cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κολεγιακές και πανεπιστημιακές αδερφότητες
Δημογραφικά στατιστικά
Σύμφωνα με έρευνα του 2007 του πανεπιστημίου του Πρίνστον τα μέλη των αδερφοτήτων τείνουν να είναι λευκοί με υψηλό εισόδημα, ενώ άλλες έρευνες του 2009 και του 2010 εκτίμησαν πως το 91 με το 93 τοις εκατό των μελών ήταν λευκοί. Ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό υπουργών και αξιωματούχων κυβερνήσεων των ΗΠΑ (63%) προέρχονται επίσης από αδερφότητες, ενώ το ποσοστό είναι 85% για τους δικαστές του ανωτάτου δικαστηρίου των ΗΠΑ. Σε ότι αφορά τη βουλή των αντιπροσώπων και την αμερικανική γερουσία, τα ποσοστά είναι 25% και 40% αντίστοιχα.
Ευνοιοκρατία
Οι αδερφότητες συχνά κατηγορούνται ως επωαστήρες ευνοιοκρατικών συμπεριφορών στην κοινωνία,  καθώς η δικτύωση μεταξύ των αποφοίτων μελών τους δημιουργεί συνθήκες οι οποίες καθορίζουν εξελίξεις όπως το ποιός θα προσλάβει ποιόν εις βάρος άλλων που δεν υπήρξαν μελη αδελφότητας, κάτι πολύ συχνό στις υψηλά αμοιβόμενες θέσεις χρηματιστών στην Ουόλ Στρητ.
Επιπλέον οι ελληνικές αδερφότητες χαρακτηρίζονται ως ελιτιστικοί ή αποκλειστικοί σύνδεσμοι, οι οποίοι υπάρχουν για την ωφέλεια των μελών της τα οποία είναι κυρίως λευκοί της άνω τάξης, κάτι που διαιωνίζει τις διακρίσεις και κοινωνικές διαιρέσεις ήδη από το πανεπιστήμιο και στη μετέπειτα ζωή.
Καταχρήσεις
Τα μέλη των αδερφοτήτων είναι πολύ πιθανότερο να κάνουν καταχρήσεις αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών σε σχέση με αυτούς που δεν ανήκουν σε αδερφότητα, όπου σύμφωνα με μελέτη του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ οι 4 στους 5 μετέχοντες καταφεύγουν συστηματικά σε υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, σε σχέση με τους 2 στους 5 οι οποίοι δεν είναι μέλη αδερφότητας.
Κακομεταχείριση και βασανισμός
Οι μετέχοντες σε αδερφότητες εμφανίζονται να είναι 3 φορές πιθανότερο να τελέσουν βιασμό σε σχέση με μη μέλη, και τέτοιες συμπεριφορές ενθαρύνονται από το γενικότερο σεξιστικό κλίμα και νοοτροπία κυριαρχίας, εξουσίας και κάλυψης,  ενώ οι γυναίκες σε γυναικείες αδερφότητες έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να υποστούν βιασμό σε σχέση με άλλες γυναίκες.
Η μεταχείριση των υποψηφίων μελών κατά το στάδιο των δοκιμασιών τους, και ιδιαίτερα το στάδιο της διαβολοβδομάδας, αποτελείται από φυσικές και νοητικές διαδικασίες οι οποίες μπορεί να φέρουν τους υποψηφίους στα άκρα ή και να τους προκαλέσουν ζημιά, μέσω διαδικασιών όπως στέρηση ύπνου, στέρηση αισθήσεων, χτυπήματα, παρατεταμένη στάση σε άβολες θέσεις, και σπανιότερα σημάδεμα, κλύσματα, ούρηση πάνω στους υποψηφίους, και κατανάλωση χαλασμέων τροφίμων. Οι ακραίες δοκιμασίες απαγορεύονται στα επίσημα καταστατικά των ομοσπονδιών των αδερφοτήτων, και έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου κάποια παραρτήματα αδερφοτήτων έκλεισαν μετά από καταχρήσεις και ακραιότητες ως προς τη συμπεριφορά απέναντι στους υποψηφίους, ενώ υπάρχουν και τηλεφωνικές γραμμές με σκοπό τη βοήθεια σε κάποιον που υπήρξε θύμα κακομεταχείρισης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αδελφότητες
Πολιορκία της Νίσιβης (573)
μικρογραφία|300px|Το Βυζαντινο-Αραβικό σύνορο από τον 7ο ως τον 10ο αι. John Haldon, The Palgrave Atlas of Byzantine History. London 2005, p. 109
Η Πολιορκία της Νίσιβης έλαβε χώρα το 573 όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, υπό τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Β'΄, πολιόρκησε τη Σασανιδική πόλη Νίσιβη. Οι Σασανίδες υπερασπίστηκαν με επιτυχία την πόλη και νίκησαν τη Βυζαντινή δύναμη.
Σύμφωνα με το «Ιουστινιάνειο τρόπο», οι Ρωμαίοι κινητοποίησαν μηχανικούς της φρουράς για την επίθεση και τους διέταξαν να πραγματοποιήσουν μία «πολύ σύνθετη πολιορκία».
Ο λόγος πίσω από την καταστροφή των Ρωμαίων στη Νίσιβη φένεται να οφειλόταν σε διαφωνίες μεταξύ των Ρωμαίων αξιωματικών. Σύμφωνα με τα Συριακά χρονικά, ωστόσο, οι Σασανιδικές δυνάμεις κατάφεραν να καθυστερήσουν τον Ρωμαϊκό στρατό, επιτρέποντάς τους να προετοιμαστούν για εκτεταμένη άμυνα. Μία καταγραφή ανέφερε επίσης μία αποτυχία πληροφοριών από Άραβες πράκτορες, έτσι ώστε οι Ρωμαίοι να αγνοούν την κίνηση του στρατού των Σασανιδών προς τη διασταύρωση του Ευφράτη με το Kαμπούρ. Αυτός ο στρατός επιτέθηκε στους Ρωμαίους από τα μετόπισθεν.
Πηγές
Κατηγορία:6ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Σημαία του Κέιπ Τάουν
δεξιά|μικρογραφία|175x175εσ|Το Όρος Τέιμπλ έχει χρησιμοποιηθεί ως βάση για τα διάφορα λογότυπα της Πόλης του Κέιπ Τάουν από το 1996. Η σημαία του Κέιπ Τάουν είναι η σημαία που χρησιμοποιείται από τον δήμο της Πόλης του Κέιπ Τάουν. Δεν είναι επίσημα εγγεγραμμένη σημαία, αλλά αποτελείται από το λογότυπο της πόλης που χρησιμοποιείται σε μορφή σημαίας, και από το 1996 έχει αλλάξει κάθε φορά που το λογότυπο της πόλης έχει αλλάξει.
Η πόλη απέκτησε το σημερινό λογότυπο το 2014, και χρησιμοποιείται για την σημαία της πόλης. Αποτελείται από ένα ρόδακα τεσσάρων ομόκεντρων κύκλων, που το καθένα αποτελείται από 6 σιλουέτες του Όρους Τέιμπλ.
Από το 2005 έως το 2014, το λογότυπο αποτελούταν από ένα λευκό περίγραμμα του όρους Τέιμπλ σε φόντο γραμμής βούρτσας ουράνιου τόξου.
Από το 1996 μέχρι το 2005, η σημαία περιείχε μια σιλουέτα του όρους Τέιμπλ. Δημιουργήθηκε από έναν γραφίστα και δεν έχει καταχωρηθεί με το Νοτιοαφρικανικό Γραφείο Εραλδικής. Το σχέδιο αποτελείται από μια στυλιζαρισμένη εικόνα του Όρους Τέιμπλ (και τις γειτονικές κορυφές Κορυφή του Διαβόλου και Κεφάλι του Λιονταριού) σε άσπρο σε μπλε φόντο στο πάνω αριστερό τμήμα και πράσινο στο πάνω δεξιό τμήμα. Κάτω από την εικόνα του όρους Τέιμπλ υπάρχει μια οριζόντια λωρίδα κίτρινου "πινέλου" κάτω από το οποίο υπάρχει ένα κόκκινο τμήμα στο κάτω μέρος της σημαίας.
Πριν από το 1996, η σημαία αποτελείται από το εθνόσημο του Κέιπ Τάουν σε μπλε τομέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες πόλεων της Νότιας Αφρικής
Lanxess Arena
Η Lanxess Arena (αρχικά Kölnarena, στα γερμανικά σημαίνει Αρένα Κολωνίας) είναι κλειστή αρένα στην Κολωνία, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία της Γερμανίας. Είναι γνωστή ως έδρα της ομάδα χόκεϊ επί πάγου Κόλνερ Χάιε, χωρητικότητας 18.500 θεατών. Η αρένα άνοιξε το 1998 και μπορεί να φιλοξενήσει 20.000 άτομα για συναυλίες. Με χωρητικότητα 18.500 ατόμων, είναι η μεγαλύτερη αρένα χόκεϊ επί πάγου εκτός της Βόρειας Αμερικής.
Χρησιμοποιείται κυρίως από τις Κόλνερ Χάιε (χόκεϊ επί πάγου), ΦφΛ Γκούμερσμπαχ (χειροσφαίριση), ΡάινΣταρς Κολωνίας (καλαθοσφαίριση) και ως συναυλιακός χώρος.
Η αρένα εκτείνεται από ένα χαλύβδινο τόξο που υποστηρίζει την οροφή μέσω χαλύβδινων καλωδίων. Το ύψος της καμάρας είναι 76 μέτρα και το βάρος της είναι 480 τόνοι.
Ιστορία
Από τις 22 έως τις 24 Μαΐου 2020, η αρένα φιλοξένησε το Final Four της Ευρωλίγκα ανδρών 2019-20.
Η αρένα θα φιλοξενήσει ορισμένους αγώνες της φάσης των ομίλων στο Ευρωμπάσκετ 2022, μαζί με το Βερολίνο. Οι υπόλοιποι αγώνες θα διεξαχθούν στην Πράγα, στην Τιφλίδα και στο Μιλάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στη Γερμανία Κατηγορία:Γήπεδα χόκεϊ επί πάγου στη Γερμανία Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στη Γερμανία Κατηγορία:Γήπεδα χειροσφαίρισης στη Γερμανία
Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου (Τόρουν)
Το Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου στο Τόρουν, την πατρίδα του αστρονόμου Νικόλαου Κοπέρνικου (1473–1543), είναι άγαλμα που ανεγέρθηκε το 1853 από μια «επιτροπή μνημείων» των κατοίκων της πόλης.
Πρωτότυπα σχέδια
Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας (1712–1786) σκόπευε να στήσει ένα μνημείο στον τάφο του Κοπέρνικου στο Φράουενμπουργκ (τώρα Φρόμπορκ), αλλά ο τάφος δεν μπόρεσε να εντοπιστεί.
Ο αστρονόμος Νικόλαος Κοπέρνικος (1473–1543) έζησε στο Θορν (Τόρουν), στο τότε Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας, για πολλά χρόνια. Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Πολωνία διαμελίστηκε και το Θορν πέρασε στην Πρωσία. Από το 1807 έως το 1813, η πόλη αποτελούσε τμήμα του Δουκάτου της Βαρσοβίας, που κυβερνούσε ο Φρειδερίκος Αύγουστος Α΄ της Σαξονίας. Ένα μνημείο για τον Κοπέρνικο σχεδιάστηκε τότε από τον Πολωνό επιστήμονα και φιλόσοφο Στανίσουαφ Στάσιτς, αφού άκουσε ότι ο Ναπολέων είχε εκφράσει την έκπληξή του κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Θορν το 1807 ότι δεν υπήρχε μνημείο του Κοπέρνικου εκεί. Ο Πολωνός Ρωμαιοκαθολικός κλήρος υποστήριξε επίσης την ανέγερση μνημείου. Το 1809 ο Ναπολέων το ανέθεσε στον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν και με πρωτοβουλία του Στάσιτς, τέθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος για ένα μνημείο. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, οι πρωσικές αρχές, που ήταν ακόμη ονομαστικά υπεύθυνες για την πόλη, δεν ενέκριναν την πλήρη κατασκευή του μνημείου. Η πτώση του Ναπολέοντα τερμάτισε την ύπαρξη του Δουκάτου της Βαρσοβίας, αποκαθιστώντας τον πλήρη έλεγχο του Θορν στις πρωσικές αρχές και καθυστερώντας το έργο του μνημείου και τελικά αναγκάζοντας τον Στάσιτς να αλλάξει τον χώρο στη Βαρσοβία, στο ρωσικό τμήμα της Πολωνίας, όπου το μνημείο που σχεδίασε ο Μπέρτελ Θόρβαλντσεν ολοκληρώθηκε το 1830.
Μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, το Θορν έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας και οι ντόπιοι Γερμανοί πολίτες έκαναν εκστρατεία και έλαβαν το πράσινο φως για το μνημείο που τελικά ολοκληρώθηκε σε αυτήν την πόλη το 1853.
Χρηματοδότηση και κατασκευή
μικρογραφία|250x250εσ| Γερμανική [[καρτ ποστάλ: «Θορν — μέρος της αγοράς, με το άγαλμα του Κοπέρνικου»]] Στις 19 Φεβρουαρίου 1839, στα γενέθλια του αστρονόμου, ιδρύθηκε μια επιτροπή δώδεκα πολιτών για την προώθηση ενός μνημείου. Τον Μάιο του 1839, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας ενέκρινε τη συλλογή δωρεών, αλλά πέθανε αμέσως μετά, και ήταν ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας που δώρισε το μεγαλύτερο μερίδιο των χρημάτων, 3.466 πρωσικά τάληρα. Το συνολικό κόστος ήταν 10.449 τάληρα, από τα οποία σχεδόν τα μισά ήταν για τη χύτευση σε μπρούτζο από τον Φίσερ στο Βερολίνο. Το πήλινο ομοίωμα ήταν το τελευταίο έργο του Κρίστιαν Φρίντριχ Τικ (1776–1851).
Μνημείο
Το μνημείο παρουσιάζει τον Κοπέρνικο με ακαδημαϊκή ενδυμασία. Στο αριστερό του χέρι κρατά έναν αστρολάβο και ο δεξιός δείκτης δείχνει τον ουρανό. Αυτό συμβολίζει τη σύνδεση του Κοπέρνικου με την αστρονομία και τις ουράνιες μελέτες. Το μνημείο περιβάλλεται από πέτρινα παγκάκια και ένα παρακείμενο πέτρινο πηγάδι νερού.
Ανακαινίσεις
Το 2003, στα 150 χρόνια από την κατασκευή του, το μνημείο ανακαινίστηκε. Στο πλαίσιο των ανακαινίσεων, αποκαταστάθηκε το πέτρινο πηγάδι και το στόμα του δελφινιού στους πρόποδες του αγάλματος. Οι εορτασμοί της 150ης επετείου του μνημείου πραγματοποιήθηκαν στις 25 Οκτωβρίου 2003, στους οποίους παρευρέθηκε ο Διευθύνων του Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας, Μάρεκ Μπορόφσκι.
Παραπομπές
Νικολαου Κοπερνικου Μνημειο Τορουν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόρουν Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις του Νικόλαου Κοπέρνικου Νικολαου Κοπερνικου Μνημειο Τορουν
Γερμανικό Ζήτημα
μικρογραφία|333x333εσ|Σατιρική αναπαράσταση της αποτυχίας της Γερμανικής ενότητας με κάθε Γερμανικό κράτος να βλέπει τον εαυτό του με διαφορετικό τρόπο, 1848. Ο όρος Γερμανικό Ζήτημα αφορά τις διαπραγματεύσεις κατά τον 19ο αιώνα, και ιδίως κατά την διάρκεια της Άνοιξης των Εθνών και των Γερμανικών Επαναστάσεων του 1848, σχετικά με τον καλύτερο τρόπο επίτευξης της ενοποίησης όλων ή των περισσότερων κρατών της Κεντρικής Ευρώπης όπου κατοικούσαν Γερμανοί. Από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 έως το 1866, υπήρχαν περίπου 37 ανεξάρτητα γερμανόφωνα κράτη εντός της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Η Großdeutsche Lösung («λύση της Μεγάλης Γερμανίας») ευνοούσε την ενοποίηση όλων των γερμανόφωνων λαών κάτω από ένα κράτος υπό την κυριαρχία της Αυστρίας. Παρόλα αυτά, πολυεθνικός χαρακτήρας της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και ο αυξανόμενος εθνικισμός των άλλων εθνοτήτων δεν επέτρεπε την πραγματοποίηση της «Μεγάλης Γερμανίας». Η Kleindeutsche Lösung («λύση της Μικρής Γερμανίας») επεδίωκε να ενώσει κυρίως τα βόρεια κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας υπό την ηγεμονία της Πρωσίας και δεν περιελάμβανε κανένα τμήμα της Αυστρίας (είτε τις γερμανοκατοικημένες περιοχές της, είτε τις περιοχές της όπου κυριαρχούσαν άλλες εθνοτικές ομάδες). Η πρόταση αυτή ευνοήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και θα γίνει ο στόχος του για τις επόμενες δεκαετίες.
Μετά την ήττα της Αυστρίας στον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο του 1866, η Πρωσία εξασφαλίζει την ηγεμονία της και προχωρά στην πραγματοποίηση της Μικρής Γερμανίας με την διάλυση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (η οποία περιελάμβανε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) και την ίδρυση της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας το 1866-67. Μετά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870, ο Όττο βον Μπίσμαρκ καταφέρνει να ολοκληρώσει την Γερμανική ενοποίηση με την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871, από την οποία εξαιρέθηκε η Αυστρία (πλέον Αυστροουγγαρία). Και τα δύο κινήματα (Μεγάλης και Μικρής Γερμανίας) ήταν μέρος του αυξανόμενου γερμανικού εθνικισμού και ρομαντισμού και βασίστηκαν επίσης σε παρόμοιες προσπάθειες για την δημιουργία ενιαίων εθνικών κρατών που μοιράζονταν μια κοινή εθνότητα και γλώσσα, όπως η Ενοποίηση της Ιταλίας από τον Οίκο της Σαβοΐας και η Σερβική Επανάσταση. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο όρος επαναπροσδιορίστηκε για να αναφέρεται σε ζητήματα που αφορούσαν τη διαίρεση και την επανένωση της Γερμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γερμανία Κατηγορία:Εθνικά ζητήματα Κατηγορία:Σχέσεις Αυστρίας-Πρωσίας
Ερρίκος Γ΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Ερρίκος Γ (γερμ.: Heinrich III, 1337 - 24 Απριλίου 1383) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου (1379-1383).
Βιογραφία
Το 1383 απεβίωσε στο κάστρο Σβερίν σε ηλικία 56 ετών και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλβέρτος Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1362 την Ίνγκεμποργκ των Έστριντσεν, κόρη του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ρουπία Ινδονησίας
μικρογραφία|Ινδονησιακή Ρουπία Η ρουπία (Rp) είναι το επίσημο νόμισμα της Ινδονησίας. Εκδίδεται και ελέγχεται από την Τράπεζα της Ινδονησίας. Το όνομα «ρουπία» προέρχεται από την Ινδική λέξη rupiya (रुपीया) και αυτό με τη σειρά του από τη Σανσκριτική rupyakam (रूप्यकम्; ασήμι). Οι Ινδονήσιοι χρησιμοποιούν ανεπίσημα και τη λέξη "perak" ("ασήμι " στα Ινδονησιακά). Η ρουπία υποδιαιρείται σε 100 σεν, αν και ο πληθωρισμός έχει θέσει εκτός ουσιαστικής χρήσης όλες τις υποδιαιρέσεις της ρουπίας σε σεν.
Στο παρελθόν τα νησιά Ριάου και το Ινδονησιακό μισό της Νέας Γουινέας είχαν τις δικιές τους παραλλαγές ρουπίας, αλλά από το 1964 και το 1971 αντίστοιχα οι μονάδες αυτές συγχωνεύτηκαν και αντικαταστάθηκαν από την εθνική εκδοχή της ρουπίας.
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Ινδονησίας
Ταντέους Έστραϊχερ
Ο Ταντέους Έστραϊχερ (πολωνικά: Tadeusz Estreicher) (19 Δεκεμβρίου 1871 - 8 Απριλίου 1952) ήταν Πολωνός χημικός, ιστορικός και πρωτοπόρος της κρυογενετικής.
Ζωή
Ο Έστραϊχερ γεννήθηκε στην Κρακοβία όταν ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Μεγάλωσε στην πνευματική ατμόσφαιρα μιας δυναμικής δυναστείας καθηγητών στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του, Κάρολ Γιούζεφ Έστραϊχερ, ήταν ιστορικός λογοτεχνίας και επικεφαλής βιβλιοθηκονόμος του πανεπιστημίου. Ο αδερφός του, ο Στανίσουαφ, ήταν ιστορικός του νόμου και η αδερφή του, Μάρια, ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες στην Αυστροουγγαρία που κέρδισε διδακτορικό (στην αγγλική φιλολογία).
Ο Έστραϊχερ σπούδασε στο Βερολίνο, στη Λειψία και στο Λονδίνο υπό τον Ουίλιαμ Ράμσεϊ. Ως φοιτητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, ο Έστραϊχερ εργάστηκε ως βοηθός του Κάρολ Ολσέφσκι, του πρώτου χημικού που υγροποίησε το οξυγόνο. Αφού διορίστηκε βοηθός το 1899, ο Έστραϊχερ υγροποίησε με επιτυχία το υδρογόνο το 1901, προτού προαχθεί σε υφηγητή το 1904.
Το 1900, περιέγραψε την Γιαγκελόνια Σφαίρα στις Συναλλαγές της Ακαδημίας Επιστημών της Κρακοβίας.
Από το 1906 έως το 1919 εργάστηκε στην Ελβετία ως καθηγητής ορυκτής και γενικής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Φριμπούρ, όπου διεύθυνε ένα εργαστήριο κρυογενετικής. Από το 1913 έως το 1914 υπηρέτησε επίσης ως πρύτανης του τμήματος.
Το 1919, σε ηλικία 47 ετών, επέστρεψε στην πρόσφατα ανεξάρτητη Πολωνία και πήρε θέση στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο, όπου παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Το μετέπειτα έργο του εξέτασε την ιστορία και τη γλώσσα της επιστήμης.
Στις 6 Νοεμβρίου 1939, μαζί με τον αδελφό του Στανίσουαφ και άλλους καθηγητές του Πανεπιστημίου, ο Έστραϊχερ συνελήφθη στην Επιχείρηση Κράκαου (Sonderaktion Krakau). Και οι δύο μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, όπου ο αδερφός του πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου 1939. Ο Ταντέους επέζησε από το στρατόπεδο και αφέθηκε ελεύθερος τον Φεβρουάριο του 1940, μετά από διαμαρτυρίες από Ευρωπαίους ακαδημαϊκούς στη ναζιστική γερμανική κυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί χημικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Ιωάννης Μάρτζιος
Ο Ιωάννης Μάρτζιος ή Μάρτσιος ή Μπάρτζιος ήταν σημαντικός Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από την Γκόρνιτσα (Καλή Βρύση) Δράμας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Μάρτζιος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Γκόρνιτσα (Καλή Βρύση) Δράμας. Σε ηλικία 14 ετών, Βούλγαροι δολοφόνησαν τον πατέρα του. Μαθήτευσε στην Αλιστράτη, στο Εθνικό Οικοτροφείο και συνέχισε τις σπουδές του στη στρατιωτική σχολή του Ναυστάθμου Πόρου.
Ένοπλη δράση
250px|left|thumb|Οι πλαρχηγοί [[Δούκας Γαϊτατζής (καθιστός στο κέντρο) Θεόδωρος Μπουλασίκης (από αριστερά προς τα δεξιά), Βασίλειος Τσουβαλτζής και Ιωάννης Μάρτζιος, σε φωτογραφία μεταξύ του 1908-1909.]] Επέστρεψε στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στις Σέρρες, όπου κατατάχθηκε στο σώμα του Δούκα Γαϊτατζή. Σύντομα διακρίθηκε για τις ικανότητές του και έγινε υπαρχηγός του σώματος το οποίο δρούσε στην περιοχή της Ζίχνης.
Πήρε μέρος με το Δούκα Γαϊτατζή σε διάφορες εμπιστευτικές αποστολές, όπως κατά του Βούλγαρου κομιτατζή Τοντόρ Πανίτσα, στην Γράτσιανη (Αγιοχώρι).
Στη συνέχεια σχημάτισε δικό του ένοπλο σώμα και έδρασε σε όλη την περιοχή των Σερρών και της Φυλλίδας. Συνεργάστηκε με τα ντόπια σώματα των οπλαρχηγών Βασίλειου Τσουβαλτζή και Θεόδωρου Μπουλασίκη. Με το σώμα του έλαβε μέρος στις σημαντικές μάχες κατά Βουλγάρων κομιτατζήδων στην Πούρσοβα (Ανθοχώρι) Δράμας και στην Καρλικόβα (Μικρόπολη).
Στις 24 Ιουλίου του 1908, μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, εισήλθε στην πόλη των Σερρών, όπου ο κόσμος τον υποδέχθηκε ως ήρωα, προκειμένου να παραδώσει τα όπλα.
Τιμητική αναφορά
Στην πόλη των Σερρών υπάρχει δρόμος που φέρει το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδόνες
Τεόντορ Παλαιολόγκου
Ο Τεόντορ Παλαιολόγκου (γεννημένος στις 15 Ιουλίου 1973) είναι Ρουμάνος ιστορικός, διπλωμάτης και πολιτικός. Ήταν πρώην μέλος του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PNL), του Κόμματος Λαϊκού Κινήματος (PMP) και του Δημοκρατικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PD-L), ήταν μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ρουμανίας για το Βουκουρέστι από το 2008 έως το 2016. Επιπλέον, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο του Εμίλ Μποκ (Δεκέμβριος 2008 έως Δεκέμβριος 2009) ήταν Υπουργός Πολιτισμού, Θρησκευμάτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Νεανικά χρόνια
Γιος της Ολυμπίας και του Αλεξάνδρου Παλαιολόγκου, γεννήθηκε στο Βουκουρέστι και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Γερμανικό Λύκειο της πόλης. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Paris 1 Παντεόν-Σορμπόν από το 1992 έως το 1998, όπου απέκτησε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό δίπλωμα στη φιλοσοφία. Παρακολούθησε επίσης την École normale supérieure από το 1996 έως το 2001 και από το 1998 έως το 2001, έκανε ένα διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες στη Σχολή Προχωρημένων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες και στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ Μαξιμίλιαν του Μονάχου. Ήταν λέκτορας στο Κολέγιο της Βοστώνης από το 1999 έως το 2000, επισκέπτης καθηγητής στο Κολέγιο Deep Springs το 2003 και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ (2001–2002), στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (2002), στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (2002– 2003) και το Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών, Βερολίνο (2005). Υπήρξε εξωτερικός λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 2007 και το 2008 και από το 2003 είναι επίκουρος καθηγητής και διευθυντής του καλοκαιρινού πανεπιστημίου στο Ευρωπαϊκό Κολλέγιο Φιλελευθέρων Τεχνών στο Βερολίνο. Μεταξύ 2005 και 2008, υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Ρουμανίας στη Δανία και την Ισλανδία. Παραιτήθηκε από το αξίωμα, για να συνεχίσει την επιτυχημένη κοινοβουλευτική του εκστρατεία.
Πολιτική δραστηριότητα
Στην Βουλή των Αντιπροσώπων, συμμετείχε στην Επιτροπή Τεχνών, Πολιτισμού και ΜΜΕ. Ως υπουργός, πρώτη του προτεραιότητα ήταν η διατήρηση των ιστορικών μνημείων της Ρουμανίας. Η υπουργική του θητεία έληξε όταν δεν διορίστηκε εκ νέου σε νέο υπουργικό συμβούλιο υπό τον Μποκ στα τέλη του 2009. Στις τοπικές εκλογές του 2012, έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Τομέα 1 του Βουκουρεστίου, τερματίζοντας δεύτερος με 14,1% των ψήφων. Συμμετέχοντας στις βουλευτικές εκλογές αργότερα το ίδιο έτος, κατετάγη δεύτερος στην περιφέρειά του, αλλά κέρδισε άλλη μια θητεία μέσω του μηχανισμού ανακατανομής, που ορίζει ο εκλογικός νόμος. Τον Φεβρουάριο του 2014, ακολούθησε την Έλενα Ούντρεα στην παραίτησή του από το PD-L και την ένταξή του στο Κόμμα Λαϊκού Κινήματος (PMP). Ένα χρόνο αργότερα, μπήκε στο Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL), διακηρύσσοντας ότι το PMP είχε εκφυλιστεί σε «απόλυτο φιάσκο». Τον Ιούνιο του 2016, το PNL τον απέλυσε αφού επέκρινε την ηγεσία του κόμματος για ασέβεια προς τον ηγέτη της Ένωσης Σωτηρίας του Βουκουρεστίου, Νικούσορ Νταν. Ο Παλαιολόγκου κατέβηκε ως ανεξάρτητος στις εκλογές του Δεκεμβρίου και κέρδισε περίπου 8.000 ψήφους, πολύ λιγότερο από τους περίπου 25.000, που απαιτούνται για να εξασφαλιστεί μια έδρα. Ήταν ο υποψήφιος του PMP στις προεδρικές εκλογές του 2019, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση με 5,7% των ψήφων.
Ιδιωτική ζωή
Ο Παλαιολόγκου ήταν παντρεμένος με τη Σάρα Νασίφ, μια Γαλλίδα τραγουδίστρια της όπερας λιβανέζικης καταγωγής. Οι δυο τους είναι χωρισμένοι και έχουν έναν γιο, τον Μιχαήλ.
Έγραψε δύο βιβλία, ένα για τον Καρλ Σμιτ (2004) και ένα για το έτος 2004 στη Ρουμανική πολιτική (2005). Το 2013 άρχισε να πραγματοποιεί ιδιωτικά μαθήματα για τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τη διπλωματία στο σπίτι της οικογένειάς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Ρουμάνοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί
Λαμπάκης
Το ελληνικό επώνυμο Λαμπάκης μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
DK King of Swing
Το DK: King of Swing είναι παιχνίδι σε πλατφόρμα παζλ που αναπτύχθηκε από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών Paon και δημοσιεύτηκε από τη Nintendo για την συσκευή Game Boy Advance το 2005. Το King of Swing αποκλίνει από το είδος παιχνιδιού άλλων παιχνιδιών της σειράς Donkey Kong, αντιθέτως με χαρακτήρες που περιστρέφονται γύρω από μανταλάκια για να εξελίσσονται παρόμοια με το παιχνίδι του NES, Clu Clu Land. Το King of Swing διαθέτει λειτουργία περιπέτειας για έναν παίκτη, καθώς και ανταγωνιστική λειτουργία πολλών παικτών για έως και τέσσερις παίκτες. Το παιχνίδι είχε μικτή υποδοχή από το κοινό και τον Τύπο.
Ένα σίκουελ, το DK: Jungle Climber, κυκλοφόρησε για το Nintendo DS το 2007.
Το DK: King of Swing επανακυκλοφόρησε για την κονσόλα του Wii U στην Ιαπωνία και τη Βόρεια Αμερική τον Νοέμβριο του 2014, αλλά και στην Ευρώπη και την Αυστραλία τον Ιανουάριο του 2015.
Παιχνίδι
Το DK: King of Swing βασίζεται κυρίως στη χρήση των μοχλών L και R, που ελέγχουν το αριστερό και το δεξί χέρι του χαρακτήρα του παίκτη. Κρατώντας τον μοχλό, η γροθιά του χαρακτήρα θα σφίξει, πιάνοντας οτιδήποτε βρίσκεται στο εύρος της. Οι πλατφόρμες είναι τοποθετημένες σε όλο το περιβάλλον του παιχνιδιού, επιτρέποντας στον παίκτη να σκαρφαλώσει και να διασχίσει την πίστα που παίζει. Πιάνοντας μια πλατφόρμα με το δεξί ή το αριστερό χέρι του χαρακτήρα, θα τους κάνει να περιστρέφονται αντίστοιχα προς τη φορά των δεικτών του ρολογιού ή αριστερόστροφα γύρω από αυτό και ο παίκτης πρέπει να χρησιμοποιήσει την ορμή περιστροφής του για να τον προωθήσει στον αέρα. Τόσο οι μοχλοί όσο και το D-pad μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να επηρεάσουν την οριζόντια κίνηση των χαρακτήρων ενώ βρίσκεστε στον αέρα ή και στο έδαφος. Το πάτημα και των δύο μοχλών ταυτόχρονα θα κάνει τον χαρακτήρα να πηδήξει, ενώ κρατώντας τους μοχλούς παρατεταμένα θα αποθηκεύσει ισχύ, μετά την οποία θα εκτελέσει μια επίθεση όταν απελευθερωθούν οι μοχλοί. Αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιτεθείτε σε εχθρούς ή να διασχίσετε μεγαλύτερα κενά που ο χαρακτήρας δεν μπορεί να πηδήξει εύκολα.
Στη λειτουργία Adventure για έναν παίκτη του παιχνιδιού, ο King K. Rool κλέβει τα μετάλλια από το επερχόμενο τουρνουά Jungle Jam, αναγκάζοντας τον Donkey Kong να τον κυνηγήσει και να ανακτήσει τα κλεμμένα μετάλλια. Οι παίκτες ελέγχουν τον Donkey Kong καθώς ταξιδεύει σε πέντε διαφορετικούς κόσμους, ο καθένας αποτελείται από τέσσερα στάδια και μια μάχη με την μάνα του σταδίου. Σε κάθε στάδιο υπάρχουν διάσπαρτες μπανάνες για να συλλέξει ο Donkey Kong, τις οποίες ο παίκτης μπορεί να ξοδέψει ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού για να ανακτήσει την ζωή του Donkey Kong ή να του δώσει προσωρινή ανοσία στα χτυπήματα των αντιπάλων. Οι παίκτες μπορούν να βρουν μία από τις 20 κρυστάλλινες καρύδες κρυμμένες σε κάθε στάδιο, οι οποίες χρησιμοποιούνται για να ξεκλειδώσουν μπόνους περιεχόμενο. Ένα κλεμμένο μετάλλιο μπορεί επίσης να βρεθεί σχεδόν σε κάθε στάδιο, καθώς και να κερδίσετε από την ήττα κάθε μάνας. Η ολοκλήρωση του παιχνιδιού με τα 24 μετάλλια που συλλέγονται θα ξεκλειδώσει το "Diddy Mode", μια πιο δύσκολη έκδοση του Adventure όπου ο παίκτης ελέγχει τον Diddy Kong. Μπορεί επίσης να ξεκλειδωθεί μια λειτουργία "time attack" για τα στάδια του Adventure.
Στη λειτουργία Jungle Jam, ο παίκτης μπορεί να συμμετάσχει σε ανταγωνιστικά γεγονότα τεσσάρων παικτών ενάντια σε αντιπάλους που ελέγχονται από υπολογιστή ή έως και τρεις άλλους παίκτες μέσω της χρήσης ενός καλωδίου Game Link. Υπάρχουν πέντε διαφορετικοί τύποι του παιχνιδιού Jungle Jam: δύο βασίζονται σε αγώνες, δύο βασίζονται στη μάχη και ένας που βασίζεται στην κατάληψη εδάφους σε μια σανίδα. Στους παίκτες απονέμονται χάλκινα, ασημένια ή χρυσά μετάλλια για να νικήσουν αντιπάλους τους σε αγώνες για έναν παίκτη, ενώ επιπλέον πράγματα ξεκλειδώνονται καθώς ο παίκτης κερδίζει μετάλλια στο Adventure. Οι Donkey Kong, Diddy Kong, Dixie Kong και Funky Kong εμφανίζονται όλοι ως χαρακτήρες με δυνατότητα παιξίματος στο Jungle Jam από προεπιλογή, αποκτώντας συλλεκτικά αντικείμενα στο Adventure και χρυσά μετάλλια στο Jungle Jam, οι παίκτες μπορούν επίσης να ξεκλειδώσουν τους: Wrinkly Kong, Kremling, King K. Rool και Bubbles από το Clu Clu Land.
Αξιολόγηση
Το DK: Ο King of Swing είχε ανάμεικτη υποδοχή από το κοινό, συγκεντρώνοντας συνολική βαθμολογία 71,85% στο GameRankings με βάση 39 κριτικές. Το IGN έδωσε στο παιχνίδι βαθμολογία 7,8 στα 10, επικρίνοντας τα γραφικά σε στυλ κινουμένων σχεδίων ως ένα μεγάλο βήμα πίσω από τα γραφικά 3D που παρουσιάζονται στη σειρά Donkey Kong Country. Ωστόσο, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "Το DK: King of Swing είναι ένα κλασικό παράδειγμα παιχνιδιού της Nintendo που επιχειρεί κάτι μοναδικό και οικείο ταυτόχρονα."
Κληρονομιά
Η συνέχεια του DK: King of Swing, με τίτλο DK: Jungle Climber, κυκλοφόρησε το 2007 για το Nintendo DS. Έλαβε αρκετά ευνοϊκές κριτικές και γενικά θεωρήθηκε βελτίωση σε σχέση με το King of Swing.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2005
Ακκουασάντα Τέρμε
Το Ακκουασάντα Τέρμε (ιταλικά: Acquasanta Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Πελτές
Ο πελτές, μπελτές ή μπελντές είναι παρασκεύασμα σε μορφή πολτού ή ζελέ. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται κυρίως για τον ντοματοπελτέ που παρασκευάζεται από ντομάτες και χρησιμεύει στην μαγειρική, αλλά και για το «κυδώνι πελτέ».
Ετυμολογία
Η λέξη δημιουργήθηκε από την τουρκική λέξη pelte. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για κάθε μορφής πολτό φρούτων και λαχανικών που παρασκευάζονταν με σκοπό τη συντήρησή τους.
Ντοματοπελτές
Η οικιακή παρασκευή του ντοματοπελτέ γίνεται με την απομάκρυνση των υγρών από τις ντομάτες και την αποφλοίωσή τους, συνήθως με ζεματιστό νερό. Στη συνέχεια ο πολτός ντομάτας ζεσταίνεται ξανά μέχρι να φύγουν τα υγρά και μετά τοποθετείται στο φούρνο με μυρωδικά. Αυτό που μένει είναι ο πελτές. Ο πελτές μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλειμμα σε ψωμί, για κοκκινιστά ή γενικότερα για να κοκκινίσουμε περισσότερο ένα φαγητό που περιέχει φρέσκια ντομάτα (π.χ. τις φακές).
Κυδώνι πελτές
Πελτέ από κυδώνι φτιάχνουμε χρησιμοποιώντας κυρίως ότι μένει από το καθάρισμα των κυδωνιών, δηλαδή τα κουκούτσια, τις φλούδες και το κοτσάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλείμματα
Βουλευτικές εκλογές στην Ακτή Ελεφαντοστού (2016)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ακτή του Ελεφαντοστού στις 18 Δεκεμβρίου 2016. Με το νέο σύνταγμα, το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα τον Οκτώβριο, μειώθηκε  η θητεία των 255 βουλευτών της εθνοσυνέλευσης, από τα πέντε στα τέσσερα έτη.
Ο προεδρικός συνασπισμός, ο Συναγερμός των Οπαδών του Ουφουέ-Μπουανί για τη Δημοκρατία και την Ειρήνη (που αποτελείται από το Συναγερμό των Ρεπουμπλικάνων, το Δημοκρατικό Κόμμα της Ακτής Ελεφαντοστού – Αφρικανικό Δημοκρατικό Συναγερμό και κάποια μικρά κόμματα) κέρδισε περισσότερο από το ήμισυ των εδρών στην εθνοσυνέλευση.
Εκλογικό σύστημα
Οι 255 βουλευτές της Εθνικής Συνέλευσης εκλέγονται από 154 μονοεδρικές και πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με έως και έξι έδρες, χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα. Στις πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες οι ψηφοφόροι έριξαν μία ψήφο από μια κλειστή λίστα, με τη λίστα που έλαβε τις περισσότερες ψήφους να κερδίζει όλες τις έδρες της εκλογικής περιφέρειας.
Εκστρατεία
Συνολικά 1,336 υποψήφιοι κατήλθαν στις εκλογές, από τους οποίους οι 597 ως αντιπρόσωποι 38 πολιτικών κομμάτων και 739 ως ανεξάρτητοι. Ο Συναγερμός των Οπαδών του Ουφουέ-Μπουανί για τη Δημοκρατία και την Ειρήνη  είχε τους πιο πολλούς υποψήφιους (248), με το Ακτής ελεφαντοστού λαϊκό Μέτωπο (το οποίο είχε μποϊκοτάρει τις εκλογές του 2011) το μόνο άλλο μέρος για να τρέξει υποψηφίους σε περισσότερες από τις μισές εκλογικές περιφέρειες, έχοντας διοριστεί 187 υποψηφίων. Δεκαέξι μέρη αμφισβήτησαν μόνο μία έδρα.
Αποτελέσματα
Στην εκλογική περιφέρεια 34 υπήρξε ισοψηφία ανάμεσα σε δύο υποψηφίους, με τον ανεξάρτητο υποψήφιο Λεονάρ Γκουέι Ντεσελουέ και τον Μαριούς Σαρ Μποέ (από το RHDP) να λαμβάνουν αμφότεροι 1.231 ψήφους. Διεξήχθη δεύτερος γύρος της ψηφοφορίας εντός 15 ημερών. Ο Λεονάρ Σαέ κέρδισε στην τελευταία εκλογική περιφέρεια με ποσοστό 52,69%, ενώ ο Σαρ έλαβε το 46,31%.
Επακόλουθα
Όταν η εθνοσυνέλευση πραγματοποίησε την πρώτη συνεδρίαση της για τη νέα κοινοβουλευτική περίοδο, ο Γκιγιόμ Σορό, αντιπρόεδρος του RHDP, επανεξελέγη ως Πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης, στις 9 Ιανουαρίου 2017. Έλαβε 230 ψήφους από τους 252 βουλευτές που ήταν παρόντες. Ο ανεξάρτητος βουλευτής Εβαρίστ Μεαμπλί έλαβε 12 ψήφους, ενώ υπήρχαν και 10 άκυρες ψήφοι.
Αναφορές
2016 βουλ
Ακκουαβίβα Πιτσένα
Το Ακκουαβίβα Πιτσένα (ιταλικά: Acquaviva Picena) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Σιδηροδρομικός σταθμός Κορίνθου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κορίνθου-Εξαμιλίων είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας. Βρίσκεται στην Κόρινθο, λίγο νότια από τα όρια του αστικού της ιστού και έλαβε την ονομασία του από την πόλη την οποία εξυπηρετεί.
Ο σταθμός Κορίνθου εγκαινιάστηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2005 ως τερματικός σταθμός της γραμμής προς δυσμάς. Έχασε την ιδιότητα του τερματικού στις 9 Ιουλίου 2007, όταν η γραμμή επεκτάθηκε μέχρι το Κιάτο. Διαθέτει τρεις αποβάθρες μορφής νησίδας και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Στους χώρους αναμονής των επιβατών εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια κατασκευής του σταθμού.
Ο νέος σταθμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον παλαιό επί της μετρικής γραμμής Πειραιά–Πάτρας των πρώην ΣΠΑΠ, ο οποίος βρίσκεται βόρεια του σημερινού σταθμού, εντός της πόλης της Κορίνθου. Οι δύο σταθμοί συνδέονται μεταξύ τους με γραμμή μετρικού εύρους, που αποτελεί μικρή διακλάδωση της σιδηροδρομικής γραμμής Κορίνθου–Καλαμάτας και που λειτουργούσε για την προώθηση των επιβατών μεταξύ Πελοποννήσου και Αττικής μεταξύ 2005 και 2007.
Σήμερα εξετάζεται η επαναλειτουργία της μετρικής γραμμής στο τμήμα Λουτρακίου–Ναυπλίου ιδίως για τις τουριστικές ανάγκες της περιοχής. Η νέα ιταλική διοίκηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έχει δηλώσει το ενδιαφέρον της για την λειτουργία του τμήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στην Κόρινθο Κόρινθος Κόρινθος Κόρινθος Κόρινθος
Επανάσταση της 23ης Οκτωβρίου 1862
Η επανάσταση της 23ης Οκτωβρίου 1862 ήταν μια λαϊκή εξέγερση που οδήγησε στην ανατροπή του Βασιλιά Όθωνα. Ξεκινώντας στις 18 Οκτωβρίου στην Βόνιτσα, σύντομα εξαπλώθηκε και σε άλλες πόλεις και έφτασε στην Αθήνα στις 22 Οκτωβρίου.
Γεγονότα που προηγήθηκαν
Την 1η Φεβρουαρίου 1862, ξέσπασε η πρώτη εξέγερση στο Ναύπλιο, με επικεφαλής τον Δημήτριο Γρίβα, τον Πέτρο Α. Μαυρομιχάλη και τον Δημήτριο Μπότσαρη. Σύντομα, η εξέγερση άρχισε να εξαπλώνεται στη Σαντορίνη, την Ύδρα, την Τρίπολη και την Μεσσηνία. Ωστόσο, οι βασιλικές αρχές κατάφεραν να επανακτήσουν τον έλεγχο των περιοχών και μέχρι τις 20 Μαρτίου, η επανάσταση είχε κατασταλεί.
Η επανάσταση
Στις 16 Οκτωβρίου, ο Βασιλιάς Όθωνας και η βασίλισσα εγκατέλειψαν το παλάτι για μια βασιλική επίσκεψη στην Πελοπόννησο, προκειμένου να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ του ελληνικού λαού και του στέμματος. Ωστόσο, δύο μέρες αργότερα, ξέσπασε μια νέα αναταραχή στη Βόνιτσα, λιμάνι του Αμβρακικού Κόλπου, με επικεφαλής τον Δημήτριο Βούλγαρη, τον Κωνσταντίνο Κανάρη και τον Βενιζέλο Ρούφο. Σύντομα, η εξέγερση εξαπλώθηκε στο Μεσολόγγι και τη Πάτρα. Στις 22 Οκτωβρίου, η εξέγερση έφτασε στην πρωτεύουσα Αθήνα και ανακηρύχθηκε προσωρινή κυβέρνηση με τον Ρούφο ως Πρωθυπουργό. Την επομένη, οι επαναστάτες κήρυξαν τον Όθωνα και τη βασίλισσα έκπτωτο. Ύστερα συγκάλεσαν συνέλευση για την εκλογή νέου μονάρχη. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Βασιλιάς [[Όθων Α΄ της Ελλάδας|Όθωνας και η Βασίλισσα Αμαλία επιβιβάζονται στο HMS Scylla. ]] Το βασιλικό ζεύγος μεταφέρθηκε στη Καλαμάτα από τον Υπουργό της Αστυνομίας και τέθηκαν υπό τη προστασία του Βρετανικού πολεμικού πλοίου HMS Scylla. Την ίδια στιγμή, η περιουσία του βασιλικού ζεύγους που παρέμεινε στο Παλιό Βασιλικό Παλάτι καταγράφηκε πριν επιστρέψει στους νόμιμους κατόχους. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων πρότειναν στο βασιλικό ζεύγος να εγκαταλείψει τη χώρα, όπως και έκανε. Παρ'όλα αυτά, ο βασιλιάς αρνήθηκε να παραιτηθεί και δεν οραματιζόταν ότι η αναχώρηση θα ήταν οριστική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βουλή των Ελλήνων Κατηγορία:Στρατιωτικά κινήματα στην Ελλάδα
Αππινιάνο ντελ Τρόντο
Το Αππινιάνο ντελ Τρόντο (ιταλικά: Appignano del Tronto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Οδησσού
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Οδησσού (ουκρανικά: Одéський міжнарóдний кінофестивáль, αγγλικά: Odessa International Film Festival) είναι ένα ετήσιο κινηματογραφικό φεστιβάλ, το οποίο γίνεται στα μέσα του Ιουλίου. Η πρώτη τελετή του Φεστιβάλ έγινε μεταξύ 16 Ιουλίου και 24 Ιουλίου το 2010. Αν και το Φεστιβάλ είναι βραχύβιο, οι διοργανωτές έχουν μεγάλες βλέψεις, καθώς θέλουν να εξελιχθεί ως ένα από τα σπουδαιότερα της Ανατολικής Ευρωπής, εφάμιλλο με αυτό των Κανών. Σημερινός πρόεδρος του Φεστιβάλ είναι η Βικτόρια Τιγκίπκο.
Στο πρώτο φεστιβάλ που έγινε το 2010, προβλήθηκαν πάνω από 50 ταινίες. Ο κύριος χώρος του Φεστιβάλ είναι η αίθουσα Rodina. Πέρα από την προβολή ταινιών, το Φεστιβάλ πραγματοποιεί κι άλλο γεγονότα. Τις μέρες του Φεστιβάλ, πολλοί χώροι της Οδησσού χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες του και την προώθησή του. Το πρώτο φεστιβάλ το παρακολούθησαν 40 χιλιάδες θεατές, ενώ στο δεύτερο, ο αριθμός αυτός σχεδόν διπλασιάστηκε, παρακολουθώντας το Φεστιβάλ, 70 χιλιάδες θεατές. Το Φεστιβάλ επίσης, διατηρεί και το πρότζεκτ Summer Film School, στο οποίο γίνεται μια σειρά από σεμινάρια επάνω στον κινηματογράφο, μερικοί γνωστοί ηθοποιοί έχουν δώσει μαθήματα εκεί όπως ο Τζον Μάλκοβιτς. Περισσότερο αφορά μαθητές κινηματογραφικών σχολείων.
Στο μη διαγωνιστικό μέρος, λαμβάνει χώρα ένα από τα διασημότερα γεγονότα του Φεστιβάλ, καθώς το Petemkin Steps, γίνεται αίθουσα προβολής, μάλιστα το 2011, είχε προβληθεί το αριστούργημα της 7ης τέχνης, Μετρόπολις, παρακολουθώντας το περί του 2 χιλιάδες θεατές. Στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ λαμβάνουν μέρος 14 ταινίες, οι οποίες έχουν επιλεχθεί από την επιτροπή του, οι οποίοι είναι κριτικοί κινηματογράφου, σκηνοθέτες, παραγωγοί και διάφοροι καλλιτέχνες. Το βραβείο του Φεστιβάλ ονομάζεται The Golden Duke, το οποίο δίνεται σε τρεις κατηγορίες: στην Καλύτερη Ταινία, στην Καλύτερη Σκηνοθεσία, καθώς και στους Καλύτερους Άνδρες και Γυναίκες Ηθοποιούς. Έχει τύχει η επιτροπή να δώσει άλλα δύο βραβεία: το Σπέσιαλ και των Θεατών. Μερικά από τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ, αφορούν διάφορα πάρτι σε κέντρα και σε ρεστοράν.
Νικητές
Έως τώρα έχουν δοθεί τα εξής βραβεία σε ταινίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου
Καζίμιες Προυσίνσκι
μικρογραφία|260x260εσ| Ο Προυσίνσκι μαγνητοσκοπεί τους δρόμους του [[Παρίσι|Παρισιού το 1909 με το αεροσκόπιο του.]] Ο Καζίμιες Προυσίνσκι (πολωνικά: Kazimierz Prószyński) (4 Απριλίου 1875 - 13 Μαρτίου 1945) ήταν Πολωνός εφευρέτης που δραστηριοποιήθηκε στον τομέα του κινηματογράφου. Πατεντάρισε την πρώτη του κάμερα, τον πλεογράφο (πολωνικά: pleograf), πριν από τους αδελφούς Λυμιέρ, και αργότερα συνέχισε να βελτιώνει τον κινηματογραφικό προβολέα για την εταιρεία Gaumont, καθώς επίσης εφηύρε το ευρέως χρησιμοποιούμενο φορητό αεροσκόπιο.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|365x365εσ| Η εφεύρεση του αεροσκοπίου του Προυσίνσκι, 1909. Ο Προυσίνσκι μορφώθηκε στην Πολωνία και το Βέλγιο και ήταν ενεργός στο Βέλγιο, τη Γαλλία, την Αγγλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Πολωνία. Ήταν ο εγγονός του φωτογράφου Στανίσουαφ Αντόνι Προυσίνσκι, ο οποίος κατηγορήθηκε από τους Ρώσους για τοποθέτηση πατριωτικών συμβόλων στο παρασκήνιο των φωτογραφιών που έγιναν στο ατελιέ του και καταδικάστηκε για αυτό από τις αρχές της Τσαρικής Ρωσίας. Ήταν επίσης γιος του Κόνραντ Προυσίνσκι, ενεργού Πολωνού εκπαιδευτικού, συγγραφέα και εκδότη.
Το 1894, ο Καζίμιες Προυσίνσκι δημιούργησε μία από τις πρώτες κινηματογραφικές μηχανές λήψης. Αυτός ο πλεογράφος, ή συσκευή λήψης φωτογραφιών και προβολής φωτογραφιών, κατασκευάστηκε πριν από την υποβολή της ευρεσιτεχνίας των αδελφών Λυμιέρ. Ο Προυσίνσκι παρήγαγε επίσης αρκετές ταινίες στην Πολωνία στις αρχές του 20ού αιώνα, δημιουργώντας επίσης ένα βελτιωμένο κλείστρο προβολέα ταινιών, την πρώτη φωτογραφική μηχανή κινηματογράφου και επινόησε μια μέθοδο συγχρονισμού κομματιών ήχου και ταινιών.
Μόλις η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το Νοέμβριο του 1918, ο Προυσίνσκι επέστρεψε με την Αγγλίδα σύζυγό του, Ντόροθι, και τα παιδιά τους, Καζίμιες ο νεότερος και Ιρένα. Από την αρχή ήταν δύσκολο να βρεθούν συνεργάτες για την εφεύρεσή του. Το 1922, κατάφερε να ιδρύσει την εταιρεία Oko (σημαίνει «μάτι») για να προωθήσει μια απλή ερασιτεχνική κάμερα δικής του κατασκευής με το ίδιο όνομα, την οποία ο Προυσίνσκι σκόπευε να παράγει μαζικά για σχολεία και το κοινό. Η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1920 διέκοψε τα σχέδια του. Ήταν απασχολημένος με άλλες εφευρέσεις, όπως απλούς προβολείς οικιακών ταινιών και μηχανές ανάγνωσης για τους τυφλούς, αλλά δεν κατάφερε να παράγει μαζικά κανένα από αυτά.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής στην Πολωνία, η γερμανική αστυνομία της Γκεστάπο ανακάλυψε το εργαστήριό του. Συνέλαβαν τον Προυσίνσκι και τον συνάδελφό του με την κατηγορία της συνωμοσίας. Απελευθερώθηκε μετά από 10 ημέρες, όμως δεν είχε καταφέρει να αφαιρέσει όλες τις υποψίες. Κυνηγήθηκε από τη Γκεστάπο και έπρεπε να κινείται συχνά για να αποφύγει τη σύλληψη. Τελικά στις 25 Αυγούστου 1944, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βαρσοβίας, συνελήφθη.
Ο Προυσίνσκι πέθανε στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν- Γκούζεν την άνοιξη του 1945, ως κρατούμενος με τον αριθμό 129957, λίγο πριν την απελευθέρωση.
Ο Προυσίνσκι, μαζί με τον Μπολέσουαφ Ματουσέφσκι, θεωρείται ως έναν από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους του πολωνικού κινηματογράφου.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – 3000 μέτρα στιπλ ανδρών
Τα 3000 μέτρα στιπλ ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξάχθηκαν στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 1 και 4 Οκτωβρίου.
Σειρές
Οι τρεις πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι επόμενοι έξι γρηγορότεροι (q) προκρίνονται στον τελικό.
Έντερσον Μοράες
Ο Έντερσον Σαντάνα ντε Μοράες (γεννήθηκε στις 31 Φεβρουαρίου 1993), γνωστός κυρίως ως Έντερσον, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για την αγγλική ομάδα Μάντσεστερ Σίτι και την εθνική Βραζιλίας ως τερματοφύλακας. Σύμφωνα με το Διεθνές Κέντρο Αθλητικών Μελετών, θεωρείται ως ο ακριβότερος τερματοφύλακας στον κόσμο για το 2018.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην Σάο Πάουλο ΦΚ το 2008, πριν ενταχθεί στην πορτογαλική Μπενφίκα όπου αγωνίστηκε εκεί για δύο χρόνια. Το 2012 έφυγε από την Ριμπεϊράο και μετακόμισε στην Ρίο Άβε της πρώτης κατηγορίας Πορτογαλίας. Το 2015 επέστρεψε στην Μπενφίκα και πιο συγκεκριμένα στην Μπενφίκα Β. Λίγο αργότερα προβιβάστηκε στην κύρια ομάδα όπου πέρασε 2 σεζόν και κέρδισε τέσσερις τίτλους από διάφορες διοργανώσεις.
Για την σεζόν 2017-18, ο Έντερσον υπέγραψε με την Μάντσεστερ Σίτι. Η αγορά του κόστισε 35 εκατομμύρια λίρες και έγινε ο ακριβότερος τερματοφύλακας όλων των εποχών σε όρους ονομαστικής αξίας σε λίρες κατά την περίοδο της μεταφοράς του. Μαζί με την Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε την Πρέμιερ Λιγκ και το Λιγκ Καπ, ενώ την επόμενη σεζόν πέτυχε εγχώριο τρεμπλ.
Ο Έντερσον έκανε το ντεμπούτο του στην κύρια εθνική ομάδα της Βραζιλίας το 2017, αφού αγωνίστηκε προηγουμένως για την ομάδα Κ23. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 ως μέλος της εθνικής Βραζιλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1953
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1953 ήταν η 8η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Χέιζελ, στις Βρυξέλλες μεταξύ 24 και 25 Ιουλίου του 1953.
Στον πίνακα των μεταλλίων στην πρώτη θέση κυριάρχησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με 7 χρυσά μετάλλια και 15 συνολικά. Το Βέλγιο κέρδισε τη δεύτερη θέση με 3 χρυσά μετάλλια και 9 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Τουρκία με 3 χρυσά μετάλλια και 5 συνολικά. Στην επίσημη βαθμολογία που δημοσιεύθηκε η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών αναδείχθηκε πρωταθλήτρια με 116 βαθμούς. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε το Βέλγιο με 82 βαθμούς και την τρίτη η Ελλάδα με 64 βαθμούς.
Αποτελέσματα
1951 | 1952 | 1953 | 1954 | 1955 thumb|O πρωταθλητής στη δισκοβολία, Τζουζέπε Τόζι.
Μετέχουσες χώρες
• 3
Παραπομπές
1953 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στο Βέλγιο Κατηγορία:Στίβος το 1953
Μέθοδος Βόλβιλ
Η μέθοδος Βόλβιλ είναι χημική διεργασία βιομηχανικής κλίμακας, η οποία χρησιμοποιείται για τον εξευγενισμό του χρυσού στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο καθαρότητας (99,999%), μέσω της εφαρμογής ηλεκτρικής τάσης σε ένα διάλυμα τετραχλωροχρυσικού οξέος. Η μέθοδος αυτή ανακαλύφθηκε το 1874 στο Αμβούργο από τον Αιμίλ Βόλβιλ. Αυτή η ηλεκτροχημική μέθοδος περιλαμβάνει τη χρήση μίας χυτής ράβδου χρυσού, η οποία αποκαλείται συχνά και ράβδος Ντορέ, περιεκτικότητας 95%+ σε χρυσό η οποία αναλαμβάνει τον ρόλο της ανόδου. Χρυσός χαμηλότερης περιεκτικότητας δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί καθώς θα επηρεάσει την αντίδραση, ειδικά αν περιέχει ασήμι, λευκόχρυσο ή κάποιο άλλο ευγενές μέταλλο. Οι κάθοδοι για αυτή την αντίδραση είναι μικρά φύλλα καθαρού χρυσού (24 καρατίων) ή ανοξείδωτο ατσάλι. Με την παροχή ρεύματος στο σύστημα, ο ηλεκτρισμός περνάει μέσα από το διάλυμα του τετραχλωροχρυσικού οξέος. Χρυσός και άλλα μέταλλα διαλύονται στην άνοδο και ταυτόχρονα καθαρός χρυσός (ο οποίος έρχεται από το διάλυμα του τετραχλωροχρυσικού οξέος μέσω ανταλλαγής ιόντων) εναποτίθεται στην κάθοδο (επίσης από καθαρό χρυσό). Όταν η άνοδος διαλυθεί εντελώς η κάθοδος μαζί με τον προσκολλημένο σε αυτήν χρυσό από το διάλυμα αφαιρείται και λιώνεται ή επεξεργάζεται με κάποιον άλλον τρόπο ώστε να είναι κατάλληλη για πώληση. Ο χρυσός που προκύπτει είναι καθαρός κατά 99,999% και ανώτερης ποιότητας από αυτόν που παράγεται από την άλλη κοινή μέθοδο εξευγενισμού, δηλαδή τη μέθοδο Μίλερ, από την οποία παράγεται χρυσός με καθαρότητα 99,995%.
Η μέθοδος Βόλβιλ είναι απαραίτητη για την παραγωγή καθαρού χρυσού σε μεγάλη κλίμακα, ο οποίος έχει πολλές εφαρμογές κυρίως στον χώρο των ηλεκτρονικών συσκευών. Ωστόσο επειδή στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι αναγκαία η χρήση χρυσού τόσο υψηλής καθαρότητας, ο χρυσός συνήθως εξευγενίζεται με την μέθοδο Μίλερ, η οποία είναι πιο εύκολη, πιο απλή, πιο φτηνή, πιο γρήγορη και δεν απαιτεί τη παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων τετραχλωροχρυσικού οξέος, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερα προβλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες Κατηγορία:Μεταλλουργία Κατηγορία:Χρυσός Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία
Φρανσουά Μπουκ
Βιογραφία
O Μπουκ γεννήθηκε το 1955 στη Λιλ. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1975 στο περιοδικό Mormoil και μετά από μερικά χρόνια, το 1980, εκδόθηκε το πρώτο του άλμπουμ, το χιουμοριστικό Cornet d'humour. Σύντομα άρχισε να εργάζεται για σημαντικά περιοδικά όπως το Pilote και το Fluide Glacial. Η πρώτη αναγνώριση ήρθε μέσα από τη δουλειά του στο περιοδικό (À suivre), για το οποίο έγραψε και σχεδίασε σύντομες ιστορίες. Τα κόμικς αυτά συγκεντρώθηκαν αργότερα σε άλμπουμ όπως το Les Pionniers de l'aventure humaine (1984) και το La Pédagogie du trottoir (1987).