cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι Μανδαρίνοι
Υπόθεση
Το 1947, ο Ανρί αποφάσισε να δημοσιεύσει ένα άρθρο που κατήγγειλε τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Σοβιετική Ένωση γεγονός που οδήγησε την εφημερίδα του να διακόψει τους δεσμούς με το S.R.L. και τη σχέση με τον μέντορά του να διαρραγεί. Την ίδια εποχή η σχέση του Ανρί με την Πωλ, που γίνεται όλο και πιο δύσκολη, τελειώνει οριστικά και αυτός αρχίζει μια σχέση με τη Ζοζέτ, μια πολύ νεαρή γυναίκα, την οποία γνώρισε σε δείπνο και που η μητέρα της τον διαβεβαιώνει για την οικονομική της υποστήριξη για να ανεβάσει το έργο που μόλις έγραψε με αντάλλαγμα τον κύριο ρόλο για την κόρη της. Το πάθος του Ανρί για τη Ζοζέτ αυξάνεται, εγκαταλείπει τους παλιούς του φίλους και φαίνεται να αρνείται τα ιδανικά του μέχρι την ημέρα που ανακαλύπτει ότι η Ζοζέτ και η μητέρα της ήταν ύποπτες για συνεργασία με τους Γερμανούς.
Από την πλευρά της, η Αν Ντυμπρέιγ, με αφορμή ένα επαγγελματικό ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες, γνωρίζει έναν συγγραφέα από το Σικάγο, τον Λούις Μπρόγκαν, τον οποίο ερωτεύεται με πάθος μετά από πολλά χρόνια ήσυχης και μάλλον πλατωνικής ζωής στο πλευρό του συζύγου της. Είναι μια έντονη περίοδος συμβίωσης για τους δύο ερωτευμένους που πρέπει να χωρίσουν μετά από λίγους μήνες. Η Αν επιστρέφει στη Γαλλία, υποσχόμενη να επιστρέψει τον επόμενο χρόνο.
Σχολιασμός
Το κεντρικό θέμα του μυθιστορήματος είναι η περιγραφή του ρόλου των Γάλλων διανοούμενων που συμμετέχουν σε πολιτικούς αγώνες και τα μέσα δράσης τους για τη διάδοση των ιδεών τους σε μια κοινωνία που έχει καταστραφεί από τον πόλεμο και την ανακάλυψη του Ολοκαυτώματος, έχει επίγνωση των συνεπειών των βομβαρδισμών της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι και πρέπει να τοποθετηθεί σε σχέση με τις νέες μεγάλες ισορροπίες που θα κυριαρχήσουν στον κόσμο τα επόμενα χρόνια.
Το έργο αναπλάθει ζωντανά τη μεταπολεμική ατμόσφαιρα στο Παρίσι. Περιγράφει αναλυτικά τα συναισθήματα των χαρακτήρων, τις ελπίδες, τις αμφιβολίες, τα αισθήματα ενοχής τους (να ζουν και να ελπίζουν ενώ τόσοι πολλοί φίλοι τους στην αντίσταση ή στα στρατόπεδα είναι νεκροί ή αν ζουν δεν είναι παρά η σκιά του εαυτού τους), τις ψευδαισθήσεις και τις απογοητεύσεις τους.
Όταν κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα, ο εκδότης είχε τυπώσει στο οπισθόφυλλο ότι το μυθιστόρημα δεν περιέχει αυτογραφικά στοιχεία. Ωστόσο, το έργο είναι σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένο από τη ζωή της Σιμόν ντε Μποβουάρ και των φίλων της. Η Αν Ντυμπρέιγ είναι μια διανοούμενη γυναίκα παρούσα στο πλευρό του συζύγου της, συγγραφέα πολιτικά στρατευμένου στην αριστερά, που φαίνεται να είναι ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Ο Ανρί Περόν παραπέμπει ξεκάθαρα στον Αλμπέρ Καμύ που ίδρυσε την ανεξάρτητη παράνομη καθημερινή εφημερίδα Combat το 1943 και ήταν πολύ κοντά με τον Σαρτρ από το 1944.
Με τον ίδιο τρόπο, η διαμάχη μεταξύ Ντυμπρέιγ και Περόν παραπέμπει σε πραγματικό γεγονός που συνέβη μεταξύ του Σαρτρ και του Καμύ το 1952 μετά τη δημοσίευση ενός άρθρου του πρώτου που επιτίθεται στον δεύτερο. Μέσα από το μυθιστόρημά της, η Μποβουάρ αναφέρεται επίσης στην παθιασμένη σχέση της με τον Νέλσον Άλγκρεν, στον οποίο είναι αφιερωμένο το βιβλίο, που αναγνωρίζεται εύκολα στον χαρακτήρα του Λούις Μπρόγκαν. Ανάμεσα στα αυτοβιογραφικά στοιχεία είναι και η αφήγηση του ταξιδιού που έκαναν μαζί στη Λατινική Αμερική, η σημασία του δαχτυλιδιού που πρόσφερε ο Μπρόγκαν/Άλγκρεν στην Αν/Μποβουάρ (και με το οποίο είναι θαμμένη) κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Ιογενής αιμορραγικός πυρετός
Οι ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί είναι μια ετερογενής ομάδα ασθενειών των ζώων και των ανθρώπων στις οποίες ο πυρετός και η αιμορραγία προκαλούνται από ιογενή λοίμωξη. Οι αιμορραγικοί πυρετοί μπορεί να προκληθούν από πέντε διακριτές οικογένειες ιών RNA: τις οικογένειες Filoviridae, Flaviviridae, Rhabdoviridae και αρκετές οικογένειες μέλη της τάξης Bunyavirales όπως οι Arenaviridae και Hantaviridae. Όλοι οι τύποι αιμορραγικού πυρετού χαρακτηρίζονται από πυρετό και αιμορραγικές διαταραχές και όλοι μπορούν να εξελιχθούν με υψηλό πυρετό, καταπληξία και θάνατο σε πολλές περιπτώσεις. Μερικοί από τους υπαίτιους ιούς προκαλούν σχετικά ήπιες ασθένειες, όπως η επιδημία της σκανδιναβικής νεφροπάθειας (ένας χανταϊός), ενώ άλλοι, όπως ο ιός Έμπολα, μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή, απειλητική για τη ζωή ασθένεια.
Σημεία και συμπτώματα
Τα σημεία και τα συμπτώματα των αιμορραγικών πυρετών περιλαμβάνουν (εξ ορισμού) πυρετό και αιμορραγία:
Η σοβαρότητα των συμπτωμάτων ποικίλλει ανάλογα με τον τύπο του ιού. Το «σύνδρομο αιμορραγικού πυρετού» (διαρροή τριχοειδών, αιμορραγική διάθεση και κυκλοφορικός ανταπόκριση που οδηγεί σε πτώση της πίεσης) εμφανίζεται στην πλειονότητα των ατόμων με αιμορραγικούς πυρετούς από φιλοϊό (π.χ. Έμπολα και ιό Μάρμπουργκ), αιμορραγικό πυρετό Κριμαίας-Κονγκό (CCHF) και στους Νοτιοαμερικανικούς αιμορραγικούς πυρετούς που προκαλούνται από αρεναϊούς, αλλά μόνο σε μια μικρή μειοψηφία ασθενών με δάγγειο πυρετό ή πυρετό της ρηξιγενούς κοιλάδας.
Αίτια
Πέντε οικογένειες ιών RNA έχουν αναγνωριστεί ότι μπορούν να προκαλέσουν αιμορραγικούς πυρετούς.
Πρόληψη
Με εξαίρεση το εμβόλιο για τον κίτρινο πυρετό και τα εμβόλια για τον Έμπολα, τα εμβόλια για ιούς που προκαλούν αιμορραγικούς πυρετούς γενικά δεν είναι διαθέσιμα. Η προφυλακτική (προληπτική) ριμπαβιρίνη μετά την έκθεση μπορεί να είναι αποτελεσματική για ορισμένες λοιμώξεις από μπουνιαϊούς και αρεναϊούς.
Οι οδηγίες απομόνωσης των αιμορραγικών πυρετών υπαγορεύουν ότι όλοι οι ασθενείς με ιογενή αιμορραγικό πυρετό (με εξαίρεση τους ασθενείς με δάγκειο πυρετό) πρέπει να φροντίζονται χρησιμοποιώντας αυστηρές προφυλάξεις επαφής, όπως υγιεινή των χεριών, διπλά γάντια, ρόμπες, καλύμματα παπουτσιών και ποδιών και ασπίδα προσώπου ή γυαλιά. Οι ιοί Λάσσα, CCHF, Έμπολα και Μάρμπουγκ μπορεί να είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε ενδονοσοκομειακή εξάπλωση. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται προφυλάξεις για αερομεταφερόμενες λοιμώξεις, συμπεριλαμβανομένου, τουλάχιστον, μιας δοκιμασμένης αναπνευστικής συσκευής με φίλτρο HEPA (όπως μια μάσκα N-95), μιας αναπνευστικής συσκευής καθαρισμού αέρα που λειτουργεί με μπαταρία ή ενός αναπνευστήρα αέρα με θετική πίεση που φοριέται από προσωπικό που βρίσκεται σε απόσταση 1,8 μέτρων (έξι πόδια) από έναν ασθενή με αιμορραγικό πυρετό. Ομάδες ασθενών θα πρέπει να συγκεντρώνονται (απομονώνονται) σε ξεχωριστό κτίριο ή θάλαμο με απομονωμένο σύστημα διαχείρισης αέρα. Η απολύμανση του περιβάλλοντος συνήθως πραγματοποιείται με υποχλωριώδη (π.χ. χλωρίνα) ή φαινολικά απολυμαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες
Πανταζής Σταμούλης
Ο Πανταζής Σταμούλης (1888 - 12 Δεκεμβρίου 1961) του Νικολάου ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αργαλαστή το 1888. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, μετεκπαιδεύτηκε στην Ελβετία και άσκησε το επάγγελμα του γιατρού στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Διετέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου του Βόλου. Εκλέχθηκε βουλευτής Βόλου για πρώτη φορά το 1933 και επανεξελέγη βουλευτής Λάρισας το 1935 με το Λαϊκό Κόμμα και το 1936 με τη Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση. Το 1946 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λάρισας με τον Συνδυασμό Εθνικού Κόμματος Ελλάδος (Ζέρβα) και δεν εξελέγη, καθώς έλαβε μόλις 5 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής Βόλου με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952. Απεβίωσε αιφνιδίως τον Δεκέμβριο του 1961.
Βαγγέλης Τζόλος
Ο Ευάγγελος «Βαγγέλης» Τζόλος (εναλλακτική ορθογραφία: Βαγγέλης Τζόλλος) (γενν. 14 Αυγούστου 1991) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ για τον Ιωνικό Νίκαιας.
Πανταζής Σταμούλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βόλου Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Βαγγέλης Τζόλος
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Τζόλος ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του παίζοντας στην ΑΕΚ το 2009. Μετά από 4 χρόνια συμμετοχής στον σύλλογο, εντάχθηκε στον Φιλαθλητικό.
Το 2014, ο Τζόλος πήγε στον Ίκαρο Καλλιθέας της Β' Εθνικής. Οι καταπληκτικές εμφανίσεις του με τον σύλλογο τράβηξαν το ενδιαφέρον πολλών άλλων συλλόγων και τελικά πήγε στον Εθνικό Πειραιά της Α2 Εθνικής. Ο Τζόλος ήταν ο εφεδρικός πόιντ γκαρντ της ομάδας, πίσω από τον Φώτη Βασιλόπουλο, και βοήθησε την ομάδα του να τερματίσει στην 3η θέση της κανονικής περιόδου και στην 4η θέση της γενικής τελικής βαθμολογίας του πρωταθλήματος. Στις 22 Ιουλίου 2016, ο Τζόλος εντάχθηκε στην νεοφώτιστη στην κορυφαία κατηγορία της Α1 Εθνικής ομάδα της Κύμης.
Ο Τζόλος εντάχθηκε στην νέα εφεδρική ομάδα του Ολυμπιακού στην Α2 Εθνική, τον Ολυμπιακό Β, για την περίοδο 2019-20. Την επόμενη χρονιά πήγε στον Κόροιβο, έχοντας κατά μέσο όρο 13 πόντους, 3,5 ριμπάουντ και 3,5 ασίστ ανά αγώνα. Επέστρεψε στην Α1 Εθνική, υπογράφοντας στον Ιωνικό στις 29 Νοεμβρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαθλητικού Ζωγράφου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Β΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερμή Αγιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιακού Β - Αναπτυξιακής Ομάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Αδριανός και Εύβουλος
Οι Άγιοι Αδριανός Βαταναίας και Εύβουλος είναι Χριστιανοί μάρτυρες που μαρτύρησαν το έτος 308 μ.Χ. στην Παράλιο Καισάρεια της Παλαιστίνης.
Ο Αδριανός ξεκίνησε από τη Βαταναία των Αγίων Τόπων, συνταξιδεύοντας με τον Εύβουλο, προκειμένου να επισκεφθούν και να βοηθήσουν τη χριστιανική κοινότητα στην Παράλιο Καισάρεια. Φθάνοντας στις πύλες της πόλεως, ερωτήθηκαν για τον σκοπό της επισκέψεώς τους και είπαν την αλήθεια, για την οποία αμέσως συνελήφθηκαν και φυλακίσθηκαν από τους φρουρούς, σύμφωνα με τις διαταγές του βάναυσου Ρωμαίου κυβερνήτη Φιρμιλιανού, ο οποίος στη συνέχεια τους βασάνισε.
Στις 5 Μαρτίου 308 ο Αδριανός ρίφθηκε σε ένα λιοντάρι στο αμφιθέατρο της Καισαρείας. Το λιοντάρι τον λάβωσε, αλλά δεν τον σκότωσε, οπότε ο Αδριανός εκτελέσθηκε μετά στα γρήγορα με ξίφος. Δύο ημέρες αργότερα, ο δικαστής καταδίκασε τον Εύβουλο στην ίδια μοίρα, αλλά του προσέφερε την ευκαιρία να αφεθεί ελεύθερος αν θυσίαζε σε ένα και μόνο είδωλο. Ο Εύβουλος αρνήθηκε, οπότε μαρτύρησε αυθημερόν.
Οι Αδριανός και Εύβουλος υπήρξαν οι τελευταίοι χρονικά από τους πολλούς μάρτυρες που σκοτώθηκαν κατά τα 12 έτη διωγμών στην Καισάρεια της Παλαιστίνης. Ανακηρύχθηκαν άγιοι και τιμώνται τόσο από τη Ρωμαιοκαθολική όσο και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Από την πρώτη τιμώνται στις ημερομηνίες του θανάτου τους (ο Αδριανός στις 5 Μαρτίου και ο Εύβουλος στις 7 Μαρτίου), ενώ από τη δεύτερη στις 3 Φεβρουαρίου.
Ο άλλος Χριστιανός Εύβουλος
Εκτός από τους άλλους αρχαίους Έλληνες που είχαν το όνομα Εύβουλος, ένας ακόμα Χριστιανός Εύβουλος μνημονεύεται στο τέλος της Β΄ προς Τιμόθεον επιστολής του Αποστόλου Παύλου (δ΄ 21).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα
Άμστερνταμ (δήμος)
O δήμος του Άμστερνταμ (ολλανδικά: Gemeente Amsterdam), από την 1η Μαΐου 2010, διαιρείται σε 7 αστικά διαμερίσματα (stadsdelen), που πήραν τις ονομασίες τους από τη γεωγραφική τους θέση: Κέντρο (Centrum), Βόρειο (Noord), Νοτιοανατολικό (Zuidoost), Δυτικό (West), Νέο-Δυτικό (Nieuw West), Νότιο (Zuid) και Ανατολικό (Oost). Πριν το 2010, υπήρχαν 14 διαμερίσματα, από τα οποία τρία παρέμειναν ως είχαν, ενώ τα υπόλοιπα συγχωνεύτηκαν σε τέσσερα νέα. Υπάρχει ακόμη ένα διαμέρισμα, η Δυτική Πύλη (Westpoort), που δεν διαθέτει δικό του σχήμα, αλλά διοικείται απ’ευθείας από την ολλανδική κυβέρνηση.
Είναι οργανωμένα ως ξεχωριστοί μικροσκοπικοί δήμοι και διατηρούν σε σημαντικό βαθμό την αυτονομία τους. Η οργάνωση και η διοίκησή τους είναι εντελώς πρωτοποριακή και, η ονοματολογία που χρησιμοποιείται δεν είναι παρόμοια με εκείνη των άλλων ευρωπαϊκών πόλεων. Υπάρχει, βέβαια, κάποια αντιστοιχία, αλλά οι δικαιοδοσίες τους έχουν να κάνουν με το κεντρικό μοντέλο διοίκησης, που είναι αρκετές φορές περίπλοκο και καθαρά «ολλανδικό».
Πάντως, το συγκεκριμένο μοντέλο διοίκησης βρίσκεται σε συνεχή δυναμική κατάσταση, αλλάζει δηλαδή κατά καιρούς, σε μια προσπάθεια να βελτιώνονται οι παρεχόμενες υπηρεσίες. Ήδη στο Ρότερνταμ, που εφαρμόζει το ίδιο μοντέλο με το Άμστερνταμ, έχουν προταθεί σημαντικές αλλαγές για το μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ολλανδίας
Έρβιν Πανόφσκι
Ο Έρβιν Πανόφσκι (Erwin Panofsky, Ανόβερο, 30 Μαρτίου 1892 - Πρίνστον, 14 Μαρτίου 1968) ήταν διακεκριμένος Γερμανός ιστορικός τέχνης, γνωστός κυρίως για το έργο του πάνω στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή τέχνη και τη συνεισφορά του στην εικονολογία. Ξεκίνησε σπουδές νομικής στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, σύντομα όμως στράφηκε στην ιστορία της Τέχνης. Η διδακτορική του διατριβή είχε ως θέμα τη συσχέτιση του έργου του Άλμπρεχτ Ντύρερ με την ιταλική σχολή. Το 1926 διορίστηκε τακτικός καθηγητής ιστορίας της τέχνης στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου έχοντας νωρίτερα ολοκληρώσει υφηγεσία με θέμα τον Μιχαήλ Άγγελο.
Το 1934 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου αργότερα απέκτησε και την αμερικανική υπηκοότητα και διορίστηκε καθηγητής στο Πρίνστον και στο Χάρβαρντ. Το 1939 δημοσίευσε τις Μελέτες Εικονολογίας (πρωτότυπος τίτλος Studies in Iconology: Humanist Themes in the Art of the Renaissance) όπου αναλύει τη διάκριση μεταξύ εικονογραφίας και εικονολογίας. Κατά τον Πανόφσκι, η πρώτη διασαφηνίζει το θέμα ενός έργου τέχνης με αναφορά σε λογοτεχνικές και άλλες πηγές, ενώ η δεύτερη στοχεύει στην ερμηνεία της σύνθεσης, στην ανάλυση των συμβολισμών και του νοήματος του έργου, μελετώντας συνολικά το πολιστικό και πνευματικό υπόβαθρο που το γεννά. Ειδικότερα, ο Πανόφκσι σκιαγραφεί τρία στάδια της μεθόδου του: την λεγόμενη προ-εικονογραφική περιγραφή που περιγράφει σε πρώτο επίπεδο τα δεδομένα της σύνθεσης, την εικονογραφική ανάλυση και την εικονολογική ερμηνεία.
Το έργο του για την πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική (Early Netherlandish Painting) ξεχωρίζει για την λεπτομερή εικονογραφική του ανάλυση, εστιάζοντας στη σταδιακή ενσωμάτωση των χριστιανικών συμβόλων στη ρεαλιστική απεικόνιση του κόσμου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Αντρέα Μορίσκο
Ο Αντρέα Μορίσκο ήταν Γενουάτης πειρατής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στο Αιγαίο Πέλαγος κατά τα τέλη του 13ου αιώνα, ενώ το 1304 τάχθηκε στην υπηρεσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ως ναύαρχος και κουρσάρος, ήταν ενεργός για λογαριασμό των Βυζαντινών έως το 1308, όταν και πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε στην Κύπρο.
Βιογραφία
Ο Μορίσκο ήταν Γενουάτης πειρατής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε, τουλάχιστον, από το 1279, ενώ είχε επιτυχή σταδιοδρομία πολεμώντας εναντίον, τόσο των Τούρκων, όσο και των Ενετών. Στα τέλη του 1304, ο Μορίσκο με τα δύο καράβια του τάχθηκε στην υπηρεσία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, ο οποίος του έδωσε το αξίωμα του βεστιάριου. Οι Ενετοί ως αντίποινα του επιτέθηκαν κι έκαψαν ένα από τα πλοία του, ωστόσο, το 1305, ο ίδιος επιτέθηκε στο νησί της Τενέδου, το οποίο, με την βοήθεια ορισμένων διερχόμενων Γενουάτικων πλοίων, ανέκτησε για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας.
Εκείνη την περίοδο, οι Βυζαντινοί ενεπλάκησαν σε πόλεμο εναντίον των μισθοφόρων της Καταλανικής Εταιρείας, τους οποίους είχαν καλέσει για πόλεμο εναντίον των Τούρκων, ωστόσο, πλέον, είχαν στραφεί εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Σε εκείνο τον πόλεμο, ο Μορίσκο ενίσχυσε την πόλη της Μαδύτου, η οποία πολιορκείτο από τους Καταλανούς, με τρόφιμα, ενώ απέτρεψε ορισμένους Τούρκους συμμάχους των Καταλανών από το να επιστρέψουν στην Μικρά Ασία δια του Ελλήσποντου—μια μάλλον αμφισβητούμενη επιτυχία, καθώς οι Τούρκοι προχώρησαν σε λεηλασία της Βυζαντινής επαρχίας της Θράκης, ως απάντηση. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε, ο Ανδρόνικος Β΄ κατέστησε τον Μορίσκο ναύαρχο, ενώ παραχώρησε στον ίδιο και τον αδερφό του, Λοντοβίκο, τα νησιά της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κάσσου ως φέουδα.
Στην διάρκεια μιας εκ των μαχών του ενάντια στους Καταλανούς στην Θάλασσα του Μαρμαρά, ηττήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Καταλανούς, ωστόσο πέτυχε να εξαγοράσει την ελευθερία του και να επιστρέψει στην Τένεδο. Το 1306, επέστρεψε στην δράση, ενώ μαζί με τους Γενουάτες συμμάχους των Βυζαντινών συμμετείχε στην ανεπιτυχή πολιορκία της Καλλίπολη, η οποία κρατείτο από τους Καταλανούς. Το 1307 και το 1308, μαζί με άλλους υποστηριζόμενους από τους Βυζαντινούς πειρατές, ο Μορίσκο δραστηριοποιήθηκε στο Αιγαίο, επιτιθέμενος σε Ενετικά πλοία στα ανοιχτά της Πελοποννήσου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Ιταλοί πειρατές Κατηγορία:Γενουάτες Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρόδος Κατηγορία:Μεσαιωνικό Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
ΕΡΤ Καβάλας
250px|μικρογραφία|Η έδρα του σταθμού Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Καβάλας (ΕΡΤ Καβάλας) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός του νομού Καβάλας, και λειτουργεί υπό την εποπτεία της Γενικής Διεύθυνσης Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ. Το πρόγραμμά του είναι κυρίως ειδησεογραφικό.
Ιστορικό
Ξεκίνησε να εκπέμπει το 1949 από έναν παρατημένο ασύρματο που ήταν λάφυρο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Η ίδρυση του οφείλεται στον Ιούλιο Ρόκκο, ο οποίος ήταν στρατιώτης του Τάγματος Διαβιβάσεων της έβδομης Μεραρχίας Πεζικού όπου φιλοξενήθηκε ο σταθμός για έναν χρόνο στα υπόγειά της, στην οδό Κωνσταντινίδου Ποιητού. Πρώτη εκφωνήτρια ήταν η Τούλα Βαρβαρίδου (μετέπειτα Ρόκκου).
Το 1950, ο Στρατιωτικός Ραδιοφωνικός Σταθμός Καβάλας έτσι όπως αρχικά ονομαζόταν, μεταφέρθηκε σ' ένα νεοκλασικό κτίριο στη συνοικία του Αγίου Ιωάννου της Καβάλας (οικία Ραούλ) το οποίο σώζεται μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, απέκτησε και τη δεύτερη εκφωνήτρια του, τη Φρόσω Ευθυμιάδου. Το 1958 μετονομάστηκε σε Ραδιοφωνικό Σταθμό Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και μετακόμισε στο στρατόπεδο "Καρακώστα" στη συνοικία της Αγίας Παρασκευής, εκεί όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα.
Από τότε μέχρι το 2012 ο σταθμός εξέπεμπε στους 1.602 χιλιόκυκλους από έναν πομπό μεσαίων κυμάτων ισχύος 1KW. Το 1967 σταμάτησε να εκπέμπει από τα Βραχέα κύματα. Το 1987 εντάχθηκε στην ΕΡΤ και μετονομάστηκε σε ΕΡΑ Καβάλας. Η ΕΡΤ Καβάλας από τον Ιανουάριο του 1989 εκπέμπει και στα FM στους 96.3 MHz με κέντρο εκπομπής τη νήσο της Θάσου.
Από την 1η Ιουλίου του 1998, η ΕΡΤ Καβάλας συνεργάζεται μαζί με την ΕΡΤ Κομοτηνής και την ΕΡΤ Ορεστιάδας και μαζί δημιούργησαν και αποτελούν το δίκτυο Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης της ΕΡΑ.
Η ΕΡΤ Καβάλας μαζί με την ΕΡΤ Τρίπολης και την ΕΡΤ Κοζάνης ήταν οι μόνοι ραδιοφωνικοί σταθμοί της ΕΡΤ που σταμάτησαν την λειτουργία τους μετά την ανακοίνωση του κλεισίματος της ΕΡΤ λόγω τεχνικών προβλημάτων και ζημιών.
Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015, ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Καβάλας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Καβάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Αγχολυτικό
Το αγχολυτικό είναι μια μορφή φαρμάκου, του οποίου λειτουργία είναι να καταπραΰνει το άγχος. Τα αγχολυτικά δηλαδή είναι φάρμακα που καταπολεμούν τους αγχογονικούς παράγοντες που αυξάνουν το άγχος. Τα αγχολυτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των αγχωδών διαταραχών και των σχετικών συμπτωμάτων του στη ψυχολογία και τη σωματική υγεία ενός ανθρώπου.
Βενζοδιαζεπίνες
Η δράση των βενζοδιαζεπινών ξεκινά σχεδόν αμέσως μετά την λήψη τους. Αν και δεν εμφανίζουν σοβαρές παρενέργειες συνήθως, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ανάπτυξης ενός γρήγορου και μερικές φορές πολύ ισχυρού εθισμού σε αυτές. Ως εκ τούτου, οι βενζοδιαζεπίνες χρησιμοποιούνται συνήθως μόνο για μικρό χρονικό διάστημα, κυρίως για την θεραπεία κρίσεων πανικού ή σοβαρών ψυχασθενειών. Ένα άλλο πρόβλημα με τη χρήση βενζοδιαζεπινών είναι η πιθανότητα κάποιου ανθρώπου που υπέφερε παλαιότερα από εθισμό σε αυτές τις ουσίες να επανέλθει σε αυτή τη κακή συνήθεια.
Γνωστές βενζοδιαζεπίνες είναι η βρωμαζεπάμη, η λοραζεπάμη, η διαζεπάμη, η αλπραζολάμη, η κλοναζεπάμη, η οξαζεπάμη, η μιδαζολάμη και η καμαζεπάμη.
Αντικαταθλιπτικά
Τα αντικαταθλιπτικά χρησιμοποιούνται συχνά για τη θεραπεία των αγχωδών διαταραχών. Συχνά για να δείξουν επαρκή αποτελεσματικότητα ο πάσχοντας πρέπει να λάβει αντικαταθλιπτικά για κάποιο διάστημα που κυμαίνεται σε μερικές εβδομάδες. Είναι επομένως εν μέρει ακατάλληλα να χρησιμοποιηθούν για βραχυπρόθεσμη θεραπεία ή για επιλεκτική χρήση για την θεραπεία κρίσεων πανικού οξείας κλίμακας. Τα αντικαταθλιπτικά χωρίζονται σε διαφορετικές ομάδες δραστικών συστατικών που έχουν ορισμένες κοινές ιδιότητες.
Νευροληπτικά
Τα λεγόμενα χαμηλής ισχύος νευροληπτικά είναι άλλη μια ομάδα φαρμάκων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αγχολυτικούς σκοπούς. Λόγω των πιθανών παρενεργειών τους, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι αυτά τα φάρμακα είναι αρκετά ισχυρά ως προς την δράση τους, συνήθως τα νευροληπτικά είναι φάρμακα δεύτερης διαλογής για την θεραπεία αγχωδών διαταραχών. Ωστόσο, μπορούν να είναι η πρώτη επιλογή στην περίπτωση έντονων συμπτωμάτων άγχους στο πλαίσιο σοβαρών ψυχικών ή σωματικών ασθενειών. Γνωστά νευροληπτικά φάρμακα με αγχολυτική δράση είναι η προμεθαζίνη, η μελπερόνη και η πιπαμπερόνη.
Λοιπές φαρμακευτικές ουσίες
Υπάρχουν διάφορες άλλες φαρμακευτικές ουσίες και βότανα που χρησιμοποιούνται σαν αγχολυτικά. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα παρακάτω:
Υπάρχουν επίσης ορισμένα βότανα και άλλα παραδοσιακά αγχολυτικά, όπως η βαλεριάνα, η λεβάντα, το κάβα κάβα (αν και έχουν τεκμηριωθεί παρενέργειες στο ήπαρ, κάτι που έχει οδηγήσει σε απαγόρευση του σε κάποιες χώρες), το λουλούδι του πάθους, το χαμομήλι, τα βότανα Γιοχάνις και το θυμίαμα (σε λιβάνι).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγχολυτικά
Γιόχαν Γκέοργκ Άλμπρεχτσμπεργκερ
Ο Γιόχαν Γκέοργκ Άλμπρεχτσμπεργκερ (Johann Georg Albrechtsberger, Κλοστερνόιμπουργκ, 3 Φεβρουαρίου 1736 – Βιέννη, 7 Μαρτίου 1809), ήταν Αυστριακός συνθέτης, οργανίστας, θεωρητικός και μουσικοπαιδαγωγός του 18ου αιώνα. Ο Άλμπρεχτσμπεργκερ  θεωρείτο στην εποχή του, ίσως, ο πλέον περιζήτητος Ευρωπαίος καθηγητής μουσικής. Υπήρξε δάσκαλος αρμονίας και αντίστιξης του Μπετόβεν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλμπρεχτσμπεργκερ γεννήθηκε στην μικρή πόλη Κλοστερνόιμπουργκ της Αυστρίας, κοντά στη Βιέννη. Ξεκίνησε την μουσική ως χορωδός σε ηλικία επτά ετών. Ο πάστορας του ναού του Αγίου Μαρτίνου στη γενέτειρά του, παρατηρώντας το ταλέντο του αγοριού και την αξιόλογη επιμέλειά του και όντας ο ίδιος ένας εξαιρετικός μουσικός, του έδωσε τα πρώτα μαθήματα στο μπάσο κοντίνουο και ακόμη ένα μικρό εκκλησιαστικό όργανο όπου έπαιζε. Η φιλοδοξία του νεαρού Γιόχαν ήταν τόσο μεγάλη, που ο ίδιος δεν ξεκουραζόταν ούτε τις Κυριακές και τις αργίες.
Αργότερα σπούδασε εκκλησιαστικό όργανο κοντά στους Βενεδικτίνους μοναχούς του Αββαείου της πόλης Μελκ (Stift Melk). Η όμορφη σοπράνο φωνή του (δεν είχε υποστεί μεταφώνηση ακόμη) τράβηξε την προσοχή του μέλλοντος αυτοκράτορα Λεοπόλδου, ο οποίος εξέφρασε την υψηλή εκτίμησή του γι' αυτόν. Η βιβλιοθήκη του Αββαείου του έδωσε την ευκαιρία να μελετήσει τα έργα των Α. Καλντάρα (Α. Caldara), Περγκολέζι, Χαίντελ, κ.ά. Στα θεωρητικά είχε δασκάλους τους Λ. Πίτνερ (Leopold Pittner) και Γ. Μ. Μον (Georg Matthias Monn). Επίσης διδάχθηκε φιλοσοφία σε σεμινάριο Ιησουιτών στη Βιέννη και έγινε ένας από τους πολυμαθέστερους και ικανότερους χειριστές αντίστιξης της ηλικίας του. Από τους συμμαθητές του αξίζει να αναφερθούν οι Μ. Χάιντν (Michael Haydn) και Φ. Άουμαν (Franz Joseph Aumann).
Διορίστηκε οργανίστας στο Ράαμπ (Raab, σημερινό Γκιέρ της Ουγγαρίας) το 1755 και στο Μαρία Τάφερλ το 1757. Κατόπιν πήρε την θέση του Thurnermeister στο Αββαείο Μελκ, του διευθυντή χορωδίας στην Εκκλησία των Καρμηλιτών και το 1772 διορίστηκε οργανίστας στην αυτοκρατορική Αυλή της Βιέννης χάρη σε μεσολάβηση του Μότσαρτ. Τελικά πήρε τη θέση του αρχιμουσικού (Kapellmeister) στον καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου της Βιέννης, θέση που αντιπροσώπευε το ανώτατο εκκλησιαστικό μουσικό αξίωμα της αυτοκρατορίας.
Οι δημοσιευμένες συνθέσεις του, φωνητικές και οργανικές, είναι λίγες (27 από τις συνολικά 261). Από τις υπόλοιπες αδημοσίευτες, μερικές υπάρχουν μόνο σε χειρόγραφα, τα οποία φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη της Βιέννης (Gesellschaft der Musikfreunde).
Μεγάλος θεωρητικός
Η φήμη του Άλμπρεχτσμπεργκερ ως δεξιοτέχνη του εκκλησιαστικού οργάνου (θεωρείτο ως ο μεγαλύτερος, ίσως, οργανίστας του κόσμου, στην εποχή του ) και ως  θεωρητικού, προσείλκυσε στην Αυστριακή πρωτεύουσα πολύ μεγάλο αριθμό μαθητών, μερικοί από τους οποίους αργότερα έγιναν επιφανείς μουσικοί. Μεταξύ αυτών ήσαν οι Γ. Ν. Χούμελ (Johann Nepomuk Hummel), Ι. Μόσελες (Ignaz Moscheles), Τ. Φίλντ (John Field), Α. Καρτελιέρι (Antonio Casimir Cartellieri, Ά. Ράιχα (Anton Reicha) και Φ. Ξ. Μότσαρτ (Franz Xaver Mozart), γιος του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. thumb|350px|right|Αυτόγραφο χειρόγραφο παρτιτούρας τού Άλμπρεχτσμπεργκερ Όμως ο σπουδαιότερος όλων των μαθητών του υπήρξε αναμφίβολα ο Μπετόβεν. Ο Μπετόβεν είχε φθάσει στη Βιέννη το 1792 για να μελετήσει με τον Χάιντν, αλλά γρήγορα ενοχλήθηκε όταν το έργο του δεν έτυχε της προσοχής του Αυστριακού. Τότε ο ίδιος ο Χάιντν του συνέστησε τον Άλμπρεχτσμπεργκερ, ο οποίος ήταν φίλος του. Με τον Άλμπρεχτσμπεργκερ ο Μπετόβεν σπούδασε στη συνέχεια, αρμονία και αντίστιξη. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο νεαρός σπουδαστής παρατήρησε: «Υπομονή, επιμέλεια, επιμονή και ειλικρίνεια θα οδηγήσουν στην επιτυχία». Οι γνώσεις του Άλμπρεχτσμπεργκερ στην πολυφωνία είχαν ως βάση συνθέτες, από τον Παλεστρίνα μέχρι τον Μπαχ. Του τελευταίου μάλιστα είχε αντιγράψει ολόκληρο το έργο Το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο. Συνέχιση της διδασκαλίας του θεωρείται ότι μπορεί να εντοπιστεί στον μαθητή του Άντον Ράιχα, ο οποίος έγινε ο πρώτος καθηγητής αντίστιξης και φούγκας στο Ωδείο του Παρισιού από το 1818 έως το θάνατό του το 1836.
Ο Άλμπρεχτσμπεργκερ πέθανε στη Βιέννη και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Sankt Marxer Friedhof. Συνέθεσε γύρω στα 250 έργα, μεταξύ των οποίων 26 Λειτουργίες, 43 Ευχαριστήριους Ύμνους (Graduals), 34 Αποσπάσματα Ψαλμών (Offertoria),, 16 Μεγαλυνάρια (Magnificat), 120 και πλέον σονάτες για διάφορους συνδυασμούς οργάνων, 278 έργα για εκκλησιαστικό όργανο, κ.ά.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Οργανικά υπεροξείδια
δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ|Η γενική δομή ενός οργανικού υπεροξειδίου δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ|Η γενική δομή ενός οργανικού υδροϋπεροξειδίου. Με την μπλε σήμανση λειτουργική ομάδα δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ|Η γενική δομή ενός υπερεστέρα Τα οργανικά υπεροξείδια (αγγλικά: οrganic peroxides) είναι οργανικές ενώσεις που περιέχουν την υπεροξειδική γέφυρα (ROOR') ως λειτουργική ομάδα, όπου τα R, R΄ παριστάνουν υδροκαρβύλια ή άτομα υδρογόνου. Φυσικά, αν R = R΄= H προκύπτει το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), που ανήκει στα ανόργανα υπεροξείδια. Αν R΄ = H, οι ενώσεις που προκύπτουν λέγονται οργανικά υδροϋπεροξείδια. Οι υπερεστέρες έχουν γενική δομή RC(O)OΟR΄. Ο δεσμός O−O σπάει εύκολα, παράγοντας ελεύθερες ρίζες, με τη γενική μορφή RO•. Έτσι, τα οργανικά υπεροξείδια είναι χρήσιμα ως καταλύτες για την παραγωγή ορισμένων ειδών πολυμερών, όπως είναι οι εποξικές ρητίνες, που χρησιμοποιούνται σε ενισχυμένα με υαλοβάμβακα πλαστικά, όπως MEKP και υπεροξείδιο του βενζολίου, τα οποία χρησιμοποιούνται συνήθως για το σκοπό αυτό. Ωστόσο, η ίδια ιδιότητα, επίσης, σημαίνει ότι τα οργανικά υπεροξείδια μπορεί, εκούσια ή ακούσια, να προκαλέσουν έναρξη εκρηκτικού πολυμερισμού, σε υλικά με ακόρεστους χημικούς δεσμούς, και αυτή η διαδικασία έχει χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή εκρηκτικών. Οργανικά υπεροξείδια, όπως και τα ανόργανα ομολόγά τους, είναι ισχυροί λευκαντικοί παράγοντες. μικρογραφία|Μια ομάδα υπεροξειδίου σε γέφυρα δακτυλίου, στην ασκαριδόλη.
Ιδιότητες
Το μήκος δεσμού O−O στα υπεροξείδια είναι περίπου 145 pm, και οι δεσμικές γωνίες R−O−O γωνίες (R = H, C) είναι περίπου 110° (όπως και στο νερό). Χαρακτηριστικά, η δίεδρη γωνία C−O−R (R = H, C) είναι 120°. Ο δεσμός O−O είναι σχετικά αδύναμος, με  ενέργεια διάσπασης περί τα 45-50 kcal/mole (190-210 kJ/mole), δηλαδή λιγότερο από το μισό της αντίστοιχης ενέργειας των δεσμών C−C, C−H και C−O.
Η ισχύς ως οξειδωτικά μέσα για τα υπεροξείδια εξαρτάται από την ηλεκτραρνητικοτητα των υποκαταστατών R. Τα ηλεκτρονιόφιλα υπεροξείδια είναι ισχυρότερα μέσα μεταφοράς ατομικού οξυγόνου. Ειδικότερα για τα υδροϋπεροξείδια, η τάση τους στο να γίνονται δότες ατομικού οξυγόνου συνδέεται με την οξύτητα του δεσμού O-H. Έτσι, η σχετική οξειδωτική ισχύς για τα ακόλουθα υπεροξείδια είναι η εξής: CF3CO3H > CH3CO3H > H2O2.
Ενεργό οξυγόνο στα υπεροξείδια
Ο όρος «ενεργό οξυγόνο» χρησιμοποιείται για να εκφράσει το ποσοστό υπεροξειδίου που περιέχεται σε κάθε τύπο οργανικού υπεροξειδίου. ΄Ενα από τα άτομα οξυγόνου κάθε υπεροξειδικής ομάδας θεωρείται ενεργό. Η θεωρητική ποσότητα ενεργού οξυγόνου μπορεί να περιγραφεί από την ακόλουθη ισότητα: A[O]theoretical (%) = 16p⁄m · 100, όπου p, ο αριθμός των υπεροξειδικών ομάδων στο μόριο και m η μάζα του χημικά καθαρού υπεροξειδίου.
Τα οργανικά υπεροξείδια συχνά πωλούνται στη μορφή σκευασμάτων που περιέχουν περισσότερα από ένα απευαισθητοποιητικά μέσα. Αυτό γίνεται για λόγους ασφαλείας ή για ωφέλη στις επιδόσεις ενός σκευάσματος οργανικών υπεροξειδίου, που συχνά τροποποιείται (από καθαρή ουσία σε μείγμα) με τη χρήση προσθέτων απευαισθητοποιητικών μέσων, σταθεροποιητών ή άλλων ενισχυτικών για τα οργανικά υπεροξείδια που χρησιμοποιούνται σε εμπορικές εφαρμογές. Τα εμπορικά σκευάσματα κατά περίπτωση μπορεί να περιέχουν μείγματα διαφορετικών οργανικών υπεροξειδίων, που άλλες ευαισθητοποιούνται και άλλες φορές απευαισθητοποιούνται.
Τα οργανικά υπεροξείδια μπορεί να πωλούνται στη στερεή ή στην υγρή κατάσταση. Δεν υπάρχουν, όμως, οργανικά υπεροξείδια σε κατάσταση ατμών. Μερικές φορές υγρά οργανικά υπεροξείδια απευαισθητοποιούνται με την ανάμειξή τους με στερεά υλικά, έτσι ώστε το μείγμα να συμπεριφέρεται σαν να ήταν στερεό.
Βουαντίσουαφ Γκομούουκα
Ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα (πολωνικά: Władysław Gomułka) (6 Φεβρουαρίου 1905 – 1 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Πολωνός κομμουνιστής πολιτικός. Ήταν ο de facto ηγέτης της μεταπολεμικής Πολωνίας από το 1947 έως το 1948. Μετά τον Πολωνικό Οκτώβρη έγινε ξανά ηγέτης από το 1956 έως το 1970. Ήταν αρχικά πολύ δημοφιλής για τις μεταρρυθμίσεις του, όπου αναζήτησε έναν «πολωνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό» και προκάλεσε την περίοδο που είναι γνωστή ως «Πολωνικός Οκτώβρης». Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ωστόσο, έγινε πιο άκαμπτος και αυταρχικός, όπου φοβούμενος την αποσταθεροποίηση του συστήματος, δεν ήταν διατεθειμένος να εισαγάγει ή να επιτρέψει αλλαγές. Στη δεκαετία του 1960 υποστήριξε τις διώξεις της Καθολικής Εκκλησίας, των διανοουμένων και της αντικομμουνιστικής αντιπολίτευσης.
Παιδική ηλικία και εκπαίδευση
Ο Γκομούουκα γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1905 στο χωριό Μπιαουομπζέγκι Φραντσισκάνσκιε (Białobrzegi Franciszkańskie) στα περίχωρα του Κρόσνο, σε εργατική οικογένεια που ζούσε στον Αυστριακό Διαμελισμό (περιοχή της Γαλικίας). Οι γονείς του είχαν γνωριστεί και παντρευτεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ο καθένας είχε μεταναστεύσει προς αναζήτηση εργασίας στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά επέστρεψαν στην κατεχόμενη Πολωνία στις αρχές του 20ου αιώνα, επειδή ο πατέρας του Βουαντίσουαφ, Γιαν, δεν μπόρεσε να βρει επικερδή εργασία στην Αμερική. Στη συνέχεια, ο Γιαν Γκομούουκα εργάστηκε ως εργάτης στη βιομηχανία πετρελαίου στα Κάτω Καρπάθια. Η μεγαλύτερη αδερφή του Βουαντίσουαφ, Γιουζέφα, γεννημένη στις ΗΠΑ, επέστρεψε εκεί όταν έγινε 18 ετών για να ενταχθεί στην ευρύτερη οικογένειά της, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν μεταναστεύσει, και να διατηρήσει την αμερικανική υπηκοότητα. Ο Βουαντίσουαφ και τα άλλα δύο αδέρφια του βίωσαν μια παιδική ηλικία της παροιμιώδους φτώχειας της Γαλικίας: ζούσαν σε μια ερειπωμένη καλύβα και έτρωγαν κυρίως πατάτες. Ο Βουαντίσουαφ έλαβε μόνο στοιχειώδη εκπαίδευση προτού απασχοληθεί στη βιομηχανία πετρελαίου της περιοχής.
Ο Γκομούουκα παρακολούθησε σχολεία στο Κρόσνο για 6 ή 7 χρόνια, μέχρι την ηλικία των 13 ετών όταν έπρεπε να ξεκινήσει μαθητεία σε ένα κατάστημα μεταλλουργίας. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Γκομούουκα ήταν δεινός αναγνώστης και σημείωσε μεγάλη αυτοεκπαίδευση, αλλά παρέμεινε θέμα αστείων λόγω της έλλειψης επίσημης εκπαίδευσης και συμπεριφοράς. Το 1922, ο Γκομούουκα πέρασε τις εξετάσεις μαθητείας του και άρχισε να εργάζεται σε ένα τοπικό διυλιστήριο.
Εμπλοκή με εργατικά συνδικάτα και πρώτη φυλάκιση
Το ανασυσταθέν πολωνικό κράτος της εφηβείας του Γκομούουκα ήταν ένα σκηνικό αυξανόμενης πολιτικής πόλωσης και ριζοσπαστικοποίησης. Ο νεαρός εργάτης ανέπτυξε δεσμούς με τη ριζοσπαστική Αριστερά, προσχωρώντας στην οργάνωση νεολαίας Siła (Εξουσία) το 1922 και στο Ανεξάρτητο Αγροτικό Κόμμα το 1925. Ο Γκομούουκα ήταν γνωστός για τον ακτιβισμό του στους μεταλλεργάτες και, από το 1922, στα συνδικάτα της βιομηχανίας χημικών. Συμμετείχε σε απεργίες που οργανώθηκαν από συνδικάτα και το 1924, κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στο Κρόσνο, συμμετείχε σε μια πολεμική συζήτηση με τον Χέρμαν Λίμπερμαν. Δημοσίευσε ριζοσπαστικά κείμενα σε αριστερές εφημερίδες. Τον Μάιο του 1926, ο νεαρός Γκομούουκα συνελήφθη για πρώτη φορά, αλλά σύντομα αφέθηκε ελεύθερος λόγω των απαιτήσεων των εργαζομένων. Το περιστατικό αποτέλεσε αντικείμενο κοινοβουλευτικής παρέμβασης του Αγροτικού Κόμματος. Τον Οκτώβριο του 1926, ο Γκομούουκα έγινε γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου στο Σωματείο Εργαζομένων στη Χημική Βιομηχανία για την Περιοχή Ντροχόμπιτς και παρέμεινε σε αυτό το κομμουνιστικό σωματείο μέχρι το 1930. Εκείνη την περίοδο έμαθε μόνος του τα βασικά ουκρανικά.
Στα τέλη του 1926, ενώ βρισκόταν στο Ντροχόμπιτς, ο Γκομούουκα έγινε μέλος του παράνομου αλλά λειτουργούντος Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας (ΚΚΠ, Komunistyczna Partia Polski) και συνελήφθη για πολιτική κινητοποίηση. Τεχνικά, εκείνη την εποχή ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Δυτικής Ουκρανίας, το οποίο ήταν αυτόνομο παράρτημα του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας. Ενδιαφερόταν κυρίως για κοινωνικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του εμπορικού και εργατικού κινήματος, και επικεντρώθηκε σε πρακτικές δραστηριότητες. Στα μέσα του 1927, ο Γκομούουκα μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία, όπου παρέμεινε ενεργός μέχρι να κληθεί για στρατιωτική θητεία στο τέλος του έτους. Μετά από αρκετούς μήνες, ο στρατός τον άφησε ελεύθερο λόγω ενός προβλήματος υγείας στο δεξί του πόδι. Ο Γκομούουκα επέστρεψε στη δουλειά του κομμουνιστικού κόμματος, οργανώνοντας απεργιακές δράσεις και μιλώντας σε συγκεντρώσεις εργατών σε όλα τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνελήφθη πολλές φορές και έζησε υπό την επίβλεψη της αστυνομίας.
Ο Γκομούουκα ήταν ακτιβιστής στα αριστερά εργατικά συνδικάτα από το 1926 και στο Κεντρικό Τμήμα Εμπορίου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΠ από το 1931. Το καλοκαίρι του 1930, ο Γκομούουκα ξεκίνησε παράνομα το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό με σκοπό να συμμετάσχει στο πέμπτο συνέδριο της Κόκκινης Διεθνούς Εργατικών Συνδικάτων που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα από τις 15 έως τις 30 Ιουλίου. Ταξιδεύοντας από την Άνω Σιλεσία στο Βερολίνο, έπρεπε να περιμένει εκεί για την έκδοση των σοβιετικών εγγράφων και έφτασε στη Μόσχα πολύ αργά για να συμμετάσχει στις συζητήσεις του Συνεδρίου. Έμεινε στη Μόσχα για μερικές εβδομάδες και μετά πήγε στο Λένινγκραντ, από όπου πήρε ένα πλοίο για το Αμβούργο, έμεινε ξανά στο Βερολίνο και μέσω της Σιλεσίας επέστρεψε στην Πολωνία.
Τον Αύγουστο του 1932, συνελήφθη από την αστυνομία της Σανάτσια ενώ συμμετείχε σε μια διάσκεψη αντιπροσώπων εργατών κλωστοϋφαντουργίας στο Λοτζ. Όταν αργότερα προσπάθησε να δραπετεύσει, ο Γκομούουκα υπέστη ένα τραύμα από πυροβολισμό στον αριστερό μηρό, το οποίο τελικά τον άφησε με μόνιμη αναπηρία στο περπάτημα.
Ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση και δεύτερη φυλάκιση
Ο Γκομούουκα ξανάρχισε τις κομμουνιστικές και εργατικές συνωμοτικές του δραστηριότητες και συνέχισε να προχωρά εντός της οργάνωσης του ΚΚΠ έως ότου, ως γραμματέας του τμήματος της Σιλεσίας του Κόμματος, συνελήφθη στο Χόζουφ τον Απρίλιο του 1936. Στη συνέχεια δικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο στο Κατοβίτσε και καταδικάστηκε σε 7 χρόνια φυλάκιση, όπου παρέμεινε στη φυλακή μέχρι την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτός ο εγκλεισμός πιθανότατα έσωσε τη ζωή του Γκομούουκα, επειδή η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΚΚΠ θα δολοφονούνταν στη Σοβιετική Ένωση στα τέλη της δεκαετίας του 1930, παγιδευμένη στη Μεγάλη Εκκαθάριση υπό τις διαταγές του Ιωσήφ Στάλιν.
Οι εμπειρίες του Γκομούουκα τον μετέτρεψαν σε ένα εξαιρετικά καχύποπτο και δύσπιστο άτομο και συνέβαλαν στη δια βίου πεποίθησή του ότι η Πολωνία της Σανάτσια ήταν ένα φασιστικό κράτος, ακόμα κι αν οι πολωνικές φυλακές ήταν το ασφαλέστερο μέρος για τους Πολωνούς κομμουνιστές. Ξεχώρισε αυτή την πεποίθηση από τα θετικά του αισθήματα για τη χώρα και τους ανθρώπους της, ιδιαίτερα τα μέλη της εργατικής τάξης.
Εισβολή στην Πολωνία
Το ξέσπασμα του πολέμου με τη ναζιστική Γερμανία απελευθέρωσε τον Γκομούουκα από τον εγκλεισμό του στη φυλακή. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1939, έφτασε στη Βαρσοβία, όπου έμεινε για μερικές εβδομάδες, εργαζόμενος στην πολιορκημένη πρωτεύουσα για την κατασκευή αμυντικών οχυρώσεων. Από εκεί, όπως πολλοί άλλοι Πολωνοί κομμουνιστές, ο Γκομούουκα κατέφυγε στην ανατολική Πολωνία, στην οποία εισέβαλε η Σοβιετική Ένωση στις 17 Σεπτεμβρίου 1939. Στο Μπιαουίστοκ διηύθυνε ένα σπίτι για πρώην πολιτικούς κρατούμενους που έφταναν από άλλα μέρη της Πολωνίας. Για να επανενωθεί με τη σύζυγό του, στα τέλη του 1939 ο Γκομούουκα μετακόμισε στο υπο σοβιετικό έλεγχο Λβιβ.
Όπως και άλλα μέλη του διαλυμένου Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας, ο Γκομούουκα επιδίωξε να γίνει μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπολσεβίκοι). Οι σοβιετικές αρχές επέτρεψαν τέτοιες μεταφορές μελών μόνο από τον Μάρτιο του 1941, και τον Απρίλιο του ίδιου έτους ο Γκομούουκα έλαβε την κάρτα του κόμματός του στο Κίεβο.
Οι συνθήκες της ζωής των Πολωνών κομμουνιστών άλλαξαν δραματικά μετά την επίθεση της Γερμανίας το 1941 στις σοβιετικές θέσεις στην ανατολική Πολωνία. Περιορισμένοι σε ανέχεια στο τότε υπό γερμανική κατοχή Λβιβ, η οικογένεια Γκομούουκα κατάφερε να ενωθεί με την οικογένεια του Βουαντίσουαφ στο Κρόσνο μέχρι τα τέλη του 1941. Ωστόσο, σύντομα σημειώθηκε μια σημαντική εξέλιξη στη σφαίρα της κομμουνιστικής πολιτικής δραστηριότητας: τον Ιανουάριο του 1942, ο Ιωσήφ Στάλιν επανίδρυσε στη Βαρσοβία ένα πολωνικό κομμουνιστικό κόμμα με το όνομα Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (ΠΕΚ).
Το 1942, ο Γκομούουκα συμμετείχε στη μεταρρύθμιση ενός πολωνικού κομμουνιστικού κόμματος (το ΚΚΠ καταστράφηκε στις εκκαθαρίσεις του Στάλιν στα τέλη της δεκαετίας του 1930) με το όνομα Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (Polska Partia Robotnicza). Ο Γκομούουκα ενεπλάκη στη δημιουργία κομματικών δομών στην περιοχή των Κάτω Καρπαθίων και άρχισε να χρησιμοποιεί το συνωμοτικό ψευδώνυμό του εν καιρώ πολέμου «Βιέσλουαφ». Τον Ιούλιο του 1942, ο Πάβεου Φίντερ έφερε τον Γκομούουκα στην κατεχόμενη Βαρσοβία. Τον Αύγουστο, ο γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής της Βαρσοβίας του ΠΕΚ συνελήφθη από την Γκεστάπο και ο «Βιέσλουαφ» του εμπιστεύθηκε τη δουλειά. Τον Σεπτέμβριο, ο Γκομούουκα έγινε μέλος της Προσωρινής Κεντρικής Επιτροπής του ΠΕΚ.
Στα τέλη του 1942 και στις αρχές του 1943, το ΠΕΚ γνώρισε μια σοβαρή κρίση λόγω της δολοφονίας του πρώτου γραμματέα του, Μαρτσέλι Νοβότκο. Ο Γκομούουκα συμμετείχε στην κομματική έρευνα που στράφηκε εναντίον ενός άλλου μέλους της ηγεσίας, του Μπολέσουαφ Μοουόγετς, η οποία οδήγησε στην εκτέλεση του Μοουόγετς. Μαζί με τον προαχθέντα σε γραμματέα Φίντερ και τον Φραντσίσεκ Γιούζφιακ, ο «Βιέσλουαφ» (Γκομούουκα) συμπεριλήφθηκε στη νέα εσωτερική ηγεσία του Κόμματος, που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1943. Η Κεντρική Επιτροπή διευρύνθηκε τους επόμενους μήνες για να συμπεριλάβει μεταξύ άλλων τον Μπολέσουαφ Μπιέρουτ.
Τον Φεβρουάριο του 1943, ο Γκομούουκα ηγήθηκε της κομμουνιστικής πλευράς σε μια σειρά σημαντικών συναντήσεων στη Βαρσοβία μεταξύ του ΠΕΚ και της Κυβερνητικής Αντιπροσωπείας της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης με έδρα το Λονδίνο και του Εσωτερικού Στρατού. Οι συνομιλίες δεν απέφεραν αποτελέσματα λόγω των διαφορετικών συμφερόντων των εμπλεκομένων μερών και της αμοιβαίας έλλειψης εμπιστοσύνης. Η αντιπροσωπεία διέκοψε επίσημα τις διαπραγματεύσεις στις 28 Απριλίου, τρεις ημέρες αφότου η σοβιετική κυβέρνηση διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την πολωνική κυβέρνηση. Έγινε ο βασικός ιδεολόγος του Κόμματος. Έγραψε το «Για τι παλεύουμε;» (O co walczymy?), δημοσίευση με ημερομηνία 1 Μαρτίου 1943, και την πολύ πιο περιεκτική δήλωση που προέκυψε με τον ίδιο τίτλο το Νοέμβριο. Ο «Βιέσλουαφ» επέβλεπε το κύριο εκδοτικό εγχείρημα του Κόμματος.
Ο Γκομούουκα κατέβαλε προσπάθειες, σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχείς, για να εξασφαλίσει τη συνεργασία του ΠΕΚ και άλλων πολιτικών δυνάμεων στην κατεχόμενη Πολωνία. Ο Μπιέρουτ αδιαφορούσε για οποιεσδήποτε τέτοιες προσπάθειες και βασιζόταν απλώς στον εξαναγκασμό που θα παρείχε μια μελλοντική παρουσία του Κόκκινου Στρατού στην Πολωνία. Οι διαφορετικές στρατηγικές είχαν ως αποτέλεσμα μια έντονη σύγκρουση μεταξύ των δύο κομμουνιστών πολιτικών.
Ρόλος στην κατάληψη της Πολωνίας από τους κομμουνιστές
δεξιά|μικρογραφία| Ο Γκομούουκα στην ανακατάληψη της [[Βαρσοβία|Βαρσοβίας, 1945]] Ο Γκομούουκα ήταν αναπληρωτής πρωθυπουργός στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας (Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej), από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του 1945, και στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej) από το 1945 έως το1947. Ως υπουργός των Ανακτημένων Περιοχών (1945–48), άσκησε μεγάλη επιρροή στην ανοικοδόμηση, την ολοκλήρωση και την οικονομική πρόοδο της Πολωνίας εντός των νέων της συνόρων, επιτηρώντας τον εποικισμό, την ανάπτυξη και τη διαχείριση των εδαφών που αποκτήθηκαν από τη Γερμανία. Χρησιμοποιώντας τη θέση του στο ΠΕΚ και την κυβέρνηση, ο Γκομούουκα ηγήθηκε των αριστερών κοινωνικών μετασχηματισμών στην Πολωνία και συμμετείχε στη συντριβή της αντίστασης στην κομμουνιστική κυριαρχία κατά τα μεταπολεμικά χρόνια. Βοήθησε επίσης τους κομμουνιστές να κερδίσουν το δημοψήφισμα 3 x Tak (3 φορές ναι) του 1946. Ένα χρόνο αργότερα, έπαιξε βασικό ρόλο στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1947, οι οποίες οργανώθηκαν με νοθεία για να δώσουν στους κομμουνιστές και τους συμμάχους τους μια συντριπτική νίκη. Μετά τις εκλογές, όλη η εναπομείνασα νόμιμη αντιπολίτευση στην Πολωνία ουσιαστικά καταστράφηκε και ο Γκομούουκα ήταν πλέον ο ισχυρότερος άνδρας στην Πολωνία. Τον Ιούνιο του 1948, λόγω της επικείμενης ενοποίησης του ΠΕΚ και του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΠΣΚ), ο Γκομούουκα εκφώνησε μια ομιλία με θέμα την ιστορία του πολωνικού εργατικού κινήματος.
Σε ένα σημείωμα που έγραψε στον Στάλιν το 1948, ο Γκομούουκα υποστήριξε ότι «μερικοί από τους Εβραίους συντρόφους δεν αισθάνονται καμία σχέση με το πολωνικό έθνος ή με την πολωνική εργατική τάξη… ή διατηρούν μια στάση που θα μπορούσε να περιγραφεί ως "εθνικός μηδενισμός"». Ως αποτέλεσμα, θεώρησε «απολύτως απαραίτητο όχι μόνο να σταματήσει οποιαδήποτε περαιτέρω αύξηση του ποσοστού των Εβραίων στο κράτος καθώς και στον κομματικό μηχανισμό, αλλά και να μειώσει σιγά σιγά αυτό το ποσοστό, ειδικά στα υψηλότερα επίπεδα του μηχανισμού». Ο Νικίτα Χρουστσόφ, ο οποίος συμμετείχε στενά στις πολωνικές υποθέσεις τη δεκαετία του 1940, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Χρουστσόφ, πίστευε ότι ο Γκομούουκα είχε βάσιμο λόγο να αντιταχθεί στις πολιτικές προσωπικού που ακολουθούσαν οι Ρόμαν Ζαμπρόφσκι, Γιάκουμπ Μπέρμαν και Χιλάρι Μινκ, όλοι τους εβραϊκής καταγωγής, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην Πολωνία από τη Ρωσία του Στάλιν. Παρ΄ όλα αυτά, ο Χρουστσόφ απέδωσε την επακόλουθη πτώση του Γκομούουκα στους αντιπάλους του που είχαν καταφέρει να παρουσιάσουν τον Γκομούουκα ως φιλογιουγκοσλάβο. οι κατηγορίες δεν δημοσιοποιήθηκαν, αλλά τέθηκαν υπόψη του Στάλιν και έγιναν κρίσιμες για τη λήψη των αποφάσεών του για το ποια πλευρά θα υποστήριζε — ενόψει της ρήξης Τίτο-Στάλιν που συνέβη το 1948.
Προσωρινή αποχώρηση από την πολιτική
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας διχάστηκε από έναν ανταγωνισμό μεταξύ του Γκομούουκα και του προέδρου Μπολέσουαφ Μπιέρουτ. Ο Γκομούουκα ηγήθηκε μιας εθνικής ομάδας της χώρας, ενώ ο Μπιέρουτ ήταν επικεφαλής μιας ομάδας που ανατράφηκε από τον Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση. Ο αγώνας οδήγησε τελικά στην απομάκρυνση του Γκομούουκα από την εξουσία το 1948. Ενώ ο Μπιέρουτ υποστήριζε μια πολιτική πλήρους υποτέλειας στη Μόσχα, ο Γκομούουκα ήθελε να προσαρμόσει το κομμουνιστικό σχέδιο στις πολωνικές συνθήκες. Μεταξύ άλλων, αντιτάχθηκε στην αναγκαστική κολεκτιβοποίηση και ήταν δύσπιστος για την Cominform. Η φατρία του Μπιέρουτ ήταν υπό τις εντολές του Στάλιν και με εντολή του, ο Γκομούλκα απολύθηκε από αρχηγός του κόμματος για «δεξιά-εθνικιστική απόκλιση», όπου αντικαταστάθηκε από τον Μπιερούτ. Τον Δεκέμβριο, αμέσως μετά τη συγχώνευση του ΠΕΚ και του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος για να σχηματίσουν το Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών (ΠΚΕΕ) (το οποίο ήταν ουσιαστικά το ΠΕΚ με νέο όνομα), ο Γκομούουκα αποσύρθηκε από το Πολιτικό Γραφείο του συγχωνευμένου κόμματος. Αφαιρέθηκε από τις υπόλοιπες κυβερνητικές του θέσεις τον Ιανουάριο του 1949 και διαγράφηκε εντελώς από το κόμμα το Νοέμβριο. Για τα επόμενα 8 χρόνια, δεν εκτέλεσε κανένα επίσημο λειτούργημα και υπέστη δίωξη, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν τεσσάρων ετών φυλάκισης από το 1951 έως το 1954.
Ο Μπιέρουτ πέθανε τον Μάρτιο του 1956, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου αποσταλινοποίησης στην Πολωνία, η οποία αναπτύχθηκε σταδιακά μετά το θάνατο του Στάλιν. Ο Έντβαρντ Όχαπ έγινε ο νέος πρώτος γραμματέας του Κόμματος. Λίγο αργότερα, ο Γκομούουκα αποκαταστάθηκε μερικώς όταν ο Όχαπ παραδέχτηκε ότι ο Γκομούουκα δεν έπρεπε να φυλακιστεί, ενώ επανέλαβε τις κατηγορίες για «δεξιά-εθνικιστική απόκλιση» εναντίον του.
Άνοδος στην εξουσία
δεξιά|μικρογραφία| Ομιλία του Γκομούουκα στις 24 Οκτωβρίου 1956 στη Βαρσοβία Τον Ιούνιο του 1956, ξέσπασαν βίαιες εργατικές διαδηλώσεις στο Πόζναν. Οι εργατικές ταραχές κατεστάλησαν σκληρά και δεκάδες εργάτες σκοτώθηκαν. Ωστόσο, η ηγεσία του Κόμματος, η οποία τώρα περιελάμβανε πολλούς μεταρρυθμιστικούς αξιωματούχους, αναγνώρισε σε κάποιο βαθμό την εγκυρότητα των αιτημάτων των συμμετεχόντων στη διαμαρτυρία και έλαβε μέτρα για να κατευνάσει τους εργάτες.
Οι μεταρρυθμιστές στο Κόμμα ήθελαν μια πολιτική αποκατάσταση του Γκομούουκα και την επιστροφή του στην ηγεσία του Κόμματος. Ο Γκομούουκα επέμεινε να του δοθεί πραγματική εξουσία για να εφαρμόσει περαιτέρω μεταρρυθμίσεις. Ήθελε την αντικατάσταση ορισμένων από τους ηγέτες του κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του φιλοσοβιετικού υπουργού Άμυνας Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ.