cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1983
Παραπομπές
1983 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κύπρο Κατηγορία:Λευκωσία Κατηγορία:Σκοποβολή το 1983
Φενούα Φάλα
Η Φενούα Φάλα είναι μια κατοικημένη νησίδα στο σύμπλεγμα Φακαόφο του Τοκελάου. Ο πρώτος οικισμός χτίστηκε το 1960.
Κατηγορία:Τοκελάου Κατηγορία:Νησιά της Ωκεανίας
Θεόδωρος Παπασημακόπουλος
Ο Θεόδωρος Παπασημακόπουλος γεννήθηκε το 1790 στην Μοστενίτσα Ηλείας (σύνορα Αχαϊας-Ηλείας).
Βιογραφικά στοιχεία
Πολέμησε στο πλευρό του Πλαπούτα σε πολλές μάχες, όπως σε εκείνη του Λάλα, στην Πολιορκία της Τρίπολης, στην Πολιορκία του Ναυπλίου και σε άλλες. Για τις υπηρεσίες του τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος το 1844 με το βαθμό του Λοχία.
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κλίφορντ Χάσμπαντς
Ο Σερ Κλίφορντ Χάσμπαντς (Sir Clifford Straughn Husbands, 5 Αυγούστου 1926 - 11 Οκτωβρίου 2017) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης του Μπαρμπάντος από το 1996 ως τις 31 Οκτωβρίου 2011. Επίσης ήταν επικεφαλής των Προσκόπων του νησιού.
Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1926. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμιά του εκπαίδευση στο σχολείο του Πάρι και στο Κολέγιο Χάρισον, την περίοδο από το 1936 ως το 1946. Στο Πάρι δίδαξε για τρία χρόνια και σπούδασε Νομικά στο Μιντλ Τεμπλ. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος και τη δεκαετία του '50 διορίστηκε σε διάφορα δικαστικά αξιώματα. Το 1968 ορίστηκε σύμβουλος ("counsel") της Βασίλισσας.
Επίσης διορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο το 1976.
Έγινε Γενικός Κυβερνήτης το 1996, μετά τον θάνατο της προκατόχου του, Λαίδης Νίτα Μπάροου.
Τιμήθηκε με τον τίτλο του Μεγαλόσταυρου Ιππότη του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου, καθώς επίσης και του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα και με άλλους τίτλους. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2011 αποχώρησε από το αξίωμά του.
Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 91 ετών στις 11 Οκτωβρίου 2017. Η σύζυγός του, Λαίδη Ρούμπι Χάσμπαντς (πατρικό Χάρις) πέθανε πριν από αυτόν, τον Ιούλιο του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Μπαρμπάντος
Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.)
Μέχρι τον Μάρτιο του 70 ο Τίτος είχε ολοκληρώσει τη συγκέντρωση και την αναδιοργάνωση των ρωμαϊκών και των συμμαχικών δυνάμεων που αριθμούσαν 50.000 άντρες τοποθετώντας ως αρχηγό του επιτελείου του τον Τιβέριο Ιούλιο Αλέξανδρο. Κοντά στον Τίτο βρίσκονταν ο Ηρώδης Αγρίππας ΙΙ και η αδελφή του Βερενίκη. Εκείνη τη γεμάτη ένταση εποχή πιθανολογείται ότι ξεκίνησε η προσωπική σχέση μεταξύ του Τίτου και της Βερενίκης. Ο Ιώσηπος είχε προαχθεί σε ειδικό σύμβουλο του Τίτου  για τα ιουδαϊκά θέματα.
Η περικύκλωση και η πολιορκία της πόλης
thumb|right|300px| Σχεδιάγραμμα της πόλης της Ιερουσαλήμ το [[70.
Με μωβ χρώμα εμφανίζεται το αρχαίο τείχος του Εζεκία.
Με πορτοκαλί χρώμα εμφανίζεται το τείχος του Ηρώδη.
Με μαύρο χρώμα εμφανίζεται το τείχος που τέλειωσαν οι επαναστάτες.
Με κόκκινο χρώμα εμφανίζονται τα τείχη του συγκροτήματος του Ναού.
Με γαλάζιο χρώμα εμφανίζεται ο Ναός.
Με κίτρινο χρώμα εμφανίζεται το ανάκτορο του Ηρώδη.
Με πράσινο χρώμα εμφανίζεται το φρούριο Αντωνία. ]] Στα τέλη Μαρτίου του 70 ο Τίτος έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο περικύκλωσης της Ιερουσαλήμ. Αφήνοντας την IVη (4η) Σκυθική λεγεώνα (Legio IV Scythica) να επιτηρεί την υπόλοιπη Παλαιστίνη ο Τίτος περικύκλωσε την πόλη με την XIIη (12η) Κεραυνηφόρο λεγεώνα (Legio XII Fulminata) που εγκαταστάθηκε στα βόρεια της πόλης και την XVη (15η) Απολλιναρία λεγεώνα (Legio XV Apollinaris) που εγκαταστάθηκε στα βορειοδυτικά (στην περιοχή του όρους Σκοπός). Η Vη (5η) Μακεδονική λεγεώνα (Legio V Macedonica) που βάδισε από την Εμμαούς εγκαταστάθηκε στα μετόπισθεν των δυο προηγούμενων λεγεώνων. Η Χη (10η) λεγεώνα των Στενών (Legio X Fretensis) που ήρθε από την Ιεριχώ στρατοπέδευσε στο  όρος των Ελαιών ανατολικά της πόλης. Όταν οι  Ιουδαίοι ηγέτες (Σίμων γιος του Γιώρα, Ιωάννης από τα Γίσχαλα και Ελεάζαρος γιος του Σίμωνα)  είδαν  τις  ρωμαϊκές  λεγεώνες  αποφάσισαν  να  σταματήσουν  τις εμφύλιες διαμάχες και να αντιδράσουν δυναμικά. Έτσι μια ομάδα από αυτούς βγήκε από τα τείχη και περνώντας από το φαράγγι του Κεδρώνος επιτεθήκαν στο όρος των Ελαιών όπου η Χη (10η) λεγεώνα προσπαθούσε να οχυρωθεί. Οι Ρωμαίοι κατάφεραν και με την ενίσχυση του Τίτου να απωθήσουν τους επιτιθεμένους ύστερα από σκληρή μάχη.
Τα τείχη της πόλεως είχαν χτιστεί σε διαφορετικές περιόδους. Το αρχαιότερο ανήκε στην εποχή των βασιλέων του Ιούδα. Το πρώτο τείχος ξεκινούσε από τον πύργο που ονομάζονταν Ιππικός (τον είχε κτίσει ο Ηρώδης δίνοντας του το όνομα ενός στενού του φίλου) και εκτείνονταν με κατεύθυνση από τα δυτικά προς τα ανατολικά ως τη δυτική πύλη του Ναού καλύπτοντας από τον βορρά τη μεγάλη λιθόστρωτη πλατεία με τις περιμετρικές στοές που ονομάζονταν Ξυστό (ένα είδος ελληνορωμαϊκής Αγοράς). Το ίδιο τείχος με αφετηρία τη νότια πλευρά του Ιππικού εκτείνονταν με κατεύθυνση από βορρά προς νότο από τη δυτική πλευρά του ανακτόρου του Ηρώδη μέχρι την πύλη των Εσσήνων. Κατόπιν προχωρούσε προς τα νοτιοανατολικά περικλείοντας την Κολυμβήθρα του Σιλωάμ ή του Σολομώντα. Σε εκείνο το σημείο το τείχος άλλαζε κατεύθυνση και στρέφονταν προς τα βορειοανατολικά. Αφού περνούσε την περιοχή της Κολυμβήθρας στρέφονταν προς βορρά, παρεκλείνοντας προς τα ανατολικά ώστε ερχόμενο από τον νότο να ενωθεί τελικά με τη νότια άκρη της ανατολικής στοάς του Ναού.
Το δεύτερο τείχος χτίστηκε στο βορρά από τον Ηρώδη. Άρχιζε από την πύλη του πρώτου τείχους που ονομάζονταν Γενάθ και κατέληγε στη δυτική πλευρά του φρουρίου Αντωνία.
Το τρίτο   τείχος   ξεκινούσε   από τον Ιππικό  πύργο  και  ανέβαινε  βόρεια μέχρι τον Ψήφινο πύργο. Έπειτα στρέφονταν προς τα βορειοανατολικά κατά μήκος των μνημείων της βασίλισσας της Αδιαβηνής Ελένης και των βασιλικών ταφών των σπηλαίων. Συνεχίζοντας στρέφονταν απότομα προς νότο στην περιοχή του μνημείου του Γναφέα και ενώνονταν (ερχόμενο από τον βορρά) με τη βόρεια άκρη της ανατολικής πλευράς του Ναού. Το τείχος αυτό είχε θεμελιωθεί από τον Ηρώδη Αγρίππα Ι για να προστατεύσει μια νέα συνοικία που ονομάζονταν Βεζεθά (Νέα Πόλη). Είχε αφεθεί μισοτελειωμένο και συμπληρώθηκε από τους επαναστάτες.
Οι ομάδες των υπερασπιστών της πόλης καθορίσαν τις περιοχές άμυνας τους. Έτσι ο Σίμων υπεράσπιζε τα τείχη της Άνω Πόλης και το τείχος του Αγρίππα ως τον Κεδρώνα. Επίσης στην Κάτω Πόλη κατείχε τα αρχαία τείχη ως την περιοχή της Σιλωάμ. Ο Ιωάννης υπερασπίζονταν τον Ναό, την περιοχή του Οφέλ και το φαράγγι του Κεδρώνα.
Η μάχη μπροστά στα τείχη
Ο Τίτος αρχικά εγκατέλειψε τον Σκοπό και χρησιμοποίησε ένα μέρος των δυνάμεων του για να ισοπεδώσει τον χώρο μέχρι τα τείχη. Οι υπερασπιστές βρήκαν από τα τείχη και παρουσιάστηκαν στους Ρωμαίους ως αποστάτες οι οποίοι βάλλονταν από τις επάλξεις των τειχών από τους δήθεν εξοργισμένους ομοεθνείς τους. Αρκετοί Ρωμαίοι χωρίς να έχουν διαταγές κινήθηκαν να τους βοηθήσουν. Όταν πλησίασαν έπεσαν σε ενέδρα καθώς οι δήθεν φυγάδες ήταν φυσικά ένοπλοι. Έτσι είχαν πολλές απώλειες και υποχώρησαν άτακτα. Όταν ο Τίτος αντιλήφθηκε το τι είχε συμβεί εξοργίστηκε και απείλησε τους στρατιώτες με βαριές τιμωρίες. Τότε επενέβησαν οι ψυχραιμότεροι και κατάφεραν με παρακλήσεις να τον πείσουν να αλλάξει γνώμη. Τελικά ο Τίτος συγχώρησε τους στρατιώτες και αφού επήλθε γενική συμφιλίωση οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν.
Ο Τίτος ύστερα από επιθεώρηση των οχυρώσεων αποφάσισε να προσβάλει το τείχος του Αγρίππα  στην περιοχή του μνημείου του αρχιερέα Ιωάννη (Υρκανού)(τρίτο δεκαήμερο του Απριλίου του 70. Οι κάθε είδους βαλλιστικές μηχανές που διέθεταν και οι δυο πλευρές ανέλαβαν δράση . Αυτή η κατάσταση συνεχίζονταν μέχρι τη στιγμή που οι ρωμαϊκές ελεπόλεις έφτασαν εμπρός στα τείχη και οι κριοί άρχισαν να τα σφυροκοπούν. Τα τείχη σε γενικές γραμμές άντεξαν. Τότε οι υπερασπιστές έκαναν έξοδο από τον Ιππικό πύργο και προσπάθησαν να κάψουν τις μηχανές. Ύστερα από σκληρή μάχη απωθήθηκαν και κατά την υποχώρηση σκοτώθηκε ο Ιωάννης ο Ιδουμαίος που οργάνωσε την επίθεση και είχε τη φήμη ικανού πολεμιστή. Ένας Ιουδαίος που συνελήφθη αιχμάλωτος σταυρώθηκε για παραδειγματισμό με εντολή του Τίτου).
Η πτώση του φρουρίου Αντωνία
Ο Τίτος μετέφερε το στρατόπεδό του στη θέση στρατόπεδο των Ασσυρίων κοντά στον Κεδρώνα και ξανάρχισε την επίθεση. Αντιμετώπιζε τους μαχητές του Ιωάννη από την Αντωνία, τη βόρεια πλευρά του Ναού και την περιοχή του τάφου του Αλεξάνδρου Ιανναίου και τους μαχητές του Σίμωνα από την περιοχή του μνημείου του αρχιερέα Ιωάννη μέχρι τον Ιππικό πύργο. Ο Τίτος συγκέντρωσε τις επιθέσεις του σε έναν μεγάλο πύργο του τείχους, τον οποίο υπερασπίζονταν κάποιος Κάστορας, ο οποίος προσπάθησε να κερδίσει χρόνο προσποιούμενος ότι παραδίδεται. Όταν ο Τίτος κατάλαβε την άπατη συνέχισε την επίθεση και σύντομα ο πύργος κατέρρευσε.
Τελικά οι Ρωμαίοι κατάφεραν να φτάσουν ως το αρχαίο τείχος και το συγκρότημα του Ναού μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου του 70, ύστερα από αρκετές ημέρες σκληρών οδομαχιών. Ευθύς αμέσως, ο Τίτος άρχισε τις εργασίες για την κατάληψη της Αντωνίας. Ταυτόχρονα έστειλε τον Ιώσηπο να προτείνει στους επαναστάτες να συνθηκολογήσουν. Οι πολιορκημένοι όμως τον αντιμετώπισαν με περιφρόνηση και τον έστειλαν πίσω. Ο Τίτος αποφάσισε να εντείνει τον αποκλεισμό της πόλης. Έτσι αυτοί που έβγαιναν τη νύχτα για να προμηθευτούν τροφές συλλαμβάνονταν και βασανίζονταν ή σταυρώνονταν. Σύντομα οι λόφοι γύρω από την Ιερουσαλήμ γέμισαν σταυρούς και μόνο η έλλειψη ξυλείας ανάγκασε τους Ρωμαίους να σταματήσουν.
Στο μεταξύ οι εργασίες για την κατασκευή αναχωμάτων συνεχίζονταν εντατικά και μέχρι τα μέσα Ιουνίου του 70 είχαν υψωθεί τέσσερα αναχώματα γύρω από το φρούριο Αντωνία. Ο Ιωάννης όμως υπονόμευσε κάποια από αυτά, σκάβοντας υπόγειες στοές. Κατόπιν έβαλε φωτιά στα ξύλινα υποστηρίγματα τους και αυτές κατέρρευσαν παρασύροντας μαζί και τα αναχώματα που βρίσκονταν από πάνω. Ακολούθησε ύστερα από δυο ημέρες μια έξοδος των υπερασπιστών εναντίον των ελεπόλεων που είχαν προωθήσει οι Ρωμαίοι στα αναχώματα και καταπονούσαν το τείχος. Οι υπερασπιστές, με επικεφαλής κάποιους Τεφθέο και Μεγάσσαρο, κατάφεραν όχι μόνο να τις πυρπολήσουν αλλά και να επιτεθούν στο ρωμαϊκό στρατόπεδο. Ο Τίτος κατάφερε με κόπο να τους αναχαιτίσει, αλλά τα πολιορκητικά έργα είχαν καταστραφεί και δεν υπήρχαν αρκετές πρώτες ύλες για να κατασκευαστούν άλλα. Τελικά κατάφερε να καταστήσει απόλυτο τον αποκλεισμό, οικοδομώντας γύρω από την πόλη μέσα σε τρεις ημέρες ένα πρόχειρο τείχος με πολυάριθμα φυλάκια και σκοπιές.
Μέσα στην πόλη έπεσε τρομερή πείνα και οι κάτοικοι έφτασαν σε σημείο να αλληλοσκοτώνονται για λίγη τροφή. Ταυτόχρονα ξέσπασαν άγριες εμφύλιες διαμάχες, που κατέληξαν στη δολοφονία του αρχιερέα Ματθία και άλλων επιφανών πολιτών από τον Σίμωνα. Ένας από τους υπαρχηγούς του Σίμωνα, ο Ιούδας, ο γιος του Ιούδα, προκειμένου να θέσει τέλος σε αυτό το αδιέξοδο, ήρθε σε επαφή με τον Τίτο και προσπάθησε να ανοίξει μια πύλη για να εισέλθουν οι Ρωμαίοι στην πόλη. Ο Σίμων όμως πληροφορήθηκε έγκαιρα τη συνωμοσία και τον θανάτωσε με φρικτό τρόπο.
Την ίδια εποχή κάποιοι Σύριοι βοηθητικοί συνέλαβαν κάποιον από τους απελπισμένους που διέφευγαν από την πόλη να μαζεύει από τα περιττώματα του χρυσά νομίσματα τα οποία είχε καταπιεί. Τότε ξέσπασε ένα κύμα δολοφονιών εναντίον των φυγάδων και όταν ο Τίτος πληροφορήθηκε τα συμβάντα, ήδη 2.000 από αυτούς είχαν πεθάνει. Ενεργώντας αμέσως ο Τίτος, σταμάτησε αυτή την αγριότητα, απειλώντας με  θάνατο όποιον στο μέλλον επαναλάμβανε τέτοιες πράξεις.
Τα πολιορκητικά έργα των Ρωμαίων ξεκίνησαν πάλι και νέα αναχώματα υψώθηκαν γύρω από την Αντωνία. Οι υπερασπιστές της παράταξης του Ιωάννη επιχείρησαν νέα έξοδο στην αρχή του τρίτου δεκαημέρου του Ιουλίου του 70, η οποία συνετρίβη. Ακολούθησε η προώθηση των ρωμαϊκών ελεπόλεων, οι οποίες κομμάτιασαν το τείχος σε ελάχιστο χρόνο. Τότε ο Τίτος είδε ότι οι υπερασπιστές είχαν ήδη υψώσει ένα πρόχειρο τείχος πίσω από αυτό που κατέρρευσε. Αντιλαμβανόμενος ότι η επιχείρηση κατάληψης θα ήταν δύσκολη, μίλησε στους στρατιώτες και υποσχέθηκε γενναία ανταμοιβή σε αυτούς που θα αναλάμβαναν εθελοντικά να πραγματοποιήσουν το εγχείρημα. Αρκετοί εθελοντές εμφανίστηκαν και ύστερα από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες που κράτησαν τέσσερις ημέρες, μερικοί υπό την ηγεσία ενός εκατόνταρχου από την Βιθυνία που ονομάζονταν Ιουλιανός κατάφεραν να εισχωρήσουν στο φρούριο, δίνοντας το σύνθημα της γενικής εφόδου. Κατά τη διάρκεια της μάχης που ακολούθησε, ο Ιουλιανός σκοτώθηκε, οι Ρωμαίοι όμως κατάφεραν να καταλάβουν το φρούριο (στα μέσα του τρίτου δεκαήμερου του Ιουλίου του 70). Από τους υπερασπιστές διακρίθηκαν κατά τη μάχη ο Αλεξάς και ο Γυφθέος από την παράταξη του Ιωάννη, ο Μαλαχίας και ο Ιούδας του Μέρτωνα από την παράταξη του Σίμωνα, ο Ιάκωβος του Σωσά από τους Ιδουμαίους και από τους Ζηλωτές οι Σίμωνας και Ιούδας γιοι του Αρί.
Η πυρπόληση του Ναού
Ο Τίτος έστειλε για ακόμη μια φορά τον Ιώσηπο να μιλήσει δημόσια στους επαναστάτες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κατόπιν αποφάσισε να επιτεθεί στον Ναό αιφνιδιαστικά κατά τη διάρκεια της νύχτας από την πλευρά της Αντωνίας. Ο αιφνιδιασμός όμως απέτυχε και ύστερα από σφοδρή μάχη οι Ρωμαίοι απωθήθηκαν. Κατά τη μάχη διακρίθηκαν από τους Ιουδαίους ο Ιούδας του Μαρεώτου και ο Σίμων του Οσαΐα από την παράταξη του Σιμώνα, ο Ιάκωβος του Σωσά και ο Σίμων του Ακατελά από τους Ιδουμαίους, ο Αλεξάς και ο Γυφθέος από την παράταξη του Ιωάννη και από τους Ζηλωτές ο Σίμωνας του Αρί.
Έτσι οι Ρωμαίοι άρχισαν να κατασκευάζουν αναχώματα. Μέχρι το τέλος του Ιουλίου του 70 είχαν υψωθεί τέσσερα αναχώματα. Το ένα βρίσκονταν στη βορειοδυτική πλευρά του Ναού, τα άλλα δύο στη βόρεια πλευρά και το τελευταίο στη δυτική πλευρά. Οι υπερασπιστές της πόλης αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν έξοδο και ύστερα από το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου επιτεθήκαν στο όρος των Ελαιών. Η επίθεση αποκρούστηκε από τους Ρωμαίους (λίγο μετά την αρχή του δεύτερου δεκαήμερου του Αυγούστου του 70). Ο περίβολος του Ναού είχε μεταβληθεί από τις συνεχείς συμπλοκές σε ένα σύνολο χαλασμάτων ενώ η βόρεια και η δυτική στοά είχαν πυρποληθεί από τους δυο αντιπάλους. Μέσα στην πόλη, λόγω της μεγάλης πείνας σημειώθηκαν περιστατικά ανθρωποφαγίας, με αποκορύφωμα μια περίπτωση τεκνοφαγίας .Κοντά στα τέλη του Αυγούστου του 70 τα αναχώματα ολοκληρώθηκαν και οι ελεπόλεις επιτέθηκαν και από τη δυτική και από τη βόρεια πλευρά του Ναού. Οι πολιορκητές κατάφεραν να καταλάβουν ένα μέρος της βόρειας πύλης του Ναού και όταν διαπίστωσαν ότι η αντίσταση ήταν λυσσαλέα, ο Τίτος διέταξε την πυρπόληση των θυρών. Εκείνη τη  στιγμή  αυτομόλησαν προς τον Τίτο ο Άννας από την Εμμαούς και ο Αρχέλαος, γιος του Μαγγαδάτη, που ήταν στενοί συνεργάτες του Ιωάννη. Αν και ο Τίτος ήταν σίγουρος ότι η κίνηση τους είχε σχέση με την προσπάθεια τους να διασωθούν, δεν τους συνέλαβε, αλλά τους άφησε να φύγουν.
Την επόμενη μέρα, αφού οι φλόγες έσβησαν, ο Τίτος συγκάλεσε συμβούλιο στο οποίο συμμετείχαν ο Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος οι διοικητές τριών λεγεώνων, της Vης (5ης), της Χης (10ης) και της XVης (15ης), Σέξτιος Κερεάλιος, Λάρκιος Λέπιδος και Τίτος Φρύγιος, ο Φρόντος Ετέριος που είχε έρθει μαζί με τον Τίτο από την Αλεξάνδρεια και ο επίτροπος της Ιουδαίας Μάρκος Αντώνιος Ιουλιανός. Εκεί αποφασίστηκε να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε να διασωθεί ο Ναός από την καταστροφή.
Η ρωμαϊκή επίθεση στον περίβολο του Ναού ξανάρχισε και οι Ιουδαίοι απωθήθηκαν κατά το τέλος της ημέρας στον εσωτερικό περίβολο του Ναού. Ο Ναός περικυκλώθηκε και ο Τίτος αποσύρθηκε. Οι εχθροπραξίες όμως ξανάρχισαν και οι Ρωμαίοι, αφού νίκησαν τους Ιουδαίους, τους καταδίωξαν, φτάνοντας δίπλα στο ιερό. Τότε ένας στρατιώτης, βοηθούμενος από κάποιον συνάδελφο του πέταξε έναν αναμμένο πυρσό μέσα από ένα άνοιγμα στη βόρεια πλευρά των δωματίων που βρίσκονταν γύρω από τον Ναό. Αμέσως ξέσπασε πυρκαγιά στον γύρω χώρο. Όταν το πληροφορήθηκε αυτό ο Τίτος, έτρεξε προς το μέρος της συμπλοκής διατάσσοντας τους στρατιώτες να πετάξουν τους πυρσούς που είχαν στα χεριά τους και να αποσυρθούν. Κανένας όμως δεν υπάκουγε. Το μόνο που κατάφερε ο Τίτος ήταν να μπει μέσα στο εσωτερικό του Ναού και να κοιτάξει τους χώρους του, ενώ η φωτιά μαίνονταν γύρω από το κτίσμα. Κατόπιν έκανε άλλη μια προσπάθεια να συγκρατήσει τους στρατιώτες του μέχρι τη στιγμή που ένα πυροφόρο βλήμα από καταπέλτη χτύπησε τις πύλες του Ναού. Σύντομα ξέσπασε φωτιά στο εσωτερικό. Ο Ναός είχε καταστραφεί (τέλη Αυγούστου του 70). .
Καθώς η νύχτα είχε πέσει και ο Ναός είχε γίνει παρανάλωμα του πυρός, οι κραυγές πόνου και αγωνίας των καταδιωκόμενων από τους Ρωμαίους αναμειγνύονταν με τον θρήνο για την οικτρή τύχη του Ναού. Όσοι από τους υπερασπιστές του Ναού είχαν απομείνει ζωντανοί κατάφεραν επιτέλους να διαφύγουν προς τα νότια και από εκεί στην πόλη. Όταν ξημέρωσε όλος ο περίβολος του Ναού είχε γεμίσει με πτώματα και ήταν βαμμένος στο αίμα, ενώ η φωτιά είχε αφανίσει τα πάντα. Οι λίγοι ιερείς που αποκλείστηκαν στα τείχη του Ναού αιχμαλωτίστηκαν και εκτελέστηκαν.
Η πτώση της πόλης
350px|thumb|Η λεηλασία της Ιερουσαλήμ, ανάγλυφο από την Αψίδα του Τίτου, Ρώμη. Όσοι επαναστάτες είχαν απομείνει κατέφυγαν στην Άνω Πόλη όπου βρίσκονταν το ανάκτορο του Ηρώδη, το οποίο κατέλαβε ο Σίμων. Ο Τίτος ζήτησε για ακόμη μια φορά από τους επαναστάτες να παραδοθούν. Αυτοί όμως ζήτησαν να εγκαταλείψουν την πόλη ένοπλοι μαζί με τις οικογένειες τους και να φύγουν στην έρημο. Ο Τίτος δεν δέχθηκε. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν και οι Ρωμαίοι κατέλαβαν και πυρπόλησαν όλη την Κάτω πόλη μέχρι την περιοχή του Σιλωάμ. Μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου του 70, είχαν αποκλείσει την Άνω Πόλη και άρχισαν να κατασκευάζουν αναχώματα. Τότε οι Ιδουμαίοι αποφάσισαν να αυτομολήσουν στους Ρωμαίους ο Σίμων όμως συνέλαβε ή σκότωσε τους αρχηγούς τους. Ωστόσο, δεν μπορούσε να αναχαιτίσει το ρεύμα αυτών που κατέφευγαν στους Ρωμαίους. Τα αναχώματα ολοκληρωθήκαν το τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου του 70 και οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν. Οι επαναστάτες τράπηκαν σε άτακτη φυγή (στα μέσα του τρίτου δεκαήμερου του Σεπτεμβρίου του 70) χωρίς να προβάλουν ιδιαίτερη αντίσταση.
Όλη η Άνω Πόλη ακόμη και τα ανάκτορα του Ηρώδη κυριεύτηκαν απροσδόκητα εύκολα και όσοι ζωντανοί απέμειναν είτε διέφυγαν προς την Κάτω πόλη, ακολουθούμενοι από τους Ρωμαίους που τους σκότωναν αδιάκριτα, είτε κατέφευγαν σε υπόγειες στοές και ορύγματα. Αυτή την τακτική ακολούθησαν ο Ιωάννης και ο Σίμων. Ύστερα από λίγες ημέρες, ο Τίτος έδωσε τη διαταγή καταστροφής της πόλης. Στα τέλη του 70, όλη η Ιερουσαλήμ πυρπολήθηκε και τα τείχη της ισοπεδώθηκαν. Όταν σταμάτησαν οι εχθροπραξίες, άρχισαν να βγαίνουν όσοι ζωντανοί είχαν απομείνει μέσα από τα ερείπια, οι οποίοι συλλαμβάνονταν αιχμάλωτοι. Επιπλέον, οι Ρωμαίοι άρχισαν να ανακαλύπτουν τις υπόγειες στοές και τα ορύγματα. Έμπαιναν μέσα σ' αυτά και σκότωναν όσους είχαν απομείνει εκεί, καθώς οι περισσότεροι είτε ήδη είχαν αλληλοσκοτωθεί μεταξύ τους, είτε είχαν πεθάνει από την πείνα. Ο Ιωάννης σπρωγμένος από την πείνα παραδόθηκε, ενώ ο Σίμων έσκαψε με τους συντρόφους του μια σύρραγα προκειμένου να διαφύγει από την πόλη.
Οι Ρωμαίοι διαχώρισαν τους αιχμαλώτους. Όσοι ήταν ανάπηροι και ηλικιωμένοι είτε εκτελέστηκαν, είτε πέθαναν από την πείνα (11.000). Όσοι επέζησαν ανήλθαν σε 97.000. Από αυτούς, όσοι ήταν κάτω από δεκαεπτά ετών πωλήθηκαν ως δούλοι, ενώ όσοι ήταν άνω των δεκαεπτά καταδικάστηκαν είτε σε καταναγκαστικά έργα στην Αίγυπτο, είτε βρήκαν τον θάνατο στις αρένες διαφόρων πόλεων. Ο αριθμός των νεκρών υπολογίζεται σε 500.000. Η πόλη δεν ξαναχτίστηκε, αλλά στα ερείπια του ανακτόρου του Ηρώδη εγκαταστάθηκε η Χη (10η) λεγεώνα.
Η τύχη της Ιερουσαλήμ και η Καινή Διαθήκη
Η σύνδεση της Καινής Διαθήκης και ειδικότερα των τριών Συνοπτικών Ευαγγελίων (Κατά Μάρκον,Κατά Ματθαίον,Κατά Λουκάν) με την τύχη της Ιερουσαλήμ έχει άμεση σχέση με τις πράξεις του Ιησού ύστερα από την είσοδο του στην Ιερουσαλήμ κατά την τελευταία εβδομάδα της ζωής του.
Συγκεκριμένα όταν ο Ιησούς εισέρχεται στον Ναό ανατρέπει "τας τράπεζες των αργυραμοιβών και τα καθίσματα των πωλούντων τας περιστεράς"(Μαρκ. 11.15 και παράλ. ) και κάνει μια δήλωση σχετικά με την τύχη του Ναού. Οι συγγραφείς των Συνοπτικών του αποδίδουν την πρόβλεψη πως ο Ναός πρόκειται να καταστραφεί (Μαρκ.13.1 κ.ε.και παράλ ). Κατόπιν παρουσιάζουν τους κατηγόρους του στη δίκη να ισχυρίζονται ότι είχε απειλήσει να καταστρέψει το Ναό(Μαρκ.14.58 //Ματθ.26.61 ). Στη σκηνή της σταύρωσης μερικοί του φωνάζουν "Ούα, ο χαλών τον ναόν..."(Μαρκ.15.29 κ.ε //Ματθ.27.40 )ενώ ένας από τους πρώτους χριστιανούς ο Στέφανος κατηγορήθηκε ότι είχε πει πως ο "Ιησούς ο Ναζωραίος ούτος θέλει καταλύσει τον τόπον τούτον" δηλαδή τον Νάο.(Πραξ.6.14 ).
Το ερώτημα που προκύπτει μέσα από όλες αυτές τις δηλώσεις και έχει σχέση με το άρθρο μας μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Αν οι δηλώσεις του Ιησού δεν αναφέρονται σε κάποιο είδος κάθαρσης, αλλά σε μια επερχόμενη καταστροφή, τότε αυτές οι δηλώσεις αποτελούν αληθινή πρόβλεψη ή όχι;
Για ακόμη μια φορά, καμιά πιθανότητα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Είναι πολύ πιθανό ο Ιησούς να διέθετε πολιτική διορατικότητα. Στον Μάρκο υπάρχει όπως αναφέραμε το εξής περιστατικό :"Και εκπορευομένου αυτού εκ του ιερού λέγει αυτώ είς των μαθητών αυτού διδάσκαλε, ίδε ποταποί λίθοι και ποταπαί οικοδομαί, και ο Ιησούς αποκριθείς είπεν αυτώ βλέπεις ταύτας τάς μεγάλας οικοδομάς; ού μη αφεθή ώδε λίθος επί λίθον ός ού μη καταλυθή"(Μαρκ.13.1 κ.ε. ) δηλαδή : '''Και καθώς έβγαιναν από την αυλή του Ναού του είπε ένας από τους μαθητές "διδάσκαλε κοίτα τι ωραίες πέτρες και πόσο μεγαλοπρεπή κτίρια είναι αυτά"! Και ο Ιησούς απάντησε και του είπε "βλέπεις αυτές τις μεγάλες οικοδομές, δεν θα μείνει εδώ πέτρα πάνω στην πέτρα που να μην γκρεμιστεί". Όταν στο Ευαγγέλιο αυτό (Μαρκ.13.1 κ.ε. ) ο Ιησούς  διατυπώνει την πρόβλεψη :"... ού μη αφεθή ώδε λίθος επί λίθον ός ού μή καταλυθή" απευθυνόμενος σε ένα μαθητή και αντίστοιχα στον Μάτθαιο (Ματθ 24.1 κ.ε. ), όπου απευθύνεται σε όλους τους μαθητές και στον Λουκά(Λουκ.21.5 κ.ε. ), όπου απευθύνεται σε μερικούς ανθρώπους, τότε πρέπει να αναφέρουμε ότι αυτή η πρόβλεψη δεν εκπληρώθηκε με ακρίβεια.
Ένα μέρος του τείχους του Ναού (Τείχος των Δακρύων) έχει διασωθεί ως σήμερα, ενώ ο Ιησούς είπε ότι δεν θα έμενε ούτε μια πέτρα πάνω στην άλλη. Αυτό σημαίνει πιθανότατα ότι η πρόβλεψη αυτή ειπώθηκε πραγματικά από τον Ιησού, εφόσον αν ήταν διατυπωμένη ύστερα από την καταστροφή του Ναού θα έπρεπε λογικά να συμφωνεί απόλυτα η πρόβλεψη με το γεγονός.
Ο αντίκτυπος
Μετά την καταστροφή οι συναγωγές γίνονται τόποι προσεύχης και μνήμης, ενώ στην καθημερινή ζωή των Ιουδαίων εμφανίζονται σημάδια που τη θυμίζουν. Η μνήμη του ιουδαϊκού λαού θα παραμένει ο θεματοφύλακας του ολέθριου γεγονότος της καταστροφής της ιερής πόλης το οποίο μνημονεύεται κάθε χρόνο κατά τον εορτασμό της  Τισά Μπαβ. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ σηματοδοτεί την Εβραϊκή Διασπορά.
Δημήτριος Ορφανίδης
Ο Δημήτριος Ορφανίδης ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε νομοϊατρός. Πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στην επιδημία της χολέρας που μάστισε τον Πειραιά και την Αθήνα. Για τις υπηρεσίες του αυτές τιμήθηκε με το παράσημο από τον βασιλιά Όθωνα. Αυτός έδωσε την πρωτοβουλία να ιδρυθεί η Αστυκλινική, στην οποία διορίστηκε διευθυντής και καθηγητής.
Διετέλεσε πρόεδρος του Ιατροσυνέδριου για τριάντα χρόνια και προηγουμένως τμηματάρχης του Υπουργείου Εσωτερικών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Τύρα της Δανίας
Η Τύρα (δαν. Thyra, 29 Σεπτεμβρίου 1853 - 26 Φεβρουαρίου 1933) ήταν πριγκίπισσα της Δανίας, από τον Οίκο των Γκλύξμπουργκ και σύζυγος του Ερνέστου Αυγούστου Β΄ του Αννοβέρου.
Τα νεανικά έτη
Η Τύρα Αμαλία Καρολίνα Καρλόττα Άννα ήταν το πέμπτο παιδί του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Λουίζας, κόρης του Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ. Γεννήθηκε στο Κίτρινο Παλάτι στην Κοπεγχάγη. Δεν ήταν σαφές ότι ο πατέρας της θα γίνει βασιλιάς, αποφασίσθηκε όμως από τις Μεγάλες Δυνάμεις δύο μήνες πριν τη γέννησή της και έπειτα από δέκα έτη διαδέχθηκε τον 2o εξάδελφό του Φρειδερίκο Ζ΄. Το έτος 1863 είχε και άλλα γεγονότα: στις 10 Μαρτίου η αδελφή της Αλεξάνδρα παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Εδουάρδο, Πρίγκηπα της Ουαλίας, μέλλοντα βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 30 Μαρτίου, ο αδελφός της έγινε βασιλιάς της Ελλάδας ως Γεώργιος Α΄ και στις 15 Νοεμβρίου ο πατέρας της έγινε βασιλιάς της Δανίας ως Χριστιανός Θ΄. Τρία έτη μετά, στις 28 Οκτωβρίου/9 Νοεμβρίου 1866 η αδελφή της Δάγμαρ παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Αλεξάνδροβιτς, μέλλοντα Αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Ο γάμος της
Οι γονείς της, που επιθυμούσαν έναν σπουδαίο γάμο και για την 3η τους κόρη, της πρότειναν τον χήρο Γουλιέλμο Γ΄ των Κάτω Χωρών· όμως ήταν 36 έτη μεγαλύτερός της. Η Τύρα, που είχε μαύρα μαλλιά και μπλε μάτια, ευγενής και όμορφη, ερωτεύθηκε στα 18 της τον Βίλεμ Φρίμαν Μάρσερ, υπολοχαγό του ιππικού. Όταν έμεινε έγκυος ειπώθηκε στον Τύπο ότι είχε ίκτερο, για να αποφευχθεί το σκάνδαλο. Γέννησε το 1871 ένα κορίτσι, τη Μαρία, που υιοθετήθηκε από μία οικογένεια και άλλαξε όνομα. Ο Μάρσερ, έπειτα από μια αντιπαράθεση με τον Βασιλιά, αυτοκτόνησε δύο μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού.
Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1923 και έπειτα από 9 έτη και η Τύρα στο Γκμούντεν της Αυστρίας.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Ερνέστο Αύγουστο Β΄, τιτουλάριο Βασιλιά του Αννοβέρου και διεκδικητή Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, είχε τα εξής τέκνα:
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Διάδοχοι του Ανόβερου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Λου Σιουν
thumb|Ο Λου Σιουν. Λου Σιουν (Lu Xun, στα κινέζικα 魯迅 鲁迅 Lǔ Xùn ή Lu Hsün, 25 Σεπτεμβρίου 1881 - 20 Οκτωβρίου 1936) ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του σημαντικού Κινέζου συγγραφέα Ζου Σουρέν (周樹人 周树人 Zhōu Shùrén, Chou Shu-jen). Ο Λου έζησε τον 20ό αιώνα και έγραψε διηγήματα, δοκίμια, κριτικές, ποιήματα και νουβέλες. Θεωρείται από αρκετούς ο ιδρυτής της σύγχρονης κινέζικης λογοτεχνίας. Έγραψε στη γλώσσα baihua (白話) όπως επίσης και στην κλασική κινεζική γλώσσα.
Τελευταίες ημέρες και θάνατος
Ο Λου υπέφερε από φυματίωση τη δεκαετία του 1930 και οι πνεύμονές του είχαν εξασθενήσει. Το Μάρτιο του 1936 έπαθε βρογχικό άσθμα και πυρετό. Παρά την κατάπτωση της υγείας του, έγραψε ορισμένα δοκίμια, με θέμα το θάνατο. Πέθανε στις 20 Οκτωβρίου έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του. Τα λείψανά του θάφτηκαν στο μαυσωλείο σε πάρκο που φέρει το όνομά του, στη Σαγκάη. Άφησε έναν γιο, τον Χαϊγίνγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι συγγραφείς
Θαλής Θεοδωρίδης
Ο Θαλλής Θεοδωρίδης ήταν αγωνιστής του 1821.
Γεννήθηκε στον Πύργο και ήταν γόνος της πλούσιας οικογένειας Θεοδωρίδη η οποία είχε καταγωγή από τη Δίβρη Ηλείας. Ήταν γραμματέας και υπασπιστής των Σισιναίων ενώ πολέμησε και με δικό του στρατιωτικό σώμα στην Αττική, στην Ηλεία και στη μάχη του Ριόλου. Μετά την επανάσταση διορίστηκε αποθηκάριος Πύργου αλλά κατηγορήθηκε πολλές φορές για αυθαιρεσίες.
Απεβίωσε το 1850. Γιος του ήταν ο Αριστομένης Θεοδωρίδης, δημοσιολόγος, πολιτικός και νομικός, και εγγονός του ο Βασίλειος Θεοδωρίδης.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Τζοβάνι Καντιόλι
Ο Τζοβάνι Καντιόλι (Giovanni Cadioli, περ. 1710 – 10 Σεπτεμβρίου 1767) ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου του μπαρόκ ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην γενέτειρά του Μάντουα. Είναι επίσης ο συγγραφέας έργου-οδηγού για τα έργα τέχνης στην πόλη αυτή.
Βίος και έργο
Ήταν μαθητής του Τζοβάνι Τσάντι (Giovanni Canti), μαζί με τους Τζουζέπε Μπατσάνι (Giuseppe Bazzani) και Φραντσέσκο Μαρία Ραϊνέρι (Francesco Maria Raineri). Αποδείχθηκε ταλαντούχος στη ζωγραφική τοπίων, ενώ μεταξύ άλλων ζωγράφισε την ελεημοσύνη του San Guerrino για την εκκλησία Sant’Egidio στη Μάντουα και το 1746 ολοκλήρωσε σειρά έργων με θέμα την ζωή του αγίου Ιππόλυτου για το ναό Gazoldo degli Ippoliti. Στα 1750-1760 ζωγράφισε επίσης νωπογραφίες για το αββαείο του αγίου Βενέδικτου στο Πολιρόνε. Το 1748 ορίσθηκε ζωγράφος και αρχιτέκτονας του Θεάτρου της Μάντουα και το 1752 ίδρυσε την Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης αυτής, στην οποία αργότερα ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή. Ανάμεσα στους αξιόλογους μαθητές του ήταν ο Τζάκομο Γκάττι (Giacomo Gatti).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Τέρι Λε Σιουρ
Ο Τέρι Λε Σιουρ (Terry Le Sueur) ήταν ο επικεφαλής υπουργός του Τζέρσεϊ από τον Δεκέμβριο του 2008 έως τον Νοέμβριο του 2011.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Μίλμπρουκ του Σαιντ Έλιε, το 1942 και σπούδασε στο κολέγιο ντε Λα Σαλ του Τζέρσεϊ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Δίδαξε στο κολέγιο ντε Λα Σαλ και έπειτα εργάστηκε ως λογιστής.
Παραπομπές
Λε Σ
Επίτροπος Δικαιοσύνης και Ισότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Τα χαρτοφυλάκια Δικαιοσύνης και Ισότητας είχαν προηγουμένως συνδυαστεί ως Επίτροπος Δικαιοσύνης, Καταναλωτών και Ισότητας των Φύλων υπό την επίτροπο Βιέρα Γιούροβα. Ωστόσο, τα δύο χαρτοφυλάκια χωρίστηκαν το 2019.
Ο Ντιντιέ Ρέιντερς υπηρετεί επί του παρόντος ως Επίτροπος Δικαιοσύνης και η Έλενα Ντάλι ως Επίτροπος Ισότητας.
Ιστορία Χαρτοφυλακίου
Η θέση δημιουργήθηκε το 2010 από τη διάσπαση του προηγούμενου χαρτοφυλακίου Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας σε ένα χαρτοφυλάκιο δικαιοσύνης (το θέμα καλύπτεται εδώ) και ένα χαρτοφυλάκιο ασφαλείας, με αρμόδιο τον Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων. Ο διαχωρισμός αυτός έγινε ως παραχώρηση στους φιλελεύθερους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να κερδίσει την υποστήριξή τους για τη δεύτερη Επιτροπή Μπαρόζο.
Μια σημαντική καινοτομία της Επιτροπής Γιούνκερ είναι ο διορισμός του Πρώτου Αντιπροέδρου, Φρανς Τίμερμανς, αρμόδιο για τη βελτίωση της νομοθεσίας, τις διοργανικές σχέσεις, το κράτος δικαίου και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Ο ρόλος του περιλαμβάνει «να καθοδηγεί και να συντονίζει όλους τους άλλους Επιτρόπους που σχετίζονται με τη Δικαιοσύνη και τις Εσωτερικές Υποθέσεις (ΔΕΥ), ιδίως τους Επιτρόπους της νέας ΓΔ Δικαιοσύνης (Βιέρα Γιούροβα) και της ΓΔ Εσωτερικών Υποθέσεων (Δημήτρης Αβραμόπουλος)».
Το χαρτοφυλάκιο του Επιτρόπου εξελίχθηκε υπό την Επιτροπή Γιούνκερ και μετονομάστηκε σε Επίτροπος Δικαιοσύνης, Καταναλωτών και Ισότητας των Φύλων. Σημαντικές αλλαγές είναι:
Λίρα Συρίας
Η λίρα Συρίας (αραβικά: الليرة السورية al-līra as-sūriyya, γαλλικά: livre syrienne) είναι το νόμισμα της Συρίας και εκδίδεται από την Κεντρική Τράπεζα της Συρίας (στα αραβικά مصرف سورية المركزي). Η λίρα υποδιαιρείται σε 100 κιρς (qirsh, στα αραβικά: قرش πληθυντικός: قروش, qirush, piastres στα αγγλικά ή γαλλικά), παρότι κέρματα κιρς δεν εκδίδονται πλέον.
Πριν το 1947, η λέξη κιρς γραφόταν με το αρχικό αραβικό γράμμα غ, έπειτα από το οποίο η λέξη άρχιζε με ق. Ως το 1958 εκδίδονταν τραπεζογραμμάτια με την εμπρόσθια όψη στα αραβικά και την πίσω όψη στα γαλλικά. Έπειτα από το 1958 χρησιμοποιήθηκε η αγγλική για την πίσω όψη, εξ ου και οι τρεις διαφορετικές ονομασίες για το ίδιο νόμισμα. Στα κέρματα αναγράφονταν αραβικά και γαλλικά ως την συριακή ανεξαρτησία. Έπειτα από την ανεξαρτησία, στα κέρματα γράφονται μόνο αραβικά.
Το νόμισμα βραχυγραφείται με το SYP. Το Δεκέμβριο του 2005, σύμφωνα με την Εμπορική Τράπεζα της Συρίας, η τιμή πώλησης για τη λίρα ήταν 58,4 λίρες Συρίας προς 1 Δολάριο ΗΠΑ. Η λίρα δεν είναι ισχυρό νόμισμα και υπόκειται σε περιορισμούς στην εξαγωγή της.
Ιστορία
Την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, η Συρία χρησιμοποιούσε για νόμισμα τη Λίρα Τουρκίας. Έπειτα από την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Συρία τέθηκε υπό γαλλική εντολή και η Λίρα Αιγύπτου χρησιμοποιήθηκε στα εδάφη που βρίσκονταν υπό βρετανική και γαλλική εντολή, όπως στο Λίβανο, την Υπεριορδανία και την Παλαιστίνη. Όταν η Γαλλία έθεσε υπό δική της εντολή αποκλειστικά τη Συρία και το Λίβανο, επεδίωξε να αντικατασταθεί η αιγυπτιακή λίρα και ίδρυσε την εμπορική τράπεζα, με την ονομασία Banque de Syrie, με την εξουσιοδότηση να εκδοθεί νόμισμα.
Έτσι, το 1919 εισήχθη η λίρα, με την ονομασία λίβρα (livre) και η ισοτιμία της "κλειδώθηκε" σε αξία ίση προς 20 γαλλικά φράγκα. Η τράπεζα μετονομάστηκε σε Banque de Syrie et du Grand-Liban (BSL), για να καλύπτει και το Λίβανο. Η BSL εξέδιδε το κοινό νόμισμα σε Συρία και Λίβανο επί 15 χρόνια από το 1924 και δυο χρόνια προν τον τερματισμό της 15ετούς περιόδου το κοινό νόμισμα διαχωρίστηκε και είχαν ξεχωριστό νόμισμα οι δύο χώρες. Το 1939 η τράπεζα μετονομάστηκε σε Banque de Syrie et du Liban.
Το 1941 η ισοτιμία προς το γαλλικό φράγκο αντικαταστάθηκε με ισοτιμία προς τη βρετανική λίρα σε 8,83125 λίρες Συρίας = 1 βρετανική λίρα. Το 1946 το φράγκο υποτιμήθηκε με συνέπεια την εκ νέου ισοτιμία της συριακής λίρας με το φράγκο, σε αξία 1 λίρα = 54,35 φράγκα. Το 1947 υιοθετήθηκε η ισοτιμία προς το αμερικανικό δολάριο (2,19148 λίρες Συρίας = 1 δολάριο). Η ισοτιμία εκείνη διατηρήθηκε σταθερή ως το 1961. Τα λιβανέζικα και συριακά νομίσματα χωρίστηκαν το 1948.
Κέρματα
Το 1921 κυκλοφόρησαν κέρματα του ½ κιρς από χαλκονικέλιο και το 1926 ακολούθησαν τα κέρματα από αλουμίνιο-χαλκό, των 2 και 5 κιρσάν. Ακολούθησαν το 1929 τα 1 κιρς που είχαν μια οπή στη μέση και τα ασημένια των 10, 25 και 50 κίρσα. Μεταξύ 1947 και 1948 κυκλοφόρησαν νέα κέρματα σε αξίες των 2½, 5, 10, 25 και 50 κίρσα και της 1 λίρας. Το 1996 λόγω του υψηλού πληθωρισμού κυκλοφόρησε νέα σειρά κερμάτων σε αξίες των 1, 2, 5, 10 και των 25 λιρών, ενώ το 2003 κυκλοφόρησαν κέρματα των 5, 10 και των 25 λιρών.
Τραπεζογραμμάτια
Τραπεζογραμμάτια εκδόθηκαν το 1919 από την Banque de Syrie σε αξίες των 5, 25 και 50 κίρσα, όπως επίσης και της 1 και 5 λιβρών. Ακολουθήθηκαν το 1920 από τα τραπεζογραμμάτια των 1 κιρς και των 10, 25, 50 και 100 λιβρών. Από το 1930 δεν κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα κάτω της μιας λίβρας.
Τη δεκαετία του 1940 κυκλοφόρησαν τα 5, 10, 25 και 50 κίρσα, ενώ το Συριακό Ινστιτούτο κυκλοφόρησε στην επόμενη δεκαετία χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 25, 50 και 100 λιβρών και το 1955 των 10 και των 25 λιβρών.
Το 1958 αφαιρέθηκε από τα χαρτονομίσματα η γαλλική γλώσσα και αντικαταστάθηκε από τα αγγλικά. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 25, 50, 100 και 500 λιρών (τα τελευταία επανεισήχθησαν το 1976). Μια νέα σειρά χαρτονομισμάτων κυκλοφόρησαν το 1997 και το 1998 σε αξίες των 50, 100, 200, 500 και των 1000 λιρών.
Χρήση κερμάτων στη Νορβηγία
Το σχήμα του κέρματος των 10 λιρών Συρίας μοιαζει πολύ με το κέρμα των 20 νορβηγικών κορόνων σε σημείο που μπορεί να "εξαπατήσει" τις αυτόματες μηχανές πώλησης και άλλα παρόμοια μηχανήματα που λειτουργούν με την εισαγωγή κερμάτων. Οι μηχανές αυτές είναι δύσκολο να διακρίνουν τα κέρματα, καθώς έχουν σχεδόν ίδιο βάρος και μέγεθος. Το 2005 ένας Νορβηγός καταδικάστηκε σε φυλάκιση 30 ημερών με αναστολή επειδή είχε χρησιμοποιήσει συριακά κέρματα σε μηχάνημα στο δήμο Μπέρουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Συρίας Κατηγορία:Νομίσματα
Χανς Χέντρικ φον Έσσεν
Ο Βαρόνος Χανς Χέντρικ φον Έσσεν (Σουηδικά: Hans Henric von Essen)(26 Σεπτεμβρίου 1755 - 28 Ιουνίου 1824) ήταν Σουηδός αξιωματικός, πρεσβευτής, αυλικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάστρο Κέβλας στο δήμο Τίνταχολμ, στην κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ, και όπως μαρτυρά και το επώνυμο του, ήταν μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας Έσσεν. Ηταν ο γιος του βαρόνου Φρειδερίκου Ουλρίκου φον Έσσεν και της βαρόνης Άννας Καρλόττας Κρούσε του Βέρχου. Ο Χανς σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και αργότερα μπήκε στο στρατό, όπου στα 18 του χρόνια έγινε Υπολοχαγός β’. Στα μετέπειτα χρόνια συνόδευε τον Γουσταύο Γ΄ στα ταξίδια και τις εκστρατείες του. Μάλιστα ήταν μαζί με τον Βασιλιά στον μοιραίο χορό μεταμφιεσμένων της Βασιλικής Όπερας στην Στοκχόλμης στις 16 Μαρτίου 1792, στην διάρκεια του οποίου, ο Γουσταύος Γ’ πυροβολήθηκε, τραυματίστηκε, και πέθανε μετά από 13 ήμερες. Ήταν επίσης εκείνος που ζήτησε το ίδιο βράδυ, να σφαγιαστούν άμεσα όλες οι πόρτες στην αίθουσα χορού, ώστε να μην αφήσει τον δολοφόνο να ξεφύγει.
Μερικά όμως χρόνια προηγουμένως, το όνομα του Χανς Χέντρικ φον Έσσεν είχε πρωταγωνιστήσει σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της εποχής εκείνης, το οποίο αναστάτωσε το Σουηδικό Βασιλικό παλάτι. Για να λάβουμε μια ιδέα των γεγονότων, είναι σημαντικό να επισημάνουμε αρχικά ότι ο φον Έσσεν ήταν για περίπου δέκα χρόνια σε σχέση με την Αυγούστα φον Φέρσεν, μια κύρια των τιμών της Βασίλισσα Σοφίας Μαγδαληνής. Όμως το 1788, αποφάσισε να κάνει πρόταση γάμου στην πλούσια κληρονόμο Καρλόττα Ελεονώρα Ντε Γκριρ (1771-1798), την οποία εκείνη δέχτηκε. Ωστόσο η στάση του αντιμετωπίστηκε με μεγάλη δυσαρέσκεια από την πλειοψηφία της αυλής του παλατιού, λόγω της μεγάλης συμπάθειας που έτρεφαν για την Αυγούστα φον Φέρσεν. Ωστόσο η ιστορία δεν τέλειωσε εκεί. Μαθαίνοντας την κίνηση του φον Έσσεν, ο Αδόλφος Ρίμπινγκ θύμωσε πολύ. Ο βασικός λόγος αυτού του θυμού, ήταν ότι ο ίδιος πριν λίγο καιρό είχε κάνει επίσης πρόταση γάμου στην Ντε Γκριρ, αλλά ο πατέρα της δεν τον είχε εγκρίνει για γαμπρό του. Παρόλα αυτά, ο Ρίμπινγκ συνέχισε να πιστεύει ότι η Ντε Γκριρ τον προτιμούσε για άντρα της, και θεωρούσε ότι ο Έσσεν της είχε κάνει πρόταση γάμου καθαρά για να επωφεληθεί οικονομικά από την περιουσία της. Επιπλέον, ένιωθε ότι η αντιπάθεια που έδειξαν οι αυλικοί για την κίνηση του Έσσεν, ότι επιβεβαίωνε το σκεπτικό του. Αποφάσισε λοιπόν ότι το μόνο που του έμενε να κάνει, ήταν να προκαλέσει τον φον Έσσεν σε μονομαχία. Η μονομαχία τους πραγματοποιήθηκε στον χώρο που γινόταν η βασιλική ιππασία, με την παρουσία αρκετών αξιωματικών. Ωστόσο, αυτή οδήγησε στην ήττα του φον Έσσεν, ο οποίος τραυματίστηκε ελαφρά. Παρόλα αυτά, αυτή η κίνηση δεν του βγήκε σε καλό του Αδόλφου Ρίμπινγκ, καθώς η μονομαχία θεωρήθηκε σκάνδαλο και έγκλημα εναντία στον Βασιλιά.
Ο φον Έσσεν παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη σύζυγος ήταν η βαρόνη Καρλόττα Ελεονώρα Ντε Γκριρ (1771-1798), κόρη του Κάρολου Ντε Γκριρ και της Ουλρίκας Ελισάβετ φον Λιέβεν. Μέσω της κληρονομιάς που έλαβε από την γυναίκα του, έγινε ιδιοκτήτης του μεσαιωνικού κάστρου Βικ στην Άπλαντ της Σουηδίας. Η δεύτερη σύζυγος του ήταν η βαρόνη Χεδβίγη Καρλόττα φον Κράσσον, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Γουσταύο Αδόλφο Φρειδερίκο Γουΐλχελμ φον Έσσεν.
Καριέρα και θάνατος
Ο Χανς Χένρικ φον Έσσεν διορίστηκε Συνταγματάρχης το 1787, Ταγματάρχης το 1795 και Στρατάρχης το 1811. Επιπλέον, υπηρέτησε ως Κυβερνήτης της Στοκχόλμης από το 1795 έως το 1797 και ως Γενικός Κυβερνήτης της Πομερανίας από το 1800 έως το 1809. Μετά την επανάσταση του 1809 έλαβε τον τίτλο του Κόμη και μια θέση στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το 1810 στάλθηκε ως Πρέσβης στο Παρίσι από τον Κάρολο ΙΓ’, και οι διαπραγματεύσεις του με τους υπουργούς του Ναπολέοντα, επανέφεραν την Πομερανία στην επικράτεια της Σουηδίας.
Το 1814, ο Βαρόνος Χανς Χέντρικ φον Έσσεν διετέλεσε διοικητής των Σουηδικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα με τη Νορβηγία. Με τη Συνθήκη του Κιέλ, ο Βασιλιάς της Δανίας έπρεπε να παραχωρήσει τη Νορβηγία στον Βασιλιά της Σουηδίας, λόγω της συμμαχίας Δανίας-Νορβηγίας με τη Γαλλία κατά τις μεταγενέστερες φάσεις των Ναπολεόντειων Πολέμων. Ωστόσο, αυτή η συνθήκη δεν έγινε αποδεκτή από τους Νορβηγούς και λίγο αργότερα, το καλοκαίρι του 1814, ξέσπασε ο Νορβηγικός-Σουηδικός πόλεμος. Στη συνέχεια, υπογράφηκε η Σύμβαση Μος, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την Ένωση μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας. Ο φον Έσσεν υπηρέτησε ως Γενικός Κυβερνήτης της Νορβηγίας έως ότου τον διαδέχτηκε ο Κόμης Κάρλσσον Μόρνερ το 1816. Ο Κόμης Χανς Χέντρικφον Έσσεν απεβίωσε στις 28 Ιουνίου του 1824, στην Ουντέβαλα της Σουηδίας.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σουηδοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πατρών 1968–69
Για την αγωνιστική περίοδο 1968-69 η Ε.Π.Σ. Πατρών είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος, το οποίο διεξάγεται σε 3 κατηγορίες.
Στην Α΄ Κατηγορία πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναιγιάλειος, ο οποίος προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Πρωταθλητής στη Β΄ Κατηγορία αναδείχθηκε ο Πατρέας, νικώντας σε αγώνες κατάταξης τον Πανηλειακό. Στη Γ΄ Κατηγορία πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηλειακός Βαρθολομιού, νικώντας σε αγώνες κατάταξης τον Αετό Πατρών.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο υπήρξαν ανακατατάξεις στα πρωταθλήματα καθώς τα σωματεία του νομού Ηλείας και το νομού Ζακύνθου αποσχίστηκαν από την Ε.Π.Σ. Πατρών και εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Α΄ Κατηγορία
Η τελική βαθμολογία της Α΄ Κατηγορίας:
Β΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των 2 ομίλων της Β΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Πατρέας και ο Πανηλειακός αντίστοιχα. Ύστερα από αγώνες κατάταξης μεταξύ τους πρωταθλητής Β΄ Κατηγορίας αναδείχθηκε ο Πατρέας επικρατώντας του αντιπάλου του με συνολικό σκορ 8-2 σε 2 αγώνες.
Οι ουραγοί των 2 ομίλων, Παλληξουριακός και Ολυμπιακός Αργοστολίου, αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε αγώνες κατάταξης για την παραμονή και τον υποβιβασμό. Ο Ολυμπιακός Αργοστολίου επικράτησε με συνολικό σκορ 6-3 σε 2 αγώνες, ο οποίος παρέμεινε στην κατηγορία.
Οι τελικές βαθμολογίες των 2 ομίλων:
Γ΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των 2 ομίλων της Γ΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Αετός Πατρών και ο Ηλειακός Βαρθολομιού αντίστοιχα. Ύστερα από αγώνες κατάταξης μεταξύ τους, ο Ηλειακός Βαρθολομιού επικράτησε του αντιπάλου του με συνολικό σκορ 5-3 σε 2 αγώνες και αναδείχθηκε πρωταθλητής, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία.
Οι τελικές βαθμολογίες των 2 ομίλων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αχαΐας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1968-1969
Τόμας Γκρέι
Ο Τόμας Γκρέι (αγγλικά: Thomas Gray, 26 Δεκεμβρίου 1716, Κόρνχιλ - 30 Ιουλίου 1771, Κέιμπριτζ) ήταν Άγγλος ποιητής, λόγιος και ιστορικός της λογοτεχνίας. Η Ελεγεία που γράφτηκε σε μια εξοχική εκκλησία (1750) θεωρείται το αντιπροσωπευτικό ποίημα του αγγλικού συναισθηματισμού και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή και πιο συχνά αναφερόμενα ποιήματα στην αγγλική λογοτεχνία.
Ο Γκρέι συνδύασε τις παραδοσιακές ποιητικές φόρμες με νέα θέματα και εκφραστικά μέσα και θεωρείται πρόδρομος του αγγλικού ρομαντισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τόμας Γκρέι γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1716 στο Κόρνχιλ, ένα προάστιο του Λονδίνου, και ήταν γιος χρηματιστή στο Σίτι του Λονδίνου. Έζησε με τη μητέρα του αφού εκείνη εγκατέλειψε τον ψυχικά άρρωστο πατέρα του. Φοίτησε στο Κολλέγιο Ήτον, όπου δύο θείοι του εργάζονταν ως καθηγητές. Ο Γκρέι ήταν ένα ευαίσθητο και λόγιο αγόρι που περνούσε το χρόνο του διαβάζοντας και αποφεύγοντας τον αθλητισμό. Έμενε στο σπίτι του θείου του και όχι στο κολέγιο. Ανάμεσα στους στενούς φίλους του στο Ήτον ήταν ο Οράτιος Ουόλπολ, γιος του πρωθυπουργού Ρόμπερτ Ουόλπολ.
Το 1734 ο Γκρέι εγκαταστάθηκε στο Κέιμπριτζ, όπου συνέχισε τις σπουδές του. Προορισμένος από την οικογένειά του για τα νομικά, περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του διαβάζοντας κλασική και σύγχρονη λογοτεχνία και παίζοντας Βιβάλντι και Σκαρλάτι στο τσέμπαλο.
Το 1738, συνόδευσε τον παλιό του φίλο Ουόλπολ στη Μεγάλη περιοδεία του στην Ευρώπη. Μάλωσαν και οι δρόμοι τους χώρισαν στην Τοσκάνη, οι ακριβείς συνθήκες της διαφωνίας τους είναι άγνωστες, προφανώς, τόσο ο Ουόλπολ όσο και ο Γκρέι ανέπτυξαν μάλλον διαφορετικές κατευθύνσεις τόσο ως προς την προσωπικότητά τους όσο και για τα αντίστοιχα ενδιαφέροντά τους. Χώρισαν θυμωμένοι, ο Γκρέι πέρασε μερικές εβδομάδες στη Βενετία και από εκεί επέστρεψε στην Αγγλία μόνος. Συμφιλιώθηκαν το 1745 και ο Ουόλπολ βοήθησε στη δημοσίευση της ποίησης του Γκρέι.
Ο Γκρέι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως λόγιος στο Κέιμπριτζ και μόνο αργότερα άρχισε να ταξιδεύει ξανά. Αν και ήταν ένας από τους λιγότερο παραγωγικούς ποιητές (τα ποιήματα που δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέρχονται σε λιγότερους από 1.000 στίχους), θεωρείται μαζί με τον Ουίλιαμ Κόλινς, ως ο κορυφαίος αγγλόφωνος ποιητής των μέσων του 18ου αιώνα.
Ο Γκρέι ήταν τόσο αυτοκριτικός και φοβόταν την αποτυχία που δημοσίευσε μόνο 13 ποιήματα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Έγινε γνωστός ως ένας από τους «Ποιητές του νεκροταφείου» του τέλους του 18ου αιώνα που έλκονταν από ιδέες για τον θάνατο, τη θνητότητα και την υπεροχή του θανάτου.
Το 1757, του προσφέρθηκε η θέση του «Βραβευμένου ποιητή», την οποία αρνήθηκε. Το 1768 εξασφάλισε την έδρα καθηγητή της Σύγχρονης Ιστορίας στο Κέιμπριτζ, η οποία του απέφερε μισθό 400 λιρών.
Ο Τόμας Γκρέι πέθανε στις 30 Ιουλίου 1771 στο Κέιμπριτζ και ενταφιάστηκε δίπλα στη μητέρα του στην εκκλησία όπου βρίσκεται το φημισμένο (αν και αμφισβητούμενο) σκηνικό της περίφημης Ελεγείας του. Ένα μνημείο ανεγέρθηκε επίσης στο Αβαείο του Γουέστμινστερ αμέσως μετά το θάνατό του.
Το 1971, με αφορμή την 255ή επέτειο από τη γέννησή του και τα 200 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή, το Βασιλικό Ταχυδρομείο της Μεγάλης Βρετανίας εξέδωσε γραμματόσημο.
Συγγραφή
μικρογραφία|250x250εσ|Οι Ώρες της Μαρίας Κόσγουεϊ, μια εικονογράφηση στο ποίημα του Γκρέι, Ωδή για την Άνοιξη Ο Τόμας Γκρέι άρχισε να γράφει ποιήματα το 1742, κυρίως μετά το θάνατο του στενού του φίλου Ρίτσαρντ Γουέστ, που του ενέπνευσε το Σονέτο για τον θάνατο του Ρίτσαρντ Γουέστ. Στο Κέιμπριτζ άρχισε ένα πρόγραμμα λογοτεχνικών σπουδών που κατεύθυνε μόνος του και έγινε ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Πολυσχιδής συγγραφέας, το έργο του περιλαμβάνει λυρικά και δραματικά ποιήματα, χιουμοριστικά και σατιρικά έργα, μιμήσεις και μεταφράσεις, γραμμένα στα αγγλικά, τα λατινικά και τα ελληνικά, ασχολήθηκε με διάφορους τομείς: λογοτεχνία, φιλοσοφία, ιστορία, επιστήμη, αρχιτεκτονική, τέχνη, γεωγραφία και ταξίδια.
Έγραψε επίσης έργα στο στυλ του κλασικισμού, αλλά σήμερα ελάχιστα είναι γνωστά, σε αντίθεση με τα συναισθηματικά ποιήματά του.