cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεβ Βιγκότσκι
Ζώνη Επικείμενης Ανάπτυξης
Η «Σκαλωσιά»  είναι μια έννοια που σχετίζεται με την ιδέα  της Ζ.Ε.Α., αν και ο Βιγκότσκι ποτέ στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποίησε αυτό τον όρο. Το «πλαίσιο στήριξης» προσαρμόζεται στις γνωστικές δυνατότητες του παιδιού. Σε μια σειρά μαθημάτων διδασκαλίας,  ένα πιο ικανό άτομο προσαρμόζει το μέγεθος της καθοδήγησης για να το προσαρμόσει στην παρουσίαση του επίπεδου της δυναμικής του παιδιού. Περισσότερη υποστήριξη προσφέρεται όταν ένα παιδί έχει δυσκολία με ένα συγκεκριμένο κομμάτι. Ιδανικά, η «σκαλωσιά» λειτουργεί για να διατηρήσει το δυναμικό επίπεδο ανάπτυξης του παιδιού με τη Ζ.Ε.Α. Ένα απαραίτητο στοιχείο της Ζ.Ε.Α. και της «σκαλωσιάς» είναι η απόκτηση της γλώσσας. Σύμφωνα με τον Βιγκότσκι, η γλώσσα (και ειδικά ο λόγος) είναι θεμελιώδης στην γνωστική ανάπτυξη των παιδιών, επειδή η γλώσσα παρέχει στόχο και σκοπό, έτσι ώστε οι συμπεριφορές να κατανοούνται καλύτερα. Μέσω της χρήσης του λόγου, τα παιδιά είναι ικανά να επικοινωνούν και να μαθαίνουν από άλλους μέσα από το διάλογο, ο οποίος είναι ένα σημαντικό εργαλείο στη Ζ.Ε.Α. Με τον διάλογο, η μη συστηματική, ανοργάνωτη και αυθόρμητη σκέψη συναντώνται με περισσότερο συστηματικές, λογικές και ορθές αντιλήψεις ενός εκπαιδευόμενου βοηθού. Μια εμπειρική έρευνα υποδεικνύει ότι τα οφέλη της «σκαλωσιάς» δεν είναι μόνο χρήσιμα στην διάρκεια της εκπαίδευσης, αλλά, μπορούν να επεκταθούν πέρα από την άμεση κατάσταση με σκοπό να επηρεάσουν την μελλοντική γνωστική ανάπτυξη του παιδιού. Για παράδειγμα, μια πρόσφατη μελέτη κατέγραψε τη λεκτική «σκαλωσιά» ανάμεσα στις μητέρες και τα 3χρονα και 4χρονα παιδιά τους καθώς έπαιζαν μαζί. Στην συνέχεια, όταν τα παιδιά ήταν 6 ετών, υποβλήθηκαν σε αρκετά μέτρα εκτελεστικής λειτουργίας, όπως η λειτουργική μνήμη/ μνήμη εργασίας και το στοχοθετημένο παιχνίδι. Η μελέτη βρήκε ότι η λειτουργική μνήμη των παιδιών και οι ικανότητες της γλώσσας στα έξη τους χρόνια, σχετίζονταν με το μέγεθος της λεκτικής «σκαλωσιάς» που παρέχονταν από τις μητέρες στην ηλικία των τριών ετών. Πιο συγκεκριμένα, η «σκαλωσιά» ήταν πιο αποτελεσματική όταν οι μητέρες παρείχαν σαφείς εννοιολογικές σχέσεις στην διάρκεια του παιχνιδιού. Εν τούτοις,  τα αποτελέσματα της μελέτης όχι μόνο απέδειξαν ότι οι λεκτικοί σκοποί στην γνωστική ανάπτυξη των παιδιών παίζουν ρόλο, αλλά, και ότι η ποιότητα της «σκαλωσιάς» είναι επίσης σημαντική στην μάθηση και ανάπτυξη.
Ψυχολογία του παιχνιδιού
Εφεξής το παιχνίδι είναι τέτοιο που η εξήγηση γι’ αυτό πρέπει πάντα να δηλώνει ότι είναι η φανταστική απατηλή υλοποίηση των απραγματοποίητων επιθυμιών. Η φαντασία είναι ένας νέος σχηματισμός που δεν είναι παρών στη συνείδηση του πολύ ακατέργαστου μικρού παιδιού, είναι συνολικά απών στα ζώα και αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένα ανθρώπινη μορφή συνειδητής δραστηριότητας. Όπως όλες οι λειτουργίες της συνείδησης, προκύπτει αρχικά από τη δράση. - LEV Βιγκότσκι.
Το παιδί επιθυμεί να ιππεύσει ένα άλογο αλλά δεν μπορεί, έτσι παίρνει ένα ραβδί και κάθεται πάνω του, προσποιούμενο πως ιππεύει ένα άλογο. Το ραβδί είναι ένας άξονας. "Η δράση σύμφωνα με τους κανόνες αρχίζει να καθορίζεται από τις ιδέες, όχι από τα αντικείμενα… Είναι τρομερά δύσκολο για ένα παιδί να χωρίσει τη σκέψη (την έννοια μιας λέξης) από το αντικείμενο. Το παιχνίδι είναι ένα μεταβατικό στάδιο σε αυτήν την κατεύθυνση. Σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή όταν ένα ραβδί, δηλαδή, ένα αντικείμενο - γίνεται ένας άξονας για το χωρισμό της έννοιας του αλόγου από ένα πραγματικό άλογο, μια από τις βασικές ψυχολογικές δομές που καθορίζουν τη σχέση του παιδιού με την πραγματικότητα αλλάζει ριζικά ".
Ο Βιγκότσκι αναφέρθηκε επίσης στην ανάπτυξη των κοινωνικών κανόνων που διαμορφώνουν τα παιδιά, παραδείγματος χάριν, όταν παίζουν τα παιδιά "το σπίτι" και υιοθετούν τους ρόλους των διαφορετικών οικογενειακών μελών. Ο Βιγκότσκι αναφέρει ένα παράδειγμα του παιχνιδιού δύο αδελφών όντας αδελφές. Οι κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ τους, οι οποίοι περνούν απαρατήρητοι στην καθημερινή ζωή, αποκτιούνται συνειδητά μέσω του παιχνιδιού, καθώς και οι κοινωνικοί κανόνες. Έτσι, το παιδί αποκτά αυτό που σήμερα ονομάζουμε αυτορύθμιση. Παραδείγματος χάριν, όταν ένα παιδί στέκεται στην αρχική γραμμή της εκκίνησης, μπορεί να επιθυμήσει να τρέξει αμέσως, ώστε να περάσει πρώτο τη γραμμή τερματισμού και να κερδίσει, αλλά η γνώση του για τους κοινωνικούς κανόνες που περιβάλλουν το παιχνίδι και η επιθυμία του να απολαύσει το παιχνίδι, του επιτρέπει να ελέγξει την αρχική ώθησή του και να περιμένει το σήμα έναρξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ψυχολόγοι Κατηγορία:Σοβιετικοί επιστήμονες Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι γλωσσολόγοι Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί
Ναυτεργατικό Δίκαιο
Το Ναυτεργατικό Δίκαιο, καλούμενο και Ναυτεργασιακό Δίκαιο αποτελεί το σύνολο της υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά την ναυτική εργασία και ειδικότερα τη νομοθετική προστασία του εργαζόμενου ναυτικού. Υπάγεται στο Ναυτικό Δίκαιο και ειδικότερα στο Ιδιωτικό Ναυτικό Δίκαιο με προεκτάσεις τόσο στο διεθνές όσο και στο εσωτερικό (των χωρών).
Πηγές του Ναυτεργατικού Δικαίου
Κυριότερες πηγές του Ναυτεργατικού Δικαίου είναι πρωταρχικά το Σύνταγμα, ο Νόμος, το ναυτικό έθιμο, οι συλλογικές συμβάσεις ναυτικής εργασίας, οι διαιτητικές αποφάσεις ρύθμισης διαφορών, τα καταστατικά των ναυτεργατικών και εφοπλιστικών οργανώσεων, οι διεθνείς ναυτιλιακές συμβάσεις που αφορούν τη ναυτική εργασία γενικά, το ειδικό ποινικό και πειθαρχικό δίκαιο των ναυτικών, η νομοθετημένη κοινωνική ασφάλιση αυτών καθώς επίσης και η ναυτεργατική προστασία και πρόνοια γενικότερα.
Σε σχέση με τις παραπάνω πηγές σημειώνονται τα ακόλουθα:
Το Σύνταγμα
Στο τελευταίο Σύνταγμα της Ελλάδος (1975) αλλά και στα προγενέστερα περιλαμβάνονται πλείστες διατάξεις που παρουσιάζουν ιδιαίτερη σημασία για το εργατικό δίκαιο, και κατ΄ επέκταση και στο ναυτεργατικό, όπως οι διατάξεις των άρθρων 4, 5, 12, 72 και άλλα που προστατεύουν τη ζωή, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την εργασία και την προσωπικότητα, από τις οποίες και πηγάζουν πλείστες υποχρεώσεις του εργοδότη και εν προκειμένω του εφοπλιστή και πλοιοκτήτη όσον αφορά στη πρόνοια για τη ζωή, την υγεία, την ίση μεταχείριση του ναυτικού κ.λπ.
Ο Νόμος
Γενικά ο νόμος αποτελεί την κυριότερη πηγή δικαίου. Βάσει αυτού σε εκτέλεση και εξουσιοδότηση εκδίδονται Προεδρικά Διατάγματα, (άλλοτε Βασιλικά Διατάγματα), ή Διοικητικές πράξεις, ή υπουργικές αποφάσεις (ΥΕΝ) κ.λπ. Κυρίαρχος νόμος του ελληνικού Ναυτεργατικού Δικαίου είναι ο 3816/1958 με τον οποίο κυρώθηκε ο Κώδικας Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου και ιδίως οι διατάξεις των άρθρων 21, 37 μέχρι 83, 205, 249, 250,251, 289, 291, 295, 296, 297 και άλλοι, καθώς και ειδικοί νόμοι που εκδόθηκαν επί των παραπάνω. Σημειώνεται ότι ο ισχύων Αστικός Κώδικας καθώς και άλλοι εργατικής νομοθεσίας συμπληρώνουν ενδιάμεσα κενά του Κ.Ι.Ν.Δ. Έτσι η τυχόν προσφυγή σε κοινό δίκαιο πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή.
Το Ναυτικό έθιμο
Αν και η υφιστάμενη νομοθεσία περί ναυτικής εργασίας ρυθμίζει με κάθε λεπτομέρεια, (με νομοθετικά μέτρα και συλλογικές αποφάσεις), τυχόν προβλήματα μη αφήνοντας περιθώρια δημιουργίας εθίμων, και μάλιστα αν ληφθεί υπόψη ότι τα μέτρα αυτά επί το πλείστον είναι αναγκαστικοί νόμοι μη καταργούμενοι από έθιμα, εντούτοις το ναυτικό έθιμο δεν μπορεί ν΄ αποκλειστεί ως πηγή δικαίου, αφού όλη η νομοθεσία προέρχεται από δίκαια έθιμα  που άντεξαν στο χρόνο μέχρι να γίνουν νόμοι. Ειδικότερα για την Ελλάδα το ναυτικό έθιμο ήταν ο κυρίαρχος νόμος δικαίου, όχι μόνο επί τουρκοκρατίας αλλά και στην αρχή της ανάπτυξης της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας.
Συλλογικές συμβάσεις - διαιτησίες
Πολλά ναυτεργασιακά προβλήματα ρυθμίστηκαν ή επιλύθηκαν από τις ναυτικές οργανώσεις και τους πλοιοκτήτες ή εφοπλιστές, με τις συνομολογημένες συλλογικές συμβάσεις, βάσει της προβλεπόμενης ειδικής διαδικασίας έκδοσης διοικητικών αποφάσεων, με τις οποίες και έχει διαμορφωθεί ένα ομοιόμορφο και παράλληλο ναυτεργατικό συλλογικό δίκαιο, που διαρκώς εξελίσσεται και συμπληρώνεται.
Ειδικά περί των ελληνικών συλλογικών συμβάσεων στη ναυτική εργασία προβλέπουν βασικά ο Α.Ν. 3276/1945 "Περί συλλογικών συμβάσεων εν τη ναυτική εργασία", που τροποποιήθηκε από το Ν.Δ/γμα στις 10 Μαΐου του 1946 και του Α.Ν. 304/1947, και συμπληρωματικά ισχύοντος του άρθρου 680 του Αστικού Κώδικα και του Α.Ν. 299/1936 "Περί ρυθμίσεων συλλογικών διαφορών εν τη ναυτική εργασία", ως έχει συμπληρωθεί και τροποποιηθεί μέχρι σήμερα.
Καταστατικά σωματείων
Τα καταστατικά των ναυτεργατικών και εφοπλιστικών σωματείων αποτελούν και αυτά επίσης πηγή κανόνων ναυτεργατικού δικαίου, αφού δι΄ αυτών ρυθμίζονται νομικές καταστάσεις βάσει των οποίων λειτουργούν αυτές οι οργανώσεις οι οποίες μετέχουν στη κατάρτιση και υπογραφή των συλλογικών συμβάσεων και στην επίλυση των διαφορών. Οι ισχύουσες διατάξεις περί αυτών των επαγγελματικών και άλλων αλληλοβοηθητικών σωματείων περιλαμβάνονται σε ειδικότερους συνδικαλιστικούς νόμους και διατάγματα, όπως το Ν.Δ. 85/1974 "Περί αποκαταστάσεως των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εν τη θαλάσση εργαζομένων", (αποκατάσταση μετά το πάγωμα της επταετίας), όπως συμπληρώθηκε από τον Νόμο 5/1975.
Διεθνής Οργάνωση Εργασίας
Δεν μπορεί όμως και να παραβλεφθεί η πολύ μεγάλη συμβολή της Δ.Ο.Ε. (ILO) ειδικά στη προαγωγή των συνθηκών παροχής της ναυτικής εργασίας και γενικά την προστασία του ναυτικού, δημιουργώντας την ειδική "Ισομερή Ναυτική Επιτροπή" (Commission Paritaire Maritime), ως ειδικό όργανο του ΟΗΕ γενικότερα, στη μελέτη και προπαρασκευή διαφόρων ναυτεργατικών ζητημάτων διεθνούς ενδιαφέροντος. Οι εργασίες της ΔΟΕ δια της ΙΝΕ παρουσιάζει πολύ σοβαρό έργο που αποτέλεσε και αποτελεί τη βάση πλείστων νομοθετικών μεταρρυθμίσεων διαφόρων κρατών, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας. Απώτερος στόχος της ΙΜΕ παραμένει η τελική κατάρτιση ενός διεθνούς καταστατικού ναυτικής εργασίας (Status International des Marins), που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Τελευταία διεθνής ναυτεργατική σύμβαση που εξέδωσε η ΔΟΕ είναι η Σύμβαση Ναυτικής Εργασίας (2006).
Κατηγορία:Ναυτική εργασία Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο
Πίγκνιου
Το Πίγκνιου (Γερμανικά:Panix) είναι δήμος της Ελβετίας. Βρίσκεται στο καντόνι του Γκραουμπύντεν, στη διοικητική περιφέρεια Συρσέλβα. Επίσημη γλώσσα του δήμου είναι η Ρομανσική.
Βρίσκεται στις Ελβετικές Άλπεις και καλύπτει έκταση 17,98 τετραγωνικών χιλιομέτρων με μέγιστο υψόμετρο τα 1.301 μέτρα. Αριθμεί 43 κατοίκους (απογραφή Δεκεμβρίου 2004) ενώ η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 2 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Το Πίγκνιου κατοικήθηκε αρχικά από τις γύρω περιοχές - πιθανόν από τη γειτονική κοινότητα του Άντιαστ. Το όνομα Pingyow πρωτοεμφανίζεται το 1403, ενώ το Γερμανικό όνομα Panix το 1522. Η εκκλησία του Αγίου Βαλεντίνου ανεγέρθηκε το 1465 και αποτέλεσε προορισμό προσκυνητών. Στις 7 Οκτωβρίου του 1799 το Πίγκνιου λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε από τα στρατεύματα του Ρώσου στρατηγού Αλεξάντερ Σουβόροφ που υποχωρούσαν δια μέσου του Περάσματος του Πάνιξ.
Το Πίγκνιου παραμένει μια παραδοσιακή αγροτική κοινότητα χωρίς βιομηχανία ή εμπορικές υποδομές. Το σχολείο του δήμου έκλεισε το 1974.
Την 1η Ιανουαρίου 2014 οι πρώην δήμοι Πίγκνιου, Castrisch, Ilanz, Ladir, Luven, Pitasch, Riein, Ruschein, Schnaus, Sevgein, Duvin, Rueun και συγχωνεύτηκαν, αποτελώντας τον νέο δήμο Ίλαντς/Γκλίον (Ilanz/Glion).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Οικιστικά Κοινά του Άμστερνταμ
Τα Οικιστικά Κοινά του Άμστερνταμ ήταν αστικά κοινά βασισμένα στην κοινωνική στέγαση ως συλλογική αξία χρήσης, τα οποία υφίσταντο από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας.
Τις προηγούμενες δύο δεκαετίες στην χώρα είχαν χτιστεί καινούργιες κοινωνικές κατοικίες στην θέση ιδιωτικών κατοικιών που είχαν κατεδαφιστεί, καθώς επίσης είχαν ανακαινισθεί παλαιότερες ιδιωτικές και είχαν μετατραπεί σε κοινωνικές κατοικίες. Η ανάπτυξη της κοινωνικής στέγασης καθώς και η δημιουργία στεγαστικών επιδομάτων για όλους, εκτός των πολύ πλουσίων, υποστηρίχθηκε τόσο από την ολλανδική κυβέρνηση και τους δήμους όσο και από τους 14 στεγαστικούς οργανισμούς του Άμστερνταμ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 είχε αναγνωριστεί πως η πρόσβαση σε οικονομικά προσιτές κατοικίες ήταν δικαίωμα όλων των πολιτών του Άμστερνταμ.
Οι επιτροπές κατοίκων, οι εκπρόσωποι στεγαστικών οργανισμών, η ένωση ενοικιαστών και τα περιφερειακά συμβούλια ολόκληρης της πόλης, καθώς και κυβερνητικοί υπάλληλοι συνέβαλαν στην δημιουργία μιας δημοκρατικής διακυβέρνησης των κοινών. Αυτό το σύστημα διακυβέρνησης έδινε σε όλους τους πιθανούς χρήστες πρόσβαση στην κοινωνική στέγαση. Η πρόσβαση δινόταν ανάλογα με τις προσωπικές και κοινωνικές ανάγκες των χρηστών όπως το μέγεθος της οικογένειας. Ακόμη, δίδονταν επιδόματα ενοικίου σε όσους το χρειάζονταν, ενώ είχε οριστεί ανώτατο όριο για το ύψος του μισθώματος βάσει ενός συστήματος πόντων. Επίσης, το εν λόγω σύστημα διακυβέρνησης απέτρεπε τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών σπιτιών από το να αποσύρουν τα σπίτια τους από το σύστημα πόρων ή να θέσουν υψηλά μισθώματα που θα απέκλειαν ενοίκους από την πρόσβαση στις κατοικίες. Το σύστημα διακυβέρνησης έλεγχε την δημιουργία καινούργιων υποδομών με τέτοιον τρόπο ώστε να ανήκουν στον τομέα της κοινωνικής στέγασης και όχι στον ιδιωτικό. Τέλος, όλοι οι κάτοικοι είχαν την δυνατότητα ενεργής συμμετοχής στην συλλογική λήψη αποφάσεων για την διαχείριση των στεγαστικών τους πόρων.
Αν και η κοινωνική στέγαση συνεχίζει να υφίσταται στο Άμστερνταμ και μάλιστα σε μεγάλα ποσοστά, δεν μπορεί πλέον να γίνει λόγος για οικιστικά κοινά. Με το πέρασμα στην μεταβιομηχανική εποχή και από τις αρχές του 1990 τα οικιστικά κοινά του Άμστερνταμ εξαφανίστηκαν, καθώς η βάση τους, οι στεγαστικοί οργανισμοί, έχουν ιδιωτικοποιηθεί και προσπαθούν να παράγουν κέρδος ενώ τα κοινωνικά κινήματα για την προστασία των ενοίκων έχουν εξασθενήσει.
Λιάναμμο Εύβοιας
Η Λιάναμμο είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία στα όρια της κεντρικής με τη νότια Εύβοια, στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, η οποία βρίσκεται στα παράλια του Αιγαίου Πελάγους και τον όρμο Πετριών με υψόμετρο 24 μέτρα. Απέχει περίπου 4 χλμ. ΝΑ. από τις Πετριές, 18 χλμ. Α. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 64 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πετριών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τις Πετριές, τους Αγίους Αποστόλους και το Κλιμάκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Πετριών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διστύων του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 6 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
M
Το γράμμα M είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου, που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Μ. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το M λέγεται Mike.
Χρήσεις του m ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα m συμβολίζει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Μικρό μου πόνυ: Η φιλία είναι μαγική
Το Μικρό μου πόνυ: Η φιλία είναι μαγική (αγγλικά: My Little Pony: Friendship Is Magic) είναι παιδική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων, που δημιουργήθηκε από τη Λόρεν Φάουστ για τη Hasbro.
Πληροφορίες
Η σειρά είναι βασισμένη στη σειρά παιχνιδιών και έργων κινουμένων σχεδίων της Hasbro Μικρό μου πόνυ και συχνά αναφέρεται από τους συλλέκτες ως η τέταρτη γενιά ("G4") του franchise. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 10 Οκτωβρίου 2010 στην καλωδιακή τηλεόραση «The Hub» (η οποία μετονομάστηκε σε «Family Discovery» στα τέλη του 2014) και έληξε στις 12 Οκτωβρίου 2019. Η Hasbro επέλεξε την καρτουνίστρια Λόρεν Φάουστ ως διευθύντρια δημιουργικού και εκτελεστικό παραγωγό της εκπομπής. Η Φάουστ αποσκόπησε να αμφισβητήσει την καθιερωμένη φύση της υπάρχουσας σειράς προϊόντων Μικρό μου πόνυ, δημιουργώντας πιο εμπεριστατωμένους χαρακτήρες και περιπετειώδεις σκηνικά· έφυγε από τη σειρά κατά τη διάρκεια του 2ου κύκλου, για να αντικατασταθεί από τη Μέγκαν ΜακΚάρθι ως την επικεφαλής παραγωγό για το υπόλοιπο της σειράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές φαντασίας κινουμένων σχεδίων
Ζαν-Αλαίν Μπουμσόνγκ
Ο Ζαν-Αλαίν Μπουμσόνγκ, γεννημένος στις 14 Δεκεμβρίου 1979 στην Ντουάλα (Καμερούν), είναι πρώην Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού. Είναι ξάδερφος του Νταβίντ Ν'Γκογκ.
Άφιξη στη Γαλλία
Γεννημένος στη Ντουάλα, ο Ζαν-Αλαίν Μπουμσόνγκ έφτασε στη Γαλλία σε ηλικία 14 ετών.
Έδειξε από πολύ νωρίς ιδιαίτερη ροπή προς τον αθλητισμό, κυρίως στην καλαθοσφαίριση και το ποδόσφαιρο. Επέλεξε το ποδόσφαιρο και τρία χρόνια αργότερα εντάχθηκε στην ΟΣ Παλαιζώ, τοπική ομάδα της ομώνυμης κοινότητας της Ιλ-ντε-Φρανς. Καταφέρνοντας σχετικά σύντομα να αναδειχθεί ως το επόμενο μεγάλο ταλέντο του συλλόγου, το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων του γαλλικού ποδοσφαίρου για την απόκτησή του άρχισε να εκδηλώνεται: Χάβρη, Καέν, Σοσό και Οσέρ. Επιθυμώντας να δώσει προτεραιότητα στις σπουδές του, επέλεξε, συνεπώς, περισσότερο μία "πόλη" παρά μία "ομάδα". Αποτέλεσμα ήταν Σοσό και Οσέρ να λάβουν αρνητική απάντηση. Απόμενε, επομένως, η επιλογή μεταξύ Χάβρης και Καέν. Ο Μπουμσόνγκ, κι ενώ αρχικά είχε συμφωνήσει να ενταχθεί στην Καέν, τελικά προτίμησε την Χάβρη ΑΚ, λόγω κακής συνεννόησης με τον υπεύθυνο των ακαδημιών της Καέν.
Χάβρη
Στη Νορμανδία, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία το 1998 στη διάρκεια μιας αναμέτρησης Χάβρη-Κάννες (2-0), στις 13 Μαρτίου 1998, σε ηλικία 18 ετών.
Οι καλές του εμφανίσεις με τον σύλλογο τον οδήγησαν, 2000, στο μεταγραφικό στόχαστρο της ΑΖ Οσέρ του Γκι Ρου, η οποία και προχώρησε στην απόκτησή του.
ΑΖ Οσέρ
Στην Βουργουνδία, υπό την καθοδήγηση του Ντανιέλ Ρολάν (καθώς ο Γκι Ρου είχε γνωστοποιήσει την απόσυρσή του από την προπονητική προτού επανέλθει έπειτα από μία σεζόν απουσίας), γνώρισε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο προσαρμογής.
Δεν ήταν παρά μονάχα στη διάρκεια της δεύτερης σεζόν του στον σύλλογο, όπου κατάφερε να καθιερωθεί στο κέντρο της άμυνας της ομάδας δίπλα στον Φιλίπ Μεξές. Η πολύ καλή του απόδοση συνέπεσε με την επιστροφή του Γκι Ρου στην τεχνική ηγεσία της Οσέρ. Κατάφερε να πραγματοποιήσει μεγάλη πρόοδο όντας μέλος ενός ιδιαιτέρως νεανικού συνόλου αποτελούμενο από παίκτες όπως οι Τζιμπρίλ Σισέ, Ολιβιέ Καπό, Φιλίπ Μεξές και Καλιλού Φαντιγκά. Η ΑΖΟ κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας το 2003.
Ρέιντζερς και Νιούκασλ
Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2004, ο Μπουμσόνγκ πήρε μεταγραφή για τον σκωτσέζικο σύλλογο της Ρέιντζερς Γλασκώβης, όπου ο ίδιος δήλωνε « ιδιαίτερα ευτυχισμένος ». Η ομάδα της Γλασκώβης αποκλείστηκε στη διάρκεια των προκριματικών γύρων του Τσάμπιονς Λιγκ, με αποτέλεσμα να βρεθεί να αγωνίζεται στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ο Μπουμσόνγκ κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Σκωτίας εκείνη την χρονιά.
Ωστόσο, μονάχα έξι μήνες μετά την άφιξή του στους Ρέιντζερς, μετακόμισε στην Αγγλία, για λογαριασμό της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Έπειτα από μιάμισι σεζόν αγωνιστικής παρουσίας στα γήπεδα της Αγγλίας, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Γιουβέντους.
Κλήθηκε από τον Ρεϊμόν Ντομενέκ στην αποστολή της Εθνικής Γαλλίας ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, καθώς είχε αγωνιστεί σε συνολικά 11 αναμετρήσεις για την προκριματική φάση της διοργάνωσης, ωστόσο δεν αγωνίστηκε σε καμία αναμέτρηση στη διάρκεια της τελικής φάσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Phare
Το πρόγραμμα Phare ήταν ένα από τα τρία προενταξιακά μέσα που χρηματοδοτούνταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση με σκοπό την ενίσχυση των υποψήφιων χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στην προετοιμασία τους για ένταξη στην ΕΕ. Αφορούσε κυρίως μέτρα δημιουργίας θεσμών (και συναφείς επενδύσεις) καθώς και μέτρα που αποσκοπούσαν στην προώθηση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, περιλαμβανομένης και της διασυνοριακής συνεργασίας. Το πρόγραμμα αυτό υπαγόταν στη ΓΔ Διεύρυνσης.
Αρχικά το Phare δημιουργήθηκε το 1989 ως Πολωνία και Ουγγαρία: Βοήθεια για την Ανοικοδόμηση των Οικονομιών τους (το οποίο ανταποκρίνεται στα αγγλικά και γαλλικά ακρώνυμα Poland and Hungary: Assistance for Restructuring their Economies, PHARE). Το πρόγραμμα επεκτάθηκε ώστε να καλύψει τις οκτώ από τις δέκα χώρες της διεύρυνσης του 2004: τις Τσεχία, Εσθονία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Σλοβακία και Σλοβενία καθώς και τις χώρες που προσχώρησαν το 2007 (Βουλγαρία και Ρουμανία) σε μια περίοδο σαρωτικών οικονομικών αναδιαρθρώσεων και πολιτικών αλλαγών. Phare σημαίνει φάρος στα γαλλικά.
Ως το 2000 ορισμένες χώρες των Δυτικών Βαλκανίων (Αλβανία, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και Βοσνία-Ερζεγοβίνη) ωφελούνταν επίσης από το πρόγραμμα. Όμως από το 2001 το πρόγραμμα CARDS παρείχε βοήθεια σε αυτές τις χώρες.
Ύστερα από την πρόσκληση που απηύθυνε το Συμβούλιο της Κοπεγχάγης το 1993 στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης να υποβάλουν αίτηση ένταξης, η παρεχόμενη από το Phare βοήθεια αναπροσανατολίστηκε σε αυτόν τον σκοπό, περιλαμβανόμενης και μιας σημαντικής επέκτασης της στήριξης για επενδύσεις στις υποδομές. Η προενταξιακή έμφαση του Phare τέθηκε σε εφαρμογή το 1997, σε απάντηση της έναρξης της διεύρυνσης από το Συμβούλιο του Λουξεμβούργου. Οι πόροι του Phare εστιάζουν εξολοκλήρου σε προενταξιακές προτεραιότητες που υπογραμμίζονται στους Οδικούς Χάρτες και τις Εταιρικές Σχέσεις Προσχώρησης, οι οποίες καθιερώνουν τις συνολικές προτεραιότητες που πρέπει να ακολουθήσει μια χώρα για να προετοιμαστεί για ένταξη και τους διαθέσιμους πόρους που θα την βοηθήσουν να το πράξει. Το Εθνικό Πρόγραμμα για την Υιοθέτηση του Κεκτημένου αποτελεί το χρονοδιάγραμμα μιας υποψήφιας χώρας στην προετοιμασία της για ένταξη. Υπολογίζει το χρόνο και το κόστος των απαραίτητων προπαρασκευαστικών ενεργειών για την ένταξη και τις επιπτώσεις για το προσωπικό και τους χρηματοδοτικούς πόρους.
Σημείωση
Κατηγορία:Προγράμματα Ευρωπαϊκής Ένωσης
Παρκ ντε Πρενς
Το Παρκ ντε Πρενς (γαλλ. Parc des Princes, Πάρκο των Πριγκήπων) είναι γήπεδο που βρίσκεται στο 16ο διαμέρισμα (arrondissement) του Παρισιού της Γαλλίας και αποτελεί έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Παρί Σεν Ζερμέν με χωρητικότητα 48.712 θέσεων. Χτισμένο αρχικά ως ποδηλατοδρόμιο, αποτέλεσε τον τερματισμό του γύρου Γαλλίας από την πρώτη χρονιά του το 1903 μέχρι και την κατεδάφιση της πίστας στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Επίσης αποτελούσε την έδρα της εθνικής ομάδας της χώρας μέχρι την κατασκευή του Σταντ ντε Φρανς για τις ανάγκες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998.
Το γήπεδο και οι χώροι του ανήκουν στον δήμο του Παρισιού. Το όνομα του γηπέδου δόθηκε στη γύρω περιοχή τον 18ο αιώνα, όταν και ήταν δάσος στο οποίο συνήθιζε να κυνηγά η βασιλική οικογένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γαλλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Παρίσι Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024 Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Παρίσι Κατηγορία:Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Αυστριακές βουλευτικές εκλογές (2008)
Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008 στην Αυστρία συμμετείχαν για πρώτη φορά ψηφοφόροι ηλικίας 16 ετών. Έτσι, η Αυστρία έγινε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που καθιέρωσε το δικαίωμα ψήφου στα 16. Καινοτομίες στις εκλογές αυτές αποτέλεσαν επίσης η επέκταση της κοινοβουλευτικής θητείας από τα τέσσερα στα πέντε χρόνια και η εφαρμογή της επιστολικής ψήφου. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, οι Σοσιαλδημοκράτες αναδείχθηκαν πρώτο κόμμα, ωστόσο τόσο αυτοί όσο και το Λαϊκό Κόμμα είδαν τα χειρότερα ποσοστά μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντίθετα, τα δύο ακροδεξιά κόμματα είχαν τα καλύτερα ποσοστά στην ιστορία τους. Ο καγκελάριος Άλφρεντ Γκουζενμπάουερ υπέβαλε και τυπικά την παραίτηση της κυβέρνησής του, στις 30 Σεπτεμβρίου του 2008. Άρχισαν οι ζυμώσεις για σχηματισμό νέας κυβέρνησης, υπό τον ηγέτη των Σοσιαλδημοκρατών Βέρνερ Φάιμαν, ο οποίος έλαβε τη σχετική εντολή από τον πρόεδρο στις 8 Οκτωβρίου του 2008 και ορκίστηκε επικεφαλής του μεγάλου συνασπισμού μεταξύ του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος στις 2 Δεκεμβρίου του 2008.
Παραπομπές
2008
Πελαργός Φλώρινας
Ο Πελαργός  είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας σε υψόμετρο 590 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πελαργός βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του νομού με το νομό Κοζάνης και νότια της λίμνης Βεγορίτιδας. Στα δυτικά του χωριού περνά η επαρχιακή οδός Πτολεμαΐδας - Φλώρινας. Απέχει 13,5 χλμ. ΝΑ. από το Αμύνταιο, 44 χλμ. ΝΑ. από την Φλώρινα και 45,5 ΝΔ. από την Κοζάνη. Το χωριό, επί τουρκοκρατίας, ονομαζόταν Μουραλάρ και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Κοζάνης. Μετονομάστηκε σε Πελαργός το 1927 και το 1974 υπάγεται από στο νομό Φλωρίνης. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πελαργού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλώτα του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 137 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
N
Χρήσεις του n ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα n συμβολίζει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Νότης Σαρακίνης
Ο Παναγιώτης "Νότης" Σαρακίνης, (Πάτρα 1963 - Πάτρα 1 Νοεμβρίου 2010), ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης.
Βιογραφία
Ο Σαρακίνης καταγόταν από οικογένεια με παράδοση στον αθλητισμό, ο πατέρας του Ανδρέας ήταν κολυμβητής του Ν.Ο. Πατρών, η αδελφή του Τζία έπαιζε υδατοσφαίριση στον Ν.Ο. Πατρών, και έπειτα ο γιος του πετοσφαίριση στην Ε.Α. Πατρών. Στην προσωπική του ζωή είχε τελειώσει τα ΤΕΦΑΑ κι ασχολήθηκε με την οικογενειακή οικοδομική επιχείριση ενώ ήταν και μεσίτης. Ήταν παντρεμένος με την Έλλη Δημοπούλου κι είχε έναν γιο τον Ανδρέα. Απεβίωσε την 1 Νοεμβρίου 2010 μετά από χρόνια ασθένεια.
Αθλητική του καριέρα
Ο Σαρακίνης ξεκίνησε αρχικά να παίζει ερασιτεχνικά ποδόσφαιρο έπειτα τον κέρδισε για λίγο η κολύμβηση και μετά η υδατοσφαίριση όπου καθιερώθηκε. Αγωνίστηκε στον Ν.Ο. Πατρών στην θέση του τερματοφύλακα από το 1979 έως το 1990 ενώ έγινε και διεθνής με την εθνική νέων. Από το 1982 καθιερώθηκε βασικός στην ομάδα του Ν.Ο. Πατρών και έπαιξε στον όμιλο σε μιά δύσκολη περίοδο όπου ο ΝΟΠ βρισκόταν συχνά μεταξύ Α1 και Α2 κατηγορίας.
Ο Ν.Ο. Πατρών για να τιμήσει την μνήμη του διοργανώνει από το 2011 τους διεθνείς αγώνες «Κύπελλο Νότης Σαρακίνης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Φτέρη Μπιζανίου Ιωαννίνων
Η Φτέρη είναι χωριό στο νομό Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Πεδινής της δημοτικής ενότητας Μπιζανίου του Δήμου Ιωαννιτών.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 55 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
O
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Ερευνητικές Υποδομές
Εισαγωγή - Ορισμός
Οι Ερευνητικές Υποδομές περιλαμβάνουν: βασικό επιστημονικό εξοπλισμό (ή σύνολα εργαλείων), ερευνητικούς πόρους βασισμένους στη γνώση, όπως συλλογές, αρχεία ή επιστημονικά δεδομένα, η-υποδομές (e-infrastructures), δεδομένα, υπολογιστικά συστήματα και λογισμικό, επικοινωνιακά δίκτυα και συστήματα προώθησης της ανοικτής πρόσβασης και ψηφιακής εμπιστοσύνης, καθώς και κάθε άλλη υποδομή μοναδικού χαρακτήρα που είναι απαραίτητη στην απόκτηση αριστείας στην έρευνα και καινοτομία.
Σημασία Ερευνητικών Υποδομών
H καινοτομία στην επιστήμη και την τεχνολογία είναι ζωτικής σημασίας για την επίλυση των οικονομικών και κοινωνικών προσκλήσεων της Ευρώπη. Οι συγκεκριμένες λύσεις απαιτούν την πρόσβαση σε περίπλοκες και δαπανηρές ερευνητικές υποδομές. Στο πλαίσιο αυτό, οι αποτελεσματικές ερευνητικές υποδομές επιτρέπουν και παρέχουν τη δυνατότητα για τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στην επιστήμη και την τεχνολογία, προσελκύουν ερευνητές σε παγκόσμιο επίπεδο και δημιουργούν γέφυρες μεταξύ των ερευνητικών κοινοτήτων. Τέλος, επιτρέπουν την κατάρτιση των ερευνητών και διευκολύνουν περαιτέρω την καινοτομία και την ανταλλαγή γνώσης και πληροφοριών.
To τοπίο των ευρωπαϊκών ερευνητικών υποδομών
Οι ερευνητικές υποδομές διακρίνονται σε 3 βασικές κατηγορίες που αντικατροπτίζουν την ανάγκη ανάληψης δράσης σε εθνικό, περιφερειακό και ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο για την αντιμετώπιση των ερευνητικών προκλήσεων και την αποφυγή αλληλοεπικάλυψης των σχετικών προσπαθειών:
1.    EIROforum. Αποτελεί έναν κεντρικό οργανισμό που αποτελείται από 8 ευρωπαϊκές, διακυβερνητικές οργανώσεις επιστημονικής έρευνας που στοχεύουν στην προώθηση αμοιβαίων δραστηριοτήτων σε ποικίλα επιστημονικά πεδία.
2.    ERA. Αποτελεί μια ενιαίας περιοχή που είναι ανοικτή στο κοινό και στην οποία οι επιστημονικές γνώσεις, η τεχνολογία και οι ερευνητές «κυκλοφορούν» ελεύθερα.
3.    ESFRI. Αποτελεί ένα εργαλείο στρατηγικής σημασίας για την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής επιστημονικής ολοκλήρωσης και την ενίσχυση της διεθνούς εμβέλειάς της.
4.    EU-OPENSCREEN ERIC. Αποτελεί μια Κοινοπραξία Ευρωπαϊκών Ερευνητικών Υποδομών (ERIC) που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2018 και παρέχει ανοικτή πρόσβαση στους ερευνητές ανά την Ευρώπη και τον κόσμο, σε ένα μοναδικά ευρύ φάσμα υψηλών τεχνολογιών και εργαλείων στους επιστημονικούς τομείς της Χημείας και Βιολογίας.
5.    MERIL. Αποτελεί μια δικτυακή πύλη που παρέχει πρόσβαση σε μια βάση δεδομένων που αποθηκεύει πληροφορίες σχετικά με τις διαθέσιμες Ερευνητικές Υποδομές (RIs) ανά την Ευρώπη, στο σύνολο των επιστημονικών τομέων, συμπεριλαμβανομένων των και κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών.
6.    RICH2020. Αποτελεί το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Εθνικών Σημείων Επαφής (NCPs) για τις ερευνητικές υποδομές στο πλαίσιο του προγράμματος «Ορίζοντας 2020», διευκολύνει τη διεθνική συνεργασία μεταξύ των εθνικών σημείων επαφής, προωθεί την αποτελεσματική υλοποίηση του προγράμματος για τις Ερευνητικές Υποδομές, υποστηρίζει τη διεθνική και εικονική πρόσβαση στις ερευνητικές υποδομές και υπογραμμίζει τις ευκαιρίες που προσφέρονται από τις Ερευνητικές Υποδομές σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
Πιερ-Ντανιέλ Υέ
thumb|Censura philosophiae Cartesianae, 1723 Ο Πιερ-Ντανιέλ Υέ ή Υέτιος (Pierre-Daniel Huet, 8 Φεβρουαρίου 1630 – 26 Ιανουαρίου 1721), ήταν επίσκοπος του Αβράνς και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Γαλλίας τον 17ο αιώνα.
Σπούδασε στο Ιησουιτικό κολέγιο της πόλης Καν (Collège des Jesuites de Caen) και μετά νομική στο πανεπιστήμιο. Από την ηλικία των είκοσι ετών συγκαταλεγόταν ήδη ανάμεσα στους φερέλπιδες λογίους της εποχής του. Το 1651, έχοντας εγκατασταθεί στο Παρίσι, συνδέεται με φιλία με τον συντηρητή της Βιβλιοθήκης Μαζαρέν Γκαμπριέλ Νωντέ και τον επόμενο χρόνο ακολουθεί τον Σαμυέλ Μποσάρ στην αυλή της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας. Ως ελληνιστής και λατινιστής, ο Υέ ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, μετέφρασε το Δάφνις και Χλόη του Λόγγου, μετέφρασε και σχολίασε τον Ωριγένη (Ρουέν 1668), εξέδωσε ένα βιβλίο με θέμα τη μετάφραση (Παρίσι 1661), έγραψε ένα μυθιστόρημα με τίτλο Diane de Castro, εξέδωσε ποιήματά του στα λατινικά και στα αρχαία ελληνικά, φιλοσοφικά έργα και μια συλλογή με σκέψεις πάνω σε φιλολογικά θέματα (Huetiana, Παρίσι 1722). Σημαντική ασχολία του υπήρξε η έκδοση μίας σειράς λατινικών κειμένων που έγιναν γνωστά με τον χαρακτηρισμό «Ad usum Delphini». Το γνωστότερό του έργο, που γνώρισε πολλές εκδόσεις και μεταφράσεις, είναι η Πραγματεία περί της καταγωγής των μυθιστορημάτων (Traité de l'origine des romans), το οποίο αποτελεί την πρώτη ιστορία του μυθιστορήματος. Το έργο αυτό πρωτοκυκλοφόρησε με τον τίτλο Lettre de Monsieur Huet à Monsieur de Segrais (Παρίσι 1670), ως εισαγωγή στο μυθιστόρημα Zayde (Zaïde) της Μαντάμ ντε Λαφαγιέτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι επίσκοποι
Γιάννης Μπαστιάς
Ο Γιάννης Μπαστιάς (Αθήνα, 1936) είναι Έλληνας εκδότης και συγγραφέας. Σε συγγραφικά έργα του ασχολείται κυρίως μέσω της βιογραφίας του πατέρα του Κωστή Μπαστιά με την εποχή του Μεσοπολέμου αλλά και κατά την Κατοχή και στη συνέχεια μετά την Απελευθέρωση στην Ελλάδα και την καλλιτεχνική δημιουργία στα θέατρα και τους ηθοποιούς, στις εκδόσεις λογοτεχνικών περιοδικών της περιόδου αλλά και νεοεμφανιζόμενους τότε θεσμούς / οργανισμούς όπως το Εθνικό Θέατρο, τη Λυρική Σκηνή, τις παραστάσεις της Επιδαύρου, το άρμα Θέσπιδος και τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία.
Η κριτική για το έργο του αναφέρει ότι ο Γιάννης Μπαστιάς δεν κάνει χαρακτηρισμούς, ούτε προχωρά σε ερμηνείες, ενώ το έργο του αναφέρεται ότι «μπορεί να χρησιμεύσει και ως πρότυπο σε ένα είδος χωρίς ιδιαίτερη παράδοση στα νεοελληνικά γράμματα», καθώς επίσης ότι δίνει «μια αντικειμενική και ψύχραιμη εικόνα για την Ελλάδα από τον Μεσοπόλεμο έως τη δεκαετία του ’60», στην οποία δεν αγιοποιεί τον πατέρα του, αλλά δίνει την εικόνα του μέσα από τεκμηρίωση.
Το έργο του έχει χρησιμοποιηθεί ευρύτατα ως κύρια πηγή για δημοσιεύσεις σχετικές με τη ζωή του Κωστή Μπαστιά αλλά και για στοιχεία σχετικά με τη ζωή της Μαρία Κάλλας, αλλά και του Λεωνίδα Ζώη.
Ο Γιάννης Μπαστιάς είναι γιος του Κωστή Μπαστιά (Ερμούπολη 1901 - Αθήνα 1972), λογοτέχνη, δημοσιογράφου και εκδότη και της Έφης Φερεντίνου (Πάτρα 1915 - Αθήνα 1979), ιστορικού και κριτικού τέχνης.
Γ΄ Επιστολή Ιωάννη
Η Γ' Επιστολή Ιωάννη είναι μία από τις επτά Καθολικές επιστολές που περιέχονται στην Καινή Διαθήκη.
Περιεχόμενο
Προοιμιακά ο Ιωάννης χαιρετίζει τον Γάϊο για τη φιλοξενία που παρείχε σε απεσταλμένους-περιοδεύοντες χριστιανούς αδελφούς του και που ενημέρωσαν τον συντάκτη της επιστολής γι΄αυτή του τη φιλοξενία. Τον προτρέπει να συνεχίσει να τους βοηθά σε κάθε τι που χρειάζονται στην περιοδεία τους. Έπειτα μνημονεύει μια συστατική επιστολή που απέστειλε στην τοπική εκκλησία με την οποία σύστηνε τους περιοδεύοντες αδελφούς του, όμως κάποιος από εκείνη την τοπική Εκκλησία ονόματι Διοτρεφής προβάλει εμπόδια στο έργο τους μη φιλοξενώντας τους και εμποδίζοντας να τους φιλοξενήσουν άλλοι. Ο ίδιος ο συντάκτης της επιστολής υπόσχεται όταν θα έλθει εκεί να αποκαλύψει την δράση του Διοτρεφούς. Στη συνέχεια της επιστολής συστήνει τον Δημήτριο στον Γάϊο για τον οποίο εγγυώνται και άλλοι ενώ του υπόσχεται πως θα τον επισκεφθεί κι ο ίδιος.
Ο συντάκτης της επιστολής
Επειδή ο συντάκτης της αυτοαποκαλείται ‘’πρεσβύτερος’’ αντί ‘’απόστολος’’ ο Ιερώνυμος αμφισβήτησε πως είναι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αλλά ο Ιωάννης ο Πρεσβύτερος, πρόσωπο διακριτό από τον προηγούμενο Ιωάννη. Αλλά και η στάση του Διοτρεφούς προς τον συντάκτη της επιστολής, στάση απαξίωσης και περιφρόνησης, δεν θα ίσχυε αν ήταν ένας ευαγγελιστής. Όμως δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο να αυτοαποκαλείται ‘’πρεσβύτερος’’ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μια και άλλοι το έκαναν, όπως οι επίσκοποι της Ρώμης και ο Πέτρος. Έτσι είναι ο ίδιος με τον συντάκτη και των δύο άλλων καθολικών επιστολών και του τέταρτου Ευαγγελίου. Κι αυτό λόγω της ομοιότητας των θεμάτων (αγάπη ως κατάσταση της ζωής των χριστιανών), της γλώσσας και του ύφους αυτών.
Τόπος και χρόνος συγγραφής
Το ότι ο επικεφαλής μίας μικρής Εκκλησίας περιφρονεί τον αποστολέα της επιστολής και αρνείται να δεχθεί τους απεσταλμένους συνεργάτες του δεν δικαιολογεί τη στάση του έναντι μιας αυθεντίας όπως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης άρα, σύμφωνα με μερίδα νεώτερων ερευνητών, πρέπει να μετατεθεί η εποχή συγγραφής της στον 2ο αιώνα μ.Χ. Όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει αφού και ο Παύλος έχει ανάλογα προβλήματα σε εκκλησιαστικές κοινότητες όπως στην Κόρινθο. Πιθανολογείται ο τόπος συγγραφής της να είναι η Έφεσος και μετά τη σύνταξη του 4ου Ευαγγελίου, την πενταετία 95-100 μ.Χ.
Παραλήπτες της επιστολής
Παραλήπτης της είναι ο ‘’πρεσβύτερος Γάϊος’’. Δύσκολα ταυτίζεται με κάποιο ιστορικό πρόσωπο, πάντως πρόκειται για ένα όνομα κοινότατο στις Πράξεις και τις επιστολές του Παύλου. Ο συντάκτης της επιστολής τον εκτιμά ιδιαίτερα για την συμπεριφορά του. Πρόκειται για τον προϊστάμενο μιας κοινότητας που ανήκει στην επιρροή του συντάκτη της επιστολής. Το ότι βρίσκεται σε συνεχή επαφή μαζί τους o Ιωάννης, φαίνεται από την αποστολή σε αυτούς των περιοδευόντων αδελφών του, της επιστολής που λέει πως τους έστειλε, στο στίχο 9, κι από την υπόσχεση που τους δίνει να τους επισκεφθεί στο εγγύς μέλλον. Η κοινότητα στην οποία απευθύνεται βρίσκεται κάπου στην Μικρά Ασία.
Ο χαρακτήρας της επιστολής
Πρόκειται για μία επιστολή καθαρώς ιδιωτική. Οι νουθεσίες που περιλαμβάνει σχετικά με τη χριστιανική και την εκκλησιαστική ζωή, της προσδίδουν και χαρακτήρα διδακτικό-παραινετικό, ενώ το ότι συστήνει τους περιοδεύοντες αδελφούς αλλά και τον Δημήτριο στον Γάϊο, την χαρακτηρίζει και ως συστατική. Η συντομία της οφείλεται στην επικείμενη επίσκεψη του συντάκτη της στους παραλήπτες της.
Η αφορμή για τη συγγραφή της επιστολής και η ταυτότητα του Διοτρεφούς
Ο Διοτρεφής εμφανίζεται στην επιστολή να μην δέχεται τους περιοδεύοντες αδελφούς που απέστειλε ο συντάκτης της επιστολής, αλλά και να διώχνει από την Εκκλησία όσους τους δέχονται. Αυτή είναι η αφορμή. Κατηγορείται ως ‘’φιλοπρωτεύων’’, ως κάποιος δηλαδή που σφετερίζεται για τον εαυτό του την ηγεσία της τοπικής εκκλησίας. «Πρόκειται για θέμα κανονικής τάξεως».
Η εκκλησιαστική παράδοση για την επιστολή
Λόγω του έντονα ιδιωτικού της χαρακτήρα δεν αναφέρεται συστηματικά από τους Εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Φέρεται ως υπομνηματιστής της ο Κλήμης Αλεξανδρείας, χωρίς να μας έχει σωθεί το σχετικό πόνημά του. Οι Ωριγένης και Ευσέβιος Καισαρείας την κατατάσσουν στις αμφιλεγόμενες. Τέλος η Σύνοδος της Ρώμης του 382 μ.Χ. τη θεωρεί κανονική όχι όμως και αποστολική.
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Μάρκου Αρκαδίας
Το Μάρκου ή Μάρκος είναι ένα μικρό ορεινό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μελικάγκουρο 8 χιλιόμετρα νότια της Δημητσάνας. Ανήκει διοικητικά στον δήμο Δημητσάνας. Βρίσκεται κοντά στη Ζάτουνα Αρκαδίας (3 χλμ), στη δεξιά πλευρά του φαραγγιού του Λούσιου και έχει υψόμετρο 940 μ.
Κατά την τελευταία απογραφή καταγράφηκαν μόλις 23 μόνιμοι κάτοικοι που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Ο αριθμός αυτός αυξάνεται σημαντικά κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα καθώς ομάδες κυνηγών επιλέγουν την περιοχή γύρω από του Μάρκου για να διεξάγουν τη θήρα τους (αγριογούρουνα, λαγοί, πουλιά).
Σημεία ενδιαφέροντος
Από το χωριό Μάρκου περνά ο κύριος δρόμος που οδηγεί στη μονή Φιλοσόφου, μοναστήρι που συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό τουριστών, και όχι μόνο, καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, ειδικά κατά τις περιόδους των χριστιανικών εορτών.
Ο επισκέπτης του χωριού μπορεί να προγραμματίσει εκδρομές στα γύρω χωριά, πεζοπορία στο φαρράγγι του Λούσιου και τα μοναστήρια Φιλοσόφου και Μονής Προδρόμου. Επιπλέον, δίνεται η δυνατότητα στον επισκέπτη μιας μοναδικής παρατήρησης του έναστρου ουρανού κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Επίσης, από το χωριό Μάρκου προσφέρεται στον επισκέπτη πανοραμική θέα μεγάλης περιοχής της Πελοποννήσου, από την πεδιάδα της Μεγαλόπολης ανατολικά, το Λύκαιο όρος νότια, όλη τη διαδρομή του ποταμού Αλφειού στα δυτικά μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος και τη Ζάκυνθο.
Εορτασμοί
Τα σπίτια γεμίζουν ζωή τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς οι περισσότεροι Μαρκιώτες επιλέγουν το χωριό για να εορτάσουν εκείνες τις ημέρες. Χαρακτηριστικό είναι ότι το Μεγάλο Σάββατο, η λειτουργία της Ανάστασης μπορεί να γίνει από τις έξι το απόγευμα έως τις 12 το βράδυ, καθώς ο περιοδεύων παπάς πρέπει να παρευρεθεί σε όλα τα διπλανά χωριά. Το κάλεσμα για την έναρξη της λειτουργίας γίνεται με τις καμπάνες της κεντρικής εκκλησίας. Την Κυριακή της Ανάστασης γίνεται στα σπίτια το παραδοσιακό σούβλισμα του αμνού, ενώ οι περισσότεροι επισκέπτονται τα υπόλοιπα σπίτια για να ανταλλάξουν κεράσματα, κυρίως με τοπικά καλούδια. Τον μέγιστο αριθμό επισκεπτών δέχεται το χωριό κατά τον μήνα Αύγουστο, με αφορμή τον εορτασμό της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο, και κυρίως για τον εορτασμό της αποτομής της κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, όπου και είναι η κεντρική εκκλησία, στις 29 Αυγούστου, όπου και γίνεται το πανηγύρι του χωριού. Τραπέζια στήνονται στον περίβολο της κεντρικής εκκλησίας του ΄Άγιου Ιωάννη και ο χώρος του παλιού σχολείου, έχει μετατραπεί σε πολυχώρο εκδηλώσεων. Έρχεται μια ομάδα οργανοπαιχτών με το κλαρίνο σαν βασικό όργανο και τον τραγουδιστή να το συνοδεύει με παραδοσιακά ακούσματα. Οι παραδοσιακοί χοροί παίρνουν το λόγο, όπως ο τσάμικος και ο συρτός.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Μάρκου υπήρξε σταθερός με μικρές αυξομειώσεις την περίοδο 1879-1928 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Οικογένεια Καλλέργη
Η οικογένεια Καλλέργη είναι παλιά οικογένεια της Κρήτης, οι ρίζες της οποίας ανάγονται στην Κωνσταντινούπολη.
Πληροφορίες
Κατά μια άποψη η οικογένεια εγκαταστάθηκε μαζί με άλλες ένδεκα αρχοντικές οικογένειες της Κωνσταντινούπολης στην Κρήτη επί Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, ύστερα από απόφαση του τελευταίου για να εδραιώσει την βυζαντινή επιρροή στο νησί. Άλλη άποψη υποστηρίζει ότι η οικογένεια αναδείχθηκε ως μια εκ των ισχυρών του νησιού λόγω της παλαιότητάς της και λόγω προνομίων που παραχωρήθηκαν από τους Αυτοκράτορες. Διέθεταν τεράστιες εκτάσεις γης στην Κρήτη.
Τα μέλη της συμμετείχαν σε διάφορες επαναστάσεις καθώς και στα πολιτικά δρώμενα της εποχής μέχρι και τον 20ό αιώνα. Στα χρόνια της Ενετοκρατίας στη Κρήτη (1204-1669), η οικογένεια συνέχισε να είναι επιφανής και γνωστή δια τη φίλο-ειρηνική της δράση ως κρίκος διαπραγμάτευσης μεταξύ Βενετών και Κρητικών. Στους Καλλέργηδες απονεμήθηκαν προνόμια, και Βενετικοί τίτλοι αναγνώρισης και Ευγενίας: εθεωρούντο privilegiati, nobili Veneti.
Ιστορικά γεγονότα
Πολλές φορές κατά την διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας τους, οι Καλλέργηδες εγκαταστάθηκαν σε νέους τόπους. Χαρακτηριστικά πολύ πριν το 1669 μέλη της οικογένειας είχαν ήδη μεταναστεύσει στα Ιόνια νησιά, στη Βενετία, στη Ρωσία και αλλού εξαιτίας διαφόρων πολεμικών γεγονότων, για σπουδές, για την διεξαγωγή εμπορίου, η ναυτιλιακών δραστηριοτήτων, την αναζήτηση καλύτερης τύχης κ.α. Από τις μετακινήσεις αυτές δημιουργήθηκαν νέοι κλάδοι της οικογενείας Καλλέργη όπως η Οικογένεια Καραβία που εντοπίζεται περί το 1504 στα Επτάνησα, η Οικογένεια Πίκουλα ή Πικουλιάνου στη Λακωνία και η Οικογένεια Μπακογιάννη (- Καλλέργη) που εντοπίζεται στα Άγραφα μετά την αποτυχία της εκστρατείας του Ορλώφ στην Πελοπόννησο το 1770 μ.Χ. κατά την οποία οι Μανιάτες ως υποστηρικτές των Ρώσων εκδιώχθηκαν από τους Τουρκαλβανούς κ.α. . Έτσι δημιούργησαν ένα κοινωνικό δίκτυο που έκανε την οικογένειά τους ακόμη πιο γνωστή εντός άλλα και εκτός των συνόρων της Ελλάδας. Επιπλέον, η οικογένεια ενώθηκε με γάμους με άλλες σημαντικές οικογένειες στην Ευρώπη, όπου και φτιάχτηκαν  νέες οικογένειες όπως η οικογένεια Γκριμάνη-Καλλέργη, η οικογένεια Κουντενχόβε-Καλλέργη, η οικογένεια Βεντραμίν-Καλλέργη, κ.α. Η οικογένεια ήταν συνδεδεμένη με το ωραίο παλάτι Ca’ Vendramin Calergi στο Μεγάλο Κανάλι (Grand Canal) της Βενετίας που τώρα είναι επισκέψιμο μουσείο. Ο Βίκτωρ Καλλέργης το αγόρασε το έτος 1589 στη τιμή 36000 Δουκάτα. Ο Βίκτωρ με την οικογένειά του έμειναν στο παλάτι αυτό πολλά χρόνια το οποίο τελικά λόγω επιγαμιών έπεσε στα χέρια της οικογένειας Βεντραμίν - Καλλέργη
Κλάδοι των Καλλέργηδων:
• Των Μπουνιάνων-Καλλέργηδων (Μπουνάκος),
• Των Μπακογιαννιάνων-Καλλέργηδων (Μπακογιάννης),
• Των Πικουλιάνων-Καλλέργηδων (Πίκουλας),
• Των Παπαδαντωνιάνων-Καλλέργηδων (Παπαντωνάκος),
• Των Κοφινιάνων-Καλλέργηδων (Κοφινάς-Κοφινάκος),
• Των Χριστιάνων-Καλλέργηδων (Χριστάκος),
• Των Αραπαντώνηδων-Καλλέργηδων (Αραπαντώνης),
• Των Σιγούντων-Καλλέργηδων (Σιγούντος),
• Των Κοντολεφιάνων-Καλλέργηδων (Κοντολέφας),
• Των Σταθάκηδων-Καλλέργηδων (Σταθάκης),
• Των Ζαβαλιάνων-Καλλέργηδων (Ζαβαλάκος),
Σπύρος Λουκάτος
Ο Σπύρος Λουκάτος (Αργοστόλι Κεφαλληνίας, 1915 – Αθήνα, 2014) ήταν Έλληνας ιστορικός, ερευνητής, συγγραφέας, καθηγητής, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1915 στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας, με καταγωγή από το χωριό Φαρακλάτα, γιος του Δημητρίου Ραζή Λουκάτου, λεπτοσιδηρουργού, και της Ανθής Μαγκλιβέρα. Ήταν ο μικρότερος από τα υπόλοιπα αδέλφια του – δύο κορίτσια και τρία αγόρια. Μεγάλωσε σε φιλελεύθερο και δημοκρατικό οικογενειακό περιβάλλον, ενώ ο πατέρας του υπήρξε υποστηρικτής του Βενιζελισμού.
Στο Αργοστόλι πραγματοποίησε τις πρώτες σχολικές του σπουδές, αρχικά στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο «Αι Μούσαι» της Ελένης Μαζαράκη και στη συνέχεια, διαδοχικά, στο τριετές Ελληνικό Σχολείο (Σχολαρχείο) και στο Κοργιαλένειο Γυμνάσιο Αρρένων.
Την περίοδο 1932-1937 σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά την αποφοίτησή του παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή. Κατά την περίοδο των σπουδών του ενδιαφέρθηκε για την ιστορία και την αρχαιολογία, ενώ η πρώτη του δημοσίευση, το 1938, ήταν αρχαιολογικού περιεχομένου – για τους προϊστορικούς τάφους στην Κεφαλονιά.
Το 1938, ως στρατευμένος, φοίτησε στη Σχολή Έφεδρων Αξιωματικών στην Κέρκυρα και πήρε τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού.
Το 1941 ξεκίνησε η σταδιοδρομία του ως καθηγητή. Δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση (στα Γυμνάσια Ληξουρίου και Αρρένων Αργοστολίου) και στην Εμπορική Σχολή Αργοστολίου, αλλά το 1946 απολύθηκε από τη θέση λόγω των πολιτικών του φρονημάτων και της ανυποχώρητης δράσης του.
Το 1959 αναγορεύτηκε αριστούχος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1962 έως το 1971 υπηρέτησε ως καθηγητής στην Ανώτερη Δημόσια Σχολή Υπομηχανικών της Αθήνας και στη συνέχεια στην Ανωτέρα Σχολή Τεχνολόγων Μηχανικών του εκπαιδευτικού ιδρύματος ΚΑΤΕΕ Πειραιά (σήμερα ΤΕΙ). Από το 1966 έως το 1969 δίδαξε το μάθημα της Ιστορίας Τέχνης και Πολιτισμού στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, στη Σχολή Προϊσταμένων Αδελφών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και στη ΣΕΛΕΤΕ, καθώς και Ιστορία στο Κλασσικό Λύκειο της Ιταλικής Σχολής Αθηνών.
P
Το γράμμα P είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου, προερχόμενο από το ελληνικό γράμμα Π. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το P λέγεται Papa.
Σπύρος Λουκάτος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1969, με υποτροφία της ιταλικής κυβέρνησης, παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Περούτζα. Παρά την ομόφωνη αναγνώριση του ήθους και των επιστημονικών του προσόντων, δύο φορές κατά τις οποίες διεκδίκησε την έδρα της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας σε ελληνικά Πανεπιστήμια δεν πέτυχε την εκλογή του: το 1964–65 στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και το 1976–77 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
P
Χρήσεις του Ρ ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα Ρ συμβολίζει: