cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντρίι Λούνιν
Ρεάλ Μαδρίτης
Στις 15 Ιανουαρίου 2020, ο δανεισμός του στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ τερματίστηκε. Την ίδια ημέρα, η Ρεάλ Οβιέδο ανακοίνωσε το δανεισμό του Λούνιν έως τις 30 Ιουνίου 2020.
Έκανε το ντεμπούτο του με τη Ρεάλ Μαδρίτης στην ήττα με 1-2 εναντίον της ΚΝ Αλκογιάνο στο Κύπελλο Ισπανίας 2020-21. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Λούνιν σε αγώνα του Κυπέλλου Ισπανίας με τη ΚΝ Λεγανές.
Εθνική ομάδα
Ο Λούνιν έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Ουκρανίας στην ηλικία των 19 ετών, στις 23 Μαρτίου 2018, σε φιλική ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σαουδικής Αραβίας.
Το 2019, ήταν μέλος της Εθνικής Ουκρανίας U20 στην κατάκτηση του τίτλου του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 του 2019 από την ομάδα. Έπαιξε σε 6 από τους 7 αγώνες της ομάδας του, όπου έχασε μόνο τον προημιτελικό αγώνα εναντίον της Κολομβίας λόγω κλήσης στην Εθνική ανδρών Ουκρανίας για τους προκριματικούς αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020 εναντίον της Σερβίας και του Λουξεμβούργου. Μετά τη νίκη στον τελικό με 3-1 επί της Νότιας Κορέας, ο Λούνιν απονεμήθηκε με το Χρυσό Γάντι ως ο καλύτερος τερματοφύλακας της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας U17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας U19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζόρια Λουγκάνσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Λεγανές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Οβιέδο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Ντανίλο Περέιρα
Ο Ντανίλο Λούις Ίλιο Περέιρα (πορτογαλικά: Danilo Luís Hélio Pereira), γνωστός και ως Ντανίλο Περέιρα (9 Σεπτεμβρίου 1991 - ), είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που παίζει ως αμυντικός μέσος και κεντρικός αμυντικός για την ομάδα της Παρί Σεν Ζερμέν στη Λιγκ 1 και στην εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες νέων της Μπενφίκα, πριν υπογράψει στην ιταλική ομάδα Πάρμα της Σέριε 1 το 2010. Δόθηκε δανεικός σε διάφορους συλλόγους, συμπεριλαμβανομένου και του Άρη Θεσσαλονίκης της Superleague, προτού υπογράψει στη Μαρίτιμο το 2013. Τον Ιούλιο του 2015 εντάχθηκε στην Πόρτο, ενώ τον Οκτώβριο του 2020 μετακόμισε στο Παρίσι για λογαριασμό της Παρί Σεν Ζερμέν.
Ο Ντανίλο εκπροσώπησε την εθνική του ομάδα σε επίπεδο νέων (Κ18, Κ19, Κ20, Κ21). Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα το 2015, κερδίζοντας το EURO 2016 και το Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2018–19.
Πρώιμη καριέρα
Όταν ο Ντανίλο Περέιρα και η οικογένεια του μετακόμισαν στην Πορτογαλία από το Μπισάου της Γουϊνέας-Μπισάου ήταν 5 ετών. Έπαιξε το νεανικό του ποδόσφαιρο σε τρεις συλλόγους στην Λισαβόνα, ολοκληρώνοντας την ανάπτυξη του στην Μπενφίκα.
Πάρμα
Η Μπενφίκα αποφάσισε να μην υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με τον παίκτη κι έτσι έφυγε ως ελεύθερη μεταγραφή για την ιταλική ομάδα Πάρμα. Σε μια τριετία πήρε μόλις 5 συμμετοχές.
Άρης Θεσσαλονίκης
Πέρασε το δεύτερο μισό της σεζόν 2010-2011 στον Άρη Θεσσαλονίκης. Η ομάδα μετά από μια πετυχημένη συμφωνία με την Πάρμα σχετικά με τον δανεισμό του Τόνι Καλβο στην ιταλική ομάδα, προχώρησε στον δανεισμό του Ντανίλο Περέιρα. Ο παίκτης έδειξε θετικά σημάδια, σκοράροντας, μάλιστα, και δύο γκολ στις πέντε συμμετοχές που του δόθηκαν. Ωστόσο, η αλλαγή προπονητή και η απόφαση να δοθούν λεπτά συμμετοχής σε εγχώριους παίκτες, οδήγησε την ομάδα της Θεσσαλονίκης στην απόφαση να μην προχωρήσει στην αγορά του παίκτη.
Ρόντα
Δόθηκε ξανά δανεικός τη σεζόν 2012-2013 από την Πάρμα στην Ολλανδική ομάδα Ρόντα. Αποτέλεσε έναν βασικό πυλώνα, ώστε η ομάδα να γλυτώσει τον υποβιβασμό.
Μαρίτιμο
Την 1η Αυγούστου του 2013, ο Ντανίλο Περέιρα επέστρεψε στην Πορτογαλία για να υπογράψει με την Μαρίτιμο. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα,17 ημέρες μετά την μεταγραφή του, σε έναν αγώνα εναντίον της πρώην ομάδας του, της Μπενφίκα, νικώντας την 2-1. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 19 Δεκεμβρίου εναντίον της Μπράγκα. Η ομάδα του βγήκε 6η στο πρωτάθλημα, χάνοντας οριακά και την πρόκριση για το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Σημείωσε συνολικά 57 αγωνιστικές εμφανίσεις με την φανέλα της Μαρίτιμο, σκοράροντας και 4 γκολ.
Πόρτο
Στις 2 Ιουλίου του 2015 συμφώνησε 4ετές συμβόλαιο με την Πόρτο. Η μεταγραφή του αποτέλεσε την υψηλότερη σε αξία πώληση της Μαρίτιμο, αγγίζοντας τα 4,5 εκατομμύρια ευρώ και με την ρήτρα εξαγοράς να φτάνει τα 40 εκατομμύρια ευρώ. Την πρώτη του χρονιά σκόραρε έξι γκολ σε 33 συμμετοχές. Τον Οκτώβριο του 2016 ανακηρύχτηκε ποδοσφαιριστής της χρονιάς της Πόρτο.
Στις 24 Ιανουαρίου του 2018, σε έναν αγώνα εναντίον της Σπόρτινγκ Λισαβόνας τραυματίστηκε σοβαρά στη γάμπα, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός δράσης για αρκετούς μήνες.
Μετά την αποχώρηση του Έκτορ Ερέρα για την Ατλέντικο Μαδρίτης, ο Ντανίλο έγινε αρχηγός. Η ομάδα του κέρδισε το πρωτάθλημα Πορτογαλίας την σεζόν 2019-2020.
Παρί Σεν Ζερμέν
Στις 5 Οκτωβρίου του 2020 ο Ντανίλο Περέιρα εντάχθηκε στο δυναμικό της Παρί Σεν Ζερμέν, με την μορφή δανεισμού ενάντι 4 εκατομμυρίων ευρώ και με όρους υποχρεωτικής αγοράς στο τέλος της σεζόν που έφτανε τα 16 εκατομμύρια ευρώ. Έκανε το ντεμπούτο του 15 μέρες αργότερα σε έναν αγώνα εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου ηττήθηκαν οι Παριζίανοι 2-1.
Διεθνής καριέρα
Ο Περέιρα εκπροσώπησε την Πορτογαλία και σε διεθνές επίπεδο. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20 του 2011 στην Κολομβία  τερμάτισε 2η. Στις 31 Μαρτίου του 2015 έκανε το ντεμπούτο του στην αντρική ομάδα της Πορτογαλίας, μπαίνοντας ως αλλαγή του Μπερνάρντο Σίλβα στο 62ο λεπτό σε ένα φιλικό παιχνίδι με το Πράσινο Ακρωτήριο. Επιλέχθηκε, επίσης, για την ομάδα του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016 από τον προπονητή Φερνάντο Σάντος. Στις 8 Ιουνίου πέτυχε το πρώτο του γκολ εναντίον της Εσθονίας στη Λισαβόνα κερδίζοντας την 7-0.
Ο Ντανίλο Περέιρα επιλέχθηκε, επίσης, για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Πορτογάλοι με καταγωγή από τη Γουινέα-Μπισάου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Αντριάν Μπαρμπολούτσι
Ο Αντριάν Μπαρμπολούτσι (Adrian Barbullushi, 12 Δεκεμβρίου 1968) είναι Αλβανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίσθηκε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990.
Ήρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1991 για την ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω, με το οποίο έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και – παρά τον υποβιβασμό του «Σίτι» - άφησε άριστες εντυπώσεις, ως ένας ικανότατος κεντρικός επιθετικός.
Το καλοκαίρι του 1992 επιχείρησε να μετεγγραφεί στον Ιωνικό Νικαίας, αλλά η μετακίνησή του καθυστέρησε αρκετούς μήνες λόγω δικαστικής εμπλοκής. Τελικά υπέγραψε στην ομάδα της Νίκαιας, με την οποία έπαιξε 2 χρονιές στην Α’ και μία στη Β’ Εθνική κατηγορία, με σημαντική προσφορά. Τον Δεκέμβριο του 1995 ήταν στον Α.Ο. Χανιά και πέτυχε 7 γκολ σε 17 συμμετοχές στη Γ' Εθνική.
Έκλεισε την καριέρα του στην Ελλάδα αγωνιζόμενος σαν παίκτης της Χαλκηδόνας, με την οποία κατέκτησε τίτλο στη Δ΄Εθνική, το 1999. Τα τελευταία χρόνια ασκεί το επάγγελμα του προπονητή ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Την περίοδο 2013-14 βρισκόταν στον "πάγκο" του Αργοναύτη Πειραιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Βλαζνία Σκόδρας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Πάπες στην Αβινιόν
Ο Παπισμός της Αβινιόν ήταν η περίοδος από το 1309 έως το 1376, κατά την οποία επτά διαδοχικοί πάπες διέμεναν στην Αβινιόν (τότε στο Βασίλειο της Αρλ, τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στη σημερινή Γαλλία) αντί στη Ρώμη. Η κατάσταση προέκυψε από τη σύγκρουση μεταξύ του παπισμού και του Γαλλικού στέμματος, με αποκορύφωμα τον θάνατο του Πάπα Βονιφάτιου Η' μετά τη σύλληψή του και την κακομεταχείρισή του από τον Φίλιππο Δ' της Γαλλίας. Μετά και τον εν συνεχεία θάνατο του Πάπα Βενέδικτου ΙΑ΄ ο Φίλιππος το 1305 ανάγκασε ένα αδιέξοδο κονκλάβιο να εκλέξει Πάπα τον Γάλλο Κλήμη Ε'. Ο Κλήμης αρνήθηκε να μετακομίσει στη Ρώμη και το 1309 μετέφερε την αυλή του στον παπικό θύλακα στην Αβινιόν, όπου παρέμεινε για τα επόμενα 67 χρόνια. Αυτή η απουσία από τη Ρώμη αναφέρεται μερικές φορές ως «Βαβυλώνια αιχμαλωσία του Παπισμού».
Συνολικά επτά πάπες είχαν έδρα τους στην Αβινιόν, όλοι Γάλλοι, και όλοι υπό την επιρροή του Γαλλικού Στέμματος. Το 1376 ο Γρηγόριος ΙΔ' εγκατέλειψε την Αβινιόν και μετέφερε την αυλή του στη Ρώμη (φθάνοντας στις 17 Ιανουαρίου 1377). Αλλά μετά τον θάνατό του το 1378 η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ του διαδόχου του Ουρβανού ΣΤ' και μιας φατρίας καρδιναλίων προκάλεσε το Δυτικό Σχίσμα. Αυτό ξεκίνησε μια δεύτερη σειρά παπών της Αβινιόν, που στη συνέχεια θεωρήθηκαν παράνομοι. Ο τελευταίος αντίπαπας της Αβινιόν, ο Βενέδικτος ΙΓ΄, έχασε το μεγαλύτερο μέρος των υποστηρικτών του το 1398, περιλαμβανομένης της Γαλλίας. Μετά από πέντε χρόνια πολιορκίας από τους Γάλλους, κατέφυγε στο Περπινιάν το 1403. Το σχίσμα έληξε το 1417 με τη Σύνοδο της Κωνσταντίας.
Πάπες της Αβινιόν
Από τους πάπες που διέμεναν στην Αβινιόν, η μεταγενέστερη καθολική ιστοριογραφία θεωρεί νόμιμους τούς:
Επτά Πάπες, όλοι Γάλλοι, ανήκουν στην περίοδο αυτή:
Οι δύο αντίπαπες με έδρα την Αβινιόν ήταν:
Τον Βενέδικτο ΙΓ΄ διαδέχθηκαν τρεις αντίπαπες, που είχαν ελάχιστο ή καθόλου κοινό υπερ τους και δεν κατοικούσαν στην Αβινιόν:
Η περίοδος από το 1378 έως το 1417, όταν υπήρχαν αντίπαλοι διεκδικητές του τίτλου του πάπα, αναφέρεται ως «Δυτικό Σχίσμα» ή «η μεγάλη διαμάχη των αντιπαπών» από ορισμένους Καθολικούς μελετητές και «το δεύτερο μεγάλο σχίσμα» από πολλούς κοσμικούς και προτεστάντες ιστορικούς. Τα κόμματα εντός της Καθολικής Εκκλησίας διχάστηκαν ως προς την πίστη τους μεταξύ των διαφόρων διεκδικητών του αξιώματος του πάπα. Το Συμβούλιο της Κωνσταντίας έλυσε τελικά τη διαμάχη το 1417 όταν η εκλογή του Πάπα Μαρτίνου Ε' έγινε αποδεκτή από όλους.
Η Αβινιόν και ο μικρός θύλακας στα ανατολικά (Comtat Venaissin) παρέμειναν τμήμα των Παπικών Κρατών μέχρι το 1791, όταν, υπό την πίεση των Γάλλων Επαναστατών, απορροφήθηκαν από το βραχύβιο επαναστατικό Βασίλειο της Γαλλίας (1791-92), που με τη σειρά του αντικαταστάθηκε με τηn Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία το επόμενο έτος.
Κοσμικός ρόλος της Ρωμαϊκής Εκκλησίας
Ο παπισμός στον Ύστερο Μεσαίωνα έπαιξε σημαντικό κοσμικό ρόλο εκτός από τον πνευματικό της. Η σύγκρουση του Πάπα με τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ουσιαστικά μια διαμάχη για το ποιος από αυτούς ήταν ο ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου στα κοσμικά ζητήματα. Στις αρχές του 14ου αιώνα ο παπισμός βρισκόταν προ πολλού την ακμή της κοσμικής εξουσίας του – η σημασία του είχε κορυφωθεί τον 12ο και τον 13ο αιώνα. Η επιτυχία των πρώτων Σταυροφοριών πρόσθεσε πολύ στο κύρος των Παπών ως κοσμικών ηγετών του Χριστιανικού κόσμου, με μονάρχες όπως εκείνοι της Αγγλίας, της Γαλλίας, ακόμη και της της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, να ενεργούν απλώς ως στρατάρχες των παπών και να ηγούνται των στρατευμάτων τους. Εξαίρεση ήταν ο Φρειδερίκος Β' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που αφορίστηκε δύο φορές από τον Πάπα κατά τη διάρκεια μιας Σταυροφορίας. Ο Φρειδερίκος Β' αγνόησε τον αφορισμό και είχε σχετική επιτυχία στους Αγίους Τόπους.
Ο βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας θέλησε να χρησιμοποιήσει τα οικονομικά της Εκκλησίας για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμό του με τους Άγγλους και ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ διαμαρτυρήθηκε, οδηγώντας σε μια βεντέτα.
Αυτή η κατάσταση κορυφώθηκε με την ανεξέλεγκτη διακήρυξη της παπικής υπεροχής, Unam sanctam, τον Νοέμβριο του 1302. Με εκείνη την παπική βούλα ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ όριζε ότι «είναι απαραίτητο για τη σωτηρία του κάθε ανθρώπινο πλάσμα να υποτάσσεται στον Ρωμαίο ποντίφικα». Αυτό απευθυνόταν κυρίως στον βασιλιά Φίλιππο Δ' της Γαλλίας, που απάντησε λέγοντας: "Η σεβασμιότητά σας μπορεί να γνωρίζει ότι δεν είμαστε υποτελείς κανενός σε κοσμικά θέματα." Το 1303 ο Πάπας Βονιφάτιος Η' επανήλθε με μια βούλα που απειλούσε με αφορισμό τον βασιλιά της Γαλλίας και με απαγόρευση σε όλη τη Γαλλία. Πριν οριστικοποιηθεί Ιταλοί σύμμαχοι του βασιλιά της Γαλλίας εισέβαλαν στην παπική κατοικία και χτύπησαν τον Πάπα Βονιφάτιο Η', που λίγο αργότερα πέθανε. Διάδοχός του εξελέγη ο Νικόλα Μποκασίνι και πήρε το όνομα Πάπας Βενέδικτος ΙΔ'. Συγχώρησε τον βασιλιά Φίλιππο Δ' και τους υπηκόους του για τις ενέργειές τους εναντίον του Πάπα Βονιφάτιου Η'. αν και αυτοί που του επιτέθηκαν αφορίστηκαν και διατάχθηκαν να παρουσιαστούν ενώπιον ενός παπικού δικαστηρίου. Ωστόσο ο Βενέδικτος ΙΔ' πέθανε οκτώ μήνες μετά την εκλογή του στο παπικό αξίωμα. Έπειτα από έντεκα μήνες εξελέγη πάπας ο Μπερτράν ντε Γκοτ, Γάλλος και προσωπικός φίλος του βασιλιά Φιλίππου Δ',που πήρε το όνομα Πάπας Κλήμης Ε΄.
Ξεκινώντας με τον Κλήμη Ε', που εξελέγη το 1305, όλοι οι πάπες κατά τη διάρκεια του παπισμού της Αβινιόν ήταν Γάλλοι. Ωστόσο αυτό κάνει τη γαλλική επιρροή να φαίνεται μεγαλύτερη από ό,τι ήταν. Η Νότια Γαλλία (Οξιτανία) εκείνη την εποχή είχε μια κουλτούρα αρκετά ανεξάρτητη από εκείνη της Βόρειας Γαλλίας, όπου βρίσκονταν οι περισσότεροι σύμβουλοι του βασιλιά της Γαλλίας. Το Βασίλειο της Αρλ δεν αποτελούσε ακόμη τμήμα της Γαλλίας εκείνη την εποχή, ανήκοντας τυπικά στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η λογοτεχνία των τροβαδούρων του Λανγκντόκ είναι μοναδική και έντονα διακριτή από αυτή των βασιλικών κύκλων του βορρά. Ακόμη και όσον αφορά τη θρησκεία ο Νότος παρήγαγε τη δική του εκδοχή Χριστιανισμού, τον Καθαρισμό, που τελικά κηρύχθηκε αιρετικός. Το κίνημα τροφοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την έντονη αίσθηση της ανεξαρτησίας του Νότου, παρόλο που η περιοχή είχε αποδυναμωθεί σοβαρά κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών πριν από εκατό χρόνια. Μέχρι την εποχή του Παπισμού της Αβινιόν η εξουσία του Γάλλου Βασιλιά στην περιοχή αυτή ήταν αδιαμφισβήτητη, αν και δεν ήταν ακόμη νομικά δεσμευτική.
Ισχυρότερο αντίκτυπο είχε η μετακίνηση της Ρωμαϊκής Κουρίας από τη Ρώμη στο Πουατιέ της Γαλλίας το 1305 και στη συνέχεια στην Αβινιόν το 1309. Μετά το αδιέξοδο κατά το προηγούμενο κονκλάβιο και για να ξεφύγει από τις εσωτερικές διαμάχες των ισχυρών ρωμαϊκών οικογενειών που είχαν δημιουργήσει παλαιότεροι πάπες, όπως οι οικογένειες Κολόνα και Ορσίνι, η Καθολική Εκκλησία αναζήτησε ένα πιο ασφαλές μέρος και το βρήκε στην Αβινιόν, που περιβαλλόταν από τα εδάφη του παπικού φέουδου του Κομτά Βενεσέν, που τυπικά ανήκε στην Αρλ, αλλά στην πραγματικότητα ήταν υπό την επιρροή του Γάλλου βασιλιά. Κατά την παραμονή του στην Αβινιόν ο παπισμός υιοθέτησε πολλά χαρακτηριστικά της βασιλικής αυλής: ο τρόπος ζωής των καρδιναλίων του θύμιζε περισσότερο πρίγκιπες παρά κληρικούς. Όλο και περισσότεροι Γάλλοι καρδινάλιοι, συχνά συγγενείς του κυβερνώντος Πάπα, έπαιρναν θέσεις-κλειδιά και η εγγύτητα των γαλλικών στρατευμάτων ήταν μια συνεχής υπενθύμιση του πού βρισκόταν η κοσμική εξουσία, με τη μνήμη του Πάπα Βονιφάτιου Η' ακόμα νωπή.
Συγκεντρωτισμός της εκκλησιαστικής διοίκησης
Ο κοσμικός ρόλος της Καθολικής Εκκλησίας αύξησε την πίεση στην παπική αυλή να μιμηθεί τις κυβερνητικές πρακτικές και διαδικασίες των κοσμικών αυλών. Η Καθολική Εκκλησία αναδιοργάνωσε επιτυχώς και έκανε συγκεντρωτική τη διοίκησή της υπό τον Κλήμη Ε' και τον Ιωάννη ΚΒ΄. Ο παπισμός έλεγχε πλέον άμεσα τους διορισμούς των εφημερίων εγκαταλείποντας τη συνήθη παραδοσιακά εκλογική διαδικασία για αυτούς με σημαντικό εισόδημα. Πολλές άλλες μορφές εσόδων έφεραν πλούτη στην Αγία Έδρα και στους καρδιναλίους της: η δεκάτη, φόρος δέκα τοις εκατό στην εκκλησιαστική περιουσία, οι ετήσιες, το εισόδημα του πρώτου έτους για την πλήρωση μιας θέσης όπως μια επισκοπή, ειδικοί φόροι για σταυροφορίες που δεν έγιναν ποτέ και πολλές μορφές απαλλαγής για τον διορισμό εφημερίων χωρίς βασικά προσόντα, όπως η παιδεία για τους νεοδιορισμένους ιερείς, μέχρι το αίτημα ενός προσηλυτισμένου Εβραίου να επισκεφτεί τους μη προσηλυτισμένους γονείς του. Πάπες όπως ο Ιωάννης ΚΒ΄, ο Βενέδικτος ΙΒ΄ και ο Κλήμης ΣΤ΄ φέρεται να ξόδεψαν περιουσίες σε ακριβές ντουλάπες και ασημένια και χρυσά πιάτα που χρησιμοποιήθηκαν σε συμπόσια.
Συνολικά η δημόσια ζωή των ηγετικών μελών της εκκλησίας άρχισε να μοιάζει με τη ζωή των πριγκίπων και όχι των μελών του κλήρου. Αυτή η λαμπρότητα και η διαφθορά στην κεφαλή της Εκκλησίας βρήκε τον δρόμο της προς τις κατώτερες τάξεις: όταν ένας επίσκοπος έπρεπε να πληρώσει ως και ενός έτους εισόδημα για να κερδίσει τη θέση, αναζητούσε τρόπους να συγκεντρώσει αυτά τα χρήματα από το νέο του αξίωμα. Αυτό έφτασε στα άκρα από τους συγχωρητές που πουλούσαν άφεση για κάθε είδους αμαρτίες. Ενώ οι συγχωρητές μισούνταν αλλά θεωρούνταν ευρέως ως βοηθητικοί για τη λύτρωση της ψυχής κάποιου, οι μοναχοί, που συνήθως θεωρείτο ότι δεν ακολουθούσαν τις ηθικές εντολές της Εκκλησίας αγνοώντας τους όρκους αγνότητας και φτώχειας τους, περιφρονούνταν. Αυτό το συναίσθημα ενίσχυε τα κινήματα που ζητούσαν επιστροφή στην απόλυτη φτώχεια, εγκατάλειψη όλων των προσωπικών και εκκλησιαστικών περιουσιών και κήρυγμα όπως ο Κύριος και οι μαθητές του.
Πολιτική Εκκλησία
Οι διαδικασίες κατά των Ναϊτών Ιπποτών στη Σύνοδο της Βιέννης είναι αντιπροσωπευτικές της εποχής, αντανακλώντας τις διάφορες δυνάμεις και τις σχέσεις τους. Το 1314 συγκλήθηκε στη Βιέννη το κονκλάβιο για να εκδώσει απόφαση σχετικά με τους Ναΐτες. Η σύνοδος, γενικά μη πεπεισμένη για την ενοχή του τάγματος στο σύνολό του, ήταν απίθανο να καταδικάσει ολόκληρη το τάγμα με βάση τα ανεπαρκή στοιχεία που παρουσιάστηκαν. Ασκώντας τεράστια πίεση για να κερδίσει μέρος των σημαντικών κεφαλαίων του Τάγματος, ο Βασιλιάς κατάφερε να πάρει την απόφαση που ήθελε και ο Πάπας Κλήμης Ε' εξέδωσε διάταγμα για την κατάργηση του τάγματος. Στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μαυρικίου στη Βιέννη ο βασιλιάς της Γαλλίας και ο γιος του, Βασιλιάς της Ναβάρρας, κάθονταν δίπλα του όταν ανακοίνωσε το διάταγμα. Επί ποινή αφορισμού κανείς δεν επιτρεπόταν να μιλήσει σε εκείνη την ανακοίνωση παρά μόνο αν το ζητούσε ο Πάπας. Οι Ναΐτες που εμφανίστηκαν στη Βιέννη για να υπερασπιστούν το τάγμα τους δεν είχαν την άδεια να παρουσιάσουν την υπόθεσή τους - οι καρδινάλιοι του κονκλάβιου αποφάσισαν αρχικά ότι έπρεπε να τους επιτραπεί να υπερασπιστούν εαυτούς, αλλά η άφιξη του βασιλιά της Γαλλίας στη Βιέννη άσκησε πίεση στο κονκλάβιο και η απόφαση αυτή ανακλήθηκε.
Κουρία
Μετά τη σύλληψη του Επισκόπου της Παμιέρ από τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας το 1301 ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ εξέδωσε τη βούλα Salvator Mundi, ανακαλώντας όλα τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί στον Γάλλο βασιλιά από προηγούμενους πάπες και λίγες εβδομάδες αργότερα την Ausculta fili με κατηγορίες εναντίον του, καλώντας τον ενώπιον μιας συνόδου στη Ρώμη. Σε μια αλαζονική διακήρυξη της παπικής κυριαρχίας ο Βονιφάτιος δήλωσε ότι «ο Θεός μας έβαλε πάνω από τους Βασιλείς και τα Βασίλεια».
Σε απάντηση ο Φίλιππος έγραψε: «Η σεβασμιότητά σας μπορεί να γνωρίζει, ότι δεν είμαστε υποτελείς κανενός στα κοσμικά ζητήματα» και συγκάλεσε τις Γενικές Τάξεις, ένα συμβούλιο των αρχόντων της Γαλλίας, που είχε υποστηρίξει τη θέση του. Ο βασιλιάς της Γαλλίας απήγγειλε κατηγορίες εναντίον του πάπα για σοδομισμό, σιμωνία, μαγεία και αίρεση και τον κλήτευσε ενώπιον του συμβουλίου. Η απάντηση του Πάπα ήταν η ισχυρότερη μέχρι τότε επιβεβαίωση της παπικής κυριαρχίας. Στο Unam sanctam (18 Νοεμβρίου 1302) διακήρυξε ότι «είναι απαραίτητο για τη σωτηρία του κάθε ανθρώπινο πλάσμα να υποτάσσεται στον Ρωμαίο ποντίφικα». Ετοίμαζε μια βούλα που θα αφόριζε τον βασιλιά της Γαλλίας και θα έθετε σε απαγόρευση τη Γαλλία, όταν τον Σεπτέμβριο του 1303 ο Γκιγιόμ ντε Νογκαρέ, ο ισχυρότερος επικριτής του παπισμού στους γαλλικούς εσωτερικούς κύκλους, οδήγησε μια αντιπροσωπεία στη Ρώμη, με εσκεμμένα χαλαρές εντολές από τον βασιλιά να φέρει τον πάπα, αν χρειαστεί με τη βία, ενώπιον του συμβουλίου για να αποφανθεί για τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν. Ο Νογκαρέ συνεργάστηκε με τους καρδινάλιους της οικογένειας Κολόνα, μακροχρόνιους αντιπάλους του πάπα, εναντίον των οποίων ο πάπας παλαιότερα είχε κηρύξει ακόμη και μια σταυροφορία. Το 1303 γαλλικά και ιταλικά στρατεύματα επιτέθηκαν στον πάπα στο Aνάνι, την πατρίδα του, και τον συνέλαβαν, αλλά τρεις μέρες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος από τους κατοίκους του Aνάνι. Ωστόσο ο Βονιφάτιος Η΄, τότε 68 ετών, ήταν βαθιά συντετριμμένος από αυτή την επίθεση στο πρόσωπό του και πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα.
Συνεργασία
Aντιδρώντας στην αδιαλλαξία των Παπών όπως ο Βονιφάτιος Η', οι Γάλλοι αύξησαν την επιρροή τους επί του παπισμού, περιορίζοντας τελικά τους Πάπες σε μαριονέτες και γεμίζοντας την Παπική αυλή με Γάλλους κληρικούς..
Ο θάνατος του Πάπα Βονιφάτιου Η' στέρησε από τον παπισμό τον ικανότερο πολιτικό του που μπορούσε να αντισταθεί στην κοσμική εξουσία του βασιλιά της Γαλλίας. Μετά τη συμφιλιωτική θητεία του Πάπας Βενέδικτου ΙΑ΄ (1303–04), ο Πάπας Κλήμης Ε΄ (1305–1314) έγινε ο επόμενος ποντίφικας. Είχε γεννηθεί στη Γασκώνη, στη νότια Γαλλία, αλλά δεν συνδεόταν άμεσα με τη γαλλική αυλή. Οφείλει την εκλογή του στους Γάλλους κληρικούς. Αποφάσισε να μη μετακομίσει στη Ρώμη και εγκατέστησε την αυλή του στην Αβινιόν. Σε αυτή την κατάσταση εξάρτησης από τους ισχυρούς γείτονες στη Γαλλία, τρεις αρχές χαρακτήριζαν την πολιτική του Κλήμη Ε΄: η καταστολή των αιρετικών κινημάτων (όπως οι Καθαροί στη νότια Γαλλία), η αναδιοργάνωση της εσωτερικής διοίκησης της εκκλησίας και η διατήρηση της αμόλυντης εικόνας της εκκλησίας ως του μοναδικού οργάνου του θελήματος του Θεού στη γη. Ο τελευταίος αμφισβητήθηκε άμεσα από τον Φίλιππο Δ' όταν απαίτησε τη μεταθανάτια δίκη του πρώην αντιπάλου του, του αείμνηστου Βονιφάτιου Η', για υποτιθέμενη αίρεση. Ο Φίλιππος άσκησε ισχυρή επιρροή στους καρδινάλιους του κονκλαβίου και η συμμόρφωση με το αίτημά του θα μπορούσε να σημαίνει σοβαρό πλήγμα στην εξουσία της εκκλησίας. Μεγάλο μέρος της πολιτικής του Κλήμη σχεδιάστηκε για να αποφύγει ένα τέτοιο χτύπημα, που τελικά έκανε (πείθοντας τον Φίλιππο να στείλει τη δίκη στη Σύνοδο της Βιέννης, όπου και έληξε). Ωστόσο το τίμημα ήταν παραχωρήσεις σε διάφορα μέτωπα: παρά τις έντονες προσωπικές αμφιβολίες του ο Κλήμης υποστήριξε τις διαδικασίες του Φίλιππου εναντίον των Ναϊτών και ο ίδιος αποφάσισε να καταργήσει το τάγμα. Ένα σημαντικό ζήτημα κατά τη θητεία του Πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ (γεννημένου ως Ζακ Ντυέζ στο Καόρ, και προηγουμένως αρχιεπίσκοπου στην Αβινιόν) ήταν η σύγκρουσή του με τον Λουδοβίκο Δ' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που αρνήθηκε την αποκλειστική εξουσία του Πάπα να στέψει τον Αυτοκράτορα. Ο Λουδοβίκος ακολούθησε το παράδειγμα του Φιλίππου Δ' και κάλεσε τους ευγενείς της Γερμανίας να υποστηρίξουν τη θέση του. Ο Μαρσίλιος της Πάδοβας υποστήριξε την κοσμική υπεροχή στο έδαφος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτή η σύγκρουση με τον Αυτοκράτορα, που συχνά κατέληγε σε δαπανηρούς πολέμους, οδήγησε τον παπισμό ακόμη περισσότερο στην αγκαλιά του Γάλλου βασιλιά. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ (1334–1342), γεννημένος ως Ζακ Φουρνιέ στο Παμιέρs, ήταν ενεργός στο παρελθόν στην Ιερά Εξέταση ενάντια στο κίνημα των Καθαρών. Σε αντίθεση με τη μάλλον αιματηρή εικόνα της Ιεράς Εξέτασης γενικά, αναφέρθηκε ότι ήταν πολύ προσεκτικός με τις ψυχές των εξεταζόμενων, αφιερώνοντας πολύ χρόνο στη διαδικασία. Το ενδιαφέρον του να ειρηνεύσει τη νότια Γαλλία ήταν επίσης το κίνητρο για τη μεσολάβηση μεταξύ του Βασιλιά της Γαλλίας και του Βασιλιά της Αγγλίας, πριν από το ξέσπασμα του Εκατονταετούς Πολέμου.
Υποταγή
Επί Πάπα Κλήμη ΣΤ' (1342-1352) τα γαλλικά συμφέροντα άρχισαν να κυριαρχούν στον παπισμό. Ο Κλήμης ΣΤ' ήταν στο παρελθόν Αρχιεπίσκοπος της Ρουέν και σύμβουλος του Φιλίππου Δ', επομένως οι δεσμοί του με τη γαλλική αυλή ήταν πολύ ισχυρότεροι από εκείνους των προκατόχων του. Κάποια στιγμή χρηματοδότησε ακόμη και πολεμικές προσπάθειες της Γαλλίας από την τσέπη του. Σύμφωνα με πληροφορίες αγαπούσε τα πολυτελή ρούχα και υπό την κυριαρχία του ο πολυδάπανος τρόπος ζωής στην Αβινιόν έφτασε σε νέα ύψη.
Ο Κλήμης ΣΤ' ήταν επίσης Πάπας κατά τη διάρκεια της Μαύρης πανώλης, της επιδημίας που σάρωσε την Ευρώπη μεταξύ 1347 και 1350 και πιστεύεται ότι σκότωσε περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της. Επίσης το 1348 αγόρασε την πόλη της Αβινιόν από τους Ανδεγαυούς. Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ (1352–1362), γεννημένος ως Eτιέν Ωμπέρ, ήταν λιγότερο φανατικός από τον Κλήμη ΣΤ'. Ήταν πρόθυμος να εδραιώσει την ειρήνη μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας, έχοντας εργαστεί για αυτό τον σκοπό σε παπικές αντιπροσωπείες το 1345 και το 1348. Η λιτή εμφάνιση και οι αυστηροί του τρόποι προκάλεσαν μεγαλύτερο σεβασμό στα μάτια των ευγενών και των δύο πλευρών. Ήταν όμως αναποφάσιστος και εύθικτος, ήδη γέρος όταν εκλέχτηκε Πάπας. Υπό αυτές τις συνθήκες ο βασιλιάς της Γαλλίας κατάφερε να επηρεάσει τον παπισμό, αν και παπικοί λεγάτοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε διάφορες προσπάθειες να σταματήσει η σύγκρουση. Ιδιαίτερα το 1353 ο επίσκοπος του Πόρτο Γκυ ντε Μπουλόν προσπάθησε να οργανώσει μια διάσκεψη. Μετά τις αρχικές επιτυχημένες συνομιλίες η προσπάθεια απέτυχε, κυρίως λόγω της δυσπιστίας της αγγλικής πλευράς σχετικά με τους ισχυρούς δεσμούς του Γκυ με τη γαλλική. Σε μια επιστολή του ο ίδιος ο Ιννοκέντιος ΣΤ΄ έγραψε στον Δούκα του Λάνκαστερ: «Αν και γεννηθήκαμε στη Γαλλία και παρόλο που για αυτόν και άλλους λόγους περιβάλλουμε το βασίλειο της Γαλλίας με ιδιαίτερη στοργή, εντούτοις εργαζόμαστε για την ειρήνη, παραμερίσαμε τις προσωπικές μας προκαταλήψεις και προσπαθήσαμε να εξυπηρετήσουμε τα συμφέροντα όλων».
Με τον Πάπα Ουρβανό Ε΄ (1362-1370) ο έλεγχος του παπισμού από τον Κάρολο Ε' της Γαλλίας έγινε πιο άμεσος. Ο ίδιος ο Ουρβανός Ε΄ περιγράφεται ως ο πιο αυστηρός από τους πάπες της Αβινιόν μετά τον Βενέδικτο ΙΒ΄ και πιθανώς ο πιο πνευματικός από όλους. Ωστόσο δεν ήταν στρατηγικός και έκανε ουσιαστικές παραχωρήσεις στο γαλλικό στέμμα, ειδικά στα οικονομικά, ένα κρίσιμο ζήτημα κατά τον πόλεμο με την Αγγλία. Το 1369 ο Πάπας Ουρβανός Ε' υποστήριξε τον γάμο του Φίλιππου του Τολμηρού του Δουκάτου της Βουργουνδίας με τη Μαργαρίτα Γ΄, κόμισσα της Φλάνδρας αντί να επιτρέψει κατ' εξαίρεση σε έναν από τους γιους του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας να την παντρευτεί. Αυτό έδειχνε ξεκάθαρα τον κομματισμό του παπισμού και αντίστοιχα μειώθηκε και ο σεβασμός για την εκκλησία.
Σχίσμα
Αυτή η απόφαση ήταν βραχύβια, ωστόσο, όταν, έχοντας επαναφέρει την παπική αυλή στη Ρώμη, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄ πέθανε. Ένα κονκλάβιο συνήλθε και εξέλεξε έναν Ιταλό πάπα, τον Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄. Ο Πάπας Ουρβανός απομάκρυνε τους Γάλλους καρδινάλιους, που διεξήγαγαν ένα δεύτερο κονκλάβιο εκλέγοντας έναν από τους δικούς τους, τον Ροβέρτο της Γενεύης, που πήρε το όνομα Κλήμης Ζ', για να διαδεχθεί τον Γρηγόριο ΙΑ', ξεκινώντας έτσι μια δεύτερη σειρά παπών της Αβινιόν. Ο Κλήμης Ζ' και οι διάδοχοί του δεν θεωρούνται νόμιμοι και αναφέρονται ως αντίπαπες από την Καθολική Εκκλησία. Αυτή η κατάσταση, γνωστή ως Δυτικό Σχίσμα, παρέμεινε από το 1378 έως ότου η Οικουμενική Σύνοδος της Κωνσταντίας (1414–1418) έλυσε το ζήτημα της παπικής διαδοχής και κήρυξε το γαλλικό κονκλάβιο του 1378 άκυρο. Ένας νέος Πάπας, ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄, εξελέγη το 1417. Αλλοι διεκδικητές διάδοχοι από τη γραμμή των Παπών της Αβινιόν (αν και δεν κατοικούσαν στην Αβινιόν) συνέχισαν μέχρι το 1437.
Κληρονομιά
Η περίοδος έχει ονομαστεί «Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία» των παπών. Το πότε και από πού προήλθε αυτός ο όρος είναι αβέβαιο, αν και μπορεί να προήλθε από τον Πετράρχη, που σε μια επιστολή σε ένα φίλο του (1340–1353) που έγραψε κατά την παραμονή του στην Αβινιόν, περιέγραψε την Αβινιόν εκείνης της εποχής ως τη «Βαβυλώνα της Δύσης», αναφερόμενος στις κοσμικές πρακτικές της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Το προσωνύμιο είναι επικριτικό, αναφερόμενο στον ισχυρισμό των επικριτών της ότι η ευημερία της εκκλησίας εκείνη την εποχή συνοδεύτηκε από έναν βαθύ συμβιβασμό της πνευματικής ακεραιότητας του παπισμού, ειδικά στην υποτιθέμενη υποταγή των εξουσιών της Εκκλησίας στις φιλοδοξίες των Γάλλων βασιλιάδων. Όπως σημειώθηκε, η «αιχμαλωσία» των παπών στην Αβινιόν διήρκεσε περίπου τον ίδιο χρόνο με την εξορία των Εβραίων στη Βαβυλώνα, καθιστώντας την αναλογία βολική και ρητορικά ισχυρή. Ο παπισμός της Αβινιόν απεικονίζεται, συχνά ακόμα και σήμερα, ως πλήρως εξαρτημένος από τους Γάλλους βασιλιάδες και μερικές φορές ακόμη και ως προδοτικός ως προς τον πνευματικό του ρόλο και τη ρωμαϊκή κληρονομιά του.
Σχεδόν ενάμιση αιώνα αργότερα ο προτεστάντης μεταρρυθμιστής Μαρτίνος Λούθηρος έγραψε την πραγματεία του Για τη Βαβυλωνιακή Αιχμαλωσία της Εκκλησίας (1520), αλλά ισχυρίστηκε ότι δεν είχε καμία σχέση με το Δυτικό Σχίσμα ή τον παπισμό στην Αβινιόν.
Επιπτώσεις στον παπισμό
Η σχέση μεταξύ του παπισμού και της Γαλλίας άλλαξε δραστικά κατά τον 14ο αιώνα. Ξεκινώντας από την ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ του Πάπα Βονιφάτιου Η' και του βασιλιά Φίλιππου Δ' της Γαλλίας, στράφηκε σε συνεργασία από το 1305 έως το 1342 και τελικά σε έναν παπισμό υπό ισχυρή επιρροή του γαλλικού θρόνου μέχρι το 1378. Ένας τέτοιος φατριασμός του παπισμού ήταν ένας από τους λόγους για την πτώση της εκτίμησης για τον θεσμό, που με τη σειρά του ήταν ένας από τους λόγους για το σχίσμα από το 1378 έως το 1417. Στην περίοδο του Σχίσματος ο αγώνας για την εξουσία στον παπισμό έγινε πεδίο μάχης των μεγάλων δυνάμεων, με τη Γαλλία να υποστηρίζει τους αντιπάπες της Αβινιόν και την Αγγλία τους πάπες της Ρώμης. Στα τέλη του αιώνα, ακόμη σε κατάσταση σχίσματος, ο παπισμός είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της άμεσης πολιτικής του δύναμης και τα εθνικά κράτη της Γαλλίας και της Αγγλίας καθιερώθηκαν ως δύο από τις κύριες δυνάμεις στην Ευρώπη.
Παραπομπές
Παπες Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Γαλλία Κατηγορία:Δυτικό Σχίσμα
Μάρκο Κέσελ
Ο Μάρκο Κέσελ (Βελιγράδι, 2 Ιανουαρίου 1988) είναι Σέρβος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.
Πολεμάρχι Χανίων
Το Πολεμάρχι, επισήμως γνωστό ως Πολεμάρχιον, είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, 24 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης των Χανίων.
Μάρκο Κέσελ
Καριέρα
Ο Μάρκο Κέσελ ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό μπάσκετ το 2004 σε ηλικία μόλις 16 ετών, όταν και ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος στη Μέγκα Βιζούρα, τοπική ομάδα της Σερβίας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Πολεμάρχι Χανίων
Τοπογραφία
Είναι χωριό χτισμένο στους πρόποδες ενός κατάφυτου από ελιές λόφου στο ξεκίνημα του δρόμου για τα χωριά Καλλιθέα, Χρυσαυγή, Ποντικιανά και Βούβες.
Μάρκο Κέσελ
Καριέρα
Το 2006 άφησε τη Σερβία και ταξίδεψε στην Ισπανία για λογαριασμό της Ακασβάγιου Χιρόνα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο, έχοντας καταφέρει μάλιστα να κατακτήσει με την ισπανική ομάδα το Eurocup του 2007. Μετά το τέλος της περιόδου 2006-07, ο Κέσελ μεταπήδησε στη Γερμανία προκειμένου να μεταγραφεί στους Κολωνία 99ερς, στους οποίους παρέμεινε επίσης για μια σεζόν, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το καλοκαίρι του 2008, ο Κέσελ αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του και να πάρει μεταγραφή στον Ερυθρό Αστέρα, στον οποίο αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις με την ομάδα του Βελιγραδίου τον οδήγησαν στα Ντραφτ του ΝΒΑ του 2010, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εντυπωσιάσει.
Το 2010 υπέγραψε τελικά διετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, μετά από θερμή εισήγηση του Ντούσαν Ίβκοβιτς, τότε προπονητή του Ολυμπιακού. Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς κατάφερε να κατακτήσει στα δύο χρόνια παραμονής του ένα Κύπελλο Ελλάδας (2011), ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας (2012) αλλά και μία Ευρωλίγκα (2012). Μετά το πέρας του συμβολαίου του, ο Μάρκο Κέσελ συζήτησε με την ΚΑΕ Ολυμπιακός το ενδεχόμενο σύναψης μιας νέας συνεργασίας μεταξύ τους, ωστόσο οι διαφωνίες μεταξύ των δύο πλευρών οδήγησαν στο να μείνει τελικά ελεύθερος από την Πειραϊκή ομάδα.
Πολεμάρχι Χανίων
Τοπογραφία
Το χωριό εξαπλώνεται σε όλη την πλαγιά με τους οικισμούς Γκαγκανιανά και Μετόχι. Στην κορυφή βρίσκεται ο λόφος Λιμνή με πευκόδασος και το ναό της Αγίας Παρασκευής, που γιορτάζεται με πανηγύρι από τους κατοίκους κάθε χρόνο στις 27 Ιουλίου. Από εκεί φαίνονται ο Ταυρωνίτης ποταμός και το αεροδρόμιο του Μάλεμε.
Μάρκο Κέσελ
Καριέρα
Στις 14 Αυγούστου του 2012 ο Μάρκο Κέσελ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους με την ισπανική Βαλένθια, το οποίο ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ μιας και στις 5 Φεβρουαρίου του 2013 ο Κέσελ μετεγγράφει στη γαλλική Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ.
Πολεμάρχι Χανίων
Τοπογραφία
Άλλα επισκέψιμα σημεία περιπάτου μέσα στο χωριό είναι τα Καταφύγια, δηλαδή γερμανικά οχυρωματικά έργα, τα Μουριά, τα Χάλαρα και τα Ανατολικά, όπου εντοπίστηκαν ίχνη αρχαίου οικισμού.
Στο Πολεμάρχι εδράζεται και Πολιτιστικός Σύλλογος, που διοργανώνει κάθε χρόνο το πανηγύρι στο ναό της Αγίας Παρασκευής με παραδοσιακά κεράσματα και μουσική στις 27 Ιουλίου
Μάρκο Κέσελ
Καριέρα
Το 2016 υπέγραψε με την ομάδα του Λαυρίου, ενώ τη σεζόν 2016-17 αγωνίστηκε στην βελγική Οστάνδη.
Πολεμάρχι Χανίων
Τοπογραφία
Στην πλατεία του χωριού τοποθετήθηκε κρήνη και σκαλιστός τοίχος.
Μάρκο Κέσελ
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 2017 επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα. Με τον Ερυθρό Αστέρα κατέκτησε δυο πρωταθλήματα Σερβίας, την Αδριατική Λίγκα το 2019 και το Σούπερ Καπ Αδριατικής Λίγκας.
Πολεμάρχι Χανίων
Τοπογραφία
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Σωτήρα Χριστού στο κέντρο, όπου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου, ο μικρός δίκλιτος ναός του Αγίου Ιωάννη του Ριγολόγου, που γιορτάζει στις 28-29 Αυγούστου, αφιερωμένος στους Άη Γιάννη και Αγία Άννα από το θεμελιωτή και δωρητή του Μιχάλη Δασκαλάκη στη μνήμη των γονιών του.
Μάρκο Κέσελ
Καριέρα
Τον Απρίλιο του 2020, μετά από ένα χρόνο απουσίας, ανακοίνωσε το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Μάρκο Κέσελ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα της Σερβίας. Μάλιστα, έχει κατακτήσει με την Εθνική του ομάδα το χρυσό μετάλλιο σε διεθνείς αγώνες που διεξήχθησαν το 2009 στο Βελιγράδι.
Πολεμάρχι Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Το Πολεμάρχι είναι ένα χωριό με στοιχεία από όλες τις ιστορικές περιόδους.
Μάρκο Κέσελ
Διεθνείς συμμετοχές
Εκτός αυτού, ο Κέσελ έχει κατακτήσει με τις εθνικές ομάδες της χώρας του (Κ19 και Κ20) δύο χρυσά μετάλλια στα αντίστοιχα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2007 και του 2008.
Πολεμάρχι Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομά του το οφείλει σε ένα Ρωμαίο εκατόνταρχο, που ονομαζόταν Πολέμαρχος σύμφωνα με τους Ενετούς απογραφείς Μπασιλικάτα και Φραγκίσκο Μπαρότσι, ενώ κατά τον Σπανάκη το όνομά του ανάγεται στους βυζαντινούς χρόνους όταν ο Νικηφόρος Φωκάς ο Β, μετά την ανακατάληψη της Κρήτης από τους Άραβες το 961, εγκατέστησε στο χωριό στρατιωτικούς αξιωματούχους του (πολέμαρχους).
Επίσης σύμφωνα με τον Πέτρο Καστροφύλακα αναφέρεται ως Polemarchi με πληθυσμό 142 κατοίκων το 1583, ενώ ουσιαστικά το χωριό είναι γνωστό από τα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας το 1208.
Αποτελούσε την έδρα της ομώνυμης κοινότητας ως το 1998, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Βουκολιών, ενώ σήμερα ανήκει στο νέο δήμο Πλατανιά.
Σύμφωνα με τη ΦΕΚ 23Α της 31-01-1925, ο οικισμός Πολεμάρχι προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καμισιανών και με τη ΦΕΚ 193Α της 12-06-1926, οι οικισμοί Πολεμάρχι, Δέμπλα, Πλάκα και Κάνεβα αποσπάστηκαν από την κοινότητα Καμισιανών και εντάχθηκαν στη νέα κοινότητα Πολεμαρχίου.
Δείτε: Κοινότητα Πολεμαρχίου
Εδώ έπεσε μαχόμενος υπέρ της ελευθερίας της Κρήτης και ο Φιλικός Ηγούμενος της Μονής Πρέβελη Μελχισεδέκ Τσουδερός στις 5 Φεβρουαρίου 1823 μαζί με άλλους αγωνιστές τραυματιζόμενος θανάσιμα από τους Τούρκους σε μάχη. Προς τιμήν του έχει ανεγερθεί μαρμάρινο μνημείο στο κέντρο του χωριού.
Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, σκοτώθηκαν στο χωριό η Δωροθέα Δασκαλάκη (από αεροπορικό βομβαρδισμό στις 12 Ιουλίου 1943) και ο Εμμανουήλ Ελευθεράκης (από έκρηξη νάρκης στο αεροδρόμιο Μάλεμε στις 16 Ιουνίου 1941).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Νταν Άντερσον
Ο Νταν Άντερσον (Dan Andersson, 6 Απριλίου 1888 – 16 Σεπτεμβρίου 1920) ήταν Σουηδός ποιητής, πεζογράφος και συνθέτης. Μερικές φορές έγραφε υπό το ψευδώνυμο «Μπλακ Τζιμ».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άντερσον γεννήθηκε στην ενορία Γκρανγκόρντε της επαρχίας Ντολάνα και μεγάλωσε στο χωριό Σκάτλεσμπεργκ. Γιος φτωχού δημοδιδασκάλου, απογόνου Φινλανδών μεταναστών, πέρασε δύσκολη εφηβική ηλικία, εργαζόμενος σκληρά ως ξυλοκόπος και καρβουνιάρης. Η οικογένεια σκέφθηκε να επιχειρήσει να βρει καλύτερη ζωή στις ΗΠΑ, οπότε ο Νταν στάλθηκε να ζήσει στο Φόρεστ Λέικ της Μινεσότα ως δεκατετράχρονος το 1902 για να μάθει αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό. Αλλά τους έγραψε ότι δεν υπήρχαν καλύτερες ευκαιρίες εκεί από ό,τι στη Σουηδία, οπότε ο πατέρας του του ζήτησε να γυρίσει σπίτι. Η οικογένεια έφυγε από το Σκάτλεσμπεργκ το 1905, αλλά ο Νταν επέστρεψε εκεί για να μείνει με τα αδέλφια του από το 1911 μέχρι το 1915. Εκείνη την περίοδο έγραψε μερικά διηγήματα και ποιήματα. Το 1918 νυμφεύθηκε τη δασκάλα Όλγα Τούρεσον, αδελφή του τροβαδούρου Γκούναρ Τούρεσον.
Ο ποιητής πήγε μόνο ένα έτος στο γυμνάσιο, σε ηλικία 26 ετών, στο Λαϊκό Σχολείο του Μπρούνσβικ, όπου είχε συμμαθητές μεταξύ άλλων και τους μελλοντικούς συγγραφείς Χάρυ Μπλόμπεργκ (Harry Blomberg, 1893-1950) και Ράγκναρ Γιόντελ (Ragnar Jändel, 1895-1939). Υπήρξε επίσης καλός φίλος του σημαντικού φωτογράφου Καρλ Λόρκα. Από τότε και μετά έγραφε συστηματικά, ιδίως ποιήματα και τραγούδια για τον τόπο του, που διαβάζονται και τραγουδιούνται ακόμα και σήμερα στα σουηδικά σπιτικά. Μελοποίησε ο ίδιος κάποιους στίχους του, με σημαντικότερα τα ποιήματα «Till min syster» (= «Στην αδελφή μου») και «Jungman Jansson» (= «Ο ναυτόπαις Γιάνσον»), και τα έπαιζε στο ακορντεόν και στο βιολί. Το 1917-1918 συνεργάσθηκε με τη σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα Ny Tid στο Γκέτεμποργκ, ενώ μετέφρασε Ράντγιαρντ Κίπλινγκ και Σαρλ Μπωντλαίρ στη σουηδική. Ο Νταν Άντερσον πέθανε σε ηλικία 32 ετών στο δωμάτιο 11 του Ξενοδοχείου Χέλμαν της Στοκχόλμης, όπου είχε μεταβεί για να αναζητήσει εργασία στην εφημερίδα Social-Demokraten. Ο θάνατός του αποδίδεται σε αμέλεια του προσωπικού του ξενοδοχείου, που είχε ψεκάσει τον χώρο με υδροκυάνιο κατά των κοριών, αλλά είχε ξεχάσει να τον αερίσει μετά. Εξάλλου την ίδια ημέρα πέθανε σε άλλο δωμάτιο ο επιθεωρητής ασφαλιστικής εταιρείας Έλιοτ Έρικσον. Το ξενοδοχείο αυτό βρισκόταν στην οδό Bryggaregatan 5, αλλά κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1960.
Ο τάφος του Άντερσον βρίσκεται στο Κοιμητήριο Λύβικεν της Λούντβικα.
Η μνήμη του
thumb|225px|right|Η προτομή του Άντερσον στο Γκέτεμποργκ Το 1988, με την ευκαιρία της εκατονταετηρίδας της γεννήσεως του ποιητή, τα σουηδικά ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν δύο γραμματόσημα προς τιμή του. Στη Λούντβικα εορτάζεται την πρώτη εβδομάδα κάθε Αυγούστου μια «Εβδομάδα Νταν Άντερσον». Στην ίδια πόλη υπάρχει και Μουσείο Νταν Άντερσον, καθώς και ανδριάντας του. Επίσης, μία προτομή του βρίσκεται στην πλατεία Järntorget του Γκέτεμποργκ.
Το έργο του
Η ποίηση του Νταν Άντερσον είναι ευρύτατα γνωστή στους Σουηδούς, εξαιτίας του νατουραλιστικού μυστικισμού του και της αναζητήσεως του Θεού. Η βιοθεωρία του, κατά τη γνώμη Σουηδού κριτικού, είναι μια βλοσυρή μοιρολατρία και ολόκληρο το έργο του μια «κομματιαστή θεοδικία», που πότε-πότε φωτίζεται από αναλαμπές της ψυχής του.
Το 2005 η Σοφία Κάρλσον ηχογράφησε μια νέα ερμηνεία τραγουδιών του ποιητή, που τιμήθηκε με Grammy τόσο στη Σουηδία, όσο και στη Δανία. Οι στίχοι του είχαν ήδη τραγουδηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες από αρκετούς καλλιτέχνες, όπως τους Hootenanny Singers και τον Φρεντ Όκερστρεμ. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποιητές
Συλλογή αρχαιοτήτων
Συλλογή αρχαιοτήτων (γαλλικός τίτλος: Le Cabinet des Antiques) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1838 σε συνέχειες και εκδόθηκε το 1839. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της επαρχιακής ζωής της σειράς Η ανθρώπινη κωμωδία.
Το έργο παρουσιάζει μια εικόνα της παλιάς επαρχιακής αριστοκρατίας, που καταστράφηκε από τη Γαλλική Επανάσταση. Με τον τίτλο Αντιπαλότητες στην επαρχία το μυθιστόρημα είναι μια παράλληλη ιστορία και λειτουργεί ως συνέχεια του Η γεροντοκόρη (1837), αν και τα ονόματα των χαρακτήρων είναι διαφορετικά. Και τα δύο έργα αναφέρονται στο τέλος της παλιάς αριστοκρατίας και τις σοβαρές αλλαγές στην κοινωνική δομή της Γαλλίας.
Ο τίτλος
Ο τίτλος του έργου είναι ένας μεταφορικός όρος για το σαλόνι της Αρμάντ ντ' Εσκρινιόν, στο οποίο γίνονταν δεκτοί μόνο πρόσωπα παλιών - προεπαναστατικών - αριστοκρατικών οικογενειών, απομεινάρια μιας περασμένης εποχής.
Κυριολεκτικά, πρόκειται για δωμάτια ή μερικές φορές έπιπλα, όπου αποθηκεύονταν συλλογές από «σπάνια, νέα, μοναδικά» αρχαιολογικά αντικείμενα, αντίκες, μετάλλια, έργα τέχνης, όπλα, υπολείμματα μυθικών ζώων κλ. Εμφανίστηκαν κατά την Αναγέννηση στην Ευρώπη και αποτέλεσαν στη συνέχεια τον πυρήνα των μουσείων, που σταδιακά τα αντικατέστησαν.
Υπόθεση
Στην επαρχία, ο κύκλος του πατέρα και της θείας του Βικτορνιάν ήταν πολύ κλειστός και οι πόρτες τους ανοιχτές μόνο στους παλιούς ευγενείς. Αυτό διεγείρει τη ζήλια και το μίσος μεταξύ των νέων τιτλούχων, ειδικά του ντυ Κρουαζιέ που δεν γίνεται δεκτός στο σαλόνι ντ' Εσγκρινιόν και που έχει πολιτικές φιλοδοξίες. Ο ντυ Κρουαζιέ, έχοντας εντοπίσει τις κακές κλίσεις του Βικτορνιάν, καταφέρνει να τον σπρώξει στο λάθος: Προκειμένου να λάβει το ποσό που απαιτείται για την εξόφληση των τεράστιων χρεών του στο Παρίσι, ο Βικτορνιάν διαπράττει πλαστογραφία, συλλαμβάνεται και κινδυνεύει να φυλακιστεί. Σώζεται από τη φυλακή και την ατίμωση μόνο με τη βοήθεια του Σενέλ, συμβολαιογράφου και πιστού πρώην διαχειριστή της περιουσίας της οικογένειας.
Στο τέλος, ο Βικτορνιάν κατάλαβε ότι μια σελίδα της κοινωνικής ιστορίας της Γαλλίας μόλις έκλεισε και ότι όσους τίτλους κι αν διαθέτει κάποιος, αν δεν επιδιώξει να αποκτήσει χρήματα μέσω «συμμαχίας» με την αναπτυσσόμενη αστική τάξη ή μέσω ευεργετημάτων από τον βασιλιά, είναι καταδικασμένος στη φτώχια και στη λήθη, και χωρίς δισταγμό παντρεύτηκε την πλούσια ανιψιά του ντυ Κρουαζιέ, της οποίας κατασπατάλησε την περιουσία στο Παρίσι, κάνοντας την πολύ δυστυχισμένη.
Θέμα
Το μυθιστόρημα παρουσιάζει το περιβάλλον της παλιάς γαλλικής αριστοκρατίας που καταστράφηκε από τη Γαλλική Επανάσταση και ξεχάστηκε κατά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων. Η οικογένεια ντ' Εσγκρινιόν και οι φίλοι τους ενσαρκώνουν αυτήν την κοινωνική ομάδα που στην Ανθρώπινη κωμωδία ήδη εκπροσωπήθηκε από τον χαρακτήρα του Ιππότη ντε Βαλουά στο μυθιστόρημα Η γεροντοκόρη (κατά την πρόθεση του Μπαλζάκ, τα δύο μυθιστορήματα αποτελούσαν κοινό σύνολο αφιερωμένο στην κοινωνική κατάσταση της γαλλικής αριστοκρατίας). Το έργο υποδηλώνει επίσης ξεκάθαρα την επικείμενη παρακμή της αριστοκρατίας ως κοινωνικού στρώματος, παρά τον απατηλό θρίαμβο του Βικτορνιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Βρένες
Οι Βρένες (αρχαία ελληνικά: ) ήταν αρχαίο θρακικό φύλο το οποίο αναφέρει στο έργο του ο γεωγράφος Στράβων. Κατοικούσαν βορειότερα μιας άλλης φυλής, των Κορπίλων.
Πηγή:
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς
Η Αγροτική Τοπική Ένωση Παναγροτικής Ένωσης Κύπρου Παρεκκλησιάς ή η ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς (διαβάζεται «άτε πεκ») ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Παρεκκλησιά της επαρχίας Λεμεσού. Η ομάδα είχε 8 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Το 2006 ενοποιήθηκε με την ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς δημιουργώντας την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς.
Ιστορία
Η ΑΤΕ ΠΕΚ ιδρύθηκε το 1954. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ).
Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η ΑΤΕ ΠΕΚ ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία για 8 συνεχόμενες περιόδους. Η καλύτερη πορεία της ομάδας ήταν την περίοδο 1987-88. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου της (Λεμεσού-Πάφου), κερδίζοντας το δικαίωμα να συμμετάσχει σε αγώνες μπαράζ με τις νικήτριες των άλλων δύο ομίλων. Οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάζονταν στην Γ΄ κατηγορία. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στην τρίτη θέση των μπαράζ (ισοβαθμούσε με τη δεύτερη ομάδα αλλά υστερούσε στη διαφορά τερμάτων) και έχασε τον προβιβασμό.
Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στη δέκατη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα.
Το 2006 ενοποιήθηκε με την ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς δημιουργώντας την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στον Δ΄ όμιλο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967 Κατηγορία:Παρεκκλησιά
Ρόμπερτ Κοχ
Ο Ρόμπερτ Κοχ, αγγλ. Robert Heinrich Hermann Koch (11 Δεκεμβρίου 1843 – 27 Μαΐου 1910), γεννημένος στο χωριό Κλάουσταλ του Αννόβερου, ήταν σπουδαίος Γερμανός γιατρός και θεμελιωτής της μικροβιολογίας και της βακτηριολογίας.
Το 1882, ο Κοχ ανακάλυψε τον βάκιλο της φυματίωσης του ανθρώπου (Mycobacterium tuberculosis, μυκοβακτήριο της φυματίωσης), τον γνωστό από τότε ως «Βάκιλο του Κοχ», καθώς επίσης και το μικρόβιο της χολέρας (Vibrio cholerae, Δονάκιον της χολέρας). Ακόμα, ασχολήθηκε συστηματικά με τις λοιμώδεις ασθένειες και συστηματοποίησε την έρευνα μέσω του μικροσκοπίου. Όλες οι μελέτες του άνοιξαν τον δρόμο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των επιδημιών.
Σ’ ένα ταξίδι του στην Ινδία, το 1884, συμπλήρωσε την εργασία του για την ανακάλυψη του μικροβίου της χολέρας και της μετάδοσής της με το πόσιμο νερό, την τροφή και την ενδυμασία. Ο Ρόμπερτ Κοχ ασχολήθηκε ακόμη με έρευνες για ανθρωπονόσους και ζωονόσους (λέπρα, πανώλη των βοοειδών, βουβωνική πανώλη, τρυπανοσωμίαση των ίππων, πυρετό του Τέξας και ελονοσία).
Κριτήρια Κοχ
Ο δρ. Κοχ έθεσε τέσσερα (4) κριτήρια (γνωστά ευρέως ως "κριτήρια του Κοχ"), σύμφωνα με τα οποία μία ασθένεια οφείλεται σε παθογόνο μικροοργανισμό, είναι δηλαδή λοιμώδης.
Σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια, ο παθογόνος μικροοργανισμός θα πρέπει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν