cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στον Λίβανο
Βουλευτικές εκλογές 2018
Από τις εκλογές, η Χεζμπολάχ και οι σύμμαχοί της κέρδισαν μία καθαρή πλειοψηφία στην βουλή. Ταυτόχρονα, το Μελλοντικό Κόμμα, του Σαάντ Χαρίρι υπέστητε βαριά ήττα. Οι εκλογές διεξήχθησαν έπειτα από 5 χρόνια καθυστέρησης. Ενώ, δηλαδή, ήταν κανονικά προγραμματισμένες να γίνουν το 2013, το κοινοβούλιο επέκτεινε πολλές φορές την διάρκεια της θητείας του, προφασιζόμενο την ανάγκη για εκλογική μεταρρύθμιση πριν τις επόμενες εκλογές, καθώς και την έλλειψή ασφάλειας λόγω του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου.
Cecosesola
Σύνδεση με τα κοινά
Η μέριμνα όχι μόνο για τα μέλη αλλά και την ευρύτερη κοινότητα, μέσω υπηρεσιών υγειονομικής φροντίδας και μικρής πίστωσης όπως για απόκτηση των αναγκαίων οικιακών αγαθών, για φοίτηση, κ.α. αποτελεί μια φυσική επέκταση των δραστηριοτήτων της για την κάλυψη περισσότερων κοινωνικών αναγκών εκτός του κερδοσκοπικού συστήματος της καπιταλιστικής αγοράς.
Εκλογές στον Λίβανο
1936-2016
Προηγουμένως, εκλογή Προέδρου έγινε τα έτη 1936, 1943, 1948, 1952, 1958, 1964, 1970, 1976, 1982 (Αύγουστος), 1982 (Σεπτ.), 1989 (5 Νοεμ.), 1989 (24 Νοεμ.), 1998, 2008 και 2014–2016.
Cecosesola
Σύνδεση με τα κοινά
Η αυτονομία εξασφαλίζεται μέσω της αυτοδιαχείρισης από τα ισότιμα μέλη της, της αυτοχρηματοδότησης του κάθε εγχειρήματος και της στενής συνεργασίας όλων των συμμετεχόντων συνεταιρισμών και μελών.
Κατά τη γνώμη του D. Bollier το μυστικό για το συνδυασμό κοινών και αγορών βρίσκεται στην καλλιέργεια της ξεχωριστής κουλτούρας «του κοινωνείν» και παράλληλα στην επινόηση «υπερασπίσιμων» ορίων γύρω από το κοινό έτσι ώστε να μπορεί να διατηρεί την αυτονομία του.
Όσον αφορά το πρώτο, η Cecosesola έχει να επιδείξει αξιέπαινο έργο διότι όλες οι διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα σε αυτή προάγουν και ενισχύουν την τέχνη του «κοινωνείν» όλων των μελών. Στην ουσία είναι  ένα “σχολείο” συμμετοχής των εργαζομένων στην παραγωγική διαδικασία, ένας δρόμος προς τον κοινωνικό μετασχηματισμό.
Αλλά και η μακρόχρονη ιστορία του συνεταιριστικού αυτού σχήματος έχει να επιδείξει αγώνες ενάντια στην εξουσία, κίνημα υπέρ των φθηνών εισιτηρίων στις συγκοινωνίες, πολιτικές συγκρούσεις για την υπεράσπιση των δραστηριοτήτων της και ενάντια στην προσπάθεια περίφραξης του «κοινού της πόρου»,  συνεργασία με άλλες κοινωνικές οργανώσεις και ενώσεις πολιτών για διεκδίκηση δικαιωμάτων, διαφάνεια και δικαιοσύνη. Ως συμπέρασμα και η Cecosesola είναι το αποτέλεσμα των ακούραστων προσπαθειών από «κοινωνούς-commoners» που αγωνίζονται για να δημιουργήσουν και να προστατεύσουν τους κοινούς τους πόρους.
Η  Cecosesola είναι πάνω από όλα μια κοινότητα «κοινωνών» που ανοίγει δρόμους βαδίζοντας με πρακτικές «του κοινωνείν».
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνεταιρισμοί Κατηγορία:Βενεζουέλα
Μαρία Πριματσένκο
Η Μαρία Οκσεντίγιβνα Πριματσένκο (Марія Оксентіївна Примаченко; 12 January 1909   – 18 Αυγούστου 1997) ήταν Ουκρανή ζωγράφος λαϊκής τέχνης, η οποία εργάστηκε σε ναΐφ τέχνη. Αυτοδίδακτη καλλιτέχνης, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, το κέντημα και την κεραμική.
Το 1966, η Πριματσένκο τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Ταράς Σεφτσένκο της Ουκρανίας. Ο Εκπαιδευτικός, Επιστημονικός και Πολιτιστικός Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) δήλωσε ότι το 2009 ήταν η χρονιά της Πριματσένκο. Ένας δρόμος στο Κίεβο και ένας μικρότερος πλανήτης έχουν και οι δύο το όνομά της. Ο Πάμπλο Πικάσο είπε κάποτε, αφού επισκέφτηκε μια έκθεση Πριματσένκο στο Παρίσι, «Υποκλίνομαι μπροστά στο καλλιτεχνικό θαύμα αυτής της λαμπρής Ουκρανής».
Προσωπική ζωή
Η Πριματσένκο γεννήθηκε σε μια αγροτική οικογένεια και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο χωριό Μπολότνια στο Ιβάνκιβ Ράιον, στην περιφέρεια Κιέβου, μόλις 30 χιλιόμετρα από το Τσερνομπίλ. Παρακολούθησε το σχολείο για τέσσερα χρόνια, προτού υποφέρει από πολιομυελίτιδα, αφήνοντάς της μια σωματική αναπηρία, η οποία επηρέασε τη ζωή και την τέχνη της. Περιέγραψε τους πρώτους καλλιτεχνικούς της πειραματισμούς στη μετέπειτα ζωή της: «Κάποτε, ως νεαρή κοπέλα, φρόντιζα ένα σωρό χήνες. Όταν έφτασα μαζί τους σε μια αμμώδη παραλία, στην όχθη του ποταμού, αφού διέσχισα ένα χωράφι γεμάτο αγριολούλουδα, άρχισα να ζωγραφίζω αληθινά και φανταστικά λουλούδια με ένα ραβδί στην άμμο… Αργότερα, αποφάσισα να ζωγραφίσω τους τοίχους του σπιτιού μου χρησιμοποιώντας φυσικές χρωστικές ουσίες. Μετά από αυτό δεν σταμάτησα ποτέ να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω»
Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, η μητέρα της Πριματσένκο της δίδασκε το κέντημα και στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ήταν μέλος του Συνεταιριστικού Κεντήματος του Ιβάνκιβ. Το ταλέντο της αναγνωρίστηκε από την καλλιτέχνη Τετιάνα Φλώρου, η οποία κάλεσε την Πριματσένκο να εργαστεί στο Κεντρικό Πειραματικό Εργαστήρι του Μουσείου Ουκρανικής Τέχνης του Κιέβου το 1935.
Στο Κίεβο, η Πριματσένκο υποβλήθηκε σε δύο επεμβάσεις, οι οποίες της επέτρεψαν να σταθεί χωρίς βοήθεια. Επίσης, γνώρισε τον σύντροφό της, Βασίλ Μαριντσούκ, εκεί. Τον Μάρτιο του 1941, ο γιος τους Φέντιρ Πριμαντσένκο γεννήθηκε στο Κίεβο. Αυτή και ο Μαριντσούκ δεν είχαν χρόνο να παντρευτούν πριν πάει στον πόλεμο. Δεν επέστρεψε, και πέθανε στη Φινλανδία. Ο αδερφός της Πριματσένκο σκοτώθηκε από τους Ναζί. Η Πριματσένκο επέστρεψε στο Ιβάνκιβ και εργάστηκε σε συλλογικό αγρόκτημα. Ο Φέντιρ έγινε επίσης λαϊκός καλλιτέχνης και δεξιοτέχνης της ναΐφ τέχνης, και πέθανε το 2008. Οι εγγονοί της Πριματσένκο, Πέτρο και Ιβάν, έγιναν επίσης καλλιτέχνες.
Καριέρα
Τα έργα της Πριματσένκο ήταν εμπνευσμένα από τις ουκρανικές, και ειδικότερα τις Πολωνικές, λαϊκές παραδόσεις. Περιλαμβάνουν αναφορές στον φυσικό κόσμο και στα παραμύθια. Κατά τη δεκαετία του 1930, έκανε μια μετάβαση από το κέντημα στη ζωγραφική και τα έργα της από αυτήν την περίοδο αποτυπώνονται σε λευκό φόντο. Η τολμηρή και εκφραστική της γραμμή αναπτυσσόταν και συνδύαζε παραδοσιακά ουκρανικά μοτίβα με νέους τρόπους.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 έως τη δεκαετία του 1980, το στυλ της συνέχισε να αναπτύσσεται, με τους πίνακες να έχουν μια ολοένα και πιο ζωντανή χρωματική παλέτα και μια νέα επιλογή φωτεινών υποβάθρων για τα έργα της. Εκείνη την εποχή άλλαξε υλικό στη ζωγραφική της. Από ακουαρέλα άρχισε να χρησιμοποιεί τέμπερα στην εργασία της. Στη δεκαετία του 1970, η Πριματσένκο άρχισε επίσης να περιλαμβάνει σύντομες φράσεις ή παροιμίες στο πίσω μέρος των καμβάδων της, οι οποίες αφορούσαν το θέμα του έργου.
Βραβεία και αναγνώριση
Το 1966, η Πριματσένκο τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Ταράς Σεφτσένκο της Ουκρανίας. Ο Εκπαιδευτικός, Επιστημονικός και Πολιτιστικός Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) δήλωσε ότι το 2009 ήταν η χρονιά της Πριματσένκο. Την ίδια χρονιά, η λεωφόρος Λιχατσέφ στο Κίεβο μετονομάστηκε προς τιμήν της.
Ο Πάμπλο Πικάσο είπε κάποτε, αφού επισκέφτηκε μια έκθεση Πριματσένκο στο Παρίσι, «Υποκλίνομαι μπροστά στο καλλιτεχνικό θαύμα αυτης της λαμπρής Ουκρανής».
Κληρονομιά
μικρογραφία| Λεωφόρος Μαρία Πριματσένκο στο [[Κίεβο]] Οι συνθέσεις της Πριματσένκο εκτέθηκαν σε όλη την πρώην Σοβιετική Ένωση, την Ουκρανία και άλλες χώρες, όπως η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Γαλλία και ο Καναδάς. Τα άλμπουμ της δημοσιεύτηκαν ευρέως σε όλο τον κόσμο. Ο πίνακας της Rat on a Journey αντιγράφηκε από τη διάσημη Φινλανδή σχεδιάστρια Κριστίνα Ισόλα σε ένα σχέδιο υφάσματος Άνθρωποι στο Δάσος, που χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Finnair για τη διακόσμηση αεροσκαφών. Το έργο της εμφανίζεται σε γραμματόσημα και νομίσματα από την Ουκρανία.
Το 1998, ο μικρός πλανήτης (142624) Πριματσένκο ονομάστηκε από τον Κλιμ Τσουριούμοφ προς τιμήν της.
Απώλεια έργων
Ο Βλάντα Λιτοφτσένκο, διευθυντής του Ιστορικού και Πολιτιστικού Αποθέματος Βίσχοροντ, σημείωσε ότι το μουσείο ήταν το σπίτι όχι μόνο των έργων της Πριματσένκο, αλλά και άλλων Ουκρανών καλλιτεχνών, όπως η Χάννα Βέρες, επίσης. Η ίδια δήλωσε: «Άλλη μια από τις ανεπανόρθωτες απώλειες της ιστορικο-πολιτιστικής αρχής της Ουκρανίας είναι η καταστροφή του Ιστορικού-Πολιτιστικού Μουσείου του Ιβάνκιβ από τον επιτιθέμενο σε αυτές τις κολασμένες μέρες για τη χώρα μας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Χανς φον Πέχμαν
Ο Χανς φον Πέχμαν (1 Απριλίου 1850 – 19 Απριλίου 1902) ήταν Γερμανός χημικός, γνωστός για την ανακάλυψη του διαζωμεθανίου το 1894, επίσης γνωστός για τη λεγόμενη συμπύκνωση Pechmann  και τη σύνθεση πυραζολίου. Επίσης, πρώτος παρασκεύασε στο εργαστήριο 1,2-δικετόνες (π.χ. διακετύλιο), ακετονοδικαρβοξυλικό οξύ, μεθυλογλυοξάλη και διφαινυλτρικετόνη, και επίσης καθιέρωσε τη συμμετρική δομή της ανθρακινόνης.
Πρόσθετα, ο Πέχμαν παρήγαγε το πρώτο παράδειγμα στερεού πολυαιθυλενίου, το 1898, μέσω της αποσύνθεσης του διαζωμεθανίου.
Γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη και σπούδασε με τον Heinrich Limpricht στο Πανεπιστήμιο του Greifswald. Διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου μέχρι το 1895. Ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Tübingen από το 1895 μέχρι το θάνατό του. Αυτοκτόνησε παίρνοντας κυάνιο, σε ηλικία μόλις 52 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί
Ναουκογκράντ
Το ναουκογκράντ (ρωσικά: наукогра́д, επίσης τεχνολογική πόλη), που σημαίνει «πόλη επιστήμης», είναι επίσημος όρος για πόλεις με υψηλές συγκεντρώσεις εγκαταστάσεων έρευνας και ανάπτυξης στη Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση. Μερικές από αυτές τις πόλεις κατασκευάστηκαν ειδικά από τη Σοβιετική Ένωση για τους σκοπούς αυτούς. Ορισμένες από αυτές τις πόλεις ήταν μυστικές και αποτελούσαν μέρος ενός μεγαλύτερου συστήματος κλειστών πόλεων στην ΕΣΣΔ, από τις οποίες πολλές χτίστηκαν από καταναγκαστική εργασία από τα σοβιετικά Γκουλάγκ. Στη Ρωσική Ομοσπονδία, στη μετασοβιετική εποχή, ο όρος χρησιμοποιείται γενικά για περίπου εβδομήντα πόλεις που έχουν συγκεντρώσεις επιστημονικής έρευνας και παραγωγής και συγκεκριμένα αναφέρεται σε ένα μικρό αριθμό πόλεων που έχουν αναγνωριστεί για τις επιστημονικές τους ικανότητες και ως εκ τούτου έχουν ειδικά προνόμια.
Από τα γενικότερα ναουκογκράντ, περίπου τριάντα βρίσκονται στην περιοχή της Μόσχας και τα υπόλοιπα κυρίως στις περιοχές του Βόλγα, των Ουραλίων και της Σιβηρίας. Λίγα είναι τώρα «κλειστά» - υπάρχουν μόνο δέκα κλειστές πυρηνικές πόλεις όπου η πυρηνική στρατιωτική εργασία της Ρωσίας συνεχίζεται. Ορισμένα εξακολουθούν να έχουν στρατιωτικές συνδέσεις, όπως το Φριάζινο, όπου αναπτύσσονται προηγμένες συσκευές ραδιοφωνίας και ηλεκτρονικών συσκευών, αλλά τα περισσότερα επικεντρώνονται τώρα σε μη στρατιωτικές εργασίες με τη βοήθεια των δανείων βοήθειας της Δύσης. Ορισμένα ναουκογκράντ λειτουργούν από τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, συμπεριλαμβανομένου του Πούστσινο, ενός κέντρου βιολογικών επιστημών, και της Τσερνογκολόφκα, ενός κέντρου φυσικής και χημείας. Το Ζελένογκραντ (μια πόλη και μια διοικητική επαρχία της Μόσχας που βρίσκεται σαράντα χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης) είναι το ρωσικό κέντρο έρευνας, εκπαίδευσης και παραγωγής στην περιοχή των ηλεκτρονικών.
Η πρώτη πόλη που έγινε επισήμως «ναουκογκράντ» το 2000 ήταν το Ομπνίνσκ, μια πόλη με πολλά πυρηνικά και άλλα ειδικά υλικά, καθώς και με εγκαταστάσεις μετεωρολογικών και ιατρικών ερευνών. Τρεις άλλες πήραν αυτό το καθεστώς σύντομα: η Ντουμπνά, ένα διεθνές κέντρο πυρηνικής έρευνας, το Κορολιόφ όπου βρίσκονται πολλές εγκαταστάσεις διαστημικής έρευνας και το Κόλτσοβο, κοντά στο Ακαντεμγκοροντόκ, το οποίο ήταν αρχικά η έδρα του κέντρου βιολογικού πολέμου Βέκτορ, αλλά τώρα είναι ένα κέντρο φαρμακευτικής και ιατρικής έρευνας. Λίγο αργότερα, το Δεκέμβριο του 2003, το Ρεούτοφ και το Φριάζινο έλαβαν επίσης το καθεστώς του ναουκογκράντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Ρωσία Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Σοβιετική Ένωση
Ματρόνα Νίκονοβα
Η Ματρόνα Ντμίτριεβνα Νίκονοβα (Матрона Дмитриевна Никонова; 22 Νοεμβρίου 1881 (1885 σύμφωνα με άλλες πηγές) - 2 Μαΐου 1952 ) επίσης αναφέρεται ως Ματρόνα της Μόσχας (Матрона Московская). Η Ματρόνα είναι μία καθιερωμένη αγία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία, από την πρώιμη παιδική ηλικία είχε το δώρο της προφητείας, της πνευματικής όρασης και της θεραπείας.
