cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Σύλλογοι χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κανόε καγιάκ Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Σιμπέλιους (ταινία)
Παραγωγή
Η ταινία, που γυρίστηκε το 2003 σε μέρη όπου πραγματικά έζησε ο Σιμπέλιους, όπως το οικογενειακό τους κτήμα Aϊνόλα, είναι φινλανδικής παραγωγής και τη διεθνή διανομή της ανέλαβε το παράρτημα του δικτύου της Buena Vista International στη Φινλανδία. Οι κύριες γλώσσες που μιλάνε οι ηθοποιοί στη ταινία είναι τα φινλανδικά, τα γερμανικά, και τα ελβετικά.
Ημερομηνία έκδοσης της ταινίας ήταν η 12η Σεπτεμβρίου 2003, στη Φινλανδία, από την εταιρεία παραγωγής Artista Filmi Oy. Σενάριο και σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Τίμο Κοϊβουσάλο (Timo Koivusalo), χωρίς όμως να αναφέρεται εάν έχει βασιστεί σε προηγούμενες επίσημες βιογραφίες του Σιμπέλιους, όπως αυτή του γραμματέως του Σαντέρι Λέβας (Santeri Levas) και του Έρικ Β. Ταβάστζερνα (Erik W. Tawaststjerna) που ήταν ο επίσημος βιογράφος του.
Πλοκή
Ο ηλικιωμένος Σιμπέλιους βυθίζεται στις σκέψεις του στην Αϊνόλα, την οικογενειακή εστία των Σιμπέλιους και η ταινία ακολουθεί τη σειρά των αναμνήσεων αυτών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Φινλανδικές ταινίες Κατηγορία:Φινλανδόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Φιορέντσο ντι Λορέντσο
Ο Φιορέντσο ντι Λορέντσο (Fiorenzo di Lorenzo, περ. 1445 - 1522) ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας, που έζησε και εργάστηκε κυρίως στην Περούτζα.
Η ζωή του και το έργο του
Για τη ζωή και το έργο του διαθέτουμε σήμερα ελάχιστες πληροφορίες. Σε ένα από τα παλαιότερα έγγραφα που αναφέρονται στον Φιορέντσο, επιβεβαιώνεται πως το 1472 ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ένα πολύπτυχο για το ιερό της εκκλησίας της Σάντα Μαρία Νουόβα της Περούτζα, έργο που ολοκλήρωσε πιθανότατα την περίοδο 1487-93. Από το περιεχόμενο του συμβολαίου και την υψηλή αμοιβή των 225 δουκάτων που προέβλεπε, εικάζεται πως αποτελούσε έναν από τους πιο αξιόλογους νέους ζωγράφους της εποχής. Μία νωπογραφία του Φιορέντσο, που αναπαριστά την Παναγία του Ελέους, αποτελεί επίσης ένα από τα πρώιμα έργα του, που αναδεικνύει βασικά χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του. Το έργο ολοκληρώθηκε κατά παραγγελία τού νοσοκομείου του S. Egidio και αναδεικνύει επιρροές από τη φλωρεντινή τέχνη και μοτίβα του Αντρέα ντελ Βερρόκκιο. Στα έργα που θεωρούνται βέβαιο πως ανήκουν στον Φιορέντσο συγκαταλέγονται ακόμα μία νωπογραφία για την εκκλησία S. Maria di Monteluce, που αναπαριστά τη Σταύρωση και χρονολογείται περίπου το 1491, καθώς και ένας πίνακας με θέμα την Παναγία με το Θείο Βρέφος για την εκκλησία S. Francesco al Prato, πάντα στην Περούτζα. Υπάρχουν παράλληλα αρκετά έργα που αποδίδονται στον Φιορέντσο, χωρίς όμως να μπορεί να βεβαιωθεί πως αποτελούν δικές του δημιουργίες.
Η επιρροή και οι εκθέσεις των έργων του
Το μεγαλύτερο μέρος των έργων του ολοκληρώθηκε στην Περούτζα και φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ούμπρια (Galleria Nazionale dell'Umbria). Σύμφωνα με τις ενδείξεις που διαθέτουμε, υπήρξε κεντρική φυσιογνωμία της καλλιτεχνικής ζωής της πόλης κατά την περίοδο 1470-90, ασκώντας σημαντική επιρροή σε καλλιτέχνες όπως ο Περουτζίνο, του οποίου υπήρξε πιθανώς και δάσκαλος. Θεωρείται πιθανό επίσης πως διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της πόλης. Ο αδελφός του, Μπερναρντίνο (π. 1484-1511) ήταν επίσης ζωγράφος και ενδεχομένως συνεργάστηκε με τον Φιορέντσο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Ανδρέας Παπαμιμίκος
Ο Ανδρέας Παπαμιμίκος είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός, πρώην πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και πρώην Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λάρισα στις 14 Νοεμβρίου του 1979. Το 1998 πέρασε στο Τμήμα Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές ενώ ολοκλήρωσε και τις σπουδές του στη Νομική. Παράλληλα παρακολούθησε κύκλο σπουδών στον τομέα της επικοινωνίας και των ανθρωπίνων πόρων του Πανεπιστημίου της Λιλ 3 της Γαλλίας.
Το 2010 στις εκλογές ανάδειξης νέου προέδρου της Οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ), έγινε ο πρώτος πρόεδρος που εκλέχθηκε από τη βάση των μελών της, επικρατώντας με 55,91% και συνολικά 23.655 ψήφους εκ των 43.221 που μετείχαν στη διαδικασία πανελλαδικά. Η θητεία του στην ΟΝΝΕΔ ολοκληρώθηκε στις 26 Μαΐου 2013 και στις 7 Ιουλίου 2013 τα μέλη της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας τον ανέδειξαν στη θέση του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής.
Παραιτήθηκε από το αξίωμα του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, αλλά και από μέλος του κόμματος, στις 18 Απριλίου του 2016.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Πρόεδροι της ΟΝΝΕΔ
Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β΄
Ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ (γεωργ. ილია II, κατά κόσμον Ηρακλής Γουντουσαούρι-Σιολασβίλι, γεωργ. ირაკლი ღუდუშაური-შიოლაშვილი) είναι ο προκαθήμενος της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Μετσχέτης και Τιφλίδος, Καθολικός Πατριάρχης πάσης Γεωργίας και Μητροπολίτης Μπιτσβίνθας και Σουχουμίου-Αμπχαζίας.
Γεννήθηκε στο Βλαντικαφκάς της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 4 Ιανουαρίου 1933. Το 1957 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1959 πρεσβύτερος. Σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1960. Το 1963 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βατούμης και Σεμοκμέδης και το 1967 εξελέγη Επίσκοπος Σουχούμης και Αμπχαζίας. Το 1969 προήχθη σε Μητροπολίτη.
Στις 23 Δεκεμβρίου 1977 εξελέγη Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας.
Σημειώσεις
Ηλίας Β
Αυτοκινητόδρομος 22 (Ελλάδα)
Ο Αυτοκινητόδρομος 22 (Α22) σχεδιάζεται να συνδέσει απευθείας τις Σέρρες με την Καβάλα. Στο ύψος της Μεσορράχης θα συναντάται με το δρόμο Αμφίπολης - Δράμας και έτσι θα επιτυγχάνεται η σύνδεση των τριών πρωτευουσών των νομών. Ο νέος αυτοκινητόδρομος θα συνδεθεί με την Εγνατία Οδό λίγο δυτικότερα από τον κόμβο της Εξοχής. Το σύνολο της προτεινόμενης διαδρομής είναι 112 χλμ. και υποδιαιρείται σε 4 επιμέρους τμήματα.
Περιφερειακή Οδός Καβάλας
Η περιφερειακή οδός έχει μήκος 8 χλμ. και εκτιμώμενο προϋπολογισμό 50.000.000 ευρώ. Το έργο το ανέλαβε η Εγνατία Οδός ΑΕ κατόπιν προτροπής από τους τοπικούς φορείς. Στην ευθύνη της είναι η οριστική μελέτη, η χάραξη, η κατασκευή και η απόδοση της οδού στην κυκλοφορία.
Οδικός Άξονας Δράμα-Εξοχή
Ο οδικός άξονας Δράμας - Εξοχής, έχει μήκος 52 χλμ. περίπου. Η αρμοδιότητα ανήκει στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, μαζί με την Περιφέρεια, θα χρηματοδοτήσουν άμεσα την παράκαμψη Νευροκοπίου. Δεν υπάρχει ακόμα συγκεκριμένος προϋπολογισμός για το έργο.
Χάρτης
Α22 Google Maps
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ο Ε-61 θα προχωρήσει από την Εγνατία Οδό Α.Ε ΑΞΟΝΑΣ Ε61 Νέος δρόμος για τη διαδρομή Σέρρες - Καβάλα
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Δρόμοι στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη
Μούρο
thumb|right|250px|Μούρα
Το μούρο ή συκάμινο είναι ο καρπός της μουριάς (γένος Morus). Είναι σύνθετος και αποτελείται από μία ταξικαρπία που σχηματίζεται από τα άνθη της ταξιανθίας. Το μήκος του ποικίλει από μισό εκατοστό μέχρι και 2,5 εκατοστά. Τα μεγαλύτερα μούρα παράγονται από τα καλλιεργούμενα είδη.
Το μαύρο μούρο (Morus nigra) είναι το πιο νόστιμο από τα άλλα είδη, είναι χυμώδες και το χρώμα του είναι σκούρο πορφυρό. Τρώγεται σκέτο ως φρούτο, χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική καθώς και στην παρασκευή χυμών. Το κόκκινο μούρο έχει χρώμα ανοιχτό πορφυρό, γεύση πολύ γλυκιά και χρησιμοποιείται στην παρασκευή μαρμελάδων και ζελέδων. Τα άλλα είδη μούρων είναι κατώτερης ποιότητας και δεν καταναλώνονται ευρέως.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Μορφολογία καρπών
Ερμές
thumb|right|160px|Μία από τις Ερμαϊκές Στήλες που βρέθηκαν στην αθηναϊκή Αγορά και παριστάνει τον [[Δημοσθένης|Δημοσθένη. 'Εργο του Πολυεύκτου, 280 π.Χ.]] εναλλ.= Ερμαϊκή στήλη με κεφαλή Ηρακλή (Ερμηρακλής). Μουσείο Αρχαίας Μεσσήνης.|μικρογραφία|Ερμαϊκή στήλη με κεφαλή Ηρακλή (Ερμηρακλής). Μουσείο Αρχαίας Μεσσήνης. Οι Ερμές (αρχ. ελληνικά Ἑρμαῖ) ήταν λίθινες, τετράπλευρες ορθογώνιες στήλες, οι οποίες έφεραν στην κορυφή προτομή και καμμιά φορά κορμό άνδρα. Τοποθετούνταν σε διάφορα σημεία της αρχαίας Ελλάδας ως οδοδείκτες ή αφιερώματα ή σύμβολα ορίων μιας ακίνητης περιουσίας. Υιοθετήθηκαν αργότερα και από τους Ρωμαίους, με αποτέλεσμα να εξαπλωθούν και στη δυτική Ευρώπη. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι πρόκειται για όνομα γένους αρσενικού (ΟΙ Ερμαί, ΤΟΥΣ Ερμάς) και όχι θηλυκού, όπως εσφαλμένως αποκαλούνται ακολουθώντας το γένος των "στηλών" τις οποίες προσδιορίζουν. 'Ετσι, η ορθή απόδοση στα νέα ελληνικά θα έπρεπε να είναι "οι Ερμήδες" -- αν και, ίσως, η "ασφαλέστερη" διατύπωση είναι "Ερμαϊκές Στήλες".
Προέλευση
Σε αρχαιότερες εποχές οι Ερμές δεν είχαν την τετραγωνισμένη μορφή, που σύμφωνα με τον Παυσανία, τούς τήν έδωσαν οι Αθηναίοι, αλλά ήσαν σωροί από πέτρες (ερμαίοι λόφοι) επάνω στους οποίους τοποθετείτο ένα σύμβολο. Επίσης οι Ερμές πιο παλιά ήταν τεράστιοι φαλλοί λαξευμένοι σε πέτρα ή από άλλα υλικά που στήνονταν όρθιοι σε διάφορα σημεία - ο Ερμής στα πολύ παλιά χρόνια συνδεόταν ιδιαίτερα με τον φαλλό. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι τα σύμβολα αυτά σε διάφορες μορφές οι Έλληνες τα κληρονόμησαν από τους Πελασγούς, ειδικά εκείνα που είχαν επάνω τους ως σύμβολα φαλλούς και αιδοία. Στη συνέχεια πάντως οι Ερμές πήραν την ονομασία τους από τον θεό Ερμή, που, πριν θεωρηθεί προστάτης του εμπορίου και της επικοινωνίας, συνδεόταν με τον Διόνυσο και την ερωτική ορμή ή τη δύναμη.
Οι Ερμές ήσαν σύμβολα που οι Έλληνες θεωρούσαν ότι προστάτευαν την περιουσία τους, τους έφερναν καλή τύχη και απέτρεπαν σαν ξόρκια το κακό και τους εχθρούς τους. Συνάμα ήσαν και σημεία λατρείας προς μια θεότητα - συνήθως τον Ερμή - γι' αυτό και συχνά απέθεταν στο σύμβολο μικρές θυσίες, όπως σύκα και άλλα φρούτα. Οταν αργότερα οι Ερμές πήραν τη μορφή της τετραγωνισμένης στήλης, διατήρησαν όλους αυτούς τούς χαρακτήρες - τής οριοθέτησης, τής προστασίας και τής λατρείας. Στα κατοπινά χρόνια, συχνά δεν έφεραν κεφαλή Ερμού στην κορυφή, αλλά διαφορετικής θεότητας. Μεταγενέστερα έφεραν και για τιμητικούς λόγους προτομές πολιτικών ή στρατηγών ρητόρων κ.α. Εντούτοις διατήρησαν την ονομασία Ερμές και απλώς όταν χρειαζόταν αποσαφήνιση χαρακτηρίζονταν ανάλογα με τη μορφή που έφεραν, όπως π.χ. "Ερμέρως" (η στήλη που έφερε στην κορυφή την θεότητα του Έρωτα), "Ερμαθήνη" (με την Αθηνά), "Ερμηρακλής" (με τον Ηρακλή), "Ερμαφρόδιτος" (με την Αφροδίτη -- να μη συγχέεται με το τέκνο τού Ερμή και τής Αφροδίτης, τον Ερμαφρόδιτο, που διέθετε τα χαρακτηριστικά και τών δύο φύλων) κ.α. ή και περιφραστικά "Ερμής Διονύσου" (η στήλη που έφερε στην κορυφή τη μορφή του Διονύσου). Αργότερα δημιουργήθηκαν και Ερμές με παραπάνω από μία θεότητα, δικέφαλοι ή και τρικέφαλοι Ερμές.
Χρήσεις
Στην Αττική πολλούς Ερμές τοποθέτησε ο Πεισιστρατίδης Ίππαρχος σαν οδοδείκτες, για να μετρώνται με ακρίβεια οι αποστάσεις και να αναγράφονται οι διευθύνσεις, με χρήση δηλαδή ανάλογη των σημερινών οδικών πινακίδων. Επάνω σε αυτές είχε δώσει εντολή να αναγράφονται διάφορες προτροπές όπως "μη φίλον εξαπάτα", "στίχε δίκαια φρονών" κ.α.
Ευρύτατη ήταν η χρήση τους ως ενδεικτικών κάποιων ορίων και τότε αποκαλούνταν "Επιτέρμιοι Ερμαί": οι Τεγεάτες είχαν θέσει μια σειρά από Ερμές στα σύνορά τους με τους Αργείους, οι Μεγαλοπολίτες στα σύνορά τους με τους Μεσσηνίους κ.λπ. Ο περιηγητής και γεωγράφος Παυσανίας περιέγραφε μάλιστα τις περιοχές πού επισκεπτόταν λέγοντας ότι απείχαν π.χ. 3 στάδια "μετά τούς ερμάς" ή "ιούσιν από τών ερμών" - δηλαδή από τις Ερμαϊκές στήλες - κάτι που δείχνει ότι οι Ερμές θεωρούνταν αυτονόητα σύνορα περιοχών, αποτελώντας ένα είδος φράχτη από αγαλματίδια. Οι Ερμές αυτοί έφεραν συχνά, αλλά όχι πάντα ούτε απαραιτήτως, γεννητικά όργανα στο ύψος που αυτά θα βρίσκονταν αν επρόκειτο για άγαλμα και όχι στήλη.
Πολλοί έβαζαν Ερμές και στην είσοδο του σπιτιού τους, ως δηλωτικό της κατοικίας τους αλλά και ως κάτι ανάλογο με το σημερινό εικονοστάσι, δηλαδή για προστασία και εξορκισμό του κακού.
Εκτός από τους ενόδιους Ερμές, στήλες παρόμοιες τοποθετούνταν και σε τάφους ή στα μεγάλα γυμναστήρια, για να υποδηλώνουν το σημείο εκκίνησης ή την αφετηρία ενός αγώνα ή και σε άλλες περιστάσεις.
Στα ρωμαΪκά χρόνια και αργότερα στην Αναγέννηση οι Ερμές των δυτικοευρωπαίων προσέθεταν μεγάλο μέρος τού κορμού ή ακόμη και ολόκληρο το σώμα της θεότητας ή τού ήρωα πού αναπαριστούσαν και εξελίχθηκαν σε διακοσμητικά στοιχεία.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Σελεγούδι Λακωνίας
Ιστορικό
Το Σελεγούδι αναφέρεται ως μανιάτικος οικισμός από πολλές πηγές: από τον Νικήτα Νηφάκη το 1798 ως Σελεγούδι, στον κώδικα Muazzo το 1695 ως villa Selegadi, στην απογραφή Grimani το 1700 ως Sellegudhi στην Alta Maina, στη στατιστική ''Exped. Scient.'' το 1829 ως Σελεγούδιον τμήμα (section) Μαλευρίου και αλλού.Έχει κτιστεί κοντά στο παλιό χωριό Σάρμπια το οποίο ξεθεμελίωσαν πειρατές. Το Σελεγούδι ανήκε στην καπετανία του Παναγιώταρου Βενετσανάκη.
Τοποθεσία
Είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Πρωτάς, το οποίο ανήκει στην οροσειρά του Ταΰγετου. Σύμφωνα με την παράδοση στη σημερινή θέση μεταφέρθηκαν οικισμοί από άλλες θέσεις, κατά το 17ο αι. ώστε να μην είναι ορατός ο οικισμός από το Λακωνικό κόλπο, για το φόβο των πειρατικών επιδρομών.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ζεράρ ντε Ριντφόρ
Στο Τάγμα τον διαδέχθηκε ο ιππότης Ρομπέρ ντε Σαμπλέ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες
Σκινέας Κεφαλονιάς
Ο Σκινέας είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 75 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Ν. Θεολόγου
thumb|right|200px|Το αυτοκίνητο Ν. Θεολόγου (1918) thumb|right|200px|Ο Νικόλαος Θεολόγος με εργάτες του εργοστασίου του σε διαφημιστική φωτογραφία (1920) Η '''Ν. Θεολόγου''' ήταν ελληνική εταιρεία κατασκευής οχημάτων.
Ιδρύθηκε από τον Νίκο Θεολόγου, Έλληνα μηχανικό αυτοκινήτων ο οποίος εργάσθηκε για λίγα χρόνια στις ΗΠΑ, και επέτρεψε στην Ελλάδα το 1914. Μεταξύ 1916 και 1918 σχεδίασε και κατασκεύασε ένα μικρό επιβατικό αυτοκίνητο με μηχανή μοτοσικλέτας, ενώ από το 1920 η εταιρία ασχολήθηκε με την κατασκευή αμαξωμάτων λεωφορείων και φορτηγών. Η παραγωγή σταμάτησε στα τέλη της ίδιας δεκαετίας, λογικά λόγω του ισχυρού ανταγωνισμού από επιχειρήσεις όπως η Τουρνικιώτης και Αθηνά στην Αθήνα, Μπουχάγιερ στην Πάτρα και άλλες.
Συνδυασμός (τοπική αυτοδιοίκηση)
Με την έννοια συνδυασμός μπορούμε να ορίσουμε κάθε συλλογικότητα, που δραστηριοποιείται σε δήμους και περιφέρειες, που οργανώνει τους πολίτες και επιδιώκει να συμμετάσχει στην εκλογή αντιπροσώπων στο πειριφερειακό ή δημοτικό συμβούλιο προτείνοντας ένα συγκροτημένο πλαίσιο προτάσεων ή εκφράζοντας ιδεολογικές προτιμήσεις με αναφορά στο γενικό καλό. Ένας συνδυασμός είναι καταρτίζεται με γραπτή δήλωση που υπογράφουν όλοι οι υποψήφιοι για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, για το δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο αντίστοιχα. Κάθε συνδυασμός έχει δικαίωμα να διορίσει έναν αντιπρόσωπο και δύο αναπληρωτές του σε κάθε εκλογικό τμήμα, με γραπτή δήλωση του υποψήφιου δημάρχου/περιφερειάρχη. Επίσης κάθε συνδυασμός έχει δικαίωμα να διορίζει πληρεξούσιο με συμβολαιογραφική δήλωση του υποψήφιου δημάρχου/περιφερειάρχη. Ο πληρεξούσιος ενεργεί για λογαριασμό του συνδυασμού οτιδήποτε μπορεί να ενεργήσει, σύμφωνα με το νόμο, ο υποψήφιος δήμαρχος ή περιφερειάρχης, κατά τη διεξαγωγή της εκλογής. Με άλλα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι ένας συνδυασμός είναι ο ορισμός για τα πολιτικά κόμματα της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι συνδυασμοί δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία εάν και εφόσον δεν στηρίζονται από κάποιο πολιτικό κόμμα.
Κίος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Κίος ήταν ένας Μικρασιάτης ήρωας από την πόλη Κίο της Προποντίδας (αλλά η πόλη δεν πήρε το όνομά της από αυτόν). Ο Κίος ακολούθησε τους Αργοναύτες στην εκστρατεία τους όταν ο Ύλας απάχθηκε από τις Νύμφες στην περιοχή της Κίου και έτσι τον αντικατέστησε.
Πηγή
Κιος
Κινύρας
Στην ελληνική μυθολογία ο Κινύρας ήταν ιερέας και βασιλιάς στην Κύπρο. Τον θεωρούσαν τον γενάρχη του ομώνυμου γένους των Κινυραδών, ιερέων της Αφροδίτης. Ο Κινύρας αναφέρεται ως βασιλιάς της Πάφου ή και ολόκληρης της Κύπρου. Είχε δωρήσει στον Αγαμέμνονα ένα περίφημο θώρακα. Γενικά, ο πλούτος του ήταν παροιμιώδης, αφού όσοι ήθελαν να μιλήσουν για υπερβολικό πλούτο ή να ευχηθούν πολλά πλούτη ανέφεραν το όνομα του Κινύρα.
Ο Κινύρας ήταν ωραιότατος άνδρας. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις πατέρας του Κινύρα ήταν ο Πάφος ή ο Ευρυμέδοντας ή ο Θείας. Ως μητέρα του αναφέρεται κάποια Νύμφη από την Πάφο (που τον γέννησε με τον Ευρυμέδοντα).
Κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ο Μενέλαος, ο Οδυσσέας και ο Ταλθύβιος πήγαν και βρήκαν τον Κινύρα προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή του στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Κινύρας υποσχέθηκε να στείλει 50 πλοία, αλλά τελικώς έστειλε μόνο ένα πραγματικό πλοίο, ενώ τα άλλα 49 ήταν πήλινα ομοιώματα πλοίων! Με τον τρόπο αυτό εξαπάτησε τους Ελλαδίτες.
Ο Κινύρας και ο Απόλλων συναγωνίσθηκαν για το ποιος ήταν ο καλύτερος στο παίξιμο της λύρας. Ο Κινύρας έχασε και μετά από αυτό αυτοκτόνησε, στην Κύπρο πάντως τον θεωρούσαν εφευρέτη μουσικών οργάνων όπως το φλάουτο.
Σε μεταγενέστερες παραδόσεις, που εμφανίζονται τον 5ο αιώνα π.Χ., ο Κινύρας συνδέεται με τον μύθο του Άδωνι. Συγκεκριμένα ο Οβίδιος στις «Μεταμορφώσεις» του δίνει στον Κινύρα τον ρόλο του Θείαντα, παππού και πατέρα του Άδωνι, με αποτέλεσμα στη Δύση να υιοθετηθεί η εκδοχή αυτή. Σε άλλη εκδοχή των ίδιων παραδόσεων, από την Ασία ο Κινύρας, γιος του Σανδόκου και της Φαρνάκης, πριγκήπισσας των Υδριέων, ήρθε στην Κύπρο, όπου και ίδρυσε την Πάφο. Εκεί νυμφεύθηκε τη Μεθάρμη, κόρη του Πυγμαλίωνα, βασιλιά της Κύπρου. Ο Κινύρας και η Μεθάρμη απέκτησαν 5 παιδιά: τον Άδωνι, τον Οξύπορο, την Ορσεδίκη, τη Λαογόρη και τη Βραισία (οι τρεις κόρες τιμωρήθηκαν από τη θεά Αφροδίτη να ασκούν την πορνεία στην Αίγυπτο). Ως γιοί του αναφέρονται και ο Κουρεύς με τον Αμάρακο. Μία άλλη παράδοση αναφέρει ως γυναίκα του την Κεγχρηίδα, πριγκίπισσα των Ασσυρίων.
Οι τάφοι του Κινύρα και των απογόνων του πιστευόταν ότι βρίσκονταν μέσα στον ναό της Αφροδίτης στην Πάφο.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μάλι
thumb|100px|Παλαιό λογότυπο
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μάλι (αγγλικά: Fédération Malienne de Football, FMF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Μάλι. Εδρεύει στο Μπαμακό. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Μάλι.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1960, ενώ το 1962 προσχώρησε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) και το 1963 στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF). Η υπηρεσία της ομοσπονδίας διαλύθηκε τον Ιούλιο του 2005 εξαιτίας της κακής απόδοσης της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Μαλαισίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου και των προκριματικών του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2006. Η ομοσπονδία είχε αποβληθεί από τη FIFA στις 17 Μαρτίου 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μάλι
Αντώνιος Καραπατάς
Ο Αντώνιος Καραπατάς ήταν πολιτικός του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τα Φιλιατρά. Φυλακίστηκε στην Τρίπολη με άλλους προύχοντες. Έγινε πληρεξούσιος στις Εθνοσυνελεύσεις και βουλευτής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας
Νίκος Μπάρλος
Ο Νίκος Μπάρλος (12 Ιουλίου 1979-) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στις θέσεις του Σμολ φόργουορντ και Πάουερ φόργουορντ. Τώρα είναι μέλος των ακαδημιών του Ολυμπιακού.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1979 στην Πάτρα.
Ξεκίνησε την καριέρα του από την Απολλωνιάδα, ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Στην συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα του Απόλλωνα Πατρών, του Ολυμπιακού Πειραιώς, της ΑΕΚ, του Άρη Θεσσαλονίκης και του Πανιωνίου. Το 2005 αναδείχθηκε MVP του Ελληνικού All-Star Game. Το 2012 αγωνίστηκε με τα χρώματα της ιταλικής Μπρέσια στην Α2 Ιταλίας. Το 2013 επέστρεψε στην Ελλάδα για τα χρώματα της Νέας Κηφισιάς όπου παρέμεινε δύο χρόνια. Το 2015 υπέγραψε στην ομάδα του Λαυρίου. Το 2016 υπέγραψε συμφωνία με τον Πανιώνιο. Τη σεζόν 2017-18, αγωνίστηκε στην Κύμη. Το 2018 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, ρίχνοντας τίτλους τέλους σε μία πορεία 20 χρόνων.
Ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδος Ανδρών και μαζί της κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005.
Τον Αύγουστο του 2018, ανακοινώθηκε ως ένας από τους νέους υπεύθυνους του αναπτυξιακού προγράμματος και των αγωνιστικών τμημάτων υποδομής του Ολυμπιακού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απολλωνιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005
Διαδικτυακός εκφοβισμός
Ο όρος διαδικτυακός εκφοβισμός (αγγλικά: Cyberbullying) αφορά τον εκφοβισμό, την απειλή, την ταπείνωση ή την παρενόχληση παιδιών, προεφήβων και εφήβων που δέχονται μέσω της χρήσης του Διαδικτύου, κινητών τηλεφώνων είτε άλλων ψηφιακών τεχνολογιών από ομηλίκους τους.
Η διαφορά της Διαδικτυακής παρακολούθησης και παρενόχλησης από τον Διαδικτυακό εκφοβισμό
Στον Διαδικτυακό εκφοβισμό παρατηρείται η συμμετοχή συνομήλικων και από τις δυο πλευρές, ή τουλάχιστον η συμμετοχή ενός ενήλικα υποκινούμενη από κάποιον ανήλικο εναντίον άλλου ανηλίκου. Στην περίπτωση που παρατηρηθεί εμπλοκή ενηλίκου χρησιμοποιούνται οι οροί Διαδικτυακή παρενόχληση (Cyber-Harassement) είτε η Διαδικτυακή παρακολούθηση (Cyber-Stalking). Ο όρος Διαδικτυακός εκφοβισμός, εν αντιθέσει με την σεξουαλική παρενόχληση, δεν χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις, κατά τις οποίες ένας ενήλικας προσπαθεί να οδηγήσει ανηλίκους σε μη διαδικτυακές συναντήσεις δελεάζοντάς τους. Ωστόσο, συχνά παρατηρείται στον Διαδικτυακό εκφοβισμό η ανάμειξη ενός η περισσότερων ενηλίκων, οι οποίοι ικανοποιούνται μέσα από την διαδικτυακή σεξουαλική παρενόχληση των ανήλικων θυμάτων.
Αίτια
Συχνά οι νέοι εκτίθενται στον Διαδικτυακό εκφοβισμό εξαιτίας της βίωσης έντονων συναισθημάτων όπως θυμός, απόγνωση είτε πάλι και εκδίκηση, που μπορεί να προέρχεται τόσο από τις προβληματικές σχέσεις που υπάρχουν στο οικογενειακό περιβάλλον όσο και εξαιτίας μιας ευρύτερης κοινωνικής δυσλειτουργικότητας που παρουσιάζει το άτομο. Σε μερικές περιπτώσεις ο Διαδικτυακός εκφοβισμός αποτελεί μορφή ψυχαγωγίας στοχεύοντας στην εκδήλωση ποικίλων αντιδράσεων και στην ικανοποίηση αναγκών που σχετίζονται με την επιβολή εξουσίας και ελέγχου. Σπανιότερα, η αποστολή μηνυμάτων σε λάθος παραλήπτες μπορεί να αποτελέσει αιτία του φαινομένου.
Συνέπειες
Το φαινόμενο του Διαδικτυακού εκφοβισμού εγκυμονεί σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχική υγεία του θύματος, αλλά και του θύτη. Η αυτοεκτίμηση του ατόμου που υφίσταται Διαδικτυακό εκφοβισμό πλήττεται έντονα τόσο ώστε σε μερικές περιπτώσεις συνδέεται με το αίσθημα της ενοχής. Το άτομο αρχίζει να αναπαράγει αρνητικές σκέψεις και η επίδοση των κοινωνικών του ικανοτήτων μειώνεται σημαντικά. Κάποιες φορές, κυρίως κατά την εφηβική ηλικία η αποχή από το σχολείο και από τις παρέες των συνομηλίκων αποτελεί προσωρινό καταφύγιο, ενώ ταυτόχρονα η αυτοκτονία θεωρείται ως η μοναδική λύση στο πρόβλημα. Άτομα που δέχτηκαν έντονα Διαδικτυακό εκφοβισμό ενδέχεται στο μέλλον να παρουσιάσουν μεγαλύτερη αστάθεια στις διαπροσωπικές τους σχέσεις συνοδευόμενη από την κοινωνική απομόνωση.
Από την άλλη, οι εκφοβιστές τείνουν να είναι άτομα με έντονη αντικοινωνική συμπεριφορά, επιρρεπή στο αλκοόλ και απομονωμένα από τους συνομηλίκους. Μακροπρόθεσμα αντιλαμβάνονται ότι ο εκφοβισμός δεν αποτελεί μορφή ικανοποίησης και αναγνώρισης, βιώνοντας έτσι έντονη προσωπική απογοήτευση.
Φαβατάτα Κεφαλονιάς
Τα Φαβατάτα είναι χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 103 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Λεωνίδας Σπαής
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μήγερι της Άρτας. Κατατάχθηκε στο στρατό ως εθελοντής και με τη λήξη του Β' Βαλκανικού πολέμου που συμμετείχε προήχθη, το 1914, σε ανθυπολοχαγό. Στη συνέχεια συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη, στην εκστρατεία της Κριμαίας και από εκεί μετά το άδοξο τέλος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στην περιβόητη δίκη των Έξι υπήρξε μάρτυρας κατηγορίας.
Μετά την μετεκπαίδευσή του στη Γαλλία ανέλαβε φρούραρχος της Αθήνας και διάφορες άλλες επιτελικές θέσεις. Την περίοδο 1930 - 1932 διετέλεσε στρατιωτικός ακόλουθος στο Βελιγράδι και την Πράγα. Συμμετέχοντας στο κίνημα του Πλαστήρα το 1933 αποστρατεύθηκε το επόμενο έτος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Τον Οκτώβριο του 1944 κλήθηκε στην Ελλάδα όπου και έλαβε μέρος στη πρώτη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναλαμβάνοντας υφυπουργός των Στρατιωτικών. Από τη θέση δε αυτή ενεπλάκη στα Δεκεμβριανά. Αποστρατεύθηκε οριστικά το 1945.
Κατά διάφορα στη συνέχεια χρονικά διαστήματα ανάλαβε υφυπουργός Στρατιωτικών (1950) και υπουργός Β. Ελλάδος στη κυβέρνηση Πλαστήρα (1951-1952), διατελώντας δύο φορές βουλευτής Πρέβεζας και Άρτας με το κόμμα ΕΠΕΚ. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1980. Ο Σπαής δεν κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη, όπως ανακοίνωσε σε δήλωσή του ο Ιωάννης Ζίγδης την επομένη της κηδείας του Σπαή, στις 11 Σεπτεμβρίου 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Βουλευτές Άρτας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Βορείου Ελλάδος Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Βενιζελισμός
Φτώχεια
thumb|Φτώχεια [[Αρχείο:Esperanza de vida.PNG|thumb|400px| Χάρτης του προσδόκιμου ζωής
Με την λέξη φτώχεια αναφερόμαστε στην οικονομική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από έλλειψη επαρκών πόρων για την ικανοποίηση βασικών ανθρώπινων αναγκών. Το κατώφλι των βασικών αναγκών που ορίζει το όριο της φτώχειας διαφέρει από χώρα σε χώρα.
Η φτώχεια ανάγεται να μετράται σε χρήματα και αντανακλά τους κατά κεφαλήν διαθέσιμους από τους πραγματικούς οικονομικούς πόρους μιας χώρας. Η έννοια της φτώχειας μπορεί και χωρίζεται ως εξής:
Φτώχεια στην ΕΕ και στην Ελλάδα
right|250px|thumb|Παγκόσμιος χάρτης με τον [[Ανθρώπινος δείκτης ανάπτυξης|Ανθρώπινο δείκτη ανάπτυξης]] Στην ΕΕ η σχετική φτώχεια ορίζεται ως το ποσοστό του πληθυσμού που ζει με εισόδημα χαμηλότερο από 60% του διάμεσου εισοδήματος στην χώρα. Στην Ελλάδα αυτό το ποσοστό υπερβαίνει το 20%. Η περιφέρεια με την μεγαλύτερη φτώχεια είναι η Ήπειρος με την Ανατολική Μακεδονία - Θράκη να ακολουθούν από κοντά. Οι περιφέρειες με την χαμηλότερη φτώχεια είναι η Αττική και η Κρήτη.
Ο κίνδυνος φτώχειας είναι μεγαλύτερος για τα άτομα χαμηλού εκπαιδευτικού επιπέδου και για τα νοικοκυριά με μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
Η φτώχεια σε ατομικό επίπεδο μπορεί να σχετίζεται με τη χαμηλή συνταξιοδότηση, την ανεργία ή την αεργία (εθελοντική μη άσκηση επαγγέλματος). Το επίπεδο της ανεργίας μιας χώρας φαίνεται να είναι επίσης δείκτης της γενικής φτώχειας (στην Ελλάδα η ανεργία το 2011 είναι περίπου 14,3% ).
Φτώχεια στον κόσμο
thumb|right|250px|Παγκόσμιος χάρτης με τον [[συντελεστής Τζίνι|συντελεστή Τζίνι, ένα μέτρο εισοδηματικής ανισότητας]] Η σχετική φτώχεια μεταξύ χωρών στον κόσμο είναι ένα σχετικά νέο φαινόμενο. Πριν 250 χρόνια όλες οι χώρες στον κόσμο είχαν περίπου το ίδιο εισόδημα. Ουσιαστικά όλοι οι άνθρωποι γεννιόντουσαν στον μόχθο της αγροτικής ζωής, ζούσαν έναν σύντομο και επίπονο βίο και πέθαιναν πριν τα 50 τους. Όμως χάρη στην βιομηχανική επανάσταση, κάποιες χώρες με πρώτη την Αγγλία, πολλαπλασίασαν τρομακτικά το εισόδημα τους. Όσο η επανάσταση εξαπλωνόταν στον κόσμο, άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές ή υπό αγγλική κυριαρχία ανέβηκαν και αυτές στην σκάλα της ανάπτυξης.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1933
Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1933, έγιναν στις 23-24 Σεπτεμβρίου στην Πάτρα.
Στους αγώνες αυτούς έλαβαν μέρος 170 αθλητές από την Αθήνα, τον Πειραιά, την Πάτρα και την Μυτιλήνη.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης 1933 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1933 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πάτρα
Under Attack
Under Attack είναι ο τίτλος του 13ου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε στις 13 Μαΐου του 2016 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast". Στις Ηνωμένες Πολιτείες το άλμπουμ εκδόθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2013.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 2015 ως τον Ιανουάριο του 2016, στα "Gernhart Studios" της Γερμανίας και τα "Little Creek Studios" της Ελβετίας.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Metal Storm" να το βαθμολογεί με 7,3 / 10, το "Metal Injection" με 8 / 10, το "Angry Metal Guy" με 3 / 5, το "Blabbermouth" με 9,5 / 10 και το "Metal Archives" με 75 %.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Under Attack (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 13 Μαΐου 2016
Τα μέλη των Destruction
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Under Attack" ήταν οι εξής:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μάλι
Η Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μάλι (γαλλικά: Championnat du Mali de football) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μάλι. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μάλι.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλι Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μάλι
Δόκτωρ Ζιβάγκο
Το Δόκτωρ Ζιβάγκο (ρωσικά: Доктор Живаго, αγγλικά: Doctor Zhivago) είναι ένα μυθιστόρημα του Μπορίς Παστερνάκ του 20ού αιώνα. Πήρε το όνομά του από τον πρωταγωνιστή του, Γιούρι Ζιβάγκο, γιατρό και ποιητή. Η λέξη Ζιβάγκο (zhivago) έχει κοινή ρίζα με τη ρωσική λέξη για τη ζωή (жизнь), ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της νουβέλας. Μας διηγείται για την ιστορία ενός άνδρα που βρίσκεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες, που εκτυλίσσεται κατ' αρχήν με φόντο την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον συνακόλουθο Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο του 1918-1920. Εξετάζοντας βαθύτερα, το μυθιστόρημα πραγματεύεται την πολύ δύσκολη κατάσταση ενός άνδρα, καθώς η ζωή που πάντα γνώριζε ανατρέπεται με δραματικό τρόπο από δυνάμεις που είναι πάνω από τον έλεγχο του. Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ντέιβιντ Λιν το 1965 και έχει επίσης διασκευαστεί αρκετές φορές για την τηλεόραση, πιο πρόσφατα σε μίνι-σήριαλ για τη ρωσική τηλεόραση το 2005. Είναι επίσης ένα από τα καλύτερα πολιτικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα.
Η σημασία του
Αν και περιλαμβάνει κομμάτια που γράφτηκαν στις δεκαετίες του 1910 και 1920, το Δόκτωρ Ζιβάγκο δεν είχε ολοκληρωθεί μέχρι το 1956. Μετά την υποβολή του για δημοσίευση στο περιοδικό Novy mir, απορρίφθηκε λόγω της πολιτικής άποψης του Παστερνάκ (που ήταν λανθασμένη στα μάτια των Σοβιετικών πολιτικών αρχών): ο συγγραφέας, όπως ο Δρ. Ζιβάγκο, ενδιαφέρονταν περισσότερο για την ευτυχία των ατόμων παρά για την ευημερία της κοινωνίας, και οι Σοβιετικοί λογοκριτές θεώρησαν κάποια κομμάτια του έργου ως αντί-Μαρξιστικά. Στο έργο υποβόσκουν κριτικές του Σταλινισμού και αναφορές σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1957, ο Ιταλός εκδότης Τζιαντζιάκομο Φελτρινέλλι εξήγαγε παράνομα το χειρόγραφο του βιβλίου από τη Σοβιετική Ένωση και ταυτόχρονα δημοσίευσε εκδόσεις τόσο στη ρωσική όσο και στην Ιταλική στο Μιλάνο. Τον επόμενο χρόνο, το έργο δημοσιεύθηκε στα Αγγλικά, (μετάφραση από τα ρωσικά από τον Ehud Harari και τον Max Hayward) και τελικά δημοσιεύθηκε συνολικά σε δεκαοχτώ διαφορετικές γλώσσες. Η δημοσίευση αυτού του μυθιστορήματος ήταν εν μέρει υπεύθυνη για τη βράβευση του Παστερνάκ με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1958. Η Σοβιετική κυβέρνηση ζήτησε από την επιτροπή να μην απονείμει το βραβείο, οδηγώντας τον συγγραφέα να το αρνηθεί έτσι ώστε να μην προκληθεί σκάνδαλο στη χώρα του. Ο Μπορίς Παστερνάκ πέθανε στις 30 Μαΐου 1960 από φυσικά αίτια.
Το Δόκτωρ Ζιβάγκο δημοσιεύτηκε τελικά στη Σοβιετική Ένωση το 1988, στις σελίδες του Novy mir, αν και υπήρχαν νωρίτερα εκδόσεις που γίνονταν με μυστικές αντιγραφές και ανατυπώσεις - πρακτική γνωστή ως σαμιζντάτ στη Ρωσία.
Περίληψη των γεγονότων
Ο Γιούρι Ζιβάγκο είναι ευαίσθητος και ποιητικός σχεδόν έως το σημείο του μυστικισμού. Στην ιατρική σχολή, ένας από τους καθηγητές του του θυμίζει ότι τα βακτήρια μπορεί να είναι όμορφα κάτω από το μικροσκόπιο, αλλά κάνουν άσχημα πράγματα στους ανθρώπους.
Ο ιδεαλισμός και οι αρχές του Ζιβάγκο στέκονται ως αντίθεση στην ωμότητα και τη φρίκη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, της Ρωσικής Επανάστασης, και του συνακόλουθου Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Ένα από τα μείζονα θέματα του μυθιστορήματος είναι πως ο μυστικισμός και ο ιδεαλισμός καταστρέφονται τόσο από τους Μπολσεβίκους και από τον Λευκό Στρατό με τον ίδιο τρόπο, καθώς και τα δύο μέρη διαπράττουν φρικιαστικές ωμότητες. Ο Γιούρι βίωσε την απομόνωση και άλλες κτηνωδίες που υπέφεραν αθώοι πληθυσμοί πολιτών κατά τη διάρκεια της αναταραχής. Ακόμα και την αγάπη της ζωής του, τη Λάρα, την πήραν μακρυά του.
Διερωτάται πως ο πόλεμος μπορεί να κάνει αναίσθητο όλο τον κόσμο, και να οδηγήσει μια κατά τα άλλα λογική ομάδα ανθρώπων να καταστρέψει η μια την άλλη χωρίς να δίνει καμία σημασία για τη ζωή. Το ταξίδι του μέσα στη Ρωσία έχει ένα επικό, ονειρικό, σχεδόν υπερρεαλιστικό αίσθημα εξαιτίας της περιπλάνησής του σε έναν κόσμο που είναι σε τόσο χτυπητή αντίθεση με τον ίδιο, που δεν έχει διαφθαρεί από τη βία, και από την επιθυμία του να βρει έναν τόπο μακρυά από όλα αυτά, που τον οδηγεί ακόμα μέχρι την Αρκτική Σιβηρία της Ρωσίας, και τελικά πάλι πίσω στη Μόσχα. Ο Παστερνάκ προβαίνει σε μια λανθάνουσα κριτική της Σοβιετικής ιδεολογίας: διαφωνεί με την ιδέα «να χτίσουμε έναν νέο άνθρωπο», ιδέα που είναι ενάντια στη φύση.
Η ζωή της Λάρα περιγράφεται επίσης με αρκετή λεπτομέρεια. Η Λάρα, που το πλήρες όνομά της είναι Λαρίσα Φεοντόροβνα Γκουϊσάρ (και αργότερα Αντίποβα), είναι η κόρη μιας αστής. Μπλέκεται σε μια σχέση με τον Βίκτωρ Κομαρόβσκι, έναν ισχυρό δικηγόρο με πολιτικές διασυνδέσεις, ο οποίος την απωθεί και την ελκύει ταυτόχρονα. Η Λάρα είναι αραβωνιασμένη με τον Πάβελ, τον «Πάσα», Αντίποβ, έναν ιδεαλιστή και νεαρό φοιτητή που ακολουθεί τον Μπολσεβικισμό επηρέασμενος από τον πατέρα του. Διχασμένη ανάμεσα σε δύο άντρες, βιάζεται από τον Κομαρόβσκι για την προσπάθεια να χαλάσει τη «συμφωνία» τους και επιχειρεί στη συνέχεια να τον δολοφονήσει.
Ο Ζιβάγκο σύντομα θα συναντήσει τη Λάρα ενώ θα βοηθά τον μέντορα του που έχει προσκληθεί από τον Κομαρόβσκι στη σκηνή της απόπειρας αυτοκτονίας της μητέρας της Λάρα, ως αντίδραση στη σκανδαλώδη σχέση της με τον Κομαρόβσκι. Μια δεύτερη σημαντική αλλά σύντομη συνάντηση γίνεται σε μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή της υψηλής κοινωνίας, σε συνδυασμό με την επιχειρούμενη δολοφονία του Κομαρόβσκι από τη Λάρα ως αντίδρασή στον πρόσφατο βιασμό της από εκείνον. Εκεί η Λάρα παραδίδεται στον Ζιβάγκο ως γαμήλιο δώρο από έναν γεμάτο συγκατάβαση Κομαρόβσκι. Η πραγματική τους γνωριμία όμως γίνεται εντελώς τυχαία στην άκρη του δρόμου ενώ ακολουθούν τα αγήματα του ρωσικού στρατού του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με ομάδες εξαθλιωμένων βετεράνων να εγκαταλείπουν το μέτωπο και άλλες ομάδες με νέους στρατολογημένους να οδηγούνται ύστερα από διαταγή στις χωρίς ελπίδα συνθήκες του Μετώπου. Η Λάρα υπηρετεί ως νοσοκόμα ενώ ψάχνει για τον υποτιθέμενο νεκρό σύζυγό της Αντίποβ. Οι δυό τους ερωτεύονται καθώς υπηρετούν μαζί σε ένα προσωρινό υπαίθριο νοσοκομείο. Δεν ολοκληρώνουν τις σχέσεις του παρά πολύ αργότερα, όταν συναντιούνται στο Γιουριάτιν μετά τον πόλεμο.
Ένας άλλος μείζων χαρακτήρας του έργου είναι ο Λιμπέριους, διοικητής της «Αδελφότητας του Δάσους», της Κόκκινης Αντάρτικης ομάδας που στρατολογεί και τον Γιούρι. Ο Λιμπέριους περιγράφεται ως πολυλογάς και ματαιόδοξος, ένας αφοσιωμένος και ηρωικός επαναστάτης, τον οποίο ο Γιούρι βαριέται για τα συνεχή του κηρύγματα για τη δικαιοσύνη των σκοπών τους και το αναπόφευκτο της νίκης τους. Είναι επίσης εθισμένος στην κοκαΐνη.
Ο Κομαρόβσκι επανεμφανίζεται προς το τέλος της ιστορίας. Έχοντας κερδίσει κάποια επιρροή στην κυβέρνηση των Μπολσεβίκων και διοριστεί επικεφαλής στην Κυβέρνηση της Άπω Ανατολής, ενός κρατιδίου των Μπολσεβίκων στη Σιβηρία. Προσφέρει στον Ζιβάγκο και τη Λάρα διαφυγή έξω από τη Ρωσία. Αρχικά αυτοί αρνούνται, αλλά ο Κομαρόβσκι πείθει τον Ζιβάγκο ότι είναι προς το συμφέρον της Λάρας να φύγει. Εκείνος πείθει με τη σειρά του τη Λάρα να πάει με τον Κομαρόβσκι, λέγοντάς της ψευδώς ότι θα την ακολουθήσει σύντομα.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου οι παλιοί φίλοι του Ζιβάγκο Nika Dudorov και Misha Gordon συναντιούνται. Μια από τις συζητήσεις τους περιστρέφεται γύρω από μια κοπέλλα της περιοχής που δουλεύει ως πλύστρα με το όνομα Τόνια, ένα ορφανό παιδί από τα πολλά μου μείναν στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, και την ομοιότητά της με τον Ζιβάγκο. Πολύ αργότερα ξανασυναντιώνται με αφορμή την πρώτη έκδοση των ποιημάτων του Ζιβάγκο. Δεν είναι σαφές στο μυθιστόρημα γιατί αυτά δεν δημοσιεύθηκαν νωρίτερα ή γιατί έχουν δημοσιευθεί εκείνη τη στιγμή.
Άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες είναι η Τόνια Γκρομέκο, η σύζυγος του Ζιβάγκο, και οι γονείς της Αλέξανδρος και Άννα, με τους οποίους έζησε ο Ζιβάγκο αφότου έχασε τους γονείς του ως παιδί. Ο Γιεβγκράφ Ζιβάγκο, νεότερος αδερφός τους Γιούρι (γιος του πατέρα του και μιας Μογγόλας πριγκίπισσας), είναι μια μυστήρια φιγούρα που κερδίζει δύναμη και επιρροή με τους Μπολσεβίκους και βοηθά τον αδερφό του να αποφύγει τη σύλληψή του στη διάρκεια της ιστορίας.
Η περιγραφή του Πάστερνακ της τραγουδίστριας Kubarikha στο κεφάλαιο «Παγωμένα βατόμουρα» είναι σχεδόν ίδια με την περιγραφή της τσιγγάνας τραγουδίστριας Nadezhda Plevitskaya (1884-1940) από τη Sofia Satina (που ήταν νύφη και ξαδέρφη του Σεργκέι Ραχμάνινοφ). Εφ' όσον ο Ραχμάνινοφ ήταν φίλος με την οικογένεια Παστερνάκ, και η Plevitskaya ήταν φίλη του Ραχμάνινοφ, η Plevitskaya ήταν πιθανότατα το μοντέλο στο μυαλό του Παστερνάκ όταν έγραψε αυτό το κεφάλαιο, γεγονός που δείχνει επίσης πως ο Παστερνάκ είχε βαθιά συγγένεια με τη μουσική.
Όνοματα και τόποι
thumb|Η Βιβλιοθήκη Πούσκιν στο Περμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μπορίς Παστερνάκ Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1957
Κίρστεν Γκίλιμπραντ
Η Κίρστεν Ελίζαμπεθ Γκίλιμπραντ (αγγλ. Kirsten Elizabeth Gillibrand, 9 Δεκεμβρίου 1966), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Νέα Υόρκη από το 2009. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι απόφοιτος του Κολεγίου Ντάρτμουθ.
Από το 2007 έως το 2009, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 20η περιφέρεια της Νέας Υόρκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας
Η Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας (Marie Thérèse Charlotte de France, 19 Δεκεμβρίου 1778 - 19 Οκτωβρίου 1851) ήταν δούκισσα του Ανγκουλέμ και διάδοχος του θρόνου της Γαλλίας. Μεγαλύτερη και μόνη επιζήσασα από τα παιδιά του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Αντουανέττας. Σαν σύζυγος του μεγαλύτερου γιου του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας, Λουδοβίκου Αντώνιου, Δούκα της Ανγκουλέμ φέρεται ως βασίλισσα της Γαλλίας στα είκοσι λεπτά που μεσολάβησαν ανάμεσα στην παραίτηση του πεθερού και του συζύγου της.
Η Μαρία Θηρεσία Καρλόττα γεννήθηκε μετά από 8 χρόνια γάμου των γονέων της σε απογοήτευση των ανθρώπων των ανακτόρων που περίμεναν το πρώτο παιδί αγόρι. Βαπτίστηκε από την εκ μητρός γιαγιά της αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία με το ίδιο με αυτή όνομα και πήρε τον τίτλο, ως πρώτη κόρη του βασιλιά, της βασιλικής κυρίας.
Ο πατέρας της ήταν πολύ στοργικός και δεν της χαλούσε χατίρι σε τίποτα, σε αντίθεση με την αυστηρότητα της μητέρας της, η οποία έλεγε ότι δεν ήθελε να κάνει κακομαθημένα τα παιδιά της, όπως τις ανύπαντρες αδελφές του συζύγου της. Αν και υλιστική βασίλισσα που δεν είχε γνωρίσει ποτέ τη φτώχεια, η Μαρία Αντουανέττα ήθελε να εξασκήσει την κόρη της σε αυτήν.
Τη γέννηση της ακολούθησε αυτή των αδελφιών της Λουδοβίκου Ιωσήφ, Λουδοβίκου Καρόλου και Σοφίας που πέθανε τον επόμενο χρόνο, οπότε δελφίνος κηρύχθηκε ο Λουδοβίκος Κάρολος.
Αιχμαλωσία κατά τη Γαλλική επανάσταση
thumb|left|200px|Μαρία Θηρεσία Η δυσαρέσκεια του λαού απέναντι στην απολυταρχική μοναρχία και οι συνεχείς οικονομικές κρίσεις και η πείνα προκάλεσαν αναβρασμό που οδήγησε σε επανάσταση που είχε την ενθάρρυνση και υποστήριξη από τους Αμερικάνους επαναστάτες. Η μητέρα της, Μαρία Αντουανέττα, κατηγορήθηκε αναπόδεικτα για σεξουαλικές ανωμαλίες ακόμα και με τα παιδιά της, αφού ήταν μισητή στον λαό, τόσο λόγω του χαρακτήρα της όσο και λόγω της αυστριακής καταγωγής της από την οικογένεια των Αψβούργων. Οι Βερσαλλίες κυριεύθηκαν και η βασιλική οικογένεια μεταφέρθηκε στο Παρίσι στο Ανάκτορο Κεραμεικού, όπου πλέον τόσο η Μαρία Θηρεσία όσο και η μητέρα της δεν μπορούσαν να εκδηλώσουν έντονα τα συναισθήματα τους.
Πολλοί κορυφαίοι άνθρωποι του μοναρχικού καθεστώτος προσπάθησαν να δραπετεύσουν, αφού μπήκε σε κίνδυνο η ζωή τους, ανάμεσα στους οποίους οι αδελφοί του πατέρα της, και ο πρωθυπουργός Μπρετίλ. Και ο πατέρας της κατάλαβε ότι η ζωή του ίδιου και της οικογένειας του βρισκόταν σε κίνδυνο αποφασίζοντας να δραπετεύσει στο ασφαλές φιλομοναρχικό φρούριο του Μοντμεντί. Αλλά αναγνωρίστηκε στη Βαρέν και επέστρεψαν στην αιχμαλωσία.
Τεράστιο πλήγμα για τη μικρή Μαρία Θηρεσία ήταν ο αποκεφαλισμός του αγαπημένου της πατέρα (1793), ενώ στη συνέχεια φυλακίστηκε μαζί με τη μητέρα της και τη θεία της, αδελφή του πατέρα της, Ελισάβετ. Την επόμενη χρονιά εκτελέστηκαν (1794) κατηγορούμενες για εσχάτη προδοσία η μητέρα και η θεία της.
Πρώτη εξορία μετά την αιχμαλωσία
Το τρομοκρατικό καθεστώς του Ροβεσπιέρου παρόλα αυτά της επέτρεψε να δραπετεύσει στην Αυστρία στην αυλή του ξαδέλφου της αυτοκράτορα Φραγκίσκου Β΄ όπου κατέφυγε. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Μιτώ, σημερινή Γιέλγκαβα στη Λετονία, προκειμένου να συναντήσει τον θείο της, Κόμη της Προβηγκίας, ο οποίος φιλοξενούνταν από τον Παύλο της Ρωσίας και ο οποίος είχε ανακηρυχθεί βασιλιάς ως Λουδοβίκος ΙΗ' της Γαλλίας (1795) μετά τον θάνατο του 10χρονου αδελφού της στη φυλακή στη Γαλλία. Χωρίς παιδιά σκόπευε να παντρευτεί τον μεγαλύτερο γιο του άλλου θείου της, Καρόλου, Κόμη του Αρτουά, Λουδοβίκο Αντώνιο, Δούκα της Ανγκουλέμ, που ήταν ο κληρονομικός διάδοχος της οικογένειας στον Γαλλικό θρόνο. Ήταν ένας ντροπαλός νέος που δεν είχε ούτε την υποστήριξη του πατέρα του. Στη συνέχεια (1814) μέχρι την πτώση του Ναπολέoντα ολόκληρη η βασιλική οικογένεια μεταφέρθηκε στο Εδιμβούργο.
Επιστροφή στη Γαλλία, και τελευταία χρόνια της στην εξορία
Επιστρέφοντας στη Γαλλία, ενοχλήθηκε έντονα από τη δημοφιλία που είχε ο Ναπολέων Βοναπάρτης στη χώρα και επισκέφθηκε πρώτα τον τάφο των γονέων της. Επιστρέφοντας ο Ναπολέων στη Γαλλία τον Μάρτιο του 1815, ενώ ο θείος της δραπέτευσε από το Παρίσι, αυτή με τα στρατεύματα στο Μπορντώ προσπάθησε να τον αναχαιτίσει. Η γενναιότητα της θα εξαναγκάσει τον ίδιο τον Ναπολέοντα να ομολογήσει ότι είναι "ο μοναδικός άντρας στην οικογένεια".
Το 1820, ο κουνιάδος της Κάρολος Φερδινάνδος, Κόμης του Αρτουά, δολοφονήθηκε από τις δημοκρατικές δυνάμεις, πλήγμα από το οποίο ο πατέρας του, Κάρολος Ι΄, που τον υπεραγαπούσε δεν πρόκειται να συνέλθει ποτέ. Τον Σεπτέμβριο του 1824 πέθανε ο θείος της, Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας, και τον διαδέχθηκε ο μικρός αδελφός του, Κάρολος Ι΄, ο οποίος ανατράπηκε λόγω των αυταρχικών μεθόδων που εφάρμοσε από την Ιουλιανή επανάσταση (1836). Το διάστημα αυτό η ίδια ήταν σύζυγος του ίδιου του διαδόχου του Γαλλικού θρόνου, ενώ έγινε βασίλισσα στα 20 λεπτά που μεσολάβησαν ανάμεσα στην παραίτηση του πεθερού της και του συζύγου της.
Ακολούθησε τον πεθερό της στο Εδιμβούργο και στη συνέχεια στην Πράγα τον νοσήλευσε (1836) όταν πέθανε από χολέρα. Μετά τον θάνατο και του συζύγου της (1844) αποσύρθηκε στο Κάστρο του Φρόσντορφ, έξω από τη Βιέννη, όπου ασχολήθηκε με διάβασμα και περιπάτους. Πέθανε από πνευμονία στην 58η επέτειο αποκεφαλισμού της μητέρας της.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Τζέισον Πολ
Ο Τζέισον Άντονι Πολ (Jayson Anthony Paul, γενν. 10 Δεκεμβρίου 1984) είναι Αμερικανός παλαιστής. Είναι γνωστός με το ψευδώνυμο «Τζέι Τι Τζι» και για την πορεία του στην εταιρεία WWE.
2006-2009
Ο Πολ ξεκίνησε τη καριέρα του το 2006, στο Ohio Valley Wrestling, που τότε ήταν θυγατρική εταιρεία του WWE. Εκεί πάλευε μαζί με τον Σαντ Γκάσπαρντ ως ομάδα και κατάφεραν να κερδίσουν δύο φορές το ομαδικό πρωτάθλημα.
Το Σεπτέμβριο μεταφέρθηκαν στο τηλεοπτικό πρόγραμμα WWE Raw. Οι δυο τους έγιναν γνωστοί με το όνομα "Κράιμ Τάιμ" και υποδύονταν τους φιλοχρήματους κακοποιούς που συνήθιζαν να κλέβουν. Ο ρόλος ήταν κυρίως κωμικός και ήθελε να σατιρίσει το ανάλογο στερεότυπο που σχετίζεται με τους μαύρους. Η ομάδα ήταν επιτυχημένη στους περισσότερους αγώνες της και έγινε μια απο τις αγαπημένες ομάδες του κοινού. Τον Σεπτέμβριο του 2007, οι Τζέι Τι Τζι και Σαντ αποδεσμεύτηκαν απο το WWE. Έμειναν εκτός για ένα εξάμηνο, μέχρι που επέστρεψαν τον Μάρτιο του 2008. Σύντομα, άρχισαν να συνεργάζονται με τον Τζον Σίνα και τον βοήθησαν στη κόντρα του με τον Τζον Λέιφιλντ. Οι Κράιμ Τάιμ άρχισαν μια κόντρα με τους Παγκόσμιους Ομαδικούς Πρωταθλητές, Κόντι Ρόουντς & Τεντ Ντιμπιάσι. Τον Σεπτέμβριο διεκδίκησαν τα ομαδικά πρωταθλήματα, χωρίς επιτυχία.