cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας
Διανομή του βασιλείου στους γιους του
Καθώς προχωρούσαν τα χρόνια ο Ερρίκος ήθελε να επιλύσει τα προβλήματα της διαδοχής του μοιράζοντας την αυτοκρατορία του στους γιους του, ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκος ο νεώτερος δέχτηκε την Αγγλία και τη Νορμανδία, ο Ριχάρδος την Ακουιτανία και ο Γοδεφρείδος τη Βρετάνη. Απαραίτητη προϋπόθεση γι'αυτό ήταν η συμφωνία του με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο με τον οποίο έκλεισε ειρήνη το 1169 στο Μοντμιραίλ, Οι γιοι του Ερρίκου έδωσαν φόρο υποτέλειας στον Λουδοβίκο για τις μελλοντικές κτήσεις τους στη Γαλλία και ο Ριχάρδος αρραβωνιάστηκε την κόρη του Λουδοβίκου Άλυς της Γαλλίας, Κόμισσα του Βεξάν. Η Συνθήκη του Μοντμιραίλ κατοχύρωσε τη θέση του Λουδοβίκου σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και αν οι βαρόνοι επαναστατήσουν θα ήταν υποχρεωμένοι οι γιοι του Ερρίκου να τους βοηθήσουν, ο Λουδοβίκος μετά από αυτό το πλεονέκτημα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία εντάσεων ανάμεσα στους γιους του Ερρίκου. Οι επεμβάσεις του Ερρίκου στον νότο άρχισαν να γίνονται όλο και μεγαλύτερες και συμφώνησε (1173) συμμαχία με τον Ουμβέρτο Γ΄ της Σαβοΐας σύμφωνα με την οποία αρραβωνιάστηκε ο μικρότερος γιος του Ερρίκου Ιωάννης και η κόρη του Ουμβέρτου Αλίκη. Η κόρη του Ερρίκου Ελεονόρα παντρεύτηκε (1170) τον Αλφόνσο Η΄ της Καστίλης (1170) προσθέτοντας άλλον έναν σύμμαχο στον νότο, τον Φεβρουάριο του 1173 ο Ραϊμόνδος έδωσε φόρο υποτέλειας για την Τουλούζη στον Ερρίκο και στους διαδόχους του.
Δολοφονία του αρχιεπισκόπου Θωμά Μπέκετ
thumb|right|250px|Η δολοφονία του Τόμας Μπέκετ, μικρογραφία 13ου αιώνα. Το 1169 ο Ερρίκος Β΄ αποφάσισε να στέψει τον μεγαλύτερο γιο του Ερρίκο τον Νεότερο συμβασιλέα αυτό απαιτούσε τη σύμφωνη γνώμη του αρχιεπισκόπου του Κάντερμπερυ, ο Ερρίκος Β΄ αποφάσισε να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με τον Μπέκετ αλλά οι συνομιλίες απέτυχαν και η στέψη έγινε από τον Αρχιεπίσκοπο της Υόρκης. Ο Πάπας ζήτησε από τον Μπέκετ να προχωρήσει σε διαπραγμάτευση με τον Ερρίκο οι οποίες τελικά έφεραν αποτελέσματα, η συμφωνία κλείστηκε τον Δεκέμβριο του 1170 και ο Μπέκετ επέστρεψε στην Αγγλία στις αρχές του ίδιου χρόνου. Παρόλο που οι εντάσεις φαινόταν ότι σταματούσαν έγιναν ακόμα μεγαλύτερες όταν ο Μπέκετ αφόρισε τρεις οπαδούς του Ερρίκου Β΄, ο βασιλιάς οργισμένος είπε: "Τι κηφήνες και προδότες έχω στην οικογένεια μου όταν επιτρέπουν να έχουν τέτοια αντιμετώπιση οι λόρδοι μου από έναν υπάλληλο τόσο χαμηλής καταγωγής!"
Τέσσερις ιππότες του Βασιλιά μπήκαν μέσα στον ναό του Κάντερμπερυ με διαταγή να συλλάβουν τον Τόμας Μπέκετ, ο αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε τη σύλληψη του και οι 4 ιππότες τον σκότωσαν με απανωτά χτυπήματα στις 29 Δεκεμβρίου 1170. Η πράξη δολοφονίας ενός επισκόπου σε ένα ιερό θεωρείτο ως κορυφαίο κακούργημα, ο Μπέκετ ήταν άσημος την περίοδο που ζούσε αλλά η πράξη της δολοφονίας του τον έκανε άγιο και χριστιανό μάρτυρα. Ο Ερρίκος επικεντρώθηκε σε συνεννόηση με την Ιρλανδία δηλώνοντας ότι δεν είναι σε θέση να συλλάβει τους δολοφόνους του Μπέκετ. Γνωρίζοντας σκληρή διεθνή κατακραυγή ο Ερρίκος Β' δέχτηκε τον Μάιο του 1172 μετά από συνεννόηση με τον πάπα να συμμετέχει σε Σταυροφορία και να καταργήσει τη Συνθήκη του Χαρελδόν. . Η συμμετοχή του σε Σταυροφορία όμως δεν έγινε ποτέ.
Επέμβαση στην Ιρλανδία
Στα μέσα του 12ου αιώνα τη διοίκηση στην Ιρλανδία ασκούσαν γηγενείς βασιλείς με πολύ πολύ περιορισμένες εξουσίες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι έβλεπαν την Ιρλανδία ως βάρβαρη και οπισθοδρομική. Αμέσως μετά τη στέψη του έστειλε απεσταλμένους στον Πάπα Αδριανό Δ΄ για να του ζητήσει την άδεια να καταλάβει την Ιρλανδία και να την κάνει αυτόνομο βασίλειο υπό τον μικρότερο αδελφό του, Γουλιέλμο Ι΄ του Πουατιέ. Ο Γουλιέλμος όμως πέθανε πρόωρα και ο Ερρίκος εγκατέλειψε προσωρινά τις προσπάθειες αλλά η υπόθεση της Ιρλανδίας επανήλθε το 1166. Τη δεκαετία του 1160 ο βασιλιάς Διαρμάιτ εκθρονίστηκε στο βασίλειο του Λέινστερ από τον μεγάλο βασιλιά της Ιρλανδίας Τάιρδελμπαχ, ο Διαρμάιτ ζήτησε την υποστήριξη του Ερρίκου Β΄ (1167) και ο Άγγλος βασιλιάς δέχθηκε με μισθοφόρους υπό την ηγεσία του Ριχάρδου ντε Κλαιρ. Με τη νέα βοήθεια ο Διαρμάιτ επανέκτησε τη βασιλεία του Λέινστερ αλλά πέθανε αμέσως μετά (1171) και ο ντε Κλάρε ζήτησε τότε να γίνει ο ίδιος βασιλιάς στη θέση του, η κατάσταση στις Ιρλανδία ήταν έντονη και οι Αγγλονορμανδοί σαφώς πολύ λιγότεροι. Ο Ερρίκος βρήκε την ευκαιρία να κάνει προσωπική επέμβαση στην Ιρλανδία, εξέπλευσε από το Πέμπροουκ και έφτασε στο νησί τον Οκτώβριο του 1171. Η απόφαση αυτή του Ερρίκου οφειλόταν σε πολλούς παράγοντες όπως η απόφαση του πάπα Αλεξάνδρου να αναλάβει την Ιρλανδική εκκλησία υπό την προστασία του και ο φόβος μην τυχόν οι τοπικοί βασιλείς αυξήσουν την εξουσία τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι ανεξάρτητοι από το Αγγλικό στέμμα. Η επέμβαση του Ερρίκου στην Ιρλανδία ήταν τελικά επιτυχής σε ολόκληρο το νησί τόσο οι τοπικοί άρχοντες όσο και οι Άγγλο-Νορμανδοί τον δέχτηκαν βασιλιά τους.
Ο Ερρίκος έχτισε μια μεγάλη σειρά από κάστρα κατά την επίσκεψη του στην Ιρλανδία (1171) με τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες της εποχής του. Οι στόχοι του ήταν μόνιμη πολιτική λύση γι'αυτό υπέγραψε στη Συνθήκη του Ουίνδσορ (1175) σύμφωνα με την οποία τοποθετήθηκε βασιλιάς της Ιρλανδίας ο Ρόρι Ο' Κόννορ ο οποίος θα έδινε όρκο υποτέλειας στον ίδιο. Η επιλογή ήταν επιτυχής αφού ο Ρόρι Ο' Κόννορ κατάφερε επαρκώς να ασκήσει την εξουσία του σε ολόκληρο το νησί, ο Ερρίκος έκανε απ' ευθείας επέμβαση με τοπικούς φεουδάρχες μέσω συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στην Οξφόρδη (1177). Αυτό ήταν η αρχή μιας συνεχούς επέμβασης της Αγγλίας στα Ιρλανδικά θέματα που θα διαρκέσει 800 χρόνια. Η Σύνοδος του Κάσελ (1172) κήρυξε τον Καθολικισμό επίσημη θρησκεία της Ιρλανδίας. Το 1174 μια επαναστατική κίνηση στη Σκωτία υπό τον Γουλιέλμο τον Λέοντα προωθήθηκε βόρεια και μια Φλαμανδική αρμάδα ξεκίνησε από την Αγγλία. Η δυσάρεστη θέση που βρέθηκε ο Ερρίκος φάνηκε σαν θεϊκός οιωνός και ο Τόμας Μπέκετ τον κάλεσε να εξομολογηθεί. Τελικά κατόρθωσε να καταπνίξει το Σκωτσέζικο κίνημα, ο Γουλιέλμος συνελήφθη κατά τη διάρκεια της μάχης και οι στρατιώτες του έμειναν ακυβέρνητοι. Ο Ερρίκος Β΄ ήταν απόλυτος κυρίαρχος της Σκωτίας.
Η πρώτη μεγάλη εξέγερση των γιων του (1173 - 1174)
thumb|right|250px|Τα γεγονότα της Νορμανδίας το καλοκαίρι του 1173. Το 1173 ξεκίνησε η μεγάλη εξέγερση των γιων του Ερρίκου Β΄ μαζί με επαναστατημένους βαρόνους στη Γαλλία, τη Σκωτία και τη Φλάνδρα, αρχή έγινε από τον μεγαλύτερο γιο Ερρίκο τον Νεότερο ο οποίος αν και είχε στεφθεί συμβασιλέας δεν είχε ποτέ πραγματική εξουσία, έπασχε από έλλειψη χρημάτων και ήταν προσωπικός φίλος και μαθητής του Θωμά Μπέκετ. Ο άλλος του γιος Γοδεφρείδος είχε παρόμοιες δυσκολίες στη Βρετάνη, ο Κόναν, Δούκας της Βρετάνης, είχε πεθάνει (1171) και ο ίδιος παρέμενε ακόμα ανύπαντρος με την Κωνσταντία με τη θέση του ανασφαλή. Ο Ριχάρδος συμμετείχε στην εξέγερση με την προτροπή της μητέρας του Ελεονόρας της Ακουιτανίας. Δυσαρεστημένοι με τον Ερρίκο ευγενείς ενώθηκαν με τους γιους του στην εξέγερση. Η αφορμή να ξεσπάσει ο εμφύλιος ήταν η απόφαση του Ερρίκου Β' να αφαιρέσει τρία κάστρα από τον μεγαλύτερο γιο του Ερρίκο τον Νεότερο και να τα δώσει στον μικρότερο Ιωάννη, η μητέρα τους Ελεονόρα που υποκίνησε την εξέγερση συνελήφθη από τις δυνάμεις του Ερρίκου τον Νοέμβριο. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος υποστήριξε αμέσως τον Ερρίκο τον Νεότερο ο οποίος έστειλε γράμματα στον πάπα για να διαμαρτυρηθεί για τη συμπεριφορά του πατέρα του, προσπάθησε να αναζητήσει συμμάχους μεταξύ των οποίων τον βασιλιά Γουλιέλμο της Σκωτίας, τους κόμητες της Φλάνδρας, της Βουλώνης και του Μπλουά στους οποίους υποσχέθηκε εδάφη σε περίπτωση που κέρδιζε. Ξέσπασαν εκτεταμένες εξεγέρσεις βαρόνων όπως στην Αγγλία, στη Βρετάνη, στο Μαιν στο Πουατού, στο Ανγκουλέμ και στη Νορμανδία που το δουκάτο παρέμενε ακυβέρνητο. Ο Ερρίκος είχε παρά τη μειονεκτική του θέση και πολλά αβαντάζ όπως τα ισχυρά κάστρα που διατηρούσε σε στρατηγικά σημεία σε όλο το βασίλειο και η δημοτικότητα του στις λαϊκές μάζες.
Το Μάιο του 1173 ο Λουδοβίκος διερεύνησε την άμυνα του Βεξίν το οποίο ήταν στη βασική διαδρομή για την κατάληψη της πρωτεύουσας Ρουέν, οι στρατοί επιτέθηκαν από τη Φλάνδρα και το Μπλουά προσπαθώντας να δημιουργήσουν κλοιό ενώ επαναστάτες από τη Βρετάνη επιτέθηκαν από τα δυτικά. Ο Ερρίκος ταξίδευσε μυστικά στην Αγγλία για να συγκεντρώσει ενισχύσεις και στην επιστροφή συνέτριψε τον στρατό του Λουδοβίκου σφάζοντας πολλούς άντρες και αναγκάζοντας τον Γάλλο βασιλιά να αποσυρθεί μακριά από τα σύνορα. Ένας άλλος στρατός στάλθηκε από τον Ερρίκο για να καταδιώξει και να συλλάβει τους επαναστάτες από τη Βρετάνη. Μετά από τη νίκη του ο Ερρίκος επιχείρησε να διαπραγματευτεί με τους γιους του αλλά χωρίς επιτυχία, στην Αγγλία ο Ερρίκος επίσης νίκησε τους επαναστάτες και τους Φλαμανδούς οι οποίοι ήρθαν να τους ενισχύσουν στη μάχη του Φόρναμ στην ανατολική Αγγλία. Ο Ερρίκος εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα για να συντρίψει τις αντιστάσεις στην Τουρραίνη η οποία βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο στον δρόμο για την κεντρική αυτοκρατορία, τον Ιανουάριο του 1174 οι δυνάμεις του Λουδοβίκου και του Ερρίκου του νέου επιτέθηκαν πάλι στη Νορμανδία με νέα αποτυχία. Στις αρχές του 1174 οι γιοι του προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την απουσία του Ερρίκου στην Αγγλία για να επιτεθούν ξανά στη Νορμανδία, ο Γουλιέλμος της Σκωτίας επιτέθηκε στη νότια Αγγλία προκειμένου να κρατήσει τον βασιλιά εκεί υποστηριζόμενος από βόρειους Άγγλους ευγενείς. Ο Ερρίκος Β' δεν έπεσε στην παγίδα και συγκέντρωσε δυνάμεις ξανά για τη Νορμανδία, η επιχείρηση του Γουλιέλμου απέτυχε χάρη στις προσπάθειες του νόθου γιου του Ερρίκου Γοδεφρείδου. Μετά την αποτυχία του Γουλιέλμου ο Φίλιππος κόμης της Φλάνδρας δήλωσε τις προθέσεις του να επιτεθεί στην Αγγλία, ο Ερρίκος αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αγγλία τότε ο Λουδοβίκος και ο Ερρίκος ο νεώτερος βάδισαν για την κατάληψη του Ρουέν. Ο Ερρίκος επισκέφτηκε τον τάφο του Μπέκετ στην Αγγλία δήλωσε δημόσια ότι η επανάσταση των γιων του ήταν θεία τιμωρία για τη συμπεριφορά του στον αρχιεπίσκοπο και ζήτησε δημόσια συγχώρεση, αυτό στάθηκε αιτία να στραφεί ο λαός ξανά υπέρ του βασιλιά. Ο Γουλιέλμος συνετρίβη μαζί με αυτόν κάθε αντίσταση στο Αγγλικό έδαφος και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Νορμανδία, οι δυνάμεις του Ερρίκου έφτασαν στο Ρουέν πριν κάνει την τελική επίθεση ο Λουδοβίκος, τον έδιωξε μακριά από την περιοχή και ο Λουδοβίκος ζήτησε ειρήνη η οποία έφερε τέλος στη σύγκρουση.
Προσπάθειες ανασυγκρότησης του βασιλείου μετά τον εμφύλιο
thumb|right|250px|Ο Ερρίκος Β' της Αγγλίας και ο Φίλιππος Β' της Γαλλίας παίρνουν τον σταυρό για την [[Γ΄ Σταυροφορία, μικρογραφία 14ου αιώνα.]] Μετά το τέλος του εμφύλιου ξεκίνησαν ειρηνικές διαπραγματεύσεις, ο Ερρίκος Β΄ και ο Ερρίκος ο Νεότερος συμφώνησαν να μην τιμωρηθούν όσοι τους ακολούθησαν. Ο Ερρίκος ο Νεότερος συμφώνησε να περάσουν τα αμφισβητούμενα κάστρα στον Ιωάννη αλλά σε αντάλλαγμα θα έπαιρνε ο ίδιος δυο κάστρα του πατέρα του στη Νορμανδία και 15.000 φράγκα, ο Ριχάρδος και ο Γοδεφρείδος θα έπαιρναν αντίστοιχα τα μισά από τα έσοδα στην Ακουιτανία και στη Βρετάνη. Η Ελεονώρα της Ακουιτανίας παρέμεινε φυλακισμένη μέχρι τη δεκαετία του 1180. Οι βαρόνοι που βοήθησαν την επανάσταση παρέμειναν αιχμάλωτοι αλλά σύντομα επέστρεψαν στα εδάφη τους, τα κάστρα τους στην Αγγλία και στην Ακουιτανία καταστράφηκαν. Ο Ερρίκος Β' δεν φάνηκε το ίδιο γενναιόδωρος στον Γουλιέλμο Α΄ της Σκωτίας, ελευθερώθηκε με τη Συνθήκη του Φαλαίζ τον Δεκέμβριο του 1174, συμφώνησε να δώσει όρκο υποτέλειας στον Άγγλο βασιλιά και να του παραδώσει 5 σημαντικά κάστρα της Σκωτίας. Ο Φίλιππος της Φλάνδρας δήλωσε την υποτέλεια του στον Ερρίκο και σε αντάλλαγμα του χορηγήθηκε οικονομική αποζημίωση.
Ο Ερρίκος ύστερα από τη συνθήκη φάνηκε τόσο ισχυρός όσο ποτέ, έγινε σύμμαχος πολλών Ευρωπαίων βασιλέων οι οποίοι τον χρησιμοποίησαν ακόμα και σαν κριτή για να λύσουν τις διαφορές τους. Ασχολήθηκε έντονα με την αποκατάσταση των ζημιών λόγω του εμφυλίου. Μετά την αποκατάσταση της εξουσίας του στην Αγγλία στράφηκε στη Νορμανδία, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την ιστορία του Μπέκετ λέγοντας ότι η νίκη του στους γιους του (1174) και η επικράτηση του στον Γουλιέλμο έγινε λόγω της μετάνοιας και της λατρείας του στον δολοφονημένο αρχιεπίσκοπο. Η ειρήνη του 1174 δεν σταμάτησε τις εντάσεις ανάμεσα στον Ερρίκο και στον Λουδοβίκο, οι δυο βασιλείς διεκδικούσαν τον έλεγχο του Μπερρύ. Ο Ερρίκος δεν είχε δικαιώματα στο Μπερρύ αλλά ανακοίνωσε ότι είχε συμφωνήσει να το δώσει στην αρραβωνιαστικιά του γιου του Ριχάρδου Αλίκη (1169) κάτι που δεν δέχτηκε ο Λουδοβίκος και ο Ερρίκος κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του. Ο πάπας επενέβη να λύσει τη διαφορά και έβαλε τους δυο βασιλείς να υπογράψουν από κοινού σταυροφορία τον Σεπτέμβριο του 1177. Η Οβέρν και τα τμήματα του Μπερρύ που ήταν υπό αμφισβήτηση συμφώνησαν να κρίνει την τύχη τους η διαιτησία που αποφάσισε υπέρ του Ερρίκου. Ο Ερρίκος τελικά ενσωμάτωσε στο βασίλειο του και τμήματα του δουκάτου του Μάρς, αυτό ανησύχησε έντονα τον Λουδοβίκο επειδή φοβήθηκε ότι η μεγάλη του δύναμη θα απειλήσει το βασίλειο του.
Νέες συγκρούσεις και θάνατος των δυο γιών του
thumb|right|250px|Ο ηθοποιός [[Πήτερ Ο' Τουλ στην ταινία "Το λιοντάρι του χειμώνα" (1968) ως Ερρίκος Β΄.]] Στα τέλη της δεκαετίας του 1170 οι διαμάχες γύρω από τη διαδοχή έφεραν νέες επαναστάσεις, ο Ριχάρδος αναγνωρίστηκε από τον Ερρίκο σαν δούκας της Ακουιτανίας (1179). Ο Γοδεφρείδος έγινε με τον γάμο του με την Κωνσταντία δούκας της Βρετάνης (1181). Ο μικρότερος γιος Ιωάννης ταξίδευε πάντα μαζί με τον πατέρα του και έβλεπαν όλοι ότι ήταν ο αγαπημένος γιος του Ερρίκου που του δώριζε συνέχεια όλο και περισσότερα εδάφη με αποκορύφωμα το 1177 που τον έκανε ανώτατο άρχοντα της Ιρλανδίας. Ο Ερρίκος ο Νεώτερος αντίθετα δυσαρεστήθηκε έντονα επειδή δεν είχε στα χέρια του εξουσία. Το 1182 ο Ερρίκος ο Νεώτερος είχε νέες μεγαλύτερες απαιτήσεις, ήθελε δικό του ολόκληρο το δουκάτο της Νορμανδίας για να ζήσει επαρκώς ο ίδιος και η οικογένεια του. Ο Ερρίκος Β' συμφώνησε να αυξήσει το επίδομα του γιου του αλλά αυτό δεν τον ικανοποίησε. Ο βασιλιάς προχώρησε ακόμα περισσότερο ζητώντας από τους επόμενους γιους του Ριχάρδο και Γοδεφρείδο να δώσουν φόρο στον Ερρίκο για τα κτήματα τους αλλά αυτό δυσαρέστησε τον Ριχάρδο που δεν ήθελε καμιά επέμβαση στην Ακουιτανία, ο Ερρίκος ο Νεότερος εξοργισμένος αρνήθηκε να το δεχτεί. Ο Ερρίκος ο Νεότερος συμμάχησε με τους δυσαρεστημένους βαρόνους της Ακουιτανίας εναντίον του Ριχάρδου και ετοίμασε στρατό να κυριεύσει το Πουατού, ο εμφύλιος τελικά έληξε με τον πρόωρο θάνατο του Ερρίκου του Νεότερου.
Συγκρούσεις με τον Φίλιππο της Γαλλίας και τον γιο του Ριχάρδο
Οι σχέσεις ανάμεσα στον Ερρίκο Β' και τους δυο γιους του ήταν έντονες, ο βασιλιάς ενδιαφερόταν πολύ για τον μικρότερο γιο του Ιωάννη και αδιαφορούσε με το Ριχάρδο. Οι εντάσεις έγιναν μεγαλύτερες με την άνοδο στον Γαλλικό θρόνο του Φιλίππου Β΄ (1180) ο οποίος ισχυροποίησε τις συγκρούσεις στην Αγγλική βασιλική οικογένεια. Ο Ερρίκος και ο Φίλιππος Β΄ είχαν καλές σχέσεις, ο Φίλιππος είχε μεγάλη αδυναμία στον γιο του Ερρίκου Β΄ Γοδεφρείδο με ελπίδες ότι θα κληρονομήσει το Αγγλικό στέμμα. Μετά τον πρόωρο θάνατο του Γοδεφρείδου άλλαξαν σημαντικά τα πράγματα (1186). Ο Φίλιππος ζήτησε από τον Ερρίκο να αποσύρει τον Ριχάρδο από την Τουλούζη όπου ασκούσε πίεση στον θείο του Φιλίππου Ραϊμόνδο, απείλησε να επιτεθεί στη Νορμανδία αν δεν γίνει. Ο Φίλιππος άνοιξε ξανά το ζήτημα του Βενίξ που ήταν προίκα της ετεροθαλούς αδελφής του Μαργαρίτας, ζητούσε να ολοκληρωθεί ο γάμος μεταξύ του Ριχάρδου και της Αλίκης αλλιώς να του επιστρέψει την περιουσία της Μαργαρίτας. Ο Φίλιππος επιτέθηκε στο Μπερρύ και ο Ερρίκος με έναν μεγάλο στρατό ετοιμάστηκε να τον αντιμετωπίσει αλλά με επέμβαση του πάπα κλείστηκε προσωρινά ειρήνη, ο Φίλιππος παρόλα αυτά κατάφερε να στρέψει τον γιο του Ερρίκου Β' Ριχάρδο ξανά εναντίον του πατέρα του με πολλές υποσχέσεις ότι θα τον έχει σύμμαχο στη νέα του προσπάθεια. Ο Φίλιππος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία από την κρίση στην ανατολή, το 1187 ο Σαλαντίν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και ολόκληρη η Ευρώπη ήταν σε συναγερμό για Σταυροφορία. Η Σταυροφορία ενθουσίασε έντονα τον Φίλιππο - Αύγουστο, τον Ερρίκο Β΄ και τον γιο του Ριχάρδο. Οι φόροι αυξήθηκαν κατακόρυφα για να συγκεντρωθούν χρήματα αλλά ο Ριχάρδος που ενδιαφερόταν περισσότερο απ' όλους έπρεπε να περιμένει τις αποφάσεις του πατέρα του, εν τω μεταξύ ο Ριχάρδος συνέτριψε τους εχθρούς του στην Ακουιτανία και ετοιμαζόταν να επιτεθεί στον κόμη της Τουλούζης. Ο Ριχάρδος λόγω του πάθους του να συμμετέχει στη Σταυροφορία ενοχλήθηκε έντονα από την καθυστέρηση του πατέρα του να πάρει αποφάσεις.
