cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάμψη
Εσωτερικές τάσεις
thumb|right|Σχήμα 2. Ορθές τάσεις σε διατομή που κάμπτεται λόγω συγκεντρωμένης ροπής. thumb|right|Σχήμα 3. Παραμόρφωση και τάση στη διατομή. thumb|right|Σχήμα 4. Πραγματική και απλοποιημένη καμπύλη τάσης-παραμόρφωσης όλκιμου υλικού. Ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα προβλέπει ότι για να υπάρχει ισορροπία σε ένα σώμα πρέπει οι δυνάμεις που του ασκούνται να εξουδετερώνουν η μία την άλλη. Πρέπει συνεπώς, σε κάθε σημείο του καμπτόμενου σώματος, οι εξωτερικές δυνάμεις να εξουδετερώνονται από άλλες που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του. Σε ένα σώμα σε κάμψη λοιπόν εμφανίζονται εσωτερικές τάσεις. Οι τάσεις που είναι κάθετες στη διατομή του στοιχείου ονομάζονται ορθές. Οι εφελκυστικές θεωρούνται θετικές ενώ οι θλιπτικές αρνητικές. Η γραμμή όπου μηδενίζονται οι ορθές τάσεις ονομάζεται ουδέτερη γραμμή και χωρίζει τη διατομή στην εφελκυόμενη και τη θλιβόμενη περιοχή. Ο υπολογισμός των τάσεων είναι πολύ σημαντικός για τον έλεγχο της αντοχής του σώματος.
Θεωρία κάμψης Όιλερ-Μπερνούλι
Για τον υπολογισμό των ορθών τάσεων στη διατομή ενός στοιχείου πρέπει να ισχύουν οι εξής συνθήκες και παραδοχές:
Οι ορθές τάσεις δίνονται από τη σχέση:.
Απουσία αξονικών δυνάμεων ο άξονας της ροπής αδράνειας ταυτίζεται με τον ουδέτερο άξονα της διατομής.
Η μέγιστη ορθή τάση.
Η δεν μπορεί να ξεπερνά μια τιμή που είναι χαρακτηριστική για το υλικό. Στα ψαθυρά υλικά μιλάμε για τη θλιπτική ή εφελκυστική αντοχή του ενώ στα όλκιμα υλικά για το όριο διαρροής. Από αυτόν τον περιορισμό προκύπτει η μέγιστη ελαστική ροπή στο στοιχείο. Κατά το σχεδιασμό στοιχείων με επιτρεπόμενες τάσεις η χαρακτηριστική τάση του υλικού μειώνεται σε κάποιο ποσοστό που δίνεται από τον συντελεστή ασφαλείας. Στόχος είναι να καλυφθεί η αβεβαιότητα της πραγματικής αντοχής και να μειωθεί η πιθανότητα αστοχίας.
Ελαστοπλαστική ανάλυση
Ροπή μεγαλύτερη από την μέγιστη ελαστική προκαλεί θραύση στα ψαθυρά υλικά. Στα όλκιμα υλικά όμως το όριο διαρροής δεν ταυτίζεται με το όριο θραύσης. Όπως φαίνεται στο σχήμα 3 σε μεγαλύτερη φόρτιση τα πιο απομακρυσμένα τμήματα της διατομής εμφανίζουν πλαστικές παραμορφώσεις, ενώ το κέντρο της διατομής παραμένει στην ελαστική περιοχή. Το εύρος του ελαστικού πυρήνα μειώνεται συνεχώς με την αύξηση της φόρτισης έως την πλήρη πλαστικοποίηση όλης της διατομής. Στην ελαστοπλαστική ανάλυση κατά προσέγγιση θεωρείται ότι το υλικό υπακούει στο νόμο του Χούκ μέχρι το όριο διαρροής του αλλά για επιπλέον παραμόρφωση η τάση παραμένει σταθερή (Σχήμα 4 απλοποιημένη καμπύλη τάσεων - παραμορφώσεων). Μετά την πλήρη πλαστικοποίηση οι παραμορφώσεις γίνονται πολύ μεγάλες και σχηματίζεται πλαστική άρθρωση.
Ελαστική γραμμή
thumb|350px|right|Σχήμα 5. Παραμόρφωση λόγω κάμψης. Η μέγιστη υποχώρηση ή αλλιώς το μέγιστο βέλος κάμψης εμφανίζεται στο ελεύθερο (δεξιό) άκρο. Κατά την κάμψη το σχήμα του σώματος είναι διαφορετικό από το αρχικό λόγω της παραμόρφωσης. Σε κάθε σημείο του σώματος αντιστοιχεί και μια μετατόπιση από την αρχική του θέση που ονομάζεται βέλος κάμψης. Το σχήμα του παραμορφωμένου άξονα του σώματος ονομάζεται ελαστική γραμμή και η συνάρτηση που δίνει τα βέλη κάμψης, δηλαδή την κατακόρυφη μετατόπιση ενός σημείου του άξονα σε σχέση με την αρχική του θέση, ονομάζεται εξίσωση της ελαστικής γραμμής. Ο υπολογισμός της ελαστικής γραμμής έχει μεγάλη σημασία στις τεχνικές κατασκευές. Πρέπει να εξασφαλίζεται ότι τα βέλη κάμψης δε δημιουργούν πρόβλημα ασφάλειας, λειτουργικότητας ή αισθητικής.
Η συνάρτηση της κλίσης φ του παραμοφωμένου στοιχείου σε κάθε θέση x είναι:
Η εξίσωση της ελαστικής γραμμής είναι:
όπου:
Παράδειγμα υπολογισμού τάσεων και παραμορφώσεων
thumb|480px|right|Σχήμα 6. Διάγραμμα τέμνουσας δύναμης Q και ροπής κάμψης M σε πρόβολο δοκό. Στο σχήμα 6 μια δοκός πρόβολος ορθογωνικής διατομής φορτίζεται στο ελεύθερο άκρο της από μια δύναμη P. Το σχήμα 5 δείχνει μια παρόμοια παραμορφωμένη κατάσταση όπου μπορούμε να διακρίνουμε πως οι πάνω ίνες της δοκού εφελκύονται ενώ οι κάτω θλίβονται.
Το διάγραμμα που δείχνει τη ροπή κάμψης Μ σε κάθε θέση παρουσιάζεται στο σχήμα 2 και έχει τη μέγιστη τιμή -PL στο πακτωμένο άκρο. Η μέγιστη ορθή τάση εμφανίζεται στις ίνες που έχουν τη μεγαλύτερη απόσταση από τον άξονα y. Λόγω της συμμετρίας της διατομής η απόσταση αυτή είναι h/2 για την άνω εφελκυόμενη και την κάτω θλιβόμενη ίνα και οι αντίστοιχες τάσεις έχουν την ίδια αριθμητική τιμή.
Κλίση:
Βέλος κάμψης:
Κυψέλη Πάτρας
Η Κυψέλη είναι γειτονιά της Πάτρας, η οποία αποτελεί μέρος της ευρύτερης περιοχής των Ζαρουχλαιίκων στον Νότιο Τομέα της πόλης.
Πηγές
Κυψελη
Μακαρθισμός
Μακαρθισμός (αγγλ.: McCarthyism) ονομάζεται η πρακτική της πολιτικά κατευθυνόμενης μαζικής απαγγελίας αβάσιμων και αστήρικτων κατηγοριών εναντίον ατόμων ή ομάδων που θεωρείται ότι συνδέονται με κομμουνιστικές, αναρχικές ή και σοσιαλιστικές ιδεολογίες. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει ανυπόστατες και άδικες κατηγορίες, όπως και δημαγωγικές τακτικές επιθέσεων, δίνοντας έμφαση σε πολιτικά και εθνικά κριτήρια.
Ο όρος δημιουργήθηκε για να περιγράψει πρακτικές παρόμοιες με του Αμερικανού γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ, ο οποίος την περίοδο μεταξύ 1947 - 1957 ηγήθηκε μιας εκστρατείας καταπολέμησης υποτιθέμενης διείσδυσης σοβιετικών και άλλων κομμουνιστικών στοιχείων στις ΗΠΑ με σκοπό την υπονόμευση και διάλυση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της καπιταλιστικής οικονομίας της χώρας.
Με την επίμονη έρευνα για εξακρίβωση κομμουνιστικών επιρροών, που είχε αναλάβει ο Τζόζεφ Μακάρθυ, ο όρος Μακαρθισμός απέκτησε μια πιο ευρεία έννοια, περιγράφοντας την ιδιαίτερη επιμονή ανάλογων εξονυχιστικών ερευνών.
Κατά την περίοδο του Ψυχρού πολέμου, χιλιάδες Αμερικανοί κατηγορήθηκαν ως Κομμουνιστές ή ως επιρρεπείς στον Κομμουνισμό και αποτέλεσαν το αντικείμενο ερευνών και ανακρίσεων από κυβερνητικούς και μη οργανισμούς. Οι κύριοι ύποπτοι αυτών των ερευνών υπήρξαν κυβερνητικοί, υψηλά ιστάμενοι, υπάλληλοι, προσωπικότητες στον τομέα της ψυχαγωγίας, εκπαιδευτικοί και διακεκριμένα μέλη εργατικών σωματείων. Η καχυποψία υπήρξε ιδιαίτερα έντονη, ακόμη και αν τα στοιχεία δεν οδηγούσαν προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά αντιθέτως ο βαθμός της απειλής που δυνάμει δημιουργούσαν άτομα με υποτιθέμενες αριστεριστικές απόψεις υπήρξε αδικαιολόγητα μεγάλος. Πολλοί ύποπτοι έχασαν τις θέσεις εργασίας τους, δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν την σταδιοδρομία τους και σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρξαν και φυλακίσεις. Οι τακτικές αυτές καθώς και οι σχετικές κατηγορίες που απαγγέλθηκαν, εκ των υστέρων αναιρέθηκαν από την επίσημη δικαιοσύνη ως αντισυνταγματικές και παράνομες.
Ο όρος πρωτοεμφανίσθηκε σε επιτυχή γελοιογραφία της αμερικανικής εφημερίδας Ουάσιγκτον Ποστ, φ.29 Μαρτίου του 1950, με την υπογραφή του Χέρμπερτ Μπλοκ, ως Χερμπμπλόκ, όπου απεικονιζόταν η όλη δραστηριότητα του Μακάρθυ ως μια στήλη από μισάνοικτα δοχεία με χρώμα, στη κορυφή της οποίας φέρονταν ο τίτλος μακαρθισμός και ενώπιον της οποίας οδηγείτο με το ζόρι ένας κατηγορηθείς (προφανώς), ελέφαντας, προκειμένου να υποστεί ανάκριση για κομμουνιστικές διασυνδέσεις.
Προέλευση
200px|μικρογραφία|αριστερά|Ο γερουσιαστής [[Τζόζεφ Μακάρθυ.]] Το εκτελεστικό διάταγμα με αρ. 9835 του Προέδρου Χάρι Σ. Τρούμαν, της 21ης Μαρτίου 1947, απαιτούσε να ελεγχθούν όλοι οι υπάλληλοι της ομοσπονδιακής δημόσιας υπηρεσίας για «πίστη». Το διάταγμα ανέφερε ότι μια βάση για τον προσδιορισμό της απιστίας θα ήταν η διαπίστωση «μέλους, σύνδεσης ή συμπαθητικής ένωσης» με οποιαδήποτε οργάνωση που προσδιορίζεται από τον γενικό εισαγγελέα ως «ολοκληρωτική, φασιστική, κομμουνιστική ή ανατρεπτική» ή υποστηρίζει ή εγκρίνει τη βίαια άρνηση των συνταγματικών δικαιωμάτων σε άλλα πρόσωπα ή επιδιώκοντας «να αλλάξει τη μορφή της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών με αντισυνταγματικά μέσα».
Αν και οι υποθέσεις του Ιγκόρ Γκουζένκο και της Ελίζαμπεθ Μπέντλεϊ είχαν θέσει το ζήτημα της σοβιετικής κατασκοπείας το 1945, τα γεγονότα του 1949 και του 1950 αύξησαν απότομα το αίσθημα απειλής στις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τον κομμουνισμό. Η Σοβιετική Ένωση προχώρησε σε δοκιμή μιας ατομικής βόμβας το 1949, νωρίτερα από ό,τι περίμεναν πολλοί αναλυτές, αυξάνοντας τα διακυβεύματα στον Ψυχρό Πόλεμο. Την ίδια χρονιά, ο κομμουνιστικός στρατός του Μάο Τσε Τουνγκ απέκτησε τον έλεγχο της ηπειρωτικής Κίνας παρά τη βαριά αμερικανική οικονομική υποστήριξη του αντίπαλου Κουομιντάνγκ. Το 1950, ξεκίνησε ο πόλεμος της Κορέας, φέρνοντας τις δυνάμεις των ΗΠΑ, του ΟΗΕ και της Νότιας Κορέας αντιμέτωπες με κομμουνιστές από τη Βόρεια Κορέα και την Κίνα.
Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, αποδείξεις αυξημένης πολυπλοκότητας στις δραστηριότητες κατασκοπείας της Σοβιετικής Ενωσης εντοπίστηκαν στη Δύση. Τον Ιανουάριο του 1950, ο Alger Hiss, υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεν, καταδικάστηκε για ψευδορκία. Ο Χις στην πραγματικότητα κρίθηκε ένοχος για κατασκοπεία, αλλά καθώς η παραγραφή είχε εξαντληθεί για αυτό το έγκλημα, καταδικάστηκε για ψευδορκία όταν αρνήθηκε αυτή την κατηγορία σε προηγούμενη κατάθεσή του ενώπιον της HUAC. Στη Βρετανία, ο Κλάους Φουξ ομολόγησε ότι διέπραξε κατασκοπεία για λογαριασμό της Σοβιετικής Ένωσης ενώ εργαζόταν στο Πρόγραμμα Μανχάταν στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος κατά τη διάρκεια του Πολέμου. Ο Τζούλιους και η Έθελ Ρόζενμπεργκ συνελήφθησαν το 1950 στις Ηνωμένες Πολιτείες με την κατηγορία της κλοπής μυστικών ατομικής βόμβας για τους Σοβιετικούς και εκτελέστηκαν το 1953.
Άλλες δυνάμεις ενθάρρυναν την άνοδο του Μακαρθισμού. Οι πιο συντηρητικοί πολιτικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ιστορικά αναφερθεί στις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, όπως οι νόμοι για την παιδική εργασία και το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, ως «κομμουνιστικές» ή «κόκκινες συνωμοσίες», προσπαθώντας να εγείρουν φόβους ενάντια σε τέτοιες αλλαγές. Χρησιμοποίησαν παρόμοιους όρους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και της Μεγάλης Ύφεσης όταν αντιτάχθηκαν στις πολιτικές του New Deal του Προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Πολλοί συντηρητικοί εξίσωσαν το New Deal με τον σοσιαλισμό ή τον κομμουνισμό και θεώρησαν ότι οι πολιτικές αποτελούσαν απόδειξη υπερβολικής επιρροής από τους φερόμενους ως κομμουνιστές πολιτικούς που διαμόρφωναν την ατζέντα της κυβέρνησης Ρούσβελτ. Γενικά, ο αόριστα καθορισμένος κίνδυνος της «κομμουνιστικής επιρροής» ήταν ένα πιο κοινό θέμα στη ρητορική των αντικομμουνιστών πολιτικών από την κατασκοπεία ή οποιαδήποτε άλλη συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Η ανάμειξη του Μακάρθι σε αυτά τα ζητήματα ξεκίνησε δημόσια με μια ομιλία που έκανε την Ημέρα του Λίνκολν στις 9 Φεβρουαρίου 1950, στη Ρεπουμπλικανική Λέσχη Γυναικών στη Δυτική Βιρτζίνια. Κράτησε ένα κομμάτι χαρτί, το οποίο ισχυρίστηκε ότι περιείχε μια λίστα με γνωστούς κομμουνιστές που εργάζονταν για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ο ΜακΚάρθι συνήθως δήλωνε: «Έχω εδώ στα χέρια μου μια λίστα με 205 ονόματα που έγιναν γνωστά στον Υπουργό Εξωτερικών ως μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος και που, ωστόσο, εξακολουθούν να εργάζονται και να διαμορφώνουν πολιτική στο Υπουργείο εξωτερικών." Αυτή η ομιλία οδήγησε σε μια μεγάλη προσοχή του Τύπου στον Μακάρθι και βοήθησε στο να εδραιωθεί η πορεία του και να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρισμένους πολιτικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του όρου «Μακαρθισμός» ήταν στο Christian Science Monitor στις 28 Μαρτίου 1950. Η εφημερίδα σύντομα έγινε από τους πρώτους και πιο συνεπείς επικριτές του Γερουσιαστή. Η επόμενη καταγεγραμμένη χρήση έγινε την επόμενη μέρα, σε μια πολιτική γελοιογραφία από τον σκιτσογράφο της Washington Post, Χέρμπερτ Μπλοκ (Herblock). Η γελοιογραφία απεικονίζει τέσσερις κορυφαίους Ρεπουμπλικάνους που προσπαθούν να σπρώξουν έναν ελέφαντα (το παραδοσιακό σύμβολο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ) να σταθεί σε μια εξέδρα πάνω από μια στοίβα δέκα κουβάδων πίσσας, ο κορυφαίος από τους οποίους φέρει την ετικέτα "Μακαρθισμός". Ο Μπλοκ έγραψε αργότερα:
Γκιγιέρμο Εντάρα
Ο Γκιγιέρμο Εντάρα (Guillermo David Endara Galimany, 1936–2009) ήταν ο πρόεδρος του Παναμά από τις 20 Δεκεμβρίου του 1989 ως την 1η Σεπτεμβρίου του 1994. Διεκδίκησε ξανά το προεδρικό αξίωμα το 2004 και το 2009, ωστόσο ηττήθηκε από τον πρώην πρόεδρο Μαρτίν Τορρίχος και τον Ρικάρδο Μαρτινέλι.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στον Παναμά στις 12 Μαΐου 1936 και οι γονείς του ανήκαν στη μεσαία τάξη, όντας οπαδοί του κόμματος του Αρνούλφο Άριας. Μετά την ανατροπή του Άριας σε πραξικόπημα το 1941 πήγαν στην εξορία. Ο νεαρός Γκιγιέρμο πήγε σχολείο στην Αργεντινή και έπειτα σε στρατιωτική σχολή του Λος Άντζελες. Στη συνέχεια σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Παναμά και έλαβε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το 1963 επέστρεψε στον Παναμά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Υπηρέτησε δύο θητείες στην Εθνοσυνέλευση και δίδαξε Νομικά στο πανεπιστήμιο.
Πρώιμη πολιτική καριέρα και εξορία
Το 1968 ο Εντάρα υπηρέτησε ως υπουργός σχεδιασμού και οικονομικής πολιτικής στην κυβέρνηση του Άριας, κατά την βραχύβια τρίτη θητεία του τελευταίου. Μετά την ανατροπή του Άριας τον Οκτώβριο του 1968 ο Εντάρα βγήκε στην παρανομία και φυλακίστηκε το 1971. Τα επόμενα χρόνια παρέμεινε εξόριστος ως το 1978. Μετά το θάνατο του Άριας το 1988, ο Εντάρα έγινε ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης.
Προεδρία και μετέπειτα χρόνια
Στις προεδρικές εκλογές του 1989 ο Εντάρα κατήλθε υποψήφιος με τη συμμαχία που ήταν ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία του Μανουέλ Νοριέγα. Ο συνασπισμός αυτός οργάνωσε δική του καταμέτρηση των ψηφοδελτίων, με σκοπό να αποτρέψει την εκλογική νοθεία από τον Νοριέγα, προτού σταλούν τα αποτελέσματα στις περιφέρειες. Η καταμέτρηση εκείνη έδειξε ότι νικητής των εκλογών ήταν ο Εντάρα νικώντας τον Κάρλος Ντούκε, υποψήφιο της συμμαχίας που ήταν φίλα προσκείμενη στον Νοριέγα με την μεγαλύτερη διαφορά στην εκλογική ιστορία του Παναμά. Ο Ντούκε αρνήθηκε να αυτοανακηρυχθεί νικητής των εκλογών, όπως του είχε ζητήσει ο Νοριέγα και εξαιτίας της άρνησης εκείνης ακυρώθηκαν τα αποτελέσματα των εκλογών. Την επομένη ημέρα ο Εντάρα μαζί με έναν συνυποψήφιό του, τον Γκιγιέρμο Φορντ, ξυλοκοπήθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Οι ΗΠΑ ανέτρεψαν το καθεστώς του Νοριέγα στις 20 Δεκεμβρίου 1989. Ο Εντάρα ως εκείνη τη στιγμή είχε βρει καταφύγιο στην Ζώνη Διώρυγας του Παναμά, όπου ορκίστηκε πρόεδρος ενώπιον ενός δικαστή.
Στη συνέχεια ίδρυσε δικό του πολιτικό κόμμα, με το όνομα Κόμμα Ηθικής Πρωτοπορίας της Πατρίδας και διεκδίκησε ξανα την προεδρία στις εκλογές του 2009. . Στις εκλογές εκείνες ήρθε τρίτος με 2,3% των ψήφων.
Θάνατος
Ο Εντάρα εισήχθη σε νοσοκομείο για αιμοκάθαρση καθώς έπασχε από πάθηση των νεφρών, καρδιακά προβλήματα και διαβήτη. Απεβίωσε στην Πόλη του Παναμά από ύποπτη καρδιακή προσβολή στις 28 Σεπτεμβρίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Παναμά
Πόρτες Πάτρας (συνοικία)
Οι Πόρτες είναι συνοικία της Πάτρας, ευρισκόμενη στο νότιο τμήμα της πόλης και η οποία απέχει οδικώς περί τα 5 χιλιόμετρα από το κέντρο της.
Παλαιότερα αναφέρονταν ως Ροδόπουλου, ονομασία η οποία επικρατεί συχνά ακόμα και σήμερα.
Συχνά η συνοικία αναφέρεται ως τμήμα της (ευρύτερης) περιοχής των Ζαρουχαλαίικων. Η περιοχή εκτείνεται ανάντη του ποταμού Γλαύκου και περιβάλλεται από τις συνοικίες Ζαρουχλαίικα, Λεύκα, Μακρυγιάννη, Μεταμόρφωση Σωτήρος, Νεάπολη και Ταραμπούρα.
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Παναγιώτης Νάσης
Ο Παναγιώτης Νάσης (1889 - 1979) ήταν υποστράτηγος Πεζικού του ελληνικού Στρατού Ξηράς ο οποίος διακρίθηκε για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση, από τις γραμμές του ΕΑΜ. Διατέλεσε στρατιωτικός διοικητής της Εθνικής Πολιτοφυλακής, που ήταν το ένοπλο σώμα ασφαλείας της ΠΕΕΑ («Κυβέρνηση του Βουνού»).
Βιογραφικά στοιχεία
Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους κατά των Τούρκων και των Βουλγάρων το 1912-13, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα στην Μικρασιατική εκστρατεία, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά στον Σαγγάριο ποταμό το 1921. Μετά την αποθεραπεία του επανήλθε στο μέτωπο της Θράκης.
Υπήρξε διοικητής της VIII Μεραρχίας Ιωαννίνων. Αποστρατεύτηκε το 1938, με το βαθμό του υποστρατήγου. Αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου του 1940 παρουσιάστηκε στα Γιάννενα και έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Στρατού. Ο Μεταξάς όμως δεν τον δέχτηκε, επειδή θεωρείτο δημοκρατικός.
Επί Κατοχής προσχώρησε στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και, με την δημιουργία της Εθνικής Πολιτοφυλακής το 1944, ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής της, με υποδιοικητή τον συνταγματάρχη Σταύρο Ξανθάκη. Πολιτικός επίτροπος της Εθνικής Πολιτοφυλακής ήταν ο γνωστός δημοσιογράφος Βάσος Γεωργίου.
Πέθανε το 1979, σε ηλικία 90 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Αυτοκρατορία των Μαουρύα
Η Αυτοκρατορία των Μαουρύα, ή Μαουρϋάνων, ή Μαουρϋανή (Μωρύα στη γλώσσα Χίντι), ήταν η πρώτη μεγάλη γηγενής αυτοκρατορία στην αρχαία Ινδία, κατά την περίοδο 321 π.Χ. - 185 π.Χ., παίρνοντας το όνομά της από την ομώνυμη δυναστεία. Πρόκειται για σπουδαία ιστορική περίοδο της Ινδίας που ακολούθησε μετά την εισβολή του Δαρείου Γ΄ και μετέπειτα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που είχαν συμπεριλάβει τμήματα της ινδικής χερσονήσου στις αυτοκρατορίες τους.
Γενικά
Η δυναστεία των Μαουρύα προερχόταν από το Βασίλειο της Μαγκάντα στη βoρειοανατολική Ινδία, έχοντας πρωτεύουσα τα Παταλιπούτρα (Παλίβοθρα στους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, σημερινή Πάτνα). Η αυτοκρατορία ιδρύθηκε το 321 π.Χ. από τον Τσαντραγκούπτα Μαουρύα (τον Σανδροκόττο, κατά τους αρχαίους Έλληνες), ο οποίος αφού ανέτρεψε τη δυναστεία Νάντα κατόρθωσε το 320 π.Χ. να κυριαρχήσει σ΄ όλη τη βόρεια και κεντρική Ινδία και σ΄ ένα τμήμα του οροπεδίου Ντέκκαν. Οι δε διάδοχοι αυτού, o Μπιντουσάρα, και κυρίως ο Μέγας Ασόκα, επεξέτειναν ακόμα περισσότερο την αυτοκρατορία και προς τα δυτικά εκμεταλλευόμενοι τα κενά των τοπικών εξουσιών, στον απόηχο της απόσυρσης των ελληνικών στρατευμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η Αυτοκρατορία των Μαουρύα, έχοντας έκταση 5.000.000 τ.χλμ., ήταν παγκοσμίως μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση αυτοκρατορίες στην εποχή της, και η μεγαλύτερη στην ινδική υποήπειρο. Στο απόγειό της, η αυτοκρατορία είχε επεκταθεί προς τα βόρεια κατά μήκος των φυσικών ορίων των Ιμαλαΐων (εκτός του Κασμίρ), και στα ανατολικά μέχρι το σημερινό Ασσάμ. Στα δυτικά, περιελάμβανε εδάφη πέρα από το σημερινό Πακιστάν, την περιοχή Βαλουχιστάν, τις νότιες πλευρές του Ιράν, και ένα μέρος του σημερινού Αφγανιστάν.
Στη συνέχεια η αυτοκρατορία επεκτάθηκε στις κεντρικές και νότιες περιοχές της Ινδίας, εκτός του νοτιότερου άκρου, από τους αυτοκράτορες διαδόχους του Τσαντραγκούπτα, τον Μπιντουσάρα, και κυρίως τον Ασόκα. Εκτιμήθηκε ότι ο πληθυσμός της αυτοκρατορίας των Μαουρύα έφθανε περίπου τους 50 με 60 εκατομμύρια ανθρώπους, καθιστώντας την μια από τις πολυπληθέστερες αυτοκρατορίες της αρχαιότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες Αυτοκρατορίες - Χώρες Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας
Μπαρντά (νησί)
Η Μπαρντά είναι νησίδα της Λιβύης. Βρίσκεται απέναντι από βορειοανατολικά παράλια της χώρας, 500 χιλιόμετρα ανατολικά της Βεγγάζης στην ιστορική περιοχή της Κυρηναϊκής και στα νότια της Γαύδου. Έχει έκταση 0,14 τ.χλμ.. Είναι ακατοίκητη αλλά λόγω της ομορφιάς της δέχεται συχνά επισκέψεις από ιδιωτικά σκάφη τα καλοκαίρια.
Ιστορία
Πιθανότατα ταυτίζεται με το νησί Πλατέα της αρχαιότητας, όπου σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ίδρυσε αποικία ο Θηραίος Βάττος τον 7ο αιώνα π.Χ., η οποία ωστόσο δεν ευδοκίμησε και εγκαταλήφθηκε επειδή δεν υπήρχε εύφορη γη. Τελικά ο Βάττος ίδρυσε λίγο καιρό αργότερα, το 630 π.Χ. την Κυρήνη στα λιβυκά παράλια δυτικά της Μπαρντά.
Γεωγραφία
Το έδαφος της Μπαρντά είναι επίπεδο και έχει βραχώδεις ακτές με σπηλιές. Έχει αμεληταία, κυρίως θαμνώδη βλάστηση. Έχει μέγιστο υψόμετρο 10 μέτρα.
Κλίμα
Στο νησί επικρατεί το ημίξερο κλίμα της περιοχής. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 22 °C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, όποτε η μέση θερμοκρασία είναι 30 °C και ο ψυχρότερος είναι ο Ιανουάριος, με 13 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 319 mm. Ο βροχερότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος, με μέση βροχόπτωση 80 mm και ο πιο ξηρός είναι ο Ιούνιος, με 1 mm βροχής.
Πηγές
Κατηγορία:Νησίδες της Λιβύης
Οι Ατρόμητοι
Παραγωγή
Η σειρα δημιουργήθηκε στην Αργεντινή. Σκηνοθετήθηκε από τον Χέρμαν Αμπραχάμσον, την Κρις Μορένα και τον Κάρλος Ντελ'Ίσολα και γράφτηκε από τον Ντανιέλ Ντάτολα και Ενρίκε Τόρρες.
Αναμετάδοση
Η σειρα προβλήθηκε σε Ουρουγουάη, Καναδά, Ελλάδα, Ηνωμένες Πολιτείες, Χιλή, Παραγουάη, η Κόστα Ρίκα, την Κολομβία, Γουατεμάλα, Ισημερινό, Ελ Σαλβαδόρ, Δομινικανή Δημοκρατία, Παναμά, Περού, Πουέρτο Ρίκο, Μεξικό, Νικαράγουα, Βολιβία, Κούβα, Γερμανία, Βενεζουέλα, Κύπρο, Βραζιλία, Ισπανία, Τουρκία, Ιταλία, Πορτογαλία, Αϊτή, Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία, Αυστρία, Ελβετία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Ανδόρρα, Λίχτενσταϊν, Πολωνία, Ουγγαρία, Φινλανδία, Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αγγλία, Ισραήλ, Αρμενία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν, Κίνα, Ιαπωνία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Νότια Κορέα, Βόρεια Κορέα, Αλβανία, ΠΓΔΜ, Βουλγαρία, Σερβία, Κροατία, Βοσνία, Σλοβενία, Ρουμανία, Μολδαβία, Τσεχία, Σλοβακία, Αίγυπτο, Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία, Ινδία, Νότια Αφρική, Μαδαγασκάρη, Σεϋχέλλες, Κομόρες, Πράσινο Ακρωτήριο, Μπαρμπάντος, Μπαχάμες, Τζαμάικα, Μπελίζ, Τρινιντάντ και Τομπάγκο, Ντομινίκα, Γρενάδα, Άγιος Χριστόφορος και Νέβις, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες, Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, Αγία Λουκία, Σουρινάμ, Γαλλική Γουιάνα, Γουιάνα, Αρούμπα, Ινδονησία, Μαλαισία, Φιλιππίνες, Μπρουνέι, Μιανμάρ, Ταϊλάνδη, Λάος, Βιετνάμ, Καμπότζη, Ιράν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιστάν, Μογγολία, Ταϊβάν, Μαλδίβες και Ονδούρα σημειώνοντας υψηλά ποσοστά τηλεθέασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντίνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Χημική μεταβολή
Χημική μεταβολή συμβαίνει όταν μια ουσία συνδυάζεται με μια άλλη για να σχηματίσουν μια νέα ουσία, που ονομάζεται σύνθεση ή, εναλλακτικά, αποσυντίθεται σε δύο ή περισσότερες διαφορετικές ουσίες. Αυτές οι διαδικασίες ονομάζονται χημικές αντιδράσεις και, σε γενικές γραμμές, δεν είναι αναστρέψιμες, εκτός από την περαιτέρω χημικές αντιδράσεις. Ορισμένες αντιδράσεις παράγουν θερμότητα και ονομάζονται εξώθερμες αντιδράσεις και άλλοι μπορεί να απαιτούν θερμότητα για να μπορέσει η αντίδραση να συμβεί, οι οποίες ονομάζονται ενδόθερμες αντιδράσεις. Η κατανόηση χημικές αλλαγές είναι ένα σημαντικό μέρος της επιστήμης της χημείας.
Περιγραφή
Όταν συμβαίνουν χημικές αντιδράσεις, τα άτομα αναδιατάσσονται και η αντίδραση συνοδεύεται από αλλαγή της ενέργειας καθώς τα νέα προϊόντα παράγονται. Ένα παράδειγμα χημικής μεταβολής είναι η αντίδραση μεταξύ του νατρίου και νερού για την παραγωγή υδροξειδίου του νατρίου και υδρογόνου. Τόση ενέργεια απελευθερώνεται, που το αέριο υδρογόνο απελευθερώνεται αυθόρμητα καίγεται στον αέρα. Αυτό είναι ένα παράδειγμα μιας χημικής μεταβολής επειδή τα τελικά προϊόντα είναι χημικά διαφορετικά από τις ουσίες πριν από την αντίδραση.
Κατηγορίες χημικών μεταβολών
Οι χημικές μεταβολές χωρίζονται σε τρεις κύριες κατηγορίες: ανόργανες χημικές αλλαγές, οργανικές χημικές αλλαγές και βιοχημικές μεταβολές.
Ανόργανες μεταβολές: Η ανόργανη χημεία περιγράφει τις αντιδράσεις των στοιχείων και ενώσεων οι οποίες, γενικά, δεν συνεπάγονται άνθρακα. Οι αλλαγές συνήθως πραγματοποιούνται σε εργαστήρια ή σε μεγαλύτερη κλίμακα σε βαριές βιομηχανίες. Χαρακτηριστικά είδη μεταβολών περιλαμβάνουν την εξουδετέρωση (ανάμιξη ενός οξέος με μια βάση, με αποτέλεσμα το νερό και αλάτι), την οξείδωση όπως καύσεις, αντιδράσεις οξειδοαναγωγής κλπ
Σωβά
Αρχαίο Βιβλικό Βασίλειο η θέση του οποίου προσδιορίζεται κάπου κοντά στη σημερινή Δαμασκό στη Συρία.
Χημική μεταβολή
Κατηγορίες χημικών μεταβολών
Οργανικές μεταβολές: Η οργανική χημεία ασχολείται με τη χημεία του άνθρακα και των στοιχείων και ένωσης με την οποία αντιδρά. Αυτές οι ενώσεις περιλαμβάνουν ορυκτέλαια και όλα τα προϊόντα τους και μεγάλο μέρος της παραγωγής των βιομηχανιών κατασκευής φαρμακευτικών, χρωμάτων, απορρυπαντικών, καλλυντικών, καυσίμων κ.λπ. Τυπικά παραδείγματα οργανικών χημικών μεταβολών περιλαμβάνουν πυρόλυση βαρέων υδρογονανθράκων σε ένα διυλιστήριο πετρελαίου για τη δημιουργία περισσότερης βενζίνης από αργό πετρέλαιο. Άλλες αντιδράσεις περιλαμβάνουν, μεθυλίωση, αντιδράσεις συμπύκνωσης, πολυμερισμού, αλογόνωση κ.λπ.
Ραμά
Η Ραμά είναι βιβλική πόλη που βρίσκεται στα βόρεια της Ιερουσαλήμ, στην ορεινή περιοχή της περιοχής του Εφραίμ, όπου βρισκόταν και ο τάφος της Ραχήλ.
Σωβά
Στη Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι ηττήθηκε από τον Βασιλέα Δαυίδ.
Ραμά
Η πόλη αυτή αναφέρεται τόσο από τη Παλαιά Διαθήκη όσο και από τη Καινή Διαθήκη σε συσχέτιση με τη Δεββώρα, την ιστορία του Λευίτη, τις οχυρώσεις των Βασιλέων Βαασά και Ασά και την απελευθέρωση του Ιερεμία.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Χημική μεταβολή
Κατηγορίες χημικών μεταβολών
Βιοχημικές μεταβολές. Η βιοχημεία ασχολείται με την χημεία της αύξησης και της δραστηριότητας των ζωντανών οργανισμών. Είναι μια χημεία όπου οι περισσότερες αντιδράσεις ελέγχονται από πολύπλοκες πρωτεΐνες που ονομάζονται ένζυμα και εποπτεύονται και περιορίζονται από τις ορμόνες. Η χημεία είναι πάντα εξαιρετικά πολύπλοκη και δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητή. Η αποσύνθεση του οργανικού υλικού είναι επίσης μέσα στο πεδίο της βιοχημείας, αν και σε αυτή την περίπτωση είναι η ανάπτυξη και τη δραστηριότητα των μυκήτων, βακτηρίων και άλλων μικροοργανισμών που εμπλέκονται. Χαρακτηριστικοί τύποι μεταβολών περιλαμβάνουν όλη τη διαδικασία που εμπλέκεται στη φωτοσύνθεση, μια διαδικασία στην οποία το διοξείδιο του άνθρακα και το νερό μετατρέπονται σε σάκχαρα και οξυγόνο από τα φυτά, στην πέψη, όπου πλούσια σε ενέργεια υλικά χρησιμοποιούνται από οργανισμούς για να αναπτυχθούν, στον κύκλο του Κρεμπς που ελευθερώνει ενέργεια από αποθηκευμένα αποθέματα, στη σύνθεση πρωτεϊνών που επιτρέπουν σε οργανισμούς να αναπτυχθούν χρησιμοποιώντας διαδικασίες που ελέγχονται από την RNA κ.λπ.
Σωβά
Κατηγορία:Αρχαία Συρία Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Χημική μεταβολή
Αποδεικτικά στοιχεία χημικών μεταβολών
Τα ακόλουθα μπορεί να δείχνουν ότι έχει λάβει χώρα μια χημική μεταβολή, αν και αυτά τα στοιχεία δεν είναι αδιάσειστα:
Η μεταβολή είναι δύσκολο ή αδύνατο να αντιστραφεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Σλαβούτιτς
Γεωγραφία
Το Σλαβούτιτς βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Ποταμού Δνείπερου, 40 χιλιόμετρα από το Τσέρνιχι β, 45 χιλιόμετρα από την πόλη του Πριπιάτ, 50 χιλιόμετρα από το Τσερνόμπιλ (και οι δύο ανήκουν στην επαρχία Ιβάνκιβ) και 200 χιλιόμετρα από το Κίεβο. Ενώ γεωγραφικά βρίσκεται στην επαρχία Ρίπνι (μέρος της περιφέρειας Τσέρνιχιβ), ανήκει διοικητικά στη περιφέρειας Κιέβου. Είναι διοικητικό εξκλάβιο, που δεν ανήκει σε κάποιο ραγιόν.
Ιστορία
Η πόλη χτίστηκε το 1986, λίγο μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ, για να παρέχει στέγαση για όσους εργάζονταν στο εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Τσερνόμπιλ και των οικογενειών τους. Εκκενώθηκαν από την εγκαταλελειμμένη πόλη του Πριπιάτ. Το Σλαβούτιτς παίρνει το όνομά του από την Παλιά Σλαβική ονομασία του κοντινού Ποταμού Δνείπερου. Η οικονομική και κοινωνική κατάσταση της πόλης εξακολουθεί να επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας και άλλες εγκαταστάσεις στη ζώνη του Τσερνόμπιλ. Πολλοί κάτοικοι εξακολουθούν να εργάζονται στον κλάδο της ενέργειας στην περιοχή.
Σε μια συνέντευξη με την Πράβντα που δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1986, ο Έρικ Πόζντισεφ, πρόσφατα διορισμένος Διευθυντής του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ, ανακοίνωσε επίσημα ότι μια νέα πόλη θα κατασκευαστεί. Η κατασκευή της πόλης ξεκίνησε λίγο αργότερα, και οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν τον Οκτώβριο του 1988. Η πόλη προοριζόταν να αντικαταστήσει το Πριπιάτ, η οποία έγινε μια πόλη-φάντασμα, αφού εκκενώθηκε τριάντα έξι ώρες μετά την πυρηνική καταστροφή. Υπάρχει ένα μνημείο στο Σλαβούτιτς για την ανάμνηση των θυμάτων της καταστροφής, ειδικά σε εκείνους που έχασαν τη ζωή τους, αμέσως μετά το συμβάν από ασθένειες σχετιζόμενες με την ακτινοβολία.
Η πόλη είναι ως επί το πλείστον κατοικία για τους επιζώντες της καταστροφής που είχαν μετακινηθεί από τη ζώνη εκκένωσης γύρω από τον αντιδραστήρα, μεταξύ τους περίπου 8.000 άνθρωποι που ήταν παιδιά όταν συνέβη η καταστροφή. Ως αποτέλεσμα, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν μια ασθένεια σχετιζόμενη με την ακτινοβολία είναι υψηλός. Πολλοί κάτοικοι εξακολουθούν να εργάζονται στο χώρο του πρώην εργοστασίου για λόγους παρακολούθησης, συντήρησης ή για επιστημονικούς σκοπούς. Πηγαίνουν στη ζώνη σε τακτική βάση. Μια σιδηροδρομική γραμμή (που διασχίζει δύο φορές τα διεθνή σύνορα με τη Λευκορωσία) εκτελείται απευθείας από την πόλη, στο χώρο του εργοστασίου.
Το Σλαβούτιτς βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα ανατολικά από το πρώην εργοστάσιο. Ο χώρος έπρεπε να είναι σε λογική απόσταση από την ζώνη του Τσερνόμπιλ για να εξασφαλίσει ότι ο κίνδυνος ασθενειών σχετιζόμενος με την ακτινοβολία θα ήταν μειωμένος. Ωστόσο, άλλοι παράγοντες που συνετέλεσαν στην επιλογή της τοποθεσίας ήταν η διαθεσιμότητα έτοιμης σιδηροδρομικής υποδομής σε κοντινή απόσταση, και προσιτή παροχή νερού από το κοντινό Ποταμό Δνείπερο. Για να χτιστεί η πόλη, το έδαφος καλύφθηκε με ένα στρώμα 2 μέτρων αμόλυντου χώματος.
Υποδομές
Από την αρχή, το Σλαβούτιτς ήταν προγραμματισμένο να γίνει μια "πόλη του 21ου αιώνα". Σε σύγκριση με άλλες πόλεις στην Ουκρανία, το Σλαβούτιτς έχει σύγχρονη αρχιτεκτονική με ευχάριστο περιβάλλον και το βιοτικό επίπεδο της πόλης είναι πολύ υψηλότερο από ό, τι στις περισσότερες άλλες πόλεις της Ουκρανίας. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της πόλης, εργάτες και αρχιτέκτονες από οκτώ πρώην σοβιετικές δημοκρατίες συμμετείχαν, οι οποίες είναι οι: Αρμενική ΣΣΔ, Αζερική ΣΣΔ, Εσθονική ΣΣΔ, Γεωργιανή ΣΣΔ, Λετονική ΣΣΔ, Λιθουανική ΣΣΔ, Ρωσική ΣΟΣΔ και Ουκρανική ΣΣΔ. Ως αποτέλεσμα, η πόλη χωρίζεται σε οκτώ περιοχές που έχουν τα ονόματα των πρωτευουσών των οχτώ συμβάλλουσων δημοκρατιών, όπου η καθεμία έχει το δικό της μοναδικό στυλ και ατμόσφαιρα. Επιπλέον, η πόλη έχει ένα κέντρο νέων, ένα σύγχρονο πολιτιστικό κέντρο, δημαρχείο, ένα ίντερνετ καφέ, πολλές αθλητικές εγκαταστάσεις, σύγχρονες κλινικές, και ένα ξενοδοχείο. Περίπου το 80% των κατοικιών της πόλης διαμορφώνεται από τα διαμερίσματα, ενώ το υπόλοιπο 20% σχηματίζεται από μικρά, οικογενειακά σπίτια. Η πόλη έχει εξαιρετικά υψηλό ποσοστό γεννήσεων, καθώς και εκπληκτικά χαμηλή θνησιμότητα. Ως αποτέλεσμα, ο μέσος όρος ηλικίας στο Σλαβούτιτς είναι μακράν χαμηλότερος από οποιαδήποτε πόλη της Ουκρανίας. Περισσότερο από το ένα τρίτο των κατοίκων είναι κάτω των 18 ετών.
Οι υποδομές και δημόσιες εγκαταστάσεις της πόλης πληρώθηκαν ως επί το πλείστον από την εταιρεία η οποία λειτουργούσε το πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ. Καθώς οι υπόλοιπες μονάδες του πυρηνικού σταθμού έκλεισαν το 2001, η πόλη θα αντιμετωπίσει σημαντικά κοινωνικά προβλήματα και αβέβαιο μέλλον. Μέχρι το 2001, περίπου 9.000 άνθρωποι δούλευαν στο εργοστάσιο. Από το κλείσιμο, ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε 3.000, με τους περισσότερους από αυτούς να εργάζονται για την παρακολούθηση και τη συντήρηση. Το 85% του προϋπολογισμού της πόλης χρηματοδοτήθηκε από τον φορέα εκμετάλλευσης της εγκατάστασης. Προκειμένου να υποστηριχθεί ο εποικισμός και η ίδρυση νέων εταιρειών, το Σλαβούτιτς ανακηρύχθηκε Ειδική Οικονομική Ζώνη. Επιπλέον, σημαντικά προγράμματα επαγγελματικής επανακατάρτισης παρέχονται από την κυβέρνηση για να βελτιώσει τις επαγγελματικές προοπτικές των ανθρώπων που έχασαν τις θέσεις εργασίας. Παρά τις προσπάθειες αυτές, περίπου 1.500 άνθρωποι έχουν ήδη εγκαταλείψει την πόλη, μια τάση η οποία προβλέπεται να συνεχιστεί και στο εγγύς μέλλον.
Μεταφορές
Το Σλαβούτιτς έχει σιδηροδρομικό σταθμό, και μια μικρή στάση στην περιοχή του Ποσελόκ Λεσνόι, στη γραμμή Τσέρνιχιβ–Όβρουτς. Εξυπηρετείται από ένα παράρτημα (Σεμενγιαχίβκα-Σλαβούτιτς) της περιφερειακής οδού P56 Τσέρνιχιβ-Τσερνόμπιλ, και από την επαρχιακή οδό T2506.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1853
Οι ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1853 έγιναν στις 23 Σεπτεμβρίου. Οι εκλογές έγιναν από την φιλοβασιλική κυβέρνηση Κριεζή, η οποία συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία (138 έδρες).
Για τις εκλογές, οι εφημερίδες «Πανελλήνιον» και «Αθήνα» περιέγραψαν ότι έλαβε χώρα σημαντική νοθεία
Δεδομένου ότι οι εκλογές κερδήθηκαν από τους υποστηρικτές της κυβέρνησης Κριεζή, δεν έγινε κάποια σημαντική αλλαγή στο κυβερνητικό σχήμα μετά τις εκλογές, εκτός από την αντικατάσταση των υπουργών επί των Στρατιωτικών και επί των Οικονομικών στις 5 Οκτωβρίου 1853. Ο Σκαρλάτος Σούτσος έγινε ο νέος υπουργός επί των Στρατιωτικών και ο Κωνσταντίνος Προβελέγγιος επί των Οικονομικών.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Φυσική Ιστορία (Πλίνιος)
Η Φυσική Ιστορία (λατ. Naturalis historia ή και Historia naturalis) είναι μία εγκυκλοπαιδική συλλογή της αρχαίας επιστημονικής γνώσεως σε 37 βιβλία, που συντάχθηκε περί το έτος 77 μ.Χ. από τον Ρωμαίο ιστορικό και συγγραφέα Πλίνιο τον Πρεσβύτερο. Πρόκειται για την αρχαιότερη πλήρως σωζόμενη συστηματική εγκυκλοπαιδική εργασία της ανθρωπότητας. Σε σύνολο δύο χιλιάδων τετρακοσίων ενενήντα τριών κεφαλαίων συγκεντρώνει τη γνώση πεντακοσίων περίπου συγγραφέων.
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα έργα της Ρωμαϊκής περιόδου που έχουν διασωθεί και έχει σκοπό να καλύψει όλη τη γνώση. Ο τίτλος στην εποχή του είχε την έννοια της «εξιστόρησης του φυσικού κόσμου, της ζωής». Είναι το τελευταίο έργο του Πλίνιου και το μόνο που διασώθηκε. Τα πρώτα 10 βιβλία (κεφάλαια) τα έδωσε στη δημοσιότητα το 77 μ.Χ. Στα υπόλοιπα δεν είχε προλάβει να κάνει την τελική επιθεώρηση, όταν απεβίωσε το 79 π.Χ. από την έκρηξη του Βεζούβιου, τα έδωσε όμως στη δημοσιότητα ο ανιψιός του Πλίνιος ο Νεότερος. Το έργο διαιρείται σε 37 βιβλία (κεφάλαια) και σε 10 τόμους. Καλύπτει τους τομείς της αστρονομίας, των μαθηματικών, της γεωγραφίας, της εθνογραφίας, της ανθρωπολογίας, της ανθρώπινης φυσιολογίας, της ζωολογίας, της βοτανικής, της γεωργίας, της κηπουρικής, της φαρμακολογίας, της εξόρυξης, της ορυκτολογίας, της γλυπτικής, της ζωγραφικής και των πολυτίμων λίθων.
Το έργο έγινε πρότυπο για μετέπειτα εγκυκλοπαίδειες και ερευνητικές εργασίες, ως αποτέλεσμα του εύρους των υποκείμενων θεμάτων, των αναφορών του σε πηγές και του ευρετηρίου του.
Η δομή του έργου
Η Φυσική Ιστορία αποτελείται από 37 βιβλία (κεφάλαια). Ο Πλίνιος επενόησε ένα summarium, δηλαδή κατάλογο περιεχομένων, στην αρχή του έργου, που από τους σύγχρονους εκδότες μεταφράζεται ως πίνακας περιεχομένων. Ο πιο κάτω πίνακας είναι μία σύνοψη και χρησιμοποιεί σύγχρονα ονόματα για τα θέματα.
Ιστορία της τέχνης
Τα κεφάλαιά του για τη Ρωμαϊκή και Ελληνική τέχνη είναι ιδιαίτερα πολύτιμα, διότι η εργασία του είναι στην πράξη η μόνη διαθέσιμη κλασσική πηγή πληροφοριών για το θέμα.
Στην ιστορία της τέχνης, οι πηγές του είναι ο Δούρις ο Σάμιος, ο Ξενοκράτης ο Σικυώνιος και ο Αντίγονος ο Καρύστιος. Το ανεκδοτολογικό στοιχείο αποδίδεται στον Δούρι (XXXIV.61), οι παρατηρήσεις στις διαδοχικές εξελίξεις της τέχνης και ο κατάλογος των καλλιτεχνών στα χάλκινα και στη ζωγραφική, στον Ξενοκράτη και ένα μεγάλο πλήθος διάφορων πληροφοριών στον Αντίγονο. Ο Ξενοκράτης και ο Αντίγονος αναφέρονται σε σχέση με τον Παρράσιο (XXXV.68), ενώ ο Αντίγονος αναφέρεται στα περιεχόμενα XXXIII-XXXIV ως συγγραφέας στην τέχνη του ανάγλυφου μετάλλου ή εργαζόμενος στη διακόσμηση σκαλιστών ημιπολύτιμων λίθων (καμεών).
Τα ελληνικά επιγράμματα χρησιμοποιούνται από τον Πλίνιο στις περιγραφές πινάκων και αγαλμάτων. Μία από τις ελάσσονες πηγές για τα βιβλία ΧΧΧΙV-ΧΧΧV είναι ο Ηλιόδωρος ο Αθηναίος, συγγραφέας ενός έργου για τα μνημεία της Αθήνας. Στα περιεχόμενα ΧΧΧΙΙΙ-ΧΧΧVI μία σημαντική θέση δίνεται στον Πασιτέλη από τη Νεάπολη, συγγραφέα πεντάτομου έργου για διάσημα έργα τέχνης (ΧΧΧVI.40), μάλλον ενσωματώνοντας υλικό προγενέστερων Ελληνικών πραγματειών. Το ότι ο Πλίνιος στηρίχθηκε στον Πασιτέλη αμφισβητήθηκε από τον Άουγκουστ Κάλκμανν, που υποστήριξε ότι ο Πλίνιος χρησιμοποίησε το χρονολογικό έργο του Απολλόδωρου του Αθηναίου, όπως και έναν κατάλογο καλλιτεχνών της εποχής του. Η γνώση του Πλίνιου για τις ελληνικές πηγές ίσως οφείλεται στον Βάρρο, από τον οποίο συχνά παραθέτει χωρία (π.χ. ΧΧΧIV.56, XXXV.113, XXXVI.17, 39, 41).
Για έναν αριθμό από καλλιτεχνήματα από τις ακτές της Μ. Ασίας και των γειτονικών νησιών της, ο Πλίνιος στηρίχθηκε στον στρατηγό, πολιτικό, ρήτορα και ιστορικό Γάιο Λικίνιο Μουκιανό, που απεβίωσε πριν το 77 μ.Χ. Ο Πλίνιος αναφέρει τα καλλιτεχνήματα που συνέλεξε ο Βεσπασιανός στον Ναό της Ειρήνης και στις άλλες του πινακοθήκες (XXXIV.84), αλλά οι πιο πολλές πληροφορίες για τη θέση τέτοιων έργων στη Ρώμη είναι από βιβλία, όχι από προσωπική παρατήρηση. Η πιο πολλή αξία της Φυσικής Ιστορίας για τη συμβολή της στην αρχαία τέχνη, ως το μόνο κλασσικό έργο του είδους του, είναι το ότι αποτελεί μία σύνθεση που τελικά στηρίχθηκε στα χαμένα έργα του Ξενοκράτη και στις βιογραφίες του Δούρι και του Αντίγονου.
Σε πολλά χωρία δίνει απόδειξη ανεξάρτητης παρατήρησης (XXXIV.38, 46, 63, XXXV 17, 20, 116 και εξής). Προτιμά το μαρμάρινο έργο Ο Λαοκόων και οι γιοί του στα παλάτι του Τίτου (που ευρέως πιστεύεται ότι είναι το σύμπλεγμα που βρίσκεται τώρα στο Βατικανό) από όλους τους πίνακες και τα χάλκινα γλυπτά του κόσμου (XXXVI.37). Το άγαλμα αποδίδεται από τον Πλίνιο σε τρεις γλύπτες από τη Ρόδο: τον Αγήσανδρο, τον Αθηνόδωρο (μάλλον γιο του) και τον Πολύδωρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φυσικη
Πόλεμος μεταξύ Ρως και Βυζαντινών (968-971)
Το 927, μία συνθήκη ειρήνης υπεγράφη μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Βουλγαρίας, θέτοντας, με αυτό τον τρόπο, ένα τέλος σε έναν πολυετή πόλεμο. Μία παρόμοια συνθήκη είχε υπογραφεί με τους Ρως το 945 και η οποία απαγόρευε στους τελευταίους να εισβάλουν στη Χερσόνησο. Το 965 ή το 966, ο αυτοκράτορας-στρατιώτης Νικηφόρος Β´ Φωκάς, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Ρωμανό Β´, αρνήθηκε να καταβάλει στη Βουλγαρία τον φόρο ο οποίος είχε συμφωνηθεί από τον προκάτοχό του, ενώ, ταυτόχρονα, κατέστρεψε εκ θεμελίων σειρά φρουρίων κατά μήκος των βουλγαρικών συνόρων. Ωστόσο, καθώς ήταν περισσότερο απασχολημένος με πολέμους στην Ανατολή, ο Φωκάς πρότεινε στον Πρίγκιπα των Ρως, Σβιατοσλάβ Α΄, να εισβάλει στη Βουλγαρία. Στη διάρκεια των δύο ετών που ακολούθησαν, ο Σβιάτοσλαβ έπιασε αιχμάλωτο τον Τσάρο της Βουλγαρίας, Μπόρις Β΄, κατέλαβε σχεδόν το σύνολο της Βουλγαρίας και απειλούσε να κινηθεί εναντίον της Κωνσταντινούπολης. Αντιλαμβανόμενος το σφάλμα του, ο Νικηφόρος επιχείρησε να συμμαχήσει με τους Βουλγάρους εναντίον των Ρως. Στη διάρκεια του ίδιου έτους, ανετράπη από τον Ιωάννη Τσιμισκή, ο οποίος εισέβαλε με τη σειρά του στη Βουλγαρία και, το 971, κατέλαβε το Πρέσλαβ. Κλεισμένος στην πόλη της Σιλίστρα (Δορύστολον) επί του Δούναβη, ο Σβιάτοσλαβ υποχρεώθηκε να παραδοθεί στους Βυζαντινούς έπειτα από πολιορκία διάρκειας τριών μηνών (Ιούλιος 971) και να αποχωρήσει άμεσα από τη Βουλγαρία, ενώ ο ίδιος, από την πλευρά του, υποσχόταν την αποχή από μελλοντικές επιθέσεις εναντίον της Χερσονήσου, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Βυζαντινών και δεσμευόταν να ταχθεί με το μέρος των Βυζαντινών σε ενδεχόμενη μελλοντική πολεμική σύγκρουση.
Πλαίσιο
Στις αρχές του 10ου αιώνα, δύο δυνάμεις κυριαρχούσαν στα Βαλκάνια: η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήλεγχε τα νότια της χερσονήσου, καθώς και τα παράλιά της, ενώ η Βουλγαρική Αυτοκρατορία ήλεγχε το κέντρο και τα βόρεια. Ο Τσάρος Συμεών (βασίλευσε μεταξύ 893-927) πέτυχε να επεκτείνει τα εδάφη της αυτοκρατορίας του σε βάρος του Βυζαντίου, χάρη σε σειρά πολέμων οι οποίοι είχαν ως αποτέλεσμα να του αναγνωριστεί ο αυτοκρατορικός τίτλος. Ο θάνατος του Συμεών τον Μάιο του 927 ακολουθήθηκε, λίγο καιρό αργότερα, από μία προσέγγιση μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μία συνθήκη, καθώς και τον γάμο, αργότερα στη διάρκεια του ίδιου έτους, μεταξύ του δεύτερου υιού του και διαδόχου του Συμεών, Πέτρου Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 927-969) και της Μαρίας, εγγονής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 920-944). Ο αυτοκρατορικός τίτλος αναγνωρίστηκε στον Πέτρο, όπως είχε συμβεί και στην περίπτωση του πατέρα του. Επιπλέον, οι Βυζαντινοί δεσμεύονταν, από την πλευρά τους, για την καταβολή φόρου στους Βούλγαρους τον οποίον, προκειμένου να σώσουν τα προσχήματα, θεώρησαν ως μία μορφή προίκας. thumb|250px|Τα Βαλκάνια στη διάρκεια του 10ου αιώνα.
Μετά τον ξαφνικό θάνατο του Ρωμανού Β΄ το 963, ο Νικηφόρος Φωκάς σφετερίστηκε τον θρόνο και έγινε αυτοκράτορας υπό το όνομα Νικηφόρος Β΄ (βασίλευσε μεταξύ 963-969). Μέλος μεγάλης οικογένειας της στρατιωτικής αριστοκρατίας της Ανατολίας, ενδιαφέρθηκε κυρίως για τις κτήσεις της Μικράς Ασίας, ενώ ηγήθηκε αυτοπροσώπως των εκστρατειών, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την ανακατάληψη της Κύπρου και της Κιλικίας. Προς τα τέλη του 965 ή στις αρχές του 966, μία βουλγαρική αντιπροσωπεία κατέφθασε, προκειμένου να απαιτήσει την καταβολή του συμφωνηθέντος φόρου. Ο Νικηφόρος, όντας ενθαρρυμένος από τις τελευταίες στρατιωτικές του επιτυχίες και θεωρώντας τις απαιτήσεις των Βουλγάρων ως προσβλητικές, αρνήθηκε την καταβολή του φόρου, ισχυριζόμενος πως ο θάνατος της Αυτοκράτειρας Μαρίας (προς το 963) είχε καταστήσει άκυρη τη συγκεκριμένη υποχρέωση. Ξυλοκόπησε τους πρέσβεις και τους απέστειλε πίσω, εξυβρίζοντας και απειλώντας τους. Επιπλέον, μετέβη με τα στρατεύματά του στη Θράκη, όπου προέβη σε σειρά στρατιωτικών ελιγμών με απώτερο στόχο την επίδειξη δύναμης, μέσω της κατάληψης ορισμένων βουλγαρικών φρουρίων. Οι κινήσεις του Νικηφόρου εξηγούνταν, επίσης, από το γεγονός πως ο Πέτρος Α΄ είχε υπογράψει με τους Μαγυάρους συνθήκη, μέσω της οποίας οι τελευταίοι θα ήταν σε θέση να διασχίζουν τη Βουλγαρία προκειμένου να προβαίνουν σε επιδρομές εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εφόσον σταματούσαν τις επιθέσεις τους ενάντια της Βουλγαρίας.
Οι Ρως εισβάλουν στη Βουλγαρία, κατόπιν προτροπής της Κωνσταντινούπολης
Επιθυμώντας την αποφυγή ενός πολέμου με τους Βυζαντινούς, ο Πέτρος Α΄ απέστειλε τους δύο υιούς του, Μπόρις και Ρωμανό, ως ομήρους στην Κωνσταντινούπολη. Η κίνηση αυτή δεν κατεύνασε τον Νικηφόρο, ωστόσο ο τελευταίος δεν ήταν σε θέση ή δεν επιθυμούσε να ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον της Βουλγαρίας, καθώς το σύνολο των στρατιωτικών του δυνάμεων ευρισκόταν στην Ανατολή. Επιπλέον, οι παλαιότερες εμπειρίες είχαν μάθει στους Βυζαντινούς τους κινδύνους που περιείχαν οι εκστρατείες στις ορεινές και δασώδεις περιοχές της Βουλγαρίας. Αποφάσισε, τελικά, να χρησιμοποιήσει τη συνήθη τακτική, η οποία συνίστατο στη χρησιμοποίηση φυλής της Ανατολικής Ευρώπης, προκειμένου αυτή να επιτεθεί στη Βουλγαρία. Στα τέλη του 966 ή στις αρχές του 967, απέστειλε τον πατρίκιο Καλοκυρό, πολίτη της Χερσώνας, ως πρέσβη προς τον Πρίγκιπα των Ρως, Σβιάτοσλαβ. Για αρκετό καιρό, οι Βυζαντινοί διατηρούσαν σταθερές σχέσεις με τους Ρως, με τους οποίους είχαν ήδη, κατά το παρελθόν, υπογράψει συνθήκες (911, 945). Έναντι της υπόσχεσης πλούσιων λάφυρων και, σύμφωνα με τον Λέοντα τον Διάκονο, της καταβολής ενός ποσού ύψους 1,500 χρυσών νομισμάτων, οι Ρως δέχτηκαν να εισβάλουν στη Βουλγαρία από τα βόρεια. Ήταν ολίγον παράξενο το γεγονός πως ο Νικηφόρος κάλεσε σε βοήθεια τον Σβιάτοσλαβ, καθώς, κατά παράδοση, οι Βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν, συνήθως, τους Πετσενέγους για τέτοιες επιχειρήσεις. Σύμφωνα με τον ιστορικό Α. Ν. Στόουκς ο οποίος ερεύνησε περαιτέρω το συγκεκριμένο γεγονός, ο Νικηφόρος φέρεται να είχε συγκεκριμένο κίνητρο αποσπώντας την προσοχή του Σβιάτοσλαβ, ο οποίος, καθώς είχε μόλις υποτάξει το Χανάτο των Χαζάρων, ενδέχεται να είχε επιχειρήσει την κατάληψη του βυζαντινού προπυργίου της Χερσώνας. thumb|250px|Τα εδάφη των Ρως του Κιέβου στα μέσα του 10ου αιώνα.
Ο Σβιάτοσλαβ απάντησε θετικά με ενθουσιασμό στην πρόταση των Βυζαντινών. Στη διάρκεια του Αυγούστου του 967 ή του 968, οι Ρως διέσχισαν τον Δούναβη, εισήλθαν στη Βουλγαρία, νίκησαν τον βουλγαρικό στρατό μεγέθους 30,000 ανδρών στη μάχη της Σιλίστρα και κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της Ντομπρουτζά. Σύμφωνα με τον Βούλγαρο ιστορικό Βασίλ Ζλατάρσκι, ο Σβιάτοσλαβ κατέλαβε περίπου 80 πόλεις στα βορειοανατολικά της Βουλγαρίας, οι οποίες λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν, χωρίς ωστόσο να εγκαταστήσουν μόνιμη φρουρά σε αυτές. Όταν ενημερώθηκε σχετικά, ο Τσάρος Πέτρος Α΄, υπέστη επεισόδιο αποπληξίας. Οι Ρως πέρασαν τον χειμώνα στο Περεγιασλάβετς, ενώ οι Βούλγαροι υποχώρησαν στο φρούριο του Δορύστολου (Σιλίστρα). Την επόμενη χρονιά, ο Σβιάτοσλαβ εγκατέλειψε την περιοχή με τμήμα του στρατού του, προκειμένου να πολεμήσει τους Πετσενέγους, οι οποίοι κατευθύνονταν προς το Κίεβο, την πρωτεύουσά του (κατόπιν προτροπής των Βυζαντινών ή, σύμφωνα με το Χρονικό των Περασμένων Χρόνων, εκείνης των Βουλγάρων). Ταυτόχρονα, ο Τσάρος Πέτρος απέστειλε εκ νέου πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη, τον απολογισμό της οποίας κατέγραψε ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας. Σε αντίθεση με την προηγούμενη πρεσβεία, οι Βούλγαροι απεσταλμένοι έγιναν δεκτοί με ευγένεια. Ωστόσο, ο Νικηφόρος, όντας σίγουρος, πλέον, για τις θέσεις του, απαίτησε ιδιαιτέρως σκληρούς όρους: ο Τσάρος Πέτρος υποχρεώθηκε να παραιτηθεί, με τον Μπόρις να τον αντικαθιστά, ενώ οι δύο νεαροί συναυτοκράτορες Βασίλειος και Κωνσταντίνος υποχρεώθηκαν να νυμφευθούν δύο Βουλγάρες πριγκίπισσες, κόρες του Μπόρις.
Ο Πέτρος αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου και απεβίωσε το 969. Μπόρις αποφυλακίστηκε και έγινε Τσάρος υπό το όνομα Μπόρις Β΄. Το σχέδιο του Νικηφόρου φαινόταν να εκτυλίσσεται, όπως ο ίδιος το είχε σχεδιάσει. Ωστόσο, ο Σβιάτοσλαβ, ο οποίος είχε ανακαλύψει τον πλούτο των εύφορων εδαφών στα νότια, επιθυμούσε την κατάληψη μεγαλύτερης έκτασης εδαφών. Ενθαρρύνθηκε να ενεργήσει προς αυτή την κατεύθυνση, όπως φαίνεται, από τον παλαιό Βυζαντινό απεσταλμένο, Καλοκυρό, ο οποίος επιθυμούσε να σφετεριστεί για λογαριασμό του τον αυτοκρατορικό θρόνο. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίον, αφότου νίκησε τους Πετσενέγους και όρισε αντιβασιλείς για τη διακυβέρνηση της Ρωσίας στο διάστημα της απουσίας του, στράφηκε εκ νέου προς τα νότια.
Το καλοκαίρι του 969, ο Σβιάτοσλαβ επέστρεψε δριμύτερος στη Βουλγαρία, συνοδευόμενος από στρατεύματα Πετσενέγων και Μαγυάρων. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, το Περεγιασλάβετς είχε ανακτηθεί από τον Μπόρις Β΄. Οι Βούλγαροι υπερασπιστές του αμύνθηκαν προέβαλαν σθεναρή αντίσταση, ωστόσο ο Σβιάτοσλαβ κυρίευσε την πόλη. Ο Μπόρις και ο Ρωμανός παραδόθηκαν και οι Ρως κατέστησαν κυρίαρχοι του ανατολικού και του βόρειου τμήματος της Βουλγαρίας, ενώ εγκατέστησαν φρουρές στο Δορύστολο και το Πρέσλαβ, τη βουλγαρική πρωτεύουσα. Ο Μπόρις εξακολούθησε να διαμένει στο Πρέσλαβ, απ'όπου διατηρούσε μία μόνον κατ'όνομα εξουσία, καθώς ήταν, στην πραγματικότητα, βασσάλος του Σβιάτοσλαβ. Μονάρχης μονάχα κατ'όνομα, η παρουσία του εξυπηρετούσε μονάχα στον εξευμενισμό ενδεχόμενων εχθρικών αισθημάτων του τοπικού πληθυσμού εναντίον των Ρως. Ο Σβιάτοσλαβ, από την πλευρά του, φαινόταν να έχει πετύχει να κερδίσει την υποστήριξη των Βουλγάρων. Βούλγαροι στρατιώτες κατετάγησαν στο στράτευμά του σε μεγάλο αριθμό, είτε λόγω του κινήτρου που τους παρείχε η ιδέα των ενδεχόμενων λαφύρων, είτε λόγω της κοινής σλαβικής καταγωγής τους, η οποία τους καθιστούσε περισσότερο ενδιαφέροντα τα αντιβυζαντινά σχέδια του Σβιάτοσλαβ. Ο ίδιος ο Πρίγκιπας των Ρως φέρεται να είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, προκειμένου να μην στρέψει εναντίον του τους νέους του υποτελείς. Συγκεκριμένα, απαγόρευσε στον στρατό του να λεηλατήσει την ύπαιθρο ή τις πόλεις, οι οποίες θα παραδίδονταν οικειοθελώς.