cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεξικανικός κινηματογράφος
Η Χρυσή Εποχή (1930-1960)
Οι Μεξικανοί ηθοποιοί ήταν επίσης στο επίκεντρο του μεξικανικού κινηματογράφου. Η Σάρα Γκαρσία ήταν η «γιαγιά του Μεξικού». Ξεκίνησε να παίζει στις βωβές ταινίες το 1910, στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο θέατρο και τελικά απέκτησε αναγνώριση με την ταινία Δεν είναι αρκετό να είσαι μητέρα (No basta ser madre) το 1937. Η Ντολόρες ντελ Ρίο, μια άλλη ηθοποιός, έγινε γνωστή μετά την καριέρα της στο Χόλυγουντ τη δεκαετία του 1930 και για τους ρόλους της σε μερικές ταινίες σε σκηνοθεσία του Εμίλιο Φερνάντες. Η Μαρία Φέλιξ (γνωστή ως «Η κυρία»), απέκτησε δημοφιλία μετά τον ρόλο της στην ταινία Κυρία Μπάρμπαρα (Doña Bárbara) το 1943, ενώ απέκτησε μεγαλύτερη δημοτικότητα στις ευρωπαϊκές χώρες. μικρογραφία|Ο [[Χόρχε Νεγκρέτε βοήθησε στη ανάδειξη του είδους της ταινίας με καβαλάρηδες. Ήταν ένας από τους ιδρυτές και ο σημαντικότερος πρόεδρος της Μεξικανικής Ένωσης Ηθοποιών.]] Το 1943, η βιομηχανία του Μεξικού παρήγαγε εβδομήντα ταινίες, που ήταν οι περισσότερες για μια ισπανόφωνη χώρα. Δύο αξιοσημείωτες ταινίες που κυκλοφόρησαν το 1943 από τον σκηνοθέτη Εμίλιο Φερνάντες ήταν Αγριολούλουδο (Flor silvestre) (1942) και η Μαρία Κανδελαρία (María Candelaria) (1944) του Γκαμπριέλ Φουγκερόα, και οι δύο ταινίες με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό Ντολόρες ντελ Ρίο. Οι ταινίες έκαναν μεγάλη επιτυχία ειδικά με τη δεύτερη να κερδίζει το κορυφαίο βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών. Άλλες γνωστές ταινίες του σκηνοθέτη Φερνάντες ήταν Το μαργαριτάρι (La perla) (1945), ο Ερωτευμένος (Enamorada) (1946), Ο φυγάς (The Fugitive) (1947) αμερικανο-μεξικανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ, Κρυμμένος Ποταμός (Río Escondido) (1947), Πολυαγαπημένη (La Malquerida) (1949) και Μικρή πόλη (Pueblerina) (1949).
Το 1948 υπήρξε μια σημαντική αναγνώριση για την τριλογία του μεξικανικού κινηματογράφου Εμείς οι φτωχοί, Εσείς οι πλούσιοι και ο Πέπε ο ταύρος, με πρωταγωνιστές τους Μεξικανούς ηθοποιούς Πέδρο Ινφάντε και Εβίτα Μούνιος και σε σκηνοθεσία Ίσμαελ Ροντρίγκες.
Εξίσου δημοφιλής κωμικός με τον Καντινφλάς ήταν ο Γερμάν Βαλντές, γνωστός ως "Τιν-Ταν". Ο Τιν-Ταν έπαιζε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα που εμφανιζόταν με κοστούμι ζουτ στις ταινίες του. Σε αντίθεση με τον Καντινφλάς, ο Τιν-Ταν έπαιζε πάντα ως Μεξικανός-Αμερικανός. Χρησιμοποιούσε αργκό σε πολλές από τις ταινίες του με υβρίδιο αγγλικών με ισπανικά (spanglish), μια διάλεκτο που πολλοί Μεξικανοί κάτοικοι περιφρονούσαν.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1940, ο Ισπανός σκηνοθέτης Χουάν Ορόλ ξεκίνησε την παραγωγή ταινιών με Κουβανούς και Μεξικάνους χορευτές. Αυτό το κινηματογραφικό είδος ονομάστηκε "rumberas" (με χορευτές αφρο-καραϊβικού μουσικού ρυθμού) και ήταν πολύ δημοφιλές στο λατινοαμερικανικό κοινό. Οι πιο γνωστοί ηθοποιοί αυτού του εξωτικού είδους ήταν η Μαρία Αντονιέτα Πονς, η Μέτσε Μπάρμπα, η Νινόν Σεβίγια, η Αμάλια Αγκιλάρ και η Ρόσα Καρμίνα.
Άλλες σχετικές ταινίες κατά τη διάρκεια αυτών των ετών περιλαμβάνουν την ταινία Βρεγμένες πλάτες (Espaldas mojadas) του Αλεχάνδρο Γκαλίντο, Τυχοδιώκτρια (Aventurera) με πρωταγωνίστρια τη Νινόν Σεβίγια, Δύο τύποι φροντίδας (Dos tipos de cuidado) (1951), Το σάλι της μοναξιάς (El Rebozo de Soledad) (1952) και Οι ξεχασμένοι (Los Olvidados) (1950), μια ιστορία για εξαθλιωμένα παιδιά στην Πόλη του Μεξικού σε σκηνοθεσία του Μεξικανού ισπανικής καταγωγής ανερχόμενου σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στην πορεία του μεξικανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Μερικές από τις πιο σημαντικές ταινίες του Μπουνιουέλ της περιόδου αυτής ήταν η Ανάβαση στον παράδεισο (Subida al cielo) (1952), Αυτός (El) (1953), Δοκίμιο ενός εγκλήματος (Ensayo de un Crime) (1955) και Ναζαρίν (Nazarín) (1958).
Οι ταινίες της περιόδου, αν και ως επί το πλείστον κωμωδίες ή δράματα, άγγιξαν όλες τις πτυχές της μεξικανικής κοινωνίας, από τον δικτάτορα του 19ου αιώνα Πορφίριο Ντίας και το δικαστήριό του, μέχρι ιστορίες αγάπης που πάντα περιέχουν στοιχεία δράματος.
Από το 1960 μέχρι το 1980
αριστερά|μικρογραφία|Ο σημαντικός άντρας με τον Ιάπωνα ηθοποιό [[Τοσίρο Μιφούνε και την Μεξικανή ηθοποιό Φλορ Σιλβέστρε (Αγριολούλουδο). Η ταινία περιστρέφεται γύρω από ένα φεστιβάλ διαχείρισης στην μεξικανική πολιτεία Οαχάκα, με το θέμα της ταινίας να έχει να κάνει με κάτι σαν το «βασιλιάς για μια μέρα».]] Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970 παρήχθησαν πολλές ταινίες τρόμου και δράσης με διάφορους ηθοποιούς από τους οποίους ξεχώρισε ο επαγγελματίας παλαιστής Ελ Σάντο. Ο Λουίς Μπρουνιουέλ κυκλοφόρησε τις τελευταίες του μεξικανικές ταινίες Ο εξουλοθρευτής άγγελος (El ángel exterminador) (1962) και Ο Σιμόν της ερήμου (Simón del desierto) (1965). μικρογραφία|Ο [[Μάριο Αλμάδα, Μεξικανός ηθοποιός ταινιών γουέστερν. Το 2013 έλαβε το βραβείο Χρυσή Άριελ για την προσφορά του στην κινημοτογραφική βιομηχανία.]] Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 άνθισαν έργα αξιόλογων Μεξικανών νέων σκηνοθετών, όπως ο Αρτούρο Ριπστέϊν (Το κάστρο της καθαρότητας (El castillo de la pureza) (1972), Τόπος δίχως όρια (El lugar sin Límites) (1977), ο Λουίς Αλκορίζα (Ταραχουμάρα (1965), Φε (Fé), Ελπιδα και φιλανθρωπία (Esperanza y Caridad) (1973), ο Φελίπε Καζάλς (Las poquianchis (1976), El Apando (1976), ο Χόρχε Φονς (Τα κουτάβια (Los cachorros) (1973), Κόκκινη αυγή (Rojo Amanecer) (1989), ο Πολ Λεντούκ (Καλάμι, Εξεγερμένο Μεξικό (1972), Φρίντα, Ζωντανή φύση), ο Αλεχάνδρο Τζοντορόφσκι (Ο τυφλοπόντικας (El topo) (1972), Άγιο αίμα (Santa Sangre) (1989), ο Χιλιανός σκηνοθέτης Μιγκέλ Λίτιν (Γράμματα από τη Μαρούσια (1976), ο Χάϊμε Χουμπέρτο Χερμοσίγιο (Το πάθος σύμφωνα με τη Βερενίκη (La pasión según Berenice) (1972), Η κυρία Χελίντα και ο γιος της (Doña Herlinda y su hijo) (1984) και πολλοί άλλοι. Οι ταινίες των σκηνοθετών αυτών αντιπροσώπευαν το Μεξικό σε αξιόλογα διεθνή φεστιβάλ ταινιών. Αμερικανοί σκηνοθέτες όπως ο Τζον Χιούστον σε κάποιες αγγλικές τους ταινίες χρησιμοποίησαν μεξικάνικες σκηνές, για παράδειγμα στην ταινία Under the Volcano (1984).
Αυτό που είναι τώρα το Videocine ιδρύθηκε το 1979 ως Televicine από τον Εμίλιο Ασκαράγα Μίλμο, η οικογένεια του οποίου ίδρυσε την Televisa, με την οποία η Videocine είναι συνιδιοκτήτρια. Η εταιρεία έγινε ο μεγαλύτερος παραγωγός και διανομέας θεατρικών ταινιών στο Μεξικό και παραμένει ως τέτοια μέχρι και σήμερα. Μέχρι τη δημιουργία της Videocine, είχε γίνει ο κανόνας για μια μεξικανική ταινία να φτάνει το μεγαλύτερο μετα-θεατρικό κοινό της μέσω μεταφοράς των τηλεοπτικών δικαιωμάτων της σε οποιοδήποτε από τα δίκτυα Televisa.
Η ταινία του 1961 Ο Σημαντικός Άνθρωπος (αρχικός τίτλος Animas Trujano) ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1962. Η ταινία Ταραχουμάρα (Όλο και πιο μακριά) κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Καννών το 1965. Η ταινία αυτή επιλέχθηκε επίσης εκ μέρους του Μεξικού για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 38α βραβεία Όσκαρ, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψήφια. Μερικές ταινίες που προτάθηκαν για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της εποχής ήταν το Μακάριο (1960), Το Μαργαριτάρι του Τλαϊουκάν (αρχικός τίτλος Tlayucan) (1962), και Γράμματα από τη Μαρούσια (αρχικός τίτλος Actas de Marusia) (1975).
Νέος μεξικανικός κινηματογράφος
αριστερά|μικρογραφία|[[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Γουαδαλαχάρας|Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκουανταλαχάρα.]] αριστερά|μικρογραφία|Η Γκουανταλαχάρα φιλοξενεί το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γουαδαλαχάρα και είναι η πατρίδα του [[Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο|Γκιγιέρμο ντελ Τόρο.]] αριστερά|μικρογραφία|Η [[:en:Cinépolis|Cinépolis είναι η μεγαλύτερη αλυσίδα κινηματογράφων στο Μεξικό. Είναι επίσης η μεγαλύτερη αλυσίδα στη Λατινική Αμερική και η τέταρτη μεγαλύτερη στον κόσμο.]] Ο μεξικανικός κινηματογράφος υπέφερε τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, έως ότου οι κυβερνητικές χορηγίες της βιομηχανίας και η δημιουργία κρατικών ταινιών βοήθησαν στη δημιουργία του Νέου Μεξικανικού Κινηματογράφου (Nuevo Cine Mexicano) τη δεκαετία του 1990. Η περίοδος από τη δεκαετία του 1990 έως και σήμερα θεωρείται ως η καλύτερη εποχή του κινηματογράφου αυτού.
Ξεκίνησε με ταινίες υψηλής ποιότητας των Αρτούρο Ριπστέϊν, Αλφόνσο Αράου, Αλφόνσο Κουαρόν και Μαρία Νοβάρο. Μεταξύ των ταινιών που παρήχθησαν εκείνη τη εποχή ήταν Μόνος με τον σύντροφό σου (Solo con tu pareja) (1991), Σαν νερό για σοκολάτα (Como agua para chocolate) (1992), Κρόνος (Cronos) (1993), Το δρομάκι των θαυμάτων (El callejón de los milagros) (1995), Βαθύ κατακόκκινο (Profundo carmesí) (1996), Σεξ, σεμνότητα και δάκρυα (Sexo, pudor y lágrimas) (1999), Η άλλη κατάκτηση (The Other Conquest) (2000), Το ίδιο φεγγάρι (La Misma Luna) (2007) και άλλα.
Πιο πρόσφατες ταινίες περιλαμβάνουν τις Χαμένες αγάπες (Amores perros) του Αλεχάνδρο Γκονσάλες Ινιάριτου, Θέλω και τη μαμά σου (Y tu mamá también) του Αλφόνσο Κουαρόν, Το πάθος του πατέρα Αμάρο (El crimen del Padre Amaro) του Κάρλος Καρέρα, Σκίσε τη ζωή μου (Arráncame la vida) του Ρομπέρτο Σνάιντερ, Biutiful (2010) (επίσης σε σκηνοθεσία Ινιάριτου), Χιδάλγκο: Η ιστορία που λέγεται πάντα (Hidalgo: La historia siempre contada) (2010), Πουθενά χωρίς την κόρη μου (Instructions Not Included) (2013), Καντινφλάς (2014), και το ριμέικ της μεξικανικής ταινίας τρόμου του 1975 Πιο μαύρο και από τη νύχτα (Más Negro que la Noche) (2014), η οποία ήταν επίσης η πρώτη τρισδιάστατη ταινία του Μεξικού.
Από την άλλη πλευρά, η επιτυχία των ταινιών Εμείς οι ευγενείς (Nosotros los Nobles) και Πουθενά χωρίς την κόρη μου (Instructions Not Included) (2013), έδωσε τη θέση στην ανάπτυξη παρόμοιων έργων με τη συμμετοχή γνωστών Μεξικανών τηλεοπτικών σταρ όπως ο Ομάρ Τσαπάρο, ο Αδάλ Ραμόνες και ο Άδριαν Ουρίμπε. Οι ηθοποιοί αυτοί είναι γνωστοί κυρίως για τη συμμετοχή τους σε ρομαντικές κωμωδίες εστιασμένες σε ιστορίες τύπου τηλενουβέλας.
Τέλος, εξίσου επιτυχημένοι σκηνοθέτες δραματικών ταινιών θεωρούνται ο Κάρλος Ρεϊγκάδας ​​και ο Αλόνσο Ρουισπαλάσιος.
Το 2017, ο Αλφόνσο Κουαρόν ταξίδεψε πίσω στο Μεξικό για να γυρίσει την πιο γνωστή ταινία του, τη Ρόμα. Η ταινία, που διανεμήθηκε από το Netflix, αποτιμήθηκε θετικά από τους κριτικούς και είναι η δεύτερη μεξικανική ταινία που κερδίζει τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, με τον Κουαρόν να παίρνει τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Επίσης, είναι η πρώτη μεξικανική ταινία που προτάθηκε τόσο για Καλύτερη Ταινία όσο και για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα Όσκαρ, ενώ απέσπασε συνολικά 10 υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένης A' Γυναικείου Ρόλου για την μιξτέκα ηθοποιό Γιαλίτσα Απαρίσιο και Β' Γυναικείου Ρόλου για τη Μαρίνα ντε Ταβίρα.
Υποείδος μεξικανικού κινηματογράφου
Ένα πολύ γνώριμο υποείδος του μεξικανικού κινηματογράφου είναι το λεγόμενο mexploitation. Το υποείδος αυτό περιλαμβάνει ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού που συνδυάζουν στοιχεία μιας ταινίας β' κατηγορίας με στόχο το κέρδος και μεξικανικής (υπο)κουλτούρας ή απεικονίσεις της μεξικανικής ζωής στο Μεξικό που έχει να κάνει με το έγκλημα, τη διακίνηση των ναρκωτικών, το χρήμα και το σεξ. Για παράδειγμα, οι ταινίες δράσης που έχουν να κάνουν με τα ναρκωτικά, περιλαμβάνουν φανταστικά καρτέλ ναρκωτικών που μάχονται το ένα το άλλο και την αστυνομία. Κατά τη διάρκεια του 2019, η Bancomext ανακοίνωσε τη χρηματοδότηση έως και 50% του κόστους παραγωγής ταινιών, συμπεριλαμβανομένων των μεξικανικών ταινιών δράσης. Στους γνωστούς ηθοποιούς μεξικανικών ταινιών δράσης περιλαμβάνονται οι αδελφοί Αλμάδα (Φερνάνδο και Μάριο), Χόρχε Ριβέρο, Ρόσα Γκλόρια Τσαγκογιάν (Λόλα η Τραϊλέρα), οι γεννημένοι στη Δομινικανή Δημοκρατία Ανδρές Γκαρσία, Μπερνάμπε Μελεντρές, και Μαξ Χερνάντες Jr.
Ο ρόλος των γυναικών
μικρογραφία|Η σκηνοθέτις Μαρία Νοβάρο. μικρογραφία|Η σκηνοθέτις και σεναριογράφος Μαριάνα Τσενίλο. μικρογραφία|Η σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός Ίσα Λόπες. Οι γυναίκες παραγωγοί ταινιών στη Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα στο Μεξικό υπέστησαν την απόλυτη παραμέληση από τη βιομηχανία και το κοινό του κινηματογράφου. Η Μιμί Δέρμπα ίδρυσε μία από τις πρώτες μεξικανικές εταιρείες παραγωγής, την Azteca Films. Είχε μια επιτυχημένη καριέρα στo θέατρο βαριετέ πριν ξεκινήσει την παραγωγή ταινιών. Η Δέρμπα ήταν η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις στο Μεξικό. Η επόμενη Μεξικανή σκηνοθέτις και σεναριογράφος ήταν η Ματίλντε Λαντέτα, η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε σε αυτούς τους ρόλους κατά τη Χρυσή Εποχή του μεξικανικού κινηματογράφου. Οι ταινίες της επικεντρώθηκαν στην απεικόνιση ισχυρών, ρεαλιστριών γυναικών σε έναν πατριαρχικό κόσμο. Η Λαντέτα κέρδισε το βραβείο Άριελ το 1957 για την Καλύτερη Πρωτότυπη Ιστορία για την ταινία Ο δρόμος της ζωής (El camino de la vida) την οποία συνυπέγραψε με τον αδελφό της Εδουάρδο. Την ίδια χρονιά η Λαντέτα κέρδισε το βραβείο Χρυσή Άριελ για την προσφορά της στην κινηματογραφική βιομηχανία, και την Ασημένια Άριελ για Ταινία Μείζονος Εθνικού Ενδιαφέροντος και Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Η ταινία κέρδισε δύο άλλα βραβεία το 1956 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου με την ονομασία Αλφόνσο Κορόνα Μπλέικ.
Οι ταινίες εκείνης της περιόδου συχνά παρουσίαζαν μητέρες με ισχυρό χαρακτήρα, διατηρώντας παράλληλα την ιδέα της γυναικείας κατωτερότητας έναντι των ανδρών. Αυτό διαιώνισε την πεποίθηση ότι οι γυναίκες μπορούσαν να φτάσουν στο ίδιο επίπεδο δράσης με τους άνδρες μόνο αργότερα στη ζωή, όταν πια θα ήταν μητέρες ή γιαγιάδες. Αυτό αποτυπώθηκε σε ταινίες όπως Οι τρεις Γκαρσία (Los tres Garcia) (1947) και Λούπε Μπαλάσος (Lupe Balazos) (1964). Σε μεγάλο μέρος του κινηματογράφου εκείνης της εποχής, οι γυναίκες απεικονίζονταν εξαρτημένες από τους άνδρες για προστασία και τεκνοποίηση. Αυτό ήταν εμφανές στο πολιτισμικό συναίσθημα των Μεξικανών πριν τη δεκαετία του 1960.
Τη δεκαετία του 1980 και του 1990 τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άλλη τροπή. Οι γυναίκες κινηματογραφίστριες στο Μεξικό πήραν τελικά την ευκαιρία να δημιουργήσουν και να παράγουν επαγγελματικές ταινίες μεγάλου μήκους. Οι δύο πιο δημοφιλείς ταινίες ήταν Το μυστικό της Ρομέλια (1988) σε σκηνοθεσία Μπούσι Κορτές και Τα βήματα της Άνα (1990) της Μαρίσα Σιστάκ. Αυτές οι δύο μεγάλου μήκους ταινίες θεωρήθηκαν οι πόρτες που άνοιξαν την ευκαιρία για γυναίκες κινηματογραφίστριες στο Μεξικό καθώς δημιούργησαν ένα νέο είδος με το οποίο οι άνθρωποι δεν ήταν εξοικειωμένοι, χαρακτηριζόμενο ως «γυναικείος κινηματογράφος». Η μεγάλη ανάπτυξη του «γυναικείου κινηματογράφου», δεν σήμαινε μόνο ότι θα υπήρχαν κι άλλες γυναίκες κινηματογραφίστριες ή δημιουργοί. Στην πραγματικότητα, δημιούργησε ένα νέο κινηματογραφικό είδος αναβαθμίζοντας συνολικά τις γυναίκες μέσα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Οι περισσότερες γυναίκες σκηνοθέτιδες στο Μεξικό αυτοπροσδιορίζονται ως φεμινίστριες. Ο πρωταρχικός λόγος για πολλές από αυτές να αναλάβουν τη σκηνοθεσία μια ταινίας ήταν να απεικονίσουν ιστορίες γυναικών στην αρχική και αληθινή τους ουσία, καθώς και να προσπαθήσουν να επαναπροσαρμόσουν ρόλους γυναικών στην οθόνη του Μεξικού. Σύμφωνα με την Πατρίσια Τόρες Σαν Μαρτίν, μία κορυφαία μελετητή του κινηματογράφου, υπάρχει ένα νέο θέμα που αναδύεται μέσα στην κινηματογραφική βιομηχανία στο Μεξικό, το οποίο είναι γνωστό ως «νέα γυναικεία ταυτότητα». Αυτή η νέα δομική αλλαγή στον κινηματογράφο δημιούργησε μια γεωγραφική πολιτισμική αλλαγή στο Μεξικό λόγω της αλλαγής των πεποιθήσεων στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Η ταινία της σκηνοθέτιδας Μαρία Νοβάρο Ο κήπος της Εδέμ (El Jardín del Edén) (1994) τής έδωσε μια δεύτερη υποψηφιότητα για το βραβείο Άριελ Καλύτερης Ταινίας, την πρώτη για μια γυναίκα στο Μεξικό. Στην ταινία αυτή απεικονίζεται αυτή η θεματολογία. Τρεις πολύ διαφορετικές γυναίκες βρίσκονται στη μεξικανο-αμερικάνικη συνοριακή πόλη Τιχουάνα, η καθεμία με τον δικό της στόχο. Η μία είναι αγωνιζόμενη καλλιτέχνιδα Ελίζαμπεθ (Ροσάριο Σαγκράβ), η άλλη είναι η Τζέϊν (Ρενέ Κόλμαν) που ψάχνει τον αδερφό της, και η Σερένα (Γκαμπριέλα Ρόελ), μια χήρα που μόλις έφτασε στην πόλη με την οικογένειά της. Αν και η τριάδα προέρχεται από διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο - η Ελίζαμπεθ είναι Μεξικανοαμερικανίδα, η Τζέιν είναι Αμερικανίδα, και η Σερένα είναι Μεξικανή - και οι τρεις αναζητούν έναν νέο προσανατολισμό.
Η Μαριάνα Τσενίλο έγινε η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις που κέρδισε το βραβείο Άριελ για την καλύτερη ταινία το 2010 για την ταινία της Η θέληση της Νόρα. Το βραβείο Άριελ το απονέμει η Μεξικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Στον κινηματογράφο του Μεξικού, θεωρείται ισοδύναμο με τα βραβεία Όσκαρ των Ηνωμένων Πολιτειών. Τέλος, η κινηματογραφίστρια Ίσα Λόπες έγραψε το σενάριο πολλών κινηματογραφικών ταινιών, με τρεις από αυτές να δημιουργούνται στο Μεξικό από τα μεγάλα στούντιο του Χόλυγουντ όπου τα δύο τα σκηνοθέτησε η ίδια. Οι ταινίες που σκηνοθέτησε ήταν Παρενέργειες (Efectos secundarios) (2006) από τη Warner Bros., και Σχεδόν ντίβες (Casi Divas) (2008) από τη Sony Pictures με μουσική από τον καταξιωμένο χολυγουντιανό συνθέτη Χανς Ζίμερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεξικού Κατηγορία:Κινηματογράφος στο Μεξικό
Αντώνιος Καψής
Ο Αντώνιος Καψής (19??-1986), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης, ιδρυτής της Εταιρείας Θρακολογικών Μελετών.
Βιογραφικά στοιχεία
Διορίστηκε Νομάρχης Έβρου τον Σεπτέμβριο του 1949 υπηρετώντας εκεί μέχρι τον Αύγουστο του 1950. Τον Αύγουστο του 1950 μετατέθηκε στη Φλώρινα, για να παραμείνει στον εν λόγω νομό ως τις 15 Απριλίου 1952. Το 1952 ανέλαβε Νομάρχης Κεφαλληνίας ως το 1953 και έπειτα Νομάρχης Δράμας από τον Σεπτέμβριο του 1953 ως τον Απρίλιο του 1954. Από τον Απρίλιο του 1954 ως το 1955 ήταν Νομάρχης Λασιθίου.
Συνέγραψε ιστορικά έργα, με σημαντικότερα τα "Ό Ελληνισμός τής Θράκης ατούς Ρωμαϊκούς χρόνους (146 π. Χ.— 30 μ. Χ.)" και "Ο Ρήγας Φεραίος και αι Διεκδικήσεις του Υποδούλου Ελληνισμού κατά τον ΙΗ' αιώνα" (1948).
Ο Καψής απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 21 Ιουνίου 1986 από το Νεκροταφείο Γλυφάδας. Ήταν παντρεμένος με την Αρετή Πεντοβέλη και είχαν δύο κόρες, την Ντορίνα και την Άννα-Φλώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας
Ντιτρόιτ Φάλκονς
Αγωνίστηκε στην εναρκτήρια σεζόν του BAA, το 1946-1947, και τερμάτισε στην τέταρτη θέση της Δυτικής Περιφέρειας με 20 νίκες και 40 ήττες. Πολυτιμότερος παίκτης ήταν ο σέντερ Σταν Μίασεκ με 895 πόντους (14.9 ανά παιχνίδι), ο οποίος συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία πεντάδα εκείνου του πρωταθλήματος.
Η ομάδα διαλύθηκε αμέσως μετά το τέλος της περιόδου, αφήνοντας το Ντιτρόιτ χωρίς επαγγελματική ομάδα μπάσκετ μέχρι το 1957, όταν οι Φορτ Γουέιν Πίστονς μετακόμισαν εκεί, αλλάζοντας το όνομά τους σε Ντιτρόιτ Πίστονς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανενεργές ομάδες του NBA Κατηγορία:Ομάδες του BAA Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Φεντερίκο Μακέντα
Συλλογική Καριέρα
Ο Μακέντα έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στην ακαδημία της Λάτσιο, αλλά εντάχθηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όταν έφτασε την ηλικία των 16 ετών το 2007. Υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τους κόκκινους διαβόλους τον Αύγουστο του 2008. Στο ντεμπούτο του με την φανέλα της Μάντσεστερ τον Απρίλιο του 2009, στην αναμέτρηση ενάντια στην Άστον Βίλα, σκόραρε το νικητήριο τέρμα. Ο Μακέντα πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια στο περιθώριο της πρώτης ομάδας της Γιουνάιτεντ, πριν δοθεί δυο φορές με δανεισμό - πρώτα στη Σαμπντόρια στην Ιταλία το 2011 και στη συνέχεια στους Κουίν Παρκ Ρέιντζερς το 2012. Στην συνέχεια δόθηκε ως δανεικός στις ομάδες ΦφΜ Στουτγκάρδη, Ντονκάστερ Ρόβερς και Μπέρμιγχαμ Σίτι. Αφού απέτυχε να εισέλθει στην πρώτη ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Μακέντα έφυγε στο τέλος του συμβολαίου του τον Ιούνιο του 2014 και εν συνεχεία μεταγράφηκε στην Κάρντιφ Σίτι. Πέρασε δύο χρόνια εκεί, έχοντας επίσης ένα σύντομο δανεισμό στην Νότιγχαμ Φόρεστ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε 18 μήνες με την φανέλα της Νοβάρα στη Σέριε Β.
Στις 3 Σεπτεμβρίου του 2018 υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας με τον Παναθηναϊκό. Ο Ιταλός επιθετικός αποτέλεσε την μία και μοναδική μεταγραφή ξένου παίχτη στην οποία είχαν δικαίωμα να προβούν οι πράσινοι κατά την μεταγραφική περίοδο Ιουλίου - Αυγούστου 2018 λόγω των περιορισμών στις μεταγραφές που είχαν επιβληθεί στον σύλλογο. Σε 26 συμμετοχές στην Σουπερλίγκα σκόραρε συνολικά 10 τέρματα και 1 τέρμα στο ελληνικό κύπελλο σε 2 συνολικά συμμετοχές. Συνολικα 11 τέρματα σε 28 συμμετοχές με τελευταία γκολ τα 2 τέρματα που σημείωσε στις 5 μαϊου του 2019 στον αγώνα εναντίον του Παναιτωλικού στο ΟΑΚΑ.
Διεθνής Καριέρα
Ο Μακέντα είναι πρώην Ιταλός διεθνής με τις ομάδες νέων, έχοντας κάνει εμφανίσεις για τις ομάδες κάτω των 16, 17, 19 ετών και 21. Όταν έκανε το ντεμπούτο στην ομάδα κάτω των 21 τον Αύγουστο του 2009 σε φιλικό αγώνα ενάντια στη Ρωσία και ήταν ο νεότερος παίκτης που το έκανε, σε ηλικία 17 ετών και 355 ημερών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντονκάστερ Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάρντιφ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοβάρα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Όσιος Κορδούης
Ο Όσιος Κορδούης (256-357/358) ήταν Ισπανικής καταγωγής χριστιανός επίσκοπος της Δυτικής Εκκλησίας ο οποίος έζησε την 4ο αιώνα μ.Χ.
Συγγραφικό έργο
Ο Όσιος αγνοούσε την ελληνική γλώσσα. Το συγγραφικό του έργο δεν είναι εκτενές. Περιορίζεται στη δημοσίευση κηρυγμάτων, τη συγγραφή επιστολών, όπως: α) Epistula ad Iulium papam. Έχει συνταχθεί μαζί με τον Πρωτογένη Σαρδικής με παραλήπτη τον επίσκοπο Ρώμης για να τον πληροφορήσει περί της Συνόδου της Σαρδικής (343). β) Επιστολή προς Κωνστάντιον. Γράφτηκε το 356 και σώζεται από τον Μέγα Αθανάσιο, στο έργο του ΄΄Περί των γεγενημένων παρ΄Αρειανών΄΄. Την συντάσσει την περίοδο που ο αυτοκράτορας τον πίεζε φορτικά να καταδικάσει τον Μέγα Αθανάσιο. Εκείνος του αποκρίνεται με θάρρος και τον καλεί να μην αναμιγνύεται στα εσωτερικά πράγματα της Εκκλησίας. Επίσης συμμετέχει στην σύνταξη των κανόνων της συνόδου της Σαρδικής (340):Osii sententiae sive Canones Patrum qui Serdicae convenerant. Έχει και χαμένα έργα τα οποία μας αναφέρει ο Ισίδωρος Σεβίλλης: De laude virginitatis και De imterpretatione vestium sacerdotalium.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 3ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεγάλης Βρύσης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεγάλης Βρύσης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Μεγάλη Βρύση Λαμίας. Κατασκευάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Θεσσαλίας (Λαρισαϊκός Σιδηρόδρομος) ως μέρος της γραμμής που συνέδεε Στυλίδα με Λειανοκλάδι. Ο σταθμός άνοιξε το 1974 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Στυλίδα (Προαστιακός Λαμίας).
Παραπομπές
Μεγαλη Βρύση
Λευκαρίτικα
thumb|Λευκαρίτικο κέντημα Τα λευκαρίτικα είναι χειροποίητα κεντήματα από τα Πάνω Λεύκαρα και τα Κάτω Λεύκαρα της Κύπρου. Τυπικά χαρακτηριστικά τοςυ είναι το αζούρ, τα γεμίσματα με ανεβατές βελονιές, μπορντούρες με βελονάκι, λευκά, καφέ, εκρού χρώματα και περίπλοκα γεωμετρικά μοτίβα. Το 2009, το λευκαρίτικο χειροποίητο κέντημα εντάχτηκε στη λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Κέντρα παραγωγής
Τα μεγαλύτερα κέντρα παραγωγής παλιά ήταν τα χωριά Πάνω Λεύκαρα και Κάτω Λεύκαρα. Σήμερα αυτά τα κεντήματα παράγονται σε όλη την Κύπρο και κυρίως στα χωριά Κάτω Δρυς, Βάβλα, Βαβατσινιά, Ορά, Χοιροκοιτία, Σκαρίνου, Δάλι, και Αθηένου.
Υλικά και τεχνική
Τα πρώτα λευκαρίτικα κεντήματα κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας το άσπρο βαμβακερό ντόπιο χειροποίητο υφαντό της Κύπρου. Είναι συνδυασμός ανεβατών και κοπτών κεντημάτων. Οι «ταγιάδες», τα μεγάλα κοπτά κεντήματα, αποτελούν τη χαρακτηριστικότερη προσθήκη διακόσμησης σε σχέδια δαντέλας βενίς, σε «πιττωτά», γυρουλωτά, λιμινωτά σχέδια. Το όνομά τους προέρχεται από το ιταλικό «punto tagliato», είδος κοπτού που γινόταν στην Ιταλία κατά τον 16ο αιώνα. Σήμερα σε πρόσφατη μελέτη που γίνεται από την Υπηρεσία Κυπριακής Χειροτεχνίας για την κατοχύρωση του Λευκαρίτικου Κεντήματος, τα μοτίβα που είναι δυνατό να συνδυαστούν για να δημιουργήσουν το λευκαρίτικο κέντημα είναι πέραν των 650 σχεδίων. Αργότερα χρησιμοποιούσαν το χειροποίητο λινό σε φυσικό χρώμα που ύφαιναν στην περιοχή της Ζώδιας. Το κεντούσαν με λινή κλωστή. Σήμερα χρησιμοποιείται εισαγόμενο λινό σε φυσικό χρώμα. Οι βελονιές που χρησιμοποιούσαν ήταν η «φαττή» (ψαθωτή), η τυλιχτή ή άλλως «στρούχνη», η ανεβατή, η ρίζα και το γαζί. «Οι ποταμοί» αποτελούν το χαρακτηριστικότερο είδος διακόσμησης στο λευκαρίτικο κέντημα. Γίνονται με την αφαίρεση και το κόψιμο των κλωστών δημιουργώντας τριγωνικά ζικ-ζακ, τις «καμάρες». Τις διακοσμούσαν με ανεβατά και κοπτά σχέδια. Το κεντρικό σχέδιο της καμάρας ήταν κυρίως κοπτό. Το γέμιζαν με την τεχνική της δαντέλας απευθείας στο ύφασμα. Με την ένωση δύο καμάρων δημιουργούσαν άλλα πολύπλοκα σχέδια, τα «μήλα». Ανάλογα με το κεντρικό τους διάκοσμο έπαιρναν και την ανάλογη ονομασία. Άλλα σχέδια ήταν το ταγιαδωτό, το ξωλούρι, τα καρούλια, τα φοινικωτά και το μηλούδι μακουκούδι σε διάφορους συνδυασμούς. Όλα τα σχέδια οριοθετούνται με τα ξεφτιστά σχέδια, τα γαζιά και το παραγάζι. Τα τελειώματά τους γίνονται με διάφορα είδη δαντέλας όπως τη τσίμπη, το κλόσι, το τσιμπόκλοσο και το κλόσι των κοκάλων. Το αρχαιότερο και το πιο ενδιαφέρον είναι το κλόσι των κοκάλων. Μεταλλάσσοντας τις κλωστές που είχαν σαν βαρίδι τα κοκαλάκια, έπλεκαν τις κλωστές σε διάφορους συνδυασμούς και το τέλειωναν με κρόσια «τους φλόκκους».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέντημα Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Κύπρου
Hondos Center
Τα Hondos Center είναι εταιρεία με δίκτυο εβδομήντα τεσσάρων καταστημάτων στην Ελλάδα που ξεκίνησε το 1967 ως αποθήκη καλλυντικών από τα αδέλφια Χόντου, ο Νίκο, Γιώργο, Κώστα, Γιάννη και Αργύρη επί της οδού Ομήρου. Το 2004, η εταιρεία διασπάται και δημιουργείται η Hondos Palace Πολυκαταστήματα, η οποία πτώχευσε το 2017. Η εταιρεία απασχολεί πάνω από 6.000 εργαζομένους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ανζού
thumb|250px|Η γεωγραφική περιοχή του Μαιν - ε - Λουάρ στη Γαλλία στην οποία αντιστοιχεί το δουκάτο του Ανζού thumb|right|150px|Ο θυρεός του Ανζού. Το δουκάτο του Ανζού, ή Ανδεγαυία, αντιστοιχεί στον σημερινό γεωγραφικό νομό της Γαλλίας Μαιν ε Λουάρ της Δυτικής Γαλλίας με πρωτεύουσα την Ανζέ (Angers). Συμπεριλαμβανόταν σε ένα από τα 83 γεωγραφικά διαμερίσματα της Γαλλίας που δημιουργήθηκαν μετά τη Γαλλική επανάσταση (1790). Σήμερα κατατάσσεται σε μια από τις 100 Γαλλικές περιφέρειες και σχηματίστηκε στην περιοχή που βρισκόταν τα μεσαιωνικά χρόνια το δουκάτο του Ανζού: οι κάτοικοι του αποκλήθηκαν Ανδεγαυοί. Έχει έκταση με πολυπλοκότητα στη μορφή του εδάφους: δασώδεις λόφοι στον νότο και πεδιάδες στον βορρά, όπου βρίσκεται η κοιλάδα του Λίγηρα και διασχίζεται από τους παραποτάμους του Σαρτ, Μαγιέν και Λουάρ. Η κατοικήσιμη έκταση του νομού είναι 7166 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του, κατά την απογραφή του 1999, ήταν 732.942 κάτοικοι.
Πρώιμη μεσαιωνική ιστορία
Οι Ανδεγαυοί προέρχονται από το Γαλατικό βασίλειο των Ανδών (γαλλ. Andecaves), που καταλύθηκε μετά την κατάκτηση τους από τον Ιούλιο Καίσαρα. Την εποχή των Φράγκων μετονομάστηκαν σε Ανζού (Γαλλ. Anjou), και έγιναν έδρα επισκοπής. Συνόρευε στα βόρεια με την κομητεία του Μαιν, στα νότια με το Πουατιέ, ανατολικά με την Τουραίνη και δυτικά με την κομητεία της Ναντς. Αργότερα, επί βασιλέως Καρόλου του Ισχυρού, δέχτηκε την επίθεση των Νορμανδών. Ο βασιλιάς το παραχώρησε (861) στον Ροβέρτο τον Ισχυρό, έναν γενναίο άντρα που το υπερασπίστηκε ενάντια στους Νορμανδούς αλλά το 866 έπεσε σε μάχη εναντίον τους, ο Ούγος ο Αμπό τον διαδέχθηκε προσωρινά στην κομητεία του Ανζού αλλά με τον θάνατο του (886) η κομητεία πέρασε στον Εύδη, μεγαλύτερο γιο του Ροβέρτου.
Η δυναστεία του Ινζέλζερ
thumb|right|250px|Τα ερείπια του κάστρου του Ανζού στο Λανγκέ που χτίστηκε απο τον Φούλκωνα τον Μελανό Ο Εύδης έγινε βασιλιάς της Γαλλίας (888) και η διοίκηση της περιοχής μεταξύ του Μαιν και του Μαγιέν ανατέθηκε σε κάποιον Ινζέλζερ ευνοούμενο του Ούγου του Αμπό παίρνοντας τελικά τον τίτλο του υποκόμη λόγω των υψηλών συνδέσεων που είχε η σύζυγος του Αδελαΐδα του Αμπουάζ. . Ο γιος του Φούλκων ο ερυθρός διαδέχθηκε τον Ινζέλζερ (898) και σφετερίστηκε τον τίτλο του κόμη, τον οποίο διατήρησαν όλοι οι απόγονοι του για τρεις περίπου αιώνες. Ο Φούλκων ο καλός διαδέχθηκε τον πατέρα του Φούλκωνα Α' (905), ο Φούλκων Β' προσπάθησε με ισχυρές επιγαμίες να επεκτείνει τα εδάφη του, τον διαδέχθηκε με τη σειρά του ο γιος του Γοδεφρείδος με τον γκρι μανδύα (960). Ο Γοδεφρείδος Α' ξεκίνησε την πολιτική επέκτασης της κομητείας του με τα όπλα με σκοπό να αποκαταστήσει την κομητεία στα όρια της αρχαίας αντίστοιχης περιοχής αφού τα δυτικά εδάφη βρίσκονταν στις αρχές του 10ου αιώνα στο δουκάτο της Βρετάνης, και τα ανατολικά στις κομητείες του Μπλουά και του Τουρ. Ο Γοδεφρείδος κατάφερε να κάνει τον κόμη της Νάντης υποτελή του και απέκτησε την περιοχή του Λουντάν από το δουκάτο της Ακουιτανίας. Διακρίθηκε στους πολέμους του βασιλιά Λοθαρίου κατά των Νορμανδών και του αυτοκράτορα Όθωνα Β΄ κερδίζοντας διακρίσεις. . Ο γιος του κόμης Φούλκων ο μελανός ήταν πολύ βίαιος και πολεμοχαρής, ταυτόχρονα ήταν και πιστός χριστιανός γι'αυτό προσπάθησε να διαγράψει τις αμαρτίες του από τους πολλούς φόνους που έκανε στις μάχες με τέσσερα προσκυνήματα στους Αγίους Τόπους. Εξουδετέρωσε την απειλή του γαμπρού του Κόναν Α΄ της Βρετάνης που βρήκε τον θάνατο στη μάχη του Κονκερέ (27 Ιουνίου/992) και πήρε υπό την εξουσία του τη Νάντη, με τον θάνατο του Όντο Α' του Μπλουά (996) κατέλαβε την Τουρ αλλά ο βασιλιάς της Γαλλίας Ροβέρτος ο ευσεβής ανακατέλαβε την πόλη. Συνέτριψε στη μάχη του Πόντλεβοι (Ιούλιος 1016) με δόλο τον γιο του Όντο Α' Όντο Β΄ του Μπλουά αν και ο στρατός του ήταν αριθμητικά πολύ μικρότερος, λίγα χρόνια αργότερα ο Όντο πολιόρκησε ξανά το Μοντμπογιώ αλλά ο Φούλκων τον νίκησε ξανά καταλαμβάνοντας το Σαουμούρ (1026).
Τον Φούλκωνα τον διαδέχθηκε (1040) ο γιος του ο οποίος την εποχή που ήταν ακόμα διάδοχος είχε ξυλοφορτωθεί από τον επίσκοπο του Λε Μαν (1038), για να τον εκδικηθεί τον φυλάκισε γι'αυτό αφορίστηκε από τον πάπα Λέων Θ' στο Συμβούλιο της Ρεμς (Οκτώβριος 1049). Αρχικά ήταν σύμμαχος του δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμου αλλά όταν είδε τη δύναμη του να αυξάνεται φοβήθηκε και ξεκίνησε επιθέσεις εναντίον του σε συμμαχία με τον βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Α' αλλά αποκρούστηκε δυο φορές (1054, 1057). Ο Γοδεφρείδος Μαρτέλος πέθανε χωρίς απογόνους και η κομητεία πέρασε στον μεγαλύτερο γιο της αδελφής του Ερμενγάρδης, Γοδεφρείδο Γ΄ τον γενειοφόρο ο οποίος λόγω μεγάλης ανικανότητας ανατράπηκε από τον μικρότερο αδελφό του Φούλκων Δ΄ και φυλακίστηκε για 28 χρόνια (1068). Ο Φούλκων κατάφερε να σώσει την κομητεία του Ανζού από τη φθορά που προκάλεσε ο ανίκανος αδελφός του και οι εμφύλιοι πόλεμοι μαζί του, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος γιος του από τον τελευταίο γάμο του με τη Βερτράδη του Μονφόρ Φούλκων Ε΄ για τον οποίο τα γεγονότα της βασιλείας του ήταν απομονωμένα και μικρής έκτασης, περιγράφεται μόνο η καταστολή κάποιων μικρών επαναστάσεων.
Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης, ο ισχυρός άνδρας του Ανζού
thumb|right|250px|Ο πύργος του Ανζέ Ο Φούλκων κληροδότησε το δουκάτο στον γιο του Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη προκειμένου να αναχωρήσει στους Αγίους Τόπους και να στεφθεί βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης είχε παντρευτεί την Ματθίλδη κόρη του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Α' και διάδοχο του Αγγλικού θρόνου, γι'αυτό απέκτησε μεγάλες φιλοδοξίες. Δεν ασχολήθηκε έντονα με την κληρονομιά της συζύγου του στο Αγγλικό στέμμα αλλά κατάφερε με συνεχείς σκληρούς πολέμους να διπλασιάσει σχεδόν τις εκτάσεις του Ανζού στο Γαλλικό έδαφος κληροδοτώντας στον γιο του Ερρίκο ένα βασίλειο το οποίο θα περιελάμβανε σχεδόν τα μισά Γαλλικά εδάφη. Από τις 1 Δεκεμβρίου/1135 έβαλε στόχο την κατάκτηση της Νορμανδίας όπου βρήκε τη σύζυγο του Ματίλντα κατακτώντας στις αρχές του 1136 μια σειρά από πόλεις όπως Αργεντάν, Ντόμφροντ, Έξτ, γύρισε γρήγορα στο Ανζού να αντιμετωπίσει μια εξέγερση βαρόνων αλλά επέστρεψε τον Σεπτέμβριο του 1136 στη Νορμανδία με έναν ισχυρότερο στρατό μαζί με τους Γουλιέλμο Ι' της Ακουιτανίας και τον Γοδεφρείδο, κόμη του Βαντόμ ο στρατός νίκησε αλλά ο ίδιος έφυγε επειδή τραυματίστηκε στο πόδι. Ξεκίνησε μια νέα πιο δυναμική εκστρατεία (1137), υπέταξε (Ιούνιος 1138) με τη βοήθεια του Ροβέρτου του Γλούκεστερ την Μπαγιέ και την Καέν, λεηλάτησε τη Φαλαίζ και τον Μάρτιο του 1141 με προτροπή της συζύγου του εισέβαλε στη Νορμανδία λεηλατώντας διαδοχικά όλες τις πόλεις. Στις 19 Ιανουαρίου/1444 ο Γοδεφρείδος μπήκε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα της Νορμανδίας Ρουέν όπου πήρε το δουκικό στέμμα στον καθεδρικό ναό της πόλης, το 1149 αφού πρώτα συνέτριψε μια εξέγερση βαρόνων στο δουκάτο παραχώρησε το στέμμα της Νορμανδίας στον γιο του Ερρίκο Πλανταγενέτη
Ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης πέρα από τις κατακτήσεις είχε να αντιμετωπίσει ισχυρές συμμαχίες των βαρόνων εναντίον του μέσα στο βασίλειο του όπως η συμμαχία μεταξύ του Γκύ Δ' του Ναβάλ, του Γκιρώ Β' του Μοντρέγ - Μπελώ, του υποκόμη του Θουάρ και των αρχόντων του Μιραμπώ, Αμπουάζ, Παρθενέ και Σαμπλέ, ο Γοδεφρείδος τους συνέτριψε καταλαμβάνοντας το Μιραμπώ. Σε άλλη εξέγερση (1136) με επικεφαλής τον κόμη της Νορμανδίας Ροβέρτο Γ' του Σαμπλέ ο Γοδεφρείδος απάντησε με την καταστροφή του Μπριογιέ και ο Ροβέρτος του ζήτησε ταπεινά συγνώμη με την επέμβαση του επισκόπου του Ανζού. Το 1145 ο Γοδεφρείδος αντιμετώπισε νέα εξέγερση υπό την ηγεσία του ηγεσία του ίδιου του αδελφού του Ηλία και με την υποστήριξη Ροβέρτου Γ' του Σαμπλέ απαιτώντας από τον Γοδεφρείδο την κυριαρχία του Μαιν, ο Γοδεφρείδος νίκησε φυλάκισε τον Ηλία ο οποίος παρέμεινε φυλακισμένος ως τον θάνατο του (1151). Στην τελευταία εξέγερση του Γκιρώ Β' του Μοντρέγ - Μπελώ (1150) ο Γοδεφρείδος τον ανάγκασε ξανά να υποχωρήσει και τον συνέλαβε αιχμάλωτο, ελευθερώθηκε με την παρέμβαση του βασιλιά της Γαλλίας. Ο Ερρίκος Πλανταγενέτης και μελλοντικός βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Β' με τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του στις 7 Σεπτεμβρίου/1151 κληροδότησε μια τεράστια αυτοκρατορία επί Γαλλικού εδάφους την οποία μεγάλωσε ακόμα περισσότερο με την προσάρτηση της Ακουιτανίας λόγω του γάμου του με την Ελεονώρα της Ακουιτανίας τον Μάιο του 1152.
Το Ανζού ως τμήμα του Αγγλικού στέμματος
Κατά τη διάρκεια που ήταν βασιλιάς της Αγγλίας ο Στέφανος ο Ερρίκος ορίστηκε με τη Συνθήκη του Βάλλινγκφορντ (19 Δεκεμβρίου/1154) διάδοχος του στον θρόνο της Αγγλίας, αλλά ο μικρότερος αδελφός του Γοδεφρείδος της Νάντης αντέδρασε έντονα με τον ισχυρισμό ότι επιθυμία του πατέρα του ήταν να γίνει ο ίδιος διάδοχος του στην περίπτωση που ο μεγαλύτερος Ερρίκος θα κληρονομούσε τον Αγγλικό θρόνο. Ο Γοδεφρείδος, κόμης της Νάντης επαναστάτησε καταλαμβάνοντας τα κάστρα του Σίνον, του Λουντάν και του Μιραμπό, ο Ερρίκος αντέδρασε αστραπιαία παίρνοντας πίσω τον όρκο που πήρε στον πάπα, βάδισε εναντίον του αδελφού του ξεκινώντας την πολιορκία του (1156), στον Γοδεφρείδο έμεινε μόνο το κάστρο του Λουντάν, για τα υπόλοιπα δυο ο Ερρίκος του παραχώρησε χρηματική αποζημίωση 1500 φράγκων. Ο Ερρίκος Β' κράτησε το Ανζού σαν κόμης καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής του, το παραχώρησε τυπικά στον μεγαλύτερο γιο του Ερρίκο τον Νεώτερο (1168) αλλά χωρίς να έχει καμιά πραγματική εξουσία.
Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Β' η κομητεία του Ανζού πέρασε στον γιο και διάδοχο του Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο (1189) μετά τον θάνατο και του Ριχάρδου (1999) ο Αρθούρος της Βρετάνης απαίτησε την διαδοχή λόγο των δικαιωμάτων του πατέρα του Γοδεφρείδου ο οποίος ήταν τέταρτος γιος του Ερρίκου Πλανταγενέτη και μεγαλύτερος απο τον Ιωάννη ήταν και σύμμαχος του βασιλιά της Αγγλίας Φιλίππου Αυγούστου. Οι κάτοικοι των Αγγλικών κτήσεων της Γαλλίας εξεγέρθηκαν εναντίον του Ιωάννη του Ακτήμονα απαιτώντας να περάσει η κομητεία στον σύμμαχο του βασιλιά της Γαλλίας Αρθούρο κάτι που έγινε, στις τρεις κομητείς του Ανζού, του Μαιν και της Τουραίνης έδινε ο Αρθούρος φόρο υποτέλειας στον Φίλιππο Αύγουστο της Γαλλίας.
Το Ανζού ως τμήμα του Γαλλικού στέμματος
thumb|right|250px|Η σημαία του Ανζού στο Σαμπτοσώ στα σύνορα με τη Βρετάνη To 1202 ο Αρθούρος αρνήθηκε να δώσει φόρο υποτέλειας στον Φίλιππο με αποτέλεσμα ο Γάλλος βασιλιάς να προχωρήσει σε κατάσχεση των εδαφών του και ο Αρθούρος μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Μιραμπό στις 1 Αυγούστου/1202. Ο θείος του βασιλιάς της Αγγλίας Ιωάννης εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να καταλάβει το Ανζού για τον εαυτό του αλλά τον εγκατέλειψε ο αρχιστράτηγος του Γουλιέλμος του Ρος στον οποίο ο Φίλιππος Αύγουστος είχε αναθέσει την τελική κατάληψη του Ανζού, με την τελική ήττα του Ιωάννη στη μάχη του Λα Ρος - ο - Μουάν (2 Ιουλίου/1203) το Ανζού προσαρτήθηκε στο Γαλλικό στέμμα. Το Ανζού παρέμεινε αρχικά τμήμα του Γαλλικού στέμματος αλλά σύντομα έγινε ξανά ανεξάρτητο όταν ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' το παραχώρησε ως δώρο στον μικρότερο αδελφό του Κάρολο τον Ανδεγαυό, ο Κάρολος ο οποίος είχε μεγαλομανή σχέδια δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Ανζού, το ίδιο και ο γιος και διάδοχος του Κάρολος Β' ο Χωλός ο οποίος τον διαδέχθηκε στις 7 Ιανουαρίου/1285. Στις 16 Αυγούστου/1290 ο Κάρολος Β' πάντρεψε την κόρη του Μαργαρίτα, κόμισσα του Ανζού με τον Κάρολο των Βαλουά γιο του Φιλίππου Γ' του Τολμηρού δίνοντας του σαν προίκα τις κομητείες του Ανζου και του Μαιν σε αντάλλαγμα την παραχώρηση των δικαιωμάτων του Καρόλου των Βαλουά στα βασίλεια της Αραγωνίας, της Βαλένθιας και στην κομητεία της Βαρκελόνης. Ο Κάρολος Βαλουά πήρε υπό την κατοχή του την κομητεία του Ανζού και ο αδελφός του βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Δ' ο Ωραίος του έστειλε τον Σεπτέμβριο του 1297 ένα σώμα ευπατριδών, η κομητεία με τον θάνατο του Καρόλου Βαλουά (16 Δεκεμβρίου/1325) κληροδοτήθηκε στον μεγαλύτερο γιο του Φίλιππο Βαλουά ο οποίος όταν έγινε βασιλιάς της Γαλλίας (1 Απριλίου/1328) ως Φίλιππος ΣΤ' το Ανζού ενώθηκε ξανά με το Γαλλικό στέμμα.
Το Ανζού ως Γαλλικό δουκάτο
Το Ανζού παραχωρήθηκε στη συνέχεια από τον Φίλιππο ΣΤ' στον διάδοχο του Ιωάννη τον Καλό (17 Φεβρουαρίου/1332) ο οποίος όταν έγινε στη συνέχεια βασιλιάς της Γαλλίας (22 Αυγούστου/1350) το παραχώρησε στη συνέχεια στον δεύτερο γιο του Λουδοβίκο Α', προβιβάζοντας την κομητεία του Ανζού σε δουκάτο του Ανζού. Ο Λουδοβίκος Α' έγινε κόμης της Προβηγκίας και διεκδικητής του βασιλείου της Νάπολης, πέθανε (1384) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Β΄ του Ανζού ο οποίος εξήντλησε όλες τις φιλοδοξίες του να γίνει βασιλιάς της Νάπολης αφήνοντας τη διακυβέρνηση του Ανζού στα χέρια της συζύγου του Γιολάντα της Αραγωνίας. Με τον θάνατο του (29 Απριλίου/1417) πήρε υπό την κηδεμονία της τον μικρό γιο της Λουδοβίκο Γ' υπερασπιζόμενη το δουκάτο απέναντι στους Άγγλους, ο Λουδοβίκος Γ' που αφοσιώθηκε με όλες του τις δυνάμεις στην ανάκτηση της Νάπολης πέθανε στις 15 Νοεμβρίου/1434 χωρίς να αφήσει απογόνους και το δουκάτο πέρασε στα χέρια του μικρότερου αδελφού του Ρενέ δεύτερου γιου του Λουδοβίκου Β' και της Γιολάντας της Αραγωνίας. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει το Ανζού, ο Ρενέ μετά το 1443 έκανε τακτικές επισκέψεις σε αυτό και η αυλή του έγινε μια από τις λαμπρότερες σε ολόκληρη την Αγγλία, αλλά μετά τον αιφνίδιο θάνατο του γιου του Ιωάννη (1470) ο Ρενέ αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Προβηγκία και να εγκαταλείψει το Ανζού. Ο Ρενέ έκανε καταγραφή της περιουσίας του και αναχώρησε από το δουκάτο τον Οκτώβριο του 1471 παίρνοντας μαζί του τους θησαυρούς του, στη διαθήκη του στις 22 Ιουλίου/1474 έκανε διανομή του δουκάτου ανάμεσα στον εγγονό του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης και στον ανιψιό του Κάρολο Β', κόμη του Μαιν. Η διαθήκη του δυσαρέστησε έντονα τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ' ο οποίος ήταν γιος μιας από τις αδελφές του Ρενέ και κατέλαβε το δουκάτο, αργότερα συμφιλιώθηκε με τον Ρενέ αφού του υποσχέθηκε τη διαδοχή, έτσι με τον θάνατο του Ρενέ Α' (10 Ιουλίου/1480) το Ανζού ενώθηκε ξανά με το Γαλλικό στέμμα.
Νεώτερα χρόνια
Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φραγκίσκος Α' παραχώρησε το δουκάτο του Ανζού ως δώρο στη μητέρα του Λουίζα της Σαβοΐας μετά τον θάνατό της οποίας τον Σεπτέμβριο του 1531 το δουκάτο ενώθηκε ξανά με το Γαλλικό στέμμα. Το δουκάτο δόθηκε (1552) ως δώρο αργότερα από τον βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Β' ως δώρο στον γιο του Ερρίκο των Βαλουά ο οποίος έγινε βασιλιάς (1554) ως Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας, ο Ερρίκος παραχώρησε στη συνέχεια το δουκάτο στον αδελφό του Φραγκίσκο, δούκα του Αλανσόν με τη συνθήκη του Μπωλιέ (6 Μαίου/1576) και με τον θάνατο του Φραγκίσκου (10 Ιουνίου/1584) το δουκάτο έγινε ξανά τμήμα του Γαλλικού στέμματος. Αρχικά το Ανζού βρισκόταν υπό τη στρατιωτική διοίκηση της Ορλεάνης αλλά τον 17ο αιώνα ανεξαρτητοποιήθηκε, ο βασιλιάς Ερρίκος Δ' είχε δημιουργήσει μια ξεχωριστή στρατιωτική διοίκηση με κέντρο τη Σαουμούρ που συνέχισε μέχρι την περίοδο της επανάστασης περιλαμβάνοντας το Ανζού μαζί με τμήματα του Πουατού και του Μιρεμπαλέ. Λίγο πριν την Επανάσταση υπό τη διοίκηση της Τουρ περιελάμβανε 5 δικαστικές περιφέρειες : Ανζού, Μποζέ, Σαουμούρ, Σατώ - Γκοντιέ, Μονρέγ - Μπελώ, οικονομικά ήταν τμήμα της μεγάλης Γαλέβας με 16 δικαστικές εφορίες. Όταν η Συντακτική Συνέλευση μοίρασε τη Γαλλία σε τμήματα (26 Φεβρουαρίου/1790) το Ανζού και η Σαουμούρ σχημάτισαν το διαμέρισμα του Μαιν ε Λουάρ το οποίο είναι μέχρι και σήμερα νομαρχία της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Άγιαξ Κέιπ Τάουν
Ο Άγιαξ Κέιπ Τάουν (αγγλικά: Ajax Cape Town, αφρικάανς: Ajax Kaapstad) είναι νοτιοαφρικανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κέιπ Τάουν. Αγωνίζεται στην Πρέμιερσιπ της Νοτίου Αφρικής. Είναι θυγατρική ομάδα του ολλανδικού Άγιαξ, ο οποίος δρα σαν ο μεγαλομέτοχος της ομάδας. Ιδρύθηκε το 1999, ως η προέκταση του δικτύου εύρεσης ποδοσφαιρικών ταλέντων του Άγιαξ, στη Νότια Αφρική. Έδρα της ομάδας είναι το Κέιπ Τάουν Στέιντιουμ, χωρητικότητας 55.000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Άγιαξ Κέιπ Τάουν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νοτίου Αφρικής
Σπάιερ
Η Σπάιερ (ή Σπέγιερ, Σπείρα, γερμ. Speyer) είναι μια πόλη της Ρηνανίας-Παλατινάτου στη Γερμανία με περίπου 50.000 κατοίκους. Βρίσκεται στον ποταμό Ρήνο, 25 χλμ. νότια του Λουντβιχσχάφεν και του Μάνχαϊμ. Ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Γερμανίας. Τα πρώτα γνωστά ονόματα ήταν Noviomagus και Civitas Nemetum, από τη φυλή των Τευτόνων, Nemetes, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Γύρω από το έτος 500 το όνομα Σπείρα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα γραπτά έγγραφα. Spire, Σπείρα, και Espira εξακολουθούν να είναι τα ονόματα που χρησιμοποιούνται για Σπάιερ στα γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά.
Το Σπάιερ κυριαρχείται από τον καθεδρικό ναό, μια σειρά από εκκλησίες και την Altportal (Παλαιά Πύλη). Στον καθεδρικό ναό βρίσκονται οι τάφοι των οκτώ αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Γερμανών μοναρχών. Ο ναός χαρακτηρίστηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1981. Επίσης μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς έχει χαρακτηριστεί η κεντρική αυλή της εβραϊκής συνοικίας, με τις συναγωγές αντρών και γυναικών, τη θρησκευτική σχολή και το τελετουργικό μίκβε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Ρηνανίας-Παλατινάτου Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
253 Ματθίλδη
Η Ματθίλδη (Mathilde) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,20. Ανακαλύφθηκε το 1885 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα. Η τροχιά του είναι αρκετά ελλειπτική και η περιστροφή του γύρω από τον άξονά του πάρα πολύ αργή για αστεροειδή (17,4 γήινες ημέρες). Ανήκει στους αστεροειδείς φασματικού τύπου C (ανθρακούχους), που είναι οι πιο σκουρόχρωμοι. Το σημαντικό σχετικά με τη Ματθίλδη είναι ότι στις 27 Ιουνίου 1997 πέρασε από πολύ κοντά της το διαστημόπλοιο NEAR, στο ταξίδι του προς τον αστεροειδή `Ερωτα, και μετέδωσε εικόνες της. Η Ματθίλδη υπήρξε έτσι ο τρίτος αστεροειδής στην Ιστορία τον οποίο επισκέφθηκε τεχνητό αντικείμενο και ο μεγαλύτερος από τους 4 συνολικά τέτοιους αστεροειδείς (αλλά και ο μόνος τύπου C από τους 4).
Ανακάλυψη και παρατηρήσεις
Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1885 από τον Παλίζα, ο οποίος παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο της Βιέννης. Τα αρχικά τροχιακά στοιχεία του νέου αστεροειδή υπολογίσθηκαν από τον V.A. Lebeuf, έναν άλλο αστρονόμο του ίδιου αστεροσκοπείου. Το όνομα «Ματθίλδη» προτάθηκε από τον Lebeuf, που του έδωσε το όνομα της συζύγου του υποδιευθυντή του Αστεροσκοπείου των Παρισίων Moritz Leowy.
Το 1995 παρατηρήσεις από τη Γη προσδιόρισαν τον φασματικό τύπο και την περίοδο περιφοράς της Ματθίλδης.
Στις 27 Ιουνίου 1997 το διαστημόπλοιο NEAR πέρασε σε απόσταση 1212 χιλιομέτρων από τη Ματθίλδη με σχετική ταχύτητα ως προς αυτή 9,93 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (35.750 χιλιόμετρα την ώρα) και έλαβε πάνω από 500 εικόνες της επιφάνειάς της. Επίσης, έδωσε στοιχεία που επέτρεψαν τον προσδιορισμό των διαστάσεων και της μάζας της. Ωστόσο, μόνο το ένα «ημισφαίριο» της Ματθίλδης απεικονίσθηκε.
Περιγραφή
Οι διαστάσεις της Ματθίλδης είναι 66×48×46 χλμ., με μέση «διάμετρο» 52,8 χλμ. Η επιφάνεια της Ματθίλδης είναι πολύ σκουρόχρωμη (όσο περίπου η φρέσκια άσφαλτος), με άλβεδο 0,0436. Η επιφάνεια φαίνεται να έχει φυλλοπυριτικά ορυκτά. Υπάρχουν μερικοί πολύ μεγάλοι κρατήρες, ενώ μεγαλύτεροι είναι οι Ishikari (29,3 χλμ.) and Karoo (33,4 χλμ.) με μέγεθος συγκρίσιμο με τη διάμετρο του αστεροειδή. Στους κρατήρες της Ματθίλδης δόθηκαν τα ονόματα ανθρακοφόρων πεδίων και ανθρακωρυχείων της Γης.
Η μάζα της Ματθίλδης υπολογίσθηκε σε 103 τρισεκατομμύρια τόνους, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της σε 99 βαθμούς C υπό το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματθιλδη
Βαλόνι
Η Βαλόνι (γαλλ. Valognes) είναι πόλη στη χερσόνησο Κοταντέν στον νομό Μανς (Manche) της Νορμανδίας. Έχει 7.214 κατοίκους, οι οποίοι αποκαλούνται Βαλονιέ (Valognais).
Γεωγραφία
Η πόλη είναι κτισμένη στην «καρδιά» της χερσονήσου Κοταντέν στην κοιλάδα του ποταμού Μερντερέ (Merderet). Απέχει 20 χλμ. από το Χερβούργο-Οκτβίλ και αποτελεί σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο.
Ιστορία
Η Βαλόνι ιδρύθηκε από τους Γαλάτες και αρχικά ονομάστηκε Αλάουνα (Alauna). Τον 1ο μ.Χ. αιώνα μετατράπηκε σε ρωμαϊκή αποικία και αποτέλεσε σημαντικό διοικητικό κέντρο της περιοχής, όπως δείχνουν τα ερείπια των ρωμαϊκών λουτρών και η κατασκευή ρωμαϊκού θεάτρου 3.000 θέσεων. Η Αλάουνα απλωνόταν όχι μόνο στην έκταση της σημερινής συνοικίας «Alleaume» της σύγχρονης πόλης αλλά και μέχρι τα όρια των σημερινών κοινοτήτων Υμπερβίλ (Huberville), Ταμερβίλ (Tamerville) και Μοντεγκύ-λα-Μπριζέτ (Montaigu-la Brisette). Κατά τον 3ο αιώνα πιθανότατα εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της, οι οποίοι διεσπάρησαν κατά μήκος των οχθών του ποταμού Μερντερέ, και κατά πάσα πιθανότητα κατερειπώθηκε από τις επιδρομές βαρβαρικών φύλων.