cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1988-89
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1987-88
Ομάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1988-89
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1988-89
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 1987-88
Ομάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1987-88
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1988-1989 Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Φρεμπυάν
Το Φρεμπυάν (γαλλικά: Frébuans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρεμπυαναί (γαλλικά: Frébuanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Cronos Airlines
Η Cronos Airlines (IATA: C8, ICAO: CRA) είναι μια περιφερειακή αεροπορική εταιρεία με έδρα το Μάλαμπο, Ισημερινή Γουινέα. Η κύρια βάση της είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Μάλαμπο.
Η αεροπορική εταιρεία, είναι στον κατάλογο των αερομεταφορέων που έχουν απαγορευτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ιστορία
Η Cronos Air (C8), ιδρύθηκε το 2007, από τον Διευθύνοντα Σύμβουλό της κ. Ανδρέα Καϊάφα.
Προορισμοί
Επίσης, μέσα στις προθέσεις της εταιρείας είναι, λίαν συντόμως (στοιχεία της 15 Μαΐου 2015) να ξεκινήσει πτήσεις προς:
Στόλος
Ο στόλος της Cronos Airlines (C8), περιλαμβάνει τα ακόλουθα αεροσκάφη (στοιχεία της 12 Νοεμβρίου 2019):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Οικονομία της Αφρικής
Στάδιο Εθνικού Άχνας
Ιστορικό
Το Στάδιο Εθνικού Άχνας κατασκευάστηκε το 1976. Η χωρητικότητα του είναι 7 χιλιάδες θέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Κύπρο Κατηγορία:Εθνικός Άχνας Κατηγορία:Άχνα
Γιάκομπ φαν Ράουσντελ
Ο Γιάκομπ φαν Ράουσντελ (πλήρες όνομα ολλανδικά: Jacob Isaackszoon van Ruisdael, περ. 1629 - 10 Μαρτίου 1682) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής. Εν γένει θεωρείται ως ο διαπρεπέστερος τοπιογράφος της ζωγραφικής στη "Χρυσή ολλανδική εποχή", περίοδο μεγάλου πλούτου και πολιτιστικών επιτευγμάτων, κατά την οποία η ολλανδική ζωγραφική έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής.
Παραγωγικός και ευέλικτος, ο Ράουσντελ απεικόνισε μεγάλη ποικιλία σκηνών τοπίου. Από το 1646 ζωγράφιζε σκηνές της ολλανδικής εξοχής, με εξαιρετική ποιότητα για νεαρό καλλιτέχνη. Ύστερα από ένα ταξίδι στη Γερμανία το 1650, τα τοπία του έλαβαν ένα πιο "ηρωικό" χαρακτήρα. Στα τελευταία του έργα, που έγιναν ενώ ζούσε και εργαζόταν στο Άμστερνταμ, πρόσθεσε και αστικά πανοράματα και θαλασσογραφίες στη συνηθισμένη του θεματολογία. Σε αυτά ο ουρανός καταλάμβανε περίπου τα 2/3 του καμβά. Συνολικά έφτιαξε περισσότερα από 150 σκανδιναβικά τοπία, στα οποία απεικόνιζε καταρράκτες.
Μοναδικός καταγεγραμμένος μαθητής του υπήρξε ο Μέιντερτ Χομπέμα, ένας από τους καλλιτέχνες που πρόσθετε ανθρώπινες μορφές στα τοπία του. Το έργο του Χομπέμα ορισμένες φορές συγχέεται με του Ράουσντελ. Υπάρχει δυσκολία στην απόδοση έργων σε αυτόν, κάτι που ενισχύει το γεγονός ότι τρία μέλη της οικογενείας του ήταν επίσης τοπιογράφοι, αν και μερικοί έγραφαν το οικογενειακό όνομα ως "Ruysdael": Ο πατέρας του Ίσαακ φαν Ράουσντελ (Isaack van Ruisdael) το έγραφε όπως αυτός, ο γνωστός θείος του Σάλομον φαν Ράουσντελ το έγραφε "Salomon van Ruysdael", όπως και ο εξάδελφός του, ο οποίος ήταν συνονόματός του: "Jacob Salomonsz van Ruysdael"
Τα έργα του Ράουσντελ είχαν ζήτηση στην Ολλανδική Δημοκρατία σε όλη τη διάρκεια του βίου του. Σήμερα είναι διασπαρμένα σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές σε όλο τον κόσμο: Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, Ρέικσμουζεουμ (Άμστερνταμ), Μουσείο Ερμιτάζ (Αγία Πετρούπολη) έχουν τις μεγαλύτερες συλλογές έργων του. Ο Ράουσντελ επηρέασε την τοπιογραφία σε σχολές ανά τον κόσμο: από τον Ρομαντισμό ως τη Σχολή της Μπαρμπιζόν της Γαλλίας, τη Σχολή του ποταμού Χάντσον των ΗΠΑ και γενεές Ολλανδών τοπιογράφων.
Βίος
Ο Γιάκομπ Ίσαακσον φαν Ράουσντελ γεννήθηκε στο Χάαρλεμ το 1628 ή το 1629 από οικογένεια ζωγράφων, όλοι τους τοπιογράφοι. Ο αριθμός ζωγράφων στην οικογένεια και οι πολλαπλές ορθογραφίες του ονόματος Ruisdael περεμπόδισαν τις προσπάθειες να στοιχειοθετηθεί ο βίος του και να του αποδοθούν πίνακες.
Το όνομα Ράουσντελ συνδέεται με ένα κάστρο, το οποίο σήμερα δεν υπάρχει, στο χωριό Μπλάρικουμ (Blaricum) της Βόρειας Ολλανδίας. Ήαν η πατρίδα του παππού του καλλιτέχνη, επιπλοποιού Γιάκομπ ντε Χόγιερ (Jacob de Goyer). Όταν αυτός μετακόμισε στο Νάαρντεν, τρεις από τους γιους του άλλαξαν το επώνυμό τους σε "Ruysdael" ή "Ruisdael", πιθανόν για να καταδεικνύουν την καταγωγή τους. Δύο από τους γιους του ντε Χόγιερ έγιναν ζωγράφοι: Ο πατέρας του Γιάκομπ, Ίσαακ φαν Ράουσντελ και ο γνωστότερος θείος του Σάλομον φαν Ράουσντελ (γραφόταν Salomon van Ruysdael). Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έγραφε το όνομά του με "i",, ενώ ο εξάδελφός του, γιος του Σάλομον Γιάκομπ Σάλομονς φαν Ράουσντελ, επίσης τοπιογράφος, το έγραφε με "y" (Jacob Salomonsz van Ruysdael). Ο πρώτος βιογράφος του Γιάκομπ, ο Άρνολντ Χαουμπράκεν, τον ανέγραψε ως "Jakob Ruisdaal" και ισχυρίστηκε ότι το όνομά του προερχόταν από την εξειδίκευσή του στην απεικόνιση καταρρακτών, δηλ. από τις λέξεις "ruis" (εκφράζει τον ήχο του νερού που τρέχει, κελάρυσμα) και "daal" (κοιλάδα, λαγκάδι), όπου κυλά αφρίζοντας σε μια μικρή λίμνη ή πλατύτερο ποτάμι.
Άγνωστος επίσης παραμένει ο δάσκαλος του Γιάκομπ. Συχνά προτείνεται ότι ο Γιάκομπ σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα και τον θείο του, αλλά δεν υπάρχει αρχειακή τεκμηρίωση για κάτι τέτοιο. Φαίνεται πάντως ότι επηρεάστηκε ισχυρά από άλλους σύγχρονους τοπιογράφους του Χάαρλεμ, περισσότερο από τους Κορνέλις Φρόομ (Cornelis Vroom) και Άλλερτ φαν Έφερντινγκεν (Allaert van Everdingen).
Φαίνεται ότι, ασυνήθιστα για τοπιογράφο, ο Ράουσντελ ταξίδεψε σχετικά λίγο: στο Μπλάρικουμ, στο Έχμοντ ααν Ζέι και στο Ρένεν στη δεκαετία του 1640, με τον Νικολάες Μπέρχεμ (Nicolaes Berchem) στο Μπεντχάιμ στα σύνορα Γερμανίας - Ολλανδίας και στο Στάινφουρτ της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας, κοντά στα ολλανδικά - γερμανικά σύνορα το 1650 και πιθανόν με τον τον Χομπέμα κατά μήκος των γερμανικών συνόρων το 1661, μέσω του δάσους του Φελούβε (Veluwe), του Ντέβεντερ και του Οοτμάρσουμ. Παρά τα πολυάριθμα νορβηγικά τοπία του Ράουσντελ, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ταξίδεψε ποτέ στη Σκανδιναβία.
Υπάρχει και η εικασία ότι ο Ράουσντελ ήταν επίσης και γιατρός. Το 1718 ο βιογράφος του, Χαουμπράκεν, αναφέρει ότι σπούδασε ιατρική και εκτελούσε εγχειρήσεις στο Άμστερνταμ. Στις αρχειακές καταγραφές του 17ου αιώνα εμφανίζεται το όνομα "Jacobus Ruijsdael" σε κατάλογο των γιατρών του Άμστερνταμ, αν και διαγραμμένο, αναγράφει επίσης ότι έλαβε το πτυχίο της ιατρικής στην Καν της βόρειας Γαλλίας στις 15 Οκτωβρίου 1676. Πολλοί ιστορικοί τέχνης εικάζουν ότι πρόκειται περί εσφαλμένης απόδοσης ταυτότητας. Ο συγγραφέας Πίτερ Σελτέμα (Pieter Scheltema, 1812-1885) προτείνει ότι στα αρχεία εμφανίζεται είναι ο εξάδελφος του Ράουσντελ. Ο ειδικός στον Ράουσντελ Σέιμουρ Σλάιβ (Seymour Slive) υποστηρίζει ότι η γραφή "uij" δεν είναι συνεπής με τον τρόπο που ο ίδιος ο ζωγράφος έγραφε το όνομά του, "Ruisdael" και ότι η ασυνήθιστη παραγωγικότητά του υποδηλώνει ότι είχε ελάχιστο χρόνο για να σπουδάσει ιατρική και ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι, υπό οιαδήποτε ιδιότητα, είχε επισκεφθεί τη βόρεια Γαλλία. Εν τούτοις, ο Σλάιβ είναι πρόθυμος να αποδεχτεί ότι ο Ράουσντελ ίσως να να ήταν γιατρός. Το 2013 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λέιντεν Γιαν Πάουλ Χίνριχς (Jan Paul Hinrichs) συμφώνησε ότι με τα υπάρχοντα στοιχεία δεν συνάγεται ασφαλές συμπέρασμα.
Ο Ράουσντελ δεν ήταν Εβραίος. Ο Σλάιβ αναφέρει ότι, λόγω της απεικόνισης ενός εβραϊκού κοιμητηρίου σε πίνακά του και των βιβλικών ονομάτων των μελών της οικογένειάς του, άκουσε συχνά εικασίες ότι ο Γιάκομπ ήταν ασφαλώς Εβραίος. Οι αποδείξεις, όμως, συντείνουν περί του αντιθέτου: Ζήτησε να βαπτισθεί στην Αναμορφωμένη Καλβινική Εκκλησία του Άμστερνταμ και τάφηκε στη Μεγάλη εκκλησία (Grote Kerk) του Αγίου Μπάβο στο Χάαρλεμ, η οποία τότε ήταν προτεσταντική. Ο θείος του Σάλομον ανήκε στην υποομάδα των "Νέων Φλαμανδών" των Μεννονιτών, μιας από τις πολλές μορφές Αναβαπτιστών του Χάαρλεμ και πιθανόν και ο πατέρας Ράουσντελ ήταν επίσης μέλος εκεί. Ο εξάδελφός του Γιάκομπ ήταν καταγεγραμμένο μέλος των Μεννονιτών στο Άμστερνταμ.
Ο Ράουσντελ δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν αυτό έγινε για "να έχει χρόνο να εξυπηρετεί τον γέρο πατέρα του". Δεν είναι γνωστή η μορφή του, καθώς κανένα πορτρέτο ή αυτοπροσωπογραφία του δεν υπάρχει. Η εταιρεία εμπορίας καφέ και τσαγιού De Zuid-Hollandsche Koffie- en Theehandel εξέδωσε, κατά τη δεκαετία του 1920, εικονογραφημένα βιβλία με πορτρέτα διασήμων από την ολλανδική ιστορία και στην έκδοση του 1926 εμφάνισε ένα πορτρέτο του "Jacob Isaaksz. Ruisdael", χωρίς να είναι γνωστό από πού πήρε την εικόνα αυτή η εταιρεία. Δύο γλυπτά, ένα στον εξωτερικό τοίχο της "Kunsthalle" του Αμβούργου, κατασκευασμένο το 1863 και ένα στο εσωτερικό του Λούβρου, κατασκευασμένο από τον Λουί-Ντενί Καιλουέτ (Louis-Denis Caillouette) το 1822 δεν είναι ανιχνεύσιμα ως προς την πηγή τους.
Ο ιστορικός τέχνης Χέντρικ Φρέντερικ Βάινμαν (Hendrik Frederik Wijnman) ανέτρεψε τον μύθο ότι ο Ράουσντελ πέθανε φτωχός, στο πτωχοκομείο του Χάαρλεμ. Ο Βάινμαν κατέδειξε ότι το άτομο που πέθανε εκεί ήταν στην πραγματικότητα ο εξάδελφος του καλλιτέχνη Γιάκομπ Σάλομονσοον. Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Ράουσντελ κατείχε γαίες ή μετοχές, φαίνεται ότι είχε οικονομική άνεση, ακόμη και μετά το Rampjaar (έτσι αποκαλείται το έτος 1672 λόγω της γαλλικής εισβολής στην Ολλανδία). Οι πίνακές του κοστολογούνταν αρκετά υψηλά. Σε μεγάλο δείγμα απογραφών μεταξύ 1650 και 1679 η μέση τιμή για έναν Ράουσντελ ήταν περίπου 40 γκίλντερς, σε σύγκριση με τα 19 γκίλντερς των αποδιδόμενων σε αυτόν πινάκων. Σε κατάταξη ανάλογα με τις τιμές έργων σε αυτές τις απογραφές, ο Ράουσντελ καταλαμβάνει την 7η θέση, με την 1η θέση να καταλαμβάνεται από τον Ρέμπραντ.
Ο Ράουσντελ απεβίωσε στο Άμστερνταμ στις 10 Μαρτίου 1682. Τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μπάβο στο Χάαρλεμ.
Πρώιμα χρόνια
Υπόδειγμα του πρώιμου ύφους του Ράουσντελ αποτελεί το "τοπίο με αμμόλοφους", ένα από τα πρώτα έργα του, χρονολογούμενο από το 1646. Συγκρούεται με την κλασική ολλανδική παράδοση απεικόνισης αμμολόφων που περιλαμβάνουμε σπίτια και δένδρα, περιβαλλόμενοι από μακρινές απόψεις. Αντίθετα, ο Ράουσντελ ζωγραφίζει αμμόλοφους καλυμμένους με δένδρα στο κέντρο της εικόνας, με ουρανό συννεφιασμένο που συγκεντρώνει το ισχυρότερο φως του σε ένα αμμώδες μονοπάτι.Το τελικό αποτέλεσμα ενισχύεται από το μεγάλο μέγεθος του καμβά, το "τόσο αναπάντεχο για έργο ενός άπειρου καλλιτέχνη", σύμφωνα με την Ιρίνα Σοκολόβα, έφορο του Μουσείου Ερμιτάζ. Ο ιστορικός τέχνης Κορνέλις Χόφστεντε ντε Χρόοτ (Cornelis Hofstede de Groot) είπε, σχετικά με το "τοπίο με αμμόλοφους": «Δύσκολα γίνεται πιστευτό ότι αυτό είναι έργο ενός δεκαεπτάχρονου αγοριού».
Το πρώτο πανοραμικό τοπίο του Ράουσντελ ήταν η Άποψη του Νάαρντεν μέ την Εκκλησία στο Μάουντερμπερχ στο βάθος, χρονολογούμενο από το 1647. Το θέμα ενός υπερβολικά μεγάλου ουρανού με τη μακρινή άποψη της πόλης, στην περίπτωση αυτή της γενέτειρας του πατέρα του, είναι αυτό στο οποίο θα επιστρέψει στα κατοπινά χρόνια.
Για άγνωστους λόγους, ο Ράουσντελ σταμάτησε να χρονολογεί τα έργα του από το 1653. Μόνον πέντε έργα της δεκαετίας του 1660 έχουν μερικά επισκιασμένη χρονολόγηση, με το έτος πλάι στην υπογραφή του, κανένα των δεκαετιών 1670 και 1680 δεν έχει χρονολογία. Η χρονολόγηση αυτών των έργων βασίζεται σε ερευνητικές εργασίες και σε εικασίες.
Και τα δεκατρία γνωστά χαρακτικά του καλλιτέχνη δημιουργήθηκαν κατά την πρώιμη αυτή περίοδο, με το πρώτο να χρονολογείται από το 1646. Είναι άγνωστο ποιος του δίδαξε την τέχνη της χαρακτικής. Δεν υπάρχουν χαρακτικά υπογεγραμμένα από τον πατέρα, τον θείο του ή τον συνάδελφό του τοπιογράφο από το Χάαρλεμ Κορνέλις Φρόομ, ο οποίος επηρέασε το υπόλοιπο έργο του. Τα χαρακτικά του δείχνουν επιρροή από τον Ρέμπραντ, τόσο στο ύφος όσο και στην τεχνική. Διασώζονται λίγες πρωτότυπες εκτυπώσεις, πέντε χαρακτικά διασώζονται σε μια μόνον εκτύπωση. Η σπανιότητα των εκτυπώσεων υποδηλώνει ότι ο Ράουσντελ τις θεωρούσε μάλλον ως δοκίμια, που δεν άξιζαν μεγαλύτερη διάδοση. Ο ειδικός στη χαρακτική Ζωρζ Ντυπλεσσί (Georges Duplessis) ξεχώρισε από αυτά το "Σταροχόραφο στην άκρη του δάσους" και τους "Ταξιδιώτες" ως χαρακτηριστικά δείγματα της μεγαλοφυΐας του Ράουσντελ.
Ενδιάμεση περίοδος
Μετά το ταξίδι του στη Γερμανία, τα τοπία του αρχίζουν να παίρνουν έναν πιο "ηρωικό" χαρακτήρα, με τις φόρμες να γίνονται μεγαλύτερες και περισσότερο διακεκριμένες. Η άποψη του Κάστρου του Μπέντχαϊμ (σήμερα στην Πινακοθήκη του Δουβλίνου), χρονολογούμενη από το 1653, είναι μια από τις δώδεκα περίπου απεικονίσεις του συγκεκριμένου κάστρου στη Γερμανία και σχεδόν όλες προβάλλουν τη θέση του στην κορυφή του λόφου. Ο καλλιτέχνης έκανε σημαντικές αλλαγές στη διάταξη του κάστρου (βρίσκεται σε μάλλον χαμηλό λόφο) με αποκορύφωμα την τοποθέτησή του, το 1653, σε δασωμένο βουνό. Οι παραλλαγές αυτές θεωρούνται από τους ιστορικούς τέχνης ως απόδειξη των συνθετικών ικανοτήτων του Ράουσντελ. Στο ταξίδι του στη Γερμανία συνάντησε νερόμυλους, τους οποίους μετέτρεψε σε κύριο θέμα της ζωγραφικής του, όντας ο πρώτος καλλιτέχνης που το έπραξε. Το έργο Δύο Νερόμυλοι με ανοικτό υδατοφράκτη του 1653 είναι ένα πρώτο παράδειγμα. Τα ερείπια του κάστρου Έχμοντ κοντά στο Άλκμααρ αποτέλεσαν ένα ακόμη αγαπημένο του θέμα και το εμφανίζει χαρακτηριστικά στο Εβραϊκό Νεκροταφείο, για το οποίο έφτιαξε δύο παραλλαγές. Σε αυτές αντιτάσσει τον φυσικό κόσμο απέναντι στο τεχνητό περιβάλλον, που έχει κατακλυστεί από δένδρα και θάμνους που περιβάλλουν το νεκροταφείο.
Οι πρώτοι "σκανδιναβικοί" πίνακες του Ράουσντελ περιέχουν μεγάλα έλατα, τραχιά βουνά, μεγάλους βράχους και ορμητικούς καταρράκτες. Μολονότι είναι ρεαλιστικά πειστικοί, βασίζονται σε παλαιότερα έργα και όχι στην άμεση εμπειρία. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο Ράουσντελ ταξίδεψε ποτέ στη Σκανδιναβία, αν και ο συνάδελφός του από το Χάαρλεμ φαν Έφερντινγκεν ταξίδεψε εκεί το 1664 και έκανε αυτό το υποείδος τοπιογραφίας δημιοφιλές. Το έργο του Ράουσντελ σύντομα ξεπέρασε και τις καλύτερες προσπάθειες του φαν Έφερντινγκεν. Συνολικά ο Ράουσντελ δημιούργησε περισσότερους από 150 "σκανδιναβικούς" πίνακες, στους οποίους περιλάμβανε καταρράκτες, από τους οποίους ο "καταρράκτης σε ορεινό τοπίο με ερειπωμένο κάστρο'' θεωρείται από τον Σλάιβ ως ο καλύτερός του.
Εκείνη την περίοδο ο Ράουσντελ ξεκίνησε να ζωγραφίζει παράκτιες σκηνές και θαλασσογραφίες, επηρεασμένος από τους Σίμον ντε Φλίχερ (Simon de Vlieger) και Γιαν Πορσέλις (Jan Porcellis). Ανάμεσα στους πλέον δραματικούς είναι η Ταραγμένη θάλασσα στην προβλήτα, με περιορισμένη παλέτα αποτελούμενη μόνον από μαύρο, λευκό, μπλε και λίγες γήινες καφέ αποχρώσεις. Εν τούτοις, οι σκηνές στα δάση παρέμειναν το αγαπημένο του θέμα, όπως ο ευρισκόμενος στο Ερμιτάζ πλέον διάσημος πίνακάς του Ο δασωμένος βάλτος, χρονολογούμενος από το 1665, που απεικονίζει μια "πρωτόγονη" σκηνή με σπασμένες σημύδες και βαλανιδιές και κλαδιά να προσπαθούν να φθάσουν στον ουρανό ανάμεσα σε μια κατάφυτη λίμνούλα.
Ύστερη περίοδος
Κατά την περίοδο αυτή ο Ράουσντελ άρχισε να απεικονίζει "ορεινές" σκηνές, όπως στον πίνακα Ορεινό τοπίο με νερόμυλο στο ποτάμι, χρονολογούμενο στα τέλη της δεκαετίας του 1670. Σε αυτούς απεικονίζει τραχιά βουνά με την ψηλότερη κορυφή χαμένη στα σύννεφα. Η θεματολογία του γίνεται ασυνήθιστα ποικίλη: Ο ιστορικός τέχνης Βόλφγκανγκ Στέχοβ (Wolfgang Stechow) αναγνώρισε δεκατρία σχήματα στην τοπιογραφία της Χρυσής ολλανδικής εποχής και το έργο του Ράουσντελ τα περιλαμβάνει όλα εκτός από δύο, με υπέρτερα τα δάση, τους ποταμούς, τους αμμόλοφους και τους αγροτικούς δρόμους, τα πανοράματα, τα φανταστικά τοπία, τους σκανδιναβικούς καταρράκτες, τα αγκυροβόλια, τις παραλίες, τις χειμερινές σκηνές, τις απόψεις κωμοπόλεων και τις νυχτερινές σκηνές. Μόνο τα ιταλικού τύπου και τα τοπία από ξένες χώρες (εξαιρουμένων των "σκανδιναβικών") λείπουν από το έργο του.
Πολλές πανοραμικές απόψεις της γραμμής του ορίζοντα του Χάαρλεμ και τους αγρούς που το περιέβαλλαν εμφανίζονται στο στάδιο αυτό, ένα ιδιαίτερο υποείδος της τοπιογραφίας που αποκλήθηκε Haerlempjes, με τα σύννεφα να δημιουργούν ποικίλες αποχρώσεις καθώς εναλλάσσονται φωτεινές και σκοτεινές ζώνες προς τον ορίζοντα. Στους πίνακες συχνά δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Μπάβο, στην οποία επρόκειτο να ταφεί.
Παρά το ότι απεικονίζεται και το Άμστερνταμ στους πίνακές του, αυτό γίνεται σπάνια αν ληφθεί υπόψιν ότι ο Ράουσντελ έζησε εκεί για περισσότερα από 25 χρόνια. Απεικονίζεται στο μόνο γνωστό αρχιτεκτονικό θέμα, την απεικόνιση της "Παλαιάς Εκκλησίας" (Oude Kerk) της πόλης καθώς και άποψη του Νταμ (Dam = φράγμα) στον πίνακα Πανοραμική άποψη του Άμστελ με θέα προς το Άμστερνταμ, έναν από τους τελευταίους πίνακές του.
Οι ανθρώπινες μορφές χρησιμοποιούνται φειδωλά στις συνθέσεις του Ράουσντελ και σπάνια, στην περίοδο αυτή, από το δικό του χέρι, αλλά εκτελούνταν από άλλους καλλιτέχνες, όπως ο μαθητής του Μέιντερτ Χομπέμα, ο Νικολάες Μπέρχεμ, ο Άντριεν φαν ντε Φέλντε, ο Φίλιπς Βάουβερμαν, ο Γιαν Φονκ, ο Τόμας ντε Κάιζερ, ο Χέρρικ Μπάττεμ και ο Γιοχάννες Λίνγκελμπαχ.
Αποδόσεις έργων
Στον "αιτιολογημένο κατάλογό" του (catalogue raisonné) ο Σλάιβ αποδίδει στον Ράουσντελ 694 πίνακες και απαριθμεί άλλους 163 με αμφίβολη ή, όπως πιστεύει, εσφαλμένη απόδοση. Υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι για την αβεβαιότητα περί του ποιος ζωγράφισε αυτούς τους σε απομίμηση του Ράουσντελ πίνακες: Πρώτον, τέσσερα μέλη της οικογένειας Ράουσντελ ήταν τοπιογράφοι με παρόμοιες υπογραφές, μερικοί από τους οποίους τις άλλαξαν, δολίως, σε αυτήν του Γιάκομπ. Την κατάσταση περιπλέκει το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ράουσντελ χρησιμοποίησε παραλλαγές της υπογραφής του. Σε αυτήν τυπικά διαβάζουμε "JvRuisdael" ή το «μονόγραμμα» "JVR", μερικές φορές με χρήση ενός s σε πλάγια γραφή και άλλες φορές με ένα γοτθικό μακρύ s, όπως στο Τοπίο με καταρράκτη. Δεύτερον, πολλοί πίνακες με τοπία του 17ου αιώνα είναι ανυπόγραφοι και ίσως έχουν γίνει από μαθητές των καλλιτεχνών ή αντιγραφείς. Τέλος, οι πλαστογράφοι μιμήθηκαν τον Ράουσντελ για οικονομικό όφελος, με την πρώτη περίπτωση να αναφέρεται από τον Χαουμπράκεν ήδη από το 1718: Κάποιος Γιαν Χρίφφιερ ο πρεσβύτερος μπορούσε να μιμηθεί το ύφος του Ράουσντελ τόσο καλά, που συχνά πωλούσε έργα του ως γνήσιους Ράουσντελ, ειδικά αν περιείχαν μικροσκοπικές μορφές στο ύφος που τις έφτιαχνε ο Βάουβερμαν. Δεν υπάρχει μεγάλης κλίμακας συστηματική προσέγγιση στην επιβεβαίωση έργων που αποδίδονται στον Ράουσντελ, σε αντίθεση με την ιατροδικαστική επιστήμη που χρησιμοποιήθηκε για την επιβεβαίωση έργων του Ρέμπραντ, όπως έγινε στο "Πρόγραμμα Έρευνας για τον Ρέμπραντ".
Κληρονομιά
Ο Ράουσντελ μορφοποίησε τοπιογραφικές παραδόσεις από τον αγγλικό ρομαντισμό ως τη Σχολή της Μπαρμπιζόν της Γαλλίας και τη Σχολή του Ποταμού Χάντσον των ΗΠΑ, καθώς και γενεών Ολλανδών τοπιογράφων. Μεταξύ των Άγγλων καλλιτεχνών που επηρεάστηκαν από τον Ράουσντελ ήταν οι Τόμας Γκαίνσμπορω, Ουίλλιαμ Τέρνερ και Τζον Κόνσταμπλ. Ο Γκαίνσμπορω σχεδίασε, με μαύρη κιμωλία και λευκό χρώμα, ένα αντίγραφο του Ράουσντελ στα 1749 - και οι δύο εικόνες σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Τέρνερ έφτιαξε πολλά αντίγραφα έργων του Ράουσντελ και επιπλέον ζωγράφισε φανταστικές απόψεις ενός λιμανιού που αποκάλεσε Port Ruysdael. Ο Κόνσταμπλ επίσης έφτιαξε πολλά αντίγραφα σχεδίων, χαρακτικών και πινάκων του Ράουσντελ και ήταν ένθερμος θαυμαστής του από μικρή ηλικία. "Στοιχειώνει το μυαλό μου και προσκολλάται στην καρδιά μου" έγραψε όταν είδε πίνακα του Ράουσντελ. Εν τούτοις, πίστευε ότι το Εβραϊκό νεκροταφείο ήταν μια αποτυχία, καθώς θεωρούσε ότι προσπαθούσε να περάσει κάτι εκτός των ορίων της τέχνης.
Κατά τον 19ο αιώνα, ο Βίνσεντ βαν Γκογκ αναγνώρισε ως μεγάλη την επίδραση που του άσκησε ο Ράουσντελ, τον αποκάλεσε "μεγαλειώδη" και ταυτόχρονα είπε ότι θα ήταν λάθος να προσπαθήσει να τον αντιγράψει. Ο βαν Γκογκ διέθετε δύο χαρακτικά του Ράουσντελ, τους αμμόλοφους κοντά στο Χάαρλεμ (ή Ο Θάμνος) και ένα Haerlempje (τοπίο του Χάαρλεμ) στον τοίχο του, και πίστευε ότι οι Ράουσντελ του Λούβρου ήταν "θαυμάσιοι, ειδικά Ο θάμνος, η Καταιγίδα στην ακροθαλασσιά και η Ακτίνα φωτός. Η εμπειρία του από τη γαλλική εξοχή "ενημερωνόταν" από την ανάμνηση της τέχνης του Ράουσντελ. Ο σύγχρονος του βαν Γκογκ Κλωντ Μονέ λέγεται ότι "όφειλε ένα χρέος στον Ράουσντελ". Ακόμη και ο μινιμαλισμός του Πητ Μοντριάν μπορεί να αναχθεί στα πανοράματα του Ράουσντελ.
Μεταξύ των ιστορικών τέχνης και των τεχνοκριτικών, η φήμη του Ράουσντελ είχε τα σκαμπανεβάσματά της ανά τους αιώνες. Ο πρώτος απολογισμός έγινε από τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος γίνεται λυρικός αναφορικά με την τεχνική μαεστρία που επέτρεπε στον Ράουσντελ να απεικονίζει τόσο ρεαλιστικά το νερό στους καταρράκτες και στη θάλασσα. Το 1781 ο σερ Τζόσουα Ρέινολντς, ιδρυτής της Βασιλικής Ακαδημίας, θαύμαζε τη φρεσκάδα και τη δύναμη των τοπίων του Ράουσντελ. Δυο δεκαετίες αργότερα, άλλοι Άγγλοι κριτικοί εμφανίστηκαν λιγότερο εντυπωσιασμένοι. Το 1801 ο Χένρι Φουζέλι, καθηγητής στη Βασιλική Ακαδημία, εξέφρασε την περιφρόνησή του για ολόκληρη την ολλανδική σχολή τοπιογραφίας, αποκαλώντας την ως "όχι κάτι περισσότερο από μια μεταγραφή της στιγμής", μια "απλή απαρίθμηση λόφων και κοιλάδων και συστάδων από δένδρα". Αξιοσημείωτο είναι ότι ένας από τους μαθητές του Φουζέλι ήταν ο Κόνσταμπλ, του οποίου ο θαυμασμός για τον Ράουσντελ παρέμεινε ανεπηρέαστος. Την ίδια περίπου εποχή στη Γερμανία ο συγγραφέας, πολιτικός και επιστήμονας Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε εξυμνούσε τον Ράουσντελ ως σκεπτόμενο καλλιτέχνη, ακόμη και ως ποιητή, λέγοντας "δείχνει αξιοσημείωτη ικανότητα στον εντοπισμό του ακριβούς σημείου όπου "η δημιουργική σχολή έρχεται σε επαφή με έναν διαυγή νου". Ωστόσο, ο Τζων Ράσκιν, στα 1860, μαινόταν κατά του Ράουσντελ και άλλων τοπιογράφων της Χρυσής ολλανδικής εποχής, αποκαλώντας τα τοπία τους "μέρη όπου όχι μόνο χάνουμε όλη μας την πίστη στη θρησκεία, αλλά ακόμη και την όποια ανάμνησή της". Στα 1915, ο Ολλανδός ιστορικός τέχνης Άμπραχαμ Μπρέντιους αποκάλεσε τον συμπατριώτη του "όχι τόσο ζωγράφο όσο ποιητή".
Οι πιο σύγχρονοι ιστορικοί τέχνης κατατάσσουν υψηλά τον Ράουσντελ. Ο Κένεθ Κλαρκ τον περιγράφει ως "τον μεγαλύτερο δάσκαλο της απεικόνισης της φύσης πριν τον Κόνσταμπλ". Ο Βάλντεμαρ Γιάνουστσακ (Waldemar Januszczak) τον αποκαλεί "θαυμάσιο αφηγητή". Δεν τον θεωρεί ως τον μεγαλύτερο τοπιογράφο όλων των εποχών, αλλά εντυπωσιάζεται από το έργο του όταν ήταν νεαρός: "Ένα θαύμα το οποίο θα πρέπει να κατατάσσεται στο νούμερο 8 ή 9 στην κλίμακα του Μότσαρτ". Ο Σλάιβ αναγράφει ότι ο Ράουσντελ αναγνωρίζεται "από το γενικό αίσθημα, ως ο προεξέχων τοπιογράφος της Χρυσής ολλανδικής εποχής".
Ο Ράουσντελ σήμερα θεωρείται ως ο κορυφαίος καλλιτέχνης της "κλασικής" φάσης στην ολλανδική τοπιογραφία, η οποία στηρίχτηκε στον ρεαλισμό της προηγούμενης, "τονικής", φάσης. Η "τονική" φάση πρότεινε την ατμοσφαιρικότητα μέσω της χρήσης της τονικότητας, ενώ η κλασική προσπαθούσε για ένα πιο μεγαλειώδες αποτέλεσμα, με τους πίνακες να δημιουργούνται μέσω μιας σειράς από ρωμαλέες αντιθέσεις (κοντράστ) μιας μονόχρωμης μορφής ενάντια στον ουρανό, και του φωτός απέναντι στη σκιά, με ένα δέντρο, ζώο, ή ανεμόμυλο συχνά να ξεχωρίζουν.
Αν και πολλά από τα έργα του Ράουσντελ εκτέθηκαν στην Art Treasures Exhibition του Μάντσεστερ το 1857 και άλλες μεγάλες γενικές εκθέσεις έκτοτε, χρειάστηκε να φθάσει το 1981 για να οργανωθεί μια έκθεση αποκλειστικά με έργα του. Περίπου 50 πίνακες και 35 σχέδια και χαρακτικά του αποτελούσαν την έκθεση που έγινε πρώτα στο Mauritshuis της Χάγης και στη συνέχεια, το 1982, στο Μουσείο Φογκ του Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης. Το 2006 η Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου φιλοξένησε την έκθεση "Ruisdael, Master of Landscape", παρουσιάζοντας έργα από περισσότερες από πενήντα συλλογές.
Ερμηνεία
Δεν υπάρχουν τεκμήρια του 17ου αιώνα που να καταδεικνύουν, είτε από πρώτο είτε από δεύτερο χέρι, ποιο ακριβώς μήνυμα προσπαθούσε να μεταφέρει μέσω της τέχνης του. Ενώ το Εβραϊκό νεκροταφείο γίνεται καθολικά αποδεκτό ως αλληγορία του εύθραυστου της ζωής, πώς θα πρέπει να ερμηνευτούν άλλα του έργα είναι αντικείμενο διαμάχης. Στο ένα άκρο του φάσματος βρίσκεται ο Χένρι Φουζέλι, ο οποίος αναφέρει ότι δεν έχουν καμία ερμηνεία και είναι απλά μια απεικόνιση της φύσης. Στο άλλο άκρο βρίσκεται ο ιστορικός τέχνης Φραντς Τέοντορ Κούγκλερ (Franz Theodor Kugler), ο οποίος βλέπει κάποιες έννοιες σχεδόν στα πάντα: "Όλα παρουσιάζουν τη σιωπηλή δύναμη της Φύσης, που αντιτάσσει το ισχυρό χέρι της στη μικροπρεπή ανθρώπινη δραστηριότητα και με σοβαρές προειδοποιήσεις απωθεί τις καταπατήσεις του".
Στη μέση του φάσματος βρίσκονται λόγιοι όπως ο Τζων Γουόλφορντ (E. John Walford), ο οποίος βλέπει τα έργα του "όχι τόσο ως φορείς αφηγηματικών ή εμβληματικών εννοιών αλλά μάλλον ως να ανακλούν το γεγονός ότι ο ορατός κόσμος γίνεται ουσιαστικά αντιληπτός σαν να εκδηλώνει έμφυτη πνευματική σημαντικότητα". Ο Γουόλφορντ υποστηρίζει την εγκατάλειψη της έννοιας του "συγκεκαλυμμένου συμβολισμού". Ολόκληρο το έργο του Ράουσντελ μπορεί να ερμηνευτεί σύμφωνα με την άποψη του θρησκευτικού κόσμου της εποχής του: Η Φύση χρησιμεύει ως το "πρώτο βιβλίο" του Θεού, τόσο λόγω της εγγενούς θεϊκής ιδιότητας όσο και λόγω του προφανούς ενδιαφέροντος του Θεού για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Η πρόθεση είναι πνευματική, όχι ηθική.
Ο Άντριου Γκράχαμ-Ντίξον (Andrew Graham-Dixon) ισχυρίζεται ότι όλοι οι τοπιογράφοι της Χρυσής ολλανδικής εποχής δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αναζητούν παντού τις έννοιες. Σχετικά με τον Ανεμόμυλο στο Βάικ μπάι Ντούουρστεντε αναγράφει ότι συμβολίζει "τη συνεχή σκληρή εργασία που χρειάζεται για να κρατηθεί η Ολλανδία πάνω από τα νερά και να διασφαλίσει το μέλλον των παιδιών του έθνους". Οι συμμετρίες στα τοπία είναι "υπενθυμίσεις στους συμπολίτες να παραμένουν πάντα στον ίσιο αλλά στενό δρόμο". Ο Σλάιβ είναι λιγότερο πρόθυμος να "διαβάσει" πολλά μηνύματα στα έργα του καλλιτέχνη, αλλά τοποθετεί τον Ανεμόμυλο στο σύγχρονο θρησκευτικό πλαίσιο της εξάρτησης του ανθρώπου από "το πνεύμα του Θεού για τη ζωή". Όσον αφορά στην ερμηνεία των "σκανδιναβικών" πινάκων του Ράουσντελ, αναφέρει: "Η άποψή μου είναι ότι εντείνει την ευπιστία στο οριακό σημείο να προτείνει ότι ο ίδιος συνέλαβε όλες τις απεικονίσεις καταρρακτών, χειμάρρων και ορμητικών ρευμάτων και νεκρών δέντρων ως οπτικές νουθεσίες για τα θέματα της παροδικότητας της ζωής και της ματαιοδοξίας".
Συλλογές
Οι πίνακες του Ράουσντελ είναι διεσπαρμένοι σε συλλογές σε ολόκληρο τον κόσμο, σε συλλογές δημόσιες και ιδιωτικές. Οι πλέον αξιοσημείωτες συλλογές του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, η οποία διαθέτει είκοσι πίνακές του, στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ που διαθέτει δεκαέξι πίνακες και στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, το οποίο διαθέτει εννέα. Στις ΗΠΑ το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη έχει πέντε πίνακές του και το Μουσείο Γκέτι του Λος Άντζελες έχει τρεις.
Σε ορισμένες περιπτώσεις έργα του αλλάζουν ιδιοκτήτη: Το 2014 ο Οίκος Κρίστι δημοπράτησε τον πίνακα Αμμόλοφοι στην παραλία στη Νέα Υόρκη, επιτυγχάνοντας τιμή 1.805.000 δολαρίων. Από τα διασωζόμενά σχέδιά του, 140 εν συνόλω, το Ρέικσμουζεουμ, το Μουσείο Τάιλερς του Χάαρλεμ, η "Kupferstich-Kabinett" της Δρέσδης και το Ερμιτάζ είναι τα μουσεία με τις σημαντικότερες συλλογές. Τα σπάνια χαρακτικά του Ράουσντελ είναι διεσπαρμένα ανάμεσα σε ιδρύματα: Κανένα δεν διαθέτει ανάτυπο από τα δεκατρία χαρακτικά του. Από τα πέντε μοναδικά ανάτυπα (prints) το Βρετανικό Μουσείο διαθέτει δύο, όσα και η Αλμπερτίνα στη Βιέννη, ενώ το άλλο βρίσκεται στο Άμστερνταμ.
Γενικό πλαίσιο
Ο Ράουσντελ και το έργο του δεν θα πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά από το γενικό πλαίσιο του πλούτου και των σημαντικών αλλαγών που έγιναν κατά τη διάρκεια της "Χρυσής ολλανδικής εποχής". Στη μελέτη του περί της ολλανδικής τέχνης και κουλτούρας του 17ου αιώνα, ο Βρετανός ιστορικός Σάιμον Σάμα (Simon Schama) παρατηρεί ότι "ποτέ δεν μπορεί να υπερτονίζεται ότι η περίοδος μεταξύ 1550 και 1650, όταν ήταν να καθοριστεί η πολιτική ταυτότητα ενός ανεξάρτητου ολλανδικού έθνους, ήταν επίσης μια εποχή δραματικής φυσικής αλλοίωσης του τοπίου της". Η απεικόνιση της Φύσης από τον Ράουσντελ και η αναδυόμενη ολλανδική τεχνολογία έχουν περιληφθεί σε αυτήν. Ο καθηγητής του τμήματος Ολλανδικών στο Πανεπιστήμιο Χάνκουκ Ξένων Σπουδών (Hankuk University of Foreign Studies) της Σεούλ Κρίστοφερ Τζόμπυ (Christopher Joby) τοποθετεί τον Ράουσντελ στο θρησκευτικό πλαίσιο του Καλβινισμού της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Αναφέρει ότι η τοπιογραφία συμμορφώνεται με την απαίτηση του Καλβίνου ότι μόνον ό,τι είναι ορατό πρέπει να απεικονίζεται στην τέχνη και ότι οι τοπιογραφίες, όπως αυτές του Ράουσντελ, έχουν επιστημολογική αξία, που προσδίδει περαιτέρω υποστήριξη για χρήση στις Αναμορφωμένες Εκκλησίες.
Ο ιστορικός τέχνης Γιούρι Κουζνετσόφ (Yuri Kuznetsov) τοποθετεί την τέχνη του Ράουσντελ στο πλαίσιο του Ογδοηκονταετούς πολέμου. Οι Ολλανδοί τοπιογράφοι "κλήθηκαν να κάνουν ένα πορτρέτο της πατρίδας τους, που κερδήθηκε δύο φορές από τον ολλανδικό λαό, μια απέναντι στη θάλασσα και αργότερα από τους ξένους εισβολείς". Ο Τζόναθαν Ίσραελ στη μελέτη του για την Ολλανδική Δημοκρατία αποκαλεί την περίοδο μεταξύ 1647 και 1672 ως την τρίτη φάση της ζωγραφικής της "Χρυσής ολλανδικής εποχής", στην οποία οι πλούσιοι έμποροι ήθελαν μεγάλους, πλούσιους και εκλεπτυσμένους πίνακες και οι πολιτικοί ηγέτες γέμιζαν τα δημαρχεία τους με μεγάλα έργα που περιείχαν δημοκρατικά μηνύματα.
Οι "δάσκαλοι" της ζωγραφικής έστηναν εργαστήρια για να παραγάγουν γρήγορα μεγάλους αριθμούς πινάκων. Υπό την καθηδήγηση του "δασκάλου", τα μέλη του εργαστηρίου ειδικεύονταν σε τμήματα ενός πίνακα, όπως οι ανθρώπινες μορφές στα τοπία, τα κοστούμια στα πορτρέτα και τους ιστορικούς πίνακες. Οι δάσκαλοι μερικές φορές πρόσθεταν μερικές πινελιές για να πιστοποιείται η αυθεντικότητα ενός έργου, που κατά το μεγαλύτερο μέρος του είχε δημιουργηθεί από μαθητές, ώστε να μεγιστοποιείται τόσο η ταχύτητα όσο και η τιμή του. Πολλοί έμποροι έργων τέχνης οργάνωναν παραγγελίες εξ ονόματος πατρόνων, αλλά και αγόραζαν πίνακες που είχαν δημιουργηθεί χωρίς παραγγελία, ώστε να διαθέτουν απόθεμα Οι τοπιογράφοι δεν στηρίζονταν σε παραγγελίες, όπως γινόταν με τους ζωγράφους άλλων μορφών τέχνης, και μπορούσαν έτσι να δημιουργήσουν απόθεμα. Στην περίπτωση του Ράουσντελ δεν είναι γνωστό αν δημιουργούσε απόθεμα προς άμεση πώληση σε πελάτες ή πωλούσε τα έργα του μέσω εμπόρων ή και τα δύο. Οι ιστορικοί τέχνης γνωρίζουν μια μόνο παραγγελία, ένα έργο του πλούσιο κυβερνήτη (δημάρχου) του Άμστερνταμ Κορνέλις ντε Χρέφ (Cornelis de Graeff), ζωγραφισμένο μαζί με τον Τόμας ντε Κάιζερ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Στυλιανός Δημητρακάκης
Ο Στυλιανός Δημητρακάκης του Μάρκου (1903 - 7 Μαρτίου 1947) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά το 1903 και ήταν γιος του αγωνιστή, εφέτη και βουλευτή Ρεθύμνου, Μάρκου Δημητρακάκη (1864 - 1916). Ακολούθησε νομικές σπουδές στην Αθήνα και μετά πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα. Το 1929 διορίστηκε Νομάρχης Δράμας, υπηρετώντας ως το 1932. Στην εξόριστη κυβέρνηση του Τσουδερού στο Κάιρο ήταν υπουργός Δικαιοσύνης από τις 21 Απριλίου 1941 ως τις 2 Μαΐου 1942, προσωρινά υπουργός Στρατιωτικών (2 Ιουνίου 1941 - 2 Μαΐου 1942) και Εργασίας (υπουργός Δικαιοσύνης και Εργασίας παρέμεινε ως τις 14 Απριλίου 1944). Νωρίτερα (1932) υπήρξε γενικός γραμματέας της Γενικής Διεύθυνσης Μακεδονίας. Είχε ουσιαστικές εξουσίες μέχρι τη Μάχη της Κρήτης. Μετά τη θητεία του στην κυβέρνηση του Καΐρου έφυγε για τις ΗΠΑ.
Πέθανε ξαφνικά σε ηλικία μόλις 44 ετών, στις 7 Μαρτίου 1947.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Ιωνικός Νίκαιας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο '''Α.Ο. Ιωνικός''', είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Νίκαιας, προάστιο του Πειραιά, στο Νομό Αττικής, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Οι ομάδες καλαθοσφαίρισης αποτελούν νομικά ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου.
Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό, ενώ η ιστορία του τμήματος ξεκινά το 1965, παράλληλα με εκείνο του ποδοσφαίρου. Έδρα όλων των τμημάτων καλαθοσφαίρισης αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Δ.Α.Κ. Νίκαιας «Πλάτων», χωρητικότητας 1.206 θέσεων.
Ντέρμπι της Κοκκινιάς (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ως «ντέρμπι της Κοκκινιάς» ή «ντέρμπι της Νίκαιας» αναφέρονται οι αναμετρήσεις μεταξύ Ιωνικού και της Προοδευτικής. Αποτελεί ένα από τα κορυφαία πειραϊκά ντέρμπι και από τα πιο σημαντικά τοπικά ντέρμπι όλης της Αττικής, ενώ για κάποιους συγκαταλέγεται ακόμη και στα μεγαλύτερα ντέρμπι της χώρας. Τις αναμετρήσεις μεταξύ Ιωνικού και Προοδευτικής ανεξαρτήτου κατηγορίας, παρακολουθεί τις περισσότερες φορές μεγάλος αριθμός θεατών.
Πρώτα βήματα
Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Ιωνικού Νίκαιας ακολούθησε παράλληλη πορεία με την ποδοσφαιρική, ξεκινώντας επίσης την πορεία της το 1965. Το πρώτο επίσημο παιχνίδι της έλαβε χώρα στις 9 Αυγούστου 1966 στο γυμναστήριο του Σπόρτιγκ με αντίπαλο τον Α.Ο. Ζωγράφου για το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Αθηνών – Πειραιώς.
Την αγωνιστική περίοδο 1967-68 η ομάδα τερμάτισε 10η σε σύνολο 12 ομάδων γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στη νεοϊδρυθείσα τότε Β' Κατηγορία Αθηνών – Πειραιώς. Στην Α' Κατηγορία επέστρεψε την επόμενη χρονιά, 1970-71, χάρις στην εξαιρετική της συγκομιδή από 19 νίκες και 3 ήττες. Δύο χρόνια μετά, το 1972-73, ο Ιωνικός ανήλθε στη Β' Εθνική Κατηγορία.
Παρά την απειρία του τερμάτισε στην κορυφή της βαθμολογίας τη χρονιά 1973-74, αποτυγχάνοντας, ωστόσο, να ανέλθει εξαιτίας ισοβαθμίας με τον Πανιώνιο. Η άνοδος στην κορυφαία κατηγορία των ελληνικών πρωταθλημάτων έγινε, εντούτοις, πραγματικότητα την περίοδο 1974-75, οπότε και, έχοντας ολοκληρώσει αήττητος τους αγώνες του ομίλου του, διεκδίκησε επιτυχώς την άνοδο στα μπαράζ ανόδου με αντιπάλους τον Απόλλωνα Πατρών (εποχή που διέπρεψε στην ομάδα ο Κώστας Πετρόπουλος), τον Εθνικό και το Ηράκλειο.
Η καθιέρωση
Το 1976 η ομάδα εφήβων του Ιωνικού, με ηγετική φυσιογνωμία τον Παναγιώτη Γιαννάκη, κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κερδίζοντας στον τελικό που διεξήχθη στη Λάρισα τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονιά, στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, ο Γιαννάκης σε ηλικία μόλις 17 ετών φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος Ανδρών.
Ο Ιωνικός από την περίοδο 1975-76 έως εκείνη του 1985-86 συμμετείχε ανελλιπώς στην Α' Εθνική Κατηγορία, ενώ πρόλαβε και το πρώτο πρωτάθλημα της Α1 το 1986-87 οπότε και υποβιβάστηκε.
Στο διάστημα αυτό μετρά δύο συμμετοχές στο Κύπελλο Κόρατς (1979-80 με την ελβετική Νιόν και 1984-85 με την ισραηλινή Χάποελ Τελ Αβίβ) με συνολικό απολογισμό μία νίκη και τρεις ήττες. Θα είχε συμμετάσχει και νωρίτερα όταν την περίοδο 1977-78 κατέλαβε την 5η θέση της τελικής βαθμολογίας, ωστόσο τιμωρήθηκε από την Ε.Ο.Κ. με αφαίρεση βαθμών λόγω επεισοδίων με αποτέλεσμα να πάρει τη θέση του ο Γ.Σ. Αμαρουσίου. Την περίοδο 1979-80 ο Παναγιώτης Γιαννάκης ανεδείχθη πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα σημειώνοντας 766 πόντους. Αξιοσημείωτα την περίοδο 1983-84 διεξήχθη κι ένας ιστορικός αγώνας του ελληνικού μπάσκετ: ο Ιωνικός αντιμετώπισε στη Νίκαια τον Άρη Θεσσαλονίκης με τελικό σκορ (μετά από παράταση) 113-114. Στον αγώνα αυτό ο Γιαννάκης σημείωσε 73 πόντους (ρεκόρ) έναντι 62 του Νίκου Γκάλη.
Πορεία στην Α2 Εθνική
Η μεταγραφή του Γιαννάκη το καλοκαίρι του 1984 στον Άρη απασχόλησε εκτενώς τον Τύπο εξαιτίας της φιλολογίας που τη συνόδευσε, ωστόσο το ουσιαστικότερο ήταν πως αποδυνάμωσε τη νικαιώτικη ομάδα. Εν τέλει το 1986-87 επήλθε και ο υποβιβασμός της στην Α2 Εθνική εφόσον τερμάτισε στην τελευταία θέση της βαθμολογίας και έχασε με 0-2 στα play-out με τον Ηλυσιακό. Μετά την αποχώρηση του Παναγιώτη Γιαννάκη αθλητές που διακρίθηκαν με τα χρώματα της ομάδας ήταν ο Κώστας Αλεξανδρίδης και οι νεαροί Νίκος Οικονόμου, Θοδωρής Χατζησμάλης, Οδυσσέας Αντωνίου, Γιώργος Λαζάρου κ.ά. Την περίοδο 1986-87 η ομάδα Παίδων του Ιωνικού κατέκτησε το Πανελληνίο Πρωτάθλημα.
Μετά από μακρά πορεία στην Α2 Εθνική, κατά την αγωνιστική περίοδο 1996-97, ο σύλλογος γνώρισε τον υποβιβασμό στη Β' Εθνική, για να επιστρέψει και πάλι μετά το πέρας της περιόδου 1998-99 κατά την οποία τερμάτισε στη 2η θέση με προπονητή τον Άρη Ραυτόπουλο. Την επόμενη χρονιά, 1999-00, κατέλαβε την 8η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Α2 Εθνικής, παραμένοντας στην κατηγορία. Κατά την περίοδο 2000-01 και με προπονητή τον Θεόδωρο Μπολάτογλου οι επιδόσεις της ομάδας ήταν πολύ καλές, συγκεντρώνοντας συνολικά 18 νίκες και 8 ήττες. Συγκεντρώνοντας ένα βαθμό λιγότερο από τους δύο πρωτοπόρους, εν τέλει τερμάτισε στην 3η θέση και απέτυχε να επιστρέψει στην κορυφαία κατηγορία των ελληνικών πρωταθλημάτων.
Τα πέτρινα χρόνια
Τα οικονομικά προβλήματα ήταν πάντοτε παρόντα και οδήγησαν μέχρι και στην κατάσχεση των ιδιόκτητων γραφείων του Α.Ο. Ιωνικού. Την αγωνιστική περίοδο 2004-05 ο σύλλογος τερμάτισε στην 7η θέση, ενώ την επόμενη χρονιά, 2005-06 έπεσε στη 12η (σε σύνολο 16 ομάδων). Παρ’ όλο που υπολειτουργούσε, διατηρήθηκε στην κατηγορία μία χρονιά ακόμη, με το 2006-07 να φέρνει μια 14η θέση και τον υποβιβασμό.
Διαγωνιζόμενος στη Γ' Εθνική πλέον και συγκεκριμένα στο 2ο Όμιλο Νότου, ο Ιωνικός ολοκλήρωσε τη χρονιά 2007-08 στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα, για να πέσει στην 9η θέση το 2008-09, διασφαλίζοντας την παραμονή μέσω της διαδικασίας των μπαράζ ενάντια στην ομάδα της Νικόπολης Πρέβεζας. Τελικά, την περίοδο 2009-10, ο Ιωνικός ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 10η θέση της βαθμολογίας, πέφτοντας στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. για πρώτη φορά στην ιστορία του μετά τη ριζική αναδιάρθρωση των κατηγοριών. Αξιοσημείωτα την ίδια τύχη είχε την ίδια χρονιά κι ένας άλλος ιστορικός σύλλογος, ο Α.Σ. Παπάγου.
Επιστροφή στις εθνικές κατηγορίες
Τη χρονιά 2012-13, οπότε και ο Ιωνικός Νίκαιας εντάχθηκε στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής υπό την καθοδήγηση του Νίκου Καραγιάννη, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Ακολούθως έλαβε μέρος σε αγώνα κατάταξης με αντίπαλο (αξιοσημείωτα και πάλι) τον Εθνικό Πειραιώς και το νικηφόρο αποτέλεσμα στον αγώνα αυτό έδωσε στην ομάδα της Νίκαιας την άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία. Άμεσα με την επιστροφή της στην β εθνική η ομάδα της Νίκαιας πραγματοποίησε πρωταθλητισμό. Την σεζόν 13-14 τερμάτισε στην 3 θέση του Νότιου ομίλου με 20 νίκες και μόλις έξι ήττες διεκδικώντας ως και το τέλος την άνοδο αλλά μια μικρή περίοδο αρνητικών αποτελεσμάτων αποδείχθηκε μοιραία με αποτέλεσμα να μην επιτύχει την επιστροφή της στην Α2. Ακολούθησε μεταβατική σεζόν με τον Ιωνικό να στοχεύει σε μια πορεία αντάξια του συλλόγου. Μετά από μια σχετικά καλή σεζόν τερμάτισε με ισάριθμες νίκες και ήττες στην 7 θέση πετυχαίνοντας σε γενικές γραμμές εύκολα την παραμονή στην κατηγορία. Το τέλος της επόμενης σεζόν βρήκε τον Ιωνικό να τερματίζει με τριπλή ισοβαθμία στην δεύτερη θέση του Νότιου ομίλου της β εθνικής αλλά επειδή όμως οι Αμύντας και Ηράκλειο με τους οποίους συγκατοίκησε στην δεύτερη θέση υπερτερούσαν στα μεταξύ τους παιχνίδια δεν κατάφερε να πανηγυρίσει την άνοδο.
Νέο ξεκίνημα και επιστροφή στην Α2
Η αποτυχία της ανόδου την περίοδο 2015-16 προκάλεσε μεγάλη απογοήτευση με αποτέλεσμα να αποχωρήσει ο πρόεδρος και βασικός χρηματοδότης της ομάδας Ίων Βαρουξάκης. Παρ΄όλα αυτά η σεζόν που ακολούθησε βρήκε την ομάδα της Νικαίας να παλεύει για κάτι περισσότερο από μια αξιόλογη πορεία στην β εθνική παρότι υπήρχε η πικρία από την προηγούμενη σεζόν. Αν και προσπάθησε τελικώς κατάφερε να τερματίσει στην 5η θέση του νότιου ομίλου. Το καλοκαίρι του 2017 πραγματοποιήθηκαν εξελίξεις στην ομάδα. Στα διοικητικά εμπλέκεται ο Βαγγέλης Τσάπας με αρχικό διετές πλάνο για την επιστροφή της ομάδας στην Α1. Το πρώτο βήμα έγινε την σεζόν 2017-18. Σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο ο Ιωνικός κατέκτησε την πρωτιά του νότιου ομίλου με 29 νίκες και μόλις μια ήττα και κέρδισε την επιστροφή του στην Α2. Παράλληλα, σημείωσαν και μία από τις καλύτερες επιθετικές επιδόσεις στην ιστορία της εν λόγω κατηγορίας.
Η επάνοδος στην Α1
Η χρονιά που ακολούθησε έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία προτού η ομάδα της Νικαίας καταφέρει να επιστρέψει στην μεγάλη κατηγορία μετά από 33 ολόκληρα χρόνια. Έχοντας στο ρόστερ σπουδαίες προσωπικότητες του ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού μπάσκετ όπως τον Λουκά Μαυροκεφαλίδη, τον Βαγγέλη Καράμπουλα, τον Ρόλαντ Σάφτενααρ και πολλούς ακόμα, την παρουσία πολύπειρων προπονητών όπως τον Μάριο Γούναρη και Νίκο Βέτουλα αλλά και με μπροστάρη τον Βαγγέλη Τσάπα, ο Ιωνικός κέρδισε την επάνοδό του στα σαλόνια της Α1 σημειώνοντας και ρεκόρ πόντων στην κατηγορία. Στην πρώτη του σεζόν μετά απο 30 χρόνια απουσίας στην Α1 τερμάτισε στην 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα κερδίζοντας αγωνιστικά την παραμονή του στην κατηγορία. Την επόμενη σεζόν προκλήθηκαν χρέη τα οποία ταλάνιζαν την παλαιά ΚΑΕ και δεν είχε καταφέρει να απαλλαχθεί η νέα ΚΑΕ. Έτσι ο Ιωνικός προχώρησε σε συγχώνευση με τον νεοφώτιστο Διαγόρα Δρυοπιδέων και απέκτησε νέα ονομασία που είναι Ιωνικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1965 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1965
1835 Γκαϊνταρίγια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Γκαϊνταρίγια είναι άγνωστα. Η Γκαϊνταρίγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 19 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαινταριγια
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2018-19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Ηλείας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Πρωταθλητής Ηλείας μέσα από την διαδικασία των μπαράζ αναδείχθηκε ο Ξενοφών Κρεστένων ενώ στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος την πρώτη θέση κατέλαβε ο Ενιπέας Λατζοϊου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηλείας είναι η εξής:
Α1 (Dedalos Security)
ΜΠΑΡΑΖ
Α2 (Ανθούλης Ταχυμεταφορές)
κανονική περίοδος
Μπαράζ
Β Κατηγορία (ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΩΝ)
κανονική περίοδος
1ος όμιλος
- ο Ολυμπιακός Πύργου αποχώρησε από το πρωτάθλημα
2ος όμιλος
- ο Ατρόμητος Καβασίλων αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
Γ κατηγορία (φίλτρα νερού ECLIPSE)
κανονική περίοδος
Τελικός
20 Απριλίου 2019                         Ξενοφών Κρεστένων - Ολυμπιακός Σαβαλίων 3-0
Ρξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας
Κατάλογος εν ζωή πρώην μοναρχών
Η παρούσα λίστα παρουσιάζει τους πρώην μονάρχες κυριάρχων κρατών που ζουν μέχρι σήμερα. Παρότι συνηθίζεται οι περισσότεροι μονάρχες να διατηρούν τη θέση τους καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, μερικοί επιλέγουν να παραιτηθούν υπέρ του διαδόχου τους, ενώ άλλοι μονάρχες έχουν εκθρονιστεί όταν οι μοναρχίες τους καταργούνται ή όταν κάποιος άλλος ανώτατος άρχοντας λαμβάνει την εξουσία τους με άλλα μέσα. Με βάση τους διεθνείς κανόνες ευγενείας, αυτά τα άτομα συνήθως εξακολουθούν να προσφωνούνται με τους πρώην μοναρχικούς τους τίτλους.
Πέρα από αυτούς που αναφέρονται παραπάνω, υπάρχουν τρεις εν ζωή πρώην βασιλείς της Μαλαισίας (που δεν αναγράφονται καθώς παραμένουν ηγεμόνες κάποιου κρατιδίου της χώρας), καθώς και δύο εν ζωή πρώην πρόεδροι της Γαλλίας, που υπήρξαν και συμπρίγκιπες της Ανδόρρας.
Πρώην μονάρχες μη κυρίαρχων κρατών:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι μοναρχών
Άγγελος Έβερτ
Ο Άγγελος Έβερτ (10 Απριλίου 1894- 30 Δεκεμβρίου 1970) ήταν Έλληνας αστυνομικός, ο οποίος διετέλεσε διοικητής της Αστυνομίας Πόλεων της Αθήνας κατά τη διάρκεια της Κατοχής και αργότερα αρχηγός του Σώματος. Για τη συμβολή του στη διάσωση Εβραίων κατά το Ολοκαύτωμα τιμήθηκε το 1969 με τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών».
Η δράση του την Κατοχή
Στις 10 Οκτωβρίου του 1943 η Γερμανική Διοίκηση Αθηνών εξέδωσε διάταγμα δια του οποίου οι Αστυνομικές Αρχές της Χώρας υπάγονταν πλέον στην Ανώτατη Διοίκηση SS της Ελλάδας (AASSA), διοικητής αρχηγός της οποίας ένα μήνα πριν είχε αναλάβει ο Γιούργκεν Στρόοπ. Έτσι με το διάταγμα αυτό η Αστυνομία Πόλεων Αθηνών υπήχθη στην ΚdO (Kommandantur der Ordnungspolizei = Διοίκηση Αστυνομίας Τάξεως) Αττικής με έδρα την Αθήνα υπό τον Γερμανό διοικητή συνταγματάρχη (και μετέπειτα στρατηγό) Χέρμαν Φραντς που υπαγόταν στον AASSA.
Συνεργάστηκε με τη βρετανική κατασκοπία, ωστόσο ο ρόλος του αμφισβητείται καθώς κατηγορήθηκε ότι είχε ενεργό συμμετοχή στις πράξεις των Γερμανών ως συνεργάτης τους. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής βοήθησε αρκετούς Εβραίους, εκδίδοντάς τους πλαστά πιστοποιητικά βάφτισης. Επίσης τιμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ για τη συμβολή του στη διάσωση των Εβραίων της Αθήνας. Ακόμη, προσπάθησε να κρατήσει την Αστυνομία Πόλεων μακριά από τη σύγκρουση των υπόλοιπων σωμάτων ασφαλείας με τις εαμικές οργανώσεις της Αθήνας, προκειμένου να αποφύγει την άμεση συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής και να διατηρήσει τη συνοχή του σώματος, από τη στιγμή που μεγάλο ποσοστό των αστυνομικών είχε προσχωρήσει στο ΕΑΜ.
Στα Δεκεμβριανά έδωσε την εντολή για την έναρξη των πυροβολισμών ενάντια στους διαδηλωτές μπροστά από τη Βουλή, κατ' εντολή του Γεωργίου Παπανδρέου, με συνέπεια τουλάχιστον 33 νεκρούς, γεγονός που σηματοδότησε την αρχή των Δεκεμβριανών.