Θάνατος του Ερρίκου Β'
thumb|right|250px|Σαρκοφάγος του Ερρίκου Β΄ στο αββαείο του Φοντεβρώ. Ο Φίλιππος ζήτησε από τον Ερρίκο Β΄ να παντρέψει τον Ριχάρδο με την Αλίκη και να τον αναγνωρίσει ως διάδοχο του επίσημα. Ο Ερρίκος καθυστέρησε να πάρει την τελική απόφαση με αποτέλεσμα ο Ριχάρδος να δηλώσει υποτέλεια στον Φίλιππο εναντίων του πατέρα του. Ο πάπας έκανε παρέμβαση άλλη μια φορά για ειρήνη αλλά ο Ερρίκος Β' υπέφερε από αιμορραγία πεπτικού έλκους η οποία τελικά θα τον οδηγήσει στον θάνατο. Οι φήμες ότι ο Ερρίκος ήθελε να παντρέψει τον μικρότερο γιο του Ιωάννη με τον Αλίκη και να τον κηρύξει διάδοχο του θρόνου ήταν έντονες. Αυτό τον οδήγησε σε ανοιχτό πόλεμο με τον Ριχάρδο, οποίος συμμάχησε με τον Λουδοβίκο, και του έκανε αιφνίδια επίθεση. Ο Ερρίκος βάδιζε στο Αλανσόν με σκοπό να καταφύγει στη Νορμανδία αλλά ξαφνικά αποφάσισε να επιστρέψει στο Ανζού αν και οι σύμβουλοι του ήταν αντίθετοι με την απόφαση. Ο καιρός ήταν πολύ ζεστός και η αρρώστια του Ερρίκου επιδεινώθηκε, ο Άγγλος βασιλιάς ήθελε να πεθάνει ήσυχα στη γενέτειρα του, απέφυγε τις εχθρικές δυνάμεις και κατέρρευσε στο κάστρο του Σινόν. Ο Ριχάρδος και ο Φίλιππος έκαναν θριαμβευτική πορεία, συναντήθηκαν στο Μπαλλάν όπου ο Ερρίκος σε πολύ άσχημη κατάσταση συμφώνησε να παντρευτεί ο Ριχάρδος την Αλίκη, να γίνει διάδοχος του και να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον Φίλιππο. Στην επιστροφή του για το Σινόν ο Ερρίκος πληροφορήθηκε ότι ο μικρότερος γιος του Ιωάννης αποστάτησε υπέρ του Ριχάρδου, η είδηση αυτή τον οδήγησε σε ακαριαία κατάρρευση. Πέθανε στις 6 Ιουλίου 1189 λίγο πριν τον θάνατο του είπε: "οι νόμιμοι γιοι μου είναι οι αληθινοί μπάσταρδοι", η επιθυμία του ήταν να ταφεί στο Αββαείο του Γκραντμόντ στο Λιμουζέν αλλά λόγω του ζεστού καιρού η σορός του μεταφέρθηκε στο αββαείο του Φοντεβρώ.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Ελεονώρα των Πουατιέ, κόρη του Γουλιέλμου Ι΄ της Ακουιτανίας, απέκτησαν 8 παιδιά:
Από τη σχέση του με την Υκεναί είχε τέκνο: Από τη σχέση του με την Ιντά ντε Τονύ είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ Κατηγορία:Δούκες της Νορμανδίας Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Κατηγορία:Κόμητες του Μαιν Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού
Repeat - The Best of Jethro Tull - Vol II
Το Repeat - The Best of Jethro Tull - Vol II είναι συλλογή τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, η οποία κυκλοφόρησε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1977 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Ο δίσκος περιείχε μόνο ένα πρώην ακυκλοφόρητο τραγούδι, το "Glory Row", το οποίο προϋπήρχε μόνο στην ισπανική έκδοση του άλμπουμ "Aqualung" του 1971.
Θέσεις τσαρτ
Repeat - The Best of Jethro Tull - Vol II (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 9 Σεπτεμβρίου 1977
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Repeat - The Best of Jethro Tull - Vol II" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1977
Βερνάρδος ο ερημίτης
thumb|Ένας ερημίτης κάβουρας σε γαστερόποδο. Ο βερνάρδος ο ερημίτης (Pagurus Bernhardus) ή ερημίτης κάβουρας ζει σχεδόν σε όλη την υφήλιο. Επειδή, αντίθετα με άλλους συγγενείς του, δεν έχει κάποια προστασία για την κοιλιά του, αναγκάζεται να κρύβεται σε όστρακα που έχουν εγκαταλείψει άλλα μαλάκια ή γαστερόποδα. Επίσης όταν ο ερημίτης κάβουρας βρει ένα μεγαλύτερο κέλυφος ακόμα και αν κατοικείται το διεκδικεί. Το εντυπωσιακό είναι ότι συνήθως ο ερημίτης ζει μαζί με κάποια παράσιτα. Τέτοιο είναι η παρασιτική ανεμώνη(Calliactis Parasitica)που προσκολλάται στο κέλυφος παρέχοντας στον κάβουρα προστασία αφού οι 100 περίπου κεραίες της ανεμώνης λειτουργούν σαν κεντριά για τους ανεπιθύμητους επισκέπτες. Οι ανεμώνες που μπορεί να συγκατοικήσουν φθάνουν τις 6 και συνήθως απαντώνται στα θερμά νερά. Αντίθετα στα κρύα νερά ο ερημίτης κάβουρας συμβιώνει με ένα άλλο παράσιτο, την Hormathia Digitata.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεκάποδα
Σέλια Κρουζ
Η Ούρσουλα Ιλάρια Σέλια ντε λα Καριδάδ Κρουζ Αλφόνσο (ισπανικά: Úrsula Hilaria Celia de la Caridad Cruz Alfonso, 21 Οκτωβρίου 1925 - 16 Ιουλίου 2003), γνωστή ως Σέλια Κρουζ, ήταν Κουβανέζα τραγουδίστρια και μια από τους πιο δημοφιλείς λατίνους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Η Κρουζ έγινε γνωστή στην Κούβα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ως τραγουδίστρια των Γκουαράτσα, κερδίζοντας το ψευδώνυμο "La Guarachera de Cuba". Τις επόμενες δεκαετίες, έγινε γνωστή διεθνώς ως "Βασίλισσα της Σάλσα" ή "Η Βασίλισσα της Λατινικής Μουσικής" λόγω της συνεισφοράς της στη Λατινική μουσική στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ξεκίνησε την καριέρα της στην πατρίδα της Κούβα, κερδίζοντας αναγνώριση ως τραγουδίστρια του δημοφιλούς μουσικού συγκροτήματος Σονόρα Ματανσέρα, ενός μουσικού γκρουπ που διήρκεσε δεκαπέντε χρόνια (1950-1965). Κατέκτησε μια μεγάλη ποικιλία αφρο-κουβανικών μουσικών στυλ, όπως guaracha, rumba, afro, son και bolero, καταγράφοντας πολλά single σε αυτά τα στυλ για το Seeco Records. Το 1960, αφού η κουβανική επανάσταση προκάλεσε την εθνικοποίηση της μουσικής βιομηχανίας, η Κρουζ εγκατέλειψε την πατρίδα της και έγινε ένα από τα σύμβολα και εκπροσώπους της κουβανικής κοινότητας στην εξορία.
Η Κρουζ συνέχισε την καριέρα της, πρώτα στο Μεξικό και έπειτα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη χώρα που πήρε ως την οριστική κατοικία της. Τη δεκαετία του 1960, συνεργάστηκε με τον Τίτο Πουέντε, ηχογράφησε το "Bemba colorá". Στη δεκαετία του 1970, υπέγραψε με την Fania Records και συνδέθηκε στενά με το είδος salsa, κυκλοφόρησε επιτυχίες όπως το "Quimbara". Συχνά εμφανίστηκε ζωντανά με τους Fania All-Stars και συνεργάστηκε με τον Τζόνι Πατσέκο και τον Γουίλι Κολόν. Κατά τα τελευταία χρόνια της καριέρας της, η Κρουζ συνέχισε να κυκλοφορεί επιτυχημένα τραγούδια όπως "La vida es un carnaval" και "La negra tiene tumbao".
Η μουσική της κληρονομιά αποτελείται από συνολικά 37 στούντιο άλμπουμ, καθώς και πολλά ζωντανά άλμπουμ και συνεργασίες. Καθ 'όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, έχει απονεμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων δύο βραβείων Grammy και τριών βραβείων Latin Grammy. Εκτός από την παραγωγική της καριέρα στη μουσική, η Κρουζ έκανε επίσης αρκετές εμφανίσεις ως ηθοποιός σε ταινίες και τηλενουβέλες. Η φράση της "¡Azúcar!" ("Ζάχαρη!"), έχει γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της salsa μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη αμερικανική ιθαγένεια
Φίλιπ Ριβ
Ο Φίλιπ Ριβ (Philip Reeve, γενν. 28 Φεβρουαρίου 1966) είναι Άγγλος συγγραφέας πολλών βιβλίων.
Γουσταύος των Βάσα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και ήταν ο μόνος γιος του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της Φρειδερίκης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου διαδόχου του Μπάντεν.
Είχε, μαζί με τα αδέλφια του, γκουβερνάντα τη Χέντβιχ Ουλρίκα ντε λα Γκάρντι το διάστημα 1799-1803. Το 1809 έγινε πραξικόπημα και ο πατέρας του εκτοπίστηκε· ο Γουσταύος ήταν 10 ετών. Τον βασιλιά διαδέχθηκε ο θείος του Κάρολος ΙΓ΄, που δεν είχε νόμιμο γιο. Η νέα βασίλισσα και οι οπαδοί του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου προσπάθησαν να οριστεί διάδοχος ο Γουσταύος, αλλά οι πραξικοπηματίες, μεταξύ των οποίων και ο στρατηγός Γκέορκ Άντλερσπαρε, φοβόταν ότι θα τους εκδικηθεί και το απέτρεψαν. Μάλιστα έλεγαν ότι ο Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος ήταν γιος της μητέρας του από τον εραστή της.
Απεβίωσε το 1877 σε ηλικία 78 ετών και το λείψανό του μεταφέρθηκε 7 έτη μετά στο Ναό Ρίνταρχολμεν, κοντά στο Ανάκτορο της Στοκχόλμης και τάφηκε δίπλα στον πατέρα του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1828 την εξαδέλφη του Λουίζα Αμαλία, κόρη του Καρόλου του Μπάντεν, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Διάδοχοι της Σουηδίας
436 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζώνη υποτροπικών νηνεμιών
μικρογραφία|Μία πανοραμική λήψη της Γης
Ως ζώνη υποτροπικών νηνεμιών (αγγλικά horse latitudes) κατά τη Μετεωρολογία χαρακτηρίζεται η ζώνη της ατμόσφαιρας που βρίσκεται υπερκείμενη και μεταξύ των γεωγραφικών παραλλήλων 30° και 35° τόσο στο βόρειο ημισφαίριο όσο και στο νότιο.
Συνεπώς υφίστανται δύο τέτοιες ζώνες σε αντιδιαστολή της ζώνης τροπικών νηνεμιών που είναι μία περί τον Ισημερινό και που μόνο σε ειδικές περιπτώσεις αναφοράς κατά ημισφαίριο μπορεί να ονοματιστεί στον πληθυντικό.
Η ονομασία των ζωνών αυτών προέρχεται από το γεγονός ότι οι άνεμοι που πνέουν σ΄ αυτές είναι συνηθέστερα ασθενείς όπου και επικρατούν νηνεμίες. Στο Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό η ζώνη υποτροπικών νηνεμιών ονομάζεται επίσης και ζώνη των πλατών του ίππου.
Οι καιρικές συνθήκες στις ζώνες αυτές χαρακτηρίζονται από ασθενείς μεταβλητούς ανέμους, αίθριο ως λίγο νεφελώδη ουρανό με σπάνια βροχόπτωση.
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Vincenzo Giordano Orsini (αντιτορπιλικό)
Το incenzo Giordano Orsini ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Giuseppe Sirtori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Περιγραφή
Το Giuseppe Sirtori διέθετε έξι πυροβόλα των 102 mm, ενώ ο ελαφρύς οπλισμός του αποτελούνταν από ένα ζεύγος αντιαεροπορικών πυροβόλων των 40 mm και δύο πολυβόλα των 6,5 mm. Ήταν επίσης εξοπλισμένο με δύο δίδυμους τορπιλοσωλήνες των 450 mm, έναν σε κάθε πλευρά του πλοίου. Μπορούσε επίσης να μεταφέρει έως και δέκα νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Vincenzo Giordano Orsini ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Odero στο Σέστρι Πονεντε (Sestri Ponente) όπου και καθελκύστηκε στις 23 Απριλίου 1917.
Το 1941 το Vincenzo Giordano Orsini ανήκε στον ιταλικό στολίσκο της Ερυθράς Θάλασσας. Στις 8 Απριλίου του έτους αυτού, αυτοβυθίστηκε στο λιμένα της Μασάουα, της τότε Ιταλικής Ερυθραίας, προκειμένου να παρεμποδιστεί η αξιοποίηση του λιμένα από τις βρετανικές δυνάμεις που εισέρχονταν στην πόλη στο πλαίσιο της Εκστρατείας της Ανατολικής Αφρικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Giuseppe Sirtori
Στόγιαν Πρότιτς
Ο Στόγιαν Πρότιτς (σερβικά : Стојан Протић) (Κρούσεβατς 28 Ιανουαρίου 1857 - Βελιγράδι 28 Οκτωβρίου 1923) είναι Σέρβος πολιτικός, συγγραφέας και ένας από τους ιδρυτές του Ριζοσπαστικού κόμματος της Σερβίας. Πολλές φορές ήταν υπουργός Οικονομικών και εσωτερικών. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, και ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας.
Βιογραφία
Για την ηγεσία του Ριζοσπαστικού κόμματος συγκρούστηκε με τον Πάσιτς, αλλά έχασε και έγινε αρχηγός του κόμματος ο Πάσιτς. Για έναν χρόνο ήταν επικεφαλής της εθνικής βιβλιοθήκης της Σερβίας (1900-1901). Δημοσίευσε και εξέδωσε το περιοδικό "Дело" και την εφημερίδα "Одјек" και έγραψε την απάντηση στο Αυστροουγγρικό τελεσίγραφο στη Σερβία το 1914.
Το 1887 εκλέγεται μέλος του κοινοβουλίου, το 1893 προσωρινός δήμαρχος του Βελιγραδίου. Από τις 29 Μαΐου 1903 έως τις 16 Μαΐου 1905 χρημάτισε υπουργός εσωτερικών και ξανά από τις 17 Απριλίου 1906 έως τις 30 Μαΐου 1907. Υπουργός Οικονομικών από τις 11 Φεβρουάριου 1909 έως τις 8 Μαΐου 1912. Εκπρόσωπος του υπουργού εσωτερικών από τις 12 Σεπτεμβρίου 1910 έως τις 25 Ιουνίου 1911 κι έπειτα για τρίτη φορά υπουργός εσωτερικών από τις 30 Αυγούστου 1912 έως τις 22 Νοεμβρίου 1914. Εκ νέου υπουργός οικονομικών από τις 10 Ιουνίου 1917 έως τις 20 Δεκεμβρίου 1918 και έπειτα αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών έως τις 20 Δεκεμβρίου 1918.
Από τις 20 Δεκεμβρίου 1918 έως τις 16 Αύγουστος 1919 πρόεδρος της πρώτης κυβέρνησης του Βασιλείου Σέρβων Κροατών και Σλοβένων και από τις 19 Φεβρουαρίου έως τις 17 Μαΐου 1920 πρωθυπουργός του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ιστορικοί Κατηγορία:Σέρβοι εκδότες Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών της Σερβίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας
435 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μακεδονική αυτοκρατορία
Η Μακεδονική Αυτοκρατορία ή Ελληνιστική Αυτοκρατορία ήταν η ενοποιημένη περιοχή υπό το Βασίλειο της Μακεδονίας μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά τη μεγαλύτερη έκταση της, περιελάμβανε τις περιοχές από τα ανατολικά παράλια της Αδριατικής έως τη βορειοδυτική Ινδία. Η επέκταση του βασιλείου ξεκίνησε από το 338 π.Χ μετά τη μάχη της Χαιρώνειας και τη μετέπειτα συμμαχία των ελληνικών πόλεων-κρατών (πλην Λακεδαιμονίων) και διαλύθηκε το 305 π.Χ κατά τους πολέμους των Διαδόχων με την οριστική διάσπασή της σε τέσσερις ηγεμονίες: Βασίλειο της Μακεδονίας υπό τον Κάσσανδρο, Βασίλειο της Θράκης του Λυσίμαχου, Βασίλειο της Συρίας του Σέλευκου και Βασίλειο της Αιγύπτου του Πτολεμαίου.
Πρόλογος
Ο Φίλιππος Β' είχε καταφέρει να επεκτείνει το Βασίλειο της Μακεδονίας στη σφαίρα των νότιων Βαλκανίων και αργότερα ξεκίνησε την επέκταση προς τον νότιο ελληνικό χώρο. Αφού κατάφερε να υποτάξει την περιοχή της Θεσσαλίας και συμμάχησε με το Βασίλειο της Ηπείρου, έστρεψε το βλέμμα του στις πόλεις-κράτη του νότου.
Ο Φίλιππος ξεκίνησε με όλο του τον στρατό και το ιππικό από την Πέλλα, προς τον ελληνικό νότο. Με την είδηση ότι ο Φίλιππος πέρασε τις Θερμοπύλες, 30.000 Αθηναίοι και 5.000 Θηβαίοι ενωμένοι παρατάχθηκαν στη Χαιρώνεια.