Πρώτα χρόνια
Η Ματρόνα γεννήθηκε ως παιδί του Ντμίτρι και της Ναταλίας Νίκονοφ στο χωριό Σεμπίνο στην επαρχία Τούλα. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Οι γονείς της σχεδίαζαν να την δώσουν σε ένα ορφανοτροφείο μετά τη γέννησή της, αλλά η μητέρα της άλλαξε γνώμη, όταν είδε σε όνειρο, ότι ένα λευκό πουλί θεϊκής ομορφιάς, με κενές κόγχες ματιού, προσγειώθηκε στο στήθος της. Όταν γεννήθηκε η Ματρόνα ήταν τυφλή, με τα βλέφαρα κλειστά επάνω από τις κενές κόγχες των ματιών. Η μητέρα της το πήρε ως ουράνιο σημάδι. Σύμφωνα με τη βιογράφο της, από τη στιγμή που ήταν οκτώ ετών, είχε προφητικές και θεραπευτικές δυνάμεις.
Επανάσταση
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η ίδια και η φίλη της Λυδία Γιάνκοβα έγιναν άστεγοι αγρότες, που εγκατέλειψαν τα χωριά τους για να βρουν εργασία και φαγητό στις μεγαλύτερες πόλεις. Μέχρι το 1925, η Ματρόνα μετακόμισε στη Μόσχα, ενδεχομένως ακολουθώντας τα δύο αδέλφια της και διήγε μία περιπλανώμενη ζωή, βρίσκοντας καταφύγιο με φίλους και συγγενείς σε σπίτια, διαμερίσματα και υπόγεια. Δεν μπορούσε να μείνει με τους δύο αδελφούς της, που ήταν και οι δύο κομμουνιστές, γιατί η Ματρόνα ασκούσε την Ρωσική Ορθόδοξη πίστη.
Ύστερη ζωή
Μία ιστορία, που σχετίζεται με τη βιογράφο της, Ζιναΐντα Ζντάνοβα, λέει ότι η Ματρόνα δήλωσε στη μητέρα τής Ζιναΐντα, την Ευδοκία, ότι θα παντρευτεί έναν όμορφο ευγενή. Η Ευδοκία μετακόμισε στη Μόσχα και έγινε μαγείρισσα στο σπίτι ενός πλούσιου ευγενή, του οποίου ο γιος, ο Βλαντιμίρ, ήταν αρραβωνιασμένος με κάποια Σούχοβα. Λίγο αργότερα ο Βλαντιμίρ λέγεται, ότι είχε ένα όνειρο, στο οποίο μία φωνή του είπε να παντρευτεί μία γυναίκα με το όνομα Ευδοκία. Το επόμενο πρωί ρώτησε, αν υπήρχε μία τέτοια γυναίκα στο νοικοκυριό, τη γνώρισε και σχεδόν λιποθύμησε. Αργότερα, στάλθηκε για κατάρτιση στο Περμ με την Ευδοκία και η Ζιναΐντα γεννήθηκε λίγο αργότερα.
Σε ένα άλλο από τα αναφερόμενα θαύματά της, βοήθησε έναν φοιτητή κολεγίου αρχιτεκτονικής να αναθεωρήσει ένα έγγραφο, που απαιτείτο για αποφοίτηση, περιγράφοντας λεπτομερώς μερικά από τα σπουδαία αρχιτεκτονικά επιτεύγματα στη Φλωρεντία και τη Ρώμη, συμπεριλαμβανομένου του Παλάτσο Πίττι.
Λέγεται, ότι πρόβλεψε τον θάνατό της τρεις μέρες νωρίτερα, αποδεχούμενη όλους τους επισκέπτες κατά τη διάρκεια αυτών των τελευταίων ημερών. Μετά το θάνατό της το 1952, ο τάφος της έγινε τόπος προσκυνήματος. Έχει πρόσφατα αγιοποιηθεί από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Τα κατάλοιπά της βρίσκονται τώρα στην Εκκλησία του Προστατευτικού Πέπλου της Παναγίας στη Μονή Μεσολάβησης της Μόσχας. Οι ουρές των ανθρώπων που περιμένουν να επισκεφτούν τον τάφο της, αναφέρεται, ότι είναι τακτικά αρκετά μεγάλες (συχνά χρειάζονται τρεις ή τέσσερις ώρες για να κάνουν σύντομη επίσκεψη στον τάφο) και συμπεριφέρονται καλά.
Η μνήμη της γίνεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Μαΐου.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ρώσοι
Ενέργεια στην Τουρκία
μικρογραφία| Παροχή πρωτογενούς ενέργειας στην Τουρκία μικρογραφία| [[SOCAR|Διυλιστήριο SOCAR Star Aegean, Σμύρνη : Το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου εισάγεται]] Η κατανάλωση ενέργειας στην Τουρκία είναι σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά μέσο όρο περίπου εβδομήντα gigajoules (GJ) ανά άτομο ανά έτος. Συνολικά, η Τουρκία χρησιμοποιεί περίπου έξι δισεκατομμύρια GJ πρωτογενούς ενέργειας ετησίως:  πάνω από 80% από ορυκτά καύσιμα. Από το 1990 έως το 2017, η ετήσια παροχή πρωτογενούς ενέργειας τριπλασιάστηκε, αλλά στη συνέχεια παρέμεινε σταθερή έως το 2019. Το 2019 περιελάμβανε σχεδόν 30% πετρέλαιο, 30% άνθρακα και περίπου 25% αέριο.
Η Τουρκία εξορύσσει το δικό της λιγνίτη (καφέ άνθρακας) αλλά εισάγει τα τρία τέταρτα της ενέργειας της, συμπεριλαμβανομένου του μισού άνθρακα και σχεδόν όλο το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, που χρειάζεται. Η ενεργειακή πολιτική της Τουρκίας δίνει προτεραιότητα στη μείωση των εισαγωγών, αλλά ο ΟΟΣΑ έχει επικρίνει την έλλειψη τιμολόγησης άνθρακα, επιδοτώντας τα ορυκτά καύσιμα  και δεν εκμεταλλεύεται περισσότερο τον άφθονο άνεμο και τον ήλιο της χώρας. Οι οδικές μεταφορές στη χώρα καταναλώνουν τα περισσότερα προϊόντα πετρελαίου. Η ηλεκτρική ενέργεια της χώρας παράγεται κυρίως από άνθρακα, φυσικό αέριο και υδροηλεκτρική ενέργεια, επίσης με μικρή αλλά αυξανόμενη ποσότητα από αιολική, ηλιακή και γεωθερμική ενέργεια. Από το 2021, το μερίδιο ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην εγκατεστημένη ισχύ στην Τουρκία ήταν 52%. Ένα εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας είναι υπό κατασκευή. Από το 1990 έως το 2019, διοξείδιο του άνθρακα οι εκπομπές από την καύση καυσίμων αυξήθηκαν από 130 megatonnes (Mt) σε 360 Mt. Οι ακαθάριστες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου της Τουρκίας είναι περίπου έξι τόνοι ανά άτομο ετησίως, που είναι μεγαλύτερος από τον παγκόσμιο μέσο όρο.
Η ενεργειακή πολιτική είναι η διασφάλιση του εθνικού ενεργειακού εφοδιασμού και η μείωση των εισαγωγών ορυκτών καυσίμων, που αντιστοιχούσαν σε πάνω από το 20% του κόστους των εισαγωγών της Τουρκίας το 2019, και το 75% του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών. Αυτό περιλαμβάνει επίσης την αποτελεσματική χρήση ενέργειας. Ωστόσο, ως το 2019 έγινε λίγη έρευνα σχετικά με τις πολιτικές, που χρησιμοποιεί η Τουρκία για τη μείωση της ενεργειακής φτώχειας, οι οποίες περιλαμβάνουν επίσης ορισμένες επιδοτήσεις για θέρμανση στο σπίτι και χρήση ηλεκτρικής ενέργειας. Η ενεργειακή στρατηγική της Τουρκίας περιλαμβάνει "στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης, λαμβάνοντας δεόντως υπόψη τις περιβαλλοντικές ανησυχίες σε όλη την ενεργειακή αλυσίδα". Το σχέδιό του έχει επικριθεί για τη δημοσίευσή του για ένα χρόνο μετά την έναρξη της εργασίας του, για το ότι δεν κοιτάζει πολύ πέρα από το 2023, δεν εμπλέκει επαρκώς τον ιδιωτικό τομέα και για το ότι δεν είναι συνεπές με την πολιτική της Τουρκίας για το κλίμα.
Ασφάλεια εφοδιασμού
μικρογραφία|Η περισσότερη ανανεώσιμη ενέργεια θα μειώσει τις εισαγωγές ορυκτών καυσίμων στην Τουρκία Η Τουρκία καλύπτει το ένα τέταρτο της ενεργειακής της ζήτησης από εθνικούς πόρους. Στη δεκαετία του 2010, οι εισαγωγές ορυκτών καυσίμων ήταν πιθανώς η μεγαλύτερη διαρθρωτική ευπάθεια της οικονομίας της χώρας: κόστισαν 41 δισεκατομμύρια δολάρια το 2019, αντιπροσωπεύοντας περίπου το ένα πέμπτο του συνολικού λογαριασμού εισαγωγών της Τουρκίας, και αποτελούσαν μεγάλο μέρος του ελλείμματος του τρεχούμενου λογαριασμού το 2018  και των προβλημάτων χρέους της χώρας. Παρόλο που η χώρα εισάγει το 99% του φυσικού αερίου και το 93% του πετρελαίου που χρησιμοποιεί, στις αρχές της δεκαετίας του 2020 ο εφοδιασμός με ορυκτό αέριο διαφοροποιήθηκε για να μειώσει την εξάρτηση από τη Ρωσία.
Για να εξασφαλίσει τον ενεργειακό εφοδιασμό, η κυβέρνηση δημιούργησε νέους αγωγούς φυσικού αερίου, και διαφοροποιημένες πηγές ενέργειας. Για παράδειγμα, οι προμήθειες φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν ξεπέρασαν αυτές από τη Ρωσία το 2020. Υπάρχει ένα μεγάλο πλεόνασμα δυναμικότητας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ωστόσο η κυβέρνηση στοχεύει στην κάλυψη της προβλεπόμενης αύξησης της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας στην Τουρκία με την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού σταθμού και περισσότερων ηλιακών, αιολικών, υδροηλεκτρικών και σταθμών άνθρακα παραγωγής ενέργειας. Ως εισαγωγέας πετρελαίου και φυσικού αερίου, η Τουρκία μπορεί να αυξήσει την ασφάλεια του εφοδιασμού αυξάνοντας το ποσοστό της ανανεώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας, που παράγει. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας πρότεινε στην Τουρκία να εφαρμόσει μια αγορά άνθρακα. Μακροπρόθεσμα, ένας φόρος άνθρακα θα μείωνε την εξάρτηση από τις εισαγωγές επιταχύνοντας την ανάπτυξη της εθνικής ηλιακής και αιολικής ενέργειας.
Επειδή η τουρκική κυβέρνηση είναι πολύ συγκεντρωτική, η ενεργειακή πολιτική είναι εθνική πολιτική. Ωστόσο, σε ορισμένες περιόδους του έτους, τα ανατολικά της χώρας παράγουν υπερβολική ηλεκτρική ενέργεια καθώς έχει την περισσότερη υδροηλεκτρική ενέργεια στην Τουρκία, αλλά πολύ λιγότερη βιομηχανία και πληθυσμό από τη Δύση. Αυτό ήταν μέρος της αιτίας της παντουρκικής διακοπής το 2015, επομένως, η πολιτική περιλαμβάνει τη βελτίωση της μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Εκτός από τις μονάδες αποθήκευσης και επαναεριοποίησης φυσικού αερίου για τη μετατροπή υγρού φυσικού αερίου σε φυσικό αέριο, η κυβέρνηση υποστηρίζει την υδροηλεκτρική ενέργεια με αντλία αποθήκευσης για τη διοχέτευση νερού μέσω στροβίλων.
Ενεργειακή απόδοση
μικρογραφία|Φάρμα Ηλιακής Ενέργειας Καραμπούκ Το εθνικό σχέδιο ενεργειακής απόδοσης στοχεύει στη μείωση της ενεργειακής έντασης της Τουρκίας - της ενέργειας, που απαιτείται για την παραγωγή ₺1 ( τουρκική λίρα ) του ΑΕΠ - στον μέσο όρο του ΟΟΣΑ έως το 2023. Παρά τον νόμο για την ενεργειακή απόδοση και έναν στόχο για μείωση της ενεργειακής έντασης κατά τουλάχιστον 20% μεταξύ 2011 και 2023 · μεταξύ 2005 και 2015 η ενεργειακή ένταση της Τουρκίας αυξήθηκε κατά επτά τοις εκατό. Σύμφωνα με μια μελέτη, εάν αλλάξει η ενεργειακή πολιτική - το πιο σημαντικό είναι η κατάργηση των επιδοτήσεων ορυκτών καυσίμων - τουλάχιστον το 20% του ενεργειακού κόστους θα μπορούσε να εξοικονομηθεί το 2020 με βελτιωμένη απόδοση. Σύμφωνα με το Επιμελητήριο Μηχανολόγων Μηχανικών, υπάρχει δυνατότητα εξοικονόμησης ενέργειας 50% στα κτήρια. Το 2019, ο υπουργός Ενέργειας Φατίχ Ντονμέζ δήλωσε ότι η βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης των δημόσιων κτηρίων θα πρέπει να έχει το προβάδισμα και ότι οι βελτιώσεις της αποδοτικότητας αποτελούν σημαντική πηγή θέσεων εργασίας. Έχει προταθεί ότι απαιτούνται πιο συγκεκριμένοι στόχοι ενεργειακής απόδοσης κτηρίου.
Επιδοτήσεις και φόροι ορυκτών καυσίμων
Τον 21ο αιώνα, οι επιδοτήσεις ορυκτών καυσίμων της Τουρκίας ανέρχονται περίπου στο 0,2% του ΑΕΠ, συμπεριλαμβανομένων 1,6 δολαρίων ΗΠΑ δισεκατομμύρια ετησίως μεταξύ 2015 και 2017. Ο υπουργός Ενέργειας Φατίχ Ντονμέζ υποστηρίζει τον άνθρακα και οι περισσότερες ενεργειακές επιδοτήσεις προορίζονται για τον άνθρακα τις οποίες επικρίνει έντονα ο ΟΟΣΑ. Οι πληρωμές του μηχανισμού χωρητικότητας σε σταθμούς παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα στην Τουρκία το 2019 ανήλθαν συνολικά σε 720 εκατομμύρια τουρκικές λίρες και 542 εκατομμύρια λίρες σε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με αέριο στην Τουρκία. , ο φόρος ανά μονάδα ενέργειας για τη βενζίνη ήταν υψηλότερος από το ντίζελ, παρά τα πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα, που εκπέμπουν κατά μέσο όρο περισσότερο βλαβερό για τους πνεύμονες NOx (οξείδιο του αζώτου): έχει προταθεί ότι οι φόροι των αστικών αυτοκινήτων πρέπει να εξισωθούν μεταξύ ντίζελ και βενζίνης, επειδή τα βενζινο-υβριδικά ηλεκτρικά ελαφρά οχήματα είναι πιο οικονομικά καύσιμα στις πόλεις από το ντίζελ. Η κυβέρνηση καθορίζει την τιμή του φυσικού αερίου και του ηλεκτρικού ρεύματος.
Επιδοτήσεις και φόροι άνθρακα
Ο άνθρακας στην Τουρκία επιδοτείται σε μεγάλο βαθμό. , η κυβέρνηση στοχεύει να διατηρήσει το μερίδιο του άνθρακα στο ενεργειακό χαρτοφυλάκιο περίπου στο ίδιο επίπεδο μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα. Η θέση του άνθρακα στην ενεργειακή πολιτική της κυβέρνησης αναλύθηκε το 2019 από το Ίδρυμα Πολιτικής, Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας (SETA), τον οργανισμό πίεσης της Τουρκίας. Παρά τις διαμαρτυρίες ενάντια στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας άνθρακα ο σταθμός παραγωγής ενέργειας Afşin-Elibistan C κατασκευάζεται από την κρατική εταιρεία παραγωγής ενέργειας της Τουρκίας και την Emba Hunutlu με κινεζική οικονομική υποστήριξη. Ακόμα και σε πόλεις όπου υπάρχει φυσικό αέριο,  η κυβέρνηση υποστηρίζει φτωχά νοικοκυριά με δωρεάν άνθρακα.
Όταν ο εισαγόμενος άνθρακας κοστίζει λιγότερο από 70 USD / τόνο, επιβάλλεται φόρος για την ανύψωσή του σε αυτήν την τιμή, πράγμα που σημαίνει για μονάδες με καύση άνθρακα, που είναι 40% αποδοτικές με κόστος περίπου 25 USD / MWh.
Υποκατάσταση εισαγωγής
Το 2017, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρήγαγαν το ένα δέκατο της ηλεκτρικής ενέργειας της Τουρκίας, γεγονός που μείωσε το κόστος εισαγωγής φυσικού αερίου. Ωστόσο, επειδή είναι κυρίως υδροηλεκτρική ενέργεια, η ποσότητα που μπορεί να παραχθεί και το ποσοστό αυτό είναι ευάλωτη στην ξηρασία. Σύμφωνα με την Χούλια Σαϊγκιλί, οικονομολόγο στην κεντρική τράπεζα της Τουρκίας, παρόλο που οι εισαγωγές ηλιακών και αιολικών εξαρτημάτων αντιπροσώπευαν το 12% του κόστους εισαγωγής το 2017, στις χώρες της ΕΕ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο εφάπαξ κόστος εγκατάστασης. Είπε ότι σε σύγκριση με την Ιταλία και την Ελλάδα, η Τουρκία δεν έχει επενδύσει αρκετά στην ηλιακή και αιολική ενέργεια.
Πιθανά οφέλη για την απασχόληση μιας πολιτικής για την κλιματική αλλαγή
μικρογραφία|Αιολικό πάρκο Bozcaada, επαρχία Τσανάκαλε Η αύξηση του μεριδίου των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα μπορούσε να κάνει τη χώρα πιο ενεργειακά ανεξάρτητη και να αυξήσει την απασχόληση ιδίως στις βιομηχανίες φωτοβολταϊκής και ηλιακής θέρμανσης της Τουρκίας.
Πολιτική
Χωρίς επιδοτήσεις, η νέα και κάποια υπάρχουσα ισχύς άνθρακα θα ήταν μη κερδοφόρα, και υποστηρίζεται ότι η εξάρτηση από την πορεία ή οι αποφάσεις του παρελθόντος, η πολιτική επιρροή και οι στρεβλωμένες αγορές είναι γιατί συνεχίζουν. Αν και η βιομηχανία άνθρακα και η κυβέρνηση λέγεται ότι έχουν στενή σχέση, η οικονομική ύφεση του 2018 και το μειωμένο κόστος της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας ενδέχεται να αυξήσουν την πίεση κατά της διατήρησης των επιδοτήσεων άνθρακα. Οι μελλοντικές εισαγωγές φυσικού αερίου από το βόρειο Ιράκ ενδέχεται να εξαρτώνται από τις σχέσεις με την περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG), την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ και τη Rosneft. Οι υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις, ειδικά οι νέες, είναι μερικές φορές αμφιλεγόμενες στην τοπική, διεθνή και περιβαλλοντική πολιτική. Η ΕΕ μπορεί να πείσει την Τουρκία να συνεργαστεί για την αλλαγή του κλίματος υποστηρίζοντας πολιτικές, που μειώνουν την εξωτερική ενεργειακή εξάρτηση της χώρας με βιώσιμο τρόπο.
Οι κρατικές εταιρείες ενέργειας περιλαμβάνουν: Eti Mine, Turkish Coal Enterprises, Turkish Hard Coal Enterprises, την εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, BOTAŞ και TEİAŞ - την εταιρεία εμπορίας και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Η κυβέρνηση διατηρεί το ένα τέταρτο της συνολικής εγκατεστημένης ηλεκτρικής ενέργειας και συχνά προσφέρει τιμές κάτω από τα επίπεδα της αγοράς.
Ενεργειακή μετάβαση
μικρογραφία 60.000 άτομα απασχολούνται ως το 2020 και εκτιμάται ότι η απασχόληση θα μπορούσε να αυξηθεί σε 80.000 αν ενισχυθεί η ηλιακή ενέργεια στις στέγες.
Για τρεις δεκαετίες από το 1990, η ένταση του άνθρακα παρέμεινε σχεδόν σταθερή περίπου 61 t CO2 / TJ (τόνοι διοξειδίου του άνθρακα ανά τεραζούλη). Οι κανονισμοί για την πυρηνική ασφάλεια και οι ανθρώπινοι πόροι θα μπορούσαν να βελτιωθούν με τη συνεργασία με την Euratom (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας). Το 2018, δημιουργήθηκε ένας νέος ρυθμιστής και θα διατεθούν 0,15 $ ανά kWh της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας για τη διαχείριση των αποβλήτων.
Χρειάζεται ένα σχέδιο για την ηλιακή ενέργεια στην Τουρκία μετά το 2023 και έχει προταθεί η τροποποίηση των κανονισμών για τα ηλιακά πάνελ στις στέγες για απλοποίηση της εγκατάστασης σε υπάρχοντα κτήρια και για την ανάθεσή τους σε νέα κτήρια.
Σε μια προσπάθεια μείωσης των εισαγωγών ορυκτών καυσίμων, η κυβέρνηση υποστηρίζει την τοπική παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων και τη δημιουργία εργοστασίων ηλιακών κυψελών.
Υγεία και περιβάλλον
Ο εξοπλισμός εκ των υστέρων για τον έλεγχο της ρύπανσης, όπως η αποθείωση καυσαερίων σε παλιά εργοστάσια με λιγνίτη, όπως ο σταθμός παραγωγής ενέργειας Soma, μπορεί να μην είναι οικονομικά εφικτός, καθώς χρησιμοποιούν ξεπερασμένη τεχνολογία. Η κυβέρνηση συλλέγει δεδομένα σχετικά με το Διοξείδιο του θείου (SO 2), NO x και  τη ρύπανση του αέρα με σωματίδια από κάθε μεγάλο εργοστάσιο, αλλά δεν δημοσιεύεται.
Ο στόχος της ενεργειακής πολιτικής για τη μείωση των εισαγωγών (π.χ. αερίου) έρχεται σε αντίθεση με τον στόχο της πολιτικής για την κλιματική αλλαγή για τη μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, καθώς ορισμένοι τοπικοί πόροι (π.χ. λιγνίτης) εκπέμπουν πολύ CO2. Σύμφωνα με τον Ουμίτ Σαχίν, ο οποίος διδάσκει για την κλιματική αλλαγή στο Πανεπιστήμιο Sabancı, η Τουρκία πρέπει να εγκαταλείψει πλήρως τα ορυκτά καύσιμα και να μεταβεί σε 100% ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έως το 2050.
Οικονομικά
μικρογραφία|Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αυξάνουν την απασχόληση στην Τουρκία Ο ενεργειακός λογαριασμός της Τουρκίας ήταν 41 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2019. Ως το 2018, για οικιακούς καταναλωτές, "το υψηλό κόστος είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα του ενεργειακού συστήματος της Τουρκίας". Η Ευρώπη υποστηρίζει την ενεργειακή απόδοση και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μέσω του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ (ευρώ) μέσω του μέσου μεγέθους βιώσιμης ενέργειας χρηματοδότησης της Τουρκίας (MidSEFF) για τη χρηματοδότηση επενδύσεων σε αυτούς τους τομείς. Παρέχεται έως και 150kWh ανά μήνα δωρεάν ηλεκτρικής ενέργειας σε δύο εκατομμύρια φτωχές οικογένειες. Ο Φατίχ Μπίρολ, επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας δήλωσε το 2019 ότι, λόγω της πτώσης της τιμής του, το επίκεντρο πρέπει να είναι η μεγιστοποίηση της χερσαίας αιολικής ενέργειας στην Τουρκία. Τα οικονομικά της ενέργειας άνθρακα έχουν διαμορφωθεί από την Carbon Tracker και υπολογίζουν ότι έως το 2020, τόσο η νέα αιολική όσο και η ηλιακή ενέργεια θα ήταν φθηνότερα από την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας άνθρακα. Προέβλεπαν ότι η αιολική ενέργεια θα γίνει φθηνότερη από τα υπάρχοντα εργοστάσια άνθρακα το 2027 και η ηλιακή το 2023. Οι περισσότερες ενεργειακές συμφωνίες το 2019 αφορούσαν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και πάνω από τις μισές επενδύσεις σε αυτές πραγματοποιήθηκαν από χώρες εκτός της χώρας. Στις αρχές της δεκαετίας του 2020, η χονδρική τιμή του φυσικού αερίου προβλέπεται να μειωθεί κοντά στην τιμή του ευρωπαϊκού κόμβου. Το εξωτερικό κόστος της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων το 2018 εκτιμάται ως 1,5% του ΑΕΠ.
Κάρβουνο
Ο άνθρακας παρέχει πάνω από το ένα τέταρτο της πρωτογενούς ενέργειας της Τουρκίας. Κάθε χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν πρόωρα από αιτίες που σχετίζονται με τον άνθρακα, η πιο συνηθισμένη εκ των οποίων είναι η τοπική ατμοσφαιρική ρύπανση.
Ο περισσότερος άνθρακας, που εξορύσσεται στην Τουρκία, είναι λιγνίτης (καφέ άνθρακας), ο οποίος είναι πιο ρυπογόνος από άλλους τύπους άνθρακα. Η ενεργειακή πολιτική της Τουρκίας ενθαρρύνει την εξόρυξη λιγνίτη για σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με άνθρακα για τη μείωση των εισαγωγών φυσικού αερίου. Και ο άνθρακας προμηθεύει πάνω από το 40% της εγχώριας παραγωγής ενέργειας. Η εξόρυξη κορυφώθηκε το 2018, σε πάνω από 100 εκατομμύρια τόνους, και μειώθηκε σημαντικά το 2019. Σε αντίθεση με την τοπική παραγωγή λιγνίτη, η Τουρκία εισάγει σχεδόν το σύνολο του λιθάνθρακα, που χρησιμοποιεί. Το μεγαλύτερο ανθρακωρυχείο στην Τουρκία είναι το Elbistan.
Αέριο
μικρογραφία| Εγκαίνια του αγωγού φυσικού αερίου Trans-Anatolian στην τουρκική πόλη [[Εσκίσεχιρ (πόλη)|Εσκισχίρ, 12 Ιουνίου 2018]] Η ετήσια ζήτηση φυσικού αερίου είναι περίπου 50 Bcm (δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα), πάνω από το 30% της συνολικής ενεργειακής ζήτησης της Τουρκίας. Η Ρωσία παρέσχε το ένα τρίτο αυτού του ποσού το 2019. Ως το 2019, η χωρητικότητα αποθήκευσης ήταν 3,44 Bcm και η ημερήσια χωρητικότητα μετάδοσης 318 Mcm. Πάνω από το 80% του πληθυσμού, και όλες οι επαρχίες στην Τουρκία, εξυπηρετούνται με φυσικό αέριο το οποίο παρέχει τις περισσότερες από τις ανάγκες θέρμανσης της χώρας. Το 2019, τα νοικοκυριά αγόρασαν το περισσότερο αέριο, ακολουθούμενο από τη βιομηχανία και στη συνέχεια εγκαταστάσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Όλοι οι βιομηχανικοί και εμπορικοί καταναλωτές και τα νοικοκυριά που αγοράζουν πάνω από 75 χιλιάδες κυβικά μέτρα το χρόνο μπορούν να αλλάξουν προμηθευτές.
Περίπου το ένα τέταρτο του φυσικού αερίου της χώρας εισάγεται ως ΥΦΑ (LNG). Επειδή μπορεί να αποθηκευτεί, είναι σημαντικό να ικανοποιηθεί η μέγιστη χειμερινή ζήτηση. Το αποθηκευμένο ΥΦΑ ήταν 7,5% της ετήσιας ζήτησης το 2018, αλλά αυξάνεται. Το σημείο ανταλλαγής ξεκίνησε το 2018.
Ωσ το 2019, μόνο μία μικρή ποσότητα εισαγωγών φυσικού αερίου εξάγεται ξανά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εντούτοις, η Τουρκία στοχεύει να γίνει εμπορικός κόμβος φυσικού αερίου και να εξάγει ξανά περισσότερο. 91 Mt του CO2 εκπέμπονται λόγω της καύσης του φυσικού αερίου το 2015, όμως, επιδοτήσεις στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας με χρήση φυσικού αερίου έχουν μειωθεί το 2019 και το 2020, έτσι παλιότερα, λιγότερο αποδοτικά εργοστάσια μπορούν να μειώσουν την παραγωγή ενέργειάς τους.
Στα μέσα του 2020 ο αγωγός αερίου από τη Ρωσία εκτιμάται ότι κοστίζει περίπου 6 $ ανά εκατομμύριο βρετανικές θερμικές μονάδες (BTU), ενώ το LNG ήταν το μισό της τιμής. Τα μακροπρόθεσμα συμβόλαια με τη Ρωσία, το Ιράν και το Αζερμπαϊτζάν θα λήξουν τη δεκαετία του 2020, επιτρέποντας στην Τουρκία να διαπραγματευτεί χαμηλότερες τιμές. Οι ιδιωτικές εταιρείες δεν επιτρέπεται να συνάπτουν νέες συμβάσεις φυσικού αερίου με χώρες, που έχουν συμβάσεις με την κρατική BOTAŞ. Αν και οι ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να συνάψουν συμβόλαιο για LNG δεν μπορούν να αγοράσουν στην ίδια τιμή με την BOTAŞ. Καθώς διαθέτει το 80% της αγοράς, η BOTAŞ μπορεί και επιδοτεί πελάτες οικιακής και βιομηχανικής βιομηχανίας.
Οι κρατικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο είναι λιγότερο αποδοτικοί από τους σταθμούς του ιδιωτικού τομέα, αλλά μπορούν να τους αντισταθμίσουν, επειδή το κράτος εγγυάται μια τιμή για την ηλεκτρική ενέργεια τους. Ορισμένες εταιρείες διανομής δοκιμάζουν την ανάμειξη έως και 20% υδρογόνου με φυσικό αέριο. Στόχος τους είναι ότι μέχρι το τέλος του 2021 το 6% του αερίου, που διανέμεται θα είναι πράσινο υδρογόνο.
Τον Αύγουστο του 2020, η Τουρκία ανακάλυψε ένα απόθεμα φυσικού αερίου 320 Bcm κάτω από τη Μαύρη Θάλασσα και ελπίζει να ξεκινήσει την παραγωγή έως το 2023. Το τουρκικό γεωτρητικό πλοίο Φατίχ, είχε πραγματοποιήσει εργασίες εξερεύνησης στον τομέα Tuna-1 στη δυτική Μαύρη Θάλασσα. Ο τομέας είναι κοντά όπου η Ρουμανία έχει βρει επίσης αποθέματα φυσικού αερίου. Σύμφωνα με ορισμένους σχολιαστές, με αυτήν την ανακάλυψη, η διαμάχη του Αιγαίου με την Ελλάδα σχετικά με τη διερευνητική γεώτρηση είναι πλέον περιττή.
Η σύμβαση εισαγωγής από το Ιράν λήγει το 2026 και, σύμφωνα με έναν Ιρανό αναλυτή ενέργειας, αν και οι δύο χώρες επιθυμούν και οι δύο να αυξήσουν το εμπόριο γενικά, το Ιράν θα πρέπει να προσφέρει περισσότερα κίνητρα, όταν πρόκειται για την ανανέωση της σύμβασης.
Πετρέλαιο
Στη δεκαετία του 2010, η ζήτηση πετρελαίου αυξήθηκε από 700 KB / D (χιλιάδες βαρέλια την ημέρα) σε ένα MB / D (εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως), κυρίως λόγω της αυξημένης ζήτησης ντίζελ. Η ζήτηση προβλέπεται να αυξηθεί αργά στο 2040. Σχεδόν όλο το πετρέλαιο εισάγεται: κυρίως από το Ιράκ, τη Ρωσία και το Καζακστάν και το πετρέλαιο διέρχεται επίσης από το Αζερμπαϊτζάν. Δεδομένου ότι πάνω από το ήμισυ των εισαγόμενων προϊόντων πετρελαίου και του πετρελαίου χρησιμοποιούνται για οδικές μεταφορές, ελπίζεται ότι η ηλεκτροκίνηση των χερσαίων μεταφορών θα μειώσει τον λογαριασμό εισαγωγής. Τα ηλεκτρικά λεωφορεία και τα υβριδικά αυτοκίνητα κατασκευάζονται τοπικά, και η αυτοκινητοβιομηχανία της Τουρκίας σχεδιάζει να παράγει ένα εγχώριο ηλεκτρικό αυτοκίνητο από το 2022.
Ο νόμος για την αγορά πετρελαίου παρέχει κίνητρα στους επενδυτές να εξερευνήσουν και να παράγουν. Εκτός από το αργό πετρέλαιο, η χώρα εισάγει προϊόντα πετρελαίου, ντίζελ, υγραέριο και petcoke (για την παραγωγή τσιμέντου) και, ο λογαριασμός εισαγωγής ενέργειας παρακολουθεί στενά την τιμή του αργού πετρελαίου. Έχει προταθεί ότι οι φόροι επί του ντίζελ και της βενζίνης πρέπει να πλησιάσουν μεταξύ τους, για να ελαχιστοποιήσουν τις εισαγωγές. Η TPAO, η κρατική εταιρεία εξερεύνησης και παραγωγής, αύξησε την υπεράκτια εξερεύνηση το 2020. Η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος χρήστης υγροποιημένου αερίου πετρελαίου (LPG) στον κόσμο για τις οδικές μεταφορές. Το σχιστολιθικό πετρέλαιο μπορεί να εξάγεται από το Dadaş, αλλά τα καλά απορρίμματα υγρών θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σωστά για να ελαχιστοποιούνται τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Αν και ο μεγαλύτερος τομέας, η πετρελαιοπηγή Μπατί Ραμάν, παράγει πολύ βαρύ αργό, άλλα πεδία είναι πολύ ελαφρύτερα, οπότε η εγχώρια ακατέργαστη βαρύτητα του αργού API είναι κατά μέσο όρο 28, και αυτό το μεσαίο βάρος είναι κατάλληλο για την τουρκική αγορά. Ωστόσο, η περιεκτικότητα σε θείο είναι γενικά υψηλή, επομένως τα διυλιστήρια ενδέχεται να πρέπει να αναβαθμιστούν, ώστε να πληρούν τα όρια θαλάσσιου θείου το 2020. Υπάρχει βελτιωμένη ανάκτηση πετρελαίου.
Πυρηνική ενέργεια
Η Τουρκία δεν διαθέτει πυρηνικούς σταθμούς, αλλά κατασκευάζει τον πυρηνικό σταθμό Άκκουγιου, ο οποίος αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το 2023. Η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια έχει μακρά ιστορία, με την έναρξη κατασκευής του 2018 στην επαρχία Μερσίν να είναι η έκτη σημαντική προσπάθεια κατασκευής πυρηνικού σταθμού από το 1960.
Τα σχέδια για το πυρηνικό εργοστάσιο Σινώπης και ένα άλλο στην Ιγκνεαντά έχουν καθυστερήσει.
Ανανεώσιμη ενέργεια
μικρογραφία|Ηλιακοί συλλέκτες σε στέγη σιδηροδρομικού σταθμού Ισμίρ: η χώρα έχει τη δυνατότητα να πάρει μεγάλο μέρος της ενέργειας της από τον ήλιο. μικρογραφία|Αιολικό πάρκο Windanta στην Τουρκία Αν και υπάρχουν πολλοί ανανεώσιμοι πόροι για ενέργεια στην Τουρκία, μόνο η υδροηλεκτρική ενέργεια έχει αναπτυχθεί σε οποιοδήποτε βαθμό, προμηθεύοντας κατά μέσο όρο περίπου το ένα πέμπτο της εθνικής παροχής ηλεκτρικής ενέργειας της Τουρκίας. Ωστόσο, επειδή αυτό είναι ευάλωτο στις ξηρασίες, η Hydro προμήθευσε λιγότερη ηλεκτρική ενέργεια από ό, τι συνήθως τα τελευταία χρόνια, σε σύγκριση με περίπου το ένα τρίτο σε μια υγρή χρονιά. Η χώρα στοχεύει στα δύο τρίτα της ηλεκτρικής ενέργειας να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές έως το 2023, αν και η Τουρκία έχει επενδύσει λιγότερα στην ηλιακή και αιολική ενέργεια από ό, τι παρόμοιες χώρες της Μεσογείου. Η Τουρκία χρειάζεται ένα σχέδιο ανανεώσιμης ενέργειας μετά το 2023, το οποίο περιλαμβάνει τις μεταφορές, τη βιομηχανία, τη θέρμανση και την ψύξη καθώς και την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η Τουρκία είναι καθαρός εξαγωγέας εξοπλισμού αιολικής ενέργειας, αλλά καθαρός εισαγωγέας εξοπλισμού ηλιακής ενέργειας. Η υδροηλεκτρική ενέργεια στην Τουρκία είναι η μεγαλύτερη ανανεώσιμη πηγή ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρέχονται 12%.
Η θέρμανση είναι η κύρια χρήση της γεωθερμικής ενέργειας στην Τουρκία. Αυξάνοντας μαζικά την παραγωγή ηλιακής ενέργειας στο νότο και την αιολική ενέργεια στα δυτικά, ολόκληρη η ενεργειακή ζήτηση της χώρας θα μπορούσε να καλυφθεί από ανανεώσιμες πηγές. Η κυβέρνηση σχεδιάζει ένα πράσινο τιμολόγιο για τον Ιούνιο του 2021.
Ηλεκτρική ενέργεια
μικρογραφία|Πηγές ηλεκτρικής ενέργειας Κάθε χρόνο περίπου 300 terawatt-hour (TWh) ηλεκτρικής ενέργειας χρησιμοποιείται στην Τουρκία, που είναι σχεδόν το ένα πέμπτο της ποσότητας πρωτογενούς ενέργειας στην Τουρκία, και λίγο κάτω από τρεις kilowatt-hour (kWh) ανά άτομο ανά ημέρα. Η ένταση παραγωγής άνθρακα κατά τη δεκαετία του 2010 ήταν λίγο πάνω από 400 gCO2 / kWh. Το 2021 υπάρχει μεγάλη πλεονάζουσα χωρητικότητα παραγωγής, αλλά μόνο αρκετές γραμμές μεταφοράς για εξαγωγή ενός τοις εκατό του συνόλου. Η κατανάλωση προβλέπεται να αυξηθεί και υπάρχουν σχέδια για αύξηση των εξαγωγών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2020.
Οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα της χώρας, πολλοί από τους οποίους επιδοτούνται, καίνε πολύ τουρκικό λιγνίτη και εισάγουν σκληρό άνθρακα και είναι οι μεγαλύτεροι παραγωγοί αερίων θερμοκηπίου στην Τουρκία. Οι εισαγωγές φυσικού αερίου, κυρίως για σταθμούς παραγωγής ενέργειας στην Τουρκία, είναι ένα σημαντικό κόστος εισαγωγής για την οικονομία της Τουρκίας. Ωστόσο, η ηλιακή και αιολική ενέργεια στην Τουρκία αυξάνεται και με την υπάρχουσα υδροηλεκτρική ενέργεια της χώρας, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παράγουν το ένα τρίτο της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας.
Στη δεκαετία του 2010 οι εισαγωγές φυσικού αερίου, κυρίως για σταθμούς παραγωγής ενέργειας στην Τουρκία, ήταν ένα από τα κύρια έξοδα εισαγωγής για την οικονομία της Τουρκίας. Οι ακαδημαϊκοί έχουν προτείνει ότι ο στόχος του 23% από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έως το 2030 θα πρέπει να αυξηθεί σε τουλάχιστον 50%. Η παραγωγή και η χρήση όλων των τύπων ηλεκτρικών οχημάτων, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού αυτοκινήτου, αναμένεται να αυξήσει τη ζήτηση κατά τη δεκαετία του 2020.
Διατήρηση αποθήκευσης και μεταφορά ενέργειας
Σύμφωνα με το Υπουργείο Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να μειώσει το 15% έως το 20% της συνολικής κατανάλωσης μέσω της εξοικονόμησης ενέργειας.
Με την αύξηση της ηλεκτρικής ενέργειας, που παράγεται από ηλιακούς συλλέκτες η αποθήκευση μπορεί να γίνει πιο σημαντική. Μια αντλία υδροηλεκτρικής ενέργειας σχεδιάζεται να ολοκληρωθεί έως το 2022. Δοκιμές στην Άγκυρα πρότειναν χρόνο απόσβεσης μεταξύ δεκαοκτώ μηνών και τριών ετών για την προσθήκη πάγου θερμικής αποθήκευσης σε συστήματα ψύξης υπεραγορών. Η Τουρκία θα μπορούσε να παράγει το 20% της συνολικής της ηλεκτρικής ενέργειας από αιολική και ηλιακή έως το 2026 χωρίς επιπλέον κόστος συστήματος μεταφοράς
Ιστορία και προβλέψεις για το μέλλον
μικρογραφία Στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα η χώρα ήταν πολύ εκτεθειμένη σε αστάθεια των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ωστόσο, γύρω στα τέλη του αιώνα κατασκευάστηκαν πολλές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με αέριο και η BOTAŞ επέκτεινε το εθνικό δίκτυο αγωγών φυσικού αερίου στο μεγαλύτερο μέρος του αστικού πληθυσμού. Καθώς η Τουρκία δεν έχει σχεδόν κανένα φυσικό αέριο, αυτό αύξησε την εξάρτηση από τις εισαγωγές, ιδίως από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ως εκ τούτου, πολλές ακόμη μονάδες επαναεριοποίησης και αποθήκευσης φυσικού αερίου (όπως η αποθήκευση φυσικού αερίου στη λίμνη Tuz) κατασκευάστηκαν στις αρχές του 21ου αιώνα, διασφαλίζοντας έτσι ένα πολύ μεγαλύτερο απόθεμα σε περίπτωση, που οι κύριοι διεθνείς αγωγοί εισαγωγής σταματήσουν για οποιονδήποτε λόγο. Ωστόσο, η αύξηση της τουρκικής ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας ήταν συχνά υπερεκτιμημένη. Αν και πολλές ενεργειακές υποδομές ιδιωτικοποιήθηκαν στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα, ως το 2020, η ενέργεια παρέμεινε εξαιρετικά ελεγχόμενη από το κράτος.
Μια έκθεση του 2020 από το Διεθνές Κέντρο Ενέργειας και Κλίματος της Κωνσταντινούπολης πρότεινε «αυξημένη ενεργειακή απόδοση, υψηλότερη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, βελτίωση των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, κατασκευή των πρώτων πυρηνικών σταθμών παραγωγής ενέργειας της Τουρκίας, αύξηση της Έρευνας & Ανάπτυξης της ενεργειακής τεχνολογίας και συνέχιση και επέκταση των πρόσφατων προσπαθειών για ανακάλυψη και παραγωγή περισσότερου φυσικού αερίου και πετρελαίου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Τουρκια Κατηγορία:Οικονομία της Τουρκίας
Ένωση Δημοκρατών και Ανεξαρτήτων
Η Ένωση Δημοκρατών και Ανεξάρτητων (Union des démocrates et indépendants, UDI) είναι ένα κεντρώο, φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Γαλλία που ιδρύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2012 με βάση την ομώνυμη κοινοβουλευτική ομάδα στην Εθνοσυνέλευση. Το κόμμα αποτελούνταν από χωριστά πολιτικά κόμματα που διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, αλλά πάντα σε συνασπισμό με το μεγαλύτερο δεξιό κόμμα τους Ρεπουμπλικάνους. Καθώς οι περισσότεροι από αυτούς εκδιώχθηκαν ή αποχώρησαν, η Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Δύναμη είναι το τελευταίο ιδρυτικό κόμμα που συμμετέχει στην Ένωση.
Ο σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Ζαν-Κριστόφ Λαγκάρντ, ο οποίος εξελέγη στο συνέδριο του κόμματος στις 15 Νοεμβρίου 2014, μετά την παραίτηση του Ζαν-Λουί Μπορλό στις 6 Απριλίου 2014 για λόγους υγείας.
Ιστορικό
Στις 9 Οκτωβρίου 2012, οι ηγεσίες των κομμάτων που απαρτίζουν την κοινοβουλευτική ομάδα του UDI ανακοίνωσαν τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος. Στις 21 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική συνέλευση στο Maison de la Mutualité στο Παρίσι, η οποία σηματοδότησε την επίσημη ίδρυση του κινήματος.
Μετά το συνέδριο της Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα στις 18 Νοεμβρίου 2012 και τις επακόλουθες εντάσεις μεταξύ των δύο αντιπάλων υποψηφίων για την προεδρία του κόμματος, μια σειρά από ηγετικά στελέχη του UMP ανακοίνωσαν ότι προσχωρούν στο UDI, συμπεριλαμβανομένου του πρώην υπουργού και βουλευτή Pierre Méhaignerie και του βουλευτή Mayenne Yannick Favennec.
Το UDI έγινε μέλος της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη στις 2 Δεκεμβρίου 2016.
Αν και η ηγεσία του UDI υποστήριξε τον Φρανσουά Φιγιόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017, αρκετά μέλη του κόμματος υποστήριζαν το En Marche! του Εμανουέλ Μακρόν.
Το Εθνικό Κέντρο Ανεξάρτητων και Αγροτών εκδιώχθηκε μετά την παραίτηση του αρχηγού και μόνο αναπληρωτή του Gilles Bourdouleix επειδή είπε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν είχε σκοτώσει αρκετούς Ρομά. Η Κεντρώα Συμμαχία αποκλείστηκε στις 25 Μαρτίου 2017 ως αποτέλεσμα της υποστήριξής της στον Εμανουέλ Μακρόν. Τα Εδάφη σε Κίνηση αποχώρησαν μετά τα αποτελέσματα των περιφερειακών εκλογών του 2015 και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (PLD) αποκλείστηκε από το UDI τον Δεκέμβριο του 2013. Το Ριζοσπαστικό Κόμμα αποχώρησε μετά την επανένωσή του με το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Αριστεράς, για να σχηματίσει το Ριζοσπαστικό Κίνημα στις 10 Δεκεμβρίου 2017. Στις 16 Δεκεμβρίου, οι Κεντρώοι ακολούθησαν το παράδειγμά τους ανακοινώνοντας την πρόθεσή τους να εγκαταλείψουν το UDI. Η Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Δύναμη είναι το τελευταίο ιδρυτικό κόμμα που παραμένει συστατικό του UDI.
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Οι εκλογές του 2014 αφορούσαν μια συμμαχία με τις δυνάμεις του Δημοκρατικού Κινήματος (MoDem). Αυτή η κοινή λίστα, The Alternative ( L'Alternative ), είδε 3 βουλευτές του UDI από τους 7 που εκλέχθηκαν από τη λίστα. Η αλλαγή στις έδρες που εμφανίζονται είναι από τις εκλογές του 2009 για τη λίστα MoDem.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στη Γαλλία Κατηγορία:Γαλλικά πολιτικά κόμματα
Τζιοβάννι Μαρία ντα Βαράνο
Ο Τζιοβάννι-Μαρία ντα Βαράνο, ιταλ.: Giovanni-Maria da Varano (1481–1527) ήταν Ιταλός πολιτικός και δούκας του Καμερίνο από το 1515.
Βιογραφία
Ο Τζιοβάννι-Μαρία απεβίωσε από πανώλη το 1527.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1520 την Κατερίνα Τσύμπο και απέκτησαν ένα παιδί, τη:
Σιδηρόδρομος Πύργου - Κατακόλου (ΣΠΚ)
Ο Σιδηρόδρομος Πύργου - Κατακόλου (ΣΠΚ) ήταν ελληνική εταιρεία, υπό την εκμετάλλευση της οποίας λειτούργησε η αντίστοιχη σιδηροδρομική γραμμή από το έτος της κατασκευής της (1882) έως το 1951.
Το ιστορικό υπόβαθρο
Κατά τις δεκαετίες του 1870 και 1880 η Δυτική Πελοπόννησος γνώρισε ιδιαίτερη οικονομική ανάπτυξη χάρη στην κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης της σταφίδας. Η απουσία, ωστόσο, αξιόπιστου δικτύου χερσαίων μεταφορών καθιστούσε μονόδρομο τη δια θαλάσσης μεταφορά του βασικού εξαγώγιμου προϊόντος της περιοχής. Σε μια προσπάθεια να βελτιώσουν τη συγκοινωνία ανάμεσα στην ενδοχώρα και τον λιμένα του Κατακόλου, οι τοπικοί παράγοντες προώθησαν την ιδέα της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής ανάμεσα στην πόλη του Πύργου και το επίνειό της. Ο ίδιος ο Δήμος Λετρίνων (Πύργου) ανέθεσε στον μηχανικό Αλ. Στρέιτ την κοστολόγηση του έργου (1878). Η εν λόγω πρωτοβουλία ήταν ιδιαίτερα σημαντική, δεδομένου ότι έως τότε δεν είχε κατασκευαστεί στη χώρα άλλη γραμμή πέραν του Σιδηροδρόμου Αθηνών - Πειραιώς.