cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλάσματα της Αβύσσου
Υποδοχή
Η ταινία γνώρισε μικτές ως και αρνητικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα αναθεώρησης Rotten Tomatoes έχει μια βαθμολογία 25%. Στο IMDb έχει βαθμολογία 4,6/10. Η ελληνική ιστοσελίδα b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία 4/5 και είπε ότι η ταινία είναι ένα must για τους οπαδούς των θαλασσινών ταινιών τρόμου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα
Δεκατόμετρο
'
Ισοδυναμία με άλλες μονάδες μήκους
1 δεκατόμετρο είναι ίσο με:
'
Steyr 680M
Το Steyr 680 (επίσης Steyr 680M και Στάγιερ Μαραθών) ήταν ένας τύπος φορτηγού φορτηγό της εταιρείας Steyr. Κατασκευαζόταν και στην Ελλάδα το διάστημα 1972 - 1984 από τη ΣΤΑΓΙΕΡ ΕΛΛΑΣ ΑΒΕ (σήμερα ΕΛΒΟ) και χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον από διαφορες δημόσιες υπηρεσίες. Τα στρατιωτικά οχήματα φέρουν τους τύπους 680M και 680M3.
Κατηγορία:Μοντέλα φορτηγών
2158 Τίτγεν
Ο Τίτγεν (Tietjen) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Φρήντριχ Τίτγεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τίτγεν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιτγεν
Βικτωρία Ακκοραμπόνι
Η Βικτωρία Ακκοραμπόνι (Vittoria Accoramboni, 15 Φεβρουαρίου 1557 – 22 Δεκεμβρίου 1585) ήταν Ιταλίδα ευγενής και ποιήτρια, με συναρπαστική ζωή που απετέλεσε τη βάση για το θεατρικό έργο Ο λευκός Διάβολος του Τζων Ουέμπστερ και για αρκετά μυθιστορήματα.
Βίος
Στο μεταξύ η Βικτωρία θαυμαζόταν και λατρευόταν από τους εξυπνότερους και πλέον ταλαντούχους άνδρες στη Ρώμη. Καθώς της άρεσε η πολυτελής και πολυέξοδη ζωή, αν και δεν ήταν εύπορη, σύντομα βουτήχτηκαν στα χρέη με τον σύζυγό της. Ανάμεσα στους πλέον ένθερμους θαυμαστές της συγκαταλεγόταν και ο Παύλος Τζορντάνο Α΄ Ορσίνι, 1ος Δούκας του Μπρατσιάνο, ένας από τους ισχυρότερους άνδρες στη Ρώμη την εποχή εκείνη. Ο ένας από τους αδελφούς της Βικτωρίας, ο Μαρτσέλλο, επιθυμώντας να τη δει σύζυγο ενός δούκα, έβαλε και δολοφόνησαν τον σύζυγό της, τον Περέττι, το 1581. Ο ίδιος ο δούκας θεωρήθηκε ύποπτος για συνέργεια, στον βαθμό που πιστευόταν πως είχε δολοφονήσει την πρώτη του σύζυγο, την Ισαβέλλα των Μεδίκων. Τώρα που η Βικτωρία ήταν χήρα, της έκανε πρόταση γάμου, την οποία εκείνη δέχθηκε πρόθυμα, και παντρεύτηκαν λίγο καιρό αργότερα.
Αλλά η καλή της τύχη προκάλεσε τον φθόνο πολλών, και έγιναν προσπάθειες να ακυρωθεί ο γάμος. Η Βικτωρία φυλακίσθηκε στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο και απελευθερώθηκε πιθανώς μόνο με τη διαμεσολάβηση του Καρδιναλίου Κάρλο Μπορρομέο. Με τον θάνατο του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄, ο Καρδινάλιος Μοντάλτο, ο θείος του πρώτου συζύγου της, εξελέγη πράγματι Πάπας το 1585 με το όνομα Σίξτος Ε΄. Ο νέος Πάπας ορκίσθηκε εκδίκηση κατά του Δούκα του Μπρατσιάνο και της Βικτωρίας, οι οποίοι, προειδοποιημένοι εγκαίρως, διέφυγαν πρώτα στη Βενετία και από εκεί στο Σαλό, επίσης έδαφος της φιλελεύθερης Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Εκεί ο δούκας πέθανε τον Νοέμβριο του 1585, κληροδοτώντας στη χήρα του όλη την προσωπική του περιουσία. Από την άλλη, το Δουκάτο του Μπρατσιάνο πέρασε στον γιο του από την πρώτη του σύζυγο.
Η Βικτωρία, κυριαρχούμενη από θλίψη, πήγε να ζήσει αποτραβηγμένη στην Πάδοβα, όπου την ακολούθησε ο Λουδοβίκος Ορσίνι, συγγενής του δεύτερου συζύγου της και υπάλληλος της Δημοκρατίας της Βενετίας, προκειμένου να έλθουν σε φιλικό διακανονισμό ως προς το μοίρασμα της περιουσίας. Αλλά μία αντιδικία ξέσπασε σχετικά μεταξύ τους, οπότε ο Λουδοβίκος δεν δίστασε να προσλάβει μια συμμορία μπράβων (bravi) να δολοφονήσουν τη Βικτωρία, έγκλημα που διέπραξαν στο τέλος του 1585. Ο ίδιος ο Λουδοβίκος και σχεδόν όλοι οι συνεργοί του θανατώθηκαν αργότερα με διαταγή της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Αναφορές στη λογοτεχνία
Η ιστορία της Ακκοραμπόνι απετέλεσε τη βάση της τραγωδίας του Τζων Ουέμπστερ Ο λευκός Διάβολος ή Η Τραγωδία του Πάολο Τζορντάνο Ουρσίνι, Δούκα του Μπρατσιάνο (1612). Επίσης της νουβέλας του Σταντάλ Βιτόρια Ακοραμπόνι, δούκισσα του Μπρατσιάνο (1837-1839), του μυθιστορήματος του Λούντβιχ Τηκ, Vittoria Accoramboni (1840) και του μυθιστορήματος του Ρομπέρ Μερλ l'Idole (1987).
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Ιταλοί θύματα δολοφονικών ενεργειών
S/2006 S 3
S/2006 S 3 είναι η προσωρινή ονομασία ενός μικρού φυσικού δορυφόρου του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τον Σκοτ Σ. Σέππαρντ, τον Ντέιβιντ Σ. Τζιούιτ, τον Τζαν Κλέυνα και τον Μπράιαν Γκ. Μάρσντεν στις 26 Ιουνίου του 2006 από παρατηρήσεις που έγιναν από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο του 2006.
Το S/2006 S 3 έχει ~6 χιλιόμετρα διάμετρο, και ολοκληρώνει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Κρόνο σε 1142,366 ημέρες από την μέση απόσταση (ημιάξονας τροχιάς) των 21.076,3 Mm, με Κλίση 150,80 μοιρών ως προς την εκλειπτική (128,8 μοιρών προς τον Κρόνιο ισημερινό), σε μια ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,4710.
1595 Τάνγκα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τάνγκα εκτιμάται σε 22,21 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0557 ± 0,009. Ο Τάνγκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τανγκα
Νεντέλιστσε
Το Νεντέλιστσε (Drávavásárhely, καϊκαβιανά: Nedelišče) είναι χωριό στην ζουπανία Μετσιμούριε της βόρειας Κροατίας και έδρα του δήμου Νεντέλιστσε, ο οποίος περιλαμβάνει άλλα 10 χωριά στο δυτικό μέρος της ζουπανία Μετσιμούριε.
Το Νεντέλιστσε είναι υποαστικό χωριό που βρίσκεται κοντά στο Τσάκοβετς, 3 χιλιόμετρα από το κέντρο του Τσάκοβετς. Παρόλο που δεν έχει οριστεί ως πόλη ή κωμόπολη, το Νεντέλιστσε είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην ζουπανία του Μετσιμούριε σύμφωνα με την απογραφή του 2011, με πληθυσμό 4.320 κατοίκων την εποχή της απογραφής.
Ιστορία
Το Νεντέλιστσε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1226, μετά από δωρεά του ούγγρου βασιλιά Μπέλα Δ΄. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από την ημέρα Κυριακή (nedjelja, τοπική καϊκαβιανή διάλεκτος: nedelja ή nedela), καθώς οι ντόπιοι λατρεύουν την Αγία Τριάδα όπου αφιερώνεται οι καθολική ενορία τους.
Στον Μεσαίωνα, η πόλη είχε μια περίφημη αγορά. Από το 1570 έως το 1586, το Νεντέλιστσε στέγαζε ένα από τα πρώτα τυπογραφεία της χώρας. Το πρώτο έγγραφο για την ίδρυση τοπικού σχολείου χρονολογείται από το 1660, όταν ο Μετσιμούριε κυβερνούταν από την οικογένεια Ζρίνσκι. Η τοπική εθελοντική πυροσβεστική σχηματίστηκε το 1908 και είναι η παλαιότερη στο δήμο.
Σήμερα
Το Νεντέλιστσε είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου. Ο δήμος αποτελείται από το Νεντέλιστσε και 10 γύρω οικισμούς, με συνολικό πληθυσμό 11.500 κατοίκων. Οι υπόλοιποι οικισμοί που αποτελούν το δήμο είναι οι Τσρέτσαν, Ντουνίκοβετς, Γκόρνι Χράστσαν, Γκόρνι Κούρσανετς, Ματσίνετς, Πάραγκ, Πρετέτινετς, Πούστσινε, Σλάκοβετς και Τρνόβετς. .
Ο κύριος διεθνής δρόμος που κινείται κατά μήκος του κέντρου του Νεντέλιστσε είναι μια σημαντική οδική σύνδεση μεταξύ της Κροατίας, της Ουγγαρίας και της Σλοβενίας. Υπάρχουν δύο σιδηρόδρομοι που περνούν από το δήμο, ένας που συνδέει με το Τσάκοβετς και τη σλοβένικη πόλη Πτούι, καθώς και ένα άλλο που συνδέει τη πόλη με μεγαλύτερες κροατικές πόλεις όπως το Βάραζντιν και το Ζάγκρεμπ.
Το Νεντέλιστσε είναι γνωστό ως ο χώρος διεξαγωγής μερικών εορτών, όπως την μεγαλύτερη έκθεση επιχειρήσεων στην ζουπανία Μετσιμούργιε, τη MESAP (κροατικά: Međimurski sajam poduzetništva), η οποία λαμβάνει χώρα τον Ιούνιο και συγκεντρώνει επιχειρήσεις απ'όλη τη χώρα.
Το τοπικό κέντρο αθλητισμού και γυμναστικής, το ΣΓΚ Ατόν, θεωρείται ως το πιο άρτια εξοπλισμένο κέντρο γυμναστικής στη βορειοδυτική Κροατία. Οι τοπικές ομάδες του χωριού είναι η ποδοσφαιρική ομάδα ΝΚ Νεντέλιστσε, η οποία αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία Κροατίας. Επίσης, αγωνίζεται και ο σύλλογος βόλεϊ ΟΚ Νεντέλιστσε, ο οποίος αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία βόλεϊ της Κροατίας.
Τεράτς
Το Τεράτς (γαλλικά και καταλανικά: Terrats) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τερατουά (γαλλικά: Terratois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Δρομολογητής
thumb|150px|right|[[Avaya ERS-8600]] Στην επιστήμη υπολογιστών, δρομολογητής (αγγλ. router) είναι μια ηλεκτρονική συσκευή η οποία αναλαμβάνει την αποστολή και λήψη πακέτων δεδομένων μεταξύ ενός ή περισσοτέρων διακομιστών, άλλων δρομολογητών και πελατών, κατά μήκος πολλαπλών δικτύων (δρομολόγηση). Η δρομολόγηση,δηλαδή η διαδικασία μεταφοράς δεδομένων από ένα σημείο σε ένα άλλο αποτελεί κεντρική λειτουργία του επιπέδου δικτύου, γίνεται με βάση διάφορα κριτήρια και τελικώς επιλέγεται μία ανάμεσα σε διάφορες πιθανές διαδρομές.
Οι δρομολογητές ανήκουν στο επίπεδο 3 (layer 3) του μοντέλου OSI (Open Systems Interconnection), το επίπεδο δικτύου (Network Layer).
Κάθε δρομολογητής χρησιμοποιεί ένα ή περισσότερα πρωτόκολλα δρομολόγησης. Με βάση αυτά τα πρωτόκολλα ο δρομολογητής καθορίζει ποιος ή ποιοι διακομιστές ή δρομολογητές είναι οι καταλληλότεροι κάθε χρονική στιγμή και δρομολογεί τα πακέτα δεδομένων προς αυτούς.
Ορισμένα πολύ γνωστά πρωτόκολλα δρομολόγησης είναι τα:
Στοιχεία δρομολογητών
Παρόλο που μεταξύ τους διαφέρουν, όλοι οι δρομολογητές έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά:
Forwarding - Προώθηση
Για τις διαδικασίες προώθησης αμιγώς του Internet Protocol (IP), ο δρομολογητής (router) έχει κατασκευαστεί ώστε να ελαχιστοποιεί την κατάσταση της πληροφορίας που σχετίζεται με το κάθε πακέτο. Ο κύριος σκοπός ενός router είναι να συνδέει πολλαπλά δίκτυα και να προωθεί τα πακέτα που προορίζονται είτε στα δίκτυά του, είτε σε άλλα δίκτυα.
Όταν το router δέχεται ένα πακέτο, ψάχνει στον πίνακα (routing table) του, ώστε να κάνει το καλύτερο ταίριασμα μεταξύ της διεύθυνσης προορισμού του IP πακέτου με μια από τις διευθύνσεις δικτύου που περιέχει ο πίνακας (routing table) του. Αφού γίνει το ταίριασμα, το πακέτο “ενθυλακώνεται” και παραδίδεται στο επίπεδο 2 (Layer 2) του OSI, προκειμένου να προωθηθεί.
Το router δεν ελέγχει την ορθότητα των δεδομένων που περιέχονται στο πακέτο, αλλά μόνο τις διευθύνσεις του επιπέδου 3 (Layer 3), έτσι ώστε να αποφασίσει για την προώθηση του πακέτου. Εκτός από τις διευθύνσεις του επιπέδου 3 (Layer 3), ο router μπορεί να ελέγξει και για κάποιες άλλες πληροφορίες της επικεφαλίδας του πακέτου, όπως π.χ. το Quality of Service (QoS).
Ένας πίνακας (routing table) διατηρεί πληροφορίες που μπορεί να προέρχονται από διάφορές πηγές όπως:
- η προεπιλεγμένη, η στατική δρομολήγηση (default or static route), η οποία μπορεί να ρυθμιστεί χειροκίνητα και
- το δυναμικό πρωτόκολλο δρομολόγησης (dynamic routing protocol), όπου ο router μαθαίνει “δρομολόγια” από άλλους routers.
Η προεπιλεγμένη (η στατική) δρομολήγηση (default or static route) είναι αυτή που χρησιμοποιείται όταν η δρομολόγηση όλων των προορισμών δεν διαφοροποιείται στον πίνακα (routing table). Αυτή χρησιμοποιείται στα μικρά δίκτυα όπως είναι π.χ. τα οικιακά η τα δίκτυα μικρών επιχειρήσεων, όπου η προεπιλεγμένη (η στατική) δρομολήγηση απλά στέλνει όλη την κίνηση στον πάροχο - Internet Service Provider (ISP).
Η προεπιλεγμένη (η στατική) δρομολόγηση μπορεί να ρυθμιστεί “χειροκίνητα” ως static route, η μπορεί να αποκτηθεί από το δυναμικό πρωτόκολλο δρομολόγησης (dynamic routing protocol), η από το DHCP. Το router μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο ως DHCP client, όσο και ως DHCP server.
Το router μπορεί να τρέξει περισσότερα από ένα πρωτόκολλα δρομολόγησης ταυτόχρονα, ειδικά όταν λειτουργεί ως αυτόνομο σύστημα δρομολόγησης που βρίσκεται στα όρια μεταξύ των τμημάτων ενός δικτύου, το οποίο (δίκτυο) καλείται να τρέχει διαφορετικά πρωτόκολλα δρομολόγησης. Σε αυτήν την περίπτωση, η επανακατανομή (redistribution) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το διαμοιρασμό της πληροφορίας μεταξύ των διαφορετικών πρωτοκόλλων που τρέχουν στο ίδιο router.
Οι αποφάσεις προώθησης μπορεί να περιλαμβάνουν και αποφάσεις που λαμβάνονται σε επίπεδα διαφορετικά από το επίπεδο 3. Μια λειτουργία προώθησης η οποία βασίζεται στις πληροφορίες του επιπέδου 2 ονομάζεται γέφυρα (bridge) και προωθεί την κίνηση στο επίπεδο 2 των συσκευών που διευθυνσιοδοτούνται μέσω MAC address στο Ethernet.
Κατηγορία:Δρομολόγηση Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Κατηγορία:Υλικό δικτύωσης Κατηγορία:Αρχιτεκτονική διαδικτύου Κατηγορία:Δικτύωση υπολογιστών
Μπράγκα
Η Μπράγκα (Braga) —η ορθή προφορά είναι Μπράγα: πορτογαλική προφορά ΔΦΑ : [ˈbɾaɣɐ]— είναι πόλη στη βορειοδυτική Πορτογαλία. Είναι η πρωτεύουσα της περιοχής της Μπράγκα και μία από τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Η Μπράγκα, με πληθυσμό 175.063 στην αστική περιοχή το 2011, παράλληλα με την Κοΐμπρα, είναι η τρίτη σημαντικότερη πόλη της Πορτογαλίας έξω από τις μητροπολιτικές περιοχές της Λισαβώνας και του Πόρτο. Συμπεριλαμβανομένων των αγροτικών κοινοτήτων, ο δήμος έχει συνολικά 62 κοινότητες και 181.819 κατοίκους (2011). Η Μπράγκα είναι επίσης το κέντρο της μεγαλύτερης μητροπολιτικής περιοχής του Μίνιο (Minho) με πληθυσμό 826.833. Υπό την κυριαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας Gallaecia, ως Μπρακάρα Αουγκούστα. Σήμερα δήμαρχος είναι ο Ricardo Rio, που εκλέγεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Στην πόλη της Μπράγκα έχει την έδρα της η ποδοσφαιρική ομάδα της Σ.Κ. Μπράγκα (S.C.Braga).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Ζακ Λαφίτ (πολιτικός)
Ο Ζακ Λαφίτ (Jacques Laffitte, γαλλική προφορά: [ʒak lafit], 24 Οκτωβρίου 1767 - 26 Μαΐου 1844) ήταν Γάλλος τραπεζίτης και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο Λαφίτ γεννήθηκε στην Μπαγιόν, ένα από τα δέκα παιδιά ενός ξυλουργού.
Έγινε υπάλληλος στον τραπεζικό οίκο του Περεγκώ στο Παρίσι. Είχε γίνει συνεταίρος στην επιχείρηση το 1800, και το 1804 διαδέχθηκε τον Περεγκώ ως επικεφαλής της επιχείρησης. Ο οίκος Περεγκώ, Λαφίτ και Σια έγινε ένας από τους μεγαλύτερους στην Ευρώπη. Ο Λαφίτ ο ίδιος έγινε αναπληρωτής (1809), και έπειτα κυβερνήτης (1814) της Τράπεζας της Γαλλίας και πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου (1814). Συγκέντρωσε μεγάλα χρηματικά ποσά για την προσωρινή κυβέρνηση το 1814 και για τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ΄ της Γαλλίας κατά τη διάρκεια των Εκατό Ημερών. Ήταν σε αυτόν που ο Ναπολέων κατέθεσε πέντε εκατομμύρια φράγκα σε χρυσό πριν από την αναχώρηση του από τη Γαλλία για τελευταία φορά.
Αντί να επιτρέψει στην κυβέρνηση να οικειοποιηθεί τα χρήματα από την τράπεζα, ο Λαφίτ διέθεσε δύο εκατομμύρια από την τσέπη του για να καλύψει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των αυτοκρατορικών δυνάμεων μετά τη μάχη του Βατερλώ. Επέστρεψε από το διαμέρισμα του Σηκουάνα στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 1816, και πήρε την έδρα του στα αριστερά. Μίλησε κυρίως για τα δημοσιονομικά θέματα. Οι γνωστές φιλελεύθερες απόψεις του, δεν εμπόδισαν τον Λουδοβίκο ΙΗ΄ να επιμείνει στην ένταξη του στην επιτροπή σχετικά με τα δημόσια οικονομικά.
Το 1818 ο Λαφίτ έσωσε το Παρίσι από οικονομική κρίση, αγοράζοντας ένα μεγάλο ποσό αποθεμάτων, αλλά το επόμενο έτος, ως αποτέλεσμα της έντονης υπεράσπισης του προς την ελευθερία του Τύπου και του εκλογικού νόμου του 1817, έχασε τη διακυβέρνηση της Τράπεζας. Ένας από τους πρώτους και πιο αποφασισμένους υποστηρικτές της συνταγματικής μοναρχίας υπό τον δούκα της Ορλεάνης, ήταν αντιπρόσωπος της Μπαγιόν, τον Ιούλιο του 1830, όταν το σπίτι του στο Παρίσι έγινε η έδρα του επαναστατικού κόμματος. Όταν ο Κάρολος Ι΄, μετά την απόσυρση των μισητών διαταγμάτων, έστειλε τον Κόμη ντ'Αργκού στον Λαφίτ για να διαπραγματευτεί μια υπουργική αλλαγή, ο τραπεζίτης απάντησε, «Είναι πολύ αργά. Δεν είναι υπάρχει πλέον Κάρολος Ι΄" και ήταν αυτός που εξασφάλισε τον διορισμός του Λουδοβίκου Φιλίππου ως υποστρατήγου. Στις 3 Αυγούστου έγινε πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, και στις 9 Αυγούστου, έλαβε με την ιδιότητα αυτή τον όρκο του Λουδοβίκου Φιλίππου προς το νέο σύνταγμα.
Η βοή του όχλου του Παρισιού για τον θάνατο των φυλακισμένων υπουργών του Καρόλου Ι΄, με αποκορύφωμα ταραχές τον Οκτώβριο, προκάλεσαν τα πιο μετριοπαθή μέλη της κυβέρνησης να παραδώσουν τη διοίκηση σε μια κυβέρνηση που είχε την εμπιστοσύνη των επαναστατημένων Παριζιάνων. Στις 5 Νοεμβρίου, ο Λαφίτ έγινε υπουργός-πρόεδρος μιας κυβέρνησης που δεσμεύτηκε να προχωρήσει το "κίνημα". Κατείχε ταυτόχρονα το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών. Η κυβέρνηση διχασμένη ανάμεσα στην ανάγκη για τη διατήρηση της τάξης και την ανάγκη να συμβιβάσει τον παρισινό λαό, δεν κατάφερε να κάνει τίποτε από τα δύο. Οι κατηγορούμενοι υπουργοί σώθηκαν με το θάρρος της Βουλής των Ευγενών και τη στάση της Εθνικής Φρουράς, αλλά η ασφάλεια τους εξαγοράστηκε με τη δημοτικότητα του Λαφίτ.
Η πολιτική του για Γαλλική παρέμβαση υπέρ των Ιταλών επαναστατών, με την οποία θα μπορούσε να είχε ανακτήσει τη δημοτικότητά του, ματαιώθηκε από τη διπλωματική πολιτική του Λουδοβίκου Φιλίππου. Η παραίτηση του Λαφαγιέτ και του Ντυπόν ντε λ'Ερ υπονόμευσε περαιτέρω την κυβέρνηση, η οποία, ανίκανη να διατηρήσει την τάξη στους δρόμους του Παρισιού, κατέληξε να απαξιωθεί εντελώς. Μετά από καιρό ο Λουδοβίκος Φίλιππος, αγωνιόντας να απελευθερώσει τον εαυτό του από τον έλεγχο των παραγόντων της μοίρας του, θεώρησε ασφαλές να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από τον άνθρωπο που τον είχε κάνει βασιλιά. Τον Μάρτιο του 1831 ο Λαφίτ παραιτήθηκε, μετανιωμένος για τον ρόλο που είχε παίξει στην τοποθέτηση Λουδοβίκου Φιλίππου στον θρόνο. Έφυγε από τη θέση του πολιτικά και οικονομικά κατεστραμμένος. Οι σχέσεις του διορθώθηκαν το 1836, και τον επόμενο χρόνο δημιούργησε μια πιστωτική τράπεζα, η οποία άκμασε κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά απέτυχε το 1848.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας
Ζαλζάλα Τζαζίρα
thumb|Δορυφορική εικόνα που δείχνει το νησί στον κόλπο δυτικά του Γκουαντάρ.
Το Ζαλζάλα Τζαζίρα (Νησί του Σεισμού) ήταν ένα ακατοίκητο νησί στις ακτές του Πακιστάν. Βρισκόταν σε απόσταση 100 μέτρων από την ακτή της πόλης Γκουαντάρ και είχε δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα του σεισμού των 7,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ τον Σεπτέμβριο του 2013.
Είχε κυκλικό σχήμα με περίμετρο 170 μέτρα και επιφάνεια 22,7 στρέμματα. Αποτελούταν από λασπώδη ιζήματα ενώ η επιφάνεια του ήταν στέρεη, άνυδρη φυσικά. Πιστεύεται ότι είχε δημιουργηθεί από ηφαίστειο λάσπης και ήταν αναμενόμενο να εξαφανιστεί από την διάβρωση του νερού επειδή αποτελούταν από λάσπη.
Μέχρι το τέλος του 2016, το νησί είχε εξαφανιστεί εντελώς.
Πηγές και Παραπομπές
Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά του Πακιστάν
Καντάδα
Καντάδα (λατινικά cantare - τραγουδώ) ονομάζεται ένα είδος μουσικής σύνθεσης που τραγουδιέται συνήθως από έναν άνδρα προς μια γυναίκα με σκοπό την έκφραση των συναισθημάτων του. Εκτελείται υπό τη συνοδεία έγχορδων μουσικών οργάνων (συχνά κιθάρας και μαντολίνου) και από τρίφωνη ή τετράφωνη χορωδία, αποτελούμενη από άντρες. Συνηθέστερα, ερμηνεύεται τις νυχτερινές ώρες στους δρόμους και διακρίνεται για την ευκολομνημόνευτη μουσική γραμμή του.
Καταγωγή καντάδας
Οι καντάδες χρωστούν τη δημιουργία τους στη Βενετοκρατία, καθώς συνδύασαν το ελληνικό στοιχείο των Επτανήσων με την Ιταλική μουσικότητα. Με την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα (1863) η καντάδα περνά και στην ηπειρωτική χώρα, την εποχή που ο Αθηναϊκός ρομαντισμός του αστικού χώρου φτάνει στο ζενίθ του. Ο χαρακτήρας της Αθηναϊκής καντάδας είναι πιο λόγιος, καθώς διακρίνεται η σύνδεση με τους Αθηναϊκούς ποιητές του 19ου αιώνα, ενώ στην Επτανησιακή είναι πιο έντονο το λαϊκό στοιχείο. Στη σύγχρονη εποχή υπήρχαν χορωδιακά συγκροτήματα που ασχολήθηκαν αποκλειστικά με τις καντάδες. Κυριότεροι εκπρόσωποι ήταν οι Φώτης Αλέπορος, Νίκος Τσιλίφης και Γεράσιμος Αποστολάτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική Κατηγορία:Επτάνησα Καντάδα
Τζον Βάγκνερ
Ο Τζον Βάγκνερ (John Wagner) είναι Αμερικανικής καταγωγής Βρετανός βραβευμένος συγγραφέας και σεναριογράφος, δημιουργός κόμικς. Γεννήθηκε στην Πενσιλβάνια το 1949 αλλά πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Σκοτία. Εργάσθηκε ως συγγραφέας ιστοριών για παιδιά και ενήλικες τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Θεωρείται ένας από τους στυλοβάτες της 9ης τέχνης, παγκοσμίως.
Συνεργασίες
Ο Βάγκνερ ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της αναθέρμανσης του ενδιαφέροντος του κοινού για τα κόμικς της Μεγάλης Βρετανίας, κατά τη δεκαετία του ’70. Η συνεισφορά του στη δημιουργία νέων περιοδικών που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον των αναγνωστών, αναθερμάνοντας, παράλληλα, την αγορά των εικονογραφημένων εντύπων, ήταν καθοριστική. Ήταν από τους ιδρυτές του περιοδικού πολεμικής δράσης «Battle Picture Weekly» (1975), στο οποίο συνέγραψε τη σειρά «Darkie’s Mob» που φιλοτεχνήθηκε από το Μάικ Ουέστερν. Μαζί με τον εκδότη Πατ Μιλς ανάπτυξαν το περιοδικό 2000AD (1977), στο οποίο δημοσιεύτηκαν πολλές νέες σειρές που έκαναν αίσθηση. Μεταξύ του ήταν εκείνη με τίτλο «Δικαστής Ντρεντ» της οποίας το σενάριο έγραψε ο Βάγκνερ και εικονογράφησε ο Κάρλος Εζκουέρα. Η σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία και συνεχίζεται έως σήμερα. Ο Βάγκνερ συνεργάστηκε κυρίως με την εταιρεία D.C. Thomson & Co, ενώ συνήθιζε να χρησιμοποιεί καλλιτεχνικά ψευδώνυμα, με πλέον γνωστό το T.B. Grover. Πολλές συνεργασίες είχε με το συνάδελφό του, Alan Grant, ενώ συνεχίζει να συνεισφέρει στο περιοδικό Judge Dredd Megazine. Για την πλούσια καριέρα του στο χώρο έχει τιμηθεί επανειλημμένως με σπουδαίες διακρίσεις κι έχει προσκληθεί σε πολλά διεθνή συνέδρια και εκδηλώσεις.
Παραπομπές
Βαγκνερ Τζον
Τεζά
Το Τεζά (γαλλικά: Théza, καταλανικά: Tesà) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεζαναί (γαλλικά: Thézanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
2159 Κούκαμακι
Ο Κούκαμακι (Kukkamaki) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,07. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού γεωδαίτη Τάουνο Γιοχάνες Κούκαμακι (Tauno Johannes Kukkamäki, 1909-1997).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κούκαμακι είναι άγνωστα. Ο Κούκαμακι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουκαμακι
Speak Now
Μετά την κυκλοφορία του, το Speak Now έλαβε θετικές κριτικές από τους περισσότερους μουσικούς κριτικούς και ξεκίνησε στο #1 στο US Billboard 200, ενώ πούλησε περίπου 1.047.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα. Τα δεκατέσσερα τραγούδια του δίσκου μπήκαν στα charts του Billboard Hot 100, με το πρώτο σινγκλ "Mine" να φτάνει στο #3. Το άλμπουμ έχει ανακηρυχθεί τετραπλά πλατινένιο και όσον αφορά το 2012, είχε πουληθεί σε 4,2 εκατομμύρια αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2011 είχε πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 5 εκατομμύρια αντίτυπα,
Κυκλοφορία και προώθηση
Το Speak Now κυκλοφόρησε διεθνώς στις 25 Οκτωβρίου 2010 από τη δισκογραφική εταιρία Big Machine Records. Το επίσημο εξώφυλλο του άλμπουμ έκανε πρεμιέρα στις 18 Αυγούστου 2010 με το περιοδικό Us Weekly. Μια επερχόμενη παγκόσμια περιοδεία, Speak Now World Tour, ανακοινώθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2010 από το Billboard. Η Σουιφτ τραγούδησε το “Innocent” στα μουσικά βραβεία 2010 MTV Video Music Awards στις 12 Σεπτεμβρίου 2010. Μερικά τραγούδια κυκλοφόρησαν εκ των προτέρων από την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ: “Speak Now” στις 4 Οκτωβρίου, “Back to December” στις 11 Οκτωβρίου και “Mean” στις 18 Οκτωβρίου, 2010
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010 Κατηγορία:Δισκογραφία της Τέιλορ Σουίφτ
1596 Ίτζιγκσον
Ο Ίτζιγκσον (Itzigsohn) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,476. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Αργεντινό αστρονόμο Μιγκέλ Ίτζιγκσον, που παρατηρούσε από τη Λα Πλάτα της Αργεντινής, και πήρε το όνομά του μετά τον θάνατό του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ίτζιγκσον εκτιμάται σε 49,64 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0496. Ο Ίτζιγκσον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 30 ως 50 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιτζιγκσον
Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
μικρογραφία|Άγαλμα του Μότσαρτ στη Βιέννη. Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ  (γερμανικά: Wolfgang Amadeus Mozart, Σάλτσμπουργκ, 27 Ιανουαρίου 1756 - Βιέννη, 5 Δεκεμβρίου 1791) ήταν ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες κλασικής μουσικής. Μαζί με τον Γιόζεφ Χάυντν, τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και τον Φραντς Σούμπερτ αποτελούν τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λεγόμενου βιεννέζικου κλασικισμού, του κλασικισμού και τη λεγόμενη «Πρώτη Σχολή της Βιέννης». Συνέθεσε πάνω από 600 έργα, μουσική δωματίου, συμφωνική και εκκλησιαστική μουσική, καθώς και μικρότερες συνθέσεις: παραλλαγές, φαντασίες, σονάτες, άριες κ.ά.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μότσαρτ βαπτίστηκε την επόμενη ημέρα της γέννησής του στον Καθεδρικό του Αγίου Ροβέρτου. Η πράξη της βάπτισης δίνει το όνομα του στα λατινικά, Joannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart. Τα δύο πρώτα ονόματα μαρτυρούν πως η ημέρα γέννησής του συνέπεσε με τη γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, ακολουθώντας έτσι την παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας. Βόλφγκανγκ ήταν το όνομα του παππού του, από την πλευρά της μητέρας του, ενώ Τεόφιλους ονομαζόταν ο νονός του, Γιοάννες Τεόφιλους Πέργκμαϋρ, έμπορος στο επάγγελμα. Ο ίδιος χρησιμοποιούσε ενίοτε το γερμανικό όνομα Γκόττλιμπ αντί του Τεόφιλους, πιο συχνά όμως τα ιταλικά ονόματα Αμαντέο ή Αμαντέ.
Ο πατέρας του (1719-1787) ήταν από το Άουγκσμπουργκ. Ήταν αναπληρωτής διευθυντής της ορχήστρας στην αυλή του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ, μέτριος συνθέτης και έμπειρος δάσκαλος. Τη χρονιά που γεννήθηκε ο Μότσαρτ, ο πατέρας του εξέδωσε ένα εγχειρίδιο για βιολί υπό τον τίτλο «Versuch einer gründlichen Violinschule», το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Σε αντίθεση με τις συνθέσεις του, το εγχειρίδιο είχε διεθνή απήχηση και μεταφράστηκε στη γαλλική και ολλανδική γλώσσα.
Όταν η Ναννέρλ ήταν επτά ετών, ξεκίνησε μαθήματα αρμονίου με τον πατέρα της ενώ ο τρίχρονος αδελφός της τους παρακολουθούσε. Χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του αδελφού της, είχε πει:
Στην ηλικία των πέντε ετών, συνέθετε ήδη μικρά κομμάτια, τα οποία έπαιζε στον πατέρα του, ο οποίος τα κατέγραφε. Αυτά τα πρώτα κομμάτια, Κ. 1-5, καταγράφηκαν στο μουσικό βιβλίο Nannerl Notenbuch. Οι δεξιότητες του νεαρού Μότσαρτ υπήρξαν μοναδικές. Εκτός από την εξαιρετική τεχνική του στο πιάνο, στο όργανο και στο βιολί, είχε την ικανότητα να αποστηθίζει πληθώρα συνθέσεων με φαινομενική ευκολία, ενώ αξιοσημείωτη ήταν επίσης η ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει πάνω σε ένα μουσικό θέμα χωρίς προετοιμασία. Ο βιογράφος Μέηναρντ Σόλομον σημειώνει πως ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν ένας αφοσιωμένος δάσκαλος για τα παιδιά του και κατά παράδοξο τρόπο η αυταρχική στάση του παρακινούσε τον Μότσαρτ να προχωρά παραπέρα από ό,τι του δίδασκε ο πατέρας του. Η πρώτη σύνθεση, γεμάτη μουντζούρες από μελάνι, και οι πρώτες του προσπάθειες με το βιολί αποτέλεσαν δική του πρωτοβουλία και εξέπληξαν τον πατέρα του.
Ήδη σε ηλικία έξι ετών, κατέγραφε ο ίδιος τις συνθέσεις του. Ο πατέρας του εγκατέλειψε τελικά τη σύνθεση όταν έγιναν εμφανή τα μουσικά ταλέντα του γιου του. Στα πρώτα του χρόνια, ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν ο μοναδικός του δάσκαλος. Εκτός από μουσική δίδασκε στα παιδιά του ξένες γλώσσες και άλλα μαθήματα.
αριστερά|thumb|Προσωπογραφία του Μότσαρτ σε ηλικία έξι ετών. Πιθανώς έργο του Πιέτρο Αντόνιο Λορεντσόνι (1721-1782) κατά παραγγελία του Λέοπολντ Μότσαρτ.|206x206px Παρουσιάστηκε στο κοινό, μαζί με την αδελφή του Μαρία Άννα, σαν ένα «παιδί θαύμα», για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1761 στο Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ. Το πρώτο ταξίδι για συναυλίες του νεαρού Μότσαρτ τον οδήγησε τον Ιανουάριο του 1762 στο Μόναχο στην Αυλή του Μαξιμιλιανού Γ΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας, ενώ ταξίδεψε από το Σεπτέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο του 1762 μέσω Πάσσαου και Λιντς στη Βιέννη. Εκεί έπαιξε μπροστά στην αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, ανακοινώνοντας μάλιστα πως θα παντρευόταν την αρχιδούκισσα Μαρία Αντουανέττα, μετέπειτα βασίλισσα της Γαλλίας. Η Αυτοκράτειρα του χάρισε ένα παιδικό κοστούμι.
Ταξιδεύοντας για το Παρίσι, επισκέφτηκε για συναυλίες τη Φρανκφούρτη, το Μάιντς, το Άαχεν και άλλες πόλεις ως προσκεκλημένος Γερμανών ηγεμόνων, φθάνοντας τελικά στη γαλλική πρωτεύουσα στις 18 Νοεμβρίου 1763. Από την αλληλογραφία του Λέοπολντ Μότσαρτ πληροφορούμαστε για την επιτυχία του ταξιδιού στο Παρίσι, την εγκάρδια υποδοχή της Βασίλισσας και τη γνωριμία με τους συνθέτες Γιόχαν Σόμπερτ και Γιόχαν Γκόττφριντ Έκαρντ. Επόμενος σταθμός υπήρξε το Λονδίνο, όπου έφτασε στις 23 Απριλίου 1764 και παρέμεινε για δεκαπέντε μήνες. Εκεί, υποδέχτηκε τα δύο «παιδιά θαύματα» ο Γεώργιος Γ΄ πληρώνοντας για την επίσκεψή τους το ποσό των 24 γκινέων. Αυτά τα ταξίδια έδωσαν την ευκαιρία να συναντηθεί ο Μότσαρτ με σημαντικούς μουσικούς της εποχής του. Ο σπουδαιότερος από αυτούς ήταν ο γιος του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, ο οποίος συνάντησε τον Μότσαρτ στο Λονδίνο και τον επηρέασε σημαντικά στη σταδιοδρομία του. Στο Παρίσι τυπώθηκαν τα πρώτα έργα (σονάτες) του Μότσαρτ ενώ κατά την αναχώρησή του από το Λονδίνο τον Ιούλιο του 1765, παρουσίασε το χειρόγραφο ενός χορωδιακού κομματιού σε τέσσερα μέρη (Κ. 20) στο Βρετανικό Μουσείο. Ακολούθησαν συναυλίες στη Χάγη το Σεπτέμβριο του 1765, ξανά στο Παρίσι το Μάιο του 1766 όπου παρέμεινε για δύο μήνες και αργότερα στη Λυών, στη Γενεύη, καταλήγοντας εν τέλει στο Μόναχο.
Ο Μότσαρτ είχε εντατικοποιήσει ήδη κατά το τελευταίο ταξίδι συναυλιών τις εργασίες του στη σύνθεση και προσπάθησε να παρέμβει και στη μουσική ζωή της γενέτειράς του: συνέθεσε την όπερα Απόλλων και Υάκινθος (Apollo und Hyacinthus) που παίχτηκε στο θέατρο του Πανεπιστημίου του Σάλτσμπουργκ και την πρώτη πράξη του ορατορίου Die Schuldigkeit des ersten Gebots (σε συνεργασία με τον Μίχαελ Χάυντν και τον Άντον Αντλγκάσερ). Κατά τη διάρκεια της δεύτερης μεγάλης επίσκεψής του στη Βιέννη (Σεπτέμβριος 1767 - Ιανουάριος 1769) διηύθυνε με επιτυχία τη Λειτουργία για το Ορφανοτροφείο (Waisenhausmesse, K. 49=47a) και παρουσίασε την όπερα Βαστιανός και Βαστιαννή (Bastien und Bastienne) στη βίλα του γιατρού και υπνωτιστή Φραντς Άντον Μέσμερ, δεν βρήκε όμως ανταπόκριση στην αυτοκρατορική Αυλή. Συνέθεσε επίσης την κωμική όπερα με τίτλο La finta semplice, κατόπιν παραγγελίας του αρχιεπισκόπου. Αν και αρχικά υποστηρίχτηκε από τον Κ. Β. Γκλουκ, ο τελευταίος στη συνέχεια εξέφρασε αντιρρήσεις για το εγχείρημα και η όπερα απορρίφθηκε από τον θεατρικό διευθυντή Τζουζέππε ντ'Αφλίτζιο. Παρουσιάστηκε τελικά την 1η Μαΐου 1769 στο Σάλτσμπουργκ.
Ιταλία
Μετά από σχεδόν ετήσια παραμονή στο Σάλτσμπουργκ, ξεκίνησαν πατέρας και γιος Μότσαρτ για την Ιταλία. Ο νεαρός Μότσαρτ ήταν ήδη από τον Οκτώβριο του 1769 διευθυντής συναυλίας στην ορχήστρα του αρχιεπισκόπου στο Σάλτσμπουργκ. Δεν επρόκειτο βέβαια πια για περιοδεία ενός εντυπωσιακού παιδιού αλλά για υλοποίηση μιας συνήθειας των μουσικών της εποχής. Σε κάθε μεγάλη πόλη δίνονταν συναυλίες, μετά από πρόσκληση ευγενών, με την ελπίδα να εισπραχθούν δώρα και αναθέσεις ειδικών συνθέσεων, έναντι αμοιβής. Ο Μότσαρτ συνάντησε σε αυτό το ταξίδι τους γνωστούς μουσικούς της εποχής Νικολό Πιτσίνι, Τζοβάννι Μπατίστα Σαμμαρτίνι και τον πατέρα Τζοβάννι Μπατίστα Μαρτίνι (στον οποίο έδωσε κατά την επιστροφή του εξετάσεις) και τους διάσημους καστράτους Κάρλο Φαρινέλλι και Τζοβάννι Μαντσουόλι. Στη Ρώμη απονεμήθηκε στο νεαρό συνθέτη από τον Πάπα ένα παράσημο και έγινε δεκτός σε τάγμα ιπποτών (στον Γκλουκ απονεμήθηκε το ίδιο παράσημο, αλλά έγινε δεκτός στο τάγμα με ένα κατώτερο βαθμό). Στις 26 Δεκεμβρίου του 1770 παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Teatro Regio Ducale του Μιλάνου η όπερα Μιθριδάτης, βασιλιάς του Πόντου (Mitridate, re di Ponto, 21 επαναλήψεις). Το Μάρτιο του 1771 ολοκληρώθηκε το πρώτο ταξίδι στην Ιταλία. Στον Μότσαρτ είχαν δοθεί στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μερικές παραγγελίες για συνθέσεις (για την Πάντοβα, το Μιλάνο και τη Βενετία) και έτσι υπήρχε λόγος να ετοιμαστεί το δεύτερο ταξίδι του. Περίπου 5 μήνες αργότερα ξεκίνησε πάλι από το Σάλτσμπουργκ για την Ιταλία, όπου έμεινε μέχρι το Δεκέμβριο του 1771. Αυτή την εποχή δημιουργήθηκαν το ορατόριο La betulia liberata (Κ. 118), κατά παραγγελία του Πρίγκιπα της Αραγωνίας, Δον Τζουζέπε Χιμένες, και η όπερα "Ο Ασκάνιος στην Άλμπα" (Ascanio in Alba, Κ. 111) για το Μιλάνο, με αφορμή το γάμο του αρχιδούκα Φερδινάνδου της Αυστρίας και της Μαρίας Βεατρίκης των Έστε. Το ορατόριο, σε λιμπρέττο του Πιέτρο Μεταστάζιο, τελικά δεν παρουσιάστηκε ποτέ δημόσια. Από τον Οκτώβριο 1772 μέχρι το Μάρτιο 1773 πραγματοποιήθηκε το τρίτο ταξίδι του Μότσαρτ στην Ιταλία. Κατά τη διάρκειά του παρουσιάστηκε η όπερα Λεύκιος Σύλλας (Lucio Silla, Κ. 135) στο Μιλάνο, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία σε 26 παραστάσεις.
Επιστροφή στο Σάλτσμπουργκ
thumb|right|250px|Απόσπασμα από το έργο του Μότσαρτ Ein Muskalischer Spaß. Λίγο μετά την επιστροφή πατέρα και γιου από το δεύτερο ταξίδι στην Ιταλία πέθανε ο Επίσκοπος-Πρίγκιπας του Σάλτσμπουργκ, Σίγκισμουντ φον Σράττενμπαχ. Ο νέος εργοδότης της οικογένειας Μότσαρτ, κόμης Ιερόνυμους Κολλορέντο, για του οποίου την ενθρόνιση ο νεαρός συνθέτης έγραψε το έργο "Il sogno di Scipione", δεν ήταν ένας πρίγκιπας με νοοτροπία του μπαρόκ, όπως ο Σράττενμπαχ, αλλά εκπρόσωπος του Διαφωτισμού, με κλίση προς τις ανανεωτικές ιδέες του Ιωσηφινισμού (από το όνομα του αυτοκράτορα Ιωσήφ).
Η επόμενη παραμονή του Μότσαρτ στο Σάλτσμπουργκ διακόπηκε μόνο από ταξίδια στη Βιέννη και στο Μόναχο. Αυτή την εποχή ανέπτυξε ο συνθέτης ακόμα περισσότερο τη συνθετική τεχνική του, πράγμα που ενισχύθηκε από τη συνάντηση και γνωριμία του με τον Φραντς Γιόζεφ Χάυντν στη Βιέννη. Αυτή η γνωριμία έμελλε να μετουσιωθεί μουσικά σε έργα που απετέλεσαν την πρώιμη περίοδο του βιεννέζικου κλασικισμού. Αυτή την εποχή απέκτησε η ενόργανη μουσική του Μότσαρτ (συμφωνίες, κοντσέρτα, σερενάτες) μεγαλύτερη σημασία, δίπλα στην εκκλησιαστική μουσική του που προέκυπτε από την υπαλληλική σχέση του στην αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ.
Ένα νεότερο ταξίδι του Μότσαρτ στο Παρίσι (Σεπ. 1777 - Ιαν. 1779), το τελευταίο μεγάλο ταξίδι συναυλιών του συνθέτη, αφενός επισκιάστηκε από το θάνατο της μητέρας του στις 3 Ιουλίου 1778, η οποία τον συνόδευε, αφετέρου δεν απετέλεσε μία καλλιτεχνική επιτυχία, η οποία θα συνοδευόταν από τον περιπόθητο διορισμό σε κάποια Αυλή. Αντίθετα, έχασε και τη θέση του στο Σάλτσμπουργκ, μετά από αντιδικία με τον αρχιεπίσκοπο. Ο συνθέτης επαναπροσλήφθηκε μεν μετά από παρέμβαση του πατέρα του, αλλά η επόμενη σύγκρουση ήταν θέμα χρόνου. Ο Μότσαρτ δεν είχε σκοπό να υποταγεί στο πρωτόκολλο της Αυλής, το οποίο βέβαια δεν προέβλεπε ρυθμίσεις για μία μουσική ιδιοφυΐα. Λίγο πριν από την αναχώρηση για τη Βιέννη ολοκληρώθηκε η όπερα Ιδομενέας (Idomeneo, 1780-81) που προοριζόταν για το Μόναχο. Από τον Μάρτιο του 1781 βρισκόταν ο Μότσαρτ στη Βιέννη, όπου κορυφώθηκε η σύγκρουσή του με τον αρχιεπίσκοπο, κατάληξη της οποίας ήταν στις αρχές Ιουνίου η παραίτηση/απόλυσή του.
Βιέννη
right|180px|thumb|Προσωπογραφία του Μότσαρτ της Μπάρμπαρα Κραφτ (1819). Το ξεκίνημα του Μότσαρτ στη Βιέννη ήταν ελπιδοφόρο. Σε ένα από τα πολλά γράμματα στον πατέρα του έγραφε ότι εκεί βρισκόταν το σωστό πεδίο δράσης γι' αυτόν και πως μπορούσε να βρει όσους μαθητές ήθελε για διδασκαλία. Ο Μότσαρτ άρχισε να συνθέτει μανιωδώς και περίπου τα μισά από τα έργα του γράφτηκαν στα 10 χρόνια της παραμονής του στη Βιέννη. Σύντομα παρουσιάστηκε ως διοργανωτής συναυλιών, ως βιρτουόζος πιανίστας αλλά και ως μέλος ορχήστρας σε ιδιωτικές συναυλίες (ακαδημίες), είτε ως μαέστρος είτε ως σημαντικός συνθέτης. Ένα σημαντικό βήμα του Μότσαρτ για την αποδοχή του από την αυτοκρατορική Αυλή απoτέλεσε η επιτυχία του με την όπερα Η απαγωγή από το Σεράι (Die Entführung aus dem Serail) τον Ιούλιο του 1782. Το ίδιο έτος παντρεύτηκε με την Κονστάντσε Βέμπερ, νεότερη αδελφή της νεανικής αγάπης του Αλοΰσια. Αυτός ο γάμος δεν βελτίωσε τη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν πικραμένος από την εποχή της σύγκρουσης του γιου του με τον αρχιεπίσκοπο. Μέχρι το 1785 ο Μότσαρτ συνέθετε κυρίως έργα για πιάνο και μουσική δωματίου (μεταξύ άλλων τα 6 κουαρτέτα εγχόρδων που αφιέρωσε στον Γιόζεφ Χάυντν). Ιδιαίτερα τα κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ βρήκαν σημαντική ανταπόκριση στο βιεννέζικο κοινό και αποτελούν μέχρι σήμερα κορυφαίες δημιουργίες, τόσο του ίδιου του συνθέτη, όσο και του μουσικού αυτού είδους γενικότερα.
Τελευταία χρόνια
Και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του Μότσαρτ (1789-91) ήταν καλλιτεχνικά και οικονομικά επιτυχημένα. Το γεγονός ότι συσσωρεύονταν χρέη εις βάρος του οφειλόταν σε ένα βαθμό στην κακή οικονομική διαχείριση του συνθέτη, στις συνεχείς ασθένειες της γυναίκας του, αλλά και σε κάποια ροπή του για συμμετοχή σε τυχερά παιχνίδια. Μετά από ένα ταξίδι του Μότσαρτ ως συνοδού του Πρίγκιπα Λιχνόβσκυ, παρουσιάστηκε η τελευταία από τις τρεις όπερες του Ντα Πόντε, Έτσι κάνουν όλες (Cosi fan tutte). Με την τιμητική ανάθεση σε αυτόν της πανηγυρικής όπερας, λόγω της στέψης του Λεοπόλδου Β΄ στην Πράγα, ο Μότσαρτ βρήκε ευκαιρία να συνδέσει την παραδοσιακή όπερα μπαρόκ με σύγχρονα ρεύματα - προσπάθεια που δεν αναγνωρίστηκε από την αυτοκρατορική Αυλή. Αντίθετα, η όπερα Ο Μαγικός Αυλός (Die Zauberflöte), που ανέβηκε περίπου παράλληλα, υπήρξε μεγάλη επιτυχία.
Ο Μότσαρτ ήταν ασθενής ήδη από το τέλος του καλοκαιριού του 1791, αλλά στις αρχές Δεκεμβρίου σημειώθηκε δραματική επιδείνωση της ασθένειάς του, η οποία τον οδήγησε στο θάνατο. Το Ρέκβιεμ (Requiem), μία παραγγελία του κόμη Φραντς φον Βάλζεγκ-Στούπαχ, έμεινε ημιτελές. Με εντολή της χήρας Κονστάντσε ανέλαβαν να το ολοκληρώσουν αρχικά ο Γιόζεφ Λέοπολντ Άυμπλερ και στη συνέχεια ο Φραντς Ξάφερ Σύσμαϊερ. Αυτή η μορφή του έργου εκτελείται, συνήθως, μέχρι σήμερα.
Ο Μότσαρτ άφησε, εκτός από τη χήρα του, δύο παιδιά που επιβίωσαν: τον Καρλ (1784-1858), ο οποίος όρισε ως γενικό κληρονόμο του πατέρα του το Mozarteum του Σάλτσμπουργκ, και τον Βόλφγκανγκ (1791-1844), συνθέτη, πιανίστα και μαέστρο. Ο Μότσαρτ κηδεύτηκε φτωχικά (με έξοδα του δήμου) και ετάφη σε μαζικό τάφο στο νεκροταφείο του Αγίου Μάρκου. Ο τάφος του δεν εντοπίστηκε ποτέ με ακρίβεια, γι' αυτό ο επίσημος τάφος στην πτέρυγα τιμωμένων του κεντρικού νεκροταφείου της Βιέννης (Zentralfriedhof) είναι κενοτάφιο.
Οι μουσικές ικανότητες του Μότσαρτ
Ήδη από την παιδική του ηλικία ο Μότσαρτ έδειξε ότι διέθετε σημαντικές μουσικές ικανότητες, οι οποίες υποστηρίχθηκαν συστηματικά από τον πατέρα του, έναν από τους καλύτερους μουσικούς παιδαγωγούς της εποχής του. Ιδιαίτερα τα ταξίδια σε χώρους με υψηλή μουσική καλλιέργεια έδωσαν σημαντική ώθηση στη συνθετική δραστηριότητα του μεγάλου συνθέτη και βοήθησαν στη δημιουργία ενός χαρακτηριστικού προσωπικού στιλ. Αντίθετα, αμελήθηκε σημαντικά η εκμάθηση διαφόρων τεχνικών της συνθέσεως, με αποτέλεσμα ο Μότσαρτ να έχει διαρκώς ορισμένα προβλήματα, π.χ. με την αντίστιξη. Μόνο στα χρόνια της Βιέννης κατάφερε, μέσω της επαφής του με τον Γιόζεφ Χάυντν και τον φιλόμουσο ευγενή και διπλωμάτη Γκόττφριντ βαν Σβίτεν, αλλά κυρίως λόγω της ενασχολήσεώς του με τα ορατόρια του Χαίντελ, να διορθώσει τις παιδικές παραλείψεις. Όπως και πολλοί άλλοι συνθέτες εκείνης της εποχής, ο Μότσαρτ συνέθετε τα έργα του σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η φήμη, όμως, ότι συνέγραφε τις συμφωνίες χωρίς προετοιμασία, από το μυαλό, αποτελεί μάλλον καλοπροαίρετη υπερβολή.
Απόγονοι
Παντρεύτηκε την Κονστάντσε Βέμπερ και απέκτησαν έξι παιδιά:
Δείτε επίσης
Λίστα μουσικών έργων του Μότσαρτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Σφαιροβολία
Η σφαιροβολία είναι ένα από τα αγωνίσματα ρίψεων των σύγχρονων αγώνων του στίβου. Πραγματοποιείται με τη ρίψη μίας σφαίρας από καθορισμένη θέση σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση. Το αγώνισμα της σφαιροβολίας για άνδρες αποτελεί μέρος των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων από την αναβίωσή τους το 1896 και ο αγώνας γυναικών ξεκίνησε το 1948 στο Λονδίνο.
Ιστορία
Ο Όμηρος αναφέρει αγώνες ρίψης λίθων από τους στρατιώτες των Αχαιών κατά την πολιορκία της Τροίας, αλλά δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με το βάρος τους. Η πρώτη μαρτυρία για τη ρίψη βαρών (ή λίθων) αναφέρεται στα Σκωτσέζικα χάιλαντς. Τον 16ο αιώνα, ο βασιλιάς Ερρίκος ο Η΄ της Αγγλίας αναφέρεται ως εξαιρετικά ικανός στη ρίψη βαρών και σφαίρας.
Οι πρώτες εκδηλώσεις που μπορούν να παρομοιαστούν με τη σύγχρονη σφαιροβολία αναφέρονται μεταξύ στρατιωτών που συναγωνίζονταν ποιος θα πετάξει πιο μακριά βλήματα κανονιού. "Κανονικά" αγωνίσματα σφαιροβολίας αναφέρονται στις αρχές του 19ου αιώνα στη Σκωτία, ενώ το 1866 αποτέλεσαν ένα από τα αγωνίσματα των Αγώνων Βρετανών Ερασιτεχνών (British Amateur Championships).
Στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821 αλλά και κατά τη διάρκεια αυτής, η σφαιροβολία αποτελούσε το κυρίαρχο αγώνισμα μεταξύ των Κλεφτών το λεγόμενο "λιθάρι", απ΄ όπου και οι ακόλουθοι στίχοι κλέφτικων τραγουδιών:
Ιστορική εξέλιξη
Στη σύγχρονη μορφή του, το αγώνισμα αυτό δε γίνεται πλέον με όργανο κάποιες βαριές πέτρες ή βολίδες κανονιού, αλλά με σταθμισμένα όργανα από συμπαγές μέταλλο, χυτοσίδηρο ή μπρούτζο σχήματος σφαιρικού, καλούμενου σφαίρα και εξ αυτού το όνομα του αγωνίσματος. Ο πρώτος αγώνας σφαιροβολίας τη νεότερη εποχή διεξήχθη στις 23 Μαρτίου 1866 στο Στάμφορντ Μπριτζ του Λονδίνου για το αθλητικό πρωτάθλημα Αγγλίας ενώπιον 50.000 θεατών και νικητής αναδείχθηκε ο Φρίσερ με επίδοση 10,52 μέτρα. Στις ΗΠΑ διεξήχθη για πρώτη φορά το 1876 με νικητή τον Χ.Ε. Μπουερμέγιερ με 9,88 μ. Στον Καναδά πρώτος ρέκορντμαν αναφέρεται ο Λάμπρεχτ με 12,60 το 1882 που ήταν τότε από τα καλύτερα ρεκόρ παγκόσμια. Το πρώτο επίσημο παγκόσμιο ρεκόρ ανήκει στον Άγγλο Στόνε με 11,12 μέτρα το 1867 στο 2ο Αγγλικό πρωτάθλημα στίβου. Το 1883 ο Αμερικανός Λάμπρεχτ ξεπέρασε τα 13 μέτρα με 13,10. Ένας άλλος Αμερικανός ο Γ.Ρ. Γκρέι έριξε 14,32μ το 1893. Τα 15 μέτρα ξεπέρασε πρώτος ο Αμερικανός Β. Κόι το 1905 με 15,08, τα 16 μέτρα ο Τσέχος Φ. Ντούντα το 1931 με 16,04 μ., τα 17 μέτρα ο Αμερικανός Ζ. Τοράνς με 17,40 το 1934.
Τα πρώτα παγκόσμια ρεκόρ
Η εξέλιξη του επίσημου παγκόσμιου ρεκόρ ως το 1910 έχει ως εξής:
Σφαίρα
Η σφαίρα (σφαιροβολίας) ζυγίζει 7,26 κιλά, (16 λίβρες) (για άνδρες) και 4 κιλά (για γυναίκες) με διάμετρο επίσης συγκεκριμένη, από 11-13 εκατοστόμετρα για τους άνδρες και από 9,5-11 εκατοστόμετρα για τις γυναίκες αντίστοιχα.
Βαλβίδα ρίψης
Η ρίψη γίνεται εντός των ορίων μιας κυκλικής περιοχής (βαλβίδας) τα όρια της οποίας δεν πρέπει να υπερβεί ο αθλητής κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς του, με διάμετρο 2,13 μέτρα (7 πόδια). Στο ένα τμήμα της περιφέρειας της βαλβίδας (στη μεριά προς την οποία γίνεται η ρίψη) υπάρχει ένα σταθερό τμήμα ξύλου, ο αναστολέας, (ύψους 10 εκατοστά και μήκους 122 εκατ.), στερεωμένος στο έδαφος που χρησιμεύει τόσο ως σημείο κοντραρίσματος-φρεναρίσματος της κίνησης του αθλητή προς την κατεύθυνση της ρίψης, όσο και ως απώτερο όριο, εντός του οποίου πρέπει να κινηθεί ο αθλητής. Η βολή γίνεται προς τομέα κύκλου γωνίας 30 μοιρών με κέντρο το κέντρο της βαλβίδας.
Κανονισμοί
Για να είναι η βολή έγκυρη πρέπει:
thumb|Η Ιλόνα Σλούπιανεκ με τη σφαίρα σε θέση ρίψης. Εξακολουθεί να κατέχει 7 από τις 11 καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών
Τεχνική
Μέσα στο χρόνο από όλους τους δυνατούς τρόπους που μπόρεσε να σκεφτεί το ανθρώπινο μυαλό για να εξωθήσει το βαρύ όργανο στη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση, φτάσαμε στις αρχές του αιώνα να χρησιμοποιούνται παραλλαγές μιας πλάγιας μετατόπισης που μετέπειτα φέρνει σε θέση ρίψης τον αθλητή. Έτσι, ο αθλητής κρατώντας τη σφαίρα με το χέρι αντίθετα στη φορά της ρίψης, έπαιρνε φορά είτε με πλάγιο άλμα είτε με σταυρωτό βήμα και αυτή την ορμή προσπάθησε να μετατρέψει σε δύναμη ώθησης στο τελικό στάδιο της ρίψης. Οι αθλητές με τους τρόπους αυτούς κατόρθωσαν να φτάσουν να έχουν επιδόσεις έως και λίγο μικρότερες των 18 μέτρων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Αμερικανός Ιρλανδικής καταγωγής Πάρι Ο' Μπράιεν προσπάθησε να δώσει στη ρίψη του μεγαλύτερη ορμή στη φάση της μετατόπισης και ως εκ τούτου καλύτερες προϋποθέσεις δημιουργίας δυνάμεων για καλύτερες βολές. Μετέτρεψε λοιπόν τη μετατόπιση από πλάγια σε οπίσθια ή νωτιαία. Άρχιζε την προσπάθειά του με την πλάτη στραμμένη και μετατόπιζε το σώμα του σε τούτη τη θέση ως το κέντρο της βαλβίδας, από όπου είχε το πλεονέκτημα της μεγαλύτερης ορμής αλλά και της μεγαλύτερης τροχιάς επιτάχυνσης της σφαίρας. Κατόρθωσε έτσι να αφήσει εποχή στο αγώνισμα, να κερδίσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1952 και το 1956 και να κάνει δέκα καταρρίψεις του παγκοσμίου ρεκόρ, περνώντας το φράγμα των 18 αλλά και 19 μέτρων.
Τη δεκαετία του 1970, έπειτα από αρκετούς αθλητές που είχαν πειραματισθεί με μια τεχνική, κατά την οποία δημιουργούνταν ορμή από στροφή και όχι μετατόπιση, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα ότι αυτός ο παλμός ίσως να πήγαινε το άθλημα στο επόμενο επίπεδο. Σχεδόν ταυτόχρονα, δύο χαρισματικοί αθλητές από δυο διαμετρικά αντίθετες "σχολές" αθλητισμού και νοοτροπίας, από τη Σοβιετική Ένωση ο Αλεξάντρ Μπαρισνίκοφ και τις Ηνωμένες Πολιτείες ο Μπράιαν Όλντφιλντ άρχισαν να σημειώνουν εξαιρετικές επιδόσεις. Αμφότεροι ήταν από το 1973 ανάμεσα στους καλύτερους αθλητές του αγωνίσματος, όμως το 1976 ο Μπαρισνίκοφ, που πρώτος χρησιμοποίησε την περιστροφική τεχνική (η όποια πήρε από αυτόν και το όνομά της - τεχνική Μπαρισνίκοφ) κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ σημειώνοντας επίδοση 22 μέτρων. Ένα περίπου χρόνο νωρίτερα ο Όλντφιλντ με την ίδια τεχνική, σε αγώνες που είχαν ανεπίσημο χαρακτήρα και δεν ήταν αναγνωρισμένοι είχε σημειώσει την εκπληκτική (τότε) βολή των 22,86 μέτρων, αλλά με αντικανονικό δέσιμο στα δάχτυλα. Η επιλογή του Αμερικανού να μετέχει σε αγώνες με μία επαγγελματική αθλητική ένωση του στέρησε το δικαίωμα να αναγνωρισθούν οι επιδόσεις του από την Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF), ή θα μπορούσε κανείς να πει ότι μετατόπισε χρονικά αυτή την αναγνώριση ως το 1984 και όχι παγκόσμια, όταν σε ηλικία 38 ετών έγινε κάτοχος του ρεκόρ Ηνωμένων Πολιτειών με 22,19 μ.
Το παγκόσμιο ρεκόρ με πολλές εναλλαγές ανάμεσα σε αθλητές που χρησιμοποίησαν κυρίως την ευθύγραμμη τεχνική κατέχει από το 2021 ένας αθλητής που χρησιμοποίησε την περιστροφική τεχνική, ο Αμερικανός Ράιαν Κράουζερ με 23,37 μ. Σε γενικές γραμμές η κρατούσα σημερινή άποψη είναι ότι η ευθύγραμμη τεχνική προσφέρεται για σταθερότητα επιδόσεων, ιδιαίτερα σε κρίσιμους αγώνες, ενώ η περιστροφική τεχνική εις βάρος της σταθερότητας δίδει περισσότερες πιθανότητες για μεγαλύτερη επίδοση. Η περιστροφική τεχνική φαίνεται να υπερτερεί τα τελευταία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο υψηλότερο επίπεδο πρωταθλητισμού κυριαρχεί η χρήση της τεχνικής Ο' Μπράιεν.
Στο αγώνισμα των γυναικών η ευθύγραμμη τεχνική επικράτησε νωρίτερα με τις 25 καλύτερες αθλήτριες να τη χρησιμοποιούν. Μεγάλες μορφές στην ιστορία αποτέλεσαν οι Σοβιετικές Ταμάρα Πρες και Ναντέζντα Τσιζόβα, η Ανατολικογερμανίδα Ιλόνα Σλούπιανεκ και η επίσης Σοβιετική Νατάλια Λισόφσκαγια, με τις δύο τελευταίες να κατέχουν τις 11 καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών από τη δεκαετία του 1980 με την πρώτη να κατέχει το Ολυμπιακό ρεκόρ με 22,41 μέτρα από το 1980 και τη δεύτερη το παγκόσμιο με 22,63 από το 1987.