cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο Γρεβενό
Μέχρι το 1430 και την κατάλυση του Πριγκιπάτου της Αχαΐας είχε περάσει ξανά στην κατοχή του Δεσποτάτου του Μυστρά. Το 1460 πολιορκήθηκε από τους Οθωμανούς και τον Ζαγανό πασά αλλά αντέταξε σθεναρή αντίσταση και ο Ζαγανός έλυσε την πολιορκία. Το 1463 το κατέλαβε ο Μιχαήλ Ράλλης και αργότερα κατελύφθη από τους Οθωμανούς και τον Ισάν πασά. Έκτοτε δεν ξανά αναφέρεται και άγνωστο πότε εγκαταλείφθηκε, στους επόμενους χρόνους στο εσωτερικό του χτίστηκε χριστιανική μόνη εγκαταλελειμμένη σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Σέμκα Σοκόλοβιτς-Μπέρτοκ
Η Σέμκα Σοκόλοβιτς-Μπέρτοκ (22 Δεκεμβρίου 1935 – 4 Μαρτίου 2008) ήταν μία Γιουγκοσλάβα ηθοποιός. Σε νεαρή ηλικία ήταν, επίσης, ανταγωνιστική σκακίστρια, και έχει κερδίσει το Κροατικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νεανίδων οκτώ φορές.
Προσωπική ζωή
Η Σέμκα γεννήθηκε σε μια οικογένεια Βόσνιων στο Σαράγιεβο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η μητέρα της, η Αμπίντα, ήταν μοδίστρα και η μεγαλύτερη αδελφή της, η Μπάντεμα (1929-1969), ήταν μια τραγουδίστρια μέτζο-σοπράνο.
Τον Μάρτιο 2008, ο γιος της Σέμκα, ο Μάριο Μπέρτοκ, ανακοίνωσε το θάνατο της μητέρας του από εσωτερική αιμορραγία που ακολούθησε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ήταν 72 ετών.
Σταδιοδρομία
Έχει εργαστεί στον θεατρικό χώρο του Ζάγκρεμπ και έχει εμφανιστεί σε πληθώρα κινηματογραφικών ρόλων. Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1956. Το 1967 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική ταινία Kineski zid (Μέγα Σινικό Τείχος, μια προσαρμογή του έργου Die Chinesische Mauer του Μαξ Φρις). Το 1971 εμφανίστηκε σε έναν υποστηρικτικό ρόλο στην ταινία La Corta delle bambole notte di vetro (Σύντομη νύχτα με Υάλινες κούκλες), ένα θρίλερ μυστηρίου, σκηνοθεσίας του Άλντο Λάντο, με πρωταγωνιστές τους Ίνγκριντ Τούλιν και Μάριο Άντορφ.
ΚΣ Μπέσα Καβάι
Η ΚΣ Μπέσα Καβάι ή ΚΣ Μπέσα Καβάγιας (Klubi Sportiv Besa Kavajë, Κλούμπι Σπορτίβ Μπέσα Καβάι) είναι αλβανικός αθλητικός σύλλογος από την πόλη Καβάγια. Ιδρύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1925. Έδρα της ομάδας είναι το Μπέσα Σταντιούμ, χωρητικότητας 8.000 θεατών. Συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1972–73 και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008, στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008 και στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2010–11.
Σέμκα Σοκόλοβιτς-Μπέρτοκ
Σταδιοδρομία
Το 1978 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική δραματική ταινία Roko i Cicibela (Ρόκο και Σισιμπέλα), σκηνοθεσίας του Στίπε Ντέλιτς. Το 1980 πρωταγωνίστησε στο ρόλο της δασκάλας στη σατιρική ταινία Majstori, majstori!,  σκηνοθεσίας του Γκόραν Μάρκοβιτς. Το 2008 εμφανίστηκε στην τελευταία της ταινία, ήταν το Traktor, ljubezen στο rock'n ' Roll (Τρακτέρ, αγάπη και ροκ & ρολ), σκηνοθεσίας του Μπράνκο Ντούριτς. Στις τελευταίες ταινίες που συμμετείχε περιλαμβάνονται το Μέρες και Ώρες (2004, σκηνοθεσίας Πιέρ Ζάλιτσα), και το Grbavica, (Γκρμπάβιτσα:Η γη των Ονείρων μου, 2006, σκηνοθεσίας Γιασμίλα Ζμπάνιτς).
ΚΣ Μπέσα Καβάι
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1925 αρχικά ως "Shoqata Kulturore-Sportive Adriatiku" και ήταν ένας αθλητικός σύλλογος με πολλά τμήματα διαφόρων αθλημάτων, έχοντας ως έδρα την πόλη Καβάγια της Αλβανίας. Το 1930, ο σύλλογος άλλαξε το όνομά του σε "Sport Klub Kavajë". Την ίδια χρονιά η ποδοσφαιρική ομάδα έπαιξε το πρώτο της φιλικό αγώνα εναντίον μιας ερασιτεχνικής ομάδας που αποτελείται από φοιτητές από το Αλβανοαμερικανικό Ινστιτούτο Γεωργίας. Λίγο αργότερα, η ομάδα εντάχθηκε στη νεοσύστατη Αλβανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και συμμετείχε στο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας του 1930 όπου θα επαναλάμβανε τη συμμετοχή της για τις επόμενες δύο σεζόν προτού ενταχθεί στην κορυφαία ποδοσφαιρική κατηγορία της χώρας, το 1933. Σε εκείνη την πρώτη σεζόν, η ΚΣ Μπέσα τερμάτισε τελευταία στο πρωτάθλημα 5 ομάδων, χάνοντας 7 αγώνες και κερδίζοντας μόλις ένα.
Σέμκα Σοκόλοβιτς-Μπέρτοκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ηθοποιοί
Ημέρα των Ευχαριστιών (Ηνωμένες Πολιτείες)
μικρογραφία|Ημέρα των Ευχαριστιών στο Πλύμουθ. Λάδι σε καμβά από την Jennie Augusta Brownscombe, 1925, Εθνικό Μουσείο Γυναικών στις Τέχνες Η ημέρα των ευχαριστιών είναι γιορτή που γιορτάζεται την τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου. Ξεκίνησε ως Γιορτή της συγκομιδής και το επίκεντρο των εορτασμών των Ευχαριστιών παραμένει το δείπνο των Ευχαριστιών. Το δείπνο αποτελείται παραδοσιακά από φαγητά και τοπικά πιάτα στην Αμερική, όπως γαλοπούλα, πατάτες (συνήθως πουρέ), γέμιση, σκουός, καλαμπόκι, πράσινα φασόλια και κολοκυθόπιτα. Στον Νέο Κόσμο, η Ημέρα των Ευχαριστιών θεωρείται ως η αρχή της εποχής διακοπών, που περιλαμβάνει τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.
Η Ημέρα των Ευχαριστιών γιορτάζεται σε εθνικό επίπεδο από το 1789, με διακήρυξη του Προέδρου Τζορτζ Ουάσιγκτον μετά από αίτημα του Κογκρέσου. Ο Πρόεδρος Τόμας Τζέφερσον επέλεξε να μην γιορτάσει τις γιορτές και η γιορτή της διακόπηκε έως ότου ο Πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν το 1863, κήρυξε εθνική ημέρα "Ευχαριστιών και Δοξολογίας στον ευεργετικό Πατέρα μας που κατοικεί στους Ουρανούς", την τελευταία Πέμπτη του Νοεμβρίου. Στις 28 Ιουνίου 1870, ο Πρόεδρος Ulysses S. Grant υπέγραψε νόμο που έκανε την Ημέρα των Ευχαριστιών, ετήσια ομοσπονδιακή αργία στην Ουάσιγκτον DC   Στις 6 Ιανουαρίου 1885, πράξη του Κογκρέσου έκανε την ημέρα των ευχαριστιών μαζί με άλλες ομοσπονδιακές αργίες, αμειβόμενες αργίες για όλους τους εργαζόμενους σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπό τον Πρόεδρο Franklin D. Roosevelt, η ημερομηνία μεταφέρθηκε μια εβδομάδα νωρίτερα, η οποία γιορτάστηκε μεταξύ του 1939 και του 1941 εν μέσω σημαντικής αντιπαράθεσης. Από το 1942 και μετά, η Ημέρα των Ευχαριστιών, με πράξη του Κογκρέσου, έλαβε μόνιμη ημερομηνία, την τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου.
Πρώιμες ευχαριστίες
δεξιά|μικρογραφία| Ο χώρος που πραγματοποιήθηκε η πρώτη ημέρας των ευχαριστιών στις ΗΠΑ το 1619, στο Berkeley Hundred στην περιοχή Charles City County της Βιρτζίνια Το να αφιερώσετε χρόνο για να ευχαριστήσετε τις ευλογίες που δεχτήκατε, μαζί με τη γιορτή για να γιορτάσετε μια συγκομιδή, είναι και οι δύο πρακτικές που προηγούνται από καιρό του ευρωπαϊκού οικισμού της Βόρειας Αμερικής. Οι πρώτες τεκμηριωμένες υπηρεσίες ευχαριστιών σε περιοχές που ανήκουν σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκαν από τους Ισπανούς και τους Γάλλους τον 16ο αιώνα.
Οι υπηρεσίες των Ευχαριστιών ήταν ρουτίνα σε αυτό που έκανε η Κοινοπολιτεία της Βιρτζίνια ήδη από το 1607, με τον πρώτο μόνιμο οικισμό του Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια να πραγματοποιεί τις ευχαριστίες το 1610. Το 1619, 38 Άγγλοι άποικοι έφτασαν στο Berkeley Hundred στην περιοχή Charles City County της Βιρτζίνια. Ο χάρτης της εταιρείας London Group ορίζει συγκεκριμένα ότι "την ημέρα της άφιξης των πλοίων μας στον τόπο που έχει οριστεί στη γη της Βιρτζίνια θα είναι ετησίως και διαρκώς ιερή ως ημέρα των ευχαριστιών στον Παντοδύναμο Θεό. " Τρία χρόνια αργότερα, μετά την ινδική σφαγή του 1622, ο ιστότοπος Berkeley Hundred και άλλες απομακρυσμένες τοποθεσίες εγκαταλείφθηκαν και οι άποικοι μετέφεραν τον εορτασμό τους στο Jamestown και σε άλλα πιο ασφαλή σημεία. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2019)">απαιτείται παραπομπή  ]
Γιορτή συγκομιδής που εκτελούν οι προσκυνητές στο Πλύμουθ
Το πιο σημαντικό ιστορικό γεγονός των ευχαριστιών στον αμερικανικό λαϊκό πολιτισμό είναι ο εορτασμός του 1621 στο Plymouth Plantation, όπου οι έποικοι πραγματοποίησαν μια γιορτή συγκομιδής μετά από μια επιτυχημένη καλλιεργητική περίοδο. Οι γιορτές του φθινοπώρου ή του πρώιμου χειμώνα συνεχίστηκαν σποραδικά και στα επόμενα χρόνια, πρώτα ως αυτοσχέδια θρησκευτική τήρηση και αργότερα ως αστική παράδοση.
Οι Προσκυνητές γιόρτασαν στο Πλύμουθ για τρεις ημέρες μετά την πρώτη συγκομιδή τους το 1621. Ο ακριβής χρόνος είναι άγνωστος, αλλά ο Τζέιμς Μπέικερ, ο αντιπρόεδρος της έρευνας στο Plimoth Plantation, δήλωσε το 1996, "Το γεγονός συνέβη μεταξύ 21 Σεπτεμβρίου και 11 Νοεμβρίου 1621, με πιθανότερο να είναι γύρω από τον Michaelmas (29 Σεπτεμβρίου), την παραδοσιακή εποχή ». Οι αφηγήσεις του 17ου αιώνα δεν το προσδιορίζουν ως εορτή των Ευχαριστιών, αλλά ακολούθησε τη συγκομιδή. Περιλάμβανε 50 άτομα που ήταν στο Mayflower (όλοι όσοι παρέμειναν από τους 100 που είχαν προσγειωθεί) και 90 ιθαγενείς Αμερικανούς. Το γλέντι μαγειρεύτηκε από τις τέσσερις ενήλικες γυναίκες προσκυνήτριες που επέζησαν του πρώτου τους χειμώνα στον Νέο Κόσμο (Eleanor Billington, Elizabeth Hopkins, Mary Brewster και Susanna White ), μαζί με μικρές κόρες και υπηρέτριες. μικρογραφία|The Puritan by Augustus St. Gaudens, 1904. Το "καπέλο πόρπης" στο κεφάλι του γλυπτού, που τώρα συνδέεται με τους Προσκυνητές στην ποπ κουλτούρα, ήταν φανταστικό. Οι προσκυνητές δεν φόρεσαν ποτέ ένα τέτοιο αντικείμενο, ούτε υπήρξε ποτέ τέτοιο καπέλο ως σοβαρό ρούχο. Δύο άποικοι έδωσαν προσωπικούς λογαριασμούς για τη γιορτή του 1621 στο Πλύμουθ. Οι Προσκυνητές, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Αποσχιστές ( Άγγλοι Διαφωνούντες ), δεν πρέπει να συγχέονται με τους Πουριτανούς, οι οποίοι ίδρυσαν τη δική τους αποικία του κόλπου της Μασαχουσέτης στη χερσόνησο Shawmut (σημερινή Βοστώνη ) το 1630. Και οι δύο ομάδες ήταν αυστηροί Καλβινιστές, αλλά διέφεραν στις απόψεις τους σχετικά με την Εκκλησία της Αγγλίας. Οι Καθαροί ήθελαν να παραμείνουν στην Αγγλικανική Εκκλησία και να την μεταρρυθμίσουν, ενώ οι Προσκυνητές ήθελαν τον πλήρη χωρισμό από την εκκλησία.
Ο William Bradford, στο Of Plymouth Plantation έγραψε:
Ο Edward Winslow, στο Mourt's Relation έγραψε:
Οι Προσκυνητές πραγματοποίησαν μια πραγματική γιορτή των Ευχαριστιών το 1623  μετά από μια νηστεία και μια αναζωογονητική βροχή 14 ημερών  οποία είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη συγκομιδή. Ο William DeLoss Love υπολογίζει ότι αυτή η ημέρα των ευχαριστιών έγινε την Τετάρτη, 30 Ιουλίου 1623, μια ημέρα πριν από την άφιξη ενός πλοίου εφοδιασμού με περισσότερους αποίκους, αλλά πριν από τη φθινοπωρινή συγκομιδή. Κατά τη γνώμη του Love, αυτή η ευχαριστία του 1623 ήταν σημαντική επειδή η εντολή για την αναγνώριση του γεγονότος ήταν από την πολιτική αρχή (Κυβερνήτης Bradford) και όχι από την εκκλησία, καθιστώντας την πιθανώς την πρώτη αστική αναγνώριση της Ημέρας των Ευχαριστιών στη Νέα Αγγλία.
Αυτοί οι λογαριασμοί από πρώτο χέρι δεν φαίνεται να συνέβαλαν στην πρώιμη ανάπτυξη των διακοπών. Το "Of Plymouth Plantation" του Μπράντφορντ δεν δημοσιεύτηκε μέχρι τη δεκαετία του 1850. Το φυλλάδιο "Η σχέση του Μουρτ" συνοψίστηκε από άλλες εκδόσεις χωρίς τη γνωστή πλέον ιστορία ευχαριστιών. Μέχρι τον δέκατο όγδοο αιώνα, το αρχικό φυλλάδιο φαινόταν να έχει χαθεί ή ξεχαστεί. ένα αντίγραφο ανακαλύφθηκε ξανά στη Φιλαδέλφεια το 1820, με την πρώτη πλήρη επανεκτύπωση το 1841. Σε μια υποσημείωση, ο συντάκτης, Alexander Young, ήταν το πρώτο άτομο που προσδιόρισε τη γιορτή του 1621 ως την πρώτη Ημέρα των Ευχαριστιών.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέιμς Μπέικερ, οι συζητήσεις για το πού πραγματοποιήθηκε οποιαδήποτε «πρώτη ημέρα των Ευχαριστιών» στη σύγχρονη αμερικανική επικράτεια είναι μια «καταιγίδα σε ένα φασόλι». Ο Τζέρεμι Μπανγκ ισχυρίζεται: "Οι τοπικοί ενισχυτές στη Βιρτζίνια, τη Φλόριντα και το Τέξας προωθούν τους αποίκους τους, οι οποίοι (όπως και πολλοί άλλοι που κατέβηκαν από ένα σκάφος) ευχαρίστησαν που ξαναπήδησαν σε ξηρά." Ο Μπέικερ ισχυρίζεται ότι «η πραγματική προέλευση των αμερικανικών διακοπών ήταν η Καλβινιστική Ημέρα των Ευχαριστιών στη Νέα Αγγλία. Ποτέ σε συνδυασμό με μια συνάντηση του Σαββάτου, οι Πουριτανικές εορτές ήταν ειδικές ημέρες που είχαν αφιερωθεί κατά τη διάρκεια της εβδομάδας για ευχαριστίες και επαίνους ως απάντηση στην πρόνοια του Θεού. »
Ο Πρόεδρος John F. Kennedy εξέδωσε την Προκήρυξη 3560 στις 5 Νοεμβρίου 1963: «Πριν από τρεις αιώνες, οι πρόγονοί μας στη Βιρτζίνια και στη Μασαχουσέτη, μακριά από το σπίτι τους σε μια μοναχική ερημιά, διέθεσαν ένα χρόνο ευχαριστίας. Την καθορισμένη ημέρα, ευχαρίστησαν ευλαβικά για την ασφάλειά τους, για την υγεία των παιδιών τους, για τη γονιμότητα των χωραφιών τους, για την αγάπη που τα ένωσε και για την πίστη που τα ένωσε με τον Θεό τους. »
Ο Επαναστατικός Πόλεμος
Η Πρώτη Εθνική Διακήρυξη της Ημέρας των Ευχαριστιών δόθηκε από το Ηπειρωτικό Συνέδριο το 1777 από την προσωρινή του τοποθεσία στο Γιορκ της Πενσυλβάνια, ενώ οι Βρετανοί κατέλαβαν την εθνική πρωτεύουσα στη Φιλαδέλφεια. Ο εκπρόσωπος Samuel Adams δημιούργησε το πρώτο σχέδιο. Το Κογκρέσο ενέκρινε τότε την τελική έκδοση:
Διακηρύξεις των Ευχαριστιών στην πρώιμη Δημοκρατία
Την Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 1789, η πρώτη Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε τη σύσταση της Πρώτης Τροποποίησης του πρόσφατα συνταγμένου Συντάγματος στα κράτη για επικύρωση. Την επόμενη μέρα, ο βουλευτής Ηλίας Μπουντινό από το Νιου Τζέρσεϊ πρότεινε στο Σώμα και τη Γερουσία να ζητήσουν από κοινού τον Πρόεδρο Ουάσινγκτον να κηρύξει ημέρα ευχαριστίας για "τις πολλές ευνοήσεις του Παντοδύναμου Θεού". Ο Μπουντινό είπε ότι «δεν μπορούσε να σκεφτεί να αφήσει τη συνεδρίαση να περάσει χωρίς να προσφέρει την ευκαιρία σε όλους τους πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών να συμμετάσχουν, με μία φωνή, στην επιστροφή στον Παντοδύναμο Θεό, τις ειλικρινείς ευχαριστίες τους για τις πολλές ευλογίες που είχε ρίξει πάνω τους "
Ως Πρόεδρος, στις 3 Οκτωβρίου 1789, ο George Washington έκανε την ακόλουθη διακήρυξη και δημιούργησε την πρώτη Ημέρα των Ευχαριστιών που ορίστηκε από την εθνική κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής:
Ο Πρόεδρος John Adams δήλωσε τις Ευχαριστίες το 1798 και το 1799. Καθώς ο Τόμας Τζέφερσον ήταν ντείστ και σκεπτικιστής της ιδέας της θεϊκής παρέμβασης, δεν δήλωσε ημέρες ευχαριστίας κατά τη διάρκεια της προεδρίας του. Ο Τζέιμς Μάντισον ανανέωσε την παράδοση το 1814, ως απάντηση στα ψηφίσματα του Κογκρέσου, στο τέλος του πολέμου του 1812. Ο Caleb Strong, Κυβερνήτης της Κοινοπολιτείας της Μασαχουσέτης, κήρυξε τις διακοπές το 1813, "για μια ημέρα δημόσιας ευχαριστίας και προσευχής" για την Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Ο Μάντισον επίσης κήρυξε τις διακοπές δύο φορές το 1815. Ωστόσο, κανένα από αυτά δεν γιορτάστηκε το φθινόπωρο. Το 1816, ο κυβερνήτης Plumer του New Hampshire όρισε την Πέμπτη 14 Νοεμβρίου ως ημέρα δημόσιας ευχαριστίας και ο κυβερνήτης Brooks της Μασαχουσέτης όρισε την Πέμπτη 28 Νοεμβρίου να "τηρείται σε όλη την πολιτεία ως ημέρα των ευχαριστιών".
Μια ημέρα των ευχαριστιών διορίστηκε ετησίως από τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, De Witt Clinton, το 1817. Το 1830, η νομοθεσία της Πολιτείας της Νέας Υόρκης επέβαλε επίσημα την ημέρα των ευχαριστιών ως αργία, καθιστώντας τη Νέα Υόρκη την πρώτη πολιτεία εκτός της Νέας Αγγλίας που το έκανε.
Το 1846, η Sara Josepha Hale ξεκίνησε μια εκστρατεία για να καταστήσει την Ημέρα των Ευχαριστιών εθνική γιορτή, που θα πραγματοποιηθεί την τελευταία Πέμπτη του Νοεμβρίου. Έγραψε σε προέδρους, μέλη του Κογκρέσου και κάθε κυβερνήτη κάθε πολιτείας και επικράτειας για τα επόμενα δεκαεπτά χρόνια για να προωθήσει την ιδέα, καθώς και να τη δημοσιοποιήσει στα βιβλία και τα συντακτικά της. Ο Χέιλ ήλπιζε ότι η Ημέρα των Ευχαριστιών, ως εθνική γιορτή, θα προωθούσε την «ηθική και κοινωνική επανένωση των Αμερικανών». Πρότεινε επίσης στις εκκλησίες να γιορτάσουν τις διακοπές συλλέγοντας κεφάλαια για την αγορά σκλάβων και την εκπαίδευση και τον επαναπατρισμό τους πίσω στην Αφρική. Μέχρι το 1860 εκδόθηκαν προκηρύξεις που όριζαν ημέρα ευχαριστίας από τους κυβερνήτες τριάντα κρατών και τριών περιοχών. [[Αρχείο:After_Winslow_Homer,_Thanksgiving_in_Camp,_published_1862,_NGA_45618.jpg|εναλλ.=|μικρογραφία| After Winslow Homer, Thanksgiving in Camp, έκδοση 1862, National Gallery of Art]] μικρογραφία|Σκίτσο του Alfred Waud της Ημέρας των Ευχαριστιών στο στρατόπεδο (του στρατηγού Louis Blenker ) κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου των ΗΠΑ το 1861 μικρογραφία|Home to Thanksgiving, λιθογραφία των Currier and Ives (1867)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Στάντιο Ολίμπικο (Άγιος Μαρίνος)
Το Στάντιο Ολίμπικο είναι ένα γήπεδο πολλών χρήσεων στη Σερραβάλλε, του Αγίου Μαρίνου. Αυτό τον καιρό χρησιμοποιείται περισσότερο για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Αποτελεί το εθνικό στάδιο του Αγίου Μαρίνου, και χρησιμοποιείται επίσης από την ομάδα Σαν Μαρίνο Κάλτσιο, η οποία αγωνίζεται στο Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Το Στάντιο Ολίμπικο χρησιμοποιείται επίσης από την ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Σερραβάλλε Α.Κ. Γιουβένες Ντογκάνα για τα εντός έδρας παιχνίδια της στα πλαίσια του Ιταλικού πρωταθλήματος, μέχρι αυτή να αποφασίσει να επικεντρωθεί αποκλειστικά στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του Αγίου Μαρίνου. Το Στάντιο Ολίμπικο είναι ένα γήπεδο που αποτελείται αποκλειστικά από θέσεις καθήμενων και διαθέτει μέγιστη χωρητικότητα 7.500 θεατών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις
Καρλ Κοχ
Ο Καρλ Όττο Κοχ (Karl Otto Koch, 2 Αυγούστου 1897 - 5 Απριλίου 1945) ήταν "Συνταγματάρχης" (Standartenführer) της Ναζιστικής SS, ο οποίος διετέλεσε διοικητής των στρατοπέδων συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ και Ζάξενχάουζεν. Τελείωσε τη "σταδιοδρομία" του διοικώντας το Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ.
Δράση στην SS
Το 1930 ο Κοχ εντάσσεται στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ (αριθ. μέλους 475 586) και λίγο αργότερα και στην SS (αριθ. μέλους 14 830). Το 1935 του ανατίθεται η διοίκηση ενός μικρού στρατοπέδου συγκέντρωσης/διαμεταγωγής στο Τέμπελχοφ του Βερολίνου. Το 1936 μετακινείται εκ νέου αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του μικρού στρατοπέδου στο Έστερβέγκεν (Esterwegen) και τέσσερις μήνες αργότερα του ανατίθεται η διοίκηση του στρατοπέδου του Ζάξενχάουζεν. Εκεί γνώρισε και νυμφεύθηκε, τον Μάιο του 1936, τη δεύτερη σύζυγό του Ίλζε (πατρικό Κέλερ, Köhler), η οποία υπηρετούσε στο στρατόπεδο ως δεσμοφύλακας. Το 1937, όταν πρωτοδημιουργείται το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, ο Κοχ είναι ο πρώτος διοικητής του. Η Ίλζε Κοχ τον ακολούθησε στο Μπούχενβαλντ, όπου επρόκειτο να γίνει διάσημη υπό την επωνυμία "Die Hexe von Buchenwald" (διττή σημασία, η μάγισσα του Μπούχενβαλντ, συνεκδοχικά "η σκύλα του Μπούχενβαλντ") Ο Κοχ παρέμεινε στο Μπούχενβαλντ μέχρι το Σεπτέμβριο του 1941. Τότε, στα πλαίσια της "Τελικής Λύσης" αποφασίζεται η δημιουργία στρατοπέδων εξόντωσης και ο Κοχ τοποθετείται διοικητής στο Μαϊντάνεκ (Πολωνία). Η μετάθεση αυτή είχε δυσμενή χαρακτήρα, καθώς είχαν ήδη κυκλοφορήσει φήμες για διαφθορά, απάτες, καταχρήσεις, κατάχρηση οινοπνευματωδών και μαύρη αγορά εκ μέρους του ζεύγους Κοχ. Ο Κοχ παρέμεινε διοικητής στο Μαϊντάνεκ για λιγότερο από ένα χρόνο: Τον Αύγουστο του 1942 ο Κοχ απαλλάχτηκε από τη διοίκηση ύστερα από την απόδραση 86 Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου και ανακλήθηκε στο Βερολίνο.
Κατηγορία, Δίκη και θάνατος
Ήδη από το 1941 ο Στρατηγός της SS Γιόσιας Γκέοργκ Βίλχελμ Άντολφ, Πρίγκηπας των Βάλντεκ και Πύρμοντ (Josias Georg Wilhelm Adolf Erbprinz zu Waldeck und Pyrmont) είχε εντοπίσει παρατυπίες καθώς εξέταζε τον κατάλογο των θανόντων στο Μπούχενβαλντ. Ο στρατηγός εντόπισε στον κατάλογο το όνομα του γιατρού Βάλτερ Κρέμερ (Walther Krämer), επικεφαλής της νοσηλευτικής μονάδας του στρατοπέδου. Ο στρατηγός γνώριζε τον γιατρό, καθώς είχε διατελέσει ασθενής του. Μαζί με το όνομα του Κρέμερ αναφερόταν και το όνομα του βοηθού του, Καρλ Πάιξοφ (Karl Peixof). Και οι δύο φέρονταν ως εκτελεσθέντες "πολιτικοί κρατούμενοι". Στην πραγματικότητα, ο Κοχ είχε εκτελέσει τους δύο γιατρούς, καθώς αυτοί τον είχαν περιθάλψει και θεραπεύσει από τη σύφιλη από την οποία είχε προσβληθεί. Ο Βάλντεκ διέταξε πλήρη εξέταση του συμβάντος, κάτι στο οποίο τον διευκόλυνε το γεγονός ότι η Ίλζε Κοχ δεν είχε ακόμη ακολουθήσει το σύζυγό της στο Μαϊντάνεκ. Την έρευνα διεξήγαγε ο Δρ. Γκέοργκ Κόνραντ Μόργκεν (Georg Konrad Morgen), αξιωματούχος της SS και δικαστικός. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης αποκαλύφθηκε μια ακόμη δολοφονία κρατουμένου, ο οποίος είχε συμβάλει στη θεραπεία του Κοχ από τη σύφιλη. Παράλληλα, αποκαλύφθηκε ότι ο Κοχ διεξήγαγε εμπόριο και μαύρη αγορά με είδη που έπαιρνε από τους κρατουμένους. Η κατηγορία της διαφθοράς για άτομο της SS είχε πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από τις δολοφονίες των κρατουμένων: Ο Κοχ, μαζί με άλλους αξιωματούχους του Μπούχενβαλντ (ανάμεσά τους και η σύζυγός του) δικάστηκαν από την SS. Ο Κοχ καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε από απόσπασμα με τυφεκισμό στις 5 Απριλίου 1945, μια εβδομάδα πριν την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τις αμερικανικές δυνάμεις.
Ανδρέας Χρίστου
Ο Ανδρέας Χρίστου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών, Δήμαρχος Λεμεσού και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-2003. Διετέλεσε επίσης Υπουργός Υγείας για μικρό διάστημα, παράλληλα με την ιδιότητα του ως Υπουργός Εσωτερικών.
Καρλ Κοχ
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ανδρέας Χρίστου
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε στη Συνεργατική Εταιρεία Διάθεσης Γεωργικών Προϊόντων (1973-1974). Την περίοδο 1975-1989 εργάστηκε στη Λαϊκή Οινοπνευματική Εταιρεία Λεμεσού (ΛΟΕΛ) αρχικά ως μηχανολόγος, αργότερα ως τεχνικός διευθυντής και τα τελευταία χρόνια ως διευθυντής του εμπορικού τμήματος της εταιρείας.
Το 1989 εξελέγη γραμματέας της Επαρχιακής Επιτροπής ΑΚΕΛ Λεμεσού και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τα κομματικά του καθήκοντα.
Είναι νυμφευμένος με την Κρίστια Αργυρίδου και έχει ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1964-1966 ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Παγκύπριας Ενιαίας Οργάνωσης Μαθητών (ΠΕΟΜ). Την περίοδο 1971-1973 ήταν γενικός γραμματέας της Ένωσης Κυπρίων Φοιτητών Σοβιετικής Ένωσης. Την περίοδο 1974-1977 διετέλεσε γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Φοιτητών και Νέων Επιστημόνων (ΠΟΦΝΕ) και την περίοδο 1977-1986 ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ).
Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με το ΑΚΕΛ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 1991. Κατά τη θητεία του ως δημοτικός σύμβουλος διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντας και του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού. Το 1989 εκλέχτηκε Γραμματέας της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λεμεσού. Το 1991 έγινε είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου και της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ από το 1991 μέχρι το Μάρτιο του 2003, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, αντιπρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κυπριακής Ομάδας στη Διακοινοβουλευτική Ένωση και πρώτος αντιπρόεδρος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ευρωπαϊκής Ένωσης - Κύπρου.
Την 1η Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Παρέμεινε στη θέση αυτή ως τον Σεπτέμβριο του 2006, οπόταν και παραιτήθηκε για να διεκδικήσει το αξίωμα του Δημάρχου Λεμεσού. Κατά τη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε παράλληλα, για μικρό χρονικό διάστημα, Υπουργός Υγείας.
Κοινωνικές δραστηριότητες
Έχει διαχρονικά συμμετάσχει ενεργά στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της πόλης της Λεμεσού ως μέλος διαφόρων επιτροπών και φορέων καθώς και σε χορωδίες ως κιθαρίστας και κανταδόρος.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Δήμαρχοι Λεμεσού Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι μηχανολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003 Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γεγονότα Ιανουαρίου 2009
Παραπομπές
Γεγονοτα 01
Μηχανή (αρχαίο δράμα)
μικρογραφία|260x260εσ|Αναπαράσταση του από μηχανής θεού με χρήση [[Εκκύκλημα|εκκυκλήματος, Τεχνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης]] Η μηχανή ήταν ένας γερανός που χρησιμοποιήθηκε στο αρχαίο ελληνικό θέατρο, ιδιαίτερα τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. Κατασκευασμένη από ξύλινα δοκάρια και συστήματα τροχαλιών, η συσκευή χρησιμοποιήθηκε για να ανυψώνει έναν ηθοποιό στον αέρα, συνήθως για να υποδηλώσει πτήση. Αυτή η σκηνική μηχανή χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα για να φέρνει θεούς στη σκηνή από ψηλά, εξού και ο λατινικός όρος deus ex machina (από μηχανής θεός). Η χρήση της μηχανής από τον Ευριπίδη στη Μήδεια (431 π.Χ.) είναι αξιοσημείωτη, επειδή έγινε για έναν μη θεϊκό χαρακτήρα. Συχνά τη χρησιμοποιούσε και ο Αισχύλος, για να επιτρέπει στους ηθοποιούς που ενσάρκωναν θεούς να πετούν στον αέρα.
Χρήση στην αρχαία Ρώμη
Οι σκηνικές μηχανές χρησιμοποιήθηκαν και στην αρχαία Ρώμη, π.χ. κατά τις εξαιρετικά δραματικές παραστάσεις σε κηδείες. Για την κηδεία του Ιουλίου Καίσαρα, ο Αππιανός αναφέρει έναν μηχανισμό που χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιάσει στο πλήθος της κηδείας ένα αιματοβαμμένο κέρινο ομοίωμα του νεκρού δικτάτορα. Ο μηχανισμός χρησιμοποιήθηκε για να περιστρέφει το σώμα προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο Τζέφρι Σούμι θεωρεί ότι η χρήση του μηχανισμού «υποδήλωνε τη θεϊκή φύση του Καίσαρα». Αυτό είναι πολύ απίθανο, επειδή ο Αππιανός δεν περιγράφει τον μηχανισμό ως γνήσια συσκευή "από μηχανής θεού". Επιπλέον, η αποθέωση του Καίσαρα δεν είχε καθιερωθεί μέχρι το 42 π.Χ. και ο Καίσαρας λατρευόταν ανεπίσημα ως θεός (divus) μόνο κατά τη διάρκεια της ζωής του. Πρώτος και καλύτερος, ο Μάρκος Αντώνιος προσπάθησε να ξεσηκώσει τις μάζες με στόχο να ενισχύσει την εκτίμηση του Καίσαρα καθώς και τη δική του πολιτική εξουσία.
Θρησκευτική σημασία
Στη χριστιανική λειτουργία ο μηχανισμός έχει ταυτιστεί και με τον σταυρό. Ο Ιγνάτιος Αντιοχείας αποκαλεί τον σταυρό «σκηνική μηχανή» του Ιησού Χριστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο
1791
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1791 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο:
Γεννήσεις
μικρογραφία|271x271εσ|Ο Σάμουελ Μόρς
μικρογραφία|245x245εσ|Ο [[Τσαρλς Μπάμπατζ|Τσάρλς Μπάμπατζ ]]
μικρογραφία|245x245εσ|Ο Michael Faraday
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Antipodeans
Οι Antipodeans (από τα Αρχαία Ελληνικά ἀντίποδες που σημαίνει κυριολεκτικά "αυτοί στον αντίποδα") ήταν μια ομάδα Αυστραλών μοντέρνων καλλιτεχνών που υποστήριζαν τη σημασία της παραστατικής τέχνης και διαμαρτυρήθηκαν κατά του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Παρόλο που δεν πραγματοποίησαν παρά μόνο μία έκθεση στη Μελβούρνη τον Αύγουστο του 1959, έγιναν γνωστοί διεθνώς.
Ιστορία
Η ομάδα Antipodeans αποτελούνταν από επτά σύγχρονους ζωγράφους της Μελβούρνης και τον ιστορικό τέχνης Μπέρναρντ Σμιθ, ο οποίος συνέταξε το The Antipodean Manifesto το 1959, μια διακήρυξη που διαμορφώθηκε από τα σχόλια των καλλιτεχνών ως δοκίμιο καταλόγου για να συνοδεύσει την έκθεσή τους. Ο Άλμπερτ Τάκερ, που δεν είχε σχέση με την ομάδα, είχε αρχίσει να εκθέτει στην Ευρώπη το 1957 μια σειρά με παρόμοιο παραστατικό ύφος με τίτλο Antipodean Head. Το μέλος Τζον Πέρσεβαλ εξέθεσε το κεραμικό γλυπτό Antipodean Angel, μια γελαστή φιγούρα που στέκεται στα χέρια της, στην γκαλερί Terry Clune στο Σίδνεϊ τον Μάιο του 1959.
Οι καλλιτέχνες ήταν οι Τσαρλς Μπλάκμαν, Άρθουρ Μπόιντ, Ντέιβιντ Μπόιντ, Τζον Μπρακ, Ρόμπερτ Ντίκερσον, Τζον Πέρσεβαλ και Κλίφτον Παγκ. Όλοι είχαν την έδρα τους στη Μελβούρνη, εκτός από τον Ντίκερσον, ο οποίος ήταν από το Σίδνεϊ. Το 1959 κανένας τους δεν ήταν άμεσο μέλος του Κύκλου Χάιντε που είχε διατηρήσει την αίγλη του με το παράρτημα της Σύγχρονης Τέχνης της Μελβούρνης (CAS) από τις αρχές της δεκαετίας του 1940, αν και ο Σάντεϊ και ο Τζον Ριντ υπερασπίστηκαν την ομάδα. Τρεις ήταν μέλη της οικογένειας Μπόιντ και όλοι ήταν αδελφοποιημένοι ζωγράφοι κάποιου βεληνεκούς που εργάζονταν στο πλαίσιο των διατηρούμενων στυλ ρεαλιστικής απεικόνισης. Αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και ο Πέρσεβαλ εξέθεσε εκεί το 1958, δεν εξέθεσαν στη δική τους γκαλερί του CAS (την οποία διεύθυνε ο Ριντ από το 1958 ως Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Αυστραλίας), καθώς η Εταιρεία αντιτάχθηκε στην έκθεση, αλλά επέλεξε αντ' αυτού να χρησιμοποιήσει τις εγκαταστάσεις της αντίπαλης Εταιρείας Καλλιτεχνών της Βικτόρια (Victorian Artists' Society), που αποτελούσε επί μακρόν προπύργιο του πολιτιστικού συντηρητισμού στη Μελβούρνη.
Η The Age, στα "Νέα της Ημέρας", χαιρέτισε την εμφάνισή τους, "Για τους μη ειδικούς που έχουν μπερδευτεί με την περισσότερη σύγχρονη τέχνη, η έκθεση μιας νεοσύστατης ομάδας που ονομάζεται Antipodeans, η οποία εγκαινιάζεται αύριο στις αίθουσες της Victorian Artists' Society, υπόσχεται πολλά. Οι Antipodeans μια ομάδα επτά καλλιτεχνών της Μελβούρνης και ενός καθηγητή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους σε μια διαμαρτυρία ενάντια στο έργο πολλών συγχρόνων τους. Τους καλλιτέχνες της ομάδας [συνοδεύει] ο λέκτορας κ. Bernard Smith (ο οποίος είναι επίσης ο πρόεδρός τους) [ ... ] Για να απεικονίσει την ιδέα της ομάδας, ο κ. Smith μας έδειξε ένα αντίγραφο του μανιφέστου της ομάδας, ένα έντονα διατυπωμένο δισέλιδο έγγραφο που, πιστεύουμε, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει κάπου κάποια διαφωνία'." Το άρθρο αναφέρει τον Σμιθ, ο οποίος άνοιξε την έκθεση την Τρίτη 4 Αυγούστου 1959, εξηγώντας τον "λόγο ύπαρξής" τους ως μια στάση ενάντια στην "αφηρημένη και μη παραστατική τέχνη, η οποία θαμπώνει τους νέους καλλιτέχνες παντού", και ότι είχαν επιλέξει το όνομα Antipodeans επειδή "υποδηλώνει τον τόπο όπου ζούμε, αλλά αποφεύγει κάθε εθνική χροιά της λέξης Αυστραλοί. Μας συνδέει επίσης με την ευρωπαϊκή παράδοση".
Μανιφέστο
Το Μανιφέστο των Antipodeans ήταν μια αντίδραση στη σημαντική δημόσια επιτυχία της μουσειακής έκθεσης Η Νέα Αμερικανική Ζωγραφική, μια έγκυρη επισκόπηση του αφηρημένου εξπρεσιονισμού που οργανώθηκε από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, η οποία περιόδευσε στην Ευρώπη το 1958-59. Οι Αυστραλοί ζωγράφοι φοβήθηκαν ότι η αμερικανική αφαίρεση γινόταν η νέα ορθοδοξία, και ότι η μισαλλοδοξία απέναντι στη μοντερνιστική παραστατική τέχνη που ασκούσαν αυξανόταν διεθνώς.
Το μανιφέστο τους προειδοποιούσε λοιπόν κατά της άκριτης υιοθέτησης από τους καλλιτέχνες της υπερπόντιας μόδας, ιδίως του αμερικανικού αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Το μανιφέστο πήρε την κεντρική του θέση για την πρωταρχική σημασία της εικόνας: [Η] εικόνα, το αναγνωρίσιμο σχήμα, το ουσιαστικό σύμβολο, είναι η βασική μονάδα της γλώσσας [του καλλιτέχνη]... Γεννιέται από την εμπειρία του παρελθόντος και παραπέμπει στην εμπειρία του παρελθόντος - και επικοινωνεί. Επικοινωνεί επειδή έχει την ικανότητα να παραπέμπει σε εμπειρίες που ο καλλιτέχνης μοιράζεται με το κοινό του.
Κριτική υποδοχή
Το μανιφέστο θεωρήθηκε από ορισμένους ντόπιους καλλιτέχνες και κριτικούς εκείνη την εποχή ως δήλωση υπέρ του συντηρητισμού και της αντίδρασης και ως έκκληση για την απομόνωση της Αυστραλίας από τη διεθνή τέχνη. Η υπόθεσή τους δεν βοηθήθηκε από το γεγονός ότι όλοι τους απολάμβαναν κάποια εμπορική επιτυχία, σε αντίθεση με τους άμεσους αντιπάλους τους (τους γηγενείς αφηρημένους Ρότζερ Κεμπ, Λέοναρντ Φρεντς, Ίνγκε Κινγκ και Τζορτζ Τζόνσον) που αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Ορισμένα μέλη παραιτήθηκαν από την ομάδα Antipodeans κατά τη διάρκεια της έκθεσης και έκτοτε βλέπουν τη συμμετοχή τους σε αυτήν με αμηχανία.
Ο κριτικός της The Age Άρνολντ Σόουρ στην ταυτόχρονη κριτική του πλαισίωσε την ομάδα ως "αντι-αφηρημένους ζωγράφους που πιστεύουν ότι η τέχνη πρέπει να εκφράζει ιδέες" και καταδίκασε τις "ιδέες" τους ως "σκοτεινές", "κωμικοτραγικές" και "κακοζωγραφισμένες", ξεχωρίζοντας τον Μπλάκμαν ως τον μόνο που "προίκισε τις ιδέες του με μια αίσθηση ύπαρξης και την παρουσίασή τους με λεπτές λεπτομέρειες της μορφής της τέχνης", ενώ θεώρησε τα κεραμικά του Πέρσεβαλ ανώτερα από τους πίνακές του στο Γουίλιαμσταουν ως μια "αέναη ρεγκάτα χρωμάτων"." Απέρριψε τη σειρά Νύφη του Άρθουρ Μπόιντ ως γραφική, το έργο του Ντέιβιντ Μπόιντ ως γκροτέσκο καρτούν, του Τζον Μπρακ ως εικονογραφική διαστρέβλωση, του Ντίκερσον ως φθάνουσα σε τραγικά βάθη και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Παγκ είχε χάσει τον εαυτό του ζωγραφίζοντας τον Βιασμό της Ευρώπης.
Κληρονομιά
Οι Antipodeans ήταν ένα κίνημα της Μελβούρνης. Το 1961, μια ομάδα που αυτοαποκαλούνταν Sydney 9' - η οποία περιελάμβανε τους Αυστραλούς αφηρημένους καλλιτέχνες Έκτορ Γκίλιλαντ, Καρλ Πλέιτ, Λέοναρντ Χέσινγκ, Σταν Ράποτεκ, Τζον Όλσεν, Ρόμπερτ Κίπελ, Κλέμεντ Μίντμορ και Μπιλ Ρόουζ - διοργάνωσε μια έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής για να αντιμετωπίσει την ομάδα των Antipodeans. Η ομάδα στρατολόγησε επίσης έναν νεαρό κριτικό, τον Ρόμπερτ Χιουζ, για να αντιταχθεί στη στάση του Μπέρναρντ Σμιθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1934
Η 7η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στις 27 Φεβρουαρίου 1935. Παρουσιαστής της τελετής απονομής ήταν ο Ίρβιν Σ. Κομπ.
Η ερωτική κωμωδία του Φρανκ Κάπρα Συνέβη μια Νύχτα έγινε η πρώτη ταινία που πέτυχε να κερδίσει Όσκαρ σε όλες τις πέντε μεγάλες κατηγορίες: εξαιρετικής παραγωγής, καλύτερης σκηνοθεσίας, πρώτου ανδρικού ρόλου, πρώτου γυναικείου ρόλου και σεναρίου.Ήταν επίσης η πρώτη ερωτική ταινία που κέρδισε το βραβείο και η πρώτη που κέρδισε δύο Όσκαρ για ηθοποιό.
Για πρώτη φορά σταθεροποιήθηκε από την Ακαδημία η πρακτική να αφορά η απονομή των βραβείων τις ταινίες της προηγούμενης ημερολογιακής χρονιάς, κάτι που συνεχίζεται ως σήμερα.
Ντεμπούτο έκαναν οι κατηγορίες καλύτερου μοντάζ, καλύτερης αρχικής μουσικής σύνθεσης και καλύτερου αρχικού τραγουδιού.
Η Σίρλεϊ Τεμπλ παρέλαβε το πρώτο της νεανικό βραβείο σε ηλικία 6 ετών και έγινε η νεαρότερη σε ηλικία ηθοποιός που κατέκτησε το βραβείο Όσκαρ στα χρονικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Δημήτριος Μελετόπουλος
Ο Δημήτριος Μελετόπουλος (Αίγιο, 1796 - Αθήνα, 1858) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο Μελετόπουλος γεννήθηκε στο Αίγιο και ήταν ένα από τα έξι παιδιά του Αγγελή Μελετόπουλου και της Αναστασίας Χαραλάμπη. Παππούς του ήταν ο Χριστόδουλος Μελετόπουλος, πρόκριτος που συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση των Ορλωφικών.
Πριν το 1821, ο Δημήτριος Μελετόπουλος εργαζόταν ως έμπορος σταφίδας. Έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας το 1819 μέσω του πατέρα του που υπηρετούσε στην Κωνσταντινούπολη ως βεκίλης και συμμετείχε στη συνέλευση της Βοστίτσας όπου μαζί με τον Ανδρέα Λόντο και τον Λέοντα Μεσσηνέζη τάχθηκε υπέρ της πρότασης του Παπαφλέσσα για άμεση έναρξη της επανάστασης.
Στην επανάσταση του 1821 τάχτηκε αρχικά στο πλευρό της οικογένειας Λόντου. Στις 26 Μαρτίου 1821 επιτέθηκε στο Αίγιο απελευθερώνοντας το από τους Οθωμανούς. Συμμετείχε στις μάχες της Πάτρας, στην απόκρουση της στρατιάς του Δράμαλη αλλά και σε πολεμικές επιχειρήσεις της Στερεάς Ελλάδας. Σταδιακά κατάφερε να αποκτήσει δικό του ένοπλο σώμα και το 1823 διορίστηκε αντιστράτηγος. Στην περίοδο του εμφυλίου αν και αρχικά τάχτηκε στο πλευρό των Λόντων έπειτα προσήλθε στο στρατόπεδο του Κουντουριώτη και το 1824 διορίστηκε στρατηγός. Αργότερα συμμετείχε στις επιχειρήσεις εναντίον του στρατού του Ιμπραήμ πασά και στην καθυπόταξη των περιοχών της Πελοποννήσου που είχαν προσχωρήσει στο πλευρό των Οθωμανών.
Ο Μελετόπουλος συμμετείχε στην Γ' και Ε' Εθνοσυνέλευση και τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Διετέλεσε δήμαρχος Αιγίου, υπουργός Εσωτερικών, υπουργός Στρατιωτικών, ενώ είχε χρηματίσει και δύο φορές νομάρχης Αττικοβοιωτίας.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, έλαβε το βαθμό του αντιστράτηγου. Απεβίωσε το 1858 στην Αθήνα από αποπληξία, ενώ στο τέλος της ζωής του ήταν άπορος. Από το γάμο του με την κόρη του Αναγνώστη Δεληγιάννη, απέκτησε τρεις γιους, τον Λεωνίδα, τον Άγγελο και τον Χαρίλαο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Βασιλίσκος
Με το όνομα Βασιλίσκος αποδίδονται τα εξής:
Grand Funk Railroad
Οι Grand Funk Railroad (γνωστοί και ως Grand Funk) είναι αμερικάνικο ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1968, διαλύθηκε το 1976 και μετά από μία διετή επανένωση στις αρχές της δεκαετίας του '80, σχηματίστηκε ξανά το 1996 και συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Βιογραφία
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Φλιντ του Μίσιγκαν από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Μάικ Φάρνερ, τον μπασίστα Μελ Σέικερ και το ντράμερ Ντον Μπριούερ με την ονομασία Grand Trunk Western Railroad. Μετά από μία άκρως επιτυχημένη εμφάνιση στο φεστιβάλ ποπ της Ατλάντα, υπέγραψαν συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία "Capitol Records" και άλλαξαν το όνομα τους σε Grand Funk. Τον Αύγουστο του 1969 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "On Time", ανεβαίνοντας στο Top-30 του Billboard. Ακολούθησε το "Grand Funk" στις 29 Δεκεμβρίου 1969, το οποίο έγινε πλατινένιο.
Το 1970 κυκλοφόρησαν το "Closer to Home" το οποίο μπήκε στο αμερικάνικο Top-10 και συνοδευόταν από την ομώνυμη σινγκλ επιτυχία, ενώ στα τέλη της χρονιάς εκδόθηκε και το ζωντανά ηχογραφημένο "Grand Funk Live", το οποίο έχει γίνει διπλά πλατινένιο. Η συνεχής εμπορική επιτυχία των δίσκων τους, βοήθησε τους Grand Funk να γίνουν το πρώτο σε πωλήσεις αμερικάνικο συγκρότημα για το 1970.
Ακολούθησαν τα πλατινένια "Survival" και "E Pluribus Funk", το 1971. Μετά από σοβαρά προβλήματα με το μάνατζμεντ του συγκροτήματος, απέλυσαν τον Τέρι Νάιτ και αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν μία εμπορική στροφή στον μέχρι τότε μπλουζ ροκ ήχο τους. Για το λόγο αυτό, προσέθεσαν τον κιμπορντίστα Γκρεγκ Φροστ στη σύνθεση τους και κυκλοφόρησαν το "Phoenix", το 1972.
Το 1975 άλλαξαν το όνομα τους σε Grand Funk Railroad και κυκλοφόρησαν το "All the Girls in the World Beware!!!", το οποίο περιείχε τις Top-10 επιτυχίες "Some Kind of Wonderful" και "Bad Time".
Λόγω συνεχών διαμαχών μεταξύ των μελών του συγκροτήματος, αποφάσισαν να διαλυθούν αφού κυκλοφορούσαν άλλα δύο άλμπουμ τα οποία απέμεναν για την ολοκλήρωση του συμβολαίου τους. Το διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο "Caught in the Act" ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις τους, αλλά λόγω ότι δεν περιείχε νέα τραγούδια η "Capitol" τους ζήτησε να ηχογραφήσουν νέο στούντιο δίσκο.
Οι Grand Funk Railroad κυκλοφόρησαν το "Born to Die" τον Ιανουάριο του 1976, αλλά μετά το ενδιαφέρον του Φρανκ Ζάπα να κάνει παραγωγή σε ένα δίσκο τους, αποφάσισαν να ηχογραφήσουν το "Good Singin', Good Playin'", τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Τελικά, το συγκρότημα διαλύθηκε μετά την κυκλοφορία του δίσκου.
Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος ο Φάρνερ ξεκίνησε σόλο καριέρα κυκλοφορώντας δύο δίσκους, ενώ ο Μπριούερ, ο Σέικερ και ο Φροστ σχημάτισαν τους Flint.
Το 1981, οι Grand Funk Railroad επανασχηματίστηκαν με τον Ντένις Μπέλινγκερ στο μπάσο, κυκλοφορώντας το δίσκο "Grand Funk Lives" και το "What's Funk?" δύο χρόνια αργότερα, χωρίς να πλησιάσουν την επιτυχία του παρελθόντος. Το 1983 το συγκρότημα διαλύθηκε για δεύτερη φορά.
Το 1996, οι Φάρνερ, Μπριούερ και Σέικερ επανενώθηκαν για μία επιτυχημένη αμερικάνικη περιοδεία. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το ζωντανό "Bosnia", το οποίο είχε ηχογραφηθεί με τη συνοδεία ορχήστρας σε δύο συναυλίες, τα έσοδα των οποίων δωρήθηκαν για την ενίσχυση των θυμάτων του πολέμου στη Βοσνία Ερζεγοβίνη. Το 1998, ο Φάρνερ αποχώρησε και τη θέση του πήρε ο Μαξ Καρλ, ενώ στο συγκρότημα εντάχθηκαν ο κιθαρίστας Μπρους Κούλικ και ο κιμπορντίστας Τιμ Κάσιον.
Το συγκρότημα περιοδεύει κατά διαστήματα, χωρίς να πραγματοποιεί νέες ηχογραφήσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Μίσιγκαν
Καζίνο
Το καζίνο είναι ένας χώρος στον οποίο μπορούμε να παίξουμε τυχερά παιχνίδια ποντάροντας χρήματα. Οι πελάτες ενός καζίνου μπορούν να παίξουν ρουλέτα, μπλακ τζακ, φρουτάκια και άλλα τυχερά παίγνια, μερικά από τα οποία απαιτούν ορισμένες ικανότητες, ενώ άλλα βασίζονται αποκλειστικά στην τύχη. Οι κανόνες των παιχνιδιών είναι προσδιορισμένοι, ώστε να εξασφαλίζουν ένα πλεονέκτημα του καζίνου έναντι των παικτών. Έτσι, σε όλα τα παιχνίδια οι πιθανότητες αλλού σε μεγαλύτερο βαθμό και αλλού σε μικρότερο είναι πάντοτε με το μέρος του καζίνου.
Ιστορία των καζίνο
Η ακριβής προέλευση του παιχνιδιού είναι άγνωστη. Στην Κίνα καταγράφεται το πρώτο επίσημο πρακτικά το 2300 π.Χ., αλλά γενικά, πιστεύεται ότι τα τυχερά παιχνίδια σε κάποια μορφή έχει δει σχεδόν κάθε κοινωνία στην ιστορία. Από τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους στη Γαλλία του Ναπολέοντα και της Ελισαβετιανής Αγγλίας, μεγάλο μέρος της ιστορίας είναι γεμάτο με ιστορίες ψυχαγωγίας με βάση τα τυχερά παιχνίδια.
Ο πρώτος γνωστός ευρωπαϊκός οίκος τυχερών παιχνιδιών, δεν λέγεται καζίνο μολονότι πληροί τον σύγχρονο ορισμό, ήταν η Ridotto, με έδρα τη Βενετία, στην Ιταλία το 1638 για την παροχή τυχερών παιχνιδιών κατά τη διάρκεια της σεζόν καρναβαλιού. Έκλεισε το 1770, όταν η κυβέρνηση της πόλης θεώρησε ότι φτωχαίνει την τοπική αριστοκρατία.
Στην αμερικανική ιστορία, οι πρώτες εγκαταστάσεις τυχερών παιχνιδιών ήταν γνωστές ως σαλούν. Η δημιουργία και η σημασία των σαλούν, επηρεάστηκε από τις τέσσερις μεγάλες πόλεις: Νέα Ορλεάνη, Σαιντ Λούις, το Σικάγο και το Σαν Φρανσίσκο. Στα σαλούν ένας ταξιδιώτης θα μπορούσε να βρει ανθρώπους να μιλήσει, να πιει και συχνά να παίξει τυχερά παιχνίδια όπως χαρτιά. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα στην Αμερική, τα τυχερά παιχνίδια έγιναν παράνομα και απαγορεύτηκαν από τη νομοθεσία του κράτους και τους κοινωνικούς μεταρρυθμιστές της εποχής. Ωστόσο, το 1931, νομιμοποιήθηκαν τα τυχερά παιχνίδια σε όλη την πολιτεία της Νεβάδα, μαζί με το Λας Βέγκας και το Ρένο. Απο το 1978, τα τυχερά παιχνίδια είναι νόμιμα στο Ατλάντικ Σίτι, που τώρα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη τυχερών παιχνιδιών της Αμερικής.
Ο Τζόγος μέσα στα καζίνο
Στις περισσότερες χώρες σε όλο τον κόσμο, τα τυχερά παιχνίδια περιορίζονται σε άτομα ηλικίας άνω των 16 έως 21 ετών, στις περισσότερες χώρες όπου επιτρέπονται τα καζίνο. Οι πελάτες ρισκάρουν παίζοντας τυχερά παιχνίδια, σε ορισμένες περιπτώσεις με ένα στοιχείο των ικανοτήτων του, όπως craps, ρουλέτα, μπακαρά, μπλακτζάκ, και βίντεο πόκερ. Στα περισσότερα παιχνίδια που εμπλέκονται τα μαθηματικά, καθορίζονται οι αποδόσεις που εξασφαλίζουν το καζίνο το οποίο έχει ανά πάσα στιγμή ένα πλεονέκτημα σε σχέση με τους παίκτες. Αυτό μπορεί να εκφράζεται με μεγαλύτερη ακρίβεια από την έννοια της αναμενόμενης αξίας, η οποία είναι ομοιόμορφα αρνητική (από την πλευρά του παίκτη). Το πλεονέκτημα αυτό καλείται η άκρη του οίκου. Σε παιχνίδια όπως το πόκερ όπου οι παίκτες παίζουν ένας εναντίον του άλλου, το καζίνο λαμβάνει μια επιτροπή που ονομάζεται γκανιότα.
Χαρακτηριστικά του καζίνου
Σε παιχνίδια, όπου οι πιθανότητες είναι ίσες, (όταν για παράδειγμα οι πελάτες παίζουν πόκερ μεταξύ τους), τότε το καζίνο παίρνει μία προμήθεια έναντι των στοιχημάτων, γνωστή και ως γκανιότα. Τα καζίνο συνήθως βρίσκονται δίπλα ή φιλοξενούνται μέσα σε ξενοδοχεία ή άλλους τουριστικούς προορισμούς, ώστε να επιτρέπεται και να προτρέπεται η πολυήμερη διαμονή των παικτών.
Η έννοια του καζίνου είναι συνυφασμένη με τη χλιδή, τη "μεγάλη ζωή", την οικονομική άνεση. Αυτή τουλάχιστον ήταν η εικόνα που υπήρχε για τα καζίνα στην ελληνική κοινωνία μέχρι πριν μερικά χρόνια, οπότε άρχισαν να λειτουργούν καζίνα σε διάφορες περιοχές της χώρας με φυσικό αποτέλεσμα την απομυθοποίησή τους. Τώρα πλέον σχεδόν ο καθένας μπορεί να επισκεφθεί κάποιο καζίνο και να διασκεδάσει.
Στην Ελλάδα λειτουργούν τα παρακάτω καζίνo: Η Ελληνική νομοθεσία δεν επιτρέπει την είσοδο στα καζίνο ατόμων που δεν έχουν συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας τους. Ο λόγος είναι για να μην εθιστούν οι νέοι από πολύ μικρή ηλικία στο τζόγο.
Ο εθισμός στον τζόγο είναι μία παθολογική κατάσταση, η οποία χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Τα καζίνα είναι ένας χώρος όπου ο παίκτης πρέπει να πηγαίνει για διασκέδαση και όχι με σκοπό να γίνει πλούσιος. Όταν χάνεται το μέτρο στη διάρκεια και τη συχνότητα των επισκέψεων καθώς και στη διαχείριση των χρημάτων τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Στις ΗΠΑ όπου τα καζίνα λειτουργούν εδώ και αιώνες υπάρχουν μη κερδοσκοπικές οργανώσεις (π.χ. η Gamblers Anonymous) για να βοηθούνται όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα εθισμού στο τζόγο.
Βέβαια και στην Ελλάδα έχουν γίνει βήματα προς τα μπρος στο συγκεκριμένο τομέα: Τα διασημότερα καζίνα στον κόσμο βρίσκονται στο:
Η ασφάλεια είναι επίσης ένα πολύ σημαντικό ζήτημα μιας και τόσο στα επίγεια όσο και στα διαδικτυακά καζίνο οι παίχτες έχουν την δυνατότητα να εξασφαλίσουν τα προσωπικά τους δεδομένα αλλά και οι συναλλαγές τους να γίνονται χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα.
Βέβαια για αυτό μεγάλο πλεονέκτημα, ιδιαίτερα για τις διαδικτυακές αίθουσες παιχνιδιών, είναι τα λογισμικά που χρησιμοποιούν στις πλατφόρμες τους καθώς μέσω αυτών όλα τα στοιχεία είναι ασφαλή. Και έτσι με αυτόν τον τρόπο οι παίχτες όπως και στις χερσαίες αίθουσες έχουν την ευκαιρία να παίζουν χωρίς να τους απασχολεί η ασφάλεια.
Ένα από τα γνωστότερα παγκοσμίως λογοτεχνικά έργα που αναφέρεται στο καζίνο και τον τζόγο, είναι Ο παίκτης του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, γραμμένο το 1866.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια
Τζορτζ Μπαγκς Μοράν
Ο Τζόρτζ Κλάρενς Μοράν, γεννημένος ως Adelard Leo Cunin, γνωστός και ως Μπαγκς, ήταν ένας Αμερικανός γκάνγκστερ, διάσημος για την έχθρα του με τον Αλ Καπόνε. Έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Μπαγκς σε μια μαζική δολοφονία, γνωστή ως Σφαγή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά αντ' αυτού δολοφονήθηκαν επτά μέλη της συμμορίας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Αλ Καπόνε
Ορέστης και Ερινύες (Γκυστάβ Μορώ)
Ο Ορέστης και Ερινύες είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Γκυστάβ Μορώ. Το έργο αυτό που καταλέγεται στο καλλιτεχνικό ρεύμα του συμβολισμού είναι μυθολογικού περιεχομένου με θέμα τον αρχαίο Ελληνικό μύθο του Ορέστη.
Τρόπαια Αρκαδίας
Τα Τρόπαια είναι ορεινό χωριό της Γορτυνίας (παλαιότερο όνομα Βερβίτσα) χτισμένα στις βορειοδυτικές πλαγιές του Μαινάλου σε υψόμετρο 747 μέτρων.
Ορέστης και Ερινύες (Γκυστάβ Μορώ)
Κατηγορία:Πίνακες του Γκυστάβ Μορώ