cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοικητική λογιστική
Η πληροφορία που επεξεργάζεται η Διοικητική Λογιστική χρησιμοποιείται για την υποστήριξη των διοικητικών λειτουργιών, οι οποίες συνοπτικά μπορούν να αναφερθούν ως εξής:
Δήμος Μπουρέρα
Ο Δήμος Μπουρέρα είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Βόρεια Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Κυερού.
Κοινότητες
Ο Δήμος Μπουρέρα διαιρείται σε 17 κοινότητες:
Κορράδος Β΄ του Λουξεμβούργου
Ο Κορράδος Β΄, γερμ. Conrad II (απεβ. 1136) από τον Οίκο του Αρντέν ήταν κόμης του Λουξεμβούργου (1131-1136).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της Ματίλντε ή Λουιτγκάρντε του Νόρτχαϊμ, κόρης του Κούνο/Κόνρατ κόμη του Μπάιχλινγκεν.
Το 1131 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Από τον γάμο του δεν απέκτησε άρρεν τέκνο, έτσι όταν απεβίωσε το 1136 η κομητεία του Λουξεμβούργου επέστρεψε στον βασιλιά της Γερμανίας. Ο Λοθάριος Β΄ των Σούπλινμπουρκ της Γερμανίας έπρεπε να δώσει την κομητεία στην αδελφή του Κορράδου Β΄, τη Λουιγκάρντε και το σύζυγό της Ερρίκο Β΄ κόμη του Γκρανντπρέ, ο οποίος ήταν υποτελής του βασιλιά της Γαλλίας. Για να μην προσδεθεί το Λουξεμβούργο στα συμφέροντα του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας, προτίμησε να δώσει την κομητεία στην θεία του Κορράδου Β΄, την Ερμεζίντα και τον σύζυγό της Γοδεφρείδο Α΄ κόμη του Ναμύρ, που ήταν υποτελής του βασιλείου της Γερμανίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν
Μαρίνιο Πέρες
Ο Μαρίνιο Πέρες Ουλιμπάρι (πορτ:Mário Peres Ulibarri) είναι παλαίμαχος διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Βιογραφικό
Ο Μαρίνιο Πέρες γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1947 στη Σοροκάμπα και ξεκίνησε την καριέρα του το 1965 από τη Σάο Μπέντο.Αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητές του και το 1967 μεταπήδησε στην Πορτουγκέζα ενώ ακολούθησε και μεταγραφή το 1972 στην περίφημη Σάντος.Τη σεζόν 1974/75 θα αγωνιστεί στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο ισπανικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα.Έπειτα επέστρεψε στη Βραζιλία και αγωνίστηκε στις Ιντερνασιονάλ, Galícia και Αμέρικα όπου και κρέμασε τα παπούτσια του το 1981.
Ο Μαρίνιο Πέρες διετέλεσε 15 φορές διεθνής με την Εθνική Βραζιλίας πετυχαίνοντας 1 τέρμα.Ήταν μάλιστα αρχηγός της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την προπονητική.Έζει εργαστεί μεταξύ άλλων στην Μπελενένσες (3 θητίες,πανηγύρισε μαζί της το Κύπελλο Πορτογαλίας του 1989),Γκιμαράες,Σπόρτινγκ Λισαβόνας,Σάντος,Μποταφόγκο κλπ.
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Πορτουγκέσα ντε Ντεσπόρτος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΦ Ος Μπελενένσες Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣ Μαρίτιμο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εσπόρτε Κλούμπε Ζουβεντούδε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ουνιάο Σάο Ζοάο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μποταφόγκο ντε Φουτεμπόλ ε Ρεγκάτας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παϊσαντού Σπορτ Κλαμπ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ατλέτικο Σπορτ Αβιασάο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ανθυποπλοίαρχος
Ο ανθυποπλοίαρχος (συντομογραφείται ως Ανθχος) είναι στρατιωτικός βαθμός (OF-1) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος. Ανήκει στους κατώτερους αξιωματικούς, ο δεύτερος κατώτερος και είναι αντίστοιχος του υπολοχαγού του Στρατού Ξηράς, του υποσμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, του Υπαστυνόμου Α΄, της Ελληνικής Αστυνομίας και του Υποπυραγού στην Πυροσβεστική.
Ο Ανθυποπλοίαρχος είναι ανώτερος του σημαιοφόρου και κατώτερος του υποπλοιάρχου. Είναι επίσης βαθμός του Εμπορικού Ναυτικού, ο τρίτος στην ιεραρχία των εμπορικών πλοίων.
Για να γίνει ένας πολίτης ανθυποπλοίαρχος πρέπει να αποφοιτήσει από την σχολή ναυτικών δοκίμων. Για την εισαγωγή στη σχολή απαιτούνται πανελλαδικές εξετάσεις. Μετά από τρία χρόνια στο βαθμό του Σημαιοφόρου, προάγεται στο βαθμό του Ανθυποπλοιάρχου και παρακολουθεί το Σχολείο Αξιωματικών Επιστασιών Πλοίων.
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Sub-Lieutenant.
Διακριτικά
Τα διακριτικά του στρατιωτικού βαθμού αυτού είναι δύο χρυσές σειρίδες στο κάτω άκρο των χειρίδων (μανίκια) του χιτωνίου της χειμερινής στολής όπου στο Π.Ν. η πρώτη σειρίδα συστρέφεται δημιουργώντας κύκλο (παραδοσιακά το «μάτι του Νέλσωνα»). Στο Λιμενικό Σώμα αντί της συστροφής φέρονται υπερκείμενα χρυσοκέντητες χιαστί δύο άγκυρες. Οι μηχανικοί φέρουν κάτω από την πρώτη σειρίδα μία ακόμη μικρή μπορντό σειρίδα, οι ιατροί κόκκινη, οι οικονομικοί άσπρη και οι φαρμακοποιοί πράσινη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Γλαφύρα (εταίρα)
Η Γλαφύρα (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) ήταν εταίρα της Αυλής. Ήταν διάσημη και πασίγνωστη στην εποχή της για την ομορφιά της, τη γοητεία και της ελκυστηκότητά της. Ο γάμος της με τον Αρχέλαο Β΄ αρχιερέα-βασιλιά στην πόλη Κόμανα της Καππαδοκίας, της έδωσε πολιτική ισχύ. Όταν εκείνος απεβίωσε, η Γλαφύρα σχετίστηκε με τον Μάρκο Αντώνιο· η σχέση αυτή, έκανε τον Οκταβιανό να δημιουργήσει ένα χυδαίο ποίημα.
Ο γάμος με τον Αρχέλαο Β΄
Ήταν Ελληνίδα της Καπαδοκίας, άγνωστων γονέων. Παντρεύτηκε τον Αρχέλαο Β΄ αρχιερέα-βασιλιά της θεοκρατικής πόλης των Κομάνων, στην Καππαδοκία. Έτσι έγινε βασίλισσα στα Κόμανα. Ο πατέρας τού Αρχέλαου Β΄, ο Αρχέλαος Α΄ ήταν μάλλον εγγονός τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου.
Η Γλαφύρα έκανε δύο γιους, τον Αρχέλαο και τον Σισίνη. Ο Αρχέλαος Α΄ είχε τοποθετηθεί αρχιερέας-βασιλιάς στα Κόμανα από τον Πομπήιο. Ο Ρωμαίος στρατηγός ήταν προστάτης τού Αρχέλαου Α΄ και τού γιού του. Όταν όμως το 47 π.Χ. ο δικτάτορας Ιούλιος Καίσαρας νίκησε τον Πομπήιο, εκτόπισε τον Αρχέλο Β΄ και έθεσε στη θέση του τον Λυκομήδη. Αργότερα απεβίωσε ο Αρχέλαος Β΄· η χήρα Γλαφύρα παρέμεινε με τους γιους της στην Καππαδοκία.
Η σχέση με τον Μ. Αντώνιο
Μετά από έτη η Γλαφύρα έγινε ερωμένη τού Μ. Αντώνιου. Το 36 π.Χ. ο Αντώνιος εκθρόνισε και εκτέλεσε τον Αριαράθη Ι΄ της Καππαδοκίας. Με τις προσπάθειές της η Γλαφύρα επηρέασε και έλκυσε τον Ρωμαίο στρατηγό, ώστε να ορίσει διάδοχο τον γιο της Αρχέλαο ως βασιλιά της Καππαδοκίας. Η Γλαφύρα έγινε ισχυρή κυρία της Αυλής και ενεπλάκη στην εσωτερική πολιτική της χώρας. Η ισχυρή επιρροή της φαίνεται σε ένα προσβλητικό ποίημα της εποχής τού εμφυλίου πολέμου το 41 π.Χ., με κάποια ειλικρίνεια στους στίχους, που συνέθεσε ο Οκταβιανός για τον Αντώνιο. Η σάτυρα ήταν για τον Αντώνιο, που αν και σύζυγος της Φουλβίας, είχε ερωτευθεί τη Γλαφύρα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αρχέλαο Β΄ αρχιερέα-βασιλιά στα Κόμανα της Καππαδοκίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες εταίρες
Ευάγγελος Πέτσος
Σταδιοδρομία
Καταγόταν από παλαιά οικογένεια πολιτικών και αγωνιστών, από τη Μακεδονία. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικές Επιστήμες.
Εξελέγη για πρώτη φορά στις εκλογές του 1951 με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα και επανεξελέγη (βουλευτής Εδέσσης) στις εκλογές του 1952 με το ίδιο κόμμα. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη ξανά βουλευτής Πέλλας με τη Δημοκρατική Ένωση (πρώτος στο νομό με 9.947 σταυρούς ) και αργότερα εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής Πέλλας, δύο φορές, στις εκλογές του 1963 και σε εκείνες του 1964.
Ήταν παντρεμένος με τη Στέλλα Κολύβα και απέκτησαν 3 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές Έδεσσας Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Σρμπλιάνι
Το Σρμπλιάνι (κυριλλικά: Србљани) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,144 κατοίκους.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Σρμπλιάνι αριθμούσε 2,526 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Cardiophorus gramineus
Ο Cardiophorus gramineus (καρδιοφόρους γραμινέους) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Elateridae. Το γένος Cardiophorus εκπροσωπείται στην Ευρώπη με δύο υπογένη και περίπου 75 είδη, από τα οποία στην Ελλάδα συναντούμε σχεδόν τριάντα είδη. Πολλά από αυτά είναι ενδημικά στη Στερεά Ελλάδα, την Κρήτη ή σε μια ομάδα νησιών.
Το όνομα «Cardiophorus» προέρχεται από τις λέξεις «καρδία» και «φορός» και κάνει αναφορά στο γεγονός πως το θυρεός δείχνει σαφή εικόνα καρδιάς ( Εικ. 1). Το λατινικό επίθετο «gramineus» δίνεται σε έντομα, που συναντούμε σε είδη αγρωστωδών.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
thumb|150px|left|Εικ.1:[[Έλυτρα|θυρεός]] thumb|300px|Εικ.2: Πλευρική όψη του προνώτου, αριστερά = μπροστά δεξιά κάτω μειωμένο αντίγραφο κατά μέρος χρωματισμένο πράσινο:οπίσθια γωνία κόκκινο:καρίνα μπλε:πλευρική ακμή Το σώμα είναι επίμηκες με παράλληλες πλευρές, το μήκος του, περίπου το τριπλάσιο του πλάτους και η διατομή αρκετά κυρτή. Καλύπτεται από λεπτό πλαγιασμένο τρίχωμα με κλίση προς τα μπροστά στο πρόνωτο. Αποκτά μήκος οκτώ έως σχεδόν δέκα χιλιοστόμετρων. Το μεγάλο μέρος του προνώτου είναι κόκκινο, το υπόλοιπο σώμα ομοιόμορφα μαύρο.
Το κεφάλι και τα στοματικά μόρια κλείνονται προς τα κάτω. Το μέτωπο επεκτείνεται προς τα μπροστά, η στρογγυλή επέκταση προβάλλει την ακόλουθη πρώτη πλάκα της κεφαλικής κάψας, τον κλυπέο (Clypeus). Και οι κεραίες εκφύονται κάτω από την άκρη της επέκτασης του μετώπου. Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα άρθρα και είναι ελάχιστα πριονισμένες.
Το πρόνωτο είναι θολωτό και έχει λεπτότατη στιγμάτωση. Με εξαίρεση την οπίσθια άκρη και καμιά φορά στενή λωρίδα στην μπροστινή άκρη ολόκληρο το πρόνωτο είναι κόκκινο. Στις έξω άκρες της βάσης του (Εικ. 2 κάτω πράσινο) ξεκινά από μια κοντή καρίνα (Εικ. 2 κάτω κόκκινο). Κάτω από αυτήν την καρίνα αρχίζει η πλευρική άκρη του προνώτου (Εικ. 2 κάτω μπλε). Αυτή προς τα μπροστά πέφτει στην κάτω πλευρά του προνώτου και διαλύεται πριν φτάσει στην μπροστινή άκρη του προνώτου. Από πάνω δεν φαίνεται καθόλου εξ αιτίας της χονδρής καρίνας. Ο προθώρακας από κάτω επεκτείνεται προς τα μπροστά και επίσης προς τα πίσω. Η στρογγυλή επέκταση προς τα μπροστά καλύπτει τα στοματικά μόρια, εάν το έντομο τραβάει το κεφάλι του πίσω. Η μακρόστενη προέκταση προς τα πίσω είναι μέρος του μηχανισμού εκτίναξης ,χαρακτηριστικό για όλη την οικογένεια. Η προέκταση αυτή χωράει σε αυλάκωση του μεταθώρακα. Στο γένος Cardiophorus σε πλευρική όψη τελειώνει απότομα σαν κομμένη (δεν φαίνεται στην Εικ. 2).
Βιολογία
Συναντούμε το είδος σε ζεστές δασικές περιοχές, ιδιαίτερα κοντά σε βελανιδιές με παρουσία του μυρμηγκιού Lasius brunneus. Οι προνύμφες ανήκουν στα λεγόμενα σιδηροσκούληκα, συρματοσκούληκα ή σιδηροσκώληκες. Ορύσσουν στο χώμα κοντά σε παλιά δέντρα κυνηγώντας άλλα μικρά αρθρόποδα. Συναντούμε και προνύμφες μέσα σε δέντρα, αλλά μόνο εάν έχει αποσυντεθεί σε χούμος, για παράδειγμα στο βάθος κουφάλων ή σε στοές φτιαγμένες από άλλα έντομα του ξύλου.
Ο βιολογικός κύκλος ολοκληρώνεται σε δύο ή περισσότερα χρόνια. Η νύμφωση πραγματοποιείται το φθινόπωρο. Η νυμφική θήκη κατασκευάζεται στο χώμα σε βάθος 20 έως 30 χιλιοστόμετρων ή σε σάπιο ξύλο. Τα νέα ακμαία διαχειμάζουν στη νυμφική θήκη. Εμφανίζονται την επόμενη άνοιξη σε χαμηλά φυτά και θάμνους κοντά στα δέντρα όπου διαμορφώθηκαν και τρέφονται από γύρη.
Γεωγραφική εξάπλωση
Είναι είδος της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Λείπει όμως στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου. Προς τα βόρεια ο χώρος διαμονής επεκτείνεται μέχρι το Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Νότια Σουηδία, Πολωνία, Ουκρανία, Κεντρική και Ανατολική Ρωσία. Υπάρχουν και αναφορές από τον Καύκασο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Αυτόματη Ανάκτηση Εικόνων
Η Αυτόματη Ανάκτηση Εικόνων (ΑΑΕ) (αγγλ.: Content-based image retrieval (CBIR)) είναι η εφαρμογή τεχνικών υπολογιστικής όρασης με σκοπό την επίλυση του προβλήματος της ανάκτησης εικόνων, δηλαδή την αναζήτηση ψηφιακών εικόνων σε μεγάλες βάσεις δεδομένων.
Ιστορικό
Η πρώτη χρήση του όρου Αυτόματη Ανάκτηση Εικόνων έγινε από τον Kato [1992] για να περιγράψει τα πειράματά του πάνω στην αυτόματη ανάκτηση εικόνων βάσει χρώματος και σχήματος από μία βάση δεδομένων. Ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως από τότε για να περιγράψει τη διαδικασία της ανάκτησης επιθυμητών εικόνων από μία μεγάλη συλλογή βάσει συγκεκριμένων χαρακτηριστικών τα οποία εξάγονται αυτόματα από τις ίδιες τις εικόνες.
Τεχνική Περιγραφή
Πιθανές εφαρμογές της ΑΑΕ περιλαμβάνουν:
Τεχνικές ΑΑΕ
Παρότι έχει αναπτυχθεί μεγάλος αριθμός συστημάτων ΑΑΕ, το πρόβλημα της ανάκτησης εικόνας βάσει του περιεχομένου της παραμένει. Παρακάτω αναφέρονται οι κύριες τεχνικές που τα συστήματα ΑΑΕ χρησιμοποιούν.
Τεχνικές Αναζήτησης
Αναζήτηση εικόνων σε συστήματα ΑΑΕ παραδοσιακά πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας μία εικόνα ως δείγμα. Σκοπός τότε του συστήματος είναι να καθορίσει ποιες εικόνες ταιριάζουν περισσότερο στο δείγμα. Αυτή η προσέγγιση γενικά είναι γνωστή ως "αναζήτηση βάση παραδείγματος".
Το σημασιολογικό κενό
Οι άνθρωποι τείνουν να χρησιμοποιούν υψηλού επιπέδου χαρακτηριστικά ή έννοιες όπως λέξεις κλειδιά, κείμενα περιγραφής για να περιγράψουν εικόνες και να μετρήσουν την ομοιότητα μεταξύ τους. Από την άλλη μεριά τα χαρακτηριστικά που εξάγονται αυτόματα με τη χρήση τεχνικών υπολογιστικής όρασης είναι κυρίως χαμηλού επιπέδου (χρώμα, υφή, σχήμα κ.α.). Γενικά δεν υπάρχει απευθείας σύνδεση μεταξύ των υψηλού επιπέδου εννοιών και των χαμηλού επιπέδου χαρακτηριστικών. Τα σημερινά συστήματα ΑΑΕ χρησιμοποιούν κυρίως χαμηλού επιπέδου χαρακτηριστικά αν και υπάρχουν συστήματα που είναι εξειδικευμένα π.χ. για αναγνώριση προσώπου.
Σύγκριση του περιεχομένου μέσω απόστασης των εικόνων
Όταν προσπαθούμε να συγκρίνουμε μία εικόνα από τη βάση δεδομένων με μία εικόνα που χρησιμοποιείται ως δείγμα, χρησιμοποιούμε διάφορα χαρακτηριστικά των εικόνων για τον υπολογισμό μίας απόστασης μεταξύ τους. Μία απόσταση κοντά στο 0 υποδεικνύει μεγάλη ομοιότητα μεταξύ των εικόνων όσων αφορά τα χαρακτηριστικά που επιλέχθηκαν. Όσο απομακρυνόμαστε από το 0 τόσο η ομοιότητα μειώνεται.
Χρώμα
Η πιο απλή μέτρηση της απόστασης βάσει του χρώματος αφορά τον υπολογισμό του ποσοστού των pixel μίας εικόνας που έχουν ένα συγκεκριμένο χρώμα. Αυτό γίνεται με τη βοήθεια του χρωματικού ιστογράμματος της εικόνας. Αυτή η μέθοδος βέβαια δεν λαμβάνει υπόψη τη θέση των pixel αυτών στην εικόνα. Είναι αυτονόητο ότι δύο εικόνες μπορεί να μοιάζουν βάσει χρωματικού ιστογράμματος αλλά να έχουν τελείως διαφορετική κατανομή των χρωμάτων και να πρόκειται τελικά για δύο τελείως διαφορετικές εικόνες. Σύγχρονη έρευνα προσπαθεί να χωρίσει την εικόνα σε περιοχές και να συγκρίνει επιμέρους ιστογράμματα. Η σύγκριση βάσει χρώματος πάντως είναι από τις πιο διαδεδομένες τεχνικές γιατί δεν εξαρτάται από το μέγεθος ή τον προσανατολισμό της εικόνας.
Υφή
Η έννοια της υφής αναφέρεται σε ιδιότητες που αναπαριστούν την επιφάνεια ή την δομή ενός αντικειμένου. Η υφή αποτελείται από στοιχεία ή αρχέγονα υφής, τα οποία αναφέρονται και ως texels. Οι μέθοδοι που συγκρίνουν δύο εικόνες βάσει της υφής, αναζητούν οπτικά πρότυπα καθώς και το που βρίσκονται στο χώρο. Για την περιγραφή τις υφής υπάρχουν δύο κυρίαρχες προσεγγίσεις, η στατιστική και η συντακτική. Οι στατιστικές μέθοδοι υπολογίζουν διάφορες ιδιότητες και είναι κατάλληλες για τις περιπτώσεις που τα μεγέθη των στοιχείων υφής είναι συγκρίσιμα με το μέγεθος των pixel. Οι συντακτικές αλλά και οι υβριδικές μέθοδοι (συνδυασμός στατιστικών και συντακτικών), είναι περισσότερο κατάλληλες για υφές στις οποίες τα στοιχεία τους μπορούν να χαρακτηριστούν από μια ετικέτα, που είναι ο τύπος του στοιχείου. Αυτό σημαίνει ότι τα στοιχεία μπορεί να περιγραφούν με μια μεγαλύτερη ποικιλία ιδιοτήτων από απλώς μόνο τις τονικές ιδιότητες, όπως για παράδειγμα την περιγραφή σχήματος.
Σχήμα
Η χρήση του σχήματος των αντικειμένων είναι ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα στην δημιουργία αποτελεσματικών συστημάτων ΑΑΕ. Το σχήμα του αντικειμένου παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην αναζήτηση παρόμοιων αντικειμένων όπως π.χ. στόχοι αντικείμενα σε αεροφωτογραφίες η δορυφορικές φωτογραφίες. Η περιγραφή των αντικειμένων αυτών πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τη μεγέθυνση ή τον προσανατολισμό του αντικειμένου. Η εκμετάλλευση των σχημάτων δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη όσο του χρώματος και της υφής στα συστήματα ΑΑΕ εξαιτίας της εγγενούς πολυπλοκότητας στην αναπαράσταση των σχημάτων. Συγκεκριμένα, οι περιοχές μίας εικόνας που καταλαμβάνονται από το σχήμα πρέπει να βρεθούν και στη συνέχεια πρέπει να εφαρμοστεί μία μέθοδος κατάτμησης ή εντοπισμού ακμών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό
NGC 4222
Ο NGC 4222 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 60 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 8 Απριλίου 1784 και συγχέεται συχνά με τον IC 3087. Ο NGC 4222 ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου και είναι επίσης γαλαξίας-συνοδός του NGC 4216. Τους δύο γαλαξίες χωρίζει απόσταση περίπου  56 kpc, παρόλα αυτά δεν αλληλεπιδρούν βαρυτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4222 39308 07291
Διόσκουροι του Μόντε Καβάλλο
thumb|right|250px|Μέρος του αγαλμάτινου συμπλέγματος των [[Διόσκουροι|Διόσκουρων στο συντριβάνι του Μόντε Καβάλλο ]] Τα αγάλματα των Κάστορα και Πολυδεύκη είναι κολοσσιαίο γλυπτό σύμπλεγμα και αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Τα σημερινά γλυπτά είναι αντίγραφα αρχαιότερων, που με την σειρά τους ήταν αντίγραφα των γνησίων, μπρούτζινων ανδριάντων. Σήμερα βρίσκονται στην Ρωμαϊκή πλατεία Quirinal που λόγω του συμπλέγματος αυτού ονομάζεται κοινώς Μόντε Καβάλλο, δηλαδή λόφος των ίππων.
Περιγραφή
thumb|right|250px|Η κεφαλή του ενός Διόσκουρου (λεπτομέρεια). Οι Διόσκουροι του Μόντε Καβάλλο είναι από τα πιο καλοδιατηρημένα κολοσσιαία έργα γλυπτικής που διασώζονται σήμερα. Αποτελείται από δυο συμμετρικούς ανδριάντες. Ο καθένας κρατάει τα χαλινάρια του ατίθασου αλόγου του. Το μάρμαρο φέρει επιφανειακές φθορές αφού επί αιώνες ήταν εκτεθειμένο στο ύπαιθρο. Είναι από τα λίγα μάρμαρα που επέζησαν τους αιώνες, ενώ δεν έχουν θαφτεί ποτέ μέχρι τώρα. Κατά τα άλλα είναι διατηρημένο σε άριστη κατάσταση. Μερικά σημεία έχουν αντικατασταθεί. Το μεγαλύτερο τμήμα που αντικαταστάθηκε είναι ο θώρακας και τα μπροστινά πόδια του ενός αλόγου.
Ιστορική τοποθέτηση
Η αρχαιότερη αναφορά που έχουμε είναι από τον 10ο αιώνα, όταν το έργο αυτό μνημονεύτηκε ως cavalli marmorei. Μέχρι το 1589 βρίσκονταν επάνω σε ένα τεράστιο βάθρο που ήταν επιστρωμένο με μάρμαρο, και όπως πιστεύουμε σήμερα, διακοσμούσε μια τεράστια εγκατάσταση θερμών λουτρών του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τα ερείπια των λουτρών βρίσκονταν εκεί μέχρι τον 16ο αιώνα. Οι μαρμάρινες πλάκες είχαν την επιγραφή opus Fidiae και opus Praxitelis. Η μια επιγραφή ήταν κάτω από τον ανδριάντα που κρατάει τα χαλινάρια με το αριστερό, η άλλη επιγραφή ήταν κάτω από τον άλλο ανδριάντα. Οι επιγραφές είναι μεταγενέστερες του γλυπτού και προέρχονται μάλλον από τον 2ο αιώνα, από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Το 1589 ο Πάπας Σίξτος Ε΄ αντικατέστησε όλο το σύμπλεγμα με ένα καινούργιο αντίγραφο. Οι δύο ανδριάντες χωρίστηκαν και τοποθετήθηκαν σε κάποια μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους. Οι επιγραφές επίσης αντικαταστάθηκαν με καινούργιες. Το 1785 μεταφέρθηκε εκεί ο Οβελίσκος του Μαυσωλείου του Αυγούστου και τοποθετήθηκε ανάμεσα στους δύο ανδριάντες. Το 1818 τελικά προστέθηκε και η μεγάλη πιατέλα του σιντριβανιού.
Το καλλιτεχνικό στιλ κατατάσσεται στην σχολή του Φειδία και είναι όμοιο με τα γλυπτά του Παρθενώνα. Το όνομα του Πραξιτέλη που αναφέρει η επιγραφή ανήκει στον γηραιότερο, τον παππού του ομώνυμου γλύπτη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Εσθονικά εξωνύμια
Παρακάτω είναι ένας κατάλογος εξωνυμίων στην εσθονική γλώσσα για πόλεις και τοποθεσίες σε διάφορες αλλόγλωσσες χώρες:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εσθονική γλώσσα
Favicon
Το favicon (είναι συντομογραφία των αγγλικών λέξεων favorites icon και μεταφράζεται ως δημοφιλές ή αγαπημένο εικονίδιο), γνωστό επίσης ως εικονίδιο συντομεύσεων, εικονίδιο ιστοσελίδας ή εικονίδιο σελιδοδείκτη είναι ένα αρχείο υπολογιστή (συνήθως έχει μέγεθος 16x16 εικονοστοιχεια-pixels) που συσχετίζεται με μια ιστοσελίδα. Ένα σχεδιαστής ιστοσελίδας μπορεί να δημιουργήσει και να εγκαταστήσει ένα τέτοιο εικονίδιο στην ιστοσελίδα. Το εικονίδιο αυτό χρησιμοποιείται από τον φυλλομετρητή (web browser) που υποστηρίζει τα εικονίδια Favicon ώστε να εμφανίζεται δίπλα στην μπάρα με τις διευθύνσεις ή δίπλα στην ονομασία της σελίδας αλλά και στην λίστα με τους σελιδοδείκτες σελίδων. Οι φυλλομετρητές οι οποίοι υποστηρίζουν πολλαπλές παρουσιάσεις σελίδων σε ξεχωριστά tabs εμφανίζουν τα εικονίδια favicon της κάθε σελίδας ξεχωριστά σε κάθε τίτλο.
Ιστορία
Τον Μάρτιο 1999, η Microsoft δημοσίευσε τον φυλλομετρητή Internet Explorer 5 ο οποίος υποστήριζε εικονίδια favicon για πρώτη φορά. Στην πράξη το favicon ήταν ένα αρχείο υπολογιστή το οποίο ονομαζόταν  και βρισκόταν στον κύριο κατάλογο της ιστοσελίδας. Αυτό το αρχείο το χρησιμοποιούσε ο φυλλομετρητής Internet Explorer στον κατάλογο με τους αποθηκευμένους σελιδοδείκτες αλλά και στην διεύθυνση URL στην μπάρα διεύθυνσης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο αριθμός των επισκεπτών οι οποίοι πρόσθεταν στους σελιδοδείκτες μια σελίδα μπορούσαν να υπολογιστούν μετρώντας τις κλήσεις ανάκτησης του εικονιδίου από την ιστοσελίδα. Η τεχνική αυτή δεν «δουλεύει» πλέον καθώς όλοι οι σύγχρονοι φυλλομετρητές χρησιμοποιούν το favicon συνεχώς και όχι μόνο όταν η σελίδα είναι αποθηκευμένη στις λίστες των σελιδοδεικτών του χρήστη.
Προτυποποίηση
Σύμφωνα με την προτυποποίηση που έγινε, το favicon δεν χρειάζεται να βρίσκεται στον κύριο κατάλογο ή σε κάποιο συγκεκριμένο κατάλογο/θέση αλλά μπορεί να βρίσκεται σε οποιαδήποτε κατάλογο της ιστοσελίδας και η μορφή του εικονιδίου μπορεί να είναι οποιαδήποτε μορφή εικόνας.
Το 2003 ο κώδικας της δομής αρχείου  καταγράφηκε από την επιτροπή IANA (Internet Assigned Numbers Authority) στην κατηγορία των αρχείων και μέσων που χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο (MIME type  ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλλομετρητές
Κινέττα (ταινία)
Η Κινέττα είναι ταινία του 2005, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου. Το σενάριο συνυπογράφουν οι Γιώργος Κακανάκης και Γιώργος Λάνθιμος, ενώ παίζουν ο Άρης Σερβετάλης, η Ευαγγελία Ράντου και ο Κώστας Ξυκομηνός. Στην ταινία εμφανίζονται κάποια πρώτα στοιχεία του σιωπηλού κόσμου των ταινιών του Λάνθιμου, που φανερώνονται έπειτα ολόκληρα στον Κυνόδοντα και τις Άλπεις.
Βασίλης Μποτίνος
Ο Βασίλης Μποτίνος (19 Οκτωβρίου 1944 - 16 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ιταλικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του.
Καριέρα
Ο Βασίλης Μποτίνος γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1944 στον Βόλο. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον τοπικό Ολυμπιακό όπου αγωνιζόταν ως σέντερ φορ. Το 1964, αφού προηγουμένως είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού Βόλου με 19 γκολ σε 29 αγώνες, πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς έπειτα από ενέργειες του τότε αντιπροέδρου της ομάδας Σηφαλάκη, παρά το γεγονός ότι ενδιαφέρον για την απόκτησή του είχαν εκφράσει τόσο ο Πανιώνιος όσο και ο Ηρακλής.
Στην ομάδα του Πειραιά αγωνίστηκε με επιτυχία ως εξτρέμ και παρέμεινε μέχρι το 1971 όταν ένας σοβαρός τραυματισμός, καθώς και με παρέμβαση της Χούντας, μπήκε πρόωρα τέρμα στην καριέρα του. Το 1972 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Παναιγιάλειου στη Β' Εθνική. Η τελευταία σεζόν που αγωνίστηκε ήταν το 1973-74 με τον Πανιώνιο.
Υπήρξε 12 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας πετυχαίνοντας 3 τέρματα από το 1967 μέχρι το 1969.
Επίσης, κατέκτησε δύο φορές το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1968 και 1969.
Απεβίωσε από τον κορονοϊό. σε ηλικία 77 ετών στις 16 Φεβρουαρίου 2022
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος
Κομητείες του Ντέλαγουερ
thumb|145px|Οι κομητείες του Ντέλαγουερ Η πολιτεία Ντέλαγουερ των ΗΠΑ έχει τρεις κομητείες: το Νιου Καστλ, το Κεντ και το Σάσσεξ, οι λιγότερες κομητείες από κάθε πολιτεία των ΗΠΑ. Η προέλευση των ορίων των κομητειών ανάγεται σε προηγούμενες δικαστικές περιφέρειες. Οι εξουσίες των νομοθετικών σωμάτων των κομητειών περιορίζονται σε θέματα όπως ο διαχωρισμός σε αστικές ζώνες και η ανάπτυξη.
Πολιτική και κυβέρνηση
Οι περισσότερες εξουσίες που διανέμονται σε μια βάση κομητεία-ανά-κομητεία σε άλλες πολιτείες (όπως οι δίκες και η εφαρμογή των νόμων) έχουν συγκεντρωθεί στο Ντέλαγουερ, οδηγώντας σε σημαντικό συγκεντρωτισμό της εξουσίας στην πολιτειακή κυβέρνηση του Ντέλαγουερ. Οι κομητείες (μόνο στη συγκεκριμένη πολιτεία των ΗΠΑ) είναι ιστορικά διαιρεμένες σε «εκατοντάδες» (hundreds), οι οποίες χρησιμοποιούνταν ως εκλογικές περιφέρειες και τομείς συλλογής φόρων μέχρι τη δεκαετία του 1960. Όμως, οι εκατοντάδες τώρα δεν έχουν διοικητικό ρόλο· η μόνη τωρινή επίσημη νομική τους χρήση είναι στις περιγραφές κτηματικών τίτλων.
Ιστορία
Ακολουθώντας την αγγλική κατάκτηση του 1664, όλη η γη στη δυτική όχθη του Ποταμού Ντέλαγουερ και του Κόλπου του Ντέλαγουερ κυβερνιόταν από την πόλη του Νιου Καστλ. Κατά την σύντομη ανακατάληψη της αποικίας από τους Ολλανδούς το 1673, επιπρόσθετες δικαστικές περιφέρειες δημιουργήθηκαν γύρω από το Άπλαντ και το Γουόουρκιλ. Το τελευταίο ήταν επίσης γνωστό ως Χούρνκιλλ, και τώρα είναι η πόλη του Λιούις.
Κεφάλι Γέρου
Το Κεφάλι Γέρου είναι ελαιογραφία προσωπογραφία του Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου που φιλοτεχνήθηκε το 1949. Ανήκει στη συλλογή πινάκων του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός Κατηγορία:Πίνακες του Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Πίνακες του 1949
Βασιλεύς Γεώργιος Α' (γλυπτό του 1884)
Περιγραφή
Ακαδημαϊκή, κατά μέτωπο, προτομή κοντά στο κλασικιστικό ιδίωμα, με έντονες ρεαλιστικές επιρροές. Η στρατιωτική στολή με τα παράσημα με την οποία παρουσιάζεται ο βασιλιάς Γεώργιος, παραπέμπει στην στρατιωτική του ιδιότητα, στο ευρύτερο ιδεαλιστικό πλαίσιο μιας φιλοπάτριδος και αξιόμαχης μοναρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυπτά του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός
Όμιλος Antenna
Ο Όμιλος Αntenna (ΑΝΤ1) (αγγ.: Antenna Group) είναι όμιλος μέσων μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1989 από τον Μίνωα Κυριακού και οι δραστηριότητες που περιέχει περιλαμβάνουν τη μετάδοση ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων, τις μουσικές και διαδικτυακές υπηρεσίες. Το πρώτο επίτευγμα της εταιρείας είναι ο ΑΝΤ1, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επιτυχημένα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.
Ο Όμιλος ΑΝΤ1 έχει επεκτείνει τις δραστηριότητές του στο εξωτερικό, με κανάλια για τη μετάδοση του προγράμματος του ΑΝΤ1 για το ελληνικό κοινό στο εξωτερικό. Λειτουργεί τώρα σταθμούς που εξυπηρετούν τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Αυστραλία, την Ασία και την Κύπρο.
Ιστορία
Στις 2 Αυγούστου 1989 ιδρύθηκε η Antenna TV Ανώνυμος Εταιρεία η οποία αποτέλεσε την κύρια μονάδα του ομίλου. Στα τέλη της χρονιάς εκείνης, ο όμιλος μέσω της προαναφερθείσας εταιρείας, ίδρυσε και ξεκίνησε τον ομότιτλο τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 που αποτελεί ένα εκ των πρώτων ιδιωτικών δικτύων στην Ελλάδα.
Τηλεόραση
Ο όμιλος περιλαμβάνει τους εξής τηλεοπτικούς σταθμούς:
Ραδιόφωνο
Ο όμιλος λειτουργεί τους εξής ραδιοφωνικούς σταθμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όμιλος ΑΝΤ1
Πολύδωρος Πριάμου
Στην ελληνική μυθολογία ο Πολύδωρος ήταν ένας από τους γιους του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της Εκάβης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Καυκαλίδα Ηλείας
Το νησάκι της Καυκαλίδας  βρίσκεται στο δυτικότερο σημείο της Πελοποννήσου στο Ιόνιο Πέλαγος, λίγο πιο έξω από την Κυλλήνη προς Ζάκυνθο, με φόντο το όρος Αίνος της Κεφαλονιάς. Η νησίδα υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης (πρώην Δήμος Κάστρου). Επάνω του βρίσκεται φάρος, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1906, με ύψος πύργου 15 μέτρα και εστιακό ύψος 19 μέτρα κατασκευασμένος από λιθοδομή και στοιχεία οπλισμένου σκυροδέματος και περιλαμβάνει τον πύργο του φάρου και την κατοικία του φαροφύλακα.
Κλωντ Ντεμπυσσύ
Ο Κλωντ-Ασίλ Ντεμπυσσύ (Claude-Achille Debussy, 22 Αυγούστου 1862 – 25 Μαρτίου 1918) ήταν Γάλλος συνθέτης. Θεωρείται ο κύριος εκπρόσωπος του κινήματος του μουσικού ιμπρεσιονισμού, αν και ο ίδιος δεν αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό αυτό. Ο Ντεμπυσσύ δεν είναι μόνο ένας από τους γνωστότερους Γάλλους συνθέτες, αλλά και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της δυτικής μουσικής, σηματοδοτώντας το πέρασμα από την ρομαντική εποχή στη μοντέρνα μουσική του 20ού αιώνα.
Καυκαλίδα Ηλείας
Κατά την παράδοση το νησί συνδεόταν με την ξηρά με λωρίδα γης. Στο νησάκι υπάρχουν ρωμαϊκοί τάφοι και τα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναΐσκου. Σήμερα πάει κανείς με βάρκα ή βράχο-βράχο (ύφαλοι). Αποτελεί αξιόλογο δείγμα κτιρίου με ιστορικό και τεχνικό ενδιαφέρον, σημαντικό για την ιστορία των επικοινωνιών και της ναυσιπλοΐας. Η βραχονησίδα "Καυκαλίδα" έχει ύψος από τη θάλασσα 5,5 μέτρα και ευρίσκεται σε απόσταση 3 δεκάτων του ναυτικού μιλίου από το βορειοδυτικό όριο της άκρας Γλαρέντζας προς το οποίο ενώνεται με αβαθή και βράχους στην επιφάνεια της θάλασσας. Επί της βραχονησίδας υπάρχουν ερείπια παλαιού ναού.
Κλωντ Ντεμπυσσύ
Παιδική ηλικία
Ο Κλωντ Ντεμπυσσύ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μανυέλ-Ασίλ Ντεμπυσσύ και της Βικτορίν Μανουρί. Γεννήθηκε το 1862 στο Σεν Ζερμέν αν Λε, κοντά στο Παρίσι, όπου ο πατέρας του διατηρούσε μικρό κατάστημα με κεραμικά και πορσελάνινα είδη.
Καυκαλίδα Ηλείας
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Κυλλήνης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κυλλήνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυλλήνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κάστρου - Κυλλήνης του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Κλωντ Ντεμπυσσύ
Παιδική ηλικία
Βαφτίστηκε σε ηλικία δύο ετών – ασυνήθιστα αργά για την εποχή – με νονούς την θεία του Κλεμεντίν ντε Μπυσύ και τον φιλότεχνο τραπεζίτη Αχιλλέα Αρόζα. Η θεία του, γνωστή και με το ψευδώνυμο «Οκταβί ντε λα Φερονιέρ», είχε εκείνη την εποχή σχέση με τον Αρόζα, ενώ αργότερα χώρισε και παντρεύτηκε τον Αλφρέντ Ρουστάν (συχνά αναφέρεται στη βιβλιογραφία και ως «μαντάμ Ρουστάν»). Επειδή είχε αναλάβει εν πολλοίς την ανατροφή του μικρού Κλωντ, έχουν διατυπωθεί υπόνοιες ότι ήταν η πραγματική του μητέρα και ότι πραγματικός του πατέρας ήταν ο Αρόζα, αν και οι περισσότεροι βιογράφοι του Ντεμπυσσύ αναφέρουν τέτοιες πληροφορίες ως αβάσιμες. To 1865 η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει στο Παρίσι, λόγω οικονομικών δυσχερειών. Εκεί, ο Μανυέλ Ντεμπυσσύ εργαζόταν σε διάφορες δουλειές, από πλανόδιος πωλητής μέχρι λογιστής, ενώ το 1871 συμμετείχε στην εθνοφρουρά της Παρισινής Κομμούνας, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί για ένα χρόνο στο Σατορί μετά την βίαιη καταστολή της.
Η μουσική φαίνεται ότι δεν είχε κάποια ιδιαίτερη θέση στο σπίτι της οικογένειας Ντεμπυσσύ, αν και ο πατέρας του μικρού Κλωντ αγαπούσε την οπερέτα και τον είχε πάει σε κάποιες παραστάσεις. Ο Ντεμπυσσύ δεν πήγε στο σχολείο, αλλά εκπαιδεύτηκε κατ’ οίκον στην ανάγνωση, τη γραφή και την αριθμητική από τη μητέρα του, η οποία ήταν αρκετά αυστηρή και αυταρχική. Πιθανώς λόγω των οικονομικών δυσκολιών της οικογένειας και της φυλάκισης του πατέρα, ο Ντεμπυσσύ περνούσε αρκετούς μήνες το χρόνο με τη θεία του ή το νονό του στις Κάννες, συχνά μαζί με την μικρότερη αδελφή του Αντέλ. Εκεί ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με το πιάνο και έκανε τα πρώτα του μαθήματα με τον βιολονίστα Jean Cerutti και λίγο αργότερα με την «Μαντάμ Μωτέ ντε Φλερβίλ» (ψευδώνυμο), η οποία ήταν πεθερά του Πωλ Βερλαίν και ισχυριζόταν ότι ήταν μαθήτρια του Σοπέν. Αυτή είδε το ταλέντο του και ανέλαβε την προετοιμασία του για την εισαγωγή του στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών του.
Καυκαλίδα Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Κάστρου-Κυλλήνης
Κλωντ Ντεμπυσσύ
Στο Κονσερβατόριο
Ο Ντεμπυσσύ εισήχθη πράγματι στο Κονσερβατόριο το 1872, όπου και σπούδασε μέχρι το 1884. Ανάμεσα στους καθηγητές του ήταν οι: Αλμπέρ Λαβινιάκ (σολφέζ), Αντουάν Μαρμοντέλ (πιάνο), Εμίλ Ντυράν (Αρμονία), ενώ διδάχθηκε ανώτερα θεωρητικά και Σύνθεση με τον Ερνέστ Γκιρώ και άλλους. Το ιδιαίτερο ταλέντο του και η επαναστατικότητά του ενάντια στους ωδειακούς κανόνες αντιμετωπίστηκε ποικιλοτρόπως από τους καθηγητές. Από κάποιους ενθαρρύνθηκε, ενώ από άλλους θεωρήθηκε ως ένδειξη αδυναμίας ή και αυθάδειας, με αποτέλεσμα να του στερηθούν αρκετές διακρίσεις σε κάποια μαθήματα. Παρόλ’ αυτά, κατάφερε να αποσπάσει το δεύτερο και το πρώτο βραβείο σε δύο διαγωνισμούς πιάνου του Ωδείου που έγιναν το 1874 και το 1875 αντίστοιχα. Όμως, οι επιτυχίες του αυτές δεν συνεχίστηκαν, ούτε θεωρούνταν ικανοποιητικές για το ανταγωνιστικό κλίμα του Κονσερβατορίου. Αυτό λειτούργησε τελικά προς όφελος του Ντεμπυσσύ, που συνειδητοποίησε ότι δεν ενδιαφερόταν να γίνει δεξιοτέχνης πιανίστας, αλλά συνθέτης.
Για τη συνέχεια των σπουδών του στη σύνθεση, έπρεπε να έχει τουλάχιστον μία διάκριση με 1ο βραβείο σε ένα από τα προαπαιτούμενα μαθήματα. Ο Ντυράν, καθηγητής του στην Αρμονία, τον θεωρούσε αδύναμο και απροσάρμοστο και του στέρησε το σχετικό βραβείο. Τη διάκριση όμως την απέσπασε ο Ντεμπυσσύ από τα μαθήματα της συνοδείας με πιάνο, και της «πρακτικής αρμονίας» (prima vista), όπου είχε την δυνατότητα να επιδείξει το ταλέντο του στον αυτοσχεδιασμό. Συνεχίζοντας τις σπουδές του στη Σύνθεση, απέφυγε συστηματικά τον Ζυλ Μασνέ, καθηγητή-«σταρ» του Κονσερβατορίου και γνωστό συνθέτη της γαλλικής όπερας, προτιμώντας την τάξη του Ερνέστ Γκιρώ, που ήταν αρκετά ανεκτικός και έβλεπε με συμπάθεια το ιδιαίτερο ταλέντο και τις πρωτοποριακές ιδέες του Ντεμπυσσύ.
Στη Βίλα των Μεδίκων
Το 1883, ο Ντεμπυσσύ έλαβε μέρος στον διαγωνισμό για το Βραβείο της Ρώμης (“Prix de Rome”) της γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών, που για τον τομέα της σύνθεσης είχε ως έπαθλο υποτροφία τριετούς φοίτησης στη Βίλα των Μεδίκων στη Ρώμη, ύψιστη διάκριση για έναν φιλόδοξο συνθέτη εκείνη την εποχή. Η κριτική επιτροπή απένειμε εκείνη τη χρονιά το πρώτο βραβείο στον Πωλ Βιντάλ, μαθητή του Μασνέ, ενώ ο Ντεμπυσσύ πήρε το δεύτερο βραβείο. Παρόλ’ αυτά, έλαβε πάλι μέρος την επόμενη χρονιά (1884), καταθέτοντας την καντάτα L’enfant prodigue (Ο άσωτος υιός) και πήρε την υποτροφία.
Η διαμονή στη Βίλα των Μεδίκων ήταν ένα βασανιστήριο για τον Ντεμπυσσύ. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες και οι υπερβολικές απαιτήσεις τον έκαναν να νιώθει καταπιεσμένος, αποκομμένος από την πραγματική ζωή, ενώ δεν μπορούσε να βρει σημεία επαφής με τους υπόλοιπους συμφοιτητές του, ούτε είχε διάθεση να συνθέσει. Έπρεπε όμως να στείλει κάποια έργα στο Κονσερβατουάρ, έτσι ώστε να διαπιστωθεί η πρόοδός του. Ανάμεσα σε αυτά ήταν η συμφωνική ωδή Zuleima (σε κείμενο του Χάινριχ Χάινε), το ορχηστρικό κομμάτι Printemps και η καντάτα La Damoiselle élue. Χαρακτηριστικό είναι ότι η επιτροπή του Κονσερβατουάρ έκρινε το πρώτο από αυτά ως παράξενο, ακατανόητο και ακατάλληλο για εκτέλεση.
Ο Ντεμπυσσύ, βλέποντάς τη διαμονή του στη Βίλα των Μεδίκων ως εξορία, διέκοψε προσωρινά την φοίτησή του το 1886, επιστρέφοντας στο Παρίσι, ενώ ενδεικτικό είναι ότι αρνήθηκε να παραβρεθεί στην τελετή αποφοίτησης το 1889, αποκόπτοντας οριστικά τους δεσμούς του με την Ακαδημία το 1890.
Γνωριμίες και επιρροές
thumb|right|210 px|Ο Ντεμπυσσύ στο πιάνο, 1893 Σημαντικότερες για την μουσική εξέλιξη του Ντεμπυσσύ φαίνεται ότι δεν ήταν τόσο οι εγκύκλιες σπουδές του στο Κονσερβατουάρ και στη Βίλα των Μεδίκων, όσο οι γνωριμίες του με σημαντικά πρόσωπα των Τεχνών, με τα έργα σημαντικών συνθετών της εποχής αλλά και με την μουσική της Αναγέννησης, καθώς και με εξωευρωπαϊκούς μουσικούς πολιτισμούς.
Είναι επίσης γνωστό ότι ο Ντεμπυσσύ είχε επηρεαστεί ιδιαίτερα από την τέχνη ανατολικών πολιτισμών και ήταν μανιώδης συλλέκτης έργων τέχνης από την Άπω Ανατολή. Στην διεθνή έκθεση του Παρισιού του 1899 άκουσε για πρώτη φορά μουσική από την Ινδονησία και εντυπωσιάστηκε από τις ορχήστρες γκαμελάν της Ιάβας. Πολλοί μελετητές του έργου του ισχυρίζονται ότι η μουσική αυτή επηρέασε σημαντικά το έργο του, όχι όμως με άμεσες αναφορές.
Ώριμο έργο και τελευταία χρόνια
Η δεκαετία του 1890 εγκαινιάζει μια νέα περίοδο για τον Ντεμπυσσύ αλλά και για την ιστορία της μουσικής. Με το Κουαρτέτο εγχόρδων του σε Σολ ελάσσονα (1893) και κυρίως το Πρελούδιο στο απομεσήμερο ενός φαύνου (1894) εισέρχεται σε μία καινούρια δημιουργική φάση, εισάγοντας ταυτόχρονα καινοτομίες όσον αφορά την αρμονία, τις κλίμακες, τις μορφές και την ενορχήστρωση, ενώ με επόμενες συνθέσεις του όπως τα Νυχτερινά (Nocturnes, 1999), Η Θάλασσα (La Mer, 1905) οι Εικόνες (Images, 1909) και οι δύο τόμοι με τα 24 Πρελούδια για πιάνο (1910-13), που αποτελούν μια επιτομή των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων της συνθετικής του προσέγγισης, συνέχισε να αμφισβητεί τις αρχές του παραδεδομένου τονικού μουσικού συστήματος, στο οποίο βασιζόταν η δυτική μουσική από το 1600 περίπου και εξής. Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει τους περισσότερους ιστορικούς της μουσικής του 20ού αιώνα να αναφέρουν τον Ντεμπυσσύ και την ημερομηνία της πρώτης εκτέλεσης του Πρελουδίου στο απομεσήμερο ενός φαύνου (1894) ως εναλλακτική πρόταση για την χρονολόγηση της αρχής της μουσικής του 20ού αιώνα, μαζί με τα πρώτα ατονικά έργα του Άρνολντ Σένμπεργκ (1909) και την πρεμιέρα της Ιεροτελεστίας της Άνοιξης του Ιγκόρ Στραβίνσκι (1913).
Καινοτομίες
thumb|left|500px|Χαρακτηριστικό παράδειγμα χρήσης της κλίμακας με ολόκληρους τόνους από τον Ντεμπυσσύ (Πρελούδιο αρ. 2 του 1ου βιβλίου με τον υπότιτλο Voiles) [[Μέσο:Voiles.MID|Ακούστε (midi) Αρχείο:Loudspeaker.png ]]
Κλίμακες
Χαρακτηριστικό του γνώρισμα, είναι ότι δεν χρησιμοποιεί τις μείζονες και ελάσσονες κλίμακες του τονικού συστήματος, αλλά προτιμά:
Το αποτέλεσμα της χρήσης των παραπάνω κλιμάκων είναι ότι, είτε περιορίζεται αισθητά το άκουσμα των ημιτονίων του συγκερασμένου δυτικού μουσικού συστήματος, αποδυναμώνοντας τις σχέσεις προσαγωγέα-τονικής, είτε ακούγονται μόνο ημιτόνια (στην περίπτωση της χρωματικής κλίμακας). Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι μια τονική ασάφεια ή και μια πλήρης εξουδετέρωση της τονικότητας. thumb|right|450px|Η χρήση της χρωματικής κλίμακας στην αρχή του έργου Σύριγξ (Syrinx, 1913) για σόλο φλάουτο [[Μέσο:Syrinx.MID|Ακούστε (midi) Αρχείο:Loudspeaker.png]]
Αρμονία
thumb|right|280px|Διατονικό «κλαστερ» που προκύπτει από πεντατονική στα πρώτα δύο μέτρα από το Πρελούδιο αρ. 5 του 1ου βιβλίου, [[Μέσο:Debussy Le collines d'Anacapri.MID|Ακούστε (midi) Αρχείο:Loudspeaker.png]]
Στο επίπεδο της αρμονίας, χαρακτηριστική είναι η χρήση συγχορδιών σε παράλληλη κίνηση, κάτι που «απαγορεύουν» οι κανόνες της παραδοσιακής αρμονίας. Αλλά και η δομή των συγχορδιών ποικίλλει. Μερικές χαρακτηριστικές παρεμβάσεις του Ντεμπυσσύ στους παραδοσιακούς τύπους συγχορδιών ήταν οι αλλοιώσεις και οι προσθήκες που «θολώνουν» το άκουσμα. Καινοτομία ήταν επίσης η χρήση συγχορδιών που προέκυπταν από κλίμακες όπως οι πεντατονικές και οι κλίμακες με ολόκληρους τόνους που αναφέρθηκαν παραπάνω ή οι συνηχήσεις τέταρτης, οι συγχορδίες δηλαδή που δεν χτίζονται με τον παραδοσιακό τρόπο υπέρθεσης διαστημάτων τρίτης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το άκουσμα να μην είναι αυτό μιας μείζονας, ελάσσονας, ελαττωμένης ή αυξημένης συγχορδίας, αλλά μία ουδέτερη τονικά συνήχηση, που απαρτίζεται από ένα σύμπλεγμα φθόγγων («κλάστερ»). thumb|left|400px|Τροπική αρμονία (φρύγιος τρόπος από Σολ) στην αρχή του Κουαρτέτου εγχόρδων, [[Μέσο:Debussy String quartet.MID|Ακούστε (midi) Αρχείο:Loudspeaker.png]] Παρότι στα έργα του Ντεμπυσσύ υπάρχουν επίσης εκτεταμένα διαφωνίες που δε λύνονται σε συμφωνίες αλλά συνεχίζουν σε παράλληλη κίνηση, οι ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ των συνηχήσεων δεν καταργούνται. Από την άλλη πλευρά όμως δεν υπακούουν και στους κανόνες της παραδοσιακής τονικής αρμονίας, ούτε μπορούν να ενταχθούν στο πλαίσιο των εκτεταμένων μετατροπιών του ύστερου Ρομαντισμού, αλλά συνδέονται περισσότερο με μια τροπική πολυφωνία ή σχετίζονται με το αναπάντεχο άκουσμα που προκύπτει από την παράθεση συγχορδιών σε συνεχόμενη παράλληλη κίνηση.
Γενικό χαρακτηριστικό του αρμονικού ύφους του Ντεμπυσσύ είναι επίσης η χρησιμοποίηση μιας συνήχησης με στατικό τρόπο. Συχνά συμβαίνει μία και μοναδική συνήχηση να αναδιατάσσεται προς τα πάνω ή προς τα κάτω, πετυχαίνοντας με αυτόν τον τρόπο ένα ατμοσφαιρικό αρμονικό ύφος, που δίνει την αίσθηση στον ακροατή ότι δεν υπάρχουν αρμονικές διαδοχές ούτε μουσική εξέλιξη, αλλά μία μουσική στιγμή απλώνεται στο χρόνο προκαλώντας διάφορες «αποχρώσεις» καθώς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα βρίσκεται στα μέτρα 24-26 από το πολύ γνωστό Πρελούδιο αρ. 8 του 1ου βιβλίου με τον υπότιτλο La fille aux cheveux de lin: thumb|center|700px|Συγχορδία αλλάζει θέσεις στα μαύρα πλήκτρα του πιάνου, σχηματίζοντας παράλληλα μια πεντατονική μελωδία, [[Μέσο:Debussy La fille aux cheveux de lin.MID|Ακούστε (midi) Αρχείο:Loudspeaker.png]]
Μορφές
Πρωτοπόρος ήταν ο Ντεμπυσσύ και στον τομέα αυτό, προτείνοντας λύσεις στο αδιέξοδο που είχε οδηγήσει η εκτεταμένη διεύρυνση της φόρμας σονάτας στο πλαίσιο του Ρομαντισμού. Από ορισμένα ορχηστρικά και πιανιστικά του έργα μετά το 1890 προκύπτουν μορφολογικοί τύποι που δεν ακολουθούν την φόρμα σονάτας, ούτε μπορούν να ενταχθούν σε κάποια άλλη παραδεδομένη μορφολογική κατηγορία και γι’ αυτό έχουν περιγραφεί από τους μελετητές ως «αναπτυσσόμενες παραλλαγές» (“developing variations”) ή «στροφικές παραλλαγές» (“strophic variations”). Το Πρελούδιο στο απομεσήμερο ενός φαύνου μπορεί να αναφερθεί ως παράδειγμα «στροφικών παραλλαγών», σε αντιστοιχία με τις στροφές ενός ποιήματος, χωρίς να αποκλείονται και άλλες αναλυτικές προσεγγίσεις, που συνδέουν τη μορφή του με τις πρακτικές που ακολουθεί ο Ρίχαρντ Βάγκνερ στις εισαγωγές του. Γεγονός είναι πάντως ότι η εν λόγω φόρμα δεν αποτελεί «θέμα και παραλλαγές», αλλά μάλλον μια προσθετική παραλλαγή συναφών μουσικών ιδεών που «χτίζουν» σταδιακά ένα ατμοσφαιρικό υπόβαθρο και μετασχηματίζονται χωρίς να χάνουν τον χαρακτήρα τους σε νοητά τμήματα-«στροφές». Αντιστοίχως, οι «αναπτυσσόμενες παραλλαγές» μπορεί να είναι η παρουσίαση μια μουσικής ιδέας και η παραλλαγή της, χωρίς να επαναλαμβάνονται τμήματά της, αλλά με την ταυτόχρονη ανάπτυξή της εν είδει συνεχόμενων μετασχηματισμών.
Κάποιοι αναλυτές έχουν επίσης ασχοληθεί και με τη Χρυσή τομή ως ενδεχόμενο μορφολογικό παράγοντα στα σημαντικότερα έργα του Ντεμπυσσύ, συγκεκριμένα ως προς τη χρήση της Χρυσής Τομής και των αριθμών Φιμπονάτσι για τον καθορισμό των σημείων στα οποία συμβαίνουν σημαντικά μουσικά γεγονότα ή κορυφώσεις σε σχέση με τη συνολική διάρκεια του έργου. Παρόλ’ αυτά, δεν μπορεί να αποδειχθεί αν η χρήση της Χρυσής Τομής ήταν υπολογισμένη από τον Ντεμπυσσύ ή αν ήταν απλώς ενστικτώδης εκδήλωση της συνθετικής του ικανότητας.
Ενορχήστρωση
Οι καινοτομίες στην ενορχήστρωση ήταν αυτές που συνέβαλλαν αποφασιστικά στο να συνδεθεί το όνομα του Ντεμπυσσύ, αλλά και του γνωστού για τις ενορχηστρωτικές του ικανότητες Ραβέλ, με το κίνημα του ιμπρεσιονισμού. Μερικές από αυτές ήταν η ανάδειξη νέων οργάνων και ηχοχρωμάτων στην ορχήστρα, η προτίμηση σε όργανα που μπορούν να αποδώσουν «αέρινα» ηχοχρώματα, όπως η άρπα και το φλάουτο, καθώς και η χρήση ειδικών «κολοριστικών εφέ», όπως ήταν η συχνή χρήση σουρντίντας (σιγαστήρα) στα έγχορδα. Επίσης, η υποδιαίρεση των σωμάτων των οργάνων της ορχήστρας σε μικρότερες, ανεξάρτητες μελωδικά ομάδες, σε συνδυασμό και με το ιδιαίτερο αρμονικό ύφος, προσδίδει έναν ατμοσφαιρικό χαρακτήρα στον συνολικό ήχο της ορχήστρας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι ακόμα ότι δεν υπάρχουν έντονες και απότομες αυξομειώσεις στην δυναμική, κάτι που εξυπηρετεί το νέο ύφος της στατικής αρμονίας που περιγράψαμε παραπάνω.
Ο Ντεμπυσσύ, ο ιμπρεσιονισμός και ο συμβολισμός
200px|left|thumb|Οι ιμπρεσιονιστικοί πίνακες του [[Κλωντ Μονέ με θέμα τον Καθεδρικό Ναό της Ρουέν έχουν παραλληλιστεί με την το Πρελούδιο αρ. 10 του 1ου βιβλίου La Cathédrale Engloutie Αρχείο:Loudspeaker.png ]]
Η μουσική του Ντεμπυσσύ περιγράφηκε ως «ιμπρεσιονιστική» από τους συγχρόνους του, χαρακτηρισμό που ο ίδιος είχε αρνηθεί επίμονα. Ο χαρακτηρισμός αυτός έχει λίγο ως πολύ επικρατήσει σήμερα, υπάρχει όμως ακόμα η συζήτηση για το αν θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως περιγραφή μουσικού κινήματος ή απλώς ως χαρακτηρισμός μόνο για κάποια έργα του Ντεμπυσσύ. Γενικά, ως εκφάνσεις του ιμπρεσιονισμού στην μουσική του Ντεμπυσσύ θεωρούνται οι τονικές ασάφειες και η «θόλωση» της αρμονίας με τη χρήση των κλιμάκων και των συνηχήσεων που περιγράφηκαν παραπάνω, αλλά και οι ηχητικές «σκιάσεις» που προκαλούνται από τις ενορχηστρωτικούς και εκφραστικούς χειρισμούς.
Όσοι υποστηρίζουν τον χαρακτηρισμό του «ιμπρεσιονιστή» για τον Ντεμπυσσύ, προβάλλουν επιπλέον το επιχείρημα ότι στόχος της μουσικής του είναι να προκαλέσει συνειρμικές «εντυπώσεις και ειδικούς φωτισμούς», σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Ντεμπυσσύ, αποδίδοντας περισσότερο μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, παρά συγκεκριμένα συναισθήματα, ιδέες ή κάποια άλλο εξωμουσικό περιεχόμενο. Αυτό είναι που διαφοροποιεί επίσης τη μουσική του από την προγραμματική μουσική ρομαντικών συνθετών όπως ο Μπερλιόζ και ο Λιστ, αλλά και από τα εξπρεσιονιστικά έργα συνθετών όπως ο Ρίχαρντ Στράους και ο Άρνολντ Σένμπεργκ. Η χρήση τίτλων στα έργα του Ντεμπυσσύ, αν και είχε οδηγήσει πολλούς μουσικοκριτικούς να ονομάσουν τα ορχηστρικά του έργα «συμφωνικά ποιήματα», δεν είχε ως κύριο στόχο να εκφράσει κάποιο πρόγραμμα ή κάποια εξωμουσική ιδέα. Ενδεικτική είναι η τοποθέτηση τίτλων τέλους με αποσιωπητικά στα Πρελούδια, αντί αρχικών τίτλων, κάτι που υποδεικνύει έμμεσα ότι στόχος του δεν ήταν να εκφράσει μια κατάσταση που αντιστοιχεί στον τίτλο, αλλά μία απροσδιόριστη εντύπωση που υπονοείται από αυτόν.