cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντόνιο Κουιντάνα Σιμονέττι
Ο Αντόνιο Λουίς Κουιντάνα Σιμονέττι (19 Απριλίου 1919 – 21 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν ένας Κουβανός αρχιτέκτονας και πρόδρομος της Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής στην Αβάνα. Ο Κουιντάνα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αβάνας το 1944, με τις δουλειές του να περιλαμβάνουν μερικά από τα σημαντικότερα μοντερνιστικά κτήρια της Κουβανικής πρωτεύουσας. Δυσαρεστημένος ως μαθητής με τους κλασικούς κανόνες του πλαισίου της αρχιτεκτονικής δημιουργίας, ο Αντόνιο Κουιντάνα πήρε συμμετοχή το 1944 στο λεγόμενο "Κάψιμο της Βινιόλα" στο προαύλιο της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αβάνας. Αρχής γενομένης από τότε, ασχολήθηκε με τη μελέτη των επιταγών της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, αποφοιτώντας ως αρχιτέκτονας το ίδιο έτος.
Κτήριο για τον Ενρικέτα Φερνάντεζ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Antonio_Quintana%2C_Apartamentos_Vedado%2CHavana%2C_Cuba.jpg/220px-Antonio_Quintana%2C_Apartamentos_Vedado%2CHavana%2C_Cuba.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Αντόνιο Κουιντάνα, διώροφα διαμερίσματα. Αβάνα (Βεδάδο), Κούβα, 1951-1953 Μεταξύ 1951 και 1953 ο Κουιντάνα σχεδίασε, μαζί με τους Αλμπέρτο Μπιλ, Μάνουελ Α. Ρούμπιο και Αουγκούστο Πέρεθ Μπιάτο, την πολυκατοικία για τον Ενρικέτα Φερνάντεζ στις γωνίες της 23ης  και 26ης  οδού, στο Βεδάδο της Αβάνας. Το κτήριο αποτελεί το πρώτο παράδειγμα κατασκευής 12 διώροφων διαμερισμάτων στην Κούβα. Λόγω της δομικής του ελαφρότητας, το κτίριο προκάλεσε αξιοσημείωτο αντίκτυπο εκείνη την εποχή.
Ο όγκος του κτιρίου αποτελείται από έναν κορμό που στηρίζεται σε τέσσερις κολόνες που απέχουν περίπου 12 μέτρα μεταξύ τους, και έναν πρόβολο περίπου 6 μέτρων σε κάθε πλευρά. Οι σκάλες και το ασανσέρ χωρίζονται από το κύριο σώμα, με το οποίο συνδέονται ανά 2 ορόφους. Το δάπεδο των σπιτιών οργανώνεται από κάνναβο περίπου 3 μέτρων, ο οποίος δημιουργεί τα διαφορετικά δωμάτια. Το δομικό πλαίσιο οργανώνει επίσης την πρόσοψη, δημιουργώντας πλαίσια ανά δύο ορόφους, μέσα στα οποία περιέχεται και από μια οικιστική μονάδα. Το περίβλημα παραχωρεί χώρο, ο οποίος αξιοποιείται για δημιουργία βεράντας. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Antonio_Quintana_Simonetti%2C_architect._Edificio_Enriqueta_Fern%C3%A1ndez_building%2C_duplex_apartment%2C_lower_floor.jpg/220px-Antonio_Quintana_Simonetti%2C_architect._Edificio_Enriqueta_Fern%C3%A1ndez_building%2C_duplex_apartment%2C_lower_floor.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Αντόνιο Κουιντάνα Σιμονέττι, Αρχιτέκτονας. Κτήριο για τον Ενρικέτα Φερνάντεζ, Διώροφο Διαμέρισμα, Κάτοψη Ισογείου Ο Κουιντάνα στήριξε το σχέδιο του κτιρίου σε μια ιδέα που πρότεινε ο Χοσέ Ροντρίγκεζ Φέο, ο οποίος αργότερα έζησε στο ρετιρέ: είδε "το κτήριο σαν να κρέμεται από ένα σύννεφο", να επιπλέει, ή τουλάχιστον να μην αγγίζει το έδαφος, στοχεύοντας στην ενοποίηση των δημόσιων και των ιδιωτικών χώρων, κάνοντας τη γωνία να «εξαφανιστεί», με το μέρος να αποκτά το χαρακτήρα πλατείας και να μπορεί να φιλοξενεί εκθέσεις. Ήταν μια πολύ καινοτόμα κατασκευή για την εποχή της, καθώς υποστηρίζεται μονάχα από 4 κολόνες, ενώ κτίριο φαίνεται να αιωρείται έξι μέτρα από το έδαφος, καθώς τόσο η σκάλα, όσο και ο ανελκυστήρας φαίνονται χωριστά από αυτό και συνδέονται μαζί του κάθε δύο ορόφους. Το 1955, οι οικονομικές ανάγκες και η αναζήτηση μεγαλύτερης κερδοφορίας οδήγησαν στην κατάληψη του ισογείου από έναν έμπορο αυτοκινήτων, με την παρέμβαση αυτή να προσθέτει μεν νέα χωρίσματα, αλλά την αρχική ιδέα και τη διαφάνεια να συνεχίζουν να υπάρχουν. Τα επόμενα χρόνια προστέθηκε μια νέα καφετέρια στο ισόγειο και ένα εστιατόριο στον ημιώροφο, ακυρώνοντας την αρχική ιδέα του έργου και καθιστώντας αδύνατη τη διάκριση της διαφοροποίησης των χώρων.
Κτίριο του Οδοντιατρικού Καταφυγίου
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/Antonio_Quintana_Retiro_Odontologico_building.jpg/220px-Antonio_Quintana_Retiro_Odontologico_building.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Κτίριο του Οδοντιατρικού Καταφυγίου Αυτό το κτίριο (Building del Retiro Odontológico) βρίσκεται στην οδό Λ μεταξύ 21ης  και 23ης οδού, και η κατασκευή του οδήγησε τον Κουιντάνα στο βραβείο του Χρυσού Μεταλλίου το 1956. Αυτό το κτίριο έχει δύο υπόγεια επίπεδα σχεδιασμένα για πάρκινγκ. Αυτά τα διαμερίσματα είναι επί του παρόντος αχρησιμοποίητα. Διαθέτει καφετέρια με χωρητικότητα 200 ατόμων και άμεση πρόσβαση στο δρόμο. Διαθέτει αίθουσα θεάτρου, που επειδή είναι πολύ φθαρμένη, δεν είναι λειτουργική. Στους δύο πρώτους ορόφους βρίσκονται το Στοματολογικό Κολλέγιο και τα ιατρεία των οδοντιατρείων. Αυτό το κτίριο τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο το 1956 από το Εθνικό Κολλέγιο Αρχιτεκτόνων της Κούβας (Colegio Nacional de Arquitectos de Cuba). Επί του παρόντος, το κτίριο στεγάζει τη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Αβάνας, το Θέατρο Τάλια και την Γκαλερί Τέχνης Ελ (ισόγειο).
Κτήριο Ασφάλισης Υγείας, Αβάνα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico._Havana%2C_Cuba.jpg/220px-Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico._Havana%2C_Cuba.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Κτήριο Ασφάλισης Υγείας Το Κτήριο Ιατρικής Ασφάλισης (Edificio del Seguro Médico), που βρίσκεται στην 23η οδό στη Ν γωνία, θεωρείται ένα σημαντικό εμπορικό αρχιτεκτονικό έργο της δεκαετίας του 1950 στην πόλη της Αβάνας. Κατασκευάστηκε αρχικά ως κτίριο κατοικιών και έδρα της Ιατρικής Ασφάλισης. Σήμερα, εκεί εδρεύει το πρακτορείο «Latin Press» και το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας. Διαθέτει 2 υπόγεια για στάθμευση, ενώ από τον 4ο όροφο υπάρχουν 3 διαμερίσματα ανά όροφο.
