cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγία Χρυσοκέφαλος
Χρονολόγηση
Οι μελετητές αποδίδουν ορισμένες αρχιτεκτονικές φάσεις του ναού στη διάρκεια των 10ου, 11ου και 12ου αιώνων και δεν αποκλείουν την ύπαρξη προγενέστερου του 10ου αιώνα ναού. Κατά τις επικρατέστερες εκδοχές, η θολωτή τρίκλιτη βασιλική (με μια αψίδα, νάρθηκα, μετατόριο, υπερώα πάνω από το νάρθηκα και τα κλίτη, και πιθανότατα τον άμβωνα και το μαρμαροθετημένο δάπεδο) χτίστηκε μετά το 1214 (μετά την ήττα των Κομνηνών από τους Λασκαρίδες και τους Σελτζούκους) και ολοκληρώθηκε ως το 1235. Η προσθήκη ορισμένων χαρακτηριστικών (μετατόριο, άμβωνας, υπερώα) μετά το 1214 συνδέεται με τις ειδικές λειτουργίες του ναού, τις στέψεις δηλαδή των Μεγάλων Κομνηνών που τελούνταν εδώ. Μετά το 1222 τοποθετούν οι μελετητές και την κατασκευή του μαρμαροθετημένου δαπέδου, βασισμένοι σε μία ενεπίγραφη πλάκα που ενσωματώθηκε σε αυτό σε δεύτερη χρήση, πάνω στην οποία αναγράφεται το όνομα Αλέξιος Κομνηνός, τον οποίο ταύτισαν με τον Αλέξιο Α΄ Μέγα Κομνηνό (1204-1222) και όχι με το Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1081-1118), αφού κατά το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας του η Τραπεζούντα βρισκόταν σε αναβρασμό. Προκύπτει συνεπώς η σύνδεση της φάσης αυτής με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Α΄ Γίδωνα (1222-1235), ο οποίος, όταν ο σουλτάνος Μελίκ πολιόρκησε την πόλη το 1223, πέρασε την απελπιστική νύχτα της πολιορκίας προσευχόμενος στο ναό με έναν μοναχό της μονής ονόματι Γεράσιμο. Μετά τη νίκη του κατά του σουλτάνου, όπως μαρτυρεί ο Ιωσήφ Λαζαρόπουλος, ο αυτοκράτορας από τα λάφυρα που πήρε δώρισε στην εικόνα της Χρυσοκεφάλου πολύτιμους λίθους, μαργαριτάρια και ένα θαυμάσιο Ευαγγέλιο.
Άλλες αλλαγές, σύμφωνα με τους μελετητές, έγιναν στην περίοδο αρχιερατείας του Μητροπολίτη Ακακίου (1339-1351) και συνδέεται με την πυρπόληση της πόλης το 1341 από τους Τουρκομάνους. Μετά το 1341, οπότε εξασθενεί η απειλή των Τουρκομάνων, σημειώνεται μια μεγάλη ανακατασκευή που περιλαμβάνει την ανύψωση του θόλου, την εισαγωγή του σταυρού και του τρούλου, ίσως την προσθήκη του εξωνάρθηκα και την επέκταση των κατηχουμένων, αλλά και την επέκταση του μετατορίου, την προσθήκη της βόρειας και ίσως της νότιας στοάς, καθώς και της νότιας αψίδας. Οι προσθήκες αυτές, και ιδιαίτερα η επέκταση του μετατορίου και των κατηχουμένων, άρμοζαν σε έναν αυτοκρατορικό ναό, δεν υπάρχουν όμως γραπτές πηγές που να μνημονεύουν και έτσι να χρονολογούν αυτές τις αλλαγές.
Αρχιτεκτονική
O ναός της Παναγίας Χρυσοκεφάλου αποτελούσε αρχικά το καθολικό μοναστηριακού συγκροτήματος. Βρίσκεται στο κέντρο της οχυρωμένης πόλης και ήταν ο μεγαλύτερος της Τραπεζούντας. Το μήκος του είναι 28,63 μέτρα, το πλάτος του 15,05 μέτρα και το ύψος του 11,83 μέτρα. Ο τρούλος έχει ύψος 6,37 μέτρα και διάμετρο 6,90 μέτρα και φωτίζεται από δώδεκα τοξωτά παράθυρα.
Ο ναός ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο της τρίκλιτης θολωτής βασιλικής με νάρθηκα και υπερώα. Το κεντρικό κλίτος είναι πλατύτερο και υψηλότερο, ενώ τα πλάγια στενότερα και χαμηλότερα.
Ο ναός δεν ανάγλυφες διακοσμήσεις, παρά μόνο μωσαϊκά. Οι μαρμάρινοι κίονες με τα ιωνικά κιονόκρανα της βόρειας στοάς προέρχονται από προγενέστερο οικοδόμημα. Η βόρεια και νότια πλευρά της αψίδας του Ιερού Βήματος καλύπτονταν στο κατώτερο μέρος τους με ορθομαρμάρωση, ενώ το δάπεδο ήταν καλυμμένο κυρίως με παραστάσεις ροδάκων (opus sectile). Το εσωτερικό διακοσμούνταν με ψηφιδωτά, τα οποία σήμερα είναι καλυμμένα με κονίαμα.
Χρήσεις
Στην Παναγία Χρυσοκέφαλο τάφηκαν οι αυτοκράτορες Ανδρόνικος Α΄ Γίδων (1235) και Ιωάννης Β΄ (1297), η αυτοκράτειρα Θεοδώρα Καντακουζηνή (1426), σύζυγος του Αλεξίου Δ΄, καθώς και ο ίδιος ο Αλέξιος Δ΄ (1429). Στον άμβωνα του ναού στέφθηκε, το Σεπτέμβριο του 1342, αυτοκράτορας ο Ιωάννης Γ΄ Μέγας Κομνηνός (1342-1344). Στον ναό τάφηκαν επίσης οι μητροπολίτες Βαρνάβας (1333) και Νήφων (1364), αλλά και άλλα επιφανή πρόσωπα που διακρίθηκαν για τις υπηρεσίες τους στο κράτος και την Εκκλησία. Μεταξύ των ετών 1382-1389, σύμφωνα με τον Ιωσήφ Λαζαρόπουλο, εδώ ετάφη και ο Διονύσιος, ιδρυτής της ομώνυμης μονής του Αγίου Όρους.
Σημερινή κατάσταση
Αρκετές τροποποιήσεις σημειώθηκαν μετά την άλωση της πόλης της Τραπεζούντας (1461), οπότε ο ναός μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος. Ανοίχθηκε είσοδος στη βόρεια πλευρά του ναού και προστέθηκαν ξύλινες κατασκευές στη βόρεια και ανατολική πλευρά. Στα νοτιοανατολικά του ναού καταστράφηκαν τα τόξα του νότιου κλίτους και προστέθηκε μιχράμπ. Επίσης, τα παράθυρα των υπερώων κλείστηκαν και μετατράπηκαν σε κόγχες.
Από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα, το οποίο περιλάμβανε τοξωτά μοναστικά κτήρια και πιθανότατα και επισκοπικό μέγαρο, δε σώζεται παρά μόνο το καθολικό. Η κρήνη που υπήρχε στη νότια πλευρά του ναού, με κρουνό σε σχήμα κεφαλής δράκοντα, ίσως καταστράφηκε το 1877. Το 1917, οπότε η Τραπεζούντα βρισκόταν υπό την κατοχή ρωσικών στρατευμάτων, αρχαιολογική αποστολή με επικεφαλής τον F. Uspenkij απομάκρυνε όλα τα προσκτίσματα που είχαν κατασκευαστεί στην ανατολική και βόρεια πλευρά του ναού μετά τη μετατροπή του σε τέμενος. Το 1918, μετά την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων, καταστράφηκε ο τάφος του Αλεξίου Δ΄ που υπήρχε στο πίσω μέρος του ναού, ανατολικά της αψίδας. Δεν σώζεται επίσης κανένα κατάλοιπο από τα υπόλοιπα μεγαλόπρεπα ταφικά μνημεία που υπήρχαν στο ναό και στον περιβάλλοντα χώρο του, τα οποία μας είναι γνωστά από τις πηγές.
Ο ναός λειτουργεί μέχρι και σήμερα ως τζαμί, με το όνομα Ortahisar Fatih Camii. Στη διάρκεια της ανακαίνισης του 1988, το πολυτελέστατο βυζαντινό δάπεδο και το μαρμαροθέτημα της αψίδας του ιερού καλύφθηκαν με τσιμέντο. Νεότερη ανακαίνιση, κατά τα έτη 2015-2017, αποκατέστησε αρκετά την εξωτερική όψη του κτιρίου, απομακρύνοντας το κονίαμα και εμφανίζοντας το αρχικό του λιθόκτιστο. Επίσης, αποκάλυψε ψηφιδωτά στο δάπεδο, τα οποία καλύφθηκαν από προστατευτικό γυαλί, και μετακινήθηκε ο χώρος της προσευχής, ώστε αυτά να είναι επισκέψιμα. Αποδόθηκε πάλι στη μουσουλμανική λατρεία τον Νοέμβριο του 2018.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τραπεζούντα Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας Κατηγορία:Θρησκευτικά μουσεία στην Τουρκία
Βίσκουφ
Το Βίσκουφ (πολωνικά: Wyszków,, γίντις: ווישקאָוו‎ Vishkov) είναι πόλη στην Πολωνία με 26.500 κατοίκους (2018). Είναι η πρωτεύουσα του Πόβιατ Βίσκουφ (powiat wyszkowski). Το Βίσκουφ ανήκει στο Βοεβοδάτο Μασοβίας (από το 1999). Προηγουμένως ανήκε στο Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (μέχρι το 1975) και στο Βοεβοδάτο Οστροουένκα (1975-1998).
Περιγραφή
Το χωριό Βίσκουφ τεκμηριώθηκε αρχικά το 1203. Η πόλη ιδρύθηκε το 1502. Καταστράφηκε κατά τον Δεύτερο Βόρειο Πόλεμο το 1655-1660, όταν έχασε τη σημασία του στην περιοχή. Η βιομηχανία αναπτύχθηκε μετά το 1897, όταν δημιουργήθηκε ο σιδηρόδρομος Πιλάβα-Τουούστς-Οστροουένκα.
Εβραίοι στο Βίσκουφ
Πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μισός πληθυσμός των 9.000 κατοίκων του Βίσκουφ ήταν Εβραίοι, όπου μετά τον πόλεμο δεν υπήρχε κανείς. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1997, ένα μνημείο για τα θύματα του Ολοκαυτώματος αποκαλύφθηκε στο Βίσκουφ. Είναι κατασκευασμένο από ανακτημένες εβραϊκές ταφόπλακες που είχαν αφαιρεθεί από την τοποθεσία το 1939 από γερμανικές δυνάμεις, οι οποίες τις χρησιμοποιούσαν ως λιθόστρωτα και για να χτίσουν την τοπική έδρα της Γκεστάπο. Απομεινάρια αυτών των βεβηλωμένων ταφοπλακών ανακτήθηκαν και ενσωματώθηκαν ως μέρος του μνημείου.
Το Βίσκουφ ήταν η γενέτειρα του Μόρντεχαϊ Ανιελέβιτς το 1919.
Βίσκουφ στον πολιτισμό
Το Βίσκουφ ήταν το θέμα του τραγουδιού Wyszków Tonie από την πολωνική ροκ μπάντα Elektryczne Gitary.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα από το Βίσκουφ
μικρογραφία| Μνημείο για τον [[Μόρντεχαϊ Ανιελέβιτς στο Βίσκουφ.]]
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Βίσκουφ είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μασοβίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Βίσκουφ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Γιούρεκ Μπέκερ
Ο Γιούρεκ Μπέκερ (γερμανικά: Georg Jurek Becker και πολωνικά: Jerzy Bekker, 1937 – 14 Μαρτίου 1997) ήταν Γερμανός λογοτέχνης και σεναριογράφος πολωνοεβραϊκής καταγωγής και επιζώντας του Ολοκαυτώματος. Είναι γνωστός κυρίως για τη νουβέλα του, «Ιάκωβος ο Ψεύτης» (γερμ: Jakob der Lügner), η οποία μεταφέρθηκε δις στον κινηματογράφο, πρώτα το 1975 και κατόπιν το 1999.
Γέννηση και παιδικά χρόνια
Γεννημένος κατά πάσα πιθανότητα τον Σεπτέμβριο του 1937 στο Λοτζ της Πολωνίας, δίχως όμως να είναι ξεκαθαρισμένη η ημερομηνία, αλλά ακόμη και το έτος της γέννησής του, ήταν το μοναδικό παιδί του Μιέτσισλαφ Μπέκερ και της Ανέτε (Χάνα) Λεβίν. Ο πατέρας του ήταν υποδιευθυντής σε εργοστάσιο υφασμάτων, ενώ η μητέρα του ήταν ράφτρα.
Τα παιδικά χρόνια του Μπέκερ συνέπεσαν με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη γερμανική Κατοχή της Πολωνίας. Στη διάρκεια εκείνων των χρόνων τέθηκε αντιμέτωπος αφενός με τη διαβίωση στο Γκέτο του Λοτζ, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μετέπειτα σε στρατόπεδα προσφύγων και αφετέρου με την απώλεια της μητέρας του, η οποία απεβίωσε το 1945. Κατόπιν εγκαταστάθηκε μαζί με τον πατέρα του στο Ανατολικό Βερολίνο. Από το - προπολεμικά - πολυάριθμο ευρύτερο οικογενειακό του κύκλο, επέζησαν του Ολοκαυτώματος μόνο ο ίδιος, ο πατέρας του και μια θεία του που αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία βρήκε καταφύγιο στις ΗΠΑ.
Ζώντας στην Ανατολική Γερμανία έμαθε τη γερμανική γλώσσα και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου. Παρόλο που ανέπτυξε ιδιαίτερο δέσιμο με τη Γερμανία, αναγνώριζε τις εβραϊκές του ρίζες, αλλά από την άλλη δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως πολωνικής καταγωγής, ούτε έμαθε πολωνικά, επηρεασμένος από τις αρνητικές εμπειρίες του πατέρα του από το αντισημιτικό κλίμα που επικρατούσε στην Πολωνία του Μεσοπολέμου.
Καριέρα
Ο Μπέκερ εργάστηκε με επιτυχία ως σεναριογράφος για λογαριασμό της ανατολικογερμανικής κρατικής τηλεόρασης. Το 1965 έγραψε το σενάριο της μετέπειτα ταινίας, «Ιάκωβος ο Ψεύτης», το οποίο εμπνεύστηκε από την αφήγηση του πατέρα του για έναν Εβραίο από το Γκέτο του Λοτζ που θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του, μετέφερε στην υπόλοιπη κοινότητα τις ειδήσεις που μάθαινε από το παράνομο ραδιόφωνο που διέθετε στο σπίτι του. Ωστόσο η απόρριψη αφενός του σεναρίου του Μπέκερ ως αμφιλεγόμενου και μη συμβατού με τις επιταγές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και αφετέρου η διακοπή της παραγωγής άλλης ταινίας του σκηνοθέτη Φρανκ Μπάιερ, ο οποίος είχε εκφράσει ενδιαφέρον για να αναλάβει τη μεταφορά του σεναρίου στη μεγάλη οθόνη, ματαίωσαν τα γυρίσματα. αριστερά|μικρογραφία|232x232εσ|Ο Μπέκερ το 1981. Η συγκεκριμένη εξέλιξη οδήγησε τον Μπέκερ να μετατρέψει το σενάριο σε μυθιστόρημα, το οποίο εν τέλει εκδόθηκε το 1969 γνωρίζοντας σημαντική εκδοτική επιτυχία και αποσπώντας σειρά διακρίσεων, ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, πρώτα το 1975 σε παραγωγή Ανατολικής Γερμανίας και σκηνοθεσία Μπάιερ και έπειτα το 1999 στο Χόλιγουντ, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπιν Γουίλιαμς.
Το 1976 ο Μπέκερ συμπεριλήφθηκε στις προσωπικότητες της Ανατολικής Γερμανίας που στήριξαν ανοικτά τον διωκόμενο καλλιτέχνη Βολφ Μπήρμαν, με αποτέλεσμα να ανακληθεί η ιδιότητά του ως μέλος της Ένωσης Συγγραφέων. Κατόπιν τούτου, μετανάστευσε στη Δύση, προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει τη συγγραφική του καριέρα. Αρχικά δίδαξε για ένα έτος σε κολέγιο του Οχάιο των ΗΠΑ και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Δυτική Γερμανία.
Τα επόμενα χρόνια συνέχισε τη συγγραφή μυθιστορημάτων όπως οι «Άγρυπνες μέρες» (1978) και «Τα παιδιά του Μπρονστάιν» (1986) και ασχολήθηκε εκ νέου με τη συγγραφή σεναρίων, κερδίζοντας αρκετά βραβεία.
Απεβίωσε το 1997 στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας, προσβεβλημένος από καρκίνο του εντέρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Καλλιτέλης ο Λακεδαιμόνιος
Ο Καλλιτέλης ο Λακεδαιμόνιος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης κατά τους 68ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (508 π.Χ.). Γιός του ήταν ο Πολυπείθης, ο οποίος υπήρξε ολυμπιονίκης στο τέθριππο στους 74ους αγώνες. Τα αγάλματα πατέρα και γιου βρισκόταν τοποθετημένα μαζί στην Ολυμπία κατά την περιγραφή του Παυσανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Αρχιτεκτονική της Βόρειας Μακεδονίας
Η Αρχιτεκτονική της Βόρειας Μακεδονίας αναφέρεται στην αρχιτεκτονική που αναπτύχθηκε στην περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας.
Πρώιμη αρχιτεκτονική
Το πρώτο παράδειγμα αρχιτεκτονικής δραστηριότητας στην Βόρεια Μακεδονία χρονολογείται από την νεολιθική εποχή και αποτελείται από κατασκευές που σχετίζονται με τον πολιτισμό των μεγαλίθων. Το Κόκινο είναι η τέταρτη μεγαλύτερη μεγαλιθική ανακάλυψη στον κόσμο. Η περιοχή αποτελείται από βράχους τα οποία χτίστηκαν με έναν τρόπο που επιτρέπουν σε κάποιον να παρατηρεί τα ουράνια σώματα.
Αρχιτεκτονική της Αρχαίας Μακεδονίας
Τα απομεινάρια της αρχιτεκτονικής από την εποχή του αρχαίου Μακεδονικού Βασιλείου είναι διάσπαρτα σε όλη την Βόρεια Μακεδονία, ειδικά στο νότιο τμήμα της πρώην περιοχής των Μακεδόνων.
Η Ηράκλεια Λιντσέστη, που ιδρύθηκε στα μέσα του 4ου πΧ αιώνα, ήταν μια σημαντική στρατηγική πόλη καθώς συνορεύει με την Ήπειρο από τα δυτικά και με τα Παιόνια βασίλεια από τα βόρεια. Η μακεδονική αρχιτεκτονική κυριαρχεί σε εκείνη την περιοχή σήμερα λόγω των ανασκαφών στις οποίες εκτίθενται τα διάφορα στρώματα από τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Το Αρχαίο Θέατρο στην σημερινή Οχρίδα χτίστηκε τον 1ο πΧ αιώνα. Ήταν μέρος της αρχαίας πόλης της Λυχνίδας. Σήμερα έχει ανακατασκευαστεί και χρησιμοποιείται. Η τοποθεσία του ανάμεσα στους δυο λόφους που το περιβάλλουν το προστατεύει από τους ανέμους, οι οποίοι θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ακουστική κατά την διάρκεια των παραστάσεων.
Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική
Η ρωμαϊκή αρχιτεκτονική είναι διάσπαρτη σε όλη την χώρα. Τα Σκόπια φιλοξενούν μερικά παραδείγματα αυτού του τύπου αρχιτεκτονικής. Το ένα είναι το Υδραγωγείο των Σκοπίων, το μοναδικό υδραγωγείο στην Βόρεια Μακεδονία. Αποτελείται από 55 πέτρινες καμάρες. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το Scupi. Αν και δεν υπάρχουν πολλά ερείπια από αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο, οι ταφές και το θέατρο είναι ιδιαίτερα ορατά.
Παρόλο που ιδρύθηκε από τους αρχαίους Μακεδόνες, το μεγαλύτερο μέρος των ερειπίων στην Ηρακλεία Λιντσέτη είναι από την ρωμαϊκή εποχή. Τα ερείπια αυτά περιλαμβάνουν μια στοά και ένα μεγάλο θέατρο.
Άλλα παραδείγματα αρχιτεκτονικής στην Βόρεια Μακεδονία είναι τα ρωμαϊκά ερείπια μέσα και γύρω από την πόλη Strumica. Ένα από τα μεγαλύτερα είναι τα καλοδιατηρημένα ρωμαϊκά θερμόλουτρα, που χτίστηκαν κατά την ύστερη αρχαιότητα.
Μεσαιωνική βουλγαρική και σερβική αρχιτεκτονική
Από το 893 μΧ μέχρι τον 13ο αιώνα, ένα μέρος ή ολόκληρη η σημερινή Βόρεια Μακεδονία ήταν υπό τον έλεγχο της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα κτίρια να χτίζονται κυρίως στην Οχρίδα, η οποία ήταν η πρωτεύουσα της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από το 968 / 972 έως το 1018 μΧ. Σε αυτήν περιλαμβάνονται ιστορικές εκκλησίες και μοναστήρια όπως η Εκκλησία της Αγίας Σοφίας, η Μονή του Αγίου Ναούμ και η Εκκλησία των Αγίων Κλημέντιου και Παντελεήμονα.
Μέχρι το 1345, ο βασιλιάς Στέφαν Ντούσαν της Σερβικής Αυτοκρατορίας είχε καταλάβει τα μισά Βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένης της Βόρειας Μακεδονίας, και ανακήρυξε τον εαυτό του ως τον νέο Καίσαρα. Οι Σέρβοι κυβέρνησαν στα εδάφη της σύγχρονης Βόρειας Μακεδονίας μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα. Κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του, παρουσίασαν μια αξιοσημείωτη αρχιτεκτονική όπως το μοναστήρι Ψαΐα, ο Μάρκοβι Κούλι και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Η βυζαντινή αρχιτεκτονική είναι από τις σημαντικότερες αρχιτεκτονικές μορφές στην Βόρεια Μακεδονία. Εμφανίζεται κυρίως σε εκκλησίες και μοναστήρια, όπως στο μοναστήρι Treskavec κοντά στο Prilep.
Οθωμανική αρχιτεκτονική
Οι Οθωμανοί άσκησαν έλεγχο στην περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας επί περίπου πέντε αιώνες. Άφησαν το στίγμα τους με τα πολλά τζαμιά και τα ισλαμικά κτίρια που έχτισαν.
Η οθωμανική αρχιτεκτονική κυριαρχεί σε ορισμένα σημεία στα Σκόπια, ειδικά στην παλιά πόλη. Το τζαμί του Μουσταφά Πασά είναι ένα από τα διασημότερα οθωμανικά κτίρια στην Βόρεια Μακεδονία. Χτισμένο το 1492, το τζαμί έχει τετράγωνο σχήμα και η διάμετρος του θόλου είναι 16 μέτρα. Οι πορσελάνινοι στύλοι της βεράντας είναι διακοσμημένοι με σταλακτίτες, χαρακτηριστικό στοιχείο της οθωμανικής αρχιτεκτονικής.
Αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα
Παραδείγματα της νεοκλασικής ή μπαρόκ αρχιτεκτονικής συναντώνται σε ολόκληρη την χώρα, αλλά μπορούν επίσης να είναι σπάνια και να περιορίζονται σε μια συγεκριμένη δομή ανά πόλη. Η νεοκλασική αρχιτεκτονική συναντάται στα Σκόπια (Παλάτι Ριστίκ). Η εξαίρεση σε αυτό το μοτίβο βρίσκεται στην πόλη Μπιτόλα. Η οδός Širok Sokak είναι γεμάτη με νεοκλασική και μπαρόκ αρχιτεκτονική καθώς και με μια γοτθική καθολική εκκλησία.
Σύγχρονη αρχιτεκτονική
Τα περισσότερα σύγχρονα κτίρια στην Βόρεια Μακεδονία συναντώνται στο κέντρο των Σκοπίων. Ένα παράδειγμα είναι το MRT Center (ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός), που φτάνει τα 230 πόδια (70,10 μέτρα) και που ήταν το ψηλότερο κτίριο της χώρας μέχρι το 2013 όταν χτίστηκαν οι πύργοι Cevahir. Παραδείγματα σύγχρονης αρχιτεκτονικής βρίσκονται και σε άλλες πόλεις, κυρίως στην Μπίστολα και στο Γκοστιβάρ.
Σκόπια 2014
Τα Σκόπια 2014 ήταν ένα έργο με σκοπό να δώσει στην πρωτεύουσα Σκόπια μια πιο κλασική γοητεία, κατασκευάζοντας πολλά κτίρια κυρίως σε νεοκλασικό ύφος, το οποίο έχει δεχθεί αρνητική κριτική από τους αρχιτέκτονες.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Αρχιτεκτονικη
Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός (ολυμπιονίκης)
Ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός (6ος/5ος αιώνας π.Χ., γιος του Εξαίνετου), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Ακράγαντα στην Μεγάλη Ελλάδα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του κέλη κατά τους 71ους (496 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Στην ίδια διοργάνωση στέφθηκε ολυμπιονίκης και ο γιος του ο Εξαίνετος στην πάλη. Ο Εμπεδοκλής ήταν ο παππούς του μετέπειτα διάσημου φιλοσόφου Εμπεδοκλή του Ακραγαντινού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του κέλη‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Ακραγαντινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Θρησκιόρνις
Η Θρησκιόρνις είναι γένος ιβίδων της οικογένειας των Θρησκειορνιθίδων. Εξαπλώνονται στα θερμά μέρη του Παλαιού Κόσμου στη νότια Ασία, την Αυστραλασία και την Υποσαχάρια Αφρική.
Μορφολογία
Οι ενήλικες θρησκιόρνιθες έχουν κύριο μήκος 75 εκ. Τυπικύ εμφάνιση των ειδών αυτών είναι το ολόλευκο φτέρωμα με τα μαύρα ερετικά και τον μαύρο λαιμό, κεφάλι και ράμφος. Μόνο η τραχύλαιμη ίβιδα διαφέρει που έχει ολόλευκα φτερά στον λαιμό και οι φτερούγες της έχουν μεταλλική πράσινη και μπλε γυαλάδα. Μάλιστα μερικές φορές κατατάσσεται στο ξεχωριστό γένος Carphibis (Jameson, 1835) ως Carphibis spinicollis.
Είδη
Κατηγορία:Θρησκειορνιθίδες
Εξαίνετος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Εξαίνετος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Μαχαιράς
Ο Μαχαιράς είναι δασώδης περιοχή στην οροσειρά του Τροόδους, περίπου 30km από την Λευκωσία. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1000m
Σημεία ενδιαφέροντος
Είναι κοντά στα χωριά:
Περιοχή των κιονιών
Βαβατσινιά
Κατηγορία:Δάση της Κύπρου Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κύπρο
Εξαίνετος ο Ακραγαντινός (ολυμπιονίκης πάλης)
Ο Εξαίνετος ο Ακραγαντινός (6ος/5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Ακράγαντα στην Μεγάλη Ελλάδα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης κατά τους 71ους (496 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Στην ίδια διοργάνωση στέφθηκε ολυμπιονίκης και ο πατέρας του ο Εμπεδοκλής στο ιππικό αγώνισμα του κέλη. Ο Εξαίνετος ήταν θείος του μετέπειτα διάσημου φιλοσόφου Εμπεδοκλή του Ακραγαντινού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Ακραγαντινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Τιερί Βινιερόν
Ο Τιερί Βινιερόν (Thierry Vigneron, γενν. 9 Μαρτίου 1960) είναι Γάλλος πρώην επικοντιστής. Κατά τη δεκαετία του 1980 ήταν ένας από τους κορυφαίους επικοντιστές στον κόσμο. Ωστόσο ήταν κυρίως ένας αθλητής των ρεκόρ και όχι τόσο των (πολύ) μεγάλων αγώνων: Κατέρριψε 4 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα, αλλά κέρδισε μόλις ένα χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες και ένα αργυρό σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου.
Σταδιοδρομία
Ο Βινιερόν γεννήθηκε στο Ζενβιλιέ του Ω-ντε-Σεν. Εκτοξεύθηκε στο παγκόσμιο προσκήνιο όταν εξέπληξε καταρρίπτοντας στο Παρίσι το παγκόσμιο ρεκόρ του άλματος επί κοντώ στον ανοικτό στίβο, που κατείχε τότε με 5,72 μέτρα ο Πολωνός Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς, υπερβαίνοντας τα 5,75 μ. την 1η Ιουνίου 1980. Τον ίδιο μήνα ο Βινιερόν ισοφάρισε στη Λιλ το παγκόσμιο ρεκόρ του. Παρά του ότι το έχασε γρήγορα από τον συμπατριώτη του Φιλίπ Ουβιόν (5,77 μ. στις 17 Ιουλίου 1980), ήταν ένα από τα φαβορί των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Ωστόσο, ο εικοσάχρονος άλτης δεν μπόρεσε να αντέξει την πρόκληση: κατέκτησε μόλις την έβδομη θέση με επίδοση 5,45 μέτρα. Το επόμενο έτος, στις 20 Ιουνίου 1981, ο Βινιερόν ξαναπήρε το παγκόσμιο ρεκόρ με άλμα στα 5,80 μ., αλλά το έχασε μόλις 6 ημέρες αργότερα από τον Σοβιετικό άλτη Βλαντίμιρ Πολιακόφ.
Μετά την επανάκτηση του παγκόσμιου ρεκόρ από έναν τρίτο Γάλλο, τον Πιερ Κινόν, με 5,82 μ. στις 28 Αυγούστου 1983, ο Βινιερόν το κατέρριψε με 5,83 μ. την 1η Σεπτεμβρίου 1983. Τη φορά αυτή το ρεκόρ του παρέμεινε μέχρι το επόμενο έτος, οπότε στις 26 Μαΐου 1984 καταρρίφθηκε με 5,85 μ. από τον νεαρό τότε (σχεδόν τέσσερα χρόνια μικρότερο του Βινιερόν) Σεργκέι Μπούμπκα. Σύντομα μετά διεξάχθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες, στους οποίους ο Βινιερόν πήρε το χάλκινο μετάλλιο, ενώ ο Μπούμπκα απουσίαζε εξαιτίας του μποϊκοτάζ των Αγώνων από τη χώρα του. Στις 31 Αυγούστου 1984, λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Μπούμπκα νίκησε τον Βινιερόν σε έναν αλησμόνητο ανταγωνισμό στη Ρώμη, όπου ο Γάλλος κατέρριψε και πάλι το παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 5,91 μ., αλλά ο Ουκρανός άλτης το βελτίωσε μόλις 6 λεπτά της ώρας αργότερα, περνώντας τα 5,94 μέτρα. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που κάποιος άλλος εκτός από τον Μπούμπκα κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ του επί κοντώ στον ανοικτό στίβο.
Αυτή η χρονιά απετέλεσε και το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του Βινιερόν. Παρά το ότι κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1985 και το χάλκινο το 1987, καθώς και τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1987 στη Ρώμη, δεν μπόρεσε ποτέ πια να πιάσει τις επιδόσεις του Σεργκέι Μπούμπκα.
Ο Τιερί Βινιερόν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1996.
Κατηγορία:Επικοντιστές Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Σένσο-τζι
Το Σένσο-τζι (金龍山浅草寺, Kinryū-zan Sensō-ji) είναι αρχαίος βουδιστικός ναός, που βρίσκεται στην Ασάκουσα στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Είναι ο αρχαιότερος ναός του Τόκιο και ένας από τους πιο σημαντικούς. Προηγουμένως συνδεόταν με την αίρεση Τεντάι του Βουδισμού. Έγινε ανεξάρτητος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Δίπλα στο ναό είναι μία πενταώροφη παγόδα, το Σιντοϊστικό ιερό Ασάκουσα, καθώς και πολλά καταστήματα με παραδοσιακά προϊόντα στο Νακαμίσε-ντόρι.
Ο ναός Σένσο-τζι Κάννον είναι αφιερωμένος στην Κάννον Μποσάτσου, τον Μποντισάτβα της συμπόνιας και είναι ο πνευματικός χώρος με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στον κόσμο με πάνω από 30 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως.
Ο ναός έχει μια στέγη από τιτάνιο, που διατηρεί την ιστορική εικόνα αλλά είναι πιο δυνατή και ελαφρύτερη.
Ιστορία
Ο ναός είναι αφιερωμένος στον Μποντισάτβα Κάννον ( Αβαλοκιτεσβάρα). Σύμφωνα με το μύθο, ένα άγαλμα της Κάννον βρέθηκε στον ποταμό Σουμίντα το 628 μ.Χ. από δύο ψαράδες, τους αδελφούς Χινοκούμα Χαμανάρι και Χινοκούμα Τακενάρι. Ο αρχηγός του χωριού τους, Χατζίνο Νακαμότο, αναγνώρισε την ιερότητα του αγάλματος και το τοποθέτησε ανακαινίζοντας το σπίτι του σε ένα μικρό ναό στην Ασάκουσα, ώστε οι χωρικοί να μπορούν να λατρεύουν την Κάννον.
Το ιερό Νισινομίγια Ινάρι βρίσκεται στον περίβολο του Σένσο-τζι και ένα τορίι προσδιορίζει την είσοδο στο αγιασμένο έδαφος του ιερού. Μια χάλκινη πλάκα στη δομή της πύλης αναφέρει αυτούς, που συνέβαλαν στην κατασκευή των τορίι, τα οποία ανεγέρθηκαν το 1727 ( Κιόχο 12, 11ος μήνας).
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο ναός βομβαρδίστηκε και καταστράφηκε κατά την αεροπορική επιδρομή της 10ης Μαρτίου στο Τόκιο. Ξαναχτίστηκε αργότερα και είναι σύμβολο αναγέννησης και ειρήνης για τον ιαπωνικό λαό. Στην αυλή υπάρχει ένα δέντρο, που χτυπήθηκε από βόμβα στις αεροπορικές επιδρομές, και είχε ξαναφυτρώσει στο φλοιό του γέρικου δέντρου και είναι ένα παρόμοιο σύμβολο με τον ίδιο τον ναό.
Ο χώρος του ναού
αριστερά|μικρογραφία| Ο ναός του Sensō-ji Το Σένσο-τζι είναι το επίκεντρο του μεγαλύτερου και δημοφιλέστερου φεστιβάλ του Τόκιο, του Σάντζα Ματσούρι. Αυτό λαμβάνει χώρα σε 3-4 ημέρες στα τέλη της άνοιξης και οι γύρω δρόμοι παραμένουν κλειστοί για την κυκλοφορία από την αυγή μέχρι αργά το βράδυ.
Στην είσοδο του ναού δεσπόζει το Καμίναρίμον ή «Πύλη του Κεραυνού». Αυτή η επιβλητική βουδιστική δομή διαθέτει ένα τεράστιο χάρτινο φανάρι βαμμένο δραματικά σε ζωηρούς κόκκινους και μαύρους τόνους, για να υποδηλώνει κεραυνούς και σύννεφα, που φέρνουν καταιγίδες. Πέρα από το Καμίναρίμονβρίσκεται το Νακαμίσε-ντόρι με τα μαγαζιά του, ακολουθούμενο από το Χόζομον ή "Πύλη του Θησαυροφυλάκειου" που παρέχει την είσοδο στο εσωτερικό συγκρότημα. Μέσα στον περίβολο βρίσκεται μια εντυπωσιακή πενταώροφη παγόδα και η κύρια αίθουσα, αφιερωμένη στην Κάννον.
Πολλοί τουρίστες, τόσο Ιάπωνες όσο και από το εξωτερικό, επισκέπτονται το Σένσο-τζι κάθε χρόνο. Η γύρω περιοχή έχει πολλά παραδοσιακά καταστήματα και χώρους εστίασης, που προσφέρουν παραδοσιακά πιάτα (χειροποίητα νουντλς, σούσι, τεμπούρα κ. ). Ο Νακαμίσε-ντόρι, ο δρόμος που οδηγεί από την Πύλη του Κεραυνού στον ίδιο τον ναό, είναι γεμάτος με μικρά καταστήματα, που πωλούν αναμνηστικά, που κυμαίνονται από βεντάλιες, ουκίο-ε (ξυλοτυπίες), κιμονό και άλλες ρόμπες, βουδιστικούς παπύρους, παραδοσιακά γλυκά, μέχρι παιχνίδια Γκοτζίλα, μπλουζάκια και λουριά κινητού τηλεφώνου. Αυτά τα μαγαζιά αποτελούν μέρος μιας ζωντανής παράδοσης πώλησης σε προσκυνητές, που περπάτησαν στο Σένσο-τζι.
Καμίναρίμον
δεξιά|μικρογραφία| Καμίναρίμον. Ένα άγαλμα του Fūjin στέκεται στα δεξιά και αυτό του Raijin στα αριστερά Το Καμίναρίμον (雷門, "Πύλη του Κεραυνού") είναι το εξωτερικό από δύο μεγάλες πύλες εισόδου, που τελικά οδηγεί στο Σένσο-τζι (το εσωτερικό είναι το Χόζομον ) στην Ασάκουσα της Ιαπωνίας. Η πύλη, με το φανάρι και τα αγάλματά της, είναι δημοφιλής στους τουρίστες. Είναι 11,7 μέτρα ύψος, 11,4 μέτρα πλάτος και καλύπτει έκταση 69,3 τ.μ.. Η πρώτη πύλη χτίστηκε το 941, αλλά η σημερινή πύλη χρονολογείται από το 1960, αφού η προηγούμενη πύλη καταστράφηκε σε πυρκαγιά το 1865.
Ιστορία
Το Καμίναρίμον κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 941 μ.Χ. από τον Τάιρα νο Κινμάσα, έναν στρατιωτικό διοικητή. Αρχικά βρισκόταν κοντά στο Κομαγκάτα, αλλά ανακατασκευάστηκε στη σημερινή του θέση το 1635. Αυτό πιστεύεται ότι ήταν, όταν οι θεοί του ανέμου και της βροντής τοποθετήθηκαν για πρώτη φορά στην πύλη. Η πύλη έχει καταστραφεί πολλές φορές ανά τους αιώνες. Τέσσερα χρόνια μετά τη μετεγκατάστασή του, το Καμίναρίμον κάηκε και το 1649 μ.Χ. ο Τοκουγκάβα Ιεμίτσου ανοικοδόμησε την πύλη μαζί με πολλές άλλες από τις κύριες κατασκευές στο συγκρότημα του ναού. Η πύλη κάηκε ολοσχερώς το 1757 μ.Χ. και ξανά το 1865 μ.Χ. Η σημερινή κατασκευή του Καμίναρίμον εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1960 μ.Χ. Ενενήντα πέντε χρόνια μετά την τελευταία πυρκαγιά, ο Κονοσούκε Ματσουσίτα, ο ιδρυτής της Matsushita Electric Industrial Company (τώρα Panasonic), κλήθηκε να ξαναχτίσει την πύλη. Με χρηματικές δωρεές από τη Ματσουσίτα, η πύλη ξαναχτίστηκε το 1960.
Χαρακτηριστικά
δεξιά|μικρογραφία| Το ξύλινο σκάλισμα ενός δράκου στο κάτω μέρος του μεγάλου κόκκινου φαναριού στο Καμίναρίμον Τέσσερα αγάλματα στεγάζονται στο Καμίναρίμον, δύο στις μπροστινές κόγχες και δύο στην άλλη πλευρά. Στο μπροστινό μέρος της πόρτας, τα αγάλματα των θεών του Σιντοϊσμού Φούτζιν και Ράιτζιν εμφανίζονται. Ο Φούτζιν, ο θεός του ανέμου, βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της πύλης, ενώ ο Ράιτζιν, ο θεός της βροντής, βρίσκεται στη δυτική πλευρά. Τα αρχικά γλυπτά υπέστησαν σοβαρές ζημιές στην πυρκαγιά του 1865, και μόνο τα κεφάλια σώθηκαν και τα αγάλματα αποκαταστάθηκαν για την ανακατασκευή της πύλης το 1960.
Δύο επιπλέον αγάλματα στέκονται στην πίσω πλευρά της πύλης: ο βουδιστικός θεός Τένριου στην ανατολική πλευρά και η θεά Κίνριου στη δυτική πλευρά. Αυτά ήταν δωρεές το 1978 για τον εορτασμό της 1350ης επετείου από την πρώτη εμφάνιση του Μποντισάτβα Κάννον ( Αβαλοκιτεσβάρα ) στην Ασάκουσα, η οποία οδήγησε στην ίδρυση του Σένσο-τζι. Τα αγάλματα σκαλίστηκαν από τον γλύπτη Χιρακούσι Ντέντσου, που ήταν τότε 106 ετών.
Οι χαρακτήρες 金龍山 (Kinryū-zan) στην πινακίδα πάνω από το φανάρι διαβάζονται από δεξιά προς τα αριστερά και αναφέρονται στο Σένσο-τζι.
Χόζομον
δεξιά|μικρογραφία| Η νότια όψη του Χόζομον Το Χόζομον (宝蔵門, "Πύλη του Θησαυροφυλάκιου") είναι το εσωτερικό δύο μεγάλων πυλών εισόδου, που τελικά οδηγεί στο Σένσο-τζι (το εξωτερικό είναι το Καμίναρίμον) στην Ασάκουσα του Τόκιο. Μια διώροφη πύλη (nijūmon), ο δεύτερος όροφος του Χόζομον στεγάζει πολλούς από τους θησαυρούς του Σένσο-τζι. Ο πρώτος όροφος φιλοξενεί δύο αγάλματα, τρία φανάρια και δύο μεγάλα σανδάλια. Έχει 22,7μέτρα ύψος, 21 μέτρα πλάτος και 8 μέτρα βάθος.
Ιστορία
μικρογραφία| Η βόρεια όψη της πύλης Το Χόζομον χτίστηκε για πρώτη φορά το 942 μ.Χ. από τον Τάιρα νο Κινμάσα. Καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1631, ξαναχτίστηκε από τον Τοκουγκάβα Ιεμίτσου το 1636. Παρέμεινε για 300 ακόμη χρόνια έως ότου κάηκε ξανά κατά τη διάρκεια των αεροπορικών επιδρομών στο Τόκιο το 1945. Το 1964, η σημερινή κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα κατασκευάστηκε με δωρεά 150 ¥ εκατομμύρια από τη Yonetarō Motoya.
Δεδομένου ότι η πύλη ανακατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας ανθεκτικά στη φλόγα υλικά, ο επάνω όροφος του Χόζομον αποθηκεύει τις πολύτιμες σούτρα του Σένσο-τζι. Αυτοί οι θησαυροί περιλαμβάνουν ένα αντίγραφο της Σούτρα του Λωτού, που χαρακτηρίζεται ως Εθνικός Θησαυρός της Ιαπωνίας και το Ισσάι-κιό, μια πλήρη συλλογή βουδιστικών γραφών, που έχει χαρακτηριστεί Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία.
Χαρακτηριστικά
Η πύλη διαθέτει επίσης τρία μεγάλα φανάρια. Το μεγαλύτερο και πιο εμφανές φανάρι είναι ένα κόκκινο τσότσιν (chōchin), που κρέμεται κάτω από το κέντρο του ανοίγματος της πύλης. Με ύψος 3,75 μέτρων, διάμετρος 2,7 μέτρων και βάρος 400 κιλών, το φανάρι εμφανίζει το όνομα της πόλης Κομπουνάτσο. Η τρέχουσα ανακατασκευή του φαναριού χρονολογείται από το 2003, όταν 5 ¥ εκατομμύρια δωρήθηκαν από τους κατοίκους του Κομπουνάτσο (小舟町). Η δωρεά έγινε λόγω της 400ης επετείου από την έναρξη της περιόδου Έντο. Και στις δύο πλευρές του τσότσιν κρέμονται δύο χάλκινα τόρο ύψους 2,75 μέτρων, που ζυγίζουν περίπου 1.000 κιλά το καθένα. Και τα τρία φανάρια αφαιρούνται εντελώς κατά τη διάρκεια φεστιβάλ όπως το Σάντζα Ματσούρι.
Στη βόρεια (πίσω) όψη του Χόζομον βρίσκονται τα βαράτζι, δύο ψάθινα σανδάλια μήκους 4,5 μέτρων, πλάτους1,5 μέτρων, που ζυγίζουν 400 κιλά το καθένα.
Νακαμίσε-ντόρι
μικρογραφία| Νακαμίσε-ντόρι τη νύχτα μικρογραφία| Νακαμίσε-ντόρι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού το 2020 Το Νακαμίσε-ντόρι (仲見世通り) είναι ένας δρόμος καθώς προσεγγίζει κανείς το ναό. Λέγεται ότι εμφανίστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν δόθηκε άδεια στους κατοίκους, που γειτνίαζαν με το Σένσο-τζι να δημιουργήσουν καταστήματα στο δρόμο προς το ναό. Ωστόσο, τον Μάιο του 1885 η κυβέρνηση του Τόκιο διέταξε όλους τους ιδιοκτήτες καταστημάτων να φύγουν. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους η περιοχή ανακατασκευάστηκε με τούβλα δυτικού τύπου. Κατά τον μεγάλο σεισμό του 1923, πολλά από τα καταστήματα καταστράφηκαν, στη συνέχεια ξαναχτίστηκαν το 1925 με χρήση σκυροδέματος, για να καταστραφούν ξανά κατά τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Το μήκος του δρόμου είναι περίπου 250 μέτρα και περιλαμβάνει περίπου 89 καταστήματα.
Βιβλιογραφία
κατηγορία: Ιαπωνική θρησκεία κατηγορία: Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία: Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί
Αθήνα (Τζόρτζια)
Η Αθήνα (ή Άθενς) είναι πόλη η οποία βρίσκεται στην πολιτεία Τζόρτζια των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Αθήνα απέχει 70 μίλια (110 χιλιόμετρα) απο την πρωτεύουσα της πολιτείας, την Ατλάντα. Η πόλη είναι γνωστή για την πανεπιστημιακή – επιστημονική της δραστηριότητα. Το πανεπιστήμιο της Τζόρτζια όπως και το R1 ερευνητικό ίδρυμμα βοήθησαν εξαρχής στην ανάπτυξη της πόλης. Το 1991 μετά από ψηφοφορία η πόλη ενοποιήθηκε με την κομητεία Κλάρκ, εξού και η σημερινή ονομασία κομητεία Άθενς-Κλαρκ.
Στην πόλη κυριαρχεί τo πανεπιστημιακό στοιχείο και η μουσική σκηνή, τα οποία έχουν επίκεντρο το κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στο βόρειο μέρος της πανεπιστημιούπολης (Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια).
Η μουσική σκηνή της Αθήνας συνδέεται άμεσα με πολλά ροκ συγκροτήματα, οι πιο γνωστοί είναι οι R.E.M., οι the B-52's και άλλοι.
Πληθυσμός
Από το 2020, το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών που είναι η στατιστική αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών για κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα, κατέγραψε πληθυσμό 127,315 ατόμων (εξαιρουμένων των κομητειών Γουίντερβιλ και Μπόγκαρτ). Η Αθήνα είναι η έκτη σε σειρά μεγαλύτερη πόλη (πληθυσμιακά) της Τζόρτζια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζόρτζια
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Παραπομπές
Αρση βαρων 2020
Κοντοσκάλιον
Το Κοντοσκάλιον, επίσης γνωστό ως λιμήν του Ιουλιανού ή Νέο λιμάνι (Portus Iulianus, Portus Novus) ή λιμάνι της Σοφίας, των Σοφι(αν)ών ή στην οθωμανική περίοδο ως Kadırga Limanı («Λιμάνι των Γαλερών») ήταν ένα λιμάνι στην Κωνσταντινούπολη, ενεργό από τον 6ο αιώνα έως την πρώιμη οθωμανική περίοδο. Στη βιβλιογραφία είναι γνωστό με πολλά ονόματα και οι πηγές γι' αυτό είναι συχνά αντιφατικές.
Τοποθεσία
Το λιμάνι βρισκόταν σε έναν κολπίσκο -ακόμα αναγνωρίσιμο σήμερα στην σχεδόν ευθύγραμμη ακτογραμμή- της Θάλασσας του Μαρμαρά, μεταξύ της 9ης περιφέρειας (τα Κανικλείου, τα Αμάντου) και της 3ης περιφέρειας (Τα Ορμίσδου, εκκλησία Αγ. Σεργίου και Βάκχου) της πόλης, στο νοτιοδυτικό άκρο της κοιλάδας του Ιπποδρόμου. Πιο δυτικά ήταν η περιοχή Βλάγκα και ο Λιμήν του Ελευθερίου. Η περιοχή του λιμενικού συγκροτήματος καλύπτει μέρος της σημερινής γειτονιάς του Κάτιργκα Λιμάνι και του Κούμκαπι στην περιοχή Φατίχ (του εντός των τειχών άστεως) της Κωνσταντινούπολης. Η οδός του λιμανιού των Γαλερών (Kadirga Limani caddesi) στην Κωνσταντινούπολη εξακολουθεί να οριοθετεί τη βόρεια ακτή του παλιού λιμανιού.
Ιστορία
μικρογραφία|Χάρτης της Κωνσταντινούπολης γύρω στο 1420, από τον [[Κριστόφορο Μπουοντελμόντι|Κριστόφορο Μπουοντελμόντι. Το Κοντοσκάλιον είναι καθαρά ορατό στο κεντρικό δεξί μέρος του χάρτη, δεξιά του Ιπποδρόμου: ο ημικυκλικός κυρτός μώλος το προστατεύει από τη θάλασσα, ενώ τα τείχη το χωρίζουν από την Πόλη.]]
δεξιά|μικρογραφία|Η [[Θάλασσα του Μαρμαρά από το Κούμκαπι. Από εδώ τα ρωμαϊκά κάτεργα (γαλέρες) προσέγγιζαν το λιμάνι, που έχει προσχωθεί από άμμο.]]
Ήδη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Α΄ (β. 306-337), η τοποθεσία του μετέπειτα λιμανιού χρησιμοποιήθηκε ως αποβάθρα. Το 362, κατά τη διάρκεια της σύντομης παραμονής του στην πρωτεύουσα, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός (β. 361-363) έκτισε στην ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά ένα λιμάνι, που ονομάστηκε Portus Novus («Νέο Λιμάνι») ή Portus Julianus (λιμάνι του Ιουλιανού)· την ίδια στιγμή ανήγειρε μπροστά του ένα κτήριο σε σχήμα C, μία ημικυκλική στοά, που ονομάστηκε Sigma ή Porticus Semirotunda. Αυτή η απόφαση ελήφθη παρά τα πολλά προβλήματα, που επηρέαζαν την τοποθεσία: κάθε λιμάνι κατά μήκος της ακτής του Μαρμαρά είναι απροστάτευτο ενάντια στις άγριες καταιγίδες, που προκαλούνται από τον κατά περιόδους νοτιοδυτικό άνεμο, τον Νότο (οθωμανικά: Λόντο). Αυτός έφερνε πολλή άμμο στη λεκάνη, καθιστώντας απαραίτητη μία περιοδική και προσεκτική βυθοκόρηση. Επιπλέον οι έντονες βροχοπτώσεις προκαλούσαν διάβρωση από τους λόφους, που έφερναν λάσπη. Από την άλλη πλευρά η κατασκευή ενός λιμανιού στη νότια ακτή ήταν απαραίτητη για την τροφοδότηση των δυτικών και νότιων περιοχών της πόλης, οι οποίες ήταν πολύ μακριά από τον Κεράτιο.
Τα προβλήματα αυτής της περιοχής επιδεινώθηκαν από επανειλημμένες πυρκαγιές της Πόλης· η πρώτη πυρκαγιά, που σημειώθηκε στα τέλη του 4ου αι., κατέστρεψε εν μέρει την περιοχή. Τον 6ο αι. ο Αυτοκράτορας Αναστάσιος Α΄ (β. 491-518) άδειασε τη λεκάνη χρησιμοποιώντας υδραυλικά μηχανήματα, κατασκεύασε μία προβλήτα και βυθοκόρησε τον αμμώδη πυθμένα. Αργότερα, πιθανώς από τον Ιουστινιανό Α΄ (β. 527–565), μέρος της κυκλοφορίας του λιμένος του Νεωρίου -του πρώτου λιμανιού που χτίστηκε στην πόλη και βρίσκεται στον Κεράτιο- μεταφέρθηκε στο νέο λιμάνι. Μετά από ζημιά από άλλη πυρκαγιά το 561, ο διάδοχός του Ιουστίνος Β΄ (β. 565–578) ανέθεσε περί το 575 σημαντικά έργα, εκβαθαίνοντας ξανά τον πυθμένα και διευρύνοντας τη λεκάνη: τα έργα διευθύνθηκαν από δύο ανώτερους αξιωματούχους, τον πραιπόσιτο Ναρσή και τον πρωτοβεστιάριο Τρόιλο. Μπροστά από το διευρυμένο λιμάνι, που μετονομάστηκε σε "Λιμένα της Σοφίας" από τη σύζυγο του Ιουστίνου Β΄, ανεγέρθηκαν τέσσερα αγάλματα, που παριστούσαν τον Ιουστίνο Β΄, τη Σοφία, την κόρη τους Αραβία και τον Ναρσή.
Στα τέλη του αι. το λιμάνι απέκτησε επίσης μία στρατιωτική λειτουργία, την οποία δεν έχασε μέχρι το τέλος: έγινε η βάση του Ρωμαϊκού ναυτικού. Ο Αυτοκράτορας Φιλιππικός Βαρδάνης (β. 711–713) αφαίρεσε δύο από τα αγάλματα, που στόλιζαν το Κοντοσκάλιον, καθώς έφεραν προφητικές επιγραφές, τις οποίες θεωρούσε δυσμενείς. Ο Αυτοκράτορας Θεόφιλος (β. 829-842) έκτισε μία οπλοθήκη κοντά στο λιμάνι, κοντά στην Porta Leonis (Οθωμανικά: Çatladı Kapı), που περιελάμβανε ναυπηγείο και εξοπλισμό Μεταξύ του 9ου και του 11ου αιώνα, το λιμάνι παρέμεινε σε λειτουργία· εκείνη την περίοδο, οι συγγραφείς τού έργου Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως άρχισαν να το αναφέρουν επίσης ως Κοντόσκαλιον, όνομα που παραμένει ως η σύγχρονη ελληνική ονομασία της συνοικίας που βρίσκεται στα δυτικά του λιμανιού, γνωστής ως Kumkapı (Πύλης της άμμου).
Μετά το τέλος της Λατινικής αυτοκρατορίας, το λιμάνι εμφανίζεται σε διάφορες πηγές με το όνομα Κοντοσκέλιον, προκαλώντας σύγχυση μεταξύ των σύγχρονων μελετητών. Σύμφωνα με τα Πάτρια, αυτή η ονομασία είναι μία αναφορά σε κάποιον Αγαλλιανό, έναν Ρωμαίο τουρμάρχη (ανώτερο αξιωματικό του στρατού) με το παρατσούκλι Κοντοσκέλης λόγω των μικρών ποδιών του, αλλά ο Γερμανός λόγιος Άλμπρεχτ Μπέργκερ απορρίπτει την ερμηνεία αυτή ως λάθος των συγγραφέων των Patria, λόγω της διαφορετικής ετυμολογίας των δύο λέξεων: "Κοντοσκάλιον" σημαίνει "μικρή αποβάθρα". Ορισμένοι συγγραφείς, όπως ο Ραιμόν Ζανέν, πρότειναν ότι το όνομα προς το Βλάγκα Κοντοσκέλλιον θα μπορούσε να αναφέρεται σε ένα άλλο λιμάνι, που βρίσκεται 150 μ. δυτικά του λιμανιού του Ιουλιανού / της Σοφίας, πιο κοντά στην περιοχή της Βλάνγκα, αλλά αυτή η ερμηνεία πρέπει να αγνοηθεί, καθώς είναι βέβαιο ότι το Κοντοσκάλιον ήταν το μόνο λιμάνι, που χρησιμοποιείτο στη Θάλασσα του Μαρμαρά μέχρι τον 15ο αιώνα. Κατά την περίοδο αυτή το λιμάνι διατήρησε τη σημαντική λειτουργία του: κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Παλαιολόγων, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ (β. 1259-1282) το προστάτευσε με ένα τείχος από λαξευτές πέτρες και μία καδένα (άλυσο), ενώ ο διάδοχός του Ανδρόνικος Β΄ (β. 1282-1328) βάθυνε το λιμάνι και έκλεισε την είσοδό του με σιδερένιες πύλες, προστατεύοντας τα πλοία από τις καταιγίδες που έρχονταν με τον Λόντο. Το λιμάνι μαρτυρείται σε ένα εγκώμιον του Αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ (β. 1425–1448), που γράφτηκε το 1427. Από αυτό γνωρίζουμε ότι ο Ιωάννης Η΄ διέταξε επισκευές στο λιμάνι, απασχολώντας αμειβόμενους εργαζόμενους (μεταξύ αυτών ήταν και κληρικοί και μοναχοί) και όχι υπηρέτες. Μετά το τέλος αυτών των εργασιών, η λεκάνη μπορούσε να φιλοξενήσει 300 γαλέρες. Σε ορισμένες εκδόσεις του χάρτη του Φλωρεντινού ταξιδιώτη Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, ο οποίος επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη το 1421, η λεκάνη φαίνεται να πλαισιώνεται από την οπλοθήκη· και στην αναφορά του Ισπανού ταξιδιώτη Πέδρο Ταφούρ, ο οποίος το είδε το 1437, το λιμάνι ήταν ακόμη ενεργό. Έμεινε έτσι μέχρι την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Οθωμανική περίοδος
Μετά την κατάκτηση της πόλης, το 1462 ο σουλτάνος Μεχμέτ Β΄ (1444–46, 51–81) οχύρωσε το λιμάνι, γνωστό τώρα ως Κάντιργκα Λιμάνι («Λιμάνι για τα Κάτεργα/Γαλέρες»), κτίζοντας πολλούς πύργους. Ωστόσο η έναρξη της κατασκευής το 1515 μίας νέας οπλοθήκης στον Κεράτιο, της Tersâne-i Âmire, προστατευμένο από τις καταιγίδες που προκαλούντο από τον νοτιοδυτικό άνεμο και την τεράστια ανάπτυξη του οθωμανικού ναυτικού, προκάλεσε τη φθορά του Kadirga Limanı. Ο Γάλλος ταξιδιώτης του 16ου αιώνα Πιέρ Ζιλ αναφέρει ότι περί το 1540 οι γυναίκες, που ζούσαν σε αυτή τη γειτονιά, συνήθιζαν να πλένουν τα ρούχα τους στο λιμάνι. Πάντως σε μερικούς χάρτες του 18ου αιώνα, το λιμάνι εξακολουθεί να εμφανίζεται σε ενεργή χρήση. Το τέλος του λιμανιού επιταχύνθηκε με την ανέγερση του τζαμού Νουρουοσμανιγιέ, το οποίο ξεκίνησε το 1748, καθώς το χώμα από την εκσκαφή για τη θεμελίωσή του ρίχτηκε εν μέρει στο λιμάνι. Η λεκάνη και το οπλοστάσιο έχουν από καιρό εξαφανιστεί και σήμερα έχουν εν μέρει ανακατασκευαστεί.
Περιγραφή
μικρογραφία|175x175εσ|Το Κάντιργκα Λιμάνι και η οπλοθήκη του, από το Byzantium nunc Constantinopolis των Μπράουν και Χόκεμπεργκ, 1572.
Σύμφωνα με τον Βόλφγκανγκ Μύλλερ-Βάινερ είναι επίσης πιθανό ότι η περιοχή της οπλοθήκης ήταν αρχικά μία άλλη θαλάσσια λεκάνη, αλλά η διαίρεση μεταξύ του Κοντοσκαλίου και του λιμανιού της Σοφίας που εμφανίζεται σε πολλούς παλαιούς χάρτες, όπου αναπαριστώνται ως χωριστά λιμάνια, πρέπει να απορριφθεί, λόγω της τοπογραφίας της περιοχής.
Χείμων ο Αργείος
Ο Χείμων ο Αργείος ή Κίμων (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από το Άργος ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης στους 83ους (448 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Για την κατάκτηση της νίκης, νίκησε τον Ταυροσθένη τον Αιγινήτη ο οποίος κατά την επόμενη διοργάνωση έγινε ο ολυμπιονίκης. Γιός του Χείμωνα ήταν ο Αριστεύς ο οποίος υπήρξε ολυμπιονίκης του δόλιχου σε κατοπινή διοργάνωση. Ο Παυσανίας ανέφερε πως οι ανδριάντες του Χείμωνα και του Αριστέα είχαν δημιουργηθεί από τον Αργείο γλύπτη Ναυκύδη, και πως κατά την εντύπωση του αυτή ήταν το αρτιότερο έργο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Νικολάε Ντίκα
Ο Νικολάε Μάριος Ντίκα (γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1980 στην Pitești) είναι Ρουμάνος πρώην ποδοσφαιριστής επιθετικός χαφ. Έπαιξε με την Εθνική Ρουμανίας, σε Euro 2008. Την περίοδο 2009 έως 2010 αγωνίστηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Κατάνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άρτζες Πιτέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΦΡ Κλουζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αμησινάς ο Βαρκαίος
Ο Αμησινάς ο Βαρκαίος ή Αλησίας (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Βάρκη της Κυρήνης, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης στους 80ους (460 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατά την παράδοση ο Αμησινάς εξασκήθηκε παλεύοντας με έναν ταύρο πριν πάρει μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Ταυροσθένης ο Αιγινήτης
Ο Ταυροσθένης ο Αιγινίτης (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αίγινα ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης στους 84ους (444 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατά την παράδοση και σύμφωνα με τα γραπτά του Παυσανία και του Αιλιανού, την ημέρα που έγινε ολυμπιονίκης ο Ταυροσθένης εμφανίστηκε οπτασία του στην Αίγινα ανακοινώνοντας το αποτέλεσμα, ή κατά άλλη εκδοχή ο Ταυροσθένης έστειλε ένα περιστέρι στο οποίο είχε τυλίξει πορφυρό μαντήλι ως αναγγελία της νίκης του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγινήτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Πέτρος Β΄ του Λα Μαρς
Πρόγονοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Α.Π.Ο. Αμβρυσσέας Διστόμου
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αμβρυσσέας Διστόμου είναι ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Δίστομο της Βοιωτίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928 και έχει χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και πλήρη τμήματα υποδομών. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19 αγωνίζοταν στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Διστόμου 500 θέσεων, όπου και διεξάγονται οι εντός έδρας αγώνες του.
Εφάρμοστος ο Οπούντιος
Ο Εφάρμοστος ο Οπούντιος ή Επάρμοστος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τους Οπούντιους Λοκρούς ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης στους 78ους (468 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Πίνδαρος αφιέρωσε τον 9ο ολυμπιόνικο ύμνο του στον Εφάρμοστο. Υπήρξε επίσης περιοδονίκης με 1 νίκη στα Πύθια την ίδια αθλητική περίοδο με την νίκη του στους ολυμπιακούς, 3 νίκες στα Ίσθμια και 2 στα Νέμεα.