cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στο Μπαρμπάντος
2008
Στις βουλευτικές εκλογές στις 15 Ιανουαρίου 2008 ο Όουεν Άρθουρ διεκδίκησε μια ακόμα θητεία στην πρωθυπουργία, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Αντιπολίτευσης του Ντέιβιντ Τόμσον κέρδισε τις εκλογές, εξασφαλίζοντας 20 έδρες έναντι 10 για το κυβερνών κόμμα. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 56,5%. Μια ημέρα μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, ο Ντέιβιντ Τόμσον ανέλαβε την πρωθυπουργία. Κυβέρνησε έως τον θάνατό του, τον Οκτώβριο του 2010, από καρκίνο του παγκρέατος. Νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Φρέντελ Στούαρτ.
2013
Οι γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου 2013 ήταν οι πρώτες μετά την ανεξαρτησία που έγιναν κανονικά σε 5 χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές. Το κυβερνών Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές, εξασφαλίζοντας 16 επί συνόλου 30 εδρών στην Εθνοσυνέλευση.
2018
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές πριν γίνει το Μπαρμπάντος Κοινοβουλευτική δημοκρατία διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 2018. Το Εργατικό Κόμμα του Μπαρμπάντος (BLP) κατήγαγε σαρωτική νίκη, κερδίζοντας και τις 30 έδρες του κοινοβουλίου. Ως αποτέλεσμα, η αρχηγός του BLP Μία Μότλεϊ έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στη χώρα.
Παραπομπές
*
Λούντβιχ Μπόλτσμαν
Ο Λούντβιχ Μπόλτσμαν (γερμανικά: Ludwig Eduard Boltzmann, 20 Φεβρουαρίου 1844 – 5 Σεπτεμβρίου 1906) ήταν Αυστριακός θεωρητικός φυσικός και φιλόσοφος. Ο Μπόλτσμαν υπήρξε από τους θεμελιωτές της Στατιστικής Φυσικής και Θερμοδυναμικής. Συνδύασε τη Θεωρία πιθανοτήτων στον 2ο Θερμοδυναμικό Νόμο, αποδεικνύοντας ότι η πιθανότερη κατάσταση ενός θερμοδυναμικού συστήματος είναι η κατάσταση ισορροπίας. Απέδειξε το θεώρημα ισοκατανομής της ενέργειας, (Νόμος Μάξουελ-Μπόλτσμαν) και ήταν ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές της Ατομικής Θεωρίας όταν πολλοί μεγάλοι επιστήμονες αμφισβητούσαν ακόμα την ύπαρξη των ατόμων.
Στη Λειψία
Στη Βιέννη ωστόσο, ο Μπόλτσμαν δεν τα πήγαινε καλά με κάποιους από τους συναδέλφους του, ιδιαίτερα με τον Ερνστ Μαχ, οπότε δέχθηκε την πρόσκληση του Βίλχελμ Όστβαλντ και πήγε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας το 1900, για να επιστρέψει στη Βιέννη το 1902, όταν ο Μαχ παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Ανάμεσα στους φοιτητές του στη Βιέννη ήταν και οι Πάουλ Έρενφεστ και Λίζε Μάιτνερ. Εκεί ο Μπόλτσμαν δεν δίδασκε μόνο Φυσική, αλλά έδινε και διαλέξεις στη φυσική Φιλοσοφία, οι οποίες αποδείχθηκαν πολύ δημοφιλείς: στην πρώτη από αυτές, παρότι δόθηκε στη μεγαλύτερη αίθουσα, υπήρχαν ακροατές που στέκονταν όρθιοι μέχρι και στις σκάλες. Εξαιτίας της μεγάλης επιτυχίας αυτών των διαλέξεων, ο αυτοκράτορας κάλεσε τον Μπόλτσμαν στα ανάκτορα.
Το τέλος
Παρόλα αυτά, ο Μπόλτσμαν υπέφερε από μανιοκατάθλιψη και έτσι κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών του στη μικρή πόλη Ντουΐνο (Duino) κοντά στην Τεργέστη το 1906 απαγχονίσθηκε σε μία κρίση κατάθλιψης. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Βιέννη όπου και τάφηκε. Πάνω στον τάφο του αναγράφεται η σχέση S = klogW.
Συνεισφορά στη Φυσική
Η σημαντικότερη συνεισφορά του Μπόλτσμαν ήταν στην κινητική θεωρία των αερίων και περιλαμβάνει την Κατανομή Μάξγουελ-Μπόλτσμαν για τις ταχύτητες των μορίων τους. Η Στατιστική Μάξγουελ-Μπόλτσμαν και η Κατανομή Μπόλτσμαν για τις ενέργειες των μορίων παραμένουν τα θεμέλια της κλασικής Στατιστικής Μηχανικής. Εφαρμόζονται σε πολλά φαινόμενα που δεν απαιτούν την κβαντική στατιστική.
Το μεγαλύτερο μέρος του κατεστημένου στη Φυσική δεν συμμεριζόταν την πίστη του ότι τα άτομα και τα μόρια υπήρχαν πραγματικά, σε αντίθεση με τους περισσότερους χημικούς. Είχε μακρόχρονη διαμάχη επί του θέματος με τον συντάκτη του κορυφαίου γερμανικού ερευνητικού περιοδικού Φυσικής της εποχής του, ο οποίος δεν του επέτρεπε να αναφέρεται σε άτομα ή μόρια ως κάτι παραπάνω από βολικές θεωρητικές κατασκευές. Τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Μπόλτσμαν, οι έρευνες του Ζαν Μπατίστ Περρέν στα κολλοειδή έπεισαν για την πραγματική ύπαρξη των μικροσκοπικών σωματιδίων.
Γκλορέντσα
Η Γκλορέντσα (ιταλικά: Glorenza, ) ή Γκλουρνς (γερμανικά: Glurns, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Γουλιέλμος ντι Λάρσα
Ο Γουλιέλμος ντι Λάρσα (Guillaume di Larsa) (Γουλιέλμος της Λάρισας) ήταν Γαλλικής ή πιο πιθανό Λομβαρδικής καταγωγής ιππότης Αυθέντης-Βαρώνος περιοχής της Θεσσαλίας που περιελάμβανε και την Λάρισα εξ ης και το όνομα του. Το ακριβές μέρος καταγωγής του δεν διασώζεται και από το πλήρες όνομά του είναι γνωστό μόνο το μικρό του όνομα. Ήταν ένας από τους ιππότες της Δ΄ Σταυροφορίας που ακολουθούσε τον Βονιφάτιο του Μομφερά.
Μετά τον θάνατο του Βονιφάτιου επικράτησε αναταραχή στις φράγκικες κτήσεις, το 1208 ο Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης Ερρίκος της Φλάνδρας πολιόρκησε χωρίς επιτυχία τη Λάρισα όπου είχαν εγκατασταθεί στο κάστρο της Λομβαρδοί που διαφωνούσαν με την διαδοχή του Βονιφάτιου στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης όπως και ο Γουλιέλμος. Τελικά ο Γουλιέλμος αναγνώρισε την διαδοχή και την επικυριαρχία του Ερρίκου κρατώντας τα φέουδά του. Το 1208 ήρθε σε σύγκρουση με τον Λατίνο επίσκοπο της Λάρισας ο οποίος αναγκάστηκε να μεταφέρει την έδρα του στα Φάρσαλα. Το 1210 εισέβαλε στην Θεσσαλία ο Δεσπότης της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ καταλύοντας ένα ένα τα φράγκικα κρατίδια και προσαρτώντας τα νέα εδάφη στην επικράτεια του. Το 1209 και το 1210 πήρε μέρος στις συνόδους της Ραβεννίκης, του 1209 και του 1210.
Σε επιστολή του πάπα Ιννοκεντίου Γ΄ αναφέρεται με τους τίτλους του: «W. di Larissa. dominus de Armiro, Balivus charissimi in Christo filii nostri Constantinopolitani imperatoris illustris, dominus de Valestino» (δηλαδή Γ. της Λάρισας, Κύριος του Αλμυρού, βάιλος με τη χάρη του εν Χριστώ υιού μας ενδόξου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, Κύριος του Βελεστίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευγενείς του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιταλοί Σταυροφόροι Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Ιστορία της Λάρισας
Χημικό είδος
Χημικό είδος είναι ένα σύνολο από χημικώς όμοιες μοριακές οντότητες, (άτομα, μόρια, ιόντα, μοριακά θραύσματα ή μοριακές διαμορφώσεις) οι οποίες όταν υποβάλλονται σε μία χημική διαδικασία (χημική ανάλυση ή χημική μέτρηση) τους αποδίδεται το ίδιο σύνολο από ενεργειακές στάθμες στη χρονική κλίμακα του πειράματος. Ο όρος εφαρμόζεται επίσης σε ένα σύνολο από χημικά όμοιες ατομικές ή μοριακές δομικές μονάδες σε μια στερεή διάταξη (ιοντικό ή μεταλλικό πλέγμα). Για παράδειγμα έστω δύο ισομερείς διαμορφώσεις (μορφομερή) του ίδιου μορίου που εναλλάσσονται γρήγορα από τη μια μορφή στην άλλη. Εάν η μετάβαση από τη μία στην άλλη μορφή είναι αρκετά αργή, στην χρονική κλίμακα που καθορίζεται από τη ραδιοσυχνότητα του NMR φασματομέτρου, τότε ταυτοποιούνται και οι δύο στο NMR φάσμα και θεωρούνται διαφορετικά χημικά είδη. Από την άλλη πλευρά σε μια αργή χημική αντίδραση το ίδιο μείγμα μορφομερών θα συμπεριφερθεί ως ένα χημικό είδος.
Ο όρος αναφέρεται σε μοριακές οντότητες που περιέχουν τα στοιχεία με την συνηθισμένη ισοτοπική αναλογία που εμφανίζεται στη φύση, εκτός αν τα περιφραζόμενα απαιτούν εξαίρεση.
Η διατύπωση του ορισμού έχει στόχο να συμπεριλάβει περιπτώσεις όπως ο γραφίτης, το χλωριούχο νάτριο ή ένα επιφανειακό οξείδιο όπου οι βασικές δομικές μονάδες δεν είναι δυνατόν να απομονωθούν, αλλά και περιπτώσεις όπου απομονώνονται.
Στην κοινή χημική χρήση τα γενικά και ειδικά ονόματα ή οι χημικοί τύποι αναφέρονται σε αμφότερα τα χημικά είδη ή στις μοριακές οντότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημεία
Μοισία
Μοισία (λατινικά: Provincia Moesiarum, επαρχία των Μοισών) ονομαζόταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή των βορείων Βαλκανίων κοντά στον Δούναβη, η οποία κατόπιν τον 1ο αι. μ.Χ. έγινε επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η επαρχία γνώρισε πολλές διασπάσεις στο πέρασμα των χρόνων, όμως η ονομασία της παρέμεινε επί πολλούς αιώνες σε χρήση ως ευρύτερος γεωγραφικός όρος, περιγράφοντας τα εδάφη από τον ποταμό Δούναβη (Β) έως τις οροσειρές του Σάρου και του Αίμου (Ν) και από τον ποταμό Δρίνο (Δ) μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα (Α). Με βάση τον σημερινό χάρτη της Βαλκανικής Χερσονήσου, περιείχε τη βόρεια Βουλγαρία, μεγάλα τμήματα της Σερβίας και της Βόρειας Μακεδονίας, καθώς και λίγα εδάφη της Ρουμανίας - Μολδαβίας - Ουκρανίας που βρίσκονται κοντά στις εκβολές του Δούναβη.
Αρχαιότητα
μικρογραφία|Δραχμή του [[Ίστρος (πόλη)|Ίστρου, ελληνικής αποικίας στην Μοισία, 4ος αιώνας π.Χ.]]
Σε αρχαίες γεωγραφικές πηγές η Μοισία οριζόταν στα νότια από τα όρη Αίμο (Βαλκάνια Όρη) και Σκάρδο (Σαρ), στα δυτικά από τον ποταμό Δρίνο, στα βόρεια από τον Ντόναρι (Δούναβη) και στα ανατολικά από τον Εύξεινο Πόντο(Μαύρη Θάλασσα).
Η περιοχή κατοικήθηκε κυρίως από Θράκες, Δάκες (Θρακο-Δάκες), Ιλλυριούς και Θρακο-Ιλλυρούς λαούς. Το όνομα της περιοχής προέρχεται από τους Moισούς, Θρακοδακικό λαό, που ζούσαν εκεί πριν από τη Ρωμαϊκή κατάκτηση.
Τμήματα της Μοισίας ανήκαν στο κράτος του Βυρεβίστα, βασιλιά των Γετών, που επέβαλε την κυριαρχία του σε μεγάλο τμήμα των Βόρειων Βαλκανίων μεταξύ 82 π.Χ. και 44 π.Χ. Ηγήθηκε λεηλασιών και κατακτητικών επιδρομών σε ολόκληρη την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, υποτάσσοντας τις περισσότερες γειτονικές φυλές. Μετά τη δολοφονία του από εσωτερική συνωμοσία η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε αρκετά μικρότερα κράτη.
Το 75 π.Χ. ο Γάιος Σκριβόνιος Κούριος, ανθύπατος της Μακεδονίας, οδήγησε ένα στρατό μέχρι τον Δούναβη και κατήγαγε νίκη επί των κατοίκων, που τελικά υποτάχθηκαν από τον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο, εγγονό του ομώνυμου μέλους της τριανδρίας και αργότερα επίσης ανθύπατου της Μακεδονίας επί της βασιλείας του Αυγούστου, περί το 29 π.Χ. Η περιοχή, ωστόσο, οργανώθηκε ως επαρχία μόνο τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Αυγούστου. Το 6 μ.Χ. γίνεται αναφορά στον κυβερνήτη της, τον Καικίνα Σεβήρο (Δίων Κάσσιος, lv. 29). Ως επαρχία η Μοισία ήταν υπό έναν αυτοκρατορικό ανθύπατο λεγάτο (που πιθανόν είχε επίσης τον έλεγχο της Αχαΐας και της Μακεδονίας).
Το 86 μ.Χ. ο βασιλιάς της Δακίας Δούρας διέταξε τα στρατεύματά του να επιτεθούν στη Ρωμαϊκή Μοισία. Μετά από αυτή την επίθεση ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Δομιτιανός κατέφτασε προσωπικά στη Μοισία και την αναδιοργάνωσε το 87 μ.Χ. σε δύο επαρχίες, χωρισμένες από τον ποταμό Κέβρο: τη δυτική Άνω Μοισία και την ανατολική Κάτω Μοισία, που καθεμιά τους διοικείτο από ένα αυτοκρατορικό ανθύπατο λεγάτο Ο καθένας κυβερνούσε ένας αυτοκρατορικός προξενικός δεσμός και έναν προκουράτορα.
Από τη Μοισία ο Δομιτιανός άρχισε να σχεδιάζει μελλοντικές εκστρατείες στη Δακία και ήδη το 87 άρχισε μια ισχυρή επίθεση εναντίον της Δακίας, διατάσσοντας να επιτεθεί τον Στρατηγό Κορνήλιο Φούσκο. Έτσι το καλοκαίρι του 87 ο Φούσκος οδήγησε πέντε ή έξι λεγεώνες στον Δούναβη. Η εκστρατεία εναντίον των Δακών τερματίστηκε χωρίς σαφές αποτέλεσμα και ο Δεκέβαλος, βασιλιάς των Δακών, αγνόησε με αυθάδεια τους όρους της ειρήνης (89 μ.Χ.) που είχαν συμφωνηθεί στο τέλος του πολέμου.
Ο Αυτοκράτορας Τραϊανός έφτασε αργότερα στη Μοισία και ξεκίνησε την πρώτη του στρατιωτική εκστρατεία στο Βασίλειο των Δακών από τον Μάρτιο έως τον Μάιο του 101, περνώντας στη βόρεια όχθη του ποταμού Δούναβη και νικώντας τον στρατό τους κοντά στο Tάπε, ένα ορεινό πέρασμα στα Καρπάθια. Εντούτοις, τα στρατεύματα του Τραϊανού είχαν καταπονηθεί στη συμπλοκή και ματαίωσε περαιτέρω εκστρατεία τη χρονιά εκείνη, για να επουλώσει τα στρατεύματα, να τα ενισχύσει και να τα ανασυγκροτήσει. Τον επόμενο χειμώνα ο βασιλιάς Δεκέβαλος ξεκίνησε μια αντεπίθεση στα κατάντη του Δούναβη, αλλά αποκρούστηκε. Ο στρατός του Τραϊανού προχώρησε βαθύτερα στην επικράτεια της Δακίας και ανάγκασε τον βασιλιά Δεκέβαλο να υποταχθεί ένα χρόνο αργότερα.
Ρίτσαρντ Τζένινγκς
Βιογραφία
Το 1937 ο Τζένινγκς κέρδισε μία υποτροφία για το Central School of Arts, στο Λονδίνο, όπου και ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές του σπουδές, όμως δύο χρόνια μετά αυτές διακόπηκαν, λόγω της έναρξης του Β’ Π.Π.. Τότε κατατάχτηκε στη RAF και υπηρέτησε σε υπηρεσίες σωστικών συνεργείων στη Μέση Ανατολή. Το 1950 μετακόμισε στο Λονδίνο και εξασφάλισε μία συνεργασία με το νεοεκδοθέν περιοδικό Eagle, ως αποκλειστικός δημιουργός (σενάριο και σχεδιασμός) επί τριετία, της σειράς του τελευταίου, «Tommy Walls», που ήταν και η πρώτη του επαγγελματική εργασία. Τον Οκτώβριο του 1953, από κοινού με το σεναριογράφο Guy Morgan, δημιούργησαν την περιπετειώδη σειρά «Storm Nelson». Το 1962 ο Τζένινγκς ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με το έντυπο, παρουσιάζοντας τη σειρά «Island of Fire». Ο Τζένινγκς, παράλληλα, δημοσίευσε δουλειές του και σε άλλα έντυπα, όπως τα Junior Mirror, Swift, TV Century 21 («The Daleks»), ενώ συνεισέφερε και σε ετήσιες εκδόσεις. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’60 στράφηκε στη ζωγραφική, για να αποσυρθεί, αργότερα, από το χώρο. Πέθανε από πνευμονία σε ηλικία 75 ετών.
Μοισία
Αρχαιότητα
Ο Τραϊανός επέστρεψε θριαμβευτής στη Ρώμη και του απονεμήθηκε ο τίτλος Δακικός. Η νίκη εξυμνήθηκε με το μνημείο Tropaeum Traiani. Ωστόσο ο Δεκέβαλος το 105 επιχείρησε μια εισβολή ενάντια στη Ρωμαϊκή επικράτεια προσπαθώντας να υποκινήσει μερικές από τις φυλές βόρεια του ποταμού ενάντια στην αυτοκρατορία. Ο Τραϊανός επανήλθε και μετά την κατασκευή, με το σχέδιο του Απολλόδωρου του Δαμασκηνού, της τεράστιας γέφυράς του πάνω από τον Δούναβη, κατέκτησε μέρος της Δακίας το 106.
Ρίτσαρντ Τζένινγκς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Μοισία
Αρχαιότητα
Κάπου γύρω στα 272 στην πόλη της Μοισίας Ναϊσσό ή Νίσσα (σύγχρονη Νις στη Σερβία) γεννήθηκε ο μελλοντικός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄.
Μετά την εγκατάλειψη της Ρωμαϊκής Δακίας στους Γότθους από τον Αυρηλιανό (270-275) και τη μεταφορά των Ρωμαίων πολιτών από την πρώην επαρχία στα νότια του Δούναβη, το κεντρικό τμήμα της Μοισίας πήρε το όνομα της Αυρηλιανής Δακίας (Dacia Aureliana) (που στη συνέχεια χωρίστηκε σε Δακία Παραποτάμια (Dacia Ripensis) και Εσωτερική Δακία (Dacia Mediterranea).
Με τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305), και οι δύο επαρχίες της Μοισίας αναδιοργανώθηκαν. Η Άνω Μοισία χωρίστηκε σε δύο, το βόρειο τμήμα αποτέλεσε την επαρχία Μοισία Πρίμα, με τις πόλεις Βιμινάκιο και Σινγκίντουνουμ, ενώ το νότιο μέρος οργανώθηκε ως νέα επαρχία της Δαρδανίας με τις πόλεις Σκούποι και Ουλπιανή. Συγχρόνως η Κάτω Μοισία χωρίστηκε σε Μοισία Σεκούντα και Μικρά Σκυθία. Οι κύριες πόλεις της Μοισία Σεκούντα ήταν η Μαρκιανόπολις, η Οδησσός (Βάρνα), η Νικόπολις, η Άμπριτους (Ραζγκράντ), το Ντουροστόρουμ (Σιλίστρα), η Τρανσμαρίσκα (Τουτρακάν), η Σεξαγκίντα Πρίστα (Ρούσε) και η Nόβαι (Σβιστόφ), όλες στη σημερινή Βουλγαρία. thumb|250px|Τα κεντρικά και βόρεια Βαλκάνια στα μέσα του 2ου αιώνα. Οι Moesia Inferior και Superior είναι αντίστοιχα οι Κάτω και Άνω Μοισία. Ως επαρχία των συνόρων η Μοισία ενισχύθηκε από σταθμούς και φρούρια που ανεγέρθηκαν κατά μήκος της νότιας όχθης του Δούναβη και ένα τείχος χτίστηκε από την Αξιόπολη ως την Τόμι για προστασία από τους Σκύθες και τους Σαρμάτες. Η φρουρά της Μοισία Σεκούντα περιλάμβανε την 1η Ιταλική Λεγεώνα και την 11η Κλάυδια Λεγεώνα, καθώς και ανεξάρτητες μονάδες πεζικού και ιππικού και ποτάμιους στολίσκους. Το Notitia Dignitatum απαριθμεί τις μονάδες και τις βάσεις του όπως ήταν τη δεκαετία του 390. Οι μονάδες στη Μικρά Σκυθία περιελάμβαναν την 1η Ιόβια και τη 2η Ηράκλεια Λεγεώνα.
Μετά το 238 μ.Χ., η Μοισία συχνά δεχόταν εισβολές και επιδρομές των Κάρπων Δακών και της Ανατολικής Γερμανικής φυλής των Γότθων το 250. Οι Γότθοι, που πιέζονταν έντονα από τους Ούννους, πέρασαν ξανά τον Δούναβη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ουάλη (376 ) και με την άδειά του εγκαταστάθηκαν στη Μοισία. Μετά την εγκατάστασή τους ακολούθησαν σύντομα συγκρούσεις και οι Γότθοι υπό τον Φριτίγερνο νίκησαν τον Ουάλη σε μια μεγάλη μάχη κοντά στην Αδριανούπολη. Αυτοί οι Γότθοι είναι γνωστοί ως Μοισο-Γότθοι, για τους οποίους ο Ουλφίλας έκανε τη γοτθική μετάφραση της Αγίας Γραφής.
Βυζαντινή περίοδος
Μετά τον θάνατο του Φλάβιου Θεοδοσίου (395) και τη διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Ανατολική (την καλούμενη Βυζαντινή) και Δυτική, η Μοισία κληροδοτήθηκε στην Ανατολή. Ήδη η περιοχή δεχόταν αλλεπάλληλες επιδρομές από γερμανικά φύλα της αντίπερα όχθης του Δούναβη, στα οποία αργότερα προστέθηκαν και σλαβικά. Οι λαοί αυτοί αποσταθεροποίησαν μεν τη ρωμαϊκή κυριαρχία, αλλά για μεγάλο διάστημα η Κωνσταντινούπολη κατάφερνε να τους ελέγξει παραχωρώντας το καθεστώς του φοιδεράτου, οργανώνοντάς τους σε σκλαβηνίες ή στρέφοντας τον έναν εναντίον του άλλου.
Η απώλεια της Μοισίας ξεκίνησε στα τέλη του 7ου αιώνα. Έχοντας να αντιμετωπίσει μια γενικευμένη εξέγερση στη Σικελία και αμέσως μετά τους Άραβες που κατέλαβαν το Αιγαίο και πολιορκούσαν τη Βασιλεύουσα, ο βυζαντινός στρατός άφησε ανενόχλητο ένα τουρκικό φύλο να εδραιώσει την κυριαρχία του στο δέλτα του Δούναβη: τους Βουλγάρους του Χαν Ασπαρούχ. Όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ' μπόρεσε να ασχοληθεί μαζί τους το 680, οι Βούλγαροι - σε συνεργασία με μια τοπική συνομοσπονδία Σλαβικών φυλών - τον κατατρόπωσαν και ξεχύθηκαν στη Μοισία. Την επόμενη χρονιά, μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί η Θράκη και να δει τον Ασπαρούχ προ των πυλών της Κωνσταντινούπολης, ο Κωνσταντίνος αναγνώρισε τη βουλγαρική κυριαρχία στην Κάτω Μοισία - για τον λόγο αυτό το 681 θεωρείται ως το έτος ίδρυσης της Βουλγαρίας. Στους αιώνες που ακολούθησαν χάθηκε και η παλαιά Άνω Μοισία εξαιτίας της ανεξαρτητοποίησης των Σέρβων (με απαρχή τη Ρασκία το 825) και κυρίως της επέκτασης των Βουλγάρων, οι οποίοι επί βασιλείας του Συμεών Α' έφτασαν ως την Αδριατική.
Στις αρχές του 11ου αι. ο Βυζαντινός Βασίλειος Β' (Βουλγαροκτόνος) ανέκτησε ολόκληρη την περιοχή, αλλά με ιστορικά μεγέθη αυτό αποδείχθηκε ένα σύντομο διάλειμμα. Το 1185, η εξοντωτική φορολογική πολιτική του αυτοκράτορα Ισαακίου Β' αποτέλεσε την αφορμή για μαζική εξέγερση των Βουλγάρων και των Βλάχων υπό τους αδελφούς Ιβάν και Τοντόρ Ασέν - ο πόλεμος που ακολούθησε, σήμανε τη διά παντός απώλεια της Μοισίας για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Γεωγραφία
Οι κυριότερες πόλεις της Άνω Μοισίας τους 3 πρώτους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν οι : Σινγίντουνουμ (Βελιγράδι), Βιμινάκιο (που ονομαζόταν επίσης municipium Aelium, το σημερινό Κόστολατς), Ρεμεσιάνα (Μπέλα Παλάνκα), Μπονόνια (Βίντιν), Ρατιάρια (Άρτσαρ) και Σκούποι (σημερινά Σκόπια) και της Κάτω Μοισίας οι: Οίσκος (colonia Ulpia, Γκίγκεν), Νόβαι (κοντά στο Σβιστόφ, κύρια έδρα του Θεοδώριχου του Μεγάλου), η Νικόπολις επί του Ίστρου (Νίκουπ, κοντά στον ποταμό Γιάντρα), Μαρκιανόπολις (Ντέβνια), Οδησσός (Βάρνα) και Τόμις (Κωνστάντζα, στην οποία εξορίστηκε ο ποιητής Οβίδιος. Οι δύο τελευταίες ήταν Ελληνικές πόλεις, που αποτελούσαν πεντάπολη με την Ίστρο, τη Μεσημβρία (Νεσέμπαρ) και την Απολλωνία (Σωζόπολη).
Cracked Brain
Cracked Brain είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Noise Records".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος χωρίς τον Μάρσελ Σίρμερ στα φωνητικά, ξεκινώντας μία εποχή η οποία διήρκεσε σε όλη την δεκαετία του '90 και το σχήμα χαρακτηρίστηκε ως Neo-Destruction.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στα "Union Studios" του Μονάχου και τα "Sky Track" του Βερολίνου με παραγωγό τον Γκάι Μπίντμιντ.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν ανάμεικτες, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με δύο αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Metal Storm" με 7,5 / 10 και το "Metal Archives" με 86 %.
Τα μέλη των Destruction
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Cracked Brain" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Destruction Κατηγορία:Άλμπουμ του 1990
Φιλέικα Καλύβια Καλαβρύτων
Τα Φιλέικα Καλύβια Καλαβρύτων βρίσκονται στα σύνορα των νομών Αρκαδίας και Αχαΐας σε υψόμετρο 667 μέτρων. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 52 κάτοικοι.
Γενικά στοιχεία
Χωρίζεται σε Άνω και Κάτω Καλύβια. Οι κάτοικοί του είναι ελάχιστοι και πριν το χρησιμοποιούσαν ως βοσκότοπο. Υπάρχει εκκλησία, νεκροταφείο, αίθουσα του Συλλόγου όπου γίνονται εκδηλώσεις (γάμοι, βαπτίσεις κ.λπ.).
Στην πλατεία του χωριού υπάρχουν δύο καφενεία τα οποία προσφέρουν αναψυκτικά και καφέ ενώ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού προσφέρεται και πρόχειρο φαγητό (σουβλάκια). Επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι υπάρχει μια μουριά η οποία χρονολογείται από το 1943. Το πλησιέστερο χωριό, στο οποίο υπάγεται διοικητικά και το οποίο θεωρείται "κεφαλοχώρι", ονομάζεται Φίλια και απέχει 1 χλμ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1995-96
Το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της περιόδου 1995-96 ήταν το 36ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κύπελλο κατέκτησε η Παρί Σεν Ζερμέν για πρώτη φορά στην ιστορία της επικρατώντας με 1-0 της Ραπίντ Βιέννης στον τελικό που διεξήχθη στις 8 Μαΐου 1996, στο Στάδιο Κινγκ Μποντουέν των Βρυξελλών. Το νικητήριο γκολ σημείωσε ο Μπρούνο Ν' Γκοτί στο 28ο λεπτό. Η Παρί Σεν Ζερμέν έγινε η δεύτερη γαλλική ομάδα που κατακτά το τρόπαιο, ενώ η παρουσία της Ραπίντ Βιέννης στον τελικό υπήρξε η τρίτη παρουσία Αυστριακής ομάδας σε τελικό της διοργάνωσης.
Γεώφραγμα
Ένα γεώφραγμα είναι μεγάλο φράγμα. Συνήθως δημιουργείται με την τοποθέτηση και συμπίεση ενός σύνθετου ημι-πλαστικού αναχώματος διαφόρων συνθέσεων εδάφους, άμμου, αργίλου ή βράχου. Διαθέτει ημι-διαπερατό αδιάβροχο φυσικό κάλυμμα για την επιφάνεια του και πυκνό, αδιαπέραστο πυρήνα. Αυτό καθιστά ένα τέτοιο φράγμα αδιαπέραστο στην επιφανειακή ή στην εδαφομηχανική αποσάθρωση. Ένα τέτοιο φράγμα αποτελείται από αποσπασματικά ανεξάρτητα σωματίδια υλικού. Η τριβή και η αλληλεπίδραση των σωματιδίων συνδέει τα σωματίδια μαζί σε μια σταθερή μάζα και όχι με τη χρήση μιας ουσίας σύνδεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φράγματα ανά είδος
Κατάλογος μοναρχών της Γαλλίας
Επιπροσθέτως με τους μονάρχες που καταγράφονται παρακάτω, οι Βασιλείς της Αγγλίας και της Μεγάλης Βρετανίας από το 1340–1360 και 1369–1801 επίσης διεκδικούσαν τον τίτλο του Βασιλιά της Γαλλίας. Για μια βραχεία περίοδο, αυτό είχε μερική βάση πραγματικά — υπό τους όρους της Συνθήκης του Τρουά του 1420, ο Κάρολος ΣΤ΄ είχε αναγνωρίσει τον γαμπρό του Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας ως αντιβασιλιά και διάδοχο. Ο Ερρίκος πέθανε πριν τον Κάρολο ΣΤ΄ και έτσι ο γιος του Ερρίκου Ε΄, Ερρίκος ΣΤ΄, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Βασιλιάς της Γαλλίας. Το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Γαλλίας ήταν υπό Αγγλικό έλεγχο μέχρι το 1435, αλλά μέχρι το 1453, οι Άγγλοι είχαν εκδιωχθεί από όλη τη Γαλλία εκτός του Καλαί (και τα Νησιά του Καναλιού), και το ίδιο το Καλαί έπεσε το 1558. Παρ' όλα αυτά, οι Άγγλοι και μετά οι Βρετανοί μονάρχες συνέχισαν να διεκδικούν τον τίτλο για τον εαυτό τους έως την δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου το 1801. Πολλοί Άγγλοι βασιλείς μεταξύ 1337 και 1422 είχαν επίσης διεκδικήσει τον τίτλο του Βασιλιά της Γαλλίας, αλλά μόνο περιοδικά.
Ο τίτλος "Βασιλιάς των Φράγκων" (λατ. Rex Francorum) παρέμεινε σε χρήση μέχρι τη βασιλεία του Φίλιππου Δ΄. Κατά τη σύντομη περίοδο όταν το Γαλλικό Σύνταγμα του 1791 ήταν σε ισχύ (1791–1792) και μετά την Ιουλιανή Επανάσταση το 1830, η Προσφώνηση "Βασιλιάς των Γάλλων" χρησιμοποιήθηκε αντί του "Βασιλιάς της Γαλλίας (και της Ναβάρρας)". Ήταν μια συνταγματική καινοτομία γνωστή ως λαϊκή μοναρχία που συνέδεσε τον τίτλο του μονάρχη με το λαό, όχι με το έδαφος της Γαλλίας.
Μεροβίγγειοι (486–751)
Οι Μεροβίγγειοι ήταν μία δυναστεία των Σαλίων Φράγκων που κυβέρνησε τους Φράγκους για περίπου 300 χρόνια από τα μέσα του 5ου αιώνα, στην περιοχή που περιλάμβανε την Γαλατία και μέρη της Ελβετίας και Γερμανίας. Η Μεροβίγγεια δυναστεία έγινε γνωστή στην ιστορία με τον Χιλδέριχο Α΄ (περ.457-481), γιο του Μεροβαίου, αρχηγού των Σαλίων Φράγκων. Ο περίφημος Κλόβις Α΄ (Χλωδοβίκος Α΄), γιος του Χιλδέριχου ένωσε όλους τους κατοίκους της Γαλατία υπό τους Μεροβιγγείους.
(Απευθείας) Καπέτοι (987 έως 1328)
Ο Οίκος των Καπετιδών, οι Καπετίδες, οι απόγονοι εξ αρρενογονίας του Ούγου Καπέτου, κυβέρνησαν τη Γαλλία αδιάκοπα από το 987 έως το 1792 και πάλι από το 1814 έως το 1848. Οι κλάδοι της δυναστείας, οι οποίοι κυβέρνησαν μετά το 1328, είναι οι Βαλουά και οι Βουρβόνοι.
''Δεν αναφέρονται παραπάνω οι Ούγος ο Μεγάλος, μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Β΄, και ο Φίλιππος της Γαλλίας, μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄· αμφότεροι ήταν συμβασιλείς με τους πατέρες του (σύμφωνα με την την πρώιμη Καπετιδική πρακτικήi με την οποία οι Βασιλείς έστεφαν τους διαδόχους τους ενόσω ήταν ζωντανοί και μοιράζονταν τη εξουσία με τον συμβασιλέα), αλλά πέθαναν πριν από αυτούς. Επειδή ούτε ο Ούγος ούτε ο Φίλιππος ήταν κύριοι ή μοναδικοί βασιλείς στη ζωή τους, δεν περιλαμβάνονται παραδοσιακά στους καταλόγους των Βασιλέων της Γαλλίας, και δεν μετρώνται την αρίθμηση.''
Οίκος των Καπετιδών-Βουρβόνων (1589-1792)
''Από τις 21 Ιανουαρίου 1793 έως τις 8 Ιουνίου 1795, ο γιος του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, Λουδοβίκος-Κάρολος, είχε τον τίτλο του βασιλιά της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΖ΄. Ωστόσο, στην πραγματικότητα ήταν φυλακισμένος και η εξουσία ασκούνταν από τους ηγέτες της Επανάστασης. Μετά το θάνατό του, ο θείος του, Λουδοβίκος-Στανισλάος, έγινε το 1814 βασιλιάς της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΗ΄
Πρώτη Δημοκρατία (1792-1804)
''Η Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία διήρκεσε από το 1792 ως το 1804, όταν ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης αυτοανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας των Γάλλων. ''
Δεύτερη Δημοκρατία (1848 - 1852)
Η Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία διήρκεσε από το 1848 έως το 1852, όταν ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας των Γάλλων.
Κυβέρνηση Εθνική Άμυνας (Παρισινή Κομμούνα 1870 - 1871)
Η μεταβατική περίοδος, μεταξύ της πτώσης της Δεύτερης Αυτοκρατορίας μετά την αιχμαλωσία του Ναπολέοντα Γ΄ από τους Πρώσσους και την ανακήρυξη της Τρίτης Δημοκρατίας από τον Στρατηγό Λουί Ζυλ Τροσύ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλλίας Γαλλίας
Yokosuka P1Y
Το Yokosuka P1Y Ginga (銀河, "γαλαξίας") ήταν δικινητήριο βομβαρδιστικό αεροσκάφος το οποίο ενέταξε σε υπηρεσία το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντικατέστησε εν μέρει το Mitsubishi G4M, το κύριο βομβαρδιστικό του Ναυτικού, στα τέλη της σύρραξης. Οι Σύμμαχοι του έδωσαν την ονομασία αναφοράς Frances.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το P1Y αναπτύχθηκε για να καλυφθεί η απαίτηση 15-Shi του Ναυτικού, που αφορούσε στην δημιουργία νέου βομβαρδιστικού ικανού να πετά με ταχύτητες παραπλήσιες του μαχητικού A6M Zero, θα είχε την ακτίνα δράσης του G4M, θα μπορούσε να μεταφέρει 900 kg βομβών και θα ήταν δυνατή η χρήση του ως βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης και τορπιλοπλάνο. Επρόκειτο για ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο με συνέπεια το αεροσκάφος που προέκυψε να είναι ιδιαίτερα περίπλοκο και δύσκολο στην συντήρηση. Ο σχεδιασμός του Ginga αποδίδεται στον μηχανικό Miki Tadanao, που μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε πάνω στα περίφημα τρένα Shinkansen.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η παρθενική πτήση του P1Y έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 1943. Η εταιρεία Nakajima κατασκεύασε 1.002 αεροσκάφη που αξιοποιήθηκαν ως μέσα βομβαρδιστικά και τορπιλοπλάνα, επιχειρώντας από βάσεις στην Κίνα, τη Φορμόζα, τις Μαριάνες, τις Φιλιππίνες, τα Ρίου Κίου και την ίδια την Ιαπωνία. Στα καταληκτικά στάδια του πολέμου τα P1Y χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε αποστολές αυτοκτονίας (καμικάζι).
Το P1Y2-S Kyokko ήταν νυκτερινό μαχητικό με κινητήρες Mitsubishi Kasei, ραντάρ και πυροβόλα των 20 mm. Ολοκληρώθηκαν 96 αεροσκάφη αυτής της έκδοσης από την Kawasaki, όμως οι επιδόσεις τους σε μεγάλα ύψη ήταν ανεπαρκής και έτσι μετατράπηκαν πάλι σε βομβαρδιστικά.
Διασωζόμενα αεροσκάφη
Ένα P1Y1 σώζεται στο Κτίριο Paul Garber του Εθνικού Μουσείου Αεροπορίας και Διαστήματος των ΗΠΑ. Παρόλο που η άτρακτος έχει φωτογραφηθεί πολλές φορές και υπάρχουν φωτογραφίες της στο διαδίκτυο, τα φτερά και οι κινητήρες αποθηκεύτηκαν σε διαφορετική τοποθεσία και πιθανολογείται ότι διατηρούνται ακόμη. Το αεροσκάφος ήταν ένα από τα τρία P1Y που μετά τον πόλεμο μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ για αξιολόγηση.
Εκδόσεις
Πηγές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
P1Y Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη
Συμφωνία της Πλάκας - Μυρόφυλλου
Η συμφωνία της Πλάκας - Μυρόφυλλου ή συμφωνία Μυρόφυλλου - Πλάκας ήταν η ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφηκε, στις 29 Φεβρουαρίου του 1944, μεταξύ των κυριότερων και ταυτόχρονα αντιμαχόμενων ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ. Υιοθετήθηκε με την παρουσία του Βρετανού Συνταγματάρχη Κρις Γουντχάους ως αντιπροσώπου της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης Αιγύπτου, την περίοδο που η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη υπό γερμανο-βουλγαρική κατοχή, κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αδιαμφισβήτητη επιτυχία της διάσκεψης αυτής ήταν η αποκήρυξη της δοσιλογικής κυβέρνησης του Ι. Ράλλη και των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Σκοπός - σύσκεψη
Σκοπός της συμφωνίας αυτής ήταν κυρίως να δοθεί ένα τέλος στον εμφύλιο σπαραγμό που είχε προηγηθεί κατά το τελευταίο τετράμηνο. Οι διαπραγματεύσεις, που οδήγησαν στην υπογραφή της, ξεκίνησαν επίσημα στις 19 Φεβρουαρίου στο χωριό Μυρόφυλλο Τρικάλων, εξ ου και η ονομασία της συμφωνίας. Συμμετείχαν αντιπρόσωποι των ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ καθώς και μέλη της συμμαχικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα. Οι τελευταίοι εκπροσωπούσαν το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής καθώς και την ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση του Καΐρου.
Μέλη της σύσκεψης
Συγκεκριμένα, στις διαπραγματεύσεις αυτές, εκ μέρους του ΕΛΑΣ, συμμετείχε τριμελής επιτροπή που συγκροτούσαν οι Στέφανος Σαράφης, το στέλεχος του ΚΚΕ, Πέτρος Ρούσσος, ως πολιτικός εκπρόσωπος, και ο Μπάμπης Κλάρας, αδελφός του Άρη Βελουχιώτη, ως γραμματέας της αντιπροσωπείας. Την τριμελή αντιπροσωπεία του ΕΔΕΣ αποτελούσαν ο Κομνηνός Πυρομάγλου, ο αντισυνταγματάρχης ιππικού Πέτρος Νικολόπουλος και ο υπολοχαγός Νίκος Βεργέτης ως γραμματέας της αντιπροσωπείας. Εκ μέρους της ΕΚΚΑ, συμμετείχαν ο Δημήτριος Ψαρρός και ο Γεώργιος Καρτάλης. Και τέλος, ο Αμερικανός ταγματάρχης Ουάινς, ως εκπρόσωπος του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ) και ο Άγγλος συνταγματάρχης Κρίστοφερ Γουντχάους ως εκπρόσωπος τόσο του ΣΜΑ όσο και της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης, και κατ΄ ουσία της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Οι δύο τελευταίοι συμμετείχαν μόνο στις συζητήσεις επί στρατιωτικών θεμάτων.
Καθήκοντα συντονιστή της σύσκεψης εκτελούσε ο Γεώργιος Καρτάλης. Όταν, λίγο πριν την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων, έγινε η μεταφορά της έδρας της σύσκεψης από το Μυρόφυλλο στην Πλάκα του Αράχθου στη σύσκεψη παρευρέθη και ο Ναπολέων Ζέρβας.
Διαπραγματεύσεις
Πρώτο θέμα που συζητήθηκε ήταν η απαίτηση του ΕΛΑΣ να αποκηρύξει ο ΕΔΕΣ κατηγορηματικά την οργάνωσή του της Αθήνας, η οποία είχε κατηγορηθεί για συνεργασία με τους κατακτητές. Στη συνέχεια των διαπραγματεύσεων, μετά την ομόφωνη απόφαση της αποκήρυξης τόσο της κατοχικής κυβέρνησης της Αθήνας του Ι. Ράλλη όσο και των Ταγμάτων Ασφαλείας, οι συμμετέχοντες αντιπρόσωποι ασχολήθηκαν κυρίως με τρία βασικά θέματα που αφορούσαν:
γ) τη δημιουργία μιας πολιτικής επιτροπής, κάτι σαν κυβερνητικό κλιμάκιο των βουνών, που υπήρξε και το πλέον περίπλοκο ζήτημα.
Επί του πρώτου, μετά από πολλές και μακρές συζητήσεις, συμφωνήθηκε η αρχιστρατηγία να δοθεί στον παλαίμαχο στρατιωτικό Αλέξ. Οθωναίο. Αυτός τελικά δεν ανέλαβε λόγω προβλημάτων υγείας που τον υποχρέωναν να παραμένει στην Αθήνα.
Επί του δεύτερου θέματος, λόγω των επαναλαμβανόμενων διαφωνιών εκ μέρους του ΕΔΕΣ, σχέδιο που είχε προταθεί τελικά απορρίφθηκε.
Επί του τρίτου θέματος, αρχικά ο ΕΛΑΣ πρότεινε τη δημιουργία μιας επιτροπής που θα έφερε το όνομα "Στρατιωτική Επιτροπή παρά τω Αρχιστρατήγω" που ουσιαστικά θα αποτελούσε και τον πυρήνα του αντιστασιακού πολιτικού κλιμακίου των βουνών. Επ΄ αυτού μάλιστα, ο Πέτρος Ρούσσος προσπάθησε να εξηγήσει ότι η υπ΄ όψη επιτροπή θα ήταν προσωρινή και αποστολή της θα ήταν να διαπραγματεύεται απ΄ ευθείας με τον πρωθυπουργό της εξόριστης κυβέρνησης, Ε. Τσουδερό. Στις προτάσεις αυτές οι άλλοι αντιπρόσωποι αντέδρασαν μη καταλήγοντας σχετικά.
Στο μεταξύ, κανονίζεται η μεταφορά της έδρας της σύσκεψης κοντά στη γέφυρα της Πλάκας του Αράχθου. Στις εκεί διαπραγματεύσεις συμμετέχει και ο Ν. Ζέρβας. Τελικά, το θέμα περιπλέχτηκε περισσότερο όσον αφορά τον αριθμό των μελών της αντιπροσώπευσης των αντιστασιακών οργανώσεων στη σχεδιαζόμενη επιτροπή. Ο ΕΛΑΣ υποστήριζε το να εκπροσωπείται με τρία μέλη ο ίδιος, ο ΕΔΕΣ με ένα και η ΕΚΚΑ με ένα. Ο Ζέρβας υποστήριζε την άποψη του ΕΛΑΣ, αλλά με δύο μέλη δικά του και δύο εκ μέρους της ΕΚΚΑ. Τελικά, υιοθετήθηκε η συμβιβαστική πρόταση του Γ. Καρτάλη που ήταν τρία μέλη του ΕΛΑΣ, δύο του ΕΔΕΣ και ένα της ΕΚΚΑ. Την επομένη της αποδοχής αυτής, στις 29 Φεβρουαρίου, ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις και υπεγράφη η σχετική συμφωνία λήγοντας έτσι και η σύσκεψη.
Μυστική συμφωνία της Πλάκας
Σημειώνεται ότι, εκτός της συμφωνίας αυτής, οι ξένοι και οι Έλληνες αντιπρόσωποι που συμμετείχαν στη σύσκεψη στην Πλάκα, στο τέλος υπέγραψαν και μία μυστική συμφωνία. Κατά αυτήν, οι αντιστασιακές οργανώσεις ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ αναλάμβαναν να συνεργαστούν στενά με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και ειδικότερα δεσμεύονταν να παράσχουν κάθε δυνατή διευκόλυνση που αφορούσε την επιχείρηση Κιβωτός του Νώε η οποία αναφερόταν σε επικείμενη απόβαση συμμαχικού στρατού στην Ελλάδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας
Ύδρευση
μικρογραφία|Νερό [[Βρύση|βρύσης, το οποίο μεταφέρεται στη βρύση από αγωγό]] μικρογραφία|Υδροφόρο φορτηγό στο [[Κολχαπούρ, στη Μαχαράστρα της Ινδίας.]]
Παγκόσμια πρόσβαση σε καθαρό νερό
Το 2010, περίπου το 56% του παγκόσμιου πληθυσμού (5,9 δισεκατομμύρια άνθρωποι) είχε πρόσβαση στην παροχή νερού μέσω οικιακών συνδέσεων ή σε βελτιωμένη πηγή ύδατος με άλλα μέσα πέραν από τα σπίτια, συμπεριλαμβανομένων των δεξαμενών, των θαλάμων, των εφεδρικών πηγών και των προστατευόμενων πηγών. Ωστόσο, περίπου το 13% (περίπου 900 εκατομμύρια άνθρωποι) δεν είχαν πρόσβαση σε βελτιωμένη πηγή νερού και έπρεπε να χρησιμοποιήσουν ανεπεξέργαστα πηγάδια ή πηγές, κανάλια, λίμνες ή ποτάμια για τις ανάγκες τους σε νερό.
Αναγνώριση του νερού ως ανθρώπινου δικαιώματος
Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει το δικαίωμα σε ασφαλές και καθαρό πόσιμο νερό και αποχέτευση ως ανθρώπινο δικαίωμα, το οποίο είναι απαραίτητο για την πλήρη απόλαυση της ζωής και όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μόλις στις 28 Ιουλίου του 2010 με το Ψήφισμα 64/292. Προκειμένου να ενταθούν οι προσπάθειες για να παροχή ασφαλούς, καθαρού, προσπελάσιμου και οικονομικά προσιτού πόσιμου νερού και αποχέτευσης για όλους καλεί τα κράτη μέλη και τους διεθνείς οργανισμούς να παράσχουν χρηματοδοτικούς πόρους, ανάπτυξη ικανότητας και μεταφορά τεχνολογίας, μέσω διεθνούς βοήθειας και συνεργασίας, ειδικότερα στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Τα στοιχεία όμως των διεθνών οργανισμών όπως ο Transparency International είναι ιδιαίτερα αποθαρρυντικά καθώς σύμφωνα με αυτά πρόσβαση σε πόσιμο νερό δεν διαθέτουν περισσότεροι από ένα δις εκατομμύριο άνθρωποι και ένα παιδί πεθαίνει κάθε 15 δευτερόλεπτα εξαιτίας της έλλειψης καθαρού νερού και των τραγικών συνθηκών υγιεινής. Τη στιγμή που ανά κάτοικο στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α αντιστοιχεί κατανάλωση 130 λίτρα και 300 λίτρα ημερήσιας κατανάλωσης, σε περιόδους ξηρασίας στην Αφρική μεταφέρουν νερό διανύοντας έως και 10 χιλιόμετρα καθημερινά.
Σύμφωνα με στοιχεία της Transparency International οι λόγοι που οδηγούν σε λειψυδρία είναι η διαφθορά των κρατικών υπηρεσιών και των ιδιωτικών εταιρειών. Η εκτεταμένη διαφθορά σύμφωνα με τη ίδια έρευνα είναι υπαίτια για την αύξηση του κόστους του πόσιμου νερού έως και 30%, καθιστώντας το πόσιμο νερό μη προσβάσιμο για ένα μεγάλο αριθμό ατόμων κυρίως σε χώρες του τρίτου κόσμου. Ωστόσο η διαφθορά δεν είναι μόνο πρόβλημα των υπανάπτυκτων χωρών καθώς όλο και συχνότερα ξεσπούν σκάνδαλα με παράνομες συμφωνίες ιδιωτικοποίησης της υδροδότησης σε χώρες όπως η Σουηδία και η Γερμανία.
Η διαφθορά κρατικών μηχανισμών και η ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών υδροδότησης έχουν τα ακόλουθα αποτελέσματα:
• Σκανδαλώδη περιθώρια κέρδους • Άνιση πρόσβαση στο νερό • Αύξηση τιμολογίων • Αθέτηση υποσχέσεων για επενδύσεις στο δίκτυο • Σκανδαλώδεις όροι παραχώρησης • Αδιαφανείς διαδικασίες στις συμβάσεις • Περιβαλλοντικοί κίνδυνοι • Απολύσεις • Απώλεια τεχνογνωσία.
Παραδείγματα από τη Λατινική Αμερική
Σε πολλές πόλεις της λατινικής Αμερικής το σύστημα υδροδότησης διαχειρίζονται εναλλακτικά συνεταιριστικά μοντέλα. Μια ερευνητική ομάδα από την Cochabamba (University Mayor San Simón και Food andWater Watch) και τον Canada (University of Ottawa) κατέγραψε 26 επιτυχημένες εναλλακτικές λύσεις υδροδότησης στη Λατινική Αμερική. <<Η ομάδα αυτή τεκμηρίωσε 9 περιπτώσεις ενιαίου δημόσιου παρόχου (δημοτικό νερό κοινής ωφέλειας), 12 μη κερδοσκοπικών μη κρατικών παρόχων (περιλαμβανομένων συστημάτων κοινοτικής λειτουργίας και συνεταιρισμών), 3 μη-κερδοσκοπικών / μη-κερδοσκοπικών συνεργασιών, και 2 συνεργασιών δημόσιου / μη κερδοσκοπικού σκοπού>>.
Το παράδειγμα της Cochacamba
Η Βολιβία είναι μια από τις φτωχότερες χώρες της Αμερικής, με ποσοστά φτώχειας της τάξεως του 65%. Στη χώρα αυτή οι κρατικές υποδομές είναι ανεπαρκείς, ιδιαίτερα σε περιοχές με υψηλά ποσοστά ιθαγενών Ινδιάνων. Οι κάτοικοι των αστικών περιοχών για να καλύψουν τις ανάγκες υδροδότησης τους ιδρύουν ανεξάρτητους συνεταιριστικούς σε επίπεδο γειτονιάς ή πόλης.
Η χώρα μετά την ανεξαρτησία της το 1825 πέρασε ένα μεγάλο διάστημα αστάθειας με αλλεπάλληλα πραξικόπημα μέχρι την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1982. Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ακολούθησε ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, πήρε δάνεια από την Παγκόσμια Τράπεζα και ιδιωτικοποίησε πολλές κρατικές επιχειρήσεις. Ωστόσο η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα στην οικονομία.
Η πρώτη σύμβαση υπογράφηκε το 1997 με την Αguas de Illimani, θυγατρική της γαλλικής Suez και αφορούσε την πρωτεύουσα Εl Alto/La Paz.
Η δεύτερη σύμβαση υπογράφηκε το 1999 με την Αguas de Tunari και αφορούσε την πόλη Cοchabamba. Η συσπείρωση των κατοίκων της Cochabamba γύρω από ένα αστικό κοινό όπως το σύστημα υδροδότησης της πόλης τους αποτελεί σημείο σταθμό για τη δράση πολλών άλλων αντίστοιχων κινημάτων.
Οι συμβάσεις αυτές είχαν διάρκεια 40 ετών.
Προέβλεπαν εγγυήσεις απόδοσης για τους επενδυτές.
Όριζαν την επέκταση και την αναβάθμιση του δικτύου με στόχο την κάλυψη των υποβαθμισμένων περιοχών, τη δημιουργία αρδευτικών έργων και κατασκευή φράγματος.
Το σύστημα υδροδότησης της Cοchabamba.
Στην Cοchabamba το 1999 το σύστημα υδροδότησης διαχειρίζονταν η κρατική εταιρεία SEMARA, η οποία κάλυπτε κυρίως τις πλουσιότερες περιοχές της πόλης και ανεξάρτητοι αρδευτικοί συνεταιρισμοί, οι οποίοι δρούσαν σε επίπεδο γειτονιάς στις φτωχές γειτονιές όπου ο κρατικός μηχανισμός ήταν ανύπαρκτος. Οι ανεξάρτητοι συνεταιρισμοί κατασκεύαζαν και αυτοδιαχειρίζονταν αντλιοστάσια, έργα συλλογής νερού από ορεινές πηγές, δεξαμενές, και δίκτυα ύδρευσης με έξοδα της κοινότητας και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί είχαν αναλάβει τη μεταφορά του. Το κόστος λειτουργίας που επωμιζόταν κάθε νοικοκυριό ήταν 2-5 δολάρια ανά οικογένεια.
Το Νοέμβριο του 1999 υπογράφεται ο Νόμος 2029. Με τον νόμο αυτό οι ιδιωτικές εταιρείες υδροδότησης κατοχύρωναν τις κρατικές υποδομές, την αποκλειστική χρήση των υδάτινων πόρων και την πλήρη ελευθερία τους ως προς τις χρεώσεις των υπηρεσιών ύδρευσης. Επίσης ο νόμος καταργούσε όλα τα ανεξάρτητα μέσα ύδρευσης και μεταβίβαζε όλες τις υποδομές τους στην εταιρεία, χωρίς να ορίζεται αποζημίωση.
Ο πόλεμος του νερού
Οι τεράστιες διαδηλώσεις που παρέλυαν την πόλη ανάγκασαν την κυβέρνηση να ακυρώσει το συμβόλαιο. Η κρατική υπηρεσία υδροδότησης επανασυστάθηκε ενώ η προστασία των κοινοτικών και ατομικών συστημάτων ύδρευσης πλέον προστατεύεται με νόμο. Τέλος το νερό αναγνωρίστηκε ως κοινωνικό αγαθό.
Ο λαός της Βολιβίας που συμμετείχε στο κίνημα για το νερό λίγα χρόνια αργότερα (2003) διεκδίκησε την απομάκρυνση των πολυεθνικών από τους ενεργειακούς πόρους της χώρας. Η κυβέρνησε προσπάθησε να καταστείλει τις μαζικές διαδηλώσεις με σφαίρες. Οι κινηματίες όμως κατάφεραν να κερδίσουν και τον πόλεμο του φυσικού αερίου ανατρέποντας για άλλη μια φορά την κυβέρνηση.
Οι επιτροπές νερού της Cochabamba προσέφεραν ένα σημαντικό παράδειγμα εναλλακτικών, συνεργατικών τρόπων διαχείρισης των αστικών κοινών. Οι κοινότητες της Cochabamba απέρριψαν τις αντιλήψεις «της ατομικής ιδιωτικής ιδιοκτησίας» και «της κρατικής δημόσιας ιδιοκτησίας» και πρόβαλαν την ιδέα της «κοινοτική δημόσια ιδιοκτησία». Σύμφωνα με τον Anibal Quijano, <<αυτή η μορφή αντικαπιταλιστικής ιδιοκτησίας, λειτουργώντας πάνω στην αμοιβαιότητα, την ισότητα και την αλληλεγγύη, έχει εκτεταμένες και βαθιές ρίζες στη Λατινική Αμερική>>.
Οι συνεταιρισμοί ύδρευσης της Santa Cruz de la Sierra.
Ο Συνεταιρισμός Saguapac στο κεντρικό τμήμα της πόλης της Santa Cruz de la Sierra της Βολιβίας είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία ύδρευσης στον κόσμο, που λειτουργεί ως συνεταιρισμός (183.000 μέλη). Ο συνεταιρισμός ιδρύθηκε το 1979 και πλέον παρέχει υπηρεσίες νερού σε περίπου 871.000 κατοίκους, καλύπτοντας τις ανάγκες του 58% του συνολικού πληθυσμού της πόλης. Στόχος της Saguapac είναι η ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον.
Ο Saguapac δεν είναι ο μοναδικός πάροχος υπηρεσιών στη Santa Cruz de la Sierra. Στις περιαστικές περιοχές της πόλης δραστηριοποιείται ο Συνεταιρισμός Νερού Σχεδίου 3000 (La Cooperativa de Aguas del Plan TresMil, COOPLAN). Στο φτωχό προάστιο της Santa Cruz de la Sierra κατοικούν 300.000 άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στις 36 Βολιβιανές εθνοτικές ομάδες. Ο συνεταιρισμός COOPLAN ιδρύθηκε το 1986 από τους κατοίκους της περιοχής προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υδροδότησης, μιας και ο Saguapac αρνούνταν να επεκτείνει τις υπηρεσίες του στις περιφερειακές γειτονιές.
Παραδείγματα από την Ευρώπη
Τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη παρατηρούνται δύο εκ διαμέτρου αντίθετες τάσεις όσον αφορά στη διαχείριση των υπηρεσιών υδροδότησης μεταξύ των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου και αυτών του Ευρωπαϊκού βορρά. Στις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου, όπου η οικονομική κρίση ήταν εντονότερη, παρατηρείται έντονη πίεση από τα όργανα της Ε.Ε. για ιδιωτικοποίηση των συστημάτων υδροδότησης. Από την άλλη πλευρά οι κάτοικοι των πόλεων της Ευρώπης που έχουν βιώσει τις συνέπειες της ιδιωτικοποίησης, του σημαντικότερου αγαθού για την επιβίωση του ανθρώπου διεκδικούν την απομάκρυνση των ιδιωτικών εταιρειών και την επαναφορά των υπηρεσιών υδροδότησης υπό τον έλεγχο των δημοτικών αρχών. Το ντοκιμαντέρ Γ. Αγγελόπουλου, «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» με αφορμή τα σκάνδαλα που έχουν ξεσπάσει στην Ευρώπη γύρω από την ιδιωτικοποίηση του νερού προσεγγίζει το θέμα εξετάζοντας το πρόβλημα της διαχείρισης του νερού. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ <<μεγάλες πόλεις επανακτούν τον έλεγχο του νερού τους, απορρίπτοντας ως αποτυχημένο το ιδιωτικό μοντέλο διαχείρισης που δοκίμασαν για δεκαετίες. Την ίδια στιγμή όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει μέσω της Τρόικας τις χρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου να ιδιωτικοποιήσουν τα δικά τους δημόσια συστήματα ύδρευσης.
Ελλάδα
Η κίνηση 136 στη Θεσσαλονίκη
Στην Ελλάδα το 2011 δημιουργήθηκε το αστικό κίνημα με την ονομασία «Κίνηση 136», το οποίο δραστηριοποιείται στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και ουσιαστικά πρότεινε την εξαγορά από τους κατοίκους της πόλης του 51% της επιχείρησης ύδρευσης μέσω συνεταιρισμών σε επίπεδο γειτονιάς και της ακόλουθης μη κερδοσκοπικής διαχείρισης και δημοκρατικού ελέγχου της από αυτούς τους συνεταιρισμούς. Το κίνημα δρα κατά της ιδιωτικοποίησης και υπέρ της δημόσιας-κοινωνικής διαχείρισης του νερού. Η Κ136 αποτελεί μια πρωτοβουλία πολιτών η οποία αναπτύχθηκε «από τα κάτω», λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά (γενική συνέλευση κάθε βδομάδα) και αγωνίζεται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και για να περάσει το νερό της Θεσσαλονίκης συνεργατικά στα χέρια των πολιτών. Η ονομασία του κινήματος προήλθε από τη βασική ιδέα ότι με 136 ευρώ ανά υδρόμετρο (ουσιαστικά ανά νοικοκυριό), οι πολίτες μπορούν να πάρουν στα χέρια τους τη διαχείριση της ΕΥΑΘ (που πωλείται από το δημόσιο) και να ξαναγίνει το πόσιμο νερό κοινωνικό αγαθό, αποτρέποντας έτσι την ιδιωτικοποίηση.
Το κίνημα οργάνωσε δεκάδες συγκεντρώσεις σε πολλές περιοχές της Θεσσαλονίκης ενημερώνοντας τους πολίτες για τις επιπτώσεις της ιδιωτικοποίησης. Παράλληλα τα μέλη του κινήματος αγωνιώντας για το ενδεχόμενο συνέχισης των ιδιωτικοποιήσεων προώθησαν τη δημιουργία μη κερδοσκοπικών συνεταιρισμών νερού σε κάθε δήμο της περιοχής Θεσσαλονίκης με στόχο να πάρουν οι ίδιοι οι πολίτες συνεργατικά το νερό στα χέρια τους και όχι κάποια ιδιωτική εταιρία. Το ενδιαφέρον με τη δράση το συγκεκριμένου κινήματος είναι η έντυπη διατύπωση των προτάξεων τους στην ΤΑΙΠΕΔ. Παρά τις έντονες αντιδράσεις από τον κρατικό μηχανισμό η Κ136 διεξήγαγε στις Μαΐου δημοψήφισμα έξω από τα εκλογικά κέντρα. Στο δημοψήφισμα συμμετείχαν 218.0000 πολίτες με το 98% να τάσσεται κατά της πώλησης της ΕΥΑΘ.
Ευρωπαϊκή οδηγία για το πόσιμο νερό (Drinking Water Directive)
Πολλά από αυτά τα μεμονωμένα αστικά κινήματα ήταν μέλη της Ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών ( Right2water). Την πρωτοβουλία Right2Water υποστήριξαν 1,6 εκατομμύρια ευρωπαίοι, ενώ το δημοψήφισμα που οργάνωσε η πρωτοβουλία συγκέντρωσε 1,9 εκατομμύρια υπογραφές. Την πρωτοβουλία αυτή των πολιτών της Ευρώπης έλαβε υπόψιν το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο για την ψήφιση και έγκριση της πρότασης του βουλευτή Michel Dantin για το πόσιμο νερό (Drinking Water Directive) στις 23 Οκτωβρίου του 2018.
Διάσκεψη του Καΐρου (1943)
Η διάσκεψη του Καΐρου (10 Αυγούστου – 13 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν μία διαπραγματευτική επαφή που πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου μεταξύ των εκεί ευρισκομένων μελών της λεγόμενης εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης υπό τον Εμμανουήλ Τσουδερό και εκπροσώπων των τριών μεγαλύτερων αντιστασιακών οργανώσεων που δρούσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα, αναγνωρισμένες ως "συμμαχικά τμήματα, μαχόμενα σε εχθρικό έδαφος". Τους εκπροσώπους (Ανδρέα Τζήμα, Πέτρο Ρούσσο, Ηλία Τσιριμώκο και Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο του ΕΑΜ, Κομνηνό Πυρομάγλου του ΕΔΕΣ και Γεώργιο Καρτάλη της ΕΚΚΑ) συνόδευσε ο επικεφαλής της συμμαχικής αποστολής στην Ελλάδα, Έντι Μάγιερς, ο οποίος μετά το πέρας των συνομιλιών διατάχτηκε να μην επιστρέψει πίσω και αντικαταστάθηκε, έκτοτε, από τον έως τότε υπαρχηγό του, Κρις Γούντχαουζ. Οι εκπρόσωποι έθεσαν στη διάθεση των παραγόντων της κυβέρνησης Τσουδερού ένα υπόμνημα - μνημόνιο που είχαν συντάξει για την κατάσταση στη μεταπολεμική Ελλάδα, ενώ συναντήθηκαν και με τον αυτό-εξόριστο μονάρχη, Γεώργιο Β’. Στον τελευταίο, δήλωσαν ότι δε θα ήταν διατεθειμένοι να συμφωνήσουν για πιθανή επιστροφή του στην απελευθερωμένη χώρα, εάν αυτό δεν εγκρινόταν, προηγουμένως, από τον ελληνικό λαό, που θα εξέφραζε τη βούλησή του με ελεύθερο και αδιάβλητο δημοψήφισμα. Ο βασιλιάς απέφυγε να δώσει απάντηση επί του συγκεκριμένου ζητήματος.
Πηγές
Καιρου διασκεψη
Αντιστροφή
Αντιστροφή, κατά την αρχαιότητα, λεγόταν η στροφή του χορού προς την αντίθετη διεύθυνση (από δεξιά προς αριστερά) κατά τη διάρκεια της δραματικής εκτέλεσης, δηλαδή το αντίθετο της στροφής. Αντιστροφή ονομαζόταν επίσης και η ωδή που τραγουδιόταν κατά τη στροφή του χορού. Αντιστροφή ήταν επίσης και το δεύτερο μέρος των λυρικών τραγουδιών στα αρχαία δράματα, που αντιστοιχούσε στο σχήμα στροφή - αντιστροφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Ποιητικές μορφές