cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσία
Ρως του Κιέβου και εποχή μογγολικής κυριαρχίας
Στο 11ο και 12ο αιώνα, οι συνεχείς επιδρομές από νομαδικές τουρκικές φυλές, όπως οι Κιπτσάκοι και οι Πετσενέγοι, προκάλεσαν μαζικές μεταναστεύσεις των σλαβικών πληθυσμών σε πιο ασφαλείς, δασώδεις περιοχές στα βόρεια, ιδιαίτερα στην περιοχή που είναι γνωστή ως «Ζαλέσιε». Αυτή η εποχή της φεουδαρχίας και της αποκέντρωσης χαρακτηρίστηκε από τη συνεχή πάλη ανάμεσα στα μέλη της δυναστείας του Ρούρικ η οποία κυβέρνησε το κράτος των Ρως του Κιέβου συλλογικά. Σταδιακά η κυριαρχία του Κιέβου εξασθενούσε υπέρ του Πριγκιπάτου Βλαντίμιρ-Σούζνταλ στα βορειοανατολικά, της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ στα βορειοδυτικά και του Βασιλείου της Γαλικίας- Βολυνίας στα νοτιοδυτικά. Τελικώς το κράτος των Ρως του Κιέβου αποσυντέθηκε, ενώ τελικό χτύπημα σε αυτή την παρακμή ήρθε να δώσει η εισβολή των Μογγόλων το 1237-40, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του Κιέβου και το θάνατο περίπου του μισού πληθυσμού των Ρως. Η ελίτ των εισβολέων Μογγόλων, μαζί με τις υποτελείς σε αυτήν τουρκικές φυλές (Κουμάνοι, Κιπτσάκοι, Βούλγαροι), έμειναν γνωστοί ως Τάταροι και σχημάτισαν το κράτος της Χρυσής Ορδής, το οποίο λεηλάτησε τα Ρωσικά πριγκιπάτα. Συγκεκριμένα οι Μογγόλοι κυριάρχησαν για πάνω από δύο αιώνες στη συνομοσπονδία της Κουμανίας και της Βουλγαρίας του Βόλγα.
Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας
thumb|upright|right|Η Σοφία Παλαιολογίνα, σύζυγος του Ιβάν Γ' της Ρωσίας Στις αρχές του 14ου αιώνα, υπό τον πρίγκιπα Δανιήλ της Μόσχας, άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία η περιοχή της Μόσχας, η οποία βρισκόταν στη Ρωσική επιρροή. Έτσι δημιουργήθηκε το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας (Μοσχοβία). Η Μόσχα ξεκίνησε να επεκτείνεται απορροφώντας πολλά εδάφη από το πρώην Κράτος των Ρως. Το δουκάτο από τα 20.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα που κατείχε το 1300 επεκτάθηκε στα 430.000 το 1462, στα 2,8 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα το 1533 και στα 5,4 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα 1584.
Η Μοσχοβία παρέμεινε υποτελής στους Μογγόλους-Τατάρους μέχρι το 1480, οπότε και νίκησε αποφασιστικά τη Χρυσή Ορδή, με επικεφαλής τον Πρίγκιπα Ιβάν Γ'. Ο Ιβάν Γ' ενίσχυσε σημαντικά το κράτος κατά την 43χρονη παραμονή του στην εξουσία, ενώ κατάφερε να νικήσει και το εχθρικό προς τους Ρώσους Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, ώστε το 1503 να έχει τριπλασιάσει τα εδάφη της Μοσχοβίας. Ο ίδιος υιοθέτησε τον τίτλο του τσάρου και «Αρχηγού όλων των Ρώσων». Με το γάμο του με τη Σοφία Παλαιολογίνα, ανιψιά του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, το κράτος του καθιερώθηκε ως διάδοχο κράτος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ η Μόσχα πήρε τον τιμητικό τίτλο «Τρίτη Ρώμη». Ταυτόχρονα, υιοθετήθηκε ο δικέφαλος αετός ως σύμβολο των Ρώσων. Ο διάδοχος του Ιβάν Γ', ο Βασίλειος Γ', συνέχισε τις στρατιωτικές επιτυχίες κερδίζοντας το Σμολένσκ από τη Λιθουανία το 1512, επεκτείνοντας έτσι τα σύνορα της Μοσχοβίας στον Δνείπερο ποταμό.
Βασίλειο της Ρωσίας
thumb|upright|right|Ο Τσάρος Ιβάν Δ΄ ο Τρομερός Το 1547 ο γιος του Βασιλείου Γ', ο Ιβάν Δ΄, ο επονομαζόμενος Τρομερός, θα στεφθεί Τσάρος (Καίσαρας) της Ρωσίας. Πλέον η περιοχή των Ρώσων είχε πάρει και επίσημα την ονομασία Ρωσία ή Βασίλειο της Ρωσίας. Ο Τσάρος θέσπισε το 1550 ένα νέο νομικό κώδικα, τον Σουμπέμπνικ, και δημιούργησε το πρώτο ρωσικό φεουδαλικό αντιπροσωπευτικό σώμα, ενώ εισήγαγε το θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης στις αγροτικές περιοχές. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Ιβάν ο Τρομερός, σχεδόν διπλασίασε την εδαφική έκταση της Ρωσίας, καθώς ενσωμάτωσε πολλά εδάφη των ταταρικών χανάτων. Το βασίλειο, ωστόσο, αντιμετώπισε πολλές προκλήσεις, τόσο στα δυτικά από την Πολωνία, τη Λιθουανία και τη Σουηδία, όσο και στα νότια από το Χανάτο της Κριμαίας. Το 1571, σε μια προσπάθεια να επανακτήσουν παλαιά εδάφη τους, οι Τατάροι, μαζί με τους Οθωμανούς συμμάχους τους, εισέβαλαν στην κεντρική Ρωσία και πολιόρκησαν πολλές πόλεις και κάστρα. Τον επόμενο χρόνο, όμως, ο Ιβάν επιστρέφοντας από την εκστρατεία του στη Σουηδία κατάφερε να κατανικήσει οριστικά τους Οθωμανούς-Τατάρους, εξαλείφοντας κάθε μελλοντική προσπάθειά τους για εισβολή στη Ρωσία.
Τα έτη 1601 με 1603 η Ρωσία βρέθηκε αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο λιμό της ιστορίας της. Περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας (δύο εκατομμύρια περίπου) αφανίστηκε. Την ίδια περίοδο οι Πολωνοί και οι Λιθουανοί βρήκαν αφορμή ώστε να επιτεθούν από τα δυτικά, καταλαμβάνοντας μεγάλα τμήματα της χώρας, συμπεριλαμβανομένης και της Μόσχας. Η Ρωσία, μάλιστα, από τα προηγούμενα χρόνια βρισκόταν σε καθεστώς ακυβερνησίας και αναρχίας, καθώς με το θάνατο του τσάρου Θεόδωρος Α' της Ρωσίας το 1598 δεν ήταν δυνατόν να εξευρεθεί ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου. Τελικώς, η περίοδος των κρίσεων ξεπεράστηκε με την εκλογή από το ρωσικό κοινοβούλιο του Μιχαήλ Α' Ρομανόφ ως Τσάρου το 1613. Ένα χρόνο νωρίτερα ομάδες Ρώσων εθελοντών κατάφεραν να νικήσουν τους Πολωνούς και τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις που είχαν καταλάβει.
Η Ρωσία συνέχισε την εδαφική επέκτασή της μέσα στο 17ο αιώνα, ενώ βοηθήθηκε σε αυτή την επέκταση από το σλαβικό φύλο των Κοζάκων. Οι Κοζάκοι ήταν τότε μια πολιτισμική ομάδα που είχε στρατιωτική δομή και έντονο πολεμικό χαρακτήρα. Το 1648 οι Κοζάκοι της ανατολικής Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας προχώρησαν σε ένοπλη εξέγερση (Εξέγερση του Χμελνίτσκι) εναντίον των κυριάρχων τους, λόγω της κοινωνικής και θρησκευτικής καταπίεσης. Μετά από την έκκληση των Κοζάκων ο Τσάρος της Ρωσίας δέχτηκε να προσαρτήσει τα εδάφη τους με τη Συνθήκη του Περεγιάσλαφ τον Ιανουάριο του 1654. Ωστόσο, η εμμονή των Πολωνών να παραμένουν σε εδάφη που δεν κατοικούνταν από το λαό τους, οδήγησε σε νέο ρωσοπολωνικό πόλεμο. Τελικά, η Ρωσία θα νικήσει τον πόλεμο και θα επιβάλει τη νέα τάξη των συνόρων, όπου οι περιοχές δυτικά του ποταμού Δνείπερου παρέμεναν στην πολωνική κυριαρχία, ενώ τα εδάφη ανατολικά του ποταμού προσαρτώνταν στη Ρωσία. Αργότερα, τα έτη 1670-1671 ομάδες Κοζάκων με επικεφαλής τον Στένκα Ράζιν θα ξεκινήσουν μια σημαντική εξέγερση για την ανεξαρτησία τους, όμως αυτή θα κατασταλεί άμεσα από τα Ρωσικά στρατεύματα.
Σταδιακά οι απέραντες εκτάσεις της Σιβηρίας εξερευνούνταν και εποικίζονταν από τους Ρώσους, οι οποίοι αναζητούσαν εμπορεύσιμα ήδη, όπως γούνες και ελεφαντόδοντο. Στα μέσα του 17ου αιώνα είχαν δημιουργηθεί οι πρώτες ρωσικές εγκαταστάσεις στην ανατολική Σιβηρία, στη Χερσόνησο Τσούκτσι, κατά μήκος του ποταμού Αμούρ και στις ακτές του Ειρηνικού ωκεανού. Το 1648 οι Ρώσοι Φεντότ Πόποφ και Συμεών Ντεζνιόφ διέσχισαν για πρώτη φορά το Βερίγγειο Πορθμό, ο οποίος ενώνει τη Βόρεια Αμερική με την Ασία.
Αυτοκρατορία της Ρωσίας
thumb|right|Ο Μέγας Πέτρος, πρώτος Αυτοκράτορας της Ρωσίας. Κληρονόμησε ένα Βασίλειο και παρέδωσε μία αυτοκρατορία Το 1721, υπό την ηγεσία του Μέγα Πέτρου, η Ρωσία ανακηρύχθηκε Αυτοκρατορία το 1721, αποτελώντας έκτοτε μια παγκόσμια δύναμη. Ο Μέγας Πέτρος, που κυβερνούσε από το 1682 ως το 1725, νίκησε τη Σουηδία στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, τερματίζοντας την κυριαρχία της στη νοτιοανατολική Βαλτική Θάλασσα. Έτσι, εξασφαλίστηκε το εμπόριο της Ρωσίας στις βόρειες ευρωπαϊκές θάλασσες. Στις ακτές της Βαλτικής, ο Πέτρος, ίδρυσε τη νέα πρωτεύουσα του κράτους, που πήρε το όνομα Αγία Πετρούπολη. Οι συνεχείς μεταρρυθμίσεις του Μεγάλου Πέτρου έφεραν σημαντικές δυτικοευρωπαϊκές πολιτιστικές επιρροές στη Ρωσία.
Κατά τη βασιλεία της κόρης του Πέτρου, της Ελισάβετ, η χώρα συμμετείχε στον Επταετή Πόλεμο (1756–1763). Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης η Ρωσία κατέκτησε την ανατολική Πρωσία για ένα διάστημα, ενώ κατέλαβε ακόμα και το Βερολίνο. Ωστόσο, μετά το θάνατο της Ελισάβετ, όλες αυτές οι κατακτήσεις επέστρεψαν στο Βασίλειο της Πρωσίας, από τον φιλοπρώσο Πέτρο Γ' της Ρωσίας. thumb|Η Ρωσική Αυτοκρατορία το 1866 και οι σφαίρες επιρροής της Τα έτη της βασιλείας της Μεγάλης Αικατερίνης (Αικατερίνη Β΄), η οποία κυβέρνησε τα έτη 1762–96, η Ρωσία βρέθηκε στο απόγειο της δύναμής της, ενώ η εποχή αυτή έμεινε στην ιστορία ως Εποχή του Ρωσικού Διαφωτισμού. Η Αικατερίνη επέκτεινε τον πολιτικό έλεγχο της Ρωσίας στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ενώ ενσωμάτωσε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της μετά το διαμελισμό τους ανάμεσα στη Ρωσία, την Πρωσία και την Αυστρία. Έτσι τα σύνορα της Ρωσίας έφτασαν στην Κεντρική Ευρώπη. Στο νότο, μετά από τους νικηφόρους Ρωσοτουρκικούς Πολέμους εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα ρωσικά εδάφη έφτασαν στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ το Χανάτο της Κριμαίας διαλύθηκε. Οι μάχες εναντίον των Οθωμανών συνεχίστηκαν και τα επόμενα έτη, καθώς στις αρχές του 19ου αιώνα η Ρωσία έκανε σημαντικές εδαφικές επεκτάσεις στην Υπερκαυκασία. Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' (1801–25) απέσπασε τη Φινλανδία από το αδύναμο βασίλειο της Σουηδίας το 1809 και τη Βεσσαραβία από τους Τούρκους το 1812. Την ίδια περίοδο οι Ρώσοι αποίκισαν την Αλάσκα στη Βόρεια Αμερική και δημιούργησαν εγκαταστάσεις έως και την Καλιφόρνια.
Τα έτη 1803–1806 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος Ρωσικός περίπλους της Γης, ενώ ακολουθήθηκε και από άλλα αξιόλογα θαλάσσια εξερευνητικά ταξίδια. Το 1820 μια ρωσική εξερευνητική αποστολή ανακάλυψε την ήπειρο της Ανταρκτικής.
Σε συμμαχία με πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η Ρωσία, πολέμησε τη Γαλλία του Ναπολέοντα και εμπόδισε την επεκτατικότητά της. Το 1812 η γαλλική προσπάθεια για εισβολή στη Ρωσία απέτυχε καθώς δεν έλαβε υπόψη τον σκληρό ρωσικό χειμώνα και την αντίσταση που θα συναντούσε. Είναι σημαντικό αναφοράς ότι οι Ρώσοι εξαφάνισαν πάνω από το 95% του μεγάλου στρατού του Ναπολέοντα. Οι Ρώσοι, έπειτα, ηγήθηκαν στην ολοκληρωτική ήττα της Γαλλίας, ενώ μαζί με τους συμμάχους τους τελικώς μπήκαν στο Παρίσι στις 30 Μαρτίου 1814.
Ο διάδοχος του Νικόλαου, ο Αλέξανδρος Β' (1855–81), θέσπισε σημαντικές αλλαγές στη χώρα, όπως η σπουδαία απόφασή του το 1861 για κατάργηση του θεσμού της δουλοπαροικίας. Αυτές οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έδωσαν κίνητρο για την εκβιομηχάνιση και εκσυγχρονισμό του Ρωσικού Στρατού, ο οποίος αργότερα απελευθέρωσε τη Βουλγαρία από τους Οθωμανούς, κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877–78.
Στα τέλη του 19ου αιώνα συνέβησαν πολλά σοσιαλιστικά κινήματα στη Ρωσία, που απαιτούσαν νέες γενναίες μεταρρυθμίσεις. Το 1881 ο τσάρος Αλέξανδρος Β' σκοτώθηκε από αναρχικούς, και τη θέση του ανέλαβε ο συντηρητικός, αλλά συνάμα φιλειρηνιστής, γιος του ο Αλέξανδρου Γ'(1881–94). Ο τελευταίος τσάρος της Ρωσίας, ο Νικόλαος Β' (1894-1917), δεν ήταν σε θέση να εμποδίσει τα γεγονότα της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, η οποία προκλήθηκε εξ αφορμής του αποτυχημένου Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, αλλά και εξαιτίας του περιστατικού επίδειξης ωμής βίας από την αυτοκρατορική φρουρά εις βάρος άοπλων πολιτών στην Αγία Πετρούπολη. Η εξέγερση ήταν προ των πυλών, όμως την καθυστέρησαν οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων της χορήγησης ελευθεριών της έκφρασης και του συνέρχεσθαι, τη νομιμοποίηση των πολιτικών κομμάτων, και τη δημιουργία ενός εκλεγμένου νομοθετικού σώματος, την Κρατική Δούμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Με τις αγρονομικές μεταρρυθμίσεις του Πιότρ Στολίπιν ένα μεγάλο μέρος αγροτών μετανάστευσε μαζικά και εγκαταστάθηκε στη Σιβηρία. Υπολογίζεται ότι πάνω από τέσσερα εκατομμύρια κάτοικοι έφθασαν στην περιοχή αυτή μεταξύ 1906 και 1914.
Το 1914 η Ρωσία μπήκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να υπερασπιστεί τη Σερβία έναντι της αυστροουγγρικής επίθεσης. Σύντομα ήρθε σε πολεμική αντιπαράθεση με τη Γερμανία και τη Βουλγαρία. Παρότι αρχικά ο ρωσικός στρατός σχεδόν εξαφάνισε το στρατό της Αυστροουγγαρίας, έπειτα επηρεάστηκε από τη δυσπιστία εναντίον της ηγεσίας της χώρας. Οι αξιωματικοί του ρωσικού στρατού, αλλά και κατώτερες τάξεις του, θεωρούσαν ότι το κόστος του πολέμου ήταν υπερβολικό, ενώ θεωρούσαν ότι υπάκουαν εντολές από μια διεφθαρμένη και προδοτική ηγεσία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πτώση της απόδοσης στο μέτωπο και ευνόησε το κίνημα που θα ανέτρεπε την ηγεσία της χώρας και το πολίτευμα το 1917.
Επανάσταση και Ρωσική Δημοκρατία
Τον Φεβρουάριο του 1917 ο τσάρος Νικόλαος Β' αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά από αιματηρές ένοπλες συγκρούσεις στην Αγία Πετρούπολη. Ο τσάρος και η οικογένειά του φυλακίστηκαν και αργότερα εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Η εντολή της δολοφονίας τους δόθηκε από τον Βλαντιμίρ Λένιν, ηγέτη των επαναστατών. Το ζήτημα της συμμετοχής του Λένιν στην εκτέλεση της βασιλικής οικογένειας παραμένει αμφιλεγόμενο. Η μοναρχία αρχικά αντικαταστάθηκε από μια ασταθή συμμαχία πολιτικών κομμάτων, που ονομαζόταν Προσωρινή Κυβέρνηση. Ταυτόχρονα είχε δημιουργηθεί ένα εναλλακτικό σοσιαλιστικό καθεστώς, το Σοβιέτ της Πετρούπολης, το οποίο ασκούσε εξουσία μέσω των δημοκρατικά εκλεγμένων συμβουλίων των εργατών και των αγροτών, που ονομάζονταν Σοβιέτ. Η κυριαρχία των νέων αρχών επιδείνωνε την κρίση στη χώρα, αντί να την περιορίσει. Τελικώς, η Οκτωβριανή Επανάσταση, με επικεφαλής τον ηγέτη των Μπολσεβίκων Βλαντιμίρ Λένιν, ανέτρεψε την προσωρινή κυβέρνηση και έδωσε πλήρη εξουσία στα Σοβιέτ, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο.
Σοβιετική Ρωσία και Εμφύλιος Πόλεμος
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του νέου σοβιετικού καθεστώτος με τον Κόκκινο Στρατό και των φιλομοναρχικών αντικομμουνιστών με τον επονομαζόμενο Λευκό Στρατό. Η Ρωσία των Μπολσεβίκων για να πετύχει την ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου απεμπόλησε τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί των περιοχών της Ουκρανίας, της Πολωνίας, της ανατολικής Βαλτικής και της Φινλανδίας (Συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ). Οι δυνάμεις της Συνεννόησης εξαπέλυσαν μια στρατιωτική επιχείρηση υποστήριξης των αντικομμουνιστικών δυνάμεων, η οποία απέτυχε. Ταυτόχρονα οι Μπολσεβίκοι και οι δυνάμεις του Λευκού κινήματος εκτελούσαν εκστρατείες εκτοπίσεων και δολοφονιών εναντίον της κάθε μίας, κάτι που έμεινε γνωστό ως Κόκκινος Τρόμος και Λευκός Τρόμος. Το Νοέμβριο του 1917 οι αρχές των Μπολσεβίκων επέτρεψαν τη διεξαγωγή γενικών εκλογών τις οποίες όμως τις έχασαν με συντριπτική διαφορά. Συγκεκριμένα οι κομμουνιστές και οι σύμμαχοι τους έλαβαν μόλις 16,45% και ήρθαν τρίτοι μετά από τους Συντηρητικούς και τη συμμαχία τους η οποία κέρδισε τις εκλογές με 46,76% και τον συνασπισμό των φιλομοναρχικών κομμάτων που εξασφάλισε 36,79%. . Έπειτα, οι Μπολσεβίκοι κατάργησαν το κοινοβούλιο και απαγόρευσαν όλα τα πολιτικά κόμματα, εκτός από το δικό τους. Με το τέλος του εμφυλίου πολέμου η ρωσική οικονομία και οι υποδομές της είχαν υποστεί βαριές ζημιές. Εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες είτε σε άλλα μέρη της Ρωσίας είτε στο εξωτερικό, ενώ ο ρωσικός λιμός του 1921 εξολόθρευσε περίπου 6 εκατομμύρια ζωές.
Σοβιετική Ένωση
thumb|Η Ρωσική ΣΣΔ ως μέρος της ΕΣΣΔ, κατά τα έτη 1922 Στις 30 Δεκεμβρίου 1922 σχηματίστηκε η Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), με την ενοποίηση της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας με τις αντίστοιχες σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Υπερκαυκασίας. Αργότερα η Σοβιετική Ένωση θα διαιρεθεί σε 15 συνιστώσες δημοκρατίες, με μεγαλύτερη σε μέγεθος της Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Μετά το θάνατο του Λένιν το 1924, μια τρόικα ορίστηκε για τη διακυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, ο Ιωσήφ Στάλιν, ο εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατάφερε να καταστείλει όλες τις ομάδες αντιπολίτευσης μέσα στο κόμμα του και να συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια του. Ο Λέον Τρότσκι, που ήταν ο κύριος υπερασπιστής της επιβολής του παγκόσμιου κομμουνισμού, εξορίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1929, έτσι έγινε κύρια γραμμή η ιδέα του Στάλιν για επέκταση του σοσιαλισμού μέσα από μία χώρα, τη Σοβιετική Ένωση. Οι συνεχιζόμενες εσωτερικές διαμάχες του μπολσεβίκικου κόμματος κορυφώθηκαν με τη Μεγάλη Κάθαρση, μια περίοδο μαζικής καταπίεσης (1937-38), στη διάρκεια της οποίας εκτελέστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων πρωταρχικών μελών του κόμματος και στρατιωτικών ηγετών, που κατηγορούνταν για σενάρια πραξικοπήματος.
Υπό την ηγεσία του Στάλιν η κυβέρνηση καθιέρωσε ένα νέο οικονομικό πλάνο, που περιλάμβανε εκβιομηχάνιση της μέχρι τότε αγροτικής χώρας, και συλλογική οργάνωση της γεωργίας της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ταχείας οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής, εκατομμύρια ανθρώπων εστάλησαν σε καταναγκαστικά στρατόπεδα εργασίας, τα λεγόμενα γκουλάγκ, συμπεριλαμβανομένων πολλών πολιτικών που ήταν αντίθετοι με την εξουσία του Στάλιν. Εκατομμύρια πολιτών μάλιστα εκτοπίστηκαν στα βάθη της Σιβηρίας, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να πεθάνουν. Η μεταβατική αποδιοργάνωση της γεωργίας της χώρας, σε συνδυασμό με τις σκληρές πολιτικές του κράτους και της ξηρασίας, οδήγησαν στο λιμό του 1932-1933, με απολογισμό 6 έως 8 εκατομμύρια νεκρούς. Η Σοβιετική Ένωση, αν και με βαρύ τίμημα, μετατράπηκε από μία αγροτική οικονομία σε μια μεγάλη βιομηχανική δύναμη σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Η πολιτική κατευνασμού της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας απέναντι στη Ναζιστική Γερμανία, κατά την προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας, δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει την επεκτατικότητα της, ενώ η απειλή πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση ήταν πραγματικότητα. Περίπου την ίδια εποχή το Τρίτο Ράιχ θα συμμαχήσει με την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας, κύριο εχθρό της ΕΣΣΔ στην Άπω Ανατολή. Τον Αύγουστο του 1939 η ηγεσία της ΕΣΣΔ αποφάσισε να συνάψει σύμφωνο μη επίθεσης με το Τρίτο Ράιχ, έτσι ώστε να διατηρηθεί η ειρήνη ανάμεσα στις δύο χώρες. Έτσι, οι αρμόδιοι υπουργοί των δύο χωρών υπέγραψαν το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, και δεσμεύονταν για τη μη επίθεση μεταξύ τους, ενώ διαίρεσαν τις σφαίρες επιρροής τους στην ανατολική Ευρώπη. Έτσι, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους όταν ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία, σύμμαχο της Γαλλίας και της Βρετανίας, ο Στάλιν έδωσε εντολή να εισβάλουν και τα Σοβιετικά στρατεύματα, τα οποία προωθήθηκαν μέχρι την περιοχή που είχε οριστεί στο Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ.
Στις 22 Ιουνίου του 1941, η Γερμανία έσπασε το σύμφωνο μη επίθεσης και εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση με τη μεγαλύτερη και πιο ισχυρή δύναμη εισβολής στην ανθρώπινη ιστορία, ανοίγοντας το μεγαλύτερο και καθοριστικό κεφάλαιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά το γεγονός ότι ο γερμανικός στρατός είχε σημαντικές αρχικές νίκες, η προώθησή του σταμάτησε στη Μάχη της Μόσχας. Στη συνέχεια, οι Γερμανοί αντιμετώπισαν μεγάλες ήττες πρώτα στη Μάχη του Στάλινγκραντ το χειμώνα του 1942-43, και στη συνέχεια στη Μάχη του Κουρσκ το καλοκαίρι του 1943. Άλλη μία γερμανική αποτυχία σημειώθηκε και στη Μάχη του Λένινγκραντ, κατά την οποία η πόλη βρισκόταν σε πολιορκία από τις γερμανικές και φινλανδικές δυνάμεις μεταξύ 1941-1944, με αποτέλεσμα η πείνα και οι ασθένειες να προκαλέσουν πάνω από ένα εκατομμύριο θανάτους. Ωστόσο η πόλη δεν παραδόθηκε. Υπό την αρχιστρατηγία του Στάλιν, η οποία επιβοηθήθηκε από μεγάλους στρατιωτικούς, όπως ο Γκεόργκι Ζούκοφ και ο Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ, οι σοβιετικές δυνάμεις κατέλαβαν ανατολική Ευρώπη το 1944-1945, ενώ μπήκαν θριαμβευτές στο Βερολίνο το Μάιο του 1945. Τον Αύγουστο του 1945 ο σοβιετικός στρατός εκδίωξε τους Ιάπωνες από την κινεζική Μαντζουρία και τη Βόρεια Κορέα, συνεισφέροντας στη νίκη των Συμμάχων έναντι της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας.
Η περίοδος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου 1941-1945 έμεινε γνωστή στη Ρωσία ως ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος. Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, η οποία περιελάμβανε πολλές από τις πιο θανατηφόρες πολεμικές επιχειρήσεις στην ανθρώπινη ιστορία, ο σοβιετικός στρατός και οι άμαχοι της χώρας που έχασαν τη ζωή τους έφθασαν τα 10,6 εκατομμύρια και τα 15,9 εκατομμύρια αντίστοιχα, αντιπροσωπεύοντας περίπου το ένα τρίτο του συνόλου των θυμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ταυτόχρονα, η σοβιετική οικονομία και οι υποδομές της χώρας υπέστησαν τεράστια καταστροφή, παρόλο που λίγα χρόνια μετά η Σοβιετική Ένωση θα αναγνωριστεί από όλους ως μία στρατιωτική υπερδύναμη του πλανήτη. right|thumb|Ο Σπούτνικ 1, ο πρώτος ανθρώπινος δορυφόρος στο διάστημα
Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Κόκκινος Στρατός εξακολουθούσε να κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Γερμανίας. Τα πρώτα κράτη που δημιουργηθούν εκεί θα έχουν σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, ενώ στην ουσία θα είναι κράτη-δορυφόροι της Μόσχας, το λεγόμενο Ανατολικό Μπλοκ. Μετά την απόκτηση πυρηνικών όπλων από την ΕΣΣΔ και σαν αντίπαλο δέος στο ΝΑΤΟ, θα ιδρυθεί η συμμαχία του Συμφώνου της Βαρσοβίας, όπου θα είναι το σημείο έναρξης του Ψυχρού Πολέμου με τις δυτικές χώρες για παγκόσμια κυριαρχία. Η Σοβιετική Ένωση θα υποστηρίξει σοσιαλιστικά επαναστατικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της νεοσυσταθείσας Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και, αργότερα, της Δημοκρατίας της Κούβας. Σημαντικές ποσότητες σοβιετικών πόρων διατίθονταν προς βοήθεια άλλων σοσιαλιστικών χωρών.
Μετά το θάνατο του Στάλιν και μια περίοδο συλλογικής διακυβέρνησης, ο νέος ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ αποκήρυξε την προσωπολατρία στο Στάλιν και ξεκίνησε μια πολιτική αποσταλινοποίησης. Ο γενικός κατευνασμός των καταπιεστικών πολιτικών έμεινε γνωστός αργότερα ως το Ξεπάγωμα του Χρουστσόφ. Την ίδια στιγμή, το κλίμα με τις Ηνωμένες Πολιτείες επιδεινώθηκε όταν οι δύο αντίπαλοι συγκρούστηκαν πάνω από την εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων στην Τουρκία και σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα.
Το 1957 η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο στον κόσμο, τον Σπούτνικ 1, ξεκινώντας έτσι νέα κόντρα με τις ΗΠΑ, αυτή τη φορά για το διάστημα. Στις 12 Απριλίου 1961 ο Ρώσος κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδευσε στο διάστημα.
Το 1964 ο Χρουστσόφ απομακρύνθηκε και άλλη μια περίοδος συλλογικής διακυβέρνησης εγκαινιάστηκε, η οποία τερματίστηκε με την ανάδειξη του Λεονίντ Μπρέζνιεφ ως νέου ηγέτη. Η εποχή της δεκαετίας του 1970 και των αρχών του 1980 έμεινε γνωστή ως η εποχή της στασιμότητας, μια περίοδος κατά την οποία η οικονομική ανάπτυξη επιβραδύνθηκε και οι κοινωνικές πολιτικές έμειναν στάσιμες. Η μεταρρύθμιση του Κοσίγκιν το 1965, η οποία είχε στόχο τη μερική αποκέντρωση της σοβιετικής οικονομίας και τη μετατόπιση της βιομηχανίας από την παραγωγή όπλων στην ελαφρά βιομηχανία και την κατανάλωση αγαθών, καταπνίγηκε από τη συντηρητική κομμουνιστική ηγεσία.
Το 1979, μετά από ένα κομμουνιστικό κίνημα στο Αφγανιστάν, οι σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις εισήλθαν στην εν λόγω χώρα μετά από αίτημα του νέου καθεστώτος. Η στρατιωτική αυτή κατοχή απορρόφησε σημαντικούς οικονομικούς πόρους και συνεχίστηκε χωρίς την επίτευξη σημαντικών πολιτικών αποτελεσμάτων. Τελικά, ο σοβιετικός στρατός αποσύρθηκε από το Αφγανιστάν το 1989, εξαιτίας των διεθνών πιέσεων, των επίμονων αντισοβιετικών ανταρτών στην περιοχή και της έλλειψης υποστήριξης από τους σοβιετικούς πολίτες.
Από το 1985 και μετά, ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, προσπάθησε να θεσπίσει φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στο σοβιετικό σύστημα, με την εισαγωγή πολιτικών διαφάνειας και αναδιάρθρωσης, σε μια προσπάθεια να τερματιστεί η περίοδος της οικονομικής στασιμότητας και για να εκδημοκρατιστεί η κυβέρνηση. Αυτό, ωστόσο, οδήγησε στην άνοδο ισχυρών εθνικιστικών και αυτονομιστικών κινημάτων. Πριν από το 1991, η σοβιετική οικονομία ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο, όμως κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών είχε πληγεί από ελλείψεις αγαθών στα καταστήματα, από μεγάλα ελλείμματα στον προϋπολογισμό και από την εκρηκτική αύξηση της προσφοράς χρήματος, που οδήγησε σε πληθωρισμό. thumb|Άρματα μάχης στη Μόσχα, κατά την απόπειρα πραξικοπήματος τον Αύγουστο του 1991 Το 1991 οι οικονομικές και πολιτικές αναταραχές είχαν φτάσει σε ακραίο σημείο, ενώ οι δημοκρατίες της Βαλτικής επέλεξαν να αποχωρήσουν από την Ένωση. Στις 17 Μαρτίου, διεξήχθη ένα δημοψήφισμα, στο οποίο η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων πολιτών ψήφισαν υπέρ της διατήρησης της Σοβιετικής Ένωσης, με μια νέα ομοσπονδιακή μορφή. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους η προσπάθεια πραξικοπήματος από μέλη της κυβέρνησης του Γκορμπατσόφ, το οποίο στρεφόταν κατά του Γκορμπατσόφ και είχε στόχο τη διατήρηση της Σοβιετικής Ένωσης, θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάρρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Παρά τη βούληση που εξέφρασε ο λαός στο προηγούμενο δημοψήφισμα, στις 25 Δεκεμβρίου 1991, η ΕΣΣΔ θα διαλυθεί ενώ τα εδάφη της θα αποτελέσουν 15 νέα ανεξάρτητα δημοκρατικά κράτη.
Ρωσική Ομοσπονδία
thumb|right|Ο [[Μπόρις Γιέλτσιν παραδίδει το Ρωσικό Σύνταγμα στο Βλαντίμιρ Πούτιν (Δεκέμβριος 1999)]] Τον Ιούνιο του 1991, ο Μπόρις Γιέλτσιν έγινε ο πρώτος άμεσα εκλεγμένος πρόεδρος στην ιστορία της Ρωσίας, όταν εξελέγη Πρόεδρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, η οποία τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγινε η ανεξάρτητη πλέον Ρωσική Ομοσπονδία. Κατά τη διάρκεια και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ευρείες μεταρρυθμίσεις, που περιλάμβαναν ιδιωτικοποιήσεις, φιλελευθεροποίηση της αγοράς και του εμπορίου, είχαν αναληφθεί. Ταυτόχρονα στο οικονομικό πεδίο έγιναν ριζικές αλλαγές προς την κατεύθυνση της λεγόμενης οικονομικής θεραπείας σοκ, η οποία είχε προταθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όλα αυτά, όμως, οδήγησαν σε μια μεγάλη οικονομική κρίση, η οποία χαρακτηρίστηκε από μία μείωση 50% του ποσοστού του ΑΕΠ και της βιομηχανικής παραγωγής μεταξύ των ετών 1990-1995. Είναι χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου το ποσοστό της φτώχειας, όπου από το επίπεδο του 1,5% στα τέλη της σοβιετικής εποχής, εκτινάχθηκε στο 39-49% στα μέσα του 1993. thumb|right|Ο Βλαντίμιρ Πούτιν σε συνάντηση με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ το 2008 Τη δεκαετία του 1990 η χώρα είχε να αντιμετωπίσει ένοπλες συγκρούσεις στο Βόρειο Καύκασο, τόσο τοπικών εθνοτικών ομάδων, όσο και αυτονομιστών ισλαμιστών. Σημαντικότερο μέτωπο ήταν αυτό της Τσετσενίας, όπου πάνω από 20 χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Οι αυτονομιστές δρούσαν και με τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον αμάχων. thumb|right|Μακέτα του Κοσμοδρομίου Βοστότσνι Η Ρωσία ανέλαβε την ευθύνη για τη διευθέτηση του εξωτερικού χρέους της ΕΣΣΔ, παρόλο που ο πληθυσμός της δεν ήταν αντίστοιχος του πληθυσμού της ΕΣΣΔ κατά τη στιγμή της διάλυσής της. Τα υψηλή δημοσιονομικά ελλείμματα προκάλεσαν το 1998 μία μεγάλη οικονομική κρίση, η οποία οδήγησε σε περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ. Στις 31 Δεκεμβρίου 1999, ο Πρόεδρος Γιέλτσιν παραιτήθηκε απροσδόκητα, παραδίδοντας τη θέση του στον πρόσφατα διοριστέο πρωθυπουργό, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος στη συνέχεια κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2000. Ο Πούτιν κατάφερε να νικήσει αποφασιστικά του Τσετσένους αυτονομιστές μέσα σε λίγους μήνες και εξασφάλισε την εδαφική ακεραιότητα της Ρωσίας. Οι πολιτικές του νέου προέδρου, σε συνδυασμό με τις καλές τιμές πετρελαίου και την ευελιξία που έδινε το εθνικό νόμισμα, αύξησαν την εγχώρια ζήτηση, την κατανάλωση και τις επενδύσεις, συμβάλλοντας στη ραγδαία βελτίωση της οικονομίας για τα επόμενα χρόνια. Το επίπεδο ζωής βελτιώθηκε, καθώς και η επιρροή της Ρωσίας στο εξωτερικό αυξήθηκε. Οι μεταρρυθμίσεις που προχώρησαν από τον πρόεδρο Πούτιν εξασφάλισαν μια ασφαλή, σταθερή και συνεχώς αναπτυσσόμενη Ρωσία.
Στις 2 Μαρτίου του 2008, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ εξελέγη πρόεδρος της Ρωσίας, ενώ ο Πούτιν έγινε Πρωθυπουργός. Ο Πούτιν επέστρεψε στην προεδρία της χώρας μετά τις προεδρικές εκλογές του 2012, ενώ ο Μεντβέντεφ παρέμεινε στο πολιτικό σκηνικό με την ανάληψη της πρωθυπουργίας.
Το 2014, εξαιτίας της κρίσης στην Ουκρανία, η οποία είχε σχέση σε μεγάλο βαθμό με τη ρωσική κοινότητα της χώρας, ο Πούτιν ζήτησε και έλαβε άδεια από το Ρωσικό Κοινοβούλιο για την ανάπτυξη ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία. Έπειτα, μετά από ένα δημοψήφισμα στην Κριμαία η πρώην ουκρανική αυτόνομη δημοκρατία ενσωματώθηκε στη Ρωσική Ομοσπονδία, κάτι που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από πολλές χώρες διεθνώς.
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα της Ρωσίας είναι μία μείξη μεταξύ της προεδρικής και της Ημιπροεδρικής Δημοκρατίας με τις εξουσίες του προέδρου πάντως να υπερέχουν. Όπως και στην περίπτωση της πρώην ΕΣΣΔ έτσι και η Ρωσία είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος όπου αποτελείται συνολικά από 83 ομοσπονδιακά υποκείμενα.
Σύνταγμα
Το ισχύον Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας (στα ρωσικά: Конститу́ция Росси́йской Федера́ции, εγκρίθηκε (με το 54,5% των ψηφοφόρων να ψηφίζουν υπέρ) έπειτα από δημοψήφισμα στις 12 Δεκεμβρίου του 1993. Αντικατέστησε το σοβιετικό Σύνταγμα του 1978.
Σύμφωνα με το σύνταγμα αυτό, το ρωσικό κοινοβούλιο έχει δύο νομοθετικά σώματα: το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας (Άνω Βουλή), που αποτελείται από εκπροσώπους των περιφερειακών διοικητικών μονάδων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που αποκαλούνται «γερουσιαστές», και την Κρατική Δούμα (Κάτω Βουλή) με 450 μέλη, που εκλέγονται με 4ετή θητεία με βάση τον πληθυσμό κάθε περιοχής. Η λέξη «δούμα» (дума) προέρχεται από το ρήμα думать, ντούματ, που σημαίνει «σκέπτομαι».
Οι αποφάσεις της Δούμας επικυρώνονται από τον Πρόεδρο και το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας. Ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας ασκεί έναν περισσότερο συμβολικό και εθιμοτυπικό ρόλο αν και διαθέτει ορισμένες αρμοδιότητες και διορίζεται από τον Πρόεδρο με τη σύμφωνη γνώμη της Κάτω Βουλής. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας εκλέγεται με άμεση ψηφοφορία για 6 έτη και έχει πανίσχυρες εξουσίες. Η παράταση της θητείας του προέδρου από 4 χρόνια σε 6 χρόνια εγκρίθηκε από την Άνω Βουλή στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Για να μπορέσει ένα κόμμα να εκπροσωπηθεί στο Κοινοβούλιο πρέπει να κερδίσει τουλάχιστον το 8% των έγκυρων ψηφοδελτίων. Δεν επιτρέπεται η ύπαρξη μειονοτικών κομμάτων.
Η Ορθόδοξη εκκλησία και η επιρροή της
Μετά το 1989 και την πτώση της ΕΣΣΔ η Ορθόδοξη εκκλησία της χώρας βίωσε μια τεράστια αναγέννηση. Με τη στήριξη των κυβερνήσεων μπόρεσε να αναδιοργανωθεί πολύ γρήγορα. Από το 1991 κατασκευάστηκαν χιλιάδες νέοι ναοί ενώ από το 2001 ο αριθμός των Ρώσων που προσέρχονται στις εκκλησίες αυξήθηκε σε εντυπωσιακά υψηλά επίπεδα ενώ παρατηρήθηκε ταχύτατη αύξηση της τέλεσης των θρησκευτικών υποχρεώσεων των Ρώσων. Με νόμο που ψηφίστηκε το 1997 αναγνωρίζεται η σημαντική προσφορά και θέση της στον Ρωσικό πολιτισμό και το Κράτος. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σήμερα η ισχυρότερη Ορθόδοξη εκκλησία στον κόσμο και η εκκλησία που διαθέτει τη μεγαλύτερη επιρροή σε κοσμικό επίπεδο παγκοσμίως ενώ είναι γνωστές οι άριστες σχέσεις που διατηρεί με όλους σχεδόν τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς της χώρας. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του κέντρου LAVDA τον Ιούλιο του 2014 το 61% από όσους δήλωσαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι (78%) πηγαίνει τακτικά στην εκκλησία, το 13% σχετικά τακτικά και το 16% σπάνια. Τέλος το 86% θεωρεί σωστές τις θέσεις και τη διδασκαλία της Εκκλησίας έναντι ενός 9% που τις θεωρεί αμφιλεγόμενες και το 5% λανθασμένες. Παρόμοια ποσοστά καταγράφονται και σε άλλες δημοσκοπήσεις.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Ρωσία είχε συνολικό πληθυσμό 142.856.536 κατοίκων, από τους οποίους 105.226.455 στις τέσσερις ευρωπαϊκές ομοσπονδιακές περιοχές και 37.727.241 στις τρεις ασιατικές ομοσπονδιακές περιοχές. Την 1η Ιανουαρίου του 2023 ο πληθυσμός της Ρωσίας ήταν 146.447.400 κάτοικοι, σύμφωνα με τη ρωσική Στατιστική Υπηρεσία. Οι περισσότεροι Ρώσοι προέρχονται από την Ανατολική Σλαβική οικογένεια λαών, για την προέλευση των οποίων λίγα στοιχεία είναι γνωστά.
Θρησκεία
Το 78% των Ρώσων είναι Χριστιανοί. Το 72% ανήκουν στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία έχει πανίσχυρες εξουσίες στον κοινωνικό και πολιτικό κόσμο της χώρας. Ένα 1,9% είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι άλλων εκκλησιών, το 3,1% ανήκουν στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και ένα 2,1% είναι Προτεστάντες ή άλλο χριστιανικό δόγμα. Το Ισλάμ είναι η θρησκεία ενός 9,5% (το 7,0% Σουνίτες και το 2,5% Σιίτες). Ο Ιουδαϊσμός είναι θρησκεία του 3,5% των Ρώσων. Επιπλέον, τον Βουδισμό ασπάζεται το 4% του πληθυσμού. Το 4,5% πιστεύει σε αυτόχθονες θρησκείες, ενώ άθεοι δεν καταγράφονται σε δημοσκοπήσεις μετά την πτώση της ΕΣΣΔ.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κράτη Κατηγορία:Ασιατικά κράτη Κατηγορία:Κράτη της Βορειοανατολικής Ασίας Κατηγορία:Κράτη της Βόρειας Ασίας
Ηνωμένα Αραβικά Κράτη
Τα Ηνωμένα Αραβικά Κράτη (ΗΑΚ, αραβικά: الولايات العربية المتحدة) ήταν μια βραχύβια συνομοσπονδία της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (Αίγυπτος και Συρία) και της Βόρειας Υεμένης τη χρονική διάρκεια 1958-1961.
Η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία ήταν ένα κυρίαρχο κράτος που σχηματίστηκε από την ένωση της Αιγύπτου και της Συρίας το 1958. Το ίδιο έτος, το Βασίλειο της Υεμένης (Βόρεια Υεμένη), το οποίο είχε ήδη υπογράψει σύμφωνο άμυνας με την Αίγυπτο, ενώνεται με τη νέα κατάσταση το 1958 σε μια χαλαρή συνομοσπονδία, τα Ηνωμένα Αραβικά Κράτη. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις χώρες μέλη της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας και την Βόρεια Υεμένη παρέμεινε ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος. Διατηρήθηκε μέλος του ΟΗΕ και ξεχωριστή πρεσβεία σε όλη την περίοδο της ύπαρξής της.
Ούτε η Ένωση ούτε η συνομοσπονδία εκπλήρωσαν τον ρόλο τους ως φορείς παναραβισμού ή αραβικού εθνικισμού, καθώς διαλύθηκαν το 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Συρίας Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
NGC 65
Ο NGC 65 είναι ελλειπτικός γαλαξίας τύπου SAB(rs)0 ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος. Απέχει περίπου 325 εκατομμύρια έτη φωτός από το ηλιακό σύσημα και έχει διάμετρο της τάξεως των 225.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Φράνκ Μύλερ (Frank Muller) το 1886.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0065 01229 Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Ατζαρία
Η Ατζαρία, στα γεωργιανά Άτζαρα (აჭარა [at͡ʃʼara]) και στα ρωσικά Ατζάρια (Аджария), είναι αυτόνομη δημοκρατία στη Γεωργία. Πρωτεύουσα είναι το Μπατούμι. Ονομάζεται επίσημα Αυτόνομη Δημοκρατία της Ατζαρίας (აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა — ach'aris avtonomiuri respublika). Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας και συνορεύει με την Τουρκία στα νότια και στην ανατολική άκρη του Ευξείνου Πόντου. Πρώτα ονομαζόταν Acara επί Τουρκοκρατίας και Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ατζαρίας, κατά την περίοδο του σοβιετικού καθεστώτος.
Ιστορία
Η Ατζαρία ήταν τμήμα της αρχαίας Κολχίδας και της Καυκασιανής Ιβηρικής, από τα αρχαία χρόνια. Αποικίστηκε από Έλληνες τον 5ο αιώνα π.Χ. και στη συνέχεια υποτάχθηκε στους Ρωμαίους, το 2ο αιώνα π.Χ. Τον 9ο αιώνα ενσωματώθηκε στο ενωμένο Βασίλειο της Γεωργίας. Το 1614 η περιοχή καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς και οι κάτοικοι της Ατζαρίας ασπάστηκαν το Ισλάμ. Το 1878 η Ατζαρία προσαρτήθηκε στην τότε Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1920 έγινε τμήμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας και το 1921 η κυβέρνηση της Άγκυρας παραχώρησε την Ατζαρία στη Γεωργία. Την περίοδο εκείνη τέθηκε υπό το σοβιετικό καθεστώς και έγινε κάπως αυτόνομη.
Έπειτα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, η Ατζαρία αποτέλεσε τμήμα της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Πρώτος ηγέτης ανέλαβε ο Ασλάν Αμπασίτζε, ο οποίος κατηγορήθηκε για διαφθορά και για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Γεωργία κώφευσε σε αυτά τα γεγονότα. Ωστόσο, η στάση της Γεωργίας άλλαξε μετά την Επανάσταση των Ρόδων, το 2003, όταν ανατράπηκε ο Σεβαρντνάτζε και ανέλαβε ο Μιχαήλ Σαακασβίλι. Ο νέος Πρόεδρος υποσχέθηκε να καταπολεμήσει τις αποσχιστικές τάσεις.
Πολιτική και εκλογές
Το καθεστώς της Ατζαρίας είναι αυτόνομη δημοκρατία της Γεωργίας. Νέο Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ μετά την ανατροπή του Αμπασίτζε. Το τοπικό νομοθετικό σώμα είναι το Ανώτατο Συμβούλιο (Κοινοβούλιο) που αποτελείται από 30 μέλη (εκλέγονται για θητεία 4 ετών). Πρόεδρος της κυβέρνησης από τις 21 Ιουλίου 2018 είναι ο Τόρνικε Ρισβάτζε.
Υποδιαιρείται σε 6 διοικητικές ενότητες:
Γεωγραφία, οικονομία, πληθυσμός
thumb|250px|Ακτές του Ευξείνου Πόντου κοντά στο θέρετρο Κβαριάτι Ο πληθυσμός της Ατζαρίας, με βάση την απογραφή του 2014 είναι 333.953. Οι κάτοικοί της είναι Αζαριανοί (μείγμα γεωργιανών) και ενώ μιλούν τα αζαριανά (κράμα γεωργιανών), η γλώσσα που γράφουν είναι η γεωργιανή. Οι εθνικές μειονότητες συμπεριλαμβάνουν τους Ρώσους, τους Αρμένιους, τους Έλληνες, τους Αμπχάζιους και άλλους.
Θρησκεία
Έπειτα από την Αραβική κατάκτηση της χώρας που την διαδέχτηκε η Οθωμανική κυριαρχία ο Ορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός της περιοχής σταδιακά ασπάστηκε το Ισλάμ στην πλειοψηφία του όπως έγινε στην Αίγυπτο και την Συρία. Όμως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης οι κάτοικοι, ιδίως οι νέοι σε ηλικία, έγιναν ξανά Χριστιανοί. . Τη διαδικασία φέρονται να βοήθησαν οι ίδιοι οι κυβερνητικού παράγοντες. Ωστόσο,σήμερα στην Ατζαρία υπάρχουν ακόμα κάποιες κοινότητες Σουνιτών Μουσουλμάνων, ιδίως στην επαρχία Χούλο. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2006, το 70% είναι Χριστιανοί(στην συντριπτική τους πλειοψηφία Ορθόδοξοι) και το 30% είναι Μουσουλμάνοι. Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί αποτελούν το 63% του πληθυσμού της περιοχής και οι υπόλοιποι χριστιανοί κάτοικοι αναφορικά με το δόγμα είναι Αρμένιοι Χριστιανοί (0,8%), Καθολικοί (0,2%) και άλλων χριστιανικών(προτεσταντικών) δογμάτων (6%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτόνομες δημοκρατίες της Γεωργίας
Λε Λυγιέ
Το Λε Λυγιέ (γαλλικά: Le Luhier, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Myst V: End of Ages
Το Myst V: End of Ages είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 2005, και το πέμπτο και τελευταίο της σειράς Myst. Το παιχνίδι αναπτύχθηκε από την Cyan Worlds, που δημοσιεύθηκε από την Ubisoft, και κυκλοφόρησε για τα Microsoft Windows και Mac OS X πλατφόρμες στις 20 Σεπτεμβρίου, 2005. Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, το End of Ages αποτελείται από την πλοήγηση στους κόσμους γνωστό ως «Ages», μέσω της χρήσης από ειδικά βιβλία και στοιχεία που δρουν ως πύλες. Σε κάθε Ages, ο παίκτης λύνει γρίφους και ανακαλύπτει ενδείξεις ιστορία κρύβεται στα Ages ή γραμμένα σε ημερολόγια και τα περιοδικά. Οι ενέργειες του παίκτη στο παιχνίδι αποφασίζει για την τύχη του αρχαίου D'ni πολιτισμού.
Σε μια αναχώρηση από τους προηγούμενους τίτλους της σειράς Myst, το End of Ages αντικαθιστά τα pre-rendered περιβάλλοντα με κόσμους που παρέχονται σε πραγματικό χρόνο 3D γραφικών, επιτρέποντας στους παίκτες να περιηγηθούν ελεύθερα στα Ages. Τα πρόσωπα των ηθοποιών χαρτογραφήθηκαν ψηφιακά σε τρισδιάστατα μοντέλα των χαρακτήρων για να διατηρήσει τον ρεαλισμό. Η Cyan έδωσε προσοχή στο να κάνει το παιχνίδι πιο προσιτό στους νέους παίκτες με την προσθήκη πολλαπλών μεθόδων πλοήγησης και μια φωτογραφική μηχανή στο παιχνίδι. Το Myst με δημιουργό τον Rand Miller αποφάσισε να δώσει στους παίκτες τη δυνατότητα να αποφασίσουν τη μοίρα των χαρακτήρων του παιχνιδιού ως ένα δώρο προς τους οπαδούς Myst.
Το End of Ages είχε θετική αποδοχή μετά το Revelation. Παρά τις καταγγελίες, όπως ότι η διαδραστικότητα έχει μειωθεί σε σύγκριση με τα προηγούμενα παιχνίδια και με τα φτωχότερα γραφικά. Οι δημοσιεύσεις, συμπεριλαμβανομένων του Macworld, Computer Gaming World και του The Washington Post κρίνουν το παιχνίδι ως ένα ταιριαστό τέλος της σειράς, μετά το τέλος του Revelation. Η Cyan ανακοίνωσε το τέλος της ανάπτυξης λογισμικού και την απόλυση των περισσότερων υπαλλήλων της, αλλά ήταν σε θέση να επαναπροσλάβει αρκετούς από την ομάδα ανάπτυξης λίγες εβδομάδες αργότερα. Συμπεριλαμβανομένων μέχρι το τέλος των πωλήσεων του Myst V, το franchise Myst είχε πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα από το Νοέμβριο του 2007.
Κατηγορία:Myst Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2005 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Cyan Worlds Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS
Πλατανάκια Τρικάλων
Τα Πλατανάκια είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Τα Πλατανάκια βρίσκονται στις βόρειες πλαγιές του όρους Χατζή σε υψόμετρο 1.030 μέτρα. Απέχουν περίπου 69 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα, 49 χλμ. Δ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) και 3 χλμ. Δ, από το Μοσχόφυτο του οποίου θεωρείται συνοικισμός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Μοσχοφύτου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μοσχόφυτο, την Λεπτοκαρυά και την Ορεινή αποτελούν την κοινότητα Μοσχοφύτου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφηκαν 7 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Οικογένεια Τρικούπη
Η Οικογένεια Τρικούπη είναι παλιά οικογένεια του Μεσολογγίου, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική, τον στρατό, τα γράμματα, την ιατρική και συμμετείχαν ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η οικογένεια Τρικούπη εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι περί το 1700 και αποτελεί μια από τις πρώτες οικογένειες της πόλης. Γενάρχης της ήταν ο Γεωργάκης Τρικούπης ενώ γιος του ήταν ο Ματθαίος Τρικούπης, ο οποίος κατέλαβε τοπικά αξιώματα και απέκτησε σημαντική περιουσία για την εποχή. Τα γνωστότερα μέλη της οικογένειας ήταν οι πρωθυπουργοί Σπυρίδων και Χαρίλαος Τρικούπης. Τελευταίος άρρην απόγονος ήταν ο βουλευτής Κωνσταντίνος Σ. Τρικούπης.
Το σπίτι των Τρικούπηδων στο Μεσολόγγι διασώζεται μέχρι και σήμερα, όπως και αυτό στην Κηφισιά.
Παραπομπές
*
Σοσιαλιστική Έκκληση (1992)
Η Σοσιαλιστική Έκκληση (Socialist Appeal) είναι η εφημερίδα του βρετανικού τμήματος της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης, όπως επίσης το όνομα μιας ομάδας μελών και υποστηρικτών του Εργατικού Κόμματος που οργανώνονται γύρω από την εφημερίδα.
Ιδρύθηκε από υποστηρικτές του Τεντ Γκραντ και του Άλαν Γουντς μετά από τη διαγραφή τους από την τάση του Μαχητή (Militant) στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η Σοσιαλιστική Έκκληση εκδίδεται ως δεκαπενθήμερη και περιγράφει την πολιτική της ως προερχόμενη από τον Καρλ Μαρξ, τον Φρίντριχ Ένγκελς, τον Βλαντίμιρ Λένιν και τον Λέων Τρότσκι.
Ιστορία
Στις δεκαετίες του 1970 και 1980, η Τροτσκιστική τάση του Μαχητή (Militant) είχε γίνει μια αξιοσημείωτη δύναμη στο εσωτερικό του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Στο υψηλότερο σημείο της επιρροής του στα μέσα και τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Μαχητής είχε τρεις Εργατικούς βουλευτές, έλεγχε το Δημοτικό Συμβούλιο του Λίβερπουλ και αργότερα ξεκίνησε την εκστρατεία που όπως ισχυρίζονται ματαίωσε την επιβολή του Κεφαλικού φόρου. Ο Γκραντ ήταν ένας από τους ιδρυτές και ο θεωρητικός ηγέτης της ομάδας Μαχητής, αλλά διαγράφηκε μαζί με άλλους υποστηρικτές του μετά τη διαφωνία του 1991 σχετικά με την Ανοικτή Στροφή, η οποία είχε να κάνει με το αν η οργάνωση μπορούσε να κερδίσει περαιτέρω υποστήριξη για τις μαρξιστικές ιδέες της ανάμεσα στην εργατική τάξη ως εισοδιστική ομάδα μέσα στο Εργατικό Κόμμα ή ως ένα ανεξάρτητο πολιτικό κόμμα.
Η απόφαση της έκτακτης συνδιάσκεψης του 1991 για την υποστήριξη της Ανοικτής Στροφής με 93% των αντιπροσώπων υπέρ και 7% κατά απαιτούσε από τους υποστηρικτές του Μαχητή να εγκαταλείψουν την εισοδιστική στρατηγική της δουλειάς μέσα στο Εργατικό Κόμμα και να αποχωρήσουν από αυτό για να σχηματίσουν μια ανεξάρτητη οργάνωση. Το νέο κόμμα αρχικά ήταν γνωστό ως Μαχητικό Εργατικό Κόμμα (Militant Labour), αλλάζοντας το όνομά του το 1997 σε Σοσιαλιστικό Κόμμα Αγγλίας και Ουαλίας ενώ στη Σκωτία το Σκωτσέζικο Μαχητικό Εργατικό Κόμμα (Scottish Militant Labour) προώθησε τη δημιουργία του Σκωτσέζικου Σοσιαλιστικού Κόμματος (Scottish Socialist Party).
Η διάσπαση προκλήθηκε από την υιοθέτηση της Ανοικτής Στροφής εκ μέρους της πλειοψηφίας της τάσης του Μαχητή, τη συνεχιζόμενη υποστήριξη της τακτικής του εισοδισμού μέσα στο Εργατικό Κόμμα εκ μέρους του Γκραντ και του εκφυλισμένου εσωτερικού καθεστώτος της τάσης του Μαχητή που οι Γκραντ και Γουντς το αποκαλούσαν γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό. Ύστερα από τη συζήτηση και την απόφαση της συνδιάσκεψης, η τάση του Μαχητή ισχυριζόταν ότι οι Γκραντ και Γουντς είχαν ξεκινήσει τη λειτουργία μιας διαφορετικής οργάνωσης και διασπάστηκαν από τον Μαχητή ενώ οι Γκραντ και Γουντς υποστήριζαν ότι είχαν διαγραφεί. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα έβγαλε το συμπέρασμα ότι εξαιτίας των πολιτικών που υιοθέτησε το Εργατικό Κόμμα υπό τον Νιλ Κίνοκ, είχε μετατραπεί ως αποτέλεσμα σε ένα αστικό πολιτικό κόμμα. Αντίθετα, οι υποστηρικτές της Σοσιαλιστικής Έκκλησης υποστήριξαν ότι το Εργατικό Κόμμα βασιζόταν ακόμα στα συνδικάτα και ότι το Εργατικό Κόμμα διατηρούσε την υποστήριξη της εργατικής τάξης.
Από τη στιγμή που το Εργατικό Κόμμα υπό τον Τόνι Μπλερ αγκάλιασε τον Τρίτο Δρόμο και απομακρύνθηκε από τις παραδοσιακές σοσιαλιστικές του ρίζες, οι περισσότερες Τροτσκιστικές τάσεις στη Βρετανία που χρησιμοποιούσαν την τακτική του εισοδισμού αποχώρησαν από το Εργατικό Κόμμα και είτε κατέβαζαν υποψηφίους στις εκλογές κάτω από τη δική τους σημαία, όπως έκανε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, είτε εντάχθηκαν σε εκλογικές συμμαχίες όπως το Σκωτσέζικο Σοσιαλιστικό Κόμμα ή η Σοσιαλιστική Συμμαχία. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μαζί με άλλες αριστερές οργανώσεις, ίδρυσαν το 2006 την Εκστρατεία για ένα νέο Κόμμα Εργαζομένων, υποστηρίζοντας ότι τα συνδικάτα θα έπρεπε να σπάσουν από το Εργατικό Κόμμα και να φτιάξουν τον δικό τους πολιτικό σχηματισμό. Παρ' όλα αυτά, οι υποστηρικτές της Σοσιαλιστικής Έκκλησης απέρριψαν αυτή την στροφή και είναι η κύρια Τροτσκιστική ομάδα στη Βρετανία που διατηρεί την εισοδιστική τακτική στον 21ο αιώνα (αν και η Συμμαχία για Εργατική Ελευθερία αποχώρησε και έπειτα επανεντάχθηκε). Η Σοσιαλιστική Έκκληση άρχισε να εκδίδεται ως περιοδικό το 1992. Το 2000, υπολογίζεται πως η ομάδα είχε περίπου 250 μέλη.
Το 2013, η τάση στη Βρετανία έκανε μια στροφή προς το φοιτητικό κίνημα με την ίδρυση της Μαρξιστικής Φοιτητικής Ομοσπονδίας.
Μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας στο οποίο οι Σκωτσέζοι ψήφισαν υπέρ της παραμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Διεθνής Μαρξιστική Τάση κάλεσε για το "κτίσιμο αυτών των δυνάμεων της αριστεράς στη Σκωτία, σε μια επαναστατική και διεθνιστική βάση, ξεκινώντας με το Σκωτσέζικο Σοσιαλιστικό Κόμμα".
Τον Ιούνιο του 2015, ο αντιπρόεδρος του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας και της Ουαλίας, Σαχράρ Αλί, ήταν καλεσμένος ως ομιλητής στο καλοκαιρινό σχολείο Επανάσταση (Revolution) 2015 της Σοσιαλιστικής Έκκλησης.
Τον Ιούνιο του 2017, ο εκδότης της Σοσιαλιστικής Έκκλησης, Ρομπ Σιούελ, υποστήριξε ότι "η κίνηση προς την επανάσταση αντανακλάται στο πολιτικό πεδίο" στη Βρετανία και ότι "τα γεγονότα στη Βρετανία έχουν μεγάλη ομοιότητα με την κατάσταση που επικρατούσε το 1931, την οποία ο Τρότσκι περιέγραψε ως μια προεπαναστατική κατάσταση".
Οικονομία
Η Σοσιαλιστική Έκκληση συμφωνεί πλήρως με την κλασική Μαρξιστική άποψη ότι ο καπιταλισμός εκ φύσεως οδηγείται σε κύκλους "ανάπτυξης και ύφεσης" ως αποτέλεσμα της υπερπαραγωγής και έτσι οι προσπάθειές του για να το αποτρέψει αυτό με τον μονεταρισμό ή τον Κεϋνσιανισμό δεν είναι εφικτές. Ως εκ τούτου, πιστεύουν πως η μόνη λύση σε αυτό είναι η χρήση σοσιαλιστικών μέτρων, βασιζόμενων σε μια σχεδιασμένη και εθνικοποιημένη οικονομία καθώς επίσης και στην κοινωνικοποίηση των "βασικών μοχλών" της (δηλαδή τις μεγαλύτερες 150-200 εταιρείες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα). Υποστηρίζουν ότι μια σχεδιασμένη οικονομία είναι ικανή να αντικαταστήσει την παραγωγή με βάση το κέρδος με την παραγωγή με βάση τις ανάγκες.
Εκδόσεις
Η Σοσιαλιστική Έκκληση είναι η δεκαπενθήμερη εφημερίδα της τάσης. Τον Σεπτέμβριο του 2009, η έκδοση της Σοσιαλιστικής Έκκλησης άλλαξε από μορφή περιοδικού σε πλήρως έγχρωμη εφημερίδα μικρού σχήματος. Ένα τυπικό τεύχος της Σοσιαλιστικής Έκκλησης περιέχει θεωρητικά άρθρα, ενημερώσεις από εργατικούς χώρους και πολιτική ανάλυση. Η ομάδα παράγει και εκδίδει επίσης έναν αριθμό κειμένων και βιβλίων από τον εκδοτικό της οίκο Wellred.
Σοσιαλιστική Έκκληση ήταν επίσης το όνομα δύο βρετανικών Τροτσκιστικών εφημερίδων που σχετίζονταν στη δεκαετία του 1940 με τον Τεντ Γκραντ: η μια ήταν η εφημερίδα της Εργατικής Διεθνούς Ένωσης και αμέσως μετά η εφημερίδα του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ήταν επίσης το όνομα της εφημερίδας του τροτσκιστικού Κόμματος των Εργατών των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια που έκανε εισοδισμό στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αμερικής την περίοδο 1936-1938.