cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουίζα Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης-Ελς
Βιογραφία
Η μητέρα της απεβίωσε μετά από επιπλοκές στον τελευταίο τοκετό της στις 3 Σεπτεμβρίου 1680 και ο πατέρας της νυμφεύτηκε ακόμη τρεις φορές: με τη Σίβυλλα-Μαρία, κόρη του Χριστιανού Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μέρσενμπουργκ, με τη Σοφία-Βιλλεμίνη, κόρη του πρίγκιπα Έννο-Λουδοβίκου των Σίρκσενα πρίγκιπα της Ανατολικής Φρισίας και με τη Σοφία, κόρη του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστορβ. Η Λουίζα-Ελισάβετ και η μικρότερη αδελφή της Σοφία-Αγγελική, σύζυγος του δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς-Πέγκου-Γκύστροβ, είναι τα μόνα παιδιά που επιβίωσαν από το γάμο των γονιών της. Από τους μετέπειτα γάμους τού πατέρα της είχε οκτώ αδέλφια, από τα οποία μόνο τρία επιβίωσαν μέχρι την ενηλικίωση: τον Κάρολο-Φρειδερίκο Β΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς, τον Χριστιανό-Ούλριχ Β΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Βίλχελμινενορτ (και οι δύο γιοι της Σίβυλλας-Μαρίας) και την Αυγούστα-Λουίζα (κόρη της Σοφίας-Βιλλεμίνης), σύζυγο του δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς-Μπάρμπυ.
Ο γάμος της
Στις 20 Αυγούστου 1688, σε ηλικία 15 ετών, η Λουίζα-Ελισάβετ παντρεύτηκε τον θείο της Φίλιππο δούκα της Σαξονίας-Μέρσενμπουργκ-Λάουχστατ ως η δεύτερη σύζυγός του. Αυτός ήταν 31 ετών και ήταν μεγαλύτερος αδελφός της μητέρας της Mαρίας-Σίβυλλας. Για τον εορτασμό του γάμου τους κόπηκε ένα μεταλλιο. Μετά τον γάμο, το ζεύγος κατοικούσε στο Mέρσενμπουργκ, όπου ο γιος τους Χριστιανός-Λουδοβίκος γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1689. Έναν χρόνο αργότερα (1690) και μέσα σε λίγες ημέρες, έχασε τόσο τον γιο της (6 Ιουνίου) όσο και τον σύζυγό της, όταν έπεσε στη Μάχη του Φλερύ την 1η Ιουλίου. Η Λουίζα-Ελισάβετ είχε ακολουθήσει τον σύζυγό της στο Φλερύ και το στρατόπεδο όπου έμενε, δέχθηκε επίθεση από τους Γάλλους. Στη συνέχεια δυσκολεύτηκε να επιστρέψει στο Mέρσενμπουργκ και από εκεί στο Λάουχστατ.
Το 1704 ο πατέρας της απεβίωσε. Την ίδια χρονιά μετακόμισε από το κάστρο Λάουχστατ στην ιδιοκτησία της χηρείας της (wittum) στο Φορστ. Το κάστρο στο Φορστ ήταν ακατοίκητο από τότε που ο Φερδινάνδος Β΄ Μπήμπερσταϊν, ο τελευταίος κάτοικός του, απεβίωσε το 1667. Αυτή το ανανέωσε και το επέκτεινε και πρόσθεσε ένα παρεκκλήσιο: η μεγάλη αίθουσα επάνω από την πύλη εισόδου χρησιμοποιήθηκε ως παρεκκλήσιο του κάστρου. Την Αυλή της διοικούσε ο αυλικός επόπτης (hofmeister) Καρλ Γκότλομπ φον Γκόλντσταϊν επί των Πάσεντορφ και Άνγκερσντορφ και η σύζυγός του Χριστιανή-Σίβυλλα Μάρσαλ φον Μπήμπερσταϊν, με τη βοήθεια δύο ακόμη αυλικών, των Ότο-Χάινριχ φον Βίμπρα και Μπόντο Γκότλημπ φον Κόζεριτς. Ο σταυλάρχης της ήταν ο Χανς Γκύντερ φον Μπόμσντορφ επί του Βάισαγκ και, μετά το τέλος του, ο βαρόνος φον Λόσοβ. Απασχολούσε επίσης αρκετές θαλαμηπόλες, αρκετούς ακολούθους, έναν αυλικό διάκονο, έναν ιερέα, έναν προσωπικό γιατρό, και μετά το 1710 έναν αυλικό χορωδό που επέβλεπε τους ακολούθους, και έναν κατηχητή που βοηθούσε τον ιερέα και εκπαίδευε τα παιδιά του προσωπικού της. Απασχολούσε περαιτέρω έναν μαέστρο και αρκετούς μουσικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν επίσης υπηρέτες, έναν τραγουδιστή δωματίου, μία γελωτοποιό, ένα επόπτη Αυλής, έναν οικονομικό επιμελητή, έναν κηπουρό και πολλούς υπαλλήλους με κάθε είδους τίτλους εργασίας.
Το 1709 αναβίωσε το Τάγμα του Κρανίου στο δουκάτο της Βυρτεμβέργης-Ελς ως ιπποτικό τάγμα για κυρίες. Επίσης το 1709 άνοιξε το πρώτο ταχυδρομείο στο Φορστ. Στεγάστηκε στο παλάτι της, λόγω της υπόσχεσής της
Μεταξύ 1717 και 1721 η μικρή αυλική ορχήστρα διευθύνθηκε από τον Χριστιανό-Αύγουστο Γιακόμπι (1688 - μετά το 1725). Αυτός το 1718 συνέθεσε τη Χριστουγεννιάτικη καντάτα του Ο Παράδεισος άνοιξε ξανά για εμάς για σόλο τενόρο, σύνολο εγχόρδων, τρομπέτα και μπάσο κοντίνουο. Το έργο εκτελέστηκε για πρώτη φορά την ημέρα των Χριστουγέννων του 1718 στο παρεκκλήσιο της Αυλής. Αυτή η καντάτα θεωρείται αντιπροσωπευτικό της σαξονικής μπαρόκ μουσικής και εξακολουθεί να εκτελείται περιστασιακά στο Φράουενκιρχε της Δρέσδης.
Έζησε στο Φορστ, ωσότου απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1736. Τάφηκε στην κρύπτη της εκκλησίας του Αγ. Νικολάου στο Φορστ (Λάουσιτς).
Υστεροφημία
Η "Ελίζαμπετστρασε" στο Φορστ πήρε το όνομά της. Βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία του παλατιού της, που δεν υπάρχει πλέον. Η ακριβής θέση του τάφου της στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου είναι άγνωστη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1688 τον Φίλιππο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ και απέκτησε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Δήμος Ντόλνενι
Οι εθνοτικές ομάδες του δήμου περιλαμβάνουν
Αλβανοί = 3.616 (26,7%)
Τούρκοι = 2.597 (19,1%)
Βόσνιοι = 2.380 (17,5%)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας
Βιλλαμπάσσα
Η Βιλλαμπάσσα (ιταλικά: Villabassa, ) ή Νίντερντορφ (γερμανικά: Niederdorf, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Δημήτρης Κουντούρης
Το ονοματεπώνυμο Δημήτρης Κουντούρης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πρινς Καρλς Φόρλαντ
Το Πρινς Καρλς Φόρλαντ (Νορβηγικά: Prins Karls Forland) είναι νησί της Νορβηγίας και ειδικότερα το έκτο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, μετά την Σπιτσβέργη, τη Βορειοανατολική Γη, την Έντγκεγια, το Μπάρεντσεγια και το Κβίτεγια στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ. Έχει έκταση 615 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1984 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1984 πραγματοποιήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Στο αγώνισμα αυτό, η Βουλγαρία κέρδισε το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Στόιτσα Ίλιεφ μπροστά από τον Τόματσικ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Δημήτρης Μίχας από την Ελλάδα. Έλαβαν μέρος 7 αθλητές από 4 χώρες.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Στο αγώνισμα συμμετείχαν 7 αθλητές από 4 χώρες.
• 4
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1984 1984
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1971-1972
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της αγωνιστικής περιόδου 1971-1972 ήταν το 1ο που διοργανώθηκε, αντικαθιστώντας το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων.Το τρόπαιο κατέκτησε η αγγλική Τότεναμ που επικράτησε της επίσης αγγλικής Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς (Γουλβς) μετά από διπλή αναμέτρηση με συνολικό σκορ 3-2. Ο πρώτος γύρος ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου 1971 και η διοργάνωση ολοκληρώθηκε 17 Μαΐου 1972. 64 ομάδες πήραν μέρος στην κλήρωση του 1ου γύρου. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ντέρεκ Ντούγκαν των φιναλίστ Γουλβς με 9 τέρματα.
Πρώτος γύρος
Τα παιχνίδια έγιναν στις 14–16 και 29–30 Σεπτεμβρίου 1971. Ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούσαν να κληρωθούν μεταξύ τους σε αυτή τη φάση.
1 Αυτό το ματς έγινε στο Ρέικιαβικ. 2 Η Χάλεσερ αποκλείστηκε από τη διοργάνωση μετά τον πρώτο αγώνα 3 Η Βλάζνια Σκόδρα αποβλήθηκε από τη διοργάνωση λόγω προβλημάτων με τη βίζα.
Δεύτερος γύρος
Οι αγώνες έγιναν στις 19–21 Οκτωβρίου and 2–4 Νοεμβρίου 1971. Ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούσαν να κληρωθούν μεταξύ τους σε αυτή τη φάση.
1 Αυτό το ματς έγινε στο Ντεν Μπος. 2 Ο Πανιώνιος τιμωρήθηκε με αποκλεισμό μετά από τα επεισόδια που έγιναν στο παιχνίδι στην Ουγγαρία.
Τρίτος γύρος
Οι αγώνες έγιναν στις 23–24 Νοεμβρίου και 8 Δεεμβρίου 1971. Ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούσαν να κληρωθούν μεταξύ τους σε αυτή τη φάση.
Προημιτελική Φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 7,9 και 21,24 Μαρτίου 1972.
Ημιτελική Φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 5 και 19 Απριλίου 1972.
2ος αγώνας
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1971 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1972 Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Ευχρηστία
Ο όρος ευχρηστία αφορά την ιδιότητα ενός χρησιμοποιήσιμου συστήματος, τεχνουργήματος ή συσκευής να είναι εύκολο στη χρήση του. Στο γνωστικό πεδίο της επικοινωνίας ανθρώπου-υπολογιστή ο όρος ευχρηστία (αγγλ: usability, στα ελληνικά αποδίδεται εναλλακτικά και ως χρηστικότητα ή ευχρηστότητα) αναφέρεται σε μία βασική ποιοτική παράμετρο ενός αλληλεπιδραστικού υπολογιστικού συστήματος. Ορισμούς ευχρηστίας περιέχουν διεθνή πρότυπα που αφορούν ποιότητα λογισμικού (ISO/IEC 9126) και επικοινωνία ανθρώπου-υπολογιστή (ISO/DIS 9241-11). Η ευχρηστία είναι εν γένει επιδιωκτέα ιδιότητα ενός συστήματος, συσκευής, προϊόντος ή υπηρεσίας και σχετίζεται με την εμπειρία χρήσης του από τους τυπικούς χρήστες. Ο όρος τείνει να καθιερωθεί αντί για την πολυχρησιμοποιημένη και όχι αυστηρά προσδιορισμένη φράση «φιλικότητα προς τον χρήστη».
Ορισμοί
Σύμφωνα με το πρότυπο ISO 9241-11, ευχρηστία είναι η δυνατότητα ενός προϊόντος / συστήματος ή υπηρεσίας που χρησιμοποιείται από καθορισμένους χρήστες με καθορισμένους στόχους, υπό καθορισμένες συνθήκες χρήσης, να παρέχει αποτελεσματικότητα, αποδοτικότητα και υποκειμενική ικανοποίηση στους χρήστες του.
Ανθρωποκεντρική σχεδίαση
Σύμφωνα με τους Gould και Lewis οι αρχές σχεδίασης ενός αλληλεπιδραστικού υπολογιστικού συστήματος σύμφωνα με το ανθρωποκεντρικό μοντέλο είναι οι εξής:
Σύμφωνα με τα παραπάνω, έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη σχεδίαση εύχρηστων συστημάτων οι εφαρμοζόμενες μέθοδοι αξιολόγησης της ευχρηστίας, οι οποίες μπορεί να εφαρμοστούν κατά τις διάφορες φάσεις σχεδίασης και ανάπτυξης του συστήματος.
Αναφορές
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή
Λευτέρης Παπαδημητρίου
Ο Λευτέρης Παπαδημητρίου είναι συνθέτης σύγχρονης λόγιας μουσικής και νικητής του Βραβείου Gaudeamus το 2006.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βόλο και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε σύνθεση με τον Γιάννη Ιωαννίδη και έχει γράψει πολλές συνθέσεις για ακουστικά όργανα και ηλεκτρονικά μέσα.
Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών Αθηνών. Το 2006 κέρδισε το βραβείο Gaudeamus με τη σύνθεσή του "Black & White" για πιάνο και ορχήστρα. Έργα του έχουν παιχτεί στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο και στο εξωτερικό (Ολλανδία, Γαλλία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Μουσική-επέκταση Κατηγορία:Ορφανά λήμματα Φεβρουαρίου 2010
Westland Whirlwind
Το Whirlwind ήταν ένα μικρό δικινητήριο βαρύ μαχητικό, που ανέπτυξε η Βρετανική Westland Aircraft Limited. Ήταν ένα από τα ταχύτερα αεροσκάφη της δεκαετίας του ’30 και πολύ βαρύτερα οπλισμένο από οτιδήποτε άλλο μπορούσε να πετάξει. Παρατεταμένα προβλήματα ανάπτυξης των κινητήρων Peregrine της Rolls-Royce στους οποίους βασίζονταν καθυστέρησαν όλο το πρόγραμμα και μόνο ένας μικρός αριθμός παρήχθη τελικά.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Ένα σοβαρό πρόβλημα των αεροναυπηγών της δεκαετίας του ’30 ήταν πως για να κατασκευάσουν ένα ευέλικτο καταδιωκτικό έπρεπε να περιορίσουν τις διαστάσεις του. Κάτι τέτοιο όμως περιόριζε αναγκαστικά τη δυνατή ακτίνα δράσης του. Η προφανής λύση θα ήταν ένα δικινητήριο μαχητικό, αλλά φαίνονταν πως οποιοδήποτε αεροσκάφος αρκετά ογκώδες για να μεταφέρει επαρκή καύσιμα θα ήταν υπερβολικά αδέξιο για να αντιμετωπίσει τους μονοκινητήριους αντιπάλους του σε αερομαχία.
Οι Γερμανοί και οι Αμερικανοί στο μεταξύ, είχαν ήδη προχωρήσει στην ανάπτυξη αναλόγων προγραμμάτων, που οδήγησαν στα Messerschmitt Bf 110 και Lockheed P-38 αντίστοιχα. Σύντομα η Luftwaffe καυχώταν πως το Bf 110 μπορούσε να νικήσει οποιοδήποτε μονοκινητήριο καταδιωκτικό και μάλιστα σε μεγάλη ακτίνα δράσης, συνοδεύοντας βομβαρδιστικά. Αυτό παρακίνησε τους Βρετανούς να δοκιμάσουν κι αυτοί να αναπτύξουν ένα παρόμοιο σχέδιο Καταστροφέα και προχώρησαν στην προκήρυξη του σχετικού διαγωνισμού προς τις αεροναυπηγικές βιομηχανίες της χώρας. Οι Gloster, Hawker και Westland ανταποκρίθηκαν και τα Gloster F.9/37 και Westland F.37/35 εγκρίθηκαν για περαιτέρω ανάπτυξη ενώ η Hawker υποχρεώθηκε να δώσει προτεραιότητα στο Hurricane.
Το τελικό αποτέλεσμα ήταν πολύ μικρό, ελάχιστα μεγαλύτερο από το Χάρικέιν, αλλά με μικρότερες αεροδυναμικές τριβές. Όλοι οι τροχοί προσγείωσης ήταν πλήρως ανασυρόμενοι και το όλο σχέδιο ήταν πολύ «καθαρό», χωρίς ανοίγματα και προεξοχές. Πρωτοφανείς αεροδυναμικές γραμμές και δύο κινητήρες Peregrine των 885 hp του έδιναν ταχύτητα άνω των 580 km/h, την ίδια με τα τελευταία μονοκινητήρια Spitfire, που όμως χρησιμοποιούσαν πολύ ισχυρότερους και ακριβότερους κινητήρες.
Το πρωτότυπο πέταξε στις 11 Οκτωβρίου του 1938 και η παραγωγή άρχισε νωρίς τον επόμενο χρόνο. Ήταν εξαιρετικό στο χειρισμό και ελίσσονταν εύκολα ακόμη και σε μεγάλες ταχύτητες. Το μόνο του μειονέκτημα ήταν η υψηλή ταχύτητα προσγείωσής του. Ειδικά πηδάλια εγκαταστάθηκαν γι’ αυτό το σκοπό, και το ουραίο πτερύγιο τοποθετήθηκε ψηλότερα για να αποφευχθούν αεροδυναμικά προβλήματα από τη χρήση αυτών των πηδαλίων προσγείωσης. Οι Βρετανοί είχαν εναποθέσει τόσες πολλές ελπίδες σε αυτό το σχέδιο που η ύπαρξή του διατηρήθηκε άκρως απόρρητη καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής του, αν και ο Γαλλικός τύπος το είχε ήδη σχολιάσει.
Αλλά υπήρχαν και προβλήματα. Το αεροσκάφος είχε πολύ μικρή ακτίνα δράσης, κάτι που το καθιστούσε ακατάλληλο για συνοδεία βομβαρδιστικών. Πολύ σοβαρότερα ήταν τα ελαττώματα των κινητήρων του. Αρχικά προοριζόμενοι να γίνουν ένα από τα βασικά προϊόντα παραγωγής της Rolls-Royce, οι Peregrine παραγκωνίστηκαν από τους Merlin, στον τομέα των αεροπορικών κινητήρων. Εν τέλει, η παραγωγή τους ακυρώθηκε τελείως και καθώς η απόδοση του Γουίρλγουίντ οφείλονταν κατά μεγάλο μέρος στην προσεκτική αεροδυναμική διαμόρφωση του συγκεκριμένου κινητήρα, ακυρώθηκε η παραγωγή ολόκληρου του αεροσκάφους. Η Γουέστλαντ προσπάθησε να πάρει έγκριση για τη δημιουργία του υποδείγματος «Mk II», που θα χρησιμοποιούσε δύο κινητήρες Μέρλιν, αλλά η σημασία του αεροσκάφους είχε στο μεταξύ περιοριστεί σημαντικά. Καθώς η Βρετανική διοίκηση βομβαρδισμού είχε στραφεί στους νυκτερινούς βομβαρδισμούς, η ανάγκη για ένα μαχητικό συνοδείας είχε πλέον εκλείψει. Στα 1940 το Σπίτφάιρ οπλίστηκε με πυροβόλα των 20 mm, οπότε ούτε στην κατηγορία του κανονιοφόρου μαχητικού είχε πια μονοπώλιο. Από ένα δικινητήριο μαχητικό η RAF ζητούσε κυρίως εμβέλεια και χώρο για την εγκατάσταση ραντάρ και τελικά το Bristol Beaufighter προτιμήθηκε από το Γουίρλγουίντ.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τελικά, μόνο 114 Γουίρλγουίντ παρήχθησαν συνολικά, εξοπλίζοντας δύο μοίρες της RAF. Λόγω των καλών τους επιδόσεων σε χαμηλό υψόμετρο, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σε αποστολές ελαφρού βομβαρδισμού (προσβολή στόχων στρατηγικής υποδομής στα εχθρικά μετόπισθεν). Ωστόσο και αυτός ο ρόλος σύντομα ανατέθηκε στο Hawker Typhoon και το Γουίλργουίντ αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία στα τέλη του 1943.
Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ποιότητας του αεροσκάφους από το γεγονός ότι στις σκληρές επιχειρησιακές συνθήκες της Βόρειας Ευρώπης, μία μοίρα υπηρέτησε χρησιμοποιώντας τα ίδια αεροσκάφη χωρίς αντικατάσταση επί τρία ολόκληρα χρόνια. Όταν το Γουίλργουιντ μπήκε σε υπηρεσία, το Σπίτφάιρ ήταν τύπου Mk IA. Όταν πια αποσύρθηκαν, το Mk XIV θα έμπαινε σε υπηρεσία σε ένα μήνα.
Αξιολόγηση
Το κύριο προτέρημα του Γουίρλγουιντ ήταν ο οπλισμός του. Τέσσερα πυροβόλα συγκεντρωμένα στη ρύγχος εξασφάλιζαν ένα βάρος εμπρόσθιου πυρός που δεν μπορούσε να συναγωνιστεί κανένα άλλο αεροσκάφος της εποχής του. Ανάλογη ήταν και η κορυφαία ταχύτητα, ο βαθμός ανόδου, η εξαιρετική ευελιξία και το αξεπέραστο οπτικό πεδίο που προσέφερε. Ήταν ταχύτερο από το Σπίτφάιρ σε χαμηλό ύψος και ιδιαίτερα ευχάριστο στην πτήση. Οι χειριστές του έτρεφαν γι’ αυτό μεγάλη εκτίμηση και συμπάθεια.
Σε χαμηλό ύψος, οπλισμένο με πυροβόλα και βόμβες ήταν ιδιαίτερα φονικό και μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στα Bf 109. Η δραματική μείωση της απόδοσης του Πέρεγκριν σε μεγαλύτερο ύψος περιόριζε τις επιχειρησιακές του δυνατότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Whirlwind Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Ακέραιος αριθμός
Ακέραιοι ονομάζονται όλοι οι φυσικοί αριθμοί μαζί με τους αντίθετους τους και το μηδέν. Το σύνολο των ακεραίων δηλαδή το σύνολο: Συμβολίζεται με το γράμμα \mathbb{Z}, αρχικό της λέξης Zahl που στα γερμανικά σημαίνει αριθμός.
Το σύνολο \mathbb{Z} ορίζεται επίσης ως εξής:
Όπως και το σύνολο των φυσικών, το σύνολο των ακεραίων είναι άπειρο αριθμήσιμο με πληθάριθμο \aleph_0 (άλεφ-μηδέν).
Συμβολισμοί
Το σύνολο των ακεραίων αριθμών συμβολίζεται με το γράμμα \mathbb{Z}, έντονα τυπωμένο, όπως και όλα τα σημαντικά σύνολα των μαθηματικών. Συναντώνται όμως διαφοροποιήσεις ανάλογα με τη χρήση και τον συγγραφέα, προσθέτοντας στον συμβολισμό επιπλέον εκθέτες ή δείκτες. Συνήθως οι αρνητικοί ακέραιοι συμβολίζονται με, οι μη αρνητικοί με και οι θετικοί με. Ο δακτύλιος των ακεραίων μερικές φορές συμβολίζεται με το έντονο \mathbb{I}, εκτός από το συνήθες \mathbb{Z}.
Αλγεβρικές Ιδιότητες
Οι ακέραιοι αριθμοί αποτελούν αντιμεταθετικό δακτύλιο ως προς την πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό. Το άθροισμα και το γινόμενο δυο ακεραίων είναι δηλαδή και αυτό ακέραιος. Ισχύουν η αντιμεταθετική και προσετεριστική ιδιότητα ως προς πρόσθεση και πολλαπλασιασμό και ο πολλαπλασιασμός είναι επιμεριστικός ως προς την πρόσθεση.
Οι ακέραιοι αριθμοί δεν αποτελούν σώμα. Ο αντίστροφος ενός ακεραίου ως προς τον πολλαπλασιασμό δεν είναι δηλαδή απαραίτητα ακέραιος. Το μικρότερο σώμα που περιέχει τους ακεραίους είναι οι ρητοί αριθμοί.
Διάταξη
Οι ακέραιοι αποτελούν ένα γνησίως διατεταγμένο σύνολο: Οι ακέραιοι αποτελούν επομένως ένα διατεταγμένο δακτύλιο.
Κατασκευή
[[File:Relative numbers representation.svg|thumb|alt=Représentation des classes d'équivalence pour les nombres de -5 à 5
Το σύνολο των ακεραίων μπορεί να κατασκευαστεί από τους φυσικούς αριθμούς.
Θεωρούμε το σύνολο των ζευγαριών των φυσικών αριθμών και ορίζουμε την ακόλουθη σχέση ισοδυναμίας: Το σύνολο των κλάσεων ισοδυναμίας ορίζει τους ακέραιους αριθμούς \mathbb{Z}. Την κλάση ισοδυναμίας του ζεύγους (a, b) τη συμβολίζουμε με [(a, b)] ή a- b. Έτσι στην κλάση ισοδυναμίας π.χ. του 0 ανήκουν τα μεταξύ τους ισοδύναμα ζεύγη (1,1), (2,2),... .
Η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός μπορούν να οριστούν αντίστοιχα με τις πράξεις στους φυσικούς αριθμούς:
Το αντίστροφο (ως προς την πρόσθεση) στοιχείο προκύπτει από την αναστροφή της σειράς των όρων του ζεύγους:
Πληθάριθμος
Το σύνολο των ακεραίων έχει πληθάριθμο \aleph_0 (άλεφ-μηδέν), όπως και το σύνολο των φυσικών. Αυτό αποδεικνύεται από την ύπαρξη αμφιμονότιμης και επί συνάρτησης, συνάρτησης δηλαδή που κάθε στοιχείο των φυσικών αριθμών είναι μια αντιστοίχιση από ένα ακριβώς στοιχείο των ακεραίων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά
Ελένη Βιτάλη
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Σεπτεμβρίου του 1954 μέσα σε μουσική οικογένεια και μεγάλωσε ταξιδεύοντας από παιδί σε όλη την επικράτεια. Η οικογένειά της είναι ρομά καταγωγής. Ο πατέρας της Τάκης (Δημήτρης) Λαβίδας έπαιζε σαντούρι και η μητέρα της Λούση (Χαρίκλεια) Καραγεωργίου ήταν τραγουδίστρια σε πανηγύρια. Έτσι, από μικρή μπαίνει και η ίδια στο χώρο των πανηγυριών, παρέα με τσιγγάνους μουσικούς και δημοτικούς οργανοπαίκτες. Αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 το μπουζούκι είχε αρχίσει να διαδέχεται το σαντούρι.
Συνέπεια αυτών είναι η πολυσχιδής μουσική προσωπικότητα που είχε όταν αποφάσισε να λάβει μέρος στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης (με το τραγούδι Χωρίς δεκάρα) και να μπει στο χώρο της δισκογραφίας. Κάνει την πρώτη δισκογραφική της εμφάνιση το 1973, στο πλευρό της Σωτηρίας Μπέλλου («Δεν περισσεύει υπομονή» Α. Κουνάδη-Β. Γκούφα), και με το «Αϊ γαρούφαλό μου» ως καθοριστικό στοιχείο στην ταυτότητά της (και την παράλληλη συμμετοχή στο Φεστιβάλ με τον «Μανωλιό») γίνεται αμέσως γνωστή. Με το ξεκίνημά της, η Βιτάλη φανερώνει το βασικό χαρακτηριστικό, που θα καθορίσει, εξ αρχής, την πορεία της: την συνύπαρξη εντός της, δύο κόσμων, συμπληρωματικών αλλά και συχνά αντιφατικών. Χαρακτηριστική είναι η μεγάλη έκταση και η χροιά της φωνής της.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, δραστηριοποιείται στο λαϊκό τραγούδι συνεργαζόμενη με τους καλύτερους του είδους (Χρήστος Νικολόπουλος, Τ. Σούκας κ.ά.). Ταυτόχρονα συμμετέχει σε δουλειές έντεχνων συνθετών (Μίκης Θεοδωράκης, Σταμάτης Σπανουδάκης, Νότης Μαυρουδής, Σπύρος Σαμοΐλης, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Ανδρέου, Αντώνης Μιτζέλος, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Σταυριανός, Νίκος Πορτοκάλογλου κ.ά.) και ηχογραφεί επανεκτελέσεις ρεμπέτικων, παλιών λαϊκών και δημοτικών. Το 1989 ηχογραφεί το «Απέναντι Μπαλκόνι» και το 1993 το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» σε δικούς της στίχους και μουσική μπαίνοντας σε μια περίοδο ωριμότητας, που εν έτει 2000 με το άλμπουμ «Προσκήνιο» ανακεφαλαιώνεται.
Έχει κάνει πολλές εμφανίσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ από τα πρώτα χρόνια της πορείας της κάνει συναυλίες στο εξωτερικό τραγουδώντας για τον απόδημο ελληνισμό. Το 1975 παντρεύτηκε το μουσικό Βαγγέλη Ξύδη και το 1976 γέννησε τον γιο τους Νίκο Ξύδη, γνωστό τραγουδοποιό και παραγωγό της ελληνικής μουσικής και δισκογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Πρωτάθλημα Ελλάδας μπέιζμπολ
Το Ελληνικό πρωτάθλημα μπέιζμπολ ξεκίνησε το 2000 και διοργανώνεται από την Ελληνική Φίλαθλο Ομοσπονδία Μπέιζμπολ (ΕΦΟΜ). Έως το 2005 υπήρχαν δυο εθνικές κατηγορίες και 16 σωματεία, εξαιτίας όμως οικονομικών προβλημάτων τα μισά αποχώρησαν μέχρι το 2011. Πλέον υφίσταται μόνο μία Εθνική κατηγορία με 6 της Αθήνας και από ένα των Θεσσαλονίκη, Πάτρα. Το Νοέμβριο του 2014 η ομοσπονδία καταργήθηκε, ενώ οι ομάδες οδηγήθηκαν στα δικαστήρια.
Πρωταθλήματα
1 Μονός τελικός.
Β' Εθνική
Δημιουργήθηκε ένα χρόνο έπειτα το εναρκτήριο ελληνικό πρωτάθλημα και καταργήθηκε το 2006.
Πρωταθλήματα μικρών ηλικιών
Το εναρκτήριο πρωτάθλημα εφήβων διεξήχθη το 2002. Από το 2012 υπάρχουν δύο διοργανώσεις στις μικρές ηλικίες, η Little League έως 12 ετών και Junior League έως 15 με τρεις ομάδες της Αθήνας (Πειρατές Γλυφάδας, Lions Αλίμου, Γίγαντες Παλαιού Φαλήρου).
Πηγές
Μ Πρωταθλημα
Ακταίος
Ο Ακταίος (Ἀκταῖος), κατά τον Παυσανία ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αθήνας. Ήταν ο γιος του Ερυσίχθωνα, πατέρας της Άγραυλου και πεθερός του Κέκροπα, του διαδόχου του στη βασιλεία της πόλης.
Η παράδοση αναφέρει ότι έδωσε το όνομά του στην περιοχή της Αττικής, πριν ονομαστεί Κεκροπία από τον Κέκροπα. Ο Ακταίος είχε τρεις κόρες τις: Άγραυλο, Έρση και Πάνδροσος, αλλά δεν είχε κανένα γιο. Εν συνεχεία ο Κέκροπας παντρεύτηκε την Άγραυλο και τον διαδέχτηκε στον θρόνο.
Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ο Κέκροπας ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αττικής και οι τρεις αυτές κόρες ήταν δικές του.
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αθήνας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αττικής
Βιλλάντρο
Το Βιλλάντρο (ιταλικά: Villandro, ) ή Φιλάντερς (γερμανικά: Villanders, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Αγγλοαμερικανικός πόλεμος του 1812
Ο Πόλεμος του 1812 έγινε μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής από το 1812 ως το 1814 στην ξηρά και την θάλασσα της Βόρειας Αμερικής. Περισσότερη από την μισή από την βρετανική ισχύ αποτελούνταν από Καναδούς εθελοντές επειδή οι Βρετανοί στρατιώτες πολεμούσαν τον Ναπολέοντα στην Ευρώπη. Οι Βρετανοί κατατρόπωσαν τις Αμερικανικές δυνάμεις. Στην αρχή ο πόλεμος αύξησε τα επίπεδα του εθνικισμού στον Καναδά και τις ΗΠΑ.
Οι Αμερικάνοι κήρυξαν πόλεμο εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας επειδή οι Βρετανοί καταλάμβαναν με την βία Αμερικανικά καράβια και εξανάγκαζαν τα Αμερικανικά πληρώματα να υπηρετήσουν τον βρετανικό στρατό στους ευρωπαϊκούς πολέμους.
Ο πόλεμος
Ο πόλεμος ξεκίνησε όταν οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στις καναδικές επαρχίες από το 1812 έως το 1813 ωστόσο οι Βρετανοί υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά τα εδάφη τους. Το 1813 ο αμερικανικός και ο βρετανικός στόλος ήρθαν αντιμέτωποι στη Λίμνη Ήρι. Την μάχη νίκησαν οι Αμερικάνοι εξασφαλίζοντας τον έλεγχο της λίμνης. Ύστερα οι Αμερικάνοι έκαψαν και λεηλάτησαν το Τορόντο που αργότερα αποκάλεσαν Γιορκ.
