cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών
Τα βραβεία SAG είναι ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία που δίνονται στο Χόλυγουντ μετά το 1995. Οι υποψηφιότητες για τα βραβεία βγαίνουνε από 4200 τυχαία επιλεγμένα μέλη του σωματείου, ενώ όλο το σωματείο (που το 2007 αριθμούσε 120.000 μέλη) μπορεί να ψηφίσει για την εκλογή των νικητών.
Το αγαλματίδιο που δίνεται στους νικητές ονομάζεται "The Actor" (Ο Ηθοποιός)
Τέρενς Ράττιγκαν
Ο Τέρενς Ράττιγκαν (Sir Terence Mervyn Rattigan, 10 Ιουνίου 1911 - 30 Νοεμβρίου 1977) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, από τους πιο επιτυχημένους του 20ου αιώνα. Θέμα των έργων του είναι κυρίως η ανώτερη μέση αστική τάξη της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Ζωρζ Σερά
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σερά γεννήθηκε σε μια πολύ πλούσια οικογένεια στο Παρίσι. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός υπάλληλος και καταγόταν από την Καμπανία. Σπούδασε αρχικά τέχνη με τον γλύπτη Ζαστίν Λεκιέν (Justin Lequiene) και ακολούθως παρακολούθησε τη Σχολή Καλών Τεχνών το 1878 και το 1879. Μετά από ένα χρόνο υπηρεσίας στη στρατιωτική ακαδημία στη Βρέστη, επέστρεψε στο Παρίσι το 1880. Μοιράστηκε ένα μικρό εργαστήριο στην Αριστερή Όχθη με δύο φίλους φοιτητές, πριν μετακομίσει σε ένα δικό του στούντιο. Τα επόμενα δύο χρόνια αφοσιώθηκε στην τέχνη του ασπρόμαυρου σχεδίου. Κατά τη διάρκεια του 1883 ζωγράφισε τον πρώτο του μεγάλο πίνακα - έναν τεράστιο καμβά με τίτλο Κολυμβητές στην Ασνιέρ.
Όταν αυτός ο πίνακας απορρίφθηκε από το Σαλόν, ο Σερά απομακρύνθηκε από τα επίσημα ιδρύματα και συγκαταλέγονταν στους ανεξάρτητους καλλιτέχνες του Παρισιού. Το 1884 μαζί με άλλους καλλιτέχνες (μεταξύ των οποίων και ο Μαξιμιλιάν Λους) δημιούργησαν την εταιρεία Σαλόν ανεξάρτητων καλλιτεχνών. Εκεί γνώρισε και έγινε φίλος με τον καλλιτέχνη Πωλ Σινιάκ.
Ο Σερά μοιράστηκε τις νέες ιδέες του για τον πουαντιγισμό με τον Σινιάκ, ο οποίος στη συνέχεια ζωγράφισε στην ίδια τεχνοτροπία. Το καλοκαίρι του 1884 ο Σερά άρχισε να εργάζεται για το αριστούργημά του Ένα κυριακάτικο απόγευμα στο νησί Λα Γκραντ Ζατ, το οποίο χρειάστηκε δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Κάλαμος (οικισμός)
Ο Κάλαμος έιναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλάμου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλάμου, του Δήμου Λευκάδας.
Γενικές πληροφορίες
Ο Κάλαμος Λευκάδας βρίσκεται σε υψόμετρο 7 μέτρων και έχει 473 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης
<mapframe latitude="38.615529" longitude="20.792999" zoom="12" width="1000" height="330" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας
Χρήστος Κωνσταντόπουλος (ηθοποιός)
Στα τέλη του 1993 υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και αποσύρθηκε από την σειρά, αντικατασταθείς, εν-συνεχεία, από τον Νίκο Απέργη. Συμμετείχε επίσης στις σειρές "Άγνωστος Πόλεμος", "Η κραυγή των λύκων" , "Αγάπη στο Αιγαίο" , "Πορφύρα και αίμα" , "Η γειτονιά μας" , "Εν τούτω νίκα" , "Η γυναίκα της πρώτης σελίδας". Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού Μαρίας Ντόκα.
Απεβίωσε στις 23 Σεπτεμβρίου 1994.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Χρ. Κωνσταντόπουλος συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γευγελή
Η Γευγελή (Гевгелија Γκεβγκέλιγια, ) είναι πόλη της Βόρειας Μακεδονίας και έδρα του ομώνυμου δήμου.
Ιστορικές αναφορές
Οι πρώτες γραπτές αναφορές για την πόλη με το σημερινό της όνομα «Γευγελή» υπάρχουν από το 1690. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Γευγελής.
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρχε σημαντική ελληνική κοινότητα με σχολείο, ναούς κ.α. Η πόλη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Ελληνισμού έως το 1912. Οι κάτοικοι της περιοχής Γευγελής συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821. Οι Γευγελιώτες συμμετείχαν επίσης, στη Μακεδονική επανάσταση του 1878, ζητώντας επίμονα οπλισμό από το Ελληνικό προξενείο Θεσσαλονίκης.
Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, ο Δημοσθένης Κύρου συντονίζε και οργάνωνε την άμυνα των Ελλήνων σε όλη την περιοχή. Στη Γευγελή επίσης, ενεργοποιήθηκαν τα σώματα των Χρήστου Δέλλιου και Σίμου Μάλιου. Γευγελιώτης ήταν ο Γεώργιος Βαφόπουλος, ο ποιητής «της Μακεδονίας». Γευγελιώτης είναι και ο καλαθοσφαιριστής, προπονητής και Βουλευτής Γιάννης Ιωαννίδης.
Οι Βλάχοι της Γευγελής πήραν μέρος, στο 28ο Αντάμωμα των Βλάχων, στην Καλαμπάκα, τον Ιούνιο του 2012 και έκτοτε συμμετέχουν σε όλα τα πανελλήνια ανταμώματα των βλάχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Γευγελής Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βόρεια Μακεδονίας
Η Ζώνη του Λυκόφωτος (τηλεοπτική σειρά)
Έτη 1959-1964
Η αρχική σειρά γυρίστηκε ασπρόμαυρη και σταμάτησε να προβάλλεται προσωρινά το 1964. Από το 1959 έως το 1964, είχαν παραχθεί και προβληθεί 156 επεισόδια, χωρισμένα σε πέντε τηλεοπτικές σεζόν. Χαρακτηριστικό στοιχείο της σειράς όσον αφορά τους ηθοποιούς, ήταν το γεγονός πως προσέλκυσε αρκετούς δημοφιλείς αστέρες της εποχής να πρωταγωνιστήσουν σε αυτή. Επίσης, πολλοί ηθοποιοί που τότε δεν ήταν αναγνωρίσιμοι (Βερόνικα Κάρτραϊτ, Ντένις Χόπερ, Ρόμπερτ Ρέντφορντ), έκαναν τα πρώτα βήματα στην τέχνη, μέσω αυτής της σειράς.
Έτη 1985-1989
Στα έτη μεταξύ 1985 και 1989, παράχθηκαν και προβλήθηκαν 65 επεισόδια, χωρισμένα σε τρεις τηλεοπτικές σεζόν. Υπεύθυνο για την παραγωγή της σειράς από το 1985 έως το 1987, ήταν το Αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CBS, ενώ από το 1987 έως το 1989 την παραγωγή ανέλαβαν θυγατρικές εταιρείες, καθώς και άλλες εταιρείες παραγωγής. Επίσης, το CBS ήταν το δίκτυο που προέβαλλε τη σειρά.
Έτη 2002-2003
Στα δύο αυτά έτη, προβλήθηκαν 44 επεισόδια, καταχωρημένα σε μία τηλεοπτική σεζόν. Όλα τα επεισόδια της σεζόν αυτής (όπως και των προηγούμενων ετών) ήταν νέα σε παραγωγή. Αυτό που διαφοροποιεί τεχνικά την τελευταία αυτή σεζόν, είναι πως υπήρξαν μερικά επεισόδια που ήταν σεναριακά βασισμένα εξ ολοκλήρου στα αρχικά επεισόδια των ετών 1959 - 1964, γυρισμένα όμως απο διαφορετικούς σκηνοθέτες και με τη συμμετοχή άλλων (μεταγενέστερων) ηθοποιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των CBS Television Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Fox
Γιάννης Γιαννούλης (καλαθοσφαιριστής)
Ο Γιάννης Γιαννούλης (5 Ιουνίου 1976) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08   και αγωνίζεται στη θέση του σέντερ.
Καριέρα
Το 2001 μεταγράφηκε στον Παναθηναικό. Με τον Παναθηναικό κατέκτησε το 2002 την Ευρωλίγκα.
Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην NBA Development League με την Χάντσβιλ Φλάιτ.
Τη σεζόν 2003-2004 αποκτήθηκε από τον Πανιώνιο και στο τέλος της κανονικής περιόδου μετακόμισε στην Ουνικάχα Μάλαγα. Τη σεζόν 2005-2005 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ουκρανίας με την Κίεβ Μπάσκετ, την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην Κάχα Σαν Φερνάντο και τη σεζόν 2006-2007 στον Άρη.
Εθνική Ελλάδος
Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί 63 φορές και έχει σημειώσει 349 πόντους. Έχει κατακτήσει την 4η θέση στο Ευρωμπάσκετ 1997, Ευρωμπάσκετ 1999, και έχει συμμετάσχει στο Ευρωμπάσκετ 2001. Έχει ακόμα κατακτήσει με την Εθνική παίδων το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Παίδων το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμπελοκήπων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Έσπερου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κιέβου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάντσβιλ Φλάιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τζέιμς Χίλτον
Ο Τζέιμς Χίλτον (αγγλικά: James Hilton, 9 Σεπτεμβρίου 1900 - 20 Δεκεμβρίου 1954) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, τα έργα του οποίου είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Βιογραφία
Γιος εκπαιδευτικού, σπούδασε φιλολογία και ιστορία στο Καίμπριτζ και άρχισε να δημοσιογραφεί. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1920 και το 1931 γνώρισε την πρώτη του επιτυχία με το μυθιστόρημα Και τώρα αντίο. Καθιερώθηκε το 1933 με τον Χαμένο ορίζοντα.
Την ίδια χρονιά δημοσιεύεται σε περιοδικά το γεμάτο ανθρωπιά και ευασθησία έργο του Αντίο, κύριε Τσιπς και το 1934 εκδίδεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, φθάνοντας στην πρώτη θέση των best sellers. Ακολουθούν αναρίθμητες εκδόσεις στην Αγγλία και παγκοσμίως. Το 1937 διασκευάζεται σε θεατρικό έργο και ανεβαίνει στο Λονδίνο με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Ρεντγκρέηβ.
Το 1935 ο Χίλτον εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Χόλλυγουντ, όπου και πέθανε.
Πολλά από τα βιβλία του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ειδικά ο Χαμένος ορίζοντας μεταφέρθηκε δύο φορές και το Goodbye, Mr. Chips τέσσερις.
Επιλεγμένη εργογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Λιθοδόμος
Απαγόρευση αλιείας
Η αλιεία πετροσωλήνα είναι ιδιαίτερα καταστροφική, δεδομένου ότι το όστρακο αυτό ζει μέσα στους βράχους. Ψαρευόταν κυρίως από δύτες που χρησιμοποιούσαν σφυριά ή ακόμη και κομπρεσέρ, με τα οποία σπάγανε τους βράχους μέσα στους οποίους ζούσαν οι πετροσωλήνες, προκαλώντας με τον τρόπο αυτόν εκτεταμένη καταστροφή στα οικοσυστήματα της παράκτιας ζώνης. Επιπλέον, προκειμένου να φτάσει ο πετροσωλήνας σε μέγεθος κατάλληλο για βρώση, απαιτούνται πάνω από 50 χρόνια (καθώς ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης του είδους ανέρχεται στα 0,2 εκατοστά ανά έτος), γεγονός που καθιστά σχεδόν αδύνατη την αποκατάσταση του πληθυσμού έπειτα από την εντατική αλίευση που υφίσταται - δεδομένου ότι αυτό το αλίευμα αντιμετωπίζει παράλληλα και την πίεση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και των ανθρωπογενών επιπτώσεων στα παράκτια οικοσυστήματα.
Γι' αυτόν τον λόγο η αλιεία των πετροσωλήνων ως ιδιαίτερα καταστρεπτική απαγορεύεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 1992, καθώς και σε όλες τις μη ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου.
Σημειώνεται πως η αλιεία, η διακίνηση, η πώληση και η κατανάλωση πετροσωλήνων απαγορεύονται αυστηρά από την Οδηγία για τους Οικοτόπους, τη Συνθήκη της Βαρκελώνης, τη Συνθήκη της Βέρνης και τη Σύμβαση CITES για το διεθνές εμπόριο των ειδών της άγριας πανίδας και χλωρίδας που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.
Το 2011 δημοσιεύτηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «Mediterranean Marine Science» μελέτη του Αναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Δρ. Στέλιου Κατσανεβάκη (τότε Ερευνητή του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών) και των συνεργατών του σχετικά με την ευρείας κλίμακας παράνομη αλιεία και εμπορία προστατευόμενων οστρακοειδών στην Ελλάδα.
Στη μελέτη έγιναν συνεντεύξεις με ιδιοκτήτες 219 παραλιακών εστιατορίων που σέρβιραν (και εξακολουθούν να σερβίρουν) θαλασσινά, σε 92 πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Από αυτά, οι πετροσωλήνες ήταν το πιο συνηθισμένο «προστατευόμενο» είδος και βρέθηκε να σερβίρεται στο 22,8% των εστιατορίων.
Ομοιότητα με μύδια
Ο λιθοδόμος ανήκει στην ίδια οικογένεια (Μυτιλίδες) με τα μύδια. Επίσης, στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, ζουν όπως οι συγγενείς τους, προσκολλημένοι στα βράχια. Έπειτα όμως σκάβουν τρύπες σε σχήμα κυλίνδρου στο εσωτερικό της πέτρας. Σε πολλά μέρη του κόσμου μπορεί κανείς να συναντήσει τέτοιες τρύπες και αυτό αποδεικνύει ότι στο μέρος εκείνο κάποτε υπήρχε βυθός θάλασσας. Στη χώρα μας τέτοια σημάδια από τα μαλάκια αυτά είναι πολύ συχνά στους δρόμους από το Φάληρο ως την Καστέλλα, όπως και στο δρόμο από Αθήνα προς Κόρινθο, καθώς και στις υπώρειες του Παρνασσού.
Είδη
Το 2011 δημοσιεύτηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «Mediterranean Marine Science» μελέτη του Αναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Στέλιου Κατσανεβάκη (τότε ερευνητή του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών) και των συνεργατών του σχετικά με την ευρείας κλίμακας παράνομη αλιεία και εμπορία προστατευόμενων οστρακοειδών στην Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Μυτιλίδες λιθο
Μιχαήλ του Κεντ
Βιογραφία
Είναι ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου δούκα του Κεντ και της Μαρίνας πριγκίπισσας της Ελλάδας, κόρης του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας και της Ελένης Βλαδιμήροβνας μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας. O Γεώργιος ήταν γιος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Μιχαήλ-Γεώργιος-Κάρολος-Φραγκλίνος είναι δισεγγονός του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και 2ος εξάδελφος με τον Κωνσταντίνο Β΄ της Ελλάδας. Έχει μία Συμβουλευτική εταιρεία, που αναλαμβάνει διάφορες εμπορικές εργασίες παγκόσμια. Παρουσιάζει μερικά τηλεοπτικά ντοκυμαντέρ για τους β. οίκους της Ευρώπης. Εκπροσωπεί τον Βασιλιά Κάρολο σε μερικές λειτουργίες σε κράτη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου). Το όνομά του το έλαβε από τον Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας, εξάδελφο των πάππων του Γεωργίου Ε΄, Νικολάου και Ελένης Βλαδιμήροβνας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1978 τη Μαρία-Χριστίνα βαρόνη φον Ράιμπνιτς, κόρη του Γκύντερ-Χουμπέρτους βαρόνου φον Ράιμπνιτς από τη Σιλεσία, και έχει τέκνα:
Διακρίσεις
Του απονεμήθηκε ο Ταξιάρχης του Β. Τάγματος της Βικτωρίας (GCVO), ο μεγαλόσταυρος του Β. Τάγματος της Βικτωρίας (GCVO) και έγινε ιππότης της δικαιοσύνης του Ευλαβέστατου Τάγματος του Αγ. Ιωάννου.
Επίσης, των Ταγμάτων: της Φιλίας (της Ρωσίας), του Φραγκίσκου Α΄ (των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών) και του Ηλίου (του Περού).
Ακόμη, μετάλλια από τον ΟΗΕ και από την Ελισάβετ Β΄: της Στέψης, του Αργυρού Ιωβηλαίου (για τα 25 έτη), του Χρυσού Ιωβιλαίου (για τα 50 έτη) και του Αδαμάντινου Ιωβιλαίου (για τα 60 έτη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ
Σιμόνα Κόσακ
Η Σιμόνα Κόσακ (Κρακοβία, 30 Μαΐου 1943 - Μπιαουίστοκ, 15 Μαρτίου 2007) ήταν Πολωνή βιολόγος, οικολόγος και καθηγήτρια δασικών επιστημών. Η Κόσακ είναι γνωστή για τις προσπάθειές της να διατηρήσει τα υπολείμματα των φυσικών οικοσυστημάτων στην Πολωνία. Το έργο της ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, με τη συμπεριφορική οικολογία των θηλαστικών. Μερικές φορές αναφερόταν στον εαυτό της ως «ζώο-ψυχολόγος».
Καριέρα
Το 1980, το Επιστημονικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου Δασικών Ερευνών απένειμε στην Κόσακ διδακτορικό δίπλωμα στις Δασικές Επιστήμες με βάση τη διδακτορική της διατριβή «Έρευνα για την τροφική κατάσταση του ζαρκαδιού στον βιότοπο του φρέσκου μικτού κωνοφόρων δασών στο Πρωτογενές Δάσος Białowieża». και, το 1991, με μεταδιδακτορικό στις Δασικές Επιστήμες με βάση τη μεταδιδακτορική της διατριβή «Περιβαλλοντικοί και ενδοειδικοί καθοριστικοί παράγοντες της διατροφικής συμπεριφοράς του ζαρκαδιού (Capreolus capreolus L.) στο δασικό περιβάλλον». Το 1997 έλαβε τον ακαδημαϊκό τίτλο της Καθηγήτριας Δασικών Επιστημών.
Η Κόσακ εργάστηκε στο Ινστιτούτο Έρευνας Θηλαστικών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών στην Białowieża και στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών στο Τμήμα Φυσικών Δασών, όπου ήταν διευθύντρια από τον Ιανουάριο του 2003 έως τον θάνατό της το 2007. Ήταν επίσης ένας από τους δημιουργούς του απωθητικού UOZ-1, μιας συσκευής που προειδοποιεί τα άγρια ζώα για διερχόμενα τρένα. Τον Οκτώβριο του 2000, η Κόσακ τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό της Αξίας.
Η Κόσακ ήταν γνωστή για τις αδιάλλακτες απόψεις και τις δράσεις της για την προστασία της φύσης, ειδικά στο δάσος Białowieża, όπου έζησε στο παλιό δασοκομείο "Dziedzinka" για περισσότερα από 30 χρόνια.
Προσωπική ζωή
Η Κόσακ καταγόταν από γνωστή καλλιτεχνική οικογένεια. Ήταν κόρη του Γέζι Κόσακ, αδελφή της Γκλόρια Κόσακ, εγγονή του Βόιτσεχ Κόσακ και δισέγγονη του Γιούλιους Κόσακ, και ανιψιά της Μαγκνταλένα Σαμοζβάνιετς και της Μάρια Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα. Ο Λεχ Γουίλτσεκ, φυσιοδίφης, φωτογράφος και συγγραφέας, ήταν ο σύντροφος της Κόσακ.
Α.Ο. Καρδίτσας
Ο Αθλητικός Όμιλος Καρδίτσας (Α.Ο.Κ.) αποτελεί έναν ιστορικό σύλλογο για το ποδόσφαιρο του νομού Καρδίτσας κυρίως λόγω της πορείας του κατά τη δεκαετία του 1970. Οι αναμετρήσεις εκείνης της περιόδου εναντίον της συμπολίτισας Αναγέννησης έχουν καταγραφεί στις μνήμες των φιλάθλων της πόλης. Χαρακτηριστικό είναι πως όταν οι δύο ομάδες της αναμετρώνταν, η πόλη χωρίζονταν στα δύο.
Ίδρυση
Ο ΑΟΚ ιδρύθηκε το 1966. Μεταξύ των ιδρυτικών μελών που δημιούργησαν τον ΑΟΚ, αναφέρονται οι Θ. Τσέλιος (Πρόεδρος), Γ. Θώδης, Φ. Μπουζώνης, Β. Κάβος, Γ. Γαλάνης, Ι. Ακρίδας, Ι. Μαρσέλ κλπ. Γρήγορα η νέα διοίκηση κινήθηκε στην πλαισίωση μεγάλων ταλαντούχων ποδοσφαιριστών όπως των Γ. Θώδη, Η. Σίσκου, Θ. Σιατήρα, Φ. Μπουντόλου, Πίτσαβου, Κολοβού, Β. Τσιαμούλη, Γ. Κοιλούκο, Τ. Γκοτζίδη, Θ. Παλάντζα κ.λ.π.
Ο ΑΟΚ τα πρώτα χρόνια (δεκαετία '70)
Ένα αξιοσημείωτο παιχνίδι εκείνης της εποχής έγινε στο κατάμεστο Δημοτικό Στάδιο Καρδίτσας (πάνω από 10.000 ποδοσφαιρόφιλοι παρακολούθησαν τον αγώνα) με αντίπαλο την μεγάλη ομάδα του Παναθηναϊκού του Γουέμπλευ. Ο αγώνας ήταν για την προημιτελική φάση του κυπέλλου Ελλάδος και η ομάδα των αστέρων του τριφυλλιού δυσκολεύτηκε να κάμψει την αντίσταση του "θρυλικού" ΑΟΚ σκοράροντας κυριολεκτικά στην εκπνοή του αγώνα. Ο αγώνας αυτός έμεινε στην μνήμη των φίλων του ΑΟΚ καθώς ακυρώθηκε "κανονικότατο"-όπως οι ίδιοι ισχυρίζονταν- γκολ του Σιατήρα στο 0-0 της αναμέτρησης καθώς η μπάλα είχε περάσει γύρω στο μισό μέτρο την γραμμή της εστίας .Δυστυχώς όμως ο φωτογράφος του ΑΟΚ τότε, κι ενώ ήταν πίσω από την εστία προτίμησε να πανηγυρίσει το γκολ παρά να απαθανατίσει τη στιγμή όπως ο ίδιος έλεγε αργότερα.
Την περίοδο 1976-77 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών, νικώντας την Ανθούπολη Λάρισας με 2-0 ενώ τη σεζόν 1978/79 επανήλθε στην Β' Εθνική αλλά υποβιβάστηκε ύστερα από έναν επεισοδιακό αγώνα που έδωσε με την συμπολίτισσα Αναγέννηση καθώς μία αγωνιστική πριν τη λήξη της περιόδου έχασε με 2-1 στην Καρδίτσα και στερήθηκε της δυνατότητας να ¨το παλέψει¨ την τελευταία αγωνιστική με αντίπαλο την Κοζάνη.
Δεκαετία του '80 - Εως Σήμερα
Στις αρχές της δεκαετίας του '80, και μετά την αναδιάρθρωση και επαγγελματοποίηση του ποδοσφαίρου, ο ΑΟΚ υποβιβάστηκε στη Δ' Εθνική, και από κεί στο Τοπικό Πρωτάθλημα Καρδίτσας, απ'όπου επανήλθε στη Δ' Εθνική το 1987
Τρια χρόνια αργότερα ήρθε η σημαντικότερη στιγμή της νεώτερης ιστορίας του ΑΟΚ. Επι προεδρίας Σάκη Τσέλιου και προπονητή τον Θ. Κουρτίδη, ο ΑΟΚ κερδίζει με σκορ 3-2 τη Λαμία στο γήπεδο της Μητρόπολης Καρδίτσας.
Οι "κυανόλευκοι" ανεβαίνουν στην Γ' Εθνική και για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, σε επαγγελματική κατηγορία. Στη Γ' Εθνική θα παραμείνει για δύο σεζόν (1998-1999, 1999-2000).
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο ΑΟΚ ξαναεπιστρέφει στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, όπου με εξαίρεση δύο χρονιές στην Α' Καρδίτσας (ΕΠΣΚ) αγωνίζεται συνεχώς μέχρι και σήμερα.
Συμμετοχές στα Πρωταθλήματα
Οι συμμετοχές του ΑΟΚ στα πρωταθλήματα από το 1969 (συμπεριλαμβανομένης της αγωνιστικής περιόδου 2011-12 )
Πηγές
Περιοδικό Καρδιτσιώτικες Επιλογές (τεύχος 20ο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρδιτσα Καρδιτσα Καρδιτσα
Άγιος Χαράλαμπος Ηλείας
''Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Χαράλαμπος (αποσαφήνιση)
Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 120 μέτρα, σε απόσταση 18 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Λεχαινά (οδηγικά, μέσω Αρετής). Βρίσκεται βορειοδυτικά της τεχνητής λίμνης του Πηνειού, ανάμεσα στη Μέλισσα και το Μπόρσι. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Ζόγκας (Μέλλισσας). Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Χαραλάμπους που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κάστρου - Κυλλήνης του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 63 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγίου Χαραλάμπου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,286 χμ² (2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Χαρακτήρες του Myst
Το Myst είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας υπολογιστή που ασχολούνται με τα γεγονότα που ακολούθησαν με την ανακάλυψη του παίκτη ενός μυστηριώδους βιβλίου που περιγράφει ένα νησί γνωστό ως Myst. Το βιβλίο δεν είναι ένα συνηθισμένο άλλα είναι ένα βιβλίο πύλη, το οποίο χρησιμεύει ως πύλη προς τον κόσμο που περιγράφει. Ο παίκτης μεταφέρεται στο νησί του Myst, και πρέπει να διαλευκάνει τα παζλ που συναντάει στον κόσμο, προκειμένου να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το Myst ήταν εμπορική και κριτική επιτυχία μετά την κυκλοφορία του, και δημιούργησε τέσσερις συνέχειες της σειράς, το Myst III: Exile το Myst IV: Revelation και το Myst V: End of Ages καθώς επίσης και διάφορες υπό-σειρές και προσαρμογές.
Ενώ ο παίκτης, που αναφέρεται ως ένας ξένος (Stranger), παραμένει απρόσωπος και ανώνυμος, το Myst εισαγάγει μια ποικιλία από μη-ανθρωπινούς χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες του Myst περιλαμβάνουν τον εξερευνητή Atrus, συγγραφέα πολλών βιβλίων πυλών, τη σύζυγό του Αικατερίνη και τα παιδιά τους. Άλλοι χαρακτήρες στη σειρά περιλαμβάνουν τον Gehn, που είναι άπληστος για εξουσία και πατέρας του Atrus τον Saavedro, ένα τραυματισμένο θύμα των γιων του Atrus και τον Esher, ένα μέλος ενός παλιού πολιτισμού του οποίου τα κίνητρα για να βοηθήσει τον παίκτη είναι είναι ασαφείς.
Οι πρώτοι τίτλοι Myst χρησιμοποιούν γραφικά και ψηφιακά που εισάγουν υλικό για τους χαρακτήρες της σειράς από ηθοποιούς. Για το Myst V: End of Ages, είχε μια διαφορετική προσέγγιση με μια ειδική κάμερα που κατέγραφε τα πρόσωπα του ηθοποιού και τα χαρτογραφούσε στο βίντεο επάνω σε ψηφιακά μοντέλα. Οι χαρακτήρες του Myst έχουν επαινεθεί γενικά σε όλα τα παιχνίδια της σειράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Myst Κατηγορία:Χαρακτήρες του Myst Myst
Ερρίκος Β΄ της Καστίλης
Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης (Ισπανικά : Enrique II de Castilla, 13 Ιανουαρίου 1334 - 29 Μαΐου 1379) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν Βασιλιάς της Καστίλης (1366 - 1367 και 1369 - 1379) και ο ιδρυτής του Οίκου της Τραστάμαρα. Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης και της ερωμένης του Ελεονώρα του Γουζμάν τέταρτης απογόνου του Αλφόνσου Θ΄ της Λεόν. Ήταν δίδυμος αδελφός του Φαδρίκε Αλφόνσου του Άρο και το πρώτο από τα παιδιά του ζεύγους που επέζησε μέχρι την ενηλικίωση.
Πρώτα χρόνια
Με τη γέννηση του μπήκε στη φροντίδα του Ροντρίγκο Αλβάρεζ των Αστουριών, πέθανε την επόμενη χρονιά και ο μικρός Ερρίκος κληρονόμησε την ηγεμονία της Νορένα. Πήρε από τον πατέρα του τον τίτλο του κόμη της Τραστάμαρα και διορίστηκε κυβερνήτης στις πόλεις Λέμος και Σαρρία στη Γαλικία, στην Καρμπέρα και στη Ριμπέρα μια μεγάλη κληρονομιά στη βορειοανατολική Ιβηρική. Έγινε ο γενάρχης της δυναστείας της Τραστάμαρα, πλάγιος κλάδος του Οίκου της Ιβρέα. Ο πατέρας του έδωσε σημαντικά προνόμια στη μητέρα του και στους γιους της αν και νόθοι, αυτό έφερε την οργή στη νόμιμη σύζυγο του βασίλισσα Μαρία της Πορτογαλίας και τον γιο της Πέτρο που έγινε αργότερα βασιλιάς σαν Πέτρος της Καστίλης. Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ πέθανε αιφνίδια από πυρετό τον Μάρτιο του 1350 στην πολιορκία του Γιβραλτάρ και τον διαδέχθηκε ο Πέτρος. Η Ελεονώρα και οι γιοι της διώχθηκαν αμέσως από τον Πέτρο και τη μητέρα του, δραπέτευσαν και διασκορπίστηκαν από τον φόβο τους πριν ακόμα γίνει η ταφή του Αλφόνσου ΙΑ΄.
Εξεγέρσεις εναντίον του Πέτρου της Καστίλης
Η Ελεονώρα και οι γιοι της έκλεισαν τελικά συμφωνία με τον Πέτρο να ζήσουν ειρηνικά στην αυλή του αλλά η κατάσταση παρέμεινε ασταθής, ο Ερρίκος και οι δυο αδελφοί του Οθέλλος Αλφόνσος του Αγκιλάρ δε Κάμπο και Σάντσο Αλφόνσος του Αλμπουρκέρκε έκαναν ασταμάτητες εξεγέρσεις εναντίον του νέου βασιλιά. Ο Ερρίκος για να ισχυροποιηθεί παντρεύτηκε την Ιωάννα Εμμανουέλα της Καστίλης, ο πεθερός του Ιωάννης Αλφόνσος του Αλμπουκέρκε ήταν δήμαρχος της Μούρθια και κύριος της Βιγιένα, ο ισχυρότερος ευγενής του βασιλείου. Ο κύριος σύμβουλος της βασιλομήτωρ Μαρίας Ιωάννης Αλφόνσος του Αλμπουκέρκε πληροφόρησε τον Πέτρο ότι υποκινητής των εξεγέρσεων ήταν η μητέρα τους Ελεονώρα του Γουζμάν, εκτελέστηκε στην Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα. Ο Ερρίκος Β΄ δραπέτευσε αμέσως μετά στην Πορτογαλία, αργότερα συμφιλιώθηκε με τον Πέτρο και επέστρεψε στην Καστίλη αλλά εξεγέρθηκε ξανά στην Αστούριες (1352). Ο Ερρίκος βρισκόταν σε συνεχείς εντάσεις με τον ετεροθαλή αδελφό του μέχρι την εποχή που δραπέτευσε οριστικά στη Γαλλία και μπήκε στην υπηρεσία του βασιλιά Ιωάννη του Αγαθού.
Σε λίγο βρέθηκε στην αυλή του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας που είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Καστίλη (1358) αλλά ηττήθηκε και εξορίστηκε στη Ναζέρα, όταν ελευθερώθηκε επέστρεψε στη Γαλλία. Ο Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας επιτέθηκε ξανά στην Καστίλη, o Ερρίκος του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει με την προϋπόθεση να υποστηρίξει τα δικαιώματα του στον θρόνο της Καστίλης. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο "Κασταλιανός Εμφύλιος Πόλεμος" (1366 - 1369), στον πόλεμο συμμετείχαν και οι σύμμαχοι του Ερρίκου οι Αραγωνέζοι και οι Γάλλοι.
Συντριβή του Πέτρου της Καστίλης
Ο Ερρίκος ανακηρύχτηκε βασιλιάς (1366), σε αντάλλαγμα θα έπρεπε να δώσει στους συμμάχους του αυτά που τους είχε υποσχεθεί. Τους έδωσε τίτλους και πλούτη, γι' αυτό τον αποκαλούσαν Ενρίκο δε λας Μερθέδες (= δώρα, όπως οι δωρεές γης). Ο Πέτρος της Καστίλης δραπέτευσε στην Μπορντώ την πρωτεύουσα των Αγγλικών κτήσεων στη Γαλλία όπου είχε την αυλή του ο Εδουάρδος του Γούντστοκ και του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να ανακτήσει τον θρόνο του. Ο Αγγλικός στρατός παρά το ότι είχε προσβληθεί από επιδημία δυσεντερίας αντιμετώπισε αποτελεσματικά τις δυνάμεις των Καστιλινιακού στρατού, αρχηγοί των Άγγλων ήταν ο ίδιος ο Μαύρος πρίγκιπας και ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης της Γάνδης. Ο Πέτρος της Καστίλης νίκησε με τη βοήθεια των Άγγλων τον Ερρίκο στη "μάχη της Ναζέρα" αλλά ο Ερρίκος δραπέτευσε και ζήτησε προστασία από τον Κάρολο Ε΄ της Γαλλίας. Η συμμαχία ανάμεσα στον Πέτρο της Καστίλης και τους Άγγλους διαλύθηκε, ο Εδουάρδος ο μαύρος πρίγκιπας προσβλήθηκε και αυτός από τη δυσεντερία σε ελαφρά μορφή και επέστρεψε στην Αγγλία, αυτό θα τον οδηγήσει στον θάνατο μερικά χρόνια αργότερα (1376). Ο Ερρίκος μετά την αποχώρηση των Άγγλων οργάνωσε ξανά τον στρατό του με τη βοήθεια των Άγγλων και συνέτριψε τον Πέτρο στη μάχη του Μοντιέλ (14 Μαρτίου 1369), στη συνέχεια τον συνέλαβε και τον σκότωσε με τα χέρια του.
Άνοδος στον θρόνο
Cornado_Enrique_II_(tipo_2)_ceca_de_Toledo.jpg Ο Ερρίκος ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς ως Ερρίκος Β΄ της Καστίλης και προσπάθησε να εξασφαλίσει τον θρόνο για τον γιο του Ερρίκο, βασικός διεκδικητής ήταν ο Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας ως δισέγγονος του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης από τη μητέρα του. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν οι "Φερδινάνδιοι Πόλεμοι", ο κύριος σύμμαχος του Φερδινάνδου ήταν ο Ιωάννης της Γάνδης που είχε παντρευτεί την Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ κόρη του προκατόχου του Πέτρου του Σκληρού. Ο σύμμαχος της Καστίλης ήταν ο Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας, ο Ερρίκος Β΄ παρέδωσε το ναυτικό της Καστίλης στη διάθεση των Γάλλων, είχε σημαντικό ρόλο στην πολιορκία του Λα Ροσέλ και στη "μάχη του Λα Ροσέλ" που ο ναύαρχος Αμβρόσιο Μποκανέγκρα νίκησε τους Άγγλους
Ο Ερρίκος προσπάθησε να δώσει τις ανταμοιβές που είχε υποσχεθεί στους συμμάχους του αλλά ωστόσο είχε ακόμα μεγάλα προβλήματα και δεν έδωσε στον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας όλα τα εδάφη που είχε υποσχεθεί. Ο Ερρίκος Β΄ βρέθηκε σε πόλεμο με την Πορτογαλία και την Αγγλία αφού ο Ιωάννης της Γάνδης διεκδικούσε πάντα τον θρόνο χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Στην εσωτερική του πολιτική αναδιοργάνωσε τη διοίκηση και δημιούργησε περισσότερες αυλές, μετά τον θάνατο του αδελφού του Όθελλου δημιούργησε την ηγεμονία του Μπισκάγια, στον Εκατονταετή πόλεμο υποστήριξε πάντοτε τη Γαλλία.
Διώξεις σε Ιουδαίους
Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης ήταν εχθρικός απέναντι στους Ιουδαίους σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Πέτρο που ακολουθούσε φιλική πολιτική. Οι οικονομικές απαιτήσεις των Γάλλων μισθοφόρων τον οδήγησαν να βάλει τεράστιες φορολογίες στον ήδη εξαντλημένο λαό του Τολέδο, αιχμαλώτισε όλους τους Ιουδαίους με διαταγή να μην τους δίνουν ούτε φαγητό ούτε νερό μέχρι να δεχτούν να βγει η περιουσία τους σε πλειστηριασμό. Οι οικονομικές ανάγκες που είχε τον ανάγκασαν να συμφιλιωθεί με τους Ιουδαίους χρηματοδότες του, διόρισε τον Δον Ζόζεφ Πίτσον κύριο συλλέκτη των φόρων και πολλούς Ιουδαίους στη θέση του συλλέκτη. Οι συνεδριάσεις των Κορτές στο Τόρο (1369) και στο Μπούργος (1374, 1377) επικύρωσαν τα σκληρά μέτρα του Ερρίκου εναντίον των Ιουδαίων, πήραν εντολή να φοράνε το ταπεινωτικό σήμα και τους απαγόρευσαν να έχουν χριστιανικά ονόματα. Διέταξε επίσης τους χριστιανούς οφειλέτες που κρατούσαν χαμηλά δάνεια να πληρώσουν τα δυο τρίτα της τιμής, λίγο πριν τον θάνατο του απαγόρευσε στους Ιουδαίους να κατέχουν δημόσια αξιώματα. Ο Ερρίκος Β΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς στην Ιβηρική από την εποχή του Βησιγότθου Έγικα τον 7ο αιώνα που πήρε μέτρα εναντίον των Ιουδαίων.
Το τέλος
Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης πέθανε στο Σάντο Ντομίγκο ντε λα Καλζάντα (29 Μαΐου 1379) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Α΄ της Καστίλης. Η σορός του βασιλιά μεταφέρθηκε στο Μπούργος, απο εκεί στο Βαγιαδολίδ και τελικά στο Τολέδο όπου έγινε η κηδεία του στον Καθεδρικό ναό του Τολέδο, τα υπολείμματα του υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η κάσα του είναι διακοσμημένη με τα σύμβολα της Καστίλης και της Λεόν και στο κάτω τμήμα έχει τρία πλαίσια διακοσμημένα με τρόπαια. Δυο Χερουβείμ κρατούν από κάτω την πινακίδα με την επιγραφή που μεταφράζεται ως εξής:
"Ενθάδε κείτεται ο πιο περιπετειώδης και ευγενής βασιλιά, η γλυκιά ανάμνηση του Δον Ερρίκου του ευγενούς γιου του βασιλιά Αλφόνσου που ξεκίνησε από το Μπενραμίν και τελείωσε στο Σάντο Ντομίγκο ντε λα Καλζάντα. Πέθανε την 30η Μαΐου του Σωτήριου έτους 1379".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα-Εμμανουέλα από τον Οίκο Ιβρέα-Καστίλης, κόρη του Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα, ενός νεότερου κλάδου του βασιλικού Οίκου των Ιβρέα-Καστίλης, με την οποία απέκτησε:
Ο Ερρίκος Β΄ είχε επίσης πολλά νόθα παιδιά, από τα οποία μερικά αναφέρονται στη διαθήκη του (29 Μαΐου 1374) και έφεραν το επώνυμο Ενρίκεθ δε Καστίγια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Λεύκιος Μόμμιος Αχαϊκός
Ο Λεύκιος Μόμμιος (λατινικά: Lucius Mummius) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός, που έζησε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. Έλαβε το προσωνύμιο «ο Αχαϊκός», επειδή ήταν εκείνος που προσάρτησε το 146 π.Χ. στη ρωμαϊκή επικράτεια μεγάλο μέρος των ελληνικών εδαφών, σχηματίζοντας έτσι την Επαρχία της Αχαΐας.
Ύπατος το 146 π.Χ., ο Μόμμιος ανέλαβε την υποχρέωση να αναλάβει την αρχιστρατηγία του πολέμου στην Πελοπόννησο. Έχοντας επιτύχει εύκολη νίκη απέναντι στο Διαίο, στρατηγό της Αχαϊκής Συμπολιτείας, εισήλθε στην Κόρινθο. Όλοι οι άρρενες πολίτες της πόλης θανατώθηκαν, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγήθηκαν στη σκλαβιά. Όλα τα αγάλματα, έργα τέχνης και ζωγραφικής κατασχέθηκαν και μεταφέρθηκαν στην πόλη της Ρώμης, ενώ η Κόρινθος έγινε στάχτη. Ωστόσο υπάρχουν τουλάχιστον δύο αρχαίες πηγές που δεν μιλούν για ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης.
Η φαινομενικά άσκοπη σκληρότητα που επέδειξε ο Μόμμιος στην Κόρινθο, σε καμιά περίπτωση χαρακτηριστική του συμπεριφορά, εξηγείται από τον Τέοντορ Μόμσεν ως διαταγή της Συγκλήτου, η οποία με τη σειρά της πιεζόταν από την παράταξη των εμπόρων, η οποία επιθυμούσε να εξουδετερώσει έναν σημαντικό ανταγωνιστή. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, για την καταστροφή της πόλης, ευθυνόταν η αδυναμία του να αντισταθεί στις πιέσεις των γύρω του.
Την επόμενη περίοδο ο Μόμμιος επέδειξε αξιόλογες διοικητικές ικανότητες, μεγάλη αίσθηση δικαίου και προσωπική ακεραιότητα, η οποία του εξασφάλισε το σεβασμό των κατοίκων της περιοχής. Μάλιστα προσπάθησε σκληρά να μην προσβάλλει το θρησκευτικό τους συναίσθημα.
Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ανταμοίφθηκε με διεξαγωγή θριάμβου. Το 142 π.Χ. εκλέχτηκε Τιμητής με τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό τον Αφρικανό, του οποίου η αυστηρότητα ήρθε πολλές φορές σε σύγκρουσε με τη διαλακτικότητα του συνεργάτη του.
Ο Μόμμιος ήταν ο πρώτος «novus homo» καταγόμενος από την τάξη των πληβείων που κέρδισε επώνυμο για τις στρατιωτικές του υπηρεσίες. Η αδιαφορία που επέδειξε προς τα έργα τέχνης και η άγνοιά του αναφορικά με την αξία τους φανερώνεται από τη διάσημη ρήση του προς τους ναυτικούς που ανέλαβαν τη μεταφορά των θησαυρών από την Κόρινθο στη Ρώμη: «Αν τα χάσετε ή τα καταστρέψετε, οφείλετε να τα αντικαταστήσετε». Τέλος ανήγειρε ένα θέατρο με βελτιωμένη ακουστική και καθίσματα, σύμφωνα με το ελληνικό μοντέλο, κάνοντας ένα σημαντικό βήμα στον τομέα κατασκευής οικοδομημάτων αναψυχής.
Δείτε ακόμη
Μομμιος Μομμιος
Χρυσαλλίς
μικρογραφία|Το 67 τεύχος του περιοδικού Η Χρυσαλλίς ήταν δεκαπενθήμερο ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης του 19ου αιώνα.
Εκδόθηκε στην Αθήνα από τον Ιανουάριο του 1863 έως τον Δεκέμβριο του 1866, με διευθυντή τον Ειρηναίο Ασώπιο, και με εκδότες τον Θεμιστοκλή Νικολαΐδη Φιλαδελφέα και τον Ντέκα Πασχαλίδη. Συνολικά εκδόθηκαν 4 τόμοι με 96 τεύχη. Στο 95ο τεύχος αναγγέλθηκε η διακοπή της έκδοσης από το επόμενο τεύχος, επειδή υπήρχε έλλειψη συνδρομητών.
Περιγραφή και περιεχόμενο
Είχε σχήμα τέταρτο με 32 σελίδες. Για προμετωπίδα είχε ωραία ξυλογραφία του ξυλογράφου Περ. Σκιαδόπουλου, που εικονίζει μια όμορφη πεταλούδα που πετούσε πάνω από ολάνθιστο αγρό. Από το δεύτερο φύλλο η προμετωπίδα άλλαξε, και κάτω από την πεταλούδα βλέπουμε μικρούς έρωτες να παίζουν, ενώ στο βάθος διακρίνεται ο Παρθενώνας στα αριστερά και η Μητρόπολη στα δεξιά.
Το περιοδικό ήταν επιστημονικό, φιλολογικό, καλλιτεχνικό και εγκυκλοπαιδικό. Απευθυνόταν τόσο σε επιστήμονες, όσο και σ' εκείνους που δεν διάβαζαν βιβλία ή δεν μπορούσαν να κατέχουν δική τους βιβλιοθήκη. Ενημέρωνε και παρακολουθούσε με σοβαρότητα όλους τους τομείς ενδιαφέροντός του, και φιλοξένησε τα καλύτερα φιλολογικά ονόματα της εποχής. Με το περιοδικό συνεργάστηκαν όλα τα καθιερωμένα αλλά και τα ανερχόμενα ονόματα της εποχής, ο Αλέξανδρος Ραγκαβής, οι αδελφοί Αναστάσιος και Αλέξανδρος Βυζάντιοι, ο Ορφανίδης, ο Άγγελος Βλάχος, ο Ροΐδης, οι Παράσχοι, ο Καρασούτσας, ο Δημήτριος Στρούμπος και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακή Συλλογή Κοσμόπολις - Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης, Πανεπιστήμιο Πατρών-Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Τυρί
Το τυρί είναι τροφή που παρασκευάζεται από το γάλα, με την επίδραση ουσιών, οι οποίες δρουν φυραντικά.
Θρεπτική αξία
Το τυρί είναι πολύ ωφέλιμο για τον ανθρώπινο οργανισμό, καθώς στα συστατικά του συμπεριλαμβάνονται οι βιταμίνες, το ασβέστιο, το λίπος, η λακτόζη, η καζεΐνη, υδατάνθρακες, σάκχαρα και πρωτεΐνες. Τα ίδια συστατικά έχει και το γάλα, από το οποίο παράγεται. Το πλεονέκτημά του είναι ότι έχει πολύ μικρότερο όγκο από το γάλα και συνέπεια αυτού είναι να απορροφάται καλύτερα από τον οργανισμό.
Παρασκευή
Αρχικά το γάλα βράζεται και έπειτα προστίθεται μαγιά (πυτιά). Το γάλα μπορεί να είναι από αγελάδα ή από πρόβατο αλλά και από άλλα ζώα. Με την ανάδευση προστίθενται και άλλες χημικές ουσίες και στη συνέχεια το υλικό που έπηξε διαχωρίζεται από το αραιό γάλα. Το αραιό γάλα λέγεται συνήθως τυρόγαλο και το πηγμένο υλικό τυρόπηγμα. Μόλις διαχωριστεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για παρασκευή μυζήθρας ή προσθέτοντας λίγο γάλα για να φτιαχτεί ανθότυρο ή μανούρι. Η διάρκεια της διαδικασίας που γίνεται συνήθως σε τυροκομεία, είναι μισή ώρα με 50 λεπτά. Τα τυριά χρειάζονται διαφορετική θερμοκρασία για να παρασκευαστούν, ανάλογα με το είδος τους. Έτσι, σκληρά τυριά, όπως το κασέρι χρειάζονται θερμοκρασία πάνω από 33 βαθμούς Κελσίου και πολλή μαγιά, ενώ τα μαλακά τυριά, όπως η φέτα και ο τελεμές, απαιτούν θερμοκρασία από 25 μέχρι και 35 βαθμούς Κελσίου. Το μείγμα ξαναβράζεται για την παρασκευή των σκληρών τυριών. Έπειτα, στραγγίζεται με την «τσαντίλα» (στερεό πανί) και τοποθετείται σε καλούπια. Είναι απαραίτητο να αποθηκευτεί για αρκετό καιρό, ώστε να ολοκληρωθούν οι βιοχημικές ζυμώσεις. Οι τελευταίες προκαλούνται από φυράματα, τα οποία παράγονται από ζυμομύκητες και βακτήρια.
Είδη
Τα μαλακά τυριά περιέχουν μεγάλη σχετικά ποσότητα νερού (55%) και δε διατηρούνται εύκολα και για μεγάλο χρονικό διάστημα, σε αντίθεση με τα σκληρά τυριά. Τα σκληρά περιέχουν μέχρι 38% νερό και ωριμάζουν αργά. Ωστόσο, μπορούν να διατηρηθούν για πολύ καιρό.
Άλλα τυριά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Δημήτρης Τηνιακός
Ο Δημήτρης Τηνιακός (1920 - 9 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ποιητής.
Βιογραφία
Διακρίθηκε κυρίως για την επίδοσή του στη χαρακτική και στην ακουαρέλα. Τα χαρακτηριστικά των έργων του είναι η άψογη τεχνική συνδυαζόμενη με ένα συγκρατημένο λυρικό αίσθημα. Έργα του κοσμούν σήμερα Τράπεζες, Δήμους και άλλους φορείς. Το 1989 η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με ιδιαίτερη έκθεση των έργων του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Μπενφίκα
Η Μπενφίκα (πορτογαλικά: Benfica) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αθλητικούς συλλόγους της Πορτογαλίας. Πιο γνωστή είναι η ποδοσφαιρική της ομάδα. Όμως, ο σύλλογος καλλιεργεί πολλά άλλα αθλήματα.
Ιδρύθηκε το 1904 κι έχει χρώματα κόκκινο και άσπρο. Εδρεύει στη Λισσαβόνα. Έμβλημα έχει τον αετό, από τον οποίο προέκυψε και το παρατσούκλι: "Αετοί της Λισσαβόνας" (As Águias). Άλλα παρατσούκλια είναι: "Οι Κόκκινοι" (Encarnados), "Η Ένδοξη" (Ο Glorioso) και "Κόκκινοι Διάβολοι"» (Diabos Vermelhos). Το μότο του συλλόγου είναι "E Pluribus Unum", δηλαδή "Από το πλήθος ο ένας". Γήπεδό της είναι το Στάδιο Ντα Λουθ (Estádio da Luz ή Estádio do Sport Lisboa e Benfica), χωρητικότητας 65.647 θεατών. Πριν από κάθε αγώνα ένας αετός, που ονομάζεται Νίκη (Vitória) πετά από το ένα πέταλο του σταδίου στο άλλο. Τον επίσημο ύμνο της ομάδας τραγουδάει ένας τενόρος, ο Luís Piçarra, κάτι ίσως μοναδικό παγκοσμίως, ενώ για την επέτειο των 100 ετών του συλλόγου ο μουσικός Antonio Vitorino d'Almeida συνέθεσε μια συμφωνία.
Η Μπενφίκα αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Πορτογαλικής Ένωσης (LPFP), το 1933 μαζί με την Πόρτο και τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από την ανώτερη κατηγορία (Primeira Divisão) και είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της χώρας με ένα σύνολο 38 πρωταθλημάτων Λιγκας, 26 κυπέλλων,7 Λιγκ Καπ, 2 Κυπέλλων Πρωταθλητριών και άλλων τίτλων. Η ομάδα έχει τους περισσότερους οπαδούς, όχι μόνο στη χώρα αλλά παγκοσμίως. Οι υποστηρικτές της υπολογίζονται σε 14 εκατομμύρια. Είναι η ομάδα με τα περισσότερη μέλη παγκοσμίως. Το Νοέμβριο του 2006 αριθμούσε 160.398 μέλη, που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ για σύλλογο καταγραμμένο στο βιβλίο Γκίνες. Πρώτος Σκόρερ της Μπενφίκα είναι ο παραγουανός με καταγωγή από την Πορτογαλία Oscar Cardozo με 167 γκολ σε 289 συμμετοχές με την πορτογαλική ομάδα. Δεύτερος στην κατάταξη είναι ο Jonas από τη Βραζιλία με 183 συμμετοχές και 137 γκολ για την ομάδα.
Εκτός από το ποδόσφαιρο ο σύλλογος καλλιεργεί με επιτυχία τμήματα στίβου, καλαθοσφαίρισης, ποδηλασίας, ποδοσφαίρου σάλας, χειροσφαίρισης, ρινκ χόκεϊ, ράγκμπι, πετοσφαίρισης, κ.ά., τα οποία έχουν κατακτήσει πολλούς διεθνείς τίτλους.
Τα πρώτα χρόνια (1904-60)
Στις 28 Φεβρουαρίου 1904, ο Cosme Damião, ο José Rosa Rodrigues και άλλα άτομα, 24 συνολικά, συγκεντρώθηκαν στην οδό Μπελέμ (Rua de Belém) και αποφάσισαν να ιδρύσουν έναν αθλητικό όμιλο, τον οποίο ονόμασαν "Grupo Sport Lisboa" (Αθλητικός Όμιλος Λισσαβόνας). Πρώτος πρόεδρος ανέλαβε ο J.R. Rodrigues.
Το 1908 πραγματοποιήθηκε συγχώνευση της Grupo Sport Lisboa με την Grupo Sport Benfica, και ο σύλλογος ονομάστηκε Sport Lisboa e Benfica. Αν και ο σύλλογος υπήρχε από τότε, εν τούτοις οι εθνικές διοργανώσεις ξεκίνησαν πολύ αργότερα τη δεκαετία του ’20. Η Μπενφίκα κέρδισε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα τη δεκαετία του ’30 (1935 ως 1938) αλλά τη δεκαετία του ’40 γνώρισε μεγάλη αντίδραση από τη Σπόρτιγκ Λισσαβόνας.
Το 1950 κατέκτησε το πρώτο διεθνές τρόπαιο στην ιστορία της νικώντας στον τελικό του Λατινικού Κυπέλλου (Latin Cup) τη Ζιροντέν Μπορντό. Είναι η μοναδική πορτογαλική ομάδα που κατέκτησε αυτό το τρόπαιο που διεξαγόταν τη δεκαετία του ’50.
Το 1954 η Μπενφίκα απέκτησε δικό της στάδιο, το Ντα Λουθ (Estádio da Luz), το οποίο σταδιακά έφτασε να έχει χωρητικότητα 120.000 όρθιων θεατών. Το ίδιο έτος κατέκτησε για τέταρτη συνεχόμενη φορά το Κύπελλο Πορτογαλίας, ένα ρεκόρ απλησίαστο μέχρι σήμερα. Τα επόμενα χρόνια κέρδισε τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Με την αυγή της δεκαετίας του ’60 είχε μία από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες.
Η χρυσή δεκαετία του ’60
Η Μπενφίκα υπήρξε η πρώτη ομάδα που διέκοψε το σερί της Ρεάλ Μαδρίτης στο Κύπελλο Πρωταθλητριών κερδίζοντάς το δύο συνεχόμενες φορές, το 1961 από την Μπαρτσελόνα και το 1962 από την ίδια τη Ρεάλ.
Τη δεκαετία αυτή έφτασε άλλες τρεις φορές στον τελικό χάνοντας από την ΑΚ Μίλαν (1963), την Ίντερ (1965) και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1968). Παρά την ήττα της στον τελικό, το 1968 αναδείχθηκε καλύτερη ευρωπαϊκή ομάδα στο διαγωνισμό του περιοδικού Φρανς Φουτμπόλ (France Football). Ο ποδοσφαιριστής της Μπενφίκα που έκανε τη διαφορά εκείνη την εποχή, ήταν ο Εουσέμπιο, παίκτης παγκόσμιας κλάσης, νικητής της Χρυσής Μπάλας το 1965.
Η δεκαετία του ’60 παραμένει η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του συλλόγου. Εκτός από τις ευρωπαϊκές επιτυχίες κατέκτησε οκτώ πρωταθλήματα, τρία κύπελλα Πορτογαλίας και τρία νταμπλ.
Νεότερη εποχή
150px|thumb|left|Παίκτες της Μπενφίκα
Κατά τη δεκαετία του ’70 η ομάδα δεν σημείωσε σπουδαίες διακρίσεις στην Ευρώπη αλλά συνέχισε να παίρνει τίτλους στο εσωτερικό: έξι πρωταθλήματα -τα τρία συνεχόμενα με προπονητή τον Τζίμι Χάγκαν-, δυο κύπελλα και ένα νταμπλ. Μάλιστα το 1972-73 κέρδισε τον τίτλο αήττητη, μοναδικό επίτευγμα στο πορτογαλικό πρωτάθλημα, παραχωρώντας μόλις δύο ισοπαλίες σε 30 ματς και σημειώνοντας 101 γκολ. Την ίδια σεζόν ο Εουσέμπιο αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη με 40 γκολ.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές της επόμενης είχε αγωνιστικά προβλήματα αλλά σύντομα επανήλθε στην κορυφή χάρις στην καθοδήγηση του Σβεν Γκόραν Έρικσον. Μαζί του κέρδισε δυο πρωταθλήματα, ένα κύπελλο κι έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1983, χάνοντας από την ΡΣΚ Άντερλεχτ. Το 1987 ξανακέρδισε το νταμπλ για ένατη φορά στην ιστορία της.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 πραγματοποίησε ένα οικονομικό άνοιγμα για να επιτύχει κάποια ευρωπαϊκή διάκριση χωρίς αποτέλεσμα, αν και έφτασε δυο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το 1998 ηττήθηκε από την ΠΣΦ Αϊντχόφεν και το 1990 από τη ΑΚ Μίλαν. Στο εσωτερικό κατέκτησε άλλα τρία πρωταθλήματα και ένα κύπελλο.
Μετά το 1994 ο σύλλογος αντιμετώπισε οικονομικά και αγωνιστικά προβλήματα. Η περίοδος 1994-2003 υπήρξε η χειρότερη στην εκατοντάχρονη ιστορία του παρά την παρουσία ακριβοπληρωμένων ποδοσφαιριστών. Κάθε σεζόν άλλαζε προπονητή. Κέρδισε μόλις ένα κύπελλο (1996) κι έφτασε να τερματίσει στην 6η θέση το 2001, κάτι πρωτοφανές.
Το 2004 με προπονητή τον Ισπανό Καμάτσο (Jose Antonio Camacho) κέρδισε έναν τίτλο έπειτα από οκτώ χρόνια. Ήταν το Κύπελλο Πορτογαλίας. Στον τελικό νίκησε την ΦΚ Πόρτο του Μουρίνιο με γκολ του Έλληνα διεθνή Τάκη Φύσσα. Το 2005 ξαναπήρε το πρωτάθλημα έπειτα από έντεκα χρόνια με προπονητή τον Τζιοβάνι Τραπατόνι.
Τα τελευταία χρόνια στην Μπενφίκα αγωνίστηκαν άλλοι δυο Έλληνες διεθνείς: ο Κώστας Κατσουράνης και ο Γιώργος Καραγκούνης.
Το Στάδιο Ντα Λουζ
Το γήπεδο φιλοξένησε ορισμένα ματς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004, μεταξύ των οποίων και τον τελικό. Το αρχικό γήπεδο Ντα Λους είχε χωρητικότητα 120.000 ορθίων θεατών και ήταν από τα μεγαλύτερα παγκοσμίως. Το νέο στάδιο που χτίστηκε για το 2004 έχει 65.400 θέσεις καθημένων.
Η Μπενφίκα έχει το μεγαλύτερο μέσο όρο θεατών μεταξύ των πορτογαλικών ομάδων, που ξεπερνά τις 39.000 άτομα ανά αγώνα.
Άλλα σπορ
Ο αθλητικός σύλλογος της Μπενφίκα καλλιεργεί συνολικά 15 ομαδικά και ατομικά σπορ, με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πορτογαλικό σκηνικό αλλά και με ευρωπαϊκές επιτυχίες. Τα υπόλοιπα αθλητικά τμήματα του συλλόγου είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1904 Μ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Κοινωνική απόρριψη
Η κοινωνική απόρριψη είναι φαινόμενο που συμβαίνει όταν το άτομο αποκλείεται σκόπιμα από μια διαπροσωπικές σχέσεις ή κοινωνική αλληλεπίδραση. Ένα άτομο μπορεί να απορριφθεί από άτομα ή μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Επιπλέον, η απόρριψη μπορεί να είναι ενεργή, με εκφοβισμό, πειράγματα ή χλευασμούς, ή παθητική, με αγνόηση. Η εμπειρία της απόρριψης είναι υποκειμενική για τον αποδέκτη και μπορεί να γίνει αντιληπτή όταν εκλείπει.
Αν και οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα, κάποιο επίπεδο απόρριψης είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της ζωής. Παρ 'όλα αυτά, η απόρριψη μπορεί να γίνει πρόβλημα όταν είναι παρατεταμένη, όταν η σχέση είναι σημαντική ή όταν το άτομο είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στην απόρριψη. Η απόρριψη από μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων μπορεί να έχει ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν έχει ως αποτέλεσμα την κοινωνική απομόνωση.
Η εμπειρία της απόρριψης μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά δυσμενών ψυχολογικών συνεπειών όπως η μοναξιά, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η επιθετικότητα και η κατάθλιψη. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε αισθήματα ανασφάλειας και αυξημένη ευαισθησία.
Δημήτριος Καλδίρης
Ο Δημήτριος Καλδίρης είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1933 από μητέρα νοικοκυρά και πατέρα τσαγκάρη με 6 ακόμα παιδιά. Ήταν μαθητής του Δημοτικού σχολείου, όταν οι Ναζί κατέστρεψαν την πόλη και τους κατοίκους της, οπότε έχασε τον πατέρα του. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου σπούδασε διαδοχικά Αρχαιολογία, Ιστορία, Θεολογία και Νομικά.
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Κοζάνης και Φλώρινας ως παραγωγός και σχολιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών.
Έγραψε πολλά άρθρα σε εφημερίδες, περιοδικά, εγκυκλοπαίδειες και εξέδωσε τα παρακάτω βιβλία, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει "Το δράμα των Καλαβρύτων", ένα χρονικό της καταστροφής της πόλης.
Υπηρέτησε ως Διευθυντής σε πολλά Γυμνάσια και Λύκεια, ως Σύμβουλος Εκπαιδεύσεως στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη, ως Διευθυντής στο Γυμνάσιο-Λύκειο στο Ζαΐρ και έχει τιμηθεί:
Ο Δημήτρης Καλδίρης ζει σήμερα στην Αθήνα ως συνταξιούχος Λυκειάρχης.
Εργογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς