cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄
Αρχιεπισκοπική εκλογή
Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν στις 5 Νοεμβρίου του 2006 με την εκλογή του Πάφου Χρυσοστόμου, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος ως Χρυσόστομος Β΄. Η ενθρόνισή του έγινε στις 12 Νοεμβρίου. Την επόμενη χρονιά, όπως αναφέρθηκε από τα ΜΜΕ, έγινε ο μοναδικός αρχιεπίσκοπος Κύπρου που τέλεσε την κηδεία αρχιεπισκόπου Κύπρου (του προκατόχου του).
Έργο
Με την ανάληψη των καθηκόντων του ως αρχιεπίσκοπος έθεσε στόχους για καλύτερη λειτουργία της Εκκλησίας της Κύπρου. Κατά την διάρκεια της θητείας του εκσυγχρονίστηκε ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου και δημιουργήθηκε η Θεολογική Σχολή της Εκκλησίας της Κύπρου.
Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου
Ο Χρυσόστομος Β' προώθησε την αλλαγή του απαρχαιωμένου προηγούμενου καταστατικού χάρτη της Εκκλησίας, ο οποίος ήταν σε ισχύ από το 1914 και έκτοτε αναθεωρήθηκε δύο φορές. Ο νέος καταστατικός χάρτης άλλαζε κυρίως το εκλογικό σύστημα, αναβαθμίζοντας την ισχύ των πιστών. Όμως δεν περιορίστηκαν οι αλλαγές στην εκλογική διαδικασία, αλλά άλλαξαν τα σύνορα των μητροπόλεων (ευνοήθηκε η κατεχόμενη μητρόπολη της Κηρύνειας), δημιουργήθηκε πενταμελές συνοδικό δικαστήριο, όπου ο κατηγορούμενος μπορούσε να εκπροσωπηθεί από δικηγόρο και, τέλος, άλλαξαν οι διαδικασίες για έκδοση εκκλησιαστικού διαζυγίου.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος προώθησε την διεύρυνση της Ιεράς Συνόδου με την ανασύσταση μετά από 800 χρόνια παλαιών επισκοπών (Κωνσταντίας, Ταμασού, Τριμυθούντος, Καρπασίας, Λήδρας, Χύτρων, Αμαθούντος, Νεαπόλεως) που είχαν καταργηθεί κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας από τους Λατίνους το 1222. Έτσι η Εκκλησία της Κύπρου, ως Αυτοκέφαλος, πέτυχε να έχει πλήρη Σύνοδο (με τουλάχιστον 13 μέλη) το οποίο σημαίνει ότι πλέον μπορεί να συγκαλέσει Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο χωρίς να χρειάζεται η συμμετοχή άλλων Επισκόπων από άλλες Εκκλησίες.
Επίσης, πρότεινε και πέτυχε κατόπιν διαβουλεύσεων με την κυπριακή κυβέρνηση και το υπουργείο Οικονομικών την δημιουργία Ενιαίου Φορέα Μισθοδοσίας Εφημεριακού Κλήρου. Με αυτό τον τρόπο πέτυχε την ανεξάρτητη μισθοδοσία του κλήρου και εξασφάλισε την αξιοπρεπή διαβίωση γηραιών και επαρχιακών κληρικών χωρίς να επιβαρύνεται το κράτος.
Θεολογική Σχολή
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος κατάφερε την ίδρυση της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας της Κύπρου, ένα σχέδιο το οποίο είχε οραματιστεί ο προκάτοχός του Μακάριος Γ΄, αλλά δεν κατάφερε να υλοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Η σχολή ιδρύθηκε ως Ιδιωτική Σχολή Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά βάσει του κανονισμού της ιδρύθηκε και λειτουργεί ως μη κερδοσκοπικός φιλανθρωπικός εκπαιδευτικός οργανισμός.
Τιμές
Ο Αρχιεπίσκοπος τιμήθηκε με μετάλλιο ως επίτιμος δημότης Κέρκυρας το 2016, με την ευκαιρία του εορτασμού των 300 ετών από τη λύση της πολιορκίας της Κέρκυρας από τους Τούρκους το 1716. Τιμήθηκε επίσης ως επίτιμος δημότης Ηλείας για τους αγώνες του για την Κύπρο, την Εκκλησία και τον Ελληνισμό σε ειδική τελετή, στο Δημοτικό Μέγαρο του Πύργου από το δήμαρχο Γαβριήλ Λιάτση. Ο δήμαρχος ανέφερε τη μεγάλη προσφορά του αρχιεπισκόπου και της Εκκλησίας προς την Ηλεία μετά τις πυρκαγιές του 2007, και ειδικότερα στις καμμένες εκκλησίες που αποκαταστάθηκαν, στον βρεφονηπιακό σταθμό που οικοδομήθηκε εκ βάθρων, καθώς και σε ιστορικά γεγονότα που συνδέουν τον Πύργο με τον κυπριακό αγώνα για την ανεξαρτησία.
Το 2017 ο Χρυσόστομος επισκέφθηκε επίσημα τη Ρωσία. Τέλεσε κοινή λειτουργία με τον πατριάρχη Κύριλλο, ο οποίος του απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Αγίου Βλαδίμηρου,την ανώτατη τιμητική διάκριση του Πατριαρχείου Μόσχας.
Αναγνώριση Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας
Ως προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, στις 15 Δεκεμβρίου 2019, εξέφρασε τη θέση ότι η κατάσταση με την απόδοση αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη θα οδηγήσει σε σχίσμα. Χαρακτήρισε απαράδεκτο τον Πατριάρχη Μόσχας σχετικά με τη διακοπή μνημοσύνου στους προκαθημένους που έχουν αναγνωρίσει την αυτοκεφαλία, εμμένοντας σε ουδέτερη στάση. Τελικώς, χωρίς απόφαση της Ιεράς Συνόδου, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος μνημόνευσε τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο σε λειτουργία τον Οκτώβριο του 2020, αναγνωρίζοντας έτσι τη νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας, που ως αντίδραση είχε την διακοπή μνημόνευσής του από την Εκκλησία της Ρωσίας.
Απόψεις και πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και κριτική
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β' είχε επικριθεί για μια σειρά από απόψεις που εξέφρασε για πολιτικά και κοινωνικά θέματα, αλλά και πράξεις του κατά την περίοδο που ήταν επίσκοπος. Ο ίδιος σε μια συνέντευξή του δήλωσε ότι έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του όπως κάθε πολίτης.
Πολιτική
Τον Απρίλιο του 2004, όταν ήταν επίσκοπος, αντιτάχθηκε με σφοδρότητα στο σχέδιο Ανάν για την επίλυση του Κυπριακού, θεωρώντας ότι δεν είχε κανένα θετικό στοιχείο για τους Ελληνοκύπριους. Το σχέδιο τελικά απορρίφθηκε από τους Ελληνοκύπριους σε δημοψήφισμα με ποσοστό 76%.
Το 2017 δήλωσε ικανοποιημένος από την ένταξη του εθνικιστικού ΕΛΑΜ στην κυπριακή Βουλή. Πιο πριν είχε χαρακτηρίσει τα μέλη του ΕΛΑΜ «καλά παιδιά με κρυστάλλινες θέσεις», προκαλώντας αντιδράσεις. Ο αρχηγός της Χρυσής Αύγης Νίκος Μιχαλολιάκος εξήρε τη βοήθεια που είχε παράσχει ο αρχιεπίσκοπος στο ΕΛΑΜ.
Κοινωνικά θέματα
Κατά καιρούς ο Χρυσόστομος έχει επιτεθεί στη ΛΟΑΤ κοινότητα, χαρακτηρίζοντας τα μέλη της «ξετσίπωτους και ανώμαλους », γεγονός για το οποίο η κοινότητα απευθύνθηκε στον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Επιπλέον ισχυρίστηκε πως θα φτιάξει σχολεία στα οποία θα δίνεται η κατάλληλη εκπαίδευση ώστε τα παιδιά να μη γίνονται ομοφυλόφιλοι.
Κατηγορήθηκε επίσης για ρατσισμό, όταν αναφερόμενος στους έποικους από την Τουρκία που ζουν στο ψευδοκράτος της «Βόρειας Κύπρου», τους χαρακτήρισε απολίτιστους.
Κριτική
Τη δεκαετία του '90, ως μητροπολίτης Πάφου, φέρεται να έδωσε εντολή για αφαίρεση αρκετών τόνων άμμου από την προστατευόμενη παραλία της Λάρας, όπου γεννούν οι χελώνες καρέτα καρέτα τα αβγά τους, προκειμένου να κατασκευάσει γήπεδο γκολφ.
Σύμφωνα με καταγγελίες της συντονιστικής επιτροπής της εκκλησίας της Παναγίας του Τράχωνα, στις 30 Ιανουαρίου 2015 η Ιερά Αρχιεπισκοπή με διατακτικό εσωτερικού δανεισμού υπεξαίρεσε από την εκκλησία το ποσό των 100.000 ευρώ, χωρίς να το επιστρέψει εντός της προκαθορισμένης ημερομηνίας. Δύο μήνες αργότερα, και σύμφωνα πάντα με τις καταγγελίες, η Ιερά Αρχιεπισκοπή απέσυρε από το λογαριασμό της εκκλησίας επιπλέον το ποσό των 350.000 ευρώ. Σε αυτά ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου απάντησε πως ο ίδιος έχει το δικαίωμα της διαχείρισης των χρημάτων όλων των εκκλησιών και ότι μεταφέρει χρήματα από τις ενορίες που έχουν πλεόνασμα προς άλλες που έχουν έλλειμμα.
Τέλος, εκ μέρους της Εκκλησίας, το 2017 ο Αρχιεπίσκοπος ενεπλάκη σε υπόθεση σχετικά με τη δόμηση νέων ξενοδοχείων σε χώρο της Γεροσκήπου που ανήκει στην Εκκλησία, όπου είχαν βρεθεί αρχαιολογικά μνημεία. Αν και το τμήμα είχε χαρακτηρίσει τον χώρο προστατευόμενο, ο εισαγγελέας έκρινε ότι αυτός ο χαρακτηρισμός δεν είχε γίνει σύννομα, καθώς δεν είχε δοθεί η γραπτή συναίνεση της Εκκλησίας, όπως απαιτεί το Σύνταγμα. Ο αρχιεπίσκοπος αιτήθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο να αποχαρακτηριστεί το τεμάχιο, το οποίο έγινε δεκτό, σε συμμόρφωση με την εισαγγελική γνωμάτευση. Ο ίδιος παραδέχτηκε πως απείλησε την διευθύντρια του Τμήματος Αρχαιοτήτων, η οποία αρχικά είχε αρνηθεί να υπογράψει πως δεν υπάρχουν αρχαία. Αργότερα ο Χρυσόστομος ανέφερε πως δεν εννοούσε τις απειλές. Για τις αρχαιότητες είπε ότι θα προστατευτούν με ειδική κατασκευή φέρνοντας σαν παράδειγμα το Μουσείο της Ακρόπολης.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας, καθώς έπασχε από καρκίνο και μετέβαινε στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ για ιατρικές εξετάσεις. Κάποιους μήνες νοσηλευόταν σε νοσοκομείο, ενώ τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του διέμενε στο διαμέρισμά του στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο στην Λευκωσία, όπου και απεβίωσε ενώ κοιμόταν, το ξημέρωμα της 7ης Νοεμβρίου 2022.
Η κηδεία του τελέστηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022 στον Καθεδρικό Ναό του Αποστόλου Βαρνάβα, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, στην πρώτη επίσκεψη Οικουμενικού Πατριάρχη στην Κύπρο κατά τα τελευταία 400 χρόνια. Σε αυτήν παρέστησαν οι πρόεδροι της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης και Κατερίνα Σακελλαροπούλου, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, η υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας Νίκη Κεραμέως, απεσταλμένοι άλλων αυτοκέφαλων Ορθόδοξων Εκκλησιών, ο ο καρδινάλιος Κόχ ως εκπρόσωπος του Πάπα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, καθώς και εκπρόσωποι αλλόδοξων και αλλόθρησκων δογμάτων. Ενταφιάστηκε στην κρύπτη του Καθεδρικού Ιερού Ναού, κάτω ακριβώς από την Αγία Τράπεζα, η οποία κατασκευάστηκε με σαφείς οδηγίες και αυστηρή επίβλεψη του ιδίου.
Παραπομπές
Χρυσοστομος Β Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα Χρυσοστομος Β
Χάλυβας
thumb|right|Ο Σταθμός Κιέβσι της [[Μόσχας, κατασκευασμένος από γυαλί και χάλυβα.]] 250px|right|thumb|Η περιοχή των κοινών χαλύβων στο μετασταθές διάγραμμα φάσεων Fe–C.
Ο χάλυβας (κοινώς ατσάλι) είναι κράμα σιδήρου–άνθρακα που περιέχει λιγότερο από 2,14% κ.β. (κατά βάρος) άνθρακα, λιγότερο από 1,0% μαγγάνιο και πολύ μικρά ποσοστά πυριτίου, φωσφόρου, θείου και οξυγόνου. Οι κραματωμένοι χάλυβες, όπως π.χ. οι ανοξείδωτοι χάλυβες, οι εργαλειοχάλυβες, κ.λπ., αποτελούν ειδική κατηγορία χαλύβων που περιέχουν υψηλότερα ποσοστά άλλων μετάλλων. Η ανάμειξη σιδήρου (Fe) σε κράμα μαζί με άνθρακα (C) βελτιώνει πάρα πολύ την αντοχή σε θραύση και σε κρούση, σε σύγκριση με τον καθαρό σίδηρο. Επίσης, υπάρχει και ο ανοξείδωτος χάλυβας (Stainless steel), ο οποίος έχει εξαιρετική αντοχή στην οξείδωση και την διάβρωση, και ο οποίος περιέχει περίπου 11% χρώμιο (Cr).
Ο χάλυβας είναι ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά υλικά και οι χαλυβουργίες (εργοστάσια παραγωγής χάλυβα) ανήκουν στις βαριές βιομηχανίες. Σε παλαιότερες εποχές, η βιομηχανική παραγωγή μιας χώρας αξιολογούνταν από την παραγωγή της σε χάλυβα. Μια από τις τρεις Ευρωπαϊκές Κοινότητες που ιδρύθηκαν το 1957 ήταν και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα.
Ιστορία του χάλυβα
Η ιστορία του χάλυβα ξεκινά γύρω στο 1000 π.Χ., όταν μεταλλουργοί της εποχής εκείνης άρχισαν να παράγουν χάλυβα συστηματικά με ενανθράκωση σπογγώδους σιδήρου. Πάντως οι Χετταίοι γνώριζαν μια παρόμοια μέθοδο παραγωγής χάλυβα ήδη από το 2300 π.Χ. Την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πολλοί μεσογειακοί λαοί, αλλά και οι Ινδοί, οι Κινέζοι και οι Ιάπωνες γνώριζαν την τέχνη της παραγωγής σπογγώδους σιδήρου και χάλυβα, καθώς και την τέχνη της σκλήρυνσης του χάλυβα με θέρμανση και απότομη ψύξη («βαφή»). Περίφημα ήταν τα σφυρήλατα χαλύβδινα δαμασκηνά σπαθιά, που κατασκευάζονταν κατά τον Μεσαίωνα στη Συρία και στην Ιαπωνία.
Αν και από την εποχή της Αναγέννησης υπήρχε η τεχνολογική δυνατότητα ανάπτυξης των υψηλών θερμοκρασιών τήξης του χάλυβα, οι πρώτοι χάλυβες σε κάμινο παρήχθησαν το 1740. Μέχρι τότε κατασκευάζονταν μόνο λεπτού πάχους τεμάχια από χάλυβα, όπως ξίφη και εργαλεία, με ενανθράκωση σιδήρου, δηλαδή με τεχνικές διάχυσης του άνθρακα σε τεμάχια σιδήρου. Η σύγχρονη ιστορία του χάλυβα αρχίζει ουσιαστικά στα μέσα του 19ου αιώνα, με τη δυνατότητα για πρώτη φορά μαζικής παραγωγής χάλυβα υψηλής ποιότητας, όταν το 1856 ο Άγγλος εφευρέτης Χένρι Μπέσσεμερ ανακάλυψε πως να μετατρέπει τον τηγμένο χυτοσίδηρο σε χάλυβα με εμφύσηση οξυγόνου σε έναν κάδο («μεταλλάκτη») επενδυμένο με πυρίμαχα τούβλα. Την ίδια εποχή ανακαλύφθηκε η μετατροπή του χυτοσιδήρου σε χάλυβα σε καμίνους ανοικτής εστίας (κάμινος Ζίμενς-Μάρτιν). Σήμερα, η ανακάλυψη του Μπέσσεμερ χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την απανθράκωση του χυτοσιδήρου. Η κάμινος Ζίμενς-Μάρτιν εγκαταλείφθηκε ως πιο ενεργοβόρος και λιγότερο φιλική προς το περιβάλλον.
