cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρεχαλόζη
Ερευνα
Τον Ιανουάριο 2018 δημοσιεύτηκε έρευνα που δείχνει ότι κάποια στελέχη του Clostridium difficile που βρέθηκαν στο ανθρώπινο εντερικό μικροβίωμα ανταποκρίνονται ιδιαίτερα στην τρεχαλόζη; η μελέτη που έγινε εργαστηριακά και σε ποντίκια, έδειξε ότι τα στελέχη αυτά αναπτύχθηκαν καλύτερα και παρήγαγαν περισσότερες τοξίνες όταν τρέφονταν με τρεχαλόζη. Οι συγγραφείς επεσήμαναν τη  συσχέτιση μεταξύ της χρονικής στιγμής της εισαγωγής της τρεχαλόζης στην παραγωγή ειδών διατροφής όταν το κόστος παραγωγής μειώθηκε γύρω στο 2000, και μιας ανόδου σε κλινικής θεραπείας περιπτώσεις μόλυνσης με C. difficile, και πρότειναν ότι μπορεί να είναι η τρεχαλόζη αυτή που ευθύνεται για την αύξηση στις μολύνσεις. Δεν ήταν γνωστό κατά την χρονική στιγμή εάν η τρεχαλόζη πράγματι προκάλεσε την αύξηση στις μολύνσεις από C. difficile ή εάν απηρεάζει την ύπαρξη του C. difficile στο έντερο των ανθρώπων.
Περεταίρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Δισακχαρίτες
Φωλιά Ροδόπης
Η Φωλιά ή Φωλεά ή Φωληά, είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής με υψόμετρο 80 μέτρα , σε απόσταση 27 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου) και 7 χλμ. Β. από την Κομοτηνή. Στην ανατολική άκρη του χωριού περνάει ο χείμαρρος Ασπρόρεμα (Βοσβόζης), ανατολικότερα είναι το Δάσος της Νυμφαίας, νοτιοδυτικά είναι η Πανεπιστημιούπολη Κομοτηνής και βορειοανατολικά τα Σύμβολα. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και ειδικότερα, όπως τα γειτονικά χωριά, καλλιεργούν κεράσια. Η παλιά του ονομασία, επί τουρκοκρατίας, είναι Γιουβατζιλί και μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Φωληά το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ασωμάτου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Ασωμάτων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σωστού του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 264 κατοίκους.
Τάγμα του Πίου του ΙΧ
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο Το Τάγμα του Πίου του ΙΧ (Ordine di Pio IX), είναι παπικό τάγμα ιπποτών το οποίο ιδρύθηκε από τον Πάπα Πίο τον Δ΄ το 1560. Επειδή οι απονομές συν τω χρόνω λιγόστευαν και στο τέλος σταμάτησαν να γίνονται, το τάγμα επανιδρύθηκε στην ουσία στις 17 Ιουνίου 1847 από τον Πάπα Πίο τον Θ΄. Από τον Νοέμβριο του 1993 απονέμεται και σε γυναίκες.
Η υψηλότερη βαθμίδα του παρασήμου, είναι το χρυσό Περιδέραιο του Τάγματος, το οποίο απονέμεται σε επικεφαλής κρατών κατά τις επίσημες επισκέψεις τους στην Αγία Έδρα. Ο Μεγαλόσταυρος είναι το ανώτατο παπικό μετάλλιο που απονέμεται σε άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι είχαν διαπιστευθεί στην Αγία Έδρα ως πρέσβεις με θητεία πέραν των δύο ετών, αλλά και σε καθολικούς που διακρίνονται για εξαιρετικές πράξεις στην Εκκλησία και την κοινωνία.
Η επόμενη βαθμίδα είναι το Αστέρι του Ιππότη (ή της Dame) Διοικητή. Η χαμηλότερη βαθμίδα είναι του Ιππότη (ή της Dame). Απονέμεται σε καθολικούς και τους μη καθολικούς και, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε μη χριστιανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγία Έδρα Κατηγορία:Μετάλλια
Κορδέλα του Τάγματος της Δημοκρατίας της Σερβίας
Το Τάγμα της Δημοκρατίας της Σερβίας είναι η υψηλότερη διάκριση στη Σερβία. Θεσμοθετήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2009 από τη Δημοκρατία της Σερβίας. Αποτελεί μια διάκριση για τις διεθνείς σχέσεις. Η απονομή αιτιολογείται με την εξής φράση: για την εξαιρετική συνεισφορά στην ανάπτυξη και ενίσχυση των σχέσεων φιλίας και συνεργασίας μεταξύ της Δημοκρατίας της Σερβίας και [όνομα της άλλης χώρας].
Πρόσωπα στα οποία έχει απονεμηθεί το βραβείο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια της Σερβίας
Λικάτα
Η Λικάτα (Αρχαία Ελληνικά: Φιντίας) είναι Δήμος στην Ιταλική επαρχία Αγκριτζέντο της αυτόνομης Περιφέρειας Σικελία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Σάλσο, στη θέση της αρχαίας πόλης Ιμέρα και στα μέσα της διαδρομής ανάμεσα στο Αγκριτζέντο και την Τζέλα. Στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε μεγάλο λιμάνι, η Διύλιση του Θείου έκανε τη Λικάτα το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο ασφάλτου στην Ευρώπη. Στα δυτικά της πόλης βρίσκονται μια μεγάλη σειρά από παραλίες που χωρίζονται με βραχώδεις λόφους ύψους 40 μέτρων.
Αρχαιότητα
Η αρχαία πόλη ιδρύθηκε από τον τύραννο του Αγκριτζέντο Φιντία (282 π.Χ.) και πήρε το όνομα του, ο Φιντίας κατέστρεψε την Τζέλα και μετέφερε τους κατοίκους της στη νέα πόλη. Ο Φιντίας ανέπτυξε σημαντικά την πόλη με τείχη, ναούς και Αρχαία Αγορά, οι επιγραφές του 1ου αιώνα π.Χ. έδειξαν ότι διατηρούσε το όνομα Τζέλα. Η πόλη βρισκόταν σε σημαντικά πλεονεκτική θέση με ένα φυσικό λιμάνι μήκους 80 μέτρων, προστατευόταν από το Όρος του Αγίου Μιχαήλ. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κέρδισε μια μεγάλη μάχη στο γειτονικό ακρωτήρι Έκνομος. Ο Ρωμαίος Σύμβουλος Μάρκος Αττίλιο Ρέγκουλους βασανίστηκε στην περιοχή, τοποθετήθηκε μέσα σε ένα βαρέλι που το έριξαν από το Όρος Έκνομος, το βαρέλι σταμάτησε στη θέση που βρίσκεται σήμερα η πόλη Ρέγκολο.
Μεσαίωνας
thumb|250px|left|Αναμνηστική στήλη στη Λικάτα για την [[Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία (10 Ιουλίου 1943)]] Το ιστορικό κέντρο της πόλης κοντά στο παραλιακό κάστρο χρονολογείται από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Οι Άραβες κατέκτησαν τη Λικάτα (847) και την διατήρησαν δύο αιώνες μέχρι την εποχή που κατέκτησαν την πόλη οι Νορμανδοί (25 Ιουλίου 1086), όταν κυβέρνησαν οι Νορμανδοί και ο Οίκος των Χοενστάουφεν πήρε τον τίτλο της "Πόλης του Στέμματος". Η Λικάτα με 7.000 κατοίκους εξεγέρθηκε εναντίον των Ανδεγαυών την εποχή που ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1270). Το Στέμμα της Αραγωνίας έδωσε στη Λικάτα τον τίτλο της "πιο πιστής πόλης", όταν λεηλατήθηκε από τους κουρσάρους οικοδομήθηκε ένας πύργος στην κορυφή του λόφου Σάντα Άντζελο. Η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη όταν έφτασαν μετανάστες από τη Μάλτα τον 16ο αιώνα, συνεχίστηκε τον 17ο αιώνα στη συνοικία των Μαλτέζων με πολλά νέα κτίρια σε ρυθμό Μπαρόκ, το λιμάνι της πόλης γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη χάρη στο εμπόριο σιτηρών. Η Λικάτα εξεγέρθηκε εναντίον των Βουρβόνων που κυβερνούσαν το Βασίλειο των Δύο Σικελιών. Τη χρονιά που ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι έκανε την Εκστρατεία των Χιλίων η Λικάτα είχε σημαντική εισφορά με ένα στρατιωτικό σώμα, φιλοξένησε τον γιο του Γκαριμπάλντι Μενόττι και τον στρατηγό του Νίνο Βίξιο. Τη δεκαετία του 1870 κατασκευάστηκαν δύο γέφυρες για να ενωθούν τα ορυχεία του θείου με την πόλη και πέντε διυλιστήρια τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, τα νέα έργα έφεραν μεγάλη ανάπτυξη στην πόλη με πολλά νέα κομψά κτίρια.
Νεώτερα χρόνια
Όταν τελείωνε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οι Συμμαχικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν τη Λικάτα στην Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία. Οι ζημιές που υπέστη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η διακοπή της επεξεργασίας θείου έφεραν μεγάλη παρακμή στην πόλη, οι περισσότεροι κάτοικοι μετανάστευσαν στη βόρεια Ιταλία ή στο εξωτερικό. Ο Τζον Χέρσυ χρησιμοποίησε τη Λικάτα σαν πρότυπο για το έργο του "Μια καμπάνα για το Αντάνο". Η Λικάτα διατήρησε την τουριστική και την πολιτιστική του αξία αλλά η οικονομία της πόλης στηρίζεται σήμερα στην αλιεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αγκριτζέντο Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ ο πρεσβύτερος
Ο Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ ο πρεσβύτερος (ολλανδικά: Hendrik van Steenwijck I (αναγράφεται και ως Steenwyck, Steenwijk), περ. 1550 - ταφή 1 Σεπτεμβρίου 1603) ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος.
Ο φαν Στέινβαϊκ γεννήθηκε στο Κάμπεν του Οφεράισσελ και διετέλεσε μαθητής του ζωγράφου αρχιτεκτονημάτων Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις. Ήταν ο πατέρας του Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ του νεότερου Είναι γνωστό ότι εργάστηκε στο Άαχεν (1573-6), στην Αμβέρσα (1577-85) και στη Φρανκφούρτη από το 1586 και ύστερα, όπου και απεβίωσε.
Είναι ο πρώτος γνωστός ζωγράφος που ασχολήθηκε με το εσωτερικό αρχιτεκτονημάτων, είδος ζωγραφικής που έγινε πολύ δημοφιλές κατά την περίοδο της ολλανδικής Χρυσής Εποχής στη ζωγραφική καθώς και στη φλαμανδική περίοδο του μπαρόκ. Εκτός από την εισαγωγή του νέου αυτού είδους ζωγραφικής, στα έργα του εμφανίζει περισσότερο ρεαλιστικό φωτισμό και πιο φυσική προοπτική σε σχέση με τα έργα του Δασκάλου του, Φρέντεμαν ντε Φρις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1975
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1975
Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού
μικρογραφία|247x247εσ|Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού Το Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού (Орден князя Ярослава Мудрого) είναι ένα βραβείο στην Ουκρανία. Απονέμεται σε πρόσωπα για ξεχωριστές υπηρεσίες στο κράτος και πολίτες της Ουκρανίας. Ιδρύθηκε στις 23 Αυγούστου 1995 από τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Λεονίντ Κούτσμα.
Απονέμεται σε πέντε βαθμίδες. Έχει μια μπλε κορδέλα με μια κίτρινη λωρίδα σε κάθε άκρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια της Ουκρανίας
Μουσείο του Ισραήλ
Το Μουσείο του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ (Εβραϊκά : מוזיאון ישראל, ירושלים, Muze'on Yisrael, Yerushalayim) ιδρύθηκε το 1965 ως εθνικό μουσείο του Ισραήλ. Βρίσκεται σε έναν λόφο στην γειτονιά Givat Ram της Ιερουσαλήμ, κοντά στην Κνεσέτ, το Ισραηλινό Ανώτατο Δικαστήριο, και το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Το Μουσείο διαθέτει μεγάλη συλλογή βιβλικής αρχαιολογίας, εθνογραφία, έργα τέχνης, αντικείμενα από την Αφρική, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, Ωκεανία και την Ανατολή, σπάνια χειρόγραφα, αρχαίο γυαλί και γλυπτική. Ο διευθυντής του μουσείου είναι ο Τζέιμς Σνάιντερ, πρώην Αναπληρωτής Διευθυντής του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, ο οποίος διορίστηκε το 1997. Το μουσείο καλύπτει περίπου 50.000 τετραγωνικά μέτρα. Προσελκύει 800.000 επισκέπτες ετησίως, συμπεριλαμβανομένων 100.000 παιδιών στην πτέρυγα της νεολαίας. Βρίσκεται κοντά στο Εθνικό Campus για την Αρχαιολογία του Ισραήλ και στο Μουσείο βιβλικών λαών.
Δεύτερο μοντέλο Ναός
Μία από τις πρόσφατες προσθήκες στο Μουσείο είναι το δεύτερο μοντέλο Εποχή Ναός της Ιερουσαλήμ. Το μοντέλο αναδομεί την τοπογραφία και αρχιτεκτονικό χαρακτήρα της πόλης, όπως ήταν πριν από 66 μ.Χ., έτος κατά το οποίο η μεγάλη εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων εξερράγη, με αποτέλεσμα την τελική καταστροφή της πόλης και το ναό. Αρχικά, κατασκευάστηκε να περιλαμβάνει ένα αντίγραφο του Ναού του Ηρώδη, το οποίο είναι πλέον ένα μόνιμο χαρακτηριστικό του και βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη, δίπλα στο ιερό του Βιβλίου.
Παραπομπές
Ισραηλ Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στο Ισραήλ Ισραηλ Ισραηλ Κατηγορία:Ιερουσαλήμ
Καρίτσα Ιωαννίνων
Η Καρίτσα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Καρίτσα απέχει 22 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 16 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και είναι σε υψόμετρο 580 μέτρα. Βορειοδυτικά είναι η Ζίτσα, νοτιοανατολικά η Κληματιά ενώ ανατολικά από το χωριό περνάει ο χείμαρρος Λάκος Καψάλη. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με την καλλιέργεια αμπελιών και παραγωγή κρασιών, η οποία εντάσσεται στην αμπελουργική ζώνη της Ζίτσας, καθώς και με την μελισσοκομία.
Στο «Χρονικό της Βοτσάς» (δηλ. της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Βουτσάς ή Βοτσάς) αναφέρεται λίγο μετά το 1430, ότι οι κάτοικοί του χωριού (Καριτσιώτες) μαζί με τους Ζαγορισίους απαλλάσσονται από φόρους του Τούρκου Σινάν πασιά για εκδουλεύσεις που του παρήχαν, προνόμιο που διατηρήθηκε μέχρι το 1690.
Είναι ο τόπος που γεννήθηκε ο οπλίτης Μπουκουβάλας Γεώργιος του Δημητρίου που θεωρείται ένας από τους τρεις πρώτους νεκρούς του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Σκοτώθηκε στο Αηδονοχώρι Κόνιτσας στις 5:30 το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Προς τιμή του υπάρχει στο χωριό ανδριάντας.
Ονομασία
Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Αραβαντινό αναφέρεται ως Καρίτζα που σημαίνει «μικρή κάρα», σύμφωνα με τον Ιωάννη Λαμπρίδη ως Καρύτσα που το {υ}δηλώνει τη συσχέτισή του με την καρυδιά, ενώ ο Οικονόμου ότι προέρχεται από το σλαβικό koryto που σημαίνει η σκάφη, η κοίτη ή από το σλαβικό garъ  που σημαίνει καίω.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καρίτσας της δημοτικής ενότητας Ζίτσας που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 207 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Πάουλο Φερέιρα
Ο Πάουλο Φερέιρα (Paulo Ferreira, 18 Ιανουαρίου 1979) είναι Πορτογάλος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Αφότου ξεκίνησε την καριέρα του από την Εστορίλ στη συνέχεια πέρασε από τη Βιτόρια Σετούμπαλ και την Πόρτο πριν πάρει μεταγραφή στην Τσέλσι το 2004 για 20 εκατομμύρια ευρώ. Στην Τσέλσι πέρασε και το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Έχει κατακτήσει αρκετούς τίτλους και με τους δύο συλλόγους, με δύο πρωταθλήματα Πορτογαλίας, τρεις Πρέμιερ Λιγκ και δύο φορές το Τσάμπιονς Λιγκ, το 2004 και το 2012.
Ο Φερέιρα έχει αγωνιστεί 62 φορές με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας, από το 2002 μέχρι το 2010, και έχει συμμετάσχει σε δύο ευρωπαϊκά και δύο παγκόσμια Κύπελλα, φτάνοντας μέχρι τον τελικό στο Euro 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΝ Εστορίλ Πράια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Ασύλληπτη απόδραση
Η Ασύλληπτη Απόδραση (γαλλικά: La Grande Vadrouille), είναι Γαλλική κωμωδία του 1966, σε σκηνοθεσία Ζεράρ Ουρί και πρωταγωνιστούν οι Λουί ντε Φινές, Μπουρβίλ και Τέρι Τόμας.
Πλοκή
Το καλοκαίρι του 1943, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ένα βομβαρδιστικό αεροπλάνο Β-17 της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του καταρρίπτεται από γερμανικά αντιεροπορικά πυροβόλα πάνω από το κατεχόμενο Παρίσι.
Ο κυβερνήτης του αεροπλάνου Σερ Ρετζινάλντ Μπρουκ θα πέσει σε μια λίμνη του ζωολογικού κήπου. Ο συγκυβέρνητης Πήτερ Κάνιγχαμ θα πέσει στις σκαλωσιές του μπογιατζή Ωγκυστέν Μπουβέ, που εκείνη την ώρα βάφει την πρόσοψη της εισόδου της Κομαντατούρ, ενώ ο ασυρματιστής του αεροπλάνου, Αλαν Μάκιντος πέφτει στη στέγη του μεγάρου της Όπερας την ώρα που ο μαέστρος Στανισλάς Λεφόρ κάνει την συνηθισμένη πρόβα με την ορχήστρα του.
Ο Μπουβέ με τον Λαφόρ θα κρύψουν αρχικά τους Άγγλους αξιωματικούς και στη συνέχεια, μέσα από μια περιπετειώδη διαδρομή και με τους Γερμανούς στρατιώτες να τους καταδιώκουν, θα καταφέρουν να φτάσουν στη ελευθέρη ζώνη του Βισύ, απ' όπου οι Άγγλοι θα επιστρέψουν στη Μεγάλη Βρετανία.
Πληροφορίες παραγωγής
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 16 Μαΐου 1966 και στις 8 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα της ταινίας.
Για περισσότερα από σαράντα χρόνια υπήρξε η πιο επιτυχημένη γαλλική ταινία στη Γαλλία, με πάνω από 17.200.000 εισητήρια στους κινηματογράφους. Παραμένει η τέταρτη πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών στη  Γαλλία, οποιασδήποτε εθνικότητας, πίσω από τον Τιτανικό, του 1997 και των γαλλικών Bienvenue chez les Ch'tis (2008) και Intouchables (2011), που έκοψαν πάνω από 19.000.000 κινηματογραφικά εισητήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζεράρ Ουρί Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Γαλλικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Voltaïc
To Voltaïc είναι box set και live άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Περιλαμβάνει υλικό από το έβδομο στούντιο άλμπουμ της Volta, που κυκλοφόρησε το 2007. Κυκλοφόρησε παγκόσμια σε πέντε διαφορετικές εκδδόσεις στις 23 Ιουνίου 2009. Τα εξώφυλλα και ο σχεδιασμός του απέκτησαν υποψηφιότητα για βραβείο στα Brit Insurance Design Awards το 2010.
Περιεχόμενα και κυκλοφορία
μικρογραφία|232x232εσ|Το εξώφυλλο της CD εκδοχής του άλμπουμ. μικρογραφία|233x233εσ|Το εξώφυλλο της CD+DVD έκδοσης του άλμπουμ. Πέντε διαφορετικές εκδοχές κυκλοφόρησαν. Η πλήρης έκδοση περιελάμβανε ένα CD και δύο δίσκους βινυλίου με 11 τραγούδια, σε ζωντανή ηχογράφηση στα Olympic Studios, ένα DVD με ζωντανές ερμηνείες στο Παρίσι και το Ρέικιαβικ κατά τη διάρκεια του Volta Tour, ένα δεύτερο DVD με τα μουσικά βίντεο του Volta και βίντεο των κορυφαίων 10 υποψήφιων βίντεο κλιπ για το διαγωνισμό μουσικού βίντεο για το "Innocence" και, τέλος, ένα δεύτερο CD και δύο δίσκοι βινυλίου με remixes των σίνγκλ του Volta. Η δεύτερη εκδοχή περιελάμβανε τα 2 CD και 2 DVD, χωρίς τους δίσκους βινυλίου. Ανάμεσα στις υπόλοιπες εκδοχές είναι και αυτή του μεμονωμένου CD με τα 11 ζωντανά τραγούδια, αλλά και του CD + DVD. Όλες οι εκδοχές κυκλοφόρησαν παγκόσμια στις 23 Ιουνίου 2009.
Λίστα τραγουδιών
Songs from the Volta Tour Performed Live at the Olympic Studios - CD The Volta Tour - DVD The Volta Videos - DVD The Volta Mixes - CD
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009 Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Τάγμα των Ομεϋαδών
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο To Τάγμα των Ομεϋαδών (وسام أمية الوطني) είναι το υψηλότερο τάγμα της Συρίας.μικρογραφία|211x211εσ|Τάγμα των Ομεϋαδών
Τάξεις
Το τάγμα αποτελείται από τις εξής τάξεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια της Συρίας
Περιφέρεια Ισσύκ-Κουλ
Η Περιφέρεια Ισσύκ-Κουλ (κιργιζικά: Ысык-Көл облусу, Isıq-Köl oblusu, ىسىق-كۅل وبلاستى, ρωσικά: Иссык-Кульская область, Issyk-Kuljskaja oblastj) είναι μία από τις περιφέρειες (oblast) του Κιργιστάν. Πρωτεύουσα της είναι το Καρακόλ. Συνορεύει με την Περιφέρεια Αλμάτι στο Καζακστάν (στα βόρεια), με τις Περιφέρειες Τσούι (στα δυτικά) και Ναρίν (στα νοτιοδυτικά) της Κιργιζίας και το Σιντσιάνγκ της Κίνας (στα νοτιοανατολικά). Ονομάστηκε από την λίμνη Ισσύκ-Κουλ ("ζεστή λίμνη"), η δεύτερη μεγαλύτερη αλατούχα λίμνη στον κόσμο, η οποία δεν παγώνει ποτέ παρά το μεγάλο υψόμετρο στα όρη Τιεν Σαν.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η λίμνη Ισσύκ-Κουλ κατά το ηλιοβασίλεμα μικρογραφία|Η λίμνη Αλά-Κουλ στα όρη Τερσκέι Αλατάου Ο βορράς κυριαρχείται από την λίμνη Ισσύκ-Κουλ, η οποία περιβάλλεται από τις κορυφογραμμές των ορέων Τιεν Σαν: τα όρη Κιουνγκέι Αλά-Τόο στο βορρά και το Τερσκέι Αλατάου στο νότο. Στα νότια βρίσκονται βουνά και "τζαϊλόο' (ορεινά λιβάδια που χρησιμοποιούνται για βόσκηση το καλοκαίρι). Οι υψηλότερες κορυφές των ορέων Τιεν Σαν, συμπεριλαμβανομένου του Χαν Τενγκρί, βρίσκεται στο ανατολικότερο τμήμα της περιοχής.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της περιοχής ζει γύρω από τη λίμνη, ιδιαίτερα στη πόλη του Μπαλίκτσι κοντά στο δυτικό τέλος της λίμνης και το Καρακόλ κοντά στο ανατολικό άκρο.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2009, η περιφέρεια περιείχε τρεις πόλεις, πέντε οικισμούς αστικού τύπου και 175 χωριά. Σύμφωνα με την Απογραφή Πληθυσμού και Κατοικιών του 2009, ο ντε φάκτο και μόνιμος πληθυσμός ήταν 425.116 και 438.389 αντίστοιχα.
Εθνοτική σύνθεση
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2009, η εθνοτική σύνθεση (ντε γιούρε πληθυσμός) της περιφέρειας Ισσύκ-Κουλ ήταν η παρακάτω:
Μεταφορές
Ο σιδηρόδρομος που έρχεται από τα βορειοδυτικά (από το Μπισκέκ) καταλήγει στο Μπαλίκτσι. Η κύρια εθνική οδός (A365) από το Μπισκέκ περνά μέσα από το Μπαλίκτσι και την περιφέρεια Ναρίν στο δρόμο για το πέρασμα Τορουγκάρτ Η εθνική οδός A363 περνάει κυκλικά από τη λίμνη και η A362 περνάει ανατολικά από τη λίμνη προς στο Καζακστάν. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Ισσύκ-Κουλ και το Διεθνές Αεροδρόμιο Καρακόλ συνδέουν την περιοχή με το Αλμάτι στο Καζακστάν. Τα αεροδρόμια Τσολπόν-Ατά και Τάμγκα δεν έχουν τακτικές πτήσεις.
Επαρχίες
δεξιά|μικρογραφία|Ένα [[τζαμί στο χωριό Τάμτσι στην περιφέρεια Ισσύκ-Κουλ]] Η περιφέρεια διαιρείται σε πέντε επαρχίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισσυκ-Κουλ
Ιωσηφίνα της Δανίας
Η Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα της Δανίας (δανικά: Prinsesse Josephine til Danmark, 8 Ιανουαρίου 2011 -) είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Διαδόχου Πρίγκιπα Φρειδερίκου και της Διαδόχου Πριγκίπισσας Μαίρης της Δανίας.
Είναι το έβδομο εγγόνι της βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄ της Δανίας και του πρίγκιπα Ερρίκου. Είναι πέμπτη στη γραμμή διαδοχής στον Δανικό θρόνο, μετά τον πατέρα της, τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια της, τον Πρίγκιπα Χριστιανό και την Πριγκίπισσα Ισαβέλλα και τον μεγαλύτερο δίδυμο αδελφό της Πρίγκιπα Βικέντιο.
Γέννηση
Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 10:56 π.μ. (ώρα Κοπεγχάγης), 26 λεπτά μετά τον δίδυμο αδελφό της, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Κοπεγχάγης Ριγσοπιτάιλετ της Κοπεγχάγης. Κόρη του Διαδόχου Πρίγκιπα Φρειδερίκου και της Διαδόχου Πριγκίπισσας Μαίρης.
Η γέννηση της έγινε δεκτή στις 8 Ιανουαρίου, με ένα χαιρετισμό των 21 πυροβόλων όπλων από το Σίξτους Μπάττερι στη Ναυτική Βάση Χόλμεν της Κοπεγχάγης και από το Κάστρο Κρόνμποργκ από τη Βόρεια Ζηλανδία.
Ονομάσθηκε Ιωσηφίνα κοινή ονομασία στη Γαλλία και προς τιμήν του παππού της πρίγκιπα Ερρίκου, Σοφία κοινή ονομασία στα ευρωπαϊκά βασίλεια, Ίβαλο κοινή ονομασία στη δανική περιοχή της Γροιλανδίας και Ματθίλδη από ένα δημοφιλές τραγούδι στην Αυστραλία ("Waltzing Matilda"), πατρίδα της μητέρας της, πριγκίπισσας Μαίρης.
Η Ιωσηφίνα και ο Βικέντιος βαφτίστηκαν στις 11 Απριλίου 2011 στο παρεκκλήσι της Εκκλησία του Χόλμεν. Νονοί της ήταν η θεία της Πριγκίπισσα Μαρία της Δανίας, η θεία της Πατρίσια Μπέϊλι (αδελφή της μητέρας της), ο Πρίγκιπας Κάρλο, Δούκας του Κάστρο, ο Κόμης Μπέντ Γουέντελ, η Μπριγκίτα Χέντβερκ και η Ιωσηφίνα Ρέκνερ (φίλη της μητέρας της).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Αγία Παρασκευή Μαγνησίας
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Πορταριάς, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινός οικισμός του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται ανάμεσα στην Πορταριά και τη Μακρινίτσα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΒΑ. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Πορταριάς του δήμου Πορταριάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πορταριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Καλλίστη Ροδόπης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Μάρια Κοτάρμπα
Η Μάρια Κοτάρμπα (πολωνικά: Maria Kotarba) (4 Σεπτεμβρίου 1907 - 30 Δεκεμβρίου 1956) ήταν μεταφορέας στο πολωνικό κίνημα αντίστασης, η οποία μετέφερε λαθραία παράνομα μηνύματα και προμήθειες μεταξύ των τοπικών αντιστασιακών ομάδων. Συνελήφθη, βασανίστηκε και ανακρίθηκε από τη Γκεστάπο ως πολιτική κρατούμενος, πριν φυλακιστεί στο Τάρνουφ και στη συνέχεια απελαθεί στο Άουσβιτς στις 6 Ιανουαρίου 1943. Η Μαρία Κοτάρμπα αναγνωρίστηκε ως Δίκαιος των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στις 18 Σεπτεμβρίου 2005 για τη διακινδύνευση της ζωή της για να σώσει τη ζωή Εβραίων κρατουμένων σε δύο ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς
αριστερά|μικρογραφία| Το Δίπλωμα των Δικαίων των Εθνών της Κοτάρμπα. Ο Κοτάρμπα γεννήθηκε κοντά στο Νόβι Σοντς της νότιας Πολωνίας (τότε στον Αυστριακό Διαμελισμό). Μετά τη ναζιστική γερμανική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, η Κοτάρμπα, ως Καθολική, έγινε μάρτυρας της εξόντωσης των Εβραίων γειτόνων της κοντά στο Γκορλίτσε, όπου ζούσε και ορκίστηκε να βοηθήσει οποιονδήποτε Εβραίο μπορούσε. Αφού έφτασε στο Άουσβιτς το χειμώνα του 1943, της δόθηκε ο αριθμός κρατουμένου 27995 και μετά από μια σειρά από καθήκοντα στρατοπέδευσης, στα μέσα του 1943 ανατέθηκε στην Κομόντο Γκαρντερέι, την ομάδα εργασιών κηπουρικής. Εργάστηκε στους κατασχεθέντες κήπους γύρω από το κοντινό χωριό Ράισκο, όπου ασχολήθηκε με την καλλιέργεια λαχανικών και άλλων βοηθητικών εργασιών. Μέχρι το καλοκαίρι του 1943, το κίνημα αντίστασης στο στρατόπεδο οργανώθηκε και ενέταξε την Κοτάρμπα στις τάξεις τους. Η φήμη της ως ειδικευμένης μεταφορέα ταξίδεψε μαζί της από το Τάρνουφ. Η Κοτάρμπα συμμετείχε στο παράνομο εμπόριο τροφίμων, φαρμάκων και μηνυμάτων από εξωτερικές ομάδες αντίστασης στο στρατόπεδο.
Φιλίες
Στο στρατόπεδο, η Κοτάρμπα συναντήθηκε με τη Λένα Μανκόφσκα (το γένος Μπάνκιερ), που απελάθηκε στο στρατόπεδο από το Γκέτο του Μπιαουίστοκ. Κατά την εγγραφή, οι κρατούμενοι-υπάλληλοι κατέγραψαν τη Λένα ως Πολωνή πολιτική κρατούμενη λόγω της μη εβραϊκής εμφάνισής της. Οι δύο γυναίκες ανέπτυξαν μια βαθιά και διαρκή φιλία. Η Κοτάρμπα γνώριζε την επικίνδυνη θέση της Μανκόφσκα και έκανε ό,τι μπορούσε για να την βοηθήσει, καθώς και την αδερφή της, Γκούτα, που έφτασε στο Άουσβιτς από το στρατόπεδο εξόντωσης του Μαϊντάνεκ με τη φίλη της Χένια Τρισκ. Η Λένα Μανκόφσκα αναφέρθηκε στον Κοτάρμπα ως «Μαμά του Άουσβιτς» (πολωνικά: Mateczka). Ως μεταφορέας, ο Κοτάρμπα παρέδωσε φάρμακα για τους φυλακισμένους-γιατρούς και έφερε άλλα προμήθειες, τις οποίες μοίρασαν. Χρησιμοποίησε τις αντιστασιακές επαφές της για να δώσει στη Μανκόφσκα ελαφρύτερα καθήκοντα όταν αρρώστησε και μαγείρευε σούπα για αυτήν σε μια μικρή σόμπα στο μπλοκ της. μικρογραφία| [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς]] Τον Ιανουάριο του 1945, η Σούτσσταφφελ εκκένωσε το στρατόπεδο μέσω του Μπίρκεναου βαθύτερα στη ναζιστική Γερμανία. Οι δύο γυναίκες έφτασαν ξεχωριστά στο Ράβενσμπρικ με ανοιχτά βαγόνια κάρβουνου. Η Κοτάρμπα βρήκε την Εβραία φίλη της σχεδόν νεκρή στο χιόνι και τη μετέφερε στους δικούς της στρατώνες. Τον Φεβρουάριο του 1945, η Σούτσσταφφελ μετέφερε και πάλι τους κρατούμενους στο υποστρατόπεδο Νόιστατ-Γκλέβε, όπου ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε τις γυναίκες τον Μάιο του 1945. Μετά την απελευθέρωση, οι δύο φίλες χώρισαν. Η Μαρία Κοτάρμπα επέστρεψε στην πατρίδα της στην Πολωνία, παρέμεινε άγαμη και πέθανε το 1956, σε ηλικία 49 ετών, και δεν επανήλθε ποτέ στην υγεία που απολάμβανε πριν από τον πόλεμο. Θάφτηκε στο Οφτσάρι.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί αντιφασίστες Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Ράβενσμπρικ
Νιόκαστρο Ναυαρίνου
Δεν θα πρέπει να συγχέεται με το άλλο Κάστρο του Ναυαρίνου, το Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου
Το Νιόκαστρο Ναυαρίνου ή Νεόκαστρο Ναβαρίνου ή απλά Νιόκαστρο Πύλου  είναι οθωμανικό κάστρο – φρούριο, το οποίο βρίσκεται δίπλα στην κωμόπολη της σύγχρονης Πύλου, στα νοτιοδυτικά της Μεσσηνίας. Είναι ένα από τα δύο κάστρα που διαφύλατταν τον στρατηγικό Όρμο του Ναυρίνου (ή Ναβαρίνου), γνωστό και ως Κόλπο της Πύλου. Το Νιόκαστρο βρίσκεται στη νότια είσοδο του κόλπου, ενώ η βόρεια είσοδός του φυλασσόταν από το Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου, μεσαιωνικό φρούριο του 13ου αιώνα, το οποίο κατασκευάσθηκε πάνω στο Ακρωτήριο Κορυφάσιο (γνωστό τότε ως Ακρωτήριο του Ζόγκλου) από τους σταυροφόρους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Σε αντιδιαστολή με το παλαιότερο φρούριο, το οποίο κτίστηκε το 1278 από τον Φλαμανδό σταυροφόρο Νικόλαο B΄ Σαιντ-Ομέρ και παρείχε ασφάλεια στην παλαιότερη πόλη της Πύλου (που κατά τους βυζαντινούς χρόνους και την μεσαιωνική εποχή αναφερόταν ως ο Ζόγκλος και στη συνέχεια ως το Ναυαρίνο ή Ναβαρίνο), το νεότερο φρούριο, το οποίο κτίσθηκε το 1573, από τον καπουδάν πασά (αρχιναύαρχο του οθωμανικού στόλου) Κιλίτζ Αλή Πασά είναι συχνά γνωστό απλά ως Νέοκαστρο ή Νιόκαστρο (νέο κάστρο).
Δίπλα σε αυτό αναπτύχθηκε σταδιακά, μετά τη νίκη των τριών συμμαχικών δυνάμεων κατά την Ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827), η νεότερη κωμόπολη της Πύλου, η οποία κατασκευάσθηκε, το 1829, με ρυμοτομικό σχέδιο, το οποίο σχεδιάστηκε από τους μηχανικούς του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος (Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), υπό την αρχηγία του στρατηγού Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος, όταν το φθινόπωρο του 1828 παρέλαβαν το Νιόκαστρο από τους Τουρκο-Αιγύπτιους και άρχισε να αναπτύσεται κυρίως μετά το 1830. Η ίδια η νεότερη πόλη της Πύλου τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της μάλιστα αναφερόταν κυρίως ως το Νιόκαστρον ή Νέο Ναυαρίνο.
Τοποθεσία του κάστρου & γεωγραφικά στοιχεία
left|300px|thumb|Ο όρμος του Ναβαρίνου (Κόλπος της Πύλου) και τα δυο του κάστρα: Παλιόκαστρο στα βορειοδυτικά και Νιόκαστρο στα νοτιοδυτικά. Το Νεόκαστρο ή Νεοναβαρίνο ή Νιόκαστρο ή Νέο Ναβαρίνο βρίσκεται στην Πελοπόννησο, στα δυτικά της κωμόπολης της Πύλου, στο νοτιοδυτικό άκρο του κόλπου/όρμου του Ναυαρίνου, απέναντι από το νότιο άκρο της ιστορικής νήσου Σφακτηρίας και ουσιαστικά ήλεγχε τη νότια είσοδο του κόλπου. Είναι το δεύτερο και νεότερο κάστρο του Ναυαρίνου, το οποίο βρίσκεται κοντά στην είσοδο του λιμανιού της Πύλου.
Από τη στρατηγική αυτή θέση του κάστρου σε συνδυασμό με το Παλαιόκαστρο επισκοπείται ο θαλάσσιος χώρος από τη νήσο Πρώτη (Mαραθονήσι) μέχρι τις Μεσσηνιακές Οινούσσες (Σαπιέντζα, Σχίζα, Αγία Μαριανή Μεσσηνίας ή Αμαριανή και Βενέτικο Μεσσηνίας), αν και ο κύριος σκοπός του Νιόκαστρου ήταν ο έλεγχος της νότιας εισόδου του όρμου του Ναβαρίνου, καθώς και του εμπορικού θαλάσσιου δρόμου, από την Ανατολή στη Δύση και αντίστροφα.
