cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίλο των Αστουριών
Άνοδος στον θρόνο
Την εποχή του Σίλο, οι μονάρχες προφανώς εκλέγονταν από τους ευγενείς, όπως στο προηγούμενο Βησιγοτθικό βασίλειο. Οι μονάρχες επιλέγονταν από τα μέλη ενός μικρού αριθμού δυναστειών. Η προτίμηση έτεινε να πηγαίνει στον γιο ενός βασιλιά ή, όπου αυτό δεν ήταν δυνατό, στον σύζυγο της κόρης ενός βασιλιά, όπως είχε συμβεί στην περίπτωση του Αλφόνσου Α΄ και του ίδιου του Σίλο, ή, ελλείψει αυτού, σε άλλον άνδρα βασιλικής καταγωγής ικανό να κυβερνήσει.
Εντούτοις, υπάρχει ακαδημαϊκή διαμάχη σχετικά με τον τρόπο διαδοχής: εκλογή με το βησιγοτθικό στυλ, μητρογραμμική διαδοχή σύμφωνα με την ιθαγενή πρακτική, ή κληρονομική διαδοχή με βάση τις βασιλικές γενεαλογίες. Κάθε μία από αυτές τις θεωρίες οδηγεί σε μία κάπως διαφορετική περιγραφή της ανόδου του Σίλο στον θρόνο.
Βασιλεία
Σύμφωνα με το Chronicon Albeldense, ο Σίλο κράτησε ειρήνη με τους μουσουλμάνους για χάρη της μητέρας του (ob causam matris). Το νόημα αυτής της φράσης έχει συζητηθεί από μελετητές. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι η μητέρα του ήταν μουσουλμάνα με κάποιου είδους σχέση με τον εμίρη των Ομεϋαδών Aμδ αλ-Ραχμάν Α΄, ή ότι ήταν όμηρος του Aβδ αλ-Ραχμάν Α΄ στην Κόρδοβα, ή θα μπορούσε να σημαίνει κάτι άλλο. μικρογραφία| Άγαλμα του βασιλιά Σίλο στην Πράβια, στις Αστούριες. Θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει την αδράνεια των Μουσουλμάνων σε σχέση με το βασίλειο των Αστουριών από το γεγονός, ότι η βασιλεία του Σίλο συνέπεσε με την επέμβαση του Καρλομάγνου στην Ιβηρική το 778. Ο Καρλομάγνος δεν μπόρεσε να διατηρήσει την πολιορκία της Σαραγόσα και αναγκάστηκε να αποσυρθεί μέσω του Ρονκεσβάλες, όπου υπέστη μεγάλη ήττα εκεί, και την επακόλουθη εκστρατεία του Aβδ-αλ-Ραχμάν Α΄ το 781 στην κοιλάδα του Έβρου, ως εκδίκηση εναντίον εκείνων, που ήταν ευνοϊκοί προς τη φραγκική εισβολή.
Αντίθετα, εντός του βασιλείου των Αστουριών, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σίλο, η Γαλαισία εξεγέρθηκε για δεύτερη φορά, αφού το είχε ξανακάνει κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φρουέλα Α'. Τα χρονικά δεν διευκρινίζουν τα κίνητρα της εξέγερσης. Ο εξεγερμένος στρατός αντιμετώπισε τα στρατεύματα τού Σίλο στη μάχη του Μοντεκουβέιρο στη σημερινή επαρχία του Λούγο, όπου τους νίκησε, τερματίζοντας την εξέγερση.
Το παλαιότερο γνωστό μεσαιωνικό γραπτό έγγραφο στην Ιβηρική χερσόνησο χρονολογείται από τη βασιλεία του Σίλο. Το δίπλωμα του βασιλιά Σίλο (Diploma del Rei Don Sílo) χρονολογείται από τις 23 Αυγούστου 775. Σε αυτό το συμβατικό έγγραφο δωρεάς για χάρη της ψυχής (pro anima), ο Σίλο παραχώρησε συγκεκριμένα ακίνητα στο χωριό Tabulata (τώρα Tραβάδα) στο Λucisις (Λούγo) σε μία ομάδα μοναχών, με σκοπό να ιδρύσουν μοναστήρι.
Μετακίνηση της Αυλής στην Πράβια
Όταν ανέβηκε στο θρόνο, ο Σίλο μετέφερε την πρωτεύουσα από το Κάνγκας δε Ονίς στην Πράβια, την περιοχή στην οποία ήταν τοπικός μεγιστάνας, ένας γαιοκτήμονας αριστοκράτης. Η νέα πρωτεύουσα είχε το στρατηγικό πλεονέκτημα ότι η Πράβια, ένας αρχαίος ρωμαϊκός οικισμός, βρισκόταν στην κοιλάδα του ποταμού Nαλόν κατά μήκος του ρωμαϊκού δρόμου προς την Asturica Augusta, τώρα Aστόργα. Επιπλέον, μόλις ο Σίλο επέκτεινε τα σύνορα του βασιλείου στη Γαλαισία, το Κάνγας δε Ονίς ήταν πλέον αρκετά μακριά από το κέντρο τού βασιλείου του.
Το τέλος του και η διαδοχή
Ο Σίλο απεβίωσε στην Πράβια το 783. Η Ιστορία της Ισπανίας ή το Πρώτο Γενικό Χρονικό λέει για το τέλος του:
Ταφή
Το Σίλο ενταφιάστηκε στην εκκλησία Σαν Χουάν Απόστολ υ Εβανγελίστα, Σαντιάνες δε Πάρβια, την οποία είχε διατάξει να κτιστεί. Ο τάφος που πιστεύεται ότι είναι δικός του και το λείψανο της Ανδροσίνδας παραμένει εκεί μέχρι σήμερα. Ωστόσο, ο Μαέστρο Κουστόδιο λέγεται ότι δήλωσε ότι τα λείψανα του Σίλo μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι Σαν χουάν δ ελας Ντουένιας στην πόλη Oβιέδo και ενταφιάστηκαν ξανά πίσω από τον κύριο βωμό εκεί.
Μαξιλάρι
δεξιά|μικρογραφία|Αρχαίο αιγυπτιακό ξύλινο μαξιλάρι
Το μαξιλάρι χρησιμοποιείται στον ύπνο για να υποστηρίζει το κεφάλι/λαιμό ή άλλα μέρη του σώματος, ενώ κοιμόμαστε, ξαπλώνουμε ή καθόμαστε. Επιπλέον, τα μαξιλάρια έχουν διακοσμητικές χρήσεις και χρησιμοποιούνται σε κρεβάτια, καναπέδες ή καρέκλες.
μικρογραφία|Ένα τυπικό σημερινό μαξιλάρι.
Επίσης το μαξιλάρι αναφέρεται ως προσκέφαλο ή ως προστατευτικό μαξιλάρι ή μαξιλάρα. Όταν χρησιμοποιείται μεταφορικά δηλώνει κάτι που απορροφά πιέσεις, κραδασμούς κ.λπ.
Αναφορές
Κατηγορία:Ύπνος
Ρίντανα (ποταμός)
Ο Ρίντανα (ιταλικά Ridanna, γερμανικά Mareiter Bach ή Ridnaunbach) είναι ποταμός της βορειοανατολικής Ιταλίας. Πηγάζει από τις Άλπεις Στούμπαϊερ των Κεντρικών Ανατολικών Άλπεων, από το βουνό Ιλ Κάπρο (γερμ. "Botzer" Μπότσερ) που βρίσκεται στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε, ενώ χύνεται στον Ιζάρκο, του οποίου είναι παραπόταμος.
Έχει μήκος 25 χλμ., μέση ταχύτητα ροής 6.4 m³/s και η λεκάνη απορροής του καταλαμβάνει έκταση 212 τετραγωνικών χλμ. Οι πηγές του βρίσκονται σε υψόμετρο 3.471 μέτρα, ενώ τα πετρώματα της λεκάνης του αποτελούνται κυρίως από σχιστόλιθο.
Παραπομπές
Ρινταννα
Λέον Λέντερμαν
Ο Λέον Μαξ Λέντερμαν (Leon Max Lederman, 15 Ιουλίου 1922 – 3 Οκτωβρίου 2018) ήταν Αμερικανός πειραματικός φυσικός στοιχειωδών σωματίων, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1988, μαζί με τους Μέλβιν Σβαρτς και Τζακ Στάινμπέργκερ, για την έρευνά τους σχετικά με τα νετρίνα. Υπήρξε διευθυντής του Φέρμιλαμπ στο Ιλινόι.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Λέντερμαν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Γονείς του ήταν οι Μόρις και Μίνα Λέντερμαν, Ρωσοεβραίοι μετανάστες. Ο Λέον τελείωσε το Γυμνάσιο «James Monroe» στο νότιο Μπρονξ. Πήρε το πτυχίο του στη χημεία από το City College της Νέας Υόρκης το 1943 και διδακτορικό στη φυσική από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1951. Στη συνέχεια δίδαξε στο Κολούμπια, κατέχοντας στο τέλος της σταδιοδρομίας του την έδρα Eugene Higgins της Φυσικής. Το 1960 πέρασε μερικούς μήνες στο CERN, στη Γενεύη, ενώ το 1979 πήρε μακρά άδεια από το Κολούμπια και έγινε διευθυντής του Φέρμιλαμπ. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 1989 δίδαξε για λίγο στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, και μετά στο Τμήμα Φυσικής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου του Ιλινόι. Το 1991 έγινε πρόεδρος της Αμερικανικής Ενώσεως για την Πρόοδο της Επιστήμης.
Ο Λέντερμαν υπήρξε ένας από τους κυριότερους υποστηρικτές του προγράμματος «Πρώτα η Φυσική» («Physics First») για την προτεραιότητα της διδασκαλίας της φυσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έναντι της χημείας και της βιολογίας.
Ο Λέντερμαν διετέλεσε πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικής (American Physical Society) και μέλος του συμβουλευτικού οργάνου της κυβερνήσεως JASON.
Ανάμεσα στα επιτεύγματα του Λέον Λέντερμαν συγκαταλέγονται η ανακάλυψη του νετρίνου του μιονίου το 1962 και του bottom κουάρκ το 1977. Αυτές οι δύο ανακαλύψεις εδραίωσαν τη φήμη του ως ενός από τους κορυφαίους σωματιδιακούς φυσικούς του κόσμου.
Το 1977 μία ομάδα φυσικών με επικεφαλής τον Λέντερμαν ανακοίνωσε ότι ένα σωματίδιο με μάζα περί τα 6 GeV παράχθηκε από τον επιταχυντή του Φέρμιλαμπ. Τού δόθηκε το όνομα Υ, από το γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου, αλλά μετά από τη συλλογή και άλλων δεδομένων η ομάδα ανακάλυψε ότι αυτό το σωμάτιο δεν υπήρχε στην πραγματικότητα, οπότε η ψευδοανακάλυψη έγινε γνωστή πολύ ταιριαστά ως «ουπς-Λεόν», ως παραλλαγή της αγγλικής προφοράς του αρχικού του ονόματος «ύψιλον» σε λογοπαίγνιο με το μικρό όνομα του Λέντερμαν.
Το 1988 ο Λέντερμαν τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής μαζί με τους Μέλβιν Σβαρτς και Τζακ Στάινμπέργκερ, «για τη μέθοδο ακτινοβολίας νετρίνου και για την αποσαφήνιση της διπλέτας των λεπτονίων μέσω της ανακαλύψεως του νετρίνου του μιονίου».
Προσωπική ζωή και απόψεις
Στο βιβλίο του The God Particle: If the Universe Is the Answer, What Is the Question? (= «Το σωματίδιο του Θεού: Αν το Σύμπαν είναι η απάντηση, τότε ποια είναι η ερώτηση;») ο Λέον Λέντερμαν διηγείται ότι, αν και εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει χημεία, συναρπάστηκε με τη φυσική εξαιτίας της καθαρότητας της λογικής της και της ελλείψεως αμφισημίας στα αποτελέσματα των πειραμάτων της. Ο καλύτερος φίλος του στα φοιτητικά του χρόνια, ο Μάρτιν Κλάιν, τον έπεισε «για τα μεγαλεία της φυσικής σε ένα μακρό βραδυνό πάνω από πολλές μπύρες». Μετά από αυτή τη συζήτηση, ο Λέντερμαν ήταν αποφασισμένος πλέον να μεταπηδήσει στη φυσική.
Μετά από τρία χρόνια στον αμερικανικό στρατό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη φυσική στο Κολούμπια και είχε την τύχη να εργασθεί εκεί για το διδακτορικό του με το συγχροκύκλοτρο Nevis του Κολούμπια, που ήταν τότε ο ισχυρότερος επιταχυντής σωματιδίων στον κόσμο. Η τεχνική των επιταχυντών μόλις ωρίμαζε εκείνη την εποχή και δημιούργησε ουσιαστικά την ερευνητική περιοχή της σωματιδιακής φυσικής.
Στο Σωματίδιο του Θεού ο Λέντερμαν έγραψε ότι η ιστορία της ατομικής και υποατομικής θεωρίας «είναι μια ιστορία αναγωγισμού – προσπάθειας να αναχθούν όλες οι λειτουργίες της φύσης σε έναν μικρό αριθμό νόμων που διέπουν έναν μικρό αριθμό πρωτογενών αντικειμένων.» Και σε αυτή την προσπάθεια εντάχθηκε και το δικό του έργο: Κυνήγησε τα βαριά κουάρκ και είχε την ελπίδα να βρει το μποζόνιο του Χιγκς. Το τοπ κουάρκ, του οποίου την ύπαρξη ο ίδιος και άλλοι φυσικοί προέβλεψαν σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο, ανιχνεύθηκε στο Φέρμιλαμπ όχι πολύ μετά την έκδοση αυτού του βιβλίου.
Ο Λέον Λέντερμαν απέκτησε τρία τέκνα με την πρώτη του σύζυγο, τη Φλόρενς Γκόρντον. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η `Ελεν Καρ (Ellen Carr). Μετά τη συνταξιοδότησή του αποσύρθηκε στο Ντριγκς (Driggs) του Αϊντάχο. Τον Μάιο του 2015 πούλησε το χρυσό μετάλλιο του Βραβείου Νόμπελ του για 765 χιλιάδες δολάρια. Σύμφωνα με τη σύζυγό του, αντιμετώπιζαν την οικονομική αβεβαιότητα των ιατρικών εξόδων σχετικά με τη διάγνωση της άνοιάς του. Καθώς δήλωσε η ίδια, «Είναι στ' αλήθεια δύσκολο. Μακάρι να ήταν διαφορετικά. Αλλά είναι ευτυχισμένος. Τού αρέσει το μέρος που ζει, με τις γάτες, τους σκύλους και τα άλογα. Δεν έχει προβλήματα άγχους.»
Ο Λέντερμαν ήταν άθεος, όπως και ο Χιγκς, και είχαν εκφράσει τη δυσφορία τους με τον όρο «σωματίδιο του Θεού» για το ομώνυμο σωματίδιο.
Τιμητικές διακρίσεις
Επιπλέον, ο Λέντερμαν ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας τουλάχιστον 35 πανεπιστημίων και κολεγίων, μεταξύ των οποίων και τα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατάλογος καλτ βιντεοπαιχνιδιών
Ακολουθεί κατάλογος με βιντεοπαιχνίδια που έχουν χαρακτηριστεί ως καλτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι βιντεοπαιχνιδιών
Ματιέ Κασσοβίτς
Ο Ματιέ Κασσοβίτς (Mathieu Kassovitz, γενν. 3 Αυγούστου 1967) είναι Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Γεννημένος στο Παρίσι στις 3 Αυγούστου 1967, ο Κασσοβίτς υπήρξε ένα από τα καλύτερα ανερχόμενα ταλέντα του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου, με μεγαλύτερη επιτυχία του τη βραβευμένη ταινία του «Το Μίσος».
Βιογραφικά Στοιχεία
Ως δημιουργός ταινιών έχει στο βιογραφικό του μια σειρά καλλιτεχνικών και εμπορικών επιτυχιών. Έγραψε και σκηνοθέτησε το «Το Μίσος» (1995), ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο και αμφιλεγόμενο φιλμ στη Γαλλία, το οποίο πραγματεύεται το ρατσισμό  και το ταξικό μίσος. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ταινίας και στον Κασσοβίτς δόθηκε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών.
Κατόπιν σκηνοθέτησε την ταινία «Τα Πορφυρά Ποτάμια» το 2000, ένα αστυνομικό θρίλερ με πρωταγωνιστές τον Ζαν Ρενό και τον Βενσάν Κασέλ, μια μεγάλη εμπορική επιτυχία εκτός Γαλλίας. Ακόμη, την ταινία «Γκόθικα» το 2003, ένα θρίλερ φαντασίας, το οποίο παρά το γεγονός ότι απέδωσε τα διπλάσια χρήματα από το μπάτζετ του, θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία. Το τελευταίο το σκηνοθέτησε προκειμένου να μαζέψει χρήματα για το προσωπικό του project με τίτλο «Babylon A.D.», την διασκευή ενός βιβλίου του Maurice Dantec με τίτλο «Babylon Babies».
Με την ιδιότητα του ηθοποιού είναι γνωστός για το ρόλο του Νινό Κουνκαμπουά στην ταινία του Ζαν – Πιερ Ζενέ «Αμελί». Είχε επίσης μικρότερους ρόλους στο «Μίσος», στο «Κορίτσι των Γενεθλίων», στο «Café Au Lait» και στο «Πέμπτο Στοιχείο». Είχε επίσης έναν από τους κεντρικούς ρόλους στην ταινία του Κώστα Γαβρά με τίτλο «Αμήν.» το 2003. Πιο πρόσφατος ρόλος του είναι αυτός του Βέλγου ειδήμονα στα εκρηκτικά στην ταινία Μόναχο του Στίβεν Σπίλμπεργκ το 2005, πλάι στον Έρικ Μπάνα και τον Τζέφρεϊ Ρας. Έχει εξηγήσει σε πολλές περιπτώσεις πως δέχεται ρόλους ηθοποιού περισσότερο για την εμπειρία, για να λειτουργεί καλύτερα ως σκηνοθέτης άλλων ηθοποιών στο μέλλον και για να συνεργαστεί με σκηνοθέτες που θαυμάζει.
Ο Ματιέ Κασσοβίτς ήταν παντρεμένος με την Γαλλίδα πρώην ηθοποιό Ζιλί Μοντέκ, την οποία σκηνοθέτησε στο Café au lait και η οποία έκανε σύντομο πέρασμα και από το «Μίσος». Έχουν μαζί μία κόρη, την Κάρμεν.
Βραβεύσεις
Και πολλές άλλες υποψηφιότητες ανάμεσα στις οποίες και για τον Χρυσό Αλέξανδρο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1995 για το «Μίσος». Πλήρης Κατάλογος
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γιάννης Καραγιάννης (τραγουδιστής)
Ο Γιάννης Καραγιάννης είναι Ελληνοκύπριος τραγουδιστής, συνθέτης και εκπροσώπησε την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2015 με το τραγούδι "One Thing I Should Have Done", καταλαμβάνοντας στον τελικό την 22η θέση με 11 βαθμούς (10 βαθμοί από την Ελλάδα και 1 βαθμός από τη Σλοβενία). Είχε ξανά προσπαθήσει να εκπροσωπήσει τη χώρα στην Junior Eurovision το 2007 και το 2008 αλλά δεν τα είχε καταφέρει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1990-1991
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1990-91 ήταν το 32ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 12ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, τερματίζοντας 8 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.
Το πρωτάθλημα αυτό σημαδεύτηκε από δύο διακοπές αγώνων λόγω επεισοδίων, του αγώνα ΑΕΚ - Ολυμπιακού ο οποίος διακόπηκε στο 85ο λεπτό και επαναλήφθηκε στη Ρόδο και του αγώνα Ολυμπιακού - Αθηναϊκού που διακόπηκε στο 88ο λεπτό και είχε ως αποτέλεσμα την τιμωρία του Ολυμπιακού με μηδενισμό του στον συγκεκριμένο αγώνα και αφαίρεση 2 βαθμών από το πρωτάθλημα.
Πρωταθλητής
thumb|right|167px| Πρωταθλητής 1990–91 [[Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)|Παναθηναϊκός ]] Παναθηναϊκός
Αποτελέσματα
1 Ο αγώνας ΑΕΚ - Ολυμπιακού διακόπηκε λόγω επεισοδίων κι ενώ το σκορ ήταν 1-2 υπέρ του Ολυμπιακού. Επαναλήφθηκε σε ουδέτερο γήπεδο (Ρόδος) κι εκεί η ΑΕΚ νίκησε με σκορ 1-0. 2 Ο αγώνας Ολυμπιακού - Αθηναϊκού διακόπηκε σε βάρος του Ολυμπιακού κι ενώ το σκορ ήταν ισόπαλο 2-2. Κατοχυρώθηκε με σκορ 0-2 υπέρ του Αθηναϊκού και αφαιρέθηκαν 2 βαθμοί από τον Ολυμπιακό. 3 Ο αγώνας Παναθηναϊκού - ΠΑΟΚ διακόπηκε σε βάρος του ΠΑΟΚ κι ενώ το σκορ ήταν 3-0 υπέρ του Παναθηναϊκού. Το αποτέλεσμα παρέμεινε ως τελικό και αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί από τον ΠΑΟΚ.
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1990-1991
Αλεξάντρ Ντανίλοβιτς Μένσικοφ
Ο πρίγκιπας Αλεξάντρ Ντανίλοβιτς Μένσικοφ (Алекса́ндр Дани́лович Ме́ншиков, περ. 1672 - 1729) υπήρξε ρώσος γραφειοκράτης και στρατιωτικός, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Μεγάλου Πέτρου στην προσπάθεια να μετατρέψει το Ρωσικό Βασίλειο σε Αυτοκρατορία. Μετά το θάνατο του τσάρου και την ενθρόνιση της χήρας του Αικατερίνης, υπήρξε στην πραγματικότητα ο κυβερνήτης της χώρας για δύο χρόνια.
Πρώτα χρόνια
Η ακριβής ημερομηνία και το έτος γέννησεώς του μας είναι άγνωστα, σίγουρα όμως τοποθετείται μεταξύ 1670 και 1673. Πιθανά ήταν απόγονος κάποιας ελάσσονος αριστοκρατικής οικογένειας, αν και οι αντίπαλοί του διέδιδαν αργότερα πως ο πατέρας του ήταν μαουνιέρης ή ιπποκόμος. Σε ηλικία είκοσι ετών τον βρίσκουμε να πουλά πιροσκί στους δρόμους της Μόσχας. Η ομορφιά και η ευστροφία του εντυπωσίασαν τον ελβετό Φραντς Λεφόρτ, ευνοούμενο και ιδιαίτερο γραμματέα του Πέτρου, ο οποίος τον προσέλαβε στην υπηρεσία του. Συμμετείχε στη Μεγάλη Πρεσβεία, την περιήγηση του Πέτρου στη Δυτική Ευρώπη, και μετά το θάνατο του Λεφόρτ (1699) ανέλαβε το πόστο του ιδιαιτέρου γραμματέα του τσάρου.
Ελ Γκόρα
Το Ελ Γκόρα είναι μια τοποθεσία στο βορειοανατολικό Σινά, στην Αίγυπτο, περίπου 16 χιλιόμετρα από τα ισραηλινά σύνορα και 37 χλμ νοτιοανατολικά του El Arish. Η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη από νομάδες και από αγρότες που περιποιούνται τα μικρά περιβόλια.
Αλεξάντρ Ντανίλοβιτς Μένσικοφ
Πρώτα χρόνια
Κατά το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο διακρίθηκε ιδιαίτερα στην απόκρουση της εκστρατείας του Καρόλου ΙΒ' στην Ουκρανία (1708-9). Κατανίκησε το σουηδικό σώμα ανεφοδιασμού στη Λέσναγια, αφήνοντας τον κύριο όγκο του σουηδικού στρατού χωρίς εφόδια στο έλεος του χειμώνα. Επίσης εξανάγκασε τους κοζάκους του φιλοσουηδού ουκρανού αταμάνου(αρχηγού) Μαζέπα σε αποχώρηση λίγο πριν τη Μάχη της Πολτάβα, η οποία θα αποδεικνυόταν το σημείο καμπής ολόκληρου του πολέμου. Μετά την Πολτάβα έλαβε το βαθμό του στρατάρχη.
Ο Μέγας Πρίγκηπας Μένσικοφ,ο ισχυρότερος σατράπης της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Πέτρου,ο άνθρωπος τον οποίο αγαπούσε περισσότερο από κάθε άλλον μετά τήν Αικατερίνη,ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε αναμφισβήτητα νά μιλά γιά λογαριασμό τού Τσάρου,εκτός από στρατάρχης έγινε Πρώτος Γερουσιαστής,Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότητα και Πρίγκηπας της Ρωσίας,καθώς και πρίγκηπας της Αγίας Ρωμαικής Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Σκάνδαλα και διαφθορά
Με τον πόλεμο να κλίνει οριστικά προς τη μεριά της Ρωσίας, ο Μένσικοφ διορίσθηκε γενικός κυβερνήτης της Ίνγκριας, δηλ. της επαρχίας όπου ανεγειρόταν η νέα πρωτεύουσα Αγία Πετρούπολη. Αυτή τη θέση, που του παρείχε τεράστια κονδύλια και δύναμη, την έλαβε χάρη στην απεριόριστη εμπιστοσύνη του Πέτρου, ο οποίος τον χρησιμοποίησε ως δεξί χέρι του για να περάσει τις μεταρρυθμίσεις που θα έφερναν τη Ρωσία πιο κοντά στη Δύση. Όμως ο Μένσικοφ χρησιμοποίησε το νέο αξίωμα για να προσπορίσει προσωπικά οφέλη, γεγονός που πολλές φορές προκάλεσε την αγανάκτηση του τσάρου.
Μετά από πολλά μικρά περιστατικά που αντιπαρήλθε χωρίς συνέπειες, το 1712 ο Πέτρος ανακάλυψε πως ο ευνοούμενός του έκανε τα στραβά μάτια σε παράνομες συναλλαγές ακόμα και μέσα στο ίδιο το κυβερνείο. Αν και τον προειδοποίησε «για τελευταία φορά» να αλλάξει συμπεριφορά, την επόμενη χρονιά ήλθε νέο κτύπημα: αποδείχθηκε ότι ο Μένσικοφ βρισκόταν στο κέντρο μιας απάτης 100.000 ρουβλίων εις βάρος του δημόσιου ταμείου. Ο μοναδικός λόγος που γλίτωσε την εκτέλεση ήταν η ξαφνική ασθένεια του Πέτρου - όταν ανέρρωσε, η οργή του είχε καταλαγιάσει και είχαν υπερισχύσει τα συναισθήματα συγχώρεσης προς τον καλό του φίλο. Εξάλλου ο πόλεμος με τη Σουηδία συνεχιζόταν ακόμα και ο τσάρος είχε ανάγκη από έναν έμπιστο άνθρωπο, έστω και διεφθαρμένο, για να διοικεί την πρωτεύουσα όσο έλειπε σε εκστρατείες. right|thumb|250px|Ο Μένσικοφ στην εξορία, πίνακας του Βασίλι Σούρικοφ (1888).
Τον τελευταίο χρόνο του Πέτρου (1724) βγήκαν στο φως νέες απάτες και ο Μένσικοφ κατέφυγε για προστασία στην Αικατερίνη. Ανταπέδωσε όμως την εύνοιά της το 1725, όταν υπήρξε εγγυητής της ανέλιξής της στο θρόνο μετά το θάνατο του συζύγου της. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια η παραμονή του «συστήματος Πέτρου» στην εξουσία αποτελούσε όρο επιβίωσης, όχι μόνο πολιτικής αλλά και βιολογικής, αφού εξασφάλιζε συνέχιση της ασυλίας για τις απάτες του.
Παντοδυναμία και δυσμένεια
Με την ενθρόνιση της Αικατερίνης ως αυτοκράτειρας, ο Μένσικοφ ουσιαστικά έγινε ο απόλυτος άρχοντας της Ρωσίας. Έπεισε την Αικατερίνη να του απονείμει το στρατιωτικό βαθμό του «Generalissimo» που δεν είχε ξαναδοθεί ποτέ στη ρωσική ιστορία και ήταν ανώτερος και από του στρατάρχη. Επίσης ανακηρύχθηκε δούκας (ο μοναδικός στη χώρα) και έκτισε ένα υπερπολυτελές παλάτι στις όχθες του Νέβα, το οποίο σήμερα είναι ενωμένο με το Ερμιτάζ. Τέλος, σκόπευε να μετατρέψει τις εκτάσεις που κατείχε στο Οράνιενμπαουμ σε πρωτεύουσα ενός δικού του δουκάτου. Για την ισχύ και τη μεγαλομανία του, ο Πούσκιν τον περιγράφει σε ένα ποίημα ως «ημιτσάρο».
Μετά το θάνατο της Αικατερίνης (Μάιος 1727), ο Μένσικοφ προώθησε τον ανήλικο Πέτρο Β΄ αντί της Ελισάβετ, με σκοπό να αναλάβει επίτροπός του. Το σχέδιο πέτυχε μόνο στο πρώτο σκέλος. Οι υπόλοιπες αριστοκρατικές οικογένειες συνεργάσθηκαν εναντίον του και ο Μένσικοφ όχι μόνο δεν ανέλαβε επίτροπος του Πέτρου Β', αλλά καθαιρέθηκε από όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά αξιώματα και εκτοπίσθηκε με την οικογένειά του στο Μπεριόζοφ της δυτικής Σιβηρίας (στη σημερινή Χαντιμανσία), η δε περιουσία του δημεύθηκε. Εκεί πέθανε δύο χρόνια αργότερα, στις 12 Νοεμβρίου 1729.
Ελ Γκόρα
Το Ελ Γκόρα είναι η τοποθεσία της πρώην ισραηλινής αεροπορικής βάσης Eitam (που πήρε το όνομά του από τον βιβλικό σταθμό Ίθαμ ), που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της ισραηλινής κατοχής του βόρειου Σινά από το 1967 έως το 1979. Αυτήν τη στιγμή βρίσκεται η έδρα της διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης Πολυεθνικών Δυνάμεων και Παρατηρητών (MFO), που ονομάζεται MFO North Camp.
Κλειστά Δράμας
Τα Κλειστά ήταν χωριό του νομού Δράμας επί του όρους Ελατιά. Εκεί εγκαταστάθηκαν είκοσι οικογένειες (74 πρόσωπα) Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923-24, οι οποίοι έκτισαν ναό αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο.
Ελ Γκόρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αιγύπτου
Κλειστά Δράμας
Πρόεδρος της κοινότητας διετέλεσε ο Βασίλειος Χριστοδούλου που καταγόταν από τη Σμύρνη. Η κοινότητα ήταν γνωστή με την ονομασία Κολιούς ή και Κουλιούς και μετονομάστηκε το 1927 σε Κλειστά. Το χωρίο κάηκε ολοσχερώς από τους Βούλγαρους το 1944, κατά την Βουλγαρική Κατοχή μετά Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έκτοτε ερημώθηκε.
Σήμερα, το χωριό είναι ακατοίκητο και οι παλιές οικίες σώζονται σε ερείπια. Στο σημείο του καταστραφέντος το 1944 ναού, έχει κτισθεί νέος ναός του Αγίου Δημητρίου που πανηγυρίζει το διήμερο 25-26 Οκτωβρίου στη μνήμη του αγίου.
Παραπομπές
Κλειστα Κλειστα Κλειστα Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Αγκίμ Σουλάι
thumb|Παίζοντας Nitendo στο Ναό, ελαιογραφία Agim Sulaj|300px|right Ο Αγκίμ Σουλάι (αλβανικά: Agim Sulaj) είναι φημισμένος Αλβανός ζωγράφος, διαμένων μονίμως στο Ρίμινι στην Ιταλία. Γεννήθηκε στα Τίρανα στις 6 Σεπτεμβρίου 1960. Το έτος 2010 κέρδισε το Βραβείο CartoonSEA, που είναι το Ιταλικό ανώτατο βραβείο για σκίτσα χιούμορ και σάτιρας   και επίσης κέρδισε ένα δεύτερο Βραβείο στο Διεθνή διαγωνισμό "Brothers of Italy". Η εργασία του αποκαλείται "ποιοτική υπερρεαλιστική σατιρική απεικόνιση".
Βιογραφικό
Μετά το Λύκειο σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Τιράνων το έτος 1985. Ως ζωγράφος, άρχισε να εργάζεται στο πολιτικό και σατιρικό περιοδικό HOSTENI, δημιουργώντας απεικονίσεις και σκίτσα. Παράλληλα σχεδίαζε την επιδεξιότητά του στην υπερρεαλιστική ζωγραφική. Η πρωτοπορία του παγκοσμίως είναι ότι έδωσε σατιρικό χρώμα στον υπερρεαλισμό.
Σχέση με την Ελλάδα
Ο Σουλάι έχει έρθει δύο φορές στην Ελλάδα μία για μια έκθεση στις Σέρρες και μία στο νησάκι της Λίμνης Παμβώτιδος των Ιωαννίνων, όπου έχει παραχωρήσει την ελαιογραφία "Το κεφάλι του Αλή Πασά παρουσιάζεται στο Σουλτάνο Μαχμούτ ΙΙ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ζωγράφοι
Δημήτριος ο Βυζάντιος (ιστορικός)
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Βυζάντιοι
Ντέρμπαν
Το Ντέρμπαν (αγγλικά: Durban, ζουλού eThekwini, στα ελληνικά αναφέρεται -λανθασμένα- και Ντούρμπαν ) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Νοτίου Αφρικής.
Μαζί με τα προάστια της αποτελεί το μητροπολιτικό δήμο του eThekwini, έναν από τους 11 που αποτελούν την επαρχία KwaZulu-Natal. Η πόλη είναι γνωστή σαν το πιο πολυσύχναστο λιμάνι στην Αφρική αλλά και ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός χάρη στο θερμό, υποτροπικό κλίμα και τις παραλίες της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η πόλη έχει πληθυσμό 3,2 εκατομμύρια κατοίκους. Η περιοχή που καλύπτει η πόλη είναι 2.292 τ.χλμ. και είναι σχετικά μεγαλύτερη από την περιοχή που καλύπτουν οι άλλες Αφρικανικές πόλεις, με αποτέλεσμα μια συγκριτικά χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού (1.460 κάτοικοι ανά τετρ.χιλιόμετρο).
Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ευρύτερη περιοχή κατοικείται από το 100.000 π.Χ. αλλά πολύ λίγα είναι γνωστά για τους ανθρώπους που κατοικούσαν εκεί. Οι πρώτες καταγραφές αρχίζουν από τον Πορτογάλο εξερευνητή Βάσκο ντα Γκάμα που αποβιβάστηκε στην περιοχή τα Χριστούγεννα του 1497 (εξ ου και το όνομα "Natal" της επαρχίας). Η ιστορία της πόλης του Ντέρμπαν αρχίζει το 1824 ενώ το όνομα δόθηκε το 1835 προς τιμήν του κυβερνήτη της αποικίας του ακρωτηρίου Sir Benjamin d'Urban.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Αφρικής
Γεώργιος Γκίζας
Ο Γεώργιος Γκίζας (2 Ιανουαρίου 1916 - 5 Νοεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας πολεμιστής του Έπους του ’40. Είχε υπηρετήσει ως στρατιώτης στο ιστορικό 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων, το οποίο αποτελούσε μέρος της 8ης Μεραρχίας Πεζικού και ήταν μια από τις πρώτες ελληνικές στρατιωτικές μονάδες που πολέμησαν τους Ιταλούς το 1940.
Βιογραφία
Ο Γκίζας γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1916 στην Ελευθέριανη της ορεινής Ναυπακτίας. Γονείς του ήταν ο Θωμάς και η Βασιλική Γκίζα, ενώ η σύζυγος του ονομαζόταν Ελένη, με την οποία είχαν αποκτήσει τρία παιδιά.
Το 1936 παρουσιάστηκε για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στο 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων. Μετά την βασική του εκπαίδευση μετέβη στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα όπου έλαβε μέρος στην κατασκευή των Οχυρών της «Γραμμής Μεταξά», έχοντας την ευθύνη μεταφοράς υλικών ως ημιονηγός. Το 1939 απολύθηκε, ολοκληρώνοντας την θητεία του στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού.
Τον Οκτώβριο του 1940 και με την εισβολή των Ιταλών στην ελληνοαλβανική μεθόριο, επιστρατεύτηκε και παρουσιάστηκε μαζί και άλλους συγχωριανούς του στο Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας, κοντά στο Αιτωλικό. Μετέβη στο Μέτωπο ως στρατιώτης σε Τάγμα του 2/39 Συντάγματος Ευζώνων, το οποίο ήταν από τα πρώτα τμήματα του Ελληνικού Στρατού που συγκρούστηκε με τις ιταλικές δυνάμεις.
Απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου του 2022, πλήρης ημερών, σε ηλικία 106 ετών και 10 μηνών, ως ο τελευταίος εύζωνας του Μετώπου του ’40.
Είχε τιμηθεί από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος με το «Μετάλλιο Εκστρατείας 1940-41» κατά την 28η Οκτωβρίου του 2019 στο χωριό του την Ελευθέριανη, ενώ το 2021 ανήμερα πάλι της εθνικής επετείου του «ΟΧΙ» του απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα από τον Δήμο Ναυπακτίας, σε εορταστική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία Φαρμάκη της πόλης της Ναυπάκτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εθνική Βολιβίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βολιβίας εκπροσωπεί τη Βολιβία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Βολιβίας, που είναι υπεύθυνη για το άθλημα στη χώρα.
Ιστορία
Η Βολιβία ήταν μια από τις 13 ομάδες, που συμμετείχε στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, το 1930. Έκτοτε, συνολικά έχει πάρει μέρος σε τελική φάση της μεγαλύτερης διοργάνωσης του αθλήματος, τρεις φορές, όμως όλες έμεινε στην πρώτη φάση, έχοντας καταφέρει να αποσπάσει μόνο μια ισοπαλία στο θεσμό του 1994 (η τρίτη συμμετοχή της ήταν το 1950). Σε ότι αφορά, το Κόπα Αμέρικα, έχει συμμετάσχει σε 23 τελικές φάσεις, ενώ έχει κατακτήσει το τρόπαιο, μια φορά, το 1963. Τέλος, έχει πάρει μέρος σε μία διοργάνωση για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ, το 1999, τερματίζοντας στην 6η θέση.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής Βολιβίας, είναι το Στάδιο Ερνάνο Σίλες (χωρητικότητα 42,000 θέσεις), που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λα Πας σε υψόμετρο 3.637 μέτρων, γεγονός το οποίο δυσκολεύει τους ποδοσφαιριστές να αγωνιστούν (ιδιαίτερα τους αντιπάλους της εθνικής Βολιβίας) λόγο χαμηλής περιεκτικότητας σε οξυγόνο του αέρα.
Στατιστικά
Την πρώτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές, για το συγκρότημα της Βολιβίας,κατέχει ο Ρόναλντ Ραλδές Βαλκάθαρ, με 102 εμφανίσεις. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Μαρσέλο Μορένο Μαρτίνς με 30 γκολ
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Βολιβίας (ποδόσφαιρο) Βολιβια
Ποσειδώνας Λάρνακας
Το Προσφυγικό Αθλητικό Σωματείο Ποσειδώνας Λάρνακας ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Λάρνακα. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο.
Ιστορία
Ο Ποσειδώνας ιδρύθηκε το 1975 από Ελληνοκύπριους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΟΠΝ ΣΕΚ Λάρνακας. Το 1979 εντάχθηκε στη Γ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Συμμετείχε στη Γ΄ κατηγορία ως την περίοδο 1981-82 που υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΟΠΝ ΣΕΚ.
Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Ποσειδώνας ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι επανεντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία την περίοδο 1985-86 και την περίοδο 1986-87, όταν  υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΟΠΝ ΣΕΚ. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου είναι ανενεργή.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Ποσειδώνας συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Δήμος Λάρνακας
Απόλλων Χαλανδρίου (ποδόσφαιρο)
Ο '''Α.Π.Ο. Απόλλων Χαλανδρίου''' (Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Απόλλων Κάτω Χαλανδρίου) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αθήνας που ιδρύθηκε το 1966 και δραστηριοποιείται στο Χαλάνδρι, πιο συγκεκριμένα στο Κάτω Χαλάνδρι. Έχει χρώματα μπλε - λευκό και έμβλημα τον θεό  Απόλλωνα. Η έδρα της ομάδας είναι το Γήπεδο Κάτω Χαλανδρίου, που βρίσκεται ακριβώς πίσω απ'το Νομισματοκοπείο. Απέχει περίπου 500μ. από τον σταθμό του μετρό "Νομισματοκοπείο".
Γήπεδο
Το γήπεδο της ομάδας διαθέτει συνθετικό τάπητα τελευταίας γενιάς, χώρο στάθμευσης, προβολείς και τρεις κερκίδες χωρητικότητας περίπου 300 ατόμων. Λειτουργεί πλήρως εξοπλισμένη και σε κλειστό (θερμαινόμενο, το χειμώνα) χώρο καντίνα, με θέα τον αγωνιστικό χώρο.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Απόλλων Κάτω Χαλανδρίου ιδρύθηκε επίσημα το 1965 και από την αγωνιστική περίοδο 1966-67 συμμετέχει ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αθηνών. Έδωσε το πρώτο του επίσημο παιχνίδι τον Ιανουάριο του 1967. Πήρε το όνομά της από τον ιστορικό Απόλλωνα Αθηνών, που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή. Το «Απόλλων» ήταν καθολικά αποδεκτό, εν αντιθέσει με άλλα πιθανά ονόματα «μεγάλων» ομάδων.
Συνιστάται εν Κάτω Χαλανδρίω Αθλητικόν Σωματείον υπό την επωνυμίαν “ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΤΩ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ” ούτινος σκοπός είναι η εις απάσας τας Κοινωνικάς τάξεις διάδοσις της Γυμναστικής, η βελτίωσις των κατ’ αυτήν και η παρασκευή αθλητών στίβου, αθλοπαιδειών και ποδοσφαίρου
Την αγωνιστική περίοδο 1982-83, με τεχνικό τον Τάκη Ασημακόπουλο, ο Απόλλωνας ανέβηκε για πρώτη φορά στη Β’ Κατηγορία, κατακτώντας μάλιστα το πρωτάθλημα αήττητος (20 νίκες, 6 ισοπαλίες, τέρματα 79-19). Στη Β’ Κατηγορία η ομάδα έμεινε μόνο για δύο σεζόν (10η θέση το 1983-84, 18η το 1984-85).
Ενδιάμεσα, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ο Απόλλωνας απέκτησε το δικαίωμα να αγωνίζεται ως γηπεδούχος στη φυσική του έδρα, στο Κάτω Χαλάνδρι.
Ως νεοφώτιστη πανηγύρισε το 2012-13 την παρθενική της άνοδο στην Α’ Κατηγορία! Ο Απόλλωνας τερμάτισε 2ος και χρειάστηκε να δώσει εντός έδρας αγώνα μπαράζ, όπου παρουσία 1.000 φιλάθλων κέρδισε 1-0 τον 3ο Παράδεισο.
Η συμμετοχή στην Α’ Αθηνών δεν διήρκησε πολύ, καθώς η ομάδα υποβιβάστηκε την επόμενη σεζόν.
Το 2016-17, με τον Χρήστο Βλάχο πια προπονητή, έχασε σε μπαράζ την άνοδο (1-1 με τον Ολυμπιακό Λιοσίων), όμως το 2017-18 ο Απόλλωνας ανέβηκε ως πρωταθλητής.
Από τη σεζόν 2018-19 έως τη σεζόν 2021-22, η ομάδα αγωνιζόταν στο υψηλότερο επίπεδο της ποδοσφαιρικής Αθήνας (Α’ ΕΠΣΑ).
Παραπομπές
https://www.apollonhalandriou.gr/, Επίσημος ιστότοπος Απόλλωνα Χαλανδρίου
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Χαλάνδρι
Δημήτριος ο Βυζάντιος (φιλόσοφος)
Ο 'Δημήτριος ο Βυζάντιος ήταν περιπατητικός φιλόσοφος του 1ου αιώνα π.Χ.
Έγραψε ένα έργο Περί ποιημάτων (ή Περί ποιητών), από το οποίο διασώθηκαν μερικά μόνον αποσπάσματα στους Δειπνοσοφιστές του Αθηναίου (στα βιβλία X, XII και XIV).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Βυζάντιοι
Ιωνικός ρυθμός
thumb|400px|Το [[Ακρόπολη Αθηνών#Ερέχθειο|Ερέχθειο στην Ακρόπολη των Αθηνών (νοτιοδυτική άποψη).]] thumb|Κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού. Ο Ιωνικός ρυθμός είναι ένας από τους τρεις αρχαίους κλασικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Κατατάσσεται μεταξύ του Δωρικού και του Κορινθιακού ρυθμού. Κύρια στοιχεία διάκρισης των ρυθμών αυτών είναι η ζωφόρος, τα κιονόκρανα και οι κιονοστοιχίες των αρχαίων κτισμάτων.
Διακρίνουμε μεταξύ του Μικρασιατικού Ιωνικού ρυθμού και του Αττικού Ιωνικού ρυθμού, οι οποίοι έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά ως προς τη βάση του στύλου και της ζωφόρου.
Χαρακτηριστικές παραλλαγές είναι επίσης και η Ρωμαϊκή Ιωνική, καθώς και η Γερμανική Ιωνική.
Ιστορική εξέλιξη
Το όνομα προέρχεται από τους Ίωνες. Μετά τη διείσδυση των Δωριέων κατά την κάθοδο των Δωριέων μετατοπίστηκε η εμφάνισή τους κυρίως προς τα ανατολικά, στα νησιά του Αιγαίου και στα δυτικά παράλια της μικράς Ασίας. Στην περιοχή της Αθήνας όμως επικράτησαν.
Σε σύγκριση με τον Δωρικό ρυθμό, ο Ιωνικός ρυθμός έχει διάφορες μικρές παραλλαγές. Τον 4ο π.Χ. αιώνα άρχισε να τυποποιείται και να ξεχωρίζει καθαρά από τον δωρικό ρυθμό.
Μια από τις ρίζες του Ιωνικού ρυθμού βρίσκεται στις λίθινες κατασκευές των Κυκλάδων, όπως παρατηρούμε στον Ιωνικό ρυθμό που παρουσιάζεται στην Αθήνα. Γενικό χαρακτηριστικό όμως είναι η εξαιρετική ιδιομορφία, δηλαδή η ελευθερία που είχαν οι διάφοροι αρχιτέκτονες να αναπτύξουν το δικό τους τοπικό στιλ. Παραδείγματα είναι το τοπικό στιλ της Σάμου ή της Εφέσου με διαφορετικές βάσεις στις κολώνες τους. Αργότερα ο Ιωνικός ρυθμός τυποποιήθηκε και διαδόθηκε.
Δομή του Ιωνικού Ρυθμού
thumb|right|120px|Ο Ιωνικός ρυθμός 1: τύμπανον 2: ακρωτήριο 3: γείσο καταέτιο 4: γείσο     7: ζωφόρος      13: επιστύλιο    14: κιονόκρανο   17: κίονας       18: αυλάκια      19: στυλοβάτης   20: κοχλίας      21: αστράγαλος   23: σπύρα        24: δακτύλιοι Η δομή του Ιωνικού ρυθμού, αν και ομοιάζει με αυτή του Δωρικού ρυθμού, έχει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Η βάση
Το θεμέλιο και η βάση του κτηρίου στον Ιωνικό ρυθμό αποτελείται από τον στερεοβάτη που είναι το θεμέλιο και το κρηπίδωμα που είναι τα σκαλάκια. Το θεμέλιο είναι χτισμένο πάνω και μέσα στο έδαφος και προεξέχει μόνο η πάνω επιφάνειά του, η ευθυντηρία. Πάνω στο θεμέλιο είναι χτισμένο το κρηπίδωμα, που σχηματίζει τρεις αναβαθμούς (σκαλάκια). Ο τελευταίος αναβαθμός ονομάζεται στυλοβάτης επειδή επάνω στην επιφάνεια αυτή τοποθετείται η βάση των κατακόρυφων στύλων. Στους αρχαιότερους ναούς Ιωνικού ρυθμού τα σκαλάκια μερικές φορές λείπουν, ενώ ο στυλοβάτης είναι κατευθείαν πάνω στην ευθυντηρία. Από τον 5ο π.Χ. αιώνα και μετά αρχίζει να διαδίδεται η κατασκευή με τα σκαλάκια, τα οποία στον 4ο και τον 3ο. π.Χ. αιώνα παίρνουν μερικές φορές τεράστιες διαστάσεις, ή έχουν περισσότερα από τρία σκαλάκια. Στο Αρτεμίσιο (βλ. τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου) για παράδειγμα βρίσκουμε δέκα σκαλοπατάκια.
Ο κίονας
Σε αντίθεση με τον δωρικό ρυθμό ο κίονας δεν στηρίζεται πάνω στον στυλοβάτη, παρά έχει την δική του βάση. Στους ιωνικούς ναούς της Μικράς Ασίας η βάση συνήθως αποτελείται από μία τετράγωνη πλάκα, τον λεγόμενο πλίνθο. Πάνω στον πλίνθο ακολουθούν διάφορα επιστρώματα που έχουν σχήμα στρογγυλό, και τερματίζουν με εξόγκωση ή προεσοχή. Τα επιστρώματα αυτά συνήθως είναι διακοσμημένα με οριζόντιες αυλακιές. Στον αττικό ιωνικό ρυθμό συχνά συναντάμε βάσεις χωρίς πλίνθο, αλλά με ιδιαίτερα διογκωμένη στρογγυλή βάση.
Οι κίονες σε σύγκριση με τους κίονες του δωρικού ρυθμού είναι λεπτότεροι, στενεύουν ελαφρώς προς τα πάνω, και έχουν κατακόρυφες αυλακιές. Τα αυλάκια αντί να συνδέονται μεταξύ τους με οξείες κόψεις, χωρίζονται με μικρές επίπεδες επιφάνειες που είναι ανάμεσά τους. Συνήθως συναντάμε μεταξύ 20 και 24 αυλακιών σε κάθε κίονα, ενώ 24 είναι η κατά προτίμηση κλασική διαρρύθμιση.
Το κιονόκρανο είναι λεπτεπίλεπτο, στηρίζεται πάνω στον αστράγαλο, μια λεπτή πλάκα μεταξύ του κίονα και του κιονόκρανου. Έχει πολλά και φαρδιά διακοσμητικά ανάγλυφα και καταλήγει στους κοχλίες δεξιά και αριστερά, πάνω στους οποίους στηρίζεται ένας λεπτός άβακας διακοσμημένος με κυματισμούς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιοελληνικοί και ρωμαϊκοί αρχιτεκτονικοί ρυθμοί
Βούλγαρη Κουφονησίων
Η Βούλγαρη είναι ακατοίκητη νησίδα των Κυκλάδων η οποία βρίσκεται ανατολικά της Κέρου σε απόσταση 90 μέτρων από τις ακτές της. Αναφέρεται επίσημα το 2001 να προσαρτάται στην κοινότητα Κουφονησίων. Ανήκει στη δημοτική ενότητα Κουφονησίων του δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες των Κουφονησίων
Ατζάιλ διαχείριση
Με τον όρο Ατζάιλ διαχείριση (Agile management), ή Ατζάιλ διαδικασία διαχείρισης, ή απλά Ατζάιλ αναφερόμαστε σε μια επαναληπτική, σταδιακή μέθοδο διαχείρισης του σχεδιασμού και κατασκευής δραστηριοτήτων μηχανικής, της τεχνολογίας των πληροφοριών, και άλλων επιχειρηματικών τομέων που στοχεύει στην παροχή νέων προϊόντων ή την ανάπτυξη υπηρεσιών σε ένα εξαιρετικά ευέλικτο και διαδραστικό τρόπο.
Η Ατζάιλ τεχνική Χ επίσης ονομάζεται και "ακραία διαχείριση της διαδικασίας" (extreme process management). Πρόκειται για μια παραλλαγή του επαναληπτικού κύκλου ζωή (iterative life cycle ) όπου τα παραδοτέα υποβάλλονται σε στάδια (φάσεις). Η κύρια διαφορά μεταξύ της Ατζάιλ και της επαναληπτικής ανάπτυξη είναι ότι η Ατζάιλ μέθοδος αναπτύσσει μικρά τμήματα των παραδοτέων σε κάθε κύκλο παράδοσης (επανάληψη) [3], ενώ επαναληπτικές μεθόδους αναπτύσσουν το σύνολο των παραδοτέων με την πάροδο του χρόνου, ολοκληρώνοντας τους κοντά στο τέλος του έργου. Τόσο η Ατζάιλ όσο και ευκίνητη μέθοδοι αναπτύχθηκαν ως αντίδραση σε διάφορα εμπόδια που εμφανίζονταν στις περισσότερες διαδοχικές μορφές οργάνωσης έργου. Για παράδειγμα, καθώς τα τεχνολογικά έργα μεγαλώνουν σε πολυπλοκότητα, οι τελικοί χρήστες τείνουν να έχουν δυσκολία καθορισμού των μακροπρόθεσμων απαιτήσεων, χωρίς να είναι σε θέση να δουν τα προοδευτικά πρωτότυπα. Τα έργα που αναπτύσσονται σε επαναλήψεις μπορεί να συγκεντρώνουν συνεχώς ανατροφοδοτήσεις για να βελτιώσουν τις εν λόγω απαιτήσεις. Σύμφωνα με τον Ζαν Λουπ Ρισέ (Jean-Loup Richet) (του Research Fellow στο ESSEC Ινστιτούτο Στρατηγικών Καινοτομίας & Υπηρεσίες) "αυτή η προσέγγιση μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός αποτελεσματικά για τα προϊόντα μη λογισμικού και για τη διαχείριση του έργου σε γενικές γραμμές, ιδίως στους τομείς της καινοτομίας και της αβεβαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοίκηση και Διαχείριση Έργων Κατηγορία:Μεθοδολογία ανάπτυξης λογισμικού
Τρεβωνιανός Γάλλος
Ο Γάιος Βίβιος Αφίνιος Τρεβωνιανός Γάλλος (206 - Αύγουστος 253) ) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 251 μ.Χ. έως το 253 μ.Χ. Συναυτοκράτοράας του ήταν ο Βολουσιανός.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τρεβωνιανός γεννήθηκε στην Ιταλία, σε μια οικογένεια με καταγωγή από Ετρούσκους συγκλητικούς. Απέκτησε δύο παιδιά από τον γάμο του με την Αφινία Γεμίνα Βαιβιανή (Afinia Gemina Baebiana), τον Γάιο Βίβιο Βολουσιανό, αργότερα συναυτοκράτορα, και μια κόρη, τη Βιβία Γάλλα. Η πρώιμη σταδιοδρομία του ήταν ένα τυπικό cursus honorum (θέσεις κρατικών λειτουργών που προορίζονταν για συγκλητικούς), με πολλές τοποθετήσεις σε αξιώματα, τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά. Υπήρξε αναπληρωματικός ύπατος και το 250 διορίστηκε διοικητής της ρωμαϊκής επαρχίας της Μοισίας, κάτι που δείχνει την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα Δέκιου σε αυτόν. Στη Μοισία ο Τρεβωνιανός ήταν βασικός συντελεστής στην απόκρουση των συχνών εισβολών από τις γοτθικές φυλές του Δούναβη και έγινε δημοφιλής στο στρατό, πράγμα που καταδεικνύεται κατά τη σύντομη βασιλεία του από την επίσημη εικόνα του: στρατιωτικό κούρεμα, σωματική διάπλαση μονομάχου, εκφοβιστική στάση (εικόνα αριστερά).
Η άνοδός του στην εξουσία
Τον Ιούνιο του 251 ο αυτοκράτορας Δέκιος και ο γιος του συναυτοκράτορας Ερέννιος Ετρούσκος σκοτώθηκαν στη μάχη της Αβρίττου (λατ. Abritus) από τους Γότθους. Σύμφωνα με φήμες που υποστηρίζονται και από τον Δέξιππο (σύγχρονος Έλληνας ιστορικός) και τον δέκατο τρίτο Σιβυλλικό χρησμό, η αποτυχία του Δέκιου οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στον Τρεβωνιανό ο οποίος είχε συνωμοτήσει με τους εισβολείς. Σε κάθε περίπτωση, όταν ο στρατός άκουσε την είδηση ανακήρυξε αυτοκράτορα τον Τρεβωονιανό, μαζί με τον Οστιλιανό, επιζώντα γιο του Δέκιου, που όδευε για τον αυτοκρατορικό θρόνο της Ρώμης. Η αντίδραση του στρατού, και το γεγονός ότι ο Τρεβωνιανός φαίνεται να είχε καλές σχέσεις με την οικογένεια του Δέκιου, κάνει τον ισχυρισμό του Δέξιππου να φαίνεται απίθανος. Ο Τρεβωνιανός δεν υποχώρησε από την πρόθεσή του να γίνει αυτοκράτορας, αλλά αποδέχθηκε τον Οστιλιανό ως συναυτοκράτορα, ίσως για να αποφύγει τον κίνδυνο ενός άλλου εμφύλιου πολέμου.
thumb|left|Χάλκινο άγαλμα του Τρεβωνιανού που χρονολογείται στα χρόνια της βασιλείας του, το μοναδικό ανέπαφο χάλκινο ρωμαϊκό άγαλμα του 3ου αιώνα([[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό) ]]
Στην προσπάθειά του να διασφαλίσει τη θέση του στη Ρώμη και να σταθεροποιήσει την κατάσταση στα σύνορα του Δούναβη, ο Τρεβωνιανός συνήψε ειρήνη με τους Γότθους. Σύμφωνα με τους όρους της ειρήνης, επετράπη στους Γότθους να εγκαταλείψουν τη ρωμαϊκή επικράτεια, διατηρώντας παράλληλα τους αιχμαλώτους και τα λάφυρά τους. Επιπλέον συμφωνήθηκε να τους καταβάλλεται ετήσια επιχορήγηση. Φτάνοντας στη Ρώμη, η ανακήρυξη του Τρεβωνιανού επικυρώθηκε επισήμως από τη Σύγκλητο, με το γιο του Βολουσιανό να ορίζεται Καίσαρας. Στις 24 Ιουνίου το 251 ο Δέκιος θεοποιήθηκε αλλά, από τις 15 Ιουλίου, ο Οστιλιανός εξαφανίζεται από την ιστορία. Είναι πιθανό ότι ο τελευταίος πέθανε κατά τη διάρκεια της επιδημίας πανώλης που έπληττε τη Ρώμη εκείνη την εποχή. Πρόθυμος να εμφανίσει τον εαυτό του κατάλληλο για τη θέση και να κερδίσει τη δημοτικότητα των πολιτών, ο Τρεβωνιανός γρήγορα αντιμετώπισε την επιδημία παρέχοντας ταφή για τα θύματά της, ακόμη και στους φτωχούς.
Ο Τρεβωνιανός ίσως επίσης διέταξε ασυντόνιστους τοπικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών, η μόνη ένδειξη αυτού του ισχυρισμού είναι η φυλάκιση του Πάπα Κορνήλιου το 252.
Το τέλος
Δεδομένου ότι ο στρατός δεν ήταν πια ευχαριστημένος με τον αυτοκράτορα, οι στρατιώτες ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Αιμιλιανό. Με έναν σφετεριστή να απειλεί τον θρόνο του, ο Τρεβωνιανός προετοιμάστηκε για πόλεμο. Ανακάλεσε διάφορες λεγεώνες και διέταξε οι ενισχύσεις να επιστρέψουν στη Ρώμη από τη Γαλατία, κάτω από τις εντολές του μελλοντικού αυτοκράτορα Βαλεριανού. Παρά τις διευθετήσεις αυτές, ο Αιμιλιανός εκστράτευσε δια μέσου της Ιταλίας και συνάντησε τον Τρεβωνιανό στην Ιντέραμνα (σύγχρονο Τέρνι), πριν από την άφιξη του Βαλεριανού. Δεν είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς συνέβη. Μεταγενέστερες πηγές υποστηρίζουν ότι μετά την πρώτη ήττα, ο Τρεβωνιανός και ο Βολουσιανός δολοφονήθηκαν από τα στρατεύματά τους ή πως ο Τρεβωνιανός δεν πρόλαβε να αντιμετωπίσει τον Αιμιλιανό γιατί ο στρατός του προσχώρησε στον σφετεριστή. Σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος και ο Βολουσιανός σκοτώθηκαν τον Αύγουστο του 253.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Μοισία
Ραρμπ
μικρογραφία| Καλλιέργεια ζαχαρότευτλων σε μεγάλα επίπεδα χωράφια του κάμπου. Το Ραρμπ (μερικές φορές Γκαρμπ, στα αραβικά : غرب "δυτικά") είναι μια ιστορική και γεωγραφική περιοχή στο βόρειο Μαρόκο. Αυτή είναι μια μεγάλη πεδιάδα, μια περιοχή περίπου έξι χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων στο κεντρικό Μαρόκο, στα βορειοανατολικά του Ραμπάτ και βορειοδυτικά του Μεκνές, που συνορεύει με τον Ατλαντικό Ωκεανό και τους λόφους του προ- Ριφ.
Ιστορία
Ο Ιμπίν Χαντούν - ιστορικός και διπλωμάτης της Βόρειας Αφρικής από τον 14ο και 15ο αιώνα - έχει περιγράψει:
« [ο χαλίφης των Αλμοχάντ] εγκατέστησε τον Ριάχ στο Χαμπτ και τον Τζοχέμ στην Ταμέσνα, μια απέραντη πεδιάδα που εκτείνεται από το Σαλέ μέχρι το Μαρόκο »
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαρόκου
Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας
Το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας (Ιταλικά: Università degli Studi di Firenze) είναι ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης στην Φλωρεντία της Ιταλίας. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας. Αποτελείται από 12 σχολές και έχει περίπου 60.000 φοιτητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ιταλία
Μητροπολιτική περιοχή Νυρεμβέργης
Η μητροπολιτική περιοχή Νυρεμβέργης (γερμανικά: Metropolregion Nürnberg) περιλαμβάνει 3,5 εκατομμύρια κατοίκους σε 21.800 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Με ακαθάριστο εγχώριο προϊόν που αγγίζει τα 134 δισεκατομμύρια ευρώ και περίπου 1,9 εκατομμύρια εργαζομένους, αυτή η μητροπολιτική περιοχή είναι ένας από τους ισχυρότερους οικονομικούς τομείς στη Γερμανία. Στη λεγόμενη περιοχή της Νυρεμβέργης, το κεντρικό τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής, εμπεριέχει 2,5 εκατομμύρια κατοίκους, εξ αυτών περίπου 1,2 εκατομμύριο εργαζόμενους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βαυαρίας Νυρεμβεργης
Ελπίδα Σταθάτου
Η Ελπίδα Σταθάτου (Αθήνα, 1986) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτιδα, η οποία επαγγελματικά δραστηριοποιείται στη Βρετανία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της.
Κατάγεται από την Κεφαλονιά και ζει στο Λονδίνο.
Καριέρα
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική, μετακόμισε στη Βρετανία και έλαβε πτυχίο υποκριτικής από το κολλέγιο Regent’s College (diploma in acting), όπως επίσης και μεταπτυχιακό δίπλωμα στην ηθοποιία από το κολλέγιο The Bridge Theatre Company.
Ασκεί θεατρική και σκηνοθετική δραστηριότητα μεταξύ Βρετανίας και Ελλάδας, ενώ παράλληλα έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις σε σκηνές και φεστιβάλ του εξωτερικού και σε ταινίες μικρού μήκους. Έπαιξε στο έργο «Στεγόσαυρος», ένα έργο - μονόλογος, με θέμα τις συναισθηματικές και διατροφικές διαταραχές, το οποίο απέσπασε θετικές κριτικές στο Λονδίνο και στο Εδιμβούργο.