Η παραγωγή του χάλυβα
Ο χάλυβας παράγεται με τρεις βασικές μεθόδους :
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2005, το 65,4% της παγκόσμιας παραγωγής χάλυβα προέρχεται από τις δύο πρώτες καθετοποιημένες μεθόδους και το 31,7% από την ανάτηξη παλαιοσιδήρων και σπογγώδους σιδήρου σε κλιβάνους ηλεκτρικού τόξου. Ένα μικρό ποσοστό της παγκόσμιας παραγωγής χάλυβα (2,9% για το 2005) προέρχεται από την μετατροπή χυτοσιδήρου σε κάμινους ανοικτής εστίας ή άλλες μεθόδους.
Στην Ελλάδα, όλη η παραγωγή χάλυβα (περίπου ένα εκατ. τόνοι ετησίως) προέρχεται από την ανάτηξη παλαιοσιδήρου και προορίζεται κυρίως για την παραγωγή μπετόβεργας.
Ποιότητες του χάλυβα
Οι χάλυβες διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες (αγγλ. grades), ανάλογα με την χημική τους σύσταση, την περαιτέρω κατεργασία τους, την κρυσταλλική τους δομή ή και την τελική τους χρήση.
Ως προς την χημική τους σύσταση, οι χάλυβες ταξινομούνται ως εξής:
Ανάλογα με την περαιτέρω κατεργασία τους, οι χάλυβες διακρίνονται σε:
Τέλος, συχνά γίνεται λόγος για φερριτικούς, περλιτικούς, μαρτενσιτικούς, μπαινιτικούς κ.λ.π. χάλυβες ανάλογα με την κύρια κρυσταλλική φάση τους.
Η ονοματολογία των χαλύβων γίνεται σύμφωνα με διάφορα συστήματα τυποποίησης όπως DIN, ASTM, ΕΛΟΤ κ.λπ. Συχνά υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στο όνομα μιας κατηγορίας χάλυβα και την αντοχή της συγκεκριμένης κατηγορίας χάλυβα σε εφελκυσμό. Για παράδειγμα, το πρότυπο ΕΛΟΤ 1421-3 ορίζει ότι ο χάλυβας B500C πρέπει να έχει όριο διαρροής μεγαλύτερο από 500 MPa (500 N/mm2).
Χαλυβουργικά προϊόντα
right|220px|thumb|Πλάκες («σλαμπ») ακατέργαστου χάλυβα φορτωμένες σε ειδικά βαγόνια. right|220px|thumb|Μπετόβεργα 8 χιλιοστών από χάλυβα σε ρολό. Τα χαλυβουργεία παράγουν ημιτελή και τελικά προϊόντα χάλυβα. Τα ημιτελή προϊόντα χάλυβα είναι συνήθως δοκοί τετραγωνικής διατομής («μπιγιέτες») με ακμή περίπου 10 εκ. ή κυκλικής διατομής με διάμετρο περίπου 25 εκ. (κυλινδρικές «μπιγιέτες» ή «κορμοί») και μήκος μερικά μέτρα, ή ακόμα πλατιά πρίσματα (πλάκες ή «σλαμπ») διατομής 10 εκ. x 100 εκ. και με μήκος μερικών μέτρων. Η παραγωγή των ημιτελών προϊόντων γίνεται με συνεχή χύτευση σε μήτρες από χαλκό, που ψύχονται με νερό και με έλαση σε ειδικά έλαστρα.
Τα ημιτελή προϊόντα αναθερμαίνονται και υποβάλλονται σε έλαση, διέλαση, ολκή κ.λπ. για την παραγωγή των τελικών προϊόντων, που μπορεί να είναι πλατέα ή επιμήκη. Τόσο τα πλατέα προϊόντα όσο και τα επιμήκη παράγονται με θερμή ή ψυχρή έλαση. Η θερμή έλαση γίνεται σε θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 925 °C, οπότε οι παραμορφωμένοι κόκκοι του μετάλλου ανακρυσταλλώνονται. Η ψυχρή έλαση ωστόσο επιτρέπει την παραγωγή προϊόντων με διαστάσεις πολύ πλησιέστερες στις τελικές διαστάσεις που θέλει ο καταναλωτής.
Τα πλατέα προϊόντα διακρίνονται σε πλάκες ή χονδρές κατασκευαστικές λαμαρίνες (αγγλ., plates), με πάχος 1 έως 20 εκ. για χρήση στην ναυπηγική, την οικοδομή, κ.ά., και σε λεπτές λαμαρίνες σε ρολά ή επίπεδα φύλλα (αγγλ. strips), με πάχος 0,1 έως 1 εκ. για την αυτοκινητοβιομηχανία, την βιομηχανία οικιακών συσκευών, την οικοδομή, κ.ά.
Τα επιμήκη προϊόντα μπορεί να είναι ράβδοι ή χάλυβας οπλισμού σκυροδέματος (μπετόβεργα· αγγλ., reinforcing bars), ελάσματα ή λάμες (τσέρκι· αγγλ. narrow strips), μορφοσίδηρος (χάλυβας διαμορφωμένης διατομής, όπως γωνίες, ταυ, κ.λπ.· αγγλ. profiles), κοίλες δοκοί (αγγλ. hollow sections), σωλήνες με ή χωρίς ραφή (αγγλ. welded or seamless tubes), κ.ά. Στα επιμήκη προϊόντα συμπεριλαμβάνεται και το σύρμα (αγγλ. wire).
Εκτός από τα πλατέα και τα επιμήκη προϊόντα, ο χάλυβας διατίθεται ακόμα στην μορφή χυτής χελώνας (χυτοχάλυβας). Πολλές χαλυβουργίες διαθέτουν φύλλα ή ρολούς επιψευδαργυρωμένου (γαλβανισμένου), επικασσιτερωμένου και επιχρωματισμένου χάλυβα.
Χάλυβες οπλισμού σκυροδέματος
Οι χάλυβες που χρησιμοποιούνται για τον οπλισμό σκυροδέματος σε οικοδομικά έργα είναι πολλών ειδών. Συνήθως διακρίνονται ως εξής:
Α. Σύμφωνα με τη μέθοδο παραγωγής, σε
Β. Σύμφωνα με τη μορφή της επιφάνειας της ράβδου σε
Γ. Σύμφωνα με την ολκιμότητα, σε
Δ. Σύμφωνα με τη συγκολλησιμότητα, σε
Ε. Σύμφωνα με την αντοχή τους σε διάβρωση σε:
Η βιομηχανία του χάλυβα στην Ελλάδα
[[Αρχείο:Greece crude steel production since 1980.png|300px|right|thumb|Η ελληνική παραγωγή χάλυβα σημείωσε εντυπωσιακή άνοδο μετά το 2000. Όμως από το 2008 και μετά παρουσίασε σημαντική κάμψη. (Στοιχεία από: worldsteel.org, 2021.)]]
Ελληνική Χαλυβουργία
Η πρώτη ελληνική βιομηχανία χάλυβα, που έφερε τον τίτλο «Ελληνική Χαλυβουργία», ιδρύθηκε από την οικογένεια Σταύρου Σαλαπάτα στην οδό Πειραιώς στην Αθήνα το 1937, ο οποίος προηγουμένως είχε ιδρύσει την εταιρεία «Ελληνικά Συρματουργεία» (1932). Το 1951, το εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας μετακόμισε στον Ασπρόπυργο Αττικής, όπου λειτουργούσε έως το 2014 ακόμα ως μία από τις δύο μονάδες της «Χαλυβουργίας Ελλάδος» με ετήσια παραγωγική δυναμικότητα 400.000 τόνους χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου.
Χαλυβουργική
Η δεύτερη ελληνική χαλυβουργία ήταν η «Χαλυβουργική» της οικογένειας Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Η εταιρεία αυτή ξεκίνησε ως βιομηχανία καρφιών το 1932 για να εξελιχθεί σε μικρό χαλυβουργείο επί της οδού Πειραιώς στην Αθήνα το 1938. Το 1953 η εταιρεία έθεσε σε λειτουργία νέες καμίνους ηλεκτρικού τόξου στην Ελευσίνα, που σύντομα μεταβλήθηκαν σε πλήρως καθετοποιημένη σιδηρουργία–χαλυβουργία. Το 1958, η «Χαλυβουργική» απέκτησε κάμινο ανοικτής εστίας τύπου Siemens-Martin, και το 1963 έθεσε σε λειτουργία την πρώτη υψικάμινο στον ελλαδικό χώρο, καθώς και μεταλλάκτες τύπου LD. Το 1975, η εταιρεία έθεσε σε λειτουργία και δεύτερη υψικάμινο ανεβάζοντας έτσι την παραγωγική της δυναμικότητα σε 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα ετησίως. Έκτοτε όμως η εταιρεία άρχισε να φθίνει και το 1981 διέκοψε την λειτουργία των υψικαμίνων. Συνέχισε ωστόσο την παραγωγή πλατέων και επιμηκών προϊόντων με ανάτηξη παλαιοσιδήρων σε καμίνους ηλεκτρικού τόξου. Η εταιρεία συνέχισε να παράγει επιμήκη προϊόντα στην Ελευσίνα, σε σύγχρονες εγκαταστάσεις δυναμικότητας 500.000 τόνων, υπό την διεύθυνση του Κωνσταντίνου Π. Αγγελόπουλου και των γιων του. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, του υψηλού κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας και εσωτερικών συγκρούσεων στην οικογένεια Αγγελόπουλλου, η εταιρεία υπολειτουργούσε από το 2012 και έκλεισε οριστικά τον Δεκέμβριο του 2018.
Σιδενόρ
Το 1962, η οικογένεια Στασινόπουλου ίδρυσε την εταιρεία «Σιδενόρ» για να παράγει προϊόντα χάλυβα, όπως χαλυβδοσωλήνες, λέβητες, κ.λπ. Το 1964, η Σιδενόρ ξεκίνησε την παραγωγή μπετόβεργας και άλλων επιμηκών προϊόντων στην Θεσσαλονίκη, στο εργοστάσιο που για πολλά χρόνια ήταν γνωστό στους Θεσσαλονικείς ως «εργοστάσιο Βιοχάλκο». Το εργοστάσιο αυτό εξακολουθεί να βρίσκεται σε λειτουργία με ετήσια δυναμικότητα 600.000 τόνους χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου.
Χαλυβουργία Ελλάδος
Το 1963, η οικογένεια Μάνεση ίδρυσε την «Χαλυβουργία Βόλου», η οποία το 1974 μετονομάστηκε σε «Θεσσαλική Χαλυβουργία». Οι εγκαταστάσεις της «Θεσσαλικής Χαλυβουργίας» περιλαμβάνουν χαλυβουργείο στο Βελεστίνο Μαγνησίας ετήσιας δυναμικότητας 700.000 τόνων χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου και ελασματουργείο στην Βιομηχανική Ζώνη Βόλου. Το 2006, η «Θεσσαλική Χαλυβουργία» εξαγόρασε την «Ελληνική Χαλυβουργία» και ο νέος όμιλος ονομάσθηκε «Χαλυβουργία Ελλάδος».
Ελληνική ΑΕ Χάλυβος
Μία ακόμα εταιρεία που δραστηριοποιούνταν στον χώρο του χάλυβα στην Ελλάδα ήταν η «Ελληνική ΑΕ Χάλυβος» ή «Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Χάλυβος», πιο γνωστή ως Hellenic Steel. Η εταιρεία αυτή ανήκε κατά ποσοστό 52% στον ιταλικό όμιλο Riva, ενώ μικρότερα ποσοστά κατείχαν άλλες ευρωπαϊκές και ιαπωνικές επιχειρήσεις, καθώς και ελληνικές τράπεζες. Από το 1964, η Hellenic Steel λειτουργούσε εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη με παραγωγική δυναμικότητα 800.000 τόνους σε πλατέα προϊόντα ψυχρής έλασης, 95.000 τόνους σε επικασσιτερωμένα πλατέα προϊόντα και 135.000 τόνους σε επιψευδαργυρωμένα πλατέα προϊόντα. Η εταιρεία έκλεισε τον Μάιο του 2015 λόγω προβλημάτων ρευστότητας της μητρικής ιταλικής εταιρείας και αδυναμίας εξεύρεσης άλλων επενδυτών για να αναλάβουν το εργοστάσιο. Το 2018, η εταιρεία πέρασε στα χέρια νέων ιδιοκτητών για να ξεκινήσει και πάλι την λειτουργία της.
Γενικά, η ελληνική βιομηχανία χάλυβα έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγή της τα τελευταία χρόνια και, από 1,0 εκατ. τόνους το 1990, ξεπέρασε τα 2,5 εκατ. τόνους το 2007. Ωστόσο, με την οικονομική κρίση που άρχισε το 2009, η ελληνική παραγωγή χάλυβα έπεσε κατακόρυφα και το 2014 ήταν μόνο 1 εκατ. τόνοι.
Άλλοι σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράματα σιδήρου Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Σαλά
Ο Σαλά ή Σελά (εβραϊκά: שלח), είναι πρόγονος των Ισραηλιτών σύμφωνα με τη Γενεαλογία του Νώε στο Βιβλίο της Γενέσεως 10. Έτσι, είναι ένα από τα "εβδομήντα ονόματα" της γενεαλογίας. Το όνομα που εμφανίζεται στα Χρονικών Α΄ 1:18 (Παραλειπομένων Α΄ 1:18 ) ως Shelah (Σελάχ) στο εβραϊκό κείμενο και ως Σαλά στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα και Σαλᾶ στο Λουκά 3:35.
Στην γενεαλογική γραμμή από τον Νώε στον Αβραάμ, είναι ο γιος του Αρφαξάδ (στο Μασοριτικό κείμενο) ή του Καϊνάν (στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα και τη Σαμαρειτική Πεντατευχο) και πατέρας του Έβερ. Το όνομα "Έβερ" του γιου του είναι το αρχικό επώνυμο όνομα των Εβραίων, από τη ρίζα 'αμπάρ (עבר), "διασχίζω".
Το Κατά Λουκάν και το Βιβλίο των Ιωβηλαίων της Χριστιανικής Βίβλου συμφωνούν με την Μετάφραση των Εβδομήκοντα κάνοντας τον Σαλά πατέρα του Καϊνάν, προσθέτοντας την πληροφορία ότι η μητέρα του ήταν η Μέλκα (κόρη του Μαδαί), ενώ η γυναίκα του ονομαζόταν Μουάκ (Mu'ak), κόρη του Κεσέντ (Kesed, άλλου γιου του Αρφαξάδ).
Η ηλικία του Σαλά όταν πέθανε δίνεται ως 433 στο Μασοριτικό και 460 στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα, και τη Σαμαρειτική Πεντάτευχο.
Ο Henry M. Morris λέει ο Αρφαξάδ, Σαλά και Έβερ καταγράφονται ως η πιο σημαντικοί γιοι, γιατί είναι στη γραμμή γενεαλογίας για τον υπεσχημένο Σπέρμα της Γυναίκας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Σάλα ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως ή Κυριακή των Προπατόρων.
Συμπατριωτῶν ὁρμαθῷ καὶ συμφύλων, Ἡ συγγένεια συνδέει καὶ τὸν Σάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ
Μεσιέ 25
Το Μεσιέ 25 (γνωστό και ως Μ25 και IC 4725) είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 2.000 ετών φωτός στον αστερισμό του Τοξότη. Είναι εύκολα ορατό με κιάλια.
Το Μεσιέ 25 ανακαλύφθηκε από τον Φιλίπ Λουά ντε Σεζώ το 1745. Ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του το 1764. Είναι παράξενο πως ένα τόσο αξιοπρόσεκτο αντικείμενο δεν έχει αριθμό NGC, καθώς ο Τζον Χέρσελ για άγνωστο λόγο δεν το συμπεριέλαβε στο Γενικό Κατάλογο, αν και είχε παρατηρηθεί από αρκετούς αστρονόμους πριν από αυτόν.
Χαρακτηριστικά
Ο αριθμός των μελών του Μ25 δεν έχει καθοριστεί με τιμές που κυμαίνονται από λιγότερα από 50 μέχρι 600 άστρα. Έχει διάμετρο περίπου 13 έτη φωτός. Ανάμεσα στα μέλη του Μ25 είναι δύο κίτρινοι γίγαντες και ένας Κηφείδης, γνωστός και ως U Sagittarii. Είναι ένας από τους λίγους Κηφείδες που είναι μέλη σμηνών, όπως το S Γνώμωνα στο NGC 6087. Αυτά τα άστρα δείχνουν ότι το Μεσιέ 25 δεν είναι ένα πολύ νέο σμήνος: η ηλικία του είναι 90 εκατομμυρίων ετών. Το βάρος του κυμαίνεται στα 1.937 M☉ και περίπου το 24% αυτού είναι διαστρική ύλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη 25 4725 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1936-37
Στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1936-37 επέστεψαν οι δυο δημοφιλείς πειραϊκοί σύλλογοι: Ολυμπιακός και Εθνικός Πειραιώς, καθώς καταργήθηκε το σύστημα της Εθνικής κατηγορίας και οι ομάδες των ιδρυτικών Ενώσεων Πειραιώς, Αθηνών και Μακεδονίας επέστρεψαν στα τοπικά τους πρωταθλήματα, οι νικητές των οποίων κερδίζουν την συμμετοχή στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα για την ανάδειξη του πρωταθλητή Ελλάδας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός που μετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1936-1937, το οποίο κατέκτησε.
Η τελετή έναρξης του Πειραϊκού πρωταθλήματος για την περίοδο 1936-37 έγινε την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 1936, πριν από τον αγώνα Ολυμπιακός - Μικτή Αγγλικού Στόλου 2-0, στην οποία μετείχαν παίκτες της Άρσεναλ και της Άλμπιον. Στην τελετή συμμετείχαν όλα τα Πειραϊκά σωματεία με τις πλήρες ομάδες τους, τα λάβαρά τους και τις σημαίες τους. Συγκεκριμένα, παρέλασαν οι 14 συνολικά ομάδες του Πειραιά κατά την ακόλουθη σειρά: Εθνικός, Ολυμπιακός, Άμυνα, Άρης, Θησεύς, Νεάπολις, ΑΕΚ Πειραιώς, Αργοναύτης, Ατρόμητος, Μοσχάτο, Προοδευτική, Φαληρική, Φαληρικός και Φίλαθλοι. Ακολούθως, ο υπουργός και φίλαθλος Κώστας Κοτζιάς απένειμε το κύπελλο του πρωταθλήματος Ελλάδας 1935-36 στον πρωταθλητή Ολυμπιακό, το κύπελλο του πρωταθλήματος Α' Κατηγορίας Πειραιώς 1935-36 στον πρωταθλητή Θησέα και το κύπελλο πρωταθλήματος Β' Κατηγορίας Πειραιώς 1935-36 στον πρωταθλητή Άρη.
Α΄ κατηγορία
Μετείχαν 4 σύλλογοι και το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός σχετικά εύκολα. Ο ουραγός Θησέας παρέμεινε στην κατηγορία, επικρατώντας σε διπλό αγώνα διαβάθμισης του πρωταθλητή της Β' κατηγορίας Αργοναύτη.
Β΄ κατηγορία
Στις Β΄ κατηγορία μετείχαν οι υπόλοιποι 10 σύλλογοι. Αργοναύτης και Ατρόμητος συναντήθηκαν στον τελικό αγώνα ανάδειξης του πρωταθλητή, όπου ο νικητής αναδεικνύεται πρωταθλητής και αγωνίζεται σε αγώνα διαβάθμισης με τον ουραγό της Α΄ κατηγορίας, Θησέα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αργοναύτης, αφού επικράτησε του Ατρομήτου με 5-1, στον τελικό αγώνα ανάδειξης του πρωταθλητή.
* Τελικός αγώνας ανάδειξης πρωταθλητή: Αργοναύτης-Ατρόμητος: 5-1.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1936-1937
Tencent
Η Tencent Holdings Ltd, επίσης γνωστή ως Tencent (κινεζικά: 腾讯 Τενγκσούν) είναι Κινεζική πολυεθνική τεχνολογία πολυεθνική εταιρεία συμμετοχών. Ιδρύθηκε το 1998. Οι θυγατρικές της δραστηριοποιούνται σε διάφορες υπηρεσίες και προϊόντα οι οποίες σχετίζονται με το διαδίκτυο σε παγκόσμιο επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου του τομέα της ψυχαγωγίας, της τεχνητής νοημοσύνης και άλλων τεχνολογιών. Η εταιρεία εδρεύει σε ένα δίδυμο ουρανοξύστη (εκ των οποίων ο ένας είναι 248 και ο άλλος 194 μέτρων), τους Παραθαλάσσιους Πύργους Τενσέντ (γνωστοί και ως Μέγαρο Τενσέντ Μπινχάι) στην επαρχία Νανσάν του Σεντσέν, μιας μεγάλης πόλης κοντά στην Κουανγκτσόου.
Η εταιρεία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο, καθώς και μια από τις εταιρείες με την μεγαλύτερη κεφαλαιοποίηση αγοράς. Είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το επιχειρηματικό κεφάλαιο και τις επενδύσεις. Οι υπηρεσίες που προσφέρονται από την εταιρεία περιλαμβάνουν: κοινωνικά δίκτυα, μουσική, διαδικτυακές πύλες, ηλεκτρονικό εμπόριο, παιχνίδια για κινητά τηλέφωνα, διαδικτυακές υπηρεσίες, συστήματα πληρωμής, κινητά τηλέφωνα και διαδικτυακά βιντεοπαιχνίδια για πολλαπλούς παίκτες. Στην Κίνα, μεταξύ των προϊόντων που προσφέρει είναι τα προγράμματα ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων Tencent QQ και WeChat, καθώς και μια από τις μεγαλύτερες διαδικτυακές πύλες του κόσμου (καθώς και μια από τις δέκα μεγαλύτερες ιστοσελίδες με βάση την επισκεψιμότητα), την QQ.com. Η εταιρεία κατέχει μια από τις μεγαλύτερες πλατφόρμες μουσικής παγκοσμίως (Tencent Music Entertainment), με περισσότερα από 700 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες και 120 εκατομμύρια συνδρομητές.
Η κεφαλαιοποίηση αγοράς της εταιρείας ξεπέρασε τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια το 2018, κάνοντάς την την πρώτη ασιατική εταιρεία η οποία ξεπέρασε αυτό το ορόσημο. Από τότε έχει γίνει μια από τις πιο πολύτιμες εταιρείες της Ασίας και μια από τις κορυφαίες τεχνολογικές εταιρείες του κόσμου όσον αφορά την χρηματιστηριακή τους αξία. Η Tencent έχει περιγραφεί ως μια από τις πιο καινοτόμες εταιρείες του κόσμου από τις Boston Consulting Group και Fast Company. Το 2018, η Tencent είχε την 5η υψηλότερη εμπορική αποτίμηση. Έχει συμμετοχές σε πάνω από 600 εταιρείες, ενώ πιο πρόσφατα έχει εστιάσει το ενδιαφέρον της σε νεοφυείς επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην τεχνολογία από την Ασία.
Η εταιρεία ιδρύθηκε από τους Μα Χουατένγκ, Τσανγκ Τσιντόνγκ, Σου Τσουενιέ, Τσεν Γιντάν και Τσενγκ Λιτσίνγκ το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκδότες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών
Άννα Στάφορντ, δούκισσα του Μπάκινγκχαμ
Η Άννα Στάφορντ, δούκισσα του Μπάκινγκχαμ (περί το 1414 - 1480) ήταν μια από τις μικρότερες κόρες του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο λίγο πριν τον Οκτώβριο του 1424 τον Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ου δούκα του Μπάκινγκχαμ, διάδοχο του Εδμόνδου Στάφορντ, 5ου κόμη του Στάφορντ ενός από τους πλουσιότερους άντρες στην Αγγλία. Ο Χάμφρεϊ και η Άννα ήταν γονείς του Χάμφρεϊ Στάφορντ (πέθανε στις 22 Μαίου 1458) γνωστού και ως κόμη του Στάφορντ και οι παππούδες του Χένρυ Στάφορντ, 2ου δούκα του Μπάκινγκχαμ του αρχηγού της "Επανάστασης του Μπάκινγκχαμ" (1483) εναντίον του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας όταν σφετερίστηκε τον θρόνο από τον ανιψιό του Εδουάρδο Ε΄ της Αγγλίας. Ο Χένρυ Στάφορντ εκτελέστηκε στις 2 Νοεμβρίου 1483 μετά την αποτυχία της επανάστασης.
Ο Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ος δούκας του Μπάκινγκχαμ έπεσε στην μάχη του Νορθάμπτον (1460) και η Άννα προχώρησε σε δεύτερο γάμο (1467) με τον Γουόλτερ Μπλάαντ, 1ο βαρόνο του Μούντζοι (πέθανε το 1474). Στην διαθήκη του εκδήλωσε την επιθυμία του να αφήσει στην Άννα "όλα τα αγαθά που είχε πριν από τον γάμο τους και όλα τα αγαθά που τους δόθηκαν από οποιοδήποτε πρόσωπο." Η Άννα Στάφορντ έγινε με τον πρώτο γάμο της μεγάλη γαιοκτήμονας, κυβέρνησε τα εδάφη της με μεγάλη επιτυχία και με σημαντική αύξηση των κερδών, τα ετήσια έσοδα αυξήθηκαν από 884 λίρες την χρονιά που έμεινε χήρα (1460) στις 1245 λίρες την χρονιά που ο εγγονός της ενηλικιώθηκε (1473). Η Άννα ήταν εξαιρετικά μορφωμένη και είχε μεγάλη συλλογή από βιβλία, κατείχε τις "Ώρες του Γουίνγκφιλντ" και ένα ψαλτήρι με μια προσευχή ήταν στην ιδιοκτησία της. Η διαθήκη της είχε μεγάλο αριθμό από βιβλία στα Αγγλικά και τα Γαλλικά που πέρασαν στην συνέχεια στην νύφη της Μαργαρίτα Μπωφόρ, κόμισσα του Στάφορντ την κόρη του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ, οι δυο γυναίκες είχαν ανταλλάξει πολλά βιβλία την εποχή που η Μαργαρίτα βρέθηκε μαζί με την πεθερά της στο Σάρρεϋ.
Αμφορέας
thumb|right|250px|Αμφορέας του 530 π.Χ. Η Αταλάντη και ο Πελέας. Με τον όρο αμφορέας εννοείται ένα αγγείο με οβάλ σώμα με κάθετη λαβή αμφίπλευρα. Χρησιμοποιείτο για την αποθήκευση οίνου και ενίοτε ελαίου. Το όνομα αμφορεύς προέρχεται από το επίρρημα αμφί και το ρήμα φέρειν. Οι αμφορείς επινοήθηκαν στην αρχαία Ελλάδα και υιοθετήθηκαν από τους Ρωμαίους ως κύρια μέσα μεταφοράς και αποθήκευσης κρασιού, λαδιού ελαιόκαρπου, δημητριακών, ψαριών κ.α. Χρησιμοποιήθηκαν σε όλη τη Μεσόγειο και τις επαρχίες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας περίπου έως τον 16o αιώνα.
Τυπολογία
Το συγκεκριμένο αγγείο παρουσιάζεται σε αρκετούς τύπους. Οι αμφορείς ταξινομούνται σε αμφορείς με λαιμό (καθαρό περίγραμμα λαιμού) και κωδωνόσχημους (συνεχές προφίλ από τα χείλη έως τη βάση). Οι αμφορείς με λαιμό κατηγοριοποιούνται σε αμφορείς Nola, Παναθηναϊκούς, Νικοσθένειους από την κεραμική Bucchero και οξυπύθμενους με εξόγκωμα αντί για βάση στο κατώτατο σημείο. Διαχρονικά αγγεία οι αμφορείς παράγονταν από τις απαρχές της μελανόμορφης τεχνικής έως το τέλος της ερυθρόμορφης τεχνικής, ενώ η κατασκευή τους διακρίνεται για τη λεπτότητά της σε ύστερες περιόδους. Ο Αμφορέας με λαιμό διαθέτει οβάλ σώμα, διακριτό λαιμό με παχύ στόμιο, δύο κάθετες λαβές και βαρύ στήριγμα. Ορισμένοι γεωμετρικοί αμφορείς φέρουν σιγμοειδή διακόσμηση αμφίπλευρα του λαιμού. Εκείνοι που είναι ζωγραφισμένοι με την αμαυρόχρωμη τεχνική φέρουν συνήθως ανθέμια σε σχήμα λοτού στο λαιμό, αντί για σιγμοειδή διακόσμηση (SOS) και κάποια σκηνή στο σώμα. Ο Τυρρηνικός αμφορέας, ένας άλλος τύπος που κατασκευάστηκε στα μέσα του 6ου αι. π.Χ., είναι υψηλόκορμος ενώ οι αμφορείς του Εξηκία και άλλων εργαστηρίων είναι πλατύσωμοι. Οι μεταγενέστεροι αμφορείς διακρίνονται για την ενδιάμεση, ισορροπημένη αισθητικά κατασκευή τους.
Στα πρώιμα χρόνια της ερυθρόμορφης τεχνικής, ωστόσο, ο αμφορέας με λαιμό δεν ήταν και τόσο δημοφιλής απ’ ό,τι φαίνεται. Ο αμφορέας τύπου Νόλα, μια παραλλαγή του αμφορέα με λαιμό, προτιμήθηκε στο πρώτο μισό του 5ου π.Χ. αιώνα, για να αντικατασταθεί στο δεύτερο μισό από τον αμφορέα με λαιμό και πλεκτές λαβές. Οι διαστάσεις των αμφορέων ποικίλουν από 25 έως και 60 εκ. σε ύστερες περιόδους εφαρμογής της ερυθρόμορφης τεχνικής.
Είδη
Τα βασικότερα είδη τα οποία απαντώνται στην τυπολογία των αμφορέων της κλασικής περιόδου είναι τα παρακάτω:
Ο αμφορέας Νόλα φέρει διακριτό λαιμό, λαβές και σταθερό, βαρύ στήριγμα. Το όνομά του προέρχεται από τον αρχαιολογικό τόπο στον οποίο βρέθηκαν πολλοί αμφορείς του είδους του.
Το σχήμα εισήγαγαν εργαστήρια των αρχών του 5ου αι. π.Χ., πιθανώς του ζωγράφου του Βερολίνου, και τα ακολούθησαν αρκετοί κεραμείς, αν και εξαφανίστηκε στο δεύτερο μισό του 5ου π.Χ. αιώνα. Η σκηνή που διακοσμεί το αγγείο βρίσκεται στο σώμα, ενώ στο κατώτατο σημείο του αγγείου απαντώνται μαίανδροι. Η συνήθης απαντώμενη διάσταση είναι περίπου τα 30 εκ. ύψος.
Διακρίνεται για το κυκλικό του σώμα, το βαρύ στόμιο, τις κυλινδρικές σε τομή λαβές και ένα μικρό εξόγκωμα αντί βάσης. Πιθανώς εδραζόταν σε ειδικό στήριγμα. Ζωγραφιζόταν είτε με την ερυθρόμορφη ή την μελανόμορφη τεχνική, αν και η παραγωγή του περιορίζεται στο πρώτο μισό του 5ου αι. π.Χ. Οι διαστάσεις τους έφθαναν τα 50-60 εκ. ύψος.
Ο Νικοσθένειος αμφορέας Ωοειδές σώμα με ψηλό λαιμό, μια ευρεία λαβή από κάθε πλευρά και πλατιά βάση. Εισήχθη από τον Νικοσθένη περίπου το 530 π.Χ. Ζωγραφιζόταν είτε με την ερυθρόμορφη ή την μελανόμορφη τεχνική, αλλά εξαφανίστηκε στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. Μικρότερος σε μέγεθος, η διάστασή του ως προς το ύψος δεν υπερέβαινε τα 30 εκ. περίπου.
Ο Πλατύσωμος αμφορέας διακρίνεται για το οβάλ σώμα με συνεχές προφίλ από τα χείλη έως το πόδι και τις δύο λαβές. Ταξινομείται στον τύπο A όταν έχει επίπεδες λαβές, στον τύπο B όταν έχει κυλινδρικές λαβές και στον τύπο Γ όταν έχει στρογγυλεμένο χείλος και κυλινδρικές λαβές. Ο τύπος Β είναι ο παλαιότερος, εμφανίστηκε στο πρώτο μισό του έκτου αιώνα, και ο τύπος Γ προτιμήθηκε από τους ζωγράφους των ερυθρόμορφων. Η διακοσμητική σκηνή αποτυπωνόταν στο σώμα και μια ακτινωτή διάταξη κοσμούσε το κατώτατο τμήμα του σώματος. Φύλλα κισσού διακοσμούσαν τη λαβή του τύπου Α, ενώ ανθέμια σε σχήμα λοτού προτιμούνταν από τους ζωγράφους της μελανόμορφης τεχνικής ως κορνίζωμα της κεντρικής εικόνας. Ορισμένοι ζωγράφοι που χρησιμοποιούσαν την ερυθρόμορφη τεχνική, ζωγράφιζαν μόνο μαιανδρικές διατάξεις για τη γραμμή της βάσης.
Μεγάλος αμφορέας που χρησιμοποιήθηκε κυρίως για μεταφορά κρασιού. Είναι οξυπύθμενος και αρκετά ψηλός. Ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιήθηκε το παρόν σχήμα είναι πιθανώς η ευκολία αποθήκευσής του σε σχέση με τους αμφορείς που διαθέτουν μεγάλη βάση. Το αγγείο τοποθετείτο σε βάση θαμμένη στο έδαφος και το σχήμα του διέφερε από περιοχή σε περιοχή, γεγονός που μας βοηθά να προσδιορίσουμε και τον τόπο κατασκευής του. Στους ύστερους χρόνους αναγνωρίστηκαν αμφορείς μεταφοράς με σφραγίδα στις λαβές, στην οποία καταγραφόταν το έτος συγκομιδής. Το ύψος του συγκεκριμένου τύπου αγγείου φθάνει τα 70 εκ.
Εθνική Αγίου Μαρίνου Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Αγίου Μαρίνου U19είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα του Αγίου Μαρίνου για ποδοσφαιριστές κάτω των 19 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίου Μαρίνου. Συμμετέχει στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου U19.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Αγίου Μαρίνου (ποδόσφαιρο)
Κόχυλος Άνδρου
Ο Κόχυλος (ή Κοχύλου) είναι ένα χωριό στην Άνδρο, σε μία πλαγιά με θέα το Αιγαίο, με υψόμετρο 400 μ. με πληθυσμό 234 κάτοικοι. Στα Βορειοανατολικά του χωριού υπάρχει το Κάστρο της Φανερωμένης, το καλύτερο αξιοθέατο στο χωριό. Ανήκει στο δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στο δήμο Κορθίου. Απέχει από τη Χώρα 14 χλμ. και από το Γαύριο 48 χλμ.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Βαγγέλης Καζάν
Ο Βαγγέλης Καζάν, γεννημένος ως Βαγγέλης Καζαντζόγλου (Ναύπλιο 1936 – Αθήνα 10 Μαρτίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε θέατρο και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Μιχαηλίδη. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1960 και στον κινηματογράφο το 1953. Συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και έλαβε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1975, για τον ρόλο του στην ταινία Ο θίασος.
Η καριέρα του στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο διήρκεσε μισό αιώνα περίπου.
Πέρα από την ηθοποιία, ο Καζάν είχε ασχοληθεί και με τον στίβο, λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες δρόμου. Πέθανε από καρκίνο.
Θέατρο
Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Β. Καζάν.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηθοποιοί-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 06/2012 Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ούσιρις
Ο Ούσιρις ήταν στρατηγός του Αρταξέρξη, ο οποίος τον έστειλε με 200.000 στρατό εναντίον του Μεγάβαζου. Στη μάχη ο Ούσιρις κι ο Μεγάβαζος τραυμάτισαν ο ένας τον άλλον με τις λόγχες τους κι ο Ούσιρις πιάστηκε αιχμάλωτος. Ο Μεγάβαζος τον περιέθαλψε και τον έστειλε πίσω στον Αρταξέρξη. Επιθυμώντας ο βασιλιάς να συμβιβαστεί με τον Μεγάβαζο, του έστειλε πρέσβεις, μεταξύ αυτών και τον γιό του Ούσιρι.
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία
Αντβέιτα
Αντβέιτα (σημαίνει ένας και μοναδικός στα Σανσκριτικά) (1750 - 23 Μαρτίου 2006) ήταν το όνομα μιας αρσενικής Γιγάντιας χελώνας που ζούσε στον ζωολογικό κήπο της Καλκούτας. Ήταν ένα από τα μακροβιότερα ζώα που έζησαν ποτέ.
Ιστορία
Αυτή η γιγάντια χελώνα πιάστηκε στις νήσους Σεϋχέλλες από Βρετανούς ναύτες και δόθηκε σαν δώρο στον στρατηγό Ρόμπερτ Κλιβ. Ο Κλιβ είχε άλλε τέσσερις χελώνες στην έπαυλη του στα περίχωρα της Καλκούτα. Όλες η χελώνες πέθαναν εκτός από τον Αντβέιτα όπου μεταφέρθηκε στον ζωολογικό κήπο της Καλκούτας από τον Καρλ Λούις Σβέντλερ, τον ιδρυτή του κήπου. Έζησε στον κήπο μέχρι τον θάνατο του το 2006.
Περιγραφή
Με βάρος 250 κιλών, ο Αντβέιτα ήταν εργένης χωρίς καταγεγραμμένους απογόνους. Ακολουθούσε μια δίαιτα που αποτελούνταν από πίτουρο Σίτου, Καρότα, Μαρούλι, καβουρδισμένα ρεβίθια, ψωμί, χορτάρι και αλάτι. Το κέλυφος του έσπασε και μια τραύμα αναπτύχθηκε στην ράχη λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του από ηπατική ανεπάρκεια το 2006.
Ηλικία
Η ηλικία του Αντβέιτα υπολογίζεται γύρω στα 255 έτη, αν αληθεύει είναι η μακροβιότερη χελώνα όλων τον εποχών. Έζησε 67 χρόνια παραπάνω από την δεύτερη μακροβιότερη χελώνα.
Μεσιέ 26
Το Μεσιέ 26 (γνωστό και ως Μ26 και NGC 6694) είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 5.000 ετών φωτός στον αστερισμό Ασπίς. Δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο το κοντινό Μεσιέ 11.
Αποτελείται από 90 άστρα με τα λαμπρότερα να είναι τύπου Β8 και έχουν φαινόμενο μέγεθος 11,9. Έχει διάμετρο περίπου 22 έτη φωτός και ηλικία 89 εκατομμύρια έτη. Ένα χαρακτηριστικό είναι μία περιοχή χαμηλής αστρικής πυκνότητας κοντά στον πυρήνα, που πιθανώς οφείλεται στη διαστρική ύλη
Ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ στις 20 Ιουνίου 1764.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη 26 6694 Κατηγορία:Ασπίς (αστερισμός)
Λατρεία
Με τον όρο λατρεία προσδιορίζονται συνήθως συγκεκριμένες πράξεις θρησκευτικού αίνου, απόδοσης τιμής ή αφοσίωσης, οι οποίες αποδίδονται γενικότερα σε ένα υπερανθρώπινο ον όπως ένας θεός. Αποτελεί ανεπίσημο όρο για αυτό που η θρησκειολογία αποκαλεί cultus, το σύνολο δηλαδή των πρακτικών και παραδόσεων που αντιστοιχούν σε ένα θεολογικό σύστημα.
Η θρησκευτική λατρεία μπορεί να αποδίδεται ατομικά, σε ανεπίσημες οργανωμένες ομάδες ή ως μέρος μιας οργανωμένης θρησκευτικής υπηρεσίας που έχει έναν διορισμένο ηγέτη (όπως συμβαίνει σε έναν ναό, μια συναγωγή ή ένα τζαμί). Μια άλλη πρότερη έννοια του όρου αφορά την απόδοση τιμής ή αξιοσύνης προς κάποιο μέλος που ανήκει σε ανώτερη κοινωνική τάξη, για παράδειγμα κάποιο λόρδο ή μονάρχη. Σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται γενικότερα και προς άτομα που χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, όπως ένας εραστής.
Ορθόδοξη εκκλησία
Όσον αφορά την Ορθόδοξη Εκκλησία, γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ κτιστού και Ακτίστου, ως εντελώς ανόμοιες ουσίες. Και αυτό σημαίνει ότι η λατρεία απευθύνεται μόνο στο Άκτιστο, (που είναι τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος), και όχι στο κτιστό, που είναι οτιδήποτε άλλο που έχει αρχή εντός του κτιστού χωροχρόνου.
Στην Ορθόδοξη πίστη, λατρεύεται μόνο η Αγία Τριάδα και το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού, ως ενιαία και αχώριστη υπόσταση. Οτιδήποτε άλλο, από ιερά αντικείμενα ως τους αγίους, δεν λατρεύεται, αλλά απλώς τιμάται, και η προσκύνηση που του γίνεται είναι τιμητική.
Ιστορία του όρου
Το ρήμα «λατρεύω» αρχικά σήμαινε «προσφέρω υπηρεσία έναντι αμοιβής», με το «λάτρον» (λατ. latro) να σημαίνει «αμοιβή», ενώ αργότερα γενικεύτηκε η χρήση του σε κάθε είδους υπηρεσία, ακόμη και δουλική. Η λέξη «λάτρα», που σχετίζεται με τη φροντίδα του νοικοκυριού, μέχρι σήμερα διατηρεί τη μη θρησκευτική χρήση του όρου.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Προσευχές Κατηγορία:Θρησκευτική ορολογία Κατηγορία:Συναισθήματα
Κώστας Μουρσελάς
Ο Κώστας Μουρσελάς (Ιανουάριος 1932 – 15 Ιουλίου 2017) ήταν Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1930. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρχικά εργάσθηκε ως δικηγόρος. Το 1959 διορίστηκε υπάλληλος στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μέχρι το 1969, οπότε και απολύθηκε από το χουντικό καθεστώς. Από τότε άρχισε ν' ασχολείται αποκλειστικά με την πεζογραφία και τη συγγραφή θεατρικών έργων και σεναρίων τηλεοπτικών παραγωγών πολλά από τα οποία ανέβηκαν στο θέατρο " ή εκδόθηκαν σε βιβλία όπως: «Ω! τι κόσμος μπαμπά», «Ενυδρείο», «Οι φίλοι», «Η κυρία δεν πενθεί», «Το αυτί του Αλέξανδρου», «Σιγά η πατρίδα κοιμάται», «Το μαχαίρι στο κόκαλο», «Άνθρωποι και άλογα», η σατιρική σειρά «Εκείνος και... εκείνος», «Εφημερεύομεν», «Εθνική κωμωδία», «Επικίνδυνο φορτίο», «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», που είχαν μεγάλες επιτυχίες, καθώς και 130 θεατρικά μονόπρακτα.
Το βιβλίο του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1989 έχει μεταφραστεί στην αγγλική, γαλλική, γερμανική, εβραϊκή και τουρκική γλώσσα. Το μυθιστόρημά του «Κλειστόν λόγω μελαγχολίας» έχει μεταφραστεί στην τουρκική. Τελευταίο του βιβλίο ήταν το "Ο πόθος καίει τα σωθικά" (2004).
Ο Κώστας Μουρσελάς ήταν τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και έκτακτο μέλος της Γαλλικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων. Πολλά από τα έργα του παίχτηκαν από θιάσους του Ελεύθερου θεάτρου, από το Εθνικό Θέατρο, από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από Δημοτικά θέατρα, καθώς και από θιάσους του εξωτερικού.
Στο πλατύ κοινό έγινε γνωστός από τις τηλεοπτικές παρουσιάσεις των έργων του και από την σατιρική σειρά ¨Εκείνος και ... εκείνος¨ με πρωταγωνιστές τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο. Είχε γράψει ακόμη, αισθητικά δοκίμια και πολλές επιφυλλίδες στην εφημερίδα Νέα και στην στήλη κουβεντιάζοντας.
Ο Κώστας Μουρσελάς πέθανε στις 15 Ιουλίου 2017.
Τα θεατρικά έργα του Κώστα Μουρσελά
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3Fitem%20as%20%3Fwd_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3FitemLabel%20%3Ftheatre_seasonLabel%20%3FlocationLabel%20%3Fproduction_companyLabel%20%3FdirectorLabel%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3Fitem%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ16327881%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP2348%20%3Ftheatre_season.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP276%20%3Flocation.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3Flocation%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP272%20%3Fproduction_company.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP57%20%3Fdirector.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3Ftheatre_seasonLabel%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων που βασίζονται σε έργα του Κ. Μουρσελά].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Πάνος Παναγιωτόπουλος
Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος (γεν. Αθήνα, 12 Νοεμβρίου 1957) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, δικηγόρος, πολιτικός και πρώην υπουργός και βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1957 στην Αθήνα και κατάγεται από την Αρκαδία και την Ευρυτανία. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο καθώς και νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Βινσέν (Vincennes) του Παρισιού. Είναι επίσης απόφοιτος του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, μέχρι να ισχύσει η απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος για τους πολιτικούς, άσκησε τηλεοπτική και έντυπη δημοσιογραφία και δικηγορία, με ειδίκευση, κυρίως, στις ποινικές και εταιρικές υποθέσεις και με δικό του δικηγορικό γραφείο στην Αθήνα.
Στο «ΠΡΟΦΙΛ», την εκπομπή που παρουσίαζε στον ΑΝΤ1, φιλοξένησε πολλές διεθνείς αποστολές και συνεντεύξεις απ' όλο τον κόσμο, όπως: Με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον τέως Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπορίς Γιέλτσιν, τον ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν Αμπντουλάχ Οτζαλάν, τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, τους πρωθυπουργούς της Γαλλίας Ζυπέ και Μωρουά κ.ά.
Στις αρχές του 1994 ο Πάνος Παναγιωτόπουλος κάλεσε τον Βασίλη Λεβέντη σε εκπομπή του, στο κανάλι ΑΝΤ1, με εμφανή διάθεση εμπαιγμού. Την επομένη κλήθηκε στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ και η συνεργασία του με τον ΑΝΤ1 λύθηκε, ενώ, τις επόμενες ημέρες ο Πάνος Παναγιωτόπουλος δέχθηκε έντονη κριτική από τα ΜΜΕ.
Είναι μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Άσκησε διοικητικά καθήκοντα, για πολλά χρόνια, στον ιδιωτικό τομέα. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, Διευθυντής Ειδήσεων του ΣΚΑΪ 100.3 FM, Διευθυντής Ειδήσεων του Star Channel και Διευθυντής Ενημερωτικών Εκπομπών της ΕΤ1 και του ΑΝΤ1. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9.84 και συνεργάτης των ραδιοφωνικών σταθμών ANT1 97.2 FM (μετέπειτα Easy 97.2 FM) και Planet 104.5 FM (μετέπειτα Βήμα FM 99.5). Ως πολιτικός συντάκτης και αρθρογράφος εργάστηκε στις εφημερίδες Η Καθημερινή, Ελεύθερος Τύπος, Απογευματινή, Η Βραδυνή και Το Βήμα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Διετέλεσε υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή (Μάρτιος 2004). Με απόφαση του πρωθυπουργού τοποθετήθηκε στη συνέχεια γενικός εισηγητής της κυβέρνησης για την Αναθεώρηση του Συντάγματος και πρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής της Βουλής για την κύρωση της Συνθήκης της Λισσαβώνας.