cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρέβεζα
Οι επιχειρήσεις του 1605
Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Κάρλοβιτς, οι Οθωμανοί δεν μπορούσαν να οχυρώσουν τη θέση του ανατιναχθέντος κάστρου. Οχύρωσαν, όμως, πολύ σύντομα την Πρέβεζα κατασκευάζοντας, βορειότερα του κατεδαφισθέντος κάστρου της Μπούκας, ένα μεγάλο σε έκταση νέο κάστρο, το οποίο σε έγγραφα της εποχής εκείνης αναφέρεται ως «το κάστρο στο κυπαρίσσι» και το οποίο μετά από αρκετές αλλαγές και βελτιώσεις είναι το σημερινό κάστρο του αγίου Αντρέα. Το νέο αυτό οχυρό συνετέλεσε στη μετατόπιση του οικιστικού ιστού της Πρέβεζας βορειότερα, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στο νέο κάστρο.
Όταν η Πρέβεζα περιήλθε για δεύτερη φορά στους Οθωμανούς, 78 Πρεβεζάνικες οικογένειες ζήτησαν να μετοικήσουν στη βενετοκρατούμενη γειτονική Λευκάδα και με απόφαση του Ενετού Γενικού Προβλεπτή της Θάλασσας Ντανιέλ Ντολφίν (ιταλικά: Daniel Dolfin) 300 περίπου Πρεβεζάνοι πήραν γαίες και μετοίκησαν στο Καλλιγόνι και τη Βασιλική Λευκάδας.
Η δεύτερη Οθωμανική Περίοδος της Πρέβεζας διήρκεσε λίγο περισσότερο από 16 χρόνια, καθώς τον Οκτώβριο του 1717 ενετικές δυνάμεις κατέλαβαν το «κάστρο στο κυπαρίσσι» και εκδίωξαν τις οθωμανικές δυνάμεις από την Πρέβεζα.
=== Δεύτερη Ενετοκρατία (1717-1797) === Παρά την ανεπιτυχή προσπάθεια των Ενετών να καταλάβουν την Πρέβεζα τον Οκτώβριο του 1716, οι δυνάμεις του ναυάρχου Αντρέα Πιζάνι (ιταλικά: Andrea Pisani) κατέλαβαν το φρούριο της Πρέβεζας στις 22 Οκτωβρίου 1717. Η πόλη θα περιερχόταν και επίσημα στους Ενετούς μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Πασάροβιτς μεταξύ Αψβούργων, Βενετών και Οθωμανών, στις 21 Ιουλίου 1718, η οποία επισφράγισε τον τελευταίο Βενετοτουρκικό Πόλεμο. Ξεκίνησε, ἐτσι, η ογδοντάχρονη δεύτερη ενετοκρατία της Πρέβεζας, που θα αποδεικνυόταν περίοδος ανάπτυξης και ευημερίας. Πολλές Πρεβεζάνικες οικογένειες που είχαν εγκαταλείψει την πόλη το 1701 επέστρεψαν στην πατρώα τους γη.
Τον Δεκέμβριο του 1718, αμέσως μετά την επιστροφή των Βενετών, 77 οικογένειες Πρεβεζάνων, οι οποίες κατοικούσαν σε διάφορες περιοχές της κοντινής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απηύθυναν αίτημα στον προβλεπτή των Ιονίων νήσων Αντόνιο Λορεντάν (ιταλικά: Antonio Loredan), προκειμένου να τους επιτρέψει να εγκατασταθούν και πάλι στην Πρέβεζα. Οι τόποι που είχαν καταφύγει ήταν τα χωριά Ανέζα και Γιανίτσαρι (Γενίτσαρη), η Άρτα και το Φανάρι. Ο προβλεπτής έκανε δεκτό το αίτημά τους, όρισε ως εκπροσώπους τους τούς Ιωάννη Θάνο, Αναστάση Μανέτα και Κώστα Αυγερινό, παραχώρησε σε κάθε οικογένεια χώρο για να μπορέσει να κατασκευάσει το σπίτι της, καθώς και γη στην περιοχή της Βόνιτσας για να την καλλιεργούν. Τέλος, τους έδωσε την άδεια να εκκλησιάζονται στον ναό του Αγίου Νικολάου. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν, επίσης, Χριστιανοί έποικοι από τον Μωριά, ο οποίος με τη λήξη του πολέμου περιήλθε στους Οθωμανούς, καθώς και από τη γειτονική Ακαρνανία. Η Βενετική διοίκηση αντάμειψε τους Έλληνες συμμάχους της οπλαρχηγούς με φέουδα στην περιοχή της Πρέβεζας. Μεταξύ αυτών ήταν οι οικογένειες των οπλαρχηγών Μπότσαρη από το Σούλι, Τσαβαλά, Διγώνη, Γερογιάννη, Καραβέλα, Τσουμάνη, Χάιδα ή Τριανταφύλλη, Σκέφερη, Τσαρλαμπά, Μαλτέζου, Παπαδόπουλου, κλπ.
Με την ενσωμάτωση της Πρέβεζας στο κράτος της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου έφθασαν στην πόλη Ενετοί αξιωματούχοι, στους οποίους ανατέθηκε η διοίκηση και η φύλαξη της περιφέρειας της Πρέβεζας (ιταλικά: territorio di Prevesa). Οι αξιωματούχοι αυτοί καλούνταν να ασκήσουν καθήκοντα διοικητικά, διαχειριστικά αλλά και δικαστικά. Οι πράξεις τους διέπονταν από το βενετικό δίκαιο, παράλληλα όμως επιτρεπόταν στους κατακτημένους να διατηρήσουν και να χρησιμοποιούν τους προϋπάρχοντες στον τόπο κανόνες δικαίου. Η Διοίκηση αποτελούνταν από τον προβλεπτή και δύο συμβούλους του. Και οι τρεις ήταν Ενετοί, και εκλέγονταν από το "Μείζων Συμβούλιο" με διετή θητεία. Το τριμελές αυτό όργανο πλαισίωνε ένας γραμματέας και ένας αξιωματούχος υπεύθυνος για τον τοπικό ναύσταθμο. Αρωγοί στο έργο τους ήταν ο ταμίας της διοίκησης –ο οποίος εισέπραττε τα έσοδα από φόρους– και οι γραφείς στις υπηρεσίες, που ασχολούνταν με τις αστικές, ποινικές και οικονομικές υποθέσεις.
Την περίοδο αυτή ανεγέρθηκαν στην πόλη της Πρέβεζας δεκατέσσερις νέοι ιεροί ναοί. Πρόκειται για τους ναούς του αγίου Νικολάου του νέου, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του αγίου Δημητρίου, του αγίου Χαραλάμπους, της κοίμησης της Θεοτόκου, των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, του αγίου Αθανασίου, των αγίων Αποστόλων, του αγίου Ανδρέα, του προφήτη Ηλία, του αγίου Βασιλείου, της αγίας Παρασκευής, του αγίου Γεωργίου και του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Στα πρώτα χρόνια της περιόδου αυτής βελτιώθηκε αμυντικά το κάστρο του αγίου Αντρέα και η έκτασή του μειώθηκε στη μισή περίπου της αρχικής. Την ίδια περίοδο δημιουργήθηκε ο λεγόμενος σήμερα Ενετικός Ελαιώνας, ο οποίος, παρά τα όσα έχουν γραφεί για την έκτασή του και το μέγεθός του, σε επίσημη απογραφή των Ενετών του 1770 περίπου, καταγράφεται να αριθμεί 4.000 ελαιόδενδρα και έτσι η έκτασή του να περιορίζεται σε 400 περίπου στρέμματα. Προς το τέλος της βενετοκρατίας της Πρέβεζας, το 1792, κτίστηκε ο πύργος του ρολογιού, δίπλα στον ναό του αγίου Χαραλάμπους, και τοποθετήθηκε σε αυτόν βενετσιάνικος μηχανισμός ρολογιού και καμπάνα.
Γαλλοκρατία ενός έτους (1797-1798)
300px|thumb|right|Η μάχη της Νικοπόλεως (Οκτώβριος 1798). Έργο του Felician Myrbach, 1894 Η Πρέβεζα και οι υπόλοιπες Βενετικές κτήσεις θα περιέλθουν αυτοδικαίως στους Γάλλους, τον Μάιο του 1797, μετά την κατάλυση της Δημοκρατίας της Βενετίας από τον Ναπολέοντα Α΄ και κατά τα οριζόμενα, αργότερα, στη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο. Ενάμιση μήνα μετά, στις 29 Ιουνίου 1797, αποβιβάζεται στην Κέρκυρα ο Γάλλος στρατηγός Ζεντιγί (γαλλικά: Gentilli), με τα στρατεύματά του. Όλα τα Επτάνησα και οι παράλιες Ηπειρωτικές κτήσεις των Ενετών, μεταξύ των οποίων και η Πρέβεζα, τέθηκαν υπό τις διαταγές του και μετά την αναχώρησή του, τον Ιούλιο του 1797, υπό τις διαταγές του στρατηγού Σαμπώ (γαλλικά: Chabot). Ο Γάλλος ταγματάρχης Ιωσήφ Γκες (γαλλικά: Gues) ορίσθηκε διοικητής της Λευκάδας, στην οποία υπαγόταν και η Πρέβεζα. Οι Σουλιώτες της περιοχής, με υπόμνημά τους προς τον Γάλλο υποστράτηγο Ρόουζ (γαλλικά: Rose), ζήτησαν να τεθούν υπό την προστασία τους.
Ο ιστοριογράφος με το ψευδώνυμο Κάδμιος γράφει το 1900 σχετικά με την άφιξη των Γάλλων στην Πρέβεζα: ''Τῷ 1798, ὅτε ὑψώθη ἡ Γαλλικὴ σημαία ἐπὶ τῶν δῆθεν ἐπάλξεων τοῦ ἐρειπωμένου φρουρίου τῆς Πρεβέζης, δὲν ὑπῆρχον ἐπ’ αὐτοῦ ἢ τρία σιδηρᾶ τηλεβόλα, ἡ δὲ Γαλλικὴ Δημοκρατία ἀπὸ πολλῶν μεριμνῶν περισπωμένη ἐλάχιστον ἐφρόντιζε περὶ τῆς σπουδαίας ταύτης θέσεως. Ἡ ἄμυνα αὐτῆς, μετὰ τῆς περιοχῆς τῆς Νικοπόλεως εἶχεν εμπιστευθῇ εἰς διακοσίους ὀγδοήκοντα Γρεναδιέρους, ὑπὸ τὴν διοίκησιν τοῦ Στρατηγοῦ La Salcette. Μόλις οὗτος ὥπλισε καὶ ὠργάνωσε τὴν Ἐθνοφυλακὴν τῆς Πρεβέζης καὶ ἀπέστειλε πολεμοφόδια εἰς τοὺς Σουλιώτας, τοὺς προσφερθέντας να ταχθῶσιν ὑπό τὴν Γαλλικὴν σημαίαν καὶ συμπράξωσι πρὸς ἀπόκρουσιν τοῦ Ἀλῆ Πασσᾶ, ἐσκέφθη διὰ τὴν ἄμυναν τῆς προκεχωρημένης θέσεως Νικοπόλεως.''
Α΄ περίοδος Αλή πασά (1798-1800)
Η βραχύβια Γαλλική κατοχή της Πρέβεζας θα επισφραγιστεί το επόμενο έτος, 1798, με την άνιση σε αριθμό αντίπαλων δυνάμεων και αιματηρή Μάχη της Νικοπόλεως και τον επακόλουθο Χαλασμό της Πρέβεζας από τον Αλή Πασά Τεπελενλή. Στις 12/23 Οκτωβρίου 1798, δυνάμεις 7.000 έφιππων και πεζών Τουρκαλβανών επιτέθηκαν κατά της Γαλλικής Φρουράς της Πρέβεζας, που είχε οχυρωθεί στα ερείπια της αρχαίας Νικόπολης και αποτελούταν από 280 Γάλλους γρεναδιέρους, 60 Σουλιώτες πολεμιστές υπό τον καπετάν Χριστάκη και 200 Πρεβεζάνους πολιτοφύλακες. Η μάχη διήρκεσε ολόκληρη τη μέρα και περιγράφεται λεπτομερώς στα απομνημονεύματα του στρατηγού Λ. Α. Καμύ ντε Ρισμώντ (γαλλικά: Louis Auguste Camus de Richemont), ο οποίος πήρε μέρος στη μάχη και τραυματίστηκε σοβαρά. Της Μάχης της Νικοπόλεως ακολούθησαν αψιμαχίες μέσα στην πόλη της Πρέβεζας, με σφαγές αμάχων και λεηλασίες, που έμειναν γνωστές στην ιστορία ως ο Χαλασμός της Πρέβεζας. Σημαντικός αριθμός Πρεβεζάνων σφαγιάστηκε λίγες ημέρες αργότερα στο τελωνείο της Σαλαώρας. Ο Αλή πασάς εγκατέστησε στην πόλη ευνοούμενούς του. Αναγκάστηκε, όμως, να εγκαταλείψει την πόλη μετά από ενάμισι περίπου χρόνο, τον Μάρτιο του 1800, σε υλοποίηση Ρωσοτουρκικής συνθήκης.
Η Συμπολιτεία του Ακρωτηρίου (1800-1806)
300px|thumb|right|Η Πρέβεζα σε χαρακτικό του 19ου αιώνα Με τη Ρωσοτουρκική Συνθήκη της 21ης Μαρτίου 1800 συστήθηκε αφενός μεν η Επτάνησος Πολιτεία, αφετέρου δε η «Συμπολιτεία των Ηπειρωτικών Πόλεων» (Πρέβεζας, Πάργας, Βόνιτσας και Βουθρωτού). Οι πόλεις αυτές, ως πρώην εξαρτήματα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας απολάμβαναν προνομιακό καθεστώς μέχρι την κατάλυσή της, το 1797, και το 1800 αυτονομήθηκαν, σύμφωνα με τα άρθρα 8, 9 και 10 της παραπάνω Συνθήκης. Η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης επικυρώθηκε με σουλτανικό φιρμάνι την 21η Απριλίου 1800 και την 25η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους υπογράφηκε κοινή απόφαση των Ηπειρωτικών Πόλεων και της Επτανήσου Πολιτείας. Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε από τον εκπρόσωπο του σουλτάνου στη Συμπολιτεία των πόλεων, Αβδουλάχ μπέη, και αποτέλεσε τον Καταστατικό Χάρτη βάση του οποίου ασκήθηκε η διοίκηση στις πόλεις αυτές. Αποτέλεσμα της Συνθήκης αυτής ήταν η άριστη λειτουργία των τριών εξουσιών, Νομοθετικής, Εκτελεστικής και Δικαστικής, που συνιστούν και αποτελούν τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Η αυτοδιοίκηση των πόλεων αυτών είναι γνωστή και ως «Συμπολιτεία του Ακρωτηρίου» (Ακτίου), ή απλώς «Συμπολιτεία», η οποία διοικούταν από Γερουσία (Κογκλάβιο) αποτελούμενη από εκπροσώπους των πόλεων της Συμπολιτείας. Πρωτεύουσά της ορίσθηκε η Πρέβεζα. Της εκτελεστικής εξουσίας προΐστατο ο εκπρόσωπος του σουλτάνου, Αβδουλάχ μπέης, ο οποίος διορίστηκε με σουλτανικό φιρμάνι της 3 Απριλίου 1803 και διέμενε εκτός των ορίων της αυτονόμου Πρέβεζας, βόρεια αυτής.
Β΄ περίοδος Αλή πασά (1806-1820)
Τα κυριότερα οχυρωματικά και άλλα έργα που έγιναν την περίοδο αυτή στην πόλη της Πρέβεζας είναι τα εξής:
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Νομός Μαγνησίας  [ 206.995 ]
Δήμος Βόλου
Ο δήμος Βόλου είχε (πραγματικό) πληθυσμό 82.439 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Γ´ Οθωμανική περίοδος (1820-1912)
thumb|Το ξυλόγλυπτο, επιχρυσωμένο, τέμπλο του ναού του Αγ. Χαραλάμπους, το οποίο σκαλίστηκε το 1827|300px|right Το 1820 ο Αλή πασάς έπεσε σε δυσμένεια από τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ και αναγκάστηκε να περιοριστεί στην πρωτεύουσα του πασαλικιού του, τα Γιάννενα. Ο γιος του, Βελή πασάς, πυρπόλησε το σεράι του Αλή στην Πρέβεζα και πήρε τους θησαυρούς του. Οι σουλτανικές δυνάμεις εισήλθαν στην Πρέβεζα και ξεκίνησε η Γ´ Οθωμανική περίοδος, η οποία θα κατέληγε με την απελευθέρωση της πόλης από τον Ελληνικό Στρατό την 21η Οκτωβρίου 1912.
Το 1864 η πρωτεύουσα του σαντζακιού (που τότε είχε μετονομαστεί σε μουτεσαριφλίκι της νότιας Ηπείρου μεταφέρθηκε από την Άρτα στην Πρέβεζα. Η αλλαγή αυτή επέφερε αρκετή ανάπτυξη στην πόλη της Πρέβεζας. Ήταν, επίσης, η αιτία να εγκατασταθούν στην Πρέβεζα οι πρώτες εβραϊκές οικογένειες και να δημιουργηθεί σταδιακά η εβραϊκή κοινότητα της Πρέβεζας.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Αισωνίας
Ο δήμος Αισωνίας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.031 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Δήμος Αλμυρού
Ο δήμος Αλμυρού είχε (πραγματικό) πληθυσμό 12.987 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Απελευθέρωση και Μεσοπόλεμος (1912-1940)
Τα ξημερώματα της 21ης Οκτωβρίου 1912, μετά τη μάχη της Νικόπολης μεταξύ του Ελληνικού Στρατού και της τουρκικής φρουράς της Πρέβεζας, η πόλη παραδόθηκε στον ελληνικό στρατό. Η συμβολή των προξένων της Αγγλίας, της Ρωσίας και της Αυστρο-Ουγγαρίας, που είχαν έδρα τους την Πρέβεζα, ήταν αποφασιστική για την αναίμακτη παράδοση της πόλης. Ο Οθωμανός διοικητής της Πρέβεζας δέχθηκε να παραδώσει την πόλη υπό τον όρο να μην εισέλθουν σε αυτήν σώματα ατάκτων που αποτελούνταν κυρίως από Ηπειρώτες και Κρήτες εθελοντές. Η παράδοση έγινε στον ταγματάρχη του ελληνικού επιτελείου, Παναγιώτη Σπηλιάδη.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Αλοννήσου
Ο δήμος Αλοννήσου είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.700 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Απελευθέρωση και Μεσοπόλεμος (1912-1940)
Η σύγχρονη ιστορία της Πρέβεζας, από την απελευθέρωσή της μέχρι σήμερα, γίνεται ολοένα και περισσότερο αντικείμενο έρευνας των νεότερων μελετητών, ενώ έχει συνδεθεί με σπουδαία γεγονότα, όπως η κατάληψή της από τις δυνάμεις της Αντάντ το 1917 κατά τον A΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ατυχής σύνδεσή της με την αυτοκτονία του νεοέλληνα ποιητή Κώστα Καρυωτάκη που έδωσε τραγικό τέλος στη ζωή του στην παραλιακή τοποθεσία του αγίου Σπυρίδωνα στο Βαθύ, στις 21 Ιουλίου του 1928, μόλις ένα μήνα μετά τη δυσμενή του μετάθεση στην πόλη, εξαιτίας της συνδικαλιστικής του δράσης.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Αργαλαστής
Ο δήμος Αργαλαστής είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.158 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και Εμφύλιος Πόλεμος (1940-1949)
Αμέσως μετά της Ιταλική εισβολή στην Ελλάδα, στα τέλη Οκτωβρίου 1940, η Πρέβεζα δέχθηκε βομβαρδισμούς από Ιταλικά αεροπλάνα με σκοπό να εμποδίσουν τη μεταφορά εφοδίων από το λιμάνι προς τα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Υπολογίζεται ότι έγιναν σχεδόν εκατό αεροπορικές επιδρομές με πολλές καταστροφές σε κτήρια και αρκετούς νεκρούς και τραυματίες. Το έτος 2016 έγιναν τα αποκαλυπτήρια μαρμάρινης επιγραφής με όλα τα ονόματα των φονευθέντων, έμπροσθεν του Φρουρίου Αγίου Ανδρέα. Ένα από τα κτίρια που υπέστη ζημιές ήταν το Οθωμανικό τέμενος Εσκί Τζαμί, στο οποίο τότε στεγαζόταν το Αρχαιολογικό Μουσείο Πρέβεζας. Οι ανελέητοι βομβαρδισμοί της πόλης συνεχίστηκαν τόσο από τη γερμανική αεροπορία όσο και από τη συμμαχική κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Αρτέμιδας
Ο δήμος Αρτέμιδας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.583 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Δήμος Αφετών
Ο δήμος Αφετών είχε (πραγματικό) πληθυσμό 1.838 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και Εμφύλιος Πόλεμος (1940-1949)
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών ναζί από την Πρέβεζα, τον Σεπτέμβριο 1944, οι αντίπαλες ανταρτικές δυνάμεις του Ε.Λ.Α.Σ. και του ΕΔΕΣ κατέλαβαν ταυτόχρονα την Πρέβεζα. Στα τέλη του μήνα ξέσπασε «πολυαίμακτη σύγκρουση που επισφραγίσθηκε με μαζικές εκτελέσεις μελών του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ από το εδεσίτικο τμήμα του Δ. Γαλάνη. Η κατάσταση σταθεροποιήθηκε μετά την αποχώρηση των ελασίτικων τμημάτων».
Ο τερματισμός του Εμφυλίου βρήκε την Πρέβεζα τραυματισμένη αλλά και αποφασισμένη να ορθοποδήσει. Από τη δεκαετία του 1950 άρχισε η γεωργική, βιοτεχνική και οικονομική της ανάπτυξη που τα τελευταία χρόνια ενισχύεται σημαντικά από τον τουρισμό. Παράλληλα στα τελευταία χρόνια παρατηρείται αξιόλογη πολιτιστική δραστηριότητα.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Ιωλκού
Ο δήμος Ιωλκού είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.071 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Η μεταπολεμική Πρέβεζα
Η μεταπολεμική Πρέβεζα χαρακτηρίζεται από σταδιακή παρακμή αφ' ενός μεν γιατί η αστική τάξη έφυγε στην Αθήνα ή στο εξωτερικό, και αφ' ετέρου γιατί το λιμάνι έπεσε σε παρακμή λόγω της κατασκευής οδικού δικτύου. Η ανάκαμψη ήρθε επί Δικτατορίας των Συνταγματαρχών οπότε έγιναν σημαντικότατα έργα ανάπτυξης όπως επαρχιακή οδός Πρέβεζας-Ηγουμενίτσας, Ναυτικές Σχολές Πρέβεζας, Νοσοκομείο Πρέβεζας, Λιμάνι Πρέβεζας, Κλωστήρια Πρέβεζας, Γυμνάσια, Λύκεια, Σχολεία, κλπ. Μετά το 1983 η Πρέβεζα εντάχθηκε στον ενιαίο πολεοδομικό σχεδιασμό (Ε.Π.Α.). Σήμερα η πόλη διαθέτει πλήρη κοινωνική και τεχνική υποδομή και λειτουργίες Νομαρχιακού και Περιφερειακού επιπέδου: Διοίκηση, Νοσοκομείο, Εκπαίδευση και λοιπή κοινωνική υποδομή, αθλητικές εγκαταστάσεις, κεντρικές λειτουργίες πόλης, Λιμεναρχείο, Τελωνείο κλπ. Σε επίπεδο παραγωγικής υποδομής αναφέρουμε τη Βιομηχανική Ζώνη Πρέβεζας, περιοχή στην περιφέρεια της πόλης, καθώς και τις μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας και ιχθυογένεσης στον Αμβρακικό. Σημαντικός παράγων οικονομίας της πόλης είναι τα Θερμοκήπια Πρέβεζας, με κύριο προϊόν την ντομάτα και άλλα οπωροκηπευτικά. Στη μεταφορική υποδομή σημαντική είναι η ύπαρξη του Λιμανιού και της Μαρίνας, το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ακτίου σε απόσταση 8 χιλιομέτρων περίπου και της έδρας ΚΤΕΛ για τα λεωφορεία του Νομού. Μεγάλο άλμα για τη σύνδεση της Πρέβεζας με την υπόλοιπη Ελλάδα έγινε αφ' ενός μεν με την Υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου (2003) και αργότερα με την αποπεράτωση της Εγνατίας Οδού. Ο ιστορικός πυρήνας (Ιστορικό Κέντρο) της πόλης, διαμορφώθηκε το 19ο αιώνα και διασώζει τα πολεοδομικά χαρακτηριστικά της περιόδου εκείνης (πυκνός οικιστικός ιστός με στενούς δρόμους-καλντερίμια, Σεϊτάν Παζάρ, περιορισμένους κοινόχρηστους χώρους κλπ). Το υπόλοιπο πολεοδομικό συγκρότημα της πόλης είναι αποτέλεσμα διαδοχικών επεκτάσεων μετά το 1920.
Πληθυσμός μετά το 1940
Τα στοιχεία που περιέχονται στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται στη Δημοτική κοινότητα Πρέβεζας, η οποία έχει έκταση 31,5 τ.χλμ. και περιλαμβάνει την πόλη της Πρέβεζας και τους οικισμούς: Παντοκράτορας, Άγιος Θωμάς, Καλαμίτσι, Νεοχώρι και Ψαθάκι. Τα διοικητικά όρια του Δήμου Πρέβεζας διευρύνθηκαν με τα σχέδια ανασυγκρότησης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Καποδίστριας (το έτος 1998) και Καλλικράτης (το έτος 2010). Οι απογραφές των ετών 1940 έως και 1981 αναφέρονται σε πραγματικό πληθυσμό, ενώ οι επόμενες σε μόνιμο πληθυσμό.
Προξενικές αρχές
Ως λιμάνι με σημαντική εμπορική κίνηση και ευρισκόμενη στα όρια του Ελλαδικού χώρου με την Αδριατική, η Πρέβεζα έγινε έδρα προξενικών αρχών. Αρκετά ευρωπαϊκά κράτη εγκατέστησαν προξενικές αρχές για τη διευκόλυνση του εμπορίου και των οικονομικών συμφερόντων των υπηκόων τους, όσο και για έλεγχο και παροχή πληροφοριών σχετικά με την πολιτική και στρατιωτική κατάσταση.
Από δημοσιεύσεις σε επιστημονικά συνέδρια προκύπτει ότι στην Πρέβεζα του 20ού αιώνα υπήρχαν οι ακόλουθες προξενικές αρχές:
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Μηλεών
Ο δήμος Μηλεών είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.513 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Δήμος Μουρεσίου
Ο δήμος Μουρεσίου είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.107 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Δήμος Νέας Αγχιάλου
Ο δήμος Νέας Αγχιάλου είχε (πραγματικό) πληθυσμό 7.411 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Ελληνικό προξενείο
Πρόξενοι της Ελλάδος στην Πρέβεζα διετέλεσαν οι ακόλουθοι: thumb|250px|Η σφραγίδα του Ελληνικού Υποπροξενείου στην Πρέβεζα κατά την [[Όθων Α΄ της Ελλάδας|Οθωνική περίοδο και πριν το 1882, έτος κατά το οποίο προήχθη σε προξενείο β΄ τάξεως. Στο εθνόσημο διακρίνονται οι δύο βαβαυρικοί λέοντες.]]
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Νέας Ιωνίας
Ο δήμος Νέας Ιωνίας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 31.929 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Ιταλικό προξενείο
Βρισκόταν στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως 100 και υπήρξε κατοικία του Ιταλοεβραίου εμπόρου Ηλία Σδριν, γαμπρού του Καίσαρα Κονεμένου που υπηρέτησε ως πρόξενος της Ιταλίας. Το κτίριο χτίστηκε από τον έμπορο Σωτήριο Χαβάνη, το 1881, όπως μαρτυρεί η χρονολογία στα ένθετα πλακίδια πάνω από το τόξο της κύριας εισόδου.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Πορταριάς
Ο δήμος Πορταριάς είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.201 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Δήμος Πτελεού
Ο δήμος Πτελεού είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.881 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Αγγλικό προξενείο
Το Αγγλικό υποπροξενείο της Πρέβεζας ιδρύθηκε το 1804, ταυτόχρονα με το Αγγλικό προξενείο Ηπείρου με έδρα τα Γιάννενα. Στη διάρκεια της λειτουργίας του Αγγλικού προξενείου Ηπείρου, παρατηρήθηκε ο πρόξενος των Ιωαννίνων να εδρεύει για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Πρέβεζα.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Σηπιάδος
Ο δήμος Σηπιάδος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.358 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Αγγλικό προξενείο
Βρισκόταν στο συγκρότημα κτιρίων του οικοδομικού τετραγώνου που ορίζεται από τις οδούς Καίσαρα Κονεμένου, Νίκης, Εθνικής Αντιστάσεως και Καρυωτάκη στο κέντρο της πόλης. Οικοδομήθηκε από το 1861 ως το 1900 από την οικογένεια των Κονεμένων. Ο Καίσαρας Κονεμένος, γιος του Νικολάου Κονεμένου, ήταν πρόξενος της Αγγλίας για μεγάλο διάστημα, από το 1891 έως το 1922. Ο Charles Blakeney, σύζυγος της αδελφής του Καίσαρα, Βιργινίας, ήταν επίσης για κάποιο διάστημα (1878-1891) πρόξενος της Αγγλίας.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Σκιάθου
Ο δήμος Σκιάθου είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.160 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Αγγλικό προξενείο
Γνωστοί υποπρόξενοι της Αγγλίας στην Πρέβεζα υπήρξαν οι: thumb|250px|Η σφραγίδα του Αγγλικού Υποπροξενείου στην Πρέβεζα
Γαλλικό προξενείο
Η οικία Πέτρου Καρύδη, επί των οδών Νίκης και Ιωάννου Καλού, που κτίστηκε το 1865, ήταν η έδρα του Γαλλικού προξενείου της Πρέβεζας. Ο Πέτρος Καρύδης ανέπτυξε εμπορικές και τραπεζιτικές δραστηριότητες, το ίδιο και οι γιοί του. Οι επαφές και συναλλαγές με τη Γαλλία οδήγησαν στον διορισμό του εγγονού Πέτρου Καρύδη ως πρόξενου της Γαλλίας για μεγάλο διάστημα και ως το 1939 τουλάχιστον.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Σκοπέλου
Ο δήμος Σκοπέλου είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.696 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Δήμος Σούρπης
Ο δήμος Σούρπης είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.314 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Ρωσικό προξενείο
thumb|200px|Το Ρωσικό Προξενείο στην Πρέβεζα, το 1898 Το διώροφο κτήριο που βρίσκεται επί των οδών Εθνικής Αντιστάσεως και Κωνσταντίνου Σαπουντζάκη, κτίστηκε από τον Πέτρο Σκέφερη το 1852, και χρησιμοποιήθηκε ως ρωσικό προξενείο, καθότι ήταν η κατοικία του Δημητρίου Σκέφερη, προξένου της Ρωσίας στην Πρέβεζα επί σειρά ετών.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Φερών
Ο δήμος Φερών είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.116 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Πρέβεζα
Αυστριακό προξενείο
Το τριώροφο λιθόκτιστο αστικό κτίριο με νεοκλασικά χαρακτηριστικά, που δεσπόζει στην πλατεία Γεωργίου Σεφέρη, χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του προξενείου της Αυστροουγγαρίας και κατοικία του αντίστοιχου προξένου. Για κάποια περίοδο ήταν ο Αντώνιος Ζαχαρίας. Το πρακτορείο Λόυντ είχε εγκατασταθεί ακριβώς δίπλα, στο ισόγειο της οικοδομής του Αθ. Αθανασιάδη (1865), στην οδό Σαπουντζάκη και Λόρδου Βύρωνος.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Κοινότητα Ανάβρας
Η κοινότητα Ανάβρας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 987 κατοίκους και περιλάμβανε:
Πρέβεζα
Πρακτορείο του Βατικανού
Ο πρόξενος της Αυστρίας στην Πρέβεζα, o Ιταλός Luigi d’ Inchiostri, διετέλεσε ταυτόχρονα και προξενικός πράκτορας του Βατικανού στην πόλη πριν το 1820. Ο Άγγλος πρόξενος στην Πρέβεζα William Meyer διετέλεσε ταυτόχρονα και προξενικός πράκτορας του Βατικανού κατά τα έτη 1820-1823.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Κοινότητα Κεραμιδίου
Η κοινότητα Κεραμιδίου είχε (πραγματικό) πληθυσμό 782 κατοίκους και περιλάμβανε:
Κοινότητα Μακρινίτσας
Η κοινότητα Μακρινίτσας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 898 κατοίκους και περιλάμβανε:
Πρέβεζα
Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
Η Πρέβεζα φιλοξενεί το Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το Τμήμα αυτό ήταν μέχρι το 2018 ενταγμένο στο πρώην Τ.Ε.Ι. Ηπείρου, το οποίο, σύμφωνα με τον νόμο 4559/2018, απορροφήθηκε από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
Διοικητική διαίρεση νομού Μαγνησίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Κοινότητα Τρικερίου
Κατηγορία:Νομός Μαγνησίας Μαγνησίας
Πρέβεζα
Αεροπορική πρόσβαση
Επίσης σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από την πόλη της Πρέβεζας βρίσκεται το αεροδρόμιο του Ακτίου, το οποίο διοικητικά μεν ανήκει στην Αιτωλοακαρνανία εξυπηρετεί δε και τις πόλεις της Πρέβεζας και της Λευκάδας.
Αδελφοποιημένες Πόλεις
Με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πρέβεζας ο Δήμος Πρέβεζας αδελφοποιήθηκε, το 1990, με τη γαλλική πόλη της Γκρανβίλ. Η αδελφοποίηση αυτή ήταν η απαρχή της δημιουργίας ενός δικτύου αδελφοποιημένων πόλεων με την επωνυμία Δωδεκάδα-Ντουζλάζ. Η ιδέα ξεκίνησε από τη γαλλική πόλη Γκρανβίλ, το Σέρμπορν της Βρετανίας και την ολλανδική πόλη του Μήρσεεν. Η Douzelage ήταν το πνευματικό τέκνο των Γκρανβίλ και Σέρμπορν της Αγγλίας που αδελφοποιήθηκαν το 1989. Η πρώτη επαφή με τον Δήμο Πρέβεζας έγινε στα τέλη του 1990 μέσω του Οργανισμού Ηνωμένων Πόλεων. Η απάντηση του τότε Δημάρχου Νικολάου Γιαννούλη ήταν θετική κι έτσι η πόλη της Πρέβεζας συμμετέχει στο Δίκτυο αυτό από τα 1991. Οι εκπρόσωποι των δώδεκα ιδρυτικών πόλεων μελών ένα για κάθε κράτος μέλος της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ), συναντήθηκαν το 1991 στην Γκρανβίλ. Το όνομα είναι ένας συνδυασμός των λέξεων Douze για δώδεκα και jumelage για την αδελφοποίηση, και παρόλο που ο αριθμός των κρατών μελών και του αριθμού των πόλεων μελών έχει από τότε αυξηθεί, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση εμμένει στα δώδεκα αστέρια της, έτσι παραμένει και η ονομασία Douze. Όλες οι πόλεις της Δωδεκάδας, για τη συμμετοχή τους στο δίκτυο αλλά και τις ανταλλαγές των προγραμμάτων τους, βραβεύτηκαν από την Ε.Ε. με το βραβείο ΟΣΚΑΡ αδελφοποιημένων πόλεων. Η βράβευση έγινε κατά τη διάρκεια του 6ου Συνεδρίου Αδελφοποιημένων Ευρωπαϊκών Πόλεων που έγινε στη Λωζάνη της Ελβετίας από 3-5 Οκτωβρίου 1991. Στην τελετή απονομής των βραβείων, από τον Δήμο Πρέβεζας παρευρέθηκαν ο τότε Δήμαρχος κ. Νίκος Δ. Γιαννούλης και η Αντιδήμαρχος κ. Μιράντα Παπαδημητρίου. Στο δίκτυο μετέχει μία μόνο πόλη από κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πόλεις συνεδρίαζαν παλαιότερα δύο φορές τον χρόνο, Φθινόπωρο και Άνοιξη, εκ περιτροπής. Από το 2006 οι Γενικές Συναντήσεις της Δωδεκάδας πραγματοποιούνται μία φορά τον χρόνο, την Άνοιξη. Αυτό στην ουσία ήταν πάγιο αίτημα της Πρέβεζας που τελικά πέρασε στην Ολομέλεια της Δωδεκάδας.
Είναι επίσης αδελφοποιημένη με την πόλη Σπίσκα Νόβα Βες της Σλοβακίας από το 1986, το Κάλμαρ της Σουηδίας το 1987 και με την Οπάβα της Τσεχίας.
Σημαντικές προσωπικότητες που γεννήθηκαν ή έζησαν στην Πρέβεζα
Ενδεικτικός κατάλογος με αλφαβητική σειρά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Λιμένες του Αμβρακικού Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Ταραξίας
Ο Γιώργος Γκόγκας (Αγρίνιο, 30 Μαΐου 1981) ευρύτερα γνωστός ως Ταραξίας, είναι συνθέτης, στιχουργός, MC, DJ και μουσικός παραγωγός.
1998-2001: Απαρχές
Σε ηλικία 15 ετών, ο Ταραξίας δημιούργησε στο Παγκράτι το πρώτο του συγκρότημα μαζί με τον Εισβολέα και τον Γέλω, τους NC.S οι οποίοι μετονομάστηκαν σε Άγνωστοι Γνωστοί (Άλφα Γάμα).
Το 1998 υπέγραψε το πρώτο του δισκογραφικό συμβόλαιο με την FM Records και την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το πρώτο EP των Άλφα Γάμα με τίτλο Νεοέλληνα Άκου που φτάνει στο στο νούμερο 7 της λίστας πωλήσεων της IFPI.
Τo 2001 Κυκλοφορεί το άλμπουμ Αγνωστοφοβία που ξεπερνά τις 15.000 δίσκους και ανεβάζει τους Άλφα Γάμα στην κορυφή καθώς ψηφίζονται το καλύτερο hip hop group την Ελλάδα. Ύστερα από αυτό, το συγκρότημα διασπάται.
2004-2007: Συνεργασίες και πρώτος προσωπικός δίσκος
Tο 2004 μπήκε στο Family και συμμετέχει στο πρώτο χρυσό δίσκο των Goin' Through, με τίτλο La Sagrada Familia.
Το 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό δίσκο Διαταραχή με την Def Jam / Universal φτάνοντας τους 10.000 δίσκους και συμμετέχει στο χρυσό άλμπουμ των Goin' Through, Vendetta. Ταυτόχρονα κάνει εμφανίσεων σε όλη την Ελλάδα ως MC / DJ και στη σκηνή του Βοτανικού με το συγκρότημα και την Άννα Βίσση. Επίσης παίζει support στις συναυλίες στην Αθήνα μεγάλων ξένων καλλιτεχνών όπως Snoop Dogg, Busta Rhymes, De La Soul και στη Βουλγαρία με τον Kurtis Blow.
Το 2007 συμμετείχε στο single remake Το Σχολείο με τον Πασχάλη κερδίζοντας βραβείο στα Mad Video Music Awards, παρότι ήταν υποψήφιος στην ίδια κατηγορία με το προσωπικό του τραγούδι Ένας MC από την Ελλάδα.
Παράλληλα βγαίνει στη σκηνή με τον Νίκο Μίχα και το Θηρίο διασκευάζοντας για τη φύση το Όλα Γύρω Σου Γυρίζουν του Σάκη Ρουβά και Κωντόπουλου. Το ίδιο καλοκαίρι κυκλοφορεί με τον Ψ και DJ Vinyl το καλοκαιρινό 1/4 Διχάλα με μεγάλη επιτυχία.
Το 2007 κυκλοφόρησε δωρεάν το άλμπουμ Δηλητήριο + Φάρμακο από την εταιρεία του, Hip Hope. Έπειτα το 2008 αφού έχει εμφανιστεί στο ΦΙΞ Θεσσαλονίκης με το γκρουπ και το Γιώργος Τσαλίκης και συμμετάσχει στο επίσης χρυσό δίσκο Βέτο αποχωρεί από το Family προκαλώντας και πάλι την έκπληξη όλων.
2009-2013: Δεύτερος προσωπικός δίσκος
Το 2009 επιστρέφει μόνος πλέον με τον προσωπικό δίσκο Αστάθμητος Παράγοντας, το από το Hip Hope Movement και τη Legend.
Από το δίσκο ξεχωρίζει η επανεκτέλεση του Ελλάς του Σταμάτη Μεσημέρη με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Επίσης αναβιώνει μαζί το Ζαμανφού με τον Σάκη Μπουλά σε ένα ανεβαστικό Remix. Το νέο προσωπικό Label του Ταραξία είναι το Hip Hope Movement.
Το κίνημα παίρνει σάρκα και οστά στις 4 Ιουνίου του 2011 διανέμοντας δωρεάν το νέο δίσκο του Ταραξία Βάσανο & Βάλσαμο σε μια συναυλία στο Κύττερο με οικολογικό εισιτήριο (1 κουτί αλουμινίου) με την Open Mind, κάτι που δείχνει τις προθέσεις του καλλιτέχνη και του κινήματος του για τη μουσική και την τέχνη στην υπηρεσία του περιβάλλοντος.
Το 2012-13 μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη και κυκλοφόρησε το Πάρτυ Κάθε Βράδυ και το Όλα Αλλάζουν με τη Γ. Χριστοδούλου στην Κύπρο. Μετά από μια επιτυχημένη σεζόν εμφανίσεων στο Matter, συνέχισε στο Dogs Thessaloniki πάρτυ. Στο Dogs γυρίστηκε το νέο του κλιπ Ξέρω πως δεν Μαγαπάς και το Δε Με Νοιάζει με τη Λένια Ραζή.
Δισκογραφία
Προσωπικοί δίσκοι
Μαζί με τους Άλφα Γάμα
Μαζί με τους Goin' Through
Ανθοχώρι Αρκαδίας
Το Ανθοχώρι Αρκαδίας γνωστό και ως "Καρούμπαλι" πριν το 1927, ήταν κοινότητα που βρισκόταν περίπου 2,5 χλμ. Νότια-Νοτιοανατολικά της Μεγαλόπολης, Αρκαδίας. Λειτούργησε ως αυτοδιοικούμενη κοινότητα από την 18 Σεπτεμβρίου 1912 έως την 1 Ιανουαρίου 1999 όταν εντάχθηκε, διοικητικά, ως δημοτικό διαμέρισμα στο Δήμο Μεγαλόπολης. Το Ανθοχώρι κατεδαφίστηκε κατά την περίοδο 2006-8, προκειμένου ο λιγνίτης του υπεδάφους του να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από τον ατμοηλεκτρικό σταθμό της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.
Οδικό δίκτυο
Το Ανθοχώρι βρισκόταν 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το πλησιέστερο κόμβο του εθνικού αυτοκινητόδρομου GR-7/E65 (Καλαμάτα - Μεγαλόπολη - Τρίπολη), περίπου 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Καλαμάτας και περίπου 39 χλμ. δυτικά-νοτιοδυτικά της Τρίπολης.
Σιδηροδρομικό δίκτυο
Το Ανθοχώρι ήταν ενδιάμεσος σταθμός τρένου μεταξύ του σταθμού 'Λεύκτρον', γνωστού και ως 'Μπιλάλι', και του τερματικού Σιδηροδρομικού Σταθμού Μεγαλόπολης, Eίναι ανενεργός από το 1970. Ο σταθμός 'Λεύκτρον' βρίσκεται στην γραμμή Κόρινθος - Άργος - Τρίπολη - Καλαμάτα (γραμμή εύρους 1.000 mm), που είναι τμήμα του σιδηροδρομικού δικτύου Πελοποννήσου.
Γεωγραφία και τοπογραφία
Το Ανθοχώρι βρισκόταν στην κοιλάδα της Μεγαλόπολης (έτος ίδρυσης της αρχαίας πόλης: 371 π.Χ), με τον Αλφειό ποταμό 1 χλμ στα νοτιοδυτικά του και το όρος Λύκαιον στα βορειοδυτικά του, αμφότερα τα οποία αναφέρονται στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Την ευρύτερη τοπογραφία του Ανθοχωρίου αποτελούσαν καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης οι οποίες κάλυπταν τα κεντρικά, νότια και δυτικά του μέρη· και δάση, τα οποία κάλυπταν κυρίως τα νοτιοανατολικά του μέρη. Από τη δεκαετία του 1970 η θέα του μακρινού ορίζοντα, βορειοδυτικά του Ανθοχωρίου, κυριαρχείτο από το υπαίθριο ορυχείο λιγνίτη της Μεγαλόπολης και τα τεράστια εκσκαπτικά του μηχανήματα. Το ορυχείο παρέχει καύσιμο για το Σταθμό ΔΕΗ Μεγαλόπολης, ένα θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο 850 MW, από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος της στην Ελλάδα. Οικισμοί εγγύτεροι στο Ανθοχώρι ήταν οι: Μεγαλόπολη (βόρεια), Ψαθί (βόρεια), Περιβόλια (βορειοανατολικά), Βρυσούλες (ανατολικά), Γέφυρα (νοτιοανατολικά), Τριπόταμος (νοτιοδυτικά).
Ονομασίες του χωριού και των γύρω χωριών
Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Καρούμπαλι. Συμφωνα με στοιχεία που παραθέτει ο Δημήτρης Λιθοξόου, που με τη σειρά του βασίστηκε σε βιβλίο του Μιχαήλ Χουλιαράκη «η πρώτη επίσημη εμφάνιση των ονομάτων των οικισμών της Ελλάδας, σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της χώρας, βρίσκεται στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836». Εκεί βρίσκονται περί τα 3.336 ονόματα χωριών, μεταξύ των οποίων και τα χωριά του τότε Δήμου και Υποδιοίκησης Μεγαλόπολης (συμεριλαμβάνομένου και του 'Καρούμπαλι'), που σχεδόν όλα μετονομάστηκαν στις 20/8/1927 (ΦΕΚ 179/1927). Τα χωριά της ευρύτερης περιοχής Μεγαλόπολης με τα παραδοσιακά τους ονόματα σε παρένθεση είναι:
Εκδοχές για την καταγωγή του παραδοσιακού ονόματος 'Καρούμπαλι'
Η λέξη καρούμ σχετίζεται με το δένδρο της καρυδιάς και, κατα μία εκδοχή, 'καρούμ χωριό', ήταν το χωριό που είχε πολλές καρυδιές. Λόγω του ότι οι καρυδιές είναι μακρόβια δένδρα (μπορεί να ξεπεράσουν την ηλικία των 250 ετών) η έκφραση χρησιμοποιείτο για να περιγράψει ένα παλαιό οικισμό. Σύμφωνα με μιά ιστορικο-λαογραφική μελέτη για τον 'καζά' του Λεονταρίου που συνέγραψε ο Θεόδωρος Κατριβάνος, το χωριό κάλυπτε περιοχή που ήταν γνωστή ως Καρούμ Αλή τσιφλίκι που κατά τoν 18ο αιώνα, την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, αποτελούσε τμήμα του Βιλαετίου Λεονταρίου (to βιλαέτι ήταν οθωμανική διοικητική διαίρεση). Το όνομα 'Καρούμπαλι' διατηρήθηκε για σχεδόν ένα αιώνα μετά την δημιουργία του Ελληνικού κράτους, μέχρι το 1927 οπότε και μετονομάστηκε σε 'Ανθοχώριον' στις 20/8/1927 (ΦΕΚ 179/1927).
Η διοικητική ιστορία του χωριού
Οσον αφορά στη διοίκηση του, το Ανθοχώρι (υπο την ονομασία Καρούμπαλι) αναγνωρίστηκε ως αυτοδιοικούμενη κοινότητα το 1912. Τη νομική βάση απετέλεσε ο Νόμος Αριθ.4057 της 10-02-1912 που θέσπισε το θεσμό των διοικητικά ανεξάρτητων κοινοτήτων στην Ελλάδα καθώς και το Βασιλικό Διάταγμα της 18-9-1912 που διευκρίνισε τις ειδικές ρυθμίσεις για την εφαρμογή του Νόμου στο νομό Αρκαδίας Μετά την μετονομασία του το 1927, το Ανθοχώρι συνέχισε να λειτουργεί ως ανεξάρτητη κοινότητα μέχρι το τέλος του 1997, όταν αρχισε να εφαρμόζεται το πρόγραμμα διοικητικών μεταρρυθμίσεων «Καποδίστριας». Ακολουθώντας την τύχη της συντριπτικής πλειοψηφίας των άλλων κοινοτήτων στην Ελλάδα, το Ανθοχώρι καταργήθηκε ως διοικητικά ανεξάρτητη κοινότητα και από 1ης Ιανουαρίου 1999 έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μεγαλόπολης.
Η καταστροφή του Ανθοχωρίου στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο γεν. γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ακαδημαϊκός Βασίλειος Χ. Πετράκος είπε στον απολογισμό του έργου της Αρχαιολογικής Εταιρείας για το 2008 (Κυριακή 10 Μαΐου 2009): "«Αν μελετήσει κανείς την ιστορία των μνημείων της Ελλάδος, από τη στιγμή της απελευθέρωσής μας, διαπιστώνει ότι η πορεία προς τη φθορά τους και την καταστροφή τους είναι νομοτελειακή. Ή καταστρέφονται κάποια στιγμή πλήρως, όπως ο Μαραθών, η Ψυττάλεια, η Σαλαμίνα, η Ελευσίνα, η Αυλίδα ή η φθορά τα περισφίγγει σιγά σιγά, όπως έγινε με τα μνημεία και τους τόπους της Αθήνας, με κύριο παράδειγμα την Ακρόπολη. [...]. Αιτία του κακού, η απληστία μερίδας της κοινωνίας μας. Τελευταίο θύμα αυτής της απληστίας η σύγχρονη εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, στο Ανθοχώρι Αρκαδίας, κοντά στη Μεγαλόπολη. Το χωριό ισοπεδώθηκε για την εξόρυξη λιγνίτη αλλά η εκκλησία έμεινε απείραχτη, δείγμα της 'ευλάβειας' και 'πίστης' της ΔΕΗ». "
Στο σημείο αυτό του λόγου του, ο Κος Πετράκος έδειξε την εικόνα της εκκλησίας πριν από την κατάρρευση και πλήρη καταστροφή της ως «νεοελληνικό παράδειγμα περιφρόνησης της παράδοσης».
Πληθυσμός
Στοιχεία από επίσημες απογραφές του Ελληνικού Κράτους
Κοινωνική δραστηριότητα
Οι πρώην κάτοικοι του Ανθοχωρίου που διαμένουν στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα Μεγαλόπολης έχουν συστήσει τον Συλλόγο Ανθοχωριτών Μεγαλόπολης «Ο Άγιος Γεώργιος» με έντονη πολιτιστική και φιλανθρωπική δραστηριότητα. Οι καταγώμενοι απο το Ανθοχώρι που διαμένουν εκτός Μεγαλόπολης έχουν συστήσει τον Σύλλογο Ανθοχωριτών «Τα Εισόδεια της Θεοτόκου» με έδρα την Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Παραλία Μετοχίου Εύβοιας
Η Παραλία Μετοχίου είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 17 κατοίκους. Η παραλία βρίσκεται στις ακτές του Αιγαίου, ανάμεσα στην Χιλιαδού και την παραλία Θαψά, και δεν είναι οργανωμένη. Έχει βότσαλα και βαθαίνει γρήγορα. Διαθέτει ταβέρνες, καφέ και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Μέσα στη θάλασσα βρίσκεται βράχος ο οποίος είναι γνωστός ως Πετεινός λόγω του χαρακτηριστικού σχήματός του.
Αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 2001, οπότε και εντάχθηκε στον καποδιστριακό δήμο Κύμης. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Στην απογραφή του 2001 είχε 84 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου Κατηγορία:Παραλίες της Ελλάδας
Χόφερτ Φλινκ
Τα παλαιότερα σωζόμενα έργα του χρονολογούνται το 1636, χρονιά κατά την οποία πιθανότατα διακόπηκε η συνεργασία του με τον Ρέμπραντ και ξεκίνησε να λειτουργεί δικό του εργαστήριο. Τα πρώιμα έργα του φανερώνουν την ισχυρή επίδραση του δασκάλου του, αν και τα επόμενα χρόνια ο Φλινκ ενσωμάτωσε στους πίνακές του στοιχεία από τους σημαντικότερους Φλαμανδούς ζωγράφους της εποχής. Στις πρώτες του ιστορικές συνθέσεις, μεγάλης κλίμακας, ανήκει η Ευλογία του Ιακώβ (1638, Ρέικσμουζεουμ), έργο που θεωρείται ασυνήθιστο στα πλαίσια της σχολής του Ρέμπραντ και ενδεικτικό της τάσης του Φλινκ για καλλιτεχνική αυτονομία. Διακρίθηκε κυρίως σε προσωπογραφίες και ιστορικά θέματα. Στις σημαντικότερες παραγγελίες που ανέλαβε, ανήκει η διακόσμηση του νέου δημαρχείου της πόλης του Άμστερνταμ το 1655.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Πρωθυπουργός της Μοζαμβίκης
Ο Πρωθυπουργός της Μοζαμβίκης είναι ο αρχηγός κυβέρνησης της Μοζαμβίκης. Ο διορισμός του γίνεται από τον πρόεδρο της χώρας, με βάση το Σύνταγμα. Το αξίωμα του Πρωθυπουργού θεσμοθετήθηκε το 1974 και πρώτος πρωθυπουργός στην ιστορία διετέλεσε ο Ζοακίμ Σισάνο. Από το 1975 ως το 1986 το αξίωμα είχε καταργηθεί. Η μοναδική γυναίκα που έχει διατελέσει πρωθυπουργός είναι η Λουίζα Ντιόγκο.
Πρωθυπουργοί της Μοζαμβίκης 1974- σήμερα)
Κόμματα και οργανώσεις:-
Απελευθερωτικό Μέτωπο Μοζαμβίκης = Frente da Libertação de Moçambique απολυταρχικό και σοσιαλιστικό, εγκατέλειψε το Μαρξισμό-Λενινισμό στις 30 Ιουλίου του 1989)
Εθνική Αντίσταση Μοζαμβίκης< = Resistencia Nacional Moçambicana
Παραπομπές
*
Meg: Ο Κυρίαρχος του Βυθού
Το Meg: Ο Κυρίαρχος του Βυθού (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Meg) είναι μια Αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας δράσης του 2018 σε σκηνοθεσία από τον Τζον Τουρτελτάουμπ από σενάριο των Ντιν Γεωργάρης, Τζον Χόεμπερ, και Έριχ Χόεμπερ, βασισμένο στο μυθιστόρημα του 2017, Meg: A Novel of Deep Terror του Στιβ Άλτεν. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζέισον Στέιθαμ, Λι Μπινγκμπίνγκ, Ρέιν Γουίλσον, Ρούμπι Ρόουζ, Ουίνστον Τσάο, και Κλιφ Κέρτις.
Η Walt Disney Studios αρχικά αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος την δεκαετία του 1990, αλλά για πολλά χρόνια δεν προχώρησε η ανάπτυξή της. Τελικά η Warner Bros. απέκτησε τα δικαιώματα και ανακοίνωσε την ταινία το 2013. Ο Τουρτελτάουμπ και πολλοί από τους ηθοποιούς προσλήφθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2014, και τα γυρίσματα έλαβαν μέρος από τον Οκτώβριο του 2016 μέχρι τον Ιανουάριο του 2017 στην Νέα Ζηλανδία, την Σανυά, και την Κίνα.
Το Meg: Ο Κυρίαρχος του Βυθού κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 10 Αυγούστου του 2018. Ήταν εισπρακτική επιτυχία, εισπράττοντας πάνω από $530 εκατομμύρια, παρόλο που έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς. Μια συνέχεια με τίτλο Meg 2: Η Τάφρος είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει τον Αύγουστο του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ασία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες Di Bonaventura Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Λορέντζο ντι Μποναβεντούρα
Boys Over Flowers
Το Boys Over Flowers (κορεατικά: 꽃보다 남자, Kkotboda namja) είναι μια τηλεοπτική σειρά της Νότιας Κορέας με πρωταγωνιστές τους Ku Hye-sun, Lee Min-ho, Kim Hyun-joong, Kim Bum, Kim Joon και Kim So-eun. Προβλήθηκε στο KBS2 από τις 5 Ιανουαρίου έως τις 31 Μαρτίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Μονή Αστερίου
Η Μονή Αστερίου είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του Υμηττού, στην Αττική, αφιερωμένη στους Ταξιάρχες. Η μονή δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Πολλές δημοσιεύσεις τοποθετούν την ίδρυσή της τον 11ο με 13ο αιώνα, ενώ ο Χαράλαμπος Μπούρας τη χρονολόγησε στον 16ο αιώνα. Το όνομά της πιθανόν αναφέρεται στον Όσιο Λουκά τον Στειριώτη. Το καθολικό της μονής έχει τρούλο και βρίσκεται στο κέντρο της αυλής. Στη βόρεια πτέρυγα βρίσκονται τα κελιά, το διαβατικό και οι τράπεζες. Στη δυτική πτέρυγα βρίσκονται λειτουργικοί χώροι. Το μοναστήρι περιβάλλεται από τετράπλευρο περίβολο.
Παραπομπές
Αστεριου
Βήτα
Το βήτα (παλαιά γραφή: βῆτα· κεφαλαίο Β, πεζό β και ϐ) είναι το δεύτερο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου.. Στη νέα ελληνική αναπαριστά το ηχηρό τριβόμενο διχειλικό σύμφωνο /v/ και το αντίστοιχο αλλόφωνο ενώ στην αρχαία ελληνική αναπαριστούσε το κλειστό /b/. Η σημερινή προφορά του ανάγεται στα ελληνιστικά χρόνια.
Το Β αντιστοιχεί στο γράμμα B, b του λατινικού αλφαβήτου και στα В, в και Б, б του κυριλλικού, τα οποία προήλθαν από το ελληνικό βήτα το οποίο με τη σειρά του ανάγεται στο φοινικικό γράμμα μπεθ, που στα φοινικικά σήμαινε σπίτι. Το όνομα του γράμματος είναι η ελληνική απόδοση της φοινικικής λέξης. Στο Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο συμβολίζει το ηχηρό διχειλικό τριβόμενο σύμφωνο /β/ και σε ορισμένες γλώσσες όπως τα ισπανικά το διχειλικό προσεγγιστικό [β̞].
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία β´=2 και ˏβ =2.000
Ως σύμβολο
Το γράμμα β ως σύμβολο το συναντούμε σε διάφορες περιπτώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
β
Αυτοκράτορας Μέιτζι
Ο Αυτοκράτορας Μέιτζι ή Μεΐτζι (明治天皇) Meiji-tennō) (3 Νοεμβρίου 1852 – 30 Ιουλίου 1912), αποκαλούμενος και Μέιτζι ο Μέγας (明治大帝 Meiji-taitei) ήταν ο 122ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή τάξη διαδοχής. Βασίλευσε από τις 3 Φεβρουαρίου του 1867 ως το θάνατό του, σε μια περίοδο κατά την οποία η Ιαπωνία εξελίχθηκε από ένα καθυστερημένο φεουδαρχικό κράτος σε μια εκβιομηχανισμένη υπερδύναμη.
Το προσωπικό του όνομα ήταν Μουτσουχίτο και το Μέιτζι αποτελεί το μεταθανάτιο όνομα του, που υιοθετούν από αρχαιοτάτων χρόνων οι αυτοκράτορες και αυτοκράτειρες της Ιαπωνίας. Με το όνομα αυτό αναφέρονται από εκείνη τη στιγμή και έπειτα.
Η Ιαπωνία πριν τον Μέιτζι
Για περισσότερο από δύο αιώνες, την εξουσία στην Ιαπωνία κατείχε θεωρητικά ο Αυτοκράτορας, αλλά στην πραγματικότητα τα νήματα κινούσε ο Σογκούν. Η κατάσταση αυτή εδραιώθηκε από το 1600, όταν ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου νίκησε στη μάχη της Σεκιγκαχάρα και έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος της Ιαπωνίας. Το 1615 ο γιος και διάδοχος του Ιεγιάσου, Τοκουγκάβα Χιντετάτα, εξέδωσε ένα κώδικα συμπεριφοράς, σύμφωνα με τον οποίο ο Αυτοκράτορας έπρεπε να αφιερώνει το χρόνο του στις τέχνες και τα γράμματα. Οι μετέπειτα σογκούν, όλοι απόγονοι του Ιεγιάσου, περιόριζαν τον Αυτοκρατορικό Οίκο. Είναι χαρακτηριστικό πως ο εκάστοτε Αυτοκράτορας δεν είχε το δικαίωμα να βγει από το Παλάτι του Κιότο, παρά μόνο σε περιπτώσεις πυρκαγιάς ή απόσυρσης από το θρόνο. Ταυτόχρονα όμως, ο Αυτοκράτορας αποτελούσε σύμβολο της παράδοσης και της νομιμότητας.
Γενικότερα, η Ιαπωνία των Τοκουγκάβα ήταν πολύ περιορισμένη. Η επικράτεια είχε χωριστεί σε 300 περίπου φέουδα (藩 han), το καθένα από τα οποία διοικούνταν από έναν νταΐμιο. Οι νταΐμιο όφειλαν άκρα υπακοή στο σογκούν. Το εμπόριο με τους Ευρωπαίους απαγορευόταν και μόνο Ολλανδοί έμποροι είχαν τη δυνατότητα να βρίσκονται στο Ναγκασάκι. Βέβαια το Σογκουνάτο δεν επέδειξε την ίδια πολιτική και προς άλλους Ασιάτες εμπόρους, καθώς φοβόταν περισσότερο τη Δύση.
Πιθανώς, οι Ιάπωνες θα μπορούσαν να συνεχίσουν τη ζωή αυτή, αλλά οι Δυτικοί είχαν αντίθετη γνώμη: τους ενοχλούσε η απομόνωση της Ιαπωνίας και κυρίως τους έλκυαν οι ανεκμετάλλευτες εμπορικές της δυνατότητες.
Γέννηση και το "Άνοιγμα της Ιαπωνίας"
Ο Μέιτζι γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1852. Πατέρας του ήταν ο Αυτοκράτορας Κομέι, ο οποίος βασίλευε από το 1846, και μητέρα του μια παλλακίδα, ονόματι Νακαγιάμα Γιοσίκο. Πατέρας της Γιοσίκο ήταν ο Νακαγιάμα Τανταγιάσου, ενός σημαντικός σύμβουλος της Αυλής. Τα νέα της γέννησης χαροποίησαν ιδιαίτερα τον Αυτοκράτορα, ο οποίος ήπιε μια αρκετά μεγάλη ποσότητα σάκε. Στο νεαρό πρίγκιπα χαρίστηκαν πολλά δώρα. Ακολούθησαν διάφορες παραδοσιακές τελετουργίες, όπως η ταφή του πλακούντα, με αποτέλεσμα ο Αυτοκράτορας Κομέι να δει το γιο του τριάντα μέρες μετά τη γέννησή του. Στο νεογέννητο δόθηκε το όνομα Σατσινομίγια, δηλαδή "Πρίγκιπας Σάτσι".
Η γέννηση του μελλοντικού Αυτοκράτορα έγινε σε μια εποχή που η Ιαπωνία άλλαζε ριζικά. Οι Δυτικοί απέτυχαν να ανοίξουν τα ιαπωνικά λιμάνια με τις συμβατικές μεθόδους, αλλά δεν σταμάτησαν. Το 1852 οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν τέσσερα πολεμικά πλοία και ένα λόχο πεζοναυτών, ώστε να οδηγήσουν έναν απομονωμένο λαό στην οικογένεια των πολιτισμένων εθνών, όπως το έθεσε ο αρχηγός της αποστολής, Αντιναύαρχος Μάθιου Πέρι. Ο στολίσκος έφτασε στην Άπω Ανατολή το Μάιο του επόμενου χρόνου και τον Ιούλιο αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Ουράγκα, κοντά στο Έντο. Ο Πέρι παρέδωσε μια φιλική, αλλά έντονη επιστολή του Προέδρου των Η.Π.Α. Μίλαρντ Φίλμορ και φεύγοντας, υποσχέθηκε να ξαναγυρίσει.
Η κρίση που προέκυψε από την άφιξη του Πέρι, οδήγησε το σογκουνάτο να απευθυνθεί στην Αυλή του Κιότο. Για πρώτη φορά μετά από 250 χρόνια, το σογκουνάτο ζητούσε τη γνώμη του Αυτοκράτορα. Οι απόψεις διίσταντο, καθώς άλλοι επέμεναν στη διατήρηση της απομόνωσης, ενώ αρκετοί υποστήριζαν το αντίθετο. Τελικά, πέντε χρόνια μετά την επιστροφή του Πέρι το Φεβρουάριο του 1853, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εμπορεύονταν ελεύθερα σε ορισμένα ιαπωνικά λιμάνια.
Πρώτα χρόνια
Γενικά, ο Σατσινομίγια δεν ήταν ιδιαίτερα επιμελής μαθητής. Σε μια περίπτωση, για παράδειγμα, έφυγε από το μάθημα, χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση. Αλλά και η Νακαγιάμα Γιοσίκο ήταν πολύ αυστηρή μαζί του, καθώς δεν τον άφηνε να φάει το μεσημεριανό, αν δεν είχε ολοκληρώσει τα μαθήματα της ημέρας. Αργότερα, ο Μέιτζι μετάνιωνε για την αδιαφορία του αυτή, συνθέτοντας ακόμη και ποιήματα πάνω στα παιδικά του χρόνια.