cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φασματομετρία μάζας
Ανάλυση δεδομένων
Η ανάλυση δεδομένων φασματομετρίας μάζας είναι συγκεκριμένη για τον τύπο του πειράματος που παράγει τα δεδομένα. Οι γενικές υποδιαιρέσεις δεδομένων είναι θεμελιώδεις για την κατανόηση οποιωνδήποτε δεδομένων. Πολλά φασματόμετρα μάζας λειτουργούν είτε σε "λειτουργία αρνητικών ιόντων", είτε σε "λειτουργία θετικών ιόντων". Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε αν τα παρατηρούμενα ιόντα είναι αρνητικά ή θετικά φορτισμένα. Αυτό είναι συχνά σημαντικό για τον προσδιορισμό της ουδέτερης μάζας, αλλά δείχνει επίσης κάτι για τη φύση των μορίων. Διαφορετικοί τύποι πηγής ιόντων έχουν ως αποτέλεσμα διαφορετικές σειρές θραυσμάτων που παράγονται από τα αρχικά μόρια. Μια πηγή ιοντισμού ηλεκτρονίων παράγει πολλά θραύσματα και ως επί το πλείστον μονοφορτισμένες (1-) ρίζες (μονός αριθμός ηλεκτρονίων), ενώ μια πηγή ηλεκτροψεκασμού παράγει συνήθως μη ριζικά οιονεί μοριακά ιόντα που είναι συχνά πολλαπλά φορτισμένα. Η διαδοχική φασματομετρία μάζας παράγει σκόπιμα ιόντα θραυσμάτων μετά την πηγή και μπορεί να αλλάξει δραστικά το είδος των δεδομένων που επιτυγχάνονται από ένα πείραμα. Η γνώση της προέλευσης ενός δείγματος μπορεί να παρέχει πληροφορίες για τα συστατικά μόρια του δείγματος και τον κατακερματισμό τους. Ένα δείγμα από μια διαδικασία σύνθεσης/κατασκευής θα περιέχει πιθανώς ακαθαρσίες που σχετίζονται χημικά με το συστατικό του στόχου. Ένα ακατέργαστα παρασκευασμένο βιολογικό δείγμα πιθανότατα θα περιέχει μια ορισμένη ποσότητα άλατος, το οποίο μπορεί να σχηματίσει σύμπλοκα με τα μόρια της αναλυόμενης ουσίας σε ορισμένες αναλύσεις. Τα αποτελέσματα μπορεί επίσης να εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την προετοιμασία του δείγματος και τον τρόπο εκτέλεσης/εισαγωγής του. Ένα σημαντικό παράδειγμα είναι το ζήτημα του ποια μήτρα χρησιμοποιείται για την κηλίδωση MALDI, καθώς μεγάλο μέρος της ενέργειας του γεγονότος εκρόφησης/ιοντισμού ελέγχεται από τη μήτρα και όχι από την ισχύ του λέιζερ. Μερικές φορές τα δείγματα εμπλουτίζονται με νάτριο ή άλλο είδος που μεταφέρει ιόντα για να παράγει προϊόντα προσθήκης και όχι πρωτονιωμένα είδη. Η φασματομετρία μάζας μπορεί να μετρήσει τη μοριακή μάζα, τη μοριακή δομή και την καθαρότητα του δείγματος. Κάθε μία από αυτές τις ερωτήσεις απαιτεί διαφορετική πειραματική διαδικασία. Επομένως, ο επαρκής ορισμός του πειραματικού στόχου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη συλλογή των κατάλληλων δεδομένων και την επιτυχή ερμηνεία τους.
Ερμηνεία φασμάτων μάζας
Εφόσον η ακριβής δομή ή πεπτιδική αλληλουχία ενός μορίου αποκρυπτογραφείται μέσω του συνόλου των μαζών θραυσμάτων, η ερμηνεία των φασμάτων μάζας απαιτεί συνδυασμένη χρήση διαφόρων τεχνικών. Συνήθως η πρώτη στρατηγική για την αναγνώριση μιας άγνωστης ένωσης είναι η σύγκριση του πειραματικού φάσματος μάζας της με μια βιβλιοθήκη φασμάτων μάζας. Εάν δεν προκύψουν αντιστοιχίες από την αναζήτηση, τότε χρεριάζεται χειροκίνητη ερμηνεία ή πρέπει να εκτελεστεί ερμηνεία φασμάτων μάζας με τη βοήθεια λογισμικού. Η προσομοίωση σε υπολογιστή του ιοντισμού και των διεργασιών κατακερματισμού που λαμβάνουν χώρα στο φασματόμετρο μάζας είναι το κύριο εργαλείο για την εκχώρηση δομής ή πεπτιδικής αλληλουχίας σε ένα μόριο. Μια δομική πληροφορία εκ των προτέρων κατακερματίζεται in silico και το μοτίβο που προκύπτει συγκρίνεται με το παρατηρούμενο φάσμα. Μια τέτοια προσομοίωση συχνά υποστηρίζεται από μια βιβλιοθήκη κατακερματισμού που περιέχει δημοσιευμένα μοτίβα γνωστών αντιδράσεων αποσύνθεσης. Έχει αναπτυχθεί λογισμικό που επωφελείται από αυτήν την ιδέα τόσο για μικρά μόρια όσο και για πρωτεΐνες. Η ανάλυση φασμάτων μάζας μπορεί επίσης να είναι φάσματα με ακριβή μάζα. Μια τιμή αναλογίας μάζας προς φορτίο (m/z) με μόνο ακέραια ακρίβεια μπορεί να αντιπροσωπεύει έναν τεράστιο αριθμό θεωρητικά πιθανών δομών ιόντων. Ωστόσο, ακριβέστεροι αριθμοί μάζας μειώνουν σημαντικά τον αριθμό των υποψηφίων μοριακών τύπων. Ένας αλγόριθμος υπολογιστή που ονομάζεται γεννήτρια τύπων υπολογίζει όλους τους μοριακούς τύπους που θεωρητικά ταιριάζουν σε μια δεδομένη μάζα με καθορισμένη ανοχή. Μια πρόσφατη τεχνική για την αποσαφήνιση δομής στη φασματομετρία μάζας, που ονομάζεται δακτυλικό αποτύπωμα πρόδρομου ιόντος (precursor ion fingerprinting), προσδιορίζει μεμονωμένα κομμάτια δομικών πληροφοριών πραγματοποιώντας μια αναζήτηση των διαδοχικών φασμάτων του υπό διερεύνηση μορίου έναντι μιας βιβλιοθήκης φασμάτων των παραγόμενων ιόντων των δομικά χαρακτηρισμένων πρόδρομων ιόντων.
Εφαρμογές
Η φασματομετρία μάζας έχει τόσο ποιοτικές όσο και ποσοτικές χρήσεις. Αυτές περιλαμβάνουν την ταυτοποίηση άγνωστων ενώσεων, τον προσδιορισμό της ισοτοπικής σύνθεσης των στοιχείων σε ένα μόριο και τον προσδιορισμό της δομής μιας ένωσης παρατηρώντας τον κατακερματισμό της. Άλλες χρήσεις περιλαμβάνουν τον ποσοτικό προσδιορισμό της ποσότητας μιας ένωσης σε ένα δείγμα ή τη μελέτη των θεμελιωδών στοιχείων της χημείας ιόντων της αέριας φάσης (η χημεία των ιόντων και των ουδέτερων ενώσεων στο κενό). Η φασματομετρία μάζας χρησιμοποιείται πλέον συχνά σε αναλυτικά εργαστήρια που μελετούν τις φυσικές, χημικές ή βιολογικές ιδιότητες μιας μεγάλης ποικιλίας ενώσεων. Η ποσοτικοποίηση μπορεί να είναι σχετική (αναλύεται σε σχέση με ένα δείγμα αναφοράς) ή απόλυτη (αναλύεται χρησιμοποιώντας μια τυπική μέθοδο καμπύλης). Ως αναλυτική τεχνική διαθέτει διακριτά πλεονεκτήματα όπως: αυξημένη ευαισθησία έναντι των περισσότερων άλλων αναλυτικών τεχνικών επειδή ο αναλυτής, ως φίλτρο μαζας-φορτίου, μειώνει τις παρεμβολές υποβάθρου. Εξαιρετική εξειδίκευση από χαρακτηριστικά μοτίβα κατακερματισμού για τον εντοπισμό αγνώστων ή την επιβεβαίωση της παρουσίας ύποπτων ενώσεων. Πληροφορίες για τη σχετική μοριακή μάζα. Πληροφορίες για την ισοτοπική αφθονία των στοιχείων, Προσωρινά επιλυμένα χημικά δεδομένα. Μερικά από τα μειονεκτήματα της μεθόδου είναι ότι συχνά αποτυγχάνει να διακρίνει μεταξύ οπτικών και γεωμετρικών ισομερών και των θέσεων του υποκαταστάτη σε θέσεις o-, m- και p- σε έναν αρωματικό δακτύλιο. Επίσης, το πεδίο εφαρμογής της είναι περιορισμένο στον εντοπισμό υδρογονανθράκων που παράγουν παρόμοια κατακερματισμένα ιόντα.
Λόγος ισοτόπων MS: χρονολόγηση και ανίχνευση ισοτόπων
Η φασματομετρία μάζας χρησιμοποιείται επίσης για τον προσδιορισμό της σύστασης ισοτόπων των στοιχείων σε ένα δείγμα. Οι διαφορές στη μάζα μεταξύ των ισοτόπων ενός στοιχείου είναι πολύ μικρές και τα λιγότερο άφθονα ισότοπα ενός στοιχείου είναι συνήθως πολύ σπάνια, επομένως απαιτείται ένα πολύ ευαίσθητο όργανο. Αυτά τα όργανα, που μερικές φορές αναφέρονται ως φασματόμετρα μάζας αναλογίας ισοτόπων (IR-MS), συνήθως χρησιμοποιούν έναν μόνο μαγνήτη για να κάμψουν μια δέσμη ιοντισμένων σωματιδίων προς μια σειρά από κύπελλα Φαρεντέι που μετατρέπουν τις κρούσεις σωματιδίων σε ηλεκτρικό ρεύμα. Μια γρήγορη ανάλυση της περιεκτικότητας δευτερίου σε νερό μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας φασματομετρία μάζας ρέουσας μεταλάμψης, (flowing afterglow mass spectrometry (FA-MS)). Πιθανώς το πιο ευαίσθητο και ακριβές φασματόμετρο μάζας για το σκοπό αυτό είναι το φασματόμετρο μάζας με επιταχυντή (AMS). Αυτό συμβαίνει επειδή παρέχει απόλυτη ευαισθησία, ικανή να μετρήσει μεμονωμένα άτομα και να μετρήσει νουκλεΐδια με δυναμικό εύρος ~1015 σε σχέση με το κύριο σταθερό ισότοπο. Οι αναλογίες ισοτόπων είναι σημαντικοί δείκτες μιας ποικιλίας διεργασιών. Ορισμένες αναλογίες ισοτόπων χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της ηλικίας των υλικών, για παράδειγμα, όπως στη χρονολόγηση άνθρακα. Η επισήμανση με σταθερά ισότοπα χρησιμοποιείται επίσης για την ποσοτικοποίηση των πρωτεϊνών. (δείτε χαρακτηρισμός πρωτεΐνης παρακάτω)
Φασματομετρία μάζας με εισαγωγή μεμβράνης: μέτρηση αερίων σε διάλυμα
Η φασματομετρία μάζας με εισαγωγής μεμβράνης συνδυάζει την αναλογία ισοτόπων MS με ένα θάλαμο αντίδρασης/κύτταρο που διαχωρίζεται από μια διαπερατή από αέρια μεμβράνη. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει τη μελέτη των αερίων καθώς αυτά εξελίσσονται σε διάλυμα. Αυτή η μέθοδος έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς για τη μελέτη της παραγωγής οξυγόνου από το φωτοσύστημα II.
Ανάλυση ιχνών αερίων
Πολλές τεχνικές χρησιμοποιούν ιόντα που δημιουργούνται σε μια αποκλειστική πηγή ιόντων που εγχέεται σε ένα σωλήνα ροής ή σε ένα σωλήνα ολίσθησης: η φασματομετρία μάζας με σωλήνα ροής επιλεγμένων ιόντων (selected ion flow tube mass spectrometry (SIFT-MS)) και η φασματομετρία μάζας με αντίδραση μεταφοράς πρωτονίου (Proton-transfer-reaction mass spectrometry|proton transfer reaction (PTR-MS)), είναι παραλλαγές του χημικού ιοντισμού αφιερωμένες στην ανάλυση ιχνών αερίων στον αέρα, στην αναπνοή ή στο κενό του πάνω μέρους υγρού χρησιμοποιώντας καλά καθορισμένο χρόνο αντίδρασης που επιτρέπει υπολογισμούς των συγκεντρώσεων της αναλυόμενης ουσίας από τη γνωστή κινητική αντίδρασης χωρίς την ανάγκη εσωτερικού προτύπου ή βαθμονόμησης. Μια άλλη τεχνική με εφαρμογές στο πεδίο ανάλυσης ιχνών αερίων είναι ο [[δευτερογενής ιοντισμός με ηλεκτροψεκασμό (secondary electrospray ionization-mass spectometry SESI-MS), η οποία είναι μια παραλλαγή του ιοντισμού με ηλεκτροψεκασμό. Ο SESI αποτελείται από ένα νέφος ηλεκτροψεκασμού καθαρού οξινισμένου διαλύτη που αλληλεπιδρά με ουδέτερους ατμούς. Τα μόρια ατμού ιοντίζονται σε ατμοσφαιρική πίεση όταν το φορτίο μεταφέρεται από τα ιόντα που σχηματίζονται στον ηλεκτροψεκασμό, στα μόρια. Ένα πλεονέκτημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι είναι συμβατή με τα περισσότερα συστήματα ESI-MS.
Ανάλυση υπολειμματικών αερίων
Ένας ανιχνευτής ατόμου (atom probe) είναι ένα όργανο που συνδυάζει φασματομετρία μάζας χρόνου πτήσης και μικροσκοπία εξάτμισης πεδίου για να χαρτογραφήσει τη θέση μεμονωμένων ατόμων.
Φαρμακοκινητική
Η φαρμακοκινητική μελετάται συχνά με χρήση φασματομετρίας μάζας λόγω της πολύπλοκης φύσης της ουσίας (συχνά αίμα ή ούρα) και της ανάγκης για υψηλή ευαισθησία για την παρατήρηση δεδομένων χαμηλής δόσης και μεγάλου χρονικού σημείου. Τα πιο κοινά όργανα που χρησιμοποιούνται σε αυτήν την εφαρμογή είναι το υγρή χρωματογραφία-φασματομετρία μάζας (LC-MS) με φασματόμετρο μάζας τριπλού τετραπόλου. Η διαδοχική φασματομετρία μάζας χρησιμοποιείται συνήθως για πρόσθετη εξειδίκευση. Οι τυπικές καμπύλες και τα εσωτερικά πρότυπα χρησιμοποιούνται για την ποσοτικοποίηση συνήθως ενός μόνο φαρμακευτικού προϊόντος στα δείγματα. Τα δείγματα αντιπροσωπεύουν διαφορετικά χρονικά σημεία καθώς ένα φαρμακευτικό προϊόν χορηγείται και στη συνέχεια μεταβολίζεται ή απομακρύνεται από το σώμα. Τα τυφλά ή t=0 δείγματα που λαμβάνονται πριν από τη χορήγηση είναι σημαντικά για τον προσδιορισμό του ιστορικού και τη διασφάλιση της ακεραιότητας των δεδομένων με τέτοιους πολύπλοκα δείγματα. Δίνεται μεγάλη προσοχή στη γραμμικότητα της τυπικής καμπύλης. Ωστόσο, δεν είναι ασυνήθιστο να χρησιμοποιείται η προσαρμογή καμπύλης με πιο σύνθετες συναρτήσεις, όπως οι τετραγωνικές, καθώς η απόκριση των περισσότερων φασματόμετρων μάζας είναι μικρότερη από γραμμική σε μεγάλες περιοχές συγκεντρώσεων. Υπάρχει επί του παρόντος σημαντικό ενδιαφέρον για τη χρήση φασματομετρίας μάζας πολύ υψηλής ευαισθησίας για μελέτες μικροδοσολογίας, οι οποίες θεωρούνται μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική λύση στο πειράματα σε ζώα. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι ο δευτερογενής ιοντισμός με ηλεκτροψεκασμό (SESI) είναι μια ισχυρή τεχνική για την παρακολούθηση της κινητικής του φαρμάκου μέσω ανάλυσης αναπνοής. Επειδή η αναπνοή παράγεται φυσικά, πολλά σημεία δεδομένων μπορούν να συλλεχθούν εύκολα. Αυτό επιτρέπει στον αριθμό των συλλεγόμενων σημείων δεδομένων να αυξηθεί σημαντικά. Σε μελέτες ζώων, αυτή η προσέγγιση SESI μπορεί να μειώσει τη θυσία των ζώων. Στους ανθρώπους, η μη επεμβατική ανάλυση της αναπνοής SESI-MS μπορεί να βοηθήσει στη μελέτη της κινητικής των φαρμάκων σε εξατομικευμένο επίπεδο.
Χαρακτηρισμός πρωτεϊνών
Η φασματομετρία μάζας είναι μια σημαντική μέθοδος για τον χαρακτηρισμό και την αλληλουχία των πρωτεϊνών. Οι δύο κύριες μέθοδοι για τον ιοντισμό ολόκληρων πρωτεϊνών είναι ο ιοντισμός με ηλεκτροψεκασμό (ESI) και ο ιοντισμός εκρόφησης με λέιζερ υποβοηθούμενος από μήτρα (MALDI). Σύμφωνα με την απόδοση και το εύρος μάζας των διαθέσιμων φασματόμετρων μάζας, χρησιμοποιούνται δύο προσεγγίσεις για τον χαρακτηρισμό των πρωτεϊνών. Στην πρώτη, οι άθικτες πρωτεΐνες ιοντίζονται με οποιαδήποτε από τις δύο τεχνικές που περιγράφονται παραπάνω και στη συνέχεια εισάγονται σε έναν αναλυτή μάζας. Αυτή η προσέγγιση αναφέρεται ως στρατηγική ανάλυσης πρωτεϊνών "από πάνω προς τα κάτω". Ωστόσο, η προσέγγιση από πάνω προς τα κάτω περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μελέτες απλής πρωτεΐνης χαμηλής απόδοσης. Στη δεύτερη προσέγγιση, οι πρωτεΐνες χωνεύονται ενζυματικά σε μικρότερα πεπτίδια χρησιμοποιώντας πρωτεάση όπως θρυψίνη ή πεψίνη, είτε σε διάλυμα είτε σε γέλη μετά από ηλεκτροφορητικό διαχωρισμό. Χρησιμοποιούνται επίσης και άλλοι πρωτεολυτικοί παράγοντες. Η συλλογή των πεπτιδικών προϊόντων συχνά διαχωρίζεται με χρωματογραφία πριν από την εισαγωγή στον αναλυτή μάζας. Όταν χρησιμοποιείται το χαρακτηριστικό μοτίβο των πεπτιδίων για την αναγνώριση της πρωτεΐνης, η μέθοδος ονομάζεται δακτυλικό αποτύπωμα μάζας πεπτιδίων (peptide mass fingerprinting (PMF)), εάν η ταυτοποίηση πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας τα δεδομένα αλληλουχίας που προσδιορίζονται στη διαδοχική φασματομετρία μάζας η ανάλυση ονομάζεται πεπτιδική αλληλούχιση εκ νέου (de novo peptide sequencing). Αυτές οι διαδικασίες ανάλυσης πρωτεϊνών αναφέρονται επίσης ως η προσέγγιση "από κάτω προς τα πάνω (bottom-up)" και έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για την ανάλυση της κατανομής και της θέσης των μετα-μεταφραστικών τροποποιήσεων όπως η φωσφορυλίωση στις πρωτεΐνες. Μια τρίτη προσέγγιση αρχίζει επίσης να χρησιμοποιείται, αυτή η ενδιάμεση προσέγγιση "μεσαίας προς τα κάτω" περιλαμβάνει την ανάλυση πρωτεολυτικών πεπτιδίων που είναι μεγαλύτερα από το τυπικό τρυπτικό πεπτίδιο.
Εξερεύνηση διαστήματος
Ως τυπική μέθοδος ανάλυσης, τα φασματόμετρα μάζας έχουν φτάσει σε άλλους πλανήτες και φεγγάρια. Δύο μεταφέρθηκαν στον Άρη από το πρόγραμμα Βίκινγκ. Στις αρχές του 2005, η αποστολή Κασσίνι-Χόιχενς παρέδωσε ένα εξειδικευμένο όργανο GC-MS στον ανιχνευτή Χόιχενς μέσω της ατμόσφαιρας του Τιτάνα, του μεγαλύτερου δορυφόρου του πλανήτη Κρόνου. Αυτό το όργανο ανέλυσε ατμοσφαιρικά δείγματα κατά μήκος της τροχιάς καθόδου του και ήταν σε θέση να εξατμίσει και να αναλύσει δείγματα της παγωμένης και καλυμμένης με υδρογονάνθρακες επιφάνειας του Τιτάνα μόλις προσγειώθηκε ο αισθητήρας. Αυτές οι μετρήσεις συγκρίνουν την αφθονία των ισοτόπων κάθε σωματιδίου συγκριτικά με τη φυσική αφθονία της γης. Επίσης στο διαστημικό σκάφος Κασσίνι-Χόιχενς βρισκόταν ένα φασματόμετρο μάζας ιόντων και ουδέτερων ουσιών που έπαιρνε μετρήσεις της ατμοσφαιρικής σύνστασης του Τιτάνα καθώς και της σύστασης των λοφίων του Εγκέλαδου. Ένα φασματόμετρο μάζας με αναλυτή θερμικών και παραγόμενων αερίων μεταφέρθηκε από το διαστημικό σκάφος Phoenix που εκτοξεύτηκε το 2007. Τα φασματόμετρα μάζας χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως σε διαστημικές αποστολές για τη μέτρηση της σύνθεσης του πλάσματος. Για παράδειγμα, το διαστημόπλοιο Κασσίνι μετέφερε το φασματόμετρο πλάσματος Cassini (CAPS), που μέτρησε τη μάζα των ιόντων στη μαγνητόσφαιρα του Κρόνου.
Παρακολούθηση αναπνευστικών αερίων
Τα φασματόμετρα μάζας χρησιμοποιήθηκαν στα νοσοκομεία για την ανάλυση αναπνευστικών αερίων από το 1975 περίπου έως το τέλος του αιώνα. Μερικά πιθανώς εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται, αλλά κανένα δεν κατασκευάζεται αυτήν τη στιγμή. Βρέθηκαν κυρίως στο χειρουργείο και αποτελούσαν μέρος ενός πολύπλοκου συστήματος, στο οποίο δείγματα αναπνευστικών αερίων από ασθενείς που υποβάλλονταν σε αναισθησία μεταφέρονταν στο όργανο μέσω ενός μηχανισμού βαλβίδας σχεδιασμένου να συνδέει διαδοχικά έως και 32 δωμάτια. στο φασματόμετρο μάζας. Ένας υπολογιστής κατεύθυνε όλες τις λειτουργίες του συστήματος. Τα δεδομένα που συλλέγονταν από το φασματόμετρο μάζας παραδίδονταν σε μεμονωμένα δωμάτια για χρήση από τον αναισθησιολόγο. Η μοναδικότητα αυτού του φασματόμετρου μάζας μαγνητικού τομέα μπορεί να ήταν το γεγονός ότι ένα επίπεδο ανιχνευτών, ο καθένας τοποθετημένος σκόπιμα για να συλλέξει όλα τα είδη ιόντων που αναμένονταν να υπάρχουν στα δείγματα, επέτρεπε στο όργανο να αναφέρει ταυτόχρονα όλα τα αέρια που αναπνέει ο ασθενής. Αν και το εύρος μάζας περιοριζόταν σε ελαφρώς πάνω από 120 u, ο κατακερματισμός μερικών από τα βαρύτερα μόρια καταργούσε την ανάγκη για υψηλότερο όριο ανίχνευσης.
Προπαρασκευαστική φασματομετρία μάζας
Η κύρια λειτουργία της φασματομετρίας μάζας είναι ως εργαλείο για χημικές αναλύσεις που βασίζονται στην ανίχνευση και την ποσοτικοποίηση των ιόντων σύμφωνα με την αναλογία μάζας προς φορτίο. Ωστόσο, η φασματομετρία μάζας δίνει επίσης υποσχέσεις και για τη σύνθεση υλικών. Η μαλακή προσγείωση ιόντων χαρακτηρίζεται από εναπόθεση ανέπαφων ειδών σε επιφάνειες με χαμηλές κινητικές ενέργειες, γεγονός που αποκλείει τον κατακερματισμό του προσπίπτοντος είδους. Η τεχνική μαλακής προσγείωσης αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1977 για την αντίδραση ιόντων χαμηλής ενέργειας που περιέχουν θείο σε μια επιφάνεια μολύβδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φασματομετρία μάζας Κατηγορία:Φασματόμετρα Κατηγορία:Όργανα μέτρησης
Ισόβια κάθειρξη
Ισόβια κάθειρξη είναι μια από τις μεγαλύτερες ποινές για σοβαρά ποινικά αδικήματα. Ο όρος ισόβια (ίσος+βίος) σημαίνει ότι είναι ίση με τον βίο, το χρονικό διάστημα ζωής του ανθρώπου. Στο ελληνικό ποινικό δίκαιο είναι πλέον η υψηλότερη μεμονωμένη ποινή που μπορεί να επιβληθεί, μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 105 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα, η έννοια είναι πλασματική, δηλαδή καταδικασμένοι σε ισόβια κάθειρξη μπορούν να αποφυλακιστούν αν έχουν εκτίσει τουλάχιστον είκοσι (20) έτη της ποινής τους, ή δεκαοκτώ (18) έτη, σύμφωνα με νέο νόμο που ψηφίστηκε το 2021, αν έχουν υπερβεί το 70ό έτος της ηλικίας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποινές
Μαργαρίτα της Βρετάνης
Η Μαργαρίτα, γαλλ. Margaret de Dreux de Bretagne (π. 1443 - 25 Σεπτεμβρίου 1469) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Βρετάνης και της (2ης συζύγου του) Ισαβέλλας των Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας.
Από την εποχή του Πολέμου για τη Διαδοχή στη Βρετάνη, έγινε σαφές ότι στη Βρετάνη ίσχυε ο ημι-Σαλικός νόμος διαδοχής: οι γυναίκες κληρονομούσαν, μόνο αν δεν υπήρχε άρρην συγγενής. Όπως αναμενόταν από την πρόβλεψη στη συνθήκη του Γκεράντ, η οποία τελείωσε τον Πόλεμο, ούτε η Μαργαρίτα, ούτε η νεότερη αδελφή της Μαρία αναγνωριζόταν ως κληρονόμοι του δουκάτου: έπειτα από το τέλος του πατέρα τους, ο θείος της Πέτρος Α΄ της Βρετάνης τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βρετάνης. Όμως ήταν άτεκνος και για να αποφευχθεί η επερχόμενη διαφωνία, μερίμνησε για τον γάμο της Μαργαρίτας με τον εξάδελφο του Φραγκισκου Α΄, τον Φραγκίσκο του Ετάμπ, 2ο στη σειρά διαδοχής και τον τελευταίο άρρενα, που απέμεινε στον Οίκο των Ντρε-Μονφόρ. Επίσης κανόνισε και τον γάμο της Μαρίας με τον Ιωάννη Β΄ υποκόμη του Ροάν, του πιο ισχυρού ευγενούς στη Βρετάνη.
Έτσι στις 13/16 Νοεμβρίου 1455 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο του Ετάμπ, εξάδελφο του πατέρα της στο Σατώ ντελ'Ερμίν στο Βανν. Έγινε δούκισσα της Βρετάνης με την άνοδό του στο δουκικό αξίωμα το 1458. Ωστόσο ο μόνος γιος τους απεβίωσε σε μικρή ηλικία.
Αλέξανδρος Ζάννας
Ο Αλέξανδρος Ζάννας (1892 - 16 Ιουνίου 1963) ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός.
Μαργαρίτα της Βρετάνης
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα απεβίωσε 26 ετών στο Σατώ ντε Ναντ στη Νάντη. Τάφηκε στον καθεδρικό της Νάντης, σε τάφο που κατασκευάστηκε γι'αυτήν και τον σύζυγό της· μετά τάφηκε εκεί και η δεύτερη σύζυγός του.
Αλέξανδρος Ζάννας
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|Ο Αλέξανδρος Ζάννας (δεξιά) με τον Ελευθέριο Βενιζέλο Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1892. Κατά τα εφηβικά του χρόνια, μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο, προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Μακεδονικό Αγώνα βοηθώντας τον πατέρα του, Δημήτριο.
Μαργαρίτα της Βρετάνης
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1455 τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης (εξάδελφο του πατέρα της) και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης
Αλέξανδρος Ζάννας
Βιογραφικά στοιχεία
Ολοκληρώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές μετέβη στη Γερμανία για ανώτερες σπουδές. Νυμφεύθηκε τη Βιργινία Ζάννα (1897-1980), το γένος Δέλτα, κόρη της Πηνελόπης Δέλτα, μέσω της οποίας γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δημιουργώντας μαζί του στενή φιλία, οπότε και ασχολήθηκε με την πολιτική. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης.
Έντονη φιλία δημιούργησε αργότερα και με τον Νικόλαο Πλαστήρα. Ο Ζάννας υπήρξε ο πρώτος υπουργός της Αεροπορίας. Συγκεκριμένα υφυπουργός, με υπουργό τον Βενιζέλο από 28 Δεκεμβρίου 1929 μέχρι 30 Μαρτίου 1930, και στη συνέχεια υπουργός μέχρι τις 25 Μαΐου του 1932. Ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός της ενιαίας Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, όντας ο ίδιος πρώην αεροπόρος ως έφεδρος υπίλαρχος. Μέχρι τότε η Πολεμική Αεροπορία ήταν διχασμένη σε δύο τμήματα, τη Στρατιωτική και τη Ναυτική, και οι προσπάθειες του Ζάννα για ενοποίησή τους αντιμετώπισαν τις αντιρρήσεις στελεχών των δύο Όπλων. Ιδέα του Ζάννα ήταν να αναλάβει ο ίδιος ο Βενιζέλος αρχικά υπουργός, με απώτερο στόχο να καμφθούν ευκολότερα οι εν λόγω αντιρρήσεις. Παράλληλα από 25 Φεβρουαρίου 1932 μέχρι 25 Μαΐου του 1932 άσκησε και καθήκοντα υπουργού Γεωργίας. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1933 κατά την Δ΄ Περίοδο, καθώς και στη Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή το 1936. Ενεπλάκη στο Κίνημα του 1935 ακολουθώντας το φίλο του Πλαστήρα, με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις.
Στη διάρκεια της Κατοχής αναμίχθηκε σε εθνικιστικές οργανώσεις αντίστασης με αποτέλεσμα να συλληφθεί από τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής και να φυλακιστεί για λίγους μήνες. Μετά την Απελευθέρωση ασχολήθηκε και πάλι με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής το 1950. Συμμετείχε στη διοικούσα επιτροπή του Κόμματος Φιλελευθέρων, του οποίου υπήρξε σημαντικό στέλεχος.
Το 1945 ήταν πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, έχοντας υπηρετήσει στον ΕΕΣ Θεσσαλονίκης το 1922-23.
Ο Αλέξανδρος Ζάννας πέθανε στην Αθήνα στις 16 Ιουνίου του 1963. Γιος του ήταν ο Παύλος Ζάννας (1928-1989), ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με τον καλλιτεχνικό χώρο, διατηρώντας φιλία με τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος και τον είχε διορίσει διευθυντή της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.
Συγγραφικό έργο
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βενιζελισμός
Αδαμαντία Γρηγοριάδου
Η Αδαμαντία Γρηγοριάδου, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στις 12 Μάϊου 1770 στην Ζούρτσα Ολυμπίας σαν Αδαμαντία Παπαθεοδώρου, κόρη του παπά Θεόδωρου Οικονόμου και της Αναστασίας το γένος Σακελλαρίου, αδελφός της ήταν ο Γρηγόριος, επίσκοπος Μεθώνης, ενώ είχε άλλους τέσσερις αδελφούς. Το 1790 γνώρισε τον Γρηγόριο Γρηγοριάδη με τον οποίο παντρεύτηκαν και απέκτησαν τους Αθανάσιο και Γεώργιο]. Το 1819 έχασε τον σύζυγο της, ήταν προεστός και τον εκτέλεσαν οι Οθωμανοί.
Κατορθώματα
Ένα βράδυ η Αδαμαντία βρέθηκε σε ένα Χάνι, εκεί ένας Τούρκος την προσέλαβε και τότε αυτή του επιτέθηκε με το γιαταγάνι χωρίς να τον σκοτώσει αφού αυτός το έβαλε στα πόδια. Το Πάσχα οι χριστιανοί συνήθιζαν να ρίχνουν με τα όπλα στον αέρα, αλλά οι Οθωμανοί όταν ήρθε το Πάσχα απαγόρευσαν αυτή την συνήθεια. Τότε η Αδαμαντία κάλεσε όλους τους συγγενείς της, τους εφοδίασε με όπλα και πυρομαχικά και τους προέτρεψε να ρίξουν μπαλωθιές, τέλος το έθιμο έγινε χωρίς καμία αντίδραση από τους Οθωμανούς.
Κατά τον μήνα ’Ὀκτώβριον τοῦ 1827 αὕτη εἶχε κατέλθει εἰς Άλβενα, χωρίον πλησίον τῆς Ζούρτσης κείμενον, ἴνα ἐπισκεφθῆ τον ἐκ μητρός θεῖον της Κωνσταντίνον Σακελλάριον, δεινούς πάσχοντα. Κατά τήν ἡμέραν τῆς αὐτόθι μεταβάσεώς της ὅ Ίμβραήμ Πασσάς έποιήσατο νέαν εἰς Τριφυλλίαν ἔφοδον, έκπορθήσας καί τό χωρίον, ἐν ὦ εύρίσκετο ἤ Αδαμαντία. Αὕτη ἰδοῦσα τον κίνδυνον, έλαβεν ἐπί τῶν ὤμων της τον λιπόθυμον έκ τῶν πόνων καί του φόβου πάσχοντα θείον της καί ἤρξατο νά τρέχη εἰς τά ὄρη. Έν τή ἀναχωρήσει τῆς ίππεύς τίς Μαμελούκος σπεύδει άγρίως μαινόμενος εἰς καταδίωξίν της, τήν καταφθάνει δέ ἐπί τῆς κορυφῆς λόφου, έφ’ ἧς αὕτη προσφυγούσα έξηντλημένη εἶχε ἐναποθέση τον άναίσθητον γέροντα. Ὅ στρατιώτης πυροβολεῖ κατ’ αὐτῆς, ἀλλ’ ἤ ἡρωίς δι έπιδεξίας στροφῆς άποφεύγει τήν κατά τῆς κεφαλῆς της διευθυνομένην σφαίραν.
Ταχεία δέ ώς ἀστραπή σκοπεύει διά τοῦ πυροβόλου της τον διώκτην της καί άφίνει αὐτόν άπνουν ἐπί τοῦ ἵππου του, έφ οὐ άνήλθε μετά τοῦ ἀναίσθητου πάντοτε θείου της καί διά στενωποῦ, ἄγνωστου εἰς τον ἐχθρόν, μετέβη μετά τοῦ πολυτίμου φορτίου της εἰς τήν πεδιάδα τῆς Ζούρτσης, ἔνθα εἶχον στροπεδεύση οἱ υἱοί της.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Ιστορία των διαστημικών πτήσεων
400px|μικρογραφία|δεξιά
Η ιστορία των διαστημικών πτήσεων αφορά στην προσπάθεια του ανθρώπου να κατακτήσει το διάστημα με τεχνικά μέσα. «Όλα τα όντα έχουν προσφερθεί και παραδοθεί στο ανθρώπινο πνεύμα» είπε κάποτε ο Πάπας Πίος ΙΒ΄, σε μία παρέα διαστημικών επιστημόνων στη Ρώμη. «Από αυτόν εξαρτάται να εισχωρήσει βαθύτερα και έτσι να καταλάβει περισσότερο, το απέραντο μεγαλείο του Δημιουργού.» Αργότερα, ο μεγάλος Ρώσος ακαδημαϊκός και πρόεδρος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Α.Ν.Νεσμεγιάνωφ έλεγε, λίγες βδομάδες πριν την εκτόξευση του πρώτου Σπούτνικ: «Ο άνθρωπος πρέπει να ονειρεύεται. Η σκέψη και η εργασία του, θα δημιουργήσει και θα στείλει αυτό το τεχνητό, κοσμικό σώμα σε μία ουράνια τροχιά.»
Στην αρχαιότητα
Οι Ντιεγιέρις της Αυστραλίας πιστεύουν ότι ο άνθρωπος, καθώς και άλλα όντα, είναι πλασμένα από το φεγγάρι. Οι Ινδιάνοι της Αμερικής ήταν λάτρεις του Ήλιου, όπως οι Πολυνήσιοι και οι Αφρικανοί. Οι Κινέζοι αστρονόμοι πίστευαν ότι η ανατολή του Αρκτούρου, έφερνε την άνοιξη ενώ οι Αιγύπτιοι, ότι η δύναμη του Σείριου είναι αυτή που κάνει τον Νείλο να ξεχειλίσει.
Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής, είχαν επίσης βαθιές γνώσεις του Σύμπαντος. Οι Μάγια, οι Ολμέκοι, οι Ίνκας, οι Τολτέκοι και οι Αζτέκοι με τα αστεροσκοπεία τους, τα ημερολόγια αλλά και τις πολυπληθείς παραστάσεις τους, καταθέτουν με τον δικό τους τρόπο, το έντονο ενδιαφέρον τους για τον Ουρανό.
Τα πρώτα βήματα προς την επιστημονική θεώρηση του Σύμπαντος, έγιναν στην Αρχαία Βαβυλωνία και την Αίγυπτο, το 5.000 περίπου, π.Χ. Οι συστηματικές παρατηρήσεις άρχισαν από το 3.000 και κατά τη δεύτερη χιλιετία, οι πλανήτες είχαν ήδη ενταχθεί στο ζωδιακό σύστημα ενώ γύρω στο 1.000, υπάρχουν, πια σημειώσεις και αναφορές γύρω από τις κινήσεις τους.
Στις αρχές του 6ου π.χ. αιώνα, ο Θαλής ο Μιλήσιος, στον οποίο αποδίδεται η θεμελίωση της Επιστήμης, των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας, ταξίδεψε στην Αίγυπτο και διδάχθηκε απ΄αυτούς, ιδρύοντας ύστερα την ονομαστή Ιωνική σχολή της Ελληνικής Αστρονομίας. Ο Θαλής προέβλεψε την ηλιακή έκλειψη της 28ης Μαΐου 585 π.χ. και μέτρησε τη φαινόμενη διάμετρο του Ήλιου. Αργότερα, οι οπαδοί του προχώρησαν παραπέρα. Ο Αναξιμένης διατύπωσε την υπόθεση ότι υπάρχουν πολλά, σαν τη Γη, ουράνια σώματα καθώς και ότι ο άνθρωπος προέρχεται από άλλα ζώα, ο Ηράκλειτος είδε τον ουρανό γεμάτο από ουράνια φωτιά ενώ ο Αναξίμανδρος ήξερε ότι η Γη, δεν είναι επίπεδη.
Μία άλλη σχολή, στη Σάμο έκανε παράλληλα τις δικές της εκτιμήσεις. Ο ιδρυτής της, ο Πυθαγόρας, από τον 6ο έως τον 4ο αιώνα, υποστήριξε με θέρμη τη σφαιρικότητα της Γης, ο Ηρακλείδης εξήγησε την ημερήσια περιφορά των άστρων, υποθέτοντας ότι η Γη στρέφεται γύρω από τον άξονα της, ενώ ο Αρίσταρχος, έκανε πρώτος λόγο για ηλιοκεντρικό σύστημα.
Οι αναμφίβολα, σπουδαίες αυτές γνώσεις χρησίμευσαν στον άνθρωπο, ώστε να αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του. Το επόμενο βήμα ήταν, λοιπόν, να προσπαθήσει, πειραματικά στην αρχή, να ταξιδέψει προς αυτούς τους νέους ορίζοντες και τις ιδέες για αυτό, θα του τις έδινε, η ίδια η φύση. Ο δρόμος, μάλιστα, προς τα άστρα φάνηκε να περνά από παράξενα μονοπάτια.
Η θέα ενός καλαμαριού, που μετακινείται γρήγορα ρουφώντας και εκτοξεύοντας νερό, ήταν μία πρώτη, ενδιαφέρουσα εικόνα, ενώ ο ατμός και ο άνεμος ανακαλύφθηκε, ότι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν επίσης, για αυτό το σκοπό.
Ο Αρχύτας ο Ταραντίνος, ένας Έλληνας που έζησε στον Τάραντα της Ν. Ιταλίας, τον 4ο αιώνα π.χ., έφτιαξε ένα ξύλινο περιστέρι, που εκινείτο καθώς μία συσκευή του διοχέτευε ατμό ενώ το 53 π.χ. ο Ήρωνας, ένας Αλεξανδρινός φιλόσοφος, δημιούργησε έναν «αιολικό σωλήνα». Το νερό, βράζοντας σε μία χοάνη παρήγαγε ατμό, ο οποίος διαμέσου μικρών σωλήνων, περνούσε σε μία σφαίρα. Ύστερα, εξερχόμενος από δύο μικρά στόμια, σχήματος L, έκανε τη σφαίρα να περιστρέφεται.
Μεσαίωνας
Στη Μεγάλη Βρετανία, την ίδια περίπου εποχή, ο Ρότζερ Μπέικον, εργαζόταν κρυφά σε ένα αρχαίο μοναστήρι, τελειοποιώντας την πυρίτιδα και την πιθανή χρήση της σε πυραύλους ενώ η μυστική του αυτή, αλλά και πολύ καλή δουλειά, του έδωσε την προσωνυμία, «γιατρός - θαύμα.»
Ο Άραβας Χασάν Αλραμάν, σε ένα αραβικό γραπτό, με τίτλο «Το βιβλίο του Πολέμου με Άλογα και Πολεμικές Μηχανές», γραμμένο στα 1230, περιγράφει ένα ωοειδές αντικείμενο, που το ονομάζει «καυστικό αβγό», που κινείται, όπως όλα άλλωστε εκείνη την εποχή, με πυρίτιδα και σκοπό έχει να γλιστρά πάνω στη γη και να τρομάζει τα εχθρικά άλογα.
Ο Γερμανός πολεμικός μηχανικός Κόνραντ Κέυσεν φον Ίσταντ, τον ίδιο καιρό σχεδίαζε ρουκέτες που μπορούσαν να διασχίζουν την επιφάνεια του νερού και να εκρήγνυνται πάνω στη ίσαλο γραμμή των εχθρικών πλοίων.
Ο Γερμανός Κάουντ Ράινχαρτ φον Σόλμς, στα 1530, έγραφε κι αυτός για ρουκέτες ενώ στα 1540, ένας άλλος Ιταλός, ο Βανούκιο Μπριγκούσο συμπλήρωνε για το ίδιο αντικείμενο. Δέκα επτά χρόνια αργότερα, ο Λέοναρντ Φρονσπέργκερ στη Φραγκφούρτη, έδινε τη δική του προσφορά στην ιστορία των πυραύλων, αναφέροντας για πρώτη φορά, τον όρο «ροζέτ», απ΄όπου και προήλθε η λέξη ρουκέτα.
Στην αναγέννηση
Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ήταν ένας δημιουργικός άνθρωπος, με μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον για την πτήση. Ανάμεσα στα 1486 και 1514 σχεδίασε μερικές πτητικές συσκευές όπως ένα ανεμόπτερο, ένα ελικόπτερο και ένα αλεξίπτωτο. Στη μελέτη του μάλιστα, για το τελευταίο (που το αποκαλούσε «στέγη σκηνής») βασιζόταν στην ορθή θεωρία ότι: «ένα αντικείμενο προσφέρει τόση αντίσταση στον αέρα, όση προσφέρει και ο αέρας σε αυτό.»
Στα 1653, ο Τζων Ουάιτ, στην Αγγλία γράφει για υψηλής αποτελεσματικότητας όπλα και παρουσιάζει μία φόρμουλα από ρουκέτες με πυρίτιδα, που περιέχουν σχεδόν, τα πάντα, εκτός από χώμα. Στα 1668, ο Κόλονς φον Γκέισλερ κάνει πρακτικές εφαρμογές στη Γερμανία, με ρουκέτες φτιαγμένες από ξύλο, τυλιγμένο και κολλημένο με καραβόπανο. Ένα μοντέλο, μάλιστα, ζύγιζε 23 κιλά και ένα άλλο 66, ενώ μετέφερε μία βόμβα από πυρίτιδα, βάρους 8 κιλών.
Παράλληλα με τις μελέτες αυτές, γύρω στο τελευταίο τέταρτο του 17ου αιώνα, μία ξεχωριστή προσωπικότητα, έμελλε να βοηθήσει τις έρευνες αυτές, να προχωρήσουν. Ο σερ Ισαάκ Νεύτωνας, στον ονομαστό «τρίτο νόμο της κίνησης» του, περιγράφει ότι πάντα η κίνηση συνοδεύεται από μία, ίση και αντίθετη, αντίδραση και θα θέσει τις θεωρητικές βάσεις, για την ανάπτυξη των πυραύλων.
Στις 27 Απριλίου 1749, στο πάρκο Σαιντ Τζαίημς, ο Ιταλός Γκαετάνο Ρουγκερέι, δίνει τη μεγαλύτερη παράσταση στην ιστορία των ρουκετών. Ύστερα από εντολή του Γεωργίου του δευτέρου, 10 η 12 χιλιάδες απ΄αυτές, μικρές και μεγάλες, πυροδοτούνται από διάφορες πλατφόρμες εκτόξευσης προς τον ουρανό, ενώ η εκδήλωση είναι διανθισμένη από πολεμική μουσική. Η γιορτή αυτή, μπορούμε να πούμε ότι, καθιέρωσε τους Ιταλούς πυροτεχνουργούς, σαν αυθεντίες στο είδος.
Έντεκα χρόνια αργότερα, οι Άγγλοι αντιμετώπισαν τις ρουκέτες αυτές, σε μία λιγότερο ευχάριστη περίπτωση. Ο Χαιντέρ Αλί, πρίγκιπας της Μισούρ, στην Ινδία, μαζί με 1.200 άνδρες, κτύπησαν το Αγγλικό πεζικό στο Γκίντορ, με κινέζικα βέλη φωτιάς, που περιείχαν γέμιση από 3 και 5 κιλά σίδερο ενώ στα 1799 ο γιος του, Τέπερ Σαχίμπ ξανακτύπησε με ρουκέτες τους Άγγλους στο Σερινγκοπατάμ. Η δεύτερη αυτή ήττα, ήταν πολύ βαρύ κτύπημα στην υπερηφάνεια των Άγγλων, ώστε άρχισαν κι αυτοί, πιο συστηματικά πειράματα στο τομέα αυτό.
Ο Άγγλος καπετάνιος Ρόμπερτ Τζόουνς, στα 1776 στα «Τεχνικά Πυροτεχνήματα» του, είχε ήδη περιγράψει με λεπτομέρεια, πως κατασκευάζονται αυτές - πως να μαζεύεις σωλήνες, να αποθηκεύεις υλικό, να φτιάχνεις ακροφύσια ακόμη και το λεπτό έργο της συμπλήρωσης με κουτάλια των απαραίτητων ποσοτήτων πυρίτιδας και μετά της εφαρμογής του σωστού αριθμού βαλβίδων, προς αποφυγή ασταθούς ώθησης.
Στις 21 Νοεμβρίου 1783 δύο Γάλλοι, ο Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ και ο Φρανσουά Λωράν ντ'Αρλάντ πέταξαν πάνω από το Παρίσι με αερόστατο, διασχίζοντας 9 χιλιόμετρα σε 25 λεπτά. Αργότερα, το 1785 επιχειρώντας μία τολμηρότερη αποστολή, ο Πιλάτρ βάζει κατά λάθος φωτιά στο υδρογόνο του αερόστατου του και σκοτώνεται.
Στα 1801, ο Γουίλιαμ Κόνγκρην, ένας Άγγλος δικηγόρος και μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων, χρησιμοποιώντας το βασιλικό εργαστήριο του Γούλγουιτς, ανέπτυξε μία επιτυχή πολεμική ρουκέτα, που δοκιμάστηκε, για πρώτη φορά, στην επίθεση κατά της Βουλώνης, στη Γαλλία. Ένα χρόνο αργότερα, 25.000 ρουκέτες «άναψαν» για να κάψουν την Κοπενχάγη ενώ τα ίδια όπλα χρησιμοποιήθηκαν και στο Ναπολεόντειο πόλεμο.
Σύγχρονη εποχή
Και φτάνουμε στα 1890, οπότε τρία γεγονότα, που λαμβάνουν χώρα σε διαφορετικά μέρη του πλανήτη, δίνουν τη μεγάλη ώθηση για την εξέλιξη των πυραύλων.
Το πρώτο αναφέρεται σε ένα Γερμανό εφευρέτη, τον Χέρμαν Γκαύσοκιντ, ο οποίος κοινοποίησε, τα σχέδια του για ένα ταξίδι στον Άρη, με ένα διαστημόπλοιο που θα κινούμταν με ανάφλεξη της δυναμίτιδας. Ήταν η πρώτη συστηματική παρουσίαση ενός οχήματος προορισμένου για διαπλανητικά ταξίδια.
Το δεύτερο συνέβη στο Περού, όπου ο Πέδρο Πολέ, ένας εφευρέτης και μηχανικός σχεδίασε μία ρουκέτα με ένα μικρό πυραυλικό κινητήρα, κατασκευασμένο από βαναδιούχο χάλυβα, ένα υλικό σχεδόν άγνωστο στο υπόλοιπο κόσμο. Χρησιμοποίησε υγρό καύσιμο και οξειδωτικό και ανέπτυσσε ωστική δύναμη 90 κιλών.
Ωστόσο, για άγνωστους λόγους, ο Πολέ δεν ανακοίνωσε κάτι σχετικό με τις εργασίες του, ως τις 7 Οκτωβρίου 1927, οπότε και δημοσίευσε ενυπόγραφο άρθρο στην εφημερίδα της Λίμα «Ελ Κομέρσιο». Ο Ρώσος μηχανικός Αλεξάντρ Μπ. Σερσέβσκυ πληροφορήθηκε για το κείμενο αυτό και εξέδωσε περίληψη του, στο βιβλίο του «Ο Πύραυλος για το Ταξίδι και την Πτήση», το οποίο και κυκλοφόρησε το 1929, στο Βερολίνο.
Κατά τον Σερσέβσκυ, τα προωθητικά του πυραύλου του Πολέ, ήταν υπεροξείδιο του αζώτου και βενζίνη. Ο κινητήρας ζύγιζε 2,5 κιλά και μπορούσε - σύμφωνα με τον Πολέ - να λειτουργεί επί μία ώρα, χωρίς να υποστεί κάποια σημαντική παραμόρφωση.
Αν δεν υπήρχε το βιβλίο του Σερσέβσκυ, ο Πολέ θα παρέμενε παντελώς άγνωστος ενώ και αργότερα υπήρχαν πολλές αμφιβολίες για την αυθεντικότητα της δουλειάς του. Σήμερα μόνον, αναγνωρίζεται σαν ο πρωτοπόρος των πυραύλων, με υγρά προωθητικά.
Το τρίτο και πιθανώς, το σημαντικότερο γεγονός απ΄όλα, ήταν η εμφάνιση ενός πραγματικά μεγάλου επιστήμονα, που ονειρευόταν πολύ τον ουρανό: του Κωνσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκυ.
Γεννήθηκε στα 1857 και αν και κατά το πλείστον αυτοδίδακτος, είχε βαθιές γνώσεις φυσικής και μαθηματικών ενώ ασχολήθηκε πολύ με τις δυνατότητες των διαστημικών ταξιδιών. Στα 1903, διατυπώνει και δημοσιεύει για πρώτη φορά, τους θεμελιώδεις μαθηματικούς νόμους της κίνησης των πυραύλων και τα κύρια συμπεράσματα τους. Εργαζόμενος στη μικρή πόλη Καλούγκα, 160 χιλιόμετρα νοτίως της Μόσχας, ο κωφός δημοδιδάσκαλος εκτός από τους θεμελιώδεις νόμους του, θα προβλέψει την εξάπλωση της ζωής στο ηλιακό μας σύστημα ενώ για να διαδώσει τις ιδέες του, θα εκδώσει πλήθος άρθρων, εκλαϊκευμένων και επιστημονικών, καθώς και το αξιοσημείωτο μυθιστόρημα, «Έξω από τη Γη».
Αφιέρωσε πολύ χρόνο μελετώντας θεωρητικά τους πυραυλοκινητήρες και υπολογίζοντας την ενεργειακή αξία διαφόρων συνδυασμών καυσίμων. Τα τολμηρά σχέδια του, σιγά - σιγά ωρίμαζαν και το κύρος του μεγάλωνε. Το 1919 εξελέγη μέλος της Σοσιαλιστικής Ακαδημίας - πρόδρομος της Ακαδημίας Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ. -και αργότερα του δόθηκε σύνταξη από την κυβέρνηση. Από το 1925 έως το 1932 εξέδωσε 60 έργα που αναφέρονται όχι μόνον στην αεροναυτική αλλά και την αστρονομία, τη μηχανική, τη φυσική και τη φιλοσοφία. Όταν πέθανε, στις 19 Σεπτεμβρίου 1935 στην Καλούγκα - όπου έζησε και όλη τη ζωή του - σε ηλικία 78 ετών, τιμήθηκε από την πατρίδα του, σαν εθνικός ήρωας και μία μνημειώδη εγκυκλοπαίδεια, με θέμα τη ζωή και τα έργα του, δημοσιεύθηκε στο Λένινγκραντ.
Αρκετά νωρίτερα, στις 17 Δεκεμβρίου 1903, ένα παγκόσμιο ρεκόρ έμελλε να δημιουργηθεί στο Κίττυ Χώουκ, της Β. Καρολίνας. Οι Ουίλμπουρ και Όρβιλ Ράιτ (1867 - 1912 και 1871 - 1948 αντίστοιχα) κατόρθωσαν πρώτοι να πετάξουν με κατευθυνόμενο μέσο, βαρύτερο του αέρα. Αυτό ήταν ένα διπλάνο ανεμόπτερο, στο οποίο οι δύο πρωτοπόροι τοποθέτησαν ένα τετρακύλινδρο κινητήρα 16 ίππων. Σε αυτό, η προς τα εμπρός ισορροπία εξασφαλιζόταν με ένα πηδάλιο βάθους, τοποθετημένο εμπρός και κινούμενο από τον πιλότο με ένα μοχλό, ενώ η πλευρική σταθερότητα επιτυγχάνονταν με τη στροφή προς την αντίθετη κατεύθυνση, των άκρων των φτερών. Κατά την εκτέλεση των προκαταρκτικών πειραμάτων, ο χειρισμός του αεροπλάνου οριζόντια και η πραγματοποίηση στροφών βελτιώθηκαν με τη σύνδεση των μοχλών στρέψης, με αυτούς του πηδαλίου διεύθυνσης, που είχε τοποθετηθεί πίσω.
Το πρώτο, χωρίς πιλότο αεροπλάνο, δημιουργήθηκε από την U.S. ARMY στα 1916, από την Εταιρεία Δοκιμών Νταίητον Ράιτ, στο Οχάιο και ήταν σχεδιασμένο να μεταφέρει εκρηκτικά, σαν αυτά που μετέφεραν αργότερα ο V-1 και ο V-2, πίσω από τις εχθρικές γραμμές.
Στα 1925, ο Ουώλτερ Χόλμαν έγραφε μία μαθηματική διατριβή, με τίτλο, «Η Ευπροσιτότητα των Ουρανίων Σωμάτων», περιγράφοντας μεθόδους διαφυγής από τη βαρύτητα της Γης, επαναφοράς σ΄ αυτήν καθώς και τα προβλήματα ενός περίπλου αλλά και προσγείωσης πάνω στα ουράνια σώματα.
Στα 1928, ο Φρανς φον Χέρντ αποκάλυψε το δικό του πυραυλικό πρόγραμμα, που περιελάμβανε απλές ρουκέτες, δύο ορόφων ακόμη και διαστημικά οχήματα ενώ ο Αυστριακός κόμης Γκουίντο φον Πιρκέτ, έδειξε τη χρησιμότητα ενός τεχνητού, διαστημικού δορυφόρου, σαν βάση για ταξίδια σε άλλους πλανήτες. Ακόμη, ο φον Ουλίνσκι, πρότεινε ένα ηλεκτρονικά κινούμενο, διαστημόπλοιο.
Χωρίς την παραμικρή προσπάθεια υποβάθμισης του έργου όλων αυτών, που έχουν μέχρι τώρα αναφερθεί, θα πρέπει εδώ να ξεχωρίσω τρεις ακόμη επιστήμονες, που ξεκίνησαν - μαζί με τον Τσιολκόφσκυ - ο καθένας ξεχωριστά στην πατρίδα του, τις έρευνες τους για το μέλλον των διαστημικών ταξιδιών και κατέληξαν στα ίδια περίπου, συμπεράσματα. Αυτοί ήσαν ο Γάλλος Ρομπέρ Ενώ - Πελτερί, ο Αμερικανός Ρόμπερτ Χάτσινγκς Γκόνταρντ και ο Ούγγρος - που εργάστηκε όμως στη Γερμανία - Χέρμαν Όμπερθ.
Ο Ρομπέρ Ενώ - Πελτερί γεννήθηκε στο Παρίσι, το 1881, ένα χρόνο πριν από τον Γκόνταρντ. Από το 1907 άρχισε να μελετά σοβαρά την αστροναυτική και θεωρείται πρωτοπόρος του μονοπλάνου καθώς και δημιουργός πολλών εφευρέσεων. Υπηρέτησε με πάθος την ιδέα των διαστημικών ταξιδιών και υπήρξε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Ξεκίνησε την προπαγανδιστική του εκστρατεία υπέρ της αστροναυτικής, τον Φεβρουάριο του 1912, με μία περίφημη διάλεξη, που έδωσε στην Πετρούπολη της Ρωσίας και η οποία επαναλήφθηκε το Νοέμβριο, στο Παρίσι.
Μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ξανάρχισε τη δραστηριότητα του και μαζί με τον φίλο του, τραπεζίτη Αντρέ Λουί -Χιρς, αθλοθέτησε ένα βραβείο από 5.000 φράγκα, το οποίο και θα δινόταν στο καλύτερο συγγραφικό έργο της χρονιάς, με θέμα την αστροναυτική. Το έπαθλο αυτό δόθηκε για πρώτη φορά, το 1925 στον Χέρμαν Όμπερθ, που μάλιστα, κρίθηκε τόσο άξιο, ώστε το ποσό διπλασιάστηκε.
Το 1927, στις 8 Ιουνίου, ο Ενώ - Πελτερί, έδωσε μία ακόμη διάλεξη, με ακροατήριο την Αστροναυτική Εταιρεία, στη Γαλλία. Η ομιλία είχε τον τίτλο «Εξερεύνηση της Υψηλής Ατμόσφαιρας, με Ρουκέτες και η Πιθανότητα ενός Διαπλανητικού Ταξιδιού.» Αυτή δημοσιεύθηκε στα 1928 και σε αυτή γίνεται ο πρώτος διαστημικός επιστήμων που χρησιμοποιεί την προοπτική της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας, στη μηχανική της πτήσης των πυραύλων.
Στα 1930 εκδίδει το βιβλίο με τίτλο «Αστροναυτική» και το 1934, το συμπλήρωμα του. Το έργο αυτό καλύπτει ουσιαστικά, το σύνολο των γνώσεων της εποχής εκείνης, στο θέμα της διαστημικής πτήσης. Στις 20 Μαΐου 1928 προτείνει στο Γάλλο στρατηγό Φερριέ, ένα σχέδιο για την κατασκευή βαλλιστικών βομβαρδιστικών πυραύλων ενώ σε δοκιμές που γίνονται τον Οκτώβρη του 1931, σε ένα κινητήρα με υγρό οξυγόνο και τετρανιτρομεθάνιο, ο Ενώ - Πελτερί από ατύχημα χάνει το χέρι του. Τέλος, στα 1934 ανατίθεται σε αυτόν, από τη Διεύθυνση Μελετών και Κατασκευών Εξοπλισμού, η σύνταξη μελέτης για την κατασκευή - εκτός αυτών με υγρά προωθητικά - και ενός πυραύλου, στερεού καυσίμου των 80 χιλιοστών, που θα προορίζεται για να επιταχύνει βόμβες.
Ο Γκόνταρντ γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1882, στο Ουόρτσεστερ της Μασαχουσέτης όπου και έζησε, μελέτησε, εργάστηκε και ακόμα ενταφιάστηκε. Όσο ζούσε, ελάχιστα εκτιμήθηκαν οι προσπάθειες του ενώ μόνον μετά τον θάνατο του, η χώρα του κατανόησε πλήρως την ιδιοφυΐα του. Ενώ ο Τσιολκόφσκυ συλλάμβανε θεωρίες και τις ανέπτυσσε, ο Γκόνταρντ ήταν αυτός που πειραματιζόταν πάνω σ΄ αυτές.
Από μικρός διάβαζε μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, τα οποία και του άνοιξαν τους ορίζοντες του μυαλού του. Ήταν μελετηρός ενώ από τα 17 του χρόνια άρχισε να ασχολείται με τους πυραύλους και ειδικότερα με τα καύσιμα που έπρεπε να χρησιμοποιούν. Το 1902 ενώ σπούδαζε στο Σάουθ Χάι Σκουλ, του Ουόρτσεστερ, υπέβαλε στην επιθεώρηση «POPULAR SCIENCE NEWS», ένα άρθρο με τίτλο «Η Ναυσιπλοΐα του Διαστήματος», που όμως δεν δημοσιεύθηκε και αργότερα, σε ένα δεύτερο, ανέπτυξε την αρχή - όπως νωρίτερα ο Τσιολκόφσκυ - των πολυώροφων πυραύλων.
Το 1908 πήρε το δίπλωμα του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου και μετά φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ, όπου και έλαβε το διδακτορικό του, το 1911 και έγινε καθηγητής της φυσικής. Το 1909, καθώς είχε επιδοθεί σε λεπτομερείς μελέτες και υπολογισμούς στους κινητήρες με υγρά προωθητικά, κατέληξε στο συμπέρασμα - πάλι μετά τον Τσιολκόφσκυ - ότι το υγρό οξυγόνο και το υγρό υδρογόνο αποτελούσαν τέλειο συνδυασμό. Κρατούσε με επιμέλεια ημερολόγιο των εργασιών του και από τα πειράματα του πήρε πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας όπως π.χ. για θαλάμους καύσεως, ακροφύσια, συστήματα τροφοδοσίας με προωθητικό υλικό και πολυώροφους πυραύλους.
Ευρωμπάσκετ 1983
Η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης του 1983 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1983) ήταν η 23η, η οποία οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες. Το τουρνουά διοργάνωσε η Γαλλία και έλαβε χώρα στις πόλεις Λιμόζ, Ναντ και Καν.
Ιστορία των διαστημικών πτήσεων
Σύγχρονη εποχή
Το 1916, ύστερα από πολλές προσπάθειες, του δόθηκε από το Σμιθσόνειο Ινστιτούτο, μία επιχορήγηση 5.000 δολαρίων, για να αρχίσει να κατασκευάζει πυραύλους. Στις 7 Νοεμβρίου 1918, ο Γκόνταρντ είχε έτοιμα πρότυπα για παραγωγή και μάλιστα, ένας από αυτούς, ο μεγαλύτερος, μπορούσε να φέρει ωφέλιμο φορτίο 3,5 κιλών, σε απόσταση 1.200 μέτρων. Οι σωλήνες εκτόξευσης, είχαν διάμετρο 51 και 76 χιλιοστά και μήκος 1,70 μέτρα.
Το 1919, κι ύστερα το 1936 δημοσιεύει δυο θεμελιώδεις μονογραφίες στη συλλογή του Σμιθσόνειου Ινστιτούτου. Η πρώτη έχει τίτλο «A METHOD OF REACHING EXTREME ALTITUDES» (ΜΙΑ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΑΝΩΤΑΤΑ ΥΨΗ ) και σκοπό να δείξει τον τρόπο που μπορεί ο άνθρωπος να φέρει όργανα μέτρησης σε μεγάλα ύψη ενώ σε ένα μικρό υστερόγραφο, στο τέλος της μελέτης, τολμά να στείλει ένα διαστημόπλοιο στη Σελήνη.
Ευρωμπάσκετ 1983
Το Ευρωμπάσκετ όμως έμεινε στην ιστορία για τα απίστευτα επεισόδια που συνέβησαν στο τελευταίο παιχνίδι του Α΄ ομίλου μεταξύ Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας (91-76) και προήλθαν από ένα χτύπημα του Μπονάμικο στον Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς και είχαν ως αποτέλεσμα γενικευμένα επεισόδια με την συμμετοχή δημοσιογράφων, παραγόντων και τον Γκρμπόβιτς να κυνηγά με ψαλίδι τους αντιπάλους του.
Ιστορία των διαστημικών πτήσεων
Σύγχρονη εποχή
Η δεύτερη, με τίτλο «LIQUID - PROPELLANT ROCKET DEVELOPMENT», ( ΕΞΕΛΙΞΗ ΠΥΡΑΥΛΩΝ ΜΕ ΥΓΡΟ ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΟ) έχει σκοπό να δείξει πως και γιατί είναι καλύτερα τα υγρά από τα στερεά προωθητικά. Ένα ακόμη έργο του, δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατο του, το 1948 με τίτλο «ROCKET DEVELOPMENT LIQUID - FUEL ROCKET RESEARCH, 1929 - 1941», (ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΠΥΡΑΥΛΩΝ. ΕΡΕΥΝΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΥΡΑΥΛΩΝ ΜΕ ΥΓΡΑ ΚΑΥΣΙΜΑ, 1929 - 1941).
Ευρωμπάσκετ 1983
Πάντως οι Ιταλοί του Ντίνο Μενεγκίν δεν δυσκολεύτηκαν να κάμψουν την αντίσταση των πλάβι, με τον πρωτοεμφανιζόμενο στην εθνική Ντράζεν Πέτροβιτς που είχε 9,5 πόντους (μ.ο.) και εκμεταλλευόμενοι του διπλού θαύματος των Ισπανών –επί των Γιουγκοσλάβων με 91-90 στην πρώτη φάση και επί των Σοβιετικών στον ημιτελικό με 95-94 (Σιμπίλιο 26 πόντους) – και με την βοήθεια της διαιτησίας, κέρδισαν εύκολα τον τίτλο στον τελικό από την αρμάδα του MVP της διοργάνωσης Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν με 105-96. Ακόμη μια ομάδα που εντυπωσίασε ερχόμενη από το πουθενά στη διοργάνωση ήταν η, τελικά 4η, Ολλανδία.
Πρώτος σκόρερ με 33 πόντους μέσο όρο ήταν ο κορυφαίος Ευρωπαίος σκόρερ (όλων των εποχών), ο Νίκος Γκάλης. Η εθνική, με προπονητή τον Κώστα Πολίτη και τον Παναγιώτη Φασούλα στην σύνθεσή της, κατετάγη 11η, κάνοντας όμως σπουδαίες εμφανίσεις σε πολλά παιχνίδια, ιδίως εκείνο με τους Γιουγκοσλάβους, που χάθηκε 76-77 με άστοχο σουτ του Ανδρίτσου στην εκπνοή (Γκάλης 25π - Κιτσάνοβιτς 19π, Νταλιπάγκιτς 19π).
Τουίλ
Το τουίλ (αγγ. tuile, ) είναι μια ψημένη γκοφρέτα, γαλλικής προέλευσης, γενικά σε σχήμα τόξου, που συνήθως φτιάχνεται από ζύμη (αλλά περιστασιακά και από τυρί κυρίως για αλμυρές παρασκευές), που συχνά χρησιμεύει ως συνοδευτικό πιάτων. Το Tuile είναι η γαλλική λέξη για το κεραμίδι, καθώς έχει το καμπύλο σχήμα των κεραμιδιών. Η τραγανότητά τους προκύπτει από τα υψηλά ποσοστά ζάχαρης και λιπαρών του μίγματος.
Ιστορία των διαστημικών πτήσεων
Σύγχρονη εποχή
Το πιο φημισμένο, από τα τρία αυτά έργα του, είναι σίγουρα το πρώτο. Ο βαθιά επιστημονικός χαρακτήρας της εργασίας φαίνεται ακόμη και από τους τίτλους των κεφαλαίων. «Αναγωγή της εξίσωσης στην απλούστερη της μορφή», «Απόδοση του συνήθους πυραύλου», «Υπολογισμοί βασιζόμενοι στη θεωρία και το πείραμα», «Υπολογισμός της ελάχιστης μάζας που απαιτείται για να υψωθεί μία λίβρα στην ατμόσφαιρα, σε διάφορα ύψη».
Ο «μοναχικός λύκος», όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν, μιας και δούλευε πάντα μόνος, το 1920 είχε ήδη δαπανήσει όλο το ποσό του Ινστιτούτου και έτσι έψαχνε για νέα επιχορήγηση. Αυτή βρέθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1929, χάρις τη βοήθεια του Συνταγματάρχου Τσαρλς Λίντμπεργκ, ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί από το έργο του Γκόνταρντ. Αυτή τη φορά, τα χρήματα ήταν περισσότερα. Πενήντα χιλιάδες δολάρια μέσω του Πανεπιστημίου Κλαρκ για την προαγωγή της Αστροναυτικής.