Διαγωνισμός 1955
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico%2C_Havana_Dibujo.quintana.jpg/220px-Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico%2C_Havana_Dibujo.quintana.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Είσοδος εμπορικού κτιρίου στη Λα Ράμπα. Σχέδιο του Κουιντάνα. Το έργο προέκυψε ως αποτέλεσμα δημόσιου αρχιτεκτονικού διαγωνισμού που πραγματοποιήθηκε το 1955 για τη νέα έδρα του Κουβανικού Εθνικού Ιατρικού Συλλόγου (Cuban Colegio de Médicos) και τα γραφεία της Εταιρείας Ιατρικής Ασφάλισης. Δεδομένου του υψηλού κόστους της τοποθεσίας, η πολυπλοκότητα του αρχικού έργου αυξήθηκε από την ανάγκη να προστεθούν έσοδα από ενοίκια διαμερισμάτων, τα οποία θα βοηθούσαν στο να καταστεί το κτίριο κερδοφόρο. Η πρόταση του Αντόνιο Κουιντάνα ήταν εκείνη που κέρδισε, καθώς κατάφερε να επιλύσει την πολυπλοκότητα του προγράμματος με τη βοήθεια δύο όγκων: ένα πενταόροφο ορθοκανονικό σώμα που περιέχει διοικητικά γραφεία, αμφιθέατρο και λόμπι, και μια μοντερνιστική πολυκατοικία δεκαοκτώ ορόφων με το δικό της ξεχωριστό λόμπι εισόδου. Ο Κουιντάνα δημιούργησε έναν οπτικό διάλογο μεταξύ των δύο γεωμετριών και δημιούργησε νέες κατευθυντήριες γραμμές για τις νέες αναδυόμενες μοντερνιστικές τυπολογίες μικτής χρήσης στην πόλη.
Η Ιατρική Ασφάλιση ήταν μια ιδιωτική εταιρία, η οποία κατείχε τον οικιστικό πύργο και επομένως υπόκεινταν στη νέα αναδιανομή ιδιοκτησίας που θεσπίστηκε από την κυβέρνηση Κάστρο. Στο ξεκίνημα της νέας επαναστατικής κυβέρνησης, και βάσει των αρχών ότι: α) η στέγαση είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα, β) Η στέγαση πρέπει να είναι δίκαιη και γ) η κυβέρνηση είναι ο πρωταρχικός λήπτης αποφάσεων, ο Φιντέλ Κάστρο προσπάθησε να απελευθερώσει τα ακίνητα της Κούβας από τους ιδιοκτήτες τους με έναν νόμο αστικής μεταρρύθμισης του 1960, που εξάλειψε την πολλαπλή ιδιοκτησία και έδωσε στους ενοικιαστές την ευκαιρία να αγοράσουν τα σπίτια τους με χαμηλό κόστος, κάνοντας ταυτόχρονα το κράτος υπεύθυνο για την παροχή στέγης. Έτσι, όλη η ιδιωτική περιουσία καταργήθηκε και η κυβέρνηση έγινε αναγκαστικά ο νέος ιδιοκτήτης του Κτιρίου Ιατρικής Ασφάλισης.
Πρόγραμμα
Το πρώτο κτίριο μικτής χρήσης στην Αβάνα ήταν το Ραδιοφωνικό Κέντρο CMQ (Radiocentro CMQ), επίσης στη Λα Ράμπα (Οδός 23), όμως το μοντερνιστικό Κτήριο Ιατρικής Ασφάλισης παραμένει ένα από τα παλαιότερα κτίρια μικτής χρήσης (εμπορική/οικιστική) στην Αβάνα. Ομοίως με το Lever House στο Μανχάταν, ο Σιμονέττι δημιούργησε μια σχέση δύο τμημάτων ανόμοιας αναλογίας: ένα κουτί στο κάτω επίπεδο που περιέχει τα γραφεία της Ιατρικής Ασφάλισης και μια πολυκατοικία δεκαοκτώ ορόφων Παρόμοια με το βάθρο του κτηρίου FOCSA που χρησιμοποιείται μόνο για αναψυχή, οι κατοικίες βρίσκονται πάνω από την οροφή των γραφείων της Ιατρικής Ασφάλισης. Ένα μεγάλο επίπεδο φέρεται να έγινε παιδική χαρά (κήπος), όπως φαίνεται στο σκίτσο του Κουιντάνα για εκείνη την περιοχή.
Επειδή το κτίριο έπρεπε να φιλοξενήσει ένα διπλό πρόγραμμα, υπάρχει ένας πλήρης διαχωρισμός μέσω δύο κλιμακοστασίων, δύο δομικών ενοτήτων και δύο εισόδων σε δύο διαφορετικούς δρόμους. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico%2C_Havana_Structural_Plan_Autocad.jpg/266px-Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico%2C_Havana_Structural_Plan_Autocad.jpg|δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ| Δομικά Σχέδια. Κατόψεις Πολυκατοικίας
Μονάδα κατοικίας
Η κάτοψη της πολυκατοικίας χαρακτηρίζεται από έναν κάνναβο 3,13 επί 3,40 μέτρων. Βάσει αυτού του καννάβου και προσθέτοντας περίπου τρία τμήματα των 3,14 μέτρων προκύπτει ο κάνναβος των τοίχων έδρασης, οι οποίοι τοποθετούνται ανά 9,40 μέτρα. Τα προεξέχοντα μπαλκόνια έχουν διαφορετικό χρώμα και εναλλάξ θέση σε κάθε όροφο. Το χαμηλότερο τμήμα φιλοξενεί σήμερα το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας. Το πλάτος των 3,40 μέτρων των δωματίων υποδιαιρείται περαιτέρω σε τρία τμήματα των 1,13 μέτρων και αυτή έτσι καθορίζεται το πλάτος των θυρών, των παραθύρων και των διόδων μεταξύ των δωματίων μέσα στο διαμέρισμα. Τα ξύλινα παράθυρα έχουν δύο σετ από εννέα κινητά πηχάκια που μπορούν να ελεγχθούν ανεξάρτητα για να ρυθμίσουν το φυσικό φως στο δωμάτιο, δίνοντας τη δυνατότητα να κάνουν το δωμάτιο εντελώς σκοτεινό, ακόμη και σε φωτεινές μέρες, εάν κλείσουν.
Μπαλκόνια, τοίχοι και δάπεδα
Υπάρχουν τέσσερις φέροντες τοίχοι από οπλισμένο σκυρόδεμα. Οι δύο κεντρικοί τοίχοι είναι τα διατμητικά πλαίσια του πύργου. Το ύψος της οροφής του διαμερίσματος είναι έντεκα τσιμεντόλιθοι σε ύψος συν μια μωσαϊκή βάση (2.352 χιλιοστά). Οι τοίχοι μοιράζουν το χώρο σε διαμερίσματα και δωμάτια, και είναι άβαφοι, επικαλυμμένοι μόνο από κλασικό γκρι κονίαμα, ενώ βρίσκονται πάνω από μαύρο μωσαϊκό πάχους 152 χιλιοστών, το οποίο τους συνδέει με τα δάπεδα. Πολλές από τις πόρτες στα διαμερίσματα, όπως για παράδειγμα οι πόρτες των μπάνιων, έχουν τοποθετημένες περσίδες στο χώρο μεταξύ της πάνω πλευράς της πόρτας και της οροφής. Κάποιες άλλες πόρτες έχουν στο αντίστοιχο σημείο τοποθετημένο γυάλινο πάνελ 320 χιλιοστών. Τέλος, σε μερικά μπάνια το μωσαϊκό πάτωμα είναι ανυψωμένο περίπου κατά ένα βήμα.
Σε καθεμία από τις δύο πλευρές της πίσω όψης κάθε ορόφου, υπάρχει ένας τοίχος μήκους 12,65 μέτρων, ο οποίος αποτελείται από τρία δομικά τμήματα και η επιφάνεια του υποδιαιρείται βάσει αυτών. Το πρώτο τμήμα αποτελείται από δύο προκατασκευασμένα πάνελ από σκυρόδεμα μήκους 6,32 ή 9,48 μέτρων ανάλογα με τη διάταξη του δαπέδου. Το δεύτερο τμήμα περιγράφει μια λωρίδα παραθύρου σχεδιασμένη ανάμεσα στα προαναφερθέντα τσιμεντένια πάνελ και ισομήκης ως προς αυτά. Τα παράθυρα βρίσκονται ακριβώς κάτω από τη στάθμη των ντουλαπιών από τις κουζίνες και χαρακτηρίζονται από ξύλινα "περσιάνα" (βενετσιάνικα στόρια), που χρησιμοποιήθηκαν ευρέως σε σύγχρονα και παραδοσιακά κτίρια κατοικιών στην Αβάνα όπως το κτίριο FOCSA και το κτήριο Λόπεζ Σεράνο. Το τρίτο τμήμα αφορά τον εξωτερικό τοίχο του δημόσιου διαδρόμου, ο οποίος είναι κατασκευασμένος από τσιμεντόλιθους από το δάπεδο μέχρι την οροφή και διαμορφωμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει ανοίγματα 8 επί 8 ιντσών σε όλη την έκταση του, έτσι ώστε τα σημεία που αφορούν τον εξωτερικό τοίχο του ημιδημόσιου διαδρόμου να είναι μερικώς ανοιχτά στα περιβαλλοντικά στοιχεία. Ο τοίχος από τσιμεντόλιθο έχει μήκος άλλοτε 6,32 και άλλοτε 3,17 μέτρα, ενώ εναλλάσσεται με τον τοίχο σανίδας σε ένα αφηρημένο σχέδιο.
Ο τοίχος που περικλείει τον προθάλαμο μπροστά από τους ανελκυστήρες είναι κατασκευασμένος από πλαίσιο αλουμινίου και χαρακτηρίζεται από ένθετα γυάλινα πάνελ με ανοιγόμενα παράθυρα.
Τοιχογραφίες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico%2C_Havana_Lobby.jpg/220px-Edificio_del_Seguro_M%C3%A9dico%2C_Havana_Lobby.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Είσοδος προθαλάμου πολυκατοικίας από την οδό N, τοιχογραφία του Μαριάνο Ροντρίγκεζ Το κτήριο έχει δύο τοιχογραφίες. Η πρώτη είναι ασπρόμαυρη ψηφιδωτή τοιχογραφία από τον Γουιλφρέντο Λαμ (Wilfredo Lam) με τίτλο Αφαίρεση και βρίσκεται στην κύρια είσοδο – εμπορικό προθάλαμο στην οδό Λα Ράμπα. Η δεύτερη τοιχογραφία βρίσκεται στον οικιστικό προθάλαμο στην οδό Ν και ονομάζεται Μπούμερανγκ, από τον Μαριάνο Ροντρίγκεζ.
Πολυκατοικία Ραφαέλ Σάλας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Antonio_Quintana_Apartamentos_Rafael_Salas%2C_Havana%2C_Cuba.jpg/220px-Antonio_Quintana_Apartamentos_Rafael_Salas%2C_Havana%2C_Cuba.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Αντόνιο Κουιντάνα, Πολυκατοικία Ραφαέλ Σάλας, Αβάνα, Κούβα Αυτή κατασκευάστηκε στην γωνία της 25 οδού με την οδό Η. Χτίστηκε την ίδια περίοδο με το Κτήριο Ιατρικής Ασφάλισης, όμως η εν λόγω δεν έχει υπόγειο. Σχεδιάστηκε σαν η κατασκευή να επιπλέει, όμως μετά από χρόνια η βάση της κατασκευής καλύφθηκε από συμπαγή στοιχεία θεμελίωσης και ξύλο, με αποτέλεσμα το εφέ να εξαφανιστεί. Είχε 18 ορόφους και τη δεδομένη χρονική στιγμή βρίσκεται υπό επισκευή.
Δημοσιότητα
Σε εθνικό επίπεδο, ο Κουιντάνα έλαβε αναγνώριση από τις κυρίαρχες εξειδικευμένες δημοσιογραφικές εταιρίες της εποχής: Arquitectura, Espacio, Álbum de Cuba. Το ίδιο διάστημα, η δουλειά του έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσω της έκδοσης Λατινοαμερικάνικη Αρχιτεκτονική από το 1945, που εκδόθηκε από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Νέα Υόρκη (MoMA), και μέσα από την Έκθεση Μοντέρνας Κουβανικής Αρχιτεκτονικής που πραγματοποιήθηκε στην ίδια πόλη από την Αρχιτεκτονική Ένωση της Νέας Υόρκης. Το 1959 έλαβε το βραβείο του Χρυσού Μεταλλίου από το Εθνικό Κολλέγιο Αρχιτεκτόνων για τον Καλύτερο Σχεδιαστή Διαφημιστικών Έργων.
Σημειώσεις
<references group="Σημειώσεις" />
Βιβλιογραφικές Αναφορές
Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κουβανική Αρχιτεκτονική
Αραβικό πληκτρολόγιο
Το αραβικό πληκτρολόγιο (لوحة المفاتيح العربية) διαθέτει την κατάλληλη διάταξη πλήκτρων για την γραφή της αραβικής γλώσσας. Καθώς η κατεύθυνση γραφής των αραβικών είναι από τα δεξιά προς τα αριστερά, όταν χρησιμοποιείται αραβικό πληκτρολόγιο οι χαρακτήρες εμφανίζονται στην δεξιά πλευρά του εκάστοτε πλαισίου κειμένου.
Διάταξη γραφομηχανής
Η πρώτη διάταξη γραφομηχανής για την αραβική γλώσσα εφευρέθηκε το 1899.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική γλώσσα
Μανουέλ Καστέλς
Ο Μανουέλ Καστέλς (ισπανικά: Manuel Castells Oliván, 1942) είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ακαδημαϊκούς στον χώρο των κοινωνικών επιστημών. Κύριος τομέας έρευνάς του αποτελεί η παγκοσμιοποίηση, η επικοινωνία και η κοινωνία της πληροφορίας, ενώ παράλληλα έχει συντάξει μελέτες γύρω από την αστική κοινωνιολογία. Μεταξύ 2000 και 2009 ήταν ο πέμπτος κοινωνιολόγος με τις περισσότερες αναφορές σε ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις.
Γόνος συντηρητικής οικογένειας από τη Βαλένθια, πολιτικοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης στον αγώνα εναντίον της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο και γρήγορα αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο Παρίσι, όπου τέθηκε υπό την προστασία και καθοδήγηση του Αλαίν Τουραίν. Αναρριχήθηκε στις ακαδημαϊκές βαθμίδες του γαλλικού ακαδημαϊκού κόσμου αποκτώντας διδακτορικό στην αστική κοινωνιολογία. Κατά τα πρώτα στάδια της ακαδημαϊκής του πορείας, αντιμετωπίστηκε εχθρικά από τον Πιερ Μπουρντιέ. Η συμμετοχή του στις εξεγέρσεις του Μάη του 68 τον ώθησε σε μια νέα εξορία, αυτή τη φορά στη Γενεύη και το Κεμπέκ. Εν τέλει επέστρεψε στη Γαλλία στις αρχές του 1970. Έκτοτε προσλήφθηκε από το πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ ενώ πέρασε κι ένα διάστημα κατά τη δεκαετία του 1980 από την Ισπανία.
Εξαρχής υιοθέτησε μια μαρξιστική προσέγγιση στις έρευνές του. Κατά τη δεκαετία του 1970 οδηγός του στη μαρξιστική θεωρία, και προσωπικός του φίλος, υπήρξε ο Νίκος Πουλαντζάς. Την ίδια εποχή δημοσίευσε το έργο του The Urban Question, ένα βιβλίο στο οποίο προσπάθησε να συνθέσει τη μαρξιστική θεωρία με την αστική κοινωνιολογία. Έκτοτε, μαζί με τον Ανρί Λεφέβρ, θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της Νέας Σχολής της Αστικής Κοινωνιολογίας. Το έτερο σημαντικό του βιβλίο θεωρείται το The Information Age, ένα τρίτομο έργο που περιγράφει τη νέα εποχή της Πληροφορίας.
Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του καταλανό εθνικιστή, αν και δεν εμφανίζεται να υποστηρίζει την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας, στην οποία αντιτάσσει ένα ομοσπονδιακό μοντέλο για την Ισπανία. Παρότι δεν είναι καταλανικής καταγωγής και οι γονείς του δεν μιλούσαν καταλανικά, μιλάει τη γλώσσα, μαζί με τα ισπανικά, τα γαλλικά και τα αγγλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Ισπανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ισπανοί κοινωνιολόγοι
Π.Α.Ο.Κ. (τζούντο)
Το τμήμα Τζούντο του ΠΑΟΚ είναι από τα νεότερα τμήματα του συλλόγου, καθώς ιδρύθηκε το 2017.
Το 2019 ο σύλλογος κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών και Γυναικών, το οποίο πραγματοποιήθηκε στα Γιάννενα.
Οι αθλητές Ελισάβετ Τελτσίδου και Αλέξης Ντανατσίδης αγωνίστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο το 2021. Στους Μεσογειακούς Αγώνες το 2022 η Τελτσίδου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο και Θεόδωρος Τσελίδης το ασημένιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τζούντο
Αντιλέ Σουλτάνα
Η Αντιλέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:سلطان عادل) (Τούρκικα: Adile Sultan, 23 Μαΐου 1826 - 12 Φεβρουαρίου 1899) ήταν οθωμανή πριγκίπισσα, ποιήτρια, και φιλάνθρωπος, κόρη του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν εγγονή του Αμπντούλ Χαμίτ Α' και της Νακσιντίλ Σουλτάν.
Βιογραφία
Η Αντιλέ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1826 στην Κωνσταντινούπολη, ήταν κόρη του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ και της όγδοης συζύγου του Ζερνιγκιάρ Καντινεφέντι. Η Αντιλέ έχασε τη μητέρα της σε πολύ νεαρή ηλικία, και ανατράφηκε από την τέταρτη σύζυγο του πατέρας της, Χατσιγιέ Περτεβπιγιαλέ Νεβφιντάν Καντινεφέντι, την επικεφαλής σύζυγο στο παλάτι. Η Αντιλέ έλαβε ένα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης στο παλάτι. Ακριβώς όπως ο πατέρας της, ενδιαφέρονταν για τις τέχνες.
Η Αντιλέ παντρεύτηκε το 1845 σε ηλικία 20 ετών τον διοικητή του στόλου Καπουντάν Μεχμέτ Αλί Πασά, ο οποίος στη συνέχεια υπηρέτησε για λίγο ως Μέγας Βεζίρης στον αδελφό της σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Η Αντιλέ και ο Μεχμέτ Αλί Πασάς απέκτησαν τρεις κόρες και ένα γιο: Το ζευγάρι αντιμετώπισε το θάνατο των τριών παιδιών τους, καθώς πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο Μεχμέτ Αλί Πασάς, πέθανε το 1868 και η κόρη τους Χαϊριγιέ Χανίμσουλταν πέθανε νέα. Σε βαθύ πένθος, η Αντιλέ αφιερώθηκε σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες.
Η Αντιλέ είχε ένα εξοχικό στο Βαλιντεμπάγ και ένα φημισμένο παλάτι στο Κανδίλι, το Παλάτι Αντιλέ Σουλτάν, και τα δύο βρισκόντουσαν στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Άφησε το παλάτι της στο Κανδίλι μετά τον θάνατο του συζύγου της και μετακόμισε στο παράκτιο Παλάτι στο Φιντικλί. Δώρισε το Παλάτι Αντιλέ Σουλτάν στο κράτος, υπό την προϋπόθεση ότι θα μετατραπεί στο πρώτο γυμνάσιο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τα κορίτσια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η επιθυμία της εκπληρώθηκε μόνο το 1916 (λόγω πολέμων), όταν ο ακτιβιστής των Νεοτούρκων, πολιτικός και εκπαιδευτικός Αχμέτ Ριζά άνοιξε το Adile Sultan Inas Mekteb-i Sultanisi ("Αντιλέ Σουλτάν Αυτοκρατορικό Παρθεναγωγείο"), που σήμερα είναι γνωστό ως Κανδίλι Ανατολίας Γυμνάσιο Θηλέων, αλλά δεν έγινε το πρώτο, αλλά το δεύτερο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τα κορίτσια στην αυτοκρατορία. Το γυμνάσιο μετακόμισε σε ένα νέο κτίριο το 1969, και το Παλάτι Αντιλέ Σουλτάν κάηκε το 1986 εξαιτίας ενός βραχυκυκλώματος. Άνοιξε εκ νέου το 2006 ως Κέντρο Παιδείας και Πολιτισμού στο Κανδίλι.
Ακόμα κι αν δεν ήταν πολύ πιο επιτυχημένη από ό,τι η Λεϊλά Χανίμ και η Φιτνάτ Χανίμ, δύο παγκοσμίου φήμης ποιήτριες της εποχής της, τα λογοτεχνικά έργα της Αντιλέ έχουν ρίξει φως σχετικά με επεισόδια στο παλάτι και τη διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Αντιλέ έγραψε επίσης ένα ποίημα για την υποτιθέμενη δολοφονία του νεότερου αδελφού της σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, του οποίου ο θάνατος ήταν επισήμως μια αυτοκτονία. Βοήθησε επίσης το Diwan του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς να εκτυπωθεί. Η ποίησή της δόθηκε στη δημοσιότητα το 1996.
Η Αντιλέ πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου 1899 σε ηλικία 74 ετών στο παραλιακό παλάτι και θάφτηκε στο μαυσωλείο του συζύγου της στο Εγιούπ, στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Νόμια Κοίτας Λακωνίας/Προσωρινό
Τα Νόμια είναι οικισμός του δήμου Ανατολικής Μάνης του νομού Λακωνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 15 μόνιμους κατοίκους. Το χωριό απέχει 45 χλμ από το Γύθειο και 4 χλμ από το Γερολιμένα, και βρίσκεται κοντά στην Κοίτα.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Μάνη
Γροιλανδικές γενικές εκλογές (2013)
Εκλογικό σύστημα
Τα 31 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Στη Νούουκ υπήρξε μόλις ένα εκλογικό κέντρο.
Παραπομπές
2013
Μιχαήλ Στυπιώτης
Ο Μιχαήλ Στυπιώτης (αρχές 12ου αι.) ήταν ευγενής και στρατιωτικός διοικητής της Ρωμανίας στις αρχές του 12ου αι.
Βιογραφία
Η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα της αναφέρει ότι ο Μιχαήλ ήταν μέλος της ανώτερης αριστοκρατίας στη Ρωμανία και διάσημος ως ανδρείος στρατιωτικός. Ωστόσο ο Στυπιώτης εμφανίζεται στην ιστορία της μόνο κατά την εκστρατεία του πατέρα της Αλεξίου Α΄ Κομνηνού εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων το 1116. Κατά την επιχείρηση ο Μιχαήλ και κάποιος Στραβοβάσιλος επιτέθηκαν και κατάστρεψαν μία Τουρκική δύναμη. Αργότερα ο Αυτοκράτορας διέταξε τον Στυπιώτη να εκστρατεύσει στην περιοχή του Αμορίου. Σύντομα ο Μιχαήλ κατάφερε να ανακαταλάβει το φρούριο του Ποιμανηνού.
Δεν γνωρίζουμε τη σταδιοδρομία του μετά το 1118, όταν ανέλαβε ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός. Όμως τον ταυτίζουμε με τον Στυπιώτη, που αναφέρεται στο Τυπικόν της μονή Παντοκράτορος. Επειδή η μονή συνδέεται στενά με τον Οίκο των Κομνηνών, συμπεραίνουμε ότι ο Μιχαήλ απολάμβανε μία διακεκριμένη θέση υπό τον Ιωάννη Β΄. Απεβίωσε λίγο μετά το 1136, έτος που συντάχθηκε το Τυπικόν.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Γοργόνες και Μάγκες
Γοργόνες και Μάγκες είναι ο τίτλος μιας ελληνικής ταινίας του 1968, η οποία αποτελεί δημιουργία της εταιρείας Φίνος Φιλμ. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος ήταν ο Γιάννης Δαλιανίδης, ενώ η μουσική της ταινίας είναι του Μίμη Πλέσσα.
Πλοκή
Ο Πέτρος Αθανασίου (Φαίδων Γεωργίτσης), νεαρός ραλίστας και γιος εργολάβου οικοδομών ο οποίος αδιαφορεί για τη δουλειά του πατέρα του, μαθαίνει ότι σε κάποιο νησί προετοιμάζονται μεγάλα τουριστικά έργα και αποφασίζει να βγάλει χρήματα αγοράζοντας γη στο νησί. Προτείνει στον πατέρα του (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) να αγοράσουν εκεί οικόπεδα, αλλά το μυστικό το μαθαίνει και η Φλώρα (Μαίρη Χρονοπούλου), η οποία είναι ιδιοκτήτρια διαφόρων κλαμπ. Καταφτάνει, λοιπόν, στο νησί πριν απ’ τον Πέτρο.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ του Πέτρου και της Φλώρας φέρνει μεγάλη αναστάτωση στη ζωή των κατοίκων του νησιού. Η Μαρίνα (Μάρθα Καραγιάννη), κόρη του ντόπιου ταβερνιάρη, ερωτεύεται τον γοητευτικό Πέτρο. Παράλληλα, η όμορφη Φλώρα μαγεύει τους άνδρες του νησιού και ιδιαίτερα τον Νικόλα (Βαγγέλης Σειληνός), προκαλώντας τη ζήλια της μνηστής του, Χρύσας (Νόρα Βαλσάμη). Εκείνη με τη σειρά της ξελογιάζεται από τον Ιάσονα (Λάκης Κομνηνός), γιο της αρχόντισσας του νησιού (Μαρία Φωκά), η οποία ανησυχεί με τα όσα συμβαίνουν εκεί και είναι αποφασισμένη να σταματήσει τα σχέδια για την τουριστική αξιοποίηση του νησιού.
Παραγωγή
Συνολικά, η ταινία έκοψε 414.724 εισιτήρια. Έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 02/12/1968. Τα περισσότερα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν στην Ύδρα, ενώ στις πρώτες σκηνές της ταινίας φαίνονται και πλάνα της Πάρνηθας.
Η ταινία είναι γεμάτη από τραγούδια σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Ακούγονται τα "Άνοιξε πέτρα" από τη Μαρινέλλα, "Πόσα καλοκαίρια" από τον Δάκη, "Καμαρούλα μια σταλιά" και "Θα πιω απόψε το φεγγάρι" από τον Γιάννη Πουλόπουλο και "Ο άντρας που θα παντρευτώ" από τη Μάρθα Καραγιάννη στο τραγουδιστικό της ντεμπούτο. Ιδιαίτερα το "Άνοιξε πέτρα" έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία, που έγινε η αφορμή να αλλάξει τίτλο η ταινία στη δεύτερη προβολή της και να ονομαστεί ''Η πέτρα. ''
Κριτικές
Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής έδωσε στην ταινία 2.5/5 από τα αστέρια του σε μια κριτική που δημοσιεύθηκε στις 12 Μαΐου 2012 αναφέροντας μεταξύ άλλων πως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Μις ΕΣΣΔ
Ο Μις ΕΣΣΔ (Мисс CCCP) ήταν εθνικός διαγωνισμός ομορφιάς που λάμβανε χώρα στη Σοβιετική Ένωση. Υπήρξε για τρία χρόνια, από το 1989 μέχρι την διάλυση της Ένωσης το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικά βραβεία Κατηγορία:Διαγωνισμοί ομορφιάς
Ιωάννης Β΄ ο Πλατύς
Ο Ιωάννης Β΄ ο Πλατύς ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και έξαρχος Ραβένας την περίοδο 687-701 ή 702.
Το 687 πήρε ενεργό ρόλο σε μια αμφισβητούμενη παπική εκλογή, εν μέσω μηχανορραφιών και δωροδοκιών, όπου ο Σέργιος Α΄ έγινε Πάπας. Το 691 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄ έστειλε στον Πάπα Σέργιο μια σειρά από κανόνες που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο Πενθέκτη για την υπογραφή του. Ο συγγραφέας Τζέφρυ Ρίτσαρντς (Jeffrey Richards) επισημαίνει ότι ο Ιουστινιανός είχε πίστευε ότι αυτό θα ήταν ένα θέμα ρουτίνας. Ο Σέργιος αρνήθηκε να τα υπογράψει, οπότε ο Ιουστινιανός ανταπέδωσε στέλνοντας υον διορισμένο Ζαχαρία να το συλλάβει. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για την εξαρχία. Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα στη Ραβένα και τη Ρώμη, όχι μόνο αρνήθηκαν συνεργαστούν, ο στρατός της Ραβέννας διαδήλωσε στη Ρώμη για να υπερασπιστεί τον Σέργιο, και ενώθηκαν με τους στρατιώτες των Πενταπόλεως. Οι στρατιώτες έφθασαν στη Ρώμη, που βρισκόταν η παπική κατοικία, και απαίτησαν να δουν τον Πάπα. Ο Ζαχαρίας λέγεται ότι κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι του Πάπα μέχρι ο ίδιος ο Σέργιος του επέτρεψε να ξεφύγει. Σε κάθε περίπτωση, ο Πάπας ήταν ασφαλής. Η όλη υπόθεση ήταν μια αμηχανία για την βυζαντινή εξουσία στην Ιταλία, και υπονόμευσε τη δύναμη του Ιωάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Νόρμα Μέρικ Σκλάρεκ
Η Νόρμα Μέρικ Σκλάρεκ (αγγλικά: Norma Merrick Sklareck, 15 Απριλίου 1926 – 6 Φεβρουαρίου 2012) ήταν η πρώτη Αφροαμερικανίδα, που πέρασε τις εξετάσεις, για να γίνει επίσημα αρχιτέκτονας τόσο στη Νέα Υόρκη (1954) όσο και στην Καλιφόρνια (1962). Η Σκλάρεκ είναι περισσότερο αναγνωρισμένη για το σχεδιασμό της Πρεσβείας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Τόκιο της Ιαπωνίας το 1976 και του σταθμού Terminal One στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες το 1984. Αφού σχεδίασε πολλά κτίρια, έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα που είχε το δικό της αρχιτεκτονικό γραφείο με δύο γυναίκες τη Μάργκοτ Σίγκελ και την Κάθριν Ρόμπερτ από το 1985-1989. Κέρδισε το παρατσούκλι "The Rosa Parks of Architecture" από τη συγγραφέα Άννα Μ. Λιούις για τα σημαντικότερα της επιτεύγματα ως μαύρη γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο τομέα και συνέχισε να είναι η φωνή για τις γυναίκες που ήταν πιθανό να αντιμετωπίσουν διακρίσεις σε ορισμένες σταδιοδρομίες.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Νόρμα Μέρικ Σκλάρεκ γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1926 στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Οι γονείς της, ο Δρ. Γουόλτερ Έρνεστ Μέρικ και η Αμέλια Γουίλομπι ήταν γιατρός και μοδίστρα, από τον Άγιο Βικέντιο και τα Μπαρμπάντος. Μεγάλωσε στο Crown Heights, στο Μπρούκλιν. Σε νεαρή ηλικία, η Σκλάρεκ ήταν πιο κοντά στον πατέρα της από τον οποίο έλαβε το μεγαλύτερο μέρος της εκπαίδευσης και των ικανοτήτων της. Διατηρώντας μια ιδιαίτερη σχέση πατέρα και κόρης, η Σκλάρεκ έκλινε προς την αρχιτεκτονική αφού διδάχτηκε πώς να έχει ενεργό ρόλο σε διάφορες δραστηριότητες και ήταν εξαιρετική στα μαθηματικά και τις επιστήμες στο Hunter College High School.
Αφού πέρασε ένα χρόνο της σταδιοδρομίας της στο Barnard College, η Σκλάρεκ πέρασε τα επόμενα χρόνια στο Πανεπιστήμιο Columbia όπου σπούδασε και έλαβε το πτυχίο της στην Αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια της εμπειρίας της στο κολέγιο, η Σκλάρεκ αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες στην αφομοίωση με τους συμμαθητές της. Έπρεπε να αντιμετωπίζει συνεχώς λευκούς κυρίως φοιτητές που είχαν πολύτιμα πτυχία και σχημάτιζαν σχέσεις και ομάδες μελέτης με άλλους μαθητές για να προχωρήσουν με τις εργασίες. Αντιμετωπίζοντας αυτά τα εμπόδια μόνη της, η Σκλάρεκ εκμεταλλεύτηκε την απομόνωσή της δουλεύοντας έξω από το περιβάλλον της τάξης. Ως αποτέλεσμα, αποφοίτησε πέντε χρόνια αργότερα με το πτυχίο της στην αρχιτεκτονική ως η μόνη Αφροαμερικανίδα γυναίκα.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Νέοι Κανόνες
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Νέοι Κανόνες (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: Rodrick Rules) είναι μια Αμερικανική ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία από τον Ντέιβιντ Μπάουερς (στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικό του ντεμπούτο), βασισμένη στο βιβλίο του Τζεφ Κίνι, Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Ο Ρόντρικ δεν Παίζεται (2008). Πρωταγωνιστούν οι Ζάκαρι Γκόρντον και Ντέβον Μπόστικ, πλαισιωμένοι από τους Ρόμπερτ Καρπόν, Ρέιτσελ Χάρις, Στιβ Ζαν, και Πέιτον Λιστ.
Νόρμα Μέρικ Σκλάρεκ
Καριέρα
Αφού έλαβε το πτυχίο της, η Σκλάρεκ δεν μπόρεσε να βρει δουλειά σε μια αρχιτεκτονική εταιρεία, έτσι έπιασε δουλειά στο Τμήμα Δημοσίων Έργων της Νέας Υόρκης από το 1950 έως το 1954. Δυσαρεστημένη με την τετραετή δουλειά της λόγω κουραστικών προσδοκιών, η Σκλάρεκ αποφάσισε να δώσει εξετάσεις αρχιτεκτονικής, επειδή ένιωθε ότι η δουλειά της δεν ήταν αρκετά προκλητική για τις ικανότητές της. Ως αποτέλεσμα, έγινε η πρώτη Αφροαμερικανίδα στη Νέα Υόρκη που έγινε αδειούχος αρχιτέκτονας το 1954. Μέσα σε ένα χρόνο από την απόκτηση της άδειας της, προσλήφθηκε στο Skidmore, Owings & Merrill, κάτι που ξεπέρασε τις προσδοκίες της στο να έχει ενεργό ρόλο και να δοκιμάζει τις ικανότητές της. Ενώ εργαζόταν στο SOM για πέντε χρόνια, η Σκλάρεκ βρήκε μια δεύτερη δουλειά και «δίδασκε βραδινά μαθήματα αρχιτεκτονικής στο New York City Community College» για να υποστηρίξει τα δύο παιδιά της, ενώ η μητέρα της βοηθούσε με τις οικογενειακές ευθύνες.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Νέοι Κανόνες
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου του 2011, από την 20th Century Fox. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, και εισέπραξε $72.4 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $18-21 εκατομμυρίων. Κυκλοφόρησαν δύο συνέχειες, Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή και Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;, το 2012 και το 2017 αντίστοιχα, ενώ το 2022 κυκλοφόρησε ένα ριμέικ κινουμένων σχεδίων.
Νόρμα Μέρικ Σκλάρεκ
Καριέρα
Το 1960, η Σκλάρεκ δέχτηκε τη θέση της πρώτης γυναίκας αντιπροέδρου για την Gruen and Associates στο Λος Άντζελες, όπου εργάστηκε για δύο δεκαετίες. Ενώ εργαζόταν στην εταιρεία, που ήταν ένα μεγάλο άλμα στην καριέρα της, βίωσε κάποιες διακρίσεις στο εργασιακό περιβάλλον. Ως σύγχρονη εκπρόσωπος που δεν είχε πρόσβαση σε όχημα, το αφεντικό της την κατηγόρησε για την αργοπορία της στη δουλειά, παρόλο που ο λευκός συνάδελφός της ήταν υπεύθυνος για την οδήγηση και την καθυστέρησή τους κάθε μέρα. Ως αποτέλεσμα, αγόρασε το δικό της αυτοκίνητο για να βάλει τέλος στην προκατειλημμένη αντιμετώπιση.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Νέοι Κανόνες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (ταινίες)
Νόρμα Μέρικ Σκλάρεκ
Καριέρα
Δύο χρόνια αργότερα, η Σκλάρεκ έγινε η πρώτη Αφροαμερικανίδα αρχιτέκτονας που έλαβε άδεια στην Καλιφόρνια το 1962. Τέσσερα χρόνια μετά την άδεια, έγινε επίσης η πρώτη Αφροαμερικανίδα διευθύντρια της Gruen. Στην Gruen, ο ρόλος της Σκλάρεκ περιλάμβανε την επίβλεψη του προσωπικού, που προσέλαβε, ενώ παράλληλα συνεργαζόταν και σε άλλα μεγάλα έργα. Αυτά τα έργα περιλάμβαναν το California Mart, το Pacific Design Center, το Fox Hills Mall, το San Bernardino City Hall, τον Leo Baeck Temple και την Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στο Τόκιο. Αν και ήταν αρχιτέκτονας, "η Σκλάρεκ εργάστηκε ως διευθύντρια έργου και όχι ως αρχιτέκτονας σχεδιασμού, παρόλα αυτά επαινέθηκε, με τον Σέζαρ Πελλή, ως αρχιτέκτονας σχεδιασμού στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στο Τόκιο". Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της ως αρχιτέκτονας, ήταν σύνηθες για τις γυναίκες να μην αναγνωρίζονται στη δουλειά τους, επειδή ήταν ένας τομέας ανδρικής κυριαρχίας που επικεντρωνόταν στην εικόνα του εαυτού τους. Κάθε φορά που ένας πελάτης συστηνόταν σε έναν αρχιτέκτονα, η παρουσία και το όνομα μιας γυναίκας αρχιτέκτονας συχνά διατηρούνταν άγνωστο προκειμένου να συνεχιστεί η λειτουργία των επιχειρήσεων.
Το 1980, μετά την αποχώρησή της από την Gruen Associates, η Σκλάρεκ έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα, που εξελέγη μέλος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων (AIA), αφού ήταν η πρώτη Αφροαμερικανίδα μέλος το 1959.
Από το 1980 έως το 1985, εργάστηκε επίσης στην Welton Becket Associates, όπου υπηρέτησε ως διευθύντρια έργου για την κατασκευή ύψους 50 εκατομμυρίων δολαρίων για τον σταθμό Terminal One στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες. Ο σταθμός ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 1984 ακριβώς στην ώρα για «τους εκατομμύρια τουρίστες που αναμένονταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες εκείνου του καλοκαιριού» εκείνη τη χρονιά. Με την πάροδο των ετών, οι ανακαινίσεις βελτιώθηκαν.
Μετά την Welton Becket Associates το 1985, η Σκλάρεκ ίδρυσε την δική της εταιρεία όπου και συνίδρυσε τους Siegel, Sklarek και Diamond με τη Μάργκοτ Σίγκελ και την Κάθριν Ντάιαμοντ. Η εταιρεία ήταν η μεγαλύτερη γυναικεία εταιρεία εκείνη την εποχή. Οι Σίγκελ, Σκλάρεκ και Ντάιαμοντ κατέθεσαν προτάσεις για πέντε έργα «και κέρδισαν και τις πέντε αναθέσεις, ένας ανήκουστος μέσος όρος. Ελπίζοντας να εργαστεί ξανά σε μεγαλύτερα έργα, η Σκλάρεκ εγκατέλειψε την εταιρεία το 1989. Συνέχισε να καθοδηγεί πολλές νεαρές γυναίκες που φιλοδοξούσαν να γίνουν αρχιτέκτονες, εργάστηκε στο σχεδιασμό του Mall of America και εντάχθηκε στο Jon Jerde Partnership, ως διευθύντρια μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 1992.
Μετά τη συνταξιοδότησή της, η Σκλάρεκ διορίστηκε από τον κυβερνήτη να υπηρετήσει στο Συμβούλιο Αρχιτεκτόνων της Καλιφόρνια και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Δεοντολογίας του ΔΑΑ για αρκετά χρόνια. Ένας πρώην πρόεδρος του ΔΑΑ είπε για εκείνη: «Ήταν ικανή να κάνει τα πάντα. Ήταν η απόλυτη αρχιτέκτονας.» Κατανοώντας ότι οι διακρίσεις θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στον αρχιτεκτονικό τομέα ως γυναίκα και Αφροαμερικανίδα, παρέμεινε αποφασισμένη και άνοιξε τον δρόμο για τις μελλοντικές νεαρές γυναίκες να κάνουν το ίδιο.
Θάνατος
Καθώς συνέχισε την καριέρα της και έλαβε βραβεία, πέθανε από καρδιακά προβλήματα το 2012.
Τιμές και βραβεία
Προς τιμήν της, το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ προσφέρει το Βραβείο Αρχιτεκτονικής Υποτροφίας Norma Merrick Sklarek.
Σημαντικά κτίρια
Αν και τόσο η Σκλάρεκ όσο και ο Σέζαρ Πελλή ήταν υπεύθυνοι για το σχεδιασμό του έργου στην Gruen Associates, ο Πελλή ήταν κυρίως διαπιστευμένος για αυτό το έργο, αφήνοντας την Σκλάρεκ ανώνυμη. Ο ρόλος της δεν ήταν μόνο να σχεδιάσει το κτίριο, αλλά να εξυπηρετήσει έναν σημαντικό σκοπό εποπτείας και πρόσληψης προσωπικού για το κτίριο. Παρόλο που είχε κάνει πολλά σε συνεργασία με τον Σέζαρ Πελλή, συχνά δεν αναφέρεται για αυτό το επίτευγμα.
Ο σταθμός Terminal One στο LAX ήταν άλλο ένα σημαντικό επίτευγμα της Σκλάρεκ με την Welton Becket Associates το 1984, η οποία υπηρέτησε ως διευθύντρια του έργου. Ο σταθμός Terminal One κατασκευάστηκε μαζί με τον Διεθνή Τερματικό Σταθμό Tom Bradley, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ταξιδεύουν στο εξωτερικό, ειδικότερα πριν παρακολουθήσουν τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο. Είναι ευρέως γνωστό για τον εξωφρενικό αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του, που είχε κυκλικό σχήμα U. Ο σταθμός αξίας 50 εκατομμυρίων δολαρίων κατασκευάστηκε σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, για να αυξήσει τη χωρητικότητα.
Επιλεγμένα έργα
Ενώ ήταν διευθύντρια στην Gruen Associates, η Σκλάρεκ συνεργάστηκε με τον Σέζαρ Πελλή σε μια σειρά από έργα. Μόνο η Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιαπωνία αναγνωρίζει τις συνεισφορές της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ύπατος Αρμοστής της Γροιλανδίας
Ακολουθεί κατάλογος με τους Ύπατους Αρμοστές της Δανίας στη Γροιλανδία.
Στα δανέζικα το αξίωμα ονομάζεται Rigsombudsmand. Έδρα του Ύπατου Αρμοστή είναι το Κοινοβούλιο της Γροιλανδίας (Inatsisartut), όπου επιτρέπεται να απευθύνει ομιλία, όμως δεν επιτρέπεται να ψηφίσει. Ο Ύπατος Αρμοστής εκπροσωπεί την κυβέρνηση της Δανίας στο κοινοβούλιο της Γροιλανδίας (Inatsisartut).
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Δανίας Κατηγορία:Πολιτική της Γροιλανδίας *
Ουάιτι Μπούλγκερ
Ο Τζέιμς Τζόζεφ "Ουάιτι" Μπούλγκερ ήταν Αμερικανός εγκληματίας, γκάνγκστερ και αφεντικό της Ιρλανδικής Μαφίας στην Βοστώνη. Υπήρξε επίσης πληροφοριοδότης για το FBI κατά της Ιταλοαμερικανικής Μαφίας. Στις 23 Δεκεμβρίου του 1994, ο διεφθαρμένος πράκτορας του FBI Τζον Κόνολι πρόδωσε τον Μπούλγκερ και έγινε πληροφοριοδότης εναντίον του με τον δεύτερο να κρύβεται για σχεδόν 17 χρόνια. Μετά την σύλληψη του το 2011, ο Μπούλγκερ καταδικάστηκε για αρκετούς φόνους, τους οποίους είχε διαπράξει με συνεργάτες του, όπως ο Κέβιν Γουικς.
Αν και ο Μπούλγκερ το αρνήθηκε, το FBI παραδέχτηκε ότι ο Μπούλγκερ ήταν από τους πιο σημαντικούς πληροφοριοδότες τους κατά την διάρκεια παλιότερων δεκαετιών. Το 1999, ο Μπούλγκερ μπήκε στον κατάλογο των πιο καταζητούμενων από το FBI και θεωρήθηκε ο πιο καταζητούμενος εγκληματίας μετά από τον Οσάμα μπιν Λάντεν.
Ο ανάπηρος και 89χρονος Μπούλγκερ δολοφονήθηκε κατά την διάρκεια συμπλοκής στην φυλακη στις 30 Οκτωβρίου του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Ιταλία στο Κέντρο
Η Ιταλία στο Κέντρο (Italia al Centro, IaC) είναι ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία με επικεφαλής τον Τζιοβάνι Τότι.
Ιστορικό
Τον Αύγουστο του 2019, ο Τζιοβάνι Τότι άφησε το πρώην κόμμα του Φόρτσα Ιτάλια και ίδρυσε το Αλλάζουμε!. Τον Μάιο του 2021, το Αλλάζουμε! ήταν ιδρυτικό μέλος ενός νέου κοινού κόμματος με το όνομα «Κουράγιο Ιταλία», του οποίου οι κύριοι ηγέτες ήταν ο Τότι και ο δήμαρχος της Βενετίας Λουίτζι Μπρουνιάρο.
Σε λιγότερο από ένα χρόνο, το «Κουράγιο Ιταλία», γνώρισε μια εσωτερική κρίση. Από τη μια πλευρά ο Τότι ήθελε να σχηματίσει συμμαχία με το Ιτάλια Βίβα του Ματέο Ρέντσι, και ανακοίνωσε την «Ιταλία στο Κέντρο». Από την άλλη πλευρά, ο Μπρουνιάρο απέρριψε αυτήν την προοπτική, θέλοντας να παραμείνει μέρος του κεντροδεξιού συνασπισμού. Τον Φεβρουάριο του 2022, η υποομάδα της του «Κουράγιο Ιταλία» εντός του Μικτού Ομίλου, που προηγουμένως ονομαζόταν «IDeA–Αλλάζουμε!–Ευρωπαϊστές», μετονομάστηκε σε «Ιταλία στο Κέντρο». Στις 28 Απριλίου 2022, η Ιταλία στο Κέντρο ιδρύθηκε και επίσημα. Ακολούθως, δύο επιπλέον γερουσιαστές προσχώρησαν στο κόμμα.
Στα τέλη Ιουνίου 2022, το «Κουράγιο Ιταλία» και η «Ιταλία στο Κέντρο» χωρίστηκαν επίσημα τόσο στην Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία της Δημοκρατίας.
Τον Ιούλιο του 2022, πραγματοποιήθηκε το συνέδριο του κόμματος στη Ρώμη, στο οποίο συμμετείχαν ως καλεσμένοι, μεταξύ άλλων, η Μαριαστέλλα Γκελμίνι της Φόρτσα Ιτάλια, ο Κάρλο Καλέντα από τη Δράση και ο Έτορε Ροζάτο της Ιτάλια Βίβα.
Στην προεκλογική περίοδο των γενικών εκλογών του 2022, η «Ιταλία στο Κέντρο» σχημάτισε αρχικά μια κοινή λίστα με το Εμείς με την Ιταλία, και στη συνέχεια ήταν ιδρυτικό μέλος του συνδυασμού Εμείς οι Μετριοπαθείς, μιας ευρύτερης κοινής λίστας εντός του κεντροδεξιού συνασπισμού, μαζί με το Εμείς με την Ιταλία, το Κουράγιο Ιταλία και την Ένωση Κέντρου.
Ζαν Καβαγιές
Ο Ζαν Καβαγιές (Jean Cavaillès, 15 Μαΐου 1903 – 17 Φεβρουαρίου 1944) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός, που ειδικεύθηκε στη φιλοσοφία της επιστήμης. Πήρε μέρος στη Γαλλική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς στο Αράς.
Ιταλία στο Κέντρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Ζαν Καβαγιές
Σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Καβαγιές γεννήθηκε στην κωμόπολη Saint-Maixent-l'École του νομού Deux-Sèvres. Αφού πήρε το πτυχίο του στα μαθηματικά, έγινε δεκτός στην École Normale Supérieure το 1923. Το 1927 πέρασε με επιτυχία τις ανταγωνιστικές εξετάσεις agrégation και το επόμενο έτος άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία. Κέρδισε μια υποτροφία του Ιδρύματος Ροκφέλερ για τα έτη 1929-1930. Μεταξύ του 1929 και του 1935 ήταν βοηθός διδασκαλίας στην École Normale Supérieure, και στη συνέχεια, το 1936, δίδαξε στο Λύκειο της Αμιένης (το σημερινό Lycée Louis-Thuillier). Το 1937 υποστήριξε επιτυχώς τη διπλή διδακτορική διατριβή του (κύρια διατριβή με τίτλο Méthode axiomatique et formalisme και συμπληρωματική με τίτλο Remarques sur la formation de la théorie abstraite des ensembles) υπό την επίβλεψη του Λεό Μπρεσβίκ στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Ως διδάκτορας πλέον, έγινε λέκτορας της Γενικής και της Λογικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Καβαγιές κινητοποιήθηκε το 1939 ως υπολοχαγός του πεζικού με το 43ο Σύνταγμα, ενώ μετά αποσπάστηκε στο επιτελείο της 4ης Αποικιακής Μεραρχίας. Τιμήθηκε δύο φορές για το θάρρος του. Αιχμαλωτίσθηκε στις 11 Ιουνίου 1940, αλλά στα τέλη Ιουλίου 1940 απέδρασε από το Βέλγιο και κατέφυγε στο Κλερμόν-Φεράν, όπου το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου αναδιοργανωνόταν.
Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1940, ο Καβαγιές συνάντησε τον Εμανυέλ ντ' Αστιέ (Emmanuel d'Astier de la Vigerie), με τον οποίο δημιούργησαν μία μικρή ομάδα αντιστασιακών, γνωστή ως «η Τελευταία Στήλη». Προκειμένου να έχουν ένα ευρύτερο ακροατήριο, αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια εφημερίδα, η οποία επρόκειτο να εξελιχθεί στη σημερινή Libération. Ο Καβαγιές συμμετείχε ενεργά στη σύνταξη της εφημερίδας, της οποίας η πρώτη έκδοση εμφανίστηκε τον Ιούλιο του 1941.
Το 1941 ο Καβαγιές διορίσθηκε καθηγητής στη Σορβόννη και άφησε το Κλερμόν-Φεράν για το Παρίσι, όπου βοήθησε στη δημιουργία της αντιστασιακής ομάδας Libération-Nord, ως μέλος της διοικητικής επιτροπής της.
Τον Απρίλιο του 1942, με την υποκίνηση του Κριστιάν Πινώ, το Κεντρικό Γραφείο Πληροφοριών και Δράσεως (Bureau Central de Renseignements et d'Action), που ιδρύθηκε στο Λονδίνο από τους Ελεύθερους Γάλλους, ανέθεσε στον Καβαγιές τον σχηματισμό ενός δικτύου κατασκοπείας στη Βόρεια Ζώνη της κατεχόμενης Γαλλίας, του «Cohors». Πράγματι, ο Καβαγιές τέθηκε επικεφαλής του δικτύου, μάλιστα σχημάτισε παρόμοια ομάδα και στο Βέλγιο.
Στη Ναρμπόν συνελήφθη μαζί με τον Πινώ από τη γαλλική αστυνομία τον Σεπτέμβριο του 1942. Μετά από μία πρώτη αποτυχημένη απόπειρα να αποδράσει στο Λονδίνο, φυλακίσθηκε στο Μονπελιέ, στο στρατόπεδο-φυλακή του Saint-Paul d' Eyjeaux, από το οποίο δραπέτευσε στα τέλη Δεκεμβρίου του 1942. Στην αιχμαλωσία βρήκε τον χρόνο και συνέγραψε και βιβλίο της ειδικότητάς του, το οποίο εκδόθηκε μεταθανατίως το 1946, με επιμέλεια του φιλοσόφου και επιστημολόγου Ζωρζ Κανγκυλέμ και του μαθηματικού Σαρλ Ερεσμάν με τον τίτλο Sur la logique et la theorie de la science (= «Επί της λογικής και της θεωρίας της επιστήμης»).
Αποκηρυγμένος ως «δημόσιος εχθρός» από την κατοχική κυβέρνηση του Βισύ και καταζητούμενος από την αστυνομία της, διέφυγε μυστικά στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1943. Εκεί συνάντησε τον στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ σε αρκετές περιπτώσεις.
Επέστρεψε στη Γαλλία στις 15 Απριλίου και παραιτήθηκε από την επιτροπή διοικήσεως του αντιστασιακού κινήματος Libération, προκειμένου να αφοσιωθεί πλήρως στην απευθείας δράση. Υπήρξε ο επικεφαλής της ομάδας των δολιοφθορών των καταστημάτων του γερμανικού πολεμικού ναυτικού στη Βρετάνη και των γερμανικών ραδιοφωνικών εγκαταστάσεων στην ακτή.
Κατόπιν προδοσίας ενός εκ των συνδέσμων του, ο Καβαγιές συνελήφθη στις 28 Αυγούστου 1943 στο Παρίσι μαζί με την αδελφή του. Βασανίστηκε, φυλακίστηκε στις Φυλακές Fresnes, μετά στην Κομπιένη, μεταφέρθηκε στο Αράς και εκτελέσθηκε εκεί στις 17 Φεβρουαρίου 1944. Τάφηκε στο Αράς κάτω από έναν ξύλινο σταυρό που έγραφε «άγνωστος nο. 5», αλλά στην πραγματικότητα η ταυτότητα της σορού ήταν γνωστή, οπότε μεταπολεμικά, το 1946, μεταφέρθηκε στην Κρύπτη της Σορβόννης, στο Παρίσι.
Τιμητικές διακρίσεις
Το «Κέντρο Καβαγιές» (Centre Cavaillès) της École Normale Supérieure, που ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1969, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του, όντας «Κέντρο για τη Μελέτη της Ιστορίας και της Φιλοσοφίας της Επιστήμης». Στα επίσημα εγκαίνιά του, ο προαναφερθείς Ζωρζ Κανγκυλέμ είπε στην ομιλία του: ''«`Ενας φιλόσοφος-μαθηματικός φορτωμένος με εκρηκτικά, με καθαρότητα σκέψεως και αδυσώπητος, αποφασισμένος χωρίς αισιοδοξία. Αν αυτός δεν είναι ένας ήρωας, τότε τι είναι ένας ήρωας;»''(
Εργογραφία
(οι γαλλικοί τίτλοι δίνονται μεταφρασμένοι, χωρίς το έργο να έχει μεταφρασθεί στην ελληνική)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι των μαθηματικών Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί
Κοκόνι
Το Κοκόνι είναι αναγνωρισμένη από τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος ράτσα σκύλου ελληνικής προέλευσης. Θήραμά του είναι η αλεπού, το κουνάβι και η νυφίτσα. Χρησιμοποιείται και ως φύλακας για τα πουλερικά.
Ετυμολογία
Το όνομα Κοκόνι προέρχεται πιθανότατα από τη λέξη «κοκόνα», μια άλλη λέξη για την κόρη στα νεοελληνικά. Σε προηγούμενες εποχές, η ζωή της κόρης ήταν κυρίως μέσα και γύρω από το σπίτι, και έτσι ο σκύλος κοκόνι ήταν ο «σκύλος της κόρης» ή ο «σκύλος για το σπίτι», σε αντίθεση με τους σκύλους για τους κυνηγούς ή κτηνοτρόφους. Η ουρά του σχηματίζει κύκλο και μπορεί η άκρη της να ακουμπήσει την πλάτη του.
Περιγραφή
Ο Ελληνικός Κυνολογικός Σύνδεσμος το αναφέρει ως ζώο συντροφιάς με μετρίως θολωτό κρανίο, μικρό σε μέγεθος, ρύγχος κοντύτερο του κρανίου και σφηνοειδές.
Προσωπικότητα
Ζωηρός, χαρούμενος, έξυπνος.
Ιστορία
Τη φυλή κοκόνι την αναγνώρισε ο κριτής του Κυνολογικού Ομίλου Ελλάδα Στέλιος Μακαρίτης. Φυλή με αρχαία καταγωγή με πολλές αναπαραστάσεις σε αγγεία, αγάλματα, ειδώλια και νομίσματα φανερώνουν την ύπαρξή του και την τόσο κοντινή σχέση του με την αρχαία ελληνική οικογένεια. Επίσης υπάρχουν αναφορές σε κείμενα και γκραβούρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Ελληνικής προέλευσης Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Αμοιβαία πληροφορία
Στην θεωρία πληροφορίας, η αμοιβαία πληροφορία είναι η ποσότητα που ορίζεται ως η σχετική εντροπία μεταξύ της από-κοινού κατανομής και το γινόμενο των περιθωριακών κατανομών, δύο διακριτών τυχαίων μεταβλητών X και Y, ως εξής: ή ισοδύναμα, με την χρήση της απόκλισης Kullback-Leibler D_{KL} ως εξής:
Ιδιότητες
Προκύπτει από τον ορισμό της αμοιβαίας πληροφορίας και το γεγονός ότι.
χρησιμοποιώντας ότι και.
Από την παρακάτω ιδιότητα προκύπτει η ονομασία αμοιβαία πληροφορία: