cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλευρική γραμμή
μικρογραφία|250x250εσ|Σε είδη όπως ο [[μπακαλιάρος του Ατλαντικού, η πλευρική γραμμή είναι εμφανέστατη]] Η πλευρική γραμμή είναι αισθητήριο όργανο των ψαριών και άλλων υδρόβιων οργανισμών, ευαίσθητο στις αλλαγές της πίεσης του νερού. Η λήψη ερεθισμάτων επιτυγχάνεται μέσω των αισθητήριων κυττάρων, τα οποία αποτελούν ουσιαστικά απολήξεις των νευρικών κυττάρων και οργανώνονται στους νευρομαστούς. Η πλευρική γραμμή επιτρέπει την ανίχνευση κινήσεων του νερού, που προκαλούνται από ρεύματα του νερού, θηρευτές ή άτομα του ίδιου είδους στις διάφορες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψάρια
Ιωάννης Μαυρίκιος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Ιωάννης Μαυρίκιος ο Βραζιλιανός, γερμ. Johann-Moritz, ολλανδ. Johan-Maurits (17 Ιουνίου 1605 - 20 Δεκεμβρίου 1679) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης (ως το 1674) και μετά πρίγκιπας του Νάσσαου-Ζίγκεν, κυβερνήτης της Ολλανδικής Βραζιλίας και μέγας Μάγιστρος του Τάγματος των Ιωαννιτών του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη Ζ΄, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαργαρίτας, κόρης του Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.
Εισήλθε στον Ολλανδικό στρατό σε μικρή ηλικία, το 1621. Διακρίθηκε στις εκστρατείες του εξαδέλφου του πατέρα του Φρειδερίκου Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1626 έγινε λοχαγός. Τρία χρόνια αργότερα συμμετείχε στην κατάληψη του Ντεν Μπος. Το 1636 κατέκτησε ένα κάστρο στο Σένκενσανς.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αυτοκινητόδρομος 62 (Ελλάδα)
Φωτογραφίες
350x350εσ
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Αττική Οδός
Τρόλεϊ πόλο
μικρογραφία|δεξιά|Τρόλεϊ πόλοςΈνας τρόλεϊ πόλος ή πόλος τροχαλίας είναι ένας κυλινδρικός πόλος, που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας από ένα ρευματοφόρο καλώδιο εναέριας γραμμής στον έλεγχο και τους ηλεκτρικούς κινητήρες έλξης ενός τραμ ή τρόλεϊ. Είναι ένας τύπος συλλέκτη ρεύματος. Η χρήση του εναέριου καλωδίου σε ένα σύστημα συλλογής ρεύματος φημολογείται ότι είναι η εφεύρεση του Frank J. Sprague του 1880, αλλά ο πρώτος πόλος τρόλεϊ αναπτύχθηκε και αποδείχθηκε από τον Charles Van Depoele, το φθινόπωρο του 1885.
Καταγωγή του όρου
μικρογραφία|αριστερά|Επεξεργασία τροχών τρόλεϊ πόλων Ο όρος "τρόλεϊ", που χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει τον πόλο ή το επιβατικό αυτοκίνητο που χρησιμοποιεί τον πόλο τρόλεϊ, προέρχεται από τον τροχό που συνδέεται στο άνω άκρο του βραχίονα- αγωγού που τροφοδοτείται από το εναέριο καλώδιο.
Μια πρώιμη ανάπτυξη ενός πειραματικού τραμ στο Τορόντο, το Οντάριο, έγινε το 1883, έχοντας αναπτυχθεί από το John Joseph Wright, αδελφό του απατεώνα Whitaker Wright. Ενώ ο Ράιτ ίσως βοήθησε στην εγκατάσταση ηλεκτρικών σιδηροδρόμων στην Εθνική Έκθεση του Καναδά (CNE), και μπορεί ακόμη και να χρησιμοποίησε ένα πόλο σύστημα, δεν υπάρχουν στοιχεία για αυτό. Ομοίως, ο Ράιτ δεν υπέβαλε ποτέ ή δεν του χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Η πίστωση για την ανάπτυξη του πρώτου τρόλεϊ πόλου παρουσιάζεται στον Βέλγο μηχανικό που εγκατέλειψε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1869. Ο Van Depoele πραγματοποίησε την πρώτη δημόσια επίδειξη της συσκευής σε προσωρινό τραμ που εγκαταστάθηκε στη Έκθεση Βιομηχανίας του Τορόντο (τώρα CNE) το φθινόπωρο του 1885. Ο πρώτος πόλος του Depoele ήταν "ακατέργαστος" και δεν ήταν πολύ αξιόπιστος και επανήλθε στη χρήση του συστήματος τροφοδοσίας τρέχουσας συλλογής για εμπορική εγκατάσταση σε σύστημα τραμ στο South Bend, Indiana, το οποίο άνοιξε στις 14 Νοεμβρίου 1885 και στο Montgomery, στην Αλαμπάμα, τον Απρίλιο του 1886. Εντούτοις, μέσα σε λίγους μήνες, ο Van Depoele μεταπήδησε στο σύστημα τρόλεϊ πόλου για τη λειτουργία στο Montgomery. Ο Van Depoele και ο συνάδελφος εφευρέτης Frank J. Sprague «εργάζονταν σε παρόμοιες ιδέες περίπου την ίδια εποχή», και ο Sprague απασχολείτο με τη συλλογή ρεύματος από τροχαλία σε ηλεκτρικό σύστημα τραμ που εγκατέστησε το 1888 στο Ρίτσμοντ, Βιρτζίνια, βελτιώνοντας επίσης τον τροχό του πόλου και τα σχέδια πόλων. Γνωστό ως Richmond Union Passenger Railway, αυτό το σύστημα των 12 μιλίων ήταν η πρώτη μεγάλης κλίμακας γραμμή τρόλεϊ στον κόσμο, ανοίγοντας μεγάλο δρόμο στις 12 Φεβρουαρίου 1888.
Ο αυλακωτός τροχός του πόλου χρησιμοποιήθηκε σε πολλά μεγάλα αστικά συστήματα κατά τη δεκαετία του 1940 και του 1950, Χρησιμοποιήθηκε γενικά σε συστήματα με "παλιό" στρογγυλής διατομής εναέριο καλώδιο. Ο τροχός του πόλου ήταν προβληματικός στην καλύτερη περίπτωση. Η περιφερειακή επαφή του εδράνου τροχαλίας με αυλάκωση στην κάτω πλευρά του υπερυψωμένου σύρματος παρείχε ελάχιστη ηλεκτρική επαφή και έτεινε υπερβολικά, αυξάνοντας την φθορά των συρματόσχοινων. Ο νεότερος συρόμενος τροχήλατος πόλος χρησιμοποιήθηκε γενικά με ένα νεότερο αυλακωτό καλώδιο τρόλεϊ άνω τροχιάς με διατομή περίπου σχήμα 8. Ο ολισθαίνων πόλος του φορείου παρείχε καλύτερη ηλεκτρική επαφή και μείωσε δραματικά τη φθορά των συρματόσχοινων. Παρόλο που ένα τραμ με πόλο τροχαλία μπορεί να προκαλέσει εντύπωση αντίκας, ο πόλος τροχαλίας είναι μοντέρνος και πιο πρακτικός καθώς και οικονομικός.
Περιγραφή της συσκευής
Ο βραχίονας ή στύλος ή τρολές (εξ ού & το όνομα του είδους του λεωφορείου) δεν είναι συνδεδεμένος με το υπερυψωμένο σύρμα. Ο στύλος τοποθετείται πάνω σε μια βάση που ανοίγει στην οροφή του οχήματος, με ελατήρια που παρέχουν την πίεση για να διατηρηθεί ο τροχός του πόλου σε επαφή με το καλώδιο. Εάν ο στύλος είναι κατασκευασμένος από ξύλο, ένα ηλεκτρικό καλώδιο φέρνει το ηλεκτρικό ρεύμα στο όχημα. Ένας μεταλλικός στύλος μπορεί να χρησιμοποιεί ένα τέτοιο καλώδιο ή μπορεί να είναι ηλεκτρικά "ζωντανός", απαιτώντας τη μόνωση της βάσης από το σώμα του οχήματος.μικρογραφία|Βραχίονες με πόλους τροχαλίες σε μοντέρνο [[τρόλεϊ του Βανκούβερ]] Σε συστήματα με οχήματα διπλής απόληξης που μπορούν να κινούνται και προς τις δύο κατευθύνσεις, ο πόλος τρόλεϊ πρέπει πάντα να τραβιέται πίσω από το όχημα και να μην πιέζεται, γιατί είναι πολύ πιθανή η "αποσύνδεση", η οποία μπορεί να προκαλέσει βλάβη στα συρματόσχοινα. Στα σημεία τερματισμού, ο οδηγός πρέπει να στρέψει τον πόλο του οχήματος γύρω του για να αντιμετωπίσει τη σωστή κατεύθυνση, τραβώντας το από το καλώδιο με σχοινί και περπατώντας γύρω ως το άλλο άκρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρέχονται δύο πόλοι, ένας για κάθε κατεύθυνση: στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για την ανύψωση ενός και το κατέβασμα του άλλου. Δεδομένου ότι ο χειριστής μπορούσε να ανυψώσει τον πόλο στο ένα άκρο ενώ κατέβαινε ο άλλος, αυτό έσωσε το χρόνο και ήταν πολύ πιο εύκολο για τον οδηγό. Πρέπει να ληφθεί μέριμνα για να αυξηθεί πρώτα ο κατεβασμένος πόλος, για να εξαλειφθεί η ζημιά που προκλήθηκε από το τόξο μεταξύ του πόλου και του σύρματος. Στις ΗΠΑ, το σύστημα διπλού πόλου ήταν η πιο κοινή διάταξη για οχήματα διπλής απόληξης. Εντούτοις, η ώθηση του πόλου (που ονομάζεται "back-poling" στις ΗΠΑ ή "polarization" στην Αυστραλία), ήταν πολύ συχνή όταν τα τραμ κινούνταν με χαμηλές ταχύτητες.
μικρογραφία|Αναβάτες τροχαλίες σε [[τρόλεϊ του 1949]]Οι πόλοι τροχαλίες συνήθως ανυψώνονται και χαμηλώνονται χειροκίνητα από ένα σχοινί από το πίσω μέρος του οχήματος. Το συρματόσχοινο τροφοδοτεί έναν μηχανισμό ελικοειδούς τροχού, ο οποίος ονομάζεται retriever ("μηχανισμός έλξης τροχαλία" ή "αναβάτης τροχαλίας"). Ο τροχαλίας αυτός περιέχει έναν συγκρατητήρα, όπως στον ώμο του αυτοκινήτου ζώνη ασφαλείας, ο οποίος "πιάνει" το σχοινί για να αποτρέψει τον βραχίονα να πετάξει προς τα πάνω. Ο ανάλογος μηχανισμός ανάκτησης (βλέπε φωτογραφία) προσθέτει έναν μηχανισμό ελατηρίου που χτυπάει τον πόλο προς τα κάτω αν πρέπει να εγκαταλείψει το σύρμα, τραβώντας τον μακριά από όλα τα εξαρτήματα καλωδίων. Οι λαβίδες χρησιμοποιούνται συνήθως σε τραμ που λειτουργούν με χαμηλότερες ταχύτητες, όπως σε μια πόλη, ενώ τα retrievers χρησιμοποιούνται σε προαστιακές και υπεραστικές γραμμές.
Σε ορισμένα παλαιότερα συστήματα, οι πόλοι ανυψώνονταν και κατέβαιναν με ένα μακρύ εργαλείο με μεταλλικό άγκιστρο. Όταν είναι διαθέσιμα, αυτά μπορεί να έχουν κατασκευαστεί από μπαμπού λόγω του μήκους, της φυσικής ευκαμψίας και της αντοχής τους, σε συνδυασμό με το σχετικό ελαφρύ βάρος και το γεγονός ότι πρόκειται για μονωτικό. Τα τρόλεϊ συνήθως είχαν ένα με το όχημα, για χρήση σε περίπτωση απομάκρυνσης, αλλά τα συστήματα τραμ συνήθως τα είχαν τοποθετήσει κατά μήκος της διαδρομής σε σημεία όπου ο πόλος τρόλεϊ θα χρειαζόταν αντιστροφή.
Οι πόλοι που χρησιμοποιούνται στα τρόλεϊ είναι συνήθως μεγαλύτεροι από εκείνους που χρησιμοποιούνται στα τραμ για να επιτρέψουν στο λεωφορείο να επωφεληθεί πληρέστερα από το γεγονός ότι δεν περιορίζεται σε σταθερή διαδρομή στο δρόμο (τις ράγες), δίνοντας ένα βαθμό πλευρικής οριζόντιας κίνησης, επιτρέποντας στο όχημα να επιβιβάσει/αποβιβάσει τους επιβάτες στο πεζοδρόμιο.
Χρήση ενός και δύο πόλων
Όταν χρησιμοποιείται σε ένα τροχοφόρο όχημα (π.χ. ένα σιδηροδρομικό όχημα) ένας μόνο άξονας, συλλέγει συνήθως ρεύμα από το υπερυψωμένο σύρμα και οι σιδηροτροχιές χάλυβα στις τροχιές λειτουργούν ως γείωση. Για να μειωθεί η ηλεκτρολυτική διάβρωση των υπόγειων σωλήνων και των μεταλλικών κατασκευών, οι περισσότερες γραμμές του τραμ λειτουργούν με το σύρμα θετικό σε σχέση με τις σιδηροτροχιές. Από την άλλη πλευρά, το τρόλεϊ θα πρέπει να χρησιμοποιεί δύο πόλους τρόλεϊ και διπλά καλώδια, ένα πόλο και σύρμα για το θετικό ρεύμα ζεύξης και το άλλο για ουδέτερη επιστροφή. Το σύστημα τροχιοδρόμων της Αβάνας στην Κούβα χρησιμοποίησε επίσης και το σύστημα διπλού σύρματος, όπως και το σύστημα στο Σινσινάτι του Οχάιο.
Απόρριψη χρήσης σε σιδηροδρόμους
δεξιά|μικρογραφία|Το καναδικό ελαφρύ σιδηροδρομικό όχημα [[CLRV και το αρθρωτό ελαφρύ σιδηροδρομικό όχημα ALRVs του Τορόντο είναι αμφότερα εξοπλισμένα με πόλους τρόλεϊ.]]Όλα τα τρόλεϊ χρησιμοποιούν πόλους τρόλεϊ και συνεπώς οι πόλοι αυτοί παραμένουν σε χρήση παγκοσμίως, όπου κινούνται τρόλεϊ (περίπου 315 πόλεις το 2011) και αρκετοί κατασκευαστές συνεχίζουν να τους κατασκευάζουν, όπως οι Vossloh-Kiepe, Škoda και Lekov.
Ωστόσο, στα περισσότερα σιδηροδρομικά οχήματα που χρησιμοποιούν υπερυψωμένο καλώδιο, ο πόλος τρόλεϊ έχει δώσει τη θέση του στον παντογράφο, μια μεταλλική συσκευή που πιέζει ένα φαρδύ ταψί επαφής έναντι του εναέριου καλωδίου. Ενώ είναι πιο πολύπλοκο από τον πόλο τροχαλίας, ο παντογράφος έχει το πλεονέκτημα ότι είναι σχεδόν απαλλαγμένος από αποσύνδεση, είναι πιο σταθερός με υψηλή ταχύτητα και είναι ευκολότερο να ανεβαίνει και να χαμηλώνει αυτόματα. Επίσης, σε τραμ διπλής απόληξης, εξαλείφει την ανάγκη για τη χειροκίνητη στροφή του πόλου κατά την αλλαγή κατεύθυνσης (αν και αυτό το μειονέκτημα μπορεί να ξεπεραστεί σε κάποιο βαθμό μέσω της χρήσης αναστροφέων τρόλεϊ). Η χρήση παντογράφων εξαλείφει αποκλειστικά την ανάγκη για διακοπή στην καλωδιακή συρμάτωση για να βεβαιωθεί ότι ο πόλος κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση στις διασταυρώσεις.δεξιά|μικρογραφία|Τα πρώτα από τα νέα οχήματα [[Flexity Outlook στο δίκτυο του Τορόντο τοποθετήθηκαν προσωρινά με πόλους τρόλεϊ, αλλά το δίκτυο θα τα εγκαταλείψει σύντομα υπέρ της λειτουργίας με παντογράφο]]
Τα τραμ ή τα ελαφρά σιδηροδρομικά οχήματα που είναι εφοδιασμένα με παντογράφους κανονικά δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε γραμμές με υπερυψωμένη καλωδίωση που έχουν σχεδιαστεί για λειτουργία με πόλους τρόλεϊ. Για το λόγο αυτό, τα συστήματα αυτά και ορισμένα άλλα παγκοσμίως διατηρούν τη χρήση πόλων τρόλεϊ, ακόμη και σε καινούργια τραμ (εκτός από τη Ρίγα), προκειμένου να αποφευχθεί η δυσκολία και η δαπάνη τροποποίησης των μεγάλων τμημάτων των υφιστάμενων εναέριων συρμάτων για την αποδοχή παντογράφων. Ωστόσο, τα πρώτα 60 νέα οχήματα Flexity Outlook που παραδόθηκανι στο Τορόντο χρησιμοποιούν πόλους τρόλεϊ ως προσωρινό μέτρο ενώ ολόκληρο το σύστημα μετατρέπεται σε λειτουργία παντογράφου. Τα οχήματα που θα παραδοθούν μετά τα αρχικά 60 θα είναι εξοπλισμένα μόνο με παντογράφους και τελικά θα απομακρυνθούν από τα υπάρχοντα οχήματα τα παλαιότερα, τα CLRVs και τα ALRVs έχουν αποσυρθεί και η αναβάθμιση των συρμάτων έχει ολοκληρωθεί.
Είναι δυνατή η κατασκευή υπερυψωμένων συρμάτων που μπορούν να φιλοξενήσουν τόσο τους πόλους τρόλεϊ όσο και τους παντογράφους, αλλά αυτά τα σχέδια είναι πιο δαπανηρά για τη συντήρησή τους και θεωρούνται αναγκαία μόνο σε πόλεις όπου μοντέρνα τραμ ή ελαφρά σιδηροδρομικά οχήματα μοιράζονται διαδρομές με διατηρημένα ιστορικά αυτοκίνητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εργαλεία
Γεώργιος Φρειδερίκος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο έκτος γιος του Ιωάννη Ζ΄ του μεσαίου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαργαρίτας, κόρης του Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.
Ήταν στρατιώτης και το 1627 έγινε λοχαγός (Hauptmann) του πεζικού της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Το 1633 έγινε λοχαγός (Rittmeister) του Ιππικού. Το 1637 έγινε ταγματάρχης του πεζικού και προήχθη σε συνταγματάρχη (Oberst) το 1642. Ανέλαβε κυβερνήτης (Statthalter) του Ράινμπεργκ (1648-58) και του Μπέργχεν οπ Σομ (από το 1658).
Το 1661 χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Ελέφαντος, της υψηλότερης διάκρισης στη Δανία. Το 1638 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Ιωάννης Η΄ ο νεότερος και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης Φραγκίσκος Δεζιδεράτος. Επειδή αυτός ήταν καθολικός, πιέστηκε να παραχωρήσει ένα μέρος του Ζίγκεν στον προτεστάντη θείο του Γεώργιο Φρειδερίκο.
Σε μάχη του 1674 τραυματίστηκε και απεβίωσε χωρίς άρρεν τέκνο, έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1647 τη Μαυρικία-Ελεονώρα των Αβίς, κόρη του Εμμανουήλ, διαδόχου πρίγκιπα της Πορτογαλίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Από μια μη νόμιμη σχέση του είχε φυσικό τέκνο:
Αναφορά σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Μενγκγιάνγκ
Ιστορικό
Μετά την κατοχή της Μαντζουρίας από την Ιαπωνία το 1931 και την ίδρυση του προτεκτοράτου Manchukuo, η Ιαπωνία προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή της στη Μογγολία και τη Βόρεια Κίνα. Σε μια σειρά ενεργειών, ξεκινώντας από το 1933, οι στρατοί του Manchukuo και της Ιαπωνίας κατέλαβαν το Chahar. Το 1936, η Ιαπωνία, ανακήρυξε την ανεξάρτητη Μογγολική Στρατιωτική Κυβέρνηση, με σύμμαχο την Ιαπωνία υπό τον πρίγκιπα Demchugdongrub. Το 1936 και το 1937, παρόμοιες επιχειρήσεις στο Suiyuan είδαν επίσης την κατοχή και κατάκτηση.
Ερρίκος Β΄ του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Ερρίκος Β΄, γερμ. Heinrich II ( 9 Αυγούστου 1611 - 27 Οκτωβρίου 1652) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ζίγκεν (1611-23).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζίγκεν και ήταν ο όγδοος γιος του Ιωάννη Ζ΄ του μεσαίου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαργαρίτας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1646 τη Μαρία Μαγδαληνή, κόρη του Γεωργίου-Ερνέστου, κόμη του Λίμπουργκ-Στίρουμ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης Λουδοβίκος του Νάσσαου-Χάνταμαρ
Ο Ιωάννης Λουδοβίκος, γερμ. Johann Ludwig (6 Αυγούστου 1590 - 10 Μαρτίου 1653) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Χάνταμαρ.
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄ του Πρεσβύτερου, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ιωαννέτας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γουλιέλμος Μαυρίκιος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Γουλιέλμος Μαυρίκιος, γερμ. Wilhelm Moritz (18 Ιανουαρίου 1649 - 23 Ιανουαρίου 1691) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ζίγκεν (1676-1691).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τέρμποργκ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαρίας Μαγδαληνής, κόρης του Γεωργίου Ερνέστου, κόμη του Λίμπουργκ-Στίρουμ.
Το 1664 αναβαθμίστηκε σε πρίγκιπα από τον βασιλιά της Γερμανίας. Το 1678 ο άγαμος θείος του Ιωάννης Μαυρίκιος, κόμης του Νάσσαου-Ζίγκεν τον υιοθέτησε και τον έκανε συγκυβερνήτη. Όταν απεβίωσε το 1679, ο Γουλιέλμος Μαυρίκιος τον διαδέχθηκε.
Είχε τη θερινή του διαμονή στο κάστρο του Χίλχενμπαχ και το 1683 έκτισε ένα νέο ανάκτορο εκεί, το Βίλχελμσμπουργκ. Όμως μια φωτιά το 1689 κατέστρεψε μεγάλο μέρος του. Σήμερα το κτίριο στεγάζει τα αρχεία της πόλης.
Υπηρέτησε στον ολλανδικό στρατό όπου έφτασε το βαθμό του στρατηγού. Ήταν μέλος του Τάγματος των Ιωαννιτών του Βρανδεμβούργου, όπως και ο θείος του. Απεβίωσε το 1691, όταν ο γιος και διάδοχός του Φρειδερίκος ήταν 11 ετών, οπότε η μητέρα του Φρειδερίκου ανέλαβε επίτροπος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1678 την Ερνεστίνη-Καρλόττα, κόρη του δεύτερου εξαδέλφου του, Αδόλφου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Σάουμμπουργκ. Ήταν εγγονή του διάσημου στρατάρχη Πέτερ Μελάντερ, κόμη του Χόλτσαππελ. Απέκτησε τα εξής τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γουλιέλμος του Νάσσαου-Χίλχενμπαχ
O Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (13 Αυγούστου 1592 - 18 Ιουλίου 1642) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Χίλχενμπαχ.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Ζ΄ του Μεσαίου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαγδαληνής, κόρης του Φιλίππου Δ΄ κόμη του Βάλντεκ.
