cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνέδριο της Βερόνας
Ζήτημα της Ιταλίας
Το θέμα αυτό αφορούσε κάποια μικρά βασίλεια στην ιταλική χερσόνησο που είχαν περιέλθει πλέον στον αυστριακό έλεγχο και προστασία, στα οποία είχαν ξεσπάσει εμφύλιες συγκρούσεις και επαναστάσεις κατά την αποκατάσταση των ηγεμόνων τους, μετά από την ναπολεόντεια κατοχή τους, όπου είχαν μετατραπεί σε κράτη δορυφόροι της Γαλλίας. Τέτοιο παράδειγμα ήταν το Βασίλειο της Νάπολης και Σικελίας, όπου επιστρέφοντας ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ στο θρόνο του αναγκάστηκε να καταργήσει το γαλλικό μεταρρυθμιστικό σύνταγμα που είχε θεσπιστεί το 1812 και να επαναφέρει τα πρότερα δικαιώματα της εκκλησίας και της αριστοκρατίας. Συνέπεια αυτών ήταν η κλιμακούμενη δυσφορία να ξεσπάσει το 1820 σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Νάπολης και Σικελίας και η εξουσία του Φερδινάνδου Α΄ να κλονιστεί. Παρόμοια κινήματα διαμαρτυρίας συνέβαιναν και στα λεγόμενα παπικά κράτη, τα οποία κατά τη γαλλική κατοχή είχαν αφαιρεθεί από τη διοίκηση του Πάπα και μετά την ήττα του Ναπολέοντα είχε γίνει η αποκατάστασή τους με την επιστροφή τους υπό την εξουσία του Πάπα Πίο Ζ΄. Σημειώνεται ότι το ζήτημα αυτό είχε απασχολήσει την Ιερή Συμμαχία και στις δύο προηγούμενες συναντήσεις (συνέδρια) για μελλοντική επέμβαση.
Ζήτημα των Ελλήνων
Το ζήτημα των Ελλήνων ή Γραικών ή Ανατολικό ζήτημα ήταν αυτό ακριβώς που δημιούργησε η Επανάσταση των Ελλήνων, που είχε ξεκινήσει από τις παραδουνάβιες χώρες, υπό τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη και είχε εξαπλωθεί πλέον στη νότια εσχατιά της Βαλκανικής διάγοντας ήδη το δεύτερο έτος. Σημειώνεται ότι την εποχή της συζήτησης αυτού του ζητήματος είχαν προηγηθεί τόσο η άλωση της Τριπολιτσάς που είχε συκοφαντηθεί από ανθελληνική προπαγάνδα, με συνέπεια να φρενάρει τον τότε ευρωπαϊκό φιλελληνισμό, αλλά και η καταστροφή της Χίου που αντίθετα είχε συγκινήσει τους Ευρωπαίους. Παρά ταύτα, σε αντίθεση με τα παραπάνω δύο ζητήματα, που κατόπιν αιτήσεως εισήχθηκαν προς συζήτηση από τους ίδιους τους ηγεμόνες των χωρών (Ισπανίας και Ιταλίας), το ζήτημα των Ελλήνων δεν εισήχθηκε από το Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που το θεωρούσε ως ανταρσία, αλλά από τον ίδιο τον Τσάρο της Ρωσίας και τούτο προκειμένου να δοθεί μια τελική και σαφής στάση της Συμμαχίας απέναντι σ΄ αυτό. Υπενθυμίζεται ότι ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Γρηγόριος ο Ε΄ είχε ήδη αφορίσει όλους όσους συμμετείχαν στην επανάσταση, γεγονός που είχε υποχρεώσει τον Τσάρο να αποστασιοποιηθεί του ζητήματος τουλάχιστον δημόσια. Ο απαγχονισμός όμως του πατριάρχη και οι διώξεις των χριστιανών που ακολούθησαν, τάραξαν τις ρωσοτουρκικές σχέσεις, όπου μετά και το σχετικό ρωσικό διάβημα του Ιουλίου 1822 με την διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, η κατάσταση οδηγείτο σε πολεμική σύγκρουση. Έτσι ο καθορισμός της στάσης της Συμμαχίας απέναντι στο ρωσο-τουρκικό ζήτημα που ήταν το κυρίαρχο, αλλά και στον αγώνα των Ελλήνων φερόταν άμεσα απαιτητός. Η δε αγγλική επικυριαρχία στα Επτάνησα ήταν η μόνη που είχε σαφώς στραφεί κατά του κινήματος των Ελλήνων κατά το χρόνο του συνεδρίου.
Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί ότι την εποχή εκείνη το όνομα ραγιάς δεν σήμαινε σκλάβος, αλλά χριστιανός νομοταγής υπήκοος στο Σουλτάνο υπόχρεος στην οθωμανική φορολογία. Γενικά οι χριστιανοί υπήκοοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λέγονταν ρωμιοί, όρος που είχε επιβληθεί από τους Φαναριώτες σε ιστορικό απόηχο του Ρωμαίου, τον οποίο είχε υιοθετήσει και το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Αντίθετα η ονομασία Έλληνας που είχε μεταλαμπαδεύσει στη Δύση ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων την εποχή αυτή είχε υιοθετηθεί - αναγεννηθεί από τον λεγόμενο ελληνικό διαφωτισμό, που όμως βρισκόταν σε σύγκρουση με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εντούτοις ως Ελλην πολίτης υπέγραφαν πολλοί αγωνιστές του 1821, με συνέπεια στην Ευρώπη ο όρος να ταυτιστεί με τους αγωνιστές της Επανάστασης και μόνο, ο οποίος και συνήγειρε τον εκδηλούμενο φιλελληνισμό. Συνεπώς όταν ο Μέτερνιχ υποστήριζε ότι δεν υφίσταται ελληνικό έθνος ή λαός τύποις είχε δίκιο. Επίσης όσον αφορά τις μεγάλες ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης: Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφοσύνη, αυτές φέρονταν με διαφορετική αντίληψη στους επαναστατημένους Έλληνες από εκείνη στην Ευρώπη, όπως επίσης και το σύνθημα "Λα Λιμπερτέ ου λα Μορ" που βεβαίως είναι παλαιότερο της Γαλλικής Επανάστασης, για τους Έλληνες σήμαινε ουσιαστικά "Ανεξαρτησία ή Θάνατος", κατά μετάφραση όμως "Ελευθερία ή Θάνατος", που για τον Μέτερνιχ αποτελούσε σύνθημα αντίθετο στην αρχή της νομιμότητας που συνιστούσε η Ιερά Συμμαχία.
Παρασκήνιο
Από το καλοκαίρι του 1822, όταν έγινε γνωστό στην επαναστατημένη Ελλάδα ότι επίκειται να πραγματοποιηθεί συνέδριο της Ιεράς Συμμαχίας, στη Βερόνα η τότε επαναστατική κυβέρνηση των Ελλήνων που έδρευε στο Άργος απέστειλε Διακήρυξη προς τους συνέδρους, το κείμενο της οποίας είχε ως ακολούθως (μονοτονικό):
Την παραπάνω διακήρυξη καθώς και μία ακόμη επιστολή που απευθυνόταν στον Τσάρο της Ρωσίας και τύποις στον Βασιλιά της Νάπολης και δι΄ αυτού προς τους συνέδρους, φέρονται να συντάχθηκαν από τον διατελούντα στη ρωσική υπηρεσία Αλέξανδρο Στούρτζα. Αυτές παρέλαβε ο Ανδρέας Μεταξάς, όπου εν ονόματι της κεντρικής ελληνικής κυβέρνησης «της περιπλανωμένης εν ταις παραλίες της Αργολίδος» ανεχώρησε στις 18 Σεπτεμβρίου (π.ημ.) από την Ύδρα μαζί με τον Γάλλο φιλέλληνα πλοίαρχο Ζουρνταίν, ως πληρεξούσιοι για την Ανκόνα και από εκεί στη Βερόνα με την εντολή ν΄ απαιτήσει ακρόαση παρά των συνέδρων, προκειμένου να εκθέσει και να διερμηνεύσει δίκαια, πόθους και ευχές των Ελλήνων. Την κίνηση αυτού λίγες ημέρες αργότερα ακολούθησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, συνοδευόμενος από τον γιο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Γεωργάκη Μαυρομιχάλη.
Η πρώτη αποστολή φθάνοντας στην Ανκόνα παρέμεινε για κάποιο διάστημα στο λοιμοκαθαρτήριο. Στο διάστημα αυτό ο Α. Μεταξάς απηύθυνε επιστολές προς τον Πάπα και τον καρδινάλιο Κουσάλβι παρακαλώντας τους να του επιτρέψουν να μεταβεί στη Βερόνα διερχόμενος μέσα από το έδαφος του παπικού κράτους. Ο Πάπας Πίος Ζ΄ θέλοντας να ανταποκριθεί θετικά έγραψε σχετικά στον αντιπρόσωπό του καρδινάλιο Σπίνα προκειμένου να δοθεί σχετική άδεια από το συνέδριο. Στο μεταξύ έφθασε και η δεύτερη αποστολή, όπου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σε επιστολή του προς τον Πάπα προκειμένου να τον δεχθεί σε ακρόαση και να βοηθήσει μεσιτεύοντας σχετικά στους καθολικούς ηγεμόνες του Συνεδρίου, υπέβαλλε δελεαστικές προτάσεις περί ενώσεως της εκκλησίας του νέου ελληνικού κράτους με την παπική εκκλησία. Τελικά ο Πάπας δεν δέχθηκε σε ακρόαση την ελληνική αποστολή. Στο μεταξύ έφτασε η απάντηση του Συνεδρίου, που ήταν αρνητικά διακείμενη στην παρουσία των ελληνικών αποστολών. Μάλιστα το Συνέδριο απαίτησε από τον Πάπα να απελάσει από την Ανκόνα τους Έλληνες απεσταλμένους και να τους ενημερώσει ότι ουδεμία απάντηση έχουν να περιμένουν. Τούτο έπραξε ο Πάπας με μεγάλη στεναχώρια, βλέποντας μια ακόμα ελπίδα επανένωσης των εκκλησιών να διαλύεται. Πριν όμως φθάσει η αρνητική απάντηση και εγκαταλείψει το ιταλικό έδαφος, ο Α. Μεταξάς είχε αποστείλει στο συνέδριο μία ακόμα επιστολή εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης στην οποία με υπερηφάνεια και αποφασιστικότητα δηλώνονταν μεταξύ άλλων :
Έτσι όπως σημειώνει ο ιστορικός Πρόκενς Όστεν :"οι Έλληνες απεβλήθησαν υπό των Βασιλέων... Οι αλαζόνες και επιπόλαιοι άνδρες των ανακτοβουλίων δεν εθεώρησαν του κόπου άξιον ν΄ αποβλέψουσι προς αυτούς, οι φιλάνθρωποι... τους ελυπήθησαν και οι νοήμονες τους επερίμεναν εν τη δια πυρός δοκιμασία των κινδύνων". Ο δε πρακτικογράφος και χρονογράφος των συνεδρίων της Ιεράς Συμμαχίας Τατίσεφ σημειώνει για το εν λόγω συνέδριο: "ούτε μία φωνή δεν ηκούσθει υπέρ των Ελλήνων".
Άρνηση του Συνεδρίου
Η αρνητική στάση του συνεδρίου να δεχθεί τις ελληνικές αντιπροσωπείες θα πρέπει να εξετάζεται με τις συγκυρίες εκείνες που ίσχυαν τότε και που μοιραία οδηγούσαν σ΄ αυτή, ενώ δεν υφίστατο τίποτα το ιδιαίτερο κατά των Ελλήνων. Οι κύριες αιτίες ήταν βασικά δύο συναφείς μεταξύ τους λόγοι, παράλληλα και με τις συγκεχυμένες ακόμα έννοιες περί Ελλήνων και ελληνικού έθνους. Πρώτος λόγος ήταν η δέσμευση της Ιερής Συμμαχίας επί της διακήρυξης που είχε εκδώσει στο Συνέδριο του Λάιμπαχ, με την οποία θεωρείτο παράνομη οποιαδήποτε μεταρρύθμιση που πραγματοποιείται με κίνημα ή ανοικτή βία. Η δέσμευση αυτή ουσιαστικά είχε περάσει στις αρχές του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου της εποχής. Δεύτερος και ουσιώδης λόγος ήταν η ιδιότητα των Ελλήνων αντιπροσώπων, που αν γινόταν δεκτή η παρουσία τους αυτομάτως αναγνωριζόταν και ο φορέας αυτών, δηλαδή η επαναστατική ελληνική κυβέρνηση που προέβαινε σε ενέργειες δια των όπλων. Έτσι εκ των πραγμάτων καθίστατο αδύνατη η αποδοχή της παρουσίας των Ελλήνων αντιπροσώπων στο συνέδριο. Η διαφαινόμενη αυτή άρνηση ήταν γνωστή στους Έλληνες και με δεδομένο ότι ουδέποτε σε τέτοιο παρόμοιο ανώτατο συνέδριο είχαν παρευρεθεί εκπρόσωποι λαών. Τούτο διαφαίνεται και από τον επίλογο της ελληνικής διακοίνωσης.
Βέβαια μπορεί ο πρακτικογράφος Τατιτσέφ να σημειώνει ότι "ουδεμία φωνή ηκούσθει...", πλην όμως αναγνώσθηκε! Τόσο η διακήρυξη των Ελλήνων όσο και οι διάφορες άλλες επιστολές, ακόμα και η τελευταία αναφορά του Α. Μεταξά έφθασαν και επιδόθηκαν στους ηγεμόνες πριν τη λήξη των εργασιών του συνεδρίου και τούτο αποκαλύπτεται από τον χαρακτηρισμό της ελληνικής διακοίνωσης εκ μέρους του Μέτερνιχ ως "αυθάδεις και αδέξιοι" (χειρισμοί). Οι Έλληνες έχοντας ενημερωθεί κατάλληλα, έσπευσαν να κάνουν μια προσπάθεια διεθνοποίησης και αναγνώρισης του Αγώνα τους, γνωρίζοντας το δύσκολο του εγχειρήματος. Φαινομενικά το εγχείρημά τους έδειξε να απέτυχε, επί της ουσίας όμως... θριάμβευσε, αφενός από την εύστοχη σύνδεσή του με το ρωσοτουρκικό ζήτημα, όσο και από το τυχαίο γεγονός της αυτοκτονίας του μισητού υπουργού εξωτερικών της Αγγλίας Κάσλρεϊ, που είχε ως συνέπεια την αναμενόμενη μεταβολή της εξωτερικής πολιτικής της Αγγλίας υπό του διαδόχου του (βλ. παρακάτω).
Αποφάσεις
Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου λήφθηκαν δύο σημαντικές αποφάσεις.
α) κατόπιν αιτήματος του βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΗ΄ παρασχέθηκε άδεια στη χώρα του να παρέμβει στην Ιβηρική χερσόνησο υπέρ του Ισπανού μονάρχη Φερδινάνδου Z΄.
β) δεν πραγματοποιήθηκε αντίστοιχη επέμβαση στη Λατινική Αμερική, λόγω άρνησης της Αγγλίας να προσυπογράψει την άδεια.
γ) καταδικάστηκε η Ελληνική επανάσταση αλλά δεν αποφασίστηκε επέμβαση, λόγω μη συμφωνίας του τσάρου που επηρεαζόταν από τον Ι. Καποδίστρια
Σημειωτέον πάντως, ότι στο συνέδριο απαγορεύτηκε η παρουσία εκπροσώπων των Ελλήνων επαναστατών (Παλαιών Πατρών Γερμανός, Γεώργιος Μαυρομιχάλης, Ανδρέας Μεταξάς) που στάλθηκαν κατ' εντολήν της προσωρινής ελληνικής κυβέρνησης, ώστε να παρουσιάσουν στους συνέδρους τα επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς.
Το καταδικαστικό ανακοινωθέν σε βάρος της ελληνικής επανάστασης εκδόθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1822 και έχει ως εξής: ''«Μέγα πολιτικόν γεγονός εξερράγη περί τα τέλη της τελευταίας συνελεύσεως (του Συνεδρίου του Λάιμπαχ). Ό,τι το ανατρεπτικόν των κοινωνιών πνεύμα ήρχισεν εν τη δυτική χερσονήσω, ό,τι εδοκίμασε να πράξη εν τη Ιταλία, το κατώρθωσεν εις τας ανατολικάς εσχατιάς της Ευρώπης. Καθ' ον καιρόν κατευνάσθησαν αι εν τοις βασιλείοις της Νεαπόλεως και της Σαρδηνίας στρατιωτικαί επαναστάσεις διά της δυνάμεως, ερρίφθη ο επαναστατικός δαυλός εν μέσω της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι άνακτες, έχοντες σταθεράν απόφασιν ν' απωθήσωσι την αρχήν της επαναστάσεως καθ' οποίον μέρος και εν οποία μορφή και αν εφαίνετο, έσπευσαν να την καταδικάσωσιν εκ συμφώνου, ασχολούμενοι δε αμεταθέτως εις το έργον της κοινής φροντίδος των, αντέκρουσαν παν ό,τι εδύνατο να τους παρεκτρέψη της οδού των. Αλλ' ακούοντες και την φωνήν της συνειδήσεως και του ιερού χρέους συνηγόρησαν υπέρ των θυμάτων ασυνέτου και εγκληματικού επιχειρήματος. Αι πολλαί και φιλικαί των πέντε αυλών προς αλλήλας διακοινώσεις διαρκούσης της εποχής ταύτης, μιας των σημαντικωτέρων της συμμαχίας των, έφεραν εις σύμπνοιαν όλας ως προς το ζήτημα της Ανατολής, απέκειτο δε εις την εν Βερώνη συνέλευσιν να καθιερώση και επιβεβαιώση τα ορισθέντα. Αι δε σύμμαχοι της Ρωσίας αυλαί ελπίζουν ότι διά των κοινών προσπαθειών θα εξομαλυνθούν τα μέχρι τούδε εμπόδια διά την ευόδωσιν των ευχών αυτών».''
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή πολιτική Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα
Θοδωρής Δραβίλλας
Ο Θοδωρής Δραβίλλας ήταν ο Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.) από τις 19 Ιουλίου 2012 έως τις 30 Ιανουαρίου 2015, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Γιάννη Ρουμπάτη.
Βιογραφικό
Ο Θοδωρής Δραβίλλας γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και κατάγεται από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας.
Είναι Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, με ειδίκευση στις Τηλεπικοινωνίες, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Επίσης, είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (Master) στις Ψηφιακές Επικοινωνίες από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου καθώς και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) με ειδίκευση στη Διαχείριση Έργων, από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Είναι γνώστης της Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσας.
Ως εισηγητής ή σύνεδρος έχει συμμετάσχει σε πλήθος σεμιναρίων και ημερίδων πάνω σε θέματα Διοίκησης, Ανθρωπίνων Πόρων και Νέων Τεχνολογιών, ενώ συνεντεύξεις και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στον κλαδικό τύπο.
Καριέρα
Μετά από την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, εργάστηκε επί μία δωδεκαετία στο χώρο της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, καταλαμβάνοντας θέσεις ευθύνης τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα.
Έχει συμμετάσχει στην εκπόνηση σημαντικών μελετών και στην υλοποίηση σύνθετων έργων υψηλής τεχνολογίας, συνεργαζόμενος με διεθνείς οίκους. Παράλληλα, διαθέτει σημαντική εμπειρία στη διοίκηση ανθρώπινων πόρων, το σχεδιασμό και την αναδιοργάνωση διοικητικών δομών καθώς και στη διαχείριση κρίσεων.
Έχει διατελέσει αιρετό μέλος του Δ.Σ του Πανελληνίου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων, της Επιστημονικής Επιτροπής Ειδικότητας Ηλεκτρολόγων Μηχανικών καθώς και της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Διοικητές της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών
ΦΚ Καρταχένα
Η ΦΚ Καρταχένα είναι μια ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Καρθαγένη, στην Περιοχή της Μούρθια. Ιδρύθηκε το 1995 και αγωνίζεται στη Segunda División B. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Cartagonova, χωρητικότητας 15105 θεατών. Η ομάδα μετράει 2 συμμετοχές στη Σεγούντα Ντιβιζιόν, 12 στη Segunda División B, 2 στη Tercera División και 1 στη Categorías Regionales.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1995 Κατηγορία:ΦΚ Καρταχένα
Περδικόβρυση Φθιώτιδας
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Περδικόβρυση (αποσαφήνιση)
Η Περδικόβρυση αναφέρεται ως συνοικισμός της Αμφίκλειας στην Φθιώτιδα. Πρόκειται για κατασκηνωτικό κέντρο του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων και βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 1.009 μέτρων. Ανατολικά και σε κοντινή απόσταση (360 μ.) βρίσκεται το εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη του Κυνηγού σε υψόμετρο 990 μ. το οποίο κτίστηκε τον 12ο αιώνα και είναι διακοσμημένο με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες λαϊκής τέχνης. Απέχει 3,5 χλμ. ΝΔ. από την Αμφίκλεια και 56 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Λαμία. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός από το 1961. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, μαζί με την Αμφίκλεια, τη Μονή Δαδίου, τα Άνω Καλύβια, την Πευκόβρυση, το Σταθμό Αμφίκλειας και τη Φτερόλακκα ανήκουν στη δημοτική ενότητα Αμφίκλειας του δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Αμφίκλειας - Ελάτειας
Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας
Ο Aγιος Σπυρίδωνας Αρτας (παλιά ονομασία γνωστή ως και σήμερα Ιμάμ Τσαούς ή κατά το τοπικό ιδίωμα Μαμτσαούς) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας που ανήκει στον Δήμο Αρταίων της Ελλάδας.
Σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», ο Άγιος Σπυρίδωνας υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Φιλοθέης, με έδρα τις Χαλκιάδες. Με το Σχέδιο «Καλλικράτης» εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων.
Τοπική κοινότητα
Στην τοπική κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνα ανήκουν και οι οικισμοί Βαθύπεδο και Δοκίμια. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 13,572 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Ονομασία
Πότε ακριβώς εμφανίστηκε το όνομα Ιμάμ Τσαούς ή Μεχμέτ Τσαούς δεν είναι γνωστό.
Τον 15ο και 16ο αιώνα γίνεται στα οθωμανικά αρχεία μνεία για κάποιον αξιωματούχο τιμαριούχο με το όνομα Μεχμέτ Τσαβούς στην περιοχή της Αρτας. Τον 17ο αιώνα πέρασε από τον Άγιο Σπυρίδωνα ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή, ο οποίος στη συνέχεια πέρασε τη γέφυρα του ποταμού Ρουμπάτι (ο Λούρος στα τούρκικα). Η γέφυρα αυτή βρίσκονταν στη θέση Κοτσιλοχώρι (σημ. Μακρόνησος) και την ανατίναξε αργότερα ο Αχμέτ Κουρτ πασάς για να εμποδίσει τους Τσάμηδες από κλοπές.
Στα αρχεία της Βενετίας το Ιμάμ Τσαούς και οι Ρωγοί δεν φαίνονται να πλήρωναν φόρο προστασίας για την πειρατεία, όμως ο συνοικισμός του Ιμάμ Τσαούς ο Ρουμπάς φαίνεται να πλήρωνε 4 Ριάλια.
Στα μισά του 18ου αιώνα κάτοικοι από διάφορα χωριά της περιοχής Άρτας μετοίκησαν στην Πελοπόννησο και ίδρυσαν εκεί νέους οικισμούς με τα ονόματα από τα χωριά από τα οποία προέρχονταν. Στην Ηλεία ιδρύθηκε ο οικισμός του Ιμάμ Τσαούς (σημ. Κέντρο) και του Ζάμπακα (προφανώς από το διπλανό χωριό Ζαβάκα σημ. Πολύδροσο).
Ιστορία του χωριού
Τον Απρίλιο το 1449, ένα μήνα μετά την κατάληψη της Άρτας από τους Οθωμανούς, παραδόθηκαν και οι Ρωγοί με την περιοχή τους. Σύμφωνα με τα οθωμανικά αρχεία η περιοχή μέχρι ακόμη και το 1574 ανήκε ακόμη στον δήμο των Ρωγών (Ναχιγές Ρωγούς).
Στις αρχές του 19ου αιώνα, πέρασε από το χωριό ο Άγγλος λοχαγός Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος το χαρτογράφησε σαν Μαχμούττσαούς. Ο Άγγλος θεολόγος και περιηγητής Χιουζ ανέφερε ότι, για να περάσει το πυκνό δάσος από τη σημερινή γέφυρα Καλογήρου μέχρι το φρούριο των Ρωγών, κάλεσε τη φρουρά από το Ιμάμ Τσαούς. Ο Πουκεβίλ λέει ότι το χωριό Ιμάμ Τσαούς είναι τσιφλίκι του Αλή πασά με εύφορο κάμπο και φουντουκόδασος.
Όταν ο Χουρσίτ πασάς κινήθηκε κατά του Αλή πασά εγκατέστησε στο χωριό μια φρουρά από 500 στρατιώτες, ενώ παράλληλα οι Σουλιώτες, με επικεφαλής τον Λάμπρο Βέικο, κατέλαβαν το φρούριο των Ρωγών. Στα 1821 το χωριό φαίνεται να είναι ένα από τα μεγαλύτερα του τμήματος Χαζί Οβασί (τερπνή πεδιάδα) με 100 οικογένειες. Στα 1845 ο Αραβαντινός λέει ότι το Μαμτζαούς ανήκε στην κατηγορία χωριών μουατζέλι, δηλαδή οι κάτοικοι πλήρωναν ένα συγκεκριμένο ποσό στην κυβέρνηση, μέχρι που το χωριό να είναι εντελώς ελεύθερο από δασμούς.
Μέχρι το 1880 το χωριό γίνεται κατά το μεγαλύτερο μέρος τσιφλίκι του Καραπάνου. Προφορικά υπάρχει η παράδοση ότι και το Ιμάμ Τσαούς ξεσηκώθηκε με τα άλλα χωριά εναντίον του Καραπάνου και μάλιστα απείλησαν τον Τούρκο διοικητή ότι θα κάνουν αναφορά στην Κωνσταντινούπολη. Ο Κοκκίδης αναφέρει στη στρατιωτική του στατιστική το χωριό με περίπου 360 κάτοικους στα 1880. Στους απελευθερωτικούς αγώνες, το παρών από το χωριό έδωσε ο Χαλάστρας Κωνσταντίνος, Μακεδονομάχος και μέλος της Εθνικής Εταιρείας, με δικό του σώμα. Αργότερα, το τμήμα του ενώθηκε με αυτό του Παύλου Μελά.
Στον πόλεμο το 1897 το χωριό ελευθερώθηκε για μερικές μέρες και, μετά τα γεγονότα με τους Καμαρινιώτες στο Φρούριο των Ρωγών, τμήμα οθωμανικής Χωροφυλακής αφόπλισε τους χωρικούς. Στην οθωμανική στατιστική του Σαλναμέ το χωριό αναφέρεται το 1895 με 183 κατοίκους. Σε αυτές τις στατιστικές έπαιξε ρόλο η προσχώρηση της Αρτας στο ελληνικό κράτος και η απαγόρευση στους ορεινούς να πάνε στον οθωμανικό κάμπο για δουλειά. Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι ο Άγιος Σπυρίδωνας υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 457 άτομα.
Το χωριό απελευθερώθηκε στον πρώτο βαλκανικό πόλεμο, τις πρώτες μέρες του Οκτώβρη του 1912. Το 1924 αναγκάστηκε η κοινότητα του Ιμάμ Τσαούς να παραχωρήσει στους Πρόσφυγες από το Πουλατζάκ και Κερασούντα την πλευρά απέναντι από τον Λούρο, γνωστή σε όλους σαν Λεβούνια ή Λιοβούνια, όπου σήμερα βρίσκεται χτισμένη η Νέα Κερασούντα. Το 1926 η κοινότητα μετονομάστηκε σε Άγιος Σπυρίδωνας και συμπεριλάμβανε και τον οικισμό της Στρογγυλής. Κατά το Μεσοπόλεμο, ο κίτρινος πυρετός, η ισπανική γρίπη και η ελονοσία προκάλεσαν πολλούς θανάτους στον Άγιο Σπυρίδωνα.
Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 συμμετείχαν κάτοικοι του χωριού. Στην κατοχή το μεγαλύτερο μέρος του χωριού κατατάχθηκε στο ΕΑΜ και στον ΕΛΑΣ και μερικοί στον ΕΔΕΣ. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, πολλοί χωριανοί κακοποιήθηκαν από τους Εθνοφύλακες, φυλακίστηκαν και στάλθηκαν στη Μακρόνησο. Στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου το 1967 πολλοί κάτοικοι του χωριού συνελήφθησαν και κρατήθηκαν στο κάστρο της Πρέβεζας. Επίσης, αφαιρέθηκαν προσωρινά τα κυνηγετικά όπλα των χωρικών.
Μνημεία
Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα χτίστηκε μεταξύ 1812 και 1813 πάνω στα ερείπια του ναού του Αγίου Μάρκου και το Κοτσέκι, το οποίο είναι προφανώς συνέχεια της οικίας του Κεχαγιάμπεη, του Αλή πασά, όπως το περιγράφει ένας Γάλλος γραμματέας του γαλλικού προξενείου στα 1820. Στην τελική του μορφή όπως σώζεται σήμερα πρέπει να είναι από την εποχή του τσιφλικά Καραπάνου.
Οικονομία-Πολιτισμός -Αθλητισμός
Όπως και παλαιότερα έτσι και σήμερα μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Υπάρχουν αρκετά χοιροστάσια, βουστάσια και μικρές μονάδες με κοπάδια. Στην καλλιέργεια επικρατεί το καλαμπόκι, το τριφύλλι, το βαμβάκι, η σόγια κ.α. Επίσης τον τελευταίο καιρό έχουν στηθεί μονάδες επεξεργασίας φρούτων μονάδες τυποποίησης κρεάτων.
Στο χωριό υπάρχει Μορφωτικός και Πολιτιστικός σύλλογος, Αγροτικός Σύλλογος και ο Σύλλογος γυναικών Αγίου Σπυρίδωνα καθώς και ποδοσφαιρική ομάδα, ο Παναγροτικός Αγίου Σπυρίδωνα.
Το Ιμάμ Τσαούς στη Λογοτεχνία
Αναφορές στο Ιμάμ Τσαούς γίνονται στο βιβλίο του Γιάννη Δάλλα «Το Γιοφύρι», που αναφέρεται στο κτίσιμο της Γέφυρας Καλογήρου το 1853 και στο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου «Το Ιμαρέτι», που δίνει μια εικόνα πώς μπορεί να ήταν το χωριό στα τέλη του 19ου αιώνα.
Παραδοσιακή κουζίνα
Στις κλασικές γαστρονομικές απολαύσεις του χωριού ανήκουν το χέλι πλακί, σχάρας ή σουβλιστό, οι δροσίνες (κατηγορία κυπρίνου παρόμοιο με το γριβάδι), πίννες με ρύζι ή πίνες τηγανιτές, λούφες (φαλαρίδες) ψητές, σχάρας η μαγειρεμένες με ρύζι, αγριόπαπιες και αγριόχηνες, αγριοπούλια όπως μπαξιάλια, τσικνιάδες και μπεκάτσες, φασόλια με χόρτα στο φούρνο, γοβιοί και γόπες, χορτόπιτες, κολοκυθόπιτες, κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Γλώσσες της Λιβύης
Η επίσημη γλώσσα της Λιβύης είναι τα Σύγχρονα Πρότυπα Αραβικά. Οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν μία από τις ποικιλίες της αραβικής ως πρώτη γλώσσα, με πιο περίοπτη θέση να έχουν τα Λιβυκά Αραβικά, αλλά και Αιγυπτιακά αραβικά και τα Τυνησιακά Αραβικά.
Αραβικά
Η επίσημη γλώσσα της Λιβύης είναι τα αραβικά. Η τοπική Λιβυκή αραβική ποικιλία είναι η κοινή ομιλούμενη διάλεκτος.
Βερβερικά
Επίσης, ομιλούνται διάφορες Βερβερικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Ταμασέκ, Γκανταμές, Ναφούσι, Σούκναχ και Αουτζιλάχ. Η βερβερική και αραβική γλώσσα ανήκει στην ευρύτερη Αφροασιατική (Χαμιτο-Σημιτική) οικογένεια.
Οι ομιλητές της Βερβερικής αριθμούν περίπου 1 εκατ. άτομα. Από αυτές, η πιο σημαντική ομάδα, οι Ναφούσι, Τρίπολι και Ζουουάρα, είναι συγκεντρωμένες στην περιοχή της Τριπολιτανίας. Οι βερβερικές γλώσσες ομιλούνται επίσης σε ορισμένες οάσεις, συμπεριλαμβανομένων των Γκανταμές, Αουτζιλάχ και Σαουκνάχ. Η Ταμαχάκ ομιλείται από τους Τουαρέγκ.
Ο πρώην αρχηγός κράτους της Λιβύης, ο Μουαμάρ Καντάφι, αρνήθηκε την ύπαρξη των Βερβέρων ως ξεχωριστή εθνότητα, και ονόμασε τους Βέρβερους ως "προϊόν της αποικιοκρατίας" που δημιουργήθηκε από τη Δύση για να διαιρέσει τη Λιβύη. Η Βερβερική γλώσσα δεν αναγνωριζόταν και δεν διδασκόταν στα σχολεία, και για χρόνια η ονομασία των παιδιών με Βερβερικά ονόματα ήταν απαγορευμένη στη Λιβύη.
Μετά τις πρόσφατες εξεγέρσεις στη Λιβύη, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (Επαναστάτες) έχουν δείξει ένα άνοιγμα προς την Βερβερική γλώσσα. Ο τηλεοπτικός σταθμός των ανεξάρτητων επαναστατών "Libya TV", έχει συμπεριλάβει τη βερβερική γλώσσα και το αλφάβητό της, το Τιφινάγ, σε ορισμένα προγράμματα.
Τεντάγκα
Η Νειλο-Σαχάρια γλώσσα Τεντάγκα ομιλείται από μερικές χιλιάδες Τέντα.
Ιταλικά
Τα Ιταλικά εξακολουθεί να ομιλείται μεταξύ της Ιταλικής κοινότητας της Λιβύης. Είναι η δεύτερη πιο ομιλούμενη γλώσσα της χώρας και χρησιμεύει ως γλώσσα εμπορίου και μερικές φορές ως γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των Λίβυων και των ξένων.
Άλλες γλώσσες
Τα Αγγλικά είναι αξιοσημείωτη ξένη γλώσσα στις επιχειρήσεις και για οικονομική σκοπούς και ομιλούνται επίσης από τη νέα γενιά. Επιπλέον, υπάρχουν χιλιάδες νέοι Λίβυοι επαγγελματίες οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι σε πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία.
Μετά το Λιβυκό Εμφύλιο Πόλεμο και τη βοήθεια που ήρθε από τη Γαλλία, η γαλλική γλώσσα άρχισε για πρώτη φορά να είναι δημοφιλής μεταξύ των νέων γενιών. Για το λόγο αυτό η Γαλλία θα ενθαρρύνει τη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας στη Λιβύη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Λιβύης
Επαρχία Μπαλίκεσιρ
Η επαρχία Μπαλίκεσιρ ή Παλαιοκάστρου είναι επαρχία της δυτικής Τουρκίας η οποία έχει ακτές και στην Προποντίδα και στο Αιγαίο. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας ανάμεσα στις επαρχίες Τσανάκαλε, Προύσας, Σμύρνης, Κιουτάχειας και Μανίσας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 12.496 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.130.276 σύμφωνα με εκτίμηση του 2008. Πρωτεύουσα της είναι το Μπαλικεσίρ (Παλαιόκαστρο), μία πόλη 259.157 κατοίκων. Οι μεγαλύτερες πόλεις της επαρχίας φαίνονται στον παρακάτω πίνακα.
Στην επαρχία Μπαλικεσίρ περιλαμβάνονται και τα νησιά του Μαρμαρά της δυτικής Προποντίδας. Η επαρχία αντιστοιχεί στην περιοχή της αρχαίας Μυσίας ενώ το τμήμα της στα παράλια του Αιγαίου αντιστοιχεί στο βόρειο τμήμα της αρχαίας Αιολίδας. Σημαντική αρχαία πόλη στα βόρεια της επαρχίας ήταν η Κύζικος.
E (DVD)
Το E (μορφοποιημένο ως Ǝ) είναι μια DVD/VHS συλλογή των μουσικών βίντεο του Eminem.
Πανεπιστήμιο Μαρμαρά
Το Πανεπιστήμιο Μαρμαρά, στα τουρκικά Marmara Üniversitesi, είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη. Ιδρύθηκε το 1883 σαν «Εμπορική σχολή Χαμιδιέ» και το 1982 ονομάστηκε επίσημα «Πανεπιστήμιο Μαρμαρά». Οι σχολές του βρίσκονται και στις δύο πλευρές, ευρωπαϊκή και ασιατική, της Κωνσταντινούπολης και έχει σχεδόν 50.000 φοιτητές.
Στο πανεπιστήμιο Μαρμαρά λειτουργούν οι σχολές: Παιδαγωγική Σχολή, Οδοντιατρική Σχολή, Σχολή Φαρμακευτικής, Σχολή Τεχνών και Επιστημών, Σχολή Καλών Τεχνών, Νομική Σχολή, Σχολή Οικονομικών Επιστημών, Θεολογική Σχολή, Σχολή Επικοινωνίας, Σχολή Επιστημών της Διοίκησης, Πολυτεχνική Σχολή, Σχολή Επιστημών Υγείας, Σχολή Πολιτικών Επιστημών, Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης, Σχολή Τεχνολογίας και Ιατρική Σχολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρμαρα Μαρμαρα
Άστον Κούτσερ
Ο Κούτσερ είναι γνωστός για το ρόλο του ως Μάικλ Κέλσο στη σειρά That '70s Show του καναλιού FOX. Επίσης, δημιούργησε, ήταν παραγωγός και παρουσίαζε την εκπομπή Punk'd, στην οποία έστηνε φάρσες στους αστέρες του Χόλιγουντ. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες συμπεριλαμβανομένου τις: ''Μεγάλε, Τι Κάναμε Χθες Βράδυ? (Dude, Where's My Car?), Παντρευτείτε, Χωρίστε, Τελειώσατε! (Just Married), Το Φαινόμενο της Πεταλούδας (The Butterfly Effect), Ο Φύλακας (The Guardian) και Τζακ Ποτ στον Έρωτα (What Happens in Vegas)''. Είναι ο παραγωγός και ο συν-δημιουργός των ριάλιτι Room 401 και Beauty and the Geek. Ο Κούτσερ από το 2011 έως το 2015 συμπρωταγωνιστούσε στην επιτυχημένη σειρά Two and a Half Men του καναλιού CBS, ως ο χαρακτήρας Γουόλντεν Σμιντ.
Πρώτα χρόνια
Ο Κούτσερ φοίτησε στο Λύκειο Ουάσινγκτον στο Σένταρ Ράπιντς της Αϊόβα για ένα χρόνο, ενώ στη συνέχεια η οικογένειά του μετακόμισε στο Χόμστεντ της Αϊόβα, όπου φοίτησε στο Λύκειο Clear Creek Amana. Ο Κούτσερ συμμετείχε κατά τη διάρκεια της φοίτησής του σε θεατρικά έργα.
Ο αδερφός του Κούτσερ έπασχε από καρδιομυοπάθεια, κάτι που έκανε το περιβάλλον του σπιτιού για τον Κούτσερ εξαιρετικά αγχώδες. Έχει δηλώσει «Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι και να μάθω περισσότερα άσχημα νέα για τον αδερφό μου» και «Κρατούσα τον εαυτό μου τόσο απασχολημένο που δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να αισθανθεί». Ο Κούτσερ δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια της εφηβείας, σκέφτηκε να αυτοκτονήσει. Στα δεκατρία του, αποπειράθηκε να πηδήξει από το μπαλκόνι ενός νοσοκομείου στο Σένταρ Ράπιντς, με τον πατέρα του να παρεμβαίνει στο περιστατικό. Η ζωή του Κούτσερ στο σπίτι χειροτέρευσε όταν οι γονείς του πήραν διαζύγιο όταν αυτός ήταν δεκάεξι ετών. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου του έτους στο Λύκειο, αυτός και ο ξάδερφός του διέρρηξαν το Λύκειο του τα μεσάνυχτα σε μια προσπάθεια να κλέψουν χρήματα. Τον συνέλαβαν καθώς έφευγε από το Λύκειο. Ο Κούτσερ κρίθηκε ένοχος για ληστεία τρίτου βαθμού και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια επιτήρησης και 180 ώρες κοινωφελής εργασίας. Ο Κούτσερ δήλωσε ότι αν και η εμπειρία «τον έβαλε στον σωστό δρόμο», έχασε την κοπέλα του, τις αναμενόμενες υποτροφίες των κολεγίων και περιθωριοποιήθηκε από το σχολείο και την κοινότητα.
Ο Κούτσερ γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα τον Αύγουστο του 1996, όπου σχεδίαζε να ακολουθήσει την ειδικότητα του βιοχημικού μηχανικού, υποκινούμενος από την επιθυμία του να βρει θεραπεία για την ασθένεια του αδερφού του. Στο κολλέγιο, έδιωξαν τον Κούτσερ από το διαμέρισμά του επειδή ήταν υπερβολικά «θορυβώδης» και «απειθάρχητος». Ο Κούτσερ δήλωσε, «Νόμιζα ότι ήξερα τα πάντα, αλλά δεν είχα ιδέα. Πήγαινα σε πάρτι και γλεντούσα συνεχώς. Ξυπνούσα πολλά πρωινά χωρίς να θυμάμαι τι είχα κάνει την προηγούμενη νύχτα. Έπαιζα πολύ σκληρά. Είμαι κατάπληκτος που δεν είμαι νεκρός». Για να μαζέψει χρήματα για τα δίδακτρά του, ο Κούτσερ εργαζόταν το καλοκαίρι στο τμήμα δημητριακών του εργοστασίου της General Mills στην πόλη Σίνταρ Ράπιντς και μερικές φορές δώριζε αίμα επί πληρωμή. Κατά τη διάρκεια που ήταν στο πανεπιστήμιο, τον προσέγγισε ένας ανιχνευτής ταλέντων σε ένα μπαρ ονόματι «The Airliner» στην Αϊόβα Σίτι και τον έπεισε να λάβει μέρος στο διαγωνισμό μοντέλων με τίτλο «Φρέσκα Πρόσωπα της Αϊόβα» (Fresh Faces of Iowa). Αφότου κέρδισε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό, παράτησε το κολέγιο και κέρδισε ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη για παρευρεθεί στο Συνέδριο του Διεθνή Συνδέσμου Μοντέλων και Ταλέντων (International Modeling and Talent Association, IMTA). Μετά την παραμονή του στη Νέα Υόρκη, ο Κούτσερ επέστρεψε στην πόλη Σένταρ Ράπιντς και έπειτα μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να επιδιώξει μια καριέρα στην υποκριτική.
Μόντελινγκ
Μετά τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό μοντέλων του IMTA (όπου έχασε από τον Τζος Ντουχάμελ) το 1998, ο Κούτσερ υπέγραψε συμβόλαιο με το πρακτορείο Next modeling agency στη Νέα Υόρκη, εμφανίστηκε σε διαφημίσεις του Κάλβιν Κλάιν και εργάστηκε ως μοντέλο στο Παρίσι και στο Μιλάνο.
Τηλεόραση και κινηματογράφος
Μετά από μια σχετική επιτυχία στο μόντελινγκ, ο Κούτσερ μετακόμισε στο Λος Άντζελες και μετά από την πρώτη του οντισιόν, κέρδισε το ρόλο του Μάικλ Κέλσο στην τηλεοπτική σειρά That '70s Show, που έκανε πρεμιέρα το 1998 και τελείωσε το 2006. Ο Κούτσερ πρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες. Αν και έκανε οντισιόν, αλλά δεν επιλέχτηκε για το ρόλο του Ντάνι Γουόκερ στην ταινία Περλ Χάρμπορ (Pearl Harbor) το 2001 (ο ρόλος πήγε στον Τζος Χάρτνετ, πρωταγωνίστησε σε αρκετές κωμωδίες, συμπεριλαμβανομένου τις: Μεγάλε, Τι Κάναμε Χθες Βράδυ? (Dude, Where's My Car?) το 2000, Παντρευτείτε, Χωρίστε, Τελειώσατε! (Just Married) το 2003 και Μάντεψε Ποιος (Guess Who) το 2005. Εμφανίστηκε στην οικογενειακή ταινία του 2003, Μια Ντουζίνα Μπελάδες (Cheaper By The Dozen), υποδυόμενος έναν ηθοποιό με αυτο-εμμονή. Στην ταινία του 2004, Το Φαινόμενο της Πεταλούδας (The Butterfly Effect) ο Κούτσερ ανέλαβε ένα δραματικό ρόλο, υποδυόμενος ένα νεαρό άντρα που ταξιδεύει στο χρόνο. Η ταινία έλαβε μικτές προς αρνητικές κριτικές, αλλά αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία.
Το 2003, ο Κούτσερ παρήγαγε και πρωταγωνίστησε στη δική του τηλεοπτική σειρά, με τίτλο Punk'd του καναλιού MTV, ως ο παρουσιαστής. Η σειρά περιλάμβανε φάρσες σε διασήμους του Χόλιγουντ με τη χρήση κρυμμένων καμερών. Ο Κούτσερ είναι επίσης διευθύνων παραγωγός των τηλεοπτικών εκπομπών τύπου ριάλιτι Beauty and the Geek, Adventures in Hollyhood (βασισμένη στο ραπ γκρουπ Three 6 Mafia), The Real Wedding Crashers και το τηλεπαιχνίδι Opportunity Knocks. Πολλές από τις παραγωγικές του πιστώσεις, συμπεριλαμβανομένου το Punk'd, έρχονται διαμέσου της Katalyst Films, μια εταιρεία παραγωγής που διοικεί ο ίδιος με το συνεργάτη του Τζέισον Γκόλντμπεργκ. Το 2006, το περιοδικό People τον κατέταξε τρίτο στην ετήσια λίστα του με τους «Πιο Σέξι Άντρες εν Ζωή».
Ο Κούτσερ παρήγαγε και πρωταγωνίστησε στην κωμωδία δράσης του 2010, Killers: Γάμος να Σου... Πετύχει (Killers), στην οποία υποδύθηκε έναν πληρωμένο δολοφόνο.
Το Μάιο του 2011, ανακοινώθηκε ότι ο Κούτσερ θα είναι ο αντικαταστάτης του Τσάρλι Σιν στην τηλεοπτική σειρά Two and a Half Men. Το συμβόλαιο του Κούτσερ ήταν για ένα έτος και πιστεύεται ότι άξιζε σχεδόν 20 εκατομμύρια δολάρια. Το ντεμπούτο του ως ο χαρακτήρας Γουόλντεν Σμιντ, στο επεισόδιο με τίτλο «Nice to Meet You, Walden Schmidt», το παρακολούθησαν 28,7 εκατομμύρια τηλεθεατές στις 19 Σεπτεμβρίου 2011. Το επεισόδιο αυτό συγκέντρωσε την υψηλότερη τηλεθέαση από οποιοδήποτε άλλο επεισόδιο στους πρώτους οκτώ κύκλους της σειράς, όπου πρωταγωνιστούσε ο Σιν.
Σχέσεις
Το 2003, ο Κούτσερ ξεκίνησε να βλέπει την ηθοποιό Ντέμι Μουρ. Η Μουρ και ο Κούτσερ παντρεύτηκαν στις 24 Σεπτεμβρίου 2005, σε μια ιδιωτική τελετή που διεξήγαγε ένας ραββίνος του Κέντρου Καμπάλα. Στο γάμο παρευρέθηκαν περίπου 150 κοντινοί φίλοι και οικογένεια του ζευγαριού, συμπεριλαμβανομένου ο Μπρους Γουίλις, πρώην σύζυγος της Μουρ. Ο Κούτσερ και η Μουρ συναντήθηκαν με τον συν-διευθυντή του Κέντρου Καμπάλα, τον ραββίνο Γιεχούντα Μπεργκ, στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του 2010. Στις 17 Νοεμβρίου 2011, η Μουρ ανακοίνωσε την πρόθεσή της να τελειώσει το γάμο της με τον Κούτσερ. Η ανακοίνωση έγινε μετά από εβδομάδες φημολογιών των ΜΜΕT για την κατάσταση του γάμου του ζευγαριού. Μετά από ένα χρόνο σε διάσταση, ο Κούτσερ έκανε αίτηση διαζυγίου στις 21 Δεκεμβρίου 2012 στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λος Άντζελες, αναφέροντας αγεφύρωτες διαφορές ως αιτία του διαζυγίου.
Ο Κούτσερ ξεκίνησε να βλέπει την Μίλα Κούνις, πρώην συμπρωταγωνίστριά του στην τηλεοπτική σειρά That '70s Show το 2012.
Ενδιαφέροντα και πιστεύω
Ο Κούτσερ είναι όπως έχει περιγράψει ο ίδιος οικονομικός συντηρητικός και κοινωνικός φιλελευθεριστής. Ακολουθεί τη Καμπάλα. Η Νάταλι Πόρτμαν, συμπρωταγωνίστριά του στην ταινία Μόνο το Σεξ δεν Φθάνει (No Strings Attached), δήλωσε το 2011 ότι ο Κούτσερ «μου έχει διδάξει περισσότερα για τον Ιουδαϊσμό απο ότι έχω μάθει από οποιονδήποτε άλλο».
Ο Κούτσερ έχει επενδύσει σε ένα Ιταλικό εστιατόριο, το Dolce (άλλοι ιδιοκτήτες περιλαμβάνουν τους Ντάνι Μάστερσον και Γουίλμερ Βαλντεράμα) και ένα Ιαπωνικό εστιατόριο με τίτλο Geisha House που βρίσκεται στην Ατλάντα του Λος Άντζελες και στη Νέα Υόρκη.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2008, ο Κούτσερ ονομάστηκε βοηθός προπονητή της ποδοσφαιρικής ομάδας πρωτοετών φοιτητών του Σχολείου Χάρβαρντ-Γουέστλεϊκ στο Λος Άντζελες. Παρ' όλα αυτά, δεν μπόρεσε να επιστρέψει το 2009 λόγω των γυρισμάτων της ταινίας Ζιγκολό (Spread).
