cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελένη Κόκκαλη
Η Ελένη Φαρμάκη-Κόκκαλη (Αθήνα, 1953) είναι Ελληνίδα επιχειρηματίας και σύζυγος του Σωκράτη Κόκκαλη.
Αξίοττα Λυδίας
Βρισκόταν στη μέση κοιλάδα του ποταμού Έρμου (σημ. Γκέντιζ) που εκβάλλει στη Σμύρνη. Η πόλη έγινε γνωστή από κάποιες επιγραφές της ρωμαϊκής περιόδου (χρονολογούμενες γύρω στο 58/59 μ.Χ.) οι οποίες αναφέρονται σε αυτή. Βρέθηκαν πολλές αφιερώσεις στην κύρια θεότητα της πόλεως, τον Μήνα Αξιοττηνό, στον οποίο κατέφευγαν οι Λυδοί για ποικίλους λόγους. Στη μία διαβάζει κανείς: ''Μηνί Αξιοττηνώ Αφφιάς Γλύκωνος εύξατο, ει τεκνώσει. Γεναμένη[ς] της ευχής παρήλκυσε, και εκόλασε αυτήν και εκέλευσε ενγράψαι τας δυνάμις του θεού''. Σε μιαν άλλη επιγραφή, η αιτία είναι μια δοκιμασία από πρόσωπο, εξ αιτίας του οποίου υπέφερε ο γράφων: Έτους ρπζ’ μηνός Δαισίου βι’, Μέγας Μείς Ουράνιος Αρτεμιδώρου Αξίοττα κατέχων και η δύναμις αυτού, κριτής αλάθητος εν ουρανώ, εις ον κατέφυγε Αλέξανδρος Σωκράτους υπέρ κλοπής της προδηλουμένης, Αμμίον Διογά γυνή έχουσα θυγατέρα Μελτίνην ήραν ιδίου δ- αέρος … δ’ ορκιζόμεναι ώμοσαν, απέκτεινεν ο θεός, μέγας ων ο θεός…. Γενικότερα στον Μήνα Αξιοττηνό οι Λυδοί απέδιδαν επιθετικούς προσδιορισμούς οι οποίοι τόνιζαν την ισχύ, ίσως και τον ενοθεϊστικό χαρακτήρα, που απέδιδαν στη θεότητα αυτή: μέγας, τύραννος, μέγιστος, κριτής αλάθητος εν ουρανώ, άλυτος, ουράνιος.
Ελένη Κόκκαλη
Το 1989 ίδρυσε το FLASH 96 FM, έναν από τους κορυφαίους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ειδησεογραφικού χαρακτήρα, ο οποίος έπαψε να λειτουργεί έπειτα από οικονομικά προβλήματα. Διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της τότε ιδιοκτήτριας εταιρείας του (Flash Επιχείρηση Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Εκπομπών και Παραγωγών Α.Ε.) κατά την περίοδο 1989-2004.
Αξίοττα Λυδίας
Θέσεις όπου βρέθηκαν τέτοιες επιγραφές είναι η περιοχή Mağazadamlari της Τουρκίας, βόρεια της Ayazviran (Ayazören Köyü), βορειοδυτικά της Hamidiye (Hamidiye Köyü, Kula, Manisa), και η σημερινή Gökçeören της Kula (πρώην Menye) 38.57528°N, 28.48889°W.
Το εθνικό για τους καταγόμενους από τα Αξίοττα / Αζίοττα ήταν Αξιοττηνός ή Αζιοττηνός (π.χ. «μήτηρ Αζιοττηνή»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Ελένη Κόκκαλη
Από το 1999 έως το 2004 διετέλεσε Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος της Sportnews Υπηρεσίες Διαδικτύου Α.Ε. ιδιοκτήτριας εταιρείας του διαδικτυακού ιστοτόπου FLASH.gr.
Είναι ισόβιο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Κόκκαλη.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένη με τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Σάββα Θεοδωρίδη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτρη (γενν. 1979). Σήμερα, είναι παντρεμένη με τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Κωνσταντίνο (γενν. 1982) και τον Σωκράτη (γενν. 1984-2018).
Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες Κατηγορία:Οικογένεια Κόκκαλη
Βιομετρία
Η Βιομετρία, (biometry ή biometrics), είναι μια εξειδικευμένη επιστήμη που το αντικείμενο της έρευνάς της είναι η ανάλυση των βιολογικών στοιχείων μέσω δικών της στατιστικών και μαθηματικών μεθόδων.
Συγκεκριμένα η Βιομετρία αναλύει με δική της μεθοδολογία, χρησιμοποιώντας ειδικά όργανα, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά των έμβιων ζωϊκών ειδών και ειδικότερα του ανθρώπου. Έτσι υπό τη γενικότερη έννοια αποτελεί κλάδο της Βιολογίας, ενώ υπό την ειδικότερη επί της Φυσικής ανθρωπολογίας, σε επιμέρους κλάδο (της Βιομετρίας), που ονομάζεται Ανθρωπομετρία.
Ως κλαδος της Βιομετρίας η ανθρωπομετρία διαιρείται επιμέρους σε:
Νεότερος σύγχρονος κλάδος της Βιομετρίας είναι η Εργονομική Βιομετρία, που αποτελεί και ταυτόσημο κλάδο της Εργονομίας.
Κατηγορία:Ασφάλεια Κατηγορία:Ανθρωπομετρία Κατηγορία:Βιομετρία
Ιωάννης Γαβαλάς
Ο Ιωάννης Γαβαλάς (- περίπου 1250) ήταν βυζαντινός τοπάρχης.
Διαδέχθηκε τον αδερφό του, Λέοντα Γαβαλά, ως άρχων της Ρόδου μετά το θάνατό του, περίπου το 1240. Από την αρχή της ηγεμονίας του σταμάτησε να παρουσιάζει τις ίδιες τάσεις ανεξαρτησίας που παρουσίαζε ο Λέων και σχεδόν αμέσως ήλθε σε συνεννόηση με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αποδεχόμενος την επικυριαρχία του Ιωάννη Γ' Βατάτζη. Το 1249-1250 ενισχύθηκε από δύο στόλους της Νίκαιας, υπό τον δούκα Θρακησίων Ιωάννη Καντακουζηνό και υπό τον πρωτοσεβαστό Θεόδωρο Κοντοστέφανο και κατάφερε να εκδιώξει τους Γενουάτες, που είχαν γίνει κύριοι του μεγαλύτερου μέρους της Ρόδου (1248-1249), ενισχυόμενοι μάλιστα και από τον πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β' Βιλλεαρδουίνο.
Ο Ιωάννης στα νομίσματα που έκοψε αποκαλείτο απλά αυθέντης Ρόδου και όχι καίσαρ όπως ο Λέων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρόδος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Εσταίν (Αβερόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εστανιόλ (γαλλικά: Estagnols).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Γουάν-Τσε Λη
Πιο συγκεκριμένα, το ερευνητικό έργο του Λη στη φυσικοχημεία βασίσθηκε στη χρήση προηγμένων τεχνικών χημικής κινητικής για τη διερεύνηση της συμπεριφοράς χημικών αντιδράσεων και τη ρύθμιση αυτής της συμπεριφοράς από τον άνθρωπο. Από τον Ιανουάριο του 1994 μέχρι τον Οκτώβριο του 2006 ο Λη διετέλεσε πρόεδρος της Σινικής Ακαδημίας, που είναι η εθνική Ακαδημία της Ταϊβάν. Το 2011 έγινε πρόεδρος στο Διεθνές Συμβούλιο Επιστήμης.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Λη γεννήθηκε στην πόλη Σιντσίκου, τη σημερινή Χσιντσού στη βόρεια Ταϊβάν. Οι γονείς του ήταν Κινέζοι Χοκιέν: ο πατέρας του, ο Λη Τσε-φαν (李澤藩, 1907-1989), ήταν ζωγράφος και μετέπειτα καθηγητής στο Εθνικό Πρότυπο Πανεπιστήμιο της Ταϊβάν (National Taiwan Normal University), ενώ η μητέρα του, η Τσάι Πέι (蔡配), ήταν δασκάλα σε δημοτικό σχολείο. Ο πρωτότοκος γιος τους, ο Γουαν-Τσουάν Λη, έγινε καθηγητής της βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Αλλά και τα μικρότερα αδέλφια του Γουάν-Τσε, ο Γουάν-Περν και η Τσι-Μέι Λη, έγιναν επίσης καθηγητές πανεπιστημίου, έστω παραμένοντας στην Ταϊβάν.
Ο Γουάν-Τσε Λη διεκπεραίωσε όλη τη σχολική του εκπαίδευση σε δημόσια σχολεία της Χσιντσού, όπου έπαιζε αντισφαίριση και τρομπόνι.
