cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χιονογερακίνα
Ονοματολογία
Η λατινική λέξη buteo υποδήλωνε το σημερινό «γεράκι» ή κάποιο «ιερακοειδές» και αναφέρεται στο γένος του πτηνού. Η επίσης λατινική λέξη lagopus είναι ελληνική (λαγός + πους) και συσχετίζεται με το γένος Lagopus της οικογένειας των Ορνιθομόρφων που, επίσης ζει σε παρόμοια ψυχρά κλίματα και, διαθέτει πυκνή γούνα στα πόδια, αντίστοιχη με τους πτερωμένους ταρσούς της χιονογερακίνας.
Το ίδιο ισχύει και για την αγγλική ονομασία του είδους Rough Legged Buzzard, ενώ η ελληνική ονομασία παραπέμπει στον κυριότερο οικότοπο του πτηνού.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|350px| Χάρτης εξάπλωσης της χιονογερακίνας Πράσινο: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε: Περιοχές διαχείμασης
Η χιονογερακίνα απαντά σε εκτεταμένες αρκτικές και υποαρκτικές περιοχές του Βορείου Ημισφαιρίου, τόσο στην Ευρασία όσο και στην Αμερική. Σ’αυτές αναπαράγεται τους καλοκαιρινούς μήνες και μεταναστεύει νότια για να διαχειμάσει.
Περιοχές αναπαραγωγής
Η χιονογερακίνα αναπαράγεται σε ένα ευρύ φάσμα περιοχών γύρω από το Βόρειο Πόλο, πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο. Η ζώνη εξάπλωσης για την Ευρασία, ξεκινάει από τη νότια Νορβηγία και εκτείνεται ανατολικά, σε μια σχετικά στενή λωρίδα, σε όλη την κεντρική και βόρεια Σουηδία και τη βόρεια Φινλανδία κατά μήκος της ακτής της Αρκτικής στη Σιβηρία, μέχρι την Καμτσάτκα (Kamchatka) και τις βόρειες Κουρίλες. Μία μικρή περιοχή εξάπλωσης τρέχει κατά μήκος της ακτής της θάλασσας Οχότσκ (Okhotsk) προς τα νότια, σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος 55°, περίπου.Το βόρειο όριο κατανομής ορίζεται από τον Αρκτικό Ωκεανό, σε κάποια λίγα νησιά, ενώ το νότιο βρίσκεται στη μεταβατική ζώνη δενδροκάλυψης στην τούνδρα, και μόνον η διαθεσιμότητα τροφής καθορίζει την - προσωρινή- αναπαραγωγή σε περιοχές νοτίως της.
Οι περιοχές αναπαραγωγής στην Νεοαρκτική (Β. Αμερική), αρχίζουν από τη Νέα Γη, περιλαμβάνουν περιοχές γύρω από τον κόλπο Χάντσον (Hudson Bay), το νότιο τμήμα της νήσου Μπάφιν (Baffin), το βόρειο τμήμα των Βορειοδυτικών Εδαφών του Καναδά με τα περισσότερα από τα νησιά, ιδιαίτερα το Βικτόρια (Victoria Island), για να ολοκληρωθούν σε όλη τη βόρεια και δυτική Αλάσκα και στα Αλεούτια νησιά (Aleutian).
Περιοχές διαχείμασης
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται νότια των περιοχών αναπαραγωγής και αλληλοεπικαλύπτονται ελάχιστα μεταξύ τους. Το βόρειο όριό τους διαμορφώνεται από το νότιο όριο της αρκτικής ζώνης των δασών. Στην Ευρασία, είναι κυρίως μεταξύ 58° και 45° βόρειο γεωγραφικό πλάτος, αλλά σε ορισμένες περιοχές, όπως στη νοτιοανατολική Ευρώπη, την κεντρική Ασία και την ανατολική Ασία, κατεβαίνει πολύ νοτιότερα. Στην κεντρική Ευρώπη, η χιονογερακίνα έρχεται μόνο κατά τους χειμερινούς μήνες, με τον συνολικό αριθμό των ατόμων να ποικίλλει σημαντικά από έτος σε έτος. Ένας σημαντικός αριθμός ατόμων διαχειμάζει δυτικά του Ρήνου και νότια προς τις Άλπεις. Οι κύριες ευρωπαϊκές περιοχές διαχείμασης είναι στη νότια Σουηδία, στα κράτη της Βαλτικής, στη Λευκορωσία, στο ανατολικό τμήμα της Γερμανίας, στην Τσεχία και τη Σλοβακία, στην ανατολική Αυστρία, στην Ουγγαρία και την Ουκρανία.
Στην Ελλάδα απαντά σπάνια ως χειμερινός επισκέπτης στη Β. Ελλάδα, σε ολιγάριθμες ομάδες και μόνον όταν οι χειμώνες είναι ιδιαίτερα σκληροί.
Μεταναστευτικές οδοί
thumb|right|300px|χιονογερακίνα (κοιλιακή όψη)
Η χιονογερακίνα θεωρείται αποδημητικό πτηνό σε όλη την περιοχή εξάπλωσής της. Συνήθως μεταναστεύει μοναχικά είτε σε μικρές ομάδες. Σε ορισμένες ιδιαίτερα ευνοϊκές θέσεις ανάπαυσης παρατηρήθηκαν συναθροίσεις περισσοτέρων των 100 ατόμων. Γενικά, η μεταναστευτική συμπεριφορά της δεν έχει γίνει ακόμη πολύ καλά κατανοητή στις λεπτομέρειές της.
Η αποδημία καθορίζεται ανάλογα με τη διαθεσιμότητα τροφής και το ποσοστό χιονοκάλυψης στα τέλη Αυγούστου, περίπου. Ο κύριος όγκος αναχωρεί μόνο κατά το δεύτερο μισό του Σεπτεμβρίου και παρατείνεται μέχρι τον Οκτώβριο. Σε ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες, ορισμένα άτομα παραμένουν στις περιοχές αναπαραγωγής τους ακόμη και το Νοέμβριο.
Η μετανάστευση γίνεται ως επί το πλείστον με νότια κατεύθυνση, κατά μήκος των γερμανικών ακτών της Βόρειας Θάλασσας, προς τη νότια και δυτική Αγγλία. Η άλλη μεγάλη κατεύθυνση είναι προς την κεντρική ή και νότια Ευρώπη. Στην Ασία, ο κύριος όγκος κατευθύνεται κατά μήκος των μεγάλων ποταμών της Σιβηρίας, καθώς και στην ακτή της χερσονήσου Τσούκτσι (Chukchi), αλλά σε πολύ μικρότερο αριθμό.
Η κορύφωση του μεταναστευτικού όγκου στην Αμερική υπολογίζεται στο τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου, κυρίως προς τις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το εκεί υποείδος κατά το χειμώνα, μπορεί να παρατηρηθεί ακόμη και σε οικισμούς ή πόλεις. Περαιτέρω, οι περιοχές διαχείμασης μπορεί να εκτείνονται σε όλη την Βόρεια Αμερική, μέχρι δυτικά προς το βόρειο Μεξικό.
Πιθανώς, η χιονογερακίνα ζει νομαδική ζωή στις περιοχές όπου ξεχειμωνιάζει και, παραμένει σε ένα συγκεκριμένο μέρος, μόνον για όσο υπάρχει επαρκής διαθεσιμότητα τροφής. Ωστόσο, δεν είναι επαρκώς γνωστό, ποια δρομολόγια καλύπτουν τα πουλιά κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών.
Η εαρινή μετανάστευση αρχίζει το Μάρτιο και φθάνει στο αποκορύφωμά της στα μέσα Απριλίου. Οι περιοχές αναπαραγωγής δεν καταλαμβάνονται πριν από το τέλος του Απριλίου, συνήθως μόνο κατά το Μάιο και, στις πιο βόρειες περιοχές, στις αρχές Ιουνίου. Συχνά, παίρνει ακόμα κάποιες εβδομάδες για την άφιξη στην περιοχή αναπαραγωγής πριν από την έναρξη των δραστηριοτήτων ζευγαρώματος.
Βιότοπος
Η χιονογερακίνα είναι ένα σκληροτράχηλος «βόρειος» κάτοικος της τούνδρας χωρίς να εξαρτάται από την παρουσία δένδρων και θάμνων. Στην περιοχή της Φινοσκανδιναβίας (Fennoscandia), εγκαθίσταται στη γυμνή υποαλπικη ζώνη στα όρια της σημύδας. Τακτικά, αλλά σε μικρούς αριθμούς, φωλιάζει στη δασωμένη τούνδρα, ενώ σε πολύ καλές χρονιές των λέμινγκς, φθάνει μέχρι τα βόρεια όρια της τάιγκα. Εδώ οι θέσεις αναπαραγωγής της βρίσκονται κατά μήκος της άκρης των δασών, όπως σε υδατοβριθείς περιοχές που γειτνιάζουν με μεγάλα ξέφωτα. Η χιονογερακίνα είναι γενικά ένας κάτοικος των πεδινών περιοχών, αλλά και στη Σκανδιναβία και την Αλάσκα, φωλιάζει κατά καιρούς σε ύψος μέχρι 1.400 μέτρα. Αρέσκεται να συχνάζει σε περιοχές με νερά, στην ακτή ή κατά μήκος κοιλάδων ποταμών.
Τα ενδιαιτήματα του χειμώνα είναι διαφορετικά, αλλά και εκεί φαίνεται η προτίμησή της για τις ανοικτές περιοχές με καλή ορατότητα, όπου μπορεί να βρίσκει εύκολα τα αγαπημένα της τρωκτικά. Αυτές βρίσκονται σε παράκτια μέρη, έλη και εκτεταμένα λιβάδια στην ανατολική και τη νοτιοανατολική Ευρώπη, ενώ στην Ασία στις στέπες. Στη βόρεια Αμερική, το είδος είναι κοινό το χειμώνα στις πεδιάδες.
Αν και συχνά έχουν αναφερθεί αψιμαχίες με άλλα, ιδιαίτερα εδαφικά πουλιά, όπως  γεράκια και Ληστόγλαρους (skuas), η χιονογερακίνα δεν είναι ιδιαίτερα εδαφικό πτηνό.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Ενήλικη χιονογερακίνα (ανοικτόχρωμη φάση)
Η χιονογερακίνα εμφανίζεται σε δύο χρωματικές φάσεις (colour phases), μία ανοιχτόχρωμη και μία σκουρόχρωμη, με ενδιάμεσες μεταβατικές μορφές, αλλά δεν εμφανίζει τη «χαοτική» χρωματική ποικιλομορφία της Γερακίνας.
Το πάνω μέρος είναι κανελί καφέ, περισσότερο ή λιγότερο ομοιόμορφο σε όλες τις φάσεις, ένα χρώμα που είναι σπάνιο στις γερακίνες. Η ουρά είναι ανοιχτόχρωμη ή και λευκή στα ενήλικα πουλιά, με ευδιάκριτη μαύρη τελική λωρίδα, εντονότερη στα αρσενικά σε κάποιες περιπτώσεις. Η ανοικτόχρωμη φάση περιλαμβάνει άτομα, μέχρι και εντελώς λευκά, συνήθως όμως έχουν χρώμα ανοικτό καφέ έως ανοικτό γκρι.
Η κορυφή του κεφαλιού και η περιοχή του αυτιού είναι λίγο πιο φωτεινές, σε γενικές γραμμές. Το ράμφος είναι μάλλον μικρό, ενώ από την άκρη του ματιού, ξεκινάει μια σκοτεινή στενή λωρίδα που φθάνει στη κίτρινη βάση του ράμφους. Το κάτω μέρος του σώματος είναι στιγματισμένο με διάφορες αποχρώσεις του καφέ και του γκρι, ενώ μαύρες επιμήκεις λωρίδες μπορούν να διασπείρονται σε όλη την επιφάνεια. Η κοιλιακή χώρα είναι πάντoτε, σχεδόν μαύρη, ενώ ο λαιμός και το στήθος είναι πολύ πιο φωτεινά.
Οι ταρσοί είναι πτερωμένοι μέχρι τα δάκτυλα, αλλά αυτό το διακριτικό είναι αναγνωρίσιμο μόνον από μικρή απόσταση. Τα φτερά στα πόδια είναι ανοιχτά γκρι ή και λευκά, με σκούρα καφέ σχέδια. Όπως και η γερακίνα, έχει κίτρινα δάκτυλα ενώ τα νύχια είναι μαύρα.
Τα δύο φύλα δεν παρουσιάζουν σημαντικό σεξουαλικό διμορφισμό, έτσι, δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσουν μεταξύ τους. Τα θηλυκά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα αρσενικά και έως 20% βαρύτερα. Ο χρωματισμός στο πτέρωμα τους είναι, ιδιαίτερα στο κεφάλι και το στήθος, λίγο ανοικτότερος από εκείνον των αρσενικών. Η ουρά των θηλυκών φέρει συνήθως μία μόνο τελική σκούρα λωρίδα, αντί για δύο έως τρεις μικρότερες που μπορεί να δει κανείς στα αρσενικά.
Γενικά, η χιονογερακίνα είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από την γερακίνα και ελαφρώς μικρότερη από την αετογερακίνα.
Πτήση
Η χιονογερακίνα, κατά την πτήση, έχει μάλλον τις «βαριές» κινήσεις ενός αετού, παρά μιας τυπικής γερακίνας. Πετάει με αργά, σταθερά και βαθιά φτερουγίσματα, ενώ γυροπετάει (soaring) συχνά. Όταν αερολισθαίνει (gliding), διατηρεί τις φτερούγες με κάποια κλίση προς τα πάνω, στο ύψος των καρπικών αρθρώσεων, ενώ ταυτόχρονα κρατάει τα πρωτεύοντα ερετικά φτερά με ελαφρά κλίση προς τα κάτω. Αυτό είναι ένα διακριτικό γνώρισμα της πτήσης, που απαιτεί εμπειρία στην παρατήρηση πεδίου. Το κύριο, όμως, χαρακτηριστικό της είναι ότι φτερουγίζει επί τόπου με κρεμασμένα τα πόδια (hovering) συχνά, πολύ συχνότερα από τη γερακίνα και την αετογερακίνα, πράγμα που βοθάει πολύ στην αναγνώρισή της. Τέλος, συστρέφει αρκετά συχνά και την ουρά της, δίνοντας την εντύπωση ενός τσίφτη ή ενός ψαλιδιάρη.
Μέθοδοι κυνηγιού
Οι μέθοδοι που ακολουθούν οι χιονογερακίνες ποικίλλουν, αλλά επικρατεί εκείνη από ακίνητη θέση (στάση). Όταν το θήραμα επισημανθεί, συνήθως ακολουθείται από μια σύντομη πτήση κοντά στο έδαφος, με την τελευταία φάση να είναι συνήθως μια αερολίσθηση (glide). Η λεία θανατώνεται πάντα στο έδαφος, είτε με τους γαμψώνυχες, είτε σπανιότερα με ραμφισμούς. Πολύ σπάνια ένα επιτυχημένο χτύπημα του θηράματος παρατηρείται εν πτήσει, διότι η χιονογερακίνα αδυνατεί να αιφνιδιάσει το θήραμα, γι αυτό και όταν το καταδιώξει στον αέρα, αυτό γίνεται για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Με ευνοϊκές συνθήκες, ιδιαίτερα όταν επικρατούν δυνατοί άνεμοι, η χιονογερακίνα κυνηγάει με τη μέθοδο της εν στάσει πτήσης (hovering), περίπου από 20 έως 50 μέτρα ύψος. Τέλος, έχει παρατηρηθεί να κινείται πάνω από το νερό, κάτι που θυμίζει έντονα τον ψαραετό.
Τροφή
thumb|left|300px|Το [[Λέμινγκ (Lemmus lemmus) αποτελεί την αγαπημένη τροφή της χιονογερακίνας]]
Η κύρια τροφή της χιονογερακίνας είναι τα μικρά και θηλαστικά, που αποτελούν το 62%-98% της διατροφής της. Τυπικά θηράματα είναι τα λέμινγκς (Lemmus sp.) και οι χωραφοπόντικες (voles) (Microtus sp., Clethrionomys sp.) που, εποχιακά, αποτελούν μέχρι το 80-90% της λείας, αλλά αυτό ποικίλλει ανάλογα με την εποχιακή διαθεσιμότητα. Η δίαιτα συμπληρώνεται επίσης με αρουραίους, και έντομα. Τα πουλιά, είναι επίσης λεία για τις χιονογερακίνες, με τα περισσότερα είδη να είναι μικρά στρουθιόμορφα (σπίνοι, σπουργίτια). Ωστόσο, επιτίθενται και σε πουλιά ελαφρώς μεγαλύτερα, ιδιαίτερα σε λαγόποδες, πέρδικες καθώς και σε υδρόβια πτηνά, ή γλαυκόμορφα. Στοχεύουν συνήθως νέα και μη πεπειραμένα θηράματα, συχνά μάλιστα τα αρπάζουν όταν είναι ακόμη νεοσσοί.
Όταν τα μικρά θηλαστικά είναι λιγοστά, η χιονογερακίνα στρέφεται επίσης σε μεγαλύτερα, μεσαίου μεγέθους θηλαστικά, που συμπεριλαμβάνουν κυνόμεις, σκίουρους εδάφους, μοσχόμυες και νυφίτσες. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η παρουσία οικοτόπων με θάμνους στη στέπα φαίνεται να ενθαρρύνει την ισχυρή εξάρτηση από τα λαγόμορφα (Lepus sp.). Στις ανεπτυγμένες περιοχές της Αγγλίας, έχουν καταγραφεί να καιροφυλακτούν πιο τακτικά, για σχετικά μεγάλα θηράματα όπως περιστέρια και κουνέλια.
Τέλος, περιστασιακά, γίνεται συμπλήρωση της διατροφής τους με θνησιμαία, εστιάζοντας κυρίως στα μικρά σπονδυλωτά. Αρκετές φορές κλέβουν τη λεία από άλλα άτομα του ίδιου είδους, καθώς και από γεράκια ή κορακοειδή. Η ποσότητα της απαιτουμένης καθημερινής τροφής είναι 80-120 γραμμάρια, περίπου.
Αναπαραγωγή
Οι χιονογερακίνες πιστεύεται ότι είναι μονογαμικές, με το ζευγάρωμα με ένα μόνο άτομο να κρατάει για πολλά χρόνια. Το φώλιασμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αφθονία της διαθέσιμης τροφής και, υπάρχουν περιπτώσεις που, έχει εγκαταλειφθεί εντελώς σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Νεοσσοί χιονογερακίνας στη φωλιά τους Οι φωλιές κατασκευάζονται αμέσως μετά την άφιξη στους τόπους αναπαραγωγής και απαιτούν 3-4 εβδομάδες για να ολοκληρωθούν. Χοντρά κλαδιά, βρύα, μαλλί και παλιά φτερά χρησιμοποιούνται ως οικοδομικά υλικά, που τα αξιοποιούν και τα δύο φύλα, αλλά τα προμηθεύει μόνο το αρσενικό. Οι φωλιές, μικρότερες από εκείνες της γερακίνας, έχουν 60-90 εκατοστά διάμετρο και 25-60 εκ. ύψος, αλλά οι επαναχρησιμοποιημένες μπορεί να φθάσουν και τα 150 εκ. σε διάμετρο. Ορθοπλαγιές και βραχώδεις προεξοχές (γείσα) προτιμώνται ως θέσεις φωλιάσματος, αλλά, σε δασώδεις περιοχές, μπορεί να είναι και δένδρα. Στα αρκτικά νησιά και στην τούνδρα το φώλιασμα γίνεται σε βράχια, είτε ακόμη και σε υπερυψωμένες θέσεις στο έδαφος, ενώ σε περιοχές με ποτάμια γίνεται στις κάθετες όχθες.
Η γέννα αποτελείται από 2-3 αυγά, αλλά σε δύσκολες εποχές, εναποτίθεται μόνον ένα (1), ενώ αντίθετα, σε εποχές με αφθονία στα λέμινγκς έχουν παρατηρηθεί και 5-7 αυγά. Η επώαση ξεκινάει από το πρώτο αυγό και πραγματοποιείται είτε και από τα δύο φύλα, είτε συνηθέστερα μόνον από το θηλυκό, και διαρκεί 28-31 ημέρες (σε δύσκολες καιρικές συνθήκες επεκτείνεται στις 37 ημέρες). Τη σίτιση αναλαμβάνει αποκλειστικά το θηλυκό, ενώ το αρσενικό προμηθεύει την τροφή. Κατόπιν, το θηλυκό μένει κοντά στη φωλιά, αλλά δεν κυνηγάει μέχρις ότου τα μικρά να αποκτήσουν το πρώτο τους φτέρωμα, στις 12 ημέρες περίπου. Οι νεοσσοί διαφέρουν σε μέγεθος και, ο μικρότερος, μπορεί να θανατωθεί και να φαγωθεί, όταν είναι 2 εβδομάδων περίπου. . Αντίθετα, σε εποχές με αφθονία σε λέμινγκς, μπορεί να επιβιώσουν μέχρι και 7 νεοσσοί. Τα νεαρά πουλιά πετάνε στις 40-42 ημέρες, περίπου.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι χιονογερακίνες που επιβιώνουν μέχρι την ενηλικίωση μπορεί να ζήσουν μέχρι και 19 χρόνια στην άγρια φύση. Ωστόσο, η πλειοψηφία των ατόμων στην άγρια φύση δεν επιβιώνει μετά από τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής τους. Οι απειλές που αντιμετωπίζουν τα νεαρά πτηνά περιλαμβάνουν την ασιτία, όταν τα θηράματα δεν είναι πολλά, το υπερβολικό ψύχος, όταν οι συνθήκες στα βόρεια κλίματα είναι ιδιαίτερα σκληρές, ο ανθρώπινος παράγοντας και η θήρευση από διάφορα άλλα αρπακτικά. Βέβαια, οι πιθανότητες επιβίωσης εμφανίζουν οριακή αύξηση, όταν οι νεοσσοί είναι σε θέση να αρχίσουν το κυνήγι για τον εαυτό τους. Ο θάνατος πολλών ατόμων, είναι συχνά αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, μεταξύ των οποίων συγκρούσεις με τους πυλώνες γραμμών ηλεκτρικού ρεύματος και με διάφορα οχήματα, η κατάποση δηλητηριασμένων δολωμάτων και μολύβδου από τα σκάγια των κυνηγών ή το παράνομο κυνήγι και οι παγίδες.
Παρόλ’ αυτά, κυρίως λόγω του απρόσιτου των περιοχών διαβίωσης και αναπαραγωγής του είδους, και του σταθερού αριθμού του παγκόσμιου πληθυσμού, η IUCN κατατάσσει την χιονογερακίνα στην κατηγορία ελαχίστης ανησυχίας (LC).
Στην Ελλάδα, η χιονογερακίνα είναι πολύ σπάνιος χειμερινός επισκέπτης. Πολύ λίγα άτομα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια των πολύ σκληρών χειμώνων και, μόνο στην Β.Ελλάδα.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, η Χιονογερακίνα απαντά και με την ονομασία Αρκτικοβαρβακίνα. <
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής
Σταυρός Θεσσαλονίκης
Ο Σταυρός (ή Κάτω Σταυρός ή παλαιότερα Παραλία Σταυρού) είναι κωμόπολη στα ανατολικά του Νομού Θεσσαλονίκης και αποτελεί την έδρα του Δήμου Βόλβης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο οικισμός είχε 3.262 κατοίκους, παρουσιάζοντας αύξηση της τάξης του 25% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή. Η αύξηση οφείλεται κυρίως στην εγκατάσταση ομογενών και αλλογενών αλλοδαπών οικογενειών στον οικισμό. Απέχει 80 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη.
Γεωγραφία
Ο Σταυρός περιβρέχεται από το Στρυμονικό Κόλπο (ή Κόλπο Ορφανού). Συνορεύει στα βόρεια με τον οικισμό της Παραλίας Βρασνών, δυτικά με τη Ρεντίνα και νότια με τη Βαρβάρα Χαλκιδικής. Τις περιοχές εκτός σχεδίου στα βόρεια διασχίζει ο Ρήχειος Ποταμός, που έχει ενταχθεί στη Σύμβαση Ραμσάρ για τους Υγροβιότοπους Διεθνούς Σημασίας.
Ιστορία
Στην έξοδο των στενών της Ρεντίνας, κοντά στο Σταυρό και στις εκβολές του Ρήχιου ποταμού, τοποθετείται με αρκετές πιθανότητες το αρχαίο πόλισμα Βρομίσκος/Βορμίσκος. Το όνομά του το όφειλε πιθανώς στην  αρχαία λέξη "βρόμος" (+ υποκοριστική κατάληξη -ισκος), που σήμαινε ένα είδος δημητριακού (σαν το κριθάρι) ή ισχυρή βοή (από άνεμο) (ίσως αυτός που φυσούσε από τα στενά της Ρεντίνας). Σε ορισμένα μέρη ο Διόνυσος λατρευόταν και ως "βρόμιος", δηλαδή ως θεός γεννημένος από το δημητριακό "βρόμος".
Αρχικά, Σταύρος ονομαζόταν ο σημερινός Άνω Σταυρός, ο οποίος προϋπήρχε. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι Έλληνες από το χωριό Κατιρλί της Νικομήδειας απέπλευσαν στην περιοχή και αποφάσισαν να εγκατασταθούν. Συγκεκριμένα, εδώ εγκαταστάθηκαν οι ενορίτες της Αγίας Παρασκευής Κατιρλί, ενώ οι ενορίτες του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή εγκαταστάθηκαν στο Νέο Κατιρλί Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης.
Λίγους μήνες αργότερα, κατέφθασαν πρόσφυγες από άλλα δύο μικρασιατικά χωριά, από τον Ιντζέ της Πανόρμου της Προποντίδας και από την Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης. Η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων τους παραχώρησε την έκταση του σημερινού οικισμού με το όνομα Παραλία Σταυρού, όπου άρχισαν να ασκούν τις παραδοσιακές τους εργασίες.
Το 1931 η Κοινότητα Σταυρού διασπάστηκε και η Παραλία Σταυρού πήρε το όνομα Σταυρός, ενώ ο παλιός Σταυρός ονομάστηκε Άνω Σταυρός. Με την διοικητική αναδιάρθρωση του 1942, ο Σταυρός προσαρτήθηκε στο Νομό Θεσσαλονίκης από το Νομό Χαλκιδικής στον οποίο ανήκε έως τότε.
Ο Σταυρός κατά την περίοδο 1998-2010 υπαγόταν στο Επαρχείο Λαγκαδά και αποτελούσε την έδρα του βραχύβιου Δήμου Ρεντίνας. Μετά την εφαρμογή της διοικητικής αναδιάρθρωσης με το Πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την έδρα του Δήμου Βόλβης ο οποίος δημιουργήθηκε από την συνένωση έξι δήμων της επαρχίας Λαγκαδά.
Οικονομία
Οι κάτοικοι του Σταυρού απασχολούνται κυρίως στον τριτογενή τομέα παραγωγής και δευτερευόντως στον πρώτο. Στον τομέα των υπηρεσιών, σημαντική δραστηριότητα παρουσιάζουν ο τουρισμός, ο οποίος αποτελεί το βασικό πυλώνα της οικονομικής δραστηριότητας με αυξανόμενα ποσοστά τις τελευταίες δεκαετίες, τα καταστήματα λιανικής και τα κέντρα διασκέδασης. Στον πρωτογενή τομέα, οι παραδοσιακές ασχολίες των χωρικών, δηλ. η αλιεία και η υλοτομία εξακολουθούν να καταλαμβάνουν σημαντικό ποσοστό στην οικονομία του χωριού, παρά την τάση που υπάρχει για στροφή προς την τουριστική επιχειρηματικότητα. Γνωστή είναι επίσης η ανθρακοποιΐα του χωριού και το εμπορικό του λιμάνι. Γενικότερα, παρατηρείται μια οικονομική άνθηση που εκδηλώνεται εκτός των άλλων και με μεγάλη ανοικοδομησιμότητα, κυρίως στα δυτικά του οικισμού.
Τουρισμός
Με αφετηρία την οικονομική ανασυγκρότηση των δεκαετιών 1950-1960, ο Σταυρός άρχισε να αποτελεί πόλο έλξης για τους κατοίκους των γειτονικών νομών, αλλά και της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1993 και οι τρεις παραλίες του Σταυρού, η δυτική, η κεντρική (των Πλατανιών) και η ανατολική (των Μηλιών) βραβεύτηκαν με τη Γαλάζια Σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βράβευση που επαναλαμβάνεται από τότε κάθε χρόνο. Τα τελευταία 15 χρόνια παρατηρείται μία έκρηξη στην παροχή τουριστικών υπηρεσιών με πολλά νεόδμητα ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, σύσταση νέων κέντρων διασκέδασης και οργάνωση των παραλιών, καθώς και με την προσέλευση οργανωμένων ομάδων τουριστών από την Τσεχία, την Ουγγαρία, τη Σερβία και τη Γερμανία.
Κρατικές Υπηρεσίες
Η εκπαίδευση είναι πλήρως οργανωμένη μέχρι τη δεύτερη βαθμίδα, καθώς λειτουργούν Παιδικός Σταθμός, 2 Νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά Σχολεία, Γυμνάσιο, Λύκειο και ΕΠΑΛ. Επίσης λειτουργεί ΚΑΠΗ, παράρτημα ΙΚΑ, Αγροτικό Ιατρείο, Δασαρχείο, Λιμεναρχείο, Πυροσβεστική, Ταχυδρομείο και Τελωνείο.
Πολιτισμός
Στον οικισμό λειτουργούν ο ποδοσφαιρικός αθλητικός σύλλογος ΠΑΟΚ Σταυρού με έτος ιδρύσεως το 1952 καθώς και οι παιδικές ακαδημίες επίσης ο πολιτιστικός σύλλογος με την ονομασία "Μέγας Αλέξανδρος" και ο αθλητικός σύλλογος "Αριστοτέλης", στους οποίους δραστηριοποιούνται πολλοί κάτοικοι. Οι γνωστότερες πολιτιστικές δραστηριότητες είναι το Καρναβάλι που οργανώνεται κάθε χρόνο την Κυριακή της Τυρινής, η Γιορτή της Σαρδέλας με ποικίλα μουσικοχορευτικά δρώμενα στις 26 Ιουλίου και η Γιορτή του Αϊ-γιάννη, στις 29 Αυγούστου, κατά την οποία γίνεται ανάμνηση της εγκατάστασης των μικρασιατών προσφύγων στο χωριό. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού οργανώνονται θεατρικές και μουσικές παραστάσεις από περιοδεύοντες θιάσους.
Θρησκεία
Οι περισσότεροι κάτοικοι του οικισμού ανήκουν στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπάρχουν δύο ενορίες και δύο ναοί, της Αγίας Παρασκευής με έτος ανέγερσης το 1925 και του oσίου Αυξεντίου του εν Κατιρλί ασκήσαντος με έτος θεμελίωσης το 2000.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Μπαχτσεσεχίρ Κολέζι ΣΚ
Η Μπαχτσεσεχίρ Κολέζι ΣΚ (τουρκικά:Bahçeşehir Koleji Spor Kulübü), γνωστή και ως Μπαχτσεσεχίρ Μπάσκετμπολ (τουρκικά:Bahçeşehir Basketbol), είναι τουρκικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Η ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Τουρκίας (BSL). Η Μπαχτσεσεχίρ έκανε το ντεμπούτο της στο BSL το 2018 και το ντεμπούτο της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση το 2019. Το 2022 κατέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της αυτόν του FIBA Europe Cup.
Ο σύλλογος είναι μέρος του Μπαχτσεσεχίρ Κολέζι, ενός ιδιωτικού σχολείου με έδρα την Κωνσταντινούπολη.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η [[Αρένα Τσαφεράγκα, η έδρα του συλλόγου. ]] Τη σεζόν 2017-18, η Μπαχτσεσεχίρ έφτασε για πρώτη φορά στους τελικούς της 2η κατηγορίας. Στις 13 Ιουλίου 2018, έλαβε την κενή θέση στην πρώτη κατηγορία, μετά την απόσυρση της Εσκισεχίρ Μπάσκετ. Αυτό σήμαινε την πρώτη εμφάνιση του συλλόγου στην πρώτη κατηγορία. Τη σεζόν 2018-19, τερμάτισε 9η στο πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2019-20, η Μπαχτσεσεχίρ συμμετείχε στην κανονική περίοδο του Europe Cup, η οποία ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή για την ομάδα. Τη σεζόν 2020-21, αγωνίστηκε στην ευρωπαϊκή διοργάνωση του Γιούροκαπ. Το 2022, αγωνίστηκε ξανά στο FIBA Europe Cup, κατακτώντας μάλιστα το τρόπαιο αφού νίκησε στους διπλούς τελικούς με συνολικό σκορ 162-143 την Ρέτζιο Εμίλια.
Διακρίσεις
2η κατηγορία Τουρκίας
FIBA Europe Cup
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2017
Ράμσι Κάμπελ
Ο Τζον Ράμσι Κάμπελ (John Ramsey Campbell, 4 Ιανουαρίου 1946) είναι Βρετανός συγγραφέας. Θεωρείται από αρκετούς κριτικούς ως ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς τρόμου.
Σεξουαλική ταυτότητα
Με τον όρο σεξουαλική ταυτότητα εννοείται το πώς ένα άτομο ορίζει από τον ποιον νιώθει αισθηματική ή ερωτική έλξη. Ο όρος μπορεί να αναφέρεται στην ταυτότητα σεξουαλικού προσανατολισμού, ο οποίος αφορά όταν το άτομο προσανατολίζεται κάπως ή το αντίθετο. Σε κάποιες περιπτώσεις ο παραπάνω ο ρόλος συγχέεται με τον όρο σεξουαλική συμπεριφορά καθώς και με τον όρο σεξουαλικός προσανατολισμός, ωστόσο είναι τρεις διακριτοί όροι: η πρώτη περίπτωση αφορά το τι πιστεύει το άτομο για τον εαυτό του, στη δεύτερη περίπτωση αφορά τις σεξουαλικές πράξεις που έγιναν από άλλον, ενώ στην τρίτη περίπτωση αφορά την ερωτική και αισθηματική έλξη που νιώθει ένα άτομα προς το αντίθετο ή το ίδιο φύλο ή κοινωνικό φύλο.
Ράμσι Κάμπελ
Ζωή και Έργο
Γεννήθηκε στο Λίβερπουλ. Τα πρώιμα έργα του επηρεάστηκαν πολύ από τα έργα του Λάβκραφτ. Η πρώτη του συλλογή μάλιστα, The Inhabitant of the Lake and Less Welcome Tenants (1964), είναι ένας τόμος με ιστορίες πάνω στην μυθολογία Κθούλου. Με τη συλλογή Demons by Daylight (1973) όμως, ο Κάμπελ προσπαθεί να μοιάζει όσο το δυνατόν λιγότερο στον Λάβκραφτ, και δημιουργεί ιστορίες όπου αρχίζει να ωριμάζει και να δημιουργεί ένα πιο προσωπικό ύφος.
Μπρούνικο
Το Μπρούνικο (ιταλικά: Brunico, ) ή Μπρούνεκ (γερμανικά: Bruneck, ) είναι πόλη της Ιταλίας με 15.491 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο, που βρίσκεται στις Δολομιτικές Άλπεις και στην κοιλάδα Βαλ Πουστερία. Απέχει 35 χλμ. από το Μπρεσανόνε, 70 χλμ. από το Μπολτσάνο και το πέρασμα του Μπρέννερο και 35 χλμ. από το σημείο που ο Δράβος περνά στην Αυστρία.
Σεξουαλική ταυτότητα
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Φύλο Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ταυτότητα Κατηγορία:Βιολογία του φύλου
Ράμσι Κάμπελ
Ζωή και Έργο
Είναι παντρεμένος με την Jenny Chandler. Έχουν δύο παιδιά, και ζουν στο Merseyside.
Μπρούνικο
Το 83,14% των κατοίκων της μιλούν Γερμανικά, το 14,9% Ιταλικά και το 1,35% Λαδινικά.
Ράμσι Κάμπελ
Σημειώσεις
1. Τη δεκαετία του ’90 ανατέθηκε στον Ράμσι Κάμπελ ένα δύσκολο εγχείρημα: να ολοκλωρώσει τα τρία ανολοκλήρωτα διηγήματα του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα Robert E. Howard (1906-1936) με ήρωα τον Βρετανό τυχοδιώκτη Solomon Kane. Ο Κάμπελ, λάτρης των έργων του Howard, δέχθηκε να λάβει μέρος σε αυτήν τη μεταθανάτια συνεργασία και έτσι ολοκλήρωσε τα τρία διηγήματα. Χάρη στην λογοτεχνική συνεισφορά του Κάμπελ, το 1995 εκδόθηκε για πρώτη φορά η ολοκληρωμένη έκδοση των περιπετειών του Solomon Kane, η οποία περιλάμβανε επίσης μια περιεκτική εισαγωγή γραμμένη από τον ίδιο τον Κάμπελ.
Μπρούνικο
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τον επίσκοπο του Μπρίξεν, Μπρούνο φον Κίρχμπεργκ (Bruno von Kirchberg) που έχτισε το κάστρο της πόλης. Γύρω από το κάστρο αναπτύχτηκε οικισμός που μετεξελίχθηκε στη σημερινή πόλη, της οποίας το όνομα προέρχεται από αυτό του επισκόπου, μοναδική περίπτωση ονοματοδοσίας σε όλο το Νότιο Τιρόλο. Το όνομα της ήταν Μπρούνεκ, το σημερινό το απέκτησε μετά το 1919 και την προσάρτηση της στην Ιταλία. Αρχικά η πόλη ήταν χτισμένη στις δύο πλευρές του δρόμου, δεξιά-αριστερά με δυο σειρές σπίτια, χωρίς τείχη. Μόλις το 1336, επί επισκόπου Άλμπερτ φον Ενν (Albert von Enn), αποπερατώθηκαν τα τείχη και η τάφρος. Την μεγαλύτερη ακμή της τη γνώρισε η πόλη κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, όταν αποτέλεσε εμπορικό σταυροδρόμι. Σε αυτή την περίοδο είχαν τα εργαστήριά τους στην πόλη αρκετοί ζωγράφοι, που δημιούργησαν δική τους σχολή, τη σχολή της Πουστερία.
Στις 11 Απριλίου 1723 μεγάλη πυρκαγιά με την βοήθεια ισχυρών ανέμων έκαψε το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης. Τον Απρίλιο του 1723 οι Ουρσουλίνες μοναχές έχτισαν νέο μοναστήρι στην περιοχή.
Ράμσι Κάμπελ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι
Μπρούνικο
Ιστορία
Η πόλη παρόλο που ήταν στα σύνορα δεν αντιμετώπισε καταστροφές κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας έκαναν καταστροφές στην πόλη και εκτέλεσαν κατοίκους της.
Αξιοθέατα
Από τα αξιοθέατα της πόλης είναι ο κεντρικός δρόμος με τα παλιά κτίρια και τις πύλες του κάστρου που ήταν οι είσοδοι της πόλης. Γνωστές είναι και οι παλιές εκκλησίες της πόλης από τον 14ο και 15ο αιώνα. Ο πιο παλιός ναός της πόλης είναι της Santa Maria Assunta  από το 1316. Το 1381 δέχτηκε ανακαίνιση και μεγάλωσε ώστε από μικρό παρεκκλήσι που ήταν αν γίνει κανονικός ναός. Το Το 1515 έγινε προσπάθεια να ανακατασκευαστεί σε γοτθικό ρυθμό αλλά δεν τελείωσε ποτέ. Τον 19ο αιώνα ανακαινίστηκε σε ρωμανικό ρυθμό και προστέθηκαν τοιχογραφίες.
Άλλα αξιοθέατα είναι τα κάστρα Καστέλο Τούρες, Καστέλ Μπρούνικο, Καστέλο ντι Τσέλα κι άλλα μικρότερα φρούρια.
Κουράκης
Το επώνυμο Κουράκης πιθανόν αναφέρεται στους:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Λαμπέρτο του Μονακό
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικόλα Γκριμάλντι κυρίου της Αντίμπ και της Τσεζαρίνας Ντόρια, κόρης τού Σεβά κυρίου της Ονέλια.
Το 1457 απεβίωσε ο Καταλάν Γκριμάλντι κύριος του Μονακό και στη διαθήκη του όριζε το μόνο τέκνο του, η Κλωντίν, να παντρευτεί τον 7ο εξάδελφό της Λαμπέρτο, ώστε το Μονακό να μείνει στον Οίκο των Γκριμάλντι. Το καταστατικό του μικρού κράτους όριζε να κληρονομηθεί μόνο σε άρρενες απογόνους. Ο Λαμπέρτο ανήκε στον κλάδο των Γκριμάλντι, που είχε εγκατασταθεί στην Αντίμπ, ενώ η Κλωντίν ανήκε στον κύριο κλάδο του Οίκου.
Ο Λαμπέρτο ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας σε μία δύσκολη περίοδο για το Μονακό. Αγωνίστηκε να διατηρήσει το Μονακό ανεξάρτητο και λέγεται, ότι "χειρίστηκε τη διπλωματία και το ξίφος με το ίδιο ταλέντο". Έθεσε ως μότο στον θυρεό του τη φράση "Με του Θεού τη βοήθεια".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1465 την 7η εξαδέλφη του Κλωντίν Γκριμάλντι, κόρη του Καταλάν του Μονακό και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Τζων Στιούαρτ, 1ος κόμης του Λέννοξ
Ο Τζων Στιούαρτ, 1ος κόμης του Λέννοξ (πριν το 1430 - 1495) λόρδος του Ντάρνλεϊ και 1ος κόμης του Λέννοξ ήταν γιος του Άλαν Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ απογόνου του Αλεξάντερ Στιούαρτ, 4ου Υψηλού Στιούαρτ της Αγγλίας και της Αικατερίνης Σέτον. Η γιαγιά του από πατέρα ήταν κόρη και διάδοχος του Ντόντσαχ, κόμη του Λέννοξ και μέσω της μητέρας του ήταν απόγονος του Τόμας Ράντολφ, 1ου κόμη του Μόρεϊ του ανιψιού του Ροβέρτου Μπρους. Ο Ιωάννης Στιούαρτ μέσω του γιου του Ματθαίου Στιούαρτ, 2ου κόμη του Λέννοξ ήταν προ - προ - προπάππους του λόρδου του Όλμπανυ συζύγου της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας και πατέρα του Ιακώβου που ένωσε τα στέμματα της Αγγλίας και της Σκωτίας.
Κόμης του Λέννοξ
Σαν γενάρχης του ισχυρότατου κλάδου των Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ δημιούργησε την κυβέρνηση του κάστρου του Ρόθεσει και έγινε φύλακας των δυτικών Μαρς στην Σκωτία (1465). Όταν η αρσενική γραμμή των κομήτων του Λέννοξ εξαλείφτηκε κληρονόμησε τα μισά εδάφη τους και σε συνεννόηση με τον συγκυβερνήτη του πήρε τον τίτλο του πρώτου κόμη του Λέννοξ. Ήταν πιστός σύμμαχος του Ιάκωβου Γ΄ της Σκωτίας την εποχή που οι λόρδοι υπό την ηγεσία του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 5ου κόμη του Άνγκους επαναστάτησαν εναντίον του. Μετά τον θάνατο του βασιλιά στην μάχη του Σώσιμπουρν διάδοχος του ήταν ο αντάρτης γιος του Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας, ο Ιωάννης Στιούαρτ με στρατό επιτέθηκε στους επαναστάτες λόρδους που βρέθηκαν στην κυβέρνηση. Οι επαναστάτες λόρδοι κατέλαβαν το κάστρο του Εδιμβούργου που είχε το βασιλικό πυροβολικό με το διάσημο κανόνι "Μόνς Μεγκ"που είχε κάνει δώρο ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας στον βασιλιά της Σκωτίας μια γενιά πριν. Με το όπλο αυτό πολιόρκησαν το κάστρο του Κρούκστον έδρα των Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ και ανάγκασαν τον κόμη του Λέννοξ να παραδοθεί. Οι επαναστάτες του επέτρεψαν να κρατήσει τα εδάφη του που πέρασαν στον γιο του Ματθαίο Στιούαρτ ο οποίος υπηρέτησε τον στρατό των Σκωτσέζων και έπεσε στην μάχη του Φλόντεν.
Οικογένεια
Επικρατεί μεγάλη σύγχυση για τον γάμο του Ιωάννη Στιούαρτ, σύζυγος του καταγράφεται η Μάργκαρετ Μοντγκομέρι, κόρη του Αλεξάντερ Μοντγκομέρι, 1ου λόρδου του Μοντγκομέρι στις 15 Μαΐου 1438 όταν ήταν και οι δυο μικρά παιδιά. Η Μάργκαρετ πέθανε πρόωρα και ο κόμης του Λέννοξ παντρεύτηκε την ανιψιά της που λεγόταν επίσης Μάργκαρετ Μοντγκομέρι (1460) κόρη του Αλεξάντερ, κύριου του Μοντγκομέρι και γιου του 1ου λόρδου και της Ελισάβετ Χέπμπορν, μαζί της απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Καθεδρικός της Αλμουδένα
Ο καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε Αλμουδένα είναι καθολικός καθεδρικός ναός στη Μαδρίτη, Ισπανία, έδρα της ρωμαιοκαθολικής αρχιεπισκοπής της Μαδρίτης. Η κατασκευή του άρχισε το 1879 και ο ναός εγκαινιάστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ το 1993.
Πρόκειται για ένα κτίριο μήκους 102 μέτρων και ύψους 69, το οποίο χτίστηκε κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα σε ένα μείγμα διαφορετικών ρυθμών: νεοκλασικό εξωτερικό, νεο-γοτθικό εσωτερικό και νεο-ρωμανικό ιερό. Καθαγιάστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ κατά τη διάρκεια του τέταρτο ταξιδιού του στην Ισπανία στις 15 Ιουνίου 1993, και είναι ο μόνος ισπανικός ναός καθαγιασμένος από έναν Πάπα. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, με την ιδιότητα της Παναγίας της Αλμουδένα, πολιούχου της πόλης της Μαδρίτης και την Αρχιεπισκοπή της Μαδρίτης.
Ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Η κύρια πρόσοψη βρίσκεται απέναντι από το Βασιλικό Ανάκτορο. Η πρόσοψη βλέπει στην κάγιε Μπαϊλέν και το ιερό προς την Κουέστα δε λα Βέγα, στο τέλος της Κάγιε Μαγιόρ. Σε αντίθεση με τις περισσότερες χριστιανικές εκκλησίες, που έχουν άξονα στην κατεύθυνση ανατολικής-δύσης, ο καθεδρικός ναός έχει προσανατολισμό βορρά-νότου, ως αποτέλεσμα του σχεδιασμού του ως μέρος του συγκροτήματος του Βασιλικού Ανακτόρου. Είναι χτισμένο με πέτρα Νοβέλδα (Αλικάντε) και γρανίτη από τα λατομεία στο Κολμενάρ Βιέχο (Μαδρίτη).
Μαδριτη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μαδρίτη
Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
Ο Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF) είναι διεθνής, ερασιτεχνικός οργανισμός αφιερωμένος στη συλλογή στατιστικών στοιχείων σχετικά με το ποδόσφαιρο. Σκοπός του ιδρύματος είναι η δημιουργία ενός εξαντλητικού αρχείου πληροφοριών σχετικών με το ποδόσφαιρο από όλο τον κόσμο. Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel τον περιέγραψε το 2021 ως τη «Βικιπαίδεια των ποδοσφαιρικών στατιστικών».
Ιστορία
Σύμφωνα με τους ιδρυτές του, ο οργανισμός δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 1994 (ανακοινώθηκε η έναρξη λειτουργίας στις 18 Δεκεμβρίου 1994 ) από τρεις θαμώνες της ομάδας ειδήσεων Rec.Sport.Soccer (RSS) του Usenet: τους Λαρς Όρχους, Κεντ Χέντλουνδ και Κάρελ Στόκερμανς. Ήταν γνωστό αρχικά ως «North European Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation», αλλά η γεωγραφική αναφορά αφαιρέθηκε όταν τα μέλη του από άλλες περιοχές αυξήθηκαν. Αναπτύχθηκε με βάση το δίκτυο Usenet - ένα είδος πρωτοδιαδικτύου που παρείχε πρόσβαση σε χρήστες από όλο τον κόσμο για ανταλλαγή δεδομένων. Σήμερα ο οργανισμός RSSSF έχει μέλη και συνεργάτες από όλο τον κόσμο. Θεωρείται ως ένας από τους πιο ολοκληρωμένους ιστότοπους στο διαδίκτυο για όποιον ενδιαφέρεται για στατιστικά ποδοσφαίρου, και για πολλούς ο πιο αξιόπιστος.
Πιερ-Ανρί ντε Βαλανσιέν
Ο Πιερ-Ανρί ντε Βαλανσιέν (Pierre-Henri de Valenciennes, 6 Δεκεμβρίου 1750 - 16 Φεβρουαρίου 1819) ήταν Γάλλος ζωγράφος που άσκησε σημαντική επιρροή στην καθιέρωση της πρακτικής En plein air (υπαίθρια ζωγραφική).
Βιογραφία και έργο
Ο Βαλανσιέν εργάστηκε στη Ρώμη από το 1778 έως το 1782, όπου έκανε πολλές μελέτες τοπίου απευθείας από τη φύση, μερικές φορές ζωγραφίζοντας την ίδια συστάδα δένδρων ή σπιτιών σε διαφορετικές ώρες της ημέρας. Θεωρητικοποίησε αυτή την ιδέα στην πραγματεία του Éléments de perspective pratique, a l'usage des artistes, suivis de réflexions et conseils à un élève sur la peinture, et particulièrement sur le genre du paysage, (1799) αναπτύσσοντας μια ιδέα ενός « πορτρέτου τοπίου» στο οποίο ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει ένα τοπίο απευθείας ενώ το βλέπει, φροντίζοντας να συλλάβει τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες.
Η ζωγραφική στην ύπαιθρο επέτρεψε στον Βαλανσιέν να συλλάβει τις φευγαλέες αλλαγές ενός τοπίου λόγω του φωτός και των καιρικών συνθηκών. Ήταν υποστηρικτής των καλλιτεχνών που εργάζονταν έξω και ζωγράφιζαν την ίδια σκηνή πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν και μίλησε για αυτό ως ένα είδος ζωγραφικής που ενδιαφέρει κυρίως τους "ερασιτέχνες", όπως τη διακρίνει από την ανώτερη ακαδημαϊκή τέχνη, το θεώρησε ιδιαίτερα ενδιαφέρον και για τα δικά του έργα τα σωζόμενα "πορτρέτα τοπίου" ήταν τα πλέον αξιοσημείωτα σύμφωνα με μεταγενέστερους σχολιαστές.
Προέτρεψε συγκεκριμένα τους καλλιτέχνες να συλλάβουν τις ξεχωριστές λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής, των κοσμητικών στοιχείων, της γεωργίας και των λοιπών σκηνών, προκειμένου να δώσει στο τοπίο μια αίσθηση ότι ανήκει σε συγκεκριμένο μέρος. Σε αυτό πιθανότατα επηρέασε άλλους Γάλλους καλλιτέχνες που δραστηριοποιήθηκαν στην Ιταλία, οι οποίοι υιοθέτησαν μια ανθρωπολογική προσέγγιση στη ζωγραφική αγροτικών περιοχών και εθίμων, όπως οι Υμπέρ Ρομπέρ, Πιερ-Ατανάζ Σωβέν (Pierre-Athanase Chauvin) και Ασίλ-Ετνά Μιχαγιόν (Achille-Etna Michallon).
Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Ζαν-Βικτόρ Μπερτέν (Jean-Victor Bertin), Ασίλ-Ετνά Μιχαγιόν, Λουί Ετιέν Βατλέ (Louis Étienne Watelet), Λουί-Φρανσουά Λεζέν (Louis-François Lejeune) και ο πρώτος Γάλλος ζωγράφος πανοραμικών απόψεων Πιερ Πρεβό (Pierre Prévost).
Γεννημένος στην πόλη της Τουλούζης, πέθανε στο Παρίσι και τάφηκε εκεί στο κοιμητήριο του Περ Λασάιζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Μετρό Ρότερνταμ
thumb|Το δίκτυο thumb|Σταθμός Wilhelminaplein To Μετρό του Ρότερνταμ (ολλανδικά: Rotterdamse Metro) είναι ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος του Ρότερνταμ στην Ολλανδία. Εγκαινιάστηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1968 (τότε μόλις 1 γραμμή και μήκους μόλις 5,9 χιλιομέτρων) και σήμερα αποτελείται από 5 γραμμές, συνολικού μήκους 100,6 χιλιομέτρων και με 70 σταθμούς. Η κατασκευή μεγάλου μέρους του έγινε κάτω από τον πυθμένα, ενώ άλλα τμήματα του δικτύου είναι υπέργεια. Ορισμένα τμήματα σηράγγων του, κατασκευάστηκαν στην ξηρά και ποντίστηκαν μετά στη θάλασσα. Η γραμμή Ε (γραμμή 5) συνδέει την πόλη απευθείας με τη διοικητική πρωτεύουσα Χάγη.
Δίκτυο
Μετρο Ροτερνταμ Μετρο Ροτερνταμ
Fly Me to the Moon
Το «Fly Me to the Moon» είναι ένα δημοφιλές τραγούδι που γράφτηκε από τον Μπαρτ Χάουαρντ το 1954. Ο αρχικός του τίτλος ήταν «In Other Words», και πρωτοερμηνεύθηκε από τη Φελίσια Σάντερς σε καμπαρέ.
Το τραγούδι έγινε γνωστό ως «Fly Me to the Moon» από τον πρώτο στίχο του, και μετά από λίγα χρόνια οι παραγωγοί άλλαξαν τον τίτλο του επίσημα.
Κατηγορία:Τραγούδια του 1954 Κατηγορία:Singles του 1962 Κατηγορία:Τραγούδια του Φρανκ Σινάτρα
Chunsoft
Chunsoft (ιαπωνικά: チュン ソフト, Χέπμπορν: Chunsofuto) είναι ιαπωνική εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών που ειδικεύεται στα βιντεοπαιχνίδια ρόλων. Ιδρύθηκε το 1984 από τον Κοΐτσι Νακαμούρα, σχεδιαστή βιντεοπαιχνιδιών της Enix. Είναι περισσότερο γνωστή για την δημιουργία της σειράς Mystery Dungeon, τα πέντε πρώτα παιχνίδια της σειράς Dragon Quest και τη σειρά βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας Sound Novels. Τον Απρίλιο του 2012, η εταιρεία συγχωνεύθηκε με την ιαπωνική εταιρεία προγραμματισμού βιντεοπαιχνιδιών Spike, και μετονομάστηκε σε Spike Chunsoft.
Το όνομα της εταιρείας προέρχεται από τον Chun, ένα χαρακτήρα που εμφανίστηκε στο πρώτο βιντεοπαιχνίδι της Enix, Door Door.
Η Συκοφαντία του Απελλή (Μποτιτσέλι)
Το θέμα του πίνακα
Ο Σάντρο Μποτιτσέλι άντλησε το θέμα του από ένα διάσημο πίνακα του Έλληνα καλλιτέχνη της ελληνιστικής περιόδου Απελλή, όπως αυτός περιγράφηκε από το Λουκιανό στον τέταρτο τόμο από τα ογδόντα σωζόμενα έργα του, στην πραγματεία του Περὶ τοῦ μὴ ῥᾳδίως πιστεύειν διαβολῆ.
Ο λόγος που ο Απελλής φιλοτέχνησε τον πίνακα αυτό ήταν ένας τρόπος να περιγράψει τα συναισθήματα θλίψης και οργής που ο ίδιος ένιωσε όταν κατηγορήθηκε άδικα, από έναν ανταγωνιστή του, τον Αντίφιλο, για τη δήθεν συμμετοχή του στο έγκλημα της συνωμοσίας κατά του Φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Α’ του Σωτήρα. Όταν αποδείχτηκε η αθωότητά του, αποφάσισε να μεταφέρει το προσωπικό του βίωμα στον πίνακα αυτό. Το έργο δεν σωζόταν στις μέρες του Μποτιτσέλι. Ωστόσο η περιγραφή του Λουκιανού είχε μεταφραστεί ευρέως. Στον δικό του πίνακα, ο αναγεννησιακός ζωγράφος διατήρησε το σκηνικό στήσιμο των μορφών από την περιγραφή του Λουκιανού και δημιούργησε ένα περίτεχνα στολισμένο αρχιτεκτονικό φόντο για εκείνες.
Περιγραφή
thumb|left|Η Μετάνοια στρέφεται προς τη γυμνή Αλήθεια. thumb|Ο Βασιλιάς ακούει την Άγνοια και την Υποψία. Στα δεξιά απεικονίζεται καθιστός σε έναν υπερυψωμένο θρόνο, σε μια ανοικτή αίθουσα διακοσμημένη με γλυπτά, ένας βασιλιάς, με μεγάλα γαϊδουρίσια αυτιά, στο πρότυπο του βασιλιά Μίδα. Ο άντρας τείνει το χέρι του στη Συκοφαντία, η οποία στέκεται ακόμη λίγο μακρύτερα, αλλά πλησιάζει. Πλάι του βρίσκονται δύο γυναίκες, οι αλληγορικές απεικονίσεις της Άγνοιας και της Υποψίας ( ή της Υπόθεσης ), που με ζήλο ψιθυρίζουν φήμες στα μεγάλα αυτιά του βασιλιά, πράγμα που υπονοεί την ανόητη φύση του.
Η Συκοφαντία, πλησιάζοντας από τα αριστερά, είναι μια ασυνήθιστα όμορφη γυναίκα, που έχει ωστόσο μία θερμή αύρα που υπονοεί την απάτη και την παρορμητικότητα. Στο αριστερό της χέρι κρατά έναν αναμμένο δαυλό, και με το δεξί έλκει έναν νέο από τα μαλλιά. Εκείνος τείνει τα χέρια στους ουρανούς και επικαλείται τους θεούς να καταθέσουν τη μαρτυρία τους υπέρ της αθωότητάς του. Το δρόμο στη Συκοφαντία δείχνει ένας άντρας με διαπεραστικά μάτια, μα χλωμός, παραμορφωμένος, και ρουφηγμένος σαν από μακροχρόνια ασθένεια. Πρόκειται για το Φθόνο. Δυο κοπέλες, προσωποποιήσεις της Μοχθηρίας και της Απάτης, ενθαρρύνουν τη Συκοφαντία, προσθέτοντας πινελιές στην ομορφιά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Σάντρο Μποτιτσέλι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία)
Μάντζι φαν Λένεπ
Η Μάντζι φαν Λένεπ (Madzy van Lennep ή Madzy Haitsma Mulier) (21 Απριλίου 1879 - 14 Ιανουαρίου 1959 ) ήταν Ολλανδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Αδέλφια της ήταν οι επίσης αντισφαιριστές και πρωταθλητές Ολλανδίας, ο Ρούλοφ φαν Λένεπ, η Κριστίνε φαν Λένεπ, ο Βίλεμ φαν Λένεπ, και ο Κρίστιαν φαν Λένεπ.
Ήταν γνωστή και με το επώνυμο του συζύγου της Haitsma Mulier, όπως αναφέρεται σε λίστες αγώνων μετά τον γάμο τους. Ήταν πρωταθλήτρια Ολλανδίας στο διπλό γυναικών το 1899 με συμπαίκτρια την αδελφή της Κριστίνε, το 1900, 1901, 1905, 1908, 1909, 1917, 1918, 1919 και στο μεικτό το 1899, 1900.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Τζο Μαγκουάιρ
Ο Τζο Μαγκουάιρ (αγγ. Joe Maguire, γεννημένος στις 18 Ιανουαρίου 1996) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη Φλίτγουντ Τάουν.
Καριέρα
Ο Μαγκουάιρ έκανε μεταγραφή στην ακαδημία της Λίβερπουλ στο επίπεδο κάτω των 19 ετών. Το καλοκαίρι του 2014 συμμετείχε σε φιλικούς αγώνες της πρώτης ομάδας στα πλαίσια της προετοιμασίας για τη νέα χρονιά. Στις 28 Αυγούστου 2014, ο Μαγκουάιρ έπαιξε ως δανεικός (για ένα μήνα) στη Λέιτον Όριεντ. Ο Μαγκουάιρ έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 1 Σεπτεμβρίου παίζοντας ως κεντρικός μπακ στον αγώνα του Football League Trophy απέναντι στη Λούτον Τάουν - ο αγώνας έληξε με σκορ 1-2 υπέρ της τελευταίας.
Στις 8 Ιανουαρίου 2016 συμπεριλήφθη στη σύνθεση της πρώτης ομάδας για τον αγώνα του τρίτου γύρου του FA Cup με την Έξετερ Σίτι. Μπήκε ως αλλαγή στο 76ο λεπτό, με τον αγώνα να λήγει ισόπαλος με σκορ 2-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέιτον Όριεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλίτγουντ Τάουν
Ολοκαύτωμα του Κέδρους
Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε στις 22 Αυγούστου 1944 από μονάδες του Πεζικού της Βέρμαχτ και τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν οι καταστροφές των περισσότερων χωριών, λεηλασίες, σφαγές ζώων και καταστροφή συγκομιδών. Ο αριθμός των θυμάτων ανήλθε σε 164. Η όλη επιχείρηση πραγματοποιήθηκε υπό τις διαταγές του Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ, διοικητή της φρουράς της Κρήτης, για να εκφοβίσει τον πληθυσμό και να αποτρέψει τους ντόπιους αντάρτες να επιτεθούν στις δυνάμεις κατοχής κατά την επικείμενη υποχώρηση τους από τα Χανιά.
Γεωγραφία
Η λεκάνη του Αμαρίου είναι μια γραφική εύφορη κοιλάδα που βρίσκεται πέντε έως εξακόσια μέτρα πάνω από το επίπεδο της επιφάνειας της θάλασσας στο νοτιοανατολικό τμήμα της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνου. Βρίσκεται ανάμεσα στο Ψηλορείτη στα ανατολικά και στο όρος Κέδρος στα δυτικά. Σε αντίθεση με τις άγονες βουνοκορφές γύρω της, η κοιλάδα έχει άφθονο νερό και βλάστηση, και είχε κατοικηθεί ήδη από τη μινωική εποχή.
Τα περισσότερα χωριά συγκεντρώνονται στους πρόποδες της κοιλάδας. Οι κάτοικοι τους ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και τη καλλιέργεια δέντρων ελιάς και οπωροφόρων. Για την προώθηση της γεωργικής εκπαίδευσης, ιδρύθηκε η Γεωργική Σχολή Ασωμάτων το 1927 στα κτίρια ενός πρώην μοναστηριού που βρίσκεται στην κοιλάδα.
Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η κοιλάδα βρίσκεται μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα και είχε δεχτεί ελάχιστη προσοχή από τις γερμανικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της κατοχής. Παρείχε καταφύγιο σε αρκετούς στρατιωτικούς της Κοινοπολιτείας που εξακολουθούσαν να κρύβονται στο νησί. Πολλοί άλλοι είχαν διασχίσει την κοιλάδα κατευθυνόμενοι προς τη νότια ακτή  κατά τη διάρκεια εκκένωσης των Συμμαχικών δυνάμεων στην Αίγυπτο. Αργότερα, οι κάτοικοι πρόσφεραν φαγητό στους αντάρτες και βοήθησαν στη μεταφορά προμηθειών και εξοπλισμού. Το Αμάρι έγινε σημαντικό κέντρο της κρητικής αντίστασης.
Η υποστήριξη των ντόπιων, σε συνδυασμό με την ομορφιά της περιοχής, οδήγησε τους Βρετανούς των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών (SOE) που στη συνέχεια υπηρέτησαν στην Κρήτη να δώσουν το ψευδώνυμο Lotus Land για την κοιλάδα του του Αμαρίου. Οι Tom Dunbabin, ο Xan Fielding και ο Patrick Leigh Fermor χρησιμοποίησαν διάφορα κρησφύγετα στις κοντινές πλαγιές. Επιπλέον, οι απαγωγείς του Στρατηγού Κράιπε είχαν μείνει σε μια στάνη στο Αμάρι για μερικές νύχτες κατά τη διάρκεια της πορείας τους προς το νότο.
Τη στιγμή της επιχείρησης Κέδρος, ήταν σαφές ότι η Γερμανία θα έχανε τον πόλεμο. Στα τέλη του καλοκαιριού 1944, οι δυνάμεις κατοχής είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν την απόσυρσή τους στα Χανιά, όπου έμειναν μέχρι τη συνθηκολόγησή τους στις 9 Μαΐου 1945.
Η σφαγή
Την αυγή στις 22 Αυγούστου, αρκετά τάγματα του γερμανικού πεζικού (πιθανώς ανήκαν στο 16ο Σύνταγμα της 91ης Μεραρχίας Πεζικού της Βέρμαχτ) έφτασαν στην κοιλάδα του Αμαρίου. Κατάφεραν να περιβάλλουν τα χωριά που ευθυγραμμίζονταν στη δυτική πλευρά της κοιλάδας χωρίς να τους προσέξουν οι κάτοικοι. Αυτά τα χωριά ονομάζονται συλλογικά ως τα χωριά Κέδρος, δηλαδή (Γερακάρι, Γουργούθοι, Καρδάκι, Βρύσες, Σμιλές, Δρυγιές, Άνω Μέρος, και Χορδάκι). Το κοντινό χωριό Κρύα Βρύση (Κρύα Βρύση) επίσης περικυκλώθηκε. Σε όλα τα χωριά, οι γερμανικές επιδρομές ακολούθησαν περίπου το ίδιο μοτίβο.
Τις μέρες μετά τους πυροβολισμούς, τα σπίτια του χωριού λεηλατήθηκαν και στη συνέχεια κάηκαν ή ανατινάχθηκαν, όπως στην Κάνδανο τρία χρόνια νωρίτερα. Τα κλεμμένα αντικείμενα τα συνέλεγαν στο χώρο της Σχολής ασωμάτων και τα μετέφεραν με φορτηγά στο Ρέθυμνο. Οι συγκομιδές και τα ζώα κατασχέθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα. Οι τοπικές αντιστασιακές ομάδες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο από το να παρακολουθούν τις σφαγές. Ο Γιώργος Ψυχοδάκης αναφέρει στο βιβλίο του ότι, από το κρησφύγετο του στην Ίδα, μπορούσε να δει τον καπνό που υπήρχε πάνω από τα χωριά για περισσότερο από μία εβδομάδα.
Επακόλουθα
Πολλές μαρτυρίες για την καταστροφή των χωριών υιοθετούν την επίσημη γερμανική εκδοχή και προσπαθούν να αποδώσουν την ευθύνη της καταστροφής στους κατοίκους που παρείχαν καταφύγιο στους απαγωγείς του Κράιπε. Αυτό αμφισβητείται από ορισμένους ιστορικούς, καθώς η απαγωγή είχε πραγματοποιηθεί σχεδόν τέσσερις μήνες νωρίτερα, στις 26 Απριλίου 1944, και η συνήθης γερμανική πρακτική ήταν να εφαρμόζονται άμεσα αντίποινα. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι οι Γερμανοί κατέστρεψαν τον Κέδρο για να τρομοκρατήσουν τον τοπικό πληθυσμό και να μειώσουν τον κίνδυνο επίθεσης κατά την επικείμενη υποχώρηση τους, η οποία τελικά άρχισε στις αρχές Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τα λόγια του Beevor, «η επιχείρηση Αμάρι ήταν ουσιαστικά μια εκστρατεία προληπτικής τρομοκρατίας λίγο πριν αποσυρθούν οι γερμανικές δυνάμεις δυτικά του Ηρακλείου.