cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημόκριτος
Επιστροφή στα Άβδηρα
Φαίνεται ότι η εκτίμηση που απολάμβανε ο Δημόκριτος από τους συμπατριώτες του προκάλεσε τον φθόνο ορισμένων από αυτούς, οι οποίοι σκέφτηκαν να ζητήσουν στην περίπτωση του φιλοσόφου την ενεργοποίηση ενός πατροπαράδοτου νόμου, ο οποίος προέβλεπε την απαγόρευση της ταφής στην πατρίδα όποιου είχε σπαταλήσει την πατρική περιουσία. Ο Δημόκριτος απάντησε διαβάζοντας στους συμπολίτες του το Μέγα διάκοσμο. Το έργο αποτιμήθηκε από τους συμπολίτες του στα 500 τάλαντα, ενώ ορίστηκε να του αφιερωθούν και 20 ανδριάντες από χαλκό. Και η ιστορία αυτή φαίνεται πλαστή, αφού ο Μέγας διάκοσμος πρέπει να είναι έργο του Λεύκιππου. Η δημιουργία της ίσως να αποτελεί και πάλι μια απάντηση στην κατηγορία ότι η μελέτη της φιλοσοφίας είναι άχρηστη: ο Δημόκριτος όχι μόνο δεν σπατάλησε την πατρική περιουσία, αλλά την πολλαπλασίασε (από 100 την έκανε 500 τάλαντα), αφού δημιούργησε ένα πολύτιμο φιλοσοφικό έργο.
Στα Άβδηρα ο Δημόκριτος αφοσιώθηκε στη διδασκαλία και τη συγγραφή των έργων του, και ανάμεσα στους μαθητές του ήταν και ο Βίων. Η εκτίμηση για τον Δημόκριτο ήταν μεγάλη, και μια από τις ονομασίες που έλαβε ήταν Γελασίνος (=ο γελαστός), αφού αντιμετώπιζε τη ζωή πάντα με αισιοδοξία, γαλήνη και καρτερία. Κατά μια εκδοχή ονομάστηκε έτσι, επειδή περιγελούσε τις καθημερινές θλίψεις και ελπίδες που απασχολούσαν τους άλλους ανθρώπους. Το πιθανότερο είναι ο χαρακτηρισμός να προέρχεται από την άποψη του Δημόκριτου ότι η ευθυμία αποτελεί στόχο για τη ζωή του κάθε ανθρώπου.
Το τέλος
Σύμφωνα με άλλη φανταστική ιστορία ο Δημόκριτος αυτοτυφλώθηκε καίγοντας τα μάτια του με την αντανάκλαση του ήλιου πάνω σε μια χάλκινη ασπίδα. Το κίνητρο που δινόταν γι' αυτήν την πράξη δύσκολα μπορεί να ανταποκρίνεται στις διαθέσεις του ίδιου του φιλοσόφου: ήθελε τάχα να επιδοθεί απερίσπαστος από τη μαγεία της όρασης στον στοχασμό και την ερμηνεία των νόμων της φύσης. Αυτή η περιφρόνηση της αίσθησης φαίνεται ότι έχει ως πηγή της την πλατωνική παράδοση παρά τη γνήσια διδασκαλία του Δημόκριτου. Ο ίδιος ο φιλόσοφος θεωρούσε πολύτιμες τις εντυπώσεις των αισθήσεων ως πρώτη ύλη για την ερμηνεία της φύσης, αρκεί αυτές οι εντυπώσεις να διυλίζονταν από την κριτική ικανότητα του ανθρώπινου νου.
Φαίνεται ότι πέθανε σε πολύ προχωρημένη ηλικία, αφού κατατασσόταν στους μακροβιότερους Έλληνες στοχαστές. Διάφορες πηγές παραδίδουν ότι έζησε από 90 ως και 109 χρόνια. Δε γνωρίζουμε την ακριβή χρονολογία του θανάτου του, η οποία τοποθετείται συμβατικά στο 370 ή 360 π.Χ. Και για το τέλος του φιλοσόφου υπάρχουν διάφοροι θρύλοι. Σύμφωνα με έναν απ' αυτούς ήθελε να αυτοκτονήσει, όντας σε βαθιά γεράματα, με αποχή από την τροφή. Επειδή, όμως, ήταν οι ημέρες των Θεσμοφορίων και οι γυναίκες της οικογένειας ήθελαν να τις γιορτάσουν, τον παρακάλεσαν να αναβάλει το θάνατό του για λίγες μέρες. Διέταξε τότε να του φέρουν κοντά ένα αγγείο με μέλι (ή ζεστά ψωμιά κατά άλλη εκδοχή) και έζησε, ώσπου να περάσουν οι γιορτές, μόνο με τη μυρωδιά του μελιού. Όταν πέρασαν οι μέρες, παραδόθηκε στο θάνατο.
Πηγές πληροφοριών
Δυστυχώς κανένα έργο των προσωκρατικών φιλοσόφων δεν σώζεται ακέραιο. Έχουμε πληροφορίες γι' αυτούς στα ΑΜΕΣΑ ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΑ, σε αρχαίους συγγραφείς από τον Πλάτωνα μέχρι και τους όψιμους Βυζαντινούς και στις ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ, τις έμμεσες δηλαδή αναφορές. Η πρώτη εκτενής δοξογραφική αναφορά απαντά στα Μετά τα φυσικά 1, 3-10 του Αριστοτέλη, όπου και τίθεται το πρόβλημα των πρώτων αρχών.
Αυτού του είδους η συστηματική ιστορία της φιλοσοφίας συνεχίστηκε στο χαμένο έργο του Θεόφραστου Φυσικῶν δόξαι. Εκείνος που ανασύνθεσε το έργο του Θεοφράστου και κατηγοριοποίησε πρώτος όλα τα αποσπάσματα των προσωκρατικών, ήταν ο Χέρμαν Ντιλς στο έργο του Die Fragmente der Vorsokratiker (Οι Προσωκρατικοί - Οι μαρτυρίες και τα αποσπάσματα, στην ελληνική έκδοση) το 1903. Οι εκδόσεις του συγγράμματος ανανεώνονταν, σημαντικότερη εκ των οποίων είναι αυτή του φιλολόγου Βάλτερ Κραντς το 1952.
Συγκεκριμένα για τον Δημόκριτο, από τον τεράστιο όγκο των γραπτών του σώζονται ελάχιστα αποσπάσματα, κυρίως ηθικού περιεχομένου, τα οποία ανευρίσκονται σε μεταγενέστερους συγγραφείς ως παραθέματα ή παραφράσεις. Κύριες πηγές μας για τη φιλοσοφία του είναι ο Αριστοτέλης, ο Θεόφραστος, ο Σέξτος ο Εμπειρικός, ο Αλέξανδρος από την Αφροδισιάδα, ο Ιωάννης ο Φιλόπονος, ο Σιμπλίκιος. Οι ερμηνείες της φιλοσοφίας του Δημόκριτου, οι οποίες δίνονται απ' αυτούς τους συγγραφείς, αποτελούν οδηγό και για τη σύγχρονη έρευνα. Η τελευταία πρέπει πάντα να είναι προσεκτική κυρίως στην περίπτωση του Αριστοτέλη (και των σχολιαστών του), αφού ο τελευταίος έχει την τάση να παρουσιάζει τις απόψεις των προγενεστέρων του φιλοσόφων μέσα από το πρίσμα της δικής του τελολογικής φιλοσοφίας.
Πολλοί προσπάθησαν να εξηγήσουν τον λόγο, για τον οποίο χάθηκαν τα έργα του Δημόκριτου. Άλλοι απέδωσαν την απώλεια στην τύχη, άλλοι στους Επικούρειους, οι οποίοι θα ωφελούνταν από την απώλεια του έργου του Δημόκριτου, καθώς μ’ αυτόν τον τρόπο δεν θα ήταν πια φανερή η έλλειψη πρωτοτυπίας της θεωρίας τους. Άλλοι θεώρησαν την απώλεια συνέπεια της κακής φήμης που είχε ο Δημόκριτος ως πρόδρομος των Επικουρείων. Η τρίτη εκδοχή φαίνεται πλησιέστερη στην αλήθεια, αφού ως γνωστόν χάθηκε και το έργο των ίδιων των Επικουρείων.
Τα έργα του
Από τα αποδιδόμενα στο Δημόκριτο έργα είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Μέγας διάκοσμος ήταν στην πραγματικότητα έργο του Λεύκιππου. Η πληροφορία αυτή προέρχεται από την Περιπατητική Σχολή και μπορεί να θεωρηθεί έγκυρη, αφού έχει την αφετηρία της στις ειδικές πραγματείες για το Δημόκριτο, που συνέταξαν τόσο ο Αριστοτέλης όσο και ο Θεόφραστος. Στον Λεύκιππο αποδίδεται από τον Αέτιο και ένα άλλο έργο, το Περί νου. Δεν έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε γι’ αυτήν την πληροφορία. Το περιεχόμενο του έργου μπορεί να αποτελούσε μια επίθεση κατά της αναξαγόρειας θεωρίας για το Νου που διακοσμεί τα πράγματα.
Αν κρίνουμε από τον αριθμό των έργων του Δημόκριτου, η συγγραφική του δραστηριότητα πρέπει να εκτεινόταν σε μια μεγάλη χρονική περίοδο. Δεν μπορούμε, ωστόσο, να αποδώσουμε διαφορετικά έργα σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του, αφού κανένα απ’ αυτά τα έργα δε σώθηκε ακέραιο. Ούτε και η δήλωσή του ότι έγραψε το Μικρό διάκοσμο 730 χρόνια μετά την πτώση της Τροίας (απ. Ι) μας βοηθά ιδιαίτερα στη χρονολόγηση του έργου, αφού αγνοούμε πότε τοποθετούσε τον τρωικό πόλεμο ο φιλόσοφος.
Το ύφος του Δημόκριτου επαινείτο πολύ στην αρχαιότητα και αξιολογείτο στο ίδιο επίπεδο μ' αυτό του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Ήταν ποιητικό, αν και όχι σε στίχο, γοργό και με διαυγή εκφραστικά μέσα, διακρινόταν για τη μορφική του τελειότητα, την εύστοχη χρήση των λέξεων και τη σαφήνεια.
Φιλοσοφία και επιστήμη
===Ατομική θεωρία === Στον Αριστοτέλη (Μετ. Α4, 985b 4 (DK 67a 6)) διαβάζουμε, πως ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος υποστηρίζουν, ότι τα στοιχεία είναι το πλήρες και το κενό, αποκαλώντας τα αντίστοιχα ὄν και μή ὄν. Το ὄν είναι γεμάτο και στερεό, το μή ὄν άδειο και αραιό. Επειδή, όπως λένε, το κενό υπάρχει όσο και το σώμα, γι' αυτό το μή ὄν υπάρχει όσο και το ὄν. Αυτά τα δύο είναι οι υλικές αιτίες των υπαρκτών πραγμάτων. Όπως ακριβώς άλλοι λένε, πως η υποκειμενική ουσία είναι προϊόν της συμπύκνωσης και της αραίωσης όπως ο Αναξιμένης, έτσι και ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος λένε, ότι οι αιτίες των άλλων πραγμάτων είναι οι διαφορές στα στοιχεία τους. Και αυτές είναι: το σχήμα, η διάταξη και η θέση .Το ὄν διαφέρει μόνο στον ρυθμό, στην επαφή και στην τροπή. Από αυτά ο ρυθμός είναι το σχήμα, η επαφή η διάταξη και η τροπή η θέση. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αριστοτέλης, το Α διαφέρει από το Ν στο σχήμα, το ΑΝ από το ΝΑ στη διάταξη και το Ζ από το Ν στη θέση. Για να καταλήξουμε στην Ατομική Θεωρία του Δημόκριτου αξίζει να διαβάσουμε και το απόσπασμα από τον Σιμπλίκιο (Περί οὐρανοῦ 242,18 (DK 67a 14)):"«Αυτοί (δηλαδή ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος) έλεγαν, ότι οι πρώτες αρχές των όντων είναι άπειρες στο πλήθος και πίστευαν, ότι είναι άτομες και αδιαίρετες και απαθείς, επειδή είναι συμπαγείς καθώς επίσης και ότι δεν έχουν καθόλου κενό μέσα τους. Γιατί η διαίρεση οφείλεται στο κενό που υπάρχει στα σώματα...»"Από τα παραπάνω καταλήγουμε, στο ότι πραγματικό θεωρείται αυτό που είναι σωματικό ή στερεό και εξισώνεται με το πλήρες, αποκλείοντας έτσι το κενό ή τα οποιαδήποτε μεσοδιαστήματα. Έτσι στο πραγματικό Ὄν του Παρμενίδη αντιπαρατίθεται το άτομο και το κενό, δηλαδή αυτό που είναι πλήρες και στερεό πρέπει να είναι αδιαίρετο ή με άλλα λόγια ένα άτομο (ετυμ: αρχ. α (στερ.) + τέμνω).
Τα άτομα δεν γίνονται αισθητά από τον άνθρωπο, δεν είναι ορατά, γιατί είναι πολύ μικρά. Είναι αιώνια, αναλλοίωτα και άφθαρτα. Είναι άπειρα στο πλήθος και το σχήμα και διασκορπισμένα στο άπειρο κενό, επομένως οι ιδιότητες στις οποίες διαφέρουν ανάμεσά τους είναι το σχήμα και τη διάταξη. Έτσι, όλες οι «ποιοτικές» διαφορές στα αντικείμενα εξαρτώνται μόνο από ποσοτικές διαφορές και διαφορές θέσης και διάταξης.
Κοσμογονία
Ο Διογένης ο Λαέρτιος (ΙΧ, 31 (DK67a 1)) μας ενημερώνει για τη θεωρία των ατομιστών σχετικά με τη γένεση του κόσμου:"«Ο Λεύκιππος λέει, πως το παν είναι άπειρο... ένα μέρος του είναι γεμάτο και ένα άλλο άδειο... Από αυτό δημιουργούνται άπειροι κόσμοι, που διαλύονται πάλι σ' αυτά τα στοιχεία. Οι κόσμοι δημιουργούνται με τον εξής τρόπο: πολλά σώματα, με κάθε λογής σχήματα, μετακινούνται στο μεγάλο κενό, αποχωρώντας από το άπειρο. Αυτά τα σώματα συναθροίζονται και παράγουν μια ενιαία δίνη, στην οποία, συγκρουόμενα το ένα με το άλλο και περιστρεφόμενα με κάθε τρόπο, αρχίζουν να διαχωρίζονται και τα όμοια να προσεγγίζουν τα όμοια. Όταν, όμως, το πλήθος τους αρχίζει να τα εμποδίζει να περιστρέφονται ισόρροπα, τα λεπτά κινούνται προς τα έξω, προς το κενό, σαν να περνούν από κόσκινο, ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν μαζί και, μπλέκοντας το ένα με το άλλο, ενώνουν τις κινήσεις τους και παράγουν μια πρώτη σφαιροειδή δομή. Αυτή η δομή είναι σαν μια μεμβράνη που εμπεριέχει κάθε λογής σώματα. Και καθώς αυτά στροβιλίζονται γύρω γύρω χάρη στην αντίσταση του κέντρου, η περιβάλλουσα μεμβράνη γίνεται λεπτή, ενώ τα γειτονικά άτομα εξακολουθούν να συρρέουν, χάρη στην επαφή με τη δίνη. Έτσι, γεννήθηκε η Γη, καθώς τα άτομα που είχαν παρασυρθεί στο κέντρο έμειναν όλα εκεί μαζί. Και η περιβάλλουσα μεμβράνη αυξάνεται πάλι, καθώς τραβάει κοντά της τα εξωτερικά σώματα. Καθώς περιστρέφεται στη δίνη, ενσωματώνει καθετί που αγγίζει. Μερικά από αυτά τα σώματα που μπλέκουν το ένα με το άλλο σχηματίζουν ένα σύστημα που στην αρχή είναι υγρό και λασπώδες, αλλά, καθώς περιστρέφονται με την όλη δίνη, στεγνώνουν και έπειτα αναφλέγονται, για να σχηματίσουν έτσι την ουσία των ουράνιων σωμάτων.»"Αναλύοντας την παραπάνω περιγραφή θα έλεγε κανείς, πως η δημιουργία του κόσμου χωρίζεται σε φάσεις: πρώτα ένα μεγάλο άθροισμα ατόμων απομονώνεται σε ένα μεγάλο τμήμα κενού. Έπειτα τα άτομα σχηματίζουν δίνη, δηλαδή κίνηση. Η δράση της δίνης κάνει τα όμοια άτομα να τείνουν προς τα όμοια. Τα μεγαλύτερα άτομα συγκεντρώνονται στο κέντρο, ενώ τα μικρότερα σπρώχνονται προς τα έξω. Το σύνολο τυλίγει ένα είδος μεμβράνης ή χιτώνα, μέσα στην οποία τα άτομα έρχονται σε επαφή με την περιστρεφόμενη μάζα. Λόγω της ταχύτητας της περιστροφής ορισμένα από αυτά αναφλέγονται και έτσι σχηματίζουν τα ουράνια σώματα, ενώ η γη σχηματίζεται από τα ογκωδέστερα άτομα που βρίσκονται στο κέντρο.
Οι ατομικοί φιλόσοφοι θεωρούσαν, ότι το σχήμα της γης είναι επίπεδο και υποστήριζαν μάλιστα, πως έγερνε προς τα κάτω, δηλαδή προς τον Νότο.
Ριζοσπαστική στην αρχαία ελληνική σκέψη είναι η εισαγωγή της έννοιας των αναρίθμητων κόσμων. Οι ατομικοί είναι οι πρώτοι στοχαστές, στους οποίους με απόλυτη βεβαιότητα αποδίδουμε την ιδέα των άπειρων κόσμων, που γεννιούνται και πεθαίνουν σε όλη την έκταση του κενού. Αφού, λοιπόν, υπάρχουν αναρίθμητα άτομα και ένα άπειρο κενό, δεν υπάρχει λόγος γιατί να σχηματίστηκε μόνον ένας τέτοιος κόσμος.
Αίσθηση και νόηση
"Ἐν βυθῷ γάρ ἡ ἀλήθεια (η αλήθεια είναι κρυμμένη στο βάθος)"Σε αυτήν τη φράση στηρίζεται ουσιαστικά όλο το ηθικό οικοδόμημα του Δημοκρίτου. Ο ατομικός φιλόσοφος ξεκινά από τον Παρμενίδη. Με κοινά στοιχεία την καχυποψία απέναντι στην αξιοπιστία των αισθήσεων, την προτεραιότητα της νοητικής οδού και τη βεβαιότητα, ότι αυτό που υπάρχει πραγματικά είναι αμετάβλητο, καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι όλα όσα αντιλαμβανόμαστε είναι μόνο κατά συνθήκη αληθινά.
Η μόνη αξιόπιστη, γνήσια –όπως την ονομάζει ο ίδιος– γνώση είναι αυτή που προσλαμβάνεται μέσω της Νόησης, διαφορετικά εκείνη που προσλαμβάνεται μέσω των αισθήσεων θεωρείται σκοτεινή. Όντας, λοιπόν, φυσιοκράτης ο Δημόκριτος υποστηρίζει, πως ''«συμβατικά υπάρχει το γλυκό, το πικρό, το θερμό, το ψυχρό, το χρώμα. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο τα άτομα και το κενό»'', τονίζοντας την αναίρεση της γνώσης μέσω των αισθήσεων ως αποκύημα της φαντασίας του ανθρώπου. Όσον αφορά στη γλώσσα, οι απόψεις του συμπίπτουν με εκείνες του σοφιστή Πρωταγόρα:"Η γλώσσα είναι προϊόν συμφωνίας των ανθρώπων για την επιτυχή επικοινωνία μεταξύ τους και δεν αποτελεί φύσει χαρακτηριστικό του ανθρώπου."
Ηθική φιλοσοφία
"Ἀνθρωπος εὐθυμίη γίνεται μετριότητι τέρψιος καί βίου συμμετρίη. Τα δέ ἐλλείποντα και ὑπερβάλλοντα μεταπίπτειν φιλεῖ καί μεγάλας κινησίας ἐμποιεῖν τῇ ψυχῇ [...] (Γιατί την ψυχική γαλήνη (εὐθυμία) τη φέρνει στους ανθρώπους η συγκρατημένη διασκέδαση και η σύμμετρη ζωή. Η στέρηση και η υπεραφθονία τείνουν να μετατρέπονται στο αντίθετό τους και να προκαλούν στην ψυχή μεγάλες κινήσεις [...])"Βασική επιδίωξη της ζωής για τον Δημόκριτο είναι η ευθυμία, που περιλαμβάνει την ψυχική γαλήνη και σταθερότητα. Οι άνθρωποι δεν ευτυχούν με τα σωματικά αγαθά, ούτε με τα χρήματα, αλλά με την ορθή σκέψη και την πολυμάθεια. Σημαντικό στοιχείο στην ηθική του φιλοσοφία είναι η επάρκεια: κανείς πρέπει να είναι ευτυχισμένος με όσα έχει. Η οργάνωση της ζωής πρέπει να διέπεται από το μέτρο. Όπου υπάρχει υπερβολή ή έλλειψη συντελούνται μεταπτώσεις και προκαλούνται απότομες συγκινήσεις στην ψυχή. Η εσωτερική γαλήνη είναι συνυφασμένη με την απαλλαγή από έντονες αλλαγές στη διάθεση. Αγαθό για τον Δημόκριτο δεν είναι το να μην αδικούμε, αλλά το να μην θέλουμε να αδικήσουμε. Ως προς την ψυχή, αυτή μοιάζει με το πυρ και είναι ό,τι ευγενέστερο και θείο υπάρχει στο σώμα. Όντας, όμως, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω φυσιοκράτης, ο Δημόκριτος δεν πιστεύει στην αθανασία της ψυχής, αλλά αντίθετα τη θεωρεί φθαρτή.
Πολιτική Φιλοσοφία
Στον πολιτικό τομέα ο Δημόκριτος υποστήριζε σχεδόν ό,τι και ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του σχετικά με την κυριαρχία του Δήμου.
Τα ζητήματα της πόλης θεωρούνται σπουδαιότερα από τα άλλα, καθώς όταν καταστρέφεται αυτή, καταστρέφονται τα πάντα. Η πείνα στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι πάντοτε προτιμότερη από την ευδαιμονία των δυναστικών πολιτευμάτων, όσο η δουλεία από την ελευθερία. Γι' αυτό και πρέπει η επιλογή των αρχόντων να γίνεται βάσει των προσόντων τους, ώστε να κυβερνούν οι άριστοι και οι συνετοί. Μόνο έτσι θα ευτυχήσει μια πόλη, κάτι το οποίο συνεπάγεται και με την ευτυχία των ίδιων της των πολιτών, τόσο ατομικά όσο και στο σύνολό της.
Συμπεράσματα
Από πολλές απόψεις ο ατομισμός είναι η κορωνίδα της ελληνικής φιλοσοφίας πριν από τον Πλάτωνα. Εκπλήρωσε τον απώτερο σκοπό του ιωνικού υλικού μονισμού, κόβοντας τον δεσμό της ελεατικής κριτικής. Όσα και αν χρωστούσε όχι μόνο στον Παρμενίδη, τον Ζήνωνα και τον Μέλισσο, αλλά και στα πλουραλιστικά συστήματα του Εμπεδοκλή και του Αναξαγόρα, ο ατομισμός δεν ήταν μια εκλεκτική φιλοσοφία, όπως εκείνη του Διογένη του Απολλωνιάτη. Ήταν ουσιαστικά μια καινούρια σύλληψη, που την επεξεργάστηκε διεξοδικά και επιδέξια ο Δημόκριτος και που, περνώντας στον Επίκουρο και τον Λουκρήτιο, επρόκειτο να παίξει σημαντικό ρόλο στην ελληνική σκέψη, ακόμα και μετά τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Τέλος, έδωσε ένα ερέθισμα για την ανάπτυξη της σύγχρονης ατομικής θεωρίας - που όμως είναι ολότελα διαφορετική στην αληθινή της φύση και στα κίνητρά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αβδηρίτες Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Νυμφαίον
Με την ονομασία Νυμφαίο (Νυμφαίον) οι αρχαίοι Έλληνες χαρακτήριζαν τόπους ιερούς αφιερωμένους στις νύμφες και ειδικότερα στις νύμφες των πηγών που ήταν κυρίως οι Ναϊάδες. Η καθιέρωση αυτή ανάγεται από τους μυθικούς χρόνους όπως αναφέρει ο Όμηρος αλλά και πολλοί ιστορικοί στη συνέχεια όπως ο Στράβων, ο Πλούταρχος και η Σουίδα.
Γενικά
Συνηθέστερα τέτοιοι τόποι ήταν φυσικά σπήλαια μέσα στα οποία ανέβλυζαν πηγές και οι οποίες θεωρούνταν λουτρώνες και χώροι ενδιαίτησης των Νυμφών. Από τέτοια Νυμφαία ήταν κατάσπαρτος όλος ο αρχαίος ελλαδικός χώρος και όπου αναπτύχθηκε ο ελληνικός πολιτισμός. Χαρακτηριστικό ήταν αυτό που αναφέρει ο Όμηρος, το Νυμφαίο της Ιθάκης στο οποίο κατέφυγε ο Οδυσσέας και προσευχήθηκε με την επιστροφή του στο πάτριο έδαφος, ή όπως το σπήλαιο της Καλυψούς που ήταν και αυτό Νυμφαίο.
Ελληνικά Νυμφαία
Νυμφαία ονόμαζαν επίσης οι αρχαίοι και τα αψιδωτά οικοδομήματα που στέγαζαν τις κρήνες βρύσες των πόλεων, οι οποίες ήταν συνήθως αφιερωμένες στις Νύμφες. Τέτοια τεχνητά νυμφαία ήταν η κρήνη του Θεαγένη στα Μέγαρα, οι κρήνες της Πριήνης και της Γλαυκής στην Κόρινθο, καθώς και η πηγή της Καλλιρρόης της Αθήνας. Άλλα σπουδαία νυμφαία που αναφέρονται από ιστορικούς είναι: Πολλές φορές γύρω από τα Νυμφαία ανεγείρονταν ιδιαίτερος μικρός ναός αφιερωμένος στις Νύμφες όπου και αυτός ονομάζονταν Νυμφαίον, όπως τέτοιοι υπήρχαν πολλοί στην Ήλιδα, κατά μαρτυρία του Στράβωνα. Έτσι άρχισε να γενικεύεται η ανέγερση τέτοιων οικοδομημάτων και εντός των πόλεων τα οποία στην ουσία στέγαζαν δημόσιες κρήνες που αφιερώνονταν επίσης στις Νύμφες. Τέτοια τεχνητά πλέον νυμφαία ιδιαίτερα αξιόλογα από τον πλούσιο διάκοσμό τους ήταν: Με το χρόνο αυτά τα οικοδομήματα άρχισαν ιδίως στην ελληνιστική περίοδο να γίνονται επιβλητικότερα και πολυτελέστερα με κίονες, δεξαμενές, στοές κ.λπ. Ένα τέτοιο σπουδαίο οικοδόμημα ήταν το Νυμφαίο της Μιέξης στη Μακεδονία στο οποίο ο Αριστοτέλης δίδασκε τον Μέγα Αλέξανδρο, που φέρει σήμερα το όνομα Παλαιοσωτήρος στη "Βερριότικη βρύση", κοντά στη Νάουσα. Αυτό στην ουσία ήταν σπήλαιο με σταλακτίτες που στην είσοδό του υπήρχαν λίθινα θρανία όπου ο Αριστοτέλης και δίδασκε. Τέτοιο κατασκευάστηκε και στην Κόρινθο με προ αυτού μεγάλη στοά. Αλλά και στην αρχαία Ολυμπία το φερόμενο ως μνημείο εξέδρας του Ηρώδη του Αττικού ήταν Νυμφαίο που έφερε μεγάλη αψίδα (ως αρχιτεκτονικό σχήμα εισόδου σπηλαίου) με ημιθόλιο στέγη και με μαρμάρινη επένδυση των τοίχων φέροντας δύο αγάλματα. Σε τέτοιο ακριβώς αρχιτεκτονικό σχέδιο με ημιθόλιο στέγη ήταν και το Νυμφαίο της Εφέσου που φέρεται πλέον να είχαν υιοθετήσει οι Ρωμαίοι τεχνικοί και αρχιτέκτονες της εποχής.
Ρωμαϊκά Νυμφαία
Τα ρωμαϊκά Νυμφαία καλούμενα Νυμφέουμ (εκ της λατινικής Nympheum) άρχισαν να ανοικοδομούνται περί τον 4ο αιώνα π.Χ.; Ήταν τεχνητά οικοδομήματα και χρησίμευαν ως ιερά, δεξαμένες ή εντευκτήρια. Τα περισσότερα ήταν εξαρτήματα ανακτόρων ή θερμών, όπως το νυμφαίο των κήπων του αυτοκράτορα Γαλλιηνού, το νυμφαίο του ανακτόρου του Δομιτιανού στο Παλατίνο λόφο και άλλα στον Κυρηνάλιο λόφο της Ρώμης. Γνωστό νυμφαίο στον Ελλαδικό χώρο ήταν το Νυμφαίο της αρχαίας Ολυμπίας ή αλλιώς γνωστό υδραγωγείο του Ηρώδη του Αττικού κτισμένο στην αρχαία Ολυμπία το 160 μ.Χ.
Με την παράλληλη ανάπτυξη των ψηφιδωτών άρχισαν τα νυμφαία της ελληνιστικής περιόδου κυρίως να κοσμούνται με πλούσιες ψηφιδωτές παραστάσεις όπως στην Αντιόχεια και Κωνσταντινούπολη. Έτσι σιγά - σιγά η επιβλητικότητα και ο πλούσιος πλέον διάκοσμός τους άλλαξε και τη χρήση τους μεταβάλλοντας σε τόπους τέλεσης γάμων. Με αυτή την αντίληψη απαντάται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπως σημειώνει και ο Ιωάννης Ζωναράς «το καλούμενον νυμφαίον οίκον έτερον εις το τους γάμους γίνεσθαι».
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία Κατηγορία:Χώροι λατρείας Κατηγορία:Σιντριβάνια
Γλώσσα Νάκε
Η γλώσσα Νάκε είναι μια Μαντάνγκ γλώσσα στην Παπούα Νέα Γουινέα. Σύμφωνα με στοιχεία του 1981 οι ομιλητές είναι 170.
Παραπομπές
Ν
Διονύσης Λέντερης
Ο Διονύσης Λέντερης (1936 - 9 Απριλίου 2001), ενίοτε αναφερόμενος ως Σάκης Λέντερης, ήταν Έλληνας καραγκιοζοπαίκτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1936 στο Βαρθολομιό Ηλείας. Πρωτοείδε Καραγκιόζη σε ηλικία οκτώ ετών από τον σπουδαίο Ντίνο Θεοδωρόπουλο, κοντά στον οποίο μαθήτευσε στην ηλικία των δεκαπέντε ετών για έναν χρόνο. Συνέχισε την μαθητεία του κοντά στον Βασίλαρο, επί δύο χρόνια, ενώ θεωρούσε δε τον Βασίλαρο τον μεγαλύτερο καραγκιοζοπαίκτη όλων των εποχών. Η μαθητεία του Διονύση ολοκληρώνεται κοντά στον Αντώναρο, του οποίου ήταν το δεξί χέρι από το 1954 ως το 1958, οπότε και έστησε τον δικό του μπερντέ. Το 1973 έχασε σε τροχαίο ατύχημα το αριστερό του πόδι, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί να απομακρυνθεί από τον Καραγκιόζη για πέντε χρόνια. Το 1978 ξαναμπήκε στον χώρο του θεάτρου σκιών, αναζητώντας πλέον κάποιον μόνιμο χώρο, λόγω του κινητικού του προβλήματος. Αυτό έγινε πραγματικότητα το 1991, όταν ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Δήμο Λουτρακίου. Κάθε καλοκαίρι μέχρι τον θάνατο του, την Μεγάλη Δευτέρα του 2001, ψυχαγωγούσε καθημερινά τους θαμώνες του θεάτρου, παρουσιάζοντας μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου του θεάτρου σκιών. Λίγο αργότερα άρχισε να εργάζεται και στην τηλεόραση, στο κανάλι HIGH TV σε δύο σαιζόν (1994-1995 και 2000). Καρπός αυτής της συνεργασίας ήταν 120 μονόωρες παραστάσεις, οι οποίες εξακολουθούν να παίζονται μέχρι σήμερα, ενώ αρκετές έχουν κυκλοφορήσει και σε DVD από την Leon Film. Επίσης συμμετείχε στην τηλεοπτική παραγωγή της ΕΡΤ Και μιλάει...και λαλάει, όπου ερμήνευσε τις ημίωρες παραστάσεις Τα καλλιστεία του Καραγκιόζη και Ο τρομερός κουρσάρος.
Συνεργάτες και μαθητές
Ο Διονύσης είχε συνήθως βοηθό την γυναίκα του, Άννα Λέντερη. Επίσης μαθήτευσαν κοντά του ο Τάσσος Γεωργίου, ο οποίος και τον διαδέχτηκε στο HIGH TV το 2006 και το 2010 στο θερινό θέατρο του Λουτρακίου, και ο Αντώνης Παντιώρας.
Σάντφορντ Φλέµινγκ
Ο Σερ Σάντφορντ Φλέμινγκ (αγγλ: Sandford Fleming, 7 Ιανουαρίου 1827 – 22 Ιουλίου 1915) ήταν Σκωτσέζος μηχανικός και εφευρέτης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σκωτία, μετανάστευσε στην αποικία του Καναδά σε ηλικία 18 ετών. Πρότεινε το διαχωρισμό της Γης σε ζώνες πρότυπου χρόνου. Ο Στάνφορντ Φλέμινγκ δεν ήταν ο πρώτος που πρότεινε την υιοθέτηση ενός Παγκόσμιου Πρότυπου Χρόνου και ζωνών ώρας. Και τα δύο εφευρέθηκαν 21 χρόνια νωρίτερα από τον Ιταλό μαθηματικό Κίρικο Φιλοπάντι στο βιβλίο του Μιράντα! που δημοσιεύθηκε το 1858. Ωστόσο, η ιδέα του δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστή, μέχρι πολύ καιρό μετά το θάνατό του και για το λόγο αυτό δεν επηρέασε την υιοθέτηση των ζωνών κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Ο Φιλοπάντι πρότεινε 24 ωριαίες ζώνες ώρας, τις οποίες ονόμασε διαμήκεις ημέρες, με την πρώτη να έχει κέντρο της το μεσημβρινό της Ρώμης. Πρότεινε επίσης έναν διεθνή χρόνο για να χρησιμοποιηθεί στην αστρονομία και την τηλεγραφία, σχεδίασε το πρώτο γραμματόσημο του Καναδά, ασχολήθηκε με μεγάλο αριθμό τοπογραφικών μελετών και χαρτογραφήσεων, σχεδίασε σημαντικότατο μέρος των σιδηροδρομικών γραμμών της Intercolonial Railway και της Canadian Pacific Railway, ενώ ήταν, επίσης, και ιδρυτικό μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Καναδά και ιδρυτής του Βασιλικού Καναδικού Ινστιτούτου, επιστημονικού οργανισμού στο Τορόντο.
Προσωπική ζωή
Όταν ο Φλέμιγνκ είχε φτάσει στην περιοχή Πίτερμπόρο, του Οντάριο το 1845, είχε αποκτήσει φιλικές σχέσεις με την οικογένεια της μέλλουσας συζυγό του, Άννα Τζέιν Χάλ. Η αγάπη τους προέκυψε κατα την διάρκεια ενός "ατυχήματος" με το έλκηθρο του ενός, που όμως αυτό το συμβάν οδήγησε και στον γάμο τους, το 1855. Το αντρόγυνο είχε κάνει εννιά παιδιά, εκ των οποίων τα δύο πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο μεγαλύτερος γιός του Σάντφορντ, ο Φράνκ Άντριου είχε συνδράμει στην προσπάθεια του πατέρα του κατα την διάρκεια της προσπάθειας του για μια νέα σιδηροδρομική γραμμή, το 1872. Ο επιστήμονας ήταν πολύ απορροφημένος με την οικογένεια του,ενώ δεν αρνήθηκε να δεχτεί τους γονείς και τα αδέρφια του που ήρθαν δυο χρόνια μετά (1857). Η σύζυγός του πέθανε το 1888.
Μηχανικός σιδηροδρόμων
Το 1862 πρότεινε στην κυβέρνηση σχέδιο για διηπειρωτική σιδηροδρομική σύνδεση του Ατλαντικού και του Ειρηνικού ωκεανού. Το πρώτο μέρος, μεταξύ Χάλιφαξ και το Κεμπέκ έγινε ένα σημαντικό μέρος των προϋποθέσεων για την ένταξη του Νιου Μπράνσγουικ και της Νέας Σκωτίας στην Καναδική Ομοσπονδία λόγω της αβεβαιότητας του ταξιδιού μέσα από το Μέιν, λόγω του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Το 1867 διορίστηκε αρχιμηχανικός του Intercolonial Railway, το οποία έγινε ομοσπονδιακό έργο και συνέχισε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1876. Η επιμονή του για την οικοδόμηση των γεφυρών από σίδηρο και πέτρα αντί για τη χρήση ξύλου ήταν αμφιλεγόμενη, αλλά ήταν σύντομα δικαιώθηκε από την αντοχή τους στη φωτιά.
Από το 1871, η στρατηγική της σιδηροδρομικής σύνδεσης χρησιμοποιήθηκε για να φέρει τη Βρετανική Κολομβία στην ομοσπονδία και στον Φλέμινγκ προσφέρθηκε η θέση του αρχιμηχανικού για λογαριασμό του σιδηροδρομικού σταθμού της Canadian Pacific. Ξεκίνησε το 1872 με μία μικρή ομάδα με την έρευνα της διαδρομής, κυρίως μέσα από τα Βραχώδη Όρη, την εξεύρεση εφικτής διαδρομής μέσω του Περάσματος Κίτρινη Κεφαλή. Ένας από τους συναδέρφους του, ο Τζωρτζ Μονρό Γκραντ έγραψε μια περιγραφή του ταξιδιού, βιβλίο που πουλήθηκε σε πολλά αντίγραφα. Το 1880, είχε ολοκληρώσει 600 μίλια της σιδηροδρομικής γραμμής, αλλά η κυβέρνηση ανέθεσε τη συνέχιση και το σύνολο του έργου σε μια ιδιωτική εταιρεία. Ο Φλέμινγκ απολύθηκε από τον Τσάρλς Τάππερ, με αποζημίωση 30.000 δολλαρίων. Ωστόσο, το 1884 έγινε διευθυντής της Canadian Pacific Railway και ήταν παρών στην ολοκλήρωση του έργου της σιδηροδρομικής σύνδεσης του Ατλαντικού ωκεανού και του Ειρηνικού ωκεανού που ο ίδιος αρχικά πρότεινε.
Μετά το 1880
Όταν η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων από τον Τάππερ το 1880 έφερε την απόλυσή του, αποσύρθηκε από τις τοπογραφικές εργασίες και πήρε τη θέση του Πρύτανη στο Πανεπιστήμιο Κουίνς στο Κίνγκστον του Οντάριο. Κατείχε αυτή τη θέση για τα τελευταία 35 χρόνια, όπου ο πρώην Υπουργός Tζόρτζ Γκραντ Μονρό ήταν διευθυντής από το 1877 μέχρι το θάνατο του Γκραντ το 1902. Επιπλέον υποστήριζε ένθερμα την κατασκευή ενός υποβρυχίου τηλεγραφικού καλωδίου για τη σύνδεση ολόκληρης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, την Κόκκινη γραμμή, η οποία ολοκληρώθηκε το 1902.
Επίσης, διατήρησε επιχειρηματικές δραστηριότητες, και το 1882 έγινε ένας από τους ιδρυτές και ιδιοκτήτες της Nova Scotia Cotton Manyfacturing Company στο Χάλιφαξ. Ήταν μέλος της Βόρειας Βρετανικής Κοινωνίας. Επίσης βοήθησε στην ίδρυση της Western Canada Cement and Coal Company, λόγω της οποίας δημιουργήθηκε η εταιρική πόλη Exshaw στην Αλμπέρτα. Το 1910, η διοίκηση της επιχείρησης πέρασε με μια εχθρική εξαγορά σε διαχειριστές μετοχών με το όνομα Canada Cement Company, ενέργεια η οποία από κάποιους θεωρήθηκε ότι τον οδήγησε σε μια συναισθηματική κατάθλιψη που συνέβαλε στον θάνατο του Φλέμινγκ θάνατο ένα σύντομο χρονικό διάστημα αργότερα.
Μετέπειτα επίδραση
Η πόλη Φλέμινγκ είναι γεωγραφικά τοποθετημένη στην πολιτεία του Σασκάτσουαν και το όνομα της προέρχεται από τον ομώνυμο επιστήμονα και εφευρέτη.
Αναφορές
Κατηγορία:Καναδοί μηχανικοί Κατηγορία:Καναδοί εφευρέτες Κατηγορία:Καναδοί τοπογράφοι
Λελεντουλάν
Το Λελεντουλάν είναι ένα χωριό στο δήμο Αράν στην επαρχία Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Λεκίτ Κοτουκλού
Το Λεκίτ Κοτουκλού (επίσης, Λεκίτ Κιοτιουκλιού) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Καχ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 243.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καχ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ουίλλιαμ Χένρι Πίκερινγκ
Ο Ουίλλιαμ Χένρι Πίκερινγκ (αγγλικά: William Henry Pickering) (16 Φεβρουαρίου 1858 - 16 Ιανουαρίου 1938) ήταν Αμερικανός αστρονόμος και αδερφός του επίσης αστρονόμου Έντουαρντ Τσαρλς Πίκερινγκ.
Ανακάλυψε το 1899 την Φοίβη, τον ένατο δορυφόρο του πλανήτη Κρόνου από φωτογραφικές πλάκες που ελήφθησαν το 1898. Επίσης, πίστεψε ότι είχε ανακαλύψει έναν ακόμη δορυφόρο του Κρόνου το 1905 από τις φωτογραφικές πλάκες που ελήφθησαν το 1904, τον οποίο αποκάλεσε «Θέμις». Για την ανακάλυψη αυτή τιμήθηκε με το Βραβείο Λαλάντ της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1906. Δυστυχώς, η «Θέμις» δεν υπάρχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Δήμος Αγίου Κωνσταντίνου
Ο Άγιος Κωνσταντίνος ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας, που συστάθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας το 1997. Καταργήθηκε το 2010 με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης και αποτέλεσε τμήμα του νέου δήμου Δήμος Καμένων Βούρλων (απτό 2018). Βρισκόταν στα νότια του νομού ανάμεσα στους πρώην δήμους Αταλάντης και Δαφνουσίων. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούν την επαρχία Λοκρίδας. Ο δήμος αποτελούνταν από δύο δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 72,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.410 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Άγιος Κωνσταντίνος
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Α
Δήμος Μαλεσίνας
Ο δήμος Μαλεσίνας ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λοκρών. Βρισκόταν στα νότια του νομού ανάμεσα στους δήμους Αταλάντης και Οπουντίων. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούν την επαρχία Λοκρίδας. Ο δήμος αποτελείται από δύο δημοτικά διαμερίσματα, καταλαμβάνει έκταση 103,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.404 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Μαλεσίνα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Μ
Jimmy Wopo
Ο Τράβον ΝταΣάουν Φρανκ Σμάρτ (13 Ιανουαρίου, 1997 - 18 Ιουνίου 2018), γνωστός με το καλλιτεχνικό του Jimmy Wopo, ήταν Αμερικανός ράπερ από το Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνιας.
Ο Wopo δολοφονήθηκε στις 18 Ιουνίου του 2018 στο Πίτσμπεργκ, την ίδια μέρα με την δολοφονία του εξίσου Αμερικανού ράπερ, XXXTentacion.
Καριέρα
Τον Ιανουάριο του 2015, ο Wopo άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την ραπ μουσική ανεβάζοντας τραγούδια στο Soundcloud. Ο Τέιλορ Μέγκλιν, ιδιοκτήτης του ιστολογίου The Daily Loud που έχει έδρα στο Πίτσμπεργκ, συνεργάστηκε μαζί του και άρχισε να τον βοηθάει με την καριέρα του. Αυτή η πρόσθετη ώθηση τον βοήθησε να συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές στα μουσικά βίντεο του στο κανάλι του στο YouTube. Στις 24 Ιουλίου 2016, ανακοίνωσε το ντεμπούτο του έργο, WOPONESE.
Στις 25 Νοεμβρίου 2016, κυκλοφόρησε ένα κοινό άλμπουμ με τον συνάδελφό και στενό του φίλο ράπερ Hardo, το Trapnese. Πενήντα ολοκληρωμένα φτάνουν τα μη κυκλοφορούμενα τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν μεταθανάτια, σύμφωνα με τον διευθυντή του Wopo.
Νομικά προβλήματα
Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, έγραψε ένα άλμπουμ, το Back Against The Wall, το οποίο κατέγραψε την πρώτη μέρα που βγήκε από τη φυλακή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Δολοφονηθέντες μουσικοί
Αραχναίο Αργολίδας
Το Αραχναίο, παλαιότερα γνωστό ως Χέλι, είναι ορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Έως το 2010 ανήκε στον τέως Δήμο Μιδέας. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του ομώνυμου όρους σε υψόμετρο 600 μέτρων. Ο μόνιμος πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 643 κάτοικοι. Το Αραχναίο ονομαζόταν Χέλι μέχρι το 1915, οπότε μετονομάστηκε σε Αραχναίο.
Πληθυσμός
Το Αραχναίο παρουσίασε ελαφρά αύξηση πληθυσμού από το 1879 μέχρι και το 1920 ενώ το 1928 και το 1940 είχε πολύ μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση. Από το 1951 μέχρι και σήμερα ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων Κατηγορία:Χωριά του Αραχναίου
Μαχμπούμπ Ουλ Αλάμ Τσουντχουρί
Ο Μαχμπούμπ Ουλ Αλάμ Τσουντχουρί (7 Νοεμβρίου 1927 – 23 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Μπανγκλαντεσιανός ποιητής, δημοσιογράφος, και ακτιβιστής στο Βεγγαλικό Κίνημα Γλώσσας. Έλαβε το Εκουσέι Παντάκ το 2009 από τη Κυβέρνηση του Μπανγκλαντές.
Μπίσμαρκ (θωρηκτό)
Το θωρηκτό μάχης Μπίσμαρκ ήταν γερμανικό σκάφος επιφανείας, ένα από τα μεγαλύτερα της εποχής του, και ανήκε στη δύναμη του Ναυτικού της Ναζιστικής Γερμανίας. Ήταν το πρώτο της ομώνυμης κλάσης θωρηκτών με δεύτερο της ίδιας κλάσης το θωρηκτό Τίρπιτς. Το Μπίσμαρκ ονομάστηκε προς τιμήν του Καγγελάριου Ότο φον Μπίσμαρκ, πρωτοστάτορα της γερμανικής ενοποίησης του 1871. Το σκάφος παραγγέλθηκε το 1935 στα ναυπηγεία Blohm & Voss, στο Αμβούργο από την κυβέρνηση της Ναζιστικής Γερμανίας κατά παράβαση των όρων της συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919.
Μαχμπούμπ Ουλ Αλάμ Τσουντχουρί
Πρώτα χρόνια
Ο Τσουντχουρί γεννήθηκε στην οικογένεια των Αχμαντούρ Ραχμάν Τσοουντχουρί και Ροουσάν Αρά Μπεγκούμ. Πέρασε την Εισαγωγική Εξέταση με διάκριση από το γυμνάσιο Γκοχίρα το 1947. Ενώ μελετούσε ενδιάμεσο (IA) στο κολλέγιο Τσιταγκόνγκ έφυγε από τη Τσιταγκόνγκ. Έχει εμπλακεί στην πολιτική από την εφηβεία του. Το 1942 εντάχθηκε στο κίνημα Εγκαταλείψτε την Ινδία ενάντια στο βρετανικό καθεστώς. Το 1945 συμμετείχε στην Επαρχιακή Σύνοδο Κορυφής Φοιτητών της Βεγγάλης, όπου συναντήθηκε με διάσημους συγγραφείς λογοτεχνίας της Βεγγαλικής γλώσσας εκείνης της εποχής. Ταξίδεψε στις αγροτικές περιοχές κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής το 1946. Έγινε επίσης Γραμματέας της πρώτης επετείου Ναζρούλ στο Τσιταγκόνγκ. Μετά το σχηματισμό του Πακιστάν το 1947, ο Τσουντχουρί δημιούργησε ένα μηνιαίο περιοδικό, το Σιμάντο.
Ανάμειξη στο κίνημα γλώσσας
Ο Τσουντχουρί συμμετείχε στο γλωσσικό κίνημα από το 1948 έως το 1956. Το 1952 συμμετείχε στην Επιτροπή Δράσης για την Κρατική Γλώσσα της Τσιταγκόνγκ. Στις 21 Φεβρουαρίου, αφού γνώριζε το αστυνομικό περιστατικό στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα, έγραψε αμέσως το ποίημα Κάνττε Ασίνι, το οποίο είναι το πρώτο επηρεασμένο ποίημα του κινήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπανγκλαντεσιανοί ποιητές
Μπίσμαρκ (θωρηκτό)
Ιστορικό υπόβαθρο
Τα κύρια σκάφη επιφανείας ήταν αρχικά τα τρία θωρηκτά "τσέπης", Ντόιτσλαντ Αντμιράλ Γκραφ Σπέε και Αντμιράλ Σέερ, συνεπικουρούμενα από τα δύο βαρέα καταδρομικά Άντμιραλ Χίππερ και Πριντς Όιγκεν και τα δύο θωρηκτά Σάρνχορστ και Γκνάιζεναου Το Βίσμαρκ ήταν το πλέον πρόσφατο, ως κατασκευή, και προβλεπόταν να είναι το δεύτερο μεγαλύτερο θωρηκτό παγκοσμίως (μεγαλύτερό του ήταν μόνο το - αρκετά πεπαλαιωμένο - βρετανικό Χουντ (HMS Hood).
Κατασκευή και δοκιμές
Το συμβόλαιο κατασκευής του σκάφους μεταξύ της γερμανικής κυβέρνησης και του ναυπηγείου Blohm & Voss στο Αμβούργο υπογράφηκε στις 16 Νοεμβρίου 1935 και η καρένα του τοποθετήθηκε στο ναυπηγείο την 1η Ιουλίου 1936. Η κατασκευή του σκάφους διήρκεσε τρία χρόνια και η καθέλκυση έγινε στις 14 Φεβρουαρίου 1939 με ανάδοχο την Ντοροτέα φον Λέβενφελντ (Dorothea von Loewenfeld), εγγονή του Όττο φον Μπίσμαρκ. Ακολούθησαν δοκιμαστικοί πλόες, οι οποίοι διήρκεσαν περίπου 18 μήνες, και στις 24 Αυγούστου 1940 το σκάφος μπήκε σε ενεργή υπηρεσία με κυβερνήτη τον Πλοίαρχο (Kapitän zur See) Ερνστ Λίντεμαν (Ernst Lindemann) και πλήρωμα συνολικά 2.200 ανδρών. Το σκάφος απέπλευσε από το αγκυροβόλιό του στο ναυπηγείο στις 15 Σεπτεμβρίου 1940 και ξεκίνησε τον δοκιμαστικό (για το πλήρωμα) πλου του διερχόμενο από τα κανάλια του Έλβα και του Κιέλου και ανοίχτηκε στη Βαλτική θάλασσα. Οι επανδρωμένες δοκιμές διήρκεσαν μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου, οπότε το σκάφος επέστρεψε στο Αμβούργο, προκειμένου να εκτελεστούν οι απαραίτητες βελτιώσεις όπως διαπιστώθηκε ότι χρειάζονταν κατά τον πλου του. Παρέμεινε εκεί ως τις 6 Μαΐου 1941, οπότε απέπλευσε και στις 8 Μαΐου έφθασε στο Κίελο.
Οπλισμός
right|thumb|280px|Οι πυργίσκοι πυροβόλων των 15 ιντσών Anton και Bruno Ο κύριος οπλισμός του Μπίσμαρκ ήταν οκτώ πυροβόλα των 15 ιντσών, τοποθετημένα ανά δύο σε ισχυρά θωρακισμένους πυργίσκους. Δύο από αυτούς βρίσκονταν στο πρόσθιο τμήμα του σκάφους και άλλοι δύο στο οπίσθιο. Το πλήρωμα είχε επονομάσει τους πυργίσκους αυτούς Anton και Bruno (πρόσθιο τμήμα), Caesar και Dora (οπίσθιο τμήμα). Τα πυροβόλα αυτά έδιναν στο σκάφος μεγάλη ισχύ πυρός αλλά, το κυριότερο, είχαν τέτοιο βεληνεκές ώστε επέτρεπαν στο Μπίσμαρκ να βάλει εναντίον των αντιπάλων σκαφών από απόσταση τέτοια, που το ίδιο να μην κινδυνεύει από τα πυρά τους. Τα βοηθητικά πυροβόλα ήταν 12 των 5,9 ιντσών, κατανεμημένα σε δυάδες σε τρεις πυργίσκους ανά πλευρά του σκάφους, ενώ υπήρχαν, επίσης, πυροβόλα των 105 και των 37 χιλιοστών. Η αντιαεροπορική άμυνα αποτελούνταν από πληθώρα αντιαεροπορικών πυροβόλων (flak) των 20 mm, τοποθετημένων είτε μεμονωμένα είτε ανά τετράδες. Το σκάφος ήταν επίσης σε θέση να μεταφέρει και να χρησιμοποιεί, για αναγνωρίσεις, τέσσερα αεροσκάφη Arado Ar 196, τα οποία εκτόξευε από καταπέλτη διπλής φοράς.
Θωράκιση
Βασικό ρόλο στην προστασία ενός σκάφους όπως το Μπίσμαρκ έπαιζε η θωράκισή του. Ήδη από την εποχή της ναυπήγησης των τριών θωρηκτών τσέπης, οι Γερμανοί ναυπηγοί είχαν αντικαταστήσει το "κάρφωμα" των πλακών θωράκισης με ηλεκτροκόλληση επιτυγχάνοντας το ίδιο αποτέλεσμα με σημαντικά μικρότερο βάρος. Την τεχνική αυτή εκμεταλλεύθηκαν και στο Μπίσμαρκ, έδωσαν όμως ιδιαίτερη προσοχή σε αυτήν, ώστε να καλύψουν όλα τα σημεία του σκάφους που ήταν ευάλωτα σε οβίδες κανονιών, βόμβες αεροσκαφών και τορπίλες. Θωρακίστηκαν το κατάστρωμα, το κύτος και οι πυργίσκοι των πυροβόλων (ιδιαίτερα βαρεία θωράκιση διέθεταν οι πυργίσκοι των κανονιών των 15 ιντσών). Αν και η όλη τεχνική βρισκόταν ένα σκαλί πίσω από αυτή των Άγγλων και των Αμερικανών σχετικά με τη θωράκιση των πλοίων, η θωράκιση ήταν αξιοπρόσεκτη για το συνολικό της πάχος: Σχεδόν το μισό βάρος του σκάφους οφειλόταν σε αυτή.
Επιχειρησιακή δράση
Όταν ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές και οι ασκήσεις του Μπίσμαρκ και έγιναν οι απαραίτητες μετατροπές στα επιμέρους τμήματά του, στο σκάφος μεταφέρθηκαν τα δύο πρώτα αναγνωριστικά αεροσκάφη "Arado 196 (14 - 17 Μαρτίου 1941) και στις 2 Απριλίου 1941 μεταφέρθηκαν και τα υπόλοιπα δύο από τα τέσσερα προβλεπόμενα. Στις 5 Μαΐου το σκάφος δέχεται την επίσκεψη του Χίτλερ που συνοδεύεται από τον Κάιτελ, ο οποίος θέτει ως επικεφαλής της αποστολής τον Ναύαρχο Γκύντερ Λύτγιενς. Η τελευταία δοκιμή με τα αεροσκάφη επί του πλοίου κατέληξε στην απενεργοποίηση του γερανού φορτοεκφόρτωσης των 12 τόνων, που χρειάστηκε επισκευή. Όταν και αυτή ολοκληρώθηκε (16 Μαΐου 1941), το Μπίσμαρκ θεωρήθηκε επιχειρησιακά έτοιμο και αποφασίστηκε η συμμετοχή του στην «Επιχείρηση Rheinübung» (= άσκηση στον Ρήνο). Η επιχείρηση αυτή προέβλεπε επιθέσεις μεγάλων σκαφών επιφανείας του Kriegsmarine κατά των συμμαχικών νηοπομπών στον Ατλαντικό. Η αρχική πρόβλεψη περιλάμβανε, εκτός από το Μπίσμαρκ, τα βαρέα καταδρομικά Σάρνχορστ και Γκνάιζενάου, τα οποία βρίσκονταν στο λιμένα της Βρέστης. Ωστόσο, η Βρετανική αεροπορία, έχοντας αντιληφθεί την απειλή που αποτελούσαν αυτά τα σκάφη για τις νηοπομπές που εφοδίαζαν το Ηνωμένο Βασίλειο με ποικίλα υλικά, έκανε επανειλημμένες αεροπορικές επιδρομές εναντίον τους. Το μεν Σάρνχορστ εκείνη την περίοδο χρειάστηκε να υποστεί πολύ μεγάλες επισκευές στις μηχανές του (αν και δεν επλήγη), το δε Γκνάιζενάου δέχτηκε μια τορπίλη, η οποία το έθεσε εκτός μάχης για έξι μήνες. Έτσι, στην επιχείρηση θα συμμετείχε μόνο το Μπίσμαρκ, συνοδευόμενο από το βαρύ καταδρομικό Πριντς Όιγκεν (Prinz Eugen, Πρίγκηψ Ευγένιος). Οι οδηγίες του Μεγάλου Ναυάρχου Έριχ Ραίντερ προς τον Λύτγιενς ήταν σαφείς: Τα δύο σκάφη δεν έπρεπε να εμπλακούν σε ναυμαχίες με σκάφη σχεδόν ίδιας δυναμικότητας με αυτά: Ο αντικειμενικός σκοπός τους ήταν να καταστρέψουν όσο περισσότερα εμπορικά ή μικρότερα σκάφη τούς ήταν δυνατό. Ο Λύτγιενς ζήτησε από τον Ραίντερ να καθυστερήσει την έναρξη της επιχείρησης, ώστε η δύναμή του να περιλάβει το Σάρνχορστ ή το δίδυμο του Μπίσμαρκ θωρηκτό Τίρπιτς (Tirpitz). Ο Ραίντερ αρνείται: Το μεν καταδρομικό δεν θα έχει ολοκληρώσει τις επισκευές του πριν τον Ιούλιο του επόμενου έτους, το Τίρπιτς δεν έχει ακόμη το επαρκώς εκπαιδευμένο πλήρωμα που απαιτείται για παρόμοιες επιχειρήσεις. Η άρνηση του Ραίντερ δεν είναι αναιτιολόγητη: Ο Μέγας Ναύαρχος έχει πληροφορηθεί την επικείμενη Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση), γνωρίζει τον ήσσονα ρόλο του Ναυτικού σε αυτήν και θέλει να εντυπωσιάσει τον Χίτλερ με σημαντικά επιτεύγματα του Ναυτικού, ώστε να μην περικοπούν οι δαπάνες για την κατασκευή νέων σκαφών επιφανείας, όπως έχει αποφασίσει ο Φύρερ.
Επιχείρηση Rheinübung
Με την έναρξη της επιχείρησης το πλήρωμα του Μπίσμαρκ είχε φθάσει το σύνολο των 2.221 αξιωματικών και ναυτών. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν 65 αξιωματικοί του επιτελείου του Ναυάρχου και 80 επιπλέον ναύτες προς επάνδρωση των σκαφών που θα συλλαμβάνονταν κατά την επιχείρηση. Το Μπίσμαρκ απέπλευσε από το Γκοτενχάφεν στις 2 το πρωί της 20ής Μαΐου και συναντήθηκε με το Πριντς Όιγκεν στις 11:25΄, καθώς το καταδρομικό είχε αποπλεύσει την προηγουμένη στις 21:20 από το ακρωτήριο Αρκόνα. Τα δύο σκάφη συνόδευαν τρία αντιτορπιλικά (Z10 Hans Lody, Z16 Friedrich Eckoldt και Z23) καθώς και ένας στολίσκος από ναρκαλιευτικά. Η Λουφτβάφε παρείχε πλήρη αεροπορική υποστήριξη σε όλη την πορεία των σκαφών εντός των γερμανικών υδάτων. Το μεσημέρι της 20ής Μαΐου, ο κυβερνήτης Λίντεμαν ενημερώνει, μέσω των μεγαφώνων του σκάφους, το πλήρωμα σχετικά με την αποστολή. Σχεδόν την ίδια στιγμή, ένα σμήνος δέκα ή δώδεκα σουηδικών αναγνωριστικών αεροσκαφών εντοπίζει τη γερμανική νηοπομπή και ενημερώνει σχετικά τόσο για την κατεύθυνση όσο και για τη σύνθεσή της. Οι Γερμανοί, όμως, δεν εντόπισαν τους Σουηδούς. Μια ώρα αργότερα, ο γερμανικός στολίσκος συνάντησε το σουηδικό καταδρομικό Γκότλαντ (HMS Gotland), το οποίο τον παρακολούθησε επί δίωρο στον πορθμό του Κάτεγατ. Το καταδρομικό απέστειλε στο σουηδικό ναυαρχείο αναφορά, στην οποία μεταξύ άλλων, ανέφερε: "... δύο μεγάλα σκάφη, τρία αντιτορπιλικά, πέντε σκάφη συνοδείας και 10 - 12 αεροσκάφη πέρασαν από το Μάρστραντ (Marstrand) (βόρεια του Γκέτεμποργκ) με πορεία 205°/20'". Το γερμανικό επιτελείο, φυσικά, δεν ανησύχησε για την παρουσία του σουηδικού καταδρομικού, ωστόσο και ο Λύτγιενς και ο Λίντεμαν αντιλήφθηκαν ότι η μυστικότητα της επιχείρησης είχε καταρρεύσει. Η αναφορά έφθασε στον Πλοίαρχο Χένρυ Ντέναμ (Henry Denham), τον Βρετανό ακόλουθο του Βρετανικού ναυτικού στο σουηδικό ναυαρχείο, ο οποίος και την μετέδωσε στο Βρετανικό ναυαρχείο. Οι αποκρυπτογράφοι του Μπλέτσλεϊ Παρκ επιβεβαίωσαν την επικείμενη επιδρομή στον Ατλαντικό, καθώς κατόρθωσαν να αποκρυπτογραφήσουν αναφορές τόσο από το Μπίσμαρκ όσο και από το Πριντς Όιγκεν ότι είχαν επιβιβάσει τους πρόσθετους άνδρες του πληρώματος, ενώ αιτούνταν την αποστολή πρόσθετων χαρτών πλοήγησης από το αρχηγείο. Δύο αεροσκάφη Σπιτφάιρ απογειώθηκαν για να εντοπίσουν τον γερμανικό στολίσκο κατά μήκος των ακτών της Νορβηγίας.
Εν τω μεταξύ τα γερμανικά αναγνωριστικά ανέφεραν ότι ένα αεροπλανοφόρο, τρία θωρηκτά και τέσσερα καταδρομικά παρέμεναν αγκυροβολημένα στη βάση του Σκάπα Φλόου, γεγονός που έδωσε στον Λύτγιενς την εντύπωση ότι οι Βρετανοί, ως τότε, δεν είχαν πληροφορηθεί τα σχετικά με την επιχείρησή του. Το βράδυ της 20ής Μαΐου ο γερμανικός στολίσκος έφθασε στα παράλια της Νορβηγίας, όπου τα ναρκαλιευτικά αποσπάστηκαν ενώ τα δύο βαρέα πολεμικά και τα συνοδευτικά αντιτορπιλικά συνέχισαν την πορεία τους προς τα βόρεια. Το επόμενο πρωί οι αξιωματικοί επικοινωνιών του Πριντς Όιγκεν συνέλαβαν ένα μήνυμα προς τα βρετανικά αναγνωριστικά, τα οποία είχαν διαταχθεί να εντοπίσουν, κατά μήκος των νορβηγικών ακτών, στολίσκο δύο βαρέων σκαφών και τριών αντιτορπιλικών συνοδείας. Στις 7 το πρωί της 21ης Μαΐου, οι Γερμανοί εντοπίζουν άγνωστης ταυτότητας αεροσκάφος, το οποίο ταχύτατα εξαφανίζεται. Γύρω στις 12 το μεσημέρι, ο στολίσκος φθάνει στο Μπέργκεν, αγκυροβολεί στο Γκρίμσταντφιορδ (Grimstadfjord) και τα πληρώματα αρχίζουν να αλλάζουν τα χρώματα του καμουφλάζ των σκαφών.
Στις 19:30 την εσπέρα της 21ης Μαΐου ο γερμανικός στολίσκος απέπλευσε από το φιορδ του Μπέργκεν, γεγονός που θορύβησε τους Βρετανούς Τα μεσάνυκτα και ενώ κατευθυνόταν προς τον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό, ο Έριχ Ραίντερ ανακοίνωσε την αποστολή - επιχείρηση στον Χίτλερ, από τον οποίο εισέπραξε μια χλιαρή συναίνεση. Στις 4 το πρωί της 22ας Μαΐου και ενώ ο στολίσκος περνούσε στα ανοικτά του Τρόντχαϊμ, αποσπάστηκαν από αυτόν να τρία αντιτορπιλικά. Ο Λύτγιενς, έχοντας πλέον μόνο το Μπίσμαρκ και το Πριντς Όιγκεν άλλαξε πορεία προς τον πορθμό της Δανίας για να αποπειραθεί να ανοιχτεί στον Ατλαντικό Ωκεανό. Τα γερμανικά σκάφη αύξησαν την ταχύτητά τους στους 27 κόμβους (περίπου (50 km/h) για να πραγματοποιήσουν τη διέλευση από τον πορθμό, ενώ παράλληλα ενεργοποίησαν τα ραντάρ τους. Το Μπίσμαρκ βρισκόταν περίπου 700 μ. μπροστά από το Πριντς Όιγκεν αλλά η ομίχλη περιόριζε την ορατότητα στα 3 ως 4 χλμ. Λόγω της ύπαρξης πάγων στη θάλασσα, τα σκάφη αναγκάστηκαν να μειώσουν την ταχύτητά τους στους 24 κόμβους και να κάνουν ελιγμούς, προκειμένου να αποφύγουν τα επιπλέοντα κομμάτια πάγων. Στις 19:22΄ οι Γερμανοί χειριστές του ραντάρ εντόπισαν το βρετανικό καταδρομικό Σάφφολκ σε απόσταση περίπου 12,5 χλμ. Η ομάδα ασυρμάτου του Πριντς Όιγκεν αποκρυπτογράφησε τα σήματα του Σάφφολκ και διαπίστωσε ότι η θέση των γερμανικών σκαφών είχε αναφερθεί στο βρετανικό ναυαρχείο.
Ο Λύτγιενς επέτρεψε στον κυβερνήτη του Πριντς Όιγκεν να εμπλακεί με το Σάφφολκ, αλλά ο Γερμανός πλοίαρχος δεν μπορούσε να στοχεύσει, λόγω των συνθηκών, με ακρίβεια τον στόχο του κι έτσι δεν άνοιξε πυρ. Το Σάφφολκ, αντιλαμβανόμενο ότι δεν θα μπορούσε να εμπλακεί σε μάχη με τα υπέρτερά του γερμανικά σκάφη αποσύρθηκε σε απόσταση ασφαλείας και συνέχισε, μέσω ραντάρ, να τα παρακολουθεί. Στις 20:30΄ το βαρύ καταδρομικό Νόρφολκ συναντήθηκε με το Σάφφολκ αλλά έκανε το σφάλμα να πλησιάσει σε μη ασφαλή απόσταση τα γερμανικά σκάφη, με αποτέλεσμα να δεχθεί έξι ομοβροντίες από το Μπίσμαρκ, από τις οποίες έπεσαν πολύ κοντά στο βρετανικό πολεμικό, γεμίζοντας θραύσματα οβίδων το κατάστρωμά του. Ο Βρετανός κυβερνήτης δημιούργησε προπέτασμα καπνού και υποχώρησε, εισερχόμενος σε παρακείμενο στρώμα ομίχλης, δίνοντας τέλος στη σύντομη αυτή μάχη. Ωστόσο, οι ισχυροί κραδασμοί που δημιούργησαν στο σκάφος οι κανονιοβολισμοί των πυροβόλων των 15 ιντσών, απενεργοποίησαν το ραντάρ του πλοίου. Ο Λύτγιενς διέταξε το Πριντς Όιγκεν να τεθεί επικεφαλής, ώστε να χρησιμοποιήσει το δικό του ραντάρ για τον εντοπισμό εχθρικού σχηματισμού.
Γύρω στις 10 το βράδυ ο Λύτγιενς διέταξε το Μπίσμαρκ να κάνει στροφή 180ο για να αιφνιδιάσει τα δύο βρετανικά καταδρομικά που παρακολουθούσαν τα σκάφη του. Το Μπίσμαρκ, καλυπτόμενο από ισχυρή βροχόπτωση, πραγματοποίησε τον ελιγμό, αλλά το ραντάρ του Σάφφολκ τον εντόπισε έγκαιρα, επιτρέποντας στο σκάφος να διαφύγει. Τα δύο βρετανικά καταδρομικά συνέχισαν καθ' όλη τη διάρκεια της νύκτας την παρακολούθηση των γερμανικών πλοίων, αλλά η κακοκαιρία υποχώρησε και το πρωινό της 24ης Μαΐου ξημέρωσε με καθαρό ουρανό. Στις 05:07΄ το πρωί, το Πριντς Όιγκεν ανέφερε ότι εντόπισε δύο ταχέως κινούμενα αταυτοποίητα σκάφη με διεύθυνση πυξίδας 280ο ως προς αυτό και σε απόσταση 20 ναυτ. μιλίων.
Ναυμαχία του Πορθμού της Δανίας
Στις 05:45΄ οι Γερμανοί παρατηρητές εντόπισαν καπνό στον ορίζοντα: Επρόκειτο για τα δύο θωρηκτά που είχε στείλει ο Τόβυ, το Χουντ και το Πρίγκηψ της Ουαλίας, υπό την ηγεσία του Αντιναυάρχου Λάνσελοτ Χόλλαντ (Lancelot Holland). Ο Λύτγιενς διέταξε τα πληρώματα των σκαφών του να πάρουν θέσεις μάχης. Στις 05:22΄ η απόσταση που χώριζε τα γερμανικά από τα βρετανικά σκάφη είχε περιοριστεί στα 26.000 μέτρα και το επόμενο λεπτό το Χουντ άνοιξε πυρ, ακολουθούμενο από το Πρίγκηψ της Ουαλίας με διαφορά ενός λεπτού. Το Χουντ έβαλε εναντίον του Πριντς Όιγκεν, νομίζοντάς το για το Μπίσμαρκ ενώ το Πρίγκηψ της Ουαλίας στοχοποίησε το Μπίσμαρκ.