cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Σαρωνικού Κορινθίας
Ο Δήμος Σαρωνικού ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κορινθίων. Είχε πληθυσμό 5.297 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν τα Αθίκια. Ο δήμος συνόρευε νοτιοανατολικά με το Δήμο Σολυγείας, βόρεια με το Δήμο Κορινθίων, δυτικα με το Δήμο Τενέας και νότια με το Δήμο Μυκηναίων του Νομού Αργολίδας. Βορειοδυτικά βρεχόταν από το Σαρωνικό κόλπο. Είχε 16 οικισμούς.
Διοικητική διαίρεση του δήμου
Ο δήμος περιλάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Κορινθίας
Δήμος Προυσού
thumb|280px|Η [[Ιερά Μονή Προυσού, αφιερωμένη στην Παναγία, κοντά στο χωριό Προυσός Ευρυτανίας.]] Ο Δήμος Προυσού ήταν καποδιστριακός δήμος και νυν δημοτική ενότητα του καλλικρατικού δήμου Καρπενησίου. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού Ευρυτανίας και είχε σαν έδρα το χωριό Προυσός. Ήταν ορεινός δήμος και συνόρευε με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 2.253 κατοίκους και έκταση 146.680 στρέμματα.
Ο δήμος περιελάμβανε 11 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προυσού * Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Γέφυρα Ουΐτστοουν
Η γέφυρα Wheatstone είναι ηλεκτρικό κύκλωμα σταθερού ρεύματος το οποίο χρησιμοποιούνταν παλαιότερα για τη μέτρηση μιας άγνωστης αντίστασης κυκλώματος κατόπιν συγκρίσεως με μια γνωστή πρότυπη αντίσταση. Σημαντική χρήση της συναντάται σε συστήματα μετρήσεων αισθητήρων, οποίοι αντικαθιστούν την «άγνωστη» αντίσταση. Παραδείγματα χρήσης της, είναι στην αυτοκινητοβιομηχανία, (μέτρηση ροής μάζας αέρα, μέσω τού αισθητήρα MAF), σε βιοϊατρικές εφαρμογές, (μέτρηση πίεσης τού αίματος), σε ελεγκτές δύο θέσεων, μέσω χρήσης συγκριτή κ.α.
Σύνδεση κυκλώματος
Η σύνδεση του κυκλώματος της γέφυρας Wheatstone γίνεται όπως στο σχήμα στα δεξιά. Μια πηγή σταθερής τάσης παρέχει σταθερό ρεύμα στο κύκλωμα. Τα σημεία D και B περιέχουν ενδιάμεσα γαλβανόμετρο.
Κατάσταση ισορροπίας κυκλώματος
Η κατάσταση ισορροπίας του κυκλώματος αυτού επιτυγχάνεται όταν η διαφορά τάσης μεταξύ των σημείων D και B ισούται με 0. Δηλαδή V=0. Για να ισχύει αυτό θα πρέπει η διαφορά τάσης μεταξύ των σημείων D και A, καθώς επίσης κι η διαφορά τάσης μεταξύ των D και C να είναι ίσες. Άρα θα ισχύει VDA=VDC. Παρομοίως και για τις διαφορές δυναμικού μεταξύ των B και A αλλά και B και C. Άρα: VBA=VBC. Σε αυτή την ειδική περίπτωση, το γαλβανόμετρο δεν διαρρέεται από ρεύμα, Ι=0.
Νιιχάου
Το Νιιχάου (αγγλικά Niihau), είναι το έβδομο μεγαλύτερο νησί της Χαβάη και μαζί με το γειτονικό νησί Καουάι αποτελούν την κομητεία Καουάι. Έχει πληθυσμό 130 κατοίκους (2009) και πρωτεύουσα του νησιού είναι το Puʻuwai.
Γέφυρα Ουΐτστοουν
Εύρεση της άγνωστης αντίστασης RX
Φυσικά, ο υπολογισμός της αντίστασης είναι πιο εύκολο να γίνει όταν το κύκλωμα βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας που έχουμε περιγράψει παραπάνω. Όταν ισχύει αυτό, το ρεύμα που διαρρέει την αντίσταση R3, έστω Ι3 θα είναι ίσο με το ρεύμα που διαρρέει την αντίσταση RX, έστω ΙΧ. Δηλαδή ΙΧ=Ι3. Με τον ίδιο τρόπο, προκύπτει ότι: Ι2=Ι1. Άρα για την άγνωστη αντίσταση έχουμε:.
Νιιχάου
Το Νιιχάου είναι ένα σβηστό ασπιδωτό ηφαίστειο που ήταν ενεργό πριν περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια. Κάποιες νεώτερες ηφαιστειακές φλέβες ήταν ενεργές πριν από 2,5 με 0,4 εκατομμυρία χρόνια. Μια κατολισθήση προς τα ανατολικά καταπόντησε μέρος του κυρίως ηφαιστείου. Η λάβα από την μετέπειτα ηφαιστειακή δράση καλύπτει το ένα τρίτο του νησίου και δημιούργησε τον ηφαιστειακό κώνο Λεχούα, που βρίσκεται λίγο μακριά από τις βόρειες ακτές του Νιιχάου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Χαβάη Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Γέφυρα Ουΐτστοουν
Γέφυρα Wheatstone χορδής
Πέρα από το κύκλωμα που αναλύθηκε μερικώς παραπάνω, υπάρχει κι η γέφυρα Wheatstone χορδής. Εξυπηρετεί ακριβώς τους ίδιους σκοπούς απλά αποτελεί ξεχωριστό εργαλείο. Συνδέεται στο κύκλωμα αλλά αποτελεί ανεξάρτητη ολότητα, δεν προκύπτει δηλαδή από τον τρόπο σύνδεσης ή τη χρήση άλλων στοιχείων του κυκλώματος. Η χορδή παίζει το ρόλο της αντίστασης που μπορεί να ρυθμίζεται και να μεταβάλλεται χειροκίνητα.
Διακριτική ικανότητα
Η διακριτική ικανότητα είναι χαρακτηριστικό μέγεθος οργάνων μέτρησης. Με αυτό τον όρο, λοιπόν, εννοούμε τη μικρότερη δυνατή μεταβολή μιας μετρούμενης ποσότητας που μπορεί να γίνει από ένα όργανο μέτρησης. Η διακριτική ικανότητα είναι ένα μέγεθος που παίζει ρόλο στη γέφυρα Wheatstone.
Σφάλματα μετρήσεων με γέφυρα Wheatstone
Τα σφάλματα στις μετρήσεις είναι κάτι σύνηθες, αν όχι αυτονόητο, για τη φυσική κι ειδικά το πειραματικό κομμάτι της (κομμάτι μετρήσεων). Τρεις βασικοί λόγοι είναι αυτοί που συντελούν στην ύπαρξη σφαλμάτων στις μετρήσεις με γέφυρα Wheatstone:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηλεκτρικά κυκλώματα
Ιβάν Πετρόβιτς Βιτάλι
Ο Τζοβάνι Βιτάλι, περισσότερο γνωστός ως Ιβάν Πετρόβιτς Βιτάλι (1794—1855), υπήρξε Ρώσος γλύπτης ιταλικής καταγωγής, κατασκευαστής αγαλμάτων, πορτραιτίστας και παιδαγωγός.
Βιογραφία
Ο Τζοβάνι Βιτάλι γεννήθηκε το έτος 1794 στην Αγία Πετρούπολη, στην οικογένεια του ιταλού γλύπτη και κατασκευαστή καλουπιών Πιέτρο Βιτάλι. Σπούδασε καλές τέχνες κοντά στον πατέρα του. Κατόπιν αυτού από το 1806 έως το 1818 σπούδασε με καθεστώς ελεύθερης παρακολούθησης στο Ακαδημία τεχνών της Πετρούπολης. Ιταλός στην καταγωγή, αν και η μόρφωσή του, η γλώσσα του, και η θεματολογία των έργων του ανήκαν στη Ρωσία. Μην έχοντας ακολουθήσει συστηματική εκπαίδευση, αυτός σπούδασε κοντά στους ζωγράφους Τρισκόνι και Ι. Τιμοφέεβ, μαθητή του Μάρτος. Από το 1818 έζησε στη Μόσχα, εργαζόμενος στο δικό του εργαστήριο. Σε πλήρη ωριμότητα του ταλέντου του ο Βιτάλι έφτασε το έτος 1830, όταν για την προτομή του Καρλ Μπριουλλώβ έλαβε τον τίτλο του ελεύθερου καλλιτέχνη, και το έτος 1840 — του ακαδημαϊκού.
thumb|left|Η γυναίκα του γλύπτη Αδελαΐδα Οσίποβνα Βιτάλι Ακουαρέλλα του [[Πιότρ Φιοντοροβίτς Σοκόλωβ|Σοκόλωβ, 1838]]
Στα τέλη του έτους 1830 ο Βιτάλι, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Ιταλία, γνωρίστηκε με μια νεαρή κοπέλλα, η οποία έγινε σύζυγός του.
Το 1841 επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, και από το 1842 — έγινε καθηγητής στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών.
Ο Βιτάλι απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη στις 5(17) Ιουλίου έτους 1855.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι γλύπτες
Λίμνες Ζερέλια
Οι λίμνες Ζερέλια ή Ζηρέλια είναι δύο λίμνες κυκλικού σχήματος, που βρίσκονται 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης του Αλμυρού και 2,5 χλμ από το Δ.Δ. Ευξεινούπολης, σε υψόμετρο 130 μέτρων από τη θάλασσα, στους βόρειους πρόποδες της Όθρυος. Ανατολικά της μεγάλης λίμνης υπάρχει μικρός γήλοφος (μαγούλα). Εκεί έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός ο οποίος κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά τις αρχές της της Μέσης Νεολιθικής (5.800-5.300 π.Χ.) και συνέχισε να κατοικείται κατά την Εποχή του Χαλκού και τα ιστορικά χρόνια.
Η ιδιαιτερότητα των λιμνών αυτών οφείλεται στην πιθανολογούμενη μετεωριτική τους προέλευση (λίμνες μάαρ, οι μόνες αυτού του τύπου που απαντώνται στην Ελλάδα) και στο αρχαιολογικό ενδιαφέρον του χώρου.
Πανίδα
Όι λίμνες αποτελούν υδροβιότοπο όπου συχνάζουν λευκοί πελαργοί και διάφορα είδη υδρόβιων πτηνών και πουλιων που ζουν κοντά στο νερό (παρυδάτια), όπως φαλαρίδες, νερόκοτες, νανοβουτηχτάρια, πρασινοκέφαλες πάπιες, κιρκίρια, σταχτοτσικνιάδες, λευκοτσικνιάδες, πορφυροτσικνιάδες, μικροτσικνιάδες, και νανοπουλάδες. Μέσα στις καλαμιές ζούν διάφορα μικρα πουλιά, όπως κιστικόλες, ψευταηδόνια, τσιχλοποταμίδες και καλαμοποταμίδες.
Προέλευση
μικρογραφία|Η δυτική, και μεγαλύτερη, λίμνη Οι λίμνες αρχικά θεωρούνταν πως είναι καρστικές δολίνες ή πως έχουν ηφαιστειογενή προέλευση. Τον Δεκέμβριο του 2010, οι γεωλόγοι ερευνητές Ευάγγελος Λάγιος και Dietrich Volker J. βρήκαν εκεί μερικώς τετηγμένο ζιρκόνιο, για την τήξη του οποίου απαιτούνται θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 1.400 – 1.800 °C. Επειδή όμως τόσο υψηλές θερμοκρασίες δεν απαντώνται σε διαδικασίες μαγματισμού ή σε φαινόμενα μεταμόρφωσης στον γήινο φλοιό και τον ανώτερο μανδύα, οι ερευνητές πρότειναν, ως πιθανότερη εξήγηση, ότι πρόκειται για κρατήρες που δημιουργήθηκαν από πρόσκρουση μετεωρίτη. Κατά τους Λάγιο και Volker, η πρόσκρουση αυτή θα έλαβε χώρα κατά την εποχή του Ολόκαινου, πριν από 12.500 με 8.000 χρόνια, το πιθανό μέγεθος των θραυσμάτων που προσέκρουσαν εκτιμάται από 10 έως 30μ και το φαινόμενο αυτό είναι μοναδικό στην Ελλάδα. . Σε ολόκληρη την Ευρώπη οι αντίστοιχες περιπτώσεις-θέσεις δεν ξεπερνούν τις 40 και σε ολόκληρο τον πλανήτη τις 178.
Κατά τον επίκουρο καθηγητή Ορυκτολογίας-Πετρολογίας Δρ. Ιωάννη Μπαζιώτη, η παραπάνω θεωρία δεν αποδεικνύει τη δημιουργία τους από πτώση αστεροειδούς, γιατί λείπουν παντελώς χαρακτηριστικά αναγνώρισης κρατήρα από πτώση αστεροειδούς όπως κώνοι σύνθλιψης (sutter cones), πολύμορφα ορυκτά και ύελοι υψηλών πιέσεων, planar deformation features στον χαλαζία, ανωμαλίες στα στοιχεία της ομάδας των πλατινοειδών (π.χ. ιρίδιο). Ο Μπαζιώτης, καταλήγοντας, υποστηρίζει την καρστική προέλευση των λιμνών.
Αρχαιολογικά στοιχεία
μικρογραφία|Άποψη της μαγούλας με την ανατολική λίμνη Ο γήλοφος Μαγούλα Ζερέλια έχει ανασκαφεί στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Ολλανδό C. W. Vollgraff, ο οπoίος μάταια αναζήτησε εκεί τον ναό της Ιτωνίδος Αθηνάς. Λίγο αργότερα οι Βρεταννοί αρχαιολόγοι A. J. B. Wace και M. S. Thompson ανέσκαψαν συστηματικά την τοποθεσία και χρονολόγησαν τον οικισμό (αναγνωρίστηκαν οκτώ αρχαιολογικά στρώματα), βρίσκοντας ίχνη κατοίκησης μέχρι τον 4ο αι. μ.Χ.
Το 1992, η Ολλανδική Αρχαιολογική Σχολή υπό τον καθηγητή Η. Reinder Reinders, διεξήγαγε επιφανειακή έρευνα κατά την οποία εντοπίστηκαν κεραμικά θραύσματα της εποχής του Χαλκού, καθώς και λίγα βυζαντινά του 12ου αι. μ.Χ. Τελικά, η έρευνα αυτή επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα των Wace, Thompson και Volgraff.
Το 2005, ξεκίνησε συστηματική έρευνα, από το Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και τη ΙΓ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Κατά τον πρώτο χρόνο της έρευνας αυτής, βρέθηκαν ίχνη από πασσαλότρυπες και πήλινο δάπεδο, στοιχεία που συνηγορούν στην ύπαρξη πασσαλόπηκτης οικίας της πρώιμης Εποχής του Χαλκού. Στη συνέχεια, βρέθηκε πως μεγάλο μέρος του όγκου του γήλοφου σχηματίστηκε από την έντονη οικιστική δραστηριότητα της Εποχής του Χαλκού, με συνεχή επισκευή και ανακατασκευή κτισμάτων από πηλό και ξύλινους πασσάλους. Επίσης εντοπίστηκε λάκκος με ευρήματα όλων των περιόδων, με νεότερο από αυτά ένα αργυρό νόμισμα των Φωκέων, των αρχών του 5ου αι. π.Χ. Γενικά, τα ευρήματα από τα Ζερέλια αποτελούνται από θραύσματα αγγείων, πήλινα σφονδύλια (αγνύθες), αιχμές βελών και εργαλεία από πυριτόλιθο. Η γενική εικόνα για τον οικισμό δείχνει καλά οργανωμένη αγροτική κοινότητα που εκμεταλλευόταν άριστα τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους.
Σύμφωνα με παλαιά ιστορία που ανέφερε ο αρχαιολόγος Δημήτρης Θεοχάρης στον R. Reinders, «ο ναός της Αθηνάς Ιτωνίδος ευρίσκεται σε μία από τις δύο λίμνες, και γίνεται αντιληπτός μόνο όταν η στάθμη της λίμνης πέφτει πολύ χαμηλά». Όμως, ο ίδιος ο Reinders διαβεβαιώνει ότι, αν και η λίμνη ξεράθηκε προσωρινά, μετά τον σεισμό του 1980, δεν αναφάνηκαν αρχιτεκτονικά μέλη και συμφωνεί με τη διατυπωθείσα άποψη ότι είναι απίθανο αυτά να βρίσκονται θαμμένα στα ιζήματα του πυθμένα των λιμνών.
Επίσης, 800 μ. δυτικότερα, βρίσκεται παλαιότερος προϊστορικός οικισμός (Αρχαιότερης και Μέσης Νεολιθικής), στη θέση Καρατζάνταγλι (σημ. Καστράκι). Η σχέση του οικισμού Μαγούλα Ζερέλια με τις λίμνες και τον οικισμό στο Καραντζάνταγλι είναι σημαντική για την κατανόηση της προϊστορικής κατοίκησης στην περιοχή νότια και νοτιοδυτικά του Αλμυρού.
Κατά την Τουρκοκρατία, πιθανολογείται πως στη Μαγούλα Ζερέλια βρισκόταν το τουρκικό χωριό Ικίζ Γκιολ (Δίδυμες Λίμνες).
Λαογραφία
Ο Νίκος Πολίτης αναφέρει παράδοση κατά την οποία στη θέση των λιμνών υπήρχε χωριό με το ίδιο όνομα. Όταν ο παπάς του χωριού βίασε την κόρη του, ο Θεός οργισμένος μετέβαλε το χωριό σε βάλτο όπου ζούσαν άσχημα μαύρα ψάρια. Οι κάτοικοι της περιοχής δεν έτρωγαν αυτά τα ψάρια γιατι τα φοβόντουσαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζερελια Κατηγορία:Αλμυρός
Ρουπέν του Μονφόρ
Ο Ρουπέν, γαλλ. Roupen (απεβ. 8 Σεπτεμβρίου 1313) από τον Οίκο του Μονφόρ ήταν ευγενής της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ονφρουά ευγενούς της Ιερουσαλήμ και της Εσίβ του Ιμπελέν, κόρης και κληρονόμου τού Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού.
Το 1299 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ιμπελέν, κόρη τού Μπαλιάν σενεσάλη της Κύπρου. Το 1304 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αμωρί και ο Ρουπέν τον διαδέχθηκε στην κυριότητα της Τύρου, τυπικά όμως καθώς η πόλη είχε απωλεσθεί από τους Χριστιανούς. Το 1308 ο Ρουπέν συμμετείχε στην εξέγερση κατά τού Αμαλρίκ κυρίου της Τύρου, που είχε σφετεριστεί τη βασιλική εξουσία στην Κύπρο. Το κίνημα απέτυχε και ο Ρουπέν έφυγε από την Κύπο και κατέφυγε στη Ρόδο. Υποστήριξε τη μητέρα του Εσίβ στην διεκδίκησή της τού Δουκάτου των Αθηνών. Η διεκδίκηση δεν τελεσφόρησε. Έπειτα από το τέλος τού Αμαλρίκ, ο Ρουπέν επέστρεψε στην Κύπρο και συμμετείχε στη δίκη των Ναΐτών ιπποτών το 1311.
Το 1312 απεβίωσε η Εσίβ και ο Ρουπέν έγινε τιτουλάριος κύριος της Βηρυτού. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τάφηκε στη Νικοσία· τον διαδέχθηκε ο γιος του Ονφρουά.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Αβακαβίρη
Η αβακαβίρη, που είναι διαθέσιμη με την εμπορική ονομασία Ziagen, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για την πρόληψη και τη θεραπεία του HIV/AIDS. Όπως και οι άλλοι νουκλεοσιδικοί αναστολείς της αντίστροφης μεταγραφάσης (NRTIs), η αβακαβίρη χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα για τον HIV και δεν συνιστάται η χρήση ως μονοθεραπεία. Λαμβάνεται από το στόμα ως δισκίο ή σιρόπι και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε παιδιά ηλικίας άνω των τριών μηνών.
Η αβακαβίρη είναι γενικά καλά ανεκτή. Οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν έμετο, προβλήματα με τον ύπνο, πυρετό και αίσθημα κόπωσης. Πιο σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αντίδραση υπερευαισθησίας, ηπατική βλάβη και γαλακτική οξέωση. Ο γενετικός έλεγχος μπορεί να δείξει εάν ένα άτομο διατρέχει υψηλότερο κίνδυνο να εκδηλώσει υπερευαισθησία. Τα συμπτώματα της αντίδρασης υπερευαισθησίας περιλαμβάνουν εξάνθημα, έμετο και δύσπνοια. Η αβακαβίρη ανήκει στην κατηγορία NRTI, φάρμακα που δρουν αναστέλλοντας την αντίστροφη μεταγραφάση, ένα ένζυμο που απαιτείται για την αναπαραγωγή του HIV. Εντός της κατηγορίας των NRTI, η αβακαβίρη αποτελεί έναν καρβοκυκλικό νουκλεοσίδιο.
Η αβακαβίρη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1988 και η χρήση της εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1998. Περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Διατίθεται και ως γενόσημο φάρμακο. Το κόστος χονδρικής στον αναπτυσσόμενο κόσμο το 2014 ήταν μεταξύ 0,36 και 0,83 δολαρίων ΗΠΑ ανά ημέρα. Το 2016 το κόστος χονδρικής για ένα μήνα φαρμακευτικής αγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν 70,50 δολάρια ΗΠΑ. Συνήθως, η αβακαβίρη πωλείται μαζί με άλλα φάρμακα για τον HIV, όπως αβακαβίρη/λαμιβουδίνη/ζιδοβουδίνη, αβακαβίρη/ντολουτεγκραβίρη/λαμιβουδίνη και αβακαβίρη/λαμιβουδίνη. Ο συνδυασμός αβακαβίρης/λαμιβουδίνης περιλαμβάνεται επίσης στον κατάλογο βασικών φαρμάκων.
Βαλεντίνα Λοντοβίνι
Η Βαλεντίνα Λοντοβίνι (Valentina Lodovini), (Ουμπερτίντε στην περιοχή Ούμπρια της Ιταλίας, 14 Μαΐου 1978), είναι Ιταλίδα ηθοποιός που ξεκίνησε στο θέατρο και στη συνέχεια παίζει σε ταινίες και στην τηλεόραση.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Σανσεπόλκρο στην Τοσκάνη και παρακολούθησε τη Σχολή Δραματικής Τέχνης στην Περούτζια πριν σπουδάσει στο Centro Sperimentale di Cinematografia της Ρώμης, από την οποία αποφοίτησε το 2004. Ξεκίνησε με το θέατρο και στη συνέχεια έπαιξε τους πρώτους επαναλαμβανόμενους ρόλους της στην τηλεόραση πριν αποκτήσει τους πρώτους δευτερεύοντες ρόλους της στον κινηματογράφο. Αναδείχθηκε αρχικά με την ταινία La giusta distanza του Carlo Mazzacurati το 2007. Τον επόμενο χρόνο, οι ρόλοι της στο Riprendimi από την Anna Negri, Il passato è una terra straniera από τον Daniele Vicari και Generazione mille euro από τον Massimo Venier κέρδισαν αρκετές υποψηφιότητες και κέρδισε το Ciak d'oro το 2009. Το 2011, κέρδισε το βραβείο David di Donatello για την καλύτερη ηθοποιό σε ρόλο υποστήριξης για την απεικόνιση της Μαρίας στο Benvenuti al Sud που κυκλοφόρησε το 2010. Έπαιξε το επόμενο έτος στη συνέχεια με τίτλο Benvenuti al Nord.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί
47 (αριθμός)
Το 47 (σαράντα επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 46 και πριν από το 48. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 47 συμβολίζεται ως XLVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΖ´ ή μζ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
47
Ιερή λίμνη (αρχαία Αίγυπτος)
thumb|right|350px|Η ιερή λίμνη του Καρνάκ Η ιερή λίμνη είναι αρχιτεκτονικό στοιχείο της κατασκευής ιερών τόπων λατρείας στην αρχαία Αίγυπτο. Πρόκειται για τεχνητή λίμνη τετράγωνου σχήματος κοντά στον ναό. Το έδαφος στηρίζεται με τοίχο, ενώ σκαλοπάτια βοηθούν την είσοδο στο νερό. Γενικότερα, ως "ιερή λίμνη" χαρακτηρίζονται και λίμνες άλλου σχήματος (στρογγυλού, πεταλωτού, σχήματος Τ ή ακανόνιστου σχήματος) ενίοτε και με νησίδα, πάντα σε ιερούς ναούς της αρχαίας Αιγύπτου. Γύρω από την ιερή λίμνη ήταν δενδρόφυτος κήπος. Η ιερή λίμνη εκτός από πρακτική είχε και συμβολική σημασία. Στα νερά της έπλεε η ιερή βάρκα του θεού Ήλιου, ενώ οι ιερείς έκαναν καθημερινά τελετουργικό λουτρό κατά την ανατολή του ηλίου, πριν εισέλθουν στον ναό.
