cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαροκόπος Εύβοιας
Γενικά στοιχεία
Ο Χαροκόπος βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Κοτυλαίων σε υψόμετρο 232 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. Δ. από την Κύμη, 35 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου - μέσω Αυλωναρίου) και 79 χλμ. ΒΑ. από τη Χαλκίδα. Η παλιά του ονομασία είναι το Χαροκόπι και έτσι αναφέρεται, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κοτυλαίων ενώ το όνομά του διορθώθηκε το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912. Το Ιούλιο του 1897 εγκαινιάστηκε στην περιοχή το λιγνιτωρυχείο της ΚΟΙ.Σ.Ε.Λ.Ι.Κ. για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων λιγνίτη της Κύμης και οι περισσότεροι εργάτες του κατοικούσαν στο χωριό. Τα σπίτια του έχουν ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική, είναι πετρόχτιστα και η στέγη τους καλύπτεται από πλάκες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Βίταλα και τον Κάμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Βιτάλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κύμης του δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Κάρνεια
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη
Χαροκόπος Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Θανάσης Καναράς
Ο Θανάσης Καναράς είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στον Πανιώνιο.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1960. Άρχισε την καριέρα του ως επιθετικός, στη συνέχεια διακρίθηκε ως μέσος, ενώ αγωνίστηκε και στο κέντρο της άμυνας. Στον Πανιώνιο μετακινήθηκε από την Αναγεννηση  Φαρσάλων και παρέμεινε καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, ξεχωρίζοντας για την αντοχή και τη μαχητικότητά του.
Ήταν μέλος της ομάδας η οποία προκρίθηκε έως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας την περίοδο 1988-89. Απέκλεισε στη φάση των 8 τον ΠΑΟΚ με 0-2 εκτός και 3-0 στην παράταση, στην επόμενη τη Λάρισα με 2-0 εντός και 0-0, για να ηττηθεί 1-3 από τον Παναθηναϊκό στον τελικό.
Στην Εθνική
Ο Θανάσης Καναράς υπήρξε παίκτης της Εθνικής Ελπίδων. Επίσης, αγωνίστηκε Ολυμπιακή ομάδα σε 15 ματς από το 1983 ως το 1988 στα προολυμπιακά τουρνουά για τις Ολυμπιάδες του Λος Άντζελες και της Σεούλ και σε φιλικά. Ο πρώτος αγώνας ήταν εναντίον της Κύπρου εντός έδρας στις 10/12/1986 (σκορ: 2-0) και ο τελευταίος κατά της Δανίας εκτός έδρας στις 20/4/1988 (σκορ: 0-4). Με την ολυμπιακή ομάδα πέτυχε κι ένα γκολ στο φιλικό παιχνίδι με την Ουγγαρία στις 28/1/1987, στο 77΄ πέτυχε το 2-1 που ήταν το τελικό σκορ.
Με την εθνική ανδρών αγωνίστηκε τέσσερις φορές. Η πρώτη συμμετοχή του ήταν στις 16/12/1987, στον τελευταίο αγώνα της Ελλάδας για τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που έγινε στη Ρόδο, εναντίον της Ολλανδίας (σκορ: 0-3). Στη συνέχεια μετείχε σε τρία φιλικά: στις 23/3/1988 εντός έδρας με τη Σοβιετική Ένωση (σκορ: 0-4), στις 19/5/1988 εκτός έδρας με τον Καναδά (σκορ: 1-0) και τέλος στις 30/8/1988 εκτός έδρας με την Ανατολική Γερμανία (σκορ: 0-1).
Πηγές
Καναράς Θανάσης Καναράς Θανάσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Καναράς Θανάσης Καναράς Θανάσης Κ Κ
Δήμος Νέας Προποντίδας
Ο Δήμος Νέας Προποντίδας είναι Δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010. Ο Δήμος Νέας Προποντίδας είναι ένας από τους πέντε (5) Δήμους του Νομού Χαλκιδικής. Το όνομα του Δήμου δόθηκε σε ανάμνηση της Προποντίδας, της θάλασσας γύρω από την οποία βρίσκονταν οι περισσότεροι οικισμοί της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, από τους οποίους προέρχονταν οι Μικρασιάτες και Θρακιώτες πρόσφυγες που κατοίκησαν στην περιοχή.
Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Καλλικράτειας, Μουδανιών και Τρίγλιας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 380,77 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 36.500 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το 2001 είχε 33.801 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Πρωτεύουσα του Δήμου και μεγαλύτερη πόλη, οικονομικό και διοικητικό κέντρο της Χαλκιδικής είναι τα Νέα Μουδανιά.
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Αικατερίνη Κουμαριανού
Η Αικατερίνη Κουμαριανού ήταν ιστορικός, ειδικευμένη σε θέματα του Νεότερου Ελληνισμού.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1919 στην Αθήνα. Τελείωσε το Γυμνάσιο στο Μαράσλειο, όπου, μεταξύ άλλων, είχε καθηγήτριες τη Ρόζα Ιμβριώτη και τη Μαρία Πολυμενάκου (τις δύο πρώτες γυναίκες που έγιναν γυμνασιαρχίνες). Η Ιμβριώτη που είχε κάνει σπουδές στη Γερμανία, της μεταλαμπάδευσε την αγάπη για τη δημοτική γλώσσα. Κατόπιν φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρε το πτυχίο της το 1942, στην Κατοχή. Υπήρξε σταθμός γι' αυτήν η γνωριμία της με τον Κ. Θ. Δημαρά. Η ίδια έχει πει: «Το 1947, μια μέρα στη Γεννάδειο, γνώρισα τον Κωνσταντίνο Δημαρά. Ανθρωπος με απίστευτη γενναιοδωρία, βαθύς, στοχαστικός, έδινε πάντα στους νεότερους, που αγαπούσαμε τη δουλειά μας, όσα οι ερευνητικές μας αναζητήσεις απαιτούσαν. Κοντά του έμαθα πολλά, του οφείλω πάρα πολλά. Αναθυμούμαι πάντα τις συζητήσεις μας, τον θησαυρό των γνώσεών του, τη γοητεία του λόγου του. Ο Κ. Θ. Δημαράς στάθηκε για όλους μας ένας εξαίρετος δάσκαλος, χωρίς ποτέ να υπάρξει δάσκαλος από καθέδρας».
Από τη δεκαετία του '50 και μετά στράφηκε στην έρευνα θεμάτων σχετικών με την προεπαναστατική περίοδο του Νεότερου Ελληνισμού. Τις κατευθύνσεις για το μεγάλο ερευνητικό της έργο, που ξεκινά περίπου το 1960, θα τις πάρει στα σεμινάρια του Δημαρά, στο Αθήναιον, στα οποία παρουσιάζονταν μεθοδολογικά προβλήματα, αλλά και νέες προσεγγίσεις, όσον αφορά στην ιστορία. Επίσης, καθοριστικές για την μετέπειτα πορεία της θα είναι οι μελέτες της στη Γαλλία (1955, 1957-1958).
Θα της δοθεί η ευκαιρία για συστηματική έρευνα, όταν θα βρεθεί ως φιλοξενούμενη εταίρος στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, το 1961, με την καθοδήγηση του Δημαρά. Εκείνη την εποχή θα μπει στο διοικητικό συμβούλιο του Ομίλου Μελέτης Ελληνικού Διαφωτισμού. Το 1963 θα μετάσχει στην επιτροπή σύνταξης του περιοδικού Ερανιστής. Πολλές μελέτες της θα δημοσιευτούν το διάστημα 1964-1967 στο περιοδικό Εποχές. Δίδαξε στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, πανεπιστημιακού επιπέδου College Year in Athens, μεταξύ 1964-1968.
Ήλθε σε άμεση επαφή, στη Γαλλία, με την περίφημη Σχολή των Annales, παρακολουθώντας μεταξύ 1969-1974 σεμινάρια των R. Mandrou και F. Furet στην παρισινή Ecole Pratique des Hautes Etudes (VI Section). Έγινε καθηγήτρια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Paris IV - Σορβόνη. Επίσης, ανέλαβε τη διεύθυνση του Institut Neohellenique, του Πανεπιστημίου. Δίδαξε εκεί έως το 1983. Από το 1988 συμμετείχε ως διδάσκουσα και πάλι στο College Year in Athens.
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ως επισκέπτρια καθηγήτρια (Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών περίοδος 1999-2008). Ήταν και επισκέπτρια καθηγήτρια στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Χαρτογραφίας. Ακόμη ήταν επίτιμο μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Πέθανε στην Αθήνα, στις 12 Μαΐου 2012.
Εργογραφία
Στόχος της ήταν να προσδιορίσει τις ιδεολογικές και πολιτισμικές ορίζουσες που χαρακτήρισαν τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Αρδασίρ Α΄ της Περσίας
thumb|300px|Η στέψη του Αρδασίρ Α', ιδρυτή της δυναστείας των Σασσανιδών από τον Αχούρα Μάσδα
Ο Αρδασίρ Α΄ της Περσίας (180 - Φεβρουάριος 242) ήταν ο ιδρυτής της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών της Περσίας. Ήταν ο μικρότερος γιος ενός υποτελή βασιλιά της πόλης του Δαρέμπ του Παπάκ και εγγονός του Σασσάν επώνυμου ιδρυτή της δυναστείας των Σασσανιδών. Η δυναστεία του βασίλευσε στην Περσία τέσσερις αιώνες μέχρι την ανατροπή της το 651 από τους μουσουλμάνους Άραβες του χαλιφάτου Ρασιντούν. Καταγόταν από την Περσική επαρχία Φαρσί και η οικογένεια του ήταν ιερείς του Ζωροαστρισμού. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση πατέρας του ήταν ο ίδιος ο Σασσάν απευθείας απόγονος της δυναστείας των Αχαιμενιδών ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του Παπάκ. Εξεγέρθηκε εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού του Σαπούρ τον οποίο ανέτρεψε από τον θρόνο το 208, είχε άλλον έναν μικρότερο αδελφό τον Ραιντασίρ έναν ισχυρό πολεμιστή. Μετά την ανατροπή του αδελφού του έβαλε στόχο την ανατροπή της ίδιας της Παρθικής δυναστείας. Εξεγέρθηκε το 224 ύστερα από σκληρές μάχες που κράτησαν τρεις μήνες κατάφερε να ανατρέψει από τον θρόνο και να σκοτώσει τον τελευταίο βασιλιά της Παρθικής δυναστείας των Αρσακιδών Αρτάβανο Ε’. Με αυτό τον τρόπο κατόρθωσε να ιδρύσει την δική του δυναστεία, στέφτηκε το 226 μέγας βασιλιάς των Περσών διάδοχος των Αχαιμενιδών.
Ιδρυτής της δυναστείας των Σασσανιδών της Περσίας
Η Αρμενία παρόλα αυτά παρέμεινε ανεξάρτητη υποτελής στους Ρωμαίους με βασιλείς που προέρχονταν από γόνους της προηγούμενης Περσικής δυναστείας των Αρσακιδών, αυτό τον οδήγησε σε σκληρούς πολέμους στην συνέχεια με την Ρώμη. Με την άνοδο του στον θρόνο της Περσίας ο Αρδασίρ Α΄ έβαλε δύο βασικούς στόχους :
Πόλεμοι του Αρδασίρ με τη Ρώμη
Οι μεγάλες φιλοδοξίες του και οι απαιτήσεις του να ενσωματώσει το υποτελές στη Ρώμη βασίλειο της Αρμενίας στην Περσία τον οδήγησαν σε σκληρές συγκρούσεις με τη Ρώμη τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Το 230 με τον ίδιο επικεφαλής του Περσικού στρατού επιτέθηκε στη Ρωμαϊκή επαρχία της Μεσοποταμίας, ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος έκανε πολλές προσπάθειες να κλείσει μαζί του ειρήνη αλλά ο Αρδασίρ ήταν αμετάπειστος. Απείλησε να καταλάβει τη Συρία και την Καππαδοκία γι’αυτό ο Αλέξανδρος Σεβήρος μετακίνησε το στρατηγείο του στην Αντιόχεια. Οι μάχες είχαν ως αποτέλεσμα πολλές απώλειες και από τις δύο πλευρές με αποτέλεσμα να αναγκαστεί το 233 να κλείσει ειρήνη, ωστόσο από το 237 μαζί με τον γιο και διάδοχο του Σαπώρη Α΄ ξεκίνησε πάλι επιθέσεις στη Μεσοποταμία.
Εξωτερικές αναφορές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Chevrolet Corvette C5
Η πέμπτη γενιά της Chevrolet Corvette, γνωστή ως Chevrolet Corvette C5, παρουσιάστηκε επίσημα στις αρχές του 1996, όταν και κατασκευάστηκαν τα πρώτα δοκιμαστικά αντίτυπα, αν και η εξέλιξή της είχε ξεκινήσει ήδη από το 1989 και αρχικά επρόκειτο να μπει στην παραγωγή μέσα στο 1993, με σκοπό να συμπέσει με τον εορτασμό των 40 ετών από την εισαγωγή της αρχικής Corvette C1 το 1953, αλλά η εισαγωγή της αναβλήθηκε επανειλημμένα λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων της μητρικής General Motors, καθώς και κάποιων αλλαγών προσώπων στα ανώτατα στελέχη του ομίλου. Η μαζική παραγωγή της, τελικώς, ξεκίνησε με κάποια ακόμα καθυστέρηση, στις 1 Οκτωβρίου 1996, και χρειάστηκαν 3 ακόμα μήνες για να φτάσει στην αγορά, μολονότι τους πρώτους 2 μήνες του 1997 διατέθηκε μόνο σε ειδικά επιλεγμένες αντιπροσωπείες μεγάλου όγκου πωλήσεων. Τελικώς, κυκλοφόρησε επίσημα και μαζικά σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ στις 7 Μαρτίου 1997. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 2 Ιουλίου 2004 και αντικαταστάθηκε από την Chevrolet Corvette C6, η οποία είχε μπει στην παραγωγή ήδη από τον Ιούνιο του 2004. Συνολικά κατασκευάστηκαν 248.715 αντίτυπα της Corvette C5.
Βασικά στοιχεία
Η Corvette C5 ήταν ένα τεράστιο βήμα εμπρός, σε σύγκριση με την προκάτοχο Corvette C4. Αν και είχε διατηρηθεί η παραδοσιακή διαμόρφωση των Corvette «V8 κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση», η νέα Corvette ήταν ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο. Μάλιστα στην έως τότε ιστορία της Corvette, η C5 ήταν η πρώτη γενιά της που αναπτύχθηκε εξ αρχής ως ένα εντελώς νέο αυτοκίνητο, αντί για βελτιωμένη μετεξέλιξη του προηγούμενου.
Ως αποτέλεσμα, η C5 ήταν ένα εξ ολοκλήρου νέο σχέδιο και έφερε ένα νέο πλαίσιο από κράμα αλουμινίου. Αν και τυπικά είχε πάλι βασιστεί στην πλατφόρμα Y-body της General Motors, που είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά το 1983 με την εμπορική εισαγωγή της Corvette C4, η Y-body είχε λάβει τεράστιες δομικές αλλαγές στην C5. Προκειμένου να ενισχυθεί το αμάξωμα και ταυτόχρονα να διατηρηθεί το βάρος σε λογικά επίπεδα, υιοθετήθηκε μία διαδικασία μορφοποίησης του πλαισίου με έγχυση νερού σε πολύ υψηλή πίεση - με τον τρόπο αυτό, αφού καταργούνται οι συγκολλήσεις, δεν υπάρχει ανάγκη για επιπλέον ενισχύσεις. Το συνολικό βάρος της C5 διατηρήθηκε κάτω από τον 1,5 τόνο, επιτυγχάνοντας έτσι υψηλότερες επιδόσεις και αξιοσημείωτη οικονομία καυσίμου για supercar υψηλών επιδόσεων. left|thumb|Chevrolet Corvette C5 fastback coupé για επίσημη εξαγωγή στη [[Γερμανία.]]
Μια άλλη καινοτομία της C5, ήταν ότι σχεδιάστηκε εξ αρχής ως convertible (καμπριολέ), σε αντίθεση με την συνήθη πρακτική της αρχικής σχεδίασης των αυτοκινήτων ως coupé, που έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της ισχύος του σασί στις εκδοχές κάμπριο, λόγω της αφαίρεσης της οροφής εκ των υστέρων (προκαλώντας κραδασμούς στο τιμόνι και στις κολώνες, και συντονισμούς ολόκληρου του αμαξώματος σε συνεχείς εγκάρσιες ανωμαλίες). Αυτό συνέβη και ως απάντηση στα αρνητικά σχόλια που είχε εισπράξει η προκάτοχος C4 convertible, που είχε προστεθεί στην παλέτα στις αρχές του 1986 και, μολονότι είχε εντυπωσιάσει ως εμφάνιση, οι δομικές αλλαγές της μετατροπής είχαν ως αποτέλεσμα ένα αμάξωμα ασθενούς κατασκευής, με κραδασμούς και στρεβλώσεις. Παραδόξως, ωστόσο, η C5 τους πρώτους μήνες ξεκίνησε αποκλειστικά ως fastback coupé, ενώ το convertible προστέθηκε τον Αύγουστο του 1997 και ένα hardtop coupé με σχεδόν κάθετο πίσω παρμπρίζ συμπλήρωσε την παλέτα τον Αύγουστο του 1998. right|thumb|Το αεροδυναμικό προφίλ μιας Chevrolet Corvette C5 fastback του 1999 στη [[Μινεσότα, ΗΠΑ, το 2014.]]
Στα πλαίσια της περαιτέρω βελτίωσης της οδικής συμπεριφοράς, οι μηχανικοί της ομάδας εξέλιξης κατάφεραν να προσδώσουν στην Corvette C5 ιδανική κατανομή βάρους ανάμεσα στους δύο άξονες και η C5 είχε κατανομή βάρους αμαξώματος εμπρός / πίσω ακριβώς 50 / 50. Η ιδανική αυτή κατανομή βάρους επετεύχθη κατά ένα μεγάλο μέρος και με την τοποθέτηση του κιβωτίου ταχυτήτων στο πίσω μέρος, και μάλιστα η C5 ήταν η πρώτη γενιά της Corvette με τέτοια τοποθέτηση του κιβωτίου ταχυτήτων. Επίσης, όπως προαναφέρθηκε, και το συνολικό της βάρος είχε κρατηθεί κάτω από τα 1.500 κιλά σε όλες τις εκδόσεις, εν μέρει διότι δεν είχε ρεζέρβα, καθώς έφερε ελαστικά run-flat, καταργώντας έτσι την ανάγκη αυτή. Παράλληλα, για την σχεδίαση της C5 χρησιμοποιήθηκε και αεροδυναμική σήραγγα, με αποτέλεσμα να έχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,29 - ένα νέο ρεκόρ τότε για τα σπορ υπεραυτοκίνητα μαζικής παραγωγής. Μάλιστα το νούμερο αυτό αντιπροσώπευε μια μεγάλη βελτίωση ως προς την Corvette C4, η οποία είχε Cd 0,34. left|thumb|Ο κινητήρας LS1 μιας Chevrolet Corvette C5.
Επιπλέον, η C5 έφερε και έναν καινούριο κινητήρα, τον LS1, φυσικά διάταξης V8 και βενζίνης. Μολονότι ο κυβισμός του έτυχε να είναι επίσης στα 5.7 λίτρα, δεν είχε καμία σχέση με τον προκάτοχό του. Η ιπποδύναμη του LS1 αρχικά ήταν 345 hp / 257 kW, αλλά από τη σεζόν (model year) του 2001 αυξήθηκε ελαφρά στους 350 hp / 261 kW, αν και ειδικότερα στα μοντέλα για εξαγωγή στην Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους, είχε πάντα ιπποδύναμη 344 hp σε όλα τα έτη παραγωγής της C5. Ο κινητήρας LS1 μάλιστα προσφέρει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες για αναβάθμιση ισχύος από τον προκάτοχό του και πολλοί οπαδοί της αμερικανικής σχολής έχουν προβεί σε βελτιωτικές ρυθμίσεις tuning, επιτυγχάνοντας εύκολα ιπποδυνάμεις της τάξης των 360 έως 400 hp χωρίς πρόκληση σημαντικής επιβάρυνσης σε αυτόν.
Το μοναδικό στοιχείο που μεταφέρθηκε αυτούσιο από την τέταρτη γενιά της Corvette, ήταν το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, που και στα δύο μοντέλα είχε τον επίσημο κωδικό 4L60-E. Ωστόσο, το προηγούμενο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της Corvette C4 αντικαταστάθηκε από ένα νέο, επίσης 6-τάχυτο, το T-56 της εταιρείας Borg-Warner, που ήταν ικανό να αξιοποιεί πιο αποτελεσματικά την ισχύ του κινητήρα, προσφέροντας στην C5 επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε 4,7 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 282 χιλιόμετρα την ώρα (175 μίλια την ώρα). Με το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα ερχόταν σε 5,1 δευτερόλεπτα, αν και η τελική ταχύτητα είχε ρυθμιστεί να φτάνει επίσης στα 282 χιλιόμετρα την ώρα (175 μίλια την ώρα). Η εκδοχή καμπριολέ είχε τελική ταχύτητα στα 275 χιλιόμετρα την ώρα (171 μίλια την ώρα) με κλειστή την οροφή, λόγω ελαφράς υστέρησης στην αεροδυναμική έναντι της εκδοχής fastback coupé. Ειδικότερα τα μοντέλα για εξαγωγή στην Ευρώπη είχαν τελική ταχύτητα στα 280 χιλιόμετρα την ώρα (174 μίλια την ώρα). Αξιοσημείωτο είναι ότι σε όλες τις χειροκίνητες εκδόσεις η τελική ταχύτητα στην Corvette C5 μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την 5η σχέση στο κιβώτιο και η 6η σχέση προοριζόταν μόνο για οικονομία καυσίμων στον αυτοκινητόδρομο. left|thumb|Chevrolet Corvette C5 convertible του 2002.
Επιπρόσθετα, χρησιμοποιήθηκαν υλικά υψηλότερης ποιότητας στο σαλόνι, ενώ και η ποιότητα κατασκευής βελτιώθηκε αισθητά, με αποτέλεσμα το οριστικό τέλος των τριγμών και κραδασμών της τέταρτης γενιάς. Ωστόσο, εισέπραξε κάποια αρνητικά σχόλια για μέτρια συναρμολόγηση σε κάποια σημεία, με εντυπωσιακότερο όλων το εμφανές κενό ανάμεσα στο ταμπλό και στις πόρτες, όπου μάλιστα μπορούσε κάποιος να χωρέσει ένα δάχτυλο ανάμεσα. Σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι το εσωτερικό της C5 ήταν και σαφώς πιο δυναμικής αισθητικής, με πιο σπορ αίσθηση από την προκάτοχο Corvette C4. Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας καθιερώθηκε ένας νέος αναλογικός πίνακας οργάνων, που αντικατέστησε τον ανάμικτο (αναλογικών και ψηφιακών ενδείξεων) πίνακα οργάνων της C4 των σεζόν 1990 - 1996, που είχε ψηφιακό ταχύμετρο και δείκτη βενζίνης, και αναλογικές όλες τις άλλες ενδείξεις. Η C5 ήταν, επίσης, η πρώτη στην ιστορία Corvette με τιμόνι μεταβλητής υποβοήθησης, ανάλογα με την ταχύτητα, και αυτό μάλιστα καθιερώθηκε εξ αρχής ως στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις της.
Γενικότερα, η Corvette C5 ήταν εμφανώς καλύτερη, σε κάθε τομέα, από την προκάτοχο C4 και μάλιστα κέρδισε τον τίτλο Car of the Year (Αυτοκίνητο της Χρονιάς) του αμερικανικού περιοδικού Motor Trend για το 1998, ενώ και γενικότερα απέσπασε άκρως θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό. right|thumb|Chevrolet Corvette C5 του 2002 στο [[Μόντρεαλ, Καναδάς, σε φωτογραφία του 2008.]]
Αισθητική
right|thumb|Chevrolet Corvette C5, δίπλα σε Corvette C4 του 1985.
Η προκάτοχος Chevrolet Corvette C4, μολονότι είχε θεωρηθεί ως έντονα φουτουριστική για τα δεδομένα του 1983, όταν κυκλοφόρησε στην αγορά, ωστόσο είχε πυροδοτήσει και κάποια αρνητικά σχόλια ότι «απλοποίησε» το ντιζάιν της αμέσως προηγούμενης Corvette C3, ευθυγραμμίζοντας τις καμπύλες της σε πιο απλές και ομαλές γραμμές και χάνοντας την παραδοσιακά δυναμική εμφάνιση των παλαιότερων Corvette.
Ως αποτέλεσμα, οι σχεδιαστές της Corvette C5 χρησιμοποίησαν μια ρετρό προσέγγιση, αντιστρέφοντας την εξέλιξη από την C3 στην C4. Έτσι, η C5 απέκτησε ένα πιο καμπυλωτό αμάξωμα, με εμφανή «φουσκώματα», που θύμιζαν εκ νέου την επιθετική και δυναμική εμφάνιση της C3, επιτυγχάνοντας όμως ταυτόχρονα και κορυφαία αεροδυναμική, όπως προαναφέρθηκε. Παράλληλα, η εξωτερική και εσωτερική σχεδίαση της Corvette C5 είχε εμφανείς ομοιότητες και με το Mazda RX-7 τρίτης γενιάς και, σε μικρότερο βαθμό, με το Nissan 300ZX. Ο λόγος ήταν ότι η σχεδιαστική ομάδα της Chevrolet, κατά την εξέλιξη της C5, είχε μελετήσει προσεκτικά τα δύο αυτά μοντέλα και τα είχε χρησιμοποιήσει ως πρότυπα για ντιζάιν και ποιότητα κατασκευής, ως απάντηση στις αρνητικές κριτικές εναντίον της Corvette C4 κατά την σύγκρισή της με αντίπαλα ιαπωνικά σπορ μοντέλα. right|thumb|Chevrolet Corvette C5 στο [[Κεμπέκ, Καναδάς, με τους aftermarket προβολείς της DEPO.]]
Για την ιστορία, η πέμπτη γενιά της Chevrolet Corvette έμελλε να είναι και η τελευταία με αναδιπλούμενα φώτα, καθώς η διάδοχος Corvette C6 καθιέρωσε συμβατικούς προβολείς, για πρώτη φορά σε Corvette μετά το 1962 (όταν έληξε η παραγωγή της Corvette C1, δηλαδή της πρώτης γενιάς του μοντέλου). Ωστόσο, η εταιρεία DEPO που εδρεύει στις ΗΠΑ προσέφερε και συνεχίζει ακόμα και σήμερα να προσφέρει aftermarket τοποθέτηση συμβατικών προβολέων, με σκοπό τη βελτίωση της αεροδυναμικής υπό όλες τις συνθήκες οδήγησης, τη μείωση του βάρους στο μπροστινό μέρος και ως απάντηση στις διαχρονικές διαμαρτυρίες πολλών ιδιοκτητών Corvette ότι τα αναδιπλούμενα φώτα είχαν υψηλό κόστος συντήρησης, καθώς και επισκευής σε τυχόν βλάβη. Οι προβολείς αυτοί γνώρισαν εξ αρχής μεγάλη απήχηση στο ευρύ κοινό και ίσως αυτό να συνετέλεσε στην απόφαση της Chevrolet για κατάργηση των αναδιπλούμενων φώτων στη C6.
Επίσης, στην Corvette C5 διατηρήθηκαν τα παραδοσιακά 4 κυκλικά πίσω φώτα που έφεραν όλες οι Corvette μεταξύ του 1961 και του 2013, με αποτέλεσμα η πίσω αισθητική της να θυμίζει ακόμα την Corvette C4, πλην όμως με πιο καμπυλωτό ντιζάιν στο πίσω μέρος του αμαξώματος, σε αντίθεση με τις γωνίες και ακμές της C4. Μία αξιοσημείωτη λεπτομέρεια, ωστόσο, είναι ότι τα πίσω φώτα των Corvette C5 αμερικανικών προδιαγραφών είχαν αποκλειστικά κόκκινο εξωτερικό κάλυμμα, με τα πίσω φλας να είναι επίσης κόκκινα, και τα λευκά φώτα της όπισθεν είχαν τοποθετηθεί κάτω από τα 4 κυκλικά φώτα και μέσα στο πλαίσιο της πίσω πινακίδας και εκατέρωθεν αυτής. Αντιθέτως, οι Corvette C5 που κατασκευάστηκαν για επίσημη εξαγωγή στην Ευρώπη και γενικώς στις άλλες ηπείρους, είχαν τα κλασικά πορτοκαλί φλας και τα λευκά φώτα της όπισθεν στα κάτω ημικύκλια των 4 κύκλων. Πρόκειται για μία αλάνθαστη μέθοδο οπτικού διαχωρισμού των δύο αυτών εκδοχών.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
left|thumb|Chevrolet Corvette C5 convertible 50th Αnniversary του 2003. Όπως συνέβη και με τις τελευταίες Corvette C4, όλες οι Chevrolet Corvette C5 έφεραν εξ αρχής στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού, Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), Σύστημα Ελέγχου Πίεσης Ελαστικών και κλειδαριές ασφαλείας. Επίσης, για την προστασία των επιβατών σε τυχόν πλευρική πρόσκρουση, οι C5 είχαν λάβει πολύ μεγαλύτερες πλευρικές ενισχύσεις στις πόρτες από αυτές της προκατόχου C4 και αφρώδες πλαστικό στις εσωτερικές επενδύσεις στις πόρτες, οι οποίες είχαν πλέον και ένα πιο «ομαλό» και «καμπυλωτό» ντιζάιν, χωρίς επικίνδυνες ακμές και γωνίες.
Μέσα στο 1998, εμφανίστηκε και Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας, υπό την ονομασία Active Handling System, ως έξτρα σε όλες τις εκδόσεις, ενώ από τη σεζόν (model year) του 2001 έγινε στάνταρ σε όλα. Μία εντυπωσιακή καινοτομία της C5 ήταν το Head-Up Display, που εισήχθη τη σεζόν του 1999, ως στάνταρ στην Ευρώπη και έξτρα στις ΗΠΑ, όπου έγινε στάνταρ τη σεζόν του 2002 στην κορυφαία έκδοση Corvette Z06. Το Head-Up Display της C5 προέβαλε στο παρμπρίζ πληροφορίες όπως η ταχύτητα, οι στροφές του κινητήρα ανά λεπτό και το επίπεδο της στάθμης καυσίμων. right|thumb|Chevrolet Corvette C5 convertible με ανοιχτούς τους προβολείς στο λυκόφως και με aftermarket πίσω αεροτομή.
Επίσης, χρήσιμο στοιχείο εξοπλισμού για την οδική ασφάλεια, που εμφανίστηκε στην Corvette C5, ήταν και ένας αισθητήρας λυκόφωτος, που έφερε το όνομα Twilight Sentinel. Το σύστημα αυτό ενεργοποιεί αυτόματα τους προβολείς το σούρουπο ή γενικότερα σε μείωση της εξωτερικής φωτεινότητας, όταν το κρίνει αναγκαίο. Μοναδικό παράδοξο για τα στάνταρ της εποχής της Corvette C5, ήταν ότι δεν διατέθηκαν πλευρικοί αερόσακοι σε κανένα έτος παραγωγής της και τελικώς εμφανίστηκαν στην Chevrolet Corvette C6, απευθείας με την εμπορική εισαγωγή της, που έγινε το καλοκαίρι του 2004.
Σε αντίθεση με όλες τις προκατόχους της, επίσης, που είχαν το ντεπόζιτο καυσίμου στο πίσω άκρο του αμαξώματος, έχοντας έτσι εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο έκρηξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς σε οπίσθια πρόσκρουση, στην Corvette C5 η δεξαμενή καυσίμων ήταν εξ αρχής στο κέντρο του σασί και είναι από πλαστικό που σπάζει δύσκολα. Μάλιστα το ντεπόζιτο αποτελείται από δύο θαλάμους που συνδέονται μεταξύ τους και βρίσκονται κάτω από το καθένα από τα δύο καθίσματα, μια σχεδίαση και κατασκευή από πλαστικό που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1996 με την παρουσίαση και εισαγωγή της Corvette C5 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε όλες τις μετέπειτα Corvette.
Εκδόσεις
left|thumb|Το προφίλ της Chevrolet Corvette C5 Targa.
Όπως προαναφέρθηκε, η C5 ξεκίνησε αποκλειστικά ως fastback coupé με αποσπώμενο κεντρικό τμήμα οροφής (συχνά αναφέρεται ως οροφή targa). Η ανοιχτή έκδοση convertible επανήλθε τον Αύγουστο του 1997, για τη σεζόν (model year) του 1998, και μάλιστα έφερε πίσω χώρο αποσκευών, με κανονικό άνοιγμα του πίσω μέρους για πρόσβαση σε αυτόν, αμφότερα για πρώτη φορά σε ανοιχτή Corvette από το 1962. Σημειωτέον ότι ο χώρος αποσκευών είχε συνολική χωρητικότητα 393 λίτρα, νούμερο εμφανώς μεγαλύτερο από κάθε άλλο καμπριολέ την τότε εποχή. Προκειμένου να αυξηθεί ο όγκος του, η οροφή του convertible αναδιπλωνόταν με το χέρι και δεν προσφερόταν μηχανισμός ηλεκτρικής ρύθμισης. Ωστόσο, έφερε στάνταρ πίσω παρμπρίζ από γυαλί και μάλιστα θερμαινόμενο.
Τον Αύγουστο του 1998, με την έναρξη της σεζόν του 1999, προστέθηκε στην παλέτα των μοντέλων στις ΗΠΑ και ένα hardtop coupé, γνωστό ως Fixed Roof Coupé (FRC) ή αλλιώς Hardtop, καθώς έφερε σταθερή μεταλλική οροφή και σχεδόν κάθετο πίσω παρμπρίζ. Το Hardtop είχε χαμηλότερη τιμή πώλησης από το κανονικό κουπέ και κάπως λιγότερο εξοπλισμό, ως η «βασική» έκδοση της Corvette C5. Εμπορικώς, δεν γνώρισε ιδιαίτερη απήχηση και λίγα αντίτυπα κυκλοφόρησαν από αυτή την εκδοχή, ενώ δεν προσφέρθηκε ποτέ στην Ευρώπη. Από την άλλη όμως, λόγω της μη ύπαρξης αποσπώμενου κεντρικού τμήματος οροφής, είχε 12% πιο συμπαγή δομή από την έκδοση targa και παράλληλα βάρος 41 κιλά λιγότερο από αυτήν. right|thumb|Το προφίλ της Chevrolet Corvette C5 Z06. Η C5 Z06 διατέθηκε αποκλειστικά ως hardtop coupé και ξεχωρίζει εύκολα από τις μαύρες εισαγωγές αέρα για τα πίσω φρένα (μπροστά από τους πίσω τροχούς).
Η κορυφαία έκδοση της C5 παρουσιάστηκε στις 30 Απριλίου 2000 και ήταν η Corvette Z06. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ως μοντέλο 2001 και βασίστηκε στο Hardtop, με αποτέλεσμα η οροφή της Z06 επίσης να μην μπορεί να αφαιρεθεί. Αυτό ήταν μια σκόπιμη επιλογή, προκειμένου να αυξηθεί περαιτέρω η στρεπτική ακαμψία του αμαξώματος. Μια επιπλέον συνέπεια ήταν ότι ούτε η C5 Z06 διατέθηκε ποτέ επίσημα στην Ευρώπη, αν και στην πράξη εισήχθησαν λίγα αντίτυπα από κάποιες παράλληλες εισαγωγές από σκληροπυρηνικούς οπαδούς της Corvette C5 που επιζητούσαν ακόμα πιο εκρηκτική επιτάχυνση. Έφερε βελτιώσεις στην ανάρτηση και τον νέο κινητήρα LS6, κυβισμού επίσης 5.7 λίτρων V8, αλλά με αρχική ισχύ 385 hp (283 kW) την πρώτη σεζόν, ενώ από τη σεζόν του 2002 αυξήθηκε στους 405 hp (298 kW), και συνδυάστηκε πάντα αποκλειστικά με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Η Corvette C5 Z06 ήταν ουσιαστικά η διάδοχος της Corvette C4 ZR-1 του 1990 - 1995 και, με εξαίρεση την παραπλήσια ισχύ και επιδόσεις, εκτιμήθηκε ως εμφανώς καλύτερη από την προκάτοχό της σχεδόν σε κάθε τομέα, έχοντας μάλιστα και πολύ πιο λογική τιμή πώλησης, σε αντίθεση με την εξωφρενικά υψηλή τιμή της C4 ZR-1. Με την ισχύ στους 405 hp, η Chevrolet ανακοίνωσε επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα (0-62 μίλια την ώρα) σε μόλις 4,0 δευτερόλεπτα, αν και οι ανεξάρτητες δοκιμές που έγιναν τότε, μέτρησαν επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε 4,2 έως 4,5 δευτερόλεπτα και επίσης 0-200 χιλιόμετρα την ώρα σε 16 έως 17 δευτερόλεπτα. Μάλιστα η τελική ταχύτητα της Corvette C5 Z06 έφτανε στα 275 χιλιόμετρα την ώρα (171 μίλια την ώρα), έναντι 282 χιλιομέτρων την ώρα (175 μιλίων την ώρα) στην έκδοση fastback coupé των 350 hp, λόγω ελαφράς υστέρησης στην αεροδυναμική έναντι της εκδοχής fastback coupé, αλλά και λόγω μιας διαφορετικής ρύθμισης των σχέσεων στο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Όπως και στις άλλες χειροκίνητες εκδόσεις, παρομοίως η τελική ταχύτητα στην Corvette C5 Z06 μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την 5η σχέση στο κιβώτιο και η 6η σχέση προοριζόταν μόνο για οικονομία καυσίμων στον αυτοκινητόδρομο. left|thumb|Chevrolet Corvette C5 [[καμπριολέ στο Ηνωμένο Βασίλειο.]] right|thumb|Chevrolet Corvette C5 Z06 του 1999 σε aftermarket δεξιοτίμονη και [[καμπριολέ μετατροπή.]]
Μολονότι η Corvette C5 διατέθηκε για πρώτη φορά επίσημα και σε ορισμένες δεξιοτίμονες αγορές, ωστόσο δεν παρήχθη ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση και κατά συνέπεια κυκλοφόρησε ακόμα και σε αυτά τα κράτη με το τιμόνι αριστερά, όπως η κόκκινη κάμπριο της αριστερής φωτογραφίας. Ως αποτέλεσμα, δεν γνώρισε μεγάλη απήχηση στις χώρες αυτές, αν και στην πράξη υπήρξε και ένας μικρός αριθμός αντιτύπων που μετατράπηκαν εκ των υστέρων σε δεξιοτίμονα από ανεξάρτητους βελτιωτικούς οίκους, όπως η κόκκινη κάμπριο της δεξιάς φωτογραφίας. Για την ιστορία, η πρώτη Corvette που κατασκευάζεται απευθείας από το εργοστάσιο και σε δεξιοτίμονη εκδοχή είναι η Corvette C8, που η αριστεροτίμονη εκδοχή της μπήκε στην παραγωγή στις 3 Φεβρουαρίου 2020, ενώ λίγους μήνες μετά προστέθηκε η δεξιοτίμονη έκδοση, ειδικά για την Αυστραλία, την Ιαπωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Πλήρες χρονοδιάγραμμα
right|thumb|Chevrolet Corvette C5 [[Ράλι Ιντιανάπολις 500|Indy 500 Pace Car Replica του 1998.]] thumb|Corvette C5 50th Αnniversary του 2003. Προσφέρθηκε τη σεζόν του 2003, ως εορτασμός των 50 ετών από την εισαγωγή της αρχικής Corvette, μόνο στις εκδοχές fastback coupé και [[καμπριολέ (ποτέ ως hardtop coupé, κατά συνέπεια, επίσης, ποτέ στην έκδοση Z06), και κατασκευάστηκε σε 11.632 αντίτυπα, ενώ υπήρξε και ένας μικρός αριθμός αντιτύπων της έκδοσης αυτής που διατέθηκαν επίσημα και στην Ευρώπη, τόσο ως fastback coupé, όσο και ως καμπριολέ.]] right|thumb|Corvette C5 Z06 Commemorative Edition του 2004.
Αναφορές
right|thumb|Chevrolet Corvette C5 του 1998 σε φωτογραφία του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Corvette C5 Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Γιουρί Τζορκαέφ
Ο Γιουρί Ραφί Τζορκαέφ (γαλλικά: Youri Raffi Djorkaeff, 9 Μαρτίου 1968) είναι πρώην διεθνής Γάλλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν τόσο στο κέντρο όσο και στην επίθεση. Με την Εθνική Γαλλίας πανηγύρισε την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1998 και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 2000. Ενώ σε συλλογικό επίπεδο έχει πανηγυρίσει ένα UEFA με την Ίντερ και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων με την Παρί Σεν Ζερμέν.
Πρόσφατα, επίσης, ξεκίνησε τη διεύθυνση του Youri Djorkaeff Foundation.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Κ.Κ. Ντάουνινγκ
Ο '''Κ.Κ. Ντάουνινγκ' (αγγλ. Kenneth "K. K." Downing, Jr.'') είναι Άγγλος κιθαρίστας, γνωστός ως πρώην μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest.
Βιογραφία
Ο Ντάουνινγκ γεννήθηκε στο δυτικό Μπρόμουγουιτς της Αγγλίας στις 27 Οκτωβρίου 1951. Στα δεκαέξι του χρόνια σταμάτησε το σχολείο και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα. Μεγάλες του επιρροές αποτέλεσαν οι Τζίμι Χέντριξ, Έρικ Κλάπτον και Τζον Μάγιαλ.
Το 1969, σχημάτισε τους Judas Priest με τον μπασίστα Ίαν Χιλ, τον τραγουδιστή Αλ Άτκινς και το ντράμερ Τζον Έλις. Η πρώτη τους συναυλία πραγματοποιήθηκε στο St.John’s Hall του Έσσινγκτον, στις 16 Μαρτίου 1971. Το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει και το 1973 ο Άτκινς αποχώρησε, μαζί με το δεύτερο ντράμερ τους, Κρις Κάμπελ. Στο συγκρότημα εντάχθηκαν ο Ρομπ Χάλφορντ και ο Τζον Χιντς από τους Hiroshima και υπέγραψαν συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία "Gull Records". Σε αυτό το διάστημα, ο Ντάουνινγκ ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το συντομευμένο όνομα Κ.Κ., έχοντας κάνει φανερή την επιρροή των μπλουζ στον ήχο του, κάτι που φαινόταν και στα πρώτα άλμπουμ των Judas Priest.
Πριν ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις, η εταιρεία επέμενε να προστεθεί και δεύτερος κιθαρίστας στη σύνθεση για να υπάρχει μεγαλύτερη ένταση στον ήχο τους, με αποτέλεσμα να προσλάβουν τον Γκλεν Τίπτον. Το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Rocka Rolla" φανέρωσε τις επιρροές τους από τη δεκαετία του '70 και δεν έδειξε το συγκρότημα στον χαρντ ροκ ήχο τον οποίο θα υιοθετούσε μελλοντικά.
Ακολούθησε το "Sad Wings of Destiny" το 1976, ένα από τα πρώτα χέβι μέταλ άλμπουμ με το σόλο του "Victim of Changes" να είναι ένα από τα καλύτερα που θα έπαιζε το συγκρότημα. Παρά την ποιότητα του δίσκου, η "Gull" δεν μπόρεσε να προωθήσει επαρκώς τους Judas Priest και η εμπορική επιτυχία ήταν πολύ μικρή. Το συγκρότημα υπέγραψε στην "CBS", έχοντας πλέον εντάξει στην σύνθεση του τον πρώην ντράμερ των Trapeze, Ντέιβ Χόλαντ. Η τρίτη τους κυκλοφορία ήταν το "Sin After Sin", ένα από τα πιο βαριά άλμπουμ που είχαν ηχογραφηθεί μέχρι τότε και έπαιξαν για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες ανοίγοντας δύο εμφανίσεις των Led Zeppelin.
Τα "Stained Class" και "Killing Machine" του 1978 οδήγησαν τους Judas Priest για πρώτη φορά στην Ιαπωνία, όπου ηχογραφήθηκε το άλμπουμ "Unleashed in the East", το οποίο θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα, ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ του χέβι μέταλ.
Με την αλλαγή της δεκαετίας, το συγκρότημα πραγματοποίησε το μεγάλο του εμπορικό άλμα μαζί με την έκρηξη του New Wave of British Heavy Metal. To "British Steel" ανέβηκε στο βρετανικό Top-5, περιέχοντας τις μεγάλες επιτυχίες "Breaking the Law" και "Living After Midnight". Στην περιοδεία για την προώθηση του δίσκου εμφανίστηκαν στο πρώτο φεστιβάλ "Monsters of Rock", μαζί με τους Rainbow.
Τα άλμπουμ "Point of Entry" (1981), "Screaming for Vengeance" (1982) και "Defenders of the Faith" (1984) καθιέρωσαν τους Judas Priest ως ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα του είδους, με το δίδυμο Τίπτον-Ντάουνινγκ να αποτελεί τη δύναμη πυρός πίσω από κάθε τραγούδι τους. Το 1986, κυκλοφόρησαν το "Turbo" προσθέτοντας synth κιθάρες και ψηφιακή παραγωγή, προς απογοήτευση των φανατικών τους οπαδών. Μετά το "Ram it Down" του 1988, ο Ντέιβ Χόλαντ αποχώρησε για οικογενειακούς λόγους και αντικαταστάθηκε από τον Σκοτ Τράβις.
Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "Painkiller" το 1990, το πιο δυνατό και γρήγορο άλμπουμ τους μέχρι τότε, με το δίδυμο κιθάρας να παίζει μερικά από τα καλύτερα σόλο και ριφ του. Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Χάλφορντ αποχώρησε και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν ένα διάλειμμα. Την επόμενη τριετία, οι Judas Priest έγραφαν νέο υλικό και έψαχναν τον αντικαταστάτη του τραγουδιστή τους, ο οποίος τελικά ήταν ο αμερικανός Τιμ Όουενς.
Μαζί, κυκλοφόρησαν τα "Jugulator" και "Demolition", πειραματιζόμενοι με νεότερους ήχους του χέβι μέταλ. Το 2003, αποφασίστηκε η επιστροφή του Χάλφορντ και μετά από μία πολύ επιτυχημένη περιοδεία, κυκλοφόρησαν το "Angel of Retribution" το 2005, ακολουθούμενο από το "Nostradamus", τρία χρόνια αργότερα.
Μετά την περιοδεία για την τριακοστή επέτειο από την κυκλοφορία του "British Steel" το 2011, ο Ντάουνινγκ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα δίνοντας τη θέση του στον Ρίτσι Φόλκνερ.
Ο Ντάουνινγκ αφιερώνει πλέον τον χρόνο του στο γκολφ, όπως και το τένις, το σνούκερ και το ψάρεμα.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Καρλ Γκούσταφ Ρένσκιελντ
Ο κόμης Καρλ Γκούσταφ Ρένσκιελντ (Carl Gustav Rehnskiöld, 6 Αυγούστου 1651 - 29 Ιανουαρίου 1722) υπήρξε Σουηδός ανώτατος αξιωματικός την εποχή της βασιλείας του Καρόλου ΙΒ'.
Σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του υπήρξαν η θριαμβευτική εκστρατεία στην Πολωνία (τότε τμήμα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας) μεταξύ 1701 - 1703, η Μάχη του Φράουσταντ το 1706 (μετά τη νίκη του προήχθη σε στρατάρχη), αλλά και η αποτυχημένη εισβολή στη Ρωσία το 1708-9. Είχε το γενικό πρόσταγμα στη Μάχη της Πολτάβα, την οποία έχασε και αιχμαλωτίσθηκε από τους Ρώσους. Παρέμεινε αιχμάλωτός τους έως το 1718.
82 Αλκμήνη
Η μέση διάμετρος της Αλκμήνης είναι 61 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 240 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αλκμήνης εκτιμάται σε 1,7 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 580 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 32 m/sec.
Ο φασματικός τύπος της Αλκμήνης είναι S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η λευκαύγεια (άλβεδο) της Αλκμήνης είναι 0,208.
Η Αλκμήνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες ακριβώς (με ακρίβεια ± 4 δευτερόλεπτα). Η ύπαρξη ενός δορυφόρου που περιφέρεται γύρω από την Αλκμήνη έχει προταθεί το 1985 από φωτομετρικά δεδομένα.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2014 σημειώθηκε μία επιπρόσθηση, παρατηρήσιμη από την Καλιφόρνια, του σχετικώς φωτεινού αστέρα HIP 99229 (με φαινόμενο μέγεθος +7,5) στον αστερισμό Αιγόκερω από την Αλκμήνη. Αν παρατηρηθούν από αρκετά διαφορετικά σημεία, οι επιπροσθήσεις μπορούν να αποφέρουν ακριβείς μετρήσεις των διαστάσεων του αστεροειδούς που τις προκαλεί.
Παραπομπές
Αλκμηνη
Ιόνιος Ακαδημία
thumb|right|Η Ακαδημία από το πλάι thumb|right|Εσωτερικό χώρος Ιονίου Ακαδημίας thumb|right|Αίθουσα εκδηλώσεων, ομιλιών και ορκωμοσιών Η Ιόνιος Ακαδημία ήταν η πρώτη πανεπιστημιακού επιπέδου, ελληνική σχολή της νεωτέρας εποχής και η ακαδημία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων.
Κτίριο
Το κτίριο βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πλατείας Σπιανάδας στην Κέρκυρα. Είναι ένα επιβλητικό τριώροφο κτίριο, το οποίο έχει μια κεντρική είσοδο με μια διπλή πέτρινη σκάλα και βλέπει προς την πλατεία και το Παλαιό Φρούριο. Αρχικά κτίστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως στρατώνας. Πιο συγκεκριμένα, την αποτελούσαν οι στρατώνες Grimani και Correr, ονομασίες που δόθηκαν προς τιμή των Γενικών Προνοητών, που συνέβαλαν στην οικοδόμησή τους.
Σχολές
Το 1824 ιδρύθηκε η Ιόνιος Ακαδημία στο συγκεκριμένο κτίριο. Αποτέλεσε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Κέρκυρας με μεγάλη γενναιοδωρία του φιλέλληνα Άγγλου Φρέντερικ Νορθ, κόμη του Γκίλφορντ και Αρμοστή Παιδείας της Ιονίου Πολιτείας, την εποχή που διοικητής της ήταν ο Τόμας Μαίτλαντ. Ήταν το πρώτο Πανεπιστήμιο στην ιστορία της νεοελληνικής παιδείας και αρχικά περιλάμβανε τέσσερις σχολές :
Στη Φιλοσοφική σχολή διδάσκονταν επιπλέον μαθήματα φυσικών επιστημών και μαθηματικά. Αργότερα, συστήθηκαν και οι εξής σχολές :
Αρχικά, εξ’ αιτίας της έλλειψης καθηγητών εκείνη την εποχή, η Νομική και η Ιατρική λειτουργούσαν με περιορισμένο αριθμό καθηγητών, καθώς δε συμπληρώνονταν οι θέσεις με κατάλληλα πρόσωπα. Στη Θεολογική και στη Φιλοσοφική σχολή δίδαξαν γνωστοί λόγιοι, τόσο από την προηγούμενη όσο και τη μετέπειτα δράση τους, όπως ο Ανδρέας Κάλβος, ο Χριστόφορος Φιλητάς, ο Κωνσταντίνος Ασώπιος, ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, ο Νεόφυτος Βάμβας, ο Πέτρος Βράιλας Αρμένης κ.ά.
Ιστορία
Η Ιόνιος Ακαδημία ξεκίνησε τη λειτουργία της με λαμπρές προοπτικές και με πρωτοφανή συρροή σπουδαστών και καθηγητών από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ωστόσο το 1827, μετά τον θάνατο του Φρεντερικ Νορθ κόμη του Γκίλφορντ, οι οικονομικοί της πόροι περιορίστηκαν σημαντικά και σιγά-σιγά άρχισε η παρακμή της. Η Ακαδημία συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1864, οπότε και διέκοψε οριστικά τη λειτουργία της για υποστήριξη του νέου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ορισμένοι καθηγητές προσλήφθηκαν στην Αθήνα, όπου μεταφέρθηκε και η βιβλιοθήκη.
Μέχρι το 1941, το κτίριο στέγαζε πλέον μόνο τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και το Γυμνάσιο, ενώ το 1943 κάηκε από βομβαρδισμούς των Γερμανών. Μισό αιώνα περίπου μετά, ανοικοδομήθηκε για τις ανάγκες του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Από τους σπουδαιότερους διδάσκοντες στην Ακαδημία υπήρξε ο Ανδρέας Κάλβος, ο οποίος δίδαξε φιλοσοφία κατά τα έτη 1826-1827, 1836-1837 και 1840-1841, ενώ εργαζόταν και ως οικοδιδάσκαλος και δημοσίευε άρθρα σε τοπικές εφημερίδες. Τελικά κατέφυγε στην Αγγλία, όπου και έζησε μέχρι τον θάνατό του. Το 1828 εγκαθίσταται μόνιμα στο νησί και ο Διονύσιος Σολωμός, ο οποίος θα παραμείνει σε αυτό μέχρι και τον θάνατό του (1857), συνθέτοντας στον τόπο αυτό τα έργα της ώριμης περιόδου του. Στην Κέρκυρα αποκρυσταλλώθηκαν οι θεωρίες του για τη γλώσσα, εκεί συντελέστηκε η μεγάλη προσφορά του στη νέα ελληνική φιλολογία και την εθνική αφύπνιση.
Τα οικονομικά προβλήματα του Πανεπιστημίου επιταχύνθηκαν μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Γκίλφορντ το 1827, εφόσον εξέλειψε ο ιδρυτής και σταθερός χρηματοδότης του ιδρύματος. Η περίοδος αμέσως μετά τον θάνατο του Γκιλφορντ χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια της Προστασίας να ανακτήσει τον χαμένο -εξαιτίας των παρεμβάσεων και των πρωτοβουλιών εκείνου- χώρο και την τελική υποταγή της εκπαίδευσης στους προγραμματισμούς της. Έτσι, με την 16η πράξη του Γ’ Κοινοβουλίου (31 Μαΐου 1828), θεσμοθετείται «Γενικὴ Ἐπιτροπή Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως», με σκοπό να αναλάβει τη ριζική αναδιοργάνωση των εκπαιδευτικών θεμάτων. Πρόεδρός της προβλεπόταν να είναι Γερουσιαστής, γεγονός που την έθετε αυτόματα υπό τον πλήρη έλεγχο του Άγγλου Αρμοστή, καθιστώντας δυσκίνητο το σύστημα της εκπαίδευσης γενικότερα. Χαρακτηριστική είναι η μεταχείριση, που επεφύλαξε ο Αρμοστής Γουόρντ (Ward) στο ιατρό Διομήδη Δελβινιώτη, ο οποίος προθυμοποιήθηκε να διδάξει δωρεάν Ιστορία της Ιατρικής, πρόταση που ο Αρμοστής αρνήθηκε «ἐπὶ προφάσει ὅτι ἠδύναντο νὰ προκύψωσιν ἄτοπα» και στον καθηγητή Κ. Αρβανίτη, τον οποίο έπαψε για τη  φιλοενωτική δράση του.
Γενικά, η Ἰόνιος Ἀκαδημία γνώρισε μία πορεία προόδου και ανάσχεσης, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο του ιδρυτή της το 1827, αποδοχής αλλά και καχυποψίας από τον ελληνικό πληθυσμό, καθώς τα αισθήματα των Ελλήνων επηρεάζονταν από τις σχέσεις τους με την Αρμοστεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1860 ἡ «Ἰόνιος Ἀκαδημία» είχε μόνο 63 φοιτητές, διότι οι γονείς προτιμούσαν να στέλνουν για σπουδές τα παιδιά τους στο πολυπληθέστερο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, την οποία θεωρούσαν πρωτεύουσα όλου του ελληνισμού.
Επιπλέον Βιβλιογραφία
Ιονιος Ακαδημια Ιονιος Ακαδημια
Πίντο Κόλβιγκ
Ο Πίντο Κόλβιγκ (Vance DeBar "Pinto" Colvig, 11 Σεπτεμβρίου 1892 - 3 Οκτωβρίου 1967) ήταν Αμερικανός ηθοποιός βοντβίλ, κινουμένων σχεδίων, κινηματογράφου, ραδιοφώνου, επίσης ήταν και καρτουνίστας αλλά και σόουμαν σε τσίρκο. Ο Κόλβιγκ ήταν επίσης ο αυθεντικός κλόουν Bozo, αλλά και η αυθεντική φωνή του χαρακτήρα της Disney, Γκούφυ. Το 1993, μετά θάνατον, συμπεριλήφθηκε στη λίστα Disney Legend, αφού εκτός από αυτά συμμετείχε και στην ταινία Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, αλλά και στο Ντάμπο το ελεφαντάκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Undone – The Sweater Song
To "Undone – The Sweater Song" είναι το πρώτο single που βγήκε από το ντεμπούτο άλμπουμ των Weezer, "Weezer. Κυκλοφόρησε στις 24 Ιουνίου του 1994. Ο τραγουδιστής των Weezer, Rivers Cuomo είχε πει για το τραγούδι:"Undone" (ατέλειωτος, κατεστραμμένος) είναι το συναίσθημα που νιώθεις όταν το τρένο σταματάει ή όταν ένας μικρός τυπάκος έρχεται και σου χτυπάει την πόρτα. Υποτίθεται ότι είναι ένα λυπηρό τραγούδι αλλά όλοι το βρίσκουν ξεκαρδιστικό. Ο Cuomo επίσης δήλωσε ότι το κομμάτι του ήταν η προσπάθεια του να γράψει ένα "τραγούδι τύπου Velvet Underground" και αργότερα το ανέφερε σαν μια απρόσεκτη αντιγραφή του "Welcome Home (Sanitarium)" των Metallica . Στην αρχή του κομματιού μπορούμε να ακούσουμε τον μπασίστα Matt Sharp, τον φίλο του συγκροτήματος, Karl Koch και την δημιουργό του fan club των Weezer, Mykel Allan να συζητάνε για το πάρτι που θα πάνε μετά την ολοκλήρωση μιας συναυλίας. Το βίντεο κόστισε 60.000 δολάρια και είναι μια από τις πρώτες σκηνοθετικές προσπάθειες του γνωστού Spike Jonze (Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς, Δικός της, κ.α).
Κομμάτια
Radio Single
Αμερικάνικο Single
Αυστραλιανό Single
Βρετανικό Single
Γαλλικό Single
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Weezer Κατηγορία:Τραγούδια του 1994 Κατηγορία:Singles του 1994 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο)
Καρφί
right|200px|thumb|Καρφιά right|200px|thumb|Τοποθέτηση καρφιού σε [[ξύλο]]
Το καρφί (ή πρόκα) είναι ένα λεπτό και σκληρό αντικείμενο για τη μόνιμη συναρμολόγηση. Χρησιμοποιείται στην ξυλουργική, τη μηχανική και την κατασκευή, αλλά και για οικιακή χρήση, όπως για παράδειγμα την τοποθέτηση κάδρων. Το καρφί εκμεταλλεύεται την τριβή ενός υλικού και χρησιμοποιείται ως σύνδεσμος. Μια εξέλιξη του καρφιού είναι η βίδα που φέρει βόλτες. Για την τοποθέτησή του, χρησιμοποιείται ένα σφυρί.
Εκφράσεις
"Μια στο καρφί και μια στο πέταλο". Συνήθης δημώδης έκφραση που λέγεται κυρίως σε προσπάθεια διπλής προσβολής ή επίθεσης εναντίον προσώπων ή υποθέσεων. Η έκφραση αυτή προήλθε από την άλλοτε τέχνη των πεταλωτών των αλόγων.
"Καρφί δε μου καίγεται", σημαίνει ότι αδιαφορώ εντελώς για κάτι.
Στην αργκό, ο χαρακτηρισμός "καρφί" αναφέρεται σε κάποιον που συνηθίζει να προδίδει πληροφορίες για τις ενέργειες άλλων (συν. "χαφιές", "ρουφιάνος").
Κατηγορία:Εργαλεία Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Ξυλουργική
Φτυάρι
Το φτυάρι είναι ένα εργαλείο για την μετατόπιση χαλαρών υλικών όπως ο άνθρακας, το χιόνι, το χώμα ή η άμμος. Χρησιμοποιείται στη δόμηση, την κηπουρική και τον αγροτικό τομέα. Είναι ένα συνήθως χειροκίνητο εργαλείο, σε μεγαλύτερες, μη χειροκίνητες μορφές το φτυάρι ονομάζεται σκαπτικό μηχάνημα.
Κατασκευή
Τα φτυάρια κατασκευάζονται συνήθως από σίδηρο ή χάλυβα και είναι πολύ ισχυρά. Η λεπίδα είναι διπλωμένη στην πλάτη και αυτό της παρέχει επιπλέον ακαμψία. Οι λαβές κατασκευάζονται συνήθως από ξύλο, χάλυβα ή ακόμη και ελαφρά συνθετικά υλικά και είναι καρφωμένες στη λεπίδα. Ένα κομμάτι σε σχήμα Τ τοποθετείται μερικές φορές στο τέλος της λαβής για την ενίσχυση του κρατήματος και τον καλύτερο έλεγχο, εφόσον το φτυάρι έχει σχεδιαστεί για τη μετακίνηση εδάφους και τα βαρέα υλικά.
Χρήσεις των φτυαριών
Το φτυάρι χειρός μπορεί να προσαρμοστεί για πολλές διαφορετικές εργασίες και περιβάλλοντα, για παράδειγμα:
Ένα φτυάρι άνθρακα έχει συνήθως πλατιά επίπεδη λεπίδα με απότομα γυριστές πλευρές.
Ένα φτυάρι για χιόνι έχει συχνά μια πολύ μεγάλη λεπίδα με καμπύλες προς τα πάνω που συνδέονται με μία μακριά ίσια λαβή. Είναι σχεδιασμένο τόσο να πιέζει το χιόνι αλλά και για την άρση του. Η λεπίδα μπορεί να είναι μεταλλική ή και πλαστική για να είναι ελαφρύτερη.
Τα Φτυάρια - παιχνίδια είναι πλαστικά για να παίζουν τα παιδιά σε αμμώδεις παραλίες.
Κατηγορίες φτυαριών
Το φτυάρι αποτελείται από δύο μέρη, το στέλεχος και την χειρολαβή. Το στέλεχος βοηθάει στο ανασήκωμα του υλικού που έχουμε επιλέξει να σκάψουμε. Η χειρολαβή βοηθάει στο να μπορούμε εύκολα να συγκρατήσουμε το φτυάρι και προσαρμόζεται ανάλογα με το είδος του φτυαριού. Υπάρχουν πολλά είδη φτυαριών. Μερικά από αυτά είναι