cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέσσιο Ντιονίζι
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έμπολι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΒΚ Ουνιόνε Βενέτσια Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Βαρέζε 1910 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Miele
Η Miele (/ˈmiːlə/ MEE-lə; Γερμανικά: [ˈmiːlə]) είναι εταιρεία οικιακών συσκευών και εμπορικού εξοπλισμού υψηλών προδιαγραφών, εδρεύει στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και ιδρύθηκε το 1899 από τους Carl Miele και Reinhard Zinkann.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1899 στο Herzebrock της Βεστφαλίας από τον Carl Miele (1869-1938) και τον Reinhard Zinkann (1869-1939). Η επιχείρηση ξεκίνησε με έντεκα υπαλλήλους σε πρώην εργοστάσιο σιτηρών και πριονιστηρίων. Αρχικά, κατασκευάστηκαν κορυφολόγοι γάλακτος, προστέθηκαν μηχανές βουτύρου το 1900. Την ίδια χρονιά, η Miele ανέπτυξε το πρώτο πλυντήριο ρούχων της.
Το 1907, η εταιρεία με 60 τώρα εργάτες από το Herzebrock μεταφέρθηκε στο Gütersloh-Nordhorn, σε ένα πρώην εργοστάσιο αντλιών. Από το 1912 κατασκευάζονταν αυτοκίνητα. Το 1914, η Miele ήταν το «μεγαλύτερο ειδικό εργοστάσιο στη Γερμανία για κορυφολόγους γάλακτος, μηχανές βουτύρου και πλυντήρια ρούχων». Το 1916, ο Carl Miele και ο Reinhard Zinkann αποφάσισαν να χτίσουν ένα υποκατάστημα στο Bielefeld. Εκεί πρωτοπαρήχθησαν εξαρτήματα κορυφολόγων γάλακτος και ηλεκτροκινητήρες.
Το 1927 η Miele ξεκίνησε την παραγωγή ηλεκτρικών σκουπών. Το 1929 κατασκεύασε το πρώτο ηλεκτρικό πλυντήριο πιάτων στην Ευρώπη. Το 1932, η Miele ήταν το μεγαλύτερο εργοστάσιο φυγοκέντρησης στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Miele δημιούργησε μονάδες ελέγχου για τορπίλες του Γερμανικού Ναυτικού.
Το 1953, η εταιρεία λάνσαρε μοτοποδήλατα στη γερμανική αγορά και γρήγορα έγινε ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές μοτοσυκλετών στη Γερμανία. Λόγω της γρηγόρα αναπτυσσόμενης παραγωγής πλυντηρίων πιάτων και ρούχων, η παραγωγή ποδηλάτων και μοτοσικλετών σταμάτησε το 1960. Για την παραγωγή εμπορικών πλυντηρίων ρούχων και αρμεκτικών συστημάτων, ένα εργοστάσιο στο Lehrte κοντά στο Ανόβερο αγοράστηκε το 1965. Η πώληση επίπλων κουζίνας ξεκίνησαν το 1969. Για την παραγωγή εντοιχιζόμενων κουζινών ξεκίνησε η κατασκευή ενός εργοστασίου κουζίνας το 1973 στο Warendorf της Βεστφαλίας, το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1975.
Το Μουσείο Miele άνοιξε το 1986. Το 1990, η Miele ανέλαβε την εταιρεία Imperial στο Bünde, η οποία ειδικεύεται σε εντοιχιζώμενες συσκευές και μεγάλες συσκευές μαγειρέματος. Εκτός από το κύριο εργοστάσιο στο Bünde, η Imperial είχε επίσης ένα υποκατάστημα στο Arnsberg, το οποίο επίσης ενσωματώθηκε στον όμιλο Miele. Η μάρκα Imperial καθιερώθηκε ως δεύτερη μάρκα. Το 1999, τη χρονιά της εκατοστής επετείου της εταιρείας, η Miele ήταν η μάρκα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στο γερμανικό και ευρωπαϊκό εμπόριο ηλεκτρικής ενέργειας.
Το 2004 πέθανε ο διευθύνων εταίρος Rudolf Miele (1929-2004). Ο συνεργάτης του Peter Zinkann (* 1928) αποσύρθηκε από τις καθημερινές εργασίες εκείνη την εποχή. Οι γιοί του Markus Miele (* 1968) και Reinhard Zinkann Jr. (* 1959), η τέταρτη γενιά των ιδρυτικών οικογενειών, ανέλαβαν διοικητικά καθήκοντα.
Το 2005, η Miele εγκατέλειψε την παραγωγή επίπλων κουζίνας και πούλησε το εργοστάσιο κουζίνας στο Warendorf στον ελβετικό προμηθευτή κατασκευαστικού εξοπλισμού και κατασκευαστή κουζίνας Arbonia-Forster. Το τμήμα κουζίνας είχε πετύχει μόνο το 2% του συνολικού κύκλου εργασιών του Ομίλου Miele. Το εργοστάσιο πλαστικών εξαρτημάτων στο Warendorf παρέμεινε ιδιοκτησία της εταιρείας. Στην αλλαγή του έτους 2005-2006, η Imperial σταμάτησε ως μάρκα. Το 2007, η Miele τιμήθηκε με το βραβείο "Best Corporate Brand" σύμφωνα με την τρέχουσα κατάταξη της μάρκας GfK.
Το 2017, η Miele παρουσίασε τον φούρνο Dialog πριν από την IFA (Διεθνής Έκθεση Ραδιοφώνου). Αυτή η νέα κατηγορία φούρνου συνδυάζει κλασικούς τύπους θέρμανσης με ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος, η ποσότητα της ενέργειας που καταναλώνεται αναπροσαρμόζεται και μαγειρεύεται σε όλο τον όγκο αντί από έξω προς τα μέσα. Την ίδια χρονιά, η πλειονότητα του ιταλικού κατασκευαστή ιατρικής τεχνολογίας Steelco αναλαμβάνεται.
Το 2020, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι ήθελε να επικεντρωθεί περισσότερο στην τεχνητή νοημοσύνη στα προϊόντα της.
Προϊόντα
Η Miele κατασκευάζει οικιακές συσκευές όπως πλυντήρια ρούχων, πλυντήρια πιάτων, στεγνωτήρια, ηλεκτρικές σκούπες, φούρνους και εστίες (επιφάνειες μαγειρικής). Επίσης, ελεύθερα και εντοιχισμένα ψυγεία, καταψύκτες και συντηρητές κρασιού και συστήματα καφέ. Η εταιρεία παράγει επίσης εμπορικό εξοπλισμό για πλυντήρια.
Το 2007, η Miele βραβεύτηκε ως η πιο επιτυχημένη εταιρεία στη Γερμανία εκείνη τη χρονιά, ξεπερνώντας την περσινή νικήτρια Google, η οποία κατετάγη δεύτερη, με την Porsche, που ήρθε στην τρίτη.
Στη Βόρεια Αμερική, η Miele διατίθεται στην αγορά ως κορυφαία μάρκα συσκευών. Ανταγωνίζεται μάρκες όπως οι Küppersbusch, Sub-Zero, Wolf & Cove, Gaggenau, Fagor, Viking Range, Dacor, Asko, JennAir και Thermador.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάρκες οικιακών συσκευών
Κότελ
Το Κότελ (Котел, "καζάνι") είναι πόλη της κεντρικής Βουλγαρίας, μέρος της Επαρχίας του Σλίβεν, και διοικητικό κέντρο του Δήμου του Κότελ. Το Δεκέμβριο του 2009 η πόλη είχε 6.232 κατοίκους. Η πόλη είναι γνωστή στην Ελλάδα για τις οικογένειες Σαρακατσαναίων που βρίσκονται εκεί.
Είναι γνωστό και για τις πολλές προσωπικότητες της Βουλγαρικής Εθνεγερσίας που συνδέονται με κάποιο τρόπο με την πόλη, όπως οι πολιτικοί Αλέξανδρος Βογορίδης και Στεφάν Βογορίδης, οι διαφωτιστές Σοφρώνιος της Βράτσα και Πέταρ Μπέρον, ο Γαβριήλ Κράστεβιτς, ο Γκεόργκι Ρακόφσκι, καθώς και ο πρωθυπουργός κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο Ντόμπρι Μποζίλοφ. Έχει ένα γνωστό μουσικό σχολείο, και ένα μεγάλο αριθμό ταλαντούχων Ρομά που μπορεί κανείς να βρει να παίζουν μουσική σε εστιατόρια και ορχήστρες σε όλη τη Βουλγαρία. Λόγω της τοποθεσίας του στα βουνά, είναι γνωστό θέρετρο για την βελτίωση της υγείας για αρρώστιες όπως η φυματίωση. Το Κότελ ήταν κέντρο κατασκευής χαλιών, και έχει ένα μουσείο αφιερωμένο σ’ αυτήν την τέχνη.
Το Κότελ κατοικήθηκε από την αρχή της Οθωμανικής κατάκτησης της Βουλγαρίας όταν άνθρωποι διέφυγαν από γειτονικές πόλεις και χωριά.
Προσωπικότητες
Στα αξιόλογα άτομα από το Κότελ περιλαμβάνται οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Μιχαήλ Πασχαλίδης
Ο Μιχαήλ Πασχαλίδης ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Συμμετείχε και διαγωνίσθηκε στους Θερινούς Ολυμπιακοί Αγώνες 1908 στο Λονδίνο εκπροσωπώντας την Ελλάδα.
Αποτελέσματα
Συνεπώς, ο Μ. Πασχαλίδης σημείωσε κάποια χαρακτηριστικά αποτελέσματα, κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Πιο συγκεκριμένα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές
Εθνική Ιαπωνίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
μικρογραφία|δεξιά|270px|Η σύνθεση της Εθνικής Ιαπωνίας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014. μικρογραφία|δεξιά|270px|Η σύνθεση της Εθνικής Ιαπωνίας για τους Ασιατικούς Αγώνες του 2014. Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ιαπωνίας αντιπροσωπεύει την Ιαπωνία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (日本バスケットボール協会).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η ομάδα της Ιαπωνίας αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα στην Ασία και στον κόσμο.
Μετρά τρεις συμμετοχές σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς, ωστόσο, να έχει κερδίσει κάποιο μετάλλιο. Η σημαντικότερη επιτυχία της Ιαπωνίας σε παγκόσμιο επίπεδο έλαβε χώρα το 1975, οπότε και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώθηκε στην Κολομβία.
Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα Ασίας της FIBA, η Ιαπωνία έχει συμμετάσχει σε όλες τις διοργανώσεις από την αρχή του θεσμού το 1965, με εξαίρεση μία περίσταση, το 1972. Σε όλες τις συμμετοχές της έχει τερματίσει εντός της κορυφαίας τετράδας, ενώ έχει τερματίσει και δύο φορές στην κορυφή της κατάταξης, στα Πρωταθλήματα των ετών 1970 και 2013. Αποτελεί δε και τη χώρα που έχει φιλοξενήσει για τις περισσότερες επαναλήψεις το θεσμό, έξι στον αριθμό. Η Ιαπωνία διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της EABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Ανατολικής Ασίας.
Επίσης, η Ιαπωνία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Ανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Έχει αναδειχθεί δύο φορές Πρωταθλήτρια σε Ασιατικούς Αγώνες, κατά τα έτη 1974 και 1998.
Πηγές
Ιαπωνια Γυναικων
Βάζο του Βατερλώ
μικρογραφία|Το Βάζο του Βατερλώ στον κήπο του Ανακτόρου του Μπάκιγχαμ
Το Βάζο του Βατερλώ είναι μεγάλο βάζο, ύψους 5 μέτρων και βάρους 20 τόνων, το οποίο έχει κατασκευαστεί από ένα κομμάτι μάρμαρο Καρράρας. Από το 1906 χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό κήπου στον κήπο του Ανακτόρου του Μπάκινγχαμ, στο Λονδίνο.
Ο αυτοκράτορας Ναπολέων της Γαλλίας, κατά τη διέλευσή του από την Τοσκάνη προς το Ρωσικό Μέτωπο, ενημερώθηκε για ένα μεμονωμένο τεράστο κομμάτι μαρμάρου, το οποίο ζήτησε να διατηρηθεί. Πιστεύεται οτι ο Ναπολέων μπορεί να διέταξε μία αρχική αδρή σμίλευση του στο σχήμα του βάζου που έχει τώρα, αφήνοντας το αδιακόσμητο, έτοιμο να χρησιμοποιηθεί για την απεικονίση των επικείμενων νικών του.
Μετά την ήττα των Γάλλων κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, το βάζο δωρίστηκε ημιτελές στον Πρίγκηπα Αντιβασιλέα Γεώργιο από τον Φερδινάνδο Γ΄, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης, μέσω του βρεττανού πρεσβευτή Λόρδου Μπάργκερς. Ο αντιβασιλέας, που σύντομα θα γινόταν ο Βασιλέας Γεώργιος ο Δ', διέταξε την ολοκλήρωση του βάζου από τον γλύπτη Ρίτσαρντ Γουεστμάκοτ, με πρόθεση να είναι το κεντρικό έκθεμα της νέας Αίθουσας του Βατερλώ στο Κάστρο του Ουίνδσορ, προς ανάμνηση της Μάχης του Βατερλώ.
Εμπνευσμένο από την αρχαία ρωμαϊκή τέχνη, το Βάζο του Βατερλώ διακοσμήθηκε με ανάγλυφα του Γεωργίου του Γ' (ο οποίος είχε αποσυρθεί προ πολλού από τη δημόσια ζωή) στο θρόνο του, τον Ναπολέοντα πεζό και διάφορα αλληγορικά προσωπα. Δύο φτερωτοί άγγελοι προβάλλουν από τις πλευρές του βάζου, μοιάζοντας περισσότερο με ακρόπρωρα πλοίων, παρά με λαβές βάζου.
Ωστόσο, κανένα πάτωμα δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του βάζου, το οποίο υπολογιζόταν στους 20 τόνους, οπότε δωρίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου το 1836. Η Πινακοθήκη τελικά επέστρεψε το έκθεμα στον Βασιλιά Εδουάρδο τον Ζ' το 1906 και εκείνος το τοποθέτησε στον κήπο του Ανακτόρου του Μπάκιγχαμ, όπου παραμένει μέχρι σήμερα, σε κάποια απόσταση στα ΒΔ του κεντρικού κτιρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Πέταρ Κρούζιτς
Ο Πέταρ Κρούζιτς (πέθανε το 1537) ήταν Κροάτης κνιάζ, λοχαγός, στρατιώτης και υπερασπιστής του Κλις και ο λοχαγός του Σένι.
Στις αρχές του 16ου αιώνα ο Πέταρ Κρούζιτς υπερασπίστηκε το φρούριο Κλις ενάντια στην εισβολή των Τούρκων. Πέθανε το 1537 προσπαθώντας να σπάσει μια ακόμη πολιορκία των Τούρκων. Μετά το θάνατό του, οι υπερασπιστές του Κλις συμφώνησαν να δώσουν το φρούριο στους Οθωμανούς με αντάλλαγμα τις γυναίκες, τα παιδιά και τη ζωή τους. Με αυτόν τον τρόπο οι Οθωμανοί κατέκτησαν τελικά το Φρούριο Κλις μετά από σχεδόν δυόμισι δεκαετίες επιτυχημένης άμυνάς του.
Προέλευση
Ήταν γέννημα θρέμμα του Κρούγκ στο Νεμπλιούχ, μια συνοικία της ομότιτλης φυλής στο župa του Λάπατς στη Λίκα. Ωστόσο, μεταγενέστεροι χρονικογράφοι και ιστορικοί, κυρίως για τοπικούς πατριωτικούς λόγους, προσπάθησαν να τον οικειοποιηθούν και να τον παρουσιάσουν ως έναν από τους συμπατριώτες τους επειδή απολάμβανε απίστευτης δημοτικότητας ως αντιοθωμανός αγωνιστής, ειδικά στις περιοχές από τις οποίες προέρχονταν οι υπερασπιστές του Κλις ( Poljica). δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Ταφική πλάκα Πέταρ Κρούζιτς στο Τρσατ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία το 1513 όταν εντάχθηκε στις υπερασπιστές του φρουρίου Κλις. Γύρω στο 1518 ή το 1519 προήχθη σε καπετάνιο του φρουρίου Κλις από τον Πέταρ Μπερισλάβιτς. Το 1521 ονομάστηκε Καπετάνιος του Σένι μαζί με τον Γκουργκ Όρλοβιτς, που ονομάστηκε συγκυβερνήτης του Κλις. Ήταν ενεργοί σε αυτά τα καθήκοντα μαζί μέχρι τη Μάχη του Μόχατς, όταν ο Όρλοβιτς πέθανε στη μάχη κατά των Τούρκων.
Τον Φεβρουάριο του 1524 ο Τούρκος καπετάνιος Μουσταφά πολιόρκησε το φρούριο του Κλις με περίπου 3000 άνδρες. Το οχυρό κατάφερε να συγκρατήσει την εισβολή για πάνω από δύο μήνες, ενώ ο Κρούζιτς πήγε στο Σένι λίγες μέρες πριν από την πολιορκία και συγκέντρωσε έναν στρατό από 1500 πεζούς, 60 ιππείς και 40 πλοία για να πλαισιώσουν τον τουρκικό στρατό. Έφτασε στην πόλη Σόλιν το βράδυ της 10ης Απριλίου από όπου εξαπέλυσαν επίθεση κατά των Τούρκων, καταστρέφοντας τον στρατό τους. Για αυτό το επίτευγμα ανταμείφθηκε με το κάστρο Μπρέζνιτσα από τον βασιλιά της Ουγγαρίας Λουδοβίκο Β' .δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| [[Φρούριο του Κλις|Φρούριο Κλις (16ος αιώνας)]] μικρογραφία|240x240εσ| οικόσημο της οικογένειας Κρούζιτς|αριστεράΑπό τότε το Κλις βρισκόταν υπό συνεχή απειλή από τους τουρκικούς στρατούς. Στις 4 Ιουνίου 1532, ενώ ο Κρούζιτς ζητούσε βοήθεια από πιθανές συμμαχικές πόλεις και κράτη, ένας μεγάλος τουρκικός στρατός με επικεφαλής τον Βενετό Νικόλα Κουερίνι πήρε τον έλεγχο του Κλις με τη βοήθεια προδοτών. Ωστόσο, αμέσως μετά ο Κρούζιτς επέστρεψε με 2000 άνδρες από την πόλη της Ανκόνα και πήρε τον έλεγχο του φρουρίου. Στις 18 Σεπτεμβρίου κατάφερε να καταλάβει ένα τουρκικό οχυρό στο Σόλιν και προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά Φερδινάνδο Α' να χτίσει εκεί ένα οχυρό, για να πάρει τον έλεγχο της περιοχής γύρω από το Σόλιν, αλλά ο βασιλιάς δεν έλαβε κανένα μέτρο.
Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, οι Τούρκοι προσπάθησαν να καταλάβουν το Κλις το 1535 με προδοσία. Δωροδόκησαν τον Ουσκόκ Μάτε Τβρντοσάλιτς, για να τους αφήσει στην πόλη την τελευταία μέρα του Καρναβαλιού, αλλά ο Τβρντοσάλιτς τους εξαπάτησε και ενημέρωσε τους υπερασπιστές του Κλις για το τουρκικό σχέδιο. Όταν οι Τούρκοι ήρθαν όπως είχαν κανονίσει, τους άφησε να μπουν στο οχυρό όπου έπεσαν σε ενέδρα και τους σκότωσαν.
Μέχρι τα τέλη Αυγούστου 1536, οι Τούρκοι είχαν συγκεντρώσει μεγάλο στρατό και επισκεύασαν το φρούριο στο Σόλιν, που κατέκτησε ο Κρούζιτς το 1532 (και στη συνέχεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει), και είχαν χτίσει δύο νέα οχυρά για να περιβάλλουν πλήρως τον Κλις. Από τότε το Κλις δεχόταν συνεχείς επιθέσεις από τους Τούρκους, αλλά οι αμυντικοί του Ουσκόκ κατάφεραν να τους συγκρατήσουν. Η βοήθεια έφτασε τον Μάρτιο του 1537 όταν έφτασαν 3000 στρατιώτες που έστειλε ο Φερδινάνδος Α' και 700 Ιταλοί στρατιώτες που έστειλε ο πάπας Παύλος Γ'. Ο Πέταρ Κρούζιτς οδήγησε τους στρατούς και εισέβαλε στα τουρκικά οχυρά, καταφέρνοντας να καταστρέψει δύο. Ενώ εισέβαλε στο τρίτο, ο Τούρκος λοχαγός Μουράτ-μπεγκ ήρθε με 2000 άνδρες, που φώναζαν, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί και οι Ιταλοί στρατιώτες να αρχίσουν να φεύγουν προς την ακτή. Ο Κρούζιτς ήταν από τους τελευταίους που υποχώρησαν και περικυκλώθηκε από τις τουρκικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί στη σφοδρή μάχη.
Μετά τον θάνατο του καπετάνιου τους και την έλλειψη νερού, οι υπερασπιστές του Κλις παραδόθηκαν στους Οθωμανούς με αντάλλαγμα την ελευθερία τους. Στις 12 Μαρτίου 1537 η πόλη και το φρούριο αφέθηκαν υπό τουρκικό έλεγχο. Πολλοί από τους πολίτες εγκατέλειψαν την πόλη ενώ οι Ουσκόσι πήγαν στην πόλη Σένι, όπου συνέχισαν να πολεμούν τους Τούρκους εισβολείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ευγενείς
Βίτολντ Τσεράσκι
Ο Τσεράσκι γεννήθηκε στην πόλη Σλουτσκ της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα ανήκει στη Λευκορωσία), όπου ο πατέρας του, πολωνολιθουανικής καταγωγής, ήταν καθηγητής της γεωγραφίας σε γυμνάσιο. Η εμφάνιση του Κομήτη του Ντονάτι το 1858 δημιούργησε ενδιαφέρον για την αστρονομία στον μικρό Τσεράσκι, οπότε εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1867, όπου περνούσε αρκετό χρόνο στο Πανεπιστημιακό Αστεροσκοπείο, το μετέπειτα Αστρονομικό Ινστιτούτο Στέρνμπεργκ. Εκεί προσλήφθηκε αρχικώς ως βοηθός. Το 1874 ταξίδεψε στην πόλη Κιάχτα της Ασιατικής Ρωσίας προκειμένου να παρατηρήσει τη διάβαση της Αφροδίτης. Από τότε ενδιαφέρθηκε για την αστρονομική φωτογραφία και το 1883 πήρε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών για την ανάπτυξη τεχνικών προσδιορισμού της φωτεινότητας λευκών αστέρων. Επενόησε επίσης τεχνικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται σήμερα στο λεγόμενο «φωτόμετρο Zöllner-Tserasky». Ο Τσεράσκι άρχισε να διδάσκει σε σχολή από τη δεκαετία του 1870 και το 1884 νυμφεύθηκε την επίσης αστρονόμο Λίντιγια Πετρόβνα, γνωστή σήμερα για την ανακάλυψη πολλών μεταβλητών αστέρων. Ο Βίτολντ Τσεράσκι έγινε Καθηγητής της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1889. Το επόμενο έτος διορίσθηκε και διευθυντής του πανεπιστημιακού αστεροσκοπείου. Συνταξιοδοτήθηκε το 1916 και πήγε να μείνει στη Θεοδοσία (πόλη) της Κριμαίας, αλλά επέστρεψε προκειμένου να είναι κοντά στον γιο τους στη Μόσχα, όπου και απεβίωσε.
Παραπομπές
Τσερασκι, Βιτολντ
Φεουδαρχικός κατακερματισμός
[[Αρχείο:TestamentKrzywoustego.png|δεξιά|μικρογραφία|Κατακερματισμός της Πολωνίας μεταξύ των υιών του Μπολέσλαφ το 1138:
]] Φεουδαρχικός κατακερματισμός είναι ένα στάδιο στην ανάπτυξη ορισμένων φεουδαρχικών κρατών, στο οποίο χωρίζεται σε μικρότερες περιφερειακές κρατικές δομές, καθεμία από τις οποίες χαρακτηρίζεται από σημαντική αυτονομία, αν όχι απόλυτη ανεξαρτησία και κυβερνάται από έναν υψηλόβαθμο ευγενή, όπως ένας πρίγκιπας ή ένας δούκας. Ο φεουδαρχικός κατακερματισμός συνδέεται συνήθως με την ευρωπαϊκή ιστορία, ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα.
Ο φεουδαρχικός κατακερματισμός συμβαίνει αφού ο θάνατος του νόμιμου ηγεμόνα δεν αφήνει σαφείς κληρονόμους και οι κυβερνήτες διαφόρων υποδιαιρέσεων του αρχικού κράτους αποτυγχάνουν να εκλέξουν ή να συμφωνήσουν για έναν νέο ηγέτη για την προηγούμενη, μεγαλύτερη οντότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις (για παράδειγμα, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) ένας τέτοιος ηγέτης μπορεί να εκλεγεί, αλλά να έχει πολύ μικρότερες εξουσίες από αυτές του προκατόχου του.
Αυτό το φαινόμενο έχει συμβεί στην ιστορία πολλών χωρών και περιοχών:
Σύμφωνα με τον Σαμίρ Αμίν, ο φεουδαρχικός κατακερματισμός ήταν κυρίως ευρωπαϊκό φαινόμενο και δεν συνέβη στην ιστορία της Κίνας ή των ισλαμικών κρατών της Μέσης Ανατολής. Ταυτόχρονα, ο όρος φεουδαρχικός κατακερματισμός έχει χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο της ιστορίας της Κίνας (η περίοδος των εμπόλεμων κρατών) και της ιστορίας της Ιαπωνίας (περίοδος Σενγκόκου).
Πηγές
κατακερματισμος φεουδαρχικος
Φως στο τούνελ
Φως στο τούνελ είναι ελληνική ενημερωτική τηλεοπτική εκπομπή έρευνας και αναζήτησης, με παρουσιάστρια την Αγγελική Νικολούλη. Η εκπομπή επικεντρώνεται στην εξιχνίαση εγκλημάτων και την ανεύρεση αγνοουμένων και έχει λάβει πολλαπλά βραβεία και διακρίσεις, από εθνικούς και διεθνείς φορείς.
Τον Οκτώβριο του 2022 έκανε πρεμιέρα για 28η συνεχόμενη σεζόν.
Ιστορικό μετάδοσης
Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 1995 και έκτοτε μεταδίδεται ανελλιπώς επί 28 χρόνια.
Το πρώτο επεισόδιο της εκπομπής προβλήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1995 από τη συχνότητα του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ. Η εκπομπή συνεχίστηκε να προβάλλεται από τον ίδιο σταθμό και τις επόμενες τέσσερις σεζόν ενώ από τον Οκτώβριο του 1999, και μετά την μετονομασία του σταθμού, η προβολή της γινόταν πλέον από τον Alpha TV. Εκεί παραμένει για δύο ακόμη σεζόν μέχρι το καλοκαίρι του 2001 που η Αγγελική Νικολούλη παίρνει μεταγραφή με την εκπομπή για το νεοσύστατο τηλεοπτικό σταθμό Alter Channel. Το Φως στο Τούνελ θα φιλοξενηθεί εκεί για τα επόμενα δέκα χρόνια ενώ το καλοκαίρι του 2011 η Αγγελική Νικολούλη θα ανανεώσει τη συνεργασία της με τον σταθμό και για τη τηλεοπτική σεζόν 2011-2012. Η 17η σεζόν της εκπομπής κάνει πρεμιέρα στις 23 Σεπτεμβρίου του 2011 ενώ στις 9 Νοεμβρίου το Τούνελ μεταδίδεται για τελευταία φορά από το ALTER λόγω των οικονομικών προβλημάτων που οδήγησαν στο κλείσιμο του σταθμού στις αρχές του 2012.
Τον Οκτώβριο του 2012 ανακοινώθηκε η επιστροφή της εκπομπής μέσα από τη συχνότητα του Alpha TV με τη 18η σεζόν να κάνει πρεμιέρα στις 2 Νοεμβρίου. Η εκπομπή συνέχισε να φιλοξενείται από την ίδια συχνότητα για τα επόμενα εννέα χρόνια μέχρι και τις 18 Ιουνίου του 2021 που προβλήθηκε μία έκτακτη εκπομπή.
Τον Ιούλιο του 2021 ανακοινώθηκε η μεταγραφή της εκπομπής στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel. Η πρεμιέρα της 27ης σεζόν έγινε στις 22 Οκτωβρίου.
Μορφή
Η εκπομπή δημιουργήθηκε με σκοπό την εξιχνίαση εγκλημάτων και την ανεύρεση αγνοουμένων. Ως το 2019, έχει συμπληρώσει περισσότερες από 800 εκπομπές, που οδήγησαν στον εντοπισμό περισσότερων από 1.500 ατόμων και στην αποκάλυψη περισσότερων από 20 δολοφονιών.
Μεταδίδεται ζωντανά με διάρκεια περίπου 3 ωρών και περιλαμβάνει μαγνητοσκοπημένες και ζωντανές συνεντεύξεις με τους συγγενείς και φίλους αγνοουμένων, ερευνώντας παράλληλα τις συνθήκες εξαφάνισης. Αρκετοί, αργότερα καταδικασμένοι, δολοφόνοι έχουν εμφανιστεί στην εκπομπή, είτε ως καλεσμένοι είτε αναζητώντας τα θύματα τους σε μια προσπάθεια να απομακρύνουν τις υποψίες.
Βραβεία και Διακρίσεις
Η εκπομπή έχει λάβει πολλαπλές διακρίσεις και βραβεία στο πέρασμα των χρόνων για τη συμβολή της στην ανεύρεση αγνοουμένων και στην εξιχνίαση δολοφονιών. Η εκπομπή καταχωρήθηκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες δύο φορές, αρχικά το 1998 για την ανακάλυψη, κατά τη διάρκεια 75 εκπομπών, 85 αγνοούμενων ατόμων με ρεκόρ την ανεύρεση μέσα σε 10 λεπτά αγνοούμενης επί 58 χρόνια που ζούσε στη Γαλλία. Το 1999 καταχωρήθηκε και πάλι, καθώς «σε ένα σύνολο 130 εκπομπών, βρέθηκαν 210 άτομα που είχαν δηλωθεί στην αστυνομία ως αγνοούμενα, μερικά από τα οποία είχαν εξαφανισθεί εδώ και πενήντα χρόνια».
Η κοινωνική προσφορά της εκπομπής έχει επίσης αναγνωριστεί από την Euro Union Consult a.f.b.l., ανεξάρτητο κοινωνικό φορέα που υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικές ενημερωτικές εκπομπές
Κενταυρομαχία
Στην Ελληνική μυθολογία, με τον όρο Κενταυρομαχία, περιγράφεται μια μάχη στην οποία συμμετείχαν κένταυροι. Πολύ γνωστή είναι  η  μάχη μεταξύ Κενταύρων και Λαπιθών, κατά τη διάρκεια της γιορτής για το γάμο Πειρίθου, βασιλιά των Λαπιθών, και της Ιπποδάμειας. Το συγκεκριμένο περιστατικό αναφέρεται με λεπτομέρειες στο έργο του Οβίδιου «Μεταμορφώσεις», βιβλίο 12, μύθοι 3 και 4, αλλά και στην Ιλιάδα του Ομήρου (Α, 263 έως 275). Και στα δυο έργα τα γεγονότα διηγείται ο Νέστορας, ο οποίος είχε λάβει μέρος στη μάχη. Παρών στη μάχη ήταν και ο Θησέας, φίλος του Πειρίθου.
Ο Πειρίθους, ετεροθαλής αδερφός των κενταύρων, κάλεσε τον κένταυρο Ερυτίωνα στο γάμο του. Ο Ευρυτίωνας είχε τη φήμη του πιο άγριου από τους κένταυρους. Στο γλέντι μέθυσε και παρεκτράπη, με αποτέλεσμα να επιτεθεί στην νύφη, την Ιπποδάμεια. Οι Λάπιθες εξοργίστηκαν από την ασέβεια του καλεσμένου. Του επιτέθηκαν, τον τραυμάτισαν σοβαρά  και του έδωσαν εντολή να φύγει από το γλέντι. Οι υπόλοιποι κένταυροι έμαθαν για το περιστατικό, εξοργίστηκαν  με τη σειρά τους εξ αιτίας της συμπεριφοράς των Λαπιθών απέναντι στον αδελφό τους, και τους επιτέθηκαν. Αν και οι Λάπιθες υστερούσαν σε δύναμη, νίκησαν τους κένταυρους, καθώς είχαν τη βοήθεια του Θησέα. Όσοι κένταυροι επέζησαν, εκδιώχθηκαν μακριά από το Πήλιο
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Κένταυροι
Άγιος Παύλος (νησίδα)
Ο Άγιος Παύλος ή Μάλιγκραντ (αλβ. Qyteti i Vogël) είναι νησί που βρίσκεται στο αλβανικό τμήμα της λίμνης Πρέσπας, με πολλά σπήλαια κατάλληλα να φιλοξενήσουν άγρια ζωή και έναν κυκλικό γκρεμό. Έχει σχήμα γυρίνου και καλύπτεται από δέντρα και αμμώδη περιοχή. Το νησί περιλαμβάνει μια περίφημη εκκλησία της Παρθένου Μαρίας, που χτίστηκε από τον Καίσαρ Νόβακ, ευγενή της περιοχής, το 1369. Έχει έκταση περίπου 5 εκταρίων (50 στρέμματα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αλβανίας
Αριστογένης (στρατηγός)
Ο Αριστογένης (Ἀριστογένης) ο Αθηναίος ήταν αρχαίος Έλληνας στρατηγός κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, ένας από τους δέκα διοικητές που διορίστηκαν να αντικαταστήσουν τον Αλκιβιάδη μετά τη ναυμαχία του Νοτίου το 407 π.Χ..
Ήταν πατέρας του Ηρακλείδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Πόπη Αστεριάδη
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλλιθέα Αττικής, σε μια πολύτεκνη οικογένεια. Ήταν η μικρότερη από τα υπόλοιπα αδέλφια της - τέσσερα αγόρια - και ο πατέρας της, κ. Φιλόστρατος Αστεριάδης, έκανε δύο δουλειές για να τα καταφέρει. Το 1973 μετακόμισε στην περιοχή Ευαγγελίστρια στον Πειραιά όπου ζει έκτοτε με τις δύο κόρες της.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το όνομά της συνδέθηκε άμεσα με το Νέο Κύμα του Ελληνικού Τραγουδιού, μιας και υπήρξε μεταξύ των βασικών ερμηνευτριών του. Τραγούδησε για χρόνια σε μπουάτ της Πλάκας.
Δισκογραφία
2013 -  Soul destiny-Μες στις σιγής τα Χρώματα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Νέο Κύμα
Φυσικο-γεωγραφικά χαρακτηριστικά του Αρτσάχ
thumb|δεξιά|Οροσειρά Μραβ Το Αρτσάχ βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα των αρμενικών υψιπέδων στο νοτιοανατολικό τμήμα του Μικρού Καυκάσου. Το δυτικό τμήμα της κοιλάδας του Κύρου-Αράξη βρίσκεται στην περιοχή. Η επιφάνεια είναι κυρίως ορεινή, με πλαγιές από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά. Το μέσο υψόμετρο της περιοχής είναι 1100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το υψηλότερο σημείο είναι το Όρος Αριουτιάν (3724 μ., Κορυφογραμμή Μραβ), το χαμηλότερο σημείο είναι η κοιλάδα Σεβτζούρ (112 μ., περιοχή Μαρτουνί). Μία από τις υψηλότερες κορυφές είναι το Μραβ (3343 μ.). Στα νοτιοανατολικά του Μραβ, χαμηλές, απότομες και επικίνδυνες πλαγιές χαράσσονται στην επικράτεια της χώρας από τον ποταμό Ταρτάρ (Τρτου) με βαθιά φαράγγια και κοιλάδες ποταμών. Σχηματισμοί παγετώνων διατηρούνται στα υψίπεδα της οροσειράς.
Σχέσεις Αγίας Έδρας-Πολωνίας
Ιστορία
Οι σχέσεις μεταξύ της Αγίας Έδρας και της Πολωνίας υπήρχαν στο επίπεδο της Ευφημίας από το 1555, όταν έφτασε στη Βαρσοβία ο πρώτος διπλωματικός εκπρόσωπος της Αγίας Έδρας με τον βαθμό του Νούντσιου. Η υπογραφή ενός κονκορδάτου στις αρχές αυτού του αιώνα ήταν μια προηγούμενη μαρτυρία για την ύπαρξη ακόμη παλαιότερων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ τους. Με τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1795, το πολωνικό κράτος έπαψε να υπάρχει, αλλά ανέκτησε την ανεξαρτησία του το 1918 μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1919, η Αγία Έδρα και η Πολωνία σύναψαν διπλωματικές σχέσεις.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αγία Έδρα αρνήθηκε να αναγνωρίσει την Πολωνική Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας που ιδρύθηκε το 1945. Η Αγία Έδρα διατήρησε τις διπλωματικές σχέσεις με την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο μέχρι το 1958. Το 1971, άρχισαν οι συζητήσεις για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Πολωνίας και της Αγίας Έδρας. Τον Οκτώβριο του 1978, ο γεννημένος στην Πολωνία Αρχιεπίσκοπος της Κρακοβίας, Κάρολ Γιούζεφ Βοϊτίλα, εξελέγη Πάπας και έγινε γνωστός ως Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄. Τον Ιούνιο του 1979, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄'πραγματοποίησε την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στην Πολωνία. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ έχει αναγνωριστεί ότι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του κομμουνισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας. Το 1989, οι διπλωματικές σχέσεις αποκαταστάθηκαν πλήρως μεταξύ των δύο χωρών.
Παπικές επισκέψεις
δεξιά|μικρογραφία| Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ φθάνει στην [[Γκντίνια για την τρίτη παπική του επίσκεψη στην Πολωνία, τον Ιούνιο του 1987.]] Παπικές επισκέψεις από την Αγία Έδρα στην Πολωνία
Νούντσιοι
Ο πρώτος Νούντσιος στην Πολωνία, που διορίστηκε το 1555, ήταν ο Λουίτζι Λιπομάνο. Υποφέροντας από κακή υγεία, έφυγε το Φεβρουάριο του 1557.
Ο πρώτος κάτοικος εκπρόσωπος στο αναδυόμενο πολωνικό κράτος μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ο Ακίλε Ράτι, ο μελλοντικός Πάπας Πίος ΙΑ΄, ο οποίος διορίστηκε Επισκέπτης τον Απρίλιο του 1918 και Νούντσιος το 1919. Το Νουντσιάτο της Πολωνίας χαρακτηρίστηκε ως Νουντσιάτο Πρώτης Τάξης, στο ίδιο επίπεδο με εκείνο της Μαδρίτης, του Παρισιού και της Βιέννης. Ο Αρχιεπίσκοπος Ράτι διορίστηκε σύντομα Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου και έφυγε από την Πολωνία στις 4 Ιουνίου 1921. Ο διάδοχός του ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Λορέντσο Λάουρι, του οποίου ο διορισμός δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου 1921. Ο Λάουρι διαπραγματεύτηκε ένα κονκορδάτο με το αποκατεστημένο πολωνικό κράτος. Στις 20 Δεκεμβρίου 1926, έγινε καρδινάλιος. Από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 1923, ο Μονσινιόρ Τζοβάνι Μπατίστα Μοντίνι, ο μελλοντικός Πάπας Παύλος ΣΤ΄, εργάστηκε ως Γραμματέας στη Βαρσοβία. Ο Αρχιεπίσκοπος Φραντσέσκο Μαρμάτζι ήταν Νούντσιος στην Πολωνία από το 1928 έως ότου έγινε καρδινάλιος στις 16 Δεκεμβρίου 1935. Ο διάδοχός του, ο Αρχιεπίσκοπος Φιλίπο Κορτέζι, ο οποίος ήταν Νούντσιος στην Πολωνία κατά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έφυγε από τη Βαρσοβία στις 5 Σεπτεμβρίου 1939, όπου ακολούθησε την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Βουκουρέστι.
Μετά την επανέναρξη των πλήρων διπλωματικών σχέσεων στις 17 Ιουλίου 1989, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ διόρισε τον πρώτο Νούντσιο στην Πολωνία μετά από μισό αιώνα, τον Αρχιεπίσκοπο Γιούζεφ Κοβάλτσικ στις 28 Αυγούστου 1989. Κατείχε αυτό το αξίωμα για εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι τις 8 Μαΐου 2010, όταν διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο και Προκαθήμενος της Πολωνίας. Ο διάδοχός του, Τσελεστίνο Μιλιόρε, διορίστηκε στις 30 Ιουνίου 2010.
Παραπομπές
Πολωνια Αγια Εδρα
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Βασιλικής Θάνου 2015
Η κυβέρνηση Βασιλικής Θάνου (Αύγουστος – Σεπτέμβριος 2015) ήταν η υπηρεσιακή Κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία ανέλαβε μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα του Ιανουαρίου του 2015.
Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, αμέσως μετά την ανακοίνωση της παραίτησης της κυβέρνησης, προχώρησε, όπως ορίζει το Σύνταγμα, στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Όταν κανένα κόμμα δεν δέχτηκε (ή δεν κατάφερε) να σχηματίσει κυβέρνηση, τότε διόρισε την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου. Σκοπός της κυβέρνησης Θάνου ήταν η διενέργεια των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου 2015. Μετά τις εκλογές αυτές, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ επικράτησε με ποσοστό 35,46%, η κυβέρνηση Θάνου παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τη δεύτερη κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα.
Η επιλογή της Βασιλικής Θάνου ως υπηρεσιακής Πρωθυπουργού προκάλεσε τη δυσφορία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, της Νέας Δημοκρατίας, θεωρώντας το πρόσωπο όχι αρκετά ανεξάρτητο κομματικά, ώστε να ηγηθεί κυβέρνησης. Η Βασιλική Θάνου επελέγη από την κυβέρνηση Τσίπρα στη θέση της Προέδρου του Αρείου Πάγου (αν και ήταν στην τέταρτη θέση της επετηρίδας) και θεωρήθηκε φιλικά προσκείμενη προς τις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, η Θάνου ήταν η μόνη διορισμένη ανώτατη δικαστής αυτήν την περίοδο, καθώς οι θέσεις των Προέδρων των δύο άλλων ανώτατων δικαστηρίων της χώρας (Πρόεδρος του ΣτΕ και Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου) ήταν κενές.
Παραπομπές
2015 08 2015 Κατηγορία:2015
Λέσακ
Το Λέσακ (σερβικά: Лешак/Lešak) είναι σερβική κωμόπολη στην Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων, στον δήμο Λεπόσαβιτς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2011, έχει πληθυσμό 1.803 κατοίκους, με σερβική πλειοψηφία.
Σε άμεση γειτνίαση με την κωμόπολη βρίσκεται το παλαιό σερβικό νεκροταφείο και τα ερείπια της εκκλησίας «Μπόριανι», που προστατεύεται από το νόμο ως ιστορικό μνημείο.
Το Λέσακ, μαζί με τον δήμο Λεπόσαβιτς, εκχωρήθηκαν στη Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Λευκή της Γαλλίας (1328-1394)
Η Λευκή της Γαλλίας, δούκισσα της Ορλεάνης (γαλλικά:Blanche de France, 1 Απριλίου 1328 - 8 Φεβρουαρίου 1328) ήταν υστερότοκη κόρη του βασιλιά Καρόλου Δ΄ της Γαλλίας και της τρίτης συζύγου του Ιωάννα του Εβρέ. Ο πατέρας της πέθανε χωρίς να αποκτήσει γιους και ο πρώτος ξάδελφος του Φίλιππος Βαλουά ορίστηκε αντιβασιλιάς της Γαλλίας στην περίπτωση που η μητέρα της γεννούσε γιο. Μετά από δυο μήνες η Ιωάννα του Εβρέ γέννησε κόρη, τη Λευκή, με αποτέλεσμα ο μέχρι τότε αντιβασιλιάς Φίλιππος Βαλουά να στεφθεί βασιλιάς ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο Σαλικός νόμος ο οποίος εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία από τον θείο της Φίλιππο Ε΄ έχει αποκλείσει τη διαδοχή στον θρόνο της Γαλλίας όχι μόνο σε κόρες ή αδελφές αλλά οποιαδήποτε θηλυκή γραμμή· ο βασιλιάς θα έπρεπε να είναι από πατέρα προς πατέρα απόγονος του Ούγου Καπέτου.
Η Λευκή παντρεύτηκε στις 8 Ιανουαρίου 1345 τον δεύτερο ξάδελφο της Φίλιππο της Ορλεάνης, γιο του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας της Χωλής, δεν απέκτησαν παιδιά, αν και ο Φίλιππος είχε νόθα παιδιά. Με τον θάνατο του συζύγου της (1375) οι τίτλοι και τα εδάφη του επανήλθαν στο βασιλικό στέμμα.
Η Λευκή πέθανε το 1382 και τάφηκε στο παρεκκλήσι της Παναγίας των Παρισίων στη Βασιλική Σαιν-Ντενί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης
Φρούριο Γιαμ
Το Γιαμ (ή Γιάμα, Γιαμγκορόντ, Ям) είναι φρούριο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Λούγκα στο Κινγκισέπ της περιφέρειας Λένινγκραντ στη Ρωσία.
Το φρούριο χτίστηκε το 1384 από τον Ιβάν Φιοντόροβιτς, έναν βογιάρο (ευγενή) της δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, για την προστασία των δυτικών συνόρων της δημοκρατίας. Χάρη σε αυτό, το Γιαμ παρέμεινε απόρθητο από τον 14ο έως τον 15ο αιώνα. Το φρούριο ανοικοδομήθηκε πλήρως μετά την ενσωμάτωση της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ στο Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας. Μετά την κατασκευή του φρουρίου Ιβάνγκοροντ, το φρούριο Γιαμ έχασε τη στρατιωτική του σημασία.
Μεταξύ του τέλους του 16ου αιώνα και των αρχών του 17ου αιώνα, το φρούριο Γιαμ καταλήφθηκε δύο φορές από τον σουηδικό στρατό και το φρούριο δόθηκε στη Σουηδία το 1612 με τη Συνθήκη του Στόλμποβο. Οι Ρώσοι εισέβαλαν στο φρούριο το 1658 και κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος του, ωστόσο η σουηδική φρουρά άντεξε στο Ντέτινετς (ρωσικά: Детинец, οχυρωμένη πόλη-φρούριο στη Ρωσία). Στη συνέχεια, ο σουηδικός στρατός κατεδάφισε το μεγαλύτερο μέρος του φρουρίου (εκτός από τα Ντέτινετς) για να το ξαναχτίσει. Η κατασκευή ενός νέου φρουρίου τύπου προμαχώνα ξεκίνησε αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το 1703 το φρούριο ανακαταλήφθηκε από τους Ρώσους. Η κατασκευή του Γιαμ ολοκληρώθηκε από τον Ρώσο τσάρο Πέτρο τον Μέγα. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα σύνορα της Ρωσίας επεκτάθηκαν πιο δυτικά, το Γιαμ περιέπεσε σε αχρηστία. Τα ερείπια των Ντέτινετς κατεδαφίστηκαν με εντολή της Μεγάλης Αικατερίνης το 1781 και οι προμαχώνες εγκαταλείφθηκαν. Τον 19ο αιώνα, η περιοχή γύρω από το φρούριο έγινε πάρκο της πόλης.
Η περίοδος της δημοκρατίας του Νόβγκοροντ
Σύμφωνα με τα χρονικά, το φρούριο Γιαμ ιδρύθηκε το 1384 στην υποτιθέμενη θέση της διέλευσης του ποταμού Λούγκα. Χτίστηκε σε 33 ημέρες και η κατασκευή του φαίνεται να ήταν πολύ σημαντική για το Νόβγκοροντ. Ένας χρονικογράφος λέει ότι, «όλοι οι ευγενείς του Νόβγκοροντ» συμμετείχαν στη διαδικασία. Πέντε βοεβόδοι Κοτσάνσκι (αρχηγοί συνοικιών) έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατασκευή του. Ο Ιβάν Φιοντόροβιτς ήταν επικεφαλής και βοηθούμενος από τους Όσιπ Ζαχάροβιτς, Γιούρι Οντσιφόροβιτς, Φιοντόρ Τιμόφεεφ, Στέπαν Μπορίσοφ και άλλους «βογιάρους και φιλισταίους». Το φρούριο χτίστηκε στη δεξιά (ανατολική) όχθη της διάβασης του ποταμού Λούγκα, που ήταν επίσης η διασταύρωση των χερσαίων και πλωτών διαδρομών από το Νόβγκοροντ προς την Ευρώπη. Επιπλέον, το Γιαμ συνδέθηκε με το Κοπορίε οδικώς επιτρέποντας τη δυνατότητα να μετακινηθούν εφεδρικά στρατεύματα. Την ίδια στιγμή, ορισμένοι πολίτες του Νόβγκοροντ μετακινήθηκαν, για να εποικήσουν το φρούριο με προνομιακούς όρους και Ρώσοι αγρότες εγκαταστάθηκαν στις γύρω περιοχές. Αργότερα ο οικισμός γύρω από το Γιαμ ιδρύθηκε ως πόλη με το όνομα Γιαμγκορόντ.
Το 1395, οι Σουηδοί επιτέθηκαν ανεπιτυχώς στο Γιαμ. Μια φρουρά με επικεφαλής τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο νίκησε τον σουηδικό στρατό, ο οποίος στη συνέχεια τράπηκε σε φυγή. Δύο χρόνια αργότερα, δέχθηκε ξανά επίθεση, αυτή τη φορά από Λιβονιανούς ιππότες. Λεηλάτησαν πολλά χωριά γύρω από το Γιαμ, αλλά δεν προσπάθησαν να εισβάλουν στο φρούριο.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου Νόβγκοροντ-Λιβονίας, ο Λιβονικός στρατός επιτέθηκε στο Γιαμ το 1443. Έκαψαν το πόσαντ (οικισμό) και κατέστρεψαν την προβλήτα. Παρά το γεγονός ότι οι πρεσβευτές του Τάγματος προσπάθησαν να παρουσιάσουν αυτή την επίθεση ως ανεξάρτητη επιδρομή από έναν ανεξέλεγκτο πολέμαρχο, το φθινόπωρο του 1444, ένας μεγάλος, καλά οπλισμένος Λιβονικός στρατός πολιόρκησε το φρούριο. Τα όπλα του στρατού περιλάμβαναν πρωσικό βομβαρδισμό (κανόνια). Ο πρίγκιπας του Σούζνταλ, Βασίλι Γιούριεβιτς, που υπηρετούσε στο Νόβγκοροντ εκείνη την εποχή, ηγήθηκε των υπερασπιστών του Γιαμ. Ως αποτέλεσμα μιας μονομαχίας με κανόνια, ο βομβαρδισμός του λιβονικού στρατού καταστράφηκε. Οι δυνάμεις του υποχώρησαν, έχοντας μεγάλες απώλειες. Το 1447, ένα Λιβονικό Τάγμα προσπάθησε να καταλάβει ξανά το Γιαμ με πολύ μεγαλύτερο στρατό. Είχε δικό του στρατό από τη Νάρβα αλλά είχε και αρκετές διμοιρίες, πυροβολικό, όπλα και ένα βαγόνι από την Πρωσία. Η μάχη ήταν έντονη και σύμφωνα με λιβονικές πηγές διήρκεσε 13 ημέρες. Την τελευταία ημέρα, έφθασαν ενισχύσεις από το Νόβγκοροντ, που μετέφεραν πυροβολικό, αναγκάζοντας τον Λιβονικό στρατό να υποχωρήσει με μεγάλες απώλειες ξανά. Οι Λιβονιανοί λεηλάτησαν πολλά χωριά γύρω από το Γιαμ, ακόμη και στις όχθες των ποταμών Νέβα και Ιζόρα.
Μια συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε το 1448, αλλά ως αποτέλεσμα του πολέμου, το Γιαμ υπέστη σοβαρές ζημιές. Είχε γίνει απαρχαιωμένο και δεν μπορούσε πλέον να προστατεύσει την πόλη από τα νέας τεχνολογίας κανόνια. Έτσι, με εντολή του αρχιεπισκόπου του Νόβγκοροντ Ευθυμίου Β', που επιθεώρησε το Γιαμ εκείνη την εποχή, το παλιό φρούριο κατεδαφίστηκε το 1449. Ένα νέο σύγχρονο φρούριο χτίστηκε αμέσως στην ίδια τοποθεσία.
Η περίοδος του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας
μικρογραφία| Υπολείμματα τείχους φρουρίου, θέα από τον ποταμό Λούγκα Όταν η δημοκρατία του Νόβγκοροντ έγινε μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας το 1478, το φρούριο Γιαμ παρέμεινε στα σύνορά του, έτσι επισκευάστηκε και ο οικισμός του Γιαμγκορόντ απέκτησε επίσης μια ξύλινη οχύρωση. Το 1492 ο Ιβάν Γ΄ διέταξε την κατασκευή ενός νέου φρουρίου όχι μακριά από το Γιαμ στο δρόμο προς τη Λιβόνια ακριβώς απέναντι από τον ποταμό από το φρούριο Νάρβα. Το 1490, το Γιαμ εκσυγχρονίστηκε με άλλες οχυρώσεις. Το Γιαμγκορόντ έγινε τότε το κύριο εμπορικό κέντρο στις όχθες του ποταμού Λούγκα και πλησιέστερα στην περιοχή. Περιβαλλόταν από 67 χωριά με 393 νοικοκυριά σύμφωνα με το βιβλίο του Ντμίτρι Κιτάγιεφ, που γράφτηκε το 1500 για τη Βοντσκάγια Πιατίνα.
Η εποχή του Βασιλείου της Σουηδίας
Το 1580, όταν η Ρωσία ήταν απασχολημένη πολεμώντας στον πόλεμο της Λιβονίας, ο Ιωάννης Γ' της Σουηδίας αποφάσισε να καταλάβει τη ρωσική βαλτική ακτή. Έστειλε στρατό με επικεφαλής τον Pontus De la Gardie, για να καταλάβει όλα τα φρούρια σε εκείνη την περιοχή μέχρι το Νόβγκοροντ. Τα φρούρια Κοπορίε, Κορέλα, Ιβάνγκοροντ και Νάρβα ηττήθηκαν πριν καταληφθεί το Γιαμ στις 28 Σεπτέμβρη 1581. Οι σουηδικές δυνάμεις κράτησαν το Γιαμ μέχρι το 1590, όταν η Ρωσία το ανακατέλαβε μετά από τριήμερη πολιορκία. Στις 25 Μαΐου 1595, μια συνθήκη ειρήνης, που υπογράφηκε στο χωριό Τιαβζίνο είχε ως αποτέλεσμα το Γιαμ να παραμένει μέρος της Ρωσίας.
Κατά τη διάρκεια της εποχής των Αναστατώσεων το 1612, η Σουηδία κατέλαβε ξανά το Γιαμ και το 1617 μια νέα συνθήκη, που υπογράφηκε στο χωριό Στόλμποβο εξασφάλισε αυτά τα εδάφη για τη Σουηδία. Το 1633, ένας πρεσβευτής του Χολστάιν πέρασε από το Γιάμπουργκ (το σουηδικό όνομα του χωριού) και το περιέγραψε ως ένα φρούριο μεσαίου μεγέθους με οκτώ πύργους και ψηλούς πέτρινους τοίχους. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Σουηδικού πολέμου το 1658, οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Γιαμ και μπήκαν στο φρούριο, αλλά οι Σουηδοί κρύφτηκαν στα ορεινά και απέκρουσαν όλες τις επιθέσεις. Η προσπάθεια των Ρώσων να καταλάβουν το φρούριο απέτυχε λόγω έλλειψης πυροβολικού. Έπρεπε να υποχωρήσουν από το κυρίως κατεχόμενο φρούριο. Το 1681, ο Έρικ Ντάλμπεργκ επιθεώρησε το φρούριο. Το βρήκε σε τρομερή κατάσταση, αλλά παρατήρησε την υψηλή ποιότητα κατασκευής του. Τόνισε ότι ούτε το Γιαμ ούτε το φρούριο Κοπορίε επισκευάστηκαν ποτέ μετά την κατάληψη τους από τη Σουηδία, επομένως θα ήταν φθηνότερο να κατεδαφιστούν και τα δύο φρούρια, για να αποτραπεί η χρήση τους από έναν εχθρό. Το 1682, το μεγαλύτερο μέρος του φρουρίου Γιαμ, εκτός από τα ντέτινετς, ανατινάχτηκε με 40 βαρέλια πυρίτιδας. Στην ίδια θέση ιδρύθηκε νέο φρούριο προμαχώνας, το οποίο όμως δεν είχε τελειώσει πριν από την έναρξη του Μεγάλου Βορείου πολέμου το 1700.
Η περίοδος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Στα μέσα του 19ου αιώνα, μια στρατιωτική φρουρά φιλοξενήθηκε στην πόλη Γιάμπουργκ. Στην αρχή ήταν στελεχωμένο από το 93ο σύνταγμα πεζικού Ιρκούτσκι, αλλά το 1881 μεταφέρθηκε στη Φινλανδία και το 91ο σύνταγμα πεζικού Ντβίνσκι μεταφέρθηκε στο Γιάμπουργκ το 1883. Στη συνέχεια, το 1893 αντικαταστάθηκε από το 146ο σύνταγμα πεζικού Τσαριτσίνσκι. Δημιούργησαν το πάρκο στην περιοχή του φρουρίου Γιαμ και έτσι ονομάστηκε Κήπος του 146ου Συντάγματος Τσαριτσίνσκι και κράτησε αυτό το όνομα μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Το 1909, κατά την ανέγερση του κτηρίου του εμπορικού σχολείου, ανασκάφηκε το νότιο τμήμα του φρουρίου Γιαμ, για να κατασκευαστεί το υπόγειο. Εργάτες οικοδομής βρήκαν μερικά υπολείμματα του νότιου πύργου του φρουρίου και αποφάσισαν να μετακινήσουν όλες τις κατασκευαστικές εργασίες προς τα βόρεια και μακρύτερα από τις όχθες του Λούγκα.
Σύγχρονη κατάσταση
μικρογραφία| Λίμνη στο πάρκο, πρώην τάφρο φρουρίου Από το 2021 υπάρχει ακόμα ένα πάρκο στα ερείπια του φρουρίου. Ονομαζόταν Εργατικός Κήπος (Сад трудящихся) κατά τη σοβιετική εποχή, αλλά οι ντόπιοι τον ονόμασαν Σκοτεινό Κήπο (Тёмный сад), και στη μετασοβιετική εποχή μετονομάστηκε σε Καλοκαιρινό κήπο (Летний сад ). Στη βόρεια πλευρά του πάρκου, μπορεί κανείς να δει ακόμα υπολείμματα δύο προμαχώνων. Στο νότιο τμήμα της περιοχής, όλες οι επίγειες οχυρώσεις έχουν γκρεμιστεί. Οι πέτρινες καταστράφηκαν ολοσχερώς κατά την κατασκευή της γέφυρας το 1926. Επίσης, ο δρόμος Αγία Πετρούπολη – Νάρβα βρισκόταν στη θέση όπου υπήρχαν τα ντέτινετς. Στη βόρεια πλευρά του βρίσκεται το κτήριο της εμπορικής σχολής, αλλά πλέον έχει γίνει το μουσείο τοπικής ιστορίας. Τάφροι στα βόρεια και νότια και μια λιμνούλα στα ανατολικά σηματοδοτούν το περίγραμμα του φρουρίου. Η λίμνη έχει αποστράγγιση στον ποταμό Λούγκα μέσω της βόρειας τάφρου. Σε ορισμένα σημεία υπάρχουν ακόμη υπολείμματα τοιχοποιίας στην επιφάνεια.
Κατά τη Σοβιετική εποχή, το πάρκο είχε ένα κιόσκι με πίστα χορού, αλλά η φωτιά το κατέστρεψε και δεν έχει αποκατασταθεί. Το 1958, ένα μνημείο των παρτιζάνων του Β' Παγκόσμιου Πολέμου τοποθετήθηκε στη νοτιοανατολική γωνία του πάρκου.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Σουηδικό σχέδιο ενός φρουρίου, που κατασκευάστηκε το 1645 Το φρούριο χτίστηκε σε μια ψηλή απότομη ακτή στο εξωτερικό της στροφής του ποταμού. Αυτό έδωσε επιπλέον εμπόδιο για επίθεση. Από όλες τις πλευρές το φρούριο περιβαλλόταν από νερό: είχε τον ποταμό Λούγκα στη δυτική του πλευρά και τάφρους σε άλλες. Το ίδιο το φρούριο ήταν χτισμένο σε τραπεζοειδές σχήμα, που βλέπει στον ποταμό με μια μακριά βάση, που επίσης ήταν ελαφρώς κοίλη. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι από ασβεστόλιθο και είχαν πλάτος έως 4,5 μέτρα. Στις γωνίες το φρούριο είχε 4 στρογγυλούς πύργους, τους οποίους συμπλήρωναν τετράγωνοι πύργοι στη μέση των δυτικών, βόρειων και ανατολικών τειχών. Αυτό έδωσε στους αμυνόμενους την ευκαιρία να διασταυρώσουν πυρά. Το ντέτινετς βρισκόταν στη νοτιοδυτική γωνία του φρουρίου και είχε αμοιβαίες πύλες μαζί του. Μια πύλη τοποθετήθηκε προς τα δυτικά σε δύο σχετικούς τετράγωνους ημιπύργους κατασκευασμένους από χοντρούς ασβεστόλιθους χτισμένους με κονίαμα. Το πέρασμα ήταν 2 μέτρα πλάτος και 17,5 μέτρα μήκος είχε 3 πύλες και ένα λάκκο μπροστά από την είσοδο με μια κινητή γέφυρα.
Το φρούριο του προμαχώνα χτίστηκε με το ίδιο σχέδιο με το παλιό και είχε 4 προμαχώνες στις γωνίες του, που συνδέονταν με παραπετάσματα. Στη νοτιοδυτική γωνία, μεταξύ νότιου και δυτικού παραπετάσματος τοποθετήθηκαν παλιές ντέτινετς. Ο δυτικός τοίχος και ο πύργος της πύλης του ντέτινετ ήταν χτισμένος στο παραπέτασμα και χρησιμοποιήθηκε ως είσοδος. Εξαιτίας αυτού ο νοτιοδυτικός προμαχώνας ήταν μικρότερος από τους άλλους.
Αρχαιολογία
μικρογραφία| Τα τείχη παραμένουν στην όχθη του ποταμού Λούγκα Η πρώτη αρχαιολογική έρευνα του φρουρίου Γιαμ πραγματοποιήθηκε το 1909 κατά την ανέγερση του κτηρίου του εμπορικού σχολείου, όταν οι εργάτες βρήκαν υπολείμματα του νότιου πύργου με ένα περίβλημα στραμμένο προς τα ανατολικά. Ανακάλυψαν επίσης τα ερείπια του νοτιοδυτικού πύργου. Καταστράφηκαν κυρίως κατά την κατασκευή γεφυρών το 1926. Το 1950, ο Βλάντιμιρ Κοστότσκιν ισχυρίστηκε ότι ο νότιος πύργος χτίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα, με βάση τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά της πολεμίστρας του.
Το 1971, η πρώτη μεγάλη αρχαιολογική έρευνα από το τμήμα του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας του Λένινγκραντ της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης υπό τη διεύθυνση του Ανατόλι Κιρπιτσνίκοφ πραγματοποιήθηκε στην περιοχή του φρουρίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, έγιναν εννέα ανασκαφές σε μία περιοχή 960 τ.μ.. Η ανατολική πλευρά της ανασκαφής του αρχαίου οικισμού αποκάλυψε ένα τείχος πλάτους 4.5 m και ύψους 1.9 m ακριβώς κάτω από το χώμα, που χρονολογείται μεταξύ τέλους 15ου και αρχών 16ου αιώνα. Πολλά αντικείμενα ανακαλύφθηκαν στα ντέτινετς και κοντά στο βόρειο τείχος. Αποδίδονταν τόσο στον ρωσικό πληθυσμό του 15ου και 16ου αιώνα όσο και στους Σουηδούς στρατιώτες του 17ου αιώνα. Ελάχιστα ευρήματα αποδίδονται στον 14ο και στις αρχές του 15ου αιώνα. Στους ορόφους ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ναού με μία αψίδα και με τέσσερις κίονες. Χρονολογήθηκε στον 14ο αιώνα. Όλη η έρευνα απέδειξε την ακρίβεια των Σουηδικών σχεδίων του οχυρού του 1680, που ήταν αποθηκευμένα στο Βασιλικό Στρατιωτικό Αρχείο στη Στοκχόλμη. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στοιχεία για την καταστροφή του νότιου τμήματος του φρουρίου τον 18ο αιώνα. Ως αποτέλεσμα αυτής της έρευνας, το 1974, ο αρχαιολογικός χώρος του φρουρίου Γιαμ χαρακτηρίστηκε ως χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς στη Ρωσία.
Οι ανασκαφές, που πραγματοποιήθηκαν το 2008 είχαν ως στόχο τη μελέτη της δομής του φρουρίου του προμαχώνα του 17ου αιώνα. Ως αποτέλεσμα, ανακαλύφθηκε σωλήνας νερού. Τοποθετήθηκε στον πυθμένα της βόρειας τάφρου κατά τη διάρκεια της επίχωσης και καλύφθηκε με μια πύλη από μια πλευρά της λίμνης, που παλαιότερα ήταν μία ανατολική τάφρος.
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Οχυρώσεις στη Ρωσία
Σπυρίδων Στάης
Ο Σπυρίδων Στάης (1859–1932) υπήρξε σημαίνων πολιτικός της νεότερης Ελλάδος με καταγωγή από τα Κύθηρα, πολλές φορές βουλευτής και επτά φορές υπουργός στην περίοδο 1903 - 1922.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1859 στα Κύθηρα. Το 1877 τελείωσε το 1ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έγινε διδάκτορας μαθηματικών και εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών σε δημόσια γυμνάσια. Αργότερα, το 1892 εισήλθε στο χώρο της πολιτικής. Εξελέγη βουλευτής Κυθήρων με το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη και μετά του Γεωργίου Θεοτόκη. Αργότερα, υπήρξε συνιδρυτής του Λαϊκού Κόμματος.