cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μόνος στο Σπίτι
Μεταφορά σε βιβλίο
Η ταινία Μόνος στο Σπίτι κυκλοφόρησε σε βιβλίο ISBN 0-590-55066-7 το 1990 για να συμπίπτει με την ταινία. Το βιβλίο γράφτηκε από τον Τοντ Στράσερ και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Scholastic Corporation το 1990. Ανάμεσα στις διαφορές του βιβλίου από την ταινία, οι ΜακΚάλιστερ ζουν στην περιοχή Όακ Παρκ του Ιλινόι, οι «Υγροί Ληστές» ονομάζονται Χάρι Λάημ και Μαρβ Μούρτσενς και η ταραντούλα του Μπαζ ονομάζεται Άξλ. Με αφορμή τα 25 χρόνια από την κυκλοφορία της ταινίας, στις 6 Οκτωβρίου 2015, κυκλοφόρησε η ιστορία σε ένα εικονογραφημένο βιβλίο. Τις εικόνες του βιβλίου σχεδίασε η Κιμ Σμιθ και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Quirk Books.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ιλινόι
Αντελγκούντε της Βαυαρίας (1870-1958)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1915 τον Γουλιέλμο του Χοεντσόλλερν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Μπέσυ Μάλφα
Η Μπέσσυ Μάλφα (Παναγιώτα Βασιλοπούλου) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφικά στοιχεία
Η μητέρα της, Όλγα Μάλφα, ήταν ζωγράφος, απόφοιτος της Σχολής Βακαλό, ενώ ο πατέρας της, Γιάννης Βασιλόπουλος, ανήκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Έχει έναν αδερφό, τον Γιώργο Βασιλόπουλο.
Αποφοίτησε από την Ελληνογαλλική Σχολή "Άγιος Ιωσήφ" (Saint Joseph). Σπούδασε θέατρο στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, χορό στην Κρατική Ορχηστική Σχολή Χορού και κλασικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών.
Για την επαγγελματική της πορεία προτίμησε να χρησιμοποιήσει το επίθετο της μητέρας της και αυτό διότι όταν ήταν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» δούλευε ταυτόχρονα και ως χορεύτρια-τραγουδίστρια, ενώ δεν επιτρεπόταν. Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και θεατρικές παραστάσεις.
Προσωπική ζωή
Από το 1997 είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Γεράσιμο Σκιαδαρέση, ενώ κουμπάροι τους είναι οι ηθοποιοί Λήδα Ματσάγγου, Στέλιος Μάινας και Γιώργος Στριφτάρης. Με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση γνωρίστηκε στο σίριαλ «Πανδοχείο βρικολάκων» της ΕΤ1, το 1994. Έχουν τρία παιδιά, τις δίδυμες κόρες, Όλγα (το όνομα της μητέρας της Μπέσυς) και Νίκη (Νικολίτσα, το όνομα της μητέρας του Γεράσιμου) και ένα γιο, τον Γιάγγο (Ιωάννης-Άγγελος, από τον ήρωα του βιβλίου του Μίκα Βαλτάρη "Ο Μαύρος Άγγελος").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Νίκος Βλίττη
Ο Νίκος Βλίττη ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Παραλιμνίου από το 1986 έως το 2006.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1943 στο Παραλίμνι. Το 1963 ανέλαβε Επιθεωρητής του Συμβουλίου Βελτιώσεως Παραλιμνίου. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1986 που εξελέγη πρώτος δήμαρχος Παραλιμνίου.
Ήταν νυμφευμένος με την Κυριακούλα Σάρδαλου Βλίττη και είχε δύο υιούς και μία κόρη.
Απεβίωσε στις 3 Μαρτίου 2013.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 εκλέχθηκε πρώτος Δήμαρχος Παραλιμνίου με τη στήριξη του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ. Επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 1991, στις Δημοτικές εκλογές του 1996 (χωρίς ανθυποψήφιο), και στις Δημοτικές εκλογές του 2001. Διεκδίκησε επανεκλογή στις Δημοτικές εκλογές του 2006 αλλά δεν εξελέγη.
Επί δημαρχίας Νίκου Βλίττη τα πλείστα κυβερνητικά γραφεία της ελεύθερης περιοχής Αμμοχώστου μεταφέρθηκαν στο Παραλίμνι. Ακόμη, δημιουργήθηκε το υδρευτικό έργο του Πρωταρά και δημιουργήθηκαν οδικά δίκτυα και μεγάλες οδικές αρτηρίες. Ο Δήμος Παραλιμνίου απέκτησε δημοτικό μέγαρο, δημοτικό στάδιο, δημοτικό αμφιθέατρο, γενικό νοσοκομείο, αποχετευτικό σύστημα, και αλιευτικό καταφύγιο. Ακόμη, δημιουργήθηκαν τα πολιτιστικά τμήματα του Δήμου Παραλιμνίου, η Μαντολινάτα, το Χορευτικό, η Χορωδία, ο Θεατρικός Όμιλος και η Φιλαρμονική.
Επιπρόσθετα, συνέβαλε στην ραγδαία τουριστική και οικιστική ανάπτυξη του Παραλιμνίου ευρύτερα και του Πρωταρά ειδικότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Παραλιμνιου
Κανάλια Μαγνησίας
μικρογραφία|Η [[λίμνη Κάρλα, από το Πήλιο.]] μικρογραφία|Πάνω από το χωριό Κανάλια Μαγνησίας, εκεί που το Μαυροβούνι σμίγει με το [[Πήλιο.]]<mapframe latitude="39.49805555555556" longitude="22.885555555555555" zoom="11" width="265" height="430" />Τα Κανάλια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καναλίων, της Δημοτικής Ενότητας Κάρλας και υπάγονται στο Δήμο Ρήγα Φεραίου.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Τα Κανάλια Μαγνησίας βρίσκονται σε υψόμετρο 93 μέτρων και έχουν πληθυσμό 1.000 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Είναι κτισμένα στους πρόποδες του Μαυροβουνίου και κοντά τους υπάρχει η Λίμνη Κάρλα. Απέχουν 25 χλμ. από το Βόλο, 5 χλμ. από την Κερασιά και 15 χλμ. από το Στεφανοβίκειο. Απέχουν επίσης 18 χιλιόμετρα από την κοντινότερη παραλία, που είναι το Κεραμίδι.
Σήμερα αποτελούν μία από τις περιοχές με την μεγαλύτερη και ποιοτικότερη παραγωγή αμυγδάλων στην Ελλάδα. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με γεωργία και κτηνοτροφία.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Κανάλια είναι κτισμένα στους πρόποδες του βορειουδυτικού Πηλίου και μπροστά τους απλώνεται η λίμνη Κάρλα, ή Βοιβηίδα, η οποία αποτελούσε τη μεγαλύτερη φυσική λίμνη της Ελλάδας μέχρι να αποξηρανθεί το 1962, και σήμερα η επανασύστασή της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα οικολογικά έργα της Ελλάδας.
Το χωριό είναι χτισμένο σε μία τοποθεσία, όπου έχει πανοραμική θέα του κάμπου και της λίμνης, ενώ δίπλα στο σημερινό χωριό έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που παραπέμπουν στη Νεολιθική εποχή.
Η λίμνη αποτελούσε ανέκαθεν το σήμα κατατεθέν του χωριού, το οποίο έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στη ζωή της περιοχής για πολλούς αιώνες. Τα Κανάλια αποτέλεσαν το κεφαλοχώρι της περιοχής, αφού η λίμνη έδωσε τη δυνατότητα στους κατοίκους του χωριού, αφενός να εξασφαλίζουν την τροφή τους ακόμα και σε δύσκολες περιόδους, όπως ήταν η Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944, και αφετέρου να εμπορεύονται τα ψάρια προσελκύοντας εμπόρους από όλη τη Θεσσαλία. Η λίμνη διέθετε τρεις ιχθυόσκαλες.
Μετά την αποξήρανση της λίμνης, η οποία συνέπεσε με την περίοδο της μεγάλης αστικοποίησης, ο πληθυσμός των Καναλίων μειώθηκε σημαντικά και σταδιακά το χωριό έχασε τη σημασία που είχε για την περιοχή. Παρόλα αυτά, η αλλαγή του μικροκλίματος της περιοχής πιθανόν να συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχία της καλλιέργειας αμυγδάλων στην περιοχή. Το χωριό των Καναλιών κατέχει μια από τις σημαντικότερες παραγωγές αμυγδάλων στην Ελλάδα, ενώ τα προϊόντα τους θεωρούνται ιδιαίτερα ποιοτικά.
Σήμερα, το χωριό διαθέτει Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο. Επίσης, τα Κανάλια αποτελούν την έδρα του Φορέα Διαχείρισης της Περιοχής Οικοανάπτυξης Κάρλας – Μαυροβουνίου – Κεφαλόβρυσου – Βελεστίνου (Π.Ο. Κα.Μα.Κε.Βε.) και διαθέτουν Μουσείο Λιμναίου Πολιτισμού, το οποίο αναδεικνύει την οικολογική σημασία και ιστορία της λίμνης και τον τρόπο με τον οποίο επηρέασε την κουλτούρα των κατοίκων των Καναλίων και της γύρω περιοχής.
Διοικητικές μεταβολές
Ακολουθούν 2 πίνακες, με τις διοικητικές μεταβολές του οικισμού «Κανάλια» και της «Κοινότητας Καναλίων».
Παραπομπές
Καναλια Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Κάστρο του Δαμαλά
Το Κάστρο του Δαμαλά πρόκειται για την ακρόπολη της αρχαίας Τροιζήνας που κατοικούνταν και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, επί Φραγκοκρατίας. Ο πανάρχαιος οικισμός αναβαθμίστηκε σε κάστρο για την εποπτεία του τοπικού φέουδου. Το κάστρο κτίστηκε κατά τον 13ο αιώνα στα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης της Τροιζήνας, και εγκαταλείφθηκε προφανώς όταν ο πληθυσμός του μετοίκησε στην πεδινότερη περιοχή του σημερινού χωριού της Τροιζήνας. Οι αναφορές για το Κάστρο Δαμάλα είναι ελάχιστες κατά τη βυζαντινή περίοδο, όχι όμως και στην εποχή της Φραγκοκρατίας που οι πληροφορίες για την τύχη της περιοχής, στην οποία καθίσταται αυτό το ξεχωριστό φέουδο, πληθαίνουν. Αναφέρεται και στην αραγωνική έκδοση του Χρονικού του Μορέως. Φαίνεται ότι αξιοποιήθηκε από τοπικούς Φράγκους ηγεμόνες. Η Βαρωνία του Ελδαμάλα ή Ελνταμαλετ, (αραγωνικά: Eldamala), ήταν μεσαιωνικό κρατίδιο-φέουδο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, το Κάστρο του ∆αμάλα (CASTE DAMALA) αναφέρεται επίσης σε επιγραφή από δηνάριο-τορνήσιο (~3,5€) που έκοψε ο ηγεμόνας της Χίου και βαρόνος της Βελιγόστης και του ∆αμάλα Μαρτίνος Ζαχαρίας στο διάστημα 1325-1345 (σε ανασκαφή του Ε. Legrand βρέθηκαν στο πύργο φράγκικα νομίσματα από τα μέσα του 13ου αιώνα).
Το χρονικό αναφέρει ότι η βαρωνία ιδρύθηκε το 1209 μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη, που έδωσε 4 τιμάρια στον Ιάκωβο ντε λα Ρος Γάλλο ιππότη στην περιοχή της αρχαίας Τροιζήνας. Ο ιππότης έχτισε κάστρο το "Caste Eldamala" που εξελληνισμένο το όνομα έγινε Δαμάλας. Το κάστρο ήταν πύργος για τον έλεγχο του φέουδου, και όχι μόνον αυτό, συνήθεια της εποχής ήταν να δίνονται στα κάστρα αυτά το όνομα του ιππότη που το έχτιζε. Ο Δαμάλας αποτέλεσε τη μεσαιωνική συνέχεια της αρχαίας Τροιζήνας αναπτύχθηκε στο ίδιο μέρος όπου άκμασε η αρχαία πόλη και την υποκατέστησε ως διοικητικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.
Ιστορικές έρευνες δείχνουν ότι μετά το 1230 ο Δαμάλας δόθηκε στον Γουλιέλμο ντε λα Ρος (Guillaume de la Roche) που ήταν βαρόνος της Βελιγοστης. Τελευταία οικογένεια που ήταν κύριοι του φέουδου ήταν οι Ζαχαρία, ( νόμισμα * του Μαρτίνου Ζαχαρία ** όπου και αναφέρεται ως βαρόνος Βελιγόστης και Δαμάλα).
Το κάστρο πέρασε στους Βυζαντινούς μετά το 1382 αποτελώντας μέρος του Δεσποτάτου του Μοριά. Στα 1456 το κάστρο του Δαμάλα αναφέρεται μαζί με άλλες οχυρές θέσεις που Έλληνες της περιοχής πρότειναν να παραδώσουν στη Βενετία, πρόταση που εξετάστηκε ευμενώς. Από το χρονικό του Stefano Magno μαθαίνουμε ότι οι Ενετοί πράγματι κατέλαβαν τον Δαμάλα στα 1463. Στα 1467, όμως, σε κατάλογο των κάστρων της Πελοποννήσου από το ίδιο χρονικό, αναφέρεται ότι το κάστρο του ∆αμάλα, ανήκε στον Ενετό διοικητή του Ναυπλίου. Έπεσε στα χέρια των Τούρκων κάποια στιγμή μετά τα μέσα του 15ου αιώνα. Στα 1531 η περιοχή του Κάστρου ∆αμάλα ήταν σε οθωμανική κτήση.
*  Ἐν τῷ αὐτῷ φυλλαδίῳ ὁ κ. Π. Λάμπρος δημοσιεύει ἀνέκδοτον καὶ μοναδικὸν μέχρι τῆς σήμερον νόμισμα τοῦ Δαμαλᾶ κοπὲν ὑπὸ τοῦ κυρίου τῆς Χίου Μαρτίνου Ζαχαρία, ἵνα κυκλοφορῇ εἰς τὰς ἐν Πελοποννήσῳ κτήσεις του.
**  Στη Χίο ο Μαρτίνος Ζαχαρίας (1307- 1329) έκδωσε και βενετικού στιλ νομίσματα 1/4 του δουκάτου, γρόσια και denier tournois.
Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία
Το πιο χαρακτηριστικό κτίσμα είναι το λεγόμενο Παλάτι του Θησέα ή "Πύργος του Διατειχίσματος" που δεσπόζει στο χώρο. Προσφέροντας ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ιστορικής εξέλιξης, ο πύργος είναι βασικά του 5ου π.Χ. αιώνα αλλά με μεσαιωνική ανωδομή. Το "πάντρεμα" των διαφορετικών εποχών διακρίνεται εύκολα και στις φωτογραφίες. Ο Α. Bon το αναφέρει ως ένα κάστρο - καταφύγιο κτισμένο στο ψηλότερο σημείο του με αργολιθοδομή. Στον χάρτη της αρχαίας Τροιζήνας του N. Φαράκλα που ειναι βασισμένος στον παλαιότερο χάρτη του G. Welter, αναγνωρίζονται δύο αμυντικοί περιβόλοι στην κορυφή του λόφου, οι οποίοι ερμηνεύονται ως κατάλοιπα των βυζαντινών τειχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα
Συγχώνευση (φωνητική)
Στη φωνητική και την ιστορική γλωσσολογία, συγχώνευση ή σύμφυση είναι μια φθογγική μεταβολή όπου δύο ή περισσότερα τεμάχια με διακριτικά χαρακτηριστικά συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο τεμάχιο. Αυτό μπορεί να συμβεί τόσο σε σύμφωνα όσο και σε φωνήεντα. Μια λέξη όπως το educate στα Αγγλικά μπορεί να εμφανίζει συγχώνευση, π.χ. ή. Συγχώνευση μεταξύ δύο τμημάτων μπορεί επίσης να συμβεί μεταξύ των ορίων των λέξεων, όπως για παράδειγμα η φράση got ya προφέρεται σαν gotcha. Οι περισσότερες περιπτώσεις συγχώνευσης οδηγούν σε αλλοφωνική παραλλαγή, αν και ορισμένες ακολουθίες τεμαχίων μπορεί να οδηγήσουν σε εντελώς διαφορετικά φωνήματα.
Μια κοινή μορφή συγχώνευσης μπορεί να βρεθεί στην δημιουργία ρινικών φωνηέντων, τα οποία συχνά γίνονται φωνημικά όταν χάνονται τελικά τα ρινικά σύμφωνα από μια γλώσσα. Αυτό συνέβη και στα γαλλικά και τα πορτογαλικά. Συγκρίνετε τις γαλλικές λέξεις un vin blanc «ένα λευκό κρασί» με τις αγγλικές συγγενείς τους, one, wine, blank, που διατηρούν τα n.
Συχνά, ο ήχος που προκύπτει έχει τον τόπο άρθρωσης ενός από τους αρχικούς φθόγγους και τον τρόπο άρθρωσης του άλλου, όπως στα Μαλαισιανά.
Η σύμφυση φωνηέντων είναι ιδιαίτερα συχνή. Το φωνήεν που προκύπτει είναι συχνά μακρόχρονο και μπορεί να βρίσκεται μεταξύ των δύο αρχικών φωνηέντων στο φωνηεντικό χώρο, όπως στο →  →  και  →  →  στα γαλλικά (συγκρίνετε αγγλική day  και law  ), στα Χίντι (με  ), και σε ορισμένες ποικιλίες Aραβικών. Μπορεί επίσης να συνδυάζει και τα χαρακτηριστικά των φωνηέντων, όπως στο →  →  και  →  →.
Η αντέκταση μπορεί να θεωρηθεί ακραία μορφή συγχώνευσης.
Αγγλικά
Ιστορικά, τα φατνιακά κλειστά και τα τριβόμενα έχουν συγχωνευθεί με το σε μια διαδικασία που αναφέρεται ως σύμφυση του yod. Λέξεις όπως οι nature και omission είχαν τέτοια συμφωνικά συμπλέγματα, και προφέρονταν και. Λέξεις που λήγουν στα λατινικής προέλευσης επιθήματα -tion και -sion, όπως οι fiction και mission, είναι περιπτώσεις που παρουσιάζουν αυτού του είδους τη σύμφυση.
Ούτε οι λέξεις με κύριο δυναμικό τονισμό σε συλλαβή με τέτοιο σύμπλεγμα δεν υπέστησαν σύμφυση. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται οι λέξεις tune και assume. Ορισμένες διάλεκτοι εμφανίζουν σύμφυση σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου ορισμένες συμφύουν μόνο τα και, ενώ άλλες συμφύουν και τα  και. Στη Γενική Αμερικάνικη Προφορά, το αποβάλλεται πλήρως όταν προηγούνται φατνιακά σύμφωνα, σε μια διαδικασία που ονομάζεται αποβολή του yod. Τα προηγούμενα παραδείγματα καταλήγουν να προφέρονται ως και. Λέξεις που έχουν ήδη υποστεί σύμφυση δεν επηρεάζονται από αυτό.
Τα Αυστραλιανά Αγγλικά επιδεικνύουν τη σύμφυση του yod σε ακραίο βαθμό, ακόμη και όταν το σύμπλεγμα είναι σε τονισμένη συλλαβή, αν και υπάρχει μία κάποια κοινωνιολεκτική παραλλαγή. Σε προφορές με πλήρη σύμφυση του yod, οι λέξεις tune και assume προφέρονται και. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ομοηχία μεταξύ λέξεων προηγουμένως διακριτών, όπως οι dune και June, που προφέρονται και οι δύο.
Ρομανικές γλώσσες
Οι περισσότερες ρομανικές γλώσσες έχουν ήδη συγχωνεύσει ακολουθίες συμφώνων πριν από το. Ακολουθίες κλειστών που βρίσκονταν πριν από το τράπηκαν τις περισσότερες φορές σε προστριβόμενα, συχνά αποτελώντας ενδιάμεσα στάδια για άλλους τρόπους άρθρωσης. Τα αντηχητικά σύμφωνα σε μια τέτοια ακολουθία (εκτός από τα διχειλικά) κυρίως ουρανώθηκαν.
Ελληνικά
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης της Αρχαίας Ελληνικής από την Πρωτοελληνική, τα χειλοϋπερωικά, και  έγιναν ,  και. Παρόλο που τα χειλοϋπερωικά ήταν ήδη ένα ενιαίο σύμφωνο, είχαν δύο σημεία άρθρωσης, μια υπερωική άρθρωση και μια δευτερεύουσα στρογγύλωση των χειλιών. Ωστόσο, η εξέλιξη των χειλοϋπερωικών ποικίλλει από διάλεκτο σε διάλεκτο και σε κάποιες μπορεί να έχουν γίνει οδοντικά. Ένα παράδειγμα είναι η λέξη βοῦς από την πρωτοελληνική *gʷous.
Χάρη σε φωνηεντική σύμφυση, κατά τη μετάβαση από τα Αρχαία Ελληνικά στην Ελληνιστική Κοινή, συγχωνεύτηκαν πολλές δίφθογγοι, ειδικά όσες περιλάμβαναν το, π.χ. > ;  >  ;  και  >  και  >.
Κέλτικες γλώσσες
Αρκετά συμφωνικά συμπλέγματα στην Πρωτοκελτική υποβλήθηκαν σε συγχώνευση, με πιο εμφανή την συγχώνευση του /*ɡ/ με το ακόλουθο σύμφωνο, όταν βρισκόταν στη συλλαβική έξοδο. Παραδείγματα αποτελούν το *ougros που τράπηκε σε úar και το *maglos σε mál στην Παλαιά Ιρλανδική.
Βόρειες Γερμανικές γλώσσες
Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται για όσο υπάρχουν φατνιακά σύμφωνα, αν και όταν ξεπερνούν τα τέσσερα, οι ομιλητές προσπαθούν συνήθως να την σταματήσουν ή να την συντομεύσουν, συνήθως αντικαθιστώντας το με  ή διαγράφοντας το. Ένα ακραίο παράδειγμα είναι η λέξη ordensstraff, με έξι ανακεκαμμένα σύμφωνα στη σειρά.
Στην καθομιλουμένη Νορβηγική, η ακολουθία /rt/ μπορεί να συγχωνευθεί ακόμη και με μη φατνιακά φωνήματα, αλλάζοντας τον τόπο άρθρωσής τους σε ανακεκαμμένα, ακόμα κι αν το /r/ κανονικά δεν θα την προκαλούσε. Τέτοιες περιπτώσεις είναι τα sterkt, skarpt  , verktøy   και varmt   Αυτή η διαδικασία δεν εμφανίζεται μεταξύ των ορίων των λέξεων, π.χ. sterk tann προφέρεται και όχι
Σε διαλέκτους όπου το έχει σταφυλικό τόπο άρθρωσης, αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα πάντα σε ιδιόλεκτικό επίπεδο. Για παράδειγμα, το μπορεί να πραγματωθεί ως  ή. Αυτό μπορεί να εμφανιστεί σε περιοχές όπου το /r/ έχει τραπεί πρόσφατα σε σταφυλικό.
Μαλαισιανά
Στα Μαλαισιανά, το τελικό σύμφωνο του προθέματος (όπου το N συμβολίζει ένα ρινικό σύμφωνο χωρίς προκαθορισμένο τόπο άρθρωσης ) συγχωνεύεται με το άηχο κλειστό στην αρχή της ρίζας στην οποία επισυνάπτεται. Ο φθόγγος που προκύπτει είναι ρινικός που και έχει τον τόπο άρθρωσης του αρχικού συμφώνου της ρίζας. Για παράδειγμα:
Ιαπωνικά
Η σύμφυση φωνηέντων εμφανίζεται στα ιαπωνικά της επαρχίας Owari. Οι δίφθογγοι και  τρέπονται σε, οι  και  σε  και  σε. Π.χ.来年 > ,鯉 >  ,熱い >. Οι νεότεροι ομιλητές ενδέχεται να εναλλάσσουν μεταξύ των Κοινών Ιαπωνικών διφθόγγων και των διαλεκτικών μονόφθογγων.
Bιβλιογραφικές αναφορές
1. t Solhaug, Tor H. (2010) Retroflexion in NorwegianO. University of Troms. Retrieved 2019-10-12
2. t Johnson, Sverre S. (2012) A diachronic account of phonological unnaturainess*Q,
University of Oslo. Cambridge University Press. doi:10.1017/S0952675712000243@.
Retrieved 2019-10-12
3. Tt Laura Benua, July 1995, Identity Effects in Morphological TruncationO. Retrieved
2009-05-03
Papers in Linguistics, vol. 16.
Πηγές
Κατηγορία:Φωνητική
Γιογιό
thumb|right|Αγόρι που παίζει γιογιό.Έργο τέχνης σε [[κύλιξ, 440 π.Χ.]]
Το γιογιό (αγγλ: yo-yo) είναι παιχνίδι αποτελούμενο από δύο δίσκους, ίσου μεγέθους και βάρους, από πλαστικό, ξύλο ή μέταλλο. Οι δίσκοι αυτοί είναι συνδεδεμένοι με έναν άξονα, πάνω στον οποίο είναι δεμένο ένα κορδόνι. Έγιναν αρχικά πολύ διάσημα την δεκαετία του 1920. Με το χόμπι αυτό ασχολούνται τόσο παιδιά αλλά και ενήλικοι. Τα σημερινά γιογιό έχουν αλλάξει ως προς τον τρόπο παιξίματός τους και έχουν δυνατότητες για πάρα πολλά κόλπα.
Το γιογιό είναι γνωστό εδώ και πολλούς αιώνες. Το παλαιότερο γιογιό που έχει βρεθεί χρονολογείται στα 500 π.Χ. και ήταν φτιαγμένο από ψημένο πηλό. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε η πρώιμη εκδοχή του γιογιό, που ονομάζεται βοιωτικό ερυθρόμορφο πηνίο. Στην ελληνική αγγειογραφία απεικονίζεται ένα αγόρι να παίζει γιογιό.
Για να το παίξει ο παίκτης φτιάχνει στην μια άκρη του κορδονιού μία θηλιά και την περνάει στο μεσαίο του δάκτυλο, ανάμεσα στην πρώτη και στην τρίτη φάλαγγα (δηλαδή στο μέσο του δακτύλου). Μπορεί τότε να πετάξει προς τα κάτω το γιογιό με μία ελαφρά κίνηση του καρπού. Όταν το πετάει πρέπει η παλάμη να είναι προς τα επάνω. Όταν το γιογιό φτάσει στο τέλος του κορδονιού αρχίζει να στριφογυρνάει στον άξονά του και λέμε ότι κάνει περιστροφή (αγγλ: sleeper). Όσο το σώμα του γιογιό γυρνάει στην άκρη του κορδονιού, μπορεί ο παίχτης να πραγματοποιήσει διάφορες κινήσεις (κόλπα). Όταν θέλει να το γυρίσει στο χέρι του απλά κάνει μια μικρή κίνηση με τον καρπό του και το γιογιό επιστρέφει. Μερικά γιογιό είναι φτιαγμένα για να παραμένουν περισσότερη ώρα σε περιστροφή (αγγλ: sleep) και για αυτό τον λόγο δεν γυρνάνε εύκολα στο χέρι, παρά μόνο με συγκεκριμένο τρόπο τη λεγόμενη επαναφορά (αγγλ: bind) χρησιμοποιώντας το δείκτη του άλλου χεριού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακά παιχνίδια Κατηγορία:Ξύλινα παιχνίδια Κατηγορία:Δεξιότητες τσίρκου Κατηγορία:Σωματική δραστηριότητα και παιχνίδια επιδεξιότητας
Φραγκίσκος δε Ασίς, δούκας του Κάδιθ
Ο Φραγκίσκος δε Ασίς (Francisco de Asís de Borbón, 13 Μαΐου 1822 - 17 Απριλίου 1902) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας του Κάδιθ. Ήταν σύζυγος της Ισαβέλλας Β' της Ισπανίας και βασιλικός σύζυγος από το 1846 έως το 1868.
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος δε Ασίς Μαρία Φερδινάνδος ήταν δεύτερος γιος του Φραγκίσκου δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ (γιου του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας) και της Λουίζας Καρλόττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Το 1846 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας. Ο Φραγκίσκος και η Ισαβέλλα ήταν ξαδέλφια τόσο από την πλευρά των πατέρων τους (ήταν μεταξύ τους αδελφοί), όσο και από την πλευρά των μητέρων τους (ήταν μεταξύ τους αδελφές).
Το 1864 έγινε πρόεδρος του Βασιλικού Συμβουλίου και ακολούθησε την Ισαβέλλα στην εξορία (1868). Αν και χώρισαν, παρέμειναν φίλοι, περισσότερο καλοί από πριν. Στην εξορία πήρε τον τίτλο του κόμη του Μορατάγια. Ο γιος του Αλφόνσος ΙΒ΄, ανέβηκε στον ισπανικό θρόνο το 1875, ενώ ο ίδιος παρέμεινε στη Γαλλία ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του, διαμένοντας από το 1881 στον πύργο του Επινέ-συρ-Σεν στον Σηκουάνα.
Από τα 12 παιδιά που έκανε με την Ισαβέλλα Β΄, επέζησαν:
Πολλές φήμες κυκλοφορούσαν ότι τα παιδιά που γέννησε η Ισαβέλλα Β΄ δεν ήταν δικά του, γιατί ήταν ομοφυλόφιλος ή είχε γενετικά προβλήματα.
Αναφορές
Κατηγορία:Μονάρχες της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Μπαλί Ρεθύμνης
thumb|right|220px|Άποψη του Μπαλίου. Το Μπαλί  (επίσημο: το Μπαλίον, η λέξη "μπαλί" σημαίνει μέλι) είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κοινότητας Μελιδονίου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χλμ. ανατολικά του Ρεθύμνου και 50 χλμ. από το Ηράκλειο το οποίο έχει καταστεί τουριστικό θέρετρο.
Οι Βενετσιάνοι το ονόμαζαν Ατάλη, από το αρχαίο του όνομα που ήταν Αστάλη. Υπάρχει και η Μονή Ατάλης εκεί κοντά, που διατηρεί τη μεσαιωνική ονομασία του τόπου. Είναι κτισμένο σε μία υπερυψωμένη μικρή χερσόνησο, έτσι έχει θέα στον όρμο και τη θάλασσα.
Παλαιότερα ήταν ψαράδικο χωριό, ενώ σήμερα είναι σημαντικό παραθεριστικό κέντρο με ξενοδοχεία και διαμερίσματα. Το Μπαλί έχει ένα λιμάνι, ωραίες ψαροταβέρνες και παραλία με νησάκι.
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Η΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Αξιοθέατα - εκδηλώσεις
Στο Μπαλί, εκτός από το λιμανάκι, σε μικρή απόσταση βρίσκεται η ιστορική μονή του Αγίου Ιωάννη που τιμάται στις 29 Αυγούστου. Επίσης χαρακτηριστικό το πανηγύρι της "Παναγίας του Χάρακα" στις 15 Αυγούστου.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Κάουνας
Το Κάουνας (λιθουανικά: Kaunas, πολωνικά: Kowno) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λιθουανίας και πρώην προσωρινή πρωτεύουσα της. Βρίσκεται στη συμβολή των δύο μεγαλύτερων ποταμών της χώρας, του Νέμουνας και του Νέρις στη λιμνοθάλασσα Κάουνας.
Μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας
Σύμφωνα με το μύθο, η πόλη ιδρύθηκε το 1030, αλλά αναφέρεται για πρώτη φορά σε γραπτές πηγές το 1361. Στο δέκατο τρίτο αιώνα χτίστηκε τείχος ως προστασία από τις συχνές επιδρομές των Τευτόνων. Ωστόσο το Κάουνας τελικά κατακτήθηκε το 1362 και οι Τεύτονες κατέστρεψαν το κάστρο της πόλης.
Το 1408 η πόλη έγινε κέντρο του πόβιατ του Κάουνας. Το κάστρο αποκαταστάθηκε στην αρχή του 15ου αιώνα. Το 1441 προσχώρησε στη Χανσεατική Ένωση και μέχρι το 16ο αιώνα, το Κάουνας είχε ένα δημόσιο σχολείο, ένα νοσοκομείο και ένα φαρμακείο, και ήταν μια από τις καλύτερα διαμορφωμένες πόλεις στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Ο 17ος και ο 18ος αιώνας δεν ήταν ευτυχισμένες εποχές για το Κάουνας: το 1665 ο ρωσικός στρατός επιτέθηκε στην πόλη αρκετές φορές, και το 1701 η πόλη καταλήφθηκε από το σουηδικό στρατό. Η Μαύρη Πανώλη χτύπησε την περιοχή το 1657 και το 1708, και πυρκαγιές κατέστρεψαν τις γειτονιές της πόλης το 1731 και το 1732.
Ρωσική αυτοκρατορία
Μετά από την τελική διάσπαση του πολωνο-λιθουανικού κράτους το 1795, η πόλη καταλήφθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία το 1812, ο μεγάλος στρατός του Ναπολέοντα πέρασε μέσα από το Κάουνας δύο φορές, καταστρέφοντας την πόλη.
Το Κάουνας υπήρξε κέντρο επαναστάσεων κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα 1830-31 και 1863-64. Για να αποθαρρύνουν τον τοπικό πληθυσμό, οι ρωσικές αρχές τοποθέτησαν μια τεράστια στρατιωτική φρουρά στην πόλη. Τα οχυρωματικά έργα αυτής της στρατιωτικής δύναμης σώζονται ακόμα σήμερα. Το 1862 κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε τη ρωσική αυτοκρατορία με τη Γερμανία, κάνοντας το Κάουνας σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο. Το 1898 άρχισαν να λειτουργούν οι πρώτες εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας.
Αφότου το Βίλνιους καταλήφθηκε από τους μπολσεβίκους το 1919, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Λιθουανίας μετέφερε την έδρα της εδώ. Αργότερα, όταν το Βίλνιους καταλήφθηκε από την Πολωνία, το Κάουνας έγινε η προσωρινή πρωτεύουσα της λιθουανικής κυβέρνησης έως το 1939, όταν χωρίστηκε η Πολωνία μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν επέστρεψε το Βίλνιους στη Λιθουανία, και ξεκίνησαν οι διαδικασίες επιστροφής της κυβέρνησης εκεί. Εντούτοις, ολόκληρη η χώρα καταλήφθηκε τελικά από τη Σοβιετική Ένωση. μικρογραφία|220x220εσ|Το Κάουνας πριν το 1926
Μεσοπόλεμος
Κατά το Μεσοπόλεμο το Κάουνας γνώρισε άνθιση της βιομηχανίας του, κι εκείνη την εποχή ήταν η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Κατά τη Δημαρχία του Γιόνας Βιλάισις (Jonas Vileišis) (1921-1931) το Κάουνας αναπτύχθηκε και έγινε μια πραγματικά σύγχρονη πόλη. Κατασκευάστηκε δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης, η έκταση της πόλης μεγάλωσε από 18 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε 40 και χτίστηκαν περισσότερα από 2.500 νέα κτίρια, καθώς και τρεις γέφυρες πάνω από τους ποταμούς Νέρις και Νεμούνας. Όλοι οι δρόμοι ασφαλτοστρώθηκαν, τα ιππήλατα μέσα μαζικής μεταφοράς αντικαταστάθηκαν με λεωφορεία, νέα προάστια σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν, όπως και πάρκα και πλατείες. Τέθηκαν οι βάσεις για ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, χτίστηκαν τρία νέα σχολεία και αρκετές βιβλιοθήκες. Ο Βιλάισις είχε επαφές σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, και το Κάουνας έγινε ενεργό μέρος της ευρωπαϊκής ζωής.
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου το Κάουνας είχε περίπου 35.000-40.000 Εβραίους κατοίκους, περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της πόλης. Οι Εβραίοι ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο, τη χειροτεχνία και τα ελεύθερα επαγγέλματα. Το Κάουνας ήταν επίσης κέντρο της Εβραϊκής εκπαίδευσης. Η πόλη είχε περίπου 100 εβραϊκές οργανώσεις, 40 συναγωγές, πολλά εβραϊκά σχολεία και 4 Γυμνάσια. Ήταν επίσης σημαντικό κέντρο του Σιωνιστικού κινήματος.
Τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης
Το 1940 το Κάουνας προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως τμήμα της Λιθουανικής ΣΣΔ. Στις 14 Ιουνίου 1941 ξεκίνησαν μαζικές συλλήψεις, εκτελέσεις και εκτοπίσεις κατοίκων της πόλης στη Σιβηρία και άλλες περιοχές. Μετά την εισβολή των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση, στις 23 Ιουνίου ξεκίνησαν ταραχές και στις 23 Ιουνίου κηρύχθηκε στο Κάουνας η ανεξαρτησία της Λιθουανίας από την ΕΣΣΔ, που ωστόσο έμελλε να διαρκέσει λίγο. Οι Σοβιετικοί επίσης κατάργησαν τους εβραϊκούς οργανισμούς της πόλης, κατάσχεσαν τις περιουσίες αρκετών Εβραίων, ενώ εκτόπισαν άλλους στη Σιβηρία.
Ναζιστική κατοχή και διωγμοί των Εβραίων
Μετά τη Ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ οι Σοβιετικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την πόλη. Από το σημείο αυτό και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αντικομμουνιστές κάτοικοι, οργανωμένοι από τους Γερμανούς, άρχισαν να επιτίθενται στους Εβραίους, κατηγορώντας τους για συνεργασία με τους Σοβιετικούς. Εκατοντάδες Εβραίοι δολοφονήθηκαν στο κέντρο και στα περίχωρα της πόλης. Οι Ναζί ίδρυσαν το Γκέτο του Κάουνας που διαλύθηκε κατά το τέλος του πολέμου.
Σύγχρονη εποχή
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το Κάουνας έγινε η κύρια βιομηχανική πόλη της χώρας, παράγοντας περίπου το ένα τέταρτο της συνολικής βιομηχανικής παραγωγής της Λιθουανίας. Το Κάουνας γνώρισε περιορισμένες ταραχές κατά την ανεξαρτητοποίηση της Λιθουανίας από την ΕΣΣΔ το 1991.
Από το Κάουνας κατάγονται ο πρόεδρος της Λιθουανίας Βάλντας Αντάμκους, ο πολιτικός Βιτάουτας Λαντσμπέργκις, ο συνθέτης Βιτάουτας Μπαρκάουσκας καθώς και η φεμινίστρια και αναρχική Έμμα Γκόλντμαν.
Εθνοτική σύνθεση
thumb|Το [[τζαμί του Κάουνας]] Το Κάουνας είναι μια από τις πόλεις της Λιθουανίας με τη μεγαλύτερη εθνοτική ομοιογένεια, καθώς το 93% των κατοίκων του είναι Λιθουανοί.
Η εθνοτική σύνθεση το 2001 σε σύνολο 378.943 κατοίκων περιελάμβανε:
Αξιοθέατα
thumb|Το Δημαρχείο του Κάουνας Το κέντρο του Κάουνας χαρακτηρίζεται από δυο μεγάλους πεζόδρομους: η Λεωφόρος Ελευθερίας (Laisvės alėja), μια κεντρική οδός της πόλης, και η συνέχειά της, η Οδός Βίλνιους, που οδηγεί στο παλαιότερο μέρος του Κάουνας. Μερικά από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά αξιοθέατα του Κάουνας είναι:
Αθλητισμός
Το Κάουνας είναι έδρα της ομάδας μπάσκετ Ζάλγκιρις, από τις γνωστότερες της Ευρώπης. Η πόλη είναι επίσης πατρίδα πολλών απ' τους γνωστούς μπασκετμπολίστες της χώρας, όπως οι Άρβιντας Σαμπόνις, Σαρούνας Μαρτσιουλιόνις, Ζίντρουνας Ιλγκάουσκας, Σαρούνας Γιασικέβιτσιους. Το κεντρικό γήπεδο της πόλης είναι το Αθλητικό Κέντρο Σ. Νταριάους και Σ. Γκιρένο που χωρά περίπου 9.000 θεατές και είναι έδρα της τοπικής ομάδας ποδοσφαίρου αλλά και της Εθνικής Ποδοσφαίρου της Λιθουανίας. Η πόλη θα φιλοξενήσει το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Μαξ Μπάρσκιχ
Ο Μικόλα Μικολάιοβιτς Μπόρτνικ (Ουκρανικά: Микола Миколайович Бортник), πιο γνωστός ως Μαξ Μπάρσκιχ (Ρώσικα: Макс Барских, Ουκρανικά: Макс Барських), είναι Ουκρανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός.
Βιογραφία
Ο Μαξ Μπάρσκιχ γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου του 1990 στην Χερσώνα της Ουκρανίας, μετά την αποφοίτηση του, μετακόμισε στο Κίεβο, όπου μπήκε στην Δημοτική Ακαδημία για "φωνητικά".
Καριέρα
Το 2008, ο Μαξ Μπάρσκιχ έκανε το ντεμπούτο του στον ουκρανικό σόου ταλέντων "Φάμπρικα 2".
Το 2010, ο Μαξ Μπάρσκιχ ανακηρύχθηκε ως καλύτερος ερμηνευτής με την ουκρανική εκδοχή του MTV Europe Music Awards.
Ο Μαξ Μπάρσκιχ κατά διάρκεια της καριέρας του είχε συνεργαστεί στενά με τον Ουκρανό σκηνοθέτη Άλαν Μπατόγεφ, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει τα περισσότερα μουσικά του βίντεο. Ο Μαξ είναι πολύ γνωστός σε Ρωσία και Ουκρανία. Ο σκηνοθέτης προτίμησε να χρησιμοποιήσει μια ποικιλία των οπτικών εφέ, προκειμένου να αποκτήσει τέτοια δημοτικότητα, όπως στο τραγούδι "Lost in Love", το οποίο κυκλοφόρησε σε 3D μορφή.
Στις 9 Αυγούστου ο Μαξ Μπάρσκιχ ονομάστηκε "Τραγουδιστής της Χρονιάς" κατά την ετήσια τελετή απονομής βραβείων "Κρυστάλλινο μικρόφωνο".
Το 2012, εισήλθε στο διαγωνισμό της Γιούροβίζιον, για το ποιο τραγούδι θα εκπροσωπήσει την Ουκρανία, με την αγγλική εκδοχή του τραγουδιού «Dance», αλλά έχασε από τη Γαιτάνα. Ο Μαξ είχε παίξει και στον διαγωνισμό τραγουδιού Фабрика Звёзд: Росси-Украина, που παρουσίαζε ο Ντμίτρι Σεπέλεφ, στην ομάδα της Ουκρανίας ήταν ο Μαξ, ο Στας Σούρινς, η Έρικα, η Γιέβα Μπουσμινά, και το γκρουπ ДиО.фильмы, στην ομάδα της Ρωσίας ήταν η Βικτώρια Νταϊνέκο, ο Ντμίτρι Καλντούν, ο Ντομινίκ Τζόκερ, η Πολίνα Γκαγκάρινα και ο Βλαντ Σοκολόφσκι. Στον πρώτο γύρο κέρδισε η Ρωσία, στον δεύτερο η Ουκρανία, στον τρίτο η Ρωσία και στον τελικό η Ρωσία. Στον τελικό η Ουκρανία κέρδισε δύο πόντους και αυτοί ήταν από τον Μαξ.
Σκάνδαλο
Το 2010, γυμνές φωτογραφίες του Μαξ διέρρευσαν στο Διαδίκτυο. Τις είχε ανεβάσει ο ίδιος, λέγοντας ότι ήθελε να πάρει εκδίκηση για τον χωρισμό του με την Σβετλάνα.
Ο Μαξ είχε γίνει γνωστός για την ανεκπλήρωτη αγάπη του για την Σβετλάνα Λομποντά. Μετά από ατελείωτες εξομολογήσεις στην τελική συναυλία του "Star Factory" ο Μαξ έκοψε τις φλέβες του για την ανεκπλήρωτη αγάπη του. Η Σβιτλάνα δεν σχολίασε το γεγονός.
Για άλλη μια φορά, για να αποδείξει την αγάπη του για την τραγουδίστρια, ο Μαξ της έγραψε ένα τραγούδι αφιερωμένο στον ονομαζόμενο «SL», από τα αρχικά Svetlana Loboda, το βίντεο σκηνοθέτησε ο Αλάν Μπαντόγεφ, με στοιχεία ερωτισμού.
Star Factory: Ρωσία-Ουκρανία
Παρουσιαστής: Ντμίτρι Σέπελεφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Χερσών
Προβέν
Το Προβέν (γαλλικά: Provins) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 12.264 κατοίκους, οι οποίοι αποκαλούνται "Προβινουά(ζ)" (Provinois(es)). Η πόλη διαιρείται σε Άνω - αποκαλείται "Châtel" (κάστρο, φρούριο) και Κάτω - αποκαλείται "Val" (κοιλάδα). Από το 2001 η Προβέν αποτέλεσε ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Θέση και ιστορία
Η Προβέν είναι κτισμένη σε ένα βραχώδες οροπέδιο της περιοχής Μπρι (Brie). Η Άνω πόλη σχηματίζει μια προεξοχή ανάμεσα στις κοιλάδες του Ντυρτέν (Durteint) και του Βουλζί (Voulzie). Υπολείμματα της παλαιολιθικής και της νεολιθικής εποχής καταδεικνύουν ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή. Λόγω της φυσικής οχυρής θέσης, οι Ρωμαίοι δημιούργησαν εκεί στρατιωτική εγκατάσταση. Σύμφωνα με κάποιο θρύλο, ο Ρωμαίος στρατηγός Πρόμπους (Probus) διέμεινε εκεί γύρω στο 271 μ.Χ. και επέτρεψε την καλλιέργεια αμπέλου, την οποία είχε απαγορεύσει ο Δομιτιανός. Σύμφωνα με αυτό τον θρύλο, έτσι πήρε και το όνομά της η πρώιμη πόλη: "Probi Vinum".
Τα πρώτα έγγραφα που αναφέρουν την Προβέν είναι του 802 και καταδεικνύουν ότι ήταν τότε σημαντική πόλη, καθώς ο Καρλομάγνος απέστειλε στην πόλη ως missi dominici τους Ετιέν, κόμητα των Παρισίων (Étienne, Compte de Paris) και τον Φαρντούφλ (Fardufle), ηγούμενο του Σεν Ντενί (Saint-Denis). Η περίοδος αυτή συμπίπτει με την κατασκευή των πρώτων ισχυρών οχυρώσεων στην πόλη, ενώ λίγο αργότερα η πόλη "κόβει" το δικό της νόμισμα. Ύστερα από την κατάλυση της καρολιγγειανής δυναστείας, η Προβέν περιέρχεται υπό την κυριαρχία των Κομήτων της Βερμαντουά (Comtes de Vermandois) από το 936 ως το 1019. Η πόλη αποτελούσε κόμβο σε δύο σημαντικούς συγκοινωνιακούς άξονες: Από τη Σουασσόν (Soissons) προς την Τρουά (Troyes) προς βορρά και προς τη Σεν (Sens) προς τα νοτιοδυτικά. Λόγω αυτής της γεωστρατηγικής και πολιτικής της θέσης, η Προβέν αποκτά σημαντικές οχυρώσεις κατά τον 11ο και 12ο αιώνα, ιδιαίτερα γύρω από το κάστρο της. Οι οχυρώσεις αυτές επεκτείνονται και τον 13ο αιώνα, καθώς το μέγεθος της πόλης μεγαλώνει: Ο κόμης Τιμπώ ο Δ' της Καμπανίας (Thibaut IV de Champagne) επιβλέπει την κατασκευή των πιο εντυπωσιακών οχυρωματικών έργων που εκτελέστηκαν κατά το χρονικό διάστημα 1226 - 1236, κατά την οποία το τείχος αποκτά ύψος 25 μέτρων. Έχουν σήμερα διατηρηθεί περίπου 1.200 μ. τείχους, το οποίο περιβάλλει την Άνω πόλη, ενώ τα τμήματα που είχαν καταρρεύσει χρησιμοποιήθηκαν ως υλικά κατασκευής ή ανακατασκευής οικιών.
Το 936, στη δασωμένη βαλτώδη περιοχή που περιβάλλει την Άνω Πόλη, κοντά σε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Σεν Μεντάρ (Saint-Médard) ανευρίσκονται τα λείψανα του Αγίου Αγιούλ (Saint-Ayoul), ηγουμένου της Λερίν (Lérins), τα οποία οι μοναχοί του Σεν Μπενουά καταδιωκόμενοι από τους Νορμανδούς, είχαν ενταφιάσει εκεί. Η ανακάλυψη αυτή γίνεται αιτία για τη δημιουργία μιας μονής και την κατασκευή ενός ναού αφιερωμένων στον Σεν Αγιούλ, που με τη σειρά τους οδηγούν στην αποψίλωση των δασών και τη δημιουργία της Κάτω πόλης.
Μεσαίωνας
right|thumb|300px|Προβέν: Εικόνα από τον Πύργο Σεζάρ Υπό την κυριαρχία των κομήτων της Καμπανίας (Champagne), κατά το χρονικό διάστημα από το 1019 ως το 1284, η Προβέν θα γνωρίσει τη μεγαλύτερη ευημερία της. Δημιουργήθηκαν εκεί εκκλησιαστικά ιδρύματα, τα οποία της προσέδωσαν οικονομικά οφέλη, περίπου είκοσι εκκλησίες, παρεκκλήσια, μονές αλλά και νοσοκομειακά ιδρύματα. Έτσι ενθαρρύνθηκε η παραγωγή υφασμάτων, δερμάτων και σκευών όπως μαχαιροπήρουνα, χάρη στα οποία η πόλη απέκτησε σημαντική φήμη. Αυτό της επέτρεψε να δημιουργήσει τρεις πανηγύρεις (η έννοια της πανήγυρης κατά τον Μεσαίωνα ήταν ισοδύναμη με την έννοια της εμπορικής έκθεσης σήμερα), οι οποίες την έκαναν διάσημη σε ολόκληρη την Ευρώπη: Οι πανηγύρεις της Καμπανίας. Από τον 12ο αιώνα και εντεύθεν τα αρχεία της πόλης, που καταδεικνύουν τόσο την ανάπτυξή της όσο και τις συνέπειες αυτής της ανάπτυξης είναι πλήρως διατηρημένα και αποτελούν σημαντικό τεκμηριωτικό υλικό.
Με απαρχή τον 10ο αιώνα, αρχίζει να κατασκευάζεται ένα νέο δίκτυο δρόμων, λίθινων και χωμάτινων, που σταδιακά αντικατέστησαν τους κακοσυντηρημένους ρωμαϊκούς δρόμους, που ως τότε αποτελούσαν το βασικό οδικό δίκτυο. Με τη διάνοιξη νέων δρόμων, σχηματίστηκε ένα πυκνότερο δίκτυο συνδέσεων μεταξύ σχεδόν όλων των κατοικημένων περιοχών, ενώ υπήρχαν πολλά σταυροδρόμια, μέσω των οποίων ο ταξιδιώτης μπορούσε να προσανατολιστεί ως προς την κατεύθυνσή του. "Κέντρο" του δικτύου αυτού αποτελούσε η Προβέν, γεγονός που εξηγεί γιατί έγινε η "μεσαιωνική πόλη των πανηγύρεων" και ένα από τα κέντρα του ευρωπαϊκού εμπορίου.
Οι δύο πύλες των τειχών κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου του Ωραίου. Φέρουν τα ονόματα "Porte de Jouy" και "Porte Saint-Jean" και αποτελούν εξαίρετα παραδείγματα κατασκευής "βασιλικών" πυλών του 14ου αιώνα. Το 1239 ο Τιμπώ ο Δ', ο οποίος είχε ήδη γίνει βασιλέας της Ναβάρρας (1234) έλαβε μέρος στη Σταυροφορία και επιστρέφοντας στην Προβέν έφερε μαζί του το κόκκινο ρόδο, επονομαζόμενο "Rosa Gallica" ή "Ρόδο της Δαμασκού", το οποίο σήμερα αποκαλείται "ρόδο της Προβέν". Αυτό με ποικίλες διασταυρώσεις έδωσε τις σημερινές ποικιλίες τριαντάφυλλων που είναι διαδεδομένες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σήμερα η οικονομία της Προβέν βασίζεται στην καλλιέργεια αυτού του τύπου τριαντάφυλλου, από το οποίο παράγονται μαρμελάδα από ροδοπέταλα, πολλοί τύποι γλυκών και ένα είδος μελιού (miel Provinois).
Οι πανηγύρεις
Το 1175 ο Ανρί "ο Φιλελεύθερος" με διάταγμά του εγγυήθηκε την ελευθερία των πολιτών στην Προβέν. Ως συνέπεια, μεγάλος αριθμός νέων κατοίκων εισέρρευσε στην πόλη και η οικονομική δραστηριότητά τους απέφερε σημαντικά οφέλη σε ολόκληρη την Καμπανία. Οι πανηγύρεις της Καμπανίας άρχισαν να συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό Ευρωπαίων εμπόρων, από τη Φλαμανδία, τη Λομβαρδία, την Καταλωνία αλλά και από τις ανατολικές ευρωπαϊκές περιοχές. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, οι έμποροι και τα εμπορεύματά τους προστατεύονταν από φρουρά που διέθετε ο κόμης της Καμπανίας. Υπολογίζεται ότι σε κάθε πανήγυρη της Προβέν συνέρρεαν πάνω από 3.000 έμποροι και τεχνίτες από ολόκληρη την Ευρώπη, αριθμός πολύ μεγάλος για την εποχή.
Κύρια προϊόντα στο εμπόριο των πανηγύρεων ήταν τα τοπικά, όπως τα μάλλινα της Προβέν, τα δέρματα (κατεργασμένα και ακατέργαστα), τα μεταξωτά υφάσματα, το κρασί, το λάδι, τα αποξηραμένα φρούτα, τα μπαχαρικά κ.ά. Οι έμποροι σχημάτιζαν συντεχνίες (guilds).
Οι πανηγύρεις της Καμπανίας είχαν εμπορικούς κανόνες και άσκησαν σημαντική επιρροή στις μετέπειτα εμπορικές συναλλαγές και πολιτικές: Ακόμη και σήμερα, η μονάδα μέτρησης βάρους των πολυτίμων λίθων και μετάλλων παραμένει η "troy ounce", της οποίας το όνομα προέρχεται από την Τρουά.
Επίδραση των Ναϊτών Ιπποτών
Το Τάγμα των Ναϊτών ιπποτών ιδρύθηκε στους Αγίους Τόπους το 1119 στον απόηχο της Α' Σταυροφορίας από εννέα ιππότες, ένας από τους οποίους ήταν ο Ούγος ντε Παιν (Hugues de Payns), άγνωστης ημερομηνίας γέννησης, καταγόμενος από το Παιν (Paynes) κοντά στην Τρουά αλλά μάλλον γεννημένος ή μεγαλωμένος στην Προβέν και υποτακτικός του κόμητα Ούγου της Καμπανίας (Hugues de la Champagne). Αυτό είχε ως συνέπεια η Καμπανία να υποστηρίξει σθεναρά το νέο μοναστικό - στρατιωτικό Τάγμα. Οι Ναΐτες αποκτούν σταδιακά πολύ μεγάλη ισχύ, κυρίως λόγω των παπικών διαταγμάτων του Ιννοκέντιου Β', που τους επιτρέπουν να λαμβάνουν δωρεές από ηγεμόνες, να μην πληρώνουν κανενός είδους φόρο ούτε στην Αγία Έδρα, αλλά αντίθετα μπορούν να επιβάλουν φόρους στις περιοχές που ελέγχουν, να εμπορεύονται ελεύθερα, να μην αποδίδουν σε κανέναν οποιοδήποτε πολεμικό λάφυρο. Η οικονομική τους ισχύς, σε συνδυασμό με την εμπιστοσύνη που ενέπνευσαν στους απλούς ανθρώπους με την επινόηση της πιστωτικής επιστολής και της απόλυτης τήρησης των όρων της από πλευράς τους, γίνεται τεράστια. Ένα από τα σημαντικότερα "καπετανάτα" του Τάγματος δημιουργείται στην Προβέν. Οι ιστορικοί αναγνωρίζουν σήμερα ότι η επίδραση των Ναϊτών στη δημιουργία και διατήρηση των πανηγύρεων στην πόλη ήταν καταλυτική, κυρίως επειδή ο απλός κόσμος τους εμπιστευόταν αλλά και επειδή ήταν ο πλουσιότερος οικονομικός παράγοντας στην Ευρώπη της εποχής. Ο βασιλέας Φίλιππος του Βαλουά έδωσε στους Ναΐτες σημαντικά προνόμια σχετικά με τις πανηγύρεις. Αυτό σήμαινε ότι εκτός του ότι μπορούσαν οι ίδιοι να ασχοληθούν με εμπορικές δραστηριότητες, είχαν δικαίωμα να εισπράττουν τέλη επί των αγοραπωλησιών αλλά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, φόρο της δεκάτης. Είναι πιθανόν η ονομασία ενός μνημειακού μεσαιωνικού κτίσματος που υπάρχει και σήμερα στην πόλη, το αποκαλούμενο "Grange aux Dîmes", "Σιταποθήκη της δεκάτης", να οφείλεται σε αυτό το προνόμιο των Ναϊτών. Είναι, επίσης, γενικά παραδεκτό ότι οι έμποροι της εποχής επεδείκνυαν ιδιαίτερη προθυμία στη διεξαγωγή συναλλαγών με τους ιππότες. Δεν πρέπει να είναι τυχαίο ότι η απαρχή της παρακμής της ισχύος της Προβέν συμπίπτει με τη διάλυση του Τάγματος από τον Φίλιππο τον Ωραίο προς τα τέλη του 13ου αιώνα.
Η παρακμή
Η πόλη αρχίζει να παρακμάζει κατά τα τέλη του 13ου αιώνα. Ο τελευταίος κόμης της Καμπανίας Ροβέρτος Γ' ο Παχύς (Robert III le Gros) επιβάλλει φόρους, τους οποίους η επαγγελματική τάξη της πόλης θεωρεί βαρείς και άδικους. Ξεσπούν αρκετά συχνά ταραχές, με χειρότερη αυτήν του 1279. Ο δήμαρχος Γκιγιώμ ντε Πεντεκόστ (Guillaume de Pentecoste) επεξέτεινε την εργάσιμη ημέρα κατά μία ώρα. Οι εργαζόμενοι προέβησαν σε ένοπλη εξέγερση και σκότωσαν τον δήμαρχο και ολόκληρο το δημοτικό συμβούλιο και λεηλάτησαν τις οικίες τους. Ο βασιλέας απέστειλε στρατό για την καταστολή της εξέγερσης και αφαίρεσε από την πόλη όλα της τα προνόμια. Λίγο αργότερα, η Ιωάννα της Ναβάρρας, την οποία κηδεμόνευε ο βασιλέας, νυμφεύτηκε τον Φίλιππο τον Ωραίο. Με αυτόν τον τρόπο η Προβέν πέρασε στη δικαιοδοσία του γαλλικού στέμματος. Η Προβέν δεν θα ανακτήσει ποτέ πλέον τη σημασία που είχε, οι πανηγύρεις της έφθιναν και η παραγωγικότητα των εργαστηρίων της περιορίστηκε σημαντικά. Κύρια δραστηριότητα των κατοίκων γίνεται πλέον η γεωργία.
Μετά τον Μεσαίωνα
Την άσχημη κατάσταση επεξέτεινε ο Εκατονταετής πόλεμος, ο οποίος ενίσχυσε τόσο την αταξία όσο και τη φτώχεια. Εμφανίστηκαν ένοπλες συμμορίες που κυνηγούσαν τον έντρομο πληθυσμό αφήνοντας πίσω τους μόνο χαλάσματα και ερείπια. Η Προβέν περιέρχεται στην εξουσία της δυναστείας των Βουρβόνων και πλήττεται επανειλημμένα από λιμούς (1324, 1348, 1391, 1400, 1418, 1421). Τον Αύγουστο του 1592 η πόλη πολιορκήθηκε από τον Ερρίκο τον 4ο. Αντιστάθηκε δεκατρείς ημέρες και αναγκάστηκε σε παράδοση. Τον 15ο αιώνα η πόλη επλήγη από τρεις διαδοχικές σχεδόν καταστροφικές πλημμύρες (1611, 1621, 1637), οι οποίες προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές και ανθρώπινες απώλειες.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης η πόλη δεν γνώρισε το αιματοκύλισμα της πρωτεύουσας, αλλά αντίθετα δέχθηκε εκκλήσεις λόγω των γεμάτων σιταποθηκών της. Ωστόσο, πολλά θρησκευτικά κτίσματα υπέστησαν ζημιές και πολλά αγάλματα αποκεφαλίστηκαν. Κατά τη δίκη του Λουδοβίκου του 16ου, το μέλος της Συνέλευσης που προερχόταν από την Προβέν, ο Κριστόφ Οπουά (Christophe Opoix) ψήφισε υπέρ της εξορίας του βασιλέα.
Το 1821 το αναγεννησιακό κτήριο του Δημαρχείου, στο οποίο στεγαζόταν και η Βιβλιοθήκη, καταστρέφεται από πυρκαγιά. Μαζί του χάνεται μεγάλος αριθμός πολύτιμων χειρογράφων. Το 1870 η πόλη δοκιμάζεται από τις επιτάξεις που γίνονται λόγω του Γαλλογερμανικού πολέμου, ενώ το 1914, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ύστερα από τη Μάχη του Μάρνη τα γερμανικά στρατεύματα φθάνουν σχεδόν ως τα περίχωρα της Προβέν.
Σημερινή εικόνα
Η οικονομία της Προβέν βασίζεται στην καλλιέργεια τριαντάφυλλων και στα προϊόντα που παράγονται από αυτά, κυρίως γλυκά και άλλα προϊόντα ζαχαροπλαστικής, για τα οποία η πόλη είναι διάσημη σε ολόκληρη τη Γαλλία. Σημαντικός τομέας είναι, επίσης, και ο τουρισμός, καθώς η πόλη βρίσκεται κοντά στο Παρίσι και, εκτός από τον μεσαιωνικό της χαρακτήρα, διαθέτει πολλά αξιοθέατα.
Αξιοθέατα
right|thumb|200px|Ο Πύργος του Καίσαρα Σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Πολιτισμού και Επικοινωνιών, στην Προβέν υπάρχουν 64 αρχιτεκτονικά αξιοθέατα. Τα κυριότερα από αυτά είναι:
Ατλαντίς (καταδρομικό)
Το Ατλαντίς (Atlantis) ήταν γερμανικό «επιδρομικό» πολεμικό πλοίο (Hilfskreuzer) του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο όρος «επιδρομικό» αναφέρεται σε εμπορικό πλοίο που έφερε κρυφό πολεμικό εξοπλισμό. Στην πραγματικότητα όμως τέτοια πλοία ήταν ειδικά ελαφρά καταδρομικά που κινούνταν κατά εχθρικών εμπορικών πλοίων.
Τα «επιδρομικά»: Το μυστικό όπλο του Γερμανικού Ναυτικού
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό (Kaiserliche Marine) χρησιμοποίησε ελαφρά εξοπλισμένα εμπορικά πλοία για να πλήξει αφύλακτα συμμαχικά εμπορικά πλοία παντός τύπου στους ωκεανούς. Πριν ακόμη αρχίσει ο πόλεμος εκείνος είναι σήμερα γνωστό πως η «Etappendiest» (μυστική υπηρεσία του γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού) συγκέντρωνε πληροφορίες για τα συστήματα θαλάσσιου ανεφοδιασμού της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας. Η υπηρεσία χρησιμοποιούσε τα στοιχεία αυτά για να προετοιμάζει και να οργανώνει τις επιχειρήσεις κατά της εμπορικής ναυτιλίας του εχθρού. Ήταν τόσο καλά κρυμμένο μυστικό, ώστε δεν αποκαλύφθηκε ούτε μετά το τέλος του Πολέμου από τους συμμάχους.
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου ο ναύαρχος φον Κανάρις την επανενεργοποίησε, προβλέποντας ανάλογες επιχειρήσεις σε ένα μελλοντικό πόλεμο: Επιστράτευσε ναυτιλιακές επιχειρήσεις γερμανικών συμφερόντων σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημιούργησε μέσω αυτών σταθμούς ανεφοδιασμού με αποθέματα καυσίμων, πυρομαχικών, ανταλλακτικών και άλλων εφοδίων σε μεγάλα λιμάνια της Νότιας Αμερικής, της Ισπανίας, της Άπω Ανατολής, ακόμη και στις ΗΠΑ. Σ΄ εκείνες τις δραστηριότητες των γερμανικών ανεφοδιασμών Ατλαντικού είχε εμπλακεί και ο Έλληνας πλοιοκτήτης Αριστοτέλης Ωνάσης.
Κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ελάχιστοι αξιωματικοί του Kriegsmarine (Πολεμικό Ναυτικό του Ράιχ, δηλαδή της Γερμανίας) γνώριζαν αυτές τις μυστικές προετοιμασίες, αλλά κι αυτοί δυσπιστούσαν στο σχέδιο χρησιμοποίησης επιδρομικών κατά της εχθρικής εμπορικής ναυτιλίας. Σε σύγκριση με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ωκεάνιες ναυτιλιακές γραμμές ήταν χρονικά μικρότερες (τα εμπορικά σκάφη ήταν ταχύτερα), είχαν πιο σύγχρονες επικοινωνίες και χρησιμοποιούνταν πολύ πιο μαζικά και αποτελεσματικά αεροσκάφη και για το θαλάσσιο έλεγχο. Τέλος δεν υπήρχαν πλέον διαθέσιμες για τη Γερμανία οι υπερπόντιες αποικίες που είχε πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο και παραχωρήθηκαν στους συμμάχους με τη συνθηκολόγηση. Η απόπλευση έστω και ενός φαινομενικά εμπορικού πλοίου από γερμανικό λιμάνι απαρατήρητο ήταν εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένου ναυτικού αποκλεισμού και της στενής παρουσίας του Βασιλικού Ναυτικού με όλα του τα επιφανειακά, εναέρια και υποβρύχια μέσα.