cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου
Βιβλίο Α΄ (58 π.Χ.)
Δυσαρεστημένος με την εδαφική έκταση της χώρας του, που θεωρούσε ανάξια του μεγαλείου της, ο Οργκετόριξ, ο πιο ευγενής και πλουσιότερος των Ελβετών, συγκέντρωσε δύναμη υπό την ηγεσία του και έπεισε τους συμπολίτες του να μεταναστεύσουν πανδημεί από τα εδάφη τους, εισβάλλοντας στη Γαλατία. Αποφάσισαν δε να συγκεντρώσουν αποθέματα σιταριού, υποζυγίων και άλλων αναγκαίων για τη μετανάστευση σε περίοδο δύο ετών. Οι Ελβετοί όταν πληροφορήθηκαν την προσπάθεια του Οργκετόριγα να καταλάβει την εξουσία, τον καταδίκασαν να καεί στην πυρά. Ο Οργκετόριξ συγκέντρωσε χιλιάδες υποστηρικτών και δούλων του για να αποφύγει την ποινή, αλλά τελικά πέθανε, ίσως ο θάνατός του οφείλονταν σε αυτοκτονία. Μετά τον θάνατό του, τα σχέδια της μετανάστευσης συνεχίστηκαν και οι Ελβετοί, πιεζόμενοι και από τους βόρειους γείτονές τους Γερμανούς, εγκατέλειψαν τη χώρα τους αφού πρώτα έκαψαν τις πόλεις και τα χωριά τους, για να μην υπάρχει επιστροφή και εισέβαλαν στη Γαλατία. Οι γαλατικές φυλές ζήτησαν τη βοήθεια του Ιούλιου Καίσαρα, ο οποίος έσπευσε και απέτρεψε τη μετανάστευση των Ελβετών που σχεδίαζαν να εγκατασταθούν έως και τις ακτές του Ατλαντικού, κατατροπώνοντάς τους στην αποφασιστική μάχη που διεξήχθη κοντά στη γαλατική πόλη Βίβρακτα, όπου οι Ελβετοί και οι σύμμαχοί τους νικήθηκαν και έχασαν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού και των αποσκευών τους.
Επίσης απώθησε τη γερμανική φυλή των Σουηβών υπό τον Αριόβιστο, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί σε τμήμα εδάφους των Σηκουανών και συνεχώς αύξαιναν την κυριαρχία τους στην περιοχή με την προσέλκυση περισσότερων γερμανικών φυλών. Μετά την εκδίωξη των Ελβετών και των Γερμανών, ο Καίσαρ άφησε τις λεγεώνες του στη Γαλατία, στα εδάφη των Σηκουανών, και ο ίδιος επέστρεψε στη βάση του, την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία.
Βιβλίο Β΄ (57 π.Χ.)
αριστερά|μικρογραφία|374x374εσ|Άγαλμα του Ιούλιου Καίσαρα στον κήπο του Κεραμεικού, στο Παρίσι Το δεύτερο βιβλίο αρχίζει με την επίκληση ενός νέου κινδύνου: οι Βέλγες ετοιμάζονταν να επιτεθούν στις ρωμαϊκές λεγεώνες που βρίσκονταν στη Γαλατία. Ο Καίσαρ απέτρεψε αυτή την επίθεση εισβάλλοντας ο ίδιος στο βελγικό έδαφος. Οι Ρέμοι, γείτονες των Βέλγων, συντάχθηκαν με τους Ρωμαίους και τους έδωσαν πληροφορίες σχετικά με τον συνασπισμό των λαών που απάρτιζαν τις βελγικές στρατιωτικές δυνάμεις και την κατάσταση των στρατευμάτων. Οι Βέλγες, που εξεπλάγησαν από την ταχεία πρόοδο των λεγεώνων, ανασυντάχθηκαν και πορεύθηκαν κατά των Ρωμαίων και των συμμάχων τους και πολιόρκησαν το Βίβραξ, οχυρό (oppidum) των Ρέμων. Ο Καίσαρ εγκατέστησε το στρατόπεδό του στις όχθες του ποταμού Αιν, βοήθησε τους πολιορκημένους Ρέμους στο οχυρό Βίβραξ και περίμενε. Οι Βέλγες με τη σειρά τους υποχώρησαν σε ένα στρατόπεδο όχι μακριά από αυτό των Ρωμαίων. Οι δύο εχθροί παρατηρούσαν και δοκίμαζαν ο ένας τον άλλο χωρίς να θέλουν να ξεκινήσουν τις εχθροπραξίες. Τελικά η μάχη έγινε και οι Βέλγες αποκρούσθηκαν και υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Μετά την ήττα, τα βελγικά στρατεύματα αποσύρθηκαν.Ο Καίσαρ, φοβούμενος κάποια παγίδα, τους καταδίωξε, η βελγική οπισθοφυλακή σφαγιάστηκε και η υποχώρησή τους κατέληξε σε πανωλεθρία.
Ο Καίσαρ εισχώρησε βαθύτερα στο βελγικό έδαφος, όπου υπέταξε τους Σουεσσιώνες, τους Βελλοβάκους, τους Αιδούους και τους Αμβιανούς αμαχητί, ενώ οι Νέρβιοι και οι γείτονές τους ετοιμάστηκαν να αντισταθούν. Η μάχη έγινε στις όχθες του ποταμού Σαμπίς (τον σημερινό Σαμπρ ή τον Λυς). Αρχικά αιφνιδιασμένοι από την επίθεση του εχθρού, οι Ρωμαίοι βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, αλλά ανέλαβαν το προβάδισμα και κέρδισαν παρά την ηρωική αντίσταση των Νερβίων, των οποίων οι δυνάμεις σχεδόν καταστράφηκαν. Ο Καίσαρ φέρθηκε με επιείκεια στους επιζώντες, που κράτησαν τα εδάφη τους και τέθηκαν υπό την προστασία του. Έμεναν οι Ατουατούκοι, που δεν είχαν προλάβει να φθάσουν στο πεδίο της μάχης, οι οποίοι οχυρώθηκαν σε ένα κάστρο, που ο Καίσαρ άρχισε να πολιορκεί. Εντυπωσιασμένοι από την τεχνολογία του ρωμαϊκού στρατού, οι Ατουατούκοι προσποιήθηκαν ότι ήθελαν να παραδοθούν ώστε να εξαπατήσουν τις φρουρές των λεγεώνων και να προσπαθήσουν μια έξοδο, επωφελούμενοι από τη νύχτα. Το σχέδιό τους όμως απέτυχε και πλήρωσαν ακριβά την υποκρισία τους. 53.000 από αυτούς πωλήθηκαν σαν δούλοι.
Οι άλλοι γαλατικοί λαοί υποτάχθηκαν, η εξουσία της Ρώμης εγκαταστάθηκε. Ο Καίσαρ επωφελήθηκε από την ειρήνη για να επιστρέψει στη Ρώμη θριαμβευτής. Στο τέλος του έτους 57 π.Χ., η αισιοδοξία του Καίσαρα ήταν μεγάλη: «Αυτές οι εκστρατείες έφεραν την ειρήνη σε όλη τη Γαλατία. [...] Λόγω αυτών των γεγονότων, μετά από την αναφορά του Καίσαρα, διακηρύχθηκαν δεκαπέντε ημέρες επινίκιες θυσίες, που δεν είχε συμβεί σε κανέναν ».
Βιβλίο Γ΄ (56 π.Χ.)
μικρογραφία|280x280εσ|Χάρτης της Αρμορικής Όταν ο Καίσαρ έφυγε για την Ιταλία, έστειλε τον Σέρβιο Γάλβα με τα στρατεύματά του στις Άλπεις, στους Ναντουάντες, τους Βέραγρους και τους Σεδόνους, που κατοικούσαν κοντά στα σύνορα των Αλλοβρόγων έως την κορυφή των Άλπεων. Αιτία της αποστολής ήταν η διάνοιξη δρόμου μέσω των Άλπεων για να διευκολυνθεί το εμπόριο, γεγονός που επετεύχθη μετά από αλλεπάλληλες μάχες. Καθ΄οδόν τους επιτέθηκαν οι Βέραγροι που φοβούνταν ότι είχε έρθει η σειρά τους να κατακτηθούν, και επωφελήθηκαν από την αριθμητική τους πλειοψηφία έναντι των Ρωμαίων. Όταν το στρατόπεδο των Ρωμαίων δέχθηκε επίθεση, δοκίμασαν μια τολμηρή έξοδο που αιφνιδίασε τον αντίπαλο και κατάφεραν να νικήσουν.
Και ενώ ο Καίσαρ πίστευε ότι η Γαλατία είχε εξ ολοκλήρου υποταχθεί και έφυγε για την Ιλλυρία, πολλοί λαοί της Βρετάνης, με πρωτοβουλία των Βενετών, οργάνωσαν μια επανάσταση κατά των Ρωμαίων. Ο πόλεμος κρίθηκε στη θάλασσα. Ο Καίσαρας ανησυχούσε πολύ για την υπεροχή του στόλου και τη ναυτική τεχνογνωσία των Βενετών. Αλλά χάρη στη στρατηγική που αναπτύχθηκε με επιθέσεις στο ένα πλοίο μετά το άλλο και στη συνέχεια στην πτώση του ανέμου, η ρωμαϊκή ναυτική ηγεσία θριάμβευσε και κέρδισαν τον πόλεμο. Ο επόμενος πόλεμος έλαβε χώρα στην Ακουιτανία, εναντίον των Σοτιατών και υπό τη διοίκηση του Πόπλιου Κράσσου. Οι Ρωμαίοι υπέταξαν διάφορους λαούς με δυσκολία, παρά τη βοήθεια που έλαβαν από τη γειτονική Εντεύθεν Ιβηρία. Εξακολουθούσαν να υπάρχουν μόνο δύο ανυπότακτοι λαοί στη Γαλατία, οι Μορίνοι και οι Μενάπιοι, που κατοικούσαν στις ακτές της Μάγχης και που ο Καίσαρ καταδίωξε ακόμη και μέσα στο δάσος στο οποίο είχαν καταφύγει.
Βιβλίο Δ΄(55 π.Χ.)
μικρογραφία|Σουηβός ζητώντας να του χαρίσουν τη ζωή, αγαλματίδιο του 2ου αιώνα Το τέταρτο βιβλίο, το οποίο ξεκινά στις αρχές του έτους 55 π.Χ., υπό την υπατεία του Κράσσου και του Πομπήιου, αναφέρεται στους πολέμους κατά της Γερμανίας. Ξεκινά με μια τρομακτική περιγραφή των Σουηβών, που τους χαρακτηρίζει επικίνδυνους λόγω της πολεμικής τους διάθεσης και ισχυρούς λόγω του αριθμού τους, της ανδρείας και της σκληρότητας των τρόπων τους. Οι επιθετικοί Σουήβοι είχαν υποτάξει πολλές γερμανικές φυλές στις όχθες του Ρήνου και επιτέθηκαν κατά του γαλατικού φύλου των Μεναπίων. Φοβούμενος ότι οι Γαλάτες, «λαός λιπόψυχος», θα συμμαχούσαν με τους Γερμανούς, ο Καίσαρ πήρε το προβάδισμα και πήγε στο Ρήνο. Συνάντησε τους μετανάστες-εισβολείς για διαπραγματεύσεις μεταξύ των ποταμών Μεύση και Ρήνου. Βλέποντας το ρωμαϊκό ιππικό να προωθείται, λίγοι Γερμανοί ιππείς επιτέθηκαν κατά λάθος για να τους καταρρίψουν. Αφού αιχμαλώτισε τους αρχηγούς τους που πήγαν να διαπραγματευτούν, νίκησε εύκολα τα υπόλοιπα στρατεύματα. Τότε ο Καίσαρας αποφάσισε να διασχίσει το Ρήνο, για να εξουδετερώσει κάθε απειλή που μπορούσε να προέλθει από φυλές όπως οι Σουηβοί ή οι Σούγαμβροι. Κατασκεύασε ένα νέο είδος γέφυρας, δεδομένης της δυσκολίας του περιβάλλοντος, διέσχισε τον ποταμό και πυρπόλησε σε αντίποινα τα έρημα χωριά των Σουηβών και των Σουγάμβρων, διεισδύοντας για μια εβδομάδα σε σουηβικό έδαφος χωρίς να συναντήσει κανέναν και πίστεψε ότι είχε απαλλάξει τους συμμάχους του Ούβιους από την απειλή τους. Πέρασε πίσω τον Ρήνο και κατέστρεψε τη γέφυρα.
Αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το τέλος του καλοκαιριού για να κάνει μια αναγνώριση της Βρετανίας, την οποία ήθελε να τιμωρήσει γιατί είχε στείλει ενισχύσεις στους Γαλάτες κατά τη διάρκεια των πολέμων. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα διέσχισαν τη Μάγχη από τον πορθμό του Καλαί. Οι Βρετανοί τους περίμεναν οπλισμένοι στην ακτή, έτοιμοι να υπερασπιστούν τα εδάφη τους. Παρά τις δυσκολίες της απόβασης, οι Ρωμαίοι κατάφεραν να αποβιβαστούν, απωθώντας τους Βρετανούς και χωρίς να τους καταδιώξουν. Οι Βρετανοί συνήψαν ειρήνη, παραδίδοντας και ομήρους. Οι Ρωμαίοι όμως εγκλωβίστηκαν στο νησί λόγω των μεγάλων παλιρροιών και άσχημων καιρικών συνθηκών που κατέστρεψαν εν μέρει το στόλο τους, που πίστευαν ότι είχαν επαρκώς ασφαλίσει. Βλέποντάς τους έτσι αποδυναμωμένους, χωρίς προμήθειες, χωρίς πιθανή ενίσχυση και σχεδόν χωρίς ιππικό, οι Βρετανοί συνέχισαν τον αγώνα. Οι Ρωμαίοι τους νίκησαν ξανά, δέχθηκαν νέα έκκληση για σύναψη ειρήνης και επέστρεψαν στη Γαλατία.
Συγχρόνως, οι Μορίνοι, υποταγμένοι έως πριν την αναχώρηση του Καίσαρα για τη Βρετανία, άρχισαν λεηλασίες. Ο Καίσαρ έστειλε στρατεύματα και τους υπέταξε. Επίσης οι Ρωμαίοι έκαναν επιθέσεις και κατά των Μεναπίων, καταστρέφοντας τις σοδειές και τις αγροικίες τους.
Βιβλίο Ε΄ (54 π.Χ.)
Όπως κάθε χρόνο, ο Καίσαρ επέστρεψε στη Ρώμη, ενώ οι άντρες του ναυπηγούσαν νέο στόλο. Μετά από μια παράκαμψη στην Ιλλυρία για να διευθετήσει προβλήματα επέστρεψε στη Γαλατία και διέταξε τα στρατεύματά του να συγκεντρωθούν στα πλαίσια της προετοιμασίας για μια νέα επίθεση στο νησί της Βρετανίας. Παρά την ανυποταξία ορισμένων, που γρήγορα κάμφθηκε, ο Καίσαρ συνοδεύονταν από πολλούς Γαλάτες ηγέτες. Ένας στόλος από οχτακόσια πλοία έφτασε στη Βρετανία. Μια καταιγίδα, όμως, ανάγκασε τα πλοία να παραμείνουν αγγυροβολημένα και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο εχθρός συγκέντρωσε τις δυνάμεις του. Ο Καίσαρ κάνει εδώ μια γεωγραφική και εθνογραφική περιγραφή της Βρετανίας αρκετά ακριβή, αν και υποτυπώδη (της αποδίδει το σχήμα τριγώνου, αλλά ο προσανατολισμός και τα νησιά που αναφέρει είναι εύκολα αναγνωρίσιμα). Η καταδίωξη των εχθρών οδήγησε τις ρωμαϊκές λεγεώνες στον Τάμεση, που τον διέσχισαν. Οι Τρινόβαντες, και άλλοι λαοί που ακολούθησαν το παράδειγμά τους, συνθηκολόγησαν με τον Καίσαρα εναντίον του Κασσιβελαύνου, αρχηγού των δυνάμεων των Βρετανών, ο οποίος παραδόθηκε μετά από αρκετές ήττες και συνθηκολόγησε πληρώνοντας ετήσιο φόρο.
Επιστρέφοντας στη Γαλατία, ο Καίσαρ διασκόρπισε τις λεγεώνες του για την περίοδο του χειμώνα σε διάφορες περιοχές της βόρειας Γαλατίας, λόγω κακής συγκομιδής εκείνη τη χρονιά. Τότε εκδηλώθηκε επίθεση πολλών γαλατικών φυλών υπό την ηγεσία του Εβούρωνα Αμβιόριγα κατά των στρατοπέδων, οπότε και καταστράφηκε μια λεγεώνα και πολιορκήθηκαν δύο άλλες (Μάχη της Ατουτατούκας). Το ρωμαϊκό στρατόπεδο που διοικούνταν από τον Κόιντο Τύλλιο Κικέρωνα κατάφερε τελικά να ειδοποιήσει τον Καίσαρα, ο οποίος έσπευσε με τις διαθέσιμες ενισχύσεις και κατέστειλε την εξέγερση. Στη συνέχεια, ήταν η σειρά των Τρεβήρων να εξεγερθούν κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Οι Ρωμαίοι τους καταδίωξαν και σκότωσαν τον αρχηγό τους. Η Γαλατία φαινόταν σχεδόν να έχει ειρηνεύσει.
Βιβλίο ΣΤ΄(53 π.Χ.)
αριστερά|μικρογραφία|305x305εσ|Χάρτης της Γαλατίας Ο Καίσαρ, ωστόσο, εξακολουθούσε να είναι επιφυλακτικός και ζήτησε από τον Πομπήιο να στείλει ενισχύσεις. Πράγματι, οι Γαλάτες βρίσκονταν στη διαδικασία συγκρότησης συνασπισμού για να ξαναρχίσουν τον αγώνα. Όταν ο Καίσαρ, έχοντας συντρίψει τους Νερβίους, έκανε σύγκληση συνεδρίου όλων των αρχηγών της Γαλατίας στη Λουτέτια, πόλη της φυλής των Παρισίων, οι Σέσωνες, οι Καρνούτοι, οι Μενάπιοι και οι Τρέβηροι αρνήθηκαν να παραστούν. Με το τέλος του συνεδρίου στράφηκε εναντίον τους: Οι δύο πρώτοι συνθηκολόγησαν, φοβισμένοι από τις ρωμαϊκές λεγεώνες που τους απειλούσαν και οι Μενάπιοι νικήθηκαν εύκολα. Οι Τρέβηροι όμως επιτέθηκαν στο στρατόπεδο του Λαβηινού, που ήταν υπεύθυνος για την τοπική λεγεώνα. Ο Λαβηινός προσποιήθηκε ότι προσπαθεί να δραπετεύσει, παρέσυρε τους Γαλάτες σε δυσμενές έδαφος και τους νίκησε. Ο Σουηβοί, οι οποίοι έπρεπε να είχαν έρθει ως ενίσχυση, προτίμησαν να μην αναμιχθούν και επέστρεψαν στα εδάφη τους, αλλά αυτό έφτασε για να αποφασίσει ο Καίσαρ να τους τιμωρήσει και έτσι πέρασε για δεύτερη φορά τον Ρήνο. Πληροφορήθηκε από τους Ούβιους ότι οι Σουηβοί τον περίμεναν σε ενέδρα σε δάσος.
Ο Καίσαρ κάνει εδώ μία παρέκβαση στην ιστορία του για να αναλύσει τις διαφορές ανάμεσα στους Γαλάτες και τους Γερμανούς. Οι Γαλάτες, λέει, σε όλα τα επίπεδα, χωρίζονταν σε δύο αντίπαλα κόμματα. Στην κοινωνική ιεραρχία υψηλά ήταν οι δρυίδες και ιππότες. Οι δρυίδες χρησίμευαν επίσης ως διαιτητές σε ιδιωτικές διενέξεις. Το κύρος τους ήταν σπουδαίο, το λειτούργημά τους ήταν δύσκολο να κατανοηθεί από τους αμύητους. Σύμφωνα με τον Καίσαρα, οι δρυιδικές πρακτικές προέρχονταν από τη Βρετανία. Ο Καίσαρας προσθέτει στην περιγραφή του την πρακτική της ανθρώπινης θυσίας. Οι Γαλάτες ήταν πολύ ευλαβείς. Τιμούσαν κυρίως τον Ερμή (Λου). Όσο για τους Γερμανούς, ήταν λιγότερο ανεπτυγμένοι: ζούσαν κυρίως από το κυνήγι και την κτηνοτροφία. Για να αποφύγουν έναν πιο κατασταλαγμένο τρόπο ζωής που θα τους μαλάκωνε και θα τους απομάκρυνε από τον πόλεμο, η κατοχή έγγειας ιδιοκτησίας περιορίζονταν σε ένα χρόνο. Παλιότερα ήταν υπό την κυριαρχία των Γαλατών, στην εποχή του Καίσαρα όμως ήταν πιο ισχυροί, γιατί οι Γαλάτες, έχοντας έρθει σε επαφή με τον ελληνιστικο-ρωμαϊκό πολιτισμό, ήταν συνηθισμένοι στην άνεση και την πολυτέλεια. Περιγράφει στη συνέχεια το δάσος της Ερκύνας που εκτείνονταν από την Ελβετία έως τη Δακία και τα σπάνια ζώα που ζούσαν εκεί.
Ο Καίσαρ, αρνούμενος να ακολουθήσει τους Γερμανούς σ' αυτό το δάσος, παρακολουθούσε την περιοχή καθώς προσπαθούσε να συλλάβει τον Αμβιόριγα και να εξοντώσει τη φυλή του. Τότε οι προμήθειες που συσσωρεύτηκαν στο φρούριο της Ατουατούκας προσέλκυσαν τους Γερμανούς που προκάλεσαν ελαφρές απώλειες στους Ρωμαίους, υποχώρησαν δε αμέσως όταν κατέφθασαν ρωμαϊκές ενισχύσεις. Η περιγραφή της ανδρείας που έδειξε ένας Ρωμαίος στρατιώτης κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης μειώνει την αρνητική εντύπωση που προκαλείται από τη μειονεκτική κατάσταση του στρατοπέδου και την έλλειψη επαγρύπνησης, που ήταν η αιτία της επίθεσης. Επιστρέφοντας από την αποστολή του, ο Καίσαρ πήρε την κατάσταση στα χέρια του πριν επιστρέψει στη Ρώμη.
Βιβλίο Ζ΄(52 π.Χ.)
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Ο [[Βερκιγγετόριξ παραδίδει τα όπλα του στον Καίσαρα]] Καθώς κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο Καίσαρ, απασχολημένος στη Ρώμη με κομματικές διαμάχες, δεν θα επέστρεφε για πολύ καιρό, οι Γαλάτες σχεδίασαν μια νέα εξέγερση. Σ' αυτόν τον νέο πόλεμο αναφέρεται το έβδομο βιβλίο. Ο Βερκιγγετόριξ, νεαρός ευγενής Αρβέρνος, συσπείρωσε την πλειοψηφία των φυλών της Γαλατίας υπό τις εντολές του και οργάνωσε γενική εξέγερση. Έγινε αρχηγός τους και έδειξε έναν αυστηρό και αποτελεσματικό χαρακτήρα. Το γαλατικό σχέδιο ήταν αφενός να καταλάβουν τη Ναρβωνική και αφετέρου να επιτεθούν κατά ρωμαϊκών λεγεώνων που βρίσκονταν στα βόρεια. Έτσι ο Καίσαρ επέστρεψε στη Γαλατία, με μεγάλη δυσκολία καθώς πέρασε την οροσειρά των Σεβέν στα μέσα του χειμώνα. Ο Βερκιγγετόριξ υιοθέτησε την τακτική της καμένης γης ώστε οι Ρωμαίοι να μην βρίσκουν εφόδια. Ο Καίσαρ, μετά από ταχύτατη πορεία ανέβηκε τον Ροδανό και τον Σον, συνάντησε το κύριο σώμα του στρατού του και έπειτα πολιόρκησε το Αβαρίκο (σημερινό Μπουρζ). Η πολιορκία ήταν πολύ σκληρή και τελείωσε με τη σφαγή του πληθυσμού. Εκεί ο Καίσαρ βρήκε τρόφιμα επειδή οι Βιτούριγες του Αβαρίκου είχαν αρνηθεί να κάψουν την πόλη τους. Ο στρατός στρατοπέδευσε για τον υπόλοιπο χειμώνα στο Αβαρίκο. Την άνοιξη, μοίρασε τις δυνάμεις του. Έστειλε τον Λαβηινό να εισβάλει με τέσσερις λεγεώνες στα εδάφη των Σενώνων και των Παρισίων και ο ίδιος έφυγε για την περιοχή των Αρβερνών, ανεβαίνοντας τον ποταμό Αλιέ. Ο Βερκιγγετόριξ, που τον περίμενε στην αριστερή όχθη, δεν κατάφερε να τον εμποδίσει να διασχίσει τον ποταμό και προπορεύτηκε για τη Ζεργόβια, κοντά στο σημερινό Κλερμόν-Φεράν. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Οχυρωματικό τείχος στη Ζεργόβια|300x300εσ Μια προσπάθεια των ρωμαϊκών στρατευμάτων να καταλάβουν την Ζεργόβια απέτυχε και κατέληξε σε βαριές απώλειες των Ρωμαίων, ήταν η πρώτη πλήρης ήττα του Καίσαρα στη Γαλατία. Λίγες μέρες αργότερα, ο Καίσαρ αποχώρησε, απέκρουσε επίθεση κατά του στρατού του και αφού συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις του και επί πλέον έλαβε ενίσχυση γερμανικού ιππικού, συνάντησε τους συνασπισμένους Γαλάτες, νίκησε το ιππικό τους και τους καταδίωξε ως την Αλεσία, οχυρωμένη πόλη κοντά στη σημερινή Ντιζόν.
Άρχισε τότε μια μακρά πολιορκία, την οποία ο Καίσαρ περιγράφει αναλυτικά. Τα διπλά ισχυρά οχυρά που ύψωσαν οι Ρωμαίοι γύρω από την Αλεσία εμπόδισαν τα γαλατικά στρατεύματα που κατέφθασαν προς ενίσχυση των πολιορκημένων να ενωθούν με τους πολιορκημένους. Επί πλέον, προστάτευαν τον ρωμαϊκό στρατό από την εξωτερική πλευρά και έτσι οι Γαλάτες, παρά την αριθμητική τους υπεροχή, σε αναλογία έξι προς ένα, στη μάχη της Αλεσίας ηττήθηκαν. Ο Βερκιγγετόριξ την επόμενη μέρα παραδόθηκε στον Καίσαρα. Και στα δύο στρατεύματα, οι απώλειες ήταν τεράστιες. Οι μισοί από τους μαχητές ήταν νεκροί και οι υπόλοιποι τραυματισμένοι. Ο Καίσαρ παραχώρησε σε κάθε έναν από τους στρατιώτες του έναν αιχμάλωτο για σκλάβο για να μεταφέρει τις αποσκευές του και να συμπληρώνει τα κενά στις σειρές. Αποφάσισε να περάσει το χειμώνα στα Βίβρακτα και διασκόρπισε στη Γαλατία για διαχείμαση τις ταλαιπωρημένες λεγεώνες του.
Βιβλίο Η΄ (51-50)
μικρογραφία|Σύγχρονη ανακατασκευή ρωμαϊκής βαλλίστρας Το όγδοο βιβλίο προστέθηκε αργότερα από τον Αύλο Ίρτιο, ο οποίος στον πρόλογο, δηλώνει τη δύσκολη θέση του να ολοκληρώσει ένα τέτοιο αριστούργημα. Ο Αύλος Ίρτιος ακολουθούσε τον Καίσαρα στην εκστρατεία και αναφέρεται στα γεγονότα μέχρι το 50 π.Χ.
Ο Καίσαρ συμφώνησε με την ανάπαυση των στρατευμάτων του, τα οποία είχαν αγωνιστεί σκληρά για έναν ολόκληρο χρόνο. Στη συνέχεια, για να αποτρέψει οποιαδήποτε περαιτέρω προσπάθεια εξέγερσης, διέσχισε τη Γαλατία, επιδεικνύοντας τον εαυτό του παντού και έτσι δήλωνε στους Γαλάτες ότι θα ήταν μάταιο να προσπαθήσουν οτιδήποτε. Έλαβε την ευκαιρία να διαιτητεύσει σε συγκρούσεις μεταξύ των γαλατικών φυλών, καταστέλλοντας όποιον προσπαθούσε να εισβάλει στον γείτονά του. Έτσι, οι Βελλοβάκοι, που ήθελαν να επιτεθούν στους Σουεσσιώνες, νικήθηκαν από το ρωμαϊκό ιππικό. Οι Πίκτονες επίσης κατατροπώθηκαν από το ιππικό με την υποστήριξη του πεζικού. Οι Καδούρκοι προσπάθησαν στη συνέχεια να συσπειρώσουν τους Γαλάτες για μια νέα εξέγερση. Οι Ρωμαίοι τους κατέστειλαν αφού είχαν υποστεί περαιτέρω αψιμαχίες στο Ουξελόδουνο. Ο Καίσαρ ειδοποιήθηκε γι 'αυτό και αποφάσισε να πάει εκεί ο ίδιος, όχι επειδή ο κίνδυνος ήταν μεγάλος, αλλά για να τιμωρήσει με υποδειγματικό τρόπο την επιμονή αυτής της μικρής πόλης. Οι πολιορκημένοι και στερημένοι από το νερό κάτοικοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν και ο Καίσαρ έκοψε τα χέρια των μαχητών. Ο Καίσαρας πήγε τελικά στην Ακουιτανία, την οποία δεν είχε επισκεφθεί ποτέ και έπειτα επέστρεψε για να περάσει το χειμώνα με τα στρατεύματά του στο Βέλγιο, πριν επιστρέψει στη Ρώμη, στεφανωμένος με δόξα. Αλλά ο εμφύλιος πόλεμος ήταν ήδη επερχόμενος, καθώς το κύρος του Καίσαρα και η στήριξη του στρατού του φόβιζαν πολλούς Ρωμαίους. Η αντιπαράθεση μεταξύ των υποστηρικτών του Καίσαρα και εκείνων του Πομπήιου εμφανίζεται όλο και πιο φανερή, ειδικά στη Σύγκλητο.
Ένα άτυπο βιβλίο ιστορίας
Σύμφωνα με τον Αύλο Ίρτιο, η δηλωμένη πρόθεση του Καίσαρα ήταν να «παράσχει έγγραφα στους ιστορικούς σχετικά με τέτοια σημαντικά γεγονότα». Έτσι, τα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου δεν είναι ένα συμβατικό βιβλίο ιστορίας, αλλά ανήκει στο είδος Απομνημονεύματα,  που γράφηκαν επί τόπου για να χρησιμεύσουν ως μια αντικειμενική βάση, εξ ου και η αυστηρή χρονολογική οργάνωση των οκτώ βιβλίων, η αυστηρά αντικειμενική παρουσίασή τους και το εξαιρετικά λιτό στυλ τους. Χάρη στο «εργαστήριο παραγωγής» που είχε στη διάθεσή του, ο Καίσαρ μπόρεσε να γράψει το έργο του σε τρεις μήνες, αμέσως μετά την παράδοση της Αλεσίας, και να προβάλει αμέσως τη σημασία της νίκης του. Ο Αύλος Ίρτιος έγραψε το όγδοο βιβλίο μεταξύ του θανάτου του Καίσαρα το 44 π.Χ. και τον δικό του θάνατο το 43 π.Χ.
Ως λογοτεχνικό έργο
μικρογραφία|Μια έκδοση του 1783 Από την εμφάνισή του, το έργο χαρακτηρίστηκε ως λογοτεχνικό αριστούργημα. Ο Κικέρων θαύμαζε τα «Απομνημονεύματα (...) απλά, κομψά, απαλλαγμένα (...) από κάθε ρητορικό στοιχείο» και υποστηρίζει ότι «προτείνοντας το υλικό από όπου θα αντλήσουν εκείνοι που θα ήθελαν να γράψουν ιστορία (...) [ο Καίσαρας] αφαίρεσε την επιθυμία από μυαλωμένους να την γράψουν, γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο ευχάριστο στην ιστορία από καθαρή και φωτεινή συντομία ».
Αν και διάφοροι μελετητές έχουν επικρίνει την ακρίβεια του Γαλατικού πολέμου του Καίσαρα, όλοι συμφωνούν και θαυμάζουν το κομψό στυλ του και τη σαφήνεια, «την καθαρότητα και την απαράμιλλη ακτινοβολία της γλώσσας του», σύμφωνα με τον Μονταίν.
Ως ιστορική πηγή
Ο Γαλατικός πόλεμος είναι η μόνη πρωτογενής πηγή διαθέσιμη για όσους ενδιαφέρονται για τον Γαλατικό πόλεμο. Τα κείμενα του Τίτου Λίβιου έχουν χαθεί, και κανένα άλλο σύγχρονο έργο δεν αναφέρεται στο θέμα. Καθώς ο συγγραφέας ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής των γεγονότων, η αξιοπιστία του έχει συχνά αμφισβητηθεί. Κατ' αρχάς από άλλους μάρτυρες του περιβάλλοντός του που είχαν διαφορετική άποψη (ειδικά ο Ασίνιος Πολλίων, από το έργο του οποίου δυστυχώς δεν έχουν σωθεί παρά μερικά αποσπάσματα), στη συνέχεια, από αντιπάλους του Καισαρισμού, όπως ο Μονταίν τον 16ο αιώνα, ο οποίος στα Δοκίμια του κατήγγειλε τα «ψεύτικα χρώματα με τα οποία θέλει ο Καίσαρ να καλύψει τις κακές του πράξεις και τη βρωμιά της επιθετικής φιλοδοξίας του». Από τα μέσα του 19ου αιώνα, η συζήτηση μετακινήθηκε από τα ιδεολογικά σε πιο επιστημονικά πλαίσια.
Κίνητρα
Οι νίκες του Καίσαρα κατά τη διάρκεια του Γαλατικού πολέμου είχαν αυξήσει τις υποψίες των εχθρών του στη Ρώμη και οι αριστοκρατικοί αντίπαλοί του, διέδιδαν φήμες για τις προθέσεις του όταν θα επέστρεφε από τη Γαλατία. Σκόπευαν να καταδιώξουν τον Καίσαρα για κατάχρηση εξουσίας κατά την επιστροφή του, όταν θα αποστερούνταν από την εξουσία του. Μια τέτοια δίωξη δεν θα στερούσε τον Καίσαρα μόνο από τον πλούτο και την ιθαγένειά του, αλλά έπρεπε να αρνηθεί και όλους τους νόμους που θέσπισε κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Ύπατος και τις διαταγές του ως Ανθύπατος της Γαλατίας. Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στις απειλές αυτές, ο Καίσαρ ήξερε ότι χρειαζόταν την υποστήριξη των πληβείων, ιδιαίτερα των αρχηγών τους, στους οποίους απευθύνονταν κυρίως. Τα Απομνημονεύματα για τον Γαλατικό πόλεμο ήταν μια προσπάθεια του Καίσαρα να επικοινωνήσει άμεσα με το λαό - παρακάμπτοντας έτσι συνήθεις διαύλους επικοινωνίας που περνούσαν μέσω της Συγκλήτου - για να προωθήσει τις δραστηριότητές του ως προσπάθειες για την αύξηση της δόξας και της επιρροής της Ρώμης. Με το να κερδίσει την υποστήριξη του λαού, ο Καίσαρ προσπάθησε να γίνει απρόσβλητος από τους πολιτικούς εχθρούς του.
Εκδόσεις και μεταφράσεις
Τα Απομνημονεύματα του Καίσαρα έφτασαν σε εμάς χάρη στο έργο των αντιγραφέων του 9ου αιώνα, κατά την Καρολίγγεια περίοδο. Το παλαιότερο χειρόγραφο, με τίτλο De Bello Gallico, γράφτηκε από τους μοναχούς-αντιγραφείς της μονής του Φλερύ ήδη από εκείνη την εποχή. Μια δεύτερη συλλογή χειρογράφων που περιλαμβάνει σχόλια και συγγράμματα που σχετίζονται με αυτές τις στρατιωτικές εκστρατείες είναι το MS Paris lat. 3864, πιθανότατα γραμμένο στο αβαείο Κορμπί, την ίδια επίσης εποχή.
Η πρώτη έκδοση σε μορφή τυπωμένου βιβλίου προέρχεται από τη Ρώμη το 1469. Από αυτήν την έκδοση δημιουργήθηκαν μεταφράσεις σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου /Γαΐου Ιουλίου Καίσαρος, μεταφρασθέντα υπό Γρηγ. Ν. Βερναρδάκη
Παραπομπές και σχόλια
Κατηγορία:Γαλατία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Αρχαία Ευρώπη
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2008-2009
Α2 Γυναικών 2008-2009
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 12 Οκτωβρίου 2008 έως τις 11 Ιανουαρίου 2009. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 26 Απριλίου 2009. Πρωταθλήτριες της κατηγορίας αναδείχτηκαν η ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης (Βορράς) και η ομάδα της ΦΕΑ Ν.Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας (Νότος) για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Βορρά 20px|Α2
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Νότου 20px|Α2
Στοιχεία
Η περίοδος της οικονομικής ανέχειας που βιώνουν πολλά σωματεία, προκάλεσε διάφορες αναπάντεχες ανακατατάξεις στο χάρτη της κατηγορίας για την επόμενη χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2008 2009 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2008 2009
Soul (ταινία, 2020)
Το Soul είναι μια Αμερικανική κωμική-δραματική ταινία φαντασίας κινουμένων σχεδίων υπολογιστή σε παραγωγή από την Pixar Animation Studios για την Walt Disney Pictures. Σκηνοθετήθηκε από τον Πιτ Ντόκτερ, γράφτηκε από τους Κεμπ Πάουερς και Μάικ Τζόουνς, και παράχθηκε από την Ντάνα Μάρεϊ. Πρωταγωνιστούν οι φωνές των Τζέιμι Φοξ, Τίνα Φέι, Γκρέιαμ Νόρτον, Ρέιτσελ Χάους, Άλις Μπράγκα, Ρίτσαρντ Αγιοάντε, Φιλίσια Ρασάντ, Ντονέλ Ρόλινγκς, Questlove, και Άντζελα Μπάσετ.
Ο Ντόκτερ σκέφτηκε το Soul τον Ιανουάριο του 2016, εξετάζοντας την προέλευση των ανθρώπινων προσωπικοτήτων και την έννοια της αιτιοκρατίας. Οι παραγωγοί της ταινίας συμβουλεύτηκαν διάφορους μουσικούς της τζαζ, συμπεριλαμβανομένων των Χέρμπι Χάνκοκ και Τέρι Λάιν Κάρινγκτον. Εκτός από τις πρωτότυπες τζαζ συνθέσεις του Τζον Μπατίστ, οι μουσικοί Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος συνέθεσαν τη μουσική της ταινίας. Η παραγωγή του Soul διήρκεσε τέσσερα χρόνια με προϋπολογισμό περίπου $150 εκατομμυρίων. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία της Pixar που είχε μαύρο πρωταγωνιστή.
Το Soul έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου BFI του Λονδίνου στις 11 Οκτωβρίου του 2020. Αρχικά ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει στις 19 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς, και αργότερα στις 20 Νοεμβρίου, αλλά καθυστέρησε λόγω της Πανδημίας COVID-19 και τελικά κυκλοφόρησε ως πρωτότυπη ταινία του Disney+ στις 25 Δεκεμβρίου και σε κινηματογράφους σε χώρες που δεν είχαν την υπηρεσία. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς για την ιστορία, τους χαρακτήρες, τις ιδέες, την σχεδίαση του ήχου, την δημιουργικότητα, το συναισθηματικό βάρος, και την μουσική. Οργανώσεις όπως το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών Κινηματογράφου και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το ονόμασαν ως μία από τις καλύτερες ταινίες του 2020. Το Soul έλαβε τρεις υποψηφιότητες στα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2020, κερδίζοντας δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2020 Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες του Disney+ Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2020
Ο λόγος της Μπριζ
«Ο λόγος της Μπριζ» είναι πολιτικός λόγος που εκφώνησε η Βρετανίδα Πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, στο, στην πόλη Μπριζ του Βελγίου, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1988. Η ομιλίας της - εναντίον της - έχει μείνει ιστορική, καθώς αποτελεί μέχρι και σήμερα, το «μανιφέστο του βρετανικού Ευρωσκεπτικισμού». Θεωρείται η πιο βαρυσήμαντη πολιτική ομιλία της Θάτσερ που επηρέασε και τους μεταγενέστερους Βρετανούς πολιτικούς στο θέμα της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θεμελιωτής του ρεύματος του σύγχρονου Ευρωσκεπτικισμού.
Θεωρείται επίσης μια από τις αιτίες της παραίτησης του από το Υπουργείο των Οικονομικών τον Οκτώβριο του 1989 καθώς και της παραίτησης του Υπουργού Εξωτερικών  τον Νοέμβριο του 1990, ο οποίος μάλιστα κατέκρινε τη Θάτσερ ότι με το αντι-ευρωπαϊκό σκεπτικό της  ρισκάρει σοβαρά το μέλλον του έθνους. Σύμφωνα μάλιστα με τον στενό συνεργάτη της Πρωθυπουργού και συν-συγγραφέα του λόγου, τον, ο λόγος και το περιεχόμενό του ήταν εμβάθυνε το χάσμα μεταξύ της Πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου της που τελικά την οδήγησε στην πτώση.
Η «ομιλία της Μπριζ» χρησιμοποιήθηκε πλειστάκις κατά τη διάρκεια των ετών που πέρασαν μέχρι την τελική έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την 1η Ιανουαρίου του 2020. Τόσο ο Μπόρις Τζόνσον ηγέτης τότε της εκστρατείας "Vote Leave" εν όψει του Βρετανικού δημοψηφίσματος του 2016 όσο και στελέχη της κυβέρνησης Μέι χρησιμοποίησαν φράσεις, σκέψεις και ιδέες της ομιλίας αυτής.
Τρεις μήνες μετά, τον Φεβρουάριο του 1989, με την υποστήριξη της Θάτσερ, διαμορφώθηκε ο όμιλος πολιτικής σκέψης, που θα αναπτύξει και θα οργανώσει τον βρετανικό σκεπτικισμό για το ευρωπαϊκό εγχείρημα, το "The Bruges Group" που ονομάστηκε έτσι για να τιμήσει τη συγκεκριμένη ομιλία.
Ο λόγος
Στα τέλη Μαρτίου του 1988 ο Πρύτανης του «Κολλεγίου της Ευρώπης» προσκάλεσε τη Βρετανίδα Πρωθυπουργό ως επίτιμη ομιλήτρια στην εκδήλωση που θα πραγματοποιούσε το Κολλέγιο με αφορμή την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους 1988 - 1989. Η εκδήλωση θα λάβαινε χώρα στο ιστορικό μνημείο της πόλης, στην αίθουσα δεξιώσεων του, και το Κολλέγιο επιθυμούσε η Θάτσερ να τιμήσει την εκδήλωση που συνέπιπτε και με την επέτειο των 40 χρόνων της λειτουργίας του ακαδημαϊκού ιδρύματος.
Ο Ζακ Ντελόρ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τότε και υπέρμαχος της ομοσπονδοποίησης της Ευρώπης, είχε εκείνη τη χρονιά εντείνει την προσπάθεια προώθησης της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Τον Ιούλιο του 1988 είχε μάλιστα δηλώσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι σε 10 χρόνια από τώρα, το 80% της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής των κρατών - μελών θα καθορίζεται από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μετασχηματίζεται σε ένα είδος κυβέρνησης - εμβρυικής μορφής..
Η Μάργκαρετ Θάτσερ θεώρησε πως ήταν στιγμή κομβικής σημασίας προκειμένου να θέσει τα όρια του Ηνωμένου Βασιλείου, στο όραμα της ενοποίησης. Το Ηνωμένο Βασίλειο επιθυμούσε την οικονομική και τελωνειακή ένωση μόνο και δεν ήταν διατεθειμένο να παραχωρήσει κανένα ποσοστό εθνικής κυριαρχίας, ή όπως χαρακτηριστικά το εξέφρασε η ίδια η Πρωθυπουργός σε μια αποστροφή του λόγου της : «Δεν περιορίσαμε επιτυχώς το κράτος στη Βρετανία, μόνο και μόνο για να μας επιβληθεί ξανά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος να ασκεί μια νέα κυριαρχία από τις Βρυξέλλες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωσκεπτικισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:1988 Κατηγορία:Μπρυζ
Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοέμβριος 1950
Η Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοεμβρίου 1950 (Νοέμβριος 1950 - Οκτώβριος 1951) σχηματίστηκε μετά την διάλυση της προηγούμενης κυβέρνησης λόγω αποχώρησης του Λαϊκού Κόμματος.
Στο νέο κυβερνητικό σχήμα συμμετείχαν μόνο τα κόμματα των Φιλελευθέρων και το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό. Η κυβέρνηση κατόρθωσε να παραμείνει στην εξουσία για έναν σχεδόν χρόνο, με την κοινοβουλευτική στήριξη της ΕΠΕΚ του Νικολάου Πλαστήρα, η οποία έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης αφού εξασφάλισε την διενέργεια Δημοτικών εκλογών στις 15 Απριλίου 1951, (τελευταία φορά που είχαν διενεργηθεί εκλογές ήταν το 1934) αλλά και Βουλευτικών.
Την 1η Ιουλίου 1950 ο Γ. Παπανδρέου και οι υπουργοί του κόμματός θα παραιτηθούν από την κυβέρνηση και στην ουσία θα την ρίξουν. Ο Παπανδρέου επικαλέστηκε τους κακούς χειρισμούς της κυβέρνησης στο θέμα της τιμής του σιταριού, αλλά στην ουσία προσπάθησε να αποτρέψει την ψήφιση του εκλογικού νόμου της ενισχυμένης αναλογικής που θα εξαφάνιζε σχεδόν το κόμμα του.
Στην καινούρια κυβερνητική κρίση παρενέβη ο βασιλιάς Παύλος στέλνοντας σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς το παρακάτω μήνυμα:
''«Κύριοι: Δέκα τρεις κυβερνήσεις διεδέχθησαν η μία την άλλην κατά το βραχύ διάστημα της βασιλείας μου. Αι συχναί αυταί αλλαγαί οφείλονται κατά κύριον λόγον εις την βεβαιότητα των κομμάτων ότι έκαστον εξ αυτών θα είναι εις θέσιν να δώση καλυτέραν της χώρας διακυβέρνησιν από εκείνην την οποίαν προσφέρει το εκάστοτε διακατέχον την αρχήν. Αλλά αι συχναί αυταί μεταβολαί, παρ’ όλην την καλήν πρόθεσιν εκείνων οι οποίοι τας προκαλούν, θα ομολογηθή παρά πάντων ότι δεν συντελούν εις την πρόοδον της Χώρας. Τα σχηματιζόμενα εις όλους τους τομείς προγράμματα βραδύνουν να πραγματοποιηθούν και συχνά τελικώς ματαιούνται, διότι μεταξύ του καταρτίζοντος αυτά και του μέλλοντος να τα εφαρμόση παρεμβάλλονται άλλαι κυβερνήσεις, αι οποίαι έως ότου να ενημερωθούν, παραχωρούν τας θέσεις των εις άλλας (…) Κυνηγούμεν το τέλειον και θυσιάζομεν το καλόν, ενώ ο Λαός ζητεί απλώς να του εξασφαλισθή χρηστή και δραστηρία διοίκησις. (επιθυμώ)..να παρουσιάσητε κυβέρνησιν αποτελουμένην από εκπροσώπους όλων ή όσον το δυνατόν περισσοτέρων κομμάτων. Κυβέρνησιν η οποία εμφανιζομένη ενώπιον της Βουλής θα είναι ικανή να τύχη της εμπιστοσύνης αυτής. Αν αι εκλογαί είναι απαραίτητοι, ας προετοιμάση η Κυβέρνησις αύτη τα των εκλογών, αλλά μέχρι της ημέρας εκείνης η χώρα δεν δύναται να μείνη ακυβέρνητος, κατατριβομένη με συζητήσεις, κρίσεις και επικρίσεις»''.
Έτσι, στις 30 Ιουλίου η κυβέρνηση -έχοντας την στήριξη του Λαϊκού κόμματος και της ΕΠΕΚ - μεταβλήθηκε σε υπηρεσιακή, ψήφισε τον νόμο της ενισχυμένης αναλογικής και προκήρυξε εκλογές για τις 9 Σεπτεμβρίου του 1951.
Ανασχηματισμός 1ης Φεβρουαρίου 1951
Στις 28 Ιανουαρίου 1951 η κυβέρνηση με τον (λόγω διακοπών της Βουλής), Αναγκαστικό Νόμο 1671 «Περί Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργείων», προχώρησε σε αλλαγές και ανακατατάξεις των κυβερνητικών δομών. Επίσης, αναδιοργάνωσε τα υπουργεία, η σειρά των οποίων καθορίστηκε ως εξής :
Αναφορές
1950 11 03 1950 11 Κατηγορία:1950 Κατηγορία:1951
Ράσμουσεν
Ράσμουσεν (δανικά: Rasmussen ή Rasmusen, προφορά: ˈʁɑsmusn̩) είναι δανικό και νορβηγικό επώνυμο και βγαίνει το Ράσμους και το "σεν", που σημαίνει ο γιος του. Πρόκειται για ένα πολύ διαδεδομένο επώνυμο στη Δανία, καθώς το κατέχει το 1.9 του πληθυσμού, ενώ είναι και το ένατο πιο συνηθισμένο στη χώρα.
Μερικοί γνωστοί Ράσμουσεν ακολουθούν παρακάτω:
Παραπομπές
<References/>
Κατηγορία:Επώνυμα
Ναυάγιο των Αντικυθήρων
Το ναυάγιο των Αντικυθήρων είναι ναυάγιο που χρονολογείται από το 2ο τέταρτο του 1ου αιώνα ΠΚΕ. Ανακαλύφθηκε από σπογγαλιείς στο νησί Αντικύθηρα το 1900.
Στο ναυάγιο αποκαλύφθηκαν νομίσματα και άλλα τέχνεργα που χρονολογούνται από τον 4ο αι. ΠΚΕ, και ένα σημαντικό εύρημα, ο αναλογικός υπολογιστής, γνωστός ως μηχανισμός των Αντικυθήρων.
Ανακάλυψη και ανέλκυση
Τον Οκτώβριο του 1900, μια ομάδα σπογγαλιέων υπό τον Δημήτριο Κοντό αποφάσισε να κρυφτεί από έντονη καταιγίδα, κατά την επιστροφή του σπογγαλιευτικού από την Αφρική (Τυνησία) στο νησί Αντικύθηρα. Όντας εκεί άρχισαν καταδύσεις για σπόγγους στην ακτογραμμή του νησιού. Το 1900, οι δύτες φορούσαν συνήθως την πρότυπη καταδυτική στολή με ένδυμα καμβά και ορειχάλκινα κράνη που τους επέτρεπαν να καταδύονται και να παραμένουν στον βυθό περισσότερο.
Ο πρώτος που είδε το ναυάγιο στα 45 μέτρα ήταν ο Ηλίας Σταδιάτης, ο οποίος έδωσε σήμα για ανάδυση. Περιέγραψε τη σκηνή και επειδή υπήρξαν αμφιβολίες καταδύθηκε ο ίδιος ο Κοντός, για να επιστρέψει στην επιφάνεια με το μπρούντζινο χέρι ενός αγάλματος. Περιμένοντας την καταιγίδα να κοπάσει, οι δύτες περισυνέλεξαν όσα περισσότερα τέχνεργα μπορούσαν από το ναυάγιο.
Μαζί με το υπουργείο παιδείας και το βασιλικό πολεμικό ναυτικό οι σπογγαλιείς ανέλκυσαν σειρά τεxνέργων. Ο θάνατος ενός δύτη και η παράλυση άλλων από τη νόσο των δυτών έδωσε τέλος στην επιχείρηση το καλοκαίρι του 1901. Χρειάστηκαν 75 χρόνια για να επανέλθει στο ναυάγιο ο Γάλλος αξιωματικός Ζακ-Υβ Κουστώ το φθινόπωρο του 1976, και να ανακτήσει περισσότερα τέχνεργα.
Στις 17 Μαΐου 1902, ο πρώην υπουργός παιδείας και μαθηματικός Σπυρίδων Στάης έκανε τη σημαντικότερη ανακάλυψη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στην Αθήνα. Εξετάζοντας τα τέχνεργα που ανακτήθηκαν, παρατήρησε ένα σκουριασμένο μπρούντζινο αντικείμενο ενεπίγραφο με ενσωματωμένο γρανάζι. Το αντικείμενο έγινε γνωστό ως μηχανισμός ή αστρολάβος των Αντικυθήρων. Αρχικά έγινε η υπόθεση ότι ήταν μηχανικό ρολόι, και για αυτό αναφέρεται ενίοτε και ως αναλογικός υπολογιστής
Ευρήματα
Το βυθισμένο πλοίο ήταν ρωμαϊκή ορκάς χωρητικότητας περίπου 300 τόνων, τυπικό δείγμα των βαρέων ιστιοφόρων που χρησιμοποιούνταν κατά το 2ο-1ο αι. ΠΚΕ στο εμπόριο μεταξύ της ιταλικής χερσονήσου, του κυρίως ελλαδικού χώρου και της Μικράς Ασίας. Τα δρομολόγια αυτών των πλοίων ξεκινούσαν συνήθως την άνοιξη και αφού περιέπλεαν τα κυριότερα λιμάνια της Ανατολικής Μεσογείου πουλώντας και αγοράζοντας εμπορεύματα, επέστρεφαν το φθινόπωρο στη βάση τους.
Ακολουθεί πίνακας με τα κυριότερα ευρήματα που έχουν ανελκυστεί:
Χρονολόγηση του σκάφους
Αν και η ανέλκυση των τεχνέργων από το ναυάγιο ήταν επιτυχής και επιτεύχθηκε μέσα σε δύο χρόνια, η χρονολόγηση της αρχαιολογικής θέσης χρειάστηκε περισσότερο χρόνο. Σχετική χρονολόγηση ορισμένων τεχνέργων βασισμένη σε παράλληλα, απέδωσε ως χρονολογία τον 4ο αι. ΠΚΕ, ενώ τα μαρμάρινα αγάλματα φαίνεται πως είναι αντίγραφα του 1ου αι. ΠΚΕ αρχαιότερων γλυπτών.
Ορισμένοι ερευνητές βάσει αναφοράς του Λουκιανού έκαναν την υπόθεση ότι το πλοίο μετέφερε τμήμα των λαφύρων του Ρωμαίου στρατηγού Σύλλα από την Αθήνα το 86 ΠΚΕ, και βρισκόταν πιθανώς στη ρότα του για την Ιταλία. Η χρονολόγηση στον πρώιμο 1ο αι. ΠΚΕ υποστηρίζεται από οικιακά σκεύη και αντικείμενα από το πλοίο, παρόμοια με άλλα ήδη γνωστά από διαφορετικές ανασκαφές ή ανακαλύψεις που χρονολογούνται στον 1ο ΠΚΕ αιώνα. Οι αμφορείς που ανελκύστηκαν υποδείκνυαν χρονολόγηση στο 80–70 ΠΚΕ, η ελληνιστική κεραμεική στο 75–50 ΠΚΕ, ενώ η ρωμαϊκή κεραμεική αντιστοιχεί σε γνωστούς τύπους των μέσων του 1ου ΠΚΕ αι. Τα νομίσματα που ήλθαν στην επιφάνεια από τον Κουστώ στη δεκαετία 1970 χρονολογούνται στο 76 και 67 ΠΚΕ. Οι χρονολογήσεις οδήγησαν στην υπόθεση ότι το πλοίο βρισκόταν καθοδόν προς τη Ρώμη και ότι το φορτίο του προοριζόταν για θριαμβευτική παρέλαση.
Το συγκεκριμένο πλοίο ήταν ναυπηγημένο με τη συνήθη μέθοδο «πρώτα το περίβλημα και μετά ο σκελετός». Η ξυλεία του κήτους προέρχεται από φτελιά, τα ξυλόκαρφα (γόμφοι-καβίλιες) από βελανιδιά και τα καρφιά κυρίως από χαλκό. Για λόγους στεγανότητας, το τμήμα του κύτους κάτω από την ίσαλο γραμμή περιβαλλόταν από λεπτές πλάκες μολύβδου. Πιθανότατα διέθετε και υποδομή για τη μεταφορά ιδιωτών (αμιγώς επιβατηγά πλοία δεν υπήρχαν), όπως δείχνει η ύπαρξη ενός χώρου στεγασμένου με κεραμίδια. Το 1964 δείγμα από ο κύτος χρονολογήθηκε και απέδωσε βαθμονομημένη ημερομηνία 220 ΠΚΕ ± 43 έτη. Η διαφορά ανάμεσα στη βαθμονομημένη χρονολόγηση και την αναμενόμενη χρονολόγηση που προέκυψε από τα παράλληλα, ερμηνεύεται από το γεγονός ότι η σανίδα του κύτους ανήκε και αρχαιότερο δέντρο και ότι κόπηκε πολύ πριν τη βύθιση του πλοίου.
Επιπλέον μαρτυρία για τη χρονολόγηση της βύθισης στον 1ο αι. ΠΚΕ καταγράφτηκε το 1974, όταν ο καθ. του Γέιλ Ντέρεκ ντε Σόλλα Πράις δημοσίευσε την έρευνά του για τον μηχανισμό των Αντικυθήρων. Ο καθηγητής ντε Σόλλα Πράις θεώρησε πως το αντικείμενο ήταν ημερολογιακός υπολογιστής. Από τις επιγραφές και τις ρυθμίσεις των γραναζιών στις όψεις του μηχανισμού, συμπέρανε ότι ο μηχανισμός κατασκευάστηκε περί το 87 ΠΚΕ και χάθηκε με το ναυάγιο μερικά χρόνια αργότερα.
Νεότερες αποστολές
Το 2012 ο ενάλιος αρχαιολόγος Μπρένταν Π. Φόλεϊ (Brendan P. Foley) του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Γουντς στις ΗΠΑ πήρε άδεια από την ελληνική κυβέρνηση να διεξαγάγει σειρά καταδύσεων γύρω από τις βαθιές ξέρες των Αντικυθήρων. Οι δύτες ξεκίνησαν προκαταρκτική έρευνα-επιθεώρηση που διήρκεσε τρεις εβδομάδες τον Οκτώβριο του 2012 χρησιμοποιώντας rebreathers, για να επιμηκύνουν την παραμονή τους σε βάθος 70 m. Η νέα τεχνολογία επιτρέπει πληρέστερη έρευνα της θέσης του ναυαγίου, η οποία δεν έγινε σε παρελθούσες αποστολές. Επιπρόσθετα οι δύτες θα ερευνήσουν βαθύτερα στις πλαγιές της ξέρας, προκειμένου να εντοπίσουν άλλα τέχνεργα τα οποία μετακινήθηκαν πιθανώς στις περασμένες δύο χιλιετίες από ρεύματα. Στην έρευνα του Φόλεϊ συμμετέχουν διάφοροι αρχαιολόγοι, ανάμεσά τους ο Θεοτόκης Θεοδούλου της ελληνικής εφορείας εναλίων αρχαιοτήτων.
Η εύρεση νέων τεχνέργων θα είναι επιπλέον αρχαιολογική μαρτυρία για τους πλόες του βυθισμένου πλοίου. Επιπλέον οι ερευνητές αναζητούν άλλα μικρότερα τμήματα του μηχανισμού των Αντικυθήρωναν και οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά μικρές. Επιπρόσθετα, ελπίζουν να εντοπίσουν και να επιθεωρήσουν άλλα ναυάγια, ανάμεσά τους το ναυάγιο του βρατανικού πολεμικού HMS Nautilus που βυθίστηκε το 1807 στο νησί και εντοπίστηκε τον Ιούνιο του 2012. . Η νέα αποστολή ονομάστηκε "Επιστροφή στα Αντικύθηρα" και προγραμματίστηκε για το 2014.
Κατά τις έρευνες του 2013 και 2014 ανελκύστηκαν νέα τέχνεργα, ανάμεσά τους μακριά ορειχάλκινη λόγχη που πιστεύεται ότι ήταν εξάρτυση αγάλματος πολεμιστή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Ενάλια αρχαιολογία
Σμαράγδα Διαμαντίδου
Η Σμαράγδα Διαμαντίδου είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό μέσω του πρωταγωνιστικού της ρόλου στην κωμική σειρά "Εμείς κι εμείς".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
•Σμαράγδα Διαμαντίδου
•Εκείνες κι εγώ - Επεισόδιο 28 "Χριστός Ανέστη"
•[https://archive.ert.gr/?s=%CE%8C%CE%BB%CE%B7+%CE%B7+%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1...+%CE%8C%CE%BB%CE%B7+%CE%B7+%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B7...+ Όλη η δόξα... Όλη η χάρη... ]
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2017-18
Το Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2017-18 ήταν η 54η έκδοση του Κυπέλλου Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Νικήτρια ήταν η Αναγέννηση Προσφύγων Αγίου Αντωνίου Λεμεσού για 8η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερες έδρες. Προκρινόταν η νικήτρια ομάδα. ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση ισοπαλία δινόταν ημίωρη παράταση. Αν μετά το τέλος της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2018.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 6 από τις 10 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2017-18. Οι υπόλοιπες 4 ομάδες πέρασαν στον επόμενο γύρο χωρίς αγώνα, μετά από κλήρωση. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος, στις 7 Ιανουαρίου, 15 Φεβρουαρίου και 13 Μαρτίου 2018.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι ομάδες που εξαιρέθηκαν από αυτόν. Οι αγώνες έγιναν στις 23 και 27 Μαρτίου. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση. Οι αγώνες έγιναν την 1 και στις 2 Απριλίου 2018 σε ουδέτερα στάδια.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Αναγέννηση Προσφύγων Αγίου Αντωνίου Λεμεσού και η ΑΕΠ Πολεμιδιών. Ο τελικός διεξήχθη στις 14 Απριλίου 2018 στο. Ο τελικός τελείωσε ισόπαλος 1-1 και οδηγήθηκε στην παράταση όπου δεν επιτεύχθηκαν τέρματα. Ακολούθησε η διαδικασία των πέναλτι με την Αναγέννηση Προσφύγων Αγίου Αντωνίου Λεμεσού να κερδίζει με 4-2.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Ζύγαινα
Η ζύγαινα (επιστημονική ονομασία Sphyrna zygaena - Σφύρνα η ζύγαινα), γνωστή ως σφύραινα και πατερίτσα, είναι ένα είδος σφυροκέφαλου, του οποίου το κεφάλι δεν έχει καμία αναγνωριστική προεξοχή μπροστά (εξού και η ονομασία smooth (απαλός, λείος) στα αγγλικά). Σε αντίθεση με άλλους σφυροκέφαλους, αυτό το είδος προτιμά εύκρατα νερά και εμφανίζεται σε όλο τον κόσμο σε μεσαία γεωγραφικά πλάτη. Το καλοκαίρι, αυτοί οι καρχαρίες μεταναστεύουν προς τους πόλους ακολουθώντας δροσερότερες υδάτινες μάζες, και μερικές φορές σχηματίζουν κοπάδια που αριθμούν στις εκατοντάδες έως και χιλιάδες καρχαρίες.
Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σφυροκέφαλος καρχαρίας, με μήκος μέχρι και πέντε μέτρα. Είναι ενεργό αρπακτικό που τρέφεται με μια μεγάλη ποικιλία από οστεϊχθύες και ασπόνδυλα, ενώ τα μεγαλύτερα άτομα τρέφονται επίσης και με καρχαρίες και σαλάχια. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, αυτός ο καρχαρίας είναι ζωοτόκος και γεννά κάθε φορά 20 με 40 νεογνά. Είναι σχετικά κοινός καρχαρίας, και συλλαμβάνεται συχνά, ηθελημένα ή μη, από εμπορικά αλιευτικά σε όλο το εύρος της κατανομής του. Τα πτερύγια του είναι εξαιρετικά πολύτιμα για τη χρήση σε σούπα από πτερύγια καρχαρία. Αυτός ο καρχαρίας είναι δυνητικά επικίνδυνος και είναι πιθανό να ήταν υπεύθυνος για μερικές επιθέσεις σε ανθρώπους, αν και είναι λιγότερο πιθανό να συναντήσει τους κολυμβητές από τα άλλα μεγάλα είδη σφυροκέφαλων λόγω του εύκρατου βιότοπού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καρχαρινόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια
Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια είναι μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη. Δημοσιεύτηκε σε μέρη στην εφημερίδα «Καθημερινή» την περίοδο 1931–1932, ενώ το 1933 κυκλοφόρησε ολοκληρωμένο σε βιβλίο.
Αποτελεί συνέχεια του μυθιστορήματος Η ζωή εν τάφω. Θέμα του είναι η περίοδος 1917–1922 και οι συνέπειες του πολέμου για τους ήρωές του. Ο Λεωνής Δρίβας γυρίζει από τον πόλεμο της Μικρασίας στη Μυτιλήνη και ερωτεύεται τη δασκάλα Σαπφώ, χήρα του φίλου του που σκοτώθηκε στο πόλεμο ενώ από την άλλη ο σεβασμός που τρέφει στη μνήμη του φίλου του τού δημιουργεί αναστολές.