Πλωτίνος
Η κάθαρση και η άνοδος προν τον εν. διαλογισμός, έκσταση και μετενσάρκωση
Η ανθρώπινη ψυχή ως μια οντότητα που στέκεται ενδιάμεσα στην Καθολική Ψυχή και στη Φύση, πρέπει να απομακρύνει από μέσα της ό,τι είναι ξένο στοιχείο προς αυτήν και να ενωθεί με το δικό της ανώτερο "είναι", το μέρος του Νου που έχει μέσα της αν και το έχει ξεχάσει."'Μειώνοντας το ξένο μέσα σου, αυξάνεσαι. Πέταξέ το παράμερα και ιδού το όλον μέσα σου. Δεσμευμένος με το ξένο, δεν θα βρεις το όλον. Όχι ότι αυτό πρέπει να έρθει και έτσι να είναι παρόν σ’εσένα, εσύ είσαι που απομακρύνθηκες απ’αυτό. Και όσο και αν απομακρύνθηκες, δεν αποχώρισες τον εαυτό σου, είναι εκεί, δεν είσαι σε κάποια μακρινή περιοχή: όντας ακόμα εκεί μπροστά του, στράφηκες στο αντίθετό του.' (Πλωτίνος, Εννεάδες, VI.5, 12.25-30)"Η άνοδος της ψυχής γίνεται όταν εξομοιώνεται με το θείο στοιχείο που έχει μέσα της."«Επειδή το κακό υπάρχει εδώ και <αναγκαστικά τριγυρίζει σε αυτή την περιοχή> και επειδή η ψυχή θέλει να διαφύγει το κακό, πρέπει να φύγουμε από εδώ. Τι είναι αυτή η φυγή; <Να γίνουμε όμοιοι με τον Θεό>, λέει ο Πλάτων, και το κατορθώνουμε <αν γίνουμε δίκαιοι και ευσεβείς με φρόνηση> και, γενικά, ενάρετοι.» (Πλωτίνος, Εννεάδες I.2, 1.2, 1.5)"Για να μειώσουμε το βάρος και την επιρροή της ύλης στην ψυχή και να ανεβάσουμε τη συνείδηση πιο ψηλά πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα δεινά της ζωής με έναν φιλοσοφικό τρόπο ως δοκιμασίες για τη ψυχή μας."'Δεν πρέπει να κάνει κάποιος σαν άμαθος, αλλά να αντιμετωπίζει τα χτυπήματα της τύχης σαν πολυγυμνασμένος παλαιστής, γνωρίζοντας ότι, αν και σε μερικές φύσεις αυτά δεν είναι αρεστά, η δική του μπορεί να τα αντέξει, όχι σαν δεινά αλλά σαν φόβητρα για παιδιά. Τότε μήπως τα επιθυμεί τα δεινά; Όχι, αλλά, όταν παρουσιάζονται όσα δεν επιθυμεί, βάζει μπροστά την αρετή, η οποία κάνει ώστε η ψυχή του δύσκολα να πληγώνεται ή να ταράζεται.' (Πλωτίνος, Εννεάδες, Ι.4, 8.25-30)"Πολλές φορές οι δυσκολίες και οι δοκιμασίες της ζωής, κρύβονται όχι μόνο στις ατέλειες και στα λάθη αυτής της ζωής αλλά όπως λέει ο Πλωτίνος σε "περασμένους βίους", μιλώντας για την γνωστή διδασκαλία και άλλων αρχαίων φιλοσόφων, της μετενσάρκωσης:"'Πρέπει μάλιστα κάποιος να γυρίζει τη σκέψη του σ’ αυτά που συνέβησαν σε προηγούμενες ζωές, διότι από εκεί εξαρτώνται τα επόμενα.' (Πλωτίνος, Εννεάδες, ΙΙΙ.3, 4.50)"Με τη σταδιακή άνοδο θα περάσουμε τα τρία στάδια επαφής με τον εσωτερικό θεό μας. Αυτά τα τρία στάδια, ο Πλωτίνος τα αναφέρει ως στάδια του Μουσικού, του Εραστή και του Φιλοσόφου. Στο τελευταίο και ανώτερο στάδιο, ο φιλόσοφος χρειάζεται κάτι που δεν έχουν οι άλλοι δύο, έναν Οδηγό, έναν δάσκαλο που μπορεί να τον βοηθήσει να ανοίξει τα "φτερά" του και τον μάθει να "πετάει" προς τον ουρανό της αλήθειας ''"Ο Μουσικός είναι ευεπίφορος σε συγκινήσεις και παράφορα ενθουσιώδης μπροστά στο κάλλος, αλλά ανίκανος να συγκινείται από μόνος του εύκολα, υφίσταται τις επιδράσεις κάθε τυχαίας εντύπωσης. Όπως ο δειλός είναι ευαίσθητος σε κάθε θόρυβο, έτσι και ο μουσικός είναι ευαίσθητος σε όλους τους ήχους και τι κάλλος τους. Μετά τους αισθητούς ήχους, τους ρυθμούς και τα μουσικά σχήματα, οφείλει να χωρίσει την ύλη στην οποία πραγματοποιούνται οι αρμονίες και οι αναλογίες και να κατορθώσει ώστε να αντιληφθεί την ωραιότητα των σχέσεων αυτών καθαυτές.''