένος στην Βιέννη Έριχ Προμπστ ήταν ο πρώτος διεθνής παίκτης στην ιστορία της Σάλτσμπουργκ, σημειώνοντας την τελευταία από τις συνολικά 19 διεθνείς συμμετοχές του με την Αυστρία στις 27 Μαρτίου 1960. Ο Άντολφ Μάτσεκ, ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη από τις συνολικά τέσσερις διεθνείς συμμετοχές του στις 9 Οκτωβρίου 1965, ήταν ο πρώτος "ντόπιος" παίκτης της ομάδας που κλήθηκε στην Εθνική Αυστρίας.
Η Σάλτσμπουργκ αναδείχτηκε για πρώτη φορά δευτεραθλήτρια στην Α΄ Κατηγορία τη σεζόν 1970-71, συγκεντρώνοντας 43 βαθμούς συνολικά, έναντι 44 της ΦΚ Βάκερ Ίνσμπρουκ. Η πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή της ομάδας σημειώθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1971-72, όπου και αποκλείστηκε με συνολικό σκορ 5-4 από την ρουμάνικη ΟΤΑ, παρά την εντός έδρας νίκη της με σκορ 3-1 στον επαναληπτικό αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων. Το 1974 η Σάλτσμπουργκ έφτασε για πρώτη φορά ως τον τελικό του Κυπέλλου Αυστρίας, όπου όμως ηττήθηκε με σκορ 2-1 εκτός έδρας από την Αούστρια Βιέννης στον πρώτο μεταξύ τους αγώνα, ενώ απέσπασε εντός έδρας ισοπαλία 1-1 στον δεύτερο.
Το 1978 η επίσημη ονομασία της μετατράπηκε σε ΣΦ Καζίνο Σάλτσμπουργκ (SV Casino Salzburg) και το 1997 σε ΣΦ Βίστενροτ Σάλτσμπουργκ (SV Wüstenrot Salzburg), λόγω σχετικής συμφωνίας χορηγίας με την αυστριακή εταιρεία οικονομικών υπηρεσιών Wüstenrot-Gruppe. Η ομάδα ωστόσο εξακολούθησε να αναφέρεται τις περισσότερες φορές ως ΣΦ Αούστρια Σάλτσμπουργκ. Στη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία ήταν γνωστή ως "Καζίνο", η Σάλτσμπουργκ έφτασε στον πρώτο της και μέχρι σήμερα μοναδικό ευρωπαϊκό τελικό, τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ του 1994, όπου ηττήθηκε και στους δύο αγώνες με το ίδιο σκορ 1-0 από την ιταλική Ίντερ του Μιλάνου. Την ίδια σεζόν, η Σάλτσμπουργκ κατέκτησε τον πρώτο τίτλο πρωταθλήτριας της Μπούντεσλιγκα στην ιστορία της, υπερτερώντας της Αούστρια Βιέννης με 51 βαθμούς έναντι 49 στην τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος. Η ομάδα κατόρθωσε να διατηρήσει τον τίτλο στην κατοχή της και την επόμενη σεζόν, καθώς υπερτέρησε της Στουρμ Γκρατς στην διαφορά τερμάτων. Η σεζόν 1995-96 είδε την Σάλτσμπουργκ σε αγωνιστική πτώση, καθώς τερμάτισε στην 8η θέση του πρωταθλήματος, μία μόλις πάνω από την θέση που οδηγούσε σε αγώνες play-off για την παραμονή στην κατηγορία, ωστόσο ο τρίτος τίτλος της ομάδας σε διάστημα τριών σεζόν κατακτήθηκε το 1997, καθώς η Σάλτσμπουργκ υπερτέρησε της κατόχου του τίτλου Ραπίντ Βιέννης με τρεις βαθμούς διαφορά στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος.
Η πρώτη συμμετοχή της Σάλτσμπουργκ στο Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 1994-95 την βρήκε να κατορθώνει να προκριθεί στη φάση των ομίλων της διοργάνωσης επικρατώντας της ισραηλινής Μακάμπι Χάιφα με συνολικό σκορ 5-2. Κληρώθηκε στον Έ Όμιλο μαζί με την τότε κάτοχο του τροπαίου και μετέπειτα φιναλίστ εκείνης της διοργάνωσης ΑΚ Μίλαν και τη μετέπειτα νικήτρια ομάδα εκείνης της σεζόν ΑΦΚ Άγιαξ, καθώς και την ΑΕΚ Αθηνών. Παρά το γεγονός ότι κατάφερε να αποσπάσει ισοπαλία και στις δύο αναμετρήσεις με τον Άγιαξ, καθώς και να πάρει μια εκτός έδρας νίκη με 3-1 στην Αθήνα, η Σάλτσμπουργκ αποκλείστηκε τερματίζοντας στην τρίτη θέση του ομίλου της.
Ο σύλλογος μετακόμισε στη μέχρι σήμερα έδρα του, το ΕΜ Στάντιον Βαλς-Σίτσενχαϊμ, το 2003.
Η εξαγορά από τη Red Bull
Η εταιρεία Red Bull αγόρασε τον σύλλογο στις 6 Απριλίου 2005 και τον μετονόμασε. Μετά την αγορά του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της, η Red Bull άλλαξε την ονομασία της ομάδας, το έμψυχο υλικό της, καθώς και τους εργαζομένους σε αυτήν υπαλλήλους, αναφέροντας ότι "πρόκειται για μια νέα ομάδα με μηδενική ιστορία". Η Red Bull αρχικώς υποστήριζε στην ιστοσελίδα του συλλόγου ότι η ομάδα είχε ιδρυθεί το 2005, ισχυρισμός που ωστόσο ανακλήθηκε κατόπιν σχετικής απαίτησης της Αυστριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Η νέα διοίκηση του συλλόγου εξάλειψε κάθε ίχνος του αρχικού βιολετί χρώματος από το έμβλημα της ομάδας, η οποία πλέον αγωνίζεται με εμφανίσεις κόκκινου και άσπρου χρώματος, προς απογοήτευση της μεγαλύτερης μερίδας των αρχικών της φίλων. Ένα μικρό ζευγάρι φτερών πλαισιώνει το νέο έμβλημα του συλλόγου, σύμφωνα με το εμπορικό σλόγκαν της Red Bull εκείνη την περίοδο: "Σου δίνει φτερά." Αυτό το ολοκληρωτικό re-branding της ποδοσφαιρικής ομάδας επιφύλαξε στη Red Bull παρεμφερή τύχη με τις δυο αγωνιστικές ομάδες της στη Formula 1, τις Red Bull Racing και Scuderia Toro Rosso. Ωστόσο η Red Bull δεν ακολούθησε τελείως αυτή την τακτική όταν αγόρασε τη ΜέτροΣταρς, ομάδα της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ των Ηνωμένων Πολιτειών. Συγκεκριμένα, ενώ μετονόμασε την ομάδα σε Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς, δεν αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ιστορία των ΜέτροΣταρς.
Αυτό οδήγησε και στη γέννηση δύο ξεχωριστών οπαδικών πυρήνων: τους "Rot-Weißen", οι οποίοι υποστηρίζουν τη 'Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ' και τους "Veilchen-Weißen", οι οποίοι επιθυμούν τη διατήρηση της 72χρονης ιστορίας του συλλόγου και αρνούνται να στηρίξουν τη μετονομασμένη ομάδα. Οι Veilchen-Weißen τελικώς ίδρυσαν μια νέα ομάδα, την ΣΦ Αούστρια Σάλτσμπουργκ.
Η περίοδος Red Bull
Τον Μάιο του 2006 η Red Bull ανακοίνωσε στον ιστότοπό της την πρόσληψη του βετεράνου Ιταλού προπονητή Τζιοβάνι Τραπατόνι, μαζί με τον παλιό του παίκτη, τον Γερμανό παγκόσμιο πρωταθλητή Λόταρ Ματέους, σε ρόλο βοηθού προπονητή. Το προαναφερθέν τεχνικό δίδυμο αρχικά αρνήθηκε την είδηση περί επίτευξης συμφωνίας, προτού ανακοινωθεί επισήμως στις 23 Μαΐου 2006. Η Red Bull τελικώς κατάφερε να κατακτήσει την Αυστριακή Μπούντεσλιγκα για την σεζόν 2006-07 με χαρακτηριστική άνεση, με ακόμη πέντε αγωνιστικές να απομένουν για την λήξη της σεζόν, έπειτα από την απόσπαση ισοπαλίας 2–2 με την πρωταθλήτρια της προηγούμενης σεζόν, Αούστρια Βιέννης, στις 28 Απριλίου 2007.
Ο Στέφενς αντικαταστάθηκε από τον Ολλανδό Ρικάρντο Μονίς με το πέρας της σεζόν 2010-11, στη διάρκεια της οποίας η Σάλτσμπουργκ απέτυχε να κατακτήσει για τρίτη διαδοχική χρονιά το πρωτάθλημα, τερματίζοντας με διαφορά τριών βαθμών πίσω από τη Στουρμ Γκρατς. Η Σάλτσμπουργκ τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα, παίρνοντας με αυτό τον τρόπο την πρόκριση για το Γιουρόπα Λιγκ της επόμενης σεζόν. Ο Μονίς υποχρεώθηκε από την διοίκηση του συλλόγου να εντάξει στην πρώτη ομάδα παίκτες προερχόμενους από την ομάδα Νέων: με την έναρξη της σεζόν 2011-12 οι Ντάνιελ Όφενμπαχερ, Μάρτιν Χίντερεγκερ, Γκέοργκ Τάιγκλ και Μάρκο Μάιλινγκερ προβιβάστηκαν στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Τη σεζόν 2011-12 η Σάλτσμπουργκ κατέκτησε το πρωτάθλημα της Μπούντεσλιγκα Αυστρίας και το Κύπελλο, πραγματοποιώντας έτσι το νταμπλ.
Ονομασίες
Ο σύλλογος έχει μετονομαστεί αρκετές φορές, κυρίως για εμπορικούς λόγους.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Τίτλοι
Μπούντεσλιγκα Αυστρίας
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
* ως Αούστρια Σάλτσμπουργκ
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1933  Κατηγορία:Red Bull
Υπερκοιλιακές αρρυθμίες
Οι υπερκοιλιακές αρρυθμίες αποτελούν διαταραχή της καρδιακής ώσης άνω του δεματίου του Ηis.
Κατηγοριοποιούνται περαιτέρω σε:
Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης Ρωσίας
Η Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης Ρωσίας (ρωσικά: Суперлига 1, πρώην Суперлига А) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών, που αποτελούσε την ανώτατη κατηγορία της ρωσικής επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης μέχρι το 2010. Επί του παρόντος, είναι η δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα διοργανώνεται από τη Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Ιστορία
Η Σουπερλίγκα 1 υποβιβάστηκε σε δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης μετά την περίοδο 2009–10, οπότε και αντικαταστάθηκε με ένα διαφορετικό πρωτάθλημα, αρχής γενομένης από την περίοδο 2010–11. Το διάδοχο πρωτάθλημα δεν διεξάγονταν από τη Ρωσική Ομοσπονδία Καλαθοσφάιρισης, όπως η Σουπερλίγκα 1, αλλά από ένα ξεχωριστό όργανο που ονομαζόταν Επαγγελματική Καλαθοσφαιρική Λίγκα (ПБЛ).
Από την περίοδο 2010–11 και μετά, Σουπερλίγκα Α και Σουπερλίγκα Β (η προηγούμενη δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής καλαθοσφαίρισης) ενώθηκαν σε ένα ενιαίο πρωτάθλημα, τη Σουπερλίγκα 1, ως δευτέρου επιπέδου κατηγορία της ρωσικής καλαθοσφαίρισης. Την εναρκτήρια περίοδο 2010-11, συμμετείχαν στην κατηγορία 11 σύλλογοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Ρωσία
Φρούριο του Αζόφ
Το Φρούριο του Αζόφ (Азовская крепость) είναι ένα οχυρωμένο συγκρότημα στο Αζόφ της περιφέρειας Ροστόφ στη Ρωσία, με θέα στον Ποταμό Ντον και στο Λιμάνι του Αζόφ στα βόρεια. Περιλαμβάνει έναν προμαχώνα, πύργους και πύλες. Το φρούριο του Αζόφ (παλαιότερα γνωστό ως φρούριο Αζάκ) κτίστηκε το 1475 από Τούρκους στο όνομα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Φύλασσε τις βόρειες προσβάσιμες οδούς για την Αυτοκρατορία και την πρόσβαση στη Θάλασσα Αζόφ. Την 13η Ιουλίου 1700 στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν μιας σειράς συγκρούσεων, υπογράφηκε μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Βασιλείου της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο σουλτάνος αναγνώρισε τη Ρωσική κυριαρχία στην περιοχή του Αζόφ.
Προέλευση
Πριν από το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα στην περιοχή υπήρχαν Βενετικές και Γενοβέζικες αποικίες. Η πόλη Τάναϊς αποτελούσε σημαντικό σημείο διέλευσης για τη διακίνηση μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Το 1471 η Τάναϊς κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Τούρκοι έκτισαν το τεράστιο φρούριο που περιλάμβανε έναν πέτρινο τοίχο με 11 πύργους γύρω από ένα λόφο. Χωριζόταν από τα προάστια με μια τάφρο και έναν προμαχώνα. Το φρούριο ήταν εξοπλισμένο με 200 κανόνια.
Περίοδος των Κοζάκων
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Ramparts-azov-fortress.jpg|αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ|Ο προμαχώνας Τον Ιούνιο του 1637 οι Κοζάκοι του Ντον και του Ζαπορότσι επιτέθηκαν στο φρούριο και το κατέλαβαν. Στη συνέχεια, το ιππικό των Κοζάκων, 400 ιππείς, υπερασπίζονταν το φρούριο από την πλευρά της στέπας. Το 1641 ο τουρκικός στρατός επιχείρησε να ανακαταλάβει το Αζόφ. Το φρούριο υπέστη βαρύ βομβαρδισμό από τα όπλα και μεγάλο μέρος του κατέρρευσε σε ερείπια. Οι Τούρκοι δαπανούσαν 700-1000 κάλυκες ημερήσια. Οι τοίχοι έπεσαν, και μόνο τρεις από τους 11 πύργους σώθηκαν από τη μάχη. Οι δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εισέβαλαν στο φρούριο, αλλά υπέστησαν βαριές απώλειες και υποχώρησαν. Μετά από παύση πυρός οργανώθηκαν για μια μαζική επίθεση. Υπερέχοντας αριθμητικά ο τουρκικός Στρατός ανάγκασε τους Κοζάκους να υποχωρήσουν προς την Ακρόπολη. Η πολιορκία του Αζόφ έληξε με βαρύ τίμημα (20-70 χιλιάδες τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν μέσα σε 3 μήνες) και λόγω προβλημάτων στον ανεφοδιασμό του τουρκικού στρατού.
Οι Κοζάκοι πρότειναν την προσάρτηση του Αζόφ στο Βασίλειο της Ρωσίας. Ο Ρώσος τσάρος Μιχαήλ Α' και το ζέμσκι σομπόρ (ρωσικά: зе́мский собо́р, συνέλευση του λαού) αρνήθηκαν την προσφορά φοβούμενοι ότι ίσως προκαλέσει τον επόμενο Ρωσοτουρκικό πόλεμο για τον οποίον η Ρωσία δεν ήταν έτοιμη. Οι Κοζάκοι δεν διέθεταν τους πόρους για την ανακατασκευή του φρουρίου, οπότε το ανατιναγμένο και έρημο φρούριο εγκαταλείφθηκε το καλοκαίρι του 1642.