cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας
Ιστορική εξέλιξη
Το Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας ιδρύθηκε το 1978 στην περίοδο της Ισπανικής Μεταπολίτευσης ως αποτέλεσμα της σύγκλισης των ψηφοφόρων του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (κυρίως μέλη της εργατικής τάξης της Βαρκελώνης μη καταλανικής καταγωγής) και της καταλανιστικής Σοσιαλιστικής Σύγκλισης της Καταλονίας. Έκτοτε αποτέλεσε την κυρίαρχη πολιτική δύναμη στις δημοτικές, ισπανικές και ευρωπαϊκες εκλογές, με τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα (συμπεριλαμβανομένης και της Βαρκελώνης) να έχουν σταθερά σοσιαλιστικούς δήμαρχους, αποτυγχάνοντας ωστόσο να αναδειχθεί κυβέρνηση σε περιφερειακό επίπεδο έναντι της έτερης μεγάλης πολιτικής δύναμης της περιφέρειας, της Σύγκλισης και Ένωσης. Αυτό επετεύχθη στις καταλανικές εκλογές του 2003 όπου με την υποστήριξη της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς και των Πράσνων, ο τέως δήμαρχος της Βαρκελώνης Πασκουάλ Μαραγάλ (μέχρι το 2006) και ο τέως δήμαρχος της Κορνελιά δε Λιοβρεγάτ Χοσέ Μοντίλια (έως το 2010) κυβέρνησαν διαδοχικά την Καταλονία. Παράλληλα, λόγω της μεγάλης εκλογικής δύναμης του κόμματος στην Καταλονία, όσο οι Σοσιαλιστές κυβερνούσαν στην Ισπανία, πάντα οι Καταλανοί Σοσιαλιστές διατηρούσαν ένα μέλος τους σε κάποια υπουργική θέση. Πέραν του Χοσέ Μοντίλια που υπήρξε υπουργός Βιομηχανίας επί Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο όπως και ο Ζοάν Κλος, υπουργοί διατέλεσαν και η Κάρμε Τσακόν (στα υπουργεία Κατοικίας και Άμυνας) και ο Θελεστίνο Κορβάτσο (υπουργός Εργασίας και Μετανάστευσης). Στο παρελθόν σημαντική μορφή των κυβερνήσεων του Φελίπε Γκονθάλεθ είχε υπάρξει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ναρσίς Σέρα.
Το κόμμα ξεκίνησε να έχει αρνητικά αποτελέσματα από τις καταλανικές εκλογές του 2010, όταν ηττήθηκε από τη Σύγκλισης και Ένωση. Η αλλαγή ηγεσίας, με τον Πέρε Ναβάρο να αναλαμβάνει το κόμμα δεν επανέφερε την εκλογική του δύναμη. Αντίθετα, οι εσωτερικές τριγμές που προήλθαν κυρώις από τους Καταλανούς σοσιαλιστές που τάσσονται υπέρ του δικαιώματος αυτοδιάθεσης της Καταλονίας και υιοθετούν εθνικιστικές θέσεις προκάλεσε δύο κρίσεις και η αδυναμία του γενικού γραμματέα του κόμματος προκάλεσαν την παραίτησή του μετά την εκλογική κατάρρευση των ευρωπαϊκών εκλογών του 2014. Νέος γενικός γραμματέας έκτοτε είναι ο Μικέλ Ισέτα που επανεκλέχθηκε στις κομματικές εκλογές του Οκτωβρίου 2016.
Ισπανικές εκλογές 2016 και μη συμμόρφωση στην κομματική πειθαρχία
Η αδυναμία των ισπανικών πολιτικών κομμάτων να αναδείξουν κυβέρνηση στις ισπανικές εκλογές του 2015 και στις επαναληπτικές του 2016 επέφερε το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα σε κρίση που είχε ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση του γενικού γραμματέα του, Πέδρο Σάντσεθ, από διαχειριστική επιτροπή στις αρχές Οκτωβρίου του 2016. Η επιτροπή άλλαξε τη θέση του Σάντσεθ που απέρριπτε την οποιαδήποτε συνεργασία με τον νικητή των εκλογών, Μαριάνο Ραχόι, και επέβαλε στα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλιστών την αποχή κατά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στον τελευταίο. Ωστόσο, το Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας δεν αποδέχθηκε τη θέση αυτή και ψήφισε αρνητικά, σπάζοντας την κομματική πειθαρχία. Η απόρριψη του ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος από τους Καταλανούς Σοσιαλιστές σχετιζόταν κυρίως με την αρνητική του στάση έναντι της Καταλονίας και τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που εφάρμοσε κατά την προηγούμενη θητεία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Κόμματα της Καταλονίας
Τζέικ Λι
Ο Τζέικ Λι (15 Φεβρουαρίου 1957) είναι Αμερικανός κιθαρίστας της Hard Rock μουσικής, γνωστός για την συνεργασία του με τον Ozzy Osbourne στα μέσα της δεκαετίας του '80 και με τους Badlands του Ρέι Γκίλεν μερικά χρόνια αργότερα.
Βιογραφία
Ο Λι γεννήθηκε ως Τζέικι Λου Γουίλιαμς τον Φεβρουάριο του 1957. Κατά την παιδική του ηλικία έμαθε να παίζει πιάνο, αλλά ξεκίνησε να παίζει κιθάρα λίγο αργότερα. Μεγαλύτερες επιρροές του ήταν ο Τζίμι Χέντριξ, οι Led Zeppelin και οι Black Sabbath, ενώ αγαπημένος του κιθαρίστας ήταν ο Τόμι Μπόλιν των Deep Purple και Zephyr.
Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά με τους Teaser, συνεχίζοντας στους Mickey Ratt, ένα Glam Metal συγκρότημα το οποίο μετακόμισε στο Λος Άντζελες με σκοπό να γνωρίσει επιτυχία και συντομεύοντας το όνομα τους σε Ratt. Ο Λι αποχώρησε από το συγκρότημα πριν ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ, αλλά ηχογράφησε μαζί τους το κομμάτι "Tell The World" το οποίο συμπεριλήφθηκε στην πρώτη εκδοχή της συλλογής "Metal Massacre".
Το 1982, μετά τον θάνατο του κιθαρίστα Ράντι Ρόουντς, ο Ozzy Osbourne πρότεινε στον Λι να ενταχθεί στο προσωπικό του σχήμα, στο οποίο παρέμεινε για πέντε χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "Speak of the Devil", ηχογράφησαν το επιτυχημένο "Bark at the Moon" του 1983, το οποίο έχει βραβευθεί ως τριπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά το τέλος της περιοδείας του δίσκου, ο Osbourne μπήκε σε κλινική αποτοξίνωσης και ο Λι δούλευε σε νέα κομμάτια για το επόμενο τους άλμπουμ. Τα νέα αυτά τραγούδια αποτέλεσαν το "The Ultimate Sin" του 1986 το οποίο έγινε διπλά πλατινένιο. Παρ' όλα αυτά, ο Λι αποχώρησε την επόμενη χρονιά λόγω διαφωνίας με τον Osbourne.
Το 1988, σε συνεργασία με τον πρώην τραγουδιστή των Black Sabbath, Ρέι Γκίλεν, σχημάτισε τους Badlands οι οποίοι κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους το 1989. Δύο χρόνια αργότερα, ο ντράμερ τους, Έρικ Σίνγκερ, αποχώρησε για να ενταχθεί στους Kiss, δίνοντας την θέση του στον Έρικ Καρ. Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "Voodoo Highway" πριν αποχωρήσει ο Γκίλεν, με τον Τζον Γουέστ να τον αντικαθιστά. Ο Γκίλεν πέθανε το 1993 και οι Badlands κυκλοφόρησαν το "Dusk", με ακυκλοφόρητο υλικό από την εποχή του Γκίλεν.
Το 1996, ο Λι κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "A Fine Pink Mist" και παρέμεινε ενεργός με πρότζεκτ όπως οι Wicked Alliance και οι Bourgeois Pigs. Το 2005 κυκλοφόρησε έναν δίσκο με διασκευές σε μπλουζ τραγούδια, με τίτλο "Retraced" και το 2011 συνεργάστηκε με τους Beggars & Thieves.
Δύο χρόνια αργότερα, δημιούργησε τους Red Dragon Cartel, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ τους τον Φεβρουάριο του 2014 και μπαίνοντας στο Top-100 του Billboard.
