cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλλαντική τοξίνη
Βλεφαροσπασμός και στραβισμός
Το 1986, ο μικροεπεξεργαστής και διανομέας της Botox της Scott δεν ήταν πλέον σε θέση να προμηθεύσει το φάρμακο εξαιτίας της αδυναμίας να αποκτήσει ασφάλιση αστικής ευθύνης λόγω προϊόντων. Οι ασθενείς έγιναν απελπισμένοι, καθώς οι προμήθειες Botox καταναλώνονταν σταδιακά, αναγκάζοντάς έτσι τους ασθενείς να το εγκαταλείψουν. Για μια περίοδο τεσσάρων μηνών, οι Αμερικανοί ασθενείς με βλεφαρόσπασμα έπρεπε να φροντίσουν να πραγματοποιήσουν τις ενέσεις τους από τους συμμετέχοντες γιατρούς στα καναδικά οφθαλμολογικά κέντρα μέχρι να επιλυθούν τα ζητήματα ευθύνης.
Καλλυντικό
Το καλλυντικό αποτέλεσμα του BTX-A σε ρυτίδες τεκμηριώνεται αρχικά από πλαστικό χειρουργό από το Sacramento της Καλιφόρνιας Richard Clark και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Plastic and Reconstructive Surgery το 1989. Ο καναδός ιατρός οφθαλμίατρος και δερματολόγος, JD και JA Carruthers, ήταν οι πρώτοι που δημοσίευσαν μια μελέτη για το BTX-A για τη θεραπεία των γραμμοκομμένων γραμμών συνοδείας το 1992. Παρόμοια αποτελέσματα είχαν παρατηρηθεί από διάφορες ανεξάρτητες ομάδες (Brin, και την ομάδα Columbia University στο Monte Keen ). Μετά από επίσημες δοκιμές, στις 12 Απριλίου 2002, η FDA ανακοίνωσε την έγκριση της αλλαντικής τοξίνης τύπου A (Botox Cosmetic) για να βελτιώσει προσωρινά την εμφάνιση μεσαίων έως σοβαρών ρυτίδων μεταξύ των φρυδιών (glabellar lines). Στη συνέχεια, η καλλυντική χρήση της αλλαντικής τοξίνης τύπου Α έχει γίνει ευρέως διαδεδομένη. Τα αποτελέσματα του Botox Cosmetic μπορούν να διαρκέσουν έως και τέσσερις μήνες και μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον ασθενή. Η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενέκρινε μια εναλλακτική μέθοδο δοκιμής ασφάλειας προϊόντος, ανταποκρινόμενη στην αυξανόμενη ανησυχία του κοινού ότι απαιτείται δοκιμή LD50 για κάθε παρτίδα που πωλείται στην αγορά.
Το BTX-A έχει επίσης χρησιμοποιηθεί στην θεραπεία των χαλαρωτικών χαμόγελων, το υλικό χορηγείται στους υπερκινητικούς μύες του άνω χείλους, γεγονός που προκαλεί μείωση της προς τα πάνω κίνησης του χείλους, οδηγώντας έτσι σε χαμόγελο με λιγότερο έκθεση των ούλων. Το Botox συνήθως χορηγείται στους τρεις μύες του ανελκυστήρα που συγκλίνουν στην πλευρική πλευρά του άλατος της μύτης: το levator labii superioris (LLS), το levator labii superioris alaeque nasi muscle (LLSAN) και το ζυγωματικό μικρό (ZMi).
Ιδρώτας
Ο Khalaf Bushara και ο David Park ήταν οι πρώτοι που απέδειξαν ότι την μη μυϊκή χρήση του BTX-A, ενώ θεραπεύονταν ασθενείς με ημιφατική σπασμό στην Αγγλία το 1993, δείχνοντας ότι οι ενέσεις αλλαντικής τοξίνης αναστέλλουν την εφίδρωση και έτσι είναι χρήσιμες στη θεραπεία της υπεριδρωσίας (υπερβολική εφίδρωση). Από τότε η BTX-A έχει εγκριθεί για τη θεραπεία της σοβαρής πρωτοπαθούς μασχαλιαίας υπερίδρωσης (υπερβολική εφίδρωση του κάτω άκρου άγνωστης αιτίας), η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τοπικούς παράγοντες.
Τραχειακή δυστονία
Το BTX-A χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία της τραχηλικής δυστονίας, αλλά μπορεί να αποδειχθεί αναποτελεσματικό μετά από λίγο καιρό. Η αλλαντική τοξίνη τύπου Β (ΒΤΧ-Β) έλαβε έγκριση από την FDA για θεραπεία της αυχενικής δυστονίας στις 21 Δεκεμβρίου 2000. Τα εμπορικά ονόματα για το BTX-B είναι η Myobloc στις Ηνωμένες Πολιτείες και η Neurobloc στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Χρόνια ημικρανία
Η onabotulinumtoxin A (εμπορική ονομασία Botox) έλαβε έγκριση από την FDA για τη θεραπεία χρόνιων ημικρανιών στις 15 Οκτωβρίου 2010. Η τοξίνη χορηγείται στο κεφάλι και το λαιμό για τη θεραπεία αυτών των χρόνιων πονοκεφάλων. Η έγκριση ακολούθησε στοιχεία που υποβλήθηκαν στον οργανισμό από δύο μελέτες που χρηματοδοτήθηκαν από την Allergan, παρουσιάζοντας μια πολύ μικρή βελτίωση στη συχνότητα εμφάνισης χρόνιων ημικρανιών για πάσχοντες από ημικρανία που υποβάλλονταν σε θεραπεία με Botox.
Έκτοτε, αρκετές τυχαίες μελέτες ελέγχου έδειξαν ότι η αλβουμίνη τοξίνη τύπου Α μπορεί να συμβάλει στην βελτίωση των συμπτωμάτων κεφαλαλγίας και της ποιότητας ζωής όταν χρησιμοποιούνται με προφύλαξη για ασθενείς με χρόνια ημικρανία που εμφανίζουν χαρακτηριστικά κεφαλαλγίας που είναι συνεπείς με: πίεση που γίνεται αντιληπτή από εξωτερική πηγή, συντομότερη συνολική διάρκεια χρόνιας ημικρανίες (<30 ετών), «αποτοξίνωση» ασθενών με συνυπάρχουσα χρόνια κεφαλαλγία που οφείλεται σε υπερβολική χρήση φαρμάκων και δεν υπάρχει ιστορικό άλλων προληπτικών πονοκεφάλων.
Κατάθλιψη
Μερικές μικρές δοκιμές έχουν βρει οφέλη σε άτομα με κατάθλιψη.
Βεργκλ
Το Βεργκλ (Γερμανικά: Wörgl) είναι πόλη στο Τιρόλο της Αυστρίας, στην περιφέρεια Κούφσταϊν. Απέχει 20 χμ. από τα σύνορα με τη Βαυαρία.
Το Πείραμα του Βεργκλ
thumb|Κεντρικός δρόμος του Βεργκλ. thumb|Χαρτονόμισμα του ενός σελινίου, με επικολλημένα ένσημα
Το «Οικονομικό Θαύμα του Βεργκλ» έλαβε χώρα κατά την παγκόσμια ύφεση του 1929, ένα θαύμα που οφείλεται στην έκδοση ενός τοπικού νομίσματος, με μορφή σε «Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας». Την καινοτόμο ιδέα εισήγαγε ο τότε δήμαρχος της πόλης Μίχαελ Ούντεργκούγκενμπέργκερ (Michael Unterguggenberger), εφαρμόζοντας τις οικονομικές θεωρίες του Γερμανού οικονομολόγου Σίλβιο Γκέσελ. Η θεωρία, σύμφωνα με το πόνημα του Γκέσελ «Η Φυσική Τάξη», όριζε ότι η παρακμάζουσα οικονομία οφείλεται στην αργή κυκλοφορία τού χρήματος, καθώς αυτό συσσωρεύεται από τους κεφαλαιούχους και δεν επιστρέφει πίσω στην αγορά.
Σε μια προσπάθεια αναστροφής της οικονομικής κατάστασης, ο δήμαρχος εφάρμοσε ένα πρόγραμμα με απαραίτητα δημοτικά έργα, δίνοντας εργασία στους κατοίκους, αλλά υπό τον όρο ότι η πληρωμή τους θα γινόταν στο τοπικό νόμισμα. Τα «Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας» δεν είχαν αντίκρυσμα σε χρυσό, αλλά απλώς πιστοποιούσαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα (ένα είδος Απόδειξης Παροχής Υπηρεσιών), αγνοώντας τον πληθωρισμό του Αυστριακού νομίσματος. Τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 τέτοια γραμμάτια (γνωστά και ως Σελίνια του Βεργκλ), σε χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας 1, 5 και 10 σελινίων.