Οι περισσότερες ιερές λίμνες αποξηράνθηκαν και μπαζώθηκαν στις μεταγενέστερες εποχές. Η ιερή λίμνη του Καρνάκ είναι η μόνη που ανακαινίστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Αίγυπτο Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες
Δήμος Φουρνάς
Ο Δήμος Φουρνάς υπήρξε καποδιστριακός δήμος και αποτελεί πλέον δημοτική ενότητα του καλλικρατικού δήμου Καρπενησίου. Βρίσκεται στα βορειανατολικά του νομού Ευρυτανίας και είχε σαν έδρα το χωριό Φουρνά. Ήταν ορεινός δήμος και συνόρευε με τους νομούς Φθιώτιδας και Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 1.542 κατοίκους και έκταση 132.232 στρέμματα.
Ο δήμος περιελάμβανε 3 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ *
Ηλίας Κανέλλης
Ο Ηλίας Κανέλλης (γενν. 1960) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 3 Οκτωβρίου 1960.
Σταδιοδρομία
Έχει εργαστεί στο χώρο της δημοσιογραφίας, του κινηματογράφου και της κριτικής. Εργάστηκε σε διάφορα ΜΜΕ σε όλες σχεδόν τις ειδικότητες, όπως λ.χ. επιμελητής ύλης, ρεπόρτερ, κριτικός τέχνης, πολιτικός αναλυτής, αρθρογράφος, αρχισυντάκτης, και διευθυντής σύνταξης.
Επί σειρά ετών υπήρξε κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό "Αντί". Επίσης διατήρησε καθημερινή εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84, μαζί με τον δημοσιογράφο Στέφανο Κασιμάτη.
Το καλοκαίρι του 2007 εξέδωσε την εφημερίδα "εφ" του Ελληνικού Φεστιβάλ. Μαζί με τον Μανώλη Βασιλάκη, εξέδωσαν το 2009 την επιθεώρηση βιβλίου "The Athens Review of Books". Έχει γράψει το βιβλίο "Εθνοχουλιγκανισμός: εκφράσεις της νεοελληνικής ιδεολογίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 της Αθήνας", και έχει επιμεληθεί τις κινηματογραφικές μονογραφίες "Σταύρος Τορνές" (με τον Σταύρο Καπλανίδη και, για την ιταλική έκδοση, με την επιπλέον συνεργασία με τον Sergio Grmek Germani), "Κώστας Γαβράς", "Σταύρος Τσιώλης".
Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στην εφημερίδα "Τα Νέα". Σήμερα εκδίδει και διευθύνει τη μηνιαία επιθεώρηση του βιβλίου "The Books" Journal. .
Προσωπικά στοιχεία
Ζει μόνιμα στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου
Ανάλογα με το σκοπό τους, οι γλώσσες προγραμματισμού υψηλού επιπέδου διακρίνονται σε γλώσσες ειδικού σκοπού -όπως η FORTRAN, η COBOL, η LISP και σε γλώσσες γενικής χρήσης -όπως η Python, η C η Visual Basic και η Java.
Υψηλου επιπεδου
Παλαιοχώρι Λαμιέων Φθιώτιδας
Το Παλαιοχώρι είναι μικρό ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 880 μέτρα και σε απόσταση 16 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Λαμία. Στο χωριό υπάρχουν περίπου δεκαπέντε σπίτια, πέτρινα τα περισσότερα, το παλαιό πέτρινο σχολείο και η μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορωνείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Αγία Παρασκευή, το Λιμογάρδι και την Αγραδούλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 29 κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 18.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Δήμος Φραγκίστας
right|300px|thumb|Οι δύο Φραγκίστες, αριστερά η Ανατολική και δεξιά η Δυτική. Ο Δήμος Φραγκίστας ήταν καποδιστριακός δήμος και νυν δημοτική ενότητα του καλλικρατικού δήμου Αγράφων. Βρίσκεται στα δυτικά του νομού Ευρυτανίας και είχε σαν έδρα το χωριό Δυτική Φραγκίστα. Ήταν ορεινός δήμος και συνόρευε με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 2.533 κατοίκους και έκταση 177.261 στρέμματα.
Ο δήμος περιελάμβανε 7 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ
Στέφανος Μουσούρος
Ο Στέφανος Μουσούρος (15 Ιανουαρίου 1841 - 1906) ήταν ελληνικής καταγωγής διπλωμάτης και πολιτικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιανουαρίου 1841 την περίοδο που υπηρετούσε σ΄ αυτήν ως πρέσβης, ο πατέρας του Κωνσταντίνος Μουσούρος. Σπούδασε Νομική στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Σε ηλικία είκοσι χρονών μπήκε στην υπηρεσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορικής Κυβέρνησης και διορίστηκε πρεσβευτής της στη Ρώμη. Κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και διορίστηκε μέλος της επιτροπής δημοσίων έργων. Το 1896 ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ τον διόρισε ηγεμόνα της Σάμου. Μετά όμως τη λήξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 και του αντίκτυπου που είχε, αντικαταστάθηκε και στη θέση του ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Βαγιάννης. Στη συνέχεια διορίστηκε πρέσβης στο Λονδίνο όπου και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του.
Στην πολιτική ιεραρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έφερε τον υψηλότερο βαθμό Βαλά και τιμήθηκε με τα παράσημα Μετζιτιέ, (α΄ τάξης), Οσμανιέ, (β΄ τάξης), τους ιταλικούς μεγαλόσταυρους των αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου και του Στέμματος της Ιταλίας, το παράσημο του Λέοντα και του Ήλιου της Περσίας (β΄ τάξης) και πολλά άλλα τιμητικά διαφόρων κρατών που έλαβε λόγω υπηρεσιακής ιδιότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Δημήτρης Χορν
Ο Δημήτρης Χορν (Δημήτριος-Ελευθέριος Χορν) (9 Μαρτίου 1921 – 16 Ιανουαρίου 1998) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ηθοποιούς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα. Γονείς του ήταν ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας και στρατιωτικός Παντελής Χορν και η Ευτέρπη Αποστολίδη. Η οικογένεια του Παντελή Χορν είχε τρία παιδιά, τον Γιάννη, τη Νανά, που πέθανε σε ηλικία 7 ετών, και τελευταίο τον Δημήτρη Χορν. Νονά του ήταν η διάσημη ηθοποιός Κυβέλη.
Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην αγκαλιά της Κυβέλης, στο έργο «Γειτόνισσες» του πατέρα του. Η δεύτερη στην ηλικία των 4 ετών, όταν έπαιξε και πάλι με τη νονά του στη «Νόρα» του Ίψεν, κάνοντας ένα από τα μικρά παιδιά της ηρωίδας. Με τη νονά του θα ξαναπαίξει ενήλικας πλέον, σε ηλικία 31 ετών, το 1954, στο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Μια γυναίκα χωρίς σημασία». Την τρίτη εμφάνισή του στο θέατρο την έκανε σε ηλικία 14 ετών, όταν εμφανίστηκε στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θερινό θέατρο Παρκ, στο έργο «Μαμά Κολιμπρί» του Μπατάιγ. Το 1937 εισήχθη στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, δίνοντας εξετάσεις με το ποίημα του Βάρναλη «Οι μοιραίοι». Αποφοίτησε το 1940 και συμμετείχε, για πρώτη φορά επαγγελματικά, στη «Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους με τον θίασο του Εθνικού θεάτρου στη Θεσσαλονίκη.
Το 1942 και σε ηλικία μόλις 21 ετών έκανε τον πρώτο του γάμο, με τη Ρίτα Φιλίππου. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κατερίνας. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1943 θα πάρει μέρος στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία, Η φωνή της καρδιάς, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου. Ήταν η πρώτη ταινία που γυρίστηκε μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα και, επίσης, η πρώτη παραγωγή της Φίνος Φιλμ. Τον αμέσως επόμενο χρόνο, το 1944, πήρε μέρος στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα. Το 1945 συνεργάστηκε με τον θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου στο έργο «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ. Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο. Το 1950 έπαιξε στην τρίτη του ταινία, τον Μεθύστακα του Γιώργου Τζαβέλλα, ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ορέστης Μακρής.
