cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθήκη της Λωζάνης
Επιλεγμένα άρθρα
γ1. Η Τουρκία παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη που βρίσκονται εκτός των συνόρων που καθορίζονται στην παρούσα Συνθήκη και τα νησιά άλλα από εκείνα στα οποία η κυριαρχία της αναγνωρίζεται από την εν λόγω Συνθήκη, ως προς την τύχη αυτών των εδαφών και νησιών που έχουν εποικιστεί ή θα εποικιστούν από τα ενδιαφερόμενα μέρη.
γ2. Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεν θίγουν οποιεσδήποτε ειδικές ρυθμίσεις που απορρέουν από σχέσεις γειτονίας που έχουν συναφθεί ή μπορούν να συναφθούν μεταξύ της Τουρκίας και οποιωνδήποτε γειτονικών χωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λωζανης Λωζάνης Λωζανης Κατηγορία:Συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ελληνικός μεσοπόλεμος Κατηγορία:1923 Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατάλογος πόλεων του Μπουτάν
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Μπουτάν:
Δείτε επίσης
* Μπουταν Πολεων
Bhutan
Αντώνης Κλέφτης
Ο Αντώνης Κλέφτης είναι ελληνοκύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και της εθνικής Κύπρου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Κύπριους τερματοφύλακες όλων των εποχών.
Καριέρα
Πολύ θετική είναι η προϊστορία για τη θέση του τερματοφύλακα στην Ένωση. Άξιος διάδοχος του μεγάλου Δήμου Κωνσταντίνου ήταν στην δεκαετία του ’80 ο Αντώνης Κλέφτης αφού έκανε υπομονή και έζησε για λίγα χρόνια στην σκιά του μεγάλου τερματοφύλακα.
Ο Α. Κλέφτης ξεκίνησε από πολύ μικρός στην ομάδα και κοντά στον μεγάλο αρχηγό του Παραλιμνίου πήρε όλα εκείνα τα εφόδια που ου χρειάζονταν για να γίνει ο καλύτερος διάδοχος του. Για 22 χρόνια έγραψε χρυσές σελίδες στην ιστορία του σωματείου, έπαιξε σε όλες τις εθνικές ομάδες και έφυγε σε ηλικία 33 χρόνων για να συνεχίσει αργότερα ως προπονητής.
Ο Αντώνης ξεχώριζε για το ταλέντο του και το ήθος του στη γήπεδα ενώ διετέλεσε για αρκετά χρόνια αρχηγός της ομάδας. Ήταν από τους κορυφαίους τερματοφύλακες και έπαιξε από το 1970 μέχρι το 1993. Με τα πλούσια προσόντα του θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό. Ο Κλέφτης όμως δεν ήθελε να φύγει από την Ένωση που τόσο αγαπούσε.
Μαρία Μανουέλα της Πορτογαλίας
Πρώτα χρόνια
Η δόνα Μαρία Μανουέλα γεννήθηκε στην Κοΐμπρα στις 15 Οκτωβρίου 1527 και ήταν ένα από τα λίγα παιδιά του Ιωάννη Γ΄ που επιβίωσε στην παιδική ηλικία. Έλαβε μια ανθρωπιστική εκπαίδευση που θεωρήθηκε τυπική για μια πριγκίπισσα της εποχής της.
Γάμος και μετέπειτα ζωή
Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φίλιππο της Ισπανίας στις 12 Νοεμβρίου 1543 στη Σαλαμάνκα. Δεδομένου ότι επρόκειτο να παντρευτεί με τον Πρίγκιπα της Αστούριας, δηλαδή διάδοχο του ισπανικού στέμματος, και εκείνη ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας, ο γάμος τους ήταν ένας από τους πιο αξιοσημείωτους στην ιστορία της Ισπανίας λόγω της πολυτέλειας. Σύγχρονοι συγγραφείς έχουν αφήσει λεπτομερείς περιγραφές του ταξιδιού από τη Μαδρίτη στο Βαδαχόθ της Σαλαμάνκας για να παραλάβουν την Πριγκίπισσα και τα πολυτελή δώρα που της δόθηκαν από τον Δούκα της Μεδίνα-Σιδόνια στο Βαδαχόθ. Γέννησε τον γιο τους
Ο Κάρολος γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1545 στο Βαγιαδολίδ. Η Μαρία Μανουέλα απεβίωσε τέσσερις ημέρες αργότερα λόγω αιμορραγίας. Αρχικά τάφηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο της Γρανάδα στις 30 Μαρτίου 1549 και αργότερα μεταφέρθηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Μονής Ελ Εσκοριάλ. Ο Φίλιππος παντρεύτηκε άλλες τρεις φορές.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Ισπανίας. Απέκτησαν ένα γιο:
Άννα Μάνη - Παπαδημητρίου
Η Άννα Μάνη-Παπαδημητρίου (Κατερίνη, 18 Αυγούστου 1964) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός. Είναι βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην Πιερία και υφυπουργός Ανάπτυξης.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Νομική σχολή του ΑΠΘ. Άσκησε δικηγορία επί σειρά 25 ετών, διατηρώντας δικηγορικό γραφείο στην Κατερίνη. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στη Δημόσια Διοίκηση στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 με τη ΝΔ συγκεντρώνοντας 4.642 σταυρούς. Στις εκλογές του Ιουλίου του 2019 εξελέγη για δεύτερη φορά βουλευτής με 10.727 σταυρούς. Στις εκλογές του Μαΐου 2023 επανεξελέγη με 11.277 σταυρούς και ανανέωσε τη θητεία της στις εκλογές του Ιουνίου 2023.
Ήταν μέλος στην ειδική μόνιμη Επιτροπή της Βουλής για την Προστασία του Περιβάλλοντος. Το 2019 εκλέχθηκε κοσμήτορας του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Επίσης, από το 2021 εκλέχθηκε και τελεί χρέη προέδρου της Επιτροπής Βιβλιοθήκης της Βουλής. Ακόμη, είναι αντιπρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής και μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδος - Ισραήλ.
Από τον Ιούνιο 2023 είναι υφυπουργός Ανάπτυξης στη δεύτερη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη .αριστερά|μικρογραφία|226x226px|Συνάντηση Ελληνικής αποστολής στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος(Twinning) μικρογραφία|Υπογραφή σύμβασης μεταξύ Βουλής των Ελλήνων και ΟΤΕ
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ανάπτυξης
Οικογένεια Καετάνι
μικρογραφία|Το οικόσημο της οικογένειας Γκαετάνι Η Οικογένεια Καετάνι ή Γκαετάνι (Caetani, ή Gaetani, ή Cajetani(, είναι μια ιταλική οικογένεια ευγενών, που κατάγεται από την πόλη Γκαέτα, η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Δουκάτο της Γκαέτα, στη Δημοκρατία της Πίζας, στη Ρώμη, στο Παπικό κράτος και στο Βασίλειο των δύο Σικελιών.
Ιστορία
Αρχαία οικογένεια η οποία σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση καταγόταν από τους δούκες της Γκαέτα. Ορισμένες ιστορικές πηγές αποδίδουν σε αυτήν την οικογένεια τον Πάπα Γελάσιο Β΄, γεννημένος στη Γκαέτα το 1060 και πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1119 στο Αββαείο του Κλυνύ. Η τεκμηριωμένη γενεαλογία της οικογένειας ξεκινά μόνο από τον 12ο αιώνα, καθώς από αυτήν την ιστορική περίοδο διακρίνονται ξεχωριστοί κλάδοι στη Γκαέτα, την Πίζα, τη Ρώμη, την Ανάγκνι, και τη Νάπολη, όλοι απόγονοι του γενάρχη της.
Σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, ο γενάρχης της οικογένειας είναι ο Ανατόλιος, Κόμης της Γκαέτα, Βυζαντινός κυβερνήτης της πόλης, το 830, εγγονός από την πατρική γενιά του Θεοδώριχου βασιλιά των Γότθων και από τη μητρική γενιά των Κόμηδων του Τούσκουλου και την Αννική γενιά. Κατά άλλη εκδοχή ο Ανατόλιος ήταν απόγονος του Αννεσχίνο Γκότο (Annecchino Goto) Ισπανού που έφυγε από την πατρίδα του το 773 και μετανάστευσε στην Ιταλία. μικρογραφία|Το κάστρο των Γκαετάνι στο Λάτσιο Οι Γκατεάνι διατήρησαν την κυριαρχία τους στην πόλη της Γκαέτα μέχρι τα μέσα του 11ου αιώνα, όταν ο Δούκας Ιωάννης Ε΄ διώχθηκε από τον Πρίγκιπα της Κάπουα. Τότε αναφέρεται ότι πολλά μέλη της οικογένειας μετοίκησαν στην Νάπολη με γενάρχη τυ κλάδου τον Αλίγκερνο.
Άλλοι κλάδοι προερχόμενοι από τους δούκες της Γκαέτα ήταν ο κλάδος της Πίζα πατρίκιοι της πόλης, κόντηδες της Τερρίκκιο (conti di Terriccio), της Πομάγια και ντ΄Ορίσεο (Pomaya e d'Oriseo), εξόριστοι από την Πίζα τον δέκατο τέταρτο αιώνα ο κλάδος πέρασε στη Σικελία μέχρι τον περασμένο αιώνα, με τελευταίο απόγονο τον Αλλεσάντρο που πέθανε το 1823. Συνεχίζουν σήμερα κλάδοι της οικογένειας στην Πίζα και το Λάτσιο.
Ο κλάδος της Ρώμης έχει αναδείξει 16 καρδινάλιους από τους 28 της οικογένειας, γενάρχης του κλάδου ήταν ο Ούγος γιος του Ντοκιμπίλη Β΄ δούκα της Γκαέτα.
Μέλη της οικογένειας έχουν αποκτήσει τίτλους κι έχουν κυβερνήσει σαν Κόμητες και δούκες του Φοντί, Δούκες, πρίγκιπες του Τραέτο, Δούκες της Λαυρεζάνα, Πρίγκιπες του Πιεμόντε, Πρίγκιπες της Καζέρτα, Πρίγκιπες του Καζάρο, μαρκήσιοι του Σορτίνο, δούκες και κόμητες του Φοντί, κόμητες του Τρέττο και κύριοι του Τόρρε.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένειες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
MG (αποσαφήνιση)
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων MG ή Mg ή mg ή mG (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ-τζι) ή μg μπορεί να αναφέρεται :
Τάαλ
thumb|250px|Αεροφωτογραφία του Τάαλ Το Τάαλ (Taal) είναι ενεργό νησί-ηφαίστειο στη μέση της ομώνυμης λίμνης της νήσου Λουσόν, στις Φιλιππίνες. Το Τάαλ βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Λουσόν, περίπου 50 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Μανίλα. Εξαιτίας της εγγύτητάς του σε κατοικημένες περιοχές και της ηφαιστειακής του δραστηριότητας το Τάαλ έχει χαρακτηριστεί ως ηφαίστειο Δεκαετίας και παρακολουθείται ώστε να προληφθεί κάποια φυσική καταστροφή.
Το Τάαλ είναι σύνθετο και αποτελείται από μια μεγάλη καλντέρα η οποία έχει γεμίσει εν μέρει με νερό και σχηματίζει τη λίμνη Τάαλ, την τρίτη μεγαλύτερη της χώρας. Κοντά στο κέντρο της λίμνης βρίσκεται ένα νησί γνωστό ως Βολκέινο Άιλαντ (Volcano Island), όπου λαμβάνουν χώρα οι πρόσφατες εκρήξεις του ηφαιστείου. Σε αντίθεση με το Μαγιόν, το Τάαλ δεν έχει μεγάλο ύψος. Το μέγιστο ύψος του είναι 311 μέτρα. Το Τάαλ είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια των Φιλιππίνων, με 33 εκρήξεις να έχουν καταγραφεί από το 1572 μέχρι το 1977.
Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1965, σημειώθηκε έκρηξη του ηφαιστείου ύστερα από δεκαετίες ημεμίας. Η λάβα και η ηφαιστειακή τέφρα κάλυψαν μέσα σε λίγες ώρες τις εύφορες πλαγιές του όρους, πνίγοντας τα σπίτια των 2.000 κατοίκων του. Οι περισσότεροι πρόλαβαν να απομακρυνθούν εγκαίρως, αλλά δεκάδες χάθηκαν στα νερά της λίμνης Ταάλ, όταν οι θύελλες και οι τρικυμίες που προκάλεσε η γεωλογική αναταραχή καταπόντισαν τα πλεούμενα, με τα οποία επιχείρησαν να περάσουν στην απέναντι στεριά.
Στις 12 Ιανουαρίου 2020 άρχισε νέα έκρηξη του ηφαιστείου, με τη δημιουργία εκρηκτικών στηλών τέφρας. Την επόμενη ημέρα παρατηρήθηκε εκροή λάβας. Η έκρηξη οδήγησε σε εκκένωση του νησιού, καθώς και των πέριξ ακτών της λίμνης λόγω φόβου για τσουνάμι, με τις αρχές να απομακρύνουν 44.000 ανθρώπους. Λόγω της έκρηξης ακυρώθηκαν εκατοντάδες πτήσεις που κατευθύνονταν στη Μανίλα και έκλεισαν τα σχολεία, οι κυβερνητικές υπηρεσίες και το χρηματιστήριο της Μανίλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια των Φιλιππίνων
Σπυρίντων Ντζέροβ
Ο Σπυρίντων Ντζέροβ (βουλγαρικά: Спиридон Джеров), ήταν βούλγαρος επαναστάτης συμμετέχων στην Ελληνική επανάσταση του 1821, μέλος της Φιλικής εταιρείας.
Εγγόνια του ήταν οι επαναστάτες Σπύρος, ο Λούκα, και ο στρατηγός Κλήμεντ Ντζέροβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βούλγαροι μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Ντόμπριτσα Τσόσιτς
Ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς (Добрица Ћосић, 29 Δεκεμβρίου 1921 - 18 Μαΐου 2014) ήταν εξέχων Σέρβος συγγραφέας, ένας από τους πιο δημοφιλείς της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο 1992-1993.
Βιογραφικό
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 ο Τσόσιτς ήρθε σε ρήξη με το καθεστώς, με αφορμή την πολιτική που ακολουθούσε αυτό ως προς τις εθνότητες. Κυριότερος λόγος στάθηκε η παροχή αυτονομίας στο Κόσοβο και τη Βοϊβοντίνα, μέτρο με το οποίο ο Τσόσιτς διαφώνησε σφόδρα. Έπειτα πέρασε στην ανομοιογενή δημοκρατική αντιπολίτευση στην οποία επίσης συμμετείχαν η Ανθρωπιστική Μαρξιστική Σχολή Πράξις και άλλοι δημοκρατικοί διανοούμενοι όπως ο Μίλοβαν Τζίλας. Το 1984 ιδρύει την Επιτροπή για την Υπεράσπιση της Ελευθερίας της Σκέψης και του Λόγου. Το 1986, ως μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών παίρνει την πρωτοβουλία για τη συγγραφή ενός Μνημονίου πάνω στα τρέχοντα προβλήματα της Γιουγκοσλαβίας. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν συμμετείχε στη συγγραφή του κειμένου, υπήρξε ο εμπνευστής του. Το κείμενο αυτό θεωρήθηκε έναυσμα μιας σερβικής πατριωτικής πολιτικής από τη μία, αλλά και από την άλλη μια προκλητική επανεμφάνιση του Σερβικού εθνικισμού. Κατά τα τέλη της αυτής της δεκαετίας γίνεται υποστηρικτής του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και πείθει τον Ράντοβαν Κάρατζιτς να λάβει ενεργό μέρος στην πολιτική. Το 1991 υποστήριξε τις Σερβικές δυνάμεις του Ράτκο Μλάντιτς στη Βοσνία.
Μετά τη διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας ο Τσόσιτς εκλέγεται Πρόεδρός της το 1992 αλλά απομακρύνεται το 1993 εξαιτίας της σύγκρουσής του με τον Μιλόσεβιτς. Έκτοτε, ο Τσόσιτς θα αποτελέσει έναν από τους πιο σκληρούς επικριτές και αντιπάλους του, παρά την αρχική υποστήριξη του σε αυτόν. Το 2000 προσχώρησε στο αντιπολιτευτικό κίνημα Otpor (Αντίσταση).
Ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς συχνά αποκαλείται εθνάρχης ή πνευματικός πατέρας της Εθνικής Αναγέννησης της Σερβίας από τους υποστηρικτές του. Ως το τέλος της ζωής του ήταν υποστηρικτής του Σερβοβοσνιακού Στρατού και του Σερβοβόσνιου στρατιωτικού ηγέτη Ράτκο Μλάντιτς.
Απεβίωσε το Μάιο του 2014.
Στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί το βιβλίο του Η εποχή της εξουσίας.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι λογοτέχνες Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Παρτιζάνοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Γιουγκοσλαβίας
Κωνσταντίνος Νικητιάδης
Ο Κωνσταντίνος Νικητιάδης (18 Οκτωβρίου 1906 - 1987) ήταν Έλληνας ανώτατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έκανε σπουδές αρχικά στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια στη Σχολή Γενικής Εκπαιδεύσεως και σε άλλες σχολές. Το 1952 ήταν κυβερνήτης στο καταδρομικό "Έλλη" και το 1952-53 ήταν ανώτερος διοικητής υποβρυχίων και αντιτορπιλικών. Υπηρέτησε επίσης ως ναυτικός διοικητής της Δωδεκανήσου και ως διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (1954). Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Κάππαρη και είχαν 5 τέκνα: 2 αγόρια και 3 κορίτσια.
Απεβίωσε στο Χαλάνδρι το 1987.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Εργοστάσιο φαγεντιανής Μοντερώ
Το εργοστάσιο φαγεντιανής Montereau ιδρύθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα στη συμβολή των ποταμών Yonne και Σηκουάνα. Το 1819 αγοράστηκε από τον Saint-Cricq-Casaux, ιδιοκτήτη του εργοστασίου πορσελάνης Creil, ο οποίος το 1825 το νοίκιασε στους Λουί Λεμπέφ και Thibault. Οι δυο τους παρέμειναν συνεταίροι μέχρι το 1833, οπότε ο Thibault πέθανε. Ο Λεμπέφ συνέχισε τη λειτουργία του εργοστασίου μέχρι το 1840, οπότε ο Saint-Cricq-Casaux συγχώνευσε τις δύο επιχειρήσεις με την επωνυμία Faienceries de Creil et Montereau. Τα δύο εργοστάσια συνέχισαν την παραγωγή τους μέχρι το 1895, οπότε η παραγωγή του Creil μεταφέρθηκε στις εγκαταστάσεις του Montereau που παρέμεινε μόνο αυτό σε λειτουργία. Το 1921 η εταιρεία Boulenger & Co του Choisy εξαγόρασε την Faienceries de Creil et Montereau. Το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργεί έως το 1955.
Το εργοστάσιο του Montereau παρήγαγε σερβίτσια φαγητού, κυρίως πιάτα σε δωδεκάδες και σερβίτσια τσαγιού. Τα προϊόντα του διακοσμούνταν με θέματα του συρμού και θέματα από την επικαιρότητα. Οι παραστάσεις σε αυτά αποτυπώνονταν επάνω στην πορσελάνη με τη μέθοδο της χαλκομανίας. Κοινό στοιχείο της κάθε σειράς πιάτων αποτελούσε η διακοσμητική ταινία στο περιχείλωμα, καθώς υπήρχε ποικιλία διακοσμητικών μοτίβων. Τα προϊόντα του εργοστασίου μέχρι το 1825 έφεραν τις σφραγίδες MONTEREAU και MAU, οπότε αυτή αντικαταστάθηκε από τη σφραγίδα LL & T MONTAU που έφερε τα αρχικά των νέων εκμεταλλευτών Louis Leboeuf και Thibault.
Στην παραγωγή του εργοστασίου εντοπίζονται σειρές πιάτων με παραστάσεις εμπνευσμένες από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και τη σφραγίδα LL & T MONTAU. Τα αντικείμενα αυτά χρονολογούνται περί το 1826-1827. Οι παραστάσεις των πιάτων αυτών βασίζονται σε έργα χαρακτικής. Πέντε από αυτές προέρχονται από μία σειρά 16 λιθογραφιών που φιλοτέχνησε το 1824 ο Charles Henri Loeillot-Hartwig (ή Karl Loeillot) με το γενικό τίτλο Recueil de sujets Grecs. Πρόκειται για τα θέματα Pacha fait prissonnier και La veille d' une attaque, καθώς και τρία ακόμη με παραλλαγμένο τον τίτλο που αποδίδουν τον Ανδρέα Μιαούλη (Miaulis prenant un navire turc), τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο (Mavrocordatos prenant un fort defendu par des Turcs) και τον Λόρδο Βύρωνα (Lord Byron à la tête d' un détachement grec). Η σειρά συμπληρωνόταν με επτά ακόμη θέματα που αποδίδουν τον Κωνσταντίνο Κανάρη (Constantin Canaris sur un brulot), τον Μάρκο Μπότσαρη (Marcos Botzaris dans le camp des Turcs), σκηνές από την άλωση του Μεσολογγίου (Les Turcs emmenant les femmes et les enfants grecs, Les femmes de Missolonghi à la brêche, Les Grecs reçevant la bénédiction à Missolonghi) και στιγμιότυπα από τη φιλελληνική κίνηση στο Παρίσι (Comité grec présidé par Mr. de Chateaubriand και Quête pour les Grecs).
Τα πιάτα της φιλελληνικής σειράς του Montereau διακρίνονται, με βάση τη διακοσμητική ταινία στο περιχείλωμα, στις εξής σειρές: 1η: φιλελληνικό πλαίσιο αποτελούμενο από στεφανάκια με τα ονόματα ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης (Κανάρης, Μιαούλης, Μπότσαρης), Γάλλων φιλελλήνων (Φαβιέρος, Βύρων, Εϋνάρδος) και τις λέξεις La croix και Liberté (ασπρόμαυρη, κιτρινόμαυρη, πολύχρωμη) 2η: πλοχμός από φύλλα και καρπούς αγριοκαστανιάς (ασπρόμαυρη, κιτρινόμαυρη) 3η: «λεπτή» κληματαριά (ασπρόμαυρη, κιτρινόμαυρη) 4η: πολεμικά σύμβολα (ασπρόμαυρη, πολύχρωμη) 5η: κίτρινο πλαίσιο (ασπρόμαυρη) 6η: σχηματοποιημένα ανθέμια (ασπρόμαυρη, κιτρινόμαυρη, πολύχρωμη) 7η: σκυλιά και λαγοί (πολύχρωμη) 8η: «μεγάλη» κληματαριά (πολύχρωμη)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας
Σταυρός Ημαθίας
Ο Σταυρός είναι κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Ημαθίας στην Κεντρική Μακεδονία.
