cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωφοί Μαγνησίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στην ίδια θέση και με το ίδιο όνομα από την εποχή του Βυζαντίου, υπάρχουν μάλιστα ερείπια τα οποία πιθανολογείται ότι είναι της αρχαίας Ερινεού ή της Κορώνειας. Εχουν εντοπιστεί, από τον Ν. Γιαννόπουλο, αρχαία ελληνικά τείχη (του 300 π.Χ.), αρχαίοι τάφοι και μια επιγραφή στην οποία αναγράφονται "πράξεις απελευθερώσεως δούλων και αναφέρονται οι στρατηγοί των Θεσσαλών, Παυσανίας και Ευβίοτος, καθώς επίσης και τέσσερις Φθιωτικοί μήνες". Έχουν βρεθεί επίσης (τα έτη 1889-90) ερείπια ρωμαϊκού λουτρού, γυάλινα αγγεία καθώς και νομίσματα Ρωμαϊκών και Βυζαντινών χρόνων.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρξε κεφαλοχώρι και έδρα των επισκόπων Ζητουνίου και Κοκοσίου καθώς και του βοεβόδα Αλμυρού με 300 περίπου οικογένειες, στο οποίο υπάγονταν ο Πλάτανος, η Σούρπη, το Σέσκλο, ακόμα και ο Άγιος Λαυρέντιος. Την περίοδο 1774-1775 η κτηνοτροφία και τα μεγάλα ζώα υπέστησαν μεγάλες καταστροφές λόγω του βαρύτατου χειμώνα. Από την έναρξη της Επανάστασης του 1821 και μετά άρχισε να παρακμάζει αλλά από το 1881, με την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος, άρχισε η εκ νέου ανάπτυξή του. Οι Κωφοί είναι ο τόπος γέννησης του λόγιου, παιδαγωγού και μοναχού Στέφανου Κομμητά (1762-1830).
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πλατάνου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Όθρυ αποτελούν την κοινότητα Κωφών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 196 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Αλέξανδρος Κοντούλης
Ο Αλέξανδρος Κοντούλης (10 Ιανουαρίου 1859 – 22 Αυγούστου 1933) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος με πλούσια δράση, καθώς και διπλωμάτης.
Καταγωγή και δράση
Γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 10 Ιανουαρίου 1859 (παλαιό ημερολόγιο: 29 Δεκεμβρίου 1858) και καταγόταν από οικογένεια ευπόρων γαιοκτημόνων. Ο πάππος του Κωνσταντής Κοντούλης ήταν Δημογέρων και Έφορος των Κουντούρων καθώς και ο μεγαλύτερος εκ των τεσσάρων μεγάλων κτηματιών που αναφέρονται στο "Δευτέριον των χωραφιών της Ελευσίνος εν ταις μοιρασιαίς" του έτους 1805. Υιός της αδελφής του ήταν ο Στρατηγός Dr.rer.pol. Χαρίλαος Αναστασίου Κριεκούκης ο οποίος υπήρξε διακεκριμένος διπλωματικός ακόλουθος της Βασιλικής Πρεσβείας της Ελλάδος στο Βερολίνο.
Σε ηλικία 20 ετών μετείχε ως εθελοντής στην επανάσταση της Ηπείρου του 1878. Τότε συνελήφθη από τους Τούρκους και καταδικάστηκε σε θάνατο. Με την παρέμβαση όμως της Αγγλίας δια της πρεσβείας της διεσώθη και επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και αμέσως κατατάχθηκε ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό εισαχθείς στη Σχολή Υπαξιωματικών από την οποία και εξήλθε ως ανθυπολοχαγός του πεζικού το 1885. Το 1886 συμμετείχε στις συμπλοκές που σημειώθηκαν το έτος εκείνο στην ελληνοτουρκική μεθόριο. Όταν ξέσπασε ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897) υπηρέτησε ως υπολοχαγός στην υπό τον Κωνσταντίνου Σμολένσκη 3η ταξιαρχία λαμβάνοντας μέρος στις μάχες του Βελεστίνου. Για την ηρωική και σπουδαία δράση του στην καθ΄ όλη διάρκεια του πολέμου προήχθη επ΄ ανδραγαθία λοχαγός όπου ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ του απένειμε τον Αργυρούν Σταυρό του Σωτήρος.Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο έχοντας τον βαθμό του συνταγματάρχη ανέλαβε διοικητής των ευζωνικών ταγμάτων της Ηπείρου. Κατά την μάχη της Αετοράχης καθώς και στη μάχη του Μπιζανίου τραυματίσθηκε.
Καλλιμανόπουλος
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Αλέξανδρος Κοντούλης
Καταγωγή και δράση
Πολιτικά, θεωρείτο ένας από τους υπέρμαχους της ελληνοαλβανικής προσέγγισης.
Παραστρατιωτική δράση
Ο Αλέξανδρος Κοντούλης ήταν ένας από τους λίγους Έλληνες στρατιωτικούς που επέδειξαν πλούσια παραστρατιωτική δράση, άλλες φορές σε νόμιμες (κεκαλυμμένες) αποστολές και άλλες φορές σε τελείως παράνομες παρασυρόμενος από πατριωτισμό. Υπήρξε ένθερμος οπαδός της Μεγάλης Ιδέας και εξ αυτού υπήρξε ένα από τα βασικά μέλη της υπέρτατης αρχής της Εθνικής Εταιρείας και για μια δεκαετία πρόεδρος της «Σκοπευτικής Εταιρείας» όπου φέρεται να μεταλλάχθηκε η πρώτη μετά τη διάλυσή της.
Το 1904 ως λοχαγός μαζί με τους ανθυπολοχαγούς Π. Μελά, Γ. Κολοκοτρώνη και Α. Παπούλα μετέβη στη Μακεδονία για την οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα. Το 1911 κατόπιν κυβερνητικής προτροπής και υπό το ψευδώνυμο Σκούρτης, συμμετείχε στον αγώνα των Αλβανών κατά του υφισταμένου στην Αλβανία τουρκικού καθεστώτος.
Το 1925 μετά την αποστρατεία του, διορίστηκε από τον δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο πρέσβης της Ελλάδας στην Αλβανία λόγω των σημαντικών γνωριμιών που είχε από παλαιότερα αναπτύξει. Αν και η δράση του στην Αλβανία βοήθησε στην προσέγγιση μεταξύ των δύο κρατών, εντούτοις χαρακτηρίστηκε ως αμφιλεγόμενη λόγω των υποχωρήσεών του στο ζήτημα της ελληνικής μειονότητας.
Ο Αλέξανδρος Κοντούλης απεβίωσε το 1933. Η αρχιερατική εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στην Μητρόπολη παρουσία μελών της βασιλικής οικογένειας και της πολιτικής ηγεσίας και ενταφιάστηκε στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών στην διακεκριμένη κατηγορία Π 14. Η πόλη των Αθηνών του αφιέρωσε οδό στο ιστορικό κέντρο καθώς το ίδιο έκανε και η γενέθλια πόλη του Ελευσίνα. Σύμφωνα με τα αρχεία της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος υπήρξε Ελευθεροτέκτονας. Το πλούσιο ιστορικό του αρχείο βρίσκεται στην Εταιρεία Φίλων του Λαού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κ Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κ Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κ
Έμπολι (Καμπανία)
Ιστορία
Σύμφωνα με τα ευρήματα από τις αρχαιολογικές ανασκαφές, η περιοχή του Έμπολι κατοικήθηκε ήδη από την Χαλκολιθική περίοδο και την Εποχή του Χαλκού. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν επίσης στο φως ευρήματα από τον πολιτισμό των Βιλανόβα (Civiltà villanoviana) που κατοικούσαν στην περιοχή γύρω στο 800-700 π.Χ.
Σύμφωνα με ορισμένες επιγραφές που έχουν βρεθεί στην Καμπανία, εκεί που βρίσκεται σήμερα το Έμπολι, και πάνω στη Ποπίλια οδό (Via Popilia), στην αρχαιότητα ήταν το Eburum, μια από τις πόλεις των Λουκανών την οποία οι Ρωμαίοι την είχαν εντάξει στο καθεστώς municipium. Αναφορά στο Eburum γίνεται επίσης από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.
Ο πόλη καταστράφηκε από τον Αλάριχο τον Α’ το 410 μ.Χ. και από τους Σαρακηνούς τον 9 και τον 10 αιώνα. Στη συνέχεια αποτέλεσε τμήμα του Πριγκηπάτο του Σαλέρνο και ο Robert Guiscard έχτισε εκεί ένα πολύ μεγάλο κάστρο.
Το Έμπολι υπέστη μεγάλες ζημιές από τον σεισμό του 1980 που προκάλεσε το θάνατο περίπου 3000 ανθρώπων στην ευρύτερη περιοχή.
Εμπολι
Πασαλίδης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Δημήτρης Κεχαΐδης
Ο Δημήτρης Κεχαΐδης (Τρίκαλα 1933 - Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου.
Ο Δημήτρης Κεχαΐδης γεννήθηκε στα Τρίκαλα, αλλά πέρασε τα νεανικά του χρόνια στο Βόλο. Όταν εισήχθη στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών, εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα. Αν και δεν ήταν θεατρόφιλος, όντας ακόμα φοιτητής της Νομικής, πήγε το 1956, τυχαία, και με δισταγμό να δει την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, του Κάρολου Κουν, «Μίλα μου σαν την βροχή», που αποτελούνταν από πέντε μονόπρακτα του Τενεσί Ουίλιαμς.
Η επίδραση και των έργων αλλά και της παράστασής τους από τον Κάρολο Κουν ήταν καταλυτική για τον Κεχαΐδη. Μέσα σε διάστημα πέντε μηνών, έγραψε τα δυο πρώτα μονόπρακτά του, - «Μακρινό λυπητερό τραγούδι» και «Παιχνίδια στις αλυκές», και τα έδωσε στον Κουν, ο οποίος όχι μόνο τα δέχτηκε αλλά και τα ανέβασε αμέσως (τον Ιούνιο του 1957) στο θέατρό του. Οι κριτικές ήταν θετικές και αυτό τον ενθάρρυνε να συνεχίσει την συγγραφή θεατρικών έργων. Το 1959 έγραψε το δίπρακτο «Ο μεγάλος περίπατος».
Το 1960 έγραψε το μονόπρακτο «Προάστειο Νέου Φαλήρου» το οποίο πρωτο-δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου «Θέατρο - Κινηματογράφος» τον Απρίλιο του  1960 και πρωτοπαρουσιάστηκε στην τηλεόραση μέσα από την κρατική συχνότητα, αναθεωρημένο από τον ίδιο τον συγγραφέα, το 1988 σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα. Το 1964 έγραψε και παρουσίασε και πάλι από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», «Το Πανηγύρι»  και τα δίδυμα μονόπρακτα «Η βέρα» και «Το τάβλι» (1974).
Το 1979 έγραψε σε συνεργασία με την σύζυγό του, Ελένη Χαβιαρά, την μεγαλύτερη επιτυχία τους, το «Δάφνες και Πικροδάφνες», που πρωτο-ανέβηκαν και πάλι από τον Κάρολο Κουν. Το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο του, το «Με δύναμη από την Κηφισιά» το έγραψε και πάλι με την Ελένη Χαβιαρά, και  έγινε εξίσου μεγάλη επιτυχία, όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1995 από τον Λευτέρη Βογιατζή στον θίασό του, «Νέα Σκηνή».
Το τελευταίο ολοκληρωμένο δημιούργημά του, ήταν το κωμικοτραγικό σκετς, «Κατάστασις μη αναστρέψιμος» - (ένας αρρωστομανής συχνάζει για καφέ στα κυλικεία των νοσοκομείων για να είναι κοντά σε περίπτωση που του συμβεί κάτι -) - που γράφτηκε το 1998 και παρουσιάστηκε αμέσως από την θεατρική ομάδα «Θέατρο των καιρών», μαζί με άλλα μικρά μονόπρακτα Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, στην παράσταση «Εντός σχεδίου ». Έκτοτε, το μικρό αυτό νούμερο έχει αποτελέσει μέρος αρκετών θεατρικών παραστάσεων.
Το τελευταίο θεατρικό του έργο - ανολοκλήρωτο, όμως - ήταν ένα έργο που έγραφε μόνος του, με τίτλο «Σ' αγαπώσυνέχεια»
Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ20064352%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος με τις θεατρικές παραστάσεις των θεατρικών έργων του Κεχαΐδη]
Γραικοπίθηκος
Η κάτω γνάθος του δείγματος που ανακαλύφθηκε είναι πολύ φθαρμένη, ενώ η ρίζα ενός δοντιού (δεύτερος τραπεζίτης) και το θραύσμα ενός προγόμφιου χρονολογούνται από το ύστερο Μειόκαινο. Η περαιτέρω έρευνα και ανασκαφή του χώρου δεν ήταν δυνατή (1986) λόγω του ότι ο ιδιοκτήτης είχε κατασκευάσει πισίνα στην τοποθεσία. Η γνάθος βρέθηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα στην τοποθεσία Πύργος Βασιλίσσης στο Ίλιον, βορειοδυτικά της Αθήνας, ενώ ο προγόμφιος στην περιοχή Αζμάκα της Βουλγαρίας.
Ο G. freybergi θεωρείται ίσως ότι είναι ο ίδιος με τον Ουρανοπίθηκο τον μακεδονικό. Το ανθρωποειδές είναι το λιγότερο γνωστό από αυτά που βρέθηκαν στην Ευρώπη.
Μια εξέταση της λεπτομερούς μορφολογίας των τραπεζιτών δοντιών από δύο απολιθώματα του G. freybergi που δημοσιεύθηκε το 2017 υποδηλώνει ότι μπορεί να είναι ανθρώπινος, που μοιράζεται την καταγωγή με τον Homo αλλά όχι με τους Χιμπαντζήδες. Αυτό θα έθετε υπό αμφισβήτηση την επικρατούσα πεποίθηση ότι τα προ-ανθρώπινα ανθρωποειδή προέρχονται από την Αφρική, αν και άλλοι είναι σκεπτικοί για τους ισχυρισμούς αυτούς.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Προϊστορικά θηλαστικά
Χριστιανός Γουλιέλμος του Βρανδεμβούργου
Ο Χριστιανός-Γουλιέλμος, γερμ. Christian-Wilhelm (28 Αυγούστου 1587 - 1 Ιανουαρίου 1665) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου (1598-1631) και επίσκοπος του Χάλμπερστατ (1625-1628).
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνης των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν.
Το 1665 απεβίωσε στο αββαείο της Τσίννα σε ηλικία 78 ετών.
Οικογένεια
Το 1643 απεβίωσε η Δωροθέα και ο Χριστιανός-Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο το 1650 με τη Βαρβάρα-Ευσεβία από την Τσεχία, κόρη του Γιάροσλαβ Μπορτζίτα του Μαρτινίτσε, αντιπροσώπου του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων της Γερμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Μοντεγκρόσσο ντ'Άστι
Το Μοντεγκρόσσο ντ'Άστι (ιταλικά: Montegrosso d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Ουρτζάν αλ Γκαρμπίγια
Το Ουρτζάν αλ Γκαρμπίγια (αγγλικά: `Urjan al Gharbiyah) είναι κωμόπολη στο κυβερνείο Αμμάν της βορειοδυτικής Ιορδανίας.
Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής
Η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ) είναι διοικητική μονάδα της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία εδρεύει στην Αθήνα. Έχει περιγραφεί ως το αθηναϊκό ισοδύναμο της Σκότλαντ Γιαρντ. Το κτίριο όπου στεγάζεται η ΓΑΔΑ κατασκευάστηκε το 1970 επί Στρατιωτικής Δικτατορίας στο σημείο όπου βρισκόταν μέχρι το 1958 ο προσφυγικός συνοικισμός της Νέας Ανατολής.
Ουρτζάν αλ Γκαρμπίγια
Βρίσκεται βόρεια από την πρωτεύουσα της χώρας, το Αμμάν. Η χειμερινή ζώνη ώρας είναι η UTC+2, ενώ η θερινή ώρα είναι η UTC+3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιορδανίας
Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Αστυνομία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Καρλ Ίνγκλις
Ο Καρλ Τζερόμ Ίνγκλις (γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1981) είναι Καναδός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και γενικός διευθυντής της Σαιντ Τζονς Εντζ του National Basketball League του Καναδά. Ως σούτινγκ γκαρντ, έχει παίξει και στην εθνική ομάδα του Καναδά.
Γεννημένος στον Άγιο Ιωάννη, στη Νέα Γη, ο Ίνγκλις ήταν μέλος της επαρχιακής ομάδας νέων και έλαμψε με το τοπικό του σχολείο Ακαδημία Φάτιμα, πριν πάει στο Σαιντ Τόμας Ακουάινας. Πέρασε τέσσερα χρόνια στην 1η Κατηγορία του NCAA με τη Χαβάη, όπου τον πρώτο χρόνο φόρεσε κόκκινη εμφάνιση λόγω τραυματισμού. Κέρδισε διακρίσεις της Περιφέρειας WAC στα δύο τελευταία χρόνια του κολεγίου και έφυγε με τα δεύτερα περισσότερα τρίποντα σταδιοδρομίας στην ιστορία του σχολείου.
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2003 του NBA, ο Ίνγκλις ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο ΝΒΑ D-League. Το 2005 υπέγραψε με την ιταλική ομάδα Βίρτους Μπολόνια. Στη συνέχεια ο Ίνγκλις εντάχθηκε στη Ζαντάρ στην Κροατία, όπου ήταν ένας από τους καλύτερους σκόρερ. Το 2007, πήγε στην Ισπανία για αρκετά χρόνια, οδηγώντας το κορυφαίο ισπανικό πρωτάθλημα στο σκοράρισμα με την Εστουδιάντες το 2013. Επέστρεψε στη γενέτειρά του το 2017 με την ομάδα του NBL Σαιντ Τζονς Εντζ και αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης και Καναδός της χρονιάς στην πρώτη του χρονιά.
Πρώιμη ζωή και σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Ίνγκλις γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη, στη Νέα Γη στον Καναδά από τους Κέβιν και Λαβίνια Ίνγκλις και είχε τέσσερα αδέρφια. Όταν ήταν πέντε ετών, το σπίτι της οικογένειάς του πήρε φωτιά τον Μάρτιο του 1986, αλλά δραπέτευσε με τα αδέρφια του. Ωστόσο, οι γονείς του υπέστησαν σοβαρά εγκαύματα και πέθαναν και οι δύο τον επόμενο μήνα. Ως αποτέλεσμα, ο Ίνγκλις άρχισε να ζει με τη θεία και τον θείο του και με τα ξαδέρφια του στο Πάτρικς Κόουβ-Έιντζελς Κόουβ, μία απομακρυσμένη κοινότητα στη Νέα Γη.
Έπαιζε συχνά με τα αδέρφια του όταν τον επισκέπτονταν. Στην όγδοη τάξη, για τον Ίνγκλις το σημείο εκκίνησης ήταν η Ακαδημία Φάτιμα στην κοντινή πόλη Σαιντ Μπράιντς, με μέσο όρο 50 πόντους ανά παιχνίδι. Ονομάστηκε πολυτιμότερος παίκτης της ομάδας (MVP) και ήταν επίσης μέλος της επιλέξιμης ομάδας στον ανώμαλο δρόμο για το πανεπιστημίου. Σε ηλικία 16 ετών, ο Ίνγκλις εντάχθηκε στην επαρχιακή ομάδα μπάσκετ για τους Θερινούς Αγώνες του Καναδά το 1997, όπου ήταν βασικός παρά το γεγονός ότι ήταν νεότερος από τους περισσότερους αντιπάλους του.
Για το τελευταίο του έτος, ο Ίνγκλις μεταγράφηκε στο Καθολικό Γυμνάσιο του Αγίου Θωμά Ακινάτη στο Όακβιλ του Οντάριο, ένα πρόγραμμα που έχει αναδείξει παίκτες στην 1η Κατηγορία του NCAA. Άρχισε να ζει με τον ξάδερφό του Χάουι. Μετά από μία εργατική διαμάχη που ανέστειλε το πρόγραμμα μπάσκετ του σχολείου για ένα χρόνο, ο Ίνγκλις σκέφτηκε να επιστρέψει στο σπίτι. Ωστόσο, παρέμεινε αφού εντάχθηκε σε μία καναδική ομάδα κάτω των 18 ετών που αγωνίστηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η επιτυχία του με την ομάδα τράβηξε την προσοχή από κορυφαία κολεγιακά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Τζόρτζταουν, Μίσιγκαν και Σάιρακιους.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Έχοντας περίπου 50 προσφορές υποτροφιών από κολεγιακά προγράμματα, ο Ίνγκλις αποφάσισε να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο της Χαβάης και να παίξει για τους Ρέινμποου Ουόριορς. Έγινε ο τρίτος παίκτης από την Νέα Γη που έπαιξε μπάσκετ στην 1η Κατηγορία του NCAA. Ο Ίνγκλις έπαιξε μόνο 2 παιχνίδια στην πρώτη του χρονιά πριν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο τέλος της περιόδου στον αριστερό του αστράγαλο. Είχε κατά μέσο όρο 2 πόντους και 1 ριμπάουντ ανά παιχνίδι και του επετράπη να πάρει τηνκόκκινη εμφάνιση για εκείνον τον χρόνο. Ως πρωτοετής σπουδαστής με την κόκκινη εμφάνιση, είχε κατά μέσο όρο 4,9 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ ανά παιχνίδι, προερχόμενος από τον πάγκο σε 28 αγώνες. Πέτυχε 25 πόντους ως υψηλό χρονιάς σε έναν αγώνα πρωταθλήματος επί της Τάλσα στο τουρνουά WAC το 2001, στο οποίο αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP).
Στη δεύτερη χρονιά του, ο Ίνγκλις είχε κατά μέσο όρο 15,5 πόντους, 5,1 ριμπάουντ και 3,3 ασίστ ανά παιχνίδι, κερδίζοντας τιμητικές διακρίσεις για τη Δεύτερη Ομάδα του WAC. Στις 21 Φεβρουαρίου 2002, πέτυχε 28 πόντους, ευστοχώντας 5 στα 7 τρίποντα, απέναντι στην Τάλσα. Ο Ίνγκλις σημείωσε την υψηλότερη επιθετική εμφάνιση της χρονιάς με 33 πόντους σε μία νίκη επί του Φρέσνο Στέιτ στις 2 Μαρτίου, καθώς η Χαβάη διεκδίκησε μερίδιο από τον τίτλο της κανονικής περιόδου της WAC. Είχε κατά μέσο όρο 19,6 πόντους, 5,4 ριμπάουντ και 2,4 ασίστ ανά παιχνίδι στην νεανική του χρονιά και ονομάστηκε μέλος της Πρώτης Ομάδας της Διάσκεψης WAC και στην ομάδα του Τουρνουά του Συνεδρίου WAC. Στις 14 Ιανουαρίου 2003, ο Ίνγκλις ξέσπασε με 30 πόντους απέναντι στο Φρέσνο Στέιτ. Αργότερα μέσα στον μήνα, πέτυχε ξανά 30 πόντους, σε μία νίκη με 85–70 επί του Ράις. Στις 2 Φεβρουαρίου 2003, ο Ίνγκλις συγκέντρωσε 28 πόντους, με 8 τρίποντα κορυφαία προσωπική επίδοσή του, για να οδηγήσει την ομάδα του στην επικράτηση επί της Τάλσα. Έσπασε την επίδοση τρίποντων μίας χρονιάς στη Χαβάη, με 89, και κατετάγη δεύτερος στη ιστορία της ομάδας στα συνολικά τρίποντα.
Περίοδος NBA D-League (2003–2005)
Παρά το γεγονός ότι είχε έναν ακόμη χρόνο συμμετοχής στο κολέγιο, ο Ίνγκλις μπήκε στο ντραφτ του 2003 του NBA, βέβαιος ότι θα επιλεγόταν από μία ομάδα. Αφού πέρασε χωρίς ομάδα, εντάχθηκε στους Ιντιάνα Πέισερς για το προπονητικό στρατόπεδο για το NBA, όπου εντυπωσίασε τον γενικό διευθυντή Λάρι Μπερντ. Στις 26 Οκτωβρίου, ο Ίνγκλις παραιτήθηκε από τους Πέισερς. Στις 6 Νοεμβρίου, επιλέχθηκε με την 11η συνολική επιλογή στο ντραφτ του National Basketball Development League του 2003 από τους Τσάρλεστον Λοουγκέτορς. Το 2003, επιλέχθηκε επίσης από τους Άινταχο Στάμπιντ στον τέταρτο γύρο του ντραφτ του Continental Basketball Association (CBA). Σε 45 παιχνίδια με τους Λόουγκετορς, ο Ίνγκλις είχε κατά μέσο όρο 8,4 πόντους, 2 ριμπάουντ και 0,9 ασίστ σε 19,1 λεπτά ανά αγώνα. Κατέλαβε τη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος με 50 τρίποντα. Στις 5 Οκτωβρίου 2004, ο Ίνγκλις υπέγραψε με τους Σιάτλ Σουπερσόνικς στο ΝΒΑ, αλλά αποσύρθηκε 10 ημέρες αργότερα. Επέστρεψε στη D-League με την παλιά του ομάδα, η οποία είχε φύγει και άλλαξε το όνομά της σε Φλόριντα Φλέιμ. Σε 48 αγώνες, ο Ίνγκλις είχε κατά μέσο όρο 14,6 πόντους, 4,3 ριμπάουντ και 3,1 ασίστ ανά παιχνίδι, ευστοχώντας με 46% στα σουτ εντός πεδιάς. Τερμάτισε στην πέμπτη θέση με τους περισσότερους πόντους στο πρωτάθλημα.
Επιτυχία στην Ισπανία (2007–2014)
Το 2009, άφησε την ΚΜ Γκραν Κανάρια και εντάχθηκε στην Κάχα Λαμποράλ για την περίοδο 2009–10, όπου είχε μέσο όρο 9,3 πόντους και 2,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι στο Ισπανικό Πρωτάθλημα. Στις 3 Αυγούστου 2010, υπέγραψε με την DKV Ζοβεντούτ. Τον Αύγουστο του 2011 πήγε στην Καχασόλ Σεβίλλης.
Ένα χρόνο αργότερα, υπογράφει στην ΚΜ Εστουδιάντες αφήνοντας την ομάδα το 2013 χωρίς να τελειώσει την αγωνιστική περίοδο.
Έναν χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του 2014, ο Ίνγκλις συμφώνησε με την Ιμπεροστάρ Τενερίφη.
Έτη λυκόφωτος (2014–2017)
Στις 5 Νοεμβρίου 2014, ο Ίνγκλις υπέγραψε με την ΑΕΚ του Ελληνικού Πρωταθλήματος.
Επιστροφή στον Καναδά (2017–σήμερα)
Στις 15 Νοεμβρίου 2017, ο Ίνγκλις υπέγραψε με τους Σαιντ Τζονς Έντζ του National Basketball League του Καναδά. Στην πρώτη εμφάνισή του στη χρονιά με την Άιλαντ Στορμ στις 18 Νοεμβρίου, έκανε ένα νικηφόρο τρίποντο με περίπου 4 δευτερόλεπτα να απομένουν. Στις 3 Μαρτίου 2018, ο Ίνγκλις κατέρριψε την επίδοση του πρωταθλήματος σε έναν αγώνα με 58 πόντους σε μία νίκη με 127–117 επί των KW Τάιτανς. Ολοκλήρωσε την αγωνιστική περίοδο με 23,7 πόντους ανά αγώνα, δεύτερος στο πρωτάθλημα πίσω από τον Ρόις Ουάιτ.
Εθνική Ομάδα
Ο Ίνγκλις είναι μέρος του Καναδικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης από το 2000. Τα τελευταία χρόνια αποτελούσε βασικό συστατικό της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης του Καναδά και πέρασε το καλοκαίρι του 2008 παίζοντας με την εθνική ομάδα του Καναδά, προσπαθώντας να την βοηθήσει να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.
Το επόμενο καλοκαίρι ο Ίνγκλις συμμετείχε επίσης στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της FIBA του 2009, βοηθώντας στο να οδηγήσει τον Καναδά στην 4η θέση, χάνοντας στον αγώνα της 3ης θέσης από την Αργεντινή.
Σημειώσεις
<references group="lower-alpha"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάνταρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φλόριντα Φλέιμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καναδοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άγιος Νικόλαος Ψαρίου Μεσσηνίας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ψαρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Δωρίου, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940, ως Κολιότσι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ψαρίου του νομού Μεσσηνίας.. Το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλαος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ψαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Βελισσάριος Κοντογιάννης
Ο Βελισσάριος Κοντογιάννης ήταν ηθοποιός του ελληνικού ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Έπαιξε σε περίπου 20 ταινίες εκ των οποίων επτά ήταν της Φινος Φιλμς. Ήταν ο ηθοποιός στο πορτραίτο του "Χαραλαμπού", του μακαρίτη συζύγου της Γεωργίας Βασιλειάδου στην κωμωδία του 1959 "Ο θησαυρός του μακαρίτη". Το ίδιο αυτό κάδρο χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές άλλες ταινίες της δεκαετίας του 60.
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πλάτων της Βακτρίας
Ο Πλάτων (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής με τα εδάφη του υπό την εξουσία του να είναι στην νότια Βακτρία ή/και τις Παροπαμισάδες στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ.. Η τεχνοτροπία των νομισμάτων της βασιλείας του καθιστά πιθανό πως ήταν συγγενής, πιθανώς αδελφός, του Ευκρατίδη Α´, ο οποίος αναρριχήθηκε στην εξουσία το 170–165 π.Χ. .
Χρονολόγηση
Κάποια από τα νομίσματα του Πλάτωνα διαθέτουν επιγραφές οι οποίες μπορούν να ερμηνευτούν ως ημερομηνίες βάσει του ινδοελληνικού συστήματος χρονολόγησης -γνωστό και ως χρονολόγηση Γιαβάνα- το οποίο ξεκίνησε κατά το 186 π.Χ., και σε περίπτωση όπου ισχύει κάτι τέτοιο τότε ο Πλάτων βασίλεψε το 140 π.Χ.. Μια τέτοια υπόθεση είναι συμβατή με την χρονολόγηση βάσει των νομισματικών στοιχείων, καθώς δεν έχουν ανακαλυφθεί νομίσματα της βασιλείας του στην αρχαιολογική περιοχή του Άι Χανούμ, της σημαντικότερης πόλης της περιοχής, η οποία καταστράφηκε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ευκρατίδη.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Μοντεμάνιο
Το Μοντεμάνιο (ιταλικά: Montemagno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Ανεμογιαννάτικα Παξών
Τα Ανεμογιαννάτικα είναι οικισμός των Παξών. Υπάγονται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Λογγού, του δήμου Παξών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο οικισμός ανήκε στην επαρχία Παξών του νομού Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Τα Ανεμογιαννάτικα βρίσκονται στο βορειοκεντρικό τμήμα των Παξών, λίγο νοτιότερα από τους Λογγούς, πάνω στον δρόμο Λουτρών-Λάκκας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Ο οικισμός απέχει 7 χλμ. περίπου ΒΔ. του Γαΐου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λακκιωτών των Παξών Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λογγού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λογγού και προσαρτήθηκε στον δήμο Παξών.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Ανεμογιαννάτικα είναι η γενέτειρα του αγωνιστή του 1821, Γεωργίου Ανεμογιάννη ή Παξινού, που υπήρξε μέλος του πληρώματος του πλοίου «Οι Σύμμαχοι», που ανήκε στην Μπουμπουλίνα. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Τούρκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Παξών Κατηγορία:Χωριά των Παξών
Μοντίλιο Μονφερράτο
Το Μοντίλιο Μονφερράτο (ιταλικά: Montiglio Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Πέτρας Ρίμσα
μικρογραφία| Γραμματόσημο της Λιθουανίας, 2006 Ο Πέτρας Ρίμσα (Piotr Rymsza, 3 Νοεμβρίου 1881 στο Ναουντζιάι, περιοχή Βιλκαβίσκις – 2 Οκτωβρίου 1961 στο Κάουνας) ήταν ένας από τους πρώτους επαγγελματίες Λιθουανούς γλύπτες και κατασκευαστής μεταλλίων.
Βιογραφία
Ο Ρίμσα γεννήθηκε σε μια οικογένεια αγροτών στη Σουβαλκίγια, η οποία ήταν τότε μέρος του Βασίλειου της Πολωνίας. Εκπαιδεύτηκε ιδιωτικά στη Βαρσοβία υπό τον Πίους Βελόνσκι (1900–1903), στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (École nationale supérieure des Beaux-Arts) στο Παρίσι υπό τον Αντονίν Μερσιέ (1903–1904) και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας υπό τον Κονστάντι Λάστσκα (1905). Ωστόσο, δεν αποφοίτησε ποτέ και δεν πήρε ποτέ κανένα πτυχίο. Μετά την επιστροφή του στη Λιθουανία το 1905, ασχολήθηκε με διάφορες λιθουανικές πολιτιστικές δραστηριότητες. Ο Ρίμσα συμμετείχε στην ίδρυση της Λιθουανικής Εταιρείας Τέχνης και στην οργάνωση της πρώτης εθνικής έκθεσης τέχνης το 1907. Εξέθεσε τα πρώτα του ρεαλιστικά και πατριωτικά έργα, τα οποία τον έκαναν γνωστό στη Λιθουανία. Επέστρεψε στην εκπαίδευση, σπουδάζοντας στη Σχολή Σχεδίου της Αυτοκρατορικής Εταιρείας για την Ενθάρρυνση των Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη από το 1909 έως το 1911. Μετά τις σπουδές παρέμεινε στη Ρωσία, συμμετέχοντας σε λιθουανικές δραστηριότητες και σε εκθέσεις Ρώσων ιμπρεσιονιστών. Πειραματίστηκε με μεταλλικά ένθετα και γραφικά, τα οποία επηρεάστηκαν από τον Ιαπωνισμό και την Αρ Νουβό. Το 1919 επέστρεψε στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Ωστόσο, μετά την κατάληψη της περιφέρειας του Βίλνιους από την Πολωνία, μετακόμισε στο Κάουνας. Αυτή η εμπειρία άφησε τον Ρίμσα με έντονα αντιπολωνικά συναισθήματα, τα οποία αντικατοπτρίστηκαν συχνά στα μετάλλιά του. Έζησε στο Βερολίνο το 1920-1924, επισκέφθηκε την Ιταλία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1935-1938. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λιθουανία μετατράπηκε σε Λιθουανική ΣΣΔ, μια από τις δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ρίμσα ήταν αποδεκτός από τις σοβιετικές αρχές και συνέχισε να δημιουργεί, αν και τα έργα του έπρεπε συχνά να αντικατοπτρίζουν τον σοβιετικό συμβολισμό και την ιδεολογία. Το 1954 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη. Πέθανε το 1961 και τάφηκε στο νεκροταφείο Πετρασιουνάι.
Γλυπτική
μικρογραφία|240x240εσ| Vargo mokykla στο [[Κάουνας]] Τα πρώτα έργα του Ρίμσα είναι άκρως πατριωτικά και ρεαλιστικά. Το πρώιμο έργο του Το Λιθουανικό Σχολείο (Lietuvos mokykla επίσης Vargo mokykla (" Σχολείο Κακουχιών ")) απεικονίζει μια μητέρα που διδάσκει το παιδί της να διαβάζει στη μητρική του λιθουανική γλώσσα ανάμεσα στην ανέμη της. Αυτό έχει γίνει σύμβολο της λιθουανικής αντίστασης στην απαγόρευση του λιθουανικού Τύπου (1864–1904) και εμφανίστηκε στο τραπεζογραμμάτιο των 5 λίτας. Ένα μεγάλο χάλκινο αντίγραφο κατασκευάστηκε το 1957 και τοποθετήθηκε κοντά στο Μεγάλο Πολεμικό Μουσείο Βυτάουτας. Είναι εμπνευσμένο από την προσωπική του παιδική εκπαίδευση και τις εμπειρίες του αδερφού του, λαθρέμπορου βιβλίων. Ο Αγρότης (Artojas) παρουσιάζει τη δυστυχία και την καταπίεση των Λιθουανών αγροτών κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Απεικονίζει έναν αγρότη με ένα πεινασμένο άλογο, το οποίο χρησιμοποιεί την τελευταία του δύναμη, για να τραβήξει το άροτρο. Υπάρχουν πολλά αντίγραφα. Ένα από αυτά βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Το γλυπτό έλαβε το βραβείο Πάβελ Στρογκάνοφ το 1910. Αργότερα επεκτάθηκε σε μια γλυπτική τριλογία με το Αρκετά με Αυτόν τον Ζυγό (Gana to jungo, 1909), το οποίο έδειξε να εκτρέφει άλογο σε μια πράξη αντίστασης και το Final (Finalas, 1910), που απεικόνιζε ένα πεσμένο άλογο. Τα δύο έργα δεν έτυχαν καλής υποδοχής και φαίνεται ότι ο ίδιος ο Ρίμσα δεν ήταν ικανοποιημένος με αυτά.
Ενώ βρισκόταν στο Σμολένσκ, ο Ρίμσα δημιούργησε το έργο Σε βασανιστήριο (Skausmas) το 1916. Αυτό το έργο, εμπνευσμένο από τις κακουχίες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, απεικονίζει μια ταλαίπωρη γυναίκα ντυμένη με περίπλοκα διακοσμημένα ρούχα. Είναι μια έντονη απόκλιση από τα προηγούμενα ρεαλιστικά έργα του καθώς είναι συμβολικό, στυλιζαρισμένο και έντονα διακοσμημένο με λεπτές λεπτομέρειες. Εκθέτει χαρακτηριστικά διακοσμητικού σχεδιασμού δανεισμένα από γραφικές τέχνες και διακοσμητικά στοιχεία από την παραδοσιακή λιθουανική τέχνη. Το υπερβολικά περίπλοκο και διακοσμημένο στυλ αποσπά την προσοχή του θεατή από το επιδιωκόμενο μήνυμα πόνου και θλίψης. Αυτό το νέο στυλ χρησιμοποιήθηκε αργότερα για το έργο Ο Στοχαστής (Satyras ή Mąstytojas, 1921), το έργο Μέρα και νύχτα (Diena ir naktis, 1922), το έργο Μια ιστορία της άνοιξης και του φθινοπώρου (Pavasario ir rudens pasaka, 1922), το έργο Ο Ιππότης (Riteris or Karžygys, 1931). Τα έργα αυτά ξεφεύγουν από αυστηρά πατριωτικά θέματα και έγιναν πιο ρομαντικά.
Μετάλλια και άλλα
Από το 1923, ο Ρίμσα δημιούργησε διάφορα μετάλλια. Τα περισσότερα από αυτά είναι πατριωτικά, που δημιουργήθηκαν για να σηματοδοτήσουν επετείους. Τουλάχιστον πέντε μετάλλια κόπηκαν τη δεκαετία του 1920, που υποστήριξαν τη Λιθουανία στη σύγκρουσή της με τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία για την περιοχή του Βίλνιους. Ένα ιδιαίτερα γκροτέσκ μετάλλιο Τα Συνδικάτα Επιθυμούν (Unijos nori) δημιουργήθηκε το 1925. Απεικόνιζε την Πολωνία ως μια διαταραγμένη γυναίκα να καταβροχθίζει παιδιά από τη Λιθουανία μπροστά στον καθεδρικό ναό του Βίλνιους. Άλλα μετάλλια εορτάζουν τη μνήμη του Μεγάλου Σεϊμά του Βίλνιους του 1905, της Εξέγερσης της Κλαϊπέντα το 1923, της ίδρυσης της εκκλησιαστικής επαρχίας της Λιθουανίας το 1926, της 500ης επετείου του θανάτου του Μεγάλου Δούκα Βυτάουτας το 1930. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ρίμσα δημιούργησε μετάλλια που ενσωματώνουν απαιτούμενα χαρακτηριστικά της σοβιετικής προπαγάνδας. Ωστόσο, το μετάλλιο του 1947 για τον Μαρτύνας Μαζβύδας και το πρώτο τυπωμένο λιθουανικό βιβλίο εμφανίζει στίχους από τον απαγορευμένο εθνικό ύμνο Tautiška giesmė. Το τελευταίο του μετάλλιο, που δημιουργήθηκε το 1959, ήταν μια αυτοπροσωπογραφία (στο εμπρόσθιο μέρος) με έκθεση των έργων του, μεταξύ των οποίων το Λιθουανικό Σχολείο και ο Αγρότης (στο πίσω μέρος). Ο Ρίμσα δημιούργησε επίσης πορτρέτα (προτομές και ανάγλυφα) του Μοτιέγιους Βαλάντσιους (1904), του Γιόνας Μπασαναβίτσιους (1906), της μητέρας του (1910), του διπλωμάτη Τόμας Ναρουσεβίτσιους (1924), της Ζεμάιτε (1926) και πολλών άλλων. Εικονογράφησε βιβλία των Βιντούνας (1912–1913) και Πράνας Μασιώτας (1920 και 1922).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί γλύπτες
Ναλάντα
μικρογραφία|Μπιχάρ - Ινδία μικρογραφία|ερείπια του Πανεπιστημίου της Ναλάντα μικρογραφία|ερείπια των Μοναστηριών της Ναλάντα μικρογραφία|επισκέπτες στα ερείπια Το Ναλάντα (Nalanda) / Naːlən̪d̪aː /) αρχικά ήταν ένα φημισμένο Mahavihara, δηλαδή ένα μεγάλο βουδιστικό μοναστήρι στο αρχαίο βασίλειο της Μαγκάντα (σημερινή Μπιχάρ) στην Ινδία. Η περιοχή βρίσκεται περίπου 95 χιλιόμετρα (59 μίλια) νοτιοανατολικά της Πάτνα, κοντά στην πόλη του Μπιχάρ Σαρίφ. Υπήρξε κέντρο διδασκαλίας από τον πέμπτο αιώνα μ.Χ.έως 1200 μ.Χ. Πρόκειται για ένα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Η ιδιαίτερα επιστημονική μεθοδολογία της Βεδικής διδασκαλίας βοήθησε, ώστε να εμπνεύσει τη δημιουργία μεγάλων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, όπως, παράλληλα με το το Ναλάντα, το Τάξιλα, στα σύνορα με το Πακιστάν, και το Vikramshila, τα οποία πολλές φορές έχουν  χαρακτηριστεί ως πρώιμα πανεπιστήμια της Ινδίας.
Ετυμολογία
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την ετυμολογία του ονόματος «Ναλάντα». Σύμφωνα με τον Κινέζο προσκυνητή της δυναστείας των Τανγκ, Xuanzang, προέρχεται από το Na Alam da, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει τέλος σε δώρα ή φιλανθρωπία χωρίς διάλειμμα.
Μια άλλη θεωρία που αποδίδεται στον Hiranand Sastri, ο οποίος ήταν επικεφαλής αρχαιολόγος των ανασκαφών στα ερείπια της πόλης, αναφέρει ότι το όνομα Ναλάντα προέρχεται από την αφθονία των nalas (μίσχοι λωτών) στην περιοχή.
Ιστορία
Το Ναλάντα άνθισε υπό την αιγίδα της αυτοκρατορίας Γκούπτα (Gupta) τον 5ο και 6ο αιώνα και αργότερα  από τον αυτοκράτορα Χάρσα ( Harsha ), της πόλης  Kannaui, πρωτεύουσας της Βόρειας Ινδίας. Οι φιλελεύθερες πολιτιστικές παραδόσεις που κληρονόμησε από την εποχή των Γκούπτα, είχαν ως αποτέλεσμα μια περίοδο ανάπτυξης και ευημερίας μέχρι τον ένατο αιώνα.
Στο απόγειό της, η σχολή προσέλκυσε επιστήμονες και φοιτητές ένθεν κακείθεν, μαζί με κάποιους πολυταξιδεμένους από το Θιβέτ, την Κίνα, την Κορέα και την Κεντρική Ασία.
Μεγάλο μέρος της γνώσης μας για το Ναλάντα προέρχεται από τα γραπτά προσκυνητών μοναχών από την Ανατολική Ασία, όπως ο Xuanzang και  ο Yijing οι οποίοι ταξίδεψαν στην Mahavihara τον 7ο αιώνα.
Ο Βίνσεντ Σμιθ (Vincent Smith) παρατήρησε ότι «ένα λεπτομερές ιστορικό του Ναλάντα θα ήταν ιστορικό του Μαχαγιάνα Βουδισμού». Πολλά από τα ονόματα που αναφέρονται από τον Xuanzang στο οδοιπορικό του ως υλικό σχετικό με το Ναλάντα, είναι τα ονόματα εκείνων που ανέπτυξαν τη φιλοσοφία της Μαχαγιάνα
. Όλοι οι φοιτητές του Ναλάντα μελέτησαν Μαχαγιάνα, καθώς και τα κείμενα των δεκαοκτώ βιβλίων του Χιναγιάνα Βουδισμού,  που θεωρούνται ως αιρετικά. Στο πρόγραμμα των σπουδών τους περιλαμβάνονταν επίσης άλλα θέματα, όπως οι Βέδες,  Λογική,  σανσκριτική γραμματική,  Ιατρική και Σαμκύα.
Ανασκαφές
Αν και κάποιες πηγές αναφέρουν ότι η Mahavihara συνέχισε να λειτουργεί με ένα αυτόνομο τρόπο για λίγο ακόμη, τελικά εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν η περιοχή ερευνήθηκε και διεξήχθησαν προκαταρκτικές ανασκαφές από την Αρχαιολογική Έρευνα της Ινδίας. Οι συστηματικές ανασκαφές άρχισαν το 1915, που έφεραν στο φως έντεκα μοναστήρια και έξι πλινθόκτιστους ναούς τακτοποιημένους σε έκταση 12 εκταρίων στην περιοχή. Πολύτιμη συλλογή από γλυπτά, νομίσματα, σφραγίδες και επιγραφές έχει επίσης ανακαλυφθεί στα ερείπια, πολλά από τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ναλάντα που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση.
Τουρισμός
Το Ναλάντα ήταν το αρχαιότερο βουδιστικό πανεπιστήμιο του κόσμου, που ήκμασε από τον  6ο μέχρι τον 13ο αιώνα και λέγεται ότι έχουν σπουδάσει πολλοί μεγάλοι δάσκαλοι του ινδικού και θιβετιανού βουδισμού. Ο αρχαιολογικός χώρος έχει διαμορφωθεί σήμερα σε ένα πανέμορφο πάρκο όπου ανάμεσα στα λουλούδια και το γρασίδι διακρίνει κανείς τα ερείπια των αρχαίων τοίχων, τα κελιά των μοναχών καθώς και αμέτρητες στούπες στολισμένες με εντυπωσιακά αγαλματίδια χιλιάδων Βουδών καθισμένων σε στάση διαλογισμού που ευλογούν όσους ταξιδιώτες μπαίνουν στον κόπο να κάνουν αυτό το μακρινό ταξίδι και να τους αντικρίσουν. Η Ναλάντα σήμερα είναι ένας αξιόλογος τουριστικός προορισμός και ένας σημαντικός τόπος του βουδιστικού τουρισμού.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπιχάρ Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδία
AGBU Ararat Λευκωσίας
Ο AGBU Ararat (Armenian General Benevolent Union Ararat, Γενική Ανθρωπιστική Ένωση Αρμενίων Αραράτ) Λευκωσίας, είναι ομάδα ποδοσφαίρου σάλας των Αρμενίων της Κύπρου με έδρα τη Λευκωσία. Είναι η πιο πετυχημένη ομάδα στο ποδόσφαιρο σάλας της Κύπρου, έχοντας τα περισσότερα πρωταθλήματα (7) και τα περισσότερα κύπελλα (6).
Ιστορία
Ο AGBU Ararat ιδρύθηκε το 1999. Απο την ίδρυση του αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Κύπρου. Κατά την πρώτη του χρονιά (1999-00) κατακτά το πρώτο κύπελλο στην ιστορία του.Την επόμενη χρονιά 2000-01 φτάνει στην πρώτη του κατάκτηση πρωταθλήματος και στην συνέχεια γίνεται η πρώτη Κυπριακή ομάδα που αγωνίστηκε στο Κύπελλο ποδοσφαίρου σάλας της ΟΥΕΦΑ. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας ακολούθησαν ακόμη έξι κατακτήσεις πρωταθλήματος και πέντε κατακτήσεις κυπέλλου με τελευταία επιτυχία το νταμπλ της περιόδου 2009-10. Στα επόμενα χρόνια και με την είσοδο παραδοσιακών αθλητικών σωματείων της Κύπρου στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας, ο AGBU Ararat έχασε τον πρωταγωνιστικό του ρόλο και έπεσε σε μαρασμό. Την περίοδο 2015-16 υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Κύπρου. Τον Ιούλιο του 2016 ανακοινώθηκε η διάλυση της ομάδας και η συγχώνεψη της με την Ομόνοια Λευκωσίας. Η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε το 2018.
Ρόσι Ρέγιες
Η Ρόσα Μαρία "Ρόσι" Ρέγιες Ντάρμον (λατινικό αλφάβητο : Rosa Maria «Rosie» Reyes Darmon), γεννήθηκε σαν Ρέγιες στις 23 του Μαρτίου 1939, είναι πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης από το Μεξικό.
Η μεγαλύτερη επιτυχία της ήταν το 1958 όταν κατέκτησε το γαλλικό πρωτάθλημα σε συνεργασία με την συμπατριώτισσα της Γιόλα Ραμίρεζ Οτσόα. έπαιξε επίσης στούς τελικούς του 1957 και 1959. Το καλύτερο αποτέλεσμα της στο απλό στο Ρολάν Γκαρός ήταν στα ημιτελικό το 1959 όπου έχασε σε από την Ουγγαρέζα Ζούζα Κορμότσι. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη στο απλό το 1957 όπου έχασε στον τελικό από την Γιόλα Ραμίρεζ.
Έχει αγωνιστεί στο διπλό των γυναικών το 1968 στους θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στο Μεξικό όπου η αντισφαίριση ήταν άθλημα επίδειξης. Με συμπαίκτρια την Julie Heldman κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους αγώνες που έγιναν στην Πόλη του Μεξικού, και το ασημένιο μετάλλιο στο απλό στο τουρνουά που πραγματοποιήθηκε στην Γκουανταλαχάρα.
Είναι παντρεμένη από το 1960 με τον Γάλλο παίκτη της αντισφαίρισης Πιέρ Ντάρμον (Pierre Darmon).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικάνες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Μεξικάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Ερριέττα της Κλέβης
H Ερριέττα, γαλλ. Henriette de Cleves / de La Mark (31 Οκτωβρίου 1542 - 24 Ιουνίου 1601) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα του Νεβέρ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Μάντουας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Νεβέρ & κόμη του Ρετέλ και της Μαργαρίτας των Βουρβόνων-Λα Μαρς, κόρης του Καρόλου δούκα του Βαντόμ.
Διαδέχθηκε τον αδελφό της ως δούκισσα του Νεβέρ & κόμισσα του Ρετέλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1565 τον Λουδοβίκου Γκοντζάγκα πρίγκιπα της Μάντουα και είχε τέκνα:
Θωμάς Μαίτλαντ
Η δράση του στα Ιόνια Νησιά
Τον Δεκέμβρη του 1815, τον πρώτο χρόνο της βρετανικής προστασίας, ο Μαίτλαντ διορίστηκε λόρδος ύπατος αρμοστής των Ιονίων Νήσων, το πρώτο άτομο σε αυτήν τη θέση. Ταυτόχρονα διατηρούσε τη θέση του κυβερνήτη της Μάλτας, ενώ διατελούσε διοικητής στη Μεσόγειο εκτός του Γιβραλτάρ, θέσεις για τις οποίες αμειβόταν ξεχωριστά και πλουσιοπάροχα. Η εκλογή του Μαίτλαντ για τη θέση του λόρδου ύπατου αρμοστή κρίνεται επιτυχημένη για την υπεράσπιση των βρετανικών συμφερόντων στα Επτάνησα, επειδή ο Μαίτλαντ ήταν διορατικός, έμπειρος, ευφυής, διπλωμάτης και πολιτικά ενεργός. αριστερά|μικρογραφία|Προτομή του Μαίτλαντ από τον [[Μπέρτελ Θόρβαλντσεν (π. 1770-1844) στο Μουσείο Θόρβαλντσεν της Κοπεγχάγης]]
Ο Μαίτλαντ ως στρατιωτικός διακρινόταν για τον αυταρχικό και βίαιο χαρακτήρα του και δεν δεχόταν αντιρρήσεις για το μεγαλείο της πατρίδας του. Είχε συντηρητικές και ολιγαρχικές απόψεις. Ως υποστηρικτής της Ιεράς Συμμαχίας, δεν ήταν φιλέλληνας. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια του ελληνικού αγώνα για απελευθέρωση, ο Μαίτλαντ μέσω διατάγματος που εξέδωσε η Γερουσία και επικύρωσε ο Άγγλος βασιλιάς, απαγόρευε αυστηρά κάθε είδος εμπλοκής των Επτανησίων στην επανάσταση, προτάσσοντας ουδετερότητα. Οι συνέπειες για τους παραβάτες θα ήταν εξορία, δήμευση περιουσιών, σύλληψη και δίκη.  Μάλιστα, ακόμα και τους απλούς υποστηρικτές περίμενε αυστηρή τιμωρία: όσοι συνέλεγαν χρηματικά ποσά και τρόφιμα με έρανο, μέχρι και οι ιερείς, οι οποίοι με δεήσεις παρακαλούσαν για την αίσια έκβαση του αγώνα, τιμωρούνταν. Οι ίδιοι οι πρόσφυγες ήταν ανεπιθύμητοι στα Ιόνια.
Ο Μαίτλαντ αντιμετώπιζε υποτιμητικά τους κατοίκους του Ιονίου και γενικότερα όσους δεν ήταν Βρετανοί. Αν και ο ίδιος δεν επιθυμούσε να παραχωρήσει Σύνταγμα στους Ιόνιους (επειδή "αν έδινε σε τέτοιους ανθρώπους πραγματικό Σύνταγμα, απλώς θα το καταπατούσαν") αναγκάστηκε από τη Συνθήκη των Παρισίων να το πράξει. Παρά τις ελευθεριάζουσες μεγαλοστομίες του Συντάγματος του 1817, αποδείχτηκε ότι οι Άγγλοι ακολουθούσαν παρελκυστική πολιτική όσον αφορά στην εφαρμογή του. Στο απολυταρχικό αυτό "σύνταγμα του Μαίτλαντ", όπως είναι γνωστό, οφείλεται επιπρόσθετα η έντεχνη εισαγωγή της λογοκρισίας στην Επτάνησο προβλέποντας τη χορήγηση κυβερνητικής άδειας για την ίδρυση ιδιωτικού τυπογραφείου, η οποία και ποτέ δεν χορηγήθηκε. Έτσι, το Σύνταγμα του 1817 μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είχε σύμφωνα με τον W. F. Lord ως μοναδική λειτουργία "να ρίξει ένα πέπλο αξιοπρέπειας πάνω από τον δεσποτισμό" του αρμοστή. Κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις που επεβλήθησαν ήταν: ο αφοπλισμός των νησιωτών, η βελτίωση στη διοίκηση, η αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, η προσπάθεια να τερμανιστεί η διαφθορά και η δωροδοκία, η κατάργηση του φόρου για τις καλλιέργειες, η συστηματοποίηση των τελωνιακών δασμών, αλλαγές στο δικαστικό σύστημα και στη μεταχείριση των Εβραίων.
Γενικότερα, στα μέτρα που έλαβε μπορούμε να αναφέρουμε τα παρακάτω: ίδρυσε κρατικές τράπεζες, κατασκεύασε δρόμους και φάρους και παρότι ο ίδιος είχε ελλιπή μόρφωση, δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου για την εκπαίδευση και αντιστάθηκε στο φιλελληνικό σχέδιο δημιουργίας πανεπιστημίου στα νησιά. Το 1818 δημιούργησε το Τάγμα των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου στους οποίους αφιέρωσε και το νέο του ανάκτορο, ένα νεοκλασικό παλάτι που χρησίμευσε ως έδρα του Τάγματος και κατοικία του αρμοστή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λόρδοι Ύπατοι Αρμοστές των Ιονίων Νήσων
Ζακλίν Μπουαγιέ
Η Ζακλίν Μπουαγιέ (Jacqueline Boyer, γεννήθηκε ως Ελιάν Ντικό στις 23 Απριλίου 1941 στο Παρίσι) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Είναι, επίσης, η κόρη των ερμηνευτών Ζακ Πιλς και Λισιέν Μπουαγιέ.
Το 1960 κέρδισε το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision εκπροσωπώντας τη Γαλλία με το τραγούδι "Tom Pillibi", σε μουσική του Αντρέ Ποπ και στίχους του Πιέρ Κουρ. Το τραγούδι σημείωσε κάποια επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, φτάνοντας στο #33 στα UK Singles Chart τον Μάιο του 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1960 Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Άγιος Νικόλαος Παλιουρίου Χαλκιδικής
Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλιουρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλλήνης, του δήμου Κασσάνδρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι παράλιος οικισμός, στο απώτατο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χαλκιδικής. Είναι ο τελευταίος οικισμός στη χερσόνησο της Κασσάνδρας, κοντά στο ακρωτήριο Παλιούρι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 85 χλμ. περίπου ΝΑ. του Πολύγυρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλιουρίου του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλιουρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλλήνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κασσάνδρας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Κασσάνδρας
Καπστίτσα
Η Καπστίτσα, ή Καπεστίτσα (αλβανικά: Kapshticë) είναι οικισμός στον Νομό Κορυτσάς της νοτιοανατολικής Αλβανίας. Είναι μέρος του πρώην δήμου Κέντρο Βίγλιστας. Με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε μέρος του δήμου Δεάβολης. Το χωριό βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Μορανσένγκο-Τονένγκο
Το Μορανσένγκο-Τονένγκο (ιταλικά: Moransengo-Tonengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1977–78
Για την περίοδο 1977-78, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Θύελλα Πύργου η οποία κέρδισε την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία της επόμενης περιόδου.