cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο κατά φαντασίαν ασθενής
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Ρουνοσοτσέσιους
Ο Ρουνοσοτσέσιους ήταν ο Θεός των ακοντίων στην Λουζιτανική μυθολογία. Είχε μια μυστηριώδη φύση και πολεμικό χαρακτήρα. Μαζί με την Αταετζίνα και τον Εντοβέλικους, σχημάτιζε την υπέρτατη τριάδα της Λουζιτανικής θρησκείας.
Κατηγορία:Λουζιτανική μυθολογία
Άντριου Κοέν
Ο Άντριου Κοέν (γεννηθείς 13 Μαΐου 1981 στην Καλκάρα της Μάλτας, είναι ένας μαλτέζος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Α’ κατηγορία της Μάλτας με την Χιμπέρνιανς ΦΚ από το 1999. Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού.
Χιμπέρνιανς
Ο Κοέν ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Χιμπέρνιανς ΦΚ. Την περίοδο 1999-2000 μεταφέρθηκε στην πρώτη ομάδα της Χιμπέρνιανς ΦΚ. Την πρώτη σεζόν έκανε εφτά εμφανίσεις και σκόραρε ένα γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλτας Κατηγορία:Μαλτέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμπέρνιανς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Μάλτας
Άγιος Ανδρέας (Αλβανία)
Ο Άγιος Ανδρέας (αλβανικά: Shëndre ) είναι χωριό στη νότια Αλβανία. Κατοικείται από μέλη της ελληνικής εθνικής μειονότητας. Στον προφορικό λόγο αποκαλείται Αγιαντριάς.
Τοποθεσία
Βρίσκεται ανατολικά των Αγίων Σαράντα, στην περιοχή "Θεολόγου" (Επαρχία Δίβρης). Είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού Ίσαυρος (το οποίο σήμερα αποκαλείται Διβροβούνι ενώ στα αλβανικά ονομάζεται Kazanje). Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Γιαννιτσάτι, Δίβρη, Κουλουράτι, Λουψάτι, Μάλτσιανη και Τσερκοβίτσα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 303 μέτρων.
Ιστορικά στοιχεία
Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον "Καζά του Δελβίνου" ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 263 κάτοικοι. Το 1913, στον "εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου" που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 280 Έλληνες. Σύμφωνα με έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 1993, ο Άγιος Ανδρέας κατοικούταν από 446 Έλληνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Φοινίκη (Βόρεια Ήπειρος) Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Α.Ο. Καζίνο Ρίο
Ο '''Α.Ο. Καζίνο Ρίο''' ήταν αθλητικός σύλλογος της Πάτρας, πρωταθλητής Ελλάδας στο Μπίτς Χάντμπολ. Με χορηγό το Καζίνο Ρίου συμμετείχε στο 1ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Μπίτς Χάντμπολ του 2000 που έγινε στην Παραλία του Ρίου και διοργανώθηκε με χορηγό το ίδιο το καζίνο και την Ο.Χ.Ε.. Στην διοργάνωση αυτή ο σύλλογος ανακηρύχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Ο σύλλογος δεν συμμετείχε σε άλλη διοργάνωση ξανά.
Στην τελική φάση του πρωταθλήματος αντιμετώπισε τους Ολυμπιακό Κερατσινίου, Διομήδη Άργους, Προοδευτική Αγρινίου, ΓΕ Βέροιας, Δία Πολίχνης, ΑΓΕ Βόλου και Αναγέννηση Άρτας. Ο Καζίνο Ρίου στον τελικό νίκησε τον Ολυμπιακό Κερατσινίου με 2-1.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2000
Δήμος Εμμανουήλ Παππά (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Δήμαρχοι
Τελευταίος δήμαρχος του Καποδιστριακού Δήμου Εμμανουήλ Παππά ήταν ο εκλεγμένος το 2006 Βασίλειος Τσικές του Αποστόλου και αμέσως προηγούμενος ο Ευάγγελος Δεδούσης, το 2002, ο οποίος είχε εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998, ως πρώτος δήμαρχος του Δήμου.
Ιστορία διοικητικής διαίρεσης
Πριν το 1999, το δήμο αποτελούσαν οι παρακάτω κοινότητες:
Παραπομπές
Ε
Emmanouil Pappas
Νταρίο Μπενεδέτο
Ο Νταρίο Ισμαέλ Μπενεδέτο (ισπανικά: Darío Ismael Benedetto), γνωστός υπό το ψευδώνυμο Πίπα (ισπανικά: Pipa), γεννημένος στις 17 Μαΐου 1990 στο Μπερασατέγκι, είναι Αργεντινός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της γαλλικής Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Ο Μπενεδέτο είναι ένας πλήρης επιθετικός ο οποίος γίνεται, αρκετά συχνά, αποδέκτης θετικών σχολίων για τη νοοτροπία του, τον αλτρουισμό του, τον ομαδικό τρόπο παιχνιδιού του, καθώς και τις αθλητικές ικανότητές του, οι οποίες τον καθιστούν ως έναν παίκτη ο οποίος χαίρει της εκτίμησης των προπονητών του. Πρόκειται για έναν πολύ καλό ως προς τα τελειώματα των φάσεων παίκτη, ενώ, ταυτόχρονα, βελτιώνει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας του. Είναι δυνατό να αγωνιστεί ως κεντρικός επιθετικός, καθώς και ως πλάγιος επιθετικός, ή, εναλλακτικά, σε άλλη, πιο χαμηλά στον αγωνιστικό χώρο, θέση, προκειμένου να χρησιμοποιήσει και να συνεισφέρει με τις τεχνικές ικανότητές του στην ανάπτυξη του παιχνιδιού της ομάδας του.
Νεανικά χρόνια
Ο Νταρίο Μπενεδέτο γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1990 στο Μπερασατέγκι, εντός της μητροπολιτικής περιοχής του Μπουένος Άιρες. Μεγάλωσε με τους ξαδέρφους του, ενώ, ταυτόχρονα, ενδιαφέρθηκε από νεαρή ηλικία για το ποδόσφαιρο και εκπαιδεύτηκε ποδοσφαιρικά στα τμήματα υποδομής της ΚΑ Ιντεπεντιέντε.
Σε ηλικία δώδεκα ετών, ενώ αγωνιζόταν σε τελικό στο πλαίσιο της διοργάνωσης των «Εθνικών Αγώνων Εβίτα», η μητέρα του, η οποία βρισκόταν στις κερκίδες, υπέστη καρδιακή προσβολή και απεβίωσε. Ο Νταρίο αποφάσισε, εκείνη την περίοδο, να σταματήσει την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο, καθώς και να εγκαταλείψει το σχολείο και να εργαστεί με τον πατέρα του ως οικοδόμος. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, ίδρυσε συγκρότημα κούμπια μαζί με τον αδερφό του, Λούκας, γνωστό ως Ελ Πάτο, μέσω του οποίου πέτυχε να εμφανιστεί, συνολικά, τρεις φορές στην τηλεόραση, στο τηλεοπτικό κανάλι América TV.
Μέτρια επαγγελματικά ξεκινήματα (2007-2010)
Ο Νταρίο Μπενεδέτο πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Μπόκα Τζούνιορς, στις 9 Νοεμβρίου 2007, στα πλαίσια της 14ης αγωνιστικής του Τουρνουά Απερτούρα.
Το 2010, παραχωρήθηκε ως δανεικός στη ΚΣΝ Ντεφένσα ι Χουστίσια, ομάδα της Β΄ Κατηγορίας Αργεντινής, με την οποία, ωστόσο, πέτυχε, συνολικά, δύο τέρματα σε 23 συμμετοχές.
Κατά τη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2011, επέστρεψε στην Αρσενάλ, με την οποία και αναδείχθηκε πρωταθλητής του Τουρνουά Κλαουσούρα του 2012, αν και ο ίδιος είχε περιορισμένο χρόνο συμμετοχής. Παράλληλα, ο σύλλογος κατέκτησε, επίσης, το Σούπερ Καπ Αργεντινής του 2012, ωστόσο ο Νταρίο δεν αγωνίστηκε στη συγκεκριμένη αναμέτρηση.
Επιτυχημένος δανεισμός και επιστροφή στο Σαραντί (2010-2013)
Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 2011, ο Μπενεδέτο εστάλη, εκ νέου, ως δανεικός στη Β΄ Κατηγορία, στην ομάδα της Χιμνάσια Χουχούι. Εκεί, αγωνιζόμενος με τα χρώματά της, έλαβε το ψευδώνυμο El Diablo (μτφ. Διάβολος), χάρη σε καλές εμφανίσεις, οι οποίες είχαν τελικό αποτέλεσμα, συνολικά, να πετύχει 11 τέρματα σε 19 συμμετοχές.
Κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος της σεζόν 2012-2013, ο Γουστάβο Αλφάρο τον καθιέρωσε ως βασικό στέλεχος της ομάδας του Σαραντί. Ο Μπενεδέτο, εκμεταλλευόμενος τη συγκεκριμένη ευκαιρία, πέτυχε τέρματα σε αναμετρήσεις με αντιπάλους τις Ουνιόν ντε Σάντα Φε και Ρίβερ Πλέιτ, σε αναμέτρηση η οποία διεξήχθη στο Ελ Μονουμεντάλ. Κατά τη διάρκεια του Κόπα Λιμπερταδόρες 2013, πέτυχε το πρώτο τέρμα του σε διασυλλογική διοργάνωση, με απευθείας εκτέλεση φάουλ σε εκτός έδρας αναμέτρηση με αντίπαλο τη Δε Στρόνγκεστ, στη Λα Πας, καθώς και ακόμη δύο τέρματα σε αναμετρήσεις με αντιπάλους τις Σάο Πάολο ΦΚ και Ατλέτικο Μινέιρο.
Επιτυχημένη παρουσία στο Μεξικό (2013-2016)
Κατά τη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2013, ο Μπενεδέτο μεταγράφηκε στη μεξικανική Κλουμπ Τιχουάνα, έναντι χρηματικού ποσού της τάξεως των 1,5 εκατομμυρίων €. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη νέα του ομάδα στις 19 Ιουλίου 2013, σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Κλουμπ Άτλας ντε Γουαδαλαχάρα, κατά τη διάρκεια της οποίας πέτυχε τρία τέρματα. Συνολικά, πέτυχε 23 τέρματα σε 50 συμμετοχές, ενώ, έως την αποχώρησή του, παρέμενε ο πρώτος σκόρερ της ομάδας. Οι καλές του εμφανίσεις είχαν ως αποτέλεσμα το μεταγραφικό ενδιαφέρον ενός εκ των κορυφαίων συλλόγων στο Μεξικό, της Κλουμπ Αμέρικα, η οποία προχώρησε στην απόκτησή του έναντι χρηματικού ποσού της τάξεως των 6,6 εκατομμυρίων €.
Ο Νταρίο πέτυχε το πρώτο τέρμα του με τα χρώματα της νέας του ομάδας κατά τη διάρκεια εκτός έδρας φιλικής αναμέτρησης με αντίπαλο τη Μοντερρέι, ενώ πέτυχε το πρώτο τέρμα του σε επίσημη αναμέτρηση κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την Τίγρες ΟΑΝΛ. Ωστόσο, λόγω του ανταγωνισμού που υπήρχε για τη θέση του επιθετικού του συλλόγου, αναγκάστηκε να μετατοπιστεί στο αριστερό άκρο της επίθεσης, με συνέπεια να δίνει περισσότερες ασίστ, παρά να πετυχαίνει τέρματα.
Στις 8 Απριλίου 2015, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης για τα ημιτελικά του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ, πέτυχε, συνολικά, τέσσερα τέρματα απέναντι στην Ερεδιάνο, συνεισφέροντας, ως αποτέλεσμα, στην πρόκριση της Αμέρικα στην αμέσως επόμενη φάση της διοργάνωσης, καθώς η τελευταία πέτυχε να ξεπεράσει το προβάδισμα 3 τερμάτων της αντίπαλης ομάδας. Στις 29 Απριλίου 2015, ο ίδιος πέτυχε τρία εκ των, συνολικά, τεσσάρων τερμάτων της Κλουμπ Αμέρικα απέναντι στη Μόντρεαλ Ίμπακτ, κατά τη διάρκεια της επαναληπτικής αναμέτρησης του τελικού του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2014-2015 (4-2). Ως αποτέλεσμα, κατέκτησε το πρώτο του Τσάμπιονς Λιγκ, διοργάνωση κατά τη διάρκεια της οποίας κατέκτησε, επίσης, τη Χρυσή Μπάλα, ενώ, παράλληλα, μαζί με τον συμπαίκτη του, Ορίβε Περάλτα, κατέκτησε το Χρυσό Παπούτσι της συγκεκριμένης διοργάνωσης, έχοντας πετύχει, συνολικά, επτά τέρματα.
Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του ως παίκτης της Αμέρικα, ο Μπενεδέτο έλαβε τη μεξικανική υπηκοότητα, ενώ, παράλληλα, εξέφρασε την επιθυμία του προκειμένου να αγωνιστεί για λογαριασμό της εθνική ομάδα της χώρας.
Η επιτυχία του συλλόγου σε ηπειρωτικό επίπεδο οδήγησε στην πρόκρισή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2015, στο οποίο ο Μπενεδέτο αγωνίστηκε. Την αμέσως επόμενη σεζόν, η ομάδα πέτυχε να κατακτήσει εκ νέου το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ.
Παρά το λιγοστό χρόνο παιχνιδιού του, καθώς και την αδιαφορία των διαδοχικών προπονητών του προς το πρόσωπό του, όπως οι Γουστάβο Ματόσας και Ιγνάσιο Νάτσο Αμπρίς, , ωστόσο, ο ίδιος κατάφερε να πετύχει, συνολικά, 26 τέρματα σε 61 συμμετοχές. Το 2016, πέτυχε να αποχωρήσει από την ομάδα, επιστρέφοντας στη χώρα καταγωγής του, προκειμένου να ενταχθεί στη Μπόκα Τζούνιορ, της οποίας φέρει το έμβλημα ως τατουάζ. Στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο συλλόγων, ο ίδιος ανέλαβε την καταβολή μέρους επί του συνολικού χρηματικού ποσού της μεταγραφής του, της τάξεως των 4,4 εκατομμυρίων €.
Επιστροφή στην Αργεντινή και επιτυχίες με την Μπόκα Τζούνιορς (2016-2019)
Καθώς ο σύλλογος βρισκόταν σε αναζήτηση ενός αποτελεσματικού ως προς το σκοράρισμα επιθετικού, έπειτα από την αποχώρηση του Μαρτίν Παλέρμο το 2011, η πίεση ήταν ιδιαιτέρως υψηλή προς το πρόσωπο του Μπενεδέτο ο οποίος, επιπλέον, αγωνιζόταν έχοντας στη φανέλα του τον αριθμό 9. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε, στα πλαίσια των ημιτελικών του Κόπα Λιμπερταδόρες του 2016. Πέτυχε το πρώτο επίσημο τέρμα του με τη νέα του ομάδα κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο τη Σανταμαρίνα, στα πλαίσια της φάσης των 16 του Κυπέλλου Αργεντινής, στην οποία τελικώς νικητής ήταν η Μπόκα Τζούνιορς με σκορ 2-1.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2016, πέτυχε το πρώτο του χατ τρικ ως παίκτης της Μπόκα, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης για την Πριμέρα Ντιβισιόν με αντίπαλο την Κίλμες. Έχοντας δει τις συνεχόμενες καλές του επιδόσεις να ανακόπτονται από έναν τραυματισμό, ωστόσο, ο ίδιος επέστρεψε πετυχαίνοντας, συνολικά, επτά τέρματα σε πέντε συμμετοχές. Ο σύλλογος κατέκτησε το εγχώριο πρωτάθλημα, ενώ ο Μπενεδέτο ολοκλήρωσε τη σεζόν ως ο κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης, έχοντας πετύχει, συνολικά, 21 τέρματα σε 25 συμμετοχές. Ως αποτέλεσμα των εμφανίσεών του, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Αργεντινής. Συνολικά, πέτυχε 31 τέρματα σε 38 συμμετοχές. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, όπου ο ίδιος διακρίθηκε μέσω των εμφανίσεών του με την Μπόκα, οι συμπαίκτες του αναγνώρισαν τη σημαντική συνεισφορά του στα καλά αποτελέσματα, με τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε να αναφέρει σχετικά πως «είναι ο κορυφαίος παίκτης της ομάδας μας».
Το 2017, υπέστη ρήξη χιαστών συνδέσμων στο ένα εκ των δύο γονάτων του, ενώ, παράλληλα, την ίδια περίοδο καθιερώθηκε ως ένας εκ των κορυφαίων επιθετικών της χώρας.
Έχοντας παραμείνει εκτός αγωνιστικής δράσης επί χρονικού διαστήματος αρκετών μηνών, αντιμετώπισε δυσκολίες προκειμένου να επανέλθει στα επίπεδα απόδοσής του κατά τη διάρκεια της περιόδου προ του τραυματισμού του, ωστόσο κατάφερε να πετύχει δύο τέρματα στα πλαίσια του τελικού του Κόπα Λιμπερταδόρες του 2018 απέναντι στη Ρίβερ Πλέιτ, ένα κατά τη διάρκεια της πρώτης και ένα κατά τη διάρκεια της επαναληπτικής αναμέτρησης. Πάραυτα, ο Μπενεδέτο άρχισε, σταδιακά, να χάνει τη θέση του ως βασικός επιθετικός της ομάδας.
Το 2019, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ του έδωσε τη δυνατότητα να αγωνιστεί, για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής καριέρας του, στην Ευρώπη. Σε χρονικό διάστημα παρουσίας διάρκειας τριών ετών στη Μπόκα, συνολικά, πραγματοποίησε 76 συμμετοχές, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε 46 τέρματα, στατιστικά που μεταφράζονται σε έναν μέσο όρο της τάξεως των 0,6 τερμάτων ανά αγώνα.
Άφιξη στην Ευρώπη και την Ολιμπίκ Μαρσέιγ (2019-)
Στις 5 Αυγούστου 2019, ο Μπενεδέτο επισημοποίησε τη μεταγραφή του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας τεσσάρων ετών, ενώ το συνολικό κόστος της μεταγραφής ανήλθε στα 14 εκατομμύρια ευρώ.
Στις 10 Αυγούστου 2019, στα πλαίσια της 1ης αγωνιστικής της Λιγκ 1 της σεζόν 2019-20, πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με τους Φωκαείς, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο τη Ρενς, εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή, στο 73ο λεπτό, στη θέση του Βαλέρ Ζερμαίν. Πέτυχε το πρώτο τέρμα του για λογαριασμό της ΟΜ με ένα τεχνικό σουτ στην κίνηση κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την ΟΖΚ Νις, στα πλαίσια της 3ης αγωνιστικής της Λιγκ 1. Τέσσερις ημέρες αργότερα, πέτυχε το πρώτο τέρμα του στο Βελοντρόμ, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, σε μία φάση στη δημιουργία της οποίας συνέβαλλε και ο ίδιος, συμβάλλοντας, ως αποτέλεσμα, στην τελική επικράτηση της ομάδας του με σκορ 1-0.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2019, πέτυχε τα πρώτα δύο τέρματά του, στα πλαίσια της 5ης αγωνιστικής της Λιγκ 1, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την ΑΣ Μονακό, όπου η ομάδα του επικράτησε με τελικό σκορ 4-3. Ως αποτέλεσμα, κατέστη ο πρώτος παίκτης του συλλόγου ο οποίος να έχει πετύχει από ένα τέρμα κατά τη διάρκεια καθεμίας εκ των 4 πρώτων συμμετοχών του ως βασικός, έπειτα από τους Τόνι Κασκαρίνο και Τζιμπρίλ Σισέ.
Δύο εβδομάδες αργότερα, σκόραρε εκ νέου, κατά τη διάρκεια αναμέτρηση με αντίπαλο την Αμιάν, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να αποφύγει την ήττα της ομάδας του, με τελικό σκορ 3-1.
Έχοντας ιδιαίτερη επιρροή στον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας, ο Μπενεδέτο, σύντομα, πέτυχε να αγαπηθεί από τους οπαδούς του συλλόγου, ενώ, παράλληλα, σκόραρε εκ νέου κατά τη διάρκεια αναμετρήσεων με αντιπάλους τις Τουλούζ και Νιμ , έχοντας πετύχει, συνολικά, 7 τέρματα σε 17 συμμετοχές.
Διεθνής Καριέρα
Στις 27 Αυγούστου 2017, έλαβε την πρώτη κλήση του στην Εθνική Αργεντινής από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Χόρχε Σαμπάολι, ενόψει αναμετρήσεων στα πλαίσια των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, με αντιπάλους την Ουρουγουάη και τη Βενεζουέλα. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στις 5 Σεπτεμβρίου 2017, κατά τη διάρκεια της δεύτερης εκ των δύο αναμετρήσεων, εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή, στο 60ό λεπτό, στη θέση του Πάουλο Ντιμπάλα, με την αναμέτρηση να ολοκληρώνεται με ισόπαλο σκορ 1-1.
Ξεκίνησε ως βασικός και αγωνίστηκε κατά τη συνολική διάρκεια αναμέτρησης, έναν μήνα αργότερα, επίσης στα πλαίσια της συγκεκριμένης προκριματικής φάσης, με αντίπαλο το Περού, η οποία έληξε με τελικό σκορ ισοπαλία 0-0. Το ίδιο συνέβη πέντε ημέρες αργότερα σε αναμέτρηση με αντίπαλο το Εκουαδόρ, ωστόσο ο ίδιος αντικαταστάθηκε στο 76ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης.
Κατά τα μέσα Νοεμβρίου, μετέβη στη Ρωσία, όπου η εθνική ομάδα της χώρας του έδωσε δύο φιλικές αναμετρήσεις. Ωστόσο, ο ίδιος δεν αγωνίστηκε στην πρώτη εκ των δύο αναμετρήσεων, απέναντι στην οικοδέσποινα χώρα, όμως, στις 14 Νοεμβρίου 2017, πραγματοποίησε την τέταρτη διεθνή συμμετοχή του, εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου αναμέτρησης με αντίπαλο τη Νιγηρία, αναμέτρηση η οποία ολοκληρώθηκε με την ήττα της Αργεντινής με σκορ 2-4, η οποία και ήταν η πρώτη του Μπενεδέτο.
Στη συνέχεια, ο τραυματισμός του στο γόνατο τον έθεσε εκτός αγωνιστικής δράσης και, ως συνέπεια, εκτός εθνικής ομάδας.
Τον Μάρτιο του 2019, καθώς είχε επανέλθει σε αγωνιστική δράση με την Μπόκα Τζούνιορς, ο Μπενεδέτο κλήθηκε εκ νέου στην Εθνική Αργεντινής, ενόψει φιλικής αναμέτρησης με αντίπαλο τη Βενεζουέλα, κατά τη διάρκεια της οποίας και ο ίδιος εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή, στο 74ο λεπτό, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να αποφύγει την ήττα της εθνικής ομάδας του με τελικό σκορ 1-3. Στη συνέχεια, όμως, ο Μπενεδέτο δεν αγωνίστηκε σε νέα φιλική αναμέτρηση της εθνικής ομάδας της χώρας του, τέσσερις ημέρες αργότερα, με αντίπαλο το Μαρόκο.
Αγωνιστικό στυλ
Ο Νταρίο Μπενεδέτο έχει γίνει αποδέκτης εγκωμιαστικών σχολίων ως προς τη μαχητικότητά του, ενώ είναι σε θέση να αγωνιστεί ως κεντρικός επιθετικός, καθώς και στον άξονα, ως πλάγιος επιθετικός. Παράλληλα, χάρη στην ταχύτητα και την τεχνική κατάρτισή του, είναι σε θέση να υποχωρεί προκειμένου να αποκτήσει κατοχή της μπάλας.
Κατά την άφιξή του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 2019, Νικολά Κουγκό, αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας Lucarne Opposée (ειδικός επί του νοτιοαμερικανικού ποδοσφαίρου) ανέφερε σχετικά πως «είναι ένας παίκτης ο οποίος αρέσκεται στο να συμμετέχει στο παιχνίδι της ομάδας, ο οποίος δεν θα αρκεστεί στο να παραμείνει στη θέση του στην αντίπαλη μεγάλη περιοχή. Είναι ιδιαιτέρως τεχνίτης (...). Πρόκειται για ένα παιδί το οποίο εξαρτάται από τακτικό σύστημα της ομάδας για λογαριασμό της οποίας αγωνίζεται. Του αρέσουν οι ομάδες οι οποίες δημιουργούν παιχνίδι, ενώ, ταυτόχρονα, στηρίζονται στις πτέρυγες και διαθέτουν ιδιαιτέρως γρήγορα χαφ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγα MX Κατηγορία:ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρσενάλ Σαραντί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφένσα ι Χουστίσια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμνάσια Χουχούι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Τιχουάνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Τζαϊσαλμέρ
thumb|right|350px|Η πόλη και το οχυρό του Τζαϊσαλμέρ, πάνω στο λόφο. thumb|right|270px|Εσωτερικό Τζαϊνιστικού ναού στο Τζαϊσαλμέρ. thumb|right|270px|Η έπαυλη Σαλίμ Σινγχ-κι-Χαβελί. thumb|270px|Η έρημος Θαρ - σήμερα πόλος έλξης τουριστών. Η πόλη Τζαϊσαλμέρ (Ουρντού: جيسلمير,  στα Ραζαστάνι: जैसलमेर), γνωστή με το όνομα "Η χρυσή πόλη" βρίσκεται στο κρατίδιο του Ράτζασταν στην Ινδία. Βρίσκεται 575χμ δυτικά από την πρωτεύουσα του Ράτζασταν, Τζαϊπούρ. Το όνομα "χρυσή πόλη" οφείλεται στο κιτρινωπό ψαμμίτη ο οποίος έχει χρησιμοποιηθεί ως οικοδομικό υλικό στην πόλη και στο κάστρο το οποίο είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου στην πόλη. Η πόλη βρίσκεται μέσα στην έρημο Ταρ και είναι το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιοχής. Το κύριο σημείο ενδιαφέροντος της πόλης είναι το οχυρό πάνω σε λόφο όπου μέσα ζούνε πάνω από 3.000 κάτοικοι. Η πόλη έχει πληθυσμό 58.286 κατοίκων και είναι η αρχαιότερη οχυρωματική πόλη στο Ρατζαστάν.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 12ο αιώνα από τον Ραβάλ Τζαϊσάλ της δυναστείας των Μπχάτι. Η τοποθεσία του Τζαϊσαλμέρ προτιμήθηκε λόγω του λόφου όπου χτίστηκε το οχυρό και την καθιστούσε πιο ασφαλή σε εχθρικές επιδρομές σε σχέση με την παλαιά πρωτεύουσα του βασιλείου Μπχάτι η οποία βρισκόταν 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά, την Λοντχρούβα. Στην συνέχεια η πόλη έγινε σημαντικό εμπορικό σταυροδρόμι και προσέλκυσε μεγάλους αριθμούς πιστούς του Τζαϊνισμού οι οποίοι έχτισαν ναούς οι οποίοι βρίσκονται μέσα στο οχυρό. Οι κυβερνήτες της πόλης έδειχναν ανοχή στην άσκηση της θρησκείας του Τζαϊνισμού. Πολλοί διωκόμενοι Τζαϊνιστές από την περιοχή του Γκουζαράτ τον 15ο αιώνα βρήκαν καταφύγιο στο Τζαϊσαλμέρ και σήμερα στην πόλη υπάρχουν αξιόλογοι Τζαϊνιστικοί ναοί. Τον 16ο αιώνα βρισκόταν στο εμπορικό δρόμο για τα καραβάνια με τις καμήλες από την Ινδία με κατεύθυνση την κεντρική Ασία. Στην πόλη από εμπόρους και από επιφανείς πολίτες χτίστηκαν με κιτρινωπό ψαμμίτη εντυπωσιακές επαύλεις (γνωστές στην Ινδία ως Χαβέλι). Το Τζαϊσαλμέρ ως εμπορικό κέντρο παράκμασε κατά την Βρετανική αποικιοκρατία όταν η Μουμπάι έγινε το κεντρικό εμπορικό λιμάνι. Το 1965-1971 κατά την διάρκεια των πολέμων μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν η πόλη απέκτησε στρατηγική σημασία.
Κινηματογράφος
Στο Τζαϊσαλμέρ και συγκεκριμένα μέσα στο οχυρό έχει γυριστεί το 1974 η ινδική ταινία "Το χρυσό οχυρό" (Sonar Kella ). Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα το οποίο εκδόθηκε το 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Ρατζαστάν
Ρένα Θεολογίδου
Η Ρένα Θεολογίδου είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος που εργάζεται επί χρόνια στην Ε.Ρ.Τ. και επιμελείται και παρουσιάζει την τηλεοπτική εκπομπή Ριμέικ. Οι έρευνες και τα ιστορικά ντοκουμέντα της εκπομπής την έχουν κατατάξει ανάμεσα στις πιο ποιοτικές της ελληνικής τηλεόρασης. Επιμελήθηκε και παρουσίασε την τηλεοπτική εκπομπή "Το σίριαλ των σίριαλ", όπου παρουσιάζονταν οι παλαιές τηλεοπτικές σειρές της κρατικής ελληνικής τηλεόρασης, καθώς και τη σειρά "Των προσφύγων οι κοινότητες", για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και τις μικρές-μεγάλες ιστορίες τους. Η πρώτη της τηλεοπτική δουλειά ήταν η σειρά "Είκοσι χρόνια επίκαιρα, είκοσι επίκαιρα χρόνια", μια πολιτική και κοινωνική επισκόπηση της κρίσιμης για την Ελλάδα εικοσαετίας 1947-1967.Με αυτή την εκπομπή,όπως και με τις επόμενες η Ρένα Θεολογίδου άνοιξε ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ελληνική τηλεόραση,χρησιμοποιώντας εικόνες αρχείου για να μελετηθεί σε βάθος η μεταπολεμική μας ιστορία,όχι μόνο η πολιτική,αλλά και η κοινωνική.Το "Ριμέικ",το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα είναι μία απο τις μακροβιότερες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης. Ως τότε η πρώτη σειρά που βασίστηκε σε αρχείο ήταν το "Πανόραμα του αιώνα" .Μία ευτυχισμένη στιγμή της ΕΡΤ που δεν είχε συνέχεια. Η Ρένα Θεολογίδου αν και είναι ευρέως γνωστή ως τηλεοπτική δημοσιογράφος πέρασε το 1990 στην τήλεόραση. Σημαντικό κομμάτι της καριέρας της είναι...έντυπο.Αρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό "Επίκαιρα" του "Πάπυρου". Ιστορικό στέλεχος του "Ταχυδρόμου", δούλεψε επί σειρά ετών και για τις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Είναι παντρεμένη με τον Νικηφόρο Γεωργιάδη και έχει δύο παιδιά.
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Καριότσεκους
Ο Καριότσεκους (Πορτογαλικά: Cariocecus) ήταν ο θεός του πολέμου στη λουζιτανική μυθολογία. Ήταν αντίστοιχος του Ρωμαϊκού θεού Μαρς και του Ελληνικού Άρη.
Οι Λουζιτανοί έκαναν ανθρωποθυσίες και όταν ένας ιερέας τραυμάτιζε έναν αιχμάλωτο στο στομάχι έκαναν προβλέψεις με βάση τον τρόπο που το θύμα έπεφτε κάτω και από την εμφάνιση των εντοσθίων του θύματος. Οι θυσίες δεν περιορίζονταν στους φυλακισμένους αλλά συμπεριλάμβαναν ζώα, άλογα και κατσίκες ιδιαίτερα. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον Στράβωνα: «Προσφέρουν μια κατσίκα και φυλακισμένους και άλογα». Οι Λουζιτανοί έκοβαν το δεξί χέρι των αιχμαλώτων και το αφιέρωναν στον Καριότσεκους.
Κατηγορία:Λουζιτανική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου
Μαρία Ρεζάν
Η Μαρία Ρεζάν (4 Μαΐου 1921 – 3 Ιανουαρίου 2004) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος που έγινε γνωστή από τη σταδιοδρομία της σε διάφορες εφημερίδες και στο ραδιόφωνο, κυρίως από την ραδιοφωνική εκπομπή της στην ΕΡΤ Μια ώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα.
Λαγκάδα Χίου
Η Λαγκάδα είναι ένα ναυτοχώρι που βρίσκεται στα ΒΑ παράλια της Χίου, στον όρμο Κολοκυθιάς και σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου.
Μαρία Ρεζάν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921 από γονείς μικρασιάτες εβραϊκής καταγωγής, τον Ιάκωβο Μισραχή, δέκατο παιδί οικογένειας της Σμύρνης και την Μαρί-Ντουντού Πολίτη, επίσης από τη Σμύρνη.
Λαγκάδα Χίου
Μέχρι το 1998 η Λαγκάδα αποτελούσε κοινότητα, μαζί με τον οικισμό του Αγρελωπού, ενώ μετά την αναγκαστική συνένωση στα πλαίσια του νόμου Καποδίστρια ανήκει στο Δήμο Ομηρούπολης, ο οποίος συμπεριλαμβάνει το Βροντάδο και τα χωριά Καρυές, Συκιάδα, Αυγώνυμα, Ανάβατος, Σιδηρούντα.
Μαρία Ρεζάν
Βιογραφία
Το πραγματικό της όνομα ήταν Ρεζάν Μισραχή, το οποίο άλλαξε σε Μαρία Ρεζάν όταν βαπτίστηκε Χριστιανή, πολλά χρόνια αργότερα, προκειμένου να παντρευτεί τον Ανδρέα Ιωσήφ, υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ της δεύτερης κυβέρνησης Πλαστήρα. Μαζί του απέκτησε τέσσερα παιδιά, ενώ διαχειριζόταν επιτυχώς και το βιβλιοπωλείο International στην οδό Αμερικής Ο χωρισμός της από τον Ιωσήφ και η υποτίμηση της δραχμής από τον Μαρκεζίνη (που κατέστρεψε οικονομικά το International) την οδήγησαν σε αναζήτηση άλλων επαγγελματικών διεξόδων. Έτσι η δημοσιογραφική της καριέρα ξεκίνησε το 1959, στην εφημερίδα Ελευθερία, όμως αργότερα εργάστηκε και γι' άλλες εφημερίδες, όπως το Βήμα και η Καθημερινή. Στην περίοδο της δικτατορίας αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε σε μεγάλα περιοδικά, όπως το L'Express και το Le Point. Στο Παρίσι γνώρισε τόσο τον Ανδρέα Παπανδρέου όσο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με τον οποίο και συνδέθηκε φιλικά.
Λαγκάδα Χίου
Φυσική θέση
Περνώντας τον κόμβο της Συκιάδας- Αγίου Ισιδώρου και διασχίζοντας βραχώδες τοπίο το χωριό απλώνεται αμφιθεατρικά κατά μήκος ενός πλατιού λαγκαδιού, από το οποίο πήρε και την ονομασία του το χωριό, με μικρό κάμπο από ελιές, οπωροφόρα δέντρα και νερά.
Μαρία Ρεζάν
Βιογραφία
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1978. Η εκπομπή της Μια ώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα ξεκίνησε να μεταδίδεται το 1980 από το Πρώτο Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας, το οποίο στη μακρά πορεία του συνάντησε, εκτός από επιτυχία και αρκετές αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να διακοπεί δύο φορές πριν την οριστική διακοπή του το 1984. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, και έγινε η πρώτη γυναίκα που ανήλθε σ' αυτό το αξίωμα. Το 1999 εκδόθηκε η αυτοβιογραφία της με τίτλο Με νοσταλγία… για μια ζωή έτσι, χωρίς πρόγραμμα, η οποία έκανε επιτυχία, και στην οποία αφηγείται περιστατικά που αφορούν αφενός τη ζωή της και αφετέρου την πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας τον 20ό αιώνα.
Λαγκάδα Χίου
Φυσική θέση
Η Λαγκάδα διασχίζεται από τον ποταμό Κρίκελη και η πιο εύφορη περιοχή της είναι στο εσωτερικό της, που σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του ποταμού. Εκεί βρίσκονται τα Καταλύματα και ο Ταξιάρχης. Ιστορικά, στην περιοχή των Καταλυμάτων κατασκήνωναν οι άνθρωποι για να προστατευθούν από τους μεγάλους σεισμούς. Αριστερά της Λαγκάδας αναπτύσσεται ο οικισμός του Αγρελωπού, όπου υπήρχαν αγριελιές, που μαζί με τη Λαγκάδα αποτελούν σήμερα ένα οικιστικό σύνολο.
Ψηλά, στην ανατολική πλευρά του χωριού, ξεχωρίζει ένας από τους πολλούς ανεμόμυλους (σώζεται το κύριο μέρος του) που υπήρχαν στην περιοχή και άλεθαν κυρίως σιτάρι.
Μαρία Ρεζάν
Βιογραφία
Πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 2004, στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν» στην Αθήνα, και η κηδεία της έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 7 Ιανουαρίου 2004, σε τάφο που παραχώρησε ο Δήμος Αθηναίων.
Λαγκάδα Χίου
Φυσική θέση
Στους πρόποδες του λόφου όπου είναι ο μύλος είναι χτισμένο το κυρίως μέρος της Λαγκάδας. Ο κατηφορικός δρόμος, που περνά δεξιά το πευκοδάσος του Καρυδά, οδηγεί στη φυσική είσοδο του χωριού, το στενό κανάλι του Γλυφού και στη συνέχεια στη Λαγκάδα. Το κανάλι του Γλυφού ονομάστηκε έτσι, επειδή εκεί καταλήγουν νερά πηγών. Κατά μήκος της μιας του πλευράς καλύπτεται από ευκαλύπτους, ενώ αποτελεί ασφαλές αγκυροβόλι για τις βάρκες του χωριού.
Μαρία Ρεζάν
Τελευταία τηλεοπτική συνέντευξη
Τον Σεπτέμβριο του 2002 η Μαρία Ρεζαν έδωσε την τελευταία της συνέντευξη στον δημοσιογράφο Δαυίδ Ναχμία στα πλαίσια της εκπομπής Ιχνηλάτες της ΕΡΤ και με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του αυτοβιογραφικού της βιβλίου. Στη συνέντευξη αυτή περιγράφει στιγμές από την Κατοχή, τη Δικτατορία και την αυτοεξορία της στο Παρίσι. Αναφέρεται επίσης στη σχέση της με το σύζυγό της, στις βενιζελικές της καταβολές, στη δημοσιογραφική της ζωή και στις γνωριμίες της με σημαντικά πολιτικά και μη πολιτικά πρόσωπα της νεότερης Ελλάδας.
Λαγκάδα Χίου
Φυσική θέση
Στη νότια πλευρά του χωριού είναι ο Σκαρδανάς, που τα πρώτα σπίτια του βρέχονται από θάλασσα.
Μαρία Ρεζάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Λαγκάδα Χίου
Φυσική θέση
Μπαίνοντας στο χωριό από το κεντρικό δρόμο, η πρώτη δεξιά στροφή οδηγεί στο λιμανάκι της Λαγκάδας. Απέναντι και ανατολικά φαίνεται το νησιωτικό σύμπλεγμα των Οινουσσών και ακριβώς από πίσω βρίσκονται τα παράλια της Μικράς Ασίας. Το χωριό βρίσκεται στο βάθος κολπίσκου προφυλαγμένου από τους ανέμους. Ο όρμος της Λαγκάδας αναφέρεται επίσημα ως όρμος Κολοκυθιάς.
Ιστορικά στοιχεία
Η Λαγκάδα είναι ένα σχετικά σύγχρονο χωριό, καθώς όλοι σχεδόν οι κάτοικοί του προέρχονται από την Κυδιάντα, ένα από τα αρκετά παλαιά εγκαταλελειμμένα χωριά της Χίου, το οποίο βρίσκεται ΝΔ της Λαγκάδας.
Η κύρια μετακίνηση των κατοίκων της Κυδιάντας προς τη θάλασσα και το σύγχρονο χωριό έγινε μεταξύ των δεκαετιών '10 έως '40, ενώ ολοκληρώθηκε στο τέλος της δεκαετίας του '40. Αφορμή για την οριστική ερήμωση της Κυδιάντας αποτέλεσαν σοβαρά επεισόδια κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου .μικρογραφία|Το λιμάνι της Λαγκάδας|260x260pxΑρχικά στη Λαγκάδα κάτοικοι της Κυδιάντας διατηρούσαν καφενεία, όπου σύχναζαν ναυτικοί, και, όταν οι κάτοικοι της Κυδιάντας άρχισαν να ασχολούνται συστηματικότερα με τη ναυτιλία, κατέβηκαν στη Λαγκάδα και έτσι αποτέλεσαν τους πρώτους κατοίκους του χωριού. Μάλιστα όπως φαίνεται από τη χρονολογία που έχει η πλάκα του πιο παλιού σπιτιού της Λαγκάδας, το χωριό πρέπει να κατοικήθηκε το 1875. Η Λαγκάδα όμως ως κοινότητα συστάθηκε το 1834 μαζί με την Κυδιάντα.
Κατά την απελευθέρωση του 1912, οι κάτοικοι του χωριού πολέμησαν εναντίον των Τούρκων. Στη μάχη του Αίπους, οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν στην Κυδιάντα, ενώ από το λιμάνι της Λαγκάδας ο ελληνικός στόλος τους κανονιοβολούσε. Το 1940 πολλοί Λαγκαδούσοι ταξίδευαν, ενώ και σ’ αυτό το χωριό εγκαταστάθηκε ολιγομελής γερμανική φρουρά. Από το λιμάνι της Λαγκάδας φυγαδεύτηκαν πολλοί προς τη Μέση Ανατολή μέσω Τουρκίας. Από το 1943 και μετά η Λαγκάδα έζησε ημέρες πείνας, επειδή πολλά καΐκια είχαν φύγει στη Μέση Ανατολή. Τότε καλλιεργούσαν την περιοχή του Κάμπου, ενώ πολλές γυναίκες πήγαιναν με τα πόδια στα Βορειόχωρα (χωριά της Βόρειας Χίου) για να εξασφαλίσουν λίγο σιτάρι ή καλαμπόκι. Οι Γερμανοί έφυγαν από τη Λαγκάδα στις 9 Σεπτεμβρίου 1944, αφήνοντας ναρκοθετημένη την περιοχή του Γλυφού και, παρόλο που είχαν προειδοποιήσει τους Λαγκαδούσους, κάποιοι σκοτώθηκαν από τις νάρκες. Επίσης, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής σκοτώθηκαν και αρκετοί ναυτικοί από το χωριό, με χαρακτηριστική περίπτωση το ελληνικό φορτηγό πλοίο «Πηλεύς», το οποίο ήταν το τελευταίο πλοίο που βυθίστηκε στις 13 Μαρτίου 1944 στον Ατλαντικό από Γερμανικό υποβρύχιο, ανάμεσα στα θύματα του οποίου ήταν και δύο αδέρφια από τη Λαγκάδα.
Ναυτική παράδοση
μικρογραφία|Ο Γλυφός της Λαγκάδας της Χίου Τα βράχια, τα ψηλά βουνά καθώς και το άγονο της περιοχής οδήγησαν τους κατοίκους της περιοχής στη θάλασσα, αφού με τη γεωργία ήταν δύσκολο να ασχοληθούν συστηματικά και αυτό γινόταν κυρίως το χειμώνα.
Οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου χρησιμοποιούσαν το Δελφίνι ως βάση όπου ταυτόχρονα επισκεύαζαν και πλοία. Πιθανά μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο να εγκαταλείφθηκε προσωρινά, όμως ξαναχρησιμοποιήθηκε στη ρωμαϊκή εποχή. Στα Βυζαντινά χρόνια εκεί λειτούργησαν ναυπηγεία, γεγονός που ευνόησε η πλούσια βλάστηση, αφού η Χίος ήταν κατάφυτη από πεύκα. Και στα επόμενα χρόνια της Γενουατοκρατίας αλλά και Τουρκοκρατίας ναυπηγούνταν πλοία στην περιοχή. Το δρόμο της θάλασσας διάλεξαν και μετά την καταστροφή της Χίου το 1822.
Οι κάτοικοι της Κυδιάντας ασχολήθηκαν με το εμπόριο, αγοράζοντας εσπεριδοειδή από τη Χίο, τα οποία εμπορεύονταν στην Κωνσταντινούπολη από όπου έφερναν σιτάρι. Από το 1840 άρχισαν να αποκτούν πλεούμενα, οι περισσότεροι καΐκια, ενώ είχαν τη φήμη των καλών ναυτών και καπεταναίων.
Το πέρασμα από την ιστιοφόρο ναυτιλία στην ατμήλατο φάνηκε ότι δεν βρήκε έτοιμους τους κατοίκους του χωριού, παρά μόνο λίγους και τους πιο μορφωμένους. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, τα καΐκια συνέβαλαν στον εφοδιασμό του χωριού τους, ενώ τα βενζινοκίνητα είχαν επιταχθεί από τους Γερμανούς. Μετά τον Εμφύλιο, πολλά από τα καΐκια ήταν κατεστραμμένα και στο Γιβάρι άρχισαν να συγκεντρώνονται παροπλισμένα πλοία και αποτέλεσε το νεκροταφείο των καϊκιών.
Μετά τον πόλεμο ωστόσο οι καπετάνιοι της Λαγκάδας ξεκίνησαν συνεργασίες μεταξύ τους, φτιάχνοντας εταιρείες και αγοράζοντας σκάφη.
Κλίμα
Το κλίμα της Λαγκάδας είναι μεσογειακό. Το καλοκαίρι πνέουν βόρειοι και βορειοδυτικοί άνεμοι με αποτέλεσμα να έχουμε ένα δροσερό καλοκαίρι Ο χειμώνας είναι ήπιος!
Παραλίες
Στο χωριό δεν υπάρχουν οργανωμένες παραλίες. Ωστόσο, οι ακτές του αποτελούν πόλο έλξης για τουρίστες. Ανατολικά, στο τέλος της παραλίας, στην άκρη του λιμανιού βρίσκεται το Φαναράκι, παραλία με βότσαλο, ο Καρυδάς, ενώ στη δυτική πλευρά του Καρυδά σε ένα μικρό καρνάγιο ακόμα επισκευάζονται βάρκες των ερασιτεχνών αλιέων.
Δάση
Τέσσερα είναι τα δάση με πεύκα και ευκαλύπτους –μικρά σε έκταση– που υπάρχουν στην περιοχή: στον Καρυδά, που διαμορφώθηκε από την προσωπική εργασία των κατοίκων, που ξεκίνησαν τις δεντροφυτεύσεις από τη δεκαετία του 1950, στον Άγιο Γιάννη στην κεντρική εκκλησία του χωριού, στο σχολείο και στο Γιβάρι, υδροβιότοπο της περιοχής.
Παραδοσιακή ενδυμασία
Οι Λαγκαδούσοι δεν είχαν μια συγκεκριμένη φορεσιά, αλλά η νησιώτικη βράκα φοριόταν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Οι γυναίκες φορούσαν καθημερινά υφαντά και φακιόλι, ενώ οι καλές τους φορεσιές ήταν τα κοφτά.
Γλωσσικό ιδίωμα
Η γλώσσα είναι εύκολα κατανοητή, αφού δεν υπάρχουν πολλοί ιδιωματισμοί ούτε και πολλές διαφορετικές λέξεις. Οι γέροντες χρησιμοποιούν κάποιους ιδιωματισμούς, αλλά γενικά το γλωσσάρι της Λαγκάδας περιέχει λέξεις που συναντώνται σε άλλες περιοχές της Χίου. Η ενασχόληση των κατοίκων με τη ναυτιλία και οι επαφές με άλλες χώρες είχε ως αποτέλεσμα στο λεξιλόγιό τους να ενσωματωθούν και λέξεις ξενόφερτες.
Στα μάτια των περιηγητών
Πολλοί ήταν οι περιηγητές που στις περιγραφές τους αναφέρθηκαν στη Λαγκάδα και την ευρύτερη περιοχή :
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
Ο Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας (1919-1984) ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διετέλεσε Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας από το 1967 έως το 1984. Ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 2020.
Βίος
Ο κατά κόσμον Δημήτριος Πούλος γεννήθηκε στα Σιταράλωνα Αιτωλοακαρνανίας το 1919. Σπούδασε τη Θεολογία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Διάκονος και Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1957 από τον αδελφό του Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Κωνσταντίνο. Υπηρέτησε ως Γραμματέας της Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, λαϊκός Ιεροκήρυκας και Πρωτοσύγκελλος αυτής. Στις 25 Ιουνίου 1967 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας. Προηγουμένως στις 22 Ιουνίου 1967 η Ιερά Σύνοδος με απόφασή της προσήρτησε στη Μητρόπολη Εδέσσης και την Επαρχία Αλμωπίας, την οποία απέσπασε από τη Μητρόπολη Φλωρίνης. Η χειροτονία τελέσθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών.
Το 1973 ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης παραιτήθηκε. Το 1974 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σεραφείμ (12-01-1974) από την κανονική Ιερά Σύνοδο («Πρεσβυτέρα» Ιεραρχία) της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η κανονική Ιερά Σύνοδος στις 28 Μαρτίου 1974, «λαβούσα υπ’ όψιν την ανάγκην ειρηνεύσεως της Εκκλησίας και διατελουμένη εν πνεύματι άκρας εκκλησιαστικής οικονομίας και επιεικείας» απεδέχθη την εισήγηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ και αποφάσισε, όπως θεωρήσει, κατ΄ οικονομίαν, ως κανονική την εκλογή για 20 επαρχιούχους ιεράρχες (εκ του συνόλου των 29 των επί της "ιερωνυμικής" περιόδου εκλεγέντων), μεταξύ των οποίων και ο Εδέσσης Καλλίνικος. Ο Καλλίνικος συνέχισε έτσι κανονικά την ποιμαντορία του, ως μέλος της (προεδρευομένης υπό Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ) κανονικής και νόμιμης Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αντιθέτως, ο αδελφός του, ο Διδυμοτείχου Κωνσταντίνος Πούλος παρότι είχε καθ΄ όλα κανονική εκλογή [1957 - επί αρχιεπισκοπείας Θεοκλήτου Παναγιωτοπούλου], τον Ιούλιο του 1974 κηρύχθηκε – μαζί με άλλους 11 - έκπτωτος του θρόνου του διότι συμπαρατάχθηκε με τους αντιδρώντες δικτατορικούς “ιερωνυμικούς” μητροπολίτες και προέβη μαζί τους σε ενέργειες που απέβλεπαν στη διασάλευση της ενότητας της Εκκλησίας.
Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος μερίμνησε για τον καταρτισμό των κληρικών της Μητροπόλεως με τη διοργάνωση θεολογικών συνεδρίων και ιερατικών συνάξεων. Περιόδευε συνεχώς σε όλες τις ενορίες και καλλιέργησε το κήρυγμα και την εξομολόγηση. Ανέδειξε τις τοπικές αγίες, νεομάρτυρα Χρυσή καί μάρτυρα Βάσσα την Εδεσσαία. Με πρωτοβουλία του ιδρύθηκε Οικοτροφείο για τους νέους που σπουδάζουν καθώς και Γηροκομείο για τους ηλικιωμένους. Επίσης, ανασύστησε τη Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ Αριδαίας.
Εκοιμήθη στην Αθήνα στις 7 Αυγούστου 1984 και ετάφη στο δημοτικό Κοιμητήριο της Εδεσσας μετά από επιθυμία του, καθώς θέλησε να βρίσκεται κοντά στον λαό.
Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε (23-6-2020) την αγιοκατάταξη του μητροπολίτη Εδέσσης και Πέλλης κυρού Καλλινίκου. Η μνήμη του εορτάζεται στις 8 Αυγούστου.
Ο Άγιος Καλλίνικος Εδέσσης και οι νέοι
Όπως ο Μέγας Αρχιερεύς, ο Ιησούς Χριστός, του οποίου μιμητής υπήρξε ο Άγιος Καλλίνικος, είπε: «ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Μτθ. 19, 14), έτσι έπραττε και ο Άγιός μας ακόμη από τα χρόνια που υπήρξε λαϊκός ιεροκήρυκας.
Στα χρόνια που εργάστηκε ως Γραμματέας στην Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, από το 1942-1946, αλλά και αργότερα όταν υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία από το 1946-1949, πρώτο και κύριο μέλημά του υπήρξε η κατήχηση των νέων, των μαθητών, των στρατιωτών και η εμψύχωσή τους στον αγώνα τους, αλλά και η στήριξη των οικογενειών που είχαν μικρά παιδιά. Γνώριζε από την μητέρα του πόση ήταν η δυσκολία ανατροφής και συμπονούσε τις γυναίκες που μεγάλωναν μωρά.
Με την χειροτονία του ως ιερέα το έργο του συνεχίστηκε. Φρόντισε υπηρετώντας στο πλάι του Δεσπότη του, του μακαριστού Μητροπολίτου Ιεροθέου, για την ίδρυση Κατηχητικών, τις επισκέψεις στα Δημοτικά Σχολεία, την οργάνωση λειτουργιών για μαθητές. Ιδιαίτερη μάλιστα ήταν η φροντίδα του γι αυτές τις θείες λειτουργίες διότι πίστευε ότι αυτά που εντυπώνονται στην μνήμη και την καρδιά του ανθρώπου στην παιδική ηλικία δεν σβήνουν ποτέ.
Όταν ο Άγιος έγινε Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, όχι μόνο δεν επαναπαύθηκε στις προηγούμενες επιτυχείς δραστηριότητές του, αλλά συνέχισε και έντεινε τις προσπάθειές του για την στήριξη των νέων και την πνευματική οικοδόμηση τους. Φρόντισε για την ίδρυση και λειτουργία Οικοτροφείου Αρένων, για την φιλοξενία σε Οικοτροφεία των κοριτσιών που φοιτούσαν στο γυμνάσιο και το λύκειο στην Έδεσσα, για την ίδρυση Εντευκτηρίου για τα νεαρά κορίτσια, καθώς και για την ίδρυση κατασκήνωσης ώστε τα παιδιά να εκπαιδευτούν στο κοινοβιακό αδελφικό πνεύμα.
Ως Μητροπολίτης ο Άγιος στήριζε πολύ τους ιεροσπουδαστές και γενικά τους φοιτητές και, ενθυμούμενος τις δικές του δυσκολίες, βοηθούσε πάντοτε τους φτωχότερους να αντεπεξέλθουν. Ενθυμούμενος επίσης τα δικά του παιδικά χρόνια πλάι στον ιερέα παππού του, φρόντιζε τα παιδιά να κατηχούνται σωστά και να θεμελιώνεται η πίστη τους στην άγουρη ηλικία, τότε που ο λόγος του Θεού βρίσκει πρόσφορο αθώο έδαφος.
Μέλημά του σε όλη την εκκλησιαστική του διακονία υπήρξε επίσης η νουθεσία, και με το προσωπικό του παράδειγμα, για εξομολόγηση. Αυτό είναι το «φάρμακο για τις ασθένειες» έλεγε, γνωρίζοντας ότι το καθαρτήριο λουτρό της μετανοίας είναι προσωπικός αναβαπτισμός. Για τους μαθητές μάλιστα φρόντιζε να γίνονται επισκέψεις πνευματικών ιερέων με διάκριση και γνώσεις στα Σχολεία, ώστε τα παιδιά και οι νέοι να εξοικειώνονται με την εξομολόγηση, ενώ αργότερα οι Ιεροί Ναοί οργάνωναν τις συναντήσεις με του πνευματικούς εκτός Σχολείου, τις απογευματινές ώρες, για να τελείται πιο σωστά και ιεροπρεπώς το μυστήριο.
Ιδιαιτέρως στήριζε επίσης τους νέους ιερείς. Επιδίωκε τον εφοδιασμό τους με γνώσεις, την επέκταση των σπουδών τους, την επιμόρφωσή τους και την στήριξή τους στο έργο τους. Δεν χειροτονούσε ιερείς και να τους εγκαταλείψει στη μοίρα τους. Ήταν πλάι τους, οργάνωνε γι αυτούς φροντιστηριακά μαθήματα, αγιογραφικές συναντήσεις μελέτης, καθώς και συνέδρια και ημερίδες.
Ο Άγιος Καλλίνικος δεν αγαπούσε μόνο τα παιδιά, ήταν και ο ίδιος σπάνιας παιδικότητας. Ήταν «απλός σαν παιδί, αλλά πάντα νουνεχής και συγκρατημένος», όπως γράφει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Βλάχος, πνευματικό παιδί του Καλλινίκου και συγγραφέας τριών βιβλίων για τον Άγιο.
Βιβλιογραφικός και δικτυογραφικός κατάλογος
Άγιος Καλλίνικος Εδέσσης, 1970. Ομιλία σε ιερατικό συνέδριο, Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος, Έδεσσα
Ανακοινωθέν Οικουμενικού Πατριαρχείου, Ανακοινωθέν Αγίας και Ιεράς Συνόδου (23 Ιουνίου 2020)
Άρες Λουζιτάνι
Ο Άρες Λουζιτάνι (Πορτογαλικά:Ares Lusitani) είναι ο Θεός των αλόγων στην Λουζιτανική μυθολογία. Λατρευόταν στη Λουζιτανία και στην περιοχή της σημερινής ισπανικής Γαλικίας. Πιθανολογείται ότι η θεότητα αυτή προστέθηκε στο παλαιότερο τοπικό πάνθεον κατά τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους.
Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
Βιβλιογραφικός και δικτυογραφικός κατάλογος
Η ακολουθία του εν Αγίοις Πατρός υμών Καλλινίκου Εδέσσης
Άρες Λουζιτάνι
Παραπομπές
Αρες Λουζιτανι
Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
Βιβλιογραφικός και δικτυογραφικός κατάλογος
Ιερόθεος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, 2020. Ο Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Αλίαρτος Βοιωτίας: Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας).
Ιερόθεος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, 11/7/2020. Ο άγιος Καλλίνικος, Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
Ιωήλ, Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, 23/11/2020. Καλλίνικος Εδέσσης: Ο νέος άγιος της Εκκλησίας μας
Ο πρώτος εορτασμός του Αγίου Καλλινίκου Εδέσσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλινικος
Γκέτο του Γκορλίτσε
μικρογραφία| Χάρτης της Πολωνίας κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Το Γκέτο του Γκορλίτσε ιδρύθηκε το 1940 μετά την έναρξη της ναζιστικής κατοχής της πολωνικής πόλης στις 7 Σεπτεμβρίου 1939. Ως ένα από τα πολλά γκέτο που δημιουργήθηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία στο Γενικό Κυβερνείο, η ίδρυσή του σήμαινε περαιτέρω διώξεις και βία κατά των σχεδόν 3.400 Εβραίων πολιτών που ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή. Καθώς οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν γρήγορα εκατοντάδες νεαρούς, ικανούς άνδρες του Γκορλίτσε για να τους χρησιμοποιήσουν για καταναγκαστική εργασία, πολλοί Εβραίοι άρχισαν να κρύβονται για να σώσουν τη ζωή τους, καθώς οι επιχειρήσεις τους κατασχέθηκαν και η ταχεία εξάπλωση των ασθενιεών μάστιζε την πόλη. Το γκέτο διαλύθηκε επίσημα στις 14 Σεπτεμβρίου 1942 και συνέφερε με την πτώση του τη μεταφορά εκατοντάδων Εβραίων στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ.
Ιστορία
Στο Γκορλίτσε, η γερμανική κατοχή της 7ης Σεπτεμβρίου 1939 σηματοδότησε την αρχή της ίδρυσης ενός γκέτο στην πόλη, καθώς η Βέρμαχτ άρχισε να παίρνει Εβραίους από τα σπίτια τους, να τους κλέβει τις περιουσίες τους και να τους αναγκάζει σε εργασίες δουλικής εργασίας. Οι εβραϊκές επιχειρήσεις καταλήφθηκαν και εφαρμόστηκαν σε κατασκευασμένες ομάδες «καταπιστευματοδοτών» από τους Γερμανούς. Αν και ορισμένοι ιδιοκτήτες είχαν πρόσβαση για να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους σε λειτουργία, πολλές γυναίκες κατέληξαν να καταλάβουν τις εγκαταστάσεις, καθώς οι Εβραίοι άνδρες κρύβονταν, προσπαθώντας να ξεφύγουν από μια ζωή καταναγκαστικής εργασίας από το Ράιχ.
Πληθυσμός και κατανάλωση
Κατά τον πρώτο χρόνο της κατοχής, ο εβραϊκός πληθυσμός του Γκορλίτσε αυξήθηκε πραγματικά, παρά την αύξηση της βίας στην περιοχή και την αρχική μετακίνηση που έκαναν πολλοί κάτοικοι ξεκινώντας από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη. Εκατοντάδες πρόσφυγες από τη Γερμανία ξεχύθηκαν στην πόλη μετά από την αύξηση των κρουσμάτων βίας εντός της χώρας, με πιο διάσημο αυτό της Kristallnacht. Με αυτή την αύξηση του μεγέθους της κοινότητας, οι ελλείψεις τροφίμων έγιναν πρόβλημα για τις οικογένειες της περιοχής. Οι σούπες, όπως αυτές που διένεμε η Γιούντενρατ το 1940, ήταν σπάνιες πηγές τροφής για τους χιλιάδες πρόσφυγες.