cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαλαμίνα (Κύπρος)
Ιστορία
Η πόλη πήρε το όνομά της από τη Σαλαμίνα της Αττικής. Στη σύγχρονη γλωσσολογία, θεωρείται πως το όνομα «Σαλαμίς» προέρχεται από τη ρίζα Σαλ- (άλας· δηλαδή αλμυρό νερό) και -άμις (δηλαδή στη μέση), έτσι Σαλαμίνα είναι (ο τόπος) εν μέσω θαλασσινού νερού. Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η Σαλαμίνα κατοικείται από Αχαιούς από τον δωδέκατο αιώνα π.Χ. (Ύστερη Εποχή του Χαλκού Γ΄). Τα μεταλλεύματα χαλκού της Κύπρου έκαναν το νησί σημαντικό εμπορικό κόμβο. Η πόλη αναφέρεται σε ασσυριακές επιγραφές ως ένα από τα βασίλεια της Κύπρου. Το 877 π.Χ. ο ασσυριακός στρατός έφθασε στις ακτές της Μεσογείου, για πρώτη φορά. Το 708 π.Χ. οι πόλεις-βασίλεια της Κύπρου πρόσφεραν φόρο τιμής στον Σαργών Β΄ της Ασσυρίας. Τα πρώτα νομίσματα κόπηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ., με τα περσικά πρότυπα. right|thumb|300px|Το Γυμνάσιο της Σαλαμίνας right|thumb|300px|Το θέατρο της Σαλαμίνας Η Κύπρος ενώ ήταν υπό τον έλεγχο των Ασσυρίων, για περίπου 15 χρόνια, οι πόλεις-κράτη του νησιού απολάμβαναν μια σχετική ανεξαρτησία στον βαθμό που κατέβαλλαν δώρα στον βασιλιά των Ασσυρίων. Το γεγονός αυτό επέτρεψε στους βασιλιάδες των διαφόρων πόλεων να συσσωρεύουν πλούτο και δύναμη. Ορισμένες ταφές στους "βασιλικούς τάφους" της Σαλαμίνας είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις Ομηρικές τελετές, όπως η θυσία των αλόγων τα οποία τα θυσίαζαν στον τάφο του νεκρού και οι προσφορές σε λάδι που βρέθηκαν μέσα στους τάφους. Ορισμένοι μελετητές έχουν ερμηνεύσει αυτό το φαινόμενο, ως αποτέλεσμα της επιρροής από τα Ομηρικά Έπη στην Κύπρο. Τα περισσότερα από τα κτερίσματα προέρχονται από την Εγγύς Ανατολή και την Αίγυπτο.
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, ιδρυτής της Σαλαμίνας ήταν ο Τεύκρος γιος του Τελαμώνα και αδελφός του Αίαντα. Ο Τεύκρος έλαβε μέρος στον τρωικό πόλεμο, όπου διακρίθηκε ως τοξότης. Όταν με το τέλος του Τρωικού Πολέμου επέστρεψε στο νησί του, τη Σαλαμίνα, ήρθε αντιμέτωπος με τον πατέρα του, και βασιλιά Τελαμώνα ο οποίος δεν τον δέχτηκε, γιατί πίστευε πώς ο Τεύκρος δεν συμπαρασταθηκε στον αδελφό του αρκετά, και δεν απέτρεψε την αυτοκτονία του, καθώς ο Αίαντας αυτοκτόνησε επειδή οι Αχαιοί δεν έδωσαν σε αυτόν τα όπλα του Αχιλλέα ως αριστείο καλύτερου μαχητή. Ο Τεύκρος τότε ζήτησε χρησμό από το μαντείο του Απόλλωνα, και υπακούοντας στο χρησμό έφυγε στην Κύπρο όπου και ίδρυσε πόλη, και της έδωσε το όνομα Σαλαμίς είς ανάμνηση της πατρίδας του.
Το 450 π.Χ. η Σαλαμίνα έγινε πεδίο χερσαίας αλλά και θαλάσσιας μάχης μεταξύ Αθήνας και Περσών. (Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την προηγούμενη Ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών στη Σαλαμίνα της Αττικής.)
Την ιστορία της Σαλαμίνας κατά τη διάρκεια των πρώτων αρχαϊκών και κλασικών χρόνων αντικατοπτρίζει στις αφηγήσεις του ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος και, πολύ αργότερα, ο Έλληνας ρήτορας Ισοκράτης. Η πόλη ήταν τότε η πρωτεύουσα του νησιού και οδήγησε τις άλλες κυπριακές πόλεις στις προσπάθειές τους για την απελευθέρωσή τους από την περσική κυριαρχία. Ο σημαντικότερος ηγεμόνας του βασιλείου της Σαλαμίνας ήταν ο Ευαγόρας Α΄ (410-374 π.Χ.), ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν ηγεμόνας όλου του νησιού, με τους αγώνες του κέρδισε την ανεξαρτησία από την Περσία. Τη Σαλαμίνα πολιόρκησε και κατέλαβε ο Αρταξέρξης Γ΄. Στη βασιλεία του Ευαγόρα η ελληνική τέχνη και ο πολιτισμός άνθισαν στην πόλη. Ένα μνημείο, γεγονός το οποίο καταδεικνύει το τέλος των κλασικών χρόνων στη Σαλαμίνα, είναι ο τύμβος, που όταν ανασκάφτηκε αποκάλυψε το κενοτάφιο του Νικοκρέων, ο οποίος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Σαλαμίνας. Από τη μνημειώδη εξέδρα βρέθηκαν διάφορες πήλινες κεφαλές, ορισμένες από τις οποίες είναι πορτρέτα, ίσως των μελών της βασιλικής οικογένειας που τιμήθηκαν μετά τον τραγικό τους θάνατο στην πυρά.
Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου όταν ο Πτολεμαίος κατέλαβε την Κύπρο ο Νικοκρέων αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει το 311 π.Χ.. Στη θέση του ήρθε ο βασιλιάς Μενέλαος, ο οποίος ήταν αδελφός του Πτολεμαίου και ανέλαβε κυβερνήτης όλης της Κύπρου κάνοντας τη Σαλαμίνα πρωτεύουσα της. Πιστεύεται ότι ο τάφος του Νικοκρέοντος βρίσκεται σε κάποιον από τους τύμβους που δεν έχουν ανασκαφεί ακόμα στην Έγκωμη. 300px|thumb|right|Χάρτης με τα αρχαία Κυπριακά βασίλεια Το 306 π.Χ. στη Σαλαμίνα έγινε ναυμαχία μεταξύ των στόλων του Δημητρίου της Μακεδονίας και του Πτολεμαίου, ο Δημήτριος κέρδισε τη ναυμαχία και κατέλαβε το νησί.
Στη ρωμαϊκή εποχή, η Σαλαμίνα ήταν μέρος της Ρωμαϊκής επαρχίας της Κιλικίας. Η έδρα του κυβερνήτη μεταφέρθηκε στην Πάφο. Η πόλη επλήγη σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της εβραϊκής ανύψωσης. Αν και η Σαλαμίνα έπαψε να είναι η πρωτεύουσα της Κύπρου από την ελληνιστική εποχή και μετά, όταν αντικαταστάθηκε από την Πάφο, ο πλούτος και η σημασία της δεν μειώθηκε. Η πόλη ήταν ευνοήθηκε ιδιαίτερα από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Τραϊανό και Αδριανό που κατασκεύασαν πολλά δημόσια κτίρια.
Ο Κύπριος Άγιος Βαρνάβας έφερε τον Χριστιανισμό στην Κύπρο κατά το πρώτο αιώνα μ.Χ.. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Βαρνάβας κήρυξε στην Αλεξάνδρεια και στη Ρώμη, και πέθανε δια λιθοβολισμού στη Σαλαμίνα το 61 μ.Χ.. Αυτός θεωρείται ο ιδρυτής της κυπριακής Εκκλησίας. Τα οστά του πιστεύεται ότι βρίσκονται στην ομώνυμη Ιερά Μονή.
Μεγάλοι σεισμοί κατέστρεψαν τη Σαλαμίνα στις αρχές του 4ου αιώνα. Η πόλη ανοικοδομήθηκε από τον Κωνστάντιο Β΄ (337-361 μ.χ.) με το όνομα Κωνσταντία και έγινε έδρα επισκόπου με γνωστότερο επίσκοπο τον Άγιο Επιφάνιο. Ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ επίσης απάλλαξε τη Σαλαμίνα από την καταβολή φόρων για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και έτσι η νέα πόλη, ξαναχτίστηκε σε μικρότερη κλίμακα, πήρε το όνομά του Κωνσταντία. Οι φερτές ύλες του Πεδαίου έφραξαν το λιμάνι της πόλης και είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακή παρακμή της. Η Σαλαμίνα τελικά εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια των Αραβικών επιδρομών του 7ου αιώνα μ.Χ. Οι κάτοικοι μετακινήθηκαν σε κοντινή περιοχή και έφτιαξαν μια νέα πόλη με το όνομα Αρσινόη η οποία εξελίχτηκε στη σημερινή Αμμόχωστο.
Ανασκαφές
Οι ανασκαφές στη Σαλαμίνα ξεκίνησαν το 1952 και ήταν σε εξέλιξη μέχρι το 1974. Πριν από την τουρκική εισβολή υπήρξε μεγάλη αρχαιολογική δραστηριότητα, η γαλλική αποστολή έκανε ανασκαφές στην Έγκωμη, άλλη ομάδα στη Σαλαμίνα και το τμήμα αρχαιοτήτων ήταν απασχολημένο σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του έτους με τις αποκαταστάσεις μνημείων και συμμετείχε στις ανασκαφές στη Σαλαμίνα. right|thumb|300px|Η Σαλαμίνα Τα δημόσια κτίρια που αποκαλύφτηκαν μέχρι στιγμής στην αρχαία πόλη της Σαλαμίνας είναι όλα μετά την Κλασική περίοδο. Έχει ανασκαφή ο ναός του Δία Σαλαμίνιου τη λατρεία του οποίου καθιέρωσε στο νησί, σύμφωνα με την παράδοση, ο Τεύκρος. Επίσης έχουν αποκαλυφθεί δημόσια λουτρά, το θέατρο και το γυμνάσιο της πόλης.
Υπάρχουν πολλά εκτεταμένα ερείπια. Το θέατρο, το γυμνάσιο έχουν αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό. Πολλά αγάλματα βρέθηκαν στο Γυμνάσιο τα οποία τα περισσότερα από αυτά ακέφαλα. Το θέατρο είναι Ρωμαϊκό των πρώτων χρόνων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι και 15,000 θεατές, καταστράφηκε τον 4ο αιώνα.
Βρέθηκαν λουτρά, δημόσια αποχωρητήρια, μωσαϊκά, Ελληνιστική και Ρωμαϊκή Αγορά και ναός του Δία. Από τη Βυζαντινή εποχή η βασιλική του επισκόπου Επιφάνιου (367-403 μ.Χ.) που πιθανότατα ήταν ο μητροπολιτικός ναός της Σαλαμίνας. Ο Άγιος Επιφάνιος είναι θαμμένος στο νότια αψίδα, η εκκλησία περιέχει και βαπτιστήριον. Η εκκλησία καταστράφηκε τον 7ο αιώνα για να αντικατασταθεί από έναν μικρότερο ναό στα νότια της πόλης.
Η πόλη τροφοδοτούνταν με νερό από την Κυθρέα, το υδραγωγείο καταστράφηκε τον 7ο αιώνα. Το νερό συγκεντρώθηκαν σε μια μεγάλη δεξαμενή κοντά στην αγορά.
Η νεκρόπολη της Σαλαμίνας καλύπτει 7 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα δυτικά της πόλης. Εκεί βρίσκεται και το μουσείο που μέχρι το 1974 είχε όλα τα ευρήματα των ανασκαφών. Οι ταφές χρονολογούνται από τη γεωμετρική έως την ελληνιστική περίοδο. Η πιο γνωστή ταφή είναι οι λεγόμενοι βασιλικοί τάφοι, που έχουν βρεθεί άρματα και πλούσια δώρα προσφορές στου νεκρούς. Ένας τάφος που έχει ανασκαφεί το 1965 από τη Γαλλική Αποστολή του Πανεπιστημίου της Λυών έφερε στο φως έναν πλούσιο σε ευρήματα τάφο που πιστοποιεί τις εμπορικές σχέσεις με την Εγγύς Ανατολή.
Αν και η Σαλαμίνα διατήρησε άμεσους δεσμούς με την Εγγύς Ανατολή κατά τη διάρκεια του 8ου και 7ου αιώνα π.Χ., υπήρχαν δεσμοί και με την Ελλάδα. Ένας βασιλικός τάφος περιείχε μεγάλο μέρος των ελληνικής κεραμικής των γεωμετρικών χρόνων και πιστεύεται ότι ήταν προίκα Ελληνίδας πριγκίπισσας που παντρεύτηκε μέλος της βασιλικής οικογένειας της Σαλαμίνας. Ελληνική κεραμική βρέθηκε επίσης σε τάφους απλών πολιτών.
Η πόλη του 11ου αιώνα μ.χ. περιορίστηκε σε μικρή έκταση γύρω από το λιμάνι, αλλά σύντομα επεκτάθηκε προς τα δυτικά για να καταλάβουν την περιοχή που σήμερα καλύπτεται από δάση. Το νεκροταφείο της Σαλαμίνας καλύπτει μια μεγάλη περιοχή από τα δυτικά όρια του δάσους στην Ιερά Μονή του Αγίου Βαρνάβα προς τα δυτικά, προς τα βόρεια και το χωριό Αγίου Σέργιος, και προς τα περίχωρα της Έγκωμης στα νότια. Περιλαμβάνει τάφους που χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα μ.Χ., το μεγαλύτερο μέρος του νεκροταφείου δεν έχει ανασκαφεί και βρίσκετε μέσα στην περιοχή που καλύπτει το δάσος. Μετά την τουρκική εισβολή και το διεθνές εμπάργκο σταμάτησαν και οι διενέργειες ανασκαφών.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο Κατηγορία:Επαρχία Αμμοχώστου Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Σεμερί-λε-Ντε
Το Σεμερύ-λε-Ντου (Σέμμεριχ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Ομπλίνγκ (Γερμανικά: Χόμπλινγκεν), Ινγκλίνγκ (Γερμανικά: Ίνγκλινγκεν), Κλοπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
867 Κοβάτσια
Η Κοβάτσια (Kovacia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,322. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κοβάτσια εκτιμάται σε 24,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι B, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0923. Η μάζα της Κοβάτσια εκτιμάται σε 10 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 1,4 gr/cm³. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 °C κάτω από το μηδέν, ενώ η μέγιστη σε -31. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Κοβάτσια γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοβατσια
Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1892
Η ανάγκη εξεύρεσης χρημάτων - με τη μορφή δανείων από το εξωτερικό - γινόταν κάθε μέρα και πιο πιεστική, καθ' ότι η χώρα αντιμετώπιζε ήδη το φάσμα της χρεωκοπίας. Ο Τρικούπης -προσεταιριζόμενος αγγλικούς κεφαλαιουχικούς κύκλους,μέσω του υπουργού των Εσωτερικών, Γεώργιου Θεοτόκη, που εστάλη στο Λονδίνο για αυτόν το σκοπό, κατόρθωσε να συνάψει ένα δάνειο αλλά με επαχθέστατους όρους. Ο βασιλιάς διαφώνησε και αρνήθηκε να υπογράψει τη σύμβαση, και ο Τρικούπης, αδυνατώντας να βρει άλλη λύση, παραιτήθηκε.
Παραπομπές
1892 06 Κατηγορία:1892
Κλουμπ Γουαρανί
Η Κλουμπ Γουαρανί είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Παραγουάης. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1903. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Rogelio Livieres χωρητικότητας 8.000 θεατών. Συμμετέχει στην Paraguayan Primera División, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Είναι ο δεύτερος παλαιότερος σύλλογος της χώρας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το κίτρινο, τα οποία προτάθηκαν από τους αδελφούς Μελίνα (οι οποίοι ήταν εκ των ιδρυτών της ομάδας) για να θυμίζουν τα χρώματα της ουρουγουανής Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ, όπου οι αδελφοί Μελίνα αγωνίστηκαν για λίγα χρόνια. Έχει κερδίσει 10 πρωταθλήματα Παραγουάης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλουμπ Γουαρανί Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Άτυπη κατάθλιψη
Η άτυπη κατάθλιψη είναι μια υποκατηγορία δυσθυμίας και κλινικής κατάθλιψης και χαρακτηρίζεται από αντιδραστικότητα της διάθεσης (ο ασθενής είναι ικανός να βιώνει καλυτέρευση της διάθεσης σε ευχάριστα γεγονότα) και θετικότητα. Επίσης άτομα με άτυπη κατάθλιψη βιώνουν αύξηση βάρους και αυξημένη όρεξη για φαγητό, υπνηλία ή υπερυπνία και έντονη κοινωνική φθορά ως συνέπεια της υπερευαισθησίας στην αντιλαμβανόμενη διαπροσωπική απόρριψη.
Αντίθετα με την ονομασία της, η άτυπη κατάθλιψη είναι η πιο συχνή μορφή κατάθλιψης.
Έρευνα
Γενικά, η άτυπη κατάθλιψη τείνει να προκαλεί περισσότερη δυσλειτουργία στον ασθενή από όλες τις άλλες μορφές κατάθλιψης. Η άτυπη κατάθλιψη είναι χρόνιο σύνδρομο που τείνει να ξεκινάει σε νεαρότερη ηλικία από τις υπόλοιπες μορφές της κατάθλιψης (συνήθως στην εφηβεία). Άτομα που νοσούν από άτυπη κατάθλιψη συνήθως υποφέρουν και από άλλες διαταραχές, όπως διαταραχή πανικού, κοινωνική φοβία και άλλες διαταραχές. Η άτυπη κατάθλιψη είναι πιο συνηθισμένη στις γυναίκες (κοντά στο 70% τον ασθενών με άτυπη κατάθλιψη είναι γυναίκες).
Μερικές έρευνες έχουν δείξει πως τα παλιότερα αντικαταθλιπτικά, όπως οι αναστολείς της μονοαμινοοξειδάσης (MAOIs) είναι πιο αποτελεσματικοί, ωστόσο τα νεότερα αντικαταθλιπτικά λειτουργούν αρκετά καλά έναντι της άτυπης κατάθλιψης. Η θεραπεία με φάρμακα λειτουργεί καλύτερα όταν συνδυάζεται με ψυχοθεραπεία. Πρέπει να αναφερθεί ότι διάφορες διαταραχές που συνυπάρχουν με την άτυπη κατάθλιψη, όπως η διαταραχή πανικού, ίσως να μην μπορέσουν να θεραπευτούν χωρίς επιπλέον φάρμακα.
Μερικοί υποθέτουν πως η άτυπη κατάθλιψη σχετίζεται με προβλήματα του θυρεοειδή. Άλλες έρευνες έχουν δείξει πως η κατάσταση ορισμένων ασθενών με άτυπη κατάθλιψη ίσως να καλυτερεύσει με διάφορα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στον υποθυρεοειδισμό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχολογικές παθήσεις και διαταραχές Κατηγορία:Συναισθηματικές διαταραχές
Ε΄ Εθνοσυνέλευση 1832
Διοργάνωση
Ξεκίνησε στο Άργος στις 5 Δεκεμβρίου του 1831 και συνεχίστηκε στο Ναύπλιο, μέχρι τις 17 Μαρτίου του 1832, οπότε ο κυβερνήτης Αυγουστίνος Καποδίστριας έκλεισε τη συνέλευση με καταληκτήριο λόγο. Επόμενη εθνική συνέλευση συγκλήθηκε έντεκα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1843, η Α΄ Εθνική Συνέλευση του 1843, μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843.
Εργασίες
Πρόεδρος στην προκαταρκτική συνεδρίαση ήταν ο Αναγνώστης Διδασκάλου. Στη συνέχεια πρόεδρος ανέλαβε ο Δημήτριος Τσαμαδός. Έγιναν συνολικά 64 συνεδριάσεις.
Στις 15 Μαρτίου 1832 η συνέλευση ψήφισε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος του 1832» (που αναφέρθηκε και ως «Ηγεμονικόν Σύνταγμα»), το οποίο δεν εφαρμόστηκε.
Στο Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος, αναφέρονται στο προεδρείο εκτός από τον Δημήτριο Τσαμαδό (Πρόεδρο) αναφέρονται και οι Λάμπρος Νάκος (Αντιπρόεδρος), Σταύρος Παρθενόπουλος (Γραμματεύς), Γεώργιος Αινιάν (Γραμματεύς).
Σκοπέλου και Σκιάθου
Στον παραπάνω κατάλογο περιλαμβάνεται ο: ο οποίος αναφέρεται ως Πρόεδρος πριν τον κατάλογο των πληρεξουσίων
Από άλλες πηγές
Από άλλες πηγές αναφέρονται οι:
Αναφορές
1832 01 Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832
Πωλίνα Μπογκουσέβιτς
Η Πωλίνα Μπογκουσέβιτς (ρώσικα: Поли́на Серге́евна Богусе́вич, 4 Ιουλίου 2003) είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε τη Ρωσία στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2017 με το τραγούδι "Wings" όπου κέρδισε τον διαγωνισμό. Είναι η δεύτερη Ρώσικη συμμετοχή που κέρδισε τη Junior Eurovision.
Στο παρελθόν είχε αγωνιστεί στην πρώτη σεξόν από τα Golos deti, όπου προχώρησε στους γύρους μάχης.
Ζωή και καριέρα
Η Μπογκούσεβιτς γεννήθηκε στη Μόσχα στις 4 Ιουλίου 2003. Είναι φοιτήτρια της Ακαδημίας Λαϊκής Μουσικής. Η Μπογκούσεβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα τραγουδιού το 2012, συμμετέχοντας σε ένα διεθνές φεστιβάλ τέχνης στη Βόρεια Μακεδονία και αργότερα εμφανίστηκε στα τηλεοπτικά προγράμματα Okno v Parizh και Shkola muzyki.
2014-σήμερα: Golos deti, New Wave Junior και Παιδική Eurovision
Η Μπογκούσεβιτς άρχισε την καριέρα της ως τραγουδίστρια μετά την επιλογή της για να αγωνιστεί στην πρώτη σεζόν του Golos deti. Μετά την τυφλή ακρόασή της, έγινε μέλος της ομάδας του Ντίμα Μπιλάν. Προχώρησε στους γύρους μάχης, όπου εξαλείφθηκε από τον αγώνα. Μετά το Golos deti, η Μπογκούσεβιτς έλαβε μέρος στο New Wave Junior 2014, ως ένας από τους δύο ρώσους εκπροσώπους. Τερμάτισε στη δεύτερη θέση στον διαγωνισμό.
Τον Απρίλιο του 2017, επιβεβαιώθηκε ότι θα συμμετείχε στη ρωσική εθνική επιλογή για τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2017 με το τραγούδι "Krylya". Αργότερα κέρδισε την εθνική επιλογή και της απονεμήθηκε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει τη Ρωσία στο διαγωνισμό του 2017 στην Τιφλίδα. Το τραγούδι αργότερα έλαβε τίτλο αγγλικής γλώσσας για την Junior Eurovision, "Wings". Στον τελικό της 26ης Νοεμβρίου 2017, η Μπογκούσεβιτς ανακηρύχθηκε νικήτρια του διαγωνισμού, οπότε έγινε μόνο ο δεύτερος ρώσος νεοεισερχόμενος που κέρδισε και ο πρώτος από τότε που οι Αδελφές Τολματσέβι κέρδισαν τον διαγωνισμό τραγουδιού Junior Eurovision 2006.
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Νικητές Παιδικού Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Ντίμης Κρίτσας
Ο Ντίμης Κρίτσας γεννήθηκε στην Αθήνα. Η οικογένειά του τον προόριζε για σπουδές στη Σορβόννη με στόχο το διπλωματικό σώμα, αλλά τον κέρδισε η μόδα. Τελείωσε την École de Saint Rocque την École du Louvre και την Académie de Coupe κατόπιν δούλεψε με τον Μπαλενθιάγα και τον Jacques Fath. To 1954 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου άνοιξε το “Maison de Couture Kritsas” στην οδό Βουκουρεστίου, με πελάτισσες πολλές από τις κομψές Αθηναίες της εποχής. Το 1965 έκανε το άνοιγμά του στο διεθνή χώρο, ξεκινώντας από την Αυστραλία και αμέσως μετά στην Αμερική, όπου η Elizabeth Arden αγόρασε όλη τη δουλειά του. Το 1970 δημιούργησε τη δική του “Dimitris Kritsas Incorporated”. Εκτός από τις δημιουργίες υψηλής ραπτικής, έχει κάνει κοστούμια για τον κινηματογράφο και το θέατρο στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ο ορισμός του για την κομψότητα είναι: απλότητα και προσωπικοτητα.
Στην Ελλαδα έντυσε τις μεγαλύτερες πρωταγωνίστριες του θεάτρου και του κινηματογράφου.Οπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, Έλλη Λαμπέτη, Τζένη Καρέζη, Βούλα Ζουμπουλάκη, Ρίτα Μυράτ, Βάσω Μανωλίδου, Μαίρη Χρονοπούλου και την εξαδέλφη του Μελίνα Μερκούρη σε πολλά διεθνή κινηματογραφικά φιλμς. Επίσης έντυσε πολλές διεθνής σταρς οπως η Ρόμι Σνάιντερ, η Λάνα Τάρνερ, η Χέντι Λαμάρ, Φρανσουάζ Αρντύ και Λίλιαν Γκις όταν πήρε το τιμητικό Όσκαρ. Στην Νέα Υόρκη, όπου εργάσθηκε με επιτυχία για 25 χρονια, σχεδίασε φορέματα για πολύ μεγάλα ονόματα και τιτλουχους όπως η Πριγκήπισσα του Κεντ της Αγγλιας, την Πριγκήπισσα Αλλα Αουσμπεργκ, Chantal de Lion, Κριστινα Χενρυ Φορντ, Σαρλοτ Φοντ Νιαρχος, Βαρμπαρα Χαττον, όπως και στο Λας Βέγκας την Ann–Margret και στην Αθήνα τη Ζωή Λάσκαρη στον κινηματογραφο και στην προσωπική της ζωη.
Κρίτσας
Θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς
Το Θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς, ήταν διοικητική διαίρεση, Θέμα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Βουλγαρία με πρωτεύουσα την Φιλιππούπολη κατά τον 12ο αιώνα όταν και τα εδάφη του κατακτήθηκαν, το 1204 περίπου, από τον Καλογιάν της Βουλγαρίας.
Το θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς αναφέρεται και το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού σαν Θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς. Πιθανότατα δημιουργήθηκε με την ένωση των Θεμάτων Φιλιππούπολης και Βερόης και τις περιφέρειες των φρουρίων της Μόρας και της Αχριδώς. Η Αχριδώ βρισκόταν στην Ροδόπη και αποτελούσε ανέκαθεν τμήμα του Θέματος Φιλιππούπολης ενώ η Μόρα ήταν φρούριο ανάμεσα στην Φιλιππούπολη και την Τριαδίτσα.
Το 1242 το θέμα καταργήθηκε και στην επικράτεια του δημιουργήθηκαν δύο νέα, το Θέμα Τζεπαίνης και Στενημάχου και το Θέμα Αχριδώς.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία
868 Λόβα
Η Λόβα (Lova) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,05. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λόβα εκτιμάται σε 52,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,052. Η Λόβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 41 ώρες και 20 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λοβα
Snake Eyes (ταινία, 2021)
Το Snake Eyes: G.I. Joe Origins (ή απλά Snake Eyes) είναι μια Αμερικανική υπερηρωική ταινία του 2021 βασισμένη στον ομώνυμο χαρακτήρα της σειράς παιχνιδιών G.I. Joe, σε σκηνοθεσία από τον Ρόμπερτ Σγουέντκ και σενάριο από τους Έβαν Σπηλιωτόπουλος, Τζο Σράπνελ, κα Άννα Γουότερχαους. Ως το τρίτο μέρος της σειράς ταινιών G.I. Joe, πρωταγωνιστεί ο Χένρι Γκόλντινγκ ως Snake Eyes, μαζί με τους Άντριου Κότζι, Ούρσουλα Κορμπερό, Σαμάρα Γουίβινγκ, και Ίκο Ουβάις σε δεύτερους ρόλους.
Η ταινία ανακοινώθηκε τον Μάιο του 2018, με τον Γκόλντινγκ να επιλέγεται για τον ομότιτλο του χαρακτήρα τον Αύγουστο του 2019 και τους υπόλοιπους ηθοποιούς να επιλέγονται τους επόμενους μήνες. Τα γυρίσματα έλαβαν μέρος στο Βανκούβερ και στην Ιαπωνία από τον Οκτώβριο του 2019 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020.
Το Snake Eyes: G.I. Joe Origins κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 23 Ιουλίου του 2021, από την Paramount Pictures. Έλαβε γενικά αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς, που επίκριναν το σενάριο, το μοντάζ, και την σκηνοθεσία των σεκάνς δράσης, αλλά επαίνεσαν τις ερμηνείες και το κόστος παραγωγής. Η ταινία ήταν εισπρακτική αποτυχία, εισπράττοντας πάνω από $40 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $88–110 εκατομμυρίων, με την Paramount να χάνει $88 εκατομμύρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Έβαν Σπηλιωτόπουλου Κατηγορία:G.I. Joe (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Reboots ταινιών Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες Di Bonaventura Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Λορέντζο ντι Μποναβεντούρα Κατηγορία:Ταινίες της Skydance Media
Εμμανουήλ Μαστοράκης
Ο '''Εμμανουήλ Ι. Μαστοράκης''' (Ιεράπετρα, 25 Μαΐου 1947) είναι Έλληνας συνταξιούχος ελεύθερος επαγγελματίας, που διετέλεσε ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και επανειλημμένα Δήμαρχος Ιεράπετρας. Οι δύο πρώτες του συνεχείς θητείες στη δημαρχία ήταν από την 1η Ιανουαρίου 1991 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1998. Μετά την εκ νέου εκλογή του, το 2006, υπηρέτησε ως δήμαρχος ξανά από την 1η Ιανουαρίου 2007 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010.
Σταδιοδρομία
Ακολούθησε σπουδές στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο (1965-70). Αφού εργάστηκε στην Αθήνα, την Κοζάνη και τη Νιγηρία ως μελετητής ή εργοταξιάρχης μηχανικός, έγινε ελεύθερος επαγγελματίας. Επέστρεψε στην Ιεράπετρα το 1976. Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε γραμματέας της Τοπικής Οργάνωσης του κινήματος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπως και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής.
Η θητεία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος για πρώτη φορά, στις εκλογές του 1978, και επανεκλέγεται συνεχώς με μόνη διακοπή την περίοδο της θητείας του ως ευρωβουλευτή. Ήταν πρόεδρος της Τ.Ε.Δ.Κ. Λασιθίου από το 1995 έως το 1998 και αργότερα εξελέγη και στο Δ.Σ. της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ).
Εξελέγη για πρώτη φορά Δήμαρχος Ιεράπετρας με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 54,4% έναντι 45,6% για το Γεώργιο Κάκκο (ΝΔ) στο δεύτερο γύρο στις εκλογές του 1990 και επανεξελέγη με ποσοστό 55,9% από τον πρώτο γύρο στις εκλογές του 1994. Θήτευσε αδιάλειπτα ως Δήμαρχος επί δύο τετραετίες, έως και τις 31 Δεκεμβρίου 1998. Στις ευρωεκλογές του 1999 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Στη διάρκεια της θητείας του έλαβε μέρος σε πολλές επιτροπές, όπως σε εκείνες που αφορούν τις σχέσεις με τις αραβικές χώρες της Βόρειας Αφρικής και στην επιτροπή για τις σχέσεις με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Έπειτα από τη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Εμμανουήλ Μαστοράκης κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 2006 με ποσοστό 51% των ψήφων από τον πρώτο γύρο, έναντι 45,8% για το Νίκο Μεραμβελιωτάκη-Χριστοφακάκη. .
Στη διάρκεια της δημαρχίας του έγινε το νέο Σχέδιο Πόλεως, με πεζοδρόμους και πλατείες και την πολλαπλής χρησιμότητας "Ναυμαχία". Επίσης, έγιναν έργα βιολογικού καθαρισμού, νέες πηγές για υδροληψία και νέα δίκτυα, σταθμοί μεταφόρτωσης απορριμμάτων και ανακυκλώσιμων και κοινόχρηστοι χώροι κοσμήθηκαν με έργα διάσημων καλλιτεχνών. Παράλληλα οικοδομήθηκαν νέα σχολικά συγκροτήματα, κατασκευάστηκαν αγροτικοί δρόμοι στα χωριά της Ιεράπετρας, το μεγάλο κλειστό γυμναστήριο, στάδια, το συγκρότημα "Μελίνα Μερκούρη", Ι.Ε.Κ., συστάθηκε Λαϊκή Αγορά και δημοτικό δημοπρατήριο κηπευτικών, τα δίκτυα οπτικών ινών και διεξήχθησαν πανελλήνιες και πανευρωπαϊκές αθλητικές διοργανώσεις.
Το Φεβρουάριο του 2011 διορίστηκε διοικητής του νοσοκομείου Ιεράπετρας. Τον Αύγουστο του 2011 παραιτήθηκε από διοικητής του νοσοκομείου Ιεράπετρας, τονίζοντας ότι η αποστολή του είχε εκτελεστεί και γνωστοποιώντας την επιθυμία του να μην τον συμπεριλάβουν στη συγκρότηση της νέας διοίκησης στα νοσοκομεία. Υπήρξε προηγουμένως διοικητής του Νοσοκομείου για λίγους μήνες, το 1982.
Κλουμπ Λιμπερτάδ
Η Κλουμπ Λιμπερτάδ (ισπανικά: Club Libertad) είναι αθλητικός σύλλογος από την πόλη Ασουνσιόν, την πρωτεύουσα της Παραγουάης. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 30 Ιουλίου του 1905. Συμμετέχει στην Πριμέρα Ντιβισιόν, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Είναι η τρίτη πιο πετυχημένη ομάδα της χώρας, έχοντας κερδίσει 16 πρωταθλήματα και συμμετέχοντας πολλές φορές σε διοργανώσεις του Κόπα Λιμπερταδόρες και του Κόπα Σουδαμερικάνα, φτάνοντας στα ημιτελικά του Κόπα Λιμπερταδόρες σε δύο περιπτώσεις το 1977 και το 2006. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1905. Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Δρ. Νικολάς Λεός, χωρητικότητας 10.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλουμπ Λιμπερτάδ Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1905 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905
Wings (τραγούδι της Πωλίνα Μπογκουσέβιτς)
Το "Wings" (Ρώσικα: Крылья, Krylya) είναι ένα τραγούδι από τη μικρή Ρωσίδα τραγουδίστρια Πωλίνα Μπογκουσέβιτς. Εκπροσώπησε τη Ρωσία στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2017, όπου κέρδισε.
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Singles του 2017
Θεόδωρος Μήτρας
Ο Θεόδωρος Μήτρας του Παντελή (14 Μαΐου 1948 - 12 Ιανουαρίου 2021) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τη Νέα Δημοκρατία από το 1993 ως το 1996.
Σπουδές και πολιτική καριέρα
Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κατερίνης.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ και εξελέγη βουλευτής. Υπηρέτησε για την περίοδο 1993-1996. Τον Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Ιανουαρίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Μαγκάιβερ
Ακολουθεί τις περιπέτειες του Άνγκους ΜακΓκάιβερ, ενός γενναίου και πολυμήχανου μυστικού πράκτορα που ανήκε στις ειδικές δυνάμεις. Χαρακτηριστικό του είναι η αποφυγή χρήσης όπλων και ο τρόπος που ξεπερνά τα εμπόδια με επιστημονικές γνώσεις και ευρεσιτεχνίες.
Σήμα κατατεθέν του αποτελεί ο ελβετικός σουγιάς του, με τον οποίο κάνει τα περισσότερα «μαστορέματά» του.
Θαυμαστές της σειράς έχουν καταρτίσει καταλόγους με τα προβλήματα που έχει λύσει, τον τρόπο του, και αναλύουν το πόσο πρακτικώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν αυτά στην πραγματική ζωή.
Τόσο στην αγγλική όσο και στην ελληνική καθομιλουμένη γλώσσα, η λέξη «Μαγκάιβερ» χρησιμοποιείται αστειευτικά για να δηλώσει κάποιον που βρίσκει τρόπους να αυτοσχεδιάσει, όπως και η λέξη 'McGyverism' («μαγκαϊβεριά»). Στην αγγλική γλώσσα μάλιστα υπάρχει και το ρήμα to McGyver («μαγκαϊβερίζω»).
Θέμα Ιβηρίας
Το Θέμα Ιβηρίας ήταν στρατιωτική και διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Θέμα, που περιελάμβανε εδάφη της σημερινής Γεωργίας και Αρμενίας. Συστάθηκε επί του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ με την προσάρτηση ενός τμήματος του βασιλείου της δυναστείας Μπραγκρατιότι (1000-1021) και αργότερα με προσάρτηση των Αρμενικών βασιλείων, που αποκτήθηκαν από τους Βυζαντινούς αποσπασματικά κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα. Ο πληθυσμός του θέματος ήταν πολυεθνικός με τους Αρμένιους πλειοψηφία και στο δόγμα χριστιανοί Χαλκηδόνιοι που οι Βυζαντινοί, ως θρησκευτικό όνομα, τους αποκαλούσαν με το εθνώνυμο "Ίβηρες". Το θέμα έπαψε να υφίσταται το 1045 με την αναβάθμιση σε Κατεπανάτο Μεγάλης Αρμενίας και Ιβηρίας και η περιοχή χάθηκε για τους βυζαντινούς το 1074, ως αποτέλεσμα των Σελτζούκικων επιδρομών.
Ιστορία
Το θέμα δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ (976-1025) από τα εδάφη που κληρονομήθηκαν από το πρίγκιπα της Γεωργίας Δαβίδ Γ΄ του Τάο. Αυτές οι περιοχές - τμήματα με επίκεντρο το Τάο καθώς και αρκετές βόρειες περιοχές της δυτικής Αρμενίας συμπεριλαμβανομένων της Θεοδοσιουπόλεως που είχαν δοθεί στον Δαβίδ για την αποφασιστική συνδρομή του στην καταστολή από τον Βασίλειο της στάσης του Βάρδα Σκληρού το 979. Ωστόσο ο Δαβίδ υποστήριξε την στάση του Βάρδα Φωκά το 987 και μετά την αποτυχία της εξέγερσης, ο Δαβίδ αναγκάστηκε να ορίσει μετά τον θάνατο του την αυτοκρατορία κληρονόμο των εδαφών του. .
Ο Βασίλειος μετά το θάνατο του Δαβίδ το 1000, προσάρτησε τα εδάφη στην αυτοκρατορία, οι Γεωργιανοί πρίγκιπες όμως προσπάθησαν να τα προσαρτήσουν αυτοί με αποτέλεσμα τον Βυζαντινό-γεωργιανό πόλεμο το 1014. Οι Γεωργιανοί ηττήθηκαν και τα εδάφη τους προσαρτήθηκαν και αυτά στην Βυζαντινή αυτοκρατορία το 1022. Οι επαρχίες αυτές οργανώθηκαν από το Βασίλειο Β΄ στο θέμα της Ιβηρίας με την πρωτεύουσα την Θεοδοσιούπολη. Ως αποτέλεσμα, το πολιτικό κέντρο του κράτους της Γεωργίας μετακινήθηκε προς τα βόρεια, όπως έκανε και ένα σημαντικό μέρος της γεωργιανής αριστοκρατίας, ενώ η αυτοκρατορία απέκτησε μια κρίσιμη βάση για περαιτέρω επέκταση στα εδάφη της Αρμενίας και της Γεωργίας.
Το 1045 με την προσάρτηση του Ανίου δημιουργήθηκε το διευρυμένο Κατεπανάτο Μεγάλης Αρμενίας και Ιβηρίας με πρωτεύουσα το Ανί.
Διοικητές
Η ακριβής χρονολογία διοίκησης των διοικητών του θέματος δεν είναι απολύτως σαφής, οι λίγες ελληνικές σφραγίδες από το θέμα δεν δίνουν τη δυνατότητα να χρονολογηθούν με ακρίβεια. Παρά το γεγονός ότι πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι το θέμα πιθανότατα δημιουργήθηκε αμέσως μετά την προσάρτηση του πριγκιπάτου Τάο, είναι δύσκολο να εξακριβωθεί αν η βυζαντινή κυριαρχία επεκτάθηκε στο Τάο και το Ταύκ μόνιμα το 1000 ή μόνο μετά από την ήττα της Γεωργίας το 1022. Επίσης, είναι αδύνατο να εντοπιστούν τυχόν διοικητές πριν το 1025/6, που διορίσθηκε ο ευνούχος Νικήτας της Πισιδίας ως δούκας ή κατεπάνω της Ιβηρίας. Μερικοί μελετητές πιστεύουν, ωστόσο, ότι ο πρώτος δούκας της Ιβηρίας ήταν, είτε ο Ρωμανός Δαλασσηνός, είτε ο αδελφός του Θεοφύλακτος Δαλασσηνός που διορίστηκε μεταξύ 1022 και 1027 στον απόηχο της γεωργιανής εκστρατείες του Βασιλείου. Από το 1071 αναφέρεται ο Γρηγόριος Πακουριανός διοικητής του θέματος της.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Αρμενία Κατηγορία:Μεσαιωνική Γεωργία
Νέα Κίος
Η Νέα Κίος αποτελεί μια κωμόπολη 2.743 κατοίκων. Βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας, στο μυχό του Αργολικού κόλπου, έξι χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ναυπλίου και θεωρείται το επίνειο του Άργους. Διοικητικά υπάγεται στο δήμο Άργους-Μυκηνών με τη μορφή κοινότητας και δημοτικής ενότητας, αφού ήταν ο μόνος οικισμός που αποτελούσε τον «καποδιστριακό» δήμο Νέας Κίου. Σήμα της πόλης είναι η Αργώ.
Στη Νέα Κίο εκβάλλουν δύο ποταμοί, ο Ίναχος και ο Ερασίνος. Τα νερά τους δημιουργούν στη γύρω περιοχή πολλά έλη, όπου και ο λόγος η περιοχή αναφέρεται σε παλιούς χάρτες και ως Βάλτος. Κοντά στην κωμόπολη, από τη πλευρά του Ερασίνου ποταμού, βρίσκεται το αρχαίο Τημένιο, επίνειο του αρχαίου Άργους.
Ως πόλη έχει καλή ρυμοτομία, ενώ προσφέρει χώρους αναψυχής και περιπάτου στους κατοίκους της. Με τη διαρκή πολυετή συμμετοχή της στα πολιτιστικά δρώμενα θεωρείται σημείο αναφοράς στην Αργολίδα σε αυτό τον τομέα.
Ιστορία
μικρογραφία|Η Νέα Κίος διαθέτει λιμάνι, το οποίο αποτελεί επίνειο του Άργους. Η Νέα Κίος αποτελεί ιστορική συνέχεια της Κίου της Μικράς Ασίας, πόλης 15.000 κατοίκων χτισμένης στο μυχό του Κιανού κόλπου της Προποντίδας, έδρας της Μητρόπολης Νίκαιας και επινείου της Προύσας. Οι πρόσφυγες της Κίου, μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 μεταφέρθηκαν στην Καλαμαριά όπου έμειναν λίγα χρόνια και μετά ξεκίνησαν οι περισσότεροι για την Αργολίδα όταν τους δόθηκε χώρος για να εγκατασταθούν, ενώ άλλοι είχαν αναχωρήσει για την Πιερία ώστε να ιδρυθεί μετέπειτα η Παραλία Κατερίνης.
Η ίδρυση της Νέας Κίου ξεκίνησε το 1926, μετά από ενέργειες ειδικής επιτροπής που συστάθηκε το 1925, πρόεδρος της οποίας ήταν ο Χρήστος Δελής. Η κατοίκηση ξεκίνησε το 1927 και αναγνωρίστηκε ως οικισμός στην απογραφή του 1928. Λόγω της βαλτώδους περιοχής, χρειάστηκε πολύς κόπος και θυσίες για να γίνει μια κωμόπολη-πρότυπο, όπως χαρακτηρίζεται.
Εκκλησίες
Όταν έφτιαξαν οι πρόσφυγες τη Νέα Κίο, η πρώτη εκκλησία που οικοδομήθηκε ήταν αφιερωμένη στην Αγία Ειρήνη, φτιαγμένη από πλίθρα. Το 1981 γκρεμίστηκε ώστε να φτιαχτεί στη θέση της καινούργιος ναός λόγω περιορισμένου χώρου του παλιού ναού. Ο νέος ναός εγκαινιάσθηκε το 1990 και θεωρείται από τους μεγαλύτερους ναούς της Αργολίδας και εκτιμάται ότι χωράει περί τα 1000 άτομα. Γιορτάζει στις 5 Μαΐου.
Το 1952 οικοδομήθηκε η δεύτερη εκκλησία, αφιερωμένη στην Παναγία Θεομάνα - Οδηγήτρια, η οποία είναι πολιούχος της Νέας Κίου, και γιορτάζει στις 23 Αυγούστου κατά την Απόδοση της εορτής της Κοίμησης. Εκεί βρίσκονται οι εικόνες της Θεομάνας – Οδηγητρίας, της Κουκουζέλισσας – Τριχερούσας, της Ευαγγελιστρίας, της Πορταΐτισσας και των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης οι οποίες διασώθηκαν από την Κίο της Μικράς Ασίας. Στις 12 Ιουλίου γιορτάζει η Παναγία Τριχερούσα ή Κουκουζέλισσα. Είναι η κεντρική ενορία της πόλης, αλλά λόγω χωρητικότητας οι μεγάλες λειτουργίες γίνονται στο ναό της Αγίας Ειρήνης.
Το 1960 κτίσθηκε στο κοιμητήριο της Νέα Κίου, έξω από την πόλη στα βόρεια, εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Μηνά.
Εκπαίδευση
Η πόλη διαθέτει παιδικό σταθμό, νηπιαγωγείο, δημοτικό και γυμνάσιο. Άλλες εκπαιδευτικές δομές είναι το ΚΔΑΠ, το ΚΠΕ Νέας Κίου, με λειτουργία από το 2005 και το Κέντρο «ΔΗΜΗΤΡΑ» (πρώην ΚΕΓΕ) του Ελληνικού Γεωργικού Οργανισμού, το οποίο είναι ανενεργό από το 2018 και γίνονται συνεχώς προτάσεις για επαναλειτουργία του.
Αθλητισμός
Η Νέα Κίος διαθέτει δύο αθλητικούς συλλόγους, τον Αθλητικό Όμιλο Αργοναύτη Νέας Κίου, ιδρυθείς το 1933 και τον Αθλητικό Όμιλο Νέας Κίου (ΑΟΚ), ιδρυθείς το 1979.
Ο Αργοναύτης Νέας Κίου είναι ιστορικό αθλητικό σωματείο της πόλης. Διαθέτει τμήμα Ποδοσφαίρου, Μπάσκετ (Ανδρικό, Γυναικείο), καθώς και τμήματα ακαδημιών και στα δύο αθλήματα. Χρώματα της ομάδας ορίστηκαν το μπλε – άσπρο – γαλάζιο, επίσημο σήμα η Αργώ. Έχει ως έδρα το αθλητικό κέντρο Νέας Κίου με φυσικό χλοοτάπητα το οποίο εγκαινιάστηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2010.
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Αργοναύτη παίρνει μέρος στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αργολίδας και είναι ένα εκ των έξι σωματείων που ίδρυσαν την ένωση το 1963 μαζί με τους: Έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής τρεις φορές και έχει φτάσει στα ημιτελικά του κυπέλλου ερασιτεχνών Ελλάδας τη σεζόν 1991-1992 χάνοντας με σκορ 2-0 από τον Α.Ο. Κέρκυρα στο γήπεδο της Πάτρας. Υπό τη σκέπη του λειτουργεί και το σωματείο του Α.Ο. Ν. Κίου, το οποίο αποτελεί το ποδοσφαιρικό μέλλον του Α.Ο. Αργοναύτη.
Δήμος Νέας Κίου
Η Νέα Κίος αυτοδιοικητικά ξεκίνησε ως Κοινότητα το 1928 και μετατράπηκε σε Δήμο το 1997. Το 2010 καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στον «καλλικρατικό» δήμο Άργους-Μυκηνών ως Δημοτική ενότητα.
Αδελφοποιήσεις
Το 2008 η Νέα Κίος είχε συνάψει αδελφοποίηση με το Meddersheim της Γερμανίας.
Πληθυσμός
Η Νέα Κίος έχει αναδειχθεί ως ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς της Αργολίδας. Από την ίδρυση της μετά την Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι και το 2011 κατέγραφε συνεχώς αύξηση πληθυσμού αλλά απο το 2011 και έπειτα έχει μειωθεί.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού από το 1928
Λήναια
μικρογραφία|299x299εσ Τα Λήναια ήταν αρχαία ελληνική εορτή προς τιμήν του Διονύσου, η οποία ελάμβανε χώρα στην αρχαία Αθήνα κατά το μήνα Γαμηλιώνα 12 έως και 15η μεσούντος του μηνός (Γενάρη-Φλεβάρη) υπό την ευθύνη του αρμοδίου για τα θρησκευτικά ζητήματα άρχοντα βασιλιά.
Ετυμολογία
Ετυμολογικά η ονομασία των εορτών αποδίδεται είτε στις γυναίκες που ορμούν σα "Λήναι" (μαινάδες) και όχι με τη λέξη λήνος (πατητήρι) όπως αναφέρουν παλαιότερες ετυμολογίσεις.
Οργάνωση και περιεχόμενο
Ήταν παλαιότατη νυκτερινή εορτή, γι' αυτό και ήταν υπό την ευθύνη του αρμοδίου για τα θρησκευτικά ζητήματα άρχοντα Βασιλιά ενώ για τα Διονύσια ήταν ο ἄρχων ἐπώνυμος.
Το κοινό των Ληναίων ήταν αποκλειστικά αθηναϊκό, ενώ των Διονυσίων ήταν πανελλήνιο, αφού τον Ελαφηβολιώνα ήταν πια ξανά εφικτή η ναυσιπλοΐα.
Οι χορηγοί των Διονυσίων ήταν υποχρεωτικά Αθηναίοι πολίτες, ενώ στα Λήναια χορηγοί μπορούσαν να ήταν και μέτοικοι. Στα Διονύσια παρουσιάζονταν 10 κύκλιοι χοροί ανδρών, 10 αγοριών, 3 τραγικές τετραλογίες και 5 κωμωδίες —τρεις σε κάποιες περιπτώσεις κατά τα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Ως θρησκευτική γιορτή τα Λήναια ήταν πολύ αρχαιότερα των Διονυσίων. Κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων αρχικά παρουσιάζονταν μόνο κωμωδίες. Απ΄τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. υπάρχουν μαρτυρίες για διαγωνισμό ηθοποιών. Περίπου στα 432 π.Χ. όμως ξεκίνησε και επίσημος αγώνας τραγωδίας με την παρουσίαση δύο τραγωδιών από κάθε ποιητή. Οι θεατρικοί αγώνες όμως, τουλάχιστον οι αγώνες τραγωδίας, εισάγονται στα Λήναια μόλις τη δεκαετία του 440-430 π.Χ. Στα Λήναια παρουσιάζονταν 2 τραγικές διλογίες (δεν υπήρχε δηλαδή σατυρικό δράμα) και πέντε κωμωδίες.
Ο αγώνας τραγικών υποκριτών εισάγεται στα Διονύσια το 447 π.Χ., ενώ στα Λήναια τη δεκαετία 440-430.
Χώρος των εορτών θεωρείται το ιερό του θεού στις Λίμνες, αλλά από τον Ησύχιο και άλλες πηγές το ιερό του θεού στην Αγορά: "Ήταν ένας χώρος με έναν εκτεταμένο περίβολο και μέσα σ' αυτόν γίνονταν θεατρικοί αγώνες προτού κτιστεί το θέατρο (του Διονύσου)".
Εξ αυτής της εορτής πήρε το όνομά του και ο μήνας Ληναιών, που διατηρήθηκε έτσι σε άλλες ιωνικές πόλεις.
Μετά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., ανετέθη στους επιστάτες των Ελευσινίων μυστηρίων να βοηθούν στην διοργάνωση. Αυτό φαίνεται από το ότι στους θεατρικούς διαγωνισμούς, ο Δαδούχος κρατώντας έναν δαυλό, κραυγάζει προς το κοινό : «Κλείτε τον Θεόν»!
Το κοινό κραυγάζει με την σειρά του: «Σεμέλι΄ Ίακχε πλουτοδότα». Ο Ίακχος είναι θεότητα των κραυγών που λόγω του συνειρμού του ονόματος, ενσωματώθηκε στον Βάκχο. Από την άλλη, ο ελευσινιακής προέλευσης χαρακτηρισμός πλουτοδότης είναι και επίθετο της Δήμητρας.
Απ τις πηγές διαφαίνεται η ύπαρξη ενός γυναικείου τελετουργικού στα Λήναια των Αθηναίων, παρά την υποτίμηση της εορτής μπροστά στην πολιτειακή επισημότητα της πομπικής νυχτερινής δαδοφορίας και των ποιητικών αγώνων της πόλης.
Τη νύχτα, μετά τους δραματικούς και ποιητικούς αγώνες, πραγματοποιούνταν εκτός απο τις δαδοφορίες και Φαλληφορίες με εκστατικό και σκωπτικό περιεχόμενο, απο άντρες και γυναίκες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Γέτι: Ο Χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων
Γέτι: Ο Χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων (αγγλικά: Abominable) είναι ταινία κινουμένων σχεδίων και περιπέτειας που παράγεται από το DreamWorks Animation και το Pearl Studio. Γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τους Jill Culton και Karey Kirkpatrick και συν-σκηνοθετήθηκε από τους Todd Wilderman και Tim Johnson, και παρουσίασε τις φωνές των Chloe Bennet, Albert Tsai, Tenzing Norgay Trainor, Eddie Izzard, Σάρα Πόλσον, Tsai Chin, Michelle Wong.
Πλοκή
Όταν η έφηβη Γι συναντάει ένα νεαρό Γέτι στην ταράτσα του διαμερίσματός της στην Σαγκάη, μια φιλία ξεκινάει και μαζί με τους ατίθασους και άτακτους φίλους της Τζιν και Πενγκ, του δίνουν το όνομα «Έβερεστ» και ξεκινάνε μαζί του ένα μαγευτικό ταξίδι σε αναζήτηση της οικογένειάς του, στο πιο ψηλό σημείο της Γης. Προκειμένου η ομάδα των τριών φίλων να καταφέρει να φτάσει στο σπίτι του Γέτι, πρέπει να καταφέρει να ξεφύγει από τον Μπέρνις, έναν εύπορο άντρα που θέλει να αιχμαλωτίσει το Γέτι, αλλά και από την επιστήμονα ζωολόγο Ζάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ρούπερτ Γκρέγκσον-Γουίλιαμς Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2019
Κατεπανίκιον Ρούσιον
Το Κατεπανίκιον Ρούσιον ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Βουλγαρία. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το Κατεπανίκιον αναφέρεται το 1198 σε χρυσόβουλο, το "Περί διανομής", του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού προς τους Ενετούς και σε ποιές επαρχίες μπορούσαν να ασκούν ελεύθερα το εμπόριο.
Αρδασίρ Γ΄ της Περσίας
thumb|300px| Ο Αρδασίρ Γ’ της Περσίας σε νόμισμα
Ο Αρδασίρ Γ΄ της Περσίας (621 - 27 Απριλίου 630) ήταν ένας από τους τελευταίους Σασσανίδες βασιλείς της Περσίας για λίγους μόνο μήνες από τον Σεπτέμβριο του 628 ως τον Απρίλιο του 630, γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Καβάδη Β’ με βυζαντινή μητέρα, εγγονός του Χοσρόη Β’. Έγινε βασιλιάς της Περσίας μετά τον θάνατο του πατέρα του την ίδια χρονιά που ανέτρεψε τον παππού του σε ηλικία μόλις 7 ετών. Ανατράπηκε και δολοφονήθηκε από τον διάσημο Πέρση στρατηγό Σαρβαραζά που σφετερίστηκε τον θρόνο, τον διασημότερο Πέρση στρατηγό πασίγνωστο από τις μάχες των Περσών με τους Βυζαντινούς του Ηρακλείου.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Τιτουλάριος Επίσκοπος
Από τους πρώτους χρόνους της σύστασης της Χριστιανικής Εκκλησίας, κάθε μεγάλη πόλη του Ρωμαϊκού κράτους έχει τον επίσκοπό της, που ως διάδοχος των Αποστόλων συγκεντρώνει την ανώτατη εκκλησιαστική εξουσία, είναι η πηγή και το κέντρο της πνευματικής εξουσίας και η ορατή κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας. Λόγω όμως των διωγμών ήταν απαραίτητη η παρουσία του επισκόπου, ακόμη και στις μικρές πόλεις, στις κωμοπόλεις και στα χωριά για τη συγκράτηση του λαού. Περίπου δε τον γ΄ αιώνα εμφανίζονται και οι χωρεπίσκοποι, που δεν διέφεραν, όπως και οι προηγούμενοι, κατά την πνευματική, κυβερνητική ή ποιμαντική εξουσία από τους επισκόπους των πόλεων.
Ποιοι χειροτονούνταν
Από τον δ΄ αιώνα, άρχισαν να εξαρτώνται οι χωρεπίσκοποι από τους επισκόπους των πόλεων και να εμφανίζονται και επίσκοποι, που εκλέγονταν για να βοηθούν επαρχιούχους επισκόπους, από τους οποίους και χειροτονούνταν, όπως: Γεγονός που διαπιστώνεται αβίαστα από τις αποφάσεις των Συνόδων της Αγκύρας (314), της Νεοκαισάρειας (315), της Α΄ Οικουμενικής (325), της Αντιόχειας (341), της Σαρδικής (343), της Λαοδίκειας (360), από το 11ο έπος της Α΄ τομής της Β΄ βίβλου των Ιστορικών του Γρηγορίου του Θεολόγου (328-391) και από τις επιστολές του Μ. Βασιλείου (330-378).
Από τον Ζ' αιώνα και μετά
Στο τέλος του ζ΄ αιώνα, η Εκκλησία, με τον 37ο Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (691-692), αντιμετώπισε το πρόβλημα των περιστατούμενων και όχι εμπερίστατων Εκκλησιών και αποφάσισε ότι οι αρχιερείς, που οι επαρχίες τους «υποχείριοι τοις ανόμοις κατέστησαν» και για τον λόγο αυτό δε μπορούσαν μετά τη χειροτονία τους «τον οικείον θρόνον καταλαβείν», να μπορούν «και χειροτονίας κληρικών διαφόρων κανονικώς ποιείν και τη της προεδρίας αυθεντία κατά τον ίδιον όρον κεχρήσθαι και βεβαίαν και νενομισμένην είναι πάσαν υπ' αυτών προϊούσαν διοίκησιν». Αργότερα και ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ (1094) με την 33η Νεαρά του διευκολύνει τη συνέχιση της ανάδειξης αρχιερέων σε επαρχίες, που δεν μπορούσαν να εγκατασταθούν «ως υπό των εχθίστων κατεχομένων εχθρών».
Επειδή οι κατακτήσεις συνεχίζονταν και οι επαρχίες του Θρόνου συρρικνώνονταν, για να μη μείνει απροστάτευτο το χριστιανικό πλήρωμα και στερημένο πνευματικού ποιμένα στο έλεος των κατακτητών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραχωρούσε «κατ' οικονομίαν» επιτροπικώς ή «κατά λόγον επιδόσεως» κάποιες επαρχίες σε κοντινές ή και μακρινές μητροπόλεις, αρχιεπισκοπές και επισκοπές του Θρόνου «δίχα μέντοι της εν τω ιερώ συνθρόνω εγκαθιδρύσεως».
Από τον ΙΕ' αιώνα και μετά
Από τον ιε΄ αιώνα η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως προήγαγε έγκριτους κληρικούς σε αρχιερείς με τους τίτλους «πάλαι ποτέ διαλαμψασών» επαρχιών, προκειμένου να τους αναθέσει διάφορες υψηλές εκκλησιαστικές διακονίες. Από δε του ις΄ αιώνα διασώζωνται και υπομνήματα εκλογής τιτουλαρίων αρχιερέων. Ο θεσμός των τιτουλαρίων αρχιερέων από τις αρχές περίπου του ιη΄ αιώνα άλλοτε περιορίζεται «ου μόνον ως αντίθετον πάντη και εναντίον τοις ιεροίς κανόσιν» και άλλοτε επαναφέρεται ως «αρχαίον της Εκκλησίας έθος». Αλλά και τον επόμενο αιώνα, παρά τους περιορισμούς των Γενικών ή Εθνικών Κανονισμών του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1860), οι εκλογές των τιτουλαρίων αρχιερέων δεν έπαυσαν να γίνονται. Αποτελούν θεσμό, η δε εκλογή τους, επειδή στηρίζεται στο έθιμο, είναι έγκυρη όσο και των «εν ενεργεία αρχιερέων». Φέρουν δε τον τίτλο «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» επαρχίας, επειδή απαγορεύεται από τους Κανόνες η «απολελυμένη χειροτονία». Έτσι οι «κατ' έθος παλαιόν» εκλογές των τιτουλαρίων αρχιερέων δεν έπαυσαν να γίνονται μέχρι σήμερα, όχι μόνο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και στις άλλες Ορθόδοξες Πατριαρχικές και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Υπάρχουν σήμερα τιτουλάριοι αρχιερείς ως βοηθοί επίσκοποι, ως ηγούμενοι Μονών, ως πρωτοσυγγελλεύοντες, ως αρχιγραμματεύοντες Ιεράς Συνόδου, ως αρχιερατικώς προϊστάμενοι Κοινοτήτων ή Περιφερειών και ως αντιπρόσωποι σε διεκκλησιαστικούς ή διεθνείς Οργανισμούς.
Βιβλιογραφία
*
Σταύρος Δαμιανίδης
Ο Σταύρος Δαμιανίδης (1941 - 2001), ήταν Έλληνας μουσικός γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 17 Σεπτεμβρίου 1941. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 2001 στο Περθ της δυτικής Αυστραλίας.
Γεώργιος Σταυρόπουλος
Ο Γεώργιος Σταυρόπουλος (αγγλικά: George Stavropoulos, Τρίπολη Αρκαδίας, 1920 - Νέα Υόρκη, 1990) ήταν Έλληνας σχεδιαστής μόδας που πραγματοποίησε σημαντική καριέρα στις ΗΠΑ.
Σταύρος Δαμιανίδης
Βίος
Ορφανός από μικρή ηλικία ο Δαμιανίδης αναγκάστηκε να εργαστεί για να συντηρήσει μια οικογένεια οκτώ ατόμων. Σε μια εποχή που το μπουζούκι είχε κακή φήμη, δεν μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό να μάθει να παίζει. Στην ηλικία των 8 ετών έφτιαξε το πρώτο του μπουζούκι από ένα ένα παλιό τενεκεδένιο δοχείο και μάθαινε κρυφά την τεχνική του. Όταν αργότερα αγόρασε το πρώτο του όργανο, έπαιζε στους γάμους και τα βαφτίσια και άλλες γιορτές στο χωριό που μεγάλωσε (Μιλιά της Αριδαίας/Αλμωπίας).