Στις 31 Ιουλίου 1932 κυκλοφόρησαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια, αρχίζοντας έναν ταχύτατο κύκλο κυκλοφορίας των χρημάτων αυτών. Για την αποφυγή της πλαστογράφησης τέθηκε σε εφαρμογή μια πρόσθετη μέθοδος, κατά την οποία τα χρήματα έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα που περνούσε. Μ' αυτόν τον τρόπο, ήταν προς το συμφέρον του κεφαλαιούχου να δαπανήσει το κεφάλαιό του, προτού αυτό χάσει μέρος της αξίας του. Η αντίθετη προς τον τοκισμό διαδικασία αυτή επέτρεπε την απρόσκοπτη και ταχύτερη κυκλοφορία του χρήματος, αποτρέποντας τη συσσώρευσή του σε τράπεζες και ιδιωτικά. Ο ιδιοκτήτης των χρημάτων που δεν προλάβαινε να τα δαπανήσει είχε τη δυνατότητα να αγοράσει πίσω το 1% της αξίας που έχανε κάθε μήνα, με τη μορφή επικολλούμενων ενσήμων (βλ. φωτο).
Το πείραμα, μόλις δεκατρείς μήνες μετά, είχε πετύχει απόλυτα: η ανεργία μηδενίστηκε, ο πληθωρισμός και η εσωτερική υποτίμηση εξαλείφθηκαν, η πόλη του Βεργκλ απέκτησε τις απαραίτητες υποδομές σε κτήρια, δίκτυο ύδρευσης, ακόμη και αναδασώσεις στις γύρω περιοχές. Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη που το σύστημα επεκτάθηκε σε έξι γειτονικά χωριά, ενώ τον Ιανουάριο του 1933 η πόλη του Κίρχμπυελ (Kirchbühl) υιοθετεί ένα ανάλογο τοπικό νόμισμα. Το «Θαύμα του Βεργκλ» κέντρισε το ενδιαφέρον του Γάλλου πρωθυπουργού Εντουάρ Νταλαντιέ, του οικονομολόγου Ίρβιν Φίσερ και του καθηγητή στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης Κλωντ Μπουρντέ, ο οποίος σε έκθεσή του επισημαίνει με οικονομικούς όρους την επιτυχία του νέου συστήματος.
Στα μέσα του 1933, περί τις 170 Αυστριακές πόλεις δείχνουν ενδιαφέρον να ακολουθήσουν το παράδειγμα του δημάρχου Ούντεργκούγκενμπέργκερ, κάτι που πανικοβάλλει την Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας. Υπό τον φόβο της γενικότερης επέκτασης του συστήματος, την 1η Σεπτεμβρίου 1933, δια νόμου απαγορεύεται η έκδοση τοπικών νομισμάτων, εφαρμόζοντας το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας περί έκδοσης εθνικού νομίσματος, καθιστώντας έτσι τα Σελίνια του Βεργκλ παράνομα και άνευ ισχύος. Στους επόμενους μήνες η ανεργία ανέβηκε στο 30% και επικράτησε η φτώχεια και η εξαθλίωση. Μέσα σ' αυτό το κλίμα, το 1938, η Αυστρία προσαρτάται στο Τρίτο Ράιχ, χωρίς την παραμικρή αντίσταση, με τον Χίτλερ να φαντάζει σε πολλούς ως οικονομικός και πολιτικός μεσσίας. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που ακολούθησε αποτελείωσε την οικονομική δυναμική της Αυστρίας και το «Θαύμα του Βεργκλ» έμεινε ως τμήμα της Ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας Κατηγορία:Τιρόλο
Φραντσέσκο Μπρούνο
Ο Φραντσέσκο Μπρούνο (Francesco Bruno· εξελληνισμένη απόδοση: Φραγκίσκος ή Φραγκήσκος Βρούνος) ήταν φιλέλληνας Ιταλός ιατρός από τη Σαρδηνία που ακολούθησε το 1823 τον Λόρδο Βύρωνα στην Ελλάδα.
O Μπρούνο έφθασε στην Ελλάδα το 1823, αμέσως μετά το πέρας των σπουδών του, και ήταν ο τελευταίος που κατέφθασε στη χώρα από την ακολουθία του Λόρδου Βύρωνα. Η αμοιβή για τις ιατρικές υπηρεσίες του είχε οριστεί σε 100 λίρες. Το 1824 δημοσιεύθηκε στο Μεσολόγγι, σε δίγλωσση έκδοση, ιταλικά και με ελληνική μετάφραση, το πόνημά του με τίτλο Περί των μέσων των προσφυεστέρων εις την διατήρησιν της υγείας των στρατιωτών κατά τα στρατόπεδα και τας φρουράς, ουσιαστικά μια σειρά από παρατηρήσεις για θέματα υγείας στα στρατεύματα προς την ελληνική διοίκηση, το οποίο απευθυνόταν στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, ο οποίος για ένα σύντομο χρονικό διάστημα υπήρξε πρόεδρος του Βουλευτικού σώματος των επαναστατημένων Ελλήνων. To επόμενο διάστημα από το θάνατο του Βύρωνα (19 Απριλίου 1824) παρέμεινε στο Μεσολόγγι ασκώντας ιδιωτικά την ιατρική. Στη συνέχεια διορίστηκε «ιατροχειρούργος» του ατμόπλοιου Καρτερία.
Στα τέλη του Σεπτεμβρίου 1826 ο Μπρούνο αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο, φτάνοντας εκεί με την Καρτερία και ανέλαβε υπηρεσία στο νοσοκομείο της πόλης. Ο Μπρούνο αρρώστησε, «από κρύο», την επόμενη χρονιά και απεβίωσε έπειτα από δέκα ημέρες, στις 26 Φεβρουαρίου 1827.
Για τις συνθήκες του αναπάντεχου θανάτου του υπήρξαν υπόνοιες έκνομης ενέργειας και το φθινόπωρο του 1828 διεξήχθηκαν ανακρίσεις που φάνηκε να υποδεινκύουν ως πιθανό εμπλεκόμενο τον Λευκαδίτη γιατρό Πέτρο Στεφανίτση (1792-1863), που ήταν «επιστάτης» (υπεύθυνος) του νοσοκομείου του Ναυπλίου (1827-1833) και κατέστη κληρονόμος του αποθανόντος Μπρούνο, ο οποίος φέρεται να είχε σεβαστή περιουσία. Στην όλη υπόθεση, που τελικά δεν κατέληξε σε απόδοση κατηγοριών, υπήρχε και η αντιδικία του Γάλλου γιατρού Etienne–Marin Bailly (Βαλλής), που κούραρε τον Μπρούνο, με τον Στεφανίτση, που ενεπλάκη στην υπόθεση, ο οποίος κατηγορήθηκε από τον Bailly ότι δολοφόνησε τον Ιταλό γιατρό ώστε να αποκτήσει την περιουσία του. Το διαθέσιμο ανακριτικό υλικό, αν και έδειξε πως ο Στεφανίτσης εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για ίδιον όφελος, δεν επαρκεί για την αποδοχή μιας τόσο σοβαρής κατηγορίας όπως η δολοφονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Ιταλοί αγωνιστές του 1821
Άδανος
Πηγές
Αδανο
Μεγάλος Μοράβας
Ο Μεγάλος Μοράβας (σερβικά: Велика Морава, λατινικά: Margus) είναι ποταμός της Σερβίας ένας από τους παραποτάμους του Δούναβη. Αποτελεί το τελικό τμήμα του Μοράβα, ενός μείζονος ποτάμιου συστήματος της Σερβίας.
Ο Μοράβας είναι γνωστός για το ελικοειδές σχήμα του. Η κοίτη του φτάνη μέχρι και 80 έως 200 μέτρα πλάτος και μέσο όρο βάθος 10 μέτρα. Σήμερα είναι πλωτός στα πρώτα 3 χλμ. ενώ παλιότερα ήταν μέχρι την πόλη Τσούπρια.
Ανήκει στην λεκάνη της Μαύρης θάλασσας.
Μήκος
Ο Βελίκα ("Μεγάλος") Μοράβας δημιουργείται στη συμβολή του Νότιου Μοράβα και του Δυτικού Μοράβα, που βρίσκεται κοντά στη μικρή πόλη Στάλατς, σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο στην κεντρική Σερβία. Από εκεί μέχρι τη συμβολή του στο Δούναβη βορειοανατολικά της πόλης Σμεντέρεβο, ο Μεγάλος Μοράβας έχει μήκος 185 χιλιόμετρα. Με το μεγαλύτερο κλάδο του, το Δυτικό Μοράβα, έχει μήκος 493 χλμ. Ο Νότιος Μοράβας, που αποτελεί τα φυσική πηγή του Μοράβα, είχε μήκος μεγαλύτερο από το Δυτικό Μοράβα, αλλά λόγω των διευθετήσεων της κοίτης του ποταμού και των εγγειοβελτιωτικών έργων, είναι μικρότερος στις μέρες μας.
Άλλοτε (οι διευθετήσεις έγιναν και στους τρεις κλάδους καθιστώντας τους μικρότερους), ο Μοράβας είχε μήκος πάνω από 600 χιλιόμετρα. Σήμερα, οι πλέον απομακρυσμένες πηγές νερού στη λεκάνη απορροής του Μοράβα είναι εκείνες του Ποταμού Ιμπάρ, του δεξιού και μακρύτερου παραπόταμου του Δυτικού Μοράβα, που προέρχεται από το Μαυροβούνιο και προσδίδει στο ποτάμιο σύστημα Ιμπάρ-Δυτικού Μοράβα-Μεγάλου Μοράβα]] ένα μήκος 550 χλμ., που τον καθιστά τη μακρύτερη πλωτή οδό στη Βαλκανική Χερσόνησο.
Γεωγραφία
Η λεκάνη αποχέτευσης του Μεγάλου Μοράβα είναι 6.126 τ.χλμ. και του συνολικού συστήματος του Μοράβα 37.444 τ.χλμ. (εκ των οποίων 1.237 τ.χλμ. βρίσκονται στη Βουλγαρία και 44 τ.χλμ. στην π.Γ.Δ.Μ.), που καλύπτει το 42,38% της Σερβίας. Ο Μεγάλος Μοράβας ρέει μέσω της πιο γόνιμης και πυκνοκατοικημένης περιοχής της Κεντρικής Σερβίας, που ονομάζεται κοιλάδα του ποταμού Μοράβα ή Πομόραβλιε. Το Πομόραβλιε σχηματίστηκε σε ένα απολιθωμένο κόλπο όρμο μιας τεράστιας, αρχαίας Παννονικής Θάλασσας που στέγνωσε πριν 200.000 χρόνια. Κατά το μισό περίπου του μήκους του περνάει μέσα από το όμορφο φαράγγι Μπαγκρντάν (Μπαγκρντάνσκα κλισούρα). Κατά τους προηγούμενους αιώνες ήταν γνωστός για τα φαινόμενα σαν ατελείωτα δάση του, αλλά σήμερα δεν έχει σχεδόν τίποτα απομείνει από αυτά τα παλιά δάση. Εκβάλλει στο Δούναβη ανάμεσα στα χωριά Κούλιτς και Ντουμπράβιτσα, στη λεκάνη εξόρυξης άνθρακα του Kόστολατς, ένα από τα δύο μεγάλα ορυχεία της λεκάνης απορροής του (το άλλο είναι η λεκάνη άνθρακα Ρέσαβα, στην κοιλάδα του ομώνυμου δεξιού παραπόταμου του Μεγάλου Μοράβα). Η μέση απορροή Μεγάλου Μοράβα στη συμβολή του στο Δούναβη είναι 255 m³ / s (προερχόμενα 120 m³ / s από το Δυτικό Μοράβα, 100 m³ / s από το Νότιο Μοράβα και 35 m³ / s από τον ίδιο το Μεγάλο Μοράβα).
Παραπόταμοι
Οι παραπόταμοι του Μεγάλου Μοράβα είναι μικροί, ο μεγαλύτερος είναι ο Γιασένιτσα (79 χλμ.) και οι άλλοι σπάνια ξεπερνούν τα 50 χλμ. Δεξιοί παραπόταμοι είναι: οι Γιοβανόβατσκα ρέκα, Τσρνίτσα, Ραβάνιτσα, Ρεσάβα και Ρεσάβιτσα (ή Ρεσάβτσινα). Οι αριστεροί παραπόταμοι είναι περισσότεροι, μεταξύ αυτών οι Kαλένιτσκα ρέκα, Λούγκομιρ, Μπελίτσα, Λεπένιτσα, Ράτσα και Γιασένιτσα. Πολλοί από αυτούς δεν έχουν πολύ νερό, αλλά σε βροχερά χρόνια είναι γνωστό ότι προκαλούν μεγάλες πλημμύρες, γεγονός που αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για όλο το σύστημα του ποταμού Μοράβα. Προτού συναντήσει τον Δούναβη ο Μεγάλος Μοράβας διχάζεται, δημιουργώντας ένα βραχίονα μήκους 47 χλμ., που ονομάζεται Γέζαβα και εισρέει χωριστά στο Δούναβη, στην πόλη Σμεντέρεβο. Μαζί του ενώνεται ένας μεγαλύτερος (51 χλμ.) ποταμός, ο Ράλια, από τα αριστερά.
Μπενμπέκουλα
Η Μπενμπέκουλα, (αγγλικά: Benbecula) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το ένατο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 82 τ.χλμ. και 1.303 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Balivanich και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια των Εξωτερικών Εβρίδων.
Κατηγορία:Εβρίδες
Μεγάλος Μοράβας
Εγγειοβελτιωτικά
Η κοίτη του ποταμού έχει πλάτος 80-200 μ. και βάθος έως και 10 μ. Πασίγνωστος για τις πλημμύρες του, ο Μοράβας έχει αλλάξει τη ροή τηου πολλές φορές και οι παλιές καμπύλες του ποταμού έχουν γίνει μικρές λίμνες, γνωστές ως μοράβιστε. Ο Νότιος Μοράβας, με εξαιρετικά υψηλή διάβρωση στη λεκάνη απορροής του, φέρνει τεράστιες ποσότητες λάσπης που ανυψώνει την ποτάμια κοίτη του Μεγάλου Μοράβα, καθιστώντας τις πλημμύρες ακόμη πιο συχνές.
Από το 1966 άρχισαν τεράστια έργα και στα τρία ποτάμια για την αποτροπή μελλοντικών πλημμυρών. Σειρά ταμιευτήρες κατασκευάστηκαν σε παραποτάμους (λίμνες Μπόβαν, Τσέλιε, Γκαζίβοντε, κ.λπ.) και αποκόπηκαν μαίανδροι, ευθυγραμμίζοντας τις ροές των ποταμών, γεγονός που τους κατέστησε βραχύτερους (στην περίπτωση του Μεγάλου Μοράβα, από 245 σε 185 χλμ.). Σχεδιαζόταν να μειωθεί στα 152 χιλιόμετρα και να γίνει πάλι πλωτός.
Ο Μοράβας και οι παραπόταμοί του εξακολουθούν να πλημμυρίζουν συχνά, έτσι η κοίτη του εξακολουθεί να είναι ρηχή, παρά τις δεκάδες εταιρείες απόληψης χαλικιών σε πόλεις και χωριά κοντά στην ανώτερη ροή του ποταμού (Λόζοβικ, Λουγκάβτσινα, Λούτσιτσα, Βελίκα Πλάνα κ.λπ.).
Πλευσιμότητα
Σήμερα είναι ο Μεγάλος Μοράβας είναι πλωτός για μόλις 3 χλμ. από τις εκβολές του. Στο παρελθόν ήταν πλωτός ως την πόλη Τσούπρια, περίπου στα 3/4 του μήκους της. Αλλά, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η κοίτη του ανυψώνεται δεχόμενη τα υλικά που φέρνει ο Νότιος Μοράβας. Όταν άρχισε το πρόγραμμα των εγγειοβελτιωτικών έργων το 1966, σχεδιαζόταν να γίνει και πάλι πλωτός, στην πρώτη φάση ως την Τσούπρια, και στην επόμενη σε όλο το μήκος του ως το Στάλατς, καθιστώντας τον 100% πλωτό. Καμία από αυτές δεν ολοκληρώθηκε. Από καιρό σε καιρό επανέρχεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης η ιδέα της διάνοιξης της πλωτής διώρυγας Δούναβη-Μοράβα-Αξιού-Αιγαίου. Τα τεχνικά προβλήματα της κατασκευής αυτής της πλωτής οδού θα ήταν τεράστια (ούτε ο Μοράβας ούτε ο Αξιός είναι πλωτός), η χρησιμότητα της δημιουργίας της είναι συζητήσιμη (αν θα γινόταν μεγάλη χρήση της) και πιθανώς θα κόστιζε πάρα πολύ (17 δισεκατομμύρια δολάρια).
Οικισμοί
Παρόλο που η κοιλάδα του Μοράβα ήταν πάντα το πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα της Σερβίας, καταστροφικές πλημμύρες εμπόδισαν τους κατοίκους να εγκατασταθούν στις ίδιες τις όχθες του ποταμού. Ο μόνος αστικός οικισμός στις όχθες του ποταμού είναι η Τσούπρια, αλλά συχνά υποφέρει από πλημμύρες (συμπεριλαμβανομένων αρκετών τη δεκαετία του 1990). Άλλοι αστικοί οικισμοί, χτισμένοι λίγο πιο μακριά από τον ίδιο τον ποταμό, είναι οι: Πάρατσιν, Γιάγκοντινα, Μπάτοτσινα, Λάποβο, Σβίλιανατς, Βέλικα Πλάνα, Ποζάρεβατς και Σμεντέρεβο. Μικρότεροι οικισμοί και χωριά είναι: Βάβαριν, Γκλόγκοβατς, Μάρκοβατς, Βέλικο Οράσιε, Μιλόσεβατς και Λόζοβικ.
Παράδοση
Το Oj Moravo ίσως είναι το πιο χαρακτηριστικό:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη
Ολλανδική Ινδία
Η Ολλανδική Ινδία αποτελούνταν από τους οικισμούς και τους εμπορικούς σταθμούς της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικής Ινδιών στην ινδική υποήπειρο. Ο ορισμός έχει περισσότερο μια γεωγραφική έννοια, καθώς δεν υπήρξε μία ενιαία πολιτική αρχή για τη διακυβέρνηση της Ολλανδικής Ινδίας. Ο όρος Ολλανδικές Ινδίες, από την άλλη, ανταποκρίνεται στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (σημερινή Ινδονησία) και στις Ολλανδικές Δυτικές Ινδίες (σημερινό Σουρινάμ και Ολλανδικές Αντίλλες). Ωστόσο, η περιοχή της Ολλανδικής Ινδίας διαιρέθηκε από τους Ολλανδούς στις επαρχίες Ολλανδική Κεϋλάνη και Ολλανδικό Κορομαντέλ, στην εντολή Ολλανδικό Μαλαμπάρ και στα διευθυντήρια Ολλανδική Βεγγάλη και Ολλανδικό Σουράτε.
Ιστορία
Η ολλανδική παρουσία στην ινδική υποήπειρο διήρκεσε από το 1605 έως το 1825. Οι έμποροι της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικής Ινδιών εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στο Ολλανδικό Κορομαντέλ, κυρίως στο Πουλικάτ, καθώς έψαχναν υφάσματα για ανταλλαγή με τα μπαχαρικά που εμπορεύονταν στις Ανατολικές Ινδίες. Το Ολλανδικό Σουράτε και η Ολλανδική Βεγγάλη ιδρύθηκαν το 1616 και το 1627 αντίστοιχα. Όταν οι Ολλανδοί κατέκτησαν την Κεϋλάνη από τους Πορτογάλους το 1656, απέκτησαν τα πορτογαλικά οχυρά στην ακτή του Μαλαμπάρ πέντε χρόνια αργότερα, καθώς και οι δύο περιοχές ήταν σημαντικές παραγωγοί μπαχαρικών και βοήθησαν ώστε να δημιουργηθεί ένα ολλανδικό μονοπώλιο στις εμπορικές συναλλαγές επί των μπαχαρικών.
Εκτός από τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τα αντικείμενα που εμπορεύθηκαν στην Ολλανδική Ινδία περιλάμβαναν πολύτιμους λίθους, βαφές και μετάξι από όλη την Ινδική Χερσόνησο, νίτρο και όπιο από την Ολλανδική Βεγγάλη και πιπέρι από το Ολλανδικό Μαλαμπάρ. Ινδοί σκλάβοι εισήχθησαν στα Νησιά των Μπαχαρικών και στην Αποικία του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.
Κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, οι Ολλανδοί έχασαν σταδιακά την επιρροή τους στην περιοχή της ινδικής υποηπείρου. Με τις Επιστολές του Κιου παραχωρήθηκαν όλες οι ολλανδικές ινδικές αποικίες στους Βρετανούς, για να αποτραπεί η κατάκτησή τους από τους Γάλλους. Αν και το Ολλανδικό Κορομαντέλ και η Ολλανδική Βεγγάλη επανήλθαν στην ολλανδική κυριαρχία με την Αγγλο-Ολλανδική Συνθήκη του 1814, επέστρεψαν στη βρετανική κυριαρχία με την Αγγλο-Ολλανδική Συνθήκη του 1824. Σύμφωνα με τους όρους της τελευταίας συνθήκης, όλες οι μεταβιβάσεις ιδιοκτησιών και εγκαταστάσεων επρόκειτο να πραγματοποιηθούν την 1η Μαρτίου 1825. Ως τα μέσα του 1825, έτσι, οι Ολλανδοί είχαν χάσει και τις τελευταίες εμπορικές τους θέσεις στην Ινδία.
Νομισματοκοπία
Την περίοδο κατά την οποία οι Ολλανδοί δραστηριοποιούνταν εμπορικά στην Ινδία, λειτούργησαν διάφορα νομισματοκοπεία. Τα σημαντικότερα βρίσκονταν στο Κοτσί, το Ματσιλιπατνάμ, το Ναγκαπατάμ, το Ποντιτσέρι(τα χρόνια 1693-98) και το Πουλικάτ. Όλα τα νομίσματα διαμορφώθηκαν με βάση την τοπική νομισματική παράδοση και οι επιγραφές τους ήταν στις δραβιδικές γλώσσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην Ασία Κατηγορία:Πρώην αποικίες στην Ασία Κατηγορία:Πρώην ολλανδικές αποικίες
Μιχαλολιάκος
Το επώνυμο Μιχαλολιάκος μπορεί να αναφέρεται στους:
Αδείμαντος
Στην ελληνική μυθολογία ο Αδείμαντος ήταν βασιλιάς των Φλειασίων, που κατοικούσαν στα μυθικά χρόνια τη χώρα που βρίσκεται γύρω από τη Νεμέα. Ο Οβίδιος αναφέρει ότι ο Αδείμαντος, επειδή αρνιόταν να αναγνωρίσει την υπεροχή και το μεγαλείο των θεών, και δεν ήθελε να τους θαυμάζει, χτυπήθηκε από τον Δία με κεραυνό.
Πηγές
Αδειμαντος
Έλεγχος επιχειρησιακών διεργασιών
Έλεγχος είναι λειτουργία της ρύθμισης των επιχειρησιακών δραστηριοτήτων, με στόχο η πραγματική απόδοσή τους να ανταποκρίνεται στα αναμενόμενα μέτρα/πρότυπα και τους στόχους της επιχείρησης. Συνεπάγεται την λήψη αναγκαίων διορθωτικών μέτρων.
Διαχείριση ελέγχου
Η διαχείριση ελέγχου είναι κεντρικός πυρήνας της διαχείρισης στρατηγικής κάθε οργανισμού. Είναι η διεργασία με την οποία οι οργανισμοί προσεγγίζουν μεθοδικά τους κινδύνους που σχετίζονται με τις δραστηριότητές τους, με σκοπό την επίτευξη αειφόρου οφέλους σε κάθε δραστηριότητα και επί του χαρτοφυλακίου όλων των δραστηριοτήτων.
Η διαχείριση ελέγχου είναι μία συνεχής και αναπτυσσόμενη διεργασία, η οποία διατρέχει τη στρατηγική του οργανισμού και την υλοποίηση αυτής της στρατηγικής. Προσεγγίζει μεθοδικά όλους τους κινδύνους που περιβάλλουν τις παλαιότερες, τρέχουσες και ιδιαιτέρως τις μελλοντικές δραστηριότητες του οργανισμού.
Η διαχείριση ελέγχου προστατεύει και προσθέτει αξία στον οργανισμό και στους ενδιαφερόμενους (stakeholders) υποστηρίζοντας τους στόχους του οργανισμού, με:
Οι αλλαγές στον οργανισμό και το περιβάλλον στο οποίο αυτός λειτουργεί πρέπει να αναγνωρίζονται και οι κατάλληλες αλλαγές να γίνονται στα συστήματα.
Οποιαδήποτε διεργασία παρακολούθησης και ελέγχου επίσης καθορίζει εάν και κατά πόσον:
Ο ρόλος του εσωτερικού ελέγχου
Ο ρόλος του εσωτερικού ελέγχου διαφέρει από ένα οργανισμό σε ένα άλλο. Στην πράξη, ο ρόλος του εσωτερικού ελέγχου περιλαμβάνει ορισμένα ή όλα από τα ακόλουθα:
Στον καθορισμό του πιο κατάλληλου ρόλου για ένα συγκεκριμένο οργανισμό, ο εσωτερικός έλεγχος διασφαλίζει ότι δεν παραβιάζονται οι επαγγελματικές απαιτήσεις για ανεξαρτησία και αντικειμενικότητα.
Ρυθμίσεις για την επίσημη αναφορά της διαχείρισης ελέγχου
Οι ρυθμίσεις για την επίσημη αναφορά της διαχείρισης ελέγχου είναι ξεκάθαρα διατυπωμένες και διαθέσιμες στους έχοντες έννομο ενδιαφέρον (stakeholders).
Η επίσημη αναφορά αναφέρει:
Χειρισμός ελέγχου
Η διεργασία ανάλυσης ελέγχου βοηθάει την αποτελεσματική και αποδοτική λειτουργία του οργανισμού με την αναγνώριση εκείνων των κινδύνων οι οποίοι απαιτούν την προσοχή της διοίκησης. Η διοίκηση θα πρέπει να θέσει προτεραιότητα στις ενέργειες ελέγχου κινδύνου με βάση τη δυνατότητά τους να ωφελήσουν τον οργανισμό.
Η αποτελεσματικότητα των εσωτερικών μέτρων ελέγχου είναι ο βαθμός στον οποίο είτε ο κίνδυνος θα εξαλειφθεί ή θα ελαχιστοποιηθεί από τα προτεινόμενα μέτρα ελέγχου.
Οι προτεινόμενοι έλεγχοι χρειάζεται να μετρηθούν σε σχέση με τη δυνητική οικονομική επίπτωση εάν δεν ληφθεί οποιαδήποτε ενέργεια, έναντι του κόστους των προτεινόμενων ενεργειών και οι οποίες απαιτούν σταθερά περισσότερη λεπτομερή πληροφορία και υποθέσεις από ότι είναι άμεσα διαθέσιμες.
Πρώτον, το κόστος εφαρμογής πρέπει να καθορισθεί. Αυτό πρέπει να υπολογισθεί με κάποια ακρίβεια μιας και γρήγορα γίνεται η βάση έναντι της οποίας μετριέται η αποτελεσματικότητα του κόστους. Η ζημιά που αναμένεται εάν δεν ληφθεί οποιαδήποτε ενέργεια πρέπει επίσης να εκτιμηθεί και με τη σύγκριση των αποτελεσμάτων, η διοίκηση μπορεί να αποφασίσει εάν και κατά πόσον θα εφαρμοσθούν τα μέτρα ελέγχου κινδύνου.
Η συμμόρφωση με νόμους και κανονισμούς δεν είναι επιλογή. Ένας οργανισμός πρέπει να κατανοεί τους εφαρμόσιμους νόμους και πρέπει να εφαρμόζει ένα σύστημα μέτρων ελέγχου για να επιτύχει τη συμμόρφωση. Υπάρχει μόνον περιστασιακά κάποια ευελιξία όταν το κόστος μείωσης ενός κινδύνου μπορεί να είναι συνολικά δυσανάλογο με τον ίδιο τον κίνδυνο.
Μία μέθοδος απόκτησης χρηματοοικονομικής προστασίας έναντι των επιπτώσεων των κινδύνων είναι μέσω της χρηματοδότησης των κινδύνων που περιλαμβάνει την ασφάλιση. Όμως, θα πρέπει να αναγνωρισθεί ότι ορισμένες ζημιές ή μέρος ζημιών δεν θα επιδέχεται ασφάλιση π.χ. το μη ασφαλισμένο κόστος που σχετίζεται με την εργασιακή υγεία, ασφάλεια ή με περιβαλλοντικά περιστατικά, τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν ζημιά στο ηθικό των εργαζομένων και στην φήμη του οργανισμού.
Παρακολούθηση της διεργασίας διαχείρισης ελέγχου
Η αποτελεσματική διαχείριση ελέγχου απαιτεί μία δομή αναφορών και ανασκόπησης για να διασφαλίσει ότι οι κίνδυνοι αναγνωρίζονται και αποτιμώνται αποτελεσματικά και ότι κατάλληλα μέτρα ελέγχου και αποκρίσεις είναι σε ισχύ. Τακτικές επιθεωρήσεις ελέγχου της πολιτικής και της συμμόρφωσης με τα πρότυπα θα έπρεπε να πραγματοποιούνται και η επίδοση ως προς τα πρότυπα να ανασκοπείται για να αναγνωρίζονται ευκαιρίες για βελτίωση. Οι οργανισμοί είναι δυναμικοί και λειτουργούν σε δυναμικά περιβάλλοντα. Οι αλλαγές στον οργανισμό και στο περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί πρέπει να αναγνωρίζονται και οι κατάλληλες μεταβολές να γίνονται στα συστήματα.
Οποιαδήποτε διεργασία παρακολούθησης και ανασκόπησης καθορίζει εάν και κατά πόσον:
Πηγές
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων
Κατάλογος παραλιών της Μοζαμβίκης
Αυτός είναι ένας κατάλογος παραλιών της Μοζαμβίκης ανά επαρχία'''. Συνολικά αναφέρονται
Επαρχία Γάζα
Οι κυριότερες παραλίες στην Επαρχία Γάζα είναι:
Επαρχία Ζαμβεζία
Οι κυριότερες παραλίες στην Επαρχία Ζαμβεζία είναι:
Επαρχία Ινιαμπάνε
thumb|right|250px|Δυτική θέα του Μαγκαρούκε thumb|right|250px|Αμμώδης κόλπος του νησιού Μπαζαρούτο thumb|250px|Η παραλία του Τόφο Οι κυριότερες παραλίες στην Επαρχία Ινιαμπάνε είναι:
Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο
thumb|right|250px|Ίμπο Οι κυριότερες παραλίες στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο είναι:
Δείτε επίσης
Καταλογος παραλιων Μοζαμβικης
Νομική Σχολή της Κωνσταντινουπόλεως (11ος αιώνας)
Μετά τη βασιλεία του Βασιλείου Β', η οποία χαρακτηρίσθηκε από μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες και επέκταση της εδαφικής επικράτειας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διαμορφώθηκε μία πνευματική κίνηση κυρίως από νέους λογίους στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επεδίωκε την οργάνωση της ανώτατης εκπαιδεύσεως. Αυτή η ομάδα των νέων λογίων, στην οποία διακρίνουμε τον Ιωάννη Ξιφιλίνο και τον Κωνσταντίνο (μετέπειτα Μιχαήλ) Ψελλό, προσέλκυσε τον ενδιαφέρον του αυτοκράτορα και της αυλής. Ακολούθησαν διαμάχες, εάν η οργάνωση της ανώτατης εκπαιδεύσεως θα λάμβανε τη μορφή Φιλοσοφικής Σχολής ή Νομικής Σχολής. Το 1045 μ.Χ. ,με Νεαρά του Βασιλέως, η οποία διασώζεται, ιδρύθηκε Νομική Σχολή, ενώ παράλληλα ιδρύθηκε και Φιλοσοφική Σχολή.
Η ανάγκη για νομικώς καταρτισμένους υπαλλήλους του Κράτους έγινε πλέον κατανοητή, λαμβανομένου υπ' όψη ότι μέχρι τότε οι νέοι προσλάμβαναν νομική παιδεία εργαζόμενοι κοντά σε νομομαθείς, δικηγόρους ή συμβολαιογράφους, οι οποίοι δεν είχαν πάντοτε τη δέουσα επιστημονική καλλιέργεια. Το Νομικόν Λύκειον, που ιδρύθηκε κατά τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Θ' του Μονομάχου, αποσκοπούσε στην ικανοποίηση της ανάγκης αυτής και η διεύθυνσή του ανατέθηκε στον Ιωάννη Ξιφιλίνο, ο οποίος ήταν σύγχρονος και φίλος του Ψελλού. Η φοίτηση στη Νομική Σχολή ήταν δωρεάν, ενώ οι αποδοχές των καθηγητών ήταν υψηλές. Πρόσβαση στη Νομική Σχολή είχαν οι πάντες, ανεξαρτήτως κοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως, υπό την προϋπόθεση ότι είχαν την απαιτούμενη μορφωτική υποδομή. Σύμφωνα με την ιδρυτική της Νεαρά, η Νομική Σχολή απέβλεπε στη νομική κατάρτιση κρατικών υπαλλήλων που θα γνώριζαν επαρκώς και θα ερμήνευαν καταλλήλως τους νόμους του Κράτους.
Σεθ ΜακΦάρλαν
O Σεθ Γούντμπερι ΜακΦάρλαν (αγγλικά: Seth Woodbury MacFarlane, προφορά: /məkˈfɑːrlɪn/, 26 Οκτωβρίου 1973) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, κωμικός και τραγουδιστής, δουλεύοντας κυρίως στην κωμωδία και στο animation, όπως το live-action. Ο ΜακΦάρλαν είναι ο δημιουργός της τηλεοπτικής σειράς Family Guy και του The Orville, καθώς και συνδημιουργός του American Dad! και του The Cleveland Show. Ήταν, επίσης, ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής των ταινιών Ted (2012), Ted 2 (2015) και A Million Ways to Die in the West (2014).
Ο ΜακΦάρλαν γεννήθηκε στο Κονέκτικατ και σπούδασε animation στο Rhode Island School of Design. Όταν πρωτοπήγε στο Χόλιγουντ ήταν συνεργάστηκε με την Hanna Barbera, ως animator και σεναριογράφος. Εκεί συμμετείχε σε σειρές όπως το Johnny Bravo, το Cow and Chicken, το Dexter's Laboratory και το I Am Weasel. Ως ηθοποιός είχε κάνει κάποιες guest εμφανίσεις στις σειρές Gilmore Girls, The War at Home και FlashForward. Το 2008, δημιούργησε στο YouTube τη δική του σειρά ονόματι Seth MacFarlane's Cavalcade of Cartoon Comedy. Για τη δουλειά του στο Family Guy έχει κερδίσει αρκετά βραβεία, όπως Emmy και Annie. Το 2009, κέρδισε και Webby Award στην κατηγορία Film & Video Πρόσωπο της Χρονιάς.
Ως τραγουδιστής έχει ερμηνεύσει στο Carnegie Hall και στο Royal Albert Hall, μεταξύ άλλων. Έχει κυκλοφορήσει έως τώρα 4 στούντιο άλμπουμ, με το ντεμπούτο του να γίνεται το 2011, με το Music Is Better Than Words. Μουσικό είδωλό του είναι ο Φρανκ Σινάτρα. Για τη δουλειά του στη μουσική έχει υπάρξει υποψήφιος για Grammy. Το 2012, υπήρξε ο παρουσιαστής της 85η Τελετής των Οσκάρ, ενώ έναν χρόνο αργότερα, υπήρξε υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, για το Everybody Needs a Best Friend, από το Ted. Συχνά δίνει ομιλίες σε πανεπιστήμιο και κολέγια ανά τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ είναι και ακτιβιστής των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Σκιτσογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Αγία Κυριακή Χαλκιδικής
Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Νέου Μαρμαρά, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σιθωνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αγία Κυριακή είναι παράλιος οικισμός στο μεσαίο «πόδι» της Χαλκιδικής, τη Σιθωνία. Βρίσκεται στον κόλπο της Κασσάνδρας, μετά τον Νέο Μαρμαρά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΝΑ. του Πολύγυρου (μέσω Γερακινής).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέου Μαρμαρά του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποπάστηκε από την κοινότητα Νέου Μαρμαρά και προσαρτήθηκε στον δήμο Σιθωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας
Ναγκασάκι
thumb|250px Η ιαπωνική πόλη Ναγκασάκι (長崎市, Nagasaki-shi) είναι, με 455.156 κατοίκους το 2006, η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού της Ιαπωνίας. Παλαιότερα ήταν τμήμα του διαμερίσματος Νισισονόγκι. Το Ναγκασάκι είναι περισσότερο γνωστό ως η δεύτερη (και τελευταία) πόλη στην Ιστορία που βομβαρδίστηκε με ατομική βόμβα (ορθότερα: πυρηνική βόμβα), κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1945) από τις ΗΠΑ, μόλις τρεις ημέρες μετά τη Χιροσίμα.
Η έκταση του Ναγκασάκι είναι 406,35 τετρ.χμ., οπότε η μέση πυκνότητα πληθυσμού είναι 1.120 κάτοικοι ανά τετρ.χμ. Δήμαρχος του Ναγκασάκι ήταν ο Ιτσόου Ιτόου μέχρι τις 17 Απριλίου 2007, οπότε υπέκυψε στα τραύματά του έπειτα από δολοφονική επίθεση σε ηλικία 61 ετών. Τον διαδέχθηκε ο Τομιχίσα Ταουέ.
Η πόλη υπήρξε κέντρο της ευρωπαϊκής επιρροής στη φεουδαρχική Ιαπωνία, από την πρώτη επαφή των Ιαπώνων με τους Ευρωπαίους μέχρι και τον εκσυγχρονισμό της χώρας τον 19ο αιώνα. Εξελίχθηκε σε μεγάλη βάση του ιαπωνικού ναυτικού κατά τον πρώτο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο και τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο. thumb|320px|right|Η ζωντανή προκυμαία του Ναγκασάκι δέχεται συχνά επισκέψεις από ιστιοφόρα.
Γεωγραφία
Το Ναγκασάκι είναι χτισμένο σε ένα μακρόστενο κόλπο που σχηματίζει το καλύτερο φυσικό λιμάνι στο νησί Κιουσού. Η κυρίως πόλη καταλαμβάνει μία μικρή πεδινή περιοχή και δύο κοιλάδες που σχηματίζονται από δύο ποταμούς. Η πυκνοδομημένη περιοχή περιορίζεται από τη μορφολογία του εδάφους σε περίπου 10.000 στρέμματα. Οι χερσόνησοι Ναγκασάκι και Νισισονόγκι βρίσκονται μέσα στα όρια της πόλεως. Το Ναγκασάκι περιβάλλεται από τις πόλεις Ισαχάγια και Σαϊκάι.
Μεσαίωνας
Το Ναγκασάκι ιδρύθηκε πριν το 1500 μ.Χ., αλλά ήταν σχετικώς ασήμαντο μέχρι το 1542, οπότε ένα πορτογαλικό πλοίο έδεσε τυχαία εκεί κοντά, κάπου στον νομό Καγκοσίμα. Ο Ιησουίτης ιεραπόστολος Φραγκίσκος Ξαβιέ αποβιβάσθηκε σε άλλη περιοχή το 1549, αλλά ανεχώρησε για την Κίνα το 1551 και πέθανε εκεί. Οι εκχριστιανισθέντες από αυτόν Ιάπωνες προσηλύτισαν μερικούς ντάιμιο (φεουδάρχες), με σημαντικότερο τον Όμουρα Σουμιτάντα, που απεκόμισε μεγάλα κέρδη μετά τον προσηλυτισμό του εξαιτίας μιας συμφωνίας να διαχειρίζεται μέρος του εμπορίου από τα πορτογαλικά πλοία σε ένα λιμάνι που κατασκεύασαν με τη βοήθειά του στο Ναγκασάκι το 1571. Από τότε η κωμόπολη Ναγκασάκι αναπτύχθηκε γρήγορα σε εμπορικό κέντρο με πολυδύναμο λιμάνι.
Τα πορτογαλικά προϊόντα που εισάγονταν από το λιμάνι (καπνός, παξιμάδια, υφάσματα και ένα πορτογαλικό γλύκισμα, το καστέγια) ενσωματώθηκαν στην ιαπωνική λαϊκή κουλτούρα. Οι Πορτογάλοι επίσης έφερναν και πολλά κινέζικα προϊόντα.
Εξαιτίας της αστάθειας που επέφεραν οι τοπικοί πόλεμοι, ο Σουμιτάντα και ο επικεφαλής των Ιησουιτών Αλεχάντρο Βαλινιάνο σκέφθηκαν να περάσουν τον διοικητικό έλεγχο κατευθείαν στην Εταιρεία του Ιησού. Για μια σύντομη περίοδο λοιπόν μετά το 1580, το Ναγκασάκι ήταν μια αποικία των Ιησουιτών, υπό τον διοικητικό και στρατιωτικό τους έλεγχο. Κατέστη καταφύγιο για τους εκχριστιανισμένους Ιάπωνες που έφευγαν εξαιτίας διωγμών από άλλες επαρχίες. Αλλά το 1587 η εκστρατεία του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι για την ενοποίηση της χώρας έφθασε στο Κιούσου. Ανησυχώντας για τη μεγάλη χριστιανική επιρροή στη νότια Ιαπωνία, καθώς και για τον ενεργό ρόλο των Ιησουιτών στην ιαπωνική πολιτική σκηνή, ο Χιντεγιόσι διέταξε την εκδίωξη όλων των ιεραποστόλων και έθεσε το Ναγκασάκι υπό τον άμεσο έλεγχό του. Ωστόσο, η διαταγή του δεν εφαρμόσθηκε και το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της πόλης παρέμεινε ανοικτά Ρωμαιοκαθολικό.
Το 1596, το ισπανικό πλοίο Σαν Φελίπε ναυάγησε στις ακτές του Σικόκου, και ο Χιντεγιόσι έμαθε από τον τιμονιέρη του ότι οι Ισπανοί Φραγκισκανοί ήταν η εμπροσθοφυλακή μιας εισβολής στην Ιαπωνία. Τότε διέταξε την εκτέλεση 26 Χριστιανών στο Ναγκασάκι στις 5 Φεβρουαρίου 1596. Αλλά οι Πορτογάλοι έμποροι δεν εκδιώχθηκαν και η πόλη συνέχισε την ακμή της. thumb|320px|right|Μεγκανεμπάσι («Γέφυρα των Θεαμάτων»)
Το 1603 ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ανέλαβε την εξουσία και αρχικά ανέχθηκε τους Χριστιανούς, καθώς πολλοί Καθολικοί ντάιμιο ήταν κρίσιμοι σύμμαχοί του κατά τη Μάχη της Σεκιγκαχάρα, και η θέση του δεν ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να κινηθεί εναντίον τους. Μόλις το Κάστρο της Οσάκα καταλήφθηκε και τα παιδιά του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι δολοφονήθηκαν, η κυριαρχία του Τοκουγκάβα ήταν εξασφαλισμένη. Επιπροσθέτως, η παρουσία πλέον των Ολλανδών και των Βρετανών επέτρεπε το εμπόριο χωρίς να υπάρχει σύνδεσμός του με τη θρησκεία. Έτσι το 1614 ο Καθολικισμός απαγορεύθηκε επισήμως και όλοι οι ιεραπόστολοι διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν την Ιαπωνία.
Η εξέγερση Σιμαμπάρα το 1637 τελικώς έπεισε πολλούς άρχοντες ότι οι ξένες επιρροές ήταν πιο πολύ κακό παρά καλό. Οι Πορτογάλοι, που ζούσαν ως τότε σε μία ειδικά κατασκευασμένη φυλακή σε νησί στο λιμάνι του Ναγκασάκι, το Ντεσίμα, εκδιώχθηκαν τελείως από τη χώρα, ενώ οι Ολλανδοί μετακινήθηκαν από τη βάση τους στο Χιράντο στο νησί αυτό. Το 1720 η απαγόρευση των ολλανδικών βιβλίων άρθηκε, προκαλώντας την εισροή στο Ναγκασάκι εκατοντάδων ανθρώπων των γραμμάτων που επιθυμούσαν να μελετήσουν την ευρωπαϊκή τέχνη και επιστήμη. Η πόλη έγινε κέντρο του ράνγκακου, της «ολλανδομάθειας» σε ελεύθερη απόδοση.
Κατά την περίοδο Έντο το Ναγκασάκι το κυβερνούσαν οι σογκούν του Τοκουγκάβα, διορίζοντας ένα χαταμότο, τον μπουγκυόου του Ναγκασάκι, ως τον διοικητή του.
Η σύγχρονη ιστορική έρευνα ανατρέπει την παλαιότερη άποψη ότι το Ναγκασάκι ήταν εκείνη την εποχή το μοναδικό «παράθυρο» της Ιαπωνίας προς τον έξω κόσμο, αφού υπήρχε εμπόριο και αλληλεπίδραση με την Κορέα και τη Ρωσία από την Τσουσίμα και το βόρειο Χονσού αντιστοίχως. Παρόλα αυτά, το Ναγκασάκι, όπως αναπαρίσταται στην τέχνη και τη λογοτεχνία της εποχής, ήταν το κατεξοχήν κοσμοπολίτικο λιμάνι της χώρας, γεμάτο εξωτικά αγαθά από τον δυτικό κόσμο.
Το 1808, η βρετανική φρεγάτα Φαέθων (Phaeton) έφθασε στο λιμάνι του Ναγκασάκι αναζητώντας ολλανδικά εμπορικά. Ο τοπικός κυβερνήτης δεν μπόρεσε να αντισταθεί στις απαιτήσεις των Βρετανών για φαγητό, καύσιμα και νερό, και αργότερα αυτοκτόνησε. Εξαιτίας του περιστατικού αυτού, η Ιαπωνία θέσπισε νόμους για την ενίσχυση της άμυνας των ακτών, τη θανάτωση εισβαλλόντων ξένων και την εκπαίδευση μεταφραστών της αγγλικής και της ρωσικής γλώσσας.
Το Τόουτζινιασικι (Σινικό Εργοστάσιο) στο Ναγκασάκι ήταν ένα άλλο σημαντικό σημείο εισόδου κινεζικών προϊόντων και πληροφοριών. Διάφοροι Κινέζοι έμποροι και καλλιτέχνες ταξίδευαν μεταξύ Κίνας και Ναγκασάκι. Μερικοί απ΄αυτούς πραγματικά συνδύαζαν την ιδιότητα του εμπόρου και του καλλιτέχνη, όπως ο Γι Χάι τον 18ο αιώνα.
Νεότερη εποχή
thumbnail|250px|left|Το σύννεφο από την έκρηξη της πυρηνικής βόμβας στο Ναγκασάκι υψώνεται μέχρι τη στρατόσφαιρα το πρωί της 9ης Αυγούστου 1945 Ο Αμερικανός αξιωματικός του Ναυτικού Μάθιου Πέρρυ υποχρέωσε με την άφιξή του το 1853 την Ιαπωνία να ανοίξει τις πόρτες στο εξωτερικό εμπόριο και τις διπλωματικές σχέσεις. Το Ναγκασάκι έγινε ελεύθερο λιμάνι το 1859 και ο εκσυγχρονισμός άρχισε εντατικά το 1868.
Με τον ερχομό της βιομηχανικής εποχής στην Ιαπωνία το Ναγκασάκι απέκτησε και ευρύτερη οικονομική σημασία. Η βασική του βιομηχανία ήταν τα ναυπηγεία. Αυτή η ίδια βιομηχανία θα καθιστούσε την πόλη στόχο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς πολλά πολεμικά πλοία κατασκευάζονταν στις εγκαταστάσεις του.
Στις 9 Αυγούστου 1945, στο Ναγκασάκι ρίφθηκε η δεύτερη πυρηνική βόμβα της Ιστορίας, μία βόμβα πλουτωνίου, στις 11:02 π.μ., που κατέστρεψε το βόρειο τμήμα της πόλεως και σκότωσε άμεσα γύρω στους 40.000 ανθρώπους. Σύμφωνα με στατιστικές, ο τελικός απολογισμός ήταν 73.884 νεκροί, 74.909 τραυματίες και 120.820 ασθενείς (προσβληθέντες από τη ραδιενέργεια).
thumb|200px|right|Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στο Ναγκασάκι
Μετά τον πόλεμο το Ναγκασάκι ξαναχτίστηκε, αλλάζοντας δραστικά την παλιά του εμφάνιση. Νέοι ναοί, ακόμα και χριστιανικοί, ανεγέρθηκαν, αφού η παρουσία του Χριστιανισμού αυξήθηκε. Το Ναγκασάκι είναι η έδρα Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής (αρχιεπίσκοπος σήμερα είναι ο Ιωσήφ Μιτσουάκι Ταγκάμι). Κάποια από τα ερείπια του βομβαρδισμού διατηρήθηκαν ως μνημείο, ανάμεσά τους μία πύλη και μία αψίδα. Υψώθηκαν και νέα μνημεία, όπως το «Μουσείο Ατομικής Βόμβας του Ναγκασάκι». Ο χαρακτήρας πάντως του Ναγκασάκι ως πρωταρχικά λιμανιού, που υποστηρίζει τη ναυτική οικονομία, παραμένει.
«Αδελφές» πόλεις
Το Ναγκασάκι είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις άλλων κρατών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Παρατήρηση (λογοτεχνία)
Γενικά στη λογοτεχνία ο όρος "παρατήρηση" φέρεται, εκτός από την κυρίαρχη έννοια της αντικειμενικής εξέτασης του γύρω κόσμου, σε μια περισσότερο προσωπική αντίληψη, λαμβάνει και μία άλλη διάσταση - λογοτεχνική - που έχει περισσότερη συνάφεια με την ανάλυση των λογοτεχνικών κειμένων, αποτελώντας έτσι ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος πεζού ή έμμετρου, γραπτού ή προφορικού λόγου.
Δεξαμενή σκέψης
Δεξαμενή σκέψης ή ομάδα προβληματισμού (αγγλικά: think tank ή policy institute ή research institute) είναι όρος ο οποίος χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ερευνητικούς οργανισμούς οι οποίοι ασχολούνται με μελέτες αντιμετώπισης μιας ευρύτατης ποικιλίας ζητημάτων (π.χ. πολιτικά, οικονομικά, τεχνολογικά και αμυντικά). Οι οργανισμοί αυτοί μπορεί να ονομάζονται ιδρύματα, όμιλοι σκέψης, ομάδες εργασίας, ινστιτούτα ή κέντρα μελετών και χρηματοδοτούνται από ίδιους πόρους ή εισφορές από την πολιτεία, κόμματα, πολιτικούς, επιχειρήσεις, πολίτες κτλ. Νομικά, συνήθως έχουν τη μορφή Σωματείου ή μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης.
Παρατήρηση (λογοτεχνία)
Ως λογοτεχνικός όρος η παρατήρηση αποσκοπεί στην ανάδειξη του ψυχισμού και των συναισθημάτων που μπορεί να παρουσιάζει ή να υποκρύπτει ένα λογοτεχνικό κείμενο όπως για παράδειγμα οι στίχοι των τελευταίων ποιημάτων που έγραψε ο Βιζυηνός μέσα στο ψυχιατρείο που είχε εγκλειστεί. Γενικά οι λογοτεχνικές παρατηρήσεις περιλαμβάνουν διάφορα στοιχεία ιδιωτικής ενέργειας, επιδράσεις και σχέσεις προς συγγενή ή αντίθετα αντικείμενα. Τις περισσότερες φορές εκθέτουν μόνο εντυπώσεις και συναισθήματα που οφείλονται από κάποιο φυσικό φαινόμενο ή γεγονός του ανθρώπινου βίου, ή και σ΄ ένα τόπο που μπορεί να μη περιγράφεται αλλά να είναι γνωστός. Στη κατηγορία των λογοτεχνικών παρατηρήσεων περιλαμβάνονται και οι λογοτεχνικές αναλύσεις εφόσον διατυπώνονται σε λογοτεχνική μορφή, όπως επίσης και στίχοι που μπορεί να φέρονται σε τοίχους δεσμωτηρίων, απρόσιτων φυλακίων κ.λπ.
Δεξαμενή σκέψης
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα αποτελέσματα των μελετών τους χρησιμοποιούνται είτε για να υποστηρίξουν είτε για να διαμορφώσουν στρατηγικές αποφάσεις των φορέων οι οποίοι τις χρηματοδοτούν και συνήθως λαμβάνουν αρκετή δημοσιότητα.
Παρατήρηση (λογοτεχνία)
Επίσης παρατηρήσεις μπορεί να περιλαμβάνονται σε διάφορα άρθρα, αφιερώματα, βιογραφίες κ.λπ. που όμως στη περίπτωση αυτή παρέρχονται είτε από τον ίδιο συγγραφέα - παρατηρητή ως επεξηγήσεις, είτε ακόμα στην αποκάλυψη κάποιας ανέκδοτης ιστορίας από τον αναλυτή ή βιογράφο προκειμένου να προσφέρει ευρύτερη αντίληψη της προσωπικότητας, του χαρακτήρα και του ψυχισμού του βιογραφούμενου.
Δεξαμενή σκέψης
Η έκφραση «δεξαμενή σκέψης» είναι μετάφραση του αγγλικού όρου «think tank» και είναι νεολογισμός ο οποίος πρωτοχρησιμοποιήθηκε στις ΗΠΑ το 1959, για ομάδες εργασίας οι οποίες είχαν ως σκοπό την υποστήριξη της διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, για βελτιστοποίηση των αποφάσεών της. Στη συνέχεια η χρήση της επεκτάθηκε και σε οργανισμούς μελέτης / διαμόρφωσης στρατηγικής σχετικούς με άλλους τομείς δραστηριότητας. Στην Ελλάδα η πρώτη και πιο γνωστή δεξαμενή σκέψης υπήρξε το ΙΣΤΑΜΕ.
Παρατήρηση (λογοτεχνία)
Πηγές
Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία
Δεξαμενή σκέψης
Δεξαμενές σκέψεις στην Ελλάδα
Μερικές από τις δεξαμενές σκέψεις που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα   (αλφαβητικά):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις Κατηγορία:Ινστιτούτα
Σουλτάνος Μαλίκ Σαχ Β΄
Το όνομα Μαλίκ Σαχ Β΄ μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω Σελτζούκους σουλτάνους:
Καστανοχώρι Σερρών
Το Καστανοχώρι (Βυζαντινά Ελληνικά: Αμουρμέη) είναι χωριό του Δήμου Βισαλτίας στον νομό Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 122 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το προηγούμενο όνομά του χωριού ήταν Ομούρ - Βέη και από το 1920 ήταν αυτόνομη κοινότητα, η οποία μετονομάστηκε το 1922 σε κοινότητα Καστανοχωρίου. Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1941, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, άνδρες της αντάρτικης ομάδας «Οδυσσέας Ανδρούτσος» πραγματοποίησαν επίθεση εναντίον κατοχικών δυνάμεων που έδρευαν στον οικισμό.
Το 1999 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινοτήτες της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου, στον Δήμο Τραγίλου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο νέο δήμο Βισαλτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Δαβάκης (αποσαφήνιση)
Εκτός από τον στρατιωτικό και ήρωα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου Κωνσταντίνο Δαβάκη, το ελληνικό επώνυμο Δαβάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Παναγία του Λορέτο (Καραβάτζιο)
Η Παναγία του Λορέτο (ή Η Παναγία των Προσκυνητών) είναι πίνακας ζωγραφικής του Ιταλού ζωγράφου Καραβάτζιο, που δημιουργήθηκε κατά τη χρονική περίοδο 1605 - 1606. Σήμερα βρίσκεται στο παρεκκλήσιο Καβαλέττι (Cavalletti) του ιερού ναού του Αγίου Αυγουστίνου της Ρώμης, πλησίον της πλατείας (piazza) Ναβόνα. Απεικονίζει την εμφάνιση της ανυπόδητης Παρθένου και του γυμνού Ιησού - βρέφους σε δύο χωρικούς - προσκυνητές.
Το 1603 οι κληρονόμοι του μαρκησίου Ερμέτε Καβαλέττι (Ermete Cavalletti), ο οποίος είχε αποβιώσει στις 21 Ιουλίου του 1602, παρήγγειλαν τον πίνακα, με θέμα την Παναγία του Λορέτο, προκειμένου να τον τοποθετήσουν στο οικογενειακό παρεκκλήσιο. Ακολουθώντας τη διαθήκη του μαρκησίου, οι κληρονόμοι του απέκτησαν πρώτα το παρεκκλήσιο - που έλαβε το οικογενειακό τους όνομα - στον ιερό ναό του Αγίου Αυγουστίνου στη Ρώμη.
Ο Τζιοβάννι Μπαλιόνε (Giovanni Baglione), ανταγωνιστής του Καραβάτζιο (και αργότερα και βιογράφος του), ο οποίος είχε επιτύχει την επί δεκαπενθήμερη φυλάκιση του νεαρού τότε καλλιτέχνη ύστερα από διαμάχη τους, έγραψε αργότερα ότι η αποκάλυψη αυτού του πίνακα προκάλεσε "τα χαχανητά του κοινού" (schiamazzo). Ο σάλος που προκλήθηκε δεν ήταν χωρίς αιτιολογία: Η Παρθένος απεικονίζεται ανυπόδητη, όπως ακριβώς και οι προσκυνητές της. Η πόρτα στην οποία στέκεται δεν ανήκει σε κάποιο πολυτελές κτίσμα, αντίθετα πλάι της διακρίνεται ένας μερικώς ξεφτισμένος τοίχος με μερικά τούβλα. Μόνο μια ανεπαίσθητη άλως γύρω από αυτήν και το τέκνο της αποκαλύπτει την αγιότητά της. Μολονότι ως μορφή είναι όμορφη, η Παρθένος θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε γυναίκα, που εμφανίζεται μέσα από το νυκτερινό σκοτάδι. Όπως και σε πολλά άλλα έργα του Καραβάτζιο εκείνης της περιόδου, όπως η επίκληση του Αγίου Ματθαίου και η Μεταστροφή του Αγίου Παύλου, ο πίνακας απεικονίζει μια σκηνή στην οποία ο καθημερινός, απλός άνθρωπος αντικρίζει το θείο, το οποίο απεικονίζεται σχεδόν όπως και ο ίδιος ο καθημερινός άνθρωπος. Το γυναικείο μοντέλο που απεικονίζεται στον πίνακα φαίνεται ότι είναι το ίδιο με αυτό του πίνακα του 1605 "Η Παναγία και το Βρέφος με την Αγία Άννα" (Dei Palafrenieri) που βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μποργκέζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο