cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οξεία χολαγγειίτιδα
Αιματολογικές εξετάσεις
Οι εξετάσεις καθίζησης αίματος συχνά γίνονται σε άτομα με συμπτώματα πυρετού και ενδείξεις οξείας λοίμωξης. Αυτές οι εξετάσεις αποδεικνύουν την ύπαρξη βακτηριακής λοίμωξης σε 36% των περιπτώσεων, συνήθως μετά από 24-48 ωρών περιόδου επώασης. Στη χολή επίσης μπορεί να γίνει εξέταση ERCP (Endoscopic Retrograde Cholangio-Pancreatography). Τα πλέον συνηθισμένα βακτήρια που προξενούν οξεία χολαγγειίτιδα είναι gram (-) βακτήρια: Escherichia coli (25-50%), Klebsiella (15-20%) και Enterobacter (5-10%). Τα gram(+) cocci, enterococcus συντελούν σε ποσοστό 10-20%. Ένα μικρό ποσοστό των περιπτώσεων σε ηλικιωμένους και ειδικά σε ήδη χειρουργημένους στο χοληφόρο σύστημα οφείλεται σε οργανισμούς όπως Clostridium και Bacteroides. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο η χολαγγειίτιδα μπορεί να προκληθεί από παρασιτικούς οργανισμούς όπως Ascaris lumbricoides και Clonorchis sinensis. Σε άτομα με AIDS ένας μεγάλος αριθμός από ευκαιριακούς οργανισμούς είναι γνωστό ότι προκαλούν AIDS χολαγγειοπαθεια, αλλά ταχέως έχει ελαττωθεί ο κίνδυνος αφότου εισήχθη η αποτελεσματική θεραπεία του AIDS.
Απεικονιστικοί Έλεγχοι και Τεχνικές
Με την προϋπόθεση ότι η οξεία χολαγγειίτιδα συνήθως λαμβάνει χώρα κατά την έναρξη της απόφραξης του ΧΠ, πολλοί τύποι απεικονιστικών τεχνικών μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αναγνωρίσουν την περιοχή και την φύση της απόφραξης. Η πρώτη είναι με χρήση υπέρηχων καθώς είναι η πλέον προσιτή και διαθέσιμη. Οι υπέρηχοι μπορούν να δείξουν διεύρυνση του ΧΠ και αναγνωρίζουν 38% των χολόλιθων στο ΧΠ. Η μέθοδος αυτή όμως είναι σχετικά μειονεκτική στο να αναγνωρίζει χολόλιθους πιο κάτω από τον ΧΠ. Οι υπέρηχοι μπορούν να διαχωρίσουν περιπτώσεις χολαγγειίτιδας και χολοκυστίτιδας (λοίμωξη της χοληδόχου κύστης), που παρουσιάζουν παρόμοια συμπτώματα με την χολαγγειίτιδα αλλά εμφανίζεται διαφορετικά στους υπέρηχους. Καλύτερος έλεγχος μπορεί να γίνει με την μαγνητική χολαγγειογραφεία (MRCP) που χρησιμοποιεί μαγνητική απεικόνιση συχνοτήτων (MRI). Μικρότεροι λίθοι μπορεί να μην διαγνωσθούν με την MRCP και εξαρτάται από την ποιότητα του τεχνολογικού εξοπλισμού των νοσοκομείων.
Η καλύτερη εξέταση για χοληδόχο απόφραξη είναι ακόμα η ενδοσκοπική χολαγγειοπαγκρεατογραφεία (ERCP). Περιλαμβάνει την χρήση ενδοσκοπίου (σωλήνας διερχόμενος από την στοματική κοιλότητα στον οισοφάγο, στομάχι και τέλος στον δωδεκαδάκτυλο) για να περάσει μια μικρή κάνουλα μέσα στο ΧΠ. Σε εκείνο το σημείο διοχετεύεται κατάλληλο υγρό για να δημιουργήσει συνθήκες ραδιοαντίθεσης και χρησιμοποιούνται ακτίνες Χ για παραλαβή οπτικής απεικόνισης του χοληφόρου συστήματος. Στην ενδοσκοπική απεικόνιση του φύματος μπορεί κάποιος να δει τυχόν διαστολές στο σχήμα του φύματος που οφείλονται στους χολόλιθους στην περιοχή του ΧΠ, ή κάποια επιμήκυνση στον ΧΠ. Στην απεικόνιση ακτινών Χ (χολαγγειόγραμμα) οι χολόλιθοι φαίνονται ως ανωμαλίες στις καμπύλες του πόρου. Για διαγνωστικούς σκοπούς, η ERCP τώρα έχει αντικατασταθεί από την MRCP.
Παθογένεια
Η βακτηριδιακή μόλυνση από μόνη της απουσία της απόφραξης δεν καταλήγει σε χολαγγειίτιδα [2]. Όμως η αυξανόμενη πίεση εντός του χοληφόρου συστήματος (πάνω από 20 cm H2O) που προκαλείται από την απόφραξη του ΧΠ αυξάνει το πλάτος της απόστασης μεταξύ των κυττάρων, προσβάλλει βακτηριακά το χοληφόρο υγρό και εισχωρεί στην κυκλοφορία του αίματος. Επιπλέον επιζημίως επηρεάζει την λειτουργία των κυττάρων Kupffer που εξειδικεύονται ως κύτταρα βακτηριοφάγου τα οποία εμποδίζουν τα βακτήρια να εισέλθουν στο χοληφόρο σύστημα. Τέλος, η αυξανόμενη πίεση του χοληφόρου συστήματος μειώνει την παραγωγή των IgA ανοσοσφαιρινών στο χοληφόρο υγρό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πάνω στην βακτηριακή εισβολή στην ροή του αίματος και δημιουργεί ενεργοποίηση του συνδρόμου SIRS (systematic inflammatory response syndrome) παρουσιάζοντας πυρετό με ρίγος, ταχυκαρδία, αυξανόμενη αναπνευστική λειτουργία και αύξηση της συγκέντρωσης των λευκών αιμοσφαιρίων. Το σύνδρομο SIRS παρουσία πιθανής ή επιβεβαιωμένης λοίμωξης καλείται σήψαιμία. Στην οξεία χολαγγειίτιδα, θεωρείται ότι οι οργανισμοί επιστρέφουν πίσω στο ΧΠ ως αποτέλεσμα μερικής απόφραξης και ελαττωμένης λειτουργίας του σφιγκτήρα του Oddi. Άλλες θεωρίες σχετικά με την προέλευση των βακτηριδίων όπως διαμέσου της πυλαίας φλέβας ή δημιουργία από το έντερο είναι λιγότερο αξιόπιστες.
Υγρά και αντιβιοτικά
Η χολαγγειίτιδα απαιτεί εισαγωγή σε νοσοκομείο. Προτείνονται χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών, ειδικά αν η πίεση του αίματος είναι χαμηλή, και λήψη αντιβιοτικών. Η αγωγή με αντιβιοτικά ευρέου φάσματος είναι συνήθης και αναγκαία έως ότου είναι γνωστό με βεβαιότητα ποιό παθογενές βακτήριο προκαλεί την λοίμωξη και σε πιο αντιβιοτικό είναι ευαισθητοποιημένο. Συνδυασμοί πενικιλίνης και aminoglycosides χρησιμοποιούνται ευρέως αν και η ciprofloxacin έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματική στις περισσότερες περιπτώσεις και μπορεί να προτιμηθεί από τα aminoglycosides λόγω λιγότερων παρενεργειών. Η metronidazole συχνά προστίθεται για ειδική αγωγή της αναεροβικής παθογένειας, ειδικά σε αυτούς που είναι πολύ άρρωστοι ή διατρέχουν κίνδυνο αναεροβικής λοίμωξης. Τα αντιβιοτικά συνεχίζονται για 7-10 μέρες. Τα φάρμακα τα οποία αυξάνουν την πίεση του αίματος (αντιπηκτικά vasopressors) μπορεί επίσης να απαιτηθούν για να αντισταθμίσουν την χαμηλή πίεση αίματος.
Ενδοσκόπηση
Η καθοριστική αντιμετώπιση για την χολαγγειίτιδα είναι η ανακούφιση από υποθήλια χοληφόρο απόφραξη. Αυτό συνήθως αναβάλλεται μέχρι 24-48 ώρες μετά την εισαγωγή, όταν ο ασθενής είναι σταθερός και έχει δείξει μερική πρόοδο με αντιβιοτικά, αλλά μπορεί να χρειαστεί ως επείγουσα αντιμετώπιση στην περίπτωση εξέλιξης της επιδείνωσης παρότι ακολουθεί ικανοποιητική αγωγή ή τα αντιβιοτικά δεν είναι ικανοποιητικά στο να ελαττώσουν τις ενδείξεις λοίμωξης (το οποίο συμβαίνει στο 15% των περιπτώσεων).
Η απεικόνιση ERCP είναι η πλέον συνηθισμένη προσέγγιση στο να αποφράξει το ΧΠ (χοληδόχο πόρο). Αυτό περιλαμβάνει ενδοσκόπηση (εισαγωγή αγωγού εσωτερικά διαμέσου στομάχου μέχρι τον δωδεκαδάκτυλο), αναγνώριση του φύματος του Vater και εισαγωγή ενός μικρού αγωγού μέσα στον ΧΠ. Μια σφιγκτεροτομή (κάνοντας τομή στον σφιγκτήρα του Oddi) γίνεται για να διευκολύνει την ροή του χοληφόρου υγρού από τον πόρο και να επιτρέψει εισαγωγή οργάνων για να εξαγάγουν τους χολιδόλιθους που αποφράσουν το κοινό τμήμα του ΧΠ. Εναλλακτικά ή πρόσθετα, το κοινό τμήμα στένωσης του ΧΠ μπορεί να διασταλεί με χρήση μπαλονιού. Οι λίθοι μπορούν να αφαιρεθούν ή με απευθείας απορρόφηση ή χρησιμοποιώντας διάφορα όργανα συμπεριλαμβανομένων μπαλόνια και καλάθια να απορροφηθούν επιλεκτικά οι λίθοι από ΧΠ στον δωδεκαδάκτυλο. Οι αποφράξεις που προκαλούνται από μεγαλύτερους λίθους μπορούν να απαιτήσουν την χρήση ενός οργάνου που είναι γνωστό ως μηχανικός λιθοσπάστης για να τεμαχίσει τους λίθους πριν από την απομάκρυνση. Οι λίθοι που αποφράσσουν που είναι πολύ μεγάλοι για να απομακρυνθούν ή να τεμαχιστούν μηχανικά με την μέθοδο ERCP, μπορεί να επιτευχθούν με εξωσωματική λιθοτριψία. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιεί ηχητικά κρουστικά κύματα ελεγχόμενα εξωτερικά του σώματος για να σπάσουν τις πέτρες. Μια εναλλακτική ενδοσκοπία που είναι γνωστή ως χολαγγειοσκοπία εισάγεται με την μέθοδο ERCP για απευθείας οπτικό έλεγχο των λίθων. Ένας καθετήρας χρησιμοποιεί ηλεκτρισμό για να παράγει κρουστικά κύματα τα οποία τεμαχίζουν τους λίθους φραγής. Σπάνια, εγχειρητική εξερεύνηση του κοινού τμήματος του ΧΠ (με τον όρο χολιδοεκτομή), η οποία μπορεί να εφαρμοσθεί με λαπαροσκόπηση, απαιτείται για να αφαίρεσει τον λίθο.
Οι στενώσεις μπορούν να γεφυρωθούν με ένα στέντ, από κοιλοσωλήνα που διατηρεί τον πόρο ανοικτό. Αφαιρούμενα πλαστικά στέντς χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις χολόλιθων λιγότερο πολύπλοκες ενώ μόνιμα αυτοδιαστολούμενα μεταλλικά στέντς με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής χρησιμοποιούνται αν η απόφραξη οφείλεται σε πίεση η οποία προκαλείται από όγκο όπως είναι ο καρκίνος του παγκρέατος. Η ρινοσωλήνωση σ΄ αυτή την περίπτωση δεν είναι εφαρμόσιμη. Η ρινοσωλήνωση είναι ένας πλαστικός σωλήνας διερχόμενος από τον ΧΠ διαμέσου του στομάχου και της ρινός και επιτρέπει το συνεχές στράγγισμα του χοληφόρου υγρού σε ένα εξωτερικό δοχείο. Είναι όμοια της γαστροσκόπησης, αλλά περνά στην κοινή περιοχή του ΧΠ απευθείας και επιτρέπει το απευθείας Χ ray χολαγγειογράμματα να γίνονται για να διερευνήσουν το μέγεθος της έμφραξης του ΧΠ.
Μπορεί να προβεί δύσκολο να επιτευχθεί ενδοσκοπική πρόσβαση στην έμφραξη στην ψιλότερη περιοχή του Χοληφόρου συστήματος ή όταν υπάρχει στένωση στην προηγειθίσα αναστόμωση ανάμεσα στον ΧΠ με τον δωδεκαδάκτυλο. Όταν αυτό συμβεί (PTC) (percutaneous transhepatic cholamgiography) μπορεί να απαιτηθεί για ανακούφιση της πίεσης. Αυτό περιλαμβάνει ταυτοποίηση του ΧΠ από υπέρηχο και μετά διαπερνώντας ένα σωλήνα διαμέσου του δέρματος (percutaneous). Η μέθοδος PTC γενικά εκτελείται από ραδιολόγους. Επειδή η PTC παρουσιάζει επιπλοκές κατά την διαδικασία, περαιτέρω σποραδικές προσπάθειες προτιμώνται από έμπειρους ιατρούς με την μέθοδο ERCP.
Συνεχής μόλυνση του ΧΠ από στέντς ( όπως μπορούν να συμβούν σε χρόνιες περιπτώσεις όπως όγκος στην κεφαλή του πάγκρεας)απαιτεί επαναλαμβανόμενους ραδιολογικούς ελέγχους των στέντς για αντικατάσταση.
Χολοκυστεκτομή
Όλοι οι χολόλιθοι της οξείας χολαγγειίτιδας πραγματικά προέρχονται από την χοληδόχο κύστη, αλλά χολοκυστεκτομή ( χειρουργική αφαίρεση της χοληδόχου κύστεως) συστήνεται γενικά σε άτομα τα οποία έχουν αντιμετωπιστεί για χολαγγειίτιδα που οφείλεται σε χολόλιθους. Αυτή καθυστερείται έως ότου όλα τα συμπτώματα έχουν διαγνωσθεί και ERCP ή MRCP έχουν επιβεβαιώσεί ότι ο ΧΠ είναι καθαρός από χολόλιθους. Τα άτομα τα οποία δεν έχουν υποστεί χολοκυστεκτομή παρουσιάζουν αυξανόμενο κίνδυνο επαναφοράς πόνου, ικτέρου και περαιτέρω επεισόδια χολαγγειίτιδας, και χρειάζονται περαιτέρω μέθοδο ERCP ή σχετικές με αυτή μεθόδους. Στην περίπτωση αυτή ο κίνδυνος του θανάτου είναι επίσης αυξημένος.
Πρόγνωση
Στην οξεία χολαγγειίτιδα υπάρχει και ο κίνδυνος του θανάτου με κύρια αιτία το σοκ με επιπλοκές λοιμώξεων. Πρόοδοι στην διάγνωση και θεραπεία έχουν φέρει μείωση στη θνησιμότητα. Πριν το 1980 η θνησιμότητα ήταν μεγαλύτερη του 50%, αλλά μετά το 1980 ήταν 10-30% [6].. Ασθενείς με συμπτώματα δυσλειτουργίας πολλαπλών οργάνων πιθανόν να πεθάνουν εκτός και αν υποβληθούν από νωρίς σε καθετηριασμό και θεραπεία με αντιβιοτικά. Αλλοι λόγοι θανάτου επακόλουθοι της χολαγγειίτιδας περιλαμβάνουν καρδιακή ανεπάρκεια και πνευμονία.
Παράγοντες κινδύνου με αυξημένη επικινδυνότητα θανάτου περιλαμβάνουν μεγάλη ηλικία, τις γυναίκες (θηλυκό γένος), ιστορικό κίρρωσης ήπατος, στένωση χοληδόχων λόγω καρκίνου και αποστήματα στο πάγκρεας. Επιπλοκές που ακολουθούν οξεία χολαγγειίτιδα περιλαμβάνουν νεφρική ανεπάρκεια, αναπνευστική ανεπάρκεια (ανικανότητα του αναπνευστικού συστήματος να οξυγονώσει το αίμα και ή να εξαλείψει μειώσει το διοξείδιο του άνθρακα), καρδιακές αρρυθμίες, πνευμονία, εσωτερική αιμορραγία στο γαστρεντερικό σύστημα και ισχαιμία του μυοκαρδίου ( έλλειψη ροής αίματος στην καρδιά που έχει ως επακόλουθο τις καρδιακές προσβολές.
Ιστορικά
Ο Dr Jean-Martin-Charcot, εργαζόμενος στο νοσοκομείο Salperiere του Παρισιού, ασχολήθηκε με την χολαγγειίτιδα το 1877 και ο κλινικός χαρακτηρισμός τριάδα του Charcot πήρε το όνομά του. Ο Dr Benedict M. Reynolds, αμερικάνος χειρουργός το 1959 με το συνεργάτη του Dr. Everett L. Dargan καθιέρωσαν την πεντάδα των συμπτωμάτων που καθορίζουν την χολαγγειίτιδα και πήρε και το όνομά του. Παρέμεινε ως περίπτωση χειριζόμενη από χειρουργούς με έρευνα του ΧΠ και εκτομή των χολόλιθων, έως την επικράτηση της τεχνικής και διαγνωστικής μεθόδου ERCP, το 1968 Η ERCP εκτελείται από εσωτερικό παθολόγο ή ειδικούς γαστρεντερολόγους. Το 1992 αποδείχτηκε ότι η ERCP ήταν γενικά ασφαλέστερη από την χειρουργική επέμβαση στην οξεία χολαγγειίτιδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις των αγγείων Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Ηπατολογία Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Colangite ascendente
Φώνημα
Τα φωνήματα αποτελούν τα ελάχιστα στοιχεία/μονάδες μίας γλώσσας, που παρέχουν διακριτική/διαφοροποιητική λειτουργία στο φωνητικό επίπεδο, για το νόημα του γλωσσικού ήχου. Η επιστήμη που ασχολείται με τη μελέτη των φωνημάτων μίας συγκεκριμένης γλώσσας, και ειδικότερα με τους γλωσσικούς ήχους που έχουν διακριτική/διαφοροποιητική λειτουργία στο γλωσσικό νόημα, είναι η φωνολογία (phonology). Αν τα μορφήματα είναι οι μονάδες της πρώτης άρθρωσης της γλώσσας, τα φωνήματα είναι οι μονάδες της δεύτερης άρθρωσης. Δεν είναι φορείς σημασίας αλλά χρησιμεύουν στο να διαφοροποιούν σημασιολογικά τις μονάδες της πρώτης άρθρωσης, δηλαδή τα μορφήματα. Αν π.χ. στη λέξη «πόνος» ['ponos] αντικαταστήσουμε το αρχικό [p] με το [m] θα προκύψει λέξη με διαφορετική σημασία, «μόνος». Σε αυτή την περίπτωση, οι δύο φθόγγοι έχουν «διακριτική λειτουργία» και αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικά φωνήματα.
Αστύοχος
Με το όνομα Αστύοχος αναφέρονται τα εξής μυθολογικά και ιστορικά πρόσωπα:
674
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μεγάλες μεταναστεύσεις
thumb|425px|Η μετανάστευση από το 100 μέχρι το 400 thumb|right|300px|Χάρτης των "βαρβαρικών" εισβολών στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που δείχνει τις κυριότερες μετακινήσεις από το 100 έως το 500 μ.Χ.
Η Περίοδος των Μεταναστεύσεων, γνωστή και ως Βαρβαρικές Εισβολές (από τη ρωμαϊκή και την ελληνική οπτική), είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται μερικές φορές για την περίοδο της Ευρωπαϊκής ιστορίας της παρακμής και πτώσης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο όρος αναφέρεται στο σημαντικό ρόλο που έπαιξαν οι εισβολές μη ρωμαϊκών λαών, ιδίως των Φράγκων, των Γότθων, των Αλαμαννών, των Αλανών, των Ούννων, των Πρώιμων Σλάβων και των Αβάρων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η περίοδος θεωρείται παραδοσιακά ότι ξεκίνησε το 375 μ.Χ. (πιθανώς ήδη από το 300) και έληξε το 568. Διάφοροι παράγοντες συνέβαλαν σε αυτό το φαινόμενο της μετανάστευσης και της εισβολής και ο ρόλος και η σημασία τους συζητούνται ακόμη ευρέως. Αυτές οι μετακινήσεις πέρα από την οριστική πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επέφεραν ριζικές πολιτιστικές ανακατατάξεις που άλλαξαν ριζικά το πρόσωπο τόσο της ανατολικής όσο και της δυτικής Ευρώπης και σημάδεψαν το πέρασμα από την Αρχαιότητα στον Μεσαίωνα.
Οι ιστορικοί διαφωνούν ως προς τη χρονολογία έναρξης και λήξης της Περιόδου των Μεταναστεύσεων. Αρχή της περιόδου θεωρείται ευρέως η εισβολή στην Ευρώπη των Ούννων από την Ασία το 375 περίπου και τέλος της η κατάκτηση της Ιταλίας από τους Λομβαρδούς το 568, αλλά μια πιο ευρεία περίοδος θεωρείται από το 300 μέχρι το 800. Για παράδειγμα τον τέταρτο αιώνα μια πολύ μεγάλη ομάδα Γότθων εγκαταστάθηκαν ως Φοιδεράτοι στα Ρωμαϊκά Βαλκάνια και οι Φράγκοι εγκαταστάθηκαν νότια του Ρήνου στη Ρωμαϊκή Γαλατία. Το 406 έγινε μια ιδιαίτερα μεγάλη και απροσδόκητη διέλευση του Ρήνου από μια ομάδα Βανδάλων, Αλανών και Σουηβών. Καθώς η κεντρική εξουσία κατέρρευσε στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο ίδιος στρατός έγινε πιο σημαντικός, αλλά σε αυτόν κυριαρχούσαν πλέον άνδρες βαρβαρικής καταγωγής.
Υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις ως προς το αν η πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν αποτέλεσμα της αύξησης των μεταναστεύσεων ή αν τόσο η κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας όσο και η αυξημένη σημασία των μη Ρωμαίων ήταν αποτέλεσμα εσωτερικών ρωμαϊκών παραγόντων. Οι μεταναστεύσεις και η χρησιμοποίηση μη Ρωμαίων στο στρατό ήταν γνωστές πριν και μετά από την πτώση της και η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσαρμόστηκε και συνέχισε να υπάρχει μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453. Η πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αν και αφορούσε την ίδρυση ανταγωνιστικών βαρβαρικών βασιλείων, διευθύνθηκε σε κάποιο βαθμό από τους Ανατολικούς αυτοκράτορες.
Οι μετανάστες αποτελούνταν από πολεμικές ομάδες ή φυλές 10.000 ως 20.000 ατόμων, αλλά σε διάστημα 100 ετών δεν ξεπερνούσαν τους 750.000 συνολικά, σε σύγκριση με έναν μέσο πληθυσμό 40 εκατομμυρίων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή. Αν και οι μεταναστεύσεις ήταν συνηθισμένες καθ' όλη τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η εν λόγω περίοδος το 19ο αιώνα συνήθως οριζόταν ότι διήρκεσε περίπου από τον 5ο ως τον 8ο αιώνα μ.Χ. Οι πρώτες μεταναστεύσεις των λαών έγιναν από Γερμανικά φύλα όπως οι Γότθοι (περιλαμβανομένων των Βησιγότθων και των Οστρογότθων), οι Βάνδαλοι, οι Αγγλοσάξονες, οι Λομβαρδοί, οι Σουηβοί, οι Φρίσιοι, οι Ιούτοι, οι Βουργουνδοί, οι Αλαμαννοί, οι Σκίριοι και οι Φράγκοι. Αργότερα απωθήθηκαν προς τα δυτικά από τους Ούννους, τους Άβαρους, τους Σλάβους και τους Βούλγαρους.
Μεταγενέστερες επιδρομές, όπως των Βίκινγκ, των Νορμανδών, των Βαράγγων, των Ούγγρων, των Μαυριτανών, των Τουρκικών φύλων και των Μογγόλων, είχαν επίσης σημαντικές επιπτώσεις (ειδικά στη Βόρεια Αφρική, την Ιβηρική Χερσόνησο, τη Μικρά Ασία και την Κεντρική Ευρώπη και την Ανατολική Ευρώπη). Ωστόσο συνήθως θεωρούνται ότι δεν ανήκουν στην Περίοδο των Μεταναστεύσεων.
Προέλευση των γερμανικών φυλών
Οι γερμανικοί λαοί μετακινήθηκαν από τη νότια Σκανδιναβία και τη βόρεια Γερμανία στις γειτονικές περιοχές μεταξύ του Έλβα και του Όντερ μετά το 1000 π.Χ. Το πρώτο κύμα κινήθηκε δυτικά και νότια (απωθώντας τους Κέλτες κατοίκους δυτικά προς το Ρήνο περίπου το 200 π.Χ.), προχωρώντας στη νότια Γερμανία μέχρι τις ρωμαϊκές επαρχίες της Γαλατίας και της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας το 100 π.Χ., όπου τους αναχαίτισαν ο Γάιος Μάριος και ο Ιούλιος Καίσαρας. Είναι η δυτική ομάδα τους, που περιγράφηκε από το Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο (56-117 μ.Χ.) και τον Ιούλιο Καίσαρα (100-44 π.Χ.). Ένα μεταγενέστερο κύμα γερμανικών φυλών μετανάστευσε προς τα ανατολικά και τα νότια από τη Σκανδιναβία, μεταξύ 600 και 300 π.Χ., στις απέναντι ακτές της Βαλτικής Θάλασσας, ανεβαίνοντας τον Βιστούλα κοντά στα Καρπάθια. Κατά την εποχή του Τάκιτου περιλάμβαναν λιγότερο γνωστές φυλές όπως οι Τεντερίτες, οι Χερούσκοι, οι Χερμούνδουροι και οι Χάττες. Ωστόσο μια περίοδος ομοσπονδίας και μεικτών γάμων οδήγησε στις γνωστές μας ομάδες γνωστές ως Αλαμαννοί, Φράγκοι, Σάξονες, Φρίσιοι και Θουριγγοί.
Πρώτο κύμα
Το πρώτο κύμα εισβολών, μεταξύ 300 και 500 μ.Χ., τεκμηριώνεται εν μέρει από Έλληνες και Λατίνους ιστορικούς, αλλά είναι δύσκολο να επαληθευτεί αρχαιολογικά. Οι γερμανικοί λαοί φέρονται να ελέγχουν τις περισσότερες περιοχές της τότε Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μια άλλη ομάδα, οι Ούννοι προερχόμενοι από την Κεντρική Ασία, το 374-375 εισβάλει στην Ουκρανία όπου καταστρέφει το εκεί γοτθικό βασίλειο. Από το 425 οι Ούννοι εγκαθιστούν μια αυτοκρατορία και λίγο αργότερα με αρχηγό τον Αττίλα εισβάλλουν στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, λεηλατώντας την και μη μπορώντας να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη στρέφονται προς την Δύση. Αφού ο Αττίλας λεηλάτησε και την Γαλατία, ηττήθηκε στην μάχη στα Καταλαυνικά Πεδία από ένα συνασπισμένο στρατό Ρωμαίων και Βαρβάρων υπό τον Αέτιο. Μια ακόμη επιδρομή στην Ιταλία σταμάτησε χάρη στην συνάντηση του Πάπα με τον Αττίλα, ο οποίος λίγο αργότερα πέθανε και η αυτοκρατορία του διαμελίστηκε χάρη στις διαμάχες για το μοίρασμά της, επιτρέποντας στους γύρω γερμανικούς λαούς να τους εξαφανίσουν. Οι Αλανοί, ένας λαός Ιρανών από τον Καύκασο, αφού έκαναν επιδρομές στην Γαλατία και χρησιμοποιήθηκαν ως μισθοφόροι των Ρωμαίων εναντίον των Ούννων, πέρασαν στην Ισπανία και από εκεί στην Αφρική όπου έγιναν ένα με τους Βάνδαλους.
Η πίεση των Ούννων όμως οδήγησε πολλούς από τους Βάρβαρους να μετακινηθούν μακριά τους. Πρώτοι οι Βησιγότθοι μετακινήθηκαν στην Θράκη και από εκεί στην Ιλλυρία, από όπου ο Αλάριχος εισέβαλε στην βόρεια Ιταλία και το 410 λεηλατεί την Ρώμη. Ο διάδοχός του Αταούλφος εγκαταλείπει την Ιταλία και εγκαθιστά στην Τουλούζη το πρώτο γερμανικό βασίλειο σε ρωμαϊκό έδαφος, καταλαμβάνοντας γρήγορα και την Ακουϊτανία και μεγάλο μέρος της Ιβηρίας.
Οι Θερβίγκοι πέρασαν από το Δούναβη στο ρωμαϊκό έδαφος μετά από σύγκρουση με τους Ούννους το 376. Λίγο αργότερα στη Μαρκιανόπολη (της Μοισίας) η φρουρά του αρχηγού τους Φρίτιγκερρν σκοτώθηκε όταν συνάντησε τον Λουπίκινο. Οι Θερβίγκοι επαναστάτησαν και οι Βησιγότθοι, μια ομάδα που προέρχεται είτε από αυτούς είτε από μια συγχώνευση κυρίως γοτθικών ομάδων, τελικά εισέβαλαν στην Ιταλία και λεηλάτησαν τη Ρώμη το 410, πριν εγκατασταθούν στη Γαλατία και στη συνέχεια, 50 χρόνια αργότερα, στην Ιβηρία, ιδρύοντας το Βασίλειο των Βησιγότθων που διήρκεσε 250 χρόνια.
Στη ρωμαϊκή επικράτεια τους ακολούθησαν πρώτα μια συνομοσπονδία Ερούλων, Ρογών και Σκιρίων πολεμιστών, υπό τον Οδόακρο, που εκθρόνισε το Ρωμύλο Αυγουστύλο το 476, και αργότερα οι Οστρογότθοι, με επικεφαλής το Μέγα Θεοδώριχο, που εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία. Στη Γαλατία οι Φράγκοι (μια συγχώνευση δυτικών γερμανικών φυλώ,ν των οποίων οι ηγέτες είχαν ευθυγραμμιστεί με τη Ρώμη από τον 3ο αιώνα) εισήλθαν στα ρωμαϊκά εδάφη σταδιακά κατά τον 5ο αιώνα και αφού εδραίωσαν την εξουσία υπό τον Χιλδέριχο ΄και την αποφασιστική νίκη του γιου του Κλόβις επί του Συάγριου το 486. καθιερώθηκαν ως ηγεμόνες της βόρειας Ρωμαϊκής Γαλατίας. Αποκρούοντας τις προκλήσεις από τους Αλαμαννούς, τους Βουργουνδούς και τους Βησιγότθους το Φραγκικό βασίλειο έγινε ο πυρήνας αυτού που αργότερα θα γινόταν Γαλλία και Γερμανία. Ο αρχικός αγγλοσαξονικός εποικισμός της Βρετανίας συνέβη κατά τον 5ο αιώνα, όταν ο ρωμαϊκός έλεγχος της Βρετανίας είχε λήξει. Οι Βουργουνδοί εγκαταστάθηκαν στη βορειοδυτική Ιταλία, την Ελβετία και την Ανατολική Γαλλία τον 5ο αιώνα.
Δεύτερο κύμα
Μεταξύ 500 και 700 σλαβικές φυλές εγκαταστάθηκαν σε περισσότερες περιοχές της κεντρικής Ευρώπης και ωθήθηκαν περαιτέρω στη νότια και την ανατολική Ευρώπη, κάνοντας σταδιακά το ανατολικό μισό της Ευρώπης κυρίως σλαβικό. Επιπλέον τουρκικές φυλές όπως οι Άβαροι ενεπλάκησαν σε αυτό το δεύτερο κύμα. Το 567 οι Άβαροι και οι Λομβαρδοί κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του Βασιλείου των Γεπίδων. Οι Λομβαρδοί, ένας γερμανικός λαός, εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία με τους Ερούλους, Σουηβούς, Γέπιδες, Θουριγγίους, (Πρωτο)βούλγαρους, Σαρμάτες και Σάξονες συμμάχους τους τον 6ο αιώνα. Ακολούθησαν αργότερα οι Βαυαροί και οι Φράγκοι, που κατέκτησαν και κυβέρνησαν το μεγαλύτερο μέρος της Ιταλίας.
Οι (Πρωτο)βούλγαροι, αρχικά νομαδική ομάδα από την Κεντρική Ασία, κατέλαβαν τη στέπα του Πόντου βόρεια του Καυκάσου από το 2ο αιώνα, αλλά αργότερα, πιεζόμενη από τους Χαζάρους, η πλειοψηφία τους μετανάστευσε δυτικά και κυριάρχησε στα βυζαντινά εδάφη κατά μήκος του κάτω Δούναβη τον 7ο αιώνα. Από εκείνη την εποχή η δημογραφική εικόνα των Βαλκανίων άλλαξε οριστικά και έγινε κυρίως σλαβική, ενώ θύλακες γηγενών κατοίκων επιβίωσαν στα βουνά των Βαλκανίων.
Κατά τους πρώιμους Αραβοβυζαντινούς Πολέμους αραβικοί στρατοί προσπάθησαν να εισβάλουν στη νοτιοανατολική Ευρώπη μέσω της Μικράς Ασίας στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 8ου αιώνα, αλλά ηττήθηκαν στην Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718) από τις ενωμένες δυνάμεις του Βυζαντίου και των Βουλγάρων. Κατά τους Αραβοχαζαρικούς Πολέμους οι Χαζάροι σταμάτησαν την αραβική επέκταση στην Ευρώπη σε όλο τον Καύκασο (7ος και 8ος αιώνας). Την ίδια εποχή οι Μαυριτανοί (αποτελούμενοι από Άραβες και Βέρβερους) εισέβαλαν στην Ευρώπη μέσω του Γιβραλτάρ (αποσπώντας την Hispania, την Ιβηρική Χερσόνησο, από το Βασίλειο των Βησιγότθων το 711), πριν αναχαιτισθούν. Αυτές οι μάχες οριοθέτησαν σε γενικές γραμμές τα σύνορα μεταξύ του Χριστιανικού κόσμου και του Ισλάμ για την επόμενη χιλιετία. Τους επόμενους αιώνες οι Μουσουλμάνοι απέσπασαν το μεγαλύτερο μέρος της Σικελίας από τους Χριστιανούς μέχρι το 902.
Η ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων το 895 περίπου και οι επόμενες ουγγρικές εισβολές στην Ευρώπη και η επέκταση των Βίκινγκ από τα τέλη του 8ου αιώνα σηματοδοτούν συμβατικά τις τελευταίες μεγάλες μετακινήσεις της περιόδου. Ο Χριστιανισμός σταδιακά προσηλύτισε τους μη Μουσουλμάνους νεοφερμένους και τους ενσωμάτωσε στη μεσαιωνική χριστιανική τάξη. Μετά από αυτό άρχισε η γερμανική επέκταση προς τα ανατολικά τον 11ο αιώνα στην Ανατολική Ευρώπη.
Τατουάζ χελιδόνι
Το τατουάζ χελιδόνι ιστορικά ήταν σύμβολο των ναυτικών ώστε να επιδεικνύουν την ναυτική τους εμπειρία. Η εικόνα του χελιδονιού γινόταν συνήθως τατουάζ στο στήθος, στα χέρια ή στο λαιμό. Ένα έθιμο που έχει ρίζες στην Βρετανία από τις απαρχές της ναυτιλίας. Η παράδοση υποστηρίζει πως ένας ναυτικός που είχε κάνει τατουάζ ένα χελιδόνι είχε ταξιδέψει πάνω από 5000 ναυτικά μίλια (9260 χλμ.) ενώ ένας με δύο χελιδόνια είχε διανύσει πάνω από 10000 ναυτικά μίλια (18520 km).
Μεγάλες μεταναστεύσεις
Bαρβαρική ταυτότητα
Η ανάλυση της βαρβαρικής ταυτότητας και του τρόπου με τον οποίο δημιουργήθηκε και εκφράστηκε κατά τη διάρκεια των Βαρβαρικών Εισβολών έχει προκαλέσει συζήτηση μεταξύ των μελετητών. Ο Χέρβιγκ Βόλφραμ, ιστορικός των Γότθων, συζητώντας την εξίσωση του migratio gentium με το Völkerwanderung, παρατηρεί ότι ο Μίκαελ Σμιντ εισήγαγε την εξίσωση στην ιστορία του για τους Γερμανούς το 1778. Ο Βόλφραμ παρατήρησε ότι η σημασία του γένους ως βιολογικής κοινότητας μεταβαλλόταν, ακόμη και κατά τη διάρκεια του πρώιμου Μεσαίωνα και ότι «για να περιπλέκουμε τα πράγματα, δεν έχουμε τρόπο να επινοήσουμε μια ορολογία που να μην προέρχεται από την έννοια του έθνους που δημιουργήθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση».
Το «αρχέγονο» παράδειγμα επικράτησε κατά τον19ο αιώνα. Μελετητές, όπως ο Γερμανός γλωσσολόγος Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ, θεωρούσαν τις φυλές ως συνεκτικές βιολογικές (φυλετικές) οντότητες, χρησιμοποιώντας τον όρο για να αναφερθούν σε διακριτές εθνοτικές ομάδες. Πίστευε επίσης ότι Volk ήταν ένα οργανικό σύνολο, με βασική ταυτότητα και πνεύμα εμφανές στην τέχνη, τη λογοτεχνία και τη γλώσσα. Αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρήθηκαν ως εγγενή, ανεπηρέαστα από εξωτερικές επιρροές, ακόμη και τυχόν κατάκτηση. Η γλώσσα ειδικότερα θεωρήθηκε ως η πιο σημαντική έκφραση της εθνότητας. Υποστήριξαν ότι οι ομάδες που μοιράζονταν την ίδια (ή παρόμοια) γλώσσα είχαν κοινή ταυτότητα και καταγωγή. Αυτό ήταν το ρομαντικό ιδεώδες ότι κάποτε υπήρχε ένας μόνο Γερμανός, Κέλτικος ή Σλαβικός λαός, που καταγόταν από μια κοινή πατρίδα και μιλούσε μια κοινή γλώσσα, βοηθώντας στη δημιουργία ενός εννοιολογικού πλαισίου για τα πολιτικά κινήματα του 18ου και 19ου αιώνα όπως ο πανγερμανισμός και πανσλαβισμός.
Τατουάζ χελιδόνι
Το να διανύει κανείς αυτές τις μεγάλες αποστάσεις ήταν εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο στις αρχές της ναυτιλίας, έτσι ένα ή περισσότερα τατουάζ με χελιδόνια δήλωναν έναν έμπειρο και πολύτιμο ναυτικό. Άλλος μύθος υποστηρίζει πως όπως τα χελιδόνια επιστρέφουν κάθε χρόνο στην ίδια τοποθεσία για να ζευγαρώσουν και να χτίσουν τη φωλιά τους έτσι και το σύμβολο του χελιδονιού εγγυάται την ασφαλή επιστροφή του ναυτικού στο σπίτι του. Ο ναυτικός θα έκανε το πρώτο τατουάζ χελιδόνι πριν να μπαρκάρει, ενώ το δεύτερο θα το έκανε με την λήξη των ταξιδιών του κατά την επιστροφή του στο λιμάνι βάση του. Λέγεται επίσης πως αν ο ναυτικός πνιγόταν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού το χελιδόνι θα μετέφερε την ψυχή του στον παράδεισο.
Μεγάλες μεταναστεύσεις
Bαρβαρική ταυτότητα
Μια θεωρία αναφέρει ότι ο αρχέγονος τρόπος σκέψης ενθαρρύνθηκε από μια εκ πρώτης όψεως ερμηνεία των ελληνορωμαϊκών πηγών, που ομαδοποιούσαν πολλές φυλές υπό ετικέτες όπως Γερμανοί, Κέλτες ή Σκλαβηνίες, ενθαρρύνοντας έτσι την αντίληψή τους ως ξεχωριστών λαών. Οι μοντερνιστές υποστηρίζουν ότι η μοναδικότητα που γινόταν αντιληπτή από συγκεκριμένες ομάδες βασιζόταν σε κοινά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και όχι σε βιολογικές ή φυλετικές διακρίσεις. Πράγματι, σε αυτή τη βάση, ορισμένες σχολές σκέψης σε πρόσφατες μελέτες προτρέπουν να καταργηθεί εντελώς η έννοια των Γερμανικών λαών.
Τατουάζ χελιδόνι
Στις μέρες μας, το σύμβολο του χελιδονιού ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους. Εκλαμβάνεται ως μέρος των «Κλασικών Βρετανικών» (British Traditional) και του «Σέϊλορ Τζέρι Κόλινς» (Sailor Jerry Collins) στυλ τατουάζ.
Μεγάλες μεταναστεύσεις
Bαρβαρική ταυτότητα
Ο ρόλος της γλώσσας στην κατασκευή και τη διατήρηση της ομαδικής ταυτότητας μπορεί να είναι εφήμερος, καθώς μεγάλης κλίμακας γλωσσικές αλλαγές συμβαίνουν συνήθως στην ιστορία. Οι μοντερνιστές προτείνουν την ιδέα των «φαντασιακών κοινοτήτων». Οι βαρβαρικές πολιτείες στην ύστερη αρχαιότητα ήταν κοινωνικά κατασκευάσματα και όχι αμετάβλητες γραμμές εξ αίματος συγγένειας. Η διαδικασία σχηματισμού φυλετικών μονάδων ονομάστηκε «εθνογένεση», όρος που επινοήθηκε από το Σοβιετικό μελετητή Γιούλιαμ Μπρόμλεϊ. Η Αυστριακή σχολή (με επικεφαλής τον Ράινχαρντ Βένσκους) έκανε δημοφιλή αυτή την ιδέα, που επηρέασε τους μεσαιωνιστές, όπως ο Χέρβιγκ Βόλφραμ, ο Βάλτερ Πολ και ο Πάτρικ Τ. Γκήρι.[26] Υποστηρίζει ότι το ερέθισμα για τη δημιουργία φυλετικών πολιτειών διαιωνίστηκε από ένα μικρό πυρήνα ανθρώπων, γνωστών ως Traditionskern («πυρήνας της παράδοσης»), που ήταν μια στρατιωτική ή αριστοκρατική ελίτ. Αυτή η βασική ομάδα σχημάτισε ένα πρότυπο για μεγαλύτερες μονάδες, συγκεντρώνοντας οπαδούς χρησιμοποιώντας συγχωνευτικές μεταφορές όπως η συγγένεια και η κοινότητα των αυτοχθόνων και υποστηρίζοντας ότι διαιώνιζαν μια αρχαία, θεϊκά εγκεκριμένη γενεαλογία.
Τατουάζ χελιδόνι
Ορισμένοι πρώην ναυτικοί του Βασιλικού Βρετανικού Ναυτικού έχουν ένα τατουάζ χελιδόνι σε κάθε καρπό τους ως σύμβολο ενός επιτυχημένου ταξιδιού.
Στην Μεγάλη Βρετανία μια άλλη ερμηνεία που δίνεται για το τατουάζ χελιδόνι στα χέρια, είναι ότι συμβολίζει την ολοκλήρωση της ποινής φυλάκισης ενός πρώην κρατούμενου.
Τέλος, ένα τατουάζ χελιδόνι που έχει γίνει στο πίσω μέρος του χεριού μπορεί να συμβολίζει πως «αυτή η γροθιά πετάει» και γίνεται από τους «σκληρούς άντρες» (Hard Men) της Γλασκώβης και του Λονδίνου για να γνωστοποιήσουν το θάρρος τους στους καυγάδες των δρόμων.
External links
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία
Μεγάλες μεταναστεύσεις
Οπτικές
"Μπελ-Φιάλκοφ, Άντριου. Ο ρόλος της μετανάστευσης, σελ. 15"
Αντί για «εισβολή» οι Γερμανοί και οι Σλάβοι μελετητές μιλούν για «μετανάστευση» (γερμανικά: Völkerwanderung, τσέχικα: Stěhování národů, σουηδικά: folkvandring και ουγγρικά: népvándorlás), εμπνεόμενοι από την ιδέα ενός δυναμικού και «περιπλανώμενου ινδογερμανικού λαού».
Οι ιστορικοί έχουν διατυπώσει πολλές εξηγήσεις για την εμφάνιση «βαρβάρων» στα ρωμαϊκά σύνορα: η κλιματική αλλαγή, ο καιρός και οι καλλιέργειες, η πληθυσμιακή πίεση, η «αρχέγονη παρόρμηση» ώθησης στη Μεσόγειο, η κατασκευή του Σινικού Τείχους της Κίνας που προκάλεσε ένα «ντόμινο» φυλών που αναγκάστηκαν να στραφούν προς τα δυτικά, με αποτέλεσμα οι Ούννοι να επιπέσουν επί των Γότθων, που, με τη σειρά τους, ώθησαν άλλες γερμανικές φυλές που ήταν μπροστά τους. Γενικά οι Γάλλοι και οι Ιταλοί μελετητές έχουν την τάση να το βλέπουν ως ένα καταστροφικό γεγονός, την καταστροφή ενός πολιτισμού και την αρχή μιας «Σκοτεινής Εποχής» που πήγε την Ευρώπη μια χιλιετία πίσω. Αντίθετα οι Γερμανοί και οι Άγγλοι ιστορικοί έχουν την τάση να βλέπουν τη ρωμαιοβαρβαρική αλληλεπίδραση ως την αντικατάσταση ενός «κουρασμένου, εξαντλημένου και παρηκμασμένου μεσογειακού πολιτισμού» με έναν "Βόρειο πιο αρρενωπό και πολεμικό".
Ο αγροτικός πληθυσμός στις ρωμαϊκές επαρχίες αποστασιοποιήθηκε από τη μητρόπολη και δεν υπήρχε κάτι που να τον διαφοροποιούσε από τους άλλους αγρότες πέρα ​​από τα ρωμαϊκά σύνορα. Επιπλέον η Ρώμη χρησιμοποιούσε όλο και περισσότερο ξένους μισθοφόρους για να αμυνθεί. Αυτος ο εκβαρβαρισμός είχε παράληλες αλλαγές στο Barbaricum.
Για παράδειγμα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έπαιξε ζωτικό ρόλο στη δημιουργία βαρβαρικών ομάδων κατά μήκος των συνόρων της. Λαμβάνοντας την αυτοκρατορική υποστήριξη και δώρα οι στρατοί των συμμάχων βαρβάρων οπλαρχηγών χρησίμευαν ως φραγμοί ενάντια σε άλλες, εχθρικές, βαρβαρικές ομάδες. Η αποσύνθεση της ρωμαϊκής οικονομικής ισχύος αποδυνάμωσε τις ομάδες που είχαν φτάσει να εξαρτώνται από τα ρωμαϊκά δώρα για τη διατήρηση της δικής τους εξουσίας. Η άφιξη των Ούννων βοήθησε πολλές ομάδες να εισβάλουν στις επαρχίες για οικονομικούς λόγους.
Η μορφή των βαρβαρικών καταλήψεων των πρώην ρωμαϊκών επαρχιών διέφερε από περιοχή σε περιοχή. Για παράδειγμα στην Ακουιτανία η επαρχιακή διοίκηση ήταν σε μεγάλο βαθμό αυτοδύναμη. Ο Χάλσαλ έχει υποστηρίξει ότι οι τοπικοί άρχοντες απλώς «παρέδωσαν» τη στρατιωτική κυριαρχία στους Οστρογότθους, που απέκτησαν την ταυτότητα των νεοφερμένων. Στη Γαλατία η κατάρρευση της αυτοκρατορικής κυριαρχίας οδήγησε στην αναρχία: οι Φράγκοι και οι Αλαμαννοί ρίχτηκαν στο «κενό εξουσίας» που ακολούθησε, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν. Στην Ισπανία οι ντόπιοι αριστοκράτες διατήρησαν την ανεξάρτητη κυριαρχία τους για κάποιο χρονικό διάστημα, συγκεντρώνοντας τους δικούς τους στρατούς εναντίον των Βανδάλων. Εν τω μεταξύ η αποχώρηση των Ρωμαίων από την πεδινή Αγγλία οδήγησε σε σύγκρουση μεταξύ των Σαξόνων και των Βρετόνων οπλαρχηγών (των οποίων τα κέντρα εξουσίας υποχώρησαν προς τα δυτικά ως αποτέλεσμα). Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσπάθησε να διατηρήσει τον έλεγχο των βαλκανικών επαρχιών παρά τον αραιό αυτοκρατορικό στρατό που βασιζόταν κυρίως σε τοπικές πολιτοφυλακές και μια εκτεταμένη προσπάθεια για την ενίσχυση των παραδουνάβιων συνόρων. Οι φιλόδοξες οχυρωματικές προσπάθειες κατέρρευσαν, επιδεινώνοντας τις συνθήκες φτώχειας του τοπικού πληθυσμού και με αποτέλεσμα τον εποικισμό από Σλάβους πολεμιστές και τις οικογένειές τους.
Οι Χάλσαλ και Νομπλ υποστήριξαν ότι τέτοιες αλλαγές προήλθαν από την κατάρρευση του ρωμαϊκού πολιτικού ελέγχου, που αποκάλυψε την αδυναμία της τοπικής ρωμαϊκής κυριαρχίας. Αντί για μεγάλης κλίμακας μεταναστεύσεις υπήρξαν στρατιωτικές καταλήψεις από μικρές ομάδες πολεμιστών και των οικογενειών τους, που συνήθως αριθμούσαν μόνο δεκάδες χιλιάδες. Η διαδικασία περιλάμβανε την ενεργή, συνειδητή λήψη αποφάσεων από τους πληθυσμούς των ρωμαϊκούς επαρχιών.
Η κατάρρευση του συγκεντρωτικού ελέγχου αποδυνάμωσε σοβαρά την αίσθηση της ρωμαϊκής ταυτότητας στις επαρχίες, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει γιατί οι επαρχίες υπέστησαν τότε δραματικές πολιτισμικές αλλαγές, παρόλο που λίγοι βάρβαροι εγκαταστάθηκαν σε αυτές.
Τελικά οι γερμανικές ομάδες στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έγιναν δεκτοί χωρίς να «απορρίψουν ή να ανατρέψουν την κοινωνία των αυτοχθόνων» και διατήρησαν μια δομημένη και ιεραρχική (αλλά εξασθενημένη) μορφή ρωμαϊκής διοίκησης.
Κατά ειρωνικό τρόπο έχασαν τη μοναδική τους ταυτότητα ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας κατοίκησης και απορροφήθηκαν από τη Λατινική πραγματικότητα. Αντίθετα, στα ανατολικά, οι σλαβικές φυλές διατηρούσαν μια πιο «σπαρτιατική και εξισωτική» ύπαρξη, δεσμευμένες στη γη «ακόμα και σε περιόδους που συμμετείχαν στη λεηλασία των ρωμαϊκών επαρχιών». Τα οργανωτικά τους μοντέλα δεν ήταν ρωμαϊκά και οι ηγέτες τους δεν εξαρτώνταν συνήθως από το ρωμαϊκό χρυσό για την επιτυχία. Έτσι αναμφισβήτητα είχαν μεγαλύτερη επίδραση στην περιοχή τους από ότι οι Γότθοι, οι Φράγκοι ή οι Σάξονες είχαν στη δική τους.
Εθνότητα
Με βάση την πεποίθηση ότι συγκεκριμένοι τύποι τεχνουργημάτων, στοιχεία προσωπικού στολισμού που εντοπίζονται γενικά σε ένα ταφικό πλαίσιο, πιστεύεται ότι υποδηλώνουν τη φυλή ή/και την εθνότητα του ατόμου που έχει ταφεί, η αρχαιολογική σχολή «Πολιτισμού-Ιστορίας» υποστήριξε ότι οι αρχαιολογικοί πολιτισμοί αντιπροσωπεύουν το Urheimat (πατρίδα) των φυλετικών πολιτειών που κατονομάζονται στις ιστορικές πηγές. Κατά συνέπεια οι μεταβαλλόμενες προεκτάσεις των υλικών πολιτισμών ερμηνεύτηκαν ως επέκταση των λαών.
Επηρεασμένοι από τον κονστρουξιονισμό οι αρχαιολόγοι με γνώμονα τις διαδικασίες απέρριψαν το πολιτισμικοϊστορικό δόγμα και περιθωριοποίησαν συνολικά τη συζήτηση για την εθνότητα και εστίασαν στη δυναμική εντός της ομάδας που παρήγαγε τέτοια υλικά υπολείμματα. Επιπλέον υποστήριξαν ότι η υιοθέτηση νέων πολιτισμών θα μπορούσε να συμβεί μέσω του εμπορίου ή των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων και όχι μόνο μέσω στρατιωτικών καταλήψεων.
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα
Πραξικόπημα της πυτζάμας
Το πραξικόπημα της πυτζάμας ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και ανατροπής της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή από πιστούς στην χούντα ανώτατους και ανώτερους αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς τον Φεβρουάριο του 1975.
Την συνωμοσία αποκάλυψε στην κυβέρνηση ο τότε διευθυντής του Τμήματος Ασφαλείας της ΚΥΠ και χειριστής των Αρχείων της ΕΣΑ, ταγματάρχης Ιωάννης Αλεξάκης, μετέπειτα αντιστράτηγος επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ.
Ιστορικό
Μετά την πτώση της χούντας του Ιωαννίδη και πριν την δίκη των ηγετών της, μια ομάδα αξιωματικών με πρωτεργάτες τον υποστράτηγο Παύλο Παπαδάκη, τους ταξιάρχους Νικόλαο Ντερτιλή, Γεώργιο Λαμπούση, Ανδρέα Κονδύλη, τους αντισυνταγματάρχες Νικόλαο Ρετζέπη, Ιωάννη Στειακάκη, Δημήτριο Σκόνδρα και τους ταγματάρχες Αριστείδη Παλαΐνη, Αθανάσιο Γερακίνη, Αθανάσιο Περδίκη και Παρασκευά Μπόλαρη, σχεδίασε στρατιωτικό κίνημα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα με στόχους την παραίτηση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την επάνοδο της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (από το οποίο είχε αποχωρήσει μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο) και την απελευθέρωση του πρώην δικτάτορα ταξίαρχου Δημήτρη Ιωαννίδη.
Η κίνηση αποκαλύφθηκε στις 24 Φεβρουαρίου πριν την ενεργοποίησή της και διατάχθηκε η σύλληψη 37 αξιωματικών, από τους οποίους καταδικάστηκαν οι 14, ενώ η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να προχωρήσει σε ευρείες αποστρατείες φιλοχουντικών αξιωματικών. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ αποκάλεσε την κίνηση «πραξικόπημα της πυτζάμας» επειδή οι περισσότεροι από τους κινηματίες συνελήφθησαν την ώρα του ύπνου και επειδή ήθελε να καθησυχάσει την κοινή γνώμη.
Ένας από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, ο ταγματάρχης Παρασκευάς Μπόλαρης, απέδρασε από το νοσοκομείο, όπου κρατούνταν και διέφυγε στο εξωτερικό. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την παραγραφή των αδικημάτων του και εμφανίστηκε σε εκδήλωση υπέρ της χούντας στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2013, μαζί με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου, χήρα του δικτάτορα, τον Αριστείδη Δημόπουλο (υφυπουργό Εθνικής Οικονομίας επί χούντας και πρώην ευρωβουλευτή της ΕΠΕΝ), τον ξάδελφο του Παπαδόπουλου, Άγγελο Παπαθάνου, ο οποίος ήταν και διευθυντής του πολιτικού του γραφείου, τον Αγαθαγγέλου και άλλους.
Παραπομπές
1975
Αθλέτικ Μπιλμπάο (ποδόσφαιρο γυναικών)
Η Αθλέτικ Κλουμπ ΕΦΤ (βασκικά: Athletic Club Emakumeen Futbol Taldea) είναι το γυναικείο τμήμα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Ιδρύθηκε το 1970 και έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα γυναικών Ισπανίας.
675
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 675 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ελλάνικος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Ελλάνικος μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω άτομα:
673
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 673 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σουλεϊμάν Καμαρά
Ο Σουλεϊμάν Καμαρά είναι διεθνής Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 22 Δεκεμβρίου 1982 στο Ντακάρ.
Αγωνιζόμενος στην θέση του επιθετικού, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ΑΣ Μονακό το 2001. Έπειτα από δυόμισι σεζόν στους Μονεγάσκους και μία κατάκτηση του Λιγκ Καπ, παραχωρήθηκε υπό την μορφή δανεικού μέχρι το τέλος της σεζόν 2004 στην ΑΑ Γκανγκάμπ, όπου δεν θα καταφέρει να πείσει για την αξία του τους διοικούντες τον σύλλογο της Βρετάνης. Έπειτα από ακόμη μια σεζόν ως αναπληρωματικός στην ΑΣ Μονακό, αποφάσισε να αποχωρήσει με προορισμό την ΟΖΚ Νις. Έχοντας πετύχει μόλις ένα τέρμα σε δύο σεζόν παρουσίας στην ομάδα, οι διοικούντες την Νις τον παραχώρησαν ως δανεικό στην Μονπελιέ ΣΚ, η οποία αγωνιζόταν το 2007 στην Λιγκ 2. Πείθοντας με την απόδοσή του στη νέα του ομάδα, υπέγραψε οριστικά στην Μονπελιέ ΣΚ με την οποία επέστρεψε στην Λιγκ 1 το 2009.
Ο Σουλεϊμάν Καμαρά έχει έναν αξιοσέβαστο αριθμό διακρίσεων στο ενεργητικό του, καθώς κατέκτησε το Λιγκ Καπ το 2003 και τερμάτισε δευτεραθλητής Γαλλίας την ίδια χρονιά. Στη συνέχεια, το 2011, έφτασε για ακόμη μια φορά ως τον τελικό του Λιγκ Καπ, κι έπειτα το 2012, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Προφίλ του Σουλεϊμάν Καμαρά στο National-Football-Teams.com
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ
Επιθέρσης (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Επιθέρσης μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Οινοχόη του Διπύλου
Η οινοχόη είναι διακοσμημένη με αγγειογραφία που εικονίζει μια φόρμιγγα. Αρχίζοντας αριστερά από την λαβή φέρει την εξής επιγραφή:(ΗΟΣΝΥΝΟΡΧΕΣΤΟΝΠΑΝΤΟΝΑΤΑΛΟΤΑΤΑΠΑΙΖΕΙΤΟΤΟΔΕΚΛΜΙΝ - ὃς νῦν | ὀρχη|στῶν πάν|των ἀτα|λώτατα | παίζει τῶ τόδε ...), που σημαίνει σήμερα, ότι «την κανάτα αυτή θα την πάρει ο χορευτής που θα χορέψει πιο χαριτωμένα». Ήταν δηλαδή έπαθλο χορευτικών αγώνων.
Η ανάγνωση και ερμηνεία της επιγραφής απασχολεί επιγραφικούς και φιλολόγους από το 1880.
Το αγγείο χρονολογείται στα 740 π.Χ. Η επιγραφή είναι χαραγμένη λίγο μετά από το ψήσιμο του αγγείου. Είναι ιστορικής σημασίας διότι καινοτομεί ως προς τα γράμματα. Το Χ πρωτοεμφανίζεται στο ελληνικό αλφάβητο, μαζί με το Φ και Ψ που είναι άγνωστα στο φοινικικό αλφάβητο. Το Η και το Ω αποδίδονται ως Ε και Ο.
Λιθουανική νοηματική γλώσσα
Η Λιθουανική νοηματική γλώσσα (λιθουανικά: Lietuvių gestų kalba) είναι η εθνική νοηματική γλώσσα που χρησιμοποιείται στη Λιθουανία, με πολλές τοπικές παραλλαγές. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της πριν από το 1945. Από το 1945 έως το 1990 χρησιμοποιήθηκε μαζί με τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα και οι δύο νοηματικές γλώσσες έγιναν πολύ παρόμοιες. Ρωσικά νοήματα που χρησιμοποιούνται με κάποια νοήματα της ΛΝΓ δείχνουν ότι η γλώσσα μπορεί να έχει αρχικά επηρεαστεί από τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα. Όταν η Λιθουανία έγινε ανεξάρτητη, οι επαφές με τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα σχεδόν κόπηκαν και τώρα αναπτύσσεται ως ανεξάρτητη γλώσσα, με κάποια επιρροή από τα διεθνή νοήματα.
Η γλωσσολογική έρευνα της ΛΝΓ ξεκίνησε το 1996, όταν αναγνωρίστηκε ως η μητρική γλώσσα των Κωφών. Από τότε δημοσιεύτηκε λεξικό της Λιθουανικής Νοηματικής Γλώσσας (με βάση την παραδοσιακή λέξη για τα νοήματα) σε 5 τόμους (συμπεριλαμβανομένων περίπου 3000 νοημάτων), μαζί με κάποια θεματικά λεξιλόγια και δίγλωσσα κείμενα στη ΛΝΓ και τα Λιθουανικά (συμπεριλαμβανομένου του Βιβλίου του Αδάμ). Τώρα πραγματοποιείται εργασία σε μία βάση για τη ΛΝΓ. Επίσης γίνεται διδασκαλία της νοηματικής γλώσσας στους γονείς κωφών παιδιών, και υπάρχουν εκπαιδευτικοί που διδάσκουν τη γλώσσα σε κωφούς μαθητές και διερμηνείς νοηματικής γλώσσας.
Βιβλιογραφία
Νοηματικη Κατηγορία:Λιθουανία-επέκταση Κατηγορία:Νοηματικές γλώσσες
Επαρχία
Με τη λέξη επαρχία εννοούμε τη γεωγραφική διοικητική διαίρεση μιας ευρύτερης περιοχής.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα, οι νομοί διαιρούνταν σε επαρχίες, οι οποίες διοικούνταν από πρόσωπα που λέγονταν έπαρχοι.
Το 1887 καταργήθηκαν ως διοικητικές διαιρέσεις, διατήρησαν όμως το όνομά τους σαν περιφέρειες οικονομικής εφορίας, ταμείου, εκπαιδευτικής περιφέρειας και άλλων κρατικών αρχών για να ξαναδημιουργηθούν τέσσερα χρόνια μετά, το 1891.
Με τη διοικητική διαίρεση του 1997 που καθορίστηκε από το Σχέδιο «Καποδίστριας» καταργήθηκαν οι περισσότερες επαρχίες. Όμως, με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» που εφαρμόστηκε το 2011, πολλές επαρχίες ή τμήματα επαρχιών επανήλθαν ως δήμοι είτε με ίδιες είτε με διαφορετικές ονομασίες.
Λεονάρντας Σάουκα
Ο Λεονάρντας Σάουκα (λιθουανικά: Leonardas Sauka, 1931-2022) είναι Λιθουανός λαογράφος, γλωσσολόγος, διερμηνέας, καθηγητής, ακαδημαϊκός της Λιθουανικής Ακαδημίας Επιστημών (1996).
Βιογραφία
Τελείωσε το γυμνάσιο στο Τέλσιαϊ. Το 1954, αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Βίλνιους. Από το 1957 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Λιθουανικής γλώσσας και λογοτεχνίας της Ακαδημίας Επιστημών της Λιθουανικής ΣΣΔ.
Το 1965 εξέδωσε την μετάφραση του μυθιστορήματος "Καρναβάλι" της ουγγαρέζας συγγραφέως Μάγκντα Σαμπό (πρωτότυπος τίτλος: Álarcosbál, λιθουανικός τίτλος: Kaukių balius).
Το 1996 έγινε πλήρες μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Λιθουανίας.
Είναι μέλος της σύνταξης των κολλεγιακών επιστημονικών περιοδικών Lituanistica", "Lietuvių etnologija", "Demos", "Revue Baltique", και "Journal of Baltic Institute of Folklore".
Απεβίωσε στις 17 Οκτωβρίου 2022
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί λαογράφοι
Ουνιόν Ντεπορτίβα Λεβάντε (γυναίκες)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεβάντε Λεβαντε Κατηγορία:Σύλλογοι γυναικείου ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1998 Κατηγορία:Γυναικείο ποδόσφαιρο Ισπανίας γυναικες
Αλίγια Ναζαρμπάγιεβα
Η Αλίγια Νουρσουλτανκιζί Ναζαρμπάγιεβα (Әлия Нұрсұлтанқызы Назарбаева*, Алия Нурсултановна Назарбаева, Aliya Nursultanovna Nazarbaeva) (γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1980 ) είναι καζακστανή επιχειρηματίας,  και η μικρότερη κόρη του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, πρόεδρου του Καζακστάν. Εκπαιδεύτηκε πρώτα στο Καζακστάν, μετά στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορεί να μιλήσει καζακικά, αγγλικά, ρωσικά και γερμανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζάκοι επιχειρηματίες
676
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 676 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπάρμπαρα Μπόξερ
Η Μπάρμπαρα Σου Λέβι Μπόξερ (αγγλικά: Barbara Sue Levy Boxer, 11 Νοεμβρίου 1940), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και λομπίστρια, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Καλιφόρνια από το 1993 έως το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επίσης, υπηρέτησε και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 6η περιφέρεια της Καλιφόρνιας από το 1983 έως το 1993.
Πολιτική
Υπηρέτησε στην Επιτροπή Εποπτών της Κομητείας Μαρίν για έξι χρόνια, όπου ανέλαβε και την προεδρία της Επιτροπής. Το 1982, εξελέγη στην Βουλή των Αντιπροσώπων, αντιπροσωπεύοντας την 6η Βουλευτική Περιφέρεια της Καλιφόρνια. Συμμετείχε στην Επιτροπή Ένοπλων Υπηρεσιών και στην εποπτεία της κυβέρνησης, περνώντας διάφορες μεταρρυθμίσεις προμηθειών.
Η Μπόξερ κέρδισε τις εκλογές για την είσοδό της στη Γερουσία το 1992. Το 2004 κατάφερε να καταγράψει ιστορικό ρεκόρ ψήφων για τις εκλογές της Γερουσίας, λαμβάνοντας 6,96 εκατομμύρια ψήφους. Το ρεκόρ αυτό το ξεπέρασε η Γερουσιαστής Νταϊάν Φάινσταϊν το 2012. Στη Γερουσία, η Μπάρμπαρα Μπόξερ, είναι μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Δημόσιων Έργων, καθώς και της Επιτροπής Δεοντολογίας.
Στις 8 Ιανουαρίου 2015 η Μπόξερ ανακοίνωσε ότι δεν θα επιδιώξει την επανεκλογή της το 2016.
MAD TV Κύπρου
Το MAD TV Κύπρου ήταν μουσικό τηλεοπτικό κανάλι και αποτελούσε την κυπριακή έκδοση του ελλαδίτικου MAD TV. Ξεκίνησε να εκπέμπει την 1η Ιουλίου του 2011, κυρίως αγγλική, αμερικανική, κυπριακή και ελλαδίτικη μουσική.
Το πάρτυ της έναρξης του σταθμού λεγόταν "MAD Party" και πραγματοποιήθηκε στο "RED" Club στη Λευκωσία στις 5 Ιουλίου 2011, με guest εμφανίσεις από τον Κώστα Μαρτάκη, την Ελένη Φουρέιρα, καθώς και το μουσικό συγκρότημα Onirama και την Κύπρια τραγουδίστρια Ήβη Αδάμου.
Το κανάλι ήταν διαθέσιμο μέσω των ψηφιακών πλατφορμών "Velister" και "Digital TV". Στην αρχή, το πρόγραμμά του ήταν παρόμοιο με το ελληνικό MAD TV αλλά με Κυπριακές διαφημίσεις. Αργότερα το κανάλι είχε κυπριακό πρόγραμμα. Από τις 2 Αυγούστου 2017 και για ένα χρόνο εξέπεμπε μόνο συνδρομητικά μέσω της πλατφόρμας της Cablenet και μέσω IPTV από τη Cyta.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2011
Γεώργιος Σαμουήλ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1894 στην Ιεράπετρα της Κρήτης. Κατατάχθηκε στο Σώμα της τότε Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής το 1913. Πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία, ενώ στα χρόνια του μεσοπολέμου διακρίθηκε στην καταπολέμηση λήσταρχων στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και στην Κρήτη και τη Σάμο. Ως Διοικητής Μεταβατικών Αποσπασμάτων καταδίωξε και εξόντωσε αδίστακτες Βουλγαρικές συμμορίες στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.