cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρις Τζένερ
Βιβλία
Η Jenner έγραψε την αυτοβιογραφία της, Kris Jenner... και Όλα τα Πράγματα Kardashian, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2011. που αργότερα έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Στην Κουζίνα με την Κρις: Kollection της Kardashian-Jenner Αγαπημένα της Οικογένειας το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2014.
Keeping Up with the Kardashians
Η Jenner συναντήθηκε με τον Ράιαν Σίκρεστ το 2007, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ένα ριάλιτι σόου με βάση την οικογένειά της. Ο Σίκρεστ, ο οποίος είχε τη δική του εταιρεία παραγωγής, αποφάσισε να αναπτύξει την ιδέα.
Η εκπομπή τελικά προβλήθηκε στον αέρα του καναλιού E!  με την Jenner ενεργώντας ως εκτελεστικός παραγωγός. Η σειρά εστιάζει στην προσωπική και επαγγελματική ζωή των Kardashian–Jenner. Η σειρά έκανε το ντεμπούτο της στις 14 Οκτωβρίου 2007, και έχει γίνει ένα από τα μακροβιότερα ριάλιτι στην τηλεόραση της αμερικανικής τηλεόρασης. Η δωδέκατη σεζόν του Keeping Up with the Kardashians ξεκίνησε να προβάλλεται στις 1 Μαΐου του 2016. Η εκπομπή έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη διαφόρων spin-offs, όπως η Kourtney και η Khloé Take Miami (2009), Kourtney και Kim Νέα Υόρκη (2011), Khloé & Lamar (2011), μεταξύ άλλων.
Προσωπική ζωή
δεξιά|μικρογραφία|Kris Jenner το 2010
Γάμοι, σχέσεις, και τα παιδιά
Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον δικηγόρο Robert Kardashian (που αργότερα έγινε ευρέως γνωστός για την έγκαιρη νομική εκπροσώπηση του O. J. Simpson) στις 8 Ιουλίου 1978. Ο Καρντάσιαν και η Τζένερ έχουν τέσσερα παιδιά, τις κόρες Kourtney (γεννημένη το 1979), Κιμ (γεννήθηκε το 1980), Khloé (γεννήθηκε το 1984), και το γιο του Ρομπ (γεννήθηκε το 1987). Το ζευγάρι χώρισε τον Μάρτιο του 1991, αλλά παρέμειναν στενοί φίλοι μέχρι το θάνατό του από καρκίνο του οισοφάγου κατά το 2003. Το 2012, η Kris ομολόγησε ότι είχε σχέση με τον πρώην ποδοσφαιριστή και animator Τοντ Waterman κατά το γάμο της με Kardashian. Αναφέρθηκε Waterman ως "Ράιαν" στην αυτοβιογραφία της, αλλά αποκάλυψε την ταυτότητά του.
Τον Απρίλιο του 1991, ένα μήνα μετά το διαζύγιό της από τον Kardashian,η Jenner παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγο της, τον συνταξιούχο Ολυμπιονίκη Bruce Jenner, ο οποίος ολοκλήρωσε τη μετάβαση του σε  γυναίκα στα μέσα του 2015, λαμβάνοντας το όνομα Caitlyn. Το ζευγάρι έχει δύο κόρες μαζί: Κένταλ (γεννημένη το 1995) και την Kylie (γεννημένη το 1997)'  Στην αυτοβιογραφία της, η Τζένερ εξήγησε ότι ονόμασε την κόρη της Kendall Νικόλ μετά την Νικόλ Μπράουν Σίμπσον.
Οι Jenners ανακοίνωσαν τον χωρισμό τους τον Οκτώβριο του 2013, και τον Σεπτεμβρίο του 2014, κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, επικαλούμενη αγεφύρωτες διαφορές. Το διαζύγιο έγινε οριστικό στις 23 Μαρτίου του 2015.
Από τα τέλη του 2014, η Jenner έχει σχέση με τον Corey Gamble.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Διάσκεψη του Δέλβινου
Η Πανηπειρωτική Διάσκεψη του Δέλβινου υπήρξε σειρά συσκέψεων των εκπροσώπων της Βορείου Ηπείρου που επικύρωσε την αυτονομία της περιοχής. Πραγματοποιήθηκε στην πόλη Δέλβινο της Βορείου Ηπείρου (σημερινή νοτία Αλβανία) την περίοδο Ιουνίου-Ιουλίου 1914 και επικύρωσε τους όρους του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας Το συγκεκριμένο Πρωτόκολλο αναγνώριζε τον ελληνικό χαρακτήρα της Βορείου Ηπείρου και σειρά δικαιωμάτων στον τοπικό ελληνικό πληθυσμό, εντός των συνόρων του νεοσύστατου αλβανικού κράτους.
Στη διάσκεψη συμμετείχαν εκπρόσωποι από όλοι τη Βόρεια Ήπειρο και ξεκίνησε την 23 Ιουνίου, με πέρας την 26 Ιουλίου 1914. Αρχικά είχαν διατυπωθεί από διάφορους βορειοηπειρώτες αντιπρόσωπους ισχυρές ενστάσεις για τη βιωσιμότητα του Πρωτοκόλλου. Κυβερνητικοί κύκλοι από την Ελλάδα και ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, επέμειναν στην επικύρωση ως μοναδική λύση για την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή, ενώ από την άλλη πλευρά οι εκπρόσωποι της Χειμάρρας, παράκτιας περιοχής της Βορείου Ηπείρου, επέμειναν στην ένωση με την Ελλάδα ως μόνη ουσιαστική λύση για την περιοχή. Τελικά πραγματοποιήθηκε η επικύρωση των όρων του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, που είχε υπογραφεί τον προηγούμενο Μάιο μεταξύ της βορειοηπειρωτικής και της αλβανικής κυβέρνησης.
Πηγές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Βραζιλία)
Χρονικό του Μουσείου
thumb|left|205px|Το αίθριο του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου Το Μουσείο ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1922 με διάταγμα του Προέδρου Επιτάσιου Πεσόα και άρχισε τις δραστηριότητές του τον Οκτώβριο, με ολοκληρωμένη παρουσίαση της Εκθέσεως της Εκατονταετηρίδος (από την ανεξαρτησία της χώρας), σε δύο ειδικές αίθουσες της Casa do Trem (Αποθήκης Πυρομαχικών). Πρώτος ιστορικά διευθυντής του υπήρξε ο συγγραφέας και πολιτικός Γκουστάβου Μπαρόζο (1888-1959), ο οποίος είχε έντονο ενδιαφέρον για τη λαογραφία και παρέμεινε διευθυντής μέχρι τον θάνατό του.
Κατά τα 75 χρόνια της συνεχούς λειτουργίας του, το μουσείο συγκέντρωσε τη μεγάλη συλλογή του, υπο την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Βραζιλίας, και έγινε σημαντικό κέντρο πολιτισμού, επεκτεινόμενο βαθμιαία σε όλο το αρχιτεκτονικό συγκρότημα του Ακρωτηρίου Calaboose, όπου κάποτε βρισκόταν το οχυρό Σαντιάγκο.
Ως το πρώτο μουσείο της Βραζιλίας που διοργάνωσε επίσημα μαθήματα μουσειολογίας, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο χρησίμευσε ως το εφαλτήριο για τη δημιουργία άλλων, τοπικών σημαντικών μουσείων.
Σήμερα το συγκρότημα του Μουσείου καταλαμβάνει έκταση 20.000 τετραγωνικών μέτρων. Τα άνω των 287.000 αντικειμένων του εκτίθενται σε περισσότερες από 25 μόνιμες και μη εκθέσεις.
Η βιβλιοθήκη του Μουσείου έχει περισσότερους από 57.000 τίτλους βιβλίων, πολλά των προηγούμενων αιώνων (τα παλαιότερα είναι του 15ου αιώνα), καθώς και 50.000 έγγραφα και φωτογραφίες.
Η συλλογή
Ο σχηματισμός της συλλογής του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου επικεντρώθηκε σε εκθέματα διαφορετικά εκείνων άλλων μουσείων που υπήρχαν ήδη την εποχή της ιδρύσεώς του. Τεκμήρια και νομίσματα αποκτήθηκαν από το Εθνικό Αρχείο της Βραζιλίας και το Γραφείο Νομισμάτων της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Συνεργάσθηκαν επίσης για τον εμπλουτισμό του Μουσείου το Νομισματοκοπείο, το Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών, του Υπουργείο Στρατιωτικών και το Υπουργείο Ναυτικού.
Συλλογές ιδιωτών συλλεκτών, όπως του γερουσιαστή Μιγκέλ Καλμόν ντε Πιν ε Αλμέιντα, της οικογένειας Guinle και της μουσειολόγου Σοφία Τζόμπιν, βοήθησαν επίσης δωριζόμενες το Μουσείο στην αρχική του περίοδο. Μία ακόμη σημαντική ιδιωτική συλλογή που ενσωματώθηκε στο Μουσείο στα πρώτα του χρόνια είναι τα φιλντισένια θρησκευτικά γλυπτά του επιχειρηματία Σόουζα Λίμα.
Η ψηφιακή συλλογή
Η ψηφιακή συλλογή του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου είναι ένα online αποθετήριο ανοικτό στο κοινό, που περιέχει εκθέματα και τεχνικά δεδομένα του ιδρύματος. Αρχικώς περιείχε 500 έργα από τη συλλογή των ζωγραφικών πινάκων, που εντάσσονταν σε τρεις κατηγορίες: θαλασσογραφίες, προσωπογραφίες της Αυτοκρατορίας και τοπιογραφίες της Πολιτείας του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Η ψηφιακή συλλογή είναι διαθέσιμη στη διαδικτυακή διεύθυνση: http://mhn.acervos.museus.gov.br/
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βραζιλ Ιστορικο Βραζιλιας Εθνικο Ιστορικο Εθνικο Ιστορικο Μουσειο
Προτρεπτικός (Αριστοτέλης)
Ο Προτρεπτικός είναι ένα φιλοσοφικό έργο του Αριστοτέλη το οποίο απευθυνόταν στους νέους και τους ενθάρρυνε να σπουδάσουν τη φιλοσοφία. Απευθύνεται θεωρητικά σε έναν Κύπριο ηγεμόνα, τον Θεμίσωνα, που είναι γνωστός μόνο από αυτό το κείμενο, στην πραγματικότητα όμως στους νέους φοιτητές φιλοσοφίας. Έχουν σωθεί μόνο αποσπάσματα του Προτρεπτικού και αναφορές στο κείμενο από άλλους συγγραφείς, δηλαδή θεωρείται χαμένο έργο.
Το κείμενο προσπαθεί να τονίσει τη σημασία της φιλοσοφίας στον φοιτητή, θέλοντας να πείσει ότι είναι η μόνη ιδιότητα που διαθέτει τον ορθό λόγο και την ορθοκρισία, και επομένως επιτρέπει στον γνώστη της να παίρνει πάντα την σωστή απόφαση για κάθε επιμέρους ζήτημα της ζωής του.
Αποσπάσματα και αρχαίες αναφορές
Αρκετά έργα του Ιάμβλιχου του Κάλχη αποτελούν και την πηγή χάρις στην οποία σώθηκε ένα κομμάτι του Προτρεπτικού ως τις μέρες μας.
Προσπάθεια ανασύνθεσης
Από τον 19ο αιώνα, όταν ξεκίνησαν οι σχετικές έρευνες από τον Γιάκομπ Μπερνάις το 1863, αρκετοί μελετητές έχουν προσπαθήσει να ανασυνθέσουν το έργο. Οι παρακάτω μελετητές έχουν προσπαθήσει να ανασυνθέσουν το έργο:
Σχολιασμός
Το βιβλίο Τα έργα του Αριστοτέλη (1908) αναφέρει:
Προτρεπτικός
Μια βιβλιοκριτική του βιβλίου Exhortations to Philosophy (2015) αναφέρει ότι:
Ο Κλαρκ (σε έργο του 1989) αναφέρει ότι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Αριστοτέλη
Γαλικιανός
Ο όρος Γαλικιανός μπορεί να αναφέρεται:
Κατάλογος ινδικών πολιτειών ανά δημοφιλέστερες γλώσσες
Ο παρακάτω πίνακας περιέχει τις πολιτείες και ενωσιακές επικράτειες της Ινδίας μαζί με τις πιο δημοφιλέστερες γλώσσες που χρησιμοποιούνται στην περιοχή. Τα στοιχεία βασίζονται στα στοιχεία του απογραφή του 2001. (Σημείωση: τα στατιστικά στοιχεία για την Τελανγκάνα και το Άντρα Πραντές βασίζονται στα στοιχεία του Άντρα Πραντές για το 2001).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Βικ Σασικάλα
Η Βιβεκανάνταν Κρισναβένι Σασικάλα (Vivekanandan Krishnaveni Sasikala) (γεννημένη 18 Αυγούστου 1954) είναι Ινδή επιχειρηματίας και πολιτικός που επί του παρόντος υπηρετεί ως πρόεδρος του All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam, ενός περιφερειακού κόμματος των Δραβιδών. Ήταν στενή φίλη της J. Jayalalithaa, της Πρωθυπουργού του Ταμίλ Ναντού, η οποία ήταν επικεφαλής του AIADMK από το 1989 έως τον θάνατό της το 2016 και σύζυγος του M. Natarajan, του αείμνηστου συγγραφέα και πολιτικού. Μετά το θάνατο της Jayalalithaa, το γενικό συμβούλιο του κόμματος την εξέλεξε ως γενική γραμματέα του AIADMK. Αργότερα απομακρύνθηκε από τη θέση και διώχθηκε από το κόμμα στις 20 Αυγούστου 2017. Μετά την αποπομπή της απευθύνθηκε στο δικαστήριο του Τσενάι για την απομάκρυνσή της από τη Γενική Γραμματέα της AIADMK. Η συγκεκριμένη υπόθεση εκκρεμεί ακόμη.
Η Σασικάλα ήταν η ραχοκοκαλιά της πολιτικής της πρώην πρωθυπουργού του Ταμίλ Ναντού, J Jayalalithaa. Στις 14 Φεβρουαρίου 2017, με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κηρύχθηκε ένοχη και διατάχθηκε η άμεση σύλληψή της για υπόθεση περιουσιακών στοιχείων, τερματίζοντας ουσιαστικά τις φιλοδοξίες της ως επικεφαλής υπουργού. Απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο του 2021 και ανακοίνωσε ότι μέχρι τις Γενικές Εκλογές του Ταμίλ Ναντού το 2021 θα απείχε για το καλό του κόμματος AIADMK. Τον Ιούνιο του 2021, η Σασικάλα ξεκίνησε τη δεύτερη συμμετοχή της στην πολιτική. Μετά την απελευθέρωσή της από τη φυλακή, αρχικά ανακοίνωσε την πρόθεσή της να επιστρέψει στην ενεργό πολιτική τον Φεβρουάριο του 2021. Στις 3 Μαρτίου, ωστόσο, ανακοίνωσε την απόφασή της να εγκαταλείψει την πολιτική της σταδιοδρομία. To 2022,εντάχθηκε στο bjp.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Χέδερ Γκράχαμ
Η Χέδερ Γκράχαμ (Heather Joan Graham ; 29 Ιανουαρίου 1970) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις και ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος της ήταν στην εφηβική κωμωδία License to Drive (1988). Ακολούθησε η ταινία Drugstore Cowboy (1989) και δεύτεροι ρόλοι σε ταινίες όπως Six Degrees of Separation (1993), Swingers (1996) και η τηλεοπτική σειρά Twin Peaks (1991). Έλαβε θετικά σχόλια για τον ρόλο της ως "Rollergirl" στην ταινία Boogie Nights (1997). Αυτό οδήγησε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες Bowfinger (1999) και Austin Powers: Ο κατάσκοπος που με κουτούπωσε (1999).
Η Γκράχαμ πρωταγωνίστησε επίσης στις ταινίες Say It Isn't So (2001) και From Hell (2001) και συνέχισε να παίζει δεύτερους ρόλους στις ταινίες Mary (2005), The Hangover (2009), The Hangover Part III (2013), At Any Price (2012) και Horns (2013). Είχε ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές όπως στις Scrubs (2004) και Californication (2014).
Γνωστή για την ενσάρκωση χαρακτήρων με σεξ απίλ, συχνά εμφανίζεται στις λίστες περιοδικών με τις "Ομορφότερες" και "Πιο Σέξι" γυναίκες. Η Γκράχαμ είναι πρέσβειρα στον οργανισμό Children International, και υποστήριξε την εκστρατεία για την κλιματική αλλαγή Global Cool το 2007.
Πετρές Ρεθύμνου
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Πετρές (αποσαφήνιση)
Ο Πετρές είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Κοινότητας Γερανίου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης με υψόμετρο 2 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Βελονάδο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Χανίων στα παράλια του κόλπου του Αλμυρού (Ρεθύμνου) και σε απόσταση 13 χλμ. Δ. του Ρεθύμνου. Μέσα από τον οικισμό περνά η ΕΟ 90 ή Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.) και στα δυτικά καταλήγει το φαράγγι του Πετρέ με το ομώνυμο ποτάμι, στο οποίο οφείλει την ονομασία του. Το χωριό είναι γνωστό για την αμμώδη παραλία του και τον βραχώδη βυθό της. Στην περιοχή υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, σχολή κατάδυσης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Γερανίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Γεράνι αποτελούν την τοπική κοινότητα Γερανίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 62 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Άγιος Μάινχαρντ
Ο Άγιος Μάινχαρντ (γεννημένος το 1134 ή το 1136 – αποβιώσας στις 14 Αυγούστου ή στις 11 Οκτωβρίου 1196) ήταν Γερμανός Αυγουστινιανός μοναχικός κανονικός και πρώτος Επίσκοπος της Λιβονίας. Ο βίος του κατεγράφη εντός του Χρονικού του Ερρίκου της Λιβονίας. Το σκήνωμά του φυλάσσεται εντός του, πλέον λουθηρανικού, Καθεδρικού Ναού της Ρίγας, καθώς τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη Ρίγα το 1226. Τιμάται ως ο Απόστολος της Εκκλησίας στη Λετονία (γνωστή ως Λιβονία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα).
Ως κανονικός στο Αββαείο του Ζέγκεμπεργκ, στο Χόλσταϊν, ο Μάινχαρντ πιθανολογείται πως εμπνεύστηκε από το ιεραποστολικό έργο του Βικελίνου μεταξύ των Σλάβων. Ο Μάινχαρντ ταξίδευσε μαζί με εμπόρους προερχόμενους από το Λύμπεκ, οι οποίοι πιθανολογείται πως εμπορεύονταν ακριβές γούνες, στη Λιβονία, στο πλαίσιο καθολικής ιεραποστολής κατά τη διάρκεια του 1170 ή κατά τις απαρχές της δεκαετίας του 1180, προκειμένου να προσηλυτίσει τους παγανιστές Σεμιγάλλιους, Λατγάλλιους και Λίβονες στον Χριστιανισμό. Εγκαταστάθηκε επί του Ποταμού Νταουγκάβα, στο Ίκσκιλε (γερμανικά: Ύξκυλλ), νοτιοανατολικά της Ρίγας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1185-1186, προχώρησε στην ανέγερση πέτρινης εκκλησίας, αφιερωμένης στην Παναγία. Έπειτα από επίθεση των Λιθουανών, ο Μάινχαρντ προσέλαβε λιθοξόους προερχόμενους από τη νήσο Γκότλαντ, προκειμένου να χτίσει φρούριο με απώτερο σκοπό την υπεράσπιση απέναντι σε τυχόν μελλοντικές επιθέσεις από τη Λιθουανία, οι οποίες στόχευαν στη σύλληψη αιχμαλώτων και τη χρησιμοποίησή τους ως σκλάβων. Τα συγκεκριμένα κτίρια ήσαν τα πρώτα γνωστά λιθόδμητα μεταξύ των βαλτικών φυλών. Κατάλοιπα της εκκλησίας σώζονται μέχρι σήμερα. Ακόμη, ένα πέτρινο κάστρο ανεγέρθηκε στο Σάλασπιλς (γερμανικά: Χολμ) ως δωρεά προς νεοπροσήλυτους παγανιστές. Ωστόσο, οι κάτοικοι της περιοχής εξεγέρθηκαν και επιτέθηκαν εναντίον του Μάινχαρντ, επιδιώκοντας να τον εκδιώξουν από τη Λιβονία.
Κατά την επιστροφή του, για σύντομο χρονικό διάστημα, στη Γερμανία, το 1186, ο Μάινχαρντ χειροτονήθηκε ως Επίσκοπος του Ύξκυλλ (σημερινό Ίκσκιλε της Λετονίας) από τον Χάρτβιγκ του Ούτλεντε, Αρχιεπίσκοπο της Βρέμης. Η ίδρυση της συγκεκριμένης νέας επισκοπής επικυρώθηκε από τον Πάπα Κλήμη Γ΄, τον Σεπτέμβριο του 1188. Το 1190 ο Κλήμης Γ΄ έδωσε σχετική άδεια σε οποιονδήποτε μοναχό επιθυμούσε να ακολουθήσει τον Μάινχαρντ στο ιεραποστολικό έργο του. Ο νεοεκλεγείς Πάπας Κελεστίνος Γ΄ επέδειξε ακόμη πιο ενθουσιώδη υποστήριξη για τη συγκεκριμένη ιεραποστολή δραστηριότητα, όπως και ανέφερε εντός επιστολής του χρονολογούμενης από τον Απρίλιο του 1193, μέσω της οποίας επέτρεπε την εντατική στρατολόγηση ιεραποστόλων, θέτοντας, παράλληλα, εξαιρέσεις σχετικά με τους γενικότερους κανόνες οι οποίοι ορίζουν τη διατροφή και την ένδυση των μοναχών και παραχωρώντας συγχωροχάρτια σε όσους αποφάσιζαν να ακολουθήσουν τον Μάινχαρντ στο ιεραποστολικό έργο του. Μεταξύ των στρατολογηθέντων, περιλαμβάνονταν και ο Θεοδώριχος, μοναχός προερχόμενος από το Αββαείο του Λόκκουμ, ο οποίος και ξεκίνησε ιεραποστολικό έργο με επίκεντρο την Τουράιντα (γερμανικά: Τράιντεν). Αρχικώς, ο Μάινχαρντ πέτυχε να προσηλυτίσει τους παγανιστές με ειρηνικό τρόπο, ωστόσο, καθώς, σταδιακά, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την αντίσταση και αποστασία του τοπικού πληθυσμού, οδηγήθηκε στη λύση της Σταυροφορίας.
Διάδοχοι του Μάινχαρντ ήσαν οι Βερθόλδος του Αννόβερου και Αλβέρτος της Ρίγας, οι οποίοι και ξεκίνησαν τη Λιβονική Σταυροφορία, ιδρύοντας, παράλληλα, το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους, σταυροφορικό στρατιωτικό τάγμα, στη Ρίγα.
Κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου του 1993 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ πραγματοποίησε επίσκεψη στις βαλτικές χώρες, όπου και, στις 8 Σεπτεμβρίου, διεκήρυξε επισήμως τη θεσμοθέτηση του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Μάινχαρντ στις 14 Αυγούστου, σε ετήσια βάση, γεγονός το οποίο και θεωρείται ως ισοδύναμο αγιοποίησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιεραπόστολοι Κατηγορία:Αυγουστινιανοί Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι Κατηγορία:Χριστιανοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί άγιοι Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Αψίδα του Ρικάρντο
Η Αψίδα του Ρικάρντο (Arco di Riccardo) είναι ρωμαϊκή αψίδα, που βρίσκεται στη Τεργέστη.
Κατασκευάστηκε πιθανόν το 33 -32 π.Χ, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Οκταβιανός Αύγουστος, και αποτελούσε μια από τις εισόδους της πόλης. Σύμφωνα με άλλη άποψη αποτελούσε μια από τις εισόδους στο ιερό της Κυβέλης. Πρόκειται για απλή αψίδα χωρίς ιδιαίτερα διακοσμητικά στοιχεία, ύψους 7,2 μ., μήκους 5,3μ. και πάχους 2μ. Μόνο στους δύο πεσσούς (εκ των οποίων μπορεί να δει κανείς μόνο τον αριστερό) υπάρχουν λαξευμένες ραβδώσεις και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού. Φαίνεται ότι πήρε τη σημερινή της μορφή μεταξύ του 50 και 75 μ.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεργέστη Κατηγορία:Πύλες (αρχιτεκτονική)
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1968)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το έτος 1968, συνολικά 10 καλλιτέχνες και συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν τραγούδι τους στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών για πρώτη φορά. Πρόκειται για τους: John Fred and His Playboy Band, The Lemon Pipers, Πολ Μοριά, Ότις Ρέντινγκ, Μπόμπι Γκόλντσμπορο, Archie Bell & the Drells, Χερμπ Άλπερτ, Χιού Μαζεκέλα, Τζίνι Κ. Ρίλεϊ και Μάρβιν Γκέι. Ο Ότις Ρέντινγκ, μετά το θάνατό του στα τέλη του 1967, ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης με τραγούδι του στην κορυφή του καταλόγου μετά θάνατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1968
Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης ή Ελληνικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Ελλάδας, που διοργανώνεται από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης.
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ελλάδας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1926-27 σε ανεπίσημο επίπεδο και από 1930 επίσημα από τον ΣΕΓΑΣ, από το 1949 διοργανώνεται από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Αντισφαίρισης και από το 1957 από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών και Γυναικών Ελλάδα
Αλαρό
thumb|right|250px|Άποψη της πόλης. Το Αλαρό (ισπανικά: Alaró)είναι μια ισπανική πόλη και δήμος, που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Μαγιόρκα, στις Βαλεαρίδες Νήσους. Συνορεύει με τους δήμους Κονσέλ, Μπινισαλέμ, Γιοσέτα, Μανκόρ ντελ Βάγιε, Εσκόρκα, Μπουνιόλα και Σάντα Μαρία ντελ Καμίνο.
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη ήταν η πρώτη που απέκτησε ένα αστικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας στο νησί, γεγονός το οποίο εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου 1901. Επί του παρόντος, το ηλεκτρικό δίκτυο είναι ενωμένο με το υπόλοιπο νησί, αλλά ως ένδειξη του πόσο σημαντικό ήταν για το νησί της Μαγιόρκα, στις 8 Μαΐου 2000, το Συμβούλιο του Νησιού της Μαγιόρκα χαρακτήρησε τον πύργο του παλιού εργοστασίου ως μνημείο πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Οικονομία
Μια από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες για χρόνια στο Αλαρό ήταν η βιομηχανία υποδημάτων. Ο Δήμος του Αλαρό είχε κάποτε περίπου 30 εργοστάσια και πάνω από 2.000 άτομα εργαζόμενους σε αυτή τη δραστηριότητα. Σήμερα, η βιομηχανία αυτή έχει μειωθεί στο ελάχιστο, καθώς υπάρχει μία μόνο σημαντική εταιρεία σε αυτόν τον τομέα. Παλαιότερα υπήρχαν επίσης σημαντικά ορυχεία λιγνίτη, τα οποία σχετίζονταν με δραστηριότητες παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Για κάποιο χρονικό διάστημα ανήκαν στην εταιρεία ηλεκτρισμού GESA (τώρα μέρος του ομίλου Endesa)
Σήμερα, η πόλη του Αλαρό, όπως και πολλές άλλες στο νησί, έχει γίνει μια προαστιακή πόλη, με τους περισσότερους κατοίκους της να εργάζονται στην πρωτεύουσα του νησιού (Πάλμα ντε Μαγιόρκα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλεαρίδες Νήσοι Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Kamikaze (άλμπουμ του Eminem)
Ο Eminem έβγαλε το το άλμπουμ Kamikaze (που συμπεριλαμβάνει 13 τραγούδια) στις 31 Αυγούστου του 2018. Προηγουμένως μη ανακοινωμένο, το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 31 Αυγούστου 2018 από τις Aftermath Entertainment, Interscope Records και Shady Records. Το άλμπουμ περιέχει προσκεκλημμένες εμφανίσεις από τους Τζόινερ Λούκας, Royce da 5'9", Τζέσι Ρέγιεζ και φωνητικά του Τζάστιν Βέρνον. Ο Eminem, ο οποίος έχει πιστωθεί ως Slim Shady, ήταν εκτελεστικός παραγωγός μαζί με τον Dr. Dre, ενώ η παραγωγή για ατομικά κομμάτια προέρχεται από διάφορους μουσικούς. Έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς, αλλά δημιούργησε κάποια διαμάχη για το περιεχόμενό του. Το άλμπουμ έφτασε στην κορυφή των τσαρτς στις εξής χώρες; Αυστραλία, Αυστρία, Καναδά, Δανία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες.
Γενικός Κυβερνήτης της Παπούα Νέας Γουινέας
Ο γενικός κυβερνήτης της Παπούα Νέας Γουινέας (στην γλώσσα Tok Pisin: Gavena-Jeneral bilong Papua Niugini) είναι ο αντιβασιλέας και εκπρόσωπος του μονάρχη της Παπούα Νέας Γουινέας, επί του παρόντος της βασιλιά Καρόλου Γ', στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ο γενικός κυβερνήτης διορίζεται από τον μονάρχη μετά τον διορισμό του από το Εθνικό Κοινοβούλιο με ψηφοφορία, αν και ο μονάρχης δεν είναι υποχρεωμένος να αποδεχτεί αυτή την υποψηφιότητα για διορισμό. Τα καθήκοντα του γενικού κυβερνήτη περιλαμβάνουν το διορισμό υπουργών, δικαστών και πρεσβευτών, παροχή βασιλικής συναίνεσης στη νομοθεσία που ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο και έκδοση εκλογικών διατάξεων.
Οι γενικοί κυβερνήτες διορίζονται για εξαετή θητεία. Από τις 28 Φεβρουαρίου 2017 ο γενικός κυβερνήτης είναι ο Σερ Μπομπ Νταντάε..
Η θέση του γενικού κυβερνήτη δημιουργήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1975, όταν η Παπούα Νέα Γουινέα κέρδισε την ανεξαρτησία της από την Αυστραλία ως κυρίαρχο κράτος και ως ανεξάρτητη συνταγματική μοναρχία. Από τότε, 10 άτομα έχουν υπηρετήσει ως γενικοί κυβερνήτες.
Διορισμός
Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα βασίλεια της Κοινοπολιτείας, ο γενικός κυβερνήτης της Παπούα Νέας Γουινέας διορίζεται από το κοινοβούλιο της χώρας αντί να προτείνεται από τον πρωθυπουργό του (όπως είναι η σύμβαση στα άλλα βασίλεια της Κοινοπολιτείας). Ο διορισμός γίνεται από τον μονάρχη της Παπούα Νέας Γουινέας μετά από απλή πλειοψηφία του Εθνικού Κοινοβουλίου, αν και ο μονάρχης δεν είναι υποχρεωμένος να αποδεχτεί αυτή την υποψηφιότητα για διορισμό.
Η θητεία είναι εξαετής.
Για να διοριστεί για δεύτερη θητεία, ο γενικός κυβερνήτης πρέπει να υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των δύο τρίτων στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Κανένα άτομο δεν μπορεί να υπηρετήσει για περισσότερες από δύο θητείες.Μέχρι στιγμής όλοι οι πρώην γενικοί κυβερνήτες έχουν ανακηρυχθεί ιππότες.
Εάν το αξίωμα του γενικού κυβερνήτη μείνει κενό, λόγω θανάτου ή απόλυσης, ο πρόεδρος του Εθνικού Κοινοβουλίου της Παπούα Νέας Γουινέας αναλαμβάνει καθήκοντα γενικού κυβερνήτη μέχρι να γίνει νέος διορισμός.
Απόλυση
Ο γενικός κυβερνήτης μπορεί να παυθεί είτε με απόφαση του Εθνικού Εκτελεστικού Συμβουλίου είτε με απόλυτη πλειοψηφία του Εθνικού Κοινοβουλίου. Κανένας γενικός κυβερνήτης δεν έχει απολυθεί από τα καθήκοντά του, αν και το 1991, ο Σερ Βίνσεντ Σερέι Έρι παραιτήθηκε από το αξίωμα αφού ο πρωθυπουργός Σερ Ραμπί Ναμάλιου συμβούλεψε τη βασίλισσα να τον απολύσει.
Λειτουργίες
Η Παπούα Νέα Γουινέα μοιράζεται το πρόσωπο του άρχοντα εξίσου με άλλες 14 χώρες της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Καθώς ο κυρίαρχος εργάζεται και κατοικεί κυρίως εκτός των συνόρων της Παπούα Νέας Γουινέας, το πρωταρχικό καθήκον του γενικού κυβερνήτη είναι να εκτελεί τα συνταγματικά καθήκοντα του μονάρχη για λογαριασμό του/της. Ως εκ τούτου, ο γενικός κυβερνήτης εκτελεί τα καθήκοντά του στην κυβέρνηση της Παπούα Νέας Γουινέας για λογαριασμό και στο όνομα του Κυρίαρχου.
Οι εξουσίες και οι ρόλοι του γενικού κυβερνήτη απορρέουν από το Σύνταγμα του Ανεξάρτητου Κράτους της Παπούα Νέας Γουινέας Μέρος V Τμήμα 1, 2 και 3 και ορίζουν ορισμένες διατάξεις σχετικά με τον γενικό κυβερνήτη.
Συνταγματικός ρόλος
Ο γενικός κυβερνήτης είναι υπεύθυνος για τη διάλυση του κοινοβουλίου και για την έκδοση εντολών για νέες εκλογές. Μετά από εκλογές, ο γενικός κυβερνήτης ζητά επίσημα από τον αρχηγό του πολιτικού κόμματος που κερδίζει την υποστήριξη της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο να σχηματίσει κυβέρνηση. ο γενικός κυβερνήτης διορίζει επίσημα τον πρωθυπουργό και διορίζει άλλους υπουργούς μετά τις εκλογές.
Ο γενικός κυβερνήτης, εκ μέρους του Κυρίαρχου, δίνει τη βασιλική συγκατάθεση στους νόμους που ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο της Παπούα Νέας Γουινέας.
Ο γενικός κυβερνήτης ενεργεί κατόπιν συμβουλής των υπουργών της κυβέρνησης μέσω του Εθνικού Εκτελεστικού Συμβουλίου, για να εκδώσει κανονισμούς, διακηρύξεις σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους, να διορίσει κρατικούς δικαστές, πρεσβευτές και ανώτατους επιτρόπους στις υπερπόντιες χώρες και άλλους ανώτερους κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Ο γενικός κυβερνήτης είναι επίσης υπεύθυνος για την έκδοση Βασιλικών Εξεταστικών Επιτροπών και για άλλα θέματα, όπως απαιτείται από τη συγκεκριμένη νομοθεσία. και εξουσιοδοτεί πολλές άλλες εκτελεστικές αποφάσεις των υπουργών, όπως η έγκριση συνθηκών με ξένες κυβερνήσεις.
Ο γενικός κυβερνήτης δύναται, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ασκεί τα καθήκοντά του χωρίς – ή σε αντίθεση με – υπουργική συμβουλή. Αυτές είναι γνωστές ως εφεδρικές εξουσίες και περιλαμβάνουν:
Εθιμοτυπικός ρόλος
Τα τελετουργικά καθήκοντα του γενικού κυβερνήτη περιλαμβάνουν το άνοιγμα νέων συνόδων του κοινοβουλίου με την ομιλία από τον Θρόνο, την υποδοχή αρχηγών κρατών που επισκέπτονται και τη λήψη των διαπιστευτηρίων ξένων διπλωματών.
Ως Γενικός Διοικητής της Άμυνας της Παπούα Νέας Γουινέας, ο γενικός κυβερνήτης παρευρίσκεται σε στρατιωτικές παρελάσεις και ειδικές περιστάσεις όπως η Ημέρα ANZAC και η Ημέρα Μνήμης και παρουσιάζει Χρώματα και άλλα διακριτικά σε μονάδες της Αμυντικής Δύναμης και της Αστυνομίας.
Ο γενικός κυβερνήτης απονέμει επίσης τιμές σε επενδύσεις στο πλαίσιο του συστήματος τιμών της Παπούα Νέας Γουινέας σε άτομα για αξιοσημείωτη υπηρεσία στην κοινότητα ή για πράξεις γενναιότητας.
Σύμβολα
μικρογραφία| Σημαία του Γενικού Κυβερνήτη της Παπούα Νέας Γουινέας Ο γενικός κυβερνήτης χρησιμοποιεί μια προσωπική σημαία, η οποία απεικονίζει ένα λιοντάρι πάνω από το βασιλικό στέμμα του Αγίου Εδουάρδου με το "Παπούα Νέα Γουινέα" γραμμένο σε έναν κύλινδρο από κάτω, όλα σε μπλε φόντο. Πετά σε κτίρια και άλλες τοποθεσίες στην Παπούα Νέα Γουινέα για να σηματοδοτήσει την παρουσία του γενικού κυβερνήτη.
Τόπος κατοικίας
Το Κυβερνητικό Μέγαρο στο Πορτ Μόρεσμπι είναι η επίσημη κατοικία του γενικού κυβερνήτη της Παπούα Νέας Γουινέας.
Η τοποθεσία για τον Οίκο της Κυβέρνησης επιλέχθηκε από τον Σερ Πίτερ Σκράτσελι, Ειδικό Επίτροπο για το Προτεκτοράτο της Βρετανικής Νέας Γουινέας, ο οποίος έφτασε στο Πορτ Μόρεσμπι το 1885. Το Κυβερνητικό Μέγαρο βρίσκεται σε αυτήν την τοποθεσία από τότε. Το 1913 ο Σερ Χιούμπερτ Μάρεϊ ανέλαβε να χτίσει ένα νέο οίκο που αντικατέστησε τον αρχικό.
Κατάλογος των γενικών κυβερνητών
Ακολουθεί μια λίστα με τα άτομα που έχουν υπηρετήσει ως Γενικός Κυβερνήτης της Παπούα Νέας Γουινέας από την ανεξαρτησία το 1975.
Σύμβολα {{legend|#E6E6AA|Υποδηλώνει υπηρεσιακό γενικό κυβερνήτη}}
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Παπούα Νέας Γουινέας Κατηγορία:Πολιτική της Παπούα Νέας Γουινέας
Απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε
Η απαγωγή του στρατηγού Κράιπε ήταν επιχείρηση που έλαβε χώρα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκτελέστηκε από κοινού από τις Βρετανικές Επιχειρήσεις Ειδικών Αποστολών (SOE) και την Κρητική αντίσταση. Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 4 Φεβρουαρίου 1944, όταν ο αξιωματικός της SOE Πάτρικ Λη Φέρμορ έφτασε στην Κρήτη με την πρόθεση να απαγάγει τον περιβόητο εγκληματία πολέμου και διοικητή του Οχυρού της Κρήτης, Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ. Μέχρι να καταφτάσει η υπόλοιπη ομάδα απαγωγής με επικεφαλής τον Γουίλιαμ Στάνλεϊ Μος, δύο μήνες αργότερα, τον Μύλλερ είχε διαδεχθεί ο Χάινριχ Κράιπε, με αποτέλεσμα να γίνει αυτός ο νέος στόχος.
Αρκετούς μήνες μετά την ολοκλήρωση της επιχείρησης, η επιτυχία της τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Το αποτέλεσμα θεωρήθηκε ως συμβολική νίκη προπαγάνδας παρά στρατηγικής. Ο σχετικά ακίνδυνος Κράιπε αντικαταστάθηκε από τον Μύλλερ, ο οποίος διέταξε μία σειρά μεγάλης κλίμακας αντιποίνων κατά του άμαχου πληθυσμού του νησιού, το οποίο έμεινε γνωστό ως Ολοκαύτωμα του Κέδρους. Η επιχείρηση εισέβαλε στη λαϊκή φαντασία μέσω βιογραφικών έργων αρκετών από τους συμμετέχοντες σε αυτήν, με πιο αξιοσημείωτο το βιβλίο του Μος, Ill Met by Moonlight. Ο Κράιπε, ο οποίος απελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία το 1947, συνάντησε τους απαγωγείς του το 1972 σε ένα πρόγραμμα της ελληνικής τηλεόρασης.
Υπόβαθρο
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Ελλάδα εισήλθε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων μετά την Ιταλική εισβολή από την Αλβανία. Στις 6 Απριλίου, η Ναζιστική Γερμανία ξεκίνησε τη δική της εισβολή μέσω της Βουλγαρίας, γνωστή ως Επιχείρηση Μαρίτα, φτάνοντας στις 30 Απριλίου στη νότια ακτή της Ελλάδας και τερματίζοντας την εισβολή με νίκη. Πέντε μέρες νωρίτερα, ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Β΄ και η κυβέρνησή του είχαν εγκαταλείψει την ηπειρωτική χώρα για την Κρήτη. Με τη σειρά του, στις 20 Μαΐου 1941, το νησί δέχθηκε επίθεση μαζικά από αέρος από τους Ναζί. Έπειτα από επτά μέρες συγκρούσεων, οι Γερμανοί επικράτησαν αναγκάζοντας τους Συμμάχους να καταφύγουν στην Αίγυπτο. Με την ολοκλήρωση της Επιχείρησης Μαρίτα, η Ελλάδα τέθηκε υπό τριπλή κατοχή από της Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία. Το Οχυρό Κρήτη, όπως ονομάζεται σήμερα, διαμοιράστηκε ανάμεσα σε Γερμανία και Ιταλία. Οι Γερμανοί κατείχαν τους τρεις δυτικούς νομούς του νησιού με το αρχηγείο τους να βρίσκεται στα Χανιά, ενώ οι Ιταλοί κατείχαν τον ανατολικότερο νομό του νησιού, τον Νομό Λασιθίου. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να δημιουργηθεί η Κρητική αντίσταση, η οποία βοήθησε τους Συμμάχους στρατιώτες που βρίσκονταν στο νησί να αποφύγουν τη σύλληψη και να το σκάσουν προς τη Μέση Ανατολή, η οποία ήταν υπό τον έλεγχο των Βρετανών. Οι στρατιώτες που κατάφεραν να το σκάσουν βοήθησαν στο να εγκαθιδρυθεί επικοινωνία μεταξύ του παρακλαδιού της SOE στο Κάιρο και των οργανώσεων της Κρητικής αντίστασης. Εξοπλισμένοι με ασύρματο εξοπλισμό από τη SOE, ξεκίνησαν να συντονίζουν τις πράξεις τους με τις εντολές των Συμμάχων. Μετά την ανακωχή του Κασίμπιλε, ο διοικητής της 51ης Μεραρχίας Πεζικού Σιένα, Αντζέλικο Κάρτα, αποφάσισε να συμπαραταχθεί με τους Συμμάχους. Αποφεύγοντας τις Γερμανικές περιπολίες και τα αεροπλάνα παρακολούθησης, επιβιβάστηκε σε ένα μηχανοκίνητο σκάφος της SOE από το χωριό Τσούτσουρος, φτάνοντας στις 23 Σεπτεμβρίου 1943 στο λιμάνι της πόλης Μάρσα Ματρούχ.
Βρετανοί αξιωματικοί είχαν ήδη εξετάσει την ιδέα της σύλληψης ενός ανώτερου Γερμανού αξιωματικού από το Νοέμβριο του 1942, όταν ο Ζαν Φίλντινγκ πρότεινε την απαγωγή του Αλεξάντερ Άντρε και αργότερα, όταν ο Άντρε αποσπάστηκε, του διαδόχου του Μπρούνο Μπρόιερ. Ωστόσο, κανένα από αυτά τα σχέδια δεν προχώρησε. Η επιτυχημένη απόδραση του Κάρτα στην Αίγυπτο αναζωπύρωσε την ιδέα της απαγωγής του επικεφαλής στρατιωτικού διοικητή της Κρήτης. Το 1943, ο Ταγματάρχης Πάτρικ Λη Φέρμορ και ο Λοχαγός Γουίλιαμ Στάνλεϊ Μος έστησαν το σχέδιο της επιχείρησης απαγωγής του Στρατηγού Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ στο Κάιρο, ο οποίος ήταν ο τότε στρατιωτικός διοικητής της Κρήτης και διοικητής της 22ης Γερμανικής Αεροπορικής Μεραρχίας. Ο Μύλλερ είχε αποκτήσει φήμη για τη βιαιότητά του και περιφρονήθηκε από τους Κρητικούς, ενώ ήταν προσωπικά υπεύθυνος για μαζικές εκτελέσεις, βασανιστήρια, καταστροφές χωριών και στρατολογήσεις άμαχων πολιτών σε μονάδες καταναγκαστικής εργασίας. Η SOE σχεδίαζε να τον απαγάγει με τη χρήση της ελάχιστης δυνατής βίας και να τον μεταφέρει στην Αίγυπτο, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μία ώθηση στο ηθικό των Κρητικών.
Η επιχείρηση
Στα τέλη του 1943, ο Λη Φέρμορ και ο Μος σχημάτισαν μία ομάδα με δύο μέλη της Κρητικής αντίστασης, τους Γεώργιο Τυράκη και Μανώλη Πατεράκη, οι οποίοι θα τους συνόδευαν στην αποστολή. Έπειτα από την εκπαίδευσή τους στην Παλαιστίνη και την αντιμετώπιση αρκετών καθυστερήσεων, η ομάδα πέταξε για το αρχηγείο της Βρετανικής 8ης Στρατιάς στο Μπάρι στις 4 Ιανουαρίου 1944. Στις 4 Φεβρουαρίου, οδηγήθηκαν στο αεροδρόμιο του Μπρίντιζι, όπου επιβιβάστηκαν σε ένα βομβαρδιστικό με προορισμό την Κρήτη. Ωστόσο, ο Λη Φέρμορ ήταν ο μόνος που πήδηξε με αλεξίπτωτο από το αεροπλάνο στο οροπέδιο του Καθαρού, λόγω της ξαφνικής αλλαγής του καιρού η οποία προκάλεσε έλλειψη ορατότητας λόγω της συννεφιάς που υπήρχε πάνω από την περιοχή. Τον Λη Φέρμορ υποδέχτηκαν μέλη της Κρητικής αντίστασης και ο Λοχαγός Σάντι Ρέντελ της SOE, ενώ η υπόλοιπη ομάδα επέστρεψε στο Κάιρο. Καθώς κρυβόντουσαν σε μία σπηλιά πάνω από το χωριό Τάπες στο οροπέδιο Λασιθίου, ο Λη Φέρμορ αποκατέστησε παλιές του γνωριμίες και έμαθε πως ο Μύλλερ είχε αντικατασταθεί από τον Υποστράτηγο Χάινριχ Κράιπε την 1η Μαρτίου. Αν και σίγουρα δεν ήταν το ίδιο διαβόητος όσο ο Μύλλερ, ο Κράιπε είχε παρασημοφορηθεί με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού για τον ρόλο του στην πολιορκία του Λένινγκραντ και στη μάχη της περιοχής Κουμπάν. Η υπόλοιπη ομάδα επιχείρησε να προσγειωθεί στην Κρήτη με αλεξίπτωτο άλλες εφτά φορές χωρίς επιτυχία κι έπειτα από δύο μήνες, στις 4 Απριλίου, κατέφθασαν με μηχανοκίνητο σκάφος στο Τσούτσουρο και συνάντησαν τους Λη Φέρμορ και Ρέντελ στην παραλία. Όταν άκουσαν για την αναχώρηση του Μύλλερ, συμφώνησαν απρόθυμα να προχωρήσουν με το σχέδιο.
Η ομάδα μετακινήθηκε σε ένα δίκτυο σπηλιών στα βουνά πάνω από το χωριό Κασταμονίτσα, όπου βρισκόταν το κρησφύγετο μίας τοπικής ομάδας ανταρτών. Εκεί, η ομάδα της SOE ενισχύθηκε με έναν αριθμό Κρητικών, τους Αντώνιο και Γρηγόριο Παπαλεωνίδα, Μιχαήλ «Μίκης» Ακουμιανάκη και Γρηγόριο Χναράκη. Το σπίτι του Ακουμιανάκη βρισκόταν σε βολική τοποθεσία, απέναντι από την κατοικία του Κράιπε, τη Βίλα Αριάδνη, στο χωριό της Κνωσού. Κατά την προετοιμασία για το ταξίδι του στην Κνωσό, ο Λη Φέρμορ ντύθηκε Κρητικός βοσκός, έλαβε πλαστά έγγραφα και σκούρυνε το μουστάκι και τα φρύδια του με καμένο φελλό. Αφού ταξίδεψε με λεωφορείο μαζί με τον Ακουμιανάκη, έκανε αναγνώριση της περιοχής γύρω από τη βίλα. Με την περιοχή να περιβάλλεται από τριπλό φράχτη με συρματομπλέγματα (ένας από τους οποίους φημολογείτο πως ήταν ηλεκτροφόρος) και να φρουρείται από μεγάλη φρουρά, θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνο να επιχειρήσουν μία άμεση απαγωγή. Έτσι, λήφθηκε η απόφαση η απαγωγή να γίνει κατά τη διάρκεια μίας από τις συχνές μετακινήσεις του Κράιπε από την οικία του προς το αρχηγείο της μεραρχίας στις Άνω Αρχανές, περίπου 8 χιλιόμετρα μακριά. Αφού ερεύνησαν τη διαδρομή, ανακάλυψαν μία διασταύρωση όπου ο δρόμος από τις Αρχανές ενωνόταν με τον κεντρικό δρόμο προς το Ηράκλειο, αναγκάζοντας τα αυτοκίνητα να ελαττώσουν σημαντικά ταχύτητα, φτάνοντας να είναι σχεδόν ακινητοποιημένα. Η τοποθεσία αυτή ονομάστηκε αργότερα Σημείο Α. Ο Παύλος Ζωγραφιστός, ιδιοκτήτης ενός μικρού εξοχικού σε αμπελώνα έξω από το Σκαλάνι, περίπου είκοσι λεπτά απόσταση από το σημείο της απαγωγής, συμφώνησε να συνεργαστεί μετατρέποντας το εξοχικό σε παρατηρητήριο. Λόγω της αυξημένης κυκλοφορίας στον κεντρικό δρόμο, η επιχείρηση έπρεπε να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Ο Ακουμιανάκης προμήθευσε την ομάδα με δύο καλοκαιρινές στολές δεκανέα Φέλντζανταρμερί, πλήρεις με στρατιωτικά διακριτικά, όπλα και γκλομπ. Το μέλος της αντίστασης Ηλίας Αθανασάκης παρακολουθούσε από ένα ύψωμα το Γερμανικό αρχηγείο, στέλνοντας σήμα με τηλέγραφο όποτε ο Κράιπε έφευγε από το κτίριο. Τέσσερα ακόμη μέλη της αντίστασης, οι Ευστάθιος Σαβιολάκης, Δημήτριος «Τζατζάς» Τζατζαδάκης, Νικόλαος Κόμης και Αντώνης Ζωιδάκης, στρατολογήθηκαν ως οδηγοί. Λίγο πριν λάβει χώρα η απαγωγή, η ομάδα έλαβε μία επιστολή από τον τοπικό διοικητή του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), ο οποίος απειλούσε πως θα τους κατέδιδε στις αρχές αν δεν εκκένωναν την περιοχή. Ο Λη Φέρμορ απάντησε με ένα διφορούμενο γραπτό μήνυμα και ο διοικητής του ΕΛΑΣ δεν έκανε πράξη την απειλή του, ενώ η επιχείρηση αναβλήθηκε για αρκετές μέρες καθώς ο Κράιπε δεν εγκατέλειπε την οικία του.
Το βράδυ της 26ς Απριλίου 1944, ο Λη Φόρμερ και ο Μος έλαβαν σήμα πως ο Κράιπε είχε επιβιβαστεί στο αυτοκίνητό του. Φορώντας τις Γερμανικές στολές, ακολούθησαν τον Σαβιολάκη στο Σημείο Α. Οι δυο τους κρύφτηκαν σε ένα χαντάκι, περίπου 1 μέτρο ανατολικά του δρόμου. Πιο δυτικά, ο Ζωιδάκης, τα αδέλφια Παπαλεωνίδα, ο Τυράκης και ο Κόμης βρίσκονταν σε κατάσταση αναμονής. Στις 9:30μ.μ., ο Τζατζαδάκης άναψε τον πυρσό του τρεις φορές στέλνοντας σήμα πως το αυτοκίνητο του Κράιπε πλησίαζε χωρίς συνοδεία. Ο Λη Φόρμερ και ο Μος έκλεισαν τον δρόμο και καθώς το αυτοκίνητο πλησίαζε, ο Μος κούνησε το αστυνομικό γκλομπ που κρατούσε και φώναξε στα γερμανικά «Halt!» («Σταμάτα»). Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε, ο Λη Φέρμορ χαμογέλασε και ζήτησε από τον Κράιπε να του δείξει την ταυτότητά του. Καθώς ο Κράιπε έκανε κίνηση για να βγάλει την ταυτότητά του, ο Λη Φέρμορ άνοιξε την πόρτα φωνάζοντας «Ψηλά τα χέρια!», ενώ ταυτόχρονα πίεσε το αυτόματο όπλο που κρατούσε πάνω στο στήθος του Κράιπε. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας πετάχτηκαν από τα σημεία που κρυβόντουσαν και περικύκλωσαν το αυτοκίνητο. Ακολούθησε μία σύντομη πάλη, η οποία τελείωσε με τον Πατεράκη να δένει τον Κράιπε και τον Μος να χτυπάει τον οδηγό του στο κεφάλι με το γκλομπ που κρατούσε, ρίχνοντάς τον αναίσθητο. Ο Μος πήρε τη θέση του οδηγού και ο Λη Φέρμορ φόρεσε το καπέλο του Κράιπε, προσποιούμενος πως ήταν εκείνος, ενώ οι Κράιπε, Σαβιολάκης, Τυράκης και Πατεράκης κάθισαν στο πίσω κάθισμα κι έφυγαν με προορισμό το Ηράκλειο. Οι υπόλοιποι έμειναν πίσω για να καθαρίσουν το σημείο από σημάδια πάλης και στη συνέχεια έφυγαν κι αυτοί για το Ηράκλειο μαζί με τον οδηγό του Κράιπε.
Το αυτοκίνητο πέρασε από 22 σημεία ελέγχου στο Ηράκλειο, βγαίνοντας στην πορεία στον δρόμο για το Ρέθυμνο και σταματώντας έξω από έναν απότομο ορεινό δρόμο που οδηγούσε στα Ανώγεια. Η τάση του Κράιπε να είναι ανυπόμονος στα οδοφράγματα και να συμπεριφέρεται με αγένεια στους ανθρώπους που τα επάνδρωναν τον είχε κάνει μη δημοφιλή στους υφιστάμενούς του, συμβάλλοντας με αυτόν τον ειρωνικό τρόπο στην επιτυχία της ίδιας του της απαγωγής, καθώς το αυτοκίνητο επιτάχυνε στα σημεία ελέγχου χωρίς να σταματάει. Μετά τον πόλεμο, ένα μέλος του προσωπικού του Κράιπε ανέφερε πως με το άκουσμα της είδησης της απαγωγής του, μετά από κάποιες στιγμές αμήχανης σιωπής στην αίθουσα των αξιωματικών στο Ηράκλειο, ακούστηκε κάποιος να λέει: «Λοιπόν κύριοι, νομίζω πως απαιτείται σαμπάνια για αυτό». Ο Λη Φέρμορ οδήγησε προς τα Χελιανά, όπου κι εγκατέλειψαν το αυτοκίνητο. Για να αποφύγουν τα αντίποινα, άφησε ένα σημείωμα όπου ισχυριζόταν πως η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από ειδικές Βρετανικές δυνάμεις χωρίς καμία υποστήριξη από τους ντόπιους και σκόρπισε γύρω διάφορα ενοχοποιητικά στοιχεία, όπως Βρετανικά αποτσίγαρα, ένα βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι και έναν στρατιωτικό μπερέ. Έπειτα, η ομάδα ανέβηκε προς τα Ανώγεια όπου ξεκουράστηκαν για λίγες ώρες. Αργά το απόγευμα της 27ης Απριλίου, ένα Γερμανικό αναγνωριστικό αεροπλάνο πέταξε φυλλάδια στο χωριό απειλώντας για αντίποινα αν ο υποστράτηγος δεν αφηνόταν ελεύθερος εντός τριών ημερών. Σύντομα, η ομάδα αναχώρησε για τον Ψηλορείτη όπου συναντήθηκε με την ομάδα του Μιχάλη Ξυλούρη και αξιωματικούς της SOE. Η διάλυση του ασύρματου που είχαν σήμαινε πως όλες οι επικοινωνίες έπρεπε να γίνονται μέσω μαντατοφόρων, κάτι το οποίο έκανε τη φυγή τους πιο δύσκολη. Την επόμενη μέρα, η ομάδα πληροφορήθηκε πως οι Κρητικοί είχαν σκοτώσει τον οδηγό του Κράιπε καθώς ήταν πολύ σοκαρισμένος και δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον ρυθμό της ομάδας και υπήρχε κίνδυνος να τους εντοπίσουν. Η ομάδα συνέχισε την άνοδό της στον Ψηλορείτη, όπου διέμειναν με την ομάδα του Γεώργιου Πετράκη.
Καθώς η ομάδα συνέχισε το ταξίδι της μέσω των χιονισμένων πλαγιών του Ψηλορείτη προς την κοιλάδα του Αμαρίου, η Γερμανική φρουρά της Κρήτης με πάνω από 30,000 άντρες είχε τεθεί σε επιφυλακή και οι στρατιώτες του Άξονα άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω από την οροσειρά, σε μία προσπάθεια να εμποδίσουν την απόδραση των απαγωγέων. Η ομάδα, αφού διέσχισε την κοιλάδα, έφτασε στο χωριό της Αγίας Παρασκευής. Μία αναφορά η οποία μεταδόθηκε από το BBC, είχε ενημερώσει τους Γερμανούς πως ο Κράιπε βρισκόταν ακόμα στο νησί. Οι φήμες για μία γενική εξέγερση και εισβολή των Συμμάχων στο νησί, παρακίνησαν τον Μπρόιερ να ενισχύσει τη φρουρά των Χανίων και να συνεχίσει να σαρώνει την ασφάλεια. Επιπλέον, ο προσωπικός βοηθός και οι φρουροί του Κράιπε συνελήφθησαν υπό την υποψία της συνενοχής. Η άφιξη ενός μαντατοφόρου έδωσε τη δυνατότητα στην ομάδα να ζητήσει να σταλεί ένα σκάφος στα Σακτούρια στις 2 Μαΐου. Ο μαντατοφόρος δεν επέστρεψε την επόμενη μέρα και η ομάδα πληροφορήθηκε πως τα Σακτούρια και άλλες εστίες αντίστασης είχαν ανατιναχθεί από τους Γερμανούς στρατιώτες. Ο Μος και ο Λη Φέρμορ ξεκίνησαν για την κοιλάδα του Αμαρίου προς αναζήτηση ενός ασύρματου σταθμού. Στις 5 Μαΐου, έφτασαν στο χωριό της Παντάνασσας όπου ήταν σε θέση να μπορούν και πάλι να αλληλογραφήσουν. Μία μέρα αργότερα, ο Γεώργιος Ψυχουντάκης έφερε στο χωριό τον αξιωματικό της SOE Ντικ Μπαρνς και ασύρματο εξοπλισμό. Στο μεταξύ, η υπόλοιπη ομάδα μεταφέρθηκε στο χωριό Πατσός για να αποφύγει μία Γερμανική περίπολο, το οποίο βρισκόταν μόλις δύο ώρες μακριά από την Παντάνασσα. Τότε έγινε γνωστό πως μία μονάδα της Ειδικής Υπηρεσίας Σκαφών (SBS) με επικεφαλής τον Τζορτζ Τζέλικο θα κατέφθανε στην παραλία της Λίμνης στις 9 του μήνα, προκειμένου να βοηθήσει με τη φυγή της ομάδας από το νησί.
Οι δύο ομάδες επανενώθηκαν στον οικισμό Καρίνες και συνέχισαν μαζί προς τα χωριά Φωτεινού και Βιλανδρέδο. Όταν μία φάλαγγα 200 αντρών έφτασε στην Αργυρούπολη, μόλις μία ώρα από το Βιλανδρέδο, ο Διονύσης Τσικλητήρας και μία ομάδα μαχητών του ΕΛΑΣ βοήθησαν την ομάδα να ξεφύγει από τους διώκτες της. Όταν η ομάδα έφτασε στην Ασή Γωνιά, ένας μαντατοφόρος τους ενημέρωσε πως ένα πλοίο θα τους περίμενε σε μία παραλία στο χωριό Ροδάκινο το βράδυ της 14ης Μαΐου. Οι αντάρτες της περιοχής συνόδευσαν την ομάδα στο τελευταίο τους ταξίδι και η ομάδα, μαζί με τον Κράιπε, δύο Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου και έναν άρρωστο Σοβιετικό λιποτάκτη, επιβιβάστηκαν σε πλοία της SBS στις 10:00 μ.μ., ολοκληρώνοντας την αποστολή τους με την άφιξή τους στη Μάρσα Ματρούχ στην Αίγυπτο.
Επακόλουθα
Ο Ταγματάρχης Πάτρικ Λη Φέρμορ βραβεύτηκε με το Τάγμα Διακεκριμένης Υπηρεσίας και ο Λοχαγός Γουίλιαμ Στάνλεϊ Μος με τον Στρατιωτικό Σταυρό, «για την εξαιρετική ένδειξη θάρρους και τόλμης» κατά την επιχείρηση. Τα βραβεία δημοσιεύτηκαν στην κυβερνητική εφημερίδα London Gazette στις 13 Ιουλίου 1944. Η επιχείρηση έπληξε το ηθικό του Άξονα στο νησί ενώ αντίθετα αύξησε αυτό της αντίστασης, καθώς το BBC και η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (RAF) επαινούσαν την επιτυχία της επιχείρησης μέσω ραδιοφωνικών μεταδόσεων και φυλλαδίων αντίστοιχα. Ωστόσο, η σοφία που κρυβόταν πίσω από την απαγωγή άρχισε να αμφισβητείται καθώς ο Κράιπε ήταν μετά βίας ζηλωτής των Ναζί και, με την απόβαση στη Νορμανδία να αναμένεται ήδη, δεν είχε λόγο να μην συνεργαστεί με τους απαγωγείς του. Παρά τη θέση του, κατείχε ελάχιστες πληροφορίες και μέχρι την αρπαγή του, η Κρήτη είχε χάσει τη στρατηγική σημασία που είχε κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Στις 7 Αυγούστου 1944, ο Λοχίας Γιόζεφ Όλενχαουερ (γνωστός στους ντόπιους ως Σήφης) και πέντε άντρες από τη Γερμανική φρουρά που είχαν ως έδρα το Γενί-Γκαβέ, πήγαν στο χωριό Ανώγεια προς αναζήτηση εργατών για καταναγκαστική εργασία. Οι ντόπιοι ανέμεναν μια τέτοιου είδους αντίδραση και οι περισσότεροι άντρες κρύφτηκαν στα βουνά για να αποφύγουν τη σύλληψη. Ο εξοργισμένος Όλενχαουερ διέταξε τους άντρες του να συγκεντρώσουν όποιον συναντούσαν, ακόμα κι αν ήταν γυναίκες, παιδιά ή ηλικιωμένοι, και να τους οδηγήσουν στο Ρέθυμνο. Λίγο μετά την έξοδο της φάλαγγας από το χωριό, έπεσαν σε ενέδρα των ανταρτών του ΕΛΑΣ οι οποίοι απελευθέρωσαν τους ομήρους και αιχμαλώτισαν τον Όλενχαουερ και δύο στρατιώτες, ενώ δύο άλλοι κατάφεραν να το σκάσουν. Οι κρατούμενοι οδηγήθηκαν στον Ψηλορείτη και αργότερα εκτελέστηκαν, όταν οι Γερμανοί αρνήθηκαν να τους ανταλλάξουν με έναν μεγάλο αριθμό κρατούμενων από τη φυλακή της Αγιάς. Ο Μος, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε επιστρέψει στην Κρήτη και βρισκόταν στην περιοχή, αποφάσισε να συνεργαστεί με την ομάδα του Μιχάλη Ξυλούρη για να στήσουν ενέδρα σε μία εισερχόμενη σωφρονιστική αποστολή, η οποία αποτελείτο από ένα θωρακισμένο όχημα και ένα φορτηγό γεμάτο στρατιώτες. Το σαμποτάζ της Δαμάστας οδήγησε στον θάνατο 30 Γερμανών, 12 από τους οποίους δολοφονήθηκαν μετά την παράδοσή τους.