cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Αφρικής
Μπενίν
O εγγονός του Εγουάρε Ομπά Εσίτζιε (1504-1550) φαλκίδευσε τη δύναμη του ουζάμα (συμβούλιο της επικρατείας) και αύξησε τις επαφές και το εμπόριο με τους Ευρωπαίους, ειδικά με τους Πορτογάλους που ήταν προμηθευτές χαλκού για τις τέχνες της αυλής. Ο ομπάς κυβερνούσε με τη συμβουλή του ουζάμα, μίας επιτροπής που περιλάμβανε τους ισχυρούς οικογενειάρχες και τους τοπικούς αρχηγούς των διαφόρων συντεχνιών. Αργότερα η εξουσία τους περιορίστηκε με διορισμό διοικητικών αξιωματούχων. Οι γυναίκες είχαν δύναμη. Η βασίλισσα μητέρα του διάδοχου ομπά ασκούσε τεράστια επιρροή. Το Μπενίν δεν ήταν ποτέ μεγάλος εξαγωγέας σκλάβων, όπως ανέφερε ο Άλαν Ράιντερ στο βιβλίο του Μπενίν και οι Ευρωπαίοι. Από τις αρχές του 18ου αιώνα καταστράφηκε από τις δυναστικές διαμάχες και τους εμφυλίους πολέμους. Αλλά, ανέκτησε πολλή από την παλαιά ισχύ της επί βασιλείας των Ομπά Ερεσογιέν και Ομπά Ακενμπούντα. Από το 16ο αιώνα οι κύριες εξαγωγές του Μπενίν ήταν πιπέρι, ελεφαντόδοντο, κόμμι και βαμβακερά υφάσματα σε Πορτογάλους και Ολλανδούς που τα μεταπωλούσαν σε άλλες Αφρικανικές παράκτιες κοινωνίες. Το 1897 οι Βρετανοί λεηλάτησαν την πόλη. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι περιοχές των [[Ίγκμπο (φυλή)|Ίγκμπο]]
Δέλτα του Νίγηρα και Ίγκμπο
Στο Δέλτα του Νίγηρα βρίσκονταν πολυάριθμες πόλεις-κράτη με ποικίλες μορφές διακυβέρνησης. Εκεί ήταν προστατευμένες από τα υδατικά κανάλια και την πυκνή βλάστηση του δέλτα. Η περιοχή μεταμορφώθηκε από το εμπόριο του 17ου αιώνα. Οι πόλεις-κράτη του δέλτα ήταν συγκρίσιμες με αυτές των Σουαχίλι στην Ανατολική Αφρική. Μερικές, όπως το Μπόνι, το Καλαμπάρι και το Γάρι είχαν βασιλιάδες. Άλλες, όπως το Μπρας, ήταν δημοκρατίες με μικρές γερουσίες, και εκείνες στον Ποταμός Κρος και στο Παλαιό Κάλαμπαρ κυβερνούνταν από εμπόρους της κοινότητας έκπε. Οι έκπε ρύθμιζαν το εμπόριο και θέσπιζαν κανόνες για τα μέλη που ήταν γνωστά ως οικιακά συστήματα. Ορισμένοι από αυτούς τους οίκους, όπως το Πέπλες του Μπόνι ήταν γνωστά στην Αμερική και την Ευρώπη.
Νότια Αφρική
Μέχρι τη δεκαετία του 1850, Βρετανοί και Γερμανοί ιεραπόστολοι και έμποροι είχαν εισχωρήσει στη σημερινή Ναμίμπια. Οι Χερέρο και Νάμα αγωνίζονταν για όπλα και πυρομαχικά, παρέχοντας βοοειδή, ελεφαντόδοντα και φτερά στρουθοκαμήλου. Οι Γερμανοί ήταν καλύτερα εγκατεστημένοι στην περιοχή από τους Βρετανούς. Το 1884 οι Γερμανοί ανακήρυξαν την παράκτια περιοχή από τον Ποταμό Οράγγη μέχρι τον Ποταμό Κουνένε ως γερμανικό προτεκτοράτο, μέρος της γερμανικής νοτιοδυτικής Αφρικής. Εφάρμοσαν επιθετική πολιτική για εδαφική επέκταση στους λευκούς οικισμούς. Εκμεταλλεύτηκαν την αντιπαλότητα μεταξύ των Νάμα και Χερέρο.
Οι Χερέρο σύναψαν συμμαχία με τους Γερμανούς, πιστεύοντας ότι έτσι θα πάρουν το πάνω χέρι ως προς τους Νάμα. Οι Γερμανοί έστησαν μια φρουρά στην πρωτεύουσα των Χερέρο και άρχισαν να καταμερίζουν τη γη των Χερέρο σε λευκούς οικισμούς, με συμπεριλαμβανόμενα τα καλύτερα βοσκοτόπια στο κεντρικό οροπέδιο, και πρόβαλλαν απαιτήσεις για φόρους και εργασία. Οι Χερέρο και οι Οβαμπαντερου επαναστάτησαν, αλλά η εξέγερση συντρίφθηκε και οι αρχηγοί εκτελέστηκαν. Μεταξύ 1896 - 1897, η πανώλη των βοοειδών παρέλυσε την οικονομική ραχοκοκαλιά των Χερέρο και την οικονομία των Νάμα και επιβράδυνε την επέκταση των λευκών. Οι Γερμανοί συνέχισαν την πολιτική του να καταστήσουν τη Ναμίμπια έναν λευκό οικισμό αρπάζοντας εδάφη και βοοειδή, και ακόμη προσπάθησαν να εξάγουν Χερέρο για δούλους στη Νότια Αφρική.
Γη των Νγκούνι
Μια στιγμή μεγάλης διαταραχής στη νότια Αφρική ήταν το Μφεκάνε, «η σύνθλιψη». Ξεκίνησε από τα βόρεια βασίλεια των Νγκούνι του Μθέθουα, του Ντουάντουε, και του Εσουατίνι για τους ελάχιστους πόρους και τον λιμό. Όταν ο Ντινγκινσουαηο των Μθέθουα πέθανε, ο Σάκα Ζούλου πήρε τον έλεγχο. Ίδρυσε τo Βασίλειο Ζουλού, ορθώνοντας ανάστημα υπεράνω των Ντουάντουε και σπρώχνοντας τους Σουάζι βόρεια. Με τη διασπορά των Ντουάντουε και Σουάζι εξαπλώθηκε το Μφεκάνε. Κατά τη δεκαετία του 1820, ο Σάκα επέκτεινε την αυτοκρατορία σε όλο το μήκος των προπόδων του Ντράκενσμπεργκ, με υποτελείς σε φόρους στο μακρινό νότο ως τους ποταμούς Τουγκελά και Ουμζικούλου. Αντικατέστησε τους αρχηγούς των κατεκτημένων πολιτειών με ιντούνας, υπεύθυνους στον ίδιο. Εισήγαγε μία συγκεντρωτική, αφοσιωμένη, και πειθαρχημένη στρατιωτική δύναμη πρωτόγνωρη στην περιοχή, με ένα νέο τύπο όπλου, το ίκλουα, ένα κοντό μαχαιρωτό δόρυ.
Το 1828 ο Σάκα δολοφονήθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του Ντίνγκάν Κασενζανγκακόνα, που υστερούσε σε στρατιωτική ιδιοφυΐα και ηγετικές ικανότητες ως προς τον Σάκα. Το 1838 οι Βουρτρέκερς προσπάθησαν να καταλάβουν τη γη των Ζουλού. Κατά τους πρώτους μήνες έχαναν, αλλά οι επιζώντες ανασυντάχθηκαν στον Ποταμό Νκομε και νίκησαν τους Ζουλού, αλλά δεν τόλμησαν να εγκατασταθούν στη γη των Ζουλού. Ο Ντίνγκάν σκοτώθηκε το 1840 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ο αδελφός του Μπάντε πήρε τον έλεγχο και ενίσχυσε την επικράτεια των Ζουλού στα βόρεια. Το 1879 οι Βρετανοί εισέβαλαν στο Βασίλειο των Ζουλού ζητώντας να ελέγξουν όλη τη Νότια Αφρική. Το Βασίλειο Ζουλού νίκησε στη Μάχη της Ισαντλουάνα αλλά ηττήθηκε στη Μάχη του Ουλούντι.
Ένα από τα σημαντικότερα κράτη που αναδύθηκαν από το Μφεκάνε ήταν το Βασίλειο Σότο που ιδρύθηκε στo Θαβα Μποσιου από τον Μοσεσόε Α' περί το 1821-1822. Ήταν μια συνομοσπονδία διαφορετικών πολιτειών που αποδέχονταν την απόλυτη εξουσία του Μοσεσόε. Κατά τη δεκαετία του 1830, το βασίλειο προσκάλεσε ιεραπόστολους ως ένα στρατηγικό μέσο για την απόκτηση όπλων και αλόγων από το Ακρωτήρι. Η Ελεύθερη Πολιτεία της Οράγγης σταδιακά μείωσε το βασίλειο αλλά ποτέ δεν κατάφερε ολοκληρωτική νίκη επί αυτού. Το 1868 ο Μοσεσόε ζήτησε από τη Βρετανία να προσαρτήσει το Βασίλειο Σότο, για να διασωθούν τα απομεινάρια. Έγινε το Βρετανικό προτεκτοράτο Μπασουτολάντ.
Βοορτρέκκερς
Μέχρι τον 19ο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας των Κοηκοη βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Μπόερς. Οι Κοηκοη είχαν χάσει την οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία τους και είχαν απορροφηθεί από την κοινωνία των Μπόερς. Οι Μπόερς μιλούσαν Αφρικάανς, μια γλώσσα ή διάλεκτο που προέρχεται από την ολλανδική, και δεν αποκαλούσαν πλέον τους εαυτούς τους Μπόερς, αλλά Αφρικάνερς. Κάποιοι Κοηκοη χρησιμοποιούνταν ως κομάντο σε επιδρομές εναντίον άλλων Κοηκοη και αργότερα Κόσα. Αναδύθηκε επίσης ένας μικτός πληθυσμός από Κοη, σκλάβους και Ευρωπαίους που ονομάζονταν οι Έγχρωμοι του Ακρωτηρίου, και ήταν απόβλητοι της αποικιακής κοινωνίας. Στους Κοηκοη που ζούσαν μακριά στα σύνορα περιλαμβάνονταν οι Κόρα, οι Ορλάαμς, και οι Γκρίκα. Το 1795 οι Βρετανοί ανέλαβαν τον έλεγχο των αποικιών του ακρωτηρίου από τους Ολλανδούς.
Τη δεκαετία του 1830 οι Μπόερς ξεκίνησαν ένα ταξίδι επέκτασης, ανατολικά από τον Ποταμό Μεγάλο Ψάρι στο Ζούουρβελντ. Αναφέρονταν ως Βοορτρέκκερς. Ίδρυσαν τις δημοκρατίες του Τράνσβααλ και την Ελεύθερη Πολιτεία της Οράγγης, κυρίως σε περιοχές αραιοκατοικημένου πληθυσμού που είχε λιγοστεύσει από τα Μφεκάνε/Ντιφακάνε. Αντίθετα με το Κοησαν, τα κράτη των Μπαντού δεν κατακτήθηκαν από τους Αφρικανούς λόγω της πληθυσμιακής πυκνότητας και της μεγαλύτερης ενότητας. Επιπλέον, άρχισαν να εξοπλίζονται με όπλα που αποκτούσαν μέσω του εμπορίου στο ακρωτήρι. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στους Πολέμους Κόσα-Μπόερς, οι Μπόερς εκδιώχθηκαν από τη γη των Κόσα. Απαιτήθηκε μια ειδική αυτοκρατορική στρατιωτική δύναμη για να υποταχθούν τα ομιλούντα Μπαντού κράτη. Το 1901 οι δημοκρατίες των Μπόερς ηττήθηκαν από τη Βρετανία στον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς. Η ήττα ωστόσο ήταν η ολοκλήρωση στις φιλοδοξίες πολλών Αφρικανών: η Νότια Αφρική θα βρισκόταν υπό λευκή κυριαρχία. Οι Βρετανοί ανέθεσαν όλες τις εξουσίες—νομοθετική, εκτελεστική, διοικητική—σε χέρια αγγλικά και Αφρικάνερς. αριστερά|μικρογραφία|293x293εσ|Οι αποικιακές δυνάμεις στη [[Διαμάχη για την Αφρική, 1913]]
Το Ευρωπαϊκό εμπόριο, η εξερεύνηση και οι κατακτήσεις
Μεταξύ 1878 - 1898 τα Ευρωπαϊκά κράτη χωρίστηκαν και κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής. Για 400 χρόνια, τα Ευρωπαϊκά έθνη είχαν περιορίσει την εμπλοκή τους κύρια σε εμπορικούς σταθμούς στις ακτές της Αφρικής. Λίγοι τόλμησαν να απομακρυνθούν από την ακτή και να εξορμήσουν στην ενδοχώρα, και αυτοί, όπως οι Πορτογάλοι, συχνά είχαν απώλειες και ήττες και αναγκάζονταν να υποχωρήσουν πίσω στην ακτή. Αρκετές τεχνολογικές καινοτομίες βοήθησαν να ξεπεραστεί αυτή η επαναληπτική ρουτίνα 400 ετών. Μία ήταν η εφεύρεση των επαναληπτικών τουφεκιών, που ξαναγεμίζονταν με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα από τα μουσκέτα. Τα πυροβολικά χρησιμοποιούνταν ολοένα και περισσότερο. Το 1885 ο Χάιραμ Μάξιμ εφηύρε το όπλο Μάξιμ, το μοντέλο του σύγχρονου πολυβόλου όπλου. Τα ευρωπαϊκά κράτη φύλαξαν αυτά τα όπλα για δική τους χρήση, και αρνήθηκαν να τα πουλήσουν στους Αφρικανούς ηγέτες.
Πολλές Ευρωπαϊκές ζωές χάθηκαν από αφρικανικά μικρόβια και αποτράπηκαν οι μόνιμοι οικισμοί. Ασθένειες όπως ο κίτρινος πυρετός, η αφρικανική τρυπανοσωμίαση, η τροπική μόρωση και η λέπρα έκαναν την Αφρική ένα πολύ αφιλόξενο μέρος για τους Ευρωπαίους. Η πιο θανατηφόρα ασθένεια ήταν η ελονοσία, ενδημική σε όλη την Τροπική Αφρική. Το 1854 η ανακάλυψη της κινίνης και άλλες ιατρικές καινοτομίες βοήθησαν να καταστεί εφικτή η κατάκτηση και ο αποικισμός της Αφρικής.
Υπήρχαν πολλά κίνητρα για την κατάκτηση της Αφρικής στο παιχνίδι. Τα Ευρωπαϊκά εργοστάσια χρειάζονταν πρώτες ύλες. Η Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα διερχόταν τη Βιομηχανική Επανάσταση. Στο παιχνίδι υπήρχαν εθνικιστικές αντιπαλότητες πρεστίζ. Η κατοχή Αφρικανικών αποικιών θα έδειχνε στους ανταγωνιστές ότι ένα έθνος ήταν ισχυρό και σημαντικό. Αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν στη Διαμάχη για την Αφρική. Οι γνώσεις για την Αφρική αυξήθηκαν. Πολλοί Ευρωπαίοι εξερευνητές άρχισαν να ταξιδεύουν στην ήπειρο. Ο Μούνγκο Παρκ διέσχισε τον ποταμό Νίγηρα. Ο Τζέιμς Μπρους περιηγήθηκε στην Αιθιοπία και εντόπισε την πηγή του Μπλε Νείλου. Ο Ρίτσαρντ Φράνσις Μπάρτον ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στη Λίμνη Τανγκανίκα. O Σάμιουελ Μπέικερ εξερεύνησε τον Άνω Νείλο. Ο Τζον Χάννινγκ Σπέκι εντόπισε την πηγή του Νείλου στη Λίμνη Βικτώρια. Στους σημαντικούς Ευρωπαίους εξερευνητές περιλαμβάνονται οι Χέινριχ Μπάρθ, Χένρυ Μόρτον Στάνλεϊ (επινόησε τον όρο «Σκοτεινή Ήπειρος» αναφερόμενος στην Αφρική σε ένα βιβλίο του 1878), Σίλβα Πόρτο, Αλεξάντρ ντε Σέρπα Πίντο, Ρενέ Καιγιέ, Φρίντριχ Γκέρχαρντ Ρολφς, Γκούσταφ Νάχτιγκαλ, Τζορτζ Σβεινφορθ και Τζόζεφ Τζον Τόμσον. Ο πιο διάσημος από τους εξερευνητές ήταν ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον, ο οποίος εξερεύνησε τη νότια Αφρική και διέσχισε την ήπειρο από τον Ατλαντικό στη Λουάντα ως τον Ινδικό Ωκεανό στο Κελιμάνε. Οι Ευρωπαίοι εξερευνητές χρησιμοποιούσαν Αφρικανούς οδηγούς και υπηρέτες, και καθιερωμένες εμπορικές διαδρομές μεγάλων αποστάσεων.
Γαλλία εναντίον Βρετανίας: η κρίση της Φασόντα το 1898
Ως θέμα της Διαμάχης για την Αφρική, η Γαλλία είχε ως στόχο τη σύσταση ενός συνεχόμενου δυτικού-ανατολικού άξονα της ηπείρου, αντίθετα με το Βρετανικό άξονα βορρά-νότου. Οι εντάσεις μεταξύ της Βρετανίας και της Γαλλίας κλιμακώθηκαν στην Αφρική. Σε πολλά σημεία ο πόλεμος ήταν μία πιθανότητα, αλλά ποτέ δεν συνέβη. Το πιο σοβαρό περιστατικό ήταν το Επεισόδιο της Φασόντα το 1898. Τα Γαλλικά στρατεύματα διεκδίκησαν μια περιοχή στο Νότιο Σουδάν και μια μεγαλύτερη Βρετανική δύναμη, που ισχυρίστηκε ότι ενεργεί προς συμφέρον του Χεδίβη της Αιγύπτου, έφτασε να τους αντιμετωπίσει. Υπό έντονη πίεση οι Γάλλοι υποχώρησαν αφήνοντας την περιοχή στους Βρετανούς. Το κατεστημένο αναγνωρίστηκε από μία συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών για την Αίγυπτο υπό Βρετανική κυριαρχία, ενώ η Γαλλία έγινε η κυρίαρχη δύναμη στο Μαρόκο αλλά συνολικά υπέστη μια ταπεινωτική ήττα.
Ευρωπαϊκά αποικιακά εδάφη
Βέλγιο μικρογραφία|400x400εσ|Περιοχές που ελέγχονταν από τις Ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις της Αφρικανικής ηπείρου το 1914. Απεικονίζονται τα σημερινά σύνορα.|εναλλ.=
Γαλλία Γερμανία
Ιταλία
Πορτογαλία Ισπανία Ηνωμένο Βασίλειο Ανεξάρτητα κράτη
20ος αιώνας
Στη δεκαετία του 1880 οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν μοιράσει σχεδόν όλην την Αφρική, με μόνο την Αιθιοπία, τη Λιβερία και το Δερβίς (κράτος που διαδέχθηκε το Ντουλμπαχάντε γκαρααντσιπ) να διατηρούν την ανεξαρτησία τους καθ ' όλη τη Διαμάχη για την Αφρική. Κυβέρνησαν μέχρι μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι δυνάμεις του εθνικισμού είχαν γίνει ισχυρότερες. Στις δεκαετίες 1950 και 1960 οι αποικιακές ιδιοκτησίες έγιναν ανεξάρτητα κράτη. Η διαδικασία ήταν συνήθως ειρηνική αλλά υπήρξαν αρκετοί μακροχρόνιοι πικροί αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι, όπως στην Αλγερία, στην Κένυα και αλλού. Σε όλη την Αφρική η νέα ισχυρή εθνικιστική δύναμη βασίστηκε στις οργανωτικές δεξιότητες που απέκτησαν οι ιθαγενείς στα Βρετανικά και στα Γαλλικά και σε άλλα στρατεύματα των παγκοσμίων πολέμων. Προέκυψαν οργανώσεις που δεν ελέγχονταν ούτε υποστηρίζονταν από αποικιοκρατικές δυνάμεις ούτε από τις παραδοσιακές τοπικές δομές εξουσίας που συνεργάζονταν με τις αποικιακές δυνάμεις. Οι εθνικιστικές οργανώσεις άρχισαν να αμφισβητούν τόσο τις παραδοσιακές όσο και τις νέες αποικιακές δομές και τελικά τις εκτόπισαν. Οι ηγέτες των εθνικιστικών κινημάτων πήραν τον έλεγχο όταν οι Ευρωπαϊκές αρχές εξήλθαν και πολλοί κυβέρνησαν για δεκαετίες ή μέχρι να εξαλειφθούν. Στις δομές αυτές περιλαμβάνονταν πολιτικές, εκπαιδευτικές, θρησκευτικές, και άλλες κοινωνικές οργανώσεις. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, πολλές Αφρικανικές χώρες έχουν βιώσει το θρίαμβο και την ήττα του εθνικιστικού ζήλου, με τις μεταβαλλόμενες στη διαδικασία εστίες της συγκεντρωτικής κρατικής εξουσίας και του πατρογονικού κράτος.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Με τη μεγάλη πλειοψηφία της ηπείρου υπό τον αποικιακό έλεγχο των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, οι δύο παγκόσμιοι Πόλεμοι ήταν ζωτικής σημασίας για τη γεωπολιτική ιστορία της Αφρικής. Η Αφρική ήταν ένα θέατρο πολέμου και είδε μάχες και στους δύο πολέμους. Σίγουρα στις περισσότερες περιοχές το έρεισμα του ολοκληρωτικού πολέμου των αποικιακών δυνάμεων επηρέασε τη διακυβέρνηση των Αφρικανικών αποικιών, μέσω της κατανομής των πόρων, την επιστράτευση και τη φορολογία. Στον Α ' Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν αρκετές εκστρατείες στην Αφρική, όπως η εκστρατεία στην Τογκολάνδη, η εκστρατεία στο Καμερούν, η εκστρατεία στη Νοτιοδυτική Αφρική και η εκστρατεία στην ανατολική Αφρική. Σε έκαστη οι συμμαχικές δυνάμεις, κυρίως οι Βρετανοί, αλλά και οι Γάλλοι, οι Βέλγοι, οι Νοτιοαφρικάνοι και οι Πορτογάλοι προσπάθησαν να αναγκάσουν τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν τις Αφρικανικές αποικίες τους. Σε έκαστη οι γερμανικές δυνάμεις μειονεκτούσαν κατά πολύ αριθμητικά και, εξ'αιτίας της ναυτικής υπεροχής των Συμμάχων, βρίσκονταν αποκομμένοι από ενισχύσεις ή ανεφοδιασμό. Τελικά οι Σύμμαχοι κατέκτησαν όλες τις γερμανικές αποικίες, και ενώ οι γερμανικές δυνάμεις στην Ανατολική Αφρική κατόρθωσαν να αποφύγουν την παράδοση εν μέσω του πολέμου, απέτυχαν να κρατήσουν οποιαδήποτε περιοχή μετά το 1917. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οι πρώην γερμανικές αποικίες στην Αφρική καταλήφθηκαν από τη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αποικιοκρατικές δυνάμεις συνέχισαν να εδραιώνουν τον έλεγχό τους στα Αφρικανικά εδάφη. Σε ορισμένες περιοχές, ιδίως στη Νότια και Ανατολική Αφρική, μεγάλοι πληθυσμοί αποίκων επιτυχώς άσκησαν πίεση για πρόσθετη αποκέντρωση της διοίκησης, τη λεγόμενη "οικιακή κυβέρνηση" από τους λευκούς αποίκους. Σε πολλές περιπτώσεις, τα καθεστώτα των οικισμών ήταν αυστηρότερα για τους Αφρικανικούς πληθυσμούς, τους οποίους αντιμετώπιζαν μάλλον ως απειλή παρά ως πολιτική εξουσία, αντίθετα με τα αποικιακά καθεστώτα που γενικά επιδίωκαν να ενσωματώσουν τους ντόπιους πληθυσμούς στην οικονομική παραγωγή. Η Μεγάλη Ύφεση επηρέασε έντονα την οικονομία της Αφρικής για τα μη απαραίτητα για την επιβίωση αγαθά, εκ των οποίων πολλά παράγονταν προοριζόμενα για τις Δυτικές αγορές. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 που η ζήτηση για αυτά αυξήθηκε η οικονομία της Αφρικής ανέκαμψε.
Τη δεκαετία του 1930 στην Αφρική διαδραματίστηκαν τα πρώτα περιστατικά φασιστικής επεκτατικής πολιτικής. Η Ιταλία είχε προσπαθήσει να κατακτήσει την Αιθιοπία κατά τη δεκαετία του 1890 αλλά αποκρούστηκε στον Α' Ιταλο-Αιθιοπικό πόλεμο. Η Αιθιοπία που βρισκόταν μεταξύ δύο ιταλικών αποικιών, την ιταλική Σομαλιλάνδη και την Ερυθραία δέχτηκε εισβολή τον Οκτώβριο 1935. Με συντριπτικό πλεονέκτημα στην άμυνα και την αεροπορία, μέχρι το Μάιο του 1936 οι ιταλικές δυνάμεις είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα Αντίς Αμπέμπα και ανακήρυξαν τη νίκη τους. Η Αιθιοπία και οι άλλες αποικίες ενοποιήθηκαν στην ιταλική Ανατολική Αφρική.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Πολιτική
Πριν από τον πόλεμο, η Βρετανία είχε κάνει κάποια σχέδια για την αξιοποίηση της Αφρικής, αλλά σύντομα συστάθηκαν δομές διοίκησης. Ο Στρατός εγκατέστησε το Αρχηγείο της Δυτικής Αφρικής που στρατολόγησε 200.000 στρατιώτες. Το Αρχηγείο της Ανατολικής Αφρικής δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1941 για να υποστηρίξει το υπερτεταμένο Αρχηγείο της Μέσης Ανατολής. Παρείχε τον μεγαλύτερο αριθμό αντρών, πάνω από 320.000, κυρίως από την Κένυα, την Ταγκανίκα και την Ουγκάντα. Το Νότιο Αρχηγείο ήταν ο τομέας της Νότιας Αφρικής. Το Βασιλικό Ναυτικό εγκατέστησε το Αρχηγείο του Νότιου Ατλαντικού με έδρα στη Σιέρα Λεόνε, που έγινε ένα από τα κύρια σημεία συγκέντρωσης των κονβόι. Το Παράκτιο Αρχηγείο του ΡΑΦ συμμετείχε σε μεγάλες υποβρύχιες κυνηγετικές επιχειρήσεις με έδρα στη Δυτική Αφρική, ενώ ένα μικρότερο αρχηγείο του ΡΑΦ ασχολήθηκε με τα υποβρύχια στον Ινδικό Ωκεανό. Οι αερομεταφορές από τη Βόρεια Αμερική και τη Βρετανία ήταν η κύρια αποστολή της Πολεμικής Αεροπορίας Δυτικής Ερήμου. Επιπλέον μικρότερα πιο τοπικά αρχηγεία είχαν συσταθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Προ του 1939, οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Βρετανική Αφρική ήταν ελάχιστες, και κατά κανόνα απαρτίζονταν από λευκούς, που αποτελούσαν λιγότερο από 2% του πληθυσμού εκτός της Νότιας Αφρικής. Όταν άρχισε ο πόλεμος, δημιουργήθηκαν νεοσύστατες Αφρικανικές μονάδες, κυρίως από τον Στρατό. Οι νεοσύλλεκτοι ήταν σχεδόν πάντα εθελοντές,που προσφέρονταν συνήθως σε στενή συνεργασία με τους τοπικούς φυλετικούς αρχηγούς. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι στρατιωτικές μισθολογικές κλίμακες υπερέβαιναν κατά πολύ τις απολαβές των ντόπιων πολιτών, ειδικά όταν συμπεριλαμβάνονταν επιδόματα σίτισης, στέγασης και ένδυσης. Οι περισσότεροι στελέχωναν κατασκευαστικές μονάδες, που ονομάζονταν μονάδες Πιονέρων, με πάνω από 82.000 στρατιώτες. Στρατολογήσεις έγιναν επίσης από το ΡΑΦ και το Ναυτικό. Οι εθελοντές συμμετείχαν σε διενέξεις, κατά πολύ φύλαγαν σκοπιά, και κατασκευαστικές εργασίες. 80,000 υπηρέτησαν στη Μέση Ανατολή. Ιδιαίτερη προσπάθεια καταβλήθηκε για να μην αμφισβητηθεί η λευκή κυριαρχία, σίγουρα πριν από τον πόλεμο και σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του. Εντούτοις, οι στρατιώτες ασκήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν με Ευρωπαϊκά πρότυπα, με ισχυρές δόσεις προπαγάνδας, και διδάχθηκαν ηγετικές και οργανωτικές ικανότητες που αποδείχθηκαν απαραίτητες για το σχηματισμό των εθνικιστικών και ανεξάρτητων κινημάτων μετά το 1945. Υπήρξαν μικρά επεισόδια δυσαρέσκειας μεταξύ των ντόπιων, αλλά τίποτα το σοβαρό. Ο εθνικισμός των Αφρικάνερς ήταν ένας παράγοντας στη Νότια Αφρική, αλλά το 1939 ο πρώτος Γερμανός Αφρικάνερ πρωθυπουργός αντικαταστάθηκε από τον Γιαν Σματς, έναν Αφρικάνερ που ήταν ένθερμος υποστηρικτής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η κυβέρνηση του συνεργάστηκε στενά με το Λονδίνο και συγκέντρωσε 340.000 εθελοντές (190.000 ήταν λευκοί, ή περίπου το 1/3 των επιλέξιμων λευκών ανδρών).
Γαλλική Αφρική
Ήδη από το 1857 οι Γάλλοι είχαν δημιουργήσει μονάδες εθελοντών από μαύρους στρατιώτες στην υποσαχάρια Αφρική, που ονομάζονταν ''σενεγαλέζοι πεζικάριοι. '' Υπηρέτησαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλη την Αυτοκρατορία, με συμπεριλαμβανόμενους 171.000 στρατιώτες στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και 160.000 στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Περίπου 90.000 έγιναν Αιχμάλωτοι Του Πολέμου στη Γερμανία. Οι βετεράνοι διαδραμάτισαν κεντρικό ρόλο στη μεταπολεμικό κίνημα ανεξαρτησίας στη Γαλλική Αφρική.
Οι αρχές στη Δυτική Αφρική δήλωσαν υποταγή στο καθεστώς Βισύ, όπως και η αποικία του γαλλικού Γκαμπόν. Οι δυνάμεις του Βισύ αντιμετώπισαν μία εισβολή των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων στη γαλλική Δυτική Αφρική στις δύο μάχες του Ντακάρ, τον Ιούλιο και το Σεπτέμβριο του 1940. Το Γκαμπόν πέρασε στα χέρια της Ελεύθερης Γαλλίας μετά τη Μάχη του Γκαμπόν το Νοέμβριο 1940, αλλά η Δυτική Αφρική παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Βισύ μέχρι τον Νοέμβριο 1942. Οι δυνάμεις του Βισύ προσπάθησαν να αντισταθούν στις συνταραχτικές αποβάσεις των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική (επιχείρηση Πυρσός) το Νοέμβριο 1942. Ο Ναύαρχος του Βισύ Φρανσουά Νταρλάν αιφνίδια άλλαξε πλευρά και η μάχη έληξε. Οι Σύμμαχοι έδωσαν στον Νταρλάν τον έλεγχο των Βορειοαφρικανικών γαλλικών δυνάμεων ως ανταμοιβή για την υποστήριξη τόσο από τη γαλλική Βόρεια Αφρική όσο και τη γαλλική Δυτική Αφρική. Το Βισύ πλέον εξαλείφθηκε ως παράγων στην Αφρική. Ο Νταρλάν δολοφονήθηκε το Δεκέμβριο, και οι δύο παρατάξεις της Ελεύθερης Γαλλίας, με ηγέτες τους Σαρλ ντε Γκωλ και Ανρί Ζιρώ, συναγωνίστηκαν για την εξουσία. Τελικά κέρδισε ο ντε Γκωλ.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Στρατός
Δεδομένου ότι η Γερμανία είχε χάσει τις Αφρικανικές αποικίες της μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έφτασε στην Αφρική μέχρις ότου μπήκε στον πόλεμο η Ιταλία την 10 Ιουνίου 1940, ελέγχοντας τη Λιβύη και την ιταλική Ανατολική Αφρική. Με την πτώση της Γαλλίας την 25η Ιουνίου, οι περισσότερες από τις Γαλλικές αποικίες στη Βόρεια και τη Δυτική Αφρική ελέγχονταν από την κυβέρνηση του Βισύ, αν και μεγάλο μέρος της Κεντρικής Αφρικής βρέθηκε υπό τον έλεγχο των Ελεύθερων Γάλλων κατόπιν διενέξεων μεταξύ του Βισύ και των Ελεύθερων Γαλλικών δυνάμεων στη Μάχη του Ντακάρ και στη Μάχη του Γκαμπόν. Μετά την πτώση της Γαλλίας, η Αφρική ήταν το μόνο ανοιχτό θέατρο για χερσαίες πολεμικές επιχειρήσεις μέχρι την εισβολή των Ιταλών στην Ελλάδα τον Οκτώβριο. Στην εκστρατεία της Δυτικής Ερήμου οι Ιταλικές δυνάμεις από τη Λιβύη προσπάθησαν να κατακτήσουν την Αίγυπτο, που βρισκόταν υπό Βρετανικό έλεγχο. Ταυτόχρονα, στην εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής οι Ιταλικές Ανατολικοαφρικανικές δυνάμεις κατέκτησαν τη Βρετανική Σομαλιλάνδη και ορισμένα Βρετανικά φυλάκια στην Κένυα και το Αγγλο-Αιγυπτιακό Σουδάν. Όταν οι προσπάθειες της Ιταλίας να κατακτήσει την Αίγυπτο (με συμπεριλαμβανόμενη τη ζωτικής σημασίας Διώρυγα του Σουδάν) και το Σουδάν αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, δεν κατάφεραν να αποκαταστήσουν τις οδούς ανεφοδιασμού της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής. Άνευ δυνατότητας αποστολής ενισχύσεων ή ανεφοδιασμού και περικυκλωμένη από τα Συμμαχικά κατεχόμενα, η Ιταλική Ανατολική Αφρική κατακτήθηκε κύρια από Βρετανικές και Νοτιοαφρικανικές δυνάμεις το 1941. Στη Βόρεια Αφρική, οι Ιταλοί σύντομα ζήτησαν βοήθεια από τους Γερμανούς οι οποίοι έστειλαν μια σημαντική δύναμη υπό τον Στρατηγό Ρόμελ. Με τη γερμανική βοήθεια οι δυνάμεις του Άξονα ανέκτησαν το πάνω χέρι αλλά δεν κατάφεραν να περάσουν από τις Βρετανικές γραμμές άμυνας στις δύο προσπάθειες που έκαναν στο Ελ Αλαμέιν. Στα τέλη του 1942 οι Συμμαχικές δυνάμεις, κυρίως Αμερικανοί και Καναδοί, εισέβαλαν στη Γαλλική Βόρεια Αφρική κατά την Επιχείρηση Πυρσός, όπου οι γαλλικές δυνάμεις του Βισύ αρχικά τους αιφνιδίασαν με την αντίστασή τους αλλά πείστηκαν να σταματήσουν να αγωνίζονται μετά από τρεις ημέρες. Το δεύτερο μέτωπο ανακούφισε την πίεση των Βρετανών στην Αίγυπτο που άρχισαν να σπρώχνουν προς τα δυτικά για να συναντηθούν με τις δυνάμεις του Πυρσού, τελικά στριμώχνοντας τις γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις στην Τυνησία, η οποία κατακτήθηκε τον Μάιο του 1943 κατά την εκστρατεία της Τυνησίας, που σήμανε το τέλος του πολέμου στην Αφρική. Οι μοναδικές άλλες σημαντικές επιχειρήσεις σημειώθηκαν στη γαλλική αποικία της Μαδαγασκάρης, στην οποία εισέβαλαν οι Βρετανοί το Μάιο του 1942 για να αποκλείσουν την πρόσβαση του Άξονα στους λιμένες της (δυνητικά στους Ιάπωνες που είχαν φτάσει στον ανατολικό Ινδικό Ωκεανό). Οι γαλλικές φρουρές στη Μαδαγασκάρη παραδόθηκαν τον Νοέμβριο του 1942.μικρογραφία|300x300px|Ημερομηνίες της κήρυξης ανεξαρτησίας των Αφρικανικών χωρών|εναλλ.=
Μεταπολεμική Αφρική: αποαποικιοποίηση
Η αποαποικιοποίηση της Αφρικής ξεκίνησε από τη Λιβύη το 1951, αν και η Λιβερία, η Νότια Αφρική, η Αίγυπτος και η Αιθιοπία ήταν ήδη ανεξάρτητα κράτη. Πολλές χώρες ακολούθησαν στις δεκαετίες 1950 και 1960, με αποκορύφωμα το 1960 κατά το Έτος της Αφρικής που είδε 17 Αφρικανικά έθνη να κηρύσσουν την ανεξαρτησία τους, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου μέρους της γαλλικής Δυτικής Αφρικής. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες χώρες απέκτησαν την ανεξαρτησία τους μέσα στη δεκαετία του 1960, μολονότι μερικοί άποικοι (ιδίως οι Πορτογάλοι) φάνηκαν απρόθυμοι να παραιτηθούν από την κυριαρχία, με αποτέλεσμα πολέμους για την ανεξαρτησία που διήρκεσαν μια δεκαετία ή και περισσότερο. Οι τελευταίες χώρες της Αφρικής που απέκτησαν επίσημα ανεξαρτησία ήταν οι Γουινέα-Μπισάου (1974), Μοζαμβίκη (1975) και Ανγκόλα (1975) από την Πορτογαλία, το Τζιμπουτί από τη Γαλλία το 1977, το Ζιμπάμπουε από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1980, και η Ναμίμπια από τη Νότια Αφρική το 1990. Η Ερυθραία αργότερα διαχωρίστηκε από την Αιθιοπία, το 1993. αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Από την [[Εξέγερση των Μάου Μάου|Εξέγερση των Μάου Μάου (1952-60), Κένυα]]
Ανατολική Αφρική
Η Εξέγερση των Μάου Μάου στην Κένυα διήρκεσε από το 1952 μέχρι το 1956, αλλά καταστάλθηκε από τους Βρετανούς και τις τοπικές δυνάμεις. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1960. Η Κένυα ανεξαρτητοποιήθηκε το 1963 και ο Τζόμο Κενυάτα υπηρέτησε ως ο πρώτος της Πρόεδρος.
Οι αρχές της δεκαετίας του 1960 σηματοδότησαν επίσης την έναρξη έντονων διενέξεων μεταξύ των Χούτου και των Τούτσι στη Ρουάντα και το Μπουρούντι. Το 1994 αυτές κατέληξαν στη Γενοκτονία της Ρουάντα στην οποία δολοφονήθηκαν πάνω από 800.000 άνθρωποι. μικρογραφία|251x251εσ|Από τον [[Πόλεμος της Αλγερίας|Πόλεμο της Αλγερίας, (1954-62)]]
Βόρεια Αφρική
Ο Μαροκινός εθνικισμός αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1930, και το Κόμμα Ιστίκλαλ που σχηματίστηκε πίεζε για ανεξαρτησία. Το 1953 ο σουλτάνος Μοχάμεντ Ε΄ του Μαρόκου ζήτησε ανεξαρτησία. Στις 2 Μαρτίου του 1956 το Μαρόκο ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γαλλία. Ο Μοχάμεντ Ε' έγινε κυβερνήτης του ανεξάρτητου Μαρόκο.
Το 1954 στην Αλγερία σχηματίστηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και ακολούθησε ο Πόλεμος της Αλγερίας, οπότε η Αλγερία έγινε ανεξάρτητο κράτος. Ο Μοχάμεντ Αχμέντ Μπεν Μπελά εξελέγη Πρόεδρος της Αλγερίας. Πάνω από ένα εκατομμύριο Γάλλοι υπήκοοι, κυρίως Πιε-νουάρ, έφυγαν από τη χώρα παραλύοντας την οικονομία.
Το 1934 ιδρύθηκε το κόμμα «Νεο Ντεστούρ» (Νέο Σύνταγμα) από τον Χαμπίμπ Μπουργκίμπα που πίεζε για ανεξαρτησία στην Τυνησία. Η Τυνησία ανεξαρτητοποιήθηκε το 1955. Ο μπέης καθαιρέθηκε και ο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα εξελέγη Πρόεδρος της Τυνησίας.
Το 1954 ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ ανέτρεψε τη μοναρχία της Αιγύπτου στην Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1952 και ανήλθε στην εξουσία ως Πρωθυπουργός της Αιγύπτου. Ο Μουαμάρ Καντάφι ηγήθηκε του πραξικοπήματος της Λιβύης το 1969 που ανέτρεψε τον Ιντρίς της Λιβύης. Ο Καντάφι παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το θάνατό του στο Λιβυκό Εμφύλιο Πόλεμο του 2011.
Νότια Αφρική
Το 1948 τέθηκαν σε ισχύ οι νόμοι του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική από το κυρίαρχο Εθνικό κόμμα. Αυτοί ήταν σε μεγάλο βαθμό η συνέχεια των υφιστάμενων πολιτικών, με διαφορά την πολιτική της «χωριστής ανάπτυξης» (Απαρτχάιντ). Όπου οι προηγούμενες πολιτικές ήταν μόνο αποσπασματικές προσπάθειες για οικονομική εκμετάλλευση της Αφρικανικής πλειοψηφίας, το Απαρτχάιντ αντιπροσώπευε μια ολόκληρη φιλοσοφία για τους μεμονωμένους φυλετικούς στόχους, που οδήγησε στους διχαστικούς νόμους του «μικρού απαρτχάιντ» και στο μεγαλόπνοο σχήμα των Αφρικανικών πατρίδων.
Το 1994 η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής κατάργησε το Απαρτχάιντ. Οι Νοτιοαφρικανοί εξέλεξαν τον Νέλσον Μαντέλα του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου στις Νοτιοαφρικανικές γενικές εκλογές του 1994, τις πρώτες πολυφυλετικές προεδρικές εκλογές.
Δυτική Αφρική
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε όλη τη Δυτική Αφρική εμφανίστηκαν εθνικιστικά κινήματα, κυρίως στη Γκάνα υπό τον Κβάμε Νκρούμαχ. Το 1957 η Γκάνα έγινε η πρώτη υποσαχάρια αποικία που πέτυχε την ανεξαρτησία της, ακολουθούμενη την επόμενη χρονιά από τις Γαλλικές αποικίες, και από το 1974 τα Δυτικοαφρικανικά έθνη ήταν εντελώς αυτόνομα. Μετά την ανεξαρτητοποίηση, πολλά κράτη της Δυτικής Αφρικής πλήχτηκαν από διαφθορά και αστάθεια, με αξιοσημείωτους εμφύλιους πολέμους στη Νιγηρία, τη Σιέρα Λεόνε, τη Λιβερία και την Ακτή Ελεφαντοστού, και μια αλληλουχία από στρατιωτικά πραξικοπήματα στην Γκάνα και το Μπουρκίνα Φάσο. Πολλά κράτη απέτυχαν να αναπτύξουν τις οικονομίες τους παρά την αξιοζήλευτη διαθεσιμότητα φυσικών πόρων, και η πολιτική αστάθεια συχνά συνοδευόταν από αντιδημοκρατική κυβέρνηση.
Φίλιπς Τάλμποτ
Ο Ουίλιαμ Φίλιπς Τάλμποτ (William Phillips Talbot, 7 Ιουνίου 1915 - 1 Οκτωβρίου 2010) ήταν Αμερικανός διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Ιλινόι. Διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών με αρμοδιότητα τη Μέση Ανατολή και την Ασία (1961 - 1965) καθώς και πρέσβης στην Ελλάδα την περίοδο 1965 - 1969.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Velvet Goldmine
Το Velvet Goldmine είναι Αμερικανό-Βρετανική δραματική ταινία του 1998, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τοντ Χέινς.
Πλοκή
Ο Μπράιαν Σλέιντ (Τζόναθαν Ρις Μέγιερς) είναι ένας αμφισεξουαλικός τραγουδιστής, που φοράει γυναικεία ρούχα, μακιγιάζ και γκλίτερ. Η καριέρα του βρίσκεται στο απόγειό της τη δεκαετία του 1970, μέχρι τη στιγμή που σκηνοθετεί τη δολοφονία του επί σκηνής. Από τότε τα ίχνη του χάνονται.
Δέκα χρόνια αργότερα, ανατίθεται στον δημοσιογράφο Άρθουρ Στιούαρτ (Κρίστιαν Μπέιλ) η εξερεύνηση της υπόθεσης και να βρει που βρίσκεται σήμερα ο Μπράιαν Σλέιντ. Ο Άρθουρ είναι ομοφυλόφιλος και ήταν για χρόνια θαυμαστής του Σλέιντ, παρακολουθώντας όλη την πορεία του. Ξεκινά την έρευνα και ζητά πληροφορίες από την πρώην σύζυγό του Σλέιντ, Μάντυ (Τόνι Κολέτ) και από τον τραγουδιστή Κερτ Ουάιλντ (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ). Κατά τη διάρκεια της έρευνας, αποκαλύπτεται η ταυτότητα του Σλέιντ, αλλά και η σχέση του Σλέιντ με τον Κερτ, καθώς και η σχέση του Κερτ με τον Άρθουρ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Killer Films Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τοντ Χέινς
Έθελμπαλντ της Μερκίας
thumb|right|250px|Η Αγγλία τον 8ο αιώνα με την τοποθέτηση του βασιλείου της Μερκίας Ο Έθελμπαλντ της Μερκίας (?thelbald, πέθανε το 757) βασιλιάς της Μερκίας (716 – 757) ήταν γιος του Αλβέο, εγγονός του Εόβα της Μερκίας αδελφού του Πέντα της Μερκίας. Διαδέχθηκε στον θρόνο της Μερκίας τον ξάδελφο του Κέολρεντ της Μερκίας από τον οποίο είχε οδηγηθεί ο ίδιος ο Εθελμπάλντ στην εξορία την εποχή του η Μερκία έγινε το ισχυρότερο βασίλειο της Αγγλίας αποκτώντας την ισχύ που είχε την περίοδο 628 - 675 την εποχή του Πέντα και του Γούλφχερ της Μερκίας. Την εποχή που ο Έθελμπαλντ ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας το Κεντ και το Ουέσσεξ ήταν τα ισχυρότερα βασίλεια στην Αγγλία αλλά μέσα σε 15 χρόνια όπως αναφέρει ο Βέδας ο Έθελμπαλντ είχε αποκτήσει την εξουσία σε ολόκληρη την περιοχή νότια του Χάμπερ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό δεν αναφέρει τον Έθελμπαλντ σαν αυτοκρατορικό βασιλιά της Αγγλίας πιθανότατα λόγω της εχθρότητας που υπήρχε ανάμεσα στο Ουέσσεξ και τη Μερκία. Ο Άγιος Βονιφάτιος κατηγορεί τον Έθελμπαλντ σε επιστολή του για ανήθικες πράξεις του (745). Στο Συμβούλιο του Κλοβεσό που ακολούθησε (747) και σε διάταγμα που εκδόθηκε στο Γκάμλει (749) ο βασιλιάς σαν απάντηση στην επιστολή απελευθέρωσε την εκκλησία από τις υποχρεώσεις της. Ο Εθελμπάλντ δολοφονήθηκε από τους σωματοφύλακες του (757), τον διαδέχθηκε ο Μπέορνρεντ της Μερκίας για τον οποίο λίγα είναι γνωστά, τον επόμενο χρόνο ο Όφα της Μερκίας εγγονός του Έανγουλφ ξαδέλφου του Εθελμπάλντ κατέλαβε τον χρόνο ύστερα από έναν σύντομο εμφύλιο πόλεμο. Η Μερκία την εποχή της βασιλείας του Όφα έφτασε στο μέγιστο της ακμής και της δόξας της.
Εξορία
Ο Έθελμπαλντ ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας αν και ο πατέρας του δεν ήταν βασιλιάς, ο παππούς του Εόβα είχε μοιραστεί τον θρόνο της Μερκίας με τον αδελφό του Πέντα. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό δεν αναφέρει τον Εόβα αλλά χρονολογεί τη βασιλεία του Πέντα 30 χρόνια την περίοδο 626 - 656 μέχρι τη δολοφονία του στη μάχη του Βινβάεντ, οι πιο σύγχρονες πηγές όπως η Βρετανική Ιστορία και τα Χρονικά του Καμπραί αναφέρουν και τον Εόβα σαν βασιλιά. Τα Χρονικά του Καμπραί η βασική πηγή πληροφοριών τοποθετούν τον θάνατο του Εόβα στη μάχη του Μάζερφιλντ (644) στην οποία ο Πέντα νίκησε κι σκότωσε τον Όσβαλντ της Νορθουμβρίας. Οι πληροφορίες σχετικά με τη βασιλεία του Εόβα είναι φτωχές πιθανότατα ήταν συμβασιλέας με τον Πέντα ή είχαν μοιράσει τη Μερκία μεταξύ τους με τον Εόβα να είναι βασιλιάς στη βόρεια Μερκία και ο ίδιος ο Πέντα βασιλιάς στη νότια Μερκία. Ο γιος του Πέντα Πεάντα της Μερκίας έγινε βασιλιάς της Νότιας Μερκίας όταν ο Οσουί της Νορθουμβρίας νίκησε και σκότωσε στη μάχη του Βινβάεντ τον πατέρα του Πέντα (656), στη μάχη του Μάζερφιλντ ο Εόβα πολέμησε εναντίον του αδελφού του στο πλευρό του Όσβαλντ. Την εποχή που ο Έθελμπαλντ ήταν νέος στον θρόνο την περίοδο 709 - 716 βρισκόταν ο Κέολρεντ της Μερκίας εγγονός του Πέντα και δεύτερος ξάδελφος του Εθελμπάλντ. Η "Ζωή του Αγίου Γκούθλακ" γραμμένη από τον μοναχό Φελίξ αναφέρει ότι την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Κέολρεντ ο Εθελμπάλντ οδηγήθηκε στην εξορία. Ο Γκουθλάκ ένας σκληρός πολεμιστής εγκατέλειψε την πολεμική σταδιοδρομία για να γίνει μοναχός στο Ρεπτόν, αργοτερα έγινε ερημίτης σε έναν αχυρώνα στο Κρόουνλαντ στην Ανατολική Αγγλία. Την περίοδο της εξορίας του ο Έθελμπαλντ και οι άντρες του κατέφυγαν στη Φενς και επισκέφτηκαν τον Γκουθλάκ. Ο Γκουθλάκ είδε πολύ θετικά τον Έθελμπαλντ λόγω της προστριβής που είχε με το Κέολρεντ για τα μοναστήρια. Άλλος ένας σημαντικός επισκέπτης στον Γκουθλάκ ήταν ο επίσκοπος Χάεντε του Λίχφιλντ ένας επιφανής Μερκιανός ο οποίος κέρδισε την υπόσχεση του να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις τον Έθελμπαλντ να ανακτήσει τον θρόνο της Μερκίας. Μετά τον θάνατο του Γκουθλάκ ο Έθελμπαλντ είδε στον ύπνο του τον Γκουθλάκ να προφητεύει γι'αυτόν σπουδαία πράγματα, ο Έθελμπαλντ όταν έγινε βασιλιάς αφιέρωσε στον Γκουθλάκ σαν ανταμοιβή ένα ιερό.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Η βραχογραφία του Ρέπτον που απεικονίζει τον Έθελμπαλντ της Μερκίας Όταν ο Κέολρεντ πέθανε αιφνίδια στη διάρκεια ενός γεύματος ο Έθελμπαλντ επέστρεψε στη Μερκία και ανέλαβε τον θρόνο. Είναι πολύ πιθανό ένας άλλος βασιλιάς ο Κέολβαλντ της Μερκίας να βασίλευσε την ίδια χρονιά ανάμεσα στον Κέολρεντ και τον Έθελμπαλντ, ο Κέολβαντ αναφέρεται σαν αδελφός του Κέολρεντ και ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας του Πέντα. Τον Έθελμπαλντ της Μερκίας διαδέχτηκε μετά από λίγο ο κορυφαίος βασιλιάς Όφα της Μερκίας ένας άλλος απόγονος του Εόβα. Ο πατέρας του Έθελμπαλντ Αλβέο δεν αναφέρεται σε κανένα διάταγμα αλλά αναφέρεται ο Χίρντμπερτ σαν αδελφός του Έθελμπαλντ. Την εποχή του Έθελμπαλντ η Μερκία είχε ηγεμονικό ρόλο σε όλα τα βασίλεια της νότιας Αγγλίας μέχρι τα τέλη του 8ου αιώνα. Με εξαίρεση τη σύντομη βασιλεία του Μπέορνρεντ της Μερκίας που διαδέχτηκε τον Έθελμπαλντ σε λιγότερο από έναν χρόνο η Μερκία 18 χρόνια κυβερνήθηκε από τους δυο ισχυρότερους βασιλείς του Οίκου του Ικέλ τον Έθελμπαλντ και τον Όφα της Μερκίας. Οι μακρόχρονες βασιλείες ήταν ασυνήθιστες τότε στη Μερκία, την ίδια περίοδο στη Νορθουμβρία κυβέρνησαν 11 βασιλείς οι περισσότεροι από τους οποίους βρήκαν βίαιο θάνατο. Από το 753 ο Έθελμπαλντ είχε όλους τους βασιλείς νότια του Χάμπερ υπό την κηδεμονία του αλλά δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τις σχέσεις με τους υποτελείς βασιλείς του. Ένας υποτελής βασιλιάς αναμφισβήτητα θα μπορούσε να θεωρηθεί ανεξάρτητος και να αναλάβει μόνος του πρωτοβουλίες, τα διατάγματα είναι η σημαντικότερη πηγή για τις σχέσεις τους, σε αυτά ο βασιλιάς δωρίζει γη στους οπαδούς του ή την εκκλησία και καταγράφονται τα ονόματα των βασιλέων που είχαν την εξουσία να δωρίσουν τη γη. Στα διατάγματα εμφανίζονται τα ονόματα του κυρίαρχου βασιλιά και των υποτελών του οι οποίοι αναφέρονται ονομαστικά με την ιδιότητα τους.
Κυρίαρχος στη νότια Αγγλία
Έχουν διασωθεί πολλές πληροφορίες σχετικά με την ηγεμονία του Έθελμπαλντ στα νότια βασίλεια του Ουέσσεξ και του Κέντ. Στην αρχή της βασιλείας του τα δυο βασίλεια κυβερνούσαν δυο ισχυρότατοι άντρες ο Γουίτρεντ και ο Ίνε του Ουέσσεξ, ο Γουίτρεντ του Κεντ πέθανε (725) και ο Ίνε του Ουέσσεξ ένας από τους ισχυρότερους βασιλείς παραιτήθηκε για να αναχωρήσει σε προσκύνημα στη Ρώμη (726). Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό περιγράφει ότι ο διάδοχος του Ίνε Έθελχερντ του Ουέσσεξ πολέμησε για τη διαδοχή με τον κόμη Όσβαλντ ο οποίος ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Κιούλιν του Ουέσσεξ τον γενάρχη του Οίκου του Ουέσσεξ. Ο Έθελχερντ κέρδισε τη διαμάχη αλλά από τότε βασίλευσε υπό την κηδεμονία της Μερκίας, ο Έθελμπαλντ είχε βοηθήσει σημαντικά την άνοδο στον θρόνο τόσο του Έθελχερντ όσο και του αδελφού και διαδόχου του Κάθριντ του Ουέσσεξ (739). Υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι οι Νότιοι Σάξονες δεν ήταν υπό την κυριαρχία των Δυτικών Σαξόνων στις αρχές της δεκαετίας του 720 και ο Έθελμπαντ είχε αυξήσει σημαντικά τις εξουσίες του σε αυτούς, μερικοί ιστορικοί αναφέρουν ότι το Κεντ περισσότερο στάθηκε η αιτία να εξασθενήσει ο έλεγχος των Δυτικών Σαξόνων στην περιοχή. Στην περίπτωση του Κεντ υπάρχουν πολλές ενδείξεις από διατάγματα του Κεντ που εμφανίζουν τον Έθελμπαλντ να έχει υπό την εξουσία του τις εκκλησίες της χώρας. Δεν υπάρχουν ωστόσο διατάγματα τα εμφανίζουν περισσότερες αποδείξεις σχετικά με τη συγκατάθεση του Έθελμπαντ για τις δωρές εδαφών του Κέντ ούτε διατάγματα που να εμφανίζουν τους βασιλείς Έθελμπερχτ του Κεντ ή Έαντμπερχτ του Κεντ να δωρίζουν γη χωρίς τη συγκατάθεση του Έθελμπαλντ. Υπήρξαν διατάγματα τα οποία εμφάνιζαν την ηγεμονία του Έθελμπαλντ στο Κεντ αλλά δεν έχουν διασωθεί και οι ιστορικοί δεν έχουν ισχυρές αποδείξεις σχετικά με αυτό το θέμα.
Λιγότερες πηγές υπάρχουν για το Έσσεξ αλλά εκείνη την εποχή το Λονδίνο είχε περάσει από το Έσσεξ στη Μερκία. Οι τρεις από τους προκατόχους του Έθελμπαντ οι Έθελρεντ, Κοένρεντ και Κέολρεντ παραχωρούν σε διατάγματα των Ανατολικών Σαξόνων το Τουίκενχαμ στον Βάλντχιρ, τον επίσκοπο του Λονδίνου. Στα διατάγματα του Κεντ φαίνεται ότι η Μερκία είχε υπό τον έλεγχο της το Λονδίνο από την εποχή του Έθελμπαλντ, σε ένα από πρώτα διατάγματα του Όφα στο οποίο παραχωρεί γη στο Χάροου δεν εμφανίζεται καθόλου ο βασιλιάς του Έσσεξ στον κατάλογο. Για τους νότιους Σάξονες έχουν διασωθεί ελάχιστα διατάγματα αλλά δεν φαίνεται πουθενά να συναινεί ο Έθελμπαλντ σε παραχωρήσεις εδαφών. Ο Βέδας συνοψίζοντας την κατάσταση στη νότια Αγγλία το 731, απαρίθμησε όλους τους επισκόπους νότια του Χάμπερ και στο τέλος τόνισε "όλες οι επαρχίες νότια του ποταμού Χάμπερ και οι βασιλείς τους είναι υποταγμένοι στον Έθελμπαλντ, τον βασιλιά της Μερκίας".
Συγκρούσεις με το βασίλειο του Ουέσσεξ
thumb|right|250px|Διάταγμα του Έθελμπαλντ στον Κίνεμπερ (736) Ο Έθελμπαλντ σχεδίαζε πολέμους για να διατηρήσει την κυριαρχία του, έκανε εκστρατεία εναντίον του Ουέσσεξ και πολιόρκησε τη βασιλική κατοικία στο Σάμερσετ (733). Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό λέει ότι ο Κάθριντ που διαδέχθηκε τον Έθελρεντ στον θρόνο του Ουέσσεξ (740) "βρέθηκε σε σκληρό πόλεμο με τον βασιλιά της Μερκίας". Σε τρία χρόνια ο Κάθριντ πολέμησε με τον Έθελμπαλντ εναντίον των Ουαλών, αυτό ήταν μάλλον υποχρέωση του Κάθριντ απέναντι στη Μερκία όπως παλιότεροι βασιλείς του Ουέσσεξ τον 7ο αιώνα που είχαν στηρίξει τον Πέντα και τον Γούλφχερ. Αργότερα (752) ο Έθελμπαλντ και ο Κάθριντ βρέθηκαν ξανά σε σύγκρουση μεταξύ τους στο Μπάντφορντ. Ο Έθελμπαλντ είχε ανακτήσει πάλι την εξουσία του απέναντι στους Δυτικούς Σάξονες την εποχή του θανάτου του, αργότερα άλλος ένας Σάξονας βασιλιάς ο Κίνεγουλφ του Ουέσσεξ μαρτυρείται σε διάταγμα του Έθελμπαλντ στην αρχή της βασιλείας του (757). Το 740 ξέσπασε ξανά πόλεμος ανάμεσα στους Πίκτους και τους Νορθουμβρίους, ο Έθελμπαλντ συμμάχησε με τον βασιλιά των Πίκτων Άνγκους, εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Ίντμπερχτ από τη Νορθουμβρία για να λεηλατήσει τη γη τους και να κάψει τη Γιορκ.
Ο Βέδας στην "Εκκλησιαστική Ιστορία" του Αγγλικού λαού αναφέρει 7 αυτοκρατορικούς βασιλείς που είχαν την εξουσία σε όλους τους λαούς της νότιας Αγγλίας την περίοδο μεταξύ 5ου - 7ου αιώνα. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό που γράφτηκε στη βασιλική αυλή του Ουέσσεξ στα τέλη του 9ου αιώνα αναφέρει άλλους 7 αυτοκρατορικούς βασιλείς τους οποίους ονομάζει "βασιλείς της Βρετανίας". Το χρονικό ονομάζει πρώτο από αυτούς τους βασιλείς τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ που βασίλευσε τον 9ο αιώνα αλλά παραλείπει προκλητικά σημαντικούς βασιλείς της Μερκίας, όπως τον Έθελμπαλντ και τον Όφα επειδή ο ανώνυμος συγγραφέας έγραφε υπό την επίδραση της τοπικιστικής του υπερηφάνειας. Οι βασιλείς αυτοί βρίσκονται σήμερα στο στάδιο της Ακαδημαϊκής μελέτης, ο Βέδας ο οποίος έγραφε την εποχή του Έθελμπαλντ προφανώς αναφερόταν και σε βασιλείς της Μερκίας που είχαν την κυριαρχία σε ολόκληρη την Αγγλία νότια του Χάμπερ. Περισσότερες πηγές σχετικά με τις εξουσίες του Έθελμπαλντ αποκαλύπτονται σε ένα διάταγμα (736) το οποίο σώζεται σήμερα με κάποιο αντίγραφο του. Περιγράφει τον Έθελμπαλντ σαν βασιλιά "ο οποίος κυβερνούσε όχι μονάχα τη Μερκία αλλά όλες τις επαρχίες στη νότια Αγγλία" με τον τίτλο "βασιλιάς όλων των Βρετανών" ή "Ρέξ Μπρετάνικα". Ένας ιστορικός αναφέρει ότι ο "τίτλος ήταν Λατινική απόδοση του Αγγλικού βασιλικού τίτλου", παρόμοιοι τίτλοι έχουν αναφερθεί από τη δεκαετία του 730 και σε άλλα έγγραφα πέρα από το Γούστερ.
Σύγκρουση με την εκκλησία
thumb|right|250px|Η βραχογραφία του Ρέπτον με την απεικόνιση του Έθελμπαλντ στο Μουσείο του Ντέρμπι Την περίοδο 745 - 746 ο Άγιος Βονιφάτιος Αγγλοσάξονας ιεραπόστολος στη Γερμανία μαζί με άλλος 7 επισκόπους έστειλε επιστολή στον Έθελμπαλντ με την οποία τον κατηγόρησε για πολλά θανάσιμα αμαρτήματα του, την κλοπή εκκλησιαστικών εξόδων, την παραβίαση εκκλησιαστικών προνομίων, την επιβολή καταναγκαστικής εργασίας στον κλήρο και την πορνεία του με μοναχές. Τον προσκάλεσε να παντρευτεί μια νόμιμη σύζυγο και να εγκαταλείψει την αμαρτωλή ζωή, συγκεκριμένα γράφει :
"Σε παρακαλούμε αγαπητέ μας γιε με τη χάρη του Θεού και της επερχόμενης βασιλείας του να διακόψετε την αμαρτωλή ζωή, να κάνετε κάθαρση από τις αμαρτίες σας και να αλλάξτε την εικόνα του θεού που βρίσκονται μέσα στον εαυτό σας διώχνοντας τους κακούς δαίμονες. Θυμηθείτε ότι είστε βασιλιάς και κυβερνήτης ενός ολόκληρου λαού με τη χάρη του θεού, είναι επιβεβλημένο να διώξτε όλα τα κακά πνεύματα από μέσα σας"
Ο Βονιφάτιος έστειλε το γράμμα πρώτα στον Έκγκμπερτ, τον αρχιεπίσκοπο της Γιορκ για να διορθώσει τυχόν λάθη ή παραλείψεις και στη συνέχεια να το παραδώσει σε έναν ιερέα τον Χέρεφριθ ο οποίος θα το διάβαζε και θα το εξηγούσε στον βασιλιά. Το γράμμα αν και ήταν συνταγμένο υπό μορφή θρησκευτικής συμβουλής περιείχε έντονα επικριτικά στοιχεία απέναντι στον ίδιο τον βασιλιά. Ο λόγος όπως αναφέρεται ήταν σύμφωνα με έναν κατάλογο δωρεών που βρέθηκε τον 9ο αιώνα στο αβαείο του Γκλόστερ ότι η θανάτωση κάποιου συγγενούς μιας ηγουμένης από τη Μερκία είχε αμαυρώσει σε μεγάλο βαθμό τη φήμη του. Ο Έθελμπαλντ είχε σημαντική επίδραση στον διορισμό των νέων αρχιεπισκόπων του Καντέρμπερι όπως του Τάτουιν, του Νοθέλμ και του Κάθμπερτ, ο τελευταίος ήταν πρώην επίσκοπος του Χέρεφορντ, παρά τη σκληρή κριτική του Αγίου Βονιφάτιου ο Έθελμπαλντ έδειξε έντονο ενδιαφέρον στα εκκλησιαστικά θέματα. Ένα γράμμα του Βονιφάτιου, στον Κάθμπερτ αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι παρέχει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τις συνόδους των Φράγκων όπως αυτή που συνεκλήθη το 747 και τα αποτελέσματα της αναφέρονται στο γράμμα του Βονιφάτιου. Ο Βονιφάτιος δεν αναφερόταν ονομαστικά στον επίσκοπο Κάθμπερτ αλλά φαίνεται καθαρά ότι σε αυτόν απευθυνόταν. Σε ένα συμβούλιο το οποίο συνεκλήθη στη συνέχεια στο Κλοσέβο υπό την ηγεσία του Έθελμπαλντ καθορίστηκαν οι σχέσεις μεταξύ του κλήρου και των λαϊκών, στο συμβούλιο αυτό καταδικάστηκαν πολλές υπερβολές των κληρικών. Το συμβούλιο περιόρισε τις σχέσεις μεταξύ των κληρικών και των μοναχών, απαγόρευσε στους κληρικοπυς να μετέχουν σε κοσμικές δραστηριότητες και να ψέλνουν κοσμικά τραγούδια τα οποία χαρακτήριζαν ως "γελοία".
Δυο χρόνια αργότερα στη Σύνοδο του Γκάμλει (749) ο Έθελμπαλντ εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο απελευθέρωσε τα εκκλησιαστικά εδάφη από τις υποχρεώσεις τους με μοναδική εξαίρεση την κατασκευή κάστρων και γεφυρών υποχρέωση την οποία μπορούσε να έχει ο καθένας σε περίπτωση ανάγκης. Σε αυτό το διάταγμα υπάρχει μαρτυρία επισκόπων από τη Μερκία και δεν εφαρμόστηκε έξω από τη χώρα, πιθανότατα ήταν τμήμα ενός μεταρρυθμιστικού προγράμματος το οποίο εμπνεύστηκε από τον Άγιο Βονιφάτιο και προτάθηκε στη Σύνοδο του Κλοβεσό.
Θάνατος
thumb|right|250px|Η κρύπτη του Ρέπτον τόπος ταφής του Έθελμπαλντ τον 19ο αιώνα Ό Έθελμπαλντ σκοτώθηκε στο Γουόρικσερ στη θέση Τάμγουορθ (757), σύμφωνα με την "Εκκλησιαστική Ιστορία" του Βέδα προδόθηκε από τους σωματοφύλακες του, η αιτία παραμένει άγνωστη, τον διαδέχθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ο Μπέορνρεντ της Μερκίας. Τάφηκε στο Ρέπτον σε μια μυστική κρύπτη, ένας σύγχρονος συγγραφέας αναφέρει ότι είδε ένα όραμα που τον παρουσίαζε στην κόλαση γεγονός που επιβεβαιώνει την άσχημη φήμη που είχε στην εκκλησία. Το μοναστήρι το οποίο οικοδομήθηκε στέγασε το βασιλικό μαυσωλείο, άλλες ταφές σε αυτό ήταν του Γουίγκσταν.
Θρύλοι
Ένα θραύσμα σταυρού το οποίο βρέθηκε στο Ρέπτον με τη σκαλιστή εικόνα ενός άντρα φαίνεται να είναι αφιέρωμα στον Έθελμπαλντ, ο άντρας ήταν αρματωμένος, κρατούσε δόρυ και ασπίδα και φορούσε διάδημα γύρω από το κεφάλι του, η εικόνα προφανώς ήταν η πραγματική παράσταση Άγγλων βασιλέων εκείνης της εποχής. Σε μια ιστορία που καταγράφηκε από τον συγγραφέα Τζον Λίλαντ (1503 - 1552) συμπληρώνοντας ένα χαμένο βιβλίο των κομητών του Ράτλαντ στο κάστρο του Μπελβουάρ υπήρχε κάποιος βασιλιάς με το όνομα Αλφρέδος Γ΄ της Μερκίας ο οποίος βασίλευσε τη δεκαετία του 730. Δεν υπάρχει βασιλιάς της Μερκίας με το όνομα Αλφρέδος αλλά επειδή η πληροφορία έχει ιστορική βάση το όνομα αυτό ταυτίζεται με τον Έθελμπαλντ. Ο μύθος αναφέρει ότι ο Έθελμπαλντ βρήκε την ευκαιρία να επισκεφτεί τον Γουλιέλμο του Αλβανάκ κόμη του Ρουτλάντ στο κάστρο του κοντά στο Γκράνθαμ, εκεί συνάντησε τις τρεις υπέροχες κόρες του. Δήλωσε ο Αλφρέδος ότι πρόθεση του ήταν να πάρει μια από τις κόρες του σαν ερωμένη αλλά ο Γουλιέλμος τον απείλησε ότι σκότωνε όποια από τις κόρες του διάλεγε να πάρει μαζί του. Ο Αλφρέδος του απάντησε "σκοπεύω να την πάρω ως σύζυγο", διάλεξε την Έθελντριντ επειδή είχε λιπαρά αρώματα, μαζί της απέκτησε τον Αλουρέντ τον πρώτο μονάρχη ολόκληρης της Αγγλίας. Η εικόνα απεικονίζεται σε μια παράσταση η οποία δημιουργήθηκε ύστερα από παραγγελία του δούκα του Ρούτλαντ (1778) και καταστράφηκε από φωτιά (1816).
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ
Οκάν Γιλμάζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα