cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τροχοπεδιλισμός στην Ελλάδα
Το άθλημα αναφέρεται πρώτη φορά το 1932 ότι εισήχθη στην Ελλάδα και στην Αθήνα όπου λειτούργησαν αρχικά τρεις πίστες. Το 1933 αναφέρεται στον αθλητικό τύπο σαν νέο άθλημα που εισήχθη λίγους μήνες πριν, το 1932, και οι σύλλογοι Αίγλη Αθηνών με 100 μέλη και την μοναδική γυναικεία ομάδα, Ακροπόλ Αθηνών, Παναθήναια Αθηνών, ΑΟ Κηφισιάς με καλύτερο αθλητή τον Τζώνη Πεσματζόγλου,.
Το 1936 η Αίγλη έχει διαλυθεί, από τα πιό ενεργά σωματεία στο άθλημα, και το 1938 αναφέρεται ένα νέο σωματείο, ο Άσσος Αθηνών, όπου μαζί με τα Παναθήναια συμμετέχουν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που προκηρύχθηκε.
Παραπομπές
Τροπεδιλισμος
Ερρίκος του Ελμπέφ
Ο Ερρίκος, γαλλ. Henri III, (7 Αυγούστου 1661 - 17 Μαΐου 1748) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Ελμπέφ (1692-1748).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ' Ελμπέφ στο Παρίσι και ήταν γιος του Καρόλου Β' δούκα του Ελμπέφ και της 2ης συζύγου του Ελισάβετ ντε Λα Τουρ ντ' Ωβέρν, κόρης του Μαυρίκιου δούκα του Mπουαγιόν. Η μητέρα του ήταν ανιψιά του Ερρίκου υποκόμη του Τουρέν, στρατάρχη της Γαλλίας. Ο ίδιος ήταν ευγενής της Γαλλίας. Η αδελφή του Σουζάνα-Ενριέττα είχε παντρευτεί τον Φερδινάνδο-Κάρολο δούκα της Μάντουα. Ο θείος του Φραγκίσκος-Μάριος είχε κόρες την Βεατρίκη-Ιερωνύμη, ηγουμένη του αβαείου στο Ρεμιρεμόν και την Ελισάβετ-Θηρεσία, μάμμη του Καρόλου πρίγκιπα του Σουμπίζ, στρατάρχη της Γαλλίας.
Είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς και δεν αναμενόταν να διαδεχθεί τον πατέρα του, αλλά ο πρώτος αδελφός του απεβίωσε το 1690 και ο δεύτερος στην ηλικία των 9 ετών, έτσι όταν το 1692 απεβίωσε ο πατέρας του, έγινε ο ίδιος δούκας του Ελμπέφ.
Απεβίωσε το 1748· οι δύο γιοί του είχαν αποβιώσει νέοι, έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Εμμανουήλ-Μαυρίκιος ως δούκας του Ελμπέφ.
Οικογένεια
Το 1677 νυμφεύτηκε στο Σατώ ντε Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λεγ την Καρλόττα ντε Ροσεσουάρ, κόρη του Λουδοβίκου-Βίκτωρα δούκα του Μορτεμάρ, στρατάρχη της Γαλλίας και ανιψιά της μαντάμ ντε Μοντεσπάν και είχαν τέκνα:
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Φρανσουάζ ντε Μαρσιλύ είχε δύο γιους, οι οποίοι δεν είχαν απογόνους.
Βιάλε (Ιταλία)
Το Βιάλε (ιταλικά: Viale) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία του Αμορίου
Μιχαήλ Β΄
Ο Μιχαήλ ήταν αρχικά υψηλόβαθμος στρατιωτικός, που υπηρετούσε υπό τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ της δυναστείας του Νικηφόρου. Βοήθησε τον Λέοντα Ε΄ του Αρμένιου στην ανατροπή του Μιχαήλ Α΄, αλλά, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Λέοντα Ε΄ και Μιχαήλ επιδεινώθηκαν, ο Λέων Ε΄ καταδίκασε τελικά τον Μιχαήλ σε θάνατο. Σε απάντηση, ο Μιχαήλ ηγήθηκε μίας συνωμοσίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Λέοντα Ε΄ τα Χριστούγεννα του 820. Παίρνοντας το θρόνο για τον εαυτό του, ο Μιχαήλ Β΄ ήρθε αμέσως αντιμέτωπος με μία εξέγερση από τον Θωμά τον Σλάβο, η οποία έγινε ένας εμφύλιος πόλεμος, που κράτησε τέσσερα χρόνια και παραλίγο να κοστίσει στον Μιχαήλ Β΄ τον θρόνο. Ο Μιχαήλ Β΄ συνέχισε την πρακτική της Εικονομαχίας, την οποία είχε αναζωογονήσει ο Λέων Ε΄.
Η βασιλεία του Μιχαήλ Β΄ είδε δύο μεγάλες στρατιωτικές καταστροφές, που θα είχαν μόνιμες επιπτώσεις στην Αυτοκρατορία: την έναρξη της μουσουλμανικής κατάκτησης της Σικελίας και την απώλεια της Κρήτης στους Σαρακηνούς.
Ο Μιχαήλ Β΄ δεν ήταν δημοφιλής μεταξύ του Ορθόδοξου κλήρου, αλλά θα αποδεικνυόταν ικανός πολιτικός και διαχειριστής, φέρνοντας τελικά την τόσο αναγκαία σταθερότητα στην Αυτοκρατορία μετά από δεκαετίες διαμάχης και πολέμου, ακόμη και αποκαταστάσεις τού στρατού. Τον διαδέχθηκε ο μοναδικός γιος του, Θεόφιλος, μετά το τέλος του το 829.
Θεόφιλος
Ο Θεόφιλος διαδέχθηκε τον Μιχαήλ Β΄ το 829 και ήταν ο τελευταίος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, που υποστήριξε την Εικονομαχία. Ο Θεόφιλος διεξήγαγε πόλεμο κατά των Αράβων σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, αναγκαζόμενος να πολεμήσει σε δύο μέτωπα, καθώς η Σικελία είχε καταληφθεί και οι Αραβικοί στρατοί συνέχισαν να βαδίζουν και από την Ανατολή. Η άμυνα μετά την εισβολή στη Μ. Ασία από τον Αββασίδη χαλίφη Αλ-Μαμούν το 830 ηγήθηκε από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα, αλλά οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν και έχασαν αρκετά φρούρια. Το 831 ο Θεόφιλος αντεπιτέθηκε οδηγώντας μεγάλο στρατό στην Κιλικία και κατέλαβε την Ταρσό. Ο Αυτοκράτορας επέστρεψε θριαμβευτικά στην Κωνσταντινούπολη, αλλά το φθινόπωρο ηττήθηκε στην Καππαδοκία. Μία άλλη ήττα στην ίδια επαρχία το 833 ανάγκασε τον Θεόφιλο να ζητήσει ειρήνη, την οποία απέκτησε τον επόμενο χρόνο, μετά το τέλος του Αλ-Μαμούν.
Ο πόλεμος συνεχίστηκε και ο Θεόφιλος οδήγησε προσωπικά στρατεύματα στη Μεσοποταμία το 837, καταλαμβάνοντας τη Μελιτηνή και τα Αρσαμόσατα με έναν τεράστιο στρατό, που αριθμούσε 70.000. Και άλλες μάχες και επιθέσεις ακολούθησαν, έως ότου ο Θεόφιλος απεβίωσε από ασθένεια το 842. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μιχαήλ Γ΄.
Μιχαήλ Γ'
Ο Μιχαήλ Γ' θα έπαιζε ζωτικό ρόλο στη Ρωμαϊκή αναζωπύρωση του 9ου αιώνα. Καθώς ο Μιχαήλ Γ΄ ήταν μόλις δύο ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του, η Αυτοκρατορία διοικήθηκε από μία αντιβασιλεία με επικεφαλής τη μητέρα του Θεοδώρα, τον θείο της Σέργιο και τον υπουργό Θεόκτιστο. Η αυτοκράτειρα είχε εικονοφιλικές συμπάθειες και καθαίρεσε τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Ζ΄, αντικαθιστώντας τον με τον εικονολάτρη Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιο Α΄ το 843. Αυτό έβαλε τέλος στο δεύτερη περίοδο της Εικονομαχίας. Ο Μιχαήλ Γ΄ και οι υποστηρικτές του ανέτρεψαν αυτή την αντιβασιλεία το 857, και έγιναν Αυτοκράτορας.
Στη βασιλεία του θα συνεχιζόταν ο πόλεμος εναντίον των Αράβων και λόγω της ευχαρίστησης φύσης του ονομάστηκε «ο Μέθυσος» από μεταγενέστερους χρονικογράφους, θετικούς στον δολοφόνο και διάδοχό του Βασίλειο Α΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:9ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Φρυγική Δυναστεία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βιαρίτζι
Το Βιαρίτζι (ιταλικά: Viarigi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Συνθήκη του Ομάρ
Η Συθνήκη του Ομάρ δεν πρέπει να συγχέεται με τον «Αχτιναμέ του Ομάρ» (αγγλ. Assurance of Umar) που αφορά την παράδοση της Ιερουσαλήμ από τον πατριάρχη Σοφρώνιο στον χαλίφη Ομάρ αλ-Κατάμπ το 637.
Υπάρχουν διάφορες εκδόσεις αυτής της συνθήκης, που διαφέρουν ως προς τη δομή και τις διατάξεις. Κανένα από τα υπάρχοντα κείμενα δεν χρονολογείται πριν από τον 9ο αιώνα, κάτι που σημαίνει ότι προηγήθηκε μια περίοδος ζύμωσης πριν καταγραφούν αυτά τα κείμενα. Ενώ η συνθήκη παραδοσιακά αποδίδεται στον δεύτερο ρασιδικό χαλίφη  Umar ibn Khattab (634-644), άλλοι  μελετητές αμφισβητούν αυτή την προέλευση  και αποδίδουν  τη συνθήκη  σε μουσουλμάνους  λόγιους του  9ου αιώνα  ή  τον  Ουμαγιάντ  χαλίφη   Ομάρ II  (682-720). Σε γενικές γραμμές, το Σύμφωνο περιέχει έναν κατάλογο με δικαιώματα και περιορισμούς που αφορούν τους  μη - μουσουλμάνους (dimmi, ελληνικά ζιμί ή «ζιμήδες» ). Με την τήρηση αυτών των όρων, χορηγείται στους μη - μουσουλμάνους ασφάλεια των ιδίων, των οικογενειών και των ιδιοκτησιών τους. Μπορούν να ισχύουν επίσης άλλα δικαιώματα και όροι. Σύμφωνα με τον Ibn Taymiyya,  έναν από τους νομικούς που αποδέχονται την αυθεντικότητα του συμφώνου, οι dhimmi  έχουν το δικαίωμα «να απαλλαγούν από το Σύμφωνο του Ομάρ  και να διεκδικήσουν ισότιμη θέση με τους μουσουλμάνους , αν ενταχθούν στο στρατό του κράτους και πολέμησαν στο πλευρό των μουσουλμάνων στη μάχη» ."
Προέλευση και αυθεντικότητα
Σύμφωνα με τoν Αbu - Munshar, η προέλευση του κειμένου μπορεί να είναι  μια συμφωνία μεταξύ των μουσουλμάνων κατακτητών και των χριστιανών της  Al - Jazira στη  Μεσοποταμία  ή της  Δαμασκού. Η συμφωνία αυτή αργότερα επεκτάθηκε και για άλλους ζιμήδες,. Αναφέρει επίσης, ότι   « οι ταπεινωτικές συνθήκες που απαριθμούνται στο λεγόμενο  Σύμφωνο του Ομάρ είναι εντελώς ξένες προς τη νοοτροπία, τη  σκέψη και τις πρακτικές αυτού του χαλίφη ... Οι ελλείψεις [στην ακεραιότητα του κειμένου ] στηρίζει την άποψη ότι δεν ήταν ο Ομάρ  ο δημιουργός του κειμένου"
Μερικοί δυτικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι το έγγραφο βασίστηκε στη «Διασφάλιση του  Ομάρ», μια συνθήκη που συνήφθη μεταξύ του  Umar ibn Khattab  και του  Ελληνορθόδοξου  Πατριάρχη Ιεροσολύμων  Σωφρονίου,   μετά την πολιορκία και κατάληψη της Ιερουσαλήμ  το  637 από το   ρασιδικό χαλιφάτο,  ενώ άλλοι πιστεύουν ότι  το κείμενο ήταν έργο των mujtahids (λογίων νομομαθών) του 9ου αιώνα ή  πλαστογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του  Ουμαγιάντ χαλίφη  Ομάρ II  ( 717-720 ). όπου προστέθηκαν αργότερα άλλοι όροι. Άλλοι μελετητές συμπεραίνουν ότι το κείμενο μπορεί να προέρχεται από την κατάσταση  που επικράτησε αμέσως μετά την κατάκτηση και τυποποιήθηκε  από μεταγενέστερους ιστορικούς
Ποικίλουν οι γνώμες των Δυτικών μελετητών  για την αυθεντικότητά του Συμφώνου. Σύμφωνα με τον Anver Μ. Emon, υπάρχει έντονη συζήτηση στη δευτερογενή βιβλιογραφία για την αυθεντικότητα του Συμφώνου , με τους μελετητές να διαφωνούν για το κατά πόσον θα μπορούσε να προέρχεται από τη διάρκεια της βασιλείας του Ομάρ Ιμπν Αλ-Χαττάμπ (Omar Ibn Al-Khattab) ή ήταν  ένα  μεταγενέστερο  εφεύρημα  που  αναδρομικά συνδέθηκε με τον Όμαρ - τον χαλίφη που ηγήθηκε της αρχικής αυτοκρατορικής επέκτασης – ώστε να αποκτήσει μεγαλύτερη νομική βαρύτητα.
Ο μελετητής A.S. Tritton (1881-1973)   θεωρεί ότι το Σύμφωνο είναι μεταγενέστερη  κατασκευή, αφού άλλοι  μουσουλμάνοι κατακτητές δεν εφάρμοσαν απαράλλακτα τους όρους. Για παράδειγμα, η απαγόρευση ανέγερσης εκκλησιών αυξήθηκε σταθερά μετά το έτος 767 αλλά όχι ενωρίτερα. Το ίδιο παρατηρείται και για τους περιορισμούς στην ενδυμασία. Άλλος μελετητής, ο Daniel C. Dennet πιστεύει ότι το Σύμφωνο  δεν διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη συνθήκη  της ίδιας περιόδου και  ότι το κείμενο που σώζεται  είναι  αυθεντικό.
Ο ιστορικός Abraham P. Bloch γράφει ότι  « Ο Ομάρ ήταν  ένας ανεκτικός ηγεμόνας,  απίθανο να  επιβάλει ταπεινωτικές συνθήκες  επί  μη – μουσουλμάνων,   ή να καταπατήσει τις θρησκευτικές  και κοινωνικές  ελευθερίες τους. Το όνομά του έχει λανθασμένα συνδεθεί ... με την περιοριστική Συμφωνία του Ομάρ». Η Milka Levy-Rubin που έχει μελετήσει τις πρώιμες ισλαμικές συνθήκες παράδοσης, πιστεύει ότι οι όροι του Συμφώνου έχουν προ-ισλαμική προέλευση και ότι τέτοια σύμφωνα είναι ιστορικώς αυθεντικά. Η έρευνά της εστιάζει στο πώς το Σύμφωνο, σαν μέρος της ιδεατής ιστορίας κατάκτησης, συνέβαλε στο να παγιωθούν και να νομιμοποιηθούν μεταγενέστερες νομικές εξελίξεις. Το εν λόγω Σύμφωνο επανεκδόθηκε συχνά από μεταγενέστερους ηγεμόνες για να περιορίσει την κοινωνική άνοδο των μη-μουσουλμάνων και να νομιμοποιήσει τους ηγεμόνες στα μάτια των μουσουλμανικών ελίτ. Επίσης, χρησίμευσε ως σημείο αναφοράς σε νομικές αντιπαραθέσεις γύρω από τη μεταχείριση των ζιμήδων. Κατά τον Thomas Walker Arnold, το Σύμφωνο βρίσκεται «σε αρμονία» με την «ευγενή αντίληψη του Ομάρ για τους αλλόθρησκους υπηκόους», ενώ οι περιορισμοί που διατυπώνονται σε ορισμένες εκδόσεις είναι μεταγενέστερες προσθηκες
Περιεχόμενο του Συμφώνου
Οι όροι του συμφώνου περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Νομικοί κώδικες Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία του Νικηφόρου
Μετά την εκτόπιση της Ρωμαίας Αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθήνας, ο θρόνος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πέρασε σε μία σχετικά βραχύβια δυναστεία, τη δυναστεία των Νικηφόρων, που πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Νικηφόρο Α΄ τον Λογοθέτη. Η Αυτοκρατορία βρισκόταν σε πιο αδύναμη και πιο επισφαλή θέση, από ό,τι ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα και τα οικονομικά της ήταν προβληματικά.
Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, η Ρωμανία βρισκόταν σχεδόν συνεχώς σε πόλεμο σε δύο σύνορα, που εξάντλησαν τους πόρους της, και όπως πολλοί από τους προκατόχους του, ο ίδιος ο Νικηφόρος Α΄ (802–811) απεβίωσε, ενώ ήταν σε εκστρατεία εναντίον των Βουλγάρων προς τα βόρεια. Επιπλέον, η επιρροή της Ρωμανίας συνέχισε να μειώνεται στα δυτικά με τη στέψη τού Καρλομάγνου (800–814) ως αυτοκράτορα της Φραγκίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) από τον πάπα Λέοντα Γ΄ στην Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη το έτος 800 και την ίδρυση μίας νέας αυτοκρατορίας στη Δυτική Ευρώπη. διεκδικώντας την καθολική ρωμαϊκή μοναρχία.
Νικηφόρος Α΄, 802–811
Ο Νικηφόρος Α΄ ήταν υπουργός Οικονομικών της Αυτοκρατορίας και με την εκθρόνιση της Ειρήνης ξεκίνησε αμέσως μία σειρά δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων. Οι διοικητικές του μεταρρυθμίσεις περιελάμβαναν την αναδιοργάνωση των θεμάτων. Επέζησε από έναν εμφύλιο πόλεμο το 803 και, όπως οι περισσότεροι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες, βρέθηκε σε πόλεμο σε τρία μέτωπα. Υπέστη μεγάλη ήττα στη μάχη του Κράσου στη Φρυγία το 805 και απεβίωσε σε εκστρατεία κατά των Βουλγάρων.
Οι διάδοχοι του Νικηφόρου Α΄, 811–813
Τον Νικηφόρο διαδέχθηκε ο γιος του και συναυτοκράτορας Σταυράκιος (811). Ωστόσο, τραυματίστηκε βαριά στην ίδια μάχη, στην οποία απεβίωσε ο πατέρας του και, μετά από πολλές διαμάχες σχετικά με τη διαδοχή, πείστηκε να παραιτηθεί αργότερα το ίδιο έτος από τον σύζυγο της αδελφής του Προκοπίας, Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ (811–813), που τον διαδέχθηκε.
Ο Μιχαήλ Α΄ επεδίωξε περισσότερο διπλωματικές παρά στρατιωτικές λύσεις. Ωστόσο, συνεπλάκη με τον Κρούμο χάνο των Βουλγάρων, τον ίδιο που εξ αιτίας του απεβίωσαν οι δύο προκάτοχοί του, και επίσης ηττήθηκε, αποδυναμώνοντας σοβαρά τη θέση του. Έχοντας επίγνωση μίας πιθανής εξέγερσης, επέλεξε να παραιτηθεί, δεδομένης της φρικτής μοίρας τόσων πολλών Αυτοκρατόρων, που είχαν ανατραπεί προηγουμένως. Έτσι τερματίστηκε η σύντομη δυναστεία του Νικηφόρου Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:9ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δυναστεία του Νικηφόρου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Χρυσό Μετάλλιο της Βουλής των Ελλήνων
Το Χρυσό Μετάλλιο της Βουλής των Ελλήνων είναι η ανώτατη διάκριση του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Απονέμεται από τον Πρόεδρο της Βουλή ς. Στο μετάλλιο απεικονίζεται ο Περικλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια Κατηγορία:Ελληνικό Κοινοβούλιο
Βιλιάνο ντ'Άστι
Το Βιλιάνο ντ'Άστι (ιταλικά: Vigliano d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Φυλακή Μαύρο Δελφίνι
Το '''Ομοσπονδιακό Κυβερνητικό Ίδρυμα — ποινική αποικία αρ. 6 της Ομοσπονδιακής Σωφρονιστικής Υπηρεσίας της Ρωσίας στην περιφέρεια Αρινμπούρκ (ρωσικά: ФКУ ИК-6 УФСИН России по Оренбургской области or Федеральное Казённое Учреждение — Исправительная Колония №6 Управления Федеральной Службы Исполнения Наказаний России по Оренбургской области), κοινώς γνωστή ως Φυλακή Μαύρο Δελφίνι' (ρωσικά: Чёрный дельфин, Chyorny delʹfin''), είναι σωφρονιστικό ίδρυμα στο Σολ-Ιλέτσκ, στην Περιφέρεια Αρινμπούρκ της Ρωσίας. Τη διαχειρίζεται η Ομοσπονδιακή Σωφρονιστική Υπηρεσία και έχει τη φήμη μιας από τις πιο σκληρές φυλακές της Ρωσίας.
Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες φυλακές στη Ρωσία και μία από τις πρώτες φυλακές για καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη στην περιοχή του Αρινμπούρκ. Αρχικά ήταν μια φυλακή (Όστρογκ) για ισόβια καταναγκαστικά έργα. Η πρώτη αναφορά που σχετίζεται με αυτή χρονολογείται από το 1745. Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Πουγκάτσεφ το 1773, η φυλακή κατασκευάστηκε για την απέλαση ληστών.
Η διάσημη Γερμανίδα ηθοποιός Κάρολα Νέχερ πέθανε στη φυλακή το 1942.
Η φυλακή πήρε το ανεπίσημο όνομά της από ένα σιντριβάνι με ένα γλυπτό που απεικονίζει ένα μαύρο δελφίνι, το οποίο βρίσκεται πριν από την κύρια είσοδο. Το γλυπτό δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους κρατούμενους. Την 1η Νοεμβρίου 2000, η φυλακή άρχισε να στεγάζει κρατουμένους που έχουν καταδικαστεί σε ισόβια φυλάκιση.
Οι κρατούμενοι παραμένουν απομονωμένοι και στεγάζονται σε ένα κελί που έχει τρεις χαλύβδινες πορτες. Για 90 λεπτά την ημέρα, μεταφέρονται σε ένα μεγάλο κλουβί για άσκηση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο κελί γίνεται έρευνα για λαθραία ή παράνομα αντικείμενα που δεν επιτρέπεται να έχουν οι κρατούμενοι. Οι φυλακισμένοι στο Μαύρο Δελφίνι κρατούνται υπό εποπτεία 24 ωρών, δεν τους επιτρέπεται να ξεκουραστούν ή να καθίσουν στις κουκέτες τους από τη στιγμή που ξυπνούν έως ότου είναι η ώρα για να κοιμηθούν. Κάθε 15 λεπτά, ένας φύλακας κάνει γύρους για να ελέγξει κάθε κελί για να εξασφαλίσει ότι οι τρόφιμοι συμμορφώνονται με τους κανόνες. Οι φυλακισμένοι τρέφονται με σούπα τέσσερις φορές την ημέρα. Οι κρατούμενοι επιτρέπεται να έχουν μόνο βιβλία, εφημερίδες και ραδιόφωνο (που είναι ο μόνος σύνδεσμος τους με τον έξω κόσμο). Όταν οι αξιωματικοί των φυλακών δίνουν εντολές στους κρατούμενους, πρέπει να απαντήσουν με τις λέξεις «ναι, κύριε» (ρωσικά: есть, гражданин начальник, κυριολεκτικά «Ναι, αρχηγέ πολίτη»).
Υπάρχουν 700 κρατούμενοι και 900 αξιωματικοί της Ομοσπονδιακής Σωφρονιστικής Υπηρεσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλακές στη Ρωσία
Βιλλαφράνκα ντ'Άστι
Η Βιλλαφράνκα ντ'Άστι (ιταλικά: Villafranca d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Βίλλα Σαν Σεκόντο
Η Βίλλα Σαν Σεκόντο (ιταλικά: Villa San Secondo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Ζίλια Βαλέεβα
Η Ζίλια Βαλέεβα (Zilya Rakhimyanovna Valeeva, γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1952 στην Ουφά, Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν της Ρωσίας) - είναι δημόσιο πρόσωπο και πολιτικός στη Δημοκρατία του Ταταρστάν, τιμημένη πολιτιστική λειτουργός της Ρωσικής Ομοσπονδίας με διδακτορικό σε φιλοσοφικές μελέτες (2010).
Επί του παρόντος, η Ζίλια Βαλέεβα εργάζεται ως Διευθύντρια του Ιστορικού και Αρχιτεκτονικού Συγκροτήματος του Κρατικού Μουσείου στο Κρεμλίνο του Καζάν, είναι επίσης πρόεδρος της δημόσιας οργάνωσης Οι Γυναίκες του Ταταρστάν, πρόεδρος της Επιτροπής της Δημοκρατίας του Ταταρστάν στην UNESCO
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ιστορία της Ευρώπης
Η Ιστορία της Ευρώπης αναφέρεται στην ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου μέσα από την ανακάλυψη και συλλογή, τη μελέτη, οργάνωση και παρουσίαση αλλά και την ερμηνεία των γεγονότων του παρελθόντος και των ανθρώπων που κατοίκησαν στην Ευρώπη από την έναρξη ύπαρξης των γραπτών κειμένων. Κατά τη διάρκεια της Νεολιθικής Εποχής και την εποχή των ινδοευρωπαϊκών μεταναστεύσεων, η Ευρώπη είδε ανθρώπινες εισροές από τα ανατολικά και τα νοτιοανατολικά και συνεπώς σημαντικές πολιτιστικές και υλικές ανταλλαγές. Η περίοδος που είναι γνωστή ως κλασική αρχαιότητα ξεκίνησε με την ίδρυση των πόλεων-κρατών στην αρχαία Ελλάδα. Αργότερα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κυριάρχησε στη λεκάνη της Μεσογείου. Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 μ.Χ. σηματοδοτεί την έναρξη του Μεσαίωνα. Ξεκινώντας από τον 14ο αιώνα, η Αναγέννηση στη γνώση αμφισβήτησε τα παραδοσιακά δόγματα της επιστήμης και της θεολογίας. Κατά συνέπεια, ο προτεσταντισμός ίδρυσε εκκλησίες αρχικά στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Σκανδιναβία. Μετά το 1800, η Βιομηχανική Επανάσταση έφερε ευημερία στη Βρετανία και τη Δυτική Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ίδρυσαν αποικίες στο μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής και των δύο Αμερικών αλλά και σε διάφορες περιοχές της Ασίας. Τον 20ο αιώνα, ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησαν σε μαζικούς θανάτους. Ο Ψυχρός Πόλεμος κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική σκηνή από το 1947 έως το 1989. Μετά την πτώση του Σιδηρούν Παραπετάσματος, οι ευρωπαϊκές χώρες αναπτύχθηκαν παράλληλα και ταυτόχρονα.
Επισκόπηση
Κατά τη διάρκεια της Νεολιθικής Εποχής (που ξεκινά περίπου το 7000 π.Χ.) και της εποχής των ινδοευρωπαϊκής μεταναστεύσεων (που ξεκινά περίπου το 4000 π.Χ.), η Ευρώπη είδε μαζικές μεταναστεύσεις από τα ανατολικά και τα νοτιοανατολικά, οι οποίες έφεραν μαζί τους τη γεωργία, τις νέες τεχνολογίες και τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, αρχικά από τις περιοχές της Βαλκανικής Χερσονήσου και την ευρύτερη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.
Μερικοί από τους γνωστότερους πολιτισμούς της ύστερης προϊστορικής Ευρώπης ήταν ο μινωικός και ο μυκηναϊκός, οι οποίοι άνθισαν κατά την Εποχή του Χαλκού μέχρι την πτώση τους σε σύντομο χρονικό διάστημα, περίπου το 1200 π.Χ.
Η περίοδος που είναι γνωστή ως κλασική αρχαιότητα ξεκίνησε με την ίδρυση των πόλεων-κρατών στην Αρχαία Ελλάδα. Μετά την είσοδο των προόδων της Περσικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη μέσω των ελληνοπερσικών πολέμων του 5ου αιώνα π.Χ., η ελληνική επιρροή έφτασε στο απόγειό της χάρη στην τεράστια αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου η οποία εκτεινόταν σε όλη την Ασία, την Αφρική και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης. Οι Θράκες, με τα βασίλεια και τον πολιτισμό τους, είχαν μια μακραίωνη παρουσία στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κυριάρχησε σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Το 300 μ.Χ. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διασπάστηκε στη δυτική και την ανατολική αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια του 4ου και 5ου αιώνα, τα γερμανικά φύλα της Βόρειας Ευρώπης, υπό την πίεση των Ούνων, απέκτησαν μεγάλη δύναμη και ηγήθηκαν μιας σειράς επιθέσεων οι οποίες κατέληξαν στην πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτό το γεγονός, που έλαβε χώρα το 476 μ.Χ., σηματοδοτεί το τέλος της κλασικής περιόδου και την έναρξη του Μεσαίωνα.
Στη Δυτική Ευρώπη, τα γερμανικά φύλα έγιναν ισχυρότερα πάνω στα ερείπια της πρώην Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην οποία ίδρυσαν τα δικά τους βασίλεια και αυτοκρατορίες. Από όλα τα γερμανικά φύλα, οι Φράγκοι δημιούργησαν μια ηγεμονία σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη ενώ η Φραγκική Αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειό της υπό τον Καρλομάγνο γύρω στο 800. Αυτή η αυτοκρατορία διαχωρίστηκε αργότερα σε διάφορα μέρη ; η Δυτική Φραγκία εξελίχθηκε στο Βασίλειο της Γαλλίας ενώ η Ανατολική Φραγκία εξελίχθηκε στην Ιερή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πρόδρομο της σύγχρονης Γερμανίας και Ιταλίας. Οι Βρετανικές Νήσοι αποτέλεσαν την περιοχή για μια σειρά μεταναστεύσεων μεγάλης κλίμακας.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία - το ανατολικό κομμάτι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με την πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη - επέζησε για τα επόμενα 1000 χρόνια ως η κυρίαρχη αυτοκρατορία στη ΝΑ Ευρώπη. Η ισχυρή και μακραίωνη Βουλγαρική Αυτοκρατορία ήταν ο βασικός ανταγωνιστής της στην περιοχή. Και οι δυο αυτοκρατορίες ήταν οι μεγαλύτερες δυνάμεις σε εκείνο το κομμάτι της Ευρώπης επί αιώνες καθώς και οι δυο δημιούργησαν μια σημαντική πολιτιστική, πολιτική, γλωσσολογική και θρησκευτική κληρονομιά η οποία παραμένει ανέπαφη από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα.
Η Εποχή των Βίκινγκ, μια περίοδος μεταναστεύσεων των πληθυσμών της Σκανδιναβικής Χερσονήσου, έλαβε χώρα από το τέλος του 8ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 11ου αιώνα. Οι Νορμανδοί, απόγονοι των Βίκινγκ οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Γαλλία, άσκησαν σημαντική επιρροή σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, από την Αγγλία μέχρι και τη Σικελία. Οι Ρως ίδρυσαν την Ρως του Κιέβου, που εξελίχθηκε στη σημερινή Ρωσία. Μετά το 1000, οι Σταυροφορίες ήταν μια σειρά από στρατιωτικές εκστρατείες με θρησκευτικά κίνητρα που είχαν στόχο να επιστρέψει το Λεβάντε στον χριστιανικό κόσμο. Οι Σταυροφόροι άνοιξαν εμπορικούς δρόμους οι οποίοι επέτρεψαν στις δημοκρατίες της Γένοβας και της Βενετίας να γίνουν μεγάλες οικονομικές δυνάμεις. Το Ρεκονκίστα, ένα κίνημα παρόμοιο με τις Σταυροφορίες, εργάστηκε για να επαναφέρει την Ιβηρική χερσόνησο στον χριστιανικό κόσμο.
Η Ανατολική Ευρώπη της μέσης περιόδου του Μεσαίωνα κυριαρχήθηκε από την άνοδο και πτώση της Μογγολικής Αυτοκρατορίας. Υπό τον Τζένκις Χαν, οι Μογγόλοι ήταν μια ομάδα νομάδων στέπας οι οποίοι ίδρυσαν μια αποκεντρωμένη αυτοκρατορία, που στο απόγειό της εκτεινόταν από την Κίνα στα ανατολικά έως τη Μαύρη και τη Βαλτική Θάλασσα στην Ευρώπη. Καθώς η Μογγολική Αυτοκρατορία εξασθένησε κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας έγινε η ισχυρότερη από τις ποικίλες Ρωσικές δημοκρατίες που αναπτύχθηκαν στην τσαρική Ρωσία το 1547. Ο Ύστερος Μεσαίωνας αποτέλεσε μια περίοδο αναταραχών για την Ευρώπη. Η επιδημία που είναι γνωστή ως Μαύρος Θάνατος, και ο επακόλουθος λιμός, προκάλεσαν δημογραφική καταστροφή στην Ευρώπη καθώς ο πληθυσμός συρρικνώθηκε. Οι μάχες και οι πόλεμοι που διενεργήθηκαν για την κατάκτηση εδαφών διατήρησαν αρκετά κράτη της Ευρώπης σε κατάσταση πολέμου κατά το μεγαλύτερο διάστημα αυτής της περιόδου. Στη Σκανδιναβία, η Ένωση του Κάλμαρ κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή ενώ η Αγγλία εισήλθε σε πόλεμο με τη Σκωτία σχετικά με την ανεξαρτησία της τελευταίας και η Γαλλία συμμετείχε στον Εκατονταετή Πόλεμο. Στην Κεντρική Ευρώπη, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία έγινε μια μεγάλη εδαφική αυτοκρατορία ενώ η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που ήταν μια καθαρή μοναρχία, κυριαρχήθηκε επί αιώνες από τον Οίκο των Αψβούργων. Η Ρωσία συνέχισε να επεκτείνεται προς τα νότια και τα ανατολικά, κατακτώντας τα εδάφη της πρώην Μογγολικής Αυτοκρατορίας. Στα Βαλκάνια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέλαβε τα εδάφη της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με αποκορύφωμα την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, γεγονός το οποίο οι ιστορικοί θεωρούν ως το τέλος του Μεσαίωνα.
Ξεκινώντας από τον 14ο αιώνα στη Φλωρεντία και αργότερα σε ολόκληρη την Ευρώπη, η Αναγέννηση στη γνώση αμφισβήτησε τα παραδοσιακά δόγματα της επιστήμης και της θεολογίας. Η ανακάλυψη της κλασικής ελληνικής και ρωμαϊκής γνώσης άσκησε τεράστια επιρροή στους διανοούμενους. Κατά συνέπεια, ο προτεσταντισμός υπό τον Γερμανό Μαρτίνο Λούθηρο αμφισβήτησε την παπική αρχή. Ο Ερρίκος VIII έλαβε τον έλεγχο της Αγγλικής Εκκλησίας και των εδαφών που ήταν υπό την κατοχή της. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι στην Ευρώπη πραγματοποιήθηκαν κυρίως μεταξύ των Γερμανών και Ισπανών ηγεμόνων. Το Ρεκονκίστα τερμάτισε τον μουσουλμανισμό στην Ιβηρική Χερσόνησο. Τη δεκαετία του 1490 μια σειρά από υπερωκεάνιες ανακαλύψεις σηματοδότησαν την Εποχή των Ανακαλύψεων και ίδρυσαν άμεσους συνδέσμους με την Αφρική, τις δυο Αμερικές και την Ασία. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι συνεχίστηκαν στην Ευρώπη μέχρι τη Συνθήκη Ειρήνης της Βεστφαλίας το 1648. Η ισπανική βασιλική οικογένεια διατήρησε την ηγεμονία της στην Ευρώπη και ήταν οι ηγετική εξουσία στην ίδια ήπειρο μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης των Πυρηναίων, η οποία τερμάτισε τον πόλεμο ανάμεσα στην Ισπανία και τη Γαλλία που είχε ξεκινήσει κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Μια άνευ προηγουμένου σειρά από πολέμους και πολιτικές επαναστάσεις πραγματοποιήθηκε σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο καθ'όλη την περίοδο από το 1610 έως το 1700.
Η Βιομηχανική Επανάσταση ξεκίνησε στη Βρετανία και βασίστηκε στον άνθρακα, τον ατμό και τα υφάσματα. Η πολιτική αλλαγή στην ηπειρωτική Ευρώπη υποκινήθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση και το σύνθημα "ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα". Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ανέβηκε στην εξουσία, έκανε πολλές μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της Γαλλίας και μεταμόρφωσε ριζικά τη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο η άνοδός του διέγειρε τόσο τον εθνικισμό όσο και τη λαϊκή αντίδραση με αποτέλεσμα την ήττα του το 1814-15 καθώς οι βασιλικοί συντηρητικοί επέστρεψαν στην εξουσία.
Η περίοδος από το 1815 έως το 1871 βρέθηκε αντιμέτωπη με τις προσπάθειες για επανάσταση στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης (εκτός από τη Βρετανία). Όλες όμως απέτυχαν. Καθώς η βιομηχανοποίηση αυξανόταν ολοένα και περισσότερο στη Δυτική Ευρώπη, αναπτύχθηκαν ο σοσιαλισμός και ο συνδικαλισμός. Τα τελευταία υπολείμματα της δουλείας στη Ρωσία καταργήθηκαν το 1861. Η Ελλάδα και τα άλλα βαλκανικά κράτη ξεκίνησαν έναν μακρύ και αργό δρόμο προς την ανεξαρτησία τους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με χρονιά έναρξης το 1820. Η Ιταλία έγινε ανεξάρτητη το 1860. Μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870-71, ο Όθωνας φον Μπίσμαρκ ένωσε όλα τα γερμανικά έθνη σε μια αυτοκρατορία, η οποία κυριάρχησε πολιτικά και στρατιωτικά μέχρι το 1914. Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης εισήλθε στον πόλεμο για τις αυτοκρατορικές αποικίες στην Αφρική και την Ασία. Η Βρετανία και η Γαλλία σχημάτισαν τις μεγαλύτερες εδαφικά αυτοκρατορίες ενώ οι διπλωμάτες διαβεβαίωσαν ότι δεν διεξήχθησαν μεγάλοι πόλεμοι στην Ευρώπη, εκτός από τον Κριμαϊκό Πόλεμο τη δεκαετία του 1850.
Η Γερμανία έχασε την υπερπόντια αυτοκρατορία της και αρκετές επαρχίες, αναγκάστηκε να πληρώσει τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις και ταπεινώθηκε στους νικητές, οι οποίοι είχαν μεγάλα χρέη στις ΗΠΑ. Η δεκαετία του 1920 χαρακτηρίστηκε από ευημερία αλλά μέχρι το 1929 όταν ξέσπασε η Μεγάλη Ύφεση που οδήγησε στην κατάρρευση της δημοκρατίας σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Το ναζιστικό καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία το 1933, εξόπλισε τη Γερμανία και μαζί με την Ιταλία του Μουσολίνι προσπάθησαν να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους το σύνολο της Ευρώπης. Ευρωπαϊκά έθνη, που δεν υποστήριξαν τον φασισμό, προσπάθησαν να αποφύγουν τις συγκρούσεις. Έθεσαν τα όριά τους μέσω ευχαριστήριων τελεσιγράφων, τα οποία όμως ο Χίτλερ αγνοούσε συνεχώς. Συνεπώς ξεκίνησε ο Β' ΠΠ, ο οποίος τελείωσε με την ήττα των Δυνάμεων του Άξονα. Ωστόσο η απειλή για τη διεξαγωγή περισσότερων συγκρούσεων ήταν εμφανής πριν ακόμα το τέλος του πολέμου. Πολλοί στις ΗΠΑ ήταν καχύποπτοι σχετικά με τον τρόπο που η ΕΣΣΔ θα αντιμετώπιζε την ειρήνη - στην ΕΣΣΔ επικρατούσε παράνοια σχετικά με την παρουσία των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Οι συναντήσεις στη Γιάλτα των ηγετών του [Ανατολικού και του Δυτικού Μετώπου δεν κατέληξαν πουθενά. Κατά τους τελευταίους μήνες του πολέμου, πραγματοποιήθηκε ένας αγώνας μέχρι τέλους για τη νίκη. Τα ναζιστικά εδάφη που καταλήφθηκαν από τα στρατεύματα της ΕΣΣΔ διαπίστωσαν ότι ο Χίτλερ είχε αντικατασταθεί από τον Στάλιν. Η ΕΣΣΔ δεν θα άφηνε αυτές τις περιοχές εκτός της κυριαρχίας της για σαράντα χρόνια αλλά ισχυρίστηκε ότι έπρεπε να υπάρξουν ρυθμιστικά κράτη ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές και το τότε νεοσυσταθέν ΝΑΤΟ. Στη Δυτική Ευρώπη εισήλθε ο όρος Σιδηρούν Παραπέτασμα. Οι ΗΠΑ εφάρμοσαν το Σχέδιο Μάρσαλ από το 1948 έως το 1951 και το ΝΑΤΟ το εφάρμοσε από το 1949 ενώ οι δυο πλευρές ανοικοδόμησαν τις βιομηχανικές οικονομίες που είχαν ανθίσει τη δεκαετία του 1950. Η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία πρωτοστάτησαν στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, που μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση. Η εκκοσμίκευση είδε την αποδυνάμωση των προτεσταντικών και καθολικών εκκλησιών στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, εκτός από τις περιπτώσεις που αυτές αποτελούσαν σύμβολα της αντικυβερνητικής αντίστασης όπως στην Πολωνία. Οι επαναστάσεις του 1989 έβαλαν τέλος στη σοβιετική ηγεμονία και στον κομμουνισμό της Ανατολικής Ευρώπης. Η Γερμανία επανενώθηκε, η ολοκλήρωση της ΕΕ προχώρησε και τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση επεκτάθηκαν στα ανατολικά. Η ΕΕ έγινε αποδέκτης μιας αυξανόμενης πίεσης λόγω της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, η οποία αμβλύνθηκε μετά το 2008.
Προϊστορία της Ευρώπης
Ο Homo erectus μετανάστευσε από την Αφρική στην Ευρώπη πριν την εμφάνιση των σύγχρονων ανθρώπων. Ο Homo erectus georgicus, ο οποίος έζησε πριν από περίπου 1,8 εκατ. χρόνια στη Γεωργία, είναι το πρώτο ανθρωποειδές που ανακαλύφθηκε στην Ευρώπη. Στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία συναντώνται τα παλαιότερα αξιοθέατα της παλαιολιθικής περιόδου στην Ευρώπη.
Η πρώτη εμφάνιση των ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων στην Ευρώπη χρονολογείται στο 35.000 π.Χ. και συνήθως αναφέρονται ως Κρο-Μανιόν. Οι πρώτες περιοχές στις οποίες κατοίκησαν αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στην Ιταλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Ορισμένοι τοπικά ανεπτυγμένοι μεταβατικοί πολιτισμοί χρησιμοποίησαν σε πολύ πρώιμο στάδιο τις τεχνολογίες της Ανώτερης Παλαιολιθικής Περιόδου.
Ωστόσο, η οριστική πρόοδος αυτών των τεχνολογιών πραγματοποιείται από τον πολιτισμό Aurignacian. Η προέλευση αυτού του πολιτισμού εντοπίζεται στην Ουγγαρία. Μέχρι το 35.000 π.Χ., ο Aurignacian πολιτισμός και η τεχνολογία του είχαν επεκταθεί στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Οι τελευταίοι Νεάτερνταλ φαίνεται πως αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου στο νότιο τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Γύρω στο 29.000 π.Χ. εμφανίστηκε ένας νέος πολιτισμός στη Δυτική Ευρώπη: ο γκραβετιανός πολιτισμός. Θεωρείται ότι προέκυψε από τις μεταναστεύσεις των πληθυσμών από τη Βαλκανική Χερσόνησο και τα γύρω κράτη.
Γύρω στο 16.000 π.Χ. η Ευρώπη γνώρισε τον Μαγδαλήνιο πολιτισμό, ο οποίος πιθανόν επηρεάστηκε από τον γκραβιτιανό πολιτισμό. Αυτός ο πολιτισμός σύντομα αντικατέστησε τον προηγούμενο πολιτισμό στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Πολωνία και την Ουκρανία. Ο πολιτισμός του Αμβούργου επικράτησε στη Βόρεια Ευρώπη κατά την 14η και 13η χιλιετία π.Χ. Από το 12.500 π.Χ. και έπειτα, η θερμοκρασία και η στάθμη της θάλασσας αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να αλλάξει το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν οι άνθρωποι. Ωστόσο ο Μαγδαλήνιος πολιτισμός παρέμεινε μέχρι το 10.000 π.Χ. όταν διασπάστηκε σε δυο μικρότερους πολιτισμούς. Οι αποδείξεις ύπαρξης των μόνιμων οικισμών στα Βαλκάνια χρονολογούνται από την 8η χιλιετία π.Χ.
Οι ινδοευρωπαϊκές μεταναστεύσεις ξεκίνησαν περίπου το 4200 π.Χ. διαμέσω της ευρύτερης περιοχής της Μαύρης Θάλασσας και της Βαλκανικής Χερσονήσου, στην ανατολική και νοτιοανατολική Ευρώπη. Κατά τα επόμενα 3000 χρόνια οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες επεκτάθηκαν σε όλη την Ευρώπη.
Στη Νεκρόπολη της Βάρνας, που λειτούργησε από το 4569 έως το 4340 π.Χ. και ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της προϊστορικής περιόδου, βρέθηκε ο παλαιότερος χρυσός θησαυρός στον κόσμο (χρυσά αντικείμενα που είχαν υποστεί επεξεργασία). Ο θησαυρός που ανακαλύφθηκε στη Βουλγαρία φαίνεται πως είναι 7000 ετών.
Η Νεολιθική Εποχή έφτασε στην Κεντρική Ευρώπη την 6η χιλιετία π.Χ. και στη Βόρεια Ευρώπη την 5η και 4η χιλιετία π.Χ.
Μίνωες και Μυκηναίοι 2000-1100 π.Χ.
Τους Μίνωες διαδέχθηκε ο Μυκηναϊκός πολιτισμός που άνθισε κατά την περίοδο από το 1600 π.Χ., όταν ο ελλαδικός πολιτισμός στην ηπειρωτική Ελλάδα υπέστη αλλαγές υπό την επιρροή της Μινωικής Κρήτης, έως το 1100 π.Χ. Οι κυριότερες Μυκηναϊκές πόλεις ήταν οι Μυκήνες και η Τίρυνθα στην Αργολίδα, η Πύλος στη Μεσσηνία, η Αθήνα στην Αττική, η Θήβα και ο Ορχομενός στη Βοιωτία, η Ιωλκός στη Θεσσαλία. Στην Κρήτη, οι Μυκηναίοι κατέλαβαν την Κνωσό. Μυκηναϊκοί οικισμοί εμφανίστηκαν επίσης στην Ήπειρο, τη Μακεδονία , τα νησιά του Αιγαίου, τις ακτές της Μικράς Ασίας , την Κύπρο και την Ιταλία. Μυκηναϊκά αντικείμενα ανακαλύφθηκαν και έξω από τα όρια του Μυκηναϊκού κόσμου.
Σε αντίθεση με τους Μίνωες που επωφελήθηκαν από το εμπόριο, οι Μυκηναίοι προόδευσαν μέσω των κατακτήσεων. Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός κυριαρχήθηκε από μια αριστοκρατορία πολεμιστών. Γύρω στο 1400 π.Χ., οι Μυκηναίοι επέκτειναν τον έλεγχό τους στην Κρήτη, το κέντρο του Μινωικού πολιτισμού, και υιοθέτησαν μια παραλλαγή της Μινωικής γραφής (Γραμμική Α) ώστε να γράψουν στην πρώιμη ελληνική γραφή, σε Γραμμική Β.
Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός χάθηκε μετά την παρακμή του πολιτισμού που αναπτύχθηκε στις ανατολικές ακτές της Μεσογείου κατά την Εποχή του Χαλκού. Η παρακμή οφείλεται στην κάθοδο των Δωριέων, αν και άλλες θεωρίες αναφέρουν ως αιτίες τις φυσικές καταστροφές και την κλιματική αλλαγή. Οποιεσδήποτε κι αν ήταν οι αιτίες, ο Μυκηναϊκός πολιτισμός εξαφανίστηκε οριστικά μετά την Ύστερη Ελλαδική ΙΙΙ όταν οι Μυκήνες και η Τίρυνθα καταστράφηκαν ξανά και έχασαν τη σημασία τους. Αυτό το τέλος, των τελευταίων ετών του 12ου αιώνα π.Χ., έλαβε χώρα μετά από μια αργή παρακμή του Μυκηναϊκού πολιτισμού, η οποία διήρκεσε πολλά χρόνια προτού εκλείψει. Ο 11ος αιώνας π.Χ. άνοιξε μια νέα εποχή, την πρωτογεωμετρική εποχή, που θεωρείται η αρχή της γεωμετρικής περιόδου στην ιστοριογραφία.
Πρώιμη αρχαιότητα
Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι άφησαν μια τεράστια κληρονομιά στην Ευρώπη που είναι εμφανής στις ευρωπαϊκές γλώσσες, τη σκέψη, τις εικαστικές τέχνες και τη νομοθεσία. Η Αρχαία Ελλάδα ήταν ένα σύνολο από πόλεις-κράτη, στο εσωτερικό των οποίων αναπτύχθηκε η πρώιμη μορφή της δημοκρατίας. Η Αθήνα ήταν η ισχυρότερη και πιο ανεπτυγμένη πόλη και λίκνο της γνώσης από την εποχή του Περικλή. Οι ακαδημίες των πολιτών συζητούσαν και νομοθετούσαν για τα ζητήματα του κράτους, ενώ από αυτές προέκυψαν μερικοί από τους σημαντικότερους κλασικούς φιλοσόφους όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης (δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου).
Μέσω των στρατιωτικών εκστρατειών του, ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος διέδωσε τον ελληνιστικό πολιτισμό και τη γνώση μέχρι τις όχθες του Ινδού ποταμού. Στο μεταξύ, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία έγινε πιο ισχυρή μετά τη νίκη της εναντίον της Καρχηδόνας στους Καρχηδονιακούς Πολέμους. Η ελληνική σοφία εισήχθη στους ρωμαϊκούς θεσμούς καθώς η Αθήνα προσαρτήθηκε στη γερουσία και τον λαό της Ρώμης.
Οι Ρωμαίοι επέκτειναν την κυριαρχία τους από την Ανατολία μέχρι τη Βρετανία. Το 44 π.Χ., λίγο πριν φτάσει στο απόγειό της, ο δικτάτοράς της Ιούλιος Καίσαρας δολοφονήθηκε από τους γερουσιαστές σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τη δημοκρατία. Στις επακόλουθες αναταραχές, ο Οκταβιανός (που κυβέρνησε ως Αύγουστος καθώς ο Ιούλιος Καίσαρας το διόρισε ως διάδοχό του) σφετερίστηκε τα ηνία της εξουσίας και πολέμησε τη ρωμαϊκή γερουσία. Κήρυξε την αναγέννηση της δημοκρατίας και προχώρησε στην αλλαγή του ρωμαϊκού κράτους από δημοκρατία σε αυτοκρατορία, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που διήρκεσε για περισσότερους από τέσσερις αιώνες μέχρι την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αρχαία Ελλάδα
Οι ισχυρότερες πόλεις-κράτη ήταν η Αθήνα, η Σπάρτη, η Θήβα, η Κόρινθος και οι Συρακούσες. Η Αθήνα ήταν μια ισχυρή πόλη-κράτος και κυβερνήθηκε με μια πρώιμη μορφή της άμεσης δημοκρατίας, όρος που εισήχθη από τον Κλεισθένη ; οι πολίτες των Αθηνών ψήφιζαν οι ίδιοι για τη νομοθεσία και τα εκτελεστικά νομοθετήματα. Η Αθήνα ήταν το σπίτι του Σωκράτη, του Πλάτωνα και της Ακαδημίας του Πλάτωνα.
Οι πόλεις-κράτη ίδρυσαν αποικίες στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου (Μικρά Ασία, Σικελία, Νότια Ιταλία). Στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., όλες οι ελληνικές πόλεις-κράτη στη Μικρά Ασία ενσωματώθηκαν στην Περσική Αυτοκρατορία ενώ η τελευταία είχε εδαφικά κέρδη τόσο στα Βαλκάνια (Μακεδονία, Θράκη, Παιονία) όσο και στην Ανατολική Ευρώπη. Τον 5ο αιώνα π.Χ., μερικές πόλεις-κράτη προσπάθησαν να αποτιναχθούν από την περσική κυριαρχία με την Επανάσταση του Ιονίου, προσπάθεια που απέτυχε. Αυτό το γεγονός πυροδότησε την πρώτη περσική εισβολή στην ηπειρωτική Ελλάδα. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των επακόλουθων ελληνοπερσικών πολέμων, πιο συγκεκριμένα μετά τη Μάχη των Θερμοπυλών και τη Μάχη του Αρτεμισίου κατά τη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα, σχεδόν όλη η Ελλάδα πάνω από τον Ισθμό της Κορίνθου ήταν υπό την κυριαρχία των Περσών. Ωστόσο οι πόλεις-κράτη πέτυχαν μια σημαντική νίκη στη Μάχη των Πλαταιών. Με το τέλος των ελληνοπερσικών πολέμων, οι Πέρσες αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν οριστικά από τα εδάφη τους στην Ευρώπη. Οι ελληνοπερσικοί πόλεμοι και η νίκη των πόλεων-κρατών επηρέασαν την υπόλοιπη ευρωπαϊκή ιστορία.
Μερικές πόλεις-κράτη σχημάτισαν τη Συμμαχία της Δήλου ώστε να συνεχίσουν τον πόλεμο εναντίον της Περσίας, όμως ο ρόλος της Αθήνας ως ηγέτη αυτής της συμμαχίας οδήγησε τη Σπάρτη να σχηματίσει την αντίπαλη Πελοποννησιακή Συμμαχία. Ξεκίνησαν οι Πελοποννησιακοί Πόλεμοι, όπου η Πελοποννησιακή Συμμαχία αναδείχθηκε η νικήτρια. Η δυσαρέσκεια απέναντι στην ηγεμονία της Σπάρτης κατέληξε στον Κορινθιακό Πόλεμο και στην ήττα της Σπάρτης στη Μάχη των Λεύκτρων. Την ίδια περίοδο στον βορρά κυβερνούσε το θρακικό βασίλειο της Οδρυσού από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως τον 1ο αιώνα μ.Χ.
Οι πόλεμοι στο εσωτερικό της Ελλάδας άφησαν τις πόλεις-κράτη ευάλωτες και συνεπώς ο Φίλιππος Β της Μακεδονίας ένωσε όλες τις πόλεις-κράτη υπό τον έλεγχό του. Ο γιος του, γνωστός ως Αλέξανδρος ο Μέγας, κατέλαβε τη γειτονική Περσία, ανέτρεψε την κυβέρνηση και ενσωμάτωσε τα εδάφη της στην Ελλάδα. Παράλληλα εισέβαλε στην Αίγυπτο και έφτασε αρκετά μακριά μέχρι την Ινδία, δίνοντας έμφαση στην επαφή με τους ανθρώπους και τους πολιτισμούς σε αυτές τις περιοχές, οι οποίες σηματοδότησαν την έναρξη της ελληνιστικής περιόδου.
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, η αυτοκρατορία του διασπάστηκε σε αρκετά βασίλεια τα οποία κυβέρνησαν οι αξιωματικοί του, οι οποίοι ονομάστηκαν Διάδοχοι. Αυτοί οι τελευταίοι πολέμησαν μεταξύ τους σε μια σειρά από συγκρούσεις που αποκαλούνται Πόλεμοι των Διαδόχων. Με την έναρξη του 2ου αιώνα π.Χ., μόνο τρία μεγάλα βασίλεια παρέμειναν: η Αίγυπτος των Πτολεμαίων, η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών και η Μακεδονία. Αυτά τα βασίλεια διέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό αρκετά μακριά, μέχρι τη Βακτρία.
Η άνοδος της Ρώμης
Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής γνώσης αφομοιώθηκε από το τότε νεοσύστατο ρωμαϊκό κράτος καθώς το τελευταίο επεκτεινόταν έξω από τα όρια της Ιταλίας, εκμεταλλευόμενο την αδυναμία των εχθρών του να ενωθούν και να σχηματίσουν ισχυρό κράτος : η μόνη πρόκληση για την άνοδο του ρωμαϊκού κράτους αποτελούσε η φοινικική αποικία της Καρχηδόνας, η οποία ηττήθηκε στους τρεις Καρχηδονιακούς Πολέμους με αποτέλεσμα να σηματοδοτηθεί η αρχή της ρωμαϊκής ηγεμονίας. Το ρωμαϊκό κράτος αρχικά κυβερνήθηκε από βασιλιάδες και έπειτα από τη γερουσία ως Ρωμαϊκή Δημοκρατία προτού τελικά γίνει αυτοκρατορία στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., υπό τον Αύγουστο και τους διαδόχους του.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε ως κέντρο της τη Μεσόγειο καθώς είχε υπό τον έλεγχό της όλες τις χώρες που βρίσκονταν στις ακτές της. Τα βόρεια σύνορα έφταναν στους ποταμούς Ρήνο και Δούναβη. Υπό τον αυτοκράτορα Τραϊανό (2ος αιώνας μ.Χ.), η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφτασε στη μέγιστη εδαφική επέκτασή της, έχοντας υπό τον έλεγχό της περίπου 5.900.000 τετρ. χλμ (2.300.000 τετρ. μίλια) εδαφών. Μεταξύ αυτών ήταν η Ιταλία, η Γαλλία, η Δαλματία, η Βρετανία, η Βαιτική, η Ισπανία, η Θράκη, η Μακεδονία, η Ελλάδα, η Μοισία, η Παννονία, η Αίγυπτος, η Μικρά Ασία, η Καππαδοκία, η Αρμενία, ο Καύκασος, η Βόρεια Αφρική, το Λεβάντε και τμήματα της Μεσοποταμίας. Η Pax Romana, μια περίοδος ειρήνης και απόλυτης συγκεντρωτικής διακυβέρνησης στις ανωτέρω περιοχές έληξε τον 3ο αιώνα όταν μια σειρά από εμφύλιους πολέμους υπονόμευσε την οικονομική και πολιτική δύναμη της Ρώμης.
Τον 4ο αιώνα, οι αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Κωνσταντίνος κατάφεραν να επιβραδύνουν την παρακμή με τη διάσπαση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε δυο μέρη : τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα τη Ρώμη και την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα το Βυζάντιο ή την Κωνσταντινούπολη. Ενώ ο Διοκλητιανός άσκησε διώξεις στον χριστιανισμό, ο Κωνσταντίνος έβαλε τέλος στις διώξεις των χριστιανών το 313 με το Διάταγμα των Μεδιολάνων, θέτοντας την αρχή ώστε η Εκκλησία να γίνει η κρατική εκκλησία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 380.
Παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δέχτηκε επανειλημμένες επιθέσεις από εισβολείς της Βόρειας Ευρώπης και έτσι το 476, η Ρώμη διαλύθηκε. Ο Ρωμύλος Αύγουστος, ο τελευταίος αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παραδόθηκε στον Γερμανό Αυτοκράτορα Οδόακρο. Ο Βρετανός ιστορικός Έντουαρντ Γκίμπον υποστήριξε στο βιβλίο Ιστορία της παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1776) ότι οι Ρωμαίοι είχαν παρακμάσει και χάσει την πολιτική αρετή τους.
Ο Γκίμπον υποστήριξε επίσης ότι η υιοθέτηση του χριστιανισμού σήμαινε την πίστη σε μια καλύτερη ζωή μετά τον θάνατο και ως εκ τούτου έκανε τους ανθρώπους τεμπέληδες και αδιάφορους στο παρόν. "Από τον 18ο αιώνα και μετά", παρατήρησε ο Glen W. Bowersock, "έχουμε μια εμμονή με την πτώση: εκτιμάται ως αρχέτυπο απέναντι σε κάθε παρακμή και ως σύμβολο για τους δικούς μας φόβους". Παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά ερωτήματα και έχει μια παράδοση που είναι πλούσια ως προς το επιστημονικό ενδιαφέρον.
Άλλες αξιοσημείωτες ημερομηνίες είναι η Μάχη της Αδριανούπολης το 378, ο θάνατος του Θεοδοσίου Α το 395 (τελευταία φορά που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ενοποιημένη), η διέλευση του Ρήνου το 406 από γερμανικά φύλα μετά την απόσυρση των λεγεώνων για την υπεράσπιση της Ιταλίας, ο θάνατος του Στίλιχου το 408 με συνέπεια την αποσύνθεση των δυτικών λεγεώνων, ο θάνατος του Ιουστινιανού το 565, του τελευταίου Ρωμαίου αυτοκράτορα που προσπάθησε να ανακτήσει τη δυτική αυτοκρατορία, και η άφιξη του Ισλάμ το 632. Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι αντί για "πτώση", οι αλλαγές αυτές μπορούν να περιγραφούν ως ένας σύνθετος ανασχηματισμός. Με την πάροδο των ετών αναπτύχθηκαν πολλές θεωρίες σχετικά με τους λόγους παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και με το εάν πράγματι παρήκμασε.
Ύστερη Αρχαιότητα και Περίοδος Μεταναστεύσεων
Όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ανέκτησε τη Ρώμη το 312, εξέδωσε το Διάταγμα των Μεδιολάνων, με το οποίο δήλωσε τη νομιμότητα του χριστιανισμού στο εσωτερικό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, μετέφερε την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στο Βυζάντιο, το οποίο έλαβε το όνομα Nova Roma ("Νέα Ρώμη") - αργότερα μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπολη ("Πόλη του Κωνσταντίνου").
Ο Θεοδόσιος Ι, ο οποίος έκανε τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που κυβέρνησε σε μια ενωμένη αυτοκρατορία μέχρι τον θάνατό του το 395. Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δυο μέρη : η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με επίκεντρο τη Ραβέννα και η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (αργότερα αναφερόταν ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία) με επίκεντρο την Κωνσταντινούπολη. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δέχθηκε επανειλημμένες επιθέσεις από Ούνους, Σλάβους, Γερμανούς και άλλα φύλα και τελικά το 476 το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας τέθηκε υπό τον έλεγχο του Οδόακρου.
Η ρωμαϊκή εξουσία κατέρρευσε στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ένα κενό παρέμεινε εξαιτίας αυτού του γεγονότος, οι κεντρικοί θεσμοί, οι νόμοι και η εξουσία της Ρώμης κατέρρευσαν με αποτέλεσμα πολλές περιοχές να είναι ευάλωτες στις εισβολές από μεταναστευτικά φύλα. Με την πάροδο των ετών, εμφανίστηκαν ο φεουδαρχισμός και ο μανοριαλισμός, δυο αλληλένδετοι θεσμοί που προέβλεπαν τον καταμερισμό της γης και της εργασίας και μια ανισομερή ιεραρχία στο δίκαιο και την προστασία. Αυτά τα χαρακτηριστικά βασίστηκαν στη σχέση των ανθρώπων με τη γη στην οποία εργάζονταν αλλά και στη σχέση των ανθρώπων με τον τοπικό άρχοντα, ο οποίος θα παρείχε και θα διαχειριζόταν τόσο τους νόμους για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των αγροτών όσο και την προστασία από εξωτερικούς εισβολείς. Σε αντίθεση με τη ρωμαϊκή κυριαρχία, η οποία εφάρμοζε τους τυπικούς νόμους, είχε στρατιώτες σε όλη την αυτοκρατορία και ακολουθούσε μια μεγάλη γραφειοκρατία στη διαχείριση και είσπραξη των φόρων, κάθε άρχοντας (που είχε υποχρεώσεις απέναντι σε έναν ανώτερο άρχοντα) ήταν σε μεγάλο βαθμό κυρίαρχος στην περιοχή του. Η περιουσία κάθε χωρικού ήταν πιθανό να ποικίλει σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με τις ηγετικές ικανότητες του εκάστοτε άρχοντα απέναντι στον λαό του αλλά και τη στάση αυτού του άρχοντα απέναντι στη δικαιοσύνη. Οι φόροι της δεκάτης ή τα ενοίκια πληρώνονταν στον άρχοντα, ο οποίος με τη σειρά του πρόσφερε πόρους και στρατιώτες στον ανώτερο άρχοντα ή στον περιφερειακό πρίγκιπα. Ωστόσο τα επίπεδα της ιεραρχίας ποικίλουν με την πάροδο των ετών και την περιοχή.