cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Μπαστόνι
Η μάχη
Οι Αμερικανοί στρατιώτες δεν διέθεταν εξοπλισμό ψυχρού καιρού, πυρομαχικά, τρόφιμα, ιατρικά εφόδια και ανώτερη ηγεσία (όπως πολλοί ανώτεροι αξιωματικοί, συμπεριλαμβανομένου του διοικητή της 101ης αερομεταφερόμενη μεραρχίας - Στρατηγού Μάξουελ Τέιλορ (Maxwell Taylor) - ήταν αλλού). Λόγω της κακοκαιρίας, οι περιβαλλόμενες δυνάμεις των ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να ανεφοδιαστούν αεροπορικώς.
Ωστόσο, τα δύο τμήματα Πάντσερ του XLVII σώματος Πάντσερ - αφού χρησιμοποίησαν την κινητικότητά τους για να απομονώσουν την Μπαστόν, συνέχισαν την αποστολή τους προς τον Μεύση στις 22 Δεκεμβρίου, αντί να επιτεθούν στην Μπαστόν με μία μόνο μεγάλη δύναμη. Άφησαν μόνο ένα σύνταγμα για να βοηθήσουν το 26ο τμήμα λαϊκών Γρεναδιέρων να καταλάβει το σταυροδρόμι. Το XLVII σώματος Πάντσερ διερεύνησε διαφορετικά σημεία της αμυντικής περιφέρειας της νότιας και δυτικής πλευράς, όπου η Μπαστόν υπερασπιζόταν από ένα μόνο αερομεταφερόμενο σχήμα και διπλάσιες μονάδες υποστήριξης πεζικού. Στις 22 Δεκεμβρίου ο στρατηγός von Lüttwitz υπέβαλε την ακόλουθη απαίτηση για παράδοση στον Αμερικανό ομόλογό του που διοικούσε τις αμερικανικές δυνάμεις στην Μπαστόν, στρατηγό Άντονι Μακώλιφ (Anthony McAuliffe): Στον διοικητή των ΗΠΑ της περιβαλλόμενης πόλης Μπαστόν.
Η τύχη του πολέμου αλλάζει. Αυτή τη φορά οι δυνάμεις των ΗΠΑ μέσα και κοντά στην Μπαστόν περικυκλώθηκαν από ισχυρές γερμανικές θωρακισμένες μονάδες. Περισσότερες γερμανικές θωρακισμένες μονάδες έχουν διασχίσει τον ποταμό μας κοντά στο Ortheuville, πήραν τον Marche και έφτασαν στο St. Hubert περνώντας από το Hompre-Sibret-Tillet. Το Libramont είναι σε γερμανικά χέρια.
Υπάρχει μόνο μία πιθανότητα να σωθούν τα περικυκλωμένα στρατεύματα των ΗΠΑ από τον πλήρη αφανισμό: αυτή είναι η έντιμη παράδοση της περικυκλωμένης πόλης. Υπάρχει χρόνος δύο ωρών για να το σκεφτείται ξεκινώντας με την παρουσίαση αυτής της σημείωσης.
Εάν αυτή η πρόταση απορριφθεί, ένα Γερμανικό Πυροβολικό Σώμα και έξι βαριά Τάγματα είναι έτοιμα να εκμηδενίσουν τα στρατεύματα των ΗΠΑ εντός και κοντά στην Μπαστόν. Η διαταγή για την επίθεση θα δοθεί αμέσως μετά την περίοδο δύο ωρών.
Όλες οι σοβαρές απώλειες πολιτών που θα προκληθούν από τα πυρά του πυροβολικού δεν θα μπορούσαν να συμβαδίζουν με τη γνωστή αμερικανική ανθρωπιά.
Ο Γερμανός Διοικητής. Λίγο αργότερα, ο Μακώλιφ έστειλε την ακόλουθη ανακοίνωση στον von Lüttwitz ως απάντηση στη γερμανική απαίτηση: Στον Γερμανό Διοικητή.
NUTS!Ι!
Ο Αμερικανός Διοικητής Ο διοικητής του 327ου Συντάγματος Πεζικού το ερμήνευσε στους Γερμανούς ως «Πήγαινε στην κόλαση!».
Μετά την προκλητική αμερικανική απάντηση στην απαίτηση παράδοσης, η 26η μεραρχία Πεζικού της Βέρμαχτ έστειλε ένα σύνταγμα γρεναδιέρων Πάντσερ από το 15ο τμήμα των Πάντσερ γρεναδιέρων την παραμονή των Χριστουγέννων για την κύρια επίθεσή του την επόμενη μέρα. Εκείνο το βράδυ, περίπου στις 7:00 μ.μ., βομβαρδιστικά της Λουφτβάφε επιτέθηκαν στην Μπαστόν, σκοτώνοντας 21 άτομα σε ένα σταθμό βοήθειας. Επειδή δεν διέθετε επαρκή στρατεύματα και εκείνα της 26ης μεραρχίας Πεζικού ήταν σχεδόν εξαντλημένα, το XLVII σώμα Πάντσερ προτίμησε να επιτεθεί σε διάφορες μεμονωμένες τοποθεσίες στη δυτική πλευρά της περιμέτρου διαδοχικά, παρά να ξεκινήσει μια ταυτόχρονη επίθεση σε όλες τις πλευρές. Η επίθεση - με επικεφαλής 18 άρματα μάχης που έφεραν ένα τάγμα πεζικού - διάτρησε τις γραμμές του 3ου τάγματος του 327ου συντάγματος Πεζικού και προχώρησε ως τη θέση διοίκησης του τάγματος στο Hemroulle.
Ωστόσο, το 327ο σύνταγμα Πεζικού κράτησε τις αρχικές του θέσεις και απέκρουσε τις επιθέσεις πεζικού που ακολούθησαν, συλλαμβάνοντας 92 Γερμανούς. Τα Πάντσερ που είχαν επιτύχει τη διείσδυση χωρίστηκαν σε κατευθύνεις, ένα προσπάθησε να φτάσει στο Champs, και καταστράφηκε από δύο τμήματα του 1ου τάγματος του 502ου συντάγματος πεζικού υπό τον υπολοχαγό Patrick F. Cassidy και τέσσερις καταστροφείς τανκς του 705ου τάγματος καταστροφής αρμάτων.
Ο συμμαχικός έλεγχος της Μπαστόνι ήταν ένα μεγάλο εμπόδιο για τη γερμανική θωρακισμένη πρόοδο και το ηθικό των συμμαχικών δυνάμεων αλλού στο Δυτικό Μέτωπο ενισχύθηκε από τις ειδήσεις για την επίμονη άμυνα της πολιορκημένης πόλης.
Σπάζοντας τον κλοιό
Μέρος της Τρίτης Στρατιάς του Πάττον κατάφερε να φτάσει στην Μπαστόν από τα νοτιοδυτικά, από την κατεύθυνση του Assenois. Η αιχμή του δόρατος του 326ου τάγματος μηχανικών έφτασε στις 26 Δεκεμβρίου, με τo Cobra King να είναι το πρώτο άρμα που εμφανίστηκε στις 16:50 περίπου. Οι επίγειες επικοινωνίες της 101ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας με τις αμερικανικές γραμμές εφοδιασμού αποκαταστάθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου και οι τραυματίες στάλθηκαν πίσω. Ο στρατηγός Taylor έφτασε στη Μπαστόν με τη 4η τεθωρακισμένη μεραρχία και συνέχισε τη διοίκηση. μικρογραφία|Το μνημείο Μαρντασσόν είναι ένα μνημείο που τιμά τη μνήμη των Αμερικανών στρατιωτών που τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης των Αρδεννών του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου κοντά στην Μπαστόν του Βελγίου. Αφού ο γερμανικός κλοιός κατέρρεε, οι άντρες της 101ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας αναμένονταν να ανακουφιστούν, αλλά δόθηκαν εντολές να ξαναρχίσουν την επίθεση. To 506ο Σύνταγμα Πεζικού επιτέθηκε στο Βορρά και κατέλαβε το Recogne στις 9 Ιανουαρίου 1945, το Bois des Corbeaux στις 10 Ιανουαρίου και το Foy στις 13 Ιανουαρίου. Το 327ο σύνταγμα πεζικού επιτέθηκε διαμέσου του Bourcy, βορειοανατολικά της Μπαστόνι, στις 13 Ιανουαρίου και αντιμετώπισε επίμονη αντίσταση. Η 101η Αερομεταφερόμενη μεραρχία μαζί με τις δυνάμεις της Τρίτης Στρατιάς αντιμετώπισαν την ελίτ του γερμανικού στρατού, η οποία περιελάμβανε στοιχεία από την 1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ», τη ταξιαρχία Führerbegleit, τη 12η SS μεραρχία Πάντσερ της Νεολαίας του Χίτλερ και τη 9η SS μεραρχία Πάντσερ «Χοενστάουφεν». Το 506ο σύνταγμα πεζικού επανεκατέλαβε τη Noville στις 15 Ιανουαρίου και την Rachamps την επόμενη μέρα. Το 502ο σύνταγμα πεζικού ενίσχυσε το 327ο και στη συνέχεια τα δύο συντάγματα κατέλαβαν τον Μπουρσί στις 17 Ιανουαρίου, ωθώντας τους Γερμανούς να επιστρέψουν στο σημείο προόδου τους την ημέρα που το τμήμα είχε φτάσει στην Μπαστόν. Την επόμενη μέρα η 101η αερομεταφερόμενη μεραρχία απελευθερώθηκε. μικρογραφία|Μέλη του 9ου Μηχανικού Τάγματος, πραγματοποιούν μνημόσυνο για όσους σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια της πολιορκίας, 22 Ιανουαρίου 1945.
Eπακόλουθα
Οι απώλειες της αερομεταφερόμενης μεραρχίας από τις 19 Δεκεμβρίου 1944 έως τις 6 Ιανουαρίου 1945 ανέρχονταν στους 341 νεκρούς, 1.691 τραυματίες και 516 αγνοούμενους. Η 10η τεθωρακισμένη μεραρχία υπέστη περίπου 500 απώλειες. Συνολικά περισσότερες από 3.000 ήταν οι απώλειες για τους Αμερικανούς.
Η Augusta Chiwy, νοσοκόμα που πρόσφερε βοήθεια στους τραυματίες κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, τιμήθηκε με το Πολιτικό Βραβείο για την Ανθρωπιστική Υπηρεσία από τον Πρέσβη στο Βέλγιο Howard Gutman τον Δεκέμβριο του 2011.
Για την υπεράσπιση της Μπαστόν, η έδρα της 101ης Αερομεταφερόμενης μεραρχίας τιμήθηκε με την Προεδρική Μονάδα Αναφοράς (PUC), με μια λωρίδα κεντημένη με τη λέξη BASTOGNE, με τα χρώματα της μεραρχίας. Επίσης, τους απονεμήθηκε το βελγικό Croix de Guerre 1940 με κεντημένη τη λέξη BASTOGNE.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Πριήνη
Η Πριήνη ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη νοτιοδυτική Καρία, στις ακτές της Μικράς Ασίας.
Ήταν μία από τις δώδεκα Ιωνικές πόλεις-κράτη. Βρισκόταν ακριβώς στη νότια πλευρά του όρους Μυκάλη, εκτεινόταν δε από ένα βραχώδη λόφο, στην κορυφή του οποίου ήταν η ακρόπολή της, μέχρι τη θάλασσα το λεγόμενο "Μαιάνδριο πεδίο", δηλαδή επί της βορειοδυτικής ακτής του Λατμικού Κόλπου που αργότερα με τις προσχώσεις του παραρρέοντα ποταμού Μαιάνδρου μεταβλήθηκε σε πεδιάδα.
Μυθικοί χρόνοι
Οι πρώτοι μύθοι για την ίδρυση της πόλης αναφέρουν ότι η Πριήνη οικίσθηκε αρχικά από τους Ίωνες αποίκους, ηγέτης των οποίων ήταν ο Αίπυτος, ο γιος του Νηλέα, (που ήταν γιος του βασιλιά της Αθήνας Κόδρου), και που είχε χτίσει τη Μίλητο. Φαίνεται ότι ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε θεαματικά όταν εγκαταστάθηκαν σ' αυτήν νέοι άποικοι από τη Βοιωτία με ηγέτη τον Φιλητά. Γι' αυτό, λόγω των Βοιωτών, λεγόταν και Κάδμη.
Κλασικοί χρόνοι
Αφότου ιδρύθηκε, η πόλη δέχτηκε πολλές επιθέσεις από τους γηγενείς γείτονές της, τους Κάρες. Περί τον 8ο αιώνα π.Χ. κατελήφθη από τον βασιλιά των Λυδών, τον Άρδυ. Αλλά σύντομα η πόλη αποτίναξε την κυριαρχία των Λυδών, ενώ περί τον 6ο αιώνα π.Χ. έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή της, κυβερνώμενη από τον Βία τον Πριηνέα, έναν από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, κατέλαβε δε περίοπτη θέση στην Ιωνική συμπολιτεία (Ιωνική Δωδεκάπολη). Αργότερα, στα χρόνια του μεγάλου βασιλέως Κύρου της Περσίας, το 545 π.Χ., η πόλη καταλήφθηκε από τους Πέρσες όπως και οι άλλες πόλεις-κράτη της Δωδεκάπολης. Παρά ταύτα η Πριήνη κατάφερε να διατηρήσει την πολιτειακή της οργάνωση και υπό περσική επικυριαρχία, πληρώνοντας φόρους και προσφέροντας στρατιώτες.
Ελληνιστικοί χρόνοι
Μετά τους Περσικούς Πολέμους περί το 404 π.Χ.. η Πριήνη φέρεται να σύρεται στη συμμαχία της Δήλου. Την ίδια εποχή είχε γίνει το μήλο της έριδος μεταξύ των Σαμίων και των Μιλησίων. Κατά την εκστρατεία του στην Ασία ο Μέγας Αλέξανδρος ευεργέτησε πολλαπλώς την Πριήνη, απαλλάσσοντάς την από την κηδεμονία της Αθήνας και χρηματοδοτώντας την κατασκεύη του ναού της πόλης όπως μαρτυράται και από την επιγραφή της Πριήνης. Έφτιαξε μάλιστα και τον κύριο ναό της πόλης, τον περίφημο ναό της Πολιάδος Αθηνάς. Μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου η πόλη περιήλθε στους Επιγόνους του. Την έλεγχαν άλλοτε οι Σελευκίδες, άλλοτε οι Πτολεμαίοι. Σύντομα όμως ανέκτησε την αυτονομία της χάρη στον πλούτο της και στο εμπόριο που είχε αναπτύξει. Οι έριδες επανήλθαν με τους Μιλησίους, τους Σαμίους και τους βασιλιάδες της Περγάμου, μέχρι που τελικά την κατέλαβε ο βασιλιάς της Καππαδοκίας Αριαράθης ο οποίος τη λεηλάτησε.
Βυζαντινοί - μεταβυζαντινοί χρόνοι
Την καταστροφή όμως διαδέχτηκε η ανάκαμψη κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Ιδιαίτερα στα χρόνια του Βυζαντίου η Πριήνη γνώρισε νέες ημέρες προόδου και πλούτου. Ως πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η Πριήνη υπαγόταν αρχικά στο Θέμα των Θρακησίων, αργότερα στο Θέμα της Σάμου, ενώ εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Εφέσου. Ο επίσκοπος της Πριήνης έφερε τον τίτλο "Επίσκοπος Πριηνέων πόλεως των Ασιανών επαρχίας", ή "Επίσκοπος Πριήνης". Κατά τον 13ο αιώνα η Πριήνη υποτάχθηκε στους Σελτζούκους και στη συνέχεια στους Τούρκους, οι οποίοι την ονόμασαν "Σαμσούν Καλεσί", προσδιορίζοντας περισσότερο την οχύρωση της ακρόπολης. Από τον αιώνα εκείνο η πόλη άρχισε σιγά - σιγά να καταστρέφεται μέχρι που εξαφανίστηκε ολοκληρωτικά.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Οι αρχαιολογικές έρευνες - ανασκαφές ξεκίνησαν με δαπάνες του Βασιλικού Μουσείου του Βερολίνου το 1895 υπό τη διεύθυνση των Γερμανών αρχαιολόγων Χούμαν και Κεκουλέ το έργο των οποίων συνέχισαν αργότερα οι αρχαιολόγοι Σράντερ και Βίγκαντ.
Ο αρχαιολογικός χώρος της Πριήνης περιλαμβάνει την ακρόπολη που βρίσκεται επί της κορυφής βράχου σε υψόμετρο 371 μ. και την αρχαία πόλη που εκτείνεται επί της κλιμακωτής νότιας πλαγιάς του βράχου μέχρι το "Μαιάνδριο πεδίο", προσχωματική πεδιάδα του Μαίανδρου ποταμού. Ολόκληρη η πόλη περιβάλλεται από ισοδομικό τείχος με ορθογώνιους λίθους, μήκους 150 σταδίων (2.500 μ.) μέσου πλάτους 2 μ. και ύψους 8 μ. Το μεγαλύτερο μέρος του τείχους έχει διασωθεί. Το τείχος είχε τέσσερις πύλες. Η πόλη εντός του τείχους ήταν ρυμοτομημένη κατά το Ιπποδάμειο σύστημα (των παραλλήλων οριζοντίων και καθέτων οδών) δημιουργώντας οικοδομικά τετράγωνα από 6 οριζόντιες, κατά ανατολή - δύση, οδούς μέσου πλάτους 7 μ. και 16 καθέτους οδούς πλάτους 3,5 μ.. Οι κάθετες οδοί ήταν κλιμακωτές με πολλές βαθμίδες, ιδιαίτερα οι δυτικές, ενώ οι οριζόντιες οδοί ήταν πλακοστρωμένες με μάρμαρο. Στα 80 περίπου οικοδομικά τετράγωνα μεγέθους 35 Χ 47 μ. υπάρχουν τα ερείπια σημαντικών οικοδομημάτων.
Η πόλη λόγω της κατωφέρειας είναι χτισμένη σε 4 επίπεδα (άνδηρα) που καθένα πλαισιώνεται με υψηλό και ισχυρό αναλημματικό τείχος, (όπως στην Πνύκα της Αθήνας), δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι φέρει επάλληλα τείχη. Τα σπουδαιότερα αρχαία δημόσια κτίσματα που έχουν αναγνωριστεί είναι κατά επίπεδο, αρχής γενομένης από το κατώτερο ως πρώτο, τα ακόλουθα: Ψηλότερα των παραπάνω βρίσκεται η ακρόπολη της Πριήνης, στην κορυφή του βράχου, η αποκαλούμενη "Τηλωνεία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Κιμ Γουάιλντ
Η Κιμ Σμιθ (Kim Smith), (γεννημένη στις 18 Νοεμβρίου 1960) γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Κιμ Γουάιλντ είναι Αγγλίδα ποπ τραγουδίστρια, DJ και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Γνώρισε επιτυχία για πρώτη φορά το 1981 με το ντεμπούτο σινγκλ της "Kids in America", το οποίο έφτασε στο Νο. 2 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1983, έλαβε το βραβείο Brit για την Καλύτερη Βρετανίδα σόλο καλλιτέχνη. Το 1986, είχε μια νέα επιτυχία που έφτασε στο Νο. 2 του Ηνωμένου Βασιλείου με μια ανανεωμένη εκδοχή του τραγουδιού των Supremes "You Keep Me Hangin' On", το οποίο ήταν επίσης στην κορυφή του αμερικανικού Billboard Hot 100 το 1987.
Μεταξύ 1981 και 1996, είχε 25 σινγκλ που μπήκαν στο Top 50 του UK Singles Chart. Άλλες επιτυχίες της περιλαμβάνουν τα "Chered Love" (1981), "You Came" (1988) και "Never Trust a Stranger" (1988). Το 2003, συνεργάστηκε με τη Νένα στο τραγούδι "Anyplace, Anywhere, Anytime", το οποίο ήταν στην κορυφή των ολλανδικών charts.
Κατέχει το ρεκόρ ως η πιο επιτυχημένη βρετανική σόλο καλλιτέχνιδα της δεκαετίας του 1980, με δεκαεπτά σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Top 40. Ξεκινώντας το 1998, ενώ ήταν ακόμα ενεργή στη μουσική, ξεκίνησε μια εναλλακτική καριέρα ως κηπουρός τοπίων, η οποία περιελάμβανε την παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών κηπουρικής στο BBC και στο Channel 4. Το 2005, κέρδισε ένα Χρυσό βραβείο για τον κήπο της στο Royal Horticultural Society ’s Chelsea Flower Show. Ως μέρος της κηπουρικής καριέρας της, η Γουάιλντ έχει γράψει δύο βιβλία: Το πρώτο, Gardening with Children, κυκλοφόρησε στις 4 Απριλίου 2005 από τις εκδόσεις Collins. Μεταφράσεις του βιβλίου κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Δανία και την Ολλανδία, και αργότερα στη Γερμανία. Το δεύτερο βιβλίο της, The First-Time Gardener, κυκλοφόρησε στις 3 Απριλίου 2006 (ξανά) από τις εκδόσεις Collins), και είναι ένας οδηγός για αρχάριους στην κηπουρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Μπουρζουαζία
thumb|right|200px|Το Πορτραίτο των θυγατέρων Catulle-Mendès στο πιάνο (1888) από τον [[Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ. Το μάθημα μουσικής ήταν αυτονόητο για τα παιδιά της μπουρζουαζίας.]] Η μπουρζουαζία είναι όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κοινωνική τάξη στην οποία ανήκουν κυρίως αστοί και κτηματίες. Ιστορικά, η τάξη της μπουρζουαζίας προέρχεται από την τάξη των εμπόρων του μεσαίωνα, οι οποίοι αντλούσαν εξουσία και επιρροή από την εργασία και τον πλούτο τους, σε αντίθεση με αυτούς των οποίων η εξουσία προερχόταν από την καταγωγή και την κτήση γης. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο όρος περιγράφει την τάξη στην οποία ανήκουν τα μέσα παραγωγής πλούτου.
Είναι γαλλική λέξη και προέρχεται από τη λέξη "bourgeois", που σημαίνει "κάτοικος μιας πόλης". Ο όρος έχει συνήθως αρνητική χροιά και χρησιμοποιείται υποτιμητικά υποδηλώνοντας συντηρητισμό και αντιδραστικότητα.
Σε μια σύγχρονη (20ός αιώνας) πολιτική ανάλυση, ο ελληνο-αμερικανός καθηγητής κοινωνιολογίας James Petras ισχυρίζεται ότι οι αξίες της μπουρζουαζίας υιοθετούνται από αριστερούς διανοούμενους οι οποίοι επιδιώκουν καταξίωση, αναγνώριση, καθώς και διασύνδεση με μπουρζουά ιδρύματα και κύκλους. Με τον τρόπο αυτό διαιωνίζεται η ηγεμονία της μπουρζουαζίας, παρ' ότι χρησιμοποιείται η ρητορεία της αριστερής διαμαρτυρίας και του αντι-ηγεμονισμού.
Αναφορές
Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις Κατηγορία:Κοινωνιολογία του πολιτισμού
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1956-57
Το κύπελλο Ελλάδας του 1957 ήταν το 15ο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για έκτη φορά στην ιστορία του νικώντας στον τελικό τον Ηρακλή με 2-0.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1956-1957
Βασικό Λαϊκό Συνέδριο (υποδιαίρεση χώρας)
Το Βασικό Λαϊκό Συνέδρια (مؤتمر شعبي أساسي, Mu'tamar shaʿbi asāsi) ήταν η μικρότερη διοικητική υποδιαίρεση σε Λιβύη κάτω από τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Λαϊκή Λιβυκή Τζαμαχιρία από το 1977 έως το 2012. Γεωγραφικά, αντιστοιχεί περίπου στο επίπεδο του δήμου.
Βάσει του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι, οι πολιτικές κομματικές διοικήσεις και επιτροπές του Βασικού λαϊκού Κογκρέσου λειτουργούσαν σε αυτό το επίπεδο. Οι Εκπρόσωποι των Βασικών Λαϊκών Συνεδρίων ρύθμιζαν τις επιχειρήσεις στο υψηλότερο επίπεδο σαμπίγια (επαρχία).
Τον Ιούλιο του 2013 τα σαμπίγια και τα Βασικά Λαϊκά Συνέδρια αντικαταστάθηκαν με ένα νέο σύστημα μπαλαντιγιάτ με ενενήντα εννέα διοικητικές υποδιαιρέσεις πρώτου επιπέδου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Γιάννης Πανούσης
Ο Γιάννης Πανούσης (1949) είναι Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου στον κλάδο της εγκληματολογίας και πολιτικός.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 1978 ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ, από το οποίο άρχισε σταδιακά να διαφοροποιείται το 1983 και αποχώρησε επισήμως εξαιτίας του σκανδάλου Κοσκωτά. Απομακρύνθηκε οριστικά την περίοδο 2001-2002.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 ήταν υποψήφιος με τον Συνασπισμό για την υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς, και κατέλαβε την 4η θέση με ποσοστό, 5,71%. Στη συνέχεια προσέγγισε τη Δημοκρατική Αριστερά με την οποία εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012.
Μετά τη λήξη της θητείας του ως αναπληρωτής υπουργός, δήλωσε πως ήθελε τρεις φορές να παραιτηθεί, όμως τον απέτρεψε ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν ήταν υποψήφιος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Δημοκρατική Αριστερά Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Αλεξάντερ Κόντζε
thumb|right|250px|Ο Κόντζε στις ανασκαφές στη Σαμοθράκη τη δεκαετία του 1870 Ο Αλεξάντερ Κρίστιαν Λέοπολντ Κόντζε (γερμ. Alexander Christian Leopold Conze, 1831-1914) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και διευθυντής της Αρχαιολογικής Συλλογής του Βερολίνου.
Βιογραφία
Διεύθυνε τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Πέργαμο, τις οποίες συνέχισαν αργότερα οι Ντέρπφελντ και Βίγκαντ. Πήρε μέρος και στις ανασκαφές στη Σαμοθράκη.
Απεβίωσε στις 19 Ιουλίου 1914 στο Βερολίνο. Μαρμάρινη και μπρούτζινη προτομή του στήθηκαν το 1905 και 1912 αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Πάμπος Στυλιανού
Ο Πάμπος Στυλιανού είναι Ελληνοκύπριος λογιστής και συγγραφέας που διετέλεσε πρόεδρος του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού (ΚΟΑ).
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Πάμπος Στυλιανού γεννήθηκε το Σεπτέμβριο 1950 στην Έγκωμη Αμμοχώστου, η οποία από το 1974 είναι υπό κατοχή από τα τουρκικά στρατεύματα. Φοίτησε στο Β' Γυμνάσιο Αμμοχώστου από το οποίο αποφοίτησε το 1968.
Ακολούθως κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά και με το τέλος της θητείας του πήγε στο Λονδίνο όπου και σπούδασε Λογιστικά. Όντας φοιτητής στο Λονδίνο, αναμίχθηκε στην οργάνωση των Κυπρίων Φοιτητών στην Αγγλία.
Διετέλεσε Γραμματέας της Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων Βρετανίας (Φ.Ε.Κ.Β) και συνέβαλε στην ενοποίηση του φοιτητικού κινήματος με την ίδρυση του Συνδέσμου Κυπρίων Φοιτητών Αγγλίας (ΣΥ.Κ.Φ.Α). Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία από το 1979.
Είναι παντρεμένος με την Μάρθα το γένος Τσουρή, από την Κάτω Ζώδια, με την οποία απέκτησε δυο γιους, τον Κωνσταντίνο και Αλέξη.
Επαγγελματική Καριέρα
Διετέλεσε Οικονομικός Διευθυντής της εταιρείας Cosmos Trading Ltd, ενώ εργάστηκε και ως Αρχιλογιστής στην εμπορική εταιρεία «Wights Ltd». Από το 2006 μέχρι το 2011 εργαζόταν ως επαγγελματικό στέλεχος στην Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ και ήταν Υπεύθυνος του Αθλητικού Γραφείου και του Γραφείου Περιβάλλοντος της Κεντρικής Επιτροπής.
Κοινωνικές δραστηριότητες
Ο Πάμπος Στυλιανού αναμίχθηκε στα κοινά, κυρίως στον τομέα του αθλητισμού, από διάφορα πόστα. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΚΟΑ για δύο θητείες από το 2003 έως το 2009. Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΟΠΑΠ Κύπρου από τον Μάιο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2011.
Διετέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου και Αντιπρόεδρος του σωματείου Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου την περίοδο 1989-1992 και Γενικός Γραμματέας του σωματείου την περίοδο 1996-2000.
Πρόεδρος ΚΟΑ
Τον Οκτώβριο του 2011 διορίστηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού, μετά την κένωση της θέσης από την παραίτηση του Νίκου Καρτακούλλη. Ο διορισμός ίσχυε για το υπόλοιπο της θητείας του τότε Διοικητικού Συμβουλίου. Επαναδιορίστηκε στη θέση αυτή τον Αύγουστο του 2012 μέχρι τον Ιανουάριο του 2014 και την διαδοχή του από την Δρ. Κλέα Χατζηστεφάνου-Παπαέλληνα.
Συγγραφικό έργο
Ο Πάμπος Στυλιανού διαθέτει συγγραφικό έργο. Συνεργάσθηκε με την αθλητική εφημερίδα «Κόσμος των Σπορ» και την εφημερίδα Χαραυγή, ενώ αρθρογραφία του έχει φιλοξενηθεί σε ολόκληρο τον αθλητικό τύπο της Κύπρου. Αρθρογραφεί σε εβδομαδιαία βάση.
Κομ
Το Κομ (  [ɢom]) είναι η έβδομη μεγαλύτερη μητρόπολη και επίσης η 7η μεγαλύτερη πόλη στο Ιράν. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Κομ. Βρίσκεται 140 χιλιόμετρα νότια της Τεχεράνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2016, το Κομ είχε 1.201.158 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Κομ.
Πάμπος Στυλιανού
Συγγραφικό έργο
Η συγγραφική του δραστηριότητα επεκτάθηκε με την έκδοση τριών βιβλίων/λευκωμάτων:
Κομ
Το Κομ είναι ιερή πόλη του σιιτικού Ισλάμ, καθώς εκεί βρίσκεται το ιερό της Φατίμα μπιν Μούσα, αδερφής του ιμάμη Αλί ιμπν Μούσα Ριντά (περσικά: Ιμάμ Ρεζά, 766-818 μ.Χ.). Είναι το μεγαλύτερο κέντρο σιιτικών μελετών στον κόσμο. Είναι σημαντικός τόπος προσκυνήματος για τους Σιίτες και την επισκέπτονται περίπου είκοσι εκατομμύρια πιστοί το χρόνο, κυρίως Ιρανοί αλλά και πολλοί Σιίτες απ'όλο το κόσμο. Το Κομ είναι γνωστό για το τόφι σοχάν (περσικά: سوهان). Θεωρείται σήμα κατατεθέν της πόλης και υπάρχουν 2.000 με 2.500 μαγαζιά που πωλούν Σοχάν.
Πάμπος Στυλιανού
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ιστορικοί Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι λογιστές Κατηγορία:Πρόεδροι Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού
Κομ
Το Κομ έχει εξελιχθεί σε ζωντανό βιομηχανικό κέντρο λόγω της εγγύτητάς του με την Τεχεράνη. Είναι περιφερειακό κέντρο διανομής πετρελαίου και πετρελαιοειδών. Επίσης την πόλη διασχίζει ένας αγωγός φυσικού αερίου που ξεκινά από το Μπαντάρ-ε Ανζάλι και διασχίζει την Τεχεράνη. Άλλος ένας αγωγός που μεταφέρει αργό πετρέλαιο από το Κομ καταλήγει στο διυλιστήριο Αμπαντάν στον περσικό Κόλπο. Η οικονομία του Κομ βελτιώθηκε περαιτέρω όταν το 1956 ανακαλύφθηκε πετρέλαιο στο Σαρατζέχ κοντά στο Κομ. Έτσι ανάμεσα στο Κομ και τη Τεχεράνη χτίστηκε μεγάλο διυλιστήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιερές πόλεις Κατηγορία:Σιιτικές ιερές πόλεις Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Grumman E-1 Tracer
Το E-1 Tracer ήταν το πρώτο αεροσκάφος που κατασκευάστηκε ειδικά ως αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης για το Αμερικανικό Ναυτικό. Βασιζόταν στο C-1 Trader και πέταξε πρώτη φορά στις 17 Δεκεμβρίου 1956. Εισήλθε σε υπηρεσία το 1958 και αντικαταστάθηκε από το E-2 Hawkeye στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Σχεδίαση και εξέλιξη
Το Tracer έφερε το ραντάρ Hazeltine AN/APS-82 στο θόλο, στο επάνω μέρος της ατράκτου. Το ραντάρ διέθετε τη λειτουργία Εναέριας Κατάδειξης Κινούμενων Στόχων (Airborne Moving Target Indicator - AMTI), η οποία ανέλυε τα κύματα Ντόπλερ σε αντανακλώμενη ενέργεια του ραντάρ, ώστε να διακρίνει τα αεροσκάφη από το θόρυβο που δημιουργούνταν από τα κύματα στην επιφάνεια της θάλασσας. Ο διαχωρισμός των κινούμενων αντικειμένων από το στατικό υπόβαθρο του περιβάλλοντος επιτυγχανόταν με τη χρήση του κατάλληλου εξοπλισμού.
Η αρχική ονομασία του E-1, με το παλιό σύστημα ονοματοδοσίας του Αμερικανικού Ναυτικού ήταν WF, γεγονός που του χάρισε το παρατσούκλι "Willy Fudd". Λόγω της αρχικής ονομασίας του S-2 Tracker, στο οποίο βασιζόταν το C-1 και κατά προέκταση και το E-1, ως S2F, το οποίο του είχε προσδώσει το παρατσούκλι "Stoof", το WF/E-1, με το χαρακτηριστικό θόλο του ραντάρ πήρε το παρατσούκλι "Stoof with a Roof".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη E-1
Κομουνέ
Το Κομουνέ (αλβανικά: Komunë, οριστική μορφή στα αλβανικά: Komuna) είναι αλβανικός όρος διοικητικής διαίρεσης, ο οποίος συχνότερα μεταφράζεται ως δήμος ή κοινότητα στα ελληνικά. Μπορεί να αναφέρεται στις παρακάτω χώρες:
Σημειώσεις και παραπομπές
Σημειώσεις:
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Μαξιμιλιανός Σφόρτσα
Ο Μαξιμιλιανός Σφόρτσα (Massimiliano Sforza, 25 Ιανουαρίου 1493 - 4 Ιουνίου 1530) ήταν δούκας του Μιλάνου και μέλος της οικογένειας Σφόρτσα, γιος του Λουδοβίκου Σφόρτσα.
Το δουκάτο του Μιλάνου του παραδόθηκε από τους Ελβετούς το 1500, αφού ο πατέρας του οδηγήθηκε από τους Γάλλους στην αιχμαλωσία. Αναγκάστηκε να κυβερνήσει ως υποτελής των Γάλλων βασιλέων Λουδοβίκου ΙΒ΄ και Φραγκίσκου Α΄.
Αιχμαλωτίστηκε μετά την μάχη του Μαρινιάνο.
Μαξιμιλιανος Σφορτσα Μαξιμιλιανος
Λουδοβίκος Σφόρτσα
thumb|right|220px|Λουδοβίκος Σφόρτσα. Πίνακας του [[Τζιοβάννι Αμπρότζιο ντε Πρέντις]] Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα, (Ludovico Maria Sforza, 3 Αυγούστου 1452 - 27 Μαΐου 1508) ο λεγόμενος Μαύρος, ιταλ. il Moro, ήταν δούκας του Μιλάνου και μέλος της ηγετικής οικογένειας των Σφόρτσα.
Βιογραφία
Δεύτερος γιος του Φραγκίσκου Σφόρτσα, ήταν ο κυριότερος προστάτης του Λεονάρντο ντα Βίντσι και πολλών άλλων καλλιτεχνών. Αποκαλείτο και "Μαύρος" λόγω της σκούρας του επιδερμίδας. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Έστε, ενώ ο αδελφός της Βεατρίκης, Αλφόνσος Α΄ των Έστε, νυμφεύτηκε την Άννα Σφόρτσα, αδελφή του Τζιαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι οργάνωσε ολόκληρη τη γαμήλια τελετή.
Είχε πολλές ερωμένες, η κυριότερη από τις οποίες, η Σεσίλια Γκαλεράνι, του γέννησε γιο την ίδια χρονιά που παντρεύτηκε τη Βεατρίκη. Μετά τη δολοφονία του μεγαλύτερου αδελφού του, Γκαλεάτσο-Μαρία (1476), πέρασε σε αυτόν η αντιβασιλεία για λογαριασμό του ανιψιού του, Τζιαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα, ενώ σύντομα προσπάθησε να πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Μετά τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου (1494) (φημολογείται ότι τον δηλητηρίασε) έγινε δούκας.
Την ίδια χρονιά, ο Λουδοβίκος προσεγγίστηκε για συμμαχία με τον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Η', και τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει επιδέξια σαν συμμάχους του στους ιταλικούς πολέμους. Βρήκε όμως τους Γάλλους επικίνδυνους για το Μιλάνο και εντάχθηκε στην αντιγαλλική συμμαχία, δίδοντας την ανιψιά του, Μπιάνκα Μαρία Σφόρτσα ως σύζυγο στον Μαξιμιλιανό Α', επιτυγχάνοντας έτσι την αυτοκρατορική αναγνώριση του δουκάτου.
Οι Γάλλοι αρχικά ηττήθηκαν στη μάχη του Φορνόβο (1495), αλλά αργότερα με τον διάδοχο του Καρόλου, Λουδοβίκο ΙΒ' (1499), οι Μιλανέζοι ήρθαν σε δύσκολη θέση. Οι Γάλλοι σε συνεργασία με τους Ελβετούς κατέλαβαν τη Νοβάρα, όπου βρισκόταν η βάση του στρατού του. Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα συνελήφθη, παραδόθηκε στους Γάλλους (1500) και έζησε υπό γαλλική αιχμαλωσία τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Οι Ελβετοί παρέδωσαν το δουκάτο στον γιο του, Μαξιμιλιανό Σφόρτσα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1491 τη Βεατρίκη των Έστε, κόρη του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα και είχε τέκνα:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Μπερναντίνα ντε Κορράντις είχε φυσικό τέκνο την:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Σεσίλια Γκαλλεράνι (που το πορτραίτο της έκανε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στο έργο του Η κυρία με την ερμίνα) είχε ένα φυσικό τέκνο:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Λουκρέτσια Κριβέλλι είχε ένα φυσικό τέκνο:
Λουδοβικος Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Σεπτέμβριος
2η Αγωνιστική
Τα αποτελέσματα της 2ης αγωνιστικής
09
296
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 296 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 296 (CCXCVI ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βαλερίου και Κωνσταντίου(ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1049 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 296 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αβάνς
Το Αβάνς (Avanche) (γερμ. Βίφλισμπουργκ, Wi(f)flisburg) (βλ. Ιστορία), είναι πόλη και έδρα δήμου της Δ. Ελβετίας, στο καντόνι Βω (Vaud) και την περιφέρεια Μπρουά-Βιλί (Broye-Vully). Έχει έκταση 19,46 χμ² και πληθυσμό 3.575 κατοίκους (Δεκέμβριος 2012). . Βρίσκεται 25 χμ. ΝΔ της Βέρνης και ήταν η πρωτεύουσα της φερώνυμης περιοχής μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου του 2006, όταν αποτέλεσε τμήμα της νέας περιφέρειας Μπρουά-Βιλί.
Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Αβανσουά (Avenchois).
Γεωγραφία
240px|thumb|right|Άποψη της πόλης Αβάνς Το Αβάνς είναι κτισμένο σε λοφώδη περιοχή, νότια της λίμνης Μορά (Morat), που βλέπει στην κοιλάδα Μπρουά (Broye), περίπου 17 χμ. ΒΑ της πόλης Φριμπούρ (Fribourg). Από τη συνολική έκταση του δήμου, το μεγαλύτερο ποσοστό 63,4%, περίπου, χρησιμοποιείται για γεωργικούς σκοπούς, ενώ το 15,8% είναι δασικές εκτάσεις. Από την υπόλοιπη έκταση, το 19,6% είναι δομημένη περιοχή (κτήρια ή δρόμοι), το 0,9% καταλαμβάνεται από ποτάμια ή λίμνες, και το 0,2% είναι μη παραγωγικές/χέρσες εκτάσεις.
Από τη δομημένη έκταση, τα βιομηχανικά κτίρια αποτελούν το 1,8%, οι κατοικίες και τα αστικά κτήρια το 4,1%, οι συγκοινωνιακές υποδομές το 6,0%, ενώ τα πάρκα, οι ζώνες πρασίνου και τα γήπεδα αποτελούν το 6,8%. Από τις δασικές εκτάσεις, το 13,4% είναι καθαρά δάση, ενώ το 2,4 % καλύπτεται από οπωρώνες ή μικρές συστάδες δέντρων. Από τη γεωργική γη, το 51,7% χρησιμοποιείται για τις καλλιέργειες και το 10,6% είναι βοσκότοποι. Το νερό καλύπτει 0,3% σε λίμνες και 0,5% σε ποτάμια και ρέματα.
Κλίμα
Το Αβάνς έχει κατά μέσο όρο 121,8 ημέρες βροχής ή χιονιού ετησίως και κατά μέσο όρο δέχεται 981 χιλιοστά κατακρημνισμάτων. Στην πόλη υπάρχει μετεωρολογικός σταθμός, σε υψόμετρο 458.
Ιστορία
Οι ρίζες της πόλης πρέπει να αναζητηθούν στην εποχή των Κελτών. Μια φυλή παλαιών ‘Ελβετών’ (Helvetians) είχε κτίσει έναν οικισμό στους λόφους του Bois de Châtel, νότια του κατοπινού, μεγαλύτερου ρωμαϊκού.
Η δημιουργία του οχυρού οικισμού Aventicum από τους Ρωμαίους, ο οποίος έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας, έλαβε χώρα γύρω το 15-13 π.Χ. Το όνομα προέρχεται από τη θεά της άνοιξης Aventia των Ελβετών. Ο οικισμός σύντομα εξελίχθηκε σε μια μεγάλη και ακμάζουσα εμπορική πόλη με 20.000 κατοίκους, επειδή υπήρξε ο πλέον σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος της εποχής, στη διάβαση από τον αυχένα Γκραν Σαιν Μπερνάρ μέχρι τον Ρήνο. Η περιοχή, όμως, λεηλατήθηκε από τα φύλα των Αλαμανών (Alamanni) μετά την πτώση της Ρώμης το 260 μ.Χ. και από τους Ούνους τον 5ο αιώνα. Ένας νέος οχυρωμένος οικισμός δημιουργήθηκε κατά τον 5ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πόλη υπήρξε έδρα επισκοπής και είχε τουλάχιστον δύο εκκλησίες (Άγ. Μαρτίνος και Άγ. Συμφοριανός). Όταν ο επίσκοπος μετακόμισε την έδρα του στη Λωζάνη τον 6ο αιώνα, ξεκίνησε η παρακμή της πόλης. 240px|thumb|right|Το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο και ο Πύργος της Επισκοπής στο Αβάνς Το 1074, ο επίσκοπος της Λωζάνης, Μπούρκχαρντ (Burkhard von Oltigen), ίδρυσε μια νέα πόλη στην περιοχή που λεγόταν Adventica, η οποία μετονομάστηκε σε Αβάνς το 1518. Στον 11ο αιώνα, περιβάλλεται από τείχη και λαμβάνει χάρτα δικαιωμάτων πόλης, το 1259. Η πόλη υπέγραψε συνθήκη συμμαχίας το 1239 με το Φριμπούρ (Φράιμπουργκ) και, το 1353 με το Μύρτεν (Murten).
Μέχρι τον 13ο αιώνα, δεν εμφανίζεται γερμανικό όνομα για την πόλη και, όταν έγινε αυτό, η ονομασία δεν είναι ούτε μετάφραση της λατινικής, ούτε εκγερμανισμένη εκδοχή της γαλλικής. Το 1266, η ονομασία Wibilsburg εμφανίζεται και στη συνέχεια, διαδοχικά οι ονομασίες Wipelspurg (1302), Wibelspurg (1458), Wiblispurg (1476), Wiflispurg (1548), και Wiflisburg  (1577).
Το 1536, η πόλη τέθηκε υπό την ηγεμονία της Βέρνης. Κατά το 1798, έγινε μέρος του ελβετικού καντονίου του Fribourg. Το 1801, ο πληθυσμός πίεσε για την ενσωμάτωση στο καντόνι Λεμάν (Léman) της Ελβετικής Δημοκρατίας. Με τη μεσολάβηση του Ναπολέοντα το 1803, το Αβάνς έγινε μέρος του καντονίου Βω και πρωτεύουσα επαρχίας του. Το 1826 μια κοινότητα Εβραίων από την Αλσατία εγκαταστάθηκε στην πόλη. Ήταν κυρίως έμποροι αλόγων και ίδρυσαν μια συναγωγή το 1865. Όταν οι οικονομικές συνθήκες επιδεινώθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Εβραίοι έφυγαν από την πόλη και από τη συναγωγή, η οποία επειδή δεν ήταν πλέον σε χρήση, κατεδαφίστηκε το 1954.
Εραλδική
Ο θυρεός της πόλης απεικονίζει το κεφάλι ενός Μαυριτανού σε κόκκινο φόντο, με ασημένια κορδέλλα στα μαλλιά, με μπλε και χρυσαφί ένδυση.
Δημογραφικά στοιχεία
Από το συνολικό πληθυσμό του Αβάνς, το 32,9% είναι μη Ελβετοί, ενώ to 73,3% μιλάει γαλλικά, το 12,9% γερμανικά, το 6% πορτογαλικά και ελάχιστοι πολίτες ιταλικά. Το 38% των κατοίκων ασπάζονται το ρωμαιοκαθολικό δόγμα και το 40,6% είναι ελβετοί μεταρρυθμιστές.
Αξιοθέατα
300px|thumb|right|Το Κάστρο στο Αβάνς Ολόκληρη η πόλη του Αβάνς συμπεριλαμβάνεται στη Λίστα με τις Τοποθεσίες Εθνικής Κληρονομιάς της Ελβετίας (KGS-Inventar), με κυριότερο αξιοθέατο τα μνημεία που σχετίζονται με την ρωμαϊκή εποχή, από τα οποία τα σημαντικότερα είναι: Άλλα αξιοθέατα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Πόρος Ημαθίας
Ο Πόρος είναι είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στις ανατολικές όχθες του ποταμού Αλιάκμονα και νοτιοδυτικά του ομώνυμου φράγματος. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΝΑ. από τη Βέροια, 15 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Πολύδενδρο και 91 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Πολυδένδρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Πολύδενδρο, τη Μονή Τιμίου Προδρόμου, την Ελαφίνα και τη Χαράδρα αποτελούν την κοινότητα Πολυδένδρου η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μακεδονίδος του Δήμου Βέροιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 9 κάτοικοι ενώ οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Δράκος του Κομόντο
Μεγάλη σαύρα που κατοικεί στα νησιά γύρω από την Ινδονησία, ο Δράκος του Κομόντο είναι η μεγαλύτερη ζωντανή σαύρα του κόσμου, αφού μερικές φορές μπορεί να φτάσει τα 3 μέτρα σε μήκος, ενώ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος, καθώς είναι γνωστό ότι επιτίθεται και καταβροχθίζει κυριολεκτικά οποιοδήποτε έμβιο ον, ακόμα και ανθρώπους. Συναντάται στα νησιά Κομόντο, Ρίνκα, Φλόρες, Γκίλι Μοτάνγκ και Γκίλι Ντασάμι. Ανήκει στους βαράνους.
Στο στόμα του δράκου υπάρχουν περίπου 60 μικρά και αιχμηρά δόντια, σχεδιασμένα για να τεμαχίζουν και να σκίζουν σάρκα. Αυτή η σαρκοβόρα σαύρα μπορεί να καταναλώσει ένα γεύμα έως και 80 τοις εκατό το βάρος του σώματός του. Οι Κομόντο καταβροχθίζουν οποιοδήποτε είδος κρέατος μπορούν να βρουν, ακόμα και αν αυτό είναι ένας νεαρός Κομόντο ή ένας άνθρωπος. Κυνηγούν ή στήνουν ενέδρα σε όλα τα ζώα του οικοσυστήματός τους, δηλαδή είναι τα κορυφαία αρπακτικά. thumb|right|Δράκος του Κομόντο.
Οι Δράκοι του Κομόντο είναι σχετικά γρήγορα ερπετά και μπορούν κινηθούν με ταχύτητες έως και τα 20 χιλιόμετρα την ώρα. Αν και προηγούμενες μελέτες πρότειναν ότι το σάλιο του δράκου του Komodo περιέχει μια ποικιλία από εξαιρετικά σηπτικά βακτήρια που θα βοηθούσαν στην εξάλειψη του θηράματος, έρευνα του 2013 πρότεινε ότι τα βακτήρια στο στόμα των δράκων του Komodo είναι συνηθισμένα και παρόμοια με αυτά που βρίσκονται στο άλλα σαρκοφάγα. Οι δράκοι του Komodo έχουν καλή στοματική υγιεινή. Για να αναφέρουμε τα λόγια του Bryan Fry: «Αφού τελειώσουν το τάισμα, θα περάσουν 10 με 15 λεπτά γλείφοντας τα χείλη και τρίβοντας το κεφάλι τους στα φύλλα για να καθαρίσουν το στόμα τους... Σε αντίθεση με τους ανθρώπους που πιστεύουν, δεν έχουν κομμάτια σάπια σάρκα από τα γεύματά τους στα δόντια τους, καλλιεργώντας βακτήρια». Ούτε οι δράκοι του Komodo περιμένουν το θήραμα να πεθάνει και το παρακολουθούν από απόσταση, όπως κάνουν οι οχιές. Οι παρατηρήσεις τους να κυνηγούν ελάφια, κάπρους και σε ορισμένες περιπτώσεις βουβάλια αποκαλύπτουν ότι σκοτώνουν το θήραμα σε λιγότερο από μισή ώρα. Η παρατήρηση του θηράματος που πεθαίνει από σήψη θα εξηγηθεί στη συνέχεια από το φυσικό ένστικτο των νεροβούβαλων, που δεν είναι ιθαγενείς στα νησιά όπου ζει ο δράκος του Komodo, να τρέξουν στο νερό αφού ξεφύγουν από μια επίθεση. Το ζεστό, γεμάτο με κόπρανα νερό θα προκαλούσε τότε τις λοιμώξεις. Η μελέτη χρησιμοποίησε δείγματα από 16 αιχμάλωτους δράκους (10 ενήλικες και έξι νεογνά) από τρεις ζωολογικούς κήπους των ΗΠΑ.
Οι δράκοι του Komodo δεν επιτρέπουν σκόπιμα στο θήραμα να δραπετεύσει με θανατηφόρους τραυματισμούς, αλλά προσπαθούν να σκοτώσουν το θήραμα εντελώς χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό τραυμάτων και απώλειας αίματος. Έχουν καταγραφεί ότι σκοτώνουν άγρια ​​γουρούνια μέσα σε δευτερόλεπτα,[40] και παρατηρήσεις δράκων Komodo που παρακολουθούν το θήραμα για μεγάλες αποστάσεις είναι πιθανώς παρερμηνευμένες περιπτώσεις θηράματος που δραπετεύει από μια επίθεση πριν υποκύψει στη μόλυνση. Δράκοι Komodo έχουν παρατηρηθεί να γκρεμίζουν μεγάλα γουρούνια και ελάφια με τις δυνατές ουρές τους. Είναι σε θέση να εντοπίσουν πτώματα χρησιμοποιώντας την έντονη όσφρησή τους, η οποία μπορεί να εντοπίσει ένα νεκρό ή ετοιμοθάνατο ζώο από απόσταση έως και 9,5 km (5,9 μίλια).
Οι δράκοι του Komodo τρώνε σκίζοντας μεγάλα κομμάτια σάρκας και καταπίνοντάς τα ολόκληρα ενώ κρατούν το σφάγιο κάτω με τα μπροστινά τους πόδια. Για μικρότερα θηράματα μέχρι το μέγεθος μιας κατσίκας, τα χαλαρά αρθρωμένα σαγόνια, τα εύκαμπτα κρανία και το επεκτάσιμο στομάχι τους επιτρέπουν να καταπίνουν το θήραμα ολόκληρο. Το άπεπτο φυτικό περιεχόμενο του στομάχου και των εντέρων ενός θηράματος συνήθως αποφεύγεται. Άφθονες ποσότητες κόκκινου σάλιου που παράγουν οι δράκοι του Komodo βοηθούν στη λίπανση του φαγητού, αλλά η κατάποση εξακολουθεί να είναι μια μακρά διαδικασία (15–20 λεπτά για να καταπιείτε μια κατσίκα). Ένας δράκος του Komodo μπορεί να προσπαθήσει να επιταχύνει τη διαδικασία χτυπώντας το κουφάρι σε ένα δέντρο για να το πιέσει κάτω από το λαιμό του, μερικές φορές χτυπώντας τόσο δυνατά που το δέντρο γκρεμίζεται. Ένας μικρός σωλήνας κάτω από τη γλώσσα που συνδέεται με τους πνεύμονες της επιτρέπει να αναπνέει ενώ καταπίνει. κέντρο|μικρογραφία|Δράκος του Κομόντο.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρανίδες Κατηγορία:Πανίδα της Ινδονησίας
Άρωμα Γυναίκας
Το Άρωμα Γυναίκας (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Scent of a Woman) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1992 σε σκηνοθεσία του Μάρτιν Μπρεστ. Η ιστορία αφορά έναν νεαρό μαθητή ο οποίος προσλαμβάνεται ως βοηθός ενός τυφλού και οξύθυμου συνταξιούχου στρατιωτικού. Βασισμένη στην ιταλική ταινία του Ντίνο Ρίζι Profumo di donna του 1974, κατάφερε να κερδίσει σημαντικές διακρίσεις. Ο Αλ Πατσίνο κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, ενώ η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Υπόθεση
Ο Τσάρλι Σιμμς φοιτεί σε κολλέγιο της Νέας Αγγλίας και για να επισκεφθεί την οικογένειά του τα Χριστούγεννα αποφασίζει να δουλέψει το Σαββατοκύριακο των Ευχαριστιών, φροντίζοντας τον τυφλό και αλκοολικό συνταγματάρχη εν αποστρατεία Φρανκ Σλέηντ.
Ο Τσάρλι και ο συμμαθητής του, Τζωρτζ Γουίλλις Τζούνιορ, γίνονται μάρτυρες μιας φάρσας συμμαθητών τους στον διευθυντή του κολλεγίου, κύριο Τρασκ. Η διεύθυνση του κολλεγίου πιέζει τους μαθητές να δείξουν τους δράστες, προτείνοντας στον Τσάρλι μια συστατική επιστολή που ουσιαστικά θα του εξασφαλίσει μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ο Τσάρλι απορρίπτει την πρόταση.
Μόλις φτάσει στον Σλέηντ, ο Τσάρλι μαθαίνει πως το Σαββατοκύριακο τους περιμένει ένα πολυτελές ταξίδι στη Νέα Υόρκη και ότι ο Σλέηντ σκοπεύει να αυτοκτονήσει. Κάνουν μία ξαφνική επίσκεψη στο σπίτι του αδερφού του Σλέηντ, η οποία εξελίσσεται σε μία δυσάρεστη εμπειρία για την οικογένεια, η οποία δέχεται συνεχείς προκλήσεις από τον Σλέηντ.
Πίσω στη Νέα Υόρκη, ο Σλέηντ προτείνει στον Τσάρλι να αποκαλύψει τους ενόχους για να καταφέρει να σπουδάσει στο Χάρβαρντ, καθώς ο Τζωρτζ είναι πολύ πιθανό να πει εκείνος την αλήθεια. Αργότερα, σε ένα εστιατόριο έρχεται η περίφημη σκηνή του τάνγκο, όπου ο Σλέηντ χορεύει με μία άγνωστη κοπέλα, την Ντόνα υπό τον ήχο του Por Una Cabeza. Το επόμενο πρωί οδηγούν μία Φεράρι τραβώντας την προσοχή αστυνομικών, τους οποίους όμως αποφεύγουν. Ο Τσάρλι καταφέρνει να σταματήσει τον Σλέηντ από μία απόπειρα αυτοκτονίας.
Γυρίζοντας πλέον στο σχολείο, ο Τσάρλι και ο Τζωρτζ βρίσκονται αντιμέτωποι με επίσημη ανάκριση μπροστά σε όλους τους μαθητές. Ο Τζωρτζ με τη βοήθεια του πλούσιου πατέρα του καταφέρνει να ρίξει το βάρος στον Τσάρλι ο οποίος αρνείται και πάλι να καταδώσει τους συμμαθητές του, παρόλο που απειλείται με αποβολή. Το λόγο παίρνει ο Σλέηντ, ο οποίος με έναν πύρινο λόγο κατά του σχολικού συστήματος καταφέρνει να βοηθήσει τον Τσάρλι να απαλλαγεί από τις ευθύνες. Μία καθηγήτρια πλησιάζει τον Σλέηντ για να τον επιβραβεύσει και φαίνεται να υπάρχει μία αμοιβαία συμπάθεια. Κλείνοντας, ο Τσάρλι αφήνει τον Σλέηντ σπίτι του, όπου τον περιμένουν συγγενείς του.
Υποδοχή και Βραβεία
Η ταινία απέσπασε μικτές κριτικές, με τις αρνητικές να εστιάζουν μεταξύ άλλων και στη μεγάλη διάρκειά της. παρά τη θερμή επιβράβευση της ερμηνείας του Αλ Πατσίνο. Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes διατηρεί ένα ποσοστό αποδοχής 88%. Ο Πατσίνο μετά από τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ τα προηγούμενα χρόνια, κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Κρόιτσερ
Το Κρόιτσερ (Γερμανικά: Kreuzer, ), στα Αγγλικά συνήθως κρόιτσερ (kreutzer), ήταν ασημένιο νόμισμα και νομισματική μονάδα ισχύουσα στα νότια γερμανικά κρατίδια πριν από την ενοποίηση του γερμανικού χώρου το 1871 και στην Αυστρία. Μετά το 1760 κατασκευαζόταν από χαλκό.
Πρώιμη ιστορία
Το 1559, είχε υιοθετηθεί η ισοτιμία των 60 Κρόιτσερ προς 1 Guilder (Gulden), σε όλα τα Νότια κράτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά τα Βόρεια Γερμανικά κρατίδια αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και χρησιμοποιούσαν τα Groschen (Γρόσια) αντί των Κρόιτσερ. Το Κρόιτσερ με τη σειρά του ήταν αξίας περίπου 4,2 Pfennig (Λεπτά) ή πένες. Έτσι, ένα (χρυσό) Gulden άξιζε 60 Κρόιτσερ ή 252 Λεπτά. Μεταγενέστερα νομίσματα, υιοθέτησαν μια τυπική σχέση 240 Λεπτά = 60 Κρόιτσερ = 1 Gulden.
Αυστρία-Ουγγαρία 1857-1892
Το 1857, η Αυστροουγγαρία υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα, υιοθετώντας ένα σύστημα 100 Κρόιτσερ = 1 Gulden, Αυστρο-Ουγγρική (gulden) (Αυστριακό φλορίνη) ή forint Ουγγαρίας, 1½ Gulden = 1 Vereinsthaler. Ήταν γνωστό στα Ουγγρικά ως krajczár (στη σύγχρονη Ουγγρική ορθογραφία: krajcár), στα Τσέχικα ως krejcar, στα Σλοβακικά ως grajciar, στα Σλοβενικά ως krajcar και στα Ρουμανικά ως creiţar ή crăiţar.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα Κατηγορία:Νομίσματα της Αυστρίας Κατηγορία:Νομίσματα της Γερμανίας Κατηγορία:Νομίσματα της Αυστροουγγαρίας
Μουσικά Βραβεία Αρίων
Τα Μουσικά Βραβεία Αρίων είναι ελληνικά μουσικά βραβεία τα οποία διοργανώθηκαν για επτά χρονιές (2001-2007). Μόνιμος διοργανωτής των βραβείων ήταν η Διεθνής Ένωση Παραγωγών Ηχογραφημάτων (IFPI) σε συνεργασία με έναν τηλεοπτικό σταθμό, το Mega Channel (2001-2006) και τον ΑΝΤ1 (2007).
Το όνομα των βραβείων έχει δοθεί προς τιμήν του αρχαίου Έλληνα ποιητή Αρίωνος. Πρόγονοι των βραβείων Αρίων ήταν τα μουσικά βραβεία του περιοδικού ΠΟΠ ΚΟΡΝ που απονεμήθηκαν για πρώτη φορά το 1992.
Οι νικητές των βραβείων προέκυψαν από την ψήφο εξειδικευμένων μουσικών συντακτών και παραγωγών των ελληνικών MME, καθώς και εκπροσώπων των δισκογραφικών εταιρειών, ενώ από τη δεύτερη χρονιά στο σώμα των ψηφοφόρων θα εντάσσονταν και οι προηγούμενοι νικητές.
1η Απονομή (2002)
Η 1η απονομή διοργανώθηκε στις 16 Απριλίου 2002 στο "Fever" με παρουσιαστές τους Μαρία Μπακοδήμου και Φώτη Σεργουλόπουλο ενώ σκηνοθέτης της βραδιάς ήταν ο Στέφανο Σαρτίνι. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από το Mega.
Οι απονεμητές της βραδιάς ήταν:
Νικητές και υποψηφιότητες
Αναλυτικά οι νικητές (με έντονο χρώμα) και οι υποψηφιότητες της πρώτης απονομής φαίνονται στον παρακάτω πίνακα.
Το τιμητικό βραβείο δόθηκε στον Μίκη Θεοδωράκη και απονεμήθηκε από τον Νίκο Χατζηνικολάου.
2η Απονομή (2003)
Η 2η απονομή διοργανώθηκε στις 21 Απριλίου 2003 στο "Fever" με παρουσιαστές τους Μαρία Μπακοδήμου και Φώτη Σεργουλόπουλο. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από το Mega.
Οι απονεμητές της βραδιάς ήταν:
Νικητές και υποψηφιότητες
Αναλυτικά οι νικητές (με έντονο χρώμα) και οι υποψηφιότητες της δεύτερης απονομής φαίνονται στον παρακάτω πίνακα.
Το τιμητικό βραβείο δόθηκε στη Νάνα Μούσχουρη και απονεμήθηκε από τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
3η Απονομή (2004)
Η 3η απονομή διοργανώθηκε στις 30 Μαρτίου 2004 στο "Σπίτι της Άρσης Βαρών" στη Νίκαια με παρουσιαστές τους Μαρία Μπακοδήμου και Φώτη Σεργουλόπουλο. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από το Mega.
Οι απονεμητές της βραδιάς ήταν:
Νικητές και υποψηφιότητες
Αναλυτικά οι νικητές (με έντονο χρώμα) και οι υποψηφιότητες της τρίτης απονομής φαίνονται στον παρακάτω πίνακα.
Το τιμητικό βραβείο δόθηκε στον Γρηγόρη Μπιθικώτση και απονεμήθηκε από τη Μαριέττα Γιαννάκου.
4η Απονομή (2005)
Η 4η απονομή διοργανώθηκε στις 5 Απριλίου 2005 στο "Μέγαρο Μουσικής Αθηνών" με παρουσιαστή τον Νίκο Αλιάγα. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από το Mega.
Οι απονεμητές της βραδιάς ήταν:
Νικητές και υποψηφιότητες
Το τιμητικό βραβείο δόθηκε στον Μίμη Πλέσσα και απονεμήθηκε από τη Φάνη Πάλλη - Πετραλιά.
5η Απονομή (2006)
Η 5η απονομή διοργανώθηκε στις 28 Μαρτίου 2006 στο "Μέγαρο Μουσικής Αθηνών" με παρουσιαστή τον Νίκο Αλιάγα. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από το Mega.
Οι απονεμητές της βραδιάς ήταν:
Νικητές και υποψηφιότητες
Αναλυτικά οι νικητές (με έντονο χρώμα) και οι υποψηφιότητες της πέμπτης απονομής φαίνονται στον παρακάτω πίνακα.
Το τιμητικό βραβείο δόθηκε στη Δόμνα Σαμίου και απονεμήθηκε από τον Γιώργο Βουλγαράκη.
6η Απονομή (2007)
Η 6η απονομή διοργανώθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2007 στο Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου "TAE KWON DO" με παρουσιαστή τον Χρήστο Φερεντίνο. Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά για πρώτη φορά από τον ΑΝΤ1. Η τελετή ήταν προγραμματισμένη να μεταδοθεί στις 12 Ιουνίου 2007 αλλά αναβλήθηκε για το Φθινόπωρο, οπότε κι πραγματοποιήθηκε.
Οι απονεμητές της βραδιάς ήταν: