cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορεάτες
Το 2020 ζούσαν περίπου 8.3 εκατομμύρια Κορεάτες εκτός Κορέας.
Ετυμολογία
Οι Νοτιοκορεάτες αυτοαναφέρονται ως Χάνγκουκ-ιν (κορεατικά: 한국인, χάντσα: 韓國人), ή Χάνγκουκ-σάραμ (κορεατικά: 한국 사람). Αυτές οι ονομασίες σημαίνουν "Λαός της κορεατικής χώρας". Όταν στον προφορικό και γραπτό λόγο συμπεριλαμβάνονται και μέλη της κορεατικής διασποράς, τότε συχνά οι κορεάτες χρησιμοποιούν τον όρο Χαν-ιν (κορεατικά: 한인, χάντσα 韓人, κυριολεκτική μετάφραση: '"Λαός της Κορέας"' ). Οι αμερικανοκορεάτες αυτοαναφέρονται ως Χάνγκουκγκιε-Μίγκουκιν (κορεατικά: 한국계 미국인, χάντσα: 韓國系美國人).
Οι Βορειοκορεάτες αυτοαναφέρονται ως Τσόσον-ιν (κορεατικά: 조선인, χάντσα: 朝鮮人) ή Τσόσον-σάραμ (κορεατικά: 조선 사람), ονομασία η οποία κατά λέξη σημαίνει "Κορεατικός (Τσόσον) λαός". Ο όρος Τσόσον, ο οποίος χρησιμοποιείται επίσημα στη Βόρεια Κορέα, προέρχεται από τη δυναστεία των Τσόσον (1392-1910) την οποία ίδρυσε ο Γι Σόνγκιε. Χρησιμοποιώντας παρόμοιες λέξεις, οι Κορεάτες της Κίνας αυτοαναφέρονται ως Τσαοσιαντσού (κινέζικα: 朝鲜族) στα Κινέζικα, ενώ στα κορεάτικα αυτοαναφέρονται χρησιμοποιώντας τους όρους Τσόσοντσοκ, Τσόσονσαραμ (κορεάτικα: 조선족, 조선사람). Οι παραπάνω τρεις λέξεις είναι ομόρριζες και σημαίνουν "Τσοσονική εθνική ομάδα". Οι Κορεάτες της Ιαπωνίας αυτοαναφέρονται στα ιαπωνικά ως Ζάινιτσι Τσόουσεντζιν ή απλώς Τσόουσεντζιν (在日朝鮮人, 朝鮮人) ενώ για να αυτοαναφερθούν στα κορεάτικα χρησιμοποιούν τους όρους Τζέιλ Τσόσονιν, Τσόσονσαραμ και Τσόσονιν (κορεατικά: 재일조선인, 조선사람, 조선인).
Στους στίχους του εθνικού ύμνου της Νότιας Κορέας, ο όρος Ντέχαν-σάραμ (κορεατικά: 대한사람, κυριολεκτικά σημαίνει "Κορεάτικος λαός" ) αναφέρεται στους Κορεάτες.
Οι Κορεάτες που ζουν στη Ρωσία και την Κεντρική Ασία αυτοαναφέρονται ως Κόριο-σάραμ (κορεάτικα: 고려 사람; Κυριλλικό: Корё сарам). Ο όρος "Κόριο" σχετίζεται με την κορεάτικη δυναστεία Κόριο (918 - 1392).
Γλωσσικές και αρχαιολογικές μελέτες
Προτείνεται η θεωρία ότι οι σύγχρονοι κορεάτες κατάγονται από τους αρχαίους λαούς της Μαντσουρίας, της Μογγολίας και της νότιας Σιβηρίας, οι οποίοι αποίκισαν τη βόρεια Κορεατική Χερσόνησο. Αρχαιολογικές έρευνες αποδεικνύουν ότι οι Πρωτοκορεάτες μετανάστευσαν από τη Μαντσουρία κατά την Εποχή του Χαλκού. Σύμφωνα με τους περισσότερους γλωσσολόγους και αρχαιολόγους που είναι εξειδικευμένοι στην ιστορία της αρχαίας Κορέας, η γλωσσική πατρίδα των πρωτοκορεατών και πρώιμων Κορεατών βρίσκεται κάπου στη Μαντζουρία. Η περιοχή του ποταμού Λιάο παρουσιάζει αυξημένες πιθανότητες να είναι γλωσσική πατρίδα των Κορεατών. Αργότερα, οι ομιλητές κορεανικών γλωσσών που ζούσαν στη Βόρεια Κορέα άρχισε να επεκτείνονται προς τα νότια, αντικαθιστώντας και αφομοιώντας τους ομιλητές των Ιαπωνικών γλωσσών. Ίσως αυτή η μετανάστευση των Κορεατών προς τα νότια ευθύνεται για τη μετανάστευση Γιαγιόι. Ο Γουίτμαν (2012) υποστηρίζει ότι οι πρωτοκορεάτες κατέφθασαν στο νότιο τμήμα της Κορεατικής Χερσονήσου γύρω στο 300 π.Χ., όπου συνυπήρξαν με τους απογόνους των καλλιεργητών Μουμούν (ιαπωνικής καταγωγής). Μάλιστα, ο Γουίτμαν υποστηρίζει ότι ίσως οι Μουμούν αφομοιώθηκαν από τους Κορεάτες. Ο Βόβιν υποστηρίζει ότι τα Παλιά Κορεατικά δημιουργήθηκαν στη νότια Μαντζουρία και τη βόρεια κορεατική χερσόνησο κατά την εποχή των Τριών Βασιλείων της Κορέας. Ύστερα, κατά την ίδια περίοδο μετανάστες από το Κόγκουριο μετανάστευσαν προς τη νότια Κορέα.
Η πυκνότερη συγκέντρωση των ντολμέν σε όλο το κόσμο βρίσκεται στην Κορεατική Χερσόνησο. Ο αριθμός των ντολμέν στην Κορέα φτάνει τα 35.000 με 100.000 ντολμέν. Επίσης, έχουν βρεθεί ντολμέν στη Μαντζουρία, τη χερσόνησο Σαντόνγκ και την ιαπωνική νήσο Κιούσου. Ωστόσο, παραμένει ξεκάθαρο γιατί ο κορεατικός πολιτισμός είχε τόσο υψηλή ακμή μόνο στην Κορεατική Χερσόνησο και τα περίχωρα της.
Ανθρωπομετρία
Ο Στίφεν Φίσαντ (1986), καθηγητής ανατομίας, βιομηχανικής και εργονομίας στο Βασιλικό Ελεύθερο Νοσοκομείο και το Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου, δηλώνει ότι οι κάτοικοι της Άπω Ανατολής έχουν μικρότερα κάτω άκρα από τους Ευρωπαίους και τους μαύρους Αφρικανούς.
Κρανιομετρία
Σε μια κρανιομετρική μελέτη, ο Πιετρουσέφσκι (1994) βρήκε ότι η ιαπωνική σειρά, μια σειρά η οποία εκτείνεται από την εποχή Γιαγιόι μέχρι σήμερα, σχημάτιζε ενιαίο κλάδο με τη κορεατική σειρά. Αργότερα, ο Πιετρουσέφσκι (1999) διαπίστωσε ότι οι Κορεάτες και οι Γιαγιόι εμφάνιζαν μεγάλες κρανιομετρικές διαφορές, σημαίνοντας ότι η σύνδεση Ιαπώνων-Κορεατών δεν προέρχεται από τους Γιαγιόι.
Σινοβρετανική Κοινή Διακήρυξη του 1984
μικρογραφία|Το [[Μέγαρο του Λαού, Πεκίνο|Μέγαρο του Λαού, στο Πεκίνο. Εκεί υπογράφηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1984 η Σινοβρετανική Κοινή Διακήρυξη μεταξύ των πρωθυπουργών των δύο κρατών: της Μάργκαρετ Θάτσερ, και του Ζάο Ζιγιάνγκ.]] Η Σινοβρετανική Κοινή Διακήρυξη ήταν μία συνθήκη που υπογράφτηκε μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κίνας το 1984 και προέβλεπε την μεταβίβαση της κυριαρχίας του Χονγκ Κονγκ από την Βρετανία στην Κίνα. Έως τότε το Χονγκ Κονγκ αποτελούσε Βρετανική Αποικία. Συγκεκριμένα, συμφωνήθηκε ότι το 1997 η Βρετανία θα επέστρεφε Χονγκ Κονγκ, ενώ, από την άλλη, η Κίνα υποσχέθηκε ότι το καπιταλιστικό σύστημα και οι πολιτικές ελευθερίες που απολάμβανε το Χονγκ Κονγκ θα διατηρούνταν ανέγγιχτα για 50 χρόνια, σύμφωνα με το περίφημο μοντέλο «μία χώρα, δύο συστήματα».
Κορεάτες
Κρανιομετρία
Ο Παρκ Ντε-κιουν (2001) δήλωσε ότι η εξ αποστάσεως ανάλυση βασισμένη σε τριάντα εννιά μη-μετρικά κρανιακά χαρακτηριστικά αποδεικνύει ότι οι Κορεάτες εμφανίζουν μεγαλύτερες κρανιομετρικές ομοιότητες με τους Καζάκους και τους Μογγόλους σε σχέση με τους γειτονικούς λαούς που κατοικούν στην Κίνα και την Ιαπωνία.
Σινοβρετανική Κοινή Διακήρυξη του 1984
Το Χονγκ Κονγκ ήταν μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από το 1842, όταν η Κίνα παραχώρησε επ' αόριστον το Νησί του Χονγκ Κονγκ στην Βρετανία, λόγω της ήττας της στον πρώτο πόλεμο του οπίου. Στην συνέχεια, η επικράτεια της αποικίας επεκτάθηκε σε δύο φάσεις: αρχικά το 1860 η Κίνα παραχώρησε την χερσόνησο της Καουλόυν στην Βρετανία, επίσης επ' αόριστον, και έπειτα το 1898, όταν παραχώρησε τα Νέα Εδάφη στο Χονγκ Κονγκ, με μία σύμβαση η οποία έληγε μετά από 99 χρόνια, δηλαδή το 1997. Δεδομένου ότι τα Νέα Εδάφη αποτελούσαν το 92% της επικράτειας του Χονγκ Κονγκ, η διατήρηση της αποικίας χωρίς τα Νέα Εδάφη δεν ήταν βιώσιμη λύση. Για αυτόν τον λόγο οι δύο πλευρές, η Βρετανία και η Κίνα, ξεκίνησαν το 1982 μία σειρά διαπραγματεύσεων για να καθοριστεί ποιο θα ήταν το καθεστώς του Χονγκ Κονγκ μετά το 1997. Αρχικά, το Ηνωμένο Βασίλειο επεδίωκε ανανέωση της σύμβασης των Νέων Εδαφών. Κάτι τέτοιο όμως απορρίφθηκε από το Πεκίνο ως απαράδεκτο. Η Κίνα είχε ως στόχο την ολική επανένωση του Χονγκ Κονγκ, κάτι το οποίο θα επιδίωκε πάση θυσία. Για αυτό, έκανε φάνερό στους Βρετανούς διαπραγματευτές ότι δεν απέκλειε ακόμα και την στρατιωτική παρέμβαση, παρόλο που δεν την προτιμούσε, επειδή δεν ήθελε να αναστατώσει του επενδυτές της περιοχής. Ήταν σαφές ότι, λόγω της μεγάλης εγγύτητας της αποικίας στην Ηπειρωτική Κίνα, η Βρετανία, σε περίπτωση εισβολής της Κίνας, δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί την αποικία της, όπως είχε κάνει αποτελεσματικά με τις νήσους Φώκλαντ το 1982 στον ομώνυμο πόλεμο κατά της Αργεντινής. Μετά από μακρές διαβουλεύσεις τελικά οι δύο πλευρές συμφώνησαν.
Κορεάτες
Γενετική
Οι μελέτες των πολυμορφισμών στο ανθρώπινο χρωμόσωμα Υ έχουν αποδώσει στοιχεία που υποστηρίζουν ότι οι Κορεάτες έχουν μακραίωνη ιστορία ως ξεχωριστό, κυρίως ενδογαμικό έθνος. Επίσης, σύμφωνα με τις ίδιες έρευνες, αποδεικνύεται ότι μετανάστευσαν διαδοχικά κύματα στην Κορεατική χερσόνησο, όπως και ότι οι Κορεάτες έχουν δύο κύριες ομάδες του χρωμοσώματος Υ. Οι Κορεάτες παρουσιάζουν στενή γενετική σχέση με άλλους Ανατολικοασιάτες, όπως είναι οι Κινέζοι Χαν και οι Ιάπωνες. Επίσης, τα νεολιθικά δείγματα που ανακτήθηκαν από το σπήλαιο Τσέρτοβι Βόροτα στο κράι Πριμόρσκι εμφανίζουν στενή γενετική σχέση με τους Κορεάτες. Οι Κορεάτες που συμμετείχαν στο εγχείρημα Geno 2.0 Next Generation είχαν καταγωγή από την Ανατολική Ασία (94%) και τη Νοτιοανατολική Ασία και Ωκεανία (5%).
Σινοβρετανική Κοινή Διακήρυξη του 1984
Η συμφωνία προέβλεπε, κατ' αρχήν, ότι η κυριαρχία ολόκληρου του Χονγκ Κονγκ θα μεταβιβαζόταν από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κίνα. Η τελευταία όμως διακήρυξε ότι το Χονγκ Κονγκ θα απολάμβανε έναν υψηλό βαθμό αυτονομίας: θα είχε ανεξάρτητο δικαστικό σύστημα, δικό του κοινοβούλιο και δική του κυβέρνηση η οποία θα μπορούσε να καθορίζει αυτόνομα πολιτικές. Στην ουσία, το Χονγκ Κονγκ θα ακολουθούσε μόνο την εξωτερική και στρατιωτική πολιτική του Πεκίνου.
Κορεάτες
Γενεαλογία
Ο Γιουτζίν Υ. Παρκ (συνδεδεμένος καθηγητής ιστορίας στο Ίδρυμα της Κορέας) δηλώνει ότι πολλοί Κορεάτες παθαίνουν ένα "μπλακάουτ" όσον αφορά τη γενεαλογική καταγωγή τους πριν τον 20ό αιώνα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η συντριπτική πλειοψηφία των Κορεατών δεν γνωρίζουν ποια είναι η πραγματική γενεαλογική ιστορία τους.
Σινοβρετανική Κοινή Διακήρυξη του 1984
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Συνθήκες
Κορεάτες
Πολιτισμός
μικρογραφία|Εορτασμός της Ημέρας του Παιδιού στο Τσονγκ Βα Ντε. Η πρώην νοτιοκορεάτισσα πρόεδρος [[Παρκ Γκουν-χιέ|Παρκ Γκέουν-χε (εμφανίζεται στο κέντρο) αγκαλίάζει ένα αγόρι σε μια συνάντηση με παιδιά που προσκλήθηκαν στο Τσονγκ Βα Ντε για την περίσταση της Ημέρας του Παιδιού, η οποία εορτάζεται στις 5 Μαΐου.]] Οι δύο Κορέες έχουν κοινή κληρονομιά, αλλά η διχοτόμηση της Κορέας σε δύο κράτη το 1945 οδήγησε σε μερική διαφοροποίηση του σύγχρονου πολιτισμού τους.
Γλώσσα
Η γλώσσα των κορεατών είναι η κορεατική γλώσσα, η οποία χρησιμοποιεί ως σύστημα γραφής της το χάνγκουλ. Το σύστημα γραφής χάντσα απολαμβάνει περιορισμένη χρήση σήμερα. Η κορεατική γλώσσα έχει πάνω από 78 εκατομμύρια ομιλητές σήμερα.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Στιγμιότυπο από παραδοσιακή κορεατική βασιλική γαμήλια τελετή Από τα μέσα της δεκαετίας του 1860 μεγάλοι αριθμοί Κορεατών έφυγαν από την Κορέα, μεταναστεύοντας κυρίως στη Ρωσική Άπω Ανατολή και τη Βορειοανατολική Κίνα, δηλαδή στην ιστορική Μαντζουρία. Αυτοί οι πληθυσμοί μεγάλωσαν αρκετά. Οι Κορεάτες στην Κίνα ξεπέρασαν τα 2 εκατομμύρια στην Κίνα, ενώ ο πληθυσμός των Κόριο-σάραμ έφτασε τα εκατοντάδες χιλιάδες άτομα (ο όρος Κόριο-σάραμ αναφέρεται στους Κορεάτες της Κεντρικής Ασίας και της πρώην ΕΣΣΔ). Κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής διακυβέρνησης της Κορέας το 1910-1945, οι Κορεάτες συχνά προσλαμβάνονταν ή αναγκάζονταν να εργαστούν στην ηπειρωτική Ιαπωνία, στον νομό Καραφούτο (Σαχαλίνη) και το Μαντσούκουο. Αυτοί που επέλεξαν να συνεχίσουν τη ζωή τους στην Ιαπωνία μετά τον πόλεμο έγιναν γνωστοί ως Κορεάτες Ζαϊνίτσι, ενώ οι περίπου 40 χιλιάδες Κορεάτες που παγιδεύτηκαν στο Καραφούτο μετά τη σοβιετική εισβολή συνήθως αναφέρονται με τον όρο Κορεάτες της Σαχαλίνης.
Νότια Κορέα
Τον Ιούνιο του 2012, ο πληθυσμός της Νότιας Κορέας ξεπέρασε τα 50 εκατομμύρια και μέχρι το τέλος του 2016, ο πληθυσμός της Νότιας Κορέας ξεπέρασε τα 51 εκατομμύρια άτομα. Σήμερα οδεύει προς τα 52 εκατομμύρια, αν και η άνοδος του πληθυσμού επιβραδύνεται. Από τη δεκαετία του 2000, η Νότια Κορέα απειλείται από τη χαμηλή γεννητικότητα. Λόγω αυτού κάποιοι ερευνητές προβλέπουν ότι αν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, ο πληθυσμός της χώρας θα συρρικνωθεί στα 38 εκατομμύρια άτομα προς τα τέλη του 21ου αιώνα. Το 2018, η γονιμότητα στη Νότια Κορέα έγινε θέμα διεθνούς συζήτησης αφού τον Οκτώβριο γεννήθηκαν περίπου μόνο 26.500 παιδιά και το ίδιο έτος γεννήθηκαν κατ'εκτίμηση 325.000 παιδιά. Το ίδιο έτος η χώρα είχε το χαμηλότερο ποσοστό γεννητικότητας στον κόσμο.
Βόρεια Κορέα
μικρογραφία|Βορειοκορεάτες στρατιώτες στην [[Κοινή Περιοχή Ασφαλείας]] Η εκτίμηση του μεγέθους, του ρυθμού ανάπτυξης, της αναλογίας φύλων και της ηλικιακής δομής του πληθυσμού της Βόρειας Κορέας είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μέχρι τη δημοσίευση επίσημων στοιχείων το 1989, η έκδοση της Κεντρικής Επετηρίδας της Βόρειας Κορέας για το 1963 ήταν η τελευταία επίσημη δημοσίευση που περιείχε στοιχεία για τον πληθυσμό της χώρας. Μετά το 1963 οι δημογράφοι χρησιμοποιούσαν διάφορες μεθόδους για να εκτιμήσουν τον πληθυσμό της χώρας. Για να κάνουν τις εκτιμήσεις τους, είτε βασίζονταν στον αριθμό των μελών της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης (κάθε αντιπρόσωπος εκπροσωπούσε 50.000 άτομα πριν το 1962, ενώ μετά το 1962 κάθε αντιπρόσωπος εκπροσωπούσε 30.000 άτομα ο καθένας) ή βασίζονταν στις επίσημες δηλώσεις οι οποίες ανέγραφαν ότι ένας συγκεκριμένος αριθμός ανθρώπων, ή ένα συγκεκριμένο ποσοστό του πληθυσμού, ασχολούταν με μια συγκεκριμένη δραστηριότητα. Έτσι, με βάση τις δηλώσεις του προέδρου Κιμ Ιλ-σονγκ για τον αριθμό των εγγεγραμμένων μαθητών στα σχολεία, ο πληθυσμός της χώρας για το 1977 εκτιμήθηκε στα 17.2 εκατομμύρια άτομα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, οι στατιστικές της υγείας, συμπεριλαμβανομένων αυτών για το προσδόκιμο ζωής και τη θνησιμότητα, έγιναν σταδιακά διαθέσιμες στον υπόλοιπο κόσμο.
Το 1989, η Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία δημοσίευσε τα δημογραφικά δεδομένα της χώρας στο Ταμείο Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου να εξασφαλίσει τη βοήθεια του Ταμείου Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών στη διεξαγωγή της πρώτης εθνικής απογραφής στη Βόρεια Κορέα από την ανεξαρτητοποίηση της το 1948. Αν και τα στοιχεία που δόθηκαν στα Ηνωμένα Έθνη ίσως έχουν παραμορφωθεί, φαίνεται ότι η Βόρεια Κορέα προσπαθεί να ανοιχθεί στον υπόλοιπο κόσμο, και ως αποτέλεσμα περισσότερες πληροφορίες έχουν γίνει διαθέσιμες για τη δημογραφία της Βόρειας Κορέας. Παρόλο που η χώρα δεν διαθέτει εκπαιδευμένους δημογράφους, οι βορειοκορεατικές αρχές έχουν στη διάθεση τους ακριβή δεδομένα για τη μετανάστευση, τις γεννήσεις και τους θανάτους. Σύμφωνα με τον αμερικάνο μελετητή Νίκολας Έμπερστατ και τον δημογράφο Μπράιαν Ko, οι στατιστικές ζωτικής σημασίας καθώς και προσωπικές πληροφορίες για τους κατοίκους διατηρούνται σε υπηρεσίες των ρι (= χωριό, μονάδα τοπικής αυτοδιοίκησης στη Βόρεια Κορέα) στις αγροτικές περιοχές, ενώ τα παραπάνω στατιστικά και πληροφορίες διατηρούνται σε υπηρεσίες των τονγκ (= επαρχία ή τομέας) στις αστικές περιοχές.
Κορεάτες Αμερικάνοι
Η μετανάστευση των Κορεατών στις ΗΠΑ ξεκίνησε γύρω στο 1903, αλλά η κοινότητα των Κορεατών Αμερικανών ήταν σχετικά μικρή μέχρι το πέρασμα του Νόμου Μετανάστευσης και Εθνικότητας το 1965. Το 2017 (συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών χωρίς χαρτιά και αυτών που δεν έχουν καταγραφεί), περίπου 1.85 εκατομμύρια Κορεάτες μετανάστες και άτομα κορεατικής καταγωγής ζούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με τα επίσημα νούμερα της αμερικάνικης απογραφής πληθυσμού.
Η Περιοχή του Μείζονος Λος Άντζελες και η Μητροπολιτική Περιοχή της Νέας Υόρκης συγκεντρώνουν τους μεγαλύτερους κορεατικούς πληθυσμούς μετά από αυτούς στην Κορέα και την Κίνα. Επίσης, σημαντικοί κορεατικοί πληθυσμοί εντοπίζονται στην Κίνα, την Ιαπωνία και τον Καναδά. Επίσης, υπάρχουν σημαντικές κοινότητες Κορεατών σε λατινοαμερικάνικες χώρες, όπως είναι η Αργεντινή, η Βραζιλία και το Μεξικό. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και του 2000, ο αριθμός των Κορεατών στις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ αυξήθηκε σημαντικά. Η μεγαλύτερη κορεατική κοινότητα στη Δυτική Ευρώπη βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν και είναι σχετικά μικρή αριθμητικά. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο αριθμός των κορεατών στη Γερμανία ξεπερνούσε αυτόν του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης, από τη δεκαετία του 1960 έχει μεταναστεύσει σημαντικός αριθμός Κορεατών στην Αυστραλία. Οι Κορεάτες της Αυστραλίας αποτελούν σημαντικό μέρος της αυστραλιανής κοινωνίας, ιδιαίτερα στους τομείς της οικονομίας, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού.
Ο Κορεατικός πληθυσμός στις Ηνωμένες Πολιτείες καταλαμβάνει ένα μικρό μερίδιο της αμερικανικής οικονομίας, ωστόσο η επίδραση τους είναι δυσανάλογα θετική. Οι Κορεάτες Αμερικάνοι έχουν διπλάσιες αποταμιεύσεις σε σχέση με τον αμερικανικό μέσο όρο. Επίσης, ο ρυθμός αποφοίτησης των Κορεατών από τα αμερικανικά κολέγια είναι διπλάσιος του αμερικανικού μέσου όρου, παρέχοντας εξειδικευμένο και μορφωμένο εργατικό δυναμικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με την αμερικανική απογραφή του 2000, το μέσο ετήσιο οικογενειακό εισόδημα για τους Κορεάτες στις ΗΠΑ έφτανε τα 59.981 δολάρια, όντας περίπου 5.1% υψηλότερο από τον αμερικανικό μέσο όρο εκείνη την εποχή, που έφτανε τα 56.604 δολάρια.
Πληθυσμοί που είναι εν μέρει Κορεάτες
Ο Πακ Νότσα (γεννημένος ως Βλαντίμιρ Τιχόνοφ στο Λένινγκραντ) γράφει ότι στα τέλη του 1941 υπήρχαν 5.747 ιαπωνοκορεατικά ζευγάρια. Ο Πακ Τσέιλ εκτιμά ότι στα χρόνια αμέσως μετά τον πόλεμο ζούσαν 70.000 με 80.000 "ημικορεάτες" στην Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Βόρειας Κορέας
Ερωτική γαλουχία
μικρογραφία| Μια γυναίκα θηλάζει το στήθος μιας άλλης γυναίκας. Η ερωτική γαλουχία είναι η σεξουαλική διέγερση μεσω του θηλασμού σε γυναικείους μαστούς. Ανάλογα με τις συνθήκες, η πρακτική αυτή μπορεί επίσης να αναφερθεί ως ενήλικος θηλασμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξολογία Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Μαστός Κατηγορία:Στοματικός ερωτισμός
Περιφέρεια Νταρ ες Σαλάαμ
Η Περιφέρεια Νταρ ες Σαλάαμ (Αγγλικά Dar es Salaam Region, Σουαχίλι Mkoa wa Dar es Salaam), είναι μια από τις 30 διοικητικές Περιφέρειες της Τανζανίας. Συνορεύει στα ανατολικά με τον Ινδικό Ωκεανό και περιτριγυρίζεται από τα βόρεια, δυτικά και νότια από την Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region). Η περιφερειακή πρωτεύουσα, είναι η πόλη του Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam).
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, η περιοχή είχε πληθυσμό 4.364.541 άτομα, που ήταν πολύ υψηλότερος από την προ-απογραφής εκτίμηση των 3.270.255 ατόμων. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 2 Για 2002-2012, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού στην περιφέρεια ήταν 5,6 τοις εκατό, ο υψηλότερος στη χώρα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 4  Ήταν επίσης η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή με 3.133 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 6
Περιοχές
Η Περιφέρεια Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam Region), διαιρείται σε πέντε διοικητικές περιοχές. Ο περιφερειακός επίτροπος είναι ο Paul Makonda.
Μεταφορές
Η πιο κοινή μορφή της μεταφοράς στο Νταρ ες Σαλάαμ (Dar es Salaam) είναι τα δημόσια λεωφορεία, τα οποία ονομάζονται ντάλα ντάλα και που βρίσκονται συχνά στους μεγάλους τερματικούς σταθμούς λεωφορείων του Makumbusho και Ubungo. Η κυβέρνηση εισήγαγε επίσης τα λεωφορεία metro transport buses υπό την Dar es Salaam rapid transit ("mwendo kasi" που σημαίνει «ταχύτητα»). Τα λεωφορεία μετρό, τα διαχειρίζεται η UDA (Usafiri Dar es Salaam). Η πόλη εξυπηρετεί επίσης τη μεταφορά προς τις διάφορες τοποθεσίες, με μοτοσικλέτες και τρίκυκλα μάρκας Bajaj.
Στα σημαντικά μέρη για να επισκεφτείτε στο Νταρ (Dar) περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων το Makumbusho cultural museum center στην Kijitonyama, το μουσείο στο κέντρο της πόλης και το εμπορικό κέντρο Mlimani. Το Dar es Salaam μπορεί να υπερηφανεύεται για τα πολυτελή ξενοδοχεία και τις παραλίες του, μερικά από τα μεγάλα ξενοδοχεία περιλαμβάνουν το Movenpick, Kempinski Kilimanjaro, Peacock, Whitesands και πολλά άλλα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταρ ες Σαλααμ
Συκιά Λάρισας
Η Συκιά είναι ακατοίκητος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Η Συκιά βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, περίπου 15 χλμ. ΒΔ. από την Ελασσόνα (έδρα του δήμου) και 54 χλμ. ΒΔ. από την Λάρισα, σε υψόμετρο 520 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 στο ΦΕΚ 3Α - 07/01/1919 να απογράφεται στην κοινότητα Λυκουδίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Λυκούδι, αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σαρανταπόρου του Δήμου Ελασσόνας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Δείτε επίσης
Στον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Συκέα ή Συκιά.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Παγκόσμιο κύπελλο υδατοσφαίρισης γυναικών
Το Παγκόσμιο κύπελλο υδατοσφαίρισης γυναικών της ΦΙΝΑ (FINA Women's Water Polo World Cup) αποτελεί μια διεθνή διοργάνωση της υδατοσφαίρισης, με την συμμετοχή εθνικών ομάδων γυναικών από χώρες-μέλη της ΦΙΝΑ. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1979, και έως το 1989 δεν είχε συγκεκριμένο έτος διεξαγωγής. Από το 1989 έως το 1999 διεξαγόταν κάθε δύο χρόνια και από το 2002 έως το 2018 κάθε τέσσερα χρόνια. Από το 2023 και μετά το τουρνουά αντικατέστησε την Παγκόσμια Λίγκα Υδατοσφαίρισης (World League), η οποία καταργήθηκε.
Ιστορικό
Η πρώτη διοργάνωση έλαβε χώρα από τις 29 Ιουνίου έως την 1 Ιουλίου του 1979 στην πόλη Μέρσεντ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, και συμμετείχαν οι ομάδες των ΗΠΑ (Χρυσό Μετάλλιο), Ολλανδίας (Ασημένιο Μετάλλιο), Αυστραλίας (Χάλκινο Μετάλλιο), Καναδά και Νέας Ζηλανδίας. Το τουρνουά διεξήχθη σε όμιλο με βαθμολογία και μονούς αγώνες. Οι ίδιες αυτές ομάδες (με μικρές διαφορές) συμμετείχαν στις διοργανώσεις έως το 1984, χωρίς προκριματικούς γύρους, και με το ίδιο σύστημα διεξαγωγής του τουρνουά. Το 1988 προστέθηκαν οι ομάδες της Ουγγαρίας και του Πουέρτο Ρίκο, και από τότε η διοργάνωση "άνοιξε" για συμμετοχή περισσότερων ομάδων.
Από το 1989 το Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών εναρμονίστηκε με το αντίστοιχο των Ανδρών τόσο στα έτη, όσο και στον τρόπο διεξαγωγής του. Έτσι έως το 1999 στην τελική φάση συμμετείχαν σταθερά 8 ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους, και καθιερώθηκαν πλέον τα χιαστί νοκ-άουτ παιχνίδια μεταξύ των ομάδων των θέσεων 1 και 2 κάθε ομίλου για τις θέσεις 1 έως 4, και αντίστοιχα των ομάδων των θέσεων 3 και 4 κάθε ομίλου για τις θέσεις 5 έως 8.
Τα έτη 2002 και 2006 στη διεκδίκηση του τίτλου συμμετείχαν και ομάδες της 3ης θέσης των ομίλων. Οι ομάδες που καταλάμβαναν την 1η θέση του ομίλου προκρίνονταν στους ημιτελικούς, όπου συναντούσαν τους νικητές των χιαστί ζευγαριών των θέσεων 2 και 3 κάθε ομίλου, σε νοκ-άουτ παιχνίδια. Οι ομάδες της 4ης θέσης κάθε ομίλου αγωνίζονταν για τις θέσεις 7 και 8.
Στις τρεις επόμενες διοργανώσεις (2010, 2014, 2018) στα νοκ-άουτ παιχνίδια –μετά τους αγώνες των δύο ομίλων– συμμετείχαν όλες οι ομάδες με τα αρχικά χιαστί ζευγάρια να είναι 1–4 και 2–3.
Η Εθνική Ελλάδας συμμετείχε για πρώτη φορά σε τελική φάση το 1997, κατέλαβε την 3η θέση στον όμιλό της και τελικά την 6η θέση στην τελική κατάταξη.
Το νέο Παγκόσμιο Κύπελλο
Το 2023 ξεκίνησε η νέα φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών που αντικατέστησε την Παγκόσμια Λίγκα, και επίσης άλλαξε ο τρόπος διεξαγωγής της διοργάνωσης. Οι εθνικές ομάδες Γυναικών χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες βάσει δυναμικότητας. Στην Α΄ κατηγορία (για τη διοργάνωση του 2023) συμπεριλήφθηκαν οι οκτώ πρώτες ομάδες του Παγκοσμίου πρωταθλήματος Γυναικών 2022. Στη Β΄ κατηγορία συμπεριλήφθηκαν οκτώ ομάδες που προέκυψαν από αγώνες στις τέσσερις Διεθνείς Ομοσπονδίες (Αμερική, Ασία-Ωκεανία, Αφρική, Ευρώπη). Από κάθε ομοσπονδία προκρίθηκαν δύο ομάδες στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2023. Οι 8 ομάδες της Α΄ κατηγορίας χωρίστηκαν σε δύο ομίλους και έδωσαν αγώνες με βαθμολογία που διεξήχθησαν στο Ρότερνταμ (1ος γύρος). Όλες οι ομάδες προκρίθηκαν στον 2ο γύρο, που διεξήχθη στην Αθήνα. Οι 4 ομάδες των θέσεων 1 και 2 των ομίλων του 1ου γύρου, αν και είχαν ήδη προκριθεί για την τελική φάση (Super Final), αγωνίστηκαν σε όμιλο για κατάταξη δυναμικότητας. Οι 4 ομάδες των θέσεων 3 και 4 των ομίλων του 1ου γύρου αγωνίστηκαν σε όμιλo, από τον οποίο οι 2 πρώτες ομάδες προκρίθηκαν για την τελική φάση. Έτσι στην τελική φάση συμμετείχαν 6 ομάδες από την Α΄ κατηγορία. Οι 8 ομάδες της Β΄ κατηγορίας χωρίστηκαν επίσης σε δύο ομίλους και έδωσαν αγώνες με βαθμολογία, που διεξήχθησαν στο Βερολίνο. Ακολούθησαν χιαστί αγώνες μεταξύ των δύο πρώτων ομάδων κάθε ομίλου, ώστε να προκριθούν τελικά 2 ομάδες. Έτσι προέκυψαν οι 8 ομάδες που συμμετείχαν στην τελική φάση (Super Final) του Λονγκ Μπιτ. Για τη βαθμολογία των ομίλων καταργήθηκε η ισοπαλία και θεσμοθετήθηκαν τα πέναλτι. Η νικήτρια ομάδα στη διαδικασία των πέναλτι λαμβάνει 2 βαθμούς και η ηττημένη 1 βαθμό. Σε αγώνα χωρίς πέναλτι ισχύει η βαθμολογία 3 βαθμοί για τη νικήτρια ομάδα και 0 για την ηττημένη.
Στην τελική φάση (Super Final) του Λονγκ Μπιτ οι 8 ομάδες έδωσαν αγώνες νοκ-άουτ, τόσο για την ανάδειξη της νικήτριας ομάδας, όσο και για τις υπόλοιπες θέσεις 3 έως 8. Τα αρχικά ζευγάρια δημιουργήθηκαν με βάση τη βαθμολογία των ομίλων. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα των ΗΠΑ, που νίκησε στον τελικό την ομάδα της Ολλανδίας με 12–11. Η Εθνική Ελλάδας αφού ηττήθηκε στον πρώτο νοκ-άυτ αγώνα από την ομάδα της Ουγγαρίας με 20–13, κατέλαβε τελικά την 5η θέση. Από τα επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα η ομάδα που κατατάσσεται τελευταία από την Α΄ κατηγορία θα υποβιβάζεται στην Β΄ και αντίστοιχα η νικήτρια ομάδα της Β΄ κατηγορίας θα προβιβάζεται στην Α΄ κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στον κόσμο
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ακτής Ελεφαντοστού
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ακτής Ελεφαντοστού (γαλλικά: Bibliothèque Nationale de la Côte d'Ivoire ή BNCI) βρίσκεται στο Αμπιτζάν, την οικονομική πρωτεύουσα, στο οροπέδιο μεταξύ του Μουσείου Πολιτισμών και του Υπουργείου Άμυνας.
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη BNCI προέρχεται από το τμήμα τεκμηρίωσης της Ακτής Ελεφαντοστού του IFAN, το οποίο είναι επίσης το αποικιακό ερευνητικό ίδρυμα στους τομείς της εθνοκοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας, της προϊστορίας κ.λπ. . Το 1960, το τμήμα τεκμηρίωσης της Ακτής Ελεφαντοστού του IFAN έγινε το "Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης" CND (Centre National de Documentation). Έξι χρόνια αργότερα, το CND μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη της Ακτής Ελεφαντοστού BNCI.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1971, με διάταγμα του Προέδρου της Ελεφαντοστού, Φέλιξ Χουφούε Μποινί 5, δημιουργήθηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ακτής του Ελεφαντοστού. Τον Ιανουάριο του 1974, ο Φέλιξ Χουφούε Μποινί προχώρησε στα εγκαίνια του κτιρίου που στεγάζει τη BNCI, δώρο από την καναδική κυβέρνηση. Προσαρτημένη στο Υπουργικό Συμβούλιο του Υπουργείου Πολιτισμού και Γαλλοφωνίας της Ακτής Ελεφαντοστού, διευθύνεται από Διευθυντή Κεντρικής Διοίκησης. Από τις 7 Φεβρουαρίου 2008, η Σαντάλ Αντζιμάν πατρώνυμο Nandoh είναι η Διευθύντρια και διαδέχτηκε τον  Ambroise Agnero Akpa.
Αποστολή
μικρογραφία|373x373εσ|Η Σαντάλ Αντζιμάν, η Διευθύντρια που διαδέχτηκε τον Ambroise Agnero Akpa Σύμφωνα με το διάταγμα 060/MCF/CAB της 23ης Ιανουαρίου 2017 σχετικά με την κατανομή, την οργάνωση και τη λειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ακτής Ελεφαντοστού ορίζει τις ακόλουθες αποστολές για την ανάπτυξη και την προώθηση της δημόσιας ανάγνωσης:
Κτίριο
Το νέο κτίριο της βιβλιοθήκης κτίστηκε σε οικόπεδο 12 στρεμμάτων. Έχει έκταση 6.500 τ.μ. Στο κτίριο υπάρχουν δύο αναγνωστήρια για 300 αναγνώστες. Οι αποθήκες έχουν χωρητικότητα 200.000 τόμων και σχεδόν 100.000 τόμοι έχουν ελεύθερη πρόσβαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ακτή Ελεφαντοστού Ακτη
Σχέσεις Κύπρου και Ηνωμένων Πολιτειών
300px|thumb|Η πρώην υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών [[Κοντολίζα Ράις συνομιλεί με τον Ταξίαρχο του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ, στρατηγό Καρλ Τζένσεν στη Λάρνακα της Κύπρου.]] Οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Κύπρου και Ηνωμένων Πολιτειών μπορούν να χαρακτηριστούν ως άριστες, καθώς και οι δύο συμμετέχουν στα Ηνωμένα Έθνη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, την Παγκόσμια Τράπεζα και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Η Κύπρος υπήρξε παρατηρητής στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών.
Διμερείς & Στρατηγικές Σχέσεις
300px|thumb|Ελληνοκύπριοι και αμερικανικοί πεζοναύτες μαζί με μέλη από αντίστοιχες κυβερνητικές αντιπροσωπείες σε πλοίο φωτογραφίζουν μετά τις κοινές ασκήσεις τους στην Κύπρο.
Οι σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κύπρου μπορούν να χαρακτηριστούν άριστες, αλλά ιστορικά περίπλοκες λόγω πολλών παραγόντων. Η Κύπρος θεωρείται ως δημοκρατικό κράτος που μπορεί να χρησιμεύσει ως σημαντική βάση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε πολλές περιπτώσεις στρατιωτικές βάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια όπως το λιμάνι Λεμεσού και το Διεθνές Αεροδρόμιο Λάρνακας αντίστοιχα, έχουν χρησιμοποιηθεί για ανθρωπιστικούς και υποστηρικτικούς σκοπούς από τις ΗΠΑ. Η Κύπρος έχει επίσης δώσει αποκλειστικά δικαιώματα στην αμερικανική πολυεθνική εταιρεία ExxonMobil για την εξόρυξη φυσικού αερίου από την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της. Οι ΗΠΑ εισάγουν από την Κύπρο αγροτικά προϊόντα και ορυκτά ενώ οι επιχειρηματικοί δεσμοί περιλαμβάνουν αρκετές υπηρεσίες.
Οι ΗΠΑ συνεργάζονται επίσης στενά με την Κύπρο για να προωθήσουν κοινές προτεραιότητες τόσο διμερώς όσο και στο πλαίσιο της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, κράτος μέλος της οποίας η Κύπρος είναι. Η διμερής εταιρική σχέση επικεντρώνεται σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος, όπως η ειρήνη, η ασφάλεια, το εμπόριο και οι επενδύσεις, η διαφοροποίηση των ευρωπαϊκών πηγών ενέργειας και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς σε ολόκληρο το νησί. Η προσέγγιση της κυβέρνησης του Ισραήλ με την Κύπρο τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά την επιδρομή του στόλου της Γάζας, έχει ενισχύσει τις σχέσεις Κύπρου-Ισραήλ ακόμα περισσότερο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν αυτή την προσέγγιση με το Ενεργειακό Τρίγωνο μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας.
Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας
Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάζονται επίσης στενά με την Κύπρο στον πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας. Μια συνθήκη αμοιβαίας νομικής συνδρομής, η οποία ισχύει από τις 18 Σεπτεμβρίου 2002, διευκολύνει τη διμερή συνεργασία. Η Κύπρος υπέγραψε επίσης Πρωτοβουλία για την Ασφάλεια Διάδοσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Ιουλίου 2005, η οποία ενισχύει τη διμερή αντιτρομοκρατική συνεργασία.
Κοινά Ενεργειακά Έργα
Οι ΗΠΑ σέβονται τα δικαιώματα της Κύπρου να αναπτύξει τους πόρους της στην ΑΟΖ της και έχουν επανειλημμένα επιδείξει προσοχή στις Τουρκικές αρχές που αποσταθεροποιούν την έρευνα Πετρελαίου & Αερίου εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Οι ΗΠΑ παραμένουν βαθιά ανήσυχοι για τις επανειλημμένες προσπάθειες της Τουρκίας να διεξάγει γεωτρήσεις στα ύδατα ανοιχτά της Κύπρου. Αυτή η προκλητική στάση αυξάνει τις εντάσεις στην περιοχή. Ο Μόργκαν Ορτάγκους του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ δήλωσε το 2019, «Καλούμε τις τουρκικές αρχές να σταματήσουν αυτές τις επιχειρήσεις και να ενθαρρύνουμε όλα τα μέρη να ενεργήσουν με αυτοσυγκράτηση και απέχουν από ενέργειες που αυξάνουν τις εντάσεις στην περιοχή». Η Κύπρος επίσης κάλεσε την Τουρκία να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δύο χωρών.
Θέση των ΗΠΑ για το Κυπριακό ζήτημα
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κυπριακή Δημοκρατία συνήψαν επίσημες διπλωματικές σχέσεις το 1960, αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αμέσως προέκυψαν διαφορές μεταξύ της ελληνοκυπριακής πλειονότητας (77,1%) και της μειονοτικής τουρκοκυπριακής κοινότητας (18,2%) κατά την εφαρμογή του τότε Συντάγματος της Κύπρου. Στη συνέχεια, η διακοινοτική βία οδήγησε στην ίδρυση της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο το 1964. Το 1974, το πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από την ελληνική στρατιωτική χούντα του 1967-1974 απέτυχε να παράσχει την ένωση με την Ελλάδα. Στη συνέχεια, ακολούθησε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη του 37% του νησιού και την ντε φάκτο διαίρεση του λαού και του νησιού του από το 1974. Σήμερα, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι η μόνη επίσημη κυβέρνηση του νησιωτικού κράτους Ωστόσο, περισσότερο από το 1/3 του βορρά διοικείται από Τουρκοκύπριους, μέσω της αποκαλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» που ανακηρύχθηκε το 1983 μονομερώς από την Τουρκία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεν αναγνωρίζουν την «ΤΔΒΚ», καθώς και καμία άλλη χώρα στον κόσμο εκτός από την Τουρκία. Περίπου 30.000 Τούρκοι στρατιώτες παραμένουν στο νησί ενώ η ουδέτερη ζώνη της «Πράσινης γραμμής» περιπολείται από την UNFICYP. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν το status quo για το Κυπριακό πρόβλημα ως «απαράδεκτο» και υποστηρίζουν πλήρως τις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις υπό την ηγεσία του ΟΗΕ ως τον σωστό τόπο για την επίτευξη μιας δίκαιης διευθέτησης. Τον Δεκέμβριο του 2019, το Κογκρέσο των ΗΠΑ ήρε το εμπάργκο όπλων στην Κύπρο εδώ και δεκαετίες. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2020, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να άρουν το εμπάργκο στην πώληση «μη θανατηφόρων» στρατιωτικών υλικών στην Κύπρο για ένα έτος, αρχής γενομένης από την 1η Οκτωβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Κύπρου Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών
Αγία Φωτεινή Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης
Για τον συνώνυμο οικισμό στον νομό Ρεθύμνης δείτε το λήμμα: Αγία Φωτεινή Αμαρίου Ρεθύμνης
Η Αγία Φωτεινή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κεραμέ, της δημοτικής ενότητας Λάμπης, του δήμου Αγίου Βασιλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Φωτεινή είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού, κοντά στον Κεραμές. Είναι κτισμένος κοντά στη θάλασσα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 50 χλμ. περίπου Ν. του Ρεθύμνου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεραμέ
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=26816)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Multirama
Από το 1996, η Multirama έχει ανανεώσει το δίκτυό της 3 φορές. Η Kouros έχει αναπτύξει, κατασκευάζει και αναπτύσσει κάθε φορά την εξωτερική και εσωτερική σήμανση. Από υψηλής συχνότητας, προγράμματα επαναφοράς επωνυμίας σε όλη τη χώρα μέχρι μεμονωμένα οργανικά έργα, η Kouros ήταν ένας αξιόπιστος συνεργάτης εμπορίας και σήμανσης που υποστήριξε την ανάπτυξη της Multirama.
Η οπτική ταυτότητα εισήχθη το 2007. Η Kouros ανέπτυξε μια πλήρη σειρά λύσεων σήμανσης για το Multirama, συμπεριλαμβανομένων των τοτέμ επωνυμίας, φωτεινές επιγραφές flex-face, εξωτερικές πινακίδες και σημαίες. Το νέο RVI κατασκευάστηκε και εγκαταστάθηκε σε λιγότερο από 20 ημέρες σε όλη την Ελλάδα.
Η μόνη επωνυμία του πρώην ομίλου Multirama που επιβιώνει σήμερα, η Public είναι λιανοπωλητής προϊόντων τεχνολογίας, βιβλίων και παιχνιδιών. Έχουμε επώνυμα επιλεγμένα καταστήματα Public σε Ελλάδα και Κύπρο χρησιμοποιώντας μια σειρά από λύσεις σήμανσης εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, merchandising και έντυπα γραφικά. Ανάμεσά τους και το εμβληματικό κατάστημα των Public, που στεγάζεται στο ιστορικό Pallis Manor στο κέντρο της Αθήνας.
Αγγελική Αδαμοπούλου
Η Αγγελική-Ναταλία Αδαμοπούλου είναι Ελληνίδα δικηγόρος και ανεξάρτητη βουλευτής Α΄ Αθηνών, εκλεγμένη με το ΜέΡΑ25 το 2019.
Είναι απόφοιτος νομικών σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στα ανθρώπινα δικαιώματα από το Πανεπιστήμιο Καρόλου Γ΄ της Μαδρίτης.
Στις εκλογές του 2019 εξελέγη με 1.907 ψήφους βουλευτής του ΜέΡΑ25. Συμμετείχε ως μέλος στις παρακάτω Επιτροπές και Υποεπιτροπές της Βουλής: «Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης», «Επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου», «Υποεπιτροπή για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία», «Υποεπιτροπή για την καταπολέμηση της εμπορίας και εκμετάλλευσης ανθρώπων». Εκπροσώπησε το κόμμα της ως μέλος της Επιτροπής της Θ’ Αναθεωρητικής Βουλής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος το 2019.
Στις 8 Μαρτίου 2022 ανεξαρτητοποιήθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, και στις 20 Δεκεμβρίου 2022 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Στις 17 Φεβρουαρίου 2023 ανεξαρτητοποιήθηκε εκ νέου.
Άρση ασυλίας
Στις 2 Ιουλίου 2020 κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την ψήφιση του νομοσχεδίου του υπουργείου Προστασιας του Πολίτη για τις «Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις», η Αδαμοπούλου κατήγγειλε από το βήμα της Βουλής την Ελληνική Αστυνομία, βασιζόμενη σε δηλώσεις πολιτικών στελεχών, δημοσιογράφων αλλά και εκπροσώπων των αστυνομικών οργάνων, ότι διατηρεί υπόγειες σχέσεις με άτομα που προκαλούν επεισόδια στις συγκεντρώσεις και στις πορείες διαμαρτυρίας και μάλιστα συνεργάζεται μαζί τους, επιτρέποντας σε στελέχη της να συμμετέχουν ή και να προκαλούν τα επεισόδια. Η Ένωση Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας Κεντρικής Μακεδονίας κατέθεσε αμέσως μήνυση εναντίον της για συκοφαντική δυσφήμηση. Η βουλευτής παραπέμφθηκε στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, που παρά την αντίθετη γνώμη σύσσωμης σχεδόν της Αντιπολίτευσης, προχώρησε στις 16 Δεκεμβρίου 2020 στην άρση της ασυλίας της, με ψήφους 162 υπέρ, 116 κατά και 15 παρών.
Βουλευτές αλλά και ΜΜΕ αντέδρασαν στην απόφαση κάνοντας λόγο για φίμωση και λογοκρισία στον τρόπο έκφρασης των βουλευτών και στις πολιτικές εκτιμήσεις που αυτοί κάνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, το ΜέΡΑ25 και οι περισσότεροι βουλευτές του ΚΙΝΑΛ υποστήριξαν ότι δεν πρόκειται για μια απλή άρση ασυλίας αλλά για αρνητικό προηγούμενο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, αφού στην ουσία η Βουλή συναίνεσε στην δίωξη βουλευτών όταν δεν είναι αρεστοί κατά την διάρκεια άσκησης των βουλευτικών τους καθηκόντων. Η βουλευτής μετά το αποτέλεσμα της συζήτησης για την ασυλία της έκανε λόγο για κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Ο συνταγματολόγος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κατρούγκαλος, επισήμανε το άτοπο της μήνυσης, αφού το αδίκημα δεν έγινε κατά συγκεκριμένου προσώπου.
Εντέλει η Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών στις 12 Δεκεμβρίου 2021 απέρριψε αμετάκλητα την μήνυση των συνδικαλιστών αστυνομικών, αφού στο σκεπτικό της απόρριψης της έγκλησης, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «δεν αρκεί για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της δυσφήμησης, απλής ή συκοφαντικής, αλλά και της εξύβρισης, η αναφορά γενικά "η αστυνομία" ή "οι αστυνομικοί" ή "τα αστυνομικά όργανα"».
Αποχώρηση από το ΜέΡΑ25
Στις 8 Μαρτίου 2022, η βουλευτής ανακοίνωσε με επιστολή της στον Πρόεδρο της Βουλής την απόφασή της να αποχωρήσει από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός της και να συνεχίσει ως ανεξάρτητη, μέχρι το τέλος της θητείας της. Έκανε λόγο για σταδιακή αλλαγή νοοτροπίας στο ΜέΡΑ25, μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2019, με αποτέλεσμα να εμφανίζει πλέον ελλείμματα δημοκρατίας, αξιοκρατίας, ισότητας, διαφάνειας. Δυο μέρες αργότερα το ΜέΡΑ25 εξέδωσε ανακοίνωση όπου έκανε γνωστή την από καιρού διαφοροποίηση της Αδαμοπούλου από τις αξίες και τις αρχές του κόμματος, παραθέτοντας μια σειρά από ζητήματα στα οποία η μέχρι πρότινος βουλευτής, παραμέρισε την πολιτική του κόμματος για να επιβάλλει τις δικές της απόψεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25 Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών
Φότσα (Τουρκία)
Η Φότσα (τουρκικά: Foça, παραφθορά της ελληνικής ονομασίας Φώκαια) είναι πόλη και διαμέρισμα στην επαρχία Σμύρνης της Τουρκίας, στις ακτές του Αιγαίου.
Η Φότσα είναι πρώην ελληνική πόλη, σε απόσταση περίπου 69 χλμ. βορειοδυτικά του κέντρου της πόλης της Σμύρνης. Το διαμέρισμα έχει επίσης μια κωμόπολη με τον δικό της δήμο η οποία ονομάζεται Γενίφοτσα (Yenifoça, κυριολεκτικά «Νέα Φότσα»), όντας επίσης κατά μήκος της ακτής και σε απόσταση 20 χλμ από τη Φότσα. Για αυτόν τον λόγο, η ίδια η Φότσα αποκαλείται τοπικά συχνά ως Εσκίφοτσα (Eskifoça, «Παλιά Φότσα») στην καθημερινή γλώσσα. Η πόλη είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας πόλης της Φώκαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σμύρνη Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Τουρκική Ριβιέρα
Περιοχή Κινοντόνι
Η Περιοχή Κινοντόνι (αγγλικά: Kinondoni District, σουαχίλι: Wilaya ya Kinondoni), είναι η βορειότερη από τις τρεις Περιοχές στην Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam Region) της Τανζανίας. Οι άλλες δύο είναι οι Περιοχές Ιλάλα (Ilala District) στα νότια και η Τεμέκε (Temeke District) ακόμη νοτιότερα, ενώ, ανατολικά συνορεύει με τον Ινδικό Ωκεανό και στα βόρεια και δυτικά περιστοιχίζεται από την Περιφέρεια Πουάνι.
Το 2002, η Εθνική Απογραφή της Τανζανίας δηλώνει ως πληθυσμό στην Επαρχία Κινοντόνι (Kinondoni District) 1.083.913 άτομα. Η Περιοχή Κινοντόνι (Kinondoni District) είναι 537,44 τ.χλμ.. Η τελευταία απογραφή του πληθυσμού το 2012, έδειξε ότι ο πληθυσμός στην Επαρχία Κινοντόνι (Kinondoni District) ήταν 1.775.049 άτομα εκ των οποίων 914.247 γυναίκες και 860.802 άντρες. Υπάρχουν 446.504 νοικοκυριά στην Περιοχή Κινοντόνι (Kinondoni District), με το μέσο όρο τα 4 άτομα ανά νοικοκυριό.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Ο Δήμος Κινοντόνι (Kinondoni Municipality), υποδιαιρείται διοικητικά σε 4 Τομείς, 27 Τμήματα και 113 υπο-Τμήματα. Τα Τμήματα είναι τα παρακάτω: • 5
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νταρ ες Σαλάμ Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Νταρ ες Σαλαάμ Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ
Άγρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Εύα Μπέντναϊ
Η Εύα Μπέντναϊ (επίσης γνωστή ως Εύα Μπάι, 1 Μαΐου 1927 - 21 Ιουνίου 2017) ήταν μια ουγγαρέζα ζωγράφος, γνωστή για τη δουλειά της ανάμεικτων μέσων, όπου χρησιμοποίησε στρώματα βαφής και βερνικιού, που συχνά ενσωματώνουν κομμάτια μετάλλου, πλαστικών και υφασμάτων. Εκπαιδεύτηκε στη Βουδαπέστη, έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές της δεκαετίας του 1970 πριν εγκατασταθεί στη Βόννη της Γερμανίας. Το 2009 μια έκθεση του έργου της ζωής της φιλοξενήθηκε στο προάστιο Βάσεναρ στο παλάτι Ντε Πάου δίπλα στις πρεσβείες της Ουγγαρίας και της Γερμανίας. Την επόμενη χρονιά, το Κεντρικό Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Ινστιτούτο στη Βουδαπέστη φιλοξένησε την πρώτη αναδρομική έκθεση των έργων της στη χώρα της από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει έργα σε δημόσιες συλλογές στη Γερμανία και την Ολλανδία, καθώς και έργα ζωγραφικής σε ιδιωτικές συλλογές.
Βιογραφία
Η Μπέντναϊ γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1927, στη Βουδαπέστη στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το 1946, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Εφαρμοσμένων Τεχνών στη Βουδαπέστη, έχοντας εκπαιδευτεί με τον Εντρέ Ντομανόφσκι, Κατσιάνι Αλαντάρ και Ερζιμπέτ Παρίς. Παντρεύτηκε τον Ντεσό Μπέντναϊ, ο οποίος λειτουργούσε έκθεση επίπλων στη λεωφόρο Ιστβάν, από το οποίο αυτός σχεδίασε έπιπλα, εσωτερικούς χώρους και έργα τέχνης με σμάλτο. Στην αρχή της καριέρας της, αυτή και ο σύζυγός της δίδαξαν τέχνη στο Κρατικό Ινστιτούτο Ατόμων με Αναπηρία, εκπαιδεύοντας τους νέους να αποκτήσουν εμπορεύσιμες δεξιότητες στην τέχνη.
Στη δεκαετία του 1950, καθώς ο σύζυγός της στράφηκε περισσότερο στις καλές τέχνες, το ύφος της Bednay άλλαξε από το Αρ Νουβό (Art Nouveau) σε πιο μοντέρνα μέσα έκφρασης, αγκαλιάζοντας ένα αφηρημένο στυλ, επηρεασμένο από τα έργα των Μαρκ Σαγκάλ, Ανρί Ματίς,  Αμεντέο Μοντιλιάνι και Πικάσο, αν και δεν ενσωμάτωσε τις δυτικές τάσεις προς τον εξπρεσιονισμό ή την ποπ αρτ (pop art) "Για να ενισχύσει τη σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού",  το έργο της αγνόησε τις τάσεις των διαφόρων καλλιτεχνικών κινημάτων, ακολουθώντας τη φιλοσοφική πορεία του αυστηρού αισθητικού κονστρουκτιβισμού, διατηρώντας τη διαχρονικότητα της τέχνης και προσαρμοζόμενη με τις κανονικές αρχές της.
Όπως και άλλοι καλλιτέχνες της εποχής της, η Μπέντναϊ υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στο Ίδρυμα Καλών Τεχνών, το οποίο με τη σειρά του, αφού έκρινε τα έργα θα τα αγόραζε σε ελάχιστες τιμές και θα τα εμπορεύονταν στο εξωτερικό. Αυτό περιόρισε την αυτονομία των καλλιτεχνών στις δικές τους παραγωγές και τους στερούσε ένα κοινό με τους συναδέλφους τους και τους πολίτες της Ουγγαρίας. Παρά τους περιορισμούς,  η Μπέντναϊ διοργάνωσε μια ατομική έκθεση το 1968 στη Βουδαπέστη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αυτή και ο σύζυγός της αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ουγγαρία αναζητώντας καλλιτεχνική ελευθερία και μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη το 1972. Το 1973, η Μπέντναϊ φιλοξένησε μια ατομική έκθεση στο Μανχάταν στην Πινακοθήκη Ζαλαβάρι και συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στο Κλίβελαντ και τη Νέα Υόρκη. Το 1974, το ζευγάρι μετεγκαταστάθηκε στη Βόννη της Γερμανίας, αλλά συνέχισε να συμμετέχει σε παραστάσεις τέχνης στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της Διεθνούς Καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη το 1974 και το 1977. Εκτός από τα εκθέματα, που πραγματοποιήθηκαν στη Βόννη το 1978, 1983 και 1987, η Μπέντναϊ παρήγαγε ατομικά εκθέματα στις Κολωνία (1980), Ζυρίχη (1984), Μπέργκχαϊμ (1992) και Μύνστερ (1998), μεταξύ άλλων ομαδικών συμμετοχών σε διάφορες τοποθεσίες.
Στυλ
Καθώς οι εικαστικές τέχνες κέρδισαν τη θέση τους στη δεκαετία του 1950, η Μπέντναϊ άρχισε να πειραματίζεται με νέα υλικά και τεχνικές. Στη δεκαετία του 1960, ανέπτυξε ένα στυλ ρουστίκ κολάζ, χρησιμοποιώντας στρώματα βαφής και βερνικιού στα οποία έβαλε κομμάτια μετάλλου, πλαστικού και υφάσματος. Μετά τη μετακόμισή της στη Γερμανία, η Μπέντναϊ ενσωμάτωσε περισσότερα υφάσματα, χρησιμοποιώντας τα χρώματα και τα σχέδια του υφάσματος στα έργα της. Εξερεύνησε πολλούς διαφορετικούς τύπους τεχνικών και ιδιαίτερα συχνά συνδυασμένα μέσα, όπως γραφικά, λαδομπογιά, λαδοπαστέλ και υφάσματα, για να δημιουργήσει τα κομμάτια της. Στη δεκαετία του 1980, άρχισε να δημιουργεί πορτρέτα και φανταστικά τοπία χρησιμοποιώντας μετάξι και λαδοπαστέλ.
Το 1981, η Μπέντναϊ συμμετείχε σε μια έκθεση Tisztelet a szülőföldnek (Σεβασμός στην Πατρίδα) στην Αίθουσα Τέχνης της Βουδαπέστης Μούτσαρνοκ (Műcsarnok), στην οποία παρουσιάστηκαν έργα τέχνης από την ουγγρική διασπορά. Τα έργα της δεν θα εμφανίζονταν ξανά στην Ουγγαρία για δεκαετίες, αν και ο Τύπος κάλυπτε συχνά τις εκδηλώσεις της στο εξωτερικό. Το 2009, μια έκθεση διάρκειας ενός μήνα του έργου της ζωής της φιλοξενήθηκε στο προάστιο Βάσεναρ στο παλάτι Ντε Πάου από τις πρεσβείες της Ουγγαρίας και της Γερμανίας. Η έκθεση ήταν μέρος των εορτασμών για την 20ή επέτειο της επανένωσης της Ευρώπης και έδειξε τον σημαντικό ρόλο, που έπαιξε η τέχνη στη γεφύρωση των πολιτικών διχασμών της εποχής της. Μια άλλη παράσταση, Βουδαπέστη - Νέα Υόρκη - Βόννη - Βουδαπέστη φιλοξενήθηκε το 2010 στη Βουδαπέστη στο Κεντρικό Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Ινστιτούτο. Ο Χάιγιο Κλάιν, ιστορικός τέχνης, ο οποίος είναι επικεφαλής του Στούντιο Εικαστικών Τεχνών στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, δημοσίευσε μια μονογραφία για την έκθεση Μπέντναϊ στα Αγγλικά, Γερμανικά και Ουγγρικά αξιολογώντας τον αντίκτυπο του εργασία.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Μπέντναϊ πέθανε στις 21 Ιουνίου 2017 στη Βόννη της Γερμανίας. Έργα της Μπέντναϊ  βρίσκονται σε δημόσιες συλλογές στο κρατικό μουσείο του Μπέργκχαϊμ, στο Κρατικό Μουσείο Σίγκμπουργκ (Stadtmuseum Siegburg), το Πανεπιστήμιο της Βόννης, το Πανεπιστήμιο του Μύνστερ και την Πρεσβεία της Ουγγαρίας στη Χάγη, μεταξύ άλλων, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουγγρικά (hu) Κατηγορία:Ούγγροι καλλιτέχνες
Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα
Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα (ρωσικά: «Вечера на хуторе близ Диканьки») σε ελληνική μετάφραση Βραδιές στο μετόχι κοντά στη Ντινάνκα, είναι η πρώτη συλλογή από διηγήματα και νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ που γράφτηκαν από το 1829 έως το 1832.