cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντομένικο Τσιμαρόζα
Εργάσθηκε στην Νεάπολη, στη Ρώμη και στη Φλωρεντία μέχρι το 1787, οπότε πήγε στην Αγία Πετρούπολη μετά από πρόσκληση της Αικατερίνης Β΄. Έμεινε εκεί τέσσερα χρόνια κ’ ύστερα πήγε στην Βιέννη καλεσμένος του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄, για να διαδεχθεί τον Αντόνιο Σαλιέρι ως Kapellmeister.
Στη Βιέννη παρουσίασε το αριστούργημά του, τον Μυστικό γάμο. Το έργο αυτό θεωρείται ότι έχει το μεγαλύτερο encore στην ιστορία της Όπερας: Ο Λεοπόλδος Β΄ (αν και όχι ιδιαίτερα φιλόμουσος –τουλάχιστον σε σχέση με τον αδελφό και προκάτοχό του Ιωσήφ Β΄), μετά την τρίωρη πρεμιέρα, διέταξε να γευματίσει ο θίασος και να επαναλάβει την παράσταση αμέσως μετά.
Το 1793 επέστρεψε στην Νεάπολη όπου τα έργα του είχαν μεγάλη επιτυχία. Αλλά η περίοδος αυτή σημαδεύτηκε από την εχθρότητα που υπήρχε μεταξύ αυτού και των άλλων συνθετών και ιδιαίτερα του Τζοβάννι Παϊζιέλλο. Όταν τα επαναστατικά γαλλικά στρατεύματα εκθρόνισαν τους Βουρβόνους της Νεάπολης, ο Τσιμαρόζα τάχθηκε με το μέρος των Γάλλων και κατά την παλινόρθωση των Βουρβόνων συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Με την μεσολάβηση θαυμαστών του η ποινή μετετράπη σε εξορία. Ξεκίνησε πάλι για την Αγία Πετρούπολη και καθ’ οδόν πέθανε στη Βενετία.
Τα μελοδράματά του θεωρούνται τα καλύτερα της όπερας μπούφφα μετά απ’ αυτά του Μότσαρτ. Συνέθεσε επίσης οργανική μουσική
Το σημαντικότερο έργο
Το σημαντικότερο έργο του είναι Il matrimonio segreto, 1792 (Ο μυστικός γάμος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Άμος Οζ
Ο Άμος Οζ (1939 -2018), το αληθινό όνομα του οποίου ήταν Άμος Κλάουσνερ, ήταν Ισραηλινός συγγραφέας, που γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ, στη συνοικία Κέρεμ Αβραάμ. Οι γονείς του, ο Άρια Κλάουσνερ και η Φάνια Μούσμαν, ήταν μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη. Όταν ο Άμος Οζ ήταν 12 χρονών, η μητέρα του αυτοκτόνησε και το γεγονός αυτό σημάδεψε τη ζωή του. Τρία χρόνια αργότερα έφυγε από το σπίτι του και πήγε να ζήσει στο Κιμπούτς Χούλντα. Τότε άλλαξε το επίθετό του σε Οζ, που στα εβραϊκά σημαίνει δύναμη. Στο Κιμπούτς Χούλντα έζησε μέχρι το 1986, οπότε μετακόμισε στην πόλη Αράντ, επειδή ο γιος του έπασχε από άσθμα. Πήρε μέρος στον Πόλεμο των έξι ημερών το 1967 και στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Σπούδασε φιλοσοφία και εβραϊκή λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.
Παλαιστινιακό ζήτημα
Ο Άμος Οζ ήταν ένας από τους πρώτους Ισραηλινούς που υποστήριξε ήδη μετά το τέλος του Πολέμου των έξι ημερών τη δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη: ενός εβραϊκού και ενός παλαιστινιακού, ως την μόνη λύση για την ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη. Το 1978 συμμετέχει στην ίδρυση της οργάνωσης «Ειρήνη τώρα». Σε αντίθεση όμως με άλλα μέλη του φιλειρηνικού κινήματος στο Ισραήλ, δεν ήταν αντίθετος με την κατασκευή του Τείχους στη Δυτική Όχθη, που άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του '90, έχει όμως εκφράσει την αντίθεσή του στην πολιτική του εποικισμού της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας και ήταν από τους πρώτους που χαιρέτισαν τη συμφωνία του Όσλο και την έναρξη συνομιλιών με την PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης).
Τον Ιούλιο του 2006, ο Άμος Οζ υποστήριξε την εισβολή του ισραηλινού στρατού στον Λίβανο για την αντιμετώπιση των μελών της Χεζμπολάχ. Σε συνέντευξή που έδωσε στην εφημερίδα Λος Άντζελες Τάιμς εκείνη την περίοδο δήλωσε μεταξύ άλλων:. Αργότερα όμως ο Οζ, όπως και οι συγγραφείς Νταβίντ Γκρόσμαν και Αβραάμ Γεοσούα, άλλαξε γνώμη και στάση απέναντι στον πόλεμο στο Λίβανο.
Το έργο του
Η πρώτη του συλλογή από ιστορίες (Where the Jackals Howl) δημοσιεύθηκε το 1965, ενώ τον επόμενο χρόνο δημοσιεύθηκε το πρώτο του διήγημα (Elsewhere, Perhaps). Είχε γράψει 18 βιβλία στα εβραϊκά και γύρω στα 450 άρθρα και δοκίμια. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε τουλάχιστον 30 γλώσσες.
Το 1998, του απονεμήθηκε το βραβείο Ισραήλ για την λογοτεχνία, το 2005 το βραβείο Γκέτε, το οποίο στο παρελθόν έχει απονεμηθεί σε προσωπικότητες όπως ο Σίγκμουντ Φρόιντ και ο Τόμας Μαν, το 2007 το βραβείο Prince of Asturias Award of Letters και το 2008 το βραβείο Χάινριχ Χάινε. Επανειλημμένα ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Στα περισσότερα από τα έργα του Άμος Οζ η πλοκή τοποθετείται στη γειτονιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο συγγραφέας, ενώ οι ήρωές του παρουσιάζονται με μια ελαφρώς ειρωνική διάθεση.
Ελληνικές μεταφράσεις
Στην ελληνική γλώσσα έχουν μεταφρασθεί και κυκλοφορούν τα εξής βιβλία του:
Το 2009 ο Οζ ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας του έτους. Αν και τον θεωρούσαν ως τον βασικό υποψήφιο για να το κατακτήσει, τελικά το βραβείο κέρδισε η Γερμανίδα συγγραφέας Χέρτα Μίλερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινοί συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Μαστίγωση
thumb|right|200px|Μαστίγιο, χαλκογραφία από το βιβλίο του Pitton de Tournefort "Relation d'un voyage du Levant...", Παρίσι 1717, σχέδιο Audriet Γενικά η μαστίγωση θεωρείται είδος σωφρονιστικής ποινής που εκτελείται με δαρμό του ενόχου με ειδικό όργανο, τη μάστιγα ή το μαστίγιο (κοντή μάστιγα), κοινώς βούρδουλα ή καμουτσί ή καμουτσίκι(το κοντό καμουτσί).
Ιστορία
Η μαστίγωση επιβαλλόταν κυρίως για ελαφρά αδικήματα με δαρμό του ενόχου με ράβδο ή σχοινί. Στην αρχαία Ελλάδα εφαρμοζόταν από τους προϊστορικούς χρόνους κατά των δούλων, αργότερα και κατά των ελεύθερων πολιτών, καθώς και των παίδων ως μέσον παιδαγωγικό. Η Ρώμη εφάρμοσε επίσης τη ποινή της μαστίγωσης ιδίως κατά των απειθάρχητων στρατιωτών. Στην εποχή του Ιησού η ποινή αυτή ήταν πλήρως διαδεδομένη. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο έλαβε μεγάλη διάσταση και από αυτή επεκτάθηκε σε όλα τα κράτη.
Μέχρι τη δεκαετία του 1950 εξακολουθούσε να περιλαμβάνεται σε ποινικούς νόμους ως είδος ποινής στη Ρωσία, Αγγλία, ΗΠΑ όπου όμως είχε πάψει να επιβάλλεται σε γυναίκες από το 1820 αντίθετα προς τους άνδρες που επιβάλλονταν ανεξαρτήτως ηλικίας και κυρίως σε αδικήματα κλοπής, προσβολής ηθών είτε ως αυτοτελή ποινή είτε αθροιστικά με άλλες.
Πολλοί δε ήταν εκείνοι που εξήραν τα ικανοποιητικά, από σωφρονιστικής άποψης, αποτελέσματα αυτής, κυρίως στη μείωση της εγκληματικότητας έναντι του «αλυσιτελούς» της φυλάκισης ως ποινή επιβαλλόμενη, ειδικά επί των «κατ' επάγγελμα» κακοποιών και των ανηλίκων στους οποίους η φυλάκιση δεν ασκεί καμία σωφρονιστική επιρροή, ενώ μάλιστα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, εμφανίζει το μέγα μειονέκτημα ότι αποξενώνει αυτούς από το κοινωνικό σύνολο με αποτέλεσμα τη μεγάλη δυσκολία της επανένταξή τους στη κοινωνία και στο δρόμο της αρετής.
Στη νεώτερη Ελλάδα όσο κι αν φαίνεται περίεργο η ποινή της μαστίγωσης εισήχθη το 1844 και ειδικότερα επί αδικημάτων των ναυτών και των υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού (μαζί με εκείνο του Ποινολογίου), που παραλήφθηκε από τη γαλλική νομοθεσία και που τελικά εξοβελίστηκε επίσημα 20 χρόνια μετά, με σχετικό διάταγμα του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄ με το οποίο και καταργήθηκε από την ελληνική νομοθεσία κάθε ποινή κάκωσης. Δυστυχώς όμως δεν ήταν και λίγες οι φορές που θιασώτες αυτού του είδους της ποινής εφάρμοσαν στη νεώτερη ιστορία με τελευταία εκείνη στη περίοδο της «επταετίας» κατά την οποία δέκτες αυτής υπήρξαν και ανώτατοι αξιωματικοί του Π.Ν.
Θρησκευτική ιστορία
Ως θρησκευτική ποινή η μαστίγωση ήταν λίαν διαδεδομένη στη Δύση κυρίως από τον 13ο αιώνα όπου και επιβαλλόταν είτε από τον πνευματικό για τις αμαρτίες του πιστού και την «ικανοποίηση» της Θείας Δικαιοσύνης, είτε εκούσια σε εκδήλωση «μετάνοιας», οπότε και η μαστίγωση γινόταν από τον ίδιο τον πιστό ή από άλλο πρόσωπο που προσκαλούταν για το σκοπό αυτό με πληρωμή.
Αναφέρονται πλείστα παραδείγματα αξιωματούχων της Εκκλησίας, αλλά και της Πολιτείας, που υποβλήθηκαν εκούσια στη ποινή της μαστίγωσης για την «εν Χριστώ ταπείνωση».
Έτσι τον 13ο αιώνα δημιουργήθηκε ολόκληρη θρησκευτική αίρεση, της οποίας οι οπαδοί ονομάσθηκαν «μαστιγούμενοι» ή «αυτομαστιγούμενοι», που κάθε φορά με το παραμικρό «αμάρτημα» προέβαιναν σε αυτομαστίγωση, προς μίμηση της μαστίγωσης του Χριστού εκείνης προ του Πάθους. Σήμερα αυτή η οικειοθελής μαστίγωση διατηρείται στους Σιίτες μουσουλμάνους που συντάσσονται δημόσια σε φάλαγγα και αυτομαστιγώνονται με αλυσίδες, ταυτόχρονα, υπό ρυθμό θρησκευτικών ιαχών σε ένδειξη «ταπείνωσης» και εξαγνισμού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποινές Κατηγορία:Βασανιστήρια Κατηγορία:Παραφιλίες
Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν
Το πρωτότυπο κείμενο και μετάφραση
Η σύντομη ιστορία που αναφέρει ο Κλαύδιος Αιλιανός έχει ως εξής : Κλαζομενίων τινὲς εἰς τὴν Σπάρτην ἀφικόμενοι καὶ ὔβρει καὶ ἀλαζονείᾳ χρώμενοι τοὺς τῶν ἐφόρων θρόνους, ἔνθα εἰώθασι καθήμενοι χρηματίζειν καὶ τῶν πολιτικῶν ἔκαστα διατάττειν, ἀλλὰ τούτους γε τοὺς θρόνους ἀσβόλῳ κατέχρισαν. μαθόντες δὲ οἱ ἔφοροι οὐκ ἠγανάκτησαν, ἀλλὰ τὸν δημόσιον κήρυκα καλέσαντες προσέταξαν αὐτὸν δημοσίᾳ κηρύξαι τοῦτο δὴ τὸ θαυμαζόμενον· «ἐξέστω Κλαζομενίοις ἀσχημονεῖν.»
Μετάφραση: Κάποιοι από τους Κλαζομένιους, όταν έφτασαν στην Σπάρτη, με ύβρη και αλαζονεία αντιμετώπισαν τους θρόνους των εφόρων, όπου αυτοί συνήθιζαν να κάθονται και να αποφασίζουν και για τα θέματα τη πολιτείας να διατάσσουν, αλλά και αυτούς τους θρόνους καταμαύρισαν. Όταν δε το έμαθαν οι έφοροι, δεν αγανάκτησαν, αλλά αφού κάλεσαν τον δημόσιο κήρυκα, τον πρόσταξαν να διακηρύξει δημοσίως αυτό το θαυμαστό «συνηθίζεται στους Κλαζομένιους να διαπράττουν απρέπειες.»
Ανάλυση
Η εκτίμηση για αυτή την ιστορία είναι ότι οι Έφοροι της Σπάρτης, γνωρίζοντας ότι οι Κλαζομένιοι ήταν σύμμαχοι, δε θέλησαν να τους τιμωρήσουν για να μη διαταράξουν τη σχέση τους με την αποικία των Κλαζομενών της Μικράς Ασίας (κοντά στη Σμύρνη), αλλά ούτε και θέλησαν να επιτρέψουν αυτή την αυθαιρεσία χωρίς να δράσουν. Με την ανακοίνωση αυτή αφενός πέτυχαν να δείξουν στους Σπαρτιάτες ότι η συμπεριφορά των Κλαζομενίων ήταν μόνο κατ' εξαίρεση αποδεκτή και αφετέρου να υποδείξουν την έντονη ενόχλησή τους στους Κλαζομενίους και να τους επιτιμήσουν για το χαρακτήρα τους.
Αναφορές
Εξεστι
Εντ Γουέστγουικ
Ο Έντουαρντ Γουέστγουικ (αγγλικά: Edward Jack Peter "Ed" Westwick, 27 Ιουνίου 1987) είναι Άγγλος ηθοποιός και μοντέλο. Έγινε διάσημος από την τηλεοπτική δραματική σειρά Gossip Girl ως Chuck από το 2007 μέχρι το 2012 σε ηλικία μόλις 20 ετών. Από τότε έχει παραστεί σε αρκετές σειρές και ταινίες.
Προσωπική ζωή
Ο Γουέστγουικ είχε σχέση 5 χρόνια με την ηθοποιό Τζέσικα Ζορ. Αυτήν την περίοδο έχει δεσμό με ένα instagram μοντέλο την Tamara.
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ζήσης Βρύζας
Ο Ζήσης Βρύζας (Χρυσοχώρι Καβάλας, 9 Νοεμβρίου 1973) είναι Έλληνας διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Διέγραψε πολυετή καριέρα στη Skoda Ξάνθη, τον ΠΑΟΚ και το ιταλικό πρωτάθλημα, ενώ σημαντικότερη διάκρισή του υπήρξε η κατάκτηση του Euro 2004 με την Ελλάδα. Ολοκληρώνοντας την πορεία του ως παίκτης, βρέθηκε κατά καιρούς σε διάφορες θέσεις στη διοίκηση του ΠΑΟΚ, όπως του τεχνικού διευθυντή, του διευθύνοντος συμβούλου και δύο φορές του προέδρου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Το 2000 ο Σέρχε Κόσμι προπονητής της Περούτζα Κάλτσιο βρήκε στο πρόσωπο του Βρύζα τον ιδανικό επιθετικό, διαπιστώνοντας την ικανότητά του να αγωνίζεται χωρίς την μπάλα και να συμβάλλει στη δημιουργία ευκαιριών για την επίτευξη γκολ. Στα 4 χρόνια που αγωνίστηκε στην Περούτζα αύξησε την παραγωγικότητα του και βελτίωσε την τεχνική του.
Εξακολούθησε να αγωνίζεται στο εξωτερικό και τα επόμενα χρόνια στη Φιορεντίνα, την ισπανική Θέλτα Βίγο και την Τορίνο. Το 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί εκ νέου με την Ξάνθη, ενώ τον Ιούλιο του 2007 επανήλθε για να κλείσει την καριέρα του στον ΠΑΟΚ. Στις 6 Ιανουαρίου 2008 αγωνίστηκε για τελευταία φορά, κατά σύμπτωση εναντίον της ΑΕ Λάρισας, όπως όταν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε με την Ελλάδα για πρώτη φορά στις 27 Απριλίου 1994 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Σαουδικής Αραβίας (5-1). Συμμετείχε συνολικά σε 68 αγώνες και σκόραρε 9 φορές. Σημαντικότερη στιγμή του με τη γαλανόλευκη φανέλα υπήρξε το τέρμα που σημείωσε στο Euro 2004 εναντίον της Ρωσίας, καθώς ήταν αυτό που έδωσε την πρόκριση για τα προημιτελικά. Πανηγύρισε την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και ήταν βασικό μέλος στην επίθεση της Ελλάδας, καθώς αγωνίστηκε στους πέντε από τους έξι αγώνες της τελικής φάσης.
Επίσης, με την Εθνική Ενόπλων έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997 στην Τεχεράνη πετυχαίνοντας δύο γκολ στον προημιτελικό στην πρόκριση επί του Ιράκ με σκορ 3-2.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Στις 26 Αυγούστου 2010 η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ανακοίνωσε την έναρξη της συνεργασίας της με τον Ζήση Βρύζα, ως συνεργάτη του Φερνάντο Σάντος στην εθνική Ανδρών για 2 χρόνια, θέση από την οποία αποχώρησε σχεδόν έναν χρόνο αργότερα για να επιστρέψει και πάλι στον ΠΑΟΚ, αρχικά σε διοικητικό πόστο.
Μετά τη νέα παραίτηση του Ζαγοράκη τον Ιανουάριο του 2012, το διοικητικό συμβούλιο της ΠΑΕ αποφάσισε ομόφωνα την παραχώρηση και πάλι της θέσης του προέδρου και του διευθύνοντα συμβούλου στον Ζήση Βρύζα. Στη θέση του προέδρου παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 2014, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Ιάκωβο Αγγελίδη, παρέμεινε ωστόσο ως μέλος του πενταμελούς διοικητικού συμβουλίου.
Το καλοκαίρι του 2015 ανέλαβε χρέη Γενικού και Τεχνικού Διευθυντή στη Βέροια, θέση από την οποία αποχώρησε περίπου έναν χρόνο αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περούτζα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Σαρακατσάνοι Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ ΠΑΟΚ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μακεδόνες
Κέολγουλφ Α΄ της Μερκίας
Ο Κέολγουλφ Α΄ της Μερκίας, βασιλιάς της Μερκίας, της Ανατολικής Αγγλίας και του Κεντ (Ceolwulf I, 821 - 823) ήταν γιος του Κάθμπερτ της Μερκίας και αδελφός και διάδοχος του Κοένγουλφ της Μερκίας, ανατράπηκε από τον Μπέορνγουλφ της Μερκίας. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αναφέρει : "μετά τον Κοένγουλφ το βασίλειο της Μερκίας σημείωσε παρακμή, δεν παρήγαγε τίποτα άξιο ιστορικής μνήμης". Ο Γουλιέλμος ξέχασε παρ'όλα αυτά να αναφέρει την καταστροφή του φρουρίου του Ντεγκανουί από τους Σάξονες το 822 και την κατάληψη του Ουαλικού βασιλείου στην συνέχεια από τους Σάξονες. Ένα διάταγμα αργότερα ττο οποίο απεικονίζει την κατάσταση η οποία επικρατούσε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Κέολγουλφ αναφέρει : "Μετά τον θάνατο του Κοένγουλφ, βασιλιά της Μερκίας πολλές διαμάχες ξέσπασαν ανάμεσα στους ευγενείς, τους επισκόπους και τους ευγενείς γύρω από τα κρατικά θέματα". Λίγες μέρες μετά τις 26 Μαίου 823 την ημέρα στην οποία παραχώρηας δωρεές γης στον αρχιεπίσκοπο Γούλφρεντ με αντάλλαγμα χρυσά και ασημένια σκεύη ο Κέολγουλφ ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από τον Μπέορνγουλφ. Ο Κέολγουλφ βασίλευσε απ'ευθείας στο Κεντ, σε δυο διατάγματα αναφέρεται ως "βασιλιάς της Μερκίας και όλων των ανδρών του Κεντ", ο Μπέορνγουλφ τοποθέτησε έναν ευγενή τον Μπάλντρεντ στον θρόνο του Κεντ. Ο Κέολγουλφ Α΄ ήταν ο πατέρας της μετέπειτα βασίλισσας Έλφλιντ της Μερκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ
Υπεραγωγός
Υπεραγωγοί ονομάζονται τα υλικά (συνήθως μέταλλα και κεραμικά) τα οποία παρουσιάζουν μηδενική αντιστασιμότητα (ειδική αντίσταση) και κατ'επέκταση μηδενική ωμική αντίσταση (R=0). ΟΙ σχετικές μελέτες ξεκίνησαν το 1911 από τον Onnes και έδειξαν ότι ορισμένα μέταλλα, κάτω από μια κρίσιμη θερμοκρασία Τc (~4 Κ), εμφανίζουν μια απότομη μείωση της αντίστασης στη ροή συνεχούς ρεύματος, η οποία σχεδόν μηδενίζεται.
Σε έναν υπεραγωγό οι συγκρούσεις μεταξύ ατόμων και ηλεκτρονίων ελαχιστοποιούνται με αποτέλεσμα το ηλεκτρικό ρεύμα να ρέει ανεπηρέαστο και χωρίς καμία δυσκολία. Η θερμοκρασία κάτω από την οποία ένα υλικό γίνεται υπεραγωγός λέγεται κρίσιμη θερμοκρασία. Για τα περισσότερα μέταλλα η κρίσιμη θερμοκρασία είναι κοντά στο απόλυτο μηδέν.
Βλέπε επίσης Υπεραγωγιμότητα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης
Ένα προς ένα
Στα μαθηματικά, μία συνάρτηση μεταξύ δύο συνόλων A, B ονομάζεται ένα προς ένα (1-1) ή αμφιμονοσήμαντη ή αμφιμονότονη, αν ισχύει ότι: αν f(x)= f(y) τότε είναι x=y, για κάθε x,y στο A. Ένας ισοδύναμος ορισμός είναι ο εξής: Αν x\neq y τότε, για κάθε x,y στο A.
Μία συνάρτηση είναι γνησίως μονότονη (γνησίως αύξουσα ή γνησίως φθίνουσα) σε ένα διάστημα \Delta, τότε είναι "1-1" σε αυτό.
Μαθηματικός ορισμός
Συμβολικά, μία συνάρτηση ονομάζεται ένας-προς-ένα αν ικανοποιεί το οποίο είναι λογικά ισοδύναμο με
Παραδείγματα
Παρακάτω δίνονται κάποια παραδείγματα συναρτήσεων που είναι ένα-προς-ένα και κάποιων που δεν είναι. Κάποιες ένα-προς-ένα συναρτήσεις, με την ίδια φόρμουλα αλλά ορισμένες σε διαφορετικά πεδία ορισμού μπορεί να μην είναι πλέον ένα-προς-ένα.
Ιδιότητες
Ας θεωρήσουμε μία γνησίως αύξουσα πραγματική συνάρτηση, δηλαδή μία συνάρτηση για την οποία Αφού (αν ένα στοιχείο είναι μικρότερο από ένα άλλο, τότε είναι και διαφορετικό από αυτό), τότε ισχύει ότι Επομένως, η συνάρτηση f είναι και ένα-προς-ένα.
Ας θεωρήσουμε x, y \in A, τέτοια ώστε Τότε, από την ένα-προς-ένα ιδιότητα της g, έχουμε ότι Αντίστοιχα, από την ένα-προς-ένα ιδιότητα της f, έχουμε ότι Ενώνοντας τις συνεπαγωγές, λαμβάνουμε ότι
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις
.ws
.ws είναι ο top-level domain κωδικός για τη Σαμόα στο Διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμόα Κατηγορία:Top-level domains
Αριαράθης Γ΄ της Καππαδοκίας
Ο Αριαράθης Γ' (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του βασιλείου της Καππαδοκίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Πατέρας του ήταν ο προκάτοχός του, Αριαράμνης Β'. Οι απόψεις των νεότερων ερευνητών για την έναρξη της ηγεμονίας του Αριαράθη ποικίλλουν, με αποτέλεσμα να τοποθετείται είτε στο 255 είτε στο 240 είτε στο 230 π.Χ. περίπου. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εμφανίζεται στην καππαδοκική νομισματοκοπία για πρώτη φορά ο βασιλικός τίτλος, ίσως δε και το διάδημα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αριαράμνης Β' περιγράφεται από το Διόδωρο ιδιαίτερα αφοσιωμένος στα παιδιά του. Όσο ήταν ακόμη εν ζωή, όρισε γύρω στο 255 π.Χ. τον πρωτότοκο γιο του, Αριαράθη Γ', συμβασιλιά τοποθετώντας στο κεφάλι του το βασιλικό διάδημα και αναγνωρίζοντάς του ίσα δικαιώματα στην άσκηση της αρχής. Μετά το θάνατό του, ο Αριαράθης κυβέρνησε μοναχός του την Καππαδοκία.
Ο πατέρας του, όσο βρισκόταν εν ζωή, φρόντισε να συσφίξει τους δεσμούς του οίκου του με τους Σελευκίδες, κανονίζοντας γάμο ανάμεσα στον Αριαράθη και τη Στρατονίκη, κόρη του Αντιόχου Β' του Θεού και της Λαοδίκης Α'. Οι Σελευκίδες, έχοντας εμπλακεί στο Δεύτερο Συριακό πόλεμο (260-253 π.Χ.), είχαν κάθε συμφέρον να αναγνωρίσουν τη Μεγάλη Καππαδοκία την περίοδο αυτή ως ανεξάρτητο βασίλειο προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συνεργασία της. Κατά μία εκδοχή την περίοδο αυτή πέρασε στους Αριαραθίδες η περιοχή της Καταονίας, ίσως ως προίκα της πριγκίπισσας Στρατονίκης ή μέσω κατακτητικών πολέμων.
Από τις πηγές είναι γνωστό πως ο Αριαράθης Γ' είχε εξ αγχιστείας συγγένεια με τον πρίγκιπα των Σελευκίδων, Αντίοχο Ιέρακα. Ο τελευταίος ενεπλάκη σε μακρόχρονο πόλεμο με τον αδερφό του, Σέλευκο Β' τον Καλλίνικο, στον οποίο η Καππαδοκία δεν έμεινε αμέτοχη, σύμφωνα πάντα με το συμφέρον της.
Ο Αριαράθης Γ' πεθαίνοντας κληροδότησε το βασίλειό του στο γιο του, Αριαράθη Δ' τον Ευσεβή, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία.
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριαραθης 03
Βάργυλος
Στην ελληνική μυθολογία ο Βάργυλος ήταν ήρωας, φίλος και σύντροφος του Βελλεροφόντη, τον οποίο και βοήθησε κατά την καταδίωξη του τέρατος Χίμαιρα. Ο Βάργυλος σκοτώθηκε από τον Πήγασο, οπότε προς τιμή του ο Βελλεροφόντης ίδρυσε στην Καρία την πόλη Βαργυλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία-επέκταση
Ειδική ηλεκτρική αντίσταση
Εκφράζεται σε ohm*m. Το αντίστροφό της είναι η ηλεκτρική αγωγιμότητα.
Κατηγορία:Χημεία
Ενδοδοντική θεραπεία
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Υπολογισμός του μήκους του ριζικού σωλήνα με ακτινογραφία και χρήση μικροεργαλείουΗ ενδοδοντική θεραπεία (στην καθομιλουμένη «απονεύρωση») είναι οδοντιατρική πράξη που διενεργείται στο ιατρείο ή σε νοσοκομείο, προκειμένου να διατηρηθεί κάποιο δόντι στον οδοντικό φραγμό του ασθενούς και να αποφευχθεί η απώλειά του με εξαγωγή. Μπορεί να είναι θεραπευτική ενέργεια, σε περιπτώσεις όπου έχει επέλθει ένας τραυματισμός στο δόντι και έχει οδηγήσει σε πολφίτιδα (φλεγμονή) ή σε αποκάλυψη του πολφού και περαιτέρω μόλυνσή του που μπορεί να φτάσει έως και τη γάγγραινα, ή να είναι μια επιβαλλόμενη (κατασταλτική) ενέργεια λόγω της ανάγκης μεγάλου βαθμού τροχισμού του δοντιού, προκειμένου (το συγκεκριμένο δόντι) να αποτελέσει τμήμα μιας προσθετικής αποκατάστασης («γέφυρας»). Επίσης, η ενδοδοντική θεραπεία είναι η λύση εκλογής σε περιπτώσεις ευρείας καταστροφής της μύλης του δοντιού από εκτεταμένη τερηδόνα η οποία έχει φτάσει να προσβάλει τον πολφό του. Η θεραπεία πραγματοποιείται είτε σε μια συνεδρία (ραντεβού), όταν δεν έχει μολυνθεί ο πολφός, είτε σε διαδοχικές, έως ότου επιτευχθεί ασηψία. Συνίσταται στην αφαίρεση του πολφού (εκπόλφωση) και την αντικατάστασή του με κατάλληλο εμφρακτικό υλικό. Σε περιπτώσεις δοντιών μικρών παιδιών όπου η μόλυνση περιορίζεται μόνο στο μυλικό (δηλαδή το ορατό) τμήμα τους, μπορεί να εφαρμοσθεί πολφοτομή, δηλαδή μια πιο συντηρητική αγωγή που επιτρέπει τη διατήρηση του ριζικού πολφού και απαιτεί σχετική παρακολούθηση.
Τα στάδια της ενδοδοντικής θεραπείας
Το πρώτο στάδιο, μετά την κλινική εξέταση και τη διαπίστωση της ανάγκης για την εφαρμογή ενδοδοντικής θεραπείας, είναι η απομόνωση του πάσχοντος δοντιού (συνηθέστερα με τη βοήθεια ελαστικού απομονωτήρα) και η διάνοιξη του μυλικού θαλάμου (αν είναι άθικτος). Ακολουθεί ο εντοπισμός των στομίων των ριζικών σωληνών (σε περίπτωση που το δόντι διαθέτει περισσότερους του ενός) ή του ενός και μοναδικού στομίου. Ο εντοπισμός μερικές φορές είναι δυσχερής και διευκολύνεται με τη χρήση ειδικών διαλυμάτων χρώσης. Επίσης, υπολογίζεται και το μήκος τους, με τη λήψη μιας (αρχικής) ακτινογραφίας. Στη συνέχεια γίνεται η αφαίρεση του πολφού (στην καθομιλουμένη «νεύρο») με τη χρήση ειδικών μικροεργαλείων (πολφουλκοί) και μετά η προετοιμασία των ριζικών σωληνών με την είσοδο μικροεργαλείων (διευρυντήρες ή ρίνες) και σταδική διεύρυνση του τοιχώματός τους έως το κατάλληλο μέγεθος. Παράλληλα με τη μηχανική αυτή επεξεργασία, εφαρμόζεται και χημική προετοιμασία («πλύσεις» των ριζικών σωληνών) με την εναλλάξ διοχέτευση στο εσωτερικό τους, διαλυμάτων υπεροξειδίου του υδρογόνου και υποχλωριώδους νατρίου. Μετά την ολοκλήρωση της χημικομηχανικής επεξεργασίας, στο δόντι τοποθετείται λίγο βαμβάκι με ευγενόλη και σφραγίζεται προσωρινά με κατάλληλο εμφρακτικό υλικό. Οι αλλαγές των αντιβιοτικών (συνηθέστερα π-παραμονοχλωροφαινόλη ή φορμοκρεσόλη) που εφαρμόζονται στη συνέχεια, πραγματοποιούνται ανά 48 ώρες, έως ότου διαπιστωθεί πλήρης μικροβιακή εξάλειψη από το εσωτερικό των ριζικών σωληνών. Η ασηψία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την θεραπεία και πιστοποιείται αν χρειασθεί, με εργαστηριακό τρόπο. Ακολούθως, διενεργείται η ερμητική έμφραξη των ριζικών σωληνών με χρήση κώνων γουταπέρκας (συνηθέστερα) ή αργύρου (σε περιπτώσεις στενών ή κεκαμένων ριζικών σωληνών) που συγκολούνται με τη βοήθεια κατάλληλου φυράματος. Η έμφραξη του μυλικού θαλάμου ολοκληρώνεται με την τοποθέτηση οξυφωσφορικής κονίας. Πριν την τελική έμφραξη έχει ληφθεί μια δεύτερη (ενδιάμεση) ακτινογραφία, ενώ μετά την έμφραξη ακολουθεί η τελική ακτινογραφία. Μετά την πάροδο ενός χρονικού διαστήματος περίπου 10 ημερών (κατά το οποίο θα πρέπει να μην υπάρχουν συμπτώματα πόνου ή άλλων ενοχλήσεων, όπως οίδημα) διενεργείται η τελική έμφραξη (σφράγισμα) του δοντιού με τη χρήση αμαλγάματος ή συνθετικών ρητινών. Σε περιπτώσεις μεγάλης καταστροφής της μύλης, μπορούν να εφαρμοσθούν ενδορριζικοί άξονες ή καρφίδες.
Πιθανά συμβάματα και επιπλοκές
Δυο από τις πιο συχνές επιπλοκές που μπορεί να προκύψουν κατά την ενδοδοντική θεραπεία είναι η περιρριζίτιδα (όταν τα υγρά της χημικής επεξεργασίας εξέλθουν του ακρορριζίου ή το ακρορρίζιο τραυματισθεί από έξοδο των μικροεργαλείων κατά τη μηχανική επεξεργασία των ριζικών σωληνών) και η διάτρηση τοιχωμάτων του δοντιού, όπως το υποπολφικό ή το ριζικό, από τη χρήση του οδοντογλύφανου (τροχός) ή των μικροεργαλείων.
Συνέπειες
Διακρίνονται σε θετικές και αρνητικές. Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνεται η ωφέλεια για τη συνολική στοματογναθική λειτουργεία του ασθενούς από την παραμονή του φυσικού δοντιού στο φραγμό και η εξοικονόμηση χρημάτων για τον ασθενή ή το δημόσιο Ταμείο Ασφάλισης, λόγω αποφυγής της απαραίτητης προσθετικής αποκατάστασης που θα απαιτείτο εάν το δόντι χανόταν. Στη δεύτερη κατηγορία εντάσεται η πιθανότητα θραύσης του δοντιού ύστερα από κάποιο (σημαντικό) χρονικό διάστημα, λόγω του ότι ο οδούς, χάνοντας τον πολφό του γίνεται εύθρυπτος. Για την αποφυγή αυτής της κατάστασης, το ενδοδοντικά θεραπευμένο δόντι συνιστάται να καλύπτεται προληπτικά με μία στεφάνη («θήκη»), ιδιαίτερα σε άνδρες ασθενείς, στους οποίους οι μασητικές δυνάμεις που αναπτύσσονται είναι ισχυρότερες από ότι στις γυναίκες. Ένας ακόμη λόγος για την προτεινόμενη κάλυψη του -ενδοδοντικά θεραπευμένου- δοντιού είναι η αισθητική, καθώς το δόντι αποκτά (μετά την ενδοδοντική θεραπεία) μια ελαφρά, έως και έντονη, δυσχρωμία.
Αποτυχία της ενδοδοντικής θεραπείας
Το αποτέλεσμα της ενδοδοντικής θεραπείας κρίνεται είτε άμεσα, με τη λήψη της τελικής ακτινογραφίας, είτε απώτερα, με την απουσία ή όχι συμπτωματολογίας. Σε περίπτωση που η θεραπεία έχει αποτύχει, συνιστάται από τον θεράποντα οδοντίατρο η επανάληψή της, ή σε πολύ επίμονες μολύνσεις του οστού που δεν υποχωρούν, η χειρουργική (ακρορριζεκτομή, που εκτελείται συνήθως από γναθοχειρουργό) και η ανάστροφη έμφραξη.
Παραπομπές
θεραπεια ενδοδοντικη
Σημαία της Πολωνίας
thumb|250px|Σημαία της Πολωνίας. Λόγος 5:8
Η σημαία της Πολωνίας έχει ως χρώματα το λευκό και το κόκκινο. Όταν εμφανίζεται οριζόντια, το λευκό είναι στην κορυφή και όταν υψώνεται κάθετα, το λευκό είναι στα αριστερά.
Η ιστορία της σημαίας αναφορικά με τα χρώματα ανάγεται στο 1831. Αποτελεί, μαζί με το εθνόσημο της χώρας και τον εθνικό της ύμνο, ένα από τα τρία συνταγματικά σύμβολα της Πολωνίας.
Η πολωνική σημαία είναι ένα ορθογώνιο κομμάτι υφάσματος με τα εθνικά χρώματα, με ή χωρίς το εθνόσημο στη λευκή λωρίδα. Η ημέρα της σημαίας εορτάζεται στην Πολωνία στις 2 Μαΐου.
Βασιλική σημαία
Οι αρχαιότερες πολωνικές σημαίες ονομάζονταν στανίτσε (stanice) και έμοιαζαν με τις σημαίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτές χρησιμοποιούνταν τόσο ως θρησκευτικά όσο και ως στρατιωτικά σύμβολα τουλάχιστον από το 10ο αιώνα. Έπειτα από το 966, όταν η Πολωνία ασπάστηκε το Χριστιανισμό, το στάνιτσε εκχριστιανίστηκε και τα παγανιστικά σύμβολα αντικαταστάθηκαν από χριστιανικά. Την εποχή του Βασιλιά Βλαδίσλαου Α΄ (1320-1333) έγινε σημαία ένα κόκκινο ρούχο διακοσμημένο με το Λευκό Αετό του εθνοσήμου της Πολωνίας, σύμβολο βασιλικής εξουσίας.
Στα χρόνια της Κοινοπολιτείας μεταξύ Λιθουανίας και Πολωνίας, χρησιμοποιήθηκε η σημαία της Κοινοπολιτείας, που συνδύαζε τα σύμβολα στην πολωνική σημαία και στη σημαία του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Στη διάρκεια του 17ου αιώνα, η εν λόγω σημαία συχνά χωρίστηκε σε τρεις ή 4 οριζόντιες λωρίδες με ψαλιδωτή ουρά, χρώματος λευκού και ερυθρού.
Το 17ο και 18ο αιώνα οι στρατοί της Ευρώπης χρησιμοποιούσαν κονκάρδες με τα εθνικά τους χρώματα. Ως το 1831, δεν υπήρχε συμφωνία στην Πολωνία για το τι χρώματα θα είχαν οι δικές της κονκάρδες. Οι στρατιώτες φόραγαν λευκές ή λευκές- κόκκινες ή κυανέρυθρες κονκάρδες.
Το 1791 η Στρατιωτική Επιτροπή αντικατέστησε τις κονκάρδες με σταυρό και πολλοί τον καρφίτσωναν στην κονκάρδα τους ή ακόμα φορούσαν την κονκάρδα χωρίς το σταυρό.
Στις 7 Φεβρουαρίου 1831 υιοθετήθηκαν από τη Βουλή το λευκό και το ερυθρό. Οι λευκές και κόκκινες σημαίες κυμάτισαν για πρώτη φορά στη διάρκεια διαδήλωσης από πατριώτες στη Μόσχα, το 1916. Την 1η Αυγούστου 1919 εγκρίθηκε από τη Βουλή η καθιέρωση της δίχρωμης σημαίας ως εθνικής.
Για να αποφευχθεί η σύγχυση, η Βουλή ενέκρινε και μία εναλλακτική σημαία με το εθνόσημο της Πολωνίας σε λευκή λωρίδα.
Παρόμοιες σημαίες
Η σημαία μοιάζει με αυτήν της Ινδονησίας και του Μονακό, που όμως έχουν αντίστροφα τα χρώματα, ενώ του Μονακό διαφέρει και ως προς τις αναλογίες.
Πηγές
Πολωνία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πολωνίας
1843
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Γιάννης Μαλτέζος
Ο Γιάννης Μαλτέζος (Σμύρνη, 1913 - Παρίσι, 1987) ήταν Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης, πρωτοπόρος του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού στην Ελλάδα και της γραφικής χάραξης στιγμιαίων δονήσεων γνωστής ως drip painting η εναλλακτικά action painting.
Βιογραφία - Πρώιμα χρόνια
Ο Γιάννης Μαλτέζος γεννήθηκε το 1915 στη Σμύρνη στο προάστιο Βουτζάς ή Μπουτζάς της Μικράς Ασίας ο πατέρας του ήταν ο Διαμαντής Μαλτέζος, με καταγωγή από Τήνο. Tο αρχικό επίθετο της οικογένειας ήταν Ρήγας, όταν ένας προπαππούς του μετά από ναυάγιο σώθηκε στη Μάλτα, επικράτησε το επίθετο Μαλτέζος καθώς τον είχαν για αγνοούμενο ενώ η μητέρα του η Μαζαράκη Ελένη, είχε καταγωγή από τα Κύθηρα. Είχε άλλα τρία αδέρφια τον Αντρέα, τον Γιώργο και τον Βύρωνα, εκ των οποίων ήταν ο μεγαλύτερος. Την περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής, όταν ο ίδιος ήταν σε ηλικία επτά χρονών, η οικογένεια του πήγε αρχικά στο Ηράκλειο Κρήτης όπου διέμειναν για έξι συνεχόμενα χρόνια και αργότερα μετακόμισε στην Αθήνα στην περιοχή της Κυψέλη ς που πρόσφερε περισσότερες ευκαιρίες για επαγγελματική αποκατάσταση και καλλίτερη μόρφωση των παιδιών. Τα δύο μεγαλύτερα αγόρια της οικογένειας, γράφτηκαν στο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο Πασχάλη, (είχε και άλλους δύο μικρότερους αδερφούς) και έλαβαν πολύ καλή μόρφωση. Ο Γιάννης Μαλτέζος, γεννήθηκε με διάτρητο τύμπανο, απέφευγε την αυτοπροβολή και είχε μια δημιουργική εσωστρέφεια που εξέφραζε στα έργα του και παρά την πίστη στη δουλειά του ήταν πραγματιστής και διόλου θεωρητικός. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς του, υπηρέτησε ως διερμηνέας σε Γερμανό αξιωματικό. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας δίπλα σε μεγάλους δασκάλους από τη Γενιά τού ´30, όπως ο Φώτης Κόντογλου με τον οποίο διακόσμησε σαν μαθητής την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη και επηρεάστηκε από τη βυζαντινή χρωματολογία και τεχνική όπως διαφαίνεται στα έργα του. Παράλληλα σπούδασε στο ιδιωτικό εργαστήρι (καλλιτεχνική λέσχη - Ατελιέ) που διατηρούσε ο διακεκριμένος μεταϊμπρεσιονιστής ζωγράφος Περικλής Βυζάντιος, ο οποίος υπήρξε επίσημος σκιτσογράφος της Δίκης των έξι. Συνεργάστηκε επίσης, με το Εθνικό Θέατρο ως σκηνογράφος. Το Μάρτη του 1959 παντρεύεται με την Helen Kosmas Maltezos (1924-2016), η οποία επιμελήθηκε τη βιογραφία και την αρχειοθέτηση των έργων και των εκθέσεων του και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι, όπου έζησαν 28 χρόνια κοινού βίου με τη σύζυγο του. Παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην La Galerie Mouffe το 1962. Το 1987 πέθανε σε νοσοκομείο του Παρισιού μετά από εγκεφαλικό. Κάθε καλοκαίρι έκανε διακοπές στην ´Υδρα, τόπο συνάντησης του καλλιτεχνικού κόσμου της εποχής, Ελλήνων καθώς και διεθνούς φήμης προσωπικοτήτων. Τα έργα του διατίθενται μέχρι και σήμερα σε γνωστές αίθουσες τέχνης ανά τον κόσμο.
Τεχνοτροπία
Ο Γιάννης Μαλτέζος το 1959 πηγαίνει στο Παρίσι. Μετά από επισκέψεις σε εκθέσεις, πρώτες επαφές και κατατοπιστικές συζητήσεις με συναδέλφους, αντικαθιστά το λάδι με πλαστικές ύλες που επιτρέπουν την αναγλυφικότητα στη σύνθεση και τη δημιουργία νέων μορφών. Την εποχή εκείνη μεταχειρίζεται το μαύρο και το άσπρο, βασικές χρωματικές αντιθέσεις που εκφράζουν και ένα ολόκληρο ψυχικό κόσμο, που κινείται ένα ανώνυμο πλήθος από ομοιόμορφα πρόσωπα. Ταυτόχρονα το πρόβλημα του διαστήματος τον απασχολεί και το αποδίδει με περίεργα πλανητικά ιδεογράμματα που εκφράζουν τις σύγχρονες κατακτήσεις του ανθρώπου και την έκπληξη του μπροστά στις καινούριες του γνώσεις. Είναι μια εξερεύνηση για να βρει τη σχέση ανάμεσα στο είναι του και τη συνείδηση του. Η ανήσυχη και ερευνητική φύση του τον οδηγεί όλο και πιο πολύ σε μια πιο διανοητική αφαίρεση και στην εφαρμογή μιας δικής του τεχνικής όπου ένα απλό στοιχείο, η κουκίδα γίνεται ο πυρήνας για μια πολύμορφη και πολύχρωμη σύνθεση του πίνακα. H τελευταία αυτή δουλειά του διακρίνεται για την ευαισθησία της στα ανεπαίσθητα σοφά χρωματικά περάσματα και τις λεπτές διαβαθμίσεις στο χρώμα. Από τα απλά αυτά στοιχεία πηγάζουν άπειρες συνθέσεις που γειτονεύουν με τις αναζητήσεις της οπτικής τέχνης χωρίς να φτάνουν σε μια επιστημονική ψυχρότητα. Αντίθετα καταφέρνουν να κρατούν ένα ανθρώπινο παλμό που συνδυάζει την τεχνική, το ανθρώπινο συναίσθημα και μια λεπτή ζωγραφική. Έργο μιας ολόκληρης ζωής που διακρίνεται για το σοβαρό της ήθος και τη συνέπεια της καλλιτεχνικής της αναζήτησης. Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε το 1962 στο Παρίσι στη Gallerie Mouffe. Ανήκε από πολύ νωρίς στους πρωτοπόρους δημιουργούς που συνδιαλέχτηκαν και πειραματίστηκαν πάνω στις νέες μορφές τέχνης.
Τίταρα Αργυρούπολης
Τα Τίταρα είναι ποντιακός χορός από την Αργυρούπολη του Πόντου (Κιουμούς Χανέ). Η μουσική του παίζεται με όλα τα μουσικά όργανα. Ο ρυθμός είναι εννέασημος 9/8. Τα βήματά του είναι σχεδόν όμοια με τον χορό Διπάτ. Ο χορός συνοδεύεται κύρίως από βιολι και λύρα
Γιάννης Μαλτέζος
Τεχνοτροπία
Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Αθήνα, Παρίσι, Ρότερνταμ, Νέα Υόρκη, Hartford, Πίτσμπεργκ, Κάιρο, Μόντρεαλ, Σαν Φρανσίσκο (Καλιφόρνια), Καστελλαράς (Κυανή Ακτή - Γαλλία).
Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός, gestural abstraction στο Wikidata, Drip painting /Action painting στην Αγγλική Wikipedia. Ντανταισμός Όπ Άρτ, μεταπολεμική περίοδος, Γενιά του ´30.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Λίμνη Φενεού
Η λίμνη της Φενεού και οι καταβόθρες αποτέλεσαν στα αρχαία χρόνια πηγή μύθων και ιστοριών, επισημαίνοντας έτσι τον σημαντικό ρόλο τους στην ζωή των Φενεατών. Επίσης, η λίμνη προκάλεσε τις πολλές μετακινήσεις των τοπικών οικισμών, κάτι που φαίνεται και στα ονόματα τους π.χ. Καλύβια. Τελευταία φορά οι καταβόθρες άνοιξαν το 1897, αποξηραίνοντας την λίμνη και προσφέροντας στους φτωχούς κατοίκους μεγάλες εκτάσεις για καλλιέργεια. Από τότε η λίμνη δεν έχει εμφανιστεί ξανά, κάτι όμως που δεν έχει αποκλειστεί για το μέλλον.
Τζ. Πατ Ο'Μάλι
Ο Τζέιμς Πάτρικ Φράνσις Ο'Μάλι (αγγλικά: James Patrick Francis O'Malley, 15 Μαρτίου 1904 - 27 Φεβρουαρίου 1985) ήταν Άγγλος τραγουδιστής και ηθοποιός κινουμένων σχεδίων, που εμφανίστηκε κυρίως σε αμερικανικές ταινίες και σε τηλεοπτικά προγράμματα μεταξύ της δεκαετίας του 1940 έως και το 1982, χρησιμοποιώντας το όνομα '''Τζ. Πατ Ο'Μάλι' (J. Pat O'Malley''). Εμφανίστηκε, επίσης, και στο Μπρόντγουεϊ, στα έργα Ten Little Indians και στο Dial M for Murder. Ένας κριτικός από την εφημερίδα The New York Times, έδωσε επαίνους στον Ο'Μάλι, για τον ρόλο τους στο πρώτο, ονομάζοντάς τον rara avis και λέγοντας για αυτόν ότι είναι «ένας κωμικός που η επιτυχία του δεν μπορεί να μετρηθεί παρά μόνο από τα αμέτρητα γέλια που χαρίζει σε κάθε παράστασή του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Παγασές
Οι Παγασές ήταν παράκτια πόλη της αρχαίας Μαγνησίας, ενώ αποτελούν, σήμερα, προάστιο της σύγχρονης πόλης του Βόλου. Άκμασε κατά την διάρκεια του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ. Ο μόνος χρησιμοποιούμενος λιμένας στη Θεσσαλία βρισκόταν στον κόλπο των Παγασών, ονομασία την οποία διατηρεί, μερικώς, έως σήμερα, καθώς η σύγχρονη ονομασία του είναι Παγασητικός. Οι Παγασές ενεπλάκησαν στις στρατιωτικές εκστρατείες του Βασιλέα Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας.
Στην ελληνική μυθολογία, οι Παγασές αποτέλεσαν σημείο εκκίνησης για την εκστρατεία των Αργοναυτών υπό την ηγεσία του Ιάσονα. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος περιγράφει την τοποθεσία με ιδιαίτερη γλαφυρότητα στο πρώτο βιβλίο των Αργοναυτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία Κατηγορία:Γεωγραφία της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Βόλος
Δυνάμεις φαν ντερ Βάαλς
Δυνάμεις φαν ντερ Βάαλς είναι ασθενείς δυνάμεις που αναπτύσσονται έξω από το μόριο. Πρόκειται για διαμοριακές ηλεκτροστατικές δυνάμεις (δυνάμεις Κουλόμπ), οι οποίες πήραν το όνομά τους από τον Ολλανδό φυσικό Γιοχάννες φαν Ντερ Βάαλς, ο οποίος τις περιέγραψε πρώτος, το 1873. Ουδέτερα άτομα και μόρια τα οποία δεν έχουν διαθέσιμα ηλεκτρόνια σθένους προς δημιουργία ιοντικού, ομοιοπολικού ή μεταλλικού δεσμού δείχνουν μια ασθενή έλξη το ένα για το άλλο όταν βρεθούν πολύ κοντά. Η ασθενής αυτή ελκτική δύναμη ονομάζεται "δεσμός" φαν ντερ Βάαλς και οφείλεται σε στιγμιαίες μετατοπίσεις των ηλεκτρονίων και των πυρήνων σε αντίθετα άκρα των ατόμων, που έχουν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό διπόλων.
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Επαρχίες της Ισπανίας
Η Ισπανία διαιρείται σε πενήντα επαρχίες.
Οργάνωση των επαρχιών
Επιπροσθέτως με τις αυτόνομες κοινότητες της, η Ισπανία διαιρείται σε πενήντα επαρχίες. Αυτές σχεδόν ακολουθούν το σχέδιο της εδαφικής διαίρεσης της Ισπανίας του 1833· η μόνη μεγάλη διαφορά των επαρχιακών συνόρων από εκείνη την εποχή είναι η διαίρεση των Καναρίων Νήσων σε δύο επαρχίες αντί μίας.
Παλαιότερα μεγαλύτερης σημασίας από την υιοθέτηση του συστήματος των αυτόνομων κοινοτήτων κατά την Ισπανική μετάβαση στη δημοκρατία, οι επαρχίες έχουν πλέον λιγότερες εξουσίες. Χρησιμοποιούνται ακόμη ως εκλογικές περιφέρειες, στις ταχυδρομικές διευθύνσεις, τους τηλεφωνικούς κώδικες, και ως γεωγραφικά σημεία αναφοράς. (Μια μικρή πόλη θα προσδιοριζόταν ότι είναι στην επαρχία Βαγιαδολίδ παρά ότι είναι στην Καστίλη και Λεόν, για παράδειγμα.) Καμία επαρχία δεν διαιρείται μεταξύ δύο ή περισσότερων αυτόνομων κοινοτήτων. .
Οι περισσότερες επαρχίες ονομάζονται από τις βασικές τους πόλεις με την εξαίρεση της Άραμπα/Άλαβα, οι Αστούριες, η Bizkaia/Vizcaya, η Κανταβρία, η Γκιπούθκοα, τα Illes Balears/Islas Baleares, η Λα Ριόχα και η Nafarroa/Ναβάρρα. Υπάρχουν μόνο δύο πόλεις που είναι πρωτεύουσες των αυτόνομων κοινοτήτων χωρίς να είναι πρωτεύουσες επαρχιών: η Μέριδα στην Εξτρεμαδούρα και το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στη Γαλικία.
Επτά αυτόνομες κοινότητες περιέχουν μόνο μια επαρχία: οι Αστούριες, οι Βαλεαρίδες Νήσοι, η Κανταβρία, η Λα Ριόχα, η Μαδρίτης, η Μούρθια, και η Ναβάρρα. Αυτές αναφέρονται μερικές φορές ως "ανεπαρχιακές" κοινότητες.
750px|center|thumb|Χάρτης των επαρχιών της Ισπανίας
Επαρχίες
Στον πίνακα αναγράφονται οι επαρχίες της Ισπανίας, μαζί με την πρωτεύουσά τους και την αυτόνομη κοινότητα στην οποία ανήκουν. Επίσης αναγράφονται οι ονομασίες τους στα ισπανικά καθώς και τις σχετικές τοπικές γλώσσες (βασκικά, γαλικιανά κλπ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
H Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου ή απλά Εθνική Πινακοθήκη (ονομασία ίδρυσης) είναι μουσείο εικαστικών τεχνών που ιδρύθηκε το 1900 και βρίσκεται στην Αθήνα. Οργανικά συνδεδεμένη με την Εθνική Γλυπτοθήκη, αποτελεί την μεγαλύτερη και σημαντικότερη συλλογή νεοελληνικής τέχνης, με συγκεντρωμένα περισσότερα από 15.000 έργα από τα μεταβυζαντινά χρόνια μέχρι σήμερα.
Ιστορία
Η Εθνική Πινακοθήκη δημιουργήθηκε με βάση τη διαθήκη του νομικού και φιλότεχνου με σπουδές στην Αθήνα και το Παρίσι και ιδρυτικού μέλους της εταιρείας «Φίλοι του Λαού» Αλεξάνδρου Σούτζου (1839-1895), που κληροδότησε την κινητή και ακίνητη περιουσία του, όπως και τη συλλογή έργων τέχνης και νομισμάτων του στο κράτος με σκοπό τη δημιουργία ενός «Μουσείου Καλών Τεχνών». Καθοριστικός υπήρξε ο νόμος του υπουργού Παιδείας Αθ. Ευταξία το 1897 «Περί ιδρύσεως Μουσείου Καλών τεχνών», ενώ επισήμως η Εθνική Πινακοθήκη ιδρύθηκε τρία χρόνια αργότερα, στα 1900, με τον νόμο ΒΨΛΔ΄ «Περί μισθού του εφόρου της εν Αθήναις Πινακοθήκης» (10/4/1900) και το Βασιλικό Διάταγμα «Περί κανονισμού της Εθνικής Πινακοθήκης» (28/6/1900).
Πρώτος διευθυντής διορίστηκε ο ζωγράφος Γεώργιος Ιακωβίδης, ο οποίος για το λόγο αυτό επέστρεψε από τη Γερμανία όπου διέμενε, ενώ για τη στέγαση του μουσείου παραχωρήθηκαν προσωρινά τρεις αίθουσες του πρώτου ορόφου του κεντρικού κτιρίου του Πολυτεχνείου. Η συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης αποτελείτο αρχικά από 258 έργα τέχνης που ανήκαν στις συλλογές του Πολυτεχνείου (στο οποίο είχε δημιουργηθεί λίγα χρόνια πριν μια μικρή πινακοθήκη) και του Πανεπιστημίου Αθηνών (ανάμεσά τους και οι δωρεές των Θεόδωρου Βρυζάκη και Στέφανου Ξένου ), καθώς και από τα 107 έργα του κληροδοτήματος του Α. Σούτζου. Κατά τα επόμενα χρόνια η συλλογή εμπλουτίστηκε κυρίως με έργα δυτικοευρωπαϊκής τέχνης από δωρεές και κληροδοτήματα κυρίως εύπορων Ελλήνων της διασποράς, όπως οι Γρηγόριος Μαρασλής, Θεόδωρος και Αικατερίνη Ροδοκανάκη, Μάρκος Δραγούμης κ.ά.
Με μια σειρά νομοθετημάτων στα 1909-1910, διασφαλίστηκε η αυτοτέλεια της Εθνικής Πινακοθήκης, διορίστηκε μόνιμος συντηρητής ο Γεώργιος Χατζόπουλος και παραχωρήθηκε στο μουσείο και η συλλογή έργων τέχνης του Γεωργίου Αβέρωφ, που μέχρι τότε ανήκε στο Πολυτεχνείο. Το 1918, ο λογοτέχνης και τεχνοκρίτης Ζαχαρίας Παπαντωνίου αντικατέστησε τον Ιακωβίδη στη διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του την 1η Φεβρουαρίου 1940. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα έργα της Πινακοθήκης συσκευάστηκαν σε κιβώτια και μεταφέρθηκαν στα υπόγεια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
Τον Ιούνιο του 1949 διορίστηκε στη θέση του διευθυντή ο βυζαντινολόγος και τεχνοκρίτης Μαρίνος Καλλιγάς, ο οποίος και παρουσίασε τμήμα της μόνιμης συλλογής του μουσείου στις αίθουσες του Ζαππείου την περίοδο 1953-1959. Ο Καλλιγάς ήταν εκείνος που κατόρθωσε το 1954 να συγχωνεύσει με νόμο την Εθνική Πινακοθήκη με το κληροδότημα Αλεξάνδρου Σούτζου, από όπου προέρχεται και η διπλή της ονομασία, ενώ το 1956 προχώρησε στην προκήρυξη αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για την κατασκευή ιδιόκτητου κτιρίου του μουσείου. Από τις 40 συνολικά προτάσεις 75 αρχιτεκτόνων που υποβλήθηκαν, επιλέχθηκε τελικά το σχέδιο των Ν. Μουτσόπουλου, Παύλου Μυλωνά και Δημήτρη Φατούρου. Μετά από καθυστερήσεις, η Πινακοθήκη θεμελιώθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1964 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, ενώ το πρώτο τμήμα ήταν έτοιμο το 1968 και ξεκίνησε να λειτουργεί το 1969. Το 1976 εγκαινιάστηκε τελικά το νέο κτίριο.
Το Ίδρυμα Ωνάση χρηματοδότησε ένα νέο παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στο Ναύπλιο, ενώ τα γλυπτά απέκτησαν δικό τους κτίριο με την Εθνική Γλυπτοθήκη η οποία βρίσκεται στην Αθήνα, στις παλιές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Γουδί κοντά στη λεωφόρο Κατεχάκη.
Παραρτήματα
thumb|250px|Το παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στο Ναύπλιο Η Εθνική Πινακοθήκη έχει στο σύνολο τέσσερα παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα, γεγονός που επεκτείνει τη δράση και τον παιδαγωγικό της χαρακτήρα και βοηθάει στην εξοικείωση και του κοινού στην περιφέρεια με τις εικαστικές τέχνες. Όντας σε τουριστικά μέρη δίνει την ευκαιρία και σε όλους τους τουρίστες να έρθουν σε επαφή με τα αριστουργήματα της νεότερης ελληνικής τέχνης. Τα τέσσερα παραρτήματα βρίσκονται σε Σπάρτη (Κουμαντάρειος Πινακοθήκη), Ναύπλιο (σε κτίριο που παραχώρησε ο Δήμος Ναυπλίου το 2004 και ανακαινίστηκε από το Κοινωφελές Ίδρυμα «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης»), Κέρκυρα (σε ιστορικό κτίριο που παραχωρήθηκε το 1993) και Αίγινα (Σπίτι και Μουσείο Χρήστου Καπράλου – προς το παρόν μη επισκέψιμο).
Στόχοι και δράσεις
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Εθνικής Πινακοθήκης, θεσμικός ρόλος του ιδρύματος «είναι η συλλογή, διαφύλαξη, συντήρηση, μελέτη και έκθεση έργων τέχνης, με σκοπό την αισθητική καλλιέργεια του κοινού, την δια βίου εκπαίδευση μέσα από την τέχνη και την ψυχαγωγία που αυτή προσφέρει, αλλά και την αυτογνωσία των Ελλήνων με τη βοήθεια της ιστορίας της τέχνης, η οποία εκφράζει σε συμβολικό επίπεδο τον εθνικό βίο».
Περιοδικές εκθέσεις, συνέδρια, εκδόσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα
Στις υποχρεώσεις της Εθνικής Πινακοθήκης εντάσσεται και η διοργάνωση περιοδικών και ειδικών εκθέσεων, όπου το κοινό έχει την ευκαιρία να γνωρίσει έργα που έρχονται ως δάνεια από άλλα μουσεία και συλλογές, ενώ συγχρόνως έχει την ευκαιρία να εμβαθύνει σε συγκεκριμένους τομείς και περιόδους της παγκόσμιας ιστορίας της τέχνης. Η Πινακοθήκη είναι εξάλλου ενταγμένη σε ευρωπαϊκά δίκτυα μουσείων και σε διεθνείς συνεργασίες.
Στο ίδιο πλαίσιο, η Εθνική Πινακοθήκη διοργανώνει επιστημονικά συνέδρια, συμπόσια και ημερίδες, ενώ πραγματοποιεί εκδόσεις καταλόγων των εκθέσεων, τόσο της μόνιμης συλλογής όσο και των περιοδικών εκθέσεων. Τέλος, η Πινακοθήκη έχει καταρτίσει πρόγραμμα εκπαιδευτικών δράσεων προκειμένου μαθητές και κοινό να γνωρίσουν πληρέστερα την ιστορία της ευρωπαϊκής και νεότερης ελληνικής τέχνης. Για το σκοπό αυτό, πραγματοποιούνται ξεναγήσεις που προσαρμόζονται ανάλογα με την ηλικία και την ιδιότητα των επισκεπτών. Λειτουργεί επίσης για τα παιδιά της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης η ξενάγηση ολοκληρώνεται με το Παιδικό Εργαστήρι.
Συλλογές και εκθέματα
μικρογραφία|Ο άνθρωπος που βαδίζει πάνω σε κολόνα, [[Ογκίστ Ροντέν 1900, είσοδος Εθνικής Πινακοθήκης.]] Οι ιστορικές συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης ξεκινούν από τη μεταβυζαντινή περίοδο και τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο (El Greco), που προήλθε από τη λεγόμενη Κρητική Σχολή, καλύπτουν την επτανησιακή ζωγραφική, και διευρύνονται με έργα που αντιπροσωπεύουν την καλλιτεχνική δημιουργία του ελεύθερου ελληνικού κράτους, από την ανεξαρτησία του έως τις ημέρες μας. Η Πινακοθήκη κατέχει επίσης μια αξιόλογη συλλογή δυτικοευρωπαϊκής τέχνης, που περιλαμβάνει τόσο έργα ζωγραφικής όσο και έργα χαρακτικής και σχεδίου. Επίσης κατέχει σημαντική συλλογή από φωτογραφικά αρχεία Ελλήνων και ξένων δημιουργών. Κομμάτι της συλλογής με σχετική αυτονομία είναι και η Εθνική Γλυπτοθήκη που βρίσκεται στο Άλσος Στρατού στο Γουδί, στους παλιούς βασιλικούς στάβλους του ιππικού που ανακαινίστηκαν με χορηγία του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής της Εθνικής Πινακοθήκης είναι ήδη ψηφιοποιημένο και διαθέσιμο στο κοινό.
Οι συλλογές της Πινακοθήκης είναι ταξινομημένες σε: Νεοελληνική Ζωγραφική, Δυτικοευρωπαϊκή Ζωγραφική, Νεοελληνική και Ευρωπαϊκή Χαρακτική – Σχέδια Ελλήνων και Ξένων Καλλιτεχνών, Νεοελληνική και Ευρωπαϊκή Γλυπτική, Διακοσμητικές και Εφαρμοσμένες Τέχνες καθώς και Φωτογραφικό και Ιστορικό αρχείο.