cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολλανδική Επανάσταση
Προτεσταντισμός
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, ο Προτεσταντισμός κέρδιζε γοργά έδαφος στη βόρεια Ευρώπη. Μετά την αρχική καταστολή, οι Ολλανδοί προτεστάντες ετύγχαναν της ανεκτικότητας των τοπικών αρχών. Έως το 1560, η προτεσταντική κοινότητα ασκούσε πλέον σημαντική επιρροή στις Κάτω Χώρες, παρότι ακόμη αποτελούσε εμφανώς μειονότητα. Σε μια κοινωνία εξαρτημένη από το εμπόριο, οι έννοιες της ελευθερίας και της ανοχής θεωρούνταν θεμελιώδεις. Παρόλα αυτά, ο Κάρολος Ε΄, και από το 1555 ο διάδοχός του Φίλιππος Β΄, αισθάνθηκαν ότι αποτελούσε καθήκον τους η συντριβή του Προτεσταντισμού, που θεωρούνταν αίρεση από την Καθολική Εκκλησία και απειλή στη σταθερότητα του όλου ιεραρχικού πολιτικού συστήματος. Από την άλλη, οι εντόνως μοραλιστές Ολλανδοί προτεστάντες επέμεναν ότι η θεολογία τους, η ειλικρινής ευλάβεια και ο σεμνός τρόπος ζωής τους ήταν ηθικώς ανώτερα από τις πολυτελείς συνήθειες και την αβαθή θρησκοληψία της εκκλησιαστικής αριστοκρατίας. Τα σκληρά μέτρα καταστολής που ακολούθησαν ενάντια στους προτεστάντες οδήγησαν σε αυξημένη δυσαρέσκεια στις Κάτω Χώρες, όπου οι τοπικές κυβερνήσεις προωθούσαν την ειρηνική συνύπαρξη. Στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, η κατάσταση χειροτέρευσε. Ο Φίλιππος Β΄ έστειλε στρατεύματα για να συντρίψει την εξέγερση που είχε ξεσπάσει και να επαναφέρει τις Κάτω Χώρες στον Καθολικισμό. Παρότι απέτυχε στις προσπάθειές του να εισαγάγει απευθείας το θεσμό της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης, ο αντίστοιχος θεσμός στις Κάτω Χώρες (υπήρχε έως το 1566) υπήρξε μολαταύτα επαρκώς σκληρός, αυταρχικός και αυθαίρετος ώστε να προκαλέσει την ένθερμη αποδοκιμασία των ντόπιων.
Συγκεντρωτισμός
Οι αλλαγές σε τμήμα της ισορροπίας δύναμης στα τέλη του Μεσαίωνα, σήμαινε ότι εκτός από την τοπική αριστοκρατία, πολλοί από τους Ολλανδούς διοικητές-κυβερνήτες δεν ήταν πλέον παραδοσιακοί αριστοκράτες εκ καταγωγής, αλλά αντίθετα προέρχονταν από οικογένειες μη ευγενών, που είχαν ανέλθει στην κοινωνική κλίμακα κατά τους περασμένους αιώνες. Έως το 15ο αιώνα, οι Βρυξέλλες είχαν γίνει η ντε φάκτο πρωτεύουσα των Δεκαεπτά Επαρχιών. Από τα χρόνια του Μεσαίωνα ακόμη, οι περιοχές των Κάτω Χωρών, που αντιπροσωπεύονταν από τους αριστοκράτες τους και τους πλούσιους αστούς εμπόρους, απολάμβαναν μεγάλου βαθμού αυτονομίας στο διορισμό των κυβερνητών τους. Οι Κάρολος Ε΄ και Φίλιππος Β΄ προσπάθησαν να βελτιώσουν τη διοίκηση της αυτοκρατορίας αυξάνοντας την εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης σε θέματα νόμου και φορολογίας, πολιτική που προκάλεσε καχυποψία τόσο στην αριστοκρατική τάξη όσο και στην τάξη των εμπόρων. Ένα παράδειγμα των αλλαγών αυτών ήταν η ανάληψη της εξουσίας στην πόλη της Ουτρέχτης το 1528, όταν ο Κάρολος Ε΄ αντικατέστησε το τοπικό συμβούλιο των αρχηγών των επαγελματικών συντεχνιών που διοικούσε την πόλη, με τον δικό του κυβερνήτη, που ανέλαβε την κοσμική εξουσία σε ολόκληρη την επαρχία της Ουτρέχτης υπό την ευλογία του αρχιεπισκόπου της Ουτρέχτης. Ο Κάρολος διέταξε επίσης την κατασκευή του βαριά οχυρωμένου κάστρου του Φρέντενμπουρχ για άμυνα ενάντια στο Δουκάτο της Χέλρε και τον έλεγχο των πολιτών της Ουτρέχτης.
Υπό τη διακυβέρνηση της Μαρίας της Ουγγαρίας (1531–1555), η παραδοσιακή εξουσία είχε για μεγάλο διάστημα αφαιρεθεί από τους κυβερνήτες των επαρχιών και τους ανώτερους ευγενείς, που είχαν αντικατασταθεί στο Συμβούλιο του Κράτους από επαγγελματίες νομικούς.
Πρελούδιο της εξέγερσης (1555–1568)
Το 1556 ο Κάρολος Ε΄ μεταβίβασε το θρόνο στον υιό του, Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας. Ο Κάρολος, παρά τις σκληρές πράξεις του, θεωρούνταν ηγέτης που είχε ενσυναίσθηση των αναγκών των Κάτω Χωρών. Από την άλλη, ο Φίλιππος είχε μεγαλώσει στην Ισπανία και δεν μιλούσε ούτε Ολλανδικά ούτε Γαλλικά. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου, ξέσπασαν εντάσεις λόγω της υψηλής φορολόγησης, της καταστολής του Προτεσταντισμού, και των προσπαθειών συγκεντρωτισμού. Η διογκούμενη σύγκρουση θα έφτανε σε σημείο βρασμού και θα οδηγούσε στον πόλεμο της ανεξαρτησίας.
Αντιπαράθεση με την αριστοκρατία
Σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια σταθερή και αξιόπιστη κυβέρνηση των Κάτω Χωρών, ο Φίλιππος διόρισε κυβερνήτη τους την ετεροθαλή αδελφή του Μαργαρίτα της Πάρμας. Συνέχισε την πολιτική του πατέρα του διορίζοντας μέλη της ανώτερης αριστοκρατίας των Κάτω Χωρών στο Συμβούλιο του Κράτους, το κυβερνόν σώμα των Δεκαεπτά Επαρχιών που συμβούλευε τον εκάστοτε κυβερνήτη. Επίσης, όρισε τον έμπιστό του Αντουάν Περρενό ντε Γκρανβέλ (από την πόλη Μπεζανσόν) πρόεδρο του Συμβουλίου του Κράτους. Παρόλα αυτά, το 1558 τα επαρχικά Συμβούλια και οι Γενικές Τάξεις (η Βουλή, συνέλευση των κοινωνικών τάξεων του κράτους) είχαν ήδη αρχίσει να αντιπαρατίθενται στις επιθυμίες του Φιλίππου, αντιδρώντας στις φορολογικές του προτάσεις και υποδείξεις. Επίσης, απαίτησαν, με επιτυχία τελικώς, την αποχώρηση των ισπανικών στρατευμάτων, που ο Φίλιππος είχε αφήσει για να φρουρούν τα νότια σύνορα των Κάτω Χωρών με τη Γαλλία, τα οποία όμως έβλεπαν ως απειλή στη δική τους ανεξαρτησία (1559–1561). Επακόλουθες μεταρρυθμίσεις αντιμετώπισαν σημαντική αντίσταση, που κυρίως κατευθυνόταν και προσωποποιούνταν στον Γκρανβέλ. Αιτήματα ανώτερων αριστοκρατών στον Φίλιππο έμεναν αναπάντητα. Κάποιοι απο τους ευγενείς με τη μεγαλύτερη επιρροή, όπως οι Λαμoράλ, Κόμης του Έχμοντ, Φιλίπ ντε Μονμoρανσύ, Κόμης του Χορν και Γουλιέλμος ο Σιωπηλός, Πρίγκηπας της Οράγγης, απεσύρθησαν και απείχαν από το Συμβούλιο του Κράτους μέχρι την ανάκληση του Γκρανβέλ από τον Φίλιππο.
Στα τέλη του 1564, ο ευγενείς είχαν παρατηρήσει την αυξανόμενη ένταση των μεταρρυθμίσεων και παρακάλεσαν τον Φίλιππο να εφαρμόσει ρεαλιστικά μέτρα για να αποφευχθεί η επικείμενη βία. Ο Φίλιππος επέμεινε ότι η μόνη απάντηση ήταν τα ακόμη αυστηρότερα μέτρα. Επακόλουθα, οι κόμητες του Έχμοντ και του Χορν καθώς και ο Γουλιέλμος της Οράγγης αποσύρθηκαν ακόμα μια φορά από το Συμβούλιο του Κράτους. Την ίδια περίοδο, οι θρησκευτικές διαμαρτυρίες αυξάνονταν παρά την αυξανόμενη καταστολή. Το 1566, μια ένωση 400 περίπου μελών της αριστοκρατίας έστειλε αντιπροσωπία της στον Φίλιππο και παρουσίασε μια αίτηση στη Μαργαρίτα της Πάρμας, ζητώντας ν΄ ανασταλούν οι διώξεις μέχρι να επιστρέψει η αντιπροσωπία. Ένας από τους αυλικούς της Μαργαρίτας, ο Κλωντ ντε Μπερλαιμόν, Κόμης της Ωτπέν, αποκάλεσε την παρουσίαση αυτού του αιτήματος πράξη επαιτείας, χαρακτηρισμός που στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ειρωνικά από τους ίδιους τους αιτούντες ως συλλογική τους ονομασία (Οι Επαίτες). Η αίτηση εστάλη από τη Μαργαρίτα στον Φίλιππο για την τελική του ετυμηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
1151 Ιθάκη
Η Ιθάκη (Ithaka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,135. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο ελληνικό νησί.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ιθάκης εκτιμάται σε 22 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιθακη
Οίκος του Μπεργκ (Ιρλανδία)
thumb|right|200px|Τα σύμβολα του Οίκου του Μπεργκ
Ο Οίκος του Μπεργκ είναι ο Ιρλανδικός κλάδος της Άγγλο-Νορμανδικής οικογένειας που έμεινε γνωστή σαν Ντε Μπεργκ. Ο γενάρχης ήταν ο Γουίλιαμ ντε Μπεργκ (περί το 1160 - 1205), Νορμαδός ευγενής που εγκαταστάθηκε στην Ιρλανδία γύρω στο 1185, ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ούμπερτ ντε Μπεργκ, 1ου κόμη του Κεντ, κόμη του Κεντ και δικαστή της Αγγλίας. Οι μετέπειτα Άγγλο-Ιρλανδικές οικογένειες των Μπεργκ όπως οι κόμητες του Όλστερ και οι λόρδοι του Κόνοτ ήταν απόγονοι του Γουίλιαμ ντε Μπεργκ, το όνομα "Μπεργκ" είναι Νορμανδικής προέλευσης που σημαίνει "φρούριο" ή "κάστρο".
Συγγενείς βασιλικοί Οίκοι
Η επιγαμία με τους Πλανταγενέτες προήλθε όταν η Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Όλστερ παντρεύτηκε τον Λάιονελ της Αμβέρσας, δεύτερο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Οι τίτλοι συνεχίστηκαν με την κόρη τους Φιλίππη, 5η κόμισσα του Όλστερ που παντρεύτηκε τον Εδμόνδο Μόρτιμερ, 3ο κόμη του Μαρς από την οικογένεια Μόρτιμερ και κληρονόμησε τον τίτλο του Κόμη του Όλστερ.
Ο Οίκος της Υόρκης ήταν δευτερεύων κλάδος των Πλανταγενετών, την κομητεία του Όλστερ κληρονόμησε ο Ριχάρδος της Υόρκης δισέγγονος της Φιλίππης, 5ης κόμισσας του Όλστερ, ο γιος του Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας ανέβηκε στον θρόνο και την ενσωμάτωσε στο στέμμα.
Η Φράνσις Σαντ Κιντ κόρη του Μωρίς Μπεργκ Ρος, 4ου βαρόνου του Φερμοϋ και απογόνου της οικογένειας Μπεργκ ήταν η μητέρα της Νταϊάνας, πριγκίπισσας της Ουαλίας που παντρεύτηκε τον διάδοχο Κάρολο. Τα παιδιά του είναι ο Πρίγκιπας Ουίλιαμ, Δούκας του Κέιμπριτζ και ο Πρίγκιπας Χάρι, Δούκας του Σάσσεξ 2ος και 6ος αντίστοιχα στην σειρά διαδοχής.
Κόμητες του Όλστερ
Το "Μπεργκ" ήταν επώνυμο Ιρλανδικού βασιλικού οίκου που σχετίστηκε με το Κόνοτ για περισσότερους από επτά αιώνες, ιδρύθηκε από τον Γουίλιαμ ντε Μπεργκ αδελφό του Ούμπερτ ντε Μπεργκ. Ο Ιωάννης της Αγγλίας όταν ήταν λόρδος της Ιρλανδίας πριν τον θάνατο του πατέρα του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας (1189) του παραχώρησε εδάφη, με την άνοδο του Ιωάννη (1199) έγινε κυβερνήτης του Λίμερικ. Την διετία 1199 - 1201 υποστήριξε διαδοχικά τον Κέιθαλ Καράχ και τον Κέιθαλ Κοβντέργκ για τον θρόνο του Κόνοτ αλλά εξορίστηκε από το Λίμερικ και έχασε ολόκληρο το Κόνοτ εκτός από το Μάνστερ, πέθανε στα τέλη του 1205. Ο γιος του Ρίτσαρντ Μορ ντε Μπεργκ, 1ος λόρδος του Κόνοτ ύστερα από υπηρεσίες στο στέμμα δέχτηκε το Κόνοτ (1227) και διορίστηκε δικαστής της Ιρλανδίας (1228 - 1232), συντάχθηκε με τον Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας εναντίον των βαρόνων. Πέθανε (1243) και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ρίτσαρντ και αυτόν με την σειρά του (1248) ο επόμενος αδελφός του Γουόλτερ Μπεργκ, 1ος κόμης του Όλστερ.
Ο Γουόλτερ πολέμησε σκληρά τους τοπικούς οπλαρχηγούς και μεγάλωσε σημαντικά τις εκτάσεις του, με τον γάμο του με την Ματθίλδη ντε Λάσι κληρονόμο της κομητείας του Όλστερ διεκδίκησε και πέτυχε από τον πρίγκηπα Εδουάρδο να γίνει ο νέος Κόμης του Όλστερ (1264). Πέθανε (1271) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρίτσαρντ Όγκ ντε Μπεργκ, 2ος κόμης του Όλστερ, λεηλάτησε και υπέταξε το Κόνοτ εκθρονίζοντας τον τοπικό βασιλιά Μπράιαν Ο' Νέιγ, υποστήριξε τον κλάδο των τοπικών βασιλέων που ήταν φιλικοί με την οικογένεια του. Έφυγε από την Ιρλανδία για να υποστηρίξει τον Εδουάρδο Α΄ στις Σκωτσέζικες εκστρατείες αλλά έδωσε την κόρη του Ελισάβετ του Μπουργκ δεύτερη σύζυγο στον Ροβέρτο Μπρους (1302). Ο Εδουάρδος Μπρους επιτέθηκε στο Όλστερ και ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ιρλανδίας αφού αναγνωρίστηκε από όλους τους τοπικούς βασιλείς (1315) αλλά μετά την ήττα και την ήττα και τον θάνατο του (1318) ο Ρίτσαρντ επανήλθε στο Όλστερ και έμεινε μέχρι τον θάνατο του. Τα κυλινδρικά έγγραφα (1290) δείχνουν ότι ο Ρίτσαρντ εκτός από το Όλστερ, το Κόνοτ και το Μάνστερ κατείχε και την Νήσο του Μαν.
Δεσμοί με το στέμμα
Ο εγγονός και διάδοχος του Ρίτσαρντ Γουίλιαμ Μπεργκ, 3ος κόμης του Όλστερ ήταν γιος του Τζων του Μπεργκ (1286 - 1313) και της Ελισάβετ του Κλερ της αδελφής και διαδόχου του τελευταίου κόμη του Κλερ του Χέρτφορντ (πέθανε το 1314). Παντρεύτηκε την Ματθίλδη του Λάνκαστερ, κόμισσα του Όλστερ κόρη του Ερρίκου, 3ου κόμη του Λάνκαστερ και διορίστηκε Υπολοχαγός της Ιρλανδίας (1331) αλλά δολοφονήθηκε σε ηλικία 21 έτους αφήνοντας μια κόρη και διάδοχο την Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Όλστερ. Η Ελισάβετ κληρονόμησε όλους τους τίτλους των Μπεργκ και τις απέραντες εκτάσεις των Κλερ, παντρεύτηκε τον Λάιονελ της Αμβέρσας δεύτερο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ που πήραν τον τίτλο του κόμη του Όλστερ. Τους διαδέχθηκε η κόρη τους Φιλίππη, 5η κόμισσα του Όλστερ, απόγονος της ήταν ο Ριχάρδος της Υόρκης που ο γιος του ανέβηκε στον θρόνο ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και ενσωμάτωσε το δουκάτο της Υόρκης στο Αγγλικό στέμμα.
Νεώτερα χρόνια
Με τον φόνο του τρίτου κόμη (1333) οι άντρες συγγενείς της οικογένειας δεν δέχτηκαν να περάσουν τα εδάφη τους στην κόρη του και σε ξένες οικογένειες, ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα σαν οπλαρχηγοί και διατήρησαν το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του Κόνοτ. Οι δυο κλάδοι της οικογένειας ήταν οι "Μακ Γουίλιαμ Έιτερ" στο νότιο Κόνοτ και οι "ΜακΓουίλιαμ Άουτερ" στα βόρεια. Οι τελευταίοι κράτησαν την περιοχή του Γκόλγουεϊ μέχρι το 1543 που ο αρχηγός τους Ουλίκ παρέδωσε την περιοχή στον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας, ο ίδιος συμφώνησε να φέρει τον Αγγλικό νόμο αφού δέχτηκε τους τίτλους του κόμη του Κλανρικάρντ και του λόρδου του Ντάνκελιν. Ο 4ος κόμης (1601 - 1635) διακρίθηκε με τους Άγγλους στην επανάσταση των Ο΄Νέιλ και απέκτησε την Αγγλική κομητεία του Σαιν Άλμπαν (1628), ο γιος του Ούλικ δέχτηκε επιπλέον την κομητεία του Κλανρικάρντ (1646). Ο 6ος κόμης ξάδελφος και διάδοχος του (1657 - 1666) ήταν θείος του 8ου και του 9ου κόμη, πολέμησαν και οι δυο στο πλευρό του Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας και έχασαν την θέση τους (1691). Ο 9ος κόμης επανήλθε (1702) και ο δισέγγονος του 12ος κόμης έγινε μαρκήσιος του Κλανρικάρντ (1789), δεν άφησε γιο και η μαρκησία δημιουργήθηκε ξανά με τον ανιψιό του 14ο κόμη (1825), οι διάδοχοι του είναι οι σημερινοί μαρκήσιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ
Μποργκοράττο Αλεσσαντρίνο
Το Μποργκοράττο Αλεσσαντρίνο (ιταλικά: Borgoratto Alessandrino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μπόργκο Σαν Μαρτίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αρμενικό σχολείο Λεμεσού
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ|Το αρμενικό σχολείο "Ναρέκ" Το αρμενικό σχολείο στη Λεμεσό, γνωστό από το 1972 ως "Ναρέκ", βρίσκεται στην οδό Βασίλη Μιχαηλίδη 16 στη κεντρική Λεμεσό, δίπλα στην εκκλησία Σουρπ Κεβόρκ. Το σημερινό κτίριο χτίστηκε το 2006-2007 από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και εγκαινιάστηκε στις 5 Νοεμβρίου 2008, από τον Πρόεδρο της Κύπρου Δημήτρη Χριστόφια. Επί του παρόντος, το σχολείο έχει περίπου 35 μαθητές. Όπως και στα υπόλοιπα Σχολεία Ναρέκ (Λευκωσία, Λάρνακα, Λεμεσός), έχουν τον ίδιο διευθυντή (τον Βέρα Ταχμαζιάν) και υπάγονται στην Επιτροπή Αρμενικών Σχολείων Ναρέκ.
Το πρώτο αρμενικό σχολείο στη Λεμεσό λειτούργησε το 1928, με πρωτοβουλία του αρμένιου αρχιεπισκόπου Μπεντρός Σαρατζιάν, στον οίκο του Σιρανούς Αβεντικιάν στην οδό Ζένα Γκούντερ. Μετά την ανέγερση της εκκλησίας Σουρπ Κεβόρκ (1939-1940), τα μαθήματα πραγματοποιούνταν μέσα στην εκκλησία. Το 1951, με πρωτοβουλία του ιερέα Σαχέ Σεμερτζιάν και μια δωρεά από τον Αιθιωποαρμένιο Ρουπέν Μπαμπιγκιάν, το αρχικό κτίριο το Αρμενικό Σχολείο εγκαινιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1951. Το 1954, με τη δωρεά της αρμενικής νεολαίας της Λεμεσού, το κτίριο επεκτάθηκε και στη συνέχεια όλα τα μαθήματα γίνονταν μέσα στο σχολείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχολεία της Κύπρου
Μπόσκο Μαρένγκο
Το Μπόσκο Μαρένγκο (ιταλικά: Bosco Marengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
1152 Παβόνα
Η Παβόνα (Pawona) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,953. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Το όνομά του είναι ένας συνδυασμός των ονομάτων των αστρονόμων Γιόχαν Παλίζα και Μαξ Βολφ, προς αναγνώριση της συνεισφοράς τους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Παβόνας εκτιμάται σε 15,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι SI (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2167. Η Παβόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παβονα
Χρονολόγηση θερμοφωταύγειας
Η χρονολόγηση θερμοφωταύγειας (TL), μέθοδος αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, είναι ο προσδιορισμός, μέσω της μέτρησης της συσσωρευμένης δόσης ακτινοβολίας, του χρόνου που πέρασε από τότε που το υλικό που περιέχει κρυσταλλικά ορυκτά είτε θερμάνθηκε (λάβα, κεραμικά) είτε εκτέθηκε στο ηλιακό φως ( ιζήματα). Η φωταύγεια είναι το φως που εκπέμπεται από ένα ορυκτό κρύσταλλο (κυρίως χαλαζία και άστριο) όταν υποβάλλεται σε θέρμανση ή όταν εκτίθεται στο φως. Η μέθοδος της θερμοφωταύγειας εφαρμόζεται σε ανόργανα υλικά κατάλοιπα που είναι προϊόντα θέρμανσης, όπως κεραμεικά αντικείμενα, καμένα υλικά από κλιβάνους ή εστίες, μεταλλουργικές σκωρίες, καμένα πυριτολιθικά εργαλεία, λάβα κ.λπ. Βασίζεται στην αρχή ότι όλα αυτά τα κρυσταλλικά υλικά έχουν την ικανότητα να αποθηκεύουν την ενέργεια της φυσικής ακτινοβολίας που ενυπάρχει σε αυτά (από ραδιενεργές προσμείξεις και από το περιβάλλον). Η θερμοφωταύγεια ενός δείγματος είναι συνάρτηση της ηλικίας του. Όσο παλαιότερο είναι το δείγμα, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ένταση της θερμοφωταύγειαςΚαθώς το κρυσταλλικό υλικό θερμαίνεται κατά τις μετρήσεις, ξεκινά η διαδικασία της θερμοφωταύγειας. Η θερμοφωταύγεια εκπέμπει ένα ασθενές φωτεινό σήμα που είναι ανάλογο με τη δόση ακτινοβολίας που απορροφάται από το υλικό. Είναι ένας τύπος χρονολόγησης φωταύγειας.
Η τεχνική έχει ευρεία εφαρμογή και είναι σχετικά φθηνή σε περίπου 300–700$ ανά αντικείμενο και ιδανικά ελέγχεται ένας αριθμός δειγμάτων. Τα ιζήματα είναι πιο ακριβά μέχρι σήμερα. Η καταστροφή μιας σχετικά σημαντικής ποσότητας δείγματος υλικού είναι απαραίτητη, κάτι που μπορεί να αποτελέσει περιορισμό στην περίπτωση των έργων τέχνης. Η θέρμανση που πρέπει να έχει πάρει το αντικείμενο είναι πάνω από 500 °C και καλύπτει τα περισσότερα κεραμικά, αν και η πορσελάνη με πολύ υψηλή καύση δημιουργεί άλλες δυσκολίες. Συχνά λειτουργεί καλά με πέτρες που έχουν θερμανθεί με φωτιά και λειτουργεί με τον πήλινος πυρήνα των ορειχάλκινων γλυπτών που κατασκευάστηκαν με τεχνική του χαμένου κεριού.
Πρακτική χρήση
Μια άλλη σημαντική τεχνική στη δοκιμή δειγμάτων από έναν ιστορικό ή αρχαιολογικό χώρο είναι μια διαδικασία γνωστή ως δοκιμή θερμοφωταύγειας, η οποία περιλαμβάνει την αρχή ότι όλα τα αντικείμενα απορροφούν ακτινοβολία από το περιβάλλον. Αυτή η διαδικασία ελευθερώνει ηλεκτρόνια μέσα σε στοιχεία ή ορυκτά που παραμένουν παγιδευμένα στο αντικείμενο. Η δοκιμή θερμοφωταύγειας περιλαμβάνει τη θέρμανση ενός δείγματος έως ότου απελευθερώσει ένα είδος φωτός, το οποίο στη συνέχεια μετράται για να προσδιοριστεί η τελευταία φορά που θερμάνθηκε το αντικείμενο.
Θερμαινόμενα τα δείγματα σε υψηλή θερμοκρασία, εκπέμπουν την αποθηκευμένη ενέργεια με τη μορφή ακτινοβολίας. Έτσι, είναι δυνατόν να χρονολογηθούν τα διάφορα κρυσταλλικά υλικά, προσδιορίζοντας τον χρόνο που μεσολάβησε αφότου αυτά θερμάνθηκαν για τελευταία φορά σε υψηλή θερμοκρασία. Έτσι μετράται η θερμοφωταύγειά τους, δηλαδή η αποθηκευμένη ενέργειά τους, καθώς και η επιδεκτικότητά τους να παράγουν θερμοφωταύγεια. Επειδή η θερμοφωταύγεια αυξάνεται συνεχώς με την πάροδο του χρόνου (εκτός εάν τα υλικά αναθερμανθούν σε περιπτώσεις επανάχρησης), η μέθοδος παρέχει δυνατότητες απεριόριστης χρονολόγησης όσον αφορά στα γεωλογικά υλικά, όπως η λάβα. Όσον αφορά στα κεραμεικά και τα πυριτολιθικά εργαλεία, έως τώρα υφίσταται το όριο των 10.000 και 100.000 χρόνων π.π. αντίστοιχα.
Στη χρονολόγηση θερμοφωταύγειας, αυτές οι μακροπρόθεσμες παγίδες χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της ηλικίας των υλικών: Όταν το ακτινοβολημένο κρυσταλλικό υλικό θερμαίνεται ξανά ή εκτίθεται σε ισχυρό φως, τα παγιδευμένα ηλεκτρόνια λαμβάνουν αρκετή ενέργεια για να διαφύγουν. Κατά τη διαδικασία του ανασυνδυασμού χάνουν ενέργεια και εκπέμπουν φωτόνια ( κβάντα φωτός), ανιχνεύσιμα στο εργαστήριο.
Η ποσότητα του παραγόμενου φωτός είναι ανάλογη με τον αριθμό των παγιδευμένων ηλεκτρονίων που έχουν απελευθερωθεί, ο οποίος με τη σειρά του είναι ανάλογος με τη συσσωρευμένη δόση ακτινοβολίας. Προκειμένου να συσχετιστεί το σήμα (η θερμοφωταύγεια — φως που παράγεται όταν θερμαίνεται το υλικό) με τη δόση ακτινοβολίας που το προκάλεσε, είναι απαραίτητο να βαθμονομηθεί το υλικό με γνωστές δόσεις ακτινοβολίας, καθώς η πυκνότητα των υλικών-παγίδων είναι πολύ μεταβλητή.
Η χρονολόγηση θερμοφωταύγειας προϋποθέτει ένα σημείο «μηδέν» στην ιστορία του υλικού, είτε θέρμανση (στην περίπτωση κεραμικής ή λάβας) είτε έκθεση στο ηλιακό φως (στην περίπτωση των ιζημάτων), που απομακρύνει τα προϋπάρχοντα παγιδευμένα ηλεκτρόνια. Επομένως, σε εκείνο το σημείο το σήμα θερμοφωταύγειας είναι μηδέν.
Καθώς περνά ο χρόνος το πεδίο ιονίζουσας ακτινοβολίας γύρω από το υλικό προκαλεί τη συσσώρευση των παγιδευμένων ηλεκτρονίων ( Εικόνα 1 ). Στο εργαστήριο, η συσσωρευμένη δόση ακτινοβολίας μπορεί να μετρηθεί, αλλά αυτό από μόνο του είναι ανεπαρκές για τον προσδιορισμό του χρόνου από το συμβάν μηδενισμού.
Ο ρυθμός δόσης ακτινοβολίας -η δόση που συσσωρεύεται ανά έτος- πρέπει να καθοριστεί πρώτα. Αυτό γίνεται συνήθως με μέτρηση της ραδιενέργειας άλφα (περιεκτικότητα σε ουράνιο και θόριο) και της περιεκτικότητας σε κάλιο (το K-40 είναι ένας πομπός βήτα και γάμμα) του υλικού του δείγματος.
Συχνά το πεδίο ακτινοβολίας γάμμα στη θέση του υλικού του δείγματος μετριέται ή μπορεί να υπολογιστεί από την ραδιενέργεια άλφα και την περιεκτικότητα σε κάλιο του περιβάλλοντος του δείγματος και προστίθεται η δόση της κοσμικής ακτίνας. Μόλις προσδιοριστούν όλα τα συστατικά του πεδίου ακτινοβολίας, η συσσωρευμένη δόση από τις μετρήσεις της θερμοφωταύγειας διαιρείται με τη δόση που συσσωρεύεται κάθε χρόνο, για να ληφθούν τα έτη από το χρονικό σημείο μηδέν.
Οπτικά διεγερμένη χρονολόγηση φωταύγειας είναι μια σχετική μέθοδος μέτρησης που αντικαθιστά τη θέρμανση με έκθεση σε έντονο φως. Το υλικό του δείγματος φωτίζεται με μια πολύ φωτεινή πηγή πράσινου ή μπλε φωτός (για χαλαζία ) ή υπέρυθρου φωτός (για άστριο καλίου ). Το υπεριώδες φως που εκπέμπεται από το δείγμα ανιχνεύεται για μέτρηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συντήρηση και αποκατάσταση Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Μέθοδοι χρονολόγησης
1153 Βαλλενμπέργκια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βαλλενμπέργκιας εκτιμάται σε 13 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος. Η Βαλλενμπέργκια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλλενμπεργκια
Ρίτσαρντ Μορ ντε Μπεργκ, 1ος λόρδος του Κόνοτ
Ο Ρίτσαρντ Μορ ντε Μπεργκ, 1ος λόρδος του Κόνοτ (περί το 1194 - 1242) Ίβηρο-Νορμανδός αριστοκράτης και δικαστής της Ιρλανδίας ήταν μεγαλύτερος γιος του Γουίλιαμ ντε Μπεργκ γενάρχη του Οίκου του Μπεργκ και της συζύγου του κόρης του Ντόμναλλ Μορ Ουά Μπράιαν βασιλιά της Θόμοντ. Τα περισσότερα εδάφη του βρίσκονταν στην βαρονία του Λούγκρεα που ίδρυσε ένα κάστρο και μια πόλη (1236), ίδρυσε την Γκόλγουεϊ και την Μπάλινασλοου, τα νησιά του Λουγκ Μασκ και του Λουγκ Όρμπεν ήταν τμήματα της κυριαρχίας του.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του (1206 - 1214) ο Ρίτσαρντ ήταν ευνοούμενος του Αγγλικού στέμματος, δέχτηκε (1215) τον θείο του Ούμπερτ ντε Μπεργκ, 1ο κόμη του Κεντ, διορίστηκε Σενεσκάλιος του Μάνστερ και φύλακας του κάστρου του Λίμερικ (1223, 1225). Ο Ρίτσαρντ διεκδίκησε το Κόνοτ που δόθηκε στον πατέρα του (1224) και παραχωρήθηκε μετά τον θάνατο του στον Καθολικό βασιλιά Κοντσομπαίρ για τις υπηρεσίες του στο στέμμα αλλά κατασχέθηκε από τον γιο του Αέντ μακ Καθάλ όταν τον διαδέχθηκε. Είχε την υποστήριξη του θείου του Ούμπερτ που ήταν δικαστής της Αγγλίας και τελικά κέρδισε το Κόνοτ τον Μάιο του 1227. Κέρδισε κατόπιν τις κομητείες του Κορκ και του Γουότερφορντ, τα εδάφη του Ντέσμοντ και διορίστηκε Δικαστής της Ιρλανδίας (1228 - 1232). Ο Ούμπερτ έπεσε από την χάρη του στέμματος αλλά ο Ρίτσαρντ αποστασιοποιήθηκε και δεν ακολούθησε την εκστρατεία εναντίον του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Κλήθηκε να βοηθήσει στην εκδίωξη του Γαλάτη βασιλιά Φελίμ Ουά Κόντσομπαιρ από το Κόνοτ και του παραχωρήθηκαν μεγάλες εκτάσεις γής σαν ανταμοιβή, ο Φελίμ υποχρεώθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας ενώ το στέμμα άφησε στην κατοχή του μόνο πέντε τμήματα από την κομητεία Ροσκόμον. Ο Ρίτσαρντ Μορ ντε Μπεργκ δέχτηκε τα υπόλοιπα 25 τμήματα του Ροσκόμον και τον τίτλο του λόρδου του Κόνοτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πριν το 1225 την Εγιδία ντε Λασύ κόρη του Γουόλτερ Ντε Λασύ και της Μάργκαρετ ντε Μπραόζ με την οποία απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ
Μπόζιο
Το Μπόζιο (ιταλικά: Bosio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Άκρες Αιτωλοακαρνανίας
Γενικά στοιχεία
Οι Άκρες είναι κτισμένες σε υψόμετρο 359 μέτρα, στους βόρειους πρόποδες του Αράκυνθου (Ζυγός), σε απόσταση 30,5 χλμ. ΝΑ. από το Αγρίνιο και 37,5 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο και βρίσκεται στα νότια της λίμνης Τριχωνίδας.
Αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 με την ονομασία Άνω Μποτίνο προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Μακρυνείας. Το 1930 με το ΦΕΚ 51Α - 19/02/1930 μετονομάστηκε σε Λιθοβούνι και το 1981 με το ΦΕΚ 141Α - 28/05/1981 σε Άκρες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Σαράντη και τα Βαρκά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ακρών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου. Το 1963, κατά τη διάρκεια κατασκευής δρόμου, ανακαλύφθηκε στην ευρύτερη περιοχή του χωριού αρχαίος θολωτός τάφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Μπότσολε
Το Μπότσολε (ιταλικά: Bozzole) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αχάντ Μπάρατ
μικρογραφία|Χάρτης του Αχάνδα Βάρατα, που αποτελείται από το Πακιστάν, την Ινδία και το Μπαγκλαντές Ο Αχάνδα Βάρατα (Χίντι: अखण्ड भारत, Akhanda Bhārata, Ούρντου: اکھنڈ بھارت, βεγγαλικά: অখন্ড ভারত, Okhond Bharot) ή Μεγαλύτερη Ινδία είναι αλυτρωτικός όρος κυριολεκτικά σημαίνει "Αδιαίρετη Ινδία".
Ιστορία
Στην περίοδο του Ινδικού Κινήματος Ανεξαρτησίας, ο Κ. Μ. Μούνσι υποστήριξε το Αχάντ Χιντουστάν, μια πρόταση που Μαχάτμα Γκάντι, πιστεύοντας ότι "καθώς η Βρετανία ήθελε να διατηρήσει την αυτοκρατορία της, ακολουθώντας μια πολιτική "διαίρει και βασίλευε", η ενότητα Ινδουιστών-Μουσουλμάνων δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί όσο οι Βρετανοί ήταν εκεί." Επιπλέον, ο Μαζάρ Αλί Χαν έγραψε ότι "οι αδερφοί Χαν [ήταν] αποφασισμένοι να αγωνιστούν για το Αχάντ Χιντουστάν, και αμφισβήτησαν την Λίγκα για να αγωνιστούν για το θέμα ενώπιον του εκλογικού σώματος της Επαρχίας." Στο Δελχί, στις 7-8 Οκτωβρίου 1944, ο Ράντα Kουμούντ Μουχέρτζι προήδρευσε στο Συνέδριο Ηγετών του Αχάντ Χιντουστάν.
Δεξιοί υποστηρικτές
Η κλήση για την δημιουργία του Αχάντ Μπάρατ ή Αχάντ Χιντουστάν έχει κατά καιρούς τεθεί από Ινδικές Χιντουτβαβαντικές πολιτιστικές και πολιτικές οργανώσεις όπως η Ινδουιστική Μαχασάμπα, το Επαναστατικό Φόρουμ Κακμπουσούντι, το Ράστριγια Σουαγιαμσεβάκ Σανγκ (ΡΣΣ) το Βίσουα Χίντου Παρισάντ, το Χίντου Τζανατζαγκρούτι Σαμιτί και το Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα. Το όνομα ενός οργανισμού, ο οποίος μοιράζεται αυτό το στόχο, το Αχάντ Χιντουστάν Μόρτσα, φέρνει το όρο στο όνομά του. Άλλα σημαντικά Ινδικά μη-θρησκευτικά πολιτικά κόμματα, όπως το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, διατηρούν μια θέση στο διαμελισμό της Ινδίας για θρησκευτικούς λόγους, αλλά δεν συμμετέχουν σε κλήση για το Αχάντ Μπαράτ.
Χάρτες προ του 1947 της Ινδίας προ της διαίρεσης που δείχνουν τα τρέχοντα κράτη του Πακιστάν και του Μπαγκλαντές ως μέρος των εδαφών της Βρετανικής Ινδίας απεικονίζουν τα σύνορα του πρωτο-Αχάντ Μπαράτ. Επίσης η δημιουργία του Αχάντ Μπάρατ συνδέεται ιδεολογικά με την έννοια της Χίντουτβα (Ινδικότητα) και οι ιδέες των σανγκαθάν (ενότητα) και σούντι (καθαρισμού) επιδιώκουν να επικεντρώνουν τη σύγχρονη Ινδική πολιτική σε ένα θρυλικό αρχαίο πολιτισμό και την κληρονομιά της Ινδικής υποηπείρου.
Ενώ η ηγεσία του δεξιού ΚΜΤ αμφιταλαντεύεται σχετικά με το θέμα, το ΡΣΣ ήταν πάντα ισχυρός υποστηρικτής της ιδέας. Το βιβλίο Η Τραγική Ιστορία του Διαμελισμού του Χ. Β. Σεσάντρι, ηγέτη του ΡΣΣ, τονίζει τη σημασία της έννοιας του Αχάντ Μπαράτ. Το περιοδικό Organiser, το οποίο είναι συνδεδεμένο με το ΡΣΣ, συχνά δημοσιεύει άρθρα από ηγέτες όπως ο παρών Σαρσανγκατσαλάκ, ο Μοχάν Μπαγκουάτ, υιοθετώντας τη φιλοσοφία ότι μόνο το Αχάντ Μπάρατ και το σαμπούρνα σαμάτζ (ενωμένη κοινωνία) μπορεί να φέρει την "πραγματική" ελευθερία για το λαό της Ινδίας.
Το δεξιό Βίσουα Χίντου Παρισάντ επίσης παραμένει ισχυρός υποστηρικτής της ιδέας, με τον ηγέτη Πραβίν Τογκάντια να δηλώνει ότι οι Ινδουιστικές γεννήσεις θα πρέπει να αυξηθούν έτσι ώστε η Ινδική σημαία θα κυματίζει στην "Κανταχάρ, τη Λαχόρη και τη Ντάκα" (στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές αντίστοιχα).
Η κλήση για την Ινδική επανένωση έχει υποστηριχθεί από τον Ινδό Πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι, τον Εθνικό Γενικό Γραμματέα του ΚΜΤ Ραμ Μαντάβ και τον Κανχάιγια Τζι Ανάντ.
Αριστερή υποστήριξη
Ο πρώην Ινδός ανώτατος δικαστής Μαρκαντέι Κάτζου υποστήριξε στην Πακιστανική εφημερίδα The Nation ότι η μόνη λύση στη συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν είναι η επανένωση της Ινδίας, του Πακιστάν και του Μπαγκλαντές κάτω από μια ισχυρή, κοσμική, συγχρόνως ομόφρονη κυβέρνηση. Επίσης επέκτεινε τους λόγους για την υποστήριξή της επανένωσης της Ινδίας σε ένα άρθρο για το Newslaundry Σε ξεχωριστό άρθρο, ο Κάτζου υποστήριξε ότι ένα τέτοιο κράτος θα διοικείται από μια κοσμική κυβέρνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ινδίας Κατηγορία:Αλυτρωτισμός Κατηγορία:Εθνικές ενοποιήσεις Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Πολιτική της Ινδίας
Εβραϊκό νεκροταφείο του Βορμς
Το Εβραϊκό νεκροταφείο του Βορμς (άλλη ονομασία Heiliger Sand) είναι το παλιότερο εβραϊκό νεκροταφείο στην Ευρώπη.
Η Εβραϊκή κοινότητα του Βορμς δημιουργήθηκε στις αρχές του 11ου αιώνα και η παλαιότερη ταφόπλακα του νεκροταφείου που μπορεί να διαβαστεί και σήμερα έχει χρονολογία 1058/59. Το νεκροταφείο έκλεισε το 1911 όταν δημιουργήθηκε ένα νέο νεκροταφείο. Ταφές όμως σε ορισμένους οικογενειακούς τάφους συνεχίστηκαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘30. Το παλαιότερο τμήμα του νεκροταφείου έχει σήμερα 1.300 ταφόπλακες ενώ το νεότερο, που χρονολογείται μετά το 1689, περισσότερες από 1.200. Τη φροντίδα του νεκροταφείου έχει η πόλη του Βορμς, η Εβραϊκή κοινότητα του Μάιντς –Βορμς και το Landesdenkmalamt (δημόσια υπηρεσία για την προστασία ιστορικών μνημείων) της Ρηνανίας Παλατινάτο.
Το εβραϊκό νεκροταφείο, όπως και η συναγωγή (οικία του Ρασί) και το μνημειακό μίκβε του 12ου αιώνα, χαρακτηρίστηκαν το 2021 μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεκροταφεία στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Μπρινιάνο Φρασκάτα
Το Μπρινιάνο Φρασκάτα (ιταλικά: Brignano Frascata) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Πάβελ Φλορένσκι
Ο Πάβελ Αλεξάντροβιτς Φλορένσκι (ρωσ. Па́вел Алекса́ндрович Флоре́нский, αρμεν. Պավել Ֆլորենսկի, 9 Ιανουαρίου 1882 – 8 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος θεολόγος, ιερέας, φιλόσοφος, φυσικομαθηματικός, ηλεκτρολόγος μηχανικός, εφευρέτης και νεομάρτυρας.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Πάβελ Φλορένσκι γεννήθηκε στην πόλη Γιεβλάχ του Κυβερνείου της Ελισαβετούπολης, στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν. Ο πατέρας του, ο Αλεξάντρ, ήταν μηχανικός των σιδηροδρόμων, προερχόμενος από οικογένεια Ρώσων Ορθόδοξων ιερέων, ενώ η μητέρα του Όλγα ή Σαλόμια Σαπαρόβα ή Σαπαριάν καταγόταν από οικογένεια Αρμένιων ευγενών της Τιφλίδας. Ο Φλορένσκι «πάντοτε αναζητούσε τις ρίζες της αρμενικής του οικογενείας» και σημείωσε ότι προέρχονταν από το Καραμπάχ.
Ο Πάβελ ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του το 1899 στο κλασικό λύκειο της Τιφλίδας, όπου είχε συμμαθητή τον Ουκρανό καλλιτέχνη Νταβίντ Μπουρλιούκ. Εκείνη τη χρονιά ο Πάβελ είχε μια πνευματική κρίση σχετικώς με τα όρια και τη σχετικότητα του ορθολογισμού και του επιστημονικού θετικισμού, που αποτελούσαν οργανικό μέρος της αρχικής του μορφώσεως από το οικογενειακό περιβάλλον και το σχολείο. Απεφάσισε να δώσει τη δική του λύση, αναπτύσσοντας θεωρίες που θα συμφιλίωναν το πνευματικό και το επιστημονικό στη βάση των μαθηματικών. Εγγράφηκε στο Τμήμα Μαθηματικών του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου της Μόσχας, όπου είχε καθηγητή τον Νικολάι Μπουγκάγιεφ και έγινε φίλος με τον γιο του, τον μελλοντικό ποιητή και θεωρητικό του ρωσικού συμβολισμού Αντρέι Μπέλιι.
Ο Φλορένσκι προσελκύσθηκε από τη νέα τότε θεωρία των συνόλων του Γκέοργκ Κάντορ. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα αρχαίας φιλοσοφίας. Ενδιαφερόταν για μελέτες πέρα από «τους περιορισμούς των φυσικών γνώσεων». Το 1904 απεφοίτησε από το πανεπιστήμιο, αρνήθηκε όμως μια θέση εκεί. Αντιθέτως, συνέχισε με σπουδές θεολογίας στην Εκκλησιαστική Ακαδημία στο Σέργκιεφ Ποσάντ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εκεί ήλθε σε επαφή με τον Γέροντα Ισίδωρο (1814-1908) σε μια επίσκεψη στο Ερημητήριο της Γεθσημανής, και ο Ισίδωρος θα γινόταν ο πνευματικός του καθοδηγητής. Μαζί με τους συμφοιτητές του Ερν, Σβενίτσκι και Μπρίχνιτσεφ, ο Φλορένσκι ίδρυσε την «Ένωση Χριστιανικού Αγώνα» (Союз Христиaнской Борьбы), με τον επαναστατικό στόχο να ξαναχτίσει τη ρωσική κοινωνία σύμφωνα με τις αρχές του Βλαντίμιρ Σολοβιόφ. Συνελήφθη ως μέλος αυτής της ενώσεως το 1906, ωστόσο αργότερα έχασε το ενδιαφέρον του για το κίνημα του ριζοσπαστικού Χριστιανισμού.
Πνευματικά ενδιαφέροντα
thumb|left|Ο πίνακας του [[Μιχαήλ Νεστέροφ με τίτλο «Φιλόσοφοι» (1917), που απεικονίζει τον Πάβελ Φλορένσκι (αριστερά) και τον Σεργκέι Μπουλγκάκοφ.]] Κατά τις σπουδές του στην Εκκλησιαστική Ακαδημία, ο Φλορένσκι ενδιαφερόταν για τη φιλοσοφία, την τέχνη και τη λαογραφία. Εντάχθηκε στο κίνημα του ρωσικού συμβολισμού μαζί με τον φίλο του Αντρέι Μπέλιι και δημοσίευσε στα περιοδικά Νέα οδός και Ζυγός («Весы»). Επίσης άρχισε να συγγράφει το κυριότερο φιλοσοφικό έργο του, το Ο στυλοβάτης και το έδαφος της Αληθείας: ένα δοκίμιο ορθοδόξου θεοδικίας σε 12 επιστολές. Ως ολοκληρωμένο βιβλίο κυκλοφόρησε το 1914, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του είχε γραφεί ήδη την εποχή της αποφοιτήσεώς του από την Ακαδημία το 1908. Σύμφωνα με τον πρόλογο στην έκδοση του Princeton University Press: «Το βιβλίο είναι μια συλλογή δώδεκα επιστολών απευθυνόμενων προς έναν «αδελφό» ή «φίλο», ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί συμβολικώς ως ο Χριστός. Κεντρική θέση στο έργο του Φλορένσκι καταλαμβάνει μια εξερεύνηση των διάφορων σημασιών της χριστιανικής αγάπης, η οποία θεωρεί ως έναν συνδυασμό των αρχαίων ελληνικών σημασιών των λέξεων φιλία και αγάπη. Περιγράφει την αρχαία χριστιανική τελετή της αδελφοποιήσεως, που ενώνει άρρενες φίλους με αγνούς δεσμούς αγάπης. Επιπλέον, ο Φλορένσκι ήταν ένας από τους πρώτους διανοητές του 20ού αιώνα που ανέπτυξε την έννοια της θεϊκής σοφίας...».
Μετά την αποφοίτησή του από την Εκκλησιαστική Ακαδημία, ο Φλορένσκι νυμφεύθηκε την Άννα Μιχάηλοβνα Γκιατσίντοβα (Анна Михайловна Гиацинтова), αδελφή ενός φίλου του, τον Αύγουστο του 1910. Το γεγονός συγκλόνισε τους φίλους του, που γνώριζαν την απέχθειά το για την έγγαμη ζωή. Συνέχισε να διδάσκει φιλοσοφία και έζησε στη Λαύρα Τρόιτσε-Σέργκιεβα έως το 1919. Το 1911 χειροτονήθηκε ιερέας και το 1914 συνέγραψε διδακτορική διατριβή με τίτλο Περί της πνευματικής αληθείας. Δημοσίευσε επίσης έργα φιλοσοφίας, θεολογίας, θεωρίας της τέχνης, μαθηματικών και ηλεκτροδυναμικής. Από το 1911 έως το 1917 ήταν ο αρχισυντάκτης του πλέον έγκυρου Ορθόδοξου θεολογικού περιοδικού της εποχής εκείνης, του Bogoslovskiy Vestnik, ενώ διατελούσε και πνευματικός σύμβουλος του αμφιλεγόμενου Ρώσου συγγραφέα Βασίλι Ροζάνοφ, προτρέποντάς τον να επανασυμφιλιωθεί με την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Κομμουνιστική περίοδος
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Φλορένσκι διετύπωσε τη θέση του σχετικώς ως εξής: «Εγώ έχω αναπτύξει τη δική μου φιλοσοφική και επιστημονική κοσμοθεωρία, η οποία, αν και αντιβαίνει στην κοινή ερμηνεία του κομμουνισμού... δεν με αποτρέπει από το να εργασθώ τίμια στην υπηρεσία του Κράτους.» Μετά το κλείσιμο από τους Μπολσεβίκους της Λαύρας Τρόιτσε-Σέργκιεβα (1918) και του Ναού Σέργκιεβο-Ποσάντ (1921), στον οποίο ιερουργούσε, μετακόμισε στη Μόσχα για να εργασθεί στο Κρατικό Πλάνο για τον Εξηλεκτρισμό της Ρωσίας (ГОЭЛРО) μετά από σύσταση του Leon Trotsky, ο οποίος πίστευε ισχυρά στην ικανότητα του Φλορένσκι να βοηθήσει το κράτος στον εξηλεκτρισμό της αγροτικής Ρωσίας. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις συγχρόνων του, ο Φλορένσκι έδινε μια αξιοσημείωτη εικόνα όταν εργαζόταν φορώντας τα ράσα του πλάι-πλάι με άλλους ειδικούς ενός κρατικού γραφείου.
Το 1924 δημοσίευσε μια μεγάλη μονογραφία με θέμα τα διηλεκτρικά. Ταυτοχρόνως εργαζόταν ως επιστημονικός γραμματέας της «Ιστορικής Επιτροπής επί της Λαύρας Τρόιτσε-Σέργκιεβα» και δημοσίευσε εργασίες πάνω στην αρχαία ρωσική τέχνη. Υπήρχε η φήμη ότι ήταν ο βασικός οργανωτής μιας μυστικής προσπάθειας να διασωθούν τα λείψανα του Αγίου Σεργίου του Ράντονεζ, των οποίων η καταστροφή είχε διαταχθεί από την κυβέρνηση.
Κατά το β΄ μισό της δεκαετίας του 1920, ο Φλορένσκι εργάσθηκε κυρίως σε θέματα φυσικής εν γένει και ειδικότερα ηλεκτροδυναμικής, δημοσιεύοντας τελικώς την εργασία του «Φανταστικοί αριθμοί στη γεωμετρία» («Мнимости в геометрии. Расширение области двухмерных образов геометрии»), αφιερωμένο στη γεωμετρική ερμηνεία της Θεωρίας της Σχετικότητας του Αϊνστάιν. Εκεί διετύπωσε μεταξύ άλλων την άποψη ότι η γεωμετρία των φανταστικών αριθμών, που προέβλεπε η Θεωρία της Σχετικότητας για κάποιο σώμα που θα έτρεχε ταχύτερα από το φως, είναι η γεωμετρία του Βασιλείου του Θεού. Για την αναφορά αυτή κατηγορήθηκε για αντισοβιετική προπαγάνδα από τις σοβιετικές αρχές.
Εξορία, φυλάκιση και θάνατος
thumb|225px|right|Ο Φλορένσκι το 1934 Το 1928 ο Φλορένσκι εξορίσθηκε στο Νίζνι Νόβγκοροντ, αλλά μετά από παρέμβαση της Γιεκατερίνα Πέσκοβα, συζύγου του μεγάλου κομμουνιστή συγγραφέως Μαξίμ Γκόρκι, του επιτράπηκε να επιστρέψει στη Μόσχα. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 26 Φεβρουαρίου 1933, συνελήφθη και πάλι, με την υποψία της συνωμοσίας με τον Πάβελ Γκιντιουλιάνοφ, ενός καθηγητή του Κανονικού δικαίου που ήταν τελείως άγνωστος στον Φλορένσκι, ώστε να ανατρέψουν το καθεστώς και να εγκαθιδρύσουν, με τη βοήθεια της ναζιστικής Γερμανίας, μία φασιστική μοναρχία. Ο Φλορένσκι υπερασπίσθηκε σθεναρά τον εαυτό του κατά των κατηγοριών, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι παραδεχόμενός τις παρότι ψευδείς, θα μπορούσε να διασφαλίσει την ελευθερία σε αρκετούς γνωστούς του. Καταδικάσθηκε σε δεκαετή καταναγκαστικά έργα σε στρατόπεδο εργασίας με βάση το διαβόητο Άρθρο 58 του ποινικού κώδικα του Στάλιν (παράγραφοι 10 και 11: «αγκιτατορική δράση ενάντια στο σοβιετικό σύστημα» και «δημοσίευση αγκιτατορικού υλικού κατά του σοβιετικού συστήματος»). Η επιμονή του να συνεχίζει να φορά ιερατικά ενδύματα ενοχλούσε τους εργοδότες του. Το κράτος του έδωσε αρκετές ευκαιρίες να αυτοεξορισθεί στο Παρίσι, αλλά εκείνος τις αρνήθηκε.
Εξέτιε την ποινή του στο στρατόπεδο κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής Βαϊκάλης-Αμούρ μέχρι το 1934, οπότε μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο-φυλακή Σολόφκι. Εκεί μπόρεσε να διεξαγάγει έρευνες στην παραγωγή ιωδίου και agar από τα φύκια του Αρκτικού Ωκεανού. Το 1937 μεταφέρθηκε στο Λένινγκραντ, όπου στις 25 Νοεμβρίου καταδικάσθηκε σε θάνατο από μία εξωδικαστική τρόικα του NKVD. Σύμφωνα με σχετική φήμη-θρύλο καταδικάσθηκε επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει το πού βρισκόταν η κάρα του Αγίου Σεργίου, την οποία ήθελαν να καταστρέψουν οι κομμουνιστές. Η κάρα του Αγίου σώθηκε πράγματι και το 1946 η Λαύρα Τρόιτσε-Σέργκιεβα λειτούργησε και πάλι. Τα λείψανα του Αγίου Σεργίου επιστράφηκαν στη Λαύρα από τον Πάβελ Γκολουμπτσόφ, τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Σέργιο.
Ελληνορθόδοξο νεκροταφείο στο Σισλί
Δημιουργήθηκε το 1859 και σ’ αυτό είναι θαμμένοι εκτός από Έλληνες και ορθόδοξοι Ρώσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Άραβες και Τούρκοι. Μεταξύ άλλων στο Ελληνορθόδοξο νεκροταφείο στο Σισλί είναι θαμμένος ο εθνικός ευεργέτης Γεώργιος Ζαρίφης και ο μεγαλεμπορος και αγωνιστής του 1821 Δημήτριος Δημητρακόπουλος. Ο ναός του νεκροταφείου είναι αφιερωμένος στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Σύμφωνα με μια επιγραφή χτίστηκε το 1888 με έξοδα των γιων του Schilizzi Stephanovik.
Πάβελ Φλορένσκι
Εξορία, φυλάκιση και θάνατος
Μετά την καταδίκη, ο Φλορένσκι μεταφέρθηκε με ειδική αμαξοστοιχία μαζί με άλλους 500 φυλακισμένους σε τοποθεσία κοντά στο Λένινιγκραντ, όπου εκτελέσθηκε με πυροβολισμό τη νύχτα της 8ης Δεκεμβρίου 1937 σε ένα δάσος. Η θέση της ταφής του παραμένει άγνωστη. Ο Αντόνιο Ματσιόνι γράφει ότι εκτελέσθηκε στο Πεδίο Πυροβολικού Ρζέφσκι, κοντά στο Τόκσοβο, το οποίο βρίσκεται περί τα 20 χιλιόμετρα βόρεια της Αγίας Πετρουπόλεως, και τάφηκε σε μυστικό τάφο στο Κοϊρανγκακάνγκας (επίσης κοντά στο Τόκσοβο), μαζί με τριάντα χιλιάδες άλλους κρατουμένους που εκτελέσθηκαν από το NKVD την ίδια χρονική περίοδο. Το 1997 ανακαλύφθηκε με εκσκαφή ένας τόπος μαζικής ταφής στο δάσος Σανταρμόχ, που μπορεί κάλλιστα να περιείχε το λείψανό του. Ο πατήρ Παύλος Φλορένσκι αναγνωρίσθηκε το 1982 ως νεομάρτυρας και ομολογητής της πίστεως.
Ελληνορθόδοξο νεκροταφείο στο Σισλί
Κατά τα Σεπτεμβριανά, συμμορίες κατέστρεψαν σταυρούς και αγάλματα στο νεκροταφείο, βανδάλισαν τους τάφους και σκόρπισαν τα οστά των νεκρών.
Πάβελ Φλορένσκι
Επίδραση
Ο Φλορένσκι διαβάζεται συχνά για τις συνεισφορές του στη θρησκευτική αναγέννηση της εποχής του, καθώς και για την επιστημονική σκέψη του στις θετικές επιστήμες. Από τη δεκαετία του 1960 άρχισε να μελετείται από μια ευρύτερη άποψη εξαιτίας της αναζωογονήσεως του ενδιαφέροντος για αγνοημένες εκφάνσεις του έργου του, που αναδείχθηκαν τότε από τη «σχολή» σημειωτικής του Τάρτου. Αυτή απετίμησε τα έργα του με βάση την προορατική εξέταση θεμάτων που έγιναν μέρος των ενδιαφερόντων της θεωρητικής πρωτοπορίας για μια γενική θεωρία των πολιτισμικών σημαινόντων εκείνη την εποχή. Υπό αυτό το φως ήταν η απόδειξη ότι η σκέψη του Φλορένσκι αποκρινόταν ενεργώς στην τέχνη των Ρώσων μοντερνιστών. Ειδικότερης σημασίας από αυτή την άποψη ήταν η έκδοση από αυτούς τού δοκιμίου του για την οργάνωση του χώρου στη ρωσική παράδοση αγιογραφίας (1919), το οποίο είχε αρχικώς δοθεί ως διάλεξη, υπό τον τίτλο «Αντίστροφη προοπτική», μια έννοια την οποία ο Φλορένσκι, όπως και ο Erwin Panofsky αργότερα, πήρε από το δοκίμιο του Όσκαρ Βουλφ (1907) «Die umgekehrte Perspektive und die Niedersicht». Εδώ ο Φλορένσκι φέρνει σε αντίθεση την κυρίαρχη έννοια της χωρικότητας στην αναγεννησιακή τέχνη αναλύοντας τις οπτικές συμβάσεις που εφαρμόζονται στην ανατολική παράδοση της αγιογραφίας. Αυτό το έργο παραμένει από τη δημοσίευσή του μέχρι σήμερα ένα γονιμοποιό κείμενο για το θέμα αυτό. Η ερμηνεία που δίνει ο Φλορένσκι στο κείμενο έχει προσφάτως αναπτυχθεί και επαναδιατυπωθεί με κριτικό τρόπο από την Κλεμένα Αντόνοβα, η οποία υποστηρίζει ότι μάλλον αυτό που ανέλυσε ο Φλορένσκι περιγράφεται καλύτερα με όρους «ταυτόχρονων επιπέδων».
Ελληνορθόδοξο νεκροταφείο στο Σισλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεκροταφεία στην Κωνσταντινούπολη
Πάβελ Φλορένσκι
Εργογραφικοί
Κατηγορία:Χριστιανοί μυστικιστές Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιερομάρτυρες Κατηγορία:Ρώσοι θεολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Ρώσοι φυσικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί φυσικοί Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Ρουσέιφα
Η Ρουσέιφα (الرصيفة) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιορδανίας, με πληθυσμό 472.604 κατοίκους στην απογραφή του 2015. Επίσης είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στο Κυβερνείο Ζάρκα.
Γεωγραφία
Η πόλη είναι κτισμένη στη λεκάνη του ποταμού Ζάρκα, σε μέσο υψόμετρο 700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην εθνική οδό Αμμάν-Ζάρκα. Μαζί το Αμμάν, η Ζάρκα και η Ρουσέιφα συναποτελούν μία ενιαία μεγάλη μητροπολιτική περιοχή, τη δεύτερη μεγαλύτερη στο Λεβάντε μετά από εκείνη της Δαμασκού. Δημογραφικώς εμφάνισε μεγάλη αύξηση πληθυσμού από την απογραφή του 2004, κατά την οποία είχαν απογραφεί 268.237 κάτοικοι (αύξηση κατά 76,2%).
Ο δήμος της Ρουσέιφα έχει έκταση μόλις 38 τετραγωνικά χιλιόμετρα και υποδιαιρείται στα εξής 5 διαμερίσματα:
Οικονομία
Η Ρουσέιφα είναι βιομηχανική πόλη για τα δεδομένα της Μέσης Ανατολής, γνωστή από το 1935 για την εξόρυξη φωσφάτων στην περιοχή της. Υπάρχει η εταιρεία «Ορυχεία Φωσφάτων Ιορδανίας», που ιδρύθηκε από τον ανακαλύψαντα τα σχετικά κοιτάσματα Αμίν Καμέλ Καουάρ, αλλά και αρκετές βαριές βιομηχανίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουσειφα
1154 Αστρονομία
Ο 1154 Αστρονομία (Astronomia) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,311. Ανακαλύφθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1927 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή της επιστήμης της Αστρονομίας (με την ελληνική λέξη για αυτή, και διεθνώς).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αστρονομίας εκτιμάται σε 61,08 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι FXU, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0296. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αστρονομία γύρω από τον εαυτό της.
Παραπομπές
Αστρονομια
Τατιάνα Αφανάσιεβα
Η Τατιάνα Αλεξέγιεβνα Αφανάσιεβα (Татья́на Алексе́евна Афана́сьева) (Κίεβο, 19 Νοεμβρίου 1876 - Λάιντεν, 14 Απριλίου 1964) (γνωστή και ως Τατιάνα Εχρενφέστ-Αφανάσεβα) ήταν Ρωσίδα/Ολλανδή μαθηματικός και φυσικός, που συνέβαλε στους τομείς της στατιστικής μηχανικής και της στατιστικής θερμοδυναμικής. Στις 21 Δεκεμβρίου 1904, παντρεύτηκε τον Αυστριακό φυσικό Πάουλ Έρενφεστ (1880-1933). Είχαν δύο κόρες και δύο γιους. Μία κόρη, η Τατιάνα Παβλόβνα Ερενφέστ, έγινε επίσης μαθηματικός.
Νεανικά χρόνια
Η Αφανάσιεβα γεννήθηκε στο Κίεβο της Ουκρανίας, τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας της ήταν ο Αλέξανδρος Αφανάσσιεφ, επικεφαλής μηχανικός στους Αυτοκρατορικούς Σιδηρόδρομους, ο οποίος έπαιρνε την Τατιάνα στα ταξίδια του στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας της πέθανε ενώ ήταν ακόμη νέα, οπότε αυτή μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, για να ζήσει με τη θεία της Σόνια και τον θείο Πέτερ Αφανάσσιεφ, καθηγητή στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Αγίας Πετρούπολης.
Η Τατιάνα παρακολούθησε κανονικό σχολείο στην Αγία Πετρούπολη με ειδικότητα στα μαθηματικά και τις επιστήμες. Εκείνη την εποχή, οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να παρακολουθήσουν πανεπιστήμια στη ρωσική επικράτεια, οπότε μετά την αποφοίτησή της από το κανονικό σχολείο, η Τατιάνα άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά και φυσική στο Γυναικείο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης υπό τον Ορέστ Τσβόλσον. Το 1902, πήγε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν στη Γερμανία, για να συνεχίσει τις σπουδές της με τους Φέλιξ Κλάιν και Ντάβιντ Χίλμπερτ.
Στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, η Τατιάνα γνώρισε τον Πάουλ Έρενφεστ. Όταν ο Έρενφεστ ανακάλυψε ότι η Τατιάνα δεν μπορούσε να παρευρεθεί σε μια συνάντηση λέσχης μαθηματικών, διαφώνησε με το σχολείο υποστηρίζοντας ότι ο κανόνας θα έπρεπε να αλλάξει. Μια φιλία αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο, και παντρεύτηκαν το 1904, αργότερα επέστρεψαν στην Αγία Πετρούπολη το 1907. Σύμφωνα με τη ρωσική νομοθεσία, ο γάμος δεν επιτρέπεται μεταξύ δύο ατόμων διαφορετικών θρησκειών. Δεδομένου ότι η Τατιάνα ήταν Ορθόδοξη και ο Έρενφεστ ήταν Εβραίος, και οι δύο αποφάσισαν να αποκηρύξουν επίσημα τις θρησκείες τους, για να παραμείνουν παντρεμένοι.
Το 1912 μετακόμισαν στο Λάιντεν της Ολλανδίας, όπου ο Πάουλ Έρενφεστ διορίστηκε, για να διαδεχθεί τον HA Lorentz ως καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Λάιντεν, και όπου το ζευγάρι έζησε καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας τους.
Εργασία στα μαθηματικά και τη φυσική
Αρχικά, η Τατιάνα συνεργάστηκε στενά με τον σύζυγό της, πιο γνωστά στην κλασική αναθεώρηση της στατιστικής μηχανικής του Μπόλτσμαν το 1911. Τα εννοιολογικά θεμέλια της στατιστικής προσέγγισης στη μηχανική, από τον Πάουλ και την Τατιάνα Έρενφεστ δημοσιεύθηκαν αρχικά το 1911 ως άρθρο για το γερμανικό Encyklopädie der mathematischen Wissenschaften (Εγκυκλοπαίδεια των Μαθηματικών Επιστημών) και έκτοτε έχει μεταφραστεί και αναδημοσιευτεί.