cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικό ροκ
Η πρόσληψη του ροκ εν ρολ
Αμέσως άρχισε να εγγράφεται στις ελληνικές ταινίες η σχέση της ελληνικής νεολαίας με το ροκ. Ήδη το 1957, ο Βασίλης Μάρος με τη μικρού μήκους ταινία του Η Αθήνα χορεύει Rock and Roll κατέγραψε συνειδητά χαρακτηριστικά σκηνές από την ελληνική έξαρση του ροκ εν ρολ. Παράλληλα και σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις όχι αποκλειστικά νεολαιίστικη, όπως ο χορός των θεατρικών συγγραφέων, ο αποκριάτικος χορός των προσκόπων ή ο διαγωνισμός της εταιρείας Venus.
Τα πρώτα ελληνικά ροκ εν ρολ συγκροτήματα
Το 1959 στην Αθήνα σχηματίστηκαν οι Άνταμς Μπόις, ένα ''φιλόδοξο τζαζ ντουέτο. Τα δύο επόμενα συγκροτήματα σχηματίστηκαν μόλις το 1962 και ήταν οι Φόρμινξ και οι Τζούνιορς. Από το 1964 έως το 1966 σχηματίστηκαν συνολικά τριάντα εννιά συγκροτήματα: 12 το 1964, 11 το 1965 και 13 το 1966.
Δεκαετία του 1960
Η ελληνική ροκ ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με τη δημιουργία πολλών αγγλόφωνων ποπ-ροκ συγκροτημάτων όπως οι Forminx (στα οποία περιλαμβανόταν ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου ), The Charms, The Idols, The Olympians, Juniors, MGC και πολλά άλλα. Το 1968 στο Παρίσι σχηματίστηκαν οι Aphrodite's Child, ( Βαγγέλης, Ντέμης Ρούσσος και Λουκάς Σιδεράς ) ένα από τα πιο σημαντικά και επιτυχημένα ελληνικά ροκ συγκροτήματα: με το άλμπουμ τους It's Five O'Clock (1969) και 666 (1972) απέκτησαν παγκόσμια φήμη. . Μια άλλη πτυχή του ελληνικού ροκ στα τέλη της δεκαετίας του '60 ήταν η κυκλοφορία των πρώτων δίσκων του Διονύση Σαββόπουλου, ο οποίος συνδύαζε την ελληνική λαϊκή μουσική με ροκ στοιχεία. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 υπήρχε ένας μικρός αλλά δυναμικός αριθμός συγκροτημάτων Punk και Νέου Κύματος. Κατά τη δεκαετία του '90 το Χιπ χοπ μπήκε στην τάση του ροκ στην Ελλάδα.
Δεκαετία του 1980
μικρογραφία|Ο [[Βασίλης Παπακωνσταντίνου]]
Αλμπαρέντο ντ'Άντιτζε
Το Αλμπαρέντο ντ'Άντιτζε (ιταλικά: Albaredo d'Adige) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Λαζαίοι
Οι Λαζαίοι ήταν οικογένεια κλεφτών, αρματολών, και πειρατών, η οποία έδρασε στην ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου αλλά και στη θάλασσα, πριν από την Επανάσταση του 1821. Ήταν φημισμένοι για τη γενναιότητα και την καλοσύνη τους, τους στενούς οικογενειακούς δεσμούς τους καθώς και για τη φιλία τους με τον αρματολό Νικοτσάρα. Το όνομά τους φέρει ο Πολιτιστικός Σύλλογος της Κάτω Μηλιάς Πιερίας.
Από την οικογένεια των Λαζαίων καταγόταν ο οπλαρχηγός Γεωργάκης Ολύμπιος.
Τόλιος Λάζος
Γενάρχης της οικογένειας αναφέρεται κάποιος «Λάζος Ολύμπιος», γιος του οποίου ήταν ο Γιάννης, κι εγγονός του ο Έξαρχος Τόλιος Λάζος (περίπου 1710-1760 ή 1770 ), με καταγωγή από την Ελασσόνα, ο οποίος ανέλαβε επικεφαλής των καπεταναίων στο αρματολίκι της Πιερίας, με έδρα τη Μηλιά. Σε κάποια έγγραφα αναφέρεται καταγωγή από τα Βοδενά, ωστόσο αυτή η πληροφορία θεωρείται εσφαλμένη. Ο Τόλιος Λάζος έλαβε μέρος στην επιτυχημένη επιχείρηση στην Κάλλιανη μαζί με άλλους κλέφτες. Αποτέλεσμα της επιχείρησης ήταν η λεηλασία του εκεί τσιφλικιού και η αρπαγή 94 φορτωμάτων ζώων με πλούσια λεία. Στα Ορλωφικά, συγκρούστηκε με τους Οθωμανούς και αναγκάστηκε να καταφύγει στο Αιτωλικό, όπου άντεξε την τρίμηνη πολιορκία και επέστρεψε στα λημέρια του στον Όλυμπο. Απέκτησε 4 γιους, τους Γιάννη, Λιόλιο, Δήμο και Κώστα.
Δράση στη θάλασσα
Το 1790, οι γιοι του Τόλιου, μη θέλοντας να υποταγούν στον Αλή Πασά, επαναστάτησαν εναντίον του και αναγκάστηκαν να αποσυρθούν στις Βόρειες Σποράδες, όπου έγιναν πειρατές. Στα 1798 πήραν ξανά το πατρικό τους αρματολίκι, αφού συμφιλιώθηκαν με τον Αλή, όπως και ο Νικοτσάρας. Το 1802 ο Λιόλιος Λάζος πολέμησε ως σύμμαχος του Αλή Πασά, μαζί με άλλους Έλληνες καπετάνιους, κατά των Σουλιωτών. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 1806, η ύπαρξη ρωσικού στόλου στο Αιγαίο έγινε αφορμή να επαναστατήσουν ξανά οι Λαζαίοι, μαζί με τον Νικοτσάρα, και να ξαναγίνουν κουρσάροι. Τότε, σε μία από τις πειρατικές επιδρομές τους εναντίον των χωριών του Πηλίου, σκότωσαν τον ντόπιο αρματολό Αστέριο Μπασδέκη. Ενωμένοι με το ρωσικό στόλο, νίκησαν την οθωμανική αρμάδα στην Τένεδο, το 1807. Τον Ιούλιο του 1807 σκοτώθηκε ο Γιάννης Λάζος, την ίδια χρονιά με τον Νικοτσάρα.
Αιφνιδιασμός από τον Αλή Πασά
Το 1811, οι Λιόλιος, Δήμος και Κώστας αναγκάστηκαν να γυρίσουν στο αρματολίκι τους στο βόρειο Όλυμπο, ξανακατέφυγαν όμως στα νησιά όταν ξέσπασε η επανάσταση του Θύμιου Μπλαχάβα, καθώς δεν ένιωθαν ασφαλείς. Το 1811 επέστρεψαν πάλι στο αρματολίκι τους, υποτασσόμενοι στον πανίσχυρο εκείνη την εποχή Αλή Πασά. Έτσι, ο Λιόλιος με τον Κώστα μετέβησαν στα Ιωάννινα για να προσκυνήσουν, με τον Κώστα να παραμένει εκεί ως όμηρος.
Το 1813, ο Βλαχοθόδωρος (αρματολός στη θέση του Νικοτσάρα και δολοφόνος του Πάνου Τσάρα), διέβαλε τους Λαζαίους στον Αλή Πασά, λέγοντάς του πως είχαν σχέσεις με τον αντίπαλό του, Ισμαήλ Μπέη των Σερρών. Τότε, τον Απρίλιο του 1813, ο Αλής έστειλε τον γιο του, Βελή, να επιτεθεί εναντίον των αρματολών του Ολύμπου. Αυτός επιτέθηκε τη νύχτα στη Μηλιά της Πιερίας, όπου αιφνιδίασε τους Λαζαίους, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί αμυνόμενος ο Δήμος, και να συλληφθούν όλα τα γυναικόπαιδα της οικογένειας και των φίλων τους. Στη συνέχεια, αυτά μεταφέρθηκαν από τον Βελή στη Λάρισα ή τον Τύρναβο. Ο Λιόλιος διέφυγε τη σύλληψη και, μαζί με άλλους κυνηγημένους αρματολούς, έγινε πάλι πειρατής. Τότε ο Αλής εκτέλεσε τον Κώστα, ο οποίος ήταν όμηρός του. Το ίδιο έκανε και ο Βελής με όλους τους αρσενικούς της οικογένειας, εκτός από τον 12χρονο Τόλιο, γιο του Γιάννη Λάζου, τον οποίο σπλαχνίστηκε λόγω της ηλικίας του. Ο Κασομούλης, μάλιστα, αναφέρει πως ο Βλαχοθόδωρος ζήτησε από τον Βελή να εκτελέσει και τον μικρό Τόλιο, λέγοντας πως είναι καλό ούτε σπορά να μείνει από αυτή την οικογένεια. Ωστόσο, ο Βελής απάντησε οργισμένος: «Κερατά Βλαχοθόδωρε, αυτό το παιδί θα το αφήσω να σκοτώσει εσένα, οπού έγινες αιτία του θανάτου των πατέρων του και συγγενών και άιντε απ' εδώ να μη σε γλέπω».
Ο Λιόλιος έγινε ξανά πειρατής και πολιορκήθηκε στην Πάρο από τον Ομέρ Πασά της Καρύστου. Πιάστηκε και οδηγήθηκε στον Σουλτάνο, όπου απαγχονίστηκε. Η οικογένεια του Λιόλιου μαζί με 50 ακόμα συγγενείς του αιχμαλωτίστηκε, και όλοι μαζί κάηκαν στα αμπάρια της ναυαρχίδας του τουρκικού στόλου, η οποία ανατινάχθηκε από τον Κανάρη το 1822. Ο μητροπολίτης Χίου κατόρθωσε να εξαγοράσει μόνο τους 2 ανήλικους γιους του Λιόλιου, τον Τόλιο Λάζο και τον Δήμο Λάζο.
Τόλιος και Δήμος Λάζος
Στα χρόνια τους έδρα του αρματολικιού έγινε το Λιβάδι Ολύμπου. Ο Τόλιος (1803-1878) ξαναδημιούργησε με τον αδερφό του το αρματολίκι του Ολύμπου το 1826, και αργότερα, το 1841, κατέφυγαν στην ελεύθερη Ελλάδα, στον συνοικισμό των Μακεδόνων προσφύγων "Νέα Πέλλα" της Αταλάντης. Ο Δήμος (1804-1865) έλαβε μέρος, όπως και ο αδερφός του, στην Επανάσταση της Θεσσαλίας. Γιοι του Δήμου ήταν ο Ιωάννης Λάζος, γιατρός (1839-1921), και ο στρατιωτικός Αλέξανδρος Λάζος (1844-1925). Οι δύο αυτοί Λαζαίοι πολέμησαν στην Επανάσταση του Λιτοχώρου (1878).
Λαζαίοι και δημοτική παράδοση
Το επεισόδιο της σύλληψης και της μεταφοράς των γυναικόπαιδων των Λαζαίων στον Τύρναβο έγινε αφορμή για το τραγούδι Οι γυναίκες των Λαζαίων, από το οποίο προέρχεται το παρακάτω απόσπασμα :
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Πιερίας Κατηγορία:Κλεφταρματολοί του Ολύμπου Κατηγορία:Ελληνικές οικογένειες Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878
Κοτσί
Το Κοτσί (αγγλικά: Kochi, παλαιότερα Cochin) είναι μεγάλο λιμάνι και πόλη στη νοτιοδυτική Ινδία, στις ακτές της αραβικής θάλασσας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία Κεράλα. Η πόλη το 2011 είχε 601.574 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή της πόλης έχει 2,1 εκατομμύρια κατοίκους και είναι η πολυπληθέστερη στην πολιτεία. Η πόλη εκτείνεται σε μήκος 48 χιλιομέτρων κατά μήκος της ακτογραμμής της Ινδίας.
Ιστορία
Η πόλη αποτελούσε για πολλά χρόνια το κέντρο του εμπορίου μπαχαρικών της Ινδίας. Τον 12ο αιώνα ανήκε στο βασίλειο του Κοτσί. Ο Πορτογάλος εξερευνητής Πέντρο Άλβαρες Καμπράλ ίδρυσε το 1500 στο Κοτσί τον πρώτο ευρωπαϊκό οικισμό στην Ινδία. Ο Βάσκο ντα Γκάμα θάφτηκε αρχικά στο Κοτσί, αλλά τελικά τα λείψανά του επέστρεψαν στην Πορτογαλία το 1539. Παρέμεινε η πρωτεύουσα των Πορτογάλων στην Ινδία μέχρι το 1530, όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Γκόα. Στη συνέχεια η πόλη πέρασε στην κατοχή των Ολλανδών και το 1814 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το εμπόριο στο λιμάνι είχε αυξηθεί σημαντικά μέχρι τον 20ό αιώνα και το 1920 άρχισαν έργα ώστε να γίνει το λιμάνι του πιο ασφαλές.
Θρησκεία
Περίπου το 47% των κατοίκων της πόλης είναι Ινδουϊστές και ακολουθούν οι Χριστιανοί με 35% και οι Μουσουλμάνοι με 17%. Το Κοτσί είναι μια από τις πόλεις με τον μεγαλύτερο πληθυσμό χριστιανών στην Ινδία.
Εκπαίδευση
Στην πόλη βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογία του Κοτσίν (CUSAT), ενώ υπάρχουν και παραρτήματα άλλων πανεπιστημίων στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Ντέιβιντ Φροστ
Ο Ντέιβιντ Φροστ (David Frost, 21 Φεβρουαρίου 1965) είναι Βρετανός διπλωμάτης που ήταν επικεφαλής διαπραγματευτής για το Ηνωμένο Βασίλειο κατά την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από το 2020 είναι μέλος του Βουλή των Λόρδων.
Ο Φροστ υπηρέτησε ως Βρετανός Πρέσβης στη Δανία από το 2006 έως το 2008, με την πρώτη του θέση στη Βρετανική Ύπατη Αρμοστεία στη Λευκωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Παραμύθι
right|thumb|200 px|[[Αδελφοί Γκριμ]]
right|thumb|200 px|[[Χανς Κρίστιαν Άντερσεν]]
Υπό την ακριβή έννοιά του το παραμύθι είναι μια σύντομη ή λαϊκή ιστορία που ενσωματώνει το έθος, το οποίο μπορεί να εκφραστεί ρητά στο τέλος του ως αξιωματική αρχή. Συγγενές του μύθου αλλά διαφοροποιημένο εννοιολογικά το παραμύθι είναι εξαρχής μια επινόηση, μια μυθιστοριογραφία, μια φαντασιακή αφήγηση η οποία ορισμένες φορές χρησιμοποιεί μεταφορικά κάποιο ζώο ως κεντρικό χαρακτήρα του ή εισάγει στερεότυπους χαρακτήρες, όπως ο κατεργάρης. Πολύ συχνά γίνεται ανατρεπτική αλληγορία ενάντια στον φεουδαρχισμό ή την εκάστοτε άρχουσα τάξη, ή μια σύγκρουση του ανθρώπινου με το αόρατο βασίλειο. Προσωποποιεί και εξατομικεύει διαφορετικά στοιχεία πέρα από τη λογική του χώρου και του χρόνου και επεκτείνεται αδιάκριτα από τον οργανικό στον ανόργανο κόσμο, από τον άνθρωπο και τα ζώα στα δέντρα, τα λουλούδια, τις πέτρες, τα ρεύματα και τους ανέμους. Το παραμύθι κάνει χρήση συμβόλων, τα οποία με ποιητικό, λυρικό αλλά και αλληγορικό τρόπο εκφράζονται και αποδίδουν νόημα στις μεταφορές του.
Οι ρίζες του παραμυθιού
Ένα ερώτημα που προέκυψε κατά την επιστημονική μελέτη του παραμυθιού, ήταν αυτό που αφορούσε στη γένεσή του. Γύρω από το θέμα διατυπώθηκαν διάφορες θεωρίες, από τις οποίες όμως καμία δεν έδωσε πλήρεις απαντήσεις και όλες αμφισβητήθηκαν υπό το φως κάποιας νέας επιστημονικής οπτικής.
α. Η ινδοευρωπαϊκή θεωρία: Η πρώτη θεωρία, η οποία ονομάστηκε και μονογενετική, για την προέλευση των παραμυθιών προήλθε από τους αδερφούς Γκριμ το 1819. Διατύπωσαν την άποψη ότι τα παραμύθια –παρότι νεότερα από τους μύθους και τα επικά τραγούδια– προέρχονταν από έναν κοινό χώρο, την κοιτίδα του ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού, και από εκεί μετακινήθηκαν μαζί με τα ινδοευρωπαϊκά φύλα. Βασική ιδέα των Γκριμ ήταν ότι «τα παραμύθια ήταν εκπεπτωκότες μύθοι (δηλαδή μύθοι που απώλεσαν τα βασικά τους στοιχεία και έγιναν απλούστεροι) και μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο μέσα από μια κατάλληλη ερμηνεία των μύθων από τους οποίους προήλθαν». Η θεωρία αυτή δεν τεκμηρίωσε την ινδοευρωπαϊκή προέλευση των παραμυθιών, αφήνοντας αναπάντητα πολλά ερωτήματα.
β. Η μυθολογική θεωρία: Παρόμοια θεωρία με την πρώτη ήταν και αυτή του Μαξ Μέλερ (Max Möller), ο οποίος το 1856 υποστήριξε ότι τα παραμύθια προήλθαν από ηλιακούς μύθους των Ινδοευρωπαίων, που περιλαμβάνονταν στο ιερό βιβλίο Ριγκ Βέντα (Rig-Veda). Ο Μέλερ, στηριζόμενος, όπως φαίνεται, στη θεωρία των εκπεπτωκότων μύθων, ισχυρίστηκε ότι αρχικά οι μύθοι εξέφραζαν αφηρημένες έννοιες, όπως για παράδειγμα οι ιστορίες γύρω από τον ήλιο ως κεντρικό πρόσωπο και πρωταγωνιστές τη Νύχτα, τον Ουρανό, την Αυγή κ.ά. αλλά καθώς διαδόθηκαν από την Ινδία στους λαούς της Ευρώπης και της Ασίας έχασαν το αρχικό τους νόημα. Προσπαθώντας οι λαοί να ερμηνεύσουν τα απομεινάρια αυτής της μυθολογίας έφτιαξαν τα παραμύθια.
γ. Η ινδική θεωρία: Την ινδική προέλευση των παραμυθιών υποστήριξε ο άγγλος Θίοντορ Μπένφι (Theodor Benfey). Σύμφωνα με τον Μπένφι «οι ινδικοί μύθοι προέρχονται από τη Δύση και κυρίως από τους ελληνικούς μύθους του Αισώπου, σε αντίθεση με τα παραμύθια που προέρχονται από την Ινδία και συγκεκριμένα από την ινδουϊστική-βουδιστική παράδοση, στην οποία στηρίχθηκε». Από αυτά τα παραμύθια ορισμένα διαδόθηκαν πριν από τον 10ο αιώνα μέσω της προφορικής παράδοσης, άλλα, με έντονη την ισλαμική επίδραση, διαδόθηκαν μετά τον 10ο αιώνα, κυρίως μέσω Βυζαντίου, Ιταλίας και Ισπανίας, από τη λογοτεχνική παράδοση και, τέλος, άλλα με βουδιστικό υλικό διαδόθηκαν μέσω της Κίνας και του Θιβέτ στους Μογγόλους και από αυτούς στην Ευρώπη. Η άποψη αυτή έχει μόνο ιστορική αξία σήμερα, καθώς αποδείχθηκε ότι η Ινδία μπορεί να αποτέλεσε μία από τις κυριότερες πηγές δημιουργίας των παραμυθιών, αλλά δεν ήταν η μοναδική.
δ. Η πολυγενετική θεωρία των εθνολόγων: Το 1873 ο Άντριου Λανγκ (Α. Lang), επηρεασμένος από την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, διατύπωσε την πολυγενετική θεωρία, σύμφωνα με την οποία: «μύθοι, παραμύθια, ιστορίες με παρόμοιο περιεχόμενο παρουσιάστηκαν σε διαφορετικούς λαούς, οι οποίοι πολλές φορές απείχαν πολύ τοπικά και χρονικά μεταξύ τους». Ο Λανγκ προσπάθησε μέσα από τις μορφές των ιστοριών, των μύθων και των παραμυθιών να καταδείξει μία ενιαία πορεία εξέλιξης των λαών μέσα στον χρόνο. Η εθνογραφική θεωρία του Λανγκ, εκτός των άλλων, «αποδέχτηκε την ύπαρξη πολύ μεγαλύτερης ομοιομορφίας στους πρωτόγονους λαούς από ό,τι πιθανώς υπάρχει στην πράξη». ε. Η ιστορικογεωγραφική θεωρία: Μονογενετική θεωρία, που εκφράστηκε από τη Φινλανδική Σχολή, όπως ονομάστηκε, προς τιμή των δύο Φινλανδών εμπνευστών της, του Καρλ Κρον (Karl Krohn) και του Άντι Άαρνε (Antti Aarne). Υποστήριξαν ότι ένα παραμύθι σε μία χώρα μεταδίδεται από γενιά σε γενιά με ένα σταθερό τρόπο, δηλαδή χωρίς σημαντικές διαφοροποιήσεις. Όταν όμως μεταδίδεται σε άλλη χώρα, αλλάζει και προσαρμόζεται στο νέο πολιτιστικό του περιβάλλον. Εισηγητής της ιστορικογεωγραφικής μεθόδου στην Ελλάδα υπήρξε ο Γ.Α. Μέγας.
στ. Η συμβολιστική θεωρία: Ο γάλλος Σεντύβ (Saintyves) μελέτησε τα παραμύθια του Περρώ και διατύπωσε την άποψη ότι προέρχονταν από παλιές τελετουργίες. Ο γάλλος Βαν Ζενέπ (Van Gennep) σύνδεσε το παραμύθι με τον τοτεμισμό και τις σχετικές τελετές. Ο Γερμανός Νάουμαν (Naumann) υποστήριξε ότι υπάρχουν πολλά ίχνη λατρευτικών τελετών στο παραμύθι, αλλά πρέπει να διερευνηθούν προσεκτικά. Οι θεωρίες αυτές έχουν συμβάλλει στην κατανόηση των παραμυθιών, αλλά δεν εξηγούν την καταγωγή τους επαρκώς. Όπως στην πολυγενετική θεωρία, έτσι και εδώ οι «συμβολιστές» θεωρούν ότι όλες οι πρωτόγονες κοινωνίες παρουσιάζουν μια ομοιομορφία, πολύ περισσότερο από ό,τι συμβαίνει στην πραγματικότητα.
ζ. Η ψυχολογική-ψυχαναλυτική θεωρία: Η ψυχολογική θεωρία προσέγγισε και ερμήνευσε το παραμύθι με τρεις διαφορετικούς τρόπους, με τη κλινική προσέγγιση τη χρήση δηλαδή μαγικών παραμυθιών για τη διάγνωση και την ψυχαναλυτική θεραπεία των ασθενών, τη θεωρητική προσέγγιση, που βασίζεται στη μελέτη του ανθρώπινου ψυχισμού, και τη κειμενοαναλυτική προσέγγιση, η οποία μελετά και αναλύει το παραμύθι με ψυχαναλυτικούς όρους. Η θεωρία αυτή δεν μπόρεσε να δώσει ικανοποιητική απάντηση όσον αφορά στην προέλευση του παραμυθιού, πλην όμως προσέφερε νέα διάσταση στη μελέτη του. η. Η μορφολογία του παραμυθιού του Β. Προπ: Σύμφωνα με τη θεωρία του Ρώσου Προπ θα πρέπει, πριν ασχοληθούμε με τόπο καταγωγής και τον τρόπο διάδοσης των παραμυθιών, να προσδιορίσουμε τι είναι τα παραμύθια, δηλαδή να ορίσουμε το περιεχόμενό τους. Κύριος στόχος του ήταν μέσα από το έργο του Μορφολογία του Παραμυθιού να δώσει μια απάντηση στο θέμα της ομοιότητας μεταξύ των παραμυθιών διάφορων λαών. Έτσι ο Προπ υποστήριξε ότι η κατάτμηση του παραμυθιού στα συστατικά του μέρη και η μεταγενέστερη επεξεργασία του ήταν ο ορθότερος τρόπος μελέτης του.
Προφορική λογοτεχνία
Ως είδος το παραμύθι ανήκει στην προφορική ή λαϊκή λογοτεχνία με καταβολές σε όλες τις επικράτειες του κόσμου. Για πρώτη φορά στην Ευρώπη και συγκεκριμένα, στην επηρεασμένη από το κίνημα του ρομαντισμού, Γερμανία αποτυπώνονται λαϊκά παραμύθια προορισμένα για ενήλικες, με σκοπό την ενίσχυση της γερμανικής συνείδησης και τη μελέτη της γερμανικής γλώσσας. Οι αδελφοί Γκριμ (Ιάκωβος και Ουιλιέλμος Γκριμ) συλλέγουν και καταγράφουν λαϊκά δημιουργήματα, εγκαινιάζοντας πρώτοι την επιτόπια έρευνα. Τα παραμύθια τους, που περιέχουν φιλολογικά σχόλια και παρατηρήσεις συγκεντρώθηκαν σε τρεις τόμους. Η επιτομή τους εκδόθηκε το 1822.
Ελληνική ταυτότητα
Στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για το παραμύθι εντάσσεται στο γενικότερο ενδιαφέρον για τα προϊόντα της δημώδους λογοτεχνίας, τα οποία συμβάλλουν κυρίως στη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας. Τον Ιανουάριο του 1880 ο Νικόλαος Πολίτης δημοσίευσε ένα άρθρο σε τρεις συνέχειες στο περιοδικό Εστία με τον τίτλο «Δημώδη παραμύθια» και την ένδειξη «Εν Μονάχω 1879». Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή την έκδοση δύο συλλογών παραμυθιών που έγιναν από ξένους λόγιους. Ο ένας ήταν προξενικός εκπρόσωπος της Αυστρίας στα Γιάννενα και μετά στη Σύρο, ο Γιόχαν Γκέοργκ φον Χαν (Johann Georg von Hahn), ο οποίος το 1864 εξέδωσε, στη Λειψία, στη γερμανική γλώσσα, συλλογή παραμυθιών με τον τίτλο Νεοελληνικά παραμύθια. Ο άλλος, ο Δανός ελληνιστής Ζαν Πίο (Jean Pio), το 1879 εξέδωσε στην Κοπεγχάγη ανάλογη συλλογή, στηριζόμενος στις σημειώσεις του Χαν.
Η πιο γόνιμη περίοδος από άποψη καταγραφής και διάσωσης του λαϊκού παραμυθιού στην Ελλάδα θεωρείται η περίοδος των τελευταίων τριάντα χρόνων του 19ου και των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Βέβαια λίγα χρόνια πριν είχε εκδηλωθεί μια εκδοτική δραστηριότητα σε περιοδικά και βιβλία, τα οποία δημοσιεύουν λαογραφική ύλη κατά διαστήματα ή κατ' αποκλειστικότητα, όπως για παράδειγμα η Πανδώρα και ο Ιλισσός. Στην ουσία το παραμύθι δεν τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον των επιστημόνων, το οποίο είχε εκδηλωθεί σαφώς νωρίτερα για τις άλλες μορφές λαϊκού βίου. Αυτό βέβαια οφείλεται στο ότι «από τη φύση του, λόγω της οικουμενικότητάς του, δεν προσφέρεται για την προβολή θεμάτων ελληνικότητας και ιστορικής συνέχειας, όπως απαιτούσαν οι περιστάσεις». Θεωρείται σημαντική την εποχή αυτή η παρότρυνση του Ν. Πολίτη στους μαθητές του στην κατεύθυνση του ενδιαφέροντος για το λαϊκό παραμύθι.
Αξιοποίηση θεσμών
Η συνδυασμένη προσπάθεια περιοδικών, συλλόγων και κράτους για τη διάσωση της τοπικής λαϊκής παράδοσης είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση της Λαογραφικής Εταιρίας από τον Ν. Πολίτη το 1908 και του Λαογραφικού Αρχείου το 1918. Τα δύο αυτά επιστημονικά κέντρα συγκεντρώνουν μεγάλο όγκο παραμυθιών. Σήμερα η λαογραφική έρευνα πραγματοποιείται συστηματικά κυρίως από το Κέντρο Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών (ΚΕΕΛ). Ιδιαίτερα σε περιοχές με λαογραφικό ενδιαφέρον, γίνονται ερευνητικές αποστολές από μέλη του ΚΕΕΛ και συγκεντρώνεται υλικό, το οποίο ταξινομείται, για να χρησιμοποιηθεί από τους μελετητές.
Τα εννοιολογικά στοιχεία του παραμυθιού
Το παραμύθι είναι μία φανταστική προφορική διήγηση, που συνήθως αποτελείται από πολλά και διαδοχικά επεισόδια, τα λεγόμενα μοτίβα (το μοτίβο είναι μικρότερη αφηγηματική πρόταση που το συγκρατεί). Διαφέρει από το μύθο, γιατί αυτός είναι μια αλληγορική διήγηση, που έχει στόχο την ηθική διδασκαλία. Διαφέρει και από την παράδοση καθώς αυτή αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο γεγονός ή πρόσωπο, ή τόπο, και ο λαός την πιστεύει ως αληθινή. Το παραμύθι συγκινεί και ψυχαγωγεί όλους τους λαούς της γης από τα πανάρχαια χρόνια. Η υπόθεσή του δε δεσμεύεται από τόπο και χρόνο και τα πρόσωπά του είναι φανταστικά. Στα παραμύθια συναντάμε πλήθος από απίθανα και απίστευτα γεγονότα. Αυτά όμως που για το σημερινό άνθρωπο είναι φανταστικά, για τον πρωτόγονο αποτελούσαν τον αληθινό του κόσμο, όπως αυτός τον έβλεπε ή όπως τον εξηγούσε απλοϊκά. Όλος ο κόσμος του πρωτόγονου ανθρώπου, η θεωρία του για τη γέννηση του κόσμου, ο φόβος του για τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, η πίστη του στη μαγεία, στη δεισιδαιμονία και στις υπερφυσικές ικανότητες των μάγων, η στενή του σχέση με τα ζώα, τα οποία θεωρούσε συντρόφους, τα όνειρα που τον μετέφεραν σε άγνωστους τόπους με τρόπο ανεξήγητο, πέρασε μέσα στα παραμύθια.
Ανάγκη προτύπων
Ο τεράστιος όγκος του παραμυθιακού υλικού έχει ταξινομηθεί σύμφωνα με τη διεθνή κατάταξη των Aarne–Thompson σε 2.430 παραμυθιακούς τύπους. Παραμυθιακός τύπος είναι η αφηγηματική βάση πάνω στην οποία δομούνται οι παραλλαγές ενός παραμυθιού και απορρέει από τον συνδυασμό μοτίβων. Όταν δύο ή περισσότεροι παραμυθιακοί τύποι συνδυάζονται μεταξύ τους, το φαινόμενο, καθώς και η νέα παραλλαγή που προκύπτει, ονομάζεται συμφυρμός. Με τη δημιουργία μονογραφιών και εθνικών καταλόγων πραγματοποιείται μία εμπεριστατωμένη μελέτη πάνω στο παραμύθι. Συντάκτης του ελληνικού καταλόγου με δημοσιευμένες και αδημοσίευτες παραλλαγές των ελληνικών λαϊκών παραμυθιών, που καταγράφηκαν μέχρι τη δεκαετία του 1970, είναι ο Γ. Α. Μέγας.
Οι μύθοι των ζώων, τα μαγικά παραμύθια, οι ευτράπελες διηγήσεις και τα κλιμακωτά παραμύθια, αποτελούν τις μεγάλες κατηγορίες στις οποίες εντάσσεται το σύνολο των τύπων του παραμυθιού. Εδώ χρειάζεται να διακρίνει κανείς μεταξύ λαϊκού και λόγιου παραμυθιού, καθώς οι δύο όροι συγχέονται συστηματικά, εφόσον οι δύο μορφές συνυπήρξαν και αλληλεπέδρασαν στην Ευρώπη από τα μέσα του 14ου έως τις αρχές του 20ου αιώνα. «Αυτό οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στη σταδιακή διαφοροποίηση του κοινού που αποδέχεται το παραμύθι. Ενώ το παραμύθι αποτέλεσε αρχικά είδος προφορικής ψυχαγωγίας για τα λαϊκά στρώματα της κοινωνίας, πέρασε στη συνέχεια στους αστικούς κύκλους, όπου επίσημος αποδέκτης του κατέληξε να είναι το παιδικό κοινό». Οι διαφορές που παρατηρούνται ανάμεσα στο λαϊκό παραμύθι (προϊόν της προφορικής παράδοσης) και στο λόγιο (προϊόν της γραπτής λογοτεχνίας) αφορούν κυρίως την παραγωγή, τη μεταβίβαση και τη λειτουργία του παραμυθιακού λόγου. Κύριοι σταθμοί αυτής της μακραίωνης ανταλλαγής θεωρούνται το Δεκαήμερο του Βοκκάκιου, οι Ευχάριστες Νύχτες του Straparola, ο Γαργαντούας του Rabelais, το Πενταήμερο του Basile, τα Παραμύθια του Περρώ και η γενικότερη παραγωγή της αυλής του Λουδoβίκου XIV, και η μετάφραση του «Χίλιες και Μία Νύχτες» από τον Galland. Η διαμόρφωση του έντεχνου παραμυθιού ως νέου λογοτεχνικού είδους από τους von Arnim και Brentano, καθώς και η συλλογή των αδελφών Γκριμ, κλείνουν ουσιαστικά τη μετάβαση από το ένα είδος στο άλλο. Έτσι, το παραμύθι πέρασε σιγά-σιγά από το συλλογικό στο ατομικό επίπεδο και από την αγροτική κοινότητα στην αστική κοινωνία, ενώ η παραγωγή και η διάδοσή του εξυπηρετούν πλέον και εμπορικούς στόχους.
Τα αφηγηματικά χαρακτηριστικά του παραμυθιού
Ως είδος το παραμύθι ακολουθεί τρεις γενικές αρχές, προκειμένου να αναφερθεί στον χρόνο, στον τόπο και στα πρόσωπα, που αφορούν το περιεχόμενό του. Συγκεκριμένα:
Το 1908 ο δανός λαογράφος Άξελ Όλρικ (Axel Olrik) κατέληξε στην επισήμανση κάποιων αφηγηματικών αρχών για το παραμύθι, τους αποκαλούμενους επικούς νόμους:
Κάποια συστατικά έμπνευσης
Στα υφολογικά-αισθητικά γνωρίσματα του παραμυθιού ανήκουν το περιεχόμενο, τα εκφραστικά μέσα και η λειτουργία του. Το περιεχόμενο των παραμυθιού είναι ενιαίο και μονοδιάστατο. Το φυσικό και το υπερφυσικό στοιχείο συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Ο ήλιος, το φεγγάρι και τα αστέρια παίρνουν ανθρώπινη μορφή και το βελόνι, το μήλο, το νερό αποκτούν μαγικές ικανότητες. Οι παραμυθιακοί ήρωες παρουσιάζονται ως αβαθείς μορφές (έλλειψη υποκειμενικού βάθους), χωρίς εσωτερικό κόσμο, πάντα νέοι, χωρίς παρελθόν και μέλλον. «Ο συνδυασμός της έλλειψης υποκειμενικού βάθους και της μόνωσης των παραμυθιακών προσώπων έχει έμμεσο αφηγηματικό αποτέλεσμα στο αφηρημένο ύφος του παραμυθιού και τη συνολική απλότητα που το χαρακτηρίζει.
Εξαιτίας αυτής της απλότητας έγκειται στην τεχνική, τις δυνατότητες και τις υπερβάσεις του συγγραφέα να αποδείξει τη λογοτεχνική αξία του παραμυθιού και το βαθμό της ωριμότητάς του ως πνευματική έκφραση. Από την αισθητική ανάλυση του παραμυθιού απουσιάζουν οι γλαφυρές περιγραφές και τα πολλά επίθετα. Στο παραμύθι, όταν αυτό είναι το ζητούμενο, χρησιμοποιούνται σκληρά υλικά όπως μέταλλο, διαμάντι, γυαλί κ.ά. που όλα όμως είναι λαμπερά. Οι χρωματικές αποχρώσεις απουσιάζουν και το ύφος του παραμυθιού στηρίζεται στην υπερβολή και τα εκφραστικά μέσα του, που έχουν τελικό αποτέλεσμα τη σταθερότητα του ύφους και της δομής. Επιπλέον, το παραμύθι «ωθεί το ακροατήριο στην ονειροπόληση εξιδανικεύοντας την πραγματικότητα». Η παραμυθιακή αφήγηση αντλεί τα θέματά της από το κοινωνικό περιβάλλον.
Σχέση με την τοπική κουλτούρα
Το παραμύθι βασίζεται στην προφορική μεταβίβαση της παράδοσης από γενιά σε γενιά. Σημαντικός λοιπόν είναι ο ρόλος του αφηγητή, που ζωντανεύει τον κόσμο του παραμυθιού. Οι παραμυθάδες, στην πλειονότητά τους άνδρες, σύμφωνα με τις ανάγκες και το ταλέντο τους δίνουν μορφή σε ένα αφηγηματικό σχήμα. Έτσι αυτό που διαθέτουμε δεν είναι το αρχέτυπο ενός παραμυθιού αλλά πολυάριθμες εκδοχές του. Οι μετασχηματισμοί των παραμυθιών και η δημιουργία συγκεκριμένων αφηγηματικών τύπων οφείλονται στους αφηγητές. Το πολιτισμικό βάρος και η διάδοση ενός παραμυθιού εξαρτάται κάθε φορά από την αφηγηματική δύναμη ενός παραμυθά, αλλά και από τα γούστα, τις προτιμήσεις και τους παιδαγωγικούς ή άλλους στόχους του ακροατηρίου του μέσα σε μια τοπική κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο η διαδικασία της αφήγησης και της διάδοσης ενός παραμυθιού υπόκειται στο συσχετισμό τριών παραγόντων: της προϋπάρχουσας παράδοσης, του εκάστοτε αφηγητή και της κοινότητας των ακροατών του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Προφορική λογοτεχνία * Κατηγορία:Μέσα πειθούς
Μπαντία Καλαβένα
Η Μπαντία Καλαβένα (ιταλικά: Badia Calavena) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Ράχη Πιερίας
Η Ράχη είναι χωριό του Νομού Πιερίας, με πληθυσμό 423 κατοίκους, βάσει της Απογραφής του 2011. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κατερίνης και αποτελεί οικισμό της Δημοτικής Ενότητας Λόφου του Δήμου Κατερίνης. Η Ράχη ήταν ενσωματωμένη στο Λόφο όταν αυτός ονομαζόταν Ζιάζιακο. Η απόσταση του οικισμού από την Κατερίνη είναι 14 χιλιόμετρα.
Υποδομή
Η οικονομία της στηρίζεται στη γεωργία και ιδίως στην καλλιέργεια κερασιών και καπνού. Στη Ράχη δραστηριοποιούνται δυο συνεταιρισμοί κερασιών, ο Άγιος Λουκάς και ο Α.Σ.Π.Ο (Αγροτικός Συνεταιρισμός Παράγωγων Οπωροκηπευτικών) Ράχης. Ο κεντρικός ναός της Ράχης είναι ο Άγιος Λουκάς και έξω από το χωριό βρίσκεται και ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου, όπου και το κοιμητήριο. Έχει μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και αγροτικό συνεταιρισμό.
Πολιτισμός
Δραστήριος είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος της Ράχης (ιδρύθηκε το 1977), ο οποίος ονομάζεται "Τα Πάτρια". Ο σύλλογος αυτός διοργανώνει πολυήμερες εκδηλώσεις τον Οκτώβριο για τον πολιούχο Άγιο Λουκά, που επίσης λέγονται "Πάτρια".
Ο Μορφωτικός και Αθλητικός του Όμιλος ονομάζεται "Ο Απόλλων" (ίδρυση 1976) (στο ποδόσφαιρο, αγωνίζεται στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας). Στο χωριό λειτουργεί και θεατρικό σχήμα το οποίο εντάσσεται στον Πολιτιστικό σύλλογο (Θέατρο Ράχης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραχη Ραχη
Εθνική Ελβετίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ελβετίας U17 εκπροσωπεί την Ελβετία στο διεθνές ποδόσφαιρο στις ηλικίες κάτω των 17. Ελέγχεται από την Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ U17. Μεγαλύτερη επιτυχίας της ομάδας ήταν η κατάκτηση του Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ U17 2009.
Δείτε ακόμη
Ελβετία Κατηγορία:Εθνική Ελβετίας (ποδόσφαιρο)
Άλφι, ο Σατράπης
Το Άλφι, ο Σατράπης (αγγλ. Alfie) είναι κομεντί παραγωγής 1966, σε σκηνοθεσία Λιούις Γκίλμπερτ. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Μάικλ Κέιν στο ρόλο ενός εγωκεντρικού νεαρού. Στην ταινία συμμετέχει και η Σέλλεϊ Γουίντερς, ενώ το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό του Μπιλ Νόουτον.
Πλοκή
Ο Άλφι Έλκινς (Μάικλ Κέιν), είναι ένας αμοραλιστής, εγωκεντρικός κι ασυγκράτητος Λονδρέζος με πολλές ερωτικές κατακτήσεις και με άποψη για τις γυναίκες. Ο Άλφι ζει μόνο για το σεξ ενώ οι κατακτήσεις του στοχεύουν στην αυτοεπιβεβαίωση κι όχι στο χρήμα. Στις σχέσεις που συνάπτει αποφεύγει το συναισθηματικό δέσιμο, φοβούμενος ότι έτσι ίσως να χαθεί η ελευθερία του. Χωρίς να έχει καμιά τύψη δημιουργεί τη μια σχέση μετά την άλλη, ενώ δε διστάζει να εγκαταλείψει και τη γυναίκα του παιδιού του.
Πληροφορίες
Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξης των 18 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο στις Η.Π.Α. και το 1975 γυρίστηκε και η συνέχεια με τίτλο Alfie Darling. Τη θέση του Κέιν, στο ρόλο του Άλφι πήρε ο Άλαν Πράις.
Βραβεύσεις
To 2004 το περιοδικό Total Film κατέταξε την ταινία στην 48η θέση στη λίστα με τις καλυτερες βρετανικές ταινίες όλων των εποχών.
Επανεκτέλεση 2004
To 2004 προβλήθηκε και το ριμέικ της ταινίας με τον Τζουντ Λο στο ρόλο του Κέιν και τη Σούζαν Σαράντον στο ρόλο της Σέλλεϊ Γουίντερς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια
Η Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια (πορτογαλικά: Esporte Clube Vitória) είναι βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από το Σαλβαδόρ της πολιτείας Μπαΐα. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου 1899.
Η Βιτόρια δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο ιδιόκτητο στάδιο, Manoel Barradas, χωρητικότητας 35.632 θεατών. Η στολή της ομάδας είναι κόκκινες και μαύρες ριγές (οριζόντια) φανέλες, μαύρα παντελονάκια και μαύρες κάλτσες. Οι ρίγες έχουν αλλάξει κατά τη διάρκεια των ετών: κάποτε ήταν οριζόντιες, κάποτε κάθετες, κάποτε πλατιές και κάποτε στενές.
Οι ακαδημίες της ομάδας είναι από τις πιο πετυχημένες στον κόσμο. Την περίοδο 1995-2000 κέρδισαν τουλάχιστον 21 παγκόσμιους τίτλους. Μερικοί πιο σύγχρονοι σημαντικοί ποδοσφαιριστές που ξεκίνησαν την καριέρα τους από τις ομάδες νέων της Βιτόρια είναι οι Bebeto, Vampeta, Dida, Jenílson Ângelo de Souza, Χουλκ, Νταβίντ Λουίζ, Ντούντου Σεαρένσε, Marcelo Moreno και άλλοι.
Η ομάδα έχει μια μακροχρόνια αντιπαλότητα με την Εσπόρτι Κλούμπι Μπαΐα, η οποία προέρχεται από την ίδια πολιτεία. Η αντιπαλότητα των δύο ομάδων είναι από τις πιο έντονες στη χώρα. Τα μεταξύ τους παιχνίδια είναι γνωστά σαν Ba–Vi ("Ba" για Bahia και "Vi" για Vitória).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899
Zdob şi Zdub
Οι Zdob şi Zdub είναι Μολδαβική λαϊκή πανκ μπάντα. Το 2005 εκπροσώπησαν τη Μολδαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2005, στο Κίεβο με το τραγούδι "Bunica Bate Toba", τερματίζοντας στην 6η θέση στον τελικό. Εκπροσώπησαν τη χώρα ξανά το 2011 στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2011, στο Ντύσσελντορφ με το τραγούδι "So Lucky", τερματίζοντας στην 12η θέση στον τελικό. εκπροσωπήσουν ξανά τη Μολδαβία, στοΔιαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2022 στο Τορίνο της Ιταλίας. Το συγκρότημα αναφέρεται συχνά από τους θαυμαστές του ως ZSZ.
Trenulețul
Το "Trenulețul" (Ρουμανική προφορά: [trenuˈletsul], μεταφρ. "Το μικρό τρένο") είναι ένα τραγούδι του μολδαβικού φολκ πανκ συγκροτήματος Zdob și Zdub και του λαϊκού μουσικού Φράτσι Αντβάχοφ. Το τραγούδι θα εκπροσωπήσει τη Μολδαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022.
Συμφραζόμενα
Το τραγούδι μιλά για μια δυναμική και χαρούμενη βόλτα με το τρένο μεταξύ των πρωτευουσών της Μολδαβίας και της Ρουμανίας, το Κισινάου και το Βουκουρέστι, αντίστοιχα. Σύμφωνα με το συγκρότημα, το μουσικό βίντεο που κυκλοφόρησε για το τραγούδι συνέπεσε με την επαναλειτουργία μιας διαδρομής τρένου μεταξύ των δύο πόλεων.
Εσωτερική επιλογή
Για τον διαγωνισμό του 2022, ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Μολδαβίας, TeleRadio-Moldova (TRM), μετέδωσε την εκδήλωση στη Μολδαβία και οργάνωσε τη διαδικασία επιλογής για τη συμμετοχή της χώρας. Το TRM επιβεβαίωσε τις προθέσεις τους να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στις 20 Οκτωβρίου 2021. Η Μολδαβία επέλεξε τη συμμετοχή τους μέσω μιας εθνικής έκθεσης επιλογής μεταξύ 2008 και 2020, ενώ η συμμετοχή τους το 2021 επιλέχθηκε μέσω εσωτερικής επιλογής. Η διαδικασία εσωτερικής επιλογής συνεχίστηκε για τη συμμετοχή τους το 2022 μετά την ακύρωση μιας προγραμματισμένης εθνικής επιλογής λόγω περιορισμών για τον COVID-19.
Ο κύκλος ζωντανής ακρόασης πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2022 στο TRM Studio 2 στο Κισινάου και μεταδόθηκε στο Moldova 1, Moldova 2 και Radio Moldova καθώς και διαδικτυακά μέσω trm.md και μέσω των σελίδων του TRM στο Facebook και στο YouTube. Οι ψήφοι μιας κριτικής επιτροπής ειδικών επέλεξαν το "Trenulețul" που ερμηνεύεται από τους Zdob și Zdub και Φράτσι Αντβάχοφ ως τη Μολδαβική συμμετοχή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022. Οι συμμετοχές αξιολογήθηκαν με κριτήρια όπως η ποιότητα φωνής και η ισχύς της σύνθεσης. Η κριτική επιτροπή που αξιολόγησε τα τραγούδια αποτελούνταν από τους Geta Burlacu (τραγουδίστρια, Μολδαβή συμμετέχουσα στη Eurovision 2008), Vali Boghean (τραγουδίστρια-τραγουδοποιός), Cristina Scarlat (τραγουδίστρια, Μολδαβή συμμετέχουσα Eurovision 2014), Victoria Cușnir (δημοσιογράφος) και Aliona Moon (Μολδαβή συμμετέχουσα Eurovision 2013).
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τους "Μεγάλους Πέντε" (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό - οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό προχωρούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκό ιστορικό ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη μια κλήρωση κατανομής που έβαλε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα ερμήνευε. Η Μολδαβία τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό που θα διεξαχθεί στις 10 Μαΐου 2022 και έχει προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο πρώτο μισό της παράστασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μολδαβικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Μολδαβία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2005 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Νόσος του Φαρ
thumb|Ασβεστοποιήσεις Βασικών Γαγγλίων Εγκεφάλου, σε Νόσο Fahr|300px|right Η ιδιοπαθής ασβεστοποίηση των βασικών γαγγλίων (idiopathic basal ganglia calcification), γνωστή και ως νόσος του Fahr ή σύνδρομο Fahr (Fahr's syndrome), είναι μια σπάνια ασθένεια, γενετικά προκαθορισμένη, που ανήκει στα νευρολογικά νοσήματα και η οποία χαρακτηρίζεται από ανώμαλες εναποθέσεις αλάτων ασβεστίου σε περιοχές του εγκεφάλου που ελέγχουν την κίνηση. Με την εφεύρεση της Αξονικής Τομογραφίας και της Μαγνητικής Τομογραφίας, βρέθηκε ότι αυτές οι ασβεστοποιήσεις ξεκινούν από τα Βασικά Γάγγλια του εγκεφάλου και στη συνέχεια επεκτείνονται και στον εγκεφαλικό φλοιό (cerebral cortex).
Περίληψη
Το σύνδρομο Fahr αποτελεί μία ομάδα σπάνιων διαταραχών με σποραδικό, οικογενή ή αυτοσωματικό επικρατή χαρακτήρα, που έχουν κοινό γνώρισμα την παρουσία αμφοτερόπλευρων, σχεδόν συμμετρικών αποτιτανώσεων στην ωχρά σφαίρα, το ραβδωτό σώμα και στους οδοντωτούς πυρήνες της παρεγκεφαλίδας, ενίοτε και σε άλλους υποφλοιώδεις πυρήνες φαιάς ουσίας και στη λευκή ουσία. Στο σύνδρομο αυτό δεν υπάρχουν έως σήμερα γνωστές διαταραχές του μεταβολισμού του ασβεστίου. Οι ασθενείς μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί, τελευταία ωστόσο, πληθαίνουν οι αναφορές ασθενών οι οποίοι εμφανίζουν νόσο του Parkinson, αταξία, άνοια και διαταραχές συμπεριφοράς, με αποτέλεσμα να είναι απαραίτητη η ακτινολογική διερεύνηση της νόσου.
Ιστορία και ορολογία
Η πάθηση αυτή περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό νευρολόγο Dr. Karl Theodor Fahr το έτος 1930. Μια λιγότερο γνωστή ονομασία για την πάθηση είναι Σύνδρομο Τσαβάνι Μπρούνες (Chavany-Brunhes syndrome) και Σύνδρομο Φρίτσες (Fritsche's syndrome), από αυτούς που έδωσαν όνομα μεταγενέστερα, δηλαδή τον Jacques Brunhes, τον Jean Alfred Émile Chavany, και R. Fritsche.
Επιδημιολογία
Η ασθένεια εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό παθολόγο Καρλ Τέοντορ Φαρ το 1930. Ένα λιγότερο κοινό όνομα για την πάθηση είναι το σύνδρομο Chavany-Brunhes και το σύνδρομο Fritsche, το πρώτο που πήρε το όνομά του από τους Jacques Brunhes, Jean Alfred Émile Chavany , ενώ αργότερα πήρε το όνομά του από τον R. Fritsche. Λιγότερα από 20 περιστατικά έχουν δημοσιευθεί στη βιβλιογραφία παγκοσμίως από το έτος 1997.
Διάγνωση
Η διάγνωση απαιτεί:
Πρόγνωση
Η πρόγνωση των ασθενών με Νόσο του Fahr κυμαίνεται από περιστατικό σε περιστατικό και είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Δεν αποδείχθηκε συσχέτιση της πρόγνωσης με την ηλικία εκδήλωσης, ούτε με τις ασβεστοποιήσεις του εγκεφάλου, ούτε με το αρχικό νευρολογικό έλλειμμα. Δεδομένου ότι έχουν εντοπισθεί και ασβεστοποιήσεις εγκεφάλου σε υγιή άτομα, ανάλογα με την ηλικία, μια αξονική τομογραφία εγκεφάλου μπορεί να είναι αρνητική σε ένα φορέα παθολογικού αλληλομόρφου που είναι μικρότερος των 55 ετών. Αρκετοί ασθενείς έχουν σταθεροποιημένες ασβεστοποιήσεις εγκεφάλου, αλλά έχουν σταδιακή νευρολογική επιδείνωση. Άρα οι ασβεστοποιήσεις και η κλινική εικόνα δεν συμβαδίζουν πάντα. Πάντως δυστυχώς για τους ασθενείς, δεδομένου ότι δεν υπάρχει θεραπεία για την νόσο σήμερα, η σταδιακή νευρολογική επιδείνωση οδηγεί σε καθήλωση και σταδιακά σε πλήρη αναπηρία και αργά ή γρήγορα στο θάνατο.
Πηγές
Το ιατρικό αυτό άρθρο βασίζεται στην Ιστοσελίδα Q&A website prepared by NINDS, Τμήμα του National Institutes of Health located in Bethesda, Maryland, USA.
Αναφορές
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Σύνδρομα
Ανατολικός Χριστιανισμός
Ο Ανατολικός Χριστιανισμός περιλαμβάνει τις Χριστιανικές παραδόσεις και εκκλησίες που αναπτύχθηκαν στα Βαλκάνια, την Ανατολική Ευρώπη, τη Μικρά Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ινδία, και μέρη της Άπω Ανατολής μέσα σε αρκετούς αιώνες θρησκευτικής εξέλιξης.
Ο όρος γενικά χρησιμοποιείται στον Δυτικό Χριστιανισμό για να περιγράψει όλες τις Χριστιανικές παραδόσεις που δεν αναπτύχθηκαν στη Δυτική Ευρώπη. Ούτως, ο όρος δεν περιγράφει κάποια μοναδική κοινότητα ή κοινή θρησκευτική παράδοση, και ουσιαστικά μερικές "Ανατολικές" Εκκλησίες έχουν περισσότερα κοινά ιστορικά και θεολογικά στοιχεία με τον "Δυτικό" Χριστιανισμό από ότι μεταξύ τους. Οι διάφορες "Ανατολικές" Εκκλησίες δεν αναφέρονται στον εαυτό τους κανονικά ως "Ανατολικές", με εξαίρεση την Εκκλησία της Ανατολής.
Οι όροι "Ανατολικός" και "Δυτικός" από αυτή την όψη προέκυψαν από διαιρέσεις στην Εκκλησία που αντικατόπτριζαν την πολιτισμική διάσπαση μεταξύ της Ελληνιστικής ανατολής και της λατινικής δύση και την πολιτική διαίρεση μεταξύ της αδύναμης Δυτικής και της ισχυρής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επειδή η πιο δυνατή Εκκλησία στην Ανατολή ήταν αυτή που έγινε γνωστή ως Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο όρος "Ορθόδοξη" συχνά χρησιμοποιείται με μια σημασία χαλαρή όσο και ο όρος "Ανατολικός", αν και αυστηρά μιλώντας περισσότερες Εκκλησίες θεωρούν τον εαυτό τους μέρος μιας Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής κοινότητας.
Οικογένειες εκκλησιών
Οι Ανατολικοί Χριστιανοί δεν μοιράζονται τις ίδιες θρησκευτικές παραδόσεις, αλλά έχουν πολλές κοινές πολιτισμικές παραδόσεις. Ο Χριστιανισμός διαιρέθηκε στην Ανατολή κατά τους πρώτους αιώνες το μέσα και έξω από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία λόγω διαμαχών σχετικά με τη Χριστολογία και τη θεμελιώδη θεολογία, καθώς και λόγω εθνοτικών διαιρέσεων (ρωμαίος, πέρσης, κτλ.). Θα περνούσαν αρκετοί αιώνες ώστε ο Δυτικός Χριστιανισμός να διασπαστεί πλήρως από αυτές τις παραδόσεις ως ξεχωριστή κοινότητα. Σήμερα υπάρχουν τέσσερις κύριοι κλάδοι ή οικογένειες το Ανατολικού Χριστιανισμού, καθεμία από τις οποίες έχει διακριτή θεολογία και δόγμα:
Σε πολλές Ανατολικές εκκλησίες, μερικοί ενοριακοί ιερείς διαχειρίζονται το μυστήριο της χρισμάτωσης σε βρέφη μετά το βάπτισμα και επιτρέπεται στους ιερείς να παντρευτούν πριν τη χειροτονία. Ενώ όλες οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες αναγνωρίζουν την εξουσία του Πάπα, μερικές από αυτές έχοντας υπάρξει αρχικά μέρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας ή της Αρχαίας Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ακολουθούν πιστά τις παραδόσεις τους, περιλαμβανομένης της παράδοσης να επιτρέπουν στους παντρεμένους άνδρες να γίνουν ιερείς.
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Αγαπόρνις
Ο αγαπόρνις ή αγαπόρνιθα είναι γένος παπαγάλου (Agapornis) μικρού μεγέθους από την Αφρική. Έχει πολύ στοργική συμπεριφορά, από την οποία προέρχεται και το όνομα. Έχει παρατηρηθεί ότι το πουλί αυτό αναπτύσσει με το ταίρι του ιδιαίτερα στενούς δεσμούς, οι οποίοι συχνά κρατάνε για μια ζωή και είναι τόσο ισχυροί, ώστε εάν πεθάνει το ένα, σύντομα ακολουθεί και το άλλο. Για το λόγο αυτό οι αγαπόρνιθες αποκαλούνται και «αχώριστοι σύντροφοι». Πολλοί θεωρούν ότι οι αγαπόρνιθες σε αιχμαλωσία πρέπει να ζουν πάντα μαζί, και να μην αγοράζονται μεμονωμένα. Άλλοι θεωρούν ότι ένας αγαπόρνις μπορεί να ζει κοντά στους ανθρώπους χωρίς ταίρι, φτάνει να του δείχνουν ιδιαίτερη αγάπη και στοργή. Η διάρκεια ζωής τους είναι 10-15 χρόνια.
Είδη αγαπορνίθων
thumb|left|Μουσκεμένος αγαπόρνις
Υπάρχουν 9 διαφορετικά είδη αγαπορνίθων:
Οι αγαπόρνιθες ως κατοικίδια
Οι αγαπόρνιθες είναι ζωηρά πουλιά, που κελαηδούν δυνατά πολλές ώρες την ημέρα, κατά συνέπεια δεν είναι τα πιο κατάλληλα για όσους χρειάζονται ησυχία. Κατά κανόνα δεν μιλούν, αν και λέγεται ότι μπορούν να μιμηθούν την ανθρώπινη ομιλία αν εκπαιδευτούν από μικρά. Χρειάζονται ευρύχωρο κλουβί γιατί είναι πολύ κινητικά, και παιχνίδια για να παίζουν. Σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να μαδήσουν τα πούπουλά τους και να παρουσιάσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Τους αρέσει να λούζονται στο νερό, οπότε μια ειδική μικρή μπανιέρα είναι απαραίτητο στοιχείο στο κλουβί τους. Επίσης χρειάζονται να μασούν, γι' αυτό πρέπει να έχουν τα ανάλογα αξεσουάρ, αλλά και να παρακολουθούνται όταν βγαίνουν από το κλουβί, για να μην προκαλέσουν κάποια σχετική ζημιά (π.χ. μάσημα ηλεκτρικών καλωδίων).
Διατροφή
Τρέφονται με ηλιόσπορους, λαχανικά, όσπρια και φρούτα.
Κατηγορία:Ψιττακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Κριβί Ριχ
Το  Κριβί Ριχ ή Κριβόι Ροκ (ουκρ. Криви́й Ріг, ρωσ. Кривой Рог) είναι πόλη της Ουκρανίας, στην Περιφέρεια Ντνιπροπετρόφσκ. Με 629.695 κατοίκους (εκτίμηση του 2018) είναι η όγδοη σε πληθυσμό πόλη της χώρας. Η μεγάλη μητροπολιτική της περιοχή, μήκους 126 χιλιομέτρων στον άξονα βορρά-νότου, είναι διοικητικά ενσωματωμένη στον Δήμο του Κριβί Ριχ ως «πόλη περιφερειακής σημασίας». Είναι η γενέτειρα του Ουκρανού προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Κτισμένο στη συμβολή των ποταμών Σακσαγκάν και Ινχουλέτς, το Κριβί Ριχ ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα από τους Ζαποροζιανούς Κοζάκους. Αναπτύχθηκε μετά ως στρατιωτική προφυλακή και μετά το 1880 αστικοποιήθηκε «με εκπληκτικά γρήγορο ρυθμό» εξαιτίας των κοιτασμάτων σιδηρομεταλλεύματος. Το 1934 ανεγέρθηκε το πρώτο από περισσότερα από 500 εργοστάσια στην πόλη.
Σήμερα το Κριβί Ριχ είναι ίσως η κυριότερη βιομηχανική πόλη της Ανατολικής Ευρώπης από την άποψη της χαλυβουργίας. Αποτελεί παγκόσμιας σημασίας κέντρο εξορύξεως σιδηρομεταλλεύματος και της μεταλλοφόρου περιοχής «Κριβμπάς» (Λεκάνη σιδηρομεταλλεύματος του Κριβί Ρις). Χάρη και σε αυτή, η οικονομία της Περιφέρειας Ντνιπροπετρόφσκ είναι η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρειας της Ουκρανίας.
Ετυμολογία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1775 από τους Ζαποροζιανούς Κοζάκους ως ταχυδρομικός σταθμός-οικισμός. Η ονομασία της στην ουκρανική γλώσσα σημαίνει στην κυριολεξία «Στραβό Κέρατο». Σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο, αυτή η ονομασία προήλθε απλώς από το ότι η πόλη ιδρύθηκε από έναν «στραβό» (όπως και στην ελληνική, η λέξη στη λαϊκή ουκρανική υποδηλώνει και τον μονόφθαλμο - στην ελληνική συνεκδοχικά και τον τυφλό) Κοζάκο ονόματι «Ριχ». Ωστόσο, αναφορές παλαιότερες της ιδρύσεως της πόλεως τη μνημονεύουν με το ίδιο όνομα. Φαίνεται ότι αυτό βασίζεται στο σχήμα της γλώσσας ξηράς που σχηματιζόταν στη συμβολή των ποταμών Σακσαγκάν και Ινγκουλέτς.
Προβιομηχανική ιστορία
Η παλάνκα (διοικητική υποδιαίρεση της Ζαπορόζκα Σιτς) του Ινγκουλέτς υπήρχε από το 1734. Κατάλογος χωριών και «χειμαδιών» από εκείνη την εποχή αναφέρει το Κριβί Ριχ (Κριβόι Ροκ). Το 1770 ιδρύθηκε το στρατόπεδο της Ζαπορόζκα Σιτς. Το 1774 ο Γιόχαν Άντον Γκύλντενστοντ επισκέφθηκε την περιοχή και έδωσε την πρώτη επιστημονική περιγραφή της. Στις 8 Μαΐου 1775, μετά το πέρας του ρωσοτουρκικού πολέμου, οι αρχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ίδρυσαν έναν ταχυδρομικό σταθμό και οικισμό, συνδέοντάς τον με το Κρεμεντσούγκ στα βόρεια και το Οτσάκοφ στα νοτιοδυτικά, επίσης στρατιωτικά φυλάκια. Ο σταθμός του Κριβόι Ροκ φυλασσόταν από πέντε Κοζάκους.
Το ψηλότερο κτίσμα του οικισμού στον ύστερο 19ο αιώνα ήταν η κεντρική συναγωγή, που κατεδαφίστηκε το 1947.
Βιομηχανική ανάπτυξη
Ο Ολεκσάντρ Πολ (Олександр М. Поль, 1832-1890) ανεκάλυψε, διερεύνησε και άρχισε την εξόρυξη του σιδηρομεταλλεύματος. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση μιας συνοικίας ορυχείων. Το 1874 άρχισε η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής 505 χιλιομέτρων, που ολοκληρώθηκε το 1884 ως Γραμμή Γιεκατερίνινσκα και συνέδεσε τη πόλη με τα πλησιέστερα εργοστάσια, επιταχύνοντας πολύ την ανάπτυξη της περιοχής.
Το 1880, με κεφάλαιο 5 εκατομμύρια φράγκα, ο Πολ ίδρυσε τη «Γαλλική Εταιρεία Μεταλλευμάτων του Κριβόι Ροκ». Το 1882 εξορύχθηκαν 16,4 χιλιάδες τόνοι μεταλλεύματος στα προάστια από 150 εργάτες. Σύντομα η περιοχή έγινε το μεγαλύτερο εξορυκτικό κέντρο στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1886 άρχισε να λειτουργεί το πρώτο υπόγειο ορυχείο στη λεκάνη του Κριβί Ριχ. Η μεταλλουργική επεξεργασία του ορυκτού άρχισε το 1892, με τη λειτουργία της πρώτης υψικαμίνου. Σύντομα άρχισε και εξαγωγή μεταλλεύματος στη Σιλεσία.
Ιδρύθηκαν 5 σχολεία και κατασκευάσθηκε εναέριο τρενάκι στην πόλη. Η βιομηχανία προσέλκυσε νέους ανθρώπους που αναζητούσαν γρήγορο κέρδος. Η προσφορά εξορυγμένου σιδηρομεταλλεύματος σύντομα ξεπέρασε τη ζήτηση. Πολλά ορυχεία χρειάστηκε να αναστείλουν προσωρινά τη λειτουργία τους και άλλα να μειώσουν το προσωπικό τους και την παραγωγή τους περισσότερο από 50%. Τότε οι εργάτες αντιμετώπιζαν σκληρές και ανθυγιεινές συνθήκες χωρίς ασφάλιση και συμβόλαια. Οι νέες σοσιαλιστικές ιδέες προκάλεσαν απεργίες και αρκετές βομβιστικές επιθέσεις.
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε την πρόσβαση στις ξένες αγορές, αλλά οι άνεργοι μειώθηκαν, καθώς πολλοί εργάτες πήγαν στρατιώτες.
Η σοβιετική εποχή
Η Σοβιετική Δημοκρατία Ντονιέτσκ - Κριβόι Ροκ, που ιδρύθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1918, αναζήτησε ανεξαρτησία από την Ουκρανία. Στις 29 Μαρτίου 1918 έγινε αυτόνομη περιοχή της Ουκρανίας, αλλά κατεχόταν από γερμανικές δυνάμεις που υποστήριζαν το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας. Διαλύθηκε με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Σοβιετικής Ουκρανίας εντός της ΕΣΣΔ την ίδια άνοιξη.
Την ίδια εποχή η διοικητική κατάσταση του Κριβί Ριχ αναβαθμίστηκε από κωμόπολη σε πόλη. Τώρα ήταν ένα ουγέστ του Κυβερνείου του Γιεκατερίνοσλαβ με 30 βόλοστ.