Παρά την υπεροχή των αντίπαλων δυνάμεων της Αθήνας και της Θήβας, το Βασίλειο της Μακεδονίας υπερίσχυσε και νίκησε στη μάχη της Χαιρώνειας με την εφαρμογή της τακτικής της λοξής φάλαγγας. Επίσης στη μάχη διακρίθηκε και ο 19χρονος διάδοχος Αλέξανδρος που με την αρχηγία και τις εντολές του η Μακεδονία νίκησε. Τυπικά το Βασίλειο της Μακεδονίας μετατράπηκε σε αυτοκρατορία. Μετά την ήττα των αντίπαλων δυνάμεων ο Φίλιππος κατέλαβε τη Θήβα, την Αθήνα, την Κόρινθο, την περιοχή της Ηλείας και κομμάτια της Πελοποννήσου, καθώς ο αθηναϊκός στόλος μετατράπηκε σε μακεδονικός και κατέλαβε τις νησιωτικές πόλεις του Αιγαίου και του Ιονίου. Η προέλαση στην ξηρά σταμάτησε στα περίχωρα της Σπάρτης και η νησιωτική στη Κρήτη.
Επόμενος στόχος του Φιλίππου ήταν η κατάλυση και η κατάκτηση των περιοχών του περσικού κράτους. Για τον λόγο αυτό, ο Φίλιππος συγκάλεσε συνέδριο στην Κόρινθο το 337 π.Χ όπου όλοι οι Έλληνες (πλην της ελεύθερης Σπάρτης και Κρήτης) η ελληνική εκστρατεία στο περσικό κράτος. Η εκστρατεία αυτή έλαβε καθυστέρηση αφού τον επόμενο χρόνο ο Φίλιππος δολοφονήθηκε.
Κατάκτηση της Περσίας
μικρογραφία|Αναλυτικός χάρτης των πόλεων της αυτοκρατορίας Ο Μέγας Αλέξανδρος, διάδοχος του Φιλίππου, ήταν μαθητής του Αριστοτέλη και άξιος αρχηγός. Μετά τον θάνατο του πατέρα του συγκαλεί το Δεύτερο Συμβούλιο της Κορίνθου και με απόφαση όλων των Ελλήνων (πλην Σπάρτης και Κρήτης) και αναγορεύεται "στρατηγός αυτοκράτορας" των Ελλήνων. Αφού κατάφερε να ενώσει πλέον σε ένα κράτος και μόνο όλους τους Έλληνες, ο Αλέξανδρος ξεκινάει την οργάνωση της εκστρατείας κατά της Περσίας. Ο αντίπαλος του στο περσικό κράτος, ήταν ο Δαρείος Γ΄ ο Κοδομανός ο οποίος ξεκινά τη δική του αναδιοργάνωση προκειμένου το περσικό κράτος να ανακάμψει από την ασθένεια που είχε από τους συνεχείς ελληνοπερσικούς πολέμους.
Ο Αλέξανδρος γνωρίζοντας ότι ο Δαρείος ήθελε να ξαναγίνει η Περσία ισχυρό κράτος, ξεκινάει νωρίτερα την εκστρατεία του, το 335 π.Χ, διασχίζοντας τη Θράκη και περνώντας τον Ελλήσποντο με μέτρια στρατιωτική δύναμη (μόλις 30.000 στρατιώτες και 5.000 ιππείς δηλ. 35.000 άντρες στη ξηρά) και επίσης μέτρια ναυτική δύναμη (μόλις 150 πλοία μονάχα όλα από την Αθήνα).
Περσία
Κύρια λήμματα: Μάχη του Γρανικού, Πολιορκία της Μιλήτου, Πολιορκία της Αλικαρνασσού, Μάχη της Ισσού, Πολιορκία της Τύρου και Μάχη των Γαυγαμήλων
Ο Αλέξανδρος οδήγησε τον στρατό του στον Γρανικό ποταμό, όπου περίμεναν για να δώσουν μάχη οι περσικές δυνάμεις οδηγούμενες από τους τοπικούς σατράπες και τον Μέμνονα τον Ρόδιο. Η μάχη του Γρανικού, που έγινε τον Μάιο του 334 π.Χ. ανέδειξε νικητή τον Αλέξανδρο. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος κινδύνευσε αλλά οι Πέρσες αιφνιδιάστηκαν από το μακεδονικό ιππικό που διέσχισε τον ποταμό και τράπηκαν σε φυγή. Οι απώλειες των Μακεδόνων ήταν μόνο 110 άνδρες, ενώ ανάμεσα στους Πέρσες νεκρούς υπήρξαν και πολλοί ηγεμόνες τους. Η ήττα των Περσών άνοιξε τον δρόμο στον Αλέξανδρο για την κατάκτηση όλης της Μικράς Ασίας. Οι Σάρδεις και η Έφεσος παραδόθηκαν. Η Μίλητος και η Αλικαρνασσός αντιστάθηκαν αλλά τελικά κατακτήθηκαν μετά από πολιορκία. Πάνω από τριάντα πόλεις της Λυκίας παραδόθηκαν, ενώ κατακτήθηκε και η Παμφυλία. Διαμέσου των υψιπέδων της Πισιδίας και της Φρυγίας, ο Αλέξανδρος έφτασε στο Γόρδιο, όπου έλυσε τον γόρδιο δεσμό. Σύμφωνα με τον τότε θρύλο, όποιος έκανε κάτι τέτοιο θα κατακτούσε ολόκληρη την Ασία. Πέρασε το χειμώνα παρακολουθώντας τις κινήσεις των Περσών και ετοιμάζοντας τις δυνάμεις του για νέα εξόρμηση. Στις ιωνικές πόλεις που κατέκτησε, κατάργησε τα ολιγαρχικά και τυραννικά πολιτεύματα που είχαν επιβάλει οι Πέρσες και εγκατέστησε δημοκρατίες, καταργώντας παράλληλα τη βαριά φορολογία.
Την άνοιξη του 333 π.Χ. ο Μακεδόνας βασιλιάς κατέλαβε την Καππαδοκία, και προωθήθηκε προς τις Κιλίκιες Πύλες. Για να εξασφαλίσει την κυριαρχία στη θάλασσα ξεκίνησε πορεία προς τη Φοινίκη όπου ήταν η βάση του ναυτικού των Περσών. Ο Δαρείος συγκέντρωσε τεράστιες δυνάμεις στη Βαβυλώνα, με διοικητή τον ίδιο, και κινήθηκε προς την Κιλικία εναντίον του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος διέβη τις Κιλίκιες Πύλες για να συναντήσει τον Δαρείο, ο οποίος όμως κατάφερε να φέρει τον στρατό του στα νώτα του Αλεξάνδρου. Η μάχη δόθηκε στην αμμώδη πεδιάδα της Ισσού. Ο Αλέξανδρος κατόρθωσε να ανοίξει ρήγμα στην παράταξη του περσικού στρατού, και το ιππικό του με επικεφαλής τον ίδιο πραγματοποίησε πλευρική επίθεση και βρέθηκε στα νώτα του Δαρείου. Σε ανάμνηση της νίκης του, ο Μέγας Αλέξανδρος ίδρυσε την Αλεξάνδρεια της Ισσού, τη Νικόπολη (στο εσωτερικό), καθώς και τα οχυρά Ημαθία και Βοττιαίο δήμο και την κρήνη Ολυμπιάδα
Μετά τη νίκη του στην Ισσό, η προέλαση συνεχίστηκε με κατάληψη της Άραδου, Βύβλου και Σιδώνας. Τα φοινικικά, ροδιακά και κυπριακά πλοία μπήκαν πλέον υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου, και έτσι εξασφάλισε τα νώτα του και τον έλεγχο όλης της ανατολικής Μεσογείου. Το καλοκαίρι του 332 π.Χ. κατάφερε με πολλή δυσκολία και επτά μήνες πολιορκίας την κατάληψη της Τύρου. Ο Αλέξανδρος φέρθηκε με πρωτοφανή σκληρότητα προς τους κατοίκους της πόλης.
Παλαιστίνη και Αίγυπτος
Στη συνέχεια, υπέταξε την Παλαιστίνη χωρίς προβλήματα, και τη Γάζα μετά από πολιορκία. Συνέχισε την κατάκτησή του προς την Αίγυπτο όπου έγινε δεκτός ως ελευθερωτής. Πριν από την αναχώρησή του από την Αίγυπτο ίδρυσε στο Δέλτα του Νείλου μια νέα πόλη που ονόμασε Αλεξάνδρεια, και η οποία έγινε σπουδαίο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της Μεσογείου.
Ανατολικές σατραπείες
Αφού περίμενε ενισχύσεις από τη Μακεδονία, απέλυσε τους πιο καταπονημένους στρατιώτες και επέστρεψε στη Φοινίκη για να κατευθυνθεί προς τον Ευφράτη, όπου ο Δαρείος συγκέντρωνε στρατό από τις ανατολικές επαρχίες. Λέγεται ότι κατέστειλε μια επανάσταση των Σαμαρειτών που έκαψαν ζωντανό τον στρατηγό του Ανδρόμαχο. Η επανάσταση κατεστάλη, η Σαμάρεια κατέστη ελληνική πόλη, ενώ νέες πόλεις ιδρύθηκαν για να διασφαλιστεί η περιοχή της Κοίλης Συρίας: η Πέλλα, το Δίον, η Πιερία, τα Γάδαρα και τα Γέρασα. Όταν διέβη τον ποταμό Ευφράτη ίδρυσε το Νικηφόριον και κατά την πορεία του στη βόρεια Μεσοποταμία, επανίδρυσε την παλαιά Ορχόη σε Έδεσσα και όπως πιστεύεται την πόλη Δάρας. Πέρασε τον ποταμό Τίγρη, και έφτασε στο οροπέδιο των Γαυγαμήλων, περίπου 90 χλμ. από τα Άρβηλα. Εκεί νίκησε για άλλη μια φορά τον περσικό στρατό στην ομώνυμη μάχη των Γαυγαμήλων, διαλύοντας όλα τα υπολείμματα των περσικών δυνάμεων. Σε ανάμνηση της μεγαλειώδους νίκης του ίδρυσε μια νέα Αλεξάνδρεια. Ο Δαρείος διέφυγε προς τη Μηδία, και ο Αλέξανδρος προέλασε προς τα Σούσα και από εκεί προς την Περσέπολη όπου και βρήκε τον αυτοκρατορικό θησαυρό, αποτελούμενο από περίπου 180.000 τάλαντα σε χρυσό και ασήμι. Η ανακάλυψη αυτού του θησαυρού τον βοήθησε να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα που μεγάλωναν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Στην Περσέπολη κατέλυσε για λίγους μήνες. Στις 30 Ιανουαρίου του 330 π.Χ., όμως, πυρπόλησε την Περσέπολη μετά από μεθύσι.
Στη συνέχεια προχώρησε προς τη Μηδία όπου βρίσκονταν τα Εκβάτανα (σημερινό Χαμαντάν), αναζητώντας τον Δαρείο. Καταλαμβάνοντας τα Εκβάτανα περιήλθαν στα χέρια του και όλες οι εξουσίες στην Περσική Αυτοκρατορία. Σε αυτό το σημείο, ο σκοπός της εκστρατείας είχε ουσιαστικά τελειώσει. Αλλά ο Αλέξανδρος συνέχισε την πορεία του.
Μαθαίνοντας ότι ο σατράπης της Βακτρίας Βήσσος συνέλαβε τον Δαρείο και ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία, συνέχισε τον δρόμο του και διέλυσε τους στασιαστές οι οποίοι στη φυγή τους είχαν δολοφονήσει τον Δαρείο. Ο Αλέξανδρος έστειλε το σώμα του Δαρείου για να ταφεί με βασιλικές τιμές και τα τοπικά έθιμα στην Περσέπολη. Με τον θάνατο του μεγάλου βασιλιά ο Αλέξανδρος προβλήθηκε ως νόμιμος διάδοχος της δυναστείας των Αχαιμενιδών.
Η εκστρατεία του στις ανατολικές σατραπείες ξεκίνησε με την εκκαθάριση της Υρκανίας όπου, στα όρη των Ταπούρων, είχαν καταφύγει και οι Έλληνες μισθοφόροι του Δαρείου με αρχηγό τον Ναβαρζάνη. Μετά από την υποταγή της Υρκανίας διέσχισε την Παρθία και στην πόλη Σούσια της Αρίας, ο σατράπης Σατιβαρζάνης δήλωσε υποταγή, διατηρώντας το αξίωμά του. Μετά την αναχώρησή του Αλέξανδρου όμως για τη Βακτρία, όπου ο Βήσσος συγκέντρωνε στρατεύματα, ο Σατιβαρζάνης σκότωσε τη φρουρά που είχε αφήσει ο Αλέξανδρος και συγκέντρωσε στρατό για να βοηθήσει τον Βήσσο. Ο Αλέξανδρος επέστρεψε αλλά ο Σατιβαρζάνης διέφυγε με 2.000 ιππείς. Στη θέση του διορίστηκε ο Αρσάκης. Αφού ίδρυσε μια νέα πόλη, την Αλεξάνδρεια των Αρείων, κατέφυγε στη Φράδα της Δραγγιανής για να χειμάσει.
Το χειμώνα του 330 π.Χ. έφτασε στον Ινδικό Καύκασο όπου ίδρυσε άλλη μια Αλεξάνδρεια. Ο Βήσσος έφυγε μακριά, περνώντας τον ποταμό Ώξο καίγοντας τα πλοία του μετά τη διέλευση και εγκαταστάθηκε στα Ναύτακα της Σογδιανής. Ο Αλέξανδρος τον ακολούθησε στη Σογδιανή και έστειλε τον Πτολεμαίο εναντίον του, ο οποίος τον συνέλαβε και τον οδήγησε στον Αλέξανδρο. Ο Βήσσος εκτελέστηκε και ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την πρωτεύουσα της Σογδιανής, Σαμαρκάνδη, καθώς και στο Τασκέντ, που σήμερα είναι οι δύο σημαντικότερες πόλεις του Ουζμπεκιστάν. Ακολούθως έφθασε στον ποταμό Ιαξάρτη όπου ίδρυσε τη μακρινότερη απ' όλες τις Αλεξάνδρειες, την Αλεξάνδρεια την Εσχάτη, σε μια περιοχή που σήμερα λέγεται Χοτζέντ (στο σημερινό Τατζικιστάν). Κατόπιν πέρασε παράπλευρα από την παγωμένη κορυφογραμμή των Ιμαλαΐων και γύρισε στο Κυμπέρ και στις Ινδίες.
Αρχαία Ινδία
Κύρια λήμματα: Πολιορκία της Αόρνου Πέτρας, Μάχη του Υδάσπη και Πολιορκία των Μαλλών
Ο Αλέξανδρος, την άνοιξη του 327 π.Χ. ξεκίνησε για την κατάκτηση της ινδικής χερσονήσου. Άφησε τον Αμύντα στη Βακτρία, και περνώντας από την Αλεξάνδρεια έφτασε στον ποταμό Κωφήνα όπου διαίρεσε τον στρατό του. Έστειλε τον Ηφαιστίωνα με τον Περδίκκα να προετοιμάσουν την προέλασή του μέχρι τον Ινδό ποταμό, και ο ίδιος από διαφορετική πορεία έφτασε την άνοιξη του 326 π.Χ. στον Ινδό τον οποίο διέβηκε μέσω της γέφυρας που είχε ετοιμάσει ο Ηφαιστίωνας και πολλών μικρών πλοίων. Συνέχισε την πορεία του προς τον ποταμό Υδάσπη, όπου ο Ινδός βασιλιάς Πώρος περίμενε από την απέναντι πλευρά με συγκεντρωμένο στρατό ώστε να τον εμποδίσει να περάσει. Ο Αλέξανδρος έστειλε στρατιώτες να μεταφέρουν αποσυναρμολογημένα τα πλοία που είχαν χρησιμοποιηθεί στη διάβαση του Ινδού, και με την υπόλοιπη δύναμη και ενισχυμένος από 5.000 Ινδούς συνέχισε για τον Υδάσπη.
Στις όχθες του Υδάσπη ίδρυσε δύο πόλεις, τη Νίκαια και τη Βουκεφάλα (προς τιμή του αλόγου του που πέθανε εκεί). Αφήνοντας τον Κρατερό να επιβλέπει το χτίσιμο των πόλεων, συνέχισε την πορεία του και μετά από μια νίκη στα Σάγγαλα, σταμάτησε μπροστά στον ποταμό Ύφαση. Επιθυμία του Αλέξανδρου ήταν να συνεχίσει περνώντας τον ποταμό και την έρημο που εκτεινόταν μετά από αυτόν, συνάντησε όμως την έντονη αντίδραση του στρατού του. Οι κουρασμένοι σωματικά και ψυχικά στρατιώτες του συγκεντρώθηκαν στο στρατόπεδο και φώναζαν ότι δεν ήθελαν να συνεχίσουν. Τελικά ο Αλέξανδρος αποφάσισε να επιστρέψει. Μετά από τελετές διαίρεσε σε τμήματα τον στρατό του και επέστρεψε στη Νίκαια και τη Βουκεφάλα, και λαμβάνοντας ενισχύσεις από την Ελλάδα στράφηκε προς τον νότο. Ναυπήγησε στόλο και πλέοντας τους ποταμούς Υδάσπη και Ινδό, με τμήματα του στρατού του στην αριστερή και δεξιά όχθη, έφθασε σε ένα σημείο όπου έδωσε φονική μάχη με τους Μαλλούς όταν και τραυματίστηκε από βέλος στο στήθος. Τελικά έφτασε στην πόλη Πατιάλα την οποία οχύρωσε και ανοικοδόμησε.
Θάνατος και διάλυση
Ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Βαβυλώνα και άρχισε να οργανώνει τον περίπλου της Αραβίας και την εξερεύνηση των ακτών της Βόρειας Αφρικής. Λίγο πριν την αναχώρηση για την Αραβία, στις 2 προς 3 Ιουνίου 323 π.Χ. συμμετείχε σε συμπόσιο έπειτα από το οποίο εκδήλωσε πυρετό, που διήρκεσε και τις επόμενες ημέρες αναγκάζοντάς τον να μεταθέσει την ημερομηνία αναχώρησης. Μετά από μια σύντομη βελτίωση της υγείας του κατέρρευσε ξανά, χωρίς να μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει. Η φήμη ότι είχε ήδη πεθάνει ανάγκασε τους στρατηγούς του να επιτρέψουν σε όλους τους στρατιώτες του να περάσουν από τον κρεβάτι του για να τον χαιρετίσουν. Μετά από δύο ημέρες πέθανε, στις 13 Ιουνίου 323 π.Χ. Λίγο πριν πεθάνει ρωτήθηκε σε ποιόν αφήνει τη βασιλεία του και απάντησε «τῷ κρατίστῳ», δηλαδή «στον δυνατότερο». Σύμφωνα με έναν θρύλο, μουμιοποιήθηκε και θάφτηκε σε γυάλινο φέρετρο γεμάτο μέλι.
2282 Αντρές Μπέλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντρες Μπελο
Μακεδονική αυτοκρατορία
Διάδοχος
Ο Αλέξανδρος πέθανε χωρίς να κηρύξει διάδοχο. Ο γιος του Αλέξανδρος Δ΄ είχε μόλις γεννηθεί και ο ετεροθαλής αδερφός του Φίλιππος Αρριδαίος δεν είχε τα απαραίτητα προσόντα. Οπότε όλοι οι στρατηγοί του Μ. Αλέξανδρου ξεκίνησαν μια διαμάχη μεταξύ τους για το ποιος θα γίνει διάδοχος του θρόνου.
Διάλυση
Η διαμάχη ήταν άγρια με αποτέλεσμα να διασπαστεί η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου σε τέσσερα κράτη: στην περιοχή της Ευρώπης (συγκεκριμένα της βόρειας Ελλάδας) επανασυστάθηκε το Βασίλειο της Μακεδονίας, στη Μικρά Ασία ιδρύθηκε το Βασίλειο της Θράκης (που διαλύθηκε και στη θέση του ιδρύθηκε το Βασίλειο της Περγάμου), στις περισσότερες περιοχές της Συρίας, της Μεσοποταμίας και της Περσίας ιδρύθηκε το Βασίλειο των Σελευκιδών και στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη το Βασίλειο των Πτολεμαίων.
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας
Κατάλογος Αποφοίτων Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατάλογος αξιοσημείωτων αποφοίτων του Πανεπιστημίου Αθηνών
Λαογράφοι
Αποφοιτων Πανεπιστημιου Αθηνων
Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας
Ο Μιχαήλ Πάβλοβιτς (ρωσικά: Михаи́л Па́влович, 8 Φεβρουαρίου 1798 - 9 Σεπτεμβρίου 1849) από τον Οίκο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομανώφ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και ήταν ο τέταρτος γιος του Παύλου της Ρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας (Μαρίας Φεοντόροβνας), κόρης του Φρειδερίκου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης.
Το διάστημα 1819-25 ανέθεσε στον Κάρλο Ρόσσι την οικοδόμηση του ανακτόρου Μιχαήλοβσκυ. Το κτήριο τώρα στεγάζει το Κρατικό Ρωσικό Μουσείο. Απεβίωσε στη Βαρσοβία το 1849 σε ηλικία 51 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1824 την Καρλόττα, κόρη του Παύλου της Βυρτεμβέργης. Η Καρλόττα βαπτίσθηκε Ορθόδοξη με το όνομα Ελένα Παύλοβνα και είχαν (επιζόντα) τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
434 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιουλόν της Γεωργίας
Ο Ιουλόν იულონი, (4 Ιουνίου 1760 – 23 Οκτωβρίου 1816) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, γεννημένος στην οικογένεια τού βασιλιά Ηρακλή Β΄ και της βασίλισσας Νταρετζάν Νταντιάνι. Προώθησε τη διεκδίκηση τού θρόνου τού Kάρτλι και τού Καχέτι μετά το τέλος τού ετεροθαλούς αδελφού του Γεωργίου ΙΒ΄ το 1800 και αντιτάχθηκε στη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας, έως ότου συνελήφθη και εκτοπίστηκε το 1805 στην Τούλα. Απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη και κηδεύτηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκι.
Νεανική ζωή
Ήταν γιος τού Ηρακλή Β΄ από τον 3ο γάμο του με τη Νταρετζάν (Ντάρια) το γένος Νταντιάνι, που γεννήθηκε στο βασιλικό κάστρο τού Tελάβι το 1760. Τον Σεπτέμβριο του 1787 ο Iούλον, μαζί με τον πρίγκιπα Oρμελιάνι, διοικούσαν μία γεωργιανή δύναμη 4.000 ανδρών. που έστειλε ο Ηρακλής εναντίον τού πρώην συμμάχου του Ιμπραήμ, χαν τού Καραμπάχ. Οι Γεωργιανοί ήταν νικητές, αλλά η ξαφνική απόσυρση ενός συμμαχικού ρωσικού στρατού από τον Καύκασο, κατέστησε άκαρπες περαιτέρω επιχειρήσεις.
Το 1790 ο Iούλον έλαβε μία πριγκιπική επικράτεια στην κοιλάδα Kσάνι αφού ο Ηράκλειος Β΄ εκτόπισε την προκλητική δυναστεία Κβενιπνεβέλι τού δουκάτου τού Kσάνι, χωρίζοντάς την σε τρία μέρη. Άλλα μέρη τού δουκάτου παραχωρήθηκαν στους ετεροθαλείς ανιψιούς τού Ιουλόν, Iωάννη και Bαγράτ, γιους τού διάδοχου τού θρόνου Γεωργίου, τού μελλοντικού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄. Επιπλέον το 1794, ο Ιουλόν τοποθετήθηκε επικεφαλής της επαρχίας Κάρτλι. Την εποχή της εισβολής τού ιρανικού στρατού τού Αγά Μωάμεθ Χαν το 1795, είχε την έδρα του στο Γκόρι και δεν συμμετείχε στις μάχες, που κατέστρεψαν την πρωτεύουσα τού Ηρακλή, την Τιφλίδα.
Το θέμα διαδοχής
Το 1791, κατόπιν επιμονής της βασίλισσας Νταρετζάν, ο Ηρακλής Β΄ υπέγραψε μία διαθήκη, απαιτώντας από τον διάδοχο τού βασιλιά να περάσει τον θρόνο όχι στους απογόνους του, αλλά στον μεγαλύτερο αδελφό του, καθιστώντας έτσι τον Iουλόν τον δεύτερο στη σειρά της διαδοχής, μετά από τον ετεροθαλή αδελφό του, τον διάδοχο Γεώργιο. Μετά το τέλος τού Ηρακλή το 1798, ο άρρωστος βασιλιάς Γεώργιος ΙΒ΄ ακύρωσε αυτόν τον νέο νόμο της διαδοχής και έλαβε από τον Τσάρο Παύλο την αναγνώριση τού γιου του, Δαβίδ, ως κληρονόμου στις 18 Απριλίου 1799. Αυτές οι εξελίξεις οδήγησαν σε αδυσώπητη έχθρα μεταξύ τού βασιλιά και των ετεροθαλών αδελφών του. Το Iουλόν έγινε σημείο συγκέντρωσης για τους δυσαρεστημένους Γεωργιανούς ευγενείς.
Τον Ιούλιο τού 1800 το βασίλειο αντιμετώπισε την προοπτική ενός επικείμενου εμφυλίου πολέμο,υ καθώς οι αντίπαλες φατρίες κινητοποίησαν τις πιστές τους δυνάμεις. Ο Iουλόν, ο Βαχτάνγκ και ο Παρναόζ έκλεισαν τους δρόμους προς την Τιφλίδα και προσπάθησαν να σώσουν τη μητέρα τους, τη χήρα βασίλισσα Νταρετζάν, η οποία είχε αναγκαστεί από τον Γεώργιο ΙΒ΄ σε περιορισμό στο δικό της παλάτι στο Aλαμπάρι. Η άφιξη πρόσθετων ρωσικών στρατευμάτων υπό τον υποστράτηγο Βασίλι Γκουλιάκοφ τον Σεπτέμβριο του 1800 στην Τιφλίδα, έκανε τη θέση τού Γεωργίου ΙΒ΄ σχετικά ασφαλή, αλλά η αναταραχή συνεχίστηκε.
Μετά το θάνατο του Γεωργίου XII στις 30 Δεκεμβρίου 1800, ο Iulon προχώρησε ως διεκδικητής του γεωργιανού θρόνου, αποφασισμένος να αναλάβει την εξουσία σύμφωνα με τη θέληση του Ηράκλειου, εναντίον του γιου του Γεωργίου και διαδόχου του πρίγκιπα Δαβίδ. Έβαλε τους πιστούς του να αρχίσουν να καταλαμβάνουν τα βασικά φρούρια της χώρας και αυτοανακηρύχτηκε ως ο νόμιμος βασιλιάς.