cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλος Αυστραλιανός Κόλπος
Η ακτογραμμή του Μεγάλου Αυστραλιανού Κόλπου χαρακτηρίζεται από γκρεμούς ύψους μέχρι 60μ., παραλίες για σερφ και βραχώδεις πλατφόρμες που είναι ιδανικές για να παρατηρεί κανείς τις φάλαινες που είναι δημοφιλής δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του χειμώνα του νότιου ημισφαιρίου όπου ο αυξανόμενος αριθμός των νότιων φαλαινών μεταναστεύει στην περιοχή από τα καλοκαιρινά εδάφη σίτισης από την Ανταρκτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόλποι της Αυστραλίας Κατηγορία:Κόλποι Κατηγορία:Κόλποι του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Κόλποι της Ωκεανίας
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2018-19
Το Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2018-19 ήταν η 55η έκδοση του Κυπέλλου Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Νικήτρια ήταν η ΑΠΕΠ Πελενδρίου για 4η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2018-19 συμμετείχαν οι 10 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2018-19.
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερες έδρες. Προκρινόταν η νικήτρια ομάδα. ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση ισοπαλία δινόταν ημίωρη παράταση. Αν μετά το τέλος της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2018-19.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 4 από τις 10 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2018-19. Οι υπόλοιπες 6 ομάδες πέρασαν στον επόμενο γύρο χωρίς αγώνα, μετά από κλήρωση. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος, στις 7 και 10 Δεκεμβρίου 2018.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι ομάδες που εξαιρέθηκαν από αυτόν. Οι αγώνες έγιναν στις 15 και 18 Φεβρουαρίου και στις 8 και 9 Μαρτίου. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΠΕΠ Πελενδρίου και η Δόξα Πολεμιδιών. Ο τελικός διεξήχθη στις 24 Μαρτίου 2019 στο. Νικήτρια ήταν η ΑΠΕΠ Πελενδρίου με σκορ 1-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2018-2019
Μπυσί (Μοζέλ)
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Κορεντάν Ζαν
Ο Κορεντάν Ζαν, γεννημένος στις 15 Ιουλίου 1995 στην Μπλουά, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΕΣ Τρουά ΑΚ.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Κορεντάν Ζαν γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1995 στην κοινότητα της Μπλουά, πρωτεύουσα του νομού της Λουάρ-ε-Σερ.
Έπειτα από δύο χρόνια παραμονής στην ομάδα της Μπλουά, ο νεαρός άσος της Μπλουά Φουτ 41 κατάφερε να τραβήξει το ενδιαφέρον του Κλωντ Ρομπέν, διευθυντή των ακαδημιών της ΕΣ Τρουά ΑΚ ο οποίος πέτυχε να εξασφαλίσει τη μεταγραφή του στην ομάδα της Τρουά. Από την άφιξη του κιόλας, ο Φιλίπ Πενσόν, προπονητής της ηλικιακής κατηγορίας Κ-17 του συλλόγου άρχισε να τον ξεκινά ως βασικό, καθιστώντας τον, την αμέσως επόμενη χρονιά, αρχηγό της ομάδας. Στην πορεία, βρέθηκε να αγωνίζεται μεταξύ της ηλικιακής κατηγορίας Κ-17 και Κ-19. Σύμφωνα με τον Φιλίπ Πενσόν, ο προβιβασμός του αυτός ήρθε ως αποτέλεσμα της πολύ καλής του παρουσίας στις προπονήσεις, στη χρονική συχνότητα των προπονήσεων που παρακολουθούσε, καθώς και του γεγονότος ότι ήταν πάντα προσεκτικός στις οδηγίες και συμβουλές που του δίνονταν, ενώ ήταν, ταυτόχρονα, ικανός να παίρνει πρωτοβουλίας σε κρίσιμα σημεία αναμετρήσεων που πολλοί δεν θα έπαιρναν.
Επαγγελματίας με την Τρουά (από το 2012)
Πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή ως επαγγελματίας στις 29 Νοεμβρίου 2012, στη διάρκεια αναμέτρησης για τον θεσμό του Λιγκ Καπ απέναντι στη Σταντ Ρενναί. Στη διάρκεια της συγκεκριμένης αναμέτρησης, επίσης, πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Λιγκ 1 με την Τρουά στις 2 Δεκεμβρίου 2012, ακόμη μια φορά σε αναμέτρηση απέναντι στη Σταντ Ρενναί (σκορ: 2-3 υπέρ των Βρετόνων). Στη διάρκεια της αναμέτρησης αυτής, δέχτηκε κόκκινη κάρτα ύστερα από μόλις 11 λεπτά αγωνιστικής παρουσίας.
Πέτυχε τα δύο πρώτα του τέρματα στη Λιγκ 1 στις 9 Μαρτίου 2013 σε αναμέτρηση απέναντι στη Σταντ ντε Ρενς (4-2) στα πλαίσια της 28ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος. Σε ηλικία 17 ετών, 7 μηνών και 22 ημερών, ήταν ο νεαρότερος παίκτης που να πετυχαίνει δύο τέρματα στη διάρκεια μίας αναμέτρησης στα πέντε σημαντικότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα για τη σεζόν 2012-2013. Ο προπονητής του, Ζαν-Μαρκ Φουρλάν, δεν στερείται διθυραμβικών σχολίων για το πρόσωπό του:.
Στις 16 Μαρτίου 2013, ο Κορεντάν Ζαν πέτυχε το τέρμα της ισοφάρισης στην αναμέτρηση της ομάδας του με αντίπαλο τη Μονπελιέ ΣΚ, με την ΕΣΤΑΚ να πετυχαίνει, με αυτόν τον τρόπο, να λάβει τον έναν βαθμό της ισοπαλίας, καθώς το τελικό σκορ της αναμέτρησης ήταν 1-1. Θύμα τραυματισμού στη βουβωνική χώρα, ο οποίος τον κράτησε εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα δύο μηνών, ο Ζαν επέστρεψε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου στις 26 Μαΐου 2013, σε αναμέτρηση στα πλαίσια της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 1, όπου αντικατέστησε τον Φαμπιάν Καμύ στο 72ο λεπτό.
Με την Εθνική (από το 2011)
Φτάνοντας στην Τρουά για τη σεζόν 2010-2011, ο Κορεντάν Ζαν εντάχθηκε στην Εθνική Γαλλίας U16 κι έπειτα στην U17, προπονητής της οποίας ήταν ο Ζαν-Κλωντ Τζιουντινί. Ο τελευταίος, τον κάλεσε ενόψει του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U17 τον Μάιο του 2012 για να καλύψει την απουσία, λόγω τραυματισμού, συμπαίκτη του, όπου αγωνίστηκε και στις τρεις αναμετρήσεις της ομάδας του για τη φάση των ομίλων της διοργάνωσης. Ωστόσο, οι bleuets τερμάτισαν στην τρίτη θέση του ομίλου τους.
Το 2013, με την Εθνική Γαλλίας U19, ο Κορεντάν Ζαν γνώρισε την ήττα στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της ηλικιακής κατηγορίας αυτής απέναντι στη Σερβία.
Περιβάλλον επιφάνειας εργασίας
Στους υπολογιστές, ένα περιβάλλον επιφάνειας εργασίας (DE) είναι μια υλοποίηση της μεταφοράς της επιφάνειας εργασίας που αποτελείται από μια δέσμη προγραμμάτων που εκτελούνται σε ένα λειτουργικό σύστημα υπολογιστή που μοιράζονται μια κοινή γραφική διεπαφή χρήστη (GUI), που μερικές φορές περιγράφεται ως γραφικό κέλυφος. Περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας εμφανίστηκαν κυρίως σε προσωπικούς υπολογιστές μέχρι την άνοδο των κινητών υπολογιστών. Τα γραφικά περιβάλλοντα εργασίας βοηθούν τον χρήστη να έχει εύκολη πρόσβαση και επεξεργασία αρχείων, ενώ συνήθως δεν παρέχουν πρόσβαση σε όλες τις δυνατότητες που βρίσκονται στο υποκείμενο λειτουργικό σύστημα. Αντ' αυτού, η παραδοσιακή διεπαφή γραμμής εντολών (CLI) εξακολουθεί να χρησιμοποιείται όταν απαιτείται πλήρης έλεγχος του λειτουργικού συστήματος.
Ένα περιβάλλον επιφάνειας εργασίας αποτελείται συνήθως από εικονίδια, παράθυρα, γραμμές εργαλείων, φακέλους, ταπετσαρίες και γραφικά στοιχεία γραφείου (βλ. Στοιχεία γραφικών διεπαφών χρήστη και WIMP). Ένα GUI μπορεί επίσης να παρέχει λειτουργίες μεταφοράς και απόθεσης και άλλες δυνατότητες που καθιστούν τη μεταφορά της επιφάνειας εργασίας πιο ολοκληρωμένη. Ένα περιβάλλον επιφάνειας εργασίας στοχεύει να είναι ένας διαισθητικός τρόπος για να αλληλεπιδρά ο χρήστης με τον υπολογιστή χρησιμοποιώντας έννοιες παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνται κατά την αλληλεπίδραση με τον φυσικό κόσμο, όπως κουμπιά και παράθυρα.
Ενώ ο όρος περιβάλλον επιφάνειας εργασίας περιγράφει αρχικά ένα στυλ διεπαφών χρήστη που ακολουθούν τη μεταφορά της επιφάνειας εργασίας, έχει επίσης περιγράψει τα προγράμματα που πραγματοποιούν την ίδια τη μεταφορά. Αυτή η χρήση έχει διαδοθεί από έργα όπως το Common Desktop Environment, το K Desktop Environment και το GNOME.
Υλοποίηση
Σε ένα σύστημα που προσφέρει περιβάλλον επιφάνειας εργασίας, ένας διαχειριστής παραθύρων σε συνδυασμό με εφαρμογές που γράφονται χρησιμοποιώντας μια εργαλειοθήκη widget είναι γενικά υπεύθυνοι για τα περισσότερα από αυτά που βλέπει ο χρήστης. Ο διαχειριστής παραθύρων υποστηρίζει τις αλληλεπιδράσεις των χρηστών με το περιβάλλον, ενώ η εργαλειοθήκη παρέχει στους προγραμματιστές μια βιβλιοθήκη λογισμικού για εφαρμογές με ενιαία εμφάνιση και συμπεριφορά.
Ένα σύστημα παραθύρων κάποιου είδους γενικά διασυνδέεται απευθείας με το υποκείμενο λειτουργικό σύστημα και τις βιβλιοθήκες. Αυτό παρέχει υποστήριξη για γραφικό υλικό, συσκευές κατάδειξης και πληκτρολόγια. Ο διαχειριστής παραθύρων γενικά εκτελείται πάνω από αυτό το σύστημα παραθύρων. Παρόλο που το σύστημα παραθύρων μπορεί να παρέχει κάποια λειτουργικότητα διαχείρισης παραθύρων, αυτή η λειτουργικότητα εξακολουθεί να θεωρείται μέρος του διαχειριστή παραθύρων, κάτι που τυχαίνει να παρέχεται από το σύστημα παραθύρων.
Ιστορία και κοινή χρήση
Το πρώτο περιβάλλον επιφάνειας εργασίας δημιουργήθηκε από τη Xerox και πωλήθηκε με το Xerox Alto τη δεκαετία του 1970. Το Alto θεωρήθηκε γενικά από τη Xerox ως προσωπικό υπολογιστή γραφείου. απέτυχε στην αγορά λόγω κακού μάρκετινγκ και πολύ υψηλής τιμής. Με τη Lisa, η Apple εισήγαγε ένα περιβάλλον επιφάνειας εργασίας σε έναν προσιτό προσωπικό υπολογιστή, το οποίο επίσης απέτυχε στην αγορά.
Η μεταφορά της επιφάνειας εργασίας έγινε δημοφιλής στους εμπορικούς προσωπικούς υπολογιστές από τον αρχικό Macintosh της Apple το 1984 και έγινε πιο δημοφιλής από τα Windows της Microsoft από τη δεκαετία του 1990. , τα πιο δημοφιλή περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας είναι απόγονοι αυτών των προηγούμενων περιβαλλόντων, συμπεριλαμβανομένου του κελύφους των Windows που χρησιμοποιούνται στα Microsoft Windows και του περιβάλλοντος Aqua που χρησιμοποιείται στο macOS. Σε σύγκριση με τα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας με βάση το X που διατίθενται για λειτουργικά συστήματα τύπου Unix όπως το Linux και το FreeBSD, τα ιδιόκτητα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας που περιλαμβάνονται στα Windows και το macOS έχουν σχετικά σταθερές διατάξεις και στατικές λειτουργίες, με εξαιρετικά ενσωματωμένα «απρόσκοπτα» σχέδια που στοχεύουν στην παροχή ως επί το πλείστον συνεπείς εμπειρίες πελατών σε όλες τις εγκαταστάσεις.
Τα Microsoft Windows κυριαρχούν στην αγορά μεταξύ των προσωπικών υπολογιστών με περιβάλλον επιφάνειας εργασίας. Οι υπολογιστές που χρησιμοποιούν λειτουργικά συστήματα τύπου Unix όπως macOS, Chrome OS, Linux, BSD ή Solaris είναι πολύ λιγότερο συνηθισμένοι. Ωστόσο, από το 2015 υπάρχει μια αυξανόμενη αγορά για υπολογιστές Linux χαμηλού κόστους που χρησιμοποιούν το σύστημα X Window ή το Wayland με μεγάλη ποικιλία επιτραπέζιων περιβάλλοντων. Μεταξύ των πιο δημοφιλών από αυτά είναι τα Chromebook και Chromebox της Google, το NUC της Intel, το Raspberry Pi κ.λπ.
Σε tablet και smartphone, η κατάσταση είναι η αντίθετη, με τα λειτουργικά συστήματα τύπου Unix να κυριαρχούν στην αγορά, συμπεριλαμβανομένων των iOS (που προέρχονται από BSD), Android, Tizen, Sailfish και Ubuntu (όλα προέρχονται από Linux). Το Windows Phone της Microsoft, τα Windows RT και τα Windows 10 χρησιμοποιούνται σε πολύ μικρότερο αριθμό tablet και smartphone. Ωστόσο, η πλειοψηφία των λειτουργικών συστημάτων τύπου Unix που κυριαρχούν στις φορητές συσκευές δεν χρησιμοποιούν τα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας X11 που χρησιμοποιούνται από άλλα λειτουργικά συστήματα που μοιάζουν με Unix, στηριζόμενα σε διεπαφές που βασίζονται σε άλλες τεχνολογίες.
Περιβάλλον επιφάνειας εργασίας για το σύστημα παραθύρων Χ
δεξιά|μικρογραφία| Ένα σύντομο χρονοδιάγραμμα για τα πιο δημοφιλή σύγχρονα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας για λειτουργικά συστήματα τύπου Unix (τα λογότυπα σε κλίμακα του γκρι υποδεικνύουν πότε ξεκίνησε η ανάπτυξη του έργου, ενώ τα χρωματισμένα λογότυπα υποδεικνύουν την πρώτη κυκλοφορία του έργου) Σε συστήματα που εκτελούν το σύστημα X Window (συνήθως συστήματα οικογένειας Unix όπως Linux, τα BSD και επίσημες διανομές UNIX), τα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας είναι πολύ πιο δυναμικά και προσαρμόσιμα για να καλύψουν τις ανάγκες των χρηστών. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα περιβάλλον επιφάνειας εργασίας αποτελείται συνήθως από πολλά ξεχωριστά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου ενός διαχειριστή παραθύρων (όπως Mutter ή KWin ), ενός διαχειριστή αρχείων (όπως Αρχεία ή Δελφίνι), ένα σύνολο γραφικών θεμάτων, μαζί με εργαλειοθήκες (όπως GTK+ και Qt) και βιβλιοθήκες για τη διαχείριση της επιφάνειας εργασίας. Όλες αυτές οι μεμονωμένες ενότητες μπορούν να ανταλλαχθούν και να διαμορφωθούν ανεξάρτητα για να ταιριάζουν στους χρήστες, αλλά τα περισσότερα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας παρέχουν μια προεπιλεγμένη διαμόρφωση που λειτουργεί με ελάχιστη ρύθμιση χρήστη.
Ορισμένοι διαχειριστές παραθύρων — όπως IceWM, Fluxbox, Openbox, ROX Desktop και Window Maker — περιέχουν σχετικά αραιά στοιχεία περιβάλλοντος εργασίας, ενώ άλλοι, όπως evilwm και wmii δεν παρέχουν αυτά τα στοιχεία. Δεν έχουν όλοι οι κωδικοί προγράμματος που αποτελούν μέρος ενός περιβάλλοντος επιφάνειας εργασίας εφέ που είναι άμεσα ορατά στον χρήστη. Ορισμένα από αυτά μπορεί να είναι κώδικας χαμηλού επιπέδου. Το KDE, για παράδειγμα, παρέχει τις λεγόμενες υποτελείς KIO που δίνουν στον χρήστη πρόσβαση σε ένα ευρύ φάσμα εικονικών συσκευών. Αυτοί οι σκλάβοι εισόδου/εξόδου δεν είναι διαθέσιμοι εκτός του περιβάλλοντος του KDE.
Το 1996 ανακοινώθηκε το KDE και ακολούθησε το 1997 η ανακοίνωση του GNOME. Το Xfce είναι ένα μικρότερο έργο που ιδρύθηκε επίσης το 1996 και εστιάζει στην ταχύτητα και την αρθρωτότητα, όπως ακριβώς και το LXDE που ξεκίνησε το 2006. Μια σύγκριση των περιβάλλοντων επιφάνειας εργασίας X Window System καταδεικνύει τις διαφορές μεταξύ των περιβαλλόντων. Το GNOME και το KDE θεωρούνταν συνήθως ως κυρίαρχες λύσεις και αυτές εξακολουθούν να εγκαθίστανται συχνά από προεπιλογή σε συστήματα Linux. Καθένα από αυτά προσφέρει:
Αν και προσπαθούν για γενικά παρόμοιους στόχους, το GNOME και το KDE διαφέρουν στην προσέγγισή τους στην εργονομία των χρηστών. Το KDE ενθαρρύνει τις εφαρμογές να ενσωματωθούν και να συνεργαστούν, είναι εξαιρετικά προσαρμόσιμο και περιέχει πολλά σύνθετα χαρακτηριστικά, όλα προσπαθώντας να καθορίσουν λογικές προεπιλογές. Το GNOME από την άλλη είναι πιο προδιαγραφικό και εστιάζει στις λεπτότερες λεπτομέρειες των βασικών εργασιών και τη συνολική απλοποίηση. Κατά συνέπεια, το καθένα προσελκύει διαφορετική κοινότητα χρηστών και προγραμματιστών. Από τεχνική άποψη, υπάρχουν πολυάριθμες τεχνολογίες κοινές σε όλα τα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας που μοιάζουν με Unix, προφανώς το Σύστημα X Window. Κατά συνέπεια, το έργο freedesktop.org καθιερώθηκε ως μια άτυπη ζώνη συνεργασίας με στόχο να μειωθεί η διπλή προσπάθεια.
Καθώς το GNOME και το KDE επικεντρώνονται σε υπολογιστές υψηλής απόδοσης, οι χρήστες λιγότερο ισχυρών ή παλαιότερων υπολογιστών προτιμούν συχνά εναλλακτικά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας ειδικά σχεδιασμένα για συστήματα χαμηλών επιδόσεων. Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα ελαφριά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας περιλαμβάνουν LXDE και Xfce. Και τα δύο χρησιμοποιούν το GTK+, το οποίο είναι το ίδιο υποκείμενο εργαλείο που χρησιμοποιεί το GNOME. Το περιβάλλον επιφάνειας εργασίας MATE, μία διακλάδωση του GNOME 2, είναι συγκρίσιμο με το Xfce στη χρήση των κύκλων RAM και επεξεργαστή, αλλά συχνά θεωρείται περισσότερο ως εναλλακτική λύση σε άλλα ελαφριά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας.
Για λίγο, το GNOME και το KDE απολάμβαναν την κατάσταση των πιο δημοφιλών περιβάλλοντων επιφάνειας εργασίας Linux, ενώ αργότερα, άλλα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας αυξήθηκαν σε δημοτικότητα. Τον Απρίλιο του 2011, το GNOME παρουσίασε μια νέα έννοια διεπαφής με την έκδοση 3, ενώ μια δημοφιλής διανομή Linux Ubuntu παρουσίασε το δικό του νέο περιβάλλον επιφάνειας εργασίας, το Unity. Ορισμένοι χρήστες προτίμησαν να διατηρήσουν την παραδοσιακή έννοια διεπαφής του GNOME 2, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του MATE ως διακλάδωση του GNOME 2.
Παραδείγματα περιβάλλοντος επιφάνειας εργασίας
Το πιο συνηθισμένο περιβάλλον επιφάνειας εργασίας σε προσωπικούς υπολογιστές είναι το Windows Shell στα Microsoft Windows. Η Microsoft έχει κάνει σημαντικές προσπάθειες για να κάνει το κέλυφος των Windows οπτικά ευχάριστο. Ως αποτέλεσμα, η Microsoft εισήγαγε υποστήριξη θεμάτων στα Windows 98, τα διάφορα οπτικά στυλ των Windows XP, το εμπορικό σήμα Aero στα Windows Vista, τη γλώσσα σχεδιασμού της Microsoft (με κωδική ονομασία "Metro") στα Windows 8 και το Fluent Design System και το Windows Spotlight στο Windows 10. Το κέλυφος των Windows μπορεί να επεκταθεί μέσω επεκτάσεων Shell.
Τα βασικά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας για λειτουργικά συστήματα τύπου Unix χρησιμοποιούν το σύστημα Window X και περιλαμβάνουν KDE, GNOME, Xfce, LXDE και Aqua, οποιοδήποτε από τα οποία μπορεί να επιλεγεί από τους χρήστες και δεν συνδέεται αποκλειστικά με το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιείται.
Υπάρχουν επίσης πολλά άλλα περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας, συμπεριλαμβανομένων (αλλά χωρίς περιορισμό) CDE, EDE, GEM, IRIX Interactive Desktop, Sun's Java Desktop System, Jesktop, Mezzo, Project Looking Glass, ROX Desktop, UDE, Xito, XFast. Επιπλέον, υπάρχει το FVWM-Crystal, το οποίο αποτελείται από μια ισχυρή διαμόρφωση για τον διαχειριστή παραθύρων FVWM, ένα θέμα και περισσότερες προσθήκες, σχηματίζοντας συνολικά ένα "κιτ κατασκευής" για τη δημιουργία περιβάλλοντος επιφάνειας εργασίας.
Οι διαχειριστές παραθύρων X που προορίζονται να χρησιμοποιηθούν αυτόνομα-χωρίς άλλο περιβάλλον επιφάνειας εργασίας-περιλαμβάνουν επίσης στοιχεία που θυμίζουν εκείνα που βρίσκονται σε τυπικά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας, με πιο επιφανές το Enlightment. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν το OpenBox, το Fluxbox, το WindowLab, το Fvwm, καθώς και το Window Maker και το AfterStep, τα οποία διαθέτουν αμφότερα την εμφάνιση και αίσθηση του NeXTSTEP GUI. Ωστόσο, οι νεότερες εκδόσεις ορισμένων λειτουργικών συστημάτων κάνουν αυτόματη ρύθμιση παραμέτρων.
Το OS/2 (και παράγωγα όπως το eComStation και το ArcaOS ) χρησιμοποιούν το Shell Workplace. Οι παλαιότερες εκδόσεις του OS/2 χρησιμοποιούσαν το Presentation Manager.
Το έργο BumpTop ήταν ένα πειραματικό περιβάλλον επιφάνειας εργασίας. Ο κύριος στόχος του είναι να αντικαταστήσει το πρότυπο 2D με μια εφαρμογή "πραγματικού κόσμου" 3D, όπου τα έγγραφα μπορούν να χειριστούν ελεύθερα σε έναν εικονικό πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
L'Illustration
Το L' Illustration (μετάφραση: Η εικονογράφηση) ήταν εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό, στη γαλλική γλώσσα, που εκδιδόταν στο Παρίσι από το 1843 μέχρι το 1944. Η έκδοση ιδρύθηκε από τον Εντουάρ Σαρτόν και το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 1843.
Ιστορία
μικρογραφία|Το τεύχος 2951 του περιοδικού L'Illustration (16 Σεπτεμβρίου 1899) με εξώφυλλο για την περίφημη [[υπόθεση Ντρέιφους]] Το L' Illustration έγινε το 1891 το πρώτο γαλλικό περιοδικό που δημοσίευσε φωτογραφία. Πολλές από τις φωτογραφίες που δημοσίευε το περιοδικό ήταν από πρακτορεία συνεργαζόμενων φωτογράφων, όπως το Σαρλ Σουσό-Φλαβιάν. Απασχολούσε, όμως, και δικούς του φωτογράφους, όπως ο Λεόν Ζιμπέλ και άλλους.
Το 1907, έγινε το πρώτο περιοδικό παγκοσμίως που δημοσίευσε έγχρωμη φωτογραφία.
Δημοσίευσε επίσης πεζογραφήματα σε συνέχειες, όπως τη νουβέλα Le mystère de la chambre jaune (Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου) του Γκαστόν Λερού.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου διευθυνόταν από τον Ζαν ντε Λεσντέν και έγινε βήμα για τον συνεργαζόμενο με τους Γερμανούς στρατάρχη και πρόεδρο της κατεχόμενης Γαλλίας Φιλίπ Πεταίν. Ως αποτέλεσμα, η έκδοση σταμάτησε το 1944, μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας.
Το 1945, επανεκδόθηκε σε άλλη μορφή, με τον τίτλο France-Illustration, η οποία πτώχευσε το 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Παρίσι
Βασίλειος Καρδαμάκης
Ο Βασίλειος Καρδαμάκης (Ναύπλιο, 1900 - Ουλμ, Γερμανία, 4 Ιουνίου 1971) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού που διετέλεσε Αρχηγός ΓΕΣ από το 1959 ως το 1962 και επί χούντας διοικητής της ΔΕΗ.
Βιογραφία
Προήχθη σε Αντιστράτηγο και το 1959 διορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, θέση στην οποία έμεινε ως το 1962.
Το 1962 εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην οποία κατηγορούσε στελέχη της Ένωσης Κέντρου για "συκοφάντηση του στρατού με αντεθνική δράση". Η ανωτέρω ανακοίνωση προκάλεσε την οργίλη αντίδραση της Ένωσης Κέντρου και συγκεκριμένα του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος τον χαρακτήρισε «ανίκανο και ευτελή» και στη συνέχεια του επιτέθηκε λέγοντας τα εξής: ''«με ποίον δικαίωμα ο στρατηγός Καρδαμάκης εισέρχεται εις άσκησιν πολιτικής και πως προβαίνει εις μίαν ασύδοτον ανακοίνωσιν; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη, ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος; Ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος, ο οποίος δύνασαι να συκοφαντής τους ηγέτας, τους πολιτικούς ηγέτας της Ενώσεως Κέντρου ως αντεθνικούς, της Ε.Κ. εις την οποίαν ανήκουν πρώται δυνάμεις της χώρας, αι οποίαι έχουν προσφέρει μεγάλας υπηρεσίας εις την πατρίδα, είναι κατάφορτοι από εθνικούς τίτλους, έχουν προσφέρει ιστορίαν, απελευθέρωσιν εις την Ελλάδα; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη; Εάν υπήρχε Κυβέρνησις εντός μιας ώρας ο στρατηγός Καρδαμάκης θα έπαυε να είναι ο αρχηγός του στρατού. Αλλά, βέβαια, δεν υπάρχει»''. Μετά από αυτό το περιστατικό ο Καρδαμάκης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.
Την άνοιξη του 1963 αποκάλυψε στο συνταγματάρχη Μπάλντρι, στρατιωτικό ακόλουθο της αμερικανικής πρεσβείας, ότι οι στρατιωτικοί σχεδίαζαν πραξικόπημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Τερκενλής
Ο Τερκενλης είναι αλυσίδα καταστημάτων ζαχαροπλαστικής με έδρα στη Θεσσαλονίκη. Διαθέτει δεκαπέντε καταστήματα στον νομό Θεσσαλονίκης καθώς και στην Αθήνα. Επίσης παρέχει και επισίτιση.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Σταύρο Τερκένλη το 1948 στη Θεσσαλονίκη. Η εταιρεία παρέμεινε οικογενειακή επιχείρηση. Ιδιοκτήτης και διευθύνων σύμβουλος είναι ο Παύλος Τερκενλής. Το παλαιότερο από τα καταστήματα βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην γωνία της οδού Τσιμισκή.
Εμανουέλε Σεβερίνο
Ο Εμανουέλε Σεβερίνο (ιταλικά: Emanuele Severino), 26 Φεβρουαρίου 1929 - 17 Ιανουαρίου 2020) ήταν σύγχρονος Ιταλός φιλόσοφος.
Πρώτα χρόνια
Γεννήμενος στη Μπρέσια το 1929, ο Σεβερίνο σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Παβίας με καθηγητή τον Γκουστάβο Μπονταντίνι, ενώ και οι δύο ήταν μέλη της σχολής του Καθολικού Πανεπιστημίου της Ιερής Καρδιάς (Cattolica del Sacro Cuore) στο Μιλάνο όπου και ο Σεβερίνο δίδαξε ως καθηγητής φιλοσοφίας. Ένας από τους μαθητής του υπήρξε και ο καρδινάλιος Άντζελο Σκόλα, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε ως Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου. Ο Σεβερίνο δίδαξε επίσης αρκετά χρόνια στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Βενετίας.
Συγγραφικό έργο
Δεν έχουν μεταφραστεί τα βιβλία του Εμανουέλε Σεβερίνο σε άλλες γλώσσες, εκτός από το Vom Wesen des Nihilismus στα γερμανικά, και το The Essence of Nihilism στα αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Μπυντίνγκ
Το Μπουντίνγκ (Φραγκονικά της Λωρραίνης: Μπέντενγκεν, Μπύντινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Η τοποθεσία του Ελζίνγκ (Γερμανικά: Έλτσινγκεν) ενσωματώνεται στην κοινότητα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ναυμαχία της Άνδρου (1825)
Η Ναυμαχία της Άνδρου ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Στις 29 Απριλίου 1825 ο Σαχτούρης με την υπό αυτού μοίρα του Ελληνικού στόλου συνοδευόμενος από τον Κολανδρούτζο και τον Αποστόλη ναυμάχησαν στην Άνδρο μαζί με είκοσι πλοία πολεμικά και οκτώ πυρπολικά εναντίον του τουρκικού στόλου τριών φρεγατών, δέκα κορβετών, και τριάντα οκτώ βρικίων και γολετών. Τα δυο πυρπολικά του Ματρόζου και Μοσιού έκαψαν μια φρεγάτα 66 κανονιών. Η φρεγάτα αυτή ήταν ναυαρχίδα, και ο Ναύαρχος αναγκάστηκε να αλλάξει καράβι. Σκοτώθηκαν δε 300 Οθωμανοί, από τους οποίους 150 πυροβολιστές. Παρομοίως ο Μπούτας με το πυρπολικό του έκαψε μια κορβέτα τριάντα τεσσάρων κανονιών. Μετά από αυτό ο Οθωμανικός στόλος διασκορπίστηκε κακήν κακώς και πήγε στη Σούδα για να σωθεί. Καθοδόν μια κορβέτα με 250 εχθρούς πιάστηκε στη Σύρο. Οι Τούρκοι συνελήφθησαν από τους Συριανούς. Συνελήφθησαν και πέντε φορτηγά γεμάτα πολεμικά είδη για την πολιορκία του Μεσολογγίου, Αυστριακής προελεύσεως.
Πηγές
Ανδρου 1825 Κατηγορία:Ιστορία της Άνδρου
Ναυμαχία της Μεθώνης
Η Ναυμαχία της Μεθώνης ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21. Συγκρούστηκε ο ελληνικός στόλος υπό τον ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη με τον αιγυπτιακό του Καπουδάν Μπέη. Το αποτέλεσμα ήταν νικηφόρο για τους Έλληνες.
Τα γεγονότα που προηγήθηκαν
Τον Απρίλιο του 1825, ο πρίγκιπας της Αιγύπτου Ιμπραήμ, απεσταλμένος από τον σουλτάνο για να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση, βρίσκεται στην Πελοπόννησο. Οι εμφύλιες διαμάχες έχουν εξαντλήσει τους Έλληνες, που προσπαθούν μάταια να ανακόψουν την πορεία του κατακτητή. Τώρα, το κέντρο των συγκρούσεων βρίσκεται στη Μεσσηνία. Οι συνέπειες, όμως, της δεινής ήττας  των Ελλήνων στο νησί της Σφακτηρίας (κοντά στην Πύλο), στις 26 Απριλίου του 1825, ήταν καταστροφικές. Μετά από αποτυχημένη απόπειρα εξόδου, τα ελληνικά σώματα που υπερασπίζονται το φρούριο του Παλαιόκαστρου, το οποίο πολιορκείται από τον Ιμπραήμ, παραδίδονται στις αιγυπτιακές δυνάμεις στις 30 Απριλίου. Παράλληλα, υπό πολιορκία βρίσκεται και το φρούριο του Νεοκάστρου, θέση κλειδί στην περιοχή.
Η εξέλιξη των γεγονότων
μικρογραφία|Ο θρυλικός ναυμάχος [[Ανδρέας Μιαούλης, αρχηγός του ελληνικού στόλου στη ναυμαχία της Μεθώνης.|αριστερά]] Ενώ στένευε ο κλοιός της πολιορκίας του Νεοκάστρου και του Παλαιοκάστρου, οι ελληνικές ναυτικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην περιοχή, αποσύρθηκαν για να ανεφοδιαστούν και να επιδιορθώσουν τις ζημιές τους. Παράλληλα, περίμεναν να έρθουν πυρπολικά από την Ύδρα, αφού θεωρούσαν πως μόνο έτσι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον αιγυπτιακό στόλο. Στις 30 Απριλίου 1825 -ημέρα παράδοσης του Παλαιοκάστρου- τα πυρπολικά φτάνουν στην περιοχή και ο Ναύαρχος Μιαούλης, μαθαίνει  πως ναυτικές δυνάμεις, υπό τον Καπουδάν μπέη (Αιγύπτιο ναύαρχο), αποτελούμενες από 2-3 φρεγάτες και άλλα μικρότερα σκάφη, είχαν αγκυροβολήσει στη Μεθώνη. Έτσι, με την υπό αυτού Μοίρα του ελληνικού στόλου, έπλευσε εκεί. Περίπου στις 8 η ώρα το απόγευμα, επιτέθηκε στον εχθρικό στόλο, περνώντας μέσα από το σύμπλεγμα των Οινουσσών. Δύο πυρπολικά υπό τους Γεώργιο Πολίτη και Ανδρέα Πιπίνο έκαψαν μία μεγάλη Αιγυπτιακή φρεγάτα και ένα μικρότερο πλοίο, αντίστοιχα. Άλλοι 4 πυρπολητές, που πήραν θάρρος από το κατόρθωμα αυτό, παρά τις αντιρρήσεις των αρχηγών τους, επιτέθηκαν στον αιγυπτιακό στόλο. Το αποτέλεσμα ήταν επιτυχές, αφού έκαψαν μία κορβέτα, δύο μπρίκια και μία γαβάρα - η φωτιά μάλιστα μεταδόθηκε και σ’ ένα άλλο πλοίο. Τελικά, ο αιγυπτιακός στόλος απομακρύνθηκε, γλιτώνοντας, έτσι, την ολοσχερή καταστροφή. Ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος δίνει ως ημέρα της πυρπόλησης στη Μεθώνη την 28η Απριλίου, το ίδιο και οι Β. Δρακόπουλος και Γ. Ευθυμίου. Σύμφωνα μάλιστα με τον Κόκκινο, καταστράφηκαν συνολικά είκοσι αιγυπτιακά πλοία. Η φωτιά μεταδόθηκε και σε μια παραλιακή αποθήκη γεμάτη τρόφιμα και πυρομαχικά του αιγυπτιακού στρατού, η οποία εξερράγη, ενώ η φωτιά μαινόταν επί πέντε ώρες μέσα στην πόλη της Μεθώνης. Περιγραφή των γεγοονότων έχει αφήσει ο ναύαρχος Μιαούλης σε επιστολή του στους προκρίτους της Ύδρας. μικρογραφία|Τα κάστρα [[Νιόκαστρο Ναυαρίνου|Νεόκαστρο και Παλαιόκαστρο στον όρμο του Ναβαρίνου, τα οποία πολιορκούσε ο Ιμπραήμ. Στην είσοδο του όρμου βρίσκεται η Σφακτηρία.]]
Τα επακόλουθα της ναυμαχίας
Σκοπός των Ελλήνων, μετά τη σημαντική νίκη τους στη ναυμαχία της Μεθώνης, ήταν να μπουν στο λιμάνι του Νεοκάστρου, όπου βρισκόταν αιγυπτιακός στόλος, και να τον καταστρέψουν, πυρπολώντας τον. Έτσι, θα κατάφερναν να γλιτώσουν τους πολιορκημένους Έλληνες αυτού του οχυρού, που πιεζόταν από τις δυνάμεις του Ιμπραήμ. Δυστυχώς, όμως, λόγω έλλειψης πυρπολικών, το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.Τα πυρπολικά, που μπορούσαν να αποδειχθούν σωτήρια σε αυτή την περίσταση, χρησιμοποιήθηκαν από τους κυβερνήτες τους στη ναυμαχία της Μεθώνης, που είχαν παρακούσει τις εντολές των αρχηγών τους. Οι εξαντλημένοι υπερασπιστές του Νεοκάστρου, στις 11 Μαΐου αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Πλέον, οι Έλληνες δεν μπορούσαν να αντιτάξουν καμιά αντίσταση στη χερσόνησο της Μεσσηνίας, ενάντια στον Ιμπραήμ, ο οποίος είχε αποκτήσει ισχυρές βάσεις στην περιοχή.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Ναυμαχίες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ντι (Ντρομ)
Η Ντι (γαλλικά: Die) είναι κοινότητα, πρώην επισκοπική περιοχή, υπονομαρχία του νομού Ντρομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ στη νοτιοανατολική Γαλλία. Η γύρω περιοχή είναι γνωστή ως Ντιουά.
Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 4.621 (2017) κατοίκους.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ντιουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Καλλιέργεια λεβάντας στην περιοχή της Ντι Η κοινότητα Ντι βρίσκεται στο κεντρικό-ανατολικό τμήμα του νομού Ντρομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 367 έως 1.841 μέτρα και τη διασχίζει ο ποταμός Ντρομ και αρκετοί παραπόταμοί του. Είναι υπονομαρχία του νομού Ντρομ και έχει πληθυσμό 4.621 (2017) κατοίκους.
Βρίσκεται 48 χλμ. οδικώς νοτιοανατολικά της Βαλάνς, πρωτεύουσας του νομού Ντρομ και 508 χιλιόμετρα (κατ'ευθεία γραμμή) νοτιοανατολικά του Παρισιού. Το έδαφος της κοινότητας είναι μέρος του Περιφερειακού φυσικού πάρκου του Βερκόρ και της περιοχής Ντιουά (περιοχή 52 κοινοτήτων που περιλαμβάνει 4 καντόνια).
Το έδαφος είναι ορεινό, η Ντι βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς του Βερκόρ, στις νότιες Άλπεις. Η Ντι και η κοιλάδα της κυριαρχούνται από το όρος Γκλαντάς με υψόμετρο 2041 μέτρα, που αποτελεί το νότιο άκρο της οροσειράς του Βερκόρ.
Τοπωνυμία
Στα Βιβαρο-αλπίν οξιτανικά, παραδοσιακή διάλεκτο της οξιτανικής γλώσσας της περιοχής, η πόλη ονομάζεται Diá.
Προϊστορία
Στην Ντι και την περιοχή της υπάρχουν εμφανή ίχνη κατοίκησης από τη Νεολιθική εποχή. Ένα μεγάλο χαραγμένο μενίρ και δύο μικρότερα που ανακαλύφθηκαν εκεί κοντά εκτίθενται στο Μουσείο της Ντι και πιστοποιούν μεταξύ άλλων ευρημάτων την παρουσία πληθυσμών από αυτή την εποχή.
Βρέθηκαν επίσης απομεινάρια και θραύσματα αγγείων του τέλους της Εποχής του Χαλκού.
Αρχαιότητα
Η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 122 π.Χ. και αποτέλεσε από τότε τμήμα της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας. Μία πρώτη εγκατάσταση φαίνεται να εμφανίστηκε στην αρχή της ρωμαϊκής εποχής. Πολλές ενδείξεις δείχνουν την επέκταση του οικισμού κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ.Στις αρχές του 2ου αιώνα, η Ντι (Dea Augusta Vocontiorum) είχε πολλά μνημεία και απέκτησε το καθεστώς της ρωμαϊκής πρωτεύουσας, αντικαθιστώντας το Λυκ-αν-Ντιουά. Η πόλη έγινε ένα σημαντικό κέντρο της λατρείας της θεάς Κυβέλης (βρέθηκαν 7 επιγραφές ταυρομαχιών) και της απονεμήθηκε το καθεστώς της αποικίας (colonia Dea Augusta Vocontiorum) στα τέλη του 3ου αιώνα.
Όταν η Αυτοκρατορία άρχισε να παρουσιάζει σημάδια αδυναμίας, η πόλη περιεβλήθη από τείχη μήκους σχεδόν δύο χιλιομέτρων, μεταξύ 285 και 305 μ.Χ., τα οποία προστάτευαν μια αστικοποιημένη έκταση 25 εκταρίων. Η πόλη είχε δύο κύριες πύλες: την πύλη Σαιν-Πιέρ, κατεδαφισμένη το 1891, στα δυτικά και την πύλη Σαιν-Μαρσέλ στα ανατολικά. Ένας δρόμος προς τη Γκρενόμπλ περνούσε από το όρος Γκλαντάς (νότια του Βερκόρ).
Η Ντι γίνεται έδρα επισκοπής τον 4ο αιώνα. Οι κόμητες επίσκοποι, σε συνεχείς αγώνες ενάντια στους κόμητες του Βαλαντινουά, διοικούσαν την πόλη.
Ο πρώτος πιστοποιημένος επίσκοπος είναι ο Νικαίζ, το 325, μόνος εκπρόσωπος των εκκλησιών της περιοχής της παλιάς Γαλατίας στην πρώτη σύνοδο της Νίκαιας. Η επισκοπή ενώθηκε το 1276 με εκείνη της Βαλάνς, και πάλι χωρίστηκαν στο τέλος του 17ου αιώνα, πριν καταργηθούν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Το μουσείο της Ντι και του Ντιουά στο κέντρο της πόλης εκθέτει πολλά και επιβλητικά απομεινάρια της ρωμαϊκής εποχής, αλλά αναφέρεται και στην Προϊστορία της περιοχής, τον Μεσαίωνα αυτής της επισκοπικής πόλης και στις καταστροφές που προκλήθηκαν από τους θρησκευτικούς πολέμους.
Νεότερη εποχή
Τον 17ο αιώνα, η πόλη, που είχε στραφεί στον Προτεσταντισμό, στέγασε μια Προτεσταντική ακαδημία ( ιδρύθηκε το 1604). Όμως, η ανάκληση του διατάγματος της Νάντης με το Έδικτο του Φονταινεμπλώ το 1685 οδήγησε στο κλείσιμο της Ακαδημίας και στέρησε από τους Ουγενότους την ελευθερία της λατρείας τους. Αντιμέτωποι με τις διώξεις, ένας σημαντικός αριθμός Ουγενότων κατέφυγαν στη βόρεια Ευρώπη.
Το 1629, μετά τη μάχη του Πα ντε Συς, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΓ', συνοδευόμενος από τον Ρισελιέ, έκανε μια ενδιάμεση στάση με τα στρατεύματά του στην πόλη, στις 4 Μαΐου 1629, όπου του προσφέρθηκαν, για την περίσταση, 2 φορτία κρασιών.
Οικονομία
Εκτός από τη γεωργία και την αμπελοκαλλιέργεια, ο οικονομικός ιστός εξακολουθεί να αποτελείται από πολλές μικρές επιχειρήσεις, βιοτέχνες, τουριστικές και τοπικές επιχειρήσεις. Η κοινότητα Ντι είναι επίσης το οικονομικό και κοινωνικό κέντρο όλου του Ντιουά, με σχολεία και κέντρα κατάρτισης. Οι δημόσιες και διοικητικές υπηρεσίες αποτελούν έναν άλλο οικονομικό παράγοντα για τη μικρή πόλη.
Οι αμπελώνες
Φωλιασμένη στους πρόποδες του ασβεστολιθικού ορεινού όγκου του Βερκόρ, μέσα στην κοιλάδα του ποταμού Ντρομ, η Ντι απολαμβάνει ένα έδαφος ανάμεσα στο βουνό και την Προβηγκία. Έχει ηλιοφάνεια 300 ημέρες το χρόνο και διαθέτει αμπελώνες Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης (AOC) φημισμένους από την αρχαιότητα, που παράγουν την Κλαρέτ ντε Ντι (Clairette de Die), έναν αφρώδη οίνο από μια προγονική μέθοδο που βασίζεται στην ψυχρή ζύμωση. Ένα φρέσκο και φρουτώδες κρασί, το οποίο είναι σήμερα η κύρια οικονομική δραστηριότητα του Ντιουά και το διαχειρίζεται ο συνεταιριστικός οργανισμός της Ντι.
Αρωματικά φυτά
Το ηλιόλουστο περιβάλλον ευνοεί επίσης τα αρωματικά και φαρμακευτικά αρωματικά φυτά: λεβάντα, φασκόμηλο, βάλσαμο λεμονιού, κ.ά. Πρόκειται για κυρίως βιολογική δραστηριότητα η οποία εδώ και αρκετά χρόνια έχει επιτρέψει την οικονομική διαφοροποίηση της κοιλάδας. Εκχυλίσματα φυτών, υδροζόλες και αποστάγματα διατίθενται στην αγορά σε όλη την Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Λευτέρης Κανακάκις
μικρογραφία|Έργο του που βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη.|262x262εσΟ Λευτέρης Κανακάκις (Ρέθυμνο 1934 - Αθήνα 1985) ήταν Έλληνας ζωγράφος του εικοστού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1934 στο Ρέθυμνο και σπούδασε από το 1954 έως το 1960 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τους Σπύρο Παπαλουκά και Γιάννη Μόραλη. Με την ολοκλήρωση της φοίτησης στην ΑΣΚΤ κέρδισε υποτροφία και συνέχισε στις σπουδές του στο Παρίσι μέχρι το 1966. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, παρέδωσε μαθήματα στο προπαρασκευαστικό τμήμα της ΑΣΚΤ (1968 -1978) και έγραψε βιβλίο για χρήση των σπουδαστών. Πέθανε στην Αθήνα το 1985.
Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1960 στο Ρέθυμνο και συνέχισε τα επόμενα χρόνια τις ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1983 οργανώθηκε στο Ηράκλειο αναδρομική έκθεση των έργων του και ταυτόχρονα τιμήθηκε από τον δήμο της πόλης με το Ζ' βραβείο Καζαντζάκη. Το 1986, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Κανακάκι, πραγματοποιήθηκε παρόμοια έκθεση από την Εθνική Πινακοθήκη.
Τεχνοτροπία
Ο Κανακάκις σε αντίθεση με σύγχρονους του καλλιτέχνες δεν επηρεάστηκε από τις αφαιρετικές μορφές που κυριαρχούσαν εκείνη την περίοδο αλλά επηρεάστηκε από την παραστατική ζωγραφική παλιότερων και σύγχρονων καλλιτεχνών. Ασχολήθηκε αρχικά με την απεικόνιση νεκρών φύσεων και εσωτερικών χώρων, τα οποία αποδίδονταν με νατουραλιστική διάθεση και με έμφαση σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Αργότερα εισήγαγε στα έργα του αντικείμενα συμβολικού χαρακτήρα ενώ μέσα από τη δουλειά του λαμβάνει κριτική στάση απέναντι στην πολιτική κατάσταση της εποχής του. Κατά την τελευταία φάση της ζωής του στράφηκε στο γυναικείο γυμνό και το πορτρέτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συνέντευξη του ζωγράφου
Χαράλαμπος Πάζαρος
Ο Χαράλαμπος Πάζαρος Χλώρακα, Πάφος 21 Ιανουαρίου 1977 είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 2006-2011 διετέλεσε Οργανωτικός Γραμματέας του Δημοκρατικού Συναγερμού Χλώρακας. Στη συνέχεια ανέλαβε Υπεύθυνος Επικοινωνίας με τον Πολίτη της Επαρχιακής Γραμματείας ΔΗΣΥ Πάφου (2011-2013). Επιπλέον, διετέλεσε υπεύθυνος συντονιστής του εκλογικού επιτελείου του Νίκου Αναστασιάδη στις Προεδρικές Εκλογές του 2013. Ακολούθως, εκλέγηκε και υπηρέτησε ως Επαρχιακός Οργανωτικός Γραμματέας ΔΗΣΥ Πάφου μέχρι το 2018.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πάφου με τον ΔΗΣΥ. Ως δημοτικός σύμβουλος διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Μέριμνας του Δήμου Πάφου.
Άλλες δραστηριότητες
Διετέλεσε εκπρόσωπος τύπου και δημοσίων σχέσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου «Ευαγόρας Παλληκαρίδης». Ακόμη, είναι μέλος της Επιτροπής του Μνημείου Αγωνιστών ΕΟΚΑ Χλώρακας. Επιπρόσθετα, διατέλεσε εκπρόσωπος επί σειρά ετών στα αθλητικά σωματεία Ακρίτας Χλώρακας, ΑΕΠ Πάφου και Αναγέννηση Ελπίδα Μουττάλλου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ζωρζ ντε Λα Τουρ
Ο Ζωρζ ντε Λα Τουρ (γαλλικά: Georges de La Tour)(13 Μαρτίου 1593 - 30 Ιανουαρίου 1652) ήταν Γάλλος μπαρόκ ζωγράφος, ο οποίος κατάγονταν και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του ζωής στο δουκάτο της Λωρραίνης. Ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικές σκηνές με την τεχνική του κιαροσκούρο, φωτισμένες με το φως κεριών και και σκηνές καθημερινής ζωής.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Η Μετανοούσα Μαγδαληνή, 1625–1650, [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)]] Ο Ζωρζ ντε Λα Τουρ γεννήθηκε στην πόλη Βικ-συρ-Σέιγ στην Επισκοπή του Μετς, η οποία εκείνη την εποχή ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά κυβερνιόταν από το βασίλειο της Γαλλίας από το 1552. Από τα έγγραφα της βάπτισης προκύπτει ότι ήταν γιος του Ζαν ντε Λα Τουρ, αρτοποιού. Οι γονείς του είχαν συνολικά επτά παιδιά, ο Ζωρζ ήταν ο δεύτερος γιος. αριστερά|μικρογραφία|Οι παίκτες ζαριών, περ. 1651 Το μορφωτικό του υπόβαθρο παραμένει κάπως ασαφές, αλλά θεωρείται ότι ταξίδεψε στην Ιταλία ή στην Ολλανδία νωρίς στην καριέρα του. Πιθανόν μαθήτευσε στον Ζακ Μπελάνζ στο Νανσί, την πρωτεύουσα της Λωρραίνης, αν και οι τεχνοτροπίες τους είναι πολύ διαφορετικές. Οι πίνακές του αντικατοπτρίζουν τον μπαρόκ νατουραλισμό του Καραβάτζο, αλλά αυτή η επιρροή προήλθε πιθανότατα μέσω των Ολλανδών Καραβατζιστών της Σχολής της Ουτρέχτης και άλλων συγχρόνων του (Γάλλων και Ολλανδών). Συγκεκριμένα, ο Λα Τουρ συχνά συγκρίνεται με τον Ολλανδό ζωγράφο Χέντρικ τερ Μπρούγκεν.
Το 1617 παντρεύτηκε την Ντιάν ντε Νερφ, γόνο οικογένειας μικροευγενών και το 1620 ίδρυσε το εργαστήριό του στην ήσυχη επαρχιακή πόλη της γυναίκας του, τη Λυνεβίλ, επίσης μέρος του ανεξάρτητου δουκάτου της Λωρραίνης που καταλήφθηκε από τη Γαλλία, κατά τη διάρκεια της ζωής του, περίοδος 1641-1648. Ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικά έργα και σκηνές καθημερινής ζωής (ρωπογραφίες) από τη ζωή της μεσαίας τάξης.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1630, ο Λα Τουρ πέρασε αρκετό καιρό στο Παρίσι, όπου παρήγαγε έργα κατά παραγγελία του καρδινάλιου Ρισελιέ και του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας και έλαβε τον τίτλο του Ζωγράφου του Βασιλιά. Από το 1638 εργάστηκε επίσης για τον δούκα της Λωρραίνης Ερρίκο Β΄, αλλά η κύρια πηγή των εσόδων του προέρχονταν από παραγγελίες έργων για την τοπική αστική τάξη, επιτυγχάνοντας μια ορισμένη ευμάρεια. Δεν αναφέρεται στη Λυνεβίλ μεταξύ 1639 και 1642 και μπορεί να ταξίδεψε ξανά. Μετά από αυτή την εποχή, παρατηρείται η επιρροή του Χέρριτ φαν Χόντχορστ στους πίνακές του.
Ο Ζωρζ ντε Λα Τουρ και η οικογένειά του πέθαναν το 1652 σε επιδημία στη Λυνεβίλ. Ο γιος του Ετιέν (γεννημένος το 1621) ήταν μαθητής του.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|Η Μάντισσα, περ. 1635, [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη.]] αριστερά|μικρογραφία|Ο καυγάς των μουσικών, περ. 1625–1630, [[Μουσείο Γκέτι]] μικρογραφία|250x250εσ|Η Εκπαίδευση της Παναγίας, περ. 1650, Συλλογή Φρικ, Νέα Υόρκη Η πρώιμη δουλειά του Λα Τουρ δείχνει επιρροές από τον Καραβάτζο, πιθανώς μέσω των Ολλανδών ζωγράφων, οι σκηνές καθημερινής ζωής - όπως στη Μάντισσα ή στον Καυγά των μουσικών προέρχονται σαφώς από τους Ολλανδούς Καραβατζιστές, και πιθανότατα επίσης τον Ζακ Μπελάνζ. Αυτά τα έργα χρονολογούνται σχετικά νωρίς στην καριέρα του.
Συχνά ζωγράφισε αρκετές παραλλαγές για το ίδιο θέμα και η σωζόμενη παραγωγή του είναι σχετικά μικρή. Ο γιος του Ετιέν ήταν μαθητής του και η διάκριση μεταξύ του έργου τους είναι δύσκολη. Ο πίνακας Η Εκπαίδευση της Παναγίας στη Συλλογή Φρικ στη Νέα Υόρκη είναι ένα παράδειγμα, όπως παραδέχεται το ίδιο το Μουσείο.
Μετά το θάνατό του στη Λυνεβίλ το 1652, το έργο του Λα Τουρ ξεχάστηκε έως ότου ανακαλύφθηκε ξανά στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η ταυτοποίηση πολλών έργων του καθιέρωσε τη σύγχρονη φήμη του ως έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Γαλλίας.
Συχνά τα έργα του, τόσο από άποψη θεματολογίας αλλά και τεχνικής, συνδέθηκαν με τους πίνακες του Βερμέερ, ο οποίος είχε επανεκτιμηθεί από τους Ιμπρεσιονιστές κατά τον 19ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Εδμόνδος της Σκωτίας
Ο Εδμόνδος μακ Μάλκολμ (1070 – μετά το 1097) ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά της Σκωτίας Μάλκολμ Γ΄ και της δεύτερης συζύγου του, Αγίας Μαργαρίτας. Ίσως σε μερικούς καταλόγους να αναφέρεται και ως βασιλιάς της Σκωτίας, αλλά δεν είναι εξακριβωμένο.
Με τον θάνατο του πατέρα του και του μεγαλύτερου αδελφού του Εδουάρδου σε μάχη (1093), ο αδελφός του πατέρα του, Ντόναλντ Γ΄ της Σκωτίας, σφετερίστηκε τον θρόνο. Ο Εδμόνδος μαζί με τους μικρότερους αδελφούς του, Έντγκαρ, Αλέξανδρο και Δαυίδ, κατέφυγαν στην Αγγλία στην αυλή του βασιλιά Γουλιέλμου Ρούφου και ενώθηκαν με τον αδερφό τους, Ντάνκαν Β΄.
Την επόμενη χρονιά, ο Ντάνκαν, με την υποστήριξη του Γουλιέλμου Ρούφου, ανέτρεψε τον Ντόναλντ από τον θρόνο. Αλλά τότε σημειώθηκε επανάσταση στην Σκωτία, που είχε ως αποτέλεσμα την βίαιη αποχώρηση των Άγγλων και αμέσως μετά την δολοφονία του Ντάνκαν Β΄. Οι επαναστάτες ήταν υποκινούμενοι από τον Ντόναλντ και τον ίδιο τον Εδμόνδο, που εγκατέλειψε τα μικρότερα αδέλφια του και πήρε το μέρος του θείου του, ο οποίος ως άτεκνος του υποσχέθηκε την διαδοχή του στον θρόνο.
Το 1097, με την υποστήριξη του θείου τους, Έντγκαρ Έθελινγκ, και τον βασιλιά της Αγγλίας ανέτρεψαν οριστικά τον σφετεριστή θείο τους από τον θρόνο, τον αιχμαλώτισαν, τον ακρωτηρίασαν και πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Ο ίδιος ο Εδμόνδος δεν είχε καλύτερη τύχη: τον κούρεψαν και τον έκλεισαν σε μοναστήρι, όπου έζησε ολόκληρο το υπόλοιπο της ζωής του. Στον θρόνο της Σκωτίας ανήλθε ο επόμενος στην σειρά αδελφός του, Έντγκαρ, με διάδοχο τον Αλέξανδρο.
Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ
Επισκοπή Ηρακλείου
thumb|Ναός Αγίου Μηνά και Κοίμησης της Θεοτόκου Η Επισκοπή είναι μεγάλο χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος, καθώς ομώνυμης δημοτικής ενότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Παλιότερα ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος ενώ υπήρξε και έδρα ομώνυμου δήμου.
Υπήρξε έδρα του επισκόπου Χερρονήσου και σε αυτό το γεγονός οφείλεται το όνομα του οικισμού. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγει σταφίδες, σταφύλια και λάδι. Έχει περιφερειακό ιατρείο, ΚΕΠ, ταχυδρομείο, ΟΤΕ, αστυνομία, νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο και 14 ναούς με τοιχογραφίες. Σημαντικότεροι από τους ναούς είναι ο Άγιος Ιωάννης, ο Μιχαήλ Αρχάγγελος, η Αγία Παρασκευή και ο πολιούχος Άγιος Μηνάς (δίκλιτος ναός του 1882 με το βόρειο κλίτος να είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου), με τέμπλο από μάρμαρο. Πανηγυρίζει στις 11 Νοεμβρίου.
Αρχαιολογική σημασία
thumb|Ο ναός της Παναγίας To 1952 στη θέση Κάμπος ανασκάφηκε λαξευτός τάφος, όπου βρέθηκε κιβωτιόσχημη λάρνακα. Στη θέση Καλυβότοπος βρέθηκε άλλος τάφος, με δύο κιβωτιόσχημες λάρνακες με κτερίσματα, ξυράφι, μαχαίρι και χάλκινο σκύφο, όπως επίσης και πήλινα αγγεία. Κοντά στη βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας στη θέση Κεφάλα βρέθηκαν άλλοι τάφοι της τρίτης υστερομινωικής περιόδου και στη θέση Μαλαθρέ μικρός λαξευτός τάφος των ΥΜ ΙΙΙβ χρόνων .Λαξευτοί τάφοι βρέθηκαν και στη θέση Παλιάλωνα των Σταμνών αλλά και νότια του χωριού αυτού. Οι αρχαιολόγοι υποθέτουν ότι υπήρχε εκεί ο οικισμός Ίσταμνος.
Νεότερα χρόνια
Στην ενετική απογραφή του 1583 αναφέρεται Piscopi Chierissonisso  με 690 κατοίκους. To 1834 ζούσαν 322 μουσουλμανοι κάτοικοι και μόνο 95 Χριστιανοί. Τα χρόνια της Οθωμανικης περιόδου το χωριό ήταν βακουφικόν. Το 1856 όλοι οι κάτοικοι δήλωσαν ομόφωνα τη χριστιανική τους πίστη, με την ανακήρυξη του Χάτι Χουμαγιούν, ενώπιον του τότε Γενικού Διοικητή Βελή Πασά. Στην απογραφή του 1881 απογράφηκαν 608 Χριστιανοί κάτοικοι και μόνο 87 μουσουλμάνοι κάτοικοι στην Επισκοπή.
Σε συμβόλαιο του 1271 αναφέρεται και ο οικισμός Σταμνοί, με το όνομα Stamio και το 1583 Stamnus με 197 κατοίκους .Από τον αρχαίο οικισμό Ίσταμνο, ο οποίος πιθανότατα υφίστατο στην αρχαιότητα, έλαβε την ονομασία του και το χωριό.
Τα Σκόπελα αναφέρονται το 1583 Scopella με 110 κατοίκους. Μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών τα Σκόπελα ήταν ένα μουσουλμανικό χωριό. Το 1881 απογράφηκαν 139 μουσουλμάνοι κάτοικοι και μόνο ένας χριστιανός. Οι περισσότεροι κάτοικοι σήμερα κατάγονται από τη Μικρά Ασία. Οι Χοχλακιές αντίθετα δεν αναφέρονται στις ενετικές απογραφές ούτε στις τουρκικές των ετών 1671, 1881 και 1900. Αποτελούν μεταγενέστερο οικισμό. Οι κάτοικοι της κατάγονται από το Οροπέδιο Λασιθίου και συγκεκριμένα από τον Άγιο Γεώργιο.
Αργυράκειο Εθνολογικό Πολεμικό Μουσείο
Το Αργυράκειο Εθνολογικό Πολεμικό Μουσείο βρίσκεται στην Δημοτική Ενότητα Επισκοπής, και φιλοξενεί μία πολύ σημαντική συλλογή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από λάφυρα πολέμου του ιδρυτή του, Αργυράκη Μιχαήλ. Ο σκοπός του είναι να διασώσει, να διατηρήσει, να εκθέσει και να παρουσιάσει αντικείμενα λαογραφικού και εθνολογικού χαρακτήρα. Κατά την διάρκεια της παρουσίασης, οι επισκέπτες μπορούν να δουν στρατιωτικά αντικείμενα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όπως επίσης και έγγραφα και φωτογραφίες.
Κοινότητα Επισκοπής Πεδιάδος
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Επισκοπής περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κακόπετρα, Σκόπελα, Σταμνοί και Χοχλακιές. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.209 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μηνά Καραπιπεράκη.