Ιστορία του κάστρου
right|thumb|300px|Από πάνω προς τα κάτω: 1. Οθωμανική κρήνη στην Πύλο, 2. Δεξαμενή νερού στην Πύλο, 3. Η είσοδος του Νιόκαστρου στην Πύλο, σε σχέδια, του 1831, του [[Γάλλος|Γάλλου αρχιτέκτονα Guillaume-Abel Blouet (1795–1853), από το έργο "Expédition scientifique de Morée, Ordonnée par le Gouvernement français: Architecture, I-VI", Paris, Firmin Didot, 1831-1838. ]] left|thumb|300px|Άποψη του φρουρίου της Πύλου (Νιόκαστρο) και του όρμου του Ναβαρίνου με τη νήσο Σφακτηρία, σε σχέδιο, του 1808, του [[Γάλλος|Γάλλου αρχιτέκτονα, ζωγράφου και χαράκτη Antoine-Laurent Castellan (1772–1838), από το έργο "Lettres sur la Morée et les iles de Cérigo, Hydra, et Zante, avec vingt-trois Dessins de l’Auteur, gravés par lui-même, et trois Plans", Paris, Η. Agasse, 1808. ]]
1460-1683: Α΄ Τουρκοκρατία
Η περίοδος της Πρώτης Τουρκοκρατίας στην περιοχή του Μωριά αρχίζει με τη δεύτερη εκστρατεία του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή (Μεχμέτ Β΄), στην Πελοπόννησο. Μετά την παράδοση του Μυστρά (Πέμπτη 29 Μαΐου 1460) και της Βορδώνιας, κατέλαβε το Καστρίτζι και το Γαρδίκι (στο οποίο είχε καταφύγει ο πληθυσμός του Λεονταρίου). Ακολούθησαν τα κάστρα του Αγίου Γεωργίου και της Καρύταινας και στη συνέχεια ο στρατός του κατέβηκε στην περιοχή των Κοντοβουνίων και την περιοχή της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας), σύμφωνα με τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη. Σταδιακά κατά το χρονικό διάστημα αυτό η περιοχή της Πυλίας και του Ναβαρίνου μετατρέπεται για πρώτη φορά σε καζά γνωστό ως ο Καζάς Ναβαρίνου.
left|50px|Κιλίτζ Αλή Πασάς Οι Οθωμανοί χρησιμοποίησαν αρχικά το παλαιό φρούριο του Ναβαρίνου, το οποίο ονόμαζαν Αναβαρίν ή Άβαρνα (Anavarin ή Avarna), ως ναυτική βάση, είτε για πειρατικές επιδρομές, είτε για μεγάλες επιχειρήσεις στόλου στις θάλασσες του Ιονίου και της Αδριατικής, ενώ στη συνέχεια χτίστηκε και το νεότερο φρούριο του Ναβαρίνου, από τον καπουδάν πασά (αρχιναύαρχο του οθωμανικού στόλου) Κιλίτζ Αλή Πασά (τουρκικά: Uluç Ali Reis) το 1573, λίγο μετά τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), προκειμένου να αντικαταστήσει το παλαιότερο Παλαιόκαστρο, καθώς η βορειοδυτική πλευρά του όρμου, η οποία ονομάζεται Στενό της Συκιάς ή Φάλτσα Μπούκα και το εκεί λιμάνι του Παλαιοκάστρου ήταν αδύνατον πλέον να χρησιμοποιηθεί λόγω των μεταγενέστερων προσχώσεων.
Το 1645, το Νιόκαστρο χρησιμοποιήθηκε ως βάση των οθωμανικών δυνάμεων για την εισβολή τους στην Κρήτη κατά τα αρχικά στάδια του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου (1645–1669), μεταξύ της Δημοκρατίας της Βενετίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το 1668, ο Οθωμανός χρονογράφος και περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή ή Τσελεμπί (οθωμανικά: اوليا چلبى‎, τουρκικά: Evliya Çelebi, 1611–1682) πέρασε από την Μεσσηνία ακολουθώντας την στρατολόγηση που γινόταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ανάμεσα στον μουσουλμανικό πληθυσμό της περιοχής, με σκοπό την τελική πολιορκία του Χάνδακα. Ο Οθωμανικός Στόλος συγκεντρώθηκε στον κόλπο του Ναβαρίνου (περισσότερα από 2.000 πλοία, σύμφωνα με τον Πουκεβίλ) και από εκεί απέπλευσε για την Κρήτη. Ο Εβλιγιά Τσελεμπή στο βιβλίο του «Seyahatnâme», δηλαδή, «Βιβλίο των ταξιδιών», κάνει εκτενή περιγραφή της πόλης του Νιοκάστρου, αναφέροντας ότι βρήκε το Νιόκαστρο εξαιρετικά ανεπτυγμένο σε σχέση με το Παλιόκαστρο. Η εικόνα που παραδίδει είναι σαφέστατα εικόνα ακμής. Το κάστρο διέθετε μουφτή, ναίπη (αναπληρωτής του καδή), κετχούντα - γιερή (κεχαγιάς - αξιωματούχος), σερντάρη (διοικητή) των γενιτσάρων, φρούραρχο και φρουρά, μουχτεσίμπη (αγορανόμο), μπαντζάρη (υπέυθυνος για την ασφάλεια των δρόμων), εμίνη (επόπτη) του χαρατσιού, μιμάρμπαση (πολεοδόμο), κετχούντα (διοικητή) της πόλης και 12 αγάδες. Στην εποχή του Τσελεμπί το κάστρο δεν είχε τάφρο, αλλά διέθετε 12 πύλες. Οι προμαχώνες της Ακρόπολης διέθεταν πέτρινα μολυβδοσκέπαστα παρατηρητήρια, ενώ εντός της υπήρχαν 33 κεραμοσκέπαστα σπίτια χωρίς κήπο. Στο κάστρο εκτός της Ακρόπολης υπήρχαν 600 πέτρινα κεραμοσκέπαστα σπίτια. Το τζαμί του Μουράτ Γ' ήταν μολυβδοσκέπαστο και είχε πέτρινους τρούλους, στέρνα και μιναρέ. Μέσα στην αγορά, η οποία αποτελείτο από στοές με καταστήματα (85 συνολικά στο κάστρο) υπήρχε το τζαμί του Φερχάντ αγά. Υπήρχε επίσης μεντρεσές, δερβίσικος τεκές, χάνι, χαμάμ και παντού βρύσες και δέντρα. Στο κάστρο λειτουργούσε δουλοπάζαρο, όπου πωλούνταν σκλάβοι που έφερναν τα κουρσάρικα καράβια από την Τύνιδα, το Αλγέρι και της Τρίπολη (της Λιβύης). Το βαρόσι, δηλαδή η ελληνική συνοικία έξω από την πόλη, που συνήθως κατοικούνταν από μη μουσουλμάνους, διέθετε τότε 200 σπίτια με περιβόλια, χάνι και 15 καταστήματα και κατοικούνταν αποκλειστικά από Έλληνες.
Οι Βενετοί επανακατέλαβαν ξανά το Ναβαρίνο, στη δεκαετία του 1650, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου (1645–1669).
1683-1715: Β΄ Ενετοκρατία
left|50px|Φραντσέσκο Μοροζίνι left|50px|Ότο Βίλχελμ φον Κένιξμαρκ Κατά τη διάρκεια του Έκτου Βενετοτουρκικού πολέμου (1684–1699), γνωστού και ως Πολέμου του Μωριά, η Δημοκρατία της Βενετίας υπό τον δόγη Φραντσέσκο Μοροζίνι (ιταλικά: Francesco Morosini, 1619–1694) κατέλαβε, το 1686, και τα δύο φρούρια, Νιόκαστρο και Παλαιόκαστρο, τα οποία υπερασπίζονταν αντίστοιχα οι Μουσταφά Πασάς (τουρκικά: Mustafa Pasha) και Τζαφέρ Πασάς (τουρκικά: Djafer Pasha). Ο Μοροζίνι αρχικά πολιόρκησε στενά και κανονιοβόλησε το Νιόκαστρο. Η τουρκική φρουρά συμφώνησε να παραδοθεί εάν οι Βενετοί νικούσαν τον τουρκικό στρατό που έσπευσε να τους συνδράμει. Ο στρατηγός των Βενετών, ο Σουηδός Ότο Βίλχελμ φον Κένιξμαρκ ή Καινινξμαρκ (Otto Wilhelm von Königsmarck, 1639-1688) συνέτριψε τους Τούρκους και στις 6 Ιουνίου του 1686 το κάστρο παραδόθηκε στους Βενετούς. Ορισμένοι Τούρκοι, οι οποίοι δεν δέχθηκαν την παράδοσή τους ανατινάχτηκαν βάζοντας οι ίδιοι φωτιά σε μπαρουταποθήκη. Με τη χερσόνησο σε ασφάλεια και υπό ενετικό έλεγχο, το Ναυαρίνο έγινε διοικητικό κέντρο στο νέο Βασίλειο του Μορέως.
Η περιοχή του Ναβαρίνου την περίοδο της Δεύτερης Ενετοκρατίας (1683/84–1715), δηλαδή το χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84–1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν εκ νέου την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688–1715), αναφερόταν ως τερριτόριο ή επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin) και ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδίας ή Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Οι Βενετοί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν την περιοχή του Μωριά, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν την νέα τους κτήση στρατιωτικά. Έτσι, σύντομα η Πελοπόννησος ανακτήθηκε και πάλι από τους Οθωμανούς μετά από μια σύντομη εκστρατεία τους που έγινε μεταξύ του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου του 1715.
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας και οι δυο οικισμοί του Ναβαρίνου, ο ένας στο Παλαιόκαστρο και ο άλλος στο Νιόκαστρο, αναφερόταν ως Ναυαρίνο ή Ναβαρίνο. Το Νέο Ναβαρίνο και το Παλαιό Ναβαρίνο (Navarin Novo, Navarin Vecchio και Borgo di Navarin ) Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715).
Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το Ναυαρίνο αναφέρεται ότι είχε 101 κατοίκους. Ολόκληρη η επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), με βάση την ίδια απογραφή είχε συνολικά 1.413 κατοίκους, ενώ είκοσι χρόνια αργότερα, είχε ανέλθει σε 1.797 κατοίκους.
Το 1715 οι Οθωμανοί, υπό τον μεγάλο Βεζύρη Σιλαχντάρ Νταμάτ Αλή Πασά ή Νταμάτ Αλή Κιουμουρτζή (1667–1716) ανακτούν το σύνολο της Πελοποννήσου για την περίοδο της Β' Τουρκοκρατίας μέχρι την απελευθέρωση το 1821. Οι Βενετοί προ της κατάκτησης καταστρέφουν το κάστρο του Νεόκαστρου και συγκεντρώνουν μάταια όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις τους στη Μεθώνη και το κάστρο της για την τελική αντίσταση.
1715-1821: Β΄ Τουρκοκρατία
Για ένα περίπου αιώνα οι Τούρκοι κατείχαν και πάλι το Νιόκαστρο, μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η περιοχή της Πυλίας μέχρι και την απελευθέρωσή της το 1821, έγινε και πάλι καζάς, υπαγόμενος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατά την περίοδο της Δεύτερης Τουρκοκρατίας του Μωριά. Σύμφωνα με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης.
Την περίοδο 1789-1807 το Νεόκαστρο αποτελούσε τιμάριο της Μπεϊχάν Σουλτάνας (οθωμανικά: السلطانة بيهان, 1824-1766) κόρης του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ (οθωμανικά: مصطفى ثالث‎, 1717-1774, στην εξουσία: 1757-1774 και αδελφής του σουλτάνου Σελίμ Γ΄ ή Σελήμ Γ΄ του Μεταρρυθμιστή (οθωμανικά: سليم ثالث , 1808-1761, στην εξουσία: 1789-1807).
left|50px|Αλέξιος Ορλώφ left|50px|Θεόδωρος Ορλώφ Ενδιάμεσα της δεύτερης τουρκικής κατοχής το Νιόκαστρο καταλήφθηκε από τους Ρώσους, στις 10 Απριλίου 1770, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768–1774) και της αποτυχημένης επανάστασης των Ελλήνων του 1770, η οποία είναι γνωστότερη ως τα Ορλωφικά, μετά από εξαήμερη πολιορκία, κατά την λήξη της οποίας δόθηκε στην οθωμανική φρουρά η δυνατότητα να εκκενωθεί στην Κρήτη. Καθοριστικό ρόλο είχαν ο ναύαρχος του τσαρικού στόλου, κόμης Αλέξιος Ορλώφ ή Αλεξέι Γκρηγκορίεβιτς Ορλώφ (ρωσικά: Алексе́й Григо́рьевич Орло́в-Чесменский, 1737-1808) και ο αδελφός του Θεόδωρος Ορλώφ ή Φιοντόρ Γκριγκορίεβιτς Ορλώφ (ρωσικά: Фёдор Григорьевич Орлов, 1741-1796), δυο από τα 5 αδέλφια της οικογένειας των Ορλώφ (ρωσικά: Орлóв).Ο ρωσικός έλεγχος ήταν σύντομος: Ήδη από την 1η Ιουνίου του 1770, ο ρωσικός στόλος εγκατέλειψε το Ναβαρίνο, το οποίο οι Ρώσοι κατέστρεψαν εν μέρει, και το κάστρο αφέθηκε και πάλι στους Οθωμανούς.
1821: Απελευθέρωση του Ναβαρίνου
right|thumb|300px|Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827).Έκδοση: René Puaux (1878–1936), από το έργο "Grèce, Terre aimée des Dieux", Παρίσι [G. de Maleherbe], MCMXXXII [=1932].
Μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, τον Μάρτιο του 1821, οι Έλληνες κάτοικοι της Πυλίας εξεγέρθηκαν με αρχηγούς τους προύχοντες και τοπικούς καπετάνιους Γεωργάκη, Γιάννη και Νικόλαο Οικονομίδη και πολιόρκησαν το Νεόκαστρο για αρκετούς μήνες (25 Μαρτίου - 9 Αυγούστου 1821).
left|50px|Ιμπραήμ Πασάς Το φρούριο παρέμεινε στα ελληνικά χέρια μέχρι τις 11 Μαΐου του 1825, όταν ο Ιμπραήμ Πασάς κατέλαβε εκ νέου το Νεόκαστρο και το κράτησε μέχρι και τη ήττα του στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827). Το 1825, αμέσως μόλις ο Ιμπραήμ αποβιβάζεται στην Μεθώνη συντρίβει τον ελληνικό στρατό στα Κρεμμύδια. Στη συνέχεια πολιορκεί το Νεόκαστρο, το οποίο ανάμεσα στους διάφορους αγωνιστές υπερασπίζονται και ο Μακρυγίαννης, τα αδέλφια Εμμανουήλ και Δημήτριος Καλλέργης, ο Δ. Σαχτουρης και ο Γιάννης Μαυρομιχάλης. Αρχικά ο Ιμπραήμ κυριεύει την νήσο Σφακτηρία και κατασφάζει τους 200 υπερασπιστές της και τους αρχηγούς τους Αναγνωσταρά, Αναστάση Τσαμαδό, Σαχίνη, Ζαφειρόπουλο, Κατσαρό και τον Ιταλό Φιλέλληνα Σανταρόζα, ενώ πολιορκεί έπειτα στενά το κάστρο, κόβει το νερό του υδραγωγείου και το κανονιοβολεί για 3 ημέρες. Οι Έλληνες αγωνιστές του φρουρίου αναγκάζονται την 11 Μαίου 1825 να συνθηκολογήσουν λόγω έλλειψης τροφών και πολεμοφοδίων και προοπτικής ενίσχυσης. Ο Ιμπραήμ τιμά τη συμφωνία αποχώρησης και δέχεται με τιμές τον Μακρυγιάννη και τους άλλους αρχηγούς των πολιορκημένων Ελλήνων.
left|50px|Νικόλαος - Ιωσήφ Μαιζών Δυο χρόνια μετά, στις 8 Οκτωβρίου του 1827, ο ενωμένος συμμαχικός στόλος Άγγλων, Γάλλων και Ρώσων καταστρέφει τον Τουρκοαιγυπτιακο στόλο στο Ναβαρίνο, αναγκάζοντας τον Ιμπραήμ να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο. Η οθωμανική-αιγυπτιακή φρουρά παρέμεινε στο φρούριο μέχρι να παραδοθεί στα γαλλικά στρατεύματα, υπό τον στρατηγό Μαιζών. Τελικά στις 30 Αυγούστου του 1828 ο στρατηγός Μαιζών με γαλλικό εκστρατευτικό σώμα αποβιβάζεται και καταλύει στο Νεόκαστρο προκειμένου να επιβλέψει την αποχώρηση των Αιγυπτίων, η οποία ολοκληρώθηκε την 4η Οκτωβρίου του 1828.
Ο νεότερος ομώνυμος οικισμός
Το κάστρο στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, για να χρησιμοποιηθεί ξανά κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, οι οποίοι το μετέτρεψαν σε ορμητήριο των επιχειρήσεών τους. Μετά το τέλος του πολέμου χρησιμοποιήθηκε, κυρίως η ακρόπολή του, για λίγο καιρό ως φυλακή, μέχρι που παραδόθηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία.
Αρχιτεκτονικά στοιχεία
thumb|right|300px|Χάρτης του λιμανιού και του κάστρου της Πύλου (Νιόκαστρο), σε σχέδιο του [[Γάλλος|Γάλλου υδρογράφου Jacques-Nicolas Bellin (1703–1772), από το έργο "Decription Géographique du Golf de Venise et de la Morée. Avec des remarques pour la Navigation et des Cartes et Plans des Côtes, Villes, Ports et Mouillages", Παρίσι, Didot, M.DCC.LXXI [=1771]. ]] thumb|left|200px|Άποψη τμήματος της οχύρωσης του φρουρίου. Το Νιόκαστρο χωρίζεται σε δύο τμήματα, το Κάτω Κάστρο, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο τμήμα, έκτασης 80 περίπου στρεμμάτων, και το Επάνω Κάστρο, το οποίο περιλαμβάνει ισχυρές επάλξεις και προμαχώνες.
Οι αλλεπάλληλες κατακτήσεις του, οδήγησαν σε διάφορες αλλαγές, προσθήκες και γενικότερες παρεμβάσεις στους χώρους του.
Το Νεόκαστρο ή Νέο Ναβαρίνο, όπως ονομάστηκε σε αντιπαραβολή με το Παλαιό Ναβαρίνο, κτίστηκε σε μια εποχή όπου για την διεξαγωγή του αμυντικού και επιθετικού πολέμου χρησιμοποιούσαν πυροβόλα όπλα. Τα τείχη ήταν παχιά, για να αντέχουν στους κανονιοβολισμούς, χαμηλά, για να αποφεύγεται ο στόχος των βλημάτων και με κλίση, για να είναι πιο ήπια η κρούση, και ενισχύθηκαν με ισχυρούς προμαχώνες.
Το φρούριο αποτελείται:
Κτίσματα & υποδομές
right|thumb|300px|Άποψη της κεντρικής πύλης του Νιόκαστρου στην Πύλο. Έκδοση: René Puaux (1878–1936), από το έργο "Grèce, Terre aimée des Dieux", Παρίσι [G. de Maleherbe], MCMXXXII [=1932]. thumb|left|200px|Πύλη εισόδου στο Νιόκαστρο. left|thumb|200px|Στο κάστρο του Ναυαρίνου, σε σχέδιο, του 1929, του [[Ιταλός|Ιταλού περιηγητή Francesco Perilla (1874–;), από το έργο του "Mistra. Histoires franques-byzantines-catalanes en Grèce, notes d’art et de voyages. Dessins-aquarelles-photographies de l’auteur", Athens, Éditions Perilla (1929).]] thumb|right|300px|Ο Ιερός Ναός της Mεταμόρφωσης του Σωτήρος. Η είσοδος στο κάστρο γινόταν από την νοτιοανατολική πλευρά, όπου στέκεται η επιβλητική πύλη, η «Ζεματίστρα». Μέσα στο κάστρο συναντά κανείς μόνο τα ερείπια των κατοικιών, και των δημόσιων κτηρίων. Από τα παλαιότερα κτίρια εντός των τειχών ελάχιστα σώζονται ακέραια. Ένα από αυτά είναι ο γοτθικού ρυθμού Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Σημαντικό είναι επίσης το κτίριο του στρατηγού Μαιζόν, το οποίο σήμερα στεγάζει το νεότερο Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου.
Ο Ιερός Ναός της Mεταμόρφωσης του Σωτήρος
Στα δυτικά της κωμόπολης, εντός του κέντρου του Νιόκαστρου, υπάρχει ο παλαιός Ιερός Ναός της Mεταμόρφωσης του Σωτήρος, που αρχικά οικοδομήθηκε ως οθωμανικό τέμενος – τζαμί, μεταξύ 1573-1595, επί σουλτάνου Μουράτ Γ΄ και το οποίο αποτελεί μνημείο στο οποίο υλοποιήθηκαν εργασίες συνολικής αποκατάστασης, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ 2007 – 2013. Στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της Β΄ Ενετοκρατίας μετετράπη σε καθολική εκκλησιά, κατόπιν ξανά σε τζαμί και τέλος μετά την απελευθέρωση της περιοχής σε ορθόδοξη εκκλησιά. Ο Ιερός Ναός της Mεταμόρφωσης του Σωτήρος και ο Ιερός Ναός της Kοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος βρίσκεται πάνω σε λόφο προς τα ανατολικά της κωμόπολης της Πύλου υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Το κτήριο Μαιζώνος
thumb|300px|Το Κτήριο Μαιζώνος, όπου στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο, σε φωτογραφία του 2007.
Το ανακαινισμένο κτήριο του Μαιζώνος, στο οποίο στεγάζεται επίσημα από τον Αύγουστο του 2018, που έγιναν τα εγκαίνια της λειτουργίας του, το σύγχρονο Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου, ήταν το παλαιό κτίριο των στρατώνων του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος της περιόδου 1827-1830, (Εκστρατεία του Μοριά - Expédition de Morée). Προσδιοριζόταν παλαιότερα ως "Στρατώνες Μαιζώνος", από το όνομα του επικεφαλής Γάλλου στρατηγού Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος. Βρίσκεται στα αριστερά της εισόδου του φρουρίου, απέναντι από το φυλακείο και πρόκειται για ένα μακρόστενο, λιθόκτιστο διώροφο, διατηρητέο κτήριο με δίρριχτη στέγη και πολλά ανοίγματα. Παλαιότερα ο όροφος των "Στρατώνων" είχε διαμορφωθεί σε βιβλιοθήκη η οποία φιλοξενούσε την δωρεά της "Μεσσηνιακής Βιβλιοθήκης" του εκδότη Νότη Καραβία.
Το κτήριο Πασά
Σύμφωνα με την προϊσταμένη της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων Αγγελική Σίμωσι: «Η ιδέα για την αναστήλωση του κάστρου της Πύλου ήταν του Γεώργιου Παπαθανασόπουλου, πρώτου προϊσταμένου της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων», ο οποίος «είχε στο μυαλό του να δημιουργήσει ένα κέντρο ενάλιων ερευνών αντίστοιχο με αυτό της Αλικαρνασσού στο σημερινό Μπόντρουμ. Δεν κατάφερε να το φτιάξει, αλλά χωρίς αυτόν δεν θα γινόταν ποτέ η αναστήλωση του κάστρου». Έτσι, σήμερα σε δύο κτίρια του κάστρου, τον προμαχώνα Μακρυγιάννη και το κτίριο Πασά, αλλά και σε κάποια κελιά και τοξοστοιχίες της ακρόπολης ου κάστρου, «μπορεί κανείς να δει τη δουλειά που γίνεται από την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, να θαυμάσει ευρήματα, να μάθει πού βρίσκονται μερικά από τα πιο σημαντικά ναυάγια, να πάρει πληροφορίες για τους τρόπους συντήρησης και πολλά άλλα».
Το Νιόκαστρο ως πολιτιστικός πολυχώρος
Με την λειτουργία των μουσείων, τις εκθέσεις στους ανοιχτούς χώρους, τις πολιτιστικές δραστηριότητες από τον Δήμου Πύλου - Νέστορος, καθώς και την αξιοποίηση των κτιρίων και των λοιπών υποδομών του, σιγά-σιγά το Νιόκαστρο αναπτύσσεται σε έναν πολιτιστικό πολυχώρο, ιδιαίτερης σημασίας για την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής.