cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρετέλ
Περιγραφή
Η συνολική έκταση της κοινότητας είναι 18,58 χμ². Βρίσκεται σε υψόμετρο 67 έως 146 μέτρων.
Τα βελγικά σύνορα απέχουν 50 περίπου χιλιόμετρα προς τα ανατολικά.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο Η πόλη ιδρύθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος δημιούργησε ένα στρατόπεδο στην περιοχή της κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του στη Γαλατία.
Οι γονείς του Αγίου Αρνούλ του Μετς λέγεται ότι έδωσαν όλα τους τα υπάρχοντα στην πόλη Ρετέλ στον Άγιο Ρεμίγιο, επίσκοπο της Ρενς, ώστε να απαντηθούν οι προσευχές τους για ένα παιδί.
Όταν ο Άγιος Αρνούλ έγινε επίσκοπος του Μετς, παρέδωσε την πόλη στην εκκλησία Σαιν-Ρεμί των Βενεδικτίνων της Ρενς.
Ο κόμης Σατώ-Πορσιέν την κατέλαβε τον 10ο αιώνα. Μετά από τρεις αιώνες αγώνων κατά των αρχιεπισκόπων της Ρενς, στη διάρκεια των οποίων οι κάτοικοι απέκτησαν καταστατικό χάρτη με αρκετά προνόμια και ελευθερίες, η πόλη κατέστη κομητεία.
To 1581, αναβιβάστηκε σε δουκάτο από τον Ερρίκο Γ' για λογαριασμό του Καρόλου Α' Γκοντζάγκα. Το 1663, ο καρδινάλιος Μαζαρίνος την αγόρασε και την παραχώρησε στον Κάρολο ντε λα Πορτ, σύζυγο της ανεψιάς του Ορτανσίας Μαντσίνι.
Το 1650, ο υποκόμης ντε Τυρέν και ο αρχιδούκας Λεοπόλδος κατέλαβαν την πόλη. Ο στρατάρχης ντυ Πλεσίς-Πραλέν την ανακατέλαβε τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Ισπανικού Πολέμου (1635–1659) καταλήφθηκε από τις ισπανικές δυνάμεις υπό τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κοντέ στις 30 Οκτωβρίου 1652 μετά από μια τετραετή πολιορκία, αλλά ανακαταλήφθηκε από τους Γάλλους τον Ιούλιο του 1653.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη υπήρξε το θέατρο σφοδρών μαχών τον Ιούνιο 1940 κατά τη διάρκεια της Μάχης της Γαλλίας, κυρίως από την 14η μεραρχία πεζικού υπό τον στρατηγό Ζαν ντε Λατρ ντε Τασινύ.
Αξιοθέατα και μνημεία
μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Ρετέλ μικρογραφία|250x250εσ|Το άγαλμα Βουανίκ
Ο θησαυρός του Ρετέλ
Ο θησαυρός του Ρετέλ είναι μια συλλογή γαλατο-ρωμαϊκών πολύτιμων αντικειμένων, που ανακαλύφθηκε τυχαία στην κοινότητα στις 5 Οκτωβρίου 1980. Φυλάσσεται στο Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Συμβούλιο Περεϊάσλαβ
Σύμφωνα με τη ρωσική ιστοριογραφία, ο Χμελνίτσκι εξασφάλισε τη στρατιωτική προστασία του Βασίλειου της Ρωσίας με αντάλλαγμα την υποταγή στον Τσάρο. Δόθηκε όρκος πίστης προς τον Ρώσο μονάρχη από την ηγεσία του Κοζάκου Αταμάνου, ακολουθούμενος από την ορκωμοσία και άλλων αξιωματούχων, κληρικών και κατοίκων του Αταμανάτου. Η ακριβής φύση της σχέσης που προβλέπεται από τη συμφωνία μεταξύ του Αταμανάτου και της Ρωσίας είναι θέμα επιστημονικής αντιπαράθεσης. Ακολούθησε το Συμβούλιο του Περεϊάσλαβ μετά την ανταλλαγή των επίσημων εγγράφων των 'Αρθρων του Μαρτίου (από τη μεριά του Αταμανάτου των Κοζάκων) και της Διακήρυξης του Τσάρου (από τη πλευρά της Μόσκοβας).
Στο Συμβούλιο παρευρέθηκε αντιπροσωπεία από τη Μόσχα με επικεφαλής τονVasiliy Buturlin. Στη συνέχεια, ακολούθησε η υιοθέτηση στη Μόσχα των Άρθρων του Μαρτίου που προέβλεπαν  ένα καθεστώς αυτονομίας του Αταμανάτου στο ρωσικό κράτος. Η συμφωνία πυροδότησε Ρωσο-Πολωνικό Πόλεμο (1654–67). Η οριστική νομική διευθέτηση του ζητήματος πραγματοποιήθηκε μέσω της Συνθήκης Αιώνιας Ειρήνης του 1686 που συνομολογήθηκε από τη Ρωσία και τη Πολωνία, και επιβεβαίωσε εκ νέου την κυριαρχία της Ρωσίας στα εδάφη της αυτοδιοικούμενης Ζαπορίζια (Zaporizhian Sich) και της Αριστερής Όχθης της Ουκρανίας, καθώς και της πόλης του Κιέβου.
Το Ιστορικό των διαπραγματεύσεων
Τον Ιανουάριο του 1648, μια μεγάλη αντιπολωνική εξέγερση με επικεφαλής τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι, ξεκίνησε στα εδάφη της Ζαπορίζιας. Υποστηριζόμενες από λαϊκές μάζες και από το Χανάτο της Κριμαίας, οι εξεγεθέντες κέρδισαν αρκετές νίκες κατά των κυβερνητικών δυνάμεων της Πολωνικο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, διεκδικώντας την αύξηση της συμμετοχής των Κοζάκων στο στρατό της Κοινοπολιτείας (συντηρούμενων εις βάρος του κρατικού ταμείου), την αποδυνάμωση της πολωνικής αριστοκρατικής καταπίεσης, της καταπίεσης από τους Εβραίους που διοικούσαν τη μεγάλη έγγεια ιδιοκτησία, καθώς και την ανάκτηση των θέσεων της Ορθόδοξης Εκκλησίας στα δικά της εδάφη. Ωστόσο, η αυτονομία που αποκτήθηκε από τον Χμελνίτσκι βρέθηκε να συμπιέζεται μεταξύ τριών Μεγάλων δυνάμεων: της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, του Βασιλείου της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Όντας ο κύριος ηγέτης της εξέγερσης, ο Χμελνίτσκι δεν μπόρεσε να κηρύξει ανεξαρτησία επειδή δεν ήταν νόμιμος μονάρχης και δεν υπήρχε ένας τέτοιος υποψήφιος μεταξύ άλλων ηγετών της εξέγερσης. Λαμβάνοντας υπόψη τους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους, η εξέγερση έλαβε χώρα σε καθυστερημένες περιοχές του πολωνικού στέμματος, στις επαρχίες Kijów, Czernihow και Braclaw. Ο Χαν της Κριμαίας, ο μόνος σύμμαχος, δεν ενδιαφερόταν για μια αποφασιστική νίκη των Κοζάκων.
Χρονοδιάγραμμα διαπραγματεύσεων Κοζάκων - Μόσχας
Πιστεύεται ότι οι διαπραγματεύσεις για την ένωση της περιοχής της Ζαπορίζιας με τη Ρωσία είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1648. Αυτή ήταν η κοινή εντύπωση ανάμεσα των σοβιετικών ιστορικών της Ουκρανίας και της Ρωσίας, όπως η Mykola Petrovsky. Πολλοί άλλοι Ουκρανοί ιστορικοί μεταξύ των οποίων οι Ivan Krypiakevych, Dmitriy Ilovaisky, Myron Korduba, Valeriy Smoliy και άλλοι ερμηνεύουν τις διαπραγματεύσεις ως μια προσπάθεια να οδηγήσουν τον Τσάρο στη στρατιωτική υποστήριξη των Κοζάκων και να τον παρακινήσουν να αγωνισθεί για την απόκτηση του πολωνικού στέμματος που έγινε διαθέσιμο μετά το θάνατο του Βλαδίσλαου Δ' της Πολωνίας.
Οι προετοιμασίες για επίσημη συνάντηση
Το 1653, η Συνέλευση των Τάξεων που έλαβε χώρα στη Μόσχα το φθινόπωρο, ενέκρινε την απόφαση να συμπεριληφθεί η Ουκρανία στο Μόσκοβα, και στις 2 Νοεμβρίου 1653, η κυβέρνηση της Μόσχας κήρυξε πόλεμο εναντίον της Πολωνικο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Για τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων μεταξύ δύο κρατών στην Ουκρανία, αναχώρησε από τη Μόσχα μια μεγάλη αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον βογιάρο Vasili Buturlin. Η σύνθεσή της περιελάμβανε επίσης τον okolnichiy, I.Olferiev, τον αρχιδιπλωμάτη, L.Lopukhin, και εκπρόσωπους κληρικών.
Το ταξίδι διήρκεσε σχεδόν τρεις μήνες. Εκτός από τους κακούς δρόμους και την αναταραχή, έπρεπε να γίνει και ένας "βασιλικός νεωτερισμός", μιας και το κείμενο ομιλίας του Buturlin και η βασιλική ράβδος (bulawa) που ορίστηκε για τον Αταμάνο εξαφανίστηκαν μαζί με αρκετούς πολύτιμους λίθους, που ασφαλώς έπρεπε να ανακτηθούν. Επίσης, η αντιπροσωπεία έπρεπε να περιμένει σχεδόν μια εβδομάδα για την άφιξη του Χμελνίτσκ ι, ο οποίος καθυστέρησε στο Chyhyryn κατά την ταφή του μεγαλύτερου γιου του Tymofiy Khmelnytsky και αργότερα δεν μπόρεσε να διασχίσει τον Δνείπερο, καθώς ο πάγος στον ποταμό δεν ήταν αρκετά δυνατός.
Η συνάντηση του Περεϊάσλαβ και το αυτόνομο κράτος των Κοζάκων
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο Bογιάρος Buturlin δίνει όρκο πίστης στο Ρώσο Τσάρο από τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι Το Συμβούλιο Περεϊάσλαβ ( Pereyaslavs'ka Rada στα Ουκρανικά ) πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιανουαρίου. Προοριζόταν να λειτουργήσει ως το ανώτατο συμβούλιο των Κοζάκων και να δείξει την ενότητα και την αποφασιστικότητα του «έθνους των Ρους». Στρατιωτικοί ηγέτες και εκπρόσωποι περιφερειακών φρουρών, ευγενείς και δημοτικοί άρχοντες άκουσαν την ομιλία του Κοζάκου Αταμάνου Μπογκντάν Χμελνίτσκι, ο οποίος επεσήμαινε την αναγκαιότητα της ρωσικής προστασίας. Το κοινό απάντησε με χειροκροτήματα και συγκατάθεση. Η συνθήκη, που ξεκίνησε με τον Buturlin αργότερα την ίδια ημέρα, επικαλέστηκε μόνο την προστασία του κράτους των Κοζάκων από τον Τσάρο και προοριζόταν ως πράξη επίσημου διαχωρισμού της Ουκρανίας από την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (η ουκρανική ανεξαρτησία είχε ανακηρυχθεί ανεπίσημα νωρίτερα κατά τη διάρκεια της εξέγερσης από τον Χμελνίτσκι). Οι συμμετέχοντες στην προετοιμασία της συνθήκης στο Περεϊάσλαβ περιλάμβαναν, εκτός από τον Χμελνίτσκι, τον αρχηγό γραμματέα Ivan Vyhovsky και πολλούς άλλους Κοζάκους πρεσβύτερους, καθώς και ένα μεγάλο επισκεπτόμενο στρατιωτικό σώμα από τη Ρωσία.
Οι ηγέτες των Κοζάκων προσπάθησαν μάταια να αποσπάσουν από τον Buturlin ορισμένες δεσμευτικές δηλώσεις. O απεσταλμένος αρνήθηκε, ισχυριζόμενος έλλειψη εξουσίας και αφήνει την επίλυση συγκεκριμένων ζητημάτων σε μελλοντικές αποφάσεις του Τσάρου, τις οποίες περίμενε να είναι ευνοϊκές για τους Κοζάκους. Ο Χμελνίτσκι και πολλοί Ουκρανοί (συνολικά 127.000, συμπεριλαμβανομένων 64.000 Κοζάκων, σύμφωνα με ρωσικές εκτιμήσεις) κατέληξαν να ορκίζονται πίστη στον Τσάρο. Σε πολλές πόλεις της Ουκρανίας, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να πάνε στην κεντρική πλατεία για να πάρουν τον όρκο. Μέρος των Ορθόδοξων κληρικών πήρε τον όρκο μόνο μετά από μακρά αντίσταση και ορισμένοι ηγέτες των Κοζάκων δεν ορκίστηκαν. Οι πραγματικές λεπτομέρειες της συμφωνίας αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγματεύσεων τον επόμενο Μάρτιο και Απρίλιο στη Μόσχα από τους εκπροσώπους των Κοζάκων και τον Βασιλείου. Οι Ρώσοι συμφώνησαν με την πλειονότητα των ουκρανικών απαιτήσεων, παραχωρώντας στο κράτος των Κοζάκων ευρεία αυτονομία, μεγάλη στράτευσή τους και διατήρηση του καθεστώτος του Ορθόδοξου Μητροπολίτη του Κιέβου, ο οποίος θα συνέχιζε να αναφέρει στον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης (και όχι στη Μόσχα). Ο Κοζάκος Αταμάνος απαγορεύτηκε να ασκήσει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, ειδικά σε σχέση με την Κοινοπολιτεία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς η υπεράσπιση του Χετμανάτου είχε αναληφθεί από τον Τσάρο. Το καθεστώς της Ουκρανίας, το οποίο θεώρησαν οι διαπραγματευτές ότι είναι τώρα σε ένωση με το ρωσικό κράτος (αντί για την Πολωνία), διευθετήθηκε κατ' αυτό το τρόπο. Οι λανθασμένες αλλά επίμονες πολιτικές της Κοινοπολιτείας θεωρούνται ευρέως ως η αιτία της αλλαγής κατεύθυνσης των Κοζάκων, η οποία οδήγησε σε μια νέα και διαρκή διαμόρφωση της εξουσίας στην Κεντρική, Ανατολική και Νότια Ευρώπη.
Οι φαινομενικά γενναιόδωρες διατάξεις του συμφώνου Περεϊάσλαβ-Μόσχας υπονομεύθηκαν σύντομα από την εφαρμογή της πολιτικής στη πράξη, τις αυτοκρατορικές πολιτικές της Μόσχας και τους προσωπικούς ελιγμούς του Χμελνίτσκι. Απογοητευμένος από την Εκεχειρία της Βίλνας (1656) και άλλες ρωσικές κινήσεις, προσπάθησε να εξαγάγει τον Αταμανάτο από την εξάρτηση. Η Συνθήκη του Περεϊάσλαβ οδήγησε στο ξέσπασμα ρωσο-πολωνικού πολέμου (1654-1667) και το 1667 στην ανακωχή του Ανδρούσοβο, στην οποία η ανατολική Ουκρανία παραχωρήθηκε από την Πολωνία στη Ρωσία (στην πράξη σήμαινε περιορισμένη ανάκαμψη της δυτικής Ουκρανίας από την Κοινοπολιτεία). Το Κοζάκικο Αταμανάτο, το αυτόνομο ουκρανικό κράτος που ιδρύθηκε από τον Χμελνίτσκι, περιορίστηκε αργότερα στην αριστερή όχθη της Ουκρανίας και υπήρχε υπό τη Ρωσική Αυτοκρατορία έως ότου καταστράφηκε από τη Ρωσία το 1764-1775.
Ιστορικές συνέπειες
Η τελική συνέπεια για το Αταμανάτο ήταν η διάλυση του αυτόνομου κράτους της Ζαπορίζια το 1775, και η επιβολή της δουλοπαροικίας στην περιοχή, καθώς και μια συστηματική διαδικασία ρωσοποίησης.
Για τη Ρωσία, η συμφωνία οδήγησε τελικά στην πλήρη ενσωμάτωση του Αταμανάτου στο ρωσικό κράτος, παρέχοντας μια δικαιολογία για τον τίτλο των Ρώσων τσαρών και αυτοκρατόρων, του Αυτοκράτωρα πασών των Ρωσιών ( Самодержецъ Всероссійскій ). Η Ρωσία, που ήταν εκείνη την εποχή το μόνο μέρος των πρώην Ρους του Κιέβου που δεν ήταν υπό ξένη κατοχή, θεωρούσε τον εαυτό της ως διάδοχο αυτών των Ρους και τον επανενωτή όλων των εδαφών των Ρους. Στη συνέχεια, τον 20ο αιώνα, στην επίσημη σοβιετική προπαγάνδα και την ιστορία, το Συμβούλιο του Περαϊάσλαβ θεωρήθηκε επίσημα και αναφέρονταν ως πράξη «επανένωσης της Ουκρανίας με τη Ρωσία».
