cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο της Γιουγκοσλαβίας
Κέντρο μνήμης "Γιόσιπ Μπροζ Τίτο"
Μετά το θάνατό του στις 4 Μαΐου 1980, ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο θάφτηκε στο σπίτι των λουλουδιών, που στεγάζεται στους χώρους του κέντρου. Το Κέντρο είχε μια συλλογή από περισσότερα από 75.000 αντικείμενα που απεικονίζουν την ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, με την ιδιαίτερη έμφαση στη ζωή και το έργο του ίδιου του Τίτο. Διατήρησε επίσης μια εκτενή συλλογή των δώρων που έλαβε ο Τίτο κατά τις πολλές επισκέψεις του με ξένους αξιωματούχους κατά τη διάρκεια της προεδρίας του. Τα εκθέματα περιλάμβαναν επίσης έργα πολλών αξιοσημείωτων καλλιτεχνών όπως του Φρανθίσκο Γκόγια και του Χέρμπραντ φαν ντεν Έικχαουτ.
Για σχεδόν μια δεκαετία μετά τη διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ολόκληρο το συγκρότημα (ο τάφος και το μουσείο) έκλεισε στο κοινό και οι στρατιωτικοί φρουροί απομακρύνθηκαν μόνιμα. Το συγκρότημα είναι πλέον και πάλι σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται τον τόπο ως ιερό για "καλύτερες εποχές", ειδικά στις 25 Μαΐου (επίσημη ημερομηνία γέννησης του Τίτο).
Μουσείο Επανάστασης του Γιουγκοσλαβικού Λαού
Το Μουσείο της Επανάστασης των Γιουγκοσλαβικών Λαών ιδρύθηκε το 1959 από την Κεντρική Επιτροπή του Συνδέσμου Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας. Η κατασκευή του κτιρίου του Μουσείου ξεκίνησε μόνο το 1978 στο Νέο Βελιγράδι μεταξύ του παλατιού της Σερβίας και του Πύργου Ούστσε. Σχεδιάστηκε να ανοίξει το κτίριο το 1981 στην 40η επέτειο της Επανάστασης, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η ημιτελής κατασκευή εγκαταλείπεται και την καταλαμβάνουν δεκάδες άστεγοι.
Μουσείο της Γιουγκοσλαβίας
Το μουσείο άλλαξε το όνομά του το 2016, από το Μουσείο Ιστορίας της Γιουγκοσλαβίας σε Μουσείο της Γιουγκοσλαβίας .Το μουσικό συγκρότημα αποτελείται από τρία κτίρια συνολικής επιφάνειας 5253 m², σε ένα πάρκο 3,2 στρεμμάτων:
• Μουσείο 25 Μαΐου • Σπίτι των λουλουδιών • Παλιό Μουσείο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Βελιγράδι
Τζος Στόουν
Η Τζόσελυν Ηβ Στόουκερ (Joscelyn Eve Stoker, 11 Απριλίου 1987), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Τζος Στόουν (Joss Stone), είναι Βρετανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και ηθοποιός. Η φωνή της έχει συχνά συγκριθεί με εκείνη της Αρίθα Φράνκλιν. Απέκτησε φήμη στα τέλη 2003 με τον πρώτο δίσκο της, The Soul Sessions, που έγινε πλατινένιος και βραβεύτηκε με το Mercury Prize το 2004. Ο δεύτερος δίσκος της, Mind Body & Soul (2004), που έγινε και αυτός πλατινένιος, κατέλαβε την πρώτη θέση στο UK Albums Chart και περιλάμβανε την επιτυχία "You Had Me", το πιο πετυχημένο single της Stone σύμφωνα με το UK Singles Chart. Τόσο ο δίσκος όσο και το single έλαβαν μια υποψηφιότητα στα βραβεία Grammy το 2005, ενώ η ίδια η Stone ήταν υποψήφια στην κατηγορία Καλύτερη Πρωτοεμφανιζόμενη Καλλιτέχνης. Στην ετήσια δημοσκόπηση των κριτικών της μουσικής, την Sound of 2004, κατέλαβε την πέμπτη θέση. Έγινε η νεότερη Βρετανίδα τραγουδίστρια που κατέλαβε την πρώτη θέση στο UK Albums Chart. Ο τρίτος δίσκος της, Introducing Joss Stone, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο 2007, έγινε χρυσός και ο πρώτος δίσκος της Stone που μπήκε στο top five στις ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βρετανοί ηθοποιοί
It's Oh So Quiet
Το "It's Oh So Quiet" είναι τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Betty Hutton, που κυκλοφόρησε το 1951 ως B-side στο σινγκλ "Murder, He Says". Είναι επανεκτέλεση του Γερμανικού τραγουδιού "Und jetzt ist es still", του Horst Winter το 1948. Η μουσική γράφτηκε από τον Αυστριακό συνθέτη Hans Lang και οι Γερμανικοί στίχοι από τον Erich Meder. Οι αγγλικοί τίτλοι γράφτηκαν από τον Bert Reisfeld.
Εκδοχή της Μπιορκ
Το τραγούδι επανεκτελέθηκε από την Ισλανδή μουσικό Μπιορκ το 1995. Κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου 1995, ως το τρίτο σινγκλ από το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της Post του ίδιου έτους. Είναι η μεγαλύτερή της επιτυχία, φτάνοντας στη θέση 4 στο Ηνωμένο Βασίλειο και παραμένοντας για 15 εβδομάδες στο UK Singles Chart. Έφτασε ακόμη στη θέση 9 των "Bubbling Under Hot 100 Singles" του Billboard. Παρ' όλα αυτά δε συμπεριλήφθηκε στη συλλογή της Greatest Hits, το 2002.
Κυκλοφορία
Το "It's Oh So Quiet" κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου 1995. Τα B-sides του στα δύο CD που κυκλοφόρησαν περιλαμβάνουν τα "You've Been Flirting Again" (με Ισλανδικούς στίχους), "Hyperballad" (έγινε το επόμενο σινγκλ λίγο αργότερα), "Sweet Sweet Intuition" (μια επανεκδοχή του B-side "Sweet Intuition") και το "My Spine", που συμπεριλήφθηκε ένα χρόνο αργότερα στο ρεμίξ άλμπουμ της Telegram.
Μουσικό Βίντεο
Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού σκηνοθετήθηκε από τον Spike Jonze και γυρίστηκε στην Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια του βίντεο, όταν η Μπιορκ τραγουδάει τα κουπλέ όλα παρουσιάζονται σε αργή κίνηση και σε στυλ μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ. Όταν φτάνουν τα ρεφρέν, η ταχύτητα επανέρχεται φυσιολογικά και όλοι χορεύουν μαζί της.
Το βίντεο αρχίζει με τη Μπιορκ στο μπάνιο ενός συνεργείου αυτοκινήτων και στο πρώτο ρεφρέν χορεύει μαζί με τους εργάτες. Στη συνέχεια βγαίνει από το μαγαζί και χορεύει μαζί με περαστικούς στο πεζοδρόμιο. Μετά το δεύτερο ρεφρέν περπατάει στο δρόμο με μερικές ηλικιωμένες και τις ομπρέλες τους και στέκεται σε ένα γραμματοκιβώτιο πριν το τελευταίο ρεφρέν. Το γραμματοκιβώτιο ζωντανεύει και χορεύει μαζί της. Το βίντεο τελειώνει με τη Μπιορκ να επιπλέει στο πλήθος και να κάνει την κίνηση της σιωπής στην κάμερα.
Αποδοχή
Το βίντεο του "It's Oh So Quiet" απέκτησε έξι υποψηφιότητες στα MTV Video Music Awards το 1996, στις κατηγορίες Best Female Video, Best Art Direction, Breakthrough Video, Best Direction in a Video, International Viewer's Choice Award (MTV Europe) και Best Choreography in a Video, κερδίζοντας την τελευταία. Το βίντεο ήταν υποψήφιο και για βραβείο Γκράμμι, στην κατηγορία Best Music Video - Short Form (έχασε από το "Scream" του Μάικλ Τζάκσον και της αδελφής του, Τζάνετ). Τον Οκτώβριο του 2007, το Καναδέζικο μουσικό κανάλι M3 τοποθέτησε το "It's Oh So Quiet" στη θέση 8 των 40 πιο αξιομνημόνευτων βίντεο κλιπ στο Listed.
Λίστα τραγουδιών
UK CD1 UK CD2 ΣΗΜ.: Τα δύο CD κυκλοφόρησαν και στην Ευρώπη με διαφορές δευτερολέπτων στη διάρκεια. Το CD2 κυκλοφόρησε επίσης στην Ιαπωνία και την Αυστραλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1951 Κατηγορία:Τραγούδια του 1995 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Τραγούδια της Μπιορκ
3374 Ναμύρ
Ο Ναμύρ (Namur) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Βέλγο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή της πόλεως Ναμύρ του Βελγίου.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς του Ναμύρ, δηλαδή η τροχιά του είναι σχεδόν κυκλική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ναμύρ εκτιμάται σε 7,8 ± 0,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,18 ± 0,03. Ο Ναμύρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ώρες 51 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα, μια μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Αρσινόη Μεσσηνίας
Η Αρσινόη είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 177 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,053 χμ² (2011).
Πληροφορίες
Η Αρσινόη ανήκει στην Κοινότητα Αρσινόης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιθώμης, με έδρα τη Βαλύρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 302 μέτρων και απέχει από την Αρχαία Μεσσήνη 2 χιλιόμετρα και από τη Μονή Βουλκάνου 3,8 χιλιόμετρα. Η παλαιότερη ονομασία της ήταν Σιμίζα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Παράξενο παιχνίδι (μυθιστόρημα)
Το Παράξενο παιχνίδι (γαλλικός τίτλος: Drôle de jeu) είναι μυθιστόρημα του Ροζέ Βαγιάν που εκδόθηκε το 1945 και διαδραματίζεται κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν και ο συγγραφέας δήλωσε ότι: «Δεν είναι ιστορικό μυθιστόρημα, (...) δεν είναι μυθιστόρημα για την Αντίσταση», το ιστορικό πλαίσιο και ουσιαστικό μέρος της ιστορίας είναι η Γαλλική Αντίσταση. Δημιουργός ενός χαρακτήρα που βλέπει τη ζωή ως ένα παράξενο παιχνίδι, ο Βαγιάν περιέγραψε την πολυπλοκότητα της ζωής των αντιστασιακών, με τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της.
Το 1945 έλαβε το βραβείο Interallié (Διασυμμαχικό βραβείο).
Περιεχόμενο
Το Παρίσι είναι κατειλημμένο, ο πληθυσμός υποφέρει από περιορισμούς στα τρόφιμα, αλλά υπάρχουν ακόμη χώροι, που είναι γνωστοί μόνο στους μυημένους, που επιτρέπουν να δειπνήσει κάποιος σχεδόν το ίδιο καλά όπως πριν από τον πόλεμο, αν έχει χρήματα. Ο κεντρικός χαρακτήρας Μαρά, ένα είδος φιλελεύθερου δανδή, πάντα άνετος, βαδίζει με ευελιξία και οδηγείται μαζί με τους άλλους σε ένα παράξενο παιχνίδι όπου ο θάνατος και η ερωτική αποπλάνηση αναμειγνύονται κυνικά. Ο Μαρά παίζει και το αναγνωρίζει. Η ίδια η ζωή είναι ένα παιχνίδι γι' αυτόν, μάλλον αστείο και αμφίδρομο, περίεργο όσο και αστείο, αλλά το παιχνίδι που παίζει με τα όπλα στο χέρι δεν είναι ασυμβίβαστο με τη σοβαρότητα του αγώνα ενάντια στον κατακτητή.
Ο Ροζέ Βαγιάν, αντιστασιακός ο ίδιος, γνωρίζει τέλεια και περιγράφει στο μυθιστόρημα τα μυστήρια της συνωμοτικής ζωής στη σκιά, τις μυστικές συναντήσεις, την απομόνωση των μελών των αντιστασιακών ομάδων για μέγιστη ασφάλεια, τα μηνύματα και τις αναφορές που μεταδίδονται στους ανωτέρους των αρχών, τα ψευδώνυμα και τα μυστικά καταλύματα, έναν ολόκληρο κόσμο μυστικότητας και παρανομίας.
Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια, που διαδραματίζονται σε πέντε μη συνεχόμενες ημέρες. Ο ρυθμός είναι ζωηρός και ελαφρύς, σε σχέση με το θέμα. Τα γεγονότα της κάθε ημέρας που αφηγείται ο Μαρά διανθίζονται με τις σκέψεις του ή αποσπάσματα από το ημερολόγιό του, μια ευκαιρία για τον Ροζέ Βαγιάν να αναπτύξει, με μεγάλη αίσθηση ισορροπίας, ψυχολογικούς ή πολιτικούς στοχασμούς και κυρίως διαλογισμούς για τα μεγάλα θέματα της ζωής, τη ζωή, τον θάνατο και τον έρωτα.
Ο συγγραφέας υποβάθμισε τα αυτοβιογραφικά στοιχεία του μυθιστορήματος, ωστόσο αυτά έχουν τεκμηριωθεί από βιογράφους του.
Το 1968 το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε κινηματογραφική ταινία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Λαογραφικό Μουσείο Αγίου Κηρύκου Ικαρίας
Το Λαογραφικό Μουσείο Αγίου Κηρύκου Ικαρίας είναι λαογραφικό και ιστορικό μουσείο στον Άγιο Κήρυκο Ικαρίας, πρωτεύουσα και μεγαλύτερο λιμένα του ομώνυμου νησιού της Ελλάδας.
Ιστορία και περιγραφή
Η ίδρυση του μουσείου χρονολογείται στον Απρίλιο του 1966, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του ιστορικού και αρχαιολόγου, Θεμιστοκλή Κατσαρού, ο οποίος στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα το 1998, μεταβίβασε την κυριότητά του στην τοπική δημοτική αρχή, η οποία και παραμένει, έως σήμερα, ιδιοκτήτης του.
Από το 1990 και έως σήμερα, το μουσείο συστεγάζεται εντός του κτιρίου της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Αγίου Κηρύκου, φιλοξενούμενο εντός του ισογείου χώρου του.
Μέσω των εκθεμάτων του, τα οποία αποτελούν αποτέλεσμα οργανωμένης και συντονισμένης προσπάθειας αξιολόγησης και συλλογής ειδών και αντικειμένων προερχόμενων από τις διάφορες περιοχές του νησιού, παρουσιάζει χαρακτηριστικά της παράδοσης του νησιού ανά τους χρόνους, όπως ιστορικά διαχρονικά επαγγέλματα, όπως, μεταξύ άλλων, εκείνα του αγρότη, του κτηνοτρόφου, ή, ακόμη, του τσαγκάρη.
Παράλληλα, μεταξύ των εκθεμάτων του, περιλαμβάνει και πολεμικής θεματολογίας εκθέματα χρονολογούμενα κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1821 και 1945, καθώς και εκκλησιαστικής θεματολογίας εκθέματα, επίσης σχετιζόμενα με την τοπική ιστορία του νησιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ικαρία
Ζοζέφ-Βικτόρ Ωντοΐ
Βιογραφία
Γιος του Πιερ Σέβερεν Οντουά (Pierre Séverin Audoÿ) (πρώτος δήμαρχος του Λαβώρ κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης μεταξύ 1789 και 1792 και μέλος της Εθνικής Νομοθετικής Συνέλευσης μεταξύ του 28 Ιουνίου 1791 και του Ιουλίου 1792) και της Marie Henriette Lucile Pétronille de Clausade de Riols de Mazieu, ο Ζοζέφ-Βικτόρ Ωντοΐ γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1782 στην πόλη Λαβώρ του νομού Ταρν. Ήταν το δεύτερο παιδί μεταξύ τεσσάρων παιδιών συνολικά.
Σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Παρισιού (École Polytechnique de Paris) (ήταν έτσι ο πρώτος φοιτητής αυτής της ελιτίστικης σχολής που ήρθε από το νομό Ταρν), αποφοίτησε το 1804 και μπήκε στο στρατιωτικό σώμα των μηχανικών.
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Ο Οντουά έγινε Υπασπιστής του Στρατηγού Ζοζέφ ντε Ρονιά (général Joseph, vicomte de Rogniat) στη "Μεγάλη Στρατιά" (Grande Armée) του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄. Συμμετείχε έτσι στην εκστρατεία της Ισπανίας από το 1810 έως το 1812. Προήχθη σε Λοχαγό στο σώμα στρατιωτικών μηχανικών του στρατού της Αραγονίας, συμμετείχε στις πολιορκίες των Λέριδα, Τορτόζα, Ταρραγόνα και Βαλένθια και ορίστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής στις 6 Αυγούστου 1810.
Κατά την Παλινόρθωση της Μοναρχίας
Μετά την παραίτηση του Ναπολέοντα, έχοντας προσχωρήσει στο καθεστώς της Παλινόρθωσης της Μοναρχίας των Βουρβόνων, διορίστηκε στις 18 Αυγούστου 1819 με βασιλική επιστολή του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΗ΄ της Γαλλίας, Ιππότης του Βασιλικού και Στρατιωτικού Τάγματος του Αγίου Λουίς. upright=1.3|αριστερά|μικρογραφία| Η γαλλική εκστρατεία του Μοριά το 1828 (από τον [[Ζαν-Σαρλ Λανγκλουά) ]] Τον Σεπτέμβριο του 1828, συμμετείχε ως Αντισυνταγματάρχης και διοικητής του μηχανικού, στην Εκστρατεία του Μοριά στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Υπό τη διοίκηση του Στρατάρχη Μαιζώνος, ο Οντουά, μαζί με τους σαππάρους του, απελευθέρωσε τις πόλεις του Ναβαρίνου, της Μεθώνης και της Κορώνης τον Οκτώβριο του 1828, και στη συνεχεία πήρε το «Καστέλι του Μοριά» της Πάτρας (30 Οκτωβρίου 1828) από τις τουρκικές-αιγυπτιακές κατοχικές δυνάμεις του Ιμπραήμ Πασά. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, στις 22 Φεβρουαρίου 1829 στο Ναβαρίνο, ο Βασιλιάς Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας τον έκανε Ταξιάρχη του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.
Μετά από συμφωνία μεταξύ του Στρατάρχη Μαιζώνος και του Κυβερνήτη του νέου ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους Ιωάννη Καποδίστρια, ο διοικητής των στρατιωτικών μηχανικών Οντουά ανατέθηκε για τα έργα αποκατάστασης της χώρας, τα οποία είχαν εκτελεστεί σε μεγάλο βαθμό από τις τουρκικές-αιγυπτιακές δυνάμεις του Ιμπραήμ. Επισκεύασε οι οχυρώσεις των κάστρων του Ναβαρίνου και της Μεθώνης και έχτισε στρατώνες (ο στρατώνας του Ναβαρίνου εξακολουθεί να χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα, στεγάζοντας το νέο αρχαιολογικό μουσείο της Πύλου). Έχτισε γέφυρες όπως στον ποταμό Πάμισο ανάμεσα στις πόλεις Ναβαρίνο και Καλαμάτα. Ο δρόμος Ναβαρίνο-Μεθώνη, ο πρώτος της ανεξάρτητης Ελλάδας, επίσης χτίστηκε. Τέλος, γίνονται πολλές βελτιώσεις από τα γαλλικά μηχανικά σχήματα στις πόλεις της Πελοποννήσου (κατασκευή σχολείων, ταχυδρομικών υπηρεσιών, τυπογραφείων, γεφυρών, πλατειών, κρηνών, κήπων, κλπ.). Ο Οντουά ιδιαίτερα ανατέθηκε από τον Κυβερνήτη της Ελλάδας να εκπονήσει τα πρώτα πολεοδομικά σχέδια που πραγματοποιήθηκαν στη σύγχρονη Ελλάδα. Έτσι οικοδόμησε από την άνοιξη του 1829 τις σύγχρονες πόλεις της Μεθώνης και της Πύλου έξω από τα τείχη των κάστρων, ακολουθώντας το πρότυπο των πόλεων της περιοχής του Ταρν στη νοτιοδυτική Γαλλία από πού προήλθε και των Επτανήσων (όπως στις κεντρικές πλατείες της Πύλου, οπού οι τρεις πλευρές της περικλείονται από καλυμμένες γκαλερί ή στοές με κιονοστοιχίες και τοξωτά ανοίγματα, ή στην Κέρκυρα). Έκτισε επίσης μεταξύ Δεκεμβρίου 1829 και Φεβρουαρίου 1830 το διάσημο Καποδιστριακό αλληλοδιδακτικό σχολείο της Μεθώνης. Αυτές οι πόλεις τότε επανέκτησαν γρήγορα τον πληθυσμό τους και βρήκαν ξανά την προπολεμική τους δραστηριότητα. Κατά την επιστροφή του στη Γαλλία, ο βασιλιάς της Ελλάδος, ο Όθων Α΄ παραχώρησε στον Οντουά με βασιλικό διάταγμα τον τίτλο του Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος, στις 30 Ιουλίου 1835. μικρογραφία|upright=1.3|Το Καποδιστριακό σχολείο της [[Μεθώνη Μεσσηνίας|Μεθώνης που κτίστηκε τον Φεβρουάριο 1830, με σχέδιο που εκπονήθηκε από τον Διοικητή του Μηχανικού, τον αντισυνταγματάρχη Ζοζέφ-Βίκτωρ Οντουά]] Διορίστηκε στη συνέχεια Συνταγματάρχης και διοίκησε μεταξύ 1833 και 1838 το 1ο Σύνταγμα του Μηχανικού στη Μετς. Στη συνέχεια προήχθη σε Ταξίαρχο (Général de brigade) και σε γενικό επιθεωρητή του Μηχανικού το 1838, και έγινε διευθυντής των οχυρώσεων στην Αμιένη και στη συνέχεια στη Λιλ.
Δίδασκε επίσης στη Σχολή Εφαρμογών του Πυροβολικού και του Μηχανικού στη Μετς.
Αντιπροσωπευτικές δραστηριότητες
Αποσύρθηκε στο Σεν-Λιε-λε-Λαβώρ στο οικογενειακό του Château des Cambards για την τελική του συνταξιοδότηση. Πέθανε εκεί στις 25 Νοεμβρίου 1871 σε ηλικία 89 ετών. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο της πόλης.
Σημειώσεις
<references group="Σ" />
Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Ελληνικά Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ελληνικά (αποσαφήνιση)
Τα Ελληνικά είναι ορεινό χωριό του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 720 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Ελληνικά βρίσκονται στα ανατολικά της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού σε απόσταση 17 χλμ. βόρεια του Μεσολογγίου και 26 χλμ. νότια του Αγρινίου. Είναι κτισμένα στις δυτικές πλαγιές του όρους Αράκυνθος (Ζυγός) με θέα δυτικά τη λιμνοθάλασσα Αιτωλικού, νότια τη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου και βόρεια τo φράγμα Στράτου, τα όρη του Βάλτου και του Ξηρομέρου. Το χωριό ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 με την παλιά ονομασία του Σιβίστα να προσαρτάται στον τότε δήμο Κερασιάς. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Σιβίστας. Μετονομάστηκε σε Ελληνικά το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Κάτω Ελληνικά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελληνικών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 443 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 187.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Τα υπόγεια του Βατικανού
Τα υπόγεια του Βατικανού (γαλλικός τίτλος: Les Caves du Vatican) είναι σατιρικό μυθιστόρημα του Αντρέ Ζιντ, που εκδόθηκε το 1914. Το έργο περιστρέφεται γύρω από μια κολοσσιαία απάτη εναντίον των πιστών, βασισμένη στην ψευδή είδηση ​​ότι ο Πάπας είχε φυλακιστεί στα υπόγεια του Βατικανού και αντικαταστάθηκε από έναν απατεώνα.
Η σκόπιμα ασύνδετη αφήγηση του έργου τέμνει και αντιπαραβάλλει πολλές ιστορίες και πολλούς χαρακτήρες. Tο μυθιστόρημα δεν ενδιαφέρεται ούτε για τον ρεαλισμό ούτε για την αληθοφάνεια. Αντίθετα, είναι ένα διασκεδαστικό έργο που πίσω από την φαινομενική τρέλα σατιρίζει την κοινωνία. Υπονομεύει όλες τις πτυχές του ηθικού αξιακού συστήματος και μετατρέπει συστηματικά τα ιδανικά στο αντίθετό τους, απεικονίζοντας την κοινωνία σαν μια μεγάλη μασκαράτα. Το έργο δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις για τον αντικληρικαλισμό του.
Ο συγγραφέας χαρακτήρισε το έργο ως μωρία, δηλώνοντας αργότερα ότι το «μοναδικό μυθιστόρημά του» ήταν Οι Κιβδηλοποιοί (1925).
Υπόθεση
Τα υπόγεια του Βατικανού είναι ένα έργο με ιδιαίτερα περίπλοκη εξέλιξη. Παρουσιάζεται ως μια διαδοχή περιπετειών, συχνά αναληθοφανών, που διαδραματίζονται από το 1890 έως το 1893 και αποτελείται από 5 κεφάλαια - βιβλία. Σε βασικές γραμμές η υπόθεση έχει ως εξής:
Πρώτο βιβλίο: Αντίμ Αρμάν Ντυμπουά. Η αφήγηση ξεκινά με τον Αντίμ Αρμάν Ντυμπουά, έναν 46χρονο πλούσιο άθεο επιστήμονα και μέλος του Τεκτονισμού, κυνικό στα πειράματά του και στις σχέσεις του με τους συγγενείς του που το 1890 ταξίδεψε στη Ρώμη για να εξεταστεί από έναν διάσημο γιατρό για θεραπεία δυσκαμψίας της άρθρωσης του γόνατός του. Μια μέρα, οργισμένος, κατέστρεψε τμήμα αγάλματος της Παναγίας. Νιώθει ότι έχει αμαρτήσει, προσεύχεται για συγχώρεση και ξαφνικά αισθάνεται ότι μπορεί να λυγίσει ξανά το άκαμπτο πόδι. Η είδηση ​​του θαύματος φτάνει στο Βατικανό. Από αυτή τη στιγμή ο Αντίμ στρέφεται στον Χριστιανισμό και καταδικάζει δημόσια οποιαδήποτε προηγούμενα ασεβή δημοσιεύματα, ενθαρρύνεται δε συγχρόνως από την Εκκλησία που θέλει να τον εκμεταλλευτεί ως παράδειγμα. Το Βατικανό του υπόσχεται μεγάλα οφέλη, αλλά στη συνέχεια καταλήγει να τον χρησιμοποιεί ως μαριονέτα, χωρίς να τον ανταμείβει. Η Στοά στην οποία ο Αντίμ οφείλει την ευημερία του τον αποπέμπει. Ωστόσο, δεν ενδιαφέρεται πλέον για υλικά αγαθά, και αφιερώνει όλο τον χρόνο του σε φιλανθρωπικά έργα.
Κατάλογος έργων του Καραβάτζο
Το λήμμα αυτό περιλαμβάνει ένα κατάλογο των πινάκων του Καραβάτζο σε χρονολογική, κατ' αρχήν, σειρά.
Τα υπόγεια του Βατικανού
Υπόθεση
Δεύτερο βιβλίο: Ζυλ ντε Μπαραλιούλ. Ο συγγραφέας Ζυλ ντε Μπαραλιούλ ζει στο Παρίσι. Είναι επιτυχημένος συγγραφέας - αν και όχι απόλυτα αποδεκτός από τους παριζιάνικους λογοτεχνικούς κύκλους- ένθερμος Καθολικός και μετά την επιτυχία του τελευταίου του μυθιστορήματος ελπίζει να γίνει μέλος της Ακαδημίας. Ο πατέρας του, ο ηλικιωμένος κόμης Ζυστ-Αζενόρ ντε Μπαραλιούλ, που είναι άρρωστος και στα πρόθυρα του θανάτου, του ζητά να ερευνήσει για έναν 19χρονο Ρουμάνο, τον Λαφκάντιο, που ζει στο Παρίσι. Ο Ζυλ βρίσκει τον Λαφκάντιο, έναν όμορφο νεαρό τυχοδιώκτη, ο οποίος παρουσιάζεται πνευματικά πολύ ανώτερος από όλους τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος. Ο Λαφκάντιο επισκέπτεται τον ηλικιωμένο κόμη και αποκαλύπτεται ότι είναι ο νόθος γιος του και ετεροθαλής αδερφός του Ζυλ. Εκεί γνωρίζει τη Ζενεβιέβ, την κόρη του Ζυλ. Με τον θάνατο του γέρου κόμη, ο Λαφκάντιο λαμβάνει το μέρος της πατρικής κληρονομιάς που του αναλογεί, χωρίζει  από την ερωμένη του Καρόλα και ξεκινά ταξίδι για την Ιταλία.
Κατάλογος έργων του Καραβάτζο
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Τα υπόγεια του Βατικανού
Υπόθεση
Τρίτο βιβλίο: Αμεντέ Φλερισουάρ. Εν τω μεταξύ, στο Πω, ο Προτός, ένας παλιός φίλος και συμμαθητής του Λαφκάντιο, οργανώνει μια απάτη με μια διεθνή συμμορία με το όνομα «Η σαρανταποδαρούσα» που διαδίδει την ψευδή είδηση ​​ότι ο Πάπας έχει απαχθεί από τους μασόνους, φυλακίστηκε στα υπόγεια του καστέλ Σαντ’ Άντζελο και αντικαταστάθηκε από έναν απατεώνα. Αυτό, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων από τις πλούσιες ευσεβείς κυρίες της πόλης για τη χρηματοδότηση μιας μυστικής σταυροφορίας για την υποτιθέμενη απελευθέρωση του Αγίου Πατέρα. Ο αφελής σύζυγος μιας από αυτές, ο Αμεντέ Φλερισουάρ (κουνιάδος του Ζυλ ντε Μπαραλιούλ), συγκινημένος από παρορμητική θρησκευτική ζέση, φεύγει από το Πω με τρένο, με προορισμό τη Ρώμη, για να σώσει τον πάπα. Συγχρόνως, στη Ρώμη κατευθύνεται και ο Ζυλ για την υπόθεση του Αντίμ Αρμάν Ντυμπουά, ο οποίος είναι κουνιάδος του, και για να παραστεί σε ένα συνέδριο κοινωνιολογίας.
Τέταρτο βιβλίο: Η σαρανταποδαρούσα. Ανησυχώντας ότι όταν ο Αμεντέ θα έφτανε στη Ρώμη μπορεί να καταλάβει την απάτη, ο Προτός αποφασίζει να τον ακολουθήσει στη Ρώμη και τον παρακολουθεί μεταμφιεσμένος. Για να τον απομακρύνει από την πόλη, του προτείνει να πάει στον επίσκοπο στη Νάπολη, ο οποίος σύμφωνα με τον ίδιο είναι ένας από αυτούς που θέλουν να σώσουν τον πάπα: στο τρένο με προορισμό τη Νάπολη, ο Αμεντέ βρίσκεται στο ίδιο βαγόνι με τον Λαφκάντιο, οι ταξιδιώτες δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αν και ο αναγνώστης γνωρίζει ότι ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Ο Λεφκάντιο, αναζητώντας την περιπέτεια, θέλει να διαπράξει «ένα έγκλημα χωρίς κίνητρο» και αποφασίζει να τον σκοτώσει πετώντας τον από το τρένο χωρίς λόγο και χωρίς κανένα απολύτως κίνητρο.
Σχολιασμός
Ο προβληματισμός γύρω από την ελευθερία και τις συνέπειές της για το άτομο και τους άλλους επεκτείνει κατά κάποιο τρόπο τη μελέτη προηγούμενων έργων του Ζιντ όπως Ο ανηθικολόγος (1902) και Η στενή πύλη (1909). Σε επίπεδο γραφής, η τέχνη της μωρίας, όπως ο συγγραφέας χαρακτήρισε το έργο, παράλογη, ασύνδετη και ανατρεπτική, καταδεικνύει για άλλη μια φορά την απόρριψη του κλασικού μυθιστορήματος από τον Ζιντ που φλερτάρει με τα όρια του παραλόγου, το χιούμορ, την παρωδία. Η θεωρία της αυθαίρετης ενέργειας του «εγκλήματος χωρίς κίνητρο» δανείζεται πολλά από τον Νίτσε και τον Ντοστογιέφσκι και σε φιλοσοφικό επίπεδο συνιστά ένα είδος πρόκλησης προς τον Θεό και την τάξη του κόσμου, την οποία ανατρέπει με τρόπο παράλογο και απρόβλεπτο. Το έργο, που κατά κάποιον τρόπο εισάγει το παιχνίδι και το μαύρο χιούμορ ως κανόνα ζωής, γοήτευσε τους σουρεαλιστές και άσκησε μεγάλη επίδραση στο γαλλικό μυθιστόρημα. Φυσικά, προκάλεσε σκάνδαλο και δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις από τους καθολικούς κύκλους, το 1952 το σύνολο των έργων του συγγραφέα κατατάχθηκε στον Πίνακα των Απαγορευμένων βιβλίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς
Το Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς (αγγλικά: Rutgers University, προφέρεται Πανεπιστήμιο Ράτγκερζ) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στο Νιου Τζέρσεϊ και συγκεκριμένα στο Νιου Μπράνσγουικ. Έχοντας ιδρυθεί το 1766, είναι το όγδοο παλιότερο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, το δεύτερο παλιότερο στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ και ένα από τα εννέα πανεπιστήμια στην χώρα που ιδρύθηκαν πριν από την Αμερικανική Επανάσταση. Για μεγάλο μέρος της ιστορίας του, το Ρούτγκερς υπήρξε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, αλλά αυτό άλλαξε με απόφαση του Νομοθετικού Σώματος του Νιου Τζέρσεϊ. Λόγω της καλής του φήμης, το Ρούτγκερς έχει χαρακτηριστεί από πολλούς πανεπιστήμιο Public Ivy.
Διατηρεί τρεις πανεπιστημιουπόλεις στο Νιου Μπράνσγουικ, στο Κάμντεν και στο Νιούαρκ και διάφορες άλλες εγκαταστάσεις σε άλλα μέρη της πολιτείας. Είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο στην πολιτεία.
Προσωπικότητες που συνδέονται με το Ρούτγκερς
Δύο απόφοιτοι του Ρούτγκερς έχουν κερδίσει Βραβεία Νόμπελ (Μίλτον Φρίντμαν και Σέλμαν Γουόκσμαν).
Άλλοι αξιοσημείωτοι απόφοιτοι είναι οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Πολιτισμός του Νιου Τζέρσεϊ
Μαύρη Πέτρα Μαγνησίας
Η Μαύρη Πέτρα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Μηλίνας στο Νότιο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Μαύρη Πέτρα βρίσκεται στις ακτές του Παγασητικού κόλπου και τον όρμο Βαλτούδι. Απέχει περίπου 52 χλμ. νοτιοανατολικά από τον Βόλο, 12 χλμ. νότια από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου) και 2 χλμ. νότια από την Μηλίνα ενώ στα δυτικά της είναι η νησίδα Αλατάς. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Μηλίνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τις Κυδωνιές, την Μηλίνα και τις Πηγές αποτελούν την κοινότητα Μηλίνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 21 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Δήμητρα Αράπογλου
Η Δήμητρα Αράπογλου είναι Ελληνίδα πολιτικός. Εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με τον ΛΑΟΣ στη Β΄ Πειραιώς στις εκλογές του 2007. Σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι ο δεύτερος κωφός άνθρωπος που εξελέγη σε κοινοβούλιο. Έχει μιλήσει ανοιχτά για τις διακρίσεις που υπέστη ως κωφή βουλευτίνα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Η Αράπογλου είναι ενεργό μέλος της ελληνικής κοινότητας κωφών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΛΑΟΣ Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Κατερίνα (όνομα)
Το Κατερίνα (ρωσικά, ουκρανικά, βουλγαρικά και σλαβομακεδονικά: Катерина) είναι θηλυκό όνομα. Είναι η καθομιλουμένη παραλλαγή του ονόματος Αικατερίνη (η επίσημη παραλλαγή χρησιμοποιείται στα επίσημα έγγραφα) και η συντομευμένη, καθομιλουμένη μορφή του ίδιου ονόματος στα ρωσικά και τα ουκρανικά.
Συναντάται και με τα υποκοριστικά Κάτια, Κατίνα, Κάκια, κ.ά.
Σύμφωνα με τα στατιστικά της ΕΛΣΤΑΤ, Κατερίνα λέγεται το 3.7% των γυναικών στην Ελλάδα (απογραφή 2011), δηλαδή περίπου 204.000 γυναίκες όντας το τρίτο δημοφιλέστερο γυναικείο όνομα στην Ελλάδα. Στην Κύπρο υπάρχουν 7.651 γυναίκες με το ίδιο όνομα, όντας το 25ο δημοφιλέστερο όνομα της χώρας (απογραφή 2011).
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος «Κατερίνα» είναι αβέβαιη. Πιθανή ετυμολογία είναι η απλοποίηση της θρησκευτικής μορφής του ονόματος, «Αικατερίνα», σε Κατερίνα, όπως συνέβη και στη Ρωσία τον 19ο αιώνα. Μερικές από τις πιο δημοφιλείς ετυμολογήσεις του ονόματος είναι η αντωνυμία εκάτερος (ο καθένας από τους δύο), η λέξη καθαρός, η αρχαία θεότητα Εκάτη, κοπτικό όνομα που σημαίνει την καθαγίαση του σώματος ή ο αμπελώνας του Θεού.
Στην Ελλάδα
Το όνομα Κατερίνα είναι ένα από τα δημοφιλέστερα γυναικεία ονόματα στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια. Τη δεκαετία του 2000 ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα γυναικεία ονόματα στην Ελλάδα. Όπως τονίζεται και παραπάνω, σύμφωνα με τα στατιστικά της ΕΛΣΤΑΤ, Κατερίνα λέγεται το 3.7% των γυναικών στην Ελλάδα (απογραφή 2011), δηλαδή περίπου 204.000 γυναίκες όντας το τρίτο δημοφιλέστερο γυναικείο όνομα στην Ελλάδα.
Στη Ρωσία
Η βασιλεία της Αικατερίνης Β΄, η οποία ανέτρεψε τον σύζυγο της Πέτρο Γ΄ το 1762, ήταν ασυνήθιστα μακρά (34 χρόνια) και χαρακτηρίστηκε από πολιτική σταθερότητα, οικονομική ανάπτυξη και εδαφική επέκταση. Η εποχή της Αικατερίνης Β΄ θεωρείται δε μια από τις σπουδαιότερες περιόδους της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το όνομα Αικατερίνη έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές· στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, ήταν το δεύτερο δημοφιλέστερο όνομα των Ρωσίδων πριγκιπισσών μετά το Άννα. Μεταξύ των μαθητών του Ινστιτούτου Σμόλνυ (σχολή θηλέων που πήγαιναν οι κόρες των Ρώσων ευγενών) στο δεύτερο μισό του 18ου - αρχές του 19ου αιώνα, τα 113 στα 1000 κορίτσια έφεραν το όνομα Αικατερίνη. Το όνομα τότε συνέχισε να αυξάνει την παρουσία του στις κατώτερες τάξεις της ρωσικής κοινωνίας, αν και τον 18ο αιώνα η συχνότητά χρήσης του στο αγροτικό ή εμπορικό περιβάλλον ήταν πολύ μικρότερη. Ο Βλαντιμίρ Νικόνοφ Αντρέγιεβιτς, Ρώσος που έχει ασχοληθεί με την ιστορία των ονομάτων στη χώρα του, η δυναμική του ονόματος στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα ήταν ανάμεικτη, με τη δημοτικότητα του να αυξάνεται στους ευγενείς και να μειώνεται στους αγρότες.
Τον 19ο αιώνα το όνομα Αικατερίνη άρχισε να σπανίζει μεταξύ των Ρώσων ευγενών αλλά έγινε πολύ δημοφιλές στη ρωσική λαϊκή τάξη (την ίδια περίοδο αρχίζει να επικρατεί η μορφή Κατερίνα στην καθομιλουμένη- σ.σ. περίπου την ίδια περίοδο, ιδίως όμως τον 20ό αιώνα συνέβη και στην Ελλάδα το ίδιο). Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, στη Ρωσία το όνομα Κατερίνα ήταν σπάνιο όνομα στην τάξη των ευγενών αλλά πολύ δημοφιλές στη λαϊκή τάξη. Στη Μόσχα την περίοδο 1900-1909, σύμφωνα με τον Ανατόλι Σαϊκέβιτς, υπήρχαν 63 Κατερίνες ανά 1.000 γυναίκες.
Για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, η δημοτικότητα του ονόματος άρχισε να υποχωρεί στη Ρωσία. Στο Λένινγκραντ, σύμφωνα με μελέτη των Αλεξάντρα Σουπεράνσκαγια και Α. Σούσλοβα, το όνομα Κατερίνα σταδιακά έφθινε σε δημοτικότητα ως τη δεκαετία του 1960. Στο Λένινγκραντ, από 30 με 35 Κατερίνες ανά 1.000 γυναίκες στη δεκαετία του 1920, τη δεκαετία του 1950 η αναλογία αυτή είχε πέσει σε 9 ανά 1.000 γυναίκες στην ίδια πόλη. Έρευνα του Β.Α. Νικόνοφ που διαπραγματεύεται τις τάσεις ως προς τα ονόματα των νεογέννητων το 1961 και καλύπτει αρκετές περιοχές της κεντρικής, δείχνουν ότι το όνομα στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ήταν πιο συνηθισμένο στις αγροτικές παρά στις αστικές περιοχές.
Στη Ρωσία το όνομα άρχισε να ξαναγίνεται πολύ δημοφιλές στη δεκαετία του 1970-1980. Όπως σημείωσαν οι Α. Σούσλοβα και Α. Σουπεράνσκαγια, τη δεκαετία του 1980 στο Λένινγκραντ υπήρχαν 92 νεογέννητα κορίτσια με το όνομα Κατερίνα ανά 1.000 νεογέννητα κορίτσια. Στη Μόσχα, την περίοδο 1978-1981, το όνομα ήταν στη 10η θέση μεταξύ των πιο δημοφιλών ονομάτων. Η αυξανόμενη γοητεία με το όνομα έκανε και πάλι δημοφιλές το όνομα Κατερίνα στους Ρώσους. Έτσι, σε μια περιοχή του Γιαροσλάβλ, την περίοδο 1991-1994, 179 στα 1.000 νεογέννητα ονομάζονταν Κατερίνα- σε μια άλλη περιοχή της ίδιας πόλης η συχνότητα ήταν 86 στα 1.000.
Στη δεκαετία του 2000, όπως και στην Ελλάδα, το όνομα Κατερίνα συνέχισε να προτιμάται από πολλούς Ρώσους σαν το όνομα για το παιδί τους. Στη Μόσχα, το 2005, 47 στα 1.000 νεογέννητα ονομάζονταν Κατερίνα (5η θέση στο σύνολο). Στην Αγία Πετρούπολη (μετονομάστηκε το 1991 από Λένινγκραντ, όπως ήταν προηγουμένως γνωστό) την περίοδο 2005-2007, ήταν το 6ο δημοφιλέστερο όνομα στη πόλη. Στο κράι του Χαμπάροφσκ ήταν το 6ο δημοφιλέστερο γυναικείο όνομα το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Καρίτσα Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καρίτσα
Από την Καρίτσα κατάγεται η ιστορική οικογένεια Ντόβα, οι επονομαζόμενοι Ντοβαίοι, που διακρίθηκε στον αγώνα της Επανάστασης του 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Φρέντερικ Κοβαλέσκι
Ο Φρέντερικ Κοβαλέσκι (αγγλικά : Frederick Kovaleski ), γεννημένος στις 8 Οκτωβρίου 1924, είναι αμερικανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Λόπο ντο Νασιμέντο
Ο Νασιμέντο έγινε αργότερα υπουργός Εδαφικής Διοίκησης. Μετά την παραίτησή του από τη θέση αυτή, αντικαταστάθηκε από τον Πάουλο Κασόμα στις 9 Απριλίου 1992. Εξελέγη Γενικός Γραμματέας του MPLA από την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος το 1993.
Φρέντερικ Κοβαλέσκι
Ξεκίνησε την αντισφαίριση σε μικρή ηλικία, 11 ετών, μετά το τέλος των σπουδών του έγινε υπάλληλος της ΣΙΑ και έπειτα μυστικός πράκτορας στην Αίγυπτο σχεδόν για μια δεκαετία έως το 1961 που παραιτήθηκε κι εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Είναι παντρεμένος με την Μόνια κι έχουν έναν γιο τον Σεργκέι, εκτός τα αγγλικά μιλάει, Ρωσικά και Πολωνικά.
Λόπο ντο Νασιμέντο
Ήταν ο 66ος υποψήφιος στον εθνικό κατάλογο του MPLA στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2008. Κέρδισε μια έδρα σε αυτές τις εκλογές, στις οποίες το MPLA κέρδισε τη συντριπτική πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση.
Φρέντερικ Κοβαλέσκι
Παίζει αντισφαίριση σε όλη τη ζωή του ακόμα και σήμερα σε τουρνουά παλαιμάχων, το 1950 ήταν νούμερο 13 στον κόσμο. Έχει παίξει στο Ρολάν Γκαρός, στο Γουίμπλεντον και το Αμερικανικό Όπεν. Νικητής στο Μοντέγκο Μπέι το 1950, στην Ουάσινγκτον το 1952, στην Κολομβία το 1952, στην Βαλτιμόρη το 1953. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1950 ήταν πρώτος στο απλό, δεύτερος στο διπλό και πρώτος στο μεικτό. Σαν παλαίμαχος είναι δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης στην κατηγορία 90+ και πέντε φορές πρωταθλητής ΗΠΑ στο διπλό στην κατηγορία παλαιμάχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Λόπο ντο Νασιμέντο
Στις 27 Ιανουαρίου 2013 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική. Στις 10 Φεβρουαρίου 2021, νοσηλεύτηκε για COVID-19 την οποία ξεπέρασε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ανγκόλας
Χρυσαυγή Θεσσαλονίκης
Η Χρυσαυγή είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Λαγκαδά. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν μέρος του δήμου του Λαγκαδά, του οποίου ήταν δημοτική περιφέρεια.
Πληθυσμός
Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 1.106 κατοίκους στο χωριό.
Εκπαίδευση
Από την δεξιά μεριά της κεντρικής εκκλησίας, υπάρχει το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο του χωριού. Οι υπόλοιποι μαθητές διδάσκονται στα Γυμνάσια - Λύκεια του Λαγκαδά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Εκκλησία Σαιντ-Ετιέν (Κουράνς)
Η Εκκλησία Σαιντ-Ετιέν (γαλλικά: Église Saint-Étienne) είναι καθολική ενοριακή εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Στέφανο, στη γαλλική κοινότητα του Κουράνς, εντός του νομού της Εσόν.
Ιστορία
Η εκκλησία ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα, ενώ, στη συνέχεια, επεκτάθηκε περαιτέρω. Η ανέγερση του κωδωνοστασίου χρονολογείται στον 15ο αιώνα, ενώ υψώθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, και η κατασκευή του κλίτους χρονολογείται στον 17ο αιώνα.
Το κτίριο ξεκίνησε να αντιμετωπίζει προβλήματα στατικότητας κατά τη διάρκεια 15ου αιώνα, ενώ, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, το βόρειο τμήμα των τοιχωμάτων του κατέρρευσε.
Ο εσωτερικός διάκοσμος της εκκλησίας αναδιαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 18ου-19ου αιώνα. Η φιλοτέχνηση του εσωτερικού διακόσμου πραγματοποιήθηκε μεταξύ του 1846 και του 1868.
Στις 29 Δεκεμβρίου 1981, βάσει σχετικού διατάγματος, η εκκλησία κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κουρανς Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Εσόν Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1981 Κουρανς Κουρανς
Λεόν-Μαξίμ Κολινιόν
Ο Λεόν-Μαξίμ Κολινιόν (Léon-Maxime Collignon, 9 Νοεμβρίου 1849 - 15 Οκτωβρίου 1917) ήταν Γάλλος κλασικός αρχαιολόγος και ιστορικός της τέχνης των ελληνικών γλυπτών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1849 στο Βερντέν της Γαλλίας. Σπούδασε στο Παρίσι στην École normale supérieure από το 1868 και διορίστηκε καθηγητής της ρητορικής το 1872 στο Chambery όπου δίδαξε γαλλική λογοτεχνία. Το 1873 έγινε μέλος της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (École française d'Athènes) υπό τη διεύθυνση του Αλμπέρ Ντιμόν (Albert Dumont). Το 1876 συνόδευσε τον Αβά Λουί Ντισέν (Abbe Louis Duchesne) (1843-1922) στη Μικρά Ασία και κράτησε σημειώσεις με σκίτσα των τοπίων που επισκέφθηκε. Επέστρεψε στη Γαλλία και προσλήφθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπορντώ, το οποίο ίδρυσε έδρα καθηγητού Ελληνικών και Ρωμαϊκών επιγραφών για τον σκοπό αυτό. Δημοσίευσε τις σημειώσεις του το επόμενο χρόνο. Δίδαξε αρχαιολογία στο Μπορντώ από το 1877, ενώ αναγορεύτηκε διδάκτωρ και διορίστηκε καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο το 1879. Ήταν ένας από τους λίγους καθηγητές του κλάδου αυτού στη Γαλλία. Τον κάλεσαν οι Γερμανοί για να μελετήσει το γερμανικό σύστημα αρχαιολογικής μελέτης, το οποίο ήταν ευρέως διαδεδομένο, μέχρι και στα πιο μικρά πανεπιστήμια της Γερμανίας. Το 1883 έφυγε από το Μπορντώ και ανέλαβε καθηγητής αρχαιολογίας σεην Σορβόνη, και αναπληρωματικός διευθυντής του École normale supérieure των Παρισίων. Τα έργα του μεταφράστηκαν και επανακυκλοφόρησαν στα αγγλικά. Το 1893 έγινε μέλος της Académie des inscriptions et belles-lettres, ενώ πήρε μέρος στις ανασκαφές στην Πέργαμο και στους Δελφούς, καταγράφοντας σημαντικές σημειώσεις και κάνοντας ακριβέστατα σκίτσα. Δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του περί των ανασκαφών. Πήρε προαγωγή και έγινε διευθυντής του École normale supérieure το 1900. Το 1904 εκλέχθηκε πρόεδρος της Ακαδημίας των επιγραφών και καλών γραμμάτων (Academy of Inscriptions and Belles-lettres). Το 1904 έγινε διευθυντής του Monuments et Mémoires publiés par l’Académie des inscriptions et belles-lettres. Απεβίωσε στις 15 Οκτωβρίου 1917 στο Παρίσι.
Αξιολόγηση του έργου του
Ο Κολινιόν ήταν ένας από τους πρωτοπόρους, που ίδρυσαν και εδραίωσαν την επιστήμη της αρχαιολογίας στα Πανεπιστήμια της Γαλλίας. Ακολούθησε το παράδειγμα του Σλίμαν, και χρησιμοποίησε την ελληνική μυθολογία ως βοηθητικό μέσο ερμηνείας των κλασικών αρχαιολογικών μνημείων.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Βόλμπους
Το Βόλμπους (πολωνικά: Wolbórz) είναι πόλη του Πόβιατ Πιότρκουφ στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην κεντρική Πολωνία. Είναι η έδρα της Γκμίνα Βόλμπους (δήμος). Βρίσκεται κατά μήκος της εθνικής οδού 8, περίπου 16 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι και 41 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.
Η πόλη έχει πληθυσμό 2.339 κατοίκων (2016). Της δόθηκε καθεστώς πόλης το 1273 και το έχασε το 1870, όταν οι ρωσικές αρχές τιμωρούσαν τους κατοίκους της για την υποστήριξη της Ιανουαριανής Εξέγερσης. Το Βόλμπους ταξινομήθηκε τότε ως χωριό, έως ότου ανέκτησε το καθεστώς της πόλης την 1η Ιανουαρίου 2011. Το όνομα της πόλης δεν είχε καθιερωθεί μέχρι τη δεκαετία του 1920. Παλαιότερα, ήταν γνωστό ως Woybor, Voibor, Woibor, Wojbor, Olborz και Woyborz.
Ιστορία
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, οι πρώτοι ανθρώπινοι οικισμοί εμφανίστηκαν στο σημερινό Βόλμπους περίπου το 4000 π.Χ.. Στις αρχές του Βασιλείου της Πολωνίας, το Βόλμπους αναδείχθηκε ως κέντρο τοπικής διοικητικής μονάδας που ονομαζόταν οπόλε, το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε καστελάνι. Στη δεκαετία του 1120, το Βόλμπους έγινε μία από τις έδρες των επισκόπων της Κουγιαβίας. Εκείνη την εποχή, ήταν ήδη ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου, το οποίο επιβεβαιώθηκε το 1273, όταν στο Βόλμπους παραχωρήθηκε καθεστώς πόλης, από τον Δούκα Λέσεκ Β΄ τον Μέλα.
Το 1357, το καθεστώς του Βόλμπους διαμορφώθηκε σύμφωνα με τα πιο σύγχρονα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου και η πόλη ήταν τόσο σημαντική, που είχε ένα παράρτημα της Ακαδημίας της Κρακοβίας, με έναν πρύτανη, έξι καθηγητές και άδεια για τη χορήγηση ακαδημαϊκών τίτλων. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1409, ο Βασιλιάς Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν εξέδωσε εδώ μια έκκληση προς Πολωνούς κληρικούς και ευγενείς, προτρέποντάς τους να πολεμήσουν τους Τευτονικούς Ιππότες. Επίσης, οι ιππότες από τη Ελάσσων Πολωνία, την Ποδολία και την Ερυθρά Ρουθηνία συγκεντρώθηκαν εδώ πριν από τη Μάχη του Γκρούνβαλντ. Ο Βασιλιάς Γιαγκελόν επισκέφθηκε το Βόλμπους έως και 15 φορές και άλλοι Πολωνοί ηγέτες ήρθαν επίσης στην πόλη, ειδικά όταν λειτουργούσε το Δικαστήριο του Στέμματος στο κοντινό Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι.
ΧΚ Σπαρτάκ Μόσχας
Η ΧΚ Σπαρτάκ Μόσχας (ρωσικά: ХК Спартак Москва) είναι ρωσική επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου με έδρα τη Μόσχα. Αγωνιζόταν στην κατηγορία Ταράσοφ του πρωταθλήματος Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ (ΚΧΛ) κατά τη διάρκεια της περιόδου 2013–14. Ωστόσο, η ομάδα δε συμμετείχε στο πρωτάθλημα της ΚΧΛ της περιόδου 2014–15, λόγω οικονομικών θεμάτων, αλλά επανήλθε στο πρωτάθλημα την περίοδο 2015–16.
Βόλμπους
Ιστορία
Τον 15ο και 16ο αιώνα το Βόλμπους ευημερούσε. Η πόλη ήταν ένα μεγάλο κέντρο εμπορίου και βιοτεχνίας, με διάφορα εργαστήρια, ζυθοποιεία και μύλους. Το 1521, το Βόλμπους είχε πληθυσμό 3.000 κατοίκων, με πέντε εκκλησίες, τρεις συναγωγές, τρία νοσοκομεία, 400 σπίτια, ένα δημαρχείο, ένα κάστρο επισκόπου με ιταλικό κήπο και 259 τεχνίτες. Το 1536 και το 1548, η πόλη κάηκε από πυρκαγιές. Το 1544, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου μετατράπηκε σε ακαδημία και το 1553, ο Άντζεϊ Φριτς Μοντζέφσκι ονομάστηκε τοπικός βούιτ (ο Μοντζέφσκι γεννήθηκε εδώ το 1503).
ΧΚ Σπαρτάκ Μόσχας
Ιστορία
Η Σπαρτάκ Μόσχας ιδρύθηκε το 1946, ως τμήμα της εθελοντικής αθλητικής κοινωνίας Σπαρτάκ.
Βόλμπους
Ιστορία
Η περίοδος ευημερίας έληξε τον 17ο αιώνα. Το 1618, το Βόλμπους καταστράφηκε από φωτιά, το 1655, η πόλη λεηλατήθηκε από Σουηδούς στρατιώτες και το 1671, η πόλη κάηκε ξανά. Μετά από αυτές τις καταστροφές, το Βόλμπους δεν ανέκαμψε ποτέ.
ΧΚ Σπαρτάκ Μόσχας
Καλύτερες θέσεις
Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ (11): 1948, 1965, 1966, 1968, 1970, 1973, 1981, 1982, 1983, 1984, 1991 Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ (9): 1947, 1963, 1964, 1972, 1975, 1979, 1980, 1986, 1992 Κύπελλο ΕΣΣΔ (2): 1967, 1977 Κύπελλο Ευρώπης (2): 1970, 1977 Spengler Cup (1): 1982 Spengler Cup (1): 1978 Ahearne Cup (1): 1970
Βόλμπους
Ιστορία
Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας και το Συνέδριο της Βιέννης, το Βόλμπους από το 1815 ανήκε στο υπό ρωσική κυριαρχία Βασίλειο της Πολωνίας. Το 1870, μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση, έχασε το καθεστώς πόλης της. Το 1892, ο πληθυσμός του ήταν 3.000 κάτοικοι, συμπεριλαμβανομένων 700 Εβραίων.
ΧΚ Σπαρτάκ Μόσχας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Σπαρτακ Κατηγορία:Αθλητισμός στη Μόσχα
Βόλμπους
Ιστορία
Μεταξύ των κύριων αξιοθέατων είναι: συγκρότημα πάρκων και ανακτόρων των επισκόπων της Κουγιαβίας, ακαδημία του Αγίου Νικολάου, συναγωγή του 19ου αιώνα, νεκροταφεία, σπίτια του 19ου αιώνα και ερείπια του επισκοπικού κάστρου (14ος αιώνας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πιότρκουφ Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ
Ρόνι Μπέικερ
Ο Ρόνι Μπέικερ (γεν. 15 Οκτωβρίου 1993) είναι Αμερικανός αθλητής του στίβου.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Λούισβιλ του Κεντάκι, ο Μπέικερ έζησε για επτά χρόνια της παιδικής του ηλικίας στο Άνκορεϊτζ της Αλάσκας. Είναι μακρινός συγγενής με τον Τάισον Γκέι.
Όταν άρχισε τον στίβο, αγωνιζόταν στον ανώμαλο δρόμο. Στο γυμνάσιο επικεντρώθηκε στα 400 μέτρα, όπως και στο λύκειο. Ο Μπέικερ εμπνεύστηκε και θαύμαζε τον Μάικλ Τζόνσον, τον Τάισον Γκέι και τον Γιουσέιν Μπολτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Σιωπή της Θάλασσας (διήγημα)
Η Σιωπή της θάλασσας (γαλλικός τίτλος: Le Silence de la mer) είναι γαλλικό διήγημα που γράφτηκε το 1941 και δημοσιεύτηκε το 1942 από τον Ζαν Μπρυλέρ με το ψευδώνυμο Βερκόρ. Δημοσιεύτηκε παράνομα στο γερμανοκρατούμενο Παρίσι και σύντομα έγινε σύμβολο ψυχικής αντίστασης ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές.
Υπόθεση
Σε ένα μικρό χωριό της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ένας Γερμανός αξιωματικός επιτάσσει ένα δωμάτιο στο σπίτι ηλικιωμένου Γάλλου και της νεαρής ανιψιάς του. Ο τρόπος που επιλέγουν οι οικοδεσπότες για να αντισταθούν στην αναγκαστική φιλοξενία του Γερμανού, είναι απλός κι αποφασιστικός: να παραμείνουν απολύτως σιωπηλοί. Κάθε απόγευμα ο αξιωματικός, αναφέρεται ως καλλιεργημένος άνθρωπος και διαποτισμένος από τον γαλλικό πολιτισμό, επισκέπτεται τους οικοδεσπότες του και γεμίζει τη σιωπή τους με μονόλογους που εκφράζουν την ελπίδα του για την αδελφοσύνη μεταξύ του γαλλικού και του γερμανικού έθνους. Παραπλανημένος από τη ναζιστική προπαγάνδα εκείνης της περιόδου, απογοητεύεται όταν συνειδητοποιεί ότι ο πραγματικός στόχος του γερμανικού στρατού δεν είναι η οικοδόμηση αλλά η καταστροφή του πολιτισμού και η εκμετάλλευση. Στη συνέχεια επιλέγει να εγκαταλείψει τη Γαλλία και κατατάσσεται στο Ανατολικό Μέτωπο, δηλώνει ότι «πηγαίνει στην Κόλαση», αφήνοντας για πάντα την κοπέλα, που ανάμεσά τους είχε αναπτυχθεί ένα σιωπηλό ειδύλλιο, σύμβολο στο μυαλό του της αξιοπρεπούς Γαλλίας που θαυμάζει και αγαπά τόσο πολύ.
Κυκλοφορία
Η Σιωπή της θάλασσας, που γράφτηκε το καλοκαίρι του 1941 και εκδόθηκε στις αρχές του 1942, είναι το βιβλίο που καθιέρωσε τον συγγραφέα του Βερκόρ – λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ζαν Μπρυλέρ – ως έναν από τους συγγραφείς της Γαλλικής Αντίστασης. Η τεράστια παράνομη διανομή του κατά τη διάρκεια της κατοχής, εξασφάλισε την άμεση επιτυχία του κατά την Απελευθέρωση. Ήταν το πρώτο βιβλίο του παράνομου εκδοτικού οίκου Editions de Minuit. Ανατυπώθηκε αμέσως μετά το 1945 με μεγάλη απήχηση στη Γαλλία και μεταφράσεις στο εξωτερικό και ακολούθησαν θεατρικές μεταφορές και ταινίες.
Το διήγημα είναι αφιερωμένο στον Σαιν-Πολ-Ρου, τον «δολοφονημένο ποιητή», ποιητή που θαύμαζαν οι σουρεαλιστές, φίλο του Ζαν Μουλέν και του Μαξ Ζακόμπ, ο οποίος πέθανε τον Δεκέμβριο του 1940 σε νοσοκομείο της Βρέστης, έξι μήνες αφότου ένας Γερμανός στρατιώτης μπήκε στην έπαυλή του, σκότωσε την υπηρέτριά του και τραυμάτισε την κόρη του.
Διασκευές
Το διήγημα μεταφέρθηκε στο θέατρο από το 1949, στην όπερα το 1959 από τον Γάλλο συνθέτη Ανρί Τομαζί, στον κινηματογράφο το 1949 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ και σε τηλεοπτική ταινία το 2004 από τον Πιέρ Μπουρτόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
ΧΚ ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Η ΧΚ ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ρωσικά: ХК ЦСКА Москва) είναι ρωσική ομάδα χόκεϊ επί πάγου που μετέχει στο πρωτάθλημα του Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ. Αναφέρεται και ως "Ομάδα του Κόκκινου Στρατού" καθώς στο παρελθόν υπάγωνταν στο σοβιετικό στρατό, γνωστό ως το Κόκκινο Στρατό. Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας κέρδισε τα περισσότερα σοβιετικά πρωταθλήματα και ευρωπαϊκά κύπελλα από κάθε άλλη ομάδα στην ιστορία. Ιδιοκτήτης του συλλόγου είναι η μεγαλύτερη πετρελαϊκή εταιρεία της Ρωσίας, Rosneft, η οποία με τη σειρά της ελέγχεται κατά πλειοψηφία από τη ρωσική κυβέρνηση.