Κατόπιν έγινε δεκτός χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ταϊβάν (National Taiwan University), από όπου πήρε πτυχίο φυσικών επιστημών το 1959. Στη συνέχεια πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως (M.Sc.) από το Πανεπιστήμιο Τσινγκ Χούα της γενέτειράς του πόλης το 1961 και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ το 1965 υπό την καθοδήγηση του Μπρους Χ. Μέιχαν (Bruce H. Mahan).
Σταδιοδρομία
Τον Φεβρουάριο του 1967 ο Λη άρχισε να συνεργάζεται με τον Ντάντλεϋ Χέρσμπαχ στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ερευνώντας τις αντιδράσεις μεταξύ ατόμων υδρογόνου και διατομικών αλκαλικών μορίων και κατασκευάζοντας μια συσκευή στην οποία συγκρούονταν διασταυρούμενες δέσμες μορίων. Μετά από ένα μόλις έτος ωστόσο, το 1968, ο Λη έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Το 1974 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ ως καθηγητής της χημείας και επικεφαλής ερευνητικής ομάδας στο Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ, παίρνοντας το ίδιο έτος και την αμερικανική υπηκοότητα.
Η έρευνα του Βραβείου Νόμπελ
Κατά τις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, με την ανάπτυξη πολλών νέων πειραματικών τεχνικών, έγινε δυνατό να μελετηθεί η δυναμική απλών χημικών αντιδράσεων στο εργαστήριο. Τέτοια μέσα ήταν η ανάλυση των συνθηκών μέσα σε έναν σωλήνα χημικού λέιζερ στο κατώφλιο της λειτουργίας του, ή τα φάσματα που αποκτώνται με τη χρήση διάφορων τεχνικών φασματοσκοπίας με λέιζερ.
Οι έρευνες του Λη εστίασαν στη δυνατότητα επακριβούς ελέγχου των ενεργειών των αντιδρώντων σωματιδίων και στην κατανόηση της εξαρτήσεως της χημικής αντιδραστικότητας από τον προσανατολισμό των μορίων. Επίσης, στη φύση των ενδιάμεσων προϊόντων της συνολικής αντιδράσεως, στη δυναμική της ραδιενεργού διασπάσεως και στην ταυτοποίηση σύνθετων μηχανισμών αντιδράσεως. Ο Λη χρησιμοποίησε για τις παραπάνω έρευνες μια νέα εργαστηριακή μέθοδο, την «τεχνική με τις διασταυρούμενες δέσμες μορίων». Οι πληροφορίες που αποκτήθηκαν από τις μετρήσεις των κατανομών των ταχυτήτων (κατά διεύθυνση και μέτρο) των μορίων μετά τη σύγκρουσή τους με τα μόρια της άλλης δέσμης, επέτρεψαν στον Λη και στην ομάδα του να κατανοήσουν τη δυναμική των στοιχειωδών χημικών αντιδράσεων.
Υπόλοιπες δραστηριότητες
Μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ, ο Λη εργάσθηκε για την προαγωγή της επιστημονικής έρευνας στην Ταϊβάν, με την ίδρυση και νέων ερευνητικών ινστιτούτων. Το 2010 δήλωσε ότι η παγκόσμια άνοδος της θερμοκρασίας θα ήταν πολύ σοβαρότερη από όσο πίστευαν πιο πριν οι επιστήμονες και ότι και οι Ταϊβανέζοι έπρεπε να περιορίσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 75%. Αυτό θα χρειαζόταν περισσότερα πράγματα από μερικά συνθήματα ή το σβήσιμο των φώτων για μία ώρα ή τη μείωση της καταναλώσεως κρέατος και, όπως κατέληξε, ''«θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε τις απλές ζωές των προγόνων μας. Χωρίς τέτοιες προσπάθειες, δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε για πολύ στο μέλλον.»''.
Πολιτικός ρόλος
Ο Λη αναμίχθηκε και στην πολιτική της Ταϊβάν. Στις προεδρικές εκλογές του 2000 ήταν υποστηρικτής της Πράσινης Συμμαχίας, που υποστηρίζει την ανεξαρτησία της χώρας. Κατά την τελευταία εβδομάδα προ των εκλογών ανακοίνωσε την υποστήριξή του για την υποψηφιότητα του Τσεν Σουί Μπιαν, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές. Ο Τσεν είχε πρόθεση να προτείνει τον Λη για το αξίωμα του πρωθυπουργού. (Ο Λη είχε εκλεγεί πρόεδρος της Σινικής Ακαδημίας το 1994 και είχε τότε ξαναπάρει την ταϊβανέζικη υπηκοότητα, χάνοντας την αμερικανική, προκειμένου να υπηρετήσει σε αυτή τη θέση.) Ωστόσο ο Λη αρνήθηκε. Με απαίτηση του Τσεν ωστόσο, διετέλεσε εκπρόσωπος της χώρας το 2002 στη συνάντηση κορυφής των ηγετών της APEC στο Μεξικό. (Οι εκάστοτε Πρόεδροι της Ταϊβάν δεν παρίστανται στις συναντήσεις κορυφής της APEC εξαιτίας των αντιρρήσεων από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, που θεωρεί την Ταϊβάν έδαφός της.) Ο Λη εκπροσώπησε τον Τσεν και πάλι στις συναντήσεις κορυφής της APEC το 2003 και το 2004, που έγιναν στην Ταϋλάνδη και στη Χιλή αντιστοίχως.
Ο Λη υπεστήριξε τον Τσεν εκ νέου στις προεδρικές εκλογές του 2004 εκδίδοντας μια ανακοίνωση υποστηρίξεως στις 17 Μαρτίου, τρεις μόλις ημέρες πριν τις εκλογές. Στις εκλογές του 2012 ο Λη εξέφρασε τη στήριξή του προς την υποψήφια του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, την Τσάι Ινγκ Γουέν, που επίσης εκλέχθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοχημικοί Κατηγορία:Ταϊβανέζοι επιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας
Γεωμετρική θεωρία ομάδων
Μια άλλη σημαντική ιδέα στη γεωμετρική θεωρία ομάδων είναι να εξετάσει πεπερασμένα παραγόμενες ομάδες αναγνωρίζοντας τες ως γεωμετρικά αντικείμενα. Αυτό γίνεται συνήθως με τη μελέτη των γραφημάτων Cayley των ομάδων, η οποία, εκτός από το γράφημα δομή, είναι προικισμένη με την δομή του μετρικού χώρου, δόθηκε από το λεγόμενο word μετρική.
Η γεωμετρική θεωρία ομάδων ως ξεχωριστή περιοχή είναι σχετικά νέα, και έγινε αναγνωρίσιμος κλάδος των μαθηματικών στα τέλη του 1980 και αρχές της δεκαετίας του 1990. Η γεωμετρική θεωρία ομάδων αλληλεπιδρά στενά με χαμηλή διαστάσεων τοπολογία, υπερβολική γεωμετρία, αλγεβρική τοπολογία, υπολογιστική θεωρία ομάδων και διαφορική γεωμετρία. Υπάρχουν, επίσης, σημαντικές συνδέσεις με την θεωρία πολυπλοκότητας, την μαθηματική λογική, την μελέτη των Ομάδων Lie και τις διακριτές υποομάδες αυτών, τα δυναμικά συστήματα, τη θεωρία πιθανοτήτων, τη Κ-θεωρία, και άλλες περιοχές των μαθηματικών.
Στην εισαγωγή του βιβλίου του, Θέματα Γεωμετρικής Θεωρίας Ομάδων, ο Pierre de la Harpe έγραψε: ''«Μία από τις προσωπικές μου πεποιθήσεις είναι ότι γοητεία με συμμετρίες και οι ομάδες είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης των απογοητεύσεων των περιορισμών της ζωής: θα θέλαμε να αναγνωρίσουμε συμμετρίες που μας επιτρέπουν να αναγνωρίσουμε περισσότερα από αυτά που μπορούμε να δούμε. με αυτή την έννοια η μελέτη της θεωρίας της γεωμετρικής ομάδας είναι ένα μέρος του πολιτισμού, και μου θυμίζει πολλά πράγματα που Georges de Rham εφάρμοσε σε πολλές περιπτώσεις, όπως η διδασκαλία των μαθηματικών, να εκθέσει Στεφάν Μαλαρμέ (Stéphane Mallarmé), ή χαιρετισμό μια φίλο''." (σελίδα 3  ).