Το Φεβρουάριο του 2011, ο Κούτσερ πούλησε το σπίτι του στο Χόλιγουντ Χιλς, το οποίο αγόρασε αρχικά το 2004.
Τον Απρίλιο του 2012, ο Άστον Κούτσερ έγινε ο 500ος πελάτης με πληρωμή που υπέγραψε να ταξιδεύσει με το διαστημοαεροπλάνο SpaceShipTwo της εταιρείας Virgin Galactic.
Παρουσία στο Twitter
Στις 16 Απριλίου 2009, ο Κούτσερ έγινε ο πρώτος χρήστης του Twitter που ξεπέρασε τους 1.000.000 ακόλουθους, κερδίζοντας το CNN στο «Διαγωνισμό 1.000.000 ακόλουθοι». Ο Κούτσερ ανακοίνωσε μέσω του Twitter ότι θα έκανε δωρεά 100.000 δολαρίων για την καταπολέμηση της ελονοσίας. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν αρκετές αναφορές ότι το Twitter παραποίησε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού αποτρέποντας τους χρήστες από το να «ξεακολουθήσουν» τον Κούτσερ ή το CNN.
Αντιπαράθεση
Τον Απρίλιο του 2011, ο Κούτσερ και η σύζυγός του Ντέμι Μουρ ξεκίνησαν μια καμπάνια δημόσιας ενημέρωσης με μια ανακοίνωση που ισχυριζόταν ότι οι «Αληθινοί Άντρες» δεν εμπλέκονται με τις υπηρεσίες εκδιδόμενων παιδιών που είναι θύματα της ανθρώπινης εμπορίας. Ο ισχυρισμός του Κούτσερ ότι 100.000 με 300.000 παιδιά Αμερικανών πωλούνται και έρχονται αντιμέτωπα με τη σεξουαλική δουλεία επικρίθηκε από την εφημερίδα Village Voice, που έδωσε στοιχεία διαψεύδοντας τους ισχυρισμούς. Η εφημερίδα ανέφερε ότι ο Κούτσερ παρουσίασε μια μελέτη που αναφερόταν στους ανήλικους που βρίσκονται «σε κίνδυνο» σεξουαλικής εκμετάλλευσης και όχι στα παιδιά που πραγματικά εκδίδονται. Οι ειδικοί υπολογίζουν το αληθινό νούμερο να είναι στις εκατοντάδες,, όχι στις εκατοντάδες των χιλιάδων. Ο Κούτσερ αντέδρασε στην κριτική κατηγορώντας την εφημερίδα Village Voice ότι προωθεί την παιδική πορνεία και χρησιμοποιώντας το Twitter ζήτησε από τους διαφημιστές της εφημερίδας συμπεριλαμβανομένου τους: American Airlines, Disney, the Πόλη του Σιάτλ και Domino's Pizza να αποσύρουν τις διαφημίσεις τους από τις εκδόσεις της μητρικής εταιρείας της εφημερίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Φαρσέρ
Τεράσα ΦΚ
Η Τεράσα ΦΚ είναι μια ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τεράσα, Επαρχία της Βαρκελώνης, στην Καταλονία. Ιδρύθηκε το 1906. Συμμετέχει στην Tercera División – Group 5. Έδτα της ομάδας είναι το Estadi Olímpic de Terrassa, χωρητικότητας 11500 θεατών. Μετράει 15 συμμετοχές στην Σεγούντα Ντιβιζιόν, 18 στη Segunda División B, 35 στη Tercera División και 2 στη Categorías Regionales.
Εξωτερικοί
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1906 Κατηγορία:Τεράσα ΦΚ
Βασίλειο των Βουργουνδών
Το Βασίλειο των Βουργουνδών (411 - 534) ή Πρώτο Βασίλειο της Βουργουνδίας ήταν ένα βασίλειο που ιδρύθηκε από Βουργουνδούς ένα από τα Γερμανικά φύλα, στην Ρηνανία και κατόπιν στην Σαβοΐα τον 5ο αιώνα. Οι Βουργουνδοί ήταν Ανατολική Γερμανική φυλή που πιστεύεται ότι είχε μεταναστέψει στο λεκανοπέδιο του Βιστούλα από το Σκανδιναβικό νησί Μπόρνχολμ τον 3ο αιώνα μετά Χριστόν. Ο πρώτος καταγεγραμμένος, αλλά όχι ιστορικά επιβεβαιωμένος βασιλιά των Βουργουνδών ήταν ο Γεβίκκας, ο οποίος έζησε στα τέλη του 4ου αιώνα.
Δημιουργία
Οι Αλανοί, οι Βάνδαλοι, οι Σουηβοί και πιθανόν και οι Βουργουνδοί διέσχισαν τον Ρήνο και εισέβαλαν στην Γαλατία (406). Οι Βουργουνδοί εγκαταστάθηκαν ως Φοιδεράτοι στην Ρωμαϊκή επαρχία της Τζερμάνια Σεκούντα κατά μήκος του Μέσου Ρήνου. Το 411 μ.Χ. ο Βουργουνδός βασιλιάς Γκούντερ σε συνεργασία με τον βασιλιά των Αλανών Γκόαρ, έβαλε στο θρόνο ως αυτοκράτορα μαριονέτα τον Ιοβίνο. Με το πρόσχημα της αυτοκρατορικής εξουσιοδότησης, ο Γκούντερ εγκαταστάθηκε στην δυτική (δηλαδή τη Ρωμαϊκή) όχθη του Ρήνου, μεταξύ των ποταμών Λάουτερ και Ναέ, καταλαμβάνοντας τους οικισμούς του Μπορμπετομάγκους (σημερινό Βορμς), Σπάιερ και Στρασβούργο. Προφανώς στα πλαίσια ανακωχής, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ονώριος τους "παραχώρησε" αργότερα αυτά τα εδάφη. Οι Βουργουνδοί δημιούργησαν το πρώτο Βασίλειο της Βουργουνδίας με πρωτεύουσα το Μπορμπετομάγκους. Ο Ολυμπιόδωρος ο Θηβαίος επίσης αναφέρει κάποιον Γουντιάριο ο οποίος αποκαλούταν "ηγέτης των Βουργουνδων" στα πλαίσια του σφετερισμού της Τζερμάνια Σεκούντα από τον Ιοβίνο το 411. Παρά το νέο τους στάτους ως Φοιδεράτοι, οι Βουργουνδικές επιδρομές στην Ρωμαϊκή άνω Gallia Belgica (Γκάλια Μπέλγκικα) έφτασαν σε σημείο που έγιναν ανυπόφορες για τους Ρωμαίους, τερματίστηκαν με βία όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Φλάβιος Αέτιος κάλεσε Ούνους μισθοφόρους που κατέλαβαν το βασίλειο το 437. Ο Γκούντερ σκοτώθηκε στη μάχη, απ’ ό, τι αναφέρεται με την πλειοψηφία των Βουργουνδών. . Η εκστρατεία αυτή ήταν η πηγή του μεσαιωνικού ποιήματος Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν.
Διανομή
thumb|300px|right|Η [[Ευρώπη την εποχή που έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (476)]] Τον Γκούντερ τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς ο γιος του Γκουντέριχος (437). Μετά το 443 οι υπόλοιποι Βουργουνδοί εγκαταστάθηκαν από τον Αέτιο στην περιοχή της Sapaudia (Σαβοΐα), σήμερα περιοχή της κεντρικής Γαλλίας, πάλι ως Φοιδεράτοι, στην Ρωμαϊκή επαρχία της Maxima Sequanorum (Μάξιμα Σεκβανόρουμ), όπου και εγκατέστησαν την πρωτεύουσά τους στο Λούγδουνο (σημερινή Λυών). Η προσπάθειά τους να επεκτείνουν το βασίλειό τους προς τα κάτω στον ποταμό Ροδανό τους έφερε σε σύγκρουση με το Βησιγοτθικό Βασίλειο στα νότια. Το 451 ο Γκουντέριχος ένωσε τις δυνάμεις του με τον Αέτιο εναντίον του Αττίλα, των βασιλιά των Ούνων, στη μάχη Μάχη των Εθνών. Όταν ο Γκουντέριχος πέθανε το 473, το βασίλειο μοιράστηκε μεταξύ των τεσσάρων γιων του: των Γκουντομπάντ (473-516 στη Λυών, βασιλιάς όλων των Βουργουνδών από το 480), Χιλπέριχος Β΄ της Βουργουνδίας (473-493 στη Βαλάνς), Γκουντομάρ (473-486 στη Βιέν) και Γοδεγίσελος (473-500, στη Βιέν και τη Γενεύη). Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476, ο Βασιλιάς Γκουντομπάντ συμμάχησε με τον ισχυρό Φράγκο βασιλιά Κλόβις Α΄ εναντίον της απειλής του Οστρογότθου Θευδέριχου του Μέγα. Έτσι, μπόρεσε να εξασφαλίσει τις Βουργουνδικές του κτήσεις, και να εκδώσει επίσης τον "Λεχ Βουργουνδιόνουμ", έναν αρχαίο Γερμανικό νομικό κώδικα. Αργότερα, όταν η Ρώμη δεν μπορούσε πλέον να προστατέψει τους κατοίκους της Γαλατίας, η Σεκουάνοι ενσωματώθηκαν στο νεοϊδρυθέν Βασίλειο της Βουργουνδίας.
Η Φραγκική κατάκτηση
Σύμφωνα με τον Γρηγόριο Τουρώνη (538–594), ο Γκουντομπάντ σκότωσε τον αδελφό του Χιλπέριχο Β΄ και εξόρισε την κόρη του Κλοτίλδη (493). Η Κλοτίλδη παντρεύτηκε με τον Κλόβις Α΄, Μεροβίγγειο Βασιλιά των Φράγκων που είχε μόλις κατακτήσει την βόρεια Γαλατία. Η παρακμή του βασιλείου άρχισε όταν δέχτηκε επίθεση από τους πρώην Φράγκους συμμάχους του. Το 523 οι γιοι του βασιλιά Κλόβις Α΄ εκστράτευσαν στα Βουργουνδικά εδάφη, παρακινούμενοι από την μητέρα τους Κλοτίλδη, σε εκδίκηση της θανάτωσης του πατέρα της από τον Γκουντομπάντ. Οι Φράγκοι κατέλαβαν προσωρινά την Βουργουνδία αιχμαλώτισαν τον βασιλιά Σιγισμόνδο, αλλά ο μικρότερος αδελφός του βασιλιά Γκοντομάρ Γ΄ την ανακατέλαβε αμέσως μετά (524).
Ο Θευδέριχος Α΄, ο Χλωδόμηρος, ο Χιλδεβέρτος Α΄ και ο Χλωτάριος Α΄ προχώρησαν στην "Α΄ Βουργουνδιακή Εκστρατεία" (524). Οι Φράγκοι έφτασαν στην κοιλάδα του Ιζέρ αλλά συνετρίβησαν στην "μάχη του Βεζερόνς" (25 Ιουνίου 524), στην μάχη σκοτώθηκε ο Χλωδόμηρος. Ο Γκοντομάρ Γ΄ με την βοήθεια του μεγάλου συμμάχου του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου του Μέγα ανακατέλαβε το Βασίλειο των Βουργουνδών. . Όταν ξέσπασε κρίση διαδοχής στο Βασίλειο των Οστρογότθων και έχασαν οι Βουργουνδοί την προστασία τους οι Φράγκοι προχώρησαν στην "Β΄ Βουργουνδική Εκστρατεία". Ο Γκοντομάρ Γ΄ δραπέτευσε αλλά καταδιώχθηκε και θανατώθηκε, οι Φράγκοι κατέλαβαν οριστικά την Βουργουνδία που μοιράστηκε ανάμεσα στα αδέλφια (534).
Γαλάτιστα
Διοικητικές και πληθυσμιακές μεταβολές
Το 1918 συστήνεται για πρώτη φορά η κοινότητα Γαλάτιστας του Νομού Θεσσαλονίκης και προσαρτάται σε αυτήν ο οικισμός Αβανλήδες. Το 1924, με τη δημιουργία του Νομού Χαλκιδικής, η Γαλάτιστα αποτελεί κοινότητά της. Το ίδιο έτος προσαρτώνται στην κοινότητα Γαλάτιστας, οι οικισμοί της Αγίας Παρασκευής, του Δοβαντζή και του Γαλαρινού, που μέχρι τότε ανήκαν στην κοινότητα Βασιλικών. Σε διάστημα μόλις τριών ημέρων, αλλάζει η απόφαση για την κοινότητα Δοβαντζή και προσαρτάται στην κοινότητα Κρήνης ενώ η Μονή Αναστασίας αποσπάται και τελικά προσαρτάται στην κοινότητα Γαλατιστας. Ένα χρόνο αργότερα, το 1925, ο οικισμός Αγίας Παρασκευής επαναπροσαρτάται στην κοινότητα Βασιλικών. Το 1928 μετονομάζεται οι Αβανλήδες σε Πρινοχώρι, όπως και ο οικισμός Γαλάτιστας σε Ανθεμούς της κοινότητας Ανθεμούντος. Το ίδιο έτος αναγνωρίζεται ως οικισμός η Αγία Αναστασία μέχρι το 1940 που καταργείται. Το 1991 επαναδημιουργείται ο οικισμός Αγία Αναστασία, ενώ αναγνωρίζεται ως οικισμός, ο οικισμός Κουρτσόγλου. Το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας, η Γαλάτιστα αποτελεί έδρα του δήμου Ανθεμούντος μέχρι το 2011, όπου στο πλαίσιο του σχεδίου Καλλικράτης όλος ο Δήμος Ανθεμούντος, εντάσσεται ως δημοτική ενότητα στον Δήμο Πολυγύρου.
Διαμερίσματα Γαλάτιστας
Η Δημοτική Κοινότητα με έδρα τη Γαλάτιστα, περιλαμβάνει 5 οικισμούς, που στο σύνολό τους έχουν πληθυσμό 2.974 κατοίκους (Απογραφή 2001). Οι οικισμοί αυτοί είναι: Πληθυσμιακές μεταβολές
Παρά τη μείωση του πληθυσμού που παρατηρείται από τις αρχές του 20ου αιώνα, παρατηρείται τα τελευταία χρόνια αύξηση του πληθυσμού λόγω της ανάπτυξης της εντατικής κτηνοτροφικής και αγροτικής οικονομίας. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σημαντική οικιστική ανάπτυξη που οδηγεί στην ανάγκη επέκτασης του σχεδίου πόλης.
Αρχαιότητα
thumb|400px|Η πιθανή θέση της αρχαίας πόλης Ανθεμούς εμφανίζεται σε αυτόν τον ιστορικό χάρτη στη θέση της Γαλάτιστας. Στην περιοχή της Γαλάτιστας, εντοπίζονται προϊστορικές εγκαταστάσεις και μεταγενέστερες στις θέσεις Αγία Παρασκευή, Αγία Τριάδα και Καρακόλι. Κοντά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, πιστεύεται ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη Ανθεμούς, που υπήρξε πρωτεύουσα της ομώνυμης ιστορικής περιοχής της Ανθεμούς. Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή ενσωματώθηκαν στο Μακεδονικό Βασίλειο έπειτα από την παραχώρηση των Περσών και ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αμύντας Α' τη δώρισε στον τύραννο Ιππία, γιο του Πεισίστρατου, χωρίς όμως να δεχτεί ο τύραννος την προσφορά. Το Κοινό των Χαλκιδέων καταλαμβάνει την περιοχή την περίοδο 390 με 380 π.Χ., για να επέμβουν το 379 π.Χ. οι Σπαρτιάτες και σύντομα η περιοχή να περιέλθει στη Β' Αθηναϊκή Συμμαχία. Το 356 π.Χ. ο Φίλιππος Β' διώχνει της Αθηναϊκή Φρουρά του Ανθεμούντα και την παραδίδει στους Χαλκιδείς. Το 1949 στην περιοχή βορειοανατολικά της Γαλάτιστας, στη θέση Τούμπα, ανακαλύφθηκε πολύ σημαντική μαρμάρινη επιγραφή του 3ου π.Χ. αιώνα. Επίσης έχει ανακαλυφθεί από τον ερευνητή Λουδοβίκο Ντουσέσν (Louis Duchesne) ρωμαϊκές επιγραφές στις θέσεις Αγία Παρασκευή, Άγιο Νικόλαο και σε μια κρήνη του οικισμού ενώ τμήματα οικοδομικών λειψάνων της αρχαιότητας υπάρχουν σε εκκλησίες της πόλης.