cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημόσια βιβλιοθήκη της Βοστώνης
Γκαλερί Puvis de Chavannes
Ο Γάλλος ζωγράφος Pierre Puvis de Chavannes (1824–1898), που ήταν φημισμένος ειδικά για τις τοιχογραφίες του, ζωγράφισε τις  τοιχογραφίες του πρώτου ορόφου (οι μόνες που έφτιαξε εκτός Γαλλίας). Δεν είδε το έργο του εγκατεστημένο εκεί: ζωγράφισε τις σανίδες στο Παρίσι πάνω σε βελγική δαντέλα, τις έστειλε στη Βοστώνη με πλοίο και τοποθετηθήκαν εκεί το 1895 και το 1896 με ισχυρή κόλλα. Για αρμονικό αποτέλεσμα, ο καλλιτέχνης είχε στείλει δείγμα μαρμάρου της Σιένα.
Η κύρια σκάλα είναι διακοσμημένη με οκτώ σανίδες που αντιπροσωπεύουν τους επιστημονικούς κλάδους  που μπορούν να μελετηθούν στη βιβλιοθήκη: (από αριστερά προς τα δεξιά) φιλοσοφία, αστρονομία, ιστορία, χημεία, φυσική, ποιμαντική ποίηση, δραματική ποίηση και επική ποίηση. Μια μακρύτερη σανίδα κοσμεί την είσοδο του διάδρομου Bates, όπου οι μούσες της έμπνευσης καλωσορίζουν το πνεύμα του φωτός.
Πρόσφατη ιστορία
Στη δεκαετία του 1970, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης αναφέρθηκε από τον Joe Brainard στην αυτοβιογραφία του I remember "θυμάμαι": "Θυμάμαι ότι σχεδίαζα να σκίσω τη σελίδα 48 από όλα τα βιβλία που θα δανειζόμουν από τη Δημόσια βιβλιοθήκη της Βοστώνης, αλλά γρήγορα  βαρέθηκα".
Το 2008, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης άνοιξε έναν λογαριασμό Flickr για να δημιουργήσει μια μεγάλη συλλογή φωτογραφιών διαθέσιμη στο κοινό δωρεάν.
Τον Μάιο του 2015, πολλά χαρακτικά εξαφανίστηκαν από τη βιβλιοθήκη, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιγράφου του Αδάμ και της Εύας του Άλμπρεχτ Ντύρερ - ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτικά στην ιστορία - που εκτιμάται σε 600.000 $, και την Αυτοπροσωπογραφία με το φτερωτό καπέλο του Ρέμπραντ και το σπαθί, που εκτιμάται σε 30.000 $.
Με αφορμή την 20ή επέτειο της Wikipedia, σε συνεργασία με την Δημόσια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αμερικής (DPLA), το ίδρυμα συνείσφερε 8.000 ψηφιακές ιστορικές φωτογραφίες στο Wikimedia Commons.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Η.Π.Α.
Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος
Η Επαρχία Μείζονος Πολωνίας (πολωνικά: Prowincja Wielkopolska) ήταν διοικητική διαίρεση του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας από το 1569 έως το 1795. Το όνομα της επαρχίας προέρχεται από την ιστορική γη της Μείζονος Πολωνίας.
Η Επαρχία Μείζονος Πολωνίας αποτελούταν αρχικά από δώδεκα βοεβοδάτα (μετά το 1768 από δεκατρία βοεβοδάτα) και ένα δουκάτο:
Η έδρα του Δικαστηρίου του Στέμματος για την Επαρχία Μείζονος Πολωνίας (το ανώτατο δικαστήριο της επαρχίας) ήταν το Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι, και μετά το Συγκλητικό Σέιμ του 1764 επίσης οι Πόζναν και Μπίντγκοστς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1569 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1795 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
Στηβ Ντούζος
Ο Στηβ Ντούζος (πλήρες όνομα Ευστάθιος Κωνσταντίνος Ντούζος) είναι Έλληνας ηθοποιός, γιος του Ανδρέα Ντούζου και αδερφός της Τέτας Ντούζου, επίσης ηθοποιού. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Φεβρουαρίου 1959. Η μητέρα του, Αναστασία Ντούζου, ήταν γνωστή συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής.
Το 1963 βρέθηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ, ακολουθώντας τον πατέρα του, που ζούσε κι εργαζόταν κατά διαστήματα εκεί, ενώ από το 1967 ως το 1980 η οικογένειά του είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Έχοντας ζήσει με την οικογένειά του αρκετά χρόνια στην Αμερική, εργαζόμενος ως ζαχαροπλάστης, επέστρεψε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1980 με αφορμή μια κινηματογραφική πρόταση που δέχτηκε. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, κυρίως στο νεανικό κοινό της εποχής, με συμμετοχή σε δεκάδες ταινίες (κινηματογραφικές και βίντεο). Κατά τη δεκαετία του '90 αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, ενώ επέστρεψε τον χειμώνα του 2010 για να συμμετάσχει στην δημιουργία του ριμέικ της ταινίας Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, το οποίο βγήκε στις αίθουσες το 2011.
Ο Στήβ Ντούζος από το 1997 είναι παντρεμένος με την Άννα-Μαρία και έχουν αποκτήσει μια κόρη, την Αρτεμισία (Άρτεμη) το 2000 και έναν γιο, τον Ανδρέα το 2002. ,
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κιρίλ Γκαμπούριτς
Ο Κιρίλ Γκαμπούριτς (Chiril Gaburici)  (ρουμανική προφορά: ˈkiril gaburiʃʲ), γενν. στις 23 Νοεμβρίου 1976) είναι Μολδαβός επιχειρηματίας και Πρωθυπουργός της Μολδαβίας από τον Φεβρουάριο ως τον Ιούνιο του 2015.
Πρώιμη καριέρα
Ήταν ο πρώτος μολδαβός μάνατζερ της εταιρείας Moldcell. Το 2012 εργάστηκε στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Azercell του Αζερμπαϊτζάν.
Πρωθυπουργός
Ήταν ο υποψήφιος με το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα για το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Πρόεδρος του έδωσε εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση στις 14 Φεβρουαρίου 2015. Είχε προθεσμία 15 ημερών για να αποκτήσει κοινοβουλευτική υποστήριξη και να εγκριθεί η κυβέρνησή του. Στις 18 Φεβρουαρίου 2015, το Κοινοβούλιο ενέκρινε τη νέα κυβέρνηση και ο ίδιος ορκίστηκε αυθημερόν.
Η ίδια έρευνα ανέφερε ότι κατά την περίοδο 2009-2011, ενώ ήδη ήταν διευθυντής της Moldcell, ο Γκαμπούριτς απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο από το Ελεύθερο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας (ULIM). Στη συνέχεια ολοκλήρωσε διδακτορικές σπουδές με συμβόλαιο, στο Πανεπιστήμιο της Ακαδημίας Επιστημών της Μολδαβίας (UASM). Εγγράφηκε στο UASM το 2011 για σπουδές όπου δεν ήταν συχνή η φοίτηση, ακολούθησε έναν τετραετή κύκλο σπουδών και το 2015 ήταν η τελευταία του χρονιά φοίτησης. Στην επίσημη απάντηση της κυβέρνησης της Μολδαβίας, προκειμένου να ξεκαθαρίσει το ζήτημα, αναφέρθηκε ότι ο πρωθυπουργός είχε γίνει δεκτός στο ASEM το 1995 και το 1998 μεταφέρθηκε στο Σλαβονικό Πανεπιστήμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μολδαβίας
Λουδοβίκος Ροδόλφος του Αννοβέρου
O Λουδοβίκος-Ροδόλφος, γερμ, Ludwig-Rudolph (21 Νοεμβρίου 1955 - 28 Νοεμβρίου 1988) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν πρίγκιπας του Αννοβέρου. Έγινε μουσικός παραγωγός.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου-Αυγούστου Δ΄ πρίγκιπα (τιτουλάριου βασιλιά) του Αννοβέρου & του Μπράουνσβαϊγκ και της Όρτρουτ, κόρης του Αλβέρτου πρίγκιπα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ. Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.
Ο Λουδοβίκος-Ροδόλφος-Γεώργιος-Γουλιέλμος-Φίλιππος-Φρειδερίκος-Βόλραντ-Μαξιμιλιανός γεννήθηκε στο Αννόβερο της Κάτω Σαξονίας και σπούδασε μουσικός παραγωγός στο Λος Άντζελες και στο Λονδίνο. Ήταν Λουθηρανός και θέλησε να νυμφευτεί την Ισαβέλλα, που ήταν Καθολική. Σύμφωνα με την πράξη του 1772 για τους απογόνους του Γεωργίου Β΄, για να είναι νόμιμος στη διαδοχή, ο γάμος του έπρεπε να έχει την άδεια της βασίλισσας, που του την έδωσε. Η Ισαβέλλα ήταν απόγονος του Οίκου ντε Λα Τόρρε, που κυβέρνησε το Μιλάνο πριν τους Βισκόντι. Ο γάμος έγινε το Σεπτέμβριο του 1987 και το Φεβρουάριο του 1988 γεννήθηκε ο γιος τους Όθωνας.
Το Νοέμβριο του 1988 έκαναν φιλική συγκέντρωση στο σπίτι τους Κένικινβιλα στο Γκμούντεν, που τους είχε δοθεί από τον μεγαλύτερο αδελφό τού Λουδοβίκου-Ροδόλφου, τον Ερνέστο-Αύγουστο Ε΄. Μετά το τέλος της διασκέδασης βρέθηκε η Ισαβέλλα στο κρεβάτι της αναίσθητη, διπλωμένη επάνω στην κλίνη της. Δεν συνήλθε και οι αρχές βρήκαν σύριγγες, κοκαΐνη και ηρωΐνη. Άρχισαν έρευνες· ο Λουδοβίκος-Ροδόλφος, που ήταν από πριν ύποπτος για παράνομες αγορές ναρκωτικών, τηλεφώνησε στον μεγαλύτερο αδελφό του, του ζήτησε να αναλάβει τη φροντίδα του 10 μηνών γιού του και βρέθηκε μερικές ώρες αργότερα στο κυνηγετικό περίπτερο της οικογένειας στη λίμνη Τράουν μέσα στο αυτοκίνητό του με ένα όπλο στο στόμα του, σκοτωμένος από σφαίρα. Ήταν 33 ετών· με την αυτοκτονία η Αστυνομία σταμάτησε τις έρευνες.
Το ζεύγος τάφηκε στο Γκρύναου ιμ Άλμταλ της Αυστρίας· ήταν 14 μήνες σχεδόν παντρεμένοι. Στους γονείς της Ισαβέλλας δόθηκε η επιμέλεια του Όθωνα, που έμεινε στον πύργο τους, στο Μπάιμπουρκ της Αυστρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1987 την Ισαβέλλα, πρώην μοντέλο μόδας, κόρη του Άριπραντ κόμη φον Τουρν & Βαλβασίνα-Κόμο-Βερτσέλι και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Ορθόδοξη Αυτοκρατορική Εταιρεία Παλαιστίνης
Η Ορθόδοξη Αυτοκρατορική Εταιρεία Παλαιστίνης (ρωσικά: Императорское Православное Палестинское общество) (ή IPPO) ιδρύθηκε στις 8 Μαΐου 1882 από τον Βασίλι Χιτρόβο, κατόπιν σχετικής εγκρίσεως του Τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄ της Ρωσίας.
Μεταρρυθμίστηκε και εγκρίθηκε εκ νέου το 1919, το 1922, το 1925, το 1930, το 1952, το 1986, το 1989, το 1992, το 2002 και το 2003. Το 1918, μετονομάστηκε σε Ρωσική Εταιρεία Παλαιστίνης, η οποία εξαρτιόταν από την Ακαδημία των Επιστημών της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρωσίας.
Το πλαίσιο δράσης της εκτείνεται, σήμερα, τόσο εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όσο και στο εξωτερικό.
Τον Σεπτέμβριο του 2008, η Κυβέρνηση του Ισραήλ αποφάσισε την επιστροφή στη Ρωσία του κτιρίου, το οποίο φιλοξενούσε παλαιότερα στα Ιεροσόλυμα τον ξενώνα των Ρώσων Ορθοδόξων του Αγίου Σέργιου, επίσης γνωστό ως Αποστολή Αγίου Σέργιου Ιεροσολύμων και το οποίο είχε μετατραπεί στο Υπουργείο Γεωργίας του Ισραήλ. Ανήκε, έως και την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης στην Αυτοκρατορική Εταιρεία της Παλαιστίνης, ενώ μετρούσε, μεταξύ των κύριων χρηματοδοτών της, τον Μέγα Δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας. Η συγκεκριμένη απόφαση τέθηκε σε ισχύ τον Φεβρουάριο του 2009.
Στόχοι της Εταιρείας
Στόχος της Εταιρείας ήταν η διατήρηση, η υπεράσπιση και η επέκταση των ιστορικών, πνευματικών και πολιτισμικών δεσμών μεταξύ των λαών και των οργανώσεων που ευρίσκονταν επί των εδαφών της ευρύτερης περιοχής. Επίσης, στόχος της ήταν η βοήθεια προς την Ορθόδοξη Εκκλησία στο αποστολικό και πνευματικό της έργο, καθώς και τις φιλανθρωπίες της στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής και της Μεσογείου Θάλασσας. Η Εταιρεία επανήλθε, ακόμη, στην κύρια της δραστηριότητα, η οποία και αποτελούσε τον λόγο ίδρυσής της, δηλαδή τη διευκόλυνση του προσκυνήματος των Ορθοδόξων στους Αγίους Τόπους, όχι μόνον στις βιβλικές τοποθεσίες, αλλά και στις διαδρομές των Αποστόλων ανά τη Μεσόγειο.
Τέλος, επιδόθηκε σε επιστημονικές δράσεις, ιστορικές και αρχαιολογικές έρευνες, καθώς και ιατρικές, εθνογραφικές και κοινωνικές αποστολές στην Εγγύς Ανατολή.
Οίκος Φιλοξενίας Αγίου Αλεξάνδρου
Η εταιρεία είχε την έδρα της σε κοντινή απόσταση από τον Πανάγιο Τάφο εντός της Παλαιάς Πόλης Ιεροσολύμων στον Οίκος Φιλοξενίας Αγίου Αλεξάνδρου, χτισμένο το 1887, ο οποίος περιελάμβανε την Εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι, το Κατώφλι των Πυλών του Δικαστηρίου όπου δικάστηκε Ιησούς, έναν οίκο φιλοξενίας των προσκυνητών και τα γραφεία της αρχαιολογικής εταιρείας. Αρχαιολογικές έρευνες λαμβάνουν χώρα εντός αυτού από το 1882. Τα μέλη της εταιρείας διέκοψαν τους δεσμούς τους με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας το 1986 και προχώρησαν στην ίδρυση μιας νέας εταιρείας, η οποία, ωστόσο, δεν αναγνωρίζεται νομικά και κανονικά, ούτε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ούτε τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας, ούτε και τη Ρωσική Ορθόδοξη Εταιρεία Παλαιστίνης, η οποία, πλέον, στεγάζεται στην Αποστολή Αγίου Σέργιου Ιεροσολύμων.
Φωτογραφίες από την πρώην έδρα της Εταιρείας στην Αποστολή Αγίου Αλεξάνδρου
Το κτίριο της Αποστολής Αγίου Αλεξάνδρου φιλοξενεί, πλέον, την έδρα της Ορθόδοξης Εταιρείας Παλαιστίνης, Ιεροσολύμων και Εγγύς Ανατολής.
Εκδόσεις
Η Εταιρεία εκδίδει το Le Recueil de la Palestine orthodoxe, καθώς και διάφορα άλλα επιστημονικού περιεχομένου συγγραφικά έργα. Διαθέτει τη δική της βιβλιοθήκη, καθώς και το δικό της αρχείο.
Η Εταιρεία και η εκπαίδευση
Ένας εκ των στόχων της Αυτοκρατορικής Εταιρείας ήταν, επίσης, η εκπαίδευση των παιδιών της ευρύτερης περιοχής. Συγκεκριμένα, η Εταιρεία διέθετε αριθμό άνω των εκατό σχολείων στους Αγίους Τόπους, καθώς και δύο σχολές εκπαίδευσης καθηγητών. Οι μαθητές προέρχονταν από οικογένειες Ορθοδόξων, όχι μόνον ωστόσο, ενώ η ευρεία πλειοψηφία μεταξύ αυτών ήσαν Άραβες, ενώ υπήρχαν και Αρμένιοι ή Έλληνες. Προέρχονταν κυρίως από άπορες οικογένειες, καθώς οι σπουδές στα συγκεκριμένα σχολεία ήσαν δωρεάν. Το πρώτο σχολείο άνοιξε στις 6 Δεκεμβρίου 1882 στο χωριό του Μουντζεντίλ, ενώ λίγους μήνες αργότερα ανεγέρθηκαν ακόμη τρία σχολεία σε χωριά της Γαλιλαίας.
Όπως ήταν λογικό, η Αυτοκρατορική Καριέρα είχε να αντιμετωπίσει τον ισχυρό ανταγωνισμό των σχολείων των Καθολικών Μοναστικών Αδελφοτήτων, οι οποίες ήσαν πολυπληθέστερες και παλαιότερης εγκατάστασης, καθώς κι εκείνων των προτεσταντικών κοινοτήτων, οι οποίες διέθεταν σημαντικότερα οικονομικά μέσα. Η Εταιρεία έπρεπε να αντιμετωπίσει, επίσης, την καχυποψία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την εχθρικότητα του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Μια σειρά σχολείων της Εταιρείας άνοιξαν μετά το 1895 στη Συρία, σε εδάφη που τελούσαν υπό τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αντιόχειας.
Οι καθηγητές και καθηγήτριες των σχολείων ήσαν λαϊκοί, ενώ, αρχικά, μέρος εξ'αυτών φιλοξενείτο στη Ρωσία, προκειμένου να βελτιώσουν την εκπαίδευσή τους. Στη συνέχεια, η Εταιρεία άνοιξε μια σχολή εκπαίδευσης καθηγητριών στο Μπεΐτ Τζαλά, καθώς και μία δεύτερη για τους καθηγητές στη Ναζαρέτ. Τα δημοτικά σχολεία της Ορθόδοξης Αυτοκρατορικής Εταιρείας Παλαιστίνης έκαναν στα παιδιά κατηχητικό, ενώ, ταυτόχρονα, τους δίδασκαν την αραβική γλώσσα, την αριθμητική, τη γεωγραφία, την ιστορία, ενώ καθιστούσαν υποχρεωτική την εκμάθηση μέσω εργαστηρίων. Επίσης, σε ορισμένα σχολεία, διδάσκονταν τα ρώσικα, ενώ, οι καλύτεροι μαθητές, σε ορισμένες περιπτώσεις στέλνονταν για περαιτέρω σπουδές με υποτροφία στη Ρωσία. Η Εταιρεία εξέδιδε η ίδια τα εγχειρίδια και τα μαθητικά βιβλία της, τα οποία ήσαν γραμμένα στα αραβικά.
Ο προϋπολογισμός για τη συντήρηση των σχολείων ολοένα και αυξανόταν, φτάνοντας έως τα 240.000 ρούβλια ετησίως, ενώ αυτός επιβάρυνε ιδιαιτέρως την Εταιρεία. Ως εκ τούτου, μετά το 1904 άρχισαν επαφές με το Ρωσικό Κράτος. Ωστόσο, δεν ήταν παρά μόνον το 1912 που ο Νικόλαος Β΄ επικύρωσε έναν νόμο που είχε ψηφίσει η Δούμα και ο οποίος προέβλεπε ετήσια χρηματοδότηση της τάξεως των 150.000 ρουβλιών για τα σχολεία της Συρίας.
Το 1911, οι μαθητές των σχολείων της Εταιρείας έφταναν τους 11.112 (5.426 άρρενες και 5.586 θήλεις). Ήταν χωρισμένοι σε 1.493 μαθητές στην Παλαιστίνη, 1.231 μαθητές στον Λίβανο και 8.388 στη Συρία. Αποτέλεσαν πηγή για αρκετές γενιές Αράβων διανοούμενων της Εγγύς Ανατολής.
Τα σχολεία δεν έλαβαν νομική αναγνώριση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία παρά μονάχα το 1902, με ειδική άδεια του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Έπαυσαν, σχεδόν στο σύνολό τους, να υφίστανται κατά τις απαρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς οι Τούρκοι υποστήριζαν τη Γερμανική Αυτοκρατορία, εχθρό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι τουρκικές δυνάμεις κατάσχεσαν σειρά ιδιοκτησιών της Εταιρείας τον Δεκέμβριο του 1914.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Χριστιανισμός στο Ισραήλ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί οργανισμοί Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής
Ινδικός Ωκεανός
right Ο Ινδικός Ωκεανός είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ωκεανός της γης και καλύπτει σχεδόν το 20% της επιφάνειάς της. Στο βορρά διαβρέχει τη νότια Ασία (μέρος της οποίας είναι η Ινδική χερσόνησος), στη δύση την Αραβία και την Αφρική και στην ανατολή τη χερσόνησο της Μαλαισίας, τις νήσους Σούνδες και την Αυστραλία. Νότια του Ινδικού ωκεανού βρίσκεται ο Νότιος Ωκεανός.
Η έκτασή του είναι 73.556.000 χλμ² (περιλαμβανομένων της Ερυθράς θάλασσας και του Περσικού κόλπου). Ο όγκος του νερού που περιέχει εκτιμάται σε 292.131.000 χλμ³. Μεγάλα νησιά του Ινδικού ωκεανού είναι η Μαδαγασκάρη, οι Κομόρες, η Μαγιότ, οι Σεϋχέλλες, οι Μαλδίβες, ο Μαυρίκιος, η Ρεϋνιόν, η Σρι Λάνκα (πρώην Κεϋλάνη), τα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ και η Σοκότρα. Η Ινδονησία βρίσκεται ανάμεσα στον Ινδικό και στον Ειρηνικό ωκεανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ωκεανοί
Δημοσιογραφικό απόρρητο
Ο όρος δημοσιογραφικό απόρρητο χρησιμοποιείται στη δημοσιογραφία και "συνίσταται στο δικαίωμα και την υποχρέωση που έχει ο δημοσιογράφος να αρνηθεί, ακόμα και ενώπιον δικαστικών αρχών, την αποκάλυψη των πηγών του, δηλαδή την ταυτοποίηση της προέλευσης της πληροφόρησης και των στοιχείων που έχει λάβει για ζητήματα τα οποία, είτε ήδη έχει είτε διατίθεται να γνωστοποιήσει στο κοινό".
Το 2000, οδηγία του Συμβουλίου της Ευρώπης, προέτρεπε τα κράτη μέλη να ενσωματώσουν στη νομοθεσία τους ρητή αναγνώριση του δημοσιογραφικού απορρήτου, θέτοντας παράλληλα και όρια στο δικαίωμα της εμπιστευτικότητας των δημοσιογραφικών πηγών. Στην Ευρώπη το δημοσιογραφικό απόρρητο έχει θεμελιωθεί αρχικά με την απόφαση του ΕΔΔΑ στην υπόθεση Goodwin και έχει περαιτέρω ενισχυθεί από μεταγενέστερες αποφάσεις Στην Αμερική, το δημοσιογραφικό απόρρητο έχει αναγνωριστεί από τη Δια-Αμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Επίσης το δημοσιογραφικό απόρρητο τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης και σε επίπεδο γενικού διεθνούς δικαίου. Σημαντικότατα δε, τα ελληνικά δικαστήρια, ακολουθώντας τον ίδιο συλλογισμό με εκείνον του ΕΔΔΑ, έχουν αναγνωρίσει το δημοσιογραφικό απόρρητο μέσα από την ένταξη του στην ελευθερία της έκφρασης και του τύπου, όπως αυτή κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και τις λοιπές διεθνείς συμβάσεις.
Ανοικτή πρόσβαση
Ανοικτή Πρόσβαση (Open access - ΟΑ) σημαίνει απεριόριστη διαδικτυακή πρόσβαση στο διαδίκτυο για αποτελέσματα επιστημονικών ερευνών. Η ανοικτή πρόσβαση μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις μορφές της δημοσιευμένης έρευνας, συμπεριλαμβανομένων έγκριτων και μη έγκριτων άρθρων ακαδημαϊκών περιοδικών, έγγραφα συνεδρίων, διατριβές, κεφάλαια βιβλίων, και μονογραφίες.
Η ανοικτή πρόσβαση υπάρχει σε δύο βαθμούς: Δωρεάν (gratis) ανοικτή πρόσβαση, η οποία είναι η δωρεάν διαδικτυακή πρόσβαση, και η ελεύθερη (libre) ανοικτή πρόσβαση, η οποία είναι η δωρεάν διαδικτυακή πρόσβαση και με μερικά πρόσθετα δικαιώματα χρήσης. Αυτά τα πρόσθετα δικαιώματα χρήσης τα οποία συχνά χορηγούνται μέσω της χρήσης των διαφόρων ειδικών αδειών Creative Commons. Για την υποστήριξη της Ανοικτής Πρόσβασης έχουν υιοθετηθεί μια σειρά από διακηρύξεις. Μόνο η ελεύθερη ανοικτή πρόσβαση είναι πλήρως συμβατή με τους ορισμούς της ανοικτής πρόσβασης όπως διατυπώνονται στη Διακήρυξη του Βερολίνου για την Ανοικτή Πρόσβαση στη Γνώση στις Θετικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους οι συγγραφείς μπορούν να παρέχουν ανοιχτή πρόσβαση στην εργασία τους. Ένας τρόπος είναι με τη δημοσίευση της εργασίας τους, και στη συνέχεια να αυτοαρχειοθέτησουν μια έκδοση του αποτελέσματος της έρευνάς τους σε ένα αποθετήριο όπου μπορεί να προσπελαστεί δωρεάν, όπως το ιδρυματικό τους αποθετήριο, ή ένα κεντρικό αποθετήριο όπως το PubMed Central. Αυτό είναι γνωστό ως «πράσινη» ανοικτή πρόσβαση, και ορισμένοι εκδότες απαιτούν καθυστερήσεις, ή ένα εμπάργκο, στο πότε μπορεί να διατεθεί ένα ερευνητικό έργο σε ένα αποθετήριο. Λεπτομέρειες για την πολιτική πνευματικών δικαιωμάτων και αυτοαρχειοθέτησης ξενόγλωσσων περιοδικών και των εκδοτών τους μπορεί κανείς να αναζητήσει μέσω του εργαλείου SHERPA RoMEO
Η ευρεία πρόσβαση του κοινού στον Παγκόσμιο Ιστό στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 τροφοδότησε το κίνημα για ανοιχτή πρόσβαση, και προκάλεσε τόσο την πράσινη ανοικτή πρόσβαση με αυτοαρχειοθέτηση μη ανοικτής πρόσβασης άρθρων σε περιοδικά, και τη δημιουργία περιοδικών χρυσής ανοικτής πρόσβασης. Τα συμβατικά περιοδικά μη ανοικτής πρόσβασης καλύπτουν δαπάνες για τη δημοσίευση, μέσω χρέωσης πρόσβασης, όπως συνδρομές, άδειες ιστοσελίδας ή pay-per-view. Μερικά περιοδικά μη ανοικτής πρόσβασης παρέχουν ανοικτή πρόσβαση μετά από μια περίοδο εμπάργκο 6-12 μηνών ή περισσότερο. Ενεργή συζήτηση για τα οικονομικά και την αξιοπιστία των διαφόρων τρόπων παροχής ανοικτής πρόσβασης συνεχίζεται μεταξύ των ερευνητών, ακαδημαϊκών, βιβλιοθηκονόμων, διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων, οργανισμών χρηματοδότησης, κυβερνητικών αξιωματούχων, εμπορικών εκδοτών, συντακτικού προσωπικού και την κοινωνικών εκδοτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτή πρόσβαση Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα Κατηγορία:Ακαδημαϊκός κόσμος
Νότιος Ωκεανός
Ο Νότιος Ωκεανός διαβρέχει την Ανταρκτική ήπειρο. Είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος ωκεανός της γης και αυτός που επίσημα ορίστηκε τελευταίος ως ωκεανός με απόφαση του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού, το 2000.
right|Southern Ocean Η συνολική του επιφάνεια είναι 20.327.000 χλμ² και το μήκος των ακτών του 17.968 χλμ. Γεωγραφικά ορίζεται ως η θαλάσσια έκταση νοτίως του εξηκοστού νοτίου παραλλήλου, μέχρι τις ακτές της Ανταρκτικής. Το 2008 έρευνα έδειξε ότι ο Νότιος Ωκεανός παραμένει μια τεράστια αποθήκη διοξειδίου του άνθρακα στον πλανήτη μας.
Λούζανι Μπόσανσκι
Το Λούζανι Μπόσανσκι (σερβικά κυριλλικά: Лужани Босански) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 486 κατοίκους.
Οι Ουγενότοι (όπερα)
Οι Ουγενότοι αποτελούν τίτλο όπερας σε πέντε πράξεις σε γαλλικό κείμενο του Ε. Σκριμπ και του Ε. Ντεσάν και μουσική του Γερμανού συνθέτη Τζάκομο Μέγιερμπεερ, η οποία πρωτοανέβηκε στην Όπερα των Παρισίων το 1836.
Το δράμα εκτυλίσσεται περί το 1572 και στρέφεται γύρω από τους έρωτες του Ραούλ ντε Νανζίς και της Βαλεντίνης ή Βελεντίνης ντε Σαιν Μπριζ κόμισσας του Νεβέρ, στους διωγμούς των Ουγενότων και τις σφαγές κατά την Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου.
Η όπερα Ουγενότοι κατατάσσεται μεταξύ των καλλιτέρων του Γάλλου μουσουργού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες
Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας (1797-1826)
Η Μαρία Λεοπολδίνα (γερμ. Maria Leopoldina von Habsburg-Lotharingen, 22 Ιανουαρίου 1797 - 11 Δεκεμβρίου 1826) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας και αυτοκράτειρα της Βραζιλίας.
Βιογραφία
Η Καρολίνα Ιωσηφίνα Λεοπολδίνα Φραγκίσκη Φερδινάνδη ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Σύμφωνα με τον Carlos H. Oberacker, χρησιμοποιούσε το όνομα Μαρία λόγω της αφοσίωσής της στην Παρθένο Μαρία και επειδή το χρησιμοποιούσαν και οι κουνιάδες της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1817 τον Πέτρο Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρο Δ΄ της Πορτογαλίας) και είχε τέκνα:
Τόσκα
μικρογραφία|Η [[Σάρα Μπερνάρ στο ρόλο της Τόσκα]] Η Τόσκα (Γαλλικά:La Tosca) είναι ένα δράμα σε πέντε πράξεις του Βικτοριέν Σαρντού, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 24 Νοεμβρίου 1887 στο θέατρο δίπλα στην Porte Saint-Martin στο Παρίσι, από την Σάρα Μπερνάρ.
Ιστορικό του έργου
Όταν ξεκίνησε τη συγγραφή του έργου ο Σαρντού βρισκόταν στο ζενίθ της καριέρας του και αυτό σήμαινε ότι είχε και ορκισμένους εχθρούς, που έκαναν τα πάντα για να τον εκθέσουν στα μάτια του κοινού. Πριν ακόμη ανέβει το έργο ο Σαρντού κατηγορήθηκε για λογοκλοπή, με αβάσιμους ισχυρισμούς. Οι αντίπαλοι του προσπάθησαν στη συνέχεια να μποϊκοτάρουν την πρώτη παράσταση με οργανωμένα γιουχαΐσματα. Αλλά και αυτό απέτυχε αφού η μεγάλη πλειοψηφία του κοινού, με βροντερό χειροκρότημα, κατέπνιξε τα γιουχαΐσματα. Την επόμενη μέρα ορισμένοι κριτικοί, εχθρικοί προς τον Σαρντού, συνέτριψαν το δράμα στις κριτικές τους, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την επιτυχία του έργου στη Γαλλία και διεθνώς.
Ο Σαρντού έγραψε δυο ρομαντικά μελοδράματα, τα δυο σημαντικότερα ήταν η Φαιδώρα (1882) και η Τόσκα, και τα δυο γράφτηκαν για τη Σάρα Μπερνάρ, τέλεια ερμηνεύτρια στους ρόλους αυτούς. Το έργο διαδραματίζεται στη Ρώμη του δέκατου ένατου αιώνα την εποχή της μάχης του Μαρένγκο. Ο συγγραφέας προσφέρει μια λεπτομερή περιγραφή του ιστορικού υπόβαθρου, χωρίς να παραμελεί καμία λεπτομέρεια μέσα από τους διαλόγους των χαρακτήρων. Τα έργα του Σαρντού γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους, αλλά δεν έχουν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου. Μόνο η Τόσκα δοξάστηκε, από τη στιγμή που έγινε όπερα από τον Τζάκομο Πουτσίνι.
Υπόθεση
Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται τον Ιούνιο του 1800. Ο ζωγράφος Μάριο Καβαραντόσσι, εραστής της διάσημης αοιδού Τόσκα, με την κατηγορία ότι παρείχε άσυλο σε κάποιον δραπέτη, κατά διαταγή του Διευθυντή της Αστυνομίας Σκάρπια, συλλαμβάνεται και ρίχνεται στη φυλακή μέχρι την εις θάνατο καταδίκη του. Την παραμονή της εκτέλεσης η Τόσκα εκλιπαρεί τον διοικητή της Αστυνομίας να του χαρίσει τη ζωή. Εκείνος την διαβεβαιώνει πως τα όπλα των ανδρών του εκτελεστικού θα γεμίζονταν απλώς με πυρίτιδα αντί σφαιρών, με την προϋπόθεση να του δοθεί. Εκείνη υποκρίνεται ότι δέχεται την πρόταση και μόλις εξασφαλίζει την έγγραφη άδεια εξόδου που θα εξασφάλιζε και τη φυγή της με τον Μάριο φονεύει με ένα εγχειρίδιο τον Σκάρπια. Τελικά όμως ο Μάριο κατά την εκτέλεση πέφτει νεκρός από τα αληθινά πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος και η Τόσκα έξαλλη και απελπισμένη πέφτει στον Τίβερη.
Από το θέατρο στην όπερα
Η Τόσκα υπήρξε μια μεγάλη θεατρική επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Με βάση το δράμα του Σαρντού οι Τζακόζα και Ίλικα έγραψαν το λιμπρέτο και ο Τζάκομο Πουτσίνι συνέθεσε την μουσική της όπερας Τόσκα, σε τρεις πράξεις, η οποία ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Κοστάντσι της Ρώμης στις 14 Ιανουαρίου του 1900. Πολύ αργότερα ως εξαιρετική ερμηνεύτρια του πρωταγωνιστικού ρόλου αναδείχθηκε η Ελληνίδα Μαρία Κάλλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρο στη Γαλλία
Άκτωρ
Με το όνομα Άκτωρ (Ἄκτωρ) ήταν γνωστά 6 πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Μυρμιδόνων Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Επειών
Αναγέννηση (αποσαφήνιση)
Αναγέννηση είναι η αναδημιουργία, το ξαναζωντάνεμα. Με την ονομασία αυτή είναι γνωστά τα εξής:
Αθλητικοί σύλλογοι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ανώπολη
Οι ονομασίες Άνω πόλη και Ανώπολη μπορεί να αναφέρονται:
Άνω πόλη
Με την ονομασία Άνω πόλη αναφέρονται δύο συνοικίες:
Ανώπολη
Με την ονομασία Ανώπολη υπάρχουν δύο οικισμοί της Κρήτης:
Ανωπολη
Θεόδωρος Άγγελος
Ο Θεόδωρος Άγγελος ήταν συνηγεμόνας της Θεσσαλίας από περίπου το 1289 έως τον θάνατό του προς το 1299.
Ο Θεόδωρος ήταν τρίτος υιός του Ιωάννη Α΄ Δούκα, ηγεμόνα της Θεσσαλίας μέσω της συζύγου του, η οποία είναι μόνο γνωστή με το μοναστικό όνομα της, Υπομονή. Όταν ο Ιωάννης απεβίωσε το 1289 (ή λίγο νωρίτερα), τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος αδερφός του Θεόδωρου, Κωνσταντίνος, ωστόσο ο Θεόδωρος ηγεμόνευσε από κοινού με τον αδερφό του. Αρχικώς, οι δύο αδερφοί βρίσκονταν υπό την κηδεμονία της θείας τους Άννας Παλαιολογίνας Καντακουζηνής, καθώς ήσαν ανήλικοι. Έχοντας λάβει τον τίτλο του Σεβαστοκράτωρα το 1295, ο Θεόδωρος σχεδιαζόταν να παντρευτεί την Αρμένια πριγκίπισσα Θεοφανώ, ωστόσο το σχέδιο αυτό απέτυχε. Ηττήθηκε σε μάχη από τον Βυζαντινό στρατηγό Μιχαήλ Δούκα Γλαβά Ταρχανειώτη, και πέθανε περί το 1299.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της μεσαιωνικής Θεσσαλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Θεοδωρος Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Μονάρχες του 13ου αιώνα στην Ευρώπη Κατηγορία:Υπάτη
Γκρο-Μορν
Το Γκρο-Μορν (γαλλικά: Gros-Morne) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκρο-Μορναί (γαλλικά: Gros-Mornais).
Γεωγραφία
Το Γκρο-Μορν βρίσκεται κεντρο-ανατολικά της Μαρτινίκας και νότια του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Βρίσκεται ανατολικά της Λα Μενταίλ, νοτιοδυτικά της Λερό και της Λα Τρινιτέ, βορειοανατολικά της Σαιν-Ζοζέφ και βορειοδυτικά του Λε Ρομπέρ. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14.7°N, -61°W.
Πολιτικά
Ο Δήμαρχος του Γκρο-Μορν είναι ο Αλμπέρ Ζαν-Ζεφιρέν (Albert Jean-Zéphirin). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Μνημείο των Ανακαλύψεων
Το Μνημείο των Ανακαλύψεων (πορτογαλικά: Padrão dos Descobrimentos; ελληνική προφορά Παντράου ντους Ντεσκουμπριμέντους ) βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Τάγου στη συνοικία Μπελέμ (Belém) της Λισαβόνας στην Πορτογαλία.
Ιστορία
Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1960 από το δικτατορικό καθεστώς του Σαλαζάρ (Salazar, 1889 – 1970), προς τιμήν των Πορτογάλων θαλασσοπόρων κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων και με την ευκαιρία της 500ης επετείου από το θάνατο του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου (1394 – 1460), ο οποίος ξεκίνησε τις θαλάσσιες εξερευνήσεις, χρηματοδοτώντας συστηματικά τις αποστολές.
Το μνημείο έχει ύψος 52 μέτρα και είναι σχεδιασμένο σε σχήμα καραβέλας. Φιλοτεχνήθηκε από Πορτογάλους καλλιτέχνες, τον αρχιτέκτονα Cottinelli Tempo και το γλύπτη Leopoldo de Almeida. Ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος στέκει στην πλώρη του μνημείου με μία καραβέλα στα χέρια του. Στις δύο πλευρές υπάρχουν 33 πέτρινα αγάλματα των Πορτογάλων εξερευνητών, χαρτογράφων, καλλιτεχνών, επιστημόνων και ιεραποστόλων, που συνδέονται με την Εποχή των Ανακαλύψεων.
Χαρακτηριστικά
thumb|244x244px|Το Μνημείο των Ανακαλύψεων, Λισαβόνα|αριστεράΣτη δυτική πλευρά του μνημείου εικονίζονται ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄, που κρατά στα χέρια μια δακτυλιοειδή σφαίρα που χρησιμοποιούσαν οι θαλασσοπόροι για να υπολογίζουν τη θέση των άστρων, ο εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας Λουίς δε Καμόες (1524 – 1580), κρατώντας ένα αντίτυπο του έπους του «Λουσιτανοί» (Os Lusiadas), ο ζωγράφος Νούνο Γκονσάλβες (15ος αι ) με μία παλέτα, καθώς και ο εξερευνητής Πέντρου Εσκομπάρ, ο μαθηματικός και κοσμογράφος Πέντρου Νούνες, ο χαρτογράφος Ζάκομε ντε Μαιόρκα, ο θαλασσοπόρος Χιλ Εάνες κ. ά.
