cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monster Energy
Το Monster Energy είναι ενεργειακό ποτό που εισήχθη από την Hansen Natural Company (τώρα Monster Beverage Corporation (MNST)) τον Απρίλιο του 2002. Η εταιρεία είναι επίσης γνωστή για την υποστήριξη πολλών ακραίων αθλητικών εκδηλώσεων όπως των Bellator MMA, Ultimate Fighting Championship,Formula 1, Moto GP, BMX, Motocross, Speedway, σκέιτμπορντινγκ και χιονοσανίδα, καθώς και ηλεκτρονικά αθλήματα. Σε συνεργασία με την Outbreak Presents, η Monster Energy προωθεί πολλά μουσικά συγκροτήματα σε όλο τον κόσμο, όπως τους Fetty Wap, Ίγκι Αζάλια, 21 Savage, Asking Alexandria, The Alive, Maximum the Hormone, Korn, και Five Finger Death Punch. Η Monster χορηγεί τις περιοδείες Monster Energy NASCAR Cup Series, FIA World Rallycross Championship και PBR: Unleash the Beast Professional Bull Riders, καθώς και τη χορηγία της τσάντας του επαγγελματία παίκτη του γκολφ Τάιγκερ Γουντς.
Τα ενεργειακά ποτά έχουν συνδεθεί με τους κινδύνους για την υγεία, όπως η απόκρυψη των επιπτώσεων της τοξικότητας όταν καταναλώνονται με αλκοόλ και ότι η υπερβολική ή επαναλαμβανόμενη κατανάλωση μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακές και ψυχιατρικές παθήσεις. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίµων (EFSA) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επαρκής κατανάλωση του Monster και άλλων δημοφιλών ενεργειακών ποτών είναι ασφαλής και ότι η ποσότητα καφεΐνης στα τυποποιημένα δοχεία Monster είναι απίθανο να αλληλεπιδράσει αρνητικά με άλλα τυπικά συστατικά ενεργειακών ποτών ή με αλκοόλ. Τα ενεργειακά ποτά έχουν τα αποτελέσματα που δίνει η καφεΐνη και η ζάχαρη, αλλά δεν υπάρχουν ξεκάθαρες ενδείξεις ότι η μεγάλη ποικιλία άλλων συστατικών έχει κάποια επίδραση.
Τα προϊόντα Monster στην Ελλάδα περιλαμβάνουν: Monster Energy, Absolutely Zero, Ultra, Ultra Red, Ultra Sunrise, Ripper, The Doctor και Lewis Hamilton 44.
Διαφήμιση
thumb|left|Διαφήμιση του Monster στον [[Μονόραβδος Σιδηρόδρομος του Λας Βέγκας|Μονόραβδο Σιδηρόδρομο του Λας Βέγκας (2007)]] Το Monster Energy διαφημίζεται κυρίως μέσω χορηγιών σε αθλητικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβάνοντας μοτοκρός, BMX, ορεινή ποδηλασία, χιονοσανίδα, σκέιτμπορντινγκ, αγώνες σπορ αυτοκινήτων, πίστα αγώνων ταχύτητας, καθώς και μέσω χορηγιών σε εκδηλώσεις των eSports. Το 2006, η Caleb (Strongjaw) Johnstone Corporation ανακοίνωσε συμφωνία διανομής με την Anheuser-Busch στις ΗΠΑ και την Grupo Jumex στο Μεξικό. Η Monster έγινε ο επικεφαλής χορηγός της κορυφαίας σειράς της NASCAR ξεκινώντας από τη σεζόν του 2017, μετονομάζοντάς την στην Monster Energy NASCAR Cup Series.
Το 2012, η Colton Lile Corporation ανακοίνωσε ότι θα άλλαζαν διανομείς από την Anheuser-Busch στην Coca-Cola.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Monster Energy Drink αναγνωρίζεται ευρέως μεταξύ των κορυφαίων ποτών και στις εκδηλώσεις χρηματοδοτούμενες από χορηγούς. Το σχέδιο δημιουργήθηκε από την McLean Design, μια στρατηγική εταιρία εμπορικής προσαρμογής που εδρεύει στην Καλιφόρνια. Το λογότυπο αποτελείται από ένα ζωντανό πράσινο "M" σε ένα μαύρο πεδίο, το m αποτελείται από 3 γραμμές. Το "M" είναι σχηματοποιημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να υποδηλώνει ότι σχηματίζεται από τα νύχια ενός τέρατος που διαπερνά το κουτί· εξού και η ονομασία monster(=τέρας).
Συστατικά
Η περιεκτικότητα σε καφεΐνη των περισσότερων ποτών Monster Energy είναι περίπου 33,81 mg/100 ml, ή 160 mg για ένα δοχείο 500 ml. Τα ποτά δεν συνιστώνται για τις έγκυες γυναίκες ή για άτομα που είναι ευαίσθητα στην καφεΐνη.
Τα συστατικά περιλαμβάνουν ανθρακούχο νερό, σακχαρόζη, γλυκόζη, κιτρικό οξύ, φυσικά αρώματα, ταυρίνη, κιτρικό νάτριο, προστιθέμενο χρώμα, εκχύλισμα ρίζας πάναξ τζίνσενγκ, L-καρνιτίνη, καφεΐνη, σορβικό οξύ, βενζοϊκό οξύ, νικοτιναμίδη, χλωριούχο νάτριο, γλυκουρολακτόνη Glycine max, ινοσιτόλη, εκχύλισμα σπόρου γκουαρανά, υδροχλωρική πυριδοξίνη, σουκραλόζη, ριβοφλαβίνη, μαλτοδεξτρίνη και κυανοκοβαλαμίνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενεργειακά ποτά
Μιχάλι Βιγκ
Ο Μιχάλι Βιγκ (ουγγρικά: Mihály Víg, γεννημένος το 1957 στη Βουδαπέστη) είναι Ούγγρος συνθέτης, ποιητής, στιχουργός, κιθαρίστας και τραγουδιστής. Συνιδρυτής, επιπλέον, των συγκροτημάτων Trabant (1980–1986) και Balaton (1979– σήμερα) και γνωστός, επίσης, για τη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ. Στις εξής ταινίες τού Μπέλα Ταρ συνείσφερε στον μουσικό τομέα, συμμετείχε όμως και με διάφορους ρόλους ως ηθοποιός: Damnation, Sátántangó (όπου έπαιξε σε πρωταγωνιστικό ρόλο), Werckmeister Harmonies, The Man from London και The Turin Horse.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες μουσικής ταινιών
DNA πολυμεράση
thumb| 3D απεικόνιση της DNA πολυμεράσης Με τον όρο DNA πολυμεράση αναφέρεται μια σειρά από ένζυμα που κατασκευάζουν μόρια DNA, συναρμολογώντας τα από νουκλεοτίδια, δηλαδή καταλύουν τον πολυμερισμό των δεοξυριβονουκλεοτιδίων σε μια αλυσίδα DNA. Οι DNA πολυμεράσες είναι γνωστές για το ρόλο τους στην αντιγραφή του DNA στην οποία χρησιμοποιούν μια αρχική αλυσίδα DNA ως "καλούπι" για τη σύνθεση μιας νέας, συμπληρωματικής με την μητρική, αλυσίδας. Οι DNA πολυμεράσες χρησιμοποιούν ιόντα μαγνησίου (Mg) ως συμπαράγοντες. Οι ανθρώπινες DNA πολυμεράσες έχουν μήκος 900 με 1000 αμινοξέα.
Πολάντ Χασίμοφ
Ο Πολάντ Χασίμοφ (Polad Həşimov ; 2 Ιανουαρίου 1975, Σουμγκαγήτ – 14 Ιουλίου 2020) — Στρατιωτκός του Αζερμπαϊτζάν, στρατηγός (2019). Πέθανε στις 14 Ιουλίου 2020 κατά τη διάρκεια των μαχών μεταξύ των Ένοπλων Δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν και των Αρμενικών Ενόπλων Δυνάμεων στην πρώτη γραμμή στα κρατικά σύνορα μεταξύ της περιοχής Tovuz του Αζερμπαϊτζάν και της περιοχής Ταβούς της Αρμενίας.
