cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεονίντ Σομπόλεφ
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Σομπόλεφ ήταν ένας από τους δύο νεαρούς Ρώσους στρατηγούς που διορίστηκαν στο βουλγαρικό υπουργικό συμβούλιο τον Απρίλιο του 1882 από τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο. Ο Σομπόλεφ ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού της Βουλγαρίας και υπουργός Εσωτερικών, με τον συνάδελφό του Ρώσο στρατηγό Αλεξάντρ Καούμπαρς ως Υπουργό Πολέμου. Ο Σομπόλεφ μοίρασε τις άλλες θέσεις του υπουργικού συμβουλίου σε μέλη του Συντηρητικού Κόμματος και κέρδισε την εύνοιά τους εγκρίνοντας νόμους για τη μείωση του μεγέθους της Εθνοσυνέλευσης της Βουλγαρίας και τον περιορισμό των ιδιοκτήτων ακινήτων, μέτρα που εξασφάλισαν ότι οι Φιλελεύθεροι ήταν όλοι εκτός βουλής.
Ωστόσο, ο Σομπόλεφ εξοργίσε τους Βούλγαρους συμμάχους του όταν απέρριψε το κράτος, συγκρίνοντάς το με το Χανάτε της Μπουχάρα όπου ήταν κυβερνήτης. Εξόργισε περαιτέρω τα νεοεκλεγέντα μέλη της Συντηρητικής Συνέλευσης με τον αριστοκρατικό του τρόπο και τις απόπειρες του να τους δωροδοκήσουν, κάτι που περιλάμβανε ακόμη και την αποχώρηση απο το γραφείο κάθε μέλους. Σύντομα ο Σομπόλεφ ήταν σε διαμάχη με τη Συνέλευση για την παρουσία μιας δύναμης Ρώσων στρατιωτών στη Βουλγαρία και για την ιδιοκτησία των σιδηροδρόμων.
Τελικά, με τη βοήθεια του Ρώσου ορθόδοξου Μητροπολίτη Μιλέτι της Σόφιας, ο Σομπόλεφ ανάγκασε σε παραίτηση τον εχθρό του Κονσταντίν Στόιλοφ, Υπουργού Εξωτερικών και Θρησκευμάτων, αν και η αποχώρηση του Στόιλοφ οδήγησε δύο άλλους κορυφαίους Συντηρητικούς να παραιτηθούν από το υπουργικό συμβούλιο. Με την πτώση της κυβέρνησης ο Σομπόλεφ στράφηκε στον φιλελεύθερο ηγέτη Ντράγκαν Τσάνκοφ για έναν νέο συνασπισμό, αλλά είχε μια άλλη ατζέντα πολιτικής στο μυαλό του. Ο Τσάνκοφ κέρδισε την υποστήριξη τόσο του Πρίγκιπα Αλέξανδρου όσο και της συνέλευσης για μια συνταγματική αποκατάσταση αφού έπεισε όλα τα κόμματα ότι η ρωσική επιρροή είχε γίνει πολύ δυνατή. Ο Σομπόλεφ παραιτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου μαζί με τον Καούμπαρς αφήνοντας την πρωθυπουργία στον Τσάνκοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Υπουργοί της Βουλγαρίας
Λευκή του Ναμύρ
Η Λευκή του Ναμύρ (Blanche de Namur, 1320 - 1363) ήταν βασίλισσα της Σουηδίας και της Νορβηγίας από τον γάμο της με τον βασιλιά Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας.
Η ζωή της
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Α΄, μαρκησίου του Ναμύρ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά, από την πλευρά του πατέρα της ήταν μέλος του πανίσχυρου Οίκου του Νταμπιέρ, εγγονή του Γκυ του Νταμπιέρ και από την πλευρά της μητέρας της εγγονής του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας ήταν μέλος του βασιλικού Οίκου των Καπετιδών.
Γάμος της Λευκής με τον βασιλιά της Σουηδίας Μάγκνους
Είναι άγνωστοι οι λόγοι για τους οποίους αποφασίστηκε να παντρευτεί τον Μάγκνους Δ΄, τον Ιούνιο του 1334 ο Σουηδός βασιλιάς ταξίδευσε στο Ναμύρ προκειμένου να πραγματοποιηθεί ο αρραβώνας και ο Μάγκνους επέστρεψε στη Σουηδία το φθινόπωρο του ίδιου έτους, η Λευκή άφησε με τη σειρά της το Ναμύρ έναν χρόνο αργότερα προκειμένου να πραγματοποιηθεί η γαμήλια τελετή έγινε μεταξύ του Οκτωβρίου και του Νοεμβρίου 1335 στο κάστρο του Μπόχους. H Λευκή δέχτηκε την επαρχία του Τένσμπεργκ στη Νορβηγία και του Λοντόζ στη Σουηδία, με τον Μάγκνους απέκτησαν δυο γιους τον Έρικ ΙΒ' της Σουηδίας και τον Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας και 3 κόρες που πέθαναν σε βρεφική ηλικία και τάφηκαν στο αβαείο του Ας. Η στέψη της Λευκής ως βασίλισσας έγινε στη μεγάλη εκκλησία της Στοκχόλμης στις 22 Ιουλίου 1336, τη συνόδευσαν οι δυο αδελφοί της Ροβέρτος και Λουδοβίκος οι οποίοι παρέμειναν στη συνοδεία του Σουηδού βασιλιά μέχρι το 1354.
Βασίλισσα της Σουηδίας
Η βασίλισσα Λευκή έμεινε γνωστή ως Λεύκα σύμφωνα με τη Σουηδική έκδοση του ονόματος της, μετά τη στέψη της της δόθηκε βασιλική σφραγίδα με την επιγραφή "Λευκή, με τη χάρη του Θεού βασίλισσα της Σουηδίας, της Νορβηγίας και της Σκανίας", στην οποία φορά ένα στέμμα και κρατά ένα σκήπτρο, στην επιγραφή δεν φοράει στο κεφάλι πέπλο κάτι ασυνήθιστο για τις γυναίκες της εποχής της. Περιγράφεται σαν πολύ όμορφη και σοφή, συνόδευσε τον σύζυγο της σε όλες τις εκστρατείες του, το 1345 οι δυο αδελφοί της Ροβέρτος και Λουδοβίκος τέθηκαν υπό τις υπηρεσίες του συζύγου της. Η αντίθεση στη βασιλεία του Μάγκνους με τους ευγενείς οδήγησε σε συνθήκη σύμφωνα με την οποία ο μικρότερος γιος του Μάγκνους Χάακον ορίστηκε βασιλιάς της Νορβηγίας με τον ίδιο τον Μάγκνους αντιβασιλιά την περίοδο που ήταν ανήλικος, ο μεγαλύτερος γιος του Μάγκνους Έρικ θα γινόταν διάδοχος του θρόνου της Σουηδίας μετά τον θάνατο του πατέρα του με αυτό τον τρόπο η ενότητα του βασιλείου κινδύνευε να διασπαστεί με την ενηλικίωση του Χάακον (1355). Τα μέλη του βασιλικού συμβουλίου έδωσαν όρκο όχι μονάχα απέναντι στον βασιλιά Μάγκνους αλλά και απέναντι στη βασίλισσα Λευκή, στις 18 Νοεμβρίου 1343 οι αρχιεπίσκοποι και οι επίσκοποι της Σουηδίας ορκίστηκαν να υποστηρίξουν τη Λευκή στην κηδεμονία του μεγαλύτερου γιου της Έρικ σε περίπτωση θανάτου του Μάγκνους.
Το τέλος της Λευκής
Από τον θάνατο του μεγαλύτερου γιου της Έρικ η Λευκή έμενε στο κάστρο του Τένσμπεργκ στη Νορβηγία το οποίο ήταν τμήμα της προίκας της, η Λευκή παραβρέθηκε στους γάμους του μικρότερου γιου της Χάακον με τη Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας, αμέσως μετά αρρώστησε και πέθανε, παραμένουν άγνωστα τόσο ο τόπος ταφής της όσο και οι λόγοι θανάτου της. Η βασίλισσα Λευκή ήταν από τις πιο διάσημες βασίλισσες της Νορβηγίας και της Σουηδίας, ήταν επιπλέον κοινωνικά ενεργή σε έντονο βαθμό, μια Βελγική μπύρα πήρε το όνομα της και ψηφίστηκε στα παγκόσμια βραβεία σαν η καλύτερη μπύρα στον κόσμο (2009).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Γλώσσα Σολόνγκ
Η γλώσσα Σολόνγκ (ISO 639-3: aaw, Ethnologue: aaw, Glottolog: solo1258) είναι γλώσσα σε χρήση στην περιοχή της Δυτικής Νέας Βρετανίας της Παπούα Νέα Γουϊνέα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1981 χρησιμοποιούνταν από 2.200 ομιλητές, και γράφεται με χρήση της λατινικής γραφής. Διάλεκτος της είναι η Αράβε (Arawe) με την οποία μερικές φορές είναι συνώνυμη.