Το 1814 περισσότεροι Βρετανοί στρατιώτες έφτασαν στις ΗΠΑ. Έκαψαν την Ουάσινγκτον και επιτέθηκαν στην Βαλτιμόρη. Κατά την διάρκεια αυτή της μάχη ένας δικηγόρος, ο Φράνσις Σκοτ Κι, έγραψε ένα ποίημα. Λόγια αυτού του ποιήματος χρησιμοποιήθηκαν στην σύνθεση του Εθνικού ύμνου των Ηνωμένων Πολιτειών. Η τελευταία μάχη έγινε τον Ιανουάριο του 1815. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν στη Νέα Ορλεάνη και έχασαν έναντι του στρατηγού Άντριου Τζάκσον. Η μάχη αυτή διεξήχθη μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης.
Ειρήνη
Οι δύο χώρες υπέγραψαν την ειρήνη της Γάνδης που υποτίθεται θα έληγε τον πόλεμο στις 24 Δεκεμβρίου 1814 στο Βέλγιο. Ο πόλεμος συνεχίστηκε τον Ιανουάριο του 1815 επειδή οι αντίπαλες δυνάμεις δεν πληροφορήθηκαν για την υπογραφή της συνθήκης. Οι δύο πλευρές θεώρησαν ότι κέρδισαν τον πόλεμο αλλά στην πραγματικότητα δεν πραγματοποιήθηκε καμία αλλαγή καθώς οι ΗΠΑ απέτυχαν να καταλάβουν τον Καναδά. Οι Άγγλοι σταμάτησαν να παίρνουν στρατιώτες από τις ΗΠΑ επειδή οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι έληξαν στην Ευρώπη.
Οι περισσότεροι Αμερικάνοι έμαθαν για τη νίκη στη μάχη της Νέας Ορλεάνης πριν μαθευτεί η υπογραφή της ειρήνης. Το ομοσπονδιακό κόμμα που ήταν αντίθετο του πολέμου προκάλεσε δυσαρέσκεια και εξαφανίστηκε.
Κατηγορία:Πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου
Τάτσης Μαγγίνας
Ο Αναστάσιος (Τάτσης ή Τάτζης) Μαγγίνας (1792 - 16 ή 17 Νοεμβρίου 1880 ) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός, πληρεξούσιος σε δυο εθνοσυνελεύσεις, μέλος του Πανελληνίου, της Γερουσίας, του Συμβουλίου της Επικράτειας και δυο φορές υπουργός Οικονομικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας το 1792. Νέος υπηρέτησε στον Ιωάννη Κωλέττη, σύμβουλο του Αλή-πασά, και έγινε γραμματέας τού Βελή-πασά, γιου τού Αλή. Αναφέρεται ότι είχε μυηθεί από τη Φιλική Εταιρεία και ότι με τη σειρά του είχε μυήσει αρκετούς στον αγώνα, ανάμεσα σε αυτούς και τον Ιωάννη Στάϊκο. Πριν την αρχή της επανάστασης, χρηματοδότησε την αγορά προμηθειών μαζί με τους Χρηστάκη Στάϊκο, Πέτρο Μπαμπινιώτη και Πάνο Γαλάνη και άλλους Ακαρνάνες από το φίλο του Κωνσταντίνο Δρακούλη στην Ιθάκη.
Πολέμησε αργότερα στην δυτική Στερεά μαζί με τους Έλληνες επαναστάτες. Διορίστηκε επιμελητής των στρατευμάτων της δυτικής Ελλάδας. Πήρε μέρος στις μάχες της πολιορκίας του Μεσολογγίου διευθύνοντας μαζί με το Μήτσο Κοντογιάννη τον προμαχώνα του Φραγκλίνου, όπου και τραυματίστηκε στο κεφάλι. Αιχμαλωτίστηκε με όλη του την οικογένεια από τον Κιουταχή και έμεινε αιχμάλωτος επί σχεδόν δυο χρόνια στην Πρεμετή της Αλβανίας. Διέφυγε στην Κάλαμο της Επτανήσου και στη συνέχεια έγινε πληρεξούσιος της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας το 1827. Επί Καποδίστρια διετέλεσε μέλος τού Πανελληνίου το 1828 και εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους το 1829 και κατόπιν γερουσιαστής το ίδιο έτος. Αργότερα διορίστηκε μέλος τού Συμβουλίου τής Επικρατείας, το 1844 γερουσιαστής. Κατά τα χρόνια της Βασιλείας του Όθωνα είχε διοριστεί υπουργός Οικονομικών το 1848.
Συμμετείχε στην επανάσταση του 1862 για την εκθρόνιση του Όθωνα, και αργότερα ανέλαβε και πάλι το υπουργείο Οικονομικών, στις 11 Οκτωβρίου του 1862 στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελλάδος μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 1863. Αργότερα έγινε πρεσβευτής.
Κόνγκσεγια
Το Κόνγκσεγια (Νορβηγικά: Kongsøya) είναι νησί της Νορβηγίας και ειδικότερα το έβδομο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, μετά την Σπιτσβέργη, τη Βορειοανατολική Γη, την Έντγκεγια, το Μπάρεντσεγια, το Κβίτεγια και το Πρινς Καρλς Φόρλαντ στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ. Έχει έκταση 191 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Τάτσης Μαγγίνας
Βιογραφικά στοιχεία
Η κηδεία του έγινε στις 18 Νοεμβρίου 1880 στην Μητρόπολη. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο καθηγητής Νικόλαος Σαρίπολος.
Κόνγκσεγια
Κατηγορία:Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ
Τάτσης Μαγγίνας
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μαρία η Ιουδαία
Η Μαρία (ή Μίριαμ) η Ιουδαία (1ο με 3ο μ.Χ. αιώνα), γνωστή και ως Μαρία της Αλεξάνδρειας ή Προφήτισσα, είναι ιδρυτική μορφή της Ελληνιστικής Αλχημείας, γνωστή κυρίως από τα έργα του γνωστικιστή αλχημιστή Ζώσιμου του Πανοπολίτη. Έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ανάμεσα στον 1ο και τον 3ο μ.Χ. αιώνα.
Επινόησε τον βασικό εξοπλισμό των αλχημικών τελετουργιών και θεωρείται μία από τους πρώτους αλχημιστές του Δυτικού Κόσμου καθώς και μία από τις ιδρυτικές φιγούρες της ευρωπαϊκής Χημείας καθώς ήταν η πρώτη που συνδύασε την αλχημική επιστήμη με την πρακτική χημεία των τεχνιτών. Σε κείμενο του 17ου αιώνα αναφέρεται ως μία από τους δώδεκα σοφούς της αλχημείας.
Βιογραφία
Η κυριότερη πηγή για τη ζωή της Μαρίας είναι ο Ζώσιμος ο Πανοπολίτης, ο οποίος έγραψε κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα τα αρχαιότερα βιβλία περί Αλχημείας. Ο Ζώσιμος στα έργα του περιγράφει αρκετά πειράματα της Μαρίας και τα όργανα τα οποία επινόησε. Ο βυζαντινός ιστορικός Γεώργιος Σύγγελος την παρουσιάζει σαν μαθήτρια του Δημόκριτου, τον οποίο συνάντησε στη Μέμφιδα της Αιγύπτου την εποχή του Περικλή. Στους Άραβες ήταν γνωστή ως η Κόρη του Πλάτωνα.
Στο Βιβλίο αλ-Φιχρίστ (Kitāb al-Fihrist), του Πέρση μελετητή Ιμπν αλ-Ναντίμ, η Μαρία αναφέρεται ως μία από τους 52 περισσότερο γνωστούς αλχημιστές η οποία κατάφερε να παρασκευάσει την ιώδη χρωστική ουσία Καπούτ Μόρτουμ (Caput mortuum, γνωστό και ως «μωβ του καρδιναλίου»). Επίσης, ήταν η πρώτη που κατάφερε να παρασκευάσει ένα σουλφίδιο που για τους Αλχημιστές ήταν το πρώτο βήμα στη διαδικασία της «Μεταστοιχείωσης», δηλαδή στη δημιουργία χρυσού. Από τότε αυτό το σουλφίδιο ονομάζεται «Μαύρο της Μαρίας» (Mary's Black).
Έργα
Το ακόλουθο απόσπασμα έμεινε γνωστό ως το Αξίωμα της Μαρίας:"ἐκ τοῦ ἑνὸς τῷ δύο, ἐκ τοῖν δυοῖν τά τριά, ἐκ τοῦ τρίτου τό ἓν ὡς τέταρτον" Επίσης γνωστή είναι και μία άλλη φράση της Μαρίας που αποκαλύπτει την πεποίθησή της ότι τα χημικά στοιχεία είναι θηλυκά και αρσενικά: "Ένωσε το αρσενικό με το θηλυκό και θα βρεις αυτό που ψάχνεις"Ο Ελβετός ψυχολόγος Καρλ Γιουνγκ χρησιμοποίησε το Αξίωμα της Μαρίας σαν μεταφορά για την ολότητα και την εξατομίκευση όπως και τη φράση σχετικά με την ένωση του αρσενικού και του θηλυκού.
Εφευρέσεις
Η Μαρία λέγεται ότι ανακάλυψε το υδροχλωρικό οξύ, κάτι που δεν είναι αποδεκτό μεταξύ των επιστημόνων.
Τριβικός
Ο τριβικός ήταν ένα είδος άμβυκα που χρησιμοποιούνταν για τη συλλογή ουσιών που συμπυκνώνονται μέσω απόσταξης και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα σε χημικά εργαστήρια. Είναι άγνωστο αν το ανακάλυψε η Μαρία, αλλά ο Ζώσιμος αποδίδει την πρώτη περιγραφή του οργάνου σε εκείνη. Στα γραπτά της (σύμφωνα με τον Ζώσιμο) προτείνει ότι ο χαλκός ή ο μπρούτζος που χρησιμοποιείται για την κατασκευή του τριβικού πρέπει να έχει το πάχος ενός τηγανιού και ότι οι σύνδεσμοι ανάμεσα στους σωλήνες πρέπει να σφραγίζονται με αλευρόκολλα.
Κηροτακίς
Η κητοτακίς ή κυροτακίς είναι συσκευή που χρησιμοποιείται στη θέρμανση αλχημικών ουσιών και στη συλλογή υδρατμών. Η κηροτακίς αρχικά ήταν ένα ξύλινο πινάκιο σαν παλέτα, μέσα στο οποίο οι ζωγράφοι τοποθετούσαν μαλακό κερί για να το χρησιμοποιήσουν στη ζωγραφική πάνω σε ξύλο. Αργότερα εξελίχθηκε σε αλχημικό όργανο. Αποτελούταν από έναν ψηλό χάλκινο κύλινδρο ο οποίος στον πάτο του περιελάμβανε έναν καυστήρα που λειτουργούσε με κάρβουνο (γαιάνθρακα) ή ξύλο. Ο καυστήρας θέρμαινε αλχημικές ουσίες, όπως θείο και υδράργυρο, που βρίσκονταν σε ένα πινάκιο ακριβώς από πάνω του. Η ουσία εξατμιζόταν και οι ατμοί ανέβαιναν σε ένα δοχείο στην κορυφή του κυλίνδρου, το οποίο είχε τρύπες μέσα από τις οποίες οι ατμοί μπορούσαν να περάσουν. Στο κέντρο του δοχείου υπήρχε η ουσία (συνήθως μέταλλο) την οποία οι αλχημιστές ήθελαν να αντιδράσει με τους ατμούς. Το σκεύος καλυπτόταν από ένα ημισφαιρικό καπάκι μέσα στο οποίο οι ατμοί υγροποιούνταν και μπορούσαν πάλι να χυθούν στο πινάκιο όπου υπήρχε η αρχική ουσία. Το σκεύος ήταν αεροστεγώς σφραγισμένο και μέσα του υπήρχε κενό αέρος. Από την χρήση αυτών το αεροστεγώς σφραγισμένων δοχείων από τους μύστες του ερμητισμού προέρχεται η έκφραση ερμητικά κλειστός.
Μπεν Μαρί
Το όνομα της Μαρίας επιβιώνει μέχρι σήμερα μέσω της εφεύρεσης του «μπεν μαρί» (μπάνιο της Μαρίας). Πρόκειται για μια συσκευή, σαν διπλό δοχείο στο οποίο αποθηκεύεται ζεστό νερό, που χρησιμοποιείται για τη θέρμανση υλικών που είναι ευαίσθητα σε υψηλές θερμοκρασίες (συνήθως πάνω από τους 55°C) και απότομες αλλαγές. Χρησιμοποιείται και σήμερα στα χημικά εργαστήρια, καθώς και στη μαγειρική. Τον όρο «μπεν μαρί» εισήγαγε ο Ισπανός αλχημιστής Αρνάλντο ντε Βίλλα Νόβα (Arnaldus de Villa Nova). Λέγεται ότι η Μαρία πλενόταν κάθε εβδομάδα σε μια δεξαμενή με νερό, το οποίο οι συμπολίτες της μάζευαν και έπιναν.
Εξωτερική σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλχημιστές Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Εφευρέτριες Κατηγορία:Αλχημίστριες
Γκότσε Ντέλτσεφ (πόλη)
Το Γκότσε Ντέλτσεφ (βουλγαρικά: Гоце Делчев), αναφερόμενο και ως Άνω Νευροκόπι, είναι πόλη της Νότιας Βουλγαρίας κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα, και βρίσκεται στην επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ. Η πόλη ονομαζόταν Νεβροκόπ και το 1951 μετονομάστηκε σε Γκότσε Ντέλτσεφ, προς τιμή του Βούλγαρου επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ. Κοντά στην πόλη είναι τα ερείπια μιας τοιχισμένης πόλης, που ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους το 2ο αιώνα μ.Χ. Η πόλη ήταν καζάς του σαντζακίου των Σερρών του βιλαετίου της Θεσσαλονίκης πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Γεωγραφία
Το Γκότσε Ντέλτσεφ βρίσκεται σε ορεινή περιοχή. Βρίσκεται περίπου 200 χλμ. από την πρωτεύουσα Σόφια και 97 χλμ. από την πόλη του Μπλαγκόεβγκραντ, στο νότιο τμήμα της ομώνυμης επαρχίας. Το κέντρο της πόλης έχει υψόμετρο 545 μέτρα. Η Κοιλότητα του Γκότσε Ντέλτσεφ χαρακτηρίζεται από κλίμα ηπειρωτικό. Βρέχει κυρίως την άνοιξη και το φθινόπωρο και τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ξηρά. Το χειμώνα είναι συχνές θερμοκρασιακές αναστροφές.
Αρχαία και μεσαωνική περίοδος
Η Νικόπολις επί του Νέστου, σε μικρή απόσταση από το Γκότσε Ντέλτσεφ, ήταν μια από τις δύο οχυρωμένες πόλεις που ιδρύθηκαν σε ανάμνηση της νίκης του αυτοκράτορα Τραϊανού επί των Δακών το 105-106 μ.Χ. Η περιοχή είχε κατοικηθεί επί περίπου 14 αιώνες και η ακμή της κορυφώθηκε την Ύστερη Αρχαιότητα (4ος-6ος αιώνας μ.Χ.). Οι Σλάβοι κατέστρεψαν τη Νικόπολη τον 6ο και τον 7ο αιώνα, αλλά επανεμφανίσθηκε ως μεσαιωνικός οικισμός στα τέλη του 10ου αιώνα.
Οθωμανική περίοδος
Το Νευροκόπι έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κάπου μεταξύ 1374 και 1383, όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέλαβαν τις Σέρρες και τη Δράμα. Η πόλη αναφέρεται σε Οθωμανικά έγγραφα λίγο μετά την οριστική κατάληψη της Θεσσαλονίκης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1430. Με το όνομα Νευροκόπι η πόλη περιγράφεται στο Οθωμανικό βιβλίο Ταχρίρ του 1444 ως μεγάλο Χριστιανικό χωριό - κέντρο τιμαρίου, που αριθμούσε 131 νοικοκυριά, 11 ανύπαντρους και 24 χήρες. Ετσι το Νευροκόπι ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός στην περιοχή. Στη συνέχεια αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα και έγινε Μουσουλμανική πόλη. Οθωμανικά φορολογικά μητρώα του έτους 1464 - 1465 καταγράφουν 208 Χριστιανικά νοικοκυριά, 50 ανύπαντρους και 19 χήρες και 12 Μουσουλμανικά νοικοκυριά. Στα μητρώα του έτους 1478-1479 στο Νευροκόπι καταγράφονται 393 208 Χριστιανικά νοικοκυριά, 31 χήρες και 42 Μουσουλμανικά νοικοκυριά. Τη δεκαετία του 1480 ιδρύθηκαν στο Νευροκόπι ένα μεγάλο θολωτό τζαμί και Ισλαμική σχολή από το Μεχμέτ Μπέη, γιο του Καρατζά Πασά. Το τζαμί αυτό είναι το μοναδικό Οθωμανικό αρχιτεκτονικό μνημείο στην πόλη που σώζεται μέχρι σήμερα. Το 1512 ο Κοτζά Μουσταφά Πασάς ίδρυσε ένα δεύτερο τζαμί, λουτρά και δεύτερη σχολή. Οθωμανικό βιβλίο αναφέρει την απογραφή των νοικοκυριών του 1519 με 167 Μουσουλμανικά νοικοκυριά, 67 ανύπαντρους Μουσουλμάνους και 315 Χριστιανικά νοικοκυριά, 26 ανύπαντρους και 69 χήρες. Το χωριό, που το 1464 ήταν μόνο κατά 4% Μουσουλμανικό, είχε σημαντικό αριθμό Μουσουλμάνων. Η αύξηση του αριθμού των Μουσουλμάνων είναι σαφής από το βιβλίο Ταχρίρ του 1530. Οι Μουσουλμάνοι αυξήθηκαν σε 295 νοικοκυριά και 52 ανύπαντρους και τα Χριστιανικά  νοικοκυριά ήταν 381, 43 ανύπαντροι και 71 χήρες. Την τάση αυτή φανερώνει επίσης ο αριθμός των συνοικιών : το 1530 υπήρχαν 5 Μουσουλμανικές και 13 Χριστιανικές και το 1569 13 Μουσουλμανικές και 6 Χριστιανικές. Η πόλη είχε δύο τζαμιά, τρεις σχολές και ένα λουτρό και τρία "μακτάμπ" (πρωτοβάθμια σχολεία). Το 1565 ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν Α΄ εξέδωσε ένα διάταγμα για την κατασκευή τζαμιού σε ανάμνηση του γιου του Σαχζαντέ Μεχμέντ.
Το 17ο αιώνα σημειώθηκε κάμψη της ανάπτυξης της πόλης. Ο Χατζή Καλφά (Οθωμανός λόγιος) αναφέρει το Νευροκόπι ως δικαστικό κέντρο και επισημαίνει την παρουσία γύρω από την πόλη ορυχείων με πλούσια κοιτάσματα σιδηρομεταλλεύματος. Στον επίσημο κατάλογο των δικαστικών κέντρων 1667 - 1668 το Νευροκόπι κατατάσσεται τέταρτο μεταξύ των δώδεκα δικαστικών κέντρων της Ρούμελης, που δείχνει σαφώς τη σημασία του ως πόλης. Η λεπτομερέστερη περιγραφή του Νευροκοπίου στα Οθωμανικά χρόνια δίνεται στον 7ο Τόμο του Οθωμανού περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή. Περιγράφει την πόλη ως μεγάλη, όμορφη, με πολλά τζαμιά, δώδεκα μιναρέδες, τεκέδες δερβίσηδων, πανδοχεία, χαμάμ, σχολεία και πολλά όμορφα σπίτια και κατοικίες πολλών μελών της επαρχιακής διοίκησης. Μετά τις εκστρατείες το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα και την πανώλη του 1699 και του 1717, το 1723 στο Νευροκόπι καταγράφονται μόνο 86  Μουσουλμανικά και 42 Χριστιανικά  νοικοκυριά. Την εποχή εκείνη η πόλη είχε συνολικά 10 τζαμιά και 5 Μουσουλμανικούς οίκους προσευχής. Το 1820 ανεγέρθηκε το τελευταίο τζαμί, από το οποίο σήμερα απομένουν μόνο λίγες εικονογραφήσεις.
Το Νευροκόπι στα Οθωμανικά χρόνια έγινε κέντρο πολτιστικής ζωής. Μεταξύ των διάσημων καλλιτεχνών που γεννήθηκαν στην πόλη είναι ο Ρανά Μουσταφά Εφέντη Νακσμπεντί - στην υπηρεσία του Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου. Ο Νακσμπεντί πέθανε το 1832 στην πατρίδα του το Νευροκόπι. Πιθανόν έχει σχεδιάσει το τελευταίο τζαμί του Νευροκοπίου, που έμοιαζε πολύ με τα κτίρια που ανεγέρθηκαν από το Μεχμέτ Αλή στην Καβάλα το 1818 - 1821. Ο Ζιούχρι Αχμέντ Εφέντη, ιδρυτής του ομώνυμου ("ζιούχριε") θρησκευτικού ρεύματος, γεννήθηκε επίσης στο Νευροκόπι. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1751 και τάφηκε στον τεκέ που είχε φτιάξει ενόσο ζούσε.
Περίοδος Βουλγαρικής Αναγέννησης
Το 19ο αιώνα μαζί με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία η πόλη του Νευροκοπίου ανέπτυξε τη χαλκουργία και χρυσοχοία, τη σαμαροποιία και το εμπόριο οικιακών ειδών, δέρματος και ξύλου. Ντόπιοι έμποροι μετέφεραν αγαθά για να τα πουλήσουν στις εμποροπανηγύρεις στις Σέρρες, τη Δράμα, το Μελένικο και το Ουζούντζοβο. Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κάθε χρόνο τον Αύγουστο διεξαγόταν η Εμποροπανήγυρη του Νευροκοπίου, που προσείλκυε εμπόρους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, την Αυστροουγγαρία, τη Γαλλία και άλλες χώρες.
Το 1808-1811 η Χριστιανική κοινότητα της πόλης έχτισε μια μικρή εκκλησία, αφιερωμένη στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ. Στο διάστημα 1833-1841 ανέγειρε μια μεγάλη και μνημειακή εκκλησία "Αγία Παρθένος Μαρία", αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων στην Αυτοκρατορία.
Ο Βουλγαρικός πληθυσμός του Νευροκοπίου εναντιωνόταν στον Ελληνικό κλήρο απαιτώντας εκκλησιαστική ανεξαρτησία και στοιχειώδη Βουλγαρική εκπαίδευση. Το 1862 η πόλη είχε το πρώτο της Βουλγαρικό σχολείο με πρώτο δάσκαλο τον Τοντόρ Νένοφ και το 1867 λειτούργησε ένα σχολείο θηλέων. Ο Ελληνορθόδοξος Επίσκοπος Αγαθάγγελος επέτρεψε τη λειτουργία του σχολείου κατά το ήμισυ ως Βουλγαρικού, αλλά μετά από διαμαρτυρίες Ελλήνων και Βλάχων έκλεισε το Βουλγαρικό σχολείο και απέλασε το Νένοφ. Οι Βούλγαροι της πόλης απείλησαν κοινωνία με τον Πάπα και ο επίσκοπος ξανάνοιξε το Βουλγαρικό σχολείο. Το 1865 λειτούργησε ένα κοινοτικό κέντρο και το 1870 μια κοινότητα θηλέων. Το 1873 δημιουργήθηκε η κοινότητα δασκάλων "Διαφωτισμός", που έπαιξε σημαντικό ρόλο στους αγώνες των Βουλγάρων. Οι Βουλγαρικές κοινότητες της Φιλιππούπολης και του Πάζαρτζικ είχαν θετική επίδραση στην στην πολιτιστική αναγέννηση του Νευροκοπίου, βοηθώντας με δασκάλους, διδακτικό υλικό, βιβλία και χρήματα.
Μετά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) και το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878 το Νευροκόπι παρέμεινε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (όπως και όλη η Μακεδονία). Τα διαιρεμένα Βουλγαρικά εδάφη έγιναν η αρένα της διαδικασίας της εθνικής ενοποίησης. Το Μάιο του 1878 εκπρόσωποι της Βουλγαρική κοινότητας του Νευροκοπίου υπέγραψαν το "Μηνημόνιο των εκκλησιαστικών και σχολικών κοινοτήτων της Μακεδονίας", δηλώνοντας ότι ήθελαν να συμμετέχουν με τη Μακεδονία στο νεοϊδρυθέν Βουλγαρικό κράτος. Η "Εθνογραφία των βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης", που εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1878 εμφανίζει τη στατιστική του άρρενα πληθυσμού του 1873 και αναφέρει ότι το Νευροκόπι είχε 1.912 νοικοκυριά με 3.800 Μουσουλμάνους κατοίκους, 1.000 Βούλγαρους και 150 Βλάχους.
Μετά τον πόλεμο η πόλη είχε 600 ως 700 Βουλγαρικές οικογένειες και 40-50 Βλάχικες. Ο Α. Σενβ στο έργο του ''Οι Ελληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στατιστική και Εθνογραφική Μελέτη'', που βασίζεται σε Ελληνικά στοιχεία, έγραψε το 1878 ότι στο Νευροκόπι ζούσαν 1.200 Ελληνες. Το 1889 ο (Κροατοβόσνιος) Στέφαν Βέρκοβιτς αναφέρει το Νευροκόπι ως πόλη με 209 Βουλγαρικά, 1675 Τουρκικά και 38 Αρμάνικα σπίτια.
Η Βουλγαρική κοινότητα, υπό τον υπουργό Ντιμιτάρ Οικονόμοφ, διατηρούσε ένα σχολείο αρρένων και ένα θηλέων. Το 1891 ο Γκεόργκς Στρεζόφ ανέφερε ότι ο αριθμός των κατοικιών στο Νευροκόπι ήταν 1229 και ο πληθυσμός ανερχόταν σε 11.000 - κυρίως Μουσουλμάνους. Οι Χριστιανοί ζούσαν σε δύο συνοικίες - "Βαρός" και "Κούμσαλα". Οι πρόσφατα εγκατασταθέντες Εβραίοι συγκέντρωσαν στα χέρια τους το αστικό εμπόριο. Υπήρχαν δύο εκκλησίες, η μία υπό τον έλεγχο των Ελλήνων. Στην πόλη υπήρχαν Βουλγαρικά σχολεία αρρένων και θηλέων με 80 μαθητές και επίσης Ελληνικά σχολεία αρρένων και θηλέων. Μετά από μακρό και επίμονο αγώνα των ντόπιων Βουλγάρων του Νευροκοπίου το 1894, ο Σουλτάνος εξέδωσε ένα "μπεράτ" (διάταγμα) για την ίδρυση της "Βουλγαρικής Επισκοπής του Νευροκοπίου", υπό τη δικαιοδοσία της Βουλγαρικής Εξαρχίας, με πρώτο Προκαθήμενο το Μητροπολίτη Ιλαρίωνα.
Το 1900 σε όλη την περιοχή του Νευροκοπίου των 123 χωριών υπήρχαν 12.500 Τουρκόφωνοι Μουσουλμάνοι, 26.960 Βούλγαροι Μουσουλμάνοι και 35.310 Χριστιανοί (Βούλγαροι και εξελληνισμένοι Βλάχοι), ενώ σύμφωνα με τη στατιστική "Μακεδονία, εθνογραφία και στατιστικές" του Βασίλ Κάντσοφ ο πληθυσμός του Νευροκοπίου ήταν 6.215, περιλαμβάνοντας 850 Βούλγαρους, 5.000 Τούρκους, 190 Βλάχους, 110 Εβραίους και 65 Ρομά.
Κατά την Εξέγερση του Ίλιντεν το φθινόπωρο του 1903 υπήρξαν επαναστατικές ενέργειες στην περιοχή του Νευροκοπίου. Σύμφωναμε στατιστικές του γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Ντιμιτάρ Μίσεφ ("Η Μακεδονία και ο Χριστιανικός Πληθυσμός της") το 1905 ο Χριστιανικός πληθυσμός του Νευροκοπίου αποτελείτο από 1.016 Βούλγαρους εξαρχικούς, 288 Βούλγαρους πατριαρχικούς, 60 Ελληνες., 168 Βλάχους και 116 Ρομά. Στην πόλη λειτουργούσαν δύο Βουλγαρικά σχολεία με 6 δασκάλους και 151 μαθητές και δύο Ελληνικά σχολεία με 6 δασκάλους και 77 μαθητές.
Στις επίσημες στατιστικές του βιλαετίου της Θεσσαλονίκης του 1906-7 στο Νευροκόπι καταμετρήθηκαν 20 συνοικίες με 1.432 κατοικίες, 598 καταστήματα, 12 τζαμιά, 4 οίκοι προσευχής, 2 εκκλησίες και τουλάχιστον 8 τεκέδες, περιγράφοντας μια αρκετά αναπτυγμένη και οργανωμένη Μουσουλμανική κοινότητα. Ακόμη είχε 7 Μουσουλμανικά και 2 Χριστιανικά σχολεία.
Ελληνικές πηγές το 1908 ανέφεραν ότι το 1908 η πόλη είχε 5.900 κατοίκους, από τους οποίους 3.865 ήταν Τούρκοι, 490 Μουσουλμάνοι Ρομά, 595 Χριστιανοί που ανήκαν στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και 900 Χριστιανοί που ανήκαν στη Βουλγαρική Εξαρχία. Η ίδια πηγή ανέφερε ότι η περιοχή του Νευροκοπίου ήταν κυρίως Μουσουλμανική - περίπου 51.000 από τους 83.000 κατοίκους. Με το ξέσπασμα των Βαλκανικών πολέμων το 1912 75 άνδρες από την πόλη ήταν εθελοντές στο Βουλγαρικό Στρατό.
Το Νευροκόπι στο Βασίλειο της Βουλγαρίας
Η πόλη έγινε τμήμα της Βουλγαρίας κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, στις 19 Οκτωβρίου 1912. Πρώτος δήμαρχος της πόλης μετά την απελευθέρωση ήταν ο ποιητής Πέγιο Γιαβόροφ. Η ενσωμάτωση της περιοχής στο Βασίλειο της Βουλγαρίας οδήγησε σε μαζική έξοδο των Μουσουλμάνων από την πόλη και, σε μικρότερο βαθμό, από τα χωριά. Τους αντικατέστησαν Βούλγαροι πρόσφυγες από την περιοχή των Σερρών και της Δράμας, των οποίων οι εστίες περιήλθαν στην Ελλάδα. Η απογραφή του 1926 αποτύπωσε σαφώς τις αλλαγές. Τότε στο Νευροκόπι υπήρχαν μόνο 1.057 Τούρκοι, ενώ οι Βούλγαροι αριθμούσαν 5.882. Η απογραφή του 1934 έδειξε ότι αυτή η τάση συνεχιζόταν - καταμετρήθηκαν 824 Τούρκοι και 7.726 Βούλγαροι. Σύμφωνα με την ίδια απογραφή στην περιοχή του Νευροκοπίου ζούσαν περίπου 15.000 Μουσουλμάνοι.
Μετά την απελευθέρωση της πόλης από την Οθωμανική κυριαρχία άρχισε στο Νευροκόπι μια αργή διαδικασίας μετεγκατάστασης προσφύγων από την Ελληνική Μακεδονία στα χρόνια μεταξύ των Βαλκανικών Πολέμων και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που άλλαξε την όλη όψη της πόλης. Στο κεντρικό τμήμα της πόλης ανεγέρθηκαν Βουλγαρικές κατοικίες Υστερου Μπαρόκ, που διατηρούνται μέχρι σήμερα.
Το 1922 δυνάμεις της Ομοσπονδιακής Μακεδονικής Οργάνωσης με την υποστήριξη της Βουλγαρικής κυβέρνησης επιτέθηκαν σε τοπικά αποσπάσματα της ΕΜΕΟ. Αποτέλεσμα αυτής της αναταραχής ήταν, στις 17 Οκτωβρίου, το Νευροκόπι να καταληφθεί από δυνάμεις της ΕΜΕΟ, που έδιωξαν τους Ομοσπονδιακούς, χωρίς όμως άλλες σοβαρές συνέπειες. Στα χρόνια της Βουλγαρικής αντίστασης κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δρούσε στην περιοχή ένας σχημαστισμός υπό τον Ανέστη Ουζούνοφ. Μετά το θάνατό του το 1943 πήρε το όνομά του. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1944 οι Παρτιζάνοι από το σχημαστισμό αυτό ήρθαν από το Γκάρμεν και κατέλαβαν την περιοχή.
1944-1989
Μετά το πραξικόπημα του 1944 η νεοσυσταθείσα κυβέρνηση άρχισε μαζικούς διωγμούς όσων είχαν με οποιοδήποτε τρόπο συνεργασθεί με την πρώην φασιστική κυβέρνηση και τις τοπικές αρχές της. Πολλοί συνελήφθησαν και μερικοί από αυτούς εκτελέσθηκαν χωρίς νομική διαδικασία, και άλλοι καταδικάστηκαν σε θάνατο από ειδικό Λαϊκό Δικαστήριο. Πολλοί από τους κρατούμενους φυλακίστηκαν ισόβια ή με μικρότερες ποινές. Μερικοί από τους κατηγορούμενους δηλώθηκαν "αγνοούμενοι" και δεν επανεμφανίστηκαν ποτέ. Διώχτηκαν επίσης πολλοί υποστηρικτές ή μέλη της ΕΜΕΟ και πολλοί από αυτούς διέφυγαν στο εξωτερικό.
Το 1951 το Νευροκόπι πήρε το όνομα του επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ.