cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Λουίζα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Βιογραφία
Στους κύκλους της Λουίζας η μοιχεία ήταν αποδεκτή, εφόσον γινόταν διακριτικά. Ωστόσο, καθώς ούτε η Μαρία-Λουίζα ούτε ο σύζυγός της ήταν άπιστοι στο παρελθόν, η πεθερά της την παρακολουθούσε πολύ αυστηρά, καθώς ο σύζυγός της ήταν στον γαλλικό στρατό στις Κάτω Χώρες και οι υπηρέτες της είχαν διαταχθεί από την πεθερά της να φυλάνε την αρετή της. Στη συνέχεια, η Mαρία-Λουίζα και ο Κάρολος κατέφυγαν σε μυστικές βόλτες με άμαξα τα μεσάνυχτα. Ωστόσο, η πεθερά της είχε ειδοποιήσει την αστυνομία τού Παρισιού, η οποία ανέφερε τι συνέβη.
Μετά από λίγο, η Μαρία-Λουίζα βρέθηκε έγκυος και κατέφυγε να κοιμηθεί με τον σύζυγό της, που επέστρεψε, για να τον κάνει να πιστέψει ότι ήταν ο πατέρας, αλλά αυτό εξόργισε τον ζηλιάρη Κάρολο-Εδουάρδο να δημιουργήσει μία σκηνή.
Ωστόσο, ο σύζυγος της Μαρίας-Λουίζας δεν έκανε τίποτε και τα κουτσομπολιά άρχισαν να διαδίδονται. Τον Ιανουάριο του 1748, αντιμέτωπη με τον πατέρα της καθώς και την πεθερά της, η Μαρία-Λουίζα αναγκάστηκε να γράψει στον Κάρολο τερματίζοντας τη σχέση τους. Παρ 'όλα αυτά, ο Κάρολος είχε ακόμη την άδεια να επισκεφθεί αυτήν και την οικογένειά της, για να διαψεύσει τα κουτσομπολιά για την υπόθεση τους.
Σε απόγνωση, η Mαρία-Λουίζα έγραψε περισσότερα γράμματα στον Κάρολο, απειλώντας ότι θα αυτοκτονήσει, αν δεν ερχόταν να τη δει. Το έκανε περίπου τρεις μήνες αργότερα, πάλι σε μία μεταμεσονύκτια αποστολή, αλλά μόνο για να της πει ότι είχε μία νέα ερωμένη, την Κλεμεντίνα Γουόλκινσο. Η Κλεμεντίνα αργότερα γέννησε τη Καρλόττα Στιούαρτ, δούκισσα του Όλμπανυ, το μοναδικό από τα παιδιά τού Καρόλου που επέζησε της βρεφικής ηλικίας.
Στις 28 Ιουλίου 1748, η Mαρία-Λουίζα γέννησε έναν γιο, ο οποίος βαφτίστηκε Κάρολος-Γοδεφρείδος-Σοφί-Ιούλιος-Μαρί ντε Ροάν. Ήταν η πεθερά της που έγραψε στον πατέρα τού Καρόλου-Γοδεφρείδου, «τον πρεσβύτερο διεκδικητή», στη Ρώμη για να πει τα νέα, αλλά όχι ότι αυτό το παιδί ήταν το εγγόνι του. Παρά το γεγονός ότι έγινε δεκτό ως μέλος της οικογένειας Ροάν, αρκετά γενεαλογικά βιβλία σημειώνουν το γεγονός ότι οι Ροάν δεν αναφέρουν ξανά αυτό το παιδί. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, ο Κάρολος-Γοδεφρείδος απεβίωσε σε ηλικία περίπου πέντε μηνών, τον Δεκέμβριο του 1748  ή 18 Ιανουαρίου 1749.
Η Λουίζα έζησε τουλάχιστον άλλα τριάντα τρία χρόνια και προφανώς δεν ήταν ποτέ ξανά άπιστη. Όπως όλα δείχνουν, ήταν καλή σύζυγος και μητέρα για τον πρωτότοκο γιο της Ερρίκο, αλλά δεν έκανε ποτέ άλλο παιδί μετά το τέλος τού δεύτερου γιου της. Έκανε περιστασιακές εμφανίσεις στην Αυλή, στη συνέχεια στη ζωή της έγινε θρησκευόμενη και αφιέρωσε μεγάλο μέρος του χρόνου της σε φιλανθρωπίες.
Όταν απεβίωσε, τάφηκε και αυτή στη μονή ντε Φεγιάν (couvent des Feuillants) μαζί με το δεύτερο παιδί της. Ωστόσο, υπάρχει αβεβαιότητα ως προς το πότε ακριβώς απεβίωσε: είτε φυσικά τον Σεπτέμβριο τού 1781, είτε στη γκιλοτίνα το 1793. Το τελευταίο είναι ευρέως αποδεκτό.
Είναι μέσω της Mαρίας-Λουίζας, που οι σημερινοί πρίγκιπες τού Γκυεμενέ είναι υποψήφιοι τού δουκάτου τού Μπουγιόν.
Μυθιστόρημα
Η Louise είναι ένας χαρακτήρας στο μυθιστόρημα της Diana Gabaldon του 1992 Dragonfly in Amber, και υποδύεται η Claire Sermonne στη 2η σεζόν της τηλεοπτικής μεταφοράς, Outlander.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Ροάν Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Χερσόνησος της Αλάσκας
Στην λογοτεχνία (κυρίως την ρωσική) ο όρος "χερσόνησος της Αλάσκας" χρησιμοποιείτο για να αναφέρει όλη την νοτιοδυτική προεξοχή της Βόρειας Αμερικανικής ηπείρου ή όλη τη σημερινή πολιτεία Αλάσκα.
Κατηγορία:Αλάσκα
Ολιβέρα Λαζάρεβιτς
Η Ολιβέρα Λαζάρεβιτς (σερβικά: Оливера Лазаревић, 1373 - 1444) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, επίσης ήταν Σέρβα πριγκίπισσα, η νεότερη κόρη του πρίγκιπα Λάζαρ και της Μιλίτσας των Νεμάνιτς. Γεννήθηκε περίπου το 1372 και πέθανε μετά το 1444, Είχε τέσσερις μεγαλύτερες αδελφές και δύο αδέρφια.
Όταν ήταν δώδεκα χρονών βρέθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ ως υπόσχεση ειρήνης μεταξύ της οικογένειας Λαζάρεβιτς και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και για ένα διάστημα σε αιχμαλωσία από τον Ταμερλάνο μετά τη Μάχη της Άγκυρας το 1402.
Μετά τον γάμο της με τον Βαγιαζήτ Α΄ πήρε το όνομα Δέσποινα Χατούν.
Βιογραφία
Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου η πριγκίπισσα και μητέρα της Μιλίτσα πήρε την απόφαση υποτέλειας στους Οθωμανούς κι έδωσε την Ολιβέρα στο χαρέμι του Σουλτάνου όπως προέβλεπε η συμφωνία. Επίσης είχε την υποχρέωση στην καταβολή ετήσιου φόρου και στρατιωτικής βοήθειας προς τους Οθωμανούς.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές η Ολιβέρα ήταν εξαιρετικά όμορφη και είχε μεγάλη επιρροή στην αυλή του Βαγιαζήτ. Κατάφερε να κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στις γυναίκες του χαρεμιού και την καρδιά του Βαγιαζήτ που την αγαπούσε πολύ. Κατά την παραμονή της στο χαρέμι κράτησε την Ορθόδοξη πίστη.
Επέστρεψε το 1403, ελεύθερη πια, στη Σερβία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην αυλή του αδελφού της στο Βελιγράδι. Μέχρι το θάνατό του ήταν σταθερός σύντροφος, φίλος και σύμβουλος του, ταξίδευε συχνά με την αδελφή της Έλενα στο Ντουμπρόβνικ, τη Ζέτα και την Ερζεγοβίνη.
Τελευταία φορά που αναφέρεται το όνομα της ήταν σε έγγραφα το 1443. Έτσι πιστεύεται ότι έχασε τη ζωή της μετά το 1444 και είναι άγνωστο πού τάφηκε.
Πηγές
Ολιβερα Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Σερβία του Μοράβα Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Rush (άλμπουμ)
Το Rush είναι το πρώτο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 1 Μαρτίου του 1974 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Moon Records".
Λίστα Τραγουδιών
1. Finding My Way (Lee, Lifeson) - 5:03
2. Need Some Love (Lee, Lifeson) - 2:16
3. Take a Friend (Lee, Lifeson) - 4:27
4. Here Again (Lee, Lifeson) - 7:30
5. What You're Doing (Lee, Lifeson) - 4:19
6. In the Mood (Lee) - 3:36
7. Before and After (Lee, Lifeson) - 5:33
8. Working Man (Lee, Lifeson) - 7:07
Βραβεία
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Rush" ήταν οι εξής:
Βουργούν
Το Βουργούν (επίσης, Γκρίνφελντ, Καλινινκέντ, και Καλινινκέντ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αγσταφά του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,710. Ιδρύθηκε, ως η γερμανική αποικία Γκρίνφελντ, η πόλη μετονομάστηκε κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου σε Μιχαήλ Καλίνιν, και μετά το 1991 προς τιμήν του συγγραφέα Σαμάντ Βουργκούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγσταφά
Σφηνακόδοντας
right|thumb|300px|Ζευγάρι Σφηνακόδοντων Ο σφηνακόδοντας ήταν ένας πελυκόσαυρος της οικογένειας των σφηνακοδοντίδων με μήκος περίπου 3 μέτρα. Έζησε στην αρχή της πέρμιας περιόδου, στο σημερινό Τέξας και Νέο Μεξικό.
Οι σπόνδυλοί του ήταν μακρείς και ίσως σε αυτούς στηρίζονταν ισχυροί μύες, που επέτρεπαν στο σφηνακόδοντα να πηδάει πάνω στη λεία του. Ήταν στενός συγγενής του διμετρόδοντα, αλλά δεν είχε το εντυπωσιακό πτερύγιο του πρώτου. Είχε βαρειά σαγόνια με δύο τύπους δοντιών, κυνόδοντες και κοπτήρες, που δείχνουν ότι ήταν σαρκοφάγο.
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Άγαλμα
thumb|Άγαλμα του Απόλλωνα σε πάρκο στην πόλη Σβερίν της Γερμανίας. Το άγαλμα [< ἀγάλλω / ἀγάλλομαι] είναι γλυπτό ομοίωμα θεού, ή ημίθεου ήρωα. Η λέξη "άγαλμα", ενώ αρχικά χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει ομοιώματα θεών, στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει και ομοιώματα ανθρώπων και ήδη από τον 5ο αι. π.Χ. επεκτάθηκε η χρήση της για κάθε πλαστικό έργο τέχνης. Για τα ομοιώματα ανθρώπων, όσο η χρήση της λέξης "άγαλμα" δήλωνε αποκλειστικά "αφιέρωμα σε θεό" ή "ομοίωμα θεού", χρησιμοποιούνταν η λέξη ανδριάντες, η χρήση της οποίας, βέβαια, συνεχίζεται μέχρι και την εποχή μας με τη σημασία "ολόσωμη παράσταση ανθρώπου, κυρίως ανδρός και, καταχρηστικά, γυναικός".
Ετυμολογία
Η λέξη άγαλμα, που σήμαινε αρχικά κάθε τι που προκαλεί ευχαρίστηση, αλλά στη συνέχεια κατέληξε να σημαίνει, εξαιτίας της συνήθειας που απόκτησαν οι αρχαίοι να στήνουν ομοιώματα των θεών προς τιμή τους, κάθε ομοίωμα από μάρμαρο, ξύλο, μέταλλο ή πηλό που απεικονίζει, είτε θεούς είτε ημίθεους.
Τύποι αγαλμάτων
Τα ολόσωμα ομοιώματα των ανθρώπων ονομάζονται ανδριάντες. Όταν το άγαλμα παριστάνει (που δεν είναι το σύνηθες) μόνο το κεφάλι μέχρι και το λαιμό, συνήθως προσώπου διάσημου, ονομάζεται γλυπτική προσωπογραφία, ενώ, όταν παριστάνει το κεφάλι μέχρι και το στήθος, ονομάζεται προτομή ή (με την ιταλική λέξη) μπούστο.
Υπάρχουν, όμως, αγάλματα που παρουσιάζουν περισσότερα από ένα πρόσωπα και τα λέμε γλυπτικά συμπλέγματα. Στα συμπλέγματα αυτά παρουσιάζονται άνθρωποι σε συνδυασμό πολλές φορές με ζώα, φίδια, θηρία, όπως είναι το περίφημο Σύμπλεγμα του Λαοκόοντα με τα παιδιά του, που τους έχουν τυλίξει τα φίδια, έργο των ελληνιστικών χρόνων κατασκευασμένο από καλλιτέχνες Ροδίτες.
Ιστορία της χρήσης των αγαλμάτων
Οι άνθρωποι κατασκεύαζαν αγάλματα από τα πανάρχαια χρόνια. Οι λόγοι που τους παρακινούσαν σ' αυτό ήταν, κυρίως, θρησκευτικοί. Πίστευαν ότι έτσι ευχαριστούσαν τους θεούς και μ' αυτόν τον τρόπο εξασφάλιζαν την εύνοια και την προστασία τους.
Αρχαία Ελλάδα
Οι Έλληνες έφτιαχναν αγάλματα από το 3.000 π.Χ., μα ήταν πολύ μικρά, ως 15 εκατοστά και όχι έντεχνα. Παράσταιναν μόνο γυναίκες και ήταν από πηλό, κόκαλο ή μάρμαρο. Η τέχνη της Αιγύπτου, που μ' αυτήν ήρθαν σε επαφή οι Έλληνες, τους έδωσε το έναυσμα. Τα πελώρια αγάλματα που αντίκρισαν στα μεγάλα της ιερά, ακίνητα και επιβλητικά δεμένα μέσα στο βαθύ τους υλικό την πέτρα, με τα μάτια τους απλανή βυθισμένα σε κάποια εσωτερική συλλογή, τους έκαναν μεγάλη εντύπωση. Χρησιμοποίησαν έτσι στα έργα τους τα πρότυπα που είδαν: το όρθιο ανδρικό άγαλμα που έχει το αριστερό πόδι εμπρός, θέλοντας να δείξει πως περπατάει και τον καθιστό, σοβαρό ιερατικό τύπο.
Μέσα στον έβδομο προ Χριστού αιώνα δοκιμάζουν οι γλύπτες στην Ελλάδα τη δύναμή τους στην πέτρα, δίνοντάς τους ανθρώπινη όψη. Χρησιμοποιούν στην αρχή μαλακές πέτρες (τον πωρόλιθο) που λαξευόταν ευκολότερα κι ύστερα το μάρμαρο. Ξεκινούν μετρημένα, χωρίς να επιζητούν την ποικιλία και δουλεύουν αδιάκοπα τους ίδιους τύπους, την ίδια στάση, με μοναδική φιλοδοξία να τελειοποιήσουν ότι βρήκαν από τους προγενέστερους καλλιτέχνες. Δίνουν σε δύο στάσεις τις μορφές: καθιστές ή όρθιες, γεμάτες όμως, δύναμη και ζωή. Φτιάχνουν σ' όλη την αρχαϊκή περίοδο κούρους (αγόρια) και τις κόρες. Το κορμί των αγαλμάτων είναι, στην αρχή, δοσμένο χωρίς σωστές αναλογίες, χωρίς τέλεια τη γνώση της ανατομίας. Γρήγορα όμως ξεπερνούν κι αυτή τη δυσκολία γιατί οι καλλιτέχνες παρατηρώντας γύρω τους με μεγάλη προσοχή τους αθλητές στις παλαίστρες, μαθαίνουν τα μυστικά της ανατομίας του ανθρώπινου κορμιού. Έτσι, τα ελληνικά ιερά σε όλες τις πόλεις γεμίζουν, κυριολεκτικά από αγάλματα μικρότερα ή μεγαλύτερα, γεμάτα παλμό και ζωή, αφιερώματα των πιστών. Το ανδρικό σώμα προτιμούν να το παριστάνουν γυμνό, ενώ οι γυναικείες μορφές φορούν απλά το δωρικό χιτώνα ή περίτεχνα πτυχωμένο τον ιωνικό. Χρησιμοποιούν και χρώματα πάνω στο μάρμαρο, για να σημειώνουν τις κόρες των ματιών, τα μαλλιά και διάφορες λεπτομέρειες στα φορέματα.
Στον 6ο π.Χ. αιώνα συμβαίνει ένα σημαντικό γεγονός που θα δώσει φτερά στην πλαστική του χαλκού. Δυο μεγάλοι τεχνίτες στη Σάμο, ο Ροίκος και ο Θεόδωρος, θα βρουν τον τρόπο να φτιάχνουν χυτά χάλκινα αγάλματα, χύνοντας λιωμένο το μέταλλο μέσα σε καλούπια, όπου είχαν προηγούμενα σκαλίσει τη μορφή του αγάλματος. Μετά από τους περσικούς πολέμους και για τριάντα χρόνια αργότερα, γίνεται μια έντονη αλλαγή στη νοοτροπία των Αθηναίων και όλων των Ελλήνων. Την αλλαγή αυτή την αντικατοπτρίζει καλύτερα από καθετί άλλο η τέχνη και κυρίως η γλυπτική. Τα τριάντα χρόνια μεταξύ 479 - 450 π.Χ. λέμε στην ιστορία της Τέχνης "αυστηρό ρυθμό". Το κορμί στα αγάλματα στερεώνεται πια με άλλο τρόπο, σε μια στάση φυσική και ζυγισμένη. Το χαμόγελο χάνεται από τα πρόσωπα, σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο, τότε που ακόμη και όταν ήταν πληγωμένος ή ετοιμοθάνατος ο άνθρωπος, χάραζε στη μορφή του το "αρχαϊκό" μειδίαμα. Αυστηρή συλλογή και συγκέντρωση χαρακτηρίζει την έκφραση στα πρόσωπα των αγαλμάτων και των άλλων γλυπτών της εποχής, που είναι γεμάτα χυμό, φλόγα και δύναμη.
Στα 450 π.Χ. η τέχνη έχει φτάσει σ' ένα τέτοιο σημείο τελειότητας και έχει τόση λεπτότητα, ευγένεια και στοχασμό που ποτέ δεν ξεπεράστηκε από τότε. Η Ελλάδα έχει να επιδείξει ένα Φειδία, που τον χαρακτήρισαν σαν "πλάστη των θεών" και πριν απ' αυτόν ένα Μύρωνα και ένα Πολύκλειτο. Τη γενιά όμως των γλυπτών της εποχής του Περικλή την είχε προετοιμάσει μια σειρά ολόκληρη από προγενέστερους μεγάλους καλλιτέχνες που μόχθησαν, για να επιτύχουν με τη θνητή τους δύναμη να δώσουν την υπεράνθρωπη γαλήνια μορφή των θεών πάνω στη σκληρή πέτρα. Δυο αιώνων ασταμάτητη προσπάθεια οδήγησε στο θαύμα της άφταστης εκείνης εποχής, που κατόρθωσε να κάνει το ψυχρό και σκληρό υλικό, το μάρμαρο, να πάρει έκφραση και ψυχή και να αποτυπωθεί πάνω του ολοζώντανη η θεϊκή παρουσία, ήρεμη, στοχαστική, αιθέρια.
Οι άνθρωποι που απεικονίζονται στα αγάλματα της κλασικής τέχνης του 5ου π.Χ. αιώνα είναι ωραίοι στο πρόσωπο, τέλειοι στις αναλογίες του σώματος, είναι όμως βυθισμένοι σε μια βαθιά συλλογή, που τους ξεμακραίνει από τα ανθρώπινα. Γνωρίζουν καλά οι άνθρωποι της κλασικής εποχής πως έχουν αδυναμίες, ξέρουν όμως επίσης καλά, πως έχουν και τη δυνατότητα να τις ξεπεράσουν και να υψωθούν μόνοι αυτοί από όλα τ' άλλα πλάσματα της γης, σε μια σφαίρα πάνω από τα ανθρώπινα γεμάτη ευγένεια, λεπτότητα και θεοσέβεια ταυτόχρονα. Τις ιδέες τους αυτές και τα ιδανικά τους τις αποτυπώνουν πάνω στα αγάλματα τους. Τίποτα το βίαιο ή το απότομο δεν ταράζει τη γαλήνια αταραξία των αγαλμάτων, καμιά άσκημη σκέψη δεν ασκημίζει την όμορφη όψη τους.
Την αλλαγή των εποχών την παρακολουθεί ασταμάτητα η γλυπτική. Τα αγάλματα με το πέρασμα των χρόνων χάνουν τη γαλήνη και την ηρεμία που ήταν χυμένη στα αριστουργήματα της φειδιακής τέχνης. Πόνο και ανείπωτη θλίψη εκφράζουν τα πρόσωπα των αγαλμάτων του έξοχου Παριανού γλύπτη Σκόπα. Γλυκύτητα, αφηρημένη συλλογή και ηδυπάθεια οι θεοί του Αθηναίου Πραξιτέλη, γιου του περίφημου πλάστη Κηφισόδοτου, που έφτιαξε το χάλκινο σύμπλεγμα της Ειρήνης με τον Πλούτο. Τα αγάλματα στον 4ο π.Χ. αιώνα, χωρίς να πάψουν να είναι αξιόλογα, αλλάζουν μόνο πνεύμα και έκφραση. Στην ελληνιστική περίοδο, η καλλιτεχνική ζωή μεταφέρεται έξω από την Ελλάδα. Η ελληνική τέχνη δίνει και πάλι νέα έξοχα δείγματα γλυπτικών έργων με άλλο πνεύμα όμως, περισσότερο στις πόλεις του έξω ελληνισμού και λιγότερο στην Αθήνα. Οι μορφές των αγαλμάτων, στην ταραγμένη, τη γεμάτη περιπέτειες και έξαλλα πάθη εκείνη εποχή, αναδίνουν την αγωνία, τη θλίψη, τον πόνο και την απόγνωση που ένιωθαν οι περισσότεροι άνθρωποι μέσα στην ψυχή τους, απ' όπου η ηρεμία και η γαλήνη είχαν εξοριστεί με τις νέες συνθήκες ζωής που επικράτησαν.
Με την επικράτηση των Ρωμαίων, η γλυπτική δε σταματά να δίνει αξιόλογα αριστουργήματα. Οι καλύτεροι αγαλματοποιοί πηγαίνουν στην κοσμοκράτειρα Ρώμη, όπου βρίσκουν καλή απασχόληση και μεγάλες αμοιβές και πλημμυρίζουν με τα αγάλματά τους τη λαμπερή αυτή πόλη. Με την επικράτηση του χριστιανισμού, η αγαλματοποιία εξαφανίζεται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, επειδή η Ορθόδοξη Εκκλησία απαγορεύει τις γλυπτές απεικονίσεις των αγίων. Αντίθετα, όμως, στη Δύση η γλυπτική γενικεύεται και αναδείχνει μεγάλους αριστοτέχνες της σμίλης και υπέροχα γλυπτά αριστουργήματα. Εμφανίζεται ένας Μιχαήλ Άγγελος και ένας Λεονάρντο ντα Βίντσι, που χαράζουν υπέροχες μορφές πάνω στο ψυχρό μάρμαρο.
Η γλυπτική αγαλμάτων σήμερα
Σήμερα η γλυπτική αγαλμάτων απασχολεί πολλούς καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο, με ποικίλα θέματα.
Κατασκευή
Η κατασκευή των αγαλμάτων στους αρχαιότερους χρόνους της Μυκηναϊκής και της Μινωικής εποχής, όπως και στην Αίγυπτο στην περίοδο των Φαραώ, γινόταν με την απευθείας σμίλευση των θεών ή βασιλιάδων ή ένδοξων ανθρώπων πάνω στην πέτρα ή στο μάρμαρο. Αργότερα, όμως, όταν η τέχνη της αγαλματοποιίας τελειοποιήθηκε, η σμίλευση γινόταν με βάση ένα ομοίωμα, το πρόπλασμα, που έφτιαχνε προηγουμένως, με μαλακά υλικά, ο καλλιτέχνης. Προκειμένου για τα μετάλλινα αγάλματα, αυτά το έφτιαχναν χύνοντας το λιωμένο μέταλλο, συνήθως μπρούτζο ή χαλκό, μέσα σε καλούπια.
Στην αρχαιότητα συνηθισμένη ήταν και η κατασκευή σφυρήλατων αγαλμάτων, αγαλμάτων δηλαδή που ήταν ξύλινα και τα επένδυαν με μετάλλινες πλάκες και ακόμη χρυσελεφάντινων αγαλμάτων, όπως ήταν το περίφημο άγαλμα του Φειδία, που παρίστανε τον θεό Δία και ήταν στημένο στην Ολυμπία.
Βελγικό Φράγκο
thumb|250px|5 φράγκα 1865, [[Άργυρος|ασήμι, Λεοπόλδος Β']] Το βελγικό φράγκο (ολλ. Belgische frank, γαλλ. franc belge) ήταν το νόμισμα του Βελγίου μέχρι την εισαγωγή του ευρώ το 1999.
Ιστορία
Μετά την ανεξαρτησία του Βασιλείου της Ολλανδίας, το νέο Βασίλειο του Βελγίου υιοθέτησε το 1832 το βελγικό φράγκο, ισότιμο του γαλλικού. Το ίδιο έκανε αργότερα το Λουξεμβούργο (λουξεμβουργιανό φράγκο, 1848), η Ελβετία (ελβετικό φράγκο, 1850) και η Ιταλία (ιταλική λιρέτα, 1862).
Το 1865, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ελβετία και η Ιταλία δημιούργησαν ένα είδος "Νομισματικής Ένωσης", στην οποία προσχώρησε και η Ελλάδα το 1868. Στην ένωση αυτή, κάθε χώρα είχε το δικό της νόμισμα, το οποίο αντιστοιχούσε σε 4,5 γραμμάρια αργύρου, οπότε το καθένα ήταν ανταλλάξιμο με κάποιο άλλο σε αναλογία 1:1. Η Ένωση έπαψε να υπάρχει το 1926, επιβίωσε όμως μέχρι την εποχή του ευρώ η νομισματική ένωση Βελγίου-Λουξεμβούργου, με βάση την οποία το φράγκο κάθε χώρας κυκλοφορούσε ελεύθερα και στην άλλη.
Το 1999 το βελγικό φράγκο αντικαταστάθηκε από το ευρώ με ισοτιμία €1 = 40,3399 βελγικά φράγκα. Παρέμεινε σε κυκλοφορία στο Βέλγιο, ως υποδιαίρεση του ευρώ και ως μέσο πληρωμής, μέχρι την εισαγωγή των τραπεζογραμματίων και των κερμάτων του κοινού νομίσματος το 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φράγκο βελγικό Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Νομίσματα που αντικατέστησε το Ευρώ
Ντράγκανα Λαζάρεβιτς Σισμάν
Η Ντράγκανα Λαζάρεβιτς Σισμάν (σερβικά : Драгана Лазаревић Шишман, βουλγαρικά : Драгана Хребелянович) (πέθανε την 1 Σεπτεμβρίου 1395) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν Σέρβα πριγκίπισσα και τσαρίνα της Βουλγαρίας. Ήταν κόρη του πρίγκιπα Λάζαρ και της Μιλίτσα, σύζυγός της ήταν ο Τσάρος Ιβάν Σισμάν ή τον γιο του Αλέξανδρο.
Παντρεύτηκε με τον Βούλγαρο βασιλιά γύρω στον 1386, πολλές πηγές αναφέρουν ότι ήταν παντρεμένη με τον Αλέξανδρο, γιο του Ιβάν Σισμάν. Κάποιες πηγές την αναφέρουν δεύτερη σύζυγο του Ιβάν Σισμάν. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Βουλγαρίας το 1395 ο γιος του Ιβάν Σισμάν, ο Αλέξανδρος πιάστηκε αιχμάλωτος και έπειτα ασπάστηκε το Ισλάμ, και έγινε κυβερνήτης της Σαμψούντας και μετά της Σμύρνης στη Μ. Ασία. Για την Ντράγκανα η τελευταία αναφορά ήταν σε έγγραφο το 1395/6· δεν είναι γνωστό τι της συνέβη μετά την πτώση της Βουλγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σερβία του Μοράβα Ντραγκανα
Κάρολος Αρμάνδος Ρενέ ντε Λα Τρεμουάλ
Ο Κάρολος-Αρμάνδος-Ρενέ ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Charles Armand René de La Trémoille, (14 Ιανουαρίου 1708, στο Παρίσι – 23 Μαΐου 1741), 6ος δούκας τού Τουάρ (Thouars), ήταν γιος τού Σαρλ-Λουί-Μπρετάν ντε Λα Τρεμουάλ και της συζύγου του, Mαρίας Μαγδαληνής Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ.
Βιογραφία
Ο Λα Τρεμουάλ ήταν Γάλλος στρατιωτικός και προεδρεύων των πολιτειών της Βρετάνης. Κατατάχθηκε στον στρατό σε νεαρή ηλικία και έγινε συνταγματάρχης τού συντάγματος Σαμπάν (Champagne) σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Αργότερα, έγινε κυβερνήτης τού Ιλ-ντε-Φρανς. Διακρίθηκε στη μάχη της Γκουαστάλα, στην Ιταλία, και λίγο αργότερα ονομάστηκε λοχίας των στρατευμάτων τού βασιλιά. Ο Λα Τρεμουάλ ήταν συγγραφέας ορισμένων έργων και εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας στις 13 Φεβρουαρίου 1738.
Στις 29 Ιανουαρίου 1725 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Mαρία-Ορτανσία ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρη της Mαρίας-Αρμάνδης ντε Λα Τρεμουάλ (1677–1717) και τού Εμμανουήλ-Θεοδοσίου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν δούκα τού Μπουγιόν (13668–1371).
Η Mαρία-Ορτανσία, όπως και ο σύζυγός της, ήταν εγγονή του Σαρλ-Μπελζίκ-Ολάντ ντε Λα Τρεμουάλ. Από αυτή την ένωση γεννήθηκε ένας γιος: ο Ιωάννης-Βρετανός-Κάρολος και μία κόρη, που απεβίωσε στη βρεφική ηλικία.
Ζάρι
right|250px|thumb|Απεικόνιση κυβικού ζαριού Το τυχερό παιγνίδι κύβος ή κύβοι και σήμερα αποκαλούμενο ζάρια ήταν γνωστό από τους αρχαιότατους χρόνους στον ελλαδικό χώρο που παίζονταν κυρίως από άνδρες, σε αντίθεση με τους αστραγάλους που θεωρούνταν τεχνικό παιχνίδι και παιζόταν προτιμώμενο από γυναίκες και παιδιά. Το ζάρι σήμερα χρησιμοποιείται σε εκατοντάδες τύπους παιχνιδιών ως ο παράγοντας τύχης.
Εφευρέτης των "κύβων" θεωρείται ο Βασιλιάς της Εύβοιας Παλαμήδης που κατά την πολιορκία της Τροίας το δίδαξε στους συμμάχους Έλληνες και που πρόσφερε, όπως αναφέρει ο Όμηρος, κύβους στο ναό της θεάς Τύχης. Σε μελανόμορφη αγγειογραφία αρχαίου ελληνικού αγγείου παρίστανται "κυβοπαικτούντες" ο Αχιλλέας και ο Αίας ενώ επιγραφή σ΄ αυτό αναφέρει και τα κέρδη των παικτών: "τέσσερα Αχιλέος, τρία Αίαντος". Στους Δελφούς υπήρχε επίσης εικόνα που είχε δημιουργήσει ο Πολύγνωτος η οποία παρίστανε άνδρες να παίζουν κύβους. Το παιχνίδι των κύβων φαίνεται όμως πως το γνώριζαν και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι Ινδοί.
Στην ιστορία του αρχαίου ελλαδικού χώρου και ιδιαίτερα στην αρχαία Αθήνα το παιχνίδι των κύβων ήταν πολύ διαδεδομένο όπου από τότε πολλοί μανιώδεις παίκτες είχαν καταστραφεί οικονομικά. Το παιχνίδι αυτό παιζόταν κυρίως στα συμπόσια, αλλά υπήρχαν στην τότε Αθήνα καθώς και σε άλλα μέρη του ελλαδικού χώρου δημόσια κέντρα τα καλούμενα "Κυβεία" ή Σκιραφεία, (θεωρούνται οι πρόδρομοι των σημερινών καζίνο), και που το όνομά τους οφείλονταν από τον ναό της Σκιράδος Αθηνάς στον οποίο και σύχναζαν οι θιασώτες του παιγνιδιού.
Το κυβικό σχήμα των ζαριών διατηρήθηκε αναλλοίωτο μέχρι σήμερα που ονομάζονται "ζάρια". Η κάθε πλευρά έφερε και μια αξία από του αριθμού 1 μέχρι και 6 που παριστάνονταν με σημεία, ή κάποιο τύπο περιβαλλόμενα από κύκλο μονό ή διπλό, και υπόψη, κατά τρόπο ώστε το άθροισμα των σημείων των απέναντι κατά ζεύγη εδρών, του κάθε κύβου, να είναι πάντα 7, δηλαδή το 1 με απέναντι το 6, το 2 με το 5 και το 3 με το 4.
Το παίγνιο αυτό παιζόταν με ρίψη δύο ή τριών κύβων σε τραπέζι από κωνικό κεράτιο ή ποτήρι με πλατιά βάση καλούμενο πύργος ή φορμίσκος ή κήθιον ή διάσειστον, επειδή σ΄ αυτό σείονταν οι κύβοι που έπρεπε ν΄ ακούγονται γι' αποφυγή δόλου. Κέρδιζε, αυτός που έφερνε τους μεγαλύτερους αριθμούς στη ριξιά, λεγόμενη "πλειστοβολίνδα". Η καλύτερη βολή, η "ευολώτατη", ονομαζόταν "Αφροδίτη" και ήταν οι τρεις εξάδες ή εξάρες όπως λέγονται σήμερα, η δε χειρότερη ήταν η αριθμητικά μικρότερη που ήταν οι τρεις μονάδες που τότε ονομαζόταν "κύων" (σκύλος) και σήμερα λέγονται "άσσοι".
Σήμερα επιτραπέζια παιγνίδια που χρησιμοποιούνται ζάρια είναι πολλά παιδικά όπως, ο "γκρινιάρης", το "φιδάκι", το "μονόπολυ" και άλλα παρόμοια, καθώς και για τους μεγαλύτερους το "τάβλι", και το παράνομο "μπαρμπούτι" που διώκεται ποινικά. Ο δε χώρος που επιχειρείται να παίζεται το τελευταίο λέγεται κοινώς μπαρμπουτιέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια Κατηγορία:Τυχαιότητα
Ξοτσάλι (Χανκεντί)
Το Ξοτσάλι (επίσης, Χοντζαλίνσκαγια και Χοζαλίνσκαγια) είναι ένα χωριό στην επαρχία Χανκεντί (Στεπανακέρτ), στην περιοχή της δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν.
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χανκεντί
Ταμπρίζ
Η Ταμπρίζ (περσικά: تبریز), επίσης γνωστή ως Ταυρίδα, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν και πρωτεύουσα της επαρχίας του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται βορειοδυτικά, κοντά στη λίμνη Ούρμια, σε υψόμετρο περίπου 1.370 μέτρων. Η ονομασία της προέρχεται από τις λέξεις «ταπ ριζ», δηλαδή «ροή θερμότητας», καθώς η περιοχή περιβάλλεται από θερμές πηγές. Παρά το γεγονός πως η ευρύτερη περιοχή είναι σεισμογενής, οδηγώντας συχνά σε καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης, λόγω της σημαντικής στρατηγικά θέσης της υπήρξε στη διάρκεια της ιστορίας της πρωτεύουσα ή διοικητικό κέντρο αρκετών δυναστειών.
Στην αρχαιότητα υπήρξε πρωτεύουσα του βασιλείου της Ατροπατηνής που πήρε το όνομά του από τον σατράπη της Μηδίας Ατροπάτη. Η Ταμπρίζ ήταν πρωτεύουσα του Μογγόλου ηγέτη Ιλκχάν Μαχμούντ Γκαζάν (1295-1304) ο οποίος ίδρυσε αστεροσκοπείο στην πόλη, καθιστώντας την σημαντικότατο κόμβο επιστημών. Το 14ο αιώνα πέρασε στα χέρια των μαυροπροβατάδων Τουρκομάνων, επί της ηγεμονίας των οποίων κτίστηκε το Μπλε Τζαμί της πόλης. Αποτέλεσε διοικητικό κέντρο της δυναστείας των Σαφαβιδών μέχρι το 1548 όταν πρωτεύουσα έγινε το Καζβίν. Επί της δυναστείας των Κατζάρ ανέκτησε την προνομιακή του θέση και εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό μεταξύ του Ιράν και της Ευρώπης. Το 1826 κατακτήθηκε από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιρανικού πολέμου (1826-8).
Η πόλη διακρίνεται για την παρουσία αξιόλογων μνημείων. Εκτός από το Μπλε Τζαμί (1465-66) ξεχωρίζει επίσης το κάστρο της Ταμπρίζ, που βρίσκεται στη θέση ενός τεμένους υπό κατάρρευση, καθώς και το Ιστορικό Συγκρότημα Αγορών της Ταμπρίζ που αποτελεί από το 2010 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το 1946 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο της Ταμπρίζ. Η πόλη παραμένει σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Συνδέεται σιδηροδρομικά με την Τεχεράνη ενώ διαθέτει και αεροδρόμιο. Χαρακτηρίζεται από ηπειρωτικό κλίμα. Εκτός από την κοινή περσική γλώσσα,το πιο μεγάλο μέρος των κατοίκων ομιλεί την αζερική μία τουρκική διάλεκτο και οι Αζέροι αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού με ποσοστό γύρω στο 90%.
Αμαλία της Σαξονίας (1436-1501)
Η Αμαλία, γερμ. Amalie von Sachsen (4 Απριλίου 1436 - 19 Νοεμβρίου 1501) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη τού εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη τού Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, κόρης τού Ερνέστου δούκα της Αυστρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1452 τον Λουδοβίκο Θ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Έκτωρ Τσιρονίκος
Ο Έκτωρ Τσιρονίκος (1881-1964) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και δωσίλογος υπουργός σε διορισμένες από τους Γερμανούς κυβερνήσεις της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1882 στην Αράχωβα Αρκαδίας. Σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή της Γαλλίας και το 1903 εγκαταστάθηκε στο Ροστόβ της Ρωσίας, όπου ασχολήθηκε με διάφορες επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρωσία, ο Τσιρονίκος διετέλεσε πρόξενος της Αγγλίας και πρόεδρος της εκεί ελληνικής κοινότητας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, έζησε για ένα διάστημα στην Κωνσταντινούπολη, όπου ασχολήθηκε με εφοπλιστικές επιχειρήσεις, και το 1928 εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες, όπου ίδρυσε επενδυτική και κατασκευαστική εταιρία. Παράλληλα, από το 1934 ήταν εμπορικός σύμβουλος της εκεί ελληνικής πρεσβείας και μετά την κατάληψη του Βελγίου το 1940 απελάθηκε στην Ελλάδα.
Επί Κατοχής διετέλεσε υπουργός Γεωργίας και Επισιτισμού στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου (Δεκέμβριος 1942-Ιούλιος 1943) και στη συνέχεια υπουργός Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας (Απρίλιος 1943-Σεπτέμβριος 1944), αντιπρόεδρος (Μάρτιος-Σεπτέμβριος 1944) και υπουργός Εθνικής Προνοίας (Απρίλιος-Σεπτέμβριος 1944) στην κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη.
Τον Σεπτέμβριο του 1944 πήγε στη Βιέννη, όπου σχημάτισε κυβέρνηση Ελλήνων γερμανοφίλων, μαζί με τους Ι. Πασσαδάκη και Κ. Γούλα.
Μετά την Απελευθέρωση καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και τον Μάιο του 1945 παραδόθηκε στους Αμερικανούς. Το 1947 μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και έμεινε στη φυλακή έως το 1952, οπότε του δόθηκε χάρη.
Πέθανε το 1964 στο Γηροκομείο Αθηνών.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Τ
Η επίθεση του Τζακ-Τζακ
Η επίθεση του Τζακ-Τζακ (Jack-Jack Attack) είναι ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που δημιουργήθηκε από τον Μπραντ Μπρεντ για την Pixar. Η ταινία βασίζεται στον χαρακτήρα Τζακ-Τζακ της ταινίας Οι απίθανοι, που επίσης σκηνοθετήθηκε από τον Μπραντ Μπρεντ και περιλαμβάνεται στην έκδοσή του DVD της. Η ταινία περιγράφει την παραμονή του Τζακ-Τζακ στο σπίτι με την Κάρι, την μπέιμπι σίτερ και την εξέλιξη των δυνάμεών του.
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2005
Ήλιος του μεσονυχτίου
Ήλιος του Μεσονυχτίου
thumb|300px|right|Ο Ήλιος του Μεσονυχτίου στο Νόρντκαπ της Νορβηγίας Ο Ήλιος του Μεσονυχτίου εμφανίζεται στα γεωγραφικά πλάτη εντός των δύο αρκτικών κύκλων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Σε αυτά τα μέρη, ο ήλιος είναι ορατός επί 24 συνεχόμενες ώρες, τουλάχιστον μία ημέρα. Δεδομένου ότι στο Νότιο Αρκτικό Κύκλο (Ανταρκτική) δεν υπάρχουν μόνιμοι οικισμοί ή τουριστικά καταλύματα, οι άνθρωποι που βιώνουν αυτό το φαινόμενο περιορίζονται στο βορρά — πιο συγκεκριμένα, στους κατοίκους της Αλάσκας, του Βορείου Καναδά, της Γροινλανδίας, της Ισλανδίας και των βορείων επαρχιών της Ρωσίας, της Φινλανδίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας.
Το αντίθετο φαινόμενο ονομάζεται Πολική Νύχτα και παρατηρείται στις ίδιες περιοχές το χειμώνα. Η διάρκειά του είναι η ίδια με τον Ήλιο του Μεσονυχτίου - π.χ. εάν σε ένα μέρος η έχουμε Ήλιο επί 40 ημέρες το καλοκαίρι, θα έχουμε και Νύχτα επί 40 ημέρες το χειμώνα. Κατά τη διάρκειά της, ο ήλιος βρίσκεται κάτω από τον ορίζοντα και το φως είναι ελαφρύ ή ανύπαρκτο.
«Λευκές νύχτες»
thumb|350px|left|Τα [[Χειμερινά Ανάκτορα της Αγ. Πετρούπολης, κατά τις Λευκές Νύχτες του 2003]] Οι «λευκές νύχτες» είναι ορατές σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 60° και 66°, δηλαδή στα εξωτερικά όρια των αρκτικών κύκλων, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ο ήλιος δύει μεν, αλλά βρίσκεται ελάχιστα κάτω από τον ορίζοντα - αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη φωτός στον ουρανό, ώστε δραστηριότητες σαν το διάβασμα να είναι εφικτές χωρίς επιπλέον φωτισμό.
Οι γνωστότερες λευκές νύχτες είναι αυτές της Αγίας Πετρούπολης, όπου είναι ορατές για έναν ολόκληρο μήνα, από τις 11 Ιουνίου έως τις 11 Ιουλίου. Κατά το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουνίου στην πόλη λαμβάνουν χώρα πληθώρα βραδινών πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Ηλιος Μεσον
Ξοτσάλι (Σαλγιάν)
Το Ξοτσάλι (επίσης, Χοντζάλι, Χαντζάλι, και Χοντζαλλάρ) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Σαλγιάν στο νοτιοανατολικό Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 365.
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαλγιάν Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Αστερίξ ο Γαλάτης
Το Αστερίξ ο Γαλάτης είναι το πρώτο τεύχος του Αστερίξ, από τους Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σχέδιο).
Περίληψη
Ο Ρωμαίος εκατόνταρχος θέλοντας να ανακαλύψει ποιο είναι το μυστικό της δύναμης των Γαλατών στέλνει έναν κατάσκοπο στο γαλατικό χωριό. Η ταυτότητα του κατασκόπου αποκαλύπτεται όταν αυτός χάνει το ψεύτικο μουστάκι του, αφού όμως έχει ανακαλύψει ότι η δύναμη των Γαλατών οφείλεται σε ένα μαγικό ζωμό που φτιάχνει ο δρυΐδης Πανοραμίξ. Με το φίλτρο, ο εκατόνταρχος θεωρεί ότι θα μπορούσε να νικήσει τον Ιούλιο Καίσαρα και να γίνει αυτοκράτορας ο ίδιος. Έτσι, οργανώνει την απαγωγή του Πανοραμίξ για να πάρει τη συνταγή.
Όταν ο Αστερίξ παραδίδεται στους Ρωμαίους και συναντά τον δρυΐδη, ο οποίος απαιτεί έναν κατάλογο συστατικών - που είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν - για να φτιάξει το μαγικό φίλτρο. Αν και μαγικό, αποδεικνύεται ότι είναι ένα πολύ διαφορετικό παρασκεύασμα - ένα εξαιρετικά ισχυρό φίλτρο που κάνει τα μαλλιά και τη γενειάδα αυτού που θα το πιει να ξεκινήσουν να μεγαλώνουν με τρομερά γρήγορο ρυθμό.
Οι Ρωμαίοι πείθουν τελικά τον Πανοραμίξ να παρασκευάσει ένα αντίδοτο. Συγχρόνως, προετοιμάζει και μια μικρή ποσότητα πραγματικού μαγικού ζωμού για να πιει ο Αστερίξ. Οι δυο τους προσπαθούν να δραπετεύσουν από το ρωμαϊκό στρατόπεδο αλλά ένας τεράστιος ρωμαϊκός στρατός, που είχε σταλεί για ενισχύσεις, τους σταματά και συλλαμβάνονται πάλι.
Όταν ο εκατόνταρχος επιστρέφει στη σκηνή του, βρίσκει τον Ιούλιο Καίσαρα εκεί ο οποίος πήγε για να ελέγξει την κατάσταση στην περιοχή. Στη συνάντησή τους Αστερίξ και Πανοραμίξ, μαθαίνει τις προθέσεις του εκατόνταρχου. Τους απελευθερώνει, ως χάρη για τις πληροφορίες, υπενθυμίζοντάς τους ότι είναι ακόμα εχθροί.
Ανάπτυξη
Επειδή αυτό είναι το πρώτο τεύχος, πολλά σημεία και χαρακτήρες της ιστορίας είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο. Στην πραγματικότητα, λόγω της αρχικής, τμηματικής δημοσίευσής του, μερικοί χαρακτήρες αναπτύσσονται και αλλάζουν ακόμη και καθώς η ιστορία προχωρεί:
Ιστορία έκδοσης
Η ιστορία δημοσιεύθηκε, αρχικά, σε συνέχειες στο Pilote, ένα γαλλικό περιοδικό κόμικς που ιδρύθηκε από τον Γκοσινί και μερικούς άλλους καλλιτέχνες των κόμικς. Η πρώτη σελίδα εμφανίστηκε στο προωθητικό τεύχος #0, που κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου 1959, και η ιστορία δημοσιεύθηκε τμηματικά στο περιοδικό από το τεύχος #1 (29 Οκτωβρίου 1959) μέχρι το τεύχος #38 (14 Ιουλίου 1960). Ένα μικρό κεφάλι του Αστερίξ εμφανίστηκε αρχικά στο εξώφυλλο #9 (24 Δεκεμβρίου 1959), και ένα εξώφυλλο με τον Αστερίξ ολόκληρο χρησιμοποιήθηκε στο τεύχος #21 (17 Μαρτίου 1960).
Η επόμενη ιστορία, Το χρυσό δρεπάνι, άρχιζε στο τεύχος #42 (11 Αυγούστου 1960).
Επαρχία Γιαζντ
Η επαρχία Γιαζντ (περσικά: استان یزد, Ostān-e Yazd) είναι μια από τις 31 επαρχίες του Ιράν. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας και το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη Γιαζντ. Το 2014 τοποθετήθηκε στην Περιφέρεια 5.
Η επαρχία έχει έκταση 131.575 τετραγωνικά χιλιόμετρα και, σύμφωνα με τη πιο πρόσφατη διοικητική διαίρεση της χώρας, χωρίζεται σε δέκα κομητείες: Κομητεία Αμπαρκούχ, Κομητεία Αρντακάν, Κομητεία Μπαφκ, Κομητεία Μπεχαμπάντ, Κομητεία Χατάμ, Κομητεία Μεχρίζ, Κομητεία Μεϋμπόντ, Κομητεία Ασκεζάντ, κομητεία Ταφτ και κομητεία Γιαζντ. Σύμφωνα με την απογραφή του 1996, η επαρχία Γιαζντ είχε πληθυσμό περίπου 750.769, εκ των οποίων το 75.1% ήταν κάτοικοι αστικών περιοχών, ενώ το 24.9% κατοικούσε σε αγροτικές περιοχές. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της (συμπεριλαμβανομένης της κομητείας Ταμπάς, η οποία μεταφέρθηκε στην επαρχία Νότιου Χορασάν) ήταν 1.074.428 κάτοικοι, σε 258.691 οικογένειες. Εκτός της Κομητείας Ταμπάς, ο πληθυσμός της (το 2006) ήταν 895.276 κάτοικοι, σε 241.846 οικογένειες.
Αστερίξ ο Γαλάτης
Ιστορία έκδοσης
Στην Ελλάδα, το τεύχος κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1961. Κυκλοφορεί από τη Μαμούθ Comix σε μετάφραση της Ιρένε Μαραντέι.
Επαρχία Γιαζντ
Γεωγραφία
Η επαρχία Γιαζντ με έκταση 129.285 τετραγωνικά χιλιόμετρα βρίσκεται σε μια όαση όπου συναντάται η ερήμου Νταστ-ε-Καβίρ και η έρημος Νταστ-ε Λουτ. Η ίδια η πόλη ονομάζεται μερικές φορές ως «η νύφη του Καβίρ» λόγω της θέσης της, σε μια κοιλάδα μεταξύ του Σιρ Κουχ, του υψηλότερου βουνού στην περιοχή με υψόμετρο 4.075 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και το Χαρανέκ. Η πρωτεύουσα βρίσκεται σε απόσταση 1.203 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και καλύπτει έκταση 16.000 τ.χλμ.
Αστερίξ ο Γαλάτης
Κινηματογραφική εκδοχή
Το περιοδικό διασκευάστηκε σε ταινία κινουμένων σχεδίων με τίτλο Αστερίξ ο Γαλάτης (γαλλικά: Astérix le Gaulois), η οποία κυκλοφόρησε μέσα στο 1967. Οι Γκοσινί και Ουντερζό δεν ερωτήθηκαν κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας, ενώ η πρώτη φορά που άκουσαν γι' αυτήν ήταν μερικούς μήνες προτού να κυκλοφορήσει, όταν τους παρουσίασαν μια πρόωρη έκδοσή της. Τον Αστερίξ στην ταινία αυτή μεταγλώττισε στα ελληνικά ο Αργύρης Παυλίδης.
Γενικά, η ταινία δεν αντιμετώπισε θερμή υποδοχή και μια προγραμματισμένη μεταφορά της περιπέτειας Το χρυσό δρεπάνι, από την ίδια ομάδα που έφτιαξε την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων, απορρίφθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεύχη του Αστερίξ
Επαρχία Γιαζντ
Βουνά του Γιαζντ
Αυτή η ομάδα είναι ευρύτερη από τις άλλες κορυφογραμμές και περιλαμβάνει το Σιρ Κουχ. Βρίσκονται στην ανατολική επαρχία Γιαζντ και η υψηλότερη κορυφή είναι το Μπον Λοχτ (με υψόμετρο 3.002 μέτρων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιαζντ
Ιωάννης Παλαιολόγος Μαλιασηνός
Ο Ιωάννης Παλαιολόγος Μαλιασηνός, πλήρες όνομα : Ιωάννης Κομνηνός Δούκας Άγγελος Βρυένιος Παλαιολόγος Φιλανθρωπηνός Μαλιασηνός, ήταν βυζαντινός άρχοντας της οικογένειας των Μελισσηνών της Δημητριάδος, ευγενής και κτηματίας στα τέλη του του 13ου αρχές 14ου αιώνα.
Ήταν γιος του Νικόλαου Μαλιασηνού και της Άννας Παλαιολογίνας, ανηψιάς του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο ίδιος μαζί με την μητέρα του και τον πατέρα του είναι κτήτορες της μονής του Προδρόμου της Νέας Πέτρας, που δεν σώζεται σήμερα, στη σημερινή Πορταριά Μαγνησίας, αυτό έγινε το 1271 ή το 1272. Όταν το 1274 οι γονείς του έγιναν μοναχοί κληρονόμησε πολλές εκτάσεις στην Δημητριάδα Μαγνησίας (σημ. Βόλο), όπου ήταν ο άρχοντας της περιοχής, επίσης ανέλαβε και τις δύο μονές που είχαν ιδρύσει οι γονείς του σαν έφορος και προστάτης τους.
Ο Ιωάννης από κάποιους ερευνητές ταυτίζεται με κάποιον μοναχό Νείλο Παλαιολόγο που μόνασε στην μονή της Θεοτόκου Οξείας Επίσκεψης στη Μακρινίτσα και τάφηκε εκεί, είναι γνωστός από επιτύμβια πλάκα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Ιωαννης Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου
Κουρντμαχμουντλού
Το Κουρντμαχμουντλού (επίσης, Κγιουρντμαχμουντλού και Κγιούρ-Μαχμούντλι) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Ιμισλί στο νότιο Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,118.
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ιμισλί
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια είναι γενική εγκυκλοπαίδεια που εκδόθηκε αρχικά μεταξύ του 1926 και 1934.
Η εγκυκλοπαίδεια ιδρύθηκε το 1926 από τον Παύλο Δρανδάκη (1896–1945) κατά το πρότυπο της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα. Βοηθήθηκε από πολλούς γνωστούς και έμπειρους συνεργάτες και το αποτέλεσμα κρίθηκε εξαιρετικό. Γενικός Γραμματέας σύνταξης ήταν ο Ηρακλής Αποστολίδης και οι συγγραφείς περίπου 700. Η εκδοτική «Πυρσός» ανέλαβε την έκδοση της εγκυκλοπαίδειας και την 1η Μαρτίου 1926 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος. Αποτελείται από 23.000 σελίδες σε 24 τόμους, με περίπου 280.000 λήμματα και 37.000 εικόνες, σχέδια και χάρτες. Εκδόθηκε περίπου την ίδια εποχή με το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, το οποίο είχε να ανταγωνιστεί για το ίδιο αναγνωστικό κοινό. Για την οικονομική διευκόλυνση των αναγνωστών και οι δύο εγκυκλοπαίδειες κυκλοφορούσαν σε τεύχη και πωλούνταν και με δόσεις.
Ο Παύλος Δρανδάκης κράτησε ορισμένα δικαιώματα της εγκυκλοπαίδειας τα οποία αργότερα διεκδίκησε σε δίκη. Αφού κέρδισε την δίκη, οι απόγονοί του εξέδωσαν μία δεύτερη έκδοση της εγκυκλοπαίδειας το 1956 υπό τον λογότυπο "Φοίνιξ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές εγκυκλοπαίδειες
Καλυψώ (δορυφόρος)
Η Καλυψώ (αγγλικά: Calypso) είναι ένας μικρός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Πήρε το όνομα του από την νύμφη Καλυψώ της ελληνικής μυθολογίας. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Κρόνος XIV (Saturn XIV) ενώ η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1980 S 25. Υπάρχει επίσης αστεροειδής με το όνομα 53 Καλυψώ. Η Καλυψώ είναι ένας τρωικός δορυφόρος, δηλαδή μοιράζεται την τροχιά της και με έναν άλλο δορυφόρο, την Τηθύ. Όμως, υπάρχει και άλλος ένας δορυφόρος που μοιράζεται την τροχιά του με αυτήν, η Τελεστώ.
Ανακάλυψη
Ανακαλύφθηκε στις 13 Μαρτίου 1980 από τους Pascu, Seidelmann,Baum και Currie, βάσει σε επίγειες παρατηρήσεις και έλαβε την προσωρινή ονομασία S/1980 S 25.
Μαλακάς και Μαγκαντά
thumb|right|200px|Ο Μαλακάς και η Μαγκάντα, οι πρώτοι άνθρωποι της Φιλιππινέζικης μυθολογίας
Ο Σι Μαλακάς και η Σι Μαγκαντά αποτελούν μορφές της φιλιππινέζικης μυθολογίας και το αντίστοιχο του Αδάμ και της Εύας κατά τα γενικότερα δυτικά πρότυπα.
Ετυμολογία
Στη γλώσσα Ταγκάλογκ των Φιλιππινών, η λέξη Μαλακάς έχει πολλαπλές χρήσεις, με την συνηθέστερη να είναι αυτή του δυνατός ή εύσωμος, ενώ άλλες έννοιες είναι αυτές του υγιούς ατόμου, καλοφαγά, ή ακόμα και του μέθυσου. Η λέξη Μαγκαντά σημαίνει όμορφη. Το πρόθεμα του Σι χρησιμοποιείται ως άρθρο.
Ο μύθος
Σύμφωνα με τον μύθο, στις απαρχές του κόσμου δεν υπήρχε Γη, παρά μόνο η Θάλασσα και ο Ουρανός, και ένας αετός. Όταν ο αετός έγινε αφορμή για να έρθουν σε διένεξη ο Ουρανός και η Θάλασσα, ο Ουρανός έβρεξε μεγάλους ογκόλιθους εναντίον της Θάλασσας, και οι ογκόλιθοι αυτοί έγιναν οι νήσοι των Φιλιππινών. Με τον καιρό, γεννήθηκαν και οι Ανέμοι, και όταν παντρεύτηκαν μεταξύ τους το στεριανό με το θαλασσινό αγέρι, γεννήσαν το μπαμπού. Ο αετός βλέποντας το μπαμπού το κτύπησε με το ράμφος του και το μπαμπού διασπάστηκε. Από την διάσπαση αυτή, προήλθε ο Μαλακάς και η Μαγκαντά, και κατόπιν τα ζώα του κόσμου συνεδριάζοντας αποφάσισαν πως οι 2 νεοεμφανιζόμενοι θα έπρεπε να παντρευτούν. Έτσι νυμφεύτηκαν, και με τους απογόνους τους δημιούργησαν το είδος των ανθρώπων.
Κάποια στιγμή ο Μαλακάς θύμωσε και άρχισε να χτυπάει τα παιδιά του με ένα καλάμι. Αυτά για να ξεφύγουν, κρύφτηκαν σε διάφορες τοποθεσίες εντός και εκτός του σπιτιού. Τα παιδιά που κρύφτηκαν εντός των δωματίων του σπιτιού έγιναν μετέπειτα αυτά και οι απόγονοι τους οι αρχηγοί των νήσων των Φιλιππινών, αυτά που κατέφυγαν ανάμεσα στους τοίχους έγιναν οι σκλάβοι, όσα τρύπωσαν στο τζάκι έγιναν οι Νεγρίτος, και όσα βγήκαν εκτός του σπιτιού ήταν ελεύθεροι άνθρωποι. Τέλος, όσα παιδιά έφυγαν από το νησί ταξιδεύοντας στη θάλασσα, οι απόγονοι τους έγιναν οι λευκοί ξένοι που ήρθαν πολύ αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθολογίες της Ασίας Κατηγορία:Πολιτισμός των Φιλιππίνων
Ντιάνα Αμπγκάρ
Η Ντιάνα Αμπγκάρ (12 Οκτωβρίου 1859 – 8 Ιουλίου 1937) ήταν Αρμένισσα συγγραφέας, διπλωμάτης και πρέσβειρα της Αρμενίας στην Ιαπωνία, κατά τη διάρκεια της βραχύβιας Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας (1918 – 1920). Πρόκειται για την πρώτη Αρμένισσα διπλωμάτη και πιθανότατα για την πρώτη γυναίκα που τοποθετήθηκε σε οποιοδήποτε διπλωματικό πόστο.
Ζωή
Η Ντιάνα Αναχίτ Αμπγκάρ, της οποίας το βαφτιστικό όνομα ήταν Γκαγιάν, γεννήθηκε στο Ρανγκούν, της Βρετανικής Μπούρμα (σημερινό Γιανγκόν, Μιανμάρ) στις 12 Οκτωβρίου 1859. Ο πατέρας της ήταν Ινδο-Αρμένιος που μετανάστευσε στη Νοτιοανατολική Ασία από τη Νέα Τζούλφα του Ιράν. Η μητέρα της, η Αβέτ καταγόταν από την οικογένεια Τατέος Αβέτουμ στην πόλη Σιράζ του Ιράν. Η Ντιάνα ήταν η νεότερη από τα επτά παιδιά της οικογένειάς της. Η Αμπγκάρ μεγάλωσε στην Καλκούτα και έλαβε μόρφωση σε τοπικό εκκλησιαστικό σχολείο. Η Ντιάνα Αμπγκάρ μιλούσε άπταιστα Αγγλικά, Αρμένικα και Ινδικά (Χιντουστάνι). Νυμφεύθηκε τον Απκάρ Μάικλ Απκάρ, απόγονο του οίκου των Αμπγκάρ της Νέας Τζούλφα, εκεί όπου είχε μεταναστεύσει και ο πατέρας της. Η οικογένεια Αμπγκάρ έγιναν επιτυχημένοι έμποροι στη Νοτιοανατολική Ασία. Ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένοι στο στις εισαγωγές – εξαγωγές ρητινούχων και φυσικών βερνικιών.
Το 1891, η Ντιάνα και ο σύζυγός της μετακόμισαν στην Ιαπωνία για να επεκτείνουν την οικογενειακή επιχείρηση. Τελικά απέκτησαν πέντε παιδιά από τα οποία τα 3 επέζησαν και μεγάλωσαν. Στην ηλικία των 67 ετών, η Αμπγκάρ αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα υγείας, με φτωχή όραση, βαρηκοΐα και αρθρίτιδα. Η επιβαρυμένη κατάσταση της υγείας της οδήγησε και στο θάνατό της το πρωί της 8ης Ιουλίου 1937 στη Γιοκοχάμα. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο αλλοδαπών δίπλα στο σύζυγό της και η Κοινωνία της Αρμενο-Ιαπωνικής φιλίας με έδρα το Τόκιο, φροντίζει τον τάφο της.
Διπλωματική καριέρα
Όταν η Δημοκρατίας της Αρμενίας κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 28 Μαίου 1918, κανένα κράτος διεθνώς δεν την αναγνώρισε. Παρόλα αυτά το 1920, μέσω των προσπαθειών της Αμπγκάρ, η Ιαπωνία έγινε ένα από τα πρώτα έθνη που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της νέας δημοκρατίας. Από σεβασμό για τις προσπάθειές της, ο Χάμο Οχαντζανιάν, που ήταν τότε Υπουργός Εξωτερικών της νεοσύστατης Δημοκρατίας, έχρισε την Ντιάνα Αμπγκάρ τιμητικά σύμβουλο επί Ιαπωνίας. Αυτό το γεγονός την κατέστησε την πρώτη Αρμένισσα διπλωμάτη και πιθανότατα την πρώτη γυναίκα που τέθηκε σε διπλωματικό πόστο κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Όμως, μετά την ενσωμάτωση της Αρμενίας στη Σοβιετική Ένωση το 1920, η τοποθέτησή της έλαβε τέλος.
Έργα
Μόλις ο γιος της ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση στην Ιαπωνία, η Αμπγκάρ απέκτησε περισσότερο χρόνο για να συγκεντρωθεί στο ανθρωπιστικό, συγγραφικό και διπλωματικό της έργο. Άρχισε να συνεργάζεται με αρκετές εφημερίδες όπως ο Τζαπάν Αντβερτάιζερ, Η Άπω Ανατολή, Η Τζαπάν Γκαζέτ και Η Αρμενία (γνωστή αργότερα ως Νέα Αρμενία). Μεγάλο μέρος της συγγραφικής της παραγωγής εστιάζεται στους καταπιεσμένους και τις συνθήκες που βιώνουν. Έγραψε για τα Αρμένικα δεινά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, προκειμένου να εγείρει διεθνώς συνειδητότητα και ενδιαφέρον για το ζήτημα. Ως το 1920 είχε ήδη γράψει περισσότερα από εννέα βιβλία με θέμα την Γενοκτονία των Αρμενίων. Έγραψε επίσης αρκετά άρθρα σχετικά με τις διεθνείς σχέσεις και την επίδραση του ιμπεριαλισμού στις διεθνείς σχέσεις και την ειρήνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς
Δήμος Μυτιλήνης
300px|right|thumb|πανοραμική άποψη της Μυτιλήνης Ο Δήμος Μυτιλήνης  είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου με έδρα τη Μυτιλήνη, και περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Μυτιλήνης, Αγιάσου, Πλωμαρίου, Λουτροπόλεως Θερμής, Ευεργέτουλα και Γέρας. Συστάθηκε εκ νέου ως διευρυμένος Δήμος στις 9 Μαρτίου 2019 μετά από διάσπαση του προϋπάρχοντος Δήμου Λέσβου.
Ιστορικό
Ο Δήμος λειτούργησε, σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, ως δήμος του Νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010, με έδρα την πρωτεύουσα του νομού, Μυτιλήνη. Βρισκόταν στο ανατολίκο τμήμα του νησιού της Λέσβου, καταλαμβάνοντας ολόκληρη την ανατολική χερσόνησο του νησιού. Αποτελείτο από εννέα δημοτικά διαμερίσματα (Δημοτικό διαμέρισμα Μυτιλήνης, Δημοτικό διαμέρισμα Αγίας Μαρίνης Λέσβου, Δ.δ. Αλυφαντών, Δ.δ. Αφάλωνος, Δ.δ. Λουτρών, Δ.δ. Μόριας, Δ.δ. Παμφίλων, Δ.δ. Παναγιούδας, Δ.δ. Ταξιαρχών) και είχε συνολικό πληθυσμό 36.196 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 107,5 τ.χλμ. Ο Δήμος Μυτιλήνης συνόρευε στα βόρεια με τους δήμους Λουτροπόλεως Θερμής και Ευεργέτουλα.
Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011, εντάχθηκε στον νέο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Η διάσπαση του δήμου αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων της Λέσβου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε:
Δήμο Δυτικής Λέσβου με έδρα την Καλλονή, που περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Καλλονής, Μανταμάδου, Αγίας Παρασκευής, Ερεσού-Αντίσσης, Πολιχνίτου, Πέτρας και Μήθυμνας.
Δήμαρχοι Μυτιλήνης
Δήμαρχοι Μυτιλήνης διετέλεσαν: μέχρι το 2010 οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Λευκές νύχτες
Οι λευκές νύχτες μπορούν να αναφέρονται:
Σπύρος Ιακωβίδης
Ο Σπύρος Ιακωβίδης (Αθήνα, 1922 - 16 Ιουνίου 2013) ήταν αρχαιολόγος προϊστορικής αρχαιολογίας, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχαιολόγους της γενιάς του, με σημαντικό ανασκαφικό έργο και τεράστια συμβολή στη μελέτη, ειδικότερα, του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Ήταν παντρεμένος με τη συγγραφέα Αθηνά Κακούρη και άφησε πίσω του έναν γιο και δύο εγγόνια.