Κάστρο της Σαμψούντας
Το Κάστρο της Σαμψούντας (τουρκικά: Samsun Kalesi) ήταν κάστρο στην Σαμψούντα της Τουρκίας. Ανεγερθέν επί των ακτών το 1092, καταστράφηκε μεταξύ του 1909 και του 1918.
Ιστορία
Το κάστρο ανεγέρθηκε πλησίον των ακτών της Μαύρης Θάλασσας από τους Δανισμενδίδες το 1092, μετά την αποτυχία τους να καταλάβουν το Κάστρο της Αμισού. Το κάστρο, έχοντας τείχη ύψους 8 μ., φιλοξενούσε εκατοντάδες οικίες και μαγαζιά, δύο μαστζίντ (μικρά τζαμιά), καθώς και τζαμί του οποίου η ανέγερση έλαβε χώρα κατόπιν επιθυμίας του Χιζίρ Μπέη, διοικητή της Σελτζουκικής Αυτοκρατορίας.
Ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί έγραψε μετά την επίσκεψή του στην Σαμψούντα το 1640, εντός του έργου του υπό τον τίτλο Seyahatname («Οδοιπορικό»), πως το κάστρο ήταν ισχυρό, ωστόσο είχε υποστεί καταστροφές. Αποτελείτο από τείχη μήκους πέντε χιλιάδων βημάτων, εβδομήντα πύργους και δύο χιλιάδες επάλξεις. Το κάστρο φιλοξενούσε, εντός των τειχών του, ένα τζαμί, ένα τουρκικό λουτρό και ένα μικρού μεγέθους εμπορικό κέντρο.
Τα παραθαλάσσια τείχη του κάστρου ήσαν ενισχυμένα από ακρόβαθρα σε μεταξύ τους απόσταση δώδεκα βημάτων, ώστε να είναι σε θέση να αντέξουν τα ισχυρά κύματα της Μαύρης Θάλασσας. Το κάστρο, το οποίο ανά περιόδους υπέστη επισκευαστικά έργα, παρέμεινε σε σχεδόν άριστη κατάσταση έως και την μεγάλη πυρκαγιά του 1869. Μετά την πυρκαγιά, τα ηπειρωτικά τείχη του κάστρου κατεδαφίστηκαν με στόχο να απελευθερωθεί χώρος για την εκ νέου επανοικοδόμηση της πόλης. Το κάστρο, με εξαίρεση τα παραθαλάσσια τείχη και το οπλοστάσιό του, κατεστράφη. Κατά την διάρκεια της Δεύτερης Συνταγματικής Περιόδου, ο Οθωμανός Υπουργός Πολέμου έλαβε την απόφαση της εκκαθάρισης του συνόλου των ιστορικών ερειπίων τα οποία είχαν λάβει την έγκριση του Σουλτάνου Μεχμέτ Ε΄ (βασίλευσε μεταξύ 1909-1918). Η έκταση του κάστρου παραχωρήθηκε στο Υπουργείο Πολέμου. Αργότερα, η έκταση παραχωρήθηκε στο Οθωμανικό Υπουργείο Οικονομίας, το οποίο και προχώρησε στην πώλησή της μέσω δημοπρασίας έπειτα από περαιτέρω διαίρεσή της.
Μία επιγραφή, η οποία, παλαιότερα, ευρισκόταν πάνω από μία εκ των πυλών του κάστρου, σήμερα, φυλάσσεται εντός των αρχείων της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης.
Σχέδιο αναστήλωσης
Ο μητροπολιτικός δήμος της Σαμψούντας ανέφερε, τον Ιανουάριο του 2015, πως σχέδια για την ανακατασκευή του κάστρου ευρίσκονταν υπό επεξεργασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Κατεστραμμένα κτίρια και κατασκευές στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Σαμψούντα
Γκάι Έκερ
Ο Γκάι Έκερ (Guy Ecker, γεννημένος ως Γκάι Φρέντερικ Έκερ Guy Frederick Ecker, 9 Φεβρουαρίου 1959 -) είναι Βραζιλιανο-Αμερικανός ηθοποιός.
Φιλμογραφία
Τηλεόραση
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Κάρολος Γ΄ (αγγλικά: Charles III, γεννημένος Κάρολος Φίλιππος Αρθούρος Γεώργιος, αγγλικά: Charles Philip Arthur George, Λονδίνο, 14 Νοεμβρίου 1948) είναι ο Bασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και 14 άλλων κρατών της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Είναι επίσης ο ανώτατος Κυβερνήτης της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ανέλαβε τον θρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022 μετά το θάνατο της μητέρας του και μακροβιότερης μονάρχη στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου, Ελισάβετ Β΄ και στέφθηκε Βασιλιάς στις 6 Μαΐου 2023 σε επίσημη τελετή στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Διαδέχθηκε την μητέρα του και ήταν ο προφανής διάδοχος έως την άνοδό του στον θρόνο το 2022, αλλά και ο μακροβιότερος διάδοχος του θρόνου στη βρετανική ιστορία. Ήταν, επίσης, ο μακροβιότερος Πρίγκιπας της Ουαλίας, έχοντας τον τίτλο από τον Ιούλιο του 1958 μέχρι το θάνατο τη μητέρας του, Ελισάβετ Β΄ , στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.
Ο Κάρολος γεννήθηκε στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ και ήταν το πρώτο εγγόνι του Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελισάβετ, της Βασιλομήτορος. Μαθήτευσε στα σχολεία Τσιμ και Γκόρντονστουν, στα οποία και ο πατέρας του, Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου, είχε βρεθεί ως παιδί, καθώς και στο σχολείο Τζιλόνγκ Γκράμαρ της Βικτώριας στην Αυστραλία. Αφού απέκτησε πτυχίο στην Ιστορία και την Ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, ο Κάρολος υπηρέτησε στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία και το Βασιλικό Ναυτικό, από το 1971 έως το 1976.
Το 1981, παντρεύτηκε την Λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ, με την οποία απέκτησε δύο γιους: τον Γουλιέλμο (Ουίλλιαμ) (1982) και τον Ερρίκο (Χάρρυ) (1984). Το 1992 ανακοινώθηκε στην Βουλή των Κοινοτήτων ότι το ζεύγος θα ζει πλέον σε διάσταση και τον Αύγουστο του 1996  επήλθε το διαζύγιο μετά από γνωστές εξωσυζυγικές σχέσεις αμφοτέρων. Την επόμενη χρονιά, η Νταϊάνα σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Παρίσι. Το 2005, ο Κάρολος παντρεύτηκε τη μακροχρόνια σύντροφό του, Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς.
Ως Πρίγκιπας της Ουαλίας, ο Κάρολος αναλάμβανε επίσημα καθήκοντα για λογαριασμό της Βασίλισσας, τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στα υπόλοιπα βασίλεια της Κοινοπολιτείας. Το 1976 ίδρυσε το «Ίδρυμα του Πρίγκιπα», ενώ χρηματοδοτεί τις «Φιλανθρωπικές Οργανώσεις του Πρίγκιπα» και είναι προστάτης, πρόεδρος και μέλος περισσότερων από 400 φιλανθρωπικών οργανώσεων και οργανισμών. Ως περιβαλλοντολόγος, προωθεί τη βιολογική γεωργία και την προστασία του περιβάλλοντος, κερδίζοντας βραβεία και αναγνώριση από διάφορες περιβαλλοντικές ομάδες. Η υποστήριξή του στην εναλλακτική ιατρική, συμπεριλαμβανομένης της ομοιοπαθητικής, έχει επικριθεί από ορισμένα μέλη της ιατρικής κοινότητας, ενώ οι απόψεις του για τον ρόλο της αρχιτεκτονικής στην κοινωνία και τη διατήρηση των ιστορικών κτηρίων έχουν λάβει μεγάλης προσοχής από Βρετανούς αρχιτέκτονες και πολιτικούς μηχανικούς. Από το 1993 εργάζεται πάνω στη δημιουργία του Πάουντμπερυ, μιας πειραματικής πόλης βασισμένης στις μελέτες του. Είναι επίσης συγγραφέας, εικονογράφος και αφηγητής πολλών βιβλίων.
Πρώιμα χρόνια
Ο Κάρολος γεννήθηκε στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στις 21:14 της 14ης Νοεμβρίου 1948. Ήταν το πρώτο παιδί που αποκτούσε η τότε Πριγκίπισσα Ελισάβετ, Δούκισσα του Εδιμβούργου και ο Πρίγκιπας Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου, και το πρώτο εγγόνι του Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελισάβετ. Προπάππος του από την πλευρά του πατέρα του είναι ο Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας. Η βάπτισή του έγινε στις 15 Δεκεμβρίου 1948 από τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπρυ, Τζέφρυ Φίσερ, στο μουσικό δωμάτιο των ανακτόρων, ενώ χρησιμοποιήθηκε νερό προερχόμενο από τον ποταμό Ιορδάνη. Το πλήρες όνομα που του δόθηκε ήταν το Κάρολος Φίλιππος Αρθούρος Γεώργιος. Ανάδοχοί του ήταν ο παππούς του Γεώργιος ΣΤ΄, ο εξάδελφός του Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας, η προγιαγιά του Βασίλισσα Μαρία, η θεία του Μαργαρίτα, ο Γεώργιος της Ελλάδας, η προγιαγιά του Βικτωρία της Έσσης και του Ρήνου, η εξαδέλφη του Πατρίσια Μαουντμπάττεν και ο Ντέηβιντ Μπόους-Λάιον.
Ως παιδί της κόρης του μονάρχη της Βρετανίας, ο Κάρολος δεν αναμενόταν να αποκτήσει τον τίτλο του πρίγκιπα ή την προσφώνηση «βασιλική υψηλότητα». Ωστόσο, στις 22 Οκτωβρίου 1948, λίγες μέρες πριν την γέννηση του Καρόλου, ο Βασιλιάς Γεώργιος χορήγησε βασιλική και πριγκιπική ιδιότητα για οποιαδήποτε παιδιά αποκτούσε η Ελισάβετ, κάνοντας έτσι τον Κάρολο βασιλικό πρίγκιπα εκ γενετής.
Όταν ο Κάρολος ήταν σε ηλικία τριών ετών, η μητέρα του ανήλθε στο θρόνο ως Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, φέρνοντας έτσι τον ίδιο πρώτο στη γραμμή για τη διαδοχή. Ως πρωτότοκος γιος της Ελισάβετ, πέρα από τον τίτλο του Πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου, πήρε αυτόματα τους τίτλους του Δούκα της Κορνουάλης, Δούκα του Ρόθσυ, Κόμη του Κάρικ, Βαρόνου του Ρένφρου, Λόρδου των Νήσων και Πρίγκιπα και Μεγάλου Επόπτη της Σκωτίας.
Εκπαίδευση
Όπως ήταν συνηθισμένο για τους βασιλικούς απογόνους στη Βρετανία, διορίστηκε μια γκουβερνάντα, η Κάθριν Πιμπλς, και ανέλαβε την εκπαίδευση του Καρόλου μεταξύ της ηλικίας των πέντε έως οκτώ ετών του. Το 1955 ανακοινώθηκε από τα Ανάκτορα ότι ο Κάρολος θα παρακολουθούσε μαθήματα σε σχολείο αντί να έχει ιδιωτικό δάσκαλο, κάνοντάς τον έτσι τον πρώτο διάδοχο της χώρας με αυτόν τον τρόπο εκπαίδευσης.
Ο Κάρολος συμμετείχε αρχικά στο σχολείο Χιλ Χάους του δυτικού Λονδίνου και έπειτα συμμετείχε στο σχολείο Τσιμ του Χάμπσιρ και το Γκόρντονστουν στη βορειοανατολική Σκωτία, το οποίο ο ίδιος πέρασε ιδιαίτερα άσχημη διαβίωση.
Το 1966 πέρασε ένα μεγάλο διάστημα στο σχολείο Τζιλόνγκ Γκράμαρ της Βικτώριας στην Αυστραλία και την ίδια χρονιά επισκέφτηκε την Παπούα Νέα Γουινέα σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι. Με την επιστροφή του στη Βρετανία συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Γκόρντονστουν απ' όπου αποφοίτησε το 1967 έχοντας αποκτήσει διακρίσεις στην ιστορία και τα γαλλικά.
Πρίγκιπας της Ουαλίας
Ο Κάρολος ονομάστηκε Πρίγκιπας της Ουαλίας και Κόμης του Τσέστερ στις 26 Ιουλίου 1958, ωστόσο η επίσημη τελετή ονομασίας του σε Πρίγκιπας της Ουαλίας έγινε στις 1 Ιουλίου 1969. Την επόμενη χρονιά θα ενταχθεί στη Βουλή των Λόρδων, ενώ αργότερα παρακολούθησε τις εργασίες της βρετανικής κυβέρνησης και του υπουργικού συμβουλίου. Ανέλαβε, επίσης, περισσότερα δημόσια καθήκοντα, όπως την ίδρυση το 1976 της φιλανθρωπικής οργάνωσης «The Prince's Trust», καθώς και την επίσκεψή του το 1981 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 εξέφρασε το ενδιαφέρον να υπηρετήσει ως Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας, κάτι που ωστόσο απορρίφθηκε από την Κυβέρνηση της Αυστραλίας.
Στρατιωτική εκπαίδευση και καριέρα
Ακολουθώντας την παράδοση, ο Κάρολος υπηρέτησε στο ναυτικό και την αεροπορία. Έχοντας λάβει βασική εκπαίδευση στη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία, θα εισαχθεί στις 8 Μαρτίου 1971 στο Κολλέγιο Κράνγουελ της Αεροπορίας για να εκπαιδευτεί ως πιλότος αεροσκάφών τζετ. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ξεκίνησε τη ναυτική του σταδιοδρομία, με την παρακολούθηση ενός κύκλου μαθημάτων έξι εβδομάδων στο Βασιλικό Ναυτικό Κολλέγιο στο Ντάρτμουθ και, στη συνέχεια, με την υπηρεσία του στα πλοία Νόρφοκ (D21), Μινέρβα (F45) και Τζούπιτερ (F60). To 1974 πιστοποιήθηκε και ως πιλότος ελικοπτέρων στο Βασιλικό Αεροναυτικό Σταθμό του Γιόβιλτον και έπειτα το 1974, λίγο πριν την ένταξή του στην 845 Αεροναυτική Μοίρα του αεροπλανοφόρου Χέρμις (R12). Στις 9 Φεβρουαρίου 1976 ανέλαβε τη διοίκηση του ναρκοθηρευτικού Μπρόνινγκτον (M1115) για τους τελευταίους δέκα μήνες ενεργού συμμετοχής του στο ναυτικό.
Πρώτος γάμος
Το 1974 ο Κάρολος ξεκίνησε να αλληλογραφεί με τον αξιωματικό του βασιλικού ναυτικού και αδερφό της γιαγιάς του Αλίκης, Λούις Μαουντμπάττεν, σχετικά με το ενδεχόμενο να παντρευτεί την Αμάντα Νάτσμπουλ, εγγονή του Μαουντμπάττεν. Ο Κάρολος εξέφρασε την επιθυμία του και στην μητέρα της Αμάντα. Τον Αύγουστο του 1979, όμως, ο Μαουντμπάττεν θα δολοφονηθεί από τον ΙΡΑ. Ο Κάρολος παρότι έκανε πρόταση γάμου στην Αμάντα, εκείνη θα αρνηθεί, καθώς μετά από τις επιθέσεις του ΙΡΑ, ήταν πλέον απρόθυμη να ενταχθεί στη βασιλική οικογένεια.
Ο Κάρολος θα γνωρίσει για πρώτη φορά τη Λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ το 1977, κατά την επίσκεψη στο σπίτι της, ως σύντροφος της μεγαλύτερης αδελφής της, Σάρα. Η Νταϊάνα και ο Κάρολος θα ξεκινήσουν να βγαίνουν και να αναπτύσσουν ένα δεσμό. Έτσι, ο Κάρολος έκανε πρόταση γάμου στην Νταϊάνα τον Φεβρουάριο του 1981 και, λίγους μήνες αργότερα, παντρεύτηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στις 29 Ιουλίου. Ως τόπος διαμονής τους επελέγησαν το Παλάτι του Κένσινγκτον και η Οικία Χάιγκροουβ, κοντά στο Τέτμπουρυ. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Γουλιέλμο (Ουίλλιαμ) στις 21 Ιουνίου 1982, και τον Ερρίκο (Χάρρυ), στις 15 Σεπτεμβρίου 1984.
Μέσα σε λίγα χρόνια παράγοντες όπως η ασυμβατότητα του ζευγαριού, η μεγάλη διαφορά ηλικίας τους (σχεδόν 13 χρόνια), καθώς και η απιστία του Καρόλου με την Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς θα καταστούν επιζήμια για το γάμο τους. Η Νταϊάνα το 1992 θα αποκαλύψει την απιστία του Καρόλου μέσα από το βιβλίο του Άντριου Μόρτον, «Νταϊάνα: η αληθινή της ιστορία». Ταυτόχρονα, εκείνη θα αναπτύξει μια μακροχρόνια σχέση με τον καθηγητή ιππασίας των γιων της, τον Τζέιμς Χιούιτ.
Δεύτερος γάμος
Στις 10 Φεβρουαρίου 2005 ο Κάρολος θα αρραβωνιαστεί με την Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς, με την οποία διατηρούσε σχέση όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ο Κάρολος είναι ιστορικά το πρώτο μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας που πραγματοποίησε πολιτικό γάμο και όχι θρησκευτικό. Κρατικά έγγραφα της δεκαετίας του 1950 και του 1960, που δημοσιεύθηκαν από το BBC, υπογράμμιζαν ότι ένας τέτοιος γάμος ήταν παράνομος, κάτι που ωστόσο αντικρούστηκε από τον εκπρόσωπο του Καρόλου, ο οποίος χαρακτήρισε αυτά τα έγγραφα ξεπερασμένα.
Ο πολιτικός γάμος έλαβε χώρα στο δημαρχείο του Ουίνδσορ, ενώ ακολούθησε μια μικρή τελετή στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Οι γονείς του Καρόλου δεν παρέστησαν στην τελετή του πολιτικού γάμου, παρά μόνο στη σύντομη θρησκευτική τελετή που διεξήχθη στο Κάστρο Ουίνδσορ.
Κοινωνικά και προσωπικά ενδιαφέροντα
Από την ίδρυση της οργάνωσης «The Prince's Trust» το 1976, ο Κάρολος είχε δημιουργήσει δεκαέξι επιπλέον φιλανθρωπικούς οργανισμούς, στους οποίους προεδρεύει έως σήμερα. Αυτοί οι οργανισμοί αφορούν την παιδεία, τη νεολαία, το περιβάλλον, την επιχειρηματικότητα, διεθνείς δράσεις και άλλα σημεία. Είναι ο προστάτης περισσοτέρων από 350 φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και οργανισμών, που εκτείνονται στα βασίλεια της Κοινοπολιτείας.
Το 2013 δώρισε ένα χρηματικό ποσό στον Βρετανικό Ερυθρό Σταυρό και στον οργανισμό «Disasters Emergency Committee» για την ανακούφιση θυμάτων του συριακού εμφυλίου πολέμου. Τον Μάρτιο του 2014 βοήθησε για τη συγκέντρωση πέντε εκατομμυρίων εμβολίων εναντίον της ιλαράς και της ερυθράς για παιδιά στις Φιλιππίνες.
Ο Βασιλιάς Κάρολος ενδιαφέρεται για πολλές θρησκείες, ενώ είναι Χριστιανός Αγγλικανός. Παρακολουθεί θρησκευτικές τελετές σε διάφορους αγγλικανικούς ναούς. Το 2000 διορίστηκε Λόρδος Ύπατος Αρμοστής στη Γενική Συνέλευση της Εκκλησίας της Σκωτίας. Σέβεται και θαυμάζει την Ορθόδοξη Εκκλησία και έχει επισκεφτεί ως ιδιώτης αρκετές φορές ορθόδοξα μοναστήρια του Αγίου Όρους στην Ελλάδα. Επίσης, έχει κάνει επισκέψεις και σε ορθόδοξα μοναστήρια της Ρουμανίας. Έχει οικογενειακούς δεσμούς με την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς η γιαγιά του (μητέρα του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου) Αλίκη του Μπάττενμπεργκ ήταν Ορθόδοξη μοναχή. Έχει εγκαταστήσει βυζαντινές εικόνες στο παρεκκλήσιο του Χάιγκροουβ όπου πηγαίνει για να προσευχηθεί και να αυτοσυγκεντρωθεί.
Συγγραφή βιβλίων
Ο Κάρολος έχει εκδώσει μία σειρά από βιβλία, τα οποία έχει συγγράψει ο ίδιος. Αυτά είναι:
Θρησκευτικά και φιλοσοφικά ενδιαφέροντα
Ο Πρίγκιπας Κάρολος έλαβε την χρισμάτωση το Πάσχα του 1965, σε ηλικία 16 ετών, από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι, Μάικλ Ράμσεϋ, στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Κάστρου του Ουίνδσορ. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του, παρακολουθεί τη θεία λειτουργία σε διάφορες αγγλικανικές εκκλησίες κοντά στο Χάιγκροουβ, ενώ όταν βρίσκεται στο Κάστρο Μπαλμόραλ της Σκωτίας παρευρίσκεται στην εκκλησία Κράθι Κιρκ με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια. Το 2000 διορίστηκε Λόρδος Ύπατος Αρμοστής στη Γενική Συνέλευση της Εκκλησίας της Σκωτίας. Ο Κάρολος έχει επισκεφθεί αρκετές φορές (εν μέσω κάποιας μυστικότητας) το Άγιον Όρος, και άλλα Ορθόδοξα μοναστήρια στη  Ρουμανία και την Σερβία. Παράλληλα, είναι προστάτης του Κέντρου Ισλαμικών Σπουδών της Οξφόρδης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και, τη δεκαετία του 2000, εγκαινίασε το Ινστιτούτο Ανώτατης Εκπαίδευσης Μάρκφιλντ, το οποίο είναι αφιερωμένο στις ισλαμικές σπουδές σε ένα πλουραλιστικό πολυπολιτισμικό πλαίσιο.
Ο Νοτιοαφρικάνος Λαουρένς βαν ντερ Ποστ έγινε φίλος του Καρόλου το 1977. Ονομάστηκε ο «πνευματικός γκουρού» του και έγινε ανάδοχος του γιου του Κάρολου, Ουίλλιαμ. Επηρεασμένος από τον Ποστ, ο Πρίγκιπας Κάρολος ανέπτυξε μια στροφή προς τη φιλοσοφία και ένα ενδιαφέρον για άλλες θρησκείες. Ο Κάρολος εξέφρασε τις φιλοσοφικές του απόψεις στο βιβλίο του «Αρμονία: Ένας Νέος Τρόπος να Κοιτάς τον Κόσμο Μας» (Harmony: A New Way of Looking at Our World), που κυκλοφόρησε το 2010 και κέρδισε το Βραβείο Βιβλίου Nautilus. Τον Οκτώβριο του 2019 παρακολούθησε την τελετή αγιοποίησης του Καρδινάλιου Τζον Χένρυ Νιούμαν. Τον Ιανουάριο του 2020, ο Κάρολος επισκέφθηκε ιεράρχες της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ και συμμετείχε στην οικουμενική θεία λειτουργία στην Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, μετά από την οποία περπάτησε μέσα από την πόλη συνοδευόμενος από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους αξιωματούχους.
Αν και φημολογήθηκε ότι ο Κάρολος ως Βασιλιάς θα έδινε όρκο ως «Υπερασπιστής των Πίστεων», ο ίδιος διευκρίνισε το 2015 ότι θα διατηρήσει τον παραδοσιακό τίτλο του μονάρχη «Υπερασπιστής Της Πίστης» (Fidei defensor), ενώ θα εξασφαλίσει ότι οι θρησκείες των άλλων πολιτών μπορούν επίσης να ασκηθούν, κάτι το οποίο θεωρεί ως καθήκον της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ο ίδιος δήλωσε ότι: ''«Την ίδια στιγμή που είσαι Υπερασπιστής της Πίστης μπορείς να είσαι επίσης προστάτης των πίστεων. Με ενδιαφέρει η συμπερίληψη των θρησκειών και άλλων ανθρώπων και η ελευθερία τους να ασκούν την πίστη τους σε αυτήν τη χώρα»''.
Επίσημα καθήκοντα ως πρίγκιπας της Ουαλίας
Ο Κάρολος ως Διάδοχος ήταν ένα από τα πιο πολυάσχολα μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Το 2008 συμμετείχε σε 560 επίσημες εκδηλώσεις, το 2010 σε 499 και σε πάνω από 600 το 2011. Ως Πρίγκιπας της Ουαλίας αναλάμβανε επίσημα καθήκοντα για λογαριασμό της μητέρας του και των βασιλείων της Κοινοπολιτείας. Ήταν παρών σε επίσημες εκδηλώσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, συναντάται με αρχηγούς κρατών και παρευρίσκεται σε κηδείες ξένων αξιωματούχων.
Το 2000, ο Κάρολος αναβίωσε την παράδοση που θέλει τον Πρίγκιπα της Ουαλίας να έχει έναν επίσημο αρπιστή, προκειμένου να προωθήσει την άρπα, που είναι το εθνικό όργανο της Ουαλίας. Ο ίδιος και η Δούκισσα της Κορνουάλης περνούν μια εβδομάδα του χρόνου στη Σκωτία, στην οποία είναι προστάτες αρκετών φιλανθρωπικών οργανώσεων.
Η θητεία του στις Καναδικές Ένοπλες Δυνάμεις του επιτρέπει να έχει καλή γνώση πάνω στις στρατιωτικές δραστηριότητες και να επισκέπτεται τα καναδικά στρατεύματα στον Καναδά ή το εξωτερικό, συμμετέχοντας και σε εθιμοτυπικές εκδηλώσεις. Για παράδειγμα, το 1981 έγινε προστάτης του Καναδικού Πολεμικού Μουσείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το 2001 κατέθεσε στεφάνι, φτιαγμένο από φυτά περιοχών που διεξήχθησαν μάχες στη Γαλλία, στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στην Οττάβα.
Στην κηδεία του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 2005, ο Κάρολος προκάλεσε άθελά του διαμάχη, όταν αντάλλαξε χειραψία με τον Ρόμπερτ Μουγκάμπε, αμφιλεγόμενο Πρόεδρο της Ζιμπάμπουε, ο οποίος καθόταν δίπλα του. Στη συνέχεια, το γραφείο του Πρίγκιπα δημοσίευσε μια δήλωση που ανέφερε: ''«Ο Πρίγκιπας της Ουαλίας αιφνιδιάστηκε και δεν ήταν σε θέση να αποφύγει την χειραψία με τον κύριο Μουγκάμπε. Ο Πρίγκιπας θεωρεί το σημερινό καθεστώς της Ζιμπάμπουε ως απεχθές. Έχει υποστηρίξει το Ταμείο Άμυνας και Αρωγής της Ζιμπάμπουε, το οποίο συνεργάζεται με όσους αντιπολιτεύονται το καθεστώς. Ο Πρίγκιπας συνάντησε επίσης πρόσφατα τον Πίους Νκούμπε, Αρχιεπίσκοπο του Μπουλαβάγιο, σφοδρό επικριτή της κυβέρνησης».''
2022- Ανάληψη του Θρόνου
Ανήλθε στον Θρόνο αμέσως μετά τον θάνατο της μητέρας του, στις 8 Σεπτεμβρίου του 2022 και πήρε το βασιλικό όνομα Κάρολος Γ΄. Στο παρελθόν υπήρξε αβεβαιότητα σχετικά με το βασιλικό όνομα που θα έχει, αφού ένας Μονάρχης μπορεί να επιλέξει διαφορετικό όνομα, όπως ο παππούς του, που ενώ ονομαζόταν Άλφρεντ επέλεξε το βασιλικό όνομα "Γεώργιος" και έγινε ο Γεώργιος ΣΤ'. Επίσης, ο αδελφός του παππού του, ενώ ονομαζόταν Ντέιβιντ είχε επιλέξει το "Εδουάρδος" και έγινε ο Εδουάρδος Η'.
Στις 9 Σεπτεμβρίου απηύθυνε το πρώτο διάγγελμά του προς το Έθνος και προς τα άλλα Βασίλεια της Κοινοπολιτείας ως Βασιλιάς. Σ' αυτό μνημόνευσε την προσφορά της μητέρας του και ανακήρυξε τον πρωτότοκο γιο του Ουίλιαμ, Πρίγκιπα της Ουαλίας.
Την επόμενη ημέρα, στις 10 Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε Βασιλιάς από το Συμβούλιο Διαδοχής, σε μια επίσημη τελετή στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, στο Λονδίνο. Τελετές ανακήρυξης έγιναν επίσης στην Σκωτία, στην Ουαλία, στην Βόρεια Ιρλανδία, στα άλλα 14 Βασίλεια της Κοινοπολιτείας καθώς και σε εξαρτόμενα και υπερπόντια εδάφη του Στέμματος.
Στο δεκαήμερο εθνικό πένθος μετά τον θάνατο της Βασίλισσας έλαβε ενεργό μέρος στις εκδηλώσεις μνήμης προς τιμήν της. Συμμετείχε στην «Αγρυπνία των Πριγκίπων» μαζί με τα αδέλφια του τόσο στο Εδιμβούργο στις 12 Σεπτεμβρίου όσο και στο Ουεστμίνιστερ Χωλ, στο Λονδίνο, στις 16 Σεπτεμβρίου. Επιπλέον ήταν παρών και στα μνημόσυνα για την Βασίλισσα στο Κάρντιφ και στο Μπέλφαστ. Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση την περίοδο του εθνικού πένθους ήταν στην κηδεία, στις 19 Σεπτεμβρίου.
Μετά την λήξη του εθνικού πένθους στις 19 Σεπτεμβρίου. ακολούθησαν ακόμη 7 ημέρες πένθους για την Βασιλική Οικογένεια. Η πρώτη δημόσια εμφάνιση του Καρόλου μετά την κηδεία της Βασίλισσας ήταν στο Ντάνφερλαϊμ της Σκωτίας, στις 3 Οκτωβρίου, στους εορτασμούς για το καθεστώς πόλης (city status) που του δόθηκε τον Μάϊο. Ο Βασιλιάς έγινε δεκτός με θέρμη από το πλήθος.
Στις 25 Οκτωβρίου όρισε ως Πρωθυπουργό του ΗΒ τον Ρίσι Σούνακ.
2023-Στέψη
Τον Μάρτιο του 2023, πραγματοποίησε την πρώτη του κρατική επίσκεψη ως μονάρχης, στην Γερμανία.
Η τελετή της Στέψης
Η στέψη του Καρόλου Γ΄ και της Καμίλα Σαντ ως Βασιλιά και βασίλισσας του Ηνωμένου Βασιλείου και 14 άλλων κρατών της Κοινοπολιτείας των Εθνών έλαβε χώρα το Σάββατο 6 Μαΐου 2023 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Η ημέρα της στέψης ξεκίνησε με την αναχώρηση του Καρόλου και της Καμίλα από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ με προορισμό το Αββαείο του Ουέστμινιστερ. Το βασιλικό ζεύγος διένυσε την διαδρομή μέσα σε χρυσή άμαξα και συνοδεύτηκε από την πρώτη από τις δύο πομπές, την Παρέλαση του Βασιλιά (King's Procession), στην οποία συμμετείχε ένα μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό: πάνω από 1000 μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων, βετεράνοι του Στρατού, ένστολοι δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, μέλη φιλανθρωπικών οργανώσεων κ.α. Ακολούθησε η τελετή της στέψης εντός του Αββαείου του Ουέστμινιστερ. Την Λειτουργία τέλεσε, ως είθισται, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι, Τζάστιν Ουέλμπι, προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αγγλίας. Η τελετή ξεκίνησε με το χρίσμα του Καρόλου, που συμβολίζει την πνευματική του είσοδο στη βασιλεία και ακολούθησε η στέψη και ενθρόνισή του, που αντιπροσωπεύουν την ανάληψη των κοσμικών εξουσιών και ευθυνών του.
Αφού ο Κάρολος κάθισε στον θρόνο του Αγίου Εδουάρδου του παραδόθηκαν από διαφόρους αξιωματούχους μια σειρά από βασιλικά αντικείμενα και εμβλήματα (Items of the Regalia): τα βασιλικά σπιρούνια, το ξίφος της προσφοράς, τα βασιλικά βραχιόλια, η βασιλική σφαίρα, το βασιλικό δαχτυλίδι και τα δύο σκήπτρα (το Σκήπτρο με το Σταυρό και το Σκήπτρο με την Περιστερά). Το τελευταίο βασιλικό έμβλημα ήταν το Στέμμα του Αγίου Εδουάρδου το οποίο φόρεσε στον Βασιλιά ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι.
Η Καμίλα στέφθηκε Βασίλισσα σε μια πιο λιτή τελετή και με ένα άλλο στέμμα, αυτό της Βασίλισσας Μαρίας, γιαγιάς της Ελισάβετ Β΄.
Αφού έληξε η τελετή εντός του Αββαείου, ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα μέσω άλλης χρυσής άμαξας οδηγήθηκαν ξανά στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ με δεύτερη πομπή, πιο μεγάλη και μεγαλοπρεπή από την πρώτη (αποτελούμενη από περισσότερα από 4000 μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων). Στους κήπους των ανακτόρων τα στρατιωτικά αγήματα προέβησαν στον βασιλικό χαιρετισμό και στην συνέχεια η Βασιλική Οικογένεια χαιρέτησε τα πλήθη από τα μπαλκόνια. Ακολούθησαν επιδείξεις από την Βασιλική Αεροπορία (RAF).
Η τελετή της στέψης διαφοροποιήθηκε σε σχέση με τις προηγούμενες βρετανικές βασιλικές στέψεις, ώστε να εκπροσωπούνται διάφορες θρησκείες, πολιτισμοί και κοινότητες από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και υπήρξε μικρότερη σε διάρκεια από τη στέψη της μητέρας του το 1953.
Την προηγουμένη της στέψης, στις 5 Μαΐου, η βρετανική βασιλική οικογένεια παρέθεσε δεξίωση στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ προς τιμήν των επισήμων προσκεκλημένων της τελετής.
Η στέψη του Καρόλου Γ΄ και της Καμίλα υπήρξε η πρώτη στέψη Βρετανού μονάρχη τον 21ο αιώνα και η 40η που πραγματοποιείται στο Αββαείο του Ουέστμινστερ από τη στέψη του Γουλιέλμου του Κατακτητή στις 25 Δεκεμβρίου 1066.
Ως Πρίγκιπας της Ουαλίας
Ο πλήρης τίτλος που είχε ως Πρίγκιπας της Ουαλίας ήταν: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος Αρθούρος Γεώργιος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, Ιππότης της Περικνημίδας, Ιππότης της Ακάνθου, Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Λουτρού, του Τάγματος της Τιμής, Ιππότης του Τάγματος της Αυστραλίας, Φίλος του Τάγματος Υπηρεσιών της Βασίλισσας, Άξιος Φίλος του Τάγματος του Καναδά, Mέλος του Ανακτοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, Βασιλικός Ακόλουθος, Κόμης του Τσέστερ, Δούκας της Κορνουάλης, Δούκας του Ρόθσι, Κόμης του Κάρικ, Βαρόνος του Ρένφριου, Λόρδος των Νήσων και Πρίγκιπας και Μεγάλος Επόπτης της Σκωτίας.
Κώνειον το στικτόν
Το Κώνειον το στικτόν (Conium maculatum), γνωστό ως κώνειο, είναι ένα εξαιρετικά δηλητηριώδες, διετές, ποώδες, ανθοφόρο φυτό της οικογένειας των σκιαδοφόρων, ιθαγενές στην Ευρώπη και την Βόρεια Αφρική. Είναι ένα ανθεκτικό φυτό, ικανό να επιβιώσει σε μεγάλο εύρος ενδιαιτημάτων και έχει εγκλιματιστεί σε περιοχές εκτός του ιθαγενούς του εύρους, όπως η Αυστραλία, η Δυτική Ασία και η Βόρεια και Νότια Αμερική. Σε αυτές τις περιοχές έχει εξαπλωθεί ευρέως και θεωρείται χωροκατακτητικό ζιζάνιο.
Όλα τα μέρη του φυτού, και ειδικά οι σπόροι και η ρίζα, είναι τοξικά όταν καταποθούν. Όταν βρει τις κατάλληλες συνθήκες, το κώνειο αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς και μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 2,4 μέτρα, ενώ οι ρίζες του μπορούν να διεισδύσουν σε μεγάλα βάθη. Το φυτό έχει μια χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή, η οποία διαδίδεται με τον άνεμο.
Περιγραφή
Το Κώνειον το στικτόν φτάνει σε ύψος τα 1,5 με 2,5 μέτρα, ενώ έχουν παρατηρηθεί άτομα που ξεπέρασαν τα 3,5 μέτρα. Ο μίσχος του είναι λείος, κοίλος, πράσινου χρώματος, διάστικτος με καστανόχρωμες κηλίδες. Τα φύλλα του είναι πτεροειδή, τριγωνικού σχήματος και φτάνουν τα 50 cm σε μήκος και 40 cm σε πλάτος. Τα άνθη του είναι λευκά, μικρού μεγέθους και διατεταγμένα σε ταξιανθία τύπου σύνθετο σκιάδιο. Κάθε άνθος έχει πέντε πέταλα. Είναι διετές φυτό, το πρώτο έτος της ζωής του παράγει μόνο φύλλα και όχι άνθη, η ανθοφορία του φυτού ξεκινά το δεύτερο έτος της ζωής του.
Το κώνειο συγχέεται συχνά με το άγριο καρότο (Daucus carota). Ο μίσχος του άγριου καρότου είναι καλυμμένος με τριχίδια και το φυτό είναι κοντύτερο (δεν ξεπερνά το 1 μέτρο). Αντίθετα το κώνειο έχει λείο. διάστικτο, μίσχο και το ύψος του είναι διπλάσιο από αυτό του άγριου καρότου. Επίσης μερικές φορές το κώνειο συγχέεται με το μυρώνι (Anthriscus cerefolium), η σύγχυση με αυτά τα δύο φαγώσιμα είδη είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο.
Το φυτό προτιμά εδάφη που δεν στραγγίζονται καλά, κοντά σε ποτάμια, ρυάκια και άλλες υδάτινες επιφάνειες. Επίσης συναντάται στις άκρες των δρόμων και καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Είναι ανθεκτικό φυτό, αν και προτιμά τα υγρό χώμα, μπορεί να αναπτυχθεί σε ξηρότερα, πετρώδη και διαταραγμένα εδάφη. Αποτελεί τροφή για τις προνύμφες πολλών ειδών λεπιδόπτερων, όπως το Agonopterix alstroemeriana, το οποίο χρησιμοποιείται για τον βιολογικό έλεγχο του φυτού.
Τοξικότητα
Το κώνειο περιέχει κωνεΐνη και άλλα τοξικά αλκαλοειδή, και είναι δηλητηριώδες για όλα τα είδη θηλαστικών. Δηλητηρίαση από κώνειο έχει παρατηρηθεί σε αγελάδες, χοίρους, πρόβατα, άλογα και κουνέλια. Η κατανάλωση 150-300 mg κωνεΐνης, ποσότητα που αντιστοιχεί σε σε έξι με οχτώ φύλλα κωνείου, μπορεί να αποβεί θανατηφόρα για έναν ενήλικο άνθρωπο. Οι σπόροι και οι ρίζες του φυτού είναι ακόμα πιο τοξικές από τα φύλλα. Ενώ η τοξικότητα του φυτού προκύπτει κυρίως από την κατάποση των τμημάτων του, δηλητηρίαση μπορεί επίσης να προκύψει από την εισπνοή και από την επαφή του φυτού με το δέρμα. Το κώνειο μπορεί να προκαλέσει ζημιά στους κτηνοτρόφους, καθώς μπορεί να αναμειχθεί με σανό που χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή. Το φυτό είναι περισσότερο τοξικό την άνοιξη, όταν η συγκέντρωση της γ-κωνεικεΐνης (πρόδρομη ουσία πολλών τοξινών) είναι υψηλότερη σε σχέση με άλλες εποχές.
Γρηγόριος Γ΄ του Τούσκουλου
Ο Γρηγόριος Γ΄ (απεβ. π. το 1108) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν γιος του Γρηγορίου Β΄. Ήταν κόμης του Tούσκουλου (comes Tusculanensis) από το 1058, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Συνήθως θεωρείται ότι βρίσκεται στις απαρχές της οικογένειας των Κολόννα.
Κώνειον το στικτόν
Αλκαλοειδή
Το C. maculatum είναι εξαιρετικά τοξικό, καθώς οι ιστοί του περιέχουν πολλά διαφορετικά αλκαλοειδή. Στους ανθοφόρους οφθαλμούς του φυτού, το κύριο αλκαλοειδές που συναντάται είναι η γ-κωνεικεΐνη. Αυτό το μόριο μετατρέπεται σε κωνεΐνη, κατά την ανάπτυξη των καρπών του φυτού. Αυτά τα αλκαλοειδή είναι πτητικά, επομένως οι ερευνητές υποθέτουν ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στην προσέλκυση επικονιαστών, όπως μέλισσες και πεταλούδες. Το κώνειο επίσης περιέχει και άλλα τοξικά αλκαλοειδή, της οικογένειας της πιπεριδίνης, όπως η Ν-μέθυλκωνεϊνη, η κωνυδρίνη και η ψευδοκωνυδρίνη. Η κωνεΐνη έχει παρόμοια δομή και ιδιότητες με την νικοτίνη. Δρα απευθείας στο κεντρικό νευρικό σύστημα, αναστέλλοντας την δράση των νικοτινικών υποδοχέων της ακετυλοχολίνης. Η κατάποση ακόμα και μικρής ποσότητας μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση των αναπνευστικών μυών, και συνεπώς στον θάνατο.
Τα αλκαλοειδή που βρίσκονται στο C. maculatum μπορούν επίσης να επηρεάσουν το θερμορυθμιστικό κέντρο του εγκεφάλου και να αποτρέψουν την περιφερειακή αγγειοσυστολή, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει υποθερμία σε ζώα, όπως τα βοοειδή. Επιπλέον, βρέθηκε ότι τα αλκαλοειδή του κωνείου μπορούν να διεγείρουν τα συμπαθητικά γάγγλια και να καταστείλουν τα παρασυμπαθητικά γάγγλια σε γάτες και ποντίκια, οδηγώντας σε αυξημένο καρδιακό ρυθμό.
Γρηγόριος Γ΄ του Τούσκουλου
Οικογένεια
Είχε γιους που ονομάζονταν:
Μεγάλος Νέτε
Ο Μεγάλος Νέτε (ολλανδικά: Grote Nete, γαλλικά: Grande Nèthe) είναι ποταμός του Βελγίου, με μήκος 80 χιλιόμετρα. Πηγάζει στην πόλη του Χέχτελ, ρέει μέσω των επαρχιών της Λιμβουργίας και της Αμβέρσας και τελικά εκβάλλει στο Νέτε κοντά στην πόλη του Λιρ.
Κώνειον το στικτόν
Αλκαλοειδή
Η κωνεΐνη, επίσης, είναι ιδιαίτερα τοξική και για το νεφρικό σύστημα. Ραβδομυόλυση και οξεία σωληναριακή νέκρωση έχουν παρατηρηθεί σε άτομα που πέθαναν από δηλητηρίαση με κώνειο. Η κωνεΐνη επιπλέον μπορεί να προκαλέσει στένωση του σφιγκτήρα της ουρήθρας, οδηγώντας σε συσσώρευση ούρων.
Τοξικολογία
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την κατάποση, τα αλκαλοειδή προκαλούν δυνητικά θανατηφόρα νευρομυϊκή δυσλειτουργία. Ο θάνατος μπορεί να αποφευχθεί με την εφαρμογή μηχανικής αναπνευστικής υποστήριξης, μέχρι η επίδραση των τοξινών να υποχωρήσει, 48-72 ώρες μετά την έκθεση. Για έναν ενήλικο άνθρωπο, η κατανάλωση 100 mg κωνεΐνης μπορεί να αποβεί θανατηφόρα. Το κώνειο έχει ναρκωτική δράση, η οποία εμφανίζεται περίπου 30 λεπτά μετά την κατάποση τμημάτων του φυτού, με το θύμα να αισθάνεται υπνηλία και να χάνει σταδιακά τις αισθήσεις του, μέχρι να καταλήξει μερικές ώρες αργότερα. Το κώνειο έχει παρόμοιο μηχανισμό δράσης με το κουράριο, το οποίο προκαλεί επίσης παράλυση των αναπνευστικών μυών και οδηγεί σε θάνατο από ασφυξία.
Χρόνια τοξικότητα έχει παρατηρηθεί σε ζώα που καταναλώνουν μικρές δώσεις κωνείου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις το νεογνό γεννιέται με δυσμορφίες, όπως σχιστίες χείλους και πολλαπλές συγκάμψεις των αρθρώσεων (αρθρογρύπωση). Η βλάβη στο έμβρυο λόγω χρόνιας τοξικότητας είναι μη αναστρέψιμη. Αν και η αρθρογρύπωση μπορεί να διορθωθεί χειρουργικά σε ορισμένες περιπτώσεις, τα περισσότερα από τα ζώα με γενετικές ανωμαλίες πεθαίνουν.
Δεν υπάρχει διαθέσιμο αντίδοτο και η πρόληψη είναι ο μοναδικός τρόπος αποφυγής δηλητηρίασης από κώνειο. Ο έλεγχος της διασποράς του φυτού με ζιζανιοκτόνα μπορεί να περιορίσει την ζημία που προκαλεί το φυτό στους κτηνοτρόφους. Τα αλκαλοειδή του κωνείου δεν μπορούν να μπουν στην ανθρώπινη τροφική αλυσίδα μέσω της κατανάλωσης γάλατος ή πουλερικών.
Μεγάλος Νέτε
Κατηγορία:Ποταμοί του Βελγίου
Γρηγόριος Γ΄ του Τούσκουλου
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Ζακ Λαφίτ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ζακ Λαφίτ μπορεί να αντιστοιχεί στα παρακάτω άτομα:
NGC 3003
Ο NGC 3003 είναι παραπλήσιος ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα Μικρού και ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ στις 7 Δεκεμβρίου 1785. Έχει φαινόμενο μέγεθος 11,78, και απέχει 19,5 Mpc από τον Ήλιο. Απομακρύνεται με ταχύτητα 1474 km/s.
Υπερκαινοφανής
Το 1961 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής τύπου II ο οποίος ονομάσθηκε SN 1961F.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Λέων Μικρός (αστερισμός) 3003 05251 28186
Ερτζίς
Η Ερτζίς (τουρκικά: Erciş· κουρδικά: Erdiş· αρμενικά: Ականց, Ακάντς· ιστορικά Արճեշ Αρτζές) είναι πόλη και διαμέρισμα στην τουρκική Επαρχία Βαν, επί της λίμνης Βαν.
Κατά την κλασική αρχαιότητα, η πόλη ήταν γνωστή ως Αρσισσά, και Αρτσές (Arčeš) στα αρμενικά και Αρτζίς στα αραβικά. Οι Βυζαντινοί τη γνώριζαν ως Ἂρζες ή Ἀρζές και ο αυτοκράτορας του 10ου αιώνα Κωνσταντίνος Ζ’ Πορφυρογέννητος έγραψε στο έργο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (Κεφάλαιο 44) ότι βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Καϊσιτικού εμιράτου του Μαντζικέρτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Μαϊβίκεν
μικρογραφία|Μαϊβίκεν Το Μαϊβίκεν είναι κολπίσκος στο βόρειο άκρο της Χερσονήσου Θάτσερ μεταξύ του Δυτικού και Ανατολικού Κόλπου Κάμπερλαντ στη Νότια Γεωργία. Χαρτογραφήθηκε από την Σουηδική Ανταρκτική Αποστολή, το 1901-04, υπό τον Ότο Νόρντενσκιελντ και έλαβε το όνομα "Μαϊβίκεν" (Majviken, Ορμίσκος του Μάη) από την Πρωτομαγιά του 1902, την ημέρα κατά την οποία ο όρμος ανακαλύφθηκε. Με την πάροδο των ετών, καθιερώθηκε η νορβηγική ορθογραφία Maiviken (Μαϊβίκεν).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία των Νήσων Νότια Γεωργία και Νότιων Σάντουιτς
Σίμων Αζάριν
Ο Σίμων Αζάριν ήταν Ρώσος μοναχός του 17ου αιώνα και συγγραφέας πολλών ιστορικών μυθιστορημάτων.
Ο Αζάριν ήταν οικονόμος στο μοναστήρι Τρόιτσε Σέργκιεβα. Με εντολή του τότε Τσάρου, επεξεργάσθηκε και συμπλήρωσε το ιστορικό έπος Η ζωή του απαράμιλλου Σεργκέι Ραντονέτσκι. Εκτός από αυτό, ο Αζάριν άφησε σειρά έργων, στα οποία με μυθιστορηματικό επικό τρόπο αποδίδει ιστορικά γεγονότα, κυρίως του αιώνα του. Παράδειγμα αποτελεί η Διήγηση για την καταστροφή του κράτους της Μόσχας και ολόκληρης της ρωσικής γης, όπου αναφέρει τα γεγονότα λαϊκών αγροτικών εξεγέρσεων, της επεμβάσεως της Πολωνίας στη Ρωσία και άλλα. Στα έργα του, παρά το ότι κυριαρχεί η επική αφήγηση και είναι φανερή η προσπάθεια του μοναχού να εμφανισθεί η μονή του ως το πνευματικό κέντρο της Ρωσίας, περιέχονται πολλες ιστορικές πληροφορίες για την κατάσταση και τις εξελίξεις που συντελούνταν τον 17ο αιώνα στη Ρωσία.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μοναχοί
Μικρός Νέτε
Ο Μικρός Νέτε (ολλανδικά: Kleine Nete, γαλλικά: Petite Nèthe) είναι ποταμός του Βελγίου, με μήκος 44 χιλιόμετρα. Πηγάζει μεταξύ των πόλεων του Άρεντονκ, του Ρέτι και του Πόστελ, ρέει μέσω της επαρχίας της Αμβέρσας και τελικά εκβάλλει στο Νέτε κοντά στην πόλη του Λιρ.
Κατηγορία:Ποταμοί του Βελγίου
Μαξιμιλιανός Ιωσήφ στη Βαυαρία
Ο Μαξιμιλιανός Ιωσήφ (γερμ. Maximilian Joseph, 4 Δεκεμβρίου 1808 - 15 Νοεμβρίου 1888) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκελνχάουζεν ήταν Δούκας εν Βαυαρία.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Πίου Αυγούστου εν Βαυαρία και της Αμαλίας Λουίζας, κόρης του Λουδοβίκου Μαρία του Άρενμπεργκ.
Οικογένεια
Το 1828 νυμφεύτηκε την τέταρτη εξαδέλφη του Λουδοβίκα, κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Αζάς ο Διάκονος
Ο Άζας ή Αζάς ήταν Χριστιανός διάκονος και μάρτυρας του 4ου αιώνα από την Περσία. Καταγόταν από το χωριό Βιθυκορά ή Βηθνηρή.
Διωγμοί των Χριστιανών έλαβαν χώρα στην Περσική Αυτοκρατορία κατά τη βασιλεία του Σαπώρου Β΄ του Μέγα (γνωστού και ως Σαβωρίου, θάν. 379). Σε έναν από αυτούς, το έτος 332, ο Αζάς και ο πρεσβύτερος Ιάκωβος καταγγέλθηκαν ως Χριστιανοί και ανακρίθηκαν μπροστά στον αρχιμάγο Αχοσχαργάν (ή Αργωχαιγάρ). Επειδή παρέμειναν πιστοί στην ομολογία του Χριστού, και αρνήθηκαν να προσφέρουν θυσία στους θεούς των Περσών, θεούς του ήλιου και της φωτιάς, στην αρχή τους κτύπησαν σκληρά και κατόπιν τους άφησαν γυμνούς τη νύκτα, μέσα σε δριμύ ψύχος. Το πρωΐ τους ρώτησαν: «Απαρνείστε επιτέλους τον Ιησού»; «Να πεθάνουμε θέλουμε για Αυτόν», απάντησαν οι μάρτυρες. Τότε ο άρχοντας διέταξε και τους αποκεφάλισαν. Ανακηρυχθηκαν άγιοι από την Εκκλησία και μνήμη τους εορτάζεται στις 10 Απριλίου.
Γέλενα ντε Μπελντέρ-Κόβατσιτς
Η Γέλενα ντε Μπελντέρ-Κόβατσιτς (σλοβενικά: Jelena de Belder-Kovačič, 23 Αυγούστου 1925 - 31 Αυγούστου 2003) ήταν Σλοβένα-Βελγίδα βοτανολόγος και κηπουρός, που εργάστηκε κυρίως στην ταξινόμηση και στη συντήρηση φυτών, η οποία απέκτησε διεθνή φήμη με την ανάπτυξη του Arboretum Kalmthout και του Arboretum. Πολλά είδη φυτών που καλλιέργησε έλαβαν βραβεύσεις από τη Royal Horticultural Society του Λονδίνου, ενώ έλαβε επίσης και τον τίτλο του Βαρόνου από τον Αλβέρτο Β' του Βελγίου, για τη συνεισφορά της στη δενδρολογία. Το 1998, χρίστηκε αντιπρόεδρος της Royal Horticulture Society.
Γεννήθηκε στο Γιασένοβιτς του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και ήταν κόρη της Έλζα και του Αντρέι Κόβατσιτς, οι οποίοι άνηκαν στο σλοβενικό έθνος. Η δουλειά τους ωστόσο ήταν στην Κροατία, με την Κόβατσιτς να τελειώνει την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή της στην Κνεζέβο και τη δευτεροβάθμια στο Όσιγιεκ και Πτούι. Το 1947 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ. Το 1951 πήρε το πτυχίο της στην αγρονομία και εργάστηκε έως και το 1953 σε ένα φυτώριο της πόλης. Παραδόξως μετά πήρε άδεια να πάει στο εξωτερικό για να σπουδάσει. Ξεκίνησε, στο τέλος της χρονιάς, από τη Δανία, όπου σπούδασε στο φυτώριο Petersen, κατόπιν πήγε στη Γερμανία, στην περιοχή Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και τέλος στην Ολλανδία, στο Ζούντερτ, για να σπουδάσει στο φυτώριο Lombarts. Αργότερα για τη μελέτη και την προστασία του είδους Stewartia pseudocamellia, πήγε στο Βέλγιο, όπου κι εγκαταστάθηκε.
Εκεί συνεργάστηκε με δύο αδέλφια τον Ζορτζ και τον Ρομπέρ ντε Μπελντέρ, με τον οποίον και παντρεύτηκε. Από την εργασία της εκεί, τα πρώτα άνθη βγήκαν το 1955, του φυτού Arboretum Kalmthout, τα οποία ο Ρόμπερ τα ονόμασε Hamamelis × intermedia Jelena, τα οποία παρουσιάστηκαν και στη Royal Horticultural Society, όπου και πήραν βραβείο. Παράλληλα τα δύο αδέλφια συνέχισαν να εργάζονται με τις επιχειρήσεις διαμαντών τους και η Κόβατσιτς με τις καλλιέργειες της, ώσπου τον Απρίλιο η Κόβατσιτς πήγε στην Ευρώπη να μελετήσει κι άλλα φυτώρια. Κι ενώ η Κόβατσιτς συνέχισε να καλλιεργεί κι άλλα ειδή, η δουλειά του άνδρα της, κυρίως τη δεκαετία του 1980 έπεσε. Τότε πήγαν να μείνουν στην Αμβέρσα, όπου έγραψε δύο βιβλία μαγειρικής το Okus po cvetju: kulinarično popotovanje και το Life Begins in Autumn. Κατά τη δεκαετία του 1990, η Κόβατσιτς έφτιαξε τρία ντοκιμαντέρ, τα οποία προβλήθηκαν στην Σλοβενική Ραδιοτηλεόραση. Απεβίωσε το 2003, ενώ βρισκόταν διακοπές στο νησί Κρκ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βοτανολόγοι
Δαμοφών (γλύπτης)
μικρογραφία|300x300εσ|Γλυπτά του Δαμοφώντα από τον ναό της [[Δέσποινα (μυθολογία)|Δέσποινας στην Λυκόσουρα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών]] Ο Δαμοφών (αρχ.ελληνικά: Δαμοφῶν, 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν γλύπτης με καταγωγή από την Μεσσηνία. Η ακριβής χρονολόγηση του είναι αβέβαιη, και κυμαίνεται από τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. έως και τον 2ο αιώνα π.Χ.. Το πιο διάσημο έργο του ήταν στο Αίγιο της Αχαΐας, και ήταν το γλυπτό της Ειλείθυιας (Λουκίνα στα λατινικά) όπου το πρόσωπο και τα δάχτυλα χεριών και ποδιών ήταν από μάρμαρο και το υπόλοιπο σώμα από ξύλο. Άλλα γλυπτά τα οποία είχε δημιουργήσει ήταν αγάλματα της Υγείας και του Ασκληπιού τα οποία είχαν επιγραφή του ονόματος του στη βάση τους, μαρμάρινο άγαλμα της Μεγάλης Μητέρας στην Μεσσηνία, άγαλμα της Αρτέμιδος Λαφρίας, κολοσσιαία κεφαλή του τιτάνα Άνυτου, και αρκετά άλλα αγάλματα στον ναό του Ασκληπιού. Στην Μεγαλόπολη επίσης υπήρχαν γλυπτά του με ξύλινο σώμα και μαρμάρινο πρόσωπο και άκρα, καθώς και ένα μεγάλο σύμπλεγμα γλυπτών της Δέσποινας και της Δήμητρας καθισμένης σε θρόνο. Αναφέρεται πως ανέλαβε εργασίες συντήρησης στο άγαλμα του Ολυμπίου Διός στην Ολυμπία, καθώς οι ελεφάντινες πλάκες του είχαν χαλαρώσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι