cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ΄ Σταυροφορία
Διαπραγματεύσεις και συνέχεια των εχθροπραξιών
Τον Ιούνιο του 1192 ο Ριχάρδος Α΄ προχώρησε ξανά προς την Ιερουσαλήμ. Στρατοπέδευσε στην Χεβρώνα, όπου ήταν αρκετά κοντά ώστε να μπορεί να βλέπει την Ιερουσαλήμ. Ο Σαλαντίν όλον αυτόν τον καιρό είχε ενισχύσει τα τείχη της Ιερουσαλήμ, είχε επιχωματώσει τα πηγάδια και είχε καταστρέψει τις πηγές γύρω από την πόλη, ώστε οι σταυροφόροι να μην μπορούν να βρουν πόσιμο νερό. Ο Σαλαντίν βρισκόταν με ένα μέρος του στρατού μέσα στην πόλη και ο υπόλοιπος στρατός του ήταν στα βουνά της γύρω περιοχής.
Μάχη της Γιάφας
right|400px|thumb|Ριχάρδος και Σαλαντίν (από μεσαιωνικό χειρόγραφο).
Σχεδόν ταυτόχρονα με την υποχώρηση των σταυροφόρων ο Σαλαντίν βγήκε από την Ιερουσαλήμ και επιτέθηκε στη Γιάφα. Η πόλη κατελήφθη γρήγορα από τους Σαρακηνούς και η φρουρά της κλείστηκε στο κάστρο της πόλης. Τα νέα έφτασαν στην Άκρα και όταν τα έμαθε ο Ριχάρδος Α΄, επέλεξε κάποιους από τους άνδρες του και επιβιβάστηκαν σε 7 πλοία με κατεύθυνση τη Γιάφα. Ο υπόλοιπος στρατός θα έφτανε από την ξηρά.
Φτάνοντας στη Γιάφα ο Ριχάρδος Α΄ με τους άντρες του αποβιβάστηκαν και κατάφεραν μέχρι να πέσει η νύχτα να διώξουν τους μουσουλμάνους από την πόλη. Το πρωί έφτασε ο υπόλοιπος σταυροφορικός στρατός. Ο Σαλαντίν διέταξε ξανά επίθεση και η μάχη έξω από τη Γιάφα διήρκεσε αρκετές ώρες, μέχρι να διατάξει τους άντρες του να υποχωρήσουν. Η μάχη τελείωσε με νίκη των σταυροφόρων. Είχαν διατηρήσει τις θέσεις τους και είχαν σιγουρέψει την κυριαρχία τους στη Γιάφα. Γι' αυτούς τους λόγους το ηθικό και η αυτοπεποίθησή τους ήταν αρκετά υψηλά, ενώ των Σαρακηνών και του Σαλαντίν είχαν πέσει πάρα πολύ, καθώς συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να εκδιώξουν μια και καλή τους σταυροφόρους από την Παλαιστίνη. Η μάχη έδειξε και στους δύο αντιπάλους ότι ήταν ισοδύναμοι. Οι σταυροφόροι κατείχαν σταθερά τα παράλια και οι Σαρακηνοί το εσωτερικό, αλλά κανένας δεν ήταν τόσο ισχυρός, ώστε να κυριαρχήσει και στα παράλια και στην ενδοχώρα.
Συμφωνία ειρήνης
Ο Ριχάρδος Α΄ αποφάσισε ότι ήταν ώρα να επιστρέψει στην πατρίδα του. Αλλά και ο Σαλαντίν είχε πολεμήσει για πολλά χρόνια και χρειαζόταν την ειρήνη για να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του και να αναπληρώσει τις απώλειές του. Έτσι έκαναν συμφωνία στις 2 Σεπτεμβρίου του 1192 με τους εξής όρους:
Ο Ριχάρδος Α΄ με τον όρο της τρίχρονης ανακωχής προσπαθούσε να μην χάσει σε γόητρο, αφού αν ήταν διαφορετικά διατυπωμένος, ως όρος για ειρήνη, θα αποδεχόταν ότι δεν μπορούσε να καταλάβει την Ιερουσαλήμ. Θεωρητικά τρία χρόνια ήταν αρκετά για να γυρίσει στη χώρα του, να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του και να επιστρέψει στην Παλαιστίνη με ακόμη μεγαλύτερο στρατό.
Τα μετέπειτα γεγονότα
Ο Σαλαντίν απεβίωσε το 1193 στη Δαμασκό της Συρίας. Όταν άνοιξαν το θησαυροφυλάκιό του διαπίστωσαν ότι μέσα δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα για την κηδεία του. Είχε μοιράσει όλη του την περιουσία στους φτωχούς υπηκόους του. Μετά το τέλος του ξέσπασε διαμάχη, αρχικά μεταξύ των γιων του και αργότερα και του αδελφού του, Ελ Αντίλ, που αναδείχθηκε ο τελικός κυρίαρχος σε όλη την επικράτεια του Σαλαντίν το 1200.
Ο Γκυ ετελεύτησε στην Κύπρο το 1194. Την Κύπρο κληρονόμησε ο αδελφός του Γκυ, ο Αμορί (ή Αμαλάριχος). Το 1197 η Κύπρος αναγνωρίστηκε ως Βασίλειο.
Ο Ερρίκος της Καμπανίας απεβίωσε το 1197 από ατύχημα: έπεσε από το μπαλκόνι του παλατιού του στην Άκρα, στη διάρκεια μίας παρέλασης. Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο τον Αμορί/Αμάλριχο της Κύπρου το 1198.
Ο Ριχάρδος Α΄ δεν επέστρεψε ποτέ στην Παλαιστίνη. Έφυγε από τους Αγίους Τόπους και προσπάθησε να φτάσει στην Αγγλία μέσω Γερμανίας μεταμφιεσμένος σε προσκυνητή. Κοντά στη Βιέννη αιχμαλωτίστηκε από τον Λεοπόλδο της Αυστρίας, που δεν είχε ξεχάσει την προσβολή του από τον Ριχάρδο Α΄ στην Άκρα. Στη συνέχεια παραδόθηκε στον Γερμανό αυτοκράτορα και γιο του Φρειδερίκου Α¨, Ερρίκο ΣΤ΄. Η συμφωνία που είχε κάνει ο Ριχάρδος Α΄ με τον Τανκρέδο της Σικελίας το 1191 αγνοούσε τα δικαιώματα της Κωνσταντίας, συζύγου του Ερρίκου ΣΤ΄, στον Σικελικό θρόνο. Μία άλλη κατηγορία που προσάφθηκε στον Ριχάρδο Α΄ ήταν η δολοφονία του Κορράδου του Μομφερράτου. Ο Ριχάρδος Α΄ απελευθερώθηκε το 1194, αφού συμφώνησε να πληρώσει ως λύτρα 150.000 ασημένια μάρκα. Τα επόμενα χρόνια συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του, Ιωάννη τον Ακτήμονα, που αναγνώρισε τη βασιλική εξουσία του Ριχάρδου Α΄ και προσπάθησε να διατηρήσει τις κτήσεις του στη Γαλλία απέναντι στις βλέψεις του Φιλίππου Β¨. Το 1199 τραυματίστηκε στον ώμο από ένα βέλος κατά την πολιορκία του Σαλύ, στη Γαλλία. Απεβίωσε από γάγγραινα λίγο αργότερα. Μετά το τέλος του βασιλιάς της Αγγλίας και κληρονόμος των Γαλλικών κτήσεών του έγινε ο αδελφός του, Ιωάννης. Όμως απέτυχε να υπερασπίσει την επικράτειά του ενάντια στον Φίλιππο Β΄, που κατάφερε τελικά να κυριαρχήσει σε όλη τη βόρεια Γαλλία.
Η αποτυχία της Γ΄ Σταυροφορίας να καταληφθεί η Ιερουσαλήμ οδήγησε στη διεξαγωγή της Δ΄ Σταυροφορίας, λίγα χρόνια αργότερα.
Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ επέζησε μέχρι το 1291, όταν η Άκρα καταλήφθηκε από τους Μαμελούκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 3
Εταιρειάρχης
Ο Εταιρειάρχης, ή Μέγας Εταιρειάρχης ήταν αξίωμα στο Βυζάντιο. Ήταν αρχηγός του τμήματος της βασιλικής φρουράς, της καλούμενης εταιρείας. Μέγας εταιρειάρχης υπήρξε ο Ρωμανός Α΄Λεκαπηνός.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Ράσεν
Η Ράσεν (αγγλικά: Rushen, μανξ: Roisien) είναι μια από τις 6 περιφέρειες της νήσου του Μαν. Πρωτεύουσα είναι η Κάσλταουν (Castletown). Η Ράσεν βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας.
Πόλεις
Κατηγορία:Νήσος του Μαν
Τάφρος Κουριλών-Καμτσάτκας
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Τοπογραφική εικόνα του βορειοδυτικού Ειρηνικού συμπεριλαμβανομένης της Τάφρου Κουριλών-Καμτσάτκας. Η Τάφρος Κουριλών–Καμτσάτκας ή Τάφρος Κουριλών (Курило-Камчатский жёлоб, Kurilo-Kamchatskii Zhyolob) είναι ωκεάνια τάφρος στον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Βρίσκεται έξω από τη νοτιοανατολική ακτή της Καμτσάτκας και παράλληλα με την αλυσίδα των Κουριλών νήσων για να συναντήσει την Ιαπωνική Τάφρο ανατολικά του Χοκκάιντο. Εκτείνεται από μια τριπλή διασταύρωση με το ρήγμα Ουλαχάν και την Αλεουτική Τάφρο κοντά στα νησιά του Στρατηγού στη Ρωσία στα βορειοανατολικά και στη διασταύρωση με την Ιαπωνική Τάφρο στα νοτιοδυτικά.
Η τάφρος σχηματίστηκε ως αποτέλεσμα της ζώνης υποπίεσης, η οποία σχηματίστηκε στα τέλη της Κρητιδικής περιόδου, που δημιούργησε το τόξο των νήσων Κουριλών καθώς και το ηφαιστειακό τόξο της Καμτσάτκα. Η εσοχή του Ειρηνικού πιέζεται κάτω από την Οχοτσκική πλάκα κατά μήκος της τάφρου, με αποτέλεσμα έντονο ηφαιστειακό περιβάλλον.
Τεκτονική ιστορία
μικρογραφία|Χάρτης των τοποθεσιών σεισμού, συμπεριλαμβανομένων των περιγραμμάτων στην κορυφή της κινούμενης προς τα κάτω πλάκας Στην τάφρο Κουριλών-Καμτσάτκα, η Ειρηνική πλάκα υποβιβάζεται κάτω από την Οχοτσκική πλάκα, μια μικροπλάκα που θεωρούταν προηγουμένως ως μέρος της βορειοαμερικανικής πλάκας. Ο ρυθμός σύγκλισης κυμαίνεται από περίπου 75 χιλιοστά ανά χρόνο στο βορρά έως περίπου 83 χιλιοστά το χρόνο στο νότιο άκρο. Η κλίση της σύγκλισης αυξάνεται προς το νότο, όπου η διαπιεστική τάση χωρίζεται σε σεισμούς τάφρους φυσιολογικής ώθησης και σεισμούς παράλληλης τάφρου.
Συνδεδεμένη σεισμικότητα
Σεισμοί μεγάλης έντασης συνδεδεμένοι με τη ζώνη υποπίεσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμτσάτκα Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ασίας
Σαβίνοι
thumb|Η περιοχή των Σαβίνων σε χάρτη της αρχαίας κεντρικής Ιταλίας 250px|thumb|Η Αρπαγή των Σαβίνων Γυναικών (Τζιαμπολόνια)
Προέλευση
Οι Σαβίνοι εγκαταστάθηκαν στην Σαβινία περί τον 10ο αιώνα π.Χ., ίδρυσαν τις πόλεις Ριέτι, Τρέμπουλα και Κούρες. Για την προέλευσή τους υπάρχουν πολλές απόψεις. Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα αλλά και άλλους Ρωμαίους ιστορικούς, όπως ο Κάτων ο Πρεσβύτερος και ο Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος, θεωρούσαν την προέλευση των Ρωμαίων Ελληνική, παρά το γεγονός ότι οι γνώσεις πάνω στην προέλευση τους προέρχεται από τη μυθολογία. Για τους Σαβίνους ο Διόνυσος ο Αλικαρνασσεύς μας λέει ότι επί βασιλείς Λυκούργου στην Σπάρτη μια ομάδα εποίκων Λακεδαιμόνιων ήρθε στην περιοχή και ίδρυσε την πόλη Φορονία και οι Σαβίνοι προέρχονταν από αυτούς. Ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Βάρρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες. Άλλος ιστορικός υποστηρίζει ότι ήταν Ούμπρι και άλλαξαν το όνομα τους όταν μετανάστευσαν εκεί. Κάτων ο Πρεσβύτερος υποστήριξε ότι το όνομα τους προέρχεται από τον Σάμπους γιο του θεού Σάγκου. Ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι "Ιταλίας και Σικελίας το πλείστον πελοποννήσιοι" [Πελοπ. Πόλεμος Α' 12, 4 ] Ιταλία εννοεί την εκτός Σικελίας χώρα. Λέει ο Πλούταρχος για τους Σαβίνους:
[«Βίοι», Ρωμύλος, XIV]
Μυθολογία
Η Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρει ότι όταν ο Ρωμύλος έχτισε τη Ρώμη υπήρχαν περισσότεροι άντρες από γυναίκες. Τότε αποφάσισε και διοργάνωσε αγώνες στους οποίους ήρθαν να συμμετάσχουν και οι Σαβίνοι με τις γυναίκες τους. Στη διάρκεια των αγώνων οι Ρωμαίοι έκλεψαν τις γυναίκες και τις κόρες των Σαβίνων. Οι Σαβίνοι τότε ετοιμάστηκαν για πόλεμο αλλά μπήκαν στη μέση οι γυναίκες τους και τους συμβίβασαν. Έτσι ένωσαν τις πόλεις τους και βασίλευε με τη σειρά ένας βασιλιάς από τους Ρωμαίους ένας από τους Σαβίνους.
Κυβέρνηση της Αυστραλίας
Η Κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας (αγγλικά: Government of the Commonwealth of Australia), η οποία αναφέρεται επίσης ως Αυστραλιανή Κυβέρνηση, Κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας ή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, είναι η ομοσπονδιακή δημοκρατική διοικητική αρχή της Αυστραλίας. Η Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας, μια ομοσπονδιακή συνταγματική μοναρχία, κάτω από μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ιδρύθηκε το 1901 ως αποτέλεσμα της συμφωνίας μεταξύ των έξι αυτοδιοικούμενων βρετανικών αποικιών, η οποίες επανασυστάθηκαν ως έξι πολιτείες. Οι όροι της παρούσας σύμβασης που ενσωματώνονται στο Αυστραλιανό Σύνταγμα, το οποίο καταρτίστηκε σε μια Συνταγματική Συνέλευση και επικυρώθηκε από το λαό των αποικιών σε δημοψηφίσματα. Η δομή της κυβέρνησης της Αυστραλίας μπορεί να εξεταστεί υπό το πρίσμα δύο διαφορετικών εννοιών, δηλαδή του φεντεραλισμού και της διάκρισης των εξουσιών σε εκτελεστικό, νομοθετικό και δικαστικό κλάδο της κυβέρνησης. Ο διάκριση των εξουσιών υπονοείται από τη δομή του Συντάγματος, το οποίο διασπά τους κλάδους της κυβέρνησης σε ξεχωριστά κεφάλαια. Το αυστραλιανό ομοσπονδιακό σύστημα είναι ένα μοναδικό μείγμα των συστημάτων του Γουέστμινστερ και των ΗΠΑ, ομοσπονδιακής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με σημαντικά στοιχεία και των δύο σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Αυστραλίας
Ντελουά Κασιρέ Κουμακογιέ
Ο Ντέλουα Κασιρέ Κουμακόγιε (Nouradine Delwa Kassiré Koumakoye, 31 Δεκεμβρίου 1949-) είναι πολιτικός από το Τσαντ. Χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 1993 ως το 1995 και ξανά από το 2007 ως το 2008. Στη συνέχεια ανέλαβε πρόεδρος του Οικονομικού, Κοινωνικού και Πολιτιστικού Συμβουλίου.
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1949. Τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπηρέτησε ως υπουργός. Είναι Πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού για την Ανάπτυξη και την Πρόοδο (VIVA-RNDP). . Από τις 6 Νοεμβρίου 1993 μέχρι τις 8 Απριλίου 1995 ήταν για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1996, λαμβάνοντας το 2,29% των ψήφων. Στις προεδρικές εκλογές του 2001 πήρε 2,36% και σε αυτές του 2006 ήρθε δεύτερος με 15,13% των ψήφων. Τον Αύγουστο του 2006 έγινε υπουργός Προεδρίας για την Ανάπτυξη της Υπαίθρου και τις Πόλεις. Μετά το θάνατο του Πασκάλ Γιοαντιμνατζί έγινε πρωθυπουργός, στις 26 Φεβρουαρίου του 2007. Παρέμεινε στην πρωθυπουργία ως τις 16 Απριλίου του 2008.
Παραπομπές
Κουμακογιε
Νωτιαία φθίση
Η νωτιαία φθίση είναι η αργή εκφύλιση των αισθητικών νευρώνων στις ραχιαίες (οπίσθιες) στήλες του νωτιαίου μυελού, οι οποίοι μεταφέρουν πληροφορίες που διασφαλίζουν στον άνθρωπο την αίσθηση της θέσης (ιδιοδεκτικότητα), της δόνησης και της διακριτικής αφής.
Αιτία
Η νωτιαία φθίση είναι αποτέλεσμα συφιλιδικής λοίμωξης που δεν έχει θεραπευτεί και εκδηλώνεται ως αποτέλεσμα απομυελίνωσης.
Συμπτώματα
Συμπτώματα μπορεί να μην εμφανιστούν για ορισμένες δεκαετίες μετά την αρχική λοίμωξη και περιλαμβάνουν: αδυναμία, μείωση αντανακλαστικών, παραισθησίες, σουβλερούς και καυσαλγικούς πόνους, τσιμπήματα, υπαισθησίες, βάδιση φθίσης (κινητική αταξία), προοδευτική εκφύλιση των αρθρώσεων, απώλεια συντονισμού, επεισόδια έντονου πόνου και αισθητικών διαταραχών (συμπεριλαμβανομένης της γλωσσοδυνίας), αλλαγές στην προσωπικότητα, άνοια, κώφωση, οπτικές βλάβες, και βλάβη στην απάντηση στο φως (σημείο Argyll Robertson). Οι σκελετικοί μύες είναι υποτονικοί λόγω της καταστροφής του αισθητικού σκέλους του μυοτατικού αντανακλαστικού. Τα εν τω βάθει τενόντια αντανακλαστικά είναι επίσης μειωμένα ή απουσιάζουν. Για παράδειγμα, μπορεί να σημειώνεται μείωση στο επιγονατιδικό αντανακλαστικό σημείο Westphal's. Μία επιπλοκή της νωτιαίας φθίσης μπορεί να είναι ο παροδικός νευραλγικός παροξυσμικός πόνος που προσβάλλει τα μάτια και τις οφθαλμικές περιοχές, κατάσταση που παλαιότερα ονομαζόταν "Κρίσεις του Pel" - από τον Ολλανδό εσωτερικό παθολόγο P.K. Pel. Σήμερα περισσότερο συχνά χρησιμοποιείται ο όρος "οφθαλμικές κρίσεις φθίσης" στις οποίες η προσβολή χαρακτηρίζεται από ξαφνικό, έντονο οφθαλμικό πόνο, δακρύρροια και φωτοφοβία.
Συχνότητα/Επιπολασμός
Η πάθηση είναι περισσότερο συχνή στους άνδρες παρά σε γυναίκες. Η έναρξη σημειώνεται συνήθως στη μέση ηλικία. Η συχνότητα της νωτιαίας φθίσης αυξάνεται, εν μέρει λόγω της σχετιζόμενης λοίμωξης HIV.
Πρόγνωση
Χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, η νωτιαία φθίση μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση, άνοια, και τύφλωση. Οι νευρικές βλάβες που υφίστανται δεν είναι δυνατόν να αντιστραφούν.
Παραλειπόμενα
Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, συγγραφέας των περιπετειών του Σέρλοκ Χολμς, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του πάνω στο αντικείμενο της νωτιαίας φθίσης το 1885.
Αναφορές
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Νευρικό σύστημα
Ιερώνυμος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ιερώνυμος αναφέρονται:
Énarque
Αν και πρόκειται για ιδιαιτέρως "αργκό" έκφραση, το énarque έχει χάσει την μειωτική του έννοια, την οποία εμπεριείχε ως όρος η énarchie όταν και εκδόθηκε το παραπάνω βιβλίο.
Το énarque δεν θα πρέπει να συγχέεται, ως προς την προέλευσή του, με τον αρχαιοελληνικό όρο εθνάρχης ο οποίος αποτελεί σύνθετη λέξη προερχόμενη από τις έθνος, ο « λαός », και άρχειν, « διατάζω ».
*
Ραδιοναυτιλία
Με τον όρο Ραδιοναυτιλία (Radionavigation) ή Ηλεκτρονική ναυτιλία (Electronic navigation), ονομάζεται το είδος εκείνο της ναυσιπλοΐας ή αεροναυσιπλοΐας, όπου η θέση του πλοίου/αεροσκάφους (στίγμα), η πορεία και οι αποστάσεις υπολογίζονται με ειδικά ηλεκτρονικά ναυτιλιακά ή αεροναυτιλιακά όργανα που έχουν ως βάση λειτουργίας την εκπομπή - λήψη ή μόνο λήψη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και που για τον ίδιο λόγο αποκαλούνται και ραδιοναυτιλιακές συσκευές ή ραδιοναυτιλιακά βοηθήματα.
Στη κατηγορία των ραδιοναυτιλιακών οργάνων δεν περιλαμβάνονται οι συσκευές όργανα ραδιοτηλεφωνίας ή ραδιοτηλεγραφίας που αποτελούν βεβαίως "μέσα συνεννόησης.
Ιστορία
Η ραδιοναυτιλία εμφανίζεται μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο  ενώ αναπτύχθηκε ραγδαία μετά την ανακάλυψη του ραντάρ και των σύγχρονων ψηφιακών μέσων.
Υπερβολική ναυτιλία
Κυριότερες συσκευές ραδιοναυτιλίας που λειτουργούν επί των αρχών της υπερβολικής ναυτιλίας είναι οι:
Σέργιος Ζ΄ της Νάπολης
Ο Σέργιος Ζ΄, (πέθανε περίπου το 1120-1123), από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης διαδεχόμενος τον πατέρα του Ιωάννη ΣΤ΄, ο οποίος πέθανε μεταξύ Δεκεμβρίου 1120 και Απριλίου 1123. Μέσω της μητέρας του Έυα, γνωστή ως (ή μετονομάστηκε) Άννα ήταν εγγονός του Γκοντφρουά Ριντέλ, ενός Νορμανδικού τυχοδιώκτη που είχε πολεμήσει τους μουσουλμάνους στη Σικελία πριν γίνει Δούκας της Γκαέτα το 1068.
Ήταν συνκυβερνήτης με τον πατέρα του το αργότερο το 1114. Το 1135 ο βασιλιάς της Σικελίας Ρογήρος Β΄ πολιόρκησε την Νάπολη για δύο χρόνια χωρίς να καταφέρει να την πάρει. Στις 30 Οκτωβρίου 1137 έγινε η Μάχη της Ριγκνάνο όπου ο Ρογήρος Β΄νικήθηκε από τον συνασπισμένο στρατό της Απουλίας, Νάπολης και Ρώμης αλλά ο Σέργιος σκοτώθηκε στην μάχη. Χωρίς απογόνους το δουκάτο προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Françafrique
thumb|Ο Γάλλος πρόεδρος [[Ζακ Σιράκ με τον Κονγκολέζο πρωθυπουργό Αντρέ Μιλονγκό.]] Ο όρος « Françafrique » χρησιμοποιείται για τον ορισμό της νεοαποικιοκρατικής δράσης της Γαλλίας στην Αφρική. Η δράση αυτή καλύπτει το σύνολο των προσωπικών σχέσεων, σε συνδυασμό με τους πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς που εξακολουθούν να συνδέουν τη Γαλλία με τις πρώην αφρικανικές της αποικίες, καθώς και έναν ορισμένο αριθμό άλλων αφρικανικών κρατών.
Τα δίκτυα επιρροής είναι ιδιαιτέρως ενεργά στις πρώην γαλλικές αποικίες, αλλά και σε άλλες γαλλόφωνες χώρες ή μη-γαλλόφωνες.
Ο όρος « Françafrique » χρησιμοποιείται αρκετά συχνά για την κατακραυγή της εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας στην Αφρική, είτε πρόκειται για αληθή γεγονότα είτε όχι: υποθετική υποστήριξη, η οποία προσφέρθηκε στους Χούτου που ήσαν υπεύθυνοι της γενοκτονίας των Τούτσι στη Ρουάντα το 1994, κατακραυγή για τη βοήθεια που προσφέρθηκε στο αλγερίνικο καθεστώς στον αγώνα του κατά του GIA ή στον Τυνήσιο πρόεδρο Μπεν Αλί, η Υπόθεση Elf, οι στρατιωτικές επεμβάσεις στις χώρες που βρίσκονται σε αναβρασμό (Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία).
Ο όρος αυτός, πλέον, έχει καθιερωθεί, λόγω της μαζικής και επαναλαμβανόμενης χρήσης του από τα γαλλικά ΜΜΕ, για τον γενικότερο ορισμό των ειδικότερων διπλωματικών σχέσεων που διατηρεί η Γαλλία με τις πρώην αφρικανικές της αποικίες, καθώς και για την επανεξέταση της ορθότητας της συγκεκριμένης πολιτικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Γαλλίας Κατηγορία:Πολιτική της Αφρικής
Ντιάνα (Μαδαγασκάρη)
Η Ντιάνα (μαλαγασικά: Diana) είναι μια από τις δύο περιφέρειες της Επαρχίας Αντσιρανάνα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Αντσιρανάνα. Έχει έκταση 19.266 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.370.900 κατοίκων (2004).
Γεωγραφία
Η Ντιάνα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης και δυτικά της Αντσιρανάνα. Συνορεύει στα ανατολκά με τη Σάβα και στα νότια με τη Σόφια. Έχει έκταση 19.266 τ.χλμ..
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι δήμοι της Αντσιρανάνα
Η Ντιάνα διαιρείται σε 5 δήμους:
2. Αμπιλόμπε
5. Αντσιρανάνα Ι
6. Αντσρανάνα ΙΙ
7. Νόσι Μπε
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αρρασάρτ, που βρίσκεται κοντά στην Αντσιρανάνα.
Στρατηγός (Βυζάντιο)
Ο στρατηγός ήταν διοικητικό αξίωμα του Βυζαντίου. Η επικράτεια ήταν διαιρεμένη σε θέματα, ενώ ο ανώτατος άρχοντας κάθε θέματος ονομάζονταν συνήθως στρατηγός, και η επικράτειά του στρατηγίδα.
Ο στρατηγός είχε την υπέρτατη πολιτική και στρατιωτική αρχηγία στο θέμα του. Διότι λόγω των συνεχών κινδύνων από τις επιδρομές ήταν απαραίτητη η συγκέντρωση όλης της πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης στα χέρια ενός ανθρώπου. Σε αντίθεση με τον στρατηγό, ο κατεπάνω ήταν μόνο πολιτικός διοικητής ενός θέματος. Οι στρατηγοί δεν ήταν όλοι ίσιοι. Είχαν διάφορους βαθμούς ανάλογα με την έκταση και τη θέση ή και τη σπουδαιότητα του θέματος που διοικούσαν. Οι στρατηγοί της ανατολής ήταν πολύ ανώτεροι των στρατηγών της δύσης, και ελάμβαναν τακτικό μισθό, τις λεγόμενες ρόγες από το δημόσιο ταμείο. Μεταξύ των ανατολικών θεμάτων συγκαταλέγονταν και η Μακεδονία, Θράκη και το Αιγαίο. Οι δε στρατηγοί της δύσης αντί για μισθό λάμβαναν τις λεγόμενες συνήθειες, η οποία ήταν ετήσια πληρωμή από τους διοικούμενους.
Κάθε στρατηγός θέματος διοικούσε πολλούς στρατιωτικούς και πολιτικούς άρχοντες και υπαλλήλους. Συχνά όμως, κάποιοι στρατηγοί επαναστατούσαν ενάντια στην εξουσία! Γνωστό παράδειγμα είναι η Δυναστεία των Ισαύρων, καθώς επρόκειτο για πρώην στρατηγούς, και γενικώς είχαν δημιουργηθεί κατά καιρούς πολλές αναταραχές λόγω επαναστάσεων. Αυτό γινόταν εξαιτίας της υπερβολικής φιλοδοξίας των στρατηγών και την εμπιστοσύνης του λαού προς αυτούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Μπιόρν Φλέμινκξ
Ο Μπιόρν Φλέμινκξ (φλαμανδ. Bjorn Vleminckx) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής που γεννήθηκε στο Μπούμ της Αμβέρσας το 1985. Ο Φλέμινκξ αγωνίζεται στην Ολλανδική N.E.C. και στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Βελγίου. Από το καλοκαίρι του 2015 αγωνίζεται στην Γκεζτεπέ ΣΚ.
Καριέρα
Ο Φλέμινκξ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Μπέβερεν, με την οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια. Τη σαιζόν 2005-2006 έπαιξε δανεικός στην ομάδα της Οστάνδης και το 2006 υπέγραψε συμβόλαιο με την Μέχελεν. Στις 6 Ιουνίου το 2009, η N.E.C. αγόρασε τον Φλέμινκξ για 1,8 εκατομμύρια ευρώ και του έκανε συμβόλαιο για 4 χρόνια μέχρι το 2013. Την σαιζόν 2010- 2011 πραγματοποιεί εξαιρετική χρονιά αφου μέχρι την χειμερινή διακοπή, είχε σημειώσει 13 γκολ και βρίσκεται στην πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ της Ερεντιβίζιε. Στις 25 Μαρτίου 2011 ο Φλέμινκξ υπέγραψε συμβόλαιο με την Κλαμπ Μπρυζ το οποίο έχει ισχύ από τον Ιούνιο του 2011. Η N.E.C. έλαβε το ποσό των 3.3 εκατομμυρίων ευρώ για την πραγματοποίηση της μεταγραφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ν.Ε.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκεντσλερμπιρλιγκί Σπορ Κουλουμπού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Μπέβερεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μέχελεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΒ Οστένδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Ίσθμιος
Ο Ίσθμιος ήταν, σύμφωνα με τον Παυσανία, Μεσσήνιος βασιλιάς γιος του Γλαύκου και απόγονος του Ηρακλή από την δυναστεία των Ηρακλειδών. Έκτισε στις Φαρές το ιερό του Γοργάσου και του Νικόμαχου. Γιος του ήταν ο Δωτάδας
Πηγές
''Παυσανίας, "Ελλάδος Περιηγήσεις - Μεσσηνιακά", (1992, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα), σελ. 37 ISBN 960-352-100-0''
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ηρακλείδες
Αζόφ
Με το όνομα Αζόφ φέρονται οι:
Εστία (εφημερίδα)
Η Εστία (πολυτονικό: Ἑστία) είναι αθηναϊκή απογευματινή πολιτική, πολιτιστική και οικονομική εφημερίδα που εκδίδεται από το 1876. Εκατό χρόνια μετά, το 1995, είχε περίπου 3900 αναγνώστες. Αναφορικά με την πολιτική και τον πολιτισμό μπορεί να διαβαθμίζεται σαν συντηρητική εφημερίδα που επίσης δεν απορρίπτει τις εθνικές ιδέες. Ενίοτε προειδοποιεί για τους κινδύνους που υπάρχουν για την ελληνική γλώσσα (ξένες λέξεις, λατινικά γράμματα, κτλ.). Η Εστία χρησιμοποιεί μία μετριοπαθή μορφή της καθαρεύουσας. Είναι η μοναδική καθημερινή εφημερίδα που δεν ακολούθησε τη μεταρρύθμιση της ελληνικής ορθογραφίας που έγινε το 1982 και γι' αυτό ακόμα χρησιμοποιεί το πολυτονικό σύστημα (χωρίς βαρείες). Επίσης, ήταν η τελευταία εφημερίδα η οποία τυπωνόταν με τη μέθοδο της λινοτυπίας, στα ιδιόκτητα πιεστήρια της, στην οδό Άνθιμου Γαζή αρ. 7, έως το 1997.
Διευθυντής της Εστίας από το 2017 είναι ο δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης, και ιδιοκτήτης (εκδότης) είναι ο Ιωάννης Φιλιππάκης.
Η ιστορία της Εστίας
Το 1894, όταν ιδρύθηκε στην Αθήνα, ξεκίνησε η έκδοσή της ως εβδομαδιαίο λογοτεχνικό περιοδικό με το όνομα Εστία, το οποίο και διεύθυνε ο Παύλος Διομήδης. Τον ίδιο χρόνο όμως ο Διομήδης το εκχώρησε στον ποιητή Γεώργιο Δροσίνη ο οποίος και το μετέτρεψε από περιοδικό σε ημερήσια εφημερίδα. Το 1898 ο Δροσίνης τη μεταβίβασε στους Σπύρο Δάσιο και Άδωνη Κύρου. Το 1900, η διεύθυνση της εφημερίδας περιήλθε αποκλειστικά στον Κύρου, ο οποίος και τη μετέτρεψε σε πολιτική ημερήσια εφημερίδα. Μετά το θάνατό του Άδωνη Κύρου, το 1918, η εφημερίδα περιήλθε στους γιους του, Αχιλλέα και Κύρο.
Το 1916 και για 5 μήνες υποχρεώθηκε να διακόψει την κυκλοφορία της, όταν καταστράφηκαν τα πιεστήρια της και επανακυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 1917. Στην επανάσταση του 1922 διατάχθηκε η παύση της, αλλά στη συνέχεια επανεκδόθηκε. Στη δικτατορία του Παγκάλου διακόπηκε η κυκλοφορία της δύο φορές. Τέλος, η Εστία διέκοψε αυτοβούλως την κυκλοφορία της από το καλοκαίρι του 1941 έως την απελευθέρωση της Αθήνας το 1944· αργότερα ο Αχιλλέας Κύρου φυλακίστηκε από τους Ιταλούς για τη συμμετοχή του στην εθνική αντίσταση.
Από το 1950, μετά το θάνατο του Αχιλλέα Κύρου, τη διεύθυνση της εφημερίδας είχε μόνο ο αδερφός του Κύρος, και από το 1974 ο ανιψιός του Άδωνις. Το 1995 τη διεύθυνση της εφημερίδας ανέλαβε ο δισέγγονος του Άδωνη Αλέξης Ι. Ζαούσης. Έτσι, σχεδόν από την ίδρυση της, διευθύνεται από την οικογένεια Κύρου.
Στις 31 Μαρτίου 1997, η εφημερίδα προχώρησε σε εκσυγχρονισμό της εμφάνισής της. Εγκατέλειψε τη λινοτυπία και την εκτύπωση σε πιεστήριο, και άλλαξε την ανάποδη σελιδοποίηση της (μέχρι τότε εκδιδόταν με τη ράχη δεξιά). Η αλλαγή της εμφάνισής της έγινε θετικά δεκτή από το αναγνωστικό της κοινό.
Την Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014, κυκλοφόρησε το 40.000ο φύλλο της εφημερίδας. Στις 16 Απριλίου 2015, ανακοινώθηκε η συμμετοχή της Α.Ε. Δημοκρατικός Τύπος (του Γιάννη Φιλιππάκη, που εκδίδει τις εφημερίδες Δημοκρατία και Espresso) στην έκδοση της Εστίας. Καθημερινά έχει 8 σελίδες και κοστίζει 1,50 ευρώ.
Τις σελίδες της λάμπρυναν κορυφαίοι δημοσιογράφοι, επιστήμονες και λογοτέχνες: Ανδρέας Ανδρεάδης, Χαράλαμπος Άννινος, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στέφανος Γρανίτσας, Ιωάννης Δαμβέργης, Πολύβιος Δημητρακόπουλος, Βίκτωρ Δούσμανης, Γεώργιος Δροσίνης, Νικόλαος Επισκοπόπουλος, Δημήτριος Καμπούρογλου, Ανδρέας Καρκαβίτσας, Ιωάννης Κονδυλάκης, Σπυρίδων Λάμπρος, Νικηφόρος Λύτρας, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γεράσιμος Μαρκοράς, Τίμος Μωραϊτίνης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Κωστής Παλαμάς, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Καλλιρρόη Παρρέν, Ιωάννης Πολέμης, Νικόλαος Πολίτης, Εμμανουήλ Ροΐδης, Γεώργιος Ροϊλός, Ιωάννης Σβορώνος, Γεώργιος Σουρής, Νικόλαος Σπανδωνής, Δημήτριος Ταγκόπουλος, Γεώργιος Τσοκόπουλος, Ζάχος Χατζηφωτίου, Κωσταντίνος Χατζόπουλος, Κωνσταντίνος Χρηστομάνος κ.ά. Τη στήλη του χρονογραφήματος κράτησε για χρόνια ο Παύλος Νιρβάνας και μετά το θάνατό του ο Σπύρος Μελάς και ο Νικόλαος Πετμεζάς - Λαύρας. Αρθρογράφος της διετέλεσε ο Τιμολέων Φιλήμων και μετά για πολλά χρόνια ο Εμμανουήλ Ρέπουλης.
Σχολιογράφος αλλά και αρθρογράφος της εφημερίδας για περίπου 35 χρόνια υπήρξε ο δημοσιογράφος και φιλόλογος Κωνσταντίνος Σ. Φίλιππας. Σήμερα αρθρογραφούν ο Τηλέμαχος Μαράτος, η Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου, ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες
Κιάρα Μαστρογιάνι
Η Κιάρα Σαρλότ Μαστρογιάνι (ιταλικά: Chiara Mastroianni, 28 Μαΐου 1972 - ) είναι Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Είναι κόρη των ηθοποιών Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και Κατρίν Ντενέβ.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μαστρογιάνι είναι κόρη της Γαλλίδας ηθοποιού Κατρίν Ντενέβ και του Ιταλού ηθοποιού Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Οι γονείς της ήταν και οι δύο παντρεμένοι με άλλα άτομα την εποχή της σχέσης τους η οποία κράτησε τέσσερα χρόνια. Χώρισαν το 1975, όταν η Κιάρα ήταν δύο ετών. Αργότερα αποκάλυψε ότι δεν μπορούσε να τους θυμηθεί μαζί: «Δεν έχω δει τους γονείς μου μαζί ποτέ σε όλη μου τη ζωή. Χώρισαν όταν ήμουν δύο ετών, οπότε δεν τους θυμάμαι ζευγάρι. Δεν τους έχω δει ποτέ να φιλιούνται παρά μόνο σε ταινίες».
Η Μαστρογιάνι έχει δύο ετεροθαλή αδέρφια, έναν αδερφό, τον Κριστιάν Βαντίμ, από τη σχέση της μητέρας της με τον σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ, και μια αδερφή, την Μπάρμπαρα Μαστρογιάνι, από τον γάμο του πατέρα της με την ηθοποιό Φλόρα Καραμπέλα. Φημολογείται ότι η Καραμπέλα προσφέρθηκε να υιοθετήσει τη Μαστρογιάνι και να τη μεγαλώσει με τη μεγαλύτερη αδερφή της καθώς και οι δύο γονείς της δούλευαν συχνά και έλειπαν από το σπίτι, μια πρόταση που η Ντενέβ απέρριψε.
Καριέρα
Η Μαστρογιάνι κέρδισε μια υποψηφιότητα για Βραβείο Σεζάρ για την πρώτη της εμφάνιση σε ταινία μεγάλου μήκους στην ταινία του Αντρέ Τεσινέ, Η αγαπημένη μου εποχή (1993), με τη μητέρα της στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Την επόμενη χρονιά έπαιξε τη βοηθό της Κιμ Μπέισινγκερ στο Πρετ-α-πορτέ, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Όλτμαν. Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος ήρθε το 1995, στο Ημερολόγιο ενός διαφθορέα, μια ρομαντική κομεντί εμπνευσμένη από το ομότιτλο κεφάλαιο του έργου Είτε - Είτε του Σέρεν Κίρκεγκορ. Αργότερα γύρισε το Τρεις ζωές κι ένας μόνο θάνατος (1996), παίζοντας την κόρη του αληθινού πατέρα της και το Ξανακερδισμένος χρόνος (1999), με πρωταγωνίστρια πάλι τη μητέρα της.
Μαζί με μερικούς δεύτερους ρόλους σε γαλλικές ταινίες, εμφανίστηκε στο Πουθενά του Γκρεγκ Αράκι (1997) και αργότερα απέκτησε το πρώτο της παιδί με τον γλύπτη Πιερ Θόρτον. Επέστρεψε στον κινηματογράφο για να πρωταγωνιστήσει στο Γράμμα (1999) του Μανουέλ ντε Ολιβέιρα, βασισμένο στο μυθιστόρημα της Μαντάμ ντε Λαφαγέτ Η πριγκίπισσα ντε Κλεβ.
Μετά από εμφανίσεις στα Hotel (2001) και Le parole di mio padre (2001), έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο δράμα Μικρές σφαγές (2002) νικήτρια ταινία σε πολλά διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Το 2003, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Il est plus facile pour un chameau.
Συνεργασίες
Η Μαστρογιάνι είναι φίλη και συνεργάζεται συχνά με τον Γάλλο σκηνοθέτη Κριστόφ Ονορέ. Έχει εμφανιστεί στις μισές περίπου ταινίες του είτε σε μεγάλους ρόλους είτε σε κάμεο, ξεκινώντας με την ταινία του 2007 Τα τραγούδια της αγάπης.
Πριν από τον θάνατο του πατέρα της εμφανίστηκε σε δύο ταινίες μαζί του, τα Πρετ-α-πορτέ (1994) και Τρεις ζωές κι ένας μόνο θάνατος (1996).
Η Μαστρογιάνι εργάζεται επίσης συχνά με τη μητέρα της και παίζουν συχνά μητέρα και κόρη στην οθόνη. Η Μαστρογιάνι εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ταινία της Ντενέβ το 1979 σε στο Απελπισμένη φυγή. Η δεύτερη εμφάνισή της στην οθόνη ήταν επίσης σε ταινία της μητέρας της, το Η αγαπημένη μου εποχή (1993). Άλλες αξιοσημείωτες ταινίες στις οποίες η Μαστρογιάνι έπαιξε στο πλευρό της Ντενέβ είναι τα Περσέπολις, Μια νύχτα Χριστουγέννων, 3 καρδιές και La dernière folie de Claire Darling.
Προσωπική ζωή
Η Μαστρογιάνι είχε τέσσερα χρόνια σχέση με τον ηθοποιό Μελβίλ Πουπό από τα 16 έως τα 20. Εκείνος την ενθάρρυνε να ακολουθήσει την υποκριτική ως καριέρα και παρέμειναν φίλοι για δεκαετίες, με τον Πουπό να λέει ότι την αγαπά ακόμα το 2018.
Το 1996, η Μαστρογιάνι γέννησε τον γιο Μιλό, πατέρας του οποίου είναι ο γλύπτης Πιερ Θόρτον. Το 2002 παντρεύτηκε τον τραγουδιστή Μπενζαμάν Μπιολέ. Απέκτησαν μια κόρη, την Άννα, το 2003 και χώρισαν το 2009.
Φιλμογραφία
μικρογραφία| Η Μαστρογιάνι στο [[Φεστιβάλ Καννών 1997]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές του 21ου αιώνα Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες
Κλεισουράρχης
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Ίβαν Ολμπράιτ
Ο Ιβάν Λε Λορέιν Ολμπράιτ (Ivan Le Lorraine Albright, 20 Φεβρουαρίου 1897 - 18 Νοεμβρίου 1983) ήταν Αμερικανός ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης, γνωστός κυρίως για τις αυτοπροσωπογραφίες, τις μελέτες χαρακτήρων και τις νεκρές φύσεις του. Λόγω της τεχνικής του και της σκοτεινής θεματολογίας του, συχνά κατατάσσεται στους Μαγικούς Ρεαλιστές και μερικές φορές αναφέρεται ως ο «δάσκαλος του μακάβριου».
Καταγόμενος από οικογένεια καλλιτεχνών και τεχνιτών, ο Ολμπράιτ εμφανίστηκε στην αμερικανική καλλιτεχνική σκηνή τη δεκαετία του 1930 και απέκτησε τη φήμη ενός από τους πιο αινιγματικούς Αμερικανούς ρεαλιστές. Συγκλόνισε, τρόμαξε και αναστάτωσε το κοινό με την έμφαση που έδωσε στην ευθραυστότητα του σώματος, της σάρκας και της ανθρώπινης κατάστασης με έργα όπως The Lineman (1928), That Which I Should Have Done I Did Not Do (The Door) (Αυτό που έπρεπε να έχω κάνει δεν το έκανα (Η πόρτα), 1931) και The Picture of Dorian Gray (Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, 1943). Το έργο του για την ανάδειξη της λεπτομέρειας και της υφής κάθε επιφάνειας συχνά απαιτούσε να αφιερώσει χρόνια ή δεκαετίες σε έναν μόνο πίνακα.
Ενώ τα έργα του Ολμπράιτ βρίσκονται σε μουσεία σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, η σημαντικότερη συλλογή των έργων του βρίσκεται στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο.
Βίος
μικρογραφία|Άνταμ Έμορι Ολμπράιτ (Αμερικανός, 1862–1957), Barnacles, 1907, λάδι σε καμβά, 60.96 x 76.2 cm, Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο. Το Barnacles είναι ένα παράδειγμα της ζωγραφικής του Άνταμ χρησιμοποιώντας τον Ιβάν και τον Μάλβιν ως μοντέλα. Πριν από τη γέννηση του Ιβάν Λε Λορέιν και του μονοζυγωτικού δίδυμου αδελφού του Μάλβιν Μαρ Ολμπράιτ, η οικογένεια Ολμπράιτ (πρώην οικογένεια Άλμπρεχτ) ήταν ήδη γνωστή για τα έργα τέχνης και τη χειροτεχνία. Ο προ-προπάππους του Ιβάν από την πλευρά του πατέρα του, ο Αντρέας Άλμπρεχτ, ήταν αρχιτεχνίτης οπλοποιός στη Θουριγγία της Γερμανίας, ένα οικογενειακό επάγγελμα που μεταβιβάστηκε στον παππού του Ιβάν, τον Ζακάρια. Ομοίως, ο πατέρας του Ιβάν, ο Άνταμ Έμορι Ολμπράιτ, ήταν ιμπρεσιονιστής ζωγράφος και μαθητής του Τόμας Ίκινς, ο οποίος απέκτησε τη φήμη του με τοπία και εξιδανικευμένους πίνακες παιδιών.
Νεότητα και εκπαίδευση (1897–1925)
Οι Ιβάν και Μάλβιν γεννήθηκαν το 1897 κοντά στο Σικάγο, στο Νορθ Χάρβεϊ του Ιλινόι, από τον Άνταμ Έμορι Ολμπράιτ και την Κλάρα Γουίλσον Ολμπράιτ. Καθ' όλη τη διάρκεια της νεότητάς τους και μέχρι την ηλικία των έντεκα ετών, ο πατέρας τους χρησιμοποιούσε τα αγόρια ως μοντέλα στους πίνακές του. Ο Άνταμ άρχισε επίσης να διδάσκει στους δύο να ζωγραφίζουν σε ηλικία οκτώ ετών: Αυτό περιελάμβανε επίσημα μαθήματα ζωγραφικής τύπου Ίκινς και τακτικές επισκέψεις στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο. Μέσω του πατέρα τους, τα αγόρια γνώρισαν αρκετούς εξέχοντες Αμερικανούς ιμπρεσιονιστές και ρεαλιστές, όπως οι Τσάιλντ Χάσαμ, Ρόμπερτ Χένρι, Γουίλιαμ Γκλάκενς, Μορίς Πρέντεργκαστ, Έντμουντ Τάρμπελ και Τζον Τουάχτμαν. Όπως περιγράφει ο Μάικλ Κρόιντον, βιογράφος του Ιβάν, οι εμπειρίες αυτές έθεσαν τα θεμέλια για τη μετέπειτα σταδιοδρομία του Ιβάν και του αδελφού του ως ζωγράφων.
Πρώιμη και μέση σταδιοδρομία (1925-1950)
Η δεκαετία του 1940 έφερε μια σειρά από αλλαγές στη ζωή του Ολμπράιτ. Η μητέρα του, η Κάρλα Γουίλσον Ολμπράιτ, πέθανε στις 8 Μαΐου 1939, και συντετριμμένοι ο ίδιος, ο Μάλβιν και ο Άνταμ πέρασαν τα επόμενα καλοκαίρια ζωγραφίζοντας στο Μέιν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το 1941, ο Ολμπράιτ ολοκλήρωσε το έργο The Door (Η πόρτα) και άρχισε να δουλεύει πάνω στο de facto συνοδευτικό του Poor Room - There Is No Time, No End, No Today, No Yesterday, No Tomorrow, Only the Forever and Forever and Forever Without End (The Window) (Φτωχό δωμάτιο - Δεν υπάρχει χρόνος, τέλος, σήμερα, χθες, αύριο, μόνο το πάντα και πάντα και πάντα δίχως τέλος (Το παράθυρο)), το οποίο ο Ολμπράιτ θα συνέχιζε να δουλεύει με διακοπές για τα επόμενα είκοσι ένα χρόνια. Οι εργασίες για το The Window γνώρισαν την πρώτη τους διακοπή, όταν ζητήθηκε από τον Ιβάν και τον Μάλβιν να ζωγραφίσουν για τη διασκευή της Metro-Goldwyn-Mayer του Πορτραίτου του Ντόριαν Γκρέι (The Picture of Dorian Gray), σε σκηνοθεσία Άλμπερτ Λιούιν. Για το πορτραίτο του, ο Ολμπράιτ επέμενε να δουλεύει κάτω από τα ίδια έντονα φώτα όπως και στο πλατό, οπότε για να το αντισταθμίσει ανέπτυξε μια νέα επιθετική ευαισθησία γύρω από το χρώμα που θα παρέμενε στο έργο του μέχρι τη δεκαετία του 1970. Το 1946, η προσωπική ζωή του Ολμπράιτ άλλαξε ακόμη περισσότερο, όταν στις 27 Αυγούστου παντρεύτηκε την Τζόζεφιν Μέντιλ Πάτερσον Ριβ. Μετά τον γάμο, το ζευγάρι μετακόμισε για λίγο στο Μπίλινγκς της Μοντάνα και στη συνέχεια νότια στο Τεν Σλιπ του Ουαϊόμινγκ πριν επιστρέψει στο Σικάγο. Ο Ολμπράιτ υιοθέτησε τα παιδιά της Τζόζεφιν μετά τον γάμο τους. Το 1947 ο Ιβάν και η Τζόζεφιν απέκτησαν έναν γιο, τον Άνταμ Μέντιλ, και δύο χρόνια μετά, το 1949, απέκτησαν μια κόρη, την Μπλαντίνα Βαν Έτεν.
Ύστερη σταδιοδρομία (1950–1983)
Οι προσωπογραφίες και οι αυτοπροσωπογραφίες κυριαρχούν στο μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής του τελευταίου μέρους της πορείας του Ολμπράιτ. Η τελευταία διακοπή στο έργο του Ολμπράιτ για το The Window ήταν η παραγγελία του Portrait of Mary Block (Πορτραίτο της Μαίρη Μπλοκ) (1955-57). Μετά την ολοκλήρωση του The Window το 1962, άρχισε αμέσως να εργάζεται πάνω σε ένα μετά θάνατον πορτραίτο του πεθερού του, λοχαγού Τζόζεφ Μέντιλ Πάτερσον (1962-64), αξιωματικού κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ιδρυτή της εφημερίδας ''New York Daily News. Ομοίως, ενώ ο ίδιος και η οικογένειά του έκαναν διακοπές στο Άσπεν του Κολοράντο το 1963, δημιούργησε το Aspen Self Portrait (Αυτοπροσωπογραφία του Άσπεν''), αποτυπώνοντας αντικειμενικά τον εαυτό του σε ηλικία εξήντα έξι ετών.
Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. SK 925)
Το Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου με αριθμό καταλόγου SK 925 είναι αρχαίο αντίγραφο ελληνικού ανάγλυφου του 5ου αιώνα π.Χ. και βρίσκονταν σε ιδιωτικές συλλογές από την εποχή της Αναγέννησης.
Ίβαν Ολμπράιτ
Ύστερη σταδιοδρομία (1950–1983)
Οι δεκαετίες του 1950 και του 1960 περιείχαν λίγα έργα μεγάλης κλίμακας από τον Ολμπράιτ, αλλά τον οδήγησαν στη διεύρυνση των οριζόντων του με ταξίδια. Μεταξύ του 1948 και του 1964, ο Ολμπράιτ δημιούργησε μια σειρά από ελαιογραφίες και γκουάς με δυτικά θέματα. Αυτό συνέβη εν μέρει επειδή, μέσω της Τζόζεφιν και της αδελφής της Αλίσια Πάτερσον Γκούγκενχαϊμ, ο καλλιτέχνης απέκτησε μερική ιδιοκτησία ενός ράντσου στο Ντιμπουά του Ουαϊόμινγκ. Το ράντσο αποτέλεσε το κατάλληλο σκηνικό για μια σειρά έργων τέχνης με θέμα το γουέστερν, όπως τα Roaring Fork, Wyoming (Βραχώδης διχάλα, Ουαϊόμινγκ, 1948), The Purist (Ο πουριστής, 1949), The Wild Bunch (Hole in the Wall Gang) (Η άγρια ομάδα (Τρύπα στον τοίχο της ομάδας), 1951), Tin (Τσίγκος, 1952-54) και The Rustlers (Οι Ράστλερ, 1959, 1963-64). Ομοίως, μετά τον θάνατο της Αλίσια το 1963, ο Ιβάν και η Τζόζεφιν κληρονόμησαν τη φυτεία της στη Τζόρτζια, ακριβώς βόρεια του Τζάκσονβιλ, γεγονός που ώθησε τον Ολμπράιτ να δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον βάλτο ως θέμα. Η παραμονή του Ιβάν στη Τζόρτζια μεταξύ 1963 και 1965 ήταν εν μέρει, ωστόσο, από ανάγκη, καθώς η πόλη του Σικάγο αποφάσισε να γκρεμίσει το στούντιό του στη λεωφόρο Όγκντεν ώστε στη θέση του να κατασκευαστεί ένα εμπορικό κέντρο. Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι είχε τιμηθεί με αναδρομική έκθεση στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο και στο Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Γουίτνεϊ το 1964-65, ο Ολμπράιτ αισθανόταν εξοστρακισμένος από την καλλιτεχνική κοινότητα του Σικάγο. Η σύγχρονη τέχνη κυριαρχούνταν εκείνη την εποχή από την ποπ αρτ και τον μινιμαλισμό, σε αντίθεση με το παραστατικό ύφος της Ολμπράιτ. Εν μέρει για να ξεφύγουν από αυτή τη «σκηνή», ο Ιβάν και η Τζόζεφιν μετακόμισαν στο Γούντστοκ του Βερμόντ το 1963, αλλά κατάφεραν να ζήσουν εκεί με πλήρη απασχόληση μόλις το 1965, όταν το ακίνητο ανακαινίστηκε πλήρως. Εκεί ο Ολμπράιτ ολοκλήρωσε το τελευταίο αναμφισβήτητα σημαντικό έργο του, το If Life Were Life - There Would Be No Death (The Vermonter) (Αν η ζωή ήταν ζωή - Δε θα υπήρχε θάνατος (Ο κάτοικος του Βερμόντ), 1966-77), χρησιμοποιώντας το μοντέλο του Κένεθ Χάρπερ Άτγουντ, ενός συνταξιούχου αγρότη σφενδάμου και πρώην μέλους της Βουλής των Αντιπροσώπων του Βερμόντ.
Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. SK 925)
Ιστορική αναδρομή
Το ανάγλυφο είναι γνωστό από την εποχή της Αναγέννησης. Περί το έτος 1550 βρίσκονταν στην ιδιωτική συλλογή του Καρδινάλιου Νικκολό Ριντόλφι (Niccolò Ridolfi). Αργότερα τοποθετήθηκε στο Παλάτσο Στρότσι (Palazzo Strozzi) στην Φλωρεντία, και μετά στο Παλάτσο Νικκολίνι (Palazzo Niccolini). Αγοράστηκε το 1828 στη Ρώμη και εκτίθεται σήμερα στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου.
Ίβαν Ολμπράιτ
Ύστερη σταδιοδρομία (1950–1983)
Ενώ ο Ολμπράιτ ήταν εβδομήντα πέντε ετών, η όρασή του άρχισε να εξασθενεί με την εκδήλωση καταρράκτη. Ο καταρράκτης διορθώθηκε το 1977 με την πρώτη μεταμόσχευση κερατοειδούς, η οποία έδωσε στον καλλιτέχνη νέα πνοή. Εκείνη τη χρονιά, δώρισε μεγάλο μέρος του έργου του στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο, ενώ την επόμενη χρονιά εκδόθηκε η πρώτη βιογραφία του από τον Μάικλ Κρόιντον. Παρ' όλα αυτά, η υγεία του σύντομα επιδεινώθηκε. Η τελευταία σειρά έργων του ήταν μια ομάδα αυτοπροσωπογραφιών που δημιούργησε μεταξύ 1981 και 1983. Η σειρά ξεκίνησε κατόπιν αιτήματος της Galleria degli Uffizi στη Φλωρεντία για μια αυτοπροσωπογραφία που θα εντασσόταν στη συλλογή της με αυτοπροσωπογραφίες μεγάλων δασκάλων προς τιμήν της 400ης επετείου της. Ενώ ένας από τους πίνακες βρίσκεται τώρα στο Ουφίτσι, ο Ολμπράιτ δημιούργησε συνολικά περισσότερους από είκοσι τέσσερις πίνακες σε διάφορα στυλ και μέσα. Τον τελευταίο από αυτούς τον ολοκλήρωσε μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο και λίγες μόνο ημέρες πριν πεθάνει στις 18 Νοεμβρίου 1983.
Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. SK 925)
Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Εικονίζει στα αριστερά την Μήδεια, που κρατάει στα χέρια της ένα μικρό κουτάκι και είναι έτοιμη να το ανοίξει. Φοράει διπλό χιτώνα, σανδάλια και κορώνα στο κεφάλι. Στα δεξιά δύο γυναίκες, οι θυγατέρες του μυθικού βασιλιά της Θεσσαλίας Πελία παίρνουν μέρος στη διαδραματιζόμενη σκηνή. Η μια από αυτές στο κέντρο του ανάγλυφου φοράει έναν απλό χιτώνα, ο οποίος αφήνει ακάλυπτο το αριστερό στήθος. Η σγουρή κόμη είναι πιασμένη πίσω στο κεφάλι και σχηματίζει στρογγυλό κότσο. Σκύβει τοποθετώντας έναν τρίποδα με λεκάνη μεταξύ αυτής και της Μήδειας. Η αδελφή της στο δεξιό μέρος φοράει χιτώνα. Στέκει σκεπτική με το πρόσωπο στραμμένο προς τον θεατή. Στο χέρι κρατάει κλαδί ελιάς.
Ίβαν Ολμπράιτ
Καλλιτεχνική ανάπτυξη
μικρογραφία|I Am He of Whom He Spoke (Samson), (Είμαι αυτός για τον οποίο μίλησε (Σαμψών)) 1925, λάδι σε καμβά, 66.35 x 51.11 cm. Ο Σαμψών είναι ένα μεταβατικό έργο για τον Ολμπράιτ, καθώς δείχνει την κίνησή του προς ένα «μπαρόκ» ύφος, αλλά δεν δείχνει τη σχολαστική προσοχή στην επιφάνεια που φαίνεται σε μεταγενέστερους πίνακες. Μόλις τη δεκαετία του 1930 ο Ολμπράιτ ανέπτυξε μια σταθερή τεχνική για τα έργα του. Η τεχνική αυτή περιελάμβανε τη δημιουργία πολυάριθμων λεπτομερών σχεδίων, τη δημιουργία της δικής του παλέτας χρωμάτων και τη ζωγραφική με εκατοντάδες μικρά πινέλα. Η χρονοβόρα τεχνική του Ολμπράιτ όχι μόνο επέτρεπε τη λεπτομερή απεικόνιση της φυσικής φθοράς των αντικειμένων και των ανθρώπων, αλλά του επέτρεπε να ενσωματώνει πλήθος ελαφρών αλλαγών στην οπτική γωνία και να αναδεικνύει τις σχέσεις μεταξύ των αντικειμένων. Ο συνδυασμός του ακραίου ρεαλισμού του Ολμπράιτ με μια βίαιη και τρομερή χρωματική παλέτα οδήγησε τους κριτικούς τέχνης να κατατάξουν το έργο του στα έργα των Αμερικανών μαγικών ρεαλιστών.
Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. SK 925)
Ερμηνεία
Αρχικά η σκηνή περιείχε και ένα σπαθί, το οποίο αργότερα αντικαταστάθηκε από κάποιον εργάτη που το επισκεύασε. Η σκηνή περιγράφει την προετοιμασία ενός λουτρού που υποτίθεται ότι θα ξαναφέρει τη νιότη στον Πελία. Ο θεατής ξέρει ότι οι δύο αδελφές έχουν πέσει θύμα απάτης, ενώ η Μήδεια είναι έτοιμη να απολαύσει την εκδίκησή της.
Ίβαν Ολμπράιτ
Καλλιτεχνική ανάπτυξη
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τη δεκαετία του 1960 χρησιμοποίησε τη μεταλλοτεχνία για σχέδια. Το The Last of the Old WoodStock Inn (Ο τελευταίος του παλαιού πανδοχείου του Γούντστοκ) σχεδιάστηκε το 1968, χρησιμοποιώντας ασημένια, πλατινένια, χρυσή, χάλκινη και ορειχάλκινη αιχμή σε χαρτί VideoMedia.
Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. SK 925)
Ερμηνεία
Πιστεύεται ότι το ανάγλυφο ετούτο ήταν μέρος του διακόσμου ενός βωμού της Αρχαίας Αγοράς, στον οποίο ανήκαν τρία άλλα γνωστά ανάγλυφα που περιέχουν παρόμοιες σκηνές. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τα τέσσερα ανάγλυφα διακοσμούσαν τη ζωφόρο ενός νεκρικού ναϊσκου.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου Κατηγορία:Ανάγλυφα
Ίβαν Ολμπράιτ
Καλλιτεχνική ανάπτυξη
Στα έργα του Ολμπράιτ περιλαμβάνονται θέματα όπως ο θάνατος, η ζωή, η πνευματική έναντι της φυσικής και οι επιπτώσεις του χρόνου. Οι τίτλοι των έργων του ήταν εξίσου πολύπλοκοι. Δεν ονόμαζε έναν πίνακα μέχρι να ολοκληρωθεί, οπότε και σκεφτόταν πολλές πιθανότητες προτού αποφασίσει. Για παράδειγμα, ο πίνακας ενός παραθύρου φέρει τον τίτλο Φτωχό δωμάτιο - Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει τέλος, δεν υπάρχει σήμερα, δεν υπάρχει χθες, δεν υπάρχει αύριο, μόνο το για πάντα και το για πάντα και για πάντα χωρίς τέλος (Το παράθυρο). Ο πίνακας αναφέρεται γενικά μόνο με αυτές τις δύο τελευταίες λέξεις. Σε έναν άλλο πίνακα, το And Man Created God in His Own Image, οι λέξεις του τίτλου αντιστράφηκαν σε God Created Man in His Own Image όταν περιόδευσε στις νότιες ΗΠΑ για να αποφύγει τις αντιδράσεις.
Into the World There Came a Soul Called Ida (1929–30)
Ο πίνακας αυτός είναι μια γκροτέσκα απεικόνιση μιας γυναίκας που (με βάση τον τίτλο) ονομάζεται Άιντα. Μέσα σε αυτόν τον πίνακα υπάρχουν αρκετές αναφορές στην ιδέα ότι το ανθρώπινο σώμα είναι αδύναμο και ότι είμαστε όλοι παγιδευμένοι μέσα στη φυσική μας μορφή. Φαίνεται να συμβαίνει μια σύγκρουση μεταξύ της ψυχής και του σώματος. Η μορφή κάθεται σε ένα δωμάτιο που είναι ακατάστατο και σε κατάσταση αποσύνθεσης. Κοιτάζει σε έναν καθρέφτη χειρός με μια έκφραση θλίψης στο πρόσωπό της. Μια ανάγνωση αυτού είναι ότι είναι λυπημένη εξαιτίας της ηλικίας της και της έλλειψης ομορφιάς της. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι μια ηλικιωμένη ηθοποιός ή ενδεχομένως μια πόρνη. Η Άιντα μοιάζει με πολλά από τα άλλα έργα του Ολμπράιτ λόγω της νεκρής και παρακμάζουσας όψης της φιγούρας καθώς και των βαθύτερων (και συχνά σκοτεινών) νοημάτων που κρύβονται μέσα της.
That Which I Should Have Done I Did Not Do (The Door) (1931–1941)
Ένας από τους πιο διάσημους πίνακές του, με τίτλο That Which I Should Have Done I Did Not Do (The Door) (Αυτό που έπρεπε να είχα κάνει δεν το έκανα (Η πόρτα)), του πήρε δέκα χρόνια για να τον ολοκληρώσει και κέρδισε το πρώτο βραβείο σε τρεις μεγάλες εκθέσεις στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και τη Φιλαδέλφεια το 1941. Το βραβείο στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης του απέφερε 3.500 δολάρια για την αγορά του πίνακα και τη θέση του στη μόνιμη συλλογή, αλλά ο Ολμπράιτ όρισε την τιμή αγοράς σε 125.000 δολάρια. Αντ' αυτού πήρε το Πρώτο μετάλλιο, που του επέτρεψε να κρατήσει το έργο. Ο πίνακας αυτός εκτίθεται σήμερα στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο.
The Picture of Dorian Gray (1943)
Το 1943, ο Ολμπράιτ ανέλαβε να φιλοτεχνήσει τον ομώνυμο πίνακα για την κινηματογραφική μεταφορά του Πορτραίτου του Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουάιλντ από τον Άλμπερτ Λιούιν. Οι νατουραλιστικές, υπερβολικές απεικονίσεις της φθοράς τον κατέστησαν κατάλληλο για να δημιουργήσει την εικόνα του διεφθαρμένου Ντόριαν. Ο αδελφός του είχε αρχικά επιλεγεί για να κάνει τον αρχικό, αδιάφθορο πίνακα του Γκρέυ. Ωστόσο, ο πίνακας που χρησιμοποιήθηκε στην τελική ταινία ήταν του Ενρίκε Μεντίνα. Όταν χρειάστηκε να γίνουν αλλαγές στον πίνακα του Μεντίνα για να φανεί η παρακμή του Γκρέυ, ο Ολμπράιτ τις ζωγράφισε. Ο πίνακάς του με τον διεφθαρμένο Ντόριαν Γκρέυ βρίσκεται σήμερα στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι
Γιώργος Χαραλαμπόπουλος
Ο Γιώργος Ερνέστος Χαραλαμπόπουλος (γενν. στο Λονδίνο, 1949) είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Πήρε μέρος στο ξεκίνημα του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος και ήταν από τους πρωτεργάτες στην οργάνωση της κατάληψης της Νομικής Σχολής το Φεβρουάριο του 1963. Συνελήφθη στις 21 Δεκεμβρίου 1973 και κρατήθηκε σε αυστηρή απομόνωση στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ και της ΕΣΑ της Νέας Φιλαδέλφειας για τρεις μήνες. Ήταν μεταξύ των βασικών μαρτύρων κατηγορίας στη δίκη των βασανιστών της ΕΣΑ το 1975.