cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλέφτες
Εξεγέρσεις
Μια σημαντική εξεγέρση κλεφτών έγινε στην Ήπειρο και Αιτωλοακαρνανία μεταξύ 1731 και 1737. Οι Ενετοί των Επτανήσων, επωφελούμενοι από πολέμους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε άλλα μέτωπα, υποκίνησαν εξέγερση κλεφτών και αρματωλών. Αφορμή για την εξέγερση έδωσε η δολοφονία του κλέφτη Τρουμπούκη, αρχηγού των κλεφτών της Κασσώπης, που οργανώθηκε από τους Βενετούς. Επί έξι χρόνια η εξέγερση απλώθηκε από το Μαργαρίτι (Θεσπρωτία) μέχρι το Ξηρόμερο με πρωτεργάτες Μαργαριτιώτες, Σουλιώτες, Βαλτινούς, Σοβολακιώτες, Ξηρομερίτες και Βλοχαΐτες. Πιθανολογείται ότι συμμετείχαν και μή κλέφτες, κάτοικοι αυτών των περιοχών, καθώς οι βενετικές πηγές αναφέρουν ότι "οι κλέφτες ήταν αναρίθμητοι και ακατανίκητοι στην Αιτωλοακαρνανία". Για την καταστολή της χρειάστηκε να επέμβουν οθωμανικές δυνάμεις από άλλες περιοχές καθώς οι τοπικές δεν αρκούσαν. Οι Τούρκοι κατέστρεψαν το Μαργαρίτι και σφαγίασαν τους κατοίκους το 1733.
Λουκάς Νάκος
Ο '''Λουκάς Π. Νάκος''' (1865 – 19 Αυγούστου 1933) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε υπουργός Γεωργίας. Κόρη του ήταν η γνωστή συγγραφέας Λιλίκα Νάκου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιβαδειά και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Νάκων. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και στο εξωτερικό. Κατά τα Αθεϊκά του Βόλου ήταν δικηγόρος του Δελμούζου. Ασχολήθηκε με τα κοινά από πολύ νέος και εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Αττικοβοιωτίας (1912, 15, 17) και Αθηνών με το Κόμμα Φιλελευθέρων (1928).
Στην κυβέρνηση του Κονδύλη το 1926, ο Νάκος ανέλαβε προσωρινά υπουργός Οικονομίας από τις 6 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1926 και υπουργός Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας από τις 26 Αυγούστου 1926 ως τις 16 Οκτωβρίου 1926, οπότε παραιτήθηκε.
Δημοσίευσε πολλές νομικές μελέτες. Πέθανε το 1933, έπειτα από μακρά ασθένεια. Ανηψιά του ήταν η Πολυξένη Νάκου, μητέρα του Πέτρου Κόκκαλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Πελεκάνος
Απολιθώματα που έχουν βρεθεί στη Γαλλία δείχνουν μια εξελικτική στάση στο γένος, εδώ και τουλάχιστον 30 εκατομμύρια χρόνια, αφού από το καλά διατηρημένο ράμφος φαίνονται μορφολογικά πανομοιότυποι με τους σημερινούς πελεκάνους.
Περιγραφή
Είναι από τα μεγαλύτερα πουλιά του κόσμου και έχουν μεγάλο ράμφος και ένα χαρακτηριστικά μακρύ λαιμό. Το κάτω μέρος του ράμφους τους αποτελείται από έναν ελαστικό και ευρύχωρο θύλακα, ο οποίος χρησιμοποιείται για να παγιδεύει ψάρια και σε ορισμένες περιπτώσεις νερό της βροχής.
Οι δυνατές, μεγάλες φτερούγες του, η μικρή ουρά του και τα κοντόχοντρα αλλά δυνατά του πόδια, τον διευκολύνουν στο γρηγορότερο κολύμπι. Το βάδισμα του όμως θα το χαρακτήριζε κάποιος άτσαλο και πολύ "βαρύ". Το πιο συνηθισμένο χρώμα είναι το λευκό, αλλά τα φτερά του έχουν χρώμα γκρίζο ή και μαύρο.
Τα θηλυκά γεννούν από τρία με πέντε αβγά κάθε χρόνο. Ο χρόνος επώασης των αβγών είναι ένας μήνας περίπου. Τα μικρά όταν εκκολαφθούν έχουν χρώμα μαύρο και είναι γυμνά (χωρίς πούπουλα).
Η στοργή του πελεκάνου για τα μικρά του είναι ευρέως γνωστή, καθώς και στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύμβολο της μητρικής αυτοθυσίας.
Είδη
μικρογραφία|Πελεκάνοι στη [[Λίμνη Κάρλα.]] Τα είδη πελεκάνου που ζουν στην Ελλάδα, είναι ο κοινός πελεκάνος ή ροδοπελεκάνος και ο πελεκάνος ουλότριχος ή αργυροπελεκάνος. Πρόκειται για σπάνια είδη, καθώς δυσκολεύονται να βρουν κατάλληλους τόπους για να ζευγαρώσουν και να φτιάξουν τη φωλιά τους.
Κοινός πελεκάνος
Το μέγεθος του κοινού πελεκάνου είναι συνολικά 1,8 μ. και το άνοιγμα των φτερών του είναι από 2,5 μ. και πάνω. Το ράμφος του είναι αρκετά μεγάλο καθώς έχει μήκος 40 εκ. και η ουρά του μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη, καθώς είναι μισή από το ράμφος του, δηλαδή 20 εκ.
Αργυροπελεκάνος
Ο αργυροπελεκάνος είναι πιο μικρόσωμος και επίσης μπορεί κανείς να τον αποκαλέσει με τα ονόματα "σακάς" και "πελεκάνι". Έχει σγουρά φτερά στον λαιμό και στην ινιακή περιοχή.
Άλλα είδη
Σχετικά με τα υπόλοιπα είδη πελεκάνων, τα πιο γνωστά είναι ο γκρίζος πελεκάνος (Pelecanus rufescens) που ζει στην Αφρική και την Νότια Ασία και ο αποκαλούμενος καφέ πελεκάνος (Pelecanus occidentalis) που συναντάται στις νοτιοανατολικές περιοχές των Η.Π.Α. και στα αρχιπελάγη των Μπαχάμας και των Αντιλλών.
Βουκ Ομπράντοβιτς
Ο Βουκ Ομπράντοβιτς (σερβικά : Вук Обрадовић) (Κοντζέλι, 11 Απριλίου 1947 - Βελιγράδι 13 Φεβρουαρίου 2008) ήταν ένας από τους ηγέτες της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης της Σερβίας, και πρώην υποστράτηγος  του Γιουγκοσλαβικού λαϊκού στρατού από το 1992.
Στην σερβική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ζόραν Τζίντζιτς έχει υπηρετήσει ως αντιπρόεδρος αρμόδιος για την καταπολέμηση της διαφθοράς και του εγκλήματος.
Τελείωσε το γυμνάσιο το Προκούπλιε κι έπειτα στην στρατιωτική ακαδημία. Κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εμπλεκόμενος σε σκάνδαλο φυλακίστηκε. Αργότερα ήταν εκπρόσωπος του γενικού επιτελείου του Γιουγκοσλαβικού λαϊκού στρατού και επικεφαλής της ηθικής εκπαίδευσης της Ομοσπονδιακής γραμματείας εθνικής άμυνας. Ο νεότερος γενικός και προήχθη τέσσερις φορές λόγω έκτακτης ανάγκης. Αποστρατεύτηκε στις 20 Μάιος 1992.
Πήρε μέρος στις αποτυχημένες εκλογές του προέδρου της Σερβίας όπου ήταν υποψήφιος στις 21 Σεπτεμβρίου 1997. Σαν εκπρόσωπος της σοσιαλδημοκρατίας κέρδισε 100.523 ψήφους, το 2,43%. Συμμετείχε με υποψηφιότητα για πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σερβίας και στις 29 Σεπτεμβρίου 2002 όπου κέρδισε 26.050 ψήφους ή 0,72% χωρίς να εκλεγεί.
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Σερβίας
Θράψαλο
Το θράψαλο είναι είδος υδρόβιων ζώων, κεφαλόποδο, μαλάκιο της τάξης των Τευθοειδών. Έχει μήκος συνήθως γύρω στα 30 εκατοστόμετρα αλλά μπορεί να φτάσει και το 1 μέτρο και φτάνει σε βάρος τα 15 χιλιόγραμμα. Χαρακτηρίζεται από εσωτερικό όστρακο, μακρόστενο σώμα και τριγωνικές απολήξεις που λειτουργούν ως πτερύγια, μικρότερα των άλλων καλαμαριών, που συνεχίζονται στο πίσω μέρος του σώματος. Διαθέτει δέκα βραχίονες. Ζει σε αμμώδεις βυθούς. Απαντά κυρίως στον Ατλαντικό Ωκεανό αλλά βρίσκεται επίσης στη Μεσόγειο Θάλασσα και στη Βόρεια Θάλασσα.
Το κρέας του είναι πιο σκληρό από του καλαμαριού. Η τιμή του θράψαλου είναι πολύ ευτελέστερη του καλαμαριού και συχνά χρησιμοποιείται για δόλωμα στο αγκίστρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεφαλόποδα
Παλαιοχωράκι Αιτωλοακαρνανίας
Το Παλαιοχωράκι είναι οικισμός στην Ναυπακτία και την [[Περιφερειακή Ενότητα
Αιτωλοακαρνανίας]].
Ήταν ο τόπος καταγωγής του Μακαριστού Ομολογητή Νικολάου Σωτηρόπουλου.
Γεωγραφικά- Ιστορικά στοιχεία
Το Παλαιοχωράκι βρίσκεται ανάμεσα στα Όρη Ναυπακτίας και τον ποταμό Μόρνο σε υψόμετρο 380 μέτρα. Απέχει περίπου 13 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ναύπακτο. Ο Άγιος Αθανάσιος είναι η ενοριακή εκκλησία του χωρίου και χτίστηκε το 1917. Βρίσκεται σε ύψωμα στην κορυφή του χωριού δίπλα στο παλιό δημοτικό σχολείο, το οποίο τώρα πια δεν λειτουργεί. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ναυπάκτου. Το 1924 με το ΦΕΚ 148Α - 03/07/1924 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Σκάλας και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μικρό Παλαιοχωράκι, αποτελούν την κοινότητα Παλαιοχωρακίου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 386 κάτοικοι.
Κάστρο της Δημάτρας
Το Κάστρο της Δημάτρας ήταν Φράγκικο κτίσμα του 13ου αιώνα, που δεν σώζονται ερείπια του σήμερα, στην σημερινή Αρκαδία. Το κάστρο βρισκόταν στον δρόγγω των Σκορτών ανάμεσα σε Τρίπολη και Σπάρτη στο χωριό Καστρί.
Χτίστηκε από τον δούκα των Αθηνών και Βάιλο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Γουλιέλμο ντε λα Ρος. Πιθανότατα χτίστηκε ανάμεσα στο 1285-1287 δεδομένου ότι ο Γουλιέλμος χρημάτισε βάιλος αυτή την περίοδο. Αναφέρεται ότι καταστράφηκε σε άγνωστο χρόνο από τους Έλληνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Αρκαδίας
Νόμος του Σνελ
thumb|Η διάθλαση του φωτός μεταξύ δύο οπτικών υλικών με διαφορετικό δείκτη διάθλασης, με n2 > n1. Επειδή η ταχύτητα είναι μικρότερη στο δεύτερο μέσο (v2 < v1) η γωνία διάθλασης θ2 είναι μικρότερη από την γωνία πρόσπτωσης θ1. Στην οπτική και στην φυσική ο νόμος του Σνελ (Snell) (γνωστός και ως ο νόμος του Descartes ή ο νόμος του Snell-Descartes ή ως ο νόμος της διάθλασης) είναι μια μαθηματική σχέση που περιγράφει την σχέση της γωνίας πρόσπτωσης με την γωνία διάθλασης του φωτός σε μια διαχωριστική επιφάνεια δύο οπτικών μέσων (π.χ. από αέρα-κενό σε νερό ή γυαλί). Στην επιστήμη της οπτικής ο νόμος αυτός χρησιμοποιείται για να βρούμε την τροχιά του φωτός που προσπίπτει ή διαθλάται σε μια επιφάνεια. Στην πειραματική οπτική και στην γεμολογία ο νόμος αυτός χρησιμοποιείται για την εύρεση του δείκτη διάθλασης ενός υλικού.
Ο νόμος έχει πάρει το όνομα του Ολλανδού μαθηματικού Willebrond Snellius. Ο νόμος αναφέρει ότι ο λόγος των δεικτών διάθλασης (ο δείκτης αυτός εξαρτάται από το μέσο) είναι αντιστρόφως ανάλογος με το λόγο των ταχυτήτων στα δύο μέσα και αντιστρόφως ανάλογος του λόγου των ημιτόνων των γωνιών πρόσπτωσης \theta_{1} και διάθλασης \theta_{2}.
v = ταχύτητα, οι μονάδες μέτρησης στο SI είναι m/s.
n = δείκτης διάθλασης υλικού.
Ο νόμος του Σνελ ακολουθεί την αρχή του ελαχίστου χρόνου (αρχή Φερμά) η οποία ακολουθεί την θεώρηση του φωτός ως κύματα.
Εξήγηση
Όταν το φως διαπερνά την διαχωριστική επιφάνεια δύο οπτικών μέσων, ανάλογα με τον δείκτη διάθλασης των μέσων, το φως είτε διαθλάται σε μικρότερη είτε σε μεγαλύτερη γωνία. Η γωνία αυτή μετριέται σε σχέση με τον κάθετο άξονα των δύο μέσων πάνω στην διαχωριστική γραμμή. Όταν το φως εισέρχεται από τον αέρα σε νερό, διαθλάται προς την κατεύθυνση του κάθετου άξονα. Μέσα στο νερό το φως μειώνει ταχύτητα. Αντίθετα όταν το φως εξέρχεται από νερό σε αέρα, διαθλάται μακρυά από την κατεύθυνση του κάθετου άξονα.
Η διάθλαση μεταξύ δύο οπτικών μέσων είναι αντιστρέψιμη γιατί αν είναι οι συνθήκες είναι ιδανικές, οι γωνίες θα είναι ίδιες όταν το φως κατευθύνεται στην αντίθετη κατεύθυνση.
Γενικά ο νόμος του Σνελ λειτουργεί μόνο σε ισοτροπικά υλικά ή υλικά κατευθυντικής ανάκλασης (secular media) όπως το γυαλί. Σε ανισότροπα υλικά όπως διπλοθλαστικούς κρυστάλλους, η διαθλώμενη ακτίνα ενδέχεται να διαχωριστεί σε δύο ακτίνες, στην τακτική o-ray η οποία ακολουθεί τον νόμο του Σνελ και στην έκτατη e-ray.
Όταν το φως ή το κύματα είναι μονοχρωματικό (δηλαδή έχει μια μόνο συχνότητα), ο νόμος του Σνελ μπορεί να διατυπωθεί ως η σχέση των μηκών κυμάτων των δύο μέσων λ1 και λ2:
Πηγές
Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική
Пречупване на светлината
Αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Αλβανικής Δημοκρατίας (αλβανικά: Forcat e Armatosura të Republikës së Shqipërisë) αποτελούνται από το τον Αλβανικό Στρατό Ξηράς, την Αλβανική Αεροπορία και το Αλβανικό Ναυτικό. Από την 1η Απριλίου 2009 η Αλβανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Αλβανίας, αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Αλβανίας, οι αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις:
Ιστορία
Ο Βασιλικός Αλβανικός Στρατός (αλβανικά: Ushtria Mbretërore Shqiptare) ήταν ο στρατός του βασιλιά Ζώγου από το 1928 έως το 1939. Αρχηγός του ήταν ο βασιλιάς και Γενικός Διοικητής ο Xhemal Aranitasi. Αρχηγός του Επιτελείου ήταν ο Αυστριακός στρατηγός Gustav von Myrdacz. Ο στρατός χρηματοδοτήθηκε και εκπαιδεύτηκε κυρίως από την Ιταλία.
Στις 7 Απριλίου του 1939, τα ιταλικά στρατεύματα εισέβαλαν στη χώρα, και την κατέλαβε σε έξι ημέρες, συναντώντας ασθενή αντίσταση.
Ψυχρός πόλεμος
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αλβανία έγινε σοβιετική ουδέτερη χώρα. Οι τάξεις και η δομή των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων οργανώθηκαν με βάση τις σοβιετικές αξίες, αυξάνοντας έτσι τον πολιτικό έλεγχο του κράτους επί των Ενόπλων Δυνάμεων. Ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά των πολιτικο-στρατιωτικών σχέσεων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του στρατού προς τις κομμουνιστικές αξίες και τους θεσμούς του συστήματος
Όπως σε όλους τους άλλους κλάδους του κράτους, ο Στρατός υποβλήθηκε στον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Όλοι οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί αξιωματικοί και τα περισσότερα από τα χαμηλότερα και μεσαία κλιμάκια ήταν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, και είχαν πίστη σε αυτό. Ο στρατός αναδιοργανώθηκε μετά από εκτεταμένη κομμουνιστική πολιτική εκπαίδευση, παράλληλα με την πολεμική εκπαίδευση των στρατιωτών, από τους πολιτικούς κομισάριους. Για να αυξήσει περαιτέρω τον πολιτικό του έλεγχο, το Κομμουνιστικό Κόμμα διεύρυνε το σύστημα στράτευσης, στρατολογώντας προσωπικό αφιερωμένο στη στρατιωτική σταδιοδρομία, από τους Αλβανούς των αγροτικών περιοχών.
Το κράτος και το Κόμμα προχώρησαν ακόμη περισσότερο, ξεκινώντας από την 1η Μαΐου 1966, καταργώντας τους στρατιωτικούς βαθμούς, ακολουθώντας του παράδειγμα του κινεζικού στρατού στα χρόνια της Πολιτιστικής Επανάστασης, και υιοθετώντας στρατηγικές έννοιες που σχετίζονται με τις μορφές του ανταρτοπολέμου (δόγμα του πολέμου του Βιετνάμ). Ο στρατός ήταν ακόμη οργανωμένος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδουμε τις βασικές μορφές δομής, αλλά ο ρόλος του στρατιωτικού διοικητή ήταν ασήμαντος σε σχέση με τον επιβλητικό ρόλο των πολιτικών κομισάριων. Το 1991 ιδρύθηκε το νέο σύστημα κατάταξης, υπό τον Πρόεδρο Ραμίζ Αλία
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών, η Σιγκουρίμι (Sigurimi) που ήταν η αλβανική μυστική υπηρεσία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και διαμορφώθηκε με τη δομή της KGB, ήταν υπεύθυνη για την εκτέλεση, τη φυλάκιση και απέλαση των πάνω από 600 αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, εξουδετερώνοντας πλήρως τη δυνατότητά τους για πραξικόπημα. Αρχικά η κομμουνιστική εκκαθάριση επικεντρώθηκε στο στρατιωτικό προσωπικό που αποφοίτησε από τις δυτικές στρατιωτικές σχολές (κυρίως από την Ιταλία, την περίοδο 1927-1939), επεκτάθηκε αργότερα και στους αξιωματικούς που αποφοίτησαν στη Σοβιετική Ένωση (μετά την εγκατάλειψη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, το 1961). Καθώς το κομμουνιστικό καθεστώς κατέρρεε στην Αλβανία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, δεν υπήρχε πραγματικός φόβος ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσαν να παρέμβουν για να σταματήσουν αυτή την κατάρρευση καθώς βρίσκονταν σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η Αλβανία είχε μειώσει τον αριθμό των ταξιαρχιών πεζικού από 8 σε 4. Κάθε ταξιαρχία είχε τρία τάγματα πεζικού και ένα ελαφρά εξοπλισμένο τάγμα πυροβολικού. Οι τεθωρακισμένες δυνάμεις αποτελούνταν από μία ταξιαρχία. Οι δυνάμεις του πυροβολικού αυξήθηκαν από ένα έως τρία συντάγματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, και έξι τάγματα του παράκτιου πυροβολικού διατηρήθηκαν σε στρατηγικά σημεία κατά μήκος των παραλίων της Αδριατικής.
Εκσυγχρονισμός
Μετά από αρκετά σημαντικά προγράμματα επανεξοπλισμού, το 2001 οι αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκίνησαν ένα δεκαετές πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων ώστε να γίνει τεχνολογικά προηγμένες και πλήρως επαγγελματικές από το 2011. Οι νέες ένοπλες δυνάμεις αποτελούνται από περίπου 14.500 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων 2.000 μη οπλισμένων, εκπαιδευμένες στα πρότυπα του ΝΑΤΟ.Το ίδιο ριζική μεταρρύθμιση υλοποιήθηκε στον απαρχαιωμένο εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων των αεροπλάνων, αρμάτων μάχης, ελικοπτέρων, του πυροβολικού, των πλοία του ναυτικού, των πυρομαχικών. Έτσι η Αλβανία ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα καταστροφής του εξοπλισμού αυτού. Ωστόσο, η Αλβανία εξακολουθεί να ασχολείται με ένα τεράστιο ποσό πλεοναζόντων και απαρχαιωμένων πυρομαχικών, άμεσο αποτέλεσμα της μακράς απομόνωσης της χώρας και των εθνοτικών εντάσεων στην περιοχή. Το αλβανικό υπουργείο Άμυνας εκτιμά αυτή την ποσότητα σε 85.000 τόνους, αλλά αναμένεται να αυξηθεί μέχρι και 104.000 τόνους.
Το 2004 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, στα πλαίσια του προγράμματος Nunn–Lugar Act, ενέκρινε κονδύλια για την Αλβανία, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που τα κεφάλαια αυτά εγκρίθηκαν για χρήση έξω από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Με τη χρηματοδότηση αυτή οι ΗΠΑ βοήθησαν την κυβέρνηση της Αλβανίας στην καταστροφή του αποθέματος των παραγόντων χημικού πολέμου που είχαν απομείνει από το κομμουνιστικό καθεστώς (Κατηγορία 1, το συνολικό ποσό 16,7 τόνοι).Το τελικό κόστος του έργου ήταν 48 εκατομμύρια δολλάρια και ολοκληρώθηκε επίσημα στις 10 Ιουλίου 2007.
Στις 3 Απριλίου 2006, υπεγράφη στα Τίρανα μεταξύ του Αλβανικού Υπουργείου Άμυνας και της Eurocopter Deutschland GmbH η η τελική σύμβαση για την παράδοση των 12 ελαφρών δικινητήριων ελικοπτέρων πολλαπλού ρόλου Bölkow-Blom MBB BO-105. Σύμφωνα με την Αλβανική Κυβέρνηση, 6 από τα ελικόπτερα BO-105 προορίζονται για την Αλβανική Ταξιαρχία Αεροπορίας, 4 για το Υπουργείο Εσωτερικών και τα υπόλοιπα 2 για το Υπουργείο Υγείας της Αλβανίας.
Η Αλβανία έχει αποκτήσει πρόσφατα 4 ελικόπτερα Eurocopter AS 532 και έχει 2 επιπλέον ΕΚ 145, κατόπιν παραγγελίας από το 2015. Επίσης, από το 2008 έχουν διατεθεί στο Πολεμικό Ναυτικό τέσσερα περιπολικά σκάφη Damen Stan 4207, 3 εκ των οποίων έχουν κατασκευαστεί στην Αλβανία.
Στις 16 Ιουλίου 2014, η υπουργός Αμύνης της Αλβανίας δήλωσε ότι εντός του 2014 η αλβανική Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού θα είναι πλήρως έτοιμος για μάχη, εξοπλισμένη με σύγχρονο οπλισμό του ΝΑΤΟ. Αυτή θα είναι η πρώτη μονάδα στις αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις η οποία δεν θα έχει κανένα τυφέκιο AK-47 στα αποθέματά της, καθώς το έχει αντικαταστήσει με την καραμπίνα M4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Αλβανίας
Ασκαυκαλίς
μικρογραφία|250x250εσ| Μεγάλη Γερμανία Η Ασκαυκαλίς (λατινικά: Ascaucalis) ήταν μέρος στην Κεντρική Ευρώπη που αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στη Γεωγραφική Υφήγησις και ήταν ένα από τα 94 που βρίσκονταν στη Μεγάλη Γερμανία. Ο τέταρτος χάρτης της Ευρώπης (Γερμανίας Μεγάλης θέσις, Εὐρώπης πίναξ δ´) ταυτίστηκε με το σημερινό Νάκουο ναντ Νοτέτσια    στο Μπίντγκοστς ή το Κρούσα Ζαμκόβα.
Ιστορία
μικρογραφία|346x346εσ| Σελίδα τίτλου του Γεωγραφική Υφήγησις. Δημοσιεύθηκε το 1535 Η Ασκαυκαλίς ήταν ένας από τους οικισμούς στο γοτθικό κράτος, που είναι γνωστή στην πολωνική αρχαιολογία ως πολιτισμός Βιέλμπαρκ. Αυτή η χώρα ιδρύθηκε στο έδαφος της σημερινής Πολωνίας τον πρώτο αιώνα μ.Χ. από ανατολικογερμανικές φυλές.
Περί το 150 μ.Χ., ένας Έλληνας μαθηματικός και αστρονόμος, ο Πτολεμαίος, που ζούσε στην Αλεξάνδρεια, την τοποθέτησε στη Μεγάλη Γερμανία στον τέταρτο χάρτη της Ευρώπης (Γερμανίας Μεγάλης θέσις, Εὐρώπης πίναξ δ´), έναν από τους 26 χάρτες που περιλαμβάνονται στη διάσημη Γεωγραφικὴ Ὑφήγησις. Ο ίδιος ο αρχαίος ερευνητής δεν συμμετείχε στις χαρτογραφικές μετρήσεις που χρειάζονταν για τη δημιουργία τους. Τις περισσότερες πληροφορίες τις εξέλαβε από τους εμπόρους που διέσχιζαν τα εδάφη που τον ενδιέφεραν και από τους στρατιωτικούς χαρτογράφους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Έρευνα
Ο Πτολεμαίος, κατανοητά, δεν απέφυγε τα λάθη που προέκυπταν κυρίως από την ανάγκη μεταφοράς της σφαιρικής πραγματικότητας στο επίπεδο του χάρτη. Υπέθεσε ότι οι χώρες μεταξύ της Βαλτικής Θάλασσας και του Δούναβη ήταν πολύ πιο στενές, πράγμα που σήμαινε ότι τα μέρη από ένα τόσο μακρινό παρελθόν ήταν εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν στους σύγχρονους χάρτες. Επιπλέον, έκανε λάθος επισημαίνοντας την τοποθεσία όχι μόνο των θέσεων που είναι δύσκολο να εντοπιστούν, αλλά και των χαρακτηριστικών τοποθεσιών όπως, για παράδειγμα τη Γιουτλάνδη ή το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Στο Ινστιτούτο Γεωδαισίας και Γεωπληροφορίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, μια ομάδα επιστημόνων αποτελούμενη από κλασικούς φιλόλογους, μαθηματικούς και χαρτογράφους προσπάθησαν να διορθώσουν αυτά τα λάθη και ανέπτυξαν τη λεγόμενη «ανάλυση γεωδαιτικής παραμόρφωσης». Στη βάση του, δημιουργήθηκε μια λίστα πόλεων (πόλις) από τη Μεγάλη Γερμανία με τις υποτιθέμενες τοποθεσίες τους στη σημερινή Γερμανία και την Πολωνία. Σύμφωνα με τους επιστήμονες του Βερολίνου, αυτές οι τοποθεσίες αντιστοιχούν επίσης σε αρχαιολογικούς χώρους στους οποίους είχαν προηγουμένως ανακαλυφθεί γοτθικοί οικισμοί και τόποι ταφής. Επίσης, η έρευνα στο Μπίντγκοστς επιβεβαίωσε ότι εκείνη την περίοδο, λόγω της βολικής θέσης και της εύκολης διέλευσης μέσω του ποταμού Μπρντα, υπήρξε σημαντική ανάπτυξη οικισμών που σχετίζονταν με ζωντανές εμπορικές επαφές με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέσω του Δρόμος του Κεχριμπαριού. Η Ασκαυκαλίς συμπεριλήφθηκε στη λεγόμενη ομάδα 3, στην οποία βρίσκονταν οι οικισμοί. Επιπλέον, οι οικισμοί αυτής της ομάδας ήταν στη θέση των σημερινών πόλεων. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα μαζικών μεταναστεύσεων στην ύστερη αρχαιότητα δεν είναι οι άμεσοι πρόδρομοί τους λόγω της έλλειψης συνέχειας εγκατάστασης.
Ζερμαίν Πιλόν
Ο Ζερμαίν Πιλόν (γαλλικά: Germain Pilon), γεννήθηκε περίπου το 1528 στο Παρίσι και πέθανε το 1590 στην ίδια πόλη, ήταν Γάλλος γλύπτης.
Με τον Ζαν Γκουζόν θεωρούνται οι σημαντικότεροι γλύπτες της Γαλλικής Αναγέννησης. Στα έργα του συγκαταλέγονται τα επιτάφια μνημεία των τελευταίων Βαλουά, συνθέσεις που κατατάσσονται στο καλλιτεχνικό ρεύμα του Μανιερισμού.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|297x297εσ|Ο Ζερμαίν Πιλόν Ο Ζερμαίν Πιλόν γεννήθηκε στο Παρίσι το 1528 και εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του γλύπτη Αντρέ Πιλόν. Από τα λίγα γνωστά για τη νεανική ζωή του είναι ότι αρχικά συνεργάστηκε με τον πατέρα του σε διάφορα θρησκευτικά αγάλματα και μορφές μνημειακών τάφων. Αργότερα μαθήτευσε στον Πιέρ Μποντάν.
Ο Πιλόν ειδικεύθηκε σε κατασκευές με μάρμαρο, χαλκό, ξύλο και τερακότα. Από το 1555 περίπου παρείχε μοντέλα για παρισινούς χρυσοχόους. Ήταν επίσης ειδικευμένος στο σχέδιο.
Από το 1570, γνωστός πλέον, είχε μεγάλο εργαστήριο στο Παρίσι. Το 1572, ο καλλιτέχνης έλαβε το αξίωμα του Γενικού ελεγκτή αγαλμάτων. Αυτή την εποχή φιλοτέχνησε αρκετούς ανδριάντες, μια σειρά μενταγιόν με μορφές των μελών της βασιλικής οικογένειας, καθώς και διάφορες μαρμάρινες και χάλκινες προτομές, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν αυτή του Καρόλου Θ΄, του Ερρίκου Γ', του Ζαν ντε Μορβιλιέ και άλλων αριστοκρατών. Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του είχε μεγάλη πελατεία από τη γαλλική αριστοκρατία: λόγω της αφθονίας των παραγγελιών και τη φιλοτέχνηση των 380 διακοσμητικών μορφών (μασκαρόν) της γέφυρας Πον Νεφ, συνεργάσθηκε με τους γιους του και άλλους συνεργάτες όπως ο Ματιέ Ζακέ, οι οποίοι εξασφάλισαν την επιτυχία του στιλ Ζερμαίν Πιλόν για αρκετές δεκαετίες. αριστερά|μικρογραφία|Διακοσμητικές μορφές στη γέφυρα [[Πον Νεφ (γέφυρα)|Πον Νεφ (π. 1588)]] Τα παλαιότερα έργα του Ζερμαίν Πιλόν - με τον ρεαλισμό και το θεατρικό τους συναίσθημα - δείχνουν την επιρροή της Σχολής του Φονταινεμπλώ, του Μιχαήλ Αγγέλου και του ιταλικού μανιερισμού, σταδιακά όμως, διαμόρφωσε πιο χαρακτηριστική γαλλική έκφραση προσθέτοντας στοιχεία της κλασικής τέχνης και της γοτθικής γλυπτικής. Τα έργα του αποτελούν μια μεταβατική φάση ανάμεσα στη γοτθική παράδοση και τη γλυπτική της περιόδου του Μπαρόκ.
Μεγάλο μέρος του έργου του αποτελείται από επιτάφια μνημεία, ειδικά στη Βασιλική του Σαιν Ντενί. Ήταν ο αγαπημένος γλύπτης της βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων, η οποία μετά τον απροσδόκητο θάνατο του Ερρίκου Β' σε ένα τουρνουά το 1559, του ανέθεσε την κατασκευή μνημείου για να αποθέσει την καρδιά του βασιλιά και τη δική της μετά τον θάνατό της.
Ο Ζερμαίν Πιλόν παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε 11 παιδιά. Πέθανε στο Παρίσι το 1590.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Πορτ Βέιλ ΦΚ
Αντιπαλότητες
Παραδοσιακός αντίπαλος της Πόρτ Βέιλ είναι η Στόουκ Σίτι Φ.Κ. και τα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια είναι γνωστά σαν Potteries derby.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτ Βέιλ ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1876 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1879 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Νατάσα Πόλι
Η Νατάλια Σεργκέεβνα Πολεφσίκοβα (ρωσικά: Наталья Сергеевна Полевщикова, 12 Ιουλίου 1985), ευρύτερα γνωστή ως Νατάσα Πόλι, είναι Ρωσίδα μοντέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Κάστρο της Αγίας Ελένης
Το Κάστρο της Αγίας Ελένης είναι φράγκικο κτίσμα του 13ου αιώνα όπου ερείπια του σήμερα σώζονται στο χωριό Θεισόα Ηλείας στα σύνορα των νομών Ηλείας - Αρκαδίας. Ήταν ένα από τα κάστρα του Βαρώνου της Καρύταινας κτισμένο στον τότε "δρόγω των Σκορτών" για έλεγχο της περιοχής και των ανυπότακτων κατοίκων της.
Ήταν χτισμένο πάνω σε αρχαία ερείπια, ο λόφος στην αρχαιότητα ήταν η οχυρωμένη ακρόπολη της κοντινής αρχαίας Θεισόας. Οι Φράγκοι ανασκεύασαν το αρχαίο τείχος και πρόσθεσαν πύργους κι άλλα οχυρωματικά έργα. Χτίστης του αναφέρεται ο Ούγκο ντε Μπρυγέρ πρώτος βαρώνος της Καρύταινας που κατέλαβε τον οικισμό που υπήρχε εκεί το 1209. Στο εσωτερικό του έκτισαν και την λατινική εκκλησία της Αγίας Ελένης (Sainte-Hellène) από την οποία ονομάστηκε και το κάστρο.
Το 1302 επαναστάτησαν οι κάτοικοι της περιοχής και ήρθε προς βοήθεια τους ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος όπου πολιόρκησε το κάστρο το κατέλαβε και έπειτα το κατέστρεψε. Αναφέρεται ότι το βρήκαν με μικρή φρουρά και αφού πρώτα έβαλαν φωτιά έπειτα το κατέστρεψαν εντελώς.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας Κατηγορία:Βαρωνία της Καρύταινας
Αλεξάνταρ Πράβντιτς
Ο Αλεξάνταρ Πράβντιτς (σερβικά : Александар Правдић) γεννημένος στις 28 Ιανουαρίου 1958, είναι Σέρβος πολιτικός. Είναι μέλος του Δημοκρατικού κόμματος της Σερβίας.
Χρημάτισε αντιπρόεδρος για την χώρα στην Κυβέρνηση Ζόραν Τζίντζιτς 2001 Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο με την φαρμακοβιομηχανία "Γκαλένικα" ο Πράβντις κατέθεσε στον εισαγγελέα σαν μάρτυρας. Ήταν πρώην διευθυντής της εταιρείας από την 2005 έως το 2008, κι εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Σερβίας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1986 ήταν η 13η διοργάνωση του θεσμού και διεξήχθη στο Μεξικό από τις 31 Μαΐου μέχρι τις 29 Ιουνίου του 1986. Το Μεξικό έγινε η πρώτη χώρα που διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν το 1970). Στο μεσοδιάστημα των τεσσάρων ετών που μεσολάβησε από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982 μέχρι το 1986, και συγκεκριμένα την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 1983, κατά τη διάρκεια της νύχτας, κάποιος/κάποιοι άγνωστος/οι παραβίασαν την πόρτα των γραφείων της Βραζιλιάνικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και έκλεψαν από κει το έπαθλο των αγώνων, το Τρόπαιο Ζιλ Ριμέ, το οποίο είχε δοθεί μόνιμα στην Εθνική Ομάδα της χώρας το 1970, όταν αναδείχθηκε νικήτρια για τρίτη φορά* στη διοργάνωση αυτή. Η Βραζιλιάνικη Αστυνομία δεν μπόρεσε να ανακαλύψει ούτε τον κλέφτη ούτε το τρόπαιο. Έτσι, στις 10 Ιανουαρίου 1984 συνεδρίασε εκτάκτως το Διοικητικό Συμβούλιο της FIFA και αποφάσισε το νέο τρόπαιο (το οποίο απονέμεται από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974) να μη δοθεί ποτέ μόνιμα σε καμία ομάδα, όσες φορές και αν το κερδίσει.
Επιλογή διοργανωτή
Το 1974, η διοργάνωση ανατέθηκε στην Κολομβία, αλλά το τεράστιο εξωτερικό χρέος της και οι νονοί της κοκαΐνης ήδη από τα πρώτα χρόνια μετά άρχισαν να δημιουργούν σοβαρές ανησυχίες. Σύντομα, με την αύξηση των ομάδων της τελικής φάσης από 16 σε 24 που ξεκίνησε από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982 και την συνεπακόλουθη αύξηση των αγώνων, έγινε φανερό στους αρμόδιους της χώρας ότι δεν θα μπορούσαν να αντέξουν το οικονομικό κόστος και στις 5 Νοεμβρίου 1982 η χώρα δήλωσε παραίτηση. Δεύτερη επιλογή ήταν η Βραζιλία. Όμως, ο ίδιος ο πρόεδρος της FIFA, ο Βραζιλιάνος Ζοάο Χαβελάνζε, σαμποτάρισε την ανάληψη της διοργάνωσης, λόγω προσωπικής έχθρας με τον πρόεδρο της βραζιλιάνικης ομοσπονδίας. Έτσι, τρίτη και οριστική επιλογή ήταν το Μεξικό, που επελέγη στις 20 Μαΐου 1983. Ένα Μεξικό που, όπως είχε συμβεί και με τον σεισμό του 1960 λίγο πριν τη διοργάνωση της Χιλής το 1962, δέχτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1985 τα τρομερά πλήγματα του εγκέλαδου από έναν σεισμό 8,0 Ρίχτερ. Παρόλα αυτά, τα στάδια δεν επλήγησαν και τελικώς, με δάνεια, διεθνείς δωρεές και σκληρό αγώνα των Μεξικανών, η χώρα κατάφερε να διοργανώσει για δεύτερη φορά τους αγώνες.
Προκριματικά
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 συμμετείχαν 116 εθνικές ομάδες από 5 ηπείρους. Για πρώτη φορά εξασφάλισαν συμμετοχή στην τελική φάση ο Καναδάς, η Δανία και το Ιράκ.
Οι ομάδες
Οι 24 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 ήταν οι εξής:
Οι αγώνες της διοργάνωσης
Στον 1ο όμιλο, η Αργεντινή πήρε σχετικά εύκολα την πρώτη θέση του ομίλου. Η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία επικράτησε 3-2 της Νότιας Κορέας στον τελευταίο αγώνα και πήρε την πρόκριση ως δεύτερη στον όμιλο, ενώ ως μία από τις καλύτερες τρίτες πέρασε και η Βουλγαρία. Στον 2ο όμιλο Μεξικό, Παραγουάη και Βέλγιο προκρίθηκαν στην επόμενη φάση, αφήνοντας εκτός το Ιράκ, το οποίο, ωστόσο, έκανε καλή εμφάνιση στη διοργάνωση. Στον 3ο όμιλο η πρωταθλήτρια Ευρώπης Γαλλία και η Σοβιετική Ένωση έκαναν εξαιρετικές εμφανίσεις και ισοβάθμησαν ως πρώτες στον όμιλο, αφού μεταξύ τους ήρθαν ισόπαλες (1-1) σε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της πρώτης φάσης. μερικά σπουδαία ματς, όπως αυτό μεταξύ Γαλλίας και Σοβιετικής Ένωσης (1-1). Στον 4ο όμιλο η Βραζιλία τερμάτισε πρώτη και η Ισπανία δεύτερη και πήραν τα δυο εισιτήρια για την επόμενη φάση, ενώ στον 5ο όμιλο την έκπληξη έκανε η Δανία που προκρίθηκε πρώτη. Πέτυχε μια θεαματική νίκη με 6-1 επί της Ουρουγουάης. Δεύτερη πέρασε η Δυτική Γερμανία και τρίτη η Ουρουγουάη ως μία από τις καλύτερες τρίτες. Τέλος στον 6ο όμιλο έγινε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του τουρνουά. Στην πρώτη θέση τερμάτισε το Μαρόκο κερδίζοντας μάλιστα στην Πορτογαλία με 3-1. Οι Ίβηρες ήρθαν τελευταίοι στον όμιλο και γύρισαν από τον πρώτο γύρο στο σπίτι τους. Αγγλία και Πολωνία ισοβάθμησαν στην δεύτερη θέση και πέρασαν και οι δύο στην επόμενη φάση. Στην φάση των «16» οι νοκ άουτ αγώνες αύξησαν την αγωνία και το ενδιαφέρον. Η Βραζιλία δε δυσκολεύτηκε αφού νίκησε την Πολωνία με το εμβληματικό 4-0. Η Γαλλία διέθετε ποιοτική ομάδα με τη δύναμη στο χώρο του κέντρου και κατάφερε να βγάλει τους Ιταλούς εκτός επόμενης φάσης.
Στη μνήμη έχουν μείνει πολλά γεγονότα: η απεργία των παικτών της εθνικής ομάδας της Πορτογαλίας, η συμμετοχή των ομάδων του Ιράκ και του Καναδά για πρώτη φορά και η αποβολή του Χοσέ Μπατίστα εθνικής Ουρουγουάης σε μόλις 56 δευτερόλεπτα στον αγώνα με τη Σκωτία, ένα ρεκόρ που παραμένει ακόμα.
Η νικήτρια Αργεντινή διέθετε ένα σύνολο από καταξιωμένους παίκτες στη χώρα τους που επιθυμούσαν τη διεθνή καταξίωση, τον αρχηγό της ομάδας που κατέκτησε το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 Ντανιέλ Πασαρέλα (που όμως δεν αγωνίστηκε) και λίγους διεθνώς καταξιωμένους ποδοσφαιριστές. Ο προπονητής της Κάρλος Μπιλάρδο, γνωστός από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 για τα αμυντικογενή συστήματα που εφάρμοζε, χρησιμοποίησε ένα σύστημα 3-5-2. Η ομάδα δεν ήταν αυτή που έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στη διοργάνωση με τη Εθνική Γαλλίας και την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης να αποδίδουν ποιοτικότερα, όμως η «αλμπισελέστε» διέθετε το Ντιέγκο Μαραντόνα στην καλύτερες ημέρες της καριέρας του. Ο αρχηγός της Αργεντινής ήταν με διαφορά ο κορυφαίος της διοργάνωσης και οδήγησε την ομάδα του σε νίκη με 2-1 στα προημιτελικά ενάντια στην Αγγλία, πετυχαίνοντας και τα δύο γκολ της εθνικής Αργεντινής. Στο 1-0, ενώ χρησιμοποίησε το χέρι του, «δεν έγινε αντιληπτό» από το διαιτητή και έτσι το γκολ αυτό έμεινε γνωστό σαν «Το χέρι του Θεού», ενώ στο 2-0 διέσχισε το μισό γήπεδο περνώντας όποιον έβρισκε μπροστά του. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι τα δύο κράτη είχαν πόλεμο τέσσερα χρόνια νωρίτερα για τα νησιά Φώκλαντ.
μικρογραφία|Ο Ντιέγκο Μαραντόνα στους ώμους των φιλάθλων με το τρόπαιο στον αγωνιστικό χώρο του Αζτέκα.
Η Δυτική Γερμανία νίκησε τη Γαλλία για δεύτερη συνεχόμενη φορά σε ημιτελικό. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Γαλλία ήταν καταπονημένη από τον προημιτελικό με τη Βραζιλία στον καλύτερο αγώνα της διοργάνωσης που έληξε στα πέναλτι. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο συγκεκριμένο αγώνα τρεις ειδικοί στις εκτελέσεις αυτές έχασαν τις προσπάθειές τους, με το Ζίκο στην κανονική διάρκεια της συνάντησης αφήνοντας το σκορ στο ισόπαλο 1-1 και οι Σόκρατες, Μισέλ Πλατινί στην τελευταία πράξη του αγώνα. Η Βραζιλία διέθετε στο δυναμικό της αρκετούς παίκτες που είχαν εντυπωσιάσει στη διοργάνωση του 1982 προσφέροντας απλόχερα θέαμα, χωρίς όμως να καταφέρουν να μπουν στην τελική τετράδα. Οι περισσότεροι μετά από εκείνη τη διοργάνωση είχαν μεταγραφεί σε ιταλικές ομάδες και είχαν αποκτήσει εμπειρία και τρόπο παιχνιδιού από την γηραιά ήπειρο, είχαν όμως διατηρήσει στοιχεία που κέρδισαν (τουλάχιστον) τις εντυπώσεις στην Ισπανία. Αν ο αγώνας Βραζιλίας - Ιταλίας της διοργάνωσης του 1982 δεν θεωρηθεί ότι ήταν το τέλος του futebol-arte, τότε ο ο αγώνας με τον δεύτερο συνεχόμενο αποκλεισμό των Βραζιλιάνων, μπορεί να εκληφθεί ως η ταφόπλακά του.
Στον ημιτελικό Γαλλίας - Δυτικής Γερμανίας, ο έλεγχος του κέντρου από τους Γάλλους τους έδωσε την ευκαιρία για πολλαπλές επιθέσεις, η υπεροχή όμως της γαλλικής ομάδας ήταν χωρίς αντίκρυσμα. Δύο επιτυχημένες αντεπιθεσεις των Δυτικογερμανών ήταν αρκετές για την επικράτηση. Στον άλλο ημιτελικό ο Μαραντόνα έκανε μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις της καριέρας του και έδωσε την πρόκριση με δύο περίτεχνα γκολ στο δεύτερο ημίχρονο. Η Εθνική Αργεντινής νίκησε τη Δυτική Γερμανία με 3-2 σε ένα συναρπαστικό τελικό, μπροστά σε 115.000 θεατές στο Στάδιο Αζτέκα της Πόλη του Μεξικού σε ένα από τα καλύτερα Παγκόσμια Κύπελλα της ιστορίας. Η Αργεντινή προηγήθηκε στο ημίχρονο με 2-0, οι Γερμανοί ισοφάρισαν και μία έξοχη ασίστ του Μαραντόνα στο Βαλντάνο ήταν αυτή που έδωσε την ευκαιρία στον τελευταίο να δημιουργήσει το τελικό αποτέλεσμα. Χιλιάδες φίλαθλοι μπήκαν στο γήπεδο σηκώνοντας το Μαραντόνα στους ώμους τους, σε μια σκηνή που είχε επαναληφθεί το 1970 με τον Πελέ. Η νίκη της Αργεντινής παραμένει η μόνη στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων επί των Γερμανών μέχρι σήμερα.
Φάση Ομίλων
Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Μεξικού UTC -6
Υπόμνημα
Α=Αγώνες
Ν=Νίκες
Ι=Ισοπαλίες
Η=Ήττα
ΓΚ=Γκολ Κατά
ΓΔ=Διαφορά Γκολ
Β=Βαθμοί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Μεξικό
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος (ύπατος το 206 π.Χ.)
Υπηρέτησε ως απεσταλμένος (legatus) [υποδιοικητής] στον στρατό τού Γάιου Κλαύδιου Νέρωνα και πολέμησε στον πόλεμο κατά τού Αννίβα. Διακρίθηκε επίσης ως ρήτορας, και τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε στην κηδεία τού πατέρα του θεωρείται ως ο καλύτερος λόγος του.
Ήταν πατέρας τού Κόιντου Κ. Μ. Μακεδονικού και τού Λεύκιου Κ. Μ. Κάλβου.
Καταγωγή
Ήταν γιος τού Λεύκιου Κ. Μ., ενός επιτυχημένου στρατηγού, που νίκησε τον Ασδρούβαλ στην Πάνορμο στον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο. Τόσο ο πατέρας, όσο και ο γιος, ήταν μέλη τού φημισμένου γένους των Καικιλίων, μίας ισχυρής πληβείας οικογένειας της ύστερης Δημοκρατίας.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Κόιντος Κ. Μ. εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορική καταγραφή το 221 π.Χ., εκφωνώντας έναν επικήδειο λόγο για τον πατέρα του, Λεύκιο, ο οποίος απεβίωσε εκείνη τη χρονιά. Ο Κόιντος είπε ότι «ο πατέρας του είχε επιτύχει τα δέκα μεγαλύτερα και υψηλότερα πράγματα, με την επιδίωξη των οποίων οι σοφοί περνούν τη ζωή τους». Μεταξύ αυτών περιελάμβανε το ότι ήταν «γενναίος διοικητής», «ανώτατος ρήτορας» και «εξέχον μέλος της Συγκλήτου». Ο Κικέρων σχολιάζει ότι ο Κόιντος Κ. Μ. θεωρούνταν «καλός ομιλητής» από τους συγχρόνους του, μαζί με τους φημισμένους Κόιντο Φάβιο Μάξιμο.
Το καταστροφικό έτος 216 π.Χ., μετά τη σοβαρή ρωμαϊκή ήττα στη μάχη των Καννών, ο Κόιντος Κ. Μ., μαζί με τον Κόιντο Φάβιο Μάξιμο και τον Κόιντο Φούλβιο Φλάκκο, έγιναν όλοι αρχιερείς, για να αντικαταστήσουν τον Πόπλιο Σκαντίνιο, τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο και τον Κόιντο Αίλιο Παίτο, που όλοι τους είχαν πέσει στην προαναφερθείσα μάχη.
Ο Κόιντος Κ. Μ. τότε, το 209 π.Χ., καταγράφεται από τον Λίβιο ως αγορανόμος των πληβείων, δίπλα στον Γάιο Σερβίλιο Γεμίνο.
Κατά συνέπεια, ο Κόιντος Κ. Μ. έγινε αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το επόμενο έτος, 208 π.Χ., και πάλι μαζί με τον Γεμίνο. Οι δύο αγορανόμοι καθέδρας σημειώνεται από τον Λίβιο, ότι διέταξαν τους Ρωμαϊκούς Αγώνες εκείνης της χρονιάς να επαναληφθούν για μία ημέρα. στον στρατό τού Γάιου Κλαύδιου Νέρωνα, ο Κόιντος Κ. Μ., μαζί με τον Λεύκιο Βετούριο Φίλωνα και τον Πόπλιο Λικίνιο Βαρουσέντ, στάλθηκαν πίσω στη Ρώμη το 207 π.Χ., για να αναγγείλουν τη ρωμαϊκή νίκη και το τέλος τού Ασδρούβαλ Βάρκα στη μάχη του Μεταύρου. Περνώντας στην Αγορά, οι τρεις απεσταλμένοι αναγκάστηκαν να σπρώχνουν, στο δρόμο τους μέσα από χαρούμενες μάζες, και στη Σύγκλητο ο Βετούριος διάβασε την είδηση, με την κραυγή έγκρισης της Συγκλήτου, η οποία κήρυξε τριήμερη ευχαριστία.
Αναδεικνύεται κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Ως εκ τούτου, διορισμένος από τον Σαλινάτορα, ο Κόιντος Κ. Μ.s υπηρέτησε ως ύπατος το έτος 206 π.Χ., μαζί με τον προαναφερθέντα Λεύκιο Βετούριο Φίλωνα. Και οι δύο νέοι ύπατοι διορίστηκαν στην επαρχία Bρούττιον, «για να συνεχίσουν τον πόλεμο με τον Αννίβα». Δεν αναφέρεται ότι κάτι το αξιοσημείωτο έλαβε χώρα στην περιοχή κατά τη διάρκεια της υπατείας τού Κόιντου Κ. Μ., αν και ο Λίβιος αφηγείται κάποια γεγονότα. Πριν φύγουν από τη Ρώμη, οι δύο νέοι ύπατοι έλαβαν εντολή από τη Σύγκλητο να επιστρέψουν στα εδάφη τους τούς πληβείους, που είχαν εκτοπιστεί κατά τα προηγούμενα χρόνια τού πολέμου στην κατεστραμμένη και ερημωμένη επαρχία. Η Σύγκλητος διέταξε επίσης αυτό, λόγω καταγγελιών που είχαν λάβει από κατοίκους της επαρχίας σχετικά με τους γειτονικούς Γαλάτες, οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι τη σύγχυση της εποχής τού πολέμου, ερήμωσαν πολλές περιοχές της. Οι δύο ύπατοι προληπτικά, πριν κατευθυνθούν στο Βρούττιον, δημοσίευσαν ένα διάταγμα, που απαιτούσε από τους πολίτες της Κρεμόνας και της Πλακεντίας να επιστρέψουν στα σπίτια τους, δίνοντας προθεσμία σε αυτούς να το κάνουν. Οι ύπατοι διαπίστωσαν ότι πολλοί είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους κατά την άφιξή τους στην επαρχία στις αρχές εκείνης της άνοιξης, και, πιθανώς για να διώξουν τους περιπλανώμενους Γαλάτες και τις παρούσες δυνάμεις της Καρχηδονιακής ευθυγράμμισης, που είχαν ακόμη τον έλεγχο σε μέρη τού Βρούττιου που είχαν προδοθεί. Η Ρώμη κατέστρεψε την περιοχή Κονσεντία, παίρνοντας μαζί της πολλά λάφυρα. Παρά το γεγονός ότι έπεσαν σε ενέδρα στον δρόμο τους προς τη Λουκανία μετά τη λεηλασία από Βρούττιους και ακοντιστές Νουμίδες, υπήρχε περισσότερη σύγχυση παρά πραγματικός κίνδυνος, και τα λάφυρα, καθώς και οι περισσότεροι άνδρες, σώθηκαν. Στη συνέχεια η Λουκανία επέστρεψε την πίστη της στη Ρώμη, χωρίς αντίσταση.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπάτου, πριν αναχωρήσει από τη Ρώμη για την εκστρατεία στο Βρούττιον, είναι επίσης γνωστό ότι ο Κόιντος Κ. Μ. ήρθε σε διαμάχη με τον ποιητή Γναίο Ναίβιο, ο οποίος κατά την άνοδο τού Κόιντου στην υπατεία, είπε «η μοίρα είναι που κάνει τους Μέτελλους υπάτους στη Ρώμη», στον οποίο ο Μέτελλος απάντησε «οι Μέτελλοι θα κάνουν τον ποιητή Ναίβιο να το καταστρέψει», αναφερόμενος στην πνευματώδη παρατήρησή του. Ο Nαίβιος αργότερα εκδιώχθηκε από τη Ρώμη από μία ομάδα ευγενών υπό την ηγεσία τού Κόιντου και φυλακίστηκε στην Ουτίκα, όπου -ο Άγιος Ιερώνυμος δηλώνει- ότι χάθηκε.
Το επόμενο έτος, 205 π.Χ., ο υπατικός στρατός τού Κόιντου διαλύθηκε, καθώς διορίστηκε δικτάτορας από τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο Δίβη, τον ύπατο που υπηρετούσε στο Bρούττιον εκείνη τη χρονιά, με δηλωμένο σκοπό τη διεξαγωγή των υπατικών εκλογών τού έτους. Ο Μέτελλος έκανε τον Βετούριο Φίλωνα, με τον οποίο φαινομενικά θα ήταν κολλητοί μετά από χρόνια υπηρεσίας μαζί του, τον μάγιστρο τού ιππικού (magister equitum) του, πριν επιβλέψει επιτυχώς την εκλογή τού Μάρκου Κορνήλιου Κηθέγου και τού Πόπλιου Σεμπρόνιου Τουδιτανού στις υπατείες τού 204 π.Χ. Ο Μέτελλος παραιτήθηκε όπως έπρεπε από το αξίωμα τού δικτάτορα με την ολοκλήρωση των εκλογών.
Στη συνέχεια ο Κόιντος υπηρέτησε ως ανθύπατος με διοίκηση δύο λεγεώνων στο Bρούττιον, την επαρχία στην οποία είχε υπηρετήσει ως ύπατος, το επόμενο έτος 204 π.Χ., με εντολή να συνεχιστεί ο αγώνας εναντίον τού Αννίβα, μαζί με έναν από τους υπάτους εκείνης της χρονιάς, τον Πόπλιο Σεμπρόνιο Tουδιτανό. Ο Tουδιτανός νίκησε τον Αννίβα το 204 π.Χ. στη μάχη τού Κρότωνα, πιθανώς με τη βοήθεια τού ανθυπάτου Κόιντου.
Μετά την ολοκλήρωση τού Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, το 201 π.Χ., ο Μέτελλος, διορισμένος ένας των δέκα ανδρών (decemvir), στάλθηκε μαζί με εννέα άλλους επιφανείς Ρωμαίους από τον πραίτορα της Ρώμης, Mάρκο Ιούνιο Πέννο, στο Σάμνιον και την Απουλία για να οργανώσει την αναδιανομή των δημοσίων γαιών στους βετεράνους, που επέστρεφαν από τη νικηφόρα εκστρατεία κατά τού Αννίβα στην Αφρική. Πριν αναχωρήσει σε αυτή την αποστολή, ενώ ήταν ακόμη στη Ρώμη, ο Κόιντος μίλησε ενώπιον της Συγκλήτου, λέγοντας ότι «δεν θεωρούσε τον τερματισμό του [τού πολέμου] ως ευλογία για τη Ρώμη, αφού φοβόταν ότι ο ρωμαϊκός λαός θα βυθιζόταν ξανά στον προηγούμενο λήθαργο, από τον οποίο είχε σηκωθεί με την παρουσία του Αννίβα».
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Το 193 π.Χ. ο Κόιντος αναφέρεται από τον Λίβιο να εκφωνεί λόγο στους τριβούνους των πληβείων, Μάρκο Τιτίνιο και Γάιο Τιτίνιο, σχετικά με τις αντιφάσεις που υπάρχουν στις γραπτές αναφορές, που παραδόθηκαν στη Σύγκλητο από έναν ύπατο εκείνης της χρονιάς, τον Λούσιο Κορνήλιο Μερούλα, και έναν επιτελικό αξιωματικό του, Mάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο, σχετικά με μία μάχη εναντίον των Βοιανών Γαλατών, που είχε λάβει χώρα εκείνο το έτος κοντά στη Mουτίνα. Η ρητορική του ήταν σαφέστατα ακόμη οξεία σε αυτό το σημείο, καθώς η πρότασή του, ότι «τίποτε από τα οποία ζητούσε ο ύπατος να μην διατάσσεται προς το παρόν», έγινε αποδεκτή από τους τριβούνους. Ο ύπατος Mερούλα ζήτησε να τού παραχωρηθεί ένας θρίαμβος από τη Σύγκλητο κατά την επιστροφή του από την εκστρατεία στη Ρώμη, αλλά οι τριβούνοι, σύμφωνα με όσα είχαν συμφωνήσει με τον Κόιντο, δήλωσαν ότι θα ασκούσαν βέτο σε οποιαδήποτε ενέργεια της Συγκλήτου επιχειρούσε να επιτρέψει στον Μερούλα θρίαμβο. Στον ύπατο, τελικά, δεν δόθηκε ποτέ. Ο ιστορικός Γουίλιαμ Χάινεμαν ισχυρίζεται ότι η «κριτική τού Κόιντου στον Mερούλα ήταν αδικαιολόγητη».
μικρογραφία|300εσ| Το θέατρο του αρχαίου Άργους.
Αργότερα το 185 π.Χ. ο Κόιντος στάλθηκε ως πρεσβευτής μαζί με τον Μάρκο Βαίβιο Ταμφίλο και τον Τιβέριο Σεμπρόνιο Γράκχο στην Αυλή τού Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας, για να διερευνήσει διάφορες κατηγορίες εναντίον τού Μακεδόνα βασιλιά από μερικούς Θεσσαλούς και Ηπειρώτες, καθώς και από τον Ευμένη Β΄ της Περγάμου, στον απόηχο της ρωμαϊκής νίκης στον πόλεμο των Σελευκιδών. Εκεί, ο Κόιντος ζήτησε από τον Φίλιππο Ε΄ να εκκενώσει τις πόλεις υπό τον έλεγχό του στη Θεσσαλία και την Περραιβία. Κατά την επιστροφή του από τη Μακεδονία, ο Κόιντος και οι άλλοι πρέσβεις περνούσαν από την πόλη τού Άργους, την εποχή που ελεγχόταν από την Αχαϊκή Συμπολιτεία, όπου συνάντησαν τους αξιωματούχους της εν λόγω συμμαχίας. Ο Κόιντος τους απηύθυνε για τη σκληρή μεταχείρισή τους προς τους Σπαρτιάτες, αναφερόμενος στην κακή διαχείριση αυτής της πόλης-κράτους μετά την ήττα από τα χέρια της ένωσης κατά τον Λακωνικό πόλεμο του 195 π.Χ., που περιλάμβανε "το γκρέμισμα των τειχών, τη μετακίνηση τού πληθυσμού ως δούλων στην Αχαΐα, και η κατάργηση των νόμων τού Λυκούργου, στους οποίους μέχρι εκείνη την ημέρα στηριζόταν η σταθερότητα τού Κράτους τους». Οι πρεσβευτές ζήτησαν να συγκληθεί η λαϊκή συνέλευση των Αχαιών, για να μιλήσει μαζί τους για να συζητήσουν αυτά τα παράπονα, αλλά αγνοήθηκαν.
Το 179 π.Χ. ο Κόιντος απευθύνθηκε στους δύο τιμητές τού έτους, τον Mάρκο Αιμίλιο Λέπιδο και τον Mάρκο Φούλβιο Νοβίλιορ, μεταξύ των οποίων μαινόταν μία επίμονη διαμάχη, η οποία είχε οδηγήσει σε βίαιες διαμάχες μεταξύ τους στη Σύγκλητο και τη συνέλευση. Με την εκλογή τους, οι δύο νέοι τιμητές κάθισαν στις έδρες (curules) στον βωμό τού Άρη, οπότε εμφανίστηκε ο Μέτελλος, μαζί με άλλους ηγέτες της Συγκλήτου και ένα «μεγάλο σώμα πολιτών». Η ρητορική ικανότητα τού Μέτελλου καταγράφεται μία τελευταία φορά, καθώς απευθύνεται στους δύο τιμητές, επικρίνοντάς τους στο όνομα τού λαού για την ανάρμοστη συμπεριφορά τους, και απαιτώντας να αλλάξουν τρόπο, λέγοντας ότι «όλοι μας με μία φωνή σας εκλιπαρούμε να βάλετε ένα τέρμα σε αυτές τις διαμάχες αυτή την ημέρα και σε αυτό το ιερό έδαφος· ζητάμε να συμφιλιωθούν μεταξύ τους οι άνδρες, που ο ρωμαϊκός λαός συνέδεσε με την ψήφο του μέσω μας». Το πλήθος, εκφράζοντας την επιδοκιμασία του για τα λόγια του Μέτελλου, έπνιξε τη φωνή του καθώς τελείωσε, μόνο για να αρχίσουν πάλι οι δύο τιμητές να διαφωνούυν. Νιώθοντας όμως την πίεση, συμφώνησαν τελικά να σεβαστούν τη βούληση των συγκλητικών με επικεφαλής τον Μέτελλο και «έδωσαν τον λόγο τους να απορρίψουν όλα τα θυμωμένα συναισθήματα, και να βάλουν τέλος στη διαμάχη τους», σφίγγοντας ο ένας το χέρι τού άλλου «εν μέσω καθολικού χειροκροτήματος». Ο Κόιντος, μαζί με τους άλλους σημαντικούς συγκλητικούς, επαίνεσαν τη Σύγκλητο για την πρωτοβουλία τους.
Ο Κόιντος Κ. Μ. απεβίωσε το 175 π.Χ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι δικτάτορες
Αμφίμαχος
Με το όνομα Αμφίμαχος ήταν γνωστά δύο πρόσωπα της Ελληνικής μυθολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αχαΐας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ
Η Πήτερμπορο Γιουνάιτεντ είναι μια αγγλική, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Πήτερμπορο. Ιδρύθηκε το 1934. Συμμετέχει στη Φούτμπολ Λιγκ Ουάν. Έδρα της ομάδας είναι το London Road Stadium, χωρητικότητας 14640 θεατών. Έχει κερδίσει τη Φούτμπολ Λιγκ Του τις περιόδους 1960-61 και 1973-74. Καλύτερο αποτέλεσμα στο Κύπελλο Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) ήταν τα προημιτελικά την περίοδο 1964-65 και στο Λιγκ Καπ Αγγλίας τα ημιτελικά την περίοδο 1965-66.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1934 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας