cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νύμφες Κέρκυρας
Οι Νύμφες ήταν γενέτειρα του μητροπολίτη Κερκύρας και Παξών, Μεθόδιου Κοντοστάνου (1881-1972).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Σάυ Σ. Γιανγκ
Ο '''Σάυ (Σάυρους) Σ. Γιανγκ' ο νεότερος (Cy C. Young Jr.'', 23 Ιουλίου 1928 – 6 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου, που αγωνιζόταν κυρίως στον ακοντισμό. Παραμένει ο μοναδικός Αμερικανός άνδρας που κέρδισε ποτέ χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες στον ακοντισμό.
Απαρχές και σταδιοδρομία
Ο Σάυ Γιανγκ γεννήθηκε ως Σάυρους (Cyrus, δηλαδή Κύρος) Σ. Γιανγκ στο Μοντέστο (Καλιφόρνια). Στην παιδική του ηλικία υπέφερε από άσθμα.
Ο Γιανγκ γνώρισε τον ακοντισμό στο μεταλυκειακό κέντρο (Junior College) του Μοντέστο, όπου σπούδασε επί δύο έτη, άρχισε όμως να αθλείται σοβαρά μετά την εγγραφή του στο UCLA το 1948. Το 1950 κατέλαβε τη δεύτερη θέση, μετά τον Μπαντ Χελντ στο πρωτάθλημα του NCAA.
Απεφοίτησε από το UCLA το 1951 και το επόμενο έτος, σε ηλικία 24 ετών, κατέρριψε το ρεκόρ ΗΠΑ στον ακοντισμό με 78,13 μέτρα (ρεκόρ παλαιού ακοντίου). Εκπροσώπησε έτσι τη χώρα του το ίδιο έτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι, αγωνιζόμενος την επόμενη ημέρα των γενεθλίων του, και παίρνοντας την πρώτη θέση με βολή 73,78 μέτρα. Αυτή η επίδοση αποτελούσε και νέο ολυμπιακό ρεκόρ. Ας σημειωθεί ότι τη δεύτερη θέση κατέλαβε επίσης αθλητής των ΗΠΑ, παρά το ότι αγωνίζονταν σε μια χώρα, τη Φινλανδία, με μεγάλη παράδοση στο συγκεκριμένο αγώνισμα (4 χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς μέχρι τότε).
Στους προκριματικούς συμμετείχαν 21 αθλητές από 12 χώρες. Ο Γιανγκ κατόρθωσε να προκριθεί στον τελικό, καθώς πέρασε το όριο των 66 μ., αλλά εκεί μπόρεσε να ρίξει μόλις στα 68,64 μ., καταλαμβάνοντας έτσι την ενδέκατη θέση.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Γιανγκ ανακηρύχθηκε «αθλητής της χρονιάς της Νότιας Καλιφόρνιας» για το 1952, ενώ το 1998 εισάχθηκε στο «Hall of Fame» του Στίβου του UCLA.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Σάυ Σ. Γιανγκ ήταν αγρότης τέταρτης γενεάς και καλλιεργούσε καρυδιές και αμυγδαλιές. Με τη σύζυγό του Ελίζαμπεθ απέκτησαν μία κόρη, την Τζένιφερ, που ανέλαβε τη διαχείριση του κτήματος, και παρέμειναν σε όλη τους τη ζωή στο Μοντέστο. Εκεί και πέθανε ο Γιανγκ, σε ηλικία 89 ετών από επιπλοκές αγγειακής άνοιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακοντιστές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Μαρέ
Το Μαρέ (γαλλικά: Maré) είναι νησί και δήμος της επαρχίας των Νήσων Λουαγιοτέ της Νέας Καληδονίας, μιας υπερπόντιας κτήσης της Γαλλίας στον Ειρηνικό ωκεανό.
Γεωγραφία
Το νησί έχει μήκος 42 χιλιόμετρα και πλάτος 16 έως 33 χλμ. Βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού Γκραντ Τερ, της ηπειρωτικής χώρας της Νέας Καληδονίας. Όπως και το γειτονικό, προς το βορρά, το Λίφου, το Μαρέ είναι μια ανυψωμένη κοραλλιογενής ατόλλη, μια πρώην ατολή που έχει ανυψωθεί περίπου 120 μέτρα. Το εσωτερικό του νησιού ήταν πρώην λιμνοθάλασσα, που περιβάλλεται από ένα χείλος ψηλότερης γης που ήταν ο δακτύλιος των νησίδων και των υφάλων. Λόγω της ανύψωσης, η σημερινή ακτογραμμή είναι σχετικά πρόσφατη και έχει μόνο μικρά τμήματα υφάλων, σε αντίθεση με τα εκτεταμένα τμήματα υφάλων που βρίσκονται στο κύριο νησί της Νέας Καληδονίας, Γκραντ Τερ. Πίσω από τους παραθαλάσσιους γκρεμούς του Μάρε βρίσκονται στενές παραλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρε
Πραξικόπημα στη Χιλή (1973)
Το χιλιανό πραξικόπημα του 1973 ήταν μία κρίσιμη στιγμή, τόσο στην ιστορία της Χιλής, όσο και στον Ψυχρό Πόλεμο. Μετά από μια εκτεταμένη περίοδο κοινωνικών αναταραχών και πολιτικής έντασης μεταξύ του ελεγχόμενου από την αντιπολίτευση Κογκρέσου της Χιλής και του σοσιαλιστή προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, καθώς και του οικονομικού πολέμου που διέταξε ο Αμερικανός πρόεδρος, Ρίτσαρντ Νίξον, ο Αλιέντε ανετράπη από τις ένοπλες δυνάμεις και την εθνική αστυνομία.
Κατά τη διάρκεια των εναέριων επιδρομών και των επιθέσεων εδάφους που προηγήθηκαν του πραξικοπήματος, ο Αλιέντε έδωσε την τελευταία του ομιλία, στην οποία ορκίστηκε να παραμείνει στο Προεδρικό Μέγαρο, αρνούμενος προσφορές ασφαλούς διέλευσης σε περίπτωση που θα επέλεγε την εξορία έναντι της αντιπαράθεσης. Οι αυτόπτες μάρτυρες του θανάτου του Αλιέντε συμφωνούν ότι αυτοκτόνησε στο Μέγαρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Χιλής Κατηγορία:Συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου Χιλη
Ξανθάτες Κέρκυρας
Οι Ξανθάτες είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 187 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Πάνος Ιωάννου
Ο Πάνος Ιωάννου ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός και εκπαιδευτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πάνος Ιωάννου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 3 Μαΐου 1927. Φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και στην Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας. Στη συνέχεια σπούδασε κλασσική και αγγλική φιλολογία στη Μεγάλη Βρετανία, παίρνοντας τον τίτλο Β.Α. with First Class Honours.
Την περίοδο 1948-1960 εργάστηκε στην Αγγλική Σχολή. Παράλληλα υπηρέτησε σε διάφορες επιτροπές του τότε Γραφείου Παιδείας. Από τον Σεπτέμβριο του 1960 εργάστηκε ως εκπαιδευτικός σε βρετανικά εκπαιδευτικά ιδρύματα και από το 1965 μέχρι το 1973 στις εξωτερικές υπηρεσίες του ΒBC. To 1973 επέστρεψε και πάλι στην Αγγλική Σχολή μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1981, οπότε διορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978.
Στις 20 Απριλίου 1982 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1982 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ήταν νυμφευμένος με την Χλόη, το γένος Πατσαλίδη, και είχε τρία παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978
Βία Λατίνα
μικρογραφία|270x270εσ|Τοιχογραφία στην Κατακόμβη της Βία Λατίνα, του 4ου αι.
Η Βία Λατίνα, λατιν.: Via Latina, ήταν μία ρωμαϊκή οδός της Ιταλίας, που κατευθυνόταν νοτιοανατολικά της Ρώμης για περίπου 200 χιλιόμετρα.
Διαδρομή
Οδηγούσε από την Πόρτα Λατίνα στα Αυρηλιανά τείχη της Ρώμης στο πέρασμα του όρους Αλγίδους· ήταν σημαντική στην πρώιμη στρατιωτική ιστορία της Ρώμης. Πρέπει να είχε προηγηθεί της Αππίας Οδού ως διαδρομή προς την Καμπανία, καθώς η λατινική αποικία στο Cales είχε ιδρυθεί το 334 π.Χ. και πρέπει να ήταν προσβάσιμη από τη Ρώμη οδικώς, ενώ η Αππία Οδός έγινε μόλις 22 χρόνια αργότερα. Ακολουθεί επίσης μία πολύ πιο φυσική γραμμή επικοινωνίας, χωρίς τις μηχανικές δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεράσει η ολόισια Αππία Οδός. Ως ενδιάμεση διαδρομή, προηγήθηκε της Βία Λαβικάνα, αν και η τελευταία μπορεί να προτιμήθηκε σε μεταγενέστερους χρόνους.
Μετά τη διασταύρωση τους η Βία Λατίνα συνέχιζε να ακολουθεί την κοιλάδα του Trerus (Σάκκο), ακολουθώντας μία γραμμή που ακολουθούσε ο σύγχρονος σιδηρόδρομος προς τη Νάπολη και περνώντας κάτω από τους λόφους Hernican, Anagni (όπου ενωνόταν με τη Bία Πραινεστίνα), Ferentino, Frosinone και άλλα. Στο Fregellae, διέσχιζε το Liri και στη συνέχεια περνούσε από το Aquino και το Cassino, και τις δύο πόλεις σχετικά χαμηλά. Στη συνέχεια εισερχόταν στο μεσοδιάστημα μεταξύ των Απεννίνων και της ηφαιστειακής ομάδας της Rocca Monfina και του αρχικού δρόμου και, αντί να τον διασχίσει, έστριβε απότομα βορειοανατολικά επάνω από τα βουνά προς το Venafro, δίνοντας έτσι μία άμεση επικοινωνία με το εσωτερικό του Samnium από τους δρόμους προς τις Isernia και Telese.
Μετά τις ταραχές των εμφυλίων πολέμων η Βία Λατίνα επισκευάστηκε από μία ομάδα επιφανών Ρωμαίων, συμπεριλαμβανομένου του Mάρκου Βαλερίου Μασάλα Κορνίβου. Το έργο ήταν σε εξέλιξη το 27 π.Χ., την εποχή της ελεγείας του Τίβουλλου.
Σε μεταγενέστερους χρόνους, ωστόσο, υπήρχε κατά πάσα πιθανότητα μία συντόμευση από τον Rufrae, κατά μήκος της γραμμής που ακολουθείται από τη σύγχρονη εθνική οδό και τον σιδηρόδρομο. Οι δύο γραμμές ενώνοντο ξανά κοντά στον σημερινό σιδηροδρομικό σταθμό του Caianiello, και ο δρόμος κατευθυνόταν προς το Teanum και το Cales, και έτσι στο Casilinum, όπου υπήρχε η διέλευση του Volturno και η διασταύρωση με την Αππία Οδό. Η απόσταση από τη Ρώμη έως το Casilinum ήταν 129 ρωμαϊκά μίλια από την Αππία Οδό, 135 ρωμαϊκά μίλια από την παλαιά Βία Λατίνα μέσω Venafrum, 126 ρωμαϊκά μίλια από τη συντόμευση μετά το Rufrae (τώρα Πρεζεντσάνο). Σημαντικά υπολείμματα του δρόμου υπάρχουν στην περιοχή της Ρώμης. Για τα πρώτα 40 ρωμαϊκά μίλια, μέχρι το Compitum Anagninum, δεν αντικαταστάθηκε από κανέναν σύγχρονο δρόμο, ενώ πιο μακριά στην κατεύθυνσή της είναι ταυτόσημη με τη σύγχρονη εθνική οδό.
Τάφοι και Κατακόμβες
Οι Τάφοι της Βία Λατίνα είναι τάφοι σε ένα μικρό τμήμα του δρόμου λίγο έξω από τη Ρώμη. Επάνω από το έδαφος είναι σε μεγάλο βαθμό ανακατασκευασμένοι, αλλά σώθηκαν οι υπόγειοι θάλαμοι. Τώρα βρίσκονται σε «αρχαιολογικό πάρκο». Δεν πρέπει να συγχέονται με τη μικρή κατακόμβη Χριστιανική Βία Λατίνα, που ανακαλύφθηκε ξανά μόλις το 1955, με πολλές τοιχογραφίες. Είναι άγνωστο αν οι κατακόμβες κατασκευάστηκαν με βάση ένα μεγάλο σχέδιο ή αν έγιναν σταδιακά. Οι κατακόμβες αποτελούνται από πολλά ξεχωριστά δωμάτια, που συνδέονται όλα με μία σειρά από διαδρόμους. Για να οργανωθεί η ανασκαφή, δόθηκε σε κάθε δωμάτιο ένα γράμμα, για να καθοριστεί πού βρισκόταν και ποιο έργο τέχνης απεικονιζόταν μέσα. Η ανασκαφή των κατακομβών έγινε σε τέσσερα στάδια, ξεκινώντας από τις σκάλες και ολοκληρώθηκε με τους 3 διαδρόμους και τα παρακείμενα δωμάτιά τους.
Τα έργα τέχνης των Κατακομβών
μικρογραφία|270x270εσ|Η Έγερση του Λαζάρου, Κατακόμβες της Βία Λατίνα.
Κάθε δωμάτιο μέσα στις κατακόμβες έχει διαφορετική ζωγραφική ή θέμα, που απεικονίζεται στους τοίχους. Οι Χριστιανικές ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη και την Καινή Διαθήκη γεμίζουν τη συντριπτική πλειοψηφία των δωματίων. Η ειδωλολατρική τέχνη, συγκεκριμένα ο ήρωας Ηρακλής, περιλαμβάνεται σε συγκεκριμένες αίθουσες, για τις οποίες είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι κατακόμβες της Βία Λατίνα είναι ξεχωριστές. Κάθε δωμάτιο συνήθως δηλώνεται με ένα γράμμα, που βοηθά στην οργάνωση των διαφορετικών δωματίων και έργων τέχνης. Το δωμάτιο Ν είναι διακοσμημένο εξ ολοκλήρου από νωπογραφίες του ειδωλολατρικού ήρωα Ηρακλή Οι ζωγραφιές δείχνουν τον Ηρακλή ως ήρωα ή σωτήρα. Λέγεται ότι αυτό συμβολίζει τη μετά θάνατον ζωή. Για πολλά από τα άλλα δωμάτια, το θέμα είναι κυρίως χριστιανικής τέχνης, που απεικονίζει εικόνες τόσο της Παλαιάς Διαθήκης, όσο και της Καινής Διαθήκης. Αξιοσημείωτες σκηνές τέχνης που απεικονίζονται, είναι η Σκηνή του Κατακλυσμού, η φιλοξενία από τον Αβραάμ των Τριών Αγγέλων κάτω από τη δρυ του Μαμβρή, η Διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, η Ανάληψη του Ηλία και ο Καλός Ποιμήν.
Η φωτογραφία στα δεξιά, η Ανάσταση του Λαζάρου, είναι μία από τις πολλές θρησκευτικές ιστορίες, που αναπαριστώνται στους τοίχους των κατακομβών. Οι θεατές μπορούν να δουν τη μορφή του Ιησού, που εγείρει έναν άνθρωπο από τους νεκρούς, καθώς οι μαθητές του παρακολουθούν με προσοχή. Οι θεατές μπορεί επίσης να παρατηρήσουν ότι ο Μωυσής στο παρασκήνιο λαμβάνει ένα μήνυμα από ψηλά. Η τεχνοτροπία του έργου τέχνης είναι παρόμοιο σε κάθε δωμάτιο στις κατακόμβες, πράγμα που σημαίνει ότι όλα τα έργα τέχνης παράγονται από ένα άτομο ή μία ομάδα ανθρώπων, που χρησιμοποιούσαν τον ίδιο ρυθμό και την ίδια τεχνική εκτέλεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Γλαύκος Αλιθέρσης
Ο Γλαύκος Αλιθέρσης (φιλολογικό ψευδώνυμο του Μιχάλη Χατζηδημητρίου, 1897-1965) ήταν Ελληνοκύπριος και Αιγυπτιώτης λογοτέχνης. Γνωστός κυρίως ως ποιητής, ασχολήθηκε ακόμη με την κριτική, την πεζογραφία, τη μετάφραση κ.ά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1897 στη Λεμεσό. Το 1913 μαθητής ακόμη του Ημιγυμνασίου Λεμεσού μετέβη στην Ελλάδα για να καταταγεί ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Δεν πρόλαβε να λάβει μέρος στις πολεμικές συγκρούσεις, εντούτοις υπηρέτησε για ένα διάστημα σε τάγμα ευζώνων που έδρευε στην Άνω Βροντού Σερρών. Ασχολήθηκε με τον κλασικό αθλητισμό καταφέρνοντας να διακριθεί σε Ελλάδα και Κύπρο. Αργότερα, αποτυγχάνοντας στις εξετάσεις του στην Σχολή Ευελπίδων φοίτησε στη Γυμναστική Ακαδημία. Παράλληλα εισήχθη στη Νομική Αθηνών, χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει τη φοίτησή του.
Τα περισσότερα χρόνια του τα έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου εργαζόταν ως καθηγητής φυσικής αγωγής σε σχολεία της ελληνικής κοινότητας. Εκεί δημιούργησε το σημαντικότερο λογοτεχνικό του έργο, που τον ανέδειξε σε βασικό στέλεχος της λογοτεχνίας. Έγραψε ποιήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, κριτικές, δοκίμια. Κατά την παραμονή του στην Αίγυπτο συνδέθηκε με τους αριστερούς κύκλους της ελληνικής παροικίας. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα της ΕΟΚΑ εξέδωσε το 1958 στην Αλεξάνδρεια την ποιητική συλλογή «Προσμαρτυρία», η οποία είχε έντονο αντιαποικιακό περιεχόμενο με αποτέλεσμα να απαγορευθεί η κυκλοφορία της στην Κύπρο.
Για το ποιητικό έργο του συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους Aιγυπτιώτες ποιητές. Ο ίδιος αναφέρεται ως αντικαβαφικός λογοτέχνης, με επιρροές από τους Κωστή Παλαμά και Άγγελο Σικελιανό. Μάλιστα ο Παλαμάς του αφιέρωσε ένα ποίημά του με τίτλο «Στον ποιητή Γλαύκο Αλιθέρση» από την συλλογή του Δειλοί καί Σκληροί Στίχοι.
Πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1965 στη Λεμεσό, όπου και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με την Εύα Ζαφειροπούλου. Από τον γάμο του απέκτησε δύο κόρες, εκ των οποίων η μία πέθανε κατά την παιδική της ηλικία, γεγονός που είχε σημαντικό αντίκτυπο στον ίδιο. Αναφέρεται πως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα αλκοολισμού.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κύπριοι λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Γραμμή Χίντενμπουργκ
Η Γραμμή Χίντενμπουργκ (γερμανικά : Siegfriedstellung, Siegfried Position) ήταν γερμανική αμυντική θέση που κατασκευάστηκε τον χειμώνα 1916-17 στο Δυτικό Μέτωπο, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η γραμμή ξεκινούσε από το Αρράς μέχρι το Λαφώ (Laffaux), κοντά στον ποταμό Αιν. Το 1916, η μάχη του Βερντέν και η μάχη του Σομ άφησαν τα γερμανικά στρατεύματα εξαντλημένα, ενώ στο Ανατολικό Μέτωπο, η επίθεση του Μπρούσιλοβ προκάλεσε τεράστιες απώλειες στα αυστροουγγρικά στρατεύματα και οδήγησε τους Γερμανούς να επεκταθούν εδαφικά. Η κήρυξη του πολέμου από τη Ρουμανία άσκησε επιπλέον πίεση στα γερμανικά στρατεύματα και στην πολεμική οικονομία.
Η γραμμή Χίντενμπουργκ στόχευε να αντικαταστήσει την αρχική γραμμή ως προφύλαξη για να μην επαναληφθεί η μάχη του Σομ το 1917. Με το να απωλέσουν τα εδάφη που είχαν κερδίσει, οι Γερμανοί θα μπορούσαν να αναβάλλουν μια επίθεση την άνοιξη 1917. Το γερμανικό πεζικό σώμα θα μπορούσε να λειτουργήσει με ένα μικρότερο αριθμητικά μέτωπο, λιγότερα στρατεύματα, μια άμυνα αντίστροφης κλίσης, μια εις βάθος άμυνα και ένα καμουφλάζ. Συνεπώς, ο πόλεμος με την χρήση υποβρυχίων και οι βομβαρδισμοί σε στρατηγικής σημασίας εδάφη θα αποδυνάμωναν τους Αγγλογάλλους καθώς τα γερμανικά στρατεύματα στην δύση θα ανέκαμπταν. Στις 25 Ιανουαρίου 1917, οι Γερμανοί είχαν 133 μεραρχίες στο Δυτικό Μέτωπο αλλά αυτό δεν επαρκούσε για να επιχειρηθεί μια επίθεση.
Παραπομπές
Βιβλία
Διατριβές
Ράντα ιν Κιάντι
Το Ράντα ιν Κιάντι (ιταλικά: Radda in Chianti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Ραντικόφανι
Το Ραντικόφανι (ιταλικά: Radicofani) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Παπαροκάδες
Οι Παπαροκάδες (επίσημος τίτλος: Ελεύθεροι ) ήταν ελληνικό χριστιανικό ροκ συγκρότημα που ιδρύθηκε επί Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης δυσκολευόταν να διατηρήσει τους χώρους κατασκήνωσης που βρίσκονταν στο μοναστήρι του Τρικόρφου Φωκίδας, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Σε συνεργασία με τον Χριστόδουλο αποφάσισαν να σχηματίζουν ένα ροκ συγκρότημα με την ονομασία «Παπαροκάδες».
Μέλη του συγκροτήματος υπήρξαν ο Γιάννης Παπανικολάου, ο Χριστόφορος, ο πάτερ Μουλατσιώτης και άλλοι 2 ιερείς. Το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησε το συγκρότημα έφερε τον τίτλο «Έμαθα να Ζω Ελεύθερα» που ερμήνευσε ο Παπανικολάου και περιείχε ένα αντιστασιακό μήνυμα που καλούσε τον κόσμο να επαναστατήσει ενάντια στη Νέα Τάξη Πραγμάτων και να μάθει να ζει ελεύθερα στα χωριά.
Η εμφάνιση του συγκροτήματος υπήρξε αμφιλεγόμενη για την Εκκλησία της Ελλάδος, ενώ οι ιερείς θεωρήθηκαν «αναρχικά στοιχεία». Ωστόσο, το τραγούδι έγινε δημοφιλές στην κατασκήνωση του μοναστηριού και το επόμενο που κυκλοφόρησε έφερε τον τίτλο "Το Τσιπάκι", που αφορούσε το μικροτσίπ που θα ήταν υποχρεωτικό στο μέλλον και τον αριθμό του θηρίου (666).
Το επόμενο τραγούδι είχε τίτλο «Βαβυλώνα» που αφορούσε την Πτώση της Βαβυλώνας. Λίγο αργότερα, ο Μουλατσιώτης και η ομάδα των ιερέων του έδωσαν συνέντευξη σε τηλεοτπική εκπομπή του ΑΝΤ1 και δήλωσαν ότι τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου διεξήγαγαν δαίμονες που οδήγησαν τα αεροπλάνα προς τους Δίδυμους Πύργους. Ισχυρίστηκαν ότι δεν υπήρχαν επιβάτες ή τρομοκράτες, αλλά αυτό θεωρήθηκε από το κανάλι ως «ακραίο».
Οι Παπαρόκάδες έφτιαξαν πολλά άλλα χριστιανικά ροκ και χέβι μέταλ τραγούδια μέχρι που αποφάσισαν να δοκιμάσουν τραγούδια με νεοκλασική / ρετρό μουσική. Τραγούδια με αυτή τη μουσική περιελάμβαναν τα εξής: «Τι έχει αυτός ο κόσμος για 'μένα», «Φίλε Μου Είμαι Χάλια», «Ελλάδα Μου Σε Αγαπώ», «Ο Κόσμος Αλλάζει» και το «Έμαθα Ελεύθερος Να Ζω». Το συγκρότημα ήταν πολύ δημοφιλές μέχρι το 2006, όταν και η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η βιομετρική ταυτότητα θα γίνει υποχρεωτική μέχρι το τέλος του 2011. Πολλοί θεώρησαν ότι πρόκειται για τον αριθμό του θηρίου και άρχισαν να πραγματοποιούν διαδηλώσεις ενάντια στην εφαρμογή της βιομετρικής ταυτότητας. Ένας αγρότης, μαλιστα, ο οποίος επίσης διαμαρτυρόταν για να μπει σκόπιμα στο φορτηγό του και να συγκρουστεί με ένα φορτηγό που παρέδιδε βιομετρικές ταυτότητες στα εργοστάσια που επρόκειτο να τις αναπτύξουν, ήταν ο λόγος που διεκόπη η ανάπτυξη των ταυτοτήτων. Αυτό με κάποιο τρόπο αποδόθηκε στα μέλη του συγκροτήματος, οπότε οι Παπαροκάδες δέχθηκαν μήνυση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυσή τους. Ο Παπανικολάου έγινε ροκ τραγουδιστής στους Diviner μερικά χρόνια αργότερα.
Η κατασκήνωση, παρά τα γεγονότα, λειτουργεί μέχρι και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Πλάτωνας Κέρκυρας
Ο Πλάτωνας είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 349 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Βραβείο Καλύτερης Χρήσης Μουσικής σε Ταινία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Καλύτερης Χρήσης Μουσικής σε Ταινία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Use Music in a Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει έναν συνθετη που έχει επιδείξει εξαιρετική χρήση της μουσικής σε μια κινηματογραφική ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Λιθότοπος Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Χριστίνα της Έσσης
Η Χριστίνα, γερμαν.: Kristin von Hessen (29 Ιουνίου 1543 - 13 Μαΐου 1604) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σ.Χ.Γκόττορπ. Άσκησε κάποια πολιτική επιρροή ως χήρα μετά το 1586.
Βιογραφία
Η Χριστίνα γεννήθηκε στο Κάσσελ ως κόρη του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και της συζύγου του Χριστίνας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας. Της δόθηκε μία αυστηρή Προτεσταντική ανατροφή από τη θεία της Ελισάβετ της Έσσης, χήρα δούκισσα της Σαξονίας.
Η Χριστίνα έλαβε γαμήλια πρόταση από τον Έρικ ΙΔ΄ της Σουηδίας, αλλά ο γάμος δεν έγινε. Η γαμήλια εορτή της κατέληξε σε σκάνδαλο, όταν οι καλεσμένοι στη γαμήλια δεξίωση κατανάλωσαν πολύ αλκοόλ. Το 1565, το κάστρο Γκότορφ καταστράφηκε από πυρκαγιά, η οποία της κόστισε τις προσωπικές της ιδιοκτησίες.
Ως δούκισσα, η Χριστίνα υποστήριξε εκκλησίες, σχολεία και υποτροφίες σε φτωχούς μαθητές θεολογίας. Ενδιαφερόταν για την ιατρική και επίσης κατασκεύαζε τα δικά της φάρμακα.
Ως χήρα μετά το 1586, η Χριστίνα υπερασπίστηκε τα δικαιώματα τού γιου της Φίλιππου ενάντια στο συμβούλιο.
Η Χριστίνα συνέθεσε το ψαλμικό βιβλίο Πνευματικοί Ψαλμοί και Τραγούδια (1590).
Οικογένεια και παιδιά
Στις 17 Δεκεμβρίου 1564 παντρεύτηκε τον Αδόλφο δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Γερμανοί ευεργέτες Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Κύπελλο Εθνών Αφρικής 1957
Το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1957 ήταν η πρώτη διοργάνωση του ποδοσφαιρικού κυπέλλου της Αφρικής. Έγινε στο Σουδάν από τις 10 έως τις 16 Φεβρουαρίου του 1957 και συμμετείχαν τέσσερις χώρες: το Σουδάν, η Αίγυπτος, η Αιθιοπία και η Νότια Αφρική που αποσύρθηκε τελικά.
Στον τελικό συμμετείχε η Αίγυπτος και η Αιθιοπία με τους πρώτους να επικρατούν με 4 - 0.
Ομάδες
22px|border|link= Σουδάν (διοργανωτής)
22px|border|link= Αίγυπτος
22px|border|link= Νότια Αφρική (αποσύρθηκε)
Ραντικόντολι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Νικίτα (ταινία)
Η Νικίτα (γαλλικό ς τίτλος: Nikita), αναφέρεται επίσης και ως La Femme Nikita, είναι θρίλερ του 1990 σε σκηνοθεσία και σενάριο Λυκ Μπεσσόν.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Αν Παριγιό ως νεαρή εγκληματίας καταδικασμένη σε ισόβια κάθειρξη για δολοφονία αστυνομικών κατά τη διάρκεια ένοπλης ληστείας, την οποία κυβερνητικοί μυστικοί πράκτορες εκπαιδεύουν ως επαγγελματία δολοφόνο και αρχίζει μια νέα ζωή, με νέα ταυτότητα.
Η επιτυχία της ταινίας είχε σαν αποτέλεσμα να γυριστούν δύο ταινίες με το ίδιο θέμα: Black Cat (1991) στο Χονγκ Κονγκ και Point of No Return (1993) στο Χόλυγουντ. Δύο τηλεοπτικές σειρές δημιουργήθηκαν επίσης με βάση την ταινία, La Femme Nikita (1997–2001) και Nikita (2010–2013).
Υπόθεση
Η Νικίτα (Αν Παριγιό), μια νεαρή τοξικομανής, είναι μέλος μιας συμμορίας αδίστακτων νεαρών κακοποιών. Ένα βράδυ, συμμετέχει στη ληστεία φαρμακείου που ανήκει στους γονείς ενός φίλου. Η ληστεία πάει στραβά, ανταλλάσσονται πυροβολισμοί με την αστυνομία και σκοτώνονται οι συνεργοί της. Υποφέροντας σοβαρά από συμπτώματα στέρησης, δολοφονεί έναν αστυνομικό. Συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη για φόνο.
Ένα βράδυ, πράκτορες της γαλλικής μυστικής υπηρεσίας της ανακοινώνουν ότι θεωρείται πλέον επίσημα νεκρή, με πλαστό πιστοποιητικό θανάτου που αναφέρει ως αιτία θανάτου την αυτοκτονία.
Η Νικίτα ξυπνά σε ένα λευκό δωμάτιο, όπου μπαίνει ένας καλοντυμένος αλλά σκληρός άνθρωπος με το όνομα Μπομπ (Τσεκί Καριό). Της αποκαλύπτει ότι βρίσκεται σε ειδικό κέντρο εκπαίδευσης των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών και της προσφέρει μια επιλογή: είτε συμφωνεί να εργαστεί για τη μυστική υπηρεσία, είτε καταλήγει στο νεκροταφείο όπου είναι επίσημα θαμμένη.
Η κοπέλα δέχεται και ξεκινά μια εκπαίδευση, εντατική και επίπονη, υπό την επίβλεψη του Μπομπ, του διευθυντή και μέντορά της. Εκπαιδεύεται στους υπολογιστές, στον χειρισμό όπλων, στις πολεμικές τέχνες, αλλά και στην εμφάνιση και συμπεριφορά. Μία από τους εκπαιδευτές της, η Αμάντ (Ζαν Μορώ), τη μετατρέπει σε μια όμορφη μοιραία γυναίκα.
Μετά από αρκετά χρόνια εκπαίδευσης στο εκπαιδευτικό κέντρο και από το οποίο δεν φεύγει ποτέ, η Νικήτα θεωρείται έτοιμη. Φεύγει από το κέντρο και ξεκινά τη νέα της ζωή ως κυβερνητική πράκτορας, με την ταυτότητα της νοσοκόμας Μαρί Κλεμάν στο νοσοκομείο Σαλπετριέρ. Ο κωδικός της είναι Ζοζεφίν.
Η Νικίτα δυσκολεύεται να προσαρμοστεί αρχικά, αλλά αρχίζει να αισθάνεται ευτυχισμένη όταν συναντά τον Μάρκο (Ζαν-Ιγκ Ανγκλάντ), έναν νεαρό που συνάντησε τυχαία σε ένα σούπερ μάρκετ όπου αυτός ήταν ταμίας. Αρχίζουν να μένουν μαζί και σύντομα αρραβωνιάζονται.
Ο σύντροφός της Μάρκο, ο οποίος δεν γνωρίζει τίποτα για τη διπλή ζωή της, αρχίζει σταδιακά να έχει αμφιβολίες και καταλήγει να ανακαλύψει την αλήθεια.
Οι γαλλικές υπηρεσίες την ψάχνουν, ο Μπομπ έρχεται να συναντήσει τον Μάρκο για να μάθει πού βρίσκεται η νεαρή γυναίκα. Αλλά η Μάρκο, του παραδίδει τα έγγραφα και τον ενημερώνει ότι έχει φύγει και δεν θα επιστρέψει.
Διανομή ρόλων
μικρογραφία|Η Αν Παριγιό στο [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών|Φεστιβάλ Καννών]]
Βραβεία - Υποψηφιότητες
Η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία και ξεπέρασε τα 3.780.000 εισιτήρια στις αίθουσες όταν κυκλοφόρησε στη Γαλλία.
Στην 16η τελετή των βραβείων Σεζάρ το 1991, ήταν υποψήφια για οκτώ βραβεία, μεταξύ των οποίων στις κατηγορίες της καλύτερης ταινίας, του καλύτερου σκηνοθέτη και της καλύτερης μουσικής, αλλά προηγήθηκε ο Συρανό ντε Μπερζεράκ του Ζαν-Πωλ Ραπενό, που κέρδισε δέκα βραβεία.
Η Νικίτα τελικά κέρδισε μόνο ένα βραβείο, το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ηθοποιού α΄ γυναικείου ρόλου για την πρωταγωνίστρια Αν Παριγιό.
Άννα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Η Άννα, γερμαν.: Anna von Schleswig-Holstein-Gottorp (27 Φεβρουαρίου 1575 - 24 Απριλίου 1610) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Ανατολικής Φρησίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Αδόλφου δούκα του Σ.Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Οικογένεια
Στις 28 Ιανουαρίου 1598 παντρεύτηκε τον Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας (Ostfriesland). Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Εισβολή στη Γιουγκοσλαβία
Η εισβολή στη Γιουγκοσλαβία (επίσης γνωστή ως Επιχείρηση 25) άρχισε στις 6 Απριλίου 1941, με την εισβολή των δυνάμεων του Άξονα στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, και έληξε με την άνευ όρων παράδοση του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού στις 17 Απριλίου. Η διαταγή για την εισβολή ήταν ενσωματωμένη στην «Οδηγία του Φύρερ Νο25», που εξέδωσε ο Αδόλφος Χίτλερ, στις 27 Μαρτίου 1941, μετά το Γιουγκοσλαβικό πραξικόπημα. Μαζί με τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, τη Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και τη Μάχη της Κρήτης, η εισβολή στη Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε μέρος της γερμανικής Βαλκανικής Εκστρατείας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η εισβολή άρχισε με συντριπτική αεροπορική επίθεση στο Βελιγράδι και στις εγκαταστάσεις της Βασιλικής Γιουγκοσλαβικής Πολεμικής Αεροπορίας (VVKJ) από τη Λουφτβάφε (γερμανική Πολεμική Αεροπορία) και με επιθέσεις από δυνάμεις της Βέρμαχτ από τη νοτιοδυτική Βουλγαρία (σύμμαχο του Άξονα). Οι επιθέσεις αυτές ακολουθήθηκαν από προωθήσεις δυνάμεων του γερμανικού στρατού, από τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και την Αυστρία (τότε προσαρτημένη στη Γερμανία). Οι ιταλικές δυνάμεις περιορίστηκαν σε αεροπορικές επιδρομές και επιθέσεις πυροβολικού μέχρι τις 11 Απριλίου, όταν ο ιταλικός στρατός επιτέθηκε προς τη Λιουμπλιάνα (στη σημερινή Σλοβενία), μέσω της Ίστρια και Λίκα και νότια της Δαλματίας. Την ίδια ημέρα, ουγγρικές δυνάμεις εισήλθαν στις περιοχές Μπάκα και Μπαράνια, αλλά όπως και οι Ιταλοί δεν αντιμετώπισαν σχεδόν καμία αντίσταση. Η γιουγκοσλαβική επίθεση στα βόρεια εδάφη του Ιταλικού προτεκτοράτου της Αλβανίας, σημείωσε, αρχικά, μικρές επιτυχίες αλλά απέτυχε λόγω της κατάρρευσης των υπολοίπων γιουγκοσλαβικών δυνάμεων.
Η εισβολή τελείωσε όταν υπογράφηκε ανακωχή, στις 17 Απριλίου 1941, με βάση την άνευ όρων παράδοση του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού, η οποία τέθηκε σε ισχύ το μεσημέρι της 18ης Απριλίου. Η Γιουγκοσλαβία στη συνέχεια καταλήφθηκε και διαμοιράστηκε από τις δυνάμεις του Άξονα. Κάποιες περιοχές ενσωματώθηκαν σε γειτονικές χώρες-μέλη του Άξονα, ενώ σε άλλες περιοχές δημιουργήθηκαν κράτη-μαριονέτες του Άξονα, όπως το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας.
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Τομ Καραμεσίνης
Ο Τομ (Θωμάς) Καραμεσίνης (25 Ιουλίου 1917 - 4 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν αμερικανός πράκτορας της CIA ελληνικής καταγωγής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Την περίοδο 1941 - 1942 διετέλεσε αναπληρωτής δημόσιος κατήγορος στην Νέα Υόρκη. Υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τοποθετήθηκε στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών για υποθέσεις σχετικές με την Ελλάδα. Μετά την απελευθέρωση παρέμεινε στην Ελλάδα εντασσόμενος στο προσωπικό της αμερικάνικης πρεσβείας. Το 1947 εντάχθηκε στο δυναμικό της CIA και την περίοδο 1951 - 1953 διετέλεσε σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα. Την περίοδο 1959 - 1963 διετέλεσε σταθμάρχης της CIA στη Ρώμη και εν συνεχεία τοποθετήθηκε αναπληρωτής βοηθός διευθυντής Σχεδίων μέχρι το 1967, οπότε και τοποθετήθηκε διευθυντής Σχεδίων (DPP), δηλαδή υπεύθυνος για τις μυστικές επιχειρήσεις της CIA σε όλο τον κόσμο. Παραιτήθηκε από την θέση του το 1973.
Απεβίωσε ξαφνικά στις 4 Σεπτεμβρίου 1978. Μιλούσε ελληνικά και αγγλικά.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Σοφία του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Η Σοφία, γερμαν.: Sophia von Schleswig-Holstein-Gottorp (1 Ιουνίου 1569 στο Κάστρο του Γκόττορπ - 14 Νοεμβρίου 1634 στο Σβερίν) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν κόρη του δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου. Έγινε επίτροπος του δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν από το 1603 έως το 1608.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Aδόλφου δούκα του Σ.Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της συζύγου του Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ δούκα της Έσσης.
Παντρεύτηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1588 στο Ρέινμπεκ με τον Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Ο Ιωάννης Ζ΄ ήταν ένας αδύναμος κυβερνήτης, που δεν μπόρεσε να κυβερνήσει τη χρεωμένη και διεφθαρμένη χώρα του. Η Σοφία ζούσε σχεδόν στη φτώχεια.
Το 1592 ο σύζυγός της μαχαιρώθηκε με επτά πληγές. Αρχικά, ο Ούλριχ δούκας του Μεκλεμβούργου ανέλαβε την αντιβασιλεία και η Σοφία υποχώρησε στην ιδιοκτησία της χήρας (wittum), που είχε στο Λυμπς. Η χώρα παρήκμασε ορατά κατά τη διοίκηση των κυβερνητών, που έστελνε ο Ούλριχ.
Η Σοφία διοίκησε το wittum -τις συνοικίες Ρέχνα και Βίτενμπουργκ- πολύ οικονομικά και προσεκτικά. Όταν ο Ούλριχ απεβίωσε το 1603, ο Κάρολος Α΄ (αδελφός του Ούλριχ) ζήτησε από τη Σοφία να διαχειριστεί το Μεκλεμβούργο-Σβερίν για λογαριασμό των ανήλικων γιων της. Αυτή ανέλαβε την πρόκληση και ενήργησε δραστήρια ενάντια στις καταχρήσεις της προηγούμενης διοίκησης. Κατάφερε να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση του δουκάτου.
Το 1608 ο Κάρολος Α΄ ζήτησε από τον αυτοκράτορα να κηρύξει τον μεγαλύτερο γιο της Σοφίας ενήλικο. Οι γιοι της είχαν αποξενωθεί από αυτήν για αρκετό καιρό. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους η χώρα κατήλθε ξανά σε οικονομικό χάος. Η Σοφία επέστρεψε στο Λυμπς. Το 1628 ο Βάλενσταϊν κατέκτησε το Μεκλεμβούργο και ανάγκασε τους γιους της να εγκαταλείψουν τη χώρα, ωστόσο άφησε τη Χριστίνα σε ειρήνη.
Η Σοφία απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου 1634. Οι τελευταίοι μεγάλοι δούκες του Mεκλεμβούργου-Σβερίν και του Mεκλεμβούργου-Στρέλιτς κατάγονται όλοι από αυτήν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον 1588 τον Ιωάννη Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Ιστορία του NATO
Η δομή του ΝΑΤΟ εξελίχθηκε καθ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και συνεχίστηκε μετά το τέλος αυτού. Μια ολοκληρωμένη στρατιωτική δομή για το ΝΑΤΟ έλαβε χώρα για πρώτη φορά το 1950 καθώς κατέστη σαφές ότι το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να ενισχύσει την άμυνά του μακροπρόθεσμα έναντι μιας πιθανής σοβιετικής επίθεσης. Τον Απρίλιο του 1951 ιδρύθηκε η Συμμαχική Διοίκηση Ευρώπης και το αρχηγείο της ( SHAPE ). Αργότερα, προστέθηκαν τέσσερα δευτερεύοντα κέντρα επιχειρήσεων στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, στη Νότια Περιφέρεια και στη Μεσόγειο.
Από τη δεκαετία του 1950 έως το 2003, οι Διοικητές Στρατηγικής ήταν ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής Ευρώπης (SACEUR) και ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής του Ατλαντικού (SACLANT).
Απαρχές
εναλλ.=Eleven men in suits stand around a large desk at which another man is signing a document.|μικρογραφία| Η Βόρειο-Ατλαντική Συνθήκη υπογράφηκε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρι Σ. Τρούμαν στην [[Ουάσινγκτον|Ουάσιγκτον, DC, στις 4 Απριλίου 1949 και επικυρώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Αύγουστο του 1949.]] Η Συνθήκη των Βρυξελλών ήταν μια αμοιβαία αμυντική συνθήκη ενάντια στη σοβιετική απειλή στην αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Υπογράφηκε στις 17 Μαρτίου 1948 από το Βέλγιο, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο και ήταν ο πρόδρομος του ΝΑΤΟ. Η σοβιετική απειλή πήρε άμεσο χαρακτήρα με τον αποκλεισμό του Βερολίνου το 1948, οδηγώντας στη δημιουργία ενός πολυεθνικού αμυντικού οργανισμού, του Western Union Defense Organisation, τον Σεπτέμβριο του 1948. Ωστόσο, τα εμπλεκόμενα μέρη ήταν πολύ αδύναμα στρατιωτικά για να αντιμετωπίσουν τις Σοβιετικές Ένοπλες Δυνάμεις. Επιπλέον, το κομμουνιστικό πραξικόπημα της Τσεχοσλοβακίας του 1948 είχε ανατρέψει μια δημοκρατική κυβέρνηση και ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Έρνεστ Μπέβιν επανέλαβε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αποτραπεί μια άλλη Τσεχοσλοβακία ήταν η ανάπτυξη μιας κοινής δυτικής στρατιωτικής στρατηγικής. Η άποψη του Μπέβιν είχε θετική ανταπόκριση στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικότερα λόγω της ανησυχίας των Η.Π.Α. για τις εξελίξεις στην Ιταλία και την άνοδο του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Η ίδρυση του ΝΑΤΟ επέφερε ένα βαθμό τυποποίησης της συμμαχικής στρατιωτικής ορολογίας, των διαδικασιών και της τεχνολογίας, κάτι που, σε πολλές περιπτώσεις, σήμαινε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες υιοθέτησαν τις πρακτικές και μεθοδολογίες των ΗΠΑ. Περίπου 1300 Συμφωνίες Τυποποίησης (STANAG) κωδικοποίησαν πολλές από τις κοινές πρακτικές που έχουν συμφωνήσει τα μέλη του ΝΑΤΟ. Το φυσίγγιο τουφεκιού ΝΑΤΟ 7,62×51 mm εισήχθη κατά τη δεκαετία του 1950 ως το "επίσημο" φυσίγγιο πυροβόλων όπλων μεταξύ πολλών χωρών του ΝΑΤΟ. Το FN-FAL της βελγικής εταιρίας Fabrique Nationale de Herstal, το οποίο χρησιμοποιούσε το φυσίγγιο του ΝΑΤΟ των 7,62 mm, υιοθετήθηκε από 75 χώρες, συμπεριλαμβανομένων πολλών εκτός ΝΑΤΟ. Επίσης, τα σήματα δρομολόγησης αεροσκαφών ήταν τυποποιημένα έτσι ώστε κάθε αεροσκάφος του ΝΑΤΟ να μπορεί να προσγειωθεί σε οποιαδήποτε βάση του ΝΑΤΟ. Άλλα πρότυπα, όπως το φωνητικό αλφάβητο του ΝΑΤΟ, έχουν υιοθετηθεί εντός των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ και για μη στρατιωτικούς σκοπούς, όπως π.χ. στις επικοινωνίες.
Ψυχρός πόλεμος
εναλλ.=A map of Europe showing several countries on the left in blue, and ones on the right are in red. Other unaffiliated countries are in white.|μικρογραφία| Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης ήταν χωρισμένο μεταξύ δύο συμμαχιών. Τα μέλη του ΝΑΤΟ εμφανίζονται με μπλε χρώμα, τα μέλη του Συμφώνου της [[Σύμφωνο της Βαρσοβίας|Βαρσοβίας με κόκκινο και οι μη συνδεδεμένες χώρες είναι με γκρι. Η Γιουγκοσλαβία, αν και κομμουνιστική, είχε εγκαταλείψει τη σοβιετική σφαίρα το 1948, και η Αλβανία ήταν μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας μόνο μέχρι το 1968.]] Το ξέσπασμα του Πολέμου της Κορέας τον Ιούνιο του 1950 ήταν κρίσιμο για το ΝΑΤΟ, καθώς αναβάθμισε την πλέον πιθανή απειλή μιας συνεργασίας όλων των κομμουνιστικών χωρών και ανάγκασε τη συμμαχία να αναπτύξει αποσαφηνισμένα στρατιωτικά σχέδια. Το Ανώτατο Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SHAPE) δημιουργήθηκε για να διευθύνει τις δυνάμεις στην Ευρώπη και άρχισε να λειτουργεί υπό τον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή Ντουάιτ Αϊζενχάουερ τον Ιανουάριο του 1951 Τον Σεπτέμβριο του 1950, η Στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ κάλεσε τα μέλη του να δεσμευτούν για μια φιλόδοξη συσσώρευση συμβατικών δυνάμεων προς αντιμεώτπιση των Σοβιετικών και επαναδιατύπωσε αυτή τη θέση στη συνεδρίαση του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου στη Λισαβόνα τον Φεβρουάριο του 1952. Στη διάσκεψη, που επιδίωκε να παράσχει τις απαραίτητες δυνάμεις για το Μακροπρόθεσμο Σχέδιο Άμυνας του ΝΑΤΟ, έγινε πρόταση επέκτασης σε 96 μεραρχίες. Ωστόσο, η πρόταση μειώθηκε το επόμενο έτος σε περίπου 35 μεραρχίες, με μεγαλύτερο βάρος να πέφτει στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων. Κατά εκείνη την περίοδο, το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να καλέσει περίπου 15 ετοιμοπόλεμες μεραρχίες στην Κεντρική Ευρώπη και άλλες 10 στην Ιταλία και τη Σκανδιναβία. Επίσης στη Λισαβόνα, δημιουργήθηκε η θέση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ ως η η ύψιστη πολιτική θέση του οργανισμού και ο Λόρδος Ismay διορίστηκε τελικά στη θέση.
Η Ελλάδα και η Τουρκία προσχώρησαν επίσης στη συμμαχία το 1952, και η προσχωρησή τους ανάγκασε μια σειρά αμφιλεγόμενων διαπραγματεύσεων, κυρίως μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας, σχετικά με το πώς να ενταχθούν και οι δύο χώρες στη δομή στρατιωτικής διοίκησης. Ενώ οι άνωθεν στρατιωτικές προετοιμασίες εκτελούνταν σε κοινή θέα, μυστικές διαβουλεύσεις και αποφάσεις που πάρθηκαν αρχικά από τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση για το μυστικό σχέδιο της συνέχισης της αντίστασης στο ενδεχόμενο μιας επιτυχημένης σοβιετικής εισβολής, συμπεριλαμβανομένης της Επιχείρησης Gladio, μεταφέρθηκαν στον έλεγχο του ΝΑΤΟ. Τελικά, οι ανεπίσημες συνερτγασίες άρχισαν να αναπτύσσονται μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων του ΝΑΤΟ, όπως ο Σύνδεσμος Τίγρης του ΝΑΤΟ και διαγωνισμοί όπως το Canadian Army Trophy για πυροβόλα τανκς. εναλλ.=Two soldiers crouch under a tree while a tank sits on a road in front of them.|αριστερά|μικρογραφία| Η γερμανική [[Bundeswehr παρείχε το μεγαλύτερο στοιχείο των συμμαχικών χερσαίων δυνάμεων που φρουρούσαν τα σύνορα στην Κεντρική Ευρώπη.]] Το 1954, η Σοβιετική Ένωση πρότεινε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ για να διατηρήσει την ειρήνη στην Ευρώπη. Οι χώρες του ΝΑΤΟ, φοβούμενοι ότι το κίνητρο της Σοβιετικής Ένωσης ήταν να αποδυναμώσει τη συμμαχία, απέρριψαν τελικά αυτή την πρόταση. Στις 17 Δεκεμβρίου 1954, το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο ενέκρινε το MC 48, ένα βασικό έγγραφο στην εξέλιξη του πυρηνικού δόγματος του ΝΑΤΟ. Το MC 48 τόνισε ότι το ΝΑΤΟ έπρεπε να κάνει χρήση ατομικών όπλων από την αρχή ενός πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση, είτε οι Σοβιετικοί επέλεγαν να τα χρησιμοποιήσουν πρώτα είτε όχι. Αυτό έδωσε στη SACEUR το ίδιο επίπεδο ελευθερίας και ευχέρια στην αυτόματη χρήση πυρηνικών όπλων που υπήρχαν για τον γενικό διοικητή της Στρατηγικής Αεροπορικής Διοίκησης των ΗΠΑ.
Η ενσωμάτωση της Δυτικής Γερμανίας στον οργανισμό στις 9 Μαΐου 1955 περιγράφηκε ως «αποφασιστική καμπή στην ιστορία της ηπείρου μας» από τον Χάλβαρντ Λάνγκε τότε Υπουργό Εξωτερικών της Νορβηγίας. Ένας σημαντικός λόγος ήταν ότι οι γερμανικές δυνάμεις ήταν απαραίτητες για τη σύσταση συμβατικού στρατού ικανού να αντισταθεί σε μια σοβιετική εισβολή. Ένα από τα άμεσα αποτελέσματα της εισόδου στη Δυτική Γερμανία ήταν η δημιουργία του Συμφώνου της Βαρσοβίας, το οποίο υπογράφηκε στις 14 Μαΐου 1955 από τη Σοβιετική Ένωση, την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία, την Πολωνία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Αλβανία και την Ανατολική Γερμανία, οριοθετώντας έτσι τις δύο αντίπαλες πλευρές του Ψυχρού Πολέμου.
Τρεις μεγάλες ασκήσεις πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα το βόρειο φθινόπωρο του 1957. Οι Επιχειρήσεις Counter Punch, Strikeback και Deep Water ήταν το πιο φιλόδοξο στρατιωτικό εγχείρημα για τη συμμαχία μέχρι στιγμής, με περισσότερους από 250.000 άνδρες, 300 πλοία και 1.500 αεροσκάφη που επιχειρούσαν από τη Νορβηγία στην Τουρκία.
Γαλλική αποχώρηση
Θεωρώντας ότι την απάντηση στην πρόταση του μη ικανοποιητική, ο Ντε Γκωλ άρχισε να κατασκευάζει μια ανεξάρτητη εθνική αμυντική δύναμη για τη χώρα του. Ήθελε να δώσει στη Γαλλία, σε περίπτωση εισβολής της Ανατολικής Γερμανίας στη Δυτική Γερμανία, την επιλογή να έρθει σε ξεχωριστό σύμφωνο ειρήνης με το ανατολικό μπλοκ, αντί να παρασυρθεί σε έναν μεγαλύτερο πόλεμο εντος του ΝΑΤΟ και ενάντια του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Τον Φεβρουάριο του 1959, η Γαλλία απέσυρε τον μεσογειακό της στόλο της από τη διοίκηση του ΝΑΤΟ και αργότερα απαγόρευσε τη στάθμευση ξένων πυρηνικών όπλων στο γαλλικό έδαφος. Αυτό έκανε τις Ηνωμένες Πολιτείες να μεταφέρουν 300 στρατιωτικά αεροσκάφη εκτός Γαλλίας και να επιστρέψουν τον έλεγχο των βάσεων της αεροπορίας που λειτουργούσαν στη Γαλλία από το 1950 στους Γάλλους έως το 1967.
Αν και η Γαλλία έδειξε αλληλεγγύη με το υπόλοιπο ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια της Κουβανέζικης Πυραυλικής Κρίσης το 1962, ο Ντε Γκωλ επέμεινε στην επιδίωξή του για μια ανεξάρτητη άμυνα αφαιρώντας τους στόλους της Γαλλίας που περιπολούσαν τον Ατλαντικό και τη Μάγχη από τη διοίκηση του ΝΑΤΟ. Το 1966, όλες οι γαλλικές ένοπλες δυνάμεις είχαν πλέον αποχωρίσει από την ολοκληρωμένη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ και ζητήθηκε από όλα τα μη γαλλικά στρατεύματα του ΝΑΤΟ να εγκαταλείψουν τη Γαλλία. Αργότερα αναφέρθηκε ότι ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Ρασκ ρώτησε τον Ντε Γκωλ εάν η διαταγή του περιελάμβανε «τα πτώματα Αμερικανών στρατιωτών στα νεκροταφεία της Γαλλίας». Η απόσυρση ανάγκασε τη μετεγκατάσταση του επιχειρησιακού κέντρου SHAPE από το Rocquencourt, κοντά στο Παρίσι, στο Casteau, βόρεια του Mons, Βέλγιο, έως τις 16 Οκτωβρίου 1967. Η Γαλλία παρέμεινε μέλος της συμμαχίας και διατήρησε τη δέσμευσή της για αρωγή στην άμυνα της Ευρώπης από πιθανή επίθεση του Συμφώνου της Βαρσοβίας με τις δικές της δυνάμεις που στάθμευαν στη Δυτική Γερμανία καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Μια σειρά μυστικών συμφωνιών μεταξύ των ΗΠΑ και των Γάλλων αξιωματούχων, οι Συμφωνίες Lemnitzer-Ailleret, περιγράφουν λεπτομερώς πώς οι γαλλικές δυνάμεις θα ενταχθούν στη δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ εάν ξεσπούσαν εχθροπραξίες Ανατολής-Δύσης.
Αυτό το όραμα έγινε πραγματικότητα όταν η Γαλλία ανακοίνωσε την επιστροφή της στην πλήρη συμμετοχή στη σύνοδο κορυφής Στρασβούργο-Κελ το 2009.
Χαλάρωση έντασης και επανάκλιμάκωση
alt=US President [[Richard Nixon talked with Soviet leader Leonid Brezhnev in 1973.|αριστερά|μικρογραφία| Η ύφεση οδήγησε σε πολλές συναντήσεις υψηλού επιπέδου μεταξύ ηγετών τόσο του ΝΑΤΟ όσο και του Συμφώνου της Βαρσοβίας.]] Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους του Ψυχρού Πολέμου, η επιφυλακή του ΝΑΤΟ κατά της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας δεν οδήγησε στην πραγματικότητα σε άμεση στρατιωτική δράση. Την 1η Ιουλίου 1968 άνοιξε για υπογραφή η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων. Το ΝΑΤΟ υποστήριξε ότι οι συμφωνίες που είχαν συνάψει τα μέλη του για από κοινού διαχείρηση του ΝΑΤΟικού πυρηνικού οπλοστασίου δεν παραβίαζαν τη συνθήκη, αφού κατ'ουσία οι ΗΠΑ διατηρούσαν τον έλεγχο αυτών μέχρι να ληφθεί ομόφωνη απόφαση για πόλεμο, οπότε και η συνθήκη δεν θα είχε πλέον έλεγχο. Λίγα κράτη γνώριζαν τότε τις συμφωνίες κοινής διαχείρησης πυρηνικών του ΝΑΤΟ, η ύπαρξη των οποίων δεν προκάλεσε αντιδράσεις. Τον Μάιο του 1978, οι χώρες του ΝΑΤΟ όρισαν επίσημα δύο συμπληρωματικούς στόχους της Συμμαχίας: τη διατήρηση της ασφάλειας και την επιδίωξη της χαλάρωσης του εκάστοτε τεταμένου κλίματος. Αυτό υποτίθεται ότι μεταφραζόταν στην αντιστοίχιση των αμυντικών δυνατοτήτων στο επίπεδο που καθίσταντο απαραίτητο από τις επιθετικές ικανότητες των μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, με τη λογική ότι η ισορροπία δεν θα υποκινούσε μια περαιτέρω κούρσα εξοπλισμών.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1979, υπό το φως της συσσώρευσης πυρηνικού οπλισμού των μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Ευρώπη, οι υπουργοί ενέκριναν την ανάπτυξη πυραύλων κρουζ GLCM των ΗΠΑ και πυρηνικών όπλων θεάτρου Pershing II στην Ευρώπη. Οι νέες κεφαλές είχαν επίσης σκοπό να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική θέση της Δύσης σχετικά με τον πυρηνικό αφοπλισμό. Αυτή η πολιτική ονομαζόταν πολιτική διπλής κατεύθυνσης. Ομοίως, το 1983 και το 1984, ανταποκρινόμενοι στη εγκατάσταση πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς SS-20 του Συμφώνου της Βαρσοβίας στον Ευρωπαϊκό χώρο, το ΝΑΤΟ ανέπτυξε σύγχρονους πυραύλους Pershing II με τη δυνατότητα να πλήξουν στρατιωτικούς στόχους όπως φάλαγγες αρμάτων μάχης σε περίπτωση πολέμου. Αυτή η ενέργεια οδήγησε σε διαμαρτυρίες του ειρηνευτικού κινήματος σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και η υποστήριξη για την ανάπτυξή τους αμφιταλαντεύτηκε, καθώς πολλοί αμφέβαλλαν εάν η εκστρατεία για την ανάπτυξη και εγκατάσταση τους θα μπορούσε να διατηρηθεί. μικρογραφία|Ο Wim van Eekelen, Υπουργός Άμυνας της Ολλανδίας, χαιρετίζει στρατιώτες των ΗΠΑ που στελεχώνουν τις βάσεις του ΝΑΤΟ το 1987 Μέχρι τότε, η σύσταση μελών της οργάνωσης είχε παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη. Το 1974, ως συνέπεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, η Ελλάδα απέσυρε τις δυνάμεις της από τη στρατιωτική δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ αλλά, μετά από συνεννόηση με την τουρκική ηγεσία, έγινε εκ νέου δεκτή το 1980. Ο πόλεμος των Φώκλαντ μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αργεντινής δεν οδήγησε σε εμπλοκή του ΝΑΤΟ επειδή το Άρθρο 6 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού ορίζει ότι η συλλογική αυτοάμυνα ισχύει μόνο για επιθέσεις σε εδάφη κρατών μελών βόρεια του Τροπικού του Καρκίνου. Στις 30 Μαΐου 1982, το ΝΑΤΟ απέκτησε νέο μέλος όταν η Ισπανία προσχώρησε στη συμμαχία, αφού το πολίτευμ ά της είχε μετεξελιχθεί σε δημοκρατία και οι Ισπανοί υπερψήφισαν την είσοδό τους με δημοψήφισμα το 1986. Στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, 16 έθνη-μέλη συντηρούσαν δύναμη περίπου 5.252.800 ενεργών στρατιωτών, συμπεριλαμβανομένων 435.000 Αμερικανικών δυνάμεων υπηρετούσαν εκτός ΗΠΑ, κάτω από μια δομή διοίκησης που έφτασε στο μέγιστο των 78 επιχειρησιακών κέντρων, οργανωμένων σε τέσσερα κλιμάκια.
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο
Ως μέρος της αναδιάρθρωσης, η στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ περικόπηκε και αναδιοργανώθηκε, με τη δημιουργία νέων δυνάμεων όπως το Στρατηγείο Συμμαχικής Διοίκησης Ευρώπης Ταχείας Αντίδρασης. Οι αλλαγές που επέφερε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στη στρατιωτική ισορροπία στην Ευρώπη αναγνωρίστηκαν στη Συνθήκη Προσαρμοσμένων Συμβατικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Ευρώπη, η οποία υπογράφηκε από 30 χώρες το 1999, επικυρώθηκε από τη Ρωσία το 2000, αλλά δεν επικυρώθηκε ποτέ από κανένα μέλος του ΝΑΤΟ, και ως εκ τούτου δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ. Οι πολιτικές του Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί οδήγησαν σε μια σημαντική μεταρρύθμιση του στρατιωτικού δόγματος της Γαλλίας, με αποκορύφωμα την επιστροφή στην πλήρη ένταξη στις 4 Απριλίου 2009, η οποία περιελάμβανε επίσης την επανένταξη της Γαλλίας στη Στρατιωτική Δομή Διοίκησης του ΝΑΤΟ αλλά διατηρώντας ένα ανεξάρτητο πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο.
Διεύρυνση και μεταρρύθμιση
Ο Τσέχος πρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ χαιρέτισε την επέκταση: «Ποτέ δεν ήμασταν μέρος μιας τόσο ευρείας, σταθερής και δεσμευτικής συμμαχίας ασφάλειας, η οποία ταυτόχρονα σέβεται στην ουσία της την κυριαρχία και τη βούληση του έθνους μας». Ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών Μπρόνισλαβ Γκέρεμεκ χαιρέτισε επίσης την επέκταση: «Η Πολωνία επιστρέφει για πάντα εκεί που ανήκε πάντα: τον ελεύθερο κόσμο». Ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Γιάνος Μαρτόνι δήλωσε ότι η επέκταση έδειξε ότι η Ουγγαρία επιστρέφει «στο φυσικό της περιβάλλον». Την επέκταση χαιρέτισε επίσης η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Madeleine Albright, η οποία δήλωσε ότι η επέκταση θα έκανε «για την ανατολή της Ευρώπης ό,τι το ΝΑΤΟ έχει ήδη βοηθήσει να κάνει για τη Δύση της Ευρώπης: σταθερά και συστηματικά, θα συνεχίσουμε να διαγράφουμε –χωρίς να αντικαταστήσουμε– τη γραμμή που χαράσσεται στην Ευρώπη από τη ματωμένη μπότα του Στάλιν ».