cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαν Μουλέν
Βιογραφία
Ο Ζαν Μουλέν, αφού σπούδασε νομικά στο Μονπελιέ, εισήλθε στη δημόσια διοίκηση. Διορίσθηκε νομάρχης στους νομούς Αβερόν (1937-1939) και Ερ-ε-Λουάρ (1939-1940). Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το νομό του τον Ιούνιο 1940, αρνήθηκε να υπογράψει έγγραφο που κατηγορούσε άδικα για φρικαλεότητες που φέρονταν να διαπράχθηκαν από τον γαλλικό στρατό, συγκεκριμένα τους Σενεγαλέζους ακροβολιστές, και προσπάθησε να αυτοκτονήσει κόβοντας τον λαιμό του με σπασμένο γυαλί.
Η κυβέρνηση του Βισύ τον έθεσε σε διαθεσιμότητα. Τότε, ήρθε σε επαφή με τα αντιστασιακά κινήματα της μη κατεχόμενης ζώνης της Γαλλίας, προσχώρησε στη Γαλλική Αντίσταση και διέφυγε στην Αγγλία, όπου εντάχθηκε στην υπηρεσία του στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ. μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι στο οποίο συνελήφθη ο Ζαν Μουλέν|εναλλ.=|αριστερά Επέστρεψε στη Γαλλία την 1η Ιανουαρίου 1942, ως εκπρόσωπος του στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ για την Ελεύθερη Γαλλία, πέφτοντας με αλεξίπτωτο στο Σαλόν-ντε-Προβάνς. Έπαιξε ηγετικό ρόλο στην οργάνωση των Μακί (Γάλλοι αντάρτες που πολεμούσαν τους Γερμανούς) και στην ανάπτυξη του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης, το οποίο συντόνιζε τη δράση των αντιστασιακών ομάδων στη νότια Γαλλία και εξασφάλισε την πίστη τους στο ελεύθερο γαλλικό κίνημα του Ντε Γκωλ. Ο Μουλέν έγινε ο πρώτος πρόεδρος αυτού του συμβουλίου τον Μάιο του 1943. Έπεισε τους αρχηγούς των τριών μεγάλων αντιστασιακών ομάδων, Μάχη, Ελευθερία και Ελεύθεροι Σκοπευτές, να ενωθούν σε έναν στρατό. Ως πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης οργάνωσε την αντιστασιακή δράση. Οι οργανωτικές του ικανότητες και οι πολιτικές του δεξιότητες τον έκαναν θρυλική προσωπικότητα.
Τον Ιούνιο του 1943, ωστόσο, η Γκεστάπο τον συνέλαβε στο Καλυΐρ, κοντά στη Λυών, πιθανότατα κατόπιν κατάδοσης, κατά τη διάρκεια συνάντησης με άλλους αντιστασιακούς. Οδηγήθηκε στην έδρα της Γκεστάπο στη Λυών, όπου σύντομα οι Γερμανοί εξακρίβωσαν ότι ήταν ο «Μαξ», ο αρχηγός της Γαλλικής Αντίστασης. Υπεβλήθη σε φριχτά βασανιστήρια, χωρίς ο Κλάους Μπάρμπι να καταφέρει να του αποσπάσει αποκαλύψεις. Πέθανε στο τρένο κατά τη διάρκεια της μεταγωγής του στη Γερμανία, στις 8 Ιουλίου 1943.
Μνήμη
μικρογραφία|250x250εσ|Μνημείο για τον Ζαν Μουλέν στη [[Σαρτρ (πόλη)|Σαρτρ|αριστερά]] Αργότερα, η σορός του μεταφέρθηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ, αν και ποτέ δεν ταυτοποιήθηκε με βεβαιότητα. Το 1964, ένα κενοτάφιο αφιερώθηκε σ' αυτόν στο Πάνθεον, όπου βρίσκονται οι τάφοι των μεγάλων μορφών της Γαλλικής Δημοκρατίας, και οι «θεωρούμενες στάχτες του Ζαν Μουλέν» μεταφέρθηκαν εκεί. Η ομιλία του συγγραφέα και υπουργού Αντρέ Μαλρώ για τον Ζαν Μουλέν είναι από τις πιο διάσημες ομιλίες στη γαλλική ιστορία.
Πολλά μνημεία έχουν ανεγερθεί και πολλές οδοί, πάρκα και πλατείες φέρουν το όνομά του, διαιωνίζοντας τη μνήμη του. Το γαλλικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Γαλλίας τιμά τον Μουλέν ως σύμβολο της αντίστασης στη Γαλλία και πρότυπο ευγένειας, ηθικής ορθότητας και πατριωτισμού. Το 2015, ο Ζαν Μουλέν ήταν το πέμπτο πιο δημοφιλές όνομα για γαλλικό σχολείο, και από το 2016 είναι το τρίτο πιο δημοφιλές γαλλικό όνομα οδών. Το πανεπιστήμιο Λυών 3 και ένας σταθμός του μετρό στο Παρίσι έχουν επίσης πάρει το όνομά του.
Το 1994 ιδρύθηκε το Μουσείο Απελευθέρωσης του Παρισιού - μουσείο στρατηγού Λεκλέρκ - μουσείο Ζαν Μουλέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Αντίσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Θεοβάλδος της Βαυαρίας
Ο Θεοβάλδος (γερμ. Theobald, Teudebald, Theodolt, Theodoalt, απεβ. 717/719) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας τουλάχιστον από το 711, όταν ο πατέρας του Θέοδος τον συσχέτισε με την εξουσία στο Πάσσαου ή το Σάλτσμπουργκ.
Bιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ.
Ο πατέρας του διαίρεσε το δουκάτο μεταξύ των τεσσάρων γιών του κάποια στιγμή πριν το 715. Με το τέλος του το 716, το δουκάτο ήταν διαιρεμένο, αλλά δεν είναι σίγουρο αν αυτή η διαίρεση ήταν εδαφική ή όχι. Αν ήταν, μοιάζει, από αναφορές σε πολέμους του με τους Θουρίγγειους, ότι ο Θεοβάλδος είχε την έδρα του στη Ρατισβόνη και ότι η επικράτειά του αντιστοιχούσε σε αυτή την επισκοπή.
Το όνομα του Θεοβάλδου συναντάται συχνά στον Κώδικα του Σάλτσμπουργκ (Verbrüderungsbuch, Βιβλίο της αδελφότητας) το 784. Ο Θεοβάλδος παντρεύτηκε τη Μπίλτρουντε ως πρώτη (ή δεύτερη) σύζυγό του. Ίσως είχε έναν προηγούμενο γάμο με τη Βαλντράντα, που αντίστροφα μπορεί να ήταν σύζυγος του νεότερου αδελφού του Τάσιλου Β΄. Η Μπίλτρουντε παντρεύτηκε αργότερα τον Γριμοάλδο, νεότερο αδελφό και διάδοχό του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε ίσως πρώτα τη Βαλντράντα (μπορεί όμως να ήταν σύζυγος του αδελφού του Τάσσιλο Β΄).
Έπειτα ο Θεοβάλδος ίσως έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπίλτρουντε.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Λε Μουλ
Το Λε Μουλ (γαλλικά: Le Moule, γουαδελουπιανό κρεόλ: Moul) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Ιωάννης Γεώργιος Α΄ της Σαξονίας
Ο Ιωάννης-Γεώργιος Α΄ (γερμ.: Johann Georg I., 5 Μαρτίου 1585 - 8 Οκτωβρίου 1656) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας (1611-56).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Α΄ δούκα της Σαξονίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1604 τη Σίβυλλα-Ελισάβετ, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης· δεν επέκτησε επιζόντα τέκνα.
Το 1606 απεβίωσε η Σίβυλλα-Ελισάβετ και ο Ιωάννης-Γεώργιος Α΄ έκανε το επόμενο έτος δεύτερο γάμο με την Μαγδαληνή-Σίβυλλα των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Κυπριακή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης
Η Κυπριακή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης (Κ.Ο.Χ., αγγλικά: Cyprus Handball Federation) είναι η ανώτατη αρχή στο χώρο της κυπριακής χειροσφαίρισης. Αποτελεί το διοργανωτή των Εθνικών Πρωταθλημάτων και Κυπέλλων της Κύπρου, έχοντας επίσης υπό την εποπτεία της τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και μικρότερων ηλικιακών ομάδων.
Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε από τον Κ.Ο.Α. το 1974, ωστόσο η ουσιαστική δραστηριοποίησή της έλαβε χώρα ύστερα από επτά χρόνια.
Το 1983 διοργανώθηκε το πρώτο Τουρνουά Χάντμπολ με τη συμμετοχή τριών μόνο ομάδων. Την επόμενη χρονιά διεξήχθη το πρώτο επίσημο Πρωτάθλημα στη χώρα με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειροσφαιριση Ομοσπονδια
Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού
<table style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 0pt 0pt 1em 1em; background: rgb(249, 249, 249) none repeat scroll 0%; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" align="right" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" width="220"> <th colspan="4" align="center" bgcolor="#0099ff">Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού <th colspan="4" align="center" bgcolor="#0099ff">Γενικά
IATA ATH ICAO LGAΤ <th colspan="2" align="left" valign="top"> Τύπος Αεροδρομίου <td colspan="2" valign="top"> Πολιτικό (Κλειστό)
<th colspan="2" align="left" valign="top"> Χειριστής <td colspan="2" valign="top"> Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας <th colspan="2" align="left" valign="top">
Εξυπηρετεί <td colspan="2" valign="top"> Αθήνα <th colspan="2" align="left" valign="top"> Υψόμετρο <td colspan="2" valign="top"> 21 μέτρα <th colspan="2" align="left" valign="top"> Γεωγραφικές Συντεταγμένες <td colspan="2" valign="top"> 37° 53' 54'' N
23° 43' 46'' E
<th colspan="4" bgcolor="#0099ff">Διάδρομοι
<th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Κατεύθυνση <th colspan="2" bgcolor="lightgrey"> Μήκος <th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Επιφάνεια
Πόδια Μέτρα
<th align="left" valign="top"> 15L/33R 11.483 3.500  Άσφαλτος
<th align="left" valign="top"> 15R/33L 10.331 3.148  Άσφαλτος
<th colspan="2" align="left" valign="top"> Επιβάτες <td colspan="2" valign="top"> 11 με 12 εκατ. thumb|Αεροφωτογραφία του Αεροδρομίου του Ελληνικού Το Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού ή απλά Ελληνικό (επισήμως Κρατικός Αερολιμένας Αθηνών) ήταν το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας για πάνω από 60 χρόνια, μέχρι το Μάρτιο του 2001, οπότε και έκλεισε και αντικαταστάθηκε από τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Ο κωδικός του κατά την IATA ήταν ATH, που τώρα χρησιμοποιείται από το Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ ο κωδικός του κατά τον ICAO ήταν LGAT (ο οποίος δεν μεταφέρθηκε στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος). Το πολιτικό αεροδρόμιο είχε δύο τερματικούς σταθμούς (terminal), ο δυτικός για την Ολυμπιακή Αεροπορία και ο ανατολικός για τις διεθνείς πτήσεις. Ένας επιπλέον τερματικός σταθμός ήταν αυτός της Αμερικανικής Βάσης του Ελληνικού. Βρισκόταν στην περιοχή του Ελληνικού. Στα δυτικά του αεροδρομίου υπάρχουν παραλίες, στα νότια ο όμιλος γκολφ Γλυφάδας και κατοικίες.
Ιστορία
Το αεροδρόμιο άρχισε να κατασκευάζεται το 1938 στη περιοχή Χασάνι απο τον αρχιτέκτονα - πολιτικό μηχανικό Νικόλαο Σαλβαρλή, με διάδρομο προσγειώσεως 1.800 μέτρων μετά από απαλλοτρίωση τμημάτων των τότε κοινοτήτων Κομνηνών και Ελληνικού. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όμως δεν επέτρεψε την ολοκλήρωσή του γιατί δεν δέχτηκε ο αρχιτέκτονας να συνεργαστεί με τους Γερμανούς. Κατά την περίοδο της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής, οι Γερμανοί επέσπευσαν την επέκτασή του για δικούς τους σκοπούς. Αντίθετα, η συμμαχική αεροπορία επεδίωξε να παρεμποδίσει την ολοκλήρωσή του με συνέπεια σειρά επιδρομών, κυρίως νυκτερινών βομβαρδισμών προς αποφυγή θυμάτων εκ των εργαζομένων εκεί Ελλήνων. Από τους βομβαρδισμούς προκλήθηκαν πολλές ζημιές και στους παρακείμενους οικισμούς. Κατά την αποχώρησή τους όμως οι Γερμανοί κατέστρεψαν τους διαδρόμους του.
Από το 1945 έως το 1993, η Ελληνική Κυβέρνηση επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να το χρησιμοποιούν. Γνωστό και ως Αεροδρόμιο Χασάνι από το 1945, χρησιμοποιήθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ως βάση των επιχειρήσεων της Μονάδας Αερομεταφορών μεταξύ Ρώμης και Μέσης Ανατολής.
Στη συνέχεια και για όσο ακόμα βρίσκονταν γερμανικές φρουρές σε ελληνικά νησιά, από εκεί εφορμούσαν ελληνικά και συμμαχικά αεροσκάφη με στόχο τις φρουρές αυτές (οι αεροδιάδρομοι επιδιορθώθηκαν).
Το 1950, το αεροδρόμιο απέκτησε και δεύτερο διάδρομο μήκους 2.250 μέτρων, ενώ ο πρώτος αυξήθηκε στα 2.250 μέτρα. Το 1958 ο κύριος διάδρομος αυξήθηκε πάλι, με μήκος τα 3.000 μέτρα. Στις 30 Μαΐου του 1962, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε τον θεμέλιο λίθο του Ανατολικού αεροδρομίου Ελληνικού που έχει σχεδιαστεί από τον διάσημο Αμερικανοφινλανδό αρχιτέκτονα Έερο Σάαρινεν. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το 1969. Τη δεκαετία του 1970 ο κυρίως διάδρομος επιμηκύνθηκε στα 3.500 μέτρα, ενώ το 1976 η Ελληνική Κυβέρνηση ανέθεσε σε Κοινοπραξία της Aeroports de Paris και του Αεροδρομίου της Φρανκφούρτης την επιλογή της κατάλληλης τοποθεσίας για τη μεταφορά του αεροδρομίου. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε τελικά ήταν τα Σπάτα, αλλά η κατασκευή αναβλήθηκε. Τη δεκαετία του 1990 το αεροδρόμιο εξυπηρετούσε από 10 έως 12 εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο.
Το 1986 ο σκηνοθέτης Μέναχεμ Γκολάν χρησιμοποίησε τον εξωτερικό χώρο του αεροδρομίου, για να αναπαραστήσει έναν Λιβανέζο τρομοκράτη να βγαίνει από ένα ταξί, στην ταινία του, The Delta Force.
Το τελευταίο αεροσκάφος που αναχώρησε από το αεροδρόμιο ήταν ένα Boeing 737 των Ολυμπιακών Αερογραμμών με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.
Έπειτα από τον τερματισμό λειτουργίας του το 2001, το Αεροδρόμιο του Ελληνικού παραμένει κλειστό καθώς ο Νέος Διεθνής Αερολιμένας "Ελευθέριος Βενιζέλος" αποτελεί πλέον το κεντρικό αεροδρόμιο των Αθηνών. Μέχρι τον Ιούνιο του 2002, χρησιμοποιείτο από ιδιωτικά αεροσκάφη, ορισμένα από τα οποία μεταφέρθηκαν από το αεροδρόμιο του Μαραθώνα, που έκλεισε για να κατασκευαστεί στην θέση του το Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο. Επίσης, μέχρι την ολοκλήρωση της κατασκευής της νέας τεχνικής βάσης της Ολυμπιακής Αεροπορίας στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος", η εταιρεία εξακολούθησε να χρησιμοποιεί την τεχνική βάση στο Ελληνικό, έτσι τα αεροσκάφη της Ολυμπιακής Αεροπορίας που επρόκειτο να περάσουν από εργασίες συντήρησης πετούσαν "εξ' όψεως" από το ένα αεροδρόμιο στο άλλο.
Τον Απρίλιο του 2011 άνοιξε το Μουσείο των Ολυμπιακών Αερογραμμών στον δυτικό τερματικό σταθμό, που περιελάμβανε τρία αεροσκάφη, που βρίσκονταν σταθμευμένα εκεί από το κλείσιμο του αεροδρομίου.
Μετά το κλείσιμο
Μετά το κλείσιμό του, στο αεροδρόμιο, λόγω των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 κατασκευάστηκαν δύο γήπεδα μπέιζμπολ χωρητικότητας 8.700 και 4.000 θέσεων το καθένα, ένα Κέντρο Κάνοε-Καγιάκ Σλάλομ, ένα κλειστό γήπεδο 14.100 θέσεων και μία αίθουσα Ξιφασκίας 5.000 θέσεων. Επίσης εκεί κατασκευάστηκε αμαξοστάσιo του τραμ της Αθήνας και του ΟΑΣΑ (ΕΘΕΛ). Επίσης, σε χώρους του πρώην αεροδρομίου στεγάζεται και η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία καθώς και τα Κέντρα Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας, Περιοχής Αθηνών και Μακεδονίας της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας.
Στον κινηματογράφο
Πλάνα του αεροδρομίου του Ελληνικού υπάρχουν σε πολλές σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνικο Ελληνικο Αερολιμενας Ελληνικου Κατηγορία:Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης
Τριακονταετείς Σπονδές
Οι Τριακονταετείς Σπονδές ήταν μια ειρήνη που υπογράφτηκε ανάμεσα στην Αθήνα και τη Σπάρτη το 445 π.Χ. και σηματοδότησε το τέλος του Πρώτου Πελοποννησιακού πολέμου που είχε αρχίσει το 460 π.Χ. Ονομάστηκε η ειρήνη Τριακονταετείς Σπονδές γιατί θα κρατούσε 30 χρόνια, ως το 415 π.Χ. δηλαδή. Μερικοί όροι της ειρήνης ήταν η διαιτησία σε διαφορές μεταξύ των Αθηναίων και των Σπαρτιατών. Ένας άλλος όρος ήταν ότι καμιά από τις δύο δυνάμεις δεν θα δέχεται σύμμαχο άλλο. Επίσης η Αθήνα έχανε τις κτήσεις της στη Νισαία. Η ειρήνη όμως διήρκεσε μόλις 15 χρόνια γιατί οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στην Ποτίδαια. Έτσι οι Τριακονταετείς Σπονδές διασπάστηκαν και το επόμενο έτος (431 π.Χ.) ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός πόλεμος.
Σύνδεσμοι
Τριακονταετείς Σπονδές Τριακονταετείς Σπονδές
Χούνη Αρκαδίας
Η Χούνη είναι μικρό ορεινό χωριό στην Νότια Κυνουρία της Πελοποννήσου και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας στο οροπέδιο Πελετών του Πάρνωνα σε υψόμετρο 580 μέτρα. Βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λακωνίας σε απόσταση 20 χλμ. Ν. από το Λεωνίδιο και 71 χλμ. Α. από τη Σπάρτη. Ανήκει, μαζί με την Αμυγδαλιά, το Πηγάδι, τη Βλησιδιά, τα Πελετά και τη γειτονική (παλιό κεφαλοχώρι) Κουνουπιά, στα λεγόμενα "Κουνουποχώρια". Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1908 στο ΦΕΚ ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαριού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κουνουπιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κουνουπιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεωνιδίου του δήμου Νότιας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 6 κατοίκους.
Ξύλωμα
Ξύλωμα (στα αγγλικά: xylem), ονομάζεται ο ένας από τους δύο τύπους ιστών που μεταφέρει νερό και θρεπτικά συστατικά στα φυτά (μονοκοτυλήδονα και δικοτυλήδονα). Ο έτερος ιστός είναι ο φλοιός (phloem). Η ετυμολογία της λέξης «ξύλωμα» είναι ελληνική και σημαίνει ξύλο ή ύλη. Ο όρος αυτός καθιερώθηκε από τον φημισμένο Ελβετό βοτανολόγο Καρλ Νέγκελι το 1858.
Χούνη Αρκαδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Ξύλωμα
Η βασική του λειτουργία είναι η ακόλουθη: το ριζικό σύστημα των φυτών συλλέγει νερό από το έδαφος και μαζί και ανόργανες ουσίες (κυρίως φωσφόρο, κάλιο, νάτριο, μαγγάνιο), που είναι απολύτως απαραίτητες για τη λειτουργία των φυτών. Το ξύλωμα είναι υπεύθυνο για την μεταφορά αυτών από τις ρίζες στους βλαστούς και στη συνέχεια στα φύλλα.
Τα βασικά συστήματα ξυλώματος στα φυτά είναι οι τραχεΐδες (tracheids) και τα μέλη αγγείων (vessel elements). Οι τραχεΐδες απαντώνται μόνον στα γυμνόσπερμα είδη και είναι ινώδεις, με εξαιρετικά μεγάλο μήκος (περίπου 4-7 mm), φέρουν οξύληκτα άκρα και είναι πολύ στενά στη διάμετρο. Τα μέλη αγγείων, ως το βασικό σύστημα ξυλώματος στα αγγειόσπερμα είδη είναι πλατιά κύτταρα, σαν σωλήνες, με πολύ μικρό μήκος (0,2-1,5 mm) και φέρουν «συνδέσεις» δηλ. μπαίνει το ένα μέλος μέσα στο άλλο και σχηματίζουν τα «αγγεία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Ιστοί (βιολογία) Κατηγορία:Ανατομία φυτών
Πόλη της Ζανζιβάρης
Η Πόλη της Ζανζιβάρης (αγγλικά: Zanzibar City) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του νησιού των ημιαυτόνομων νησιών της Ζανζιβάρης της Τανζανίας. Είναι επίσης πρωτεύουσα της περιφέρειας Αστικής-Δυτικής Ζανζιβάρης. Το 2002 ο πληθυσμός της ήταν 205.870 κάτοικοι.
Η πόλη βρίσκεται στην δυτική ακτή της Ουγκούτζα. Κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι η Λίθινη Πόλη, το ιστορικό κέντρο. Η Λίθινη Πόλη είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Πολλά σπίτια είναι φτιαγμένα από κοραλιογενή πέτρα και έχουν ανακαινισθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
Η Αστική Περιοχή της Ζανζιβάρης χωρίζεται σε 40 διοικητικές περιφέρειες (wards).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζανζιβάρη
Ηλίας Γ. Παπαηλιού
Ο Ηλίας Παπαηλιού του Γεωργίου (1912 -  27 Δεκεμβρίου 1985) ήταν Έλληνας δικηγόρος από την Αρκαδία, που υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αρκαδίας το 1951 και Γορτυνίας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956 και επανεξελέγη το 1958, 1961, 1963, 1964, υπηρετώντας ως το 1967, οπότε επιβλήθηκε το καθεστώς της χούντας.
Έπειτα από τη Μεταπολίτευση έγινε ξανά βουλευτής. Εξελέγη στις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία με 14.482 ψήφους.
Στην κυβέρνηση Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980. . Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1977 και υπηρέτησε ως το 1981. .
Πέθανε το Δεκέμβριο του 1985 έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές Γορτυνίας
Τζον Οκέλο
Ο Τζον Γκίντεον Οκέλο (John Gideon Okello, 1937, Περιοχή Λάγκο, Ουγκάντα - 1971) ήταν ανατολικοαφρικανός επαναστάτης και ηγέτης της Ζανζιβαρινής Επανάστασης το 1964. Αυτή η επανάσταση ανέτρεψε τον Σουλτάνο Τζαμσίντ μπιν Αμπντουλά και οδήγησε στην ανακήρυξη της Ζανζιβάρης ως δημοκρατίας.
Νεότητα
Λίγα είναι γνωστά για την νεότητα του Οκέλο. Βαπτίστηκε σε ηλικία δύο ετών και του δόθηκε το βαπτιστικό όνομα Γκίντεον (Γεδεών). Έμεινε ορφανός σε ηλικία έντεκα ετών και μεγάλωσε με συγγενείς του. Όταν έγινε δεκαπέντε ετών έφυγε και βρήκε δουλειά σε διάφορα μέρη στην Ανατολική Αφρική. Κατά καιρούς ο Οκέλο δούλευε ως υπάλληλος, υπηρέτης, κηπουρός και άλλες δουλειές. Αργότερα εκπαιδεύτηκε ώστε να γίνει χτίστης. Συνελήφθη στο Ναϊρόμπι της Κένυας για λόγους που δεν είναι σαφείς και παρέμεινε στην φυλακή για δύο χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων ανέπτυξε ενδιαφέρον στις επαναστατικές ιδέες.
Υπάρχουν υποθέσεις ότι για κάποια περίοδο ο Οκέλο έζησε στην Κούβα και διδάχτηκε κομμουνιστικές ιδέες από τον Φιντέλ Κάστρο.
Αστυνομικός στην Πέμπα
Το 1959 ο Οκέλο βρέθηκε στο νησί Πέμπα, όπου προσπάθησε να βρει δουλεία σε ένα από τα αγροκτήματα αλλά τελικά έγινε αστυνομικός. Έγινε μέλος του κόμματος Αφρο-Σιράζι του Αμπέιντ Καρούμε. Το κόμμα αυτό αντιτίθονταν στην κυριαρχική θέση της αραβικής μειονότητας στα νησιά Ουγκούτζα και Πέμπα.
Επαναστάτης
Ο Οκέλο έφυγε για την Ζανζιβάρη το 1963 όπου ήρθε σε επαφή με την Ένωση Νεολαίας Αφρο-Σιράζι, οργάνωση νεολαίας του κόμματος Αφρο-Σιράζι. Η Ένωση Νεολαίας αγωνίζονταν για επανάσταση ενάντια στην εξουσία των Αράβων. Στην Ζανζιβάρη ο Οκέλο ήταν επίσης μέλος του Σωματίου Βαφέων. Στον ελεύθερο χρόνο του δημιούργησε ένα μικρό στρατό από αποφασισμένους αφρικανούς εθνικιστές. Αυτός ο στρατός ακολουθούσε τους αυστηρούς κανόνες του Οκέλο, σεξουαλική αποχή, και αποχή από ωμό κρέας και αλκοόλ.
Ο πολύ θρησκευόμενος Οκέλο είχε πειστεί ότι είχε λάβει εντολές στα όνειρά από τον Θεό ώστε να καταργήσει την εξουσία των Αράβων και να εγκαθιδρύσει επαναστατικό κράτος στην Ζανζιβάρη και την Πέμπα. Την νύχτα πριν την επανάσταση ο Οκέλο έδωσε διαταγή στους άνδρες του να σκοτώσουν όλους τους Άραβες μεταξύ 18 και 25 ετών, να μην πειράξουν τις έγκυες και να μην βιάσουν παρθένες.
Εξέγερση
Στις 12 Ιανουαρίου 1964 με την λαϊκή υποστήριξη της καταπιεσμένης αφρικανικής πλειοψηφίας του νησιού, ο Οκέλο και οι άνδρες του προέλασαν προς την πρωτεύουσα της Ζανζιβάρης, στην Λίθινη Πόλη, όπου ζούσε ο Σουλτάνος. Παρόλο που δεν ήταν καλά οπλισμένοι αιφνιδίασαν την αστυνομική δύναμη και κατέλαβαν την εξουσία.
Το πραξικόπημα οδήγησε στην σφαγή 5.000 με 20.000 Αράβων των οποίων οι οικογένειες ζούσαν στη Ζανζιβάρη για αιώνες. Η σφαγή έγινε μεταξύ 18 και 20 Ιανουαρίου και είναι λίγα πράγματα γνωστά για αυτή.
Ο παραγκωνισμός του
Ο Οκέλο δημιούργησε ένα Επαναστατικό Συμβούλιο και έκανε τον ηγέτη του Κόμματος Αφρο-Σιράζι, Σείχ Αμπέιντ Καρούμε, πρόεδρο και τον ηγέτη του (αραβικού) κόμματος Umma, Αμπντουλραμάν Μουχάμαντ Μπαμπού πρωθυπουργό (αργότερα αντιπρόεδρο). Αμφότεροι οι Καρούμε και Μπαμπού δεν ήταν ενήμεροι για το πραξικόπημα. Και οι δύο βρίσκονταν στην Τανγκανίκα, αλλά επέστρεψαν στην Ζανζιβάρη, όπου τους υποδέχτηκε ο Οκέλο. Εντούτοις, ούτε ο Καρούμε ούτε ο Μπαμπού ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του. Εν συνεχεία ο Οκέλo έδειξε ότι ήταν πολύ ασταθής ώστε να παίξει οποιοδήποτε ρόλο στην κυβέρνηση και παραγκωνίστηκε σιωπηλά από τον Καρούμε, ο οποίος του επέτρεψε να διατηρήσει τον τίτλο του αρχιστράτηγου.
Στις 3 Φεβρουαρίου αποκαταστάθηκε η κανονικότητα στη Ζανζιβάρη και ο Καρούμε ήταν σχεδόν καθολικά αποδεκτός ως πρόεδρος. Ο Οκέλο σχημάτισε μία παραστρατιωτική μονάδα, γνωστή ως Στρατιωτική Δύναμη Ελευθερίας ( Freedom Military Force, FMF) αποτελούμενη από τους υποστηρικτές του, για την οποία είναι γνωστό ότι περιπολούσε στους δρόμους εμπλεκόμενη και σε λεηλασίες.
Εκτός από την βίαια ρητορική του Οκέλο, η τραχιά αγγλική προφορά του και η χριστιανικές πεποιθήσεις του συνέβαλαν στην αποξένωσή με πολλούς μετριοπαθείς Ζανζιβαρινούς και Μουσουλμάνους του ASP. By March many of his FMF had been disarmed by Karume's supporters and an Umma Party militia. Όταν προσπάθησε να επιστρέψει από ένα ταξίδι του στην ενδοχώρα του αρνήθηκε η είσοδος στη χώρα και απελάθηκε στην Ταγκανίκα και μετά στην Κένυα, πριν επιστρέψει τελικά στην γενέτειρά του, Ουγκάντα. Στις 11 Μαρτίου του αφαιρέθηκε επίσημα ο βαθμός του αρχιστράτηγου.
Υποθέσεις σχετικά με τον θάνατό του
Ο Οκέλο εν συνεχεία βρέθηκε στην Κένυα, στο Κονγκό- Κινσάσα και στην Ουγκάντα. Φυλακίστηκε αρκετές φορές ενώ θεάθηκε τελευταία φορά με τον πρόεδρο της Ουγκάντας Ιντί Αμίν το 1971. Στο βιβλίο «Revolution on Zanzibar» του Ντον Πέτερσον (Don Petterson) εν πολλοίς εκφράζεται η υπόθεση ότι ο Ιντί Αμίν τον έβλεπε ως απειλή και κανόνισε την δολοφονία του.
Πηγές
Κατηγορία:Ζανζιβάρη
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1975-76 αποτέλεσε το 21ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Χαλκάνορας Ιδαλίου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1975-76 συμμετείχαν 13 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1976-77.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1973-74
Η σύγκριση γίνεται με την περίοδο 1973-74 επειδή την περίοδο 1974-75, εξαιτίας των προβλημάτων που δημιούργησε η τουρκική εισβολή, διεξήχθη Ειδικό μικρό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων. Την περίοδο 1975-76 ίσχυσαν οι προβιβασμοί και οι υποβιβασμοί που έγιναν την περίοδο 1973-74.