Το 1951 έφυγε για την Αγγλία με υποτροφία ενός έτους του Βρετανικού Ινστιτούτου. Μετά την Αγγλία έφυγε για την Αμερική, όπου ενημερώθηκε για την παγκόσμια θεατρική κίνηση.
Επιστρέφοντας, το 1952 συγκρότησε θίασο με τον Γιώργο Παππά και την Έλλη Λαμπέτη. Από τότε χρονολογείται ο έρωτας και η σχέση του με την Έλλη Λαμπέτη, που κράτησε για τα επόμενα 7 χρόνια. Η επαγγελματική συνεργασία του με τη Λαμπέτη περιλαμβάνει τη δημιουργία δικού τους θιάσου, αλλά και την κοινή τους εμφάνιση σε ταινίες που άφησαν εποχή: Κυριακάτικο ξύπνημα του Μιχάλη Κακογιάννη το 1954, Κάλπικη λίρα του Γιώργου Τζαβέλλα το 1955 και Το κορίτσι με τα μαύρα και πάλι του Μιχάλη Κακογιάννη το 1956.
Δημοφιλής ήταν και η ραδιοφωνική εκπομπή του με τίτλο «Ο ταχυδρόμος έφτασε». Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη. Συμμετείχε και σε πολλά ραδιοφωνικά θεατρικά έργα.
Το 1958 γυρίζει την επόμενη μεγάλη επιτυχία του στον κινηματογράφο, την ταινία Μια ζωή την έχουμε σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα. Το 1959 χωρίζει από την Έλλη Λαμπέτη και συνεχίζει τη θεατρική του πορεία μόνος. Το 1960 γυρίζει την ταινία Μια του κλέφτη σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου και με συμπρωταγωνίστρια την Κάκια Αναλυτή. Με την ερμηνεία του στην ταινία αποσπά το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά. Το 1961 κερδίζει και το δεύτερο βραβείο του – Α' ανδρικού ρόλου— στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την ταινία Αλίμονο στους νέους του Αλέκου Σακελλάριου, ενώ το 1962 συμμετέχει στην ταινία (ένα είδος ντοκιμαντέρ) Η Αθήνα τη νύχτα.
Το 1967 νυμφεύθηκε την Άννα Γουλανδρή, η οποία μόλις είχε χωρίσει από τον πρώτο σύζυγό της, τον Λεωνίδα Παπάγο. Έζησαν μαζί μέχρι τον θάνατό της το 1988. Με τη σύζυγό του ίδρυσαν το Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.
Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του ΕΙΡΤ από τον Αύγουστο έως το Νοέμβριο του 1974. Υπήρξε στενότατος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Ο Δημήτρης Χορν τα τελευταία τέσσερα χρόνια (από το 1994) έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998, από καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Το 2000 καθιερώθηκε στη μνήμη του το Βραβείο Χορν, το οποίο απονέμεται στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους άνδρες ηθοποιούς κάθε χρονιάς.
Σεσίλ Ντυφλό
Η Σεσίλ Ντυφλό (γαλλικά: Cécile Duflot) (1 Απριλίου 1975) είναι Γαλλίδα πολιτικός και γραμματέας των Πρασίνων από τον Δεκέμβριο του 2006. Σπούδασε Οικονομικά και Γεωγραφία και εργάζεται ως πολεοδόμος. Είναι χωρισμένη και μητέρα τριών παιδιών.
Αρχικά ήταν μέλος της νεολαίας χριστιανών εργατών και εθελόντρια στην στήριξη κρατουμένων. Μέλος των Πρασίνων έγινε το 2001 ενώ είναι μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του Κόμματος από το 2003. Υπήρξε επίσης δημοτικός σύμβουλος του δήμου Βιλνέβ Σεν-Ζωρζ (Villeneuve-Saint-Georges), της περιοχής του Παρισιού.
Η Ντυφλό το 2006 ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που θα προτείνονταν για την θέση του υποψηφίου των Πράσινων για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2007. Στις εσωκομματικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2006, υποστηριζόμενη από το αριστερό ρεύμα, εξελέγη γραμματέας μετά το συνέδριο στο Μπορντώ.
Τον Δεκέμβρη του 2008 επανεξελέγη στη θέση της Γραμματέως του κόμματος.
Ως το 2009 που επιλέγει επικεφαλής του συνδυασμού Ευρώπη-Οικολογία για την περιφέρεια Ιλ ντε Φράνς (Παρίσι) παρά τη θέση της παρέμενε σχετικά άγνωστη στην κοινή γνώμη. Ο συνδυασμός της συγκέντρωσε 16,8% των ψήφων και από τότε είναι επικεφαλής της ομάδας της Ευρώπης Οικολογίας στο περιφερειακό συμβούλιο της Ιλ ντε Φράνς.
Τον Νοέμβριο του 2010 η εκλογική συμμαχία Ευρώπη Οικολογία μετεξελίχθηκε σε κόμμα με την ονομασία Ευρώπη Οικολογία-οι Πράσινοι στο οποίο συμμετείχαν ‘οι Πράσινοι’ και συνεργαζόμενοι και του οποίου εξελέγη προσωρινή Γραμματέας. Στο πρώτο συνέδριο του νέου κόμματος που έγινε τον Ιούνιο του 2011 στη Λα Ροσέλ επανεξελέγη Γραμματέας με ποσοστό 92,17% παραγκωνίζοντας τελείως τον κύριο αντίπαλό της Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι οικολόγοι Κατηγορία:Μέλη του Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι Κατηγορία:Πολιτικοί της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (Ε΄ Δημοκρατία)
Πάουλ Κλέε
Ο Πάουλ Κλέε (Paul Klee, 18 Δεκεμβρίου 1879 - 29 Ιουνίου 1940) ήταν Γερμανο-Ελβετός ζωγράφος. Μολονότι δεν εντάχθηκε επισήμως σε καμία σχολή ή κίνημα, το έργο του είχε σημαντική συμβολή στη διαμόρφωση των περισσοτέρων καλλιτεχνικών τάσεων της μοντέρνας τέχνης, ενώ υπήρξε και δάσκαλος στη σχολή Μπαουχάους (Bauhaus). Άφησε συνολικά περισσότερα από 9.000 έργα, μεταξύ αυτών υδατογραφίες, χαρακτικά και σχέδια, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων φιλοξενείται σήμερα στο Κέντρο Πάουλ Κλέε της Βέρνης.
Νεανικά χρόνια
Ο Κλέε γεννήθηκε στο Μύνχενμπουχζεε (Münchenbuchsee), κοντά στην πόλη της Βέρνης. Ο πατέρας του, Χανς Κλέε (1849-1940), καταγόταν από την ορεινή επαρχία του Ταν, στην Αλσατία και ήταν μουσικός, ενώ η μητέρα του, Ίντα Φρικ (1855-1921) είχε επίσης σπουδές στο τραγούδι. Από νωρίς, ο Πάουλ Κλέε ήρθε σε επαφή με την μουσική και τη ζωγραφική. Ξεκίνησε να παίζει βιολί σε ηλικία επτά ετών, επιδεικνύοντας τέτοιες ικανότητες ώστε στα έντεκά του χρόνια να αποτελεί μέλος της ορχήστρας της Μουσικής Εταιρείας της Βέρνης. Παράλληλα διέθετε κλίση στη ζωγραφική, αν και οι γονείς του μάλλον δεν τον ενθάρρυναν προς αυτή τη κατεύθυνση. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να ασχοληθεί τελικά με τη ζωγραφική παρά τις ενστάσεις τους αποτυπώνοντας το γεγονός αυτό στα ημερολόγια του γράφοντας "Θα είχα παρατήσει το σχολείο ευχαρίστως ένα χρόνο πριν αποφοιτήσω αλλά έμεινα για χάρη των γονιών μου [...] δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο παρά να ζωγραφίζω και να γράφω, ό,τι δηλαδή μου είχαν απαγορεύσει.". Τον Οκτώβριο του 1888 μετακόμισε στο Μόναχο με σκοπό να εγγραφεί στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, ωστόσο τελικά δεν έγινε δεκτός. Παρά το γεγονός αυτό, παρέμεινε στο Μόναχο για τα τρία επόμενα χρόνια, σπουδάζοντας σχέδιο στην ιδιωτική σχολή του Χάινριχ Κνιρ. Τον Οκτώβριο του 1900 έγινε δεκτός στην τάξη του Γερμανού ζωγράφου Φραντς φον Στουκ, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, ωστόσο σύντομα εγκατέλειψε το μάθημά του. Τον επόμενο χρόνο επισκέφτηκε για λίγους μήνες την Ιταλία, μαζί με τον συμφοιτητή του στο Μόναχο Χέρμαν Χάλερ. Εκεί μελέτησε το έργο των σπουδαιότερων Ιταλών ζωγράφων και επισκέφτηκε τη Φλωρεντία και τη Νάπολη. Αργότερα επέστρεψε στη Βέρνη, όπου ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα ανατομίας (ειδικά για καλλιτέχνες) και ζωγραφικής.
Τον Ιούλιο του 1903 άρχισε να επεξεργάζεται μία σειρά χαρακτικών υπό τον γενικό τίτλο Επινοήσεις (Inventionen), που υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα έργα του. Ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1905 και σε αυτή τη σειρά αποτυπώνεται ο πειραματισμός του Κλέε σχετικά με την επεξεργασία του γυαλιού. Ο ίδιος περιέγραψε την τεχνική του στις ημερολογιακές καταγραφές του: αρχικά κάλυπτε το γυαλί ψεκάζοντάς το με ένα στρώμα τέμπερας λευκού χρώματος ώστε να είναι λείο και στη συνέχεια το χάραζε με μία βελόνα. Μετά τη στερεοποίηση του σχεδίου, κάλυπτε την πίσω πλευρά με μαύρο ή άλλο χρώμα. Οι Επινοήσεις παρουσιάστηκαν δημόσια στην έκθεση της Απόσχισης του Μονάχου, τον Ιούνιο του 1906.
Μόναχο
Το Σεπτέμβριο του 1906 παντρεύτηκε την πιανίστα Λίλι Στουμπφ με την οποία εγκαταστάθηκε αργότερα στο Μόναχο. Το Νοέμβριο του επόμενου χρόνου γεννήθηκε ο γιος τους Φέλιξ και ο Κλέε ανέλαβε την μεγαλύτερη ευθύνη για την ανατροφή του, καθώς η Στουμπφ εργαζόταν ως δασκάλα του πιάνου ή δίνοντας συναυλίες. Είναι πιθανό πως μεγάλο μέρος του χρόνου του ξοδευόταν σε υποχρεώσεις που σχετίζονταν με τον Φέλιξ και τις καθημερινές οικογενειακές ανάγκες. Το καλλιτεχνικό έργο του δεν είχε να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες, με εξαίρεση την παρουσίαση μερικών έργων του σε μεγάλες εκθέσεις και μία ατομική έκθεση με 56 έργα του στις πόλεις της Βέρνης, της Ζυρίχης και του Βίντερτουρ.
Το 1911 υπήρξε χρονιά κατά την οποία πραγματοποίησε σημαντικές επαφές με άλλους καλλιτέχνες, όπως τον Αουγκούστ Μάκε και κυρίως το Βασίλι Καντίνσκι, ο οποίος τον σύστησε σε αρκετούς ζωγράφους της Νέας Καλλιτεχνικής Ένωσης του Μονάχου (Neue Künstlevereinigung Mϋnchen), μεταξύ των οποίων βρίσκονταν ο Φραντς Μαρκ και ο Αλεξέι φον Γιαβλένσκι. Την ίδια περίοδο, ο Καντίνσκι και ο Μαρκ ετοίμαζαν την έκδοση Der Blaute Reiter (Ο Γαλάζιος Καβαλάρης), το οποίο φιλοδοξούσαν να αποτελέσει ένα σημείο αναφοράς για κάθε τομέα της τέχνης. Η πρώτη έκθεση του Γαλάζιου Καβαλάρη διοργανώθηκε το Δεκέμβριο του 1911 και ο Κλέε έγραψε μία κριτική για αυτή στο μηνιαίο έντυπο Die Alpen, δηλώνοντας την συμπαράστασή του στις ιδέες των καλλιτεχνών του νέου ρεύματος. Όταν το Φεβρουάριο του 1912 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη έκθεση της ομάδας, ο Κλέε συμμετείχε με 17 έργα του, ενώ τον επόμενο χρόνο, ο Καντίνσκι και ο Μάκε του ανέθεσαν την εκπροσώπηση της Ελβετίας στο πρώτο Φθινοπωρινό Γερμανικό Σαλόνι που οργανώθηκε το 1913 στη γκαλερί Der Sturm του Βερολίνου. Αν και δεν βρισκόταν στην κορυφή της πρωτοπορίας της εποχής, μέσα από τις αυξανόμενες επαφές του με καλλιτεχνικές ομάδες, ο Κλέε σταδιακά εξήλθε της καλλιτεχνικής απομόνωσης των προηγούμενων χρόνων.
Τυνησία
Τον Απρίλιο του 1914, ο Κλέε ταξίδεψε στη Τυνησία, μαζί με τον Αουγκούστ Μάκε και τον Λουί Μουαγιέ. Το ταξίδι αυτό υπήρξε καθοριστικό στην εξέλιξη του έργου του, καθώς κατά τη διάρκεια του πειραματίστηκε με τη χρήση των χρωμάτων. Στις 16 Απριλίου ολοκλήρωσε τον πίνακα με τίτλο Μπροστά στις πύλες του Καϊρουάν και την ίδια ημέρα σημείωσε στο ημερολόγιο του "Το χρώμα και εγώ είμαστε ένα. Είμαι ζωγράφος". Πραγματοποίησε αρκετές υδατογραφίες με κύριο χαρακτηριστικό την ποικιλία του χρώματος. Χρησιμοποιούσε πολλαπλά στρώματα χρώματος και για την απόδοση των αντικειμένων επιχειρούσε τη χρήση βασικών μόνο γεωμετρικών σχημάτων, αποσκοπώντας σε μία περισσότερο αφαιρετική γραφή.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος αρχικά δεν βρήκε αντίθετο τον Κλέε. Όπως διαφαίνεται από την αλληλογραφία του με τον Καντίνκσι, πίστευε πως η Γερμανία θα επικρατούσε γρήγορα, ελπίζοντας πως "η εθνική ανάταση θα μας εξασφαλίσει ξανά τα μέσα (το χρήμα και την εύνοια από τους προστάτες των τεχνών), που έχουμε τόσο στερηθεί τα τελευταία χρόνια". Αργότερα η γνώμη του άρχισε να διαφοροποιείται, εκφράζοντας μεγαλύτερο σκεπτικισμό, επηρεασμένος και από τους θανάτους του Μάκε και του Μαρκ στο μέτωπο του πολέμου. Συνέχισε να ζωγραφίζει και να εξελίσσεται καλλιτεχνικά, συμμετέχοντας σε εκθέσεις μέχρι το Φεβρουάριο του 1916, όταν κρίθηκε τελικά στρατεύσιμος και κλήθηκε να υπηρετήσει στο γερμανικό στρατό. Ακολούθησε τη βασική εκπαίδευση στο Λάντσουτ και στη συνέχεια τοποθετήθηκε στο 2ο Εφεδρικό Σύνταγμα Πεζικού στο Μόναχο. Λίγους μήνες αργότερα μετατέθηκε σε μονάδα της αεροπορίας, όπου έβαφε τα γερμανικά αεροπλάνα, χωρίς να σταλεί ποτέ στο μέτωπο.
Ο πόλεμος υπήρξε το κυρίαρχο θέμα σε αρκετούς από τους πίνακες που ολοκλήρωσε από το 1914, ωστόσο στα τέλη του 1915 φαίνεται πως σταδιακά εγκατέλειψε τη θεματολογία αυτή. Συμμετείχε σε δύο εκθέσεις της γκαλερί Der Sturm, το Μάρτιο του 1916 και το 1917 και τα έργα του – κυρίως υδατογραφίες – σημείωσαν αξιοσημείωτη εμπορική επιτυχία, ενώ παράλληλα αρκετοί κριτικοί τον θεωρούσαν έναν από τους σημαντικότερους γερμανούς ζωγράφους, ειδικά μετά το θάνατο του Μαρκ. Οι αυξημένες πωλήσεις των έργων του, τον ώθησαν να συνεργαστεί με τον έμπορο έργων τέχνης Χανς Γκολτζ, ο οποίος τον επόμενο χρόνο διοργάνωσε αναδρομική έκθεση με 326 έργα του Κλέε. Παράλληλα, εκδόθηκαν δύο μονογραφίες του, βασισμένες στα ημερολόγια που διατηρούσε συστηματικά. Στα τέλη της δεκαετίας του 1910, αποτελούσε έναν αναγνωρισμένο και καταξιωμένο καλλιτέχνη.
Τελευταία χρόνια
Με την άνοδο του ναζισμού, ο Κλέε έχασε την θέση του στην Ακαδημία. Σύμφωνα με το νόμο που απέκλειε από τις δημόσιες υπηρεσίες και θέσεις όσους δεν ανήκαν στην άρεια φυλή, υποχρεώθηκε να αποδείξει την καταγωγή του. Παρά το γεγονός πως κατέθεσε τα σχετικά έγγραφα δεν κατάφερε να διατηρήσει τελικά τη θέση του καθηγητή καθώς κρίθηκε ικανός για μελλοντική δράση ενάντια στα συμφέροντα του εθνικοσοσιαλιστικού κράτους, εξαιτίας του πολιτικού του παρελθόντος. Το φθινόπωρο του 1933, ο Κλέε εγκατέλειψε οριστικά του Ντύσελντορφ μαζί με την οικογένειά του, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσχέρειες. Εξαιτίας της εβραϊκής του καταγωγής, ο Άλφρεντ Φλέτχαϊμ, που είχε αναλάβει αποκλειστικά τις πωλήσεις έργων του Κλεε, αδυνατούσε πλέον να εργαστεί, με αποτέλεσμα ο Κλέε να υπογράψει νέο συμβόλαιο με τον Ντανιέλ-Ανρί Κανβάιλερ. Το 1933, αποτέλεσε μία ιδιαιτέρως παραγωγική χρονιά για τον Κλέε, καθώς καταγράφονται σε αυτό το διάστημα συνολικά 482 έργα του. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει μία αυτοπροσωπογραφία του υπό τον τίτλο Von der Liste gestrichten (Διαγράφεται από τη λίστα, Μουσείο Κλέε, 1933, 424) που αναφέρεται εμφανώς στην διαγραφή του από την Ακαδημία αλλά και την καλλιτεχνική σκηνή της Γερμανίας γενικότερα, και απεικονίζει ένα μεγάλο Χ στο αριστερό μέρος του κεφαλιού.
Στις 23 Δεκεμβρίου του 1933, εγκαταστάθηκε στη Βέρνη όπου συνέχισε να ζωγραφίζει με πιο αργούς ρυθμούς. Δύο χρόνια αργότερα διοργανώθηκε μεγάλη αναδρομική έκθεση, η οποία μεταφέρθηκε επίσης στις πόλεις της Βασιλείας και της Λουκέρνης. Την ίδια περίοδο ο Κλέε αρρώστησε σοβαρά. Αρχικά διαγνώστηκε ιλαρά αλλά τελικά διαπιστώθηκε πως έπασχε από σκληροδερμία μία σπάνια νόσο που συχνά επιφέρει το θάνατο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, παρά το τέλμα που είχε παρατηρηθεί την προηγούμενη περίοδο στην καλλιτεχνική του παραγωγή, υπήρξε πολύ παραγωγικός ολοκληρώνοντας 489 έργα το 1938 και 1.254 το 1939, περισσότερα από κάθε άλλη χρονιά. Ένα από τα σημαντικότερα έργα της περιόδου αυτής αποτέλεσε ο πίνακας με τίτλο Η εξέγερση του υδραγωγείου, που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό έργο και συμβολή του Κλέε στον αγώνα κατά του φασισμού. Ο Κλέε φιλοτέχνησε τον πίνακα αυτό το 1937, την ίδια χρονιά που διοργανώθηκε η έκθεση "Παρακμιακής Τέχνης" από το ναζιστικό καθεστώς, η οποία περιλάμβανε 17 έργα του.
Το 1939, έχοντας συμπληρώσει πέντε χρόνια συνεχούς διαμονής στην Ελβετία, υπέβαλε αίτηση για να αποκτήσει ελβετική υπηκοότητα, η οποία έγινε τελικά δεκτή λίγο μετά το θάνατό του, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε εξαιτίας των πολιτισμικών και πολιτικών προεκτάσεων του έργου του. Υπέβαλε επίσης αίτηση για να γίνει δημότης της Βέρνης, ωστόσο η επιθυμία του αυτή έμεινε ανεκπλήρωτη εξαιτίας του θανάτου του, στις 29 Ιουνίου του 1940, στο Τιτσίνο της Ιταλίας όπου βρισκόταν για θεραπεία. Η τέφρα του μεταφέρθηκε στη Βέρνη το 1946 και ο γιος του Φέλιξ ζήτησε να χαραχθούν στον τάφο του τα λόγια του: "Δεν περιορίζομαι στο εδώ και τώρα, ανήκω τόσο στους νεκρούς όσο και στους αγέννητους. Πιο κοντά στην καρδιά της δημιουργίας από τους περισσότερους, όχι όμως και αρκετά κοντά ακόμη."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Κυβισμός Κατηγορία:Μπαουχάους
Ευτυχίδης ο Σικυώνιος
Ο Ευτυχίδης ήταν Σικυώνιος γλύπτης, μαθητής του Λυσίππου που έζησε μετά τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η καλλιτεχνική δράση του τοποθετείται μεταξύ των ετών 330 και 290 π.Χ. .
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Αντώνιος Στασινός
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1922 στην Αλαγονία Μεσσηνίας και αποφοίτησε από το τότε Γυμνάσιο Καλαμάτας. Kατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής της Πελοποννήσου πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακολούθησε καριέρα στον δικαστικό κλάδο. Διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου από το 1985 ως το 1989.
Πέθανε στις 24 Αυγούστου 2013 και ετάφη στην Αλαγονία, τον τόπο καταγωγής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Οδηγός μορφοποίησης
Ως οδηγός μορφοποίησης εννοείται εγχειρίδιο που υποδεικνύει την αποδεκτή μορφοποίηση για την παράθεση της τεκμηρίωσης σε δημοσιεύσεις, θέσεις, άρθρα και βιβλία. Οι οδηγοί μορφοποίησης είτε είναι γενικής χρήσης ή αφορούν σε εξειδικευμένες εκδόσεις, οργανισμούς ή γνωστικά πεδία. Η χρήση ενός οδηγoύ μορφοποίησης παρέχει ικανή ομοιομορφία κειμένου σε ένα έγγραφο ή σε σειρά εγγράφων. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα σύνολο εκδοτικών και μορφοποιητικών προτύπων τα οποία χρησιμοποιούν σπουδαστές, ερευνητές, δημοσιογράφοι και άλλοι συγγραφείς. Οι οδηγοί μορφοποίησης απαντώνται και ως εγχειρίδια στυλ ή οδηγοί τεκμηρίωσης και είναι έργα αναφοράς για όσους επιθυμούν να παραθέσουν τεκμηρίωση και βιβλιογραφία.
Διεθνή
Υπάρχουν αρκετοί οδηγοί βασικής μορφοποίησης για τεχνολογική και επιστημονική επικοινωνία από διεθνείς οργανισμούς προτυποποίησης. Αυτοί οι οδηγοί συμπεριλαμβάνονται σε πλέον εξειδικευμένους οδηγούς από θεματικής άποψης, περιοχής ή οργανισμού. Ένα παράδειγμα είναι το ISO 215 Τεκμηρίωση — Παρουσίαση συνεισφορών σε περιοδικές εκδόσεις.
Ευρώπη
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημοσίευσε τον Διαθεσμικό Οδηγό Μορφοποίησης—περιλαμβάνοντας όλες τις 23 επίσημες γλώσσες της ΄Ένωσης. Το εγχειρίδιο μορφοποίησης είναι "υποχρεωτικό" για όλους όσους εργάζονται σε θεσμικά ιδρύματα της ΕΕ και εμπλέκονται στην προετοιμασία και δημοσίευση εγγράφων και έργων της ΕΕ.
Η.Π.Α
Στις ΗΠΑ είναι αρκετοί οργανισμοί εκείνοι που ακολουθούν το The Chicago Manual of Style. Οι δημοσιογράφοι γενικά ακολουθούν το Associated Press Stylebook. Η φιλολογική έρευνα ακολουθεί συνήθως το MLA Style Manual and Guide to Scholarly Publishing. Κλασικός οδηγός μορφοποίησης για το γενικό κοινό θεωρείται το The Elements of Style.
Δίκαιο
Οι συγγραφείς νομικών κειμένων στις περισσότεες νομικές σχολές των ΗΠΑ εκπαιδεύονται στη χρήση του Bluebook, ενοποιημένου συστήματπος τεκμηρίωσης, που αναπτύχθηκε κοινά από τη νομική σχολή του Χάρβαρντ και τη νομική σχολή του Κολούμπια. Παρά την ομοιόμορφη εκπαίδευση που παρέχει το BlueBook, σχεδόν κάθε πολιτεία έχει τους δικούς της κανόνες κανόνες σε ό,τι αφορά σε κανόνες τεκμηρίωσης και το στυλ γραφής, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο στις ΗΠΑ έχει τη δική του μέθοδο τεκμηρίωσης. Οι περισσότερες μέθοδοι των πολιτειών και του Ανώτατου Δικαστηρίου, ωστόσο, προέρχονται από το Bluebook. Υπάρχουν επίσης αρκετά άλλα εγχειρίδια τεκμηρίωσης σε ευρεία χρήση στις ΗΠΑ. Σχεδόν όλες οι μεγάλες νομικές εταιρείες έχουν το δικό τους εγχειρίδιο τεκμηρίωσης, όπως επίσης και αρκετοί μεγαλοεκδότες νομικών κειμένων (West, Lexis-Nexis, Hein, et al.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδηγοί μορφοποίησης Κατηγορία:Βιβλιογραφία Κατηγορία:Σχεδιασμός
Παναιγιάλειος Γ.Σ.
Ο Παναιγιάλειος Γυμναστικός Σύλλογος (Π.Γ.Σ.) είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος του Αιγίου και της ευρύτερης περιοχής της Αιγιαλείας στην Αχαΐα, που ιδρύθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1927.
Ίδρυση
Ο Παναιγιάλειος Γ.Σ. ιδρύθηκε το 1927 από επίλεκτα μέλη της τοπικής κοινωνίας. Ο πρώτος που εμπνεύστηκε τη δημιουργία του Παναιγιαλείου ήταν ο παλαιστής και ελαιοχρωματιστής Ζήσιμος Λίβας πλαισιωμένος από τους Νίκο Γαρδενιώτη, Γ. Σακελλαρόπουλο, Ηρ. Αναστασόπουλο, Κ. Ηλιόπουλο, Κ. Λυριτζή, Χρ. Παπανδιανό και άλλους.
Άλλα μέλη που βοήθησαν στη δημιουργία του Συλλόγου ήταν ο χημικός Χρήστος Παπαϊωάννου, ο Σωτήρης Λιαρομάτης, ο Ντίνος Τριανταφύλλου και λίγο αργότερα ο Σωτήρης Παναγιωτόπουλος, που για πολλά χρόνια ήταν Πρόεδρος πριν και μετά τον πόλεμο,στο σπίτι του οποίου στεγάζονταν τα γραφεία του Συλλόγου. Επίτιμος Πρόεδρος της ομάδας διατέλεσε ο Κώστας Κοτζιάς. Τα παιδιά του Ντίνου Τριανταφύλλου, Τριαντάφυλλος και Βασίλης, μετέπειτα συμμετείχαν ενεργά στη διοίκηση του συλλόγου και πέρασαν από την προεδρία. Ο γιος του Ντίνου, Περικλής Τριανταφύλλου, διετέλεσε αντιπρόεδρος της ομάδας κατά τη διάρκεια της παραμονής της ομάδας στην Α' Εθνική και μετέπειτα διετέλεσε πρόεδρος της ομάδας του Πανναυπλιακού - Ηρακλή, λόγω της επαγγελματικής του δραστηριότητας στο Ναύπλιο, η οποία επί προεδρίας του ανέβηκε Β' Εθνική.
Μερικοί από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στον σύλλογο είναι οι: Πάνος Σουφλής, Κωνσταντίνος Παναγόπουλος, Ιωάννης Σιμονιάν, Αρμενάκ Σιμονιάν, Άγγελος Στεφανίδης, Κωνσταντίνος Μουρίκης, Αργύρης Αρβανίτης, Ανδρέας Ντούρας, Παύλος Ζαίρας, Ιωάννης Μοσχοχλαίδης, Αρίστος Γκίωνης, Κωνσταντίνος Φούκας, Φώτης Σκλήρης, Δημήτρης Κόλλιας, Κούκας, Νίκος Δαλαμάγκας, Ζαφειρόπουλος, Πάνος Αγγελόπουλος, Στάγιας Πιρπιρής, Μόσχος, Μεντζελόπουλος, Μανουσάκης, Ζουρόπουλος, Κολάης, Αρμένης, Παναγιώτης Μουρίκης, Γκούμας, Σκαρτσίλας, Δεληγιάννης κ.ά.
Μερικοί από τους Προέδρους του Συλλόγου εκείνης της εποχής ήταν και οι: Νίκος Κουγεβετόπουλος, Ανδρέας Κουνινιώτης, Σπήλιος Παναγόπουλος. Αργότερα ακολούθησαν οι: Γ. Καλιμάνης και Αστέριος Μπέλλας.
Οι παίκτες Λάκης Σοφιανός, Μπάμπης Φυλακτός, Χρ. Νικολαίδης, Μπέλλας, Τανίδης, Καλλίσης, Φαράντος, Μαργαρίτης, Μακρής, Χαραλαμπόπουλος, Αρβανίτης, Σταθόπουλος και άλλοι χαρακτηρίστηκαν "Πασάδες του Αιγίου". Επίσης, την δεκαετία του 1950 ο Παναιγιάλειος πήρε το προσωνύμιο "Μαύρη Θύελλα", το οποίο διατηρεί μέχρι και σήμερα.
1938-1959
Στις 5 Ιουνίου του 1938 και με προπονητή τον Δημήτρη Κόλλια από τη Θεσσαλονίκη, ο Παναιγιάλειος επικράτησε επί της Μικτής Θεσσαλονίκης με 3-1. Επίσης, νίκησε την Α.Ε.Κ. 2-0 εντός. Το 1938 πήρε το Κύπελλο αντιμετωπίζοντας τον Ολυμπιακό Πατρών, επικρατώντας με σκορ 4-3 στο Αίγιο ενώ στην Πάτρα απέσπασε ισοπαλία με σκορ 2-2. Σημείωσε νίκη επί του Εθνικού με 7-6 εντός και νίκη εκτός έδρας.Σημείωσε ισοπαλία με το Γουδί με 4-4.
Το 1958 συμμετείχε στο πρωτάθλημα Ελλάδος (1958-59) μαζί με άλλες 9 ομάδες: Ολυμπιακό, ΑΕΚ, ΠΑΟ, Πανιώνιο, Εθνικό, Απόλλωνα, ΠΑΟΚ, Άρη και Δόξα Δράμας. Το 1959 έπειτα από 4 συνεχείς χρονιές ανακήρυξης ως Πρωταθλητής του Περιφερειακού Πρωταθλήματος της ΕΠΣ Πατρών, ανέβηκε στην Α' Εθνική με γενικό αρχηγό τον Αστέριο Μπέλλα.
Ο Παναιγιάλειος είναι η πρώτη επαρχιακή ομάδα που πήρε μέρος το 1959 στο πρώτο πρωτάθλημα της Α' εθνικής κατηγορίας (μαζί με τη Δόξα Δράμας, τον Παγκορινθιακό και τον Μέγα Αλέξανδρο Κατερίνης). Το 1959 για τα ημιτελικά έχασε από τον Ολυμπιακό με 2-1 και δεν συνέχισε στον θεσμό ενώ τη πρώτη φορά σε προημιτελικό το 1957 αποσύρθηκε επειδή δεν δέχτηκε ενώ είχε κληρωθεί να αγωνιστεί με τον Ηρακλή εντός.
1960-1970
Το 1960 ο Μπέλλας αγόρασε 31 ποδοσφαιριστές σε μία μέρα. Καθιέρωσε τα πριμ και τους μισθούς στους ποδοσφαιριστές. Την περίοδο 1964-1967, ποδοσφαιριστής στην ομάδα υπήρξε ο Νίκος Αλέφαντος.