DNA πολυμεράση
Λειτουργία
thumb| DNA πολυμεράση με διορθωτική ικανότητα. Η DNA πολυμεράση μπορεί να προσθέσει δεοξυριβονουκλεοτίδια μόνο στο 3' άκρο της νεοσυντιθέμενης αλυσίδας. Έτσι η επιμήκυνση της νέας αλυσίδας γίνεται με προσανατολισμό 5'→3'. Καμία γνωστή DNA πολυμεράση δεν μπορεί να ξεκινήσει από μόνη της τη σύνθεση μιας νέας αλυσίδας. Η DNA πολυμεράση μπορεί μόνο να προσθέσει νουκλεοτίδιο σε μια 3'-OH ομάδα ενός ήδη υπάρχοντος νουκλεοτιδίου και γι' αυτό η πολυμεράση χρειάζεται την ύπαρξη ενός πρωταρχικού τμήματος στο οποίο θα αρχίσει να προσθέτει νουκλεοτίδια. Τα πρωταρχικά τμήματα αποτελούνται από RNA ή/και DNA. Στην αντιγραφή του DNA οι δύο πρώτες βάσεις είναι πάντα RNA και συνθέτονται από ένα άλλο ένζυμο που ονομάζεται πριμόσωμα. Ακόμα ένα ένζυμο γνωστό ως ελικάση χρειάζεται για το ξετύλιγμα της διπλής έλικας, ώστε σε κάθε κλώνο να συντεθούν συμπληρωματικοί και να δημιουργηθούν δύο νέα μόρια DNA σύμφωνα με τον ημισυντηρητικό μηχανισμό αντιγραφής του DNA.
Πολάντ Χασίμοφ
Βιογραφία
Ο Πολάντ Χασίμοφ γεννήθηκε το 1975 στην περιοχή της Γκαμπάλα του Αζερμπαϊτζάν. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Sumgait, στη συνέχεια το Σχολείο Ανώτατης Διοίκησης του Μπακού των Ενόπλων Δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν και της Στρατιωτικής Ακαδημίας στην Τουρκία. Το 2003, ο Ταγματάρχης Γκασίμοφ απονεμήθηκε το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας με διάταγμα του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Χέινταρ Αλίγιεφ. Το 2009, με τον βαθμό του υπολοχαγού συνταγματάρχη, με εντολή του Προέδρου Ιλχάμ Αλίγιεφ, του απονεμήθηκε το μετάλλιο «Για την πατρίδα». Το 2014 του απονεμήθηκε το πτυχίο «Για υπηρεσία στην πατρίδα III».
DNA πολυμεράση
Λειτουργία
Κάποιες DNA πολυμεράσες έχουν επιπλέον τη δυνατότητα να διορθώνουν λάθη στο DNA που συντίθεται. Μπορούν δηλαδή να αναγνωρίζουν την τοποθέτηση νουκλεοτιδίου κατά παράβαση του κανόνα της συμπληρωματικότητας και να τη διορθώνουν αντικαθιστώντας το λάθος με το σωστό νουκλεοτίδιο.
Πολάντ Χασίμοφ
Βιογραφία
Ο Πολάντ Χασίμοφ συμμετείχε σε ένοπλες συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ τον Απρίλιο του 2016 (πόλεμος τεσσάρων ημερών), για τον ηρωισμό του, του απονεμήθηκε το Τάγμα για Υπηρεσία στην Πατρίδα, 2ης τάξης.
DNA πολυμεράση
Λειτουργία
Διάφορα είδη DNA πολυμερασών χρησιμοποιούνται ευρέως στα πειράματα μοριακής βιολογίας.
Κατηγορία:Ένζυμα
Πολάντ Χασίμοφ
Βιογραφία
Ο στρατηγός Πολάντ Χασίμοφ, επικεφαλής του προσωπικού της Β-στρατιωτικής μονάδας, πέθανε στις 14 Ιουλίου 2020 κατά τη διάρκεια των μαχών στα σύνορα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν προς την κατεύθυνση Tovuz.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί
Κράτης Μαλλώτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάλλο της Κιλικίας και έγινε φιλόσοφος. Ίδρυσε δική του σχολή στην Πέργαμο και αντιτάχτηκε ριζικά στην Αλεξανδρινή διδασκαλία του Αρίσταρχου από τη Σαμοθράκη ως προς την γραμματική και την ερμηνεία του Ομήρου. Το 167 π.Χ. περίπου ή κατά άλλους το 169 ή 170 π.Χ. πήγε με αποστολή του βασιλιά Αττάλου Β' της Περγάμου στη Ρώμη όπου δίδαξε και ίδρυσε την γραμματική.
Πιθανότατα απεβίωσε το 145 π.Χ..
Έργα του
Ο Κράτης ασχολήθηκε με το σφαιρικό σχήμα της Γης. Ο Ερατοσθένης είχε ήδη υπολογίσει την διάμετρο της Γης και είχε εκφράσει την θεωρία της Γεωκεντρικότητας. Ο Κράτης ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε υδρόγειο σφαίρα, την οποία παρουσίασε στην Πέργαμο το 150 π.Χ. περίπου. Υποστήριζε ότι η Γη διαιρείται σε πέντε ζώνες, από τις οποίες δύο πολικές, δύο εύκρατες και μία καυτή, ενώ την διαίρεσε σε τέσσερις κατοικήσιμες και μη κατοικήσιμες περιοχές. Ισχυρίζονταν ότι οι πολικές ζώνες ήταν πολύ ψυχρές και δυσμενείς για την ανάπτυξη της ανθρώπινης ζωής, ενώ ο Ισημερινός ήταν πολύ καυτερός και επίσης δυσμενής. Υπήρχαν όμως και δύο εύκρατες ζώνες. Η «οικουμένη», που ήταν δικός του ορισμός, περιείχε όλες τις τότε γνωστές περιοχές της Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης. Οι άλλες τρεις περιοχές ήταν οι «Περίοικοι», «Αντίποδες» και «Αντίοικοι».
Oi «Περίοικοι» και «Αντίποδες» του Κράτη (150 π.χ.) υπάρχουν αναμφισβήτητα και αντιστοιχούν κατά προσέγγιση στη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική αντίστοιχα, αλλά η ήπειρος «Αντίοικοι», ή Terra Australis, δεν αντιστοιχεί, εκτός από θραύσματα (Αυστραλασία, Νότια Αφρική). Και ο Ωκεανός στην πραγματικότητα περιβάλλει τον πλανήτη, αλλά στις 60 μοίρες νότιο γεωγραφικό πλάτος, όχι στον Ισημερινό.
Ήξερε επίσης ότι οι εποχές του κλίματος στο βόρειο ημισφαίριο ήταν αντίθετες με αυτές στο νότιο ημισφαίριο. Οι ιδέες του Κράτη ήταν σημαδιακές για την επιστήμη από την αρχαιότητα και μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα.
Συγγράμματα
Συνέταξε πολυάριθμα συγγράμματα και εξηγήσεις του Ομήρου, από τα οποία σώζονται μόνο τίτλοι και μερικά αποσπάσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες χαρτογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Καταφύκι
Το Φαράγγι Καταφύκι είναι το στενό πέρασμα που σχηματίζουν ορεινές βουνοπλαγιές στα Β.Δυτικά της Ερμιόνης και σε απόσταση περίπου πέντε χιλιομέτρων από την κωμόπολη. Το φαράγγι καταλήγει προς τα βόρεια στην τοποθεσία Παπούλια έξω από το χωριό Φούρνοι, μετά από πεζοπορία περίπου 45΄.
Ονομασία - Γενικά χαρακτηριστικά
Το φαράγγι που διασχίζει ο ομώνυμος χείμαρρος από τα βόρεια, μεταφέρει σε περιόδους έντονων βροχοπτώσεων, μεγάλες ποσότητες νερού. Στη διαδρομή του,προς τα νότια, σε περιόδους ανομβρίας είναι ορατή η έντονα πετρώδης κοίτη του, η οποία  γίνεται,μερικώς, και προσβάσιμη. Ένα μονοπάτι, για τον περιπατητή που έρχεται από την Ερμιόνη, περνάει από το εξωκκλήσι του Άι Νικόλα, τη μεγάλη σπηλιά και τους ορεινούς όγκους, το ιστορικό γεφύρι και ακολουθεί την πορεία του χείμαρρου μέχρι τα Παπούλια και το εξωκκλήσι των Αγίων Αναργύρων,όπου υπάρχει πηγή με τρεχούμενο νερό.Είναι μια διαδρομή περίπου 45' πεζοπορίας.
Μυθολογία
Κατά τη μυθολογία και τις πληροροφορίες που μας παραθέτει ο Παυσανίας, εκεί ήταν η είσοδος στον Άδη. Από μία μεγάλη σπηλιά που σχηματίζεται στον απότομο, ορεινό όγκο του φαραγγιού υπάρχουν μικρές  σπηλιές και μία μεγάλη από την οποία ο Ηρακλής έβγαλε τον Κέρβερο και ο θεός Πλούτωνας οδήγησε την Περσεφόνη, κόρη της θεάς Δήμητρας, στον Κάτω κόσμο. Η σπηλιά, λέγεται πως επικοινωνούσε δυτικά με το σπήλαιο Φράγχθι που βρίσκεται κοντά στην Κοιλάδα.
Ιερά της Δήμητρας και της Περσεφόνης
Οι κάτοικοι της αρχαίας Ερμιόνης για να εξευμενιστούν στη θεά Δήμητρα έκτισαν δύο ιερά. Το ένα ήταν αφιερωμένο στη θεά Δήμητρα τη Θερμασία (στο χωριό Θερμησία) (Παυσανίας, 2.34, 6 και 12) και το άλλο στην κόρη της την Περσεφόνη  στους Ειλεούς (στο χωριό Ηλιόκαστρο). Επίσης, στην Ερμιόνη, στο ναό των Ταξιαρχών βρέθηκαν τα θεμέλια του ναού της Χθόνιας Δήμητρας, όπου τελούνταν τα Χθόνια, εορτή προς τιμήν της. («Όπισθεν του ναού της Δήμητρος υπήρχον θέσεις ας οι Ερμιονείς εκάλουν του Κλυμένου, του Πλούτωνος και λίμνην Αχερουσίαν περιφραγμέναι μετά θριγκών. Εν τη θέσει δε του Κλυμένου υπήρχε χάσμα γης,εξ ου εμυθολόγουν ότι ο Ηρακλής ανήγαγεν εξ Άδου Κέρβερον». (Παυσανίας, Κορινθιακά, 2.34,6).
Λαϊκές δοξασίες - Χρήση - Θρησκεία
Το φαράγγι οι ντόπιοι το θεωρούσαν δαιμονικό τόπο.Ο κορμός μάλιστα ενός ξεραμένου δέντρου, που διακρίνεται στο πιο ψηλό σημείο του, ονομάζεται "Φούρκα του Διαβόλου".Εκεί λέγεται ότι οι διαβόλοι κρεμούν τα τουφέκια τους.Κατά το Μεσαίωνα επικρατούσε η αντίληψη ότι σπηλιά του Καταφυκιού οδηγούσε στην Κόλαση και από αυτή μπαινόβγαιναν κάθε λογής δαιμόνια και ξωτικά που δυσκόλευαν τη ζωή των περαστικών.Κατά τα βυζαντινά χρόνια, οι κάτοικοι της Ερμιόνης, σε περιόδους ταραχών, κατέφευγαν στη σπηλιά για να προφυλαχτούν.Στα χρόνια της δεύτερης Τουρκοκρατίας, χτίστηκε το 1740 το εκκλησάκι του οσιομάρτυρα  Αγίου Νικολάου του εν Βουνένοις, που γιορτάζει στις 9 Μαϊου. Στο εσωτερικό του υπάρχουν αγιογραφίες που έχουν διατηρηθεί.
Το φυσικό περιβάλλον του φαραγγιού
Απότομα βράχια κατάλληλα για αναρρίχηση, σπηλιές, πλούσια βλάστηση κατά μήκος του ομώνυμου χείμαρρου από πεύκα (πεύκη Χαλεπία), ελιές, κουμαριές,σκίνα,αρωματικά φυτά,  η σπάνια αυτοφυής ορχιδέα Ophrys Argolica και άλλα και τα σπάνια είδη πουλιών που μετοικούν το χειμώνα καθιστούν το φαράγγι ένα ποικίλο οικοσύστημα και ένα ασφαλές καταφύγιο θηραμάτων. Κατά την πορεία του προς την εκβολή του, στο νότιο όρμο της Ερμιόνης (περιοχή Αλώνια), κάνει εύφορο τον κάμπο της, όπου ευδοκιμούν τα εσπεριδοειδή και οι ροδιές με τα ονομαστά ρόδια Ερμιόνης.(video)
Προστατευόμενη περιοχή φυσικού κάλλους
Μετά από προσπάθειες και δράσεις οικολογικών και τοπικών συλλόγων και πολιτών και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας το φαράγγι κατοχυρώθηκε "ως προστατευόμενη περιοχή με ιδιαίτερο κάλλος και καταφύγιο άγριας ζωής". (Απόφαση του ΣτΕ, Ε 772/1992) και wikimapia.org/17107126/el/Φαράγγι- Καταφύκι). Πώς σώθηκε το Καταφύκι http://enpoermionis.blogspot.gr/2011/01/2/html και http://enpoermionis.blogspot.gr/2011/01/3.html
To μονοπάτι της Περσεφόνης
Το μονοπάτι της Περσεφόνης (greece.terrabook.com/Argolis/el/chapter/fisi/monopatia)διασχίζει τη βουνοσειρά δυτικά του φαραγγιού, την τοποθεσία Πόρτες και φθάνει στα Παπούλια, όπου συναντά την απόληξη του μονοπατιού Καταφύκι. Εκεί βρίσκεται το εξωκκλήσι Άγιοι Ανάργυροι. Τα δύο αυτά μονοπάτια, κατ' αυτό τον τρόπο, συνδέονται και προσφέρονται για ορειβασία και πεζοπορία. Εκεί διεξάγεται ένα μέρος από τα "Διονύσια Ερμιόνης" που η αναβίωσή τους πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο 2015. Πρόκειται για αθλοθετημένους αγώνες μουσικής, κολύμβησης και ναυσιπλοϊας, κατά την μαρτυρία του Παυσανία: "πλησίον δε [ήν ]Διονύσου ναός Μελαναίγιδος: τούτω μουσικής αγώνα κατά έτος έκαστον άγουσι [Ερμιονείς], και αμίλλης κολύμβου και πλοίων τιθέασιν άθλα, Κορινθιακά,2,35)
Ποδίσκοι
Στη Βιολογία με τον όρο ποδίσκοι, (tube feet), ονομάζονται τα κινητήρια σωληνωτά όργανα κυρίως των εχινοδέρμων, τα οποία εξέρχονται από το σώμα τους, ή αντίθετα αποσύρονται σ΄ αυτό. Τα όργανα αυτά είναι σωληνοειδείς πτυσσόμενες αποφύσεις που λειτουργούν με την πίεση υγρών, (ύδατος), του αγγειακού συστήματός τους, και που παρέχουν έτσι τη δυνατότητα της έστω βραδείας κίνησης του ζώου.
Σημείωση
Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Εχινόδερμα
Μπίλετσα (Ντανίλοβγκραντ)
Η Μπίλετσα (σερβικά κυριλλικά: Билећа) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Ντανίλοβγκραντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Ντανίλοβγκραντ
Τόνι Κάλβο
Ο Τόνι Κάλβο (Antonio "Toni" Calvo Arandes, 28 Μαρτίου 1987) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου του 1987 στη Βαρκελώνη. Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα ταλέντα του ισπανικού ποδοσφαίρου όπως προκύπτει από τις εμφανίσεις του με την εθνική Ισπανίας κάτω των 20 ετών αλλά και με τη ομάδα Νέων της Μπαρτσελόνα. Τα πλεονεκτήματά του είναι η ταχύτητα, η εκρηκτικότητα και ο αψογος χειρισμός της μπάλας και με τα δυο πόδια.
Διετέλεσε επί πολλά χρόνια μέλος της ομάδας Νέων της Μπαρτσελόνα καθώς προέρχεται από τα φυτώρια της ομάδας. Το καλοκαίρι του 2007 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Αγωνίζεται στο δεξί άκρο της επίθεσης, φοράει τη φανέλα με το νούμερο 7 και πέτυχε το πρώτο του τέρμα σε ευρωπαική διοργάνωση στις 29 Νοεμβρίου 2007, σκοράροντας με σουτ στο 43' λεπτό της αναμέτρησης Μπόλτον Γουόντερερς-Άρης (1-1).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέφσκι Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ντικ Χούμερ
Ο Ντικ Χούμερ (αγγλικά: Dick Huemer, 2 Ιανουαρίου 1898 - 30 Νοεμβρίου 1979) ήταν Αμερικανός animator κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής του Αμερικανικού animation. Την καριέρα του την ξεκίνησε στα καρτούν στούντιο του Ραούλ Μπαρέ, το 1916. Κατόπιν, το 1923 ξεκίνησε να εργάζεται στη Fleischer Studios, όπου εκεί ασχολήθηκε με τον χαρακτήρα Koko the Clown. Ενώ αργότερα μετακόμισε στο Χόλιγουντ, στην εταιρεία τους Τσαρλς Μιντζ, όπου εργάσθηκε ως animator και σκηνοθέτης. Τέλος, εντάχθηκε στην εταιρεία Disney, όπου παρέμεινε σε όλη του την καριέρα, εκτός από τρία χρόνια 1948-51, έτη κατά τα οποία δημιούργησε πρωτοποριακά διαφημιστικά κινουμένων σχεδίων αλλά και το κόμικ The Adventures of Buck O'Rue. Το 2007, ο γιος του δέχτηκε το βραβείο Disney Legends, και ο πατέρας του συμπεριλήφθηκε στη σχετική λίστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Άνθρωποι της Disney
Βόντο ντι Καντόρε
Το Βόντο ντι Καντόρε (ιταλικά: Vodo di Cadore, λατινικά: Guódo ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Βρίσκεται περίπου 110 χιλιόμετρα βόρεια της Βενετίας και περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια του Μπελλούνο, στην κοιλάδα mid-Boite, μεταξύ των δύο ορεινών όγκων Δολομιτών, του Αντέλαο και του Πέλμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Λιβόρνο (αποσαφήνιση)
Η λέξη Λιβόρνο μπορεί να αναφέρεται:
Νήσος Καρολίνα
Η Νήσος Καρολίνα ή Ατόλλη Καρολίνα, επίσης γνωστή και ως Νήσος Χιλιετίας (Millennium Island), είναι η ανατολικότερη από τις ακατοίκητες κοραλλιογενείς ατόλλες που απαρτίζουν τα νότια Νησιά Γραμμής Ισημερινού στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό.
Οι Ευρωπαίοι πρωτοείδαν το νησί το 1606, το Ηνωμένο Βασίλειο το διεκδίκησε το 1868 και είναι τμήμα του Κιριμπάτι από την ανεξαρτησία της χώρας το 1979. Παρόλα αυτά η Νήσος Καρολίνα έχει παραμείνει σχετικά ανέγγιχτη και θεωρείται ένα από τα πιο αδιάφθορα από τον πολιτισμό τροπικά νησιά στον κόσμο, παρά την εξόρυξη γκουανό, τη συλλογή κόπρας (σάρκας καρύδας) και την ανθρώπινη εποίκηση τον 19ο και 20ό αιώνα. Είναι τόπος διαβίωσης ενός από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς του καβουριού καρύδας στον κόσμο και αποτελεί σημαντικό τόπο αναπαραγωγής για θαλάσσια πτηνά, και ειδικά τη Σταχτιά Στέρνα.
Η ατόλλη είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της στους εορτασμούς για την άφιξη του έτους 2000 – μια επανοργάνωση της Γραμμής Αλλαγής Ημερομηνίας έκανε τη Νήσο Καρολίνα ένα από τα πρώτα σημεία ξηράς στη Γη (εκτός Ανταρκτικής) που είδαν την 1η Ιανουαρίου 2000.
Γεωγραφία και κλίμα
Η Νήσος Καρολίνα βρίσκεται κοντά στο νοτιοανατολικό άκρο των Νησιών Γραμμής Ισημερινού, μιας αλυσίδας από ατόλλες που διασχίζει κάθετα τον Ισημερινό, περίπου 1.500 χλμ. νότια των Νήσων Χαβάης στον κεντρικό Ειρηνικό. Η ατόλλη, που έχει σχήμα λεπτοκαμωμένης ημισελήνου (με χερσαία έκταση 3,76 τ.χλμ.), αποτελείται από 39 ξεχωριστές νησίδες που περιβάλλουν μια στενή λιμνοθάλασσα. Εκτείνεται για περίπου 9 χλμ. από βορρά προς νότο και 2 χλμ. από ανατολή προς δύση. Οι νησίδες υψώνονται μόλις έως τα 6 μέτρα πάνω από το επίπεδο θαλάσσης. Οι νησίδες, όπως σε όλες τις ατόλλες, μοιράζονται μια κοινή γεωλογική προέλευση και αποτελούνται από αμμώδεις αποθέσεις και ασβεστολιθικό πέτρωμα πάνω σε έναν κοραλλιογενή ύφαλο.
Τρεις μεγάλες νησίδες αποτελούν σχεδόν το σύνολο της χερσαίας έκτασης της Ατόλλης Καρολίνας: Νησίδα Νέηκ (1,04 τ.χλμ.) στα βόρεια, Νησίδα Λονγκ (0,76 τ.χλμ.) στα βορειοανατολικά της λιμνοθάλασσας και Νότια Νησίδα (1,07 τ.χλμ.). Οι υπόλοιπες μικρές νησίδες, οι περισσότερες από τις οποίες ονομάστηκαν κατά την οικολογική παρατήρηση του 1988, που διεξήγαγαν η Άντζελα και ο Κάμερον Κέπλερ, κατατάσσονται σε 4 ομάδες: οι Νότιες Νέηκ Νησίδες, οι Κεντρικές Υπήνεμες Νησίδες, οι Νότιες Υπήνεμες Νησίδες, και οι Προσήνεμες Νησίδες. Οι νησίδες της Καρολίνας είναι ιδιαίτερα εφήμερες – στην πορεία ενός αιώνα παρατηρήσεων, αρκετές από τις μικρότερες νησίδες έχει αναφερθεί ότι εμφανίζονται και εξαφανίζονται εντελώς μετά από μεγάλες καταιγίδες, ενώ το σχήμα των μεγαλύτερων έχει αλλάξει σημαντικά.
Η κεντρική λιμνοθάλασσα, περίπου 6 χλμ. επί 0,5 χλμ., είναι ρηχή – με μέγιστο βάθος από 5 έως 7 μέτρα – και διασχίζεται επανειλημμένα από στενές κοραλλιογενείς δεξαμενές νερού και μικρά κομμάτια ύφαλου. Τα αβαθή του υφάλου γενικά εκτείνονται περίπου για 500 μέτρα από την ακτή – αν και πηγές αναφέρουν ότι εκτείνονται για περισσότερο από 1 χλμ. από την ξηρά – και κάνουν την απόβαση επικίνδυνη κατά την πλημμυρίδα της παλίρροιας. Δεν υπάρχουν φυσικά σημεία προσεδάφισης, αγκυροβόλια, ή ανοίγματα βαθιών νερών στην κεντρική λιμνοθάλασσα. Το νερό που χύνεται στη λιμνοθάλασσα από ρηχά κανάλια κατά την πλημμυρίδα εμπεριέχεται εντός του περιβάλλοντος ύφαλου και παραμένει σταθερό παρά την ωκεάνια παλίρροια. Οι περισσότερες προσεδαφίσεις γίνονται γενικά σε ένα μικρό άνοιγμα στον ύφαλο στη βορειοδυτική γωνιά της Νότιας Νησίδας.
Όπως και το υπόλοιπο Κιριμπάτι, η Καρολίνα απολαμβάνει τροπικό θαλάσσιο κλίμα – επίμονα θερμό και υγρό. Οι μετεωρολογικές καταγραφές είναι αραιές, αλλά γενικά η θερμοκρασία ποικίλλει από 28 – 32ο C όλο το χρόνο. Η Καρολίνα βρίσκεται σε μια περιοχή με υψηλές μεταβολές στη βροχόπτωση, αλλά υπολογίζεται ότι λαμβάνει κατά μέσο όρο 1.500 χιλιοστά βροχής ετησίως. Οι παλίρροιες είναι της τάξης του 0,5 μέτρου και οι αληγείς άνεμοι, γενικά από τα βορειοανατολικά, δείχνουν ότι αυτή η γωνιά του νησιού βιώνει τις πιο άγριες θάλασσες.
Η Καρολίνα είναι ένα από τα πιο απομονωμένα νησιά στη γη – 230 χλμ. από την πλησιέστερη ξηρά στη Νήσο Φλιντ, 1.500 χλμ. από τον κοντινότερο μόνιμο οικισμό στο Κιριτιμάτι, 4.200 χλμ. από την πρωτεύουσα του Κιριμπάτι στην Ταράουα και 5.100 χλμ. από την πλησιέστερη ηπειρωτική ξηρά στη Βόρειο Αμερική.
Νησίδες
Η Νήσος Καρολίνα αποτελείται περίπου από 39 νησίδες, παρακάτω παρατίθενται από βορρά προς νότο:
Προϊστορία
Υπάρχουν αποδείξεις εποίκισης από Πολυνησιακό λαό στις μεγαλύτερες νησίδες πριν την επαφή με τους Ευρωπαίους. Τάφοι και πλατφόρμες μνημείων ανακαλύφθηκαν από τις πρώτες εξερευνήσεις του νησιού, και ένα μεγάλο μαραέ (υπαίθριος λατρευτικός χώρος) υπάρχει στη δυτική πλευρά της Νησίδας Νέηκ. Μέχρι και σήμερα, αυτά τα αριστουργήματα δεν έχουν παρατηρηθεί από αρχαιολόγους.
Από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα
Η πρώτη καταγεγραμμένη οπτική επαφή της Νήσου Καρολίνα από τους Ευρωπαίους έγινε στις 21 Φεβρουαρίου 1606, από τον Πέδρο Φερνάντεζ ντε Κεϊρός, ένα Πορτογάλο εξερευνητή που έπλεε εκ μέρους της Ισπανίας, Το νησί το ονόμασε Σαν Μπερνάντο. Η ατόλλη ανακαλύφθηκε εκ νέου στις 16 Δεκεμβρίου 1795 από τον Πλοίαρχο Ουΐλλιαμ Ρόμπερτ Μπράουτον με το HMS Πρόβιντενς, που έδωσε στην ατόλλη το όνομα Καρολίνα (που αργότερα στα αγγλικά έγινε caroline) προς τιμήν της κόρης του σερ Π. Στέφενς, Λόρδου του Ναυαρχείου. Την Καρολίνα την ξαναείδε το 1821 το Αγγλικό φαλαινοθηρικό σκάφος Σαπλάι και τότε ονομάστηκε Νήσος Θόρντον, από το όνομα του καπετάνιου του πλοίου. Άλλα πρώιμα ονόματα του νησιού υπήρξαν τα Χερστ, Κλαρκ και Ιντιπέντενς. Ανάμεσα στις άλλες πρώιμες επισκέψεις που άφησαν καταγραφές για το νησί είναι αυτή του USS Ντόλφιν το 1825 (από τον υποπλοίαρχο Χίραμ Πάουλντινγκ), και ενός φαλαινοθηρικού σκάφους το 1835 (καταγράφηκε από τον Φρέντερικ Ντέμπελ Μπέννετ στο «Αφήγηση ενός φαλαινοθηρικού γύρου της Γης στα χρόνια 1833 – 1836»).
Το 1846, η Ταϊτινή εταιρεία Κόλλι και Λουσέτ προσπάθησε να καθιερώσει μια μικρή κοινότητα που θα ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη συλλογή κόπρας, όμως η επιχείρηση που δεν είχε οικονομική επιτυχία. Το 1868, η Καρολίνα διεκδικήθηκε από το Βρετανικό σκάφος HMS Ρέιν-ντηρ (Τάρανδος), που βρήκε 27 κατοίκους στη Νότια Νησίδα. Ο Οικισμός άντεξε μέχρι το 1904, όταν οι εναπομείναντες Πολυνήσιοι μεταφέρθηκαν στο Νιούε.
Το 1872, το νησί εκμισθώθηκε από τη Βρετανική κυβέρνηση στην εταιρεία Αφοί Χόουλντερ, που διεξήγαγε λιγοστές εξορύξεις γκουανό στο νησί. Το 1881, η εκμίσθωση πέρασε στον διοικητή των εξορύξεων, Τζων Τ. Αρουντέλ (το όνομα του φέρει μια από τις νησίδες). Η εξόρυξη γκουανό, που ξεκίνησε το 1874, πρόσφερε συνολικά 10.000 τόνους φωσφάτα μέχρι που εξαντλήθηκαν τα αποθέματα του νησιού το 1895.
Το 1883, μια αποστολή Αμερικανών αστρονόμων ταξίδεψε από το Περού στη Νήσο Καρολίνα με το USS Χάρτφορντ για την παρατήρηση μιας ολικής έκλειψης ηλίου στις 6 Μαΐου, όπως και μια Γαλλική αποστολή, και το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. χαρτογράφησε την ατόλλη. Ο Γιόχαν Παλίσα, ένα μέλος της αποστολής, ανακάλυψε έναν αστεροειδή αργότερα την ίδια χρονιά και τον ονόμασε «Καρολίνα» θυμούμενος την επίσκεψη του στο νησί.
20ός αιώνας
Με την εκμίσθωση του νησιού στην εταιρεία S.R. Μάξουελ και Σία, ιδρύθηκε ένας νέος οικισμός το 1916, αυτήν τη φορά βασισμένος εξολοκλήρου στην εξαγωγή κόπρας. Το μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Νησίδας απογυμνώθηκε από το δάσος του για να φυτευτούν καρύδες, ένα μη ιθαγενές δέντρο. Η επιχείρηση, όμως, χρεωκόπησε, και ο πληθυσμός του οικισμού σταδιακά μειώθηκε. Μέχρι το 1926, υπήρχαν μόλις 10 κάτοικοι και μέχρι το 1936, ο οικισμός περιλάμβανε μόνον δύο Ταϊτινές οικογένειες πριν την εγκατάλειψη του κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1930.
Η Νήσος Καρολίνας παρέμεινε ακατοίκητη και απείραχτη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Παρέμεινε υπό Βρετανική κυριαρχία, αφού την ανέλαβε ξανά η Βρετανική Ανώτατη Επιτροπή Δυτικού Ειρηνικού το 1943 και κυβερνήθηκε ως τμήμα των Κεντρικών και Νοτίων Νησιών Γραμμής. Τον Ιανουάριο του 1972, τα Κεντρικά και Νότια Νησιά Γραμμής, μαζί με την Καρολίνα, ενώθηκαν με τη Βρετανική αποικία των Νησιών Γκίλμπερτ και Έλις, που είχε γίνει αυτόνομη το 1971, στην προσπάθεια της Βρετανικής αποαποικιοποίησης.
Το 1979, τα Νησιά Γκίλμπερτ έγιναν το ανεξάρτητο κράτος του Κιριμπάτι. Η Νήσος Καρολίνα τότε ήταν και συνεχίζει να είναι το ανατολικότερο σημείο του Κιριμπάτι. Ολόκληρο το νησί ανήκει επί του παρόντος στην κυβέρνηση του Κιριμπάτι, υπό την επίβλεψη του Υπουργείου Νησιωτικών Ομάδων Γραμμής και Φοίνικα, που έχει έδρα στο Κιριτιμάτι. Οι διεκδικήσεις κυριαρχίας της νήσου από τις Ηνωμένες Πολιτείες (υπό την Πράξη Νήσων με Γκουανό) εγκαταλείφθηκαν το 1979 με τη «Συνθήκη Φιλίας», που επικυρώθηκε από τη Γερουσία των Η.Π.Α. το 1983.
Το νησί κατοικήθηκε για λίγο ξανά από το 1987 έως το 1991 από τον Ρον Φάλκονερ, τη γυναίκα του Άννι, και τα δύο παιδιά τους, που ανέπτυξαν μια αυτάρκη κοινότητα στην ατόλλη. Με τη μεταφορά της ιδιοκτησίας της ατόλλης, η οικογένεια Φάλκονερ διώχθηκε από το νησί από την κυβέρνηση του Κιριμπάτι. Ένα βιβλίο, Μόνοι μαζί (Together alone), που έγραψε ο Φάλκονερ, εξιστορεί τη ζωή του στη Νήσο Καρολίνα. Ο Τζιμ Φίλιπς από τη Χαβάη και η Σάλλυ Σήσεϋ από την Γκάμπια κατοίκησαν το νησί για 5 μήνες το δεύτερο μισό του 1992, δίνοντας ζωή στην κατοικία του Φάλκονερ αν και παρέμεναν στο γιότ τους «Σατισφάξιον (Ικανοποίηση)» τον περισσότερο καιρό.
Τη δεκαετία του 1990, το νησί εκμισθώθηκε στον Ουρίμα Φέλιξ, έναν επιχειρηματία από τη Γαλλική Πολυνησία, που έφτιαξε ένα μικρό σπιτικό σε μια από τις νησίδες και είχε σχέδια ανάπτυξης για την ατόλλη. Το νησί επισκέπτονται περιστασιακά Πολυνήσιοι για τη συλλογή κόπρας βάσει συμφωνίας με την κυβέρνηση του Κιριμπάτι στην Ταράουα.
Αλλαγή Ζώνης Ώρας
Στις 23 Δεκεμβρίου 1994, η Δημοκρατία του Κιριμπάτι ανακοίνωσε μια αλλαγή της ωριαίας ζώνης για τα Νησιά Γραμμής, που θα έμπαινε σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου 1995. Αυτή η προσαρμογή μετακίνησε δραστικά τη Γραμμή Αλλαγής Ημερομηνίας πάνω από 1.000 χιλιόμετρα στα ανατολικά εντός του Κιριμπάτι, τοποθετώντας ολόκληρο το Κιριμπάτι στην Ασιατική ή δυτική πλευρά της γραμμής ημερομηνίας, παρά το γεγονός ότι το γεωγραφικό μήκος της Καρολίνας των 150 μοιρών δυτικά αντιστοιχεί περισσότερο στη ζώνη ώρας UTC-10 παρά στην επίσημη πλέον ζώνη ώρας της UTC+14. Η Νήσος Καρολίνας τώρα έχει την ίδια ώρα με τα Νησιά Χαβάης (Ιδανική Ζώνη Ώρας Χαβάης – Αλεουτίων), αλλά μία μέρα αργότερα. Αυτή η μετακίνηση έκανε τη Νήσο Καρολίνας από τα ανατολικότερα σημεία ξηράς στη νωρίτερη ωριαία ζώνη (σύμφωνα με κάποιους ορισμούς, το ανατολικότερο σημείο της Γης), και ένα από τα πρώτα σημεία ξηράς που θα έβλεπε το ξημέρωμα της 1ης Ιανουαρίου 2000 – στις 5:43 π.μ., τοπική ώρα.
Η επίσημη δικαιολογία για αυτή τη μετακίνηση ήταν η υπόσχεση του Προέδρου του Κιριμπάτι Τεμπουρόρο Τίτο να τερματίσει τη σύγχυση που προκαλούνταν από το γεγονός ότι το Κιριμπάτι διασκέλιζε τη Γραμμή Αλλαγής Ημερομηνίας και βρισκόταν ως συνέπεια αυτού συνεχώς σε δύο διαφορετικές ημέρες. Όμως, οι αξιωματούχοι του Κιριμπάτι δεν ήταν και ενάντιοι στην προσπάθεια κερδοφορίας από το νέο καθεστώς αυτό του κράτους ως κάτοχοι της πρώτης ξηράς που θα έβλεπε το 2000. Άλλα κράτη του Ειρηνικού όπως η Τόνγκα και τα Νησιά Τσάθαμ της Νέας Ζηλανδίας διαμαρτυρήθηκαν για αυτήν τη μετακίνηση, θεωρώντας ότι καταπατήθηκε το δικαίωμα τους να είναι η πρώτη ξηρά που θα έβλεπε την αυγή της χρονιάς 2000.
Το 1999, με σκοπό την περαιτέρω εξαργύρωση του μαζικού δημόσιου ενδιαφέροντος για τους εορτασμούς που θα σημάδευαν την άφιξη του έτους 2000, η Νήσος Καρολίνας μετονομάστηκε επίσημα σε Νήσος Χιλιετίας (Μιλλένιουμ). Αν και ακατοίκητη, διεξήχθη ένας ειδικός εορτασμός πάνω στην ατόλλη, με ψυχαγωγικές παραστάσεις από ιθαγενείς και την παρουσία του Προέδρου του Κιριμπάτι Τίτο. Πάνω από 70 Κιριμπάσιοι τραγουδιστές και χορευτές έφτασαν στην Καρολίνα από την πρωτεύουσα Ταράουα, συνοδευόμενοι από περίπου 25 δημοσιογράφους. Οι εορτασμοί μεταδόθηκαν μέσω δορυφόρου παγκοσμίως, και είχαν ένα κοινό που υπολογίστηκε σε πάνω από 1 δισεκατομμύριο θεατές.
Παρά τις αντιρρήσεις για το αντίθετο από τα μέσα και την κυβέρνηση, η Νήσος Καρολίνας δεν ήταν το πρώτο σημείο ξηράς που είδε την ανατολή της 1ης Ιανουαρίου 2000. Αυτή η διάκριση ανήκει σε ένα σημείο ξηράς ανάμεσα στον Παγετώνα Ντιμπλ και τον Κόλπο Βίκτορ στην ακτή της Ανατολικής Ανταρκτικής στις γεωγραφικές συντεταγμένες 66°03′Ν, 135°53′Α, όπου ο ήλιος ανέτειλε 35 λεπτά νωρίτερα. Καθώς αυτό το σημείο είναι πολύ κοντά στον Ανταρκτικό Κύκλο, και η περιοχή πέραν του Ανταρκτικού Κύκλου φωτίζεται συνεχώς από τον ήλιο τον Δεκέμβριο, ο προσδιορισμός του ακριβούς σημείου εξαρτάται από το πως κάποιος ξεχωρίζει μια δύση και μια άμεση ανατολή του ηλίου στη θέα της υπάρχουσας ατμοσφαιρικής διάθλασης.
21ος αιώνας και μέλλον
Καθώς η Νήσος Καρολίνας ανέρχεται μόλις στα 6 μέτρα πάνω από το επίπεδο θαλάσσης, βρίσκεται σε κίνδυνο με την άνοδο της στάθμης των ωκεανών. Η κυβέρνηση του Κιριμπάτι εκτιμά ότι το νησί θα το καλύψει η θάλασσα έως το 2025, και τα Ηνωμένα Έθνη έχουν κατατάξει τη Νήσο Καρολίνας ανάμεσα στις περιοχές που κινδυνεύουν περισσότερο από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Κατηγορία:Νησιά Γραμμής Ισημερινού Καρολινα Κατηγορία:Ατόλλες του Κιριμπάτι
Ο Έμπορος της Βενετίας
Ο Έμπορος της Βενετίας είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Υπολογίζεται ότι γράφτηκε μεταξύ 1594 και 1597. Αν και ανήκει στις "κωμωδίες" του Σαίξπηρ, έγινε πιο γνωστό για τις δραματικές του σκηνές, όπως η σκηνή στο δικαστήριο, αλλά και για τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα του Εβραίου Σάιλοκ, που θέτει ερωτήματα αντισημιτισμού.
Ο τίτλος του έργου αναφέρεται στον έμπορο Αντόνιο κι όχι στον ανταγωνιστή του, τον Εβραίο τοκογλύφο Σάιλοκ. Ο Σάιλοκ είναι ένας πολύπαθος χαρακτήρας, αλλά είναι κι αυτός που προκαλεί το μαρτύριο του Αντόνιο, με αποτέλεσμα η απέχθεια ή η συμπάθεια για το πρόσωπό του να επαφίεται στην κρίση του κοινού.
Υπόθεση του έργου
Στο Μπελμόντε, η Πόρσια πολιορκείται από μνηστήρες. Στη διαθήκη, όμως, που άφησε ο πατέρας της, έχει ως όρο ότι όλοι οι μνηστήρες θα πρέπει να διαλέξουν ένα από τρία κουτιά: ένα χρυσό, ένα ασημένιο κι ένα από μολύβι. Ένα από τα τρία περιέχει ένα μικρό πορτρέτο της Πόρσια κι αυτός που θα το βρει θα την κερδίσει. Μετά από δυο αποτυχημένες προσπάθειες από τους Πρίγκιπες του Μαρόκου και της Αραγωνίας, ο Μπασάνιο διαλέγει το μολυβένιο κουτί και κερδίζει την Πόρσια. Τα άλλα δυο κουτιά περιέχουν περιπαικτικούς στίχους: από εδώ προέρχεται κι η γνωστή φράση "Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός".
Στη Βενετία, μαθαίνεται πως όλα τα καράβια του έμπορου Αντόνιο έχουν χαθεί στη θάλασσα κι έτσι αδυνατεί να ξεπληρώσει το δάνειο. Ο Σάιλοκ βάζει να συλλάβουν τον Αντόνιο, αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση από τους Χριστιανούς, καθώς η κόρη του, Τζέσικα, κλέφτηκε με το νεαρό Λορέντζο κι έγινε Χριστιανή. Τα νέα φτάνουν στο Μπελμόντε, όπου οι δυο νιόπαντροι φίλοι, Μπασάνιο και Γκρατσιάνο, επιστρέφουν εσπευσμένα στη Βενετία, ενώ οι σύζυγοί τους, Πόρσια και Νερίσσα, αποφασίζουν να συμβουλευτούν το δικηγόρο Μπελάριο, ξάδερφο της Πόρσια στην Πάδοβα.
Η δραματική κορύφωση του έργου πραγματοποιείται στο δικαστήριο του Δόγη της Βενετίας. Ο Αντόνιο προσφέρεται να αποζημιώσει το Σάιλοκ με τα διπλά χρήματα (6000 δουκάτα), αλλά ο τοκογλύφος επιμένει κι απαιτεί μια λίβρα σάρκας από τον έμπορο. Ο Δούκας συμβουλεύεται τον Μπαλτάσαρ, έναν νεαρό μελετητή του νόμου, που έχει καταφτάσει με το βοηθό του, που δεν είναι παρά η Πόρσια κι η Νερίσσα μεταμφιεσμένες. Η Πόρσια ζητά από το Σάιλοκ να δείξει έλεος, αλλά εκείνος αρνείται, οπότε το δικαστήριο του επιτρέπει να πάρει αυτό που ζητά από τον Αντόνιο.
Την τελευταία στιγμή, η Πόρσια αναδεικνύει μια λεπτομέρεια: ο όρος έλεγε να αφαιρεθεί μια λίβρα σάρκας, άρα όχι αίμα. Αν ο Σάιλοκ έχυνε αίμα του Αντόνιο, όλη η περιουσία του θα κατασχόταν. Ηττημένος, ο Σάιλοκ αποδέχεται την πληρωμή του με χρήματα, αλλά η Πόρσια αναφέρει ότι η περιουσία του πρέπει να κατασχεθεί, μισή από την κυβέρνηση και μισή από τον έμπορο Αντόνιο, επειδή αποπειράθηκε να αφαιρέσει τη ζωή ενός πολίτη. Ο Δούκας χαρίζει τη ζωή στο Σάιλοκ κι ο Αντόνιο παραχωρεί το μερίδιό του στο Λορέντζο και τη Τζέσικα, ενώ με παρέμβασή του, ο Δούκας υπόσχεται να παραχωρήσει το μισό της περιουσίας του στο Σάιλοκ, αν γίνει Χριστιανός.
Ο Μπασάνιο δεν αναγνωρίζει τη μεταμφιεσμένη σύζυγό του και δέχεται να της προσφέρει ένα δώρο. Ο "Μπαλτάζαρ" ζητά τα γάντια και το δαχτυλίδι του κι εκείνος απρόθυμα τα δίνει, καθώς είχε υποσχεθεί στην Πόρσια να μην τα αποχωριστεί ποτέ. Όταν γυρίζουν στο Μπελμόντε, ταλαιπωρούν τους συζύγους τους, αλλά τελικά τους αποκαλύπτουν τη μεταμφίεσή τους. Όλοι καταλήγουν ευτυχισμένοι, εκτός από το Σάιλοκ, καθώς ο Αντόνιο τελικά μαθαίνει ότι τρία από τα πλοία του δε βυθίστηκαν και γύρισαν στη Βενετία.
Η "αντισημιτική" ανάγνωση
Οι Εβραίοι της Αγγλίας εκδιώχθηκαν κατά το Μεσαίωνα κι επέστρεψαν με την άνοδο του Όλιβερ Κρόμγουελ. Σε διάφορα θεατρικά έργα, ο χαρακτήρας τους έμοιαζε με καρικατούρα: άρπαγες με μυτερή μύτη και κατακόκκινη περούκα, ενώ χαρακτηρίζονταν κακοί, απατεώνες και άπληστοι. Κατά το 17ο αιώνα, οι Εβραίοι υποχρεούνταν να φορούν το χαρακτηριστικό κόκκινο καπέλο δημοσίως, αλλιώς απειλούνταν ακόμη και με θανατική ποινή. Επίσης, έπρεπε να ζουν σε γκέτο για την υποτιθέμενη ασφάλειά τους. Πολλοί μελετητές, λοιπόν, βλέπουν αυτό το έργο του Σαίξπηρ σαν συνέχιση της αντισημιτικής αυτής παράδοσης. Μια ερμηνεία του έργου είναι ότι ο Σαίξπηρ ήθελε να τονίσει την αντίθεση ανάμεσα στο έλεος που δείχνουν οι Χριστιανοί χαρακτήρες και την εκδικητικότητα ενός Εβραίου, που δεν κατέχει τη θρησκευτική θεία χάρη για να αντιληφθεί την έννοια του ελέους. Με την ερμηνεία αυτή, ο αναγκαστικός προσηλυτισμός του Σάιλοκ στο Χριστιανισμό στο τέλος του έργου αποτελεί "ευτυχισμένο τέλος" για το χαρακτήρα, καθώς γίνεται η κάθαρσή του για την έλλειψη πίστης του και την αμαρτία του να επιθυμεί το θάνατο του Αντόνιο.
Η αντι-χριστιανική ανάγνωση
Πολλοί σύγχρονοι μελετητές δε θεωρούν το Σάιλοκ μοχθηρό χαρακτήρα. Η δίκη του Σάιλοκ αποτελεί παρωδία, καθώς η Πόρσια ενεργεί σαν δικαστής χωρίς να έχει κανένα τέτοιο δικαίωμα. Συνεπώς, ο Σαίξπηρ δεν τονίζει τις προθέσεις του Σάιλοκ, αλλά το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούν για ανηθικότητα και ανεντιμότητα τον Σάιλοκ χρησιμοποιούν την απάτη για να κερδίσουν.
Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση του έργου, ο Σάιλοκ είναι ο πιο έντιμος ηθικά χαρακτήρας. Για παράδειγμα, ο Βασάνιο δεν είναι παρά ένας σπάταλος που νοιάζεται μόνο για την εμφάνισή του και ζει εις βάρος άλλων, ενώ η Τζέσικα είναι μια αχάριστη κόρη, που κλέβει την περιουσία του πατέρα της και το σκάει για να παντρευτεί το Λορέντζο.
Φασιστικό ημερολόγιο
δεξιά|thumb|200px|Ιταλικό νόμισμα της φασιστικής περιόδου με ημερομηνία MCMXXVIII A.VI Το φασιστικό ημερολόγιο, γνωστό στα ιταλικά ως φασιστική εποχή (era fascista) ήταν μια χρονολόγηση (αρίθμηση έτους) που χρησιμοποιήθηκε στην φασιστική Ιταλία. Η Πορεία προς τη Ρώμη στις 28 Οκτωβρίου 1922, η οποία ανέδειξε πρωθυπουργό τον Μπενίτο Μουσολίνι, είναι η πρώτη ημέρα του Anno I της φασιστικής εποχής (era fascista). Το ημερολόγιο παρουσιάστηκε το 1926 και έγινε επίσημο στο 5ο έτος (Anno V, 1927). Κάθε έτος της φασιστικής εποχής λεγόταν φασιστικό έτος (Anno Fascista, συντομογραφία AF) και διαρκούσε από τις 28 Οκτωβρίου κάθε έτους ως τις 27 Οκτωβρίου του επομένου.
Το φασιστικό ημερολόγιο εμπνεύστηκε από το Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο.
Οι ημερομηνίες της Era Fascista αποτελούνταν συνήθως από την γρηγοριανή ημερομηνία ακολουθούμενη από το αντίστοιχο φασιστικό έτος σε ρωμαϊκούς αριθμούς, ως μέρος της οικιοποίησης των ρωμαϊκών συμβόλων από την φασιστική προπαγάνδα. Το φασιστικό έτος γραφόταν πολλές φορές ως "Anno XIX ", " A. XIX ", ή με την ένδειξη "EF". Το ημερολόγιο προοριζόταν να αντικαταστήσει το «αστικό» Γρηγοριανό ημερολόγιο στην ιταλική δημόσια ζωή και έφτασε στο σημείο να απαγορευτεί, το 1939, στις εφημερίδες να γράφουν για την Πρωτοχρονιά.
Η δέκατη επέτειος της Πορείας προς τη Ρώμη, Anno X, ονομάστηκε Decennale (παραπέμποντας στην αρχαία Ρωμαϊκή Decennalia ). Επίκεντρο της προπαγάνδας του Anno X ήταν η Έκθεση της Φασιστικής Επανάστασης.
Το ημερολόγιο εγκαταλείφθηκε στην πλειονότητα της Ιταλίας με την πτώση του φασισμού το 1943 (Anno XXI), αλλά συνέχισε να χρησιμοποιείται στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία ως τον θάνατο του Μουσολίνι τον Απρίλιο του 1945 (Anno XXIII).
Πολλά μνημεία στην Ιταλία φέρουν ακόμη ημερομηνίες της Era Fascista.
Παραπομπές
Ημερολογιο Κατηγορία:Ημερολόγια
Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774)
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1768-1774 είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ρωσοτουρκικούς πολέμους. Άρχισε το 1768 και τελείωσε το 1774, με την υπογραφή της συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, από την Οθωμανική και την Ρωσική Αυτοκρατορία. Τμήμα του πολέμου αυτού ήταν και η εξέγερση των Ορλωφικών, μια εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που απέτυχε και είχε σαν αποτέλεσμα πολιτικές διώξεις των εξεγερμένων, οι περισσότεροι απ' τους οποίους διέφυγαν κυρίως στα Επτάνησα.
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1768-1774 είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση του χανάτου της Κριμαίας, της Νέας Ρωσίας και του Βόρειου Καύκασου στην επικράτεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Τριβούνος
Ο τριβούνος (Tribunus) ήταν ο τίτλος διάφορων αιρετών αξιωμάτων στην αρχαία Ρώμη. Οι δύο πιο σημαντικοί ήταν οι τριβούνοι των πληβείων (tribunus plebis) και οι στρατιωτικοί τριβούνοι (tribunus militum, χιλίαρχος). Για το μεγαλύτερο μέρος της ρωμαϊκής ιστορίας, ένας σύλλογος από δέκα τριβούνους των πληβείων λειτουργούσε ως έλεγχος της εξουσίας της Συγκλήτου και των ενιαύσιων αξιωματούχων, διαθέτοντας την εξουσία τού ius intercessionis (δικαιώματος μεσολάβησης) να παρεμβαίνει για λογαριασμό των πληβείων και να ασκεί βέτο σε δυσμενή νομοθεσία. Υπήρχαν επίσης στρατιωτικοί τριβούνοι, οι οποίοι διοικούσαν τμήματα τού ρωμαϊκού στρατού, υπαγόμενα σε ανώτερους αξιωματούχους, όπως τους υπάτους και τους πραίτορες, τους promagistrates και τους legates τους. Διάφοροι αξιωματικοί τού ρωμαϊκού στρατού ήταν επίσης γνωστοί ως τριβούνοι. Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε επίσης για πολλές άλλες θέσεις και τάξεις κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής ιστορίας.
Τριβούνοι των φυλών
Η λέξη tribune προέρχεται από τη ρωμαϊκή φυλή (tribus). Οι τρεις αρχικές φυλές, Ramne[nse]s, Titie[nse]s και Luceres, είχαν επικεφαλής η καθεμία από έναn φύλαρχο (tribunus), που αντιπροσώπευε κάθε φυλή σε αστικά, θρησκευτικά και στρατιωτικά θέματα. Στη συνέχεια, κάθε φυλή που όρισε ο βασιλιάς Σέρβιος εκπροσωπήθηκε επίσης από έναν τριβούνο.
Τριβούνος των σωματοφυλάκων
Επί τού Ρωμαϊκού Βασιλείου, ο tribunus celerum, ΄΄τριβούνος των σωματοφυλάκων΄΄ (κυριολεκτικά: των γρήγορων), ήταν διοικητής της προσωπικής φρουράς τού βασιλιά, γνωστών ως celeres (ταχέων). Αυτός ο αξιωματούχος ήταν δεύτερος μόνο μετά τον βασιλιά και είχε την εξουσία να ψηφίζει νόμο, γνωστό ως lex tribunicia, και να προεδρεύει της comitia curiata (συνέλευσης των εκπροσώπων των φυλών). Εκτός και αν ο ίδιος ο βασιλιάς εκλεγεί να οδηγήσει το ιππικό στη μάχη, αυτή η ευθύνη έπεφτε στον τριβούνο των σωματοφυλάκων. Θεωρητικά θα μπορούσε να στερήσει από τον βασιλιά το imperium (απεριόριστη εξουσία) του, ή την εξουσία να διοικεί, με τη συμφωνία της comitia curiata.
Κατά τη βασιλεία τού Λεύκιου Ταρκύνιου τού Υπερήφανου, τελευταίου Ρωμαίου βασιλιά, αυτό το αξίωμα κατείχε ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος, ανιψιός τού βασιλιά, και επομένως το ανώτερο μέλος της οικίας τού βασιλιά, μετά τον ίδιο τον βασιλιά και τους γιους του. Ήταν ο Βρούτος που συγκάλεσε την επιτροπή και τους ζήτησε να ανακαλέσουν το imperium τού βασιλιά. Μετά την πτώση της μοναρχίας, οι εξουσίες τού τριβούνου των σωματοφυλάκων μοιράστηκαν μεταξύ τού magister Militum, ή μαγίστρου τού Πεζικού, γνωστού και ως Praetor Maximus ή δικτάτορας, και του υποδιοικητή του, του magister Εquitum ή "μαγίστρου τού Ιππικού".
Τριβούνος των πληβείων
Ο tribuni plebis, γνωστός και ως τριβούνος τού λαού, θεσπίστηκε το 494 π.Χ., μετά την πρώτη απόσχιση των πληβείων, με σκοπό την προστασία των συμφερόντων των πληβείων έναντι των ενεργειών της Συγκλήτου και των ενιαύσιων αξιωματούχων, οι οποίοι ήταν όλοι πατρίκιοι. Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι οι τριβούνοι μπορεί αρχικά να ήταν δύο ή πέντε στον αριθμό. Αν ήταν το πρώτο, ο σύλλογος των τριβούνων επεκτάθηκε σε πέντε το 470 π.Χ. Είτε έτσι είτε αλλιώς, ο σύλλογος αυξήθηκε σε δέκα το 457 π.Χ. και παρέμεινε σε αυτόν τον αριθμό σε όλη τη ρωμαϊκή ιστορία. Τους βοηθούσαν δύο aediles plebis ή πληβείους επιμελητές (κτιρίων). Μόνο οι πληβείοι ήταν επιλέξιμοι γι' αυτά τα αξιώματα, αν και υπήρξαν τουλάχιστον δύο εξαιρέσεις.
Οι τριβούνοι των πληβείων είχαν την εξουσία να συγκαλούν το concilium plebis (συνέλευση των πληβείων), και να προτείνουν νομοθεσία ενώπιόν του. Μόνο ένας από τους τριβούνους μπορούσε να προεδρεύει αυτής της συνέλευσης, η οποία είχε την εξουσία να ψηφίζει νόμους, που επηρέαζαν μόνο τους πληβείους, γνωστούς ως plebiscita (δημοψηφίσματα). Μετά το 287 π.Χ. τα διατάγματα τού concilium plebis είχαν ισχύ νόμου σε όλους τους Ρωμαίους πολίτες. Μέχρι τον 3ο αι. π.Χ. οι τριβούνοι μπορούσαν επίσης να συγκαλούν και να προτείνουν νομοθεσία ενώπιον της Συγκλήτου.
Αυτή ήταν επίσης πηγή της εξουσίας των τριβούνων, γνωστή ως ius intercessionis, ή intercessio (μεσολάβηση), με την οποία κάθε τριβούνος μπορούσε να μεσολαβήσει για λογαριασμό ενός Ρωμαίου πολίτη, για να απαγορεύσει την πράξη ενός δικαστή ή άλλου αξιωματούχου. Οι πολίτες θα μπορούσαν να προσφύγουν για τις αποφάσεις των δικαστών στους τριβούνους, οι οποίοι στη συνέχεια θα ήταν υποχρεωμένοι να καθορίσουν τη νομιμότητα της πράξης προτού μπορέσει ο δικαστής να προχωρήσει. Αυτή η εξουσία επέτρεψε επίσης στους τριβούνους να απαγορεύσουν, ή να ασκήσουν βέτο, σε οποιαδήποτε πράξη της Συγκλήτου ή άλλης συνέλευσης. Μόνο ένας δικτάτορας απαλλάσσονταν από αυτές τις εξουσίες.
Η tribunicia potestas, ή τριβουνική εξουσία, περιοριζόταν από το γεγονός ότι προερχόταν από τον όρκο τού λαού να υπερασπιστεί τους τριβούνους. Αυτό περιόρισε τις περισσότερες ενέργειες των τριβούνων στα όρια της ίδιας της πόλης, καθώς και σε μία ακτίνα ενός μιλίου γύρω. Δεν είχαν καμία εξουσία να επηρεάσουν τις ενέργειες των επαρχιακών διοικητών.
Οι εξουσίες των τριβούνων περιορίστηκαν σοβαρά κατά τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις τού δικτάτορα Σύλλα το 81 π.Χ. Αν και πολλές από αυτές τις εξουσίες αποκαταστάθηκαν σε περαιτέρω μεταρρυθμίσεις τού 75 π.Χ. και τού 70 π.Χ., το κύρος και η εξουσία των τριβούνων είχαν πληγεί ανεπανόρθωτα. Το 48 π.Χ. η Σύγκλητος παραχώρησε τριβουνικές εξουσίες (tribunicia potestas, εξουσίες ισοδύναμες με αυτές ενός τριβούνου, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι τέτοιος) στον δικτάτορα Ιούλιο Καίσαρα. Ο Ι. Καίσαρας τις χρησιμοποίησε για να εμποδίσει τους άλλους τριβούνους να παρεμβαίνουν στις ενέργειές του. Το 23 π.Χ. η Σύγκλητος παραχώρησε την ίδια εξουσία στον Αύγουστο, τον πρώτο Ρωμαίο Αυτοκράτορα, και από εκείνο το σημείο και μετά παραχωρούνταν τακτικά σε κάθε Αυτοκράτορα ως μέρος των επίσημων τίτλων τους. Υπό τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι τριβούνοι συνέχισαν να εκλέγονται, αλλά είχαν χάσει την ανεξαρτησία τους και το μεγαλύτερο μέρος της πρακτικής ισχύος τους. Το αξίωμα έγινε απλώς ένα βήμα στην πολιτική σταδιοδρομία των πληβείων, που φιλοδοξούσαν για μία θέση στη Σύγκλητο.
Στρατιωτικοί τριβούνοι
Οι tribuni militum, δηλ. στρατιωτικοί τριβούνοι, ή κυριολεκτικά τριβούνοι των στρατιωτών, εκλέγονταν κάθε χρόνο μαζί με τους ενιαύσιους αξιωματούχους. Ο αριθμός τους διέφερε σε όλη τη ρωμαϊκή ιστορία, αλλά τελικά έφτασε τους 24. Αυτοί ήταν συνήθως νεαροί άνδρες στα τέλη της δεκαετίας των 20 ετών, που φιλοδοξούσαν να κάνουν συγκλητική καριέρα. Σε κάθε τριβούνο ανέθεταν να διοικήσει ένα τμήμα τού ρωμαϊκού στρατού, που θα ήταν υποταγμένο στους αξιωματούχους (magistrati) και τους βοηθούς τους (promagistrates), που διορίζονταν από τη Σύγκλητο, και τους λεγόμενους απεσταλμένους (legati).
1895
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1895 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Τριβούνος
Στρατιωτικοί τριβούνοι
Μέσα σε καθεμία από τις λεγεώνες, διάφοροι αξιωματικοί μεσαίας βαθμίδας προσφωνούνταν επίσης τριβούνοι. Οι αξιωματικοί αυτοί περιελάμβαναν:
1895
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Τριβούνος
Στρατιωτικοί τριβούνοι
Στον ύστερο ρωμαϊκό στρατό, ένας tribunus ήταν ένας ανώτερος αξιωματικός, που μερικές φορές αποκαλείτο comes (κόμης), ο οποίος διοικούσε μία vexillatio (ίλη) ιππικού. Ως τριβούνος, ο τίτλος επιβίωσε στον ανατολικό ρωμαϊκό στρατό μέχρι τις αρχές του 7ου αι.
Από τη χρήση τού tribunus για να περιγράψει διάφορους στρατιωτικούς αξιωματικούς, προέρχεται η λέξη tribunal, που αρχικά αναφέρεται σε μία υπερυψωμένη πλατφόρμα, που χρησιμοποιείται για να απευθύνεται κάποιος στους στρατιώτες ή να απονέμει δικαιοσύνη.