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1974-75
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1975-76:
Προσφυγικές ομάδες δεν συμμετείχαν προσωρινά
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1973-74
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1973-74:
Επιπρόσθετα η ΠΑΕΚ ενοποιήθηκε με την ΑΕΚ Καβαρά δημιουργώντας την ΠΑΕΚ/ΑΕΚ (που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε ΠΑΕΕΚ).
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1975-1976 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Θεοφάνης ο Κρητικός
Ο Θεοφάνης ο Κρητικός (Ηράκλειο 1490 - Ηράκλειο 1559) ή Θεοφάνης ο Κρης ή Θεοφάνης Μπαθάς Στρελίτζας, ήταν ένας από τους εξέχοντες εικονογράφους της Κρητικής Σχολής στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα,  και η πιο σημαντική φυσιογνωμία στην καλλιτέχνιση εικονογραφιών και αγιογραφιών της συγκεκριμένης περιόδου.
Ιστορικό
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά το σύνολο των γνωστών έργων του έγινε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Δημιούργησε επίσης πολλές αγιογραφίες σε φατνώματα, είτε για εικονοστάσια είτε ως μικρά φορητά εικονίσματα, τα οποία ενδεχομένως να βασίστηκαν στα δώδεκα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής του Χριστού (δωδεκάορτο). Ο Θεοφάνης ήταν ενεργός κατά την περίοδο 1527 με 1548, και η πρώτη αναφορά του ονόματος του συναντάται σε μια λιτή κτητορική επιγραφή της μονής Αγίου Νικολάου Αναπαυσά στα Μετέωρα με την αναφορά χειρ Θεοφάνη μοναχού του εν τη Κρήτη Στρελίτζας. Δίδαξε την τέχνη του στους γιους του Συμεών και Νεόφυτο (ή Νίφωνα), καθώς και σε αρκετούς άλλους μαθητές οι οποίοι συχνά είχαν και οι ίδιοι κρητική καταγωγή, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος σε νεαρή ηλικία και κατά την περίοδο όπου και οι δυο βρίσκονταν στο Ηράκλειο.
Από το 1535 ο ίδιος μαζί με τους γιούς του, έγιναν μοναχοί στο μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, και το 1545 μετακόμισαν στις Καρυές έχοντας συγκεντρώσει σημαντική κινητή και ακίνητη περιουσία. Ο Θεοφάνης φαίνεται να διατηρούσε επαφές με το Ηράκλειο κατά τη διάρκεια της ζωής του, και βρισκόταν στην Κρήτη κατά το θάνατό του το 1559.
Τεχνοτροπία
Κάποια από τα πρόσωπα που απεικονίζονται στα έργα του, είναι προσωποποιημένα ή αντικρύζουν τον θεατή, και οι σχηματισμοί των εικόνων του αποτυπώνονται έτσι ώστε να αποδίδουν όγκο. Το έργο του είναι συγκεντρωμένο ως προς την οπτική προοπτική σε σύγκριση με παλαιότερους Βυζαντινούς ζωγράφους, αλλά δε χρησιμοποιεί την τεχνική της γεωμετρικής προοπτικής η οποία είχε εγκαθιδρυθεί στη Δύση την εποχή εκείνη.
Χαρακτηριστικό της τέχνης του είναι επίσης το γεγονός ότι επεκτάθηκε και σε μη καθιερωμένες παραστάσεις, όπως η ονομασία των ζώων από τον Αδάμ, ή η κοίμιση του Οσίου Εφραίμ.
Το έργο και η τεχνοτροπία του άσκησαν σημαντική επιρροή στους μεταγενέστερους εικονογράφους του Αγίου Όρους, κάτι που μαρτυρείται και από το γεγονός ότι το εγχειρίδιο ζωγραφικής του 1730 με τίτλο Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης και αι κύριαι πηγαί αυτής που συντάχθηκε από τον Διονύσιο τον εκ Φουρνά, αναφέρει τον Θεοφάνη ως το πρότυπο προς μίμηση.
Έργα
Οι νωπογραφίες οι οποίες φέρουν την υπογραφή του διασώζονται στα ελληνορθόδοξα μοναστήρια του Αγίου Όρους, ειδικά στη μονή Σταυρονικήτα και τη μονή Μεγίστης Λαύρας. Έργα του υπάρχουν και στη μονή Αναπαυσά στα Μετέωρα όπου φιλοξενούνται τα παλαιότερα έργα του τα οποία χρονολογούνται από το 1527, ενδεχομένως και στη μονή Βαρλαάμ όπου έχει όμως αμφισβητηθεί πως είναι αυτός ο πραγματικός δημιουργός στην περίπτωση αυτή και πως πρόκειται για έργο του Φράγκου Κατελάνου.
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αγιογράφοι Κατηγορία:Κρητική Σχολή
Πσέμισλ του Ινοβρότσουαφ
Ο Πσέμισλ, πολων. Przemysł (π. 1278 - Νοέμβριος 1338 / 16 Φεβρουαρίου 1339) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροκλαφ (1287-1314), υποτελής τού Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας, δούκας τού Ντόμπζινι (1303-05), υποτελής τού βασιλιά της Πολωνίας, κυβερνήτης της Πομερελίας (Γκντανσκ) (1306-09), κυβερνήτης τού Μπυντγκόστς και Βυσόγκρουντ (1314-) και δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1320/24). Το 1327 αντάλλαξε το Ινόβροτσλαφ με το Σέρατς.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα τού Ινόβροτσλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερελίας.
Το 1287 απεβίωσε ο πατέρας του, αλλά ο Πσέμισλ και οι δύο αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι επίτροποι ανέλαβαν η Σαλώμη και ο θείος του Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ενηλικιώθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λέσεκ και το 1296 ο ίδιος ο Πσέμισλ.
Το 1300 αναγκάστηκε να δηλώσει υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Β΄. Αυτός το 1303-12 κρατούσε αιχμάλωτο τον Λέσεκ και ο Πσέμισλ ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Ινόβροτσλαφ. Το 1303 υποστήριξε την εξέγερση ενάντια στον θείο του· στο τέλος μπορούσε να κυβερνά απευθείας τις περιοχές του ως το 1305.
Το 1306 έγινε υποτελής τού Βλάντισλαφ Α΄ με αντάλλαγμα το Γκντανσκ· έκανε βάση του το Σφίετσε. Ο Γκέρβαρντ επίσκοπος τού Κουγιάβυ τού έδωσε χρήματα και ο Πσέμισλ προσπάθησε να ανακτήσει τη Γη Μιχάλουφ, που είχε ενεχυριαστεί στο Τευτονικό Τάγμα, αλλά δεν επέτυχε. Οι Τεύτονες ιππότες εισέβαλαν το 1309 και έχασε τη θέση τού κυβερνήτη.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Γκο (καλλιτεχνικό όνομα)
Το καλλιτεχνικό όνομα γκο (Ιαπωνικά: 号) είναι ένα ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσαν οι Ιάπωνες καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και που συχνά το άλλαζαν. Τις περισσότερες φορές οι καλλιτέχνες υιοθετούσαν διαφορετικά γκό στις διάφορες φάσεις της καριέρας τους για να επισημάνουν σημαντικές καμπές της ζωής τους. Ένα τέτοιο παράδειγμα καλλιτέχνη είναι ο Χοκουσάι που μόνο την περίοδο 1798 με 1806 άλλαξε περισσότερα από 5 ονόματα.
Σχολές τέχνης και ψευδώνυμα
Ενας καλλιτέχνης ξυλογραφίας συνήθως έπαιρνε το όνομά του από τον διευθυντή της σχολής που ανήκε. Συνήθως, το γκό του περιελάμβανε συλλαβές του γκό του ηγέτη της σχολής. Για παράδειγμα στη Σχολή Ουταγκάουα η πρώτη συλλαβή του γκό του μαθητή ήταν η τελευταία συλλαβή του γκό του δασκάλου του. Έτσι ό Τογιοχάρου είχε ένα μάθητή τον Τογιοχίρο που με τη σειρά του είχε μαθητή τον διάσημο ζωγράφο τοπίων Χιροσίτζε. Ένας άλλος μαθητής του Τογιοχάρου ήταν ο μελλοντικός δάσκαλος της σχολής, Ουταγκάουα Τογιοκούνι, που έιχε μαθητές τους Κουνισάντα και Κουνιγιόσι. Ο Κουνιγιόσι είχε μαθητή τον Γιοσιτόσι του οποίου μαθητής ήταν ο Τοσικάτα.
Κληρονομηθέντα ονόματα
Σε κάποιες σχολές και ειδικότερα στη Σχολή Ουταγκάουα, το γκο του γηραιότερου μέλους υοθετοθταν από τον γηραιότερο μαθητή όταν ο δάσκαλός του πέθαινε και ο τελευταίος ανελάμβανε τη διεύθυνση της σχολής. Επιπρόσθετα, ίσως σαν ένδειξη σεβασμού μερικές φορές οι καλλιτέχνες έπαιρναν ονόματα πολύ παλαιτόερων (νεκρών) καλλιτεχνών. Αυτό φυσικά καθιστά την απόδοση των καλλιτεχνικών έργων εξαιρετικά δύσκολη μιας και το ίδιο γκο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από περισσότερος του ενός καλλιτέχνες. Η απόδοση του έργου τότε βασίζεται σε άλλα στοιχεία όπως η ημερομηνία του έργου.
Βιβλιογραφία
Γκο Κατηγορία:Ψευδώνυμα
Πετί-Κανάλ
Το Πετί-Κανάλ (γαλλικά: Petit-Canal, γουαδελουπιανό κρεόλ: Ti Kannal και Kannal) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καναλιέν (γαλλικά: Canaliens).
Σταυροχώρι Κιλκίς
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Σταυροχώρι (αποσαφήνιση)
Το Σταυροχώρι, επίσημα Σταυροχώριον, είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς στην κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 110 μέτρων.
Γεωγραφία
Το Σταυροχώρι βρίσκεται σε απόσταση 8,5 χλμ. ΒΔ. της πόλης του Κιλκίς και 47 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στα χωριά Μεταλλικό (ΝΑ.) και Χέρσο (Β.-ΒΔ.). Είναι κτισμένο δίπλα στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης και τη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης.
ΒΙ.ΠΕ. Κιλκίς
Στα βορειοδυτικά βρίσκεται η βιομηχανική περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) Κιλκίς που λειτουργεί από το έτος 1985. Μέχρι το 2000 τη διοίκηση και διαχείριση της ΒΙ.ΠΕ. ασκούσε η Τράπεζα Ε.Τ.Β.Α. Α.Ε. Από το 2000 η διοίκηση και διαχείρισή της έχει περιέλθει με απόφαση της τότε Υπουργού Ανάπτυξης στους εγκατεστημένους σ’ αυτήν επιχειρηματίες και στη συσταθείσα από αυτούς ΔΙ.ΒΙ.ΠΕ.Κ. Α.Ε. Η Βιομηχανική Περιοχή Κιλκίς (ΒΙ.ΠΕ. Κιλκίς) είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Ελπίδα (αποσαφήνιση)
Ελπίδα είναι είναι η πίστη που έχει κάποιος ότι διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τον τρόπο ή τις συνθήκες ώστε να πετύχει τους στόχους του, όποιοι κι αν είναι αυτοί.
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστά τα εξής:
Αθλητικοί σύλλογοι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Η ουσία του Χριστιανισμού (βιβλίο)
Η ουσία του Χριστιανισμού (Das Wesen des Christentums; ιστορική ορθογραφία: Das Weſen des Chriſtenthums) είναι έργο του Λούντβιχ Φόιερμπαχ, το οποίο εκδόθηκε το 1841. Θεωρείται το αριστούργημα του Γερμανού φιλόσοφου και ένα κλασσικό ανάγνωσμα του Ανθρωπισμού. Στο βιβλίο αυτό ο Φόιερμπαχ εξαπολύει μια αιχμηρή κριτική στον Χριστιανισμό και τη φιλοσοφία της θρησκείας.
Το βιβλίο εκδόθηκε τρεις φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του Φόιερμπαχ, το 1841, το 1843 και το 1848 με επιμέλεια του φιλόσοφου Karl Löwith. Οι νέες εκδόσεις συνοδεύονταν με αλλαγές, αναθεωρήσεις και εμπλουτισμό του περιεχόμενου.
Περιεχόμενο
To έργο του Φόιερμπαχ χωρίζεται σε δύο μέρη. Η κεντρική ιδέα του έργου είναι πως η θρησκεία αποτελεί αποξένωση του ανθρώπου από την αυτοσυνείδησία του.
Στο πρώτο μέρος, ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε συμφωνία με την ανθρώπινη φύση, καθώς, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον σωστό τρόπο, αναγνωρίζονται ως ανθρωπολογικές αλήθειες, οι οποίες είναι δημιουργήματα του ανθρώπου. Δηλαδή τα χαρακτηριστικά τα οποία οι πιστοί αποδίδουν στον Θεό, είναι χαρακτηριστικά που ισχύουν σε ανθρώπους- και αυτό είναι η ουσία του ότι ο Θεός είναι μια φανταστική αναπαράσταση.
Στο δεύτερο μέρος ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση, ισχυριζόμενος πως, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον τρόπο που συνήθως εκλαμβάνονται- παραδείγματος χάριν όταν αναφέρονται σε ένα μη-ανθρώπινο πρόσωπο- στην ουσία αντιφάσκουν. Το 1942 ο Φοϊερμπαχ χαρακτήριζε τις ιδέες του σαν ανθρωποθεϊσμό παρά σαν αθεϊσμό, θέλοντας να δώσει έμφαση ότι η βάση της απόρριψης της λανθασμένης ουσίας της θρησκείας ήταν να τονίσει την ανθρωπολογική αξία, δηλαδή την ιερότητα του ανθρώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθεϊστικά βιβλία Κατηγορία:Ουμανισμός Κατηγορία:Βιβλία με κριτική στον Χριστιανισμό Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Έλπις
Στην ελληνική μυθολογία ο Έλπις ήταν αρχαίος θαλασσοπόρος από τη Σάμο.
Σαμ Σέπαρντ
Ο Σάμιουελ Σέπαρντ Ρότζερς Γ΄ (5 Νοεμβρίου 1943 – 27 Ιουλίου 2017) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του οποίου η καριέρα διήρκεσε μισό αιώνα. Κέρδισε 10 βραβεία Όμπι για σενάριο και σκηνοθεσία, τα περισσότερα από οποιονδήποτε συγγραφέα ή σκηνοθέτη. Έγραψε 58 θεατρικά έργα καθώς και πολλά βιβλία με διηγήματα, δοκίμια και απομνημονεύματα. Ο Σέπαρντ έλαβε βραβείο Πούλιτζερ δραματουργίας το 1979 για το έργο του Θαμμένο παιδί και προτάθηκε για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του πιλότου Τσακ Γιέγκερ στην ταινία του 1983 Οι κατάλληλοι άνθρωποι. Έλαβε θεατρικό βραβείο PEN/Laura Pels ως κορυφαίος Αμερικανός δραματουργός το 2009. Το περιοδικό New York περιέγραψε τον Σέπαρντ ως «τον μεγαλύτερο Αμερικανό θεατρικό συγγραφέα της γενιάς του».
Έλπις
Κάποτε ο Έλπις ξεκίνησε να εξερευνήσει, τα άγνωστα τότε, παράλια της Αφρικανικής ηπείρου. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του αποβιβάστηκε σε μια ακτή και αποφάσισε να εξερευνήσει την ενδοχώρα. Μπαίνοντας σε ένα δάσος συνάντησε ένα λιοντάρι το οποίο βρυχώνταν, ο Έλπις έντρομος τότε ανέβηκε σε ένα δέντρο και επικαλέστηκε τη βοήθεια του Βάκχου. Με τη βοήθεια του θεού το λιοντάρι ηρέμησε και έκατσε ήσυχο κάτω από το δέντρο, ο Έλπις τότε είδε ότι είχε σκαλώσει στο στόμα του κάποιο κόκαλο και πλησιάζοντας το λιοντάρι του το έβγαλε. Αργότερα το λιοντάρι σκότωσε ένα ζώο και το έφερε στο πλήρωμα του Έλπις για να το φάνε δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του.
Σαμ Σέπαρντ
Τα έργα του Σέπαρντ είναι γνωστά για τα ζοφερά, ποιητικά, σουρεαλιστικά στοιχεία, τη μαύρη κωμωδία και τους ανερμάτιστους χαρακτήρες που ζουν στο περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας. Το στιλ του εξελίχθηκε από το θέατρο του παραλόγου εκτός Μπρόντγουεϊ στον ρεαλισμό μεταγενέστερων έργων όπως το Θαμμένο παιδί και το Curse of the Starving Class.
Έλπις
Όταν ο Έλπις επέστρεψε στη Σάμο αφιέρωσε σπονδές στον ναό του Διονύσου Βάκχου, επί ημερών του Πλίνιου διασώζονταν τοιχογραφία που έφερε παράσταση με τον Έλπις επάνω στο δέντρο και στη ρίζα του δέντρου το λιοντάρι.
Σαμ Σέπαρντ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Σαμ Σέπαρντ γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1943, στο προάστιο Φορντ Σέρινταν του Σικάγου, στο Ιλινόι. Ονομάστηκε Σάμιουελ Σέπαρντ Ρότζερς Γ΄ από τον πατέρα του, Σάμιουελ Σέπαρντ Ρότζερς Τζούνιορ (1917–1984), αλλά τον φώναζαν Στιβ Ρότζερς.
Έλπις
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες θαλασσοπόροι Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Σαμιώτες
Σαμ Σέπαρντ
Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και αγρότης που υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών ως πιλότος βομβαρδιστικών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Σέπαρντ χαρακτήρισε τον πατέρα του ως «πότη, αφοσιωμένο αλκοολικό». Η μητέρα του, Τζέιν Ιλέιν (το γένος Σουκ, 1917–1994), ήταν δασκάλα.
Ο Σέπαρντ μεγάλωσε στη νότια Καλιφόρνια. Εργάστηκε σε ράντσο ως έφηβος. Αφού αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Ντουάρτε της Καλιφόρνιας το 1961, σπούδασε για λίγο κτηνοτροφία στο τοπικό κολέγιο Mt. San Antonio. Όσο ήταν στο κολέγιο, ο Σέπαρντ αγάπησε τον Σάμιουελ Μπέκετ, την τζαζ και τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ενταχθεί στον περιοδεύοντα θίασο Bishop's.
Συγγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Ο Σέπαρντ στα 21 του Ο Σέπαρντ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1963 και βρήκε δουλειά ως σερβιτόρος στο κλαμπ Village Gate. Το επόμενο έτος, ο επικεφαλής σερβιτόρος του Village Gate, Ραλφ Κουκ, ίδρυσε τον πειραματικό θίασο Theater Genesis, που στεγαζόταν σε μια εκκλησία στο Μπάουερι του Μανχάταν. Δύο από τα πρώτα μονόπρακτα του Σέπαρντ, τα "The Rock Garden" και "Cowboys", πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Theatre Genesis τον Οκτώβριο του 1964. Ήταν περίπου εκείνη την εποχή που ο Στιβ Ρότζερς υιοθέτησε το επαγγελματικό όνομα Σαμ Σέπαρντ.
Το 1965, τα μονόπρακτα του Σέπαρντ "Dog" and "The Rocking Chair" ανέβηκαν στο La MaMa Experimental Theatre Club. Αυτές ήταν οι πρώτες από τις πολλές παραγωγές του έργου του Σέπαρντ στο LaMaMa κατά τις δεκαετίες του 1960, του 1970 και του 1980.
Αρκετά από τα πρώτα έργα του Σέπαρντ, όπως τα Red Cross (1966) και La Turista (1967), σκηνοθετήθηκαν από τον Ζακ Λίβαϊ. Αφού κέρδισε έξι βραβεία Όμπι μεταξύ 1966 και 1968, ο Σέπαρντ αναδείχθηκε ως σεναριογράφος με το Me and My Brother (1968) του Ρόμπερτ Φρανκ και το Zabriskie Point του Μικελάντζελο Αντονιόνι (1970).
Λίγο αργότερα, ο Σέπαρντ μετακόμισε με τη γυναίκα και τον γιο του στο Λονδίνο. Ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο, βυθίστηκε στη μελέτη του Τέταρτου δρόμου του Γεωργίου Γκουρτζίεφ, κάτι που θα επαναλάμβανε αρκετές φορές για μεγάλο μέρος της ζωής του. Επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1975, μετακόμισε σε ένα ράντσο 20 στρεμμάτων στο Μιλ Βάλεϊ, στην Καλιφόρνια, όπου μεγάλωσε ένα νεαρό πουλάρι που ονομαζόταν Ντραμ. Ο Σέπαρντ συνέχισε να γράφει θεατρικά έργα και υπηρέτησε για ένα εξάμηνο ως καθηγητής θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Ντέιβις.
Ο Σέπαρντ συνόδευσε Μπομπ Ντύλαν στην περιοδεία Rolling Thunder του 1975 ως σεναριογράφος της ταινίας Ρενάλντο και Κλάρα που προέκυψε από την περιοδεία. Ωστόσο, επειδή μεγάλο μέρος της ταινίας ήταν αυτοσχέδιο, το έργο του Σέπαρντ χρησιμοποιήθηκε σπάνια. Το Rolling Thunder Logbook, το ημερολόγιο της περιοδείας του, εκδόθηκε το 1978. Μια δεκαετία αργότερα, ο Ντίλαν και ο Σέπαρντ συνέγραψαν το 11λεπτο τραγούδι "Brownsville Girl ", που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ του Ντίλαν Knocked Out Loaded (1986) και σε μεταγενέστερες συλλογές.
Το 1975, ο Σέπαρντ έγινε ο θεατρικός συγγραφέας του Magic Theatre στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δημιούργησε πολλά αξιόλογα έργα, όπως την Οικογενειακή Τριλογία του. Ένα από τα έργα της τριλογίας, το Θαμμένο παιδί (1978), κέρδισε βραβείο Πούλιτζερ και προτάθηκε για πέντε Βραβεία Τόνι. Αυτό σηματοδότησε μια σημαντική καμπή στην καριέρα του, προαναγγέλλοντας μερικά από τα πιο γνωστά έργα του, όπως τα True West (1980), Τρελός για έρωτα (1983) και A Lie of the Mind (1985). Μια κωμική ιστορία επανασύνδεσης, στην οποία ένας νεαρός μπαίνει στο αγρόκτημα του παππού του στο Ιλινόι όπου οι συγγενείς του τον υποδέχονται με αδιαφορία, το Θαμμένο παιδί έκανε τον Σέπαρντ να διεκδικεί το ψυχολογικό έδαφος του κλασικού αμερικανικού θεάτρου. Τα True West και Τρελός για έρωτα ήταν υποψήφιοι για βραβείο Πούλιτζερ. Ο Σέπαρντ έκανε ρεκόρ 10 βραβείων Όμπι για σενάριο και τη σκηνοθεσία μεταξύ 1966 και 1984.
Το 2010, το A Lie of the Mind ξανανέβηκε στη Νέα Υόρκη την ίδια στιγμή που έκανε εκεί πρεμιέρα το νέο έργο του Σέπαρντ Ages of the Moon. Αναλογιζόμενος τα δύο έργα, ο Σέπαρντ είπε ότι το παλαιότερο έργο ήταν «άβολο», προσθέτοντας.
Ηθοποιία
Ο Σέπαρντ ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στον κινηματογράφο με έναν σημαντικό ρόλο ως μεγαλογαιοκτήμονας στο Ημέρες ευτυχίας του Τέρενς Μάλικ (1978), δίπλα στον Ρίτσαρντ Γκιρ και την Μπρουκ Άνταμς. Αυτό οδήγησε σε άλλους σημαντικούς κινηματογραφικούς ρόλους, όπως αυτός του Καλ, μαζί με την Έλεν Μπέρστιν στο Resurrection (1980), και του Τσακ Γιέιγκερ από τον Σέπαρντ στο Οι κατάλληλοι άνθρωποι (1983). Η τελευταία ερμηνεία χάρισε στον Σέπαρντ υποψηφιότητα για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου. Μέχρι το 1986, το Τρελός για έρωτα γυρίστηκε από τον Ρόμπερτ Όλτμαν με τον Σέπαρντ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το A Lie of the Mind παιζόταν εκτός Μπρόντγουεϊ (με τους Χάρβεϊ Καϊτέλ και Τζέραλντιν Πέιτζ) και ο Σέπαρντ δούλευε σταθερά ως ηθοποιός ταινιών. Όλα αυτά τα επιτεύγματα τον έβαλαν στο εξώφυλλο του περιοδικού Newsweek.
O Σέπαρντ δίδαξε εκτενώς συγγραφή θεατρικών έργων και άλλα μαθήματα και σεμινάρια σχετικά με το θέατρο σε διάφορα θεατρικά εργαστήρια, φεστιβάλ και πανεπιστήμια. Ο Σέπαρντ εξελέγη στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων το 1986 στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών το 1986. Το 2000, ο Σέπαρντ ανέβασε το The Late Henry Moss στο Σαν Φρανσίσκο. Έπαιζαν οι Νικ Νόλτε, Σον Πεν, Γούντι Χάρελσον και Τσιτς Μάριν. Το 2001, ο Σέπαρντ έπαιξε τον στρατηγό Γουιλιαμ Γκάρισον στην ταινία Μαύρο γεράκι: Η κατάρριψη. Αν και έπαιζε δεύτερο ρόλο, ο Σέπαρντ έδειξε ανανεωμένο ενδιαφέρον για στην υποκριτική στον κινηματογράφο.
Το 2007, ο Σέπαρντ έπαιξε μπάντζο στη διασκευή του τραγουδιού των Nirvana "Smells Like Teen Spirit" στο άλμπουμ της Πάτι Σμιθ Twelve.
Το 2011, ο Σέπαρντ πρωταγωνίστησε στην ταινία Blackthorn. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση είναι το Never Here, η οποία έκανε πρεμιέρα τον Ιούνιο του 2017 αλλά είχε γυριστεί το 2014. Ο Σέπαρντ εμφανίστηκε επίσης στην τηλεοπτική σειρά Εξ αίματος από το 2014 έως το 2017.
Σκηνοθεσία
Στην αρχή της καριέρας του, ο Σέπαρντ δεν σκηνοθέτησε δικά του έργα. Τα πρώτα του έργα είχαν πολλούς διαφορετικούς σκηνοθέτες, αλλά τις περισσότερες φορές σκηνοθετήθηκαν από τον Ραλφ Κουκ, ιδρυτή του Theatre Genesis. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ο Σέπαρντ αποφάσισε ότι το όραμά του για τα έργα του απαιτούσε να τα σκηνοθετήσει ο ίδιος. Σκηνοθέτησε πολλά από τα δικά του έργα από εκείνο το σημείο και μετά. Με λίγες μόνο εξαιρέσεις, δεν σκηνοθέτησε έργα άλλων θεατρικών συγγραφέων. Σκηνοθέτησε επίσης δύο ταινίες, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες δεν έβλεπε τη σκηνοθεσία ταινιών με μεγάλο ενδιαφέρον.
Προσωπική ζωή
Όταν ο Σέπαρντ έφτασε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, συγκατοίκησε με τον Τσάρλι Μίνγκους Τζούνιορ, φίλο από το σχολείο και γιο του μουσικού της τζαζ Τσαρλς Μίνγκους. Στη συνέχεια, ο Σέπαρντ έζησε με την ηθοποιό Τζόις Άαρον. Από το 1969 έως το 1984, ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ο-Λαν Τζόουνς, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Τζέσι Μότζο Σέπαρντ (1970-). Από το 1970 έως το 1971, ο Σέπαρντ συμμετείχε σε εξωσυζυγική σχέση με τη μουσικό Πάτι Σμιθ, η οποία δεν γνώριζε ότι ο Σέπαρντ ήταν πολυβραβευμένος θεατρικός συγγραφέας μέχρι που της το αποκάλυψε η Τζάκι Κέρτις. Η Σμιθ είπε: «Εγώ και η γυναίκα του ακόμα συμπαθούσαμε η μια την άλλη».
Ναός Απόλλωνος Πατρώου
Αρχιτεκτονική
Ήταν μια απλή κατασκευή, η οποία διαρθρωνόταν σε μονόχωρο σηκό, όπου προστέθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο πρόναος. Ο ναός εδράζεται στα αποσπασματικά σωζόμενα θεμέλια ενός προηγούμενου κτίσματος. Είναι χαρακτηριστική η πλήρης απουσία περιμετρικής κιονοστοιχίας. Στη βόρεια πλευρά του, υπήρχε ένα μικρό παράπλευρο δωμάτιο, με το οποίο επικοινωνούσε μέσω διόδου, δίνοντας στον ναό σχήμα «Γ». Αυτός ο πλευρικός θάλαμος πιθανό να στέγαζε το λατρευτικό άγαλμα του θεού, ίσως όμως να λειτούργησε ως άδυτο, κάτι που ήταν συνηθισμένο στους ναούς του Απόλλωνα. Τοποθετήθηκε στο πλάι του σηκού αντί του πίσω μέρους του για αισθητικούς και οικονομικούς λόγους, ενώ δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήθηκε ως θησαυρός για την εναπόθεση πολύτιμων αντικειμένων και προσφορών ή ως αρχείο για την φύλαξη δημοσίων εγγράφων.
Σαμ Σέπαρντ
Προσωπική ζωή
Ο Σέπαρντ γνώρισε την ηθοποιό Τζέσικα Λανγκ στα γυρίσματα της ταινίας Φράνσις, μια αδέσμευτη γυναίκα το 1982, στην οποία έπαιζαν και οι δύο. Μετακόμισε μαζί της το 1983 και έμειναν μαζί 27 χρόνια. Χώρισαν το 2009. Απέκτησαν δύο παιδιά, τη Χάνα Τζέιν Σέπαρντ (1986-) και τον Σάμιουελ Γουόκερ Σέπαρντ (1987-). Το 2003, ο μεγαλύτερος γιος του Σέπαρντ, Τζέσι, έγραψε ένα βιβλίο με διηγήματα και ο Σέπαρντ εμφανίστηκε μαζί του σε μια ανάγνωση στο βιβλιοπωλείο City Lights. Το 2014 και το 2015, ο Σέπαρντ είχε σχέση με την ηθοποιό Μία Κίρσνερ.
Ναός Απόλλωνος Πατρώου
Αρχιτεκτονική
Σύμφωνα με τους υπεύθυνους των ανασκαφών, μπροστά από τον σηκό του ναού υπήρχε άγαλμα του Απόλλωνα από τον γλύπτη Λεωχάρη (α΄ μισό 4ου αιώνα π.Χ.), καθώς και άγαλμα του Απόλλωνα Αλεξικάκου του γλύπτη Κάλαμη (429-426 π.Χ.).
Σαμ Σέπαρντ
Προσωπική ζωή
Μετά από ένα ταραχώδες αεροπορικό ταξίδι που επιστρέφοντας από το Μεξικό τη δεκαετία του 1960, φαίνεται ότι ορκίστηκε να μην πετάξει ποτέ ξανά. Παρά τη μακροχρόνια αποστροφή του για τις πτήσεις, ο Σέπαρντ ξαναμπήκε σε αεροπλάνο το 1982, προετοιμαζόμενος για τον ρόλο του πιλότου στην ταινία Οι κατάλληλοι άνθρωποι.