cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία της Θεοδοσίας (389 π.Χ.)
Η πολιορκία
Ο Σάτυρος Α΄ πολιορκούσε τη Θεοδοσία με μικρή επιτυχία, μέχρι που αναγκάστηκε να στρέψει την προσοχή του στην Tιργαταώ, μία βασίλισσα των Ιξωματών που αδικήθηκε από τον Σάτυρο Α΄ και άρχισε να καταστρέφει με φωτιά και σπαθί τη γη του προς τα ανατολικά, καθώς και να σκοτώσει τον γιο του Μητρόδωρο. Οι πολίτες της Ηράκλειας τού Πόντου ήρθαν σε βοήθεια της Θεοδοσίας, ίσως για να προστατεύσουν την αποικία τους στη Χερσόνησο από την κυριαρχία των επεκτεινόμενων Σπαρτοκιδών, των οποίων η επικράτεια αυξανόταν συνεχώς. Επιστρέφοντας, ο Σάτυρος Α΄ πέθανε από απελπισία κατά τη διάρκεια της πολιορκίας σε ηλικία 81 ετών, έχοντας δύο πολέμους που τους έχανε και στα δύο μέτωπα. Με τον θάνατό του, πέρασε τον θρόνο του σε δύο από τους γιους του, τον Λεύκωνα Α΄ και τον Γόργιππο, οι οποίοι αργότερα θα τελείωναν αυτό που ξεκίνησε.
Συνέπεια
Περίπου 20 χρόνια μετά το τέλος τού Σάτυρου, ο γιος του Λεύκων ξεκίνησε μία Β΄ Πολιορκία της Θεοδοσίας γύρω στο 365 π.Χ. Ο Λεύκων ήρε αυτή την πολιορκία όταν η Ηράκλειας Ποντική έστειλε τον Τύννιχο, έναν από τους στρατηγούς της, να βοηθήσει την πόλη και ο οποίος επέτυχε να το κάνει. Η πόλη κατακτήθηκε περίπου 5 χρόνια μετά, αλλά οι Βόσποροι είχαν εγείρει την οργή της πόλης και δέχτηκαν άλλον έναν πόλεμο από την Ηράκλεια Ποντική.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πόλεμοι του Βασιλείου του Βοσπόρου
Βαρίσεια
Η Βαρίσεια είναι εγκαταλελειμμένο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης και οι κάτοικοι του, που ήταν ελληνοκύπριοι τότε το εγκατέλειψαν.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Πεσί
Το Πεσί (γαλλικά: Pécy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Περτ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Περτ (γαλλικά: Perthes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Ποταμιά Κορώνης Μεσσηνίας
Η Ποταμιά, αναφερόμενη παλαιότερα ως το Κανδήρογλι ή το Καντιρόγλιον, είναι οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Περτ (Σεν-ε-Μαρν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περτουά (γαλλικά: Perthois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ποταμιά Κορώνης Μεσσηνίας
Το παρόν χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Καντερόλι ή Κανδερόγλι ή Καντιρόγλι ή Κανδήρογλι ή Καντιρόγλιον και μετονομάσθηκε σε Ποταμιά (Πυλίας) μόλις το 1956. Σε διάφορες πηγές-αναφορές υπάρχει σχετική σύγχυση και ενίοτε, εσφαλμένα, γίνεται ταύτιση του παρόντος χωριού με το συνώνυμό του χωριό, την Ποταμιά (Τριφυλίας) της περιοχής της Χώρας, η οποία είναι χωρίς μόνιμο πληθυσμό και επίσης υπάγεται σήμερα στον ίδιο δήμο, δηλαδή τον Δήμο Πύλου - Νέστορος. Η Ποταμιά εκείνη, από το 1835 ως και σήμερα, αναφέρεται διαχρονικά μόνο ως Ποταμιά.
Τοποθεσία
Η Ποταμιά βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 6 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 32,5 χιλιόμετρα. Βρίσκεται πάνω στη 13η Επαρχιακη Οδό Χαρακοπιού - Μεθώνης, έχει υψόμετρο 116 μέτρα και απέχει από τον Μεσσηνιακό κόλπο περίπου 4 χιλιόμετρα. Κοντά στη Ποταμιά βρίσκονται προς τα δυτικά της η Υάμεια, σε απόσταση 5 χιλιομέτρων, προς τα βορειοδυτικά της η Φαλάνθη σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα ανατολικά της το Χαρακοπιό σε απόσταση 1 περίπου χιλιομέτρου και προς τα νοτιοανατολικά της ο Άγιος Ισίδωρος σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το χωριό ονομαζόταν Καντιρόγλιον μέχρι το 1956, όταν και πήρε τη νεότερη ονομασία του ως Ποταμιά.
Διοικητική ιστορία
Το Κανδερόγλι προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Καντερόγλι, ενώ από το 1879 ως το 1907 ως το Καντίρογλι. Από το 1907 ως το 1912 αναφερόταν ως το Κανδέρογλι και από το 1912 ως το 1940 ως το Κανδήρογλι. Από το 1940 ως το 1956 αναφερόταν επίσημα ως το Καντιρόγλιον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Καντερόγλι μαζί με το Χωματερόν στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριά του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό αθροιστικά και των δυο χωριών 30 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως οικισμός στην Κοινότητα Χαροκοπιού, με έδρα το Χαροκοπιόν. Στην ίδια κοινότητα είχαν προσαρτηθεί επίσης οι οικισμοί Αγία Τριάδα, Αϊδίνι (καταργήθηκε το 1920), Αρμενοί (καταργήθηκε το 1940), Κατηνιάδες (καταργήθηκε το 1940), Κόμποι, Μουσουλί (σήμερα ο Άγιος Ισίδωρος) και Πετριάδες (καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στο Χαρακοπιό). Το 1940 τα ονόματα του οικισμού Χαροκοπιόν και της Κοινότητας Χαροκοπιού διορθώνονται σε Χαροκοπειόν και Κοινότητα Χαροκοπειού. Το 1956 το Καντιρόγλιον μετονομάζεται σε Ποταμιά. Το 1986 το Χαροκοπειόν και η Κοινότητα Χαροκοπειού μετονομάζονται σε Χαρακοπιό και Κοινότητα Χαρακοπιού αντίστοιχα. Η Ποταμιά παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Χαρακοπίου, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Ποταμιά υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Ποταμιά ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Ποταμιά σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Χαρακοπιού, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Αγία Τριάδα, Άγιος Ισίδωρος, Άγιος Ιωάννης, Κοτρωνάκια, Μυρτιά και Χαρακοπιό (έδρα).
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 20 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Στις απογραφές του 1844 και του 1851 ο πληθυσμός των οικισμών Καντερόγλι και Χωματερόν απογράφηκε και αναφέρεται ενιαία ως εξής:
Κτίρια
thumb|right|220px|Η εκκλησία της Ποταμιάς, ο Ιερός Ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει επίσης, λίγο έξω από το χωριό, προς τα βορειοανατολικά στην οδό προς το Χαρακοπιό, η μικρή εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Παντελεήμονα (κοιμητηριακός ναός), ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.797739" longitude="21.882706" zoom="13" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Φεγγαρόψαρο
Το φεγγαρόψαρο (επιστημονική ονομασία: Mola mola) είναι ένα από τα βαρύτερα γνωστά οστέινα ψάρια, με βάρος που συνήθως κυμαίνεται ανάμεσα στα 250 και στα 1.000 κιλά. Το είδος απαντάται στα τροπικά και εύκρατα νερά το κόσμου. Θυμίζει κεφάλι ψαριού με ουρά και το σώμα του είναι επίπεδο κάθετα. Το φεγγαρόψαρο μπορεί να έχει το ίδιο ύψος με μήκος όταν τα ραχιαία και κοιλιακά πτερύγια εκτείνονται.
Τα φεγγαρόψαρα γενικά καταναλώνουν κυρίως μικρά ψάρια, προνύμφες, καλαμάρια και καρκινοειδή. Οι μέδουσες, οι οποίες κάποτε θεωρούνταν ότι αποτελούσαν το κύριο θήραμα του φεγγαρόψαρου, αποτελούν μόλις το 15% της διατροφής του. Τα θηλυκά του είδους παράγουν περισσότερα αυγά από οποιοδήποτε άλλο σπονδυλωτό, μέχρι 300 εκατομμύρια τη φορά. Οι γόνοι του φεγγαρόψαρου έχουν μεγάλα θωρακικά πτερύγια, ουριαίο πτερύγιο και άκανθες που δεν συναντώνται στο ενήλικο.
Τα ενήλικα φεγγαρόψαρα έχουν λίγες φυσικές απειλές, με εξαίρεση τους θαλάσσιους λέοντες, τις όρκες και τους καρχαρίες. Το κρέας φεγγαρόψαρου θεωρείται λιχουδιά σε κάποια μέρη του κόσμου, όπως η Ιαπωνία, η Κορέα και η Ταϊβάν, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση απαγορεύεται η εμπορεία κρέατος ή παραγώγων από φεγγαρόψαρο.
Ανήκει στην τάξη των τετραοδοντόμορφων, η οποία περιλαμβάνει επίσης τους λαγοκέφαλους και τα ψάρια φούσκες, και μοιράζεται αρκετά από τα χαρακτηριστικά των άλλων μελών της τάξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτινοπτερύγιοι
Πιερ-Λεβέ
Το Πιερ-Λεβέ (γαλλικά: Pierre-Levée) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πανσάρ
Το Πανσάρ (γαλλικά: Penchard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πανσαρνταί (γαλλικά: Penchardais).
Πεζάρς
Το Πεζάρς (γαλλικά: Pézarches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Πανσάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πεζάρς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πεζαρσουά (γαλλικά: Pézarchois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Έντσο Ντι Τζιάννι
Ο Έντσο Ντι Τζιάννι (ιταλικά: Enzo Di Gianni), (Νάπολη, 26 Ιουνίου 1908 - Ρώμη, 3 Μαρτίου 1975) ήταν Ιταλός ποιητής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Βώνη
Η Βώνη είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ηλίας Βαλάτας
Γεννήθηκε το 1915 και ήταν αθλητής του Πανελλήνιου Γ.Σ. και της Πανελλήνιας Σκοπευτικής Εταιρίας. Ξεκίνησε τη σκοποβολή από τους φοιτητικούς αγώνες της προπολεμικής εποχής και υπήρξε πρωταθλητής στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκοποβολής σταθερού στόχου επί μια 20ετια.
Το 1946 συμμετείχε στους πρώτους μεταπολεμικούς Πανελλήνιους σκοπευτικούς αγώνες ως αθλητής του Πανελλήνιου Γ.Σ.. Στους Πανελλήνιους σκοπευτικούς αγώνες του 1948 αναδείχθηκε πρωταθλητής (389) στα 50 μέτρα τουφέκι πρηνηδόν με τον ίδιο σύλλογο.
Με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Ελλάδας συμμετείχε στο πρώτο μεταπολεμικό Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκοποβολής της Στοκχόλμης το 1947 και το ίδιο έτος στους Ελληνοτουρκικούς Σκοπευτικούς Αγώνες της Κωνσταντινούπολης όπου κατέκτησε την 1η θέση στο τυφέκιο ακριβείας 0,22 γονυπετώς και την 3η θέση στο τυφέκιο ακριβείας 0,22 ορθίως.
Κατείχε τη θέση του Συμβούλου της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος και του Συμβούλου, του Γενικού Γραμματέα και του Προέδρου της Πανελλήνιας Σκοπευτικής Εταιρείας επί σειρά ετών. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Ένωσης Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες (ΕΣΟΑ) που ιδρύθηκε το 1987. Πέθανε το 1994 σε ηλικία 78 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Πανελλήνιος Γ.Σ. Κατηγορία:Πανελλήνια Σκοπευτική Εταιρία Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Γκιοκχάν
Το Γκιοκχάν είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Βώνη. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Won't Get Fooled Again
To Won't Get Fooled Again είναι ένα τραγούδι του αγγλικού rock συγκροτήματος The Who, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Who's Next, του 1971. Το κομμάτι το έγραψε ο Πιτ Τάουνσεντ, κιθαριστής του συγκροτήματος. Την ίδια χρονιά είχε κυκλοφορήσει και single, το οποίο έφτασε στην δεκάδα των βρετανικών charts.
Πρόκειται για ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του σχήματος, έχοντας υποστεί και αρκετές διασκευές, με την πιο γνωστή ίσως αυτή των Van Halen, η οποία έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών Album Rock Tracks. Το τραγούδι, το 2004, συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο του περιοδικού Rolling Stone με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, κατατάσσοντας το στην 134η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1971 Κατηγορία:Τραγούδια των The Who Κατηγορία:Singles του 1971 Κατηγορία:Singles της Decca Records
Δεσποτάτο
Το Δεσποτάτο είναι είδος κράτους που διοικείται από τον δεσπότη. Ως δεσποτάτα αναφέρονταν οι παρακάτω οντότητες:
Λε Πεν (Σεν-ε-Μαρν)
Το Λε Πεν (γαλλικά: Le Pin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πινουά (γαλλικά: Pinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ομερλί
Το Ομερλί είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην κατεχόμενη πλευρά της Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γαληνή. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Λε Πλεσί-ω-Μπουά
Το Λε Πλεσί-ω-Μπουά (γαλλικά: Le Plessis-aux-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλεσιμπουαζιέν (γαλλικά: Plessisboisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Βοδίνο
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Νομός Αργυροκάστρου
Ιωνίδες Αιγηίδας
Οι Ιωνίδες (Ἰωνίδαι), (ο δήμος: Ιωνιδών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Ιωνίδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του από τον μυθικό επώνυμο ήρωα  Ίωνα, γενάρχη των Ιώνων, ο οποίος ήταν κατά μια εκδοχή γιος του Απόλλωνα και της Κρέουσας, κόρης του Ερεχθέα και γυναίκας του Ξούθου ή γιος του Ξούθου ή κατά άλλη εκδοχή γιος του Γαργηττού.
