cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαφή μαλλιών
μικρογραφία|Κομμώτρια που βάφει τα μαλλιά μιας γυναίκας Η βαφή μαλλιών είναι ένα χημικό παρασκεύασμα που χρησιμοποιείται για να αλλάξει το χρώμα μαλλιών.
Ιστορία
Έχει βρεθεί ότι η βαφή μαλλιών χρησιμοποιήθηκε το 1500 π.Χ. σε μούμιες ηλικιωμένων γυναικών στην Αίγυπτο. Τότε χρησιμοποιείται η χέννα που δεν ήταν μόνιμη βαφή αλλά μικρής διάρκειας για να καλύπτει τα γκρίζα μαλλιά των γυναικών. Στη Αίγυπτο ξύριζαν το μαλλί τους και έφτιαχναν κοτσίδες που έβαφαν με μαύρο χρώμα και τις έβαζαν στο κεφάλι για να προστατευτούν από το ήλιο.
Το 600 π.Χ. χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες η μόνιμη βαφή. Από τη χημική ανάλυση των τριχών που βρέθηκαν σε τάφους, οι Έλληνες αναμείγνυαν οξείδιο του μολύβδου και υδροξείδιο του ασβεστίου, δυο ουσίες που όταν έρθουν σε επαφή με την κερατίνη της τρίχας της δίνουν σταθερό μαύρο χρώμα.
Κύρια συστατικά
Στη σύγχρονη εποχή στην βαφή μαλλιών χρησιμοποιούνται δυο συστατικά το οξυζενέ και το χρώμα της βαφής εκ των οπίων το οξυζενέ είναι χρήσιμο για να ασπριστεί το μαλλί και να μπορέσει να μπει το χρώμα.
Σύγχρονες βαφές
Οι σύγχρονες βαφές έχουν:
Τεχνικές εφαρμογής
Σε ένα μπολ γίνεται το ανακάτεμα του οξυζενέ και του χρώματος της βαφής και έπειτα το μείγμα τοποθετείται με πινέλο στο τριχωτό μέρος του κεφαλιού. Έπειτα από 45 λεπτά το μείγμα ξεβγάζεται με νερό και σαπούνι.
Πολιτισμική επιρροή
μικρογραφία|Μπλε βαφή Εκτός από το να καλύπτονται τα γκρίζα μαλλιά με φυσικά χρώματα ώστε να φαίνεται κανείς νεότερος, η βαφή μαλλιών χρησιμοποιείται και με έντονα χρώματα, όπως πράσινο, μωβ, μπλε κλπ με σκοπό να τονίζονται στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου. Οι έντονες βαφές μαλλιών συναντώνται σε νέους, καλλιτέχνες κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμωτική
Γιόρις φαν Μπρέντελ
Ο Γιόρις φαν Μπρέντελ (φλαμανδικά: Joris van Bredael, 1 Ιανουαρίου 1661 - περ. 1706) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος γνωστός για τις απόψεις πόλεων και τις σκηνές μάχης που απεικόνισε. Ήταν μέλος της επιφανούς οικογένειας καλλιτεχνών φαν Μπρέντελ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αμβέρσα σε οικογένεια καλλιτεχνών, δεύτερος γιος του Πίτερ φαν Μπρέντελ, γνωστού καλλιτέχνη που ειδικευόταν σε σκηνές αγοράς και πανηγύρεις χωριών με φόντο ιταλικού ύφους τοπία. Μητέρα του ήταν η Αν Φέλντενερ, θυγατέρα του γλύπτη Γεννάιν Φέλντενερ. Δύο από τους αδελφούς του, οι Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο πρεσβύτερος και Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ έγιναν επίσης ζωγράφοι. Ο Γιόρις εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1684.
Νυμφεύτηκε την Γιοχάννα Μαρία φαν Ντίπενμπεϊκ, θυγατέρα του επιφανούς μπαρόκ ζωγράφου Άμπραχαμ φαν Ντίπενμπεϊκ στις 25 Ιουλίου 1681. Τα δύο τέκνα τους, Γιόζεφ φαν Μπρέντελ και Γιαν Πίτερ φαν Μπρέντελ ο νεότερος έγιναν επίσης ζωγράφοι Η σύζυγός του απεβίωσε περί το 1689 - 90 και ο Γιόρις νυμφεύτηκε εκ νέου με την Άννε φαν ντερ Ντορτ.
Εργάστηκε στην Αμβέρσα για λογαριασμό εμπόρων έργων τέχνης, όπως ο Φόρχοντ (Forchondt). Το 1690 ο Φόρχοντ απέστειλε στους αντιπροσώπους της οικογενειακής επιχείρησης στη Βιέννη έξι πίνακες του Γιόρις φαν Μπρέντελ, περιλαμβανομένων ενός αναγλύφου της Βιέννης, της κατάκτησης της Βούδας και της κατάκτησης του Γκραν.
Με βάση ένα πίνακα με χειμερινή άποψη της Βιέννης, που του αποδίδεται, ορισμένες φορές γίνεται υπόθεση ότι πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στην πόλη.
Έργο
Πολύ λίγα έργα του Γιόρις φαν Μπρέντελ έχουν διασωθεί. Είναι κυρίως γνωστός για τις σκηνές μάχης και τις απόψεις πόλεων, στις οποίες συνήθως απεικονίζεται κάποια λαϊκή εορτή ή πανήγυρις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παρόμοιας απεικόνισης είναι ο πίνακας Αγώνας με έλκηθρα στην αυλή του ανακτόρου Χόφμπουργκ της Βιέννης, ο οποίος πωλήθηκε από τον οίκο "Christie's" στις 24 Απριλίου 1998 στο Λονδίνο (παρτίδα 73). Παριστά αγώνα με έλκηθρα στις πλατείες και τους δρόμους της Βιέννης, αγαπημένη ενασχόληση των Βιεννέζων κατά τους χειμερινούς μήνες.
Πίνακας που του αποδίδεται είναι και η Μάχη μεταξύ Χριστιανών και Οσμανλήδων στρατιωτών (πωλήθηκε από τον οίκο "Lempertz" στις 28 Σεπτεμβρίου 2011 στην Κολωνία, παρτίδα 8). Τα μέλη της οικογένειάς του, περιλαμβανομένων και των γιων του, συχνά δημιουργούσαν παρόμοιες σκηνές μάχης, οι οποίες φαίνεται ότι ανταποκρίνονταν στη ζήτηση εκ μέρους της ευρωπαϊκής τάξεως των ευγενών, για την απεικόνιση των νικών τους απέναντι στους Τούρκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά
Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Πρωτότυπου Τραγουδιού για το τραγούδι Whatever Will Be, Will Be (Que Sera, Sera) που ερμηνεύει η Ντέι στην ταινία. Συμμετείχε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών του 1956.
Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια ενός ιατρικού συνεδρίου στο Παρίσι, ο γιατρός Μπεν ΜακΚέννα (Τζέιμς Στιούαρτ), η σύζυγός του Τζο (Ντόρις Ντέι), πρώην τραγουδίστρια και ηθοποιός του θεάτρου κι ο έφηβος γιος τους Χανκ, αποφασίζουν να επισκεφθούν το Μαρακές στο Μαρόκο. Όταν φτάνουν στο Μαρόκο ο Μπεν προσεγγίζεται από έναν Γάλλο, τον Λουί Μπερνάρ (Ντανιέλ Ζελέν), τον οποίο είχε συναντήσει στο λεωφορείο το οποίο τους μετέφερε στο Μαρακές κι ο οποίος τώρα είναι μεταμφιεσμένος σε Άραβα. Ο Μπερνάρ προλαβαίνει να ψιθυρίσει στο αυτί του Μπεν ότι κάποιοι σχεδιάζουν απόπειρα δολοφονίας ενός πολιτικού προσώπου στο Λονδίνο, την ώρα που ένας άγνωστος του καρφώνει ένα μαχαίρι στην πλάτη. Μετά τη δολοφονία του Μπερνάρ, ο Μπεν διστάζει να ειδοποιήσει τις αρχές για να τους αναφέρει όσα του ψιθύρισε ο άνδρας, καθώς τα άτομα που έχουν οργανώσει τη δολοφονία προσπαθούν να τον κάνουν να σιωπήσει απαγάγοντας το γιο του Χανκ. Οι απαγωγείς είναι ο Έντουαρντ (Μπέρναρντ Μάιλς) και η Λούσι Ντέιτον (Μπρέντα Ντε Μπάνζι), τους οποίους οι ΜακΚέννα γνώρισαν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Μην έχοντας άλλη επιλογή το ζευγάρι επιστρέφει στο Λονδίνο προκειμένου να εντοπίσουν τους απαγωγείς, που πλέον έχουν φύγει από το Μαρόκο και να σώσουν τη ζωή του Χανκ.
Πληροφορίες παραγωγής
Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ είχε από το 1941 την επιθυμία του να σκηνοθετήσει μια αμερικανική εκδοχή της ταινίας του 1934 Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά. Όμως κατάφερε να πραγματοποιήσει αυτή του την επιθυμία το 1956, καθώς είχε θέσει ως όρο στο συμβόλαιό του με την Paramount Pictures την επανεκτέλεση της ταινίας του 1934. Η εταιρία ήταν σύμφωνη για τη δημιουργία ενός ριμέικ που θα προσάρμοζε την υπόθεση στη δεκαετία του '50. Ο Χίτσκοκ προσέλαβε για τη συγγραφή του σεναρίου τον σεναριογράφο Τζον Μάικλ Χέιζ, στον οποίο έθεσε τον όρο να μη δει την εκτέλεση του 1934, ούτε να διαβάσει το σενάριό της. Ήταν ο Χίτσκοκ εκείνος που του διηγήθηκε την υπόθεση της ταινίας πάνω στην οποία πάτησε για να γράψει το σενάριο. Όταν ο σκηνοθέτης ξεκίνησε τα γυρίσματα, είχε στα χέρια του μόνο τις πρώτες σκηνές της ταινίας. Ο Χέιζ του έστειλε τις υπόλοιπες σκηνές μέσω ταχυδρομείου ενώ τα γυρίσματα συνεχίζονταν.
Ο Χίτσκοκ προσέλαβε για άλλη μια φορά, ως πρωταγωνιστή της ταινίας, τον Τζέιμς Στιούαρτ με τον οποίο είχε ήδη συνεργαστεί στις ταινίες Ο βρόχος (Rope, 1948) και Σιωπηλός μάρτυς (Rear Window, 1954). Ο σκηνοθέτης απαίτησε επίσης να ανατεθεί ο ρόλος της συζύγου του Στιούαρτ στην ξανθιά ηθοποιό Ντόρις Ντέι εφόσον του άρεσε η ερμηνεία της στην ταινία Όταν η θύελλα ξεσπά (Storm Warning, 1951). Αλλά ο Χέρμπερτ Κόλμαν της Paramount έφερε αντιρρήσεις εφόσον γνώριζε την ηθοποιό μόνο από τη δουλειά της ως τραγουδίστρια. Ο Κόλμαν πρότεινε στο Χίτσκοκ μια σειρά από πιο γνωστές ξανθές ηθοποιούς όπως η Γκρέις Κέλι, η Κιμ Νόβακ και η Λάνα Τέρνερ, ή ως εναλλακτική λύση ανέφερε τα ονόματα των μελαχρινών Άβα Γκάρντνερ, Τζιν Τίρνεϊ και Τζέιν Ράσελ, αλλά ο σκηνοθέτης παρέμεινε ανένδοτος κι η Ντέι ανέλαβε το ρόλο.
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στο Μαρακές, αλλά ο σκηνοθέτης αναγκάστηκε να αλλάξει το πρόγραμμα των γυρισμάτων για να μην συμπέσουν με το Ραμαζάνι. Η Ντέι ένιωσε αποστροφή με τον τρόπο που οι ντόπιοι μεταχειρίζονταν τα ζώα και συμφώνησε να ξεκινήσει τα γυρίσματα μόνο αφότου το συνεργείο της ταινίας έστησε ένα σταθμό όπου τάιζαν τα ζώα κοντά στο κινηματογραφικό σετ. Έπειτα η παραγωγή μεταφέρθηκε στο Λονδίνο και το Λος Άντζελες όπου ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα.
Μουσική
Ο συνθέτης Μπέρναρντ Χέρμαν χρησιμοποίησε ως επί το πλείστον το μουσικό θέμα του Άρθουρ Μπέντζαμιν Storm Clouds Cantata για την κλιμάκωση των σκηνών της ταινίας. Στην ταινία χρησιμοποιήθηκε επίσης το τραγούδι που έγραψαν οι Λίβινγκστον και Έβανς με τίτλο Whatever Will Be, Will Be (Que Sera, Sera) για να αναδειχτούν οι φωνητικές ικανότητες της Ντέι, που υποδυόταν μια τραγουδίστρια που έχει αποσυρθεί για να ζήσει με τον σύζυγό της. Το τραγούδι έφτασε στο νούμερο 2 στον κατάλογο με τις επιτυχίες των Η.Π.Α. και στο νούμερο 1 στην Αγγλία.
Διαφορές με την εκτέλεση του 1934
Η υπόθεση παρουσιάζει αρκετές διαφορές μεταξύ των δυο εκτελέσεων. Η πρώτη εκτέλεση διαδραματίζεται στο Σαιντ Μόριτς στην Ελβετία κι όχι στο Μαρόκο. Στην εκτέλεση του 1934 το θύμα της απαγωγής είναι η κόρη του ζευγαριού ενώ σε εκείνη του 1956 θύμα είναι ο γιος. Η κλιμάκωση του τέλους της πρώτης ταινίας διαδραματίζεται στο Ιστ Εντ του Λονδίνου, ενώ το κλείσιμο της δεύτερης εκδοχής λαμβάνει χώρα στην πρεσβεία.
Εισπράξεις
Με προϋπολογισμό 1.200.000 δολαρίων, η ταινία είχε εμπορική επιτυχία κάνοντας εισπράξεις της τάξης με των 4.100.000 δολαρίων.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Μοσεσόε Α΄
Ο  Μοσεσόε Α΄  (Moshoeshoe I, 1786 - 1870 ) ήταν ο σημαντικότερος ίσως βασιλιάς του Λεσότο.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο βόρειο τμήμα του σημερινού Λεσότο, γύρω στο 1786 σε περίοδο λιμού. Από τη γέννησή του, του δόθηκε το όνομα Λεπόκο (Lepoqo, σημαίνει καταστροφές), εξαιτίας των συνθηκών που επικρατούσαν όταν ο ίδιος ήρθε στον κόσμο. Ήταν πρώτος γιος του φυλάρχου Μοχατσάνε, από τους Μπακοτέλι. Στα πρώτα του χρόνια, βοήθησε τον πατέρα του να επικρατήσει επί των άλλων φυλών. Σε ηλικία 34 ετών δημιούργησε τη δική του φυλετική ομάδα (φατρία) και έγινε αρχηγός. Μαζί με τους υποστηρικτές του εγκαταστάθηκε στο Όρος Μπουτα-Μπούτε.
Βασιλεία
Ο Λεπόκο κέρδισε τη θέση του ως ηγέτης στη διάρκεια επιδρομής ενός ζωοκλέφτη. Ο ίδιος επέστρεψε με πολλά κεφάλια βοοειδών και μάλιστα ξύρισε τη γενειάδα του αντιπάλου του, κάτι που του έδωσε το προσωνύμιο “Moshoeshoe (ο ξυριστής)”. Η περίοδος της βασιλείας του συνέπεσε με την ακμή του περιώνυμου φυλάρχου των Ζουλού, Σάκα. Εξαιτίας επιθέσεων από άλλες φατρίες, ο Μοσεσόε αναγκάστηκε να μετακινηθεί με την ομάδα του σε άλλη περιοχή, που έλαβε το όνομα Τάμπα Μπόζιου (Thaba Bosiu) ή Όρος της Νύχτας. Αυτό οφείλεται στη δοξασία ότι τη νύχτα το βουνό μεγάλωνε και συρρικνωνόταν την ημέρα. Για τους εχθρούς τους αποδείχτηκε απόρθητο φρούριο.
Διπλωμάτης
Ο Μοσεσόε ήταν ιδιαίτερα διαλλακτικός με τους αντιπάλους του, Παραχώρησε γη και προστασία και ενδυνάμωσε το αναπτυσσόμενο έθνος των Μπασότο. Το 19ο αιώνα ίδρυσε το κράτος που έγινε τελικά βρετανικό προτεκτοράτο, με το όνομα Μπασουτολάνδη. Ο ίδιος έγινε πλέον γνωστός ως Morena e Moholo/morena oa Basotho (Μέγας Βασιλιάς/Βασιλιάς των Μπασότο).
Παράλληλα, επί της βασιλείας του έγιναν δεκτοί στο σημερινό Λεσότο πολλοί ξένοι, λευκοί αξιωματούχοι και ιεραπόστολοι. . Ο ίδιος όρισε λευκούς συμβούλους για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα.
Πόλεμοι
Επακολούθησε περίοδος συγκρούσεων. Ο Μοσεσόε υπέγραψε συνθήκη με το Βρετανό Κυβερνήτη, τον Σερ Τζορτζ Τόμας Νάπιερ. Με τη συνθήκη προσάρτησε και εδάφη που κατείχαν οι Μπόερς, οι οποίοι νικήθηκαν το 1848.
Το 1851 και 1852 ο βασιλιάς απέκρουσε βρετανικές επιθέσεις και στη συνέχεια το ζήτημα που είχε δημιουργηθεί με τους Βρετανούς επιλύθηκε με διπλωματικό τρόπο. Το 1854 οι Βρετανοί αποσύρθηκαν από την περιοχή και ντε φάκτο δημιουργήθηκαν δύο κράτη: Το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης και το Βασίλειο των Σότο.
Το 1858 ο Μοσεσόε κέρδισε τους Μπόερς αλλά το 1865 απώλεσε ένα σημαντικό τμήμα από τα δυτικά μέρη. Ο τελευταίος πόλεμος του 1867 τερματίστηκε μόλις με την έκκληση του βασιλιά στη βασίλισσα της Αγγλίας Βικτωρία. Οι Βρετανοί συμφώνησαν να εγκαθιδρύσουν προτεκτοράτο, όπως και έγινε το 1868.
Το 1869 το Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραψε συνθήκη με τους Μπόερς και καθορίστηκαν τα σύνορα της Μπασουτολάνδης, που μετέπειτα ονομάστηκε Λεσότο. Οι Μπόερς κράτησαν την καλλιεργήσιμη γη δυτικά του ποταμού Καλεντόν. Αυτό είχε αποτέλεσμα το βασίλειο του Μοσοσόε να μειωθεί στο μισό από το αρχικό του μέγεθος.
Θάνατος
Παρά το γεγονός ότι ο Μοσεσόε δεν είχε αποκτήσει πολύ έδαφος, ωστόσο δεν ηττήθηκε ποτέ του σε μάχη. Απεβίωσε στις 11 Μαρτίου του 1870 και ο θάνατός του σήμανε το τέλος της παραδοσιακής εποχής και την απαρχή της σύγχρονης αποικιακής περιόδου για το Λεσότο. Το όνομά του δόθηκε σε διεθνές αεροδρόμιο της μικρής χώρας, ενώ η ημερομηνία του θανάτου του είναι εθνική εορτή (αργία).
Πετανοί
Πρόκειται για μια πανέμορφη παραλία με άσπρο βότσαλο και με πεντακάθαρα γαλαζοπράσινα νερά. Οι Πετανοί είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες παραλίες της Κεφαλονιάς, Έχει βραβευτεί με Γαλάζια σημαία και είναι άρτια οργανωμένη.Οι πετανοί έχουν μήκος περίπου ένα χιλιόμετρο.Η περιοχή έχει πλήθος πηγών με γλυκά νερά και λέγεται οτι αναβλύζουν ακόμα και μέσα απο τη θάλασσα και για αυτό το λόγο, το νερό είναι δροσερό ακόμα και τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού.Είναι αλήθεια, πως, όταν σκάψεις µε τα χέρια σου στην αµµουδιά των Πετανών θα βρεις γλυκό νερό. Στα υψώµατα των Πετανών υπάρχουν πολλές πηγές νερού, όπως η ιστορική πηγή στις Χάλκες, στον Τυχιά, στα Ιριά ή Γυριά, στο Κεράσι και στη κατηφορική πηγή στο Γιούτι, που οι κάτοικοι των γύρων χωριών την έχουν κάνει πηγάδι.
Δεξιά της παραλίας των πετανών βρίσκεται η παραλία  φωτεινοί. Λέγεται επίσης και το ακρωτήριο «της κυρά Άννας», όπου σύμφωνα με θρύλο, η κυρά Άννα πνίγηκε σε αυτή τη παραλία, για να σώσει το παιδί της απο την μανιασμένη θάλλασσα.Η παραλία των φωτεινών σε αντίθεση με τους πετανούς έχει κυρίωςμεγάλα βότσαλα και στην άκρη  ψιλό βότσαλο. Έχει επίσης τους ίδιους απότομους γκρεμούς στα πλάγια όπως και οι πετανοί. Η παραλία των φωτεινών είναι κυριώς γνωστή στους κατοίκους των γύρω χωριών.
Σύμφωνα με κάποιες εκδοχές το μέρος έχει λάβει το όνομα του από την συνένωση των λέξεων πετάω+νους. Σύμφωνα με κάποιες άλλες το όνομα έχει προέλευση Ομηρική, και προέρχεται από την λέξη “εηπετανοί”, το οποίο σημαίνει το τόπο που έχει πολλά νερά, καθ' όλο το έτος .μ
Οι Πετανοί βρίσκονται κοντά στο Ληξούρι, στη δυτική πλευρά της χερσονήσου της Παλικής. Για να επισκεφθείτε την παραλία αυτή χρειάζεται να ακολουθήσετε το δρόμο προς την Ανωγή, την «πάνω μεριά» της χερσονήσου. Κοντά στους Πετανούς βρίσκεται το χωριό της Κοντογεννάδας, της Αγίας Θέκλης και των Καμιναράτων.
Παραπομπές
Κεφαλονια, παραλιες
Κατηγορία:Νομός Κεφαλληνίας Κατηγορία:Παραλίες της Κεφαλονιάς
Δημήτρης Χατσόπουλος
Ο Δημήτρης Χατσόπουλος (1844 - 1913) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε στο Καρπενήσι και ήταν γιος του Ιωάννη Χατσόπουλου, βουλευτή και κτηματία, και της Αγγελικής Γουβέλη. Καταγόταν από σπουδαία οικογένεια της Ευρυτανίας και ήταν αδερφός του Γεωργίου Χατσόπουλου. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ. Το 1867 διορίστηκε δικηγόρος στο Μεσολόγγι, όπου και διακρίθηκε.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1879 έθεσε υποψηφιότητα για πρώτη φορά στην περιφέρεια Ευρυτανίας καταφέρνοντας να εκλεγεί δεύτερος ενώ στις εκλογές του 1881 εξελέγη πρώτος σε ψήφους. Στις εκλογές του 1885 επανεξελέγη όπως και σε αυτές του 1887 οπότε και εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, αφού η περιφέρεια Ευρυτανίας υπήχθη σε αυτήν. Το 1890 επανεξελέγη, απέτυχε όμως στις εκλογές του 1892 καθώς απέτυχε όλος ο δηλιγιαννικός συνδυασμός. Στις εκλογές του 1895 επανεξελέγη βουλευτής αλλά στις εκλογές του 1899 υποστηριζόμενος από το κόμμα του Αλέξανδρου Ζαΐμη δεν κατάφερε να εκλεγεί. Επανεξελέγη για τελευταία φορά το 1902 και αποσύρθηκε από την πολιτική το 1904, όταν και απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Ευρυτανίας. Αμέσως μετά το αποτέλεσμα κατέθεσε ένσταση ζητώντας την ακύρωση της εκλογής σε κάποια εκλογικά τμήματα λόγω καιρικών συνθηκών, ένσταση όμως που δεν έγινε δεκτή.
Απεβίωσε στην Αθήνα την 4η Μαΐου 1913.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Οικογένεια Κιτσίκη Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας
Γάτα του Σρέντινγκερ
Η γάτα του Σρέντινγκερ είναι ένα νοητικό πείραμα, που χαρακτηρίζεται και ως παράδοξο, επινοήθηκε από τον Αυστριακό φυσικό Έρβιν Σρέντινγκερ (Erwin Schrödinger) το 1935. Αναπαριστά αυτό που είδε ως το πρόβλημα στην ερμηνεία της Κοπεγχάγης για την κβαντομηχανική στην εφαρμογή της σε καθημερινά αντικείμενα. Το σενάριο παρουσιάζει μια γάτα, η οποία μπορεί να είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή, με την κατάστασή της να συνδέεται με προηγούμενο τυχαίο γεγονός. Το νοητικό πείραμα συναντάται συνήθως σε θεωρητικές συζητήσεις για τις ερμηνείες της κβαντομηχανικής. Κατά την ανάπτυξη αυτού του πειράματος ο Σρέντινγκερ επινόησε τον όρο κβαντική διεμπλοκή.
Το νοητικό πείραμα
Σύμφωνα με τον Σρέντινγκερ: "Κάποιος μπορεί να κατασκευάσει αρκετά γελοίες περιπτώσεις. Μια γάτα κλειδώνεται σε ένα ατσάλινο θάλαμο, μαζί με την εξής διάταξη (η οποία βρίσκεται με ασφάλεια εκτός εμβέλειας της γάτας): σε έναν μετρητή γκάιγκερ υπάρχει μια ελάχιστη ποσότητα ραδιενεργής ουσίας, τόσο μικρής, που κατά τη διάρκεια μιας ώρας ένα από τα άτομα διασπάται, αλλά επίσης ισοπίθανα, ίσως και όχι. Αν συμβεί αυτό ο μετρητής ενεργοποιείται και μέσω ενός διακόπτη (ρελέ) απελευθερώνει ένα σφυρί που σπάει μια μικρή φιάλη με υδροκυάνιο. Αν κάποιος αφήσει αυτό το σύστημα μόνο του για μια ώρα, μπορεί να υποθέσει ότι η γάτα είναι ακόμα ζωντανή, εάν στο μεταξύ δεν έχει διασπαστεί κάποιο άτομο. Η κυματοσυνάρτηση του συστήματος μπορεί να το εκφράσει, αν υπάρχει σε αυτή και η ζωντανή και η νεκρή γάτα (συγχωρήστε μου την έκφραση) αναμεμιγμένες ή διάχυτες εξίσου."
"Κλασικά τέτοιες περιπτώσεις απροσδιοριστίας αρχικά περιορισμένες στο ατομικό επίπεδο, μετασχηματίζονται σε μακροσκοπικές απροσδιοριστίες, οι οποίες μπορούν να επιλυθούν με απευθείας παρατήρηση. Αυτό μας εμποδίζει από το να δεχτούμε έτσι αφελώς ένα "θολό μοντέλο" που αναπαριστά την πραγματικότητα. Από μόνο του δεν συμπεριλαμβάνει τίποτα ασαφές ή αντιφατικό. Υπάρχει διαφορά μεταξύ μιας κουνημένης και "out-of-focus" φωτογραφίας και μεταξύ ενός στιγμιότυπου σύννεφων και ομίχλης."
- Erwin Schrödinger
Το περίφημο νοητικό πείραμα του Σρέντινγκερ θέτει το ερώτημα, "πότε ένα κβαντικό σύστημα σταματάει να υπάρχει σε μια κβαντική υπέρθεση καταστάσεων και γίνεται το ένα ή το άλλο;" (Πιο τεχνικά, πότε μια πραγματικά κβαντική κατάσταση σταματά να είναι γραμμικός συνδυασμός καταστάσεων, που παριστούν διαφορετικές κλασικές καταστάσεις και αντ' αυτού αρχίζει να έχει μοναδική κλασική συμπεριφορά;) Αν η γάτα επιζεί, θυμάται μόνο ότι ήταν ζωντανή. Αλλά επεξηγήσεις του παράδοξου EPR που είναι συνεπείς με την κλασική μικροσκοπική κβαντομηχανική απαιτούν ότι μακροσκοπικά αντικείμενα, όπως οι γάτες και οι φορητοί υπολογιστές, δεν έχουν πάντα μοναδική κλασική περιγραφή. Το νοητικό πείραμα απεικονίζει αυτό το φαινομενικό παράδοξο. Η διαίσθησή μας προστάζει ότι κανένας παρατηρητής δε μπορεί να βρίσκεται σε μίξη καταστάσεων, όμως η γάτα, όπως φαίνεται από το νοητικό πείραμα, μπορεί να είναι αυτή η μίξη. Χρειάζεται η γάτα να γίνει παρατηρητής, ή από μόνη της η ύπαρξη σε μια καλά καθορισμένη κλασική κατάσταση απαιτεί κάποιον εξωτερικό παρατηρητή; Κάθε εναλλακτική λύση φαίνεται παράλογη για τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από την ικανότητα του νοητικού πειράματος να τονίζει αυτά τα θέματα. Σε γράμμα του προς τον Σρέντινγκερ το 1950, έγραψε: "Είσαι ο μοναδικός σύγχρονος φυσικός, πέραν του Λάουε, ο οποίος μπορεί να δει ότι κάποιος δε μπορεί απλά να προσπεράσει την υπόθεση της πραγματικότητας, αν θέλει είναι ειλικρινής. Οι περισσότεροι δε βλέπουν το επικίνδυνο παιχνίδι που παίζουν με την πραγματικότητα-πραγματικότητα ως κάτι ανεξάρτητο από αυτό που είναι πειραματικά καθιερωμένο. Η ερμηνεία τους, ωστόσο, αντικρούεται τόσο κομψά από το δικό σου σύστημα του ραδιενεργού ατόμου + ενισχυτή + πυρίτιδα + γάτα στο κουτί, στο οποίο η κυματοσυνάρτηση του συστήματος περιέχει και την ζωντανή γάτα και την κομματιασμένη. Κανένας δε μπορεί να αμφιβάλει ότι η παρουσία ή απουσία της γάτας, είναι κάτι ανεξάρτητο της πράξης του παρατηρητή."
Αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι η πυρίτιδα δεν αναφέρεται στον μηχανισμό του Σρέντινγκερ, ο οποίος χρησιμοποιεί μετρητή Γκάιγκερ ως ενισχυτή και υδροκυάνιο ως πυρίτιδα. Η πυρίτιδα αναφέρθηκε στην αρχική υπόθεση του Σρέντινγκερ 15 χρόνια νωρίτερα και προφανώς ο Αϊνστάιν το συνέχισε στην τωρινή συζήτηση. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αϊνστάιν όχι μόνο ποτέ δεν συμπάθησε την κβαντική μηχανική αλλά βάσει των πειραματικών αποδείξεων του θεωρήματος του Μπελ (John Stewart Bell) η άποψη του Αϊνστάιν περί κβαντικής σύμπλεξης αποδείχθηκε θεμελιωδώς λάθος.
Αντίλογος
"Πράγματι, η θέση και η ταχύτητα ενός ηλεκτρονίου δεν είναι δυνατό να καθοριστούν την ίδια χρονική στιγμή, αλλά κάτι τέτοιο σημαίνει απλώς ότι αυτές δεν είναι οι κατάλληλες ποσότητες που πρέπει να χρησιμοποιούμε για την περιγραφή του. Αυτό που χαρακτηρίζει το ηλεκτρόνιο ή οποιοδήποτε σύνολο σωματιδίων κάθε χρονική στιγμή είναι μια κυματοσυνάρτηση. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που παρατηρεί τα σωματίδια, τότε η κατάσταση ολόκληρου του συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του παρατηρητή, περιγράφεται από μια ενιαία κυματοσυνάρτηση." Steven Weinberg, Όνειρα για μια Τελική Θεωρία, 1995 - κάτοπτρο (Dreams of a Final Theory, 1992 - Pantheon Books) ISBN 9607023943/ISBN 9780679744085
Παραπομπές
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Νοητικά πειράματα Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
MacOS Monterey
Το macOS Monterey (έκδοση 12) είναι η δέκατη όγδοη μεγάλη έκδοση του macOS, του λειτουργικού συστήματος της Apple για υπολογιστές Macintosh. Ο διάδοχος του macOS Big Sur, ανακοινώθηκε στο WWDC 2021 στις 7 Ιουνίου 2021 και αναμένεται να κυκλοφορήσει αργότερα το 2021. Μια έκδοση beta του macOS Monterey κυκλοφόρησε σε προγραμματιστές που εγγράφηκαν στο Πρόγραμμα προγραμματιστών της Apple στις 7 Ιουνίου 2021. Μια δημόσια έκδοση beta θα είναι διαθέσιμη από τον Ιούλιο του 2021.
Το λειτουργικό σύστημα ακολουθεί την παράδοση της ονομασίας κυκλοφοριών macOS. Το όνομά του προέρχεται από το Monterey Bay της Καλιφόρνιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:MacOS
Κοινότητα Πατρικίου
Η κοινότητα Πατρικίου ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Αχινού.
Συστάθηκε το 1928, ενώ μέχρι τότε ήταν μέρος της κοινότητας Σιτοχωρίου. Για ένα μικρό διάστημα την περίοδο 1941-42 εντάχθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης αλλά στη συνέχεια επανήλθε στον νομό Σερρών. Διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιές κοινότητες της Ελλάδας
Αλμπέρ
Η Αλμπέρ (γαλλ. Albert) είναι μια μικρή πόλη της βόρειας Γαλλίας, στο νομό Σομ, παρόχθια του ποταμού  Ανκρ, 18 περίπου μίλια ΒΑ. της Αμιένης. Προηγούμενη ονομασία της ήταν Ανκρ (γαλλ. Ancre ή Encre). Το σημερινό της όνομα δόθηκε όταν δωρήθηκε από τον Βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΓ΄ στον Κάρολο ντ' Αλμπέρ. Γύρω από την πόλη αυτή κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο διεξάχθηκαν τρεις σφοδρές μάχες το 1914, 1916 και 1918, κατά τις οποίες δύο φορές ανακαταλήφθηκε. Το 1950 αριθμούσε περίπου 10.000 κατοίκους. Περίπου τον ίδιο αριθμό παρουσιάζει και σήμερα.
Σημαντικά κτίρια της πόλης είναι ο ομώνυμος πύργος καθώς και ο υπέροχος μητροπολιτικός ναός αφιερωμένος στη "Παναγία του Μπρεμπιέρ" (Brebières). Στην πόλη βρίσκεται το Μουσείο Σομ 1916, αφιερωμένο στη μάχη του Σομ του 1916.
Λαογραφία
Σημειώνεται ότι ο θόλος του κωδωνοστασίου της εκκλησίας της "Παναγίας του Μπρεμπιέρ" επιστέφεται από ένα μεγάλο άγαλμα της Παναγίας, που κρατά υπερυψωμένα το θείο βρέφος. Κατά τη διάρκεια των σφοδρών μαχών το άγαλμα εβλήθη από μια γερμανική οβίδα με συνέπεια να πάρει κλίση 105° (15 δηλαδή μοίρες κάτω του οριζοντίου) χωρίς όμως να πέσει.
Σε αυτή τη θέση έμεινε μέχρι τον Μάρτιο του 1918 οπότε και κατέπεσε. Μάλιστα οι κάτοικοι τότε πίστευαν πως με την τελική πτώση θα επέρχονταν και η λήξη του πολέμου αλλά και της βασιλείας των Χοεντσόλερν, που πράγματι συνέβησαν. Μετά τη λήξη του πολέμου ο ναός αναστηλώθηκε περισσότερο περίλαμπρος και το άγαλμα του θόλου φέρει το όνομα "Παναγία η Κρεμάμενη", αν και έχει επίσης αναστηλωθεί.
Η Αλμπέρ είναι, σήμερα, περισσότερο γνωστή για την εξειδικευμένη βιομηχανία κατασκευής μηχανικών εργαλείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς
Σχολή του Φονταινεμπλώ
μικρογραφία|405x405εσ|Άρτεμις κυνηγέτις, (1550–60) αγνώστου καλλιτέχνη της Σχολής του Φονταινεμπλώ, [[Λούβρο]] Η Σχολή του Φονταινεμπλώ (γαλλικά: L'École de Fontainebleau) αναφέρεται σε δύο περιόδους καλλιτεχνικής παραγωγής στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Αναγέννησης. Επικεντρώθηκε στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ από ζωγράφους που ασχολήθηκαν κυρίως με τη διακόσμηση του ανακτόρου κατά παραγγελία των βασιλέων της Γαλλίας, χαρακτηρίζεται από μια μετρημένη γαλλική εφαρμογή του Μανιερισμού και κυριάρχησε στη γαλλική καλλιτεχνική δημιουργία τον 16ο και 17ο αιώνα. Ήταν από τα πιο επιτυχημένα κέντρα αναγεννησιακής τέχνης στη Γαλλία και αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο ακμαία του ευρωπαϊκού Μανιερισμού.
Κατ 'επέκταση, αυτός ο όρος έχει εφαρμοστεί σε όλες τις μορφές τέχνης που άνθισαν στο Φονταινεμπλώ, και λίγο αργότερα, με την ίδια τεχνοτροπία, στο Παρίσι.
Το όνομα που δόθηκε σ' αυτό το καλλιτεχνικό κίνημα χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1818 από τον ιστορικό Άνταμ Μπαρτς (1757-1821) στο έργο του Περί χαρακτικής (1803-1821), για να προσδιορίσει τις εκτυπώσεις που έκανε μια ομάδα καλλιτεχνών τη δεκαετία του 1540, υπό τη διεύθυνση δύο Ιταλών καλλιτεχνών που εργάζονταν στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ: του Ρόσσο Φιορεντίνο και του Φραντσέσκο Πριματίτσο, που θεωρούνται οι πρωτεργάτες της Σχολής.
Πρώτη Σχολή του Φονταινεμπλώ (1531 - περίπου 1570)
μικρογραφία|320x320εσ|Η Στοά του Φραγκίσκου Α’ στο [[ανάκτορο του Φονταινεμπλώ]] μικρογραφία|250x250εσ|Η Αφροδίτη στην τουαλέτα της, αγνώστου καλλιτέχνη της Σχολής του Φονταινεμπλώ (μέσα 16ου αιώνα, [[Μουσείο του Λούβρου).]] Το 1531, ο Ιταλός καλλιτέχνης Ρόσσο Φιορεντίνο, έχοντας χάσει τα περισσότερα από τα υπάρχοντά του στη λεηλασία της Ρώμης το 1527, κλήθηκε από τον Φραγκίσκο Α' να έρθει στη Γαλλία, όπου ξεκίνησε ένα εκτεταμένο διακοσμητικό πρόγραμμα για το ανάκτορο του Φονταινεμπλώ και υπήρξε ο πρωτεργάτης του καλλιτεχνικού κινήματος. Το 1532 έφθασε και ένας άλλος Ιταλός καλλιτέχνης, ο Φραντσέσκο Πριματίτσο (από τη Μπολόνια). Ο Ρόσσο πέθανε στη Γαλλία το 1540. Με σύσταση του Πριματίτσο, το 1552 ο γιος του Φραγκίσκου Α', Ερρίκος Β' προσκάλεσε τον Νικολό ντελ’Αμπάτε (από τη Μόντενα). Αυτοί οι τρεις Ιταλοί καλλιτέχνες, γνωστοί για το έργο τους στο Φονταινεμπλώ, κλήθηκαν επίσης να δημιουργήσουν έργα τέχνης και για άλλες οικογένειες αριστοκρατών της περιόδου, έχαιραν μεγάλης φήμης και ήταν ιδιαίτερα καλοπληρωμένοι.
Καλλιτέχνες
Την ομάδα των Ρόσσο Φιορεντίνο, Πριματίτσο και Νικολό ντελ’Αμπάτε πλαισίωναν Ιταλοί καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων οι Νταμιάνο ντελ Μπαρμπιέρε, Φραντσέσκο Σιμπέκ ντα Κάπρι, Λούκα Πένι και Ρουτζέρο ντε Ρουτζέρι.
Ανάμεσα στους Φλαμανδούς και Γάλλους καλλιτέχνες που συνδέονται με την Πρώτη σχολή του Φονταινεμπλώ και εργάστηκαν με τους Ιταλούς, οι πιο γνωστοί είναι ο ζωγράφος Ζαν Κουζέν, οι γλύπτες Ζαν Γκουζόν και Ζερμαίν Πιλόν, ο ζωγράφος Λεονάρ Τιρύ, ο Ζωφρουά Ντυμονστιέ, ο Νοέλ Ζαλιέ, ο ζωγράφος με το όνομα «Ζωγράφος της Φλώρας» και ο ζωγράφος Φρανσουά Κλουέ, γιος του Ζαν Κλουέ.
Καθώς πολλά έργα είναι ανυπόγραφα και αχρονολόγητα, παραμένουν αγνώστου καλλιτέχνη της Σχολής του Φονταινεμπλώ.
Δεύτερη Σχολή του Φονταινεμπλώ (1594-1617)
μικρογραφία|250x250εσ|[[Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ και η αδελφή της (1594), αγνώστου καλλιτέχνη της Σχολής του Φονταινεμπλώ]] Από το 1584 έως το 1594, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, το κάστρο του Φονταινεμπλώ εγκαταλείφθηκε. Με την ανάρρησή του στο θρόνο, ο Ερρίκος Δ' ανέλαβε την ανακαίνιση των κτηρίων του ανακτόρου χρησιμοποιώντας μια νέα ομάδα καλλιτεχνών με κυριότερους: τον Φλαμανδό Αμπρουάζ Ντυμπουά (από την Αμβέρσα) και τους Παρισινούς Τουσαίν Ντυμπρέιγ και Μαρτέν Φρεμινέ.
Η καλλιτεχνική ομάδα αυτής της περιόδου αναφέρεται ως Δεύτερη σχολή του Φονταινεμπλώ. Τα έργα τους, πολλά από τα οποία έχουν χαθεί, με επιρροές από γαλλο-φλαμανδικά στοιχεία, συνεχίζουν στη χρήση επιμήκων μορφών και πολυπρόσωπων συνθέσεων. Πολλά από τα θέματα τους περιλαμβάνουν μυθολογικές σκηνές και σκηνές από έργα μυθοπλασίας του Ιταλού ποιητή Τορκουάτο Τάσσο και του αρχαίου Έλληνα μυθιστοριογράφου Ηλιοδώρου του Εμεσηνού.
Το ύφος τους, λιγότερο εκλεπτυσμένο από την πρώτη περίοδο, διατηρεί ένα μανιεριστικό ρεύμα έως και το 1617 περίπου και συνέχισε να ασκεί επιρροή στους καλλιτέχνες τις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της ζωγραφικής Κατηγορία:Μανιερισμός
Διεθνές Αεροδρόμιο του Κρασνοντάρ
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κρασνοντάρ (Международный аэропорт Краснодар), επίσης γνωστό και ως Αεροδρόμιο Πασκόβσκυ (Аэропорт Пашковский), (IATA: KRR, ICAO: URKK) είναι το κύριο αεροδρόμιο της πόλης Κρασνοντάρ στη νότια Ρωσία. Πρόκειται για διεθνές αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται 12 χλμ. ανατολικά της εν λόγω πόλης.
Είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της νότιας Ρωσίας καθώς και το ένατο πλέον πολυσύχναστο σε ολόκληρη την χώρα. Το 2015 πέρασαν από εκεί πανω από 3,1 εκατομμύρια επιβάτες. Διαθέτει τρεις τροχοδρόμους που μπορούν να υποστηρίξουν τους περισσότερους τύπους σύγχρονων επιβατηγών αεροσκαφών, καθώς και ελικόπτερα παντός τύπου. Η δυνατότητα εξυπηρέτησης επιβατών φθάνει τους 500 ανά ώρα για πτήσεις εσωτερικού και τους 200 ανά ώρα για διεθνείς πτήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στη Ρωσία
Δεκαετία 1900
19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας
1900 | 1901 | 1902 | 1903 | 1904 | 1905 | 1906 | 1907 | 1908 | 1909 Η δεκαετία του 1900 ήταν μια δεκαετία του Γρηγοριανού ημερολογίου που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1900 και έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1909.
Κατηγορία:Δεκαετίες
Κοινότητα Χουμνικού
Η κοινότητα Χουμνικού ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμος Αχινού. Περιλάμβανε και τον οικισμό Λαγκάδι
Συστάθηκε το 1920 αρχικά με την ονομασία Κοινότητα Χούμκων. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε κοινότητα Χουμνικού. Για ένα μικρό διάστημα την περίοδο 1941-42 εντάχθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης αλλά στη συνέχεια επανήλθε στον νομό Σερρών. Διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιές κοινότητες της Ελλάδας
Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους
Ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους (ΙΜΚ) (Appareils Idéologiques d'État) είναι έννοια που δημιουργήθηκε από τον Λουί Αλτουσέρ και έγινε γνωστή μέσω άρθρου που δημοσίευσε το 1970 στο περιοδικό La Pensée ( http://classiques.uqac.ca/contemporains/althusser_louis/ideologie_et_AIE/ideologie_et_AIE_texte.html).
Η βασική διάκριση αφορά τον Κατασταλτικό Μηχανισμό του Κράτους (ΚΜΚ) και τους πολυπληθείς Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτος (ΙΜΚ) που επιτρέπουν την αναπαραγωγή του καπιταλισμού, δηλαδή ασκούν μια αμιγώς κρατική λειτουργία, καίτοι πολλές φορές έχουν ιδιωτική μορφή από νομική άποψη (σχολείο, οικογένεια, εκκλησία, ΜΜΕ).
Είναι πάγια η μετάφραση του όρου appareil στα ελληνικά ως "μηχανισμού". Ο Αλτουσέρ εξηγεί όμως ότι δεν πρόκειται για μηχανισμούς με δυνατότητα αυτόνομης λειτουργίας, αλλά για κάτι ανάλογο με "μηχανές" ή "συσκευές".
Δεκαετία 1910
19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας
Δεκαετία 1890 | Δεκαετία 1900 | Δεκαετία 1910 | Δεκαετία 1920 | Δεκαετία 1930
1910 | 1911 | 1912 | 1913 | 1914 | 1915 | 1916 | 1917 | 1918 | 1919
Η δεκαετία του 1910 ήταν μια δεκαετία του Γρηγοριανού ημερολογίου που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1900 και έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1909.
Κατηγορία:Δεκαετίες
Αεροδρόμιο Ταν Σον Νιάτ
250px|right|thumb|Αεροδρόμιο Ταν Σον Νιάτ Το Αεροδρόμιο Ταν Σον Νιάτ (Sân bay quốc tế Tân Sơn Nhất) είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο στο Βιετνάμ.
Βρίσκεται στο Χο Τσι Μιν (πόλη), στο νότιο Βιετνάμ.
Το αεροδρόμιο έχει έκταση 850 εκτάρια, διαθέτει δύο τερματικά και μπορεί να εξυπηρετήσει 23,5 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως.
Το 2009 εξυπηρέτησε πάνω από 13 εκατομμύρια επιβάτες.
Κατασκευάστηκε από τους Γάλλους το 1930, και ξαναχτίστηκε από τον στρατό των ΗΠΑ για τις ανάγκες του πολέμου του Βιετνάμ. Από το 2020 θα εξυπηρετεί μόνο εγχώρεις πτήσεις, καθώς την θέση του ως διεθνές αεροδρόμιο της πόλης θα το πάρει το νέο αεροδρόμιο Λονγκ Ταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στο Βιετνάμ
Επαρχίες της Κροατίας
Οι επαρχίες της Κροατίας (στα κροατικά, Hrvatske županije) αποτελούν την πρώτου επιπέδου διοικητική διαίρεση της Κροατίας. Η Κροατία διαιρείται σε 20 Επαρχίες και την Πόλη του Ζάγκρεμπ που έχει καθεστώς Επαρχίας και είναι η πρωτεύουσα της χώρας. Οι Επαρχίες περαιτέρω υποδιαιρούνται σε Πόλεις και Δήμους.
Οι επαρχίες της Κροατίας είναι: και η Πόλη του Ζάγκρεμπ με έδρα το Ζάγκρεμπ.
Ντέσα Βουκάνοβιτς
Ο Ντέζα Βουκάνοβιτς (σερβικά : Деса) ήταν Σέρβος ηγεμόνας (Ζουπάνος) της Διοκλείας (1148-1162), μεγάλος ζουπάνος της Ράσκας 1153-1155 και 1162-1166. Και τέλος του δόθηκε η περιοχή των Δενδρών κοντά στην Νις.
Το 1148 ο Ντέζα επιτέθηκε στον Ράντοσλαβ της Διοκλείας, κατέλαβε την Διόκλεια και την Τερβουνία και έγινε ζουπάνος των παράκτιων ηγεμονιών (Πριμόριε) υποτελής του μεγαλύτερου αδελφού του Ούρος Β΄ Πρίμισλαβ. Ο Ράντοσλαβ δεν εκδιώχτηκε τελείως, συνέχισε να κυβερνά το Κότορ και τα νοτιοδυτικά της Διοκλείας.
Ο αδελφός του Ούρος Β΄ στη Μάχη του ποταμού Τάρα εναντίον του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Α το 1150 έχασε μαζί με τους συμμάχους του Ούγγρους. Τότε ο Ούρος όρισε τον Ντέζα συγκυβερνήτη του. Αναφέρεται σε βενετικούς χάρτες από το 1150 ως πρίγκιπας της Διοκλείας, της Τερβουνίας και της Ζαχλουμίας, και ξανά το 1151.
Στο 1153 η διαφορά μεταξύ των δύο αδελφών οδήγησε τον Ντέζα να εκδιώξει τον Ούρος και να μείνει μόνος του ηγεμόνας αλλά με επέμβαση του Μανουήλ Α΄ αποκαταστάθηκε ο Ούρος και διώχτηκε ο Ντέζα.
Μερικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ντέζα ήταν ο πατέρας του Στέφανου Νεμάνια, αυτό ωστόσο αμφισβητείται μεταξύ άλλων θεωριών.
Ιταλικές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Ιταλικές Ένοπλες Δυνάμεις (ιταλικά: Forze Armate Italiane) αποτελούν τις στρατιωτικές δυνάμεις της Ιταλίας και διακρίνονται στο Στρατό Ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία. Υπάρχει επίσης ένας τέταρτος κλάδος, που είναι γνωστός ως Καραμπινιέροι, που έχει ως ρόλο τη στρατιωτική αστυνόμευση του κράτους. Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας είναι ο αρχηγός του Ανώτατου Συμβουλίου Άμυνας της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές ένοπλες δυνάμεις
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2001-2002
Γ' Ανδρών 2001-2002
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 30 Σεπτεμβρίου 2001 έως τις 6 Ιανουαρίου 2002. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 13 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 21 Απριλίου 2002.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2001 2002 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2001 2002
Κοινότητα Μεσολακκιάς
Η κοινότητα Μεσολακιάς ήταν κοινότητα του νομού Σερρών. Λειτούργησε μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον Δήμο Αμφίπολης.
Συστάθηκε το 1920 αρχικά με την ονομασία Κοινότητα Λακοβικίων. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε κοινότητα Μεσολακιάς. Το 1971 στην Κοινότητα εντάχθηκε και ο οικισμός Νέα Μεσολακκιά. Τα επόμενα χρόνια, η κοινότητα διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε
Η έκταση της κοινότητας ήταν 34Km2
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιές κοινότητες της Ελλάδας
Συνοικία το όνειρο
Το Συνοικία το όνειρο είναι ελληνική δραματική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία Αλέκου Αλεξανδράκη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Τάσο Λειβαδίτη και τον Κώστα Κοτζιά. Πρωταγωνιστούν οι Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης και Αλίκη Γεωργούλη. Θεωρείται μία από τις πρώτες ελληνικές νεορεαλιστικές ταινίες.
Πλοκή
Μια φτωχογειτονιά της Αθήνας, ο Ασύρματος, είναι το κέντρο του κόσμου για τους ανθρώπους που ζουν εκεί και προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεφύγουν απ’ τη φτώχεια και την ανέχεια. Ένας άρτι αποφυλακισμένος νέος, ο Ρίκος (Αλέκος Αλεξανδράκης), προσπαθεί να βγάλει χρήματα, την ίδια στιγμή που η αγαπημένη του, η Στέφη (Αλίκη Γεωργούλη), βλέπει άλλους άνδρες και ο πατέρας της, ο Νεκροφόρας (Μάνος Κατράκης), προσπαθεί να συνεισφέρει στα οικονομικά της οικογένειας. Ο Ρίκος θα σκαρφιστεί μια δουλειά, αλλά θα ξοδέψει τα συγκεντρωμένα χρήματα πριν καταφέρει να τη βάλει σε εφαρμογή. Ως αποτέλεσμα ένας από τους «συνεταίρους» του (Αλέκος Πέτσος) θα αυτοκτονήσει, αφήνοντας στη μοίρα της την έγκυο γυναίκα του, την Ελένη (Αλέκα Παΐζη). Ο Ρίκος, η αγαπημένη του και ο πατέρας της, ηττημένοι και απογοητευμένοι εξαιτίας των προσδοκιών που δεν ευοδώθηκαν ποτέ, θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν με την ωμή πραγματικότητα.
Παραγωγή
Η ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη αποτύπωνε τις δυσκολίες που εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος των Ελλήνων στα αστικά κέντρα, προσπαθώντας να ξεφύγει από τη φτώχεια και την ανέχεια, χωρίς ωστόσο να χάσουν την αξιοπρέπειά τους. Πολλοί από τους ηθοποιούς είχαν βιώσει προσωπικά αυτή την πραγματικότητα, κάτι που ενίσχυσε τις ερμηνείες τους. Όπως ανέφερε η Αλίκη Γεωργούλη σε συνέντευξή της, «Μας έφεραν κοντά,πάνω απ΄ όλα, τα κοινά ιδανικά μας,οι κοινοί στόχοι,  η πίστη του ενός στον άλλον και πρωταρχικά η συναίσθηση πως έχουμε  όλοι μας την υποχρέωση να προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό στην ελληνική κινηματογραφία ξεκόβοντας  πια από τις ανούσιες υπηρεσίες που  της προσφέραμε οι περισσότεροί μας  από πολλά χρόνια».
