cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευστόργιος Α΄Μεδιολάνων
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, η επισκοπική θητεία του Ευστοργίου τοποθετείται μεταξύ εκείνων του Αγίου Προτάσου, που τεκμηριώνεται το 343/344, και του Αγίου Διονυσίου, που μαρτυρείται το 355. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 17 χρόνια θητείας, που ωστόσο είναι πολύ μεγάλη περίοδος, και λέει ότι θάφτηκε στις 18 Σεπτεμβρίου στην εκκλησία στη σημερινή βασιλική του Αγίου Ευστοργίου. Η ημερομηνία της 18ης Σεπτεμβρίου ήταν ήδη γνωστή στο Γερώνιο μαρτυρολόγιο. Λόγω της αβεβαιότητας της ιστορικής περιόδου στην οποία έζησε, κάποια παραδοσιακή χρονολογία τοποθετεί την επισκοπή του μεταξύ αυτών του Μιροκλή και του Προτάσου, ορίζοντας τους ως χρόνια διακυβέρνησης την περίοδο μεταξύ 315 και 331.
Αγιογραφία
Η πρώτη αγιογραφία για την ζωή του χρονολογείται ίσως από τον 11ο αιώνα και υπάρχει σήμερα σε 20 διαφορετικά έγγραφα. Ο μύθος λέει ότι ο Ευστόργιος, ελληνικής καταγωγής, στάλθηκε στο Μιλάνο από τον αυτοκράτορα ως κυβερνήτης της πόλης. Με τον θάνατο του Προτάσκου, όπως θα συμβεί αργότερα για τον Άγιο Αμβρόσιο, ο Ευστόργιος επιλέχθηκε ομόφωνα ως νέος επίσκοπος της πόλης. Στη συνέχεια, ο εκλεκτός πήγε στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τους Μιλανέζους προύχοντες, για να κοινοποιήσει την επιλογή του στον αυτοκράτορα και να λάβει επιβεβαίωση, την οποία πέτυχε χωρίς δυσκολία. Με την ευκαιρία αυτή, ο αυτοκράτορας έδωσε στον Ευστόργιο μια μαρμάρινη κιβωτό με τα λείψανα των Μάγων, την οποία ο επίσκοπος μετέφερε στο Μιλάνο και την τοποθέτησε στη βασιλική που είχε χτίσει, τη σημερινή βασιλική του Αγίου Ευστοργίου.
Τα λείψανα των Μάγων τα πήρε από το Μιλάνο ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα και τα δώρισε στον Αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας Ράιναλντ του Ντάσελ το 1164. Σήμερα η άδεια σαρκοφάγος παραμένει στη βασιλική.
λατρεία
Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, η λατρεία προς τον Άγιο Ευστόργιο είναι πολύ αρχαία και χρονολογείται στον 5ο αιώνα, μαζί με αυτή προς τους αγίους επισκόπους Διονύσιο, Αμβρόσιο και Σιμπλικιανό.
Η λειτουργική του εορτή γίνεται στις 18 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με το Liber notitiae sanctorum Mediolani του 14ου αιώνα, υπήρχαν πέντε μιλανέζικες εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Ευστόργιο εκείνη την εποχή, η γιορτή του οποίου αναφέρεται στις 19 Σεπτεμβρίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Πρωτάθλημα ΠΟΑΛ
Το Πρωτάθλημα ΠΟΑΛ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα που διεξάγεται στις επαρχίες Αμμοχώστου και Λάρνακας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αμμοχώστου-Λάρνακας (ΠΟΑΛ). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΟΑΛ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου.Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι ο Λουκής Ακρίτας Λάρνακας με 10 κατακτήσεις.
Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που εκπροσωπεί την ΠΟΑΛ στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΠΟΑΛ που θα συμμετείχαν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ, μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου.
Το πρωτάθλημα ΠΟΑΛ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.
Δομή
Το πρώταθλημα της ΠΟΑΛ διεξάγεται σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση θα διεξαχθεί με μονούς αγώνες κατάταξης κάθε ομίλου, με τη γηπεδούχο να ορίζεται βάση κλήρωσης. Στη συνέχεια με βάση τη βαθμολογική κατάταξη οι ομάδες των δυο ομίλων θα διασταυρωθούν σε διπλούς αγώνες νοκ – άουτ ώστε να προκύψουν οι 8 προκριθείσες.Οι 8 προκριθείσες ομάδες θα διαγωνιστούν σε νέα φάση πρωταθλήματος με διπλούς αγώνες ώστε να ανακηρυχθεί η πρωταθλήτρια και δευταρθλήτρια και κατ΄επέκταση οι ομάδες που θα έχουν δικαιώμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Οι πρώτες ομάδες (ο αριθμός διαφοροποιείται από τη ΣΤΟΚ) συμμετέχουν (αν το επιθυμούν) στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ.
Οι πρωταθλήτριες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Ο πίνακας δεν είναι πλήρης κάθως δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για όλες τις περιόδους. Το πρωταθλήματα τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκαν λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Δείτε επίσης
Πρωτάθλημα ΠΟΑΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Πάπας Σιλβέστρος Β΄
Ο Πάπας Σιλβέστρος Β΄ (περ. 946 – 12 Μαΐου 1003) ήταν Πάπας από τις 2 Απριλίου 999 έως τον θάνατό του το 1003. Γεννήθηκε με το όνομα Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ (Gerbert d'Aurillac) και ήταν σπουδαίος λόγιος και δάσκαλος. Είχε χρηματίσει πρωτύτερα επίσκοπος της Ραβέννα.
Ενέκρινε και προώθησε τη μελέτη της αραβικής/ελληνορωμαϊκής αριθμητικής, μαθηματικών και αστρονομίας, επαναφέροντας στην Ευρώπη τον άβακα και τον σφαιρικό αστρολάβο, που είχαν χαθεί στη Λατινική (όχι Βυζαντινή) Ευρώπη μετά το τέλος της ελληνορωμαϊκής εποχής. Λέγεται ότι είναι ο πρώτος που εισήγαγε στην Ευρώπη το δεκαδικό σύστημα αρίθμησης με αραβικούς αριθμούς. Ήταν ο πρώτος Γάλλος Πάπας.
Γκεόργκι Κονσταντινόφσκι
Ο Γκεόργκι Κονσταντινόφσκι (Georgi Konstantinovski ; 29 Ιουλίου 1930) είναι αρχιτέκτονας, συγγραφέας και καθηγητής από τη Βόρεια Μακεδονία.
Αποφοίτησε από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής στα Σκόπια το 1956. Το 1965 πήρε το μεταπτυχιακό στην αρχιτεκτονική από το Πανεπιστήμιο Γέιλ, υπό την καθοδήγηση των Paul Rudolph και Serge Chermayeff. Τα πρώιμα έργα του θεωρούνται μπρουταλιστικά. Στη Νέα Υόρκη, εργάστηκε και συνεργάστηκε με τους Ming Pei, Henry Cobb Jr. και Araldo Cossutta.
Στην έρευνά του για τα χαρακτηριστικά σχεδίασης που θα αντικατοπτρίζουν την ατομική φιλοσοφία, τη δομή και την τέχνη κάθε κτιρίου, ο Κονσταντινόφσκι σχεδίασε πάνω από 450 αρχιτεκτονικά και αστικά έργα. Βραβεύτηκε με τα υψηλότερα αρχιτεκτονικά βραβεία της Βόρειας Μακεδονίας και της Γιουγκοσλαβίας, όπως με το Εθνικό Βραβείο Τέχνης "11 Oktomvri" για το Καλύτερο Αρχιτεκτονικό Έργο στα Σκόπια, ενώ παράλληλα κέρδισε τρία Grand Prix στην Architectural Biennale στη Βόρεια Μακεδονία. Έχει συνεισφέρει στην αρχιτεκτονική της Βόρειας Μακεδονίας ως καθηγητής και συγγραφέας. Ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου για τον Αστικό Σχεδιασμό του Τμήματος Αρχιτεκτονικής στα Σκόπια. Επίσης διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής της Μακεδονίας.
Ο Κονσταντινόφσκι έχει συνεισφέρει σημαντικά στη σύγχρονη αρχιτεκτονική της Βόρειας Μακεδονίας. Μερικά από τα σημαντικότερα κτίρια που ανακαίνισε είναι το Δημαρχείο των Σκοπίων, οι φοιτητικές εστίες Goce Delcev, το Ινστιτούτο Καταγραφής Σεισμών και Σεισμολογίας, το ASNOM Memorial Center και το Memorial House of Razlovci Uprising.
Απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 2020, σε ηλικία 90 ετών.
Γιόζεφ Ατίλα Μόρινγκ
Ο Γιόζεφ Ατίλα Μόρινγκ (γεν. στις 8 Οκτωβρίου 1968) είναι Ούγγρος εκπαιδευτικός και πολιτικός, μέλος της Εθνοσυνέλευσης (MP) για το Μπαλατονμπογκλάρ (Εκλογική περιφέρεια Somogy IV) από το 2006 έως το 2014, και για το Μάρκαλι (περιφέρεια Σόμογκι από την εκλογική περιφέρεια III). 2014. Υπήρξε επίσης μέλος του Κοινοβουλίου με το κόμμα του, το Φίντες, στην Περιφερειακή Λίστα της περιφέρειας Σόμογκι κατά το διάστημα μεταξύ 2002 και 2004.
Πολιτική καριέρα
Ο Μόρινγκ διετέλεσε δήμαρχος του Σομογκιβάρ από το 1998 έως το 2014. Έγινε μέλος του Φίντες τον Δεκέμβριο του 1992. Ήταν επικεφαλής της τοπικής οργάνωσης του κόμματός του στο Σομογκιβάρ του μέχρι το 2002. Έγινε βουλευτής τον Δεκέμβριο του 2002, αντικαθιστώντας τον Κάρολι Σίτα, ο οποίος παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα. Ο Μόρινγκ πήρε μέρος στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μειονοτήτων και Θρησκευτικών Υποθέσεων κατά το διάστημα μεταξύ 2003 και 2006. Εξελέγη βουλευτής του Μπαλατονμπογκλάρ κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 ως υποψήφιος του κομματικού συνασπισμού Φίντες–KDNP. Εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Χριστιανοδημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος της Ουγγαρίας. Εξελέγη ως ένας από τους γραμματείς της Εθνοσυνέλευσης τον Μάιο του 2006.
Το 2021, ο Μόρινγκ, με τη βουλευτική του ιδιότητα, ενέργησε ως μεσολαβητής για την αγορά της ποδοσφαιρικής ομάδας Ούιπεστ με έδρα στη Βουδαπέστη από μια ομάδα Ούγγρων επενδυτών, αντίθετα με τις μέχρι τότε φήμες ότι η ομάδα θα περνούσε στην κυριότητα ξένων κεφαλαίων. Ο Μόρινγκ είναι ο ίδιος οπαδός της Ούιπεστ από την ηλικία των έξι ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Κατάλογος προέδρων του Μαυροβουνίου
Στο άρθρο παρατίθεται κατάλογος με τους Προέδρους του Μαυροβουνίου. Πριν το 1974, ο αρχηγός κράτους του Μαυροβουνίου ήταν ο πρόεδρος του κοινοβουλίου.
Πατρίκιος Παύλου
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πατρίκιος Παύλου γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1939. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής και είναι δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με την ΕΔΕΚ για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Παγκόσμιο Φόρουμ (Χάγη)
Το Παγκόσμιο Φόρουμ (αρχικά γνωστό ως Nederlands Congresgebouw και πρώην Nederlands Congres Centrum) είναι ένας χώρος συναυλιών και συνεδριακό κέντρο στη Χάγη της Ολλανδίας, κοντά στα κτίρια του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία, Απαγόρευση των χημικών όπλων και ένα από τα διοικητικά γραφεία του διεθνούς απολυτηρίου. Άνοιξε το 1969 και σχεδιάστηκε σύμφωνα με το ολλανδικό στυλ λειτουργισμού από τον αρχιτέκτονα Jacobus Johannes Pieter Oud. Ο γιος του, Hans Oud, ολοκλήρωσε την κατασκευή μετά το θάνατο του πατέρα του το 1963.
Το 2006, μέρος του συνεδριακού κέντρου, συμπεριλαμβανομένου του Statenhal, κατεδαφίστηκε για να πραγματοποιηθεί το κτίριο της Ευρωπόλ. Πολλές συναυλίες και φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν, όπως το ετήσιο Φεστιβάλ Τζαζ της Βόρειας Θάλασσας και οι Διαγωνισμοί Τραγουδιού της Eurovision το 1976 και το 1980. Μεταξύ 2006 και 2010 πραγματοποιήθηκε στο Παγκόσμιο Φόρουμ το φεστιβάλ τζαζ της Χάγης (για να αντικατασταθεί η μετακινηθείσα Βόρεια Θάλασσα Φεστιβάλ τζαζ, το οποίο πραγματοποιείται τώρα στο Ρότερνταμ). Από το 2011 το φεστιβάλ πραγματοποιείται στο στάδιο Kyocera.
Αριστομένης Μεσσηνίας
Ο Αριστομένης, αναφερόμενος παλαιότερα ως το Μουσταφάπασα, είναι ημιορεινός οικισμός, ο οποίος υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Αριστομένης βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 23,5 περίπου χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 354 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 18 χιλιόμετρα. Κοντά στον Αριστομένη βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά του η Χορεύτρα και η Πλατανόβρυση σε απόσταση 1,5 και 4,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βόρειά του ο Κουτίφαρης σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα ανατολικά του η Αετοφωλιά σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά του τα Διόδια και η Στέρνα σε απόσταση 3 και 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά του η Πελεκανάδα σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά του το Μηλιώτι σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Ανδρούσας κατά την μεσαιωνική εποχή και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό από την περίοδο της Α' Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Μουσταφά Πασά ή Μουσταφάπασα ή Μουσταφάμπασα (Mustafà Bassà), πιθανώς από το όνομα του πασά της περιοχής. Η σημερινή ονομασία του χωριού, η οποία χρησιμοποιείται πλέον, επίσημα από το 1871 ως σήμερα, δόθηκε στον οικισμό, ως απόδοση τιμής προς τον επώνυμο ήρωα Αριστομένη, αρχηγό των αρχαίων Μεσσηνίων κατά τον Β’ Μεσσηνιακό πόλεμο (685–668 π.Χ.). Το ίδιο όνομα έφερε και ο παλαιότερος Δήμος Αριστομένους, από το 1835 ως το 1912 (που καταργήθηκε για πρώτη φορά) και από το 1997 ως το 2010 (που καταργήθηκε για δεύτερη φορά). Ο οικισμός του Αριστομένη διατέλεσε, κατά χρονική σειρά, από το 1835 ως το 1842 και από το 1863 ως το 1912, έδρα του παλαιότερου ομώνυμου Δήμου Αριστομένους (1835–1912), στη συνέχεια της Κοινότητας Αριστομένους (1912–1997) και τέλος του νεότερου κατηργημένου Δήμου Αριστομένους (1997–2010).
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν, ως το Μουσταφά Πασά (Mustafà Bassà ή Mustafa Bassà ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Νεότερη ιστορία
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως Moustapha-pacha σύμφωνα με τον Pouqueville, το 1815, ο οποίος αναφέρει το χωριό στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί (Nisi: η Μεσσήνη). Στη συνέχεια αναφέρεται επίσης ως Moustapha-Pacha, οικισμός της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), που έμεναν σε αυτόν 20 οικογένειες με εκτιμώμενο σύνολο 89 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν με το όνομα το Μουσταφάπασα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 285 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Στα κυριότερα αγροτικά προϊόντα που παράγονται στην περιοχή του χωριού περιλαμβάνονται τα σύκα και οι ελιές.
Παλαιός Δήμος Αριστομένους (1835–1840)
Το Μουσταφάπασα προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Αριστομένους. όπου και παρέμεινε ως και το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε για πρώτη φορά. Από το 1835 ως το 1842 και από το 1863 ως το 1912 ήταν έδρα του παλαιότερου Δήμου Αριστομένους. Τουλάχιστον από το 1835 ως το 1871, που μετονομάσθηκε, το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Μουσταφάπασα, ενώ από το 1871 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται πλέον ως ο Αριστομένης. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, σαν Μουσταφάμπασα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αριστομένους της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 131 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως «πρώην έδρα» του Δήμου Αριστομένους η Πολαίνα (σήμερα η Πλατανόβρυση) και ως «νυν έδρα» (το 1853) το χωριό Κουτήφαρι (σήμερα ο Κουτίφαρης).
Στον Δήμο Αριστομένους προσαρτήθηκαν, επίσης το 1835, εκτός από το Μουσταφάμπασα και οι οικισμοί Λόι (τα Διόδια), Στρέφι, Σαμπάκαλφα (η Αετοφωλιά), Κουτήφαρης, Ζαπάντι (η Καρυόβρυση) και Δρογκάρι.
Το 1840, με την ταυτόχρονη κατάργηση των δυο παλαιών Δήμων Λευκοθέας και Τομέως προσαρτήθηκαν και οι οικισμοί: Αβραμιόν, Ισμαήλ (το Δρακονέρι), Χαντζαλί (το Ξάγναντον), Χάστεμη (η Λευκοχώρα), Φιλιππάκι (το Φιλιππάκιον, καταργήθηκε το 1971), Νεοχώρι και Ξενοδοχείον (καταργήθηκε το 1845) από τον Δήμο Λευκοθέας, καθώς και οι οικισμοί Χαλβάτσο (το Κεφαλόβρυσο), Κουλουκάδα, Πολαίνα (η Πλατανόβρυση), Βούτενα (καταργήθηκε το 1897), Μάκραινα, Δάσος (καταργήθηκε το 1845) και Κατζούκα (καταργήθηκε το 1845) από τον Δήμο Τομέως.
Το 1845 αποσπώνται από τον παλαιό Δήμο Ιθώμης και προσαρτώνται οι οικισμοί: Κυνηγός, Ξηροκάσι (το Παλαιόκαστρο), Ράδου (η Περδικόβρυση) και Πουλίτσα.
Το 1889 προσαρτώνται οι οικισμοί Στέρνα και Χαμουζά (το Αμμουδερόν, καταργήθηκε το 1940), ενώ το 1897 προστίθενται στον παλαιό Δήμο Αριστομένους οι οικισμοί Ευαγγελίστρια (καταργήθηκε το 1951), καθώς επίσης η Άνω Βούτενα και η Κάτω Βούτενα, που προέκυψαν από την καταργούμενη τότε Βούτενα. Τέλος, το 1908, προσαρτώνται στον Δήμο Αριστομένους και οι οικισμοί Βελίκα και Χορεύτρα.
Κοινότητα Αριστομένους (1912–1997)
Το 1912 ο Αριστομένης προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Αριστομένους, στην οποία προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Χορεύτρα, Χαμουζά, Ζαπάντι και Κουτήφαρης.
Πρώην Δήμος Αριστομένους (1997–2010)
Ο Αριστομένης παρέμεινε ως έδρα και οικισμός της Κοινότητας Αριστομένους, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Αριστομένης υπήχθη ως έδρα στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010.
Ο πρώην δήμος Αριστομένους είχε 11 Δημοτικά Διαμερίσματα και συνολικό πληθυσμό 3.413 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001, τα οποία με τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους, ήταν:
Δήμος Μεσσήνης (2011–σήμερα)
Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Αριστομένης ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας η οποία συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, και συγκεκριμένα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου.
Ο σημερινός δήμαρχος του Δήμου Μεσσήνης, είναι ο Γεώργιος Αθανασόπουλος, ο οποίος εξελέγη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019.
Ο Αριστομένης σήμερα εκτός από έδρα της Δημοτικής Ενότητας Αριστομένους είναι και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Αριστομένους, στην οποία υπάγονται οι οικισμοί Σαρακίνα και Χορεύτρα.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 ο Δήμος Μεσσήνης έχει 23.482 κατοίκους, η Δημοτική Ενότητα Αριστομένους έχει 2.459 κατοίκους, η Τοπική Κοινότητα Αριστομένους έχει 372 κατοίκους και ο Αριστομένης, ως οικισμός, έχει 285 κατοίκους.
Δημοτική Ενότητα Αριστομένους
Σήμερα η Δημοτική Ενότητα Αριστομένους του Δήμου Μεσσήνης, έχει με βάση την απογραφή του 2011, 2.459 μόνιμους κατοίκους και περιλαμβάνει 11 τοπικές κοινότητες, με 19 συνολικά οικισμούς:
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και τα κτίρια του Δημοτικού Σχολείου και του Γυμνασίου-Λυκείου του Αριστομένη, υπάρχει επίσης η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Θαλαμωτός τάφος στον Αριστομένη
Κοντά στον Αριστομένη, στην θέση Τρανή Συκιά ανασκάφηκε, το 1996, θαλαμωτός μυκηναϊκός λαξευτός τάφος, ο οποίος εντοπίστηκε αρχικά το 1988, κατά τη διαμόρφωση επαρχιακού-αγροτικού δρόμου με εκσκαφέα. Ο εκσκαφέας αυτός προκάλεσε σημαντικές καταστροφές στον τάφο, αλλά παράλληλα αποκαλύφθηκε και ένας πήλινος σφαιρικός αμφορέας, με διακόσμηση από καστανέρυθρες εξίτηλες ταινίες και κρεμαστό φυτικό κόσμημα, παρατακτικώς επαναλαμβανόμενο στο σώμα του αγγείου, το οποίο χρονολογήθηκε περί την ΥΕΙΙΙΓ περίοδο. Ο τάφος, ως την ανασκαφή του το 1996, είχε καλυφθεί με επιχωματώσεις. Ο θαλαμωτός τάφος, είναι λαξευμένος στο υπόλευκο, μαλακό φυσικό έδαφος και περιλαμβάνει διάδρομο, μήκους 8,40 μέτρων και πλάτους 0,90-1,05 μέτρου, με μεγάλη κλίση προς την είσοδο του τάφου. Ο θάλαμος του τάφου είναι σχεδόν κυκλικός με διάμετρο 2,30 μέτρα και σχετικά ανώμαλα τοιχώματα, ενώ στο στόμιό του, σώζεται μέρος της ξερολιθιάς. Όπως διαπιστώθηκε, το μηχάνημα εκσκαφής είχε εισχωρήσει και κάτω από το δάπεδο του θαλάμου, προκαλώντας επίσης μεγάλη καταστροφή. Στο δυτικό τοίχωμα του θαλάμου εντοπίστηκε αβαθής λάκκος ανακομιδής, με πολλά οστά και αρκετά όστρακα, ενώ στα υπόλοιπα αρχαιολογικά ευρήματα περιλαμβάνονται φακοειδής σφραγιδόλιθος από γυαλί, ανάγλυφα πλακίδια από υαλόμαζα, καθώς και χρυσά ορθογώνια επικαλύμματα με ανάγλυφη παράσταση διπλού ναυτίλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Τίγκαν Πρίσλεϊ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1985 στο Χιούστον του Τέξας. Τελείωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σπούδασε Γυμνασική και Σπορ, ενώ είχε επίδοση και στο μπαλέτο. Ξεκίνησε την καριέρα της ως πορνοστάρ το 2003, και από τότε έχει περισσότερα από 50 ρόλους σε έργα με σκληρό πορνό στο ενεργητικό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Σταύρος Σταθάκης
Ο Σταύρος Σταθάκης είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 30 Νοεμβρίου 1987. Αγωνίζεται ως Αμυντικός στην ομάδα της ΑΕΚ.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Γεννηθείς στην Αλεξανδρούπολη, αγωνίστηκε σε ηλικία 17 ετών στην ΠΑΕ Θράκη, μέχρι το 2007.
Ξάνθη
Υπέγραψε συμβόλαιο με την Skoda Ξάνθη, στα 20 του χρόνια. Δυνατό του σημείο το αριστερό σουτ, και τη σεζόν 2010-2011 είχε σκοράρει στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν με φάουλ από μακρινή απόσταση. Στις 30 Ιουλίου του 2012, ανακοινώθηκε από την επίσημη σελίδα της ομάδας ο δανεισμός του παίκτη για έναν χρόνο στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου.
ΑΕΚ
Όταν εξέπνευσε το καλοκαίρι του 2013, ο δανεισμός του, αφέθηκε ως ελεύθερος από την Ξάνθη και υπέγραψε ιδιωτικό συμφωνητικό τριών χρόνων, με την ΑΕΚ, που θα αγωνιστεί στην πρώτη ερασιτεχνική κατηγορία για την σεζόν 2013-14, λόγω χρεοκοπίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μεθανοδιυλομάδα
Η μεθανοδιυλομάδα ή μεθυλενική γέφυρα ή μεθυλενομάδα (γέφυρα) ονομάζεται κάθε τμήμα οργανικής χημικής ένωσης με μοριακό τύπο --, που αποτελείται από δύο άτομα υδρογόνου που συνδέονται με ένα άτομο άνθρακα, το οποίο συνδέονται με το υπόλοιπο μόριο της ένωσης με δύο απλούς σ δεσμούς, οι οποίοι συνδέονται με δυο διαφορετικά άτομα. Είναι η επαναλαμβανόμενη ομάδα στη δομή των μη διακλαδισμένων αλκανίων.
Ακόμη, η μεθυλενική γέφυρα μπορεί επίσης να δράσει ως ένας διδραστικός συναρμοτής, που ενώνει δυο μέταλλα σε μια ένωση συναρμογής, όπως το τιτάνιο και το αργίλιο, στο αντιδραστήριο Τεμπέ (Tebbe's reagent)..
Μια μεθυλενική γέφυρα ονομάζεται συχνά μεθυλενομάδα ή και απλά μεθυλένιο, όπως στην ένωση μεθυλενο(δι)χλωρίδιο (διχλωρομεθάνιο, CH2Cl2). Ωστόσο, ο όρος μεθυλενομάδα, αναφέρεται πιο συχνά στην ισομερή μεθυλιδενομάδα (=CH2), ενώ ο όρος μεθυλένιο επίσης συχνότερα εννοεί την ασταθή ένωση μεθυλένιο. Είναι καλό να μη συνχέονται οι δυο ομάδες (μεθανοδιυλομάδα και μεθυλιδενομάδα), γιατί η παρουσία διπλού δεσμού στη δεύτερη μεταβάλλει πολύ τις χημικές ιδιότητες σε σχέση με τους δυο απλούς δεσμούς της μεθυλενικής γέφυρας.
«Ενεργές» μεθυλενομάδες
Παραδείγματα ενώσεων με «ενεργές» μεθυλενομάδες αποτελούν το μηλονικό οξύ (HOOCCH2COOH), η ακετυλακετόνη (CH3COCH2COCH3) και το μαλονιτρίλιο (NCCH2CN).
Παραπομπές
Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Χημικές ρίζες
Τίβανταρ Σόρος
Ο Τίβανταρ Σόρος (πραγματικό όνομα Τέοντορ Σβαρτς, Νίρμπακτα, 7 Απριλίου 1893 – Νέα Υόρκη 22 Φεβρουαρίου 1968) ήταν Ούγγρος δικηγόρος, συγγραφέας και επιμελητής κειμένων. Είναι περισσότερο γνωστός ως πατέρας του δισεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος και του μηχανικού Πολ Σόρος.
Ο Τίβανταρ Σόρος γεννήθηκε ως μέλος μιας ορθόδοξης εβραϊκής οικογένειας στη Νίρμπακτα της Ουγγαρίας, κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Ο πατέρας του είχε ένα κατάστημα γενικού εμπορίου στο οποίο πουλούσε κυρίως αγροτικό εξοπλισμό. Όταν ο Τίβανταρ ήταν οκτώ ετών, ο πατέρας του πήρε την οικογένειά του και μετακόμισαν στη Νιρεγκιάζα, το περιφερειακό κέντρο της βορειοανατολικής Ουγγαρίας, μεταπηδώντας σε ένα κάπως λιγότερο απομονωμένο τρόπο ζωής.
Ο Σόρος γνώρισε τη μελλοντική σύζυγό του Ερζεμπέτ όταν ήταν έντεκα χρονών κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο σπίτι του πατέρα της Μορ Σκουτς, ο οποίος ήταν ξάδελφος του πατέρα του.
Ο Σόρος σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Κλουζ, η οποία τότε ήταν μέρος της Ουγγρικής Τρανσυλβανίας.
Ο Σόρος πολέμησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και πέρασε χρόνια φυλακισμένος σε στρατόπεδο στη Σιβηρία μέχρι που δραπέτευσε. Ίδρυσε ένα λογοτεχνικό περιοδικό Εσπεράντο με τίτλο Literatura Mondo (Λογοτεχνικός Κόσμος) το 1922 και το επιμελούνταν μέχρι το 1924. Έγραψε το μικρό μυθιστόρημα Modernaj Robinzonoj (Μοντέρνοι Ροβινσώνες, 1923), το οποίο επανεκδόθηκε το 1999 από την εταιρεία Bero (εκδότης της Εσπεράντο) και στη συνέχεια μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Επίσης, έγραψε το Maskerado ĉirkaŭ la morto (Μασκαράτα γύρω από τον θάνατο), που δημοσιεύτηκε το 1965, ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που είχε ως θέμα του την εμπειρία του Σόρος κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Βουδαπέστης. Κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής, ο Σόρος είχε φροντίσει να αποκρύψει την εβραϊκή του καταγωγή, για να σώσει την οικογένειά του από τις διώξεις. Το Maskerado ĉirkaŭ la morto έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ουγγρικά, ιταλικά, πολωνικά, ρωσικά, γερμανικά και τουρκικά.
Ο Σόρος πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικηγόροι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Ουγγροεβραίοι
Γουόλτερ Στιούαρτ, 3ος Υψηλός Στιούαρτ της Σκωτίας
O Γουόλτερ Στιούαρτ, 3ος Υψηλός Στιούαρτ της Αγγλίας ή Γουόλτερ Στιούαρτ του Ντάντοναλντ (πέθανε το 1246), 3ος κληρονομικός Υψηλός Στιούαρτ και δικαστής της Σκωτίας ήταν γιος του Άλαν Φιτς Βάλτερ από άγνωστη μητέρα. Ο Γουόλτερ Στιούαρτ ήταν ο πρώτος από τον Οίκο των Στιούαρτ που χρησιμοποίησε τον τίτλο Στιούαρτ ως επώνυμο και περιγράφεται σαν Στιούαρτ του Ντάντοναλντ.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Μπέθοκ, κόρη του Γκίλλε Κριστ, κόμη του Άνγκους και της συζύγου Μάρτζορι του Χάντιγκτον μικρότερης κόρης του Ερρίκος της Σκωτίας και της Άντα ντε Βαρέν απέκτησε :
Η Αφροδίτη της Ιλ
Η Αφροδίτη της Ιλ (γαλλικός τίτλος: La Vénus d'Ille) είναι φανταστική νουβέλα του Προσπέρ Μεριμέ. Γράφτηκε το 1835 και δημοσιεύτηκε το 1837. Αφηγείται την ιστορία ενός αγάλματος της Αφροδίτης που ζωντανεύει και εκδικείται καθώς θεωρεί ότι προδόθηκε, σε μια διήγηση όπου αναμειγνύονται το λογικό και το παράλογο.
Η ιστορία διαδραματίζεται στην Ίγι-συρ-Τετ, μια μικρή πόλη στα Ανατολικά Πυρηναία. Το 2011 μεταφράστηκε στα ελληνικά με τον τίτλο Η Αφροδίτη της Ιλ.
Περίληψη υπόθεσης
Εν τω μεταξύ, ο κ. ντε Περοράντ δείχνει στον αφηγητή τη νέα του πρόσφατη ανακάλυψη: ένα χάλκινο άγαλμα της Σεμνυόμενης Αφροδίτης. Ο αφηγητής κρίνει ότι το άγαλμα είναι πολύ παλιό και αποκρυπτογραφεί την επιγραφή CAVE AMANTEM (Πρόσεξε αν σε ερωτευθεί). Οι δύο άντρες θαυμάζουν το άγριο βλέμμα της, είναι τόσο τρομακτική όσο και όμορφη. Φαίνεται επίσης να είναι καταραμένη: ο εργάτης που την ανακάλυψε έσπασε το πόδι του και ένας άλλος που της πέταξε μια πέτρα τραυματίστηκε από την ίδια πέτρα που γύρισε πίσω και τον χτύπησε στο μέτωπο. αριστερά|μικρογραφία|Μαρμάρινο άγαλμα της Αφροδίτης παρόμοιο με το χάλκινο που περιγράφεται στο έργο. Το επόμενο πρωί, ο Αλφόνς, ήδη έτοιμος για τον γάμο, έρχεται να δει τον αφηγητή στον κήπο, όταν αρχίζει ένα παιχνίδι τένις ακριβώς δίπλα στον κήπο. Η τοπική ομάδα χάνει από την ισπανική. Ο Αλφόνς, που είναι σπουδαίος τενίστας, δεν αντέχει και παίζει με την ομάδα του αν και είναι ντυμένος για τον γάμο. Αρχίζει παίζοντας πολύ άσχημα και παραπονιέται ότι η διαμαντένια βέρα του, που είχε μαζί του για να δώσει στη μέλλουσα γυναίκα του κατά τη διάρκεια της τελετής, τον εμποδίζει να παίξει. Πρόκειται για ένα πανάκριβο δαχτυλίδι με διαμάντια σε σχήμα δύο πλεγμένων χεριών και την επιγραφή sempr'ab ti (για πάντα μαζί σου). Το βγάζει και, για να μην το χάσει, το γλιστράει στο δάχτυλο του αγάλματος. Μετά από αυτό, το παιχνίδι αλλάζει και κερδίζει η ομάδα του. Εκνευρισμένος, ο αρχηγός της ισπανικής ομάδας ορκίζεται εκδίκηση.
Στον δρόμο για το δημαρχείο, ο Αλφόνς συνειδητοποιεί ότι ξέχασε τη βέρα στο δάχτυλο του αγάλματος και, ως βέρα, δίνει στη γυναίκα του το δαχτυλίδι που είχε ο ίδιος στο δάχτυλό του και το οποίο του είχε δώσει μια ερωμένη του στο Παρίσι. Μετά τον γάμο, οι καλεσμένοι κάθονται στο τραπέζι, η νύφη φαίνεται να είναι πολύ απόμακρη. Όταν ο Αλφόνς επιστρέφει αργότερα για να πάρει το δαχτυλίδι, ανακαλύπτει ότι το άγαλμα έχει λυγίσει τα δάχτυλα γύρω του και δεν μπορεί να το αφαιρέσει. Το διηγείται με τρόμο στον αφηγητή και του ζητά να κοιτάξει ο ίδιος, αλλά αυτός δεν θέλει να περπατήσει στη βροχή, άλλωστε δεν πιστεύει την ιστορία καθώς ο Αλφόνς είχε πιει πολύ, και ανεβαίνει στο δωμάτιό του για να κοιμηθεί.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο αφηγητής ακούει βαριά βήματα στις σκάλες. αλλά υποθέτει ότι είναι ο μεθυσμένος Αλφόνς που πηγαίνει για ύπνο. Το πρωί, μετά το λάλημα του κόκορα, ακούει τα ίδια βήματα να απομακρύνονται στις σκάλες. Ξαφνικά, ακούγονται κραυγές και ταραχή. Ο αφηγητής τρέχει στο διάδρομο και βρίσκει ένα πλήθος ανθρώπων που περιβάλλουν τον Αλφόνς, ο οποίος βρίσκεται νεκρός στο σπασμένο νυφικό κρεβάτι, με μελανιές στο σώμα. Το πρόσωπο του νεκρού εκφράζει τρομερή ταλαιπωρία. Κοντά του βρίσκεται το δαχτυλίδι με τα διαμάντια.
Μετά την ταφή, ο αφηγητής φεύγει από την πόλη και επιστρέφει στο Παρίσι. Αργότερα μαθαίνει ότι ο κ. ντε Περοράντ πέθανε και η γυναίκα του έλιωσε το άγαλμα και το μετέτρεψε σε καμπάνα για την τοπική εκκλησία. Έμαθε ακόμη, ότι από τότε που τοποθετήθηκε η καμπάνα, οι καλλιέργειες έχουν καταστραφεί δύο φορές από παγετό. Παρ' όλες τις έρευνες, ποτέ δεν αποκαλύφθηκε ποιος ήταν ο δολοφόνος του Αλφόνς.
Έμπνευση
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από ένα από τα μεσαιωνικά άσματα Cantigas de Santa María του 13ου αιώνα, αρ. 4217, στο οποίο ένας νεαρός Γερμανός πριν παντρευτεί αφήνει το δαχτυλίδι που του πρόσφερε η αρραβωνιαστικιά του στο δάχτυλο ενός γλυπτού της Παναγίας και της δίνει υπόσχεση πίστης. Η Παναγία σφίγγει τα δάχτυλά της και ο νεαρός δεν μπορεί πλέον να πάρει το δαχτυλίδι του. Ο κόσμος τον συμβουλεύει να γίνει μοναχός αλλά αυτός παντρεύεται. Το βράδυ του γάμου του, η Παναγία εμφανίζεται δίπλα στο κρεβάτι του και του θυμίζει την υπόσχεση που της είχε δώσει. Ο νεαρός τρόμαξε και τελικά έφυγε να ζήσει στη μοναξιά σαν ερημίτης.
Διασκευές
Τηλεοπτικές ταινίες :
Όπερα :
Θέατρο :
Βιβλίο audio :
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή
Η Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή (απεβ. 1313) από την Οικογένεια Καντακουζηνών ήταν ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ και η δεύτερη σύζυγος του Νικηφόρου Α΄ Αγγέλου δεσπότη της Ηπείρου. Όταν αυτός απεβίωσε το 1297, ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ηπείρου ως την ενηλικίωση του 12ετούς γιου τους Θωμά Α΄.
Καταγωγή
Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη Καντακουζηνού πιγκέρνη και δούκα των Θρακησίων και της Ειρήνης Παλαιολογίνας, αδελφής του Μιχαήλ Η΄. Οι δύο μεγαλύτερες αδελφές της ήταν η Θεοδώρα σύζυγος του Ιωάννη Ραούλ και η Μαρία σύζυγος του Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ της Βουλγαρίας. Μικρότερή της αδελφή ήταν η Ευγενία, σύζυγος του Συργιάννη μεγάλου δομεστίκου.
Σύζυγος του Νικηφόρου Α΄
Το 1264 παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Α΄ Άγγελο, γιο του Μιχαήλ Β΄ δεσπότη της Ηπείρου, ως μέρος συμφωνίας ειρήνης μεταξύ του θείου της Μιχαήλ Η΄ και του Μιχαήλ Β΄, ηγέτη της υπέρ της Κωνσταντινούπολης μερίδας στην Ήπειρο. Η Άννα επηρέαζε και επισκίασε τον σύζυγό της, όπως όμοια έκαναν και οι αδελφές της Μαρία και Θεοδώρα. Έγινε δούκισσα των Νέων Πατρών (Υπάτης) το 1289.
Με την άνοδο στο θρόνο του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1282, ο Νικηφόρος Α΄ θέλησε να ανανεώσει τη συμμαχία του με την Κωνσταντινούπολη και έστειλε την Άννα για τη διευθέτηση της συμφωνίας. Η ίδια εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Αυλής της Κωνσταντινούπολης. Η Άννα και ο σύζυγός της κάλεσαν στην Ήπειρο τον Μιχαήλ, γιο του Ιωάννη Α΄ της Θεσσαλίας (ετεροθαλούς αδελφού του Νικηφόρου Α΄), δελεάζοντάς τον με την υπόσχεση να νυμφευτεί την κόρη τους ως κληρονόμο του δεσποτάτου, όμως τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιωάννης Α΄ λεηλάτησε τα περίχωρα της Άρτας ως αντίποινα.
Η Άννα συνέλαβε το φιλόδοξο σχέδιο της ένωσης των Αγγέλων της Ηπείρου με τους Παλαιολόγους και θέλησε να παντρέψει την κόρη της με τον διάδοχο Μιχαήλ Θ΄. Αν και δεν υλοποιήθηκε τελικά το σχέδιο, στον γιο της Θωμά απονεμήθηκε ο τίτλος του δεσπότη. Η αντίθετη με την Κωνσταντινούπολη μερίδα έπεισε τον Νικηφόρο Α΄ να συμμαχήσει με τον Κάρολο Β΄ της Νάπολης το 1291, που επιθυμούσε να εισβάλλει στην Ελλάδα. Ο Κάρολος Β΄ χρησιμοποιούσε γι' αυτό τους υποτελείς του Ριχάρδο Α΄ Ορσίνι παλατινό κόμη (δούκα) της Κεφαλληνίας και τον Φλωρέντιο του Αινώ πρίγκιπα της Αχαΐας. Η Άννα και ο Νικηφόρος Α΄ πάντρεψαν τις κόρες τους, τη Θάμαρ με τον Φίλιππο Α΄ του Τάραντα, γιο του Καρόλου Β΄ και τη Μαρία με τον Ιωάννη Α΄ Ορσίνι, γιο του Ριχάρδου Α΄. Η Θάμαρ θα κληρονομούσε το δεσποτάτο αντί του αδελφού της Θωμά και θα κρατούσε την Ορθόδοξη πίστη της. Με το γάμο της το 1294 μερικά παραθαλάσσια φρούρια του δεσποτάτου παραχωρήθηκαν στον Φίλιππο Α΄ ως προίκα της Θάμαρ και εκείνος έλαβε τις περιοχές και τις διεκδικήσεις του πατέρα του στην Ελλάδα.
Αντιβασίλισσα της Ηπείρου
Ο Νικηφόρος Α΄ απεβίωσε π. το 1297 και η Άννα εξασφάλισε τη διαδοχή στον 12ετή Θωμά, αν και η συμφωνία προέβλεπε την Ήπειρο στην Θάμαρ και στον σύζυγό της· ο Κάρολος Β΄ απαίτησε την τήρηση της συμφωνίας. Η Άννα του απάντησε ότι η Θάμαρ πιέστηκε να γίνει Καθολική, πράγμα που παραβίασε και ακύρωσε τη συμφωνία και ζήτησε τη βοήθεια του Ανδρόνικου Β΄. Η συμμαχία επισφραγίστηκε με τον γάμο του Θωμά με την Άννα Παλαιολογίνα, κόρη του Μιχαήλ Θ΄. Ο γάμος έγινε το 1307 ή το 1313. Εν τω μεταξύ ο Κάρολος Β΄ έστειλε στρατό, που απωθήθηκε από το δεσποτάτο. Μάλιστα οι Ηπειρώτες κατέλαβαν το Βουθρωτό και τη Ναύπακτο από τις κτήσεις των Καπετιδών-Ανζού το 1304-05. Το 1307 έστειλε άλλο στρατό για να εκθρονίσει την Άννα, όμως η επιχείρηση έληξε με την παραχώρηση από τον Φίλιππο Α΄ των περιοχών που κατέλαβαν οι Ηπειρώτες κατά τον προηγούμενο πόλεμο.
Η Άννα μνημονεύεται το 1313 σε έγγραφο της Βενετίας, όπου απαριθμούνται οi σύμμαχοί της στη Ρωμανία. Η μετέπειτα τύχη της δεν είναι γνωστή.
Αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Μονάρχες της Μεσαιωνικής Ηπείρου Αννα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Αννα
Άγιος Γεώργιος Βιρού Κέρκυρας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Βιρού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στην κεντρική Κέρκυρα, δίπλα στον Βιρό και κοντά στην κύρια επαρχιακή οδό του νησιού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει περίπου 7 χλμ ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στον κοινότητα Καλαφατιώνων. Το 1967 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλαφατιώνων και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βιρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βιρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
Τάιλα Γουίν
Η Τάιλα Γουίν είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του πορνογραφικού τομέα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1982 στο Λούμποκ του Τέξας. Από παιδί μετακόμισε στο Λάνκαστερ της Καλιφόρνιας. Το 2006 η παραγωγικότητά της είχει φτάσει τα 150 έργα ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Μανώλης Γαλιάτσος
Ο Μανώλης Γαλιάτσος είναι Έλληνας τραγουδοποιός, ενορχηστρωτής και τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά, όπου και έζησε μέχρι τα 17 του χρόνια οπότε και μετακόμισε στην Αθήνα. Καθηγητής του στις θεωρητικές μουσικές σπουδές ήταν ο Γ. Α. Παπαϊωάννου. Ξεκίνησε το 1988 παίζοντας πιάνο στο σχήμα του Νίκου Ξυδάκη. Πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση το 1989 με το Φως του Αυγούστου.
Ο Μανώλης Γαλιάτσος κάθε άλλο παρά αποτελεί συνηθισμένη περίπτωση μουσικού, το πλέον πρόχειρο παράδειγμα είναι η παροιμιώδης άρνησή του να κάνει έστω και μια ζωντανή εμφάνιση. Ιδιωματικός μα και ιδιοσυγκρασιακό δημιουργός, είτε ως τραγουδοποιός (έγραφε και τους στίχους εκτός από την μουσική) που εκκινούσε από την δημοτική, λαϊκή μα και την λόγια μουσική μας παράδοση είτε στην καθαρά δική του εκδοχή της μετά-κλασικής μουσικής την οποία κάνει μετά το μισό της δισκογραφικής διαδρομής του, παραμένει αταλάντευτα συνεπής με το προσωπικό του μουσικό όραμα και αποκλειστικά με αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κέλι Κλάιν
Η Κέλι Κλάιν είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης πορνογραφικών ταινιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1981 στο Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2003, και έχει υποδυθεί περισσότερους από 200 ερωτικούς ρόλους σκληρού πορνό, ενώ έχει σκηνοθετήσει άλλα τρία έργα. Είναι παντρεμένη με τον πρώην ηθοποιό Ρίτσαρντ Ρέιμοντ. Για τις επιδόσεις της έχει βραβευτεί πολλές φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες πορνογραφικών ταινιών
Αρπάντ Ποτάπι
Ο Αρπάντ Γιάνος Ποτάπι (γεν. στις 28 Μαρτίου 1967) είναι Ούγγρος εκπαιδευτικός και πολιτικός, μέλος της Εθνοσυνέλευσης (βουλευτής) για το Μπόνιχαντ (Εκλογική περιφέρεια της περιφέρειας Tolna III) από το 1998 έως το 2014 και για την περιφέρεια Ντόμποβαρ (Tolna II) από το 2014. Εκλέχθηκε δήμαρχος της γενέτειράς του το 2002, υπηρετώντας με αυτή την ιδιότητα μέχρι το 2014 Ο Ποτάπι είναι υπουργός εσωτερικών της Ουγγαρίας από τις 15 Ιουνίου 2014.
Βιογραφία
Ο Ποτάπι τελείωσε το γυμνάσιο Petőfi Sándor στο Μπόνιχαντ το 1985. Εργάστηκε ως ανειδίκευτος δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο Vörösmarty Mihály του Μπόνιχαντ από το 1985 έως το 1986. Το 1991 αποφοίτησε από το παιδαγωγικό κολέγιο Juhász Gyula του Σέγκεντ ως καθηγητής ουγγρικής γλώσσας, λογοτεχνίας, ιστορίας. Το 1994 αποφοίτησε με πτυχίο ιστορίας από το Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd (ELTE).
Ως δήμαρχος του Μπόνιχαντ και επικεφαλής του τμήματος τοπικής αυτοδιοίκησης του παραρτήματος Tolna του κόμματος Φίντες, Ποτάπι γνωρίζει την τοπική αυτοδιοίκηση. Εργάστηκε στο Red School στο Σέγκεντ από το 1991 έως το 1993 και από το 1993 δίδαξε στο λουθηρανικό σχολείο Petőfi Sándor στο Μπόνιχαντ, μια θέση στην οποία παρέμεινε ως βουλευτής. Από το 1991 έως το 1993 ήταν γραμματέας και από το 1998 είναι πρόεδρος της Εθνικής Συμμαχίας του Székelys στη Μπουκοβίνα. Είναι επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου της Παραδουνάβιας Ευρώπης και του Ιδρύματος Bibliocaritas από το 1999 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Illyés.
Το 1998 και στις εθνικές εκλογές του 2002 εξελέγη βουλευτής της πατρίδας του, του Μπόνιχαντ. Στα μέσα Μαρτίου συνέχισε το έργο το οποίο είχε ξεκινήσει κατά την προηγούμενη θητεία του στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και μέχρι τον Φεβρουάριο του 2003 υπηρέτησε στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μειονοτήτων και Θρησκευμάτων. Στις 20 Οκτωβρίου εξελέγη τοπικός εκπρόσωπος και δήμαρχος του Μπόνιχαντ καθώς και μέλος της συνέλευσης της περιφέρειας Τόλνα. Εξασφάλισε μια θέση στο Κοινοβούλιο στις εθνικές εκλογές του 2006 για το Μπονιχάντ. Εξελέγη μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Ουγγρικών Μειονοτήτων στο Εξωτερικό στις 30 Μαΐου 2006. Έγινε Πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Συνοχής την 1η Ιανουαρίου 2011, διατηρώντας τη θέση αυτή μέχρι τις 18 Ιουνίου 2014.
Προσωπική ζωή
Ο Μπόνιχαντ είναι ανύπαντρος. Σύζυγός του ήταν η Βικτόρια Χάχνερ, αλλά το ζευγάρι πήρε διαζύγιο. Έχουν δύο γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Άλταμαχα
Ο Άλταμαχα (Altamaha) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς στην πολιτεία Τζόρτζια των ΗΠΑ, με μήκος 220 χιλιόμετρα και λεκάνη απορροής εκτάσεως περίπου 36.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (το 24% της εκτάσεως όλης της Τζόρτζια και μία από τις μεγαλύτερες ποτάμιες λεκάνες της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ). Ο Άλταμαχα ρέει γενικώς προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά και εκβάλλει στον Ατλαντικό Ωκεανό, κοντά στην πόλη Μπράνσουικ.
Ρους
thumb|Ο Άλταμαχα στα σύνορα των Κομητειών Μάκιντος και Γκλυν της Τζόρτζια. Η γέφυρα είναι της Εθνικής οδού 17 (US Highway 17). Ο ποταμός Άλταμαχα σχηματίζεται από τη συμβολή δύο ποταμών, του μήκους 350 χιλιομέτρων Οκόνη και του μήκους 410 χιλιομέτρων Οκμάλτζη (Ocmulgee), κοντά στον οικισμό Λάμπερ Σίτυ. Στα πρώτα χιλιόμετρα του ρου του ο ποταμός αποτελεί το φυσικό σύνορο ανάμεσα στην Κομητεία Τζεφ Ντέιβις στα νότια και την Κομητεία Μοντγκόμερυ στα βόρεια.
Αναφέρεται ότι ο Άλταμαχα έχει την τρίτη μεγαλύτερη ροή νερού στον Ατλαντικό Ωκεανό από όλους τους ποταμούς της Βόρειας Αμερικής. Αν τώρα προσθέσουμε στο μήκος του εκείνο του μακρύτερου συμβάλλοντος ποταμού (του Οκμάλτζη), όπως πράττει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ, το συνολικό μήκος των 760 χιλιομέτρων τον κατατάσσει έβδομο μεταξύ των ποταμών των ΗΠΑ που βρίσκονται ολόκληροι μέσα σε μία πολιτεία.
Ο Άλταμαχα διασχίζει μια ευρεία πεδινή, αλλά σχετικώς αραιοκατοικημένη περιοχή, με λιγοστές αξιόλογες πόλεις κατά μήκος του ρου του. Μετά τις προαναφερθείσες κομητείες, ο ποταμός αποτελεί το σύνορο ανάμεσα στην Κομητεία Τουμπς στα βόρεια και την Κομητεία Άπλινγκ στα νότια.
Στη συνέχεια του ρου, στη βόρεια όχθη η Κομητεία Τουμπς παραχωρεί τη θέση της στην Κομητεία Τάτνωλ, από την οποία ο Άλταμαχα δέχεται τα νερά του παραπόταμου Οχούπη (Ohoopee River), εκεί όπου διαρρέει την Big Hammock Natural Area, ένα «Εθνικό Φυσικό Τοπόσημο» (National Natural Landmark) αξιοσημείωτο για την οικολογική του βιοποικιλότητα και τα πολλά σπάνια είδη φυτών.
Παρακάτω ο Άλταμαχα δέχεται τα νερά του μικρού παραπόταμου Μπερντς Κρηκ (Beards Creek), μετά τον οποίο συνεχίζοντας αποτελεί το σύνορο ανάμεσα στην Κομητεία Λονγκ στα βόρεια και την Κομητεία Γουέιν στα νότια. Κατόπιν ο Άλταμαχα περνά δίπλα από την Ντόκτορτάουν, κοντά στην πόλη Τζέσαπ. Στην περιοχή αυτή ο ποταμός πλαισιώνεται από ευρεία βαλτώδη πεδιάδα, την οποία πλημμυρίζει τακτικά.
Αρκετά μίλια μετά την Ντόκτορτάουν, στη βόρεια όχθη συναντάται η Κομητεία Μάκιντος. Από εκεί μέχρι τις εκβολές του, ο Άλταμαχα πλαισιώνεται από αρκετές περιοχές διαχειρίσεως της άγριας ζωής (Wildlife Management Areas). Το Εθνικό Καταφύγιο άγριας ζωής της Νήσου Γουλφ καταλαμβάνει την ομώνυμη νήσο στην ακτή του Ατλαντικού Ωκεανού. Επί πολλά χιλιόμετρα μέχρι την εκβολή του ο ποταμός αποτελεί το σύνορο ανάμεσα στην Κομητεία Μάκιντος στα βόρεια και στην Κομητεία Γκλυν στα νότια.
Η κωμόπολη Ντεριέν βρίσκεται βόρεια και δίπλα στο στόμιο του Άλταμαχα, ενώ αρκετά χιλιόμετρα προς τα νότια είναι κτισμένη η πόλη Μπράνσουικ. Η κατοικημένη νήσος Σαιν Σάιμονς βρίσκεται στη νότια πλευρά της εκβολής του ποταμού.
Φυσική ιστορία
Παρά το ότι χρησιμοποιήθηκε κατά τον 19ο αιώνα ως πλωτή οδός για το εμπόριο ανάμεσα στην κεντρική Τζόρτζια και την ακτή, ο ποταμός βρίσκεται σχεδόν ολοκληρωτικά ακόμα στη φυσική του κατάσταση και ανακηρύχθηκε φυσικό καταφύγιο από τον οργανισμό The Nature Conservancy το 1991.
Ο Άλταμαχα διαρρέει μια πλημμυρική πεδιάδα πλάτους έως οκτώ χιλιομέτρων, που αποτελείται από μερικές από τις τελευταίες εναπομένουσες χαμηλές δασικές εκτάσεις σκληρόξυλων φυτών και βάλτους με δένδρα στον Αμερικανικό Νότο. Τουλάχιστον 120 είδη σπάνιων ή απειλούμενων φυτών και ζώων συναντώνται στη λεκάνη του Άλταμαχα, μεταξύ των οποίων και 11 διαφορετικά είδη μυδιών, επτά από τα οποία είναι ενδημικά στον ποταμό.
Η λεκάνη του ποταμού υποστηρίζει επίσης το μοναδικό γνωστό δείγμα παρθένου δάσους πεύκου Pinus palustris και μαύρης βελανιδιάς στις ΗΠΑ. Αξιοσημείωτα είδη ζώων και φυτών είναι επίσης τα ψάρια Acipenser brevirostrum και Acipenser oxyrinchus oxyrinchus, το θαλάσσιο θηλαστικό Trichechus manatus, το φίδι Drymarchon couperi, η ορχιδέα Epidendrum magnoliae και το απειλούμενο είδος θάμνου Elliottia racemosa που βρίσκεται μόνο στην Τζόρτζια.
Το ασυνήθιστο είδος δέντρου Franklinia alatamaha, που σήμερα έχει εξαφανισθεί στη φύση, ανακαλύφθηκε από τον Τζων Μπάρτραμ κατά μήκος του ποταμού Άλταμαχα το 1765. Ο Μπάρτραμ έστειλε σπόρους του στην Αγγλία και φύτευσε μερικούς και στον κήπο του στη Φιλαδέλφεια, όπου μερικά από αυτά τα δέντρα είναι ακόμα ζωντανά.
Ιστορία
Σύμφωνα με τη Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ, παραλλαγές του ονόματος και ιστορικές ονομασίες του ποταμού Άλταμαχα είναι Α-λοτ-αμάχα, Άλαταχάμα, Άλαταμάχα, Άλαμαχ, Ποταμός Φρεντερίκα, Ρίο Αλ Τάμα, Ρίο δε Ταλάχε ή απλώς Ταλάχε.
Κατά την προϊστορική εποχή η περιοχή από τον ποταμό Άλταμαχα και νότια (έως και τη βόρεια Φλόριντα) κατοικούνταν από τους Τιμουκούα. Η φυλή Ουτιναΐκα (Utinahica) ζούσε κατά μήκος του ποταμού και η ισπανική ιεραποστολή Σάντα Ισαβέλ δε Ουτιναΐκα ιδρύθηκε περί το 1610 κοντά στις πηγές του Άλταμαχα. Την εποχή της ισπανικής κυριαρχίας (βλ. Ισπανική Φλόριντα) ο ποταμός ήταν το σύνορο ανάμεσα στις «ιεραποστολικές επαρχίες» των Γουάλε και των Μοκάμα.
Το Φορ Καρολίν (Fort Caroline), που ανεγέρθηκε από τους Γάλλους το 1564 και είναι ίσως ο παλαιότερος ευρωπαϊκός οχυρωμένος οικισμός σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική, βρισκόταν πιθανώς κοντά στις εκβολές του Άλταμαχα.
Στο ποίημα του Όλιβερ Γκόλντσμιθ «The Deserted Village» (1770) ο ποιητής θρηνεί για την εγκατάλειψη των αγγλικών χωριών και διαζωγραφίζει μια εικόνα δυστυχίας σχετικώς με τους τόπους στους οποίους έχουν καταφύγει οι κάτοικοι, αναφέροντας ονομαστικά τον Άλταμαχα ως Altama.
Βιομηχανία
Το πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας «Έντγουιν Χατς», ισχύος 1.759 μεγαβάτ, είναι κτισμένο στη νότια όχθη του Άλταμαχα στην Κομητεία Άπλινγκ.
Μια χαρτοποιία, που παράγει ίνες κυτταρίνης για χρήση σε πλαστικά και απορροφητικά υλικά, βρίσκεται στη νότια όχθη του Άλταμαχα, στην Κομητεία Γουέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Γεωγραφία της Τζόρτζια
Τάσος Ζουβάνης
Ο Τάσος Ζουβάνης είναι Ελληνοκύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ένωσης Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) και της Εθνικής Κύπρου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Κύπριους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.
Καριέρα
Ο Τάσος Ζουβάνης ξεκίνησε την καριέρα του στην ηλικία των 11 ετών στα τσικό της Ένωσης Νέων Παραλιμνίου. Πολύ γρήγορος κυνηγός ωραίος ντριπλέρ είχε δυνατό σουτ και έπαιξε σε όλες τις θέσεις της επίθεσης κυρίως όμως ως δεξιός εξτρέμ. Στην Ένωση τον πήρε ο νονός του, παλιά δόξα της ομάδας Φόρσος. Αφού πέρασε από τους μικρούς έκανε ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα το 1980-81 και έπαιξε αποκλειστικά στην ΕΝΠ μέχρι το 1993.