Για την Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας, η συμφωνία παρείχε ένα από τα πρώτα σημάδια της σταδιακής παρακμής της και της ενδεχόμενης κατάργησής της στα τέλη του 18ου αιώνα.
Η απόφαση που ελήφθη στο Περαϊάσλαβ θεωρείται από τους Ουκρανούς εθνικιστές ως θλιβερή και χαμένη ευκαιρία για την ουκρανική ανεξαρτησία. Το μνημείο "Ουράνιο τόξο" στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, το Κίεβο, που αναφέρεται ως " ζυγός των λαών", επιδεικνύει περαιτέρω τον αμφιλεγόμενο χαρακτήρα της συνθήκης. Φιλορωσικά Ουκρανικά κόμματα, από την άλλη πλευρά, γιορτάζουν την ημερομηνία αυτού του γεγονότος και ανανεώνουν εκκλήσεις για επανένωση των τριών ανατολικών σλαβικών εθνών: Ρωσία, Ουκρανία και Λευκορωσία.
Το 2004, μετά τον εορτασμό της 350ης επετείου της εκδήλωσης, η διοίκηση του Προέδρου Leonid Kuchma της Ουκρανίας καθόρισε την 18η Ιανουαρίου ως επίσημη ημερομηνία για τον εορτασμό της εκδήλωσης, μια κίνηση που δημιούργησε αντιπαραθέσεις. Το 1954, οι εορτασμοί επετείου περιελάμβαναν τη μεταφορά της Κριμαίας από τη Ρωσική Σοβιετική Δημοκρατία στην Ουκρανική Σοβιετική Δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης. Το 2014, η Κριμαία προσαρτήθηκε από τη Ρωσία.
Εντυπη
Έντυπη
Σε σύνδεση
Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Κοζάκοι Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικές σχέσεις
Αλφεράτζ
Αλφεράτζ ή Σιρά είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού Ανδρομέδα (α And), που είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού. Ευρισκόμενος στο σύνορο με τον αστερισμό Πήγασο, αποτελεί τον βορειοανατολικό αστέρα στο Τετράπλευρο του Πηγάσου. Ο Πτολεμαίος θεωρούσε ότι ο α Ανδρομέδας μοιράζεται μεταξύ των δύο αστερισμών και ακολουθώντας τον ο Γιόχαν Μπάγερ του έδωσε όνομα και στους δύο: α Ανδρομέδας και δέλτα (δ) Πηγάσου (δ Peg). Με τον καθορισμό των σύγχρονων επίσημων συνόρων των αστερισμών το 1930, ο Αλφεράτζ βρέθηκε μέσα στην Ανδρομέδα και η ονομασία «δ Πηγάσου» δεν χρησιμοποιείται πλέον για αυτόν, αλλά προς αποφυγή συγχύσεως, δεν υπάρχει αστέρας «δ» ούτε στον Πήγασο.
Ο Αλφεράτζ απέχει 97 έτη φωτός από τη Γη. Παρότι με γυμνό μάτι φαίνεται ως απλός αστέρας με φαινόμενο μέγεθος +2,06, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή πρόκειται για δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους. Η χημική σύσταση του φωτεινότερου από αυτούς τους αστέρες είναι ιδιόμορφη, καθώς χαρακτηρίζεται ως αστέρας υδραργύρου-μαγγανίου (ο φωτεινότερος τέτοιος στον ουρανό της Γης, με δεύτερο τον γ Κόρακα), δηλαδή η ατμόσφαιρά του περιέχει αφύσικα υψηλά επίπεδα υδραργύρου, μαγγανίου και άλλων χημικών στοιχείων, όπως το γάλλιο και το ξένο.
Ονομασίες και ιστορία
right|thumb|255px|Ο αστέρας Αλφεράτζ Τα ονόματα Alpheratz και Sirrah προέρχονται αμφότερα από την αραβική φράση سرة الفرس (surrat al-faras), που σημαίνει «ο ομφαλός της φοράδας». Η συνάφεια με το άλογο παραπέμπει στην ιστορική τοποθέτηση του αστέρα στον αστερισμό Πήγασο, το μυθικό φτερωτό άλογο. Μία άλλη ονομασία σε χρήση από αραβόφωνους αστρονόμους του Μεσαίωνα ήταν η راس المراة المسلسلة (rās al-mar'a al-musalsala), που υπονοεί την κεφαλή της μυθικής Ανδρομέδας. Other Arabic names include al-kaff al-khaḍīb and kaff al-naṣīr.
Στην παραδοσιακή ινδική αστρονομία ο Αλφεράτζ και οι άλλοι αστέρες του Τετραπλεύρου του Πηγάσου (α, β και γ Πηγάσου) συναποτελούσαν τις νακσάτρα (σεληνιακούς οίκους) Πούρβα Μπαντραπάντα και Ουτάρα Μπαντραπάντα (Bhādrapadā).
Στην κινεζική αστρονομία το 壁宿 (Bì Sù), δηλαδή το «τείχος», αναφέρεται σε μία ομάδα αστέρων που αποτελείται από τον α Ανδρομέδας και τον γ Πηγάσου. Ο ίδιος ο α Ανδρομέδας ονομάζεται 壁宿二 (Bì Sù èr), δηλαδή ο δεύτερος αστέρας του τείχους. Είναι επίσης γνωστός ως ο ένας από τους «Τρεις Οδηγούς» που υποδεικνύουν τον πρώτο ουράνιο μεσημβρινό — οι άλλοι δύο είναι ο β Κασσιόπης και ο γ Πηγάσου. Πιστευόταν ότι χάριζε σε όσους γεννιούνταν υπό την επιρροή του τιμές και πλούτη.
Το αστρικό σύστημα
Οι πρώτες μετρήσεις της ακτινικής ταχύτητας του Αλφεράτζ, που έγιναν με τη μέθοδο του φαινομένου Ντόπλερ από το 1902 ως το 1904 από τον Αμερικανό αστρονόμο Βέστο Σλάιφερ, απεκάλυψαν ότι η ταχύτητα αυτή μεταβάλλεται με περιοδικό τρόπο. Ο Σλάιφερ συμπέρανε ότι είναι μέλος διπλού συστήματος με περίοδο περίπου 100 ημερών. Μία τροχιά για το σύστημα του Αλφεράτζ δημοσιεύθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς Λούντενντορφ το 1907 και μία ακριβέστερη από τον Ρόμπερτ Χόρας Μπέικερ το 1910.
Διακριβώθηκε ακόμα ότι ο Αλφεράτζ ήταν φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας. Ο αμυδρότερος αστέρας του ζεύγους απεικονίσθηκε συμβολομετρικά από τον Σιάο Πέι Παν και τους συνεργάτες του το 1988 και το 1989 με το αστρικό συμβολόμετρο Mark III στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον της Καλιφόρνια. Εξαιτίας της μεγάλης διαφοράς λαμπρότητας μεταξύ των δύο αστέρων, οι φασματικές γραμμές του συνοδού ανιχνεύθηκαν μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 1990, από παρατηρήσεις των Τζόσελυν Τόμκιν, Σιάο Πέι Παν και Τζέιμς Κ. Μακκάρθυ που έγιναν μεταξύ του 1991 και του 1994, και δημοσιεύθηκαν το 1995.
Η περίοδος περιφοράς του συστήματος είναι σήμερα επακριβώς γνωστή ως 96,7 ημέρες. Ο κύριος αστέρας έχει φασματικό τύπο B8IVpMnHg, μάζα περίπου 3,6 ηλιακές μάζες, επιφανειακή θερμοκρασία περίπου 13.500 βαθμούς C και βολομετρική λαμπρότητα περίπου 200 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ηλίου. Ο συνοδός αστέρας έχει μάζα περίπου 1,8 ηλιακές, επιφανειακή θερμοκρασία περί τους 8.200 βαθμούς C και βολομετρική λαμπρότητα περίπου δεκαπλάσια της ηλιακής, κάτι που τον κατατάσσει στον φασματικό τύπο A3.
Χημική ιδιομορφία
Το 1906 οι Νόρμαν Λόκυερ και Φ.E. Μπάξαντολ (Baxandall) ανέφεραν ότι το φάσμα του α Ανδρομέδας εμφάνιζε μερικές ασυνήθιστες φασματικές γραμμές. Το 1914 ο Μπάξαντολ υπέδειξε ότι οι περισσότερες από αυτές τις γραμμές οφείλονταν στην παρουσία μαγγανίου και ότι παρόμοιες γραμμές υπήρχαν στο φάσμα του μ Λαγωού. Το 1931 ο Γουίλιαμ Γουίλσον Μόργκαν ταυτοποίησε 12 ακόμα αστέρες με γραμμές μαγγανίου στα φάσματά τους, πολλοί εκ των οποίων υπάχθηκαν αργότερα στην κατηγορία των αστέρων υδραργύρου-μαγγανίου , οι οποίοι παρουσιάζουν περίσσεια χημικών στοιχείων όπως ο υδράργυρος, το μαγγάνιο, ο φωσφόρος και το γάλλιο στις ατμόσφαιρές τους. Στην περίπτωση του α Ανδρομέδας ο κύριος αστέρας του συστήματος είναι αστέρας υδραργύρου-μαγγανίου, που επιπλέον παρουσιάζει περίσσεια του στοιχείου ξένο.
Μεταβλητότητα του κύριου αστέρα
Ο Αλφεράτζ έχει αναφερθεί ως ελαφρώς μεταβλητός αστέρας, αλλά παρατηρήσεις από το 1990 μέχρι το 1994 βρήκαν ότι η φωτεινότητά του είναι σταθερή με ακρίβεια 0,01 του μεγέθους. Ωστόσο, ο Άντελμαν και οι συνεργάτες του έχουν ανακαλύψει, σε παρατηρήσεις που έγιναν από το 1993 μέχρι το 1999, ότι η γραμμή του υδραργύρου στο φάσμα του (στα 398,4 nm) μεταβάλλεται σε ένταση καθώς ο κύριος αστέρας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του. Αυτό προφανώς οφείλεται στο ότι η κατανομή του υδραργύρου στην ατμόσφαιρά του δεν είναι ομοιόμορφη. Η εφαρμογή απεικονίσεως Ντόπλερ στις παρατηρήσεις τους επέτρεψε την ανακάλυψη νεφών κοντά στον ισημερινό στα οποία συγκεντρώνεται ο υδράργυρος. Μετέπειτα μελέτες με απεικόνιση Ντόπλερ (2007) έδειξαν ότι αυτά τα νέφη μετατοπίζονται αργά πάνω από την επιφάνεια του αστέρα.
Παρατήρηση
Ως αστέρας δεύτερου μεγέθους, ο Αλφεράτζ παρατηρείται εύκολα με γυμνό μάτι από όλες πρακτικά τις κατοικούμενες περιοχές της επιφάνειας της Γης. Από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο βρίσκεται ψηλά στον ουρανό την νύχτα, όπως φαίνεται από τα μέσα βόρεια γεωγραφικά πλάτη.
Οπτικός συνοδός
Το διπλό αστρικό σύστημα του α Ανδρομέδας έχει έναν οπτικό συνοδό που ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 21 Ιουλίου 1781. Γνωστός ως ADS 94 B από την ένταξή του στον Κατάλογο διπλών αστέρων του Άιτκεν (Aitken Double Star Catalogue), ο συνοδός αυτός είναι ένας κίτρινος αστέρας τύπου G5 με φαινόμενο μέγεθος περί το 10,8. Δεν βρίσκεται στην πραγματικότητα κοντά στους δύο άλλους αστέρες, απλώς εμφανίζεται από τη Γη στην ίδια περιοχή του ουρανού Η παράλλαξή του, που για πρώτη φορά μετρήθηκε με τη διαστημική αποστολή Gaia, το τοποθετεί σε απόσταση 1360 (συν ή πλην 20) έτη φωτός από τη Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A Κατηγορία:Αστέρες τύπου G Κατηγορία:Τριπλά αστρικά συστήματα Κατηγορία:Υπογίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες
Δημήτρης Τζούριτς
Ο Δημήτρης Τζούριτς (σερβικά: Mitar Đurić), γεννημένος στις 25 Απριλίου 1989 στο Σεράγεβο, είναι Σέρβος πετοσφαιριστής με ελληνική υπηκοότητα. Αγωνίζεται ως κεντρικός, ακραίος και διαγώνιος.
Οικογενειακά στοιχεία
Ο Τζούριτς προέρχεται από αθλητική οικογένεια και στο άθλημα τον μύησε ο πατέρας του, Μίλαν. Ο Δημήτρης γεννήθηκε στο Σαράγεβο, ωστόσο από τριών έως επτά ετών έζησε στην Ορεστιάδα. Αργότερα μετακόμισε στην Κύπρο όπου αγωνίστηκε στον Παφιακό, που αποτέλεσε τη δεύτερή του ομάδα μετά την Μπούντοσνοστ. Επέστρεψε στην Ορεστιάδα σε ηλικία 15 ετών όπου αγωνίστηκε στο παιδικό και εφηβικό τμήμα της τοπικής ομάδας. Η αδελφή του, Ιβάνα Τζούριτς, είναι επίσης αθλήτρια της πετοσφαίρισης και μάλιστα στη γυναικεία ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Καριέρα
Ο Τζούριτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στον Ολυμπιακό Πειραιώς, καταλαμβάνοντας αρχικά θέση ξένου, μέχρι που πήρε και τυπικά την ελληνική υπηκοότητα. Το 2009, κατέκτησε το νταμπλ έχοντας κομβικό ρόλο, φέρνοντας το Πρωτάθλημα Ελλάδας στον Ολυμπιακό μετά από πέντε χρόνια και το Κύπελλο μετά από επτά. Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 κατέκτησε το πρωτάθλημα με την ομάδα του Ολυμπιακού, καθώς και το Σούπερ Καπ απέναντι στην ομάδα του Παναθηναϊκού, αγώνα στον οποίο αναδείχθηκε MVP. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010-11, κατέκτησε και πάλι το νταμπλ με τον Ολυμπιακό, παίρνοντας το Μάρτιο το Κύπελλο και το Μάιο της ίδιας χρονιάς το Πρωτάθλημα Ελλάδος. Παράλληλα η Ε.Ο.ΠΕ. ανακοίνωσε πως ο Τζούριτς με 100 βαθμούς ήταν και ο νικητής του Επάθλου Forthnet.
Τον Ιούνιο του 2011 ο παίκτης έκλεισε έναν πενταετή κύκλο στην ομάδα του Πειραιά και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ιταλική ομάδα Τρεντίνο για τα επόμενα δύο χρόνια, όπου αγωνίστηκε ως κεντρικός. Με τα χρώματα της ιταλικής ομάδας κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ιταλίας (2012), το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων (2012, 2013), δύο φορές το Κύπελλο Ιταλίας (2012, 2013) και μία φορά το Πρωτάθλημα Ιταλίας (2013).
Την αγωνιστική περίοδο 2013-14, αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Τουρκίας με τη Χάλκμπανκ Άνκαρα, κατακτώντας όλους τους εγχώριους τίτλους, ενώ παράλληλα ήταν Φιναλίστ στο Champions League. Αφού έκανε στη συνέχεια ένα πέρασμα από το Πρωτάθλημα της Κορέας και τους Σούγουον Βίξτορμ, επέστρεψε ξανά στην Τρεντίνο, όπου κατέκτησε ένα ακόμη Πρωτάθλημα Ιταλίας (2015), και γίνοντας δύο φορές Φιναλίστ στο CEV Cup (2015) και στο Champions League (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ορεστιάδας
Θεόδωρος Παλαιολόγος του Μομφερράτου
Ο Θεόδωρος, ιταλ. Theodoro Palaiologo di Montferrato (1425 - 1484) από τον Οίκο των Παλαιολόγων ήταν Ρωμαιο-καθολικός καρδινάλιος και επίσκοπος.
Βιογραφία
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του, ήταν αποστολικός αρχιγραμματέας και υπηρέτησε ως πρύτανης του Συλλόγου του καθεδρικού στης Σάντα Μαρία ντι Σαλούτσο στο Σαλούτσο. Με τη σύσταση του Ιακώβου Β΄ της Κύπρου, συζύγου της αδελφής του Αμεδαίας, ο πάπας Παύλος Β΄ τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο στη συνεδρίαση της 18ης Σεπτεμβρίου 1467. Ο Θεόδωρος έφθασε στη Ρώμη στις 21 Απριλίου 1468 και παρέλαβε τον ερυθρό πίλο σε δημόσια συνεδρίαση. Στις 27 Απριλίου ανέλαβε διάκονος του σαν Τεόντορο. Άφησε τη Ρώμη στις 1 Μαΐου 1470. Επέστρεψε στη Ρώμη για να συμμετάσχει στον Σύλλογο των Καρδιναλίων (Conclavium) το 1471, που εξέλεξε νέον πάπα τον Σίξτο Δ΄. Το 1475 εξελέγη επίσκοπος του Καζάλε και ακολούθως διατήρησε το αξίωμά του ως το 1491.
Μοίρασε τα τελευταία έτη του μεταξύ της Ρώμης, του Πεδεμοντίου και της Λομβαρδίας. Έπειτα από ένα τραύμα, μολύνθηκε και απεβίωσε στο Άστι στις 24 Ιανουαρίου 1481. Τάφηκε στην εκκλησία του αββαείου του Λουτσέντιο.
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων
ΝΚ Λιουμπλιάνα
Η ΝΚ Λιουμπλιάνα ήταν σλοβενική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Λιουμπλιάνα. Έδρα της ομάδας ήταν το ŽŠD Ljubljana Stadium, χωρητικότητας 3986 θεατών. Η ομάδα είχε ιδρυθεί το 1909 και διαλύθηκε το 2005. Κέρδισε πέντε φορές το πρωτάθλημα Σλοβενίας (1949, 1963, 1967, 1968, 1989). Ήταν δύο φορές φιναλίστ του κυπέλλου (1959, 1960).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Βεατρίκη Ιερωνύμη της Λωρραίνης
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου-Μαρία, πρίγκιπα του Λιλμπόν και της Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης.
Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ'Eλμπέφ στο Παρίσι. Τα μέλη του Οίκου της είχαν στην Αυλή του Παρισιού τη θέση του ξένου πρίγκιπα (prince étranger). Όταν παντρεύτηκαν οι γονείς της, ο Κάρολος Δ΄ δούκας της Λωρραίνης έδωσε ως γαμήλιο δώρο το Οτέλ ντε Μπωβώ (μετέπειτα Οτέλ ντε Λιλμπόν) στο Νανσύ.
Το 1686 της προτάθηκε ο γάμος της με τον Φραγκίσκο Β΄ των Έστε δούκα της Μόντενα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε υποστηρίξει τον γάμο, αλλά μετά είπε ότι δεν θα αναμειχθεί στην ένωση. Τελικά αυτός νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα-Μαρία Φαρνέζε, χωρίς να αποκτήσει παιδιά. To 1705 η Βεατρίκη-Ιερωνύμη έγινε βοηθός-ηγουμένη στο Ρεμιρμόν. Το 1710 έγινε ηγουμένη σε ένα σπουδαίο μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Βοσγκ της Γαλλίας. Διαδέχθηκε την Χριστίνα του Ζαλμ και παρέμεινε πριγκίπισσα-ηγουμένη ως το τέλος της.
Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 70 ετών. Ο Λουί ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν αναφέρει ότι αυτή είχε παντρευτεί τον εξάδελφό της Φίλιππο ιππότη της Λωρραίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Τούντζελι
Το Τούντζελι (τουρκικά: Tunceli,, Dêrsim Ντερσίμ, ζαζαϊκά: Desim ή Mamekiye) είναι μια πόλη στην Τουρκία. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Τούντζελι, που βρίσκεται στη μέση της διαμερίσματος Ανατολικής Ανατολίας. Τα πρώην ονόματα του Τούντζελι περιλαμβάνουν το Μαμίκι (από το αρμενικό Μαμίκον), Καλάν, και Ντερσίμ.
Γεωγραφία
Το Τούντζελι βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 39.1°N, 39.55°W βρίσκεται ακριβώς στα βόρεια του σημείου διασταύρωσης των δύο ποταμών, των Μουνζούρ και Πουλουμούρ, που και οι δύο ρέουν προς τα νότια. Η πόλη ιδρύθηκε στην κοιλάδα Μουνζούρ, η οποία είναι γνωστή για τη γραφική της εμφάνιση. Περιβάλλεται από ψηλά βουνά που ονομάζονται όρη Μουνζούρ. Η πόλη έχει περιορισμένα μέσα μεταφοράς σε άλλες πόλεις. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 32.815 κάτοικοι το 2011. Είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες πρωτεύουσες επαρχιών της Τουρκίας.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Τούντζελι (τότε γνωστό ως Καλάν) ήταν μέρος της περιοχής που ονομάζεται Ντερσίμ. Το 1847 το Ντερσίμ κηρύχθηκε σαντζάκι (ιστορική διοικητική μονάδα μικρότερη από την επαρχία). Η πρωτεύουσα του σαντζακιού ήταν το Χοζάτ. Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της Τουρκίας ως δημοκρατία η επαρχία Τούντζελι ιδρύθηκε το 1935. Το 1946 η πρώην πόλη Καλάν μετονομάστηκε σε Τούντζελι και δηλώθηκε ως πρωτεύουσα της επαρχίας.
Ως αποτέλεσμα της τουρκικής εκστρατείας της Τουρκοποίησης, το Τούντζελι έγινε βασικός στόχος των Τούρκων αξιωματούχων μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923. Το Τούντζελι έπαιξε ρόλο στην εξέγερση Ντερσίμ που έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως γενοκτονία.
Οικονομία
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η κτηνοτροφία. Το σιτάρι είναι το μοναδικό αξιοσημείωτο γεωργικό προϊόν. Υπάρχουν άλατα χρωμίου και μαρμάρινες αποθέσεις. Αλλά παράγεται μόνο αλάτι. Επίσης υπάρχουν μερικά εργοστάσια που βασίζονται στη γεωργία.
Κλίμα
Το Τούντζελι έχει ηπειρωτικό κλίμα με ξηρά καλοκαίρια (τύπος Dsa της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με πολύ ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και παγωμένους ψυχρούς, χιονισμένους χειμώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Λιέπαγια
Η Λιέπαγια (λετονικά: Liepāja, τονίζεται η πρώτη συλλαβή) είναι πόλη της δυτικής Λετονίας στις ακτές της Βαλτικής. Είναι η 3η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, μετά τη Ρίγα και το Ντάουγκαβπιλς, με 78.144 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2016. Η πρώτη γραπτή αναφορά στην πόλη ανάγεται στο 1253 ενώ δόθηκε στη Λιέπαγια το καθεστώς πόλης στις 18 Μαρτίου του 1625. Στη Λιέπαγια βρίσκετε το μεγαλύτερο εκκλησιαστικό όργανο της Ευρώπης.
Δημογραφικά στοιχεία
Εθνοτική σύνθεση της Λιέπαγια, την 1 Ιανουαρίου του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Συμφωνία Διαρκούς Ειρήνης (1686)
μικρογραφία|250x250εσ|Η Πολωνική – Λιθουανική Κοινοπολιτεία μετά τη συνθήκη του 1686 δεξιά|361x361εσ Η Συνθήκη Διαρκούς Ειρήνης (επίσης γνωστή ωςΣυνθήκη Αιώνιας Ειρήνης " ή απλώς Διαρκής Ειρήνη, Вечный мир, Amžinoji taika , Pokój wieczysty, γνωστή στη στην πολωνική παράδοση ως Ειρήνη του Γκζιμουουτόφσκι, Pokój Grzymułtowskiego) υπεγράφη μεταξύ του Βασιλείου της Ρωσίας και της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στις 6 Μαΐου 1686 στη Μόσχα από τον βοεβόδα του Πόζναν, Κζίστοφ Γκζιμουουτόφσκι, τον καγκελάριο (kanclerz) της Λιθουανίας, Μαρτσιάν Ογκίνσκι (αντιπροσώπους της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας), και τον Ρώσο Κνιάζ Βασίλι Βασίλιεβιτς Γκολίτς. Οι δύο χώρες οδηγήθηκαν στη συνεργασία μετά από μια σημαντική γεωπολιτική παρέμβαση στην Ουκρανία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Συνθήκη ήταν μια μεγάλη επιτυχία για τη ρωσική διπλωματία. Συναντώντας ισχυρή αντίθεση στην Πολωνία, δεν επικυρώθηκε από τη Σέιμ (το κοινοβούλιο της Κοινοπολιτείας Πολωνίας-Λιθουανίας) έως το 1710. Η νομική εγγυρότητα της επικύρωσής της αμφισβητήθηκε. Σύμφωνα με τον Γιάτσεκ Στατσέφσκι, η Συνθήκη δεν επιβεβαιώθηκε με ψήφισμα της Σέιμ μέχρι τη σύγκληση της Σέιμ για την διαδοχή του Θρόνου (1764).
Επέφερε μια καμπή στις σχέσεις Ρωσίας-Πολωνίας και έπαιξε μεγάλο ρόλο στον αγώνα των λαών της Ανατολικής Ευρώπης ενάντια στην τουρκική-ταταρική επιθετικότητα. Στη συνέχεια, διευκόλυνε τη διαπάλη της Ρωσίας με τη Σουηδία για πρόσβαση στη Βαλτική Θάλασσα.
Τα σύνορα μεταξύ της Ρωσίας και της Κοινοπολιτείας που θεσπίστηκαν με τη Συνθήκη παρέμειναν σε ισχύ μέχρι τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Ρωσίας
Αλεξάντερ Τοντ
Ο Αλεξάντερ Ρομπέρτους Τοντ, βαρόνος του Τοντ (Alexander Robertus Todd, 2 Οκτωβρίου 1907 – 10 Ιανουαρίου 1997), ήταν Σκωτσέζος βιοχημικός, του οποίου οι έρευνες επί της δομής και της παρασκευής των νουκλεοτιδίων, των νουκλεοσιδίων και των συνενζύμων των νουκλεοτιδίων, οδήγησαν στο να βραβευθεί με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1957.
Ζωή και έργο
Ο Τοντ γεννήθηκε στο Κάθκαρτ, κοντά στη Γλασκώβη, από το πανεπιστήμιο της οποίας απεφοίτησε το 1928. Πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης το 1931 με μία διατριβή για τη χημεία των χολικών οξέων.
Ο Τοντ κέρδισε μία ερευνητική υποτροφία από τη Βασιλική Επιτροπή για την Έκθεση του 1851 και αφού μελέτησε στο Κολέγιο Οριέλ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, πήρε ένα δεύτερο διδακτορικό το 1933.
Δίολκος
Ο/Η Δίολκος ήταν ο ειδικής κατασκευής πλακόστρωτος δρόμος που συνέδεε τις δύο άκρες του Ισθμού της Κορίνθου και πάνω στον οποίο σύρονταν κατά την αρχαιότητα από δούλους τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο και αντίστροφα.
Ιστορία και σκοπιμότητα
Είναι εύκολο να γίνει αντιληπτή η σκοπιμότητα και η σπουδαιότητα αυτής της κατασκευής για το εμπόριο των αρχαίων Ελλήνων, αφού απάλλασσε τα πλοία από τον πολυήμερο τότε περίπλου της Πελοποννήσου και από τους αντίστοιχους κινδύνους, κυρίως από το πέρασμα των πολυτάραχων ακρωτηρίων Μαλέα και Ταινάρου.
Η Δίολκος πρέπει να κατασκευάσθηκε είτε στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., είτε, το πιθανότερο, στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ., όταν τύραννος στην Κόρινθο ήταν ο Περίανδρος. Ο Περίανδρος διακρίθηκε για την έντονη δραστηριότητά του ως προς τα έργα πολιτιστικής και οικονομικής σημασίας, και αναφέρεται ότι σκέφθηκε να ανοίξει και διώρυγα στον Ισθμό της Κορίνθου. Δεν πραγματοποίησε ωστόσο το σχέδιο αυτό γιατί τα τεχνικά μέσα που διέθετε δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν ένα τέτοιο έργο, αλλά και επειδή οι θρησκευτικές προλήψεις των χρόνων εκείνων ήταν αντίθετες σε κάθε επέμβαση και μετατροπή των έργων των θεών. Επειδή όμως το εμπόριο της Κορίνθου βρισκόταν τότε σε μεγάλη ανάπτυξη, σκέφθηκε να κατασκευάσει έναν ειδικό δρόμο, πάνω στον οποίο θα μεταφέρονταν τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο και αντίστροφα διαμέσου της ξηράς. Τα οικονομικά συμφέροντα ήταν τεράστια, οπότε κάθε μέσο θα επιστρατευόταν για τη διευκόλυνσή τους. Εξάλλου, οι αποικίες της Ιταλίας και της Σικελίας, με τις οποίες το κορινθιακό εμπόριο είχε στενές σχέσεις, βρίσκονταν ήδη σε μεγάλη άνθηση. Παράλληλα η διάνοιξη του δίολκου από τον Περίανδρο και η ένωση του Κορινθιακού με τον Σαρωνικό αποτελούσε εγγύηση για την γρήγορη και ασφαλή μεταφορά των αθηναϊκών προϊόντων στις ελληνικές αποικίες της Δύσης. Φυσικά το κέρδος των Κορινθίων από τον ρόλο του διαμετακομιστή δεν ήταν ασήμαντο.
Αλεξάντερ Τοντ
Ζωή και έργο
Το 1938 ο Τοντ εκλέχθηκε στην έδρα «Sir Samuel Hall» της Χημείας και έγινε διευθυντής των Χημικών Εργαστηρίων στο Πανεπιστήμιο «Βικτώρια» του Μάντσεστερ, όπου άρχισε να ερευνά τα νουκλεοσίδια, ενώσεις που σχηματίζουν τις δομικές μονάδες των νουκλεϊκών οξέων (DNA and RNA) στους πυρήνες των κυττάρων των ζωντανών οργανισμών.
Δίολκος
Αναφορές
Οι αρχαίοι συγγραφείς δεν άφησαν επαρκείς πληροφορίες για το τόσο μεγάλης σημασίας τεχνικό αυτό έργο, ή αυτές οι πληροφορίες δεν σώθηκαν μέχρι την εποχή μας. Ο Θουκυδίδης δεν αναφέρει ονομαστικά τη Δίολκο, οπωσδήποτε όμως αυτόν εννοεί όταν γράφει: «και ολκούς παρεσκεύαζον των νεών εν τω Ισθμώ ως υπεροίσοντες εκ της Κορίνθου ες την προς Αθήνας θάλασσαν και ναυσί και πεζώ άμα επιόντες» (Γ, 15, 1).
Ο Αριστοφάνης στις Θεσμοφοριάζουσες (στίχοι 647 κ.ε.) μας δίνει σαφέστερες πληροφορίες για τον τρόπο λειτουργίας της Διόλκου, χωρίς πάντως να κάνει συγκεκριμένη αναφορά: «επεί τας ναύς δια του Ισθμού είλκον ώστε μη περιέρχεσθαι, τούτο δε διισθμονίσαι εκάλουν». Ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως ένα τμήμα της σωζόταν ακόμα στην εποχή του (Ελλάδος περιήγησις, ΙΙΙ, 5).
Αλεξάντερ Τοντ
Ζωή και έργο
Το 1944 ο Τοντ διορίσθηκε στην έδρα της Οργανικής Χημείας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1971. Το 1949 συνέθεσε τριφωσφορική αδενοσίνη (ATP) και το δινουκλεοτίδιο φλαβίνης-αδενίνης (FAD).
Δίολκος
Αναφορές
Ο Πολύβιος, ο Δίων Κάσσιος, ο Στράβων, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο Ησύχιος και το Λεξικό της Σούδας επίσης αναφέρουν το έργο αυτό, τις περισσότερες φορές όμως χωρίς σαφήνεια.
Ανασκαφές
Ως το 1956, οπότε άρχισαν ανασκαφικές εργασίες στην περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου για την αποκάλυψη της Διόλκου, είχαν εκφρασθεί από τους νεότερους μελετητές διάφορες γνώμες σχετικά με τη θέση και τη μορφή της. Ο Φρέιζερ θεωρούσε ότι η Δίολκος θα έπρεπε να είχε τη μορφή «τροχιοδρόμου» (tramway), στηριζόμενος στην παρατήρηση ενός μικρού τμήματος που είχε διατηρηθεί κοντά στη γέφυρα της διώρυγας (από την αναφορά του Παυσανία). Στη Δίολκο είχε αποδώσει και ο Φάουλερ (Corinth, τ. Ι, σ. 50) ένα άλλο τμήμα οδού στο πελοποννησιακό έδαφος, στο στόμιο της διώρυγας προς τον Κορινθιακό Κόλπο.
Αλεξάντερ Τοντ
Ζωή και έργο
Το 1955 ο Τοντ εξιχνίασε τη δομή της βιταμίνης B12 και αργότερα ερεύνησε τη δομή και τη σύνθεση της βιταμίνης B1 και της E, καθώς και των ανθοκυανινών (των ουσιών που δίνουν χρώμα στα άνθη και στα φρούτα). Μελέτησε επίσης τα αλκαλοειδή που βρίσκονται στο χασίς.
Δίολκος
Ανασκαφές
Οι ανασκαφές του Ν. Βερδελή όμως απεκάλυψαν ένα αρκετά μεγάλο τμήμα της Διόλκου και έλυσαν τις απορίες που συνδέονταν με αυτή. Πρώτα-πρώτα, προσδιορίσθηκε η ακριβής διαδρομή την οποία ακολουθούσε: Ξεκινούσε στον Κορινθιακό από το σημείο όπου σήμερα βρίσκεται ο σηματοδότης για τα πλοία που κατευθύνονται προς τη διώρυγα, προχωρούσε για ένα διάστημα προς τα ανατολικά και από εκεί στρεφόταν προς τα βορειοανατολικά και πάλι προς τα νοτιοανατολικά, ώσπου κατέληγε στον Σαρωνικό Κόλπο ανατολικά της διώρυγας, στο σημερινό Καλαμάκι Κορινθίας, τον αρχαίο Σχοινούντα, όπως ακριβώς αναφέρει ο Στράβων. Η Δίολκος δεν ακολουθούσε ευθεία γραμμή, αλλά είχε στροφές, επειδή το έδαφος παρουσιάζει αρκετή κλίση, με υψόμετρο μέχρι 90 μέτρα περίπου, οπότε θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η μεταφορά των πλοίων. Τα εμπορικά πλοία δεν μεταφέρονταν φορτωμένα, αλλά άφηναν τα εμπορεύματά τους στις Κεγχρεές ή το Λέχαιον, ανάλογα με την κατεύθυνσή τους. Με αυτή τη σημασία μόνο μπορούν να ερμηνευθούν οι πληροφορίες του Πλίνιου και του Ησύχιου, οι οποίοι τοποθετούσαν την αρχή και το τέλος της Διόλκου στα δύο αυτά λιμάνια.
Παρότι δεν αποκαλύφθηκε ολόκληρο το μήκος της Διόλκου, οι ανασκαφικές έρευνες τερματίστηκαν, καθώς η πιο εκτεταμένη ανασκαφή ήταν και δύσκολη εξαιτίας των επιχώσεων από τα μπάζα της τομής της Διώρυγας, και επιζήμια για τα καλλιεργούμενα χωράφια της περιοχής.
Αλεξάντερ Τοντ
Ζωή και έργο
Ο Τοντ διετέλεσε πρόεδρος της συμβουλευτικής επιτροπής της βρετανικής κυβερνήσεως για την επιστημονική πολιτική από το 1952 μέχρι το 1964. Εκλέχθηκε εταίρος του Κράιστ Κόλετζ του Κέιμπριτζ το 1944 και υπηρέτησε ως διευθυντής του κολεγίου αυτού από το 1963 μέχρι το 1978. Το 1975 έγινε πρύτανης του Πανεπιστημίου του Στραθκλάιντ στη Γλασκώβη και αργότερα ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πολυτεχνείο Χάτφηλντ (1978–1986).
Δίολκος
Κατασκευή και χρήση
Από την άποψη της τεχνικής κατασκευής της, η Δίολκος είχε τη μορφή δρόμου στρωμένου με κυβόλιθους κομμένους από πωρόλιθο. Το πλάτος της κυμαινόταν από 3,5 μέχρι 5 μέτρα. Στο μέσο του υπάρχουν δύο παράλληλες αυλακώσεις, οι οποίες είναι βέβαιο πως δεν οφείλονται στη φθορά από την τριβή που προκαλούσε η μεταφορά των πλοίων, αλλά αποτελούν μέρος της κατασκευής. Σκοπός τους ήταν η προφύλαξη από εκτροπές σε σημεία ιδιαίτερης επικινδυνότητας, όπως οι στροφές. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσαν και τα θεμέλια, τα οποία προστέθηκαν στο πιο επικίνδυνο σημείο του έργου, που ανακαλύφθηκε στον χώρο της Σχολής Μηχανικού και αντιστοιχεί σε κλειστή στροφή.
Αλεξάντερ Τοντ
Ζωή και έργο
Ο Αλεξάντερ Ρ. Τοντ πέθανε στο χωριό Όουκινγκτον, 11 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Κέιμπριτζ, σε ηλικία 89 ετών, μετά από μία καρδιακή προσβολή.
Δίολκος
Κατασκευή και χρήση
Φαίνεται ότι τα πλοία σύρονταν επάνω σε πλατφόρμες από δούλους, γιατί ίχνη από οπλές ζώων ή κάποιο μηχάνημα δεν είναι ορατά. Η χρονολόγηση της Διόλκου στα χρόνια του Περιάνδρου στηρίζεται κυρίως στην ανεύρεση μερικών θραυσμάτων αγγείων κάτω από τους κυβόλιθους σε ορισμένα σημεία της, καθώς και σε γράμματα χαραγμένα πάνω στις πλάκες του δρόμου, τα οποία θα είχαν μάλλον καθοδηγητικό σκοπό.
Αλεξάντερ Τοντ
Τιμητικές διακρίσεις
Ανάμεσα στις πολλές τιμητικές διακρίσεις, που περιλαμβάνουν περισσότερες από 40 ανακηρύξεις σε επίτιμο διδάκτορα, ο Α. Τοντ εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας το 1942 και διετέλεσε πρόεδρός της από το 1975 μέχρι το 1980.
Τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Αξίας το 1977. Χρίσθηκε ιππότης (σερ) το 1954 και επιπλέον του δόθηκε τιμητικός τίτλος ευγένειας ως βαρόνου Τοντ του Τράμπινγκτον, στις 16 Απριλίου 1962.
Δίολκος
Κατασκευή και χρήση
Στους βυζαντινούς χρόνους, και συγκεκριμένα το 883, αναφέρεται ότι ο δρουγγάριος Νικήτας Ωορύφας Β΄ πέρασε τα πλοία του μέσα σε μία νύχτα από τις Κεγχρεές στον Κορινθιακό κατά τη διάρκεια εκστρατείας κατά των Σαρακηνών της Κρήτης. Δεν είναι μεν πιθανό ότι η Δίολκος ήταν σε χρήση μέχρι τότε, αλλά θα πρέπει μάλλον να χρησιμοποιήθηκε στη συγκεκριμένη και κρίσιμη εκείνη περίσταση.
Αλεξάντερ Τοντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βασιλικής Εταιρείας
Δίολκος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αίτηση γιά τη διάσωση της Διόλκου
Διολκος Διολκος Διολκος
Βουκ Γέρεμιτς
Ο Βουκ Γέρεμιτς (σερβικά : Вук Јеремић) (Βελιγράδι, 3 Ιουλίου 1975) είναι Σέρβος πολιτικός και διπλωμάτης. Ο πρώην πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και πρώην υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Μίρκο Τσβέτκοβιτς.
Βιογραφία
Είναι γιος του Μιχαήλο και της Σένα και προγονός του ήταν αγωνιστής της Σερβικής επανάστασης και από τους ηγέτες της Κράινας Μουράτ Αγάς Πόζντερατς. Αποφοίτησε από το πρώτο γυμνάσιο του Βελιγραδίου όπου δίδασκε ψυχολογία ο Μπόρις Τάντιτς. Αποφοίτησε από την σχολή θεωρητικής και πειραματικής φυσικής του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ το 1998. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα της δημόσιας διοίκησης και της διεθνούς ανάπτυξης, Μάστερ στη δημόσια διοίκηση στη διεθνή ανάπτυξη, απέκτησε το 2003 στο Χάβαρντ των ΗΠΑ.
Είναι παντρεμένος με την Νατάσα Γέρεμιτς μία πολύ γνωστός δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Από το 2011 είναι πρόεδρος της ομοσπονδίας τένις της Σερβίας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εισήλθε στην πολιτική ως μέλος του Δημοκρατικού κόμματος. Το 2004 όταν ο Μπόρις Τάντιτς έγινε πρόεδρος της Σερβίας, ο Γέρεμιτς έγινε σύμβουλος του στην εξωτερική πολιτική.
Υπουργός εξωτερικών της Δημοκρατίας της Σερβίας εξελέγη στις 15 Μαΐου 2007 παράμενοντας στην θέση έως τις 7 Ιούλιος 2008 παρόλο που άλλαξαν 2 ακόμα κυβερνήσεις, του Σλάβιτσα Ντιούκιτς Ντεγιάνοβιτς και του  Μίρκο Τσβέτκοβιτς.
Στις 8 Ιούνιος 2012 εξελέγη πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Από ένα σύνολο 190 ψηφίσαντον ο Γέρεμιτς πήρε 99 ψήφους και ο αντίπαλός του Λιθουανός Νταλιούγιους Τσεκουόλις πήρε 85 ψήφους. Ανέλαβε καθήκοντα στις 18 Σεπτέμβριος 2012.
Στις 14 Φεβρουάριο του 2013 η εκτελεστική επιτροπή του Δημοκρατικού κόμματος αποφάνθηκε ότι ο Γέρεμιτς παραβίασε την κομματική πειθαρχία και το καταστατικό της κεντρικής επιτροπής του κόμματος και έπρεπε να επιστρέψει την υπουργική του θέση στο κόμμα. Ο Γέρεμιτς κατέθεσε ενώπιον του συνταγματικού δικαστηρίου και έφυγε από το Δημοκρατικό κόμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες
Γιουχάρι Μπράντι
Το Γιουχάρι Μπράντι (επίσης, Γιουχάρι Μπραντή) είναι χωριό της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Wherever I May Roam
To Wherever I May Roam είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Metallica, το 1991. Το κομμάτι το έγραψαν οι Τζέιμς Χέτφιλντ και Λαρς Ούλριχ. Τον Οκτώβριο του 1992, κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο κατάφερε να μπει σε αρκετά charts, φτάνοντας το νούμερο 1 μόνο στα φινλανδικά. Κατά τ' άλλα έφτασε το νούμερο 2 των νορβηγικών charts, και το 2 των αμερικανικών Billboard Album Rock Tracks. Επίσης, μπήκε και στο Billboard Hot 100, φτάνοντας έως το νούμερο 82. Ένα από τα χαρακτηριστικά του τραγουδιού είναι η χρήση ασιατικών οργάνων όπως το Σιτάρ και το γκονγκ.
Καμαμπέρ
thumb|right|350px|Καμαμπέρ Το Καμαμπέρ (γαλ. Camembert de Normandie AOC) είναι γαλλικό τυρί από την περιοχή της Νορμανδίας. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι το λευκό περίβλημα του τυριού και η ιδιαίτερα έντονη μυρωδιά του.
Ιστορική εξέλιξη
Σύμφωνα με την παράδοση, το τυρί αυτό πρωτοπαρασκευάστηκε από την αγρότισσα Μαρί Φονταίν Αρέλ από το χωριό Καμαμπέρ, στην οποία ο αβάς Σαρλ-Ζαν Μπονβύστ από την περιοχή Μπρι κοντά στο Παρίσι είχε βρει καταφύγιο στον καιρό της Γαλλικής επανάστασης. Αυτός ήταν που της εκμυστηρεύτηκε την συνταγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλακά τυριά Κατηγορία:Νορμανδία Κατηγορία:Γαλλικά τυριά Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Τυριά αγελαδινού γάλακτος
Φερνάντο Μποτέρο
right|thumb|220px|Μπρούντζινο γλυπτό του Μποτέρο που εκτίθεται στην πλατεία Μποτέρο της Μεδεγίν στην Κολομβία. Ο Φερνάντο Μποτέρο (Fernando Botero, 19 Απριλίου 1932) είναι Κολομβιανός καλλιτέχνης και γλύπτης ιδιαιτέρως γνωστός για το προσωπικό του ύφος που ονομάζεται Μποτερίσμο και το οποίο απεικοινίζει ανθρώπους και αντικείμενα σε παραμορφωμένες και ευμεγέθεις διαστάσεις. Θεωρείται ένας από τους πιο αναγνωρισμένους εν ζωή καλλιτέχνες της Λατινικής Αμερική.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μποτέρο γεννήθηκε το 1932 στην πόλη Μεδεγίν της Κολομβίας, γνωστή για τις κακόφημες συνοικίες της. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και πέθανε ενώ ο Φερνάντο ήταν δύο ετών. Η πρώτη του επαφή με τη ζωγραφική προήλθε εξ ολοκλήρου από βιβλία και αντίγραφα. Στην ηλικία των δώδεκα ετών, παράλληλα με τις σπουδές του, άρχισε να εκπαιδεύεται ως ταυρομάχος, κατόπιν προτροπής κάποιου θείου του, ωστόσο δεν έδειξε ποτέ ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην τέχνη της ταυρομαχίας. Οι σκηνές των ταυρομαχιών, αποτέλεσαν όμως ένα από τα θέματα που επιχείρησε να αποδώσει στα πρώιμα έργα του, παράλληλα με αρκετές τοπιογραφίες, τις οποίες ζωγράφιζε στην ύπαιθρο. Μέρος της θεματολογίας και έμπνευσής του προερχόταν ακόμα από τα βιβλία του πατέρα του, με θέμα τη γαλλική επανάσταση, τα οποία ήταν εικονογραφημένα με αρκετές προσωπογραφίες της εποχής. Η πρώτη του ατομική έκθεση οργανώθηκε με μεγάλη επιτυχία το 1952, στη γκαλερί του Leo Matiz, στην πόλη της Μπογκοτά όπου είχε εγκατασταθεί νωρίτερα. Τον ίδιο χρόνο, συμμετείχε στο 9ο Σαλόνι Κολομβιανών Καλλιτεχνών και απέσπασε το δεύτερο βραβείο, γεγονός που του εξασφάλισε φήμη στον κύκλο των καλλιτεχνών και διανοουμένων της Μπογκοτά, αλλά και αρκετά χρήματα ώστε να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι στην Ευρώπη.
Σπουδές
Το φθινόπωρο του 1952, ο Μποτέρο εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη και γράφτηκε στην Ακαδημία του Σαν Φερνάντο για σπουδές στη ζωγραφική. Παρέμεινε στην ακαδημία για δύο εξάμηνα, μελετώντας παράλληλα τα κλασικά έργα που φιλοξενούνταν στο μουσείο του Πράδο και στη συνέχεια, αφού επισκέφτηκε για ένα διάστημα το Παρίσι, την καλλιτεχνική πρωτεύουσα στη δεκαετία του 1950, μετακόμισε στη Φλωρεντία όπου γράφτηκε στην Ακαδημία του Αγίου Μάρκου. Ο Μποτέρο σπούδασε για πρώτη φορά τις θεωρητικές βάσεις της ζωγραφικής παράλληλα με τις τεχνικές πλευρές της, παρακολουθώντας τις διαλέξεις των διακεκριμένων ιστορικών τέχνης Ρομπέρτο Λόνγκι (Roberto Longhi) και Μπέρναρντ Μπέρενσον (Bernard Berenson). Παράλληλα, ταξιδεύοντας στην Ιταλία, μελέτησε τα έργα των κλασικών τηςαναγέννησης, όπως του Πιέρο ντέλα Φραντσέσκα στο Αρέτσο ή των Τιτσιάνο και Τζορτζόνε στη Βενετία.
Η καταξίωση
Μετά την επιστροφή του στη Μπογκοτά, διορίστηκε καθηγητής ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών, σε ηλικία μόλις 26 ετών και αναγνωρισμένος ως ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της νέας γενιάς. Την περίοδο αυτή ξεκίνησε να φιλοτεχνεί και «παραφράσεις» γνωστών πινάκων. Ανάμεσα στα διάσημα έργα από τα οποία εμπνεύστηκε για να φιλοτεχνήσει τη δική του εκδοχή, ανήκει η Μόνα Λίζα του Λεονάρντο και το Παιδί του Vallecas, έργο του Ντιέγκο Βελάσκεθ. Το 1960 ταξίδεψε εκ νέου στην Ουάσιγκτον, με την ευκαιρία μίας ακόμα έκθεσης, και αυτή τη φορά αποφάσισε να παραμείνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετακομίζοντας στη Νέα Υόρκη. Τα επόμενα χρόνια διαμόρφωσαν σημαντικά τον Μποτέρο ως καλλιτέχνη, κατά τρόπο ανάλογο με την μαθητεία του στην Ευρώπη. Μέχρι το 1965 κατέληξε στο ύφος της εικονογράφησής του, χωρίς να επηρεαστεί ιδιαίτερα από τις τεχνικές του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού ή της Ποπ Αρτ που αποτελούσαν τότε τα κυρίαρχα ρεύματα στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα εξασφάλισε την οικονομική επιτυχία μέσα από τα έργα του, τα οποία άρχισαν να εκτιμώνται ακόμα περισσότερο από τις αρχές του 1966. Τη χρονιά αυτή, οργανώθηκε μία έκθεση του Μποτέρο στο Ανόβερο, που συνοδεύτηκε από ευμενή σχόλια και κριτικές, καθώς και μία δεύτερη ατομική έκθεση στο Κέντρο Τέχνης του Μιλγουόκι, η οποία τον έκανε ευρύτερα γνωστό στο αμερικανικό κοινό. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, πίνακες του Μποτέρο φιλοξενούνταν στις συλλογές του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, του Μητροπολιτικού Μουσείου ή του Μουσείου Γκούγκενχαϊμ.
right|thumb|220px|Ρωμαίος μονομάχος, [[Ερεβάν, Αρμενία]]