cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Super Mario Bros.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο Mario μπορεί να επιτεθεί σε εχθρούς, πηδώντας από πάνω τους, με κάποιους εχθρούς να έχουν διαφορετικές απαντήσεις σε αυτό. Για παράδειγμα, ένας Goomba θα ισιώσει και θα ηττηθεί, ενώ ένας Koopa Troopa (χελώνα) θα αποσυρθεί στο κέλυφος του για ένα μικρό χρονικό διάστημα, επιτρέποντας στον Mario να το χρησιμοποιήσει για να νικήσει άλλους εχθρούς. Το κέλυφος μπορεί να εκτραπεί από έναν τοίχο για να σκοτώσει άλλους εχθρούς, αλλά και να σκοτώσει ή να σμικρύνει τον Mario. Άλλη μια τακτική για την εξόντωση εχθρών, είναι ο παίκτης να χτυπήσει από κάτω το τούβλο όπου στέκεται ο εχθρός. Το Fire Flower (Λουλούδι Φωτιάς) αλλάζει το χρώμα της στολής του Mario, από κόκκινη σε λευκή, και επιτρέπει στον παίκτη να πετάει μπάλες από φωτιά, ή απλά μεγαλώνει τον Mario σε μέγεθος αν δεν το έχει κάνει ήδη. Ένα πιο σπάνιο αντικείμενο είναι το Starman (Αστεράνθρωπος, άστρο που αναπηδάει και αστράφτει), όπου ο παίκτης γίνεται ανίκητος για ένα μικρό χρονικό διάστημα, επιτρέποντας έτσι να νικήσει ακόμα εχθρούς με επαφή.
Ο Luigi, ο νεότερος αλλά ψηλότερος αδερφός του Mario είναι διαθέσιμος μόνο μέσω του multiplayer mode ως ο δεύτερος παίκτης, και λαμβάνει τον ίδιο ρόλο και λειτουργία με αυτήν του Mario. Αρχικά στο super mario bros ο luigi έχει πράσινη φορεσιά, οταν πέρνει όμως το λουλούδι της φωτιάς ( fire flower ) γίνεται ακριβώς ιδιος όπως ο mario
Ανάπτυξη
Το Super Mario Bros. είναι η συνέχεια του Mario Bros. και δημιουργήθηκε από τους Σιγκέρου Μιγιαμότο και Τακάσι Τεζούκα, οι οποίοι τότε άνηκαν στην Nintendo Entertainment Analysis & Development. Το παιχνίδι βασίστηκε αρχικά σε ένα χαρακτηριστικό κυνηγιού με διαφορετικό χειρισμό, αλλά η επιθυμία στη συγκέντρωση της αναπήδησης και σχεδιασμό στο κουμπί A το ακύρωσε. Σχεδιάστηκε για να δώσει στο Famicom ένα "κύκνειο άσμα" και να συγκεντρωθεί η Nintendo σε περισσότερα παιχνίδια αθλητισμού. Η ανάπτυξη του παιχνιδιού συγκεντρώθηκε στο να μείνουν απλά τα πράγματα, για να είναι ένα νέο παιχνίδι διαθέσιμο στη σεζόν αγοράς στο τέλος της χρονιάς. Ένα στάδιο είδους run-and-gun, όπου ο Mario θα πηδούσε σε ένα σύννεφο και θα πυροβολούσε εχθρούς, θα είχε μπει στο παιχνίδι, αλλά ακυρώθηκε για να συγκεντρωθεί το παιχνίδι σε αναπήδηση, αν και το bonus στάδιο παρέμεινε.
Κριτικές
Το παιχνίδι είχε λάβει διθυραμβικές κριτικές, και έκανε ακόμα πιο διάσημο το ήδη τότε γνωστό είδος πλατφόρμας βιντεοπαιχνιδιών. Με τις εξαιρέσεις των εκδόσεων Game Boy Advance και Virtual Console, το παιχνίδι έχει πουλήσει 40.24 εκατομμύρια αντίτυπα, με αποτέλεσμα να είναι το παιχνίδι της σειράς Mario με τις περισσότερες πωλήσεις.
Το Allgame έδωσε στο Super Mario Bros. πέντε αστέρια, δηλώνοντας ότι «η αίσθηση του ενθουσιασμού, της έκπληξης – και πάνω από όλα – της διασκέδασης, που νιώθεις παίζοντας για πρώτη φορά αυτό το έργο τέχνης των βιντεοπαιχνιδιών, δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Και ενώ τα sequels του το έχουν προσπεράσει με διαφορά στους τομείς της διάρκειας, των γραφικών, του ήχου και άλλων πτυχών, το Super Mario Bros., όπως όλα τα κλασσικά – είτε κινηματογραφικής είτε μουσικής φύσης –, έχει αντέξει στο τεστ του χρόνου, συνεχίζοντας να είναι διασκεδαστικό και playable» και ότι «οποιοσδήποτε θεωρεί ότι είναι gamer πρέπει να παίξει αυτό το παιχνίδι τουλάχιστον μία φορά, σαν ένα μάθημα ιστορίας».
Επανεκδόσεις
Ως ένα από τα πιο δημοφιλέστερα παιχνίδια της Nintendo, το Super Mario Bros. έχει επανακυκλοφορήσει πολλαπλές φορές, από μια έκδοση arcade που κυκλοφόρησε σύντομα μετά την αρχική κυκλοφορία του παιχνιδιού, στη διαθεσιμότητα του παιχνιδιού στο Virtual Console για τα Wii, Nintendo 3DS και Wii U.
Vs. Super Mario Bros.
Το Vs. Super Mario Bros. είναι βασισμένο στο Super Mario Bros και είναι ένα από τα πολλά βιντεοπαιχνίδια arcade που δημιουργήθηκαν για το Nintendo VS. System. Τα πιο νωρίτερα στάδια είναι ελαφρά διαφορετικά, ενώ αργότερα στάδια έχουν αλλαχθεί εντελώς. Αυτές οι αλλαγές έχουν ως αποτέλεσμα το παιχνίδι να έχει υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας από το πρωτότυπο. Η ημερομηνία κυκλοφορίας του παιχνιδιού είναι άγνωστη: ενώ οι πίνακες δείχνουν την ημερομηνία του παιχνιδιού να είναι τοποθετημένη στο 1985, η οθόνη έναρξης και η λίστα παιχνιδιών του MAME υποδεικνύουν την ημερομηνία να είναι στο 1986.
Super Mario Bros. Special
Το Super Mario Bros. Special κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ιαπωνία από την Hudson Soft για τους υπολογιστές NEC PC-8801 και Sharp X1. Το παιχνίδι περιέχει παρόμοιο χειρισμό και γραφικά, ενώ υπάρχουν νέα επίπεδα και το παιχνίδι έχει ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό scrolling. Πολλοί εχθροί από παλιότερα παιχνίδια της σειράς, όπως Mario Bros. και Donkey Kong, έχουν επίσης προστεθεί στο παιχνίδι.
Super Mario All-Stars
Το 1993, η Nintendo κυκλοφόρησε το Super Mario All-Stars, μια βελτιωμένη συλλογή για το SNES περιέχοντας όλα τα παιχνίδια της σειράς Super Mario Bros. που κυκλοφόρησαν για το Nintendo Entertainment System. Σε αυτήν την επανέκδοση, το παιχνίδι περιέχει πιο λεπτομερές γραφικά και ήχους 16-bit για να ταιριάξει με τις δυνατότητες του SNES. Ο παίκτης επίσης μπορεί να αλλάξει σε Luigi στο τέλος κάθε σταδίου. Ορισμένα glitches από την πρωτότυπη έκδοση έχουν επίσης αφαιρεθεί σε αυτήν την έκδοση.
Super Mario Bros. Deluxe
Το Super Mario Bros. Deluxe κυκλοφόρησε το 1999 για το Game Boy Color στη Βόρεια Αμερική και Ευρώπη και 2000 στην Ιαπωνία. Είναι βασισμένο στην πρωτότυπη έκδοση του Super Mario Bros. και περιείχε ένα overworld χάρτη, multiplayer όπου οι παίκτες παίζουν ταυτόχρονα, ένα Challenge mode και οχτώ επιπλέον κόσμοι βασισμένοι στο ιαπωνικό Super Mario Bros. 2, με όνομα "For Super Players". Είναι επίσης συμβατό με το Game Boy Printer. Εξαιτίας της μικρής οθόνης του Game Boy Color, η όψη του παίκτη μειώθηκε. Οι παίκτες μπορούν να πατήσουν κουμπιά πάνω ή κάτω για να δουν πάνω ή κάτω από τον παίκτη. Οι παίκτες επίσης μπορούν να πατήσουν Select για να αλλάξουν στον Luigi στον χάρτη overworld.
Μεταφορά Game Boy Advance
Στις αρχές του 2003, η Nintendo επανακυκλοφόρησε το παιχνίδι στο Game Boy Advance, στην Ιαπωνία ως μέρος της σειράς Famicom Minis και στην Αμερική ως μέρος του NES Series. Αυτή η έκδοση είναι εξομοιωμένη, χωρίς ενημερωμένα γραφικά και όλα τα glitches που βρέθηκαν στο πρωτότυπο παραμένουν. Σύμφωνα με την NPD Group, αυτή η επανακυκλοφορία ήταν το παιχνίδι του Game Boy Advance με τις περισσότερες πωλήσεις μεταξύ Ιουνίου και Δεκεμβρίου 2004. Η Nintendo επανακυκλοφόρησε αυτή την έκδοση το 2005 ως μέρος της 20ης επετείου του αρχικού παιχνιδιού, και είχε πουλήσει 876,000 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Mario Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1985 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Famicom Disk System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo EAD
Ουάιφερ
Ο Ουάιφερ (πέθανε το 768) ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος Δούκας της Ακουιτανίας (745 - 768). Διαδέχτηκε τον πατέρα του Χούναλντ Α΄ όταν αποσύρθηκε σε μοναστήρι (745). Κληρονόμησε την σύγκρουση της οικογένειας του με την Δυναστεία των Καρολιδών που ανέβαινε εκείνη την εποχή στον θρόνο των Φράγκων, ο Πιπίνος ο Βραχύς εξελέγη βασιλιάς (751) και έγινε ο νόμιμος επικυρίαρχος του Ουάιφερ. Η πρώτη ανοιχτή σύγκρουση ανάμεσα στον Πεπίνο και τον Ουάιφερ χρονολογείται την εποχή που ο Ουάιφερ πρόσφερε άσυλο στον ετεροθαλή αδελφό του Πεπίνου Γκρίφο μετά την αποτυχία του να πάρει το Δουκάτο της Βαυαρίας. Η ακριβής αντίδραση του Πεπίνου δεν είναι γνωστή, ο Γκρίφο δολοφονήθηκε την εποχή που αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ακουιτανία για την Ρώμη.
Ο Ουάιφερ λεηλάτησε την Ναρμπόν (751), το κέντρο της Ισλαμικής κυριαρχίας βόρεια από τα Πυρηναία, είχε κατακτηθεί από τους Άραβες (720), την επόμενη χρονιά πολλές Βησιγοτθικές πόλεις βόρεια από τα Πυρηναία πέρασαν στους Φράγκους. Την εποχή που οι δυνάμεις του Πεπίνου πολιορκούσαν την Ναρμπόν (752 - 759) οι δυνάμεις του Ουάιφερ επιτέθηκαν για άγνωστο λόγο στον στρατό του Πεπίνου "με τον ίδιο τρόπο που έκανε ο πατέρας του Χούναλντ στον πατέρα του Πεπίνου Κάρολο Μαρτέλο". Μονάχα οι τοπικές πηγές της περιοχής καταγράφουν την επίθεση αυτή. Τα "Χρονικά του Ουζέ" αναφέρουν ότι ο Πεπίνος ξεκίνησε την κατάκτηση της Ρουέγκρ στην διάρκεια της πολιορκίας της Ναρμπόν (754), είχε την υποστήριξη των τοπικών Βησιγότθων που ήταν κυρίαρχοι στην περιοχή πριν από τους Άραβες.
Πόλεμοι με τον Πεπίνο τον Βραχύ
thumb|250px|right|Τα Δουκάτα της Φραγκίας (714) Ο στρατός των Φράγκών υπό την ηγεσία του Πεπίνου του Βραχύ ξεκίνησε την κατάκτηση της νότιας Ακουιτανίας αμέσως μετά την κατάκτηση της Ναρμπόν (759), έπεσαν στα χέρια του η πρωτεύουσα της Ρουέγκρ Ροντέζ Τουλούζη,  και η Αλμπί. O Πεπίνος ο Βραχύς κατέσχεσε την εκκλησιαστική περιουσία του Ουάιφερ (760) και κινήθηκε με στρατό εναντίον του. Ο Ουάιφερ του έκανε εκκλήσεις για ειρήνη αλλά ο Πεπίνος τον αγνόησε, επιτέθηκε στο Μπέρι, την Ωβέρνη και σε μεγάλο τμήμα της Ακουιτανίας. Σε απάντηση ο Ουάιφερ διέταξε τους κόμητες του Μπουρζ και της Ωβέρνης που είχαν υπό τον έλεγχο τους τα βορειοανατολικά σύνορα της Ακουιτανίας να συγκεντρώσουν τον στρατό τους και να επιτεθούν στο Σαλόν-συρ-Σον. Ο στρατός συγκροτήθηκε αυτή την φορά από συγκεκριμένες περιοχές επειδή δεν αναφέρεται παρουσία Βάσκων. Οι Βάσκοι σύμφωνα με τα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" είχαν συνεχώς παρουσία στον στρατό του Ουάιφερ. Στην εκστρατεία που ακολούθησε λεηλατήθηκε η Βουργουνδία, ο Πεπίνος απέκρουσε τους εισβολείς, κατέλαβε κάστρα στην Ωβέρνη και ανάγκασε τον κόμη να παραδοθεί. Η φρουρά του κάστρου του Μπουρμπόν καταγράφεται στα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" ως "οι άντρες του Ουάιφερ". Με το τέλος της εκστρατείας ο Πεπίνος απαίτησε με συνθήκη να έχει μόνιμο έλεγχο στα κάστρα της Ωβέρνης.
Ο Πεπίνος επιτέθηκε στο Μπερί και το Πουατού (762), κατέλαβε τον Μπουρζ και ανάγκασε τον κόμη να παραδοθεί μετά από μια πολύ σκληρή πολιορκία στην οποία ο κόμης τοποθέτησε όπλα γύρω από τα τείχη. Την ίδια χρονιά έπεσε και η Τουάρ και ο κόμης του Πουατιέ δήλωσε την υποταγή του στον Πεπίνο. Οι Βάσκοι που υπηρετούσαν στον στρατό των κομήτων του Μπουρζ και του Πουατιέ συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στην Νευστρία. Ο ξάδελφος του Ουάιφερ Μάντιο με μια φρουρά Βάσκων προσπάθησαν να στήσουν παγίδα στον στρατό των Καρολιδών την ώρα που έμπαινε στην Ναρμπόν αλλά γνώρισαν την συντριβή. Ο Μάντιο και ολόκληρη η φρουρά του σκοτώθηκαν, οι Βάσκοι τρομοκρατημένοι εγκατέλειψαν τα άλογα τους και δραπέτευσαν πεζοί, με αποτέλεσμα οι Φράγκοι να πάρουν τα άλογα τους ως λάφυρα. Ο Ουάιφερ ζήτησε από τον Πεπίνο να του επιτρέψει να δεχτεί την Μπουρζ και άλλες πόλεις της Ακουιτανίας σε αντάλλαγμα του "οτιδήποτε θέλει να δεχτεί από φόρους θα μπορεί να το πάρει μόνο από την Ακουιτανία". Δεν πήρε απάντηση, ο Πεπίνος ο Βραχύς εισέβαλε με τον στρατό του στην Λιμόζ και την Κερσί. Ο Πεπίνος ο Βραχύς συγκάλεσε ετήσια Σύνοδο στην Βορμς στην οποία συμμετείχαν ο Ουάιφερ και ο δούκας της Βαυαρίας. Τα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" αναφέρουν ότι ο Γουάιφερ απάντησε με την συγκέντρωση ενός μεγάλου στρατού από Βάσκους που κατοικούσαν στις παραδοσιακές περιοχές κατά μήκος του Γκαρόν (765). Ο "μεγάλος στρατός" και ο "στρατός της εισφοράς των Βάσκων" φαίνεται ότι αποτελούσαν ξεχωριστές οντότητες. Ο κόμης της Ωβέρνης συγκρότησε αντίστοιχα των δικό του στρατό από Βάσκους που υπηρετούσαν στην φρουρά του Κλερμόντ.
Πτώση
Την περίοδο 763 - 766 ο Ουάιφερ απέσυρε τις φρουρές από τις πόλεις Πουατιέ, Λιμόζ, Σαιντ, Περιγκέ και την Ανγκουλέμ, οι περισσότερες από αυτές αποκαταστάθηκαν όταν κατέλαβε τις πόλεις ο Πεπίνος ο Βραχύς. Ο ιστορικός Άρστιμπαλντ Ρος Λιούις (1914 - 1990) πιστεύει ότι ο Πεπίνος κατέστρεφε τα τείχη όταν καταλάμβανε τις πόλεις και έκρινε ότι δεν μπορούσε να τις κρατήσει. Ο Μπέρναρντ Μπάκραχ (γεν. το 1939) αντίθετα πιστεύει ότι ο Ουάιφερ ήταν αυτός που τα κατέστρεφε ώστε να μην μπορέσει ο Πεπίνος να τα χρησιμοποιήσει όταν καταλάβει τις πόλεις. Στην τελευταία περίοδο του πολέμου οι μάχες συνοδεύτηκαν με μεγάλη βιαιότητα, ο Πεπίνος έκαιγε σπίτια, κατέστρεφε αμπελώνες και ερήμωνε τα μοναστήρια. Την περίοδο 763 - 766 τοποθετήθηκε στο κάστρο του Μπερί Φραγκική φρουρά. Οι περισσότεροι οπαδοί του Ουάιφερ τον εγκατέλειψαν αλλά οι μάχες συνεχίστηκαν ακόμα και μετά τον θάνατο του Ουάιφερ λίγο πριν τον θάνατο του Πεπίνου (768). Η τελευταία φάση του πολέμου εξελίχτηκε με τους πληθυσμούς των πόλεων Περιγκόρ, Ανγκουλέμ και Μπορντώ, σχετίζονταν με τους Βάσκους αλλά δεν τις διοικούσε ο ίδιος απ΄ευθείας, ήταν μόνο σύμμαχοι του. Οι χρονικογράφοι γράφουν κατέστρεφε σωρηδόν σπίτια και κάστρα, λεηλάτησε την ύπαιθρο σε τέτοιο βαθμό που δεν "υπήρχε κανένας άντρας να εργαστεί με την γη". Την ίδια εποχή νίκησε ξανά τους Βάσκους ύστερα από σύντομη μάχη. Ο κόμης του Μπουρζ υποτάχθηκε και αυτός με την σειρά του ολοκληρωτικά στον Πεπίνο. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας του Ουάιφερ συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν στο δάσος της Περιγκόρ. Ο ίδιος ο Ουάιφερ δολοφονήθηκε από τους δικούς του άντρες πιθανότατα με εντολές του Πεπίνου. Ο γιος του Χούναλντ Β΄ συνέχισε να διεκδικεί την Ακουιτανία και πολέμησε πολλές φορές με τον γιο και διάδοχο του Πεπίνου Καρλομάγνο.
Κυβέρνηση στην Ακουιτανία
Υπάρχει ένα διάταγμα που χρονολογείται από την εποχή του Ουάιφερ, βρίσκεται στην Βασιλική του Σαίντ-Τζουλιέν στην Μπριούντ. Ο Ουάιφερ και ο προκάτοχος του Χούναλντ Α΄ καταγράφονται σαν "πρίγκιπες", στο διάταγμα παραχωρούσε μια βίλα σε αντάλλαγμα με μία άλλη βίλα και δύο λίρες από ασήμι, χρονολογείται την περίοδο 756 - 757. Η πολιτική του Ουάιφερ ήταν αντιγραφή της πολιτικής του αντιπάλου του Πεπίνου του Βραχύ την περίοδο 743 - 744, διέταξε τους οπαδούς του που είχαν δεχτεί δώρα εκκλησιαστικά κτήματα να τα επιστρέψουν στην εκκλησία και δέχτηκε από την εκκλησία μία "Επισφαλή". Με την δημιουργία της "Επισφαλούς" θα μπορούσε να συγκεντρώσει στρατεύματα για να μπορέσει να υπερασπιστεί το δουκάτο από τις επιθέσεις του Πεπίνου. Τα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" καταγράφουν ότι στην συνέχεια ο Ουάιφερ έκανε κατάσχεση των βασιλικών εδαφών και τα μοίρασε στους οπαδούς του. Ένας χρονικογράφος 250 χρόνια αργότερα έγραψε ότι ο Πεπίνος ο Βραχύς στην διάρκεια του πολέμου του με τον Ουάιφερ έκανε δώρο δυο βίλες στα Αβαεία του Αγίου Μάρσιαλ και του Σαιντ-Ετιέν. Δεν υπάρχουν πηγές σχετικά με την διοίκηση του Ουάιφερ στην Ακουιτανία αν και οι πληροφορίες που σχετίζονται με τους πολέμους του με τον Πεπίνο είναι πλούσιες. Σε πολλές μεγάλες πόλεις όπως η Μπουρζ, το Πουατιέ και την Ωβέρνη διορίστηκαν κόμητες. Στην Τουάρ που υπήρχε ένα κάστρο, διορίστηκε ένας κόμης στην διοίκηση της φρουράς. Ο Άρστιμπαλντ Ρος Λιούις γράφει ότι η παρουσία μεγάλου αριθμού Βάσκων στις δυνάμεις του Ουάιφερ οφείλεται σε κάποια μυστική συμμαχία που έκλεισε με τον δούκα της Γασκώνης, με τον ίδιο τρόπο όταν κατέκτησε ο Πεπίνος ο Βραχύς την Ναρμπόν συμμάχησε με τους Γότθους στην Σεπτιμανία.
Μιλόνγκα (χορός)
Η Μιλόνγκα (Milonga) είναι χορός με προέλευση από την Αργεντινή. Χορεύεται στους ρυθμούς της μουσικής Μιλόνγκα και θεωρείται ως ο πρόδρομος του Τάγκο. Οι χορευτές της Μιλόνγκα αποφεύγουν τις παύσεις, και συχνά εισάγουν συγχρονισμούς και σπασμένο ρυθμό στα βήματα και στις στροφές. Είναι χορός με ιδιαίτερη έμφαση στη ρυθμικότητα, και με στοιχεία που τείνουν να είναι λιγότερο περίπλοκα από τις περισσότερες μορφές Τάγκο. Απαιτεί μεγαλύτερη χαλάρωση των ποδιών και του σώματος και τα βήματά της είναι συνήθως πιο γρήγορα, με ελάχιστες παύσεις. Στη Μιλόνγκα αποφεύγονται οι πολύπλοκες φιγούρες και επιδιώκεται περισσότερο η χιουμοριστική και απλή διάθεση των χορευτών.
Υπάρχουν δύο διαφορετικές βασικές μορφές της Μιλόνγκα: Η Μιλόνγκα Λίζα (Milonga Lisa), - στην οποία οι χορευτές χορεύουν σε απόλυτη συμφωνία με τον ρυθμό της μουσικής - και η Μιλόνγκα κον Τρασπιέ (Milonga con Traspié), στην οποία ο χορευτής εκτελεί Traspiés ή contrapasos (αλλαγές του βάρους από το ένα πόδι στο άλλο και πάλι πίσω σε διπλό χρόνο, ή τρία βήματα σε δύο χτύπους) ώστε να ερμηνεύσει τη μουσική. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η Μιλόνγκα δεν χρειάζεται γρήγορα βήματα, ούτε μεγάλους χώρους για να χορευθεί.
Αναφορές
Κατηγορία:Χορός Κατηγορία:Τάγκο Κατηγορία:Πολιτισμός της Αργεντινής
Χούναλντ Β΄
Ο Χούναλντ Β΄ ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος Δούκας της Ακουιτανίας (768 - 769), πιθανότατα γιος του Ουάιφερ που δολοφονήθηκε υπό τις διαταγές του Πεπίνου του Βραχέως (768). Διεκδίκησε το Δουκάτο της Ακουιτανίας αργότερα την ίδια χρονιά αλλά η επανάσταση του συνετρίβη από τον γιο και διάδοχο του Πεπίνου Καρλομάγνο. Ο Χούναλντ Β΄ προσπάθησε να δραπετεύσει στο Δουκάτο της Γασκώνης αλλά συνελήφθη και φυλακίστηκε από τον Καρλομάγνο, δεν είναι γνωστό από τότε τίποτα για την τύχη του. Η οικογένεια του πιθανότατα ήταν Γερμανικής καταγωγής, το όνομα του το πήρε από τον παππού του Χούναλντ Α΄. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο παππούς του Χούναλντ Α΄ που παραιτήθηκε και αποσύρθηκε σε μοναστήρι επανήλθε στον θρόνο του δουκάτου (768). Η θεωρία είναι εσφαλμένη επειδή όπως αναφέρουν οι περισσότεροι ιστορικοί ο Χούναλντ Α΄ πήγε στην Ρώμη (756) όπου σκοτώθηκε σε εξέγερση. Όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε υπό τις εντολές του Πεπίνου του Βραχύ ο Χούναλντ δραπέτευσε στην Γασκώνη, με τον θάνατο του Πεπίνου επαναστάτησε και διεκδίκησε την Ακουιτανία. Η Φραγκία μοιράστηκε ανάμεσα στους γιους του Πεπίνου Καρλομάγνο και Καρλομάν Α΄, η Ακουιτανία μοιράστηκε επίσης μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση κυρίαρχοι στην περιοχή ήταν η Δυναστεία των Καρολιδών.
Τα νέα για την επανάσταση του Χούναλντ Β΄ έφτασαν στην αυλή του Καρλομάγνου στην Ρουέν την άνοιξη του 769. Ο βιογράφος του Καρλομάγνου Αϊνχαρντ γράφει ότι ο νεαρός Καρλομάγνος ανησύχησε τόσο πολύ που ζήτησε να συναντήσει τον μικρότερο αδελφό του Καρλομάν για βοήθεια. Ο Καρλομάν Α΄ πληροφορήθηκε από τον αδελφό του για την επανάσταση του Χούναλντ Β΄ αλλά αρνήθηκε να τον βοηθήσει με στρατό να επιτεθεί στην Ακουιτανία. Ο Καρλμάγνος βάδισε με την συνοδεία του στο Μορνάκ, από εκεί πήγε στην Ανγκουλέμ όπου ξεκίνησε την συγκρότηση ενός μεγάλου στρατού. Ο Αϊνχαρντ γράφει ότι ο Καρλομάγνος δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Χούναλντ Β΄ σε ανοιχτή μάχη επειδή γνώριζε λεπτομερώς τα περάσματα της περιοχής. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο Καρλομάγνος βάδισε στην συμβολή των ποταμών Ντορντόν και Γαρούνα που βρισκόταν στα σύνορα της Ακουιτανίας και της Γασκώνης. Ο Χούναλντ Β΄ δραπέτευσε στην Γασκώνη και ο Καρλομάγνος ζήτησε από τον δούκα να τον συλλάβει και να του τον παραδώσει, ο δούκας που έτρεμε να μην υπακούσει στις εντολές του Καρλομάγνου τον συνέλαβε και τον παρέδωσε στους αντιπροσώπους του. Ο Καρλομάγνος διέσχισε τον Γαρούνα και δέχτηκε ολοκληρωτική υποταγή από τον δούκα της Γασκώνης προσωπικά. Ο Καρλομάγνος στην εκστρατεία του 769 φαίνεται ακολούθησε την τακτική της "ολοκληρωτικής υποταγής", της νίκης δηλαδή χωρίς να δώσει καμιά μάχη.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας
Ψωμί Μεγίστης
Το Ψωμί είναι νησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στη Μεγίστη, η οποία  βρίσκεται ΒΑ. στον κόλπο του Καστελλόριζου όπως και οι γειτονικές της νησίδες Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα και Ψωραδιά με τις οποίες σχηματίζουν μικρό σύμπλεγμα. Είναι η κοντινότερη από αυτές νησίδα προς τη Τουρκία και έχει έκταση 0,0035 τ.χλμ.. Αναφέρεται από το 2001 ως οικισμός και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο δήμο Μεγίστης, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Πανίδα
μικρογραφία|600x600εσ|left|[[Φυλογενετική|Φυλογενετικό δέντρο (BI) βάσει ενός τμήματος 383 bp γονιδίου κυτοχρώματος β, με σκοπό την αναγνώριση δύο πληθυσμών Anatololacerta spp. στο αρχιπέλαγος του Καστελλόριζου (Kalaentzis et al., 2018) .]]Η βραχονησίδα αποτελεί το μοναδικό σημείο στην Ελλάδα στο οποίο απαντάται η σαύρα της Λυκίας Anatololacerta budaki (Eiselt & Schmidtler, 1986), όπως προέκυψε από πρόσφατη γενετική μελέτη. Στο Ψωμί εντοπίζεται επίσης ο Κυρτοδάκτυλος Mediodactylus danilewskii (Strauch, 1887).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Γεώργιος Χαραλαμπίδης (Κύπριος βουλευτής)
Ο Γεώργιος Χαραλαμπίδης είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ την περίοδο 1985-1991.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Χαραλαμπίδης γεννήθηκε στην Απεσιά στις 28 Ιουλίου 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με επιχειρηματικές σπουδές στο Γουέστ Χαμ Κόλειτζ. Ακολούθως απέκτησε πτυχίο πολιτικών επιστημών από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάζεται ως δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένος με την Τούλα Δημητριάδη και έχει δύο υιούς και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο των σπουδών του ήταν μέλος της ΕΦΕΚ.
Το 1976 διορίστηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο στην Επιτροπή Κάθαρσης, η οποία είχε στόχο τη διερεύνηση της συμμετοχής δημοσίων υπαλλήλων και μελών της αστυνομίας στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.
Το 1976 εντάχθηκε στη νεοϊδρυθείσα Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ). Διετέλεσε γραμματέας και αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ Λεμεσού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Επιπλέον, διετέλεσε γραμματέας και πρόεδρος της ΝΕΔΗΚ Λεμεσού.
Το 1983 διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΡΙΚ.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΔΗΚΟ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Δεοντολογίας,  της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και  της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων.
Άλλες δραστηριότητες
Την περίοδο 1997-2003 διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού και αντιπρόεδρος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου. Επιπλέον, ήταν αντιπρόεδρος της διοικούσαν επιτροπής του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου από το 2009 έως το 2012.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μεταφορές στη Ρωσία
Το δίκτυο μεταφορών της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι ένα από τα πιο εκτεταμένα δίκτυα μεταφορών στον κόσμο. Ο εθνικός ιστός των δρόμων, των σιδηροδρόμων και των αεροπορικών γραμμών εκτείνεται σε περίπου 7.700 χιλιόμετρα από το Καλίνινγκραντ στα δυτικά έως τη χερσόνησο της Καμτσάτκας στα ανατολικά και, μεγάλες πόλεις, όπως η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη, εξυπηρετούνται από εκτεταμένα σιδηροδρομικά συστήματα ταχείας διέλευσης.
Η Ρωσία έχει υιοθετήσει δύο εθνικές στρατηγικές μεταφορών τα τελευταία χρόνια. Στις 12 Μαΐου 2005 το ρωσικό Υπουργείο Μεταφορών ενέκρινε τη «Στρατηγική Μεταφορών της Ρωσικής Ομοσπονδίας» έως το 2020. Τρία χρόνια αργότερα, στις 22 Νοεμβρίου 2008, η ρωσική κυβέρνηση εξέδωσε μια αναθεωρημένη στρατηγική, η οποία εκτείνεται έως το 2030.
Η εξαγωγή υπηρεσιών μεταφορών αποτελεί σημαντική συνιστώσα του ΑΕΠ της Ρωσίας. Η κυβέρνηση αναμένει, ότι μεταξύ των ετών 2007 και 2030, τα μέτρα που περιλαμβάνονται στη στρατηγική της για τις μεταφορές, θα αυξήσουν τις εξαγωγές υπηρεσιών μεταφορών σε συνολική αξία 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων, δηλαδή επτά φορές μεγαλύτερη από την αξία τους το 2008. Το μεταφερόμενο διεθνές βάρος φορτίου αναμένεται να αυξηθεί από 28 εκατομμύρια τόνους σε 100 εκατομμύρια τόνους κατά την ίδια περίοδο.
Εναέρια μεταφορά
Το 2002 υπήρχαν 2.743 αεροδρόμια στη Ρωσία. Από το 2013 η ρωσική κυβέρνηση επιχορηγεί περίπου 140 εσωτερικές αεροπορικές γραμμές που περιλαμβάνουν 12 αεροδρόμια. Οι επιδοτήσεις διαχειρίζονται από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπορικών Μεταφορών και καλύπτουν τις περιοχές της Κριμαίας, του Καλίνινγκραντ και της Ρωσικής Άπω Ανατολής.
Η κατασκευή αεροσκαφών είναι ένας σημαντικός βιομηχανικός κλάδος στη Ρωσία, ο οποίος απασχολεί περίπου 355.300 άτομα. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε σε βαθιά κρίση τη βιομηχανία αυτή, ειδικά στον τομέα των πολιτικών αεροσκαφών. Η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 2000 λόγω της αύξησης των αεροπορικών δρομολογίων και της ζήτησης. Ένα πρόγραμμα εξυγίανσης που ξεκίνησε το 2005, οδήγησε στη δημιουργία της εταιρείας εκμετάλλευσης United Aircraft Corporation, η οποία περιλαμβάνει τις περισσότερες σημαντικές εταιρείες του κλάδου. Σύμφωνα με την ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το 2012, υπήρχαν 6.200 πολιτικά αεροσκάφη στη χώρα.
Υποβοηθούμενη αυτοκτονία (ευθανασία)
Υποβοηθούμενη αυτοκτονία ονομάζεται η διαδικασία της κατασκευής και παροχής μέσου (π.χ. θανατηφόρα δόση/μηχάνημα) ευθανασίας στο άτομο που επιθυμεί να τερματίσει τη ζωή του.
Μηχανήματα ευθανασίας
Νομικά ζητήματα σάκου: Η παραγωγή/πώληση ενός τέτοιου προϊόντος θεωρείται παράνομη σε πολλά μέρη ανά τον κόσμο. Το 2011 Νομιμοποιήθηκε στο Oregon που έγινε η πρώτη πολιτεία της Αμερικής που επέτρεψε την πώληση τέτοιου εξοπλισμού.
Ηθικά ζητήματα σάκου: Σε έρευνα που έγινε το 2010 ανακάλυψαν ότι ο θάνατος είναι από αυτό το σάκο είναι μια ανώδυνη διαδικασία που ο χρήστης βρίσκεται αναίσθητος μετά τη 2η ανάσα και νεκρός μετά από 10 λεπτά.
Επιπλέον υπάρχει το ηθικό δίλημμα των ηθικολόγων της Ιατρικής και του γενικού πληθυσμού μεταξύ των χρηστών που όντως πάσχουν από κάποια ασθένεια και επωφελούνται από μια τέτοια μηχανή και εκείνων που απλά βρίσκονται σε κατάθλιψη και πιθανόν να έλκονταν σε μια τέτοια συσκευή.
Νομικά ζητήματα Σάρκο: Στην Ελβετία που γίνεται και η εξέταση της συσκευής "Σάρκο" είναι νόμιμη η υποβοηθούμενη αυτοκτονία από το 1940. Επομένως εξετάζεται η χρήση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας σε μη Νοσοκομειακό/Ιατρικό περιβάλλον.
Ηθικά ζητήματα Σάρκο: Πολλοί μπορούν να ισχυριστούν πως αυτή η συσκευή προσομοιάζει απλά έναν ωραιοποιημένο θάλαμο αερίων από μια πολεμική εποχή. Το πόσο παραβαίνει κάποιος σχεδιαστής την ηθική αντλώντας πηγή έμπνευσης από ένα τέτοιο μακάβριο γεγονός είναι υποκειμενικό.
Νομικές προεκτάσεις της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας
Στην Ελλάδα απαγορεύεται οποιοδήποτε είδος ευθανασίας. Συγκεκριμένα, δε μπορεί να εφαρμοστεί η Ενεργητική Ευθανασία (από τρίτο) διότι σύμφωνα με το Άρθρο 300 του Κεφαλαίου 15 του Ποινικού Κώδικα -που αναφέρει π.χ. την περίπτωση που κάποιος γιατρός θα έδινε τέλος στη ζωή ενός ασθενή από οίκτο ή/και απαίτηση του ασθενή- τιμωρείται με φυλάκιση από 1 μήνα έως 5 χρόνια.
Απαγορεύεται η Παθητική Ευθανασία (διακοπή παράτασης της ζωής) καθώς σύμφωνα με το Αρ.299 / Κεφάλαιο 15 του Ποινικού Κώδικα θεωρείται ανθρωποκτονία με δόλο και τιμωρείται με κάθειρξη ή ισόβια κάθειρξη.
Αξίζει να αναφερθεί ότι τη στιγμή που κάποιος γιατρός σταματάει να παρατείνει τη ζωή ενός ασθενή στην Ελλάδα δε θεωρείται Παθητική Ευθανασία καθώς κάποιο τέτοιο γεγονός συμβαίνει μόνο όταν ο ασθενής θεωρείται κλινικά νεκρός. Με βάση τους νομικούς κανόνες της απόλυτης προστασίας της ζωής, θεωρείται κάποιος κλινικά νεκρός όταν:
Ηθικές προεκτάσεις της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας
Από ηθική πλευρά οι απόψεις διίστανται.
Από τη μια πλευρά η ευθανασία είναι πολύ κοντά στην διακοπή ή την αφαίρεση της θεραπείας για τη παράταση της ζωής του Ανθρώπου (Παθητική Ευθανασία). Ταυτόχρονα τόσο στην πρώτη όσο στην δεύτερη εκδοχή επέρχεται ο θάνατος του ασθενή. Ο ασθενής που παρακαλεί να έρθει το τέλος της ζωής του (είτε με Ενεργητική είτε με Παθητική Ευθανασία ) δίνει την συγκατάθεσή του στον Ιατρό. Η επιλογή του γιατρού καθορίζει και στις δύο περιπτώσεις τον τερματισμό της ζωής ενός ανθρώπου. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι στην πρώτη εκδοχή ο Ιατρός τερματίζει τη ζωή του ασθενή με κάποιο μέσο (π.χ. θανατηφόρα δόση) ενώ στη δεύτερη εκδοχή σταματά να παρεμβαίνει άλλο Ιατρικά. Για αυτό το λόγο δεν υπάρχει ηθική απόκλιση μεταξύ της επιλογής του Ιατρού, της συναίνεσης του ασθενούς και του αποτελέσματος. Συνεπώς δε μπορεί κάποιος να διακρίνει ηθικά την Ενεργητική και την Παθητική Ευθανασία, κάποιο Ιατρικό λάθος, δολοφονία ή να είχε ο ασθενής κάποια εναλλακτική επιλογή από τους Γιατρούς.
Από την άλλη πλευρά με μια ωμή παρατήρηση η Ενεργητική Ευθανασία είναι φόνος και η Παθητική Ευθανασία είναι η σκόπιμη παραμέληση του ασθενούς.
Η ηθική και τα νομικά της ευθανασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
Οι άνθρωποι αναφέρουν εκεί το γενικά σε όλους αποδεκτό δικαίωμα της αυτονόμησης. Υποστηρίζουν πως έχουν όλοι και ο καθένας ξεχωριστά το δικαίωμα να ορίσουν την ιδέα της ύπαρξής τους, τη σημασία τους επάνω σε αυτή και σε όλο το σύμπαν καθώς και το μυστήριο της ανθρώπινης ζωής. Αναρωτιούνται οι υγιείς Αμερικανοί αν έχουν το δικαίωμα να απαιτούν βοήθεια στην αυτοκτονία ( υποβοηθούμενη αυτοκτονία) ή οποιουδήποτε άλλου είδους ευθανασία από έμπειρο Ιατρικό προσωπικό.
Έτσι δίκαια απαντά ο Finnis, αναφέροντας πως το δικαίωμα κάποιου να τερματίσει τη ζωή του δεν ανήκει σε κάποιον που επιζητά να ορίσει την ύπαρξή του στη ζωή αλλά σε κάποιον (βαριά άρρωστο π.χ.) που η ζωή του πλέον δεν έχει νόημα να υφίσταται και ειδικότερα "δεν έχει νόημα να υφίσταται" με βάση τα κριτήρια που έχει υιοθετήσει το εκάστοτε δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Πολλές φορές το δικαίωμα της αυτονομίας που ζητάει κάποιος κλινικά ασθενής δε σημαίνει πως πρέπει να του παραχθεί βοήθεια για να τερματίσει τη ζωή του σύμφωνα με τον Finnis. Ακόμη και αν πέσει σοβαρά άρρωστος ή κλινικά σε κατάθλιψη το πόσο "σοβαρή" θα είναι η κατάσταση θα το κρίνει κάποιος άλλος επομένως θα καθορίσει και κάποιος άλλος τον θάνατο του. Συνεπώς το να θέλει κάποιος ασθενής να τερματίσει την ζωή του δεν είναι μόνο καθαρά δική του επιλογή προς αυτονόμηση, καθώς η διαδικασία της αυτονόμησης δεν μπορεί να περιλαμβάνει την παροχή βοήθειας από άλλους (που στην προκειμένη περίπτωση είναι οι γιατροί). Ύστερα διερωτάται εάν έχει το δικαίωμα κάποιος άλλος να κρίνει για το πόσο αξίζει ή όχι να παραμείνει στη ζωή ένας ασθενής και να τον βοηθήσει με τον θάνατο του. Αυτό το ηθικό ζήτημα είναι βαρύ ακόμη και για να επωμιστεί κάποιος ειδικός.
Η ηθική και τα νομικά στην Ολλανδία
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω η υποβοηθούμενη αυτοκτονία και η ευθανασία επιτρέπονται νομικά στην Ολλανδία σε άνω των 18 άτομα από το 2002. Στη συνέχεια το 2014 η ευθανασία άρχισε να επιτρέπεται σε άνω των 12 παιδιά. Οι όροι της ευθανασίας δεν διακρίνονται σε ενεργητική και παθητική σε εκείνη την χώρα. Με βάση τον νόμο διαδικασία της ευθανασίας περιλαμβάνει την θανάτωση του ασθενή από τον γιατρό μέσω θανατηφόρου ένεσης και μόνο όταν ο τελευταίος το αιτηθεί. Ένα συνονθύλευμα προϋποθέσεων πρέπει να ισχύει για να τεθεί σε εφαρμογή η ευθανασία:
Τέλος, σύμφωνα με στατιστικές που έγιναν το 2017 - δηλαδή 15 χρόνια αφότου νομιμοποιήθηκε η ευθανασία και η υποβοηθούμενη ιατρικά αυτοκτονία - ποσοστό μεγαλύτερο από το 25% των θανάτων πηγάζουν από αυτόν τον τρόπο.
Στην Ολλανδία οι γιατροί το 1998 (πριν νομιμοποιηθεί η ευθανασία) χρειάστηκε να πάρουν κάποιες δύσκολες αποφάσεις οι οποίες ως παράνομες ήταν ανήθικο από μέρος τους να την εκτελέσουν αλλά ηθικά σωστό για να καλύψουν νομικά τον ασθενή και την οικογένεια. Ενδεικτικό παράδειγμα τέτοιας απόφασης είναι να βοηθήσουν τον ασθενή στην ευθανασία ακόμα και αν δεν πληροί νομικά όλες τις προϋποθέσεις για αυτήν. Επίσης για να αποφύγουν οποιαδήποτε αστυνομική έρευνα έγραφαν στην αναφορά τους πως προκλήθηκε από φυσικά αίτια. Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως οι Ολλανδοί γιατροί αποφεύγουν για αυτό τον λόγο την γραφειοκρατία στις 7 από τις 8 περιπτώσεις απλής ευθανασίας. Όπως και να έχει σε κάθε περίπτωση νιώθουν οι γιατροί την ηθική υποχρέωση να μην συμπεριλάβουν την οικογένεια σε οποιαδήποτε νομική διαδικασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευθανασία Κατηγορία:Αυτοκτονία
Ποταμός Ακονκάγκουα
right|thumb|Ο ρους του ποταμού Ακονκάγκουα Ο Ακονκάγκουα (Río Aconcagua, ορθή προφορά Ακονκάγουα) είναι ποταμός της Χιλής με μήκος 142 χιλιομέτρων, που σχηματίζεται από τη συμβολή δύο χειμάρρων σε υψόμετρο 1.430 μέτρων στις Άνδεις: του Χουνκάλ από τα ανατολικά (που πηγάζει από το όρος Νεβάδο Χουνκάλ) και του Ρίο Μπλάνκο (= «Λευκού Ποταμού») από τα νοτιοανατολικά. Ο ποταμός Ακονκάγκουα ρέει προς τα δυτικά μέσα στην πλατιά κοιλάδα του (Κοιλάδα του Ακονκάγκουα) και εκβάλλει στον Ειρηνικό Ωκεανό πολύ κοντά στην κωμόπολη Κονκόν, 20 χλμ. βορείως του Βαλπαραΐσο και εγγύτερα στη Βίνια δελ Μαρ. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 7.575 τετραγων. χιλιόμετρα.
Τα νερά του ποταμού αρδεύουν τα πιο πυκνοκατοικημένα τμήματα των χιλιανών επαρχιών Σαν Φελίπε δε Ακονκάγουα και Λος Άντες και αποτελεί τον σημαντικότερο οικονομικό πόρο αυτών των περιοχών. Δέχεται νερά από πολλούς παραποτάμους και έλη, φθάνοντας κοντά στις εκβολές του να έχει μέση ροή 39 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Οζτζάν Ντενίζ
Ο Οζτζάν Ντενίζ (τουρκ.: Özcan Deniz), γεννημένος στις 19 Μαΐου 1972, είναι Τούρκος ηθοποιός, τραγουδιστής, συνθέτης, συγγραφέας και σκηνοθέτης, ο οποίος είναι κουρδικής καταγωγής.
Ποταμός Ακονκάγκουα
Η Κοιλάδα του Ακονκάγκουα χρησίμευσε ως δίοδος για τη σιδηροδρομική γραμμή που διέσχιζε τις Άνδεις (Ferrocarril Trasandino), ενώ κατά μήκος του έχουν χαραχθεί και εθνικές οδοί.
Οζτζάν Ντενίζ
Ζωή
Η οικογένεια του Ντενίζ κατάγεται από το Άγρι αλλά γεννήθηκε στην Άγκυρα και μεγάλωσε στο Αϊδίνιο. Άρχισε να παίζει σε θεατρικά έργα, συμμετέχοντας σε τοπικούς ερασιτεχνικούς θεατρικούς θιάσους. Έκανε την πρώτη του μουσική παρουσία το 1985 στο Αιδινιο. Το 1988 μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και το 1998 στη Γερμανία για να ακολουθήσει μουσική καριέρα.
Ποταμός Ακονκάγκουα
Παρά το ότι έχει το ίδιο όνομα, ο ποταμός Ακονκάγκουα δεν πηγάζει από το ομώνυμο βουνό, το υψηλότερο της Νότιας Αμερικής και του Νότιου Ημισφαιρίου, το οποίο υψώνεται περίπου 20 χιλιόμετρα από τις πηγές των χειμάρρων που σχηματίζουν τον ποταμό. Οι πηγές βρίσκονται στο έδαφος της Χιλής, ενώ το βουνό βρίσκεται ολόκληρο στο έδαφος της Αργεντινής.
Πηγές
Ακονκαγκουα
Οζτζάν Ντενίζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί Κατηγορία:Τούρκοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι μουσικοί
Ανδρέας Ψυλλίδης
Ο Ανδρέας Ψυλλίδης είναι Ελληνοκύπριος αρχιτέκτοντας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ την περίοδο 1981-1991.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Ψυλλίδης γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1931. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο αρχιτεκτονικής και πολεοδομικού σχεδιασμού. Εργαζόταν ως αρχιτέκτονας.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΔΗΚΟ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κωνσταντινουπολίτες Καραΐτες
μικρογραφία|Λογότυπο στα επιστολόχαρτα της κοινότητας των Καραϊτών στην [[Κωνσταντινούπολη (1880)]] Οι Κωνσταντινουπολίτες Καραΐτες ή Ελληνο-Καραΐτες είναι κοινότητα Καραϊτών με συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη και ξεχωριστή πολιτιστική, γλωσσική και λογοτεχνική κληρονομιά, που πηγάζει από την κατοικία τους στην πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπάρχουν πολλά κοινά σημεία μεταξύ της κοινότητας και των Ραβινικών Ρωμανιωτών Εβραίων. μικρογραφία|200x200εσ| Άποψη στην [[Καραΐτικη Συναγωγή (Κωνσταντινούπολη)|Καραΐτικη Συναγωγή της Κωνσταντινούπολης]]
Ιστορία
Οι Καραΐτες ζουν στην Κωνσταντινούπολη για περισσότερα από χίλια χρόνια. Στη γύρω περιοχή της Κωνσταντινούπολης υπήρξαν και μικρότεροι οικισμοί, όπως οι Καραΐτες της Αδριανούπολης, που οι ίδιοι κατάγονται από την κωνσταντινουπολίτικη κοινότητα. Ενώ είχαν στενές σχέσεις και καθημερινές αλληλεπιδράσεις με τους Ελληνόφωνους Βυζαντινούς Χριστιανούς και τους Ρωμανιώτες Εβραίους, παρόλα αυτά ανέπτυξαν τη δική τους μοναδική καραϊτοελληνική διάλεκτο της γεβανικής γλώσσας. Αυτή η διάλεκτος χρησιμοποιήθηκε από τα μεγαλύτερα μέλη της κοινότητας μέχρι πρόσφατα. Ο Καραΐτης Ελίας Αφέντα Μπεγκί συνέταξε ένα γλωσσάρι για την Εβραϊκή Βίβλο με εβραϊκές λέξεις μεταφρασμένες στα ελληνικά. Είναι γνωστά και άλλα έργα της ελληνοκαραϊτικής λογοτεχνίας.
Γλώσσα
Μέχρι πρόσφατα οι Κωνσταντινουπολίτες Καραΐτες μιλούσαν καραϊτοελληνικά. Τα εβραϊκά τους έχουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τα συνδέουν με τα τιβεριανά εβραϊκά των Τιβεριανών Μασορετών.
Επιρροή στον Καραϊτικό Ιουδαϊσμό
Παρά το μικρό μέγεθος αυτής της κοινότητας, οι Κωνσταντινουπολίτες Καραΐτες είχαν μεγάλη επιρροή στον Καραϊτικό Ιουδαϊσμό μέσω της λογοτεχνικής τους παραγωγής. Οι κοινότητες της Κωνσταντινούπολης και της Αδριανούπολης παρήγαγαν εξέχουσες προσωπικότητες για το κίνημα των Καραϊτών, όπως ο Ααρών μπεν Ελιγιά και άλλοι. Αυτοί οι συγγραφείς έχουν δημιουργήσει εξέχοντα θεολογικά, λειτουργικά και φιλοσοφικά έργα, τα οποία ήταν εξέχοντα για την ανάπτυξη του ευρύτερου Καραϊτικού Ιουδαϊσμού. Ήταν το έργο «Seder Tefillot» (Βιβλίο Προσευχών και Ύμνων) του Ααρών μπεν Ιωσήφ της Κωνσταντινούπολης που υιοθετήθηκε από τις περισσότερες εκκλησίες των Καραϊτών ως το τυπικό βιβλίο προσευχής, και αυτό πιθανότατα του κέρδισε το επίθετο «ha-Kadosh» (ο Άγιος). Προκειμένου να διευθετηθούν οι θρησκευτικοί νόμοι, ο Ελιγιά Μπασιαζί συνέταξε έναν κώδικα με τίτλο «Aderet Eliyahu» (Ο μανδύας του Ηλία). Αυτός ο κώδικας, ο οποίος περιείχε τόσο τις υποχρεωτικές όσο και τις απαγορευτικές επιταγές, δικαίως θεωρείται από τους Καραΐτες ως η μεγαλύτερη αρχή σε αυτά τα θέματα. Ο Σλόμο μπεν Αφέντα Χα-Κοέν, ο οποίος θεωρείται ο τελευταίος από τους Καραΐτες σοφούς της Κωνσταντινούπολης, έγραψε μια σύντμηση του «Aderet Eliyahu» το 1860, με το όνομα «Yeriot Shelomo».
Σχέσεις με άλλες ομάδες
Υπήρχαν στενές σχέσεις (αν και όχι πάντα ευγνώμονες) μεταξύ των Ραβανιτών και Καραϊτών «Ρωμανιωτών» της Κωνσταντινούπολης, όπως φαίνεται στην ανταλλαγή πιγιούτ για τις λειτουργίες τους, οι οποίες ήταν αμφίδρομες, αλλά αποτελούνταν κυρίως από καραϊτικά δάνεια από το λειτουργικό ρεπερτόριο των Ραβανιτών.
Προέλευση των Καραϊτών της Κριμαίας
Είναι πιθανό οι Κριμαίοι Καραΐτες να είναι απόγονοι Καραϊτών εμπόρων που μετανάστευσαν στην Κριμαία από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, η μετανάστευση των Καραϊτών από την Κωνσταντινούπολη στην Κριμαία τεκμηριώνεται μετά από πυρκαγιά στην εβραϊκή συνοικία της Κωνσταντινούπολης το 1203.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Θεματολογία Ρωμανιωτών Εβραίων Κατηγορία:Εβραϊκές πληθυσμιακές ομάδες Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Μέση Ανατολή
Άλικα Λακωνίας
Τα Άλικα είναι χαρακτηρισμένα παραδοσιακός οικισμός, καθώς είναι πολλές οι εκκλησίες και τα πυργόσπιτα του οικισμού που έχουν κριθεί ως διατηρητέα.
Γεωγραφία
Τα Άλικα είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της χερσονήσου της Μάνης, από την πλευρά του Μεσσηνιακού κόλπου, πάνω στην επαρχιακή οδό Φλομοχωρίου-Γερολιμένα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 90 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αλίκων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 6,293 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κυπάρισσος και Μάραθος.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και ορίστηκε έδρα του δήμου Καινιπόλεως του νομού Λακωνίας. Το 1841 προσαρτήθηκε στον δήμο Μέσσης και το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής. Το 1909 υπήχθη στον νομό Λακωνίας και το 1927 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλίκων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλίκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Κωνσταντίνος Πρίγγος
Ο Κωνσταντίνος Πρίγγος (1892 - 1964) ήταν Έλληνας ψάλτης, ο οποίος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Επίσης εικάζεται λανθασμένα ότι γεννήθηκε στην Ζαγορά του Πηλίου. Από 4 χρονών ασχολήθηκε με την βυζαντινή μουσική με δάσκαλο τον τότε πρωτοψάλτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ιάκωβο Ναυπλιώτη (ο οποίος στους περισσότερους δίσκους έψαλλε μαζί με τον Πρίγγο). Υπηρέτησε ως πρωτοψάλτης από το 1939 έως το 1959.
Μαθητές Πρίγγου
Όσο αναλάμβανε την πρωτοψαλτία ο Πρίγγος είχε μαθητές τους: Χαρίλαο Ταλιαδώρο, τον Αθανάσιο Παναγιωτίδη, τον Χρύσανθο Θεοδοσόπουλο και τον Αθανάσιο Καραμάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Πέτρος Χάρης
Ο Πέτρος Χάρης (1902-1998) ήταν Έλληνας συγγραφέας και ακαδημαϊκός.
Βιογραφικό
Ο Πέτρος Χάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902. Το πραγματικό όνομα του όνομα ήταν Ιωάννης Μαρμαριάδης, γιος του Νικολάου Μαρμαριάδη με καταγωγή από το χωριό Καμηλάρι της Κάτω Μεσσαράς στην Κρήτη. Στην Αθήνα τέλειωσε το Γυμνάσιο και στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1924. Από τα τέλη του 1919 έγινε συνεργάτης του περιοδικού «Η Διάπλασις των Παίδων» στην αρχή με το ψευδώνυμο «Κυανόλευκο λάβαρο» και κατόπιν με το ψευδώνυμο «Πέτρος Χάρης» το οποίο και κράτησε για τα υπόλοιπα χρόνια. Αμέσως μετά άρχισε να συνεργάζεται με αθηναϊκές εφημερίδες και το περιοδικό «Νουμάς» ως συντάκτης και φιλολογικός συνεργάτης. Το 1924 ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Γράμματα» μαζί με τον Ιωάννη Μ. Παναγιωτόπουλο και Αθανάσιο Κυριαζή το οποίο όμως δεν διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η έκδοση της πρώτης του συλλογής διηγημάτων με τίτλο «Η τελευταία νύχτα της γης». Τα πρώτα του έργα εντάσσονται στο κλίμα του συμβολισμού, όπως αυτός εκφράστηκε στην Ελλάδα μέσω του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου. Η γραφή του χαρακτηρίζεται από δοκιμιακό ύφος με χαμηλούς τόνους και επιμελημένη φόρμα. Το λογοτεχνικό είδος το οποίο καλλιεργεί είναι κυρίως το διήγημα, ενώ έγραψε επίσης ταξιδιωτικά κείμενα και δύο μυθιστορήματα, τις «Ημέρες Οργής» το 1979 και τον «Ανεμοστρόβιλο» το 1992. Εργάστηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών (Γραμματέας και στη συνέχεια Γενικός Γραμματέας με βαθμό Γενικού Γραμματέα Υπουργείου), από όπου αποχώρησε το 1964 με το βαθμό του Επίτιμου Γενικού Γραμματέα. Το 1930 εκλέχθηκε μέλος της Ενώσεως Συντακτών Αθηναϊκών Εφημερίδων, (Ε.Σ.Α.Ε.) και τον Ιανουάριο του 1933 ανέλαβε από κοινού με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο τη διεύθυνση του δεκαπενθήμερου περιοδικού «Νέα Εστία» έως το Δεκέμβριο του 1934. Τον Ιανουάριο του 1935 ο Γρηγόριος Ξενόπουλος αποχώρησε και ο Πέτρος Χάρης ανέλαβε την θέση του διευθυντή όπου και παρέμεινε έως το Δεκέμβριο του 1987. Το 1946, υπό τη διεύθυνσή του, η «Νέα Εστία» τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Από το 1947 διατέλεσε μέλος της επιτροπής επάθλου Παλαμά και από το 1951 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου και μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός στην κριτική επιτροπή των λογοτεχνικών και θεατρικών Κρατικών Βραβείων καθώς και μέλος της Ομάδας των Δώδεκα, του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη. Το 1969 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην Τάξη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών και διατέλεσε πρόεδρος της «Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών κριτικών», αντιπρόεδρος στην «Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών» από την οποία αποχώρησε ιδρύοντας την «Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών». Είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1977 εκλέχτηκε πρόεδρός της. Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας για το έργο του «Πολιτείες και θάλασσες«, το παράσημο του ταξιάρχη του τάγματος του Γεωργίου Α’, το χρυσό σταυρό της Αγιορείτικης Χιλιετηρίδας και τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Μάρκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σαδάλας Α΄
Ο Σαδάλας Α΄ ήταν Ασταίος πρίγκιπας της Θράκης κατά τον 1ο αι. π.Χ. και βασιλιάς των Οδρυσών από το 87 και το 79 π.Χ. Ήταν γιος του Κότυος Ε΄, τού προκατόχου του, και ο πατέρας τού Κότυος ΣΤ΄, τού διαδόχου του.
Έζησε γύρω στο έτος 81 π.Χ., όπως πιστοποιείται από τον λόγο του Κικέρωνα κατά του Βήρη, στον οποίο το όνομα τού Σαδάλα Α΄ αναφέρεται.
Ανισότητα λογαρίθμου-αθροίσματος
Στα μαθηματικά, η ανισότητα λογαρίθμου-αθροίσματος λέει ότι για μη-αρνητικούς πραγματικούς αριθμούς και, ισχύει ότι Η ανισότητα βρίσκει αρκετές εφαρμογές στην θεωρία πληροφορίας.
Απόδειξη
Θα χρησιμοποιήσουμε την εξής μορφή της ανισότητας Γένσεν: για κάθε και  με.
Έστω και. Τότε, Χρησιμοποιώντας την παραπάνω μορφή της ανισότητας Γένσεν για την κυρτή συνάρτηση με  και, έχουμε ότι Συνδυάζοντας τις και  λαμβάνουμε την ζητούμενη ανισότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες Κατηγορία:Θεωρία της Πληροφορίας
Δίδυμος Κβάζαρ
Ο Δίδυμος Κβάζαρ (Twin Quasar), γνωστός και ως Διπλός Κβάζαρ (Double Quasar), SBS 0957+561, TXS 0957+561, Q0957+561 ή QSO 0957+561 A/B, ανακαλύφθηκε το 1979 και ήταν το πρώτο σώμα το φως του οποίου διαπιστώθηκε ότι εστιάζεται από την ύπαρξη ενός βαρυτικού φακού. Ο κβάζαρ αυτός φαίνεται ως δύο κβάζαρ στον γήινο ουρανό, ως αποτέλεσμα της παρουσίας, μεταξύ της Γης και του κβάζαρ, του γαλαξία YGKOW G1, ο οποίος δρα ως βαρυτικός φακός. Επιβεβαιώθηκε έτσι και παρατηρησιακά η ύπαρξη βαρυτικών φακών.
Ο κβάζαρ
Οι QSO 0957+561 A (SBS 0957+561 A) και QSO 0957+561 B (SBS 0957+561 B) είναι οι δύο συνιστώσες-είδωλα ενός και μόνο κβάζαρ, που δημιουργούνται από την παρουσία ενδιάμεσης μάζας, καθώς η μάζα αυτή καμπυλώνει το φως του κβάζαρ σε συμφωνία με τις προβλέψεις της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Το φως του κβάζαρ έχει μετατόπιση προς το ερυθρό z = 1,41, που σημαίνει ότι απέχει από τη Γη περί τα 8,7 δισεκατομμύρια έτη φωτός, ενώ ο ενδιάμεσος γαλαξίας που δρα ως βαρυτικός φακός παρουσιάζει μετατόπιση προς το ερυθρό z = 0,355 (απόσταση 3,7 δισεκ. έτη φωτός). Ο γαλαξίας, που εμφανίζει φαινόμενες διαστάσεις 25 επί 13 δευτερόλεπτα της μοίρας (΄΄), κείται σχεδόν συνευθειακά με το είδωλο B, περίπου 1΄΄ από αυτό. Ο κβάζαρ βρίσκεται 10 λεπτά της μοίρας βορείως του πολύ κοντινότερου γαλαξία NGC 3079, στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Οι αστρονομικές βάσεις δεδομένων SIMBAD και NED δίνουν αρκετά άλλα ονόματα για τον Δίδυμο Κβάζαρ.
Τα δύο είδωλα του κβάζαρ απέχουν μεταξύ τους 6΄΄. Αμφότερα έχουν φαινόμενο μέγεθος 17, με το είδωλο A να έχει 16,7 και το B 16,5. Υπάρχει χρονική διαφορά αφίξεως του φωτός στη Γη 417 ± 3 ημέρες μεταξύ των δύο ειδώλων.
Ο φακός
Ο γαλαξίας-φακός, γνωστός ως YGKOW G1 (κάποτε αναφέρεται ως G1 ή Q0957+561 G1), είναι γιγαντιαίος ελλειπτικός γαλαξίας (τύπου cD) και βρίσκεται μέσα σε ένα σμήνος γαλαξιών, το οποίο επίσης συνεισφέρει στην καμπύλωση του φωτός του κβάζαρ.
Ιστορικό
Ο Δίδυμος Κβάζαρ QSO 0957+561A/B ανακαλύφθηκε στις αρχές του 1979 από μια αγγλοαμερικανική ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τους Dennis Walsh, Robert Carswell και Ray Weyman, με χρήση του τηλεσκοπίου των 2,1 μέτρων στο Αστεροσκοπείο Κιτ Πηκ των ΗΠΑ. Η ομάδα σημείωσε ότι οι «δύο» κβάζαρ ήταν ασυνήθιστα κοντά ο ένας στον άλλον, και ότι οι μετατοπίσεις του φωτός τους προς το ερυθρό, αλλά και τα οπτικά φάσματά τους, ήταν εκπληκτικά παρόμοια. Δημοσίευσαν την άποψή τους ότι «υπάρχει πιθανότητα να αποτελούν δύο είδωλα του ίδιου σώματος που σχηματίζονται από έναν βαρυτικό φακό».