cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περικλής Κοροβέσης
Τοπική αυτοδιοίκηση
Το 1998 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, με το συνδυασμό του Λέοντα Αυδή (ΚΚΕ).
Κοινοβουλευτική δραστηριότητα
Ο Περικλής Κοροβέσης υπήρξε βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο ξεκίνημα του. Συγκεκριμένα το 2007 εκλέχθηκε στην Α΄περιφέρεια Αθηνών. Μετείχε στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και ήταν μέλος της Διπλωματικής Αντιπροσωπείας για τη φιλία και συνεργασία με τα κοινοβούλια της Γεωργίας, Νότιας Αφρικής και Σουηδίας. Το 2009 αποχώρησε από το κόμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Ν.Π.Σ. Βέροια
Ο Νέος Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Βέροια είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Βέροια και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε στις επαγγελματικές κατηγορίες την περίοδο 2019-2023 με την επωνυμία '''Π.Α.Ε. Ν.Π.Σ. Βέροια 2019'''.
Ιστορία
Ο Ν.Π.Σ. Βέροια δημιουργήθηκε με σκοπό την επανεκκίνηση του επαγγγελματικού ποδοσφαίρου στη Βέροια, μετά την αδρανοποίηση του Γ.Α.Σ. Βέροια, του πιο ιστορικού και επιτυχημένου ποδοσφαιρικού συλλόγου της πόλης, με πολλές συμμετοχές σε Α΄ Εθνική και επαγγελματικές κατηγορίες.
Ίδρυση
Στις 4 Ιουλίου 2018, πραγματοποιήθηκε επανενεργοποίηση των προσπαθειών της ερασιτεχνικής Βέροιας με προσωρινή διοίκηση που διορίστηκε από το τοπικό δικαστήριο της Βέροιας, η οποία στην πορεία απέβη άκαρπη και στα τέλη του καλοκαιριού του 2018 αποφασίστηκε ο Γ.Α.Σ. Βέροια να αδρανοποιηθεί. Μετά από πρωτοβουλίες της οικογένειας Μπίκα με τη διοίκηση του συλλόγου «Ελπίς Σκουτάρεως», μέλους της ΕΠΣ Σερρών που αγωνιζόταν στη Γ΄ Εθνική συμφωνήθηκε η μεταφορά της έδρας και η αλλαγή της επωνυμίας της.
Αγωνιστική πορεία
Την περίοδο 2019-20 στο Κύπελλο Ελλάδας αντιμετώπισε σε μονό παιχνίδι τον Διαγόρα Ρόδου στην εντός έδρας αναμέτρηση για τον τρίτο γύρο του θεσμού και τον κέρδισε με σκορ 2-0 και προκρίθηκε στον τέταρτο γύρο όπου κληρώθηκε να αντιμετωπίσει τον Λεβαδειακό πάλι σε μονό παιχνίδι και σε εντός έδρας αναμέτρηση τον κέρδισε και αυτόν, με σκορ όμως 3-0. Στον πέμπτο γύρο κληρώθηκε με τον ΠΑΣ Γιάννινα σε διπλούς αγώνες έτσι στην έδρα του ΠΑΣ στο πρώτο παιχνίδι ηττήθηκε με σκορ 1-0. Οι Βεροιώτες χρειάζονταν στην έδρα τους μια νίκη μεγαλύτερη του 1-0, αλλά δεν τα καταφέρανε καθώς το παιχνίδι στην έδρα τους το χάσανε με σκορ 1-2 και 1-3 το γενικό αποκλείοντας τους από τον θεσμό.
Στο πρωτάθλημα της Football League σαν τρίτη κατηγορία πλέον μετά από την αναδιάρθρωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων τερμάτισε στην έβδομη θέση όπου διακόπηκε και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ το πρωτάθλημα λόγω της επιδημίας του κορονοϊού. Την επόμενη χρονιά μετά από μια καταπληκτική χρονιά κατέλαβε την 1η θέση και εξασφάλισε την άνοδο στην Σούπερ Λιγκ 2. Στον Βόρειο Όμιλο στης Σούπερ Λιγκ 2 κατέλαβε στην 1η θέση και κλήθηκε να συμμετάσχει στα μπαράζ που θα κρίνανε τον Πρωταθλητή της Σούπερ Λιγκ 2 και την άνοδο στην Σούπερ Λιγκ 1 ενάντια στον Λεβαδειακό πρωταθλητή του Νοτίου Ομίλου. Από τους αγώνες μπαράζ προβιβάστηκε ο Λεβαδειακός με την Βέροια να πηγαίνει σε νέα μπαράζ ενάντια στην Λαμία 13η της Σούπερ Λιγκ 1.
Οπαδικό Κίνημα
Η Βέροια γνωστή και ως Βασίλισσα του Βορρά αποτελεί μια από τις επαρχιακές ομάδες της Ελλάδας με μικρομεσαία οπαδική δύναμη. Υπάρχουν δύο ενεργοί σύνδεσμοι φιλάθλων. Ο «Σύνδεσμος Φίλων Βέροιας Θύρα 4» και ο Queen’s Boyz.
Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ
Το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ (αγγλικά: Vancouver Film Critics Award For Best Suporting Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Βανκούβερ
Ελισάβετ του Νάσσαου
Η Ελισάβετ, ολλανδ.: Elisabeth Flandrika van Nassau van Orange (Μίντελμπουργκ, 26 Απριλίου 1577 - Σεντάν, 3 Σεπτεμβρίου 1642) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπουγιόν.
Βιογραφία
Μετά τη δολοφονία του πατέρα της το 1584, υπήρχε έλλειψη χρημάτων για την Ελισάβετ, τα αδέλφια της και τη μητριά της Λουίζα ντε Κολινύ. Το 1594 η Λουίζα πήρε την Ελισάβετ μαζί της στη Γαλλία, όπου συναντήθηκαν με αρκετούς προτεστάντες ευγενείς. Ένας από αυτούς, ο Ερρίκος των Λα Τουρ ντ'Ωβέρν δούκας του Μπουγιόν και πρίγκιπας του Σεντάν, της έστειλε μία πρόταση γάμου, που η Ελισάβετ αποδέχθηκε. Το ζευγάρι απέκτησε εννέα παιδιά.
Ο Ερρίκος προσπάθησε να διατηρήσει το δουκάτο του Σεντάν στον Προτεσταντισμό, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσει την εχθρότητα, που προερχόταν από τους καθολικούς Γάλλους γείτονές του.
Κατά τη διάρκεια των απουσιών του η Ελισάβετ ενεργούσε ως επίτροπος και μετά το τέλος του το 1623 αυτή έγινε επίτροπος για τον γιο τους Φρειδερίκο-Μαυρίκιο του Λα Μαρκ. Διατήρησε στενή επαφή με τη μητριά της και τις πέντε αδελφές της, δύο από τις οποίες ενήργησαν επίσης ως επίτροποι σε κάποια στιγμή.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1595 τον Ερρίκο του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν δούκα του Μπουγιόν και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου
Ρωμαϊκή Δημοκρατία (1849)
Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (Repubblica Romana), αναφερόμενη και ως Δεύτερη Ρωμαϊκή Δημοκρατία (Seconda Repubblica Romana (για να διακρίνεται από εκείνη των ναπολεόντειων χρόνων), ήταν βραχύβια κρατική οντότητα, που ιδρύθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1849, όταν η κυβέρνηση των Παπικών Κρατών (εδαφών) αντικαταστάθηκε προσωρινά από ρεπουμπλικανική διακυβέρνηση και ο πάπας Πίος Θ΄ κατέφυγε από τη Ρώμη στην Γκαέτα. Η Δημοκρατία ήταν υπό την ηγεσία των Κάρλο Αρμελλίνι, Τζουζέπε Ματσίνι και Αουρέλιο Σάφφι. Μαζί σχημάτισαν μια τριανδρία, μια μορφή διακυβέρνηση που υπήρχε στην αρχαία Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Μία από τις σημαντικότερες καινοτομίες που η Δημοκρατία ήλπιζε να επιτύχει ήταν η συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξιθρησκία: όλες οι θρησκείες θα μπορούσαν να ασκηθούν ελεύθερα και ταυτόχρονα ο πάπας να έχει διασφαλισμένο το δικαίωμα να διοικεί την Καθολική Εκκλησία. Αυτές οι θρησκευτικές ελευθερίες ήταν μια εντελώς διαφορετική κατάσταση από εκείνη της προηγούμενης παπικής διακυβέρνησης, η οποία επέτρεπε να ασκείται μόνο ο καθολικισμός και ο ιουδαϊσμός από τους πολίτες. Το Σύνταγμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας υπήρξε το πρώτο στην παγκόσμια ιστορία του συνταγματικού δικαίου που καταργούσε τη θανατική ποινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία του Καθολικισμού στην Ευρώπη
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 200 μέτρα ανδρών
Ο δρόμος 200 μέτρων ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Πραγματοποιήθηκε στις 8-9 Αυγούστου 2018.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (Θερινή Ώρα Γερμανίας UTC+2)
Μορφή Ανταγωνισμού
Οι πρώτοι 10 αθλητές που είχαν τη καλύτερη ατομική φετινή επίδοση προκρίνονταν απευθείας στους ημιτελικούς.
