cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περίοδος Νάρα
Οικονομικές, βιοποριστικές και διοικητικές εξελίξεις
Πριν από την ίδρυση του Κώδικα Taihō, η πρωτεύουσα μετακινούνταν συνήθως μετά το θάνατο ενός αυτοκράτορα, λόγω της αρχαίας πεποίθησης ότι ένας τόπος θανάτου ήταν μολυσμένος. Οι μεταρρυθμίσεις και η γραφειοκρατία της κυβέρνησης οδήγησαν στην ίδρυση της μόνιμης αυτοκρατορικής πρωτεύουσας στο Heijō-kyō (ή αλλιώς Νάρα) το 710 μ.Χ. Η Νάρα ήταν το πρώτο αστικό κέντρο της Ιαπωνίας. Σύντομα είχε πληθυσμό 200.000 (που αντιπροσωπεύει σχεδόν το 7% του πληθυσμού της χώρας) και περίπου 10.000 άτομα εργάστηκαν σε δημόσιες θέσεις εργασίας.
Η οικονομική και η διοικητική δραστηριότητα αυξήθηκε κατά την περίοδο Νάρα. Φτιάχτηκαν δρόμοι που συνέδεαν τη Νάρα με τις επαρχιακές πρωτεύουσες και οι φόροι εισπράττονταν πιο αποτελεσματικά και τακτικά. Κόπηκαν μέχρι και νομίσματα. Εκτός της περιοχής Νάρα, ωστόσο, υπήρχε μικρή εμπορική δραστηριότητα και στις επαρχίες τα παλιά συστήματα μεταρρύθμισης (συστήματα Σότοκου) της γης μειώθηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Άλμα επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το άλμα επί κοντώ είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας.
Ως το 1968 οι αθλητές των ΗΠΑ ήταν απόλυτοι κυρίαρχοι του αθλήματος. Στη συνέχεια κυριάρχησαν αθλητές από την Ευρώπη. Μόλις το 2000 στο Σίδνεϊ κατάφερε να ξαναπάρει το χρυσό Αμερικανός. Η Ελλάδα έχει δύο χάλκινα μετάλλια στο αγώνισμα. Τα κατέκτησαν ο Άγγελος Δαμάσκος το 1896 στην Αθήνα και ο Γεώργιος Ρουμπάνης το 1956 στην Ολυμπιάδα της Μελβούρνης. Το 1968 στο Μεξικό ο Χρήστος Παπανικολάου ήταν τέταρτος, ενώ στους τελικούς τους αγωνίσματος στο Ελσίνκι το 1952 συμμετείχε ο Ρήγας Ευσταθιάδης.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 2000, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ.
Άνδρες
thumb|Ο Μπομπ Ρίτσαρντς είναι ο μόνος δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα
Σημείωση : Το 1908 απονεμήθηκαν χρυσά μετάλλια και στους δύο αθλητές που πήδησαν το ίδιο ύψος.
Παραπομπές
Αλμα επί κοντώ
Θερμιδοριανή Αντίδραση
μικρογραφία|420x420εσ|Η [[Πτώση του Ροβεσπιέρου|9η Θερμιδόρ, πίνακας του Βαλερί Γιακόμπι, 1864]] Θερμιδοριανή αντίδραση (Γαλλικά: Réaction thermidorienne ή Convention thermidorienne) στην ιστοριογραφία της Γαλλικής Επανάστασης, είναι η περίοδος μεταξύ της πτώσης του Ροβεσπιέρου στις 27 Ιουλίου 1794 (9 Θερμιδόρ), έως την εγκαθίδρυση του Διευθυντηρίου στις 26 Οκτωβρίου 1795. Έλαβε το όνομα από τον μήνα Θερμιδόρ, σύμφωνα με το Γαλλικό Επαναστατικό Ημερολόγιο, κατά τον οποίο πραγματοποιήθηκε το πραξικόπημα κατά του Ροβεσπιέρου, και ήταν η τελευταία περίοδος της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης της Γαλλίας.
Σηματοδοτείται από το τέλος της Τρομοκρατίας, την αποκέντρωση των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και την απομάκρυνση από την ριζοσπαστική πολιτική της Συμβατικής των Ορεινών προς πιο συντηρητικές θέσεις. Ο οικονομικός και γενικός λαϊκισμός, η αποχριστιανοποίηση και τα σκληρά μέτρα του πολέμου εγκαταλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό, καθώς τα μέλη της Συμβατικής, απογοητευμένα και φοβισμένα από την κυβέρνηση της Τρομοκρατίας, προτιμούσαν μια πιο σταθερή πολιτική κατάσταση που είχε την έγκριση των ευκατάστατων πολιτών.
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου
Μετά τα γεγονότα της 9ης Θερμιδόρ, ένας αγώνας ξέσπασε μέσα στη Συμβατική ανάμεσα αφενός στους Ορεινούς με ηγέτες τον Μπαρέρ, τον Μπιγιό-Βαρέν και τον Κολό ντ’ Ερμπουά, που υποστήριζαν τη διατήρηση της επαναστατικής κυβέρνησης και της Τρομοκρατίας καθώς και τον οικονομικό παρεμβατισμό (με τις ανώτατες τιμές και τη φορολογία της τιμής των σιτηρών), και αφετέρου τη μετριοπαθή πλειοψηφία της Συνέλευσης, που αποτελούνταν από τους Δαντονιστές Ορεινούς γύρω από τον Ταλιέν και τον Φρερόν και τους βουλευτές των Πεδινών, γύρω από τον Σιεγές, τον Καμπασερές κ.ά. που υποστήριζαν την επιστροφή στον οικονομικό φιλελευθερισμό και τη συνταγματική κυβέρνηση. Τον Δεκέμβριο 1794 και τον Μάρτιο 1795, επανήλθαν στη Συμβατική όσοι από τους ηγέτες των Γιρονδίνων επιβίωσαν, συνολικά 78 βουλευτές, ενισχύοντας έτσι σαφώς το συντηρητικό στρατόπεδο. Υπήρχε επίσης μια μικρή «νεοεμπερτική» παράταξη, που στηριζόταν σε μια «Λέσχη Εκλογέων», απαιτούσε την αποκατάσταση της Κομμούνας και το Σύνταγμα του 1793, κι αυτοί όμως επιθυμούσαν την καταδίκη του ροβεσπιερισμού.
Ωστόσο, την πλειοψηφία διατηρούσαν οι μετριοπαθείς που περιλάμβαναν όλες τις αποχρώσεις, από τους συντηρητικούς δημοκρατικούς μέχρι τους λίγο-πολύ συνεσταλμένους μοναρχικούς.
Στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης της γαλλικής πολιτικής, οι ηγέτες που είχαν λάβει μέρος στο καθεστώς Ροβεσπιέρου (και συμμετείχαν στην πτώση του) κλήθηκαν να απολογηθούν. Μερικοί όπως ο Ταλιέν, ο Μπαρά, ο Φουσέ και ο Φρερόν επανήλθαν στην ηγεσία. Άλλοι όπως ο Μπιγιό-Βαρέν, ο Κολό ντ’ Ερμπουά και ο Μπαρέρ καταδικάστηκαν σε εξορία στη Νότια Αμερική, αν και ο τελευταίος κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη.
Η επαναστατική κυβέρνηση διαλύθηκε σταδιακά, με την καθιέρωση της ανανέωσης κάθε μήνα του ενός τετάρτου όλων των μελών των επιτροπών, οι οποίες αυξήθηκαν σε 16. Έτσι όλοι οι οπαδοί του Ροβεσπιέρου αποχώρησαν από την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, η οποία πλέον ήταν υπεύθυνη μόνο για τα στρατιωτικά ζητήματα και τη διπλωματία. Στο τέλος, μόνον ο Λαζάρ Καρνό διατήρησε τη θέση του σαν «Πατέρας της νίκης». Πολλά από τα μέτρα που είχε λάβει η προηγούμενη κυβέρνηση καταργήθηκαν. Την 1η Αυγούστου καταργήθηκε ο νόμος του Πραιριάλ. Τον Φεβρουάριο 1795 αποκαταστάθηκε η ελευθερία θρησκευτικής λατρείας.
Η κοινωνία
Ο χειμώνας του 1794-95 ήταν ιδιαίτερα σκληρός, η τιμή του ψωμιού αυξήθηκε και ο λαός του Παρισιού βίωσε ένα σοβαρό λιμό, που επιδεινώθηκε από την φιλελεύθερη πολιτική της Συμβατικής. Η μικρή καθημερινή μερίδα ψωμιού που εξασφαλιζόταν με δελτίο μειώθηκε στο μισό ή και στο ένα τέταρτο του κιλού. Στον αποκλεισμό του θαλάσσιου εμπορίου και στην κακή σοδειά του 1794 είχε προστεθεί και η δυσαρέσκεια των αγροτών να πουλάνε σ’ ένα χαρτονόμισμα (ασινιάτο) που υφίστατο αχαλίνωτη υποτίμηση. Λόγω του ανεξέλεγκτου πληθωρισμού οι τιμές ανέβηκαν στα ύψη και η τιμή του ασινιάτου, την οποία η επαναστατική κυβέρνηση είχε καταφέρει σχεδόν να σταθεροποιήσει το 1793, υπέστη ιλιγγιώδη πτώση, καθώς η Γαλλία βρισκόταν σε οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση, έτσι η λαϊκή δυσαρέσκεια αυξάνονταν.
Η φιλελευθεροποίηση του οικονομικού συστήματος επέδρασε αρνητικά κυρίως στα μέσα και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Οι κερδοσκόποι και οι προμηθευτές του στρατού, οι τραπεζίτες, οι αγοραστές εθνικών κτημάτων, οι εισαγωγείς και οι λαθρέμποροι συναλλάγματος βγήκαν κερδισμένοι και εκπροσωπούσαν τη νέα τάξη των εκατομμυριούχων, οι οποίοι αντικατέστησαν την ιακωβινική αυστηρότητα των ηθών με προκλητική επίδειξη χλιδής και εκκεντρικές υπερβολές της μόδας σε θορυβώδεις χορούς που προέρχονταν από υπερβολική δίψα για ζωή. Η κραυγαλέα διαφορά ανάμεσα στον νέο πλούτο και την παλιά φτώχεια, που η δικτατορία των Ιακωβίνων είχε κάπως εξομαλύνει, έσπρωχνε τις μάζες στην αγανάκτηση και οδήγησε σε νέες εξεγέρσεις.
Η διάλυση της κυριαρχίας των Ιακωβίνων
μικρογραφία|Σε αντίδραση στον Ιακωβινισμό, εμφανίστηκαν οι Μουσκαντίνοι Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο μέρος των υπόπτων που φυλακίστηκαν υπό την Τρομοκρατία - μοναρχικοί, ομοσπονδιακοί, κερδοσκόποι - απελευθερώθηκαν, ενώ πολλοί κατηγορούμενοι για συνενοχή με τον Ροβεσπιέρο συνελήφθησαν και αξιωματούχοι απολύθηκαν. Επίσης, αποκαλύφθηκαν οι υπερβολές που διαπράχθηκαν στα πλαίσια του εμφυλίου πολέμου των Ομοσπονδιακών εξεγέρσεων το 1793 και του πολέμου της Βανδέας. Ορισμένοι εκπρόσωποι σε αποστολή δικάστηκαν και εκτελέστηκαν (ο Καριέρ, ο υπεύθυνος για τους πνιγμούς στη Νάντη καρατομήθηκε όπως και τα μέλη του Επαναστατικού δικαστηρίου στο Παρίσι. Όλα αυτά συνέβαιναν με την ενθάρρυνση των οικογενειών των θυμάτων και των υπόπτων που ελευθερώθηκαν και τη μοχθηρή επευφημία των αριστοκρατών, η δε θερμιδοριανή αστική τάξη δεν έκανε τίποτε για να σταματήσει τις αποτρόπαιες πράξεις.
Μέσα στα πλαίσια αυτής της αντίδρασης, στο Παρίσι ο μετριοπαθής και βασιλικός τύπος εξαπολύθηκε εναντίον των συμμετεχόντων στην Τρομοκρατία, χαρακτηρίζοντάς τους ως «Τυράννους» και «Αιμοδιψείς». Ο Φρερόν, ο Ταλιέν και ο Μπαρά, παρότι είχαν διακριθεί για τη βία και τις λεηλασίες τους ως εκπρόσωποι σε αποστολή, επανεμφανίστηκαν από τον Σεπτέμβριο 1794 και με άρθρα στην εφημερίδα Ο Αγορητής του Λαού, καταφέρονταν κατά των Ιακωβίνων. Ομοίως, μια προκήρυξη του μοναρχικού Μεέ ντε λα Τους Η ουρά του Ροβεσπιέρου στις 26 Αυγούστου άρχισε τη συντονισμένη επίθεση εναντίον των Ιακωβίνων. Ο Φρερόν και ο Ταλιέν οργάνωσαν αχαλίνωτες συμμορίες. Αυτοί οι κομψευόμενοι Μουσκαντίνοι ( ονομάστηκαν από το άρωμα που φορούσαν) αποτελούνταν από τη «χρυσή νεολαία» (jeunesse dorée) των «καλών οικογενειών», από κατώτερο προσωπικό καταστημάτων και ξεπεσμένα στοιχεία, ιδιαίτερα χαραμοφάηδες και λιποτάκτες. Εξοπλισμένοι με μπαστούνια και ρόπαλα, επιτίθονταν στους Ιακωβίνους και έσπερναν την τρομοκρατία στους δρόμους, καταστήματα και θέατρα, ενώ η κρατική εξουσία τους ανέχονταν. Εκμεταλλευόμενες τις συγκρούσεις, οι αρχές έκλεισαν τη λέσχη των Ιακωβίνων, και όλες τις λέσχες, τον Νοέμβριο του 1794.
Εξεγέρσεις
Επίσης, οι παρισινές εξεγέρσεις στις 12 Ζερμινάλ και 1 Πραιριάλ έτους Γ' (Απρίλιος και Μάιος 1795) απέτυχαν και έθεσαν τέλος στα σχέδια των Ιακωβίνων για εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης υπό τους Ορεινούς. Οι αρχές διέταξαν τον αφοπλισμό των «τρομοκρατών». Αυτές ήταν οι τελευταίες λαϊκές εξεγέρσεις πριν από την Επανάσταση του 1830.
Λευκή τρομοκρατία
μικρογραφία|Μέλη των Συντρόφων του Ιησού κατά τη [[Λευκή Τρομοκρατία (Γαλλία)|Λευκή Τρομοκρατία]] Εκμεταλλευόμενοι την αποδυνάμωση των Ιακωβίνων, αυθόρμητα κινήματα εκδίκησης, στα οποία συμμετείχαν μοναρχικοί, μέλη οικογενειών θυμάτων της Τρομοκρατίας και φανατικοί Καθολικοί, αναπτύχθηκαν κατά το 1795, στη Νοτιοανατολική Γαλλία, ειδικότερα στην κοιλάδα του Ροδανού, εναντίον των παλιών τρομοκρατών. Είναι η περίοδος της Λευκής Τρομοκρατίας. Οι Εταιρείες Οι Σύντροφοι του Ιησού στη Λυών και Σύντροφοι του Ήλιου στην Προβηγκία κυνήγησαν και σφαγίασαν Ιακωβίνους, δημοκρατικούς, συνταγματικούς ιερείς, Προτεστάντες, πολιτικούς κρατούμενους σε φυλακές, στο Λονς-λε-Σωνιέ, Μπουρ-αν-Μπρες, Λυών, Σαιντ-Ετιέν, Αιξ, Μασσαλία, Τουλόν, Οράνζ κλπ., κυρίως πόλεις που είχαν υποστεί φοβερές διώξεις κατά την καταστολή των Ομοσπονδιακών εξεγέρσεων, δρώντας γενικά με τη συνενοχή ή την αδιαφορία των δημοτικών και νομαρχιακών αρχών στον αγώνα κατά των Ιακωβίνων.
Αποτυχία των Μοναρχικών
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέων Βοναπάρτης διατάζει επίθεση κατά τη μοναρχική εξέγερση της 13 Βαντεμιαίρ ]] Ωστόσο, με την αποτυχημένη αποβίβαση των εμιγκρέ στο Κιμπερόν τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1795 κατά την εξέγερση των Σουάνων, που την κατέστειλε ο στρατηγός Λαζάρ Ος, και τη μοναρχική εξέγερση της 13ης Βαντεμιαίρ έτους Δ' (5 Οκτωβρίου 1795), που την κατέστειλε ο Ναπολέων Βοναπάρτης, η Συντακτική συνειδητοποίησε την απειλή που εκπροσωπούσαν οι μοναρχικοί και για μερικούς μήνες επιχείρησε να συμφιλιώσει τους δημοκρατικούς ενάντια στον κοινό τους εχθρό. Ο Φρερόν στάλθηκε στη Μασσαλία στα τέλη του 1795, για να καταστείλει τη Λευκή Τρομοκρατία (θα ανακληθεί από τον Ιανουάριο του 1796). Οι απότακτοι Ιακωβίνοι αξιωματικοί  επανεντάχθηκαν στο στρατό (Ζαν Αντουάν Ροσινιόλ, Ναπολέων Βοναπάρτης…). Οι διώξεις κατά των Ορεινών σταμάτησαν με το διάταγμα της 13ης Οκτωβρίου. Μια γενική αμνηστία «για γεγονότα που σχετίζονται με την Επανάσταση» (από την οποία εξαιρέθηκαν οι εμιγκρέ, οι ανυπότακτοι ιερείς, οι κατηγορούμενοι για το πραξικόπημα του Βαντεμιαίρ, καθώς και οι πλαστογράφοι) ψηφίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 1795. Η λέσχη του Πάνθεον, αποτελούμενη από παλιούς συμμετέχοντες στην Τρομοκρατία και Ιακωβίνους, όλοι από την μικροαστική τάξη, άνοιξε στις 6 Νοεμβρίου.
Προς το Διευθυντήριο
Εν τω μεταξύ, οι γαλλικές στρατιές κατέλαβαν τις Κάτω Χώρες και ίδρυσαν τη Βαταβική Δημοκρατία, κατέλαβαν την αριστερή όχθη του Ρήνου και ανάγκασαν την Ισπανία, την Πρωσία και πολλά γερμανικά κράτη να συνάψουν ειρήνη, ενισχύοντας το κύρος της κυβέρνησης.
Τον Αύγουστο του 1795 ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα του έτους Γ', μετριοπαθές αλλά αντιβασιλικό. Το Σύνταγμα αυτό περιόριζε τη λαϊκή βούληση, καθώς δικαίωμα ψήφου αναγνωρίζονταν μόνο στους κατόχους περιουσίας. Τη νομοθετική εξουσία ασκούσαν πλέον δύο σώματα: η Βουλή με 500 μέλη και η Γερουσία με 250 μέλη. Η εκτελεστική εξουσία ανατέθηκε σε πενταμελές Διευθυντήριο, με το οποίο η εξουσία άρχισε να επανέρχεται στους αστούς.
Στις 25 Οκτωβρίου, η Συμβατική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τη διάλυσή της και αντικαταστάθηκε από το Διευθυντήριο στις 26 Οκτωβρίου 1795.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Κυβέρνηση της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Μαθηματική σύνταξις
Το Μαθηματική σύνταξις ή Αλμαγέστη είναι αστρονομικό σύγγραμμα της Αρχαιότητας, η αυθεντία του οποίου διατηρήθηκε μέχρι τον 16ο αιώνα. Αποτελούσε την κύρια πηγή στην οποία ανατρέχουν οι αστρονόμοι μέχρι και σήμερα για ιστορικά δεδομένα, καθόσον υπήρξε ο βασικός αστρονομικός οδηγός για περίπου 1.500 χρόνια.
Ο αρχικός τίτλος του έργου αυτού ήταν Μαθηματικὴ Σύνταξις και γράφτηκε από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, έναν από τους σημαντικότερους αστρονόμους της ρωμαϊκής εποχής, περί το 140 μ.Χ. Η μετονομασία του σε «Αλμαγέστη» οφείλεται στους αστρονόμους της Δύσης και προήλθε από το ακόλουθο γεγονός: μεταγενέστεροι αντιγραφείς πρόσθεσαν στον τίτλο το επίθετο «Μεγίστη» πιθανώς λόγω του μεγάλου όγκου του (13 βιβλία) αλλά και της μεγίστης σπουδαιότητάς του, όπως επίσης και για να το διακρίνουν από το μικρότερο βιβλίο του Πτολεμαίου, την «Τετράβιβλο». Οι Άραβες μετέφρασαν τη «Μαθηματική Σύνταξη» περί τον 9ο αιώνα και τον μεν αρχικό τίτλο τον απέδωσαν με τον όρο «κιτάπ» (=βίβλος), ενώ το «Μεγίστη» το άφησαν αμετάφραστο, προσθέτοντας όμως το αραβικό άρθρο «Αλ». Ο τίτλος λοιπόν έλαβε τη μορφή «Κιτάπ Αλ Μετζίστι». Όταν όμως οι Ευρωπαίοι μετέφρασαν το έργο εκ του αραβικού εξέλαβαν το «Αλ Μεγίστη» ως όνομα του συγγραφέα και μεταγλώττισαν τον τίτλο σε «Βίβλος του Μεγίστου». Αυτού αργότερα ακολούθησε σύντμηση ως «Αλμαγέστη».
Όταν κατά τον 15ο αιώνα ο Ιωάννης Βησσαρίων έφερε στη Δύση τη «Μαθηματική Σύνταξη» και ανακαλύφθηκε τότε πως συγγραφέας του έργου ήταν ο αλεξανδρινός Κλαύδιος Πτολεμαίος, αυτό δεν μπορούσε πλέον να επιβληθεί. Ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα αναφέρεται το σύγγραμμα αυτό άλλοτε ως «Αλμαγέστη» και άλλοτε ως «Μαθηματική Σύνταξη».
Το έργο
Το έργο αυτό αποτελείται από 13 βιβλία που φέρουν ελληνική αρίθμηση με κεφαλαία γράμματα από Α΄ μέχρι ΙΓ΄.
Στο Α΄ Βιβλίο αναπτύσσεται το «πτολεμαϊκό σύστημα του κόσμου», το οποίο και αναλύεται στα επόμενα δύο βιβλία Β΄ και Γ΄. Τα Δ΄ και Ε΄ αναφέρονται στις κινήσεις της Σελήνης ενώ το Στ΄ στις κινήσεις και τις παραλλάξεις Σελήνης και Ηλίου. Το Ζ΄ αναφέρεται στο φαινόμενο της μετάπτωσης, όμως από το βιβλίο αυτό αρχίζει και ο θαυμαστός κατάλογος των αστέρων, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις που έκαναν ο Ίππαρχος και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, ο οποίος κατάλογος τελειώνει στο πρώτο ήμισυ του Η΄ Βιβλίου. Το υπόλοιπο του Η΄ Βιβλίου αναφέρεται στα περί Γαλαξία και τα υπόλοιπα βιβλία από το Θ΄ και μετά αναφέρονται στους πλανήτες.
Αναλυτικά:
Ο Πτολεμαίος εντόπισε 48 αστερισμούς: Οι 12 του ζωδιακού κύκλου, 21 στα βόρεια του ζωδιακού κύκλου και 15 στα νότια.
Επίσης στο σύγγραμμα αυτό περιλαμβάνονται επίπεδη και σφαιρική τριγωνομετρία, καθώς και περιγραφή αστρονομικών οργάνων της εποχής του Πτολεμαίου.
Η κοσμολογία του Πτολεμαίου
Η κοσμολογία της σύνταξις περιλαμβάνει πέντε βασικά σημεία, καθένα από τα οποία αποτελεί αντικείμενο ενός κεφαλαίου στο Βιβλίο Α'. Αυτό που ακολουθεί είναι μια στενή μετάφραση του λόγου του Πτολεμαίου.
Μεταφράσεις
Το έργο μεταφράσθηκε στα νεά ελληνικά από τον Ευάγγελο Σπανδάγο το 2003: Η Μαθηματική Σύνταξις του Πτολεμαίου, έκδοση Αίθρα σειρά Έργα Αρχαίων Ελλήνων Μαθηματικών και Αστρονόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλία αστρονομίας Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας
Γκράντινια Μπρανισλαβλίεβιτς
Γύρω στο 1125, ο Γκράντινια, ήταν αντίπαλος του Τζόρτζε Μπόντινοβιτς θέλησε να επαναφέρει την περιοχή στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στην εξουσία της οικογένειας του. Μετά τον δεύτερο πόλεμο με τους Βυζαντινούς, στον οποίο ο Βασιλιάς Τζόρτζε Μπόντινοβιτς ηττήθηκε και φυλακίστηκε στο προπύργιο του Ομπλίκ, οι Βυζαντινοί όρισαν τον Γκραντίνια ως κυβερνήτη της Διόκλειας, για να κυβερνήσει ως υποτελής. Ο Γκράντινια αναφέρεται στο χρονικό ότι ήταν ευγενικός, ήρεμος, συμπονετικός και προστάτης των χήρων και των φτωχών. Η ισχύς και η εδαφική έκταση της Διόκλειας μειώθηκε κατά την εποχή της βασιλείας του. [5] Ο γιος του Ράντοσλαβ κληρονόμησε το θρόνο το 1146.
Ο Γκράντινια σύμφωνα με τον Γκάβρο Σκριβάνιτς θάφτηκε στην Εκκλησία των Αγίων Σέργιου και του Βάκχου στη Μπογιάνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Μονάρχες της Διόκλειας Κατηγορία:Δυναστεία των Βογισλάβλιεβιτς
Πλοηγίδα
thumb|right|280px|«Πλοηγίδα λιμένος» στον προλιμένα του Πειραιά Η πλοηγίδα ή πλοηγίς (Pilot boat), είναι μικρό ελαφρύ σχετικά σκάφος που ανήκει στη κατηγορία των βοηθητικών πλοίων της ναυτιλίας και που παρέχει εξυπηρετήσεις κυρίως σε εμπορικά πλοία (φορτηγά και επιβατηγά πλοία).
Με τις πλοηγίδες μεταφέρονται και παραλαμβάνονται οι Πλοηγοί από τα διάφορα πλοία κατά τον είσπλου ή έκπλου των από την περιοχή πλοήγησης. Οι πλοηγίδες διακρίνονται ανάλογα α) του φορέα τους σε κρατικές και ιδιωτικές π.χ. βιομηχανικών εγκαταστάσεων και β) ανάλογα του μεγέθους τους σε «μεγάλες» ή «ανοικτής θάλασσας», σε «μεσαίες» και σε «μικρές» ή «πλοηγίδες λιμένων» κοινώς πιλοτίνες, οι οποίες στη σύγχρονη εποχή είναι μηχανοκίνητες. Οι κρατικές είναι κατανεμημένες στους Πλοηγικούς Σταθμούς της επικράτειας, σε αριθμό ανάλογα των αναγκών. Τα σκάφη αυτά εποπτεύει η κεντρική Πλοηγική Υπηρεσία, του κάθε ναυτικού κράτους υπαγόμενη σε αντίστοιχο υπουργείο. Στην Ελλάδα την γενική εποπτεία αυτών ασκεί το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής (Υ.ΝΑ.Ν.Π.).
Σύμφωνα με διεθνή κανονισμό οι πλοηγίδες, ανεξάρτητα διάκρισης, φέρουν εμφανώς ιδιαίτερη διακριτική σημαία που ονομάζεται «πλοηγική σημαία» ή σημαία πλοηγού (pilot flag) και στα πλευρά τους την ένδειξη «PILOT», ενώ κατά τη διάρκεια της νύκτας δύο περίβλεπτους φανούς σε κάθετη διάταξη μεταξύ τους, με άνω λευκό σταθερό φανό και κάτω ερυθρό σταθερό φανό, πέραν των άλλων υποχρεωτικών φανών ναυσιπλοΐας, ανάλογα του μεγέθους τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βοηθητικά πλοία Κατηγορία:Εξοπλισμός λιμένων
Οκταδεκάεδρο
Στη στερεομετρία, οκταδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκαοκτώ έδρες. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή οκταδεκάεδρα και ούτε ένα από αυτά είναι κανονικό πολύεδρο, έτσι η ονομασία κανονικό οκταδεκάεδρο είναι διφορούμενη.
Στη χημεία, το «οκταδεκάεδρο» αναφέρεται συνήθως σε μια συγκεκριμένη δομή με συμμετρία C2v, το «εικοσάεδρο με συστολή ακμής» που σχηματίζεται από ένα κανονικό εικοσάεδρο με μία ακμή του σε συστολή, είναι το σχήμα του κλοσοβορανικού ιόντος [B11Η11]2−.
Κυρτά οκταδεκάεδρα
160px|μικρογραφία|δεξιά|Ένα παράδειγμα κυρτού οκταδεκαέδρου είναι το [[οκταγωνικό αντιπρίσμα.]] Υπάρχουν 107.854.282.197.058 τοπολογικώς διακριτά κυρτά οκταδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 11 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους.
Οσόεδρο
Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκαοκτώ έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται οκταδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,18}. Το οκταδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 18 ακμές και 18 έδρες (δίγωνα).
Παραδείγματα
Τα πιο γνωστά οκταδεκάεδρα είναι η δεκαεπταγωνική πυραμίδα, το δεκαεξαγωνικό πρίσμα και το οκταγωνικό αντιπρίσμα. Το δεκαεξαγωνικό πρίσμα και το οκταγωνικό αντιπρίσμα είναι ομοιόμορφα πολύεδρα, με βάσεις κανονικές και πλευρές τετράγωνα ή ισόπλευρα τρίγωνα.
Τέσσερα ακόμα οκταδεκάεδρα βρίσκονται μεταξύ των στερεών του Τζόνσον:
Τα τέσσερα στερεά του Τζόνσον έχουν οκταδεκάεδρα δυϊκά:
Επιπλέον, κάποια ομοιόμορφα αστεροειδή πολύεδρα είναι οκταδεκάεδρα:
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα
Σαντζάκι του Πρίζρεν
thumb|right|300px|Το σαντζάκι του Πρίζρεν τον 19ο αιώνα Το Σαντζάκι του Πρίζρεν (τουρκικά : Prizren Sancağı) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τον 15ο αιώνα έως το 1913. Οφείλει το όνομα του στην πόλη Πρίζρεν, της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας που ήταν και η πρωτεύουσα του. Το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους που κάποτε ανήκε στο Σαντζάκιι της Πρίζρεν ανήκει πλέον στο Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία και μικρότερα τμήματα ανήκουν στο Μαυροβούνιο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε αμέσως μετά την Οθωμανική κατάκτηση του Πρίζρεν που πριν αποτελούσε μέρος του Δεσποτάτου της Σερβίας το 1455. . Κατά την έναρξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το έδαφος του Σαντζακίου του Πρίζρεν καταλήφθηκε από τα στρατεύματα του Βασιλείου της Σερβίας και του Μαυροβουνίου Βασιλείου. Με βάση την Συνθήκη του Λονδίνου που υπογράφηκε στις 30 Μαΐου 1913, το έδαφος του Σαντζάκ του Πρίζρεν διαιρέθηκε μεταξύ της Σερβίας και του Μαυροβουνίου.
Σύμφωνα με Οθωμανικό κατάλογο του 1571 το Σαντζάκι του Πρίζρεν αποτελείτο από πέντε νεχαγιέ : Νεχαγιέ του Πρίζρεν, Νεχαγιέ της Χότσα, Νεχαγιέ της Ζέσνα, Νεχαγιέ της ΤργκόβιστT και Νεχαγιέ του Μπίχορ.
Το 1867 το Σαντζάκι του Πρίζρεν συγχωνεύεται με το Σαντζάκι της Ντίμπρα και το Σαντζάκι του Σκουτάρεος και δημιουργήθηκκε το Βιλαέτι του Σκουτάρεος. Το 1871 το Σαντζάκι του Πρίζρεν έγινε μέρος του νεοσύστατου βιλαετιού του Πρίζρεν. Το νέο βιαλέτ και σαντζάκια του έγινε αργότερα μέρος του Βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου που ιδρύθηκε το 1877. Η πόλη του Πρίζρεν αποφασίστηκε να είναι η έδρα του βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου.
Το Σαντζάκι της Νις και στο Σαντζάκι του Πίροτ μαζί με τον Καζά της Βράνιε διαχωρίστηκαν από το βιλαέτι του Κοσσυφοπέδιο και ενώθηκαν με το Πριγκιπάτο της Σερβίας μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878. Το Σαντζάκι της Ντίμπρα προσαρτήθηκε στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου. Μετά από αυτές τις αλλαγές το Βιλαέτι Κοσσυφοπεδίου αποτελούνταν από τρία σαντζάκια: Σαντζάκι του Πρίζρεν, στο Σαντζάκι των Σκοπίων και το Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ. Παρά τις αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου να δοθεί το Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ στην Αυστροουγγαρία παρέμεινε κάτω από την απόλυτη διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων το 1908, η Οθωμανική Αυτοκρατορία οργάνωσε τις πρώτες βουλευτικές εκλογές στο σαντζάκι του Πρίζρεν. Μέχρι το τέλος Οκτωβρίου του 1912 κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το Σαντζάκι του Πρίζρεν καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Με βάση τη Συνθήκη του Λονδίνου που υπογράφηκε κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Λονδίνου το 1913 το έδαφός του διαιρέθηκε μεταξύ της Σερβίας και του Μαυροβουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Οθωμανικό Μαυροβούνιο Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική Βόρεια Μακεδονία
Ισπανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Ισπανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ισπανικά: Federación Española de Baloncesto, FEB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στη Ισπανία. Εδρεύει στη Μαδρίτη και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ισπανία
Όρμος Αθηνιού Θήρας
μικρογραφία|Το λιμάνι του Αθηνιού Ο Όρμος Αθηνιού ή Αθηνιός είναι το λιμάνι της Σαντορίνης. Βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων νότια των Φηρών. Διοικητικά ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Πύργου Καλλίστης του Δήμου Θήρας. μικρογραφία|Ο δρόμος που οδηγεί στον Αθηνιό μικρογραφία|Το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου
Ο Αθηνιός είναι ένα από τα 16 λιμάνια που συμπεριλαμβάνονται στο σχέδιο λιμένων καταφυγής. Μετά την βύθιση του κρουαζιεροπλοίου Sea Diamond, έχει ξεκινήσει η διαδικασία κατάργησης της θέσης αυτής ως λιμένα καταφυγής.
Ο προϊστορικός ελαιώνας
Το 2003, στην περιοχή μεταξύ του λιμανιού του Αθηνιού και του ακρωτηρίου Αλωνάκι, εντοπίστηκε από τον Δανό γεωλόγο Tom Pfeifer, θαμμένο μέσα στην ηφαιστειακή τέφρα, ένα κλαδί ελιάς. Η ραδιοχρονολόγηση του κλαδιού αυτού οδήγησε στην τοποθέτηση της κατοστροφικής έκρηξης που δημιούργησε την καλδέρα της Σαντορίνης στο διάστημα 1627-1600 π.Χ..
Στις 4 Ιουλίου του 2007, τριμελής επιστημονική ομάδα διενήργησε ανασκαφή στην ίδια θέση και έφερε στο φως ένα κλαδί ελιάς μήκους 2 μέτρων και διαμέτρου 20 εκατοστών, φύλλα ελιάς και κεραμεική Υστεροκυκλαδικής περιόδου. Το γεγονός ότι έχουν εντοπιστεί κλαδιά που ανήκουν σε τουλάχιστον τρια διαφορετικά δέντρα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι προϊστορικά στο μέρος αυτό υπήρχε ελαιώνας.
Μέρος από τα ευρήματα εκτίθεται στο Μουσείο Ορυκτών και Απολιθωμάτων στην Περίσσα της Σαντορίνης.
Το ναυάγιο του Sea Diamond
Στις 6 Απριλίου του 2007, στις 4 η ώρα τα ξημερώματα βυθίστηκε στον όρμο του Αθηνιού, δίπλα στο ακρωτήριο Αλωνάκι (το βόρειο άκρο του όρμου), το ελληνικής σημαίας κρουαζιερόπλοιο Sea Diamond (διαμάντι της θάλασσας), χωρητικότητας 22.412 τόνων. Το κρουαζιερόπλοιο είχε προσκρούσει την προηγούμενη μέρα σε ξέρα κατά τους χειρισμούς κατάπλου στον όρμο Φηρών και είχε ρυμουλκηθεί στο σημείο που τελικά βυθίστηκε, σε μία προσπάθεια για την σωτηρία του. Από την ημέρα του ναυαγίου μέχρι και σήμερα υπάρχουν δύο γάλλοι αγνοούμενοι, πατέρας και κόρη. Επίσης, μέχρι και σήμερα, διεξάγεται επιχείρηση καθαρισμού της θαλάσσιας περιοχής και των κοντινών ακτών, στο εσωτερικό της καλδέρας, από το πετρέλαιο, τα λάδια και τα διάφορα χημικά του πλοίου που ανεβαίνουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας έχει δεσμευθεί να αναθέσει σε εξειδικευμένο διεθνή οίκο να υλοποιήσει μελέτη για θέματα που αφορούν την αποκατάσταση του θαλάσσιου περιβάλλοντος, την απάντληση του πετρελαίου και την ανέλκυση του βυθισμένου κρουαζιερόπλοιου.
Σαράντος Καργάκος
Βιογραφία
Ο Σαράντος Καργάκος γεννήθηκε στο Γύθειο Λακωνίας, σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπήρξε συνεργάτης πολλών μεγάλων φροντιστηρίων στην Αθήνα. Υπήρξε επίσης μέλος του εκπαιδευτικού προσωπικού της Σχολής Πολέμου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, της Σχολής Εθνικής Άμυνας και της Διακλαδικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές του φοιτητικού κινήματος της περιόδου 1961-63 και εισηγητής του 15% για την Παιδεία.
Ο Σαράντος Καργάκος ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα Κώττα, δικηγόρο και εκπαιδευτικό, με την οποία απέκτησαν δύο τέκνα: τον Γιάννη και την Ρωξάνη. Απεβίωσε την Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019 από καρκίνο. Κηδεύθηκε δύο ημέρες μετά στο Δεύτερο Νεκροταφείο Αθηνών.
Εργογραφία
Στη βάση BiblioNet απαντώνται τα εξής έργα του
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Ησαΐας Σαλώνων
μικρογραφία|Ανδριάντας του Ησαΐα στο κέντρο της Άμφισσας Ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας (1780 - 23 Απριλίου 1821) ήταν Έλληνας κληρικός, Φιλικός και αγωνιστής του 1821. Ήταν ο πρώτος επίσκοπος που έπεσε μαχόμενος κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δεσφίνα Φωκίδος σε ένα σπίτι κοντά στην εκκλησία του Αγίου Χαράλαμπου το έτος 1769 και βαπτίσθηκε Ηλίας, το τρίτο παιδί της οικογένειας του ιερέα Παπά-Στάθη και της Αρχόντως. Αδέλφια του ήταν ο Γιάννης (που έγινε τσοπάνης) και ο Θεοδόσης, καλόγηρος στη Μονή του Οσίου Λουκά. Στα 18 του χρόνια στάλθηκε από τον πατέρα του στην Άμφισσα για να προετοιμασθεί για ιερατική ζωή, θητεύοντας κοντά στον καλόγηρο Γεράσιμο Λύτσικα. Το 1797 εκάρη μοναχός στη Μονή Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας λαμβάνοντας το όνομα Ησαΐας και χειροτονήθηκε διάκονος στη Μονή Οσίου Λουκά. Μαθήτευσε στα Γιάννενα, κοντά στον Κοσμά Μπαλάνο και τον Αθανάσιο Ψαλίδα. Στα Ιωάννινα γνωρίσθηκε με τον Αλή-Πασά, τον οποίο μία δοξασία ήθελε να έχει διασώσει από βέβαιο θάνατο ο πατέρας του Ησαΐα, Παπά-Στάθης περί τα μέσα του 18ου αιώνα, όταν τον βρήκε ημιθανή σε ένα σπήλαιο και τον περιέθαλψε. Προαχθείς γρήγορα Ηγούμενος, λόγω του νεαρού της ηλικίας, ήγειρε το ενδιαφέρον του από Αδριανουπόλεως Πατριάρχη Κύριλλου Στ' όπου και τον κάλεσε το 1814 στην Κωνσταντινούπολη για επιμόρφωση. Εκεί γνωρίστηκε και με τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’, αλλά και μυήθηκε στα της Φιλικής Εταιρίας, το 1818. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε επίσκοπος όπου και ανέλαβε επίσκοπος Σαλώνων μετά το θάνατο του Ιωακείμ, κατόπιν παραινέσεων τοπικών προκρίτων αλλά και του ίδιου του Αλή-Πασά. Δύο χρόνια μετά έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας, αναπτύσσοντας φιλανθρωπική δράση, συγκεντρώνοντας χρήματα και όπλα τα οποία αποθήκευε στα Σάλωνα.
Τον Ιανουάριο του 1821 κλήθηκε εσπευσμένα στην Κωνσταντινούπολη από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄. Από την υφιστάμενη αλληλογραφία μεταξύ των δύο ανδρών γίνεται καταφανές ότι και οι δύο εργάζονταν από το προηγούμενο έτος για την προπαρασκευή του Αγώνα χρησιμοποιώντας συμβολικές φράσεις. Κατά τη συνάντηση αυτή αφού έλαβε συγκεκριμένες οδηγίες για την Πελοπόννησο μετέβη σ΄ αυτή τον Φεβρουάριο όπου και συνάντησε τους επισκόπους Παλαιών Πατρών Γερμανό, του Ναυπλίου Γρηγόριο και τον Τριπόλεως Δανιήλ. Στη συνέχεια στις 11 Μαρτίου αποβιβάστηκε στην Αντίκυρα, επιστρέφοντας στην επισκοπή του και από εκεί στη Λιβαδειά όπου και συνάντησε τους εκεί ευρισκόμενους επισκόπους Διονύσιο Β΄ των Αθηνών και τον Νεόφυτο Ταλαντίου. Στη συνέχεια συναντήθηκε με τον Αθανάσιο Διάκο, που την εποχή εκείνη έχαιρε της εμπιστοσύνης του τοπαρχη Καρά Ισμαήλ-μπεη, ενώ ήλθε σε συνεννόηση με τους προκρίτους της περιοχής.
Επανάσταση Σαλώνων 1821
Τον Φεβρουάριο του 1821 ο Ησαΐας μαζί με τον αδελφό του και τον ηγούμενο της Μονής Οσίου Λουκά Χατζή βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου συναντήθηκε με τον πατριάρχη. Στις 11 Μαρτίου επιστρέφει και αποβιβάζεται κρυφά στην Αντίκυρα. Ανεβαίνει στη Μονή Οσ. Λουκά όπου τον περιμένει ο Αθανάσιος Διάκος. Στον εσπερινό ορκίζεται πρώτος ο ίδιος και μετά ορκίζει στην Επανάσταση το ασκέρι του Διάκου. Στη συνέχεια πηγαίνει στα Σάλωνα και συνεννοείται με τον Πανουργιά. Φτάνουν όπλα και πολεμοφόδια από το Γαλαξείδι και μοιράζονται στα σπίτια των προυχόντων. Στις 24 Μαρτίου ο Ησαΐας ευλογεί και πάλι τα όπλα των ανδρών του Πανουργιά στο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία. Παρευρίσκονται και οι προεστοί των Σαλώνων Αναγνώστης Γιαγτζής, Αναγνώστης Κεχαγιάς και Ρήγας Κοντορήγας. Την 25 Μαρτίου ο Γκούρας καταλαμβάνει το Γαλαξείδι και στις 28 ο Σκαλτσοδήμος το Λιδορίκι. Την 26 Μαρτίου ο Ησαΐας φτάνει πάλι στον Όσιο Λουκά όπου βρίσκεται και ο Διάκος. Γίνεται δοξολογία και την επομένη οι ένοπλοι φεύγουν για τη μάχη. Στις 27 Μαρτίου αρχίζει η πολιορκία του κάστρου των Σαλώνων, από τους επαναστάτες του Πανουργιά, ενώ στη πόλη συγκροτήθηκε "ελληνική διοίκηση". Την ίδια ημέρα πραγματοποιείται η επίσημη έναρξη του Αγώνα από τον Ησαΐα Σαλώνων ορκίζοντας τους επαναστάτες μαζί με τους άλλους δύο επισκόπους στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά, που είχε καταστεί η "Αγία Σοφιά της Ρούμελης", καθώς και στα μοναστήρια Προδρόμου και Αγίας Παρασκευής ευλογώντας τα όπλα των συγκεντρωθέντων κατά των Τούρκων αγωνιστών και ουσιαστικά κηρύσσοντας επίσημα την επανάσταση στη Βοιωτία. Την 1 Απριλίου καταλαμβάνεται η Λειβαδιά.
Μετά την πτώση του Κάστρου της Λιβαδειάς στις 1 Απριλίου και του κάστρου των Σαλώνων στις 10 Απριλίου (ανήμερα του Πάσχα) στα χέρια των Ελλήνων ο Ησαΐας σπεύδει να συναντήσει τον Διάκο και τον Δυοβουνιώτη στο Ζητούνι. Συμμετέχοντας στη μάχη της Αλαμάνας ο Ησαΐας, κρατώντας τον Σταυρό ηγήθηκε των Ελλήνων αγωνιστών, αλλά στη σύγκρουση με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη στο ύψωμα Χαλκωμάτα, τραυματίζεται θανάσιμα. Μαζί σκοτώνεται και ο αδελφός του, ο ιερέας γνωστός ως παπα-Γιάννης. Οι Τούρκοι, απέκοψαν το κεφάλι του νεκρού του Ησαΐα, του αδελφού του και άλλων αγωνιστών και τα απόθεσαν απέναντι από τον Διάκο, κατά τη διάρκεια της μαρτυρικής εκτέλεσής του με ανασκολοπισμό στη Λαμία, ενώ μετά το θάνατο του Έλληνα στρατηγού τα πέταξαν σε ένα ρέμα, μαζί με τη σορό του εκτελεσμένου. Το 1916 προς τιμή του Ησαΐα και του αδελφού του στήθηκε μαρμάρινος σταυρός κοντά στη βρύση που λέγεται "Δεσποτόβρυση" πάνω στον παλαιό δρόμο Άμφισσας-Λαμίας. Στη ηρώο υπάρχει η ακόλουθη επιγραφή:
Προτομή του Ησαΐα υπάρχει έξω από τον μητροπολιτικό ναό της Δεσφίνας και ανδριάντας του στην Άμφισσα.
Ο Ησαΐας στην τέχνη
Ο Βαλαωρίτης ως επίλογο στο τρίτο άσμα του Αιακού βάζει αυτούς τους στίχους: ''«... Στ' αγέρι κρεμασμένα ωσάν καντήλια τ' ουρανού, αποβραδίς δυο φώτα εφάνηκαν στη σκοτεινιά... Κανείς δεν τάχε ανάψει... Κ' ένας που πέρασε απεκεί, καλόγερος, διαβάτης, κ' είδε το θάμμα κ' έδραμε, στη λάμψη δυο κεφάλια ηύρε που πλάγιαζαν γλυκά... τώνα του Παπαγιάννη και τάλλο του Δεσπότη του. Γονατιστός εμπρός τους έμειν' ο γέρος κ' έκλαψε. Τους έρριξε τρισάγιο τα φίλησε στο μέτωπο και με το δοκανίκι έσκαψε λάκκο κ' έθαψε τ' αχώριστα τ' αδέρφια. Βλογάει το χώμα τρεις φοραίς... Έκαμε το σταυρό του και χάνεται στην ερημιά... Εσβήστηκαν τα φώτα»...''
Δείτε ακόμη
Ησαΐας Κατηγορία:Επίσκοποι Σαλώνων Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Στέργος Μαρίνος
Ο Στέργος Μαρίνος (Κως, 17 Σεπτεμβρίου 1987 ) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννημένος στην Κω ξεκίνησε την καριέρα του στον τοπικό Ασκληπιό, στον οποίο έμεινε για 3 χρόνια αγωνιζόμενος σε μικτές ομάδες της Δωδεκάνησου όπου και άρχισε να γίνεται γνωστός. Το 2004 μετά από εισήγηση του Γιώργου Παράσχου μετακινήθηκε στη Χαλκηδόνα και παράλληλα έγινε μέλος της εθνικής Νέων με προπονητή τον Νίκο Νιόπλια.
Την επόμενη χρονιά πραγματοποιήθηκε η συγχώνευση της Χαλκηδόνας με τον Ατρόμητο και έτσι συνέχισε να αγωνίζεται με τα χρώματα του Ατρόμητου, με τον οποίο γνώρισε έναν υποβιβασμό, άλλα την επόμενη χρονιά η ομάδα επέστρεψε στην Α΄ Εθνική τερματίζοντας πρώτη στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Η συμβολή του Μαρίνου τη χρονιά αυτή υπήρξε σημαντική με συνέπεια να προξενήσει το ενδιαφέρον μεγαλύτερων ομάδων και να μεταγραφεί τελικά στον Παναθηναϊκό, το καλοκαίρι του 2009. Στην πρώτη χρονιά στον Παναθηναϊκό συνέβαλε αρκετά ώστε η ομάδα του να κατακτήσει το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ελλάδος, γεγονός που του άνοιξε τον δρόμο για την εθνική ομάδα.
Το καλοκαίρι του 2013 αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό και συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στη βελγική Σαρλερουά, με την οποία υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Στην πρώτη του χρονιά στον βελγικό σύλλογο είχε 17 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.
Στις εθνικές ομάδες
Στην εθνική Ανδρών κλήθηκε για πρώτη φορά από τον Ότο Ρεχάγκελ την άνοιξη του 2010, όταν επιλέχθηκε στην 30μελή προεπιλογή για την προετοιμασία ενόψει της συμμετοχής της στο Μουντιάλ του 2010, χωρίς τελικά να συμπεριληφθεί στην τελική 23άδα. . Το ντεμπούτο του τελικά πραγματοποιήθηκε μερικούς μήνες αργότερα, όταν με προπονητή τον Φερνάντο Σάντος, αγωνίστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2010 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Σερβία.
Έχει επίσης αγωνιστεί στην εθνική Νέων ενώ έχει κληθεί και στην Ελπίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλκηδόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Σαρλερουά Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Κοίτασμα του Πρίνου
250px|μικρογραφία|Οι εξέδρες το 1982 Το κοίτασμα του Πρίνου βρίσκεται στο Βόρειο Αιγαίο, ανάμεσα στη Θάσο και την Καβάλα. Στις 6 Δεκεμβρίου 1971 πραγματοποιείται η πρωτη, μα άκαρπη, γεώτρηση. Την 1η Φεβρουαρίου 1974, η ερευνητική γεώτρηση «ΠΡΙΝΟΣ-1» ανακαλύπτει το κοίτασμα «ΠΡΙΝΟΣ» με δοκιμαστική ροή 2950 βαρέλια την ημέρα αργού πετρελαίου. Τα συνολικά αποδεδειγμένα αποθέματα του πετρελαϊκού πεδίου του Πρίνου είναι περίπου 90 εκατομμύρια βαρέλια (12 × 106 τόνοι) και η παραγωγή επικεντρώνεται σε 1.900 βαρέλια ημερησίως (300 m3 / d). Τον Αύγουστο του 1996, είχε βρεθεί το 1994, πραγματοποιείται ανάπτυξη του κοιτάσματος του. Αρχίζει η παραγωγή που καλύπτει το 20% περίπου της συνολικής παραγωγής αργού πετρελαίου. Τον Γενάρη του 2016 υπερδιπλασιάζεται η παραγωγή στα 3χιλ βαρέλια.
Κατηγορία:Ελλάδας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Ενέργεια στην Ελλάδα
Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε
μικρογραφία| Ο Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε τη νύχτα Ο Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε (πολωνικά: Radiostacja gliwicka) είναι πύργος μετάδοσης στην περιοχή Σομπισοβίτσε (Szobiszowice) του Γκλιβίτσε, στην Άνω Σιλεσία της Πολωνίας.
Δομή
Ο Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε έχει ύψος 111 μέτρα, με ξύλινο πλαίσιο εμποτισμένου πεύκου Σιβηρίας που συνδέεται με ορειχάλκινους συνδέσμους. Ο ντόπιος πληθυσμός τον ονόμασε «Πύργο του Άιφελ της Σιλεσίας». Ο πύργος έχει τέσσερις πλατφόρμες, οι οποίες είναι 40,4 μ., 55,3 μ., 80,0 μ. και 109,7 μ. πάνω από το έδαφος. Η κορυφαία πλατφόρμα έχει διαστάσεις 2,13 x 2,13 μ. Μια σκάλα με 365 σκαλοπάτια παρέχει πρόσβαση στην κορυφή. αριστερά|μικρογραφία| Η ξύλινη δομή Ο πύργος είναι η ψηλότερη ξύλινη κατασκευή στην Ευρώπη. Ο πύργος σχεδιάστηκε αρχικά για να μεταφέρει ραδιοκύματα για μετάδοση μεσαίων κυμάτων, αλλά αυτός ο πομπός δεν είναι πλέον σε λειτουργία επειδή λείπει το τελικό στάδιο. Σήμερα, ο Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε φέρει πολλαπλές κεραίες πομποδέκτη για υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας και έναν πομπό FM χαμηλής κατανάλωσης που εκπέμπει στο 93.4 MHz.
Ιστορία
Ο πύργος ανεγέρθηκε την 1η Αυγούστου 1934 ως Sendeturm Gleiwitz (Ραδιοπύργος του Γκλάιβιτς), όταν η επικράτεια ήταν μέρος της Ναζιστικής Γερμανίας. Το διαχειριζόταν η Reichssender Μπρέσλαου (πρώην εταιρεία ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης Schlesische Funkstunde) του ραδιοφωνικού δικτύου Reichs-Rundfunk-Gesellschaft. Ο πύργος διαμορφώθηκε στο πρότυπο του ραδιοπομπού του Μύλακερ, αντικατέστησε έναν μικρότερο πομπό στο Γκλάιβιτς που βρισκόταν κοντά στην οδό Raudener Straße και τέθηκε σε λειτουργία στις 23 Δεκεμβρίου 1935.
Στις 31 Αυγούστου 1939, η γερμανική Σούτσσταφφελ οργάνωσε μια «Πολωνική» επίθεση στον ραδιοφωνικό σταθμό του Γκλάιβιτς, η οποία χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως δικαιολογία για την εισβολή στην Πολωνία. Η εγκατάσταση δεν κατεδαφίστηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τις 4 Οκτωβρίου 1945 μέχρι τα εγκαίνια του νέου πομπού στη Ρούντα Σλόνσκα το 1955, ο πομπός του Γκλιβίτσε χρησιμοποιήθηκε για εκπομπές μεσαίου κύματος από τον πολωνικό κρατικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό Polskie Radio. Μετά το 1955, χρησιμοποιήθηκε για να μπλοκάρει σταθμούς μεσαίου κύματος (όπως το Radio Free Europe) που εξέπεμπαν πολωνικά προγράμματα από τη Δυτική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκλιβιτσε ραδιοπυργος Κατηγορία:Κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Γκλιβίτσε Κατηγορία:Ξύλινοι πύργοι
31 Οκτωβρίου
30 Οκτωβρίου | 31 Οκτωβρίου | 1 Νοεμβρίου
Η 31η Οκτωβρίου είναι η 304η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (305η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 61 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους Κατηγορία:Χαλοουίν
Βραβεία Γκράμι του 1992
Βραβεία Γκράμι του 1992
Νικητές των Βραβείων:
David Foster (παραγωγός) & Natalie Cole για το "Unforgettable" σε ερμηνεία Natalie Cole με Nat King Cole
Andre Fischer, David Foster & Tommy LiPuma (παραγωγοί) & Natalie Cole για το Unforgettable
Irving Gordon (τραγουδοποιός) για το "Unforgettable" σε ερμηνεία Natalie Cole με Nat King Cole
Marc Cohn
Εναλλακτική Μουσική
R.E.M. για το Out of Time
Blues
B. B. King για το Live at the Apollo
Buddy Guy για το Damn Right, I've Got the Blues
Παιδικά
Clifford "Barney" Robertson (παραγωγός) για το A Capella Kids σε ερμηνεία The Maranatha! Kids
Κλασική Μουσική
Daniel Barenboim (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Corigliano: Symphony No. 1
Dawn Upshaw για το The Girl With Orange Lips (Falla, Ravel, etc.)
Μοχάμεντ Μπακάρ
Ο Συνταγματάρχης Μοχάμεντ Μπακάρ (Mohamed Bacar, 1962- ) είναι πολιτικός από το Ανζουάν, Πρόεδρος της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Ανζουάν από το 2007 ως την ανατροπή του σε στρατιωτική επέμβαση στο νησί, τον Μάρτιο του 2008.
Βραβεία Γκράμι του 1992
Κλασική Μουσική
Cord Garben (παραγωγός), James Levine (διευθυντής ορχήστρας), Hildegard Behrens, Reiner Goldberg, Matti Salminen, Hanna Schwarz, Cheryl Studer, Bernd Weikl, Ekkehard Wlaschiha, & the Metropolitan Opera Orchestra για το Wagner: Gotterdammerung
Μοχάμεντ Μπακάρ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1962 στο Μπαρακανί του Ανζουάν, ενός από τα τρία αυτόνομα νησιά, που συναπαρτίζουν την Ένωση των Κομόρων Νήσων. Έκανε σπουδές στη Γαλλία και στις ΗΠΑ. Στο Ανζουάν υπηρέτησε στη θέση του επικεφαλής της αστυνομίας, ενώ έλαβε μέρος και στο στρατιωτικό πραξικόπημα στο νησί, τον Αύγουστο του 2001. Κατηγορήθηκε ότι μεθόδευσε την εκλογική του νίκη και την ανέλιξή του στην προεδρία του νησιού, τον Μάρτιο του 2002.
Βραβεία Γκράμι του 1992
Κλασική Μουσική
Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Margaret Hillis (διευθυντής χορωδίας) & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Bach: Mass in B Minor
Leonard Slatkin (διευθυντής ορχήστρας), John Browning & the Saint Louis Symphony Orchestra for Barber: Piano Concerto
Μοχάμεντ Μπακάρ
Προεδρία
Οι επίσημες εκλογές στο Ανζουάν είχαν οριστεί για τις 17 Ιουνίου, ωστόσο αναβλήθηκαν. Η Γαλλία από την πλευρά της τάχτηκε με την κεντρική κυβέρνηση των νησιών Κομόρες και την Αφρικανική Ένωση, τονίζοντας ότι στις 10 Ιουνίου είχε διεξαχθεί απλώς ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών, με το δεύτερο γύρο να είναι προγραμματισμένος για τις 24 Ιουνίου. Η δήλωση αυτή έκανε τον Μπακάρ να σεβαστεί την ημερομηνία των εκλογών (17 Ιουνίου).
Βραβεία Γκράμι του 1992
Κλασική Μουσική
Alicia de Larrocha για το Granados: Goyescas; Allegro de Concierto; Danza Lenta
Μαύρος Γάτος (καμπαρέ)
μικρογραφία| Η αφίσα που σχεδίασε ο Τεοφίλ Στάινλεν το 1896 για τη διαφήμιση της περιοδείας του θιάσου του καμπαρέ Μαύρος Γάτος. Ο Μαύρος Γάτος (γαλλικά: Le Chat Noir, αγγλικά: The Black Cat) ήταν κέντρο διασκέδασης του 19ου αιώνα, στην μποέμικη συνοικία Μονμάρτρη στο Παρίσι. Άνοιξε στις 18 Νοεμβρίου 1881 στο νούμερο 84 της Boulevard de Rochechouart από τον ιμπρεσάριο Ροντόλφ Σάλις και έκλεισε το 1897 λίγο μετά το θάνατο του.
Μοχάμεντ Μπακάρ
Προεδρία
Έκτοτε η κατάσταση επιδεινώθηκε και η κεντρική κυβέρνηση των νησιών Κομόρες τόνισε ότι χρειαζόταν στρατιωτική επέμβαση. Στη διάρκεια Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 2008 κομοριανά στρατεύματα υποστηριζόμενα από στρατιώτες άλλων χωρών της Αφρικανικής Ένωσης κινητοποιήθηκαν για μια επίθεση από ξηρά και θάλασσα. Το Γαλλικό Πρακτορείο μετέδωσε ότι τα πρώτα στρατεύματα της Αφρικανικής Ένωσης έφτασαν στα νησιά Κομόρες στις 20 Μαρτίου του 2008, ενώ το BBC μετέδωσε ότι οι πρώτες στρατιωτικές δυνάμεις έφτασαν στις 11 Μαρτίου του 2008.
Μαύρος Γάτος (καμπαρέ)
Ο Μαύρος Γάτος θεωρείται το πρώτο μοντέρνο καμπαρέ· ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, όπου οι θαμώνες καθόντουσαν σε τραπέζια, έπιναν αλκοολούχα ποτά και διασκέδαζαν παρακολουθώντας παραστάσεις βαριετέ επί σκηνής. Τις παραστάσεις παρουσίαζε ένας τελετάρχης (conférencier), ο οποίος αλληλοεπιδρούσε με τους θαμώνες που βρίσκονταν ανάμεσα στο κοινό. Με πρότυπο τον Μαύρο Γάτο, άνοιξαν παρόμοια καμπαρέ από την Αγία Πετρούπολη (Stray Dog Café) μέχρι τη Βαρκελώνη (Els Quatre Gats) και το Λονδίνο (Cave of the Golden Claf).
Μοχάμεντ Μπακάρ
Προεδρία
Σε συνέντευξη (12 Μαρτίου) με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Μπακάρ δήλωσε "πάντα ανοικτός στο διάλογο" και τάχθηκε υπέρ της διεξαγωγής νέων εκλογών, αν κάτι τέτοιο αποφασιζόταν στο τραπέζι των συνομιλιών. Ο ίδιος χαρακτήρισε αντιδημοκρατικές κάποιες χώρες της Αφρικής που υποστήριζαν τη στρατιωτική επέμβαση, κάνοντας λόγο για υποκρισία από μέρους τους και ότι δεν μπορούσαν να δίνουν μαθήματα δημοκρατίας στο Ανζουάν. Τόνισε επίσης ότι δε θα οδηγούσε πουθενά η στρατιωτική λύση και ότι ήταν έτοιμος να πεθάνει αν χρειαζόταν για την άμυνα του νησιού.
Ανατροπή
Τον Μάρτιο του 2008 κορυφώθηκε η ένταση στο Ανζουάν. Έλαβαν χώρα αρκετά στρατιωτικά συμβάντα, όπως η εισβολή των Κομόρων στο Ντομονί, στα νότια του Ανζουάν, η σύλληψη δύο στρατιωτών του Ανζουάν κοντά στη Σίμα και η συντριβή γαλλικού ελικοπτέρου κοντά στη Σίμα. Εν τέλει, τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Μαρτίου του 2008, το νησί καταλήφθηκε από τις στρατιωτικές δυνάμεις των Κομόρων και της Αφρικανικής Ένωσης. Η πρωτεύουσα, το αεροδρόμιο, το λιμάνι και η δεύτερη σημαντικότερη πόλη του νησιού καταλήφθηκαν προς μεγάλες επιδοκιμασίες και ζητωκραυγές από τους εντόπιους κατοίκους. Οι πρώτες πληροφορίες έφεραν τον Μπακάρ και την κυβέρνησή του να καταφεύγουν στο εσωτερικό του νησιού και να κρύβονται. Ωστόσο, η κυβέρνηση στις Κομόρες ανακοίνωσε ότι ο Μπακάρ είχε φύγει από το νησί ινκόγνιτο και αναζήτησε εξορία στη Μαγιότ. Μάλιστα, πληροφορίες έλεγαν ότι ήταν ντυμένος γυναίκα.
Βραβεία Γκράμι του 1992
Κλασική Μουσική
Emanuel Ax, Jaime Laredo, Yo-Yo Ma & Isaac Stern για το Brahms: Piano Quartets (Opp. 25 and 26)
John Corigliano (Συνθέτης), Daniel Barenboim (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Corigliano: Symphony No. 1
Hans Weber (παραγωγός), Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας), June Anderson, Nicolai Gedda, Adolph Green, Jerry Hadley, Della Jones, Christa Ludwig, Kurt Ollmann & the London Symphony Orchestra για το Bernstein: Candide
Κωμωδία
Peter Schickele για το P.D.Q. Bach: WTWP Classic Talkity-Talk Radio
Σύνθεση και Διευθέτηση
Elton John (Συνθέτης) για το "Basque" σε ερμηνεία James Galway
Ναχιτσεβάν επί του Ντον
Ιστορία
εναλλ.=f|αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο στην [[Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας|Αικατερίνη τη Μεγάλη και ο καθεδρικός ναός του Γρηγόριου του Φωτιστή στην κεντρική πλατεία της πόλης]]
Το καλοκαίρι του 1778, όταν το Χανάτο της Κριμαίας έγινε κράτος υποτελές στη Ρωσία, περίπου 12.600 Αρμένιοι από τη χερσόνησο της Κριμαίας επανεγκαταστάθηκαν υπό τον Στρατηγό Αλεξάντερ Σουβόροφ στην περιοχή του Ντον. Η ρωσική Αυτοκρατορία προσπάθησε να ενισχύσει τη Νέα Ρωσία, που ήταν ζωτικής σημασίας για την πλήρη απορρόφηση της Κριμαίας. Την 14η Νοεμβρίου 1779 με διάταγμα της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης παραχωρήθηκαν περίπου 86.000 εκτάρια γης στους Αρμένιους. Το ένα τρίτο των Αρμενίων χάθηκε στην πορεία και κατά τον πρώτο χειμώνα. Ο οικισμός του Νέου Ναχιτσεβάν ιδρύθηκε από τους επιζώντες. «Γρήγορα εξελίχθηκε σε μια σημαντική πόλη με τον δικό της καθεδρικό ναό και ιεροδιδασκαλείο.»
Βραβεία Γκράμι του 1992
Σύνθεση και Διευθέτηση
Τζον Μπάρι (Συνθέτης) για το Χορεύοντας με τους λύκους
Ναχιτσεβάν επί του Ντον
Ιστορία
Το 1894 η αρμενική κοινότητα ανέγειρε τη Στήλη του Αλεξάνδρου στο Ναχιτσεβάν επί του Ντον για τον εορτασμό του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Β' της Ρωσίας.