Ιστορία
Στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, το πρωτοποριακό έργο των Dehn, Nielsen, Reidemeister και Schreier, Whitehead, van Kampen, μεταξύ άλλων, εισήγαγε κάποιες τοπολογικές και γεωμετρικές ιδέες στη μελέτη διακριτών ομάδων. Άλλοι πρόδρομοι της γεωμετρικής θεωρίας ομάδων περιλαμβάνουν την μικρή ακύρωσης θεωρία και τη Θεωρια Μπάσο–Serre. Η μικρό ακύρωση θεωρίας είχε εισαχθεί από τον Μάρτιν Grindlinger στη δεκαετία του 1960  και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Ρότζερ Λίντον και Πολ Schupp. Μελετά τα van Kampen διαγράμματα, που αντιστοιχούν σε παρουσιάσεις πεπερασμένων ομάδων, μέσω της συνδυαστικής καμπυλότητας συνθηκών και αναγγέλλει αλγεβρικές και αλγοριθμικές ιδιότητες των ομάδων που προέρχονται από αυτή την ανάλυση. Η Μπάσο–Serre θεωρία, που θεσπίστηκε το 1977 στο βιβλίο του Serre , παρουσιάζει διαρθρωτικές αλγεβρικές πληροφορίες για τις ομάδες, μελετώντας ομάδες δράσεων simplicial trees. Εξωτερική πρόδρομοι της γεωμετρικής θεωρίας ομάδων προαναγγέλλουν τη μελέτη των πλεγμάτων στα Lie Groups ( Ομαδες Ψεμα ), ειδικά το θεωρημα του Mostow για την ακαμψια ( Mostow rigidity theorem ), η μελέτη των ομάδων του Kleinian ( Kleinian groups ), και την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στη Τοπολογία χαμηλών διαστάσεων και στην υπερβολική γεωμετρία στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με ώθηση, κυρίως, από το προγραμμα του Thrurston ( Thurston Geometrization program ).
Η εμφάνιση της γεωμετρικής θεωρίας ομάδων, ως μια διακριτή περιοχή των μαθηματικών συνηθως εντοπίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ήταν ωθούμενη το 1987 από τη μονογραφία του Gromov "Υπερβολικές ομάδες", που εισήγαγε την έννοια της υπερβολικής ομάδας (επίσης είναι γνωστή ως λέξη-υπερβολική ή Gromov-υπερβολική ή αρνητικά κυρτή ομάδα), η οποία συλλαμβάνει την ιδέα μιας πεπερασμένης παραγόμενης ομάδας έχοντας σε μεγάλη κλίμακα αρνητική καμπυλότητα, και από την μεταγενέστερη μονογραφία "Ασυμπτωτική Μεταβλητές με Άπειρες Ομάδες" , που περιγράφεται το πρόγραμμα του Gromov για την κατανόηση διακριτών ομάδων μέχρι την σχεδόν-ισομετρία. Το έργο του Gromov είχε μια μετασχηματιστική επίδραση στην μελέτη διακριτών ομάδων  και η φράση "γεωμετρική θεωρία ομάδων" άρχισε να εμφανίζεται αμέσως μετά. (βλ., π. χ. )
Σύγχρονα θέματα και εξελίξεις
Αξιοσημείωτα θέματα και εξελίξεις στη γεωμετρική θεωρία ομάδων στη δεκαετία του 1990 και του 2000 περιλαμβάνουν :
Παραδείγματα
Τα ακόλουθα παραδείγματα σύχνα μελετούνται στην Γεωμετρική Θεωρία Ομάδων :
Βιβλία και Μονογραφίες
Τα κείμενα αυτά καλύπτουν τη γεωμετρική θεωρία ομάδων και που σχετίζονται με θέματα :
Εργοστάσια νιτρικού καλίου Χάμπερστοουν και Σάντα Λάουρα
Τα Εργοστάσια νιτρικού καλίου Χάμπερστοουν και Σάντα Λάουρα είναι δυο πρώην διυλιστήρια νιτρικού καλίου στη βόρεια Χιλή. Ανακηρύχθηκαν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2005.
Το Χάμπερστοουν και η Σάντα Λάουρα βρίσκονται στην Έρημο Ατακάμα, 48 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Ικίκε, στην Περιφέρεια Ταραπακά της βόρειας Χιλής. Άλλα εργοστάσια νιτρικής ποτάσσας ή "νιτρικές πόλεις" είναι, μεταξύ πολλών άλλων, τα Τσακαμπούκο, Μαρία Έλενα, Πουέλμα και Άγουας Σάντας. Το Τσακαμπούκο αποτελεί ειδική περίπτωση, καθώς χρησιμοποιήθηκε και ως στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της χούντας του Πινοσέτ και μέχρι σήμερα παραμένει περικυκλωμένο από νάρκες.
Ιστορία
Το 1872 η Εταιρεία Εξόρυξης Νιτρικών Γκιγιέρμο Βέντελ ίδρυσε το ορυχείο νιτρικής ποτάσας της Σάντα Λάουρα. Εκείνη την εποχή, η περιοχή αποτελούσε ακόμη τμήμα του Περού. Την ίδια χρονιά, ο Τζέιμς Τόμας Χάμπερστοουν ίδρυσε την Εταιρεία Νιτρικών του Περού, ξεκινώντας εργασίες στο ορυχείο της Λα Πάλμα. Και τα δυο εργοτάξια αναπτύχθηκαν με γοργούς ρυθμούς, εξελισσόμενα σε πολυσύχναστες πόλεις με χαρακτηριστικά κτίρια Αγγλικού στυλ.
Η Λα Πάλμα έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ορυχεία της περιφέρειας, ωστόσο η Σάντα Λάουρα δεν ακολούθησε την ίδια πορεία, καθώς εκεί η παραγωγή ήταν χαμηλή. Και τα δυο ορυχεία επηρεάστηκαν αρνητικά από τη Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 1929, καθώς και την (χρονικά προγενέστερη) ανάπτυξη της μεθόδου συνθετικής παραγωγής της αμμωνίας από τους Φριτς Χάμπερ και Καρλ Μπος, που οδήγησε στη βιομηχανική παραγωγή λιπασμάτων. Οι ιδιοκτήτριες εταιρείες ουσιαστικά χρεωκόπησαν και τα ορυχεία αποκτήθηκαν από την εταιρεία COSATAN (Compañía Salitrera de Tarapacá y Antofagasta) το 1934. Η COSATAN μετονόμασε το ορυχείο της Λα Πάλμα σε Oficina Santiago Humberstone, προς τιμή του ιδρυτή του. Η εταιρεία προσπάθησε να παραγάγει ένα ανταγωνιστικό είδος φυσικής ποτάσας εκσυγχρονίζοντας το ορυχείο του Χάμπερστοουν, ενέργεια που απέφερε σημαντικά αποτελέσματα, καθώς ήδη το 1940 το ορυχείο θεωρούνταν επιτυχημένο.
Ωστόσο και τα δυο εργοστάσια εγκαταλείφθηκαν το 1960, μετά από τη ραγδαία πτώση της ζήτησης που προκάλεσε και την εξαφάνιση της COSATAN το 1958. Το 1970 οι πόλεις ανακηρύχθηκαν εθνικά μνημεία και άρχισαν να δέχονται τουρίστες. Το 2005 ανακηρύχθηκαν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Χιλή Κατηγορία:Μουσεία τεχνολογίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Χιλής Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο
Φρανσουά Οζόν
Ο Φρανσουά Οζόν (François Ozon, 15 Νοεμβρίου 1967) είναι Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1967 στο Παρίσι και σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή κινηματογράφου La Femis.
Το 2000 σκηνοθέτησε την ταινία Σταγόνες νερού σε καυτές πέτρες και έλαβε το Βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Την ίδια χρονιά προτάθηκε για βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη για την ταινία Κάτω από την άμμο. Το 2002, για την ταινία 8 Γυναίκες κέρδισε το βραβείο Lumières καλύτερου σκηνοθέτη. Το 2010, το Potiche προτάθηκε για Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και για Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας. Έλαβε το βραβείο καλύτερου σεναριογράφου στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου για την ταινία του 2012, Το αγόρι στο τελευταίο θρανίο. Το 2016 κυκλοφόρησε η ταινία Frantz και ήταν υποψήφια για το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ταινίας. Το Θέλημα Θεού το 2018 κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο 69ο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το 2020 κυκλοφόρησε Το Καλοκαίρι του 85 και το 2022 το Peter von Kant, που ήταν η εναρκτήρια ταινία του 72ου Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία
Τορνέζια
Τορνέζια ή τορνέσια ονομάζονταν στον Ελλαδικό χώρο κατά τη διάρκεια των χρόνων της Λατινικής αυτοκρατορίας, τα νομίσματα των Φράγκων. Στην Ιταλία ονομάζονταν «Τορνέζε» (από όπου προέρχεται και το ελληνικό όνομα) και στη Γαλλία «Τουρνουά».
Φυλλίς
thumb|170px|«Φυλλίς και Δημοφών», έργο του Έντουαρντ Μπερν-Τζόουνς (1870). Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φυλλίς είναι γνωστή μία θυγατέρα του βασιλιά Σίθωνα της Θράκης και της συζύγου του Νύμφης Μενδηίδας ή Αγχινόης (ή Αγχιρρόης). Επομένως η Φυλλίς ήταν εγγονή θεού (του Ποσειδώνα ή του Άρη) από την πλευρά του πατέρα της. Η Φυλλίς αυτοκτόνησε επειδή ο Δημοφώντας, τον οποίο θα παντρευόταν, δεν έφθασε εγκαίρως για την τέλεση του γάμου τους. Σύμφωνα με μία αναφορά, ο πατέρας της Φυλλίδας ονομαζόταν Λυκούργος και ήταν επίσης βασιλιάς της Θράκης, μη σχετιζόμενος με κάποιον από τους γνωστούς Λυκούργους.
Τορνέζια
Τα νομίσματα που αρχικά είχαν κοπεί στην πόλη Τουρ (Tours) της Γαλλίας, με απεικόνιση του Αββαείου του Αγίου Μαρτίνου της Τουρ, ονομάζονταν livres tournois (οι λίβρες), sous (σου) και denier tournois (ντενιέ, denier από τη λέξη δηνάριο), με ισοτιμίες 1 λίβρα = 20 σού = 20 ντενιέ και ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένα στην Ευρώπη.
Φυλλίς
Ο Δημοφώντας, που είχε αρραβωνιαστεί τη Φυλλίδα κατά την επιστροφή του από τον Τρωικό Πόλεμο, έπρεπε να επιστρέψει εσπευσμένα στην Αθήνα για να βοηθήσει τον πατέρα του. Η Φυλλίς του έδωσε μαζί του ένα φέρετρο με τα ιερά της Ρέας, ζητώντας του να το ανοίξει μόνο αν και όταν θα είχε χάσει κάθε ελπίδα ότι θα επέστρεφε σε εκείνη. Ο Δημοφώντας άνοιξε το φέρετρο και σκοτώθηκε κατά μία εκδοχή πέφτοντας πάνω στο ίδιο του το ξίφος, ενώ η Φυλλίς απαγχονίσθηκε από ένα δένδρο. Στο μέρος που θάφτηκε, φύτρωσε μια μυγδαλιά, που άνθησε μόνο όταν ο Δημοφώντας, κάποτε, ξαναπέρασε από εκεί.
Τορνέζια
Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας διάφορα κρατίδια όπως το πριγκιπάτο της Αχαΐας και το Δουκάτο των Αθηνών (13-14ο αιώνα), αλλά και στην Κρήτη επί Δόγη Ιωάννη Κορνηλίου τον 17ο αιώνα, έκοβαν τορνέζια.
Φυλλίς
Η ιστορία αυτή εμφανίζεται στο δεύτερο βιβλίο του επιστολικού έπους «Ηρωίδες» του Ρωμαίου ποιητή Οβιδίου και σε έργο του ποιητή Καλλιμάχου. Η αρχαία ονομασία «Εννέα Οδοί» για την Αμφίπολη προέρχεται από τον μύθο της Φυλλίδας, η οποία λέγεται ότι είχε πάει εννέα φορές στην ακτή, περιμένοντας την επιστροφή του Δημοφώντα.
Τορνέζια
Αναφορές
Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας Κατηγορία:Δουκάτο των Αθηνών Κατηγορία:Νομίσματα της Ιταλίας
Φυλλίς
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ιλλυρισσός Αρμενίας
Η Ιλλυρισσός ήταν πόλη της ύστερης αρχαιότητας της νοτίου Αρμενίας. Στην θέση της βρίσκεται η σημερινή Birkleyn του Κουρδιστάν, στην τουρκική επαρχία Ντιγιάρμπακιρ.
Η πόλη είχε την εναλλακτική ονομασία Ηλέγερδα και (Κ)λέγερδα κατά τον Κλαύδιο Πτολεμαίο. Βρισκόταν στην νότια Αρμενία, στα σύνορα με την Μυγδονία της βορείου Μεσοποταμίας. Ο εμπορικός δρόμος ένωνε την Ιλλυρισσό με τα γειτονικά φρούρια της Σάπφης και της Αττάχης.
Πολύ πιθανόν να επρόκειτο για ένα από τα φρούρια της περιοχής που κτίστηκαν κατά τη ρωμαϊκή ή την πρώιμη βυζαντινή περίοδο, μιας και η περιοχή της Αρμενίας και Μεσοποταμίας ήταν θέατρο πολέμου μεταξύ των Ρωμαίων (στην συνέχεια των Βυζαντινών) και των Πάρθων (και μετά των Σασσανιδών).
Η περιοχή της Ηλέγερδας -Ιλλυρισσού, ήταν γνωστή από την αρχαιότητα για τα περίφημα σπήλαιά της. Εθεωρείτο ότι εκεί βρίσκονταν οι πηγές του Τίγρη ποταμού, από μια φυσική σήραγγα, από την οποία τα νερά του ποταμού βγαίνουν στην επιφάνεια, ώστε ο Πλίνιος έλεγε ότι οι νεκροί πηγαίνουν από εκεί για τον Άδη. Υπάρχουν εν συνόλω τρία σπήλαια, στα οποία βρέθηκαν τρία ανάγλυφα και πέντε σφηνοειδείς πλάκες των Ασσυρίων βασιλέων Tiglatpileser Α΄ (1114-1076 π.Χ.) και Salmanasar Γ΄ (859-829 π.Χ.). Σε αυτές οι βασιλείς ευχαριστούν τις μεσοποταμιακές θεότητες Ασσούρ, Μπελ, Σιν, Σαμάς, Αντάντ και Ιστάρ για τις κατακτήσεις τους στη γύρω περιοχή.
Στην περιοχή της εξόδου του ποταμού Τίγρη, η περιοχή περιβάλλεται από υπολείμματα τειχών που συνδέονται με τη μικρή ακρόπολη της Ιλλυρισσού. Η ακρόπολη βρίσκεται κτισμένη -για λόγους προστασίας και ασφάλειας- σε απότομη πλαγιά, στην οποία βρέθηκαν και άλλες οχυρώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αρμενίας
Εμού
Το εμού (αγγ. emu, γαλλ. emeu, Dromaius novaehollandiae) είναι πτηνό της τάξης των Καζουαριόμορφων και της οικογένειας των Δρομεϊδών, και το μεγαλύτερο ιθαγενές πουλί της Αυστραλίας καθώς και το μόνο σωζόμενο μέλος του γένους Dromaius. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πουλί στον κόσμο σε ύψος, μετά από την στρουθοκάμηλο. Υπάρχουν τρία υποείδη εμού στην Αυστραλία. Το εμού απαντάται στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Αυστραλίας, αν και αποφεύγει τις πυκνοκατοικημένες περιοχές, τα πυκνά δάση, και τις άγονες περιοχές.
Περιγραφή
Το εμού είναι πουλί που δεν μπορεί να πετάξει, έχει μαλακά, καφέ φτερά και ύψος που φθάνει μέχρι και 2 μέτρα. Έχει μακρύ λεπτό λαιμό και πόδια. Τα εμού μπορούν να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις με έναν γρήγορο και οικονομικό τροχασμό και, σε περίπτωση ανάγκης, μπορούν να φτάσουν την ταχύτητα των 50 χλμ/ώρα. Τα μακριά πόδια τους επιτρέπουν να κάνουν διασκελισμούς μήκους μέχρι και 275 εκατοστών. Ζουν όταν οι περιστάσεις το απαιτούν νομαδικά και μπορούν να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις για να βρουν τροφή.
Διατροφή
Τρέφονται με ποικιλία φυτών και εντόμων, αλλά είναι γνωστό ότι επιβιώνουν εβδομάδες χωρίς τροφή. Καταπίνουν πέτρες, θραύσματα γυαλιού και κομμάτια μετάλλου για να αλέσουν την τροφή στο πεπτικό τους σύστημα. Πίνουν σπάνια, αλλά λαμβάνουν άφθονα υγρά, όταν τους δίνεται η ευκαιρία. Τα εμού μπορούν να καθίσουν στο νερό και έχουν επίσης την ικανότητα να κολυμπούν. Είναι γεμάτα περιέργεια πτηνά που ακολουθούν και παρακολουθούν τα άλλα ζώα και τους ανθρώπους.
Ικανότητες
Τα εμού χρησιμοποιούν τα ισχυρά πόδια τους ως μηχανισμό άμυνας. Τα πόδια τους είναι μεταξύ των ισχυρότερων όλων των ζώων, και μπορούν να σχίσουν μεταλλικά συρματοπλέγματα. Είναι προικισμένα με οξύτατη όραση και ακοή, που τους επιτρέπουν να ανιχνεύουν τα αρπακτικά ζώα στην περιοχή. Το φτέρωμα ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή, ώστε να ταιριάζει με το περιβάλλον και να βελτιώσει το καμουφλάζ. Η κατασκευή των φτερών αποτρέπει τη μεταφορά θερμότητας στο δέρμα, επιτρέποντας στο εμού να είναι ενεργό ακόμα και κατά την κάψα του μεσημεριού. Μπορούν να αντέξουν ένα ευρύ φάσμα θερμοκρασιών και να ρυθμίσουν την θερμοκρασία τους αποτελεσματικά.
Γένη
Τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι δύσκολο να τα διακρίνει κανείς οπτικά, αλλά διαφοροποιούνται ανάλογα με το είδος των δυνατών ήχων που εκπέμπουν μέσω ενός φουσκωτού σάκου που βρίσκεται στον λαιμό.
Αναπαραγωγή
Τα εμού αναπαράγονται τον Μάιο και τον Ιούνιο και δεν είναι μονογαμικά· συνηθισμένες είναι οι μάχες μεταξύ των θηλυκών για ένα σύντροφο. Τα θηλυκά μπορούν να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν αρκετές φορές σε μία εποχή. Παίρνουν βάρος πριν από την εποχή αναπαραγωγής, και τα αυγά επωάζονται από το αρσενικό, το οποίο έχει σημαντική απώλεια βάρους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ​​αφού το ίδιο δεν τρώει.
Ανάπτυξη
Τα αυγά εκκολάπτονται μετά από περίπου οκτώ εβδομάδες και οι νεοσσοί φροντίζονται από τα αρσενικά. Είναι ενεργοί και μπορούν να αφήσουν τη φωλιά μετά από λίγες μέρες εκκόλαψης. Φτάνουν μέχρι περίπου 12 εκατοστά σε ύψος αρχικά, ζυγίζουν 0.5 κιλά και έχουν ιδιαίτερες καφέ και κρεμ λωρίδες για καμουφλάζ, οι οποίες χάνονται μετά από τρεις μήνες περίπου. Οι νεοσσοί εμού φθάνουν σε πλήρες μέγεθος μετά από περίπου έξι μήνες, αλλά μπορούν να μείνουν με την οικογένειά τους, μέχρι την επόμενη περίοδο αναπαραγωγής μισό χρόνο αργότερα. Μπορούν να ζήσουν μεταξύ 10 και 20 ετών στην άγρια ​​φύση και είναι προγενέστερα από τα ντίνγκο, τους αετούς και τα γεράκια. Μπορούν να πηδούν και να κλωτσούν για να αποφεύγουν τα ντίνγκο, αλλά εναντίον των αετών και των γερακιών, μπορούν μόνο να τρέχουν και να στρίβουν απότομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρομεΐδες Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας
Ελ Κοράλ
Το Ελ Κοράλ (ισπανικά: El Coral Το Κοράλλι) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Τσοντάλες της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Ελ Κοράλ.
Πηγές
Ε Ε
Φαγιέ (Αβερόν)
Το Φαγιέ (γαλλικά: Fayet, οξιτανικά: Faiet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαγιετουά (γαλλικά: Fayetois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Τζούλιο Κατσίνι
Ο Τζούλιο Κατσίνι (Giulio Caccini, 8 Οκτωβρίου 1551 – Δεκέμβριος 1618), γνωστός και ως Giulio Romano, ήταν Ιταλός συνθέτης, τραγουδιστής, οργανοπαίκτης, καθώς και δάσκαλος και θεωρητικός της μουσικής. Έδρασε στα τέλη της Αναγέννησης και τις απαρχές του Μπαρόκ, πρωτοστατώντας στο νεογέννητο τότε είδος της όπερας, κυρίως μέσω του νεοεμφανιζόμενου είδους της μονωδίας. Ήταν επίσης ο πατέρας της συνθέτιδος Φραντσέσκα Κατσίνι.
Βιογραφικά στοιχεία
Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα ο Κατσίνι τραγουδούσε στην αυλή των Μεδίκων· ήταν τενόρος και συνόδευε τον εαυτό του με τη βιόλα ή το αρχιλαούτο τραγουδώντας σε διάφορες περιστάσεις, όπως γάμους και δεξιώσεις, ενώ λάμβανε μέρος στα περίφημα ιντερμέδια, δραματουργικές παραστάσεις μετά μουσικής, που λειτούργησαν εν πολλοίς ως προάγγελος της όπερας. Την ίδια εποχή υπήρξε μέλος του ευρύτερου ουμανιστικού κινήματος και πιο συγκεκριμένα της Φλωρεντινής Καμεράτας, ενός κύκλου ποιητών, μουσικών και μελετητών της αρχαιότητας, που -υπό την αιγίδα του Κόμη Τζιοβάννι ντε Μπάρντι- είχε ως σκοπό την αναβίωση του προ πολλού ξεχασμένου αρχαίου ελληνικού δράματος. Ο Κατσίνι, με την ιδιότητα του οργανοπαίκτη, τραγουδιστή και συνθέτη, συνεισέφερε τα μάλα στις αναβιώσεις δραμάτων, ειδικότερα δε με την ανάπτυξη του είδους της μονωδίας. Το νέο αυτό ύφος έχει ως θεμέλιο τη φωνητική μελωδία, με την οργανική συνοδεία εν είδει ενός απλοϊκού συγχορδιακού μοτίβου -μια επαναστατική πρακτική σε σχέση με την κρατούσα αναγεννησιακή πολυφωνία.
Ως δάσκαλος μουσικής έμεινε μάλλον στην αφάνεια, παρόλο που εκπαίδευσε μια στρατιά μουσικών, συμπεριλαμβανομένου του καστράτου Giovanni Gualberto Magli, ενός από τους συντελεστές στην πρώτη παράσταση της όπερας "Ορφέας" του Κλάουντιο Μοντεβέρντι. Υπό την ιδιότητα του γραμματέα του Κόμη Μπάρντι επέστρεψε στη Ρώμη περί το 1592: σύμφωνα με γραπτά του ιδίου η μουσική του έτυχε θερμής ανταπόκρισης. Ωστόσο, η Ρώμη του Παλεστρίνα και της Ρωμαϊκής Σχολής ήταν μουσικά μάλλον συντηρητική και δεν άφηνε πολύ χώρο για την εδραίωση του νέου ύφους, το οποίο μόνο μετά το 1600 κατάφερε να λάβει υπόσταση.
Ο προσωπικός του χαρακτήρας δεν φαίνεται να ενέπνεε πλήρη τιμιότητα, καθώς συχνή ήταν η εμπλοκή του σε έριδες και ίντριγκες της Αυλής των Μεδίκων. Αξιοσημείωτη είναι μία περίσταση κατά την οποία πληροφόρησε τον Δούκα Φραγκίσκο περί του παράνομου δεσμού της Ελεωνόρας -σύζυγο Πέτρου των Μεδίκων- με κάποιον Μπερναντίνο Αντινόρι· το «κάρφωμα» είχε ως αποτέλεσμα την άμεση δολοφονία του εραστή από τον νόμιμο σύζυγο της Ελεωνόρας -μια τυπική για την εποχή απονομή δικαιοσύνης. Γνωστή ήταν επίσης η αντιπαλότητα που είχε με τους συνθέτες Εμίλιο ντε Καβαλιέρι και Τζάκοπο Πέρι: ο Κατσίνι υπήρξε πιθανώς η αιτία πίσω από την απομάκρυνση του Καβαλιέρι από τη θέση του εορτάρχη για τους γάμους του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας με τη Μαρία των Μεδίκων το 1600, γεγονός που οδήγησε τον Καβαλιέρι να εγκαταλείψει οργισμένος την Φλωρεντία. Επίσης, φημολογείται ότι προσπάθησε να προλάβει επί του πιεστηρίου την έκδοση της όπερας Ευρυδίκη του Πέρι με τη δική του εκδοχή, ενώ παράλληλα απαγόρευσε στον θίασό του να συμμετάσχει με οποιονδήποτε τρόπο στην παραγωγή του αντιζήλου του.
Μετά το 1605, η επιρροή του ελαττώνεται στη μουσική σκηνή της Φλωρεντίας, αν και λάμβανε μέρος στη σύνθεση και εκτέλεση θρησκευτικής μουσικής (κυρίως σε πολυχωρικό ύφος). Απεβίωσε στη Φλωρεντία και ετάφη στην Εκκλησία του Ευαγγελισμού (St. Annunziata).
Μουσικολογικά στοιχεία
Το «απαγγελτικό ύφος» (stile recitativo), όπως πρωτοαποκαλούνταν η μονωδία, αποδείχθηκε δημοφιλές όχι μόνο στην Φλωρεντία, αλλά και σε ολόκληρη την Ιταλία. Μαζί με τη Βενετία, η Φλωρεντία αποτέλεσε ένα από τα πλέον προοδευτικά μουσικά κέντρα της Ευρώπης του 16ου αιώνα, ενώ ο συνδυασμός των διαφόρων μουσικών πειραματισμών και καινοτομιών συνετέλεσε στο ύφος που σήμερα έχει επικρατήσει με την ονομασία Μπαρόκ μουσική. Η συνεισφορά του Κατσίνι έγκειται στη δημιουργία μιας άμεσης μουσικής έκφρασης με βάση την απαγγελία, κάτι που οδήγησε στην ανάπτυξη του μετέπειτα αποκαλούμενου ρετσιτατίβο, που με τη σειρά του αποτέλεσε έρεισμα της όπερας και άλλων μουσικών ειδών της εποχής.
Η εισαγωγή στην έκδοση είναι πιθανότατα η πλέον ξεκάθαρη περιγραφή του σκοπού και της ορθής εκτέλεσης της μονωδίας, από την εποχή εκείνη. Περιέχει μουσικά παραδείγματα με καλλωπισμούς, όπως π.χ. πώς μία συγκεκριμένη φράση μπορεί να καλλωπιστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, σύμφωνα πάντα με το ακριβές συναίσθημα που ο τραγουδιστής επιθυμεί να αποδώσει. Επιπλέον, επαινεί αλλά και απαξιώνει με πλήρη διαχυτικότητα το μουσικό ύφος και τις συνθετικές επιδόσεις άλλων, μάλλον συντηρητικών, συνθετών της εποχής.
Το ως άνω εδάφιο συχνά παραβλέπεται καθώς είναι σύντομο και βρίσκεται στο τέλος της εισαγωγής· ο Κατσίνι μάλιστα το θεωρεί «υποσημείωση» (addendum), με επικουρικό χαρακτήρα ως προς το κύριο κείμενο. Παραμένει, ωστόσο, σημαντικό διότι αποτελεί λεπτομερή επεξήγηση μιας πρακτικής στα πλαίσια της φωνητικής έκφρασης και δη της καταληπτικότητας του λόγου· σε τελική ανάλυση, ο στόχος της κατανόησης του κειμένου μέσα από τη μουσική είναι αυτός καθεαυτός που οδήγησε στην ανάπτυξη αυτού του νέου μουσικού ύφους και τη γένεση μιας νέας μουσικής εποχής.
Έργα
Τα πλέον γνωστά έργα του Κατσίνι αποτελούν οι όπερες Ευρυδίκη (1600), Il rapimento di Cefalo (Η απαγωγή του Κέφαλου (1600) -αποσπάσματά της περιέχονται στην πρώτη έκδοση του Nuove Musiche) και Ευρυδίκη (1602), αν και οι δύο πρώτες αποτελούν συμπαραγωγή με άλλους συνθέτες (κυρίως τον Πέρι όσον αφορά στην «πρώτη» "Ευρυδίκη). Επιπλέον έγραψε μουσική για το ιντερμέδιο Io che dal ciel cader farei la luna (1589), ενώ δεν σώζονται πολυφωνικά έργα του, αν και τα αρχεία της Φλωρεντίας μαρτυρούν την ενασχόλησή του με το είδος, περί το 1610.
Πρωτίστως υπήρξε συνθέτης στο είδος της μονωδίας και γενικώς της σολιστικής φωνητικής μουσικής με τη συνοδεία εγχόρδων οργάνων (ο ίδιος ήταν δεινός αρπιστής), πράγμα για το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός. Εξέδωσε δύο συλλογές με τραγούδια και σόλο μαδριγάλια, αμφότερες με τίτλο Le nuove musiche (1602 και 1604 -η δεύτερη με πλήρη τίτλο Nuove Musiche e nuova maniera di scriverle [νέες μουσικές και νέος τρόπος σύνθεσης]). Τα περισσότερά του μαδριγάλια είναι σε ύφος διαπερατής γραφής (through-composed) και έτσι απουσιάζει το στοιχείο της επανάληψης· τα τραγούδια του, από την άλλη, είναι ως επί τω πλείστω στροφικά. Ένα από τα πιο γνωστά μαδριγάλια του έχει τίτλο Amarilli, mia bella, έχοντας στις μέρες μας υψηλή θέση στο ρεπερτόριο του είδους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Άλντφριθ της Νορθουμβρίας
Πρώτα χρόνια
Γύρω στο 600 το μεγαλύτερο τμήμα της Βρετανίας κατακτήθηκε από τα Γερμανικά φύλλα των Άγγλων, των Σαξόνων και των Γιούτων. Τα δυο πρώτα Αγγλοσαξωνικά βασίλεια που ιδρύθηκαν στην βόρεια Βρετανία ήταν η Βερνικία και η Ντέιρα τα οποία ενώθηκαν για πρώτη φορά υπό τον Έθελφριθ της Βερνικίας ο οποίος επέκτεινε την εξουσία του και στην Ντέιρα (605). Τα δυο βασίλεια κυβερνήθηκαν στην διάρκεια του 7ου αιώνα άλλοτε χωριστά, άλλοτε ενωμένα, τα ενωμένα βασίλεια της Ντέιρας και της Βερνικίας έμειναν γνωστά σαν Νορθουμβρία που επεκτεινόταν από τον ποταμό Χάμπερ μέχρι τον ποταμό Φόρθ στα βόρεια. Τον Έθελφριθ διαδέχθηκε ο Έντουιν της Νορθουμβρίας από την δυναστεία της Ντέιρα (616), ο Έντουιν εξόρισε όλους τους γιους του Έθελφριθ ανάμεσα στους οποίους ήταν οι μελλοντικοί βασιλείας Έανφριθ της Βερνικίας, Άγιος Όσβαλντ και ο Οσουί πατέρας του Άλντφριθ. Τα παιδιά του Έγκφριθ πέρασαν το μεγαλύτερο διάστημα της εξορίας τους στο Κέλτικο βασίλειο του Λα Ριάτα στην δυτική Σκωτία και στην βορειοανατολική Ιρλανδία. Ο Οσουί μεγάλωσε σε Ιρλανδικό περιβάλλον με την αρχαία Ιρλανδική γλώσσα, παντρεύτηκε Ιρλανδή πριγκίπισσα από την δυναστεία του Ουί Νέιγ την Φιν κόρη του Κόλμαν Ρίμιντ. Ο Άλντφριθ γεννήθηκε από τον γάμο αυτό αλλά η ημερομηνία που γεννήθηκε δεν έχει καταγραφεί. Σύμφωνα με τον Ιρλανδικό νόμο υπεύθυνος για την ανατροφή του ήταν ο Κένελ εν Εογκαίν ο οποίος ήταν ευγενής της Φιν. Ο γάμος του πατέρα του με την Ιρλανδή πριγκίπισσα δεν νομιμοποιήθηκε από την εκκλησία της Νορθουμβρίας γι'αυτό ο Άλντφριθ περιγράφεται στις πρώτες μεσαιωνικές πηγές ως νόθος.
Ο Όσβαλντ και ο Οσουί επέστρεψαν στην Νορθουμβρία μετά τον θάνατο του Έντουιν και την κυβέρνησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στα μέσα του 7ου αιώνα, ο Βέδας τον επόμενο αιώνα τους καταγράφει σαν αυτοκρατορικούς βασιλείς απέναντι στους υπόλοιπους. Ο Οσουί κυβερνούσε τους Πίκτους, το βασίλειο της Λα Ριάτα και πολλά άλλα Κέλτικα βασίλεια στην βορειοδυτική Αγγλία και στην νότια Σκωτία. Η κυριαρχία του Οσουί στην Μερκία έληξε μετά από εξέγερση και την άνοδο στον θρόνο του Γούλφχερ της Μερκίας αλλά εξακολουθούσε να έχει την υψηλή εξουσία στην χώρα μέχρι τον θάνατο του (670), τον διαδέχτηκε ο Έγκφριθ ένας από τους γιους με την δεύτερη σύζυγο του Έανφλεντ. Ο Έγκφριθ δεν στάθηκε ικανός να επαναφέρει την εξουσία της Νορθουμβρίας στα νότια μετά την ήττα του στην μάχη του Τρέντ (679) από τον Έθελρεντ της Μερκίας αδελφό και διάδοχο του Γούλφχερ.
Γάμοι
thumb|right|250px|Η Ιρλανδία την εποχή του Άλντφριθ Τον Ιούνιο του 684 ο Έγκφριθ έστειλε ένα στρατιωτικό σώμα υπό τον στρατηγό Μπέρτ στην Ιρλανδία με αποτέλεσμα την αιχμαλωσία μεγάλου αριθμού σκλάβων και την λεηλασία πολλών εκκλησιών και μοναστηριών. Τα κίνητρα της επίθεσης είναι άγνωστα, πιθανότατα η επίθεση έγινε για να αποθαρρύνει τον Άλντφριθ από τις φιλοδοξίες του για τον θρόνο της Νορθουμβρίας. Ο Έγκφριθ παντρεύτηκε δυο φορές στον πρώτο του γάμο με την Αγία Όντρει και στον δεύτερο γάμο του με την Έορμενμπουρ αλλά δεν έκανε κανένα παιδί. Είχε δυο αδελφούς τον Άλντφριθ που αναφέρεται το 664 και τον Έλφγουιν που έπεσε στην μάχη του Τρέντ (679). Η διαδοχή στην Νορθουμβρία ήταν ωστόσο ασαφής με τον θάνατο του Έγκφριθ, ο Βέδας στο έργο του "Η ζωή του Κάθμπερτ" αναφέρει μια συνομιλία ανάμεσα ανάμεσα στον Κάθμπερτ και στην ηγουμένη Έλφλιντ του Ουίτμπι κόρη του Οσουί στην οποία ο Κάθμπερτ προβλέπει τον θάνατο του Έγκφριθ, όταν η Έλφλιντ τον ρώτησε για την διαδοχή της απάντησε ότι θα τον διαδεχτεί ένας αδελφός της. Η Έλφλιντ ρώτησε τον Κάθμπερτ που θα βρει τον αδελφό της και εκείνος απάντησε "υπάρχει μια απέραντη θάλασσα μέσα στην οποία βρίσκονται μερικά νησιά, σε ένα από αυτά τα νησιά υπάρχει κάποιο πρόσωπο που ο θεός το έχει ευλογήσει να βασιλεύσει στην Αγγλία".
Η Έθελφλιντ κατάλαβε αμέσως ότι εννοούσε τον Άλντφριθ ο οποίος είχε εξοριστεί στα νησιά της Σκωτίας λόγω της αγάπης του για την λογοτεχνία. Ο Κάθμπερτ ο οποίος αργότερα χρίστηκε Άγιος ήταν δεύτερος ξάδελφος του βασιλιά γι'αυτό του έγινε πρόταση για τον θρόνο. Ο Έγκφριθ ηττήθηκε και σκοτώθηκε στην μάχη του Νέχτανσμερ εναντίον του ξαδέλφου του βασιλιά των Πίκτων. Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Κάθμπερτ και η βασίλισσα Έορμενμπουρ επισκέφτηκαν την ίδια μέρα το Καρλάιλ και ο Κάθμπερτ είχε προαίσθημα της ήττας. Ο θάνατος του Έγκφριθ απείλησε να ανατρέψει την δυναστεία του Οίκου της Βερνικίας αλλά ο κίνδυνος απετράπη με την άνοδο στον θρόνο του Άλντφριθ που ένωσε ξανά τα βασίλεια της Ντέιρα και της Βερνικίας.
Άνοδος στον θρόνο
Υπήρχαν και άλλοι διεκδικητές του θρόνου αλλά τελικά ο Άλντφριθ ανέβηκε στον θρόνο χωρίς σοβαρές αντιδράσεις. Έχει ειπωθεί ότι ανέβηκε στον θρόνο με την υποστήριξη του βασιλείου του Νταλ Ριάτα και των Πίκτων οι οποίοι τον προτιμούσαν από κάποιον άλλον άγνωστο βασιλιά που θα ήταν πολεμοχαρής όπως ο Οσουί και ο Έγκφριθ. Ο ιστορικός Ερμάν Μουάσλ γράφει "Ο Άλντφριθ βρισκόταν στο νησί του Ιωνά την προηγούμενη χρονιά από την μάχη, αμέσως μετά τον θάνατο του Έγκφριθ ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Νορθουμβρίας πιθανότατα χάρη στην συμμαχία του με τους Πίκτες". Μια μάχη με τους Πίκτες καταγράφεται ωστόσο από τον Βέδα την διετία 697 - 698 στην οποία σκοτώθηκε ο Μπέρτ. Ο Άλντφριθ σε γενικές γραμμές εγκατέλειψε τις απαιτήσεις των προκατόχων του να κυριαρχήσουν σε όλους τους βασιλείς της Βρετανίας. Ο Βέδας αναφέρει ότι η ήττα από την Μερκία (679) εξασθένησε την εξουσία της Νορθουμβρίας στην κεντρική Βρετανία και η ήττα από τους Πίκτες έφερε τα αντίστοιχα τραγικά αποτελέσματα στον βορά (685). Η Νορθουμβρία εξακολουθούσε παρ'όλα αυτά να είναι ένα από τα κυρίαρχα κράτη στην Βρετανία μέχρι την εποχή που κατακτήθηκε από τους Βίκινγκ. Ο Άλντφριθ βασίλευσε τόσο στην Βερνικία όσο και στην Ντέιρα αλλά οι δυο λαοί εξακολουθούσαν να διακρίνονται μεταξύ τους με σημαντικές διαφορές, η Νορθουμβρία διασπάστηκε ξανά στα τέλη του 9ου αιώνα μετά την επίθεση από τους Βίκινγκ. Το κέντρο της Βερνικίας βρισκόταν στα μετέπειτα σύνορα της Αγγλίας με την Σκωτία με σημαντικότερα βασιλικά και θρησκευτικά κέντρα τον Λίντισφαρν, το Μπάμπουργκ και το Γιάβερινγκ. Μετά τον θάνατο του Έγκφριθ η Βερνικία περιείχε την σύγχρονη νοτιοανατολική Σκωτία με βασιλικό κέντρο το Ντάνμπαρ και θρησκευτικά κέντρα το Κόντινγκχαμ και το Μελρόζ. Η Γιορκ, το Κέττερινγκ και το Ουίτμπι ήταν τα σημαντικότερα κέντρα στην Ντέιρα.
Τα νότια σύνορα της Νορθουμβρίας με την Μερκία ξεκινούσαν από τον ποταμό Χάμπερ στα ανατολικά, ακολουθούσαν οι ποταμοί Ούζ και Νταν καταλήγοντας στον ποταμό Μερσέι στα δυτικά. Αρχαιολόγοι βρήκαν το Ρωμαικό τείχος κοντά στο σημερινό Σέφιλντ το οποίο φαίνεται ότι ήταν χρήσιμο για την υπεράσπιση της χώρας με πολλά χωματουργικά έργα στα σύνορα. Ένα παρόμοιο Ρωμαικό τείχος κοντά στο σημερινό Μάντσεστερ φαίνεται ότι αποτελούσε άλλο συνοριακό δείκτη αλλά δεν αναφέρονται σε αυτό οχυρώσεις. Στα βόρεια σύνορα η κατάσταση ήταν λιγότερο σαφής, ο Άλντφριθ ασκούσε την εξουσία μέσω υποτελών του βασιλέων οι οποίοι ήταν γηγενείς Κέλτες. Η οικογένεια του στρατηγού του Έγκφριθ Μπέρτ φαίνεται ότι ήταν μια από τις συγκεκριμένες δυναστείες υποτελών βασιλέων.
Θρησκευτική πολιτική
thumb|right|250px|Το λιοντάρι σαν σύμβολο σε νόμισμα του Άλντφριθ Η εκκλησία είχε σημαντικές εξουσίες την περίοδο της βασιλείας του Άλντφριθ μαζί με την βασιλική οικογένεια και τους ευγενείς, οι ιερείς δεν ήταν μονάχα πνευματικοί καθοδηγητές αλλά και μεγάλοι γαιοκτήμονες, σημαντικές εμπορικές συναλλαγές έγιναν γύρω από τα μοναστήρια. Στην επισκοπή του Λίντισφαρν διατηρήθηκε με την άνοδο στον θρόνο του Άλντφριθ ο Κάθμπερτ, τον διαδέχθηκε ο σπουδασμένος στην Ιρλανδία Έαντμπερτ που έφερε την συμφιλίωση, τον Έαντμπερτ διαδέχθηκε ο Έαντφριθ που δημιούργησε τα Ευαγγέλια του Λίντισφαρν. Οι επίσκοποι του Λίντισφαρν είχαν υπό τον έλεγχο τους το Έξχαμ αλλά κατά την διάρκεια της βασιλείας του Άλντφριθ η επισκοπή δόθηκε στον Ιωάννη του Μπέβερλι έναν μαθητή του Θεοδώρου, αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι. Η επισκοπή της Γιορκ μετέβη στον Μπόσα (685), δόθηκε στην συνέχεια στον Ουίλφριντ (687) αλλά δόθηκε ξανά στον Μπόσα όταν επέστρψε στην Γιορκ. Σημαντικά μοναστήρια υπήρχαν και στο Ουίτμπι, οι ηγουμένες τους ήταν μέλη της βασιλικής οικογένειας της Ντέιρα.
Ο Άλντφριθ είχε την υποστήριξη σημαντικών κληρικών ανάμεσα στους οποίους ήταν η ετεροθαλής αδελφή του Έλφλιντ και ο επίσκοπος Κάθμπερτ. Χρίστηκε από τον Άλντχελμ μετέπειτα επίσκοπο του Σέρμπορν στο Αγγλοσαξονικό βασίλειο του Ουέσσεξ, ο Άλντχελμ δέχτηκε Ιρλανδική εκπαίδευση στο Μαλμέσμπουρι, στην αλληλογραφία ανάμεσα στους δυο άντρες ο Άντχελμ έστειλε στον Άλντφριθ την διατριβή του σχετικά με την νουμερολογία του αριθμού επτά. Ο Άλντφριθ κατείχε επίσης ένα έγγραφο σχετικό με κοσμογραφία το οποίο σύμφωνα με τον Βέδα αγόρασε από τον ηγούμενο Κέολφριθ σε αντάλλαγμα με ένα ακίνητο αξίας οκτώ εκταρίων. Ο Άλντφριθ ήταν στενός φίλος με τον Άντομναμ, ηγούμενο του Ιωνά από το 679 ο οποίος πιθανότατα είχε σπουδάσει μαζί του. Την δεκαετία του 680 ο Άλντφριθ συνάντησε δυο φορές τον Άντμναμ ο οποίος ήρθε να απελευθερώσει τους Ιρλανδούς αιχμαλώτους από την εκστρατεία εναντίον του Μπέρτ (684). Μετά την απελευθέρωση τους ο Άντομναμ παρουσίασε στον Άλντφριθ ένα αντίγραφο του βιβλίου του "Στους Αγίους Τόπους" στο οποίο είχε περιγράψει τις θέσεις προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους, την Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντινούπολη, ο Βέδας αναφέρει ότι ο Άλντφριθ κυκλοφόρησε το έργο του Άντομναμ να το διαβάσει ο λαός. Ο Βέδας περιγράφει τον Άλντφριθ σαν έντονα σπουδασμένο βασιλιά σε αντίθεση με άλλους πολεμοχαρείς Αγγλοσάξονες βασιλείς της εποχής του όπως ο Πέντα της Μερκίας. Οι Ιρλανδικές πηγές τον χαρακτηρίζουν σαν "Σάπιεν" έναν όρο που συνδέεται συνήθως με έναν μελετητή αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την εκκλησία, ο ιστορικός Πίτερ Χάντερ Μπλέρ (1912 - 1982) χαρακτηρίζει τον Άλντφιρ σαν βασιλιά σύμφωνα με το Πλατωνικό ιδεώδες του βασιλιά - φιλοσόφου. Ο Βέδας αναφέρει επιπλέον ότι η εκκλησία την εποχή του Άλντφριθ δεν ήταν υποταγμένη σε μοναστηριακούς κανόνες.
Σύγκρουση με τον επίσκοπο
Οι σχέσεις του Άλντφριθ με την εκκλησία δεν ήταν ωστόσο πάντοτε ομαλές, κληρονόμησε από τον Έγκφριθ μια προστριβή με τον Ουίλφριντ μια κορυφαία εκκλησιαστική προσωπικότητα της εποχής του. Ο Ουίλφριντ, επίσκοπος της Γιορκ εξορίστηκε από τον Έγκφριθ λόγω των προσπαθειών του να πείσει πείσει την σύζυγο του βασιλιά να παραμείνει αγιοποιημένη, το 686 με την παρότρυνση του αρχιεπισκόπου Θεοδώρου ο Άλντφριθ επέτρεψε στον Ουίλφριντ να επιστρέψει. Οι σχέσεις του Άλντφριθ με τον Ουίλφριντ ήταν θυελλώδεις, η εχθρότητα δημιουργήθηκε από την οργή του Ουόλφριντ για τις σχέσεις του βασιλιά με την εκκλησία των Κελτών την οποία είχε ασπαστεί την εποχή που ήταν στην εξορία. Μια άλλη σημαντική αιτία προστριβής ήταν η αντίθεση του Ουίλφριντ στις προσπάθειες του Θεοδώρου να διαιρέσει την εκκλησία της Νορθουμβρίας (677), όταν ο Ουίλφριντ επέστρεψε από την εξορία για να συμφιλιωθεί με τον βασιλιά απαίτησε να μην διαιρεθεί η επισκοπή του βορά. Την περίοδο 691 - 692 οι διαφορές τους επιλύθηκαν, ο αγιογράφος του Ουίλφριντ αναφέρει : "Για ένα μεγάλο διάστημα στην αρχή υπήρχε ειρήνη ανάμεσα στον σοφό βασιλιά και τον άγιο επίσκοπο αλλά στην συνέχεια αναστράφηκε η κατάσταση, η ένταξη μεταξύ τους έγινε τόσο ισχυρή που ο Ουίλφριντ εξορίστηκε από την Νορθουμβρία."
Ο Ουίλφριντ πέρασε την περίοδο της εξορίας του στην Μερκία όπου βρήκε υποστήριξη από τον βασιλιά Έθελρεντ της Μερκίας. Το 702 - 703 ο Άλντφριθ συγκάλεσε συμβούλιο στο Άουστερφιλντ στα νότια σύνορα της Νορθουμβρίας στο οποίο συμμετείχαν ο Μπέρτβαλντ, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι και πολλοί επίσκοποι, το αίτημα για επιστροφή του Ουίλφριντ από την εξορία απορρίφθηκε από τους επισκόπους. Ο Στέφανος του Ριπόν αναφέρει ότι ο βασιλιάς Άλντφριθ χρησιμοποίησε τον στρατό του για να πιέσει τον Ουίλφριντ να δεχτεί την απόφαση της συνόδου αλλά οι επίσκοποι του υπενθύμησαν ότι έχει εγγυηθεί την ασφαλή μετάβαση του επισκόπου. Μετά την επιστροφή του στην Μερκία ο Ουίλφριντ αφορίστηκε από τους αντίπαλους επισκόπους, ο Ουίλφριντ απάντησε με ταξίδι στη Ρώμη για να ζητησει την βοήθεια του πάπα Ιωάννη ΣΤ΄. Ο πάπας ζήτησε από τον Άλντφριθ να αποκαταστήσει τον Ουίλφριντ στα καθήκοντα του αλλά ο βασιλιάς δεν δέχτηκε να διαβάσει την επιστολή του πάπα και ο επίσκοπος παρέμεινε στην εξορία.
Πολιτισμός
thumb|right|250px|Τα θρησκευτικά κέντρα της Βρετανίας οι επισκοπές και τα μοναστήρια στα τέλη του 7ου αιώνα Η βασιλεία του Άλντφριθ θεωρείται η αρχή της Χρυσής εποχής της Νορθουμβρίας που κράτησε μέχρι το τέλη του 8ου αιώνα, την εποχή του άνθισε η τέχνη της Νορθουμβρίας με αποκορύφωμα τα Ευαγγέλια του Λίντισφαρν, τότε έγινε η αρχή των Αγγλοσαξονικών αποστολών στην ηπειρωτική Ευρώπη. Τα Ευαγγέλια του Λίντισφαρν ήταν έργο του Έαντφριθ του Λίντισφαρν, επισκόπου του Λίντισφαρν από το 698, διασώθηκαν και πολλά άλλα χειρόγραφα όπως τα Ευαγγέλια του Ντάρχαμ και τα Ευαγγέλια του Έκτερναχ. Ο Κόντεξ Αμιατίνους δημιουργήθηκε υπό τις οδηγίες του επισκόπου Κέολφριθ περίπου μια δεκαετία μετά τον θάνατο του Άλντφριθ.
Δυο σημαντικά ευρήματα από κοσμήματα υπάρχουν για εκείνη την περίοδο. Το κόσμημα του Ειπόν που ανακαλύφτηκε στον Καθεδρικό ναό του Ριπόν (1977) είναι δύσκολο να χρονολογηθεί αλλά η πολύτιμη αξία του σχετίζεται με τον επίσκοπο Ουίλφριντ για τον οποίο έχει περιγραφεί ο πολυτελής τρόπος ζωής του στην εκκλησία του Ρίπον. Ο θωρακικός σταυρός του Κάθμπερτ ο οποίος είχε ταφεί μαζί του κατά την διάρκεια της βασιλείας του Άλντφριθ (687) μεταφέρθηκε μαζί του στην αναταφή στον καθεδρικό ναό του Νταρχάμ (698). Δεν υπάρχουν αρχιτεκτονικά ευρήματα για εκείνη την εποχή, ο σταυρός του Μπιούκαστλ, ο στρατός του Ράθγουελ και ο σταυρός του Έξχαμ χρονολογούνται μια γενιά μετά τον Άλνφριθ. Η εκκλησία του Εσκόμπ είναι η πιο καλοδιατηρημένη εκκλησία της Νορθουμβρίας και χρονολογείται στα τέλη του 7ου αιώνα. Το νομισματικό σύστημα ξεκίνησε την εποχή της βασιλείας του Άλντφριθ, ασημένια νομίσματα αντικατέστησαν τις ράβδους χρυσού που κυκλοφορούσαν μέχρι τότε. Τα νομίσματα είχαν μια επιγραφή με το όνομα του Άλντφριθ σε Ιρλανδική επιγραφή, τα περισσότερα από αυτά έχουν στην μπροστινή όψη ένα λιοντάρι με σηκωμένη ουρά.