Γιόχαν Γιόνγκιντ
Ο Γιόχαν Μπάρτολντ Γιόνγκιντ (ολλανδικά: Johan Barthold Jongkind) (1819 - 1891) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης. Ζωγράφισε τοπία και θαλασσογραφίες συνεχίζοντας την παράδοση των Ολλανδών τοπιογράφων και θεωρείται πρόδρομος του ιμπρεσιονισμού.
Μις Μαρπλ
Δημιουργία του χαρακτήρα
Στην αυτοβιογραφία της, γράφει πως ο χαρακτήρας της Κάρολαϊν Σέπαρντ, στο μυθιστόρημα Ο φόνος του Ρότζερ Ακρόυντ, την ώθησε να αναπτύξει περισσότερο αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο ηλικιωμένης κυρίας των αγγλικών προαστίων και χωριών. Γράφει σχετικά: «Νομίζω πως η Μις Μαρπλ ξεπήδησε από την ευχαρίστηση που είχα νιώσει περιγράφοντας την αδελφή του Δόκτορα Σέπαρντ στον Φόνο του Ρότζερ Ακρόυντ. Ήταν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας του βιβλίου - μια ξινισμένη γεροντοκόρη, γεμάτη περιέργεια, ξέροντας τα πάντα, ακούγοντας τα πάντα. Η τέλεια υπηρεσία ντετέκτιβ στο σπίτι σας. Όταν το βιβλίο έγινε φιλμ, ένα από τα πράγματα που με λύπησαν πιο πολύ ήταν η απάλειψη της Καρολάιν....»
Γιόχαν Γιόνγκιντ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιόχαν Γιόνγκιντ γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1819 στην πόλη Λάτροπ στην επαρχία Οφεράισσελ της Ολλανδίας κοντά στα σύνορα με τη Γερμανία. Αρχικά σπούδασε στην Ακαδημία τέχνης στη Χάγη με δάσκαλο τον Αντρέας Σέλφχουτ. Το 1846 εγκαταστάθηκε στο Μονπαρνάς στο Παρίσι της Γαλλίας όπου μαθήτευσε κοντά στον Εζέν Ιζαμπέ και τον Φρανσουά Εντουάρ Πικό. Δύο χρόνια αργότερα, το Σαλόν του Παρισιού δέχτηκε το έργο του για την έκθεσή του και έλαβε θετικές κριτικές από τον κριτικό Σαρλ Μπωντλαίρ και αργότερα από τον Εμίλ Ζολά. Στην έκθεση του 1852 πήρε μετάλλιο. Ωστόσο, επρόκειτο να γνωρίσει μικρή επιτυχία καθώς υπέφερε από κρίσεις κατάθλιψης που περιπλέκονταν από αλκοολισμό.
Μις Μαρπλ
Η ζωή της Μις Μαρπλ
thumb|right|Το σπίτι της Μις Μαρπλ, (αριστερά), στην αγγλική τηλεοπτική σειρά [[Miss Marple (τηλεοπτική σειρά)|Miss Marple.]] Η πρώτη εμφάνιση της Μις Μαρπλ γίνεται στο διήγημα The Tuesday Night Club, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό The Royal Magazine το 1927. Εκεί περιγράφεται σαν μια ηλικιωμένη κυρία απομεινάρι της Βικτωριανής εποχής, φορώντας ένα περασμένης εποχής μαύρο μπροκάρ φόρεμα, που σούρωνε γύρω από την καχεκτική μέση της.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 200 μέτρα ανδρών
Γύρος 1
Οι 3 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι 2 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς.
Γιόχαν Γιόνγκιντ
Βιογραφικά στοιχεία
Σε όλη του τη ζωή, ο καλλιτέχνης πάλευε με ψυχικές ασθένειες και αλκοολισμό, κάτι που συχνά οδήγησε φίλους του και εμπόρους τέχνης να του προσφέρουν οικονομική βοήθεια.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 200 μέτρα ανδρών
Γύρος 1
Άνεμος:
Μις Μαρπλ
Η ζωή της Μις Μαρπλ
Σύμφωνα με τους περισσότερους μελετητές το επίθετό της, το δανείστηκε από τον ομώνυμο σιδηροδρομικό σταθμό στο Τσεσάιρ, περιοχή που η Κρίστι γνώριζε καλά από την παιδική της ηλικία. Η Μις Μαρπλ κατοικεί στο φανταστικό αγγλικό χωριό St. Mary Mead, της εξίσου φανταστικής επαρχίας του Μιντλσάιρ (Middleshire), το οποίο απέχει περίπου 40 χλμ. από το Λονδίνο. Η σιδηροδρομική του σύνδεση με το Λονδίνο, έχει αφετηρία τη γραμμή του Πάντιγκτον. Στενοί φίλοι της είναι ο συνταγματάρχης εν αποστρατεία Arthur Bantry και η γυναίκα του Dolly Bantry. Ακόμα, ο συνταξιούχος αξιωματικός της Σκότλαντ Γιαρντ, Sir Henry Clithering, είναι αυτός που την υποστηρίζει και την ενθαρρύνει στις έρευνές της (που συνήθως προκαλούν τη δυσφορία της τοπικής αστυνομίας) ενώ και ο ανιψιός της, Raymond West, που εμφανίζεται συχνά στα μυθιστορήματά της, συνήθως είναι αδιάφορος για αυτήν την πλευρά των ασχολιών της θείας του.
Γιόχαν Γιόνγκιντ
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1878, ο Γιόνγκιντ και η σύντροφός του Ζοζεφίν Φεσέ εγκαταστάθηκαν στη μικρή πόλη Λα Κοτ-Σαιντ-Αντρέ κοντά στη Γκρενόμπλ στο νομό Ιζέρ στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, όπου συνέχισε να ζωγραφίζει. Στις αρχές του 1891 μεταφέρθηκε σε ψυχιατρείο, όπου πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1891. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Λα Κοτ-Σαιντ-Αντρέ.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 200 μέτρα ανδρών
Γύρος 1
Σειρά 1: +0.1 μ/δ, Σειρά 2: –0.1 μ/δ, Σειρά 3: +0.2 μ/δ, Σειρά 4: +0.2 μ/δ
Γιόχαν Γιόνγκιντ
Θέματα και τεχνοτροπία
Το πιο συχνό θέμα του Γιόνγκιντ ήταν η θαλασσογραφία, στην Ολλανδία ζωγράφισε απόψεις των ολλανδικών καναλιών και στη Γαλλία κυρίως τις ακτές της Νορμανδίας. Πολλά από τα έργα του απεικονίζουν τον Σηκουάνα, ιδιαίτερα την περιοχή κοντά στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων και παλιές γραφικές συνοικίες της πόλης. Ζωγράφιζε ακουαρέλες σε εξωτερικούς χώρους και τις χρησιμοποιούσε ως σκίτσα για ελαιογραφίες που φιλοτεχνούσε στο εργαστήριό του. Οι πίνακές του χαρακτηρίζονται από ζωηρές πινελιές και έντονες αντιθέσεις. Όπως οι Ολλανδοί τοπιογράφοι του 17ου αιώνα της Χρυσής Εποχής της Ολλανδικής ζωγραφικής, συνέθετε συνήθως τα τοπία του με χαμηλό ορίζοντα, επιτρέποντας στον ουρανό να κυριαρχήσει.
Μις Μαρπλ
Η ζωή της Μις Μαρπλ
Στο μυθιστόρημα του 1930 Φόνος στο Πρεσβυτέριο (The Murder at the Vicarage), εμφανίζεται σαν μια ζωηρή κουτσομπόλα, που απλώς θέλει να χώνει τη μύτη της παντού. Στα επόμενα έργα ο χαρακτήρας θα αλλάξει λίγο, κάνοντάς την περισσότερο συμπαθητική και με ενδιαφέρον πραγματικό για τους άλλους ανθρώπους, αν και πάντα καχύποπτη. Η Μις Μαρπλ δεν παντρεύτηκε ποτέ, ούτε εργάστηκε ποτέ και βασίζεται κυρίως στην οικονομική συνδρομή του ανιψιού της, Ρέημοντ Γουέστ. Είναι αρκετά μορφωμένη και έχει σημαντικές γνώσεις ανατομίας, μάλιστα στο μυθιστόρημα του 1952 Διπλό Είδωλο στον Σπασμένο Καθρέφτη (They Do It with Mirrors), μαθαίνουμε ότι ανατράφηκε σε θρησκευτικό περιβάλλον (Cathedral close) και έμαθε ιταλικά.
Γιόχαν Γιόνγκιντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 200 μέτρα ανδρών
Ημιτελικοί
Οι 2 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι δύο επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στον τελικό.
Σειρά 1: +0.3 μ/δ, Σειρά 2: +0.3 μ/δ, Σειρά 3: +0.3 μ/δ
Τελικός
Άνεμος: +0.7 μ/δ
Παραπομπές
00200 μετρα αν Κατηγορία:200 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Weekly Shōnen Jump
Το Weekly Shōnen Jump (, ιαπωνικά: 週刊少年ジャンプ, λατινισμός Χέπμπορν: Shūkan Shōnen Janpu, στυλιζαρισμένο στα αγγλικά ως WEEKLY JUMP) είναι εβδομαδιαία ανθολογία shōnen μάνγκα που δημοσιεύεται στην Ιαπωνία από τη Shueisha, υπό τη σειρά περιοδικών Jump. Η σειρά μάνγκα μέσα στο περιοδικό αποτελείται από πολλές σκηνές δράσης και αρκετή ποσότητα κωμωδίας. Τα κεφάλαια της σειράς που εκτελούνται στο Weekly Shōnen Jump συλλέγονται και δημοσιεύονται σε τόμους τάνκοουμπον (tankōbon) υπό το έντυπο Jump Comics κάθε δύο έως τρεις μήνες. Είναι ένα από τα μακροβιότερα περιοδικά μάνγκα, με το πρώτο τεύχος να έχει κυκλοφορήσει με ημερομηνία εξωφύλλου την 1η Αυγούστου 1968.
Το περιοδικό έχει πουλήσει πάνω από 7,5δισεκατομμύρια αντίτυπα από το 1968, καθιστώντας το το περιοδικό κόμικ/μάνγκα με τις περισσότερες πωλήσεις, μπροστά από ανταγωνιστές όπως το Weekly Shōnen Magazine και το Weekly Shōnen Sunday. Τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990 αντιπροσωπεύουν την εποχή που η κυκλοφορία του περιοδικού ήταν στο υψηλότερο επίπεδο, με 6,53εκατομμύρια αντίτυπα την εβδομάδα, με συνολικό αναγνωστικό κοινό 18 εκατομμυρίων ατόμων στην Ιαπωνία. Καθ΄ όλη τη διάρκεια του 2021, είχε μέση κυκλοφορία πάνω από 1,3 εκατομμύρια αντίτυπα την εβδομάδα. Πολλές από τις σειρές μάνγκα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις προέρχονται από το Weekly Shōnen Jump.
Το Weekly Shōnen Jump έχει αδελφικά περιοδικά όπως το Jump Square, που δημιουργήθηκε μετά την πτώση του Monthly Shōnen Jump, το Ultra Jump, το Weekly Young Jump, το εικονικό αντίστοιχο Shōnen Jump+, που μπορεί να υπερηφανεύεται για τους δικούς του αποκλειστικούς τίτλους και το Saikyō Jump. Το περιοδικό είχε επίσης αρκετούς διεθνείς ομολόγους, συμπεριλαμβανομένου του τρέχοντος βόρειοαμερικανικου Weekly Shonen Jump. Επίσης, δημιούργησε ένα crossover franchise πολυμέσων που περιλαμβάνει anime και βιντεοπαιχνίδια (από το Famicom Jump) που συγκεντρώνουν διάφορους χαρακτήρες από το Shōnen Jump.
Προέλευση (δεκαετίες 1960–1970)
Το Weekly Shōnen Jump ξεκίνησε από τη Shueisha στις 11 Ιουλίου 1968, για να ανταγωνιστεί το ήδη επιτυχημένα Weekly Shōnen Magazine και Weekly Shōnen Sunday. Η αδελφική έκδοση, το Weekly Shōnen Jump, ήταν ένα περιοδικό μάνγκα με το όνομα Shōnen Book, το οποίο ήταν αρχικά μια ανδρική έκδοση της βραχύβιας ανθολογίας σότζο μάνγκα Shōjo Book. Πριν από το τεύχος 20, το Weekly Shōnen Jump ονομαζόταν αρχικά απλά Shōnen Jump, καθώς ήταν αρχικά ένα περιοδικό με έκδοση δύο φορές την εβδομάδα. Το 1969, το Shōnen Book σταμάτησε να δημοσιεύεται οπότε το Shōnen Jump έγινε εβδομαδιαίο περιοδικό και ένα νέο μηνιαίο περιοδικό που ονομαζόταν Bessatsu Shōnen Jump δημιουργήθηκε για να πάρει τη θέση του Shōnen Book. Αυτό το περιοδικό μετονομάστηκε αργότερα ως Monthly Shōnen Jump πριν τελικά διακοπεί και αντικατασταθεί από το Jump SQ.
Χρυσή εποχή (δεκαετίες 1980-1990)
Ο Χιρόκι Γκότο διορίστηκε αρχισυντάκτης το 1986 και παρέμεινε στη θέση μέχρι το 1993. Η θητεία του σημείωσε σημαντικές αυξήσεις στην κυκλοφορία και τη σειριοποίηση της κυκλοφορίας πολλών δημοφιλών σειρών. Όταν ρωτήθηκε για την περίοδο, ο Γκότο δήλωσε: «Προσπαθήσαμε μόνο να δημιουργήσουμε μάνγκα που μπορούν να απολαύσουν όλοι. Δεν υπήρχαν συγκεκριμένοι κανόνες. Τα περιοδικά Idol και ταμπλόιντ κυριαρχούσαν στη βιομηχανία των Μέσων & Ψυχαγωγίας εκείνη την εποχή και θέλαμε να ξεχωρίσουμε από το πλήθος χρησιμοποιώντας μόνο τα μάνγκα ως όπλο μας». Το Famicom Jump: Hero Retsuden, που κυκλοφόρησε το 1988 για το Family Computer δημιουργήθηκε για να τιμήσει την 20ή επέτειο του περιοδικού. Ακολούθησε μια συνέχεια: το Famicom Jump II: Saikyō no Shichinin το 1991, επίσης για το Family Computer. Η κυκλοφορία του Shōnen Jump συνέχισε να αυξάνεται από έτος σε έτος μέχρι το 1995, κορυφώνοντας στα 6,53 εκατομμύρια αντίτυπα. Μέχρι το 1998, η κυκλοφορία είχε πέσει στο 4,15 εκατομμύρια αντίτυπα, μια μείωση που εν μέρει αποδίδεται στην ολοκλήρωση των δημοφιλών σειρών μάνγκα Dragon Ball και Slam Dunk. Το περιοδικό έφτασε στο απόγειό του με συνολικό αναγνωστικό κοινό 18 εκατ. ατόμων στην Ιαπωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Μειωμένη κυκλοφορία (2000–2013)
Η κυκλοφορία του περιοδικού συνέχισε να μειώνεται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πριν φτάσει σε κάποια σταθερότητα γύρω στο 2005, πολύ κάτω από την προηγούμενη κορύφωσή του. Το 2000 δημιουργήθηκαν άλλα δύο παιχνίδια με σκοπό τον εορτασμό των επετείων του περιοδικού. Ένα crossover παιχνίδι μάχης με τίτλο Jump Super Stars κυκλοφόρησε για το Nintendo DS το 2005. Ακολούθησε το Jump Ultimate Stars το 2006. Λόγω του σεισμού και του τσουνάμι του Τόχοκου το 2011, η αποστολή του 15ου τεύχους του 2011 καθυστέρησε σε ορισμένες περιοχές της Ιαπωνίας. Σε απάντηση, η Shueisha δημοσίευσε τη σειρά που περιλαμβάνεται σε αυτό το τεύχος δωρεάν στον ιστότοπό της από τις 23 Μαρτίου έως τις 27 Απριλίου.
Μετάβαση σε ψηφιακή μορφή (2013–σήμερα)
δεξιά|μικρογραφία| Ράφια στη βιβλιοθήκη της πόλης [[Μιναμιουονούμα, με τεύχη του Weekly Shōnen Jump (2018)]] Μια εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα με τίτλο «Jump Live» κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2013, όπου διαθέτει αποκλειστικό περιεχόμενο από τους καλλιτέχνες των οποίων η σειρά τρέχει στο Weekly Shōnen Jump. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2014, κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία η δωρεάν εφαρμογή και ιστότοπος για κινητά Shōnen Jump+. Πουλάει ψηφιακές εκδόσεις του περιοδικού Weekly Shōnen Jump, ταυτόχρονα με την έντυπη κυκλοφορία του και τόμους tankōbon μεμονωμένων σειρών Jump τους παρελθόντος και στο παρόντος. Ωστόσο, έχει και μεγάλα δείγματα του μάνγκα που μπορούν να διαβαστούν δωρεάν. Υπάρχουν επίσης σειρές που κυκλοφόρησαν αποκλειστικά στην εφαρμογή, όπως η Marvel × Shōnen Jump+ Super Collaboration. Σε αντίθεση με αυτές του Weekly Shōnen Jump, αυτές οι σειρές μπορεί να απευθύνονται σε ενήλικες άνδρες ή γυναίκες. Αυτές οι αποκλειστικές σειρές δημοσιεύονται αργότερα σε έντυπους τόμους tankōbon με το αποτύπωμα Jump Comics+. Το 2019, ο ιστότοπος και η εφαρμογή Shōnen Jump+ είχαν περίπου 2,4 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες. Από τον Ιανουάριο του 2020, η εφαρμογή είχε ληφθεί περισσότερες από 13 εκατομμύρια φορές.
Καθώς το περιοδικό στράφηκε προς την ψηφιακή παροχή, η κυκλοφορία των εντύπων άρχισε και πάλι να μειώνεται. Μέχρι το 2017, η κυκλοφορία των εντύπων μειώθηκε σε λιγότερο από 2 εκατομμύρια, λιγότερο από το ένα τρίτο της αιχμής της κατά τη χρυσή εποχή. Αυτή η πτώση ακολουθεί παρόμοιες τάσεις που παρατηρούνται από άλλα περιοδικά του κλάδου.
Ένα νέο παιχνίδι crossover, το J-Stars Victory Vs., κυκλοφόρησε το 2014 για το PlayStation 3 και το PlayStation Vita για τον εορτασμό της 45ης επετείου του Jump. Τον Ιούνιο του 2018, κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία μια περιορισμένη 50η Επετειακή έκδοση Shōnen Jump της κονσόλας παιχνιδιών Famicom Mini (NES Classic Edition). Πούλησε 110.000 κομμάτια σε δύο ημέρες.
Στις 28 Ιανουαρίου 2019, η Shueisha κυκλοφόρησε την παγκόσμια αγγλόφωνη έκδοση του Shōnen Jump+, με τίτλο Manga Plus. Διατίθεται δωρεάν σε κάθε χώρα εκτός από την Κίνα και τη Νότια Κορέα, που έχουν τις δικές τους ξεχωριστές υπηρεσίες. Μια έκδοση στην ισπανική γλώσσα κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2019 και έχει διαφορετική βιβλιοθήκη περιεχομένου. Όπως και η ιαπωνική εφαρμογή, έχει μεγάλα δείγματα μάνγκα που μπορούν να διαβαστούν δωρεάν, συμπεριλαμβανομένων όλων των τρεχόντων τίτλων του Weekly Shōnen Jump, ενός σημαντικού αριθμού τίτλων από το Shōnen Jump+ και ορισμένων τίτλων από το Jump Square. Ωστόσο, σε αντίθεση με την ιαπωνική έκδοση, τα τελευταία κεφάλαια του τρέχοντος μάνγκα Weekly Shōnen Jump διατίθενται δωρεάν για περιορισμένο χρονικό διάστημα και δεν πουλά περιεχόμενο.
Βραβεία νέων καλλιτεχνών
Το Weekly Shōnen Jump, σε συνεργασία με τη μητρική εταιρεία Shueisha, διοργανώνει ετήσιους διαγωνισμούς για νέους ή ανερχόμενους καλλιτέχνες μάνγκα για να δημιουργήσουν ιστορίες μίας λήψης. Οι καλύτερες υποβάλλονται σε μια επιτροπή κριτών (συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνών μάνγκα του παρελθόντος και του παρόντος), όπου στους καλύτερους δίνεται ένα ειδικό βραβείο για τους καλύτερους από αυτές τις νέες σειρές. Το Βραβείο Τεζούκα, που ονομάστηκε από τον πρωτοπόρο του μάνγκα Οσάμου Τεζούκα, απονέμεται για όλα τα διαφορετικά στυλ ιστοριών. Το Βραβείο Ακάτσουκα, που ονομάστηκε από τον πρωτοπόρο του gag μάνγκα Φουτζίο Ακάτσουκα, είναι ένας παρόμοιος διαγωνισμός για κωμωδία και gag μάνγκα. Πολλοί καλλιτέχνες μάνγκα του Weekly Shōnen Jump ξεκίνησαν είτε κερδίζοντας είτε έχοντας αναγνωριστεί από αυτούς τους διαγωνισμούς.
Σχετικά στοιχεία
Το WSJ είναι επίσης το κέντρο της επωνυμίας της Shueisha για τα κύρια προϊόντα μάνγκα της, λόγω της δημοτικότητας και της αναγνώρισης της σειράς και των χαρακτήρων που δημοσιεύονται σε αυτήν. Αν και τα μάνγκα δημοσιεύονται τόσο στο κύριο περιοδικό όσο και στη σειρά αποτύπωσης Jump Comics του τάνκοουμπον, αναδημοσιεύονται επίσης σε διάφορες άλλες εκδόσεις όπως το kanzenban και σε «επανεκδόσεις» του αρχικού έργου, συνήθως δημοσιεύοντας παλαιότερες σειρές. Η επωνυμία Jump χρησιμοποιείται επίσης στο tankōbon που κυκλοφόρησε από τις σειρές μάνγκα τους, σχετικά δραματικά CD και στο «Jump Festa», ένα φεστιβάλ που δείχνει τους ανθρώπους και τα προϊόντα πίσω από τους τίτλους μάνγκα Weekly Shōnen Jump.
Κυκλοφορία και δημογραφικά στοιχεία
Το Weekly Shōnen Jump είναι το περιοδικό μάνγκα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Ιαπωνία. Το 1982, το Weekly Shōnen Jump είχε κυκλοφορία 2,55 εκατομμυρίων αντιτίπων. Μέχρι το 1995, οι αριθμοί κυκλοφορίας αυξήθηκαν σε 6,53 εκατομμύρια. Ο πρώην αρχισυντάκτης του περιοδικού Μασάχικο Ιμπαράκι (2003–2008) δήλωσε ότι αυτό οφείλεται στο ότι το περιοδικό περιλάμβανε «επιτυχίες όπως τα Dragon Ball, Slam Dunk και άλλα». Μετά την επίτευξη αυτής της κορυφής, οι αριθμοί κυκλοφορίας συνέχισαν να πέφτουν. Το πρωτοχρονιάτικο τεύχος του 1998 ήταν η πρώτη φορά σε 24 χρόνια που το Weekly Shōnen Jump έχασε ως το περιοδικό shōnen μάνγκα με τις υψηλότερες πωλήσεις (4.15 εκατομμύρια αντίτυπα πωλήθηκαν), με την πρωτιά να πέρνει το Weekly Shōnen Magazine (4.45 εκατομμύρια). Μόλις το 2007 το περιοδικό σημείωσε την πρώτη του άνοδο σε 11 χρόνια, από 2,75 εκατ. στα 2,78 εκατ., μια αύξηση που ο Ιμπαράκι πίστωσε στο One Piece.
Με τη δημοσίευση shōnen μάνγκα, το περιοδικό απευθύνεται σε νεαρούς έφηβους άνδρες. Ωστόσο, το Index Digital ανέφερε το 2005 ότι το αγαπημένο περιοδικό μη- shōjo των αναγνωστών δημοτικού και γυμνασίου είναι το Weekly Shōnen Jump κατά 61,9%. Ενισχύοντάς το, η Oricon διεξήγαγε μια δημοσκόπηση μεταξύ 2.933 Ιαπωνέζων γυναικών αναγνωστών για τα αγαπημένα τους περιοδικά μάνγκα το 2007. Το Weekly Shōnen Jump ήταν η νούμερο ένα απάντηση, κυρίως για τα One Piece, Death Note και The Prince of Tennis. Το 2009 αναφέρθηκε ότι το 62,9% των αναγνωστών του περιοδικού ήταν κάτω των 14 ετών. Ωστόσο, το 2019 η Shueisha αποκάλυψε ότι το μεγαλύτερο δημογραφικό της του 27,4% ήταν ηλικίας 25 ετών και άνω.
Jump Giga
Το Jump Giga (ジャンプ) είναι μια ειδική εποχική κυκλοφορία του Weekly Shōnen Jump, που κυκλοφόρησε στις 20 Ιουλίου 2016. Ο αρχικός προκάτοχός του ξεκίνησε το 1969 ως κανονικό ειδικό τεύχος του διεβδομαδιαίου Shōnen Jump. Όταν το Shōnen Jump έγινε εβδομαδιαία έκδοση και μετονομάστηκε σε Weekly Shōnen Jump τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το ειδικό τεύχος άλλαξε σε τριμηνιαία κυκλοφορία και κράτησε το μικρότερο όνομα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το περιοδικό πήρε το όνομα Weekly Shōnen Jump με κάθε τεύχος με υπότιτλους το Spring, Summer, Autumn, ή Winter Special. Ξεκινώντας το 1996, δημοσιεύτηκε τρεις φορές το χρόνο για τη Χρυσή Εβδομάδα, το Ομπόν και την Πρωτοχρονιά με το όνομα Akamaru Jump (赤マルジャンプ, Akamaru Janpu) μέχρι τις 30 Απριλίου 2010, όταν μετονομάστηκε σε Shōnen Jump Next! (少年ジャンプ). Το 2012 επέστρεψε σε τριμηνιαία κυκλοφορία. Ένα δεύτερο θαυμαστικό προστέθηκε στον τίτλο τον Μάρτιο του 2014, όταν άλλαξε σε διμηνιαία κυκλοφορία. Μετά την επανεκκίνηση ως Jump Giga, το περιοδικό δημοσίευσε τέσσερα τεύχη ή «τόμους» το 2016 και το 2017, έξι το 2018 και το 2019 (τρεις το καλοκαίρι και τρεις το χειμώνα), και φαίνεται να έχει επιστρέψει σε εποχική τριμηνιαία κυκλοφορία από το 2020.
Το Jump Giga διαθέτει πολλούς ερασιτέχνες καλλιτέχνες μάνγκα που δημοσιεύουν τις ιστορίες τους στο περιοδικό. Επίσης, βάζει επιπλέον τίτλους από επαγγελματίες καλλιτέχνες μάνγκα, οι οποίοι προωθούν επερχόμενες σειρές που θα δημοσιευτούν στο κύριο περιοδικό. Έχει επίσης παρουσιάσει τα τελευταία κεφάλαια ακυρωμένων σειρών από το Weekly Shōnen Jump, όπως το Enigma και το Magico. Διαθέτει επίσης yonkoma δημοφιλών σειρών όπως το Death Note και το Naruto, καθώς και το πιλοτικό κεφάλαιο του Bleach. Το Jump Next! είχε πολλές άλλες προηγούμενες ειδικές εκδόσεις:
V Jump
Το V Jump (Vジャンプ, Bui Janpu) ήταν αρχικά ένα παρακλάδι του περιοδικού Weekly Shōnen Jump, σε ένα ειδικό τεύχος που ονομάζεται Weekly Shōnen Jump Tokubetsu Henshū Zōkan V Jump. Το V Jump έγινε η δική του ανεξάρτητη ανθολογία το 1993 για κάλυψη παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένης της κάλυψης βιντεοπαιχνιδιών και παιχνιδιών με κάρτες.
Super Jump
Το Super Jump (スーパージャンプ, Sūpā Janpu) ήταν επίσης αρχικά παρακλάδι του περιοδικού Weekly Shōnen Jump, σε ένα ειδικό τεύχος που ονομαζόταν Weekly Shōnen Jump Tokubetsu Henshū Zōkan Super Jump. Το περιοδικό δημοσιεύτηκε από το 1968 έως το 1988, όταν έγινε ξεχωριστό seinen μάνγκα.
Διεθνείς προσαρμογές
Οι τίτλοι μάνγκα από το Weekly Shōnen Jump μεταφράζονται σε πολλές ξένες γλώσσες και μερικοί έχουν ακόμη και τη δική τους ξεχωριστή έκδοση της ανθολογίας Weekly Shōnen Jump. Το μάνγκα Weekly Shōnen Jump δημοσιεύεται επίσης σε πολλές άλλες χώρες όπου το ίδιο το περιοδικό δεν δημοσιεύεται, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αργεντινή, το Μεξικό, η Ισπανία, η Αυστραλία και η Νότια Κορέα.
Shonen Jump
Πριν από την κυκλοφορία του περιοδικού, η Viz ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία μάρκετινγκ για να προωθήσει το περιοδικό και να το βοηθήσει να πετύχει εκεί όπου άλλες ανθολογίες μάνγκα στη Βόρεια Αμερική έχουν αποτύχει. Η Shueisha αγόρασε ένα μετοχικό κεφάλαιο στη Viz για να βοηθήσει στη χρηματοδότηση του εγχειρήματος και οι Cartoon Network, Suncoast και Diamond Distributors έγιναν συνεργάτες προώθησης στο περιοδικό. Το πρώτο τεύχος απαιτούσε τρεις εκτυπώσεις για να καλύψει τη ζήτηση, με πάνω από 300.000 αντίτυπα που πωλήθηκαν. Του απονεμήθηκε το βραβείο ICv2 «Comic Product of the Year» το Δεκέμβριο του 2002 και συνέχισε να έχει υψηλές πωλήσεις με μηνιαία κυκλοφορία 215.000 το 2008. Το Shonen Jump διακόπηκε τον Απρίλιο του 2012 υπέρ του ψηφιακού διαδόχου του, Weekly Shonen Jump. Με αυτό να καταλήγει σε μια ημιτελή, αλλά όμως σχεδόν πλήρη εικόνα της σελίδας του Naruto splash του «Declaration of War» στο πλάι κάθε εν λόγω περιοδικού.
Weekly Shonen Jump
Το Weekly Shonen Jump, ο διάδοχος της Viz Media στη μηνιαία έντυπη ανθολογία Shonen Jump, ήταν μια βορειοαμερικανική ψηφιακή ανθολογία shōnen μάνγκα, που δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα με τις ιαπωνικές εκδόσεις του Weekly Shōnen Jump, εν μέρει για την καταπολέμηση της παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων του μάνγκα μέσω υπηρεσιών παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων. Άρχισε να κυκλοφορεί στις 30 Ιανουαρίου 2012, ως Weekly Shonen Jump Alpha με μια σειρά από έξι τίτλους και νέα τεύχη που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο δύο εβδομάδες μετά την ιαπωνική κυκλοφορία, αλλά μέσα σε ένα χρόνο επεκτάθηκε σε 12 συνεχιζόμενες σειρές και στις 21 Ιανουαρίου 2013, υποβλήθηκε σε αλλαγή επωνυμίας και μετάβαση σε ταυτόχρονη δημοσίευση με την Ιαπωνία.
Banzai!
Το Banzai! είναι μια γερμανική έκδοση του Weekly Shōnen Jump που δημοσιεύτηκε από το Carlsen Verlag από το 2001 έως τον Δεκέμβριο του 2005, προτού ακυρωθεί. Εκτός από τη σειρά manga Weekly Shōnen Jump, το περιοδικό περιλάμβανε επίσης πρωτότυπα γερμανικά κόμικ επηρεασμένα από μάνγκα. Το περιοδικό διαγωνίστηκε ως αδελφή δημοσίευση σε μια ανθολογία shōjo που ονομάζεται Daisuki. Κυκλοφορούσε 140.000 αντίτυπα.
Remen Shaonian Top
Το Rèmén Shàonián Top (熱門少年TOP) είναι η πρώην εβδομαδιαία έκδοση του Weekly Shōnen Jump στην κινεζική γλώσσα, που δημοσιεύτηκε στην Ταϊβάν από την Da Ran Publishing. Στη δεκαετία του 1990, η Da Ran χρεοκόπησε και το περιοδικό έπρεπε να σταματήσει να κυκλοφορεί. Το Rèmén Shàonián Top περιελάμβανε σειρές όπωςοι Yu-Gi-Oh!, Tottemo! Luckyman, Hikaru no Go και One Piece, καθώς και πολλά άλλα εγχώρια μάνχουα.
Formosa Youth
Το Formosa Youth (寶島少年Báodǎo Shàonián ) είναι η εβδομαδιαία κινεζική έκδοση του Weekly Shōnen Jump. Το Formosa Youth περιλαμβάνει διάφορες σειρές από το Weekly Shōnen Jump. Το περιοδικό Formosa Youth μεταφράζει το Weekly Shōnen Jump ενημερωμένο. Μια αδελφή έκδοση του Formosa Youth είναι το Dragon Youth Comic (龍少年Lóng Shàonián ), το οποίο ειδικεύεται στο εγχώριο μάνχουα. Το 1977, η εταιρεία Tong Li δημιουργήθηκε και ιδρύθηκε από τον Φανγκ Γουάν-Ναν, ο οποίος δημιούργησε bootlegs, τα οποία έληξαν το 1992. Ένας νόμος στην Ταϊβάν περιόρισε την πράξη της παραποίησης όλων των μάνγκα. Κατά τη διάρκεια του 1992, η Tong Li δημιούργησε πολλά περιοδικά μάνγκα και μάνχουα, New Youth Bulletin, Youth Comic, Margaret Girl, Dragon Youth Comic και Formosa Youth. Ορισμένες σειρές όπως το One Piece και το Hikaru no Go δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο περιοδικό μάνγκα/μάνχουα Rèmén Shàonián Top (熱門少年TOP) από την Da Ran Publishing, αλλά όταν η Daran Publishing χρεοκόπησε, η σειρά μεταφέρθηκε στη Formosa Youth.
EX-am
Το EX-am είναι η έκδοση του Χονγκ Κονγκ του Weekly Shōnen Jump, που δημοσιεύεται από το τμήμα κόμικ Culturecom Comics της Culturecom Holdings, τους μεγαλύτερους διανομείς κόμικς σε όλη την Ασία. Το περιοδικό δημοσίευσε το Hunter × Hunter, το Captain Tsubasa και το Dragon Ball —το οποίο κατέχει την υψηλότερη κυκλοφορία μάνγκα στο Χονγκ Κονγκ, μαζί με το υψηλότερο εγχώριο μάνχουα που θα ήταν το Chinese Hero: Tales of the Blood Sword.
C-Kids
Το C-Kids (ซีคิดส์ See Kít) είναι το Weekly Shōnen Jump στην ταϊλανδική γλώσσα, που εκδίδεται από τη Siam Inter Comics. Το C-Kids δημοσιεύει πολλές σειρές του Weekly Shōnen Jump, όπως τα One Piece και Gintama, μαζί με πολλά πρωτότυπα κόμικς επηρεασμένα από μάνγκα από το τμήμα Cartoon Thai Studio όπως το EXEcutional.
Boom
Το Boom (บูม) είναι ένα άλλο Weekly Shōnen Jump στην ταϊλανδική γλώσσα, που εκδίδεται από το Nation Edutainment. Το Boom δημοσιεύει πολλές σειρές του Weekly Shōnen Jump, όπως το Naruto και το Death Note, μαζί με πολλά πρωτότυπα κόμικς από το Factory Studio που επηρεάζονται από μάνγκα, όπως το Meed Thii Sib-Sam και το Apaimanee Saga.
Σουηδικό Shonen Jump
Τον Νοέμβριο του 2004, η Manga Media άρχισε να δημοσιεύει μια σουηδική έκδοση του Weekly Shōnen Jump στη Σουηδία, που ονομάζεται Shonen Jump ως αδελφική δημοσίευση στα υπάρχοντα περιοδικά Manga Mania και Shojo Stars. Το περιοδικό περιλάμβανε κεφάλαια από διάφορους δημοφιλείς τίτλους του Weekly Shōnen Jump, συμπεριλαμβανομένων των Bleach, Naruto, Shaman King και Yu-Gi-Oh!. Το Νοέμβριο του 2007, μετά τη δημοσίευση 37 τευχών, η Manga Media σταμάτησε την έκδοση του περιοδικού. Είχε κυκλοφορήσει 30.000 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάνγκα Κατηγορία:Μάνγκα περιοδικά
Παβέλ Πούμπρλα
Ο Παβέλ Πούμπρλα(γεννημένος στις 13 Ιουνίου 1986) είναι Τσέχος επαγγελματίας παίκτης μπάσκετ για την Μπάσκετμπολ Νύμπουρκ της Τσεχικής Εθνικής Λίγκας Μπάσκετ.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Παίζοντας για την Μπάσκετμπολ Νύμπουρκ έλαβε διάκριση βρισκόμενος στην δεύτερη καλύτερη ομάδα του Γιούροκαπ το 2012.
Τον Αύγουστο του 2012, υπέγραψε με την Ομπραντόιρο της Ισπανίας για την περίοδο 2012-13. Τον Απρίλιο του 2013, επανασυνδέθηκε μαζί τους για μια ακόμα χρονιά.
Στις 8 Οκτωβρίου 2015, υπέγραψε με τον βελγικό σύλλογο Σπιρού Σαρλερουά. Στις 10 Φεβρουαρίου 2016, έφυγε από την Σαρλερουά και υπέγραψε με την Εστουδιάντες για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Στις 19 Αυγούστου 2016, ο Πούμπρλα επέστρεψε στην Μπάσκετμπολ Νύμπουρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπιρού Σαρλεουά Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ομπραδόιρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Άνθρωποι από το Ζάμπρεχ Κατηγορία:Παίκτες Λίγκας ACB Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές εθνικής ομάδας ανδρών της Τσεχίας Κατηγορία:Τσέχοι απόδημοι της Ισπανίας Κατηγορία:Παίκτες της Μπάσκετμπολ Νύμπουρκ Κατηγορία:Παίκτες της ΜΚ Όπαβα
Όθων Δ΄ του Σάουμμπουργκ
δεξιά|μικρογραφία|290x290εσ|Ταφικό μνημείο για τον Όθωνα Δ΄ και τις δύο συζύγους του στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο [[Στάτχαγκεν.]]
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιακώβου Α΄ κόμη του Σάουενμπουργκ και της συζύγου του Μαρίας του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Ε΄ κόμη του Nάσσαου-Βίαντεν-Ντητς.
Υιοθέτησε τις διδασκαλίες του Μαρτίνου Λουθήρου. Ωστόσο, σε σχέση με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Αδόλφο Γ΄ (κυβ. 1547-1556) και τον Αντώνιο Α΄ (κυβ. 1557-1558) εκλέκτορες-αρχιεπισκόπους της Κολωνίας, απέφυγε την ανοιχτή αντιπαράθεση. Το 1559 ξεκίνησε επίσημα τη Μεταρρύθμιση στο Σάουενμπουργκ και στο Χόλσταιν-Πίνεμπεργκ. Αυτές οι περιοχές παρέμειναν Λουθηρανικές καθ' όλη τη διάρκεια της Αντι-Μεταρρύθμισης ως τη σύγχρονη εποχή.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία (1527-1554), κόρη του Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας-Στετιν και είχε τέκνα:
Το 1558 ο Όθων Δ΄ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την Ελισάβετ-Ούρσουλα των Γουέλφων (1539–1586), κόρη του Ερνέστου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και απέκτησε τα εξής παιδιά:
Γαβριήλ Αχριδών
Ο Γαβριήλ Αχριδών έζησε τον 16ο αιώνα.
Βίος
Ο Γαβριήλ καταγόταν από τα Ιωάννινα. Υπήρξε διάκονος του Σωφρόνιου Μητροπολίτη Χριστιανουπολεως Πελοποννήσου. Το 1584 εξελέγη αρχιεπίσκοπος Αχριδών μετά την καθάιρεση του Θεόδουλου.
Αρχιεπίσκοπος Αχριδών
Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του στην Αρχιεπισκοπή Αχριδών η αρχιεπισκοπή όφειλε 16.000 φλωριά. Πραγματοποίησε έρανο σε ευρωπαϊκές χώρες εφοδιασμένος με συστατική επιστολή υπογεγραμμένη από τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Κωνσταντινουπόλεως και Αντιοχείας. Όταν βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη υπέγραψε την καθαίρεση του Πατριάρχη Παχωμίου του Πατέστου. Στα πλαίσια της περιοδείας του επισκέφθηκε την Πολωνία και τον ηγεμόνα της Στέφανο Βαθόρη. Από αυτον έλαβε συστατική επιστολή για τον Πάπα. Στις 31 Αυγούστου 1587 έφτασε στην Τυβίγγη όπου συνάντησε τον Μαρτίνο Κρούσσιο. Από την Τυβίγγη έφυγε στις 5 Σεπτεμβρίου 1587 και κατευθύνθηκε στην Ιταλία. Στην Ρώμη έδωσε Ομολογία Πίστεως στον Πάπα Σίξτο Ε'. Από τη Ρώμη έστειλε γράμμα στον Μάκαριο Μονεμβασίας. Ίσως επεδίωκε να γίνει καρδινάλιος. Ίσως ο Γαβριήλ να ειχε απωλέσει τον θρόνο του και δύσταζε να επιστρέψει φοβούμενος τους Τούρκους. Το Φεβρουάριο του 1588 ζήτησε τη μεσολάβηση του Πάπα προς τον βασιλιά Ερρίκο Γ' της Γαλλίας προκειμένου να μεσολαβήσει στον σουλτάνο Μουράτ Γ' υπέρ της επανόδου του στο θρόνο του. Δεν ξέρουμε αν επέστρεψε στην έδρα του.
Πηγές
Γαβριηλ Γαβριηλ
Ριζοχώρι Μεσσηνίας
Το Ριζοχώρι αναφερόμενο επίσημα ως το Ριζοχώριον και παλαιότερα ως το Λάπι, είναι οικισμός κοντά στο Κοπανάκι και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Ριζοχώρι βρίσκεται περίπου 21,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 13 χιλιόμετρα βόρεια από τον Αετό. Έχει υψόμετρο 236 μέτρα και απέχει 15 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Το Ριζοχώρι βρίσκεται βορειότερα από το Κοπανάκι από το οποίο απέχει περίπου 3,5 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής του Αετού. Το Λάπι κατοικήθηκε στα τέλη του 14ου αιώνα κυρίως από Αρβανίτες. Για την αρχική ονομασία του χωριού, η οποία διατηρήθηκε μέχρι και το 1930, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, αναφέρεται ότι προήλθε από τους Λάπηδες (πιθανώς από το όνομα του αρχηγού τους Λάπη). Το Λάπι αρχικά ήταν χτισμένο στην πλαγιά του βουνού, σε προνομιακή αμυντική θέση και με απεριόριστη θέα, στην τοποθεσία Κουρόρα ή Κουρώρα ή Κρώρα, πιο βόρεια από το σημερινό παλιό χωριό (δηλαδή το Άνω Λάπι) και λίγο πιο κάτω από το πηγάδι του «Ρούση», κοντά στη σημερινή Γρηγόραινα. Στο Άνω Λάπι σήμερα σώζεται μόνο η εκκλησία του παλιού χωριού. Η τωρινή ονομασία του χωριού, ως «Ριζοχώρι», πιθανολογείται ότι προήλθε από το γεγονός ότι το νεότερο χωριό είναι χτισμένο στα «ριζά» του βουνού.
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Λάπι (Lapi). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Λάπι (Lapi), ανήκε, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Τουρκοκρατία
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το χωριό παρέμεινε ελεύθερο. Στις 22 Απριλίου του 1827, όταν έγινε η Μάχη στο Λάπι, οι κάτοικοι του χωριού και της ευρύτερης περιοχής απέκρουσαν την επίθεση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ Πασά, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στην Πελοπόννησο. Η μάχη διήρκεσε περίπου επτά ώρες και σε αυτήν υπήρξαν 7 πεσόντες Λαπαίοι αγωνιστές, στη μνήμη των οποίων έχει στηθεί μνημείο, με μεγάλο σταυρό, στην τοποθεσία Κουρόρα, σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων από το χωριό και κάθε χρόνο γίνεται τελετή μνήμης και κατάθεση στεφάνων από τους κατοίκους και τις τοπικές αρχές.
Νεότερη ιστορία
Το Λάπι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Δωρίου το 1835  και παρέμεινε σε αυτόν ως το 1912, που καταργήθηκε ο δήμος αυτός. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Λάπι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Δωρίου της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 390 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Δωρίου τότε, με βάση την ίδια πηγή, ήταν το χωριό Σουλιμά (σήμερα το Άνω Δώριο). Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1907 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Λάπη. Αναφέρεται επίσης, το 1912, με δυο οικισμούς, ως η Άνω Λάπη και η Κάτω Λάπη οι οποίοι και προσαρτώνται αρχικά στην Κοινότητα Κάτω Λάπης, αλλά το ίδιο έτος η Άνω Λάπη καταργείται ως οικισμός. Λίγο αργότερα, το 1920, το παλαιότερο και το νεότερο χωριό αναφέρονται ως η/το Λάπη και ως η/το Μπρέχθη και το χωριό αναγνωρίζεται επίσημα με το όνομα η Μπρέχθη και προσαρτάται στην Κοινότητα Κάτω Λάπης, μαζί με τον οικισμό Σπαρτέζα (καταργήθηκε το 1928). Στην Κοινότητα Κάτω Λάπης με έδρα την Κάτω Λάπη (καταργήθηκε το 1940), υπάγονταν επίσης οι οικισμοί Άγιος Ιωάννης (σήμερα ο Αγιάννης), Στηλάρι ή Στυλιάρη, που είχαν προσαρτηθεί από το 1912, καθώς και το Άνω Κοπανάκι που προσαρτήθηκε το 1923. Στην απογραφή του 1920 επίσης το χωριό εμφανίζεται με δυο οικισμούς, ως η Λάπη που έχει 86 κατοίκους και ως η Μπρέχθη που έχει 336 κατοίκους αντίστοιχα, δηλαδή συνολικά το χωριό έχει 422 κατοίκους. Το 1924 η έδρα της κοινότητας μεταφέρεται από το Κάτω Λάπη στο Άνω Κοπανάκι και μετονομάζεται σε Κοινότητα Άνω Κοπανακίου. Στην απογραφή του 1928 η Λάπη εμφανίζεται και πάλι ενιαία με 434 κατοίκους. Το 1930 η Μπρέχθη μετονομάσθηκε σε Ριζοχώρι, ενώ από το 1940 ως σήμερα αναφέρεται επίσημα ως το Ριζοχώριον (πρώην Λάπιον). Το 1951 η Κοινότητα Άνω Κοπανακίου και η Κοινότητα Κάτω Κοπανακίου ενώνονται στην Κοινότητα Κοπανακίου, με έδρα το Άνω Κοπανάκι. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Κοπανακίου (με τις αλλαγές στις ονομασίες των χωριών και της κοινότητας), από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Ριζοχώρι υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αετού Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Ριζοχώρι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Ριζοχώρι είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Κοπανακίου του Δήμου Τριφυλίας, με έδρα το Κοπανάκι και στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Αγιάννης, Άγιος Δημήτριος και Τρουπακέικα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 60 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω διάγραμμα για το χωριό της Λάπης/Μπρέχθης, περιλαμβάνει το συνολικό άθροισμα των κατοίκων του χωριού κατά την περίοδο από το 1912 ως το 1920, δηλαδή το χρονικό διάστημα κατά το οποίο η Λάπη/Μπρέχθη αναφερόταν ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί. Στη σχετική απογραφή η πιο αναλυτική καταγραφή του πληθυσμού του χωριού είχε ως εξής:
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα σπίτια, στο χωριό υπάρχει και ο κοιμητηριακός βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος εκτιμάται ότι κτίσθηκε ανάμεσα στα τέλη του 10ου ή τις αρχές του 11ου αιώνα. Επίσης σημαντικό αξιοθέατο είναι το ξωκλήσι της Παναγίας στο Άνω Λάπι.
Κινητήρας ντίζελ
μικρογραφία|δεξιά|300px|Ο πετρελαιοκινητήρας OM471 του [[Mercedes-Benz Actros.]] Ο Πετρελαιοκινητήρας (ή Ντιζελοκινητήρας ή παλαιότερα Δηζελοκινητήρας) είναι τύπος μηχανής εσωτερικής καύσης όπου ως κύριος εφευρέτης είναι ο Γερμανός μηχανικός Ρούντολφ Ντίζελ. Ένας κινητήρας ντίζελ, για να αποδώσει στο μέγιστο, χρειάζεται για καύσιμο το πετρέλαιο, εξαιτίας των επιπλέον συστατικών που περιέχονται εντός αυτού.
Οι πετρελαιοκινητήρες απέκτησαν μεγάλη σημασία κυρίως στα οχήματα βαρέος τύπου, λόγω της μεγαλύτερης ανταπόκρισης σε σχέση με τους βενζινοκινητήρες, οι οποίοι πλέον δεν εγκαθίστανται σε τέτοια οχήματα. Κινητήρα ντίζελ φέρουν ακόμη και σήμερα τα λεωφορεία, τα χωματουργικά και αγροτικά μηχανήματα, τα πλοία, τα τρένα, οι βιομηχανίες και τέλος τα επιβατικά οχήματα που για αρκετές δεκαετίες στο παρελθόν είχαν τοποθετημένους μόνο βενζινοκινητήρες κάτω από τα καπό τους εξαιτίας του υψηλού κόστους που έχουν οι κινητήρες πετρελαίου. μικρογραφία|Ντιζελοκινητήρας (Δ/Κ) M.T.U 12V 396 TC13 τετράχρονος δωδεκακύλινδρος (διάταξης V12) του 1988, ισχύος 1.500 ίππων (αλόγων) δηλαδή 1.050 kiloWatt = 1.050.000 Watts, πανίσχυρος κινητήρας μόνο για τρένα ΤΡΑΙΝΟΣΕ, και πλοία.
Λειτουργία
Οι πετρελαιοκινητήρες φέρουν πολλές ομοιότητες με τους αντίστοιχους βενζινοκινητήρες, ωστόσο οι διαφορές τους δεν είναι τόσο εμφανείς, αλλά περισσότερο στην λειτουργία τους. Για την ακρίβεια, αυτές είναι:
Εξ αιτίας των μετάλλων που έχουν και μεγαλύτερο όγκο και βάρος από αυτούς της βενζίνης, υπάρχει μεγαλύτερη μόνωση θερμικής ενέργειας με αποτέλεσμα την εξέλιξη της σε κινητική, άρα στην πιο εύστροφη εκκίνηση του. Κατά συνέπεια, παρατηρείται η απουσία του καρμπυρατέρ και του συστήματος ανάφλεξης. Χάρη σε αυτό, ο Ντίζελ ανακάλυψε την εφεύρεση και μπορεί να αποκαλεστεί και αλλιώς ως ένας ακόμη νέου τύπου κινητήρας.
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των πετρελαιοκινητήρων
Τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που έχουν θεωρηθεί εδώ και δεκαετίες ότι έχει ένας πετρελαιοκινητήρας απέναντι σε έναν βενζινοκινητήρα είναι τα εξής:
Ιστορικά στοιχεία της εφεύρεσης
μικρογραφία|αριστερά|Ο Ρούντολφ Ντίζελ (1858-1913), εφευρέτης του κινητήρα με καύσιμο το πετρέλαιο. Ο Ρούντολφ Ντίζελ έχοντας από μικρό παιδί την επιθυμία του να γίνει μηχανολόγος-μηχανικός, μετά την ολοκλήρωση της βασικής του εκπαίδευσης εισήλθε το 1873 στην βιομηχανική σχολή του Άουσμπουργκ. Ωστόσο, μετά κλήθηκε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο του Μονάχου και έτσι πράγματι έγινε. Μετά τις σπουδές του, αποφάσισε να αφοσιωθεί στην κατασκευή ενός κινητήρα όπου θα είχε μεν την ιδιότητα της ατμομηχανής χωρίς όμως να υπάρξουν απώλειες θερμότητας και έτσι άνοιξε την επιχείρηση του στο Παρίσι το 1885 και ασχολήθηκε πάνω στο θέμα για 13 χρόνια. Ο κινητήρας που εφεύρε είχε την μέγιστη απόδοση των 20 ίππων και την περιστροφή των τροχαλιών 172 φορές το λεπτό. Μέχρι και το 1923 το μοντέλο που κατασκευάστηκε από τα χέρια του Γερμανού, είχε μείνει στην παραγωγή έπειτα από διάφορες βελτιώσεις.
Ο κινητήρας Ντίζελ απέκτησε μεγάλη φήμη και αντικαταστάθηκε από τους κινητήρες ατμού από το 1910 στα πλεούμενα και στα οχήματα από το 1922. Από την δεκαετία του 1930 η τοποθέτηση των πετρελαιοκινητήρων είχε γίνει συχνότερη και αυτό οδήγησε στα πρόθυρα της πετρελαϊκής κρίσης του 1973. Ο Ντίζελ είχε προβλέψει το γεγονός ότι η σπατάλη προήλθε από τις απανωτές ποσότητες που απαιτούσαν οι ατμομηχανές των πλοίων.
Ημιμερής κατάργηση του ντιζελοκινητήρα
Οι πετρελαιοκινητήρες έχουν λιγότερο βλαπτικές ουσίες από αυτούς της βενζίνης, όμως οι έρευνες δείχνουν ακριβώς το αντίστροφο. Κύριος λόγος φαίνονται να είναι τα οξείδια του αζώτου όπου είναι αρκετά βλαπτικά προς την ατμόσφαιρα και τους ζωντανούς οργανισμούς με τον ετήσιο θάνατο των τριών εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως να προέρχονται κατά μεγάλο ποσοστό στην ένωση αυτή. Το εντυπωσιακό είναι πως αυτά τα μέτρα πρόκειται να παρθούν για αρχή στα επιβατικά οχήματα με την σταδιακή κατάργηση των κινητήρων μικρού κυβισμού μέχρι το 2030 και την αποκλειστική κατασκευή τους μόνο σε μεγάλα οχήματα και η ανάκαμψη στους ηλεκτροκινητήρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μηχανές εσωτερικής καύσης Κατηγορία:Γερμανικές εφευρέσεις
Ερνέστος του Σάουμμπουργκ
Ο Ερνέστος, γερμ.: Ernst von Schaumburg (24 Σεπτεμβρίου 1569 - 17 Ιανουαρίου 1622) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν ο πρώτος κόμης Σόυενμπουργκ και Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ, που κέρδισε τον τίτλο του πρίγκιπα το 1619.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος (μόνος γιος από τον 2ο γάμο) του Όθωνα Δ΄ κόμη του Σάουμμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ-Ούρσουλας των Γουέλφων (1539-1586), κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Απεβίωσε το 1622 χωρίς κληρονόμο. Το Σάουενμπουργκ-Πίνεμπεργκ ήταν μία λουθηρανική περιοχή, από τότε που ο πατέρας του Όθωνας Δ΄ είχε κερδηθεί από τις διδασκαλίες του Μαρτίνου Λουθήρου. Μετά το τέλος του Ερνέστου ένας καθολικός κόμης, ο Ιάκωβος Χέρμαν, έλαβε ένα μέρος του Σάουενμπουργκ, αλλά απεβίωσε επίσης χωρίς παιδιά, και ο Όθων Ε΄, που ήταν Καλβινιστής, διαδέχθηκε τον Ερνέστο.
Ο πρίγκιπας Ερνέστος έκτισε το Μαυσωλείο Στάτχαγκεν για τον ίδιο και την οικογένειά του. Σήμερα, αυτό το κτήριο εκτιμάται ως πολιτιστικό μνημείο ευρωπαϊκού επιπέδου.
Οικογένεια
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1597 νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ στο κάστρο Βίλχελμσμπουργκ στο Σμάλκαλντεν. Ο γάμος ήταν άτεκνος.