Υποδοχή
Η ταινία αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με την εξουσία της εποχής τόσο κατά τα γυρίσματα όσο και όταν άρχισε να προβάλλεται. Αρχικά απαγορεύθηκε η προβολή της από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα καθώς εκείνα τα χρόνια η κυβέρνηση Καραμανλή προσπαθούσε να ανορθώσει την ελληνική οικονομία και να κάνει ελκυστική τη χώρα στους ξένους τουρίστες και επενδυτές και η ταινία εμπόδιζε το έργο της, καθώς οι σκηνές φτώχειας και εξαθλίωσης που περιείχε κινδύνευαν να τους αποθαρρύνουν. Ύστερα όμως από διαμαρτυρίες του τύπου επιτράπηκε η προβολή μιας λογοκριμένης εκδοχής της και μόνο στα αστικά κέντρα. Λόγω των υψηλών χρεών του, ο Αλεξανδράκης πούλησε τα δικαιώματα της ταινίας στους αδελφούς Κουρουνιώτη.
Σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ και στον δημοσιογράφο Άρη Σκιαδόπουλο το 1996, ο Αλεξανδράκης δήλωσε:"'Την πλήρωσα πάρα πολύ οικονομικά αυτή την ταινία... Ό,τι είχα μαζέψει από τις ταινίες που έκανα τα 'βαλα για να κάνω αυτή την ταινία, γιατί ήθελα να πω αυτά τα πράγματα... Τελικά έγινε αυτή η ταινία, και ύστερα από καιρό που δεν την επιτρέπανε να παιχτεί την επιτρέψανε πετσοκομμένη'."Η ταινία απέσπασε το βραβείο φωτογραφίας και το βραβείο Β' ανδρικού ρόλου στo Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Γκρέις Κέλι
Η Γκρέις Πατρίσια Κέλι, πριγκίπισσα του Μονακό (αγγλ.: Grace Patricia Kelly, 12 Νοεμβρίου 1929 - 14 Σεπτεμβρίου 1982), γνωστότερη ως Γκρέις Κέλι, ήταν βραβευμένη με Όσκαρ Αμερικανίδα ηθοποιός και μετέπειτα πριγκίπισσα του Μονακό. Τον Απρίλιο του 1956 η Κέλι παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ρενιέ Γ' του Μονακό και έκτοτε αποκαλούνταν Η Αυτής Γαλήνια Υψηλότης, πριγκίπισσα του Μονακό ή πιο απλά Πριγκίπισσα Γκρέις.
Στα έξι χρόνια που η Κέλι εργάστηκε στο Χόλιγουντ, γύρισε μόνο 11 ταινίες, εντούτοις κατατάσσεται στις πιο πολυαγαπημένες πρωταγωνίστριες του Χόλιγουντ και το όνομά της αποτελεί συνώνυμο του στιλ, της ακτινοβολίας και της χάρης. Συνεργάστηκε τρεις φορές με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ για τις ταινίες Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window, 1954), Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954) και Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch A Thief, 1955) και κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου το 1954 για την ταινία Η χωριατοπούλα (The Country Girl). Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει 13η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
Πρώτα Βήματα
thumb|left|Το οικογενειακό σπίτι της Γκρέις Κέλι, στη Φιλαδέλφια της Πενσυλβάνια.
Η Γκρέις Κέλι γεννήθηκε το 1929 σε ρωμαιοκαθολική οικογένεια, από τον Τζον Μπρένταν Κέλι και τη σύζυγό του Μάργκαρετ Κάθριν Μάγερ στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Ονομάστηκε Γκρέις προς τιμή της αδικοχαμένης σε νεαρή ηλικία αδερφής της μητέρας της. Ο πατέρας της είχε προέλθει από Ιρλανδούς γονείς που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ λίγα χρόνια νωρίτερα, ενώ η μητέρα της είχε Γερμανούς γονείς.
Η οικογένειά της ήταν εύπορη, καθώς ο τρεις φορές ολυμπιονίκης στο άθλημα της κωπηλασίας πατέρας της, που είχε τη μεγαλύτερη επιχείρηση οικοδομικών υλικών στην ανατολική ακτή, ήταν αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος. Η μητέρα της είχε σπουδάσει φυσική αγωγή και αργότερα ανέλαβε την έδρα της φυσικής αγωγής στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβανία. Η Κέλι είχε δυο μεγαλύτερα αδέρφια την Πέγκι και τον Τζον και μια μικρότερη αδερφή τη Λιζάν. Ο Τζον χρόνια αργότερα έγινε χάλκινος ολυμπιονίκης στους ολυμπιακούς αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη. Ο δρόμος της Φιλαδέλφεια Kelly Drive ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του αδελφού της Κέλι. Οι αδελφοί του πατέρα της Γκρέις Κέλι ήταν διακεκριμένοι καλλιτέχνες. Ο Γουόλτερ Κέλι, ο μεγαλύτερος αδερφός του πατέρα της, ήταν σταρ της επιθεώρησης και ο άλλος, ο Τζορτζ Κέλι, ήταν ένας βραβευμένος με Πούλιτζερ δραματουργός.
Κινηματογραφική καριέρα
thumb|right|Σε στιγμιότυπο από την ταινία [[Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές του 1952, στον πρώτο της μεγάλο ρόλο.]]
Από την παιδική της ηλικία η Κέλι ονειρευόταν να κάνει καριέρα στο θέατρο. Ήδη στα δώδεκά της είχε εμφανιστεί στον πρωταγωνιστικό ρόλο του θεατρικού Don't Feed the Animals που ανέβασε η τοπική θεατρική ομάδα. Στα 18 της δεν κατάφερε να μπει στο κολέγιο Μπένινγκτον, λόγω των χαμηλών της βαθμών στα μαθηματικά, κάτι που την ώθησε στο να ακολουθήσει το όνειρό της να γίνει ηθοποιός. Κατά συνέπεια, απαγγέλοντας ένα μονόλογο από το θεατρική παράσταση The Torch-Bearers, που είχε συγγράψει ο θείος της Τζωρτζ, κατάφερε να μπει στην Αμερικανική ακαδημία των δραματικών τεχνών. Η Κέλι δούλεψε ως μοντέλο για να συντηρήσει τις σπουδές της και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ στο πλευρό του Ρέιμοντ Μάσεϊ στο θεατρικό του Στρίντμπεργκ, Ο Πατέρας. Μετά την αποφοίτησή της το 1948, ο σκηνοθέτης Ντέλμπερτ Μαν την προσέλαβε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Σίνκλερ Λιούις Μπέθελ Μέριντεϊ. Η επιτυχία αυτής της παραγωγής για την τηλεόραση, που μόλις είχε αρχίσει να μπαίνει πλέον στη ζωή των Αμερικανών, την οδήγησε στον πρώτο κινηματογραφικό της ρόλο στην ταινία Δεκατέσσερεις ώρες αγωνίας (Fourteen Hours, 1951). Ο ρόλος αυτός ήταν μικρός και η Γκρέις πέρασε απαρατήρητη, με αποτέλεσμα να μην έχει άλλες προσφορές για κινηματογραφικούς ρόλους για κάμποσο καιρό. Ένα χρόνο αργότερα, επικοινώνησε μαζί της ο παραγωγός και αργότερα σκηνοθέτης Στάνλεϊ Κρέιμερ, ο οποίος της προσέφερε ένα ρόλο στο πλάι του Γκάρι Κούπερ στην ταινία Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon, 1952), που επρόκειτο να σκηνοθετήσει ο Φρεντ Τσίνεμαν. Η ταινία είχε μεγάλη επιτυχία και της χάρισε μεγάλη δημοτικότητα.