cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρες Σαπότες
Με το όνομα Τρες Σαπότες ή Τρες Ζαπότες, φέρεται σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος του Μεξικού, στη Κεντρική Αμερική.
Συγκεκριμένα ο χώρος αυτός βρίσκεται στη περιοχή της κοιλάδας του ποταμού Παπαλοάπαν, στη Πολιτεία Βερακρούς του Μεξικού παρά το νοτιοδυτικό μυχό του Κόλπου του Μεξικού.
Η περιοχή Τρες Σαπότες θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα των αρχαίων κατοίκων της περιοχής των Ολμέκων (1200-400 π.Χ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Μεξικό
Εκλογές στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία διεξάγονται εκλογές σε εθνικό επίπεδο, για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για θητεία 5 ετών. Η Εθνοσυνέλευση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (Assemblée Nationale) απαρτίζεται από 105 μέλη, τα οποία εκλέγονται για θητεία 5 ετών με τη χρήση του συστήματος 2 γύρων. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
1964
Οι πρώτες προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 5 Ιανουαρίου 1964. Την περίοδο εκείνη η χώρα ήταν μονοκομματικό κράτος, με μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα το Κίνημα για την Κοινωνική Εξέλιξη της Μαύρης Αφρικής (MESAN). Πρόεδρος εξελέγη με ποσοστό 97% ο Νταβίντ Ντακό. Η συμμετοχή ήταν 93,81%.
1981
Οι επόμενες προεδρικές εκλογές στις 15 Μαρτίου 1981 ήταν οι πρώτες πολυκομματικές στην ιστορία της χώρας. Πρόεδρος εκλέχθηκε ο Νταβίντ Ντακό, υποστηριζόμενος από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατική Ένωση με ποσοστό 51,10%, κερδίζοντας άλλους 4 υποψηφίους.
1992
Στις 25 Οκτωβρίου 1992 διεξήχθησαν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, για πρώτη φορά έπειτα από την αποκατάσταση της πολυκομματικής δημοκρατίας το 1991. Ο πρόεδρος Αντρέ Κολινγκμπά ήρθε τελευταίος. Ωστόσο, τα αποτελέσματα σε αμφότερες τις εκλογικές αναμετρήσεις ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο εξαιτίας εκτεταμένων παρατυπιών. Την επόμενη χρονιά διεξήχθησαν νέες εκλογές.
1993
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 1993 σε δύο γύρους, στις 22 Αυγούστου και στις 19 Σεπτεμβρίου. Νικητής των προεδρικών εκλογών αναδείχθηκε ο Ανζ Φελίξ Πατασέ από το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Κεντροαφρικανικού Λαού (MLPC), ο οποίος επικράτησε με 53,49% του αρχηγού του Πατριωτικού Μετώπου για Πρόοδο, Αμπέλ Γκουμπά (46,51%) στον δεύτερο γύρο. Ο Αντρέ Κολινγκμπά, που ήταν μέχρι τότε πρόεδρος, έμεινε εκτός 2ου γύρου κερδίζοντας μόνο το 12% των ψήφων. Ο Κολινγκμπά είχε αποπειραθεί να παραμείνει πρόεδρος με δύο διατάγματα που εκδόθηκαν στις 28 Αυγούστου αλλάζοντας τη σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τροποποιώντας τον Εκλογικό Νόμο, έτσι ώστε να χειραγωγηθεί η εκλογική διαδικασία. Ωστόσο, έπειτα από πιέσεις από την γαλλική κυβέρνηση, τα διατάγματα ανακλήθηκαν.
Όταν ο Πατασέ ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Οκτωβρίου, ήταν η πρώτη και μέχρι σήμερα η μοναδική φορά από την εποχή της ανεξαρτησίας στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία που μία κυβέρνηση παρέδιδε την εξουσία στην αντιπολίτευση με ειρηνικό τρόπο.
1999
Στις προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 19 Σεπτεμβρίου 1999 επανεξελέγη με 51,33% πρόεδρος Πατασέ, από τον πρώτο γύρο. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 59,1%.
2011
Στις 23 Ιανουαρίου 2011 πρόεδρος επανεξελέγη ο Φρανσουά Μποζιζέ.
Πριν την ανεξαρτησία
Οι πρώτες εκλογές στο Ουμπανγκί Σαρί έγιναν στις 15 Δεκεμβρίου 1946. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη της Ουμπανγκιανής Οικονομικής και Κοινωνικής Δράσης με αρχηγό τον Μπαρτελεμί Μπογκαντά, που κέρδισε και τις 15 έδρες στο δεύτερο κολέγιο (για τους Αφρικανούς). Ακολούθησαν οι εκλογές για την εδαφική συνέλευση τον Μάρτιο του 1952 στις οποίες κέρδισε το Κίνημα για την Κοινωνική Εξέλιξη της Μαύρης Αφρικής (MESAN), με 17 έδρες (όλες στο δεύτερο κολέγιο).
1959
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν σε 2 γύρους, στις 5 και στις 29 Απριλίου 1959. Νικητής πάλι ήταν το MESAN, που κέρδισε όλες τις 50 έδρες/ Η προσέλευση στις κάλπες ήταν 56,71%.
1964
Στις 15 Μαρτίου 1964 κέρδισε τις εκλογές το μοναδικό νόμιμο κόμμα της περιόδου, το MESAN. Και οι 60 έδρες στην εθνοσυνέλευση κερδήθηκαν από το κίνημα εκείνο.
1987
Οι πρώτες από το 1964 βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 31 Ιουλίου 1987, ξανά υπό μονοκομματικό καθεστώς. Το μοναδικό νόμιμο κόμμα Κεντροαφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός. Το κόμμα έλαβε μέρος με 142 υποψηφίους για τις 52 έδρες της εθνοσυνέλευσης με τη συμμετοχή να κυμαίνεται στο 50%.
1992
Οι γενικές εκλογές του 1992 διεξήχθησαν μαζί με τις προεδρικές και ακυρώθηκαν τελικά από το Ανώτατο Δικαστήριο.
1993
Στις εκλογές του 1993, που διεξήχθησαν παράλληλα με τις προεδρικές εκλογές, το κόμμα MLPC κέρδισε 34 από τις συνολικά 85 έδρες.
1998
Οι εκλογές του 1998 έγιναν σε δύο γύρους, στις 22 Νοεμβρίου και στις 13 Δεκεμβρίου. Παρότι το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Κεντροαφρικανικού Λαού έλαβε τις περισσότερες έδρες, έπειτα από τη διεξαγωγή του 2ου γύρου, ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης (UFAP) κέρδισε συνολικά 55 έδρες και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
2005
Παράλληλα με τις προεδρικές εκλογές, σε 2 γύρους, έγιναν βουλευτικές εκλογές. Το κόμμα Εθνική Συσπείρωση "Kwa Na Kwa" κέρδισε 42 από τις συνολικά 105 έδρες, με 12 έδρες να περιέρχονται στο Κίνημα για την Απελευθέρωση του Κεντροαφρικανικού Λαού.
2011
Στις γενικές εκλογές του 2011, πρώτο κόμμα στο κοινοβούλιο αναδείχθηκε η Εθνική Συσπείρωση "Kwa Na Kwa". Την ίδια ημέρα διεξήχθησαν και προεδρικές εκλογές.
2015-16
Εκλογές διεξήχθησαν στις 30 Δεκεμβρίου 2015. Πρόεδρος εξελέγη στον δεύτερο γύρο, στις 14 Φεβρουαρίου 2016, ο Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά. Ο Τουαντερά έλαβε ποσοστό 63% των ψήφων, κερδίζοντας τον επίσης πρώην πρωθυπουργό, Ανισέ Ζορζ Ντολογκελέ.
2015
Το πιο πρόσφατο δημοψήφισμα στη χώρα έγινε στις 13 και στις 14 Δεκεμβρίου 2015 για ένα νέο σύνταγμα. Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε αρχικά από το Μεταβατικό Συμβούλιο στις 30 Αυγούστου 2015. Με βάση αυτό, θεσπίστηκε Γερουσία και Εθνική Εκλογική Αρχή, ενώ οι αποφάσεις του Προέδρου και του Πρωθυπουργού θα πρέπει να εγκρίνονται και από τους υπουργούς. Επίσης, η κυβέρνηση θα πρέπει να συμβουλεύεται την Εθνοσυνέλευση όταν υπογράφεται ένα συμβόλαιο σχετικό με τους φυσικούς πόρους. Αρχικά το δημοψήφισμα είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στις 5 Οκτωβρίου 2015, προτού διενεργηθούν οι γενικές εκλογές, όμως καθυστέρησε. Εξαιτίας βίαιων επεισοδίων κατά την ημέρα της ψηφοφορίας, το δημοψήφισμα παρατάθηκε για μία ημέρα. Το νέο σύνταγμα υπερψηφίστηκε από το 93% των πολιτών.
1945-58
Όταν ακόμα η χώρα ήταν γαλλική αποικία, ως Ουμπανγκί-Σαρί, διεξήχθησαν δημοψηφίσματα για σύνταγμα (ως μέρος του δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα της Γαλλίας), στις 21 Οκτωβρίου 1945 (συμμετοχή 83,5%),, στις 5 Μαΐου 1946 (εγκρίθηκε από το 65,9% με προσέλευση 59,9%), στις 13 Οκτωβρίου 1946 (απορρίφθηκε το σύνταγμα με 77,3% και συμμετοχή 64,5%) και στις 28 Σεπτεμβρίου 1958 (εγκρίθηκε το σύνταγμα από το 98,77% των ψηφοφόρων).
1981
Σε δημοψήφισμα που έγινε την 1η Φεβρουαρίου 1981, εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα από το 98,55% των ψηφοφόρων, με το οποίο επέστρεψε ο πολυκομματισμός για πρώτη φορά από το 1962. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 92,53%. Έπειτα από το δημοψήφισμα, διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις 15 Μαρτίου. Όμως, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα είχε ως αποτέλεσμα να μην γίνουν βουλευτικές εκλογές.
1986
Ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 21 Νοεμβρίου 1986 και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία έγινε ξανά μονοκομματικό κράτος με ηγέτη τον Αντρέ Κολινγκμπά, με απεριόριστη θητεία. Το 92,22% των πολιτών υπερψήφισαν το νέο σύνταγμα, με συμμετοχή 87,6%. Συνεπεία του δημοψηφίσματος έγιναν βουλευτικές εκλογές τον Ιούλιο του 1987.
2004
Στις 5 Δεκεμβρίου 2004 το 91,37% των πολιτών ενέκριναν το νέο σύνταγμα, με το οποίο το πολίτευμα έγινε Ημιπροεδρική Δημοκρατία και η μέγιστη παραμονή του Προέδρου στην εξουσία περιορίστηκε σε 2 θητείες. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν της τάξης του 77,1%.
Παραπομπές
*
Κλασική εποχή της μουσικής
Με τον όρο κλασική εποχή της μουσικής αναφερόμαστε στην κλασική περίοδο της Δυτικής μουσικής, η οποία ξεκίνησε περίπου το 1750 και τερματίστηκε μεταξύ του 1810 και 1830. Η κλασική εποχή ακολούθησε την Μπαρόκ περίοδο και προηγήθηκε του ρομαντισμού. Αποτέλεσε την περίοδο κατά την οποία ξεχώρισαν οι μορφές πολύ σημαντικών συνθετών, όπως του Γιόζεφ Χάυντν, του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και του Μπετόβεν. Επιπλέον μπορεί να ενταχθεί σε μια γενικότερη πολιτιστική αλλαγή που συντελέστηκε από τα μέσα του 18ου αιώνα, έχοντας ως σημαντική επιρροή τις ιδέες του Διαφωτισμού, με αποτέλεσμα τη δημιουργία εξαιρετικών μουσικών επιτευγμάτων.
Ιστορία της κλασικής περιόδου
thumb|right|150px|Πορτραίτο του [[Γιόζεφ Χάυντν, κορυφαίου κλασικού συνθέτη (1792)]] Η περίοδος του Μπαρόκ συνδέθηκε με την άνοδο του απολυταρχισμού στην Ευρώπη αλλά και με μια σταδιακή αναθεώρηση των παραδοσιακών ιδεών και αξιών. Ήδη από τον 17ο αιώνα οικοδομήθηκε μια νέα κοσμοαντίληψη περισσότερο ορθολογική και μηχανιστική, που θεμελιώθηκε από τον Καρτέσιο, τον Τζον Λοκ και τον Νεύτωνα. Η πνευματική αυτή επανάσταση αποτέλεσε και τη βάση του πολιτιστικού κλίματος μέσα στο οποίο γεννήθηκε και ο Διαφωτισμός. Όπως ο Διαφωτισμός έτσι και ολόκληρη η καλλιτεχνική παραγωγή του 17ου και 18ου αιώνα αντανακλά ένα θαυμασμό για τον κλασικό κόσμο και οι δημιουργοί μιμούνται τα κλασικά πρότυπα.
Στο γεγονός αυτό, σημαντική συμβολή έχουν και οι αρχαιολογικές αποστολές που πολλαπλασιάζονται και οδηγούν σε σημαντικές ανακαλύψεις στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Αίγυπτο. Την περίοδο του κλασικισμού, το Λονδίνο και το Παρίσι αποτελούν σημαντικά αστικά κέντρα με έντονο καλλιτεχνικό στοιχείο. Στη Γερμανία και την Ιταλία υπάρχουν αρκετές μικρότερες πόλεις με αξιοσημείωτη καλλιτεχνική δραστηριότητα ενώ στην Αυστρία, η Βιέννη μετατρέπεται σε τόπο συγκέντρωσης ευγενών και καλλιτεχνών από ολόκληρη την Ευρώπη. Στη Βιέννη πραγματοποιήθηκε η ανάμειξη όλων των διαφορετικών εθνικών χαρακτηριστικών στην τέχνη.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
thumb|right|150px|Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Η κλασική μουσική χαρακτηρίζεται γενικά από μια ομοφωνική μουσική γραφή κατά την οποία κυριαρχεί μια βασική μελωδία, ενώ τα υπόλοιπα συνοδευτικά μέρη υποστηρίζουν τη μελωδία αυτή. Το ύφος αυτό ήταν σε πλήρη αντίθεση με την πολυφωνική και αντιστικτική δομή της προκλασικής ή μπαρόκ μουσικής. Επιπλέον το κλασικό ύφος εισάγει μια μελωδική και αρμονική περιοδικότητα.
Το μουσικό κείμενο χωρίζεται τις περισσότερες φορές σε σύντομες περιόδους ή φράσεις ενώ οι αρμονίες εναλλάσσονται με βραδύτερο ρυθμό. Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό της κλασικής μουσικής είναι η εναλλαγή συναισθημάτων και διάθεσης, κάτι που δεν παρατηρείται στην μπαρόκ μουσική, όπου ένα μουσικό κομμάτι εκφράζει από την αρχή ως το τέλος του μια συγκεκριμένη συναισθηματική κατάσταση.
Κωμική όπερα
Η ακμή της όπερας και ειδικότερα της αποκαλούμενης κωμικής όπερας είναι βασικό γνώρισμα της κλασικής περιόδου στη μουσική. Το είδος αυτό εμφανίστηκε ως opera buffa στην Ιταλία, opera comique στη Γαλλία, opera ballad στην Αγγλία ή ακόμα ως Singspiel, παρεμφερές είδος που αναπτύχθηκε στη Γερμανία. Η παράδοση της "σοβαρής" όπερας συνεχίστηκε κυρίως στην Ιταλία και τη Γαλλία (opera seria ή tragedie lyrique αντίστοιχα). Το ιταλικό μουσικό θέατρο ήταν γενικότερα χώρος μουσικών καινοτομιών και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του κλασικού ύφους. Τα έργα διέθεταν συνήθως ηθικοπλαστικό χαρακτήρα ενώ αντιπροσωπευτικός συνθέτης ήταν ο Αλεσάντρο Σκαρλάτι.
Η γαλλική κωμική όπερα αποτέλεσε ουσιαστικά μείξη της ιταλικής opera buffa με το παραδοσιακό γαλλικό είδος vaudeville, λαϊκοί σκοποί που παίζονταν σε παρισινές γιορτές. Οι σκοποί αυτοί αντικαταστάθηκαν από άριες (ariettes). Μια από τις πιο γνωστές κωμικές όπερες με σημαντική επιτυχία ήταν η Le devin du village (ελλ. μτφ. Ο μάντης του χωριού) του Ζαν Ζακ Ρουσσώ.
Αντίστοιχα με ότι συνέβαινε στην ηπειρωτική Ευρώπη, στην Αγγλία αναπτύχθηκε το είδος της opera ballad που περιλάμβανε γνωστούς λαϊκούς σκοπούς (ballads δηλαδή μπαλάντες). Ένα από τα πιο δημοφιλή δείγματα αυτού του είδους ήταν η Όπερα του Ζητιάνου του Christopher Pepusch.
Στον χώρο της όπερας, σημαντική μορφή αποτέλεσε και ο συνθέτης Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, ο οποίος καθιέρωσε ένα νέο τύπο όπερας, συνδέοντας τα χαρακτηριστικά της ιταλικής και της γαλλικής. Ο Γκλουκ απλοποίησε σε μεγάλο βαθμό τη μουσική δομή της όπερας ενώ εξάλειψε και την κατάχρηση των φωνητικών καλλωπισμών, οι οποίοι χαρακτήριζαν τις άριες τις εποχής με βασικό σκοπό η μουσική να υπηρετεί την ποίηση της όπερας. Σημαντικότερο ίσως έργο του Γκλουκ αποτέλεσε η όπερα Ιφιγένεια εν Ταύροις (1779).
Empfindsamer Stil
Η οργανική μουσική της κλασικής περιόδου ξεχωρίζει για την εμφάνιση της αισθητικής του Empfindsamer Stil, που σημαίνει Ευαίσθητο ύφος. Το είδος αυτό χαρακτηρίζεται από έντονο συναισθηματισμό και εκπροσωπείται κατά κύριο λόγο από τους Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ και Βίλχελμ Φρίντμαν Μπαχ (γιοί του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ). Η μουσική γραφή αυτής της αισθητικής είναι περισσότερη εκκεντρική με εκπλήξεις στην ανάπτυξη του μουσικού κειμένου και ασύμμετρες μουσικές φράσεις. Το Empfindsamer Stil έφτασε στην ακμή του περίπου τη δεκαετία του 1760.
Μουσικά όργανα
Τα βασικά όργανα που κυριαρχούν στη μουσική της κλασικής περιόδου είναι:
Αρκετά όργανα υπέστησαν τροποποιήσεις κατά την κλασική περίοδο. Για παράδειγμα, το "κλασικό" κόρνο διέφερε σημαντικά από το μπαρόκ κόρνο καθώς ενσωμάτωνε και τη δυνατότητα αλλαγής τονικότητας, χάρη σε επινόηση του κατασκευαστή Michael Leichnamshneider. Επιπλέον στο κλαρινέτο, διάφορες παραλλαγές του έκαναν την εμφάνισή τους, όπως το βαρύτερο τονικά κόρνο di bassetto, από τα αγαπημένα όργανα του Μότσαρτ.
Η κλασική περίοδος χαρακτηρίστηκε και από την εμφάνιση της αποκαλούμενης Harmonie, ενός συνόλου πνευστών οργάνων που περιλάμβανε μέχρι δώδεκα όργανα, κυρίως χάλκινα πνευστά αλλά και κλαρινέτα, όμποε ή φαγκότα. Αρκετοί συνθέτες αξιοποίησαν τέτοιου είδους σύνολα, τα οποία ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή.
Κλασική Ορχήστρα
Στην κλασική μουσική εμφανίστηκαν αλλαγές στα όργανα που χρησιμοποιούνταν, γεγονός που οδήγησε και σε αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο αυτά συνδυάζονταν. Στις ορχήστρες της κλασικής περιόδου παύει η κυριαρχία των βιολιών ενώ καθιερώνονται και επιμέρους ομάδες τους (πρώτα ή δεύτερα βιολιά). Διευρύνεται η χρήση των πνευστών μέσα στις ορχήστρες, κυρίως σε ότι αφορά τα όμποε και τα κόρνα, χωρίς να αποκλείεται όμως και η χρήση κλαρινέτων και χάλκινων γενικά πνευστών. Σπανιότερα, οι κλασικοί συνθέτες εμπλούτιζαν την ορχήστρα με όργανα όπως τα κύμβαλα, το τρίγωνο ή η γκραν κάσα. Στο σύνολο της η κλασική ορχήστρα διακρίνεται από περισσότερα όργανα, είναι πιο ευέλικτη με εναλλαγές οργάνων ενώ διαθέτει και δυνατότερο ήχο γεγονός που συνδυάζεται και με την εμφάνιση δημόσιων συναυλιών σε μεγαλύτερους χώρους.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Κλασική μουσική
Βαλς με τον Μπασίρ
Το Βαλς με τον Μπασίρ (ואלס עם באשיר - Βαλς Ιμ Μπασίρ) είναι ταινία ισραηλινής παραγωγής του 2008, σε σενάριο και σκηνοθεσία Άρι Φόλμαν. Καταγράφει τις απόπειρες του Φόλμαν, ενός βετεράνου του πολέμου Ισραήλ - Λιβάνου του 1982, να ανακτήσει τις χαμένες αναμνήσεις του από γεγονότα σχετικά με τη σφαγή στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα.
Σύνοψη
Το 1982, ο Άρι Φόλμαν ήταν ένας 19χρονος στρατιώτης πεζικού στις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ. Το 2006 συναντά έναν φίλο από τον στρατό, που του μιλά για τους εφιάλτες που έχει σχετικά με τις εμπειρίες του στον πόλεμο Ισραήλ - Λιβάνου του 1982. Ο Φόλμαν έκπληκτος ανακαλύπτει ότι δεν θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο. Αργότερα την ίδια νύχτα βλέπει ένα όραμα από τη νύχτα της σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα, χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει κατά πόσο ήταν αληθινή ανάμνηση. Στη ανάμνησή του, αυτός και οι συστρατιώτες του κάνουν νυχτερινό μπάνιο στην παραλία της Βηρυτού, υπό το φως φωτοβολίδων που κατεβαίνουν πάνω από την πόλη. Ο Φόλμαν, μετά από αυτή την ανάμνηση, σπεύδει να συναντήσει έναν άλλο φίλο από τον στρατό, ο οποίος τον συμβουλεύει να μιλήσει για το θέμα και με άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο, ώστε να καταλάβει τι συνέβη εκεί και να ανακτήσει τη μνήμη του. Η ταινία ακολουθεί τον Φόλμαν στις συζητήσεις του με φίλους του, έναν ψυχολόγο και έναν δημοσιογράφο, ο οποίος ήταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο.
Προβολές
Το 2008, η ταινία προβλήθηκε στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του τμήματος ''Εθνικές κινηματογραφίες. ''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ισραηλινές ταινίες Κατηγορία:Εβραϊκές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Βρετανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Γερμανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες
638
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 638 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας
Αυτό το βραβείο απονέμεται στους παραγωγούς της ταινίας. Στις ακόλουθες λίστες, οι πρώτοι τίτλοι που αναφέρονται είναι νικητές, τα οποία είναι επίσης με έντονα γράμματα και με μπλε φόντο. Οι τίτλοι που δεν είναι με έντονους χαρακτήρες είναι υποψήφιοι. Τα έτη που δίνονται τα βραβεία είναι εκείνα στα οποία προβλήθηκαν οι υποψήφιες ταινίες, όχι η χρονιά της τελετής των βραβείων, η οποία πραγματοποιείται πάντα το επόμενο έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρυσές Σφαίρες
Ηράκλειος (αδερφός του Τιβέριου Γ΄)
Ο Ηράκλειος (πέθανε το 705) ήταν αδελφός του Τιβέριου Γ´ (698-705). Μαζί με τον αδελφό του έκανε μια σειρά εκστρατειών εναντίον του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών και σημείωσαν μια σειρά από σημαντικές νίκες, αλλά δεν ήταν σε θέση να σταματήσει την αραβική κατάκτηση της Αρμενίας, ούτε ήταν σε θέση να εμποδίσει την ανατροπή του αδελφού του από τον Ιουστινιανό Β΄ (685-695 και 705-711), ο οποίος αργότερα συνελήφθη και εκτελέστηκε και από τους δύο.
Βιογραφία
Τίποτα δεν είναι γνωστό για την πρώιμη ζωή του. Το όνομα του αδελφού του, Απσιμάρ, μάλλον θα είναι γερμανικής προέλευσης. Το 698, ο Απσιμάρ ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από το βυζαντινό στόλο μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία για την ανάκτηση της Καρχηδόνας. Ο Απσιμάρ που πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολη, κατόρθωσε να εισέλθει στην πόλη, όταν ορισμένοι αξιωματικοί άνοιξαν μια πύλη. Μετά την καθαίρεση του αυτοκράτορα Λεοντίου (695-698), ο ίδιος ο σφετεριστής, ο Απσιμάρ ανέλαβε το θρόνο, υιοθετώντας το παλιό ρωμαϊκό όνομα Τιβέριος, για να αποκτήσει νομιμότητα το καθεστώς του και για την εξασφάλιση μια στρατιωτικής νίκης κατά τον μείζονα εχθρό της αυτοκρατορίας, το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών.
Ο Ηράκλειος διορίστηκε από τον αδελφό του ως πατρίκιος και μονοστράτηγος των θεμάτων της Ανατολής. Στα τέλη του φθινοπώρου, πέρασε με το στρατό του τα ορεινά περάσματα του Ταύρου στην Κιλικία και από εκεί κατευθύνθηκε προς τη βόρεια Συρία. Μετά την ήττα του αραβικού στρατού στην την Αντιόχεια, που εισέβαλαν πριν ο Σαμόσατα επιστρέψει με ασφάλεια στην Αυτοκρατορία, την άνοιξη του 699. Η επιτυχία αυτή χρησίμευσε μόνο για να προκαλέσει μια μαζική αραβική απάντηση: κατά τα προσεχή χρόνια, οι στρατηγοί του χαλιφάτου, Μοχάμεντ ίμπν Μαρουάν και Αμπντάλαχ ίμπν Άμπντ άλ-Μαλίκ ξεκίνησαν μια σειρά από εκστρατείες και κατέκτησαν τα υπολείμματα της βυζαντινής Αρμενίας, χωρίς ο Ηράκλειος να είναι σε θέση να ανταποκριθεί αποτελεσματικά. Το 702, ωστόσο, οι Αρμένιοι ξεσηκώθηκαν σε μια μεγάλης κλίμακας εξέγερση, και ζήτησαν την βοήθεια των Βυζαντινών. Το 704, ενώ ο Αμπντάλαχ, ξεκίνησε μια εκστρατεία, για να ανακτήσει την Αρμενία, ο Ηράκλειος επιτέθηκε στους Άραβες της Κιλικίας. Νίκησε ένα στρατό αποτελούμενο από 10.000-12.000 άνδρες υπό τον Γιαζίντ ιμπν Χουναίν στο Σισίουμ, σκοτώνοντας τους περισσότερους και τους υπόλοιπους τους συνέλαβε και τους οδήγησε αλυσοδεμένους στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν ήταν σε θέση να εκτρέψει τον Αμπνταλάχ από την ολοκλήρωση της επανάκτησης της Αρμενίας.
Θάνατος
Εκείνη την εποχή, ο έκπτωτος αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄ (685-695 και 705-711) είχε δραπετεύσει από τη Χερσώνα, όπου ήταν εξόριστος και κέρδισε την ενίσχυση των Χαζάρων και των Βουλγάρων. Η αυτοκρατορία τώρα μια άλλη απειλή, καθώς με το μέρος του Ιουστινιανού προσχώρησε ο Βουλγαροκτόνος Χαν Τερβέλ το φθινόπωρο του 704 και ήταν έτοιμος να βαδίσει στην Θράκη. Ο Τιβέριος, ανακάλεσε τον Ηράκλειο από την Ανατολή και τον έστειλε να αντιμετωπίσει τον Ιουστινιανό και Tervel, αλλά η συμμαχική δύναμη παρέκαμψε τον στρατό του Ηρακλείου και κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη στα τέλη του καλοκαιριού του 705. Ο Τιβέριος Γ΄ κατάφερε να ξεφύγει από την πρωτεύουσα προς τη Σωζόπολη, όπου εντάχθηκε στο στρατό του αδελφού του. Οι στρατιώτες τους, ωστόσο, τους εγκατέλειψαν σύντομα, και τελικά ο Τιβέριος και ο Ηράκλειος συνελήφθησαν από τα στρατεύματα του Ιουστινιανού. Αφού παρέλασαν μέσα από την Κωνσταντινούπολη αλυσοδεμένοι, ο Ηράκλειος και πολλοί άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί του κρεμάστηκαν στα τείχη της πόλης, ενώ ο Λεόντιος και ο Τιβέριος εκτελέστηκαν στις αρχές του 706.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Φορέας Ευρωπαϊκών Ρυθμιστικών Αρχών για τις Ηλεκτρονικές Επικοινωνίες
Ο Φορέας Ευρωπαϊκών Ρυθμιστικών Αρχών για τις Ηλεκτρονικές Επικοινωνίες (αγγλικά: Body of European Regulators for Electronic Communications με σύντμηση: BEREC) είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης του οποίου αποστολή είναι η ανάπτυξη και εποπτεία της ενιαίας ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς ηλεκτρονικών επικοινωνιών και παράλληλα η κατοχύρωση υψηλών επιπέδων επενδύσεων, καινοτομίας και προστασίας του καταναλωτή μέσω της αύξησης του ανταγωνισμού. Ιδρύθηκε με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1211/2009 του Συμβουλίου της 25ης Νοεμβρίου 2009 και η έδρα του βρίσκεται στη Ρίγα Λετονίας.
Αποστολή
Ο οργανισμός ιδρύθηκε στο πλαίσιο των αποφάσεων για τον προσανατολισμό των διευρωπαϊκών τηλεπικοινωνιακών δικτύων (trans-European telecommunications networks με σύντμηση TEN-Telecoms). Πρέπει να αναπτύσσει και να διαδίδει στις Ευρωπαϊκές Ρυθμιστικές Αρχές (ΕΡΑ) τις βέλτιστες ρυθμιστικές πρακτικές, όπως κοινές προσεγγίσεις, μεθόδους ή κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την εφαρμογή του ρυθμιστικού πλαισίου της ΕΕ, να διατυπώνει γνώμες περί σχεδίων αποφάσεων, συστάσεων και κατευθυντηρίων γραμμών της Επιτροπής, να εκδίδει εκθέσεις, να παρέχει συμβουλές, και να υποβάλλει γνωμοδοτήσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.
Καθήκοντα του οργανισμού είναι να εκδίδει αποφάσεις ή γνώμες για σχέδια μέτρων των ΕΡΑ που επηρεάζουν την αγορά, για τις κατευθυντήριες γραμμές, για αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, για διακρατικές αγορές και διασυνοριακές διαφορές. Να μεριμνά για την αποτελεσματική πρόσβαση στον ενιαίο ευρωπαϊκό αριθμό κλήσης έκτακτης ανάγκης «112» και για την αποτελεσματική εφαρμογή του πεδίου αριθμοδότησης 116, ιδιαίτερα της ανοικτής τηλεφωνικής γραμμής για αγνοούμενα παιδιά 116000. Να μεριμνά για την ανάπτυξη κοινών κανόνων και απαιτήσεων για τους παρόχους διασυνοριακών υπηρεσιών και να εποπτεύει για ζητήματα δόλιας ή καταχρηστικής χρήσης πόρων αριθμοδότησης. Να παρακολουθεί και να υποβάλλει εκθέσεις σχετικά με τον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και να δημοσιεύει ετήσια έκθεση σχετικά με τις εξελίξεις στον τομέα
Οργάνωση
Το σώμα του οργανισμού είναι το ρυθμιστικό συμβούλιο που απαρτίζεται από τους διορισμένους υψηλόβαθμους αντιπροσώπους των ΕΡΑ των κρατών μελών (ένας ανά κράτος). Το ρυθμιστικό συμβούλιο διορίζει έναν πρόεδρο και τους αντιπροέδρους του.
