cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σότζι
Πλαστικά φύλλα και συνθετικές ίνες
Λιγότερο παραδοσιακά, χρησιμοποιούνται επίσης άκαμπτα πλαστικά με διάχυση φωτός, με πάχος περίπου 2 mm ακρυλικά ή πολυανθρακικά τα οποία μπορούν να παγώσουν ή να κολληθούν σε μία τυπωμένη μεμβράνη. Χρησιμοποιείται επίσης ακρυλικό ενισχυμένο με υαλοβάμβακα. Τα άκαμπτα ημιδιαφανή πλαίσια δεν μπορούν εύκολα να συναρμολογηθούν. Συνήθως πρέπει να χρησιμοποιείται ένα συνεχές φύλλο ανά πλαίσιο. Τα πλαστικά πάνελ είναι αδιάβροχα και ορισμένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε εξωτερικούς χώρους όλο το χρόνο.
Γυαλί
Τα νεκόμα σότζι (Nekoma shoji) (猫間障子, που ονομάζονται επίσης mago shoji,孫障子) έχουν ένα οριζόντια συρόμενο ημιδιαφανές μικρό πάνελ (ή δύο, για τα Οσάκα νεκόμα σότζι, Osaka nekoma shoji), το οποίο μπορεί να ανοίξει από μέσα, για να δώσει μια θέα προς τα έξω. Μέχρι τα τέλη του 1800, αυτά τα μικρά πάνελ ήταν η μόνη χρήση γυαλιού στα σότζι. Το φυσητό γυαλί ήταν ακριβό και διαθέσιμο σε μικρά τζάμια.
Ο φθηνότερος υαλοπίνακας εισήχθη στην Ιαπωνία περίπου στα τέλη του 1800. Εφαρμόστηκε ευρέως στις παραδοσιακές πόρτες κόσι (kōshi), χωρίς μεγάλη αλλαγή στην παραδοσιακή μορφή και δομή. Το λαδωμένο χαρτί στα άμα-σότζι (ama-shōji) αντικαταστάθηκε επίσης με γυαλί.
Τα γιουκίμι σότζι (Yukimi shoji) ( 雪見障子, σότζι παρατήρησης χιονιού) έχουν μεγαλύτερο τμήμα γυαλιού σε όλο το πλάτος, στο επίπεδο των ματιών των ανθρώπων, που κάθονται, προσφέροντας θέα στο εξωτερικό όταν έχει κρύο καιρό. Το γυαλί μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μεγάλα φύλλα ή σε μικρά παράθυρα (τα κουμίκο μπορούν να γίνουν στηρίγματα υαλοπινάκων). Το γιουκίμι σότζι (Yukimi shoji) περιέχει επίσης μη διαφανή ημιδιαφανή τμήματα, για προστασία της ιδιωτικής ζωής. Στο σουριάγκε σότζι (suriage shoji), υπάρχει ένα κάθετα συρόμενο ημιδιαφανές τμήμα. Τα ημιδιαφανή τμήματα χωρίζονται οριζόντια σαν ανασυρόμενα παράθυρα με φύλλα. Όταν είναι κλειστά, αυτά μοιάζουν πολύ με το τυπικό σότζι (δείτε εικόνες). Πωλούνται επίσης αυτοκόλλητες ταινίες, που δίνουν στο γυαλί λίγη από την εμφάνιση του ουάσι (washi).
Τα σουκίμι σότζι (Sukimi shoji) (月見障子, σότζι, που κοιτάει το φεγγάρι) είναι παρόμοια. Έχουν στο πάνω τμήμα πάνελ, που δίνουν θέα, ενώ τα κάτω τμήματα είναι ημιδιαφανή.
Προσαρμογή
Οι πόρτες σότζι έχουν σχεδιαστεί συχνά, για να ανοίγουν συρόμενες, (και έτσι να εξοικονομούν χώρο, που θα απαιτούσε μια περιστρεφόμενη πόρτα ). Μπορεί επίσης να κρεμαστούν ή να στερεωθούν.
Τα σότζι τοποθετούνται συχνά σε ζεύγη, με δύο πάνελ και δύο αυλακώσεις σε κάθε άνοιγμα. Όταν είναι κλειστά, τα γειτονικά συρόμενα σότζι επικαλύπτονται από το πλάτος της άκρης του ξύλινου πλαισίου. Τα σότζι είναι επίσης τοποθετημένα με τέσσερα πάνελ στο άνοιγμα. Σε αυτήν την περίπτωση, το εσωτερικό ζεύγος είναι γενικά τοποθετημένο στην ίδια αυλάκωση και το εξωτερικό ζεύγος σε διαφορετική διαδρομή. Μια στρογγυλεμένη γλώσσα και μια αυλάκωση κόβονται έτσι ώστε το εσωτερικό ζεύγος να συνδεθεί. Οι διπλές παράλληλες αυλακώσεις επιτρέπουν στο σότζι να ολισθαίνει έτσι ώστε να καταλαμβάνουν σχεδόν το μισό του κλειστού πλάτους τους. Εάν απαιτείται μεγαλύτερο άνοιγμα, το σότζι πρέπει να αφαιρεθεί. Καθώς τα πάνελ είναι συνήθως ελαφρώς διαφορετικά, είναι σημαντικό να τα επανατοποθετήσετε στην ίδια σειρά, χωρίς να τα αλλάξετε, έτσι ώστε να συνεχίσουν να γλιστρούν εύκολα. Αυτός ο τύπος τοποθέτησης, όπου τα πάνελ επικαλύπτονται κατά πλάτος όταν είναι κλειστά, ονομάζεται χίκι-τσιγκάι (hiki-chigai) (引違). Το Hiki-chigai χρησιμοποιήθηκε στα μίνκα (σπίτια των κοινών ανθρώπων) στα μέσα της περιόδου Έντο (περ. 1700). αριστερά|μικρογραφία μικρογραφία|Οικογενειακή γιορτή. Ετοιμόροπη τοιχοποιία, μαΐρα-ντο, φουσούμα, όχι σότζι. Αντίγραφο της ύστερης περιόδου Καμακούρα (αρχές 1300 μ.Χ.) Τα Καταμπίκι σότζι (片引障子) είναι μεμονωμένα πάνελ, που ολισθαίνουν σε ένα μόνο αυλάκι. Ολισθαίνουν σε ράγες τοποθετημένες σε συμπαγή τοίχο και όταν ανοίγουν εν μέρει ή πλήρως επικαλύπτονται στον τοίχο. Χρησιμοποιούνται για μικρότερα παράθυρα σε αδιαφανείς τοίχους. Αυτό είναι συνηθισμένο στο τσασίτσου (chashitsu) (δείτε την εικόνα). Τα μικρά παράθυρα και η τοποθέτηση katabiki χρησιμοποιούνταν στα μίνκα (minka) μέχρι τα μέσα της περιόδου Έντο, αλλά στη συνέχεια αντικαταστάθηκαν από μεγαλύτερα ανοίγματα με συρόμενα πάνελ. Τα σότζι σε όλο το ύψος του τοίχου, που τοποθετούνται, έτσι ώστε να μπορούν να γλιστρήσουν μπροστά από έναν αδιαφανή τοίχο, δεν είναι συνηθισμένα στη σύγχρονη Ιαπωνία. Τα πάνελ ουάσι σε πλάισιο μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη διάχυση μιας τεχνητής πηγής φωτός. Στα ιαπωνικά αμπαζούρ, αυτή η χρήση είναι συνηθισμένη και παραδοσιακή στην Ιαπωνία.
Λιγότερο παραδοσιακά, το χίκι σότζι hiki shoji (引) (συρόμενα πάνελ) μπορεί να κρεμαστεί σε κυλίνδρους, οι οποίοι λειτουργούν σε μεταλλικές ράγες τοποθετημένες στο πλάι του καμόι. Αυτό αποφεύγει προβλήματα προσαρμογής, που προκαλούνται από αλλαγές που σχετίζονται με την υγρασία στις διαστάσεις του ξύλου. Τέτοια σότζι για στήριξη σε ράγες απαιτούν πείρο κατά της ταλάντευσης, αλλά διαφορετικά μπορεί να έχουν ένα ομαλό, ανεμπόδιστο κατώφλι. Τέτοια σότζι είναι επίσης αρκετά εύκολο να αφαιρεθούν. μικρογραφία|Πρώιμη απεικόνιση ημιδιαφανούς σότζι (ύστερη περίοδος Καμακούρα, αρχές 1300 μ.Χ.) Το σότζι μπορεί επίσης να εγκατασταθεί ως συρόμενη πόρτα μεταξύ των δωματίων, και ονομάζεται χικιχόμι σότζι (hikikomi shoji 引込). Αυτή είναι μια ιστορική πρακτική, αλλά δεν είναι πλέον συνηθισμένη στην Ιαπωνία, αν και μερικές φορές χρησιμοποιείται σε σπίτια δυτικού τύπου.
Μερικές φορές χρησιμοποιούνται άλλες μέθοδοι τοποθέτησης. Τα κάκε σότζι (Kake-shōji) (κρεμαστά σότζι) χρησιμοποιούνται κυρίως σε παραδοσιακά ρουστίκ τσασίτσου (chashitsu) (αίθουσες τσαγιού). Είναι συνήθως κρεμασμένα πάνω από μικρά παράθυρα σε αδιαφανείς τοίχους από γύψο. Κρέμονται από άγκιστρα με λυγισμένα καρφιά, το ένα από τις δύο πλευρές της κορυφής του παραθύρου, και το κορυφαίο μέλος πλαισίου εκτείνεται σε δύο οριζόντιες προεξοχές, που ακουμπούν στα άγκιστρα (βλέπε φωτογραφία παραπάνω). Όπως το καταμπίκι σότζι (katabiki shoji), το κάκε σότζι μπορεί να τοποθετηθεί στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό του τοίχου, ανάλογα με το τι ταιριάζει στο παράθυρο.
Τα σότζι χιράκι (shoji Hiraki) είναι τοποθετημένα σε μεντεσέδες σε μια πόρτα και ανοίγουν σαν μια τυπική δυτική πόρτα. Μερικές είναι μονές πόρτες, μερικές διπλές πόρτες. Οι διπλές πόρτες, είτε πτυσσόμενες πόρτες είτε όχι, ονομάζονται ριομπιράκι σότζι (ryōbiraki shoji) (両開障子).
Τα τσουκουριτσούκε σότζι (Tsukuritsuke shoji) (造付障子, "σταθερό σότζι"), έχουν συχνά οριζόντιες λωρίδες.
Εξοπλισμός Hashira-ma
Τα παραδοσιακά ιαπωνικά κτήρια είναι κατασκευές με κάθετους και οριζόντιους δοκούς. Είναι χτισμένα γύρω από κάθετους στύλους, που συνδέονται με οριζόντιες δοκούς (τα δοκάρια ήταν παραδοσιακά το μόνο δομικό μέλος, που δεν ήταν ούτε οριζόντιο ούτε κάθετο). Η υπόλοιπη δομή δεν φέρει φορτίο. αριστερά|μικρογραφία|Διακοσμημένο σότζι χικίτε Η οροφή ολοκληρώθηκε, όλα εκτός από τα φθηνότερα κτήρια πρόσθεσαν επίσης ένα υπερυψωμένο δάπεδο σανίδας (εκτός από την κουζίνα). Το υπόλοιπο ερώτημα ήταν τι να κάνουν με το διάστημα μεταξύ των πυλώνων, το χασιρά-μα (hashira-ma) 柱間,はしらま).
Η τεχνολογία του εξοπλισμού χασιρά-μα (hashira-ma) έχει αναπτυχθεί με την πάροδο του χρόνου και το σότζι ήταν μεταξύ αυτών των εξελίξεων. Τα σότζι έχουν επιβάλει περιορισμούς σε άλλους τύπους εξοπλισμού hashira-ma: είναι διαφανείς, μη αδιάβροχοι, ελαφροί και εύθραυστοι, χρειάζονται προστασία, αλλά χρειάζονται επίσης πρόσβαση στο φως.
Ιστορία
Κυριολεκτικά, σότζι "shōji" σημαίνει "μικρό εμπόδιο" (障子 μπορεί να μεταφραστεί ως " παραβάν, παραπέτασμα "), και παρόλο που αυτή η χρήση είναι πλέον ξεπερασμένη, το σότζι "shōji" χρησιμοποιήθηκε αρχικά για μια ποικιλία πάνελ, παραπετασμάτων ή κουρτινών, που εμποδίζουν τη θέα, πολλά φορητά, είτε ανεξάρτητα είτε κρεμασμένα από υπέρθυρα, χρησιμοποιήθηκαν, για να χωρίσουν τον εσωτερικό χώρο των κτηρίων (βλ. Λίστα χωρισμάτων παραδοσιακής ιαπωνικής αρχιτεκτονικής ). Ενώ το "shōji" σημαίνει πλέον αποκλειστικά ένα ημιδιαφανές διαχωριστικό πλαισίου και το "fusuma" ένα αδιαφανές διαχωριστικό, η ιστορική ορολογία είναι λιγότερο σαφής.
Τα πάνελ πλαισίων καλυμμένα με ύφασμα, που ταιριάζουν μεταξύ των πυλώνων (αλλά δεν γλιστρούσαν ακόμη σε αυλακώσεις) εφευρέθηκαν στη δεκαετία του 600. Χρησιμοποιούνταν για τον διαχωρισμό των υπνοδωματίων (όπως οι κουρτίνες σε κρεβάτι με ουρανό) και ονομάζονταν φουσούμα σότζι (fusuma shoji) (υπήρχαν επίσης κλινοσκεπάσματα, που ονομάζονταν "φουσούμα" ). Όταν το χαρτί χρησιμοποιήθηκε αντί για ύφασμα, τα fusuma shoji ονομάζονταν επίσης καρακάμι σότζι. Από τα τέλη του 1100 έως τις αρχές του 1200, το ημιδιαφανές ύφασμα και το χάρτινο σότζι ονομάζονταν ακάρι-σότζι (akari-shōji) (明障子), "φωτιστικό σότζι". Δεν είναι σαφές πότε χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά τα ημιδιαφανή σότζι.
Το συμμετρικό στυλ στρογγυλών πυλώνων σίντεν αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 900, για τα παραλίμνια παλάτια των αριστοκρατών. Το εξωτερικό θα μπορούσε να κλείσει με βαριά ξύλινα ρολά, που ονομάζονται σιτόμι-ντο (shitomi -do) (蔀戸), τα οποία ήταν συνήθως οριζόντια διαχωρισμένα και με μεντεσέδες (hajitomi), αλλά κατά καιρούς ήταν κατακόρυφα διαχωρισμένα και με μεντεσέδες.
Συρόμενα χωρίσματα (Hiki-do,引戸, κυριολεκτικά "συρόμενη πόρτα") δεν χρησιμοποιήθηκαν μέχρι το τέλος της περιόδου Χεϊάν και την αρχή της περιόδου Καμακούρα. Οι πρώτες συρόμενες πόρτες ήταν βαριές. Μερικές ήταν φτιαγμένες από μασίφ ξύλο. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν σε ακριβά αρχοντικά, τελικά άρχισαν να χρησιμοποιούνται και σε πιο συνηθισμένα σπίτια.
Αισθητική και πολιτισμός
Τα περιγράμματα, που εμφανίζονται στο σότζι και είναι ορατά στη σκοτεινή πλευρά, εκτιμώνται για τα αισθητικά τους αποτελέσματα. Στο βιβλίο του για την ιαπωνική αισθητική και αρχιτεκτονική, In Praise of Shadows, ο Τζουνιτσίρο Τανιζάκι σχολιάζει το ρόλο του σότζι στην αλληλεπίδραση φωτός και σκιών.
Η ικανότητα να μεταφέρετε τα σότζι στην άκρη και να τα βγάζετε και να τα τοποθετείτε σε μια ντουλάπα, σημαίνει ότι ο χώρος διαβίωσης είναι πιο ευρύχωρος, ανοιχτός και πιο συνδεδεμένος με τον εξωτερικό κήπο. Σημαίνει επίσης ότι τα δωμάτια μπορούν να συνενωθούν για ειδικές περιπτώσεις, έτσι ώστε ένα μικρό σπίτι να φιλοξενεί μεγάλες κοινωνικές συγκεντρώσεις. Αυτό το χαρακτηριστικό έχει εκτιμηθεί τουλάχιστον από την εποχή Χεϊάν.
Τα χάρτινα σότζι μπορούν να βαφτούν. Ενώ το χρώμα εμποδίζει το φως, τα σότζι μερικές φορές χρησιμοποιήθηκαν για σήμανση (δείτε εικόνες).
Η φορητότητα ενθάρρυνε τη χρήση του σότζι σε τελετουργικές περιπτώσεις και στο θέατρο. Ένα άτομο που πετάγεται μέσα από το σότζι είναι ένα κλισέ σε ταινίες δράσης.
Τηλεφωνία
Ο όρος προέρχεται από τον συνδυασμό των ελληνικών λέξεων: τηλε- που σημαίνει μακρυά και φωνή.
Η εξέλιξη της τηλεφωνίας
Τα τηλέφωνα αρχικά συνδέονταν μεταξύ τους και ανά ζεύγη. Ο κάθε χρήστης (αργότερα συνδρομητής) είχε έναν πίνακα με θέσεις σύνδεσης του καλωδίου του, μία για κάθε συνδρομητή που επιθυμούσε να μιλήσει.
Η εξέλιξη επήλθε με την συνεχή αύξηση των συνδρομητών και των τηλεφώνων και την εφεύρεση της τηλεφωνικής ανταλλαγής, που επέτρεπε τη σύνδεση με την κάθε τηλεφωνική συσκευή της τοπικής περιοχής. Έτσι, διαμορφώθηκε ο τοπικός βρόχος και το τηλεφώνημα. Τελικά, οι τοπικοί βρόχοι συνδέθηκαν αναμεταξύ τους, παρέχοντας τη δυνατότητα σύνδεσης και με συνδρομητές, όχι μόνον κοντινής, αλλά και μακρινής απόστασης.
Άλλος τρόπος τηλεφωνίας είναι τα ασύρματα τηλεφωνικά δίκτυα όπως το δίκτυο «κινητής τηλεφωνίας». Τα δίκτυα αυτά είναι όμως επικίνδυνα για την υγεία μας και πρέπει να αποφεύγονται.
Κάρσον ΜακΚάλλερς
Η Κάρσον ΜακΚάλλερς (Carson McCullers, 19 Φεβρουαρίου 1917 – 29 Σεπτεμβρίου 1967) ήταν Αμερικανίδα μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος, ποιήτρια, θεατρικός συγγραφέας, και δοκιμιογράφος. Τα έργα της διαδραματίζονται στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Γεννήθηκε τις 19 Φεβρουαρίου 1917 ως Λούκα Κάρσον Σμιθ στο Κολόμπους στην Τζόρτζια. Αφότου αποφοίτησε πήγε στη Σαβάνα θέλοντας να γίνει πιανίστρια αλλά άλλαξε γνώμη αφότου αρρώστησε. Σπούδασε δημιουργική γραφή και το 1936 δημοσίευσε το πρώτο έργο της, "Wunderkind", με αυτοβιογραφικά στοιχεία, και το 1940, όσο βρισκόταν στη Βόρεια Καρολίνα, έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα, Η Καρδιά Κυνηγάει Μονάχη. Συνολικά έγραψε 8 μυθιστορήματα. Πέρα από το Η Καρδιά Κυνηγάει Μονάχη, άλλα γνωστά έργα της είναι τα  Ανταύγειες Σε Χρυσά Μάτια (1941), Η Παράνυφος (1946) και Η μπαλάντα του θλιμμένου καφενείου (1951). Το Η Καρδιά Κυνηγάει Μονάχη μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1968 και το Ανταύγειες Σε Χρυσά Μάτια το 1967, με τους Μάρλον Μπράντο και Ελίζαμπεθ Τέιλορ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Παντρεύτηκε τον Ριβς ΜακΚάλλερς το 1937. Το ζευγάρι χώρισε το 1941 και ξαναπαντρεύτηκε το 1945. Το 1948, η ΜακΚάλλερς επιχείρησε να αυτοκτονήσει λόγω κατάθλιψης. Τελικά πέθανε το 1967 από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Δράκουλας (φανταστικός χαρακτήρας)
Ο Κόμης Δράκουλας είναι ο τίτλος χαρακτήρα του Μπραμ Στόκερ, ο οποίος απεικονίζεται στο μυθιστόρημα γοτθικού τρόμου Δράκουλας. Θεωρείται πρωτότυπος και το αρχετυπικό βαμπίρ σε μετέπειτα έργα φαντασίας. Στο μυθιστόρημα ονομάζεται ως η προέλευση των θρύλων περί λυκανθρώπων. Πιστεύεται ότι ορισμένες πτυχές του χαρακτήρα έχουν εμπνευστεί από τον βλάχο πρίγκιπα Βλαντ ο Ανασκολοπιστής, ο οποίος ήταν επίσης γνωστός ως Δράκουλας, και τον Σερ Χένρι Ίρβινγκ, ηθοποιό και προσωπικό βοηθό του Στόουκερ.
Μια από τις πιο μυστηριώδεις δυνάμεις του Δράκουλα είναι η ικανότητα να μετατρέψει τους άλλους σε βρικόλακες δαγκώνοντας τους. Άλλες πτυχές του χαρακτήρα έχουν προστεθεί ή αλλάξει στη μετέπειτα δημοφιλή έργα φαντασίας. Ξεκινώντας με την ταινία Δράκουλας, το 1958, οΚρίστοφερ Λι εγκαθίδρυσε το βαμπίρ στη ποπ κουλτούρα. Ο χαρακτήρας έχει εμφανιστεί συχνά στη λαϊκή κουλτούρα, από ταινίες κινουμένων σχεδίων μέχρι δημητριακά πρωινού.
Μοντέρνες και μεταμοντέρνες αναλύσεις του χαρακτήρα
μικρογραφία|242x242εσ|Πορτρέτο του [[Βλαντ Γ΄ Τσέπες|Βλαντ Γ΄ του Δράκουλα (δημιουργήθηκε περίπου το 1560), πιστεύεται ότι είναι αντίγραφο ενός αρχικού έργου που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του]] Ήδη το 1958, η Σέσιλ Κίρτλι πρότεινε ότι ο Κόμης Δράκουλας μοιράζεται το προσωπικό του παρελθόν με τον ιστορικό Τρανσυλβάνιο Βοεβόδα Βλαντ Γ΄ του Δράκουλα της Βλαχίας, επίσης γνωστό ως Βλαντ ο Παλουκωτής ή Βλαντ Τσέπες.
Ιστορικά, το όνομα "Δράκουλας" είναι το όνομα της οικογένειας του Βλαντ Τσέπες, όνομα που προέρχεται από μια μυστική αδελφότητα που ονομάζεται ιππότες του Τάγματος του Δράκου, με ιδρυτές τον Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου (βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Βοημίας, και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας), για να διατηρήσει τον Χριστιανισμό και να υπερασπιστεί την Αυτοκρατορία εναντίον των Οθωμανών Τούρκων. Ο Βλαντ Β΄ Ντρακούλ, ο πατέρας του Βλαντ Γ΄, έγινε δεκτός στο τάγμα γύρω στο 1431 λόγω της ανδρείας του στις μάχες κατά των Τούρκων και ονομάστηκε Ντρακούλ (δράκος ή το διάβολος), και ο γιος του ονομάστηκε Δράκουλας (γιος του δράκου). Από το 1431 και μετά, ο Βλαντ Β΄ φορούσε το έμβλημα της τάξης και αργότερα, ως ηγεμόνα της Βλαχίας, το νόμισμα του έφερε το σύμβολο του δράκου.
Ο Στόουκερ μελέτησε το όνομα του Δράκουλα διαβάζοντας ρουμανική ιστορία, και επέλεξε να αντικαταστήσει το όνομα του (Κόμης Βαμπίρ) που είχε αρχικά την πρόθεση να χρησιμοποιήσει για κακό. Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές του Δράκουλα, με επικεφαλής την Ελίζαμπεθ Μίλερ, αμφισβητούν το βάθος αυτής της σύνδεσης, ακόμη και από το 1998. Υποστηρίζουν ότι Στόουκερ στην πραγματικότητα ήξερε λίγα πράγματα για τον Βλαντ Γ΄, τον Βλαντ τον Ανασκολοπιστή, και ότι χρησιμοποίησε μόνο το όνομα του "Δράκουλα" και διάφορα αποκόμματα της ρουμανικής ιστορίας. Επίσης, δεν υπάρχουν σχόλια για τον Βλαντ Γ΄ στις εργασιακές σημειώσεις του συγγραφέα.
Η προοριζόμενη ταυτότητα του Κόμη σχολιάζεται αργότερα από τον καθηγητή φαν Χέλσινγκ, αναφερόμενος σε μια επιστολή του φίλου του Αρμίνιους:"Πρέπει, μάλλον, να ήταν ο βοϊβόδας Δράκουλας που κέρδισε το όνομα του κατά των Τούρκων, πάνω από τον μεγάλο ποταμό στα άκρα της Τουρκοχώρας. (Κεφάλαιο 19, παράγραφος 145)" Αυτό πράγματι ενθαρρύνει τον αναγνώστη να αναγνωρίσει τον κόμη με τον Δράκουλα που αναφέρεται για πρώτη φορά στο κεφάλαιο 3, εκείνος που πρόδωσε τον αδελφό του: ο Βοϊβόδας Δράκουλας έχει προδοθεί από τον Ράντου, που πήγε στο πλευρό των Τούρκων. Αλλά, όπως σημειώνει ο Ολλανδός συγγραφέας Χανς Κορνίλ ντε Ρόος, στο κεφάλαιο 25, ο φαν Χέλσινγκ και η Μίνα ρίχνουν αυτή τη στοιχειώδη σύνδεση στον Βλαντ Γ΄ και περιγράφουν αντ'αυτού το προσωπικό παρελθόν του κόμη ως εκείνο τον "εκείνο τον άλλο της φυλής του" που "ζούσε σε μια ύστερη εποχή".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρανσυλβανία
Κυβερνήτης της Τζόρτζια
Ο Κυβερνήτης της Τζόρτζια (αγγλικά: Governor of Georgia), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της Αμερικανικής πολιτείας της Τζόρτζια. Ο Κυβερνήτης, διευθύνει την πολιτειακή κυβέρνηση της Τζόρτζια, καθώς και τις στρατιωτικές, αστυνομικές και ναυτικές δυνάμεις της πολιτείας.
Επιπλέον, ο Κυβερνήτης, έχει καθήκον να επιβάλλει τους πολιτειακούς νόμους, έχει την εξουσία να συγκαλέσει τα πολιτειακά νομοθετικά σώματα της Τζόρτζια, καθώς και να επιβάλλει βέτο (αρνησικυρία) στη Γενική Συνέλευση (Βουλή και Γερουσία) της πολιτείας.
Σημερινός και 83ος Κυβερνήτης της Τζόρτζια, είναι ο Ρεπουμπλικανός Μπράιαν Κεμπ, από τις 14 Ιανουαρίου 2019.
Προϋποθέσεις
Σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, του Συντάγματος της πολιτείας της Τζόρτζια, για να θέσει κάποιο άτομο υποψηφιότητα για το αξίωμα του Κυβερνήτη, πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις:
Παραπομπές
Τζορτζια  Κατηγορία:Τζόρτζια
Αυτοκινητόδρομος 65 (Ελλάδα)
Γενικά
Το συγκεκριμένο τμήμα ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1997, μαζί με ολόκληρη την Αττική Οδό. Το μεγαλύτερο τμήμα παραδόθηκε το 2003 και έχει 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση. Παρ' όλα αυτά έχει μείνει ένα μικρό τμήμα μήκους 1,4 χιλιομέτρων κοντά στον Σκαραμαγκά που ενώ είχε επίσης ξεκινήσει να κατασκευάζεται, από το 2003 έχει μείνει μετέωρο χωρίς καν να συμπεριληφθεί στο νέο ρυθμιστικό νομοσχέδιο της Αττικής για το 2021.
Το τμήμα Λίμνη Κουμουνδούρου - Σκαραμαγκάς
Το συγκεκριμένο έργο ενώ είχε προγραμματιστεί το 2003 να έχει άλλη κατεύθυνση στο ύψος της Λεωφόρου Αθηνών, άλλαξε στην πορεία σχεδιασμό, χωρίς όμως να ενημερωθούν οι χρηματοδότες, η Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι η ΕΕ διέκοψε τη χρηματοδότηση του έργου, μιας και η έγκριση ήταν για διαφορετικό έργο. Λόγω έλλειψης αποκλειστικά εθνικών πόρων, αλλά και της προσφυγής μιας ηλικιωμένης στο Συμβούλιο της Επικρατείας που είχε σπίτι στην περιοχή, από το 2003 η κατάσταση παραμένει στάσιμη. Το 2011 παρουσιάστηκε μια νέα μελέτη, η οποία περιλάμβανε:
Παρ' όλα αυτά το Νέο Ρυθμιστικό Αττικής το 2013 δεν συμπεριλαμβάνει το έργο, με αποτέλεσμα η ολοκλήρωση του να παραμένει αβέβαιη.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Αττική Οδός Αιγάλεω
Σελκούπ
μικρογραφία|δεξιά|Σημαία των Σελκούπ Οι Σελκούπ (сельку́пы), οι οποίοι μέχρι τη δεκαετία του '30 ονομάζονταν Οστιάκ-Σαμογέτες (остя́ко-самое́ды), είναι μια εθνοτική σαμογεντική ομάδα, η οποία προέρχεται από τη Βόρεια Σιβηρία.
Ιστορία
Οι Σελκούπ μιλούν τη σελκουπική γλώσσα, η οποία ανήκει στις σαμογεδικές γλώσσες της οικογένειας των ουραλικών γλωσσών Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η γλώσσα έχει χρησιμοποιήσει και το κυριλλικό και το λατινικό αλφάβητο.
Οι Σελκούπ προέρχονται από τη μέση λεκάνη απορροής του ποταμού Ομπ, από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ιθαγενών Γενισέι και Σαμογετών, που ήρθαν στην περιοχή από τα βουνά Σαγιάν κατά τη διάρκεια της αρχής της πρώτης χιλιετίας.
Τα καλοκαίρια, ζούσαν σε κωνικές σκηνές, ενώ τους χειμώνες σε ξύλινες καλύβες. Θήρευαν σκίουρους, ζιμπελίνες, αδηφάγους και άλλα ζώα για τις γούνες τους.
Τον 13ο αιώνα, οι Σελκούπ τέθηκαν υπό τον έλεγχο των Μογγόλων. Γύρω στο 1628, οι Ρώσοι κατέλαβαν την περιοχή και οι Σελκούπ υποτάχθηκαν. Συμμετείχαν σε μια εξέγερση κατά της ρωσικής κυριαρχίας, αλλά νικήθηκαν.
Τον 17ο αιώνα, μερικοί από τους Σελκούπ μετεγκαταστάθηκαν βόρεια για να ζήσουν κατά μήκος του ποταμού Ταζ και του ποταμού Τουρουχάν. Ασχολήθηκαν κυρίως με το κυνήγι, το ψάρεμα και την εκτροφή ταράνδων.
Η άφιξη των Ρώσων εποίκων στην περιοχή τον 18ο αιώνα οδήγησε τους Ρώσους να κυνηγήσουν τους τάρανδους των Σελκούπ, κάτι που δυσχέρανε την εκτροφή ταράνδων. Κατά την ίδια περίοδο, οι Ρώσοι προσπάθησαν να εκρωσίσουν και να εκχριστιανίσουν τους Σελκούπ. Ωστόσο, πολλοί διατήρησαν ορισμένες από τις αρχαίες θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και έθιμα.
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, οι Σελκούπ αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν έναν ήρεμο τρόπο ζωής και ο παραδοσιακός πολιτισμός τους γνώρισε σοβαρή παρακμή. Ο Σαμανισμός εκδιώχθηκε από τους Αθεϊστές και τα παιδιά των Σελκούπ μεγάλωναν σε οικοτροφεία, αποξενωμένα από το παραδοσιακό τους περιβάλλον και ασχολίες.
Οι Σελκούπ αντιμετώπισαν πολιτιστική εξαφάνιση και αφομοίωση από τον ρωσικό πολιτισμό. Υποφέρουν επίσης από φυλετικές διακρίσεις, ανεργία και αλκοολισμό.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, υπήρχαν 4.249 Σελκούπ στη Ρωσία (4.300 το 1970).
Υπήρχαν 62 Σελκούπ στην Ουκρανία, μόνο ένας εκ τους οποίους είναι ομιλητής της σελκουπικής γλώσσας (ουκρανική απογραφή 2001).
Παναγιώτης Χαλατζόγλους
Ο Παναγιώτης Χαλατζόγλους ήταν μελωδός ασματογράφος της μεταβυζαντινής εποχής.
Ήταν πρωτοψάλτης της Μεγάλης Εκκλησίας, μουσικοδιδάσκαλος και μελοποιός Κολλοφωνικών Ειρμών. Αξιολογότερα έργα του είναι «Έφριξε γη» και «Πάσαν την ελπίδα μου».
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Γεωγραφικό στίγμα
Γεωγραφικό στίγμα (geographical position) ενός τόπου ή του σημείου που βρίσκεται ένα πλοίο είναι η τομή του αντίστοιχου παράλληλου πλάτους (φ) και του μεσημβρινού (λ) αυτού του σημείου. Δηλαδή οι γεωγραφικές συντεταγμένες του σημείου αυτού.
Παράσταση
Στην αναφορά του γεωγραφικού στίγματος πρώτα δίνεται το γεωγραφικό πλάτος (φ), και μετά το γεωγραφικό μήκος (λ). Για αποφυγή σφαλμάτων κατά την μετάδοση με ηλεκτρονικά ή άλλα μέσα τηλεπικοινωνιών κανονικά το γεωγραφικό μήκος δίνεται με τριψήφιο αριθμό μοιρών, σε αντίθεση με το πλάτος που δίνεται με διψήφιο αριθμό μοιρών. Στην κλασσική παράσταση οι μοίρες ακολουθούνται από διψήφιο πρώτων και διψήφιο δεύτερων της μοίρας και του χρακτηριστικού γράμματος: ανατολικού ή δυτικού (Α/Δ ) ή (E/W), για το μήκος, και βορείου ή νοτίου (Β/Ν) ή (N/S) για το πλάτος. Εναλλακτικά δίνονται τα πρώτα λεπτά σε δεκαδικό αριθμό με δυο ακέραια και δυο δεκαδικά ψηφία. Πρόσφατα έχει διαδοθεί η παράσταση με τις μοίρες σε δεκαδική μορφή με 4 ή περισσότερα δεκαδικά ψηφία.
Πίνακες
Τα γεωγραφικά στίγματα λιμένων, διαύλων, φάρων κλπ που ενδιαφέρουν τους ναυτιλλόμενους παρέχονται σε ειδικά βιβλία βοηθήματα όπως τους Φαροδείκτες, βιβλία "πλοηγούς" καθώς και στους Norie's Nautical Tables, στις τελευταίες σελίδες τους, με τον τίτλο: "Latitudes and Longitudes".
Μερικά παραδείγματα:
φ: 37° 06' 00" B, λ: 025° 50' 00" A Δονούσα
1ος Υπολογισμός. (Γενικά)
Με μια πρώτη ματιά στα παραπάνω παραδείγματα γεωγραφικών συντεταγμένων της Δονούσας και του Ακρ. Ταίναρου διαπιστώνουμε τα εξής: Συγκρίνοντας τα δύο αυτά γεωγρ. στίγματα εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι το Ακρ. Ταίναρο βρίσκεται νοτιότερα και δυτικότερα της Δονούσας (αφού οι γεωγρ. συντ/νες του έχουν τιμές μικρότερες εκείνων της Δονούσας).
2ος Υπολογισμός. Διαφορά πλάτους (Δφ) - μήκους (Δλ)
Από όλα τα παραπάνω, έχοντας υπ΄ όψη το τύπο, εύκολα πλέον συνάγεται ότι: Η Δφ Δονούσας και Ταινάρου (που έχουν πλάτη ομώνυμα) είναι 37° 06' 00" - 36° 23' 00" = 00° 43' 00" νοτία αν απόπλους από Δονούσα, βορεία αν απόπλους από Ταίναρο.
Άρα το Ακρ. Ταίναρο είναι μόλις 43' της μοίρας νοτιότερα και 3° 21' δυτικότερα της Δονούσας ή αντίστοιχα βορειότερα και ανατολικότερα η Δονούσα από το Ακρ. Ταίναρο.
Εύρεση γεωγραφικού στίγματος
Γενικά το γεωγραφικό στίγμα βρίσκεται είτε με αναμέτρηση από προηγούμενο στίγμα οπότε και ονομάζεται στίγμα εξ αναμετρήσεως, είτε από σύγχρονη παρατήρηση. Όταν όμως γίνεται χρήση ηλεκτρονικών οργάνων τότε λαμβάνει ονομασία αυτή των οργάνων π.χ. στίγμα ραντάρ, ραδιογωνιομετρικό, στίγμα GPS, ή στίγμα ΄υπερβολικής ναυτιλίας (π.χ. στίγμα Λοράν, Ντέκα, Ομέγα κ.λπ.). Επίσης αν το στίγμα λαμβάνεται με αστρονομικές παρατηρήσεις τότε χαρακτηρίζεται αστρονομικό. Τέλος σύνθετο ονομάζεται το στίγμα που λαμβάνεται από παρατήρηση και χρήση συσκευής ραντάρ που συνήθως παρατηρείται στην ακτοπλοΐα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Γεωδαισία Κατηγορία:Συστήματα συντεταγμένων Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Ολυμπιακός Ύμνος
thumb||right|360px
Ο Ολυμπιακός Ύμνος είναι μια μουσική σύνθεση που συντέθηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 από τον Κερκυραίο συνθέτη Σπύρο Σαμάρα, σε ποίηση και στίχους του Κωστή Παλαμά.
Γράφτηκε ένα χρόνο νωρίτερα και ακούστηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1896 στο Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός". Στις 25 Μαρτίου 1896, ο Βασιλιάς Γεώργιος από το Παναθηναϊκό Στάδιο κήρυξε την τελετή έναρξης των Α' Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.
Κατά τις επόμενες Ολυμπιάδες και μέχρι το 1956, η εκάστοτε διοργανώτρια χώρα ήταν υποχρεωμένη να διοργανώνει τον δικό της Ολυμπιακό Ύμνο, κάτι που δεν αποδείχθηκε εύλογο. Έτσι το 1936 ο Ύμνος των Αγώνων του Βερολίνου, τον οποίο ειχε συνθέσει ο Ρίχαρντ Στράους, αποφασίστηκε να είναι ο μόνιμος Ύμνος των Ολυμπιακών Αγώνων. Απόφαση που λίγο αργότερα ανακλήθηκε και από το 1954 έως το 1956 επικράτησε ο Ύμνος του Πολωνού Μίχα Σπίσακ. Όλα αυτά μέχρι το 1958 όταν ο ύμνος των Σαμάρα / Παλαμά επελέγη από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ως ο επίσημος ύμνος του Ολυμπιακού Κινήματος και από την Ολυμπιάδα της Ρώμης το 1960 ανακρούεται στις τελετές έναρξης και λήξης κάθε Ολυμπιάδας, συνήθως μεταγλωττισμένος στη γλώσσα της διοργανώτριας χώρας. Ο Ολυμπιακός Ύμνος έχει μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες, ωστόσο είναι αρκετές οι διοργανώτριες χώρες που προτιμούν να ακουστεί στην ελληνική.
Η αρχική παρτιτούρα βρίσκεται στην έδρα της ΔΟΕ στη Λωζάνη.
Οι στίχοι του παλαμικού ποιήματος
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατον, αγνέ πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού, κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα στη δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού.
Κάμποι, βουνά και θάλασσες φέγγουν μαζί σου σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός. Και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου, Αρχαίο Πνεύμ' αθάνατο, κάθε λαός, κάθε λαός Αρχαίο Πνεύμ' αθάνατο, κάθε λαός. πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού, Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι, στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή!
σημ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν τραγουδιέται ο Ύμνος, η λέξη «θάλασσες» (πρώτος στίχος τρίτης στροφής) αντικαθίσταται από τη λέξη «πέλαγα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά σύμβολα Κατηγορία:Ύμνοι αθλητικών διοργανώσεων
Ζαν ντε Τεβενό
Ο Ζαν ντε Τεβενό (Jean de Thévenot, Παρίσι, 16 Ιουνίου 1633 – Μεγιανέχ, Περσία, 28 Νοεμβρίου 1667) ήταν Γάλλος περιηγητής της Ανατολής, που έγραψε εκτενώς για τα ταξίδια του. Υπήρξε επίσης γλωσσολόγος, φυσικός επιστήμονας και βοτανολόγος. Είχε οικογενειακή παράδοση, αφού ήταν ανεψιός του Μελχισεδέκ Τεβενό.
Η αναδίφηση ταξιδιωτικών βιβλίων τον παρακίνησε να πάει στο εξωτερικό, όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν. Αφήνοντας τη Γαλλία το 1652, επισκέφθηκε πρώτα την Αγγλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Στη Ρώμη γνώρισε τον Ντ' Ερμπελό (Barthélemy d'Herbelot de Molainville), που τον προσκάλεσε να τον συνοδεύσει σε σχεδιαζόμενο ταξίδι του στο Λεβάντε. Ο Ντ' Ερμπελό εμποδίστηκε από προσωπικές του υποθέσεις, αλλά ο ντε Τεβενό απέπλευσε από τη Ρώμη τον Μάιο 1655 και, αφού τον ανέμεινε μάταια 5 μήνες στη Μάλτα, μπαρκάρισε για την Κωνσταντινούπολη μόνος.
Παρέμεινε στην Πόλη ως το τέλος Αυγούστου 1656 και μετά πήγε στη Σμύρνη, τη Χίο, τη Νάξο και άλλα ελληνικά νησιά, και τελικώς έφθασε στην Αλεξάνδρεια την πρωτοχρονιά του 1657. Παρέμεινε στην Αίγυπτο ένα χρόνο, επισκέφθηκε τη χερσόνησο του Σινά και, επιστρέφοντας στο Κάιρο, ενώθηκε με το καραβάνι των προσκυνητών των Αγίων Τόπων. Επισκέφθηκε τα κυριότερα προσκυνήματα εκεί και, μετά από δύο επιθέσεις πειρατών, επέστρεψε στη Δαμιέττη δια θαλάσσης και βρισκόταν και πάλι στο Κάιρο εγκαίρως για να παραστεί στο άνοιγμα του καναλιού κατά την ετήσια πλημμύρα του Νείλου (14 Αυγούστου 1658).
Τον Ιανουάριο 1659 ο ντε Τεβενό απέπλευσε από την Αλεξάνδρεια με αγγλικό πλοίο, «έπιασε» στην Τύνιδα και, μετά από μια σύντομη συμπλοκή με Ισπανούς πειρατές, έφθασε στο Λιβόρνο στις 12 Απριλίου. Μετά το τέλος αυτής της πρώτης περιηγήσεως, πέρασε τέσσερα χρόνια στο σπίτι του, μελετώντας γλώσσες και άλλα πράγματα χρήσιμα σε ένα ταξιδιώτη της εποχής.
Τον Νοέμβριο 1663 απέπλευσε και πάλι για την Ανατολή, πιάνοντας στην Αλεξάνδρεια και αποβιβαζόμενος στη Σιδώνα, από όπου εισχώρησε στην ενδοχώρα και επισκέφθηκε τη Δαμασκό, το Χαλέπι και, περνώντας στη Μεσοποταμία, τη Μοσούλη, τη Βαγδάτη και το Μενδελί.
Παρέμεινε στην Ινδία επί 13 μήνες και τη διέσχισε από το Golconda ως το Masulipatam, επιστρέφοντας από την ξηρά στο Σουράτ, από όπου απέπλευσε για το Μπαντέρ-Αμπασί και επέστρεψε στη Σιράζ. Πέρασε τους θερμούς μήνες του καλοκαιριού του 1667 στο Ισφαχάν, τραυματισμένος τυχαία από πιστολιά, και τον Οκτώβριο ξεκίνησε για την Ταυρίδα, αλλά πέθανε καθ' οδόν, στη Μιγιάνα, στις 28 Νοεμβρίου.
Ο Ζαν ντε Τεβενό υπήρξε πολύγλωσσος, μιλώντας καλά την τουρκική, την αραβική και την Περσική γλώσσα, και ένας φιλομαθής, επιμελής και οξύς παρατηρητής. Είχε επίσης γνώσεις Φυσικών Επιστημών, ιδιαιτέρως Βοτανικής, για χάρη της οποίας συνέλεξε πολλά είδη φυτών στην Ινδία. Ο χαρακτήρας του ήταν αξιοθαύμαστος και τα γραπτά του χαίρουν ακόμα μεγάλης εκτιμήσεως, παρότι έχει δικαίως παρατηρηθεί ότι δεν γνώρισε παρά την εξωτερική πλευρά της ζωής στην Ανατολή.
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι περιηγητές Κατηγορία:Γάλλοι βοτανολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι γλωσσολόγοι
Φέγενορντ
Η Φέγενορντ (ολλανδικά: Feyenoord, ολλανδική προφορά: ˈfɛi̯əˌnɔːrt) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ολλανδίας από την πόλη του Ρότερνταμ. Ιδρύθηκε το 1908 ως Βίλχελμινα, ενώ το 1912 υιοθέτησε τη σημερινή ονομασία. Έδρα της από το 1937 είναι το Ντε Κάιπ, χωρητικότητας 51.117 θεατών, ενώ ο ύμνος του συλλόγου λέγεται «Χέρι με χέρι».
Είναι μία από τις επιτυχημένες ομάδες της Ολλανδίας, έχοντας κατακτήσει 16 Πρωταθλήματα, 13 Κύπελλα και 4 Σούπερ Καπ, ενώ στην Ευρώπη έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών, 2 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ καθώς και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο. Ειναι η πρωτη και η τελευταια ομαδα απο την Ολλανδία που κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο. Παράλληλα, είναι μία από τις τέσσερις ομάδες που δεν έχουν υποβιβαστεί ποτέ από την Έρεντιβιζι, μαζί με τον Άγιαξ, την Αϊντχόφεν και την Ουτρέχτη.
Η Φέγενορντ έχει έντονη και μακροχρόνια αντιπαλότητα με τον Άγιαξ, το De Klassieker όπως είναι γνωστό το εν λόγω ντέρμπι στην Ολλανδία. Παράλληλα, έχει αντιπαλότητα και με τις άλλες δύο ομάδες του Ρότερνταμ, την Εξέλσιορ και τη Σπάρτα.
1908-1919: Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Η Φέγενορντ ιδρύθηκε στις 19 Ιουλίου 1908 σε μία παμπ του Ρότερνταμ ως Βίλχελμινα (ολλ: Wilhelmina). Η πρώτη εμφάνιση της ήταν κόκκινη, με μπλε μανίκια και άσπρο σορτσάκι. Στο τέλος του Ιουλίου η Βίλχελμινα αγωνίστηκε στο πρώτο της αγώνα, με αντίπαλο την Μπι Κουίκ Ρότερνταμ, την οποία νίκησε με 2-1. Πρώτη έδρα της ομάδας αποτέλεσε το Στάδιο Άφρικααντερπλαουν το οποίο ο Κις Φαν Μπάαρεν νοίκιασε από τον Δήμο του Ρότερνταμ με μόλις 1 δολάριο το χρόνο.
Η Βίλχελμινα δυσκολευόταν να συγκεντρώσει 11 παίκτες για να μπορεί να αγωνιστεί. Γι' αυτόν το λόγο, την άνοιξη του 1909 συγχωνεύτηκε με τη Φολχάρντινγκ, δημιουργώντας τη Χίλεσλουις ΦΚ. Παράλληλα, το 1909 ο σύλλογος, σαν Χίλεσλουις πλέον, εντάχτηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Ρότερνταμ, η οποία όμως δεν αποδέχτηκε την ονομασία του συλλόγου, καθώς τα αρχικά (HFC) παρέπεμπαν στην Κόνικλικε. Έτσι, μετονομάστηκε σε ΡΦΦ Σέλεριτας (ολλ: RVV Celeritas).
Το 1912, η Σέλεριτας κατάφερε να τερματίσει στην πρώτη θέση του Τοπικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του Ρότερνταμ, με συνέπεια να προβιβαστεί στην τρίτη κατηγορία της Ολλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Όμως, ο σύλλογος αναγκάστηκε να αλλάξει για άλλη μια φορά όνομα, επειδή υπήρχε ομάδα στη Χάγη με το όνομα Σέλεριτας. Έγινε ψηφοφορία στις 15 Ιουλίου για το νέο όνομα του συλλόγου, όπου επικράτησε το ΡΦΦ Φέγενορντ (ολλ: RVV Feijenoord) με 21 ψήφους, έναντι του ΡΦΦ Χετ Ζάουντεν (ολλ: RVV Het Zuiden) με 4 ψήφους και του ΡΦΦ Μαρς (ολλ: RVV Mars) με 2 ψήφους. Παράλληλα καθιερώνεται η εμφάνιση που διατηρεί μέχρι και σήμερα: ερυθρόλευκη φανέλα, μαύρο σορτσάκι και μαύρες κάλτσες με ερυθρόλευκη λωρίδα. Επίσης, στις 25 Αυγούστου του ίδιου έτους, η Φέγενορντ κατακτάει το πρώτο της τίτλο: το Κύπελλο Κονκόρντιαν.
Το 1916 προβιβάζεται στη δεύτερη κατηγορία του ολλανδικού πρωταθλήματος, ενώ παράλληλα η Φέγενορντ συγχωνεύεται με την ΝΚΣ (DCS) η οποία αγωνίζεται και αυτή στο Άφρικααντερπλαουν. Μέσω της συγχώνευσης, αποκτάει τον Γιαν Πέτερσον και τον Κις Πάιλ, οι οποίοι θα γίνουν σημαντικοί ποδοσφαιριστές της ομάδας κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Η ομάδα οικονομικά είναι ασταθής, εφόσον δεν έχει σταθερά έσοδα κυρίως από την προσέλευση των φιλάθλων, καθώς το Άφρικααντερπλαουν είναι δημοτικό στάδιο και η Φέγενορντ δεν έχει δικαίωμα επιβολής εισιτηρίου. Έτσι, ένα χρόνο μετά, άλλαξε γήπεδο και μετακόμισε στο Στάδιο Κρομ Τσάντβεγκ.
1920-1929: Οι πρώτες επιτυχίες
Το Νοέμβριο του 1923 ο Μπέρτους Μπουλ ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Φέγενορντ που κλήθηκε στην Εθνική Ολλανδίας. Ακολούθησαν οι Κις Άροου και Άντριαν Κόνινγκ. Το 1924, 16 χρόνια μετά την ίδρυσή της και 3 χρόνια μετά τον προβιβασμό στην πρώτη κατηγορία, η Φέγενορντ κατακτάει το πρώτο της πρωτάθλημα. Ακολούθησε ένα ακόμη πρωτάθλημα το 1928, καθώς και τέσσερις περιφερειακοί τίτλοι το 1926, το 1927,το 1928 και το 1929. Ένας παίκτης που διακρίθηκε αυτή την περίοδο, αλλά και την επόμενη δεκαετία, μέχρι το 1939, ήταν ο Πακ Φαν Χελ. Αγωνίστηκε συνολικά με τη φανέλα της Φέγενορντ σε 322 αγώνες, πετυχαίνοντας 43 γκολ.
Επιπροσθέτως, το 1926 και το 1928 η Φέγενορντ κατέκτησε Σίλβερ Μπολ, όπου νίκησε τη Βίλεμ ΙΙ και την Κρέιενχαουτ με 3-2 και 3-0 αντίστοιχα, ενώ το 1927 έχασε το κύπελλο από την Εξέλσιορ, όπου ηττήθηκε με 5-0.
1930-1939: Η χρυσή δεκαετία του '30
Το 1935 έρχεται στον πάγκο ο Αυστριακός προπονητής Ρίτσαρντ Κον, ο οποίος, εκτός από προπονητής, αποτέλεσε ψυχολόγος και γιατρός στο σύλλογο. Πρώτος του τίτλος ήταν το Κύπελλο Ολλανδίας μετά τη νίκη επί της Χέλμοντ Σπορτ με 5-2 στον τελικό. Στα τέσσερα χρόνια που αποτέλεσε προπονητής της Φέγενορντ, την οδήγησε στην κατάκτηση τριών περιφερειακών τίτλων, το 1936, το 1937 και το 1938, καθώς και δύο πρωταθλημάτων (1936, 1938). Ο Κον αποχώρησε από τη Φέγενορντ το 1939 "για το συμφέρον του συλλόγου" όπως δήλωσε ο ίδιος, καθώς ισχυριζόταν ότι η ομάδα χρειαζόταν νέο προπονητή.
Οι συνεχείς επιτυχίες προσέλκυσαν όλο και περισσότερους οπαδούς στο γήπεδο. Όμως η κακή κατάσταση και η μικρή χωρητικότητα του Κρομ Τσάντβεγκ, σε συνδυασμό με τους οπαδούς που ήθελαν να παρακολουθήσουν αγώνες της Φέγενορντ, δημιουργούσαν μία αναταραχή στο γήπεδο, όπου συχνά ερχόντουσαν αντιμέτωποι με την αστυνομία. Γι' αυτό το λόγο, στις μεγάλες διοργανώσεις η Φέγενορντ χρησιμοποιεί το Σπάρτα Στάντιον Χετ Καστέελ, έδρα της Σπάρτα. Η απόφαση ανέγερσης νέου γηπέδου από τον τότε πρόεδρο του συλλόγου ήρθε την 1η Μαΐου 1932, μετά τον αγώνα Φέγενορντ-Άγιαξ, όπου πολλοί άνθρωποι ποδοπατήθηκαν, ενώ επενέβη η αστυνομία. Κατασκευάστηκε λοιπόν το Ντε Κάιπ και εγκαινιάστηκε στις 27 Μαρτίου 1937, σε αγώνα εναντίον της βελγικής Γκερμινάλ, όπου η Φέγενορντ νίκησε με 5-2.
1940-1949: Πόλεμος και η Φέγενορντ
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα συνεχίστηκε να διεξάγεται και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η Φέγενορντ, μέσα στα χρόνια του πολέμου, άλλαξε τρεις προπονητές: το 1941 προπονητής ήταν ο Τέο Χάουζεναρ, όπου έμεινε για μία σεζόν, καθώς η Φέγενορντ τερμάτισε στην 6η θέση στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Έπειτα, χρέη προπονητή εκτέλεσε ο πρώην ποδοσφαιριστής της Φέγενορντ, Κις Φαν Ντάικε, ο οποίος παρέμεινε και αυτός στον πάγκο της ομάδας μόνο μία χρονιά, οδήγησε τον σύλλογο στη 2η θέση. Το 1943 ο Φαν Ντάικε αντικαθιστάται από Κις Πιλ, όπου κατακτά το περιφερειακό πρωτάθλημα τη σεζόν 1942-43.
Μετά τον πόλεμο, η Ολλανδία ήταν σε πλήρη ανοικοδόμηση και το ποδόσφαιρο δεν παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους κατοίκους. Έτσι η Φέγενορντ τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο ήταν αποδυναμωμένη. Την πρώτη σεζόν τερμάτισε στην 6η θέση, ενώ τις επόμενες δύο σεζόν στη 2η θέση στο περιφερειακό πρωτάθλημα.
Στις 7 Αυγούστου 1948, σύμφωνα με το βιβλίο "Η Φέγενορντ πετά στο Κουρασάο" (ολλανδικά: Feyenoord vliegt naar Curaçao) που εκδόθηκε το 1946, διεξήχθη ένας αγώνας μεταξύ της Φέγενορντ και της Εθνικής Κουρασάο στο Ντε Κάιπ. Λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, ο αγώνας αναβλήθηκε (με το σκορ να είναι 2-1) και ξαναέγινε μία ηλιόλουστη μέρα όπου οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες 3-3. Παράλληλα, για τον εορτασμό των 40 χρόνων από την ίδρυση της διοργανώθηκε ένας φιλικός αγώνας με αντίπαλο την Εθνική Σουρινάμ, όπου και επικράτησε με 3-1. Τέλος, τη σεζόν 1948-49 η Φέγενορντ κατέκτησε την 2η θέση στο περιφερειακό πρωτάθλημα, αλλά και το Σίλβερ Μπολ.
1950-1959: Προσπάθειες για ένα νέο ξεκίνημα
Στην αρχή της δεκαετίας του '50, η απόδοση της ομάδας δεν ήταν καλή, με αποτέλεσμα να μην προκρίνεται στην τελική φάση των Play Offs του πρωταθλήματος, ενώ το Μάιο του 1950 υπέστη μία από τις μεγαλύτερες εντός έδρας ήττες της, χάνοντας από τη Χάαρλεμ με 1-9 στο πλαίσιο του Κυπέλλου Ολλανδίας. Σημαντικοί ποδοσφαιριστές της Φέγενορντ όπως ο Άριε Ντε Φρουτ και ο Πιετ Στινμπέρχεν αποχωρούν από την ομάδα. Παράλληλα, το 1952 η Φέγενορντ αγωνίζεται και πάλι με την Εθνική Κουρασάο, αυτή τη φορά χάνοντας με 0-1.
Η πρώτη σεζόν της νεοσύστατης Έρεντιβιζι ήταν το 1956-57, όπου η Φέγενορντ τερμάτισε στην 5η θέση. Εκείνη την περίοδο, η Φέγενορντ νίκησε, στις 11 Νοεμβρίου 1956, τον Άγιαξ με 7-3, όπου σκόραρε 4 γκολ ο Νταν ντεν Μπλέικερ. Ένα χρόνο μετά, ο σύλλογος έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ολλανδίας, όπου έχασε από την Άλκμααρ '54 με 4-2. Παράλληλα, το 1958, για τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυσή της, η Φέγενορντ διοργάνωσε ένα τουρνουά με τις Χιμπέρνιανς, Βαλένθια και Σάλκε, στο οποίο ηττήθηκε από τη Σάλκε στον τελικό με 4-3.
Επίσης, τις σεζόν 1957-58 και 1958-59 η Φέγενορντ κατέκτησε το Κύπελλο Μπενελούξ, νικώντας την Άντερλεχτ με 6-0 και τη Σεντάν με 4-2 αντίστοιχα.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Φέγενορντ αγοράζει τους Έντι Πιέτερς Χράφλαντ, Ράινιερ Κρέιερματ και Γιαν Κλάσεν, όπου πάνω σε αυτούς στηρίχτηκαν οι επιτυχίες της επόμενης δεκαετίας.
1960-1969: Η χρυσή δεκαετία του '60
Τη σεζόν 1959-60 η Φέγενορντ ισοβαθμούσε με τον Άγιαξ στην πρώτη θέση με 50 βαθμούς. Λόγω της ισοβαθμίας, διεξήχθη ένας αγώνας μπαράζ, στον οποίο ο Άγιαξ επικράτησε με 5-1, με αποτέλεσμα η Φέγενορντ να χάσει το πρωτάθλημα και την είσοδο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1960-61. Την επόμενη σεζόν, κατακτάει το 6ο της πρωτάθλημα, το πρώτο στην Έρεντιβιζι, όπου σκόραρε σε αυτό 100 γκολ. Πρώτοι σκόρερ της Φέγενορντ εκείνη τη σεζόν ήταν οι Κορ Φαν Ντερ Κέιπ (29 γκολ), Χενκ Σάουτεν (19 γκολ) και Κόεν Μουλέιν (16 γκολ). Αξιοσημείωτη νίκη της σεζόν ήταν αυτή επί του Άγιαξ, με 9-5, στις 28 Αυγούστου 1960.
Ακολούθησε η πρώτη πρόκριση της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Προκρίθηκε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1961-62, όπου στον πρώτο της αγώνα νίκησε την Γκέτεμποργκ με συνολικό σκορ 11-2 (8-2 εντός, 3-0 εκτός). Αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης από την Τότεναμ με συνολικό σκορ 2-4 (1-3 εντός, 1-1 εκτός).
Το 1962 η Φέγενορντ κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα, ενώ παράλληλα αγωνίστηκε και στο Κύπελλο Ιντερτότο 1961-62, στο οποίο ήταν φιναλίστ της διοργάνωσης, χάνοντας στον τελικό από τον Άγιαξ με 4-2. Την επόμενη σεζόν, ο σύλλογος σημείωσε ακόμη μία ευρωπαϊκή διάκριση, φτάνοντας ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1962-63. Εκεί αποκλείστηκε από την Μπενφίκα, περσινή πρωταθλήτρια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, με συνολικό σκορ 1-3 (0-0 εντός, 1-3 εκτός).
Το 1965 η ομάδα κατέκτησε το πρώτο της νταμπλ, κάτι που επαναλήφθηκε το 1969, νικώντας στον τελικό του κυπέλλου την Γκο Αχέντ Ιγκλς (1-0) και την Αϊντχόφεν (1-1, 2-0 επαναληπτικός) αντίστοιχα. Παράλληλα, το 1969 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, πρόδρομος του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου αποκλείστηκε από τη Νιούκασλ με 4-2 (0-4 εντός, 2-0 εκτός).
1970-1979: Διακρίσεις στην Ευρώπη και παρακμή
thumb|left|200px|Ο [[Βίελ Κόερφερ, κρατώντας την κούπα του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ]] Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60 η Φέγενορντ ενισχύθηκε αγωνιστικά, αγοράζοντας παίχτες που διακρίθηκαν τη δεκαετία του '70, όπως ο Ρίνους Ίσραελ, ο Τέο Λάσερομς, ο Όβε Κίντβαλ, ο Χενκ Βέρι, ο Φρανζ Χασίλ, ο Τέο Φαν Ντάιβενμοπντε, ο Βίλεμ Φαν Χάνεχεμ και ο Έντι Τρέιτελ. Παράλληλα, προπονητής της ομάδας γίνεται ο Αυστριακός Ερνστ Χάπελ, από το 1969 μέχρι το 1973.
Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1969, η Φέγενορντ προκρίθηκε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1969-70, στο οποίο στέφτηκε πρωταθλήτρια. Αναλυτικά, στον πρώτο γύρο νίκησε τη Ρέικιαβικ με συνολικό σκορ 16-2 (4-0 εντός, 12-2 εκτός), ενώ στον δεύτερο γύρο απέκλεισε τη Μίλαν με 2-1 στο σύνολο (2-0 εντός, 0-1 εκτός). Στα προημιτελικά, νίκησε επίσης με 2-1 τη Φόρβερτς Βερολίνου (2-0 εντός, 0-1 εκτός), ενώ στα ημιτελικά αντιμετώπισε τη Λέγκια Βαρσοβίας, την οποία και νίκησε με 2-0 στο σύνολο (2-0 εντός, 0-0 εκτός). Στον τελικό, όπου διεξήχθη στις 6 Μαΐου, νίκησε τη Σέλτικ με 2-1 στην παράταση. Χιλιάδες οπαδοί ξεχύθηκαν στους δρόμους του Ρότερνταμ για να τιμήσουν τον ερχομό της αποστολής στην Ολλανδία. Τέσσερις μήνες αργότερα, η Φέγενορντ κατακτά και το Διηπειρωτικό Κύπελλο 1970, νικώντας την Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα με συνολικό σκορ 3-2 (1-0 εντός, 2-2 εκτός). Το κύπελλο παρουσιάστηκε στο Ντε Κάιπ πριν τον αγώνα με την Ν.Ε.Κ. μπροστά σε 50.000 οπαδούς. Την επόμενη σεζόν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, η Φέγενορντ αποκλείστηκε από την ΟΤΑ Αράντ. Ωστόσο, κατέκτησε το δέκατο πρωτάθλημα στην ιστορία της.
Τον Ιούλιο του 1973 προπονητής της Φέγενορντ γίνεται ο Βίελ Κόερφερ, ο οποίος διαδέχτηκε τον Χάπελ. Ο Κόερφερ βασίστηκε σε νέους παίχτες, όπως ο Πέτερ Ρέσελ, ο Λεξ Σόεμαρκερ, ο Τέο Ντε Γιονγκ και ο Γιόργκεν Κρίστενσεν. Στην πρώτη του σεζόν στην ομάδα του Ρότερνταμ, κατέκτησε το πρωτάθλημα, καθώς και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, Λεπτομερειακά, στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε τη σουηδική Έστερς, όπου και τη νίκησε με συνολικό σκορ 5-2 (2-1 εντός, 3-1 εκτός), ενώ στον επόμενο γύρο απέκλεισε την Γκβάρντια Βαρσοβίας με 3-2 (3-1 εντός, 0-1 εκτός). Προκρίθηκε στα ημιτελικά μετά τη νίκη της επί της Σταντάρ Λιέγης μέσω του εκτός έδρας γκολ (2-0 εντός, 1-3 εκτός, συνολικό σκορ 3-3), όπου αντιμετώπισε τη Ρουχ Χόρζοβ και την απέκλεισε με 2-4 (3-1 εντός, 1-1 εκτός). Στα ημιτελικά νίκησε τη Στουτγκάρδη (2-1 εντός, 2-2 εκτός). Στον διπλό τελικό αγωνίστηκε με την Τότεναμ όπου και τη νίκησε με συνολικό σκορ 4-2 (2-0 εντός, 2-2 εκτός).
Μετά τις ευρωπαϊκές επιτυχίες του 1970 και του 1974, η αγωνιστική απόδοση της Φέγενορντ έπεσε. Το 1975 αποχωρεί ο Κόερφερ, ενώ ο διάδοχός του, Άντονι Μπρζεζάντσικ παραμένει μόνο μία σεζόν, πριν έρθει στον πάγκο ο Βουγιαντίν Μπόσκοβ, όπου με αυτόν, η Φέγενορντ τερματίζει στην πρώτη του σεζόν 4η και στη δεύτερη σεζόν του, 10η. Το 1978 ο νέος προπονητής της Φέγενορντ, Βάκλαβ Γεζέκ ανανεώνει το ρόστερ της ομάδας με νέους ποδοσφαιριστές, ενώ την ίδια χρονιά ο σύλλογος αποφάσισε να ιδρύσει ακαδημίες για τους νέους. Επίσης, το 1978, αλλά και το 1979, η Φέγενορντ κατέκτησε το Τουρνουά AD Ρότερνταμ, μία φιλική διοργάνωση όπου διεξαγόταν από τον δήμο του Ρότερνταμ πριν από την έναρξη της Έρεντιβιζι από το 1978 ως το 1991, και αγωνίζονταν 4 ομάδες, μία εκ των οποίων η Φέγενορντ. Το 1978 νίκησε την Έβερτον με 2-1 και το 1979 την Ίπσουιτς Τάουν με 5-4 στην παράταση.
1980-1989: Προσωρινή ανάκαμψη και οικονομικά προβλήματα
Το 1982 ο τότε πρόεδρος της ομάδας, Κορ Κίμπομ πεθαίνει από εγκεφαλικό επεισόδιο. Εν' τω μεταξύ, η Φέγενορντ κατακτάει ένα ακόμη Τουρνουά AD Ρότερνταμ, νικώντας στον τελικό τη Σέλτικ με 5-4, κάτι που επαναλαμβάνει το 1984, νικώντας αυτή τη φορά τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 1-0. Παράλληλα, τη σεζόν 1983-84 κατέκτησε ακόμη ένα νταμπλ, το τρίτο στην ιστορία της. Προπονητής τότε ήταν ο Τάις Λίμπρετς, ενώ σπουδαίοι ποδοσφαιριστές της εποχής ήταν ο Άντρε Χοέξτρα, ο Ρουντ Γκούλιτ, ο Πέτερ Χούτμαν και ο Γιόχαν Κρόιφ, ο οποίος αγωνίστηκε τελευταία φορά στην καριέρα του ενάντια με τη Τσβόλε, στις 13 Μαΐου 1984.
Το νταμπλ διαδέχτηκαν τα οικονομικά προβλήματα. Στο τέλος της δεκαετίας του '80 η Φέγενορντ δεν είχε τους οικονομικούς πόρους να ενισχύσει την ομάδα, λόγω της μικρής προέλευσης θεατών στο γήπεδο. Η ανάληψη της ομάδας από το νεαρό προπονητή Πιμ Φερμπίκ, μαζί με τους πρώην ποδοσφαιριστές της Φέγενορντ Κορ Φαν Ντερ Κέιπ, Κόεν Μουλέιν, Κορ Φελντχοεν και Πιετ Στινμπεργκερ στο τεχνικό προσωπικό, ήταν αποτυχημένη. Μετά από ένα κακό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα, στην εντός έδρας ήττα από τη Φορτούνα Σιτάρντ με 0-2, οι οπαδοί ζήτησαν αποζημίωση από τον προπονητή και τους οπαδούς. Ο μόνος τίτλος που κέρδισε η Φέγενορντ ήταν το Τουρνουά AD Ρότερνταμ από το 1988 μέχρι το 1990.
1990-1999: Οικονομικά προβλήματα και τίλοι
Το 1991 προπονητής γίνεται ο Βιμ Γιάνσεν, ο οποίος αγόρασε τους Γιον ντε Βολφ και Χενκ Φράζεν για να ενισχύσει την άμυνα, καθώς και τον επιθετικό Ρομπ Βίτσχε. Πρώτος τίτλος του Γιάνσεν ήταν το Κύπελλο και το Σούπερ Καπ. Το 1992, εκτός από την κατάκτηση του κυπέλλου, η Φέγενορντ έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου αποκλείστηκε από τη Μονακό με τον κανονισμό του εκτός έδρας γκολ (2-2 εντός, 1-1 εκτός).
Το 1992 ο σύλλογος αλλάζει ξανά προπονητή και στον πάγκο κάθεται πλέον ο Βιλεμ Φαν Χάνεχεμ, ο οποίος στην πρώτη του σεζόν κατακτά την Έρεντιβιζι 1992-93, ενώ στις δύο επόμενες το κύπελλο. Παράλληλα έφτασε μέχρι τον προημιτελικό Κυπέλλου Κυπελλούχων 1994-95, όπου αποκλείστηκε από τη Σαραγόσα με 1-2 (συνολικό σκορ). Ο Φαν Χάνεχεμ αποχώρησε από τη Φέγενορντ μετά την ήττα από την Αϊντχόφεν με 3-0.
Τη σεζόν 1998-99 η Φέγενορντ κατακτά το πρωτάθλημα. Ο αρχηγός Γιαν-Πολ φαν Χάστελ, σηκώνοντας το πρωτάθλημα δήλωσε ότι εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πόσο μεγάλος σύλλογος είναι η Φέγενορντ. Ακολούθησε και η κατάκτηση του Σούπερ Καπ μετά τη νίκη επί του Άγιαξ με 3-2 στην Άμστερνταμ Αρίνα. Σημαντικοί παίχτες της σεζόν εκείνης ήταν, εκτός από το Φαν Χάστελ, ο Γιέρζι Ντούντεκ, ο Πολ Μπόσφελτ, ο Κις φαν Βόντερεν, ο Γιον Νταλ Τόμασον και ο Χούλιο Ρικάρντο Κρουζ.