Δισκογραφία
{|width="70%" align="center"|
Τέμενος Μεχμέτ Α΄
Το Τέμενος Μεχμέτ ή Τέμενος Βαγιαζήτ είναι μουσουλμανικό τζαμί στο Διδυμότειχο που ολοκληρώθηκε επί σουλτάνου Μεχμέτ Α' (1413-1421) και εγκαινιάστηκε το 1420. Έχει χαρακτηρισθεί από τη γενική γραμματέα πολιτισμού της Ελλάδας, Λίνα Μενδώνη, ως το σημαντικότερο ισλαμικό μνημείο της Ευρώπης.
Δομή
thumb|right|250px|"Η ΝΑ πλευρά του τεμένους και ο μιναρές ύψους 22 μέτρων"
Το τέμενος έχει τετράγωνη κάτοψη με 30 περίπου μέτρα η κάθε πλευρά, έχοντας δηλαδή έκταση 900 m2. Το πάχος των περιμετρικών τοίχων είναι στα 2,50 μέτρα περίπου. Τέσσερις ογκώδεις πεσσοί διαμορφώνουν εσωτερικά έναν κεντρικό τετράπλευρο και τέσσερις επιμήκεις χώρους γύρω από αυτό. Το τζαμί είναι κτισμένο με χυτή τοιχοποιία. Στην πρόσοψη συνδυάζεται με χαλαρό σύστημα τοιχοποιίας. Το κεντρικό τετράπλευρο αποτελεί την τετραγωνική κύρια αίθουσα προσευχής. Ο φωτισμός εξασφαλίζεται από δύο σειρές παραθύρων, μια στο ύψος του δαπέδου και μια ψηλότερα. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στη νότια πλευρά. Η κεντρική είσοδος πλαισιώνεται από έναν εντυπωσιακό πυλώνα που διακόπτει το στιβαρό και αδιάρθρωτο όγκο της εξωτερικής όψης. Δύο πλευρικές είσοδοι βρίσκονται από μια στην ανατολική και δυτική πλευρά. Εξωτερικά κοσμείται από έναν ενιαίο κυλινδρικό μιναρέ, ύψους 22 μέτρων, στη νοτιοανατολική γωνία, ο οποίος είναι ενσωματωμένος στο περίγραμμα του κτιρίου, αλλά με δική του εξωτερική είσοδο. Αρχικά ο μιναρές είχε έναν εξώστη. Το 1913 ανακατασκευάστηκε το ανώτερο τμήμα του μιναρέ που είχε γκρεμιστεί και προστέθηκε δεύτερος εξώστης, ψηλότερα από τον πρώτο. Η στέγη του τεμένους είναι πυραμιδοειδής εξωτερικά (τετράκλιτη), ενώ εσωτερικά υπάρχει θολωτή ψευδοροφή. Εξωτερικά η στέγη ήταν καλυμμένη από φύλλα μολύβδου. Ο εσωτερικός διάκοσμος του νότιου τοίχου αναπαριστά την ουράνια πόλη. Οι υπόλοιποι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με καλλιγραφικά γράμματα, ρητά και γνωμικά από το Κοράνι, μικρές προσευχές και επικλήσεις ιερών προσώπων.
Ιστορία
thumb|right|250px|Η είσοδος του τεμένους thumb|right|250px|Ο εσωτερικός ξύλινος θόλος Η ανέγερση του τέμενους Βαγιαζήτ ξεκίνησε επί Βαγιαζήτ Α΄ (1389–1402), αλλά διακόπηκε λόγω της τουρκικής ήττας και του θανάτου του Βαγιαζήτ στη Μάχη της Άγκυρας το 1402 και της ταραγμένης περιόδου που ακολούθησε. Η κατασκευή ξαναξεκίνησε επί του γιου του Βαγιαζήτ Μεχμέτ Α΄ (1413–1421) και εγκαινιάστηκε το Μάρτιο του 1420. Την οικοδόμησή του, ανέλαβε ο Καδής του Διδυμοτείχου Σεγίντ Αλί και το τζαμί το έκτισε ο Ντογκάν Μπιν Αμπντουλάχ με μηχανικό τον Ιβάζ Μπιν Μπαγεζίντ. Οι τοίχοι του κτιρίου έχουν πάχος περίπου 2,50 μ. και η κύρια είσοδος είναι στην νότια πλευρά. Στην νοτιοανατολική πλευρά βρίσκεται ο επιβλητικός μιναρές ο οποίος αρχικά είχε έναν εξώστη. Το 1913 οι Τούρκοι πρόσθεσαν δεύτερο εξώστη, ψηλότερα από τον πρώτο ξανακτίζοντας το πάνω μέρος του μιναρέ, το οποίο είχε καταρρεύσει.
Σημαντικότητα Μνημείου
thumb|right|250px|Διακόσμηση με γνωμικά του Κορανίου Το τέμενος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ισλαμικά μνημεία στην Ευρώπη. Αναφέρεται και ως το μεγαλύτερο σε έκταση (σχεδόν ενός στρέμματος) στο χώρο των Βαλκανίων. Το τέμενος βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του Διδυμότειχου και είναι κηρυγμένο ως διατηρητέο από το 1946. Η αρχική στέγη του μνημείου (του 14ου αιώνα) είναι κατασκευασμένη από ξύλο βελανιδιάς και διατηρείται μέχρι σήμερα, θεωρείται δε από τα σημαντικότερα μνημεία από ξύλο στον κόσμο. Συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της στέγης είναι ότι είναι τριγωνική (σε αντίθεση με άλλα Οθωμανικά τεμένη που η στέγη αποτελείται από τρούλους) και έχει τεχνοτροπία αρχιτεκτονικής των Σελτζούκων. Η ιδιαιτερότητα της στέγης (σύμφωνα με τους μελετητές του μνημείου), ίσως να οφείλεται σε αλλαγή του αρχικού σχεδίου κατασκευής μετά τον θάνατο του σουλτάνου. Σύμφωνα με το πάχος των τοίχων, ίσως αρχικά στο σχέδιο ήταν να μπουν δύο κεντρικοί θόλοι στον άξονα της εισόδου και άλλοι δύο σκαφοειδείς θόλοι εκατέρωθεν. Κατά τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή το 16ο αιώνα, η ανέγερση καθυστέρησε λόγω της επέλασης των Μογγόλων στην Μικρά Ασία, η οποία δημιούργησε προβλήματα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το μνημείο έχει επίσης μοναδική αξία λόγω της τοιχογραφίας με την ουράνια πόλη (στο ισλάμ δεν επιτρέπονται γραφικές αναπαραστάσεις).
Αναστήλωση
Το μνημείο βρίσκεται υπό κατάρρευση αλλά από το 1969 έχουν ξεκινήσει ορισμένα σωστικά μέτρα. Κατά την διάρκεια του Β' Παγκομίου Πολέμου αφαιρέθηκαν μολύβδινα φύλλα από την στέγη και το 1969 στην θέση τους μπήκαν λαμαρίνες. Το 1970 μετά από έντονα καιρικά φαινόμενα κατέρρευσε μέρος του επιβλητικού κυλινδρικού μιναρέ. Το Υπουργείο Πολιτισμού, την περίοδο 1998-1999 κάλυψε την οροφή με πλαστική μεμβράνη ώστε να προστατευτεί το μνημείο από τις βροχές. Το 2008 κατέρρευσε μέρος του μιναρέ και έσχισε την προστατευτική πλαστική μεμβράνη της οροφής. Το τζαμί σήμερα συντηρείται - ανακαινίζεται από σχετικές δράσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς υπάρχουν ρηγματώσεις, αποκλίσεις, ανάπτυξη μούχλας λόγω γήρανσης υλικών, σεισμικές καταπονήσεις και επιδράσεις του περιβάλλοντος.
Την Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010 το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφάσισε την αξιοποίηση του τεμένους και οι επισκευές θα γίνουν από την Διεύθυνση Αναστήλωσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Η αναστήλωση θα χρηματοδοτηθεί από τα Ευρωπαϊκά Κονδύλια του ΕΣΠΑ.
Στις 22 Μαρτίου 2017, μεγάλο μέρος της οροφής αλλά και του κτιρίου του τεμένους καταστράφηκε από πυρκαγιά.
Αναφορές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Διδυμότειχο
Άρης Θεσσαλονίκης (πετοσφαίριση ανδρών)
Ο '''Α.Σ. Άρης ΤΑΠ''' είναι το τμήμα βόλεϊ (πετοσφαίρισης) του Α.Σ. Άρη. Η ομάδα αποτελεί μια από τις ιστορικότερες ομάδες του ελληνικού βόλεϊ, έχοντας αναδείξει σπουδαίους αθλητές, που στελέχωναν κατά καιρούς την Εθνική Ελλάδος, μεταξύ των οποίων έναν εκ των κορυφαίων Ελλήνων πασαδόρων, τον Σάκη Μουστακίδη.
1964-1990
Ο Άρης συμμετείχε από το 1964 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα βόλεϊ. Μετείχε και στο πρώτο Πρωτάθλημα Α' Εθνικής το 1968. Πιο συγκεκριμένα, στην πρεμιέρα του Εθνικού Πρωταθλήματος, με προπονητή τον Σωτήρη Ιεροκλή, στις 7 Δεκεμβρίου 1968 νίκησε τον Εθνικό Αθηνών με 3-2. Στα επόμενα χρόνια τη θέση του Ιεροκλή ανέλαβαν διαδοχικά οι Γιώργος Κοσμάτος (1974), Νότης Λίτσας (1980) και Κώστας Χαριτωνίδης (1984) και σταδιακά η ομάδα καθιερώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ως η σπουδαιότερη δύναμη του αθλήματος εκτός Λεκανοπεδίου Αττικής.
Ωστόσο, καθαρά οικονομικοί λόγοι ανάγκασαν, (προκειμένου να συντηρηθεί η θρυλική αλλά και δαπανηρή υπερομάδα του μπάσκετ) τον τότε ενιαίο Ερασιτέχνη Άρη Θεσσαλονίκης να  παραχωρήσει τους καλύτερους αθλητές του τμήματος (Ο Μουστακίδης έναντι 32.000.000 δρχ. πήγε το 1987 στον Ολυμπιακό και ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε ο Λυκούδης). Αποτέλεσμα αυτής της αγωνιστικής αφαίμαξης ήταν να τερματίζει επί σειρά ετών η ομάδα στην τρίτη θέση πίσω από το δίδυμο της κορυφής, Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.
1991-2000
Τελικά το πλήρωμα του χρόνου για τον Άρη ήρθε 10 χρόνια αργότερα, το 1997, όταν μια νέα φουρνιά ταλαντούχων παικτών (Σάκης Χατζηαντωνίου, Βασίλης Μητρούδης, Στέλιος Παπακοσμάς, Μιχάλης Αλεξανδρόπουλος, Λιούμπομιρ Γκάνεφ, Πλάμεν Κονσταντίνοφ, Γιάννης Μέλκας) και  με προπονητή τον Κώστα Χαριτωνίδη, οδήγησαν την ομάδα στην κορυφή του ελληνικού βόλεϊ, σπάζοντας για πρώτη φορά στα χρονικά την απόλυτη κυριαρχία των σωματείων των Αθηνών. Η 19η Απριλίου 1997 αποτελεί ημερομηνία ορόσημο τόσο για την ομάδα του Άρη όσο και για το ελληνικό βόλεϊ γενικότερα, καθώς για πρώτη φορά αγωνίστηκαν στον τελικό του πρωταθλήματος δύο ομάδες από την περιφέρεια (Άρης και Ορεστιάδα). Τελικά ο Άρης, μέσα στο κατάμεστο από ένθερμους οπαδούς του κλειστό γήπεδο της Μίκρας, στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδος επικρατώντας πανηγυρικά με 3-0 σετ (15-8, 15-9, 15-6).
Παράλληλα η ομάδα κατέκτησε και το σούπερ καπ επικρατώντας με 3-0 σετ (15-11, 15-6, 15-8) επί του κυπελλούχου Ολυμπιακού στο Βόλο.
Η ριζική ανανέωση που επιχειρήθηκε τα επόμενα χρόνια στο έμψυχο δυναμικό αλλά κυρίως τα έντονα και χρόνια οικονομικά προβλήματα οδήγησαν την ομάδα σε λογικές αυτοσυντηρήσης και πολλούς καλούς παίκτες στην πόρτα της εξόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη φανέλλα του Άρη φόρεσαν για κάποιο διάστημα σχεδόν όλοι οι σπουδαίοι παίκτες που κατέκτησαν μετέπειτα τίτλους στην Ελλάδα (Κράβαρικ, Γζουντέλης, Κλέιτον, Σάλμον, Μίλιτς, Μπρουκς, Τζούριτς κτλ).
Αξιοσημείωτο αλλά και ενδεικτικό της ισχύος της ομάδας στο ελληνικό στερέωμα του βόλεϊ είναι το γεγονός ότι ο Αρης έφτασε 6 φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, αλλά και συμμετείχε αδιαλείπτως από το 1983 και μέχρι το 1999 στις διεθνείς διοργανώσεις εκπροσωπώντας επάξια τα ελληνικά χρώματα. Συνολικά η ομάδα έδωσε 101 αγώνες στις ευρωπαικές διοργανώσεις, φτάνοντας 2 φορές στο final four του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης (1993 και 1995).
2001-2015
Από το 2000 και έπειτα, η ομάδα του Άρη παρουσίασε καθoδική πορεία, με αποκορύφωμα τον υποβιβασμό στην Α2 Εθνική κατηγορία, μετά τα πλέι-άουτ της σεζόν 2003/04. Μετά από την έβδομη θέση του 2005 και με έναν καταπληκτικό δεύτερο γύρο (10 νίκες, 1 ήττα) κατακτά την δεύτερη θέση το 2006 και προβιβάζεται στην πρώτη κατηγορία. Μετά από τρεις χρονιές στη μέση του βαθμολογικού πίνακα, καταφέρνει το 2010 να μπει στην τετράδα, κατακτώντας ένα από τα πέντε ευρωπαϊκά εισιτήρια για την επόμενη χρονιά.
Το 2011 ο Άρης πραγματοποίησε μέτρια πορεία και κατέλαβε την έβδομη θέση του πρωταθλήματος, αλλά το 2012 κατάφερε να καταταγεί τέταρτος παρ' όλη την μέτρια πορεία που πραγματοποίησε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Η έκτη θέση που του έδιναν οι 7 νίκες σε 20 αγώνες άλλαξε στα πλέϊ-οφ μετά τις νίκες επί του ΠΑΟΚ, της Λαμίας και του Ολυμπιακού, επιτυχία η οποία έδωσε στον Άρη το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Συνομοσπονδίας για την επόμενη σεζόν.
Το 2013 ο Άρης τερμάτισε στην έκτη θέση του Ελληνικού πρωταθλήματος και έτσι έμεινε εκτός Ευρώπης. Αν και στο τέλος του πρώτου γύρου βρίσκονταν στην δεύτερη θέση της βαθμολογίας κάποιοι τραυματισμοί και η αλλαγή του προπονητή αποσυντόνισαν την ομάδα και βρέθηκε εκτός τετράδας με το τέλος του πρωταθλήματος. Στα πλέι οφ δεν μπόρεσε να περάσει το εμπόδιο του Φοίνικα Σύρου και έτσι παρέμεινε στην έκτη θέση.
Το 2014, ο Άρης τερμάτισε στην δέκατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος και αναγκάστηκε να διεκδικήσει την παραμονή του στην πρώτη κατηγορία μέσω της ψυχοφθόρου διαδικασίας των πλέι-άουτ. Μετά από δύο νίκες εναντίον της Νίκης Αιγινίου και μία εναντίον του Παναθηναϊκού, ο Άρης κατέλαβε την ένατη θέση, με την τελευταία αγωνιστική της διοργάνωσης να μην πραγματοποιείται, αφού Άρης και Παναθηναϊκός είχαν ήδη σωθεί.
Το 2015, μεγάλα οικονομικά προβλήματα αποτέλεσαν τροχοπέδη στο καλό ρόστερ του τμήματος. Η προσθήκη του Πολωνού Μίχαλ Καμίνσκι στην μεταγραφική περίοδο των Χριστουγέννων και η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Γιάννη Μέλκα, βοήθησαν την ομάδα του Άρη να ξεφύγει της διαδικασίας των πλέι-άουτ, πραγματοποιώντας πέντε νίκες στους τελευταίους επτά αγώνες της κανονικής περιόδου.
Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" ξεκίνησαν με ένα αποκλειστικά ελληνικό ρόστερ, αλλά μετά την περίοδο των Χριστουγέννων η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε να μειώσει κατά τις 33% τις αποδοχές των αθλητών, με αποτέλεσμα την αποχώρηση του Ανδρεάδη και τον απογοητευτικό δεύτερο γύρο για τον Άρη, ο οποίος υποβιβάστηκε στην Α2 εθνική κατηγορία.
Κατατάξεις
Ο Άρης είναι μία από τις πέντε ομάδες οι οποίες έχουν κατακτήσει το Ελληνικό πρωτάθλημα. Η πιο επιτυχημένη περίοδος του Άρη είναι από το 1982/83 μέχρι το 1997/98, κατά την οποία περίοδο ο Άρης βρισκόταν ανελλιπώς στην πρώτη τετράδα με αποκορύφωμα την κατάκτηση του, το 1997. Επίσης, το 2004 καταλαμβάνοντας την 11η θέση, ο Άρης υποβιβάστηκε στην Α2 Εθνική κατηγορία, όπου το 2005 βγήκε 7ος και το 2006 κατέκτησε τη 2η θέση και την επάνοδο στην κορυφαία κατηγορία. Με τον υποβιβασμό αυτό, ο Άρης βγήκε από το γκρουπ των τριών ομάδων (μαζί με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό) που δεν είχαν λείψει ποτέ από το κορυφαίο πρωτάθλημα της χώρας.
Πηγές
Πετοσφαιριση Ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ.
DNA λιγάση
Η σύνδεση των τμημάτων Okazaki χρειάζεται ένα ένζυμο το οποίο καταλύει τη σύνδεση των άκρων δύο αλυσίδων DNA. Η ύπαρξη κυκλικών μορίων DNA επίσης υποδηλώνει την ύπαρξη ενός τέτοιου ενζύμου. Το 1967, επιστήμονες από διάφορα εργαστήρια ανακάλυψαν ταυτόχρονα τη DNA λιγάση. Το ένζυμο αυτό καταλύει τον σχηματισμό ενός φωσφοδιεστερικού δεσμού μεταξύ της υδροξυλικής ομάδας 3' στο άκρο μιας αλυσίδας DNA και της φωσφορικής ομάδας 5' στο άκρο μιας άλλης. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτή η θερμοδυναμικά μη επιτρεπόμενη αντίδραση απαιτείται η ύπαρξη μιας πηγής ενέργειας. Στους ευκαρυώτες και τα αρχαία, αυτή η πηγή ενέργειας είναι η ATP. Στα βακτήρια, το ρόλο αυτό παίζει κατά κανόνα το NAD+. Η DNA λιγάση δεν μπορεί να συνδέσει δύο μονόκλωνα μόρια DNA ή να κυκλοποιήσει μονόκλωνο DNA. Η λιγάση κλείνει ρήγματα σε δίκλωνα μόρια DNA. Το ένζυμο E. coli, συνήθως σχηματίζει μια φωσφοδιεστερική γέφυρα, μόνο όταν υπάρχουν τουλάχιστον μερικά ζεύγη βάσεων μονόκλωνου DNA στο άκρο ενός κατά τα άλλα δίκλωνου τμήματος, τα οποία μπορούν να ζευχθούν με εκείνα ενός άλλου τμήματος, προκειμένου να σχηματίσουν ζεύγη βάσεων. Η λιγάση που κωδικεύεται από τον βακτηριοφάγο Τ4 μπορεί να συνδέει δύο θραύσματα διπλής έλικας, το κάθε ένα με αμβλύ άκρο, μια ικανότητα που έχει αξιοποιηθεί στην τεχνολογία ανασυνδυασμένου DNA.
Κατηγορία:DNA
Μαχάτμα Γκάντι
Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καταστεί παγκόσμιο σύμβολο και ορόσημο της φιλοσοφικής και κοινωνικοπολιτικής διανόησης του 20ού αιώνα. Έγινε ευρύτερα γνωστός με την προσωνυμία Μαχάτμα, που φαίνεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και στα σανσκριτικά σημαίνει Μεγάλη Ψυχή.
Τα γενέθλια του Γκάντι στις 2 Οκτωβρίου εορτάζονται στην Ινδία ως Γκάντι Τζαγιάντι (μια από τις σημαντικότερες εθνικές αργίες) και παγκοσμίως ως η Παγκόσμια Ημέρα μη Βίας. Θεωρείται από πολλούς ότι είναι, αλλά επίσημα δεν θεωρείται εθνοπατέρας στην Ινδία. Ο Γκάντι είναι γνωστός και ως Μπαπού (στα γκουτζαράτι σημαίνει πατέρας, μπαμπάς ).
Τα πρώτα χρόνια
thumb|left|200px|Ο Γκάντι στα 1886 φορώντας παραδοσιακό ινδικό τουρμπάνι. Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869, στο Πορμπαντάρ, μια μικρή πόλη στη δυτική ακτή της Ινδίας στην επαρχία Γκουτζάρατ. Η οικογένειά του ανήκε στην κάστα Βανισίγια, σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση του κοινωνικού διαχωρισμού σε κάστες. Ο παππούς του ήταν τοπικός κυβερνήτης του Πορμπαντάρ θέση στην οποία τον διαδέχτηκε ο γιος του και πατέρας του Μαχάτμα, Καραμτσάντ. Η μητέρα του, Πουτλιμπάι, που ήταν η τέταρτη σύζυγος του Καραμτσάντ (οι τρεις προηγούμενες είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννας) επηρέασε καταλυτικά το χαρακτήρα του με την αγνότητα του βίου της, την ευγένειά και τη θρησκευτική πίστη. Γεννήθηκε σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα εντός της οικίας της οικογένειας Γκάντι.
Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο ασπαζόταν τις απόψεις του τοπικού θρησκευτικού κινήματος της Γκουτζαράτ, Τζαΐν, που πρέσβευε τις αρχές του μη-τραυματισμού οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος, τη χορτοφαγία, τη νηστεία ως μέθοδο αυτοκάθαρσης και την αμοιβαία ανοχή μεταξύ των μελών των διάφορων καστών και θρησκευτικών κινημάτων.
Το 1876 η οικογένειά του μετακόμισε στην πόλη Ρατζκότ και ο Μαχάτμα εγγράφηκε στο σχολείο. Την ίδια χρονιά αρραβωνιάστηκε τη συνομήλική του Καστουρμπάι, κόρη του εμπόρου Γκοκούλντας Μακάντζι. Λόγω του γάμου έχασε ένα σχολικό έτος αλλά το κάλυψε επιταχύνοντας τα μαθήματά του. Το 1881 εισήλθε στο Γυμνάσιο Λύκειο Άλφρεντ και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Καστουρμπάι. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά το Χαριλάλ (1888), το Μανιλάλ (1892), το Ραμντάς (1897) και τον Ντεμντάς (1900).
Η μετάβαση στο Λονδίνο
Στις 16 Νοεμβρίου 1885 πέθανε ο πατέρας του σε ηλικία 63 ετών. Το 1887 πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις και εισήλθε στο Κολλέγιο Σαμάλντας, αλλά οι σπουδές εκεί του φάνηκαν δύσκολες και η ατμόσφαιρα δυσάρεστη ώστε παρακολούθησε μόνο ένα ακαδημαϊκό έτος. Έτσι εγκατέλειψε το φθηνότερο κολλέγιο που μπορούσε να παρακολουθήσει. Μετά από αυτό ένας οικογενειακός φίλος, ο Μάβτζι Ντάβε Τζοσίτζι, πρότεινε πως εάν ο Μαχάτμα επιθυμούσε να αναλάβει τη θέση του πατέρα του θα ήταν καλό να σπουδάσει νομικά, σπουδές που θα διαρκούσαν τρία χρόνια στο Λονδίνο. Έτσι ο νεαρός Γκάντι εκμεταλλευόμενος αυτήν την πρόταση μετέβη στην πρωτεύουσα της τότε Βρετανικής Αυτοκρατορίας στις 4 Σεπτεμβρίου 1888 και εγγράφηκε στο Γιουνιβέρσιτι Κόλετζ του Λονδίνου. Ο Γκάντι φανταζόταν την Αγγλία ως το κέντρο του πολιτισμού, χώρα φιλοσόφων και ποιητών. Η φανταστική του εικόνα όμως υπεχώρησε όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον χλευασμό συμφοιτητών για τις ιδιαίτερες πολιτισμικές του συνήθειες ενώ συνάμα δυσκολευόταν να προσαρμοστεί προς τον δυτικό τρόπο ένδυσης και συμπεριφοράς. thumb|right|200px|Ο Γκάντι το 1890 με μέλη της Ένωσης Χορτοφάγων Λονδίνου.
Η παραμονή του στο Λονδίνο επηρεάστηκε από την υπόσχεση, την οποία είχε δώσει στη μητέρα του, ενώπιον του μοναχού Μπετσάρτζι της ομάδας Τζαΐν, να απέχει από την κρεοφαγία, την οινοπνευματοποσία και την ερωτική ελευθεριότητα. Αν και πειραματίστηκε στην υιοθέτηση ορισμένων αγγλικών συνηθειών, εν τούτοις παρέμεινε χορτοφάγος συμμετέχοντας στην Ένωση Χορτοφάγων του Λονδίνου, όπου ανήκε και ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, εκλεγόμενος μάλιστα και μέλος της εκτελεστικής της επιτροπής.
Μερικά από τα μέλη της Ένωσης ήταν επίσης μέλη της Θεοσοφικής Εταιρείας, η οποία είχε ιδρυθεί το 1875 με σκοπό την προώθηση της παγκόσμιας συναδέλφωσης και επικέντρωνε στη μελέτη της βουδιστικής και ινδικής βραχμανικής λογοτεχνίας. Αυτοί παρότρυναν τον Γκάντι να διαβάσει τη Μπαγκαβάτ-Γκίτα. Το ίδιο διάστημα ένας Χριστιανός φίλος του του πρότεινε να διαβάσει τη Βίβλο. Αν και βρήκε δύσκολη και ανιαρή την ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης ενθουσιάστηκε με την Καινή Διαθήκη και ιδιαίτερα με την «Επί του Όρους ομιλία». Μη έχοντας επιδείξει προηγουμένως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θρησκεία μελέτησε θρησκευτικά έργα και πραγματείες, γεγονός που του ενεφύσησε την αρχή για τον σεβασμό κάθε θρησκείας και την υπεράσπιση της θρησκευτικής ιδιαιτερότητας.
Επιστροφή στην Ινδία
Αφού πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις του τελευταίου έτους και έλαβε το πτυχίο του απέπλευσε για την Ινδία στις 10 Ιουνίου του 1891. Φθάνοντας στη Βομβάη πληροφορήθηκε ότι η μητέρα του είχε πεθάνει. Οι συγγενείς του σκόπιμα είχαν αποκρύψει την είδηση προκειμένου να αποφύγει τον συναισθηματικό κλονισμό, ως τόσο μακριά από την πατρίδα. Αρχικά έμεινε για λίγο στο Ρατζκότ αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση του μικρού γιου του και των παιδιών του αδελφού του, ενώ λίγο αργότερα αποφάσισε να ανοίξει δικηγορικό γραφείο στη Βομβάη. Εκεί παρέμεινε μερικούς μήνες αναλαμβάνοντας μόνο μια μικρή υπόθεση. Όταν όμως προσήλθε στο δικαστήριο για να αγορεύσει έχασε το θάρρος του και δεν κατάφερε να αρθρώσει ούτε μία λέξη.
Η αποτυχία στη Βομβάη τον έφερε πίσω στο Ρατζκότ όπου προσπάθησε να σταδιοδρομήσει επαγγελματικά. Και εκεί όμως δεν κατάφερε να προοδεύσει και επί πλέον ένιωθε άβολα μέσα σ' ένα περιβάλλον γεμάτο ασήμαντες δολοπλοκίες και μικροπρέπειες. Τότε του προτάθηκε από την εταιρεία Dada Abdulla & Co. να την αντιπροσωπεύσει σε μία δικαστική υπόθεση στην αποικία του Νατάλ στη Νότια Αφρική. Ο Γκάντι ενθουσιάστηκε από την προσφορά και ξεκίνησε για την Αφρική τον Απρίλιο του 1893.
Κατά του απαρτχάιντ
Φτάνοντας στη Νότια Αφρική βρέθηκε αντιμέτωπος με τον φυλετικό διαχωρισμό του απαρτχάιντ, ο οποίος εκδηλωνόταν από τους λευκούς εποίκους εις βάρος των ντόπιων έγχρωμων και των Ινδών μεταναστών. Ο ίδιος ο Γκάντι εκδιώχθηκε από την αίθουσα του δικαστηρίου επειδή αρνούνταν να βγάλει το παραδοσιακό ινδικό τουρμπάνι ενώ ακόμη μία φορά δέχθηκε βία από τον οδηγό ταχυδρομικής άμαξας λόγω του ότι αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον Ευρωπαίο επιβάτη. Αυτή η κατάσταση τον οδήγησε να δραστηριοποιηθεί πολιτικά, υπερασπιζόμενος τα ανθρώπινα δικαιώματα των συμπατριωτών του. thumb|left|200px|Η Καστουρμπάι με τους τέσσερεις γιους της στη Νότια Αφρική το 1902
Κατά την εικοσάχρονη παραμονή στη Νότια Αφρική φυλακίστηκε πολλές φορές για τους αγώνες του. Εκεί πρώτη φορά ξεκίνησε να διδάσκει την τακτική της παθητικής αντίστασης, μιας μεθόδου με σαφείς αναφορές στη σκέψη του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα Λέοντα Τολστόι. Στην άρνηση για τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών επηρεάστηκε, όπως ο ίδιος έλεγε, από τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού και τον Αμερικανό συγγραφέα Χένρι Θορό, ο οποίος είχε γράψει ένα δοκίμιο για την πολιτική ανυπακοή.thumb|right|200px|Ο Γκάντι με τους ηγέτες της κίνησης παθητικής αντίστασης (μη βίας) στη Νότια Αφρική.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος των Μπόερς ο Γκάντι οργάνωσε σώμα τραυματιοφορέων για τον βρετανικό στρατό και διηύθυνε μία μονάδα του Ερυθρού Σταυρού. Μετά τη λήξη του πολέμου επέστρεψε στον αγώνα για τα δικαιώματα των Ινδών μεταναστών και στα 1910 ίδρυσε το αγρόκτημα Τολστόι, κοντά στο Ντάρμπαν, μια συνεταιριστική παροικία για Ινδούς.
Αργότερα η κυβέρνηση της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης έκανε σημαντικές παραχωρήσεις στις απαιτήσεις του Γκάντι, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης των ινδικών γάμων και της κατάργησης του κεφαλικού φόρου. Έτσι αφού κατάφερε την απόδοση ουσιωδών δικαιωμάτων στους συμπατριώτες του αποφάσισε να επιστρέψει τον ίδιο χρόνο στην Ινδία.
Πορεία προς την ινδική ανεξαρτησία
Επί δύο περίπου χρόνια ταξίδεψε σε πολλές περιοχές της Ινδίας προκειμένου να έρθει σε επαφή με τις απόψεις της σύγχρονης ινδικής κοινωνίας. Το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στο πρόβλημα της επαγγελματικής μαθητείας, σύστημα στο πλαίσιο του οποίου φτωχοί και αγράμματοι εργάτες δελεάζονταν ώστε να εγκαταλείψουν την Ινδία εργαζόμενοι σε άλλες βρετανικές αποικίες. thumb|right|150px|Ο Γκάντι και η Καστουρμπάι μετά την επιστροφή τους στην Ινδία το 1915.
Ο Γκάντι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της παθητικής αντίστασης κατάφερε να προκαλέσει μεγάλη κινητοποίηση για αυτό το θέμα. Στη Βομβάη πραγματοποιήθηκε συνέλευση όλων των Ινδών ηγετών και καθορίστηκε η 31η Μαΐου 1917 ως η τελευταία ημερομηνία για την κατάργηση της επαγγελματικής μαθητείας. Εν συνεχεία ταξίδεψε σε όλη τη χώρα για να λάβει υποστήριξη του αγώνα του. Οι συγκεντρώσεις σε κάθε σταθμό της περιοδείας του ήταν τέτοιες, ώστε ανάγκασαν την κυβέρνηση να αναγγείλει ότι το συγκεκριμένο σύστημα εργασίας θα έπαυε πριν την 31η Μαΐου.
Την περίοδο του Μεσοπολέμου αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή του εθνικού αγώνα των Ινδών για ανεξαρτησία. Το κίνημα της ανεξαρτησίας άρχισε σύντομα να εξαπλώνεται και όταν το 1919 το Βρετανικό Κοινοβούλιο μέσω της πράξης του Ρόουλατ παραχώρησε στις αποικιακές δυνάμεις έκτακτες εξουσίες για την αντιμετώπισή του, η τακτική της παθητικής αντίστασης απέκτησε εκατομμύρια θιασώτες σε όλη τη χώρα. Μία διαδήλωση εναντίον της πράξης του Ρόουλατ στην πόλη Αμριτσάρ κατέληξε σε λουτρό αίματος από τις βρετανικές δυνάμεις (Σφαγή του Αμριτσάρ). Ως αντίδραση στην απάνθρωπη αποικιοκρατική αυτή πράξη ο Μαχάτμα όρισε την 16η Απριλίου ημέρα νηστείας και προσευχής για τα θύματα της σφαγής. Το 1920 μετά την αποτυχία των Βρετανών να επανορθώσουν ο Γκάντι προώθησε μίαν οργανωμένη εκστρατεία μη συνεργασίας. Παραιτήθηκαν οι Ινδοί κρατικοί αξιωματούχοι, οι πολίτες αρνούνταν τη συμμετοχή σε κρατικούς οργανισμούς και τα παιδιά αποχώρησαν από τα κρατικά σχολεία
Θάνατος
Ο Μαχάτμα Γκάντι δολοφονήθηκε στο Νέο Δελχί στις 30 Ιανουαρίου 1948 από έναν εθνικιστή Ινδό ονόματι Γκόντσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ινδοί επαναστάτες Κατηγορία:Ινδοί ακτιβιστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Ινδοί αυτοβιογράφοι
Ιντλίμπ
Το Ιντλίμπ (αραβικά: إدلب, επίσης Εντλίμπ ή Ιντλέμπ) είναι πόλη στη βορειοδυτική Συρία, πρωτεύουσα του Κυβερνείου Ιντλίμπ, 59 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Χαλεπίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Στην απογραφή του 2004 από το Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής, το Ιντλίμπ είχε πληθυσμό 98.791 και το 2010 ο πληθυσμός ήταν περίπου 165.000. Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, οι κάτοικοι ήταν κυρίως Σουνίτες μουσουλμάνοι, αν και υπήρχε μια σημαντική χριστιανική μειονότητα. Το Ιντλίμπ χωρίζεται σε έξι βασικές συνοικίες: Ασράφιγιε (το πιο πυκνοκατοικημένο), Χιττίν, Χετζάζ, Κέντρο, Χούρριγια και Αλ-Κουσούρ.
Είναι σημαντικό γεωργικό κέντρο της Συρίας, η περιοχή Ιντλίμπ, είναι επίσης ιστορικά σημαντική, με πολλές «νεκρές πόλεις» και τεχνητά Τελλ. Το Ιντλίμπ περιέχει την αρχαία πόλη Έμπλα, που κάποτε ήταν πρωτεύουσα ενός ισχυρού βασιλείου. Τα αρχαία βασίλεια της Νουχάσας και του Λουχούτιου άνθισαν στο Κυβερνείο κατά τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού και του Σιδήρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Catfish Rising
Το Catfish Rising είναι το 18ο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Στις 29 Σεπτεμβρίου 2006, η "EMI Music Distribution" κυκλοφόρησε τον δίσκο σε μορφή CD με τρία επιπλέον κομμάτια.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 2,7 / 5 και το "ProgArchives" με 2,6 / 5.
Το άλμπουμ έφθασε στο # 27 στην πατρίδα του συγκροτήματος και το Top-20 στην Ελβετία και τη Νορβηγία, αλλά έφθασε μόλις στο # 88 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, όντας ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος που μπήκε στο Top-100.
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Catfish Rising" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991
Επτάνησος Πολιτεία
thumb|250 px|Η Επτάνησος Πολιτεία (κίτρινο χρώμα) και η Οθωμανική Αυτοκρατορία (πράσινο) Η Επτάνησος Πολιτεία (Repubblica Settinsulare), υπήρξε από τις 21 Μαρτίου 1800 έως τις 8 Ιουλίου 1807, ένα κρατίδιο υπό ρωσική και οθωμανική κυριαρχία. Το κρατίδιο αυτό δημιουργήθηκε μετά την κατάληψη των γαλλοκρατούμενων Επτανήσων από τη Ρωσοτουρκική συμμαχία. Η Επτάνησος Πολιτεία ήταν το πρώτο (έστω και μερικώς) αυτόνομο κρατίδιο σε ελληνικά εδάφη, μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1807 με τη Συνθήκη του Τιλσίτ, η Ρωσική Αυτοκρατορία παραχώρησε τον έλεγχο των νησιών στη ναπολεόντεια Γαλλία, η οποία τα κατέλαβε αλλά δεν άλλαξε τη συνταγματική μορφή της Πολιτείας. Οι Βρετανοί ξεκίνησαν τότε μια εκστρατεία για να κατακτήσουν τα νησιά, από το 1809 (Κύθηρα) ως το 1814 (Κέρκυρα), με αποτέλεσμα το σχηματισμό του αυτόνομου Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων το 1815 κάτω από την αποκλειστική προστασία της Μεγάλης Βρετανίας.
Γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία της
Με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο στις 17 Οκτωβρίου 1797 και τη διάλυση της Δημοκρατίας της Βενετίας από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη τα Επτάνησα παραχωρήθηκαν στη Γαλλία, τερματίζοντας έτσι τη μακραίωνη κατοχή τους από τη Γαληνότατη.Οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης διαδόθηκαν στα νησιά του Ιονίου, η αριστοκρατική διοίκηση παύθηκε και σχηματίστηκαν κοινοτικά συμβούλια από ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων για τη διοίκηση των νησιών. Όμως μετά την καταστροφή του Γαλλικού στόλου στο Αμπουκίρ της Αιγύπτου, η Ρωσία και η Τουρκία με τη συγκατάθεση της Αγγλίας αποφάσισαν να συστήσουν Ρωσοτουρκική συμμαχία εναντίον των επεκτατικών βλέψεων του Ναπολέοντα στην Ανατολή. Εκμεταλλευόμενες την υποκινούμενη από την Αριστοκρατία δυσαρέσκεια των κατοίκων των Ιονίων Νήσων για τους Γάλλους, ο Ρωσοτουρκικός στόλος ξεκίνησε από τα Κύθηρα, τον Σεπτέμβριο του 1798, την κατάληψη των Επτανήσων, που συμπλήρωσε στις 20 Φεβρουαρίου 1799. Έτσι αφαίρεσαν από τη Γαλλία τη σημαντικότατη αυτή ναυτική βάση στην ανατολική Μεσόγειο. Μετά από μακρόχρονες προτάσεις, συζητήσεις και αντιρρήσεις των Αυλών Ρωσίας και Τουρκίας υπογράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη Συνθήκη στις 21 Μαρτίου 1800, στην οποία αποφασίστηκε η αυτονόμηση της Επτανήσου Πολιτείας, υπό την επικυριαρχία της Υψηλής Πύλης και η ανάθεση της προστασίας των Θρησκευτικών δικαιωμάτων των κατοίκων της, στον Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε το πρώτο ημιαυτόνομο Ελληνικό κρατίδιο τριακόσια πενήντα περίπου χρόνια, μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Επτάνησος Πολιτεία.
Τη συνθήκη αυτή υπέγραψαν εκ μέρους του Αυτοκράτορα της Ρωσίας ο έκτακτος απεσταλμένος και πληρεξούσιος του, Βασίλειος Τομάρας και εκ μέρους του Σουλτάνου οι πληρεξούσιοι Εσσεΐδης Βέης και Αχμέτ Εφένδης. Στη συνέχεια μεγαλόπρεπη αντιπροσωπεία μετέβη στο Φανάρι όπου ευλόγησε τη σημαία του νέου κράτους ο Πάτριάρχης Νεόφυτος Ζ΄ (βλέπε σχετικό λήμμα).
Γεωγραφική Θέση
Την Επτάνησο Πολιτεία αποτελούσαν τα νησιά του Ιονίου Πελάγους: και τα μικρότερα νησιά γύρω τους και τα προσαρτήματά τους.
Το Βυζαντινό Σύνταγμα
Το Σύνταγμα που καταρτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε αποδεκτό από τον Σουλτάνο ονομάστηκε Βυζαντινό και ήταν ολιγαρχικό, παραχωρώντας όλη την εξουσία στις κληρονομικές αρχοντικές οικογένειες των νησιών, αυτές που ήταν καταχωρημένες στη Χρυσόβιβλο (Libro d’oro) τα τελευταία χρόνια της Βενετοκρατίας, αλλά και σε όσους από τους αστούς ήθελαν και μπορούσαν να γραφτούν.Το σύνταγμα αυτό που αποτελείτο από 212 άρθρα, συνέδεε τα Επτάνησα με ένα είδος ομοσπονδίας. Σε κάθε νησί προέβλεπε την ύπαρξη ανεξάρτητης εγχώριας κυβέρνησης, το Γενικό Συμβούλιο, αποτελούμενη από τους εκ κληρονομιάς ευγενείς. Το συμβούλιο αυτό θα συνεδρίαζε μία φορά τον χρόνο και θα εξέλεγε από τα μέλη του ή θα διόριζε όλες τις υπόλοιπες αρχές και εξουσίες όπως ήταν οι Σύνδικοι για την τοπική διοίκηση, οι Πρυτάνεις για την τοπική εκτελεστική εξουσία και τους Υπουργούς Γερουσιαστές που θα αποτελούσαν την ανώτατη κεντρική κυβέρνηση. Γερουσιαστές εκλέγονταν τρεις από κάθε ένα από τα νησιά Κερκύρας, Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου, δύο από τη Λευκάδα, ένας από τα Κύθηρα και ένας εκ περιτροπής από την Ιθάκη και τους Παξούς, σύνολο δέκα τρεις.Η Γερουσία η οποία θα εξέλεγε από τα μέλη της τον Πρόεδρο ή Πρωθυπουργό με τον τίτλο του Πρίγκιπα, θα είχε έδρα της την Κέρκυρα.
Η Σημαία
thumb|right|Η σημαία της Επτανήσου Πολιτείας thumb|right|Το έμβλημα της Επτανήσου Πολιτείας Ως σημαία της Επτανήσου Πολιτείας ορίστηκε να τεθεί πάνω σε κυανό ύφασμα το κίτρινο φτερωτό λιοντάρι της Βενετίας κρατώντας όμως το Ευαγγέλιο κλειστό με ένα σταυρό τη χρονολογία 1800 και επτά λόγχες που θα συμβόλιζαν τα Επτάνησα και τη συνέχεια της εξουσίας της αριστοκρατίας. Η παρουσίαση της σημαίας έγινε με κάθε μεγαλοπρέπεια στην Κωνσταντινούπολη όπου έγινε δοξολογία στο Πατριαρχείο για τη στερέωση της νέας Πολιτείας.
Τα πρώτα βήματα
Το νέο Σύνταγμα που αυθαίρετα συντάχτηκε στην Κωνσταντινούπολη από τους εκεί πρεσβευτές της Επτανήσου Πολιτείας, προκάλεσε γενική δυσαρέσκεια. Το νέο κράτος θα ήταν υποτελές στον Σουλτάνο, οι ευγενείς έβλεπαν με δυσαρέσκεια τη μερική έστω εκχώρηση προνομίων τους στους αστούς και ο λαός οργίστηκε με την αφαίρεση των πολιτικών του δικαιωμάτων που του είχαν παραχωρηθεί από τους Γάλλους δημοκρατικούς. Ταραχές και στάσεις ξέσπασαν στα νησιά. Εκδικήσεις και υποκινούμενοι φόνοι διατάρασσαν την ασφάλεια και την τάξη. Στη Ζάκυνθο ο Μαρτινέγκος αφαίρεσε την εξουσία από τους ευγενείς και διοικούσε το νησί κατά βούληση κηρύσσοντας το ανεξάρτητο. Όταν η Γερουσία έστειλε Τούρκικα πλοία για να επιβάλουν την τάξη ο Μαρτινέγκος ανάθεσε την στρατιωτική διοίκηση στον αξιωματικό του Βρετανικού στρατού Κάλλεντερ ενώ άνθρωποί του ύψωσαν στο κάστρο τη Βρετανική Σημαία στις 24 Φεβρουαρίου 1801. Στην Κεφαλονιά ξέσπασε εμφύλιος ενώ στις 27 Μαίου 1801 ολέθρια στάση ξέσπασε στην Κέρκυρα ανάμεσα στους κατοίκους και στρατιώτες της Τούρκικης φρουράς, εξαναγκάζοντας τον Πρίγκιπα Θεοτόκη να αναθέσει προσωρινά τη στρατιωτική διοίκηση του νησιού στον Ρώσο συνταγματάρχη Αστφέρ.
Νέο Σύνταγμα και σταθεροποίηση της Πολιτείας
Στις 10 Οκτωβρίου 1801 με μυστική συμφωνία στο Παρίσι μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας, αποφασίστηκε η αποστρατικοποίηση της Επτανήσου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να χειροτερέψει η εσωτερική κατάσταση και να κινδυνεύσει η Επτάνησος να περιέλθει στην κατοχή της Τουρκίας. Για να σώσει την Πολιτεία, ο Πρίγκιπας Θεοτόκης αναγκάστηκε να φέρει σε συνεννόηση τους ευγενείς με τους δημοκρατικούς και τους αστούς και να ζητήσει εκ νέου τη μεσολάβηση της Ρωσίας. Ο Τσάρος τότε έστειλε στην Κέρκυρα πληρεξούσιο, τον Ζακυνθινό κόμη Γεώργιο Μοτσενίγο, έμπειρο διπλωμάτη της Ρωσίας στην Τοσκάνη, ο πατέρας του οποίου, κόμης Δημήτριος Μοτσενίγος, είχε διακριθεί στον αγώνα κατά της Τουρκίας στην περίοδο των Ορλωφικών. Ο Μοτσενίγος έφτασε στην Κέρκυρα τον Αύγουστο του 1802 και συγκάλεσε συντακτική συνέλευση με νέους Γερουσιαστές για την κατάρτιση νέου συντάγματος, το οποίο ψηφίστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1803. Το νέο σύνταγμα καταργούσε το διαδοχικό δικαίωμα ευγενείας και έδιδε το δικαίωμα σε κάθε άτομο που διακρινόταν για την αρετή του, τη μόρφωση και που παρουσίαζε τα εχέγγυα ικανού πολίτη, να μπορεί να εκλέγεται σε ηγετικές θέσεις και να μετέχει στη Γερουσία. Έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη και πρόοδο της Παιδείας, των Τεχνών του Εμπορίου και της Βιομηχανίας. Προέβλεπε την ακεραιότητα της ιδιοκτησίας τον σεβασμό του οικογενειακού ασύλου την ισονομία και θεμελίωνε τις τρεις μεγάλες εξουσίες του κράτους νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική. Ήταν το πρώτο Νεοελληνικό Σύνταγμα, με εξαιρετικά φιλελεύθερες, για την εποχή του, διατάξεις. Δυστυχώς η ισχύς του δεν έμελλε να διαρκέσει για πολύ.
Ιωάννης Καποδίστριας και Επτάνησος Πολιτεία
Στις εκλογές του 1806 ο Ιωάννης Καποδίστριας εξελέγη όγδοος σε ψήφους στην Κέρκυρα. Ο Καποδίστριας διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Ρώσο πληρεξούσιο Γεώργιο Δ. Μοτσενίγο, του οποίου ήταν προστατευόμενος. Εξελέγη γραμματέας της Γερουσίας και στη συνέχεια γραμματέας και εισηγητής της επιτροπής που θα συνέτασσε το σχέδιο του νέου συντάγματος. Από τη θέση αυτή ήρθε σε διαφωνία με τον Ρώσο πληρεξούσιο, καθώς οι αλλαγές που πρότεινε ο πρώτος ήταν κατά πολύ πιο φιλελεύθερες σε σχέση με αυτές της ρωσικής αυλής. Παρ' όλα αυτά και μπροστά στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε ο Καποδίστριας εισηγήθηκε στη γερουσία την ψήφιση του συντάγματος με το επιχείρημα ότι κανένα άλλο σύνταγμα δεν είχε εγκριθεί και ότι μόνο αυτό που είχε προτείνει ο Μοτσενίγος θα τύγχανε έγκρισης από τη ρωσική αυλή.
Στις 2 Ιουνίου 1807 η γερουσία τον διόρισε έκτακτο επίτροπο στην Αγία Μαύρα (Λευκάδα) με ουσιαστικό σκοπό την άμυνα του νησιού από τους Οθωμανούς. Ουσιαστικά βρισκόταν υπό τις διαταγές του Ρώσου στρατηγού, ανήκε δηλαδή στη ρωσική υπηρεσία. Μαζί με τον Καποδίστρια έφτασαν 300 Ρώσοι στρατιώτες, καθώς και ο μητροπολίτης Άρτας Ιγνάτιος. Υπό την προστασία των Ρώσων συνεργάστηκε με τους αρματολούς, οργανώνοντας μάλιστα και την περίφημη μυστική συνέλευση των κλεφτοαρματολών όπου συμμετείχαν όλοι οι οπλαρχηγοί που είχαν καταφύγει στη Λευκάδα (Βαρνακιώτης, Μπουκουβάλας, Μπότσαρης). Στη συνέλευση αυτή, ο Καποδίστριας αναγνώρισε τον Αντώνη Κατσαντώνη ως γενικό αρχηγό των κλεφτών στη Δυτική Ελλάδα. Όμως η συνθήκη του Τιλσίτ που συνομολογήθηκε μεταξύ Ρώσων και Γάλλων επανέφερε το παλαιό καθεστώς, με αποτέλεσμα ο Καποδίστριας να ανακληθεί πίσω στην Κέρκυρα και οι Έλληνες οπλαρχηγοί να απομονωθούν, παρά τις ρητές οδηγίες του προς τη Γερουσία με τις οποίες συμβούλευε το σώμα να κρατήσει ανεκτική στάση απέναντι στους κλέφτες, έτσι ώστε οι τελευταίοι αφενός να φθείρουν τα στρατεύματα του Αλή Πασά και αφετέρου να τον κρατούν μακριά από τη Λευκάδα.
Αν και ο Γάλλος στρατηγός Μπερτιέ (Berthier) του προσέφερε αξιώματα, ο Καποδίστριας αρνήθηκε να τα δεχτεί προσμένοντας κάποια καλύτερη πρόταση από τη Ρωσία, με τους αξιωματούχους της οποίας διατηρούσε άριστες σχέσεις.
Η διάλυση της Επτανήσου Πολιτείας
Αν και το μικρό Ελληνικό κρατίδιο κατόρθωσε να ορθοποδήσει και να εξασφαλίσει μια ομαλή σχετικά πορεία προς το μέλλον έπεσε τελικά θύμα των τότε ρωσικών διαβουλεύσεων οι οποίες εξ άλλου και το είχαν δημιουργήσει. Μετά τις νίκες του Ναπολέοντα στο Αούστερλιτς και στο Φρίντλαντ και τη σύναψη της συνθήκης του Τιλσίτ στις 8 Ιουλίου 1807, τα Επτάνησα παραχωρήθηκαν και πάλι στη Γαλλία. Οι Γάλλοι αυτοκρατορικοί άρχισαν να χάνουν τα Επτάνησα σταδιακά από το 1809 με την κατάληψη της Ζακύνθου από τον Αγγλικό στόλο. Στη συνέχεια οι Άγγλοι κατέκτησαν την Κεφαλονιά, Ιθάκη, Λευκάδα, και Κύθηρα το 1810 και τέλος την Κέρκυρα το 1814.
Με τη συνθήκη των Παρισίων 5 Νοεμβρίου 1815 και την αποκατάσταση της ειρήνης στην Ευρώπη, τα Επτάνησα αποτέλεσαν το αυτόνομο Ιονικό κράτος κάτω από την αποκλειστική προστασία της Μεγάλης Βρετανίας και μετονομάστηκαν σε Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Επτανησος Κατηγορία:Δεκαετία 1800 στην Ευρώπη Κατηγορία:Ελληνορωσικές σχέσεις
Σμιθσονίτης
Ο σμιθσονίτης (κοινώς καλαμίνα, αγγλ. smithsonite ή zinc spar) είναι ανθρακικό ορυκτό του ψευδαργύρου. Οφείλει το όνομα «σμιθσονίτης» στον Βρετανό ορυκτολόγο Τζέιμς Σμίθσον (James Smithson) (1765 - 1829), ο οποίος ήταν ο ιδρυτής και κύριος χρηματοδότης του Ιδρύματος που φέρει το όνομά του (Smithsonian Institution) και βρίσκεται στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ.
Η ονομασία «καλαμίνα» προέκυψε από την αραβική λέξη kalmeia, η οποία χαρακτήριζε τα μεταλλεύματα του ψευδαργύρου. Η ονομασία «καλαμίνα» δεν χρησιμοποιείται πλέον στην Ορυκτολογία, επειδή παλαιότερα χαρακτήριζε τόσο τον σμιθσονίτη όσο και τον ημιμορφίτη (Zn4[(OH)2|Si2O7] . H2O), με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συγχύσεις.
Το απολύτως καθαρό ορυκτό είναι διαφανές, άχρωμο έως λευκό. Οι ποικίλες αποχρώσεις του οφείλονται σε μερική αντικατάσταση του ψευδαργύρου από άλλα μέταλλα: Έτσι, η κίτρινη ή κιτρινοπράσινη παραλλαγή του οφείλει το χρώμα της σε προσμίξεις καδμίου, ενώ η γαλαζοπράσινη - πρασινωπή (και μερικές φορές ροδόχρους) σε προσμίξεις χαλκού, οι καστανές αποχρώσεις σε προσμίξεις σιδήρου, οι ροδόχροες σε προσμίξεις κοβαλτίου.
Είναι δευτερογενές ορυκτό και σχηματίζεται από την εξαλλοίωση των πρωτογενών ορυκτών του ψευδαργύρου στις ζώνες οξείδωσης.
Είναι ευρέως διαδεδομένος ανά τον κόσμο και ανευρίσκεται στην Ελλάδα, κυρίως στα μεταλλεία του Λαυρίου, υπό μορφή βοτρυοειδών μαζών ή επιφλοιώσεων. Απαντά, επίσης, στην Νότια Ιταλία (Σαρδηνία), Ισπανία, Βρετανία, ΗΠΑ, Μεξικό, Αφρική (όπου και ανευρέθησαν ιδιάζοντες κρύσταλλοι).
Βιβλιογραφία
Σμιθσον Σμιθσον
Διεθνές Κέντρο Παιδιών και Νέων
Ιστορία
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γιουγκοσλαβικές κομμουνιστικές αρχές ξεκίνησαν ένα τεράστιο πρόγραμμα δημιουργίας υποδομών με στόχο την προώθηση της τέχνης και του πολιτισμού. Ένα από τα κυριότερα σημεία εστίασης του προγράμματος ήταν η δημιουργία πολιτιστικών κέντρων ριζικής βάσης σε κάθε δήμο όπου θα φιλοξενούσαν κινηματογραφικές προβολές, πολιτιστικές και λαογραφικές ομάδες, λογοτεχνικές βραδιές, μικρές θεατρικές παραστάσεις και άλλα.
Σήμερα, το κέντρο φιλοξενεί καθημερινά εργαστήρια, εκθέσεις, θεατρικές παραγωγές και αθλητικές δραστηριότητες, Επίσης, είναι χώρος διεξαγωγής για μερικά ετήσια φεστιβάλ που διεξάγονται στη πόλη, συμπεριλαμβανομένων των Juventafest, FEDU και Beton Fest. Έχει φιλοξενήσει διάφορες συναυλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Σαράγεβο
Επικοινωνιολόγος
Ο Επικοινωνιολόγος ασχολείται με την επιστημονική, μεθοδευμένη και στοχευμένη προσέγγιση στη διαδικασία ανταλλαγής μηνυμάτων.
Επαγγελματική περιγραφή
Μπορεί να δραστηριοποιείται σε ένα μόνο κομμάτι αυτής της διαδικασίας όπως είναι για παράδειγμα η παρατήρηση και ανάλυση του τρόπου λειτουργίας των μέσων επικοινωνίας, υλικών, τεχνικών (εικόνα, ήχος, κλπ) αλλά και κοινωνικών, πολιτικών ή ακόμη και ψυχολογικών (γλώσσα, ήθη και έθιμα, πολιτικό σύστημα, συνήθειες, φόβοι και ανασφάλειες). Έτσι τον ενδιαφέρει κάθε τι που θα μπορούσε να ενταχθεί σε ένα επικοινωνιακό μοντέλο ακόμη και με παραμέτρους απρόβλεπτες.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ένταξη του επικοινωνιολόγου και των ενεργειών ή παραλείψεων του σε έναν ελάχιστο κώδικα δεοντολογίας που θα οριοθετεί όχι μόνο τα νομικά όρια αλλά και τα ηθικά.
Είναι πρώτιστη ευθύνη του ίδιου του επικοινωνιολόγου ο αυτοέλεγχος αλλά και της κοινωνίας να επαγρηπνεί αλλά ενδεχομένως και να τιμωρεί όσους επικοινωνιολόγους είτε σκόπιμα είτε από αμέλεια ενεργούν κατά αυτής βραχυπρόθεσμα ή σε βάθος χρόνου.
Οι επικοινωνιολόγοι χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σκόπιμα θόρυβο ή αποπροσανατολισμό. Η χρήση των δεδομένων της βιολογίας αλλά και της ψυχολογίας σε ένα επικοινωνιακό πρόγραμμα δημιουργούν αυτόματες αντιδράσεις στο κοινό στόχο.
Η κατάσταση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί καθεστώς απάτης, πλάνης ή απειλής.