cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισαία Ξάνθης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ισαία βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 521 μέτρα σε απόσταση 25 χλμ. (οδηγικά) Α.-ΒΑ. από τη Σταυρούπολη και 15 χλμ. ΒΑ. από την Ξάνθη. Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ως Ίσιτζα και ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γέρακα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Γέρακα, την Ορεστινή, το Μέγα Εύμοιρο και το Πίλημα αποτελούν την τοπική κοινότητα Γέρακα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 111 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Μπαλάμπαν
μικρογραφία|200x200εσ| Μπαλάμπαν στο Εθνικό Μουσείο Ιστορίας του [[Αζερμπαϊτζάν]] Το μπαλάμπαν, ή μπαλάμαν (Balaban - بالابان)  ) είναι κυλινδρικό ξύλινο πνευστό μουσικό όργανο με μάκρος περίπου 35 εκατοστά με οκτώ οπές δακτύλων και μία οπή αντίχειρα. Αυτό το όργανο παίζεται στο ανατολικό τμήμα της ιστορικής περιοχής του Αζερμπαϊτζάν στο Ιράν καθώς και στη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, όπου ονομάζεται επίσης ντουντούκ (Düdük) σύμφωνα με την Encyclopædia Iranica.
Το μπαλάμπαν μπορεί να κατασκευαστεί από μουριά ή από άλλα σκληρότερα ξύλα, όπως η καρυδιά. Η οπή στο εσωτερικό του οργάνου έχει διάμετρο περίπου 1,5 εκατοστό. Το επιστόμιο είναι φτιαγμένο από ένα μόνο σωλήνα από καλάμι μήκους περίπου 6 εκατοστών και συμπιέζεται στο ένα άκρο. Ο ερμηνευτής χρησιμοποιεί αέρα που αποθηκεύει στα μάγουλά του για να συνεχίσει να παίζει το μπαλάμπαν, καθώς εισπνέει αέρα στους πνεύμονές του. Αυτή η «κυκλική» αναπνευστική τεχνική χρησιμοποιείται συνήθως σε όλα τα αντίστοιχα πνευστά της Μέσης Ανατολής.
Το μπαλάμπαν αποτελείται από ένα σώμα (govda) και ένα επιστόμιο με επίπεδο καλάμι, έχει μήκος 280-300 χιλιοστά και διάμετρο 20-22 χιλιοστά. Ο ήχος του είναι υπόκωφος και ελαφρύς και, επειδή είναι αδύναμος, παίζεται κυρίως σε κλειστούς χώρους. Χάρη στο συσφιγκτήρα στο καλάμι, ο ήχος μπορεί να προσαρμοστεί. Σπρώχνοντας τη λαβή προς τα πάνω ή προς τα κάτω στο καλάμι, μπορεί να γίνει αλλαγή ήχου. Ένας άλλος τύπος μπαλάμπαν χρησιμοποιείται στην ερωτική μουσική. Ο Αλιχάν Σαμεντόφ είναι ένας διάσημος ερμηνευτής μπαλάμπαν του Αζερμπαϊτζάν.
Δομή
Το μπαλάμπαν, το οποίο συχνά ονομάζεται και yasti (επίπεδο) μπαλάμπαν επειδή έχει επίπεδο επιστόμιο και απαλό ήχο, έχει κυρίως σώμα που συχνά φτιάχνεται από ξύλο βερικοκιάς. Το σώμα έχει 8 τρύπες στην επιφάνεια και 1 στο πίσω μέρος. Εκτός από το κυρίως σώμα, υπάρχει το επιστόμιο, ο ρυθμιστής και το καπάκι.
Το κυρίως σώμα του μπαλάμπαν (govda) είναι ένας κυλινδρικός σωλήνας 280-320 χιλιοστών κατασκευασμένος κυρίως από ξύλο βερικοκιάς (ενίοτε και φουντουκιάς, αχλαδιάς, μουριάς, πυξό κ.λπ. ). Το άνω άκρο του στελέχους (bash ή kup) έχει στρογγυλό σχήμα, ενώ το κάτω άκρο (ayag) είναι μυτερό. Η οπή έχει διάμετρο 10 χιλιοστά.
Οι οπές που γίνονται στο κυρίως σώμα του οργάνου κατατάσσονται ως εξής: Το επιστόμιο (gamish, garghy ή dil) είναι φτιαγμένο από σκίρπο, που μεγαλώνει σε μια ξηρές περιοχές. Συνδέεται με τον ρυθμιστή (kharak, boghazlig, boyundurug, ulama, akma) που κατασκευάζεται από ιτιά ή από κληματόβεργα που κόβεται κατά μήκος. Το επιστόμιο στερεώνεται, στη συνέχεια, από ένα κολάρο 7-12 χιλιοστών. Το καπάκι (qapaq, aghizlig, kip, band, κλπ.) κατασκευάζεται από ιτιά, φουντουκιά, κρανιά ή μουριά και τοποθετείται στο επιστόμιο για να αποφεύγεται η φθορά του.
Ιστορία
Στην περιοχή, το μπαλάμπαν ονομάζεται επίσης Yasla Balaman (επίπεδο μπαλάμπαν).
Χρήση
Σε επίσημες περιστάσεις, όπως γάμοι και πανηγύρια, ένας ερμηνευτής μπαλάμπαν συνοδεύεται από κρουστά. Το παραδοσιακό αζέρικο μουσικό συγκρότημα που αποτελείται από δύο μπαλαμπάν και ένα κρουστό ονομάζεται balabanchilar dastasi. Μια σύντομη συλλογή από mugham που παίζοντται στο μπαλάμπαν συμπεριλήφθηκε στον Χρυσό δίσκο Βόγιατζερ, ο οποίος ενσωματώθηκε στα ομώνυμα διαστημικά σκάφη ως αντιπροσωπευτική παγκόσμια μουσική, μεταξύ πολλών πολιτισμικών επιτευγμάτων της ανθρωπότητας. Το όργανο χρησιμοποιήθηκε επίσης σε ποιμενικά τραγούδια και και μουσική κηδείας. Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη του Αζερμπαϊτζάν Χουσενκούλου Σαραμπσκί, το χρησιμοποιούν οι κυνηγοί για να προσελκύουν ορτύκια. Ορισμένοι τύποι μπαλαμπάν χρησιμοποιούνται επίσης στη μουσική ασίκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσική στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Πολιτισμός του Αζερμπαϊτζάν
Σχέσεις Ελλάδας-Κίνας
thumb|100px|Έλληνας στρατιώτης, δεύτερος η τρίτος αιώνας, σήμερα στο [[Μουσείο του Σιντσιάνγκ στο Ουρούμτσι]] Οι σχέσεις Κίνας και Ελλάδας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η Ελλάδα και η Κίνα έχουν έναν εξίσου ιστορικό πολιτισμό, π.χ. η κινεζική και η ελληνική γραφή χρονολογούνται στην ίδια εποχή, όπως και η φιλοσοφία των δυο πολιτισμών. Σε επαφή ήρθαν οι δυο πολιτισμοί επί Μεγάλου Αλεξάνδρου ο οποίος κατέκτησε τη σημερινή δυτική Κίνα. Για αυτό το λόγο η κινεζική γλώσσα είναι από τις ελάχιστες που το όνομα της Ελλάδος προέρχεται από την Ελληνική Ελλάς: Σιλά (κινέζικα: 希臘). Ο ιστορικός όρος Ντα Γιουέν, (大宛) δηλαδή οι μεγάλοι Ίωνες χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα για το Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής, που επί δύο περίπου αιώνες ανέπτυξε εμπόριο με την Ινδία και την Κίνα.
Ένας από τους πιο δραστήριους φιλόλογους ήταν ο Λούο Νιάν Σενγκ, μεταφράζοντας σχεδόν όλα τα σημαντικά έργα της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας στα Κινεζικά. Ο καθηγητής Τσεν Μινχουά έχει γράψει 20 βιβλία για την αρχαία Ελλάδα και θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους γνώστες της αρχαίας Ελληνικής λογοτεχνίας. Το 2000 εγκαινιάσθηκε Κέντρο Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, ενώ επανεργοποιήθηκε η Έδρα Νεοελληνικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Σαγκάης.
To 1955,η Μπεάτα Κιτσίκη, ἰδρυσε στην Αθήνα, με την βοήθεια του συζύγου της, καθηγητή Πολυτεχνείου και βουλευτή της ΕΔΑ, -ο Νίκος Κιτσίκης-, τον Ελληνοκινεζικό Σύνδεσμο που σηματοδότησε την απαρχή των ημιεπίσημων σχέσεων της Ελλάδας με την Λαϊκή Κίνα.
Η κινεζική ναυτιλιακή εταιρία COSCO που λειτουργεί πολλά πλοία υπό Ελληνική σημαία (εκ των οποίων ένα φέρει το όνομα COSCO Hellas) κατά την διάρκεια της κρίσης του 2009-2010 ξεκίνησε επενδύσεις στην υποδομή της Ελλάδας. Στόχος της είναι η ανάπτυξη του λιμανιού του Πειραιά ως κέντρο διανομής προϊόντων για όλη την ανατολική Ευρώπη.
Βιβλιογραφία
Ελλαδα Κινα
Μπιτζαρόνε
Το Μπιτζαρόνε (ιταλικά: Bizzarone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Σαμινί
Το Σαμινί (γαλλικά: Chamigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαμινιό (γαλλικά: Chamignots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ραδιοπαράθυρο
Κατέχει σημαντικό ρόλο στην αστρονομία· μέχρι τη δεκαετία του 1940, οι αστρονόμοι είχαν στη διάθεσή τους μόνο το ορατό και το κοντινό υπέρυθρο φάσμα για τη λήψη παρατηρησιακών δεδομένων. Με την ανάπτυξη των ραδιοτηλεσκοπίων, το ραδιοπαράθυρο κατέστη σταδιακά χρησιμότερο, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη του κλάδου της ραδιοαστρονομίας, η οποία παρείχε στους αστροφυσικούς πολύτιμες μετρήσεις και παρατηρήσεις.
Παράγοντες που επηρεάζουν τo εύρος του ραδιοπαραθύρου
Το κατώτερο και το ανώτερο όριο του εύρους συχνοτήτων του ραδιοπαραθύρου δεν είναι σταθερά, καθώς εξαρτώνται από διάφορους μεταβλητούς παράγοντες.
Απορρόφηση ακτινοβολίας μεσαίου υπερύθρου (mid-IR)
Το ανώτερο όριο του ραδιοπαραθύρου επηρεάζεται από τις δονητικές μεταπτώσεις μορίων της ατμόσφαιρας όπως το οξυγόνο (O2), το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) και το νερό (H2O), των οποίων οι ενέργειες είναι συγκρίσιμες με τις ενέργειες των φωτονίων μεσαίου υπέρυθρου· αυτά τα μόρια απορροφούν σε μεγάλο βαθμό τη μεσαία υπέρυθρη ακτινοβολία που κατευθύνεται προς τη Γη.
Ιονόσφαιρα
όπου f_p είναι η συχνότητα πλάσματος σε Hz και N_e η πυκνότητα ηλεκτρονίων (e) σε ηλεκτρόνια ανά κυβικό μέτρο. Δεδομένου ότι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το φως του Ηλίου, η τιμή του N_e μεταβάλλεται σημαντικά από τη μέρα στη νύχτα· συνήθως είναι μικρότερη κατά τη διάρκεια της ημέρας, με αποτέλεσμα τη μείωση του κατώτερου ορίου του ραδιοπαραθύρου και υψηλότερη κατά τη διάρκεια της νύχτας, με αποτέλεσμα την αύξηση του ορίου χαμηλότερης συχνότητας του ραδιοπαραθύρου. Ωστόσο, αυτό εξαρτάται επίσης από την ηλιακή δραστηριότητα και τη γεωγραφική θέση.
Τροπόσφαιρα
μικρογραφία| Η [[Μεγάλη Χιλιοστομετρική Διάταξη της Ατακάμα, ένα ραδιοσυμβολόμετρο 66 ραδιοτηλεσκοπίων, ευρισκόμενο στο οροπέδιο Τσαχναντόρ στη Χιλή, σε υψόμετρο 5.000 m]] Κατά τη διεξαγωγή παρατηρήσεων, οι ραδιοαστρονόμοι επιχειρούν να επεκτείνουν το ανώτερο όριο του ραδιοπαραθύρου προς το βέλτιστο 1 THz, καθώς τα αστρονομικά αντικείμενα δίνουν φασματικές γραμμές μεγαλύτερης έντασης στο υψηλότερο εύρος συχνοτήτων. Οι υδρατμοί της τροπόσφαιρας επηρεάζουν εντόνως το ανώτερο όριο καθώς οι ζώνες συχνοτήτων απορρόφησης συντονισμού είναι οι 22,3 GHz (λ ≈ 1,32 cm), 183,3 GHz (λ ≈ 1,64 mm) και 323,8 GHz (λ ≈ 0,93 mm). Επίσης, οι ζώνες του τροποσφαιρικού οξυγόνου στα 60 GHz (λ ≈ 5,00 mm) και 118,74 GHz (λ ≈ 2,52 mm) επηρεάζουν το ανώτερο όριο του ραδιοπαραθύρου. Για την αντιμετώπιση του ζητήματος των υδρατμών, τα ραδιοαστρονομικά παρατηρητήρια κατασκευάζονται σε μεγάλα υψόμετρα όπου το κλίμα είναι πιο ξηρό. Ωστόσο, η παρεμβολή του οξυγόνου στη διάδοση των ραδιοκυμάτων δεν μπορεί να αποφευχθεί πλήρως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα Κατηγορία:Ατμόσφαιρα Κατηγορία:Ραδιοαστρονομία
Δημήτριος Τσάφος
Ο Δημήτριος Τσάφος (1898 - ;) ήταν υποναύαρχος του Πολεμικου Ναυτικού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και ήταν γιος του ιατρού και βουλευτή Τριφυλιας Βασιλείου Τσάφου. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Πολεμικό Ναυτικό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποναυάρχου ε.α. Διετέλεσε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Υπασπιστης του Γεωργίου Β', έκτακτος τελετάρχης του Βασιλιά Παύλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ καθώς και αυλάρχης της Βασίλισσας Άννας Μαρίας.
Χρημάτισε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στις υπηρεσιακές κυβερνήσεις Κιουσόπουλου, Γεωργακόπουλου και Δόβα.
Κατά το χρονικό διάστημα 1957 - 1982 διετέλεσε πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Ο Γυρευτής του χρυσού
Ο Γυρευτής του χρυσού (γαλλικός τίτλος: Le Chercheur d'or) είναι μυθιστόρημα του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ζαν-Μαρί Λε Κλεζιό, που εκδόθηκε το 1985 από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση ενός κρυμμένου θησαυρού στο νησί Ροντρίγκες.
Ο ήρωας είναι εμπνευσμένος από τον παππού του Λε Κλεζιό Λεόν, στον οποίο είναι αφιερωμένο το μυθιστόρημα, και ο οποίος επανεμφανίζεται στο επόμενο μυθιστόρημά του Ταξίδι στο νησί Ροντρίγκες (1986).
Υπόθεση
Η ιστορία ξεκινά το 1892 στην κοιλάδα του Μπουκάν στον Μαυρίκιο στη μέση του Ινδικού ωκεανού. Ο Αλέξης είναι τότε οκτώ ετών και ζει ανέμελη ζωή: παίζει στο δάσος με τη μεγαλύτερη αδερφή του Λωρ και με τον φίλο του Ντένις, έναν νεαρό μαύρο απόγονο σκλάβων του Μαυρικίου, ο οποίος τον κάνει να ανακαλύψει τα μυστικά της φύσης και τον μυεί στο πρώτο του ταξίδι στη θάλασσα. Αυτή η εμπειρία θα αποδειχθεί θεμελιώδης και δραματική: η χαρά της θάλασσας θα τον στοιχειώνει σε όλη του τη ζωή, αλλά πλέον οι γονείς του απαγορεύουν να ξαναδεί τον Ντένις. Η οικογένεια δεν είναι πλούσια, ο πατέρας παλεύει με οικονομικές δυσκολίες και χρέη και για να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους, εγκαθιστά μια γεννήτρια ρεύματος σ' αυτό το απομακρυσμένο μέρος του νησιού. Η μητέρα είναι νοικοκυρά και φροντίζει για την εκπαίδευση των παιδιών. Λίγο αργότερα, ένας κυκλώνας καταστρέφει το σπίτι της οικογένειας και τη γεννήτρια και η οικογένεια, κατεστραμμένη οικονομικά, πρέπει να μεταναστεύσει.
Ο μικρός μπαίνει σε οικοτροφείο και γοητεύεται από τις πειρατικές ιστορίες. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανακαλύπτει στα χαρτιά του την πιθανή ύπαρξη ενός θησαυρού, του «θησαυρού του Κουρσάρου», που είναι κρυμμένος στον Όρμο των Άγγλων στο νησί Ροντρίγκες. Τα χρόνια περνούν, ο Αλέξης μεγαλώνει και εργάζεται σαν λογιστής στην εταιρεία του θείου του. Το 1910, αναζητώντας την περιπέτεια, ταξιδεύει με μια τρικάταρτη γολέτα που ανήκε στον καπετάνιο Μπράντμερ. Σ' αυτό το ταξίδι, ο Αλέξης βρίσκει επιτέλους την ευτυχία που περίμενε τόσο καιρό, την απόλαυση της θάλασσας. Αφού περάσουν από πολλά νησιά φτάνουν στο νησί Ροντρίγκες, όπου ο Αλέξης αρχίζει να ψάχνει για τον θησαυρό.
Τα χαρτιά του πατέρα του τον οδηγούν σε διάφορες ενδείξεις που άφησε ο πειρατής. Βάζει πινακίδες και ανοίγει γεωτρήσεις με τη βοήθεια δύο ντόπιων. Αυτή η άκαρπη αναζήτηση διαρκεί χρόνια. Μια μέρα, μετά από ένα ατύχημα, ο Αλέξης γνωρίζει την Ούμα, η οποία μεγάλωσε στο Παρίσι. Εκείνη τον φροντίζει και ο Αλέξης την ερωτεύεται. Στη συνέχεια, ο νεαρός ανακαλύπτει αρκετές κρυψώνες που σχετίζονται με τον θησαυρό, αλλά αποδεικνύονται όλες κενές. Αποφασίζει να φύγει και ξαφνικά ανακαλύπτει ότι έχει περάσει τέσσερα χρόνια στο νησί!
Όταν ανακοινώθηκε η έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, ο Αλέξης κατατάχθηκε εθελοντικά στον βρετανικό στρατό. Φεύγει για την Ευρώπη όπου πολεμά στο μέτωπο στην Υπρ τον χειμώνα του 1915, και στη μάχη του Σομμ τον Οκτώβριο του 1916. Ως εκ θαύματος, επιστρέφει ζωντανός από το μέτωπο, όπου πολλοί συμπολεμιστές του έχασαν τη ζωή τους. Τελικά επαναπατρίζεται στην Αγγλία άρρωστος από τύφο.
Επιστρέφει στον Μαυρίκιο για να δει την οικογένειά του και χαιρετίζεται ως ήρωας πολέμου για τα υποτιθέμενα κατορθώματά του. Η μητέρα του έχει πλέον σχεδόν τυφλωθεί και αναπολεί το ευτυχισμένο παρελθόν στην κοιλάδα του Μπουκάν. Αφού πέρασε αρκετούς μήνες στον Μαυρίκιο, όπου εργάστηκε ως επόπτης στις φυτείες ζαχαροκάλαμου, ο Αλέξης αποφασίζει να φύγει ξανά το 1919 για το νησί Ροντρίγκες για να συνεχίσει την αναζήτηση του θησαυρού και να βρει την Ούμα. Αλλά το 1922 ακόμη δεν έχει βρει τον θησαυρό και η Ούμα δεν είναι πια εκεί. Μόλις νομίζει ότι βρήκε κάτι, λαμβάνει ένα γράμμα από την αδελφή του, που τον ενημερώνει ότι η μητέρα τους θα πεθάνει σύντομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Ονοράτιος της Σαβοΐας
Ο Ονοράτιος (4 Ιουνίου 1511 - 20 Σεπτεμβρίου 1580) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν μαρκήσιος του Βιλάρ και κόμης του Ταντ. Ήταν στρατηγός και ναύαρχος της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ρενέ της Σαβοΐας και της Άννας Λάσκαρις, κόμισσας του Ταντ και του Βιλάρ, κόρης του Ζαν-Αντουάν Β΄ ντε Λάσκαρις, κόμη του Ταντ και της Βεντιμίλια, κυρίου του Μάρο, Πρέλα και Μαντόν.
Συνόδευσε τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας το 1552 στο ταξίδι του στη Λωρραίνη. Το επόμενο έτος απάλλαξε την πόλη του Εντέν από την πολιορκία του πρίγκιπα του Πεδεμοντίου. Αν και το 1557 πληγώθηκε στη μάχη του Σαιν-Κεντέν, μπόρεσε να ελευθερώσει την πόλη Κορμπί από την πολιορκία των Ισπανών. Ακολούθησε τον γιο του Ερρίκου Β΄, Κάρολο Θ΄ στη μεγάλη περιοδεία του στη Γαλλία. Συνέβαλε στη Συνέλευση των Μεγάλων της Γαλλίας που έγινε το 1567 στο Μουλέν. Πολέμησε με ζήλο εναντίον των Ουγενότων στις μάχες του Σαιν-Ντενί και του Μονκοντούρ.
Το 1565 η κομητεία του Βιλλάρ αναβαθμίστηκε σε μαρκιωνία, υποτελή στο δουκάτο της Σαβοΐας. Το 1570 ορίστηκε υποδιοικητής της Γκυγιέν, όπου αντιπροσώπευσε τους Ουγενότους το 1573. Ο βασιλιάς του απένειμε τον τίτλο του αρχιστράτηγου της Γαλλίας το 1571 και του ναυάρχου της Γαλλίας και της Ανατολικής Μεσογείου το 1572. Απολύθηκε από ναύαρχος το 1578 επειδή ο γαμπρός του Κάρολος Α΄, δούκας του Μαγιέν έπεσε σε δυσμένεια. Το 1579 τιμήθηκε ως ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος.
Οικογένεια
Το 1540 νυμφεύτηκε την Ιωάννα Φραγκίσκη των Φουά, υποκόμισσα του Καστιγιόν και είχε ένα τέκνο:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Σεργκέι Βινογκράντσκι
Ο Σεργκέι Νικολάιεβιτς Βινογκράντσκι (Sergei Nikolaievich Winogradsky) (ή Vinogradskiy; Сергій Миколайович Виноградський; 1 Σεπτεμβρίου 1856 – 25 Φεβρουαρίου 1953) ήταν Ουκρανός μικροβιολόγος, οικολόγος και εδαφολόγος που πρωτοστάτησε στην έννοια του κύκλου ζωής.
Ο Βινογκράντσκι ανακάλυψε την πρώτη γνωστή μορφή λιθοτροφίας κατά τη διάρκεια της έρευνάς του με τον Beggiatoa το 1887. Ανέφερε ότι ο Beggiatoa οξειδώνει το υδρόθειο (H 2 S) ως πηγή ενέργειας και σχημάτισε ενδοκυτταρικά σταγονίδια θείου. Αυτή η έρευνα έδωσε το πρώτο παράδειγμα λιθοτροφίας, αλλά όχι αυτοτροφίας.
Η έρευνά του για τα νιτροποιητικά βακτήρια θα ανέφερε την πρώτη γνωστή μορφή χημειοαυτοτροφίας, δείχνοντας πώς ένας λιθοτρόφος σταθεροποιεί το διοξείδιο του άνθρακα (CO 2) για να παράγει οργανικές ενώσεις.
Είναι περισσότερο γνωστός στη σχολική επιστήμη ως ο εφευρέτης της τεχνικής Στήλη του Βινογκράντσκι για τη μελέτη των μικροβίων των ιζημάτων.
Βιογραφία
Ο Βινογκράντσκι γεννήθηκε στο Κίεβο της Ουκρανίας (τότε στη Ρωσική Αυτοκρατορία). Σε αυτό το πρώιμο στάδιο της ζωής του, ο Βινογκράντσκι ήταν «αυστηρά αφοσιωμένος στην ορθόδοξη πίστη», αν και αργότερα έγινε άθρησκος.
Εισήλθε στο Αυτοκρατορικό Ωδείο Μουσικής στην Αγία Πετρούπολη το 1875 για να σπουδάσει πιάνο. Ωστόσο, μετά από δύο χρόνια μουσικής εκπαίδευσης, μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1877 για να σπουδάσει χημεία υπό τον Νικολάι Μενσούτκιν και βοτανική υπό τον Αντρέι Σεργκέεβιτς Φαμίντσιν.
Έλαβε δίπλωμα το 1881 και έμεινε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης για μεταπτυχιακό στη βοτανική το 1884. Το 1885, άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου υπό τον διάσημο βοτανολόγο Άντον ντε Μπάρι. Ο Βινογκράντσκι έγινε γνωστός για το έργο του πάνω στα βακτήρια του θείου.
Το 1888, μετακόμισε στη Ζυρίχη, όπου ξεκίνησε έρευνα για τη διαδικασία της νιτροποίησης, εντοπίζοντας τα γένη Nitrosomonas και Nitrosococcus, που οξειδώνουν το αμμώνιο σε νιτρώδη και Nitrobacter, που οξειδώνει τα νιτρώδη σε νιτρικά.
Επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη για την περίοδο 1891–1905 και ηγήθηκε του τμήματος γενικής μικροβιολογίας του Ινστιτούτου Πειραματικής Ιατρικής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εντόπισε το υποχρεωτικό αναερόβιο Clostridium pasterianum, το οποίο είναι ικανό να ρυθμίζει το ατμοσφαιρικό άζωτο. Στην Αγία Πετρούπολη, εκπαίδευσε τον μοναδικό του μαθητή και βοηθό Βασίλι Ομελιάνσκι, ο οποίος διέδωσε τις έννοιες και τη μεθοδολογία του Βινογκράντσκι στη Σοβιετική Ένωση τις επόμενες δεκαετίες.
Το 1901 εξελέγη επίτιμο μέλος της Εταιρείας Φυσικολόγων της Μόσχας και το 1902 αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.
Αποσύρθηκε από την ενεργό επιστημονική εργασία το 1905, μοιράζοντας τον χρόνο του μεταξύ της ιδιωτικής του περιουσίας και της Ελβετίας. Το 1922, δέχτηκε μια πρόσκληση να διευθύνει το τμήμα γεωργικής βακτηριολογίας στο Ινστιτούτο Παστέρ σε έναν πειραματικό σταθμό στο Μπρι-Κοντ-Ρομπέρ, Γαλλία, περίπου 30 χλμ από το Παρίσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εργάστηκε σε μια σειρά θεμάτων, μεταξύ των οποίων βακτήρια σιδήρου, νιτροποιητικά βακτήρια, δέσμευση αζώτου από το Azotobacter, βακτήρια αποσύνθεσης κυτταρίνης και μεθόδους καλλιέργειας μικροοργανισμών του εδάφους. Ο Βινογκράντσκι αποσύρθηκε από την ενεργό ζωή το 1940 και πέθανε στο Μπρι-Κοντ-Ρόμπερ το 1953.
Ανακαλύψεις
Ο Βινογκράντσκι ανακάλυψε διάφορους βιογεωχημικούς κύκλους και μέρη αυτών των κύκλων. Αυτές οι ανακαλύψεις περιλαμβάνουν
μικρογραφία|350x350εσ| Κύκλος αζώτου
Χημειοσύνθεση
Ο Βινογκράντσκι είναι περισσότερο γνωστός για την ανακάλυψη της χημειοαυτοτροφίας, η οποία σύντομα έγινε ευρέως γνωστή ως χημειοσύνθεση, η διαδικασία με την οποία οι οργανισμοί αντλούν ενέργεια από μια σειρά από διαφορετικές ανόργανες ενώσεις και λαμβάνουν άνθρακα με τη μορφή διοξειδίου του άνθρακα. Παλαιότερα, πιστευόταν ότι τα αυτότροφα λάμβαναν την ενέργειά τους αποκλειστικά από το φως, όχι από αντιδράσεις ανόργανων ενώσεων. Με την ανακάλυψη οργανισμών που οξειδώνουν ανόργανες ενώσεις όπως το υδρόθειο και το αμμώνιο ως πηγές ενέργειας, τα αυτότροφα μπορούσαν να χωριστούν σε δύο ομάδες: φωτοαυτοτροφικά και χημειοαυτοτροφικά. Ο Βινογκράντσκι ήταν ένας από τους πρώτους ερευνητές που προσπάθησαν να κατανοήσουν τους μικροοργανισμούς έξω από το ιατρικό πλαίσιο, καθιστώντας τον μεταξύ των πρώτων σπουδαστών μικροβιακής οικολογίας και περιβαλλοντικής μικροβιολογίας.
Η στήλη Βινογκράντσκι παραμένει μια σημαντική επίδειξη χημειοαυτοτροφίας και μικροβιακής οικολογίας, που αποδεικνύεται σε διαλέξεις μικροβιολογίας σε όλο τον κόσμο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρώσοι βιολόγοι Κατηγορία:Κύκλος του αζώτου Κατηγορία:Περιβαλλοντική μικροβιολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νίκος Σαργολόγος
Ο Νίκος Σαργολόγος (1895 - Απρίλιος 1974 ) ήταν συνδικαλιστής, Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ και μια από τις πιο σκοτεινές φυσιογνωμίες στην ιστορία του ΚΚΕ.
Ένταξη στο ΣΕΚΕ & άνοδος στην ηγεσία
Γύρω στο 1920 εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ και εκλέχθηκε στην Κεντρική του Επιτροπή ως έμμισθο επαγγελματικό στέλεχος, συμμετέχοντας στην υπερεπαναστατική τάση του κόμματος μαζί με τον Ευάγγελο Παπαναστασίου. Τον Οκτώβριο του 1922 εκλέχθηκε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Στο 4ο Συνέδριο της Κομιντέρν στη Μόσχα το 1922 ο Σαργολόγος μετείχε σαν εκπρόσωπος του ΣΕΚΕ μαζί με τους Α.Χαϊτά και Σ. Μάξιμο.
Τον Σεπτέμβριο του 1923 αντικαταστάθηκε στη θέση του Γραμματέα της ΚΕ από τον Θωμά Αποστολίδη. .
Τον Δεκέμβριο του 1923 στο 6ο Συνέδριο της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στη Μόσχα, το κύριο θέμα ήταν η αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης. Ο Σαργολόγος συμμετείχε στο συνέδριο ως αντιπρόσωπος του ΣΕΚΕ και ψήφισε υπέρ της αυτονομήσεως της Μακεδονίας και της Θράκης, υπερψηφίζοντας την πρόταση των Βουλγάρων Βασίλι Κολάρωφ και Γκεόργκι Δημητρώφ εκπροσώπων του Κ.Κ.Βουλγαρίας.
Περιθωριοποίηση
Ο Σαργολόγος υπερψήφισε την πρόταση για αυτονόμηση της Μακεδονίας, χωρίς να έχει τέτοια εξουσιοδότηση από το ΣΕΚΕ και παρά τις διαφωνίες σημαντικού μέρους της Κ.Ε του κόμματος που υποστήριζε τον ελληνικό χαρακτήρα της (πιο χαρακτηριστική περίπτωση ο Γιάνης Κορδάτος, αλλά και οι Θωμάς Αποστολίδης, Λευτέρης Σταυρίδης) και τη διαφωνία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας.
Ο Σαργολόγος, ήδη μετά την απομάκρυνσή του από τη θέση του Γραμματέα της ΚΕ, είχε αρχίσει να απομονώνεται από την καθοδήγηση του κόμματος πράγμα που του προκάλεσε απογοήτευση. Εξάλλου, παρά το γεγονός ότι ήταν αντιπρόσωπος του ΣΕΚΕ στο 6ο Συνέδριο της ΒΚΟ δεν κατάφερε να εκλεγεί μέλος της Κ.Ε της ΒΚΟ. Επίσης, η μη εκλογή του στα κεντρικά καθοδηγητικά όργανα του αφαιρούσε αυτόματα την ιδιότητα του επαγγελματικού στελέχους.
Κατάχρηση της ενίσχυσης για το ΣΕΚΕ και μετανάστευση στις ΗΠΑ
Επιστρέφοντας από τη Μόσχα η Κομιντέρν έδωσε 7.500 δολάρια στο Σαργολόγο για την ενίσχυση του ΣΕΚΕ. Εκείνος μαζί με τη Γερμανίδα σύζυγό του, που ήταν γραμματέας της Διεθνούς, μόλις επέστρεψαν στην Ελλάδα ισχυρίστηκαν ότι έπεσαν θύματα ληστείας και κράτησαν τα χρήματα. Παράλληλα, αποφάσισαν να συνεργαστούν με την ελληνική κυβέρνηση, δίνοντας πληροφορίες για το κόμμα, λέγοντας ακόμα και ψέματα για τα δράση του, ενώ ο ίδιος κατέθεσε σε πολλές δίκες στελεχών του KΚΕ ως μάρτυρας κατηγορίας. Στόχος τους ήταν να τους δοθεί άδεια για να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ. Τελικά το 1925-26 οι κρατικές αρχές τους έδωσαν άδεια και έφυγαν για την Αμερική.
Τα τελευταία χρόνια
Ύστερα από τη μετανάστευσή του στις ΗΠΑ, στο Σικάγο, ο Σαργολόγος άνοιξε μια εκκλησία και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του με καχυποψία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του στις ΗΠΑ ζούσε σε έσχατη ένδεια και πέθανε πάμφτωχος, το 1974.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης το 1933 για τα 15 χρόνια δράσης του ΚΚΕ σε κείμενο με τίτλο «Από την πάλη για τη μετατροπή του σοσιαλεργατικού κόμματος σε κομμουνιστικό», γράφει: «…Πολλά από τα ονόματα που αναφέρονται δεν βρίσκονται πλέον μέσα στο επαναστατικό κίνημα. Άλλοι έγιναν χαφιέδες - προβοκάτορες ή ήταν τέτοιοι, όπως ο Σαργολόγος, που υπηρετούσε ως διερμηνέας σε κάποιο εγγλέζικο ίδρυμα...».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας
Μπλεσσάνιο
Το Μπλεσσάνιο (ιταλικά: Blessagno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μπλέβιο
Το Μπλέβιο (ιταλικά: Blevio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σαμπάνι-συρ-Σεν
Το Σαμπάνι-συρ-Σεν (γαλλικά: Champagne-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαμπενουά (γαλλικά: Champenois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σανσενέ
Το Σανσενέ (γαλλικά: Champcenest) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σανσενεστουά (γαλλικά: Champcenestois).
Αλφόνσος των Αστουριών (1453-1468)
Ο Αλφόνσος, ισπαν. Alfonso (17 Νοεμβρίου 1453 - 5 Ιουλίου 1468) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν πρίγκιπας των Αστουριών, δηλ. διάδοχος της Καστίλης, κατά τη βασιλεία τού αδελφού του Ερρίκoυ Δ΄ της Καστίλης. Πολλοί ευγενείς σε εξέγερσή τους τον θεώρησαν ως βασιλιά.
Η παιδική ηλικία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ιωάννη Β΄ της Καστίλης και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας των Αβίς, κόρης τού Ιωάννη κοντόσταυλου της Πορτογαλίας. Αμφιθαλής αδελφή του ήταν η Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης. Ο Ιωάννης Β΄ είχε από τον πρώτο του γάμο γιο τον Ερρίκο Δ΄ της Καστίλης.
Το 1454 απεβίωσε ο πατέρας του και η Ισαβέλλα των Αβίς εξορίστηκε στο Αρεβάλο, ενώ τα δύο παιδιά της στη Σεγόβια. Περί το 1460 τα δύο αδέλφια μετακινήθηκαν στην Αυλή τού Ερρίκου Δ΄ στη Μαδρίτη και έλαβαν θέσεις στο ανάκτορο της συζύγου του Ιωάννας των Αβίς. Οι φήμες έλεγαν, ότι η βασίλισσα προσπάθησε -τουλάχιστον σε μία ευκαιρία- να δηλητηριάσει τον Αλφόνσο για να ανοίξει ο δρόμος για την κόρη της στη διαδοχή τού θρόνου.
Διάδοχος τού θρόνου
Τη δεκαετία τού 1460 οι ευγενείς δυσαρεστήθηκαν με τον Ερρίκο Δ΄· πίστευαν ότι η κόρη της Ιωάννας των Αβίς δεν ήταν τού Ερρίκου Δ΄, αλλά τού Βελτράν δε λα Κουέβα και την αποκαλούσαν Ιωάννα λα Βελτρανέχα. Η προπαγάνδα των εξεγερθέντων ευγενών μεγάλωσε τις φήμες· ο Βελτράν ήταν ταπεινής καταγωγής, που ο Ερρίκος Δ΄ τού έδωσε τεράστια δύναμη ως ευνοούμενό του και -όπως τον θεωρούν μερικοί- εραστή του. Αν η Ιωάννα ήταν νόθα, διάδοχος γινόταν ο Αλφόνσος και η Ισαβέλλα Α΄.
Η ομάδα των ευγενών που ήλεγχε τον Αλφόνσο, πίεσε το 1464 με την Αντιπροσώπευση στο Βούργος τον Ερρίκο Δ΄ να αποκηρύξει την Ιωάννα και να αναγνωρίσει τον Αλφόνσο ως διάδοχο. Έτσι ο τελευταίος έγινε πρίγκιπας των Αστουριών, τίτλο που πριν είχε η Ιωάννα λα Βελτρανέχα. Ο Ερρίκος Δ΄ συμφώνησε, με τον όρο ο Αλφόνσος να νυμφευτεί την Ιωάννα. Λίγο μετά όμως ο βασιλιάς ανακάλεσε την υπόσχεσή του και υποστήριξε την κόρη του. Τότε οι εναντίον του ευγενείς διεξήγαγαν μία εικονική εκθρόνισή του έξω από την πόλη Άβιλα και έστεψαν τον Αλφόνσο. Είναι η λεγόμενη φάρσα (κωμωδία) της Άβιλα.
Αναγορεύεται βασιλιάς από τους στασιστές
Ο Αλφόνσος άρχισε να μοιράζει τίτλους, σαν να ήταν αδιαμφισβήτητος βασιλιάς και ξεκίνησε εμφύλια διαμάχη. Η πιο σημαντική σύγκρουση ήταν η 2η μάχη τού Ολμέδο το 1467, που κατέληξε σε ισοπαλία. Ωστόσο το 1468 ο Αλφόνσος απεβίωσε αιφνίδια σε ηλικία 15 ετών. Δεν γνωρίζουμε την αιτία, αλλά είναι πιθανό να απεβίωσε από ασθένεια: κατανάλωση ή πανώλη· φήμες έλεγαν, ότι δηλητηριάστηκε σκόπιμα από τους εχθρούς του. Επιθυμία του ήταν να τον διαδεχθεί η αδελφή του Ισαβέλλα Α΄, που τη ρώτησαν αν ήθελε να γίνει αρχηγός των ανταρτών, αλλά αρνήθηκε.
Σύντομα έγινε συμβιβασμός στο Τόρος δε Γκισάνδο, όπου αυτή και οι οπαδοί της έλαβαν ό,τι επιθυμούσαν: η Ιωάννα λα Μπελτρανέχα εξαιρείτο της διαδοχής και η Ισαβέλλα Α΄ θα γινόταν η επόμενη βασίλισσα. Ο Ερρίκος Δ΄ συνέχιζε να αντιπράττει στην απόφαση αυτή όσο γινόταν, αλλά οι ενέργειές του ήταν ατελέσφορες και έτσι έμεινε σε ειρήνη με την ετεροθαλή αδελφή του. Ο βασιλιάς απεβίωσε το 1474 και τον διαδέχθηκε η Ισαβέλλα Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Μπρενιάνο
Το Μπρενιάνο (ιταλικά: Bregnano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σαντέιγ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Σαντέιγ (γαλλικά: Champdeuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κατσιάδες Αιτωλοακαρνανίας
Οι Κατσιάδες είναι οικισμός της Πετρώνας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας. Επίσημα καταγράφονται για πρώτη φορά το 2011 να ανήκει στον Δήμο Αμφιλοχίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Πετρώνα, Βαρκό Κυπριό, Ρίγανη και Υπαπαντή αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πετρώνας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Διονύσιος Στεφάνου
Ο Διονύσιος Στεφάνου (13 Νοεμβρίου 1835 - 1η Νοεμβρίου 1916) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1835 στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του Παναγιώτη - Μαρίνου Στεφάνου, ιατρού και βουλευτή στην ιονική βουλή. Φοίτησε στη σχολή Παπαδόπουλου στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Παρίσι. Προσελήφθη στο δικαστικό σώμα διοριζόμενος το 1865 πρωτοδίκης, το 1868 εφέτης και το 1873 αρεοπαγίτης. Το 1888 ανέλαβε δικαστικός σύμβουλος του υπουργείου οικονομικών και λίγο αργότερα προήχθη σε πρόεδρο του νομικού συμβουλίου. Το 1890 παραιτήθηκε από το δικαστικό σώμα ύστερα από παρότρυνση του Χαρίλαου Τρικούπη και έθεσε υποψηφιότητα στη περιφέρεια της Ζακύνθου για τις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους, στις οποίες και εξελέγη. Από τότε επανεκλεγόταν σχεδόν αδιάκοπα μέχρι τα τέλη του 1910. Στην κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη διετέλεσε υπουργός δικαιοσύνης και εξωτερικών συγχρόνως(1893 - 1895) (στο Υπουργείο Εξωτερικών από 12/01/1895-31/05/1895) ενώ στην κυβέρνηση Θεοτόκη υπουργός δικαιοσύνης (1908 - 1909). Το ίδιο έτος ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Βασιλιά Γεωργίου Α΄, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1911, οπότε και παραιτήθηκε. Το 1916 του προτάθηκε από τον Βασιλιά ο σχηματισμός κυβέρνησης, πρόταση όμως την οποία απέρριψε λόγω της κακής του υγείας.
Υπήρξε σπουδαίος νομικώς διατελώντας νομικός σύμβολος στο υπουργείο εξωτερικών (1883), αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Διεθνή Επιτροπή Αποζημιώσεων Αιγύπτου καθώς και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας στην Κωνσταντινούπολη για τις διαπραγματεύσεις μετά την ήττα του 1897 μαζί με τον Νικόλαο Μαυροκορδάτο. Επίσης είχε αναλάβει τη νομική επίλυση της ελληνορουμανικής διαφοράς με θέμα την κληρονομιά του Ζάππα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Εταιρίας, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος την περίοδο 1905 - 1907 και είχε τιμηθεί με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Σωτήρος. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο αποτελούμενο από μελέτες και άρθρα νομικού περιεχομένου. Είχε συγγράψει και έναν οδηγό των προξενικών και διπλωματικών υπαλλήλων.
Απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 1916 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Πάλλη, κόρη του Αλέξανδρου Πάλλη, καθηγητή ιατρικής, και είχε αποκτήσει πέντε παιδιά: τον Αλέξιο, σύζυγο Λουκίας Παύλου Κουντουριώτη, την Ονορίνα, τον Δημήτριο, τον Γεώργιο και τον Ιωάννη. Γαμπρός του επ'αδελφής ήταν ο Σπύρος Βαλαωρίτης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Στεφανου Στεφανου Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Μπρέννα (Ιταλία)
Η Μπρέννα (ιταλικά: Brenna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ρενέ της Σαβοΐας
Ο Ρενέ (1473 – 31 Μαρτίου 1525) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόμης του Βιλάρ και του Τέντε.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας από τη σχέση του με την Λιμπέρα Πορτονέρι. Ο ετεροθαλής αδελφός του Φιλιβέρτος Β΄ τον νομιμοποίησε.
Όταν ήταν κυβερνήτης της Νίκαιας, νυμφεύτηκε την Άννα Λάσκαρις · στο γαμήλιο συμβόλαιο ο πατέρας της θα έδινε τις περισσότερες εκτάσεις του και ο Ρενέ θα έπαιρνε το όνομα και τον θυρεό του. Ο Φιλιβέρτος Β΄ νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα των Αψβούργων, που μισούσε τον Ρενέ και κατάφερε να ανακαλέσει ο σύζυγός της τη νομιμοποίηση. Έτσι ο Ρενέ έχασε τα φέουδά του στο Πεδεμόντιο. Το 1509 απεβίωσε ο πατέρας της και οι υποτελείς του στην Προβηγκία και στη Γένοβα απέτισαν φόρο τιμής στην Άννα και τον σύζυγό της. Το 1504 απεβίωσε ο Φιλιβέρτος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Κάρολος Γ΄. Το 1515 έγινε βασιλιάς της Γαλλίας ο ανιψιός του Ρενέ, ο Φραγκίσκος Α΄, ο οποίος τον έκανε κυβερνήτη και στρατηγό της Προβηγκίας και το 1519 Μεγάλο Κύριο του Βασιλικού Ανακτόρου.
Το 1519-20 έφτιαξε μία μεγάλη νάβα με το όνομα Σαιντ Μαρί ντε Μποναβεντούρ, που την έκανε ναυαρχίδα. Το πλοίο υπεράσπισε τους Ιωαννίτες ιππότες στη Μάλτα από επίθεση των Τούρκων· όμως ο ναύαρχος Κριστόφ ντε Κανοΐ σκοτώθηκε στη Βηρυττό. Το πλοίο επέστρεψε το επόμενο έτος στη Μασσαλία. Το 1522 το πλοίο υπερασπίστηκε τη Γένοβα με πλοίαρχο τον Ρενέ. Επίσης το 1524, όταν ο Κάρολος Γ΄ του Μπουρμπόν πολιορκούσε τη Μασσαλία, το πλοίο υπερασπίστηκε και ανεφοδίασε την πόλη. Τελικά ο Ρενέ ενοικίασε το πλοίο στον Φραγκίσκο Α΄ για 1.500 εκιού το μήνα, για δέκα μήνες.
Απεβίωσε στην Παβία το 1525. Το επόμενο έτος ο Φραγκίσκος Α΄ αγόρασε το πλοίο από τη χήρα του Άννα Λάσκαρις.
Οικογένεια
Το 1501 νυμφεύτηκε στο Τέντε την Άννα Λάσκαρις κόμισσα του Τέντε, μαρκησία του Μάρρο, κυρία του Πρέλα, του Βιλλενέβ και του Μεντόν, κόρη του Ζαν-Αντουάν Β΄ ντε Λάσκαρις-Βεντιμίλια, κόμη του Τέντε και είχε τέκνα:
Ιστορία του βυζαντινού θεάτρου
Οι ερευνητές μιλάνε για απουσία αυτόνομης θεατρικής δημιουργίας στη βυζαντινή αυτοκρατορία: δραματουργία, σκηνική δημιουργία, με πρωτότυπα χαρακτηριστικά, σημαντικούς συγγραφείς και ερμηνευτές. Το βυζαντινό θέατρο γνώρισε μόνο μίμους και παντομίμες, γελωτοποιούς, ημιμουσικά σκετς, χορούς και σατιρικά για τα διαλλείματα. Όπως επισημαίνει ο θεατρολόγος Βάλτερ Πούχνερ, (πρόκειται) «για παραστατικά έθιμα, δρώμενα, τελετές που έχουν μεν θεαματικό χαρακτήρα αλλά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν εκδηλώσεις γνήσιου θεατρικού βίου[…].Στην κυρίως εποχή του Βυζαντίου το κοσμικό θέατρο παραμένει ένα αρκετά αφηρημένο όραμα των μελετητών χωρίς συγκεκριμένη υπόσταση».
Ιστορία της έρευνας
Ο πρώτος που αναφέρθηκε στο βυζαντινό θέατρο ήταν ο Κωνσταντίνος Σάθας το 1878 στο: ‘’’ Ιστορικόν δοκίµιον περί του θεάτρου και της µουσικής των βυζαντινών, ήτοι εισαγωγή εις το Κρητικόν θέατρον’’’ Η προσπάθεια εκείνη του Σάθα κατανοήθηκε μέσα στο ιδεολογικό πλαίσιο της συνέχειας από την αρχαιότητα έως το νεότερο ελληνισμό. Επίσης ο Σάθας θεμελίωνε την άποψη του στην διαμορφωμένη από τη Γαλλική σχολή στα μέσα του 19ου αι. άποψη πως το δράμα των νεότερων χρόνων είχε τις ρίζες του στη χριστιανική λειτουργία του Μεσαίωνα. Ο πρώτος που διαφώνησε με την άποψη αυτή ήταν ο Κάρολος Κρουμβάχερ. Ο Μιστριώτης πριν τον Κρουμβάχερ διάκειται ευνοϊκώς και κριτικώς έναντι του Σάθα, ενώ το 1907 ο Tunison (Dramatic traditions of the dark ages, 1907) εγκωμιάζει τον Σάθα για την καίρια συμβολή του στην θεατρική ιστοριογραφία του μεσαίωνα. Ο Ιωάννης Βουτιερίδης( Η αρχή του νεωτέρου θεάτρου Τα μυστήρια, Αθήναι, 1925) αρνείται την ύπαρξη αυτού. Η Βενετία Κώττα ακολουθεί στην διατριβή της στο Παρίσι (1931)τον Σάθα. Σημαντικός σταθμός στην όλη έρευνα συνιστά η εργασία του H. Reich για τον Μίμο το 1903 και ακολουθεί κι αυτός τον Σάθα. Ο αρχαίος μίμος ακολουθείται από τον εκκλησιαστικό θέατρο του μεσαίωνα που επιβιώνει στο Βυζάντιο. Ο La Piana απορρίπτει τον Σάθα διότι θεωρεί πως οι θεατρικές παραστάσεις επιδρούν μόνο στην βυζαντινή εικονογραφία. Από τα τέλη του 19ου αι. μελετώνται ύμνοι του Ρωμανού Μελωδού κι ανιχνεύονται ίχνη δραματικής δομής, όπως σε ομιλίες (Εγκώμιον Αγίας Παρθένου ή του Ευσεβίου). Ο Σπυρίδων Λάμπρος δημοσιεύει σκηνοθετική διάταξη (σενάριο) των Παθών του Χριστού και συμβάλει στον κλονισμό της γενικής άρνησης ύπαρξης θρησκευτικού θεάτρου. Το 1925 ο Άνθιμος Παπαδόπουλος γράφει ολόκληρη μελέτη για το βυζαντινό θρησκευτικό θέατρο Ο Vogt (1931) υποστηρίζει πως το μιμικό θέατρο στεγαζόταν σε ειδικά κτίρια και επιβίωσε μέχρι την Άλωση παρά τους Εκκλησιαστικούς διωγμούς. Στους νεώτερους χρόνους ο Αλέξης Σολομός επιχειρεί να γεφυρώσει το θέατρο των Ελληνιστικών χρόνων με το Κρητικό θέατρο.
Δυσχέρειες στην έρευνα περί ύπαρξης του Βυζαντινού θεάτρου
Η ανίχνευση ‘’βυζαντινού θεάτρου’’ είναι δυσχερής για τους εξής λόγους: Α)Η απουσία κειμένων. Το βυζαντινό ‘’μιμοθέατρο’’ ως κατεξοχήν αυτοσχεδιαστικό και στηριζόμενο στην έμπνευση της στιγμής δεν είχε γραπτά κείμενα. . Μόνο από τη Συρία σώζεται ένα απόσπασμα από τον 5ο ή 6ο αι. μ.Χ. Τα επιγραφικά τεκμήρια σχετικά με τους Διονυσιακούς τεχνίτες είναι αψευδείς μάρτυρες της έκλειψης των επαγγελμάτων του θεάτρου: αν για την κλασική αρχαιότητα έχουμε 3000 αναφορές από επιγραφές, για τον 3ο αι. μ.Χ έχουμε 200, για τον 4ο έως 6ο αι. μ.Χ. μόνο 23. . Β)Η μεταβολή της θεατρικής ορολογίας προς την κατεύθυνση της «αποθεατρικοποίησης της θεατρικής ορολογίας». : π.χ, ‘’θέατρο’’ δηλώνει τον ‘’Ιππόδρομο’’ και κάθε είδους θέαμα. ‘’Σκηνή’’ όχι πια τον χώρο όπου έπαιζαν οι ηθοποιοί αλλά και εκεί όπου κάθονταν οι θεατές ή ακόμα κι εκεί όπου τοποθετούνταν το προϊόντα. . Επίσης ο όρος ‘’σκηνή’’ με την οικοδομική του σημασία,με τη σημασία των πράξεων επί σκηνής μεταφορικώς και θεολογικώς (αιρετική διδασκαλία). Ό όρος ‘’δράμα’’στον Φώτιο δηλώνει το ελληνιστικό μυθιστόρημα γενικά και στον Ευστάθιο Μακρεμβολίτη δηλώνει το λογοτεχνικό είδος του μυθιστορήματος. ‘’Δράμα’’ ,’’δραμάτιον’’ προσδιορίζονται τα φανταστικά και επινοημένα γεγονότα. Υπόκρισις και υποκριτής δηλώνει των επαγγελματία ηθοποιό αλλά και η βέβηλη προσποιητή συμπεριφορά. Ο όρος τραγωδία : δραματικό έργο, θεατρική παράσταση, ιστορία, διήγηση ιστορίας, δολοπλοκία, μηχανορραφία, σκευωρία, αιρετική διδασκαλία, βασανιστήριο, συμφορά, οδύνη. Επίσης και ως τραγούδι .. Κωμωδία και κωμικός : δραματικό έργο, την παράσταση, τη σάτιρα.
Τα τεκμήρια των Δίπτυχων και της εικονογραφίας
Η παλαιότερη θεωρία άμεσης επίδρασης των θεατρικών θρησκευτικών παραστάσεων στις Καλές τέχνες έχει εγκαταλειφτεί. Έτσι έγινε η απόπειρα να τεκμηριωθεί, ανεπιτυχώς όμως, η επίδραση του Χριστού πάσχοντος στη διαμόρφωση θεματικών κύκλων στη βυζαντινή εικονογραφία. Τα Δίπτυχα των Υπάτων από τον 6ο αι. μ. Χ. που απεικονίζουν εκδηλώσεις τσίρκου θεάματα από μουσικούς και μίμους έχουν συγκεντρώσει τον ερευνητικό ενδιαφέρον καθώς άλλοι ερευνητές τα δέχονται ως πηγές έγκυρες για τις θεατρικές δραστηριότητες της εποχής και άλλοι τα απορρίπτουν ως μη εξακριβώσιμες πηγές. Μάλλον πρόκειται για στερεότυπη αναπαραγωγή του θέματος των εορταστικών εκδηλώσεων που συνόδευαν την έναρξη της θητείας ενός Υπάτου.
Ειδωλολατρικά δρώμενα και εκκλησιαστική μεταμφίεση
Παραστατικά δρώμενα του παγανιστικού και ειδωλολατρικού εορτολογίου (π.χ. μεταμφιέσεις με ρούχα του άλλου φύλου-Ρωμαϊκά Σατουρνάλια, Βρουμάλια, εορτή Καλανδών, βυζαντινή διαπόμπευση) δεν έχουν έκδηλη σχέση με το θέατρο.
Τα αίτια της στάσης της Εκκλησίας
Α) ο ‘’Ανθελληνισμός’’ της Εκκλησίας: το θέατρο ως μια από τις πιο ‘’μαγνητικές’’ εκφράσεις του Ελληνισμού, ταυτίστηκε με τους ‘’μιαρούς’’ Έλληνες. Η θεματολογία της και οι ήρωές της βασίζονταν από την αρχαία ελληνική θρησκεία και μυθολογία.
Γ)Το θέατρο είχε σταθεί ως ένας από τους τόπους μαρτυρίου των πρώτων Χριστιανών κατά του διωγμούς από τους ‘’εθνικούς’’. Ο Νέρωνας μάλιστα δραματοποίησε το μαρτυρικό τέλος των Χριστιανών το βράδυ της 1ης Αυγούστου του 64 μ.Χ.  βάζοντας Χριστιανούς να υποδυθούν ‘’φυσικά’’ ήρωες ελληνικών μύθων που βρήκαν τραγικό τέλος.
Δ)Η παρώδηση των χριστιανικών μυστηρίων και χριστιανικών μαρτυρίων εκ μέρους των εθνικών θιάσων. Κάτι που συνεχίστηκε και μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού, όπως ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός αναφέρει σε ομιλίες του. Για την Εκκλησία το Θέατρο είχε χρησιμοποιηθεί ως βήμα σάτιρας ακόμα και στις διαμάχες  των χριστιανών μεταξύ τους (μεταξύ των αιρέσεων -4οςαι. και εικονομαχία -8ος-9οςαι.)
Ε)Η σύνδεση θεατρικών κτισμάτων με ιερά θεοτήτων όπου οι θεατρικές παραστάσεις ήταν μέρος της πολυθεϊστικής λατρείας
ΣΤ) Στον Χριστιανικό κόσμο, επίσης ,ήταν σχεδόν αδύνατον να γραφτεί ή να αναβιωθεί τραγωδία «εφόσον το έλεος και η χάρις του Θεού βρισκόταν στον αντίποδα της μοίρας και της ειμαρμένης των αρχαίων».
Η θεατρική πολιτική των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Το 498 ο Αναστάσιος απαγορεύει τις θηριομαχίες και το 502 τον παντόμιμο. Επί Ιουστινιανού η Αντιόχεια κτίζεται με θεατρικά οικοδομήματα, ενώ επισκεύασε το θέατρο στις Συκές, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Δίνει το δικαίωμα στις σκηνικές να παντρευτούν κρατικούς υπαλλήλους αφού εγκαταλείψουν το θέατρο και υπερασπίζεται τις πρώην ηθοποιούς από κάθε είδους ‘’ανδρική προστασία’’. Ο Λέων Α’ απαγορεύει τις θεατρικές εκδηλώσεις την Κυριακή.
Οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας για το θέατρο και τους ηθοποιούς
Γενικά οι εκκλησιαστικοί κανόνες απορρίπτουν τις θεατρικές εκδηλώσεις αλλά δέχονται τους ηθοποιούς αν όμως προηγουμένως αλλάξουν επάγγελμα. Πιο αναλυτικά, επιβάλλεται το επιτίμιο της αποχής από τη θεία μετάληψη στους παντόμιμους (ε΄ κανόνας συνόδου Αρελάτης), η ποινή του αφορισμού σε βάρος των μονομάχων και ηνιόχων(ξβ΄ κανόνας της συνόδου της Ελβίρας) , ενώ οι  Αποστολικές Διαταγές (η΄32) καταδικάζουν τη συντεχνία του θεάματος. Η Σύνοδος της Λαοδίκειας (360 μ.Χ) δεν επιτρέπει την παρουσία κληρικών σε γλέντια γάμων και σε δείπνα και τη συμμετοχή τους σε αυτά με το παίξιμο μουσικών οργάνων και με τον χορό. Στη Σύνοδο της Καρθαγένης (περί το 418) ορίζεται –με τον ιζ΄ κανόνα -τα παιδιά των κληρικών να μην συμμετέχουν σε ‘’θεώρια’’, σε εκδηλώσεις θεαματικού χαρακτήρα και μεταμφιεσμένοι. Παράλληλα υπάρχει η πρόβλεψη να προφυλάσσονται πρώην ηθοποιοί από ενδεχόμενες πιέσεις για να επιστρέψουν στην παλιά τους καλλιτεχνική ενασχόληση. Τέλος η Πενθέκτη Σύνοδος (691 μ.Χ) οριστικοποιεί την αποχή κληρικών και μοναχών από το θέατρο, τον ιππόδρομο και τα μετά τον γάμο γλέντια. Επίσης απαγορεύει ρητά τη χρήση προσωπίδων και μεταμφιέσεων. Με τα ίδια ακριβώς λόγια, στερεοτυπικά, τον 12ο αιώνα επανέρχεται ο Βαλσαμών, χωρίς όμως να ανταποκρίνεται σε τίποτε υπαρκτό στην εποχή του.
Και στους νεώτερους χρόνους εκφράστηκαν ανάλογες απόψεις σχετικά με την απαγόρευση συμμετοχής εκπροσώπων του κλήρου σε κοσμικές θεατρικές εκδηλώσεις
Ο χαρακτήρας της στάσης της εκκλησίας έναντι του θεάτρου
Η εναντίωση των πατέρων της Εκκλησίας έναντι των θεαματικών εκδηλώσεων, αφορμάται από τη θεματική του μιμοθεάτρου (έρωτες, μοιχείες) και το ρεαλισμό της υποκριτικής των ηθοποιών του . Όλα αυτά διήγειραν τα πάθη των θεατών, συνεπαγόταν την απώλεια χρόνου, την πρόκληση ενδοοικογενειακών προβλημάτων και τη σπατάλη χρημάτων. Αλλά και λεπτομερείς θεολογικές αιτίες υπαγόρευαν την πολεμική, όπως ότι κάθε μεταμόρφωση αποτελεί μια ιεροσυλία της καθ’ομοίωσιν Θεού ύπαρξης του ανθρώπου, που αποτελεί μια ανίερη επέμβαση στην ίδια την δημιουργία.
Όπως επισημαίνει ο θεατρολόγος Ιωσήφ Βιβιλάκης, «οι Πατέρες δεν θεατρολογούν αλλά θεολογούν. Μιλούν για το θέατρο όχι για να αναλύσουν και να ερμηνεύσουν το θεατρικό φαινόμενο αλλά για να ποιμάνουν το σώμα της Εκκλησίας με σκοπό την ακεραιότητα και τη σωτηρία των πιστών»
Θεατρικές αρχιτεκτονικές συγγένειες με την Ορθόδοξη ναοδομία και τέχνη
Στην αρχιτεκτονική του εσωτερικού της Ορθόδοξης Εκκλησίας η πρόσοψη του Ιερού αντιγράφει τη σκηνή του αρχαίου θεάτρου και ειδικά εκείνη του ρωμαϊκού που είναι στολισμένο. Οι τρεις πύλες του Ιερού αντιστοιχούν με τις τρεις θύρες του της αρχαίας σκηνής. Την αρχαία θυμέλη εκπροσωπεί η αγία τράπεζα, μεταφερμένη τώρα στο εσωτερικό του ναού. Το εσωτερικό του Ιερού, αντίστοιχο των αρχαίων παρασκηνίων είναι ο χώρος όπου φυλάσσονταν Ιερά σκεύη, άμφια κληρικών, εκεί αλλάζονταν τα άμφια. Ο άμβωνας του κηρύγματος παραπέμπει στο θεολογείον το οποίο βρισκόταν επάνω από την αρχαία σκηνή, όπου εμφανίζονταν οι θεοί, η σολέα –μεταξύ εικονοστασίου και άμβωνα είναι μια μικρή ορχήστρα. Ο Κωνσταντίνος Καλοκύρης αμφισβητεί ως ‘’απαράδεκτη’’ τη συσχέτιση των μεταβυζαντινών τέμπλων με τις προσόψεις της σκηνής των ελληνορωμαϊκών θεάτρων, αλλά έχουν μόνο «συμπτωματικές μικρές ομοιότητες με την ελληνορωμαϊκή σκηνή»
Θεατρικές επιδράσεις στη λατρεία-λειτουργία
Οι ιερείς-πρωταγωνιστές λειτουργούν εμπρός από το Ιερό όπως οι αρχαίοι υποκριτές στο προσκήνιο /λογείον. Μαζί τους και οι διάκοι-δευτεραγωνιστές και τα λοιπά βουβά πρόσωπα, (παπαδοπαίδια) ηθοποιοί κυριολεκτικά –ηθοπλάστες. Τα δύο αρχαία ημιχόρια συνδέονται με τους δυο χορούς των ψαλτών (δεξιό και αριστερό).
Ιδιαίτερα θεατρικό (θεαματικό) χαρακτήρα έχει η τελετή της εξόδου του Σταυρού την Μ. Πέμπτη, και ύστερα της Αποκαθύλωσης την Μ. Παρασκευή. Όσον αφορά τη σχέση Θείας Λειτουργίας και τη μορφολογική επίδρασή που έχει δεχθεί στη δομή της από την αρχαία τραγωδία, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Καλοκύρη, βρίσκουμε τα ποιοτικά στοιχεία της τραγωδίας, τα καθορισμένα από τον Αριστοτέλη στην Ποιητική του, δηλαδή, ‘’θέση’’,’’λύση’’, ‘’διάνοια’’, ‘’μέλος’’, ‘’όψη’’. Όπως επισημαίνει ο θεολόγος και θεατρολόγος Ιωσήφ Βιβιλάκης, «Η θεατρικότητα της λατρείας δε σημαίνει θεατροποίηση της ιερής ιστορίας ούτε στήσιμο μιας παράστασης.» Το κοινό ανάμεσα σε αρχαίο δράμα και λειτουργία της Εκκλησίας είναι η θρησκευτική πνοή.
Το Βυζαντινό μιμοθέατρο
Το μιμοθέατρο είναι το μοναδικό θεατρικό είδος που κληρονομήθηκε από την ύστερη αρχαιότητα στο Βυζάντιο Ο παντόμιμος ήταν ένας βουβός ορχηστής με προσωπίδα που την άλλαζε στην παράσταση, χόρευε ένα θέμα και συνοδευόταν από μια χορωδία που τραγουδούσε με μουσική υπόκριση ένα τραγούδι που εξηγούσε το περιεχόμενο του παντομιμικού χορού. . Τα είδη του βυζαντινού μιμοθεάτρου διακρίνονται σε: Α)ο βιολογικός ή ηθολογικός Μίμος: διακωμωδεί ήθη και σκηνές υποδυόμενος διάφορα πρόσωπα-τύπους διαφόρων ηλικιών, τάξεως και επαγγέλματος από τον αγροτικό και αστικό χώρο. Β)ο μυθολογικός Μίμος: παρωδεί αρχαίους μύθους για θεούς και ήρωες Γ)ο παντόμιμος: ένας ορχηστής με πολλά προσωπεία, υποδύεται όλα τα πρόσωπα του έργου. Δ)ο Χριστολογικός Μίμος: παρώδηση της χριστιανικής θρησκείας και των μυστηρίων της (βάπτιση), αλλά και του χριστιανικού μαρτυρίου.