Επίσης με το συλλογικό όνομα Ιωνίδες είναι γνωστές και τέσσερις Νύμφες, η Καλλιφάεια, η Συνάλλασις, η Πηγαία και η Ίασις.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Ιωνιδών, ήταν δήμος των Μεσογείων. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, ο δήμος βρισκόταν σε περιοχή νότια της Παλλήνης (παλαιότερα γνωστής ως Χαρβάτι), ενώ άλλοι τον ταυτίζουν με περιοχές στο Ντράφι, στο Λουτρό ή στο Βουρβά. Σύμφωνα με τον John S. Traill, το κέντρο του δήμου βρίσκεται στην περιοχή της σημερινής συνοικίας, οικοδομημένης στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της Πεντέλης, γνωστής ως το Ντράφι, το οποίο ανήκε διοικητικά, κατά το παρελθόν, στην πρώην κοινότητα Πικερμίου Αττικής και σήμερα στον Δήμο Ραφήνας - Πικερμίου.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος των Ιωνιδών βρισκόταν στην περιοχή Γιάννακας, που μετωνομάσθηκε αργότερα σε Γέρακας.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 ή 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Ιωνιδών
Ο δημότης των αρχαίων Ιωνιδών ονομαζόταν Ιωνίδης. Για τους Ιωνίδες λίγα είναι γνωστά: Σύμφωνα με επιγραφές είναι γνωστό μόνο, ότι μοιράζονταν με τους Κυδαντίδες την ίδια λατρεία για τον Ηρακλή.
Θεοδώρα Δράκου
Η Θεοδώρα (Νόρα) Δράκου είναι ελληνίδα κολυμβήτρια η οποία αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό.
Ιωνίδες Αιγηίδας
Προσωπικότητες από τις Ιωνίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο των Ιωνιδών, όπως ο αντικοσμήτης Βίθυς ο Ιωνίδης, ο αγορανόμος Γοργίας ο Ιωνίδης γιος του Ασκληπιάδου, ο βουλευτής Δημέας ο Ιωνίδης, ο βουλευτής Δημοσθένης ο Ιωνίδης γιος του Σατύρου, ο ιερέας του Σαράπιδος Δίκαιος ο Ιωνίδης γιος του Δικαίου κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Οίκος του Νταμπιέρ
O Οίκος του Νταμπιέρ (γαλλ. Maison de Dampierre) έπαιξε σημαίνοντα ρόλο από τον 12ο ως τον 14ο αι. στην Καμπανία, όπου βρίσκεται η κυριότητα του Νταμπιέρ. Μέλη του Οίκου έγιναν κόμητες της Φλάνδρας, του Νεβέρ, του Αρτουά, της κομητείας της Βουργουνδίας (Φρανς-Κοντέ) και κόμητες -μετέπειτα δούκες- του Ρετέλ.
Το πρώτο γνωστό μέλος του Οίκου είναι ο Γκυ Α΄ κύριος του Νταμπιέρ. Ο κύριος κλάδος εξέλιπε το 1384 με τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη της Φλάνδρας, Αρτουά, Βουργουνδίας, Ρετέλ, Νεβέρ, που τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαργαρίτα Γ΄ κόμη της Φλάνδρας. Αυτή στον πρώτο γιο της Ιωάννη έδωσε τη Φλάνδρα, Αρτουά, Βουργουνδία, στον δεύτερο Αντώνιο το Ρετέλ και στον τρίτο Φίλιππο Β΄ το Νεβέρ. Ο πλάγιος κλάδος των κομήτων του Ναμύρ εξέλιπε το 1429 με τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Ναμύρ.
Ιστορία του Οίκου
Ο Οίκος είχε μία ανταγωνιστική σχέση με τον Οίκο του Αβέν. Ο Βαλδουίνος Θ΄ κόμης της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ και Α΄ λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης είχε δεύτερη κόρη τη Μαργαρίτα Β΄ κόμισσα της Φλάνδρας, που παντρεύτηκε τον Μπουσάρ Δ΄ κόμη του Αβέν. Η πρώτη κόρη Ιωάννα διαμαρτυρήθηκε για το μερίδιό της και ήλθε σε αντιπαλότητα με τη Μαργαρίτα Β΄, ώσπου κατάφερε να ακυρώσει τον γάμο της με τον Μπουσάρ Δ΄, τον οποίο αιχμαλώτισε το 1219. Έπεισε τη Μαργαρίτα Β΄ να κάνει δεύτερο γάμο με τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη του Νταμπιέρ. Η ακύρωση του πρώτου γάμου δεν ήταν ακριβώς νόμιμη και έτσι η εγκυρότητα του δεύτερου ήταν αμφίβολη. Το αν τα τέκνα μπορούσαν να θεωρηθούν νόμιμοι διάδοχοι προκάλεσε τον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Φλάνδρας και του Αινώ.
Το 1246 ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας αποφάσισε το Αινώ να πάει στα τέκνα του πρώτου γάμου και η Φλάνδρα (της οποίας ήταν επικυρίαρχος) σε εκείνα του δεύτερου. Η Μαργαρίτα Β΄ έδωσε τη Φλάνδρα στα τέκνα του δεύτερου γάμου, όχι όμως το Αινώ. Τότε ο πρωτότοκος γιος της Ιωάννης Α΄ των Αβέν απευθύνθηκε στον αδελφό της συζύγου του, τον Γουλιέλμο Β΄, διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας (και ως εκ τούτου επικυρίαρχου του Αινώ), που τον έπεισε να καταλάβει το Αινώ. Το 1253 ο Ιωάννης Α΄ νίκησε τον ετεροθαλή αδελφό του Γκυ των Νταμπιέρ στη μάχη του Βεστ-Καπέλ, τον φυλάκισε και ανάγκασε τη μητέρα τους να του παραχωρήσει το Αινώ.
Η Μαργαρίτα Β΄ δεν έμεινε άπρακτη: παραχώρησε το Αινώ στον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, που το διεκδίκησε με πόλεμο, αλλά απέτυχε. Το 1254 επέστρεψε από τη Σταυροφορία ο Λουδοβίκος Θ΄, μεγαλύτερος αδελφός του Καρόλου Α΄ και επέβαλε την πρότερή του απόφαση. Έτσι έληξε και η τρίτη φάση του Πολέμου αυτού.
Αλάικιοϊ
Το Αλάικιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γερόλακκος. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Λε Πλεσί-Φε-Ωσού
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλεσί-Ανσολντιέν (γαλλικά: Plessis-Ansoldiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αυτοκινητόδρομος Πάτρα - Πύργος - Τσακώνα
μικρογραφία|Πινακίδα της Περιμετρικής Οδού Πατρών όπου εμφανιζόταν ο κωδικός Α9.|280x280px Ο Αυτοκινητόδρομος Πάτρα - Πύργος - Τσακώνα είναι ένας μερικώς υπό κατασκευή αυτοκινητόδρομος στη δυτική Πελοπόννησο. Σε πλήρη ολοκλήρωση θα ξεκινά από την Πάτρα, θα διέρχεται από τον Πύργο και το Καλό Νερό Μεσσηνίας και θα καταλήγει στη Τσακώνα στη συμβολή με τον Αυτοκινητόδρομο 7. Από το 2008 το συγκεκριμένο οδικό τμήμα αποτελεί τυπικά μέρος του Αυτοκινητοδρόμου 5.
Το έργο αφορά την κατασκευή νέας χάραξης ή την αναβάθμιση της υπάρχουσας Εθνική Οδού 9 και Ε.Ο. 9γ με χαρακτηριστικά αυτοκινητοδρόμου. Μέχρι το 2008 ο συγκεκριμένος άξονας έφερε τον κωδικό Α9, οπότε και καταργήθηκε και έγινε μέρος της Ιόνιας Οδού με κωδικό Α5. Το μήκος του τμήματος Πάτρα-Πύργος είναι περίπου 75 χιλιόμετρα.
Αν και μέχρι το τέλος του 2019 δεν ήταν ξεκάθαρο πώς θα συνεχίσει η πρόοδος του αυτοκινητοδρόμου, στις αρχές του 2020 ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κώστας Καραμανλής ανακοίνωσε ότι η κατασκευή του τμήματος Πάτρα-Πύργος θα ενταχθεί στη σύμβαση παραχώρησης της Ολυμπίας Οδού και θα ολοκληρωθεί κατά πάσα πιθανότητα έως το 2025.
Αρχή το 2001, πρώτος διαγωνισμός το 2006 και διακοπή έργων το 2011
Ο αυτοκινητόδρομος προβλεπόταν να κατασκευαστεί επί υπουργίας Γ. Σουφλιά με σύμβαση παραχώρησης ως τμήμα της λεγόμενης Βορειοδυτικής Οδού Πελοποννήσου. Η ονομασία αυτή αφορούσε τον άξονα Ελευσίνα- Κόρινθος- Πάτρα- Πύργος- Τσακώνα με συνολικό μήκος 365 χιλιόμετρα. Ο προϋπολογισμός του έργου ήταν μεγαλύτερος από τον προϋπολογισμό της Αττικής Οδού και της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου μαζί, αγγίζοντας τα 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Σχεδιαζόταν να έχει 3 λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και να επιτρέπει ταχύτητα 120 χλμ/ώρα στο τμήμα Κόρινθος - Πάτρα, ενώ στο τμήμα Πάτρα - Πύργος - Τσακώνα δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση.
Το έργο προκηρύχθηκε για πρώτη φορά το 2001 επί υπουργίας Κ. Λαλιώτη, ως η διευρυμένη Βορειοδυτική Οδός Πελοποννήσου, και ένα χρόνο μετά έγινε η προεπιλογή τεσσάρων ομίλων για την κατασκευή του. Ωστόσο, για πρώτη φορά το χειμώνα του 2006 επί υπουργίας Γ. Σουφλιά κατατέθηκαν τελικά προσφορές από δύο ομίλους για την ανάδειξη του αναδόχου κατασκευής του έργου. Η σύμβαση παραχώρησης για την κατασκευή του άξονα υπογράφηκε τελικά το φθινόπωρο του 2008 και προέβλεπε ότι το τμήμα Ελευσίνα-Πύργος θα ήταν έτοιμο 42 μήνες μετά την έναρξη των εργασιών και το τμήμα Πύργος-Τσακώνα σε διάστημα 70 μηνών.
Το Νοέμβριο του 2010 οι τράπεζες διέκοψαν την χρηματοδότηση για την κατασκευή της Βορειοδυτικής Οδού Πελοποννήσου και τα έργα σταμάτησαν το 2011 με την πρόοδο στο τμήμα Πάτρα-Πύργος στο 16%.
Αναθεώρηση σύμβασης το 2013 και προσπάθεια δημοπράτησης το 2014
Το 2013 επί υπουργίας Κ. Χατζηδάκη αφαιρέθηκε οριστικά από την τότε σύμβαση παραχώρησης της Ολυμπίας Οδού το τμήμα Πάτρα - Πύργος - Τσακώνα, λόγω ενστάσεων και προσφυγών σε ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον από την κατασκευή του και ώστε να μπορέσουν να επανεκκινήσουν τα έργα στο υπόλοιπο τμήμα της Ολυμπίας Οδού, Κόρινθος-Πάτρα.
Ακύρωση διαγωνισμού, κατακερματισμός και τμηματικές δημοπρατήσεις το 2015
Μετά από διαδοχικές παρατάσεις οι δημοπρατήσεις δεν έγιναν ποτέ και ο διαγωνισμός για την κατασκευή του έργου τελικά ακυρώθηκε το Μάρτιο του 2015 με απόφαση του τότε Υπουργού Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού Γιώργου Σταθάκη.
Το ίδιο έτος αποφασίστηκε ο «τεμαχισμός» του τμήματος Πάτρα-Πύργος σε 8 κομμάτια, μήκους μικρότερου των περίπου 10 χιλιομέτρων το καθένα, τα οποία επρόκειτο να δημοπρατηθούν ξεχωριστά και ο διαγωνισμός για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου στο τμήμα αυτό χωρίστηκε σε 8 εργολαβίες:
1η εργολαβία: Πύργος - Δουναίικα (Χωρίς ανάδοχο - Αρχικός ανάδοχος: Κ/Ξ Τοξότης-Ομάδα Κατασκευών - έκπτωτη το 2019 λόγω μη προσκόμισης εγγυητικών επιστολών καλής εκτέλεσης)
2η εργολαβία: Δουναίικα - Αμαλιάδα (Ανάδοχος: INTRAKAT)
3η εργολαβία: Αμαλιάδα - Κυλλήνη (Μειοδότρια: INTRAKAT- Εκκρεμούν δικαστικές προσφυγές)
4η εργολαβία: Κυλλήνη - Βάρδα (Χωρίς ανάδοχο - Αρχικός ανάδοχος: Κ/Ξ Τοξότης-Ομάδα Κατασκευών - έκπτωτη το 2019 λόγω μη προσκόμισης εγγυητικών επιστολών καλής εκτέλεσης)
5η εργολαβία: Βάρδα - Σαγαίικα (Ανάδοχος: Κ/Ξ Ξανθάκης ΑΤΕ-Αφοί Παπαϊωάννου ΑΤΕΒΕ Ιντερκάτ)
6η εργολαβία: Σαγαίικα - Κάτω Αχαΐα (Ανάδοχος: GD Infrastrutture)
7η εργολαβία: Κάτω Αχαΐα - ΒΙΠΕ Πάτρας (Ανάδοχος: Αφοί Παπαϊωάννου ΑΤΕΒΕ Ιντερκάτ)
Μέχρι τον Ιούνιο του 2019, για την 1η και την 4η εργολαβία με ανάδοχο την Κ/Ξ Τοξότης-Ομάδα Κατασκευών αναμενόταν η προσκόμιση εγγυητικών επιστολών καλής εκτέλεσης, 5 εργολαβίες είχαν υπογραφεί και για την 3η εργολαβία εκκρεμούσε δικαστική προσφυγή. Τον Μάρτιο του 2020 η GD Infrastrutture κηρύχθηκε έκπτωτη από την 8η εργολαβία και οι τέσσερις εργολαβίες (2η, 5η, 6η, 7η) που τυπικά εξακολουθούσαν έως τότε να υφίστανται διαλύθηκαν.
Εξελίξεις μετά το καλοκαίρι του 2019
Έως το φθινόπωρο του 2019 δεν ήταν ξεκάθαρο πώς θα συνεχίσει η κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου, αν και εμφανίστηκε το ενδεχόμενο να δοθεί προς κατασκευή στην Ολυμπία Οδό. Ο Γενικός Διευθυντής υπεύθυνος για τα έργα της εταιρείας GD Infrastrutture στην Ελλάδα, με επιστολή του στα τέλη του 2019 προς τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών και την αντιπρόεδρο της Κομισιόν, προειδοποίησε ότι αν ακυρωθούν οι δύο συμβάσεις που έχει υπογράψει για την κατασκευή της 6ης και της 8ης εργολαβίας θα προσφύγει στην ελληνική και ευρωπαϊκή δικαιοσύνη. Επιπλέον, πρότεινε να δοθούν στην εταιρεία του προς κατασκευή, με τις αρχικές εκπτώσεις μειοδοσίας, οι δύο εργολαβίες από τις οποίες η Κοινοπραξία Τοξότης-Ομάδα Κατασκευών κηρύχθηκε έκπτωτη. Η εταιρεία στη συνέχεια κατέθεσε τρεις διαταγές πληρωμής στο Μονομελές Εφετείο Αθηνών καλώντας το Υπουργείο σε πληρωμή ποσού 1,51 εκατομμυρίων ευρώ. Τον Δεκέμβριο του 2019 το Υπουργείο Υποδομών αμφισβήτησε τις δυνατότητες της εταιρείας και επισήμανε την ύπαρξη πολλαπλών προβλημάτων σε προηγούμενες εργολαβίες που ανέλαβε η GD Infrastrutture σε συνεργασία με τη Μηχανική, όπως πολύ σοβαρών κακοτεχνιών σε σιδηροδρομική σήραγγα της γραμμής Θεσσαλονίκης-Ειδομένης, σύμφωνα με πόρισμα του ΤΕΕ, μεταξύ άλλων. Σε απάντηση, ο πρόεδρος της Μηχανικής και τεχνικός διευθυντής των έργων της GD Infrastrutture Πρόδρομος Εμφιετζόγλου απέστειλε και δημοσιοποίησε επιστολή με προσβλητικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του Υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Κώστα Καραμανλή.
=== Επανένταξη τμήματος Πάτρα-Πύργος στη σύμβαση παραχώρησης της Ολυμπίας Οδού το 2020 με πλήρη ολοκλήρωση στα μέσα του 2025. === Τον Ιανουάριο του 2020 ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κώστας Καραμανλής ανακοίνωσε ότι η κατασκευή του τμήματος Πάτρα-Πύργος θα ενταχθεί (εκ νέου μετά την αφαίρεση το 2013) στη σύμβαση παραχώρησης της Ολυμπίας Οδού. Με τη συμφωνία αυτή εξασφαλίζεται η ολοκλήρωση του έργου και η υλοποίηση δεν θα υπερβεί το κόστος (255 εκατομμύρια ευρώ) που προβλεπόταν για τις 8 εργολαβίες στις οποίες είχε κατακερματιστεί το έργο από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ενώ οι ανάδοχοι των εργολαβιών αυτών θα αποζημιωθούν βάσει των διατάξεων του νόμου. Η επίβλεψη του έργου θα γίνεται από ανεξάρτητο μηχανικό και το Δημόσιο απαλλάσσεται από το κόστος λειτουργίας και συντήρησης έως το 2040.
Η ολοκλήρωση του έργου αναμένεται κατά πάσα πιθανότητα μέχρι το 2023, αν και με τη νέα συμφωνία πλέον είναι διασφαλισμένη σε κάθε περίπτωση η κοινοτική χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προς το παρόν αναμένεται η έγκριση της συμφωνίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η οποία αν δεν παρθεί το έργο θα οδηγηθεί σε νέο διαγωνισμό. Τελικά η έγκριση πάρθηκε και η σύμβαση υπογράφηκε τον Δεκέμβριο του 2021.
Τον Μάρτιο του 2020 η GD Infrastrutture κηρύχθηκε έκπτωτη από την 8η εργολαβία (τμήμα ΒΙΠΕ Πάτρας - Μιντιλόγλι, 0-7,2ο χλμ) καθώς, σύμφωνα με το Υπουργείο Υποδομών, δεν υπέβαλλε τεχνικές εκθέσεις και μελέτες, υπερέβη τέσσερις διαδοχικές προθεσμίες του έργου και εκτέλεσε εργασίες που αντιστοιχούν μόλις στο 0,115% του συνόλου της σύμβασης. Τον ίδιο μήνα διαλύθηκαν και οι υπόλοιπες τέσσερις εργολαβίες (2η, 5η, 6η, 7η) που τυπικά εξακολουθούσαν να υφίστανται, λήγοντας και επίσημα την προώθηση κατασκευής του τμήματος Πάτρα-Πύργος ως «τεμαχισμένου».
Τελικά τα έργα του αυτοκινητόδρομου ξεκίνησαν την 31 Μαρτίου 2022. Ο αυτοκινητόδρομος αναμένεται να δοθεί στην κυκλοφορία στα μέσα του 2025.
Κατάλογος κόμβων
Ο παρακάτω πίνακας αποτελεί έναν ενδεικτικό κατάλογο κόμβων που έχουν προβλεφθεί να κατασκευαστούν στον νέο αυτοκινητόδρομο ανάλογα με την εκάστοτε σύμβαση παραχώρησης.
Λε Πλεσί-λ'Εβέκ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλεσί-Επισκοπιέν (γαλλικά: Plessis-Episcopiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ιωάσαφ Ξωπατέρας
Ο Ιωάσαφ Ξωπατέρας ή Ξέπαπας (1788-1828) (κατά κόσμον Ιωάννης Μαρκάκης ) ήταν Κρητικός αγωνιστής στις επαναστάσεις που έγιναν στην Κρήτη κατά την περίοδο 1810-1828. Ήταν μοναχός στην Ιερά Μονή Παναγίας Οδηγήτριας Ηρακλείου. Πολέμησε επανειλημμένα τους Τούρκους που είχαν υποδουλώσει την Κρήτη. Πέθανε το 1828, όταν οι Τούρκοι τον πολιόρκησαν στον πύργο της μονής της Παναγίας, γεγονός το οποίο τον πέρασε στη σφαίρα του θρύλου.
Πρώτα χρόνια
Ο Ιωάσαφ Ξωπατέρας γεννήθηκε το 1788 στον οικισμό Μανουσιανά της επαρχίας Καινουρίου, στον νομό Ηρακλείου Κρήτης. Σε νεαρή σχετικά ηλικία έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Παναγίας Οδηγήτριας της επαρχίας Πυργιωτίσσης στον νομό Ηρακλείου.
Πρώιμη επαναστατική δράση
Ενώ βρισκόταν στο μοναστήρι, ο Ιωάσαφ ήρθε σε επαφή με Κρητικούς οπλαρχηγούς, όπως ο Μιχαήλ Κόρακας, ο Νικόλαος Μαλικούτης και ο Φραγκιάς Μαστραχάς και τέθηκε υπό την αρχηγία του Μιχαήλ Κουρμούλη. Το 1810 σκότωσε έναν γενίτσαρο επειδή πρόσβαλε την οικογένειά του και με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε την ενεργό δράση του ως αγωνιστής. Λόγω της δραστηριότητάς του, οι Τούρκοι τον ονόμασαν ντελή παπά (τρελό παπά) και Χαΐνη, δηλαδή προδότη, αχάριστο.
Αποσχηματισμός
Επειδή ο μοναχός Ιωάσαφ είχε γίνει ενοχλητικός για τους Τούρκους, οι τουρκικές αρχές του Ηρακλείου άσκησαν πίεση στον Μητροπολίτη της περιοχής, ζητώντας του να τον τιμωρήσει. Έτσι ο Μητροπολίτης αναγκάστηκε να αποσχηματίσει τον Ιωάσαφ, που γι’ αυτό τον λόγο ονομάστηκε Ξωπατέρας ή Ξεπατέρας ή Ξώπαπας. Σύμφωνα με άλλους, ο Μητροπολίτης τον καθαίρεσε γιατί ο Ιωάσαφ είχε προβεί σε παράνομο γάμο. Πάντως, ο Ξωπατέρας εξακολούθησε να βρίσκεται στο μοναστήρι της Οδηγήτριας, το οποίο είχε μεταβληθεί σε επαναστατικό κέντρο, καθώς εκεί συγκεντρώνονταν πολλοί οπλαρχηγοί.
Ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη
Ο Ξώπαπας φαίνεται ότι έκανε ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον ίδιο τον Σουλτάνο, ο οποίος θαύμασε το παρουσιαστικό και τον χαρακτήρα του. Κατά την επιστροφή του από την Κωνσταντινούπολη, ο Ξωπατέρας επισκέφτηκε την Αγία Λαύρα και παρέδωσε εκεί εμπιστευτικά έγγραφα και χρήματα που είχαν συγκεντρώσει οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης για τους επαναστατημένους ομοεθνείς τους. μικρογραφία|Ο "Πύργος του Ξωπατέρα". Εκεί οχυρώθηκε ο Ξωπατέρας όταν επιτέθηκαν οι Τούρκοι.
Δολοφονία Αγριολίδη-Πολιορκία Μονής Οδηγήτριας
Οι ελάχιστοι υπερασπιστές του μοναστηριού έμειναν χωρίς εξωτερική βοήθεια και οχυρώθηκαν στον πύργο της μονής. Οι Τούρκοι τους πολιόρκησαν και οι Έλληνες πρόβαλαν αντίσταση για τρεις μέρες. Την τρίτη μέρα όλοι οι συμπολεμιστές του Ξωπατέρα, εκτός από την αδερφή του, είχαν πεθάνει. Αυτός, τραυματισμένος στο χέρι, συνέχισε να πολεμάει. Δοκίμασε μάλιστα να αποκρούσει τους Τούρκους πετώντας τους κυψέλες με μέλισσες, χωρίς σημαντικά αποτελέσματα.
Θάνατος του Ξωπατέρα
Οι Τούρκοι για να τον αναγκάσουν να παραδοθεί, πυρπόλησαν τον πύργο στον οποίο ήταν οχυρωμένος. Τότε ο Ξωπατέρας, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια, πήδηξε από τον πύργο ανάμεσά τους και σκότωσε γύρω στους 30 Τούρκους, πριν αυτοί τον σκοτώσουν. Η αδερφή του συνελήφθη ζωντανή. Μετά τον θάνατό του οι Τούρκοι περιέφεραν το κεφάλι του στην περιοχή σαν δείγμα του θριάμβου τους και κατόπιν υποχρέωσαν την αδερφή του να το μεταφέρει στον Μουσταφά πασά στο τουρκικό στρατόπεδο του Τυμπακίου. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ξωπατέρας είχε κατορθώσει να φυγαδεύσει την αδερφή του μία ημέρα προ της πυρπόλησης του πύργου από τους Τούρκους.
Ο Ξωπατέρας στη λαϊκή ποίηση
Ο κρητικός λαός που θαύμαζε τον Ξωπατέρα, συνέθεσε προς τιμήν του παραδοσιακά τραγούδια, τα οποία εξυμνούν τα κατορθώματά του και τον θάνατό του. Το πιο γνωστό απ' αυτά είναι το Τραγούδι του Ξωπατέρα, το οποίο σώζεται και σε παραλλαγές :
Πουλιὰ μὴ κηλαϊδήσετε Σαββάτο γὴ Δευτέρα,
γιατί τὸν ἐσκοτώσανε προχθὲς τὸν Ξωπατέρα.
Οὔτε ’ς τὴν Κρήτη ’κούστηκε οὔτε στὴν Ἐγγλιτέρα,
νὰ πολεμήσῃ τὴν Τουρκιὰ ὡσὰν τὸν Ξωπατέρα...
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Σίλβιο Σολντίνι
Ο Σίλβιο Σολντίνι (ιταλικά: Silvio Soldini), (Μιλάνο, 11 Αυγούστου 1958), είναι Ιταλός σκηνοθέτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λε Πλεσί-Πλασί
Το Λε Πλεσί-Πλασί (γαλλικά: Le Plessis-Placy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πουανί
Το Πουανί (γαλλικά: Poigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Πολιορκία της Θεοδοσίας (π. 360 π.Χ.)
Η Γ΄ πολιορκία της Θεοδοσίας περί το 360 π.Χ. ήταν η τρίτη και τελευταία πολιορκία από το βασίλειο του Βοσπόρου υπό τον Λεύκωνα Α΄ κατά της πόλης Θεοδοσίας, μίας πιθανής αποικίας της Ηράκλειας Ποντικής, που είχε βοηθήσει την πόλη σε δύο προηγούμενες πολιορκίες.
Πουανί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πονισιέν (γαλλικά: Pognissiens).
Πολιορκία της Θεοδοσίας (π. 360 π.Χ.)
Προανάκρουσμα
Στην πρώτη πολιορκία ο Σάτυρος Α΄, πατέρας του Λεύκωνα, πολιόρκησε την πόλη, αλλά έχασε τη ζωή του εκεί σε ηλικία 81 ετών. Ο Λεύκων Α΄ πολιόρκησε ο ίδιος την πόλη, αλλά αφού εξαπατήθηκε από τον Τύννιχο, υποχώρησε πίσω στο Παντικάπαιον. Μετά την ήττα του, ο Λεύκων Α΄ έπρεπε να εδραιώσει τη θέση του στον θρόνο, αφού αντιλήφθηκε ότι κάποιοι φίλοι και υπήκοοί του συνωμοτούσαν εναντίον του λόγω της αποτυχίας του στη Θεοδοσία. Επιστράτευσε τη βοήθεια των εμπόρων και κατέστειλε τη συνωμοσία.
Πουανί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πολιορκία της Θεοδοσίας (π. 360 π.Χ.)
Η πολιορκία
Ο Λεύκων Α΄, βλέποντας ότι οι Ηρακλειώτες είχαν φύγει στην αποικία τους, πιθανώς λόγω προβλημάτων με τον Κλέαρχο της Ηράκλειας που είχε γίνει τύραννος της Ηράκλειας πρόσφατα, επιτέθηκε κρυφά στην πόλη της Θεοδοσίας, προτού οι Ηρακλειώτες προετοιμάσουν μία εκστρατεία για να βοηθήσουν την πόλη. Ο Λεύκων Α΄ επέτυχε τελικά να καταλάβει τη Θεοδοσία, της οποίας η πολιορκία είχε στοιχίσει τη ζωή στον πατέρα του το 389 π.Χ. Ωστόσο, αφού νίκησε τη Θεοδοσία, ο Λεύκων Α΄ δέχτηκε εισβολή από τους Ηρακλειώτες στη δική του επικράτεια, αλλά ήταν ικανός να τους αποκρούσει με τη χρήση των Σκυθών, για να διατηρήσει τα ελληνικά του στρατεύματα πειθαρχημένα και σταθερά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πόλεμοι του Βασιλείου του Βοσπόρου
Ιωάννης της Φλάνδρας
Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (π. 1250 - 14 Οκτωβρίου 1292) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν επίσκοπος του Μετς (1280-82) και της Λιέγης (1282-91).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ματίλντας, κόρης του Ροβέρτου Β΄ κυρίου του Μπετύν. Αδέλφια του ήταν οι: Ροβέρτος Γ΄ κόμης της Φλάνδρας, Φίλιππος κόμης του Κιέτι, Ιωάννης Α΄ μαρκήσιος του Ναμύρ και Γκυ κύριος του Ρονς.
Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και έγινε επίσκοπος του Μετς (1280-82) και μετά πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης (1282-91).
Το 1292 απεβίωσε στο κάστρο Ανέβ και τάφηκε στο αββαείο Φιν, κοντά στο Ντουαί.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Πουενσί
Το Πουενσί (γαλλικά: Poincy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πεπιτουά (γαλλικά: Pepitois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Παναγιώτης Κόρμπος
Ο Παναγιώτης Κόρμπος είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στον Κυπάρισσο Αντίκυρας (Α' Κατηγορία ΕΠΣ Βοιωτίας). Επίσης έχει διατελέσει πρόεδρος του ΠΣΑΠ.
Καριέρα
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στον Πανδαυλειακό, τον σύλλογο από τη Δαύλεια του νομού Βοιωτίας, από όπου και κατάγεται. Κατόπιν αγωνίστηκε για μια διετία στον Αντικυρέα Αντίκυρας, από τον οποίο τον απέκτησε η Χαλκηδόνα, κάνοντας ντεμπούτο σαν επαγγελματίας με τη φανέλα της ομάδας της Νίκαιας στις 3 Σεπτεμβρίου του 2003 σε αγώνα για το κύπελλο Ελλάδας προωθούμενος από τον Γιώργο Παράσχο και τον Μάιο του 2004 στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής. Το 2005 μεταπήδησε στον Ατρόμητο Αθηνών με τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 2010 με ενδιάμεσους σταθμούς του ως δανεικός την Προοδευτική τον Ιανουάριο του 2007, τον Παναιγιάλειο τη σεζόν 2007-08 και τον Ολυμπιακό Βόλου τον Δεκέμβριο του 2009 μέχρι και το καλοκαίρι του 2010. Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στον Ατρόμητο, από τον οποίο μεταγράφηκε ως ελεύθερος στον Α.Ο. Τρίκαλα.
Το 2011 μεταγράφηκε στον Λεβαδειακό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 2 χρόνια. Το 2013 πήρε μεταγραφή στον Απόλλων Σμύρνης και το 2014 μετακόμισε στο Αγρίνιο για λογαριασμό του Παναιτωλικού. Τον Ιανουάριο του 2015 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, με τη φανέλα του οποίου αγωνίζεται για πεντέμισι χρόνια, εκτελώντας και χρέη αρχηγού. Τον Σεπτέμβριο του 2020 μεταγράφηκε στον Ιωνικό Νίκαιας και τον Αύγουστο του 2021 μεταγράφηκε στον Κυπάρισσο Αντίκυρας, επιστρέφοντας στον τόπο καταγωγής του και αποφασισμένος να τερματίσει και την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Επίσης αξιοσημείωτη είναι και η συνδικαλιστική του δράση στο χώρο του ποδοσφαίρου. Έχει διατελέσει πρόεδρος του ΠΣΑΠ από το 2016, μέχρι και το 2019.
Στατιστικά καριέρας
Πηγή psap.gr Πηγή superleaguegreece.net
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλκηδόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Πολινί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Πολινί (γαλλικά: Poligny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ντεμάριους Μπολντς
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Μπολντς έπαιξε μπάσκετ λυκείου στο Λύκειο Καχόκια, στο Καχόκια του Ιλινόις.
Κολεγιακή πορεία
Ο Μπολντς έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Μιζούρι Ουέστερν Γκρίφονς από το 2004 έως το 2006.
Ενεργός δράση
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ του 2006, ο Μπόλντς έπαιξε για τους Σεντ Λούις Στάνερς κατά τη διάρκεια της περιόδου 2007-2008, καθώς και για τους Πανεβέζις Τεκάσας τη χρονιά 2008-2009.
Στις 3 Οκτωβρίου 2014, ο Μπολντς εντάχθηκε στη Νιφτ Αλ-Τζανούμπ από το Ιράκ. Στις 23 Φεβρουαρίου 2015, ο Μπολντς άφησε τη Νιφτ Αλ-Τζανούμπ και εντάχθηκε στην Αλ Ραγιάν του Καταριανού Πρωταθλήματος.
Ξεκίνησε την περίοδο 2015–16 με την Φινάλ Γκεντσλίκ. Στις 10 Δεκεμβρίου 2015 υπέγραψε με το Λαύριο. Συνέχισε με μέσο όρο 15,9 πόντους, 3,7 ριμπάουντ, 1,6 ασίστ και 1,5 κλεψίματα σε 16 αγώνες για το Λαύριο. Στις 10 Απριλίου 2016, υπέγραψε με τη Σαγκες για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Στις 19 Ιουνίου 2016, ο Μπολντς επέστρεψε στο Λαύριο, ανανεώνοντας το συμβόλαιό του για έναν ακόμη χρόνο.
Στις 17 Αυγούστου 2017, ο Μπολντς εντάχθηκε στην Αλ Μουταχέντ Τρίπολης του Λιβανέζικου Πρωταθλήματος. Στις 27 Μαρτίου 2018, ο Μπολντς άφησε την Αλ Μουταχέντ και εντάχθηκε στην Αλ Ουακρά του Καταριανού Πρωταθλήματος. Ολοκλήρωσε την αγωνιστική περίοδο στο Μπαχρέιν με την Αλ Μουχαράκ.
Στις 10 Ιουλίου 2018 εντάχθηκε στην Κύμη της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Στις 20 Οκτωβρίου 2018 σημείωσε 31 πόντους, άρπαξε 10 ριμπάουντ και έδωσε 3 ασίστ σε μία ήττα από τον Κολοσσό Ρόδου. Στις 11 Νοεμβρίου 2018 αποχώρησε από την Κύμη, αφού αντικαταστάθηκε από τον Ρέτζι Χολμς στο δυναμικό της ομάδας. Στις 20 Νοεμβρίου 2018, εντάχθηκε στην Σαμπβίλ ΣΚ του Λιβυκού Πρωταθλήματος.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2020, ο Μπολντς υπέγραψε με την ΓΣ Πετρολιέρ στην Αλγερία. Ωστόσο, η χρονιά ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Λιετκάμπελις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μετακαπιταλισμός
Ο μετακαπιταλισμός είναι ένα κράτος στο οποίο τα οικονομικά συστήματα του κόσμου δεν μπορούν πλέον να περιγραφούν ως μορφές καπιταλισμού. Διάφορα άτομα και πολιτικές ιδεολογίες έχουν κάνει εικασίες για το τι θα καθόριζε έναν τέτοιο κόσμο. Σύμφωνα με τις κλασικές μαρξιστικές και κοινωνικές εξελικτικές θεωρίες, οι μετακαπιταλιστικές κοινωνίες μπορεί να προκύψουν ως αποτέλεσμα της αυθόρμητης εξέλιξης καθώς ο καπιταλισμός γίνεται απαρχαιωμένος. Άλλοι προτείνουν μοντέλα για να αντικαταστήσουν σκόπιμα τον καπιταλισμό. Τα πιο αξιοσημείωτα από αυτά είναι ο σοσιαλισμός, ο αναρχισμός και η αποανάπτυξη.
Ιστορία
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ea/Drucker5789.jpg/170px-Drucker5789.jpg|μικρογραφία|Το 1993, ο [[Πίτερ Ντράκερ|Πίτερ Ντρούκερ περιέγραψε μια πιθανή εξέλιξη της καπιταλιστικής κοινωνίας στο βιβλίο του Μετακαπιταλιστική Κοινωνία.]] Το 1993, ο Πίτερ Ντρούκερ περιέγραψε μια πιθανή εξέλιξη της καπιταλιστικής κοινωνίας στο βιβλίο του Μετακαπιταλιστική Κοινωνία. Το βιβλίο ανέφερε ότι η γνώση, αντί για το κεφάλαιο, η γη ή η εργασία, είναι η νέα βάση του πλούτου. Οι τάξεις μιας πλήρως μετακαπιταλιστικής κοινωνίας αναμένεται να χωριστούν σε εργάτες γνώσης ή εργάτες υπηρεσιών, σε αντίθεση με τους καπιταλιστές και τους προλετάριους μιας καπιταλιστικής κοινωνίας. Στο βιβλίο, ο Ντρούκερ εκτίμησε ότι ο μετασχηματισμός στον μετακαπιταλισμό θα ολοκληρωνόταν το 2010-2020. Ο Ντρούκερ υποστήριξε επίσης την επανεξέταση της έννοιας της πνευματικής ιδιοκτησίας με τη δημιουργία ενός καθολικού συστήματος αδειοδότησης. Οι καταναλωτές θα εγγράφουν ένα κόστος και οι παραγωγοί θα υποθέτουν ότι τα πάντα αναπαράγονται και διανέμονται ελεύθερα μέσω των κοινωνικών δικτύων.
Το 2015, σύμφωνα με τον Πολ Μέισον, η αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας, οι επαναλαμβανόμενοι κύκλοι άνθησης και κατάρρευσης και η συμβολή του καπιταλισμού στην κλιματική αλλαγή οδήγησαν οικονομολόγους, πολιτικούς στοχαστές και φιλοσόφους να αρχίσουν να εξετάζουν σοβαρά πώς θα φαινόταν και θα λειτουργούσε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία. Ο μετακαπιταλισμός αναμένεται να καταστεί δυνατός με περαιτέρω προόδους στον αυτοματισμό και την τεχνολογία της πληροφορίας – και οι δύο προκαλούν ουσιαστικά μηδενική τάση του κόστους παραγωγής.
Οι Νικ Σράισεκ και Alex Williams εντοπίζουν μια κρίση στην ικανότητα και την προθυμία του καπιταλισμού να απασχολεί όλα τα μέλη της κοινωνίας, υποστηρίζοντας ότι «υπάρχει ένας αυξανόμενος πληθυσμός ανθρώπων που βρίσκονται εκτός επίσημης, μισθωτής εργασίας, αρκούνται με ελάχιστα επιδόματα πρόνοιας, άτυπη εργασία διαβίωσης. είτε με παράνομα μέσα».
Σύστημα ελέγχου κληρονομιάς
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/Heinlein-face.jpg/170px-Heinlein-face.jpg|μικρογραφία|[[Ρόμπερτ Χάινλαϊν|Robert Heinlein]] Σύστημα ελέγχου κληρονομιάς, ένα κοινωνικοοικονομικό σχέδιο που διατηρεί την οικονομία της αγοράς, αλλά αφαιρεί την κλασματική δανειοδοτική ισχύ από τις τράπεζες και περιορίζει την κρατική εκτύπωση χρημάτων για να αντισταθμίσει τον αποπληθωρισμό με χρήματα που εκτυπώνονται που χρησιμοποιούνται για την αγορά υλικού για την υποστήριξη του νομίσματος, την πληρωμή για κυβερνητικά προγράμματα αντί φόρους, με το υπόλοιπο να κατανέμεται ομοιόμορφα σε όλους τους πολίτες για την τόνωση της οικονομίας (ονομάζεται «έλεγχος κληρονομιάς» απο οπού πηρέ το όνομα αυτο το σύστημα). Όπως παρουσιάστηκε από τον αρχικό συγγραφέα της ιδέας, Ρόμπερτ Χάινλαϊν, στο βιβλίο του For Us, The Living: A Comedy of Customs, το σύστημα θα ήταν αυτοενισχυόμενο και τελικά θα κατέληγε σε τακτικούς ελέγχους πολιτιστικής κληρονομιάς ικανούς να προσφέρουν μια μέτρια διαβίωση για τους περισσότερους πολίτες.
Οικονομική δημοκρατία
Η οικονομική δημοκρατία είναι μια κοινωνικοοικονομική φιλοσοφία που καθιερώνει τον δημοκρατικό έλεγχο των επιχειρήσεων από τους εργαζομένους τους και τον κοινωνικό έλεγχο των επενδύσεων από ένα δίκτυο δημόσιων τραπεζών.
Συμμετοχική οικονομία
Στο βιβλίο του Of the People, By the People: The Case for a Participatory Economy, ο Ρόμπιν Χάνελ περιγράφει μια μετακαπιταλιστική οικονομία που ονομάζεται συμμετοχική οικονομία. Το βιβλίο τελειώνει με την πρόταση του Πράσινη Νέα Συμφωνία, ενός πακέτου πολιτικών που αντιμετωπίζουν την κλιματική αλλαγή και τις οικονομικές κρίσεις.
Η συμμετοχική οικονομία εστιάζει στη συμμετοχή όλων των πολιτών μέσω της δημιουργίας εργατικών συμβουλίων και συμβουλίων καταναλωτών. Ο Χάνελ δίνει έμφαση στην άμεση συμμετοχή των εργαζομένων και των καταναλωτών παρά στον ορισμό εκπροσώπων. Τα συμβούλια ασχολούνται με ζητήματα παραγωγής και κατανάλωσης μεγάλης κλίμακας και χωρίζονται σε διάφορους φορείς επιφορτισμένους με την έρευνα μελλοντικών αναπτυξιακών έργων.