Γενικές πληροφορίες
Ο Σταυρός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 10 μέτρα στον επαρχιακό οδικό άξονα Θεσσαλονίκης- Βέροιας. Η απόστασή του από τη Θεσσαλονίκη είναι 60 χλμ. Υπάγεται στον Δήμο Αλεξάνδρειας του οποίου αποτελεί τοπική κοινότητα και μέχρι το 2011 αποτελούσε το μεγαλύτερο δημοτικό διαμέρισμα στον Δήμο Αντιγονιδών στη δημοτική ενότητα του οποίου ανήκει σήμερα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.229 κατοίκους. Το χωριό πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 26 Ιουλίου, οπότε τελούνται τα Σταυριώτικα, εκδηλώσεις για τη γιορτή της Αγίας Παρασκευής. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία (καλλιέργεια ροδάκινων, ζαχαρότευτλων, βαμβακιού και καλαμποκιού) και αλλες καλλεργιες
Διοικητικές πληροφορίες
Τοπική Κοινότητα Σταυρού / Διοικητικές Μεταβολές '''Κ. Σταυρού Ν. Ημαθίας'''
Προηγούμενοι Πρόεδροι :
Αθλητισμός
Η πoρεία της Θύελλας Σταυρού στα πρωταθλήματα έχει ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ομαδικό μονόζυγου ανδρών
Το ομαδικό του μονόζυγου ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το δεύτερο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Συμμετείχε μόνο η ομάδα της Γερμανίας, με αρχηγό τον Φριτς Χόφμαν.
Πηγές
Ομαδικό μονόζυγου
2 Ιανουαρίου
1 Ιανουαρίου | 2 Ιανουαρίου | 3 Ιανουαρίου
Η 2α Ιανουαρίου είναι η 2η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 363 ημέρες (364 σε δίσεκτα έτη).
Παραδοσιακό εορτολόγιο
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Σικάγο)
Το Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο στο Ενυδρείο Σεντ κοντά στο Σικάγο του Ιλινόι των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι υπαίθριο γλυπτό από τον καλλιτέχνη Καζίμιες Χοντζίνσκι που απεικονίζει τον Ταντέους Κοστσιούσκο, εγκατεστημένο στο μέσο του Αυτοκινητοδρόμου Ανατολικής Αλληλεγγύης. Το άγαλμα δημιουργήθηκε το 1904 και βρισκόταν αρχικά στο Πάρκο Χάμπολτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία στο Σικάγο Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Σικαγο
Στην Εντατική
Το Στην Εντατική (ER) είναι αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά που βραβεύτηκε με πολλά Βραβεία Έμμυ και έχει ολοκληρώσει δώδεκα κύκλους. Θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες δραματικές σειρές της αμερικανικής τηλεόρασης.
Πλοκή
Η σειρά διαδραματίζεται στην αίθουσα επειγόντων περιστατικών σ΄ ένα μεγάλο νοσοκομείο του Σικάγο. Εκεί που η ένταση και το άγχος ανεβαίνουν κατακόρυφα παρακολουθούμε τις αγωνιώδεις προσπάθειες των γιατρών να σώσουν τη ζωή των ασθενών τους. Οι αποφάσεις παίρνονται σε κλάσματα δευτερολέπτων και είναι αποφάσεις ζωής ή θανάτου. Δουλεύουν με αυταπάρνηση αν και αμείβονται ανεπαρκώς και καθημερινά ένας είναι ο στόχος τους: η ζωή να είναι αυτή που θα επικρατήσει στη δύσκολη μάχη με το θάνατο. Χαρά και λύπη εναλλάσσονται και οι ισορροπίες δεν είναι πάντα εύκολο να κρατηθούν. Οι σκηνές του νοσοκομείου αποδίδονται με ρεαλιστικό τρόπο και αυτή είναι η επιτυχία και η διαφορά της συγκεκριμένης σειράς από άλλες που εκτυλίσσονται σε παρόμοιους χώρους.
Ανάπτυξη
Παραγωγός της σειράς είναι ο Μάικλ Κράιτον, παραγωγός των κινηματογραφικών ταινιών Τζουράσικ Παρκ, Τουίστερ, Αποκαλύψεις, Ανατέλλων Ήλιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Warner Bros. Television Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του NBC Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-σειρές)
Ισότοπο
Ισότοπα χαρακτηρίζονται τα άτομα του ίδιου χημικού στοιχείου που έχουν διαφορετικό αριθμό νετρονίων στον πυρήνα τους.
Γενικά
Τα ισότοπα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως διαφορετικές εκδοχές, ή παραλλαγές του ίδιου του στοιχείου. Όλα τα ισότοπα ενός στοιχείου έχουν ίδιο ατομικό αριθμό και επομένως τις ίδιες χημικές ιδιότητες, παρουσιάζοντας διαφορά μόνο στον μαζικό αριθμό. Ωστόσο τα ισότοπα μπορεί να παρουσιάζουν διαφορετικές φυσικές ιδιότητες όπως για παράδειγμα στην πυκνότητα.
Ένα ισότοπο καθορίζεται από τον μαζικό αριθμό του που ονομάζεται και αριθμός νουκλεονίων. Πρόκειται για το συνολικό αριθμό των πρωτονίων και των νετρονίων του ατομικού του πυρήνα. Σημειώνεται ότι οι χημικές ιδιότητες των στοιχείων εξαρτώνται από την ηλεκτρονική δομή τους που συνδέεται άμεσα με τον αριθμό πρωτονίων των πυρήνων τους. Αντίθετα τα νετρόνια δεν επηρεάζουν αυτές, πλην όμως συντελούν στη διαμόρφωση της τιμής της ατομικής μάζας των ατόμων των στοιχείων. Αυτό έχει ως συνέπεια τα ισότοπα να διακρίνονται μεταξύ τους από τις ατομικές μάζες τους. Σημαντική διαφορά μεταξύ των ισοτόπων του ίδιου ατομικού αριθμού είναι ότι τα περισσότερα ισότοπα είναι ασταθή, ενώ μερικά μόνο είναι σταθερά. Συνήθως τα ασταθή ισότοπα είναι ραδιενεργά, καλούμενα εξ αυτού "ραδιοϊσότοπα".
Αναφορά - Συμβολισμός
Κάθε ισότοπο προσδιορίζεται από το όνομα του συγκεκριμένου στοιχείου ακολουθούμενο από μία παύλα και τον μαζικό αριθμό του (π.χ. ήλιο-3, το ήλιο-4 , άνθρακας-12 , άνθρακας-14 , ουράνιο-235, ουράνιο-239 κ.λπ.. Ως χημικό σύμβολο του ισοτόπου χρησιμοποιείται ομοίως το χημικό σύμβολο του στοιχείου, π.χ., «C» για τον άνθρακα, με δύο αριστερούς εκθέτες, έναν πάνω αριστερά και ένα κάτω επίσης αριστερά. Ο άνω εκθέτης αποδίδει τον μαζικό αριθμό του ισοτόπου, ο δε κάτω τον ατομικό αριθμό του στοιχείου όπως π.χ. 32He, 42He, 126C, 146C, 23592U, και 23992U.
Όπως γίνεται αντιληπτό από τα παραπάνω παραδείγματα ο κάτω αριστερός εκθέτης παραμένει σταθερός για το ίδιο στοιχείο, επειδή όμως αυτό είναι γνωστό από το σύμβολο του στοιχείου τις περισσότερες φορές παραλείπεται διατηρώντας μόνο τον άνω αριστερό εκθέτη δηλαδή του μαζικού αριθμού έτσι τα παραπάνω απλουστεύονται αντίστοιχα σε 3He, 4He, 12C, 14C, 235U, και 239U.
Διάκριση
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική
Imaginifer
Imaginifer ήταν το όνομα μιας βαθμίδας του στρατού της Αρχαίας Ρώμης. Για την ακρίβεια ανήκε στην ομάδα των ατόμων που μετέφεραν στη μάχη τα εμβλήματα του ρωμαϊκού στρατού. Το όνομά του προέρχεται από το είδος του εμβλήματος που κρατούσε, το «imago». Επρόκειτο για ένα τρισδιάστατο πορτραίτο του αυτοκράτορα, κατασκευασμένο από μέταλλο. Η χρήση του ξεκίνησε από την εποχή του Αυγούστου, οπότε και καθιερώθηκε η λατρεία του θεοποιημένου αυτοκράτορα. Το έμβλημα αυτό χρησιμοποιούσε μοναχά η κοόρτις που προηγούταν.
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
Δημήτρης Νικολαρεΐζης
Ο Δημήτρης Νικολαρεΐζης (1908 - 29 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός και διπλωμάτης, εκπρόσωπος της γενιάς του ' 30. Τιμήθηκε με παράσημα για τις υπηρεσίες του προς τη χώρα.
Βιογραφία
Καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Σάμου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έπειτα Ιστορία της Τέχνης στην Ιταλία.
Ως συγγραφέας έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1925. Ήταν φίλος του Σεφέρη. Έγραψε πεζογραφήματα, δοκίμια και κριτικές. Το 1963 με το έργο του "Δοκίμια κριτικής" απέσπασε το βραβείο Λ Γουλανδρή από την "Ομάδα των Δώδεκα".
Μετά τη Μάχη της Κρήτης το 1941 ακολούθησε την ελληνική κυβέρνηση στην εξορία. Από τη δεκαετία του ΄40 ως τη δεκαετία του ' 60 ακολούθησε και διπλωματική σταδιοδρομία. Από τις 26 Ιανουαρίου 1960 ως τις 29 Οκτωβρίου 1964 διετέλεσε πρεσβευτής της Ελλάδας στο Βελιγράδι. Εν συνεχεία υπηρέτησε ως πρεσβευτής στο Λονδίνο, ως το 1967.
Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών το 1981.
Μάρκος Μίνδλερ
Ο Μάρκος Μίνδλερ γεννήθηκε στην Αθήνα, από γονείς Γερμανικής καταγωγής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1882, έχοντας αποκτήσει το διδακτορικό του, έγινε δεκτός στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται ως βοηθός μη μισθωτούς στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο της Αθήνας, και ανέλαβε να υπηρετήσει ως αναπληρωτής δικαστής στο Εφετείο. Το 1886, διορίστηκε στινογράφος στο κοινοβούλιο της Ελλάδας. Το 1900 μετά την αποχώρηση του αδελφού του έγινε επικεφαλής του γραφείου των στανογράφων, μια θέση που διατηρούσε μέχρι την αποχώρησή του το 1937, έχοντας φτάσει στη θέση του γενικού διευθυντή. Ο Mark Mindler πέθανε το 1957.
Δράση
Ο Μίνδλερ  αφιέρωσε σημαντικό χρόνο στην προώθηση της εκπαίδευσης και της ανάπτυξης των νέων της Ελλάδας μέσω δραστηριοτήτων όπως ο αθλητισμός και ο προσκοπισμός. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πανελλήνιου Συλλόγου Ερασιτεχνικών Αθλητικών (ΣΕΓΑΣ) όταν ιδρύθηκε για πρώτη φορά και διετέλεσε πρόεδρος από το 1914 έως το 1926. Όταν αναχώρησε το 1928, του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου προέδρου. Ο Μάρκος Μίνδλερ προώθησε ενεργά το Προσκοπικό Κίνημα στην Ελλάδα, ιδρύοντας και πρωτοπόρα την πρώτη ελληνική ομάδα προσκόπων.Ο Mίνδλερ ήταν ένα homo universalis. Ως αφοσιωμένος αθλητής συμμετείχε το 1875 στους τρίτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ζάππας, την πρώτη αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκτός από τη συμμετοχή του στο ΣΕΓΑ και το προσκοπικό κίνημα, ήταν πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Neo Faliro, του Πανελλήνιου Συλλόγου Γυμναστικής και του ποδηλατικού συλλόγου. Επιπλέον, ως φιλοτελιστής διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρείας (1929), και ως απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών συμμετείχε σε πολλές συναυλίες του.
Για τη συνεισφορά του στην ελληνική κοινωνία, ο Μίντλερ έλαβε πολλά βραβεία και διακρίσεις. Ήταν διακοσμημένος με το Τάγμα του Βασιλιά Γεωργίου Α, το Τάγμα του Φοίνικα, τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρα και πολλά άλλα ξένα μετάλλια. Επιπλέον, ο Δήμος Αθηναίων του έδωσε το Χάλκινο Μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων. Κάθε χρόνο από το θάνατό του, η Ομάδα Προσκόπων που ίδρυσε έβαζε φρέσκες κόκκινες και μαύρες τουλίπες στον τάφο του κατά τη διάρκεια μιας ειδικής μνημόσυνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πρόσκοποι Κατηγορία:Παραλήπτες του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Τάγμα του Φοίνικος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Γέζι Αντζεγιέφσκι
μικρογραφία| Τάφος του Γέζι Αντζεγιέφσκι στο [[κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία]] Ο Γέζι Αντζεγιέφσκι (πολωνικά: Jerzy Andrzejewski) (19 Αυγούστου 1909 - 19 Απριλίου 1983) ήταν παραγωγικός Πολωνός συγγραφέας. Τα έργα του αντιμετωπίζουν αμφιλεγόμενα ηθικά ζητήματα, όπως την προδοσία, τους Εβραίους και το Άουσβιτς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τα μυθιστορήματά του, το Στάχτες και διαμάντια (σχετικά με την άμεση μεταπολεμική κατάσταση στην Πολωνία) και το Άγια Εβδομάδα (σχετικά με την Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας), έχουν μετατραπεί σε ταινίες από τον βραβευμένο με Όσκαρ Πολωνό σκηνοθέτη Άντζεϊ Βάιντα. Το μυθιστόρημα Στάχτες και διαμάντια έχει μεταφραστεί στα ελληνικά.
Ζωή και καριέρα
Ο Αντζεγιέφσκι γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1909 και σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Το 1932 έκανε το ντεμπούτο του στο περιοδικό ABC με το πρώτο του διήγημα με τίτλο Wobec czyjegoś życia (Ενάντια στη ζωή κάποιου άλλου). Το 1936 δημοσίευσε μια πλήρη συλλογή από διηγήματα με τίτλο Drogi nieuniknione (Αγαπητό αναπόφευκτο), στο περιοδικό Prosto z mostu, και σύντομα έλαβε ευρεία αναγνώριση για το νέο του, εμπνευσμένο από τον καθολικισμό μυθιστόρημα Ład serca (Τάγμα της καρδιάς) από το 1938.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συμμετείχε σε προσπάθειες να βοηθήσει τους Εβραίους πρόσφυγες. Το σύντομο μυθιστόρημα του Άγια Εβδομάδα (1945) έχει περιγραφεί ως «αναμφισβήτητα η πρώτη λογοτεχνική προσπάθεια εξέτασης της συμπεριφοράς των Πολωνών απέναντι στο Ολοκαύτωμα».
Αμέσως μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Αντζεγιέφσκι δημοσίευσε τον τόμο Νύχτα (Noc, 1945) και το πιο διάσημο μυθιστόρημά του, Στάχτες και διαμάντια (Popiół i diament, 1948). Έχοντας προσχωρήσει στο Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών (ΠΚΕΕ) το 1950, αποχώρησε από το κόμμα μετά τις διαμαρτυρίες και τις ταραχές του Πολωνικού Οκτώβρη του 1956. Μετά την καταστολή της Άνοιξης της Πράγας, στην οποία συμμετείχαν πολωνικά στρατεύματα, ο Αντζεγιέφσκι έγραψε ένα γράμμα συγγνώμης προς τον Έντουαρντ Γκόλντστουκερ, πρόεδρο της Τσεχοσλοβακικής Ένωσης Συγγραφέων. Το 1964 ήταν ένας από τους υπογράφοντες της λεγόμενης Επιστολής των 34 προς τον Πρωθυπουργό Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς, σχετικά με την ελευθερία του πολιτισμού. Το 1976, ο Αντζεγιέφσκι ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της διανοητικής ομάδα της αντιπολίτευσης ΕΑΕ (Επιτροπή Άμυνας των Εργαζομένων). Αργότερα, ο Αντζεγιέφσκι ήταν ισχυρός υποστηρικτής του πολωνικού αντικομμουνιστικού κινήματος της Αλληλεγγύης.
Παρόλο που συχνά θεωρήθηκε επικρατέστερος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, δεν έλαβε ποτέ την τιμή. Ο ισχυριζόμενος αλκοολισμός του στα ύστερα χρόνια του μπορεί να παρεμπόδισε τη λογοτεχνική του παραγωγή, εμποδίζοντας έτσι να γίνει ποτέ μια πραγματική ηθική φιγούρα.
Πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου στη Βαρσοβία το 1983.
Κληρονομιά
Τα γραπτά του Αντζεγιέφσκι κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα οποία ενέπνευσαν τον αντιναζιστικό Εσωτερικό Στρατό, και με τη σειρά τους το μεταπολεμικό έργο του ως προπαγανδιστή για τον σταλινισμό στην Πολωνία αναλύονται στο βιβλίο «Αιχμάλωτη σκέψη» του Τσέσουαφ Μίουος. Σε αυτό το βιβλίο, ο Μίουος αναφέρεται στον Αντζεγιέφσκι μόνο ως «Άλφα». Σύμφωνα με τον Μίουος, η γραφή του Αντζεγιέφσκι είναι «αγιασμένη και υπεροπτική», και άλλοι ποιητές και συγγραφείς στη μεταπολεμική Πολωνία τον θεωρούσαν «αξιοσέβαστη πόρνη».
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2006, ο Γέζι Αντζεγιέφσκι απονεμήθηκε μετά θάνατον τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας από τον Πρόεδρο της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Το Εξπρές του Μεσονυχτίου (ταινία)
Η ταινία ξεφεύγει αρκετά από τα γεγονότα που περιγράφει το βιβλίο, ειδικά στην παρουσίαση των Τούρκων. Αρκετά χρόνια αργότερα, τόσο ο Χέιζ όσο και ο Στόουν, δήλωσαν ότι μετάνιωσαν για την απεικόνιση των Τούρκων στην ταινία. Ο τίτλος στην αργκό των φυλακών, σημαίνει την προσπάθεια κρατούμενου να αποδράσει.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 6 Οκτωβρίου 1978. Έλαβε πολύ καλές κριτικές, με αρκετούς να επαινούν την ερμηνεία του Ντέιβις, το καστ, το σενάριο, τη σκηνοθεσία και τη μουσική του Τζόρτζιο Μόροντερ. Έλαβε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία, κερδίζοντας δύο, στις κατηγορίες Διασκευασμένου Σεναρίου και Μουσικής.
Πλοκή
Στις 6 Οκτωβρίου 1970, μετά την παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Αμερικανός Μπίλι Χέιζ συλλαμβάνεται από την τουρκική αστυνομία για κατοχή μαριχουάνας καθώς ήταν έτοιμος να αναχωρήσει αεροπορικώς από τη χώρα μαζί με την κοπέλα του. Μετά από λίγο έρχεται ένας μυστηριώδης Αμερικάνος και πηγαίνει τον Μπίλι σε ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα και μεταφράζει τη συνομιλία του με έναν ντετέκτιβ. Η αστυνομία ρωτάει τον Μπίλι πώς βρέθηκε στην κατοχή του το χασίς.
Ο Μπίλι τους λέει ότι το αγόρασε από έναν ταξιτζή και προσφέρεται να βοηθήσει την αστυνομία να τον εντοπίσει με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Πηγαίνει με την αστυνομία σε μια τοπική αγορά και δείχνει τον ταξιτζή και ενώ η αστυνομία πηγαίνει να τον συλλάβει, ο Μπίλι αρχίζει να τρέχει για να τους ξεφύγει. Στριμώχνεται σε μια γωνία και συλλαμβάνεται ξανά από τον μυστηριώδη Αμερικάνο. Ο Μπίλι φυλακίζεται για 4 χρόνια και 2 μήνες για κατοχή ναρκωτικών. Στη φυλακή θα γνωρίσει και θα γίνει φίλος με άλλους κρατούμενους από τη Δύση.
Το 1974, μετά από έφεση, το Δικαστήριο απορρίπτει την αρχική ποινή των τεσσάρων χρόνων και τον καταδικάζει σε 30ετή φυλάκιση για το έγκλημά του. Η παραμονή του Μπίλι στη φυλακή μετατρέπεται σε ζωντανή κόλαση: τρομακτικές σκηνές σωματικών και πνευματικών βασανιστηρίων ακολουθούν η μία την άλλη, ενώ δωροδοκία, βία και παράνοια κυριαρχούν στη φυλακή.
Το 1975, η Σούζαν επισκέπτεται τον Μπίλι και τρομοκρατείται όταν βλέπει τι του έκαναν οι φύλακες. Του δίνει ένα σημειωματάριο με λεφτά κρυμμένα μέσα, ελπίζοντας ότι θα τον βοηθήσουν να δραπετεύσει. Αφού εισαχθεί στο ψυχιατρικό άσυλο της φυλακής, ο Μπίλι θα προσπαθήσει να αποδράσει, δωροδοκώντας τον αρχιφύλακα να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο όπου δεν υπάρχουν φύλακες. Ο αρχιφύλακας όμως τον πηγαίνει σε ένα άλλο δωμάτιο και επιχειρεί να τον βιάσει. Ο Μπίλι τον σκοτώνει. Φοράει τη στολή του και καταφέρνει να αποδράσει από την μπροστινή πόρτα. Στον επίλογο, αναφέρεται ότι τη νύχτα της 4ης Οκτωβρίου 1975, ο Μπίλι πέρασε τα σύνορα προς την Ελλάδα κι έφτασε στο σπίτι του τρεις εβδομάδες αργότερα.
Παραγωγή
Αν και η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά, ο ίδιος ο Μπίλι Χέιζ έχει υποστηρίξει 20 χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας ότι η κινηματογραφική εκδοχή είναι υπερβολική και σε αρκετά σημεία πλασματική σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στη φυλακή. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Μάλτα, μετά από άρνηση της άδειας που ζήτησε η παραγωγή να γίνουν τα γυρίσματα στην Κωνσταντινούπολη, όπου και η ιστορία είναι στην πραγματικότητα τοποθετημένη. Το αρχικό σενάριο του Όλιβερ Στόουν ήθελε τον Μπίλι να δραπετεύει στα βουνά αλλά ο μικρός προϋπολογισμός της ταινίας δεν επέτρεψε να γυριστεί η συγκεκριμένη σκηνή. Οι Ρίτσαρντ Γκιρ και Τζον Τραβόλτα είχαν προταθεί για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η τουρκική κυβέρνηση έκανε δημοσίως γνωστή τη δυσαρέσκειά της ως προς την παρουσίαση των Τούρκων και η ταινία απαγορεύτηκε και δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Τουρκία μέχρι το 1992, όταν και προβλήθηκε από ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό.
Διαφορές από το βιβλίο
Υπάρχουν κάποιες διαφορές ανάμεσα στην ταινία και στα πραγματικά γεγονότα που αφηγείται το βιβλίο: Στην ταινία ο Μπίλι Χέιζ είναι στην Τουρκία μαζί με την κοπέλα του ενώ στην πραγματικότητα ήταν μόνος. Οι σκηνές βιασμού είναι επίσης πλασματικές. Ο Μπίλι Χέιζ ποτέ δεν υποστήριξε ότι βιάστηκε από τους Τούρκους φύλακες ή κακοποιήθηκε σεξουαλικά αλλά ενέδωσε σε συναινετικό σεξ. Το φινάλε διαφέρει από αυτό του βιβλίου. Στο βιβλίο, ο Χέιζ μεταφέρεται σε άλλη φυλακή και δραπετεύει κολυμπώντας σε ένα ποτάμι και φτάνοντας απέναντι. Στην ταινία σκοτώνει τον φύλακα που επιχειρεί να τον βιάσει, φοράει τη στολή του και βγαίνει από την μπροστινή πόρτα της φυλακής.
Επιπλέον πληροφορίες
Τη μουσική της ταινίας αρχικά ανατέθηκε να συνθέσει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, τελικώς όμως την ανέλαβε ο Τζόρτζιο Μόροντερ έπειτα από άρνηση του πρώτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Τουρκόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Τουρκικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τουρκία Κατηγορία:Βρετανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλαν Πάρκερ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Όλιβερ Στόουν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Τουρκία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Πορφύριος Β΄
Ο Αρχιεπίσκοπος Πορφύριος Β΄ (κατά κόσμον Πορφύριος Λογοθέτης, Άγιος Ευστράτιος, 1859 - Αλεξάνδρεια, 3 Απριλίου 1928) ήταν Έλληνας κληρικός, θεολόγος και επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκαθήμενος της Αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1859 στο νησί του Αγίου Ευστρατίου κοντά στη Λήμνο, όπου έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Αφού η οικογένεια μετακόμισε στην Αίγυπτο το 1872, μπήκε ως δόκιμος μοναχός στο μετόχι του μοναστηριού της Αγίας Αικατερίνης στο Κάιρο. Σπούδασε στην Αμπέτειο Σχολή και στη συνέχεια στάλθηκε για σπουδές στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1882 αποφοίτησε από την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Μετά την αποφοίτησή του, για πέντε χρόνια διετέλεσε γραμματέας της μονής της Αγίας Αικατερίνης και πρόσφερε πολλά ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα από Έλληνες ευεργέτες της πατρίδας για την οργάνωση της ελληνικής κοινότητας Λήμνου στο Κάιρο.
Το 1887 στάλθηκε στη Ρωσία για να συνεχίσει τη θεολογική του εκπαίδευση, όπου παρακολούθησε σεμινάρια στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου για ένα χρόνο. Από το 1888 έως το 1890 σπούδασε στη Γερμανία, όπου παρακολούθησε σεμινάρια στη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν και στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Λειψίας.
Το 1890, επιστρέφοντας στο Κάιρο με τον τίτλο του υποψηφίου των φιλοσοφικών επιστημών, ανέλαβε ξανά τη θέση του γραμματέα της μονής της Αγίας Αικατερίνης και του καθηγητή στο ελληνικό γυμνάσιο.
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Μετά την παραίτηση από τον θρόνο του Αρχιεπισκόπου Σινά Πορφυρίου Α΄ στις 7 Απριλίου 1904, για λόγους υγείας, η αδελφότητα της μονής της Αγίας Αικατερίνης τον εξέλεξε, στις 25 Απριλίου, νέο ηγούμενο και προκαθήμενο της αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά.
Στις 17 Οκτωβρίου 1904, στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, χειροτονήθηκε επίσκοπος και αναδείχθηκε στο βαθμό του αρχιεπισκόπου. Την χειροτονία τέλεσαν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δαμιανός, οι Αρχιεπίσκοποι Ιορδανίας Επιφάνιος, Τιβεριάδος Μελέτιος, Κυριακουπόλεως Μελέτιος και ο Μητροπολίτης Νικόδημος. Συμμετείχαν, επίσης, εκπρόσωποι της ρωσικής και ελληνικής κυβέρνησης και εκπρόσωποι της ρωμαιοκαθολικής και αρμενικής κοινότητας της Ιερουσαλήμ.
Το 1904, μετά την ενθρόνισή του, ο Αρχιεπίσκοπος Πορφύριος Β΄ επισκέφθηκε το Κίεβο, όπου επιθεώρησε το μετόχι της Μονής του Σινά.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1918, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δαμιανός κηρύχθηκε επίσημα εκθρονισμένος για δεύτερη φορά από τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος Β΄ ανακηρύχθηκε τοποτηρητής του θρόνου. Οι αποφάσεις αυτές δεν αναγνωρίστηκαν από τους Ορθόδοξους Άραβες Χριστιανούς και από τον ίδιο τον Πατριάρχη Δαμιανό. Με την υποστήριξη της νέας στρατιωτικής διοίκησης, που σύντομα άλλαξε στην Παλαιστίνη, ο Πατριάρχης Δαμιανός επέστρεψε στο θρόνο των Ιεροσολύμων στις 23 Δεκεμβρίου 1918.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Σινά
Δημόσια λαογραφία
Δημόσια λαογραφία (αγγλικά: Public Folklore) καλείται εκείνη η όψη ενασχόλησης με τη λαογραφία έξω από τα ακαδημαϊκά πλαίσια εκφοράς της καθώς και η κατανάλωσή της στη δημόσια σφαίρα από το ευρύτερο κοινό. Πρόκειται στην πράξη για τη δουλειά που διεκπεραιώνεται από τους λαογράφους σε δημόσιους χώρους όπως τα μουσεία, τα λαογραφικά φεστιβάλ, οι ραδιοφωνικοί και οι τηλεοπτικοί σταθμοί κ.λπ. Πρόκειται για όρο κατ' αντιστοιχία της Δημόσιας Αρχαιολογίας και της Δημόσιας Ιστορίας.
Στο ελληνικό πλαίσιο
Καθώς η λαογραφία αποτελεί την επιστήμη που ασχολείται με όλες τις εκφάνσεις του λαϊκού πολιτισμού, στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό καθηγητή κοινωνικής λαογραφίας Βασίλη Νιτσιάκο, «η Λαογραφία καλλιεργήθηκε όχι μόνο ως επιστήμη αλλά σε μεγάλο βαθμό ως ερασιτεχνική και πατριωτική ενασχόληση, πατριωτική είτε με την τοπική είτε με την εθνική έννοια, συνήθως σε συνδυασμό, εφόσον κατά κανόνα το ζητούμενο είναι η σύνδεση του ενός επιπέδου με το άλλο, η εθνικοποίηση του τοπικού» ενώ «στην κοινή αντίληψη Λαογραφία είναι γενικά η ενασχόληση με την παράδοση και λαογράφοι αυτοί που ασχολούνται με οποιονδήποτε τρόπο με αυτή». Επομένως, «λίγο πολύ λαογράφος θεωρείται ένας συλλέκτης παλιών αντικειμένων, ένας καταγραφέας δημοτικών τραγουδιών, ακόμα κι ένας χορευτής ή δάσκαλος παραδοσιακών χορών, οι οποίοι κατατάσσονται στην ίδια κατηγορία με τους επιστήμονες του κλάδου, καθηγητές πανεπιστημίου, ερευνητές κλπ.».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λαογραφία
Δωδεκάμετρο Αρκαδίας
Το Δωδεκάμετρο είναι συνοικισμός στην Αρκαδία. Είναι 5,5 χιλιόμετρα μακριά από την Χώρα Γορτυνίας και είναι παράπλευρα του ποταμού Λάδωνα. Το μικροσκοπικό αυτό χωριό βρίσκεται δίπλα στην εθνική οδό Τρίπολης-Πύργου. Σε υψόμετρο 170 μέτρα ζουν οι 21 του κάτοικοι. Το όνομα "Δωδεκάμετρο" οφείλεται στο μήκος της γέφυρας (δώδεκα μέτρα) του χωριού.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Λοτζ)
Το Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο στο Λοτζ της Πολωνίας (πολωνικά: Pomnik Tadeusza Kościuszki w Łodzi) είναι μνημείο που βρίσκεται στην Πλατεία Ελευθερίας (Plac Wolności), στο τέλος της οδού Πιοτρκόφσκα προς τα βόρεια.
Εμφάνιση
Το μνημείο δείχνει τον Ταντέους Κοστσιούσκο να στέκεται, ακουμπισμένος σε ένα δέντρο που συμβολίζει το «Δέντρο της Δικαιοσύνης» και το άλλο του χέρι κρατά ένα τυλιγμένο έγγραφο (πιθανώς το κείμενο της Διακήρυξης του Ποουάνιετς). Ανάμεσα στα πόδια του βρίσκεται μια πανοπλία ιππότη και ένα μικρό κανόνι. Η στήλη βασίζεται σε μια οκταγωνική βάση πάνω στην οποία υψώνεται η υπερκατασκευή με τη μορφή κολοβωμένης πυραμίδας. Στην άνω επιφάνειά του, υπάρχει το άγαλμα του Ταντέους Κοστσιούσκο.
Το βάθρο των δεκατριών μέτρων έχει τέσσερα χάλκινα ανάγλυφα που απεικονίζουν σημαντικές σκηνές από τη ζωή του Ταντέους Κοστσιούσκο: ο όρκος στην Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας, ο Κοστσιούσκο με τον Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο Κοστσιούσκο που στέκεται με τον Βόιτσεχ Μπάρτος Γκουοβάτσκι στο κανόνι και η υπογραφή της Διακήρυξης του Ποουάνιετς. Ολόκληρο το μνημείο έχει ύψος 17 μέτρα.
Ιστορία
μικρογραφία|335x335εσ| Αναφορά για την αποκάλυψη του μνημείου στην εφημερίδα Rozwój Η απόφαση για την οικοδόμηση ενός μνημείου για τον Κοστσιούσκο ελήφθη στις 15 Οκτωβρίου 1917, κατά τη διάρκεια μιας εθιμοτυπικής συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Λοτζ, με αφορμή την εκατονταετηρίδα του θανάτου του Κυβερνήτη. Παράλληλα, αποφασίστηκε η τοποθέτησή του, παράλληλα με την οδό Πιοτρκόφσκα και την λεωφόρο Ταντέους Κοστσιούσκο, που εκείνη την εποχή ονομαζόταν Σπατσερόβα (Spacerowa) ή Προμενάντα (Promenada). Δημιουργήθηκε επίσης ένα ταμείο για την κατασκευή του μνημείου και προτάθηκε να ανεγερθεί στη συμβολή των λεωφόρου Κοστσιούσκο και οδού Άντζεϊ Στρουγκ. Αυτά τα σχέδια δεν εφαρμόστηκαν τότε.
Τα εφάρμοσαν λίγο μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας το 1918. Εκείνη την εποχή, αποφασίστηκε ότι η τοποθεσία του θα ήταν στην Πλατεία Ελευθερίας. Το 1921, προκηρύχθηκε διαγωνισμός για το σχεδιασμό του μνημείου, ο οποίος κρίθηκε ένα χρόνο αργότερα, αλλά κανένα από τα έργα που παρουσιάστηκαν εκείνη την εποχή δεν ήταν κατάλληλο για εκτέλεση. Ο δεύτερος διαγωνισμός προκηρύχθηκε δύο χρόνια αργότερα, υιοθετώντας ως τοποθεσία του μνημείου το Πάρκο Υγείας (Park na Zdrowiu), το οποίο επρόκειτο να μετονομαστεί σε Λαϊκό Πάρκο Ταντέους Κοστσιούσκο (Park Ludowy im. Tadeusz Kościuszko). Ωστόσο, το νικηφόρο έργο του Βουαντίσουαφ Τσαπλίνσκι δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της αντίθεσης του αντιπροέδρου του Λοτζ, Βίκτορ Γκροσκόφσκι. Ως αποτέλεσμα ενός άλλου διαγωνισμού, που επιλύθηκε τον Ιανουάριο του 1926, επιλέχθηκε το σχέδιο του γλύπτη, Μιετσίσουαφ Λουμπέλσκι. Ο ακρογωνιαίος λίθος για την κατασκευή του μνημείου τέθηκε στις 3 Μαΐου 1927 και οι εργασίες για τη δημιουργία του χρειάστηκαν περίπου 4 χρόνια για τον δημιουργό.
Τα εκμαγεία του αγάλματος του Αρχηγού και τα ανάγλυφα του βάθρου έγιναν στη Σχολή Βιοτεχνίας στο Παμπιανίτσε υπό την επίβλεψη του Βουαντίσουαφ Βάγκνερ, από υλικό που αγοράστηκε με κοινωνικές εισφορές. Ο πυρήνας κατασκευάστηκε από μια γνωστή κατασκευαστική εταιρεία στο Λοτζ, την «Ch. Izrael Tyller» στην οδό Σ. Ζερομσκιέγκο 23 και οι χάλκινες πλάκες, μαζί με τη συναρμολόγηση τους στο Ναυπηγείο του Γκντανσκ.
Αποκαλυπτήρια
Η τελετουργική αποκάλυψη πραγματοποιήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1930. Πραγματοποιήθηκε παρουσία, μεταξύ άλλων, του Βουαντίσουαφ Γιάστσοουτ, βοεβόδα του Λοτζ, του Στρατηγού Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι, του Στρατηγού Γιούζεφ Ολσίνα-Βιλτσίνσκι και του Προέδρου του Λοτζ, Μπρονίσουαφ Ζιεμιέντσκι. Το μουσικό σκηνικό παράχθηκε από μια ειδικά οργανωμένη χορωδία 800 ατόμων των ενωμένων τραγουδιστικών εταιρειών συνοδευόμενη από τις αντιπροσωπευτικές ορχήστρες του 28ου και 31ου Συντάγματος Τυφεκιοφόρων Κανιόφσκι. Η τελετή συγκέντρωσε περίπου 30 χιλιάδες κατοίκους της πόλης.
Καταστροφή
μικρογραφία| Κατά τη διάρκεια της τελετής ονομασίας του Λοτζ σε Λίτσμανστατ (Litzmannstadt), οι [[Ναζισμός|Ναζί τοποθέτησαν μια πλάκα στη θέση του κατεδαφισμένου μνημείου με την επιγραφή: «Με εντολή του Φύρερ, αυτή η πόλη ονομάζεται Λίτσμανστατ»]] Το 1939, μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία και την προσάρτηση δυτικών επαρχιών (συμπεριλαμβανομένου του Λοτζ) από το Τρίτο Ράιχ, οι γερμανικές αρχές κατοχής γκρέμισαν το μνημείο.