Στην ανατολική όψη του μνημείου, εκτός από τον Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο, υπάρχουν τα αγάλματα του βασιλιά Αλφόνσου Ε΄ της Πορτογαλίας (1432 – 1481), του θαλασσοπόρου Βάσκο ντε Γκάμα (1460 – 1524), ο οποίος περιέπλευσε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, ανοίγοντας το θαλάσσιο δρόμο προς την Ινδία, του Πέντρου Άλβαρες Καμπράλ (1467 – 1520), που ανακάλυψε τη Βραζιλία, του Μαγγελάνου (περ. 1480 – 1521), που έκανε τον πρώτο περίπλου της γης, διασχίζοντας τον Ειρηνικό στα 1520 -21, του Ντιόγκου Κάουν, ο οποίος έφτασε στο Κονγκό το 1482, ανεγείροντας μονολιθικά πέτρινα μνημεία (παντράουν) σε κάθε νέο σταθμό των εξερευνήσεών του.
Μέσα στο μνημείο, ένας ανελκυστήρας και μερικά σκαλιά μεταφέρουν τους επισκέπτες στην κορυφή του, με εντυπωσιακή θέα στον ποταμό Τάγο, τον Πύργο του Μπελέμ και το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών, που υπάρχει από την Εποχή των Ανακαλύψεων.
Στο ισόγειο του μνημείου φιλοξενούνται εκθέσεις, που σχετίζονται με την ιστορία της Λισαβόνας και την Εποχή των Ανακαλύψεων.
Πηγές
• «Πορτογαλία» (Οδηγοί του Κόσμου), στο Λισαβόνα, σελ. 108 - 109, Εκδόσεις Καθημερινή / Dorling Kindersley, Αθήνα 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λισαβόνα
Προφήτης (όπερα)
Ο Προφήτης (πρωτότυπος τίτλος Le prophète) είναι μελόδραμα σε πέντε πράξεις του Τζιάκομο Μάγερμπεερ, σε λιμπρέτο του Σκριμπ. Ανέβηκε για πρώτη φορά στην Όπερα των Παρισίων το 1849.
Η υπόθεση του έργου φέρνει στη σκηνή τους αγώνες των Αναβαπτιστών. Αυτοί παρατηρώντας την μεγάλη ομοιότητα του νεαρού Ιωάννη ντε Λέϋντε με την προσωπογραφία του Βασιλιά Δαυίδ, τον οποίον τιμούσαν ως προφήτη στη πόλη του Μύνστερ, πείθουν αυτόν να εμφανισθεί ως προφήτης αυτών υποσχόμενοι πως θα τον βοηθήσουν να εκδικηθεί τον Κόμη του Άρμπεταλ, ο οποίος και του είχε απαγάγει την μνηστή του Βέρθα.
Ο Ιωάννης καταλαμβάνει πράγματι την πόλη του Μύνστερ όπου βρισκόταν αιχμάλωτη η μνηστή του και χρείεται "προφήτης - άρχοντας" στον Ναό με μεγαλοπρεπή τελετή.
Η μητέρα του όμως αναγνωρίζει στο πρόσωπο του ψευδοπροφήτη τον γιο της, ο οποίος όμως προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η πλαστοπροσωπία του αρνείται ν΄ αναγνωρίσει την μητέρα του. Κατόπιν οι ίδιοι οι οπαδοί του τον προδίδουν στη Βέρθα και εκείνη με την σειρά της ανακαλύπτοντας τα αδικήματα που είχε διαπράξει ο εκλεκτός της αυτοκτονεί με ένα εγχειρίδιο μπροστά στα μάτια του. Εκείνος τότε για να μη συλληφθεί ζωντανός ανατινάζει το ανάκτορο και βρίσκει τον θάνατο μαζί με τους προδότες του, που επρόκειτο να τον παραδώσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Μπιγκ Σόου
Ο Πωλ Ντόναλντ Γουάϊτ ο δεύτερος (Paul Donald Wight the second. Γέννηση 8 Φεβρουάριου 1972), περισσότερο γνωστός ως The big show είναι Αμερικανός παλαιστής, αλλά και περιστασιακός ηθοποιός. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης AEW (All Elite Wreslting). Έμεινε περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του στην εταιρία πάλης WWE εταιρεία για την οποία δούλεψε από το 1999 έως το 2021 οπότε και αποχώρησε από την εταιρεία για να πάει στο AEW. Ειναι γνωστός για το μεγάλο του ύψος το οποίο ξεπερνάει τα 215 εκατοστά. Έχει παρομοιαστεί με τον Αντρέ Ρουσιμόφ ή Αντρέ ο Γίγαντας όπως έμεινε γνωστός.
Νεανικά χρόνια
Όπως και ο Αντρέ ο Γίγαντας, έπασχε από την ασθένεια Μεγαλακρία, κάτι σαν τον γιγαντισμό. Στα 12 του ήταν 1.88 μέτρα ύψος και 100 κιλά. Στα 19 του εντάχθηκε στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου του με ύψος 2.16, ενώ δοκιμάστηκε και στο ποδόσφαιρο. Ο γιγαντισμός του, θεραπεύτηκε με εγχείρηση στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε πρώτη φορά το 1997, τη Μελίσα Αν Πιάβις, χώρισαν το 2000 και το διαζύγιό τους εκδόθηκε το 2002. Έχουν μαζί μια κόρη, τη Σιέρα. Με τη δεύτερη γυναίκα του, την Μπες Κατραμάντος, παντρεύτηκε αμέσως μετά την έκδοση του διαζυγίου του, το 2002. Μαζί της έχει αποκτήσει δύο παιδιά.
Το ξεκίνημα του στην πάλη
Ξεκίνησε τη καριέρα του στην πάλη το 1995, με το όνομα "ο Γίγαντας", ενώ δηλωνόταν στο σενάριο, ως υιός του Αντρέ του Γίγαντα. Λόγω του ύψους του, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής σύντομα και στάθηκε στο πλευρό μεγάλων ονομάτων και αντιμετώπισε επίσης θρύλους του χώρου.
Οι ομάδες του Μπιγκ Σόου
Στην ομαδική κατηγορία έχει γίνει πρωταθλητής 8 φορές, ενώ έχει δημιουργήσει ομάδες με διάφορους παλαιστές για πολύ καιρό. Με τον Αντερτέικερ κατέκτησαν δύο φορές τους τότε Παγκόσμιους Ομαδικούς τίτλους το 1999, και άλλη μία φορά το 2005 με τον Κέιν, με τον οποίο υπήρξε σπουδαία ομάδα, ενώ το 2011 ξανα έγιναν ομάδα για να κατακτήσουν τους τότε ενοποιημένους ομαδικούς τίτλους. Με εκείνον όμως που δημιούργησε δυναμικό δίδυμο, ήταν ο Κρις Τζέρικο. Μαζί έγιναν ομαδικοί πρωταθλητές και από πολλούς χαρακτηρίστηκαν η ομάδα της χρονιάς. Ομάδα έφτιαξε για λίγο διάστημα και με τον Μιζ που κατέκτησαν μαζί τον ομαδικό τίτλο.
Βραβεύσεις από το WON
Ο Μπιγκ Σόου πήρε τα εξής βραβεία από το περιοδικό Wrestling Observer Newsletter:
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατάλογος μοναρχών της Ρουμανίας
Ηνωμένα Ρουμανικά Πριγκιπάτα
=== Οίκος Κούζα ===
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι μοναρχών Κατηγορία:Ρουμανία Κατηγορία:Μοναρχία Κατηγορία:Ιστορία Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας
Θεοδώρα Ασανίνα Παλαιολογίνα
Η Θεοδώρα Ασανίνα Παλαιολογίνα ήταν βυζαντινή πριγκίπισσα τελευταία Δέσποινα του Δεσποτάτου του Μορέως.
Η Θεοδώρα ήταν κόρη του Παύλου Ασάνη και μίας Παλαιολογίνας, αδέλφια της ο Ματθαίος και η Σιμωνίς Ασανίνα. Παντρεύτηκε τον, τότε, άρχοντα της Συληβρίας Δημήτριο Παλαιολόγο ο οποίος ήταν ο δεύτερος γάμος του, χήρος από τον πρώτο, και το 1442 απέκτησαν μια κόρη την Ελένη. Αναφέρεται ότι ήταν πολύ όμορφη και ζωηρή. Το 1449 όταν ο Δημήτριος έγινε δεσπότης του Μυστρά έγινε και αυτή, η τελευταία, δέσποινα του Μυστρά. Το 1460 με την πτώση του Δεσποτάτου στους Οθωμανούς βρέθηκε με την οικογένειά της στην Κωνσταντινούπολη και πήρε μαζί της το χειρόγραφο του Γεώργιου Πλήθωνα Γεμιστού Νόμων Συγγραφή και το παρέδωσε στον Πατριάρχη Γεώργιο Γεννάδιο που το έκαψε δημόσια. Πέθανε το 1470-ή 1471 λίγο μετά την κόρη και τον σύζυγο της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Θεοδωρα Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως Θεοδωρα
Πόνυ (ρώσικο μουσικό συγκρότημα)
«Пони» — ρωσικό ροκ συγκρότημα. Iδρύθηκε στη Μόσχα το 2003
Το κοινό των «Пони» ήταν αρχικά οι φοιτητές ανθρωπιστικών σπουδών. Οι κριτικοί περιγράφουν το συγκρότημα ως «небеспомощный φοιτητικό ροκ».
Ιστορία
Το συγκρότημα ίδρυθηκε το 2003 στη Μόσχα από τον Αλεξέι Πονομαριόβ, στιχουργό και κύριο ερμηνευτή, και τον Βίκτωρ Νταβίντοφ, κιθαρίστα. Με αυτήν την σύνθεση δημιούργησαν το πρώτο τους άλμπουμ — «Время побед». Τον επόμενο χρόνο προστέθηκαν στους «Пони» η ντράμερ Μαρίνα Μπρόντσκαγια και ο μπασίστας Σεργέι Σουμπάλοβ (έχουν αποχωρήσει και οι δύο από το συγκρότημα).
Στις 7 Δεκεμβρίου 2005 οι «Пони» έδωσαν συναυλία με τη στήριξη του Μουσείου Κινηματογράφου. .
Μεταξύ 2005 - 2006 κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους — «На высоте». Με ένα τραγούδι από αυτό το άλμπουμ συμμετείχαν στο πρόγραμμα «Худсовет» του «Нашем радио», αλλά έχασαν από το συγκρότημα «Хроноп».
Το 2008 οι «Пони» έβγαλαν το άλμπουμ "Ιστορίες του αύριο" («Сказки завтрашнего дня»). Παραγωγός ήταν ο Артем Аматуни, που επίσης εργάστηκε αρχικά, στο γκρούπ «Паперный Т. А..М…» και ήταν πρώην τραγουδιστής «Мельницы» Алевтиной. Στις 2 Απριλίου του 2009 το συγκρότημα παρουσίασε τα τραγούδια του άλμπουμ "Ιστορίες του αύριο" στο πρόγραμμα του Льва Ганкина "Πρώτες Πωλήσεις" («Лидер продаж» ) στο «Πολιτιστικό Ράδιο» «Радио Культура».
Τo καλοκαίρι 2009 το γκρούπ εμφανίστηκε στην εκπομπή «Проверка звука». Το βίντεο για το τραγούδι "Κρυφά Σημάδια" («Тайные знаки») δημοσιεύτηκε στις 16 Νοεμβρίου στο OpenSpace.ru.
Στις 18 Οκτωβρίου 2010 στην ιστοσελίδα Lenta.ru έκανε πρεμιέρα το τραγούδι "Δευτέρα" («Понедельник» ).
7 Ιανουαρίου 2011 το συγκρότημα κυκλοφόρησε χριστουγενιάτικο EP «Κολλημένος στο Μπάφαλο» («Застряли в Баффало»). Ο δίσκος πήρε το όνομά του προς τιμή της νίκης της ρώσικης ομάδας νέων του χόκεϋ στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Οι ρώσοι αθλητές του χόκεϋ δεν κατάφεραν να πετάξουν από το Μπάφαλο στην πατρίδα τους γιατί ήταν μεθυσμένοι.
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο "Ποδηλατοδρόμιο" («Велотрек» ). Αυτό χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό «Афиша» ως «δεκατρία αστικά ρομαντικά τραγούδια πόπ-ροκ, στο μεγαλύτερο μέρος τους ευχάριστα».
Τον Ιούνιο του 2013 κυκλοφόρησε το πέμπτο άλμπουμ του συγκροτήματος – «Γλέντα και τραγούδα» («Веселись и пой»), που παρουσιάστηκε στην ιστοσελίδα «Афиши». Ο υπεύθυνος σύνταξης της «Афиши» Αλέξανδρος Γκορμπατσόφ (Александр Горбачёв) επαίνεσε το άλμπουμ και το χαρακτήρισε ως «ένας δύσκολος άνθρωπος του μπλούζ, που προσπαθεί να κρατήσει το μυαλό του παρόν σε καταστάσεις που συμβάλουν στην απουσία του».
Θετική ήταν επίσης και η αρθρογράφος του μουσικού περιοδικού «Русский репортер» Ναταλία Ζαίτσεβα, η οποία έγραψε : «Αυτό το άλμπουμ είναι σοβαρό, в нем совсем нет стеба, που από το ένα χέρι το βάζει πάνω απο την μόδα και από την άλλη το ανεβάζει σε ύψη τα οποία κανένας δεν τολμά να φτάσει». Παρά το όνομα, «В­еселись и пой» — ένας θλιμμένος δίσκος, βαρετός έως ένα σημείο: εφήυρε ανθρώπους που δεν έιναι ευχαριστημένοι που ζουν και έχουν το θάρρος να το παραδεχτούν».
Τον Μάιο του 2015 κυκλοφόρησε το έκτο άλμπουμ τους «Από μόνοι τους» («Сами по себе»). Ο δίσκος παρουσιάστηκε στην ιστοσελίδα «Афиша-Волна». Το άλμπουμ πήρε πολλές θετικές κριτικές, συμπεριλαμβανόμενου και του πρότζεκτ «Colta».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Rock συγκροτήματα
Κωνσταντίνος Φ. Κωστάκης
Ο Κωνσταντίνος Κωστάκης ήταν Έλληνας σταφιδέμπορος και πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1810 στο Λιβόρνο, και πέθανε στην Πάτρα το 1864. Ο πατέρας του Φίλιππος ήταν έμπορος στο Λιβόρνο της Ιταλίας με καταγωγή από την Κερπινή Καλαβρύτων.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Οικογένεια Κωστάκη
Τράβις Ντοντ
Ο Τράβις Ντοντ (Travis Gareth Dodd), γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 1980 στην Αδελαΐδα, είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Αυστραλία. Είναι ιθαγενής Αυστραλός, με ύψος 1,77 μ. και αγωνίζεται ως δεξι εξτρέμ στην Αδελαΐδα Γιουνάιτεντ, στην οποία είναι αρχηγός. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στις αυστραλιανές ομάδες: Αδελαΐδα Σίτι (Adelaide City), Νιούκαστλ Μπρέικερς (Newcastle Breakers), Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ Τζετς (Newcastle United Jets FC) και Παραμάτα Πάουερ (Parramatta Power), στην Τζοχόρ (Johor FC) της Μαλαισίας και για μια σεζόν στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τη σεζόν 2004-05.
Βιογραφικό
Ως έφηβος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην πόλη Ελίζαμπεθ, στο Σεντ Ογκουστίνς (St Augustines), και συνέχισε στο Αθλητικό Ινστιτούτο Νότιας Αυστραλίας (SASI: South Australian Sports Institute Football Program). Το 1996 εντάχθηκε στην Αδελαΐδα Σίτι και έκανε ντεμπούτο σε ηλικία 16 ετών 281 ημερών. Έτσι έγινε ο τέταρτος νεότερος παίκτης στην ιστορία του πρωταθλήματος Αυστραλίας (National Soccer League). Το 1999 συνέχισε στους Νιούκαστλ Μπρέικερς και το 2000 στους Νιούκαστλ Τζετς, με τους οποίους το 2003 πέτυχε χατ-τρικ μπαίνοντας ως αλλαγή στη νίκη τους με 4-1 επί των Φούτμπολ Κίνγκζ (Football Kingz), κάτι που μόνο πέντε ποδοσφαιριστές είχαν πετύχει ως τότε.
Το 2005 επέστρεψε στην Αδελαΐδα κι εντάχθηκε στην τοπική Γιουνάιτεντ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Αυστραλίας το 2005-06. Την επόμενη σεζόν έλαβε μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας και σημείωσε χατ-τρικ -ο πρώτος Αυστραλός που πέτυχε κάτι τέτοιο- στη νίκη με 3-0 επί της Ντονγκ Ταμ Λονγκ Αν (Đồng Tâm Long An F.C.) του Βιετνάμ. Από το 2008 είναι αρχηγός της ομάδας, διαδεχόμενος τον Μάικλ Βαλκάνη. Το 2008 κατάφερε να γίνει ο πρώτος παίκτης της ομάδας του με 100 συνεχόμενες εμφανίσεις. Το ίδιο έτος έλαβε μέρος ως αρχηγός σε δυο αγώνες με την Αδελαΐδα Γιουν. στο Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων στο Άμπου Ντάμπι. Στον προκριματικό γύρο σκόραρε στο 83΄ το γκολ της νίκης-πρόκρισης με 2-1 επί της Γουιτάκερε από τη Νέα Ζηλανδία, ενώ αγωνίστηκε και στον προημιτελικό. Τελικά, η ομάδα του κατέκτησε την 5η θέση, νικώντας με 1-0 στον αγώνα κατάταξης την Αλ-Αχλί της Αιγύπτου.
Εθνική ομάδα
Έχει αγωνιστεί με τις εθνικές νέων και ελπίδων της Αυστραλίας, ενώ το 2006 έπαιξε και με την εθνική ανδρών σε αγώνα για το Ασιατικό Κύπελλο εναντίον του Κουβέιτ. Η Αυστραλία νίκησε με 2-0 και ο Ντοντ πέτυχε το πρώτο γκολ, το οποίο ήταν το πρώτο που έχει πετύχει ιθαγενής Αυστραλός για την εθνική ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου ν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντελάιντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περθ Γκλόρι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Βιωσιμότητα του χρέους
Η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους μιας χώρας καθορίζεται με βάση τεχνική-οικονομική ανάλυση των δεδομένων (fundamentals) και με βάση τις προσδοκίες που έχουν σχηματιστεί για τις μελλοντικές συνθήκες. Απλοποιώντας, μπορεί να λεχθεί ότι το δημόσιο χρέος μιας χώρας είναι βιώσιμο όταν είναι σε σταθερό επίπεδο ανά έτος και όταν το επίπεδο αυτό χρέους μπορεί να το "σηκώσει" η εγχώρια οικονομία.
Γενικά
Το δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο όταν η κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει την εξυπηρέτησή του χωρίς να απαιτείται εξωπραγματική (από κοινωνική και πολιτική άποψη) προσαρμογή των μελλοντικών εσόδων (από φόρους) ή των πρωτoγενών (χωρίς τόκους) δαπανών. Σε αυτό τον ευρύ ορισμό η δυνατότητα εξυπηρέτησης του χρέους σημαίνει ότι, με αξιόπιστα στοιχεία για τα επίπεδα των πρωτογενών αποτελεσμάτων, η κυβέρνηση πρέπει να είναι:
(i) μεσοπρόθεσμα χωρίς πρόβλημα φερεγγυότητας ή αξιόχρεου (η προεξοφλημένη αξία των μελλοντικών πρωτογενών αποτελεσμάτων να υπερβαίνει το τρέχον καθαρό χρέος) και
(ii) χωρίς βραχυπρόθεσμο πρόβλημα ρευστότητας (να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της καθώς αυτές λήγουν).
Εκτός από τις βασικές αρχές (fundamentals), οι προσδοκίες της αγοράς διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Ακόμα και όταν το χρέος είναι σταθερό ή μειώνεται με την υπάρχουσα οικονομική πολιτική, οι αγορές μπορεί να ανησυχούν αν η κυβέρνηση θα διατηρήσει την ικανότητα να παράγει τα απαιτούμενα πρωτογενή πλεονάσματα. Αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει τα ασφάλιστρα κινδύνου του δημοσίου χρέους και μπορεί να το οδηγήσει να γίνει μη-βιώσιμο. Η διαχείριση των προσδοκιών γίνεται, επομένως, σημαντική: όταν οι χώρες είναι σε θέση να διαβεβαιώσουν τις αγορές σχετικά με τις μελλοντικές δημοσιονομικές πολιτικές, τότε είναι σε θέση να διατηρούν μεγαλύτερο επίπεδο χρέους. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να μπορούν να αποδείξουν ότι η συνολική επιβάρυνση του προϋπολογισμού λόγω του χρέους είναι αποδεκτή και ότι είναι πιθανό να παραμείνει έτσι κάτω από μια σειρά από ρεαλιστικά σενάρια. Η κατάρτιση μεσοπρόθεσμων δημοσιονομικών πλαισίων, τα οποία ορίζουν τους στόχους και τις προβλέψεις της κυβέρνησης για τη δημοσιονομική πολιτική, και οι ισχυροί δημοσιονομικοί θεσμοί, όπως η αποτελεσματική φορολογική διοίκηση και η αποτελεσματική διαχείριση των δαπανών, μπορούν να συμβάλουν τόσο στη βελτίωση της οικονομικής πολιτικής όσο και στη βελτίωση των προσδοκιών.
Σταθεροποίηση του χρέους
Η διατηρησιμότητα ή βιωσιμότητα (sustainability) του χρέους προϋποθέτει ότι ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ, D/Y, διατηρείται στα ίδια περίπου επίπεδα παρά τα πρόσθετα κάθε χρόνο ελλείμματα. Η σταθερότητα του χρέους είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη ώστε το κράτος είναι μακροπρόθεσμα αξιόχρεο. Αντίθετα όταν το D/Y αυξάνεται ανεξέλεγκτα υπάρχει κίνδυνος πτώχευσης του κράτους, είναι δηλαδή πιθανό ότι το χρέος θα φτάσει σε επίπεδα όπου δεν θα μπορεί να εξυπηρετηθεί και θα υπάρξει μερική ή ολική στάση πληρωμών.
Η συνθήκη μακροπρόθεσμης ευστάθειας (σταθεροποίησης) του χρέους διατυπώνεται με την ανισότητα,
όπου G είναι η συνολική ετήσια κρατική δαπάνη, Τ είναι τα συνολικά ετήσια φορολογικά έσοδα, (G - T) είναι το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού,g η διαχρονική τάση αύξησης του Y (μακροπρόθεσμος μη-κυκλικός ρυθμός ανάπτυξης) και r το επιτόκιο των κρατικών ομολόγων.
Η περίπτωση της Ελλάδας
Παρακάτω γίνεται μια εντελώς ενδεικτική ανάλυση των στοιχείων που βρίσκονται αρκετά κοντά στη δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας το 2009 - 2010. Οι τιμές είναι ενδεικτικές προσεγγίσεις και η ανάλυση που ακολουθεί δεν είναι επακριβώς σωστή διότι εφαρμόζουμε τις τρέχουσες συνθήκες στο σύνολο του χρέους, ενώ τμήμα του χρέους λήγει και πρέπει να αναχρηματοδοτηθεί το 2010, τμήμα του χρέους το 2011, τμήμα του χρέους το 2012, και ούτω καθ εξής. Ωστόσο τα συμπεράσματα είναι σαφή:
Βιώσιμα επίπεδα χρέους
Βιώσιμο είναι το επίπεδο του χρέους που επιτρέπει σε μια χώρα οφειλέτη να καλύψει τις τρέχουσες και μελλοντικές υποχρεώσεις εξυπηρέτησης του στο σύνολό τους, χωρίς την προσφυγή σε περαιτέρω ελάφρυνση ή αναδιάρθρωση του χρέους, αποφεύγοντας τη συσσώρευση καθυστερούμενων οφειλών, και το οποίο επιτρέπει ένα αποδεκτό επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης.