cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Β. Γεωργιάδης
Βιογραφία
Με υποτροφία σπούδασε και στη Γαλλία και μετά στην Ισπανία, στο Βέλγιο και στη Γερμανία. Έλαβε μέρος σε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του πανελλήνιου διαγωνισμού ζωγραφικής για το έργο του "Έξοδος Μεσολογγίου" (1922), με το Αβερώφειο βραβείο του ΕΜΠ (1924), το Βόλτειο Α΄Βραβείο του Πανεπιστημίου Αθηνών (1928) και με το βραβείο της Πανελλήνιας Έκθεσης Ζωγραφικής (1937). Το 1937 συμμετείχε μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Απόστολος Γεραλής, ο Γεώργιος Προκοπίου και ο Σπυρίδων Βικάτος στην κίνηση των Ακαδημαϊκών ζωγράφων και μεταπολεμικά υπήρξε ένα από πιο δραστήρια στελέχη του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.
Σάμιουελ Άρτσερ Κινγκ
Ο Σάμιουελ Άρτσερ Κινγκ (Samuel Archer King, 9 Απριλίου 1828, Τάινικουμ (Πενσυλβάνια) – 3 Νοεμβρίου 1914, Φιλαδέλφεια) ήταν πρωτοπόρος στον τομέα των αεροστάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Πρώιμο ενδιαφέρον
Όταν ήταν μικρός του άρεσε να σκαρφαλώνει σε υψηλά σημεία ώστε να βλέπει τη θέα διάφορων τοπίων. Λίγο μετά από την ενηλικίωσή του, κατασκεύασε ένα αερόστατο. Η πρώτη του απογείωση έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου 1851 στη Φιλαδέλφεια. Όμως, λόγω έλλειψης αερίου, είχε μερική επιτυχία, προτού πέσει σε δέντρα και παρασυρθεί στον ποταμό Σκούλκιλ. Η δεύτερη προσπάθεια του, είχε μεγαλύτερη επιτυχία πετώντας από τη Φιλαδέλφεια στο Νιου Τζέρσεϊ.
Επιστημονική σταδιοδρομία
Στη συνέχεια πραγματοποίησε πολλές αποστολές σε διάφορες τοποθεσίες της Πενσυλβάνια και του Νιου Τζέρσεϊ. Το 1855 πραγματοποίησε πολλές απογειώσεις από το Γουίλμινγκτον του Ντέλαγουερ, και στις 16 Ιουνίου 1856 απογειώθηκε από το Γουίλκς-Μπέαρ της Πενσυλβάνια, αλλά κατά την κάθοδο του έπεσε στο έδαφος, χάνοντας τις αισθήσεις του. Την περίοδο μεταξύ 1856 και 1857 πραγματοποίησε απογειώσεις από το Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ και άλλες τοποθεσίες της Νέας Αγγλίας και στις 15 Αυγούστου απογειώθηκε από το Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ με το αερόστατο "Queen of the Air", το οποίο αργότερα έγινε γνωστό για τις πτήσεις του πάνω από τη Βοστώνη. Ως επιβάτης στο αερόστατο αυτό, ο Τζέιμς Γουάλας Μπλακ, έβγαλε τις πρώτες αεροφωτογραφίες πόλης στον κόσμο, το 1860.
Τον Ιούνιο του 1859 απογειώθηκε από το Τσαρλστάουν της Μασαχουσέτης και προσγειώθηκε στο Μπέλμοντ και στις 4 Ιουλίου ακολούθησε απογείωση από τη Βοστώνη. Σε άλλη περίσταση ανέβηκε από το πάρκο Μπόστον Κόμον, μαζί με συνοδεία και προσγειώθηκε στο Μέλροουζ, από όπου προμηθεύθηκε ένα μακρύ σχοινί, και προσέφερε σε μερικούς από τους επιβάτες μια πανοραμική θέα του χωριού υπό το φως του φεγγαριού. Ενώ το αερόστατο, με συνεπιβάτες πέντε νεαρές γυναίκες, ήταν στον αέρα, το σκοινί κόπηκε και το αερόστατο άρχισε να παρασύρεται, αλλά μετά από λίγα χιλιόμετρα η προσγείωση έγινε με ασφάλεια.
Στις 4 Ιουλίου 1868, απογειώθηκε από το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης μαζί με πέντε άτομα. Η εκκίνηση ήταν εξαιρετική, αλλά το αερόστατο παρασύρθηκε πάνω από τη λίμνη Ήρι, όπου, πάνω στις προσπάθειες να το πλοηγήσει, μέσω της εκμετάλλευσης των ρευμάτων του αέρα, ώστε να προσγειωθεί, το καλάθι του αεροστάτου χτύπησε δύο φορές στην επιφάνεια του νερού. Ο Κινγκ προσγειώθηκε και στη συνέχεια ξεκίνησε ένα ταξίδι που τελικά ολοκληρώθηκε στην κορυφή των Όρεων Αλιγκέινι αργά τη νύχτα. Καθώς το αερόστατο χτύπησε, η άγκυρα κόπηκε, αλλά το αερόστατο ανέκαμψε, περνώντας πάνω από ένα ψηλό πεύκο, του οποίου τα υψηλότερα κλαδιά έπιασαν την άγκυρα. Το σχοινί ήταν σχετικά μικρό, και οι επιβαίνοντες δεν ήταν σε θέση να φτάσουν στο έδαφος. Η νύχτα ήταν σκοτεινή και η φύση της επιφάνειας κάτω από αυτούς άγνωστη, και έτσι κατέληξαν να παραμείνουν όλη τη νύχτα στο δέντρο. Όταν ξημέρωσε, το σχοινί αγκύρωσης χαλάρωσε και το αερόστατο προσγειώθηκε με απόλυτη ασφάλεια.
Στις 19 Οκτωβρίου 1869, ο Κινγκ απογειώθηκε από το Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης με το μεγάλο αερόστατο του "Hyperion", παρουσία περίπου 50.000 ατόμων, μεταφέροντας επτά επιβάτες. Ο καιρός δεν ήταν ευνοϊκός, ο άνεμος ήταν ισχυρός, υπήρχαν απειλητικά σύννεφα στον ουρανό, ενώ χιόνιζε κατά περιόδους. Τεσσεράμισι λεπτά μετά την απογείωση, αν και το αέριο είχε αποδεσμευτεί από τη βαλβίδα, εισήλθαν σε ένα νέφος χιονιού. Το αερόστατο κινούνταν 64 χλμ/ώρα (40 μίλια/ώρα). Σύντομα νύχτωσε και το αερόστατο βρισκόταν εν μέσω χιονοθύελλας. Το βάρος του χιονιού που μαζεύτηκε στην κορυφή του αεροστάτου το οδήγησε στο έδαφος και πραγματοποιήθηκε αναγκαστική προσγείωση σε ανοιχτό πεδίο. Αλλά η άγκυρα δεν κρατήθηκε στο έδαφος, και το αερόστατο αναπήδησε πάνω σε ένα κομμάτι ξύλου, παρασυρόμενο προς την άλλη πλευρά. Εκεί η άγκυρα κρατήθηκε για λίγο, το αέριο αποδεσμεύθηκε από τη βαλβίδα, αλλά, δύο από τους επιβαίνοντες έπεσαν από το καλάθι, και το αερόστατο το οποίο είχε ελαφρύνει, αναπήδησε σε λόφο και έπεσε σε ένα δέντρο. Το κάλυμμα τότε σχίστηκε και το αέριο αποδεσμεύθηκε στην ατμόσφαιρα. Το αερόστατο είχε προσγειωθεί κοντά στην περιοχή Καζενόβια.
Κατά τη διάρκεια των επακόλουθων απογειώσεων του στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ, ο Κίνγκ αντιμετώπισε πολλές περίεργες εμπειρίες. Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών δεν ήταν συνηθισμένοι σε τέτοια θεάματα. Τον Φεβρουάριο του 1870, απογειώθηκε από την Αουγκούστα της Τζόρτζια και μετά από πτήση 209 χιλιομέτρων (130 μίλια) έπεσε από το αερόστατο σε ύψος 18 μέτρων. Τον Ιούλιο του 1872, απογειώθηκε από το Μπόστον Κόμον, και παρασύρθηκε στη θάλασσα. Άρχισε την κάθοδο και έδεσε το σχοινί έλξης στο κατάρτι ενός ιστιοφόρου. Το αερόστατο ρυμούλκησε το σκάφος προς την ακτή και προσγειώθηκε.
Επιστημονικό ενδιαφέρον
thumb|Στερεοσκοπική άποψη του αεροστάτου του Κινγκ το 1874 Ο Κινγκ υποστήριζε πάντοτε πως η μελέτη της μετεωρολογίας πρέπει να γίνεται με τη χρήση αεροστάτων. Για το σκοπό αυτό, το φθινόπωρο του 1872, πραγματοποίησε πολλές πειραματικές πτήσεις μαζί με αξιωματικούς της Υπηρεσίας Σήμανσης των Ηνωμένων Πολιτειών και τα αποτελέσματα των πειραμάτων τους δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα της υπηρεσίας. Όταν επιχειρήθηκε η πτήση του αεροστάτου της New York Daily Graphic, ζητήθηκε η βοήθεια του Κινγκ. Μετά από τις προσπάθειες και τη βοήθεια του, η πτήση μπόρεσε να γίνει. Μια σημαντική πτήση πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουλίου 1874, με το αερόστατο "Buffalo" του Κινγκ, το οποίο έλαβε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη. Η εκκίνηση έγινε το απόγευμα, το αερόστατο κινήθηκε νότια κατά τη διάρκεια της νύχτας και, ακολουθώντας την πορεία του ποταμού Σασκγουεχάνα μέχρι το επόμενο πρωί, όταν βρέθηκε στο Χέιβρ ντε Γκρέις του Μέριλαντ. Καθώς ο ήλιος ανέτειλε πέρασε από μεγάλο μέρος της Πενσυλβάνια, του Μέριλαντ, της Βιρτζίνια, του Ντέλαγουερ και του Νιου Τζέρσεϊ όπου και προσγειώθηκε.
Τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους πραγματοποιήθηκε πτήση από το Κλίβελαντ. Αρχικά το αερόστατο κινήθηκε δυτικά, αλλά ενώ το υψόμετρο πλεύσης του αυξανόταν, έπλεε πάνω από τη λίμνη Ήρι για οκτώ ώρες μέχρι να φτάσει στην πόλη Μπάφαλο. Στη συνέχεια πραγματοποίησε κάθοδο σε χαμηλότερο ρεύμα αέρα, και παρασύρθηκε προς το Κλίβελαντ κατά μήκος των ακτών του Καναδά φτάνοντας στο Πουάν ω Πελ. Πραγματοποίησε κάθοδο στην κατάλληλη στιγμή ώστε να μην παρασυρθεί προς τη λίμνη Χάρον, αλλά οι αλλαγές του ρεύματος ανύψωσαν και πάλι το αερόστατο και τον μετέφερε προς τη λίμνη, προτού προσγειωθεί στο Μίσιγκαν, ταξιδεύοντας για πάνω από 800 χιλιόμετρα (500 μίλια). Σε πτήση που πραγματοποίησε τον Ιούλιο του 1875 με το "Buffalo", είχε ως συνεπιβάτη του έναν φωτογράφο, ο οποίος φωτογράφισε τα σύννεφα περνώντας κοντά από αρκετά καταιγιδοφόρα νέφη.
Τον Απρίλιο του 1877, πραγματοποίησε αρκετές σύντομες πτήσεις από το Νάσβιλ του Τενεσί, μαζί με παρατηρητές της Υπηρεσίας Σήμανσης των ΗΠΑ. Τον Αύγουστο του 1887, απογειώθηκε από το Πάρκο Φαίρμαουντ της Φιλαδέλφεια, με το αερόστατο "Great Northwest", μαζί με τον Χένρι Χέιζεν της Υπηρεσίας Σήμανσης των ΗΠΑ. Μετά από τέσσερις ώρες πτήσης στα περίχωρα της πόλης προσγειώθηκαν στο Μάναγιουνκ.
Ο Κινγκ πρωτοπόρησε στην επιστημονική μελέτη των μέσω της αεροπλοΐας και στη φωτογράφιση αντικειμένων και πόλεων από τον αέρα.
Δημοσιότητα
Ο Κινγκ πραγματοποίησε απογειώσεις σε σχεδόν όλες τις πόλεις των Ανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών, έχοντας πραγματοποιήσει πάνω από 450 πτήσεις, σε όλες τις πολιτείες ανατολικά του ποταμού Μισσισσιπή, και σε αρκετές δυτικά αυτού. Ήταν νυμφευμένος με τη Μάργκαρετ Ρόμπερτς και είχαν δύο παιδιά. Πέθανε το 1914 σε ηλικία 86 ετών ως ο γηραιότερος αεροναυτικός του κόσμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι
Ρουμπέν Φελγκάερ
Ο Ρουμπέν Φελγκάερ (Rubén Felgaer, γενν. 4 Απριλίου 1981, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ το 2002. Έχει αναδειχθεί πρωταθλητής Αργεντινής πέντε φορές συνολικά στην σκακιστική του καριέρα. Τη υψηλότερη Βαθμολογία ΕΛΟ του είχε πετύχει τον Οκτώβριο του 2005, με 2636 βαθμούς.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Ρ. Φελγκάερ έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα:
Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής
Ο Ρ. Φελγκάερ συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω παρουσιάζονται κάποια από τα καλύτερα αποτελέσματά του:
Γιόσιπ Σκόμπλαρ
Ο Γιόσιπ Σκόμπλαρ (κροατικά: Josip Skoblar, γεννήθηκε 12 Μαρτίου 1941) είναι Κροάτης πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός επιθετικός αλλά ήταν επίσης ικανός να παίξει και στις δύο άκρες της επίθεσης.
Αγωνίστηκε στις Ζαντάρ, ΟΦΚ Βελιγραδίου, Αννόβερο 96, Ολιμπίκ Μαρσέιγ και ΧΝΚ Ριέκα. Ενώ έπαιζε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, κέρδισε δύο φορές τον τίτλο της Λιγκ 1 (1970–71, 1971–72), το Σούπερ Καπ Γαλλίας το 1971 και το Κύπελλο Γαλλίας το 1972. Ήταν επίσης ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος τρεις συνεχόμενες σεζόν (1970–71, 1971–72, 1972–73) και το 1971 κέρδισε το Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι. Το 2009, εντάχθηκε στο Hall of Fame της Ολιμπίκ Μαρσέιγ και το 2010 ονομάστηκε στην «Κορυφαία Ομάδα των 110 Ετών της Ολιμπίκ Μαρσέιγ». Είναι επίσης μέρος της Κορυφαίας Ενδεκάδας όλων των Εποχών των ΟΦΚ Βελιγραδίου και ΧΝΚ Ριέκα. Σε διεθνές επίπεδο, αγωνίστηκε με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας σε 32 αγώνες, όπου σημείωσε 11 γκολ. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, όπου τερμάτισε στην τέταρτη θέση χάνοντας από την Τσεχοσλοβακία στον ημιτελικό.
Ως προπονητής, ήταν στον πάγκο πολλών ομάδων έχοντας τη μεγαλύτερη επιτυχία με τη Χάιντουκ Σπλιτ κερδίζοντας δύο Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας (1987, 1991).
Σε συλλόγους
Ο Σκόμπλαρ γεννήθηκε στην Πρίβλακα κοντά στο Ζάνταρ. Ξεκίνησε την καριέρα του στη ΝΚ Ζαντάρ (1957–58). Τον εντόπισε εκεί ο τερματοφύλακας της ΟΦΚ Βελιγραδίου, Πέταρ Ραντένκοβιτς, ο οποίος υπηρετούσε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία του στο Ζάνταρ. Ο Ραντένκοβιτς σύστησε τον Σκόμπλαρ στη διοίκηση του συλλόγου και ο 19χρονος ήταν σύντομα καθ΄ οδόν για το Βελιγράδι. Με την ΟΦΚ Βελιγραδίου, ο Σκόμπλαρ κέρδισε το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας το 1962 και το 1966. Στη συνέχεια, έπαιξε στη Γερμανία για το Αννόβερο 96 (1967–70). Σε 57 αγώνες στην Μπούντεσλιγκα σημείωσε 30 γκολ.
Στη Γαλλία, ο Σκόμπλαρ έπαιξε για τη Μαρσέιγ και ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρερ στη Λιγκ 1 (1971–73). Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσια το 1971 με τα 44 γκολ στη Λιγκ 1 και όλων των πρωταθλημάτων του κόσμου. Η επίδοση παραμένει η κορυφαία σε μια σεζόν στη Λιγκ 1. Με τη Μαρσέιγ κέρδισε το πρωτάθλημα το 1971 και το πρωτάθλημα και κύπελλο (νταμπλ) το 1972. Οι οπαδοί της Μαρσέιγ τον αναφέρουν ως «l'Aigle Dalmate/l'aigle des Dalmates» (Αετός της Δαλματίας) ή «Monsieur Goal» (Κύριος Γκολ).
Αποχώρησε από την Μαρσέιγ μετά την άφιξη των Βραζιλιάνων Ζαϊρζίνιο και Πάουλο Σέζαρ. Εντάχθηκε στη ΧΝΚ Ριέκα το καλοκαίρι του 1975. Έπαιξε για τον σύλλογο μέχρι το 1977, όπου έπαιξε σε 37 αγώνες, σημειώνοντας 11 γκολ σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο.
Εθνική ομάδα
Ο Σκόμπλαρ έπαιξε για την Εθνική Γιουγκοσλαβίας μεταξύ 1961 και 1967. Σε 32 παιχνίδια με τη Γιουγκοσλαβία σημείωσε 11 γκολ. Με την ομάδα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, στο οποίο σημείωσε ένα γκολ, με τη Γιουγκοσλαβία να τερματίζει στην τέταρτη θέση. Έπαιξε για πρώτη φορά με την εθνική ομάδα στις 7 Μαΐου 1961, σε ένα φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία. Τελείωσε τη διεθνή του καριέρα στις 7 Οκτωβρίου 1967 με αντίπαλο τη Δυτική Γερμανία, πριν από το τέλος των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1968. Η Εθνική Γιουγκοσλαβίας τερμάτισε δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968 χωρίς αυτόν.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Εντάχθηκε στη ΧΝΚ Ριέκα τον Μάιο του 1983, ολοκλήρωσε τους τελευταίους έξι αγώνες της σεζόν 1982–83 και έσωσε τον σύλλογο από τον υποβιβασμό και τερμάτισε στη 15η θέση. Στη δεύτερη σεζόν του στο σύλλογο, παραλίγο να κερδίσει το πρωτάθλημα, όντας τρεις πόντους μακριά από την πρώτη θέση που κατέλαβε ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου, με την ομάδα να τερματίζει στην τέταρτη θέση, πίσω από τη Ζελεζνιτσάρ Σαραγέβο και την Παρτιζάν Βελιγραδίου. Αυτό το αποτέλεσμα ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα του συλλόγου από το 1965–66. Έφτασαν επίσης στον προημιτελικό του Κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας και προκρίθηκαν για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1984-1985.
Στις 24 Οκτωβρίου, η Ριέκα κέρδισε τη Ρεάλ Μαδρίτης με 3-1 στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Αυτός ο αγώνας ανέβασε τη δημοτικότητα του Σκόμπλαρ ανάμεσα στους οπαδούς και τον σύλλογο να ανεβαίνει σε κατάσταση θρύλου. Στον εκτός έδρας αγώνα τους με την ισπανική ομάδα έχασαν με 3-1, με τη Ρεάλ Μαδρίτης να προκρίνεται και τελικά να κατακτά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Πολλοί από τους παίκτες και ο ίδιος ο Σκόμπλαρ έχουν δηλώσει ότι έχασαν την πρόκριση λόγω αποφάσεων του διαιτητή. Η σεζόν τελείωσε με τον σύλλογο να βρίσκεται στην 8η θέση της βαθμολογίας, 4 βαθμούς μακριά από την ευρωπαϊκή πρόκριση.
Η σεζόν 1985-86 ξεκίνησε άσχημα με ήττες στο πρωτάθλημα και αποκλεισμό στο δεύτερο γύρο του Κυπέλλου. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μέρους της σεζόν, ο Σκόμπλαρ κατάφερε να εξασφαλίσει την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα και εξασφάλισε θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η Ριέκα αποκλείστηκε κατά τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1986-87 από τη Σταντάρ Λιέγης. Η Ριέκα στη μέση της σεζόν ήταν στη 10η θέση του πρωταθλήματος και είχε φτάσει στον ημιτελικό του Κυπέλλου. Ο Σκόμπλαρ αποχώρησε από τον σύλλογο τον Δεκέμβριο του 1986.
Αργότερα, έγινε προπονητής της Χάιντουκ Σπλιτ, με την οποία κέρδισε 2 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας. Με το Αμβούργο ΣΦ έχασε το Σούπερ Καπ Γερμανίας το 1987. Το 1988, ήταν προπονητής της ΝΚ Τσέλικ Ζένιτσα, την οποία έσωσε από τον υποβιβασμό.
Είχε επίσης σύντομες θητείες στην Ισπανία με τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ και στην Πορτογαλία με την ΦΚ Φαμαλισάο. Διετέλεσε επίσης προπονητής των κροατικών συλλόγων Ντιναμό Ζάγκρεμπ, ΝΚ Ζάγκρεμπ, ΝΚ Ζαντάρ και ΧΝΚ Ριέκα. Στη δεύτερη θητεία του στην ΧΝΚ Ριέκα, τα αποτελέσματα του Σκόμπλαρ ήταν άσχημα και έτσι απολύθηκε μετά από δύο μήνες το 1995. Αργότερα κατά τη διάρκεια του έτους, τον Οκτώβριο, ορίστηκε ξανά ως προπονητής της Ριέκα, αλλά απολύθηκε ξανά λόγω κακών αποτελεσμάτων τον Φεβρουάριο του 1996. Χρόνια αργότερα, ο ίδιος δήλωσε ότι δεν του δόθηκε αρκετή ελευθερία από τον (τότε) πρόεδρο του συλλόγου για να εργαστεί σωστά με την ομάδα.
Το καλοκαίρι του 2001, ήταν μαζί με τον Μαρκ Λεβί, τον συνδιευθυντή της ομάδας, προπονητής για 3 ημέρες, λίγες μέρες πριν από την άφιξη του Τόμισλαβ Ίβιτς. Επίσης, ήταν προπονητής της Εθνικής Λιβάνου. Εντάχθηκε στην ομάδα τον Μάρτιο του 2000 και απολύθηκε αργότερα μέσα στο έτος (Οκτώβριος), αφού απέτυχε να προκριθεί στον δεύτερο γύρο του Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών του 2000.
Ως παίκτης
Μαρσέιγ
Ατομικές
Ως προπονητής
Χάιντουκ Σπλιτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ζαντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Ριέκα Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Κροάτες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΧΝΚ Ριέκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΚ Τσέλικ Ζένιτσα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Φαμαλισάο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΚ Ζάνταρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Λιβάνου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ιππότες του Εθνικού Τάγματος της Αξίας (Γαλλία)
Πετροπηγή Καβάλας
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν ένα από τα λίγα χωριά της περιοχής στα οποία κατοικούσαν Έλληνες, με το πληθυσμό του χωριού να υπολογίζεται σε περίπου 200 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο χωριό εγκαταστάθηκαν 62 προσφυγικές οικογένειες. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 είχε 460 κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός του αυξήθηκε στους 722 κατοίκους στην απογραφή του 1940. H Πετροπηγή ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Χρυσουπόλεως.
Στο χωριό λειτουργεί λαογραφική συλλογή από τον Κώστα Λαζαρίδη, η οποία στεγάζεται στο παλιό δημοτικό σχολείο. Η συλλογή αποτελείται από εργαλεία και αντικείμενα σχετικά με την αγροτική εργασία και ζωή στην περιοχή. Κοντά στο χωριό υπάρχει το Κάστρο της Πετροπηγής. Ήταν φυλάκιο της Εγνατίας Οδού, και χρονολογείται στους υστεροβυζαντινούς χρόνους (13ος-14ος αι.), ενώ τμήμα του κατασκευάστηκε στην πρώιμη τουρκοκρατία (15ος αι.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νέστου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Σπύρος Παπαδόπουλος (δάσκαλος)
Σπύρος Παπαδόπουλος, (1879 – 1939), δάσκαλος από το Λυκάστ της Κρώμνης, με συμβολή στον αγώνα των Ελλήνων του Πόντου.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο Αδάμ Ακριτίδης, ιερέας του χωριού Λυκάστ και πρωτεξάδελφος του Αλέξανδρου Ακριτίδη, του έμπορου και βιομήχανου της Τραπεζούντας που εκτελέστηκε από τα κεμαλικά Δικαστήρια της Αμάσειας το 1921. Από τη μητέρα του, Ευθυμία το γένος Σουμελίδη, από τη Βαρενού, συγγένευε με τον επίσκοπο Σεβαστείας Γερβάσιο Σουμελίδη, μετέπειτα μητροπολίτη Γρεβενών. Αποφοίτησε από το Φροντιστήριο Τραπεζούντας και δούλεψε ως δάσκαλος σε διάφορα σχολεία της Χαλδίας, στην Κρώμνη (1917-18 στο σχολείο της Μεταμόρφωσης), στη Βαρενού και κυρίως στο Λυκάστ. Παντρεύτηκε την Ελένη κόρη του π. Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου από το Σταυρίν του Πόντου. Απόκτησαν οχτώ παιδιά, από τα οποία μόνο τέσσερα ενηλικιώθηκαν.
Η περίθαλψη των ανταρτών της Σάντας
Στο απόκρημνο σαν αετοφωλιά χωριό του, το Λυκάστ, περιέθαλψε τον χειμώνα του 1923-24 τους Σανταίους αντάρτες με κίνδυνο της ζωής του. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης και μέχρι να πραγματοποιηθεί η Ανταλλαγή, έπρεπε οι αντάρτες του Ευκλείδη Κουρτίδη να αποφύγουν τη σύλληψη. Αφού πέρασαν το καλοκαίρι στα περίχωρα της Κρώμνης ζήτησαν καταφύγιο για τον επερχόμενο σκληρό χειμώνα. Μετά την άρνηση κάποιων χωριών και μοναστηριών να τους φιλοξενήσουν, ο προεστός της Κρώμνης Αχιλλέας Φιρτινίδης πρότεινε για καταφύγιο το Λυκάστ και τον δάσκαλο Σπύρο Παπαδόπουλο. Ο Σπύρος δέχτηκε πρόθυμα. Στο Ημερολόγιο των ανταρτών αναφέρεται επί λέξει η φράση του: ''«Και εγώ απλώς θα κάνω το καθήκον μου σε τέτοιες περιστάσεις που είναι επικίνδυνες δια το έθνος. Θα φροντίσω όσον μπορώ»''. Μέχρι τα μέσα του Ιανουαρίου κράτησε η φιλοξενία και τότε ήρθε η διαταγή για τη μετοικεσία. Οι αντάρτες έφυγαν τότε, άλλοι για τη Ρωσία κι άλλοι για την Τραπεζούντα ελπίζοντας να μη γίνουν αντιληπτοί. Αίφνης, το 2016, στο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, Σέρα η ψυχή του Πόντου, ο Σπύρος γίνεται και λογοτεχνικός ήρωας περιθάλποντας με τον ίδιο τρόπο τους αντάρτες-ήρωες του συγγραφέα.
Εκπατρισμός
Την 1η Φεβρουαρίου του 1924, οι κάτοικοι του Λυκάστ φορτώθηκαν με ό,τι μπορούσε ο καθένας και συγκεντρώθηκαν μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Χριστοφόρου. Ο Σπύρος πήρε μαζί του το λείψανο του χεριού του πατέρα του. Αυτό θα αποτελούσε το σύνδεσμο ανάμεσα στην παλιά και στην καινούργια πατρίδα, κάτι σαν το ιερό πυρ των αρχαίων προγόνων. Στην πορεία προς την Τραπεζούντα, που κράτησε εφτά μέρες λόγω του σκληρού χειμώνα, ήταν μαζί με τους υπόλοιπους Κρωμναίους.
Γαλήνη
Στην Τραπεζούντα επιβιβάστηκαν στο πλοίο Καβάλα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού γεννήθηκε η δεύτερη κόρη του, που την ονόμασε Γαλήνη, για να έχει γαλήνη κι η θάλασσα που θα τους οδηγούσε στην άγνωστη προαιώνια πατρίδα. Στην Ελλάδα ο Σπύρος εγκαταστάθηκε στο εγκαταλειμμένο από τους Τούρκους χωριό Ανατολικό (πρώην Ίνελι) της Πτολεμαΐδας και την ίδια χρονιά διορίστηκε δάσκαλος στο σχολείο, που στεγαζόταν τότε στο τουρκικό τζαμί. Τρεις πληθυσμιακές ομάδες είχαν εγκατασταθεί στο Ανατολικό: Προυσαλήδες από τα Κουβούκλια, Μικρασιάτες από το Κόλντερε της Μαγνησίας και Πόντιοι από χωριά της Αργυρούπολης. Ο Σπύρος επέλεξε να κατοικήσει μεταξύ Μικρασιατών και Προυσαλήδων επειδή πίστευε ότι η εγκατάσταση αυτή, παρά τις προσδοκίες πολλών, θα ήταν μόνιμη, και ήθελε να δείξει με την πράξη του αυτή έναν τρόπο συνύπαρξης και συμβίωσης ετερόκλητων και αταίριαστων μέχρι τότε στοιχείων. Συμβολικά εναπέθεσε στο ιερό της νέας εκκλησίας το λείψανο που τον συνέδεε με την πατρίδα του.
Παραπομπές
*
Πορτρέτο του Πακούιου Πρόκουλου
δεξιά|220x220εσ Το Πορτρέτο του Πακούιου Πρόκουλου είναι νωπογραφία που βρέθηκε στην "casa di Pansa" της Πομπηίας και φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στη Νάπολη.
Προεδρικές εκλογές στο Βανουάτου 2022
Ο πρόεδρος Τάλις Ομπέντ Μόουζες ήταν υποψήφιος για δεύτερη θητεία.
Πορτρέτο του Πακούιου Πρόκουλου
Εικονίζει ένα ζευγάρι της μέσης αστικής τάξης της Πομπηίας, και είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται για έναν άνδρα με τη σύζυγό του. Αναφέρονται συνήθως ως "ο Πακούιος Πρόκουλος και η σύζυγός του" εξ αιτίας μιας επιγραφής που βρέθηκε έξω από το σπίτι στο οποίο υπήρχε ο πίνακας, μολονότι μια άλλη επιγραφή γραμμένη σε τοίχο στο εσωτερικό του σπιτιού που αποκαλύφθηκε αργότερα, μας πληροφορεί ότι ο εικονιζόμενος άνδρας έφερε το όνομα Τερέντιος Νέων και ήταν αρτοποιός. Η εξωτερική επιγραφή διαπιστώθηκε ότι ήταν εκλογική διαφήμιση του Πακούιου Πρόκουλου, που είχε εκλεγεί δημοτικός άρχοντας λίγο πριν την έκρηξη του Βεζουβίου. )
Προεδρικές εκλογές στο Βανουάτου 2022
Παραπομπές
2022 Βανουατου
Πορτρέτο του Πακούιου Πρόκουλου
Ο άνδρας της τοιχογραφίας είναι ντυμένος με χλαμύδα, το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ρωμαίων πολιτών. Κρατά στο χέρι του πάπυρο σε κύλινδρο, που υποδηλώνει διοικητική ή/και πολιτιστική ενασχόληση, ενώ η γυναίκα του κρατά μολύβι και πινάκιο, υπογραμμίζοντας έτσι το γεγονός ότι ήταν μορφωμένη. Υποστηρίχθηκε η άποψη, βασισμένη στα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του ζεύγους, ότι ήταν Σαμνίτες, πράγμα που ενδεχομένως εξηγεί την επιθυμία τους να επιδείξουν την θέση στην οποία ανήλθαν στην ρωμαϊκή κοινωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωγραφική-επέκταση
Κατηγορία:Πομπηία
Οκτάγωνο του Βαρδαρίου
Το Οκτάγωνο του Βαρδαρίου είναι ναός της Θεσσαλονίκης του 5ου αι. μ.Χ., τμήματα του οποίου ανασκάφηκαν στα θεμέλια οικοδομών της περιοχής Βαρδαρίου (Πλατείας Δημοκρατίας). Ο Ναός συνδεόταν με τη λατρευτική τιμή του Αγίου Νέστορος που μαρτύρησε στην περιοχή. Βρίσκεται στο σημερινό οικοδομικό τετράγωνο των οδών Παπαρρηγοπούλου, Ζεφύρων και Μαβίλη. Μικρό τμήμα της ανωδομής του εσωτερικού πυρήνα του οκταγώνου είναι ορατό δίπλα στην είσοδο των Λουτρών «Φοίνιξ».
Ο ναός χρονολογείται στο τέλος του 5ο αι. μ.Χ. και κτίσθηκε σε σχήμα κάτοψης ελεύθερου οκταγώνου με διαστάσεις 54 επί 59 μέτρα. Ο εσωτερικός πυρήνας του ναού είναι επίσης οκταγωνικος με ημικυκλικές κόγχες, που πιθανώς ήταν παρεκκλήσια-προσκυνήματα προς τιμήν χριστιανών μαρτύρων. Στη δυτική πλευρά υπήρχε μεγάλος νάρθηκας μήκους 40 μ. Στο συγκρότημα του ναού περιλαμβάνονταν επίσης ένα βαπτιστήριο και ένα μαρτύριο (οίκος προσευχής σε τόπο μαρτυρίου) των οποίων κατάλοιπα βρέθηκαν σε διάφορες ανασκαφές.
Από τον πλούσιο αρχιτεκτονικό διάκοσμο του ναού σώθηκαν μόνον οι βάσεις τεσσάρων κιόνων και πέντε κορινθιακά κιονόκρανα που βρίσκονται σήμερα στη συλλογή γλυπτών της Ροτόντας. Επιπλέον τρία κιονόκρανα του ναού των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων προέρχονται από τον οκταγωνικό ναό. Το δάπεδο της κόγχης δεν βρέθηκε στις έως σήμερα ανασκαφές αλλά είναι σίγουρο πως ήταν στρωμένο με μαρμάρινες πλάκες.
Το βαπτιστήριο και το μαρτύριο
Το βαπτιστήριο έχει επίσης μορφή οκταγώνου αλλά εγγεγραμένου σε τετράγωνο, διαστάσεων 15X15 μ. με κόγχες στους εσωτερικούς τοίχους. Την ίδια κάτοψη παρουσιάζουν τα βαπτιστήρια του Αγίου Ακυλίνου, Αγίου Γρηγορίου και Αγίου Ιωάννου του Μιλάνου που χρονολογούνται στον 5ο αι. Επάνω στα ερείπια του βαπτιστηρίου κτίσθηκαν κατά τον 16ο αι. τα Λουτρά Φοίνιξ.
Το Μαρτύριο βρίσκεται νοτίως της αψίδας του Οκταγώνου. Η μορφή του κτίσματος του μαρτυρίου διαπιστώθηκε μετά από λεπτο­μερείς παρατηρήσεις των ερειπίων ενός λουτρού, που ανασκάφηκε σε οικόπεδο της σημερινής οδού Μαβίλη. Το λουτρό προήλθε από τη μετασκευή του προϋπάρχοντος κτιρίου του μαρτυρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία: Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Σάντσα του Αλένκερ
H Σάντσα, πορτογαλ. Sancha de Alenquer (1180 - 13 Μαρτίου 1229) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και κυρία του Αλένκερ suo jure (ιδίω δικαιώματι).
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας και της Ντούλσε του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης.
Γεννήθηκε στην Κοΐμπρα. Το 1229 ίδρυσε μονή στο Θέλας (Celas). Κατείχε το φέουδο του Αλένκερ. Απεβίωσε στη μονή αυτή και τάφηκε εκεί. Η σορός της μεταφέρθηκε στο αββαείο του Λορβάνιο από την αδελφή της Θηρεσία. Το 1705 αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κλήμη ΙΑ΄ με τη βούλα του ollicitudo Pastoralis Offi μαζί με την αδελφή της Θηρεσία.
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Συμεών Συμεώνογλου
Ο Συμεών Συμεώνογλου (1868 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός και έμπορος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γεωπόνος και έμπορος. Το 1914 εξελέγη βουλευτής στην τουρκική εθνοσυνέλευση. Με την εγκατάστασή του στην Ελλάδα εξελέγη βουλευτής Πειραιώς στις εκλογές του 1926 και επανεξελέγη σε αυτές του 1928. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1932 εξελέγη αρτιστίνδην γερουσιαστής εκ της Βουλής και της Γερουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Γεώργιος Βεγλερής
Ο Γεώργιος Βεγλέρης (1850–1923) ήταν Έλληνας λόγιος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1850 στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί μεγάλωσε και εργάστηκε ως πράκτορας σε ρωσική εταιρεία ατμοπλοΐων. Ασχολήθηκε με την συγγραφή κειμένων και μελετών στα ελληνικά και τα ρωσικά. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα Περί του Πορφυρού Κώδικα, Περί του μολυβδοβούλλου Δαυίδ του Κομνηνού της Τραπεζούντος και Αγιολογικά. Αργότερα μετατέθηκε στην Σμύρνη, όπου έμεινε μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή. Ως αποτέλεσμα αυτής, χάθηκε η βιβλιοθήκη και τα κειμήλια του. Απεβίωσε το 1923 στην Σμύρνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αλαγκόν (ποταμός)
Ο Αλαγκόν (Alagón) είναι ποταμός της Ισπανίας μήκους 205 χιλιομέτρων. Είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος παραπόταμος του Τάγου. Η πηγή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.060 μέτρα στη Σιέρα δε Φράνθια, κοντά στο χωριό Φράδες δε λα Σιέρα, νοτίως της Σαλαμάνκα. Ο Αλαγκόν ρέει προς τα νοτιοδυτικά, περνώντας από τα χωριά Σαν Εστεμπάν δε λα Σιέρα και Γκουίχο δε Γραναδίγια, και μετά από την πόλη Κορία. Τελικώς χύνεται στον Τάγο στο ύψος της Αλκάνταρα, ως δεξιός παραπόταμός του.
Τρία φράγματα έχουν κατασκευασθεί κατά μήκος του ρου του Αλαγκόν: Το «Γκαβριέλ υ Γκαλάν», που είναι το μεγαλύτερο και έχει υδροηλεκτρικό σταθμό ισχύος 110 MW, το «Ελ Ποντόν» στο Γκουίχο δε Γραναδίγια, επίσης με υδροηλεκτρικό σταθμό ισχύος 52 MW, και το «Μοντεερμόζο-Βαλδεομπίσπο».
Παραπόταμοι
Ο Αλαγκόν έχει τους δικούς του παραποτάμους: Φράνθια, Σανγκουσίν, Κουέρπο δε Όμπρε, Λα Πάλλα, Ρίο δε λος Άνχελες, Αμπρόθ, Χέρτε και Άραγο.
Κιρ Στάρμερ
Ο Σερ Κιρ Ρόντνεϊ Στάρμερ (αγγλικά: Sir Keir Rodney Starmer, 2 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Βρετανός πολιτικός και πρώην δικηγόρος, που υπηρετεί ως Αρχηγός της Α.Μ. Πλέον Πιστής Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από τον Απρίλιο του 2020.
Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Χόλμπορν εντ Σαιντ Πάνκρας, από τον Μάιο του 2015.
Μετά την εγγραφή του στον δικηγορικό σύλλογο, εργάστηκε αποκλειστικά ως δικηγόρος υπεράσπισης ειδικευμένος σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πριν οριστεί ως Σύμβουλος της Βασίλισσας (QC) το 2002. Το 2008 έγινε Διευθυντής Δημόσιας Εισαγγελίας (DPP) και Προϊστάμενος της Βασιλικής Εισαγγελίας (CPS), θέση που διατήρησε ως το 2013. Για τον ρόλο του ως Διευθυντή Δημόσιας Εισαγγελίας, χρίστηκε Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού (KCB) το 2014.
Τον Μάιο του 2022, η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε την έναρξη έρευνας για εικαζόμενη παραβίαση των κανόνων υγειονομικού περιορισμού που ίσχυαν το 2021 στο Ηνωμένο Βασίλειο. .
Ο Στάρμερ, έχει χαρακτηριστεί ως κεντροαριστερός έως και κεντρώος πολιτικός. Γενικότερα είναι μετριοπαθές μέλος του Εργατικού Κόμματος.
Βιογραφία
Ο Κιρ Στάρμερ, γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1962 στο νότιο Λονδίνο και μεγάλωσε στο Σάρρεϋ της Αγγλίας. Προέρχεται από οικογένεια όπου στήριζει το Εργατικό Κόμμα. Αποφοίτησε το Λύκειο "Reigate Grammar School" στο Σάρρεϋ το 1981. Επίσης, είναι κάτοχος διπλωμάτων μουσικής πάνω στο Φλάουτο, στο Πιάνο και το Βιολί, από την μουσική σχολή "Guildhall School of Music and Drama" του Λονδίνου.
Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Λιντς, λαμβάνοντας αριστούχος (First Class Honours) πτυχίο το 1985. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο Αστικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (BCL) το 1986.
Είναι εγγεγραμμένος στον δικηγορικό σύλλογο του Σίτι του Λονδίνου από το 1987.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 2007 με την δικηγόρο Βικτώρια Αλεξάντερ, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί 2 παιδιά. Αυτοπροσδιορίζεται ως άθεος. Είναι υποστηρικτής της Άρσεναλ και έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά στο παρελθόν με το ποδόσφαιρο. Έχει δηλώσει πως είναι χορτοφάγος.
Διαμένει στο βόρειο Λονδίνο.
Παραπομπές
΄
Κατηγορία:Ηγέτες του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Ληντς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Καζαχμπαρασί
Το Καζαχμπαρασί είναι ένα χωριό στην επαρχία Τζαλιλαμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαλιλαμπάντ
Παύλος Β΄ της Νάπολης
Ο Παύλος Β΄΄ (λατινικά :  Paulus II ή Calbus, ιταλικά : Paolo II), (απεβίωσε το 761 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το  761/762 έως το 766. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Παύλο Β' είναι το δεύτερο μέρος των «Πράξεων των Επισκόπων της Νάπολης» που έγραψε ο Ιωάννης ο Διάκονος στα τέλη του 9ου αιώνα. Ο Παύλος Β' είναι ο πρώτος από τους επισκόπους που αναφέρονται από αυτόν τον συγγραφέα.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή του Παύλου Β'. Πριν από την ανάληψή του στην επισκοπική έδρα, ήταν διάκονος σε μια από τις εκκλησίες της Νεάπολης. Για λογαριασμό των Ναπολιτάνων δουκών και επισκόπων, ταξίδευε συχνά ως πρεσβευτής στη Ρώμη, όπου έγινε φίλος με τον συνονόματό του, Παύλος Α΄, ο οποίος έγινε πάπας το 757 .
Το 761 πέθανε ο Ναπολιτάνος ​​επίσκοπος Κάλβος, μετά τον θάνατο του οποίου άρχισαν οι διαμάχες μεταξύ κληρικών και λαϊκών για την εκλογή νέου επικεφαλής της επισκοπής. Εκείνη την εποχή, η Νάπολη ήταν μέρος των ιταλικών κτήσεων του Βυζαντίου, του οποίου ο ηγεμόνας, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄, ήταν ένθερμος εικονομάχος. Στην πόλη, ο αγώνας κατά των εικόνων υποστηρίχθηκε από τον δούκα Στέφανο Β' και τους κατοίκους αλλά ο κλήρος, ακολουθώντας τον Πάπα, καταδίκασε μια τέτοια παραμέληση των ιερών λειψάνων. Ενάντια στην επιθυμία του δούκα, ο ναπολιτάνικος κλήρος εξέλεξε τελικά έναν υποστηρικτή της λατρείας των εικόνων τον Παύλο Β' ως επικεφαλή της επισκοπής. Ο νέος επίσκοπος έπρεπε να λάβει τη συγκατάθεση για την ενθρόνιση του από τον Πάπα, αλλά ο Στέφανος Β' δεν επέτρεψε στον Παύλο Β' να φύγει από τη Νάπολη για εννέα μήνες. Μόνο το 762 μπόρεσε να έρθει στη Ρώμη, όπου ο Πάπας Παύλος Α' πραγματοποίησε προσωπικά την τελετή ενθρόνισης του στην επισκοπή της Νάπολης.
Ωστόσο, αμέσως μετά την επιστροφή του στη Νάπολη, ο Παύλος Β', κατόπιν εντολής του δούκα Στέφανου Β', εκδιώχθηκε από την πόλη. Τόπος εξορίας του επισκόπου ήταν οι κατακόμβες του Αγίου Ιανουάριου, όπου πέρασε δύο χρόνια. Παρόλα αυτά, ο Παύλος Β' συνέχισε να εκπληρώνει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και εδώ. Μεταξύ άλλων, έχοντας λάβει τη συγκατάθεση του Στεφάνου Β', διέταξε την κατασκευή νέου τρίκλινου και βαπτιστηρίου στη βασιλική, καθώς και τη διακόσμηση μιας από τις εκκλησίες της πόλης με μάρμαρο. Το 764, ο Παύλος Β' συμφιλιώθηκε με τον δούκα, επέστρεψε στη Νάπολη και άρχισε να λειτουργεί στον καθεδρικό ναό του St. Restituta. Ταυτόχρονα, ο Στέφανος Β' άρχισε να υποστηρίζει τον Πάπα Παύλο Α', ο οποίος συνήψε συμμαχία με τον βασιλιά των Φράγκων Πιπίνο τον Βραχύ και τον βασιλιά των Λομβαρδών Δεζιδέριο εναντίον του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε'. Ωστόσο, η προσκύνηση της εικόνας αποκαταστάθηκε τελικά στη Νάπολη μετά τον θάνατο του Παύλου Β'.
Ο Επίσκοπος Παύλος Β' πέθανε το Πάσχα του 766, έχοντας θητεύσει της επισκοπής Νεάπολης για τέσσερα χρόνια, δύο μήνες και έξι ημέρες. Αγαπημένος από το ποίμνιό του για την ευσέβεια και την ευσέβειά του, καθώς και για τις πολλές φροντίδες του για τους φτωχούς και τους μειονεκτούντες, ενταφιάστηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου στη Βασιλική του Αγίου Ιανουάριου. Τότε μαινόταν στη Νεάπολη μια πανώλη, από την οποία πέθαναν πολλοί λαϊκοί και κληρικοί. Μη βρίσκοντας άλλους άξιους υποψηφίους, οι Ναπολιτάνοι ζήτησαν από τον Στέφανο Β' να γίνει ο νέος τους επίσκοπος. Μόλις είχε χάσει τη γυναίκα του και επρόκειτο να γίνει μοναχός. Ωστόσο, θέλοντας να συνεχίσει να κυβερνά την πόλη, ο Στέφανος Β' απαίτησε να του διατηρήσει τον τίτλο του δούκα. Έχοντας λάβει τη συγκατάθεση του Πάπα Παύλου Α΄ κατόπιν αιτήματος των Ναπολιτάνων, ο δούκας χειροτονήθηκε επίσκοπος. Έτσι στη Νάπολη για πρώτη φορά υπήρξε ένωση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας στα ίδια χέρια.
Λίγο μετά το θάνατό του, ο Παύλος Β' άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Η εορτή του Αγίου Παύλου εορταζόταν στις 3 Μαρτίου, αλλά με τον νέο μαρτυρολόγιο δεν τελείται η μνήμη του στην Αρχιεπισκοπή Νεάπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Τσιπς
Τα  τσιπς  ή πατατάκια στα ελληνικά, είναι λεπτές φέτες πατάτας που έχουν τηγανιστεί σε λάδι, ψηθεί ή βραστεί. Τα τσιπς συνήθως χρησιμεύουν ως σνακ, συνοδευτικό ή ορεκτικό. Τα κλασσικά τσιπς είναι μαγειρεμένα και αλατισμένα. Οι επιπρόσθετες ποικιλίες παρασκευάζονται χρησιμοποιώντας διάφορα αρώματα και συστατικά όπως βότανα, μπαχαρικά, τυριά, άλλες φυσικές γεύσεις, τεχνητά αρώματα και πρόσθετα. Γενικότερα, τα τσιπς περιλαμβάνουν αλμυρά προϊόντα σνακ που παρασκευάζονται όχι μόνο από πατάτα αλλά και από καλαμπόκι, ταπιόκα, μπανάνα ή άλλα σιτηρά, και άλλες ρίζες λαχανικών (π.χ. γλυκοπατάτα και καρότο) και άλλα φρούτα.
Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Βρετανική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα ευκολίας Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση την πατάτα Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Νοβάγια Τέκλγια
Το Νοβάγια Τέκλγια (αζερικά: Novaya Teklya) είναι ένα χωριό στην επαρχία Τζαλιλαμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Τουταμπάγκ
Το Ασάγκι Κιουρκέντ (επίσης, Σαλγιανστρόι) είναι ένα χωριό στην επαρχία Σαλγιάν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Νοβάγια Τέκλγια
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαλιλαμπάντ
Τουταμπάγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαλγιάν
Παλιό πάρκο των ελαφιών
μικρογραφία|300px|Αθλητικές υποδομές εντός του πάρκου
Το παλιό πάρκο των ελαφιών (αγγλικά: Old Deer Park) είναι ημιδασική έκταση και πάρκο 1,45 τ.χλμ. στην περιοχή του Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο.
Τοποθεσία
Συνορεύει με τον Τάμεση στα δυτικά, τους κήπους του Κιου στα βόρεια, και την αστική περιοχή της κύριας πόλης του Ρίτσμοντ στα ανατολικά και νότια. Αποτελεί ιδιοκτησία του αγγλικού στέμματος ενώ η διέλευση σε αυτό είναι ελεύθερη. Από την πλευρά του ποταμού, διαθέτει κανάλι για την αποφυγή πλημμυρών κατά τις περιόδους ανόδου της στάθμης του ποταμού λόγω παλίρροιας, ενώ προστατεύεται και με την λειτουργία του υδατοφράκτη του Ρίτσμοντ σε κοντινή απόσταση.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο ένας από τους 2 οβελίσκους του πάρκου Το πάρκο παραδοσιακά αποτελούσε χώρο κυνηγιού ελαφιών των Άγγλων βασιλέων, καθώς σε διπλανή τοποθεσία βρισκόταν το παλάτι του Ρίτσμοντ. Το 1637 ο Κάρολος Α´ ίδρυσε ένα πολύ μεγαλύτερο νέο πάρκο στο Ρίτσμοντ σε λίγο μακρινότερη τοποθεσία για τις δραστηριότητες του κυνηγιού, και έτσι το πάρκο δίπλα από το παλάτι απέκτησε την σημερινή του ονομασία ως παλιό πάρκο των ελαφιών (Old Deer Park).
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, το μεγαλύτερο μέρος του πάρκου χρησιμοποιείται για αγώνες γκολφ και κρίκετ. Αξιοσημείωτο κτήριο αποτελεί το παλιό αστρονομικό παρατηρητήριο του βασιλέως (King's Observatory) το οποίο ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Γ´ το 1769, και το οποίο πλέον είναι ιδιωτική οικία. Στα νοτιοδυτικά του παλιού παρατηρητηρίου διασώζονται τα θεμέλια παλαιού χριστιανικού ναού ο οποίος ιδρύθηκε από τον Ερρίκο Ε´ το 1414. Η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής για τον σταθμό του Ρίτσμοντ την περίοδο 1847/8, και η σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ, περιόρισαν την πρόσβαση στο πάρκο, κάτι που μετέπειτα διευκολύνθηκε εν μέρει με την κατασκευή νέων μονοπατιών και γεφυρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα στην Αγγλία
Σετομάα
μικρογραφία|Η σημαία της Σετομάα Η Σετομάα (μετάφραση: Γη των Σέτο, εσθονικά: Setumaa, Сетумаа, Σέτο: Setomaa) είναι μια περιοχή της Εσθονίας η οποία βρίσκεται νότια της Λίμνης Πέιπους, η οποία κατοικείται από τους Σέτο, μια εθνότητα που παρουσιάζει μεγάλη συγγένεια με τους Εσθονούς. Οι Σέτο είναι κατά κύριο λόγο Χριστιανοί Ορθόδοξοι και είναι φιννοουγγρικής καταγωγής όπως και η Εσθονία.
Η διάλεκτος Σέτο είναι μια παραλλαγή της νότιας εσθονικής διαλέκτου. Η ιστορική έκταση της Σετομάα καταλαμβάνουν εδάφη που ανήκουν σήμερα τόσο στην Εσθονία όσο και στη Ρωσία. Η εσθονική Σετομάα αποτελείται προς το παρόν από εδάφη της επαρχίας Βόρου τα οποία βρίσκονται στη νοτιοανατολική Εσθονία και συνορεύουν με τη Ρωσία. Το Πετσέρι (το οποίο στα ρωσικά λέγεται Πετσόρι) είναι το ιστορικό και πολιτιστικό κέντρο των Σέτο.
Τρέχουσα υποδιαίρεση
Το εσθονικό τμήμα της Σετομάα αποτελείται από τις παρακάτω διοικητικές μονάδες:
Σύμφωνα με αποτελέσματα της εσθονικής διοικητικής μεταρρύθμισης του 2017 συνέχισε να υπάρχει η ενορία Σετομάα.
Το ρωσικό τμήμα της Σετομάα αποτελείται από την επαρχία Πετσόρσκι, η οποία αποτελεί τμήμα της περιφέρειας Πσκοφ. Μεταξύ των ετών 1918 και 1944, η περιοχή ήταν μια επαρχία της Εσθονίας, η επαρχία Πετσέρι. Το 1944 σχεδόν ολόκληρο το έδαφος της επαρχίας εκχωρήθηκε στη Ρωσία με απόφαση των σοβιετικών αρχών, όπως και κάποια εσθονική εδάφη ανατολικά της Νάρβας.
Μετά την επανάκτηση της εσθονικής ανεξαρτησίας από την Σοβιετική Ένωση το 1991, προέκυψε μια εδαφική διαφορά ανάμεσα στην Εσθονία και τη Ρωσία σχετικά με την κυριότητα αυτής της περιοχής. Το 1995 έληξε αυτή η διαφορά, καθώς η Εσθονία απέσυρε τις διεκδικήσεις της στην περιοχή.
C12H12
Ο μοριακός τύπος C12H12, με μοριακή μάζα 156,23 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 156,2237 ± 0,0104), μπορεί να αναφέρεται σε ισομερείς υδρογονάνθρακες με βαθμό ακορεστότητας 7, και πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων και) στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C12 Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Ανάληψη Αστυπάλαιας
Η Ανάληψη είναι χωριό της Αστυπάλαιας. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Αστυπάλαιας, της περιφερειακής ενότητας Καλύμνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλύμνου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Ανάληψη είναι παραθαλάσσιο χωριό της Αστυπάλαιας. Βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του νησιού, στον όρμο της Μαλτεζάνας, λίγο ανατολικότερα του ισθμού που χωρίζει το δυτικό (Έξω Νησί) από το ανατολικό (Μέσα Νησί) τμήμα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Είναι ο οικισμός μέσω του οποίου υπάρχει πρόσβαση στο αεροδρόμιο της Αστυπάλαιας. Απέχει 9 χλμ. περίπου ΒΑ. της Χώρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 ως Μαλτεζάνα και προσαρτήθηκε στον δήμο Αστυπάλαιας του νομού Δωδεκανήσου. Το 1957 μετονομάστηκε σε Ανάληψη.
Ιστορικά και γενικά στοιχεία
Στην εποχή της Τουρκοκρατίας τον οικισμό, όπως και όλο το νησί, λυμαίνονταν Μαλτέζοι πειρατές. Από αυτούς πήρε την παλαιά του ονομασία Μαλτεζάνα το χωριό. Μάλιστα, υπάρχει η άποψη ότι κτίστηκε από τους ίδιους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τον όρμο ως καταφύγιο για τις επιδρομές τους. Η Ανάληψη, απλωμένη σε μικρή κοιλάδα και δίπλα στο αεροδρόμιο της Αστυπάλαιας, σημειώνει αξιόλογη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Από εδώ φεύγουν εκδρομικά σκάφη για τους γειτονικούς όρμους Αγρελίδι και Άγιος Φωκάς και για τα νησάκια Χονδρό, Λιγνό, Αγία Κυριακή. Κουτσομύτι, Κουνούποι και Σύρνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αστυπάλαια
Μορίς Γκριν
Ο Μορίς Γκριν (Maurice Green, γεννήθηκε 24 Ιουλίου 1974) είναι Αμερικανός πρώην αθλητής στίβου που αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης το 2000 στο Σίδνεϊ στα 100 μέτρα και χάλκινος στην Αθήνα το 2004, κατακτώντας χρυσά μετάλλια και στις δύο Ολυμπιάδες στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρα. Τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 100 μέτρα (1997, 1999, 2001), το 1979 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του αγωνίσματος με χρόνο 9,79 δευτερόλεπτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας
BtoB
Οι BtoB έκαναν το ντεμπούτο τους στις 21 Μαρτίου του 2012 στο M!Countdown με τα τραγούδια Insane και Imagine. Το πρώτο τους άλμπουμ ήταν το «Born To Beat» και βγήκε στην δημοσιότητα στις 3 Απριλίου του 2012. Το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ ήταν το Complete, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2015. Το ιαπωνικό τους ντεμπούτο το έκαναν με το τραγούδι «Wow» τον Νοέμβριο του 2014 μέσω της εταιρίας Kiss Entertainment. Από το ντεμπούτο τους μέχρι σήμερα οι BtoB έχουν κερδίσει πολλά βραβεία για τις φωνητικές τους ικανότητες, συμπεριλαμβανομένου του Best Vocal Group Award (μτφρ: Βραβείο Καλύτερων Φωνητικών σε Συγκρότημα) στα 30στα Golden Disk Awards και του Best Ballad Award (μτφρ: Βραβείο Καλύτερης Μπαλάντας) στα 25α Seoul Music Awards.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες καλλιτέχνες Κατηγορία:K-pop συγκροτήματα
Κυδωνιά Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα Κυδωνιά (αποσαφήνιση)
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κυδωνιά βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Πύργος σε υψόμετρο 880 μέτρων μερικά χιλιόμετρα δυτικά του όρους Βαρδούσια και αριστερά της όχθης του ποταμού Εύηνου. Είναι στα βορειοανατολικά σύνορα του Δήμου Ναυπακτίας με το Δήμο Δωρίδας. Απέχει 88 χλμ. Β. από τη Ναύπακτο και 15,5 χλμ. ΒΔ. από την Αρτοτίνα. Το όνομά της μετά την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν Ζηλίστα ή Ζελίστα και το 1835, μετά την επανάσταση του 1821, ορίστηκε έδρα του Δήμου Οφιονείας. Το 1927 ο οικισμός μετονομάζεται σε Οξυά και το 1928 σε Κυδωνιά, ενώ το 1940 διορθώνεται σε Κυδωνέα. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την κατονομάζει με το όνομα Ζελίστα στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 60 οικογένειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Γεώργιος Η΄ της Γεωργίας
μικρογραφία| Βασιλική χάρτα του Γεωργίου Η'.
Ο Γεώργιος Η΄, Γεωργιανά : გიორგი VIII, Giorgi VIII, (1417 - 1476) ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της ενωμένης Γεωργίας, αν και το βασίλειό του ήταν ήδη κατακερματισμένο και εμπλεκόμενο σε εμφύλιο πόλεμο, 1446-1465. Ηττημένος από τους αντιπάλους του, έμεινε μόνο με την ανατολική επαρχία Καχέτι, όπου βασίλευσε ως Γεώργιος Α΄ από το 1465 μέχρι το τέλος του, ιδρύοντας ένα τοπικό παράρτημα του βασιλικού οίκου των Βαγρατιδών.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου Α΄ της Γεωργίας από τη δεύτερη σύζυγό του Τάμαρ. Αν και ο Δημήτριος, ο δεύτερος γιος του Αλέξανδρου, φαίνεται να ήταν νόμιμος διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Βάχτανγκ Δ΄, ο Γεώργιος Η΄/Α΄ στην πραγματικότητα κατείχε την εξουσία μετά το τέλος του Βάχτανγκ τον Δεκέμβριο του 1446. Η διαδικασία της αποσύνθεσης τού Γεωργιανού βασιλείου είχε ήδη ξεκινήσει και κόντευε να φτάσει στο αποκορύφωμά της. Το πιο ενοχλητικό ήταν εξεγέρσεις από τους ευγενείς στα δυτικά της Γεωργίας και από τους άταμπεγκ τηου Σάμτσχε. Οι τελευταίοι μάλιστα προσπάθησαν να δημιουργήσουν μία ξεχωριστή εκκλησία για το πριγκιπάτο του, αλλά οι προσπάθειες του Γεωργιανού Καθολικού Πατριάρχη Δαυίδ Δ΄ εμπόδισαν τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία να χωριστεί στα δύο.