cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η περιπέτεια του μοναχικού ποδηλάτη
Η περιπέτεια του μοναχικού ποδηλάτη (αγγλικός τίτλος:The Adventure of the Solitary Cyclist) είναι διήγημα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό περιοδικό Collier's τον Δεκέμβριο του 1903 και στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Ιανουάριο του 1904. Είναι το τέταρτο διήγημα της συλλογής Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς.
Υπόθεση
Το Σάββατο 23 Απριλίου 1895, η δεσποινίς Βάιολετ Σμιθ απευθύνεται στον Σέρλοκ Χολμς για ένα θέμα που τον απασχολεί. Η νεαρή γυναίκα εξηγεί ότι είναι δασκάλα μουσικής και ζει με τη μητέρα της μετά το θάνατο του πατέρα της. Η κοπέλα είχε και έναν θείο, τον Ραλφ Σμιθ που ζούσε στη Νότια Αφρική, ο θάνατος του οποίου αναφέρθηκε σ' αυτήν και στη μητέρα της από δύο άντρες, τους Μπομπ Καράδερς και Τζακ Γούντλι, φίλους του θείου της στην Αφρική. Βλέποντας τη φτώχεια της, ο Μπομπ Καράδερς προσφέρθηκε να την προσλάβει στο σπίτι του στο Τσάρλινγκτον για να παραδίδει μαθήματα μουσικής στη 10χρονη κόρη του με διπλάσιο από τον μέσο μισθό, αυτή δέχτηκε υπό τον όρο ότι θα μπορούσε να επιστρέφει στη μητέρα της κάθε Σαββατοκύριακο. Η νεαρή γυναίκα κάνει το ταξίδι μετ' επιστροφής κάθε εβδομάδα και χρησιμοποιεί το ποδήλατό της για να πάει από το σπίτι του εργοδότη της μέχρι τον σταθμό του Τσάρλινγκτον, ακολουθώντας έναν ερημικό αγροτικό δρόμο. Η νεαρή φαίνεται ικανοποιημένη, αλλά έχει παρατηρήσει εδώ και καιρό ότι στις εβδομαδιαίες διαδρομές με ποδήλατο, ένας άγνωστος γενειοφόρος ποδηλάτης την ακολουθεί, κρατώντας απόσταση περίπου 200 μέτρων από εκείνη. Η νεαρή γυναίκα ζητά από τον Χολμς να καταλάβει τι συμβαίνει.
Η εξιχνίαση της υπόθεσης
Ο Χολμς, απασχολημένος με άλλες υποθέσεις, στέλνει τον Γουάτσον στο Τσάρλινγκτον τη Δευτέρα το πρωί για να παρατηρήσει τον επαρχιακό δρόμο κρυμμένος σε έναν θάμνο. Ο Γουάτσον βλέπει πραγματικά τη Βάιολετ Σμιθ στο ποδήλατό της, ακολουθούμενη από έναν γενειοφόρο άνδρα, ο οποίος είχε κρυφτεί προηγουμένως σε έναν φράκτη μεγάλης έπαυλης στην άκρη του δρόμου και την περίμενε για να την ακολουθήσει, στη συνέχεια επέστρεψε στην έπαυλη. Ο Γουάτσον ερευνά και διαπιστώνει ότι η έπαυλη είναι νοικιασμένη σε κάποιον κ. Γουίλιαμσον.
Ο Γουάτσον ενημερώνει τον Χολμς ο οποίος απογοητεύεται από τις παρατηρήσεις του φίλου του και πηγαίνει μόνος του στο Τσάρλινγκτον. Για πληροφορίες για τους ενοίκους της έπαυλης, πηγαίνει σε μια τοπική παμπ όπου ανακαλύπτει ότι ο Γουίλιαμσον είναι πρώην ιερέας. Εκεί συναντά επίσης τον Τζακ Γούντλι, έναν βάναυσο τύπο, ο οποίος επιτίθεται στον Χολμς και παλεύουν.
Την Πέμπτη, ο Χολμς λαμβάνει ένα γράμμα από την κοπέλα που τον ενημερώνει ότι ο Καράδερς της έκανε πρόταση γάμου, την οποία αρνήθηκε καθώς είναι αρραβωνιασμένη με άλλον. Βρίσκεται σε δύσκολη θέση, που ενισχύεται από το μυστήριο του διώκτη της με το ποδήλατο, και αποφασίζει να αφήσει τη θέση της. μικρογραφία|Η Βάιολετ Σμιθ, φιμωμένη, μόλις παντρεύτηκε με τον Γούντλι, ενώ ο Χολμς και ο Γουάτσον καταφθάνουν τρέχοντας. Ο Χολμς υποψιάζεται ότι η νεαρή γυναίκα μπορεί να βρεθεί σε κίνδυνο κατά την τελευταία της διαδρομή για το Λονδίνο το πρωί του Σαββάτου. Έτσι, σπεύδει στο Τσάρλινγκτον, συνοδευόμενος από τον Γουάτσον. Οι δύο άντρες φτάνουν λίγο αργά και ανακαλύπτουν τον γενειοφόρο άνδρα στο δρόμο σε κατάσταση πανικού να αναζητά την εξαφανισμένη Βάιολετ Σμιθ για να τη σώσει από σοβαρό κίνδυνο. Οι τρεις άντρες μπαίνουν στον χώρο της ύποπτης έπαυλης μέσα από ένα κενό του φράχτη και σύντομα ανακαλύπτουν ότι ο ιερέας Γουίλιαμσον μόλις τελείωσε έναν αναγκαστικό γάμο μεταξύ της Βάιολετ Σμιθ και του Τζακ Γούντλι. Στη συνέχεια, ο γενειοφόρος αφαιρεί τα ψεύτικα γένια του και αποκαλύπτει ότι είναι ο Μπομπ Καράδερς. Εξοργισμένος με την ατιμία του φίλου του Τζακ Γούντλι, τον πυροβολεί και τον τραυματίζει.
Ο Χολμς εξηγεί ότι ο γάμος είναι νομικά άκυρος επειδή ο Γουίλιαμσον δεν είναι πια ιερέας. Αυτός και ο Γούντλι  καταδικάζονται σε μακροχρόνιες ποινές για απαγωγή και επίθεση, ενώ ο Καράδερς έχει ελαφρύτερη ποινή. Η πλούσια πλέον Βάιολετ παντρεύεται τον αρραβωνιαστικό της Σίριλ.
Διασκευές
Το διήγημα διασκευάστηκε για την τηλεοπτική σειρά Σέρλοκ Χολμς του 1984. Είναι το τέταρτο επεισόδιο της σειράς με τίτλο Η Περιπέτεια του Μοναχικού Ποδηλάτημε τον Τζέρεμυ Μπρεττ στον ρόλο του Σέρλοκ Χολμς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς
Λιντερσί
Ιστορία
Αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε χάρτη του Στουρζελμπρόν το 1313 με το όνομα Λουντενσί. Το όνομα προήλθε από δύο βοσκούς Leudo και Scheide. Η πόλη άλλαξε χέρια πολλές φορές από τη Γαλλία στη Γερμανία και επίσης υπήρξε το σκηνικό πολλών μαχών, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η κύρια σημασία ήταν ότι η πόλη βρισκόταν σε ένα λόφο που ήταν πολύ δύσκολο να ανέβει καθιστώντας το δρόμο μέσω του Λιντερσί ζωτικής σημασίας για τη μεταφορά όπλων όπως τζιπ και τανκς. Σήμερα η διαδρομή έχει χαρακτηριστεί ως D86 B και έχει το όνομα Ρου Πρινσιπάλ (Κύρια Οδός). αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το Λιντερσί το 1901 Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μαζικές μετακινήσεις πληθυσμού. Το 1817 το χωριό είχε 459 κατοίκους και μέχρι το 1852 είχε φτάσει στην κορυφή των 650. Ο πληθυσμός μειώθηκε σε 132 άτομα μέχρι το 1999. Η μετατόπιση είναι ως επί το πλείστον αποτέλεσμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της μετακίνησης ανθρώπων από το Λιντερσί στην κοντινή πόλη Ροπβιγιέ. Ο πληθυσμός γερνά επίσης σταθερά και η πλειοψηφία της πόλης είναι άνω των πενήντα ετών, πιθανότατα ο ένοχος για τη μείωση τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Πολλές οικογένειες εξακολουθούν να παραμένουν στο Λιντερσί αν και ακόμη και μετά από πολλές γενιές οι μεγαλύτερες και πιθανώς παλαιότερες είναι οι Ενέρ και Μίγκελ. Άλλες οικογένειες περιλαμβάνουν τους Μάους, Σβαρτς, Σέφερ, Σουνκ, Βάγκνερ, Χάουκ και Μούλερ.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πόλη είναι σχεδόν όλη καυκάσια. Η κύρια διαφορά είναι η κληρονομιά των κατοίκων. Η σταθερή πλειοψηφία είναι Γάλλοι, αλλά ένα σημαντικό τμήμα της πόλης είναι Γερμανοί λόγω της εγγύτητας με τα σύνορα. Όπως οι περισσότερες αγροτικές περιοχές στη Γαλλία, δεν υπάρχουν πολλοί Άραβες όπως οι πόλεις, ωστόσο η πόλη έχει πολλούς κατοίκους εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως εκείνοι που προέρχονται από την Νέα Καληδονία
Φυσικοί πόροι
Η περιοχή γύρω από την πόλη είναι πολύ πλούσια. Το έδαφος έχει χρησιμοποιηθεί για καλλιέργειες για πολλές γενιές και σήμερα παράγει πολλούς καρπούς ιδιαίτερα δημητριακά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή αλευριού. Τα χόρτα και ο σανός καλλιεργούνται για τη διατροφή ζώων όπως αγελάδες, κοτόπουλα, αίγες και χήνες. Ακόμη περισσότερα παράγονται σήμερα χάρη στις σύγχρονες τεχνικές και εξοπλισμό γεωργίας. Πράγματι, χωρίς τη γεωργία η πόλη μπορεί να μην υπήρχε ποτέ, καθώς είναι η κύρια πηγή θέσεων εργασίας.
Οι αγελάδες είναι ίσως το πιο σημαντικό και διαδεδομένο ζώο αφού παράγουν γάλα και σε μικρότερο βαθμό χρησιμοποιούνται για κρέας. Μάλιστα σε ένα σημείο υπήρχε ακόμη και λαιτάρι (κτίριο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή γάλακτος). Κατασκευάστηκαν ακόμη και γούρνες κατά μήκος μερικών δρόμων από τους οποίους μπορούσαν να πίνουν οι αγελάδες. Ωστόσο, σήμερα το λαιτάρι είναι πλέον ιδιωτική κατοικία και οι γούρνες χρησιμοποιούνται σπάνια. Σήμερα η παραγωγή γάλακτος πραγματοποιείται σε πολλά μεγάλα κτίρια στα περίχωρα του χωριού κατά μήκος της οδού Ρου ντε Γκαρντιάν.
Ένας άλλος πόρος που είναι σημαντικός για τους κατοίκους είναι το ξύλο. Τα γύρω δάση παρέχουν άφθονο ξύλο που χρησιμοποιείται για την παροχή θερμότητας το χειμώνα χρησιμοποιώντας σόμπες, συνήθως στα υπόγεια, που θερμαίνουν το νερό που χρησιμοποιείται σε καλοριφέρ και μπάνια.
Κτίρια
Η πόλη φιλοξενεί μία σειρά από κτίρια, όπως οι οικίες ορισμένων αγροτών των οποίων τα αγροκτήματα περιβάλλουν την πόλη. Η εκκλησία είναι ίσως η πιο αξιοπρόσεκτη καθώς τα κωδωνοστάσιά της εκτοξεύονται στον αέρα πάνω από το χωριό. Η εκκλησία χτίστηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω από τα ερείπια αυτού που κάποτε ήταν η πρώτη εκκλησία της πόλης. Το νεκροταφείο, ωστόσο, ακόμη και μετά από πολλές μάχες εξακολουθεί να έχει αρκετούς τάφους που χρονολογούνται πριν από τον πόλεμο.
Το δεύτερο πιο σημαντικό κτίριο θα ήταν πιθανώς το δημαρχείο, το οποίο ήταν αρχικά δημοτικό σχολείο, αλλά έκλεισε αφού έγινε πολύ δαπανηρό για να συνεχίσει να λειτουργεί. Σήμερα, ένα νηπιαγωγείο βρίσκεται στο απέναντι άκρο της πόλης, δίπλα στον πύργο νερού, μία άλλη σημαντική κατασκευή.
Θρησκεία
Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού είναι χριστιανοί και η συμπαγής πλειοψηφία πρόσκειται προς τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Ωστόσο, ο αριθμός των παρευρισκομένων στην εκκλησία της πόλης μειώθηκε με τα χρόνια και τώρα το χωριό έχει λειτουργία μόνο μία φορά το μήνα λόγω της έλλειψης ιερέων στην περιοχή.
Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Σαν-Βεντλάν που ονομάζεται επίσης Βεντλάν του Τριρ, ο προστάτης άγιος των κατοίκων της υπαίθρου και των βοσκών. Η κατασκευή χτίστηκε το 1821 και χτίστηκε για να αντικαταστήσει ένα παρεκκλήσι που κατασκευάστηκε το 1755. Η εκκλησία καταστράφηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι κάτοικοι κατάφεραν να σώσουν την πόρτα. Ωστόσο, καθώς η εκκλησία ξαναχτίστηκε το κλειδί άλλαξε στην πόρτα για να συμβολίσει μία νέα εποχή.
Το νεκροταφείο δυστυχώς είχε την ίδια μοίρα με την εκκλησία ως επί το πλείστον. Σήμερα έχουν απομείνει μόνο δύο τάφοι που χρονολογούνται πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας τάφος έχει χάσει την επιγραφή του και σταδιακά μεγαλώνει. Το άλλο ανήκει σε έναν νεαρό ονόματι Κλιν Μιιγιέ (6 Απριλίου 1863 – 13 Μαρτίου 1876) και εξακολουθεί να φέρει επιγραφή, αλλά δεν υπάρχει σαφής μετάφραση αφού είναι παλιά γερμανικά.
Πράγματι, ο αριθμός των εκκλησιαζομένων έχει μειωθεί, αλλά ο Χριστιανισμός έχει εδώ και πολύ καιρό βαθιά ριζώσει στο χωριό, όπως φαίνεται από τα μνημεία τους προς τον Θεό. Όπως και μεγάλο μέρος της Ευρώπης, υπάρχουν σταυροί που έχουν κατασκευαστεί με τα χρόνια. Στο Λιντερσί υπάρχουν στην πραγματικότητα πέντε γύρω από το χωριό. Ο παλαιότερος σταυρός χρονολογείται από το 1709 και εξακολουθεί να στέκεται παρά τις μικρές φθορές. Οι περισσότεροι κατασκευάστηκαν χάρη σε γενναιόδωρες οικογένειες όπως αυτός που χτίστηκε το 1927 από την οικογένεια Λαν. Ένας άλλος από την οικογένεια Ενέρ-Βάγκνερ και ένα από την οικογένεια Μάους-Μέγκελ το 1964. Υπάρχει επίσης ένας τελευταίος σταυρός που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης κατά μήκος της οδού Ρου Πρινσιπάλ, αλλά δεν υπάρχει ημερομηνία ή χορηγός.
Κυβέρνηση και πολιτική
Ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Ζοζέφ Σεφέρ, ο οποίος βρίσκεται στη θέση του από τη δεκαετία του 1990.
Η πόλη συνήθως τάσσεται με την Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP) κατά τη διάρκεια της Πέμπτης Δημοκρατίας. Αυτό φάνηκε στις εκλογές του 2002 όπου ο Ζακ Σιράκ έλαβε το συντριπτικό 78,11% των ψήφων στον δεύτερο γύρο έναντι του αντιπάλου Ζαν-Μαρί Λεπέν του Εθνικού Μετώπου που υστερούσε με 21,89%. Ωστόσο, στον πρώτο γύρο ο κ. Λεπέν έλαβε τις περισσότερες ψήφους με 23,67% έναντι του κ. Σιράκ που είχε μόλις 18,99% και του υποψηφίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν με μόλις 14,49%. Αυτό φάνηκε για άλλη μία φορά το 2007, όπου ο Νικολά Σαρκοζί έλαβε 30,57% στον πρώτο γύρο ενώ η Σεγκολέν Ρουαγιάλ πήρε 22,08%. Ο δεύτερος γύρος δεν ήταν πολύ διαφορετικός με τον Σαρκοζί να συγκεντρώνει 56,56% και την Ρουγιάλ με 43,44% στην περιοχή του Μοζέλ όπου βρίσκεται το Λιντερσί.
Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Η πόλη έχασε πολλούς κατοίκους και στους δύο πολέμους. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος αποδείχθηκε ο χειρότερος με ένδεκα νεκρούς, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ωστόσο ήταν επίσης δαπανηρός με την απώλεια εννέα ζωών. Ένα μνημείο κατασκευάστηκε το 1920 για τους πεσόντες στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα ονόματα είναι τα εξής: Νικολά Γκέτμαν (1883–1914), Ζακ Σβαρτς (1882–1914), Ζαν Λαν (1884–1915), Ζοζέφ Μπέκερ (1889–1915), Ζακ Μέγκελ (1894–1915), Ζανίκ (1888) –1916), Ζαν Α.Ντ. Λαν (1879–1916), Γκιγιόμ Πουνγκ (1896–1916), Νικολά Σέφερ (1888–1918), Ωγκύστ Γκέτμαν (1883–1918) και Ζοζέφ Ματύ (1893–1918). Λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλα ονόματα προστέθηκαν στο μνημείο των πεσόντων και ήταν οι Σαρλ Ενέρ (1922-1943), Νικολά Ζεγιέρ (1924-1943), Μαρσέλ Ζουκ (1919-1944), Εντουάρ Μυλέ (1915-1944), Πιερ Κυμπλέ. (1915–1944), και ο Γκαστόν Μάους (1923–1945) όλοι στρατιώτες και δύο πολίτες : ο Ζακ Μάους (1880–1940) και ο Αντρ Σουκ (1939–1945) αφού έπαιξαν με τα πυρομαχικά.
Κριστίνα Χοϊνόφσκα-Λισκιέβιτς
Η Κριστίνα Χοϊνόφσκα-Λισκιέβιτς (πολωνικά: Krystyna Chojnowska-Liskiewicz) (15 Ιουλίου 1936, Βαρσοβία - 12 Ιουνίου 2021, Γκντανσκ) ήταν Πολωνή ναυπηγική μηχανικός, ναυτικός και εξερευνήτρια, καθώς και η πρώτη γυναίκα που έπλευσε μόνη της τον περίπλου της γης, επαναλαμβάνοντας το επίτευγμα του Τζόσουα Σλόκαμ. Έπλευσε από τις Καναρίες Νήσους στις 28 Μαρτίου 1976 και επέστρεψε εκεί στις 21 Απριλίου 1978, ολοκληρώνοντας ένα περίπλου 31.166 ναυτικών μιλίων (57.719 χλμ) σε 401 ημέρες.
Το σκάφος
Η Κριστίνα Χοϊνόφσκα-Λισκιέβιτς πραγματοποίησε το ταξίδι της από ανατολικά προς τα δυτικά με το Mazurek (Μαζούρεκ), ένα μονοκάταρτο Conrad 32 που κατασκευάστηκε στην Πολωνία. Το Mazurek είχει μήκος 9,51 μέτρα (31,2 πόδια), με δοκό 2,70 μέτρα (8,86 πόδια) και μια περιοχή ιστίου 35 τετραγωνικών μέτρων (376.7 ft²). Ο επικεφαλής της ομάδας κατασκευής του Mazurek ήταν ο σύζυγος της Χοϊνόφσκα-Λισκιέβιτς.
Το ταξίδι
Ξεκίνησε από τις Καναρίες Νήσους στις 28 Φεβρουαρίου 1976, διασχίζοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό προς τα Μπαρμπάντος. Στη συνέχεια έπλευσε μέσω της Καραϊβικής Θάλασσας στη Διώρυγα του Παναμά και ως εκ τούτου στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Μετά τη διέλευση του Ειρηνικού, η Χοϊνόφσκα-Λισκιέβιτς έπλευσε μέσω Ταϊτής και Φίτζι στην Αυστραλία και στη συνέχεια δυτικά απέναντι από τον Ινδικό Ωκεανό μέσω του Μαυρίκιου. Αφού πέρασε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, έπλευσε βόρεια και διέσχισε την εξερχόμενη διαδρομή της στις 20 Μαρτίου 1978, σε γεωγραφικό πλάτος 16° 08,5' βόρεια και γεωγραφικό μήκος 35° 50' δυτικά.
Η Χοϊνόφσκα-Λισκιέβιτς ολοκλήρωσε το ταξίδι της όταν μπήκε στο λιμάνι του Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια στις 21 Απριλίου 1978, έχοντας πλεύσει 31.166 ναυτικά μίλια (57.719 χλμ) σε 401 ημέρες. Στις 18 Ιουνίου 1978, επέστρεψε στην Πολωνία, όπου εξακολουθεί να θεωρείται ως εθνική ηρωίδα.
Άλλοι διεκδικητές για τον τίτλο
Ολοκληρώνοντας το ταξίδι της, η Χοϊνόφσκα-Λισκιέβιτς κέρδισε μόλις για λίγο τη Ναόμι Τζέιμς, η οποία ολοκλήρωσε το δικό της σόλο περίπλου στις 8 Ιουνίου 1978. Ωστόσο, το ταξίδι της Τζέιμς είναι αξιοσημείωτο από μόνο του, καθώς ολοκλήρωσε μια γρήγορη (αν και όχι ασταμάτητη) περιήγηση σε 272 ημέρες, βελτιώνοντας έτσι το σόλο ρεκόρ ιστιοπλοΐας του Σερ Φράνσις Τσίτσεστερ κατά δύο ημέρες. Έγινε επίσης η πρώτη γυναίκα που έπλευσε μόνη της τη διαδρομή κλίπερ, προς τα ανατολικά και νότια από τα τρία σπουδαία ακρωτήρια, ξεκινώντας και τερματίζοντας στο Κανάλι της Μάγχης (μια απαίτηση για ρεκόρ ταχύτητας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές γυναίκες Κατηγορία:Πολωνοί ναυτικοί Κατηγορία:Ναυτικοί σόλο περίπλου της γης
Νέα Αδριανή Μεσσηνίας
Η Νέα Αδριανή είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 9 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Η Νέα Αδριανή ανήκει στην Κοινότητα Αδριανής και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας, με έδρα τη Λογγά. Σαν οικισμός, αναγνωρίσθηκε στις 09-05-2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.849406" longitude="21.827087" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Πύργος Μέττερνιχ
Ο Πύργος Μέττερνιχ (γερμ. Burg Metternich) είναι μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται χτισμένο επάνω από την κοιλάδα του ποταμού Μοζέλα στο Μπάιλσταϊν στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Πύργοι
Τσιταγκονιανή γλώσσα
Τα Τσιταγκονιανά ή Βεγγαλικά της Τσιταγκόνγκ, επίσης γνωστή ως Τσατγκάγια (চাঁটগাঁইয়া) είναι μια ινδοάρια γλώσσα που ομιλείται από τους κάτοικους της Τσιταγκόνγκ στο Μπαγκλαντές και σε μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής χώρας. Είναι στενά συνδεδεμένη με τα Βεγγαλικά και συχνά θεωρείται ως μια μη τυποποιημένη διάλεκτος των Βεγγαλικών, αλλά οι δύο δεν είναι αμοιβαία κατανοητές. Εκτιμάται (2009) ότι τα Τσιταγκονιανά έχουν 13-16 εκατομμύρια ομιλητές, κυρίως στο Μπαγκλαντές.
Ταξινόμηση
Τα Τσιταγκονιανά είναι μέλος του Βεγγαλο-Ασσαμικού υποπαραρτήματος της Ανατολικής ομάδας των Ινδοάριων γλωσσών, μιας εκ των οικογενειών γλωσσών της ευρύτερης ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Οι αδελφές γλώσσες της περιλαμβάνουν τα Σιλέτι, τα Ροχίνγκια, τα Τσάκμα, τα Ασαμέζικα και τα Βεγγαλικά. Όπως και άλλες Βεγγαλο-Ασσαμικές γλώσσες, προέρχεται από μια Ανατολική Μέση Ινδοάρια από την Παλιά Ινδοάρια και τελικά από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ινδοάριες γλώσσες
Περικλής Σούτσος
Ο Περικλής Σούτσος (1829-1896) ήταν ιατρός και καθηγητής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
Βίος
Ο Περικλής Σούτσος γεννήθηκε το 1829 ή στην Οδησσό ή στην Κωνσταντινούπολη, όπως δήλωσε ο ίδιος στην ανάκριση κατά τη δίκη του Ιωάννη Μακρυγιάννη. Σπόυδασε στην Ιατρική στο Οθωνικό Πανεπιστήμιο και στο εξωτερικό. Δεν έχουμε αρκετές πληροφορίες σχετικά με τις σπουδές του. Υποστήριξε τον Μανούση. Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Διετέλεσε καθηγητής στρατιωτικής Υγιεινής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Από το 1866 έως το 1895 ήταν διευθυντής της Στρατιωτικής Υγειονομικής Υπηρεσίας. Ίδρυσε το φαρμακείο της Φρουράς Αθηνών και στο στρατιωτικό Δαμαλιδοκομείο. Ίδρυσε σώμα νοσοκόμων καιτραυματιοφορέων και έγραψε εγχειρίδιο για την εκπαίδευσή τους. Πέθανε στην Αθήνα με το βαθμό του γενικού αρχιάτρου εν ενεργεία.
Πηγές
Περικλης Σουτσος
Νόμος του τετραγώνου-κύβου
Ο νόμος του τετραγώνου-κύβου είναι ένα θεώρημα των μαθηματικών, το οποίο βρίσκει εφαρμογές σε πολλά επιστημονικά πεδία, όπως η μηχανική και η βιομηχανική, και περιγράφει τη σχέση μεταξύ του εμβαδού και του όγκου καθώς το σχήμα αλλάζει μέγεθος. Διατυπώθηκε πρώτη φορά το 1638 από τον Γαλιλαίο στο έργο του «Δύο Νέες Επιστήμες».
Το θεώρημα αυτό μας λέει ότι καθώς το σώμα μεγαλώνει σε μέγεθος, ο όγκος του μεγαλώνει πιο γρήγορα από το εμβαδόν της επιφάνειάς του.
Ορισμός
Το θεώρημα διατυπώνεται ως εξής:
«Όταν ένα σώμα υφίσταται αναλογική αύξηση του μεγέθους του, το νέο εμβαδόν της επιφάνειάς του είναι ανάλογο του τετραγώνου του συντελεστή αναλογίας και ο νέος όγκος του είναι ανάλογος με τον κύβο του συντελεστή αναλογίας»
Στη γλώσσα των μαθηματικών αυτό εκφράζεται:
και
όπου c ο συντελεστής αναλογίας για τον οποίο ισχύει ότι
A_1 το εμβαδόν επιφάνειας του αρχικού σώματος
A_2 το εμβαδόν επιφάνειας του νέου σώματος
V_1 ο όγκος του αρχικού σώματος
V_2 ο όγκος του νέου σώματος
Πύργος Βίντερσμπεργκ
Ο Πύργος Βίντερσμπεργκ (γερμ. Burg Wiedersberg) είναι κάστρο στην κορυφή του βουνού Χάαγκμπεργκ (γερμ. Haagberg) στο κρατίδιο της Σαξωνίας στη Γερμανία.
Νόμος του τετραγώνου-κύβου
Ορισμός
\ell_1 το αρχικό μήκος κάποιας διάστασης του σώματος
Πύργος Βίντερσμπεργκ
Κτίστηκε περί το 1200 ως ακρόπολη προς υπεράσπιση της εμπορικής οδού Πλάουεν-Χοφ. Μνημονεύεται γραπτώς το 1267, ενώ το 1357 περιήλθε στην ιδιοκτησία της οικογένειας των Βεττίν. Ο πύργος διευρύνθηκε τον 14ο αιώνα, και εγκαταλείφθηκε δύο αιώνες αργότερα, για να χρησιμοποιηθεί ξανά τον 16ο αιώνα ως πανδοχείο. Εγκαταλείφθηκε ξανά και ερημώθηκε. Σήμερα σώζονται μόνο ο πύργος και το τείχος του.
Νόμος του τετραγώνου-κύβου
Ορισμός
\ell_2 το νέο μήκος της αντίστοιχης διάστασης
Πύργος Βίντερσμπεργκ
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Σαξονία Βιντερσμπεργκ
Νόμος του τετραγώνου-κύβου
Ορισμός
Για παράδειγμα, ένας κύβος με ακμή 1 cm έχει εμβαδόν επιφάνειας 6 cm2 και όγκο 1 cm3. Αν όλες οι διαστάσεις του κύβου πολλαπλασιαστούν επί 2, το νέο εμβαδόν της επιφάνειάς του θα είναι 24 cm2 και νέος όγκος του θα είναι 8 cm3.
Το θεώρημα αυτό γενικεύεται για κάθε στερεό σώμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όγκος Κατηγορία:Εμβαδόν
Γλώσσα Ουρούμ
Η Ουρούμ (ISO 639-3: uum, Ethnologue: uum, Glottolog: urum1249) είναι τουρκική γλώσσα η οποία ομιλείται από τους Ουρούμ, τμήμα τουρκόφωνων Ελλήνων του Καυκάσου σε χωριά της Γεωργίας της επαρχίας Τριαλέτι Τσάλκα οποίοι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι στο θρήσκευμα, καθώς και στην νοτιοανατολική Ουκρανία από μερίδα Ελλήνων της Ουκρανίας στην περιοχή ανάμεσα στην Μαριούπολη και το Ντονέτσκ. Κατά το πέρασμα του χρόνου η γλώσσα έχει εξασθενίσει έναντι των άλλων τοπικών γλωσσών, ωστόσο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από συνολικά περίπου 190.000 φυσικούς ομιλητές. Η γλώσσα συχνά ταξινομείται ως διάλεκτος της κριμαϊκής ταταρικής γλώσσας, και απειλείται με εξαφάνιση.
Παλαιότερα γραφόταν με το ελληνικό αλφάβητο, και κατόπιν με το κυριλλικό καθώς και το λατινικό -ως λατινική γραφή της τουρκικής-. Υπάρχουν ελάχιστες δημοσιεύσεις στην γλώσσα αυτή, όπως ένα πολύ μικρό λεξικό, και μια σύντομη περιγραφή της γλώσσας. Για την Ουρούμ του Καυκάσου, υπάρχει σε εξέλιξη εγχείρημα στοιχειοθέτησης της γλώσσας βάσει του οποίου έχει συνταχθεί λεξικό, κάποιοι γραμματικοί κανόνες για τον σχηματισμό προτάσεων, μαζί με αντίστοιχο σώμα κειμένων.
Ιστορία
Αν και η παρουσία των Ελλήνων στα παράλια χρονολογείται από πάρα πολύ παλιά, σε ότι αφορά αυτούς στην ενδοχώρα της Γεωργίας η παρουσία τους χρονολογείται από τα τέλη του 18ου αιώνα, όπου το πρώτο κύμα μετανάστευσης εκεί έγινε κατά την περίοδο του Γεωργιανού βασιλιά Ηράκλειου Β´ το 1763, και κατόπιν ένα δεύτερο κύμα με την έναρξη της ελληνικής επανάστασης στον κυρίως ελλαδικό χώρο και Βαλκάνια. Οι πληθυσμοί αυτοί εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή Τριαλέτι της Γεωργίας, και ιδίως την πόλη Τσάλκα την οποία ίδρυσαν. Στον 20ό αιώνα μετά την μικρασιατική εκστρατεία / τουρκικό πόλεμο της ανεξαρτησίας και την γενοκτονία των Ποντίων εκτός από την Ελλάδα πολλοί ήταν αυτοί που κατέφυγαν στην σοβιετική Γεωργία της ΕΣΣΔ, ειδικά στην περιοχή της Αμπχαζίας, και σε άλλες περιοχές της ΕΣΣΔ. Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991 και τον πόλεμο στην Αμπχαζία σύντομα έπειτα, αρκετοί κατέφυγαν στην Ελλάδα. Πολλοί από αυτούς παρότι δεν γνώριζαν την ελληνική γλώσσα δήλωναν Έλληνες. Ωστόσο στις απογραφές τόσο της Γεωργίας όσο και της Ουκρανίας δεν διευκρινίζεται πόσοι από τους ελληνικούς πληθυσμούς είναι τουρκόφωνοι.
Πολλοί από τους ομιλητές της Ουρούμ εκτός από τουρκόφωνοι είναι και ρωσόφωνοι και χρησιμοποιούν πολλές λέξεις ρωσικής προέλευσης -ιδιαίτερα αυτές που αφορούν νεότερες και πιο σύγχρονες έννοιες-. Για τις θρησκευτικές τους ανάγκες καλύπτονται από την ελληνική (οικουμενικό πατριαρχείο), γεωργιανή (αυτοκέφαλη), και ρωσική ορθόδοξη εκκλησία (συμπεριλαμβάνεται η ουκρανική, πατριαρχείο Μόσχας).
Στην Ουκρανία οι πληθυσμοί αυτοί είναι συγκεντρωμένοι στην ευρύτερη περιοχή του Ντονέτσκ σε περίπου 30 χωριά, και ιδιαίτερα στην Μαριούπολη, ενώ στην Γεωργία στην επαρχία Τριαλέτι και ειδικά στην πόλη Τσάλκα και τις γύρω περιοχές όπως Μπεστασένι και Γκούνια-καλά.
Φωνολογία
Το αρχικό φωνήεν στην Ουρούμ είναι προσθετικό. Οι τουρκικές γλώσσες αρχικά δεν διέθεταν το στο ξεκίνημα της λέξης και το απέκτησαν μέσω γλωσσικών δανείων από άλλες γλώσσες.
Σύμφωνα
τα /θ, ð/ εμφανίζονται μονάχα σε λέξεις που προέρχονται από την ελληνική γλώσσα, ενώ το /t͡s/ σε λέξεις με προέλευση άλλες γλώσσες.
Σύστημα γραφής
Υπάρχουν κάποια χειρόγραφα στην Ουρούμ τα οποία είναι γραμμένα με ελληνικούς χαρακτήρες. Κατά την περίοδο μεταξύ 1927 με 1937, γραφόταν με λατινικούς χαρακτήρες βάσει του νέου τουρκικού αλφαβήτου, διδασκόταν στα σχολεία της περιοχής και υπήρξε τουλάχιστον ένα σχολικό εγχειρίδιο το οποίο εκτυπώθηκε. Το 1937 η χρήση τους σταμάτησε στην γραπτή μορφή.
Αλφάβητο στα κυριλλικά:
Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ
Η Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ (Constanza de Castilla, Ιούλιος 1354 - 24 Μαρτίου 1394) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, διεκδικητής του θρόνου της Καστίλης μετά τον θάνατο του πατέρα της, ήταν κόρη του βασιλιά της Καστίλης Πέτρου του Σκληρού και της ερωμένης του Μαρίας δε Παδίγια. Ο πατέρας της είχε παντρευτεί την μητέρα της σε μυστικό γάμο, αλλά αναγκάστηκε σύντομα να την χωρίσει, την κράτησε όμως ως ερωμένη. Η Κωνσταντία παντρεύτηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1371 στο Ροκφόρ τον Άγγλο Πλανταγενέτη πρίγκιπα Ιωάννη της Γάνδης -τρίτο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ- μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Λευκής του Λάνκαστερ (1368). Η νεότερη αδελφή της Κωνσταντίας, ινφάντα Ισαβέλλα παντρεύτηκε ταυτόχρονα τον Εδμόνδο του Λάνγκλεϊ, τέταρτο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ.
Γλώσσα Ουρούμ
Σύστημα γραφής
Σε εγχειρίδιο του 2008 που εκδόθηκε στο Κίεβο προτάθηκε το παρακάτω αλφάβητο:
Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ
Βασίλισσα της Καστίλης χωρίς στέμμα
Στις 9 Φεβρουαρίου 1372 η Κωνσταντία έκανε τελετουργική είσοδο στο Λονδίνο ως βασίλισσα της Καστίλης υπό την συνοδεία του μεγαλύτερου κουνιάδου της Εδουάρδου του μαύρου πρίγκιπα μαζί με πλήθος από Άγγλους και Καστιλιανούς υποστηρικτές της. Τα πλήθη περικύκλωσαν τα ανάκτορα της Σαβοΐας για να δουν την τελετή στην οποία ο Ιωάννης της Γάνδης πρόσφερε το στέμμα στην σύζυγο του, ο Ιωάννης είχε ανακηρυχτεί βασιλιάς της Καστίλης στις 29 Ιανουαρίου 1372. Το στέμμα της Καστίλης ήταν η μεγάλη ευκαιρία για τον Ιωάννη της Γάνδης να διεκδικήσει ένα στέμμα για τους δικούς του απογόνους αφού στο στέμμα της Αγγλίας προτεραιότητα είχαν οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί του Εδουάρδος του Γούντστοκ και Λάιονελ της Αμβέρσας. Οι Άγγλοι ευγενείς αποκαλούσαν τον σύζυγος της Ιωάννη "Ο Ισπανός κύριος μου" ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ να γίνει επίσημα βασιλιάς στην Καστίλη. Οι διαφορές που είχε με την νόμιμη δυναστεία της Καστίλης γεφυρώθηκαν τελικά με τον γάμο της κόρης τους και μοναδικού τους παιδιού Αικατερίνης του Λάνκαστερ με τον Ερρίκο Γ΄ της Καστίλης.
Γλώσσα Ουρούμ
Λεξικά και σώματα κειμένων
Κατηγορία:Τουρκικές γλώσσες Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Γλώσσες της Ουκρανίας Κατηγορία:Γλώσσες του Καυκάσου Κατηγορία:Γλώσσες της Γεωργίας Κατηγορία:Γλώσσες απειλούμενες με εξαφάνιση
Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ
Βασίλισσα της Καστίλης χωρίς στέμμα
Η Κωνσταντία πέθανε στο κάστρο του Λέστερ και τάφηκε στην εκκλησία της Πεντηκοστής στο Λέστερ. . Το ζευγάρι απέκτησε άλλον έναν γιο τον Ιωάννη Πλανταγενέτη (1374) που πέθανε σε ηλικία ενός έτους.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης
Αλέισκ
Το Αλέισκ (ρωσ. Але́йск) είναι μικρή πόλη της ασιατικής Ρωσίας, στο Κράι Αλτάι. Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Αλέι (παραπόταμου του Ομπ), από όπου και το όνομά του. Απέχει 120 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπαρναούλ. Ο πληθυσμός του ήταν 29.510 κάτοικοι το 2010.
Στο πλαίσιο των διοικητικών υποδιαιρέσεων της Ρωσίας, το Αλέισκ είναι το διοικητικό κέντρο του ραγιόν (περιοχής) Αλέισκι, παρά το ότι δεν αποτελεί τμήμα του, αλλά ως δήμος είναι το ξεχωριστό «Αστικό Οκρούγκ του Αλέισκ».
Η πόλη έχει σιδηροδρομική σύνδεση και κατά τη σοβιετική εποχή διέθετε εργοστάσια ζάχαρης, επισκευής αυτοκινήτων και αλευρόμυλους. Υπάρχει ακόμη η ομώνυμη αεροπορική βάση και μονάδα των «Στρατηγικών Δυνάμεων Πυραύλων» των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.
Παραπομπές
Αλεισ
Πίνη Αιτωλοακαρνανίας
Η Πίνη, είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 220 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα δυτικά του Εύηνου ποταμού και κοντά στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Λουτρών Στάχτης - Σίμου. Απέχει 40,5 χλμ. Α.-ΝΑ. το Αγρίνιο, 32,5 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο και 10,5 χλμ. ΝΑ. από το Θέρμο. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 οπότε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αβαρίκου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αβαρίκο αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Αβαρίκου που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Αγριόγατος του Παντανάλ
Ο Αγριόγατος του Παντανάλ (Leopardus braccatus) είναι ένα μικρό αιλουροειδές της τροπικής Νότιας Αμερικής. Πήρε το όνομά του από τους υγροτόπους του Παντανάλ, στην κεντρική Νότια Αμερική, αλλά απαντά κυρίως σε χορτολιβαδικές εκτάσεις, θαμνώδεις εκτάσεις, σαβάνες και φυλλοβόλα δάση. Παραδοσιακά αντιμετωπίζονται ως υποείδος του μεγαλύτερου Κολοκόλο (Leopardus colocolo), αλλά χωρίστηκε κατά κύριο λόγο με βάση τις διαφορές στο τρίχωμα χρώμα / σχέδιο και κρανιακές μετρήσεις. Ο διαχωρισμός αυτός δεν υποστηρίζεται από τη γενετική έρευνα, με αποτέλεσμα ορισμένες αρχές να υποστηρίζουν ότι είναι ένα υποείδος του κολοκόλο, αν και άλλοι τη θεωρούν ως «πιθανό διακριτό είδος», και η ισχύς της γενετικής έρευνας έχει αμφισβητηθεί.
Περιγραφή
Οι Αγριόγατοι του Παντανάλ, είναι μικρά αιλουροειδή, περίπου στο μέγεθος μιας κατοικίδιας γάτας. Έχουν κιτρινωπή ή καφέ γούνα με σκούρες - καφέ κηλίδες στα πλευρά, έναν υπόλευκο λαιμό, δύο σκούρες γραμμές σε κάθε μάγουλο, μαύρες ρίγες στα πόδια και στο στήθος και μια μαύρη άκρη στην ουρά τους. Τα αυτιά, είναι μυτερά και μεγάλα και έχουν σκούρο γκρι χρώμα. Έχουν, επίσης, παρατηρηθεί άτομα με μελανισμό στη Βραζιλία.
Τα δύο υποείδη, προσδιορίζονται με βάση τη γούνα τους. Το υποείδος L. b. braccatus, έχει σχεδόν σκούρα γούνα, με αχνά καφέ σημάδια, μαύρη άκρη στην ουρά και ολόμαυρα πόδια. Το υποείδος L. b. munoai, έχει πιο ανοιχτή και κιτρινωπή ουρά, με καφέ σημάδια.Τα πόδια του, είναι μαύρα μόνο στα πέλματα και η ουρά του, έχει στενούς, μαύρους δακτυλίους.
Η γούνα του Αγριόγατου του Παντανάλ, είναι μεγαλύτερη και πιο πυκνή από όλα τα συγγενικά της είδη. Τα νύχια της είναι μακριά και καμπυλωτά.
Κατανομή και οικότοποι
Οι Αγριόγατοι του Παντανάλ, ζούνε σε υψόμετρα έως και τα 2000 μέτρα στην ανατολική - κεντρική Βραζιλία, στην Ουρουγουάη, αλλά και σε γειτονικές περιοχές (Βολιβία, Παραγουάη, Αργεντινή). Σε αυτή την περιοχή, κατοικούν σε ανοιχτά λιβάδια και πυκνά δάση, αλλά και σε υγροτόπους, όπως μαρτυράει και το όνομά της (π.χ. Παντανάλ) της Βραζιλίας, της Βολιβίας και της Παραγουάης. Επίσης, έχουν αναφερθεί και σε γεωργικές εκτάσεις.
Συμπεριφορά και διατροφή
thumb|right|200px|Ο χάρτης κατανομής του Αγριόγατου του Παντανάλ
Οι Αγριόγατοι του Παντανάλ, δραστηριοποιούνται κυρίως την μέρα και είναι μοναχικά ζώα. Ο χώρος του, κυμαίνεται μεταξύ 3 και 37 τετραγωνικών χλμ. Είναι σαρκοφάγα ζώα και τρέφονται με μικρά θηλαστικά, όπως τρωκτικά, πουλιά του εδάφους, μικρές σαύρες και φίδια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, πιστεύεται ότι η συμπεριφορά τους, είναι παρόμοια με αυτή του Κολοκόλο (Leopardus colocolo). Πολλές φορές, οι Αγριόγατες του Παντανάλ, διασταυρώνονται και με άλλα αιλουροειδή, δημιουργώντας έτσι υβρίδια.
Υποείδη
Ο Αγριόγατος του Παντανάλ, έχει δύο υποείδη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Σολαρπάνκ
μικρογραφία|Μια Σολαρπάνκ σημαία Το Σολαρπάνκ (αγγλικά: Solarpunk) η Ηλιοπάνκ είναι ένα λογοτεχνικό είδος και ένα κίνημα τέχνης που οραματίζεται πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον εάν η ανθρωπότητα κατάφερνε να λύσει μεγάλες σύγχρονες προκλήσεις με έμφαση στη βιωσιμότητα, τον ανθρώπινο αντίκτυπο στο περιβάλλον, την κλιματική αλλαγή και τη ρύπανση. Είναι ένα υποείδος επιστημονικής φαντασίας, ευθυγραμμισμένο με παράγωγα του κυβερνοπάνκ και μπορεί να δανειστεί στοιχεία από ουτοπικά και φανταστικά είδη. μικρογραφία|One Central Park στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας ως παράδειγμα της αρχιτεκτονικής σολαρπάνκ Σε αντίθεση με τη χρήση μιας σκοτεινής αισθητικής από το Κυβερνοπάνκ με χαρακτήρες περιθωριοποιημένους ή υπαγόμενους από την τεχνολογία σε περιβάλλοντα που απεικονίζουν τεχνητά και κυρίαρχα δομημένα περιβάλλοντα, το σολαρπάνκ χρησιμοποιεί ρυθμίσεις όπου η τεχνολογία επιτρέπει στην ανθρωπότητα να συνυπάρχει βιώσιμα με το περιβάλλον της παράλληλα με την αισθητική επηρεασμένη από το Αρ Νουβό που μεταδίδει συναισθήματα, καθαριότητα, αφθονία και ισότητα. Παρόλο που το σολαρπάνκ ασχολείται με την τεχνολογία, αγκαλιάζει επίσης τρόπους βιώσιμης ζωής χαμηλής τεχνολογίας, όπως η κηπουρική, η αεικαλλιέργεια, η θετική ψυχολογία και η ηθική του do-it-yourself. Τα θέματα του μπορεί να αντανακλούν την περιβαλλοντική φιλοσοφία όπως ο φωτεινός περιβαλλοντισμός, η βαθιά οικολογία και ο οικομοντερνισμός, καθώς και οι πανκ ιδεολογίες όπως ο αναρχισμός, ο αντικαταναλωτισμός, ο αντι-αυταρχισμός και τα πολιτικά δικαιώματα. μικρογραφία|Περιοχή του πάρκου Gardens by the Bay στη Σιγκαπούρη Ως κίνημα τέχνης, το σολαρπάνκ εμφανίστηκε τη δεκαετία του 2010 ως αντίδραση στην επικράτηση των μετα-αποκαλυπτικών και δυστοπικών μέσων, παράλληλα με την αυξημένη ευαισθητοποίηση για τις κοινωνικές αδικίες, τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και την άρρηκτη οικονομική ανισότητα. Το Σολαρπάνκ εμφανίστηκε καθώς οι καλλιτέχνες και οι οπαδοί τους αναζήτησαν εναλλακτικές λύσεις για τα επακόλουθα δυστοπικά μέλλοντα που ήταν ρεαλιστικά και δεν βασίζονταν στη μυστηριώδη τεχνολογία του μαύρου κουτιού. Το είδος προσδιορίστηκε καλύτερα μέσω διαδικτυακών κοινοτήτων που μοιράζονταν περιεχόμενο και συζητήσεις σε πλατφόρμες μέσων και αποκλειστικούς ιστότοπους. Το Σολαρπάνκ έχει εφαρμοστεί σε πολλά μέσα όπως η λογοτεχνία, οι καλές τέχνες, η αρχιτεκτονική, η μόδα, η μουσική, τα τατουάζ και τα βιντεοπαιχνίδια. Στη λογοτεχνία, πολλά μυθιστορήματα που είχαν δημοσιευτεί στο παρελθόν έχουν αναγνωριστεί ως σολαρπάνκ, όπως το The Dispossessed της Ούρσουλα Λε Γκoυίν, η Οικοτοπία του Έρνεστ Κάλενμπαχ και πολλά έργα του Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον. Τα πρώτα έργα που γράφτηκαν σκόπιμα στο είδος του σολαρπάνκ ήταν διηγήματα που συγκεντρώθηκαν σε ανθολογίες και αργότερα σε νουβέλες και μυθιστορήματα, όπως το A Psalm for the Wild-Built της Μπέκι Τσέιμπερς.
Υπόβαθρο
Ο όρος σολαρπάνκ επινοήθηκε το 2008 σε μια ανάρτηση ιστολογίου με τίτλο "From Steampunk to Solarpunk" στην οποία ο ανώνυμος συγγραφέας, με έμπνευση το MS Beluga Skysails, συλλαμβάνει ένα νέο υποείδος φαντασίας με το επίκεντρο του ατμοπάνκ σε συγκεκριμένες τεχνολογίες. αλλά με γνώμονα την πρακτικότητα και τη σύγχρονη οικονομία. Σε παρόμοιο τρόπο, το 2009, ο λογοτεχνικός δημοσιογράφος Matt Staggs δημοσίευσε ένα "GreenPunk Manifesto" στο blog του περιγράφοντας το όραμά του για ένα τεχνοφιλικό είδος που επικεντρώνεται στις τεχνολογίες του knowable, do it yourself και με έμφαση στη θετική οικολογική και κοινωνική αλλαγή. Αφού η εικαστικός Ολίβια Λουίζ δημοσίευσε το concept art στο Tumblr για μια σολαρπάνκ αισθητική, ο ερευνητής Adam Flynn συνέβαλε, το 2014, στο φόρουμ επιστημονικής φαντασίας Project Hieroglyph με περαιτέρω ορισμό του αναδυόμενου είδους. Με βάση τις σημειώσεις και τις συνεισφορές του Flynn στον ιστότοπο solarpunks.net, το 2019 δημοσιεύτηκε ένα μανιφέστο του Σολαρπάνκ που περιγράφει το σολαρπάνκ ως «ένα κίνημα υποθετικής φαντασίας, τέχνης, μόδας και ακτιβισμού που επιδιώκει να απαντήσει και να ενσαρκώσει το ερώτημα «πως ενας βιώσιμος πολιτισμός μοιάζει, και πώς μπορούμε να φτάσουμε εκεί;»
Θέματα και φιλοσοφία
αριστερά|μικρογραφία|Παραλλαγη της σημαιας του σολαρπάνκ Το κεντρικό θέμα σε όλο το σολαρπάνκ είναι η ενσωμάτωση προηγμένων τεχνολογιών στην κοινωνία με τρόπο που βελτιώνει την κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το κυβερνοπάνκ που απεικονίζει εξαιρετικά προηγμένες τεχνολογίες που έχουν μικρή επιρροή ή με άλλο τρόπο επιδεινώνουν τα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα. Ενώ το κυβερνοπάνκ οραματίζεται την ανθρωπότητα να αποξενώνεται περισσότερο από το φυσικό της περιβάλλον και να εντάσσεται στην τεχνολογία, το σολαρπάνκ οραματίζεται περιβάλλοντα όπου η τεχνολογία επιτρέπει στην ανθρωπότητα να συνυπάρχει καλύτερα με τον εαυτό της και το περιβάλλον της. Διαφορετικές ιστορίες και οράματα μπορεί να αντανακλούν ερωτήματα της περιβαλλοντικής φιλοσοφίας ή πιθανώς να επικαλούνται την επιδίωξη τεχνολογικών λύσεων από τον οικομοντερνισμό, τις ολιστικές απόψεις της βαθιάς οικολογίας ή τη σύγκλιση της τεχνολογικής και κοινωνικής αλλαγής του φωτεινού περιβαλλοντισμού με την υιοθέτηση της βιώσιμης ανάπτυξης.
Ακόμη και ιστορίες που διαδραματίζονται στο απώτερο μέλλον ή κόσμοι φαντασίας απεικονίζουν κοινωνικές αποτυχίες αναγνωρίσιμες στο σύγχρονο κοινό. Αυτές οι αποτυχίες μπορεί να περιλαμβάνουν καταπιεστικές ανισορροπίες πλούτου ή δύναμης, υποβάθμιση του φυσικού οικοτόπου ή διεργασιών και επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Ενδέχεται να υπάρχουν ενδείξεις αδικιών, όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός και ο περιβαλλοντικός ρατσισμός. Οι καταστροφικές συνέπειες δεν αποτρέπονται απαραίτητα, αλλά το σολαρπάνκ τείνει να παρουσιάζει μια αντι-δυστοπική προοπτική. Οι κόσμοι τους δεν είναι απαραίτητα ουτοπικοί, αλλά μάλλον το σολαρπάνκ επιδιώκει να παρουσιάσει μια εναλλακτική σε ένα απαισιόδοξο, συνεπακόλουθο δυστοπικό αποτέλεσμα. Για να επιτευχθεί αυτό, συχνά υπάρχουν θέματα της ηθικής του do it yourself, της ευχάριστης διατήρησης, της αυτοβιωσιμότητας, της κοινωνικής ένταξης και της θετικής ψυχολογίας. Αυτή η προοπτική ενσωματώνει επίσης πιο στενά τα ιδανικά των πανκ ιδεολογιών, όπως ο αντικαταναλωτισμός, η ισότητα και η αποκέντρωση, από το κυβερνοπάνκ που συνήθως περιλαμβάνει πρωταγωνιστές με πανκ πεποιθήσεις αλλά σε περιβάλλοντα που χρησιμοποιούνται περισσότερο ως προειδοποίηση για ένα πιθανό μέλλον.
Το Σολαρπάνκ μοιάζει περισσότερο με το ατμοπάνκ παρά με το κυβερνοπάνκ. Τόσο το ατμοπάνκ όσο και το σολαρπάνκ φαντάζονται νέους κόσμους αλλά με διαφορετικές πρωτογενείς πηγές ενέργειας, ατμομηχανές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αν και, ενώ το ατμοπάνκ εστιάζει περισσότερο στην ιστορία και χρησιμοποιεί την αισθητική της βικτωριανής εποχής, το σολαρπάνκ χρησιμοποιεί περισσότερο το στυλ Αρ Νουβό και κοιτάζει στο μέλλον. Το Σολαρπάνκ μοιράζεται επίσης ορισμένα στοιχεία με τον ρετροφουτουρισμό και τον αφροφουτουρισμό. Η οπισθοφουτουριστική επανεκτίμηση της τεχνολογίας, η επιθυμία της για κατανοητή μηχανική και η απόρριψη της μυστηριώδους τεχνολογίας τύπου μαύρου κουτιού βρίσκονται σε έργα της σολαρπάνκ. Όπως είναι το αντίθετο του Αφροφουτουριστή στη μαζική-πολιτισμική ομοιογένεια, τον υπολογισμό των αδικιών και τη χρήση της αρχιτεκτονικής και της τεχνολογίας για τη διόρθωση ανισορροπιών ισχύος και προβλημάτων προσβασιμότητας.
Ενώ το σολαρπάνκ δεν έχει συγκεκριμένη πολιτική ιδέα, ενστερνίζεται εξ ορισμού την ανάγκη για μια συλλογική κίνηση μακριά από τις ρυπογόνες μορφές ενέργειας. Ασκεί προπαρασκευαστική πολιτική, δημιουργώντας χώρους όπου οι αρχές ενός κινήματος μπορούν να εξερευνηθούν και να επιδειχθούν με την εφαρμογή τους στην πραγματική ζωή. Οι σολαρπάνκηδες εξασκούν το κίνημα με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας και της ζωής σε κοινότητες (όπως οι οικοκοινότητες), την καλλιέργεια του δικού τους φαγητού και μια ηθική DIY να δουλεύεις με ότι είναι διαθέσιμο, συμπεριλαμβανομένης της στοχαστικής εφαρμογής της τεχνολογίας.
Κίνημα τέχνης και αισθητική
Η οπτική ταυτότητα του σολαρπάνκ, όπως εκφράζεται από την Olivia Louise και τους επόμενους καλλιτέχνες, συγκρίνεται με την Αρ Νουβό με τις απεικονίσεις φυτών, τη χρήση αιφνιδιαστικών γραμμών όπως το whiplash και την ενσωμάτωση των εφαρμοσμένων τεχνών στις καλές τέχνες. Το διακοσμητικό κίνημα Arts and Crafts, μια επιρροή στην Αρ Νουβό, είναι παρόν και οι δομημένες μορφές του αντικατοπτρίζουν την οργανική αρχιτεκτονική του Φρανκ Λόιντ Ράιτ. Η αισθητική του σολαρπάνκ χρησιμοποιεί συνήθως φυσικά χρώματα, έντονα πράσινα και μπλε, και υπαινιγμούς σε διαφορετικές πολιτιστικές προελεύσεις. Παραδείγματα αυτής της αισθητικής περιλαμβάνουν το Bosco Verticale του Boeri Studio στο Μιλάνο, την απεικόνιση του Wakanda στο Black Panther των Marvel Studios και του Auroa στο Tom Clancy's Ghost Recon Breakpoint, το expansion Cities: Skylines 's Green Cities και μερικές ταινίες του Studio Ghibli, ιδιαίτερα Το κάστρο στον ουρανό και Η Ναυσικά της κοιλάδας των ανέμων. Και πάλι, σε αντίθεση με το κυβερνοπάνκ που απεικονίζεται ως με σκοτεινή, ζοφερή αισθητική που περιβάλλεται από ένα τεχνητό και κυριαρχικό δομημένο περιβάλλον που αντανακλά την αποξένωση και την υποταγή, το σολαρπάνκ είναι φωτεινό, με φως που χρησιμοποιείται συχνά ως μοτίβο και σε εικόνες για να μεταδώσει συναισθήματα καθαρότητας, την αφθονία και την ισότητα, αλλά, επίσης, εναλλακτικά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να συμβολίσει κάτι που "υποθέτει τα πάντα κάτω από αυτό, [ένα] έμβλημα τυραννίας [και] επιτήρησης".
Λογοτεχνία
Τα μυθιστορήματα που είχαν δημοσιευτεί προηγουμένως που ταιριάζουν σε αυτό το νέο είδος περιελάμβαναν το The Dispossessed της Ούρσουλα Λε Γκoυίν (1974), την Οικοτοπία του Έρνεστ Κάλενμπαχ (1975), το Pacific Edge του Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον (1990) και το The Fifth Sacred Thing της Starhawk (1993), κυρίως για τις απεικονίσεις του σύγχρονου κόσμου που μεταβαίνει σε πιο βιώσιμες κοινωνίες. Ωστόσο, οι πρώτες σαφείς καταχωρήσεις που δημοσιεύτηκαν στο είδος ήταν τα διηγήματα στις ανθολογίες Solarpunk: Ecological and Fantastic Stories in a Sustainable World (2012) (που ήταν το τρίτο μέρος της τριλογίας των συλλογών διηγημάτων του εκδότη, πριν από το Vaporpunk και το Dieselpunk), Wings of Renewal: A Solarpunk Dragons Anthology (2015), Sunvault: Stories of Solarpunk and Eco-Speculation (2017) και Glass and Gardens (2018). Το 2018 η συγγραφέας Μπέκι Τσέιμπερς συμφώνησε να γράψει δύο νουβέλες σολαρπάνκ για το Tor Books και δημοσίευσε τους A Psalm for the Wild-Built (2021) και A Prayer for the Crown-Shy (2022).
Αικατερίνη του Λάνκαστερ
Η Αικατερίνη του Λάνκαστερ (Catherine of Lancaster, 31 Μαρτίου 1373 - 2 Ιουνίου 1418) ήταν βασίλισσα της Καστίλης ως σύζυγος του Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης και αντιβασίλισσα της χώρας την εποχή που ο γιος της ήταν ακόμα ανήλικος (1406 - 1418). Η Αικατερίνη ήταν κόρη του Ιωάννη της Γάνδης, 1ου δούκα του Λάνκαστερ και της δεύτερης συζύγου του Κωνσταντίας της Καστίλης, μικρότερη ετεροθαλής αδελφή του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας.
Γάμος με τον διάδοχο Ερρίκο της Καστίλης
Όταν ο βασιλιάς της Πορτογαλίας Ιωάννης ο Μέγας νίκησε τον βασιλιά Ιωάννη Α΄ της Καστίλης στη μάχη του Αλζουμπαρρότα (1385) οι γονείς της Αικατερίνης αποφάσισαν να ταξιδέψουν στην Καστίλη για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους στον θρόνο της Καστίλης λόγω της μητέρας της. Ο Ιωάννης της Γάνδης πραγματοποίησε συμμαχία με τον Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας, σύμφωνα με τους όρους της συμμαχίας η μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη της Γάνδης από τον πρώτο του γάμο Φιλίππη του Λάνκαστερ θα παντρευτεί τον ίδιο τον βασιλιά Ιωάννη. Ο πατέρας της Ιωάννης της Γάνδης κατέλαβε το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, στο Βίγο και την Ποντεβέντρα αλλά αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει ύστερα από ανεπιτυχή επίθεση στη Λεόν (1387). Από τον Απρίλιο ως τον Ιούλιο του 1387 τα στρατεύματα του Ιωάννη της Γάνδης θερίστηκαν από την πείνα, ο ίδιος υπέφερε από έλλειψη χρημάτων γι'αυτό αναγκάστηκε να σπάσει τη συμμαχία του με τον Ιωάννη τον Μέγα και να προχωρήσει σε νέα συμμαχία με τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης. Οι όροι της νέας συνθήκης ήταν να αποκηρύξει ο Ιωάννης της Γάνδης τα δικαιώματα του στον θρόνο της Καστίλης έναντι χρηματικού ποσού και ο γάμος της Αικατερίνης με τον ινφάντη Ερρίκο γιο του Ιωάννη της Καστίλης. Ο γάμος επικυρώθηκε στις 8 Ιουλίου 1388 στο Μπαγιόν, η συνθήκη αυτή είχε σαν επακόλουθο τη λήξη του Ισπανικού τμήματος του Εκατονταετούς Πολέμου.
Βασίλισσα της Καστίλης
Στις 5 Αυγούστου 1388 η Αικατερίνη δήλωσε ότι δέχεται τη συνθήκη, σύμφωνα με την ίδια συνθήκη έπαιρνε σαν προίκα τις πόλεις Σορία, Αλμαθάν, Ατιένθα, Ντέζα και Μολίνα. Ο γάμος της 15χρονης Αικατερίνης με τον μόλις 9 ετών ινφάντη Ερρίκο πραγματοποιήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1388 στον Καθεδρικό ναό της Παλένθια. Ο πεθερός της πέθανε δυο χρόνια αργότερα (1390) αλλά ο σύζυγος της ορκίστηκε επίσημα βασιλιάς μετά την ενηλικίωσή του (1393). Τα μόνα γνωστά γεγονότα που αφορούσαν τον ρόλο της Αικατερίνης ως βασίλισσας ήταν η μεγάλη φροντίδα στην οικογένεια και στα τρία παιδιά και η αφοσίωση της στο Τάγμα των Δομηνικανών. Η Αικατερίνη δέχτηκε την εκκλησιαστική κυριότητα του Αντίπαπα Κλήμη Η΄ και έγινε μόνιμα υποστηρίκτρια του.
Χηρεία
Ο Ερρίκος Γ΄ απεβίωσε (1406), σύμφωνα με την επιθυμία του η χήρα του Αικατερίνη και ο μικρότερος αδελφός του Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας ορίζονταν μαζί συμβασιλείς και κηδεμόνες μέχρι την ενηλικίωση του γιου του Ιωάννη Β΄. Ο Φερδινάνδος προσπάθησε να κρατήσει τις περισσότερες εξουσίες στα χέρια του, αλλά στην πραγματικότητα την κηδεμονία του μικρού Ιωάννη Β΄ κατείχαν δυο ευγενείς: Ο Ντιέγο Λόπεθ ντε Ζούνιγκα και ο Ζουάν Φερνάντεζ ντε Βελάσκο. Η Κατερίνα έβαλε σκοπό να υπερασπιστεί τον εαυτό της με βάση το περίφημο κάστρο Αλκάθαρ της Σεγόβια, επειδή δεν είχε σκοπό να εγκαταλείψει την κηδεμονία του γιου της, ο Φερδινάνδος ήρθε σε συνεννόηση μαζί της και της επέτρεψε να κρατήσει τον γιο της στη συνοδεία της.
Το τέλος
Όταν πέθανε ο Φερδινάνδος (1416) οι εξουσίες της Κατερίνας ελαττώθηκαν επειδή έχασε την υποστήριξη των αντιπάλων του, η ίδια άρρωστη από εγκεφαλικό επεισόδιο δεν μπορούσε να συνεχίσει να διατηρεί περισσότερο την κηδεμονία του γιου της. Η Αικατερίνη περιγράφεται ότι κληρονόμησε τα φυσικά χαρακτηριστικά του πατέρα της, ήταν ασθενική, ψηλή, παχιά με λεπτή επιδερμίδα και φαινόταν σαν άντρας, άλλα χαρακτηριστικά της ήταν η ευσέβεια και η ευγένεια στη συμπεριφορά της. Η Αικατερίνη πέθανε στις 2 Ιουνίου 1418 στο Βαγιαδολίδ από νέο εγκεφαλικό επεισόδιο αφήνοντας την κηδεμονία του 13χρονου Ιωάννη στους αυλικούς της. Τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Τολέδο μαζί με τον σύζυγο της, η σαρκοφάγος στον τάφο της την παριστάνει με μεγάλο πρόσωπο και με τοξοειδές μέτωπο.
Οικογένεια
Με τον γάμο της με τον Ερρίκο Γ΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Οίκος του Λάνκαστερ Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Αστουριών Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Ντάμπο (ταινία, 2019)
Ο Ντάμπο (αγγλικά: Dumbo) είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας και φαντασίας που κυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου του 2019. Η σκηνοθεσία της έγινε από τον Τιμ Μπάρτον και το σενάριό της γράφτηκε από τον Έρεν Κρούγκερ. Βασίζεται στην ιστορία Dumbo, The Flying Elephant της Έλεν Άμπερσον και είναι ελαφρώς εμπνευσμένη από την ομώνυμη ταινία του Γουώλτ Ντίσνεϋ του 1941. Πρωταγωνιστούν οι Κόλιν Φάρελ, Εύα Γκριν, Μάικλ Κίτον, Ντάνι Ντε Βίτο και Άλαν Άρκιν.
Κάστρο του Φέλντεντς
thumb|250px|Άποψη του Κάστρου του Φέλντεντς το 2007. Το Κάστρο του Φέλντεντς (γερμ. Schloss Veldenz) είναι ερειπωμένο μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται νοτιανατολικά της πόλης Φέλντεντς στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας. Βρίσκεται κτισμένο στις πλαγιές του Χούνσρυκ πάνω από μια πλάγια κοιλάδα του Μοζέλλα. Μνημονεύτηκε για πρώτη φορά το 1156, όταν ο Φρειδερίκος Α' Βαρβαρόσσα πιστοποίησε στον καθολικό επίσκοπο Αλβέρτο Α΄ του Βερντέν ότι ήταν ιδιοκτήτης του ανακτόρου και της γύρω περιοχής. Το 1286 η περιοχή απόκτησε δικαιώματα πόλης και εμπορίου. Το 1444 το ανάκτορο περιήλθε στην κατοχή του οίκου Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν (γερμ. Pfalz-Zweibrücken). Καταλήφθηκε επανειλημμένα από Σουηδούς, Ισπανούς και Γάλλους στον τριακονταετή πόλεμο και τους πολέμους που ακολούθησαν τον επόμενο ενάμισι αιώνα, για να καταστραφεί τελικά το 1681.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία
Παλιουριά Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Παλιουριά Γρεβενών