Μορφώθηκε κατά τη Μεταρρυθμιστική πίστη και σπούδασε στη Χαϊδελβέργη και το Σεντάν. Το 1608 απεβίωσε ο τρίτος αδελφός του Αδόλφος και το 1617 ο πρωτότοκος Ιωάννης Ερνέστος, έτσι το 1623 που απεβίωσε ο πατέρας του ήταν δεύτερος στην κληρονομία και έλαβε το Χίλχενμπαχ. Νωρίτερα ζούσε στο κάστρο Γκίνσμπουργκ, αλλά από το 1623 μετακόμισε στο Χίλχενμπαχ και το εκεί κάστρο έλαβε το όνομά του και ονομάστηκε Βίλχελμσμπουργκ.
Όπως πολλά άλλα μέλη του Οίκου του, έλαβε μέρος στην εξέγερση της Ολλανδίας και στον Πόλεμο του Ούσκοκ (1617) εναντίον των Αψβούργων της Καθολικής Ισπανίας. Έγινε στρατάρχης και συμμετείχε στις καταλήψεις του Σέρτοχενμπος (1629) και Μάαστριχτ (1632), όπου διακρίθηκε. Ανέλαβε κυβερνήτης του Χέζντεν και του Σλάις. Κατά την εκστρατεία κατά της Αμβέρσας στη μάχη του Κάλλο (1638) καταστράφηκε ολοκληρωτικά και σκοτώθηκε ο μόνος γιος του Μαυρίκιος. Στην πολιορκία του Χένεπ το 1641 τραυματίστηκε σοβαρά στην κοιλιά και από αυτό απεβίωσε το επόμενο έτος. Τάφηκε στο Χέζντεν.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Θηρεσία της Πορτογαλίας, βασίλισσα του Λεόν
Η Θηρεσία της Πορτογαλίας, βασίλισσα της Λεόν ήταν κόρη του ινφάντα της Πορτογαλίας και βασίλισσα της Λεόν ως σύζυγος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν.
Βιογραφία
Η Θηρεσία παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Θ΄ της Λεόν. Η Βόρεια Πορτογαλία αποτελούσε μέρος της προίκας της. Έκαναν τρία παιδιά: Αρκετά χρόνια μετά το γάμο διαλύθηκε από τον Πάπα μετά την αποκάλυψη ότι η Θηρεσία και ο Αλφόνσος ήταν ξαδέρφια. Και πάλι, η Θηρεσία επέστρεψε στην Πορτογαλία, όπου μεταμόρφωσε το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Lorvão σε ένα μοναστήρι για 300 Κιστερκιανίτισσες μοναχές. Στη συνέχεια η Θηρεσία μετακόμισε στο μοναστήρι, αν και δεν έλαβε όρκους. Το 1231 έφυγε για να τακτοποιήσει μια πικρή διαδοχή μεταξύ των παιδιών της πάνω από το θρόνο της Λεόν. Μετά την ειρήνη των πραγμάτων, επέστρεψε στο μοναστήρι, πήρε τους όρκους και παρέμεινε εκεί ως μοναχή για το υπόλοιπο της ζωής της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Μαυρίκιος Ερρίκος του Νάσσαου-Χάνταμαρ
Ο Μαυρίκιος Ερρίκος, γερμ. Moritz Heinrich (23 Απριλίου 1626 - 24 Ιανουαρίου 1679) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Χάνταμαρ (1653-1679).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Χάνταμαρ και της Ούρσουλας, κόρης του Σίμωνα ΣΤ΄, κόμη του Λίππε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1650 την Ερνεστίνη Καρλόττα, κόρη του εξαδέλφου του, Ιωάννη Η΄ του νεότερου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και είχε τέκνα:
Το 1668 απεβίωσε η Ερνεστίνη Καρλόττα και ο Μαυρίκιος Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Λεοπολδίνη, κόρη του Ιωάννη Φραγκίσκου Δεζιδεράτου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν (γιου του Ιωάννη Η΄) και είχε τέκνα:
Το 1675 απεβίωσε η Ερνεστίνη Καρλόττα και ο Μαυρίκιος Ερρίκος έκανε τρίτο γάμο με την Άννα Λουίζα, κόρη του Σάλεντιν Ερνέστου, κόμη του Μάντερσαϊντ-Μπλάνκενχαϊμ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ Αδόλφος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ Αδόλφος, γερμ. Friedrich Wilhelm I Adolf (20 Φεβρουαρίου 1680 - 13 Φεβρουαρίου 1722) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ζίγκεν (1707-1722).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Μαυρίκιου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Ερνεστίνης Καρλόττας, κόρης του Αδόλφου, κόμη του Νάσσαου-Σάουμμπουργκ.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1691, αφήνοντάς τον κληρονόμο 11 ετών. Επίτροπος ανέλαβε πρώτα ο εξάδελφος του πατέρα του Ιωάννης Φραγκίσκος Δεζιδεράτος, κόμης του Καθολικού Νάσσαου-Ζίγκεν και όταν αυτός απεβίωσε το 1699, ανέλαβε ο γιος του Γουλιέλμος Υάκινθος. Επειδή ο τελευταίος κακοδιαχειριζόταν το Ζίγκεν, μια εξέγερση τον εκτόπισε και το 1707 ανέλαβε ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ μόνος του τη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου.
Οικογένεια
Το 1707 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αμαλία-Λουίζα Κέτλερ, κόρη του Φρειδερίκου-Καζιμίρ δούκα της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄, γερμ. Friedrich Wilhelm ΙΙ (11 Νοεμβρίου 1706 - 11 Νοεμβρίου 1734) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ζίγκεν (1723-1734).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζών) γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Ελισάβετ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄, μαργράβου της Έσσης-Χόμπουργκ.
Το 1722 που απεβίωσε ο πατέρας του, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ ήταν 16 ετών και αδυνατούσε να οδηγήσει το πριγκιπάτο σε έξοδο από την οικονομική κρίση. Ο ίδιος απεβίωσε το 1734 χωρίς άρρεν τέκνο. Επόμενος άρρην διάδοχος ήταν ο 4ος εξάδελφός του Γουλιέλμος Δ΄ από τον νεότερο κλάδο Νάσσαου-Ντιτς, έτσι ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων του το μεταβίβασε ως φέουδο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1728 τη Σοφία-Πολυξένη-Κονκόρντια, κόρη του Αυγούστου-Δαβίδ, του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν-Χόενσταϊν και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Χριστόγραμμα
Το χριστόγραμμα (⳩) αποτελεί τυπογραφικό σύμπλεγμα και τύπο ιερής συντομογραφίας για το όνομα του Ιησού Χριστού. Το παλαιότερο γνωστό και πιό διάσημο χριστόγραμμα είναι το Χι Ρο ( ☧ )το οποίο καθιερώθηκε ως ο στρατιωτικός θυρεός του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α´, με το γράμμα χι (Χ) και ρο (Ρ) να συμβολίζουν το όνομα Χριστός. Παρόμοια μορφή αποτελεί το μονόγραμμα ΙΧ το οποίο χρησιμοποιεί τα αρχικά γράμματων των λέξεων Ιησούς Χριστός, καθώς και το μονόγραμμα ΙΗ  με τα δύο πρώτα γράμματα του Ιησούς. Στα ελληνικά και κυριλλικά οι συντομογραφίες αυτές εξελίχθηκαν σε ΙϹΧϹ (ΙΗCOΥC XPΙCTOC) ή στα ελληνικά και ως ΙΗΣ, ενώ στις λατινογενείς γλώσσες σε IHS (Iisus Hristos) καθώς και JHS (Jesus Hristos), IHC (Iisus Hrictoc).
Σημειωτική
Σε ότι αφορά το Χ, στον πλατωνικό διάλογο του Τιμαίου (4ος αιώνας π.Χ.) περιγράφεται πως τα 2 τμήματα που σχηματίζουν την ψυχή κόσμου διασταυρώνονται μεταξύ τους σαν τις γραμμές του γράμματος Χ, με το κείμενο πιθανώς να περιγράφει το φαινόμενο της διασταύρωσης της εκλειπτικής με τον ουράνιο ισημερινό. Ο χριστιανός φιλόσοφος Ιουστίνος ο Μάρτυρας (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένος από τον πλατωνισμό και έκανε συγκεκριμένες αναφορές στις περιγραφές του Πλάτωνα στον Τίμαιο συσχετίζοντας τις πλατωνικές διδαχές ως προλείανση του εδάφους για τον χριστιανισμό,  ενώ στοιχείο που παρουσιάζει ομοιότητα με την περιγραφή του φαινομένου στον διάλογο του Τίμαιου αποτελεί και η φράση πρῶτον σημεῖον ἐπεκτάσεως ἐν οὐρανῶ στις εσχατολογικές περιγραφές της αποστολικής Διδαχής.
Μια εναλλακτική εξήγηση σχετικά με το ουράνιο σύμβολο, ισχυρίζεται πως η περιγραφή στον Τίμαιο έχει να κάνει με τη διασταύρωση του Γαλαξιακού δίσκου και του ζωδιακού φωτός και το σταυροειδές σχήμα που προκύπτει, σπάνιο αστρονομικό φαινόμενο το οποίο κατείχε σημαντική θέση στις παγανιστικές αντιλήψεις, και κατόπιν υιοθετήθηκε από τους χριστιανούς ως το χριστιανικό σύμβολο του σταυρού.
Χι Ρο ( ☧ )
Το σύμβολο όπου το Χ και το Ρ συνδυάζονται μαζί, αποτελεί το αρχαιότερο από τα χριστογράμματα, και είναι ευρύτερα γνωστό ως το σύμβολο του εν τούτω νίκα του Κωνσταντίνου Α´ στις αρχές του 3ου αιώνα. Τα σύμβολα του Άλφα και Ωμέγα μερικές φορές εμφανίζονται μαζί με το σύμβολο του ΧΡ ως μονόγραμμα.
Η λατινική ονομασία Crismon αντιστοιχεί στο μονόγραμμα αυτό. Στα λατινικά του μεσαίωνα το σύμβολο ΙΧ του Κωνσταντίνου έγινε γνωστό ως crismon  και γενικά οι συντομογραφίες του Χριστού ως crisimus. Καθώς το σύμβολο χρησιμοποιούταν ως είδος επίκλησης στην αρχή των εγγράφων κατά την Μεροβίγγεια περίοδο και αργότερα κατά την περίοδο των Καρολιδών στην κεντροδυτική Ευρώπη, σταδιακά ο όρος άρχισε να περιγράφει και τις υπογραφές σε σχήμα σταυρού στα διάφορα έγγραφα, και επίσης αναφερόταν και στις λατινικές συντομογραφίες I. C. N. (in Christi nomine), I. C. (in Christo), και απλώς C. (Christus).
IC XC
Στις ανατολικές χριστιανικές εκκλησίες η πιο συνήθης μορφή χριστογράμματος είναι η συντόμευση ΙϹ ΧϹ (ΙΗϹΟΥϹ ΧΡΙϹΤΟϹ), με το Σ ως Ϲ το οποίο ήταν αρκετά κοινό στα μεσαιωνικά ελληνικά, και μερικές φορές συνοδεύεται από το σύμβολο του τίτλου (І҃С Х҃С) το οποίο υποδηλώνει συντόμευση λέξης. Αυτό παρατηρείται και στην Κοπτική γλώσσα η οποία χρησιμοποιούσε μία μορφή του μεσαιωνικού ελληνικού αλφαβήτου (ολογράφως: Ⲓⲏⲥⲟⲩⲥ ⲡⲓⲭ̀ⲣⲓⲥⲧⲟⲥ και συντομευμένα: Ⲓ̅ⲥ̅ ⲡⲭ̅ⲥ̅).
IHS
Στην δυτική Ευρώπη οι πλέον κοινοί τύποι χριστογράμματος έγιναν το IHS ή το IHC, από τα τρία πρώτα γράμματα του ΙΗCΟΥC ή και ΙΗΣ, με τα JHS και JHC να αποτελούν παραλλαγές τους.
Το IHS μερικές φορές αποδίδεται και ως Jesus Hominum Salvator (Ιησούς Σωτήρ Ανθρώπων), ή Jesus Hierosolymae Salvator (Ιησούς Ιεροσολύμων Σωτήρ) ή και συνδέεται με το Εν τούτω νίκα (In Hoc Signo Vinces). Ο τύπος αυτός χρησιμοποιούνταν στα λατινικά από τον 7ο αιώνα, και από το 1541 αιώνα αποτελεί σύμβολο των Ιησουιτών. Στην αγγλική γλώσσα το IHS μερικές φορές ερμηνεύεται και ως In His Service (Στην Υπηρεσία Του).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Επαρχία Βάρνας
Η επαρχία Βάρνας (βουλγαρικά:Област Варна) είναι μία από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της χώρας και βρέχεται από την Μαύρη θάλασσα στα ανατολικά. Η επαρχία της Βάρνας έχει έκταση 3818 τετ.χλμ. (3,44% της συνολικής έκτασης της χώρας) και έχει πληθυσμό 475,074 κατοίκους. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι Βάρνα.
Η επάρχια Βάρνας συνορεύει με τις επαρχίες Μπουργκάς, Ντόμπριτς και Σούμεν.
Δήμοι της επαρχίας
Η επαρχία διαιρείται σε 12 δήμους:
250px|thumb|left|Χρυσή Άμμος 250px|thumb|left|Ακρωτήριο Γκαλάτα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Φραγκίσκος Αλέξανδρος του Νάσσαου-Χάνταμαρ
Ο Φραγκίσκος-Αλέξανδρος, γερμ. Franz-Alexander (27 Ιανουαρίου 1674 - 27 Μαΐου 1711) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν κόμης του Νασσάου-Χάνταμαρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1695 την Ελισάβετ-Αικατερίνη-Φελίσιτας, κόρη του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Μαρία Αλανή
Η Μάρθα-Μαρία των Μπαγκρατιόνι έγινε ευρύτερα γνωστή στο Βυζάντιο -αλλά και στις ιστορικές συγγραφές- ως Μαρία η Αλανή, όπως εσφαλμένα την αποκαλούσαν στο Βυζάντιο. Η Μάρθα ήταν πριγκίπισσα της Γεωργίας, που έγινε αυτοκράτειρα του Βυζαντίου ως σύζυγος δύο Ρωμαίων αυτοκρατόρων, του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα και του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη, ενώ ο γιος που απέκτησε με τον Μιχαήλ Ζ΄, ο Κωνσταντίνος Δούκας διετέλεσε συναυτοκράτορας του  Αλέξιου Α΄ Κομνηνού. Την ομορφιά και τα χαρίσματά της τα περιγράφει με πολλούς επαίνους η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα.
Καταγωγή
Η Μάρθα των Βαγρατιδών (Μάρτα Μπαγκρατιόνι) γεννήθηκε το 1053 στη Γεωργία και ήταν κόρη του Βαγράτ Δ΄ της Γεωργίας από τον δεύτερό του γάμο με την Μπορένα της Αλανίας (Βorena). Σημειωτέον ότι πρώτη σύζυγος του Βαγράτ Δ΄ ήταν η Ελένη Αργυρή, ανιψιά του Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού, η οποία απεβίωσε ένα χρόνο μετά το γάμο της. Σε ηλικία περίπου 5 ετών ο πατέρας της Μάρθας, ο Βαγράτ Δ΄, ανταποκρινόμενος στην επιθυμία της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, έστειλε τη Μάρθα στην Κωνσταντινούπολη για να ανατραφεί υπό την κηδεμονία της αυτοκράτειρας. Τη στιγμή της άφιξης του παιδιού στην Πόλη, η Θεοδώρα πέθανε αιφνιδίως και η Μάρθα επέστρεψε στην πατρίδα της.
Με το Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα
Δέκα χρόνια αργότερα με τη μεσολάβηση της γιαγιάς της, της μητέρας του Μπαγκράτ, η Μάρθα θα ξαναπάρει το δρόμο για την Πόλη προκειμένου να συνάψει τους αρραβώνες της με τον διάδοχο του θρόνου Μιχαήλ Δούκα, γιό του Κωνσταντίνου του Ι΄. Ο γάμος της με τον διάδοχο έγινε το 1065 και εικάζεται, ότι μετά την ανάρρησή της στον αυτοκρατορικό θρόνο μετονομάστηκε σε Μαρία (στο Βυζάντιο την αποκάλεσαν, κατά λάθος, Μαρία η Αλανή). Δύο χρόνια αργότερα το 1067 πέθανε ο αυτοκράτορας πεθερός της και ενώ ο Μιχαήλ, σε ηλικία 17 ετών περίπου, διαδέχθηκε τυπικά τον πατέρα του για λίγους μόνο μήνες, καθώς η μητέρα του αμέσως μετά παντρεύτηκε το στρατηγό Ρωμανό Διογένη, ο οποίος τον Ιανουάριο του 1068 ανέλαβε τη βασιλική αρχή. Το 1071 στη μάχη του Ματζικέρτ ο Ανδρόνικος Δούκας, επηρεασμένος από τον πατέρα του Ιωάννη Δούκα καθώς και από τον  Μιχαήλ Ψελλό, πρόδωσε τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη, ώστε τελικά ο αυτοκράτορας να αιχμαλωτιστεί από τους Σελτζούκους του Αλπ Αρσλάν. Όταν όμως αυτός ελευθερώθηκε, ο Μιχαήλ, θορυβηθείς, εξαπέστειλε στρατεύματα, τα οποία συνέλαβαν τον Ρωμανό Δ΄ και τον τύφλωσαν. Σε αυτό το κλίμα το 1071 ο Μιχαήλ και η Μαρία ανεβαίνουν στο θρόνο και το 1074 γεννήθηκε ο διάδοχος Κωνσταντίνος.
Με το Νικηφόρο Γ΄ Βοτανειάτη
Το 1078 ο Νικηφόρος Βοτανειάτης επαναστάτησε ενάντια στο αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ´ και με τη σύμπραξη των Σελτζούκων Τούρκων βάδισε προς τη Νίκαια, όπου ανακήρυξε τον εαυτό του αυτοκράτορα. Η εκλογή του επικυρώθηκε από την αριστοκρατία και τον κλήρο, ενώ ο Μιχαήλ ο Ζ´, ανίκανος να αντιμετωπίσει την κατάσταση, παραιτήθηκε από το θρόνο και έγινε μοναχός. Ο Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης αρχικά επεδίωξε να παντρευτεί την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, μητέρα του Μιχαήλ Ζ΄ και χήρα του  Κωνσταντίνου  Ι΄ και Ρωμανού Δ΄. Αυτό το σχέδιο υπονομεύτηκε από τον Καίσαρα Ιωάννη Δούκα και ο Νικηφόρος Γ΄ τελικά επέλεξε να παντρευτεί τη Μαρία, τη χήρα του Μιχαήλ Ζ´, καθώς είχε ανάγκη την υποστήριξη της ισχυρής οικογένειας των Δουκών, ενώ η Μαρία δέχθηκε, καθώς ήλπιζε να εξασφαλίσει έτσι το δικαίωμα του γιου της στη διαδοχή του θρόνου. Ο γάμος έγινε το 1078 και η Μαρία μετά τη συμβίωσή της με τον Μιχαήλ Ζ΄, άτομο με πνευματικά ενδιαφέροντα, αναγκάστηκε να ζήσει με έναν στρατιωτικό και κατά 50 χρόνια μεγαλύτερό της. Εν τούτοις, ο Νικηφόρος Γ΄ δεν αναγνώρισε τα δικαιώματα διαδοχής του γιου της Μαρίας Κωνσταντίνου Δούκα και υπέδειξε ως διάδοχο κάποιον ευνοούμενό του.
Αλέξιος Α΄ Κομνηνός και Κωνσταντίνος Δούκας
Στη συνωμοσία που εξυφάνθηκε εναντίον του Νικηφόρου Γ΄ το 1081 από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό με τους αδελφούς του, η Μαρία συμπαρατάχθηκε με τους συνωμότες. Για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Δουκών, ο Αλεξιος Κομνηνός επανέφερε τον Κωνσταντίνο Δούκα, τον γιο της Μαρίας ως συναυτοκράτορα. Μάλιστα αργότερα τον αρραβώνιασε με την πρωτότοκο κόρη του, την Άννα. Και έτσι η Άννα Κομνηνή θα ανατραφεί στο σπίτι της Μαρίας, ως μνηστή του Κωνσταντίνου. Όμως η γέννηση του γιου του Αλέξιου, Ιωάννη, το 1087 τερμάτισε την αναγνώριση του Κωνσταντίνου ως συναυτοκράτορα. Ο Κωνσταντίνος, όμως, συνέχισε να έχει φιλικές σχέσεις με τον αυτοκράτορα μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του, περίπου το 1095.
Εκτοπισμένη
Λίγα χρόνια μετά, η Μαρία εισέρχεται σε μοναστήρι, αλλά τελικά έζησε στο παλάτι της, στα Μάγγανα και στην ιδιοκτησία της στο κάστρο του Πετριτζού, στη Θράκη. Παρόλο που φορούσε το ράσο της μοναχής συνέχισε την κοινωνική της ζωή συναναστρεφόμενη λόγιους, όπως τον νεοπλατωνιστή Ιωάννη Πετρίτσι, τον Ιωάννη Ιταλό και τον Θεοφύλακτο αρχιεπίσκοπο Αχρίδος. Επίσης συνέχισε και τη φιλανθρωπική της δράση και το ενδιαφέρον της για τη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Όπως τεκμηριώνεται από τα έγγραφα της συνόδου Rouis-Ourbnisi το έτος 1103 βρισκόταν ακόμα στη ζωή και από αυτό συνάγεται ότι η Μάρθα-Μαρία των Μπαγκρατιόνι έζησε πολλά χρόνια μετά την εκτόπισή της.
Επίλογος
Τα χρόνια που έζησε η Μάρθα-Μαρία των Μπαγκρατιόνι στο Βυζάντιο ήταν χρόνια παρακμής και γεωγραφικής συρρίκνωσης της αυτοκρατορίας. Στην παρακμή αυτή είχε μερίδιο ευθύνης και ο Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας, καθώς και άλλα μέλη της οικογένειας των Δουκών. Αλλά και στη Γεωργία τα χρόνια αυτά δεν ήταν καθόλου καλύτερα, καθώς η χώρα ζούσε τους καταστροφικούς πολέμους με τους Σελτζούκους και υπήρχε μεγάλη δυστυχία και πείνα στον πληθυσμό. Στο Βυζάντιο την παρακμή ανέστειλε η άνοδος του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1081-1118) και στη Γεωργία ο ηγεμών Δαβίδ Δ΄ ο Κτίστης (1089-1125) ήταν αυτός που απώθησε τους Σελτζούκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Ανδρέας Φίκας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη της Αλεξανδρούπολης, εκεί πρωτογνώρισε στα 8 του χρόνια το άθλημα της αντισφαίρισης.
Ο Ανδρέας Φίκας ήταν επί δεκαετία μέλος της Εθνικής Ομάδας Εφήβων και Ανδρών [2 ]. Έχει συμμετοχές με την Εθνική Ομάδα Ανδρών στο Ντέιβις Καπ αντιπροσωπεύοντας την Ελλάδα, σε 8 Πανευρωπαϊκούς αγώνες Εφήβων, Ανδρών, σε Βαλκανικούς και Μεσογειακούς αγώνες, όπως και σε Προ-ολυμπιακά και Διεθνή τουρνουά Εφήβων και Επαγγελματιών αθλητών, ανά τον κόσμο με πολλές διακρίσεις.
Είναι απόφοιτος Τ.Ε.Φ.Α.Α. (Ειδικότητα Αντισφαίριση ς). Πλέον είναι Προπονητής αγωνιστικών ομάδων και Υπεύθυνος οργάνωσης Ακαδημιών Τένις από το 1998 έως σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές αντισφαίρισης
Ζλάτκο Γκριμπότιτς
Ο  Ζλάτκο Γκριμπότιτς (γεννήθηκε 7 Αυγούστου 1958) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Σερβία) πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε κυρίως στον Ερυθρό Αστέρα. Συμμετείχε ακόμη στην Εθνική Γιουγκοσλαβίας, παίρνοντας μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982. Στη συνέχεια διετέλεσε προπονητής σε αρκετές ομάδες.
Κουμάκ
Το Κουμάκ (γαλλικά: Koumac) είναι κοινότητα στην Βόρεια Επαρχία της Νέας Καληδονίας, ένα υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ζλάτκο Γκριμπότιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκεντσλερμπιρλιγκί Σπορ Κουλουμπού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού
Κουμάκ
Ιστορία
Στις 5 Ιανουαρίου του 1977, περίπου το 46% του εδάφους του Κουμάκ αποσπάστηκε για την ίδρυση της κοινότητας του Πουμ.
Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
Ο αθλητής Αρντζόλτ Μπιρ γεννήθηκε στην πόλη.
Σταθερή Ώρα Αιγύπτου
Η Χειμερινή Ώρα Αιγύπτου είναι η ζώνη ώρας UTC+2, η οποία είναι ακριβώς ίδια με την Ώρα Ανατολικής Ευρώπης, και είναι συγραμμική με τη γειτονική Λιβύη. Η Αίγυπτος έχει χρησιμοποιήσει προηγουμένως την Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (UTC+3), κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών περιόδων από το 1957 έως το 2010 και το 2014-15.
Ιστορία
Στις 21 Απριλίου 2011, η προσωρινή κυβέρνηση κατάργησε την θερινή ώρα. Η χειμερινή ώρα άρχισε να χρησιμοποιείται όλο το χρόνο, χωρίς καμία αλλαγή με θερινή ώρα.
Στις 7 Μαΐου 2014, η Αιγυπτιακή προσωρινή κυβέρνηση αποφάσισε να εφαρμόσει τη θερινή ώρα, ξεκινώντας από τις 15 Μαΐου 2014, την τρίτη Παρασκευή του Μαΐου, με μια εξαίρεση για τον ιερό μήνα του Ραμαζανιού. Αυτό έγινε λίγες μέρες πριν το ξεκίνημα των Αιγυπτιακών προεδρικών εκλογών.
Στις 20 Απριλίου 2015, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει την θερινή ώρα για φέτος μετά από μια δημοσκόπηση που είχε πραγματοποιηθεί τον Απρίλιο του 2015, σχετικά με την εφαρμογή της θερινής ώρας ή όχι. Η κυβέρνηση είχε βάλει ως αναγκαία την τροποποίηση των νόμων και ζήτησε από τους υπουργούς να εργαστούν σε μια μελέτη για να καθορίσει την πιθανότητα εφαρμογής της θερινής ώρας στα επόμενα χρόνια ή όχι. Το υπουργείο ενέργειας διαβεβαίωσε ότι η επιτευχθείσα εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας από την εφαρμογή της θερινής ώρας δεν επιφέρει κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα.
Στις 29 Απριλίου 2016, η κυβέρνηση υπό τον Πρωθυπουργό Σερίφ Ισμαήλ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη θερινή ώρα (UTC+3) από τις 7 Ιουλίου. Θα ξεκινούσε μετά το Ραμαζάνι και θα διαρκούσε μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου. Ωστόσο, ακυρώθηκε στις 4 Ιουλίου, κατόπιν ψηφοφορίας από το Αιγυπτιακό κοινοβούλιο στις 28 Ιουνίου για την κατάργηση της θερινής ώρας, με αποτέλεσμα να γίνει η συμμόρφωση με το προεδρικό διάταγμα για την αποχή από τη θέσπιση θερινής ώρας τον Απρίλιο του 2015.
Δεδομένα ζώνης ώρας IANA
Η βάση δεδομένων ζώνη ώρας IANA περιέχει μία ζώνη για την Αίγυπτο στο αρχείο zone.tab:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιγυπτος Ωρα
Αλίδες
Οι Αλίδες (αραβικά: ʿAlawīyūn) είναι οι απόγονοι του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, γαμπρού του ισλαμικού προφήτη Μωάμεθ. Αποτελούν ειδική ομάδα μεταξύ της ευρύτερης οικογένειας του Μωάμεθ, των Χασεμιτών, απογόνων του Χάσιμ ιμπν Αμπντ Μανάφ, προπάππου του Μωάμεθ.
Δυναστείες Αλιδών
Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ
Φέθρυ Ντακ
thumb|200px|right|Ο Φέθρυ Ντακ. Ο Φέθρυ Ντακ (αγγλικά: Fethry Duck) είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε το 1964 από τον Ντικ Κίννεϋ για την Ντίσνεϋ. Αν και ως χαρακτήρας δημιουργήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει πρωταγωνιστήσει κυρίως σε έντυπα της ευρωπαϊκής αγοράς καθώς και στη Βραζιλία.
Βιογραφία
Πολλές φορές φαίνεται να ασχολείται με τη δημοσιογραφία στην εφημερίδα Παπιονέα. Ο παρορμητικός και εκκεντρικός χαρακτήρας του, πολλές φορές οδηγούν τις ενέργειές του σε κωμικές καταστάσεις. Είναι το μόνο παπί που είναι πιο "γκαντέμης" από τον Ντόναλντ.
Καταγωγή
Σύμφωνα με το γενεαλογικό δέντρο του Ντον Ρόσα, ο Φέθρυ είναι μακρινός απόγονος του Μαυροφτέρη Ντακ, εγγονός του Καλαμπόκα Ντακ και της Ελβίρας Κουτ (γνωστή και ως «Γιαγιά Ντακ» λόγω του συζύγου της) από το σόι του πατέρα του, του Ευγενίου Ντακ, γιος του πατέρα που αναφέραμε μόλις τώρα και της Ανατρέλας Ανεμοδούρη, και αδελφός του Σχίζα Ντακ. Είναι πρώτος ξάδερφος του Γκαστόνε Γκάντερ, του Ντόναλντ Ντακ και της Ντέλλας Ντακ, αφού όλοι είναι εγγονοί του Καλαμπόκα Ντακ και της Ελβίρας Κουτ.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων)
Τρομοκρατική επίθεση στο κρουαζιερόπλοιο City of Poros
Το απόγευμα της 11ης Ιουλίου 1988 ένας ένοπλος πραγματοποίησε τρομοκρατική επίθεση κατά των επιβατών του κρουαζιερόπλοιου City of Poros ενώ έπλεε ανοιχτά της Αίγινας. Κατά την επίθεση σκοτώθηκαν 7 τουρίστες, ο Έλληνας υποπλοίαρχος του City of Poros και ο δράστης της επίθεσης.
Η επίθεση
Το κρουαζιερόπλοιο City of Poros πραγματοποιούσε ημερήσιες κρουαζιέρες στην Ύδρα, την Αίγινα και τον Πόρο ξεκινώντας από την Μαρίνα του Φλοίσβου. Ανήκε στην εταιρία «Κυκλαδικές Κρουαζιέρες» των αδελφών Κυρτάτα, είχε μήκος 60 μ. και έφτανε τους 26 κόμβους. Την ημέρα της επίθεσης επέβαιναν σ’ αυτό 471 τουρίστες και 25μελες πλήρωμα. Στις 6.45 το απόγευμα, της 11ης Ιουλίου 1988, τρία μίλια ανοιχτά της Αίγινας, ένα άτομο άνοιξε πυρ αδιακρίτως και έριξε χειροβομβίδες κατά των επιβατών. Μέρος του πλοίου τυλίχτηκε στις φλόγες και επικράτησε πανικός. Ορισμένοι από τους επιβάτες έπεσαν στη θάλασσα για να σωθούν με αποτέλεσμα κάποιοι από αυτούς να χάσουν τη ζωή τους χτυπημένοι από την προπέλα του πλοίου. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης έχασαν τη ζωή τους 7 επιβάτες (4 Γάλλοι, ένας Δανός, μια Σουηδή και ένας Ούγγρος) ενώ τραυματίστηκαν 60. Επίσης σκοτώθηκε ο υποπλοίαρχος Αντώνης Δεϊμέζης, όταν εξερράγη μηχανισμός που είχε μαζί του ο ένοπλος, που βρισκόταν έξω από την καμπίνα του υποπλοιάρχου. Κατά την έκρηξη σκοτώθηκε και ο δράστης, ο οποίος αργότερα αναγνωρίστηκε ως ο Μοχάμεντ Σοζάντ Αντνάν, 21 ετών.
Σύμφωνα με μαρτυρίες ορισμένων από τους επιβάτες, δύο ήταν τα άτομα που άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα και φέρεται να έβαλαν ο ένας κατά του άλλου. Ο ένας ήταν ο Μοχάμεντ Σοζάντ Αντνάν και ο άλλος, αναγνωρίστηκε από ορισμένους επιβάτες ως ο Γάλλος φοιτητής Ρολάν Βινιερόν, 21 ετών. Οι έρευνες που έγιναν μετά την επίθεση έδειξαν ότι αδιακρίτως κατά του κόσμου πυροβολούσε ο Αντνάν. Από τα στοιχεία δεν προέκυψε ότι ο Γάλλος ήταν συνεργός του Αντνάν που φέρεται να πυροβολούσε κάνοντας σχεδόν περιστροφές γύρω από τον εαυτό του. Ο Βινιερόν ήταν επίσης ανάμεσα στους νεκρούς.
Η έκρηξη στο Τροκαντερό
Την ίδια μέρα, 4 ώρες νωρίτερα, στις 2.45 το μεσημέρι είχε εκραγή βόμβα σε ένα αυτοκίνητο Datsun Sunny σε προβλήτα στο Τροκαντερό, όπου επρόκειτο να δέσει το City of Poros, απέναντι από τον Ναυτικό Όμιλο Αμφιθέας. Από την έκρηξη αυτή σκοτώθηκαν οι τέσσερις Άραβες που επέβαιναν στο αυτοκίνητο και δημιουργήθηκαν ζημιές σε απόσταση 300 μέτρων.
Οι δράστες
Από τις έρευνες που ακολούθησαν προέκυψε ότι όλη η τρομοκρατική επιχείρηση είχε οργανωθεί από τέσσερα άτομα αραβικής καταγωγής: ηγετικό ρόλο στην επιχείρηση είχε ο Χετζάμπ Τζαμπαλά, που είχε έρθει στην Αθήνα την 1η Ιουνίου από την Κοπεγχάγη, με λιβυκό διαβατήριο. Ο Τζαμπαλά είχε πάρει μέρος στη δολοφονία του Αιγύπτιου δημοσιογράφου, Γιουσούφ Ελ Σαμπάι στη Λευκωσία, στις 19 Φεβρουαρίου 1978, την ευθύνη της οποίας είχε αναλάβει η οργάνωση του Αμπού Νιντάλ. Μετά τη δολοφονία του Ελ Σαμπάι οι δράστες πήραν ομήρους και διέφυγαν με αεροπλάνο που είχαν απαιτήσει να τους δώσει η κυπριακή κυβέρνηση. Το αεροπλάνο προσπάθησε να προσγειωθεί σε διάφορες χώρες αλλά δεν τους δόθηκε άδεια και επέστρεψε στην Κύπρο, στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Εκεί ακολούθησε σύρραξη μεταξύ των κυπριακών δυνάμεων και Αιγύπτιων κομάντος που είχαν σταλεί από την Αίγυπτο για την απελευθέρωση των ομήρων, καθώς οι Αιγύπτιοι στρατιωτικοί προσπάθησαν να επέμβουν παρά τις αντίθετες εντολές της κυπριακής πλευράς. Ο Τζαμπαλά συνελήφθη από τις κυπριακές αρχές αλλά αργότερα ανταλλάχθηκε με δύο Κύπριους φοιτητές που απαχθεί στη Βηρυτό. Ο Χετζάμπ Τζαμπαλά φέρεται να ήταν ένας από τους επιβαίνοντες στο αυτοκίνητο στο οποίο εξερράγη η βόμβα στο Τροκαντερό, όπως και ο Αμούντ Αμπούλ Χαμίντ, που είχε φτάσει στην Αθήνα στις 10 Μαΐου, από τη Βηρυτό μέσω Σόφιας και Βελιγραδίου. Την ίδια διαδρομή είχε ακολουθήσει και ο Μοχάμεντ Σοζάντ Αντνάν, 21 ετών, ο δράστης της επίθεσης στο City of Poros ενώ ο τέταρτος των δραστών ήταν ο Μεχεντίν Μερχί, που είχε μπει στην Ελλάδα στις 9 Μαΐου, από το Βελιγράδι με λιβανέζικο διαβατήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στην Ελλάδα
Ρουμπέν Περπεριάν
Ο Ρουμπέν Περπεριάν ήταν Κύπριος με αρμενική καταγωγή ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Γεννήθηκε στην Ταρσό της Μικράς Ασίας, το 1916. Μετά την μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε πρόσφυγας στη Λάρνακα, σε ηλικία πέντε ετών. Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός του γαλλικού στρατού. Φοίτησε στην Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας, όπου σε ηλικία 15 ετών άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο.
Άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακας. Συνέχισε στον Γυμναστικό Σύλλογο Ζήνων και αργότερα στον Αθλητικό Μουσικό Σύλλογο Λάρνακας (ΑΜΟΛ), στον Πεζοπορικό Λάρνακας, στην ΕΠΑ Λάρνακας και στην Αλκή Λάρνακας (της οποίας ήταν και ιδρυτικό μέλος ). Σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 48 ετών. Επιπλέον, είχε αγωνιστεί και στην αρμενική Καϊτζάκ (1930-31). Με την ΕΠΑ κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα Κύπρου (1944-45, 1945-46).
Στη συνέχεια, με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Διαιτητών Κύπρου. Ακολούθως, διετέλεσε προπονητής σε πολλές ομάδες της Λάρνακας και της Αμμοχώστου (π.χ. Νέα Σαλαμίνα, ΑΣΙΛ). Επίσης, ήταν και διαιτητής ποδοσφαίρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣΙΛ Λύσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πεζοπορικού Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Αρμένιοι της Κύπρου
Θεϊστικός Σατανισμός
Ο Θεϊστικός Σατανισμός ή ο Πνευματικός Σατανισμός είναι ένας όρος ομπρέλα για θρησκευτικές πεποιθήσεις που θεωρούν τον Σατανά ως αντικειμενικά υπάρχοντα υπερφυσικό όν ή δυνατό, με την οποία τα άτομα μπορούν να επικοινωνήσουν και να συγκαλέσουν. Οι ατομικές συστηματικές πεποιθήσεις κάτω από αυτή την ομπρέλα ασκούνται από χαλαρά συνδεδεμένες ή ανεξάρτητες ομάδες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Θειστικού Σατανισμού είναι η χρήση τελετουργικής μαγείας. Σε αντίθεση με τον Σατανισμό του LaVeyan, που ιδρύθηκε από τον Anton LaVey στη δεκαετία του 1960 ή γενικότερα αντίθετα με τον αθεϊστικό σατανισμό, ο θεϊστικός σατανισμός είναι θεωρησιακός, πιστεύοντας ότι ο Σατανάς μπορεί να έρθει σε επαφή, να συγκληθεί ή ακόμα και να επαινεσθεί, αντί να είναι απλώς αρχέτυπο, σύμβολο ή ιδέα. Η ιστορία του θειστικού σατανισμού, ως υπάρχον πνευματικό μονοπάτι που ασκείται από τους ανθρώπους, καλύπτεται από πολλές ομάδες που κατηγορούνται ότι είναι λατρευτές διάβολων. Οι περισσότερες πραγματικές θεατικές θρησκείες υπάρχουν σε σχετικά νέα μοντέλα και ιδεολογίες, πολλές από τις οποίες ισχυρίζονται ότι είναι ανεξάρτητες από τις Αβρααμικές θρησκείες.