Ο οργανισμός μπορεί να συγκροτεί ομάδες εμπειρογνωμόνων.
Η Υπηρεσία
Η Υπηρεσία αποτελείται από μία επιτροπή διαχείρισης και έναν διευθυντή διοίκησης. Ασκεί τα εξής καθήκοντα:
Η επιτροπή διαχείρισης της Υπηρεσίας απαρτίζεται από τους διορισμένους υψηλόβαθμους αντιπροσώπους των ΕΡΑ των κρατών μελών.
Ο διευθυντής διοίκησης διορίζεται από την επιτροπή διαχείρισης για τριετή θητεία, μέσω ανοικτού διαγωνισμού, με κριτήρια την αξία του και τις δεξιότητες και την πείρα του στον τομέα των δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών. Είναι επικεφαλής της Υπηρεσίας, συμμετέχει στις εργασίες του ρυθμιστικού συμβουλίου του BEREC και της επιτροπής διαχείρισης, επικουρεί την προετοιμασία του σχεδίου προγράμματος εργασίας της Υπηρεσίας για το επόμενο έτος, επιβλέπει την εφαρμογή του ετήσιου προγράμματος εργασίας, εκδίδει εσωτερικές διοικητικές εγκυκλίους και δημοσιεύει ανακοινώσεις, εκτελεί τον προϋπολογισμό και επικουρεί την προετοιμασία του σχεδίου ετήσιας έκθεσης σχετικά με τις δραστηριότητες του BEREC.
Εγκλουβή Λευκάδας
Η Εγκλουβή είναι ορεινό χωριό της Λευκάδας, χτισμένο σε υψόμετρο 730 μέτρων και αποτελεί το ορεινότερο χωριό του νησιού αλλά και ολόκληρης της περιφέρειας του Ιονίου. Βρίσκεται στο κεντρικό ενδοχώριο τμήμα της Λευκάδας και διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Καρυάς του «καλλικρατικού» Δήμου Λευκάδας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την Απογραφή του 2001 είναι 174 κάτοικοι.
Η Εγκλουβή φημίζεται για την παραγωγή φακής καθώς η συγκεκριμένη καλλιέργεια ευνοείται από το έδαφος της περιοχής. Θεωρείται από τα παλαιότερα χωριά του νησιού.
Φορέας Ευρωπαϊκών Ρυθμιστικών Αρχών για τις Ηλεκτρονικές Επικοινωνίες
Αναφορές
Κατηγορία:Ρυθμιστικές αρχές τηλεπικοινωνιών Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Εγκλουβή Λευκάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
637
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 637 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Marcia alla turca (Μπετόβεν)
Το Marcia alla turca είναι ένα γνωστό κλασικό έργο, γραμμένο από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Το κομμάτι γράφτηκε στο τουρκικό στυλ, το οποίο ήταν δημοφιλές εκείνη την εποχή. Το έργο αρχικά αποτέλεσε μέρος του έργου του συνθέτη Six Variations on an Original Theme, Op. 76, του 1809. Το 1811, ο Μπέτοβεν έγραψε μία ίδια μουσική, η οποία συμπεριλήφθηκε στο Die Ruinen von Athen, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 1812, στη Βουδαπέστη. Το εν λόγω έργο του Μπετόβεν, γράφτηκε σε Σι ύφεση μείζονα, σε tempo vivace 2/4. Πολύ γνωστή έγινε μία ενορχήστρωση του Αντόν Ρουμπινστάιν, στην ίδια κλίμακα.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1809
Άνσελμ Φόιερμπαχ
Ο Άνσελμ Φόιερμπαχ (γερμ. Anselm Feuerbach), 1829 Σπάιερ (Speyer) 1880 Βενετία θεωρείται κορυφαίος ζωγράφος του νεοκλασικισμού του 19ου αι.
Βιογραφία
Γιος της γνωστής αρχαιολόγου Ιωσηφίνας Άνσελμ Φόιερμπαχ (Joseph Anselm Feuerbach) και ο εγγονός του νομικού Γιόχαν Άνσελμ Φόιερμπαχ, αφού πέρασε από τις Σχολές Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ και του Μονάχου, πήγε στην Αμβέρσα και στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου επωφελήθηκε από τη διδασκαλία του Τομά Κουτύρ (Couture), και παρήγαγε το πρώτο αριστούργημα του, Hafiz (γνώστης του κορανίου) στην Κρήνη το 1852. Στη συνέχεια εργάστηκε στην Καρλσρούη και στη Βενετία, όπου συνέπεσε στην περίοδο της μεγαλύτερης ακμής της σχολής colourists. Το 1873, εξελέγη καθηγητής στο Βιέννη, αλλά απογοητευμένος με την υποδοχή για το σχεδιασμό του πτώση των Τιτάνων πήγε να ζήσει στη Βενετία, όπου και απεβίωσε το 1880. Μετά τον θάνατό του, ο Μπραμς στη Νανά συμπεριέλαβε ένα κομμάτι για χορωδία και ορχήστρα, στη μνήμη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
639
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 639 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
2460 Μιτλίνκολν
Ο Μιτλίνκολν (Mitlincoln) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Λ. Ταφ και Ντ. Μπήτυ, που παρατηρούσαν από το Σοκόρρο του Νέου Μεξικού, και πήρε το όνομά του προς τιμή του ΜΙΤ και του Εργαστηρίου Λίνκολν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μιτλίνκολν είναι άγνωστα. Ο Μιτλίνκολν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε τρεις ώρες και 1 λεπτό, μία ταχεία περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μιτλινκολν
Dolittle
Το Dolittle (που αναφέρεται επίσης ως The Voyage του Doctor Dolittle) είναι μια αμερικανική ταινία περιπέτειας φαντασίας για το 2020, σκηνοθετημένη από τον Stephen Gaghan, από ένα σενάριο των Gaghan, Dan Gregor και Doug Mand, από μια ιστορία του Thomas Shepherd. Είναι μια επανεκκίνηση της πρωτότυπης ταινίας Doctor Dolittle και των σύγχρονων ομολόγων της κωμωδίας, η ταινία βασίζεται στον τίτλο που δημιουργήθηκε από τον Hugh Lofting και εμπνεύστηκε κυρίως από το The Voyages του Doctor Dolittle, το δεύτερο βιβλίο Doctor Dolittle. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ πρωταγωνιστεί, μαζί με τους Αντόνιο Μπαντέρας και Μάικλ Σιν σε ζωντανούς ρόλους δράσης. Επίσης ακούγονται οι φωνές των Emma Thompson, Ράμι Μάλεκ, Τζον Σίνα, Κουμάιλ Ναντζιάνι, Οκτάβια Σπένσερ, Τομ Χόλλαντ, Κρεγκ Ρόμπινσον, Ρέιφ Φάινς, Σελένα Γκόμεζ και Μαριόν Κοτιγιάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2020 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Reboots ταινιών
636
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 636 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
DIA
Ως ένα από τα βασικά μέλη της Κοινότητας Υπηρεσιών Πληροφοριών των ΗΠΑ (IC), η υπηρεσία ενημερώνει τους πολιτικούς άμυνας και στρατιωτικούς σχετικά με τις στρατιωτικές προθέσεις και τις δυνατότητες ξένων κυβερνήσεων και μη κρατικών φορέων, ενώ παρέχει επίσης υπηρεσίες βοήθειας και συντονισμού σε μεμονωμένες στρατιωτικές μονάδες πληροφοριών και σε στρατιώτες. Ο ρόλος του οργανισμού περιλαμβάνει τη συλλογή και την ανάλυση ξένων πληροφοριών σχετικών με την άμυνα. Στο πλαίσιο των εθνικών αρμοδιοτήτων της IC, η DIA παρέχει τακτικά πληροφορίες για την καθημερινή σύντομη ενημέρωση του Προέδρου Των ΗΠΑ.
Παρόλο που η DIA έχει οριστεί από το Υπουργείο Άμυνας ως υπηρεσία υποστήριξης μάχης, τα δύο τρίτα των 17.000 εργαζομένων της είναι απλοί πολίτες και οι δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών της για την υποστήριξη του εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού των ΗΠΑ εκτείνονται πολύ πέρα από τις εμπόλεμες ζώνες - σε εκατοντάδες θέσεις σε περίπου 140 χώρες. Ειδικεύεται κυρίως στη συλλογή και ανάλυση πληροφοριών που προέρχονται από ανθρώπινες πηγές (HUMINT) και έχει δική της Μυστική Υπηρεσία. Έχει επίσης οριστεί ως εθνικός διαχειριστής για την συλλογή και μέτρηση πληροφοριών MASINT.
Ιδρύθηκε το 1961 κατά την Προεδρία του Τζον Κένεντι από τον υπουργό Άμυνας Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, και ήταν στην πρώτη γραμμή των προσπαθειών των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο και γρήγορα επεκτάθηκε, τόσο ως προς το μέγεθος και το πεδίο δράσης, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Λόγω της ευαίσθητης φύσης των εργασιών της, η οργάνωση κατασκόπων έχει εμπλακεί σε πολλές διαμάχες που σχετίζονται με τις δραστηριότητες της για την συλλογή πληροφοριών, το ρόλο της σε υποτιθέμενα βασανιστήρια και την κακομεταχείριση των πιθανών πηγών πληροφοριών, καθώς και τις προσπάθειες για την επέκταση των δραστηριοτήτων της στο έδαφος των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ
Πέραμα Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πέραμα (αποσαφήνιση)
Το Πέραμα είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 34,5 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες και 45 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα, ανάμεσα στα χωριά Μέλισσα (ΒΔ.) και Χαραυγή (ΝΑ.). Η παλιά του ονομασία ήταν Λέκουφα και αποτελούσε έναν από τους συνοικισμούς (μαχαλάδες) του Γαρδικίου Φιλιατών. Το 1961 αναφέρεται επίσημα ως Τσιμπουκάτικα να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γαρδικίου Φιλιατών. Μετονομάστηκε σε Πέραμα το 1963 με το ΦΕΚ 219Α-11/12/1963. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Γαρδίκι και τη Μέλισσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Γαρδικίου Φιλιατών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 17 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Κένυα
Η Κένυα είναι χώρα της ανατολικής Αφρικής με έκταση 580.367 τ.χλμ. και πληθυσμό 51.525.602, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Συνορεύει νοτιοδυτικά με την Τανζανία, δυτικά με την Ουγκάντα και βρέχεται από τη λίμνη Βικτόρια, βορειοδυτικά με το Νότιο Σουδάν, βόρεια με την Αιθιοπία, βορειοανατολικά και ανατολικά με τη Σομαλία και νοτιοανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκεανό. Πρωτεύουσα είναι το Ναϊρόμπι. Η Κένυα ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανία στις 12 Δεκεμβρίου 1963.
Δημογραφία
Εθνοφυλετικά το 67% των κατοίκων είναι Μπαντού με κυριότερη φυλή την Κικουγιού (το 23% του πληθυσμού της χώρας). Άλλες φυλές Μπαντού είναι οι Κάμπα ή Άκαμπα 11%, Λούγια 14%, Ντιίγκο, Γκιριάμα, κ.α. Επίσης σημαντική γλωσσο-φυλετική ομάδα Μπαντού είναι οι Σουαχίλι που κατοικούν στην παράλια περιοχή του Ινδικού ωκεανού. Το υπόλοιπο 33% που είναι μεν η μειονότητα σε σχέση με τους Μπαντού, αλλά καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη έκταση της χώρας, αποτελείται κυρίως από Σομαλούς στα βορειοανατολικά, Νειλοτικές φυλές του Σουδάν (Λούο 13%, Καλέντζιν 11%, Λρύχνα) στα δυτικά, Νειλοχαμητικές φυλές του Σουδάν (Μασσάι στα νότια, Σαμπούρου, Τουρκάνα, Μπόραν κ.α στα βόρεια, Ντορόμπο κ.ά.) και τέλος Άραβες στα παράλια και λίγοι Ευρωπαίοι.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 66,1 χρόνια (63,7 χρόνια οι άνδρες και 68,4 οι γυναίκες).
Θρησκείες
Στο θρήσκευμα αποτελούν οι Χριστιανοί το 85% (προτεστάντες 48%, καθολικοί 33%, ορθόδοξοι 4%) οι Μουσουλμάνοι το 10%, οι παραδοσιακές αφρικανικές θρησκείες και οι ασιατικές θρησκείες το 5%. Επίσης, υπάρχουν 26.060 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 12.184 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Γλώσσες
Επίσημες γλώσσες της Κένυας, είναι η Αγγλική και η Σουαχίλι μία Μπαντού γλώσσα με μερικές λέξεις αραβικής προέλευσης. Μιλιέται αρκετά και η Μπαντού γλώσσα Κικουγιού και άλλες γλώσσες του κλάδου στα κεντρικά της χώρας. Επίσης στα δυτικά μιλιούνται οι νειλοτικές, στα βόρεια και νότια οι νειλο-χαμητικές και στα βορειοανατολικά οι σομαλικές διάλεκτοι.
Διοικητική διαίρεση
Η χώρα διαιρείται σε 47 κομητείες (Counties), οι οποίες δημιουργήθηκαν μετά από συνταγματική αλλαγή το 2010. Προηγουμένως, η Κένυα διαιρείται σε 8 επαρχίες:
Κλίμα
Πιο ανατολικά, νότια και νοτιοανατολικά το κλίμα γίνεται πιο ζεστό με θερμοκρασίες και τοπία που όντως θυμίζουν αφρικανική χώρα. Εκεί η βλάστηση τείνει περισσότερο προς αυτήν της σαβάνας και της στέπας σε κάποια σημεία, και με τα 2 μεγάλα πάρκα άγριων ζώων της χώρας να καλύπτουν μεγάλες εκτάσεις: το Μασσάι Μάρα (Massai Mara) στα νοτιοδυτικά της χώρας στα σύνορα με την Τανζανία και το Αμπονσέλι (Abonselli) στα πιο νοτιοανατολικά.
Ακόμα πιο ανατολικά και νοτιοανατολικά, στα παράλια του Ινδικού ωκεανού, το κλίμα είναι ζεστό και πιο υγρό με αποτέλεσμα την ύπαρξη ζέστης μαζί με την υγρασία που φέρνει ο ωκεανός, κάνοντας την ατμόσφαιρα πιο αποπνικτική. Η βλάστηση εκεί είναι ισημερινού τύπου με μικρά ισημερινά δάση κατά μήκος των ακτών στους πιο εσωτερικούς λόφους, και με κοκοφοίνικες στα παράλια.
Στα ανατολικά και βορειοανατολικά ηπειρωτικά της χώρας στα σύνορα με τη Σομαλία, το κλίμα γίνεται ακόμα πιο ζεστό αλλά και ξηρό με πιο λίγες βροχοπτώσεις κατά τη βροχερή περίοδο, όπου η βλάστηση γίνεται πιο φτωχή με ακανθώδη φυτά, ακακίες και σε κάποια σημεία φυτρώνει ο Φοίνικας Ντουμ, εμφανίζοντας το τοπίο όψεις περισσότερο στεπικές και ημιερημικές.
Πιο δυτικά από πριν, ανάμεσα στα βόρεια σύνορα της χώρας με την Αιθιοπία και τις ανατολικές όχθες της λίμνης Τουρκάνα, το κλίμα γίνεται πιο ημιερημικό έως ερημικό, όπου και κυριαρχεί η μοναδική μικρή έρημος της χώρας, η έρημος Τσάλμπι. Η βλάστηση εκεί αντιπροσωπεύεται από ακανθώδη φυτά και τον Φοίνικα Ντουμ που είναι ανθεκτικός σε τέτοιες δύσκολες κλιματικές συνθήκες. Όαση για την περιοχή θεωρούνται τα όρη Μάρσαμπιτ που σε σχέση με τα γύρω τους ημιερημικά κατά τ' άλλα τοπία, εκεί η βλάστηση κυρίως στα μεγαλύτερα ύψη, παίρνει όψεις ισημερινού δάσους με την ύπαρξη και δύο κρατήρων-λιμνών, μία εικόνα σπάνια πάνω στην Αφρική δίπλα στην έρημο (Τσάλμπι) να σου ξεπετάγεται απότομα σε απόσταση κάποιων χιλιομέτρων, ζούγκλα με οργιαστική βλάστηση.
Τέλος στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, βορειοδυτικά δηλαδή του όρους Κένυα και δυτικά της λίμνης Τουρκάνα στη Μεγάλη Κοιλάδα (Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα) και μέχρι τα βορειοανατολικά σύνορα της Ουγκάντα και τα σύνορα με το Σουδάν, το τοπίο επαναλαμβάνεται περίπου με ερημικές, ημιερημικές, στεπικές και σε κάποια σημεία σαβανικές όψεις. Εκεί φυτρώνει ο Φοίνικας Ντουμ, ακακίες και άλλα ακανθώδη φυτά.
Γενικά όλη η βόρεια Κένυα λόγω κλιματικών συνθηκών και γειτνίασης στα βορειοανατολικά της, με τη Σομαλία και τη νοτιοανατολική Αιθιοπία που έχουν επίσης τις ίδιες κλιματικές συνθήκες, είναι επίσης και το νοτιότερο «σύνορο» ύπαρξης της καμήλας, είτε σε άγρια κατάσταση, είτε σε κατάσταση εξημέρωσης ως μέσο μεταφοράς των λαών του βορρά της χώρας.
Πρόσφατη ιστορία
Σταυροδρόμι φυλών, θρησκειών και ξένων επιρροών, η Κένυα παρασύρθηκε -όπως και άλλες χώρες της Αφρικής- στη δίνη της κοινωνικοπολιτικής αναταραχής. Το 1965, οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης ήταν έντονες καθώς ο πρόεδρος Γιόμο Κενυάτα προσπάθησε να συγκρατήσει τις φιλοσοβιετικές ροπές συνεργατών του, όπως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος Κόμματος Εθνικής Ενότητας (ΚΑΝΟΥ) Ογκίντα Οντίνγκα, παραμένοντας ταυτόχρονα στο στρατόπεδο των αδεσμεύτων. Ο Ογκίντα παραιτήθηκε από την κυβέρνηση και το κόμμα τον Απρίλιο, ενώ οι μαχητές των Μάου Μάου, ο επικεφαλής των οποίων Γιόμο Κενυάτα διεξήγαγε τον αγώνα της ανεξαρτησίας, δεν δέχθηκαν να παραδώσουν τα όπλα με αντάλλαγμα τη χορήγηση αμνηστίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι στα τέλη Απριλίου η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι φορτία σοβιετικών όπλων, τα οποία είχαν πρόσφατα φτάσει στην Κένυα, είναι "πεπαλαιωμένα, ακατάλληλα προς χρήση, επομένως θα επιστραφούν". Δημιουργήθηκε, παράλληλα, διπλωματικό ζήτημα με την Ουγκάντα, όταν αστυνομικοί συνέλαβαν φορτίο κινεζικών βαρέων όπλων που μετέφεραν Ουγκαντέζοι αξιωματικοί στην Κένυα.
Κρίση 2007-2008
Μετά τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 27 Δεκεμβρίου του 2007 (και στις οποίες ο πρόεδρος Μουάι Κιμπάκι αυτοανακηρύχθηκε νικητής παρά τις καταγγελίες από την αντιπολίτευση για νοθεία) ακολούθησαν ταραχές, που είχαν αποτέλεσμα το θάνατο 800-1.500 ατόμων  και να εγκαταλείψουν τις εστίες τους 180.000 -250.000 άτομα Στα χειρότερα επεισόδια βίας, την Πρωτοχρονιά του 2007, σφαγιάστηκαν σε ναό κοντά στο Ελντορέτ, 30 πολίτες. Ταραχές έγιναν ειδικά στην επαρχία της Κοιλάδας Ριφτ.
Έναν μήνα μετά τις ταραχώδεις εκλογές έφτασε ως απεσταλμένος στη χώρα ο πρώην ΓΓ του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, ο οποίος κατάφερε να φέρει τις δύο πλευρές στο τραπέζι του διαλόγου. Στις 28 Φεβρουαρίου του 2008 ο Κιμπάκι και ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Ράιλα Οντίνγκα υπέγραψαν συμφωνία για κοινή κυβέρνηση, που ονομάστηκε Εθνική Συμφωνία και Πράξη Συμφιλίωσης. Με βάση αυτή συστάθηκε κυβέρνηση συνασπισμού και θεσμοθετήθηκε θέση πρωθυπουργού. Ο Οντίνγκα διορίστηκε πρωθυπουργός στις 13 Απριλίου και το νέο υπουργικό συμβούλιο, αποτελούμενο από 40 μέλη, ορκίστηκε στις 17 Απριλίου. Το 2010 η Εθνοσυνέλευση συμφώνησε στην κατάργηση του αξιώματος του Πρωθυπουργού και σε ένα νέο σχέδιο Συντάγματος, το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα τον Αύγουστο του 2010, με ποσοστό 68,5% και το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 27 Αυγούστου 2010. .
thumb|260px|Το όρος Κένυα όπως φαίνεται από δορυφόρο της NASA
Ο πρόεδρος Μουάι Κιμπάκι παρέδωσε την εξουσία στο διάδοχό του, Ουχούρου Κενυάτα, τον Απρίλιο του 2013.
Εκλογές
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 που διεξήχθησαν στις 4 Μαρτίου, εξελέγη πρόεδρος της χώρας ο Ουχούρου Κενυάτα. Ήταν οι πρώτες προεδρικές εκλογές στην ιστορία της χώρας όπου θα μπορούσε να γίνει και δεύτερος γύρος σε περίπτωση που κανένας από τους δύο υποψηφίους δεν είχε συγκεντρώσει το απαιτούμενo ποσοστό από τον πρώτο γύρο και οι πρώτες για τη διεξαγωγή των οποίων ανατέθηκε η διαδικασία σε Εφορευτική Επιτροπή. Την ίδια μέρα διεξήχθησαν και οι εκλογές για Βουλή και Γερουσία. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πανδιδακτήριο
Το Πανδιδακτήριο ήταν ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα (σχολή) ανώτατης εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη, θεωρούμενο με σημερινούς όρους Πανεπιστήμιο. Ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β' το 425 και έκτοτε τελούσε υπό την αιγίδα των Αυτοκρατόρων. Κατά τον 9ο αιώνα εγκαταστάθηκε στον περίβολο του παλατιού, στη Μαγναύρα, αναφερόμενο πλέον και ως Πανδιδακτήριο της Μαγναύρας. Η λειτουργία του σταμάτησε οριστικά με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Στην ίδρυση του Πανδιδακτηρίου, ρόλο έπαιξε η Πουλχερία, αδελφή του Θεοδοσίου Β΄ και η Αιλία Ευδοκία (πρώην Αθηναΐς), σύζυγός του, μαζί με τον έπαρχο του Πραιτωρίου, Κύρο Πανοπολίτη, Έλληνα ποιητή και φιλόσοφο. Στις 27 Φεβρουαρίου 425 εκδόθηκε διάταγμα από τον Θεοδόσιο Β΄ που ρύθμιζε όσα αφορούσαν την Σχολή.
Γινόταν διδασκαλία στα μαθήματα: γραμματική, ρητορική, φιλοσοφία, διαλεκτική, δίκαιο, αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική. Λειτουργούσε ως ανεξάρτητο ίδρυμα. Στην εποχή του Ιουστινιανού η Νομική Σχολή απέκτησε πενταετή διάρκεια σπουδών και ανεξαρτητοποιήθηκε. Στη σχολή δεν διδασκόταν η θεολογία, η οποία διδασκόταν στην Πατριαρχική Σχολή.
Στο Πανδιδακτήριο οι σπουδαστές υπέβαλαν μελέτη με νομοθετικό ή ρητορικό περιεχόμενο πάνω σε προσχέδιο (δρακτόν ή δράγμα) που είχε εγκρίνει διδάσκαλος της σχολής.
Κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Φωκά (602-610) το Πανδιδακτήριο διέκοψε τη λειτουργία του, αλλά αναβίωσε από τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο (610-641), ο οποίος μετά το 610 είχε καλέσει στην Κωνσταντινούπολη τον Στέφανο τον Αλεξανδρέα.
Αναφέρεται ότι η λειτουργία της σχολής διαταράχθηκε σοβαρά την περίοδο της εικονομαχίας αλλά δεν έκλεισε, ενώ αλλού αναφέρεται ότι δε συνέχισε τη δραστηριότητά της για πολύ μετά τη βασιλεία του Ηρακλείου. Φαίνεται ότι στα πλαίσια της εικονομαχίας (730), έγιναν έκτροπα σε βάρος της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών και αναφέρεται ότι τότε το Πανδιδακτήριο εγκαταλείφθηκε και ίσως πυρπολήθηκε και θανατώθηκαν καθηγητές αντίθετοι με την αποκαθήλωση των εικόνων. Οι πληροφορίες αυτές μπορεί να είναι μυθοπλασίες ακόμη και αν υπάρχει κάποια αλήθεια, έχοντας στόχο την αμαύρωση της μνήμης του Λέοντα Γ΄ (717-741) τον οποίο θεωρούσαν υπεύθυνο για την έλλειψη εκπαίδευσης της αυτοκρατορίας.
Γνωστός διδάσκαλος της σχολής ήταν ο Χοιροβοσκός.
Οι Ίσαυροι (717-802) φαίνεται πως ονόμασαν τη σχολή «Οικουμενικόν Διδασκαλείον».
Κατά τον 9ο αιώνα, ο Βάρδας (842-867), θείος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ' και Καίσαρας μετά το 862, εγκατέστησε αυτό το Πανδιδακτήριο στο ανάκτορο της Μαγναύρας για να διδάσκεται η «έξω σοφία» ή «θύραθεν παιδεία», κάτω από τη διεύθυνση του Λέοντος του Μαθηματικού από τη Θεσσαλία (790 - 869). Ο Λέων ο μαθηματικός δίδαξε την τετρακτύ (αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική). Η φοίτηση ήταν δωρεάν. Λόγω της θέσης του ήταν γνωστό και ως Πανδιδακτήριο της Μαγναύρας.
Το Πανδιδακτήριο βελτιώθηκε τον 10ο αιώνα με πρωτοβουλίες του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου ο οποίος ενίσχυσε ηθικά αλλά και υλικά διδάσκοντες και σπουδαστές.
Τον 11ο ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος μεταρρύθμισε το Πανδιδακτήριο και ίδρυσε δυο σχολές, το «Διδασκαλείον των Νόμων» και το «Γυμνάσιον» (φιλοσοφική). Στο Γυμνάσιον διδάσκονταν όλες οι επιστήμες, εκτός από τα νομικά που σπούδαζαν οι μελλοντικοί νομικοί, δικαστές και υπάλληλοι στο "Διδασκαλείο των Νόμων".
Στο Γυμνάσιο, στη φιλοσοφική σχολή, διευθυντής («Ύπατος των Φιλοσόφων») τέθηκε ο Μιχαήλ Ψελλός και μετέπειτα ο Ιωάννης ο Ιταλός. Στο Διδασκαλείο των Νόμων διευθυντής έγινε ο Ιωάννης Ξιφιλίνος, Νομοφύλαξ του κράτους.
Μετά τη Φραγκοκρατία και την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς το 1261, ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος (1261-1282) ανέθεσε τη διεύθυνση της σχολής στο Γεώργιο Ακροπολίτη, μεγάλο Λογοθέτη, ως καθηγητή της αριστοτελικής φιλοσοφίας και στον Γεώργιο Παχυμέρη τη διδασκαλία της «τετρακτύος» (αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική) στο «Οικουμενικόν Διδασκαλείον».
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα
Ασπροπουλιά Μεσσηνίας
Η Ασπροπουλιά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 141 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ασπροπουλιάς και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Άριος, του Δήμου Καλαμάτας.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος στην περιοχή του Μεσσηνιακού κάμπου, δίπλα στον ποταμό Άρι, σε υψόμετρο 23 μέτρων. Βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα του νομού, Καλαμάτα. Αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή και σύμφωνα με τον Έλληνα λόγιο είχε πληθυσμό 420 κατοίκων.
Μέχρι το 1928 έφερε το όνομα Μπισμπάρδι, ενώ διοικητικά υπαγόταν από το 1835 μέχρι το 1912 στο Δήμο Άριος. Έκτοτε έως το 1997, περιήλθε στην Επαρχία Καλαμών. Στη συνέχεια αποτέλεσε τμήμα του Καποδιστριακού Δήμου Άριος, ενώ από το 2011 βρίσκεται εντός των ορίων της Δημοτικής Ενότητας Άριος, του Δήμου Καλαμάτας.
Οι κάτοικοι του οικισμού ασχολούνται κυρίως με την αγροτική παραγωγή (ελαιοπαραγωγή). Ο κύριος Ιερος Ναός της Ασπροπουλιάς είναι αφιερωμένος στη Ζωοδόχο Πηγή, ενώ το σημαντικότερο πανηγύρι του χωριού, πραγματοποιείται στις 20 Ιουλίου, ημέρα γιορτής του Προφήτη Ηλία.
Πάλμα Βέκκιο
Ο Πάλμα Βέκκιο (Palma il Vecchio, 1480 - Ιούλιος 1528), γνωστός και ως Τζάκοπο Πάλμα (Jacopo Palma), ψευδώνυμο του Τζάκοπο Νεγκρέττι (Jacopo Negretti), ήταν Ιταλός ζωγράφος της Βενετικής Σχολής, γεννημένος στη Σερίνα, κοντά στο Μπέργκαμο. Αποκαλούνταν Πάλμα Βέκκιο (δηλαδή Πάλμα ο Πρεσβύτερος) για να διακρίνεται από τον ανιψιό του, Ιάκωβο Πάλμα τον νεότερο.
Γεννήθηκε στη Σερίνα, κοντά στο Μπέργκαμο και το πραγματικό του όνομα ήταν Τζάκοπο Νεγκρέττι που φέρεται να το άλλαξε σε Πάλμα το 1513. Διακρίθηκε κυρίως στην ζωγραφική απόδοση γυναικείων μορφών. Τα χρώματα στα έργα του χαρακτηρίζονται πλούσια και ζεστά. Κυριότερα έργα του είναι η «Ιερή συνομιλία» (Sacra conversazione), θέμα προσφιλές στους ζωγράφους της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, όπου απεικονίζεται η Παναγία έχοντας στην αγκαλιά της τον μικρό Ιησού στο μέσον ενός ομίλου αγίων. Επίσης το εικονοστάσιο της Αγίας Βαρβάρας στην εκκλησία της Σάντα Μαρία Φορμόζα στη Βενετία, η «Παναγία με τους Αγίους» που εκτίθεται στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου, η «Άρτεμις και Καλλιστώ» στη Βιέννη, και οι «Τρεις αδελφές», καλούμενες και «Τρεις Χάριτες» στην Πινακοθήκη της Δρέσδης, που είναι και το περισσότερο γνωστό έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι