cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα
Πολιτική καριέρα
Υπήρξε γενικός διευθυντής για την μετανάστευση στο Πράσινο Ακρωτήριο από το 1975 ως το 1977 και έπειτα γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών από το 1977 ως το 1979.
Την περίοδο από το 1991 ως το 1993 υπηρέτησε ως υπουργός εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση της Δεύτερης Δημοκρατίας και κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2001, τις οποίες κέρδισε ο Πέδρο Πίρες. Ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 7 Αυγούστου 2011, υποστηριζόμενος αυτή τη φορά από το MpD, και αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό 38% των ψήφων από τον πρώτο γύρο. Νίκησε τον υποψήφιο του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAICV), Μανουέλ Ινοσένσιο Σούζα και ορκίστηκε ο 4ος Πρόεδρος στην ιστορία της ανεξάρτητης χώρας στις 9 Σεπτεμβρίου 2011.
Ο Φονσέκα επανεξελέγη για άλλη μία θητεία κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2016, με ποσοστό 74% από τον πρώτο γύρο.
Στην προεδρία τον διαδέχθηκε ο Ζοζέ Μαρία Νέβες.
Έργα και βραβεία
Ο Φονσέκα είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του ιδρύματος “Direito e Justiça”, εκδότης και διευθυντής του περιοδικού “Direito e Cidadania”, συνεργάτης του περιοδικού “Revista Portuguesa de Ciência Criminal” και μέλος του εκδοτικού επιτελείου της επιθεώρησης “Revista de Economia e Direito” του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Λισαβόνας.
Συνέγραψε πολλά βιβλία και περισσότερα από 50 επιστημονικά έργα με θέμα το δίκαιο. Έχει επίσης εκδόσει δύο ποιητικά έργα.
Βραβεύτηκε πολλές φορές με κρατικά βραβεία και έχει τον τίτλο του Αγωνιστή για την Ελευθερία της Χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Πράσινου Ακρωτηρίου
Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι
Η Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι (πολωνικά: Biblioteka Krasińskich) ήταν βιβλιοθήκη στη Βαρσοβία της Πολωνίας, που ιδρύθηκε το 1844. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής και κατοχής στην Πολωνία, μέρος του κτιρίου καταστράφηκε και οι συλλογές της εκλάπησαν, αναδιανεμήθηκαν ή κάηκαν. Οι σωζόμενες συλλογές της βρίσκονται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας.
Ιστορία
Ο Βικέντιος Κρασίνσκι ίδρυσε αρχικά την βιβλιοθήκη το 1844 στην Οπινογόρα. Η βιβλιοθήκη αποτελούνταν από τα οικογενειακά του αρχεία και κειμήλια και εξελίχθηκε σε μια από τις καλύτερες συλλογές εθνικής κληρονομιάς της Πολωνίας. Το 1930 η βιβλιοθήκη εγκαταστάθηκε στην οδό Οκόλνικ 9.
Κρηνίτης ο Χαλδαίος
Ο Κρηνίτης ήταν βυζαντινός στρατηγός του 10ου αιώνα, κυβερνήτης του Θέματος Καλαβρίας..
Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι
Ιστορία
Τον Σεπτέμβριο 1939, κατά την γερμανική εισβολή, το κεντρικό τμήμα του κτιρίου καταστράφηκε από βόμβες, με αποτέλεσμα να καταστραφούν το μουσείο, το αναγνωστήριο και η συλλογή αναφοράς. Οι συλλογές που φυλάσσονταν στις στοίβες επιβίωσαν. Πολλά σπάνια χειρόγραφα από τη συλλογή επιτάχθηκαν από τους Γερμανούς. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1939-1940, οι διευθυντές των βιβλιοθηκών συναντήθηκαν για να σχεδιάσουν τρόπους διατήρησης των συλλογών τους και να εξασφαλίσουν τους εργαζομένους της βιβλιοθήκης. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο καθηγητής Κετσίνσκι, ο οποίος εκπροσωπούσε τη Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι. Οι συναντήσεις διακόπηκαν όταν οι ναζιστικές αρχές πήραν μυρωδιά, αλλά οι βιβλιοθηκονόμοι συνέχισαν να συναντώνται σε περιστασιακές συγκεντρώσεις και τελικά απέκτησαν άδειες εισόδου στα κτίρια της βιβλιοθήκης και τη δυνατότητα να εργάζονται εκεί. Συγκέντρωναν βιβλία από βομβαρδισμένα σπίτια και τα μετέφεραν στις βιβλιοθήκες για φύλαξη. Υπήρξε μια σύντομη περίοδος κατά την οποία οι βιβλιοθηκάριοι προσπάθησαν να ανακτήσουν ό,τι μπορούσαν, παρά το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης, ο κόμης Έντουαρντ Κρασίνσκι, στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σε αυτό το σημείο, η βιβλιοθήκη Κρασίνσκι είχε τη μεγαλύτερη συλλογή μουσικών παρτιτούρων στη Βαρσοβία, μαζί με αρκετές χιλιάδες χάρτες και σχεδόν 60.000 εκτυπώσεις και σχέδια.
Κρηνίτης ο Χαλδαίος
Ο Κρηνίτης καταγόταν από τη Χαλδία και στην αρχή της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ΄, διορίστηκε στρατηγός στην Καλαβρία. Ήταν όμως κακός κυβερνήτης, αναφέρεται ότι έκλεβε τον ντόπιο πληθυσμό και πλούτιζε παράνομα. Είναι γνωστό ότι αγόραζε φθηνά τρόφιμα και τα πουλούσε σε υψηλές τιμές σε μουσουλμάνους στη Βόρεια Αφρική, οι οποίοι τότε υπέφεραν από πείνα και εμφύλιο πόλεμο.
Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι
Ιστορία
Οι Ναζί κατακτητές ίδρυσαν το 1940 την Κρατική Βιβλιοθήκη της Βαρσοβίας, συγχωνεύοντας τις συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης. Παρά τις προσπάθειες των βιβλιοθηκονόμων, η Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι απορροφήθηκε από την Staatsbibliothek Warschau το 1941. Κατά τη διάρκεια της ανακατανομής, οι συλλογές της μεταφέρθηκαν στην Staatsbibliothek Warschau, την Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, την SGH και το Εθνικό Μουσείο. αφήνοντας στο κτίριο Οκούλνικ (Okólnik) μια ειδική συλλογή περίπου 400.000 αντικειμένων. Τον Σεπτέμβριο του 1944, λίγο μετά την εξέγερση της Βαρσοβίας, έπεσαν βόμβες στο κτίριο Οκούλνικ. Τμήματα της συλλογής κάηκαν. Οι άνθρωποι εργάζονταν για μια ολόκληρη ημέρα προσπαθώντας να διασώσουν τα χειρόγραφα. Κάποια βιβλία σώθηκαν πετώντας τα από τα παράθυρα του ανώτερου επιπέδου, ενώ τα βιβλία στο ισόγειο και στο υπόγειο προστατεύθηκαν από τις φλόγες.
Κρηνίτης ο Χαλδαίος
Το 947, όταν ξαναρχίστηκαν οι εχθροπραξίες μεταξύ Βυζαντινών και Μουσουλμάνων, ο Κωνσταντίνος παρενέβη, τον απολύθηκε και δήμευσε την περιουσία του. Ο Κρηνίτης τότε πθανε ντροπή. Θεωρείται, αν και αβέβαιο, ότι μπορεί να συσχετιστεί με την Κρηνίτη Αροτρά και τον πατρίκιο Κρηνίτη.
Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι
Ιστορία
Τον Οκτώβριο του 1944, μετά το τέλος της εξέγερσης, οι Γερμανοί άρχισαν να καίνε βιβλιοθήκες και συνέχισαν μέχρι το τέλος της κατοχής. Η Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι έχασε περίπου 150.000 τεμάχια, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τα πιο σπάνια υλικά που διατηρήθηκαν από τη συλλογή της οικογένειας Κρασίνσκι.
Κρηνίτης ο Χαλδαίος
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Καλαβρίας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Κρηνίτη
Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τον πόλεμο, οι σωζόμενες συλλογές (οι μεγαλύτερες από τις οποίες είναι εκείνες για τους Ναπολεόντειους Πολέμους και τη Νοεμβριανή Εξέγερση) μεταφέρθηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία
Γ.Σ. Κεραυνός Κρηνίδων
Ιστορία
Ο «Γυμναστικός Σύλλογος Κεραυνός Κρηνίδων» ιδρύθηκε το 1945. Τα περισσότερα χρόνια έχει αγωνιστεί στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Καβάλας και κυρίως στην Α΄ Κατηγορία. Στο παρελθόν αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική τη διετία 1984-1986 και από την περίοδο 2006–07, όταν και τερμάτισε στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα με 43 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, τερμάτησε στην 8η θέση συγκεντρώνωντας 46 βαθμούς.
Την περίοδο 2008–09 κατέλαβε την 5η θέση με 57 βαθμούς, ενώ στην ίδια θέση τερμάτησε και την αμέσως επόμενη περίοδο συγκεντρώνωντας 50 βαθμούς. Την περίοδο 2010–11 τερμάτησε στη 15η θέση συγκεντρώνωντας 46 βαθμούς και γνωρίζοντας έτσι τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καβάλας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Ανθυποσμηναγός
Ο Ανθυποσμηναγός (Ανθσγος) είναι Αξιωματικός (OF-1) της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, ανώτερος του ανθυπασπιστή και κατώτερος του υποσμηναγού. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Ανθυπολοχαγός και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό - Λιμενικό Σώμα ο Σημαιοφόρος.
Ετυμολογία
Η λέξη Ανθυποσμηναγός προέρχεται από το αν + υπο + σμήνος + άγω (οδηγώ μόνο όταν έχω το δικαίωμα μετά από δύο άτομα).
Διοίκηση Σμήνους
Κατά κανόνα, Ανθυποσμηναγός είναι ο ανθυπαρχηγός του Σμήνους, γεγονός που υποδηλώνεται και από τη σύνθεση της λέξης.
Άλλες χώρες
Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, ο αντίστοιχος βαθμός στις μεν Μεγάλη Βρεταννία, στην Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία αποδίδεται με τον όρο Pilot-Officer, ενώ στις ΗΠΑ, στον Καναδά είναι όπως ο Ανθυπολοχαγός του Στρατού Ξηράς και καλείται Second Lieutenant.
Διακριτικό
Το διακριτικό του Ανθυποσμηναγού στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι μία γαλάζια λωρίδα που πλαισιώνεται από μαύρες γραμμές και ένας ρόμβος που αποφύεται από την λωρίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Moodle
Το Moodle είναι ελεύθερο λογισμικό διαχείρισης μαθημάτων (Course Management System), ένα σύστημα διαχείρισης μάθησης Learning Management System (LMS) ή ένα σύστημα εικονικής μάθησης (Virtual Learning Environment – VLE), ή πιο απλά ένα πακέτο λογισμικού για τη διεξαγωγή ηλεκτρονικών μαθημάτων μέσω Διαδικτύου, που προσφέρει ολοκληρωμένες υπηρεσίες ασύγχρονης τηλεκπαίδευσης.
Έχει περισσότερους από 90 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, τόσο σε επίπεδο ακαδημαϊκό όσο και επιχειρηματικό, αναδεικνύοντας το στην πλατφόρμα με την μεγαλύτερη αποδοχή παγκοσμίως και διατίθεται μεταφρασμένο σε περισσότερες από 75 γλώσσες.
Τι προσφέρει το Moodle
Το Moodle διαθέτει μεγάλη ποικιλία εργαλείων για την υποστήριξη της μάθησης και της διδασκαλίας, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται εργαλεία για :
Τι καινοτόμο υπάρχει στην χρήση του Moodle;
Το Moodle δεν βρίσκεται στην αιχμή της καινοτομίας στις τεχνολογίες της εκπαίδευσης (φτιαγμένο από τον Αυστραλό Martin Dougiamas, υπάρχει ήδη από το 1999, ενώ από το 2010 έχει πάνω από 50.000 εγγεγραμμένα sites με περισσότερους από 37 εκατομμύρια χρήστες). Παρ' ότι όμως τεχνολογικός Μαθουσάλας, είναι μια μοναδική εκπαιδευτική πλατφόρμα, που συνεχώς εξελίσσεται και ενσωματώνει νέα χαρακτηριστικά.
Εδραζόμενο θεωρητικά στην κονστρουκτιβιστική (εποικοδομιστική) θεωρία της μάθησης, με τα εργαλεία που περιέχει προσανατολίζει την ενέργεια του μανθάνειν σε τέσσερις κύριους άξονες: (Α) Την ποικίλη προσέγγιση του εκπαιδευτικού υλικού μέσα από διαφορετικές γλώσσες επικοινωνίας (κείμενα, εικόνες πολυμέσα) και τον προσανατολισμό της διδασκαλίας στην δημιουργία περιεχομένου, (Β) Την ενεργή στάση του μαθητή απέναντι στο εκπαιδευτικό υλικό, την αυτοδιδασκαλία και τη μαθησιακή του αυτονόμηση, (Γ) Την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και (Δ) Την ανάπτυξη της συνεργατικότητας και της ευελιξίας στην ανάληψη ποικίλων ρόλων στο πλαίσιο μιας ερευνητικής ομάδας.
Έτσι, η τάξη μετατρέπεται σε εργαστήριο και ο μαθητής, ασκούμενος στην επικοινωνία σε μια πληθώρα γλωσσών αποκτά ολοένα περισσότερες ικανότητες ερμηνείας και αναπαράστασης του κόσμου. Η γνώση που αποκτάται μ' αυτό τον τρόπο δεν είναι στείρα πληροφορία, αλλά γεμάτη νόημα εμπειρία του κόσμου, ο οποίος βήμα-βήμα γίνεται ολοένα και πιο οικείος, πιο γνωστός. Εδώ, ανιχνεύεται η πρώτη καινοτόμος διάσταση της χρήσης του Moodle: η επιστημολογική διαφοροποίηση στην αναπαράσταση της γνώσης, η οποία παραδοσιακά περιορίζεται στην γραπτή κειμενική μορφή των σχολικών εγχειριδίων. Ο δάσκαλος, σαν εγγυητής της επάρκειας των εκπαιδευτικών πόρων, φροντίζει για την πολλαπλή -μέσω του Moodle- ανανέωση αυτής της αναπαράστασης αναδιατάσσοντας το υλικό και εμπλουτίζοντάς το με διαφορετικές γλώσσες. Οι μαθητές, από την μεριά τους, επεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό υλικό και, δημιουργώντας νέο περιεχόμενο, το οικειοποιούνται, χτίζοντας σταδιακά την δική τους εικόνα του κόσμου, την προσωπική τους κοσμοαντίληψη.
Η δεύτερη καινοτομία είναι θεσμική: από κατασκευή του το Moodle επιβάλλει στους χρήστες την ανάληψη ρόλων στο πλαίσιο των μαθημάτων. Κάθε χρήστης αναλαμβάνει κάποιον ρόλο στα μαθήματα ή ενότητες που είναι εγγεγραμμένος. Οι ρόλοι -και μαζί τα προνόμια που τους συνοδεύουν- εναλλάσσονται στον βαθμό που ο μαθητής-χρήστης δημιουργώντας περιεχόμενο αναβαθμίζεται στο πλαίσιο του συστήματος. Αν το Moodle εισέλθει πετυχημένα στην τάξη, η εικονική ανάληψη διαφορετικών ρόλων συνοδεύεται από μια ανάλογη εναλλαγή ρόλων στην πραγματικότητα. Τοιουτοτρόπως, ο απλός εγγεγραμμένος μαθητής μπορεί να αναβαθμισθεί σε δημιουργό μαθήματος, ή υπεύθυνο για την διδασκαλία μιας ενότητας, ενώ ο δάσκαλος μπορεί να είναι διαχειριστής ή και μαθητής στο ίδιο αυτό μάθημα.
Η τρίτη καινοτομία αφορά την δικτύωση. Οι μαθητές και ο δάσκαλος χωρίζονται συγκυριακά σε ομάδες, ανταλλάσσουν μέσα από την πλατφόρμα μηνύματα, μοιράζονται πόρους, ή -ακόμη- συνδιαμορφώνουν περιεχόμενο μέσα από τα ενσωματωμένα wikis του Moodle. Στην συνέχεια, καλούν άλλες τάξεις του σχολείου τους (ή και άλλου σχολείου) να μοιραστούν την εργασία τους και να συμμετάσχουν στην έρευνά τους. Το σχολείο εκμεταλλεύεται αυτά τα δίκτυα για να έρθει σε επαφή με άλλα σχολεία και να συνεργασθεί μαζί τους.
== Τι μπορεί να κάνει ο εκπαιδευτικός με το moodle ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογία Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Οκρούγκ Δυρραχίου
Ιστορία
Όταν ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας κατέλαβε την Αλβανία το 1912 ο Ντραγκούτιν Αναστασιέγεβιτς προσελήφθη ως μεταφραστής ελληνικής γλώσσας και μετά από λίγο διορίστηκε ως διοικητής της περιοχής του Δυρραχίου, αντικαθιστώντας τον Ιβάν Ίβανιτς.
Ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αποχώρησε από το Δυρράχιο τον Απρίλιο του 1913, αλλά παρέμεινε σε άλλα μέρη της Αλβανίας για τους επόμενους δύο μήνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας
Ελβίνα Παλαβιτσίνι
Η Ελβίνα Παλαβιτσίνι (Elvina Pallavicini, γεννημένη ως Ελβίνα ντει Μέντιτσι ντελ Βασέλο Elvina dei Medici del Vascello, 22 Ιανουαρίου 1914 - 29 Αυγούστου 2004) ήταν Ιταλίδα αριστοκράτισσα. Μερικές φορές αναφερόταν ως "Μαύρη Βασίλισσα" ή "Πρώτη Κυρία" της ρωμαϊκής αριστοκρατίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1914 στη Γένοβα, και ήταν κόρη του Τζιάκομο, Μάρκησιου Μέντιτσι ντελ Βασέλο και της Όλγας Λούμαν.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στη Ρώμη μετά την ανακωχή μεταξύ της Ιταλίας και των συμμαχικών ενόπλων δυνάμεων, η Ελβίνα υποστήριξε τους ιταλικούς βασιλικούς αντιστασιακούς και αργότερα απονεμήθηκε χάλκινο μετάλλιο στρατιωτικής αντοχής για αυτό.
Το 1939 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ντε Πιερ ντε Μπερνί ντε Κουρταβέλ. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Ο Γουλιέλμος ήταν στρατιωτικός πιλότος στη Regia Aeronautica και εξαφανίστηκε την 1η Αυγούστου 1940 μετά από αεροπορική μάχη για τη Μεσόγειο (κηρύχθηκε επίσημα νεκρός από ιταλικό δικαστήριο δέκα χρόνια αργότερα, το 1950).
Το 1977, η Ελβίνα ηγήθηκε μιας ομάδας των "Black Nobility" που παρείχε υποστήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Μαρσέλ Λεφέβρ. Συμμετείχε επίσης ενεργά στην πολιτική, ειδικότερα, υποστηρίζοντας τις πολιτικές του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι και του Υπουργού Άμυνας Ντόναλντ Ράμσελντ.
Πέθανε στις 29 Αυγούστου 2004 στη Κορτίνα Ντ'Αμπέτσο σε ηλικία 90 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας
Διονύσης Διάκος
Ο Διονύσης Διάκος (1794 - 1884) ήταν αγωνιστής κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1794 στον Πύργο και καταγόταν από τη Μάνη. Ήταν δημογέροντας του Πύργου. Είχε λάβει μέρος στις μάχες κατά του Ιμπραήμ κατα την πολιορκία του Κάστρου Κυλλήνης. Με την άλωση όμως του φρουρίου αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε με λύτρα. Το 1825 στις εμφύλιες διαμάχες σκότωσε τον Πέτρο Μήτζου στην αγορά του Πύργου. Ήταν ταγματάρχης της Φάλαγγος. Πέθανε το 1884 σε ηλικία 90 χρονών.
Ιωάννης Διάκος (αγωνιστής 1821)
Ο Ιωάννης Διάκος ήταν Έλληνας στρατιωτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πύργο και καταγόταν από οικογένεια δημογερόντων και αγωνιστών. Ήταν πρόκριτος του Πύργου και πολέμησε το 1821 και την εποχή της επανάστασης ήταν στρατηγός του Πύργου. Το 1823 ο Πέτρος Μήτζου σκότωσε τον πατέρα του ενώ αυτός για να εκδικηθεί το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο σκότωσε τον Σταμάτη Κρεστενίτη. Κάηκε μαζί με άλλους 58 συντρόφους του στο μοναστήρι Ροφιά από τους Τούρκους.
Δ Δ
Χαλ Μορ
Ο Χαλ Μορ (αγγλικά: Hal Mohr, 2 Αυγούστου 1894 - 10 Μαΐου 1974) ήταν δημοφιλής Αμερικανός κινηματογραφιστής. Επίσης, έχει βραβευθεί κι από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, μάλιστα είναι ο πρώτος που το καταφέρνει χωρίς, πρώτα, να είναι υποψήφιος, κατόπιν η Ακαδημία άλλαξε το σύστημά της. Την πρώτη φορά το 1935, για το έργο του στην ταινία Όνειρα θερινής νυχτός. Το δεύτερο έρχεται το 1944, και τον καθιστά τον πρώτο βραβευμένο κινηματογραφιστή, που πήρε Όσκαρ και σε ασπρόμαυρη ταινία και σε έγχρωμη. Το τελευταίο, το μοιράστηκε με τον Ουίλιαμ Χάουαρντ Γκριν, για το έργο τους στην ταινία Το φάντασμα της όπερας. Τέλος, για το έργο του στην ταινία The Four Poster έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ, αλλά και για Χρυσή Σφαίρα.
Ο Μορ έχει χριστεί πρόεδρος σε τρεις περιπτώσεις στην Αμερικανική Ένωση Κινηματογραφιστών μία το 1930-31, μετά το 1963-65 και, τέλος, το 1969-70. Επίσης, έχει τιμηθεί με αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας, για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας
Κοκκινόχωμα Καβάλας
Το Κοκκινόχωμα είναι μεγάλος οικισμός του Νομού Καβάλας. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Καβάλας σε απόσταση 12 χλμ. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Παγγαίου και έχει πραγματικό πληθυσμό 1.746 κατοίκους. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Συμβόλου, σε υψόμετρο 100 μ..
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Σπέρνουν καλαμπόκια, σιτάρι και λίγα στρέμματα με ζαχαρότευτλα. Εκτρέφουν πρόβατα, κατσίκια και αγελάδες. Υπάρχουν επίσης κάτοικοι του χωριού που έχουν δικές τους επιχειρήσεις.
Το χωριό διαθέτει παιδικό σταθμό, νηπιαγωγείο και 7θέσιο δημοτικό σχολείο. Οι σύλλογοι του χωριού είναι ο Μορφωτικός Σύλλογος Κοκκινοχώματος που έχει τμήματα παραδοσιακών χορών, τμήματα θεάτρου και ζωγραφικής τέχνης, ο Αιμοδοτικός Σύλλογος Κοκκινοχώματος, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού σχολείου και του νηπιαγωγείου Κοκκινοχώματος και ο Γυμναστικός Σύλλογος Βυζάντιο Κοκκινοχώματος, που έχει ως έτος ίδρυσης το 1947 και αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική κατηγορία. Το γήπεδό της είναι το Δημοτικό Στάδιο Κοκκινοχώματος.
Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Αγίου Δημητρίου, που ανεγέρθηκε το 1927, της Αγίας Μαρίνας, που ανεγέρθηκε το 1975 και ο κοιμητηριακός ναός των Αγίων Θεοδώρων. Γύρω από το χωριό υπάρχουν πολλά εξωκλήσια. Τα "Πλατάνια" είναι ένα μέρος λίγο έξω από το χωριό όπου θα βρει κανείς αιωνόβια πλατάνια που έχουν φυτρώσει δίπλα σ' ένα χείμαρρο. Στην κορυφή του βουνού βρίσκονται τα "Κανόνια", τοποθεσία με θέα προς το Αιγαίο πέλαγος.
Η πλατεία βρίσκεται δίπλα στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου και οριοθετεί γεωγραφικά την αρχή του παλιού οικισμού. Το παλιό χωριό που βρίσκεται πάνω στο βουνό έχει θέα προς την παλιά κοινότητα, τα τούρκικα σπίτια, τις ανθισμένες γειτονιές, τα σοκάκια.
Επίσης το χωριό είναι γενέτειρα επώνυμων προσώπων όπως ο νομάρχης Καβάλας Θεόδωρος Καλλιοντζής, ο βουλευτής Καβάλας Μιχάλης Τιμοσίδης, ο πρώην βουλευτής Καβάλας Νίκος Στρατηλάτης, ο αρχηγός Στρατού (2015-2017) Στρατηγός Βασίλης Τελλίδης, η τραγουδίστρια Κέλλυ Κελεκίδου και ο παλιός ποδοσφαιριστής του Άρη Γιώργος Στρατηλάτης.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Ιόν Ράτσιου
Ο Ιόν Ράτσιου (ρουμανική προφορά: iˈon ˈrat͡sju, ρουμανικά: Ion Rațiu, 6 Ιουνίου 1917 – 17 Ιανουαρίου 2000) ήταν Ρουμάνος πολιτικός και προεδρικός υποψήφιος του Χριστιανοδημοκρατικού Εθνικού Αγροτικού Κόμματος (PNȚ) στις εκλογές του 1990, στις οποίες κατετάγη τρίτος λαμβάνοντας το 4.29% των ψήφων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τόρντα, στην κομητεία Τόρντα-Αρανιός της Αυστροουγγαρίας. Ο Ιοάν Ράτσιου ήταν γιος του Δρ. Αουγκουστίν Ράτσιου και τρισέγγονο του Δρ. Ιοάν Ράτσιου, ηγέτη του Μνημονίου της Τρανσυλβανίας. Η γιαγιά του Εουγκενία Τούρκου ήταν η κόρη του ρουμάνου δημοσιογράφου και ακτιβιστή Ιόν Κόντρου-Ντραγκουσάνου. Παρακολούθησε το σχολείο στη Τούρντα και Κλουζ, και το 1938 απέκτησε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Βασιλέα Φερδινάνδου Α΄. Το 1940, ο Ράτσιου ονομάστηκε Σύμβουλος στη ρουμανική Πρεσβεία στο Λονδίνο, υπό τον Υπουργό Βιορέλ Β. Τιλέα. Τον Σεπτέμβριο του 1940, ο Βασιλιάς Κάρολος Β΄ εγκατέλειψε τη Ρουμανία και αυτό οδήγησε στο σχηματισμό του Εθνικού Λεγεωνάριου Κράτους. Ως αποτέλεσμα, ο Ράτσιου παραιτήθηκε από την Υπηρεσία Εξωτερικού και ζήτησε πολιτικό άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1943, ο Ράτσιου απέκτησε πτυχίο στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το 1945, ο Ράτσιου παντρεύτηκε την Ελισάβετ Πίλκινγκτον, κόρη του συνταγματάρχη Γκι Πίλκινγκτον. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τους Ιντρέι και Νικολάι.
Ο Ράτσιου παρέμεινε εξόριστος στο Λονδίνο, αφότου οι κομμουνιστές ήρθαν στην εξουσία στη Ρουμανία το 1947. Ακόμα και από την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στον αγώνα κατά του ολοκληρωτισμού κάθε πολιτικού χρώματος, βοηθώντας στην οργάνωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Κοινότητας Φοιτητών και Νεολαίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, άρχισε να δημοσιεύει το Ελεύθερο Ρουμανικό Τύπο, ένα εβδομαδιαίο δελτίο ειδήσεων. Επίσης συμμετείχε τακτικά στη ρουμανική υπηρεσία του BBC, το Radio Free Europe, και τη Φωνή της Αμερικής. Το 1957, o Ράτσιου δημοσίευσε την κριτική για τη Δυτική στάση έναντι της Σοβιετικής Ένωσης και του κομμουνισμού, τη "Πολιτική της Δύσης".
Το 1975, το έτος που δημοσίευσε το Σύγχρονη Ρουμανία, αποφάσισε να αφιερώσει όλη του την ενέργεια στο κυνηγητό για μια ελεύθερη Ρουμανία. Έπαιξε βασικό ρόλο στη δημιουργία της Παγκόσμιας Ένωσης των Ελεύθερων Ρουμάνων (Uniunea Mondială a Românilor Liberi), της οποίας εξελέγη πρόεδρος στο πρώτο συνέδριο στη Γενεύη (1984). Σύντομα μετά από αυτό, άρχισε να δημοσιεύει την μηνιαία εφημερίδα Ο Ελεύθερος Ρουμάνος (ρουμανικά: Românul liber) στα αγγλικά και στα ρουμανικά.
Αφότου επέστρεψε στη Ρουμανία τον Ιανουάριο του 1990, βοήθησε στην επαναδημιουργία του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος, όπου υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος. Συμμετείχε ανεπιτυχώς στις εκλογές για πρόεδρο στις εκλογές του 1990, ωστόσο, εξελέγη ως αντιπρόσωπος στη ρουμανική βουλή των Αντιπροσώπων για την κομητεία Κλουζ το 1990 και το 1992, και στη συνέχεια, την Κομητεία Αράντ, το 1996. Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος της βουλής των Αντιπροσώπων, και ως πρέσβης και διαπραγμευτής για την ένταξη της Ρουμανίας στις δομές του ΝΑΤΟ. Το 1991, ο ίδιος ίδρυσε την εφημερίδα Cotidianul.
Μετά από μια σύντομη ασθένεια, ο Ράτσιου πέθανε στο Λονδίνο στις 17 Ιανουαρίου 2000, περιβαλλόμενος από την οικογένειά του. Σύμφωνα με την επιθυμία του, ετάφη στη γενέτειρά του, την Τούρντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί
Ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι
Οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι εξελίχτηκαν από τους αρχαϊκούς Homo sapiens κατά την Μέση Παλαιολιθική, περίπου 200.000 χρόνια πριν. Η εμφάνιση των ανατομικών σύγχρονων ανθρώπων αρχίζει με τους πρώτους Homo sapiens sapiens, δηλαδή το υποείδος του Homo sapiens που περιλαμβάνει όλους τους σύγχρονους ανθρώπους. Τα παλαιότερα απολιθώματα ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων είναι τα απολιθώματα Omo τα οποία έχουν ηλικία 195.000 χρόνων. Άλλα απολιθώματα περιλαμβάνουν τον Homo sapiens idaltu από το Χέρτο της Αιθιοπίας, τα οποία έχουν ηλικία 150.000 ετών, καθώς και τα απολιθώματα Skhul στο Ισραήλ τα οποία είναι ηλικίας 90.000 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άνθρωπος Κατηγορία:Πρωτεύοντα Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη
Ίλη
Περιγραφή
μικρογραφία|354x354εσ|Ίλη [[Άρμα μάχης|μέσων αρμάτων Leopard 2A4 του Ελληνικού Στρατού, σε παράταξη, μετά το πέρας της Τακτικής Άσκησης Μετά Στρατευμάτων (ΤΑΜΣ) «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2016».]] 350px|μικρογραφία|δεξιά|Ίλη του Ελληνικού Ιππικού ενώ παρελαύνει, έργο του Πάνου Αραβαντινού (περ. 1880–1910) Η ίλη είναι υποδιαίρεση της επιλαρχία ς, της βασικής ανεξάρτητης μονάδας των Τεθωρακισμένων, και αντιστοιχεί σε έναν λόχο του Πεζικού. Μια ίλη αποτελείται από ουλαμούς, που είναι η μικρότερη ομάδα στην οποία μπορεί να υποδιαιρεθεί μια ίλη. Η ίλη διοικείται κατά κανόνα από επίλαρχο (σε ειδικού σχηματισμού ίλες) και απο ίλαρχο κατα συνήθη τακτική. Σε περιπτώσεις ελλείψεων ενδέχεται να διοικηθεί από υπίλαρχο ή ανθυπίλαρχο, εφόσον έχουν θητεύσει στο σχολείο διοικητών υπομονάδων της Σχολής Τεθωρακισμένων, και σε περίπτωση ανάγκης από ανθυπασπιστή. Ο διοικητής της εκάστοτε ίλης ορίζεται από τον διοικητή επιλαρχίας.
Προέλευση
Παλαιότερα η ονομασία αυτή αφορούσε μονάδες του Ιππικού. Προέρχεται από το ελληνιστικό ἴλη, που είχε τη σημασία ενός ομίλου, ήτοι 64 ιππείς, ή την πολύ μεγαλύτερη ίλη του ιππικού των Εταίρων της Αρχαίας Μακεδονίας. Καθώς τα Τεθωρακισμένα διαδέχθηκαν το Ιππικό ως Όπλο, η υποδιαίρεση της βασικής μονάδας τους ονομάστηκε ίλη για λόγους παράδοσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιππικό Κατηγορία:Τεθωρακισμένα
Τόμισλαβ Τσόσκοβιτς
Ο Τόμισλαβ Τσόσκοβιτς (γεννημένος στις 22 Απριλίου 1979) είναι Βόσνιος, με Κροατική υπηκοότητα, παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198εκ και αγωνιζόταν στη θέση ακραίου.
Καριέρα
Ο Τόμισλαβ Τσόσκοβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Μλάντοστ, ομάδα της σημερινής Κροατίας. Το 2000 ταξίδεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Παλέρμο, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Την περίοδο 2001-02 αγωνίστηκε στην Τίρολ Ίνσμπουργκ της Αυστρίας, ενώ την τριετία 2002-05 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Γαλλίας, αρχικά με τη φανέλα της Ρεν (2002-04) κι έπειτα με αυτή της Λιλ (2004-05). Το 2005 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2006 μεταπήδησε στη Ρωσία για λογαριασμό της Λοκομοτίβ Νοβοσίμπιρσκ, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Τσόσκοβιτς ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κροατίας για πέντε χρόνια (2005-10) έχοντας πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Το 2010 απέκτησε και την τουρκική υπηκοότητα, γεγονός που του επέτρεψε να αγωνιστεί και με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Ανισότητα Μάρκοφ
Στη θεωρία πιθανοτήτων, η ανισότητα Μάρκοφ δίνει ένα άνω φράγμα για την πιθανότητα ότι μια μη-αρνητική συνάρτηση μιας τυχαίας μεταβλητής είναι μεγαλύτερη ή ίση με κάποια θετική σταθερά. Ονομάστηκε έτσι από το Ρώσο μαθηματικό Αντρέι Μάρκοφ, αν και εμφανίστηκε νωρίτερα στο έργο του Παφνούτι Λβόβιτς Τσέμπισσιοφ (δάσκαλος του Μάρκοφ). Σε διάφορες πηγές κυρίως στην μαθηματική ανάλυση, η ανισότητα αναφέρεται ως ανισότητα Τσέμπισσιοφ ή ανισότητα Bienaymé.
Η ανισότητα Μαρκόφ (και άλλες παρόμοιες ανισότητες) συσχετίζει πιθανότητες και ανεμενόμενες τιμές, και παρέχει (συχνά) χαλαρά αλλά παρ' όλα  χρήσιμα φράγματα για την συνάρτηση κατανομής μιας τυχαίας μεταβλητής.
Ένα παράδειγμα εφαρμογής της ανισότητας Μαρκόφ είναι το γεγονός ότι (με την προϋπόθεση ότι τα εισοδήματα είναι μη-αρνητικά) δεν υπερβαίνουν το 1 / 5 του πληθυσμού αυτοί που μπορούν να έχουν πάνω από 5 φορές το μέσο εισόδημα.
Δήλωση
Αν X είναι κάποια τυχαία μεταβλητή, τότε για κάθε a > 0 Στη γλώσσα της θεωρίας μέτρου, η ανισότητα Μαρκόφ δηλώνει ότι αν είναι ένας χώρος μέτρου, f μία μετρήσιμη πραγματική συνάρτηση, τότε για κάθε \epsilon>0,
Αποδείξεις
Θα ξεχωρίσουμε την απόδειξη για την περίπτωση που ο χώρος μέτρου είναι ένας χώρος πιθανοτήτων από τη γενικότερη περίπτωση, καθώς αυτή είναι είναι πιο προσιτή στον γενικό αναγνώστη.
Στη γλώσσα της θεωρίας των πιθανοτήτων
Για οποιοδήποτε γεγονός E, έστω I_E είναι η δεικνύουσα τυχαία μεταβλητή του E, δηλαδή, I_E= 1 εάν το E συνέβει, διαφορετικά I_E= 0. Επομένως, για, ισχύει ότι αν το γεγονός |X| \geq a συνέβει, και  αν |X| < a. Επίσης, επειδή a > 0, ισχύει ότι Αυτό προκύπτει θεωρώντας τα δύο πιθανά ενδεχόμενα: Επίσης, από τις ιδιότητες της αναμενόμενης τιμής, προκύπτει ότι Τώρα, χρησιμοποιώντας γραμμικότητα των αναμενόμενων τιμών, η αριστερή πλευρά αυτής της ανισότητας είναι ισούται με Έτσι συνδυάζοντας την και  έχουμε ότι, και διαιρώντας με a (αφού a > 0), λαμβάνουμε την ανισότητα Μαρκόφ.
Στη γλώσσα της θεωρίας μέτρου
Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η συνάρτηση f είναι μη-αρνητική, καθώς στην ανισότητα χρησιμοποιείται μόνο η απόλυτη τιμή της. Θεωρούμε την πραγματική συνάρτηση s στο σύνολο X που ορίζεται ως εξής: Τότε ισχύει ότι για κάθε x \in X. Από τον ορισμό του Lebesgue ολοκληρώματος και διαιρώντας και τα δύο μέλη με \epsilon (καθώς ), λαμβάνουμε ότι
Ανισότητα Τσεμπισιόφ
Η ανισότητα Τσεμπισιόφ χρησιμοποιεί την διακύμανση της τυχαίας μεταβλητής X ώστε να φράξει την πιθανότητα η X να αποκλίνει από την αναμενόμενη τιμή. Πιο συγκεκριμένα, όταν, για κάθε a > 0, όπου είναι η διακύμανση της X, η οποία ορίζεται ως εξής: Η ανισότητα Τσεμπισιόφ προκύπτει από την ανισότητα Μαρκόφ, θεωρώντας την τυχαία μεταβλητή Πιο συγκεκριμένα, για την Y, η ανισότητα Μαρκόφ δίνει καθώς. Αφού a > 0, καταλήγουμε ότι
Ανισότητες για πίνακες
Έστω M \succeq 0 ένας αυτοσυζυγής πίνακας τυχαίων μεταβλητών και a>0. Τότε όπου A \succeq 0 συμβολίζει ότι ο πίνακας A είναι θετικά ορισμένος.
Παραδείγματα
Η ανισότητα Μάρκοφ χρησιμοποιείται
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρήματα στην ανάλυση Κατηγορία:Ανισότητες
Ρήγας Νικολαΐδης
Ο Ρήγας Νικολαΐδης (1856 - 1928) ήταν Έλληνας ιατρός, ακαδημαϊκός και καθηγητής φυσιολογίας στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε ο εισηγητής της πειραματικής φυσιολογίας στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πορταριά Μαγνησίας στις 6 Οκτωβρίου 1856. Ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση σε Βόλο και Αθήνα και το 1872 εγγράφηκε στη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1876 με διδακτορικό δίπλωμα και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές σε Γαλλία και Γερμανία. Εκεί ειδικεύθηκε στην φυσιολογία σπουδάζοντας στα Πανεπιστήμια του Τύμπιγκεν, του Βερολίνου και της Λειψίας, όπου μαθήτευσε στους καθηγητές Bois-Reymond και Ludwig. Στη συνέχεια μετέβη στο Παρίσι όπου εργάστηκε στο εργαστήριο φυσιολογικής ιστολογίας του Ranvier. Επέστρεψε στην Ελλάδα, και το 1882 έγινε υφηγητής φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια, το 1887 έγινε επιμελητής του εργαστηρίου του Ιωάννη Ζωχιού και το 1892 τον διαδέχθηκε στην έδρα της φυσιολογίας. Δίδαξε ακόμη στην έδρα της ανατομικής στη θέση του Λουκά Παπαϊωάννου για 8 έτη ως έκτακτος και τακτικός καθηγητής. Ίδρυσε το πρώτο εργαστήριο ζωής του ανθρώπου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ βελτίωσε το Ανατομείο προσθέτοντας πολλά εμβρυολογικά παρασκευάσματα.
Διεξήγαγε πολλά πειράματα και έρευνες για ανίατες ασθένειες της εποχής του, όπως τη φυματίωση, την ελονοσία, τον εχινόκοκκο, τη γρίπη, τον τύφο, τη δυσεντερία κτλ. Το 1887 ο Νικολαΐδης έκανε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ιστολογική εξέταση σε ανθρώπινα σπλάχνα και συγκεκριμένα παιδιού που πέθανε από καλα-αζάρ, και την ανακοίνωσε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Ήταν μέλος της ακαδημίας Αθηνών, από το 1926, διορισμένος με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας. Το 1902 έγινε πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συνεδρίου. Ακόμη ήταν μέλος του Διεθνούς Συνεδρίου Φυσιολόγων.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1928.
Επιστημονικές δημοσιεύσεις
Έγραψε πληθώρα επιστημονικών δημοσιεύσεων για την φυσιολογία. Οι εργασίες του αφορούσαν κυρίως τους τομείς των επιζήσεων των ζώων, των νευρώσεων της αναπνοής, των ανασταλτικών νεύρων των μυών, του κέντρου θερμότητας και των αλλοιώσεων των γαγγλικών κυττάρων. Μεταξύ αυτών :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φυσιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Παρμενίων Αβδελίδης
Ο Παρμενίων Αβδελίδης (αποβιώσας στις 27 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν στέλεχος της Αριστεράς, που διετέλεσε μέλος της «Κυβέρνησης του Βουνού».
Υπήρξε στέλεχος του Αγροτικού Κόμματος (ΑΚΕ-ΚΚΕ).
Στις 31 Ιανουαρίου 1949 ανέλαβε υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση του βουνού, με πρωθυπουργό τον Μήτσο Παρτσαλίδη. Παρέμεινε υπουργός ως τις 29 Αυγούστου 1949. Με τη σύζυγό του, Δήμητρα, απέκτησαν παιδιά.
Συνέγραψε αρκετά βιβλία.
Πέθανε το 1994 και κηδεύτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό του Κοιμητηρίου της Νέας Φιλαδέλφειας στον Κόκκινο Μύλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Αγριά Μαγνησίας
μικρογραφία|Καφέ το «Διατηρητέον», δίπλα στη θάλασσα και στις γραμμές από το [[Τρενάκι Πηλίου|τρενάκι του Πηλίου, Αγριά Μαγνησίας]] Η Αγριά είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Νομού Μαγνησίας, που βρίσκεται 7 χλμ. ανατολικά του Βόλου. Αποτελούσε έδρα του δήμου Αγριάς ως το 2010 οπότε προσαρτήθηκε στον Δήμο Βόλου. Συμπεριελάμβανε τα δημοτικά διαμερίσματα Αγριάς, Δράκειας και Χανίων. Βρέχεται από τα νερά του Παγασητικού Κόλπου ενώ απέχει μισή ώρα από το χιονοδρομικό κέντρο των Χανίων. Είναι γνωστή για τα τσιπουράδικά της, την ελαιοπαραγωγή της και τη λεμονάδα ΕΨΑ, καθώς και για την οξοποιία "Ε.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΒΕΕ" που παράγει το ξίδι με την εμπορική ονομασία ΑΓΡΟΞ.
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Αγριάς του νομού Λαρίσης συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Αγριά από το δήμο Νηλείας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Η κοινότητα αποσπάστηκε από τον νομό Λαρίσης στον νομό Μαγνησίας το 1942 και λειτούργησε ως την κατάργησή της, το 1997, οπότε μετατράπηκε σε δήμο, ο οποίος καταργήθηκε το 2010.
Δημοτική κοινότητα
Η δημοτική κοινότητα Αγριάς είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,752 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βόλου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Μαγνησίας
Μίλαν Ράσταβατς
Ο Μίλαν Ράσταβατς (γεννημένος στις 1 Νοεμβρίου 1973) είναι Σέρβος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής. Είναι ο τωρινός προπονητής του Αστέρα Τρίπολης.
Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής
Ο Ράσταβατς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία της Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως ποδοσφαιριστής, η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν τη σεζόν 1988-1989. Έπαιξε στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας (Κ-16) με τον Μίρκο Γιόζιτς ως προπονητή. Από τη σεζόν 1990-1991 έπαιξε στην ακαδημία Κ-19 της Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας με προπονητή τον Ήλια Πάντελιτς. Μετά από μία σεζόν στην ΦΚ Ντιναμό Πάντσεβο, πήρε μεταγραφή στην Mladost Bački Jarak στην πρώτη κατηγορία Σερβίας και Μαυροβουνίου, όπου το 1999 τελείωσε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 26 χρονών.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Ράσταβατς άρχισε την προπονητική του καριέρα στην Αλ-Νάσρ το 2000, ως βοηθός προπονητή. Αργότερα πέρασε στην ομάδα νέων της Σερβίας και στο γυναικείο τμήμα της χώρας του Κ-19, ενώ το 2013 υπέγραψε στην Ολίμπια Λιουμπλιάνα. Το 2014 πήρε την Βοϊβοντίνα Νόβι Σάντ, ενώ το 2017 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Ξάνθης. Έπειτα από 2 χρόνια παρουσίας στον πάγκο της Ξάνθης, έφυγε από την θρακική ομάδα, για να αναλάβει τον Αστέρα Τρίπολης. Τον Μάιο του 2022, αντικαταστάθηκε από τον Ηρακλή Μεταξά, αφού απέτυχε να βγάλει τους Αρκάδες στα πλει-οφ. Τον ίδιο μήνα, συμφώνησε με την Βοϊβοντίνα. Ο Ράσταβατς αποτέλεσε παρελθόν από την τεχνική ηγεσία της Βοϊβοντίνα μετά την εντός έδρας ισοπαλία με τη Ράντνικ (1-1) για το πρωτάθλημα Σερβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Ξάνθης Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ραντνίτσκι Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Πάντσεβο
Ιστορία της Πάρου
Το ήπιο κλίμα των Κυκλάδων ευνόησε τους πρώιμους οικισμούς, ενώ η προνομιούχα γεωγραφική και στρατηγική θέση τους στο Αιγαίο υποβοήθησε την ανάπτυξη ενός από τους παλαιότερους πολιτισμούς της Ευρώπης.
Ονομασία
Την ονομασία του το νησί την οφείλει στον Πάρο, αρχηγό των Δρυόπων και ονομάστηκε έτσι όταν εγκαταστάθηκαν εκείνοι εκεί πέρα. Πριν ήταν γνωστό με πολλές άλλες ονομασίες.
Προϊστορική περίοδος
Σε έκταση το νησί της Πάρου (196 τ.χλμ.), μαζί με την Αντίπαρο (35 τ.χλμ.) και το Δεσποτικό (8 τ.χλμ.) και τις άλλες βυθισμένες περιοχές (10 τ.χλμ.) ήταν τρίτο μετά τη Νάξο και την Άνδρο. Στη διάρκεια του Ολόκαινου, η Κυκλαδία-το μεγάλο αυτό νησί που είχε δημιουργηθεί μετά τη σημαντική πτώση της θαλάσσιας στάθμης κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου-είχε εξαφανιστεί με εξαίρεση τα σύγχρονα νησιά, όπως η Ευρύτερη Πάρος (δηλαδή Πάρος-Αντίπαρος-Δεσποτικό-λοιπές βυθισμένες περιοχές), η οποία συνδεόταν με μια στενή λωρίδα γης με τη Νάξο.
Αρχαϊκοί χρόνοι
Στα μέσα του 7ου αιώνα η Πάρος έρχεται σε ρίξη με την Άνδρο διότι δεν επικύρωσε με ψηφοφορία τη Στάγειρο και τη Άργιλο-δύο αποικίες- στους Ανδρίους. Λόγω των περιορισμένων πόρων του νησιού και του πληθυσμιακού του πλεονάσματος στέλνει διάφορες ομάδες αποίκων κατά περιόδους: σε Θάσο με αρχηγό τον Τελεσικλή, στο Πάριο της Προποντίδας. Η εγκατάσταση στη Θάσο δεν ήταν εύκολη αφού οι ντόπιοι αντέδρασαν σθεναρά. Σε μία από τις μάχες σκοτώθηκε ο στρατηγός Γλαύκος, μνημείο του οποίου ανήγειραν οι άποικοι αργότερα και βρίσκεται στην αρχαία αγορά του νησιού. Σε μία από τις μάχες γλίτωσε τον τραυματισμό ο Αρχίλοχος.
Περσικοί πόλεμοι
Ο Μιλτιάδης ένα χρόνο ύστερα από τη μάχη του Μαραθώνα επιχειρεί κατά της Πάρου με σκοπό την απελευθέρωση του νησιού από την Περσική φρουρά, που είχε εγκαταστήσει εκεί ο Δάτις, και στην εκδίωξη των ολιγαρχικών συνεργατών των Περσών, παρά την τιμωρία των Παρίων, επειδή είχαν βοηθήσει τους Πέρσες στον Μαραθώνα με ένα πλοίο. Ο Μιλτιάδης απέτυχε λόγω της σθεναρούς αντίστασης των Περσών και των Παρίων ολιγαρχικών. Εν τούτοις άλλοι μελετητές διαφωνούν σχετικά με τη συμβολή των Περσών στην απόκρουση από τους Παρίους της Αθηναϊκής εισβολής στο νησί τους Στη δεύτερη περσική εκστρατεία μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος πως οι Πάριοι απέπλευσαν με στόλο ως σύμμαχοι των Περσών προς τη Σαλαμίνα. Στάθμευσαν προσωρινά σε κάποιο άλλο Κυκλαδονήσι, κοντά στην Αττική, αναμένοντας την έκβαση της ναυμαχίας και μετά την Ελληνική νίκη δωροδόκησαν τον Θεμιστοκλή και πέτυχαν να αποτρέψουν δεύτερη αθηναϊκή επίθεση εναντίον τους. Η στάση των Παρίων χαρακτηρίζεται ως ‘’επαμφοτερίζουσα και όχι οπωσδήποτε φιλοπερσική’’ συνιστούσε μια ‘’απεγνωσμένη προσπάθεια επιβίωσης της μεταξύ των νέων ισχυρών του Αιγαίου, της Περσίας και της Αθήνας.
Σημαντική συμβολή στην ντόπια οικονομία την περίοδο αυτή είχε το Πάριο μάρμαρο. Τα πιο γνωστά αρχαία λατομεία έχουν εντοπισθεί στο Μαράθι, το σπήλαιο των Νυμφών και το σπήλαιο του Πανός, στους Λάκκους, στις Σπηλιές, στον Άγιο Μηνά, στον Κάραβο Βεβαιωμένη χρήση λατομείων ανοιχτής εξόρυξης έχουμε από τις πρώτες δεκαετίες του 7ου αιώνα π.Χ. η συστηματική εξόρυξη χρονολογείται από τα μέσα του 6ου αι. και γίνεται σε εκτεταμένα υπόγεια λατομεία.
Κλασσικοί χρόνοι
Η Πάρος συμμετέχει στην Πρώτη Αθηναϊκή συμμαχία και προσφέρει χρήματα σε αυτήν καθώς είναι από τα πιο πλούσια νησιά των Κυκλάδων: αρχικά 16 τάλαντα και μετά 30. (478 π.Χ.), 16 τάλαντα και 1200 δραχμές (450-447 π.Χ), 18 τάλαντα (446-445 π.Χ.) 30 τάλαντα (419-418 π.Χ)κάτι που δείχνει τον πλούτο που απέφερε στο νησί το μάρμαρο Το 410 π.Χ. ο Αθηναίος στρατηγός Θηραμένης πλέοντας για τον Ελλήσποντο φτάνει στην Πάρο καταλύοντας το ολιγαρχικό πολίτευμα εγκαθιδρυμένο εκεί από τον Λακεδαίμονα στρατηγό Πείσανδρο Στο διάστημα 404 με 378π.Χ το νησί τελεί υπό την κυριαρχία των Σπαρτιατών. Αρχές του 4ου αι. εκλέγεται ο Ακήρατος από τη Θάσο άρχοντας της Πάρου και της Θάσου κάτι που δείχνει τη στενότατη σχέση ανάμεσα στα δύο νησιά και την ύπαρξη κάποιου καθεστώτος ‘’Συμπολιτείας. Το 393 π.Χ. επανέρχεται στην Πάρο η δημοκρατία μετά από δυναμική επέμβαση του Περσικού στόλου με επικεφαλής τον Φαρναβαζο και τον Κόνωνα. Σημειώθηκαν σφαγές των πιο εύπορων κατοίκων που ‘’λακώνιζαν’’. Το 363 π.Χ. η Πάρος τελεί για μικρό χρονικό διάστημα υπό την κυριαρχία των Θηβαίων. Το 314 π.Χ. ιδρύεται από τον βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο Α (384-301π.Χ.) το ‘’Κοινόν των Νησιωτών’’ στο οποίο προσχωρεί αργότερα και η Πάρος.
Ύστερη αρχαιότητα και Ρωμαιοκρατία
Οι Μιθριδατικοί πόλεμοι και οι πειρατικές επιδρομές που δέχεται το νησί στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. αναγκάζουν τους Πάριους να καλύψουν τις αυξημένες δαπάνες τους για την τείχιση του νησιού συνάπτοντας δάνειο από την Κρήτη. Ή πάλι μπορεί να συνδέονται με την αντιμετώπιση των αυξημένων στρατιωτικών εισφορών που οι Ρωμαίοι είχαν επιβάλει στους Κυκλαδίτες για να ναυπηγήσουν πλοία στα πλαίσια των εμφύλιων συγκρούσεων τους. Ο Αυτοκράτορας Αδριανός επισκευάζει αρχαία κτήρια μεταξύ των οποίων και το κτίριο της αρχαίας αγοράς η οποία ήταν τετράγωνη. Τα αγάλματα που ανεγείρονται είναι προτομές αρχόντων της πόλης, όπως του Κοίλου Δημητρίου, αγορανόμου και πολεμάρχου.
Πρωτοβυζαντινή περίοδος
Λόγω των Γοτθικών επιδρομών στη Βαλκανική χερσόνησο και των Οστρογότθων στη Μικρά Ασία, σημειώνονται μετακινήσεις των πληθυσμών προς τα νότια: οι φυγάδες βρίσκουν καταφύγιο στις Κυκλάδες. Την πληθυσμιακή ακμή του νησιού επιβεβαιώνει η παρουσία του μεγάλου ναού της Εκατονταπυλιανής και άλλων παλαιοχριστιανικών ναών στο νησί. Ο επίσκοπος Πάρου φαίνεται να υπογράφει τα πρακτικά της Α’ Οικουμενικής Συνόδου –πρόκειται για τον πρώτο γνωστό επίσκοπο του νησιού, τον Ακαδήμιο - ενώ ο επίσκοπος Πάρου συμμετέχει και στις συνόδους Εφέσου (431) και Χαλκηδόνος (451). Η Πάρος βρίσκεται την περίοδο αυτή, στην Επαρχία Νήσων, υπαγόμενη στη Διοίκηση Ασίας της Υπαρχίας Ανατολής. Στα μέσα του 6ου αι. η Εκατονταπυλιανή αναστηλώνεται-δείγμα ακμής του νησιού-ακμή που φτάνει μέχρι τις αρχές του 8ου αι.:
Μεσοβυζαντινή περίοδος (641-1071)
Ενδεικτικό της ακμής του νησιού στην περίοδο αυτή είναι πως ο επίσκοπος Πάρου συμμετέχει στις εργασίες της εν Τρούλλω Συνόδου (691). Σε όλο το δεύτερο μισό του 8ου αι. ο πληθυσμός του νησιού φυλλορροεί και αυτό φαίνεται από την εκκλησιαστική υπαγωγή της Πάρου και των άλλων Κυκλάδων στον μητροπολίτη Ρόδου. Για το β’ μισό του 9ου αι. και τις αρχές του 10ου αι. αντλούμε σημαντικές πληροφορίες από τον βίο της Οσίας Θεοκτίστης: ο ναός της Εκατονταπυλιανής ήταν κατεστραμμένος από τον Νίσυρη, τον αρχηγό του ναυτικού των Αράβων της Κρήτης Παροικιά, Σαρακήνικο, Ναόυσα αποτελούν ορμητήριο των Σαρακηνών, με αποτέλεσμα οι πληθυσμοί των παράλιων περιοχών να αποσυρθούν στο εσωτερικό του νησιού.
Υστεροβυζαντινή περίοδος (1072-1453)
Γρήγορα φαίνεται να ακμάζει η Πάρος αν κρίνουμε πως το 1083 μαζί με τη Νάξο συναποτελεί τη Μητρόπολη Παροναξίας
Δουκάτο του Αρχιπελάγους
thumb|right|200px|Το Βενετικό κάστρο της Πάρου Οι Φράγκοι με την εκστρατεία τους στην Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και δημιούργησαν τη Λατινική Αυτοκρατορία (1204). Οι Κυκλάδες σχημάτισαν το Δουκάτο της Νάξου ή Δουκάτο του Αρχιπελάγους με έδρα τη Νάξο, παραχωρήθηκαν στον Μάρκο Σανούδο μέλος του Οίκου των Σανούδων και ανιψιό από μητέρα του Δόγη Ενρίκο Ντάντολο. Το Δουκάτο του Αρχιπελάγους έδινε όρκο υποτέλειας στον Λατίνο Αυτοκράτορα αλλά στην πραγματικότητα ήταν πάντοτε υποτελές στη Δημοκρατία της Βενετίας αφού ο Δούκας σύμφωνα με την αρχική συμφωνία θα έπρεπε να ήταν Βενετός. Η Μαρία Σανούδου, τελευταία γόνος του Οίκου των Σανούδων ήταν κόρη του Νικολάου Β΄ Σανούδου Σπετσαμπάντα και της Φιορέντσα Σανούντο που ανήκαν και οι δυο στον Οίκο των Σανούδων και διετέλεσαν Δούκες συγκυβερνήτες του Αρχιπελάγους. Τους διαδέχθηκε ο ετεροθαλής από μητέρα αδελφός της Μαρίας Νικκολό νταλλε Κάρτσερι ο μοναδικός εκπρόσωπος της Οικογένειας νταλε Κάρτσερι που ανέβηκε στη θέση του δούκα. Ο Νικκολό νταλλε Κάρτσερι έδωσε δώρο στην ετεροθαλή αδελφή του Μαρία το πλούσιο νησί της Άνδρου, το δεύτερο νησί μεγαλύτερο στο δουκάτο και στις Κυκλάδες μετά τη Νάξο (1372).
Κρουσίνο Σομμαρίπα
thumb|right|200px|Το Οικόσημο των Σομμαρίπα Ο νέος Βενετός δούκας Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος ιδρυτής του Οίκου των Κρίσπων που ανέτρεψε και δολοφόνησε με σχέδιο τον Νικκολό νταλλε Κάρτσερι αφαίρεσε παράνομα την Άνδρο από τη Μαρία Σανούδου για να τη δώσει προίκα στην κόρη του Πετρονίλλα. Η Μαρία Σανούδου πήρε σαν αποζημίωση την Πάρο με τον όρο να παντρευτεί τον άσημο ευγενή Γκασπάρε Σομμαρίπα (1383), έγινε η πρώτη Αρχόντισσα της Πάρου αλλά εξακολουθούσε να διεκδικεί την Άνδρο μέχρι τον θάνατο της (1426). Τα μέλη της Οικογένειας Σομμαρίπα έγιναν Αφέντες της Πάρου, ο γιος της και διάδοχος της Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα μετέφερε την υπόθεση της Άνδρου στο δικαστήριο της Βενετίας και την κέρδισε (1440), έγινε Αφέντης και στα δυο νησιά.
Ο Κρουσίνο ήταν μορφωμένος και αρχαιόφιλος: έκανε ανασκαφές και βρήκε πολλά αρχαία αγάλματα. Όταν ο Κυριακός Αγκωνίτης, ο περιηγητής και αρχαιοδίφης της Αναγέννησης από την Ανκόνα πέρασε από την Πάρο για να θαυμάσει το μάρμαρο που εξήγαγε, ο Κρουσίνο του έδειξε τα αγάλματα που είχε βρει. Ο Κρουσίνο πρόσφερε στον Κυριακό Αγκωνίτη το κεφάλι και το πόδι ενός αγάλματος και εκείνος το έστειλε στον φίλο του Ανδριόλο Ιουστινιάνη - Μπάνκα της Χίου. Επίσης το νησί εξακολουθεί να παράγει μάρμαρο που έγινε περιζήτητο στους Γενοβέζους της Χίου και το χρησιμοποίησαν για να επενδύσουν τα πολυτελή σπίτια τους. . Με τον θάνατο του (1462) ο Κρουσίνο μοίρασε τα νησιά στους δυο γιους του : Ο μεγαλύτερος Νικολό Α΄ Σομμαρίπα έγινε Άρχοντας της Πάρου και Τριτημόριος της Εύβοιας (πέθανε το 1505) και ο μικρότερος Ντομένικο Σομμαρίπα έγινε Άρχοντας της Άνδρου (πέθανε το 1466).
Οι Αφέντες της Πάρου από την Οικογένεια Σομμαρίπα ήταν οι εξής :
Οικογένεια Βενιέρ
Τον Νικολά Α΄ Σομμαρίπα διαδέχθηκε ο γιος του Φραντσέσκο Σομμαρίπα (1505) για τον οποίο δεν υπάρχουν στοιχεία πέρα από το ότι πέθανε το 1517 χωρίς απογόνους και στη συνέχεια ο νέος Δούκας του Αρχιπελάγους Ιωάννης Δ΄ Κρίσπος έκανε κατάσχεση της Πάρου. Η Φιορέντζα Σομμαρίπα κόρη του Νικολό Α΄ Σομμαρίπα που παντρεύτηκε τον Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ από τη Βενετσιάνικη Οικογένεια Βενιέρ που κυβερνούσαν σαν Άρχοντες τα Κύθηρα διαμαρτυρήθηκε στη Δημοκρατία της Βενετίας και αναζήτησε δικαίωση. Η Δημοκρατία που δεν ήθελε για γεωπολιτικούς λόγους την ένωση της Νάξου με την Πάρο στο ίδιο δουκάτο κατοχύρωσε την Πάρο υπέρ της Φιορέντζας και του συζύγου της που πέθαναν και οι δυο την επόμενη χρονιά (1518). Η Φιορένζα Σομμαρίπα και ο Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ είχαν τρια παιδιά : τον Νικολό Βενιέρ, την Τσετσίλια Βενιέρ και τον Μοϊζέ Βενιέρ, πατέρα του Δόγη της Βενετίας Σεμπαστιάνο Βενιέρ.
Τους διαδέχθηκε ο γιος τους Νικολό Βενιέρ, παντρεύτηκε μια άγνωστη γυναίκα με το όνομα Ζαντάνο και απέκτησε έναν γιο τον Αντρέα Βενιέρ που πέθανε πριν από τον πατέρα του (1530). Ο Νικολό Βενιέρ είχε και μια κόρη την Τσετσίλια Μπάφφο που αιχμαλωτίστηκε από τους Οθωμανούς και πουλήθηκε στον Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Ο Σουλεϊμάν την έδωσε σύζυγο στον γιο του Σελίμ Β΄ και έγινε η Νουρμπανού Σουλτάνα, η μητέρα του Σουλτάνου Μουράτ Γ΄ και γενάρχισσα όλων των μετέπειτα σουλτάνων. Με τον θάνατο του Νικολό Βενιέρ (1530) ο Ιωάννης Δ΄ Κρίσπος έκανε για άλλη μια φορά κατάσχεση της Πάρου και την ενσωμάτωση στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους, η Δημοκρατία της Βενετίας κλήθηκε να λύσει τη διαφορά με τον ίδιο τρόπο όπως έκανε με τη μητέρα της. Το νησί κατοχυρώθηκε στην Τσετσίλια Βενιέρ και στον σύζυγο της Μπερνάντο Σαγκράντο.
Οι Αφέντες της Πάρου από την Οικογένεια Βενιέρ ήταν οι εξής: