cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ματεναί
Το Ματεναί (γαλλικά: Mathenay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ματεναγιόν (γαλλικά: Mathenayons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Θεοδόσια Κιλκίς
Τα Θεοδόσια είναι ορεινό χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 680 μέτρων, τα οποία βρίσκονται στις πλαγιές του όρους Μαυροβούνι (μέρος από τα Κρούσσια Όρη), σε απόσταση 28,5 χλμ. Δ. της πόλης του Κιλκίς και 49,5 χλμ. Β.-ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Χατζή Μπαϊραμλή ή Χατζημπαϊραμλί και αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 152Α-09/07/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε σε Θεοδόσια το 1927 και το 1935 αποσπάστηκε στο νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Θεοδοσίων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 229 μόνιμους κατοίκους, ενώ ως οικισμός 128.
Μαρτινιά
Το Μαρτινιά (γαλλικά: Martigna) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρτινιαναί (γαλλικά: Martignanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κότυς Α΄ (Οδρυσών)
Ο Κότυς Α΄ ήταν αρχαίος βασιλιάς της Θράκης και συγκεκριμένα των Οδρυσών (αρχαίου λαού στην περιοχή του ποταμού Έβρου). Για 24 χρόνια, από το 383 π.Χ. μέχρι το 360 π.Χ. (κατ' άλλους από το 385 π.Χ. μέχρι το 358 π.Χ. ή από το 382 π.Χ. μέχρι το 358 π.Χ. ) είχε κυριαρχήσει σε όλη τη Θράκη.
Ο Κότυς Α΄ γεννήθηκε επίτης βασιλείας του Σεύθη Α΄. Έγινε βασιλιάς το 384 π.Χ. Αποκτώντας το βασίλειο των Οδρυσών οι Αθηναίοι τον έκαναν σύμμαχό τους. Για να ισχυροποιήσει τη θέση του ο Κότυς πάντρεψε την κόρη του με τον Αθηναίο στρατηγό Ιφικράτη, που σύντομα έγινε το δεύτερο πρόσωπο στην ιεραρχία μετά τον βασιλιά. Με τη βοήθεια του Ιφικράτη ο Κότυς κατάφερε να ενώσει την επικράτειά του με εκείνους που είχε στην κατοχή του ο Ευρύζελμις.
Όταν ο Κότυς προσπάθησε να αποκαταστήσει και να διευρύνει το βασίλειό του, συμπεριλαμβανομένης της Χερσονήσου, οι ενέργειές του οδήγησαν σε αύξηση των εντάσεων με την Αθήνα. Στις αρχές της δεκαετίας του 370 ιδρύθηκε η Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία με μια σειρά από πόλεις και νησιά που εντάθηκαν σε αυτή, ως εγγύηση κατά της απειλής του Κότυ.
Σε 367 π.Χ. ο Αριοβαρζάνης, Πέρσης σατράπης της Φρυγίας, κατέλαβε τη Σηστό. Μετά την εξέγερση του Αριοβαρζάνη εναντίον του Πέρση βασιλιά Αρταξέρξη Β΄, το 365 π.Χ., ο Κότυς στράφηκε εναντίον του και της συμμάχου του Αριοβαρζάνη, Αθήνας. Οι Αθηναίοι, υπό τον στρατηγό τους Τιμόθεο κατόρθωσε να καταλάβει τη Σηστό και την Κριθωτή (σημερινή Καλλίπολη).
Αμέσως μετά, ο Κότυς έκανε πόλεμο με τους Αθηναίους για την κατοχή της Θρακικής Χερσονήσου. Αρκετοί Αθηναίοι στρατηγοί διαδοχικά πάλεψαν ανεπιτυχώς εναντίον του και του μισθοφόρου διοικητή του Χαρίδημου.
Εκείνη την εποχή έγινε μια εξέγερση κατά του Κότυ, με επικεφαλής τον θησαυροφύλακα του Κότυ Μιτοκύθη. Σύμφωνα με τον Δημοσθένη ο Ιφικράτης, με τη βοήθεια του Χαρίδημου, δωροδόκησε τους Αθηναίους διοικητές του στρατού και του στόλου για να καταστείλουν την εξέγερση. Το 361 π.Χ. ο Χαρίδημος επέστρεψε στην Αθήνα με μια συνθήκη με τον Κότυ, που τον ανακήρυσσε σύμμαχο. Ο Κότυς είχε διατηρήσει με επιτυχία το βασίλειό του.
Το 360 π.Χ. ο Κότυς έλεγχε ολόκληρη τη Χερσόνησο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 360 π.Χ. δολοφονήθηκε από δύο μαθητές του Πλάτωνα από τον Αίνο, τον Πύθωνα και τον Ηρακλείδη. Πιστεύεται ότι προγενέστερα ήταν σύμβουλοι του βασιλιά και τον δολοφόνησαν κατά τη διάρκεια μιας γιορτής στο παλάτι του, με το πρόσχημα ότι είχε αδικήσει τον πατέρα τους. Με την επιστροφή τους στην Αθήνα ανακηρύχθηκαν επίτιμοι πολίτες και ανταμείφθηκαν με χρυσά στεφάνια.
Από τις διάφορες αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή της Θράκης, βρέθηκαν πολλά αργυρά και χάλκινα νομίσματα που φέρονται να κόπηκαν στα Κύψελα τα οποία αποτελούσαν και την έδρα του Βασιλείου του Κότυος. Τα μεν αργυρά νομίσματα φέρουν στη μία όψη γενειοφόρο κεφαλή και πίσω όψη τη λέξη ΚΟΤΥΟΣ ή ΚΟΤΥ ή ΚΟΤΟ. Τα χάλκινα νομίσματα έχουν στη μία όψη εικόνα έφιππου, πιθανά του Κότυος, η άλλη είναι ίδια με την αυτή των αργυρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Μαρνό
Το Μαρνό (γαλλικά: Marnoz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μανουλί (γαλλικά: Manoulis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λα Μαρ
Το Λα Μαρ (γαλλικά: La Marre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νις (γαλλικά: Nisses).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Audi S6
Το Audi S6 είναι η έκδοση υψηλών επιδόσεων του γερμανικού μεσαίου Audi A6. Η πρώτη γενιά του S6 κυκλοφόρησε το 1994, αντικαθιστώντας το Audi S4, με το οποίο ήταν σχεδόν πανομοιότυπα. Αυτό έγινε τότε, λόγω της αλλαγής του τρόπος ονοματολογίας των μοντέλων της Audi. Κατά αυτό τον τρόπο, το Audi 100 μετονομάστηκε σε Audi A6, και αντίστοιχα το S4 σε S6.
Το S6, όπως και όλα τα μοντέλα S, είναι εφοδιασμένο με την τετρακίνηση quattro.
Πρώτη γενιά
Η Audi στα μέσα της δεκαετίας του 1990 προέβη σε μετονομασία όλων των μοντέλων της, και ειδικότερα η πέμπτη γενιά του Audi 100 έγινε το Audi A6, όπως προαναφέρθηκε. Επειδή ήθελε να συνεχίσει το σπορ μοντέλο της Audi για να κρατήσει την σχετική παλέτα μοντέλων, το S4 λίγο νωρίτερα μετά μετονομάστηκε σε S6, όπως προαναφέρθηκε, ενώ τα μεταγενέστερα S4 μετακινήθηκαν σε εντελώς διαφορετική πλατφόρμα, κοινή με το Audi A4.
Στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν διαθέσιμο σε δύο εκδόσεις, sedan και station wagon. Αντιθέτως στον Καναδά, την Ασία και την Αυστραλία κυκλοφόρησε μόνο στην εκδοχή σεντάν.
Το 1995, το S6 απέκτησε έναν κινητήρα 2.226 cm³, που ήταν υπερτροφοδοτούμενος 5-κύλινδρος σε σειρά (I5) βενζίνης, που απέδιδε ισχύ 230 hp στις 5.900 στροφές το λεπτό και ροπή 350 N·m στις 1.950 στροφές το λεπτό. Αυτή η ισχυρή μηχανή προσέφερε εκπληκτικά καλή επιτάχυνση 0-100 km/h σε 6,7 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 241 km/h. Με ειδική αναβάθμιση με τσιπ, επίσης, θα μπορούσε να επιτύχει ισχύ 280 hp.
Καταρτίστηκε από την Audi 4.2 λίτρων V8 κινητήρας ως επιλογή που ήταν διαθέσιμη για τη S4 και η Audi αποφάσισε ότι αυτός ο κινητήρας θα ήταν επίσης διαθέσιμος στο S6, με απόδοση ιπποδύναμης 290 hp. Σε αντίθεση με τις 5-κύλινδρες εκδόσεις, το αυτόματο κιβώτιο στον V8 ήταν βασικό, αλλά η τετρακίνηση quattro διατηρήθηκε. Υπήρχε επίσης και 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ως προαιρετική επιλογή.
Μια πιο ισχυρή έκδοση του κινητήρα 4.2 λίτρων V8 παρουσιάστηκε στο Audi S6, που αργότερα μοιράστηκε με το Audi S8 όπου παρουσιάστηκε επίσης. Πλέον, το Audi S6, που ανέπτυξε το Quattro GmbH (η οποία ανήκει εξ ολοκλήρου στην Audi), αλλά κατά τη διάρκεια του έτους 1997 μοντέλο ήταν διαθέσιμο (σε παραγωγή από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο του 1997). Συνολικά παρήχθησαν 952 αντίτυπα, εκ των οποίων τα 855 ήταν Avant (station wagon) και τα 97 σεντάν. Επίσης, στο Audi S6 Plus είχαν επανασχεδιαστεί και ορισμένα τμήματα του κινητήρα, επιτυγχάνοντας αναβάθμιση της ισχύος στους 326 ίππους. Ταυτόχρονα, έγιναν και βελτιωτικές αλλαγές στην ανάρτηση, στα φρένα και στα κιβώτια ταχυτήτων. Με τέτοια απόδοση, το S6 Plus κατάφερε επιτάχυνση 0 - 100 χλμ./ώρα σε λιγότερο από 5,6 δευτερόλεπτα το sedan και 5,7 δευτερόλεπτα το station wagon, επιδόσεις πλέον κοντά σε σπορ μοντέλα υψηλών επιδόσεων όπως η Porsche 944 Turbo.
Δεύτερη γενιά
Το 1999, η Audi παρουσίασε τη δεύτερη γενιά του S6, με βάση αυτή την φορά το Audi A6 που είχε παρουσιαστεί και εισαχθεί ήδη από το 1997. Όπως και το προηγούμενο μοντέλο, ήταν διαθέσιμο σε δύο εκδοχές αμαξωμάτων: τετράπορτο σεντάν και πεντάπορτο στέισον βάγκον (Avant). Το πλαίσιο κατασκευαζόταν από κράμα αλουμινίου, με σκοπό τη μείωση του βάρους, όπως επίσης και ο κινητήρας. Αντίθετα με το προηγούμενο μοντέλο, μόνο ένας κινητήρας ήταν διαθέσιμος στην παλέτα του μοντέλου. Ο κινητήρας ήταν 8-κύλινδρος σε διάταξη V8, με πέντε βαλβίδες ανά κύλινδρο, βενζίνης, χωρητικότητας 4.2 λίτρων και απέδιδε 340 ίππους. Η κίνηση μεταδιδόταν στους 4 τροχούς, χάρη στο σύστημα τετρακίνησης quattro. Η μετάδοση γινόταν μέσω ενός μηχανικού κιβωτίου 6 σχέσεων ή, προαιρετικά, μέσω ενός αυτόματου κιβωτίου 5 σχέσεων, τύπου tiptronic.
Το S6 αποτέλεσε τη βάση για την παραγωγή του ακόμα ισχυρότερου RS6 πρώτης γενιάς, το οποίο παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε το 2002, ενώ διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2004.
Αλέξανδρος Πάλλης
Ο Αλέξανδρος Πάλλης (Πειραιάς, 15 Μαρτίου 1851 – Λίβερπουλ, 17 Μαρτίου 1935 ) ήταν λογοτέχνης, μεταφραστής, πρωταγωνιστής στον αγώνα για την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας (δημοτικισμός).
Audi S6
Κινητήρας
Ο κινητήρας του S6 της γενιάς C6 κατασκευαζόταν εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο, με άμεσο ψεκασμό FSI, κυβισμού 5.204 cm³, 40-βάλβιδος κινητήρας V10, βενζίνης, ο οποίος είχε προέλθει από την Lamborghini Gallardo, και επαναρύθμιση της ισχύος έως 435 ίππους στις 6.800 στροφές το λεπτό, ενώ εκλύει και μέγιστη ροπή των 560 N·m μεταξύ των 3.000 και των 4.000 στροφών το λεπτό. Φέρει επίσης 2 εκκεντροφόρους και ψεκασμό καυσίμου και μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων στην εξάτμιση.
Ο ίδιος κινητήρας υπάρχει και στο Audi S8, αλλά με ρύθμιση της ισχύος στα 450 άλογα.
Το αυτοκίνητο διατέθηκε μόνο με 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο Tiptronic, το σύστημα διεύθυνσης που συνδέονται κλίμακες. Μια Torsen με βάση το quattro μόνιμης τετρακίνησης που παρέχει, καθώς και για τη σεζόν (model year) του 2007 στο πλαίσιο της τρέχουσας 40:60 εμπρός λόγος / πίσω split ασύμμετρη-δυναμική-3 διαφορικό Torsen. Ο τελικός λόγος: 3,801, καθώς και η μονάδα δίσκου είναι ένα ηλεκτρονικό μπλοκέ διαφορικό (EDL) έχει ολοκληρωθεί, μαζί με Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system).
Αλέξανδρος Πάλλης
Βιογραφικά στοιχεία
Παράλληλα με το εμπόριο, ασχολήθηκε με τα γράμματα. Δημοσίευσε μία κριτική έκδοση της Αντιγόνης του Σοφοκλή διορθωμένη από τον ίδιο, που εκτιμήθηκε από τους φιλόλογους. Ακολουθώντας τις γλωσσικές αντιλήψεις του Γιάννη Ψυχάρη δημοσίευσε το 1889 τα Τραγουδάκια για τα παιδιά με σκοπό «τον διαφωτισμό της νεότητας», και μια μετάφραση του Έμπορου της Βενετίας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στη δημοτική. Ακολούθησαν άλλα πρωτότυπα έργα του, όπως το διήγημα «Μπρουσός» και η ποιητική συλλογή «Ταμπουράς και κόπανος». Ποιήματά του και μερικές από τις μεταφράσεις του δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο του «Κούφια καρύδια» τυπωμένο στο Λονδίνο.
Audi S6
Κινητήρας
Η επιτάχυνση 0-100 km/h έρχεται σε μόλις 5,2 δευτερόλεπτα, και επίσης το ένα τέταρτο του μιλίου (τα 400 μέτρα) καλύπτεται σε μόλις 13,5 δευτερόλεπτα.
Αλέξανδρος Πάλλης
Βιογραφικά στοιχεία
Σημαντικότερο έργο του Πάλλη θεωρείται η μετάφρασή του της Ιλιάδας του Ομήρου στη δημοτική και σε δεκαπεντασύλλαβους στίχους. Σύμφωνα με τον Εμμανουήλ Κριαρά, «με τη μεταφραστική αυτή πρωτοβουλία [...] ήθελε πρώτα-πρώτα να αποδείξει ότι η δημοτική γλώσσα ήταν επαρκής για να αποδώσει και τα πιο αξιόλογα δημιουργήματα των αιώνων. Ζητούσε ακόμα να κάνει το ομηρικό έπος κτήμα του λαού...» Άλλη πολύ γνωστή μετάφραση του Πάλλη ήταν αυτή των Ευαγγελίων στη δημοτική, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ακρόπολις σε συνέχειες (από τις 9 Σεπτεμβρίου ως τις 20 Οκτωβρίου 1901). Αυτή η μετάφραση προκάλεσε σάλο, που οδήγησε στα αιματηρά επεισόδια που έγιναν γνωστά ως «Ευαγγελικά». Το ενδιαφέρον του για την ενίσχυση του δημοτικισμού υπήρξε αμείωτο, καθώς χάρις στην οικονομική του άνεση ενίσχυσε χρηματικά λόγιους, διευκολύνοντας την έκδοση έργων τους: επιχορηγεί τον Νουμά, αγοράζει εκατό αντίτυπα από τον Αρχαιολόγο του Ανδρέα Καρκαβίτσα, επειδή ήταν έργο με δημοτικιστική θέση. Χρηματοδοτεί την έκδοση σημαντικών βιβλίων του Κωστή Παλαμά, όπως η Ασάλευτη ζωή, ο Δωδεκάλογος του γύφτου και η Φλογέρα του βασιλιά.
Audi S6
Τέταρτη γενιά
Τον Απρίλιο του 2011 παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε η τέταρτη γενιά του Audi A6, ενώ το φθινόπωρο του 2011 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης εισήχθη το νέο αντίστοιχο Audi S6. Αντί των 10 κυλίνδρων, διάταξης V10, η τέταρτη γενιά του S6 διέθετε μόνο 8 κυλίνδρους, διάταξης V8, με τον κυβισμό του κινητήρα να έχει μειωθεί εμφανώς από 5.2 λίτρα σε 4.0 λίτρα, για λόγους μείωσης των εκπομπών καυσαερίων και βελτίωσης της οικονομίας καυσίμου. Ο νέος κινητήρας χαρακτηριστικά, όπως και αυτός του προκατόχου του, δεν διαθέτει διπλή υπερτροφοδότηση, καθώς αυτή μάλλον θα παραμείνει στο Audi RS6. Για να μειωθεί η κατανάλωση καυσίμου, το μονοκινητήριο Turbo φέρει απενεργοποίηση κυλίνδρων και σύστημα start-stop.
Παρά το γεγονός ότι αυτός ο κινητήρας με ισχύ 309 kW / 420 hp (προηγουμένως 320 kW / 435 hp) ήταν ελαφρώς ασθενέστερος από τον προκάτοχό του, η Audi υποσχέθηκε τότε, με επίσημη ανακοίνωση, καλύτερη απόδοση, με επιτάχυνση 0 - 100 km/h σε μόλις 4,8 δευτερόλεπτα, έναντι 5,2 δευτερόλεπτα στο προηγούμενο μοντέλο, και μια πιο δυναμική οδηγική συμπεριφορά. Επιπλέον, η ροπή ενισχύθηκε λίγο, στα 550 N·m, έναντι 540 N·m στην προηγούμενη γενιά.
Αλέξανδρος Πάλλης
Οικογένεια
Στις 31 Δεκεμβρίου 1880 παντρεύτηκε με την Ιουλία-Ελίζα, κόρη του Θεόδωρου Παντιά Ράλλη. Έκαναν μαζί πέντε παιδιά: τη Μαριέττα, τον Αλέξανδρο-Αναστάσιο, (Βομβάη, 20 Οκτωβρίου 1883-1975), μετέπειτα πολιτικό και συγγραφέα, την Αζίζα (η οποία παντρεύτηκε τον δημοτικιστή ποιητή και συγγραφέα Πέτρο Βλαστό), τον Ανδρέα και τον μετέπειτα συγγραφέα και ορειβάτη Μάρκο.
Audi S6
Τέταρτη γενιά
Το μοντέλο προσφέρθηκε ως σεντάν και Avant (στέισον βάγκον). Και οι δύο εκδόσεις, κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά την άνοιξη του 2012.
Αλέξανδρος Πάλλης
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νέα Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Έλληνες της Αγγλίας Κατηγορία:Άγγλοι ελληνικής καταγωγής
Audi S6
Πέμπτη γενιά
Το σημερινό Audi S6 C8 (επίσημος κωδικός εργοστασίου Typ 4) παρουσιάστηκε στο Σαλόνι της Γενεύης τον Μάρτιο του 2018, ενώ η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2019. Φέρει κινητήρα βενζίνης 2.9 λίτρων V6 twin-turbo TFSI, ισχύος 331 kW και ροπής 600 N·m, προσφέροντας έτσι επιτάχυνση 0-60 mph (0-97 km/h) σε μόλις 4,4 δευτερόλεπτα.
Ειδικότερα τα μοντέλα για την Ευρώπη κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2019 και φέρουν έναν κινητήρα 3.0 λίτρων V6 turbodiesel, ισχύος 253 kW και ροπής 700 N·m, με την επιτάχυνση 0-60 mph (0-97 km/h) σε 5,1 δευτερόλεπτα. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του αυτοκινήτου είναι 0,29.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
S6 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Σάλτσινινκαϊ
Η Σάλτσινινκαϊ (λιθουανικά: Šalčininkai, πολωνικά: Soleczniki) είναι πόλη της νοτιοδυτικής Λιθουανίας στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Έχει 6.644 κατοίκους (2005).
Η πόλη αποτελεί έδρα δημοτικού διαμέρισματος από το 1956. Παρουσιάζει έντονο πολυεθνικό χαρακτήρα καθώς ο πληθυσμός της πόλης αποτελείται Πολωνούς, Λιθουανούς, Λευκορώσους, Ρώσους και Ρομά.
Στο οικόσημο της πόλης απεικονίζονται τρία φουντούκια που συμβολίζουν την αλληλεγγύη μεταξύ των διαφορετικών πληθυσμών. Στην περιοχή, εξάλλου, υπάρχει μία από τις κυριότερες πολωνικές κοινότητες σε ολόκληρη τη Λιθουανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι (αγγλικά: The Lord of the Rings: The Two Towers) είναι αμερικανική, επική, περιπετειώδης ταινία φαντασίας παραγωγής 2002. Βασίζεται στο δεύτερο βιβλίο της τριλογίας Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (The Lord of the Rings) του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και αποτελεί συνέχεια της ταινίας Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, 2001). Τη σκηνοθεσία ανέλαβε και πάλι ο Πίτερ Τζάκσον και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τις Φραν Γουόλς και Φιλίπα Μπόγιενς. Οι Ελάιτζα Γουντ, Ίαν ΜακΚέλεν, Βίγκο Μόρτενσεν, Σον Άστιν, Άντι Σέρκις, Τζον Ρις-Ντέιβις, Λιβ Τάιλερ, Ορλάντο Μπλουμ, Μπίλι Μπόιντ, Ντόμινικ Μόναχαν, Κέιτ Μπλάνσετ, Χιούγκο Γουίβινγκ και Κρίστοφερ Λι, επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ενώ στο καστ προστίθενται οι Μπέρναρντ Χιλ, Μιράντα Όττο, Καρλ Ούρμπαν, Ντέιβιντ Γουένχαμ και Μπραντ Ντούριφ. Η ταινία συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η πρώτη ταινία. Ο Φρόντο και ο Σαμ συνεχίζουν το ταξίδι τους για να καταστρέψουν το Ένα Δαχτυλίδι στη Μόρντορ και γνωρίζουν το Γκόλουμ, τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του Δαχτυλιδιού. Οι Άραγκορν, Λέγκολας και Γκίμλι συναντούν τον αναγεννημένο Γκάνταλφ και μαζί περνούν από το Ρόχαν και πολεμούν στη Μάχη του Χελμς Ντιπ. Οι Μέρι και Πίπιν καταφέρνουν να αποδράσουν από τους Ορκ, συναντούν τον Δεντρογένη και σχεδιάζουν να επιτεθούν στο Άιζενγκαρντ.
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 18 Δεκεμβρίου 2002. Απέσπασε θριαμβευτικά σχόλια από κοινό και κριτικούς και έγινε τεράστια εισπρακτική επιτυχία με τις συνολικές εισπράξεις να ξεπερνούν τα 947,9 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, καταλαμβάνοντας έτσι την 56η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών. Έλαβε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία, κερδίζοντας δύο, στις κατηγορίες Καλύτερα Οπτικά Εφέ και Καλύτερο Μοντάζ Ηχητικών Εφέ. Επίσης, στην αμερικάνικη ιστοσελίδα IMDb (Διαδικτυακή βάση δεδομένων ταινιών) βρίσκεται στη δέκατη πέμπτη (15η) θέση των 250 καλύτερων ταινιών έχοντας βαθμολογία 8,7.
Το 2003 κυκλοφόρησε το τρίτο και τελευταίο μέρος Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά (The Lord of the Rings: The Return of the King) που ολοκλήρωσε την τριλογία.
Πλοκή
Οι Ούρουκ-Χάι, με αιχμαλώτους τους Μέρι και Πίπιν (πρώτη ταινία), οδεύουν πίσω στο Άιζενγκαρντ. Ο δρόμος τους περνάει μέσα από το Ρόχαν, ένα βασίλειο των ανθρώπων που συνορεύει με το Άιζενγκαρντ. Οι Άραγκορν, Λέγκολας και Γκίμλι καταδιώκουν τους Ούρουκ-χάι, με σκοπό να βοηθήσουν τους αιχμαλώτους φίλους τους. Εν τω μεταξύ, ο Βασιλιάς Θέοντεν, ο βασιλιάς του Ρόχαν, έχει επηρεαστεί από τον Συνοδό του, Γκρίμα Φιδόγλωσσο, ο οποίος μυστικά υπηρετεί τον Σάρουμαν. Ορκ και άγριοι άνθρωποι από τα βουνά, υπηρέτες του Σάρουμαν, λεηλατούν και καίνε πόλεις και χωριά του Ρόχαν. Πρόσφατα, μάλιστα, σκοτώθηκε στη μάχη πολεμώντας τους Ορκ του Σάρουμαν, ο γιος του Βασιλιά, ο Θέοντρεντ. Ο ανιψιός του Θέοντεν, ο Έομερ, ανακρίνει τον Γκρίμα κατηγορώντας τον ως κατάσκοπο. Ο Γκρίμα όμως, εξορίζει τον Έομερ και αυτός μαζί με τους πιστούς άντρες του, τους Ροχίρριμ, εγκαταλείπουν το Ρόχαν. Εκείνη τη νύχτα, η στρατιά του Έομερ επιτίθεται στους Ούρουκ-χάι και τα δύο Χόμπιτ (Μέρι, Πίπιν) καταφέρνουν να δραπετεύσουν μέσα στο δάσος του Φάνγκορν. Εκεί συναντούν τον Δεντρογένη, έναν Εντ, δηλαδή ένα ζωντανό δέντρο.
Οι Φρόντο, Σαμ και Γκόλουμ, αφού διασχίσουν τους βάλτους των νεκρών, φτάνουν στη Μαύρη Πύλη, αλλά τη βρίσκουν κλειστή και φρουρούμενη από Ορκ. Ο Γκόλουμ τους αποτρέπει από το να επιχειρήσουν να μπουν μέσα, φοβούμενο μην συλληφθούν και ο Σάουρον πάρει πίσω το "πολύτιμό του" δαχτυλίδι. Τελικά, τους αποκαλύπτει έναν άλλο δρόμο, "μυστικό", για να μπουν στη Μόρντορ. Ο Σαμ δεν τον εμπιστεύεται, αλλά ο Φρόντο προτείνει να τον ακολουθήσουν, κάτι που τελικά γίνεται.
Αργότερα, ο Έομερ συναντά τους Άραγκορν, Λέγκολας και Γκίμλι και τους ενημερώνει ότι δεν υπάρχει κανένας επιζών από τη μάχη τους με τους Ούρουκ-χάι. Ο Έομερ, ως ένδειξη φιλίας, προσφέρει στους τρεις συντρόφους δύο άλογα, που ανήκαν σε στρατιώτες που σκοτώθηκαν στη βραδινή μάχη με τους Ούρουκ-Χάι. Οι τρεις σύντροφοι πηγαίνουν στο σημείο της μάχης για να ψάξουν για τα νεκρά Χόμπιτ. Ο Άραγκορν τότε, ανιχνεύοντας το έδαφος, βλέπει πατημασιές των Χόμπιτ που οδηγούν στο δάσος του Φάνγκορν, άρα ήταν ζωντανοί. Έτσι, αποφασίζουν να μπούνε στο δάσος και να τους ψάξουν. Εκεί, συναντούν τον Γκάνταλφ τον Λευκό, που τους λέει ότι στάλθηκε πίσω, μέχρι να εκπληρώσει την αποστολή του. Επίσης, τους ενημερώνει ότι τα δύο Χόμπιτ είναι πλέον ασφαλή, υπό την επιτήρηση του Δεντρογένη. Έτσι, οι τέσσερίς τους πηγαίνουν στον Θέοντεν, όπου εξορκίζουν τη δύναμη του Σάρουμαν πάνω στον Βασιλιά και διώχνουν τον Γκρίμα. Ο τώρα "ξύπνιος" Θέοντεν, πρέπει να αντιμετωπίσει τον θάνατο του γιου του και την απειλή του Σάρουμαν. Ο Θέοντεν αποφασίζει να πάνε στο Χελμς Ντιπ (το κυριότερο φρούριο του Ρόχαν), αλλά ο Γκάνταλφ πιστεύει ότι η κίνηση αυτή θα είναι αυτοκτονία, καθώς η άμυνα στο Χελμς Ντιπ δεν θα αντέξει την επίθεση των Ούρουκ-χάι. Έτσι, φεύγει για να βρει τον Έομερ και υπόσχεται ότι θα επιστρέψει στην ανατολή της πέμπτης ημέρας. Στον δρόμο για το Χελμς Ντιπ, ο Άραγκορν και η Έογουιν, η αδελφή του Έομερ, έρχονται πολύ κοντά. Ο Άραγκορν της λέει ότι η Άργουεν, η γυναίκα-Ξωτικό που αγαπά, φεύγει μαζί με τον λαό της για τους Αθάνατους Τόπους. Την ίδια στιγμή, ο Φιδόγλωσσος έχει πάει στον Σάρουμαν και τον ενημερώνει για τις αδυναμίες του Χελμς Ντιπ. Ο Σάρουμαν, στο αποκορύφωμα της δύναμής του, στέλνει 10.000 Ούρουκ-χάι να επιτεθούν στο Χελμς Ντιπ.
Παράλληλα, οι Σαμ, Φρόντο και Γκόλουμ πιάνονται αιχμάλωτοι από τους Φύλακες του Ιθίλιεν (επικράτεια της Γκόντορ) που έχουν για λοχαγό τον Φάραμιρ. Στο Ρίβεντελ (Σχιστό Λαγκάδι), ο Έλροντ πηγαίνει στην κόρη του, Άργουεν και την παροτρύνει να φύγει και να αρνηθεί την αγάπη του Άραγκορν. Η Άργουεν όμως, δεν επιθυμεί να φύγει και τότε ο Έλροντ, χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του και της αποκαλύπτει το ζοφερό μέλλον που την περιμένει, αν αποφασίσει να μείνει (θάνατος του Άραγκορν είτε από το σπαθί, είτε από γηρατειά). Τελικά, η Άργουεν, μαζί με άλλα Ξωτικά, αναχωρεί από το Σχιστό Λαγκάδι για τους Αθάνατους Τόπους. Οι Σαμ, Φρόντο και Γκόλουμ έχουν πάει, σαν αιχμάλωτοι, στο Χένεθ Ανούν, φρούριο των Φυλάκων. Εκεί, ο αδελφός του Μπόρομιρ, Φάραμιρ, που προσπαθεί απεγνωσμένα να δείξει την αξία του στον πάτερα του, Ντένεθορ (Κυβερνήτη της Γκόντορ), ανακαλύπτει ότι ο Φρόντο έχει στην κατοχή του το Ένα Δαχτυλίδι και αποφασίζει ότι το Δαχτυλίδι πρέπει να πάει στην Γκόντορ με σκοπό να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη του Δαχτυλιδιού, ενάντια στον πόλεμο με τον Σάουρον. Την ίδια στιγμή, τα νέα της δύναμης της ορδής που πλησιάζει, προκαλούν αμφιβολία και φόβο στο Χελμς Ντιπ. Καθώς νυχτώνει, ένας στρατός από Ξωτικά με αρχηγό τον Χάλντιρ, φτάνει για να βοηθήσει τους αμυνόμενους υπερασπιστές του Ρόχαν, δημιουργώντας έτσι μία νέα συμμαχία ανάμεσα στα Ξωτικά και στους Ανθρώπους. Στο δάσος του Φάνγκορν, οι Μέρι και Πίπιν, μαζί με τον Δεντρογένη και άλλους Εντ, κάνουν συμβούλιο, για να αποφασίσουν τον ρόλο των Εντ στον πόλεμο με τον Σάρουμαν.
Εν τω μεταξύ, στο Χελμς Ντιπ, η μάχη μοιάζει χαμένη, αφού και η κεντρική πύλη έχει χαθεί και οι στρατιώτες έχουν υποχωρήσει στο τελευταίο δωμάτιο. Ο Θέοντεν απελπίζεται, ο Άραγκορν όμως αρνείται να τα παρατήσει και θυμάται τα λόγια του Γκάνταλφ, πριν πείσει τον Θέοντεν να τον ακολουθήσει στην έξοδο που επιχειρεί. Παίρνει τότε τους Θέοντεν, Λέγκολας και τους εναπομείναντες στρατιώτες για μία τελευταία επίθεση. Ο Γκίμλι, αναλαμβάνει να ηχήσει το βούκινο του Χελμ για μία τελευταία φορά. Τότε, εμφανίζεται ο Γκάνταλφ μαζί με τη στρατιά του Έομερ. Οι περικυκλωμένοι τώρα Ούρουκ-χάι, υποχωρούν. Στην έξοδο της κοιλάδας υπάρχει τώρα ένα δάσος που αποτελείτε από Εντ του Φάνγκορν. Οι Ούρουκ-Χάι, απελπισμένοι, μπαίνουν στο δάσος όπου και θα σκοτωθούν από τους Εντ. Εν τω μεταξύ και το Άιζενγκαρντ είναι έτοιμο να πέσει, καθώς οι Εντ σκοτώνουν τους υπόλοιπους Ούρουκ-χάι και σπάνε το φράγμα του ποταμού Άιζεν, που πνίγει τους εναπομίναντες Ορκ.
Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
Ο ρόλος της Έογουιν προτάθηκε στην Κέιτ Γουίνσλετ αλλά τον απέρριψε. Επίσης προτάθηκε στην Ούμα Θέρμαν. Η Κέιτ Μπλάνσετ εμφανίζεται μόνο σε τρεις σκηνές. Ο Ντέιβιντ Γουένχαμ επιλέχτηκε ως Φάραμιρ, εξαιτίας της ομοιότητάς του με τον Σον Μπιν, που υποδύεται τον αδελφό του, Μπόρομιρ. Αρχικά, ο ρόλος του είχε προταθεί στον Ίθαν Χοκ. Πριν την Εμιλιάνα Τορίνι, οι παραγωγοί προσέγγισαν την Μπιόρκ για να τραγουδήσει το τραγούδι της ταινίας. Η ίδια αρνήθηκε λόγω της εγκυμοσύνης της.
Παραγωγή
Η παραγωγή έγινε στη Νέα Ζηλανδία, όπως και για τις άλλες δύο ταινίες. Την πρώτη ημέρα γυρισμάτων της Μιράντα Όττο, η Λιβ Τάιλερ την υποδέχθηκε ενθουσιασμένη με ανοιχτές αγκάλες, λέγοντας, "Είμαι τόσο χαρούμενη που υπάρχει άλλη μία γυναίκα στην ταινία". Τα γυρίσματα της μάχης στο Χελμς Ντιπ κράτησαν τέσσερις μήνες και όλα ήταν κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο Βίγκο Μόρτενσεν έσπασε δύο δάχτυλα των ποδιών του, όταν κλότσησε τα ατσαλένια κράνη των Ορκ και αυτή η σκηνή εμφανίζεται στην ταινία. Ο Πίτερ Τζάκσον είπε ότι εντυπωσιάστηκε πολύ με την κραυγή πόνου που έβγαλε ο Μόρτενσεν για τη μοίρα των δύο Χόμπιτ, αλλά αργότερα συνειδητοποίησε ότι η κραυγή ήταν αληθινή. Ο Πίτερ Τζάκσον παρέμεινε εντυπωσιασμένος, αφού παρά το γεγονός αυτό, ο Μόρτενσεν συνέχισε τη σκηνή χωρίς να διακόψει, παρά τον σοβαρό τραυματισμό του. Ο Μπέρναρντ Χιλ ράγισε το στέρνο του ενώ ίππευε το άλογο. Σε αρχική βερσιόν του σεναρίου, η Άργουεν πολεμούσε μαζί με τον Άραγκορν στο Χελμς Ντιπ. Η Λιβ Τάιλερ γύρισε κάποιες σκηνές που πολεμούσε τους Ούρουκ-χάι, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία. Ο Βίγκο Μόρτενσεν αγόρασε το άλογό του στην ταινία μετά το τέλος των γυρισμάτων. Μετά το τέλος των γυρισμάτων, αρκετοί ηθοποιοί επέστρεψαν στη Νέα Ζηλανδία για νέα γυρίσματα, καθώς ο Πίτερ Τζάκσον είχε κάποιες καινούριες ιδέες που ήθελε να ενσωματώσει στην ταινία.
Box Office
Με προϋπολογισμό 94.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα στην πρώτη θέση με 62 εκατομμύρια δολάρια στο πρώτο τριήμερο. Στο αμερικανικό box office οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 342,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 604,9 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε πάνω από 947,9 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 2002 και η πρώτη παγκοσμίως. Μέχρι σήμερα είναι η 56η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών.
Στην Ελλάδα η ταινία έκοψε 905.000 εισιτήρια πανελλαδικά και ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για τη σεζόν 2002-2003.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Οι Δύο Πύργοι είναι η πρώτη συνέχεια ταινίας που λαμβάνει υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας όταν το πρώτο φιλμ ήταν επίσης υποψήφιο. Ο Πίτερ Τζάκσον και ο παραγωγός Μπάρι Όζμπορν έδωσαν μάχη για να λάβει ο Άντι Σέρκις υποψηφιότητα Β' Ανδρικού Ρόλου στα Όσκαρ. Οι κανονισμοί όμως της Ακαδημίας δεν επιτρέπουν σε έναν ηθοποιό να είναι υποψήφιος όταν ο χαρακτήρας του είναι ψηφιακά φτιαγμένος. Επίσης, στην αμερικάνικη ιστοσελίδα IMDb (Διαδικτυακή βάση δεδομένων ταινιών) βρίσκεται στη δέκατη πέμπτη (15η) θέση των 250 καλύτερων ταινιών έχοντας βαθμολογία 8,7.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Τζάκσον Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema
Φίλιππος ΣΤ΄ της Ισπανίας
Ο Φίλιππος ΣΤ΄ (ισπανικά: Felipe VI de España, 30 Ιανουαρίου 1968) είναι από τον Ιούνιο του 2014 ο Βασιλιάς της Ισπανίας. Φέρει, μεταξύ άλλων, τους ιστορικούς τίτλους του Βασιλιά της Ιερουσαλήμ, της Κύπρου και της Κορσικής.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1968 στην κλινική Νουέστρα Σενιόρα ντε Λορέτο της Μαδρίτης. Ήταν το τρίτο παιδί και ο μόνος γιος, που αποκτούσαν ο τότε Πρίγκιπας Χουάν Χουάν Κάρλος της Ισπανίας και η σύζυγός του Πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας. Η βάπτισή του έγινε στις 8 Φεβρουαρίου 1968 στο Παλάτι της Θαρθουέλα από τον Αρχιεπίσκοπο της Μαδρίτης, Κασιμίρο Μορθίγιο. Το πλήρες όνομα που έλαβε τότε είναι το Φίλιππος Ιωάννης Παύλος Αλφόνσος των Αγίων Πάντων των Βουρβόνων και της Ελλάδας. Η ανάδοχος στη βάπτισή του ήταν η γιαγιά του Βασίλισσα Βικτώρια Ευγενία. Πριν από την συμπλήρωση του όγδοου έτους του, ο Στρατηγός της Ισπανίας Φρανθίσκο Φράνκο πέθανε, και ο πατέρας του, Χουάν Κάρλος, ορκίστηκε Βασιλιάς στις 22 Νοεμβρίου 1975.
Τον Ιανουάριο του 1977 χρίστηκε Πρίγκιπας των Αστουριών, της Ζιρόνα και της Βιάνα. Λίγους μήνες μετά έγινε επίτιμος στρατιώτης του 1ου Αμνημόνευτου Συντάγματος Πεζικού του Βασιλιά. Το 1981 έλαβε από τον πατέρα του το Περιλαίμιο του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Η τελετή ενηλικίωσής του έγινε στις 30 Ιανουαρίου 1986, όταν και ορκίστηκε πίστη στο Σύνταγμα της Ισπανίας και τον Συνταγματικό Βασιλιά της χώρας, ενώπιον του Ισπανικού Κοινοβουλίου.
Σπουδές και καθήκοντα Διαδοχής
Στην πρώιμη εκπαίδευσή του περιλαμβάνονται τα σχολεία Σάντα Μαρία ντε λος Ροσάλες στη Μαδρίτη και Λέικφιλντ Κόλετζ στον Καναδά. Σπούδασε νομικά στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, ενώ παρακολούθησε και μαθήματα οικονομικών. Απέκτησε μεταπτυχιακό στην επιστήμη των διπλωματικών υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Τζώρτζταουν, όταν και ήταν συγκάτοικος με τον ξάδελφό του Παύλο, πρώην Διάδοχο της Ελλάδας. Μιλάει αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά, καταλανικά καθώς και μερικά ελληνικά.
Ο Φίλιππος ανέλαβε τα καθήκοντά του ως διάδοχος του θρόνου, συμμετέχοντας σε πολλές επίσημες εκδηλώσεις στην Ισπανία και το εξωτερικό. Ξεκινώντας τον Οκτώβριο του 1995 πραγματοποίησε μια σειρά από επισκέψεις στις Αυτόνομες Κοινότητες της Ισπανίας, ενώ συναντήθηκε με θεσμικούς φορείς και κρατικούς αξιωματούχους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος δεν μπορούσε να παραβρεθεί, ο Φίλιππος προέδρευε στην ετήσια παρουσίαση των αποστολών των αξιωματικών και των υπαξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και συμμετείχε σε στρατιωτικές ασκήσεις και των τριών όπλων. Ο ίδιος υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και εκπαιδεύτηκε ως πιλότος ελικοπτέρων.
Ο Φίλιππος, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, έχει κάνει πολλές επίσημες επισκέψεις στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, καθώς και σε χώρες του αραβικού κόσμου, στην Άπω Ανατολή και την Αυστραλία. Από τον Ιανουάριο του 1996 έχει εκπροσωπήσει το ισπανικό κράτος σε τελετές ορκωμοσίας πολλών λατινοαμερικανικών προέδρων. Ως πρίγκιπας, επισκέφθηκε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, εκτός από την Κούβα, και έκανε πάνω από 200 διεθνή ταξίδια.
Αθλητισμός
Ο Φίλιππος συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, το 1992, ως μέλος της ολυμπιακής ομάδας της Ισπανίας στην ιστιοπλοΐα, τερματίζοντας έκτος και λαμβάνοντας το Ολυμπιακό δίπλωμα. Στην τελετή έναρξης των αγώνων, ήταν ο σημαιοφόρος της ισπανικής αθλητικής αντιπροσωπείας.
Είναι υποστηρικτής της ομάδας ποδοσφαίρου Ατλέτικο Μαδρίτης από το 1976, έπειτα από τη νίκη της έναντι της Ρεάλ Σαραγόσα.
Γάμος και απόγονοι
Στις 1 Νοεμβρίου 2003 ανακοίνωσε τον αρραβώνα του με την διαζευγμένη Λετίθια Ορτίθ Ροκασολάνο. Ο γάμος του ζευγαριού τελέστηκε στις 22 Μαΐου του 2004, στον Καθεδρικό της Αλμουδένα στην Μαδρίτη και θεωρείται ότι τον παρακολούθησαν τηλεοπτικά πάνω από 25 εκατομμύρια Ισπανοί.
Ο Φίλιππος και η Λετίθια απέκτησαν δύο κόρες:
Αναδεκτοί (Βαπτιστήρια)
Ο Φίλιππος έχει βαπτίσει τους εξής:
Βασιλιάς της Ισπανίας
Ο Φίλιππος ανέβηκε στο θρόνο τα μεσάνυχτα της 19ης Ιουνίου 2014. Ο πατέρας του είχε υπογράψει το επίσημο κείμενο της παραίτησης λίγες ώρες νωρίτερα. Το επόμενο πρωί, μετά την παραλαβή της ζώνης της αρχηγίας των ενόπλων δυνάμεων από τον πατέρα του, ενθρονίστηκε επίσημα σε μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Κοινοβούλιο.
Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση της εφημερίδας Ελ Μούντο, ο Φίλιππος είχε μεγαλύτερο ποσοστό αποδοχής σε σχέση με τον πατέρα του, πριν από την άνοδό τους στο θρόνο.
Στο πρώτο τους διεθνές ταξίδι ως βασιλείς, ο Φίλιππος και η Λετίθια συνάντησαν τον Πάπα Φραγκίσκο στις 30 Ιουνίου 2014. Ακολούθησαν επισκέψεις σε Πορτογαλία, Μαρόκο, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Γερμανία, Μεξικό, καθώς και σε άλλες τοποθεσίες.
Εθιμικοί («κληρονομικώ δικαιώματι»)
Βασιλιάς της Καστίλλης, της Λεόν, της Αραγωνίας, των Δύο Σικελιών (Νεαπόλεως και Σικελίας), της Ιερουσαλήμ, της Ναβάρρας, της Γρανάδας, του Τολέδου, της Βαλένθιας, της Γαλικίας, της Μαγιόρκας, της Σεβίλλης, της Σαρδηνίας, της Κόρδοβας, της Κορσικής, της Mούρθιας, της Μινόρκας, της Χαέν, των Αλγαρβών, της Αλχεθίρας, του Γιβραλτάρ, των Καναρίων Νήσων, των Ανατολικών και Δυτικών Ινδιών, και των Νήσων και Χωρών του Ωκεανού.
Δευτερεύοντες εθιμικοί
Αρχιδούκας της Αυστρίας, Δούκας της Βουργουνδίας, της Βραβάντης, του Μιλάνου, των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Κόμης των Αψβούργων, της Φλάνδρας, του Τιρόλου, του Ρουσιγιόν και της Βαρκελώνης, Κύριος της Βισκαΐας και της Μολίνας, Καθολικός Βασιλεύς. Ο τίτλος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων πωλήθηκε από τον Ανδρέα Παλαιολόγο, ανιψιό και διάδοχο του Κωνσταντίνου ΙΑ΄, στους Φερδινάνδο της Αραγωνίας και Ισαβέλλα της Καστίλλης το 1502, αλλά δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ από τους Ισπανούς βασιλείς.
Τίτλοι Ιπποτικών Ταγμάτων
Γενικός Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων
Νέο Κομπηγάδι Αχαΐας
Το Νέο Κομπηγάδι, που αποκαλείται και απλά ως Κομπηγάδι, είναι ορεινό χωριό που βρίσκεται στο Δήμο Ερυμάνθου του Νομού Αχαΐας.
Κοινότητα Νέου Κομπηγαδίου
Συνορεύει με τις κοινότητες Λακκωμάτων στα νότια και Καλάνου στα δυτικά, όπου υπάγονται στο Δήμο Ερυμάνθου, καθώς και με τις κοινότητες Κάτω Βλασίας στα ανατολικά και Προφήτη Ηλία στα βόρεια, όπου υπάγονται στο Δήμο Καλαβρύτων. Επίσης, με τμήματα της στα νοτιοδυτικά και στα βορειοδυτικά συνορεύει αντίστοιχα με τις κοινότητες Χρυσοπηγής και με τα Δεμεστίχων του Δήμου Ερυμάνθου.
Ιστορία
Το Κομπηγάδι αρχικά βρισκόταν χτισμένο στον Ερύμανθο αλλά την δεκαετία του '60, μετά από κατολισθήσεις, το χωριό εγκαταλείφθηκε και οι κάτοικοι μετοίκησαν σε νέα θέση κοντά στην παλιά, σε πρόβουνο του ορεινού όγκου νότια του Παναχαϊκού και πολύ κοντά στον Ερύμανθο, στη θέση "Παπαντώνη", και γι' αυτόν το λόγο το χωριό μετονομάστηκε σε "Νέο Κομπηγάδι".
Οι κατολισθήσεις είχαν ξεκινήσει τη δεκαετία ΄30 και η σταδιακή εγκατάσταση των κατοίκων του Παλαιού Κομπηγαδίου είχε ξεκινήσει ήδη από το 1935 και ολοκληρώθηκε το 1970. Στη θέση Παπαντώνη, όπου δημιουργήθηκε ο νέος οικισμός του Κομπηγαδίου, υπήρχε παλιότερα το Χάνι Παπαντώνη, που πήρε το όνομά του από δημογέροντα των Νεζερών. Σύμφωνα με το ΦΑΟ ΕΣΥΕ 1971 όλοι οι κάτοικοι του παλιού χωριού είχαν μετακινηθεί στον οικισμό του Νέου Κομπηγαδίου.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 16/10/1940 με την ονομασία Νέο Κομπηγάδι και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κομπηγαδίου. Στις 03/12/1971 (ΦΕΚ 249Α), με την κατάργηση του παλιού οικισμού του Κομπηγαδίου, μεταφέρθηκε στο Νέο Κομπηγάδι η έδρα της τότε κοινότητας , η οποία ταυτόχρονα μετονομάστηκε από Κοινότητα Κομπηγαδίου σε Κοινότητα Νέου Κομπηγαδίου. Έκτοτε αποτελεί τμήμα της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού Νέο Κομπηγάδι σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές  είναι η εξής:
Αξιοθέατα και μονοπάτια
Αξίζει κανείς να δει τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, να επισκεφθεί τις σπηλιές, να δει την χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής, τον παραπόταμο του Πείρου με τα πλατάνια που διατρέχει το χωριό, τον παλιό οικισμό Συκιές και το Παλιό Κομπηγάδι, στο οποίο δεσπόζει ο ενοριακός ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που διατηρείται μέχρι και σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Επίσης, κοντά στο Νέο Κομπηγάδι βρίσκεται η ορεινή παραθεριστική περιοχή των οικισμών Μίχα-Τσαπουρνιάς, χωρισμένων σε πυκνό ελατόδασος και όπου μοιράζονται οι (τοπικές) κοινότητες Λακκωμάτων και Νέου Κομπηγαδίου.
Βρίσκεται στο ενδιάμεσο της διαδρομής του μονοπατιού Μίχα και Καλάνιστρας.
Λοιπά στοιχεία
Από το 2018 δραστηριοποιείται στο χωριό πολιτιστικός σύλλογος με την επωνυμία «Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νέου Κομπηγαδίου: Ο Άγιος Κωνσταντίνος και Ελένη Νεζερών» στόχοι του οποίου συναποτελούν «η καλλιέργεια σχέσων επικοινωνίας και αλληλεγγύης μεταξύ των μελών του, η πολιτιστική εξύψωση των κατοίκων του Κομπηγαδίου, η προβολή, αξιοποίηση, ανάδειξη, διάσωση και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομίας κ.λπ.».
Αβερόν (νομός)
Το Αβερόν (γαλλικά: Aveyron) είναι γαλλικός νομός στη διοικητική περιοχή Οξιτανία. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Γαλλία και το όνομά του προέρχεται από τον ποταμό Αβερόν που τον διασχίζει. Πρωτεύουσα είναι το Ροντέζ. Έχει δύο υπο-νομαρχίες, τις κοινότητες Μιγιώ και Βιλφράνς-ντε-Ρουέργκ. Το έδαφος του νομού αντιστοιχεί περίπου στην παλαιά κομητεία του Ρουέργκ.
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 278.697 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Έχει έκταση 8.735 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 12.
Έως το 2016 ανήκε στην περιοχή Μιντί-Πυρηναία, η οποία συνενώθηκε με το Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Ο νομός υπάγεται στην εκπαιδευτική περιφέρεια της Τουλούζ, στην αρχιεπισκοπή του Αλμπί και στο Εφετείο του Μονπελιέ.
Γεωγραφία
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Ροντέζ, που βρίσκεται σε απόσταση 501 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή νότια του Παρισιού.
Ο νομός Αβερόν βρίσκεται στα νότια της Κεντρικής Οροσειράς (Μασίφ Σαντράλ). Το υψηλότερο σημείο του νομού είναι η τοποθεσία Καζαλέ, σε υψόμετρο 1.463 μέτρων, στα όρη Ωμπράκ.
Το έδαφος του Αβερόν αποτελείται από ψηλά βραχώδη οροπέδια μεγάλης γεωλογικής ποικιλίας, που είναι κυρίως βοσκότοποι. Στις άκρες των οροπεδίων, εκεί όπου τα πετρώματα είναι μαλακότερα, σχηματίζονται εύφορες κοιλάδες. Στα χαμηλότερα τμήματά τους υπάρχουν καλλιέργειες, περιοχές γνωστές με την ονομασία Σαταινιραί (από τις φυτείες καστανιάς) ή Σεγκαλά (από την καλλιέργεια σίκαλης).
Στην περιοχή ομιλείται μια μορφή της Οξιτανικής του Λανγκεντόκ που ονομάζεται Ρουργκά.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|120x120εσ|Νόμισμα των Ρουτένων, 5ος-1ος αιώνας π.Χ. Ο νομός Αβερόν είναι ένα από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάσταση ς στις 4 Μαρτίου 1790.
Οι πρώτοι γνωστοί ιστορικοί κάτοικοι της περιοχής ήταν η γαλατική φυλή των Ρουτένων, αλλά η περιοχή κατοικήθηκε πολύ πριν από αυτούς και έχει πολλά προϊστορικά μνημεία, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 1.000 μενίρ και ντολμέν - περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Γαλλίας.
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Μιντί-Πυρηναία, στην οποία ανήκε ο νομός, συνενώθηκε με την περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και σχημάτισαν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|320x320εσ|Θέση του νομού Αβερόν στην [[Οξιτανία (διοικητική περιοχή)|Οξιτανία]] Ο νομός Αβερόν αποτελείται από 3 διοικητικά διαμερίσματα, 23 καντόνια και 285 κοινότητες.
Οικονομία
Στο νομό Αβερόν, η παραδοσιακή οικονομική δραστηριότητα είναι η γεωργία, η εκτροφή βοοειδών και αιγοπροβάτων, η τυροκομία, η ξυλεία και δασοκομία. Η επεξεργασία τυριού γίνεται επίσης με τυριά νωπού γάλακτος: Στην περιοχή της κοινότητας Ροκφόρ παράγεται το παγκοσμίου φήμης τυρί Ροκφόρ.
Τουρισμός
μικρογραφία|Η [[Γέφυρα του Μιγιό|γέφυρα του Μιγιώ]] Ο νομός Αβερόν περιλαμβάνει τμήμα του Εθνικού Πάρκου Σεβέν. Τα γνωστά τουριστικά αξιοθέατα είναι το μεσαιωνικό κάστρο του Ναζάκ που δεσπόζει ψηλά σε λόφο, και τα πολλά όμορφα παλιά κάστρα και μοναστήρια όπως το αβαείο της Κονκ του 11ου αιώνα, το αβαείο του Συλβανές, το αβαείο του Μπονβάλ και το αββαείο του Λοκ-Ντιέ κοντά στη Βιλφράνς-ντε-Ρουέργκ. Η μικρή πόλη Μιγιώ είναι η περιοχή της ψηλότερης γέφυρας του κόσμου, της οδογέφυρας Μιγιώ, που εγκαινιάστηκε το 2004.
Στην περιοχή βρίσκονται πολλά από τα χαρακτηρισμένα ως «Τα πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», όπως τα Εστέν, Κονκ, Μπελκαστέλ, Ναζάκ και άλλα.
Οι προσφερόμενες δραστηριότητες περιλαμβάνουν ιππασία, ψάρεμα, κολύμπι στις λίμνες, πεζοπορία και κατασκήνωση. Οι κάτοικοι είναι επίσης πολύ καλοί τεχνίτες, ενώ ο νομός είναι γεμάτος από διάφορα χειροποίητα αντικείμενα, που πωλούνται σε τοπικό επίπεδο. Το παγκοσμίου φήμης τυρί Ροκφόρ παράγεται στην περιοχή, όπως και άλλα τοπικά προϊόντα. Οι αγορές πραγματοποιούνται κάθε Σάββατο σε διάφορα σημεία της περιοχής.
Στο νομό υπάρχουν πολλά προϊστορικά μεγαλιθικά μνημεία: μενίρ και ντολμέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σελίδα του Γενικού Συμβουλίου του Αβερόν (γαλλικά)Σελίδα της Νομαρχίας (γαλλικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Περιοχής της Οξιτανίας
Βεατρίκη Λάσκαρις ντι Τέντα
H Βεατρίκη, ιταλ. Beatrice Lascaris di Tenda (π. 1372 - 1418) από τον Οίκο των Λάσκαρη ντι Τέντα ήταν κόρη του πρίγκιπα ντι Τέντα και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Μπιαντράτε και μετά δούκισσα του Μιλάνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1370 ή το 72 ή το 76 και ήταν κόρη του Πιέτρο Μπάμπο Β΄. Αδελφός της ήταν ο Τζιοβάννι-Αντόνιο Α΄ Λάσκαρις κόμης του Τέντε. Μεγάλωσε στο προγονικό κάστρο, τον κτισμένο στην κοιλάδα που ανοίγει στα βόρεια του Κολ ντι Τέντε. Ο Οίκος της ήταν των Λάσκαρις ντι Βεντιμίλια κομήτων του Τέντε, κλάδος του Οίκου των Βεντιμίλια, που εξουσίαζαν σε μία μεγάλη επαρχία στην περιοχή των Παραθαλάσσιων Άλπεων. Ήταν απόγονος της Ευδοκίας Λασκαρίνας.
Ο 1ος γάμος
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1403 παντρεύτηκε τον Φατσίνο Κάνε του Μομφερράτου, στρατιωτικό διοικητή και κοντοτιέρο, που συνήθως ήταν στην υπηρεσία των Βισκόντι, δουκών του Μιλάνου. Αναφέρεται ότι αυτός τής φερόταν με μεγάλη προσοχή και σεβασμό και μοιραζόταν μαζί της τις τιμές και τους θησαυρούς του. Λέγεται ότι τον είχε συνοδεύσει στη μάχη.
Ο Φατσίνο Κάνε απεβίωσε στις 19 Μαΐου 1412 στην Παβία, την ημέρα της δολοφονίας του Τζιοβάνι-Μαρία Βισκόντι, δούκα του Μιλάνου. Ο θάνατος τού Κάνε άφησε τη Βεατρίκη μία πλούσια χήρα. Είχε 400.000 δουκάτα, την κυριότητα των πόλεων και των γαιών που ήταν στην εξουσία του συζύγου της και πολλούς στρατιώτες.
Ο 2ος γάμος
Ο Φιλίππο-Μαρία Βισκόντι διαδέχθηκε τον δολοφονημένο αδελφό του στο δουκάτο του Μιλάνου. Μερικοί σύμβουλοί του τον συμβούλευσαν να νυμφευτεί τη Βεατρίκη, που ο πλούτος της υπερείχε της δικής του περιουσίας και των δικών του εδαφών, αν και αυτή ήταν 20 έτη μεγαλύτερή του. Αν θα είχε τους πόρους της Βεατρίκης, θα μπορούσε να κατακτήσει τους διάφορους ηγεμόνες των μικρών γειτονικών εδαφών. Πράγματι ο Φιλίππο-Μαρία με βάση τα έσοδα του Φατσίνο ανακατασκεύασε ένα κράτος, που μπορούσε να συγκριθεί με εκείνο του πατέρα του, του Τζιαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι, πριν αυτό περιέλθει στην εξουσία του αδελφού εκείνου Τζιοβάννι.
Ωστόσο, παρά τον πλούτο, τα εδάφη και τον στρατό που του έφερε, ο Φιλίππο έτρεφε αντιπάθεια προς τη Βεατρίκη, ίσως από φθόνο προς τη φήμη του πρώην ανδρός της ή τη δική της πολιτική δύναμη. Ίσως πάλι για την ηλικία της ή διότι δεν του έκανε παιδιά ή από εύνοια προς την ερωμένη του, την πολύ μικρότερη Ανιέζε ντελ Μάινο.
Βασανιστήρια και εκτέλεση
Μη μπορώντας να αποκηρύξει τη σύζυγό του δημόσια, πραγματοποίησε ένα σχέδιο, κοινό στους ευγενείς της εποχής του, αυτό της μοιχείας. Μεταξύ αυτών του νοικοκυριού της Βεατρίκης ήταν και ένας νέος τροβαδούρος και φίλος της, ο Μικέλε Ορομπέλι, που συχνά διασκέδαζε τη δούκισσα με λαούτο και τραγούδι. Για να αποφύγει κάθε πιθανότητα εξέγερσης, που θα μπορούσε να ελευθερώσει τη δημοφιλή δούκισσα, στις 23 Αυγούστου 1418, ο Φιλίππο έκλεισε τις πύλες του Μιλάνου ως την ώρα του μεσημεριανού και έστειλε τον τροβαδούρο, τη δούκισσα και δύο υπηρέτριές της μακριά, στο κάστρο Μπινάσκο. Εκεί άνδρες του τους αιχμαλώτισαν και βασάνισαν τις υπηρέτριες, που ομολόγησαν ότι είδαν τη δούκισσα με τον Ορομπέλι να κάθεται στο κρεβάτι και να παίζει λαούτο. Οι βασανιστές πίεσαν τον Ορομπέλι να ομολογήσει μοιχεία. Αν και η Βεατρίκη έλαβε 24 μαστιγιές, αρνήθηκε κάθε ενοχή.
Ο νομικός Γκασπάρε ντε Γκράσι Καστιλιόνε διακήρυξε τη Βεατρίκη, τον τροβαδούρο και τις υπηρέτριες ενόχους μοιχείας ή συνέργειας σε αυτήν και τους καταδίκασε σε θάνατο. Οι απαγωγείς τους αποκεφάλισαν τη Βεατρίκη στην Αυλή στις 13 Σεπτεμβρίου 1418, μαζί με τον τροβαδούρο και τις δύο υπηρέτριες.
Λογοτεχνικές και ιστορικές αναφορές
Σύμφωνα με πολλές αναφορές η Βεατρίκη εμφανίζεται ως μία έξυπνη γυναίκα, που ενδιαφερόταν για τις υποθέσεις του κράτους. Η φήμη της για ειλικρίνεια και σεμνότητα την έκανε μάρτυρα στα μάτια πολλών. Η ιστορία της ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς. Ένα βιβλίο, που γράφτηκε από τον Κάρλο Τεντάλντι-Φόρες, ενέπνευσε τον Βιντσέντζο Μπελίνι να γράψει μία όπερα με δύο πράξεων, τη Βεατρίκη ντι Τέντα, που εκτελέστηκε στις 16 Μαρτίου 1833 στη Βενετία. Η Σάρα-Γιοζέφα Χάλε περιέλαβε ένα επαινετικό άρθρο σχετικά με αυτήν στο έργο της "Εγκυκλοπαιδικές εγγραφές γυναικών ή σχέδια διακεκριμένων γυναικών από τη Δημιουργία ως το 1854". Επίσης εμφανίζεται ως ένας μικρός χαρακτήρας στο Μπελαρίων ο Τυχερός του Ραφαήλ Σαμπατίνι.
Οικογένεια
Έπειτα η Βεατρίκη έκανε δεύτερο γάμο με τον Φιλίππο-Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.
Μαρνεζιά
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρνεζιέν (γαλλικά: Marnéziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ανατολικός λύκος
thumb|Λύκος στο Επαρχιακό Πάρκο Αλγκονκίν Ο ανατολικός λύκος (Canis lupus lycaon) είναι υποείδος του γκρίζου λύκου που είναι ιθαγενές στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών και τον νοτιοανατολικό Καναδά. Το υποείδος είναι το αποκύημα της αρχαίας γενετικής ανάμειξης μεταξύ του γκρίζου λύκου και του κογιότ, ωστόσο θεωρείται μοναδικό και ως εκ τούτου άξιο διατήρησης. Υπάρχουν δύο μορφές, η μεγαλύτερη που αναφέρεται ως o λύκος των Μεγάλων Λιμνών και η μικρότερη όντας ο Αλγκονκίνος λύκος. Η μορφολογία του ανατολικού λύκου βρίσκεται στο μέσο μεταξύ του βορειοδυτικού λύκου και του κογιότ. Η γούνα είναι τυπικά σταχτιού γκριζωπού-καφέ χρώματος αναμεμειγμένου με κανελί. Η περιοχή του αυχένα, του ώμου και της ουράς είναι μια ανάμειξη μαύρου και γκρίζου, με τις πλευρές και το στήθος να είναι κεραμιδί ή κρεμ. Ως επί το πλείστον θηρεύει το λευκόουρο ελάφι, αλλά περιστασιακά μπορεί να επιτίθεται σε άλκες και κάστορες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Λύκος
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1970
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970 ήταν το 9ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Διεξήχθη στην Πόλη του Μεξικού, την Πουέμπλα, την Τολούκα, τη Γουαδαλαχάρα και το Λεόν από τις 31 Μαΐου ως τις 21 Ιουνίου και έμελλε να περάσει στην ιστορία ως το καλύτερο και το θεαματικότερο που έχει γίνει στην ιστορία του αθλήματος. Ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που μεταδόθηκε από την τηλεόραση έγχρωμο, σε όσα κράτη ήταν τότε διαθέσιμο τέτοιο σήμα. Η τηλεοπτική κάλυψη δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή για τους παίκτες, καθώς λόγω απαίτησης των καναλιών της Ευρώπης (λόγω της διαφοράς ώρας με την Ευρώπη), πολλοί αγώνες έγιναν κάτω από τη μεσημεριάτικη ζέστη, μέσα στο καλοκαίρι. Ήταν επίσης το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου χρησιμοποιήθηκαν κίτρινες και κόκκινες κάρτες, καθώς και το πρώτο στο οποίο επιτράπηκε η αντικατάσταση παίκτη (για την ακρίβεια δύο παικτών) κατά τη διάρκεια των αγώνων.
Επιλογή διοργανωτή
Για την διοργάνωση του 1970 δήλωσαν ενδιαφέρον δύο χώρες, η Αργεντινή και το Μεξικό. Στην τελική ψηφοφορία, που έγινε στο Τόκιο της Ιαπωνίας, το Μεξικό κατάφερε να συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους και ανάλαβε την διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970.