cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helloween
Η αρχή και εμπορική επιτυχία
left|thumb|170px|Ο Κάι Χάνσεν Το 1986, οι Helloween προσέλαβαν τον τραγουδιστή Μίχαελ Κίσκε και πρότειναν στην εταιρεία "RCA" να κυκλοφορήσουν ένα διπλό στούντιο άλμπουμ. Η "RCA" αρνήθηκε και τελικά το συγκρότημα κυκλοφόρησε το μονό "Keeper of the Seven Keys, Part I", ανεβαίνοντας στο # 15 των γερμανικών τσαρτ. Ακολούθησε το "Keeper of the Seven Keys, Part II", το οποίο έφθασε στο # 5 και έγινε χρυσό, ενώ ανέβηκε και στο Top-30 των βρετανικών τσαρτ. Ο δίσκος περιείχε τα επιτυχημένα σινγκλ "Dr. Stein" (# 10 στη Γερμανία) και "I Want Out", με το δεύτερο να αποτελεί το πρώτο βίντεο κλιπ του συγκροτήματος. Στην περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ οι Helloween εμφανιζόταν μαζί με τους Anthrax και τους Exodus.
Οι Helloween αντιμετώπισαν προβλήματα με τη "Noise Records" με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν τον επόμενο στούντιο δίσκο τους με τίτλο "Pink Bubbles Go Ape" μέσω της "ΕΜΙ". Η εμπορική επιτυχία του άλμπουμ ήταν χαμηλότερη από τους προκατόχους του, ενώ μέτριες ως και αρνητικές ήταν οι κριτικές τις οποίες προκάλεσε το "Chameleon" του 1993, με τις ποπ καταβολές στα τραγούδια του να ξενίζουν τους φανατικούς οπαδούς του σχήματος. Ταυτόχρονα, έντονα προβλήματα αναπτύχθηκαν στις σχέσεις μεταξύ των μελών του συγκροτήματος με αποτέλεσμα να απολυθεί ο Μίχαελ Κίσκε ενώ λίγο πριν τη θέση του ντράμερ είχε αναλάβει ο Ούλι Κους. Επίσης, οι χαμηλές πωλήσεις των δύο τελευταίων δίσκων οδήγησαν την "ΕΜΙ" να ακυρώσει το συμβόλαιο της με το συγκρότημα.
Η εποχή Ντέρις
Το 1994, το μικρόφωνο του συγκροτήματος ανέλαβε ο πρώην τραγουδιστής των Pink Cream 69, Άντι Ντέρις. Οι Helloween υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την "Castle Communications" και ηχογράφησαν το δίσκο "Master of the Rings".
thumb|200px|Ο Άντι Ντέρις το 2011 Την επόμενη χρονιά, ο πρώην ντράμερ του συγκροτήματος Ίνγκο Σβίχτενμπεργκ αυτοκτόνησε, μετά από χρόνια προβλήματα χρήσης ναρκωτικών ουσιών και κατάθλιψης. Στη μνήμη του αφιέρωσε το συγκρότημα τον επόμενο δίσκο τους, "The Time of the Oath", ενώ κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ ηχογράφησαν το "High Live".
Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το δίσκο "Rabbit Don't Come Easy" το 2003, με το ντράμερ των Motörhead Μίκι Ντι, να αντικαθιστά τον Κρος ο οποίος αντιμετώπιζε πρόβλημα λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Τελικά, τη θέση του ντράμερ ανέλαβε ο Στέφαν Σβάρτσμαν, ο οποίος παρέμεινε μέχρι το 2005, όταν αντικαταστάθηκε από τον Ντάνιελ Λέμπλε.
Στα τέλη Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς κυκλοφόρησαν το δίσκο "Keeper of the Seven Keys: The Legacy" με την τραγουδίστρια των Blackmore's Night Κάντις Νάιτ, να συμμετέχει στο σινγκλ "Light the Universe". Το 2007, οι Helloween πραγματοποίησαν την περιοδεία "Hellish Tour" μαζί με τους Gamma Ray του Κάι Χάνσεν. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ο δίσκος "Gambling with the Devil", ενώ το 2010 ακολούθησε το "7 Sinners".
Στις αρχές του 2013, οι Helloween κυκλοφόρησαν το "Straight Out of Hell", το οποίο σκαρφάλωσε στο # 4 των γερμανικών τσαρτ και ανέβηκαν για πρώτη φορά στο Billboard Top-100 των Ηνωμένων Πολιτειών. Για την προώθηση του άλμπουμ, το συγκρότημα περιόδευσε και πάλι με τους Gamma Ray. Το συγκρότημα εμφανίστηκε στο φεστιβάλ "Rock in Rio" με γκεστ εμφάνιση του Κάι Χάνσεν.
Ένα χρόνο αργότερα, ανακοινώθηκε ότι ο 15ος δίσκος των Helloween θα τιτλοφορείται "My God- Given Right" και κυκλοφόρησε στις 29 Μαΐου 2015, ανεβαίνοντας στο Top-10 στη Φινλανδία και τη Γερμανία. Την ίδια χρονιά, τα μέλη του συγκροτήματος ανακοίνωσαν τη συγγραφή ενός βιογραφικού βιβλίου για τους Helloween με τίτλο "Hellbook".
thumb|170px|Ο Μίχαελ Κίσκε το 2018
Η επανένωση με τον Κίσκε και τον Χάνσεν
Το Νοέμβριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι οι Κάι Χάνσεν και Μίχαελ Κίσκε επιστρέφουν στο συγκρότημα για την παγκόσμια περιοδεία Pumpkins United World Tour 2017/2018.
Η περιοδεία, η οποία απαρτίστηκε από 69 συναυλίες, ξεκίνησε στο Μεξικό τον Οκτώβριο του 2017 και έληξε στο Αμβούργο τον Δεκέμβριο του 2018. Στις 4 Οκτωβρίου του 2019 κυκλοφορησε το ζωντανά ηχογραφημένο DVD/Blu-ray με τίτλο "United Alive" και ο ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος "United Alive in Madrid". H σύνθεση του συγκροτήματος με τον Κίσκε και τον Χάνσεν ηχογράφησε και κυκλοφόρησε τον δίσκο Helloween στις 18 Ιουνίου του 2021.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά progressive metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα
Βαλ-ντε-Ρουλάν
Το Βαλ-ντε-Ρουλάν (γαλλικά: Val-de-Roulans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κλεομένης Α΄ της Σπάρτης
Ο Κλεομένης Α΄ ήταν βασιλιάς της Σπάρτης στο διάστημα 519-490 ή 489 π.Χ.. Ήταν γιος του βασιλιά Αναξανδρίδα και ετεροθαλής αδελφός του Λεωνίδα Α΄ των Θερμοπυλών. Ο Κλεομένης ισχυροποίησε τη Σπάρτη δίνοντας σάρκα και οστά στην Πελοποννησιακή Συμμαχία και συντρίβοντας τον πιο υπολογίσιμο εχθρό της πόλης του στην Πελοπόννησο, το Άργος. Ανεξάρτητα των κινήτρων του ανέτρεψε την τυραννίδα της Αθήνας του Ιππία, ενώ αργότερα βοήθησε την εγκαθίδρυση των αρίστων του Ισαγόρα κατά του Κλεισθένη, γόνου τυράννου της Σικυώνας που στην Αθήνα προσποιούνταν τον δημοκράτη, εξορίζοντας 700 οικογένειες φίλα προσκείμενες του Κλεισθένη. Όταν πήγε να καταργήσει και τη Γερουσία, οι Αθηναίοι εξεγέρθηκαν με συνέπεια να καταφύγει και να κλειστεί μαζί με τον Ισαγόρα ικέτης στην Ακρόπολη. Τελικά οι Αθηναίοι τον άφησαν να φύγει μαζί με τον στρατό του ενώ ακολούθησε η καταδίκη σε θάνατο όλων των Αθηναίων οπαδών του. Εκτός των παραπάνω εξουδετέρωσε την δικαιολογημένη εκ της αθηναϊκής τακτικής φιλοπερσική μερίδα της Αίγινας, η τυχόν υποστήριξη της οποίας προς τους Πέρσες λίγο αργότερα, στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, θα μπορούσε να αποβεί και καθοριστικής σημασίας, αφού δεν θα ήξεραν που να καταφύγουν τότε οι Αθηναίοι, οι μόνοι που εγκατέλειψαν την πόλη τους, στους Περσικούς πολέμους. Τελικά όμως θεωρήθηκε παρανοϊκός, εξορίστηκε και φυλακίστηκε. Κατηγορήθηκε συγκεκριμένα ότι εκθρόνισε, δωροδοκώντας το Μαντείο των Δελφών, τον συμβασιλέα του Δημάρατο των Ευρυποντιδών, ότι συγκέντρωσε στρατό Αρκάδων με στόχο να ανατρέψει την κυβέρνηση της Σπάρτης και ότι τελικά ήταν παράφρων και επικίνδυνος. Όταν βρέθηκε νεκρός στη φυλακή, η επίσημη εκδοχή ήταν πως «αυτοκτόνησε μέσα στην τρέλα του», αλλά σύγχρονοι ιστορικοί δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να δολοφονήθηκε.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κλεομένης Α΄ ήταν πρωτότοκος γιος του βασιλιά Αναξανδρίδα, αλλά ήταν παιδί της δεύτερης κατά σειρά συζύγου, γεγονός που του δημιούργησε μακροπρόθεσμα προσωπικά και πολιτικά προβλήματα με τα τρία ετεροθαλή αδέλφια του. Συγκεκριμένα ο πατέρας του επί χρόνια δεν είχε αποκτήσει γιο με την πρώτη του γυναίκα και για να γεννηθεί διάδοχος, προχώρησε σε δεύτερο γάμο, χωρίς όμως να λύσει τον πρώτο. Μόλις γεννήθηκε ο Κλεομένης από τη δεύτερη σύζυγο, έμεινε κατά παράξενη σύμπτωση έγκυος και η πρώτη, που μέχρι τότε εθεωρείτο στείρα. Η πρώτη γέννησε τρεις γιους, τον Δωριέα, τον Λεωνίδα που θα σκοτωνόταν αργότερα στις Θερμοπύλες και τον Κλεόμβροτο. Η σπαρτιατική κοινωνία άρχισε να μιλά για συγκάλυψη υιοθεσιών – ότι επρόκειτο δηλαδή για ψευτοεγκυμοσύνες - και οι Έφοροι απαίτησαν να παρίστανται οι ίδιοι στον τοκετό του Δωριέα ώστε να βεβαιωθούν ότι επρόκειτο για πραγματική γέννα και όχι για υιοθεσία. Δεν είναι γνωστό αν πράγματι παρέστησαν, πάντως η φημολογία περί υιοθεσιών δεν έπαυσε τελείως.
Με αυτή την αρνητική περιγραφή του Κλεομένη διαφωνούν σήμερα αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί. Θεωρούν ότι παρά τα πιθανόν υπαρκτά προσωπικά μειονεκτήματά του, ο Κλεομένης είχε σημαντικές αρετές και ότι, ίσως, επειδή προηγείτο της εποχής του, συκοφαντήθηκε ιδιαίτερα από τους πολιτικούς του αντιπάλους, με κατηγορίες που βρήκαν πρόσφορο έδαφος και στο συντηρητισμό της κοινωνίας του.
Όταν περίπου το 520 ή το 519 π.Χ. πέθανε ο Αναξανδρίδας, ο Δωριέας έθεσε ζήτημα διαδοχής, γιατί ναι μεν ο Κλεομένης ήταν πρωτότοκος από τη δεύτερη σύζυγο, αλλά εκείνος από την πρώτη. Ο Δωριέας επικαλέσθηκε επίσης ότι «ήταν κατά κοινή ομολογία σε όλα ικανότερος του Κλεομένη», του οποίου ήδη από κάποιους αμφισβητούνταν η πνευματική διαύγεια. Τελικά οι Σπαρτιάτες έκαναν αυτό που όριζε ο νόμος τους, δηλαδή να θεωρείται πρωτότοκο το πρώτο τέκνο του βασιλιά ανεξαρτήτως του ποια σύζυγος το είχε γεννήσει και ανακήρυξαν βασιλιά τον Κλεομένη.
Ο Δωριέας δήλωσε ότι δεν δέχεται να τον καθοδηγεί ένας «κατώτερός του σε όλα» και έφυγε για να ιδρύσει σπαρτιατική αποικία στη Σικελία· όμως λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκε. Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς έκαναν στη συνέχεια ο Κλεόμβροτος και ο Λεωνίδας, που επίσης είχαν κακές σχέσεις με τον Κλεομένη. Πάντως από τους Αγιάδες βασίλευε πλέον αδιαμφισβήτητα ο Κλεομένης, ενώ από τους Ευρυποντίδες αρχικά ως συμβασιλέας των Σπαρτιατών, βασίλευε ο Αρίστων (μέχρι το 515 π.Χ.) και μετά τον θάνατό του, διάδοχος στον θρόνο των Ευρυποντιδών αναδείχθηκε (515-491 π.Χ.) ο γιος του Δημάρατος. Αυτός ανατράπηκε ουσιαστικά με ενέργειες του Κλεομένη και το 491 π.Χ. συμβασιλέας έγινε ο Λεωτυχίδας ή Λευτυδίχης.
Οι ανακατατάξεις στη Σάμο
Ο Κλεομένης γύρω στο 515 π.Χ. ασχολήθηκε –αλλά αποφάσισε να μην επέμβει- με τις εξελίξεις στη Μικρά Ασία, στην οποία οι Έλληνες τότε περιελάμβαναν σημειωτέον ακόμη και τα νησιά που ήταν κοντά της, όπως η Σάμος Λίγο μετά την άνοδο του Κλεομένη στην εξουσία, συγκεκριμένα, οι Πέρσες παγίδευσαν και δολοφόνησαν τον ανεξάρτητο τύραννο της Σάμου Πολυκράτη, οπότε για μικρό διάστημα βρέθηκε στην εξουσία ο γραμματέας του τυράννου, Μαιάνδριος του Μαιανδρίου. Αυτός φαίνεται να προσπάθησε να εγκαθιδρύσει ολιγαρχία καταλύοντας την τυραννία, αλλά δεν είχε λαϊκό ή αριστοκρατικό έρεισμα στη Σάμο και όταν οι Πέρσες πολύ σύντομα εμφανίστηκαν για να κάνουν τύραννο τον εγκάθετό τους Συλοσώντα –εξόριστο μέχρι τότε από τον ίδιο του τον αδελφό, τον Πολυκράτη- ο Μαιάνδριος πήρε την υπολογίσιμη περιουσία του και διέφυγε στη Σπάρτη. Στο μεταξύ έγιναν στη Σάμο αιματηρά επεισόδια εναντίον των Περσών αλλά και ευγενών του νησιού, στα οποία φέρεται να πρωταγωνιστούσαν συγγενείς του Μαιάνδριου.
Στη Σπάρτη κατευθύνθηκε γιατί εκείνη και στο πρόσφατο παρελθόν είχε ξαναβοηθήσει –ανεπιτυχώς όμως- εξόριστους Σαμίους στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν την τυραννίδα του Πολυκράτη. Όμως τότε η συνδρομή των Λακεδαιμονίων δεν συνεπαγόταν πόλεμο με την Περσία. Επιπλέον ο Μαιάνδριος αν και ο ρόλος του δεν ήταν σαφής στην παγίδα που έστησαν οι Πέρσες για να εξοντώσουν τον Πολυκράτη, υπήρξε επί πολλά χρόνια έμπιστος του τυράννου και άρα όχι φίλος των Σπαρτιατών. Τέλος, ήταν αμφιλεγόμενη προσωπικότητα με αδιαφανή κίνητρα και κάποιοι Σάμιοι όχι μόνον δεν τον συμπαθούσαν ιδιαίτερα, ακόμη και πριν την αιματοχυσία που προκάλεσαν οι συγγενείς του, αλλά ήδη τον θεωρούσαν και καταχραστή δημοσίου χρήματος.
Ο Κλεομένης του επέτρεψε να διαμείνει για ένα διάστημα στη Σπάρτη, αλλά εντυπωσιάστηκε και συνάμα θορυβήθηκε από τους θησαυρούς που αυτός επεδείκνυε. Θεώρησε ότι οι έμμεσες προτάσεις δωροδοκίας που έκανε ο Σάμιος ίσως έπιαναν τόπο και παρέσυραν κάποιους πολιτικούς παράγοντες (πιθανόν τους Εφόρους) να τον συνδράμουν να επανακάμψει στη Σάμο. Έπεισε λοιπόν τους Εφόρους ότι ήταν προς το συμφέρον της Σπάρτης να απελάσουν τον Μαιάνδριο αμέσως ως ανεπιθύμητο πρόσωπο, γεγονός που δείχνει –μεταξύ άλλων- ότι ίσως ο Κλεομένης δεν ήθελε αντιπαράθεση της Σπάρτης με την Περσία, τουλάχιστον όχι για να στηρίξει απλώς τον Μαιάνδριο.
Πέρσες και Σκύθες
Περίπου την ίδια εποχή ο Δαρείος Α΄ αποφάσιζε να επεκταθεί στην Ευρώπη και διέσχισε τον Βόσπορο γύρω στο 514 π.Χ. Όταν διεκπεραίωσε το στρατό του στην Ευρώπη κινήθηκε στη Θράκη, μετά στη σημερινή Βουλγαρία και Ρουμανία φτάνοντας μέχρι το Δούναβη. Απείλησε πολλούς λαούς της περιοχής εκείνης που οι Έλληνες τότε τους ονόμαζαν γενικά Σκύθες όπως και διάφορες ασιατικές φυλές. Αυτοί έστειλαν πρεσβείες σε διάφορες σημαντικές ελεύθερες πόλεις για να αναζητήσουν συμμαχίες και ο Ηρόδοτος καταγράφει ότι πρεσβεία τους έφτασε και στη Σπάρτη. Γύρω στο 514 ή 513 οι Σκύθες πρέσβεις πρότειναν στον Κλεομένη να συνεργαστούν: ο στρατός τους και ο σπαρτιατικός να εισβάλλουν ταυτόχρονα στην Περσία, εκείνοι από τον ποταμό Φάσι και οι Σπαρτιάτες από την Έφεσο. Στη συνέχεια να συναντηθούν και να προελάσουν ενωμένοι στα ενδότερα της Περσίας.
Είναι άγνωστο αν ο Κλεομένης εξέτασε στα σοβαρά αυτό το σχέδιο, αλλά συζήτησε αρκετά με τους Σκύθες. Ο Δαρείος αποχώρησε σύντομα από το Δούναβη και τη Θράκη, οπότε πιθανά ούτε οι Σκύθες να ενδιαφέρονταν πια να υλοποιήσουν το σχέδιο που είχαν προτείνει. Ο Δαρείος επέστρεψε στην Περσία, αφήνοντας στην περιοχή της σημερινής Ευρωπαϊκής Τουρκίας ή στα βορειοδυτικά της Μικράς Ασίας ισχυρή δύναμη –πιθανόν, 80.000 ανδρών. Η επίσκεψη των Σκυθών δείχνει ότι ο Κλεομένης και η Σπάρτη εκείνη την εποχή είχαν αρκετό κύρος διεθνώς και ότι η σπαρτιατική ηγεσία ήταν πλήρως ενήμερη του περσικού κινδύνου και της απειλής που αυτός συνιστούσε για την Ελλάδα, αφού ήταν πια ολοφάνερο ότι ελάχιστοι αντιστέκονταν στα επεκτατικά σχέδια της Περσίας.
Η εκστρατεία κατά της τυραννίδας της Αθήνας
Την ίδια εποχή που ο Κλεομένης διαπίστωνε ότι οι Πέρσες εδραιώνονταν στην Ιωνία και προωθούνταν στο Αιγαίο και στη Μακεδονία, πολλές πόλεις έδειχναν την τάση να μηδίσουν. Τα πράγματα στην Αθήνα ήταν αρκετά περίπλοκα. Κυριαρχούσε η τυραννίδα, με εκπρόσωπό της τον Πεισιστρατίδη Ιππία, που είχε καλές σχέσεις με το Άργος, το μεγάλο εχθρό της Σπάρτης, και παράλληλα ήταν πολιτικά απομονωμένος και άρα επίφοβος να μηδίσει. Οι σχέσεις με τη Σπάρτη ήταν επιφανειακά αδιατάρακτες αλλά οι Πεισιστρατίδες την θεωρούσαν απειλή –είτε για την πόλη των Αθηνών, είτε για τη δυναστεία τους –μάλλον όμως και τα δύο. Είχαν μάλιστα σε κρύπτη της ακρόπολης μια σειρά από χρησμούς που αναφέρονταν σε μελλοντικές συγκρούσεις με τη Σπάρτη. Αυτοί οι χρησμοί πρέπει πολιτικά να οφείλονταν στο γεγονός ότι οι Πεισιστρατίδες είχαν κάκιστες σχέσεις με το Μαντείο των Δελφών, ενώ απεναντίας οι μεγάλοι εχθροί τους, οι Αλκμεωνίδες, είχαν τις καλύτερες. Συγκεκριμένα αυτή η πλούσια και πανίσχυρη οικογένεια είχε εξοριστεί από την Αθήνα για άλλη μία φορά και είχε επενδύσει πολιτικά στην πλουσιοπάροχη ανοικοδόμηση του Μαντείου των Δελφών όπως πιθανόν και σε άμεση δωροδοκία στελεχών του προκειμένου η Πυθία να παροτρύνει διαρκώς τους Σπαρτιάτες να ελευθερώσουν την Αθήνα από την τυραννίδα της.
Ο Κλεομένης δεν γνώριζε τότε τους χρησμούς που είχαν στην κρύπτη τους οι Πεισιστρατίδες –τους πληροφορήθηκε αργότερα- και είναι πολύ αμφίβολο κατά πόσον θα επηρεαζόταν από αυτούς, αφού και ο ίδιος δωροδόκησε στην πορεία το Μαντείο των Δελφών και άρα γνώριζε πολύ καλά πόσο υποβολιμαίοι ήταν οι χρησμοί του. Εντούτοις χρησιμοποίησε τους χρησμούς που είχαν ανακοινωθεί επίσημα, δηλαδή εκείνους που παρότρυναν όλους τους Σπαρτιάτες να ελευθερώσουν την Αθήνα και αποφάσισε να επέμβει στην Αθήνα στρατιωτικά. Οι λόγοι ήταν ίσως ότι φοβόταν τυχόν μηδισμό των Αθηναίων και όσα θα συνεπαγόταν αυτό το ενδεχόμενο για τη Σπάρτη. Παράλληλα ήθελε ίσως και να εγκαταστήσει εκεί ένα καθεστώς πιο φιλικό προς τη Σπάρτη –ολιγαρχικό πιθανόν- και ήταν ευκαιρία να το κάνει τώρα που οι Πεισιστρατίδες είχαν αποδυναμωθεί μετά τον εμφύλιο του 413 π.Χ. στο Λειψύδριο. Παρότι με την ανατροπή της τυραννίδας θα επαναφέρονταν οι Αλκμεωνίδες από την εξορία, ο Κλεομένης πόνταρε κυρίως στον Ισαγόρα, έναν εκπρόσωπο των ολιγαρχικών και όχι σε εκείνους. Ο Ισαγόρας ήταν ένας ισορροπιστής ολιγαρχικός με αρκετή επιρροή, ο οποίος επί Πεισιστρατιδών δεν είχε έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση μαζί τους.
Ο Κλεομένης αρχικά έστειλε εναντίον των Αθηνών στρατιωτική δύναμη υπό τον Αγχίμολο, ο οποίος όμως ηττήθηκε γιατί το στρατηγικό του σχέδιο προδόθηκε. Τότε ο Κλεομένης αποφάσισε να εκστρατεύσει ο ίδιος εναντίον της Αθήνας. Οι δυνάμεις του όντως γρήγορα απομόνωσαν τον Ιππία στην Ακρόπολη των Αθηνών και ενώ η κατάσταση ήταν στάσιμη, ο τελευταίος έκανε το λάθος να προσπαθήσει να φυγαδεύσει από το φρούριο της ακρόπολης τους συγγενείς του. Ο Κλεομένης το έμαθε, τους συνέλαβε ως ομήρους, εκβίασε με τη ζωή τους τον Ιππία και αυτός αποχώρησε από την Ακρόπολη, με αντάλλαγμα να αφήσουν εκείνον και την οικογένειά του να φύγουν από την Αττική ζωντανοί. Κατέφυγε τότε στον αδελφό του Ηγησίστρατο, στο Σίγειο, που ήταν πλέον υποτελής των Περσών.
Η επέμβαση υπέρ του Ισαγόρα
Όταν η δημοκρατία στην Αθήνα αποκαταστάθηκε κυριάρχησε το κόμμα των ολιγαρχικών και αριστοκρατικών υπό τον Ισαγόρα, επειδή ο βασικός του αντίπαλος ήταν ο Κλεισθένης των Αλκμεωνιδών, μιας οικογένειας που πιθανόν και λόγω του Κυλώνειου Άγους δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής στους Αθηναίους. Ο Κλεισθένης, όμως, μεταμορφώθηκε με εξαιρετική ευελιξία σε ηγέτη των δημοκρατικών και εισηγήθηκε ως απλός βουλευτής σημαντικότατες αλλαγές στον εκλογικό και διοικητικό σύστημα της Αθήνας. Ο Ισαγόρας δεν μπόρεσε να εμποδίσει την υπερψήφισή τους από το δήμο και ζήτησε τη βοήθεια των Σπαρτιατών γιατί οι μεταρρυθμίσεις ήταν «ακραία δημοκρατικές». Ο Κλεομένης του την παρείχε, γιατί στόχος του ήταν στην Αθήνα να εδραιωθεί φιλολακωνικό ή έστω ολιγαρχικό καθεστώς. Ο Θουκυδίδης αναφέρει παρεμπιπτόντως ότι ο Κλεομένης δεν συμπαθούσε μόνον τον Ισαγόρα (για πολιτικούς λόγους), αλλά και τη γυναίκα του, την οποία συναντούσε τακτικά.
Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς το 508 π.Χ. απαίτησε οι Αθηναίοι να εξορίσουν τους μιαρούς Αλκμεωνίδες –θυμήθηκε δηλαδή το Κυλώνειο Άγος και επικαλέστηκε ότι αυτή η οικογένεια είχε δωροδοκήσει το Μαντείο των Δελφών για να τον παρασύρει να τους αποκαταστήσει στην Αθήνα. Οι Αλκμεωνίδες ξαναπήραν το δρόμο της εξορίας, αλλά ο Ισαγόρας και πάλι δεν μπόρεσε να ελέγξει την πολιτική κατάσταση. Οι δημοκρατικοί τώρα είχαν συμμαχήσει και με ουδέτερους πολίτες ή και με Πεισιστρατικούς και όλοι οι δυσαρεστημένοι μαζί, χρέωναν στον Ισαγόρα την ανάμιξη των Σπαρτιατών. Τότε ο Ισαγόρας έκρινε πως εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα, δεν είχε να χάσει απολύτως τίποτε αν ζητούσε πλέον την ωμή στρατιωτική επέμβαση της Σπάρτης. Όπερ και εγένετο. Ο Κλεομένης εμφανίστηκε στην Αθήνα με μικρή στρατιωτική δύναμη και εξόρισε 70 ή ίσως πολύ περισσότερες αθηναϊκές οικογένειες που του υπέδειξε ο Ισαγόρας βγάζοντάς τις από τα σπίτια τους κυριολεκτικά πόρτα-πόρτα. Όταν όμως πήγε να διαλύσει τη Βουλή των 500 και να την ξανακάνει των 300, ορίζοντας μάλιστα αυτοί οι τριακόσιοι να είναι οπαδοί του Ισαγόρα ο δήμος αντέδρασε σθεναρά και ο Ισαγόρας με τον Κλεομένη βρέθηκαν πολιορκημένοι στην Ακρόπολη.
Ο Κλεομένης προσπάθησε να προσεταιριστεί τους Αθηναίους δηλώνοντας ότι δεν είναι Δωριεύς αλλά Αχαιός, εντούτοις δεν τους έπεισε. Αναγκάστηκε να αποχωρήσει για τη Σπάρτη εγκαταλείποντας τους ολιγαρχικούς στην τύχη τους και οι Αθηναίοι προχώρησαν σε μαζικές δίκες ολιγαρχικών και καταδίκες σε θάνατο. Ο Ισαγόρας διέφυγε. Όμως ο Κλεομένης όσο ήταν στην Ακρόπολη, είχε βρει κάποιους χρησμούς του Μαντείου των Δελφών που ο Ιππίας έκρυβε εκεί και οι οποίοι δημιουργούσαν χάσμα ανάμεσα στη Σπάρτη και την Αθήνα. Τους κράτησε για να τους χρησιμοποιήσει στην αμέσως επόμενη φάση.
Προσπάθεια επέμβασης υπέρ τυραννίδας
Με την εξουδετέρωση των αντιπάλων τους, οι Αλκμεωνίδες επανήλθαν και ο Κλεισθένης ήταν τώρα αρκετά γερά εδραιωμένος. Εντούτοις ένιωθε την απειλή της Σπάρτης και των συμμάχων της, οπότε αναζήτησε την στήριξη των Περσών. Ο Κλεομένης στο μεταξύ έφερε βαρέως την ταπείνωσή του αφού είχε εκδιωχθεί από την Αθήνα. Προσπάθησε να εκστρατεύσει με τους συμμάχους του εναντίον των Αθηνών για να επαναφέρει τον Ισαγόρα –αυτή τη φορά ως τύραννο- κάνοντας πιθανόν το λάθος να μην μπει σε λεπτομέρειες για τα σχέδιά του. Όταν οι σύμμαχοι και ο συμβασιλέας του Δημάρατος έμαθαν ότι θα εγκαθίδρυαν τυραννίδα, ενώ ήδη βρίσκονταν στην Ελευσίνα, έκαναν κυριολεκτικά μεταβολή με πρωτοστατούντες τους Κορίνθιους και ο Κλεομένης, καθώς βρέθηκε μόνος του, εγκαταλελειμμένος ακόμη και από τον συμβασιλέα του, αναγκάστηκε να γυρίσει κι εκείνος πίσω στη Σπάρτη. Είναι πάντως περίεργο να μην γνώριζαν τα αίτια της εκστρατείας και μάλλον στην πορεία θα προέκυψαν διαφωνίες που δεν μπόρεσε να μάθει ο Ηρόδοτος, κύρια πηγή των γεγονότων.
Οι λόγοι που ο Δημάρατος τον αντιπολιτευόταν με τόσο πάθος, είναι άγνωστοι. Πάντως σίγουρα ήταν ασύνηθες ο ένας εκ των δύο βασιλέων να παίρνει το μισό στρατό και να φεύγει εν μέσω εκστρατείας. Από τότε μάλιστα ψηφίστηκε νόμος οι δύο βασιλείς να μην εκστρατεύουν ποτέ μαζί, και ο ένας να μένει πίσω στη Σπάρτη, τόσο για να μη μείνει ακέφαλη η πόλη σε περίπτωση θανάτου του ενός, όσο και για να μην προκύπτουν διχογνωμίες σε κρίσιμες στιγμές μάχης.
Ο Κλεομένης επανήλθε επί του θέματος όμως. Συγκάλεσε νέα συνέλευση της πελοποννησιακής συμμαχίας με την πρόθεση να επιβάλει αυτή τη φορά τον Ιππία, τον οποίο κάλεσε επί τούτου να παραστεί στη συζήτηση. Ο Κλεομένης επέμεινε ότι οι Αθηναίοι ήταν επικίνδυνοι για τη Σπάρτη, επικαλέστηκε τους χρησμούς που βρήκε κρυμμένους στην Ακρόπολη, ανέφερε την κίνηση των Αλκμεωνιδών προς την Περσία και τόνισε ότι στο εξής οι Πεισιστρατίδες θα ήταν πιο φιλικοί προς τη Σπάρτη σε σύγκριση με τον Κλεισθένη και τους δημοκρατικούς. Εντούτοις οι σύμμαχοι αρνήθηκαν και πάλι με πρωτοστατούντες τους Κορίνθιους και έμμεσα υπό τη σκιά της διαφωνία του Δημάρατου, του άλλου βασιλιά της Σπάρτης.
Ανεξαρτήτως των κινήτρων των διαφόρων πλευρών, η προσπάθεια του Κλεομένη να επαναφέρει τον Ιππία απέτυχε και ο τελευταίος κατέφυγε στους Πέρσες. Όταν ο Κλεισθένης έστειλε εκεί αποστολή για να πείσει τον Αρταφέρνη να μη δίνει σημασία «σε εξόριστους των Αθηνών» (δηλαδή στον Ιππία), εκείνος είπε ότι ο μόνος τρόπος οι Αθηναίοι να έχουν την υποστήριξη της Περσίας, ήταν να αποδεχτούν πίσω ως τύραννό τους τον Ιππία. Οι Αθηναίοι αρνήθηκαν και από τότε κάθε διάλογος με την Περσία έπαυσε.
Μίλητος και Ιωνία
Η περσική απειλή στο Αιγαίο απασχόλησε ξανά τον Κλεομένη όταν εξεγέρθηκαν οι πόλεις της Ιωνίας και εμφανίστηκε το 499 π.Χ. στη Σπάρτη ως εκπρόσωπος τους για να ζητήσει ενισχύσεις ο Αρισταγόρας, τύραννος της Μιλήτου. Ο Κλεομένης αρχικά τον άκουσε με προσοχή, ίσως για να ενημερωθεί αλλά και ίσως γιατί δεν έβλεπε απόλυτα αρνητικά την προοπτική να καταλάβει περσικές πόλεις με πλούσια λάφυρα. Όταν όμως ρώτησε τον Αρισταγόρα πόσο απέχουν τα Σούσα από τη θάλασσα των Ιώνων ή τη Μίλητο και ο τελευταίος απάντησε «τρεις μήνες με τα πόδια», ο Κλεομένης τον αποχαιρέτησε απότομα.
Το Άργος
Λίγα χρόνια μετά, γύρω στο 494 π.Χ., ο Κλεομένης αποφάσισε να επιτεθεί στους Αργείους αφ' ενός για να αυξήσει το κύρος του στη Σπάρτη, αφ' ετέρου για να εξουδετερώσει μια απειλή τόσο κοντά στα σύνορά της. Οι Αργείοι είχαν αυξήσει την επιρροή τους στην περιοχή και μπορούσαν να γίνουν πόλος έλξης για αποσκιρτήσεις από την Πελοποννησιακή Συμμαχία που την εποχή εκείνη έλεγχαν κυρίως οι Σπαρτιάτες και δευτερευόντως οι Κορίνθιοι.
Ο Κλεομένης κατάφερε να μεταφέρει με πλοία το στρατό του στην παραλία του Ναυπλίου και από εκεί πήρε θέση μάχης στη Σήπεια Εκεί, επειδή οι Αργείοι έδειχναν να γνωρίζουν τα μυστικά συνθήματα των Σπαρτιατών για την επίθεση, το φαγητό, την υποχώρηση και άλλα, ο Κλεομένης τους παραπλάνησε, και συνεννοήθηκε με τους άνδρες του να επιτεθούν όταν ακούσουν το σύνθημα για φαγητό. Όντως οι Αργείοι παραπλανήθηκαν και αποσύρθηκαν για να φάνε και εκείνοι, ενώ σε λίγα λεπτά οι Σπαρτιάτες επιτέθηκαν και τους νίκησαν.
Εκατοντάδες κατέφυγαν για άσυλο στο ιερό άλσος του ήρωα Άργου εκεί κοντά, αλλά ο Κλεομένης έμαθε τα ονόματα πολλών από αυτούς και τους καλούσε έναν-έναν έξω λέγοντας ψέματα ότι είχαν πληρωθεί τα λύτρα για να ελευθερωθούν και να τους χαριστεί η ζωή. Οι άνδρες έβγαιναν από το άλσος και λίγο πιο πέρα στο δάσος, οι Σπαρτιάτες τους σκότωναν έναν-έναν, ώσπου κάποιος κατάφερε να ενημερώσει για την παγίδα όσους είχαν μείνει στο ιερό άλσος. Αφού οι άνδρες έπαψαν να βγαίνουν, ο Κλεομένης έβαλε φωτιά περιμετρικά και έκαψε το ιερό άλσος και όσους είχαν καταφύγει εκεί ή σκότωνε με μεγάλη ευκολία όσους έβγαιναν λίγοι-λίγοι. Σύμφωνα με διάφορες πηγές σκοτώθηκαν στη μάχη και στο ιερό άλσος συνολικά 4.000 έως 7.000 Αργείοι, αλλά ειδικά ο δεύτερος αριθμός θεωρείται υπερβολή. Πάντως πράγματι σκοτώθηκαν τα 2/3 του ανδρικού πληθυσμού του Άργους, γιατί στη συνέχεια, προκειμένου να μην εξαφανιστεί η πόλη τους από το χάρτη, οι γυναίκες της πόλης παντρεύονταν περίοικους.
Για την ίδια μάχη ο Παυσανίας αναφέρει και την ιστορία με την ποιήτρια Τελέσιλλα που έπεισε τις Αργείες και τα παιδιά αλλά και τους δούλους να πάρουν όσα όπλα είχαν απομείνει και να υπερασπιστούν την πόλη τους. Ο Ηρόδοτος δεν αναφέρεται διόλου σε αυτήν τη μάχη, σαν να μη δόθηκε ποτέ. Απεναντίας αναφέρει την εκδοχή ότι ο Κλεομένης δεν επιτέθηκε τελικά στην πόλη του Άργους και μάλιστα οι Έφοροι τον κάλεσαν να απολογηθεί επ' αυτού. Εκείνος τους απάντησε ότι ενήργησε σύμφωνα με τους χρησμούς και το επιχείρημά του θεωρήθηκε βάσιμο αφού οι Έφοροι δεν συνέχισαν την ανάκρισή του. Εντούτοις άλλες πηγές (κυρίως ο Παυσανίας) αναφέρουν ότι ο Κλεομένης απέφυγε να ισοπεδώσει το Άργος επειδή διαπίστωσε ότι το υπερασπίζονταν γυναίκες και δούλοι οπότε αναλογίστηκε ότι θα ήταν εξίσου κακή για εκείνον οποιαδήποτε έκβαση της μάχης και έφυγε -η νίκη του θα θεωρείτο ασήμαντη και υποτιμητική, η δε τυχόν ήττα του θα ήταν διπλά εξευτελιστική.
Με αυτή τη νίκη του πάντως ο Κλεομένης στέρησε από τους Αργείους την επιρροή τους στην Τίρυνθα και στις Μυκήνες, που προσαρτήθηκαν στη χώρα των Λακεδαιμόνων και ενίσχυσε πολύ τη θέση της Σπάρτης στην Πελοποννησιακή Συμμαχία όπως και το προσωπικό του κύρος στα πολιτικά πράγματα της πατρίδας του.
Η επέμβαση στην Αίγινα
Το 492 π.Χ. ο Δαρείος εισέβαλε στην Ελλάδα στέλλοντας μεγάλη δύναμη υπό τον Μαρδόνιο. Ο στρατός του Μαρδόνιου κινήθηκε οδικά και με πλοία από τη Μικρά Ασία και το Βόσπορο στη Μακεδονία. Εκεί, στον Άθω, υπέστη καταστροφή και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Περσία. Ο Δαρείος αποφάσισε τον άλλον χρόνο να συνεχίσει την προέλαση που είχε αφήσει ο Μαρδόνιος στη μέση, αλλά λίγο προτού ξεκινήσει κινήθηκε διπλωματικά. Στόχος του ήταν να υποτάξει αμαχητί κάποιες μικρές πόλεις που θα απέφευγαν την αντιπαράθεση λόγω αδυναμίας, αλλά παράλληλα και να εμβάλει υπόνοιες και διχόνοιες στις ισχυρές πόλεις που θα μπορούσαν να του αντισταθούν. Οι πρεσβείες του έπεισαν πολλές μικρές πόλεις να μηδίσουν και πολλές ισχυρές να μπουν στον πειρασμό, αφού μεταξύ άλλων ο Δαρείος υποσχόταν πολλά προνόμια ή και πρωτεία στις πόλεις που θα τον υποστήριζαν στην υπό ίδρυση σατραπεία του –την Ελλάδα. Ανάμεσα στις πόλεις που προβληματίζονταν ήταν το Άργος και σε εκείνες που αποφάσισαν τελικά να μηδίσουν, η Αίγινα.
Οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι εκτέλεσαν τους πρέσβεις των Περσών. Στη συνέχεια όμως η Αθήνα ζήτησε από τη Σπάρτη «να συνετίσει την Αίγινα» ως πόλη που ανήκε στην Πελοποννησιακή Συμμαχία και έθεσαν ζήτημα άμυνας στο Σαρωνικό και όχι μόνον. Ο Κλεομένης, είτε επειδή διέβλεπε τον περσικό κίνδυνο, είτε επειδή η Αίγινα ήταν σχετικά απρόθυμη σύμμαχος, αλλά πιθανόν και για λόγους εσωτερικών ισορροπιών στην Πελοποννησιακή Συμμαχία (η Αίγινα ενοχλούσε την Κόρινθο και εμπορικά και στρατιωτικά), αποφάσισε να επέμβει και ζήτησε από τους Αιγινήτες να του παραδώσουν τους επικεφαλής της φιλοπερσικής μερίδας. Άγνωστο για ποιον ακριβώς λόγο, ο συμβασιλέας του Δημάρατος είχε αντιρρήσεις επ’ αυτού και σε συνεννόηση με τους Αιγινήτες προέβαλε βέτο. Οι Αιγινήτες είπαν στον Κλεομένη ότι θα παρέδιδαν συμπολίτες τους μόνον αν συμφωνούσαν και οι δύο βασιλείς της Σπάρτης –είχαν ήδη στην κατοχή τους σχετική επιστολή του Δημάρατου, που διαφωνούσε με το σχέδιο του Κλεομένη.
Ο Κλεομένης, που είχε πάει στην Αίγινα για να ρυθμίσει το ζήτημα μόνος του, έφυγε για την Σπάρτη αποφασισμένος να εξουδετερώσει τον Δημάρατο με τον οποίο άλλωστε τον χώριζαν πολλά –τον είχε εκθέσει ξανά, στο ζήτημα της εκστρατείας εναντίον των Αθηνών και τον αντιπολιτευόταν με το παραμικρό. Υποστήριξε στους Εφόρους ότι ο Δημάρατος του προξενούσε ένα σωρό προβλήματα ενώ καλά-καλά δεν ήταν ούτε καν γνήσιος γιος του βασιλιά Αρίστωνα. Για να γίνει πιο πειστικός φέρεται ότι δωροδόκησε το Μαντείο των Δελφών ώστε ο Δημάρατος να απομακρυνθεί με χρησμό δια παντός ως μη γνήσιος γιος βασιλιά –πάντως και η ίδια η μητέρα του Δημάρατου φέρεται να μην ήταν βέβαιη για την πατρότητα του γιου της. Όπως και να έχει, ο Δημάρατος εξορίστηκε και καταδιώχθηκε από τους Σπαρτιάτες σε διάφορα μέρη της Ελλάδας –για να καταφύγει, ίσως από ανάγκη πλέον αλλά πιθανόν και από επιλογή, στην αυλή του Πέρση βασιλιά. Στη θέση του ανέλαβε συμβασιλέας ο εξάδελφός του Λεωτυχίδας, πρόσωπο με το οποίο ο Κλεομένης συμφωνούσε σε πολλά και το οποίο είχε προσωπική έχθρα με τον Δημάρατο.
Με τον Λεωτυχίδα επανήλθαν μαζί στην Αίγινα και τότε πια οι Αιγινήτες παρέδωσαν αναγκαστικά όσους τους ζήτησαν –δέκα πλούσιους άνδρες από μεγάλες οικογένειες. Αυτοί παραδόθηκαν στην Αθήνα ως όμηροι, ώστε οι Αιγινήτες να μην αποτολμήσουν συνεργασία με την Περσία.
Εξορία, σύλληψη και θάνατος
Το 490 π.Χ. όμως ο Κλεομένης βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο. Κάποιοι αποκάλυψαν τη δωροδοκία της Πυθίας και στελεχών του Μαντείου των Δελφών για την γνωμοδότησή τους σχετικά με τον πατέρα του Δημάρατου που τιμωρήθηκαν. Ο Κλεομένης φοβούμενος τις αντιδράσεις των Σπαρτιατών, διέφυγε στη Θεσσαλία. Στη συνέχεια επανέκαμψε στην Πελοπόννησο και άρχισε να συγκεντρώνει στρατό Αρκάδων, προκειμένου να επανέλθει στη Σπάρτη ως βασιλιάς, πιθανόν ανατρέποντας -όπως κάποιοι τον κατηγόρησαν- την κυβέρνηση ή ίσως αλλάζοντας και το πολίτευμα. Οι Σπαρτιάτες για να σταματήσουν το συνασπισμό των Αρκάδων εναντίον τους, είπαν στον Κλεομένη ότι είναι πρόθυμοι να τον ξανακάνουν βασιλιά και εκείνος το πίστεψε και επέστρεψε στην πατρίδα του. Αμέσως ή πολύ σύντομα, οι Έφοροι επικαλέστηκαν την παρανοϊκή συμπεριφορά του -είπαν ότι περιφερόταν στους δρόμους και χτυπούσε όποιον έβλεπε- και τον φυλάκισαν σιδηροδέσμιο με τη σύμφωνη γνώμη των τριών ετεροθαλών αδελφών του. Την άλλη μέρα βρέθηκε νεκρός και η επίσημη εκδοχή ήταν πως έφταιγε η παρανοϊκή κατάσταση του που τον οδήγησε σε αυτοκτονία και ότι είχε υποχρεώσει έναν φρουρό να του δώσει ένα στιλέτο με το οποίο και αυτοακρωτηριάσθηκε. Εντούτοις η παράνοια δεν είναι αποδεδειγμένη ενώ η σειρά των γεγονότων και οι επικρατούσες συνθήκες δεν αποκλείουν την εκδοχή της δολοφονίας. Τον διαδέχθηκε ο Λεωνίδας, ο οποίος και παντρεύτηκε την ανιψιά του Γοργώ, κόρη του Κλεομένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Μπέγκουνιε
Το Μπέγκουνιε είναι ένα χωριό της Σλοβενίας στο οποίο βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της γνωστής εταιρίας Elan. Επίσης υπάρχει ένα ίδρυμα διανοητικής υγείας στο Μπέγκουνιε, το οποίο δέχεται ασθενείς κυρίως από την περιοχή Γκορενίσκα της Σλοβενίας. Το Μπέγκουνιε είναι ακόμα τοπικά γνωστό για το εστιατόριο Πρι Γιοζόβτσου, το οποίο σερβίρει ντόπια σλοβενικά πιάτα. Το εστιατόριο διοικείται από τους αδελφούς Αβσένικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σλοβενίας
Χάποελ Μπνι Λοντ ΦΚ
Η Χάποελ Μπνι Λοντ ΦΚ είναι μια ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λοντ. Χρώμα της ομάδας είναι το κόκκινο. Αγωνίζεται στη Liga Leumit, τη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου στο Ισραήλ. Έδρα της ομάδας είναι το Lod Municipal Stadium. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1980 από την ενοποίηση των Bnei Lod και Rakevet Lod. Την περίοδο 2003-04 κέρδισε τη 2003-04 Liga Bet. Την επόμενη σεζόν κέρδισε την Liga Alef και προβιβάστηκε στη Liga Artzit (τρίτη κατηγορία). Την περίοδο 2005-06 κέρδισε την άνοδο στη Liga Leumit.
Τίτλοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Χάποελ Μπνι Λοντ ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980
Βάλτος (αποσαφήνιση)
Ο όρος βάλτος περιγράφει είδος υδροβιότοπου. Το όνομα Βάλτος χρησιμοποιείται στα τοπωνύμια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δημοτική ποίηση
Η Δημοτική ποίηση είναι ένας όρος στενά συνδεδεμένος με το Δημοτικό τραγούδι. Είναι η ποίηση της οποίας δεν γνωρίζουμε το όνομα του δημιουργού της, αφού τα έργα της πέρασαν μέσα από τους αιώνες από στόμα σε στόμα, εκφράζοντας τον λαό. Η Δημοτική ποίηση μπορεί να θεωρηθεί πηγή της νέας ελληνικής λογοτεχνίας και εντάσσεται περίπου στην χρονολογική περίοδο της τουρκοκρατίας (1453-1821).
Είδη
Τα δημοτικά ποιήματα και τραγούδια διακρίνονται στα εξής:
Περιεχόμενο
Το περιεχόμενο της συνήθως αναφέρεται στην αγάπη για τη ζωή, στη φύση και τα ηρωικά κατορθώματα και τους αγώνες του λαού. Δεν συναντάμε ομοιοκαταληξια όπως και άψυχα αντικείμενα αποκτούν την ιδιότητα να συμπεριφερονται ως άνθρωποι δηλαδή με ανθρώπινο χαρακτηρα.
Μέτρο
Το μέτρο που χρησιμοποιείται στη δημοτική ποίηση είναι ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος.
Κατηγορία:Προφορική λογοτεχνία Κατηγορία:Ποίηση
Κανόνας των δέκα Αττικών ρητόρων
Κατηγορία:Αρχαία Αττική Κατηγορία:Ρητορική
Χιλδεβέρτος ο Υιοθετημένος
Ο Χιλδεβέρτος ο Υιοθετημένος, (πέθανε το 662) Βασιλιάς της Αυστρασίας (656 - 661) ήταν γιος του Μαγιορδόμου Γκρίμοαλντ του Πρεσβύτερου και εγγονός του Πιπίνου του Λάντεν. Υιοθετήθηκε από τον βασιλιά της Αυστρασίας Σιγιβέρτο Γ΄ και την σύζυγο του Χίμνεχιλντ της Βουργουνδίας. Όταν πέθανε ο Σιγιβέρτος Γ΄ (656) ο Γκρίμοαλντ κούρεψε τον φυσικό του γιο Δαγοβέρτο Β΄, τον έστειλε εξορία στην Ιρλανδία και τοποθέτησε στον θρόνο της Αυστρασίας τον δικό του γιο Χιλδεβέρτο.
Ο αδελφός του Σιγιβέρτου Γ΄ Κλόβις Β΄ που ήταν βασιλιάς στην Νευστρία συνέλαβε τον Χιλδεβέρτο, τον πατέρα του Γκρίμοαλντ και τον Ανσέγκιζελ που είχε παντρευτεί την Μπέγγα κόρη του Πιπίνου του Λάντεν και τους εκτέλεσε σαν σφετεριστές. Υπάρχουν δύο λογαριασμοί σχετικά με την δολοφονία του, σύμφωνα με τον πρώτο ο Κλόβις τον συνέλαβε και τον εκτέλεσε (657), σύμφωνα με τον δεύτερο ο Χλωτάριος Γ΄ προσάρτησε την Αυστρασία (661) εκθρόνισε τον νεαρό σφετεριστή και τον εκτέλεσε την επόμενη χρονιά.
Πηγές
Κατηγορία:Πεπινίδες
Ασώματα
μικρογραφία|300px|Η [[Ανάληψη της Θεοτόκου του Φραντσέσκο Μποτιτσίνι στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου δείχνει τις τρεις τάξεις και τα εννέα τάγματα των ασωμάτων.]] Στην εβραϊκή και στη χριστιανική παράδοση, ασώματα ονομάζονται τα πνεύματα που πλαισιώνουν το Θρόνο του Θεού.
Η αγγελολογία διαφορετικών θρησκειών, υποστηρίζει ότι υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα ή τάξεις ασωμάτων. Οι υψηλότερες τάξεις μπορεί να υποστηριχθεί ότι έχουν μεγαλύτερη ισχύ ή εξουσία έναντι των κατώτερων βαθμίδων, και με διαφορετικές τάξεις να έχουν διαφορές στην εμφάνιση, όπως ποικίλος αριθμός φτερών ή προσώπων.
Βαλνταόν
Το Βαλνταόν (γαλλικά: Valdahon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Παρασπόνδυλος (άρχων)
Ο Παρασπόνδυλος ήταν Βυζαντινός άρχων του 14ου αιώνα.
Φλαμίνγκο του Τζέιμς
Το φλαμίνγκο του Τζέιμς (Phoenicoparrus jamesi) είναι είδος φλαμίνγκο το οποίο απαντά κυρίως στις Άνδεις, στο Περού, τη Χιλή και τη Βολιβία και στην Αργεντινή. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Χάρι Μπέρκλεϊ Τζέιμς, Άγγλου φυσιοδίφη που μελέτησε το πτηνό. Μαζί με το φλαμίνγκο των Άνδεων, τα δύο είδη δημιουργούν το γένος Phoenicoparrus. Είναι μικρότερο από το φλαμίνγκο των Άνδεων και έχει ακριβώς το ίδιο μέγεθος με τα είδη του Παλαιού κόσμου, το μικρό φλαμίνγκο. Μερικά άτομα συλλέχθηκαν αρχικά από τον Τσάρλς Ράμερ, αφότου το πτηνό ονομάστηκε. Το ύψος του κυμαίνεται σε 90-92 εκ. και σε μάζα τα 2 κιλά.
Παρασπόνδυλος (άρχων)
Ο Παρασπόνδυλος είχε διορισθεί άρχων της Αδριανούπολης επί αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ το 1345 και στάλθηκε στην πόλη για την άσκηση της εξουσίας του. Την ίδια περίοδο μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος και ο Παρασπόνδυλος παρέδωσε την πόλη στον αντίπαλο του Ανδρόνικου Ιωάννη Καντακουζηνό με αποτέλεσμα κι άλλα κοντινά κάστρα να προσχωρήσουν στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Φλαμίνγκο του Τζέιμς
Κατηγορία:Φοινικοπτερίδες
Παρασπόνδυλος (άρχων)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Επαρχία Νιλφαμάρι
Η Επαρχία Νιλφαμάρι (βεγγαλικά: নিলফামারী জেলা) είναι μια επαρχα στο βόρειο Μπαγκλαντές, στην διαίρεση Ρανγκπούρ. Υφίσταται από το 1984. Το διοικητικό κέντρο είναι το Νιλφαμάρι. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 1.641 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 1.550.686 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 25.35%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο του Μπαγκλαντές (43.1%). Στη θρησκευτική σύνθεση, το 82.64% του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι και το 17.17% του πληθυσμού είναι Ινδουιστές.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 6 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).
Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):
Μιχαήλ Σακελλαρόπουλος
Ο Μιχαήλ Σακελλαρόπουλος (1851 – 1928) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σακελλαρόπουλου. Αδελφός του ήταν ο Σπυρίδων Σακελλαρόπουλος. Σπούδασε στη Γερμανία και υπήρξε διευθυντής του διδασκαλείου της Κέρκυρας.
Απεβίωσε στην Κέρκυρα. Γιος του ήταν ο διπλωμάτης Κωνσταντίνος Σακελλαρόπουλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Ευαγγελισμός Εύβοιας
Ο Ευαγγελισμός (ή Δράμεσι) είναι ημιορεινός οικισμός στη νότια Εύβοια με πληθυσμό 46 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Βρίσκεται 42 χλμ. βορειοανατολικά της Καρύστου, στο εσωτερικό του ακρωτήρι Μερούθι, και είναι κτισμένο σε παραθαλάσσια περιοχή.
Το χωριό είναι κτισμένο από την τοποθεσία της περιοχής «Καλογέρι» έως το σημείο «Αϊ- Γιώργης». Συγκεκριμένα, ένα μέρος του οικισμού είναι κτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου ενώ το βασικό τμήμα του οικισμού βρίσκεται σε μια νοητή ευθεία του ακρωτηρίου Μερούθι (ή Μερούνι) και εκτείνεται σε όλη τη ανατολική πλευρά της περιοχής. Ακόμα υπάρχουν και δυο μικρά ποτάμια οι εκβολές των οποίων καταλήγουν στην παραλία του χωριού (Λιμνιώνα).
Ιστορία
Μετονομάσθη Ευαγγελισμός, από το όνομα της κεντρικής εκκλησίας στις 26 Ιουλίου του 1954 (Φ.Ε.Κ. 188/1954). Η ιστορία του ανάγεται την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν έλαβε χώρα ο δεύτερος εποικισμός των Αρβανιτών, ο οποίος ήταν μικρότερης κλίμακας, και διήρκεσε έως τον 16ο αιώνα. Στη δυτική πλευρά του χωριού υπήρχε μοναστηριακό εξάρτημα το οποίο υπαγόταν σε Μοναστήρι της Άνδρου, η τοποθεσία φέρει έως σήμερα την ονομασία «Καλογέρι» Στο θαλάσσιο τμήμα της περιοχής έλαβε χώρα και η ναυμαχία μεταξύ του Ρωσοελληνικού στόλου του Λάμπρου Κατσώνη και του τουρκικού στόλου, στις 7 Απριλίου του 1790.
Το χωριό συνδέθηκε μέσω της οδικής αρτηρίας Κομήτου στα τέλη του 60, ενώ η σύνδεση του με το επαρχιακό δίκτυο Κομήτου-Καψουρίου έγινε το 1987. Στην ανατολική πλευρά του οικισμού υπάρχουν τέσσερις Ιεροί Ναοί: Αγίου Νικολάου, Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Αγίου Γεωργίου και Αγία Τριάδα και στη βόρεια πλευρά ο Ιερός Ναός της Αγίας Σοφίας.
Σημειώσεις
Στον οικισμό έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι με κτερίσματα γεγονός που καταδεικνύει την παρουσία πολιτισμού στην ευρύτερη περιοχή από την αρχαιότητα. Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι η Χαρχάμπολη απέχει 3 χιλιόμετρα από τον Ευαγγελισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ιστορία της Λετονίας
δεξιά|μικρογραφία|Βαλτικό αργυρό βραχιόλι από το χωριό [[Αϊζκράουκλε, το οποίο χρονολογείται από τον 12ο αιώνα μ.Χ.. Εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο. ]] Η ιστορία της Λετονίας ξεκινά επίσημα το 1920 με τη δημιουργία της πρώτης Λετονικής δημοκρατίας. Ωστόσο τα εδάφη της Λετονίας κατοικούνται από το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων. Τα βαλτικά φύλα έφτασαν γύρω στο 3000 π.Χ. και το 800 π.Χ. είχαν δομηθεί σε διάφορες φυλές: τους Κουρονιανούς, τους Λατγάλους, τους Σελονιανούς και τους Σεμιγαλιανούς.
Μεσαίωνας - αρχές σύγχρονης εποχής
Στις αρχές του 13ου αιώνα τα εδάφη που συνορεύουν με τη Βαλτική Θάλασσα ήταν μια από τις τελευταίες παγανιστικές περιοχές της Ευρώπης. Οι σταυροφορίες της Βαλτικής με επικεφαλείς τους ιππότες του Τάγματος των Αδελφών του Ξίφους κατακτούν και εκχριστιανίζουν την περιοχή. Η Ρίγα ιδρύθηκε το 1201 στον ποταμό Νταουγκάβα, την κύρια εμπορική διαδρομή μεταξύ Ρωσίας και Δυτικής Ευρώπης, ενισχύοντας έτσι το μονοπώλιο των εμπόρων της Χανσεατικής Λίγκας. Δημιουργήθηκε επίσης ένα κράτος κυριαρχούμενο από πρίγκιπες-επισκόπους, το οποίο κάλυπτε εδάφη της σημερινής Εσθονίας όσο και της Λετονίας, αποτελούμενο με δύο πολύ διαφορετικές τάξεις : αφενός, μια μειοψηφία γερμανικής καταγωγής που ανήκαν στην πολιτική, στρατιωτική, θρησκευτική και πνευματική ελίτ και ήταν επίσης έμποροι και γαιοκτήμονες. Από την άλλη πλευρά ήταν οι Λετονοί χωρικοί, των οποίων το καθεστώς επιδεινωνόταν κατά τη διάρκεια των αιώνων. Μεταξύ του 1418 και του 1562, η περιοχή αποτελούσε τη Λιβονική Συνομοσπονδία. Η χώρα επηρεάστηκε από την προτεσταντική μεταρρύθμιση στις αρχές του 16ου αιώνα και μεταστράφηκε στον Λουθηρανισμό. Τα λετονικά εδάφη έγιναν χώρος συγκρούσεων καθώς πολεμούσε όλο και πιο ισχυρούς γείτονες. Στους πολέμους συμμετείχε η Ρωσία, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σουηδία. Οι δύο τελευταίες χώρες (η Σουηδία καθώς και η Πολωνία η οποία είχε ενωθεί με τη Λιθουανία και είχε σχηματίσει την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία) κατέλαβαν τα εδάφη της Λετονίας. Το 1710, η ταχέως αναπτυσσόμενη ρωσική αυτοκρατορία την κατέκτησε κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου.
Επί ρωσικής αυτοκρατορίας
Κατά τον όγδοο αιώνα η κατάσταση για τους Λετονούς δεν άλλαξε. Οι Γερμανοί ήταν οι ευγενείς και είχαν κερδίσει σημαντική αυτονομία από τους Ρώσους, ενώ οι Λετονοί αγρότες κρατούνταν σε δουλοπαροικίες μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Στη Κουρλάνδη οι αγρότες απελευθερώθηκαν το 1819, στη Λιβονία το 1820 και στη Λατγάλη το 1861, παράλληλα με την υπόλοιπη Ρωσία. Μέρος της γερμανόφωνης ελίτ ενδιαφερόταν για τη μητρική γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία. Οι διανοούμενοι άρχισαν να συλλέγουν λαϊκές αναμνήσεις και εργάστηκαν με τη γλώσσα, γεγονός που ευνόησε την εμφάνιση των πρώτων έργων στη λετονική γλώσσα. Στα τέλη του αιώνα εμφανίστηκαν τα πρώτα λετονικά πολιτικά κόμματα, τα οποία ζητούσαν περιορισμένη αυτονομία και ισότιμο καθεστώς με τους γερμανόφωνος. Η Ρίγα έγινε το τρίτο βιομηχανικό κέντρο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ενώ η Λιέπαγια έγινε το λιμάνι του ρωσικού στόλου της Βαλτικής.
Η Λετονία σήμερα
Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 επέτρεψε στη Λετονία να ανακτήσει την ανεξαρτησία της. Το νέο κράτος μεταβλήθηκε ταχύτατα χάρη στην ισχυρή οικονομική ανάπτυξη και τη δημιουργία σύγχρονων πολιτικών και οικονομικών θεσμών. Θέλοντας να διατηρήσει την ανεξαρτησία της από το ρωσικό γείτονα, η Λετονία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ και προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. Παρά την οικονομική πρόοδο και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, ο πληθυσμός συνεχίζει να υποχωρεί φτάνοντας περίπου τους 1.920.000 κατοίκους το 2020 από τους 2.668.140 το 1990. Αυτό οφείλεται στη μετανάστευση αρκετών Ρώσων και άλλων εποίκων που μετανάστευσαν κατά τη σοβιετική εποχή, καθώς και αρκετών Λετονών.
Η λετονική οικονομία υπέφερε βαθιά από την οικονομική κρίση του 2008, η οποία επεκτάθηκε και στη Λετονία. Η ανεργία εκτοξεύτηκε από το 5% σε σχεδόν 20% σε 18 μήνες, από τα μέσα του 2008 έως τα τέλη του 2009. Η χειροτερεύουσα οικονομική κατάσταση και καλύτερες εργασιακές ευκαιρίες σε χώρες της δυτικής Ευρώπης είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες της συνεχούς μείωσης του πληθυσμού της χώρας.
Γεώργιος Μαυρομμάτης
Ο Γεώργιος Μαυρομάτης (Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας 1771 - Αθήνα 1836), ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του προεστού Μήτσου Μαυρομμάτη, γιος του ήταν ο επίσης πολιτικός Αναστάσιος. Χρημάτισε γερουσιαστής, πληρεξούσιος στις εθνοσυνελεύσεις της Επιδαύρου το 1821, της Τροιζήνας το 1827 και του Άργους το 1829. Ήταν έκτακτος επίτροπος, πολιτικός διοικητής δηλαδή νομάρχης, δυτικών Σποράδων και έπειτα της Αχαΐας το 1828 - 1829. Ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του 1827.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Γ
Αιμίλιος Πόρτος
Ο Αιμίλιος Πόρτος (1550-1610) ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε περίπου το 1550 στη Φερράρα. Πατέρας του ήταν ο Φραγκίσκος Πόρτος από την Κρήτη. Εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του στην ελληνική και λατινική γλώσσα και στη φιλολογία. Ακολούθησε τα ίχνη του πατέρα του, και μετά τον θάνατο του τελευταίου εγκατάλειψε τη Γενεύη και διορίστηκε καθηγητής Ελληνικών στη Λωζάνη το 1581. Έμεινε εκεί διδάσκοντας για δέκα έτη, ενώ αφιέρωνε τον ελεύθερο χρόνο του για την παρασκευή νέων εκδόσεων των κλασσικών Ελλήνων, τους οποίους εμπλούτισε με σημειώσεις και υπομνήματα.
Απόκτησε σημαντική φήμη και προσκλήθηκε το 1592 στη Χαϊδελβέργη ως καθηγητής στην ακαδημία, όπου και έμεινε ως τον θάνατό του το 1610.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Περιοχή Μπουσέγκα
Τουρισμός
Λόγω της γειτνίασης με τη «Νταμπάκα» («Ndabaka») τη δυτική πύλη του Εθνικού Πάρκου Σερενγκέτι (Serengeti National Park) υπάρχουν πολλά οικήματα στο βόρειο τμήμα της Περιοχής Μπουσέγκα (Busega District), οι οποίες προσφέρουν υπηρεσίες διαμονής στους τουρίστες που επισκέπτονται το πάρκο.
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Μπουσέγκα (Busega District), διαιρείται διοικητικά σε 13 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012):
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σιμίγιου Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1998-99
Το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της περιόδου 1998-99 ήταν το 39ο και τελευταίο της διοργάνωσης του κυπέλλου κυπελλούχων. Η διοργάνωση είχε ξεκινήσει το 1960 και για 39 χρόνια παρέμενε η δεύτερη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ. Η σταδιακή αναβάθμιση των άλλων δύο διοργανώσεων της ΟΥΕΦΑ, του Τσάμπιονς Λιγκ και του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, ελάττωσε σταδιακά τη δημοτικότητα του Κυπέλλου Κυπελλούχων, μέχρι που η ΟΥΕΦΑ αποφάσισε την κατάργησή του. Το τελευταίο κύπελλο κατέκτησε η Λάτσιο που επιβλήθηκε με 2-1 της Μαγιόρκας στον τελικό που διεξήχθη στις 19 Μαΐου 1999 στο Στάδιο Βίλα Παρκ του Μπέρμιγχαμ. Το κύπελλο ήταν το πρώτο για τη Λάτσιο στον θεσμό και το έβδομο που κατακτά ομάδα προερχόμενη από την Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1988 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1999
Δήμος Χανίων
Ο Δήμος Χανίων είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Χανίων, Ακρωτηρίου, Ελευθερίου Βενιζέλου, Κεραμιών, Σούδας, Νέας Κυδωνίας και Θερίσου. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 356.12 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 110.646 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκαν τα Χανιά. Σημερινός δήμαρχος είναι ο Παναγιώτης Σημανδηράκης.
Κοινότητες και οικισμοί
μικρογραφία|627x627px|Οι κοινότητες του Δήμου Χανίων Ο Δήμος Χανίων αποτελείται από 26 Κοινότητες, οι οποίες βρίσκονται σε επτά Δημοτικές Ενότητες.
Ο Δήμος περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των Κοινοτήτων της Επαρχίας Κυδωνίας, και επιπλέον την κοινότητα Απτέρων της Επαρχίας Αποκορώνου.
Άγιος Γεώργιος Ηρακλειάς
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ηρακλειάς των Κυκλάδων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 105 κατοίκους.