cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστροναύτης
Θάνατοι
Εκτός αυτών, άλλοι 11 άνθρωποι (όλοι άνδρες) έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της εκπαιδεύσεώς τους για αστροναύτες: 8 Αμερικανοί και τρεις Ρώσοι. Οι 6 από τους 11 αυτούς θανάτους σημειώθηκαν από συντριβές εκπαιδευτικών αεροπλάνων, ένας ήταν πνιγμός σε νερό και 4 απανθρακώσεις από πυρκαγιές σε περιβάλλον καθαρού οξυγόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά επαγγέλματα
Οικογένεια Κουρκούα
Η Οικογένεια Κουρκούα (Γκουργκέν) ήταν βυζαντινή οικογένεια αρμενικής ή γεωργιανής καταγωγής από τη Δόκεια (σημερινό Τοκάτ) του θέματος των Αρμενιακών, που ανέδειξε έναν Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ένα από τα πρώτα μέλη της Οικογένειας που αναφέρεται σε πηγές, είναι ο Ιωάννης Κουρκούας που τον 10ο αιώνα κατέπνιξε την επανάσταση του Βαρτάν διοικητή της Άνω Αρμενίας.
Γνωστά μέλη της οικογένειας ήταν οι:
Πηγές
Κουρκουα
2045 Πεκίνο
Ο αστεροειδής Πεκίνο (Peking) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,092. Ανακαλύφθηκε το 1964 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από τον δυτικό τύπο του ονόματος της πρωτεύουσας της Κίνας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Πεκίνου είναι V. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πεκινο
2413 Βαν ντε Χουλστ
Ο Βαν ντε Χουλστ (van de Hulst) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,282. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδού αστροφυσικού Χέντρικ βαν ντε Χούλστ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βαν ντε Χουλστ εκτιμάται σε 22,82 ± 2,0 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,162 ± 0,032.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βαν ντε Χουλστ
Κόμμα Δόμησης Κράτους της Ταϊβάν
Το Κόμμα Δόμησης Κράτους της Ταϊβάν (TSP, κινεζικά (παραδοσιακά): 台灣基進, πινγίν: Táiwān Jījìn, Πε-όε-τζι: Tâi-oân Ki-chìn) είναι αριστερό πολιτικό κόμμα στη Ταϊβάν το οποίο υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Ταϊβάν. Ιδρύθηκε το 2016 με την ονομασία Ριζοσπαστικά Φτερά της Ταϊβάν. Το κόμμα θεωρείται στενός σύμμαχος του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος.
Το 2018 πρόεδρος ήταν ο Τσεν Γι-τσι.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2020 το κόμμα κέρδισε μια έδρα, και ο Τσεν πο-ουέι έγινε ο πρώτος βουλευτής του κόμματος στο Νομοθετικό Γιουάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Ταϊβάν
Ταμγκάλι
Το 2004 το Ταμγκάλι ανακηρύχτηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Αντόν Λαμαθάρες
Ο Αντόν Λαμαθάρες (Antón Lamazares) (Ισπανία, 1954) είναι Ισπανός ζωγράφος της ‘γενίας του ‘80’ μαζί με τους José María Sicilia, Miquel Barceló και Víctor Mira. Στα έργα του, σε ξύλο ή χαρτόνι, δημιουργεί μέσω της επεξεργασίας της επιφάνειας και μέσω του πειραματισμού με μπογιά και άλλα υλικά μια δική του γλώσσα. Το στιλ του εξελίσσεται από έναν αρχικώς παιχνιδίζων εξπρεσιονισμό, με κατεύθυνση την άτυπη τέχνη και την αφαίρεση. Στις τελευταίες του δουλείες διαφαίνεται μια μινιμαλιστική τάση, η οποία δημιουργεί τον διάλογο μεταξύ ψυχής και μνήμης, αισθησιασμού και πνευματικότητας, καθώς και μεταξύ ονειρισμού και ποίησης. Τα έργα του είναι παγκόσμια διαδεδομένα∙ έχουν εκτεθεί σε πολλές πόλεις διαφόρων ηπείρων και βρίσκονται σε συλλογές μεγάλων μουσείων όπως π.χ. στο Εθνικό Μουσείο Reina Sofía, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Γαλικίας και στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Μαδρίτης, καθώς και σε αρκετές ιδιωτικές συλλογές και ιδρύματα.
Τα πρώτα χρόνια: Ζωγραφική και Ποίηση
(Γαλικία, 1954-1977)
thumb|230px|left| Έργα από τη σειρά Sueño e colorao και Titania e BraoΟ Λαμαθάρες γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1954 στη Maceira, ένα χωριό στο Lalín (Pontevedra, Γαλικία)∙ η αγροτική περιοχή αφήνει βαθειά σημάδια στη φαντασία και στη δημιουργική ανάπτυξη του. Από το 1963 μέχρι το 1969 επισκέπτεται τη σχολή του φραγκισκανού μοναστηριού του Herbón και αφιερώνεται στην ανάγνωση κλασσικών στα λατινικά και τα ελληνικά. Τέλος της δεκαετιάς του εξήντα ξεκινά να γράφει ποίηση και γίνεται φίλος με τον συγγραφέα Álvaro Cunqueiro, καθώς και τους ζωγράφους Laxeiro και Manuel Pesqueira, οι οποίοι γίνονται οι πρώτοι μέντορες του. Αποφασίζει να αυτοδιδαχθεί τη ζωγραφική και το 1972 ξεκινά το πρώτο του καλλιτεχνικό ταξίδι, κατά τη διάρκεια του οποίου επικεντρώνεται στους Βίνσεντ βαν Γκογκ, Πάουλ Κλέε, Ρέμπραντ και Χουάν Μιρό, και στους οποίους αργότερα προστέθηκαν οι Antoni Tàpies, Manuel Millares, Alberto Giacometti, Francis Bacon καθώς και η τέχνη του Μεσαίωνα και της Ωκεανίας.
Μετά την επιστροφή του, δουλεύει στη Βαρκελώνη ως εργάτης οικοδομής και συγκεντρώνεται κυρίως στις συλλογές ρωμανικής τέχνης του Μουσείου Marés και του Museu Nacional d'Art de Catalunya. Έπειτα ταξιδεύει στη Μαδρίτη, όπου συναντάται εκ νέου με το δάσκαλό του, Laxeiro. Γνωρίζει επίσης τον ποίητη Carlos Oroza, με τον οποίο η φίλια γίνεται για το ζωγράφο απαραίτητη: η ανταλλαγή μεταξύ ζωγραφικής και ποίησης αποτελεί μια σταθερά στα έργα του.
Το 1973, στην ηλικία μόλις των 19, συμμετέχει με τα έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Το 1975 αναγκάζεται να καταταχθεί στο Ναυτικό στο El Ferrol. Στις 27 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους συγκλονίζεται από την είδηση των τελευταίων εκτελέσεων υπό το καθεστώς του Φράνκο∙ ένας από τους κατηγορούμενους εκτελεσμένους ήταν και ο φίλος του Humberto Baena, 24 ετών από τη Pontevedra. Ο Λαμαθάρες πέφτει σε βαθειά κατάθλιψη και εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική, όπου γράφει την ποιητική συλλογή Adibal.
Από τον Εξπρεσσιονισμό και την Arte Povera στη διπρόσωπη Ζωγραφική
(Μαδρίτη-Νέα Υόρκη, 1978-1989)
thumb|255px|right|Mauro, από τη σειρά Gracias vagabundas, στην εθνική πινακοθήκη της ΙορδανίαςΤο 1978 μετακομίζει στη Μαδρίτη και συννάπτει στενή φιλία με το ζωγράφο Alfonso Fraile, τον κριτικό τέχνης και ποιητή Santiago Amón και το νευρολόγο Alberto Portera, σύνδεσμο μιας μεγάλης ομάδας καλλιτεχνών –συγγραφέων, σκηνοθετών, μουσικών και ζωγράφων- οι οποίοι συναντιούνται κάθε σαββατοκύριακο στο εξοχικό του στο Mataborricos, όπου το 1979 ο Λαμαθάρες θα πραγματοποιήσει μία υπαίθρια έκθεση.
Η δεκαετία του 80 χαρακτηρίστηκε από την εντάτικη δουλειά και την διάδοση των έργων του: πριν κλείσει τα 30 του ο Λαμαθάρες κατείχε ήδη μία θέση στον ισπανικό και παγκόσμιο καλλιτεχνικό χάρτη. Στα έργα του προβάλλει φιγούρες παιχνιδιάρικες και ονειροπόλες, με εξπρεσσιονιστική διάθεση, έντονα χρώματα και μια δυναμική αυθεντικότητα. Η δουλειά του παρουσιάζεται στη γκαλερί της Juana Mordó στη Μαδρίτη, της Elisabeth Franck στο Βέλγιο και στη Sala Gaspar στη Βαρκελώνη. Μέσω της υποτροφίας Fulbright μετακομίζει για 2 χρόνια στη Νέα Υόρκη, η δουλειά του μεταλάσσεται σε μια καθαρή και προσανατολισμένη προς το υλικό σύλληψη και εκτίθεται στη νεοϋορκέζικη γκαλερί Bruno Fachetti.
Μοιράζει το χρόνο του μέσω Νέας Υόρκης και Σαλαμάνκας. Το 1988 ταξιδεύει στη Μικρά Ασία, για να επισκεφτεί το Ναό του Απόλλωνα στη Δίδυμα, τιμής ένεκεν στον Υπερίων του Hölderlin, και στη Κωνσταντινούπολη. Εκεί εντυπωσιάζεται από τις βυζαντινές εκκλησίες και την αντιπροσωπευτικότητα τους, η οποία αντανακλάται στα καινούρια του έργα μέσω της παράθεσης κομματιών ξύλου στη γκαλερί Miguel Marcos. Το 1990 παράγει μία καινούργια σειρά, η οποία μπορεί να παρατηρηθεί και από τις δυο πλευρές και την ονομάζει bifrontes (διπρόσωπη).
Η γλυπτική τέχνη και τα μεγάλα μεγέθη
(Παρίσι-Μαδρίτη, 1990-2003)
thumb|220px|left|Ο Αντόν Λαμαθάρες στο ατελίε τουΑπό το 1990 μέχρι το 1991 ο Λαμαθάρες εγκαθίσταται με μία υποτροφία του Cité des Arts στο Παρίσι και το 1991 ανοίγει ένα μεγάλο ατελιέ στη Μαδρίτη, στο οποίο δουλεύει πάνω στις σειρές Gracias vagabundas (Περιπλανόμενες Χάριτες) και Desazón de vagabundos (Ανησυχία των Αλήτων). Το 1993 γνωρίζει προσωπικά τον Tàpies και δημοσιεύει μία εκτενή συνέντευξη μαζί του με αφορμή την απονομή του Χρυσού Λέωντα στη Μπιενάλε της Βενετίας. Προσκεκλημένος του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης της Γαλικίας παραμένει από το Μαϊο μέχρι το Νοέμβρη στη Γαλικία και ζωγραφίζει εκεί τη σειρά Gracias do lugar: Eidos de Rosalía, Eidos de Bama (Γοητεία του Τόπου: Πεδία της Ροσαλίας, Πεδία της Μπαμάς). Από τον Ιούνιο μέχρι το Νοέμβρη του 1997 ζωγραφίζει στη Μαδρίτη τις σειρές Titania e Brao, ένα αφιέρωμα στο καστιλλιανό καλοκαίρι, και έπειτα τη σειρά Pol en Adelán.
Παράλληλα ασχολείται με την εικονογράφηση, όπως για τα πέντε κείμενα του Gustavo Martín Garzo στο βιβλίο El Canto de la Cabeza και για το βιβλίο Itinerarium του Egeria, το οποίο βραβεύθηκε ως το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς από τη Le Monde Diplomatique. Το 2001 πραγματοποιεί μία μεγάλου μεγέθους έκθεση στο λιμάνι της A Coruña με τίτλο Un saco de pan duro (Ένα σακκί σκληρό ψωμί).
Η δουλειά του διακρίνεται και προωθείται από το Πρόγραμμα «Ισπανική Τέχνη στο Εξωτερικό από το Υπουργείο Εξωτερικών» (SEACEX), μαζί με άλλών καλλιτεχνών όπως οι Antonio Saura, Martín Chirino, Joan Hernández Pijuan, Millares, Pablo Serrano, Jorge Oteiza και Tàpies. Ο Λαμαθάρες ταξιδεύει στη Φλωρεντία και στη Ασίζη για να μελετήσει έργα τέχνης της Αναγέννησης, καθώς και το σύμπαν του Άγιου Φραγκίσκου, του οποίου αφιερώνει τη νέα του σειρά Follente Bemil.
Από το Αφαιρετικό στον ποιητικό Μινιμαλισμό
(Βερολίνο, από το 2004)
thumb|right| Έκθεση των Domus Omnia στο Santiago de Compostela Ο Λαμαθάρες μετακομίζει στο Βερολίνο το 2004. Μετά το θάνατο του πατέρα του ξεκινά τη σειρά έργων E fai frío no lume (Κάνει κρύο στη φωτιά). Πραγματοποιεί μεγάλες εκθέσεις στη Σλοβενία καθώς και στο μουσείο-εκκλησία Kiscelli στη Βουδαπέστη.
thumb|300px|left|Έκθεση του Λαμαθάρες στη Νέα Υόρκη, 2009Αργότερα κάνει τη σειρά Domus Omnia και δυο ακόμα συνεργασίες εικονογράφησης με ποιήματα του Oroza: το Deseo sin trámite και το Un sentimiento ingrávido recorre el ambiente. Το 2008 λαμβάνει χώρα η έκθεση του με τίτλο Horizonte sin dueño (Ορίζοντες χωρίς ιδιοκτήτες) στην Εθνική Πινακοθήκη της Ιορδανίας (Αμάν) και η παρουσίαση του γραφιστικού του έργου στο Ινστιτούτο Θερβάντες στη Δαμασκό (Συρία), στην οποία ο ποιητής Taher Riyad του αφιερώνει την ποιητική συλλογή Cantos de Lamazares.
Το 2009 δείχνει τη δουλειά του στη Νέα Υόρκη -στο Queen Sofía Spanish Institute-, και στο Orense της Ισπανίας, στο Κέντρο Τέχνης των Αντιπροσώπων. Παίρνει μέρος σε μια περιοδική έκθεση αφιερωμένη στον ποιητή Vicente Aleixandre και διακρίνεται με το βραβείο Laxeiro για το συνολικό του έργο και την παγκόσμια διάδοση του.
Το 2010 εκτίθεται η δουλειά του στην Εκκλησία του Πανεπιστημίου στο Santiago de Compostela, καθώς και στο διεθνές φεστιβάλ Play-Doc του Tui, όπου προβάλλεται το ντοκυμαντέρ Horizonte sin dueño. Η ταινία που σκηνοθετήθηκε από τα αδέρφια Nayra και Javier Sanz (Rinoceronte Films) κινείται γύρω από τη ζωγραφική, την ποίηση και τη φύση, όπως τα αντιλαμβάνεται ο Αντόν Λαμαθάρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμο
Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Μινιμαλισμού
Εκκλησία Αγίου Τιμοθέου (Κέα)
Η Εκκλησία Αγίου Τιμοθέου είναι εκκλησία στην τοποθεσία Λούρος στην Κέα, στην Ελλάδα, δίπλα από το σπήλαιο στο οποίο ασκήτευε ο Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Ευρίπου. Μετέβαινε στο σπήλαιο τα καλοκαίρια και αναβλύζει από εκεί νερό μόνο κατά τους θερινούς μήνες. O ναός είναι βυζαντινού ρυθμού και γιορτάζει στις 16 Αυγούστου και στις 13 Ιουλίου.
Ανέγερση και τοποθεσία
Ανεγέρθη στις 13 Ιουλίου 1993 και εγκαινιάστηκε στις 13 Ιουλίου 1999 από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο Α'. Βρίσκεται στην περιοχή Ελληνικά σχετικά κοντά στο παλιό μοναστήρι του Αγίου που καταστράφηκε. Είναι σύγχρονος με βυζαντινή αρχιτεκτονική και παραδοσιακή πέτρα. Είναι εύκολα προσβάσιμος όπως και το σπήλαιο δίπλα του. Tο 1990 η μονή Πεντέλης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γιόρτασε 400 χρόνια από την "κοίμηση" του Αγίου (16 Αυγούστου 1590). Έτσι το 1991 ο γνωστός στην περιοχή "Εμποράκος της Πιάτσας" μακαριστός Νικόλαος Μωραϊτης δώρισε ένα μεγάλο ποσό για να ανοιχτεί ο δρόμος προς το σπήλαιο και να γίνει ναός. Σύμφωνα με μαρτυρίες καθώς η τοπική εκκλησία μελετούσε πως να ανοίξει το δύσβατο δρόμο για τους προσκυνητές, ξαφνικά βρέθηκε η παραπάνω λύση. Έτσι καθώς θεωρήθηκε ευλογία του Αγίου, άρχισαν τα έργα. Κατασκευάστηκε δρόμος και μια μικρή πλατεία μπροστά στη σπηλιά. Αρχιτέκτονας του ναού υπήρξε ο κ. Γεώργιος Θετσώνης. Η ανέγερση έγινε κάτω από περίεργες συνθήκες (θαυμαστά γεγονότα) και κυρίως με γρήγορους ρυθμούς. Τα "εγκαίνια" ήταν η τελευταία άγια πράξη του μητροπολίτη Δωρόθεου Α'. Οι αγιογραφίες του που είναι έξι στον αριθμό φιλοτεχνήθηκαν από τον κ. Κωνσταντίνο Πανταζή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στις Κυκλάδες
Βάλτος Ορεστιάδας
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Βάλτος (αποσαφήνιση)
Ο Βάλτος είναι πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 85 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Βάλτος βρίσκεται στο κέντρο του βόρειου Έβρου προς στη μεθόριο με τη Βουλγαρία σε απόσταση 16,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Ορεστιάδας. Το χωριό είναι κτισμένο στην κοιλάδα ανάμεσα στους ποταμούς Άρδα (Β.) και Ερυθροπόταμο (Ν.) και μετά την ανταλλαγή πληθυσμού εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης που κατάγονταν από το Μεσοχώρι, το Κούλελι και το Κρασοχώρι. Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα "Σαλτουκλί" . Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ριζίων. Το 1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Βάλτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 403 κατοίκους.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2007
Το Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2007 ήταν η 19η και η προτελευταία σεζόν της διοργάνωσης. Συμμετείχαν 50 ομάδες. Διεξήχθησαν 3 γύροι. 11 ομάδα προκρίθηκαν στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2007-2008. Η κλήρωση έγινε στην Νιόν της Ελβετίας στις 23 Απριλίου 2007. Τελικός νικητής ήταν το Αμβούργο ΣΦ, αφού έφτασε πιο μακριά στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ από όλες τις ομάδες που συμμετείχαν στο Ιντερτότο.
Πρώτος γύρος
Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 23 και 24 Ιουνίου 2007. Οι επαναληπτικοί έγιναν στις 30 Ιουνίου και 1η Ιουλίου 2007.
!colspan="5"|Περιοχή Νότου-Μεσογείου
!colspan="5"|Κεντρική-Ανατολική περιοχή
!colspan="5"|Βόρεια περιοχή
1 Λόγω της απόσυρσης της Σκωτίας και της Νορβηγίας, οι ελεύθερες θέσεις δόθηκαν στη Ρουμανία και την Ανδόρρα. 2 Ο αγώνας έγινε στο Stadion Pod Goricom στην Ποντγκόριτσα επειδή το γήπεδο της ΦK Γκρμπαλ δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 3 Ο αγώνας έγινε στο Skopje City Stadium στα Σκόπια επειδή το γήπεδο της ΦΚ Μακεντόνια Γκιόρτσε Πέτροφ, Ğorče Petrov Stadium, στα Σκόπια δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 4 Ο αγώνας έγινε στο Koševo Stadium στο Σαράγεβο επειδή το γήπεδο της Slavija, Gradski SRC Slavija Stadium, στο Istočno Sarajevo δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 5 Ο αγώνας έγινε στο γήπεδο της Λίνφιλντ ΦΚ, Windsor Park, στο Μπέλφαστ επειδή το γήπεδο της Κλίφτονβιλ ΦΚ, Solitude (football ground), δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 6 Ο αγώνας έγινε στο Råsunda στη Σόλνα επειδή το γήπεδο της Χάμαρμπυ ΙΦ, Söderstadion, δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ.
7 Ο αγώνας έγινε στο Richmond Park στην Καρμάρδεν επειδή το γήπεδο της Λιανέλι, Stebonheath Park, δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ.
Δεύτερος γύρος
!colspan="5"|Περιοχή Νότου-Μεσογείου
!colspan="5"|Κεντρική-Ανατολική περιοχή
!colspan="5"|Βόρεια περιοχή
1 Ο αγώνας έγινε στο Koševo Stadium στο Σαράγεβο επειδή το γήπεδο της FK Slavija, Gradski SRC Slavija Stadium, στην Istočno Sarajevo δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 2 Ο αγώνας έγινε στο Skopje City Stadium στα Σκόπια επειδή το γήπεδο της ΦΚ Μακεντόνια Γκιόρτσε Πέτροφ, Ğorče Petrov Stadium, δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 3 Ο αγώνας έγινε στο Naftex Stadium στην Μπουργκάς επειδή το γήπεδο της ΠΦΚ Τσέρνο Μόρε Βάρνα, Ticha Stadium, στην Βάρνα δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 4 Ο αγώνας έγινε στο Στάδιο Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι επειδή το γήπεδο της ΦΚ Χάιντουκ Κούλα, Stadion Hajduk, στην Kula δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 5 Ο αγώνας έγινε στο Pohjola Stadion στην Βάνταα επειδή το γήπεδο της ΦΚ Χόνκα, Tapiolan Urheilupuisto, στην Έσποο δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 6 Ο αγώνας καταγράφηκε στη ΦΚ Βέτρα με σκορ 3-0 μετά που διακόπηκε εξαιτίας της εισβολής των οπαδών της Λέγκια Βαρσοβίας στον αγωνιστικό χώρο. Η ΟΥΕΦΑ απέβαλλε την Λέγκια Βαρσοβίας από το Κύπελλο Ιντερτότο 2007 και από κάθε μελλοντική ευρωπαϊκή διοργάνωση για 5 έτη.
7 Ο αγώνας έγινε στο Λίνφιλντ ΦΚ's Windsor Park στο Μπέλφαστ επειδή το γήπεδο της Κλίφτονβιλ ΦΚ, Solitude (football ground), δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 8 Ο αγώνας έγινε στο Råsunda στη Σόλνα επειδή το γήπεδο της Χάμαρμπυ ΙΦ, Söderstadion δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ.
Τρίτος γύρος
Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 21 και 22 Ιουλίου 2007 και οι επαναληπτικοί στις 28 και 29 Ιουλίου 2007. Οι 11 νικήτριες ομάδες προκρίθηκαν στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2007-08.
!colspan="5"|Κεντρική-Ανατολική περιοχή
1 Ο αγώνας έγινε στο Στάδιο Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι επειδή το γήπεδο της ΦΚ Χάιντουκ Κούλα, ground στη Kula δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 2 Ο αγώνας έγινε στο Naftex Stadium στην Μπουργκάς επειδή το γήπεδο της ΠΦΚ Τσέρνο Μόρε Βάρνα, Stadium Ticha, δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ. 3 Ο αγώνας έγινε στο Råsunda στη Σόλνα επειδή το γήπεδο της Χάμαρμπυ ΙΦ, Söderstadion δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ.
Τελικός νικητής
Εννέα από τις 11 συμπρωταθλήτριες ομάδες που συμμετείχαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008 μέσω του Ιντερτότο 2007, προκρίθηκαν από το δεύτερο προκριματικό γύρο στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης. Μόνο 3 από αυτές προκρίθηκαν στους ομίλους. Το Αμβούργο ΣΦ και η Ατλέτικο Μαδρίτης προκρίθηκαν στη φάση των νοκ-άουτ. Το Αμβούργο ΣΦ προκρίθηκε στους 16 της διοργάνωσης κερδίζοντας την ΦΚ Ζυρίχη με συνολικό σκορ 3-1, ενώ η Ατλέτικο Μαδρίτης αποκλείστηκε από την Μπόλτον Γουόντερερς με 1-0. Έτσι, το Αμβούργο ΣΦ ήταν ο τελικός νικητής του Ιντερτότο 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2007
2414 Βίμπεκε
Ο Βίμπεκε (Vibeke) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,70. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το όνομα της κόρης του αστρονόμου Λ.Κ. Κρίστενσεν, ο οποίος ταυτοποίησε τις παρατηρήσεις αυτού του αστεροειδή και έδωσε το όνομα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βίμπεκε εκτιμάται σε 31,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0369.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βιμπεκε
Επαρχία της Λατίνα
Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του επαρχία του Φροζινόνε, νοτιοδυτικά με την επαρχία της Ρώμης, νοτιοανατολικά με την επαρχία της Καζέρτας, ενώ νότια βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα.
Ιστορία
Η επαρχία ιδρύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1934 με το όνομα «Επαρχία της Λιττόρια» (Provincia di Littoria). Η αποξήρανση της περιοχής του Άγκρο Ποντίνο (1925-1935) είχε ως αποτέλεσμα την εδαφική και οικιστική αναδιαμόρφωσή της. Συνέπεια αυτού ήταν η δημιουργία νέων πόλεων (Λιττόρια, αργότερα Λατίνα, Ποντίνια, Απρίλια, Σαμπάουντια) που χαρακτηρίζονται από την χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιόδου της φασιστικής προπολεμικής Ιταλίας.
Η περιοχή γνώρισε και μεταπολεμικά αξιόλογη ανάπτυξη, με σημαντικές μεταβολές από αυστηρά γεωργική περιοχή σε περιοχή με έντονα σημάδια αστικοποίησης, χωρίς ωστόσο να αλλοιωθεί η αρχική σύστασή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λατινα
2046 Λένινγκραντ
Ο Λένινγκραντ (Leningrad) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη σοβιετική πόλη, τη σημερινή Αγία Πετρούπολη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λένινγκραντ εκτιμάται σε 27 χιλιόμετρα περίπου. Η μάζα του εκτιμάται σε 10 τρισεκατομμύρια τόνους (για μέση πυκνότητα 2 g/cm³).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λενινγκραντ
Ντέγκου
Η Ντέγκου, ή Τεγκού (Κορεάτικα:, 대구, 大邱, κυριολεκτικά «μεγάλος λόφος», λατ. Daegu) είναι η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της Νότιας Κορέας, μετά τη Σεούλ (πρωτεύουσα), το Μπούσαν και το Ίντσον. Βρίσκεται βόρεια του λιμένα Μπούσαν και δυτικά του λιμένα Ούλσαν. Με το ίδιο όνομα φέρεται και ολόκληρη η γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει τη νοτιοανατολική άκρα της Χώρας. Με απόφαση της Κυβέρνησης της Νότιας Κορέας από το 2000, το επίσημο όνομα της πόλης είναι "Μητροπολιτική πόλη Ντέγκου". Ο πληθυσμός της υπερβαίνει τα 5 εκατομμυρια κατοίκους.
Η πόλη είναι μεσόγεια και βρίσκεται περίπου 80 χλμ. ΒΔ. του Ουλσάν κοντά στην συμβολή των ποταμών Γκούμχο και Νάκντονγκ στην πεδιάδα Γκιόνγκσανγκ-ντο. Η λεκάνη της ομώνυμης περιοχής Ντέγκου, όπου και η μητροπολιτική πόλη αποτελεί το μεσαίο τμήμα της γύρω κοιλάδας (κάμπου) της περιοχής.
Η Ντέγκου ήδη αποτελεί σήμερα το πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της όλης περιοχής. Είναι προπύργιο των συντηρητικών κομμάτων της Νότιας Κορέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Δίκαιο του περιβάλλοντος
Το Δίκαιο του Περιβάλλοντος είναι ο κλάδος του Δικαίου που έχει ως στόχο την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αποτελείται από εθνικούς νόμους, διεθνείς συνθήκες, κανονισμούς και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η προστασία αυτή μπορεί να επιτυγχάνεται:
Ορισμός
Μερικοί ορισμοί του δικαίου του περιβάλλοντος είναι περιγραφικοί, επικρατούν ωστόσο οι τελεολογικοί ορισμοί: έτσι, ως Δίκαιο του Περιβάλλοντος ορίζεται το δίκαιο "για την αντιμετώπιση της οικολογικής βλάβης και για την προστασία του περιβάλλοντος" ή το δίκαιο "που με το περιεχόμενό του συμβάλλει στη δημόσια υγεία και τη διατήρηση των οικολογικών ισορροπιών, ένα δίκαιο για το περιβάλλον, ένα περιβαλλοντικό δίκαιο", "το σύνολο των κανόνων δικαίου που σκοπούν στη πρόληψη της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, στη διατήρηση, αποκατάσταση ή βελτίωση" ή το δίκαιο ο πυρήνας του οποίου αποτελείται από "κανονιστικούς περιορισμούς, δηλαδή ρυθμίσεις που αφορούν τη προστασία, τη φροντίδα και την ανάπτυξη του περιβάλλοντος και των συνιστωσών του".
Ιστορία
Το δίκαιο προστασίας του περιβάλλοντος ως αυτόνομος κλάδος του δικαίου άργησε να εμφανιστεί. Μάλιστα αρχικά αναπτύχθηκε κυρίως στις μεγάλες βιομηχανικές οικονομίες και δυστυχώς μετά από σημαντικές οικολογικές καταστροφές. Χαρακτηριστικά είναι τα ακόλουθα παραδείγματα:
Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες που άρχισαν να εκδηλώνονται κυρίως κατά τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα είχαν ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη του Δικαίου του Περιβάλλοντος. Αυτό αντικατοπτρίζεται μάλιστα στον αριθμό των νόμων για την προστασία του περιβάλλοντος, ο οποίος για τις ανεπτυγμένες χώρες παρουσίασε κατακόρυφη αύξηση από το 1970 και μετά, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι στις χώρες αυτές έχουν εξαλειφθεί τα σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα που απαιτούν άμεσες λύσεις.
Ποιότητα αέρα
Οι νόμοι για την ποιότητα του αέρα διέπουν την εκπομπή ρύπων στην ατμόσφαιρα. Ένα εξειδικευμένο υποσύνολο νόμων για την ποιότητα του αέρα ρυθμίζει την ποιότητα του αέρα μέσα στα κτίρια. Οι νόμοι για την ποιότητα του αέρα συχνά σχεδιάζονται ειδικά για την προστασία της ανθρώπινης υγείας, περιορίζοντας ή εξαλείφοντας τις συγκεντρώσεις ρύπων που μεταφέρονται στον αέρα. Άλλες πρωτοβουλίες έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση ευρύτερων οικολογικών προβλημάτων, όπως περιορισμοί στις χημικές ουσίες που επηρεάζουν το στρώμα του όζοντος και προγράμματα εμπορίας εκπομπών για την αντιμετώπιση της όξινης βροχής ή της κλιματικής αλλαγής. Οι ρυθμιστικές προσπάθειες περιλαμβάνουν τον εντοπισμό και την κατηγοριοποίηση των ατμοσφαιρικών ρύπων, τον καθορισμό ορίων για τα αποδεκτά επίπεδα εκπομπών και τον καθορισμό των απαραίτητων ή κατάλληλων τεχνολογιών μετριασμού.
Ποιότητα υδάτων
Οι νόμοι για την ποιότητα των υδάτων διέπουν την έκλυση ρύπων σε υδάτινους πόρους, συμπεριλαμβανομένων των επιφανειακών, των υπόγειων υδάτων και του αποθηκευμένου πόσιμου νερού. Ορισμένοι νόμοι για την ποιότητα του νερού, όπως οι κανονισμοί για το πόσιμο νερό, μπορούν να σχεδιάζονται αποκλειστικά με γνώμονα την ανθρώπινη υγεία. Πολλοί άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των περιορισμών στην αλλαγή των χημικών, φυσικών, ακτινολογικών και βιολογικών χαρακτηριστικών των υδάτινων πόρων, μπορούν επίσης να αντικατοπτρίζουν τις προσπάθειες για την προστασία των υδάτινων οικοσυστημάτων ευρύτερα. Οι ρυθμιστικές προσπάθειες μπορούν να περιλαμβάνουν τον εντοπισμό και την κατηγοριοποίηση των ρύπων ύδατος, υπαγορεύοντας αποδεκτές συγκεντρώσεις ρύπων σε υδάτινους πόρους και περιορίζοντας τις απορρίψεις ρύπων από τις πηγές εκροής. Οι περιοχές κανονιστικής ρύθμισης περιλαμβάνουν την επεξεργασία και διάθεση των λυμάτων, τη διαχείριση των βιομηχανικών και γεωργικών λυμάτων και τον έλεγχο των επιφανειακών απορροών από εργοτάξια και αστικά περιβάλλοντα.
Διαχείριση των αποβλήτων
Οι νόμοι για τη διαχείριση των αποβλήτων διέπουν τη μεταφορά, την επεξεργασία, την αποθήκευση και τη διάθεση όλων των αποβλήτων, συμπεριλαμβανομένων των αστικών στερεών αποβλήτων, των επικίνδυνων αποβλήτων και των πυρηνικών αποβλήτων, μεταξύ πολλών άλλων τύπων. Οι νόμοι περί αποβλήτων σχεδιάζονται γενικά για την ελαχιστοποίηση ή την εξάλειψη της ανεξέλεγκτης διασποράς των αποβλήτων στο περιβάλλον κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει οικολογική ή βιολογική βλάβη και περιλαμβάνουν νόμους που αποσκοπούν στη μείωση της δημιουργίας αποβλήτων και στην προώθηση ή την ανακύκλωση αποβλήτων. Οι ρυθμιστικές προσπάθειες περιλαμβάνουν τον εντοπισμό και την κατηγοριοποίηση των τύπων αποβλήτων και την ανάθεση πρακτικών μεταφοράς, επεξεργασίας, αποθήκευσης και διάθεσης.
Εκκαθάριση των ρυπογόνων ουσιών
Οι νόμοι για την περιβαλλοντική εκκαθάριση διέπουν την απομάκρυνση της ρύπανσης ή των ρυπογόνων ουσιών από περιβαλλοντικά μέσα όπως το έδαφος, τα ιζήματα, τα επιφανειακά ύδατα ή τα υπόγεια ύδατα Σε αντίθεση με τους νόμους για τον έλεγχο της ρύπανσης, οι νόμοι για την εκκαθάριση έχουν σχεδιαστεί για να ανταποκρίνονται εκ των υστέρων στη περιβαλλοντική ρύπανση και κατά συνέπεια πρέπει συχνά να καθορίζουν όχι μόνο τις απαραίτητες ενέργειες αντίδρασης αλλά και τα μέρη που ενδέχεται να είναι υπεύθυνα για την ανάληψη (ή πληρωμή) τέτοιων ενεργειών. Οι κανονιστικές απαιτήσεις μπορούν να περιλαμβάνουν κανόνες για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, κατανομή ευθύνης, αξιολόγηση της περιοχής, επανορθωτική έρευνα, μελέτες σκοπιμότητας, διορθωτικές ενέργειες, παρακολούθηση μετά την αποκατάσταση και επαναχρησιμοποίηση της τοποθεσίας.
Διάκριση Δικαίου του Περιβάλλοντος
Το Δίκαιο του Περιβάλλοντος μπορεί να διακριθεί σε:
Δίκαιο με διακλαδικό (οριζόντιο) και διεπιστημονικό χαρακτήρα
Το πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα του δικαίου του περιβάλλοντος είναι ο διακλαδικός, διεπιστημονικός, διατομεακός ή και εγκάρσιος χαρακτήρας του. Πράγματι, το δίκαιο αυτό τέμνει διάφορα επιστημονικά πεδία, τόσο εντός του δικαίου, δεδομένου ότι, διατάξεις προστατευτικές του περιβάλλοντος απαντούν σε αρκετούς κλάδους του ιδιωτικού και του δημοσίου δικαίου, όσο και εκτός δικαίου, αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι αρκετές έννοιες που χρησιμοποιούνται στο δίκαιο αυτό, όπως βιότοπος ή οικοσύστημα, προέρχονται από τις θετικές και περιβαλλοντικές επιστήμες. Ο διακλαδικός χαρακτήρας σφραγίζει και τις επιταγές για την έρευνα και την διδασκαλία του δικαίου του περιβάλλοντος, όπου η συνάντηση επιστημόνων από διαφορετικούς χώρους είναι και επιβεβλημένη και γόνιμη.
Δίκαιο με έντονο τεχνικό χαρακτήρα
Η τεχνολογία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο δίκαιο του περιβάλλοντος και μάλιστα έναν διπλό ρόλο, αιτιακό και εργαλειακό, δηλαδή τόσο ως αιτία ρύπανσης και συνεπώς αφορμή για τη δημιουργία του, όσο και ως εργαλείο για την προστασία του περιβάλλοντος. Τον ρόλο του εργαλείου προστασίας του περιβάλλοντος παίζει η τεχνολογία σε καθαρά πρακτικό επίπεδο, όπως π.χ. στην εξεύρεση μεθόδων μείωσης της ρύπανσης, σε επίπεδο κατάρτισης της νομοθεσίας, μέσω της συμμετοχής π.χ. εμπειρογνωμόνων στον καθορισμό περιβαλλοντικών κριτηρίων, οριακών τιμών ρυπογόνων εκπομπών και τεχνικών προτύπων και σε επίπεδο εφαρμογής της νομοθεσίας, με τη προσφυγή στη πραγματογνωμοσύνη εκ μέρους του δικαστή. Ως αποτέλεσμα της στενής σχέσης δικαίου του περιβάλλοντος και τεχνολογίας, το δίκαιο αυτό βρίθει από διατάξεις με "ανοικτό" ή "πορώδες" περιεχόμενο, από αόριστες και τεχνικές έννοιες, όπως π.χ. είναι οι "κανόνες της επιστήμης και της τέχνης", οι " βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές", η έννοια της "αναγεννητικής δυνατότητας της φύσης", ο "πολύτιμος οπτικός πόρος", "αισθητικό κάλλος" κ.ά.
Δίκαιο με προγραμματικό και κατευθυντήριο χαρακτήρα
Οι διατάξεις του δικαίου του περιβάλλοντος δεν έχουν κατά κανόνα τη δομή του κλασικού κανόνα δικαίου, αλλά θέτουν στόχους και προγράμματα δράσης. Η σημαντική θέση που έχει από νομοτεχνική άποψη η στοχοθεσία και ο προγραμματικός χαρακτήρας του δικαίου του περιβάλλοντος οφείλεται στη στενή σχέση του δικαίου αυτού με τη πολιτική. Για τον λόγο αυτόν στο δίκαιο του περιβάλλοντος μεγάλη έκταση καταλαμβάνουν οι πηγές ήσσονος τυπικής ισχύος, όπου εξειδικεύονται οι γενικές κατευθύνσεις του νόμου. Η ασάφεια του νόμου και η συνακόλουθη εκχώρηση δικαιοθετικών αρμοδιοτήτων σε διοικητικά όργανα ήσσονος ιεραρχικής θέσης, που με τη σειρά τους εκδίδουν κανόνες ήσσονος τυπικής ισχύος, όπως π.χ. οι εγκύκλιοι, θέτουν ωστόσο πρόβλημα αρχής κράτους δικαίου.
Βιβλιογραφία
Δικαιο
Περιφέρεια Καραγκάντα
Η περιφέρεια Καραγκάντα (Қарағанды облысы) είναι μια περιφέρεια του Καζακστάν. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Καραγκάντα. Ο πληθυσμός είναι 1.341.700 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2009, μειωμένος σε σχέση με τον πληθυσμό της απογραφής του 1999 που ήταν 1.410.218 κάτοικοι. Ο πληθυσμός της πρωτεύουσας είναι 459.778 στην απογραφή του 2009.
Ιστορία
Η περιφέρεια ήταν ένα μέρος όπου γινόταν έντονη εξόρυξη άνθρακα κατά την Σοβιετική περίοδο και μέρος όπου βρίσκονταν αρκετά γκουλάγκ (στρατόπεδο εξαναγκαστικής εργασίας). Κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ο Ιωσήφ Στάλιν εξόρισε πολλούς Γερμανούς στην περιοχή.
Γεωγραφία
Η περιφέρεια έχει έκταση 428.000 τ.χλμ, και είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια του Καζακστάν. Δεν συνορεύει με κάποια χώρα, ωστόσο λόγω του σχήματος της συνορεύει με πολλές περιοχές. Συνορεύει με την Περιφέρεια Ακτόμπε στα δυτικά, με την περιφέρεια Κοστανάι στα βορειοδυτικά, με την περιφέρεια Ακμόλα στα βόρεια, βορειοανατολικά με την περιφέρεια Παβλοντάρ, με την περιφέρεια του Ανατολικού Καζακστάν στα ανατολικά, νοτιοανατολικά με την περιφέρεια Αλμάτι, νότια με τις περιφέρειες Τζαμπίλ και Νότιου Καζακστάν και στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Κυζυλόρντα.
Η περιφέρεια είναι ξερή και πεδινή, με πεδιάδες που έχουν περιστασιακούς λόφους. Το εθνικό πάρκο Καρκαράλι που έχει έκταση 90.300 εκτάρια, βρίσκεται στην περιφέρεια, όπως και όρος Κιζιλαράι, γνωστό για τα ιστορικά αξιοθέατα και την φυσική ομορφιά του.
Ο ποταμός Ισίμ, παραπόταμος του Ιρτίς, πηγάζει στην περιφέρεια. Ο ποταμός Νούρα είναι ένας άλλος που βρίσκεται στην περιοχή. Ακόμη, αρκετό νερό που χρησιμοποιείται στη περιοχή προέρχεται από τον Ιρτύς, που παρέχεται από το Κανάλι Ιρτίς-Καραγκάντα, απόστασης 451 χιλιομέτρων.
Διοικητική διαίρεση
Η περιφέρεια διαιρείται σε 9 επαρχίες και της πόλεις περιφερειακής σημασίας που είναι το Καραγκάντα, το Μπαλκάς, το Τζεζκαζγκάν, το Καραζάλ, το Σαράν, το Σακτίνσκ και το Τεμιρτάου. Οι επαρχίες είναι:
Για μερικές δεκαετίας της Σοβιετικής περιόδου, το νότιο κομμάτι της περιφέρειας ήταν η περιφέρεια Τζεζκαζγκάν, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καραγκαντα
Μάρκους Πρελ
Ο Μάρκους Πρελ (γερμ. Markus Pröll) (γεν. στις 28 Αυγούστου 1979 στο Ράινμπαχ) είναι τερματοφύλακας ποδοσφαίρου από τη Γερμανία, διεθνής με την εθνική ομάδα ελπίδων της χώρας του. Έχει ύψος 1,88 μ. και επί 12 έτη αγωνίστηκε σε υψηλό επίπεδο στις ομάδες της Κολονίας και της Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Στις 9/2/2011 υπέγραψε συμβόλαιο ως το τέλος της σεζόν με τον Πανιώνιο.
Βιογραφικό
Ο Πρελ ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις παιδικές ομάδες: VfR Flamersheim και Eintracht Lommersum. Το 1995, ως έφηβος, εντάχτηκε στη δύναμη της Κολονίας, στην οποία το 1998 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο. Αγωνίστηκε εκεί επί πέντε σεζόν. Παράλληλα, κλήθηκε και αγωνίστηκε σε έξι ματς της εθνικής ελπίδων. Το 2003 πήρε μεταγραφή στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης, με την οποία αγωνίστηκε ως το 2010. Αγωνιζόμενος με την Άιντραχτ, αναδείχθηκε καλύτερος τερματοφύλακας στον α΄ γύρο της σεζόν 2006-07. Ατυχώς, διάφοροι τραυματισμοί δεν του επέτρεψαν να εξελιχθεί όπως του άξιζε. Το 2010 έμεινε ελεύθερος και στις 9/2/2011 υπέγραψε συμβόλαιο ως το τέλος της σεζόν στον Πανιώνιο, στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Ροντινέι
Ο Ροντινέι Μαρσέλο ντε Αλμέιντα (πορτογαλικά βραζιλιάνικα: Rodinei Marcelo de Almeida, 29 Ιανουαρίου 1992), περισσότερο γνωστός ως Ροντινέι (Rodinei), είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που από τις 11 Δεκεμβρίου 2022 αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός στο ελληνικό πρωτάθλημα, για τον Ολυμπιακό.
Γεννημένος στο Σάο Πάολο, ορφάνεψε στη μικρή ηλικία των 10 ετών, στα 17 του, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Βιντέιρα. Το 2011, πήρε μεταγραφή για την Αβαΐ, με μηδενικό χρόνο συμμετοχής, αφού δόθηκε πεντάκις δανεικός. Το 2015, πήγε στην Ορτολάντια, χωρίς κι εκεί να λάβει χρόνο συμμετοχής, αφού δόθηκε και πάλι δανεικός. Το 2016, πήρε μεταγραφή στη Φλαμένγκο, πραγματοποιώντας πάνω από 120 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ατλέτικα Πόντε Πρέτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Νίκο Ρόσμπεργκ
Ο Νίκο Ρόσμπεργκ (Nico Erik Rosberg, 27 Ιουνίου 1985) είναι πρώην Γερμανός οδηγός της Φόρμουλα 1 και αγωνιζόταν με την Mercedes έως το τέλος της αγωνιστικής σεζόν του 2016.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1985 στο Βισμπάντεν της Γερμανίας. Είναι γιος του Παγκόσμιου Πρωταθλητή του 1982 Κέκε Ρόσμπεργκ και της Γερμανίδας συζύγου του Σίνα. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των εφηβικών του χρόνων στο Μονακό μαζί με την οικογένειά του και έως σήμερα ζει εκεί. Μιλάει πολύ καλά Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά και Γαλλικά αλλά πολύ λίγο Φινλανδικά, παρ' όλο που μαθαίνει τη γλώσσα. Κατά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, αγωνιζόταν άλλοτε υπό Γεμανική και άλλοτε υπό τη Φινλανδική σημαία. Στη Φόρμουλα 1 όπως και σε όλα τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα που διοργανώνει η FIA, η εθνικότητα του κάθε οδηγού πιστοποιείται απ' το διαβατήριό του, εκεί αγωνίζεται κάτω από τη Γερμανική σημαία μόνο.
Απόσυρση
Στις 2 Δεκεμβρίου του 2016, έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα οδηγών στην Φόρμουλα 1, ο Νίκο Ρόσμπεργκ δηλώνει την επίσημη απόσυρση του απο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Λέγοντας πως έχει φτάσει πλέον στην κορυφή, θεώρησε πως είναι η κατάλληλη στιγμή, για να εγκαταλείψει την θέση του οδηγού με το νούμερο "6".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Επαρχία Ουρζάρ
Η επαρχία Ουρζάρ (Үржар ауданы, Ürjar awdanı, ٷرجار اۋدانى) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια του Ανατολικού Καζακστάν, που συνορεύει με την Κίνα. Το διοικητικό κέντρο είναι η το χωριό του Ουρζάρ. Πληθυσμός: 81,008 (εκτίμηση 2013) ; 83,174 (απογραφή 2009)  ; 95,312 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ουρζαρ
Τζέιμς Τισό
Ο Ζακ Ζοζέφ Τισό ή Τζέιμς Τισό (Jacques Joseph/James Tissot, 15 Οκτωβρίου 1836 – 8 Αυγούστου 1902, αγγλ. προφορά Τίσοου) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Παρότι ήταν επιτυχημένος στο Παρίσι, μετανάστευσε στο Λονδίνο το 1871. Ειδικεύθηκε στη θεματογραφία σκηνών της καθημερινής ζωής και μόδας, ενώ στην ύστερη περίοδό του αφιερώθηκε στη φιλοτέχνηση αποκλειστικά θρησκευτικών θεμάτων, και συγκεκριμένα σκηνών από την Αγία Γραφή.
Η πρώιμη περίοδος
thumb|255px|«Ο κύκλος της οδού Ρουαγιάλ» του Τζέιμς Τισό, μια σκηνή στο κεντρικό Παρίσι Το 1856 ή το 1857 ο Τισό εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να σπουδάσει καλές τέχνες. Διέμενε στο σπίτι ενός γνωστού της μητέρας του, του ζωγράφου Ελί Ντελωναί, και εγγράφηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μελέτησε στα ατελιέ των Ζαν-Ιπολύτ Φλαντρέν και Λουί Λαμότ (L. Lamothe, 1822-1869). , ιδίως του δεύτερου. Επίσης ο νεαρός Τισό μελέτησε μόνος του αντιγράφοντας έργα στο Μουσείο του Λούβρου, όπως έκαναν οι περισσότεροι νεαροί καλλιτέχνες στο Παρίσι εκείνης της εποχής. Εκείνη την περίοδο γνωρίστηκε με τον Αμερικανό ζωγράφο Τζέιμς Μακνήλ Χουίσλερ, και με τους Γάλλους Εντγκάρ Ντεγκά (επίσης μαθητή του Λαμότ και φίλο του Ντελωναί) και Εντουάρ Μανέ.
Το 1859 ο Τισό εξέθεσε για πρώτη φορά έργα του στο «Σαλόν» των Παρισίων: Παρουσίασε πέντε απεικονίσεις σκηνών από τον Μεσαίωνα, ιδίως από τον Φάουστ του Γκαίτε. Αυτά τα έργα δείχνουν την επίδραση που του είχε ασκήσει ο Βέλγος Γιαν Λεΰς, τον οποίο ο Τισό είχε συναντήσει στην Αμβέρσα ενωρίτερα εκείνο το έτος. Πρώιμες επιδράσεις επί του Τισό απετέλεσαν επίσης τα έργα των Γερμανών Πέτερ φον Κορνέλιους και Μόριτς Ρετς (Moritz Retzsch, 1779-1857). Μετά την έκθεση αυτή, μολονότι δεν είχε κερδίσει μετάλλιο, ο Τισό δέχθηκε προσφορά από το γαλλικό κράτος για την αγορά του έργου του «Η συνάντηση του Φάουστ και της Μαργαρίτας», 5 χιλιάδες φράγκα.
Η ώριμη περίοδος
thumb|right|225px|«Un Dejeuner» Ο Εμίλ Περεϊρέ χρηματοδότησε την παρουσίαση του πίνακα του Τισό «Περίπατος στο χιόνι» στη Διεθνή Έκθεση του Λονδίνου του 1862. Το επόμενο έτος τρία ακόμα έργα του Τισό εκτέθηκαν στο Λονδίνο, στην γκαλερί Γκαμπάρ. Περί το 1863 ο Τισό άλλαξε τη θεματογραφία του, από μεσαιωνικές σκηνές στην αναπαράσταση της σύγχρονης ζωής. Κέρδισε έτσι την εκτίμηση των κριτικών και την επορική επιτυχία ως καλλιτέχνης. Ο Τισό εξερεύνησε (όπως και αρκετοί σύγχρονοί του καλλιτέχνες) τον ιαπωνισμό, εισάγοντας ιαπωνικά αντικείμενα και ενδυμασίες στα έργα του, και εκφράζοντας υφολογικά στοιχεία της ιαπωνικής τέχνης.
Πέλοπας ο Λακεδαιμόνιος
Ο Πέλοπας (- 206 π.Χ.) ήταν ο προτελευταίος βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης (211 - 206 π.Χ.).
Τζέιμς Τισό
Η ώριμη περίοδος
thumb|right|upright|Πορτρέτο του καλλιτέχνη από τον [[Εντγκάρ Ντεγκά|Ντεγκά, περ. 1866-1867]] Ο Τισό πολέμησε στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο (1870-1871) ως μέρος της αυτοσχέδιας άμυνας των Παρισίων, πρώτα με την Εθνική Φρουρά και μετά με την Παρισινή Κομμούνα. Ο πίνακάς του «La Partie Carrée» (1870) ανακαλεί τη Γαλλική Επανάσταση Ενώ το Παρίσι έπεφτε στα χέρια των Γερμανών την άνοιξη του 1871, ο Τισό διέφυγε στο Λονδίνο. Εκεί ο Φράνσις Σέυμουρ Χέιντεν τον βοήθησε να μάθει τεχνικές της οξυγραφίας, ενός είδους χαρακτικής. `Εχοντας ήδη από το 1869 εργασθεί ως γελοιογράφος στο βρετανικό περιοδικό Vanity Fair (με το ψευδώνυμο «Coïdé»), και έχοντας εκθέσει έργα του στη Βασιλική Ακαδημία, ο Τισό έφθασε στο Λονδίνο έχοντας προϋπάρχουσες κοινωνικές και καλλιτεχνικές διασυνδέσεις στην πόλη. Tissot used the name Coïdé in Vanity Fair from 1869 to 1873
Πέλοπας ο Λακεδαιμόνιος
Ήταν από τον οίκο των Ευρυποντιδών, τελευταίος βασιλιάς του οίκου, και γιος του Λυκούργου που τον διαδέχτηκε το 211 π.Χ. Επειδή ήταν ανήλικος επιτροπεύτηκε πρώτα από τον Μαχανίδα που κυβερνούσε τυραννικά. 'Οταν αυτός σκοτώθηκε στην μάχη της Μαντίνειας το 207 π.Χ. ανέλαβε επίτροπος ο Νάβις. Το 206 π.Χ. προκάλεσε το θάνατο τον Πέλοπα και επέβαλε και αυτός τυραννία.
Τζέιμς Τισό
Η ώριμη περίοδος
Ο Τισό ανέπτυξε γρήγορα και στην Αγγλία τη φήμη του ως ζωγράφου κομψά ντυμένων γυναικών σε σκηνές της καθημερινής ζωής. Το 1872 κιόλας αγόρασε ένα σπίτι στο Σεντ Τζονς Γουντ, περιοχή του Λονδίνου όπου τότε ζούσαν πολλοί καλλιτέχνες. Σύμφωνα με το The Oxford Dictionary of Art and Artists, «το 1874 ο Εντμόν ντε Γκονκούρ έγραψε σαρκαστικά ότι ο Τισό είχε ένα ατελιέ με δωμάτιο αναμονής, όπου πάντοτε υπήρχε παγωμένη σαμπάνια στη διάθεση των επισκεπτών.
Πέλοπας ο Λακεδαιμόνιος
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Τζέιμς Τισό
Η ώριμη περίοδος
Κέρδισε, το 1873, την ιδιότητα του μέλους στην πριβέ λέσχη «The Arts Club», όπου σύχναζαν προσωπικότητες όπως ο Κάρολος Ντίκενς και ο ζωγράφος Φρέντερικ Λέιτον. Οι πίνακές του είχαν μεγάλη ζήτηση μεταξύ των Βρετανών βιομηχάνων της εποχής, μέχρι και τις αρχές του επόμενου αιώνα. Το εισόδημά του το 1872 ήταν 94.515 γαλλικά φράγκα, αντίστοιχο με εκείνο ενός μέλους της ανώτερης τάξεως.
Το 1875 ή το 1876 ο Τισό γνώρισε την Καθλήν («Κέιτ») Νιούτον, το γένος Κέλυ, μια νεαρή διαζευγμένη γυναίκα ιρλανδικής καταγωγής, που έγινε συχνά μοντέλο του και συντρόφισσά του. Δημιούργησε μια οξυγραφία της το 1876 με τίτλο «Πορτρέτο της κυρίας N.», γνωστή στα γαλλικά ως «La frileuse». Το ίδιο έτος η Κέιτ γέννησε έναν γιο, τον Σέσιλ Τζωρτζ Νιούτον, που πιστεύεται ότι ήταν γιος του Τισό, και μετακόμισε στο σπίτι του Τισό στο Σεντ Τζονς Γουντ. Από τότε έζησε μαζί του μέχρι τον θάνατό της από φυματίωση το 1882. Ο Τισό αναφερόταν σε αυτά τα χρόνια που έζησε με τη Νιούτον ως τα πιο ευτυχισμένα της ζωής του και ως μια εποχή που μπορούσε να ζήσει το όνειρό του μιας οικογενειακής ζωής.
Η ύστερη περίοδος
thumb|205px|«Η επιστροφή του ασώτου» thumb|255px|«Εδάκρυσεν ο Ιησούς» Το 1885 ο Τισό είχε μια αναγέννηση της χριστιανικής του πίστης, γεγονός που τον οδήγησε στο να ζωγραφίζει για όλη την υπόλοιπη ζωή του μόνο θρησκευτικά θέματα, και πιο συγκεκριμένα σκηνές από την Αγία Γραφή. Σε μια εποχή που οι Γάλλοι καλλιτέχνες άρχιζαν να υιοθετούν τον ιμπρεσιονισμό, τον πουαντιγισμό, και τις «βαριές» ελαιογραφίες, ο Τισό κινήθηκε προς τον ρεαλισμό και τις υδατογραφίες (ακουαρέλες). Για να βοηθηθεί στην αναπαράσταση των βιβλικών σκηνικών, ο Τισό ταξίδεψε στη Μέση Ανατολή το 1886, το 1889 και το 1896 προκειμένου να σχεδιάσει μελέτες του τοπίου και των ανθρώπων. Η μεγάλη σειρά του από 365 εικόνες γκουάς με θέμα τη ζωή του Χριστού απέσπασε τους επαίνους των κριτικών και προσέλκυσε ενθουσιώδη πλήθη στο Παρίσι (1894–1895), το Λονδίνο (1896) και τη Νέα Υόρκη (1898–1899). Τελικώς αγοράσθηκε το 1900 από το Μουσείο του Μπρούκλιν. Η κυκλοφορία τους σε λευκώματα, με μια γαλλική έκδοση το 1896–1897 και μια αγγλική έκδοση το 1897–1898, απέφερε στον Τισό τεράστια έσοδα και μια νέα φήμη. Τον Ιούλιο του 1894 ο Τισό τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επικεντρώθηκε σε θεματογραφία από την Παλαιά Διαθήκη. Αν και δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει και αυτή τη σειρά, ο Τισό παρουσίασε σε έκθεση στο Παρίσι 80 από αυτά τα έργα ζωγραφικής (1901). Εκδόθηκαν σε μορφή βιβλίου το 1904, μετά τον θάνατό του.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Τισό απεβίωσε ξαφνικά σε ηλικία 65 ετών, ενώ παραθέριζε στο Ντου της Γαλλίας, στο Château de Buillon, ένα πρώην αββαείο που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του το 1888. Ο τάφος του βρίσκεται στο παρεκκλήσιο μέσα στην ιδιοκτησία.
Η ευρεία χρήση των εικόνων του σε βιβλία και διαφάνειες συνεχίσθηκε μετά τον θάνατό του, με τις σειρές της Ζωής του Χριστού και της Παλαιάς Διαθήκης να γίνονται «στάνταρ» για τη βιβλική εικονογράφηση στη Δύση. Το 1906 η κινηματογραφίστρια Αλίς Γκυ-Μπλασέ (1873-1968) τις χρησιμοποίησε ως υλικό αναφοράς για τη μεγαλύτερη παραγωγή της στην Gaumont «Τα Πάθη», κινηματογραφώντας 25 επεισόδια με περίπου τριακόσιους κομπάρσους. Οι εικόνες του Τισό παρέσχαν επίσης μια βάση για πολύ μεταγενέστερες ταινίες, όπως τους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού (1981, η σχεδίαση της Κιβωτού της Διαθήκης). Κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα υπήρξε μια ανανέωση του ενδιαφέροντος για τους πίνακές του με θέμα τις πλούσια ντυμένες γυναίκες και περίπου πενήντα χρόνια αργότερα αυτοί επετύγχαναν τιμές-ρεκόρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Άλεκ Ντάγκλας Χιουμ
Ο Σερ Αλεξάντερ Φρέντερικ Ντάγκλας Χιουμ, Βαρόνος Χιουμ του Χίρσελ (αγγλικά: Alexander Frederick "Alec" Douglas-Home, Baron Home of the Hirsel, 2 Ιουλίου 1903 – 9 Οκτωβρίου 1995) ήταν Βρετανός πολιτικός και αριστοκράτης, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Οκτώβριο του 1963 έως τον Οκτώβριο του 1964. Διετέλεσε ως Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, από το 1963 έως το 1965.
Υπηρέτησε επίσης, ως Αρχηγός της Α.Μ. Πλέον Πιστής Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Οκτώβριο του 1964 έως τον Ιούλιο του 1965.
Χρημάτισε δύο φορές ως Υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, από το 1960 έως το 1963, υπό την Κυβέρνηση του Χάρολντ Μακμίλαν, και από το 1970 έως το 1974, υπό την Κυβέρνηση του Έντουαρντ Χιθ. Επίσης, χρημάτισε ως Υπουργός Κοινοπολιτειακών Υποθέσεων, από το 1955 έως το 1960, υπό τις Κυβερνήσεις του Άντονι Ήντεν και του Χάρολντ Μακμίλαν, καθώς και ως Υπουργός αρμόδιος για την Σκωτία, από το 1951 έως το 1955, υπό την Κυβέρνηση του Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Επιπλέον, υπηρέτησε και ως Ηγέτης της Βουλής των Λόρδων, από το 1957 έως το 1960. Ήταν μέλος της Βουλής των Λόρδων, από το 1951 έως το 1963, και από το 1974 έως τον θάνατό του, το 1995.
Τέλος, υπηρέτησε ως βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Λάναρκ (1931-1945, 1950-1951) και για την εκλογική περιφέρεια του Κίνρος εντ Γουέστερν Πέρθσαϊρ (1963-1974).
Βιογραφία
Ο Άλεκ Ντάγκλας Χιουμ, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1903 στο Μέιφερ του Λονδίνου, όπου και μεγάλωσε. Ήταν γιος του Λόρδου Τσάρλς Ντάγκλας Χιουμ και της Λαίδης Λίλιαν Λάμπτον. Το 1918, ο Άλεκ, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του, έλαβε τον τίτλο του 14ου Κόμη του Χιουμ.
Φοίτησε στo σχολείο του "Ludgrove School" και στη συνέχεια στο Λύκειο του "Eton College" στο Μπέρκσαϊρ της Αγγλίας, απ'όπου και αποφοίτησε το 1922. Κάτοπιν, σπούδασε Σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1925.
Βιογραφικές αναφορές
Στις 21 Ιουλίου του 1964 υποδέχθηκε στο Λονδίνο τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γεώργιο Παπανδρέου. Οι συνομιλίες για το Κυπριακό χαρακτηρίστηκαν από τον Τύπο ως άκαρπες.