cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπορία στην εποχή των πρωτοπόρων
Στρατιωτικό ενδιαφέρον
Η Γαλλία διέθετε τον πιο «αεροπορικό» στρατό. Η σχολή αεροστάτων στο Σαλέ-Μοντό ήταν κέντρο καινοτομιών για μεγάλο διάστημα, και τον Δεκέμβριο του 1909, το Γαλλικό Υπουργείο Πολέμου ξεκίνησε να στέλνει αξιωματικούς και υπαξιωματικούς του στρατού για εκπαίδευση πιλότων σε πολιτικά σχολεία. Τον Μάρτιο του 1910 δημιουργήθηκε το Établissement Militaire d'Aviation (Τμήμα Στρατιωτικής Αεροπορίας) για την πραγματοποίηση πειράματων με αεροσκάφη, και στις 22 Οκτωβρίου 1910, δημιουργήθηκε η Aéronautique Militaire (Στρατιωτική Αεροπορία) ως κλαδος του Στρατού. Τον Φεβρουάριο του 1912 ο Γαλλικός στρατός υπολογίζεται πως ξόδεψε δώδεκα εκατομμύρια φράγκα για την αεροπορία, και θεωρείται πως απέκτησε 208 αεροπλάνα, με την πρόθεση αύξησης τους στα 334 μέχρι το τέλος του χρόνου. Αυτή την περίοδο η Βρετανική κυβέρνηση σκόπευε να ξοδέψει £133.000 στην αεροπορία, εκ των οποίων τα £83.000 ήταν για βαρύτερες από τον αέρα μηχανές.
Το 1911 το Υπουργείο Πολέμου ίδρυσε τα Αεροπορικά Τάγματα, με το 1ο (Αεροπλοίων) στο Φάρνμποροου και το 2ο (Αεροπλάνων) στο Λαρκ Χιλ στην Κοιλάδα Σάλισμπερι. Οι πρώτοι πιλότοι έπρεπε να μάθουν να πετούν με δικά τους έξοδα, με πολλούς από αυτούς να το κάνουν στη σχολή του Μπρίστολ, που ιδρύθηκε το 1910 στο Λαρκ Χιλ. Δύο Bristol Boxkite της σχολής συμμετείχαν στην επίδειξη στρατιωτικών ελιγμών του 1910 στην Κοιλάδα του Σάλισμπερι, με το ένα από αυτά να διαθέτει ραδιοπομπό. Στο τέλος του 1910 ο Φράνσις Μακκλίν προσφέρθηκε να δανείσει δύο αεροσκάφη στο Ναυαρχείο ώστε να χρησιμοποιηθούν για την αεροπορική εκπαίδευση αξιωματικών του ναυτικού και ο Τζορτζ Κόκμπερν προσφέρθηκε να υπηρετήσει ως εκπαιδευτής. Τέσσερις αξιωματικοί επελέγησαν στην εκπαίδευση στο Ίσττσερτς, ξεκινώντας την εκπαίδευση τη 1η Μαρτίου 1911 και αποκτώντας τις άδειες τους εντός έξι εβδομάδων. Τον Οκτώβριο του 1911, το Βασιλικό Ναυτικό προμηθεύτηκε τα δύο αεροσκάφη και ίδρυσε τη Ναυτική Σχολή Αεροπορικής Εκπαίδευσης (Naval Flying School) στο Ίσττσερτς. Το 1912 υπογράφηκε σύμβαση με τη Vickers για την κατασκευή του πρώτου αεροσκάφους ειδικά σχεδιασμένου για αερομαχία, του Experimental Fighting Biplane No.1 (E.F.B.1, Πειραματικού Μαχητικού Διπλάνου Νο. 1). Προηγουμένως, ο Βουαζάν είχε εκθέσει στο Αεροπορικό Σαλόνι του Παρισιού του 1911, ένα αεροσκάφος στο οποίο ήταν τοποθετημένο βαρύ πολυβόλο με μη πρακτικό τρόπο, ενώ οι Γάλλοι είχαν αρχίσει να πειραματιζόνται με την τοποθέτηση πολυβόλων σε ήδη υπάρχοντα μοντέλα αεροπλάνων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι αδελφοί Ράιτ κατάφεραν, μετά από πολλές προσπάθειες, να προσελκύσουν την προσοχή του Στρατού, και τον Δεκέμβριο του 1907 το Αμερικανικό Σώμα Σημάτων του Στρατού (U.S. Army Signal Corps) εξέδωσε τις προδιαγραφές ενός στρατιωτικού αεροσκάφους. Ο Όρβιλ Ράιτ πραγματοποίησε με επιτυχία επίδειξη στον Στρατό στις 3 Σεπτεμβρίου 1908. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1908 πραγματοποιήθηκε πτήση με τον Υπολοχαγό Τόμας Σέλφριντζ να έχει το ρόλο επίσημου παρατηρητή. Μετά από λίγα λεπτά εν πτήσει σε ύψος περίπου 30 μέτρων (100 πόδια), ένας έλικας έσπασε και θρυμματίστηκε, θέτοντας το Flyer εκτός ελέγχου. Ο Σέλφριντζ υπέστη κάταγμα κρανίου και απεβίωσε το απόγευμα στο παρακείμενο Στρατιωτικό νοσοκομείο, και έτσι έγινε ο πρώτος άνθρωπος που απεβίωσε από πτώση αεροπλάνου. Ο Όρβιλ τραυματίστηκε επίσης σοβαρά. Ο Αμερικανικός στρατός πρωτοστάτησε στην αεροπορία ναυτικού, με την πρώτη απογείωση από πλοίο να γίνεται στις 14 Νοεμβρίου 1910 από τον Γιουτζίν Έλι, ο οποίος χρησιμοποίησε ένα διπλάνο του Κέρτις το οποίο πέταξε από προσωρινή πλατφόρμα που βρισκόταν πάνω το τόξο του ελαφρού καταδρομικού USS Birmingham. Δύο μήνες αργότερα, στις 18 Ιανουαρίου 1911 ο Έλι και πάλι, προσγειώθηκε σε μια πλατφόρμα στο θωρακισμένο καταδρομικό USS Pennsylvania.
Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση εκρηκτικού πυρομαχικού οποιουδήποτε είδους από αεροσκάφος συνέβη τη 1η Νοεμβρίου 1911, όταν ο Ιταλός πιλότος Τζούλιο Γκαβότι έριξε χειροβομβίδες σε μέγεθος γκρέιπφρουτ τύπου cipelli σε Οθωμανικές θέσεις στη Λιβύη. Η επιδρομή του Γκαβότι δεν προκάλεσε απώλειες, και ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη γνωστή περίπτωση εναέριας παρενόχλησης πυρός — αλλά σημειώνεται ως η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση αεροσκάφους για πολεμικούς σκοπούς.
Η πρώτη ολοκληρωμένη χρήση αεροσκάφους σε πόλεμο έγινε από την Ιταλία κατά τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο του 1912, όπου χρησιμοποιήθηκαν αεροσκάφη για αναγνώριση (συμπεριλαμβάνεται η λήψη αεροφωτογραφιών των εχθρικών θέσεων) και βομβαρδισμό. Αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν ακόμη στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της αεροπορίας
Γκλεν Χοντλ
Ο Γκλεν Χοντλ (αγγλικά: Glenn Hoddle, γεννήθηκε 27 Οκτωβρίου 1957) είναι Άγγλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής. Από τους πιο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 1980, υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Άγγλους μέσους όλων των εποχών. Εργάζεται ως τηλεοπτικός σχολιαστής.
Βιογραφία
Ο Χοντλ γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1957 στο Χέις και ήταν οπαδός της Τότεναμ από τα οκτώ του χρόνια. Τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή του συλλόγου όταν παράγοντες της ομάδας πήγαν να δώσουν βραβεία σε ένα τοπικό σχολικό κύπελλο και παρατήρησαν τις δυνατότητες του 11χρονου μαθητή. Εντάχθηκε στον σύλλογο όταν ήταν 12 ετών και υπέγραψε ως νέος στις 17 Απριλίου 1974. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Τότεναμ με αντίπαλο τη Νόριτς Σίτι στις 30 Αυγούστου 1975, ένα παιχνίδι που έληξε 2–2. Περίμενε μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου 1976 για να ξεκινήσει αγώνα της πρώτης κατηγορίας και σημείωσε το νικητήριο γκολ, ένα θεαματικό σουτ πάνω ​​από τον τερματοφύλακα της Στόουκ Σίτι και της Αγγλίας, Πίτερ Σίλτον.
Παρά τον υποβιβασμό του συλλόγου στη δεύτερη κατηγορία το 1976–77, η ομάδα εμπνευσμένη από τον Χοντλ κέρδισε την επάνοδο με την πρώτη προσπάθεια. Καθώς η μεταβατική φάση της Τότεναμ συνεχιζόταν, η διεθνής καριέρα του Χοντλ ξεκίνησε στις 15 Δεκεμβρίου 1976 σε ένα φιλικό αγώνα της Αγγλίας κάτω των 21 ετών με αντίπαλο την Ουαλία. Θα συγκέντρωνε άλλες έντεκα συμμετοχές σε αυτό το επίπεδο πριν σκοράρει στο πλήρες διεθνές ντεμπούτο του με αντίπαλο τη Βουλγαρία στις 22 Νοεμβρίου 1979.
Η χρονιά 1979–80 προανήγγειλε την εμφάνιση του Χοντλ ως παίκτη κορυφαίου επίπεδου. Ο 22χρονος μέσος σημείωσε 19 γκολ σε 41 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και τιμήθηκε με το βραβείο PFA Νέος Παίκτης της Χρονιάς στο τέλος της σεζόν. Το 1981, πρωταγωνίστησε καθώς η ομάδα κέρδισε το Κύπελλο Αγγλίας για έκτη φορά. Την επόμενη σεζόν η Τότεναμ διατήρησε το Κύπελλο Αγγλίας (ο Χοντλ σκόραρε τόσο στον τελικό όσο και στον τελικό επανάληψης) με αντίπαλο τη Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς και ολοκλήρωσε τη σεζόν στην τέταρτη θέση, την καλύτερη θέση του συλλόγου στο πρωτάθλημα από το 1971. Ο Χοντλ διακρίθηκε για την εξαιρετικές πάσες του, την ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών του, την τακτική του ευφυΐα και το ρυθμό δουλειάς του στη μεσαία γραμμή και συνέβαλε θαυμάσια καθώς η ομάδα έφτασε στον τελικό του Λιγκ Καπ, χάνοντας με 3–1 από τη Λίβερπουλ και στην ημιτελική φάση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1982, ο Χοντλ έπαιξε σε δύο από τους αγώνες της Αγγλίας στην πρώτη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ξεκινώντας ενάντια στο Κουβέιτ μετά από αλλαγή στη νίκη με 2–0 επί της Τσεχοσλοβακίας.
Η παρουσία του Χοντλ στις επόμενες τρεις σεζόν περιορίστηκε από σειρά τραυματισμών (ξεκίνησε μόνο στους 76 από τους  126 αγώνες πρωταθλήματος), αλλά παρόλα αυτά αποδείχθηκε ο αρχιτέκτονας πίσω από τον θρίαμβο της ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1984, παρόλο που έχασε τον τελικό λόγω έλλειψης φυσικής κατάστασης. Τον Οκτώβριο του 1983, βοήθησε την Τότεναμ να κερδίσει με 6–2 στο σύνολο τη Φέγενορντ του Ρότερνταμ που είχε στις τάξεις της τον Γιόχαν Κρόιφ. Η Τότεναμ πλησίασε σε περαιτέρω διακρίσεις τις επόμενες τρεις σεζόν, φτάνοντας στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και στους προημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1984–85 και έναν άλλο τελικό Κυπέλλου Αγγλίας το 1987, χάνοντας 3–2 από την Κόβεντρι Σίτι, τη μοναδική φορά που ο σύλλογος του Βορείου Λονδίνου γνώρισε την ήττα στον τελικό της διοργάνωσης. Η απροσδόκητη ήττα ήταν ο τελευταίος αγώνας του Χοντλ, καθώς ο πρόσφατα διορισμένος προπονητής της Μονακό, Αρσέν Βενγκέρ, τον έφερε στο πριγκιπάτο. Μεταξύ 1975 και 1987, ο προικισμένος παίκτης σημείωσε 110 γκολ σε 490 αγώνες της πρώτης ομάδας σε όλες τις διοργανώσεις.
Εντάχθηκε στην Μονακό μαζί με τον Τζορτζ Γουεά  και αμέσως βοήθησε τον σύλλογο για το πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας το 1988, τον πρώτο του τίτλο  σε έξι σεζόν. Ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ξένος παίκτης στο γαλλικό ποδόσφαιρο και βοήθησε στην καθοδήγηση της ομάδας στους προημιτελικούς του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών την περίοδο 1988–89. Ωστόσο, ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο περιόρισε την καριέρα του Χοντλ στο υψηλότερο επίπεδο και τον Νοέμβριο του 1990, ο 33χρονος έφυγε από τον σύλλογο με κοινή συναίνεση. Συμμετείχε στις ομάδες της Εθνικής Αγγλίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1982 και το 1986 και με την Αγγλία έφτασε στους προημιτελικούς με αντίπαλο την Αργεντινή στο τελευταίο. Συμμετείχε επίσης στις ομάδες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1980 και του 1988, έχοντας την 53η και τελευταία διεθνή του εμφάνιση στον τελευταίο αγώνα των ομίλων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1988, στην ήττα με 3–1 από τη Σοβιετική Ένωση. Έχει σκοράρει οκτώ διεθνή γκολ σε μια καριέρα που εκτείνεται εννέα χρόνια, το τελευταίο από τα διεθνή τέρματά του που ήρθε στις 23 Απριλίου 1986 σε φιλικό αγώνα (νίκη με 2–1) επί της Σκωτίας στο  Γουέμπλεϊ.
Διετέλεσε προπονητής της Σουίντον Τάουν (κερδίζοντας την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ), της Τσέλσι (την οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας), της Σαουθάμπτον, της Τότεναμ (φτάνοντας σε τελικό Λιγκ Καπ) και της Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς. Πήγε την Αγγλία στο δεύτερο γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, όπου έχασε από ένα συναρπαστικό παιχνίδι από την Αργεντινή στα πέναλτι. Απολύθηκε από τη θέση στην Αγγλία το 1999.
Το 2007, εισήχθη στο Hall of Fame του Εθνικού Μουσείου Ποδοσφαίρου, το οποίο τον ανέφερε ως έναν από τους πιο ταλαντούχους και δημιουργικούς Άγγλους ποδοσφαιριστές της γενιάς του, επιδεικνύοντας «υψηλή ισορροπία και στενό έλεγχο, ασυναγώνιστες πάσες και όραμα και εξαιρετική ικανότητα στο σουτ, τόσο στο ανοικτό παιχνίδι όσο και σε στημένες προσπάθειες».
Τίτλοι και διακρίσεις
Τότεναμ
ΑΣ Μονακό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουίντον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σουίντον Τάουν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς Κατηγορία:Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998
Γιώργος Γεραπετρίτης
Ο Γιώργος Γεραπετρίτης (Μενετές Καρπάθου, 1967) είναι Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και πολιτικός, που υπηρετεί ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τον Ιούνιο του 2023.
Υπηρέτησε στην πρώτη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ως υπουργός Επικρατείας από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Μάιο του 2023. Την 1 Μαρτίου 2023 και μετά την παραίτηση του Κώστα Αχ. Καραμανλή για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ανέλαβε την διοίκηση και του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, με απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Ήταν βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή των Ελλήνων από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Μάιο του 2023. Στις εθνικές εκλογές του 2023 δεν ήταν υποψήφιος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Μενετές της Καρπάθου και μεγάλωσε στον Πειραιά.
Αποφοίτησε από το Λύκειο της Ιωνιδείου Προτύπου Σχολής του Πειραιά το 1985. Σπούδασε Νομική στην Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, και έλαβε πτυχίο (LLB) το 1989. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (LLM) το 1992. Το 1995, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (DPhil) πάνω στο Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Είναι δικηγόρος και Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο ΕΚΠΑ. Έχει διατελέσει επισκέπτης ερευνητής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο LSE και το Institute of Advanced Legal Studies. . Διαμένει στον Άλιμο Αττικής και είναι παντρεμένος με την δικηγόρο Αλεξάνδρα Γουρζή και έχουν δύο παιδιά.
Πολιτική δραστηριότητα
Στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης. Παλαιότερα είχε διατελέσει σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, καθώς και νομικός σύμβουλος θυγατρικών εταιρειών στον όμιλο ΟΤΕ, ενώ το 2005 είχε οριστεί Μέλος του ΔΣ του ΟΤΕ.
Τον Φεβρουάριο του 2016, τοποθετήθηκε από τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη στο επταμελές συμβουλευτικό σώμα παρακολούθησης της πορείας σύνταξης του προγράμματος του κόμματος. Αργότερα, τον Οκτώβριο του 2017, έγινε μέλος στο Επιστημονικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου Δημοκρατίας “Κωνσταντίνος Καραμανλής”. Την ίδια περίοδο, ορίστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως επικεφαλής της ομάδας συμβούλων του κόμματος, αποκτώντας έτσι έναν αναβαθμισμένο ρόλο στη Νέα Δημοκρατία.
Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία και στις 9 Ιουλίου 2019 ορίστηκε Υπουργός Επικρατείας στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Την 1η Μαρτίου 2023, ύστερα από την παραίτηση του υπουργού Κώστα Αχ. Καραμανλή, μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ο Γεραπετρίτης, με απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε τις αρμοδιότητες και του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Η ανάθεση της διοίκησης του υπουργείου με απόφαση Πρωθυπουργού θεωρήθηκε αντισυνταγματική κίνηση από τον Ακρίτα Καϊδατζή, ο οποίος ανέφερε ότι "δεν υπάρχει προηγούμενο ανάθεσης της διοίκησης ενός υπουργείου σε κάποιον χωρίς προεδρικό διάταγμα".
Έχει επικριθεί από κόμματα της αντιπολίτευσης για δήλωσή του σχετικά με την αντιμετώπιση της πανδημίας. Ο ίδιος ισχυρίστηκε πως αλλοιώθηκε το περιεχόμενο της δήλωσης του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Συνταγματολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υποδομών και Μεταφορών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Γιάσουο
Το Γιάσουο (πολωνικά: Jasło) είναι πόλη και έδρα του Πόβιατ Γιάσουο, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 34.040 κάτοικοι (2021). Προηγουμένως ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Κρόσνο (1975–1998). Βρίσκεται στην Ελάσσων Πολωνία, στην καρδιά του λεκανοπεδίου Γιασιέλκο-Σανότσκιε και το μέσο υψόμετρο του είναι 320 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αν και υπάρχουν ορισμένοι λόφοι που βρίσκονται εντός των ορίων της πόλης. Προστάτης της πόλης είναι ο Άγιος Αντώνιος της Πάδοβας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου]] Στις πρώτες ημέρες της πολιτείας της Πολωνίας, το Γιάσουο ήταν μέρος της Καστελανάτου του Μπιετς, από το οποίο αναδύθηκε η Κομητεία Μπιετς τον 14ο αιώνα. Ένας κατάλογος πρυτανείων, που δημιουργήθηκαν για τη συλλογή των δέκατων, μια εκκλησία στο «Γιάσελ» (Jassel) στην κοσμητεία Ζρέντσιν, επισκοπή της Κρακοβίας, παρουσιάζεται το 1328. Η περιοχή της μελλοντικής πόλης ανήκε σε ένα Αβαείο των Κιστερκιανών από την Κοπσιβνίτσα και στα μέσα του 13ου αιώνα, το Γιάσουο, γνωστός τότε ως Jasiel ή Jasiol, είχε μια έκθεση τοπικής σημασίας. Μαζί με μια σειρά από άλλες τοποθεσίες στην Ελάσσων Πολωνία, στο χωριό παραχωρήθηκαν Δικαιώματα του Μαγδεβούργου από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα, στις 23 Απριλίου 1366. Το 1368, ο βασιλιάς έκανε μια συναλλαγή με τους Κιστερκιανούς μοναχούς - σε αντάλλαγμα για την πόλη Φρίστακ και τα χωριά Γκλίνικ και Κομπίλε, το Γιάσουο έγινε βασιλική πόλη. Είχε ήδη μια ενοριακή εκκλησία, που ιδρύθηκε πριν από το 1325 από τον Βασιλιά Βλαδίσλαος Α΄ το Βραχύ. Η ενορία είχε σχολείο και στα μέσα του 14ου αιώνα ήρθαν στην πόλη οι αδελφοί Καρμελίτες. Σύμφωνα με τον Γιαν Ντουούγκος στο Liber beneficiorum Dioecesis cracoviensis, η εκκλησία που στέκεται σήμερα χτίστηκε από τους αδελφούς Στανίσουαφ Τσιελάτκο, σχολαστικό του Σαντόμιες και Μικόουαϊ του οικοσήμου Τσιόουεκ, το 1446. Αυτό συνέβη επειδή το πρωτότυπο καταστράφηκε από τους Ούγγρους. Τα οικόσημα των Στσέμιε, Τρόμπι, Γκριφ, Γιανίνα και Πόμπουγκ βρίσκονται στο θησαυροφυλάκιο της εκκλησίας και εξαιτίας αυτού, το Slownik Geograficzny («Γεωγραφικό Λεξικό») προτείνει ότι αυτά μπορεί να είναι αρχοντικά σπίτια που συνέβαλαν στην ανάπτυξη.
Η Πολωνική Χρυσή Εποχή ήταν μια περίοδος ευημερίας τόσο για την Ελάσσων Πολωνία όσο και για το Γιάσουο, που ανήκε στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) της Επαρχίας Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η πόλη διεκδικήθηκε στην αρχή της περιόδου. Το 1474, ο βασιλιάς της Ουγγαρίας, Ματθίας Κορβίνος, έκαψε το Γιάσουο κατά την επίθεσή του στους πρόποδες των Καρπαθίων. Μετά από αυτό, η πόλη μεγάλωσε, αλλά δεν έγινε ποτέ μια σημαντική αστική τοποθεσία αυτού του τμήματος της χώρας. Είχε πλήθος τεχνιτών, πολλά πανηγύρια και αγορές. Οι ντόπιοι έμποροι συναλλάσσονταν τόσο με Πολωνούς όσο και με ξένους εμπόρους, κυρίως από το Βασίλειο της Ουγγαρίας, εκμεταλλευόμενοι την εγγύτητα των συνόρων. Το 1550, ο Γιοάχιμ Λουμπομίρσκι, ένας αυλικός του Βασιλιά Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου της Πολωνίας, και η καταγωγή του, δόθηκε στο Γιάσουο, αφού μετατράπηκε σε σταρόστβο. Όταν αναφερόταν στις λεπτομέρειες μιας επιθεώρησης πόλης το 1564, το Slownik Geograficzny περιέγραψε: «Κρίνοντας από τον αριθμό των αρτοποιών και των τσαγκάρηδων, πρέπει να συμπεράνουμε ότι η πόλη ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από σήμερα». Πρόκειται για το Γιάσουο του 1902 περίπου, με 2.962 κατοίκους εκείνη τη μετέπειτα εποχή. Το Γιάσουο δόθηκε στον Μικόουαϊ Στρους από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας το 1613. Ανέστησε την πόλη και ενίσχυσε την απαγόρευση εναντίον των Εβραίων, «επειδή εμποδίζουν τους κατοίκους της πόλης στο εμπόριο και αγοράζουν όλα τα τρόφιμα», όπως περιέγραψε ο Στρους, σύμφωνα με το Slownik Geograficzny. αριστερά|μικρογραφία| Παλάτι Σροτσίνσκι Οι καλές εποχές τελείωσαν τη δεκαετία του 1650. Το 1655, η πόλη καταλήφθηκε και καταστράφηκε από τους Σουηδούς (βλέπε τον Κατακλυσμό), το 1657 - από τους Τρανσιλβανούς του Γεωργίου Β΄ Ράκοτσι, και στα πρώτα χρόνια του 18ου αιώνα - πάλι από τα σουηδικά στρατεύματα του Βασιλιά Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας (δείτε: Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος). Επιπλέον, καταστροφικές πυρκαγιές έπληξαν το Γιάσουο το 1683, το 1755 και το 1826, οι οποίες πιθανότατα επιβράδυναν την ανάπτυξη της πόλης. Η πόλη καταστράφηκε για άλλη μια φορά από τους Ρώσους κατά τη διάρκεια της Συνομοσπονδίας του Μπαρ.
Ο Άνταμ Τάρουο έγινε σταρόστα του Γιάσουο το 1733 και ο Γέντζεϊ Μοστσένσκι ήταν ο επόμενος σταρόστα που ανέλαβε τα καθήκοντά του. Ο σταρόστα ζούσε σε ένα κάστρο στο Κραγιοβίτσε, αφού το Γιάσουο δεν είχε τείχη ή κάστρο. Δεν υπάρχουν παραδοσιακά ερείπια κάστρου στο Γιάσουο. Μοναστήρι και εκκλησία των Καρμελιτών υπήρχαν επίσης στο Γιάσουο. Το Slownik Geograficzny προτείνει ότι πιθανότατα ιδρύθηκε πριν από το 1437. Ένα πηγάδι, το οποίο υποτίθεται ότι ευλόγησε ο Άγιος Αδαλβέρτος ταξιδεύοντας από την Ουγγαρία, υπήρχε στην εκκλησία, που προσέλκυε προσκυνητές στην πόλη. Το μοναστήρι μετατράπηκε σε γραφείο για το σταρόστα το 1786 και το πηγάδι δεν υπάρχει σήμερα.
Το 1772, μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, το Γιάσουο προσαρτήθηκε από την Μοναρχία των Αψβούργων και έγινε μέρος του Βασιλείου της Γαλικίας και Λοδομερίας. Το 1790, η πόλη έγινε η έδρα μιας συνοικίας, η οποία είχε μεταφερθεί εδώ από την Ντούκλα. Αρκετοί Αυστριακοί δημόσιοι υπάλληλοι ήρθαν εδώ και χτίστηκαν κτίρια γραφείων, με νέο δημαρχείο, δικαστήριο, φυλακή και σχολεία. Πολλά σπίτια στην πλατεία της αγοράς κάηκαν στην πυρκαγιά του 1826, η οποία οδήγησε σε μια οικοδομική έκρηξη και στις αρχές του 1846, αγρότες από τα χωριά γύρω από το Γιάσουο συμμετείχαν στην εξέγερση των αγροτών της Γαλικίας. Στις 12 Ιουνίου 1846, οι ταραχές της Γαλικίας προκάλεσαν ένα κύμα αντιεβραϊκών ταραχών, οι οποίες σάρωσαν την πόλη, τραυματίζοντας και καταστρέφοντας τις περιουσίες πολλών ιθαγενών Εβραίων. Πολύ κοντά στο Γιάσουο, το διυλιστήριο οινοπνευματωδών ποτών του Γιάκομπ Φραντ κάηκε. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις έλαβαν εντολή να μην σβήσουν τις φωτιές από τον περιφερειάρχη που έφτασε στο σημείο και άλλες αρχές δεν επενέβησαν. Η πόλη και τα γύρω χωριά αναφέρθηκαν ότι περιείχαν έξι χιλιάδες κατοίκους εκείνη την εποχή, και το ένα τέταρτο αυτού του πληθυσμού ήταν Εβραίοι, σύμφωνα με τον ειδικό ανταποκριτή της εφημερίδας Εβραϊκός Κόσμος εκείνη την εποχή. Ένας από τους κληρικούς που κινητοποίησε την αγροτιά στην επόμενη αντιαυστριακή εξέγερση του 1848 ήταν ο Πατήρ Κάρολ Σλέγκαλ από κοντά από το Γιάσουο. αριστερά|μικρογραφία|253x253εσ| Αναμνηστική πλακέτα στο πρώην φαρμακείο του [[Ιγκνάτσι Λουκασιέβιτς]] Μεταξύ 1840 και 1849, η πόλη διατηρούσε πληθυσμό περίπου 1.950 ατόμων, σύμφωνα με στοιχεία απογραφής που περιλαμβάνονται στο Λεξικό της Γεωγραφίας. Το 1858, ο Ιγκνάτσι Λουκασιέβιτς, ένας παγκοσμίου φήμης εφευρέτης, μετακόμισε στο Γιάσουο. Λόγω της πρωτοποριακής του δουλειάς, κατασκευάστηκε μια πετρελαιοπηγή στο Νιεγκουοβίτσε, κοντά στο Γιάσουο (1889–1890). Κοντά στο Γιάσουο και στην κοντινή πόλη Κρόσνο, άλλα διυλιστήρια αργού πετρελαίου ιδρύθηκαν στα μέσα στα τέλη του 1800. Την ίδια περίπου εποχή, κατασκευάστηκε μια σιδηροδρομική γραμμή από το Στρούζε στο Ζάγκους (1872-1884), με πρόσθετη σύνδεση από το Γιάσουο στο Ζέσουφ, η οποία άνοιξε το 1890. Η «Ενορία της Σταύρωσης του Χριστού», που εδρεύει στο νεκροταφείο, ιδρύθηκε το 1862. Το 1860, η αυστριακή αυτοκρατορική διοίκηση διακήρυξε ξανά το δικαίωμα των Εβραίων να ζουν μέσα στα όρια του Γιάσουο. Στη συνέχεια, ο εβραϊκός πληθυσμός αυξήθηκε ραγδαία, ριζώνοντας τον εαυτό του στον οικονομικό και εμπορικό τομέα της πόλης και των γειτονικών περιοχών.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο πληθυσμός του Γιάσουο ήταν 10.000 κάτοικοι. Η πόλη ήταν καλά διατηρημένη και καθαρή, χτίστηκε ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας το 1897, στη συνέχεια άνοιξε ένα δημοτικό πάρκο και τον Σεπτέμβριο του 1900, το Γιάσουο επισκέφθηκε ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας. Μεταξύ 1880 και 1902, η γεωργία και η κατασκευή υφασμάτων ήταν οι κοινές κύριες ασχολίες στην περιοχή γύρω από την πόλη. Γύρω στο 1910, ο ιερέας Κισέφσκι και οι έξι χωροφύλακες του καταδίωξαν Ανατολικούς Ορθόδοξους αγρότες επιβάλλοντάς τους πρόστιμο με ασήμαντες προφάσεις και πολλοί οδηγήθηκαν στο δικαστήριο στο Γιάσουο για να λάβουν τις ποινές τους. Ένας Εβραίος δικηγόρος εκπροσώπησε τους Ορθόδοξους αγρότες και περιέγραψε ότι οι Εβραίοι στην περιοχή δεν διώκονταν επειδή χειρίζονταν ανοιχτά τα αναμμένα κεριά, για τα οποία επιβλήθηκαν πρόστιμα στους Ορθόδοξους αγρότες. Η ουκρανική εθνική ομάδα γνωστή ως Κοινωνία Προσβίτα (Διαφωτισμός) ανέπτυξε θυγατρικές στο Γιάσουο μεταξύ 1893 και 1903. Μέχρι το 1914, η Εταιρεία εξαπλώθηκε σε 22 λέμκικα χωριά και προώθησε την ουκρανική εθνική ιδεολογία, ταυτότητα και γλώσσα. Αρκετές μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγιναν στην περιοχή Γιάσουο, αλλά η ίδια η πόλη δεν καταστράφηκε. Η πόλη καταλήφθηκε πίσω από το ρωσικό μέτωπο. Οι σιδηρόδρομοι έτρεχαν από το Σάνοκ στο Γιάσουο και από το Γιάσουο στο Πσέμισλ, στους οποίους βασίστηκαν οι ρωσικές δυνάμεις κατοχής για τη μεταφορά τροφίμων, πυρομαχικών και στρατευμάτων μέσω του μετώπου. Τον Μάιο του 1915, στην Επίθεση στο Γκορλίτσε-Τάρνουφ, οι ρωσικές δυνάμεις απωθήθηκαν από τους Γερμανούς, οι οποίοι εισήλθαν στο Γιάσουο στις 6 Μαΐου 1915, στις 22:30. Ο Πρώσος διοικητής Αουγκούστ φον Μάκενζεν μετέφερε το αρχηγείο του στο Γιάσουο το επόμενο πρωί, αφού η γραμμή απωθήθηκε αρκετά μίλια πέρα από την πόλη. Μετά τον πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και τον έλεγχο της πόλης.
Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, το Γιάσουο ήταν η έδρα μιας κομητείας στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939). Στο μεγαλύτερο μέρος της περιόδου του Μεσοπολέμου, η ανεργία και η φτώχεια επικρατούσαν και η κατάσταση άρχισε σιγά σιγά να βελτιώνεται στα τέλη της δεκαετίας του 1930, μετά τη δημιουργία της Κεντρικής Βιομηχανικής Περιοχής. Το 1937, άνοιξε το χημικό εργοστάσιο Gamrat, αλλά όλες οι προσπάθειες καταστράφηκαν στη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939. μικρογραφία| Μνημείο για την επιτυχημένη επιχείρηση Kedyw στις 5 Αυγούστου 1943 Κάτω από τη γερμανική κατοχή το Γιάσουο ανήκε στο Γενικό Κυβερνείο και ήταν σημαντικό κέντρο του πολωνικού κινήματος αντίστασης. Στην αλλαγή από το 1939 στο 1940, 93 Πολωνοί που προσπάθησαν να περάσουν τα σύνορα για να βρουν καταφύγιο στην Ουγγαρία, φυλακίστηκαν από τους Γερμανούς στο Γιάσουο και στη συνέχεια σφαγιάστηκαν στο κοντινό χωριό Σιεκλούφκα (δείτε: Ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). 27 Πολωνοί που γεννήθηκαν στο Γιάσουο, καθώς και άλλοι Πολωνοί που έζησαν ή σπούδασαν στην πόλη, δολοφονήθηκαν από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν τον Απρίλιο–Μάιο 1940. Το βράδυ της 5ης/6ης Αυγούστου 1943, οι Κέντιφ πραγματοποίησαν μια επιτυχημένη επίθεση στην τοπική φυλακή. Οι Πολωνοί που έσωσαν τους Εβραίους από το Ολοκαύτωμα, δέθηκαν με Εβραίους από τους Γερμανούς και απελάθηκαν μαζί τους. Το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1944, μετά την καθιέρωση της σοβιετικής-γερμανικής πρώτης γραμμής, η οποία παρέμεινε αμετάβλητη για αρκετούς μήνες, οι Γερμανοί άρχισαν την εκδίωξη όλων των κατοίκων του Γιάσουο, καθώς η πόλη βρισκόταν στην πρώτη γραμμή. Στα τέλη του φθινοπώρου του 1944, μονάδες της Βέρμαχτ έκαψαν ολόκληρη την πόλη, καθώς η κατοχική γερμανική διοίκηση διέταξε να καταστραφεί η πόλη, με αποτέλεσμα να καταστραφεί το 90% του Γιάσουο. Ήταν μια από τις πιο κατεστραμμένες πολωνικές πόλεις. Τον Ιανουάριο του 1945, μόνο 365 άνθρωποι κατοικούσαν ανάμεσα στα ερείπια της πόλης.
Μεταφορές
μικρογραφία|240x240εσ| Ο Εβραιοπολωνός μαθηματικός [[Χιούγκο Στάινχαους γεννήθηκε στο Γιάσουο]]Το Γιάσουο είναι ένας σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος της νοτιοανατολικής Πολωνίας, με τρένα που πηγαίνουν προς τρεις κατευθύνσεις - ανατολικά (προς Ζάγκους), δυτικά (προς Στρούζε) και βορειοανατολικά (προς Ζέσουφ). Μια άλλη γραμμή, κατά μήκος του ποταμού Βισουόκα έως τη Ντεμπίτσα, σχεδιάστηκε κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1938, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γιάσουο είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Καρπαθίων Κατηγορία:Πόβιατ Γιάσουο Κατηγορία:Ελάσσων Πολωνία Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939)
Πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας είναι ο αρχηγός κράτους της Βόρειας Μακεδονίας. Το αξίωμα ιδρύθηκε με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1991. Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας ήταν ο Κίρο Γκλιγκόροφ, ο γηραιότερος πρόεδρος στον κόσμο μέχρι την παραίτησή του το 1999. Ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας είναι σε μεγάλο βαθμό διακοσμητικός και ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας είναι αυτός που έχει τη μεγαλύτερη πολιτική εξουσία στη χώρα.
Ο πρόεδρος πρέπει να είναι πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας, να είναι άνω των 40 ετών και να έχει ζήσει στη χώρα τουλάχιστον δέκα από τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Εκλογικό σύστημα
Ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας εκλέγεται με τροποποιημένο σύστημα δύο γύρω. Ένας υποψήφιος εκλέγεται στον πρώτο γύρο αν συγκεντρώσει τουλάχιστον το 50% των ψήφων. Στο δεύτερο γύρο, η συμμετοχή των ψηφοφόρων πρέπει να είναι τουλάχιστον 40%, ώστε το αποτέλεσμα να θεωρείται έγκυρο.
Το Σύνταγμα ορίζει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να είναι άνω των 40 ετών και να έχει ζήσει στη χώρα για δέκα από τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Πριν από το 2009, το σύνταγμα απαιτούσε συμμετοχή του 50% στο δεύτερο γύρο. Η τροπολογία 31 που ψηφίστηκε στις 9 Ιανουαρίου 2009 από τους 86 παρόντες βουλευτές μείωσε το όριο στο σημερινό 40%  καθώς η κυβέρνηση φοβόταν ότι η τάση για χαμηλότερη συμμετοχή στις εκλογές θα μπορούσε να ακυρώνει ορισμένες φορές τις προεδρικές εκλογές. Στις προεδρικές εκλογές του 2009 που ακολούθησαν, η προσέλευση στο δεύτερο γύρο ανήλθε στο 42,6%.
Ιστορία
Κατά την ύπαρξη της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας υπήρξε σύστημα συλλογικής προεδρίας το οποίο καταργήθηκε το 1991. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Μετόντια Αντόνοφ Τσέντο, ο οποίος εξελέγη στην πρώτη συνέλευση της Αντιφασιστικής Συνέλευσης της Λαϊκής Απελευθερώσεως, ενώ τελευταίος πρόεδρος της γιουγκοσλαβικής Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας ήταν ο Βλαντιμίρ Μίτκοφ.
Μετά τη μετάβαση από το σοσιαλιστικό σύστημα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία το 1990, η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας κατήργησε τη συλλογική ηγεσία υπέρ ενός και μόνου προέδρου το 1991. Ο Κίρο Γκλιγκόροφ έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στις 27 Ιανουαρίου 1991. Στις 16 Απριλίου 1991 το κοινοβούλιο ενέκρινε μια συνταγματική τροπολογία που αφαίρεσε τη λέξη «σοσιαλιστική» από το όνομα της χώρας και στις 7 Ιουνίου επίσημο συνταγματικό όνομα έγινε το «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Συνεπώς ο Γκλιγκόροφ πλέον έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αφού ξεκίνησε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η Δημοκρατία της Μακεδονίας διακήρυξε πλήρη ανεξαρτησία ύστερα από δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 8 Σεπτεμβρίου 1991. Μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας του ως αρχηγού του ανεξάρτητου κράτους, ο Μπόρις Τραϊκόφσκι διαδέχθηκε τον Γκλιγκόροφ το 1999. Μετά το θάνατο του Τραϊκόφσκι το 2004, νέος πρόεδρος έγινε ο Μπράνκο Τσρβενκόφσκι. Ο Γκιόργκιε Ιβάνοφ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2009, ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Μαΐου 2009, και επανεκλέχθηκε το 2014. Το 2019 τον διαδέχθηκε ο Στέβο Πενταρόφσκι ο οποίος έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας λίγους μήνες μετά τη νέα αλλαγή στη συνταγματική ονομασία της χώρας όπως προβλέπει η Συμφωνία των Πρεσπών.
Κατηγορία:Πολιτική της Βόρειας Μακεδονίας
Βιλκρέν
Το Βιλκρέν (γαλλικά: Villecresnes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλκρενουά (γαλλικά: Villecresnois).
Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ
Η Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ (Jada Koren Pinkett Smith; 18 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σεναριογράφος, παραγωγός, οικοδέσποινα talk show, επιχειρηματίας, τραγουδίστρια και στιχουργός.
Ξεκίνησε την υποκριτική καριέρα της το 1990, με μια γκεστ εμφάνιση στην κωμωδία True Colors, και αργότερα πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά A Different World (1991-93). Έκανε την πρώτη εμφάνισή της στον κινηματογράφο στην ταινία Menace II Society (1993). Η αναγνωρισιμότητα ήρθε δίπλα στον Έντι Μέρφι, στην ταινία The Nutty Professor (1996) ενώ από τότε πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 20 ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Set It Off (1996), Scream 2 (1997), Ali (2001), The Matrix Reloaded (2003), The Matrix Revolutions (2003), Collateral (2004), Madagascar (2005-2012), Magic Mike XXL (2015), Bad Moms (2016), Girls Trip (2017) και Angel Has Fallen (2019). Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στο Hawthorne (2009-2011) και στο Gotham (2014-2016).
Η Πίνκετ Σμιθ ξεκίνησε την μουσική καριέρα της το 2002 όταν σχημάτισε το χέβι μέταλ συγκρότημα Wicked Wisdom, στο οποίο ήταν τραγουδίστρια και στιχουργός. Μαζί με τον σύζυγό της Γουίλ Σμιθ, έχει μια εταιρεία παραγωγής με την οποία έκανε την παραγωγή σε ταινίες, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές σειρές. Έγραψε επίσης ένα παιδικό βιβλίο, Girls Hold Up This World, που κυκλοφόρησε το 2004.
Είναι παντρεμένη με τον Γουίλ Σμιθ από το 1997 και το ζευγάρι έχει αποκτήσει δυο παιδιά: έναν γιο, τον Τζέιντεν, και μια κόρη, την Γουίλοου. Η Πίνκετ Σμιθ είναι η μητριά του γιου του Γουίλ Σμιθ από τον πρώτο του γάμο, του Τρέι Σμιθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Μιχαήλοβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Μιχαήλοβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Елизавета Михайлова Романова/Velikaya Knyaginya Yelizaveta Mikhailovna Romanova, 26 Μαΐου 1826 - 28 Ιανουαρίου 1845) ήταν η πρώτη σύζυγος του Αδόλφου Α΄ του Νάσσαου, μετέπειτα Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1826 στη Μόσχα, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας και της Καρλόττας της Βυρτεμβέργης (μετέπειτα Έλενα Πάβλοβνα).Η Ελισάβετ γνωστή περισσότερο ως "Λίλι" πήρε το όνομα της από την θεία της Αυτοκράτειρα Ελισάβετ Αλεξέγιεβνα που πέθανε λίγες μέρες πριν από την γέννηση της.
Μεγάλωσε με τα άλλα αδέλφια της στο Παλάτι Μιχαήλοφσκι στην Αγία Πετρούπολη. Η Ελισάβετ λέγεται ότι ήταν η ομορφότερη μεταξύ των αδελφών της, και όπως η μητέρα της, Έλενα Πάβλοβνα, ήταν χαριτωμένη με τρόπους και με καλή μόρφωση. Στα τέλη του 1843, ο Αδόλφος, Δούκας του Νάσσαου επισκέφτηκε την Αγία Πετρούπολη και γνώρισε την Ελισάβετ για πρώτη φορά.
Η μητριά του Αδόλφου, η Παυλίνα της Βυρτεμβέργης, ήταν μητρική θεία της Ελισάβετ. Ο Αδόλφος και η Ελισάβετ ερωτεύτηκαν και τελικά παντρεύτηκαν στις 31 Ιανουαρίου 1844 στην Αγία Πετρούπολη. Η Ελισάβετ ήταν 17 ετών και ο Αδόλφος ήταν 26 ετών. Μετά το γάμο, το ζευγάρι έμεινε στη Ρωσία για κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου μετακόμισαν στη Γερμανία και εγκατέστησαν στο Κάστρο Μπίμπριχ στο Βίσμπαντεν. Η Ελισάβετ ως Δούκισσα του Νάσσαου ήταν δημοφιλής στον λαό.
Η Ελισάβετ και ο Αδόλφος είχαν ευτυχισμένο γάμο και η είδηση ότι ήταν έγκυος με το πρώτο τους παιδί έφερε ακόμα μεγάλη ευτυχία στο ζευγάρι. Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1845 μετά από την γέννηση της κόρης της, η οποία επίσης πέθανε, στο Βίσμπαντεν σε ηλικία 18 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Υγειονομική περίθαλψη στην Πολωνία
μικρογραφία| Λογότυπο του [[Εθνικό Ταμείο Υγείας (Πολωνία)|Εθνικού Ταμείου Υγείας.]] δεξιά|μικρογραφία| Νοσοκομείο στην οδό Ινφλάντσκα στη [[Βαρσοβία, 2015.]] Η υγειονομική περίθαλψη στην Πολωνία βασίζεται στην ασφάλιση και παρέχεται μέσω ενός δημόσιου συστήματος υγειονομικής περίθαλψης που ονομάζεται Narodowy Fundusz Zdrowia (Εθνικό Ταμείο Υγείας), το οποίο είναι δωρεάν για όλους τους πολίτες της Πολωνίας υπό την προϋπόθεση ότι εμπίπτουν στην κατηγορία του «ασφαλισμένου» (συνήθως σημαίνει ότι η ασφάλιση υγείας τους πληρώνεται από τον εργοδότη τους, ή είναι ο σύζυγος ή το παιδί ενός ασφαλισμένου). Σύμφωνα με το άρθρο 68 του Συντάγματος της Πολωνίας, ο καθένας έχει δικαίωμα στην πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη. Στους πολίτες παρέχεται ίση πρόσβαση στο δημόσιο χρηματοδοτούμενο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να παρέχει δωρεάν υγειονομική περίθαλψη σε μικρά παιδιά, έγκυες γυναίκες, άτομα με ειδικές ανάγκες και ηλικιωμένους. Ωστόσο, η ιδιωτική χρήση υγειονομικής περίθαλψης είναι πολύ εκτεταμένη στην Πολωνία. Οι ασθενείς που δεν είναι ασφαλισμένοι πρέπει να πληρώσουν το πλήρες κόστος των ιατρικών υπηρεσιών. Σύμφωνα με μια μελέτη που διενήργησε το Κέντρο Έρευνας για τη Δημόσια Γνώμη το 2016, από το 84% των ασθενών που συμμετείχαν στην έρευνα, το 40% δήλωσε ότι χρησιμοποιεί τόσο ιδιωτικές όσο και δημόσιες υπηρεσίες υγείας, το 37% χρησιμοποιεί μόνο δημόσια υγειονομική περίθαλψη και το 7% χρησιμοποιεί μόνο ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας. Το 77% όλων των ερωτηθέντων που δήλωσαν ότι χρησιμοποιούν ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη προκαλείται από τη μακρά αναμονή για υπηρεσίες δημόσιας υγείας.
Χρηματοδότηση και έξοδα υγείας
Η κύρια πηγή χρηματοδότησης είναι η ασφάλιση υγείας στο Εθνικό Ταμείο Υγείας. Οι πολίτες υποχρεούνται να καταβάλλουν ασφαλιστικές αμοιβές (αναδιανεμημένος φόρος), οι οποίες είναι το 9% που αφαιρείται από τα προσωπικά εισοδήματα (7,75% αφαιρείται από τον φόρο, 1,25% που καλύπτεται από τους ασφαλισμένους πηγαίνει απευθείας στο Εθνικό Ταμείο Υγείας). Ο εθνικός προϋπολογισμός καλύπτει περίπου το 5% όλων των εξόδων υγειονομικής περίθαλψης. Από το 2007, οι υπηρεσίες διάσωσης έκτακτης ανάγκης χρηματοδοτούνται συνολικά από τον εθνικό προϋπολογισμό. Περίπου το 70% των εξόδων υγείας στην Πολωνία καλύπτεται από το Εθνικό Ταμείο Υγείας, ενώ το υπόλοιπο 30% προέρχεται από ιδιωτική ασφάλιση υγείας.
Δομή
Η διαχείριση του συστήματος δημόσιας υγείας κατανέμεται μεταξύ του Υπουργού Υγείας και τριών επιπέδων εδαφικής αυτοδιοίκησης. Έχει προταθεί ότι αυτό καθυστερεί την απάντηση σε προβλήματα.
Η δομή του συστήματος υγείας στην Πολωνία ρυθμίζεται από τους παρακάτω νόμους: Το Narodowy Fundusz Zdrowia είναι το Εθνικό Ταμείο Υγείας της Πολωνίας.
Πρωταρχική φροντίδα
Η βάση του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης είναι ο ιατρός πρωτοβάθμιας περίθαλψης, ο οποίος συνήθως είναι ειδικός στην οικογενειακή υγεία. Είναι υπεύθυνος για τη διεξαγωγή της θεραπείας και τη λήψη προληπτικών ενεργειών για τους ασθενείς που τους έχουν ανατεθεί. Εάν η ασθένεια απαιτεί την παρέμβαση ειδικού, ο πρώτος γιατρός εκδίδει παραπεμπτικό για νοσοκομείο ή άλλη μονάδα υγειονομικής περίθαλψης. Οι χειρουργικές επεμβάσεις πρωτοβάθμιας φροντίδας είναι ανοιχτές από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 8:00 π.μ. έως τις 6:00 μ.μ.. Άλλες φορές το Εθνικό Ταμείο Υγείας έχει συμβόλαια με 24ωρες ιατρικές μονάδες. Διευθύνσεις και αριθμοί τηλεφώνου μονάδων που παρέχουν 24ωρη ιατρική υπηρεσία διατίθενται σε μονάδες πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Δεν απαιτείται παραπομπή για τα τμήματα ογκολογίας, γυναικολογίας, ψυχιατρικής, οδοντιατρική ή σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών. Δεν καλύπτεται όλη η οδοντιατρική περίθαλψη από το σύστημα ασφάλισης υγείας.
Πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας
Απαιτείται παραπομπή για πρόσβαση σε:
Δεν απαιτείται παραπομπή για ασθενείς:
Ιατρικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης
δεξιά|μικρογραφία| Ασθενοφόρο στην Πολωνία Ιατρικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης (πολωνικά: Ratownictwo Medyczne, RM) στην Πολωνία είναι μια υπηρεσία δημόσιας, προνοσοκομειακής περίθαλψης έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένης της υπηρεσίας ασθενοφόρων, που παρέχεται από μεμονωμένες πόλεις και πόβιατ της Πολωνίας. Αυτές οι υπηρεσίες παρέχονται συνήθως από το τοπικό, δημόσιο νοσοκομείο και χρηματοδοτούνται γενικά από την κυβέρνηση της Πολωνίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα νοσοκομεία συνάπτουν αυτές τις υπηρεσίες με ιδιωτικούς φορείς. Εκτός από τις δημόσιες χρηματοδοτούμενες υπηρεσίες, υπάρχει μια ποικιλία ιδιωτικών-κερδοσκοπικών υπηρεσιών ασθενοφόρων που λειτουργούν ανεξάρτητα.
Προβλήματα στο σύστημα υγείας της Πολωνίας
Το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στην Πολωνία έχει προβλήματα εδώ και πολλά χρόνια. Σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό δείκτη υγείας καταναλωτών για το 2018, η Πολωνία βρισκόταν στην 32η θέση από τις 35 χώρες. Τα κύρια προβλήματα που αναφέρονται στον δείκτη υγείας καταναλωτών το 2016 είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία στην Πολωνία Πολωνια
Μάριος Καρογιάν
Ο Μάριος Καρογιάν (Λευκωσία, 31 Μαΐου 1961) είναι Αρμενοκύπριος πολιτικός. Είναι πρόεδρος της Δημοκρατικής Παράταξης, ενώ διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος και βουλευτής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μάριος Καρογιάν γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 31 Μαΐου 1961. Πατέρας του ήταν ο Καραμπέτ Καρογιάν και τώρα έχει έναν γιο. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, την ιταλική, την ισπανική και την αρμένικη γλώσσα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Περούτζιας, με ειδίκευση στον ιστορικό και διεθνή κλάδο.
Είναι νυμφευμένος με τη Ροντίκα Καρογιάν και έχει μία κόρη και έναν γιο.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος της φοιτητικής παράταξης Αναγέννηση Ιταλίας (1981) και της Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων της Περούτζια (1983). Επιπλέον, ήταν μέλος της διοικούσας επιτροπής της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Φοιτητών και Νέων Επιστημόνων (ΠΟΦΝΕ).
Διετέλεσε πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής της Νεολαίας του ΔΗΚΟ (ΝΕΔΗΚ) Λευκωσίας και γραμματέας Συνδικαλισμού του κόμματος.
Το 1988 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ. Την περίοδο 1991-2001 διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων (επί θητείας Αλέξη Γαλανού και Σπύρου Κυπριανού). Το 1997 έγινε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ. Την περίοδο 2003-2006 ήταν Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου και Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις 22 Οκτωβρίου 2006 εκλέχτηκε πρόεδρος του ΔΗΚΟ, διαδεχόμενος τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2003. Στις εσωκομματικές εκλογές υπερίσχυε του τότε αναπληρωτή προέδρου του κόμματος Νίκου Κλεάνθους.
Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στις 7 Μαρτίου 2008, μετά την παραίτηση του Δημήτρη Χριστόφια από την προεδρία της βουλής λόγω εκλογής του στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων με τις ψήφους των βουλευτών του ΔΗΚΟ, του ΑΚΕΛ, του Κ.Σ.-ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ και του Κινήματος Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών. Διεκδίκησε επανεκλογή στη θέση του Προέδρου της Βουλής για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, υποστηριζόμενος από το ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ, αλλά δεν εκλέχτηκε επειδή ένας βουλευτής του κόμματος του δεν ψήφισε τον ίδιο αλλά τον βασικό αντίπαλο του.
Στις εσωκομματικές εκλογές του ΔΗΚΟ την 1η Δεκεμβρίου 2013 έχασε την προεδρία του κόμματος από τον Νικόλα Παπαδόπουλο.
Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εξαιτίας διαφωνιών με την ηγεσία του ΔΗΚΟ. Ως βουλευτής, διετέλεσε αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ από το 2006 έως τον Δεκέμβριο του 2013, ex officio πρόεδρος της Επιτροπής Επιλογής και πρόεδρος της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής και της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση. Επιπλέον, ήταν πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κυπριακής Ομάδας στη Διακοινοβουλευτική Ένωση και της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κυπριακού Κλάδου του Κοινοπολιτειακού Κοινοβουλευτικού Συνδέσμου.
Στις 5 Φεβρουαρίου 2018 διαγράφηκε από το ΔΗΚΟ με την κατηγορία της μη στήριξης της υποψηφιότητας του προέδρου του κόμματος, Νικόλα Παπαδόπουλου, κατά τις προεδρικές εκλογές του 2018.
Στις 21 Οκτωβρίου 2018 αποτέλεσε εκ των ιδρυτών της Δημοκρατικής Παράταξης και πρώτος πρόεδρος της. Εκλέχθηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. μικρογραφία|Ο Μάριος Καρογιάν με τον [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ.]]
Πορεία ως πρόεδρος του ΔΗΚΟ
Ο Μάριος Καρογιάν ήταν επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος σε τρεις εκλογικές διαδικασίες.
Προεδρικές εκλογές
Ως επικεφαλής του ΔΗΚΟ οδήγησε το κόμμα σε μία εκλογική αναμέτρηση για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας. Στις προεδρικές εκλογές του 2013 το ΔΗΚΟ υποστήριξε τον Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος εξελέγη. Το κόμμα συμμετείχε στη διακυβέρνηση με δικούς του υπουργούς. Λίγους μήνες μετά την απώλεια της προεδρίας του ΔΗΚΟ από τον Μάριο Καρογιάν, το ΔΗΚΟ αποχώρησε από την κυβέρνηση.
Ευρωεκλογές 2009
Στις ευρωεκλογές του 2009 το ΔΗΚΟ παρουσίασε μείωση ποσοστών αλλά εξέλεξε και πάλι 1 από τους 6 ευρωβουλευτές της Κύπρου όπως και στις ευρωεκλογές του 2004.
Πορεία ως πρόεδρος της ΔΗΠΑ
Ο Μάριος Καρογιάν ήταν επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης στις ευρωεκλογές του 2019 καταλαμβάνοντας ποσοστό 3,80%. Στις βουλευτικές εκλογές του 2021 η ΔΗΠΑ κατέλαβε ποσοστό 6,10% και εξέλεξε 4 βουλευτές.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Μάριος Καρογιάν έχει τιμηθεί με το Τάγμα της Τιμής (ανώτερος ταξιάρχης) της Ελλάδας και το παράσημο του Ιππότη της Κιλικίας από το Αρμενικό Πατριαρχείο της Κιλικίας.
Βιλζουίφ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλζουιφουά (γαλλικά: Villejuifois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Ρεμπέκα Χολ
Η Ρεμπέκα Χολ (Rebecca Maria Hall ; 3 Μαΐου 1982) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, παραγωγός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση μπροστά στην οθόνη σε ηλικία 10 ετών στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου The Camomile Lawn (1992), σε σκηνοθεσία του πατέρα της Πίτερ Χολ. Η πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση στην σκηνή έγινε στην παράσταση, σε παραγωγή του πατέρα της, Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν, (2002) που της χάρισε το Ian Charleson Award.
Το 2006, μετά την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην ταινία Starter for 10, η Χολ απέκτησε αναγνωρισιμότητα μετά την συμμετοχή της στο θρίλερ του Κρίστοφερ Νόλαν The Prestige. Το 2008, πρωταγωνίστησε στην ρομαντική κωμωδία-δράμα του Γούντι Άλεν Vicky Cristina Barcelona, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού. Η Χολ εμφανίστηκε σε μια ευρεία γκάμα ταινιών, συμπεριλαμβανομένων του ιστορικού δράματος Frost/Nixon (2008), της δραματικής ταινίας The Town (2010), του θρίλερ-τρόμου Το κουκλόσπιτο (2011), της ταινίας με υπερήρωες Iron Man 3 (2013), της ταινίας επιστημονικής φαντασίας Κυριαρχία (2014), του ψυχολογικού θρίλερ Το δώρο (2015) και του βιογραφικού δράματος Professor Marston and the Wonder Women (2017). Το 2016, η Χολ έλαβε επαίνους από τους κριτικούς για τον ρόλο της στο βιογραφικό δράμα Κριστίν. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην σκηνοθεσία με την ταινία Passing (2021), λαμβάνοντας επαινετικά σχόλια.
Η Χολ έκανε αρκετές σημαντικές εμφανίσεις στην βρετανική τηλεόραση. Κέρδισε το British Academy Television Award Καλύτερου Δεύτερου Ρόλου για την μίνι σειρά του Channel 4 Red Riding: 1974 (2009). Το 2013, ήταν υποψήφια για το British Academy Television Award Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία της στην ταινία του BBC Two Το τέλος της παρέλασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς