cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας
Ιστορία
Το 1873, δημιουργήθηκε μια επιτροπή για τη συλλογή των αρχείων της Ουαλίας και τη διατήρησή τους στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Αμπερίστουϊδ (σημερινή ονομασία: Πανεπιστήμιο Αμπερίστουϊδ). Το 1905, η κυβέρνηση υποσχέθηκε έναν προϋπολογισμό για τη δημιουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του Εθνικού Μουσείου στην Ουαλία και το Συμβούλιο Προσωπικών Δεδομένων διόρισε μια επιτροπή που θα αποφάσιζε για την τοποθεσία των δύο ιδρυμάτων. Ο David Lloyd George, ο οποίος αργότερα έγινε πρωθυπουργός, υποστήριξε την προσπάθεια ίδρυσης της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Αμπερίστουϊδ, που τελικά επιλέχθηκε ως τοποθεσία της βιβλιοθήκης μετά από μια σκληρή διαμάχη με το Κάρντιφ, εν μέρει επειδή μια συλλογή ήταν ήδη διαθέσιμη στο Middle School. Ο Sir John Williams, γιατρός και συλλέκτης βιβλίων, είχε πει ότι θα παρουσίαζε τη συλλογή του - ειδικά τη συλλογή χειρογράφων του Peniarth ) στη βιβλιοθήκη εάν ιδρυθεί στο Αμπερίστουϊδ. Τελικά δώρισε 20.000 λίρες για την κατασκευή και την ίδρυση της βιβλιοθήκης. Τελικά το Κάρντιφ επιλέχθηκε ως τοποθεσία του Εθνικού Μουσείου της Ουαλίας. Τα κεφάλαια της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του Εθνικού Μουσείου προέρχονταν από συνεισφορές των εργατικών τάξεων, κάτι που ήταν ασυνήθιστο για την ίδρυση αυτών των ιδρυμάτων. Σε προκαταρκτικό σημείωμα του (Κατάλογου συνδρομητών του Ταμείου  Δόμησης, 1924), ο πρώτος βιβλιοθηκονόμος, John Ballinger, υπολόγισε ότι υπήρχαν σχεδόν 110.000 συντελεστές. Η βιβλιοθήκη και το μουσείο ιδρύθηκαν σύμφωνα με τον Βασιλικό διάταγμα της 19ης Μαρτίου 1907. Το διάταγμα όριζε ότι εάν η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας απομακρυνόταν από το Αμπερίστουϊδ, τα αρχεία που δώρισε ο Sir John Williams θα γίνονταν ιδιοκτησία του Πανεπιστημιακού  κολλεγίου. Ένα νέο βασιλικό διάταγμα εκδόθηκε το 2006.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας έχει λάβει το προνόμιο της νόμιμης κατάθεσης βάσει του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων του 1911. Ωστόσο, η Βιβλιοθήκη μπορούσε να διεκδικήσει μόνο υλικό που θεωρείται ότι έχει ουαλικό και κελτικό ενδιαφέρον χωρίς περιορισμούς στις ακριβές ή περιορισμένες εκδόσεις. το 1987 αυτός ο τελευταίος περιορισμός καταργήθηκε ώστε τα δικαιώματα της  νόμιμης κατάθεσης της Εθνικής βιβλιοθήκης της Ουαλίας να είναι ίσα  με αυτά  της Βιβλιοθήκης Bodleian, της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Cambridge, της Βιβλιοθήκης του Κολεγίου Τρίνιτι και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Σκωτίας.
Η πρώτη χρήση της ταξινόμησης της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου από μια βιβλιοθήκη στη Μεγάλη Βρετανία ήταν με την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας το 1913.
Κτίριο
Το Μεγάλο Βόρειο Αναγνωστήριο, με τα έντυπα βιβλία, έχει "τις αναλογίες ενός γοτθικού καθεδρικού ναού", με μήκος 175 πόδια, πλάτος 47 πόδια και ύψος 33 πόδια. Υπάρχουν γκαλερί σε τρία επίπεδα πάνω από το έδαφος. Η δυνατότητα εγκατάστασης ημιώροφου για καλύτερη χρήση του χώρου εξετάστηκε δύο φορές. Το Νότιο Αναγνωστήριο παρέχει την δυνατότητα στους χρηστές να συμβουλευτούν τα αρχεία, (χειρόγραφα, χάρτες και άλλο έντυπο υλικό). Το αρχικό όνομα της αίθουσας είναι χαραγμένο πάνω από την είσοδο, " Αίθουσα  εντύπων  και καρτών ". Πάνω, στον δεύτερο όροφο της νότιας πτέρυγας βρίσκεται η Πινακοθήκη Gregynog όπου προσωρινές και μόνιμες εκθέσεις παρουσιάζουν τους θησαυρούς των συλλογών της Βιβλιοθήκης.
Μια εξαώροφη βιβλιοθήκη, που ολοκληρώθηκε το 1931, κτίστηκε για να αυξήσει τον αποθηκευτικό χώρο για την ταχέως αναπτυσσόμενη συλλογή βιβλίων. Μια δεύτερη βιβλιοθήκη άνοιξε επίσημα τον Μάρτιο του 1982. Το 1996, ένα τρίτο κτίριο άνοιξε, διπλασιάζοντας έτσι τη χωρητικότητα της βιβλιοθήκης. Η δεύτερη φάση του κτιρίου κατασκευάστηκε από τον T. Alun Evans (Aberystwyth) Ltd.
Στις 26 Απριλίου 2013 μία πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος της οροφής στο σημείο που βρίσκονταν τα γραφεία του κτιρίου. ] Η αποκατάσταση των ζημιών επικουρήθηκε με κρατική επιδότηση ύψους 625.000 λιρών.
Η σήραγγα
μικρογραφία|377x377εσ|Η είσοδος της σήραγγας Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, πολλά από τα πιο πολύτιμα έργα τέχνης και χειρόγραφα της Βρετανίας διαφυλάχθηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας, η οποία παρείχε καταφύγιο στους θησαυρούς από τους βομβαρδισμούς του εχθρού. Ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Τσαρλς Χόλντεν να σχεδιάσει μία σήραγγα για τη διαφύλαξη των πολυτίμων αρχείων στο βράχο που βρίσκεται κοντά στο κεντρικό κτίριο, με το Βρετανικό Μουσείο μοιραστήκαν τα έξοδα που προέκυψαν. Η θέρμανση και ο εξαερισμός της σήραγγας διασφάλιζαν την διατήρηση στα υλικά γραφής: πάπυρος, περγαμηνή, χαρτί  κατά τη χρήση της  από τις 18 Ιουλίου 1940 έως τις 23 Μαΐου 1945. Εκτός από μια μεγάλη αποστολή του Βρετανικού  Μουσείου,  που ζύγιζε πάνω από εκατό τόνους, η βιβλιοθήκη έλαβε σαράντα έξι κουτιά με χειρόγραφα και έντυπα βιβλία από το Κολέγιο Corpus Christi, Cambridge και πάνω από χίλιες εικόνες, ογδόντα δύο κουτιά βιβλίων και είκοσι υπάλληλοι της Εθνικής Πινακοθήκης. Η βιβλιοθήκη είχε λάβει επίσης αναντικατάστατα αντικείμενα από άλλα αναγνωρισμένα ιδρύματα όπως το Μουσείο Ashmolean, την Οξφόρδη, το Κολέγιο Dulwich και τη Βασιλική Εταιρεία.
Διακεκριμένοι μελετητές από το Βρετανικό Μουσείο συνόδευσαν τις συλλογές στο Αμπερίστουϊδ. Ο Γενικός Διευθυντής τους ήταν ο αναπληρωτής θεματοφύλακας των τυπωμένων βιβλίων, Βίκτορ Σόλντερερ, ο οποίος απάντησε σε μία επιστολή του διευθυντή, Σερ Τζον Φόρσντικε, επιμένοντας ότι αυτός και οι συνάδελφοί του θα συνεχίσουν να κοιμούνται στη βιβλιοθήκη, ώστε να ελέγχεται η σήραγγα τη νύχτα για να βεβαιωθούν ότι ο εξαερισμός λειτουργεί σωστά. Ο Scholderer, ειδικός στα αρχέτυπα, δημιούργησε έναν κατάλογο αρχετύπων στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του για την φιλοξενία που τους προσέφερε η βιβλιοθήκη. Ομοίως, ο Arthur E. Popham, Επιμελητής Εκτυπώσεων και Σχεδίων, αφιέρωσε Τα Σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι "Στον Βιβλιοθηκονόμο και στο Προσωπικό της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ουαλίας". Αρκετά άλλα ιδρύματα δώρισαν χρήματα στη Βιβλιοθήκη ως έκφραση ευγνωμοσύνης και ο κ. David Sassoon, του Λονδίνου, παρουσίασε δύο έργα του Κικέρωνα που τυπώθηκαν στη Βενετία τον 15ο αιώνα.
Τα αντικείμενα που πέρασαν τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο με τη φροντίδα της Εθνικής Βιβλιοθήκης περιλαμβάνουν τη  Μάγκνα Κάρτα,  σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι, πίνακες των Ρέμπραντ, Ρούμπενς και Ντιέγο Βελάθκεθ από το κολέγιο Dulwich, γράμματα των βασιλιάδων και βασίλισσες της Αγγλίας, και αυτόγραφα που ανήκουν στον Γουίλιαμ Σαίξπηρ.
Συλλογές
Η κελτική συλλογή περιλαμβάνει έργα και στις έξι κελτικές γλώσσες. Δημιουργήθηκε μία αντιπροσωπευτική συλλογή βιβλίων στα γαελικά της Σκωτίας, κυρίως μέσω της αγοράς προηγούμενων εκδόσεων, με γνώμονα τις πρότυπες βιβλιογραφίες και, για βιβλία που εκδόθηκαν μετά το 1911, με νόμιμη κατάθεση. Η ιρλανδική λογοτεχνία, η οποία είναι πολύ πιο διευρυμένη, συλλέχθηκε μέσω ενός παρόμοιου συνδυασμού αγοράς και κατάθεσης. Ωστόσο, πολλές συλλογές που αγοράστηκαν ή δωρίστηκαν στη Βιβλιοθήκη περιέχουν σπάνια ιρλανδικά βιβλία. Η βιβλιοθήκη του Dr E. C. Quiggin, η οποία παραλήφθηκε το 1921, περιείχε μια σημαντική ιρλανδική συλλογή και βρετονικά βιβλία. Άλλα βρετονικά βιβλία αγοραστήκαν από τις βιβλιοθήκες των Sir Edward Anwyl, Thomas Powel, Dr Thomas Gwynn Jones, Dr Paul Diverres και Llywarch Reynolds. Οι συλλογές βιβλίων που τυπώθηκαν στα Κορνουαλικά και στα Μανξ περιλαμβάνουν ουσιαστικά ό, τι δημοσιεύθηκε σε αυτές τις γλώσσες, και κάποια αντίγραφα.
Σίνκα
μικρογραφία|Ο ποταμός Σίνκα έξω από την [[Αΐνσα στην βόρεια Αραγωνία.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας
Σέγρε
μικρογραφία|Η γεωγραφική τοποθεσία του Σέγρε μέσα στην ευρύτερη κοιλάδα του Έβρου.
Ο Σέγρε (Segre στα ισπανικά και τα καταλανικά, από τα λατινικά Sicoris Flumen) είναι ένας ποταμός της Ισπανίας. Είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Έβρου, μήκους 265 χιλιομέτρων και διατρέχει αποκλειστικά την Καταλονία.
Πηγάζει στο Πικ ντε Σέγρε (Pic de Segre) στην περιοχή της Άνω Σερδάνια και καταλήγει στον Έβρο στην Μεκινένσα αφού δεχτεί λίγο πιο πριν τα νερά του έταιρου μεγάλου ποταμού της περιοχής, Σίνκα. Ιστορικά αποτέλεσε σημαντικό άξονα επικοινωνίας και διαμόρφωσης των αστικών πυρήνων από την εποχή των Ιλεργετών μέχρι και σήμερα. Γνωστή είναι και η περιεκτικότητα των υδάτων του σε χρυσό, γεγονός που αποτυπώνεται σε αναφορές των μουσουλμάνου Ιμπν Χαζμ «Κανένα ντυρχάμ ή δηνάριο δεν μπορεί να θεωρηθεί αξίας αν δεν έχει χρυσό από το ποτάμι της Λάριδα» και στην παρουσία σήμερα του Μουσείου του Χρυσού του Σέγρε στο Μπαλαγέ.
Εξυπηρετεί τις αδρευτικές ανάγκες της πολύ εύφορης βορειοανατολικής κοιλάδας του Έβρου μέσω δύο μεγάλων καναλιών και αρκετών μικρότερων. Το παλαιότερο είναι το κανάλι του Ουρζέλ (Canal d'Urgell), αποτέλεσμα πολλών αδρευτικών προσπαθειών ήδη από τα χρόνια του Μεσαίωνα ενώ το κανάλι Σεγάρα - Γκαρίγες (Canal Segarra-Garrigues) ολοκληρώθηκε το 2009. Και τα δύο αδρεύουν τις περιοχές της Νογέρα, Σεγάρα, Κάμπος του Ουρζέλ, Ουρζέλ, Σεγριά και Γκαρίγες.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1970-71
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1970-71 αποτέλεσε το 16ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΠΟΠ Πάφου για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1970-71 συμμετείχαν 12 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1971-72. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1971-72.
Σύστημα βαθμολόγησης
Την περίοδο αυτή το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1969-70
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1970-71
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1970-71:
Επιπρόσθετα, ο Αρίων Λεμεσού συγχωνεύθηκε με τον Απόλλων Λεμεσού που συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1970-1971 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Εμανουέλ ντε Γκρουσί
Ο Εμμανουέλ, μαρκήσιος του Γκρουσύ (Emmanuel, marquis de Grouchy, Εμμανυέλ στα γαλλικά) (23 Οκτωβρίου 1766 – 29 Μαΐου 1847), ήταν Στρατάρχης της Γαλλίας.
Βιογραφία
Καταγόταν από πλούσια οικογένεια ευγενών. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, στο σώμα του ιππικού. Το 1786 έγινε υπολοχαγός της Εθνοφρουρά ς. Υπηρέτησε στο στρατό της Επανάστασης, στο κεντρικό μέτωπο αρχικά, και κατόπιν στις Άλπεις. Το 1792 έγινε ταξίαρχος, ενώ την επόμενη χρονιά εστάλη με τον επαναστατικό στρατό να καταστείλει την εξέγερση στη Βανδέα. Όντας μαρκήσιος, προερχόταν από την αριστοκρατία, με συνέπεια τον Οκτώβριο του 1793 να αποταχθεί από το στρατό, αλλά το 1794 επαναφέρθηκε στην ενεργό υπηρεσία. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά προαχθείς σε υποστράτηγο, έγινε αρχηγός του επιτελείου στη στρατιά της Δύσης κατά την περίοδο 1795-1796. Στην εκστρατευτική δύναμη που πήγε στην Ιρλανδία την περίοδο 1796-1797 ήταν υποδιοικητής. Κατά την ιταλική εκστρατεία ήταν αρχηγός του επιτελείου του Μορώ, τραυματίστηκε δε και συνελήφθη αιχμάλωτος το 1799.
Απελευθερώθηκε, πολέμησε με το γαλλικό στρατό στη Γερμανία και, το 1801, πήρε τη θέση του επιθεωρητή των έφιππων στρατευμάτων. Υπηρετώντας στη Μεγάλη Στρατιά, πολέμησε στην Αυστρία το 1805, στην Πρωσία και στην Πολωνία το 1806 και 1807. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, στην δε μάχη του Εϋλάου τραυματίστηκε.
Επίσης πολέμησε στην Ισπανία (1808), όπου ήταν διοικητής της έφιππης στρατιάς και στρατιωτικός διοικητής της Μαδρίτης. Έγινε διοικητής των Ακροβολιστών το 1809, αφού ο γαλλικός στρατός είχε καταγάγει σημαντικές νίκες στο Ράαπ (Ουγγαρία) και στο Βαγκράμ.
Ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης τον πήρε μαζί του στη μοιραία εκστρατεία στη Ρωσία, ως διοικητή εφεδρικής δύναμης ιππικού. Διακρίθηκε στη μάχη του Μποροντίνο, στην ανάσχεση των Κοζάκων, κερδίζοντας τον έπαινο του Ναπολέοντα, ο οποίος όμως δεν ικανοποίησε το αίτημά του να μετατεθεί στο πεζικό, όπου οι προαγωγές ήταν ευκολότερες. Τέθηκε επικεφαλής της Ιερής Ίλης κατά την υποχώρηση της Μεγάλης Στρατιάς. Το 1814, στην εκστρατεία της Γαλλίας ήταν επικεφαλής του ιππικού της Μεγάλης Στρατιάς.
Πολέμησε στη Νότιο Γαλλία, στον πόλεμο των Εκατό Ημερών. Αιχμαλωτίστηκε από τις δυνάμεις του ο δούκας του Ανγκουλέμ. Ο Ναπολέων τον προήγαγε σε στρατάρχη. Μετά τη μάχη στα βόρεια του Λινύ, στο Βέλγιο, τον διέταξε να πλήξει τον, υπό τον Μπλύχερ, πρωσικό στρατό, που είχε ήδη ηττηθεί με απώλειες 12.000 νεκρούς και 8.500 τραυματίες. Στόχος: να αποτραπεί η συνένωση Μπλύχερ - Ουέλινγκτον. Δεν κατάφερε να χτυπήσει τους Πρώσους, επιδεικνύοντας μια αδράνεια που από πολλούς ιστορικούς έχει χαρακτηριστεί ύποπτη. Ξανάφερε εντούτοις χωρίς απώλειες το στρατό του στο Παρίσι.
Με την παλινόρθωση για δεύτερη φορά των Βουρβόνων το 1815, αναγκάστηκε να φύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Φιλαδέλφεια συγκεκριμένα. Ο βασιλιάς τον αμνήστευσε το 1819 και την επόμενη χρονιά ο Γκρουσύ ξαναγύρισε στη Γαλλία. Του ξαναδόθηκε ο βαθμός του στρατάρχη το 1831.
Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 4).
Πηγές
Γκρουσύ Γκρουσυ Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Ίνιγκο Τζόουνς
Ο Ίνιγκο Τζόουνς, αγγλ. Inigo Jones (15 Ιουλίου 1573 - 21 Ιουνίου 1652) ήταν ο πρώτος σημαντικός αρχιτέκτονας στην Αγγλία στις αρχές της σύγχρονης περιόδου, και ο πρώτος που εφάρμοσε τους Βιτρουβιανούς κανόνες της αναλογίας και της συμμετρίας στα κτίριά του. Ως ο πιο αξιοσημείωτος αρχιτέκτονας στην Αγγλία, ο Τζόουνς ήταν ο πρώτος, που παρουσίασε την ελληνική αρχιτεκτονική της Ρώμης και της Ιταλικής Αναγέννησης στη Βρετανία. Άφησε το αποτύπωμά του στο Λονδίνο με τον σχεδιασμό μεμονωμένων κτιρίων, όπως το Κουίνς Χάουζ, που είναι το πρώτο κτίριο στην Αγγλία σχεδιασμένο σε καθαρό κλασικό στιλ, και το Μπάνκετινγκ Χάουζ στο Γουάιτχολ, καθώς και η διαμόrφωση της πλατείας Κόβεντ Γκάρντεν, που έγινε πρότυπο για μελλοντικές εφαρμογές στο Γουέστ Εντ. Έκανε σημαντικές συνεισφορές στη σκηνογραφία με την εργασία του ως θεατρικός σχεδιαστής για αρκετές δεκάδες παραστάσεις μεταμφιέσεων, οι περισσότερες με βασιλική ανάθεση και πολλές σε συνεργασία με τον Μπεν Τζόνσον.
Πρώιμη ζωή και σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία| Προτομή του Ίνιγκο Τζόουνς, από τον Τζον-Μάικλ Ράυσμπρακ, του 1725. Πέρα από το γεγονός ότι γεννήθηκε στο Σμίθφηλντ του Λονδίνου, στην ουαλική οικογένεια του Ίνιγκο Τζόουνς Σήνιορ, ενός Ουαλού υφασματέμπορου και ότι βαφτίστηκε στην εκκλησία του Σαιντ Μπαρθολομιου-δι-Λες, λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Τζόουνς. Δεν πλησίασε τον αρχιτεκτονικό επάγγελμα με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή είτε ανεβαίνοντας από ένα σκάφος είτε μέσω πρώιμης έκθεσης στο Γραφείο Έργων, αν και υπάρχουν στοιχεία ότι ο Κρίστοφερ Ρεν έλαβε πληροφορίες, που καταγράφουν τον Τζόουνς ως μαθητευόμενο ξυλουργό στον αυλόγυρο του Σαιν Πωλ. Κάποια στιγμή πριν από το 1603, ένας πλούσιος προστάτης (πιθανώς το κόμης του Πέμπροουκ ή ο κόμης του Ρότλαντ) τον έστειλε στην Ιταλία για να σπουδάσει σχέδιο, αφού εντυπωσιάστηκε από την ποιότητα των σκίτσων του. Από την Ιταλία ταξίδεψε στη Δανία, όπου εργάστηκε για τον Χριστιανό Δ΄ στο σχεδιασμό των παλατιών τού Ρόζενμποργκ και του Φρέντερικσμποργκ. μικρογραφία| Ένα κοστούμι για παράσταση μεταμφίεσης για έναν ιππότη, σχεδιασμένο από τον Ίνιγκο Τζόουνς. Ο Τζόουνς έγινε πρώτος διάσημος ως σχεδιαστής κοστουμιών και θεατρικών σκηνικών, ειδικά αφού έφερε τις παραστάσεις μεταμφιέσεων (masks) στη σκηνή. Υπό την προστασία της Άννας της Δανίας, συζύγου του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας, πιστώνεται για την εισαγωγή κινητών σκηνικών και της αψίδας προσκηνίου στο αγγλικό θέατρο. Μεταξύ 1605 και 1640 ήταν υπεύθυνος για τη διοργάνωση περισσότερων από 500 παραστάσεων, συνεργαζόμενος με τον Μπεν Τζόνσον για πολλά χρόνια, παρά το ότι η σχέση ήταν γεμάτη ανταγωνισμό και ζήλια: οι δύο είχαν επιχειρήματα για το αν ο σχεδιασμός της σκηνής ή το λογοτεχνικό κείμενο ήταν πιο σημαντικά στο θέατρο. (Ο Τζόνσον γελοιοποιούσε τον Τζόουνς σε μια σειρά από έργα του, γραμμένα σε διάστημα 20 ετών). Πάνω από 450 σχέδια για το τοπίο και τα κοστούμια επιβιώνουν, αποδεικνύοντας τη δεξιοτεχνία τού Τζόουνς ως σχεδιαστή και την εξέλιξή του το διάστημα 1605-1609 από την αρχική εμφάνιση «χωρίς γνώση του αναγεννησιακού τρόπου» έως την επίδειξη «ολοκληρωμένου ιταλικού τρόπου» και κατανόησης του ιταλικού σκηνικού σχεδιασμού, ιδιαίτερα των Αλφόνσο και Τζούλιο Παρίτζι. Αυτή η εξέλιξη υποδηλώνει ότι έκανε μία δεύτερη επίσκεψη στην Ιταλία, περίπου το 1606, έπειτα από επιρροή του πρέσβη Χένρυ Γουότον. Ο Τζόουνς έμαθε να μιλάει άπταιστα Ιταλικά και υπάρχουν ενδείξεις ότι κατείχε ένα ιταλικό αντίγραφο των Τεσσάρων Βιβλίων της Αρχιτεκτονικής του Αντρέα Παλλάντιο, με περιθώρια που αναφέρονται στον Γουότον. Το αρχιτεκτονικό του έργο επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τον Παλλάντιο. Επίσης -σε μικρότερο βαθμό- κράτησε τις αρχιτεκτονικές αρχές του αρχαίου Ρωμαίου συγγραφέα Βιτρούβιου.
Ο πρώτος καταγεγραμμένος αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του Τζόουνς είναι για ένα μνημείο της λαίδης Φράνσις Κότον, που ανατέθηκε από τον Ρόουλαντ Κότον, περίπου το 1608–1611, στο Νόροτν-ιν-Χέιλ στο Σρόπσαϊρ, που δείχνει πρώιμα σημάδια των κλασικών προθέσεών του. Τον Ιούλιο του 1606 ο Τζόουνς έκανε τα σκηνικά για μία παράσταση μεταμφιέσεων στο Θίομπαλντς για τον κόμη του Σόλμπερυ. Τα επόμενα χρόνια ο Τζόουνς έκανε σχέδια για το Νιού Ιξτσέιντζ του κόμη του Σόλμπερυ στο Στραντ, όπου οι εργασίες άρχισαν τον Ιούνιο του 1608 και τον κεντρικό πύργο του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου, παρουσιάζοντας μία παρόμοια πρακτική αρχιτεκτονική απειρία και έναν ανώριμο χειρισμό θεμάτων από πηγές, συμπεριλαμβανομένων των Παλάντιο, Σέρλιο και Σανγκάλο. Το 1609, μάλλον αφού είχε συνοδεύσει τον γιο και κληρονόμο του Σόλσμπερυ, τον υποκόμη του Κράνμπορν, σε ένα ταξίδι στη Γαλλία, εμφανίζεται ως αρχιτεκτονικός σύμβουλος στο Χάτφηλντ Χάουζ, κάνοντας μικρές τροποποιήσεις στο σχέδιο καθώς εξελισσόταν το έργο, και το 1610 ο Τζοουνς διορίστηκε επιθεωρητής του Ερρίκου-Φρειδερίκου πρίγκιπα της Ουαλίας (γιού του Καρόλου Α΄). Επινόησε τις παραστάσεις μεταμφιέσεων "Εμπόδια" και "Όμπερον" για τον πρίγκιπα και πιθανότατα συμμετείχε σε ορισμένες αλλαγές στο ανάκτορο Σαιντ Τζέιμς.
Στις 27 Απριλίου 1613 ο Τζόουνς διορίστηκε η θέση του Επιθεωρητή των Έργων του Βασιλιά και λίγο μετά ξεκίνησε μία περιοδεία στην Ιταλία με τον κόμη του Άρουντελ, ο οποίος έμελλε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους προστάτες στην ιστορία της αγγλικής τέχνης. Σε αυτό το ταξίδι, ο Τζόουνς ήρθε σε επαφή με την αρχιτεκτονική της Ρώμης, της Πάντουα, της Φλωρεντίας, της Βιτσέντζα, της Γένοβας και της Βενετίας. Το σωζόμενο βιβλίο σκίτσων του δείχνει το ενδιαφέρον του σε καλλιτέχνες όπως ο Παρμιτζιανίνο και ο Σκιαβόνε. Είναι επίσης γνωστό ότι τότε γνώρισε τον Βιντσέντσο Σκαμότσι. Επίσης το με δικά του σχόλια αντίγραφο του Quattro libri dell'architettura του Παλλάντιο καταδεικνύει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του για την κλασική αρχιτεκτονική: ο Τζόουνς έδωσε προτεραιότητα στη ρωμαϊκή αρχαιότητα, από το να παρατηρεί τον συρμό της εποχής του στην Ιταλία. Ήταν πιθανώς ο πρώτος Άγγλος, που μελέτησε αυτά τα ρωμαϊκά κατάλοιπα από πρώτο χέρι και αυτό ήταν το κλειδί για τη νέα αρχιτεκτονική, που παρουσίασε ο Τζόουνς στην Αγγλία.
Η αρχιτεκτονική του
αριστερά|μικρογραφία| Το Κουίνς Χάουζ στο Γκρήνουιτς. Τον Σεπτέμβριο του 1615 ο Τζόουνς διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής των Έργων του βασιλιά, σηματοδοτώντας την αρχή της καριέρας του Τζόουνς με σοβαρότητα. Ευτυχώς, τόσο ο Ιάκωβος Α΄ όσο και ο γιος του Κάρολος Α΄ ξόδευαν άφθονα για τα κτήριά τους, σε αντίθεση με την οικονομική Αυλή της Ελισάβετ Α΄. Ως επιθεωρητής του βασιλιά, ο Τζόουνς έκτισε μερικά από τα σημαντικά του κτήρια στο Λονδίνο. Το 1616 ξεκίνησαν οι εργασίες στο Κουίνς Χάουζ στο Γκρήνουιτς, για την Άννα της Δανίας, σύζυγο του Ιακώβου Α΄. Μετά τα θεμέλια και την κατασκευή του πρώτου ορόφου, η εργασία σταμάτησε ξαφνικά, όταν η Anne απεβίωσε το 1619. Ο Τζόουνς παρείχε ένα σχέδιο για τη νεκροφόρα της βασίλισσας ή τη βάση του φερέτρου, αλλά δεν εφαρμόστηκε. Η δουλειά στο Γκρήνουιτς συνεχίστηκε το 1629, αυτή τη φορά για την Ερριέττα-Μαρία, σύζυγο του Καρόλου Α΄. Ολοκληρώθηκε το 1635 ως το πρώτο αυστηρά κλασικό κτίριο στην Αγγλία, χρησιμοποιώντας ιδέες που βρέθηκαν στην αρχιτεκτονική του Παλλάντιο και της αρχαίας Ρώμης. Αυτή είναι το πρώτο από τα σωζόμενα έργα του Τζόουνς. μικρογραφία| Το εσωτερικό του Μπάνκετινγκ Χολ, με την οροφή ζωγραφισμένη από τον Ρούμπενς. Μεταξύ 1619 και 1622 κτίστηκε το Μπάνκετινγκ Χάουζ στο ανάκτορο Γουάιτχολ, ένα σχέδιο που προήλθε από κτήρια των Σκαμότσι και Παλλάντιο, στο οποίο αρκετά χρόνια αργότερα προστέθηκε μία οροφογραφία από τον Πέτερ-Πάουλ Ρούμπενς. Το παλάτι του Γουάιτχολ ήταν ένα από τα πολλά έργα, όπου ο Τζόουνς συνεργάστηκε με τον προσωπικό βοηθό και εξ αγχιστείας ανιψιό του Τζον Γουέμπ.
Το Παρεκκλήσιο της βασίλισσας στο το ανάκτορο Σαιντ Τζέιμς κτίστηκε μεταξύ 1623 και 1627, για τη Ρωμαιοκαθολική σύζυγο του Καρόλου Α ', την Ερριέτα-Μαρία. Τμήματα του σχεδίου προέρχονται από το Πάνθεον της αρχαίας Ρώμης και ο Τζόουνς προφανώς σκόπευε η εκκλησία να παραπέμπει στον ρωμαϊκό ναό. Αυτά τα κτίρια δείχνουν την πραγματοποίηση ενός ώριμου αρχιτέκτονα, με ασφαλή γνώση των κλασικών αρχών και μία πνευματική κατανόηση του τρόπου υλοποίησής τους. αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Παύλου, στο Κόβεντ Γκάρντεν. Το άλλο έργο στο οποίο συμμετείχε ο Τζόουνς, είναι ο σχεδιασμός της πλατείας Κόβεντ Γκάρντεν. Ο κόμης του Μπέντφορντ του ανέθεσε να κατασκευάσει ένα οικοδομικό τετράγωνο, το οποίο έκανε σύμφωνα με την ιταλική πλατεία του Λιβόρνο. Είναι η πρώτη με κανονικό σχεδιασμό πλατεία στο Λονδίνο. Ο κόμης αισθάνθηκε υποχρεωμένος να παράσχει μία εκκλησία και προειδοποίησε τον Τζόουνς ότι την ήθελε οικονομική. Του είπε απλώς να ανεγείρει έναν «αχυρώνα» και η απόκριση του Τζόουνς ήταν ότι ο κόμης θα είχε στην κυριότητά του «τον καλύτερο αχυρώνα στην Ευρώπη». Στο σχέδιο του Αγίου Παύλου, ο Τζόουνς εφάρμοσε πιστά το σχέδιο του Βιτρούβιου για έναν ναό στην Τοσκάνη και ήταν η πρώτη πλήρως και αυθεντικά κλασική εκκλησία που κτίστηκε στην Αγγλία. Το εσωτερικό του Αγίου Παύλου στο Κόβεντ Γκάρντεν έπεσε από πυρκαγιά το 1795, αλλά εξωτερικά παραμένει πολύ όπως ο Τζόουνς το σχεδίασε και κυριαρχεί στη δυτική πλευρά της πλατείας.
Ο Τζόουνς σχεδίασε επίσης την πλατεία του Λίνκολνς Ιν Φηλντς και ένα σπίτι στην πλατεία -το Λίντσεϋ Χάουζ που κτίστηκε το 1640- αποδίδεται συχνά στον Τζόουνς. Ο σχεδιασμός ενός με ημιακατέργαστους λίθους ισογείου, με επάνω γιγάντιους ψευδοκίονες που φέρουν έναν θριγκό και ένα μπαλούστρο, χρησίμευσε ως πρότυπο για άλλα αρχοντικά στο Λονδίνο, όπως οι βεράντες στο Ρήτζεντς Παρκ του Τζον Νας, καθώς και σε άλλες αγγλικές πόλεις, όπως το Ρόγιαλ Κρέσεντ στο Μπαθ.
Περισσότερα από 1000 κτίρια έχουν αποδοθεί στον Τζόουνς, αλλά μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός από αυτά είναι σίγουρο ότι είναι έργο του. Σύμφωνα με τον ιστορικό αρχιτεκτονικής John Summerson, η σύγχρονη έννοια της καλλιτεχνικής ευθύνης ενός αρχιτέκτονα για ένα κτίριο δεν υπήρχε εκείνη την εποχή, και ο ρόλος του Jones σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να είναι εκείνος ενός δημοσίου υπαλλήλου στο να κάνει τα πράγματα παρά ως αρχιτέκτονας. Η συνεισφορά του Τζόουνς σε ένα κτίριο μπορεί επίσης να είναι απλώς προφορικές οδηγίες σε έναν τοιχοποιό ή τούβλο και να παρέχει μια ιταλική χαρακτική ή δύο ως οδηγό, ή τη διόρθωση των σχεδίων. Τη δεκαετία του 1630, ο Τζόουνς είχε μεγάλη ζήτηση και, ως Επιθεωρητής του Βασιλιά, οι υπηρεσίες του ήταν διαθέσιμες μόνο σε έναν πολύ περιορισμένο κύκλο ανθρώπων, τόσο συχνά τα έργα ανατέθηκαν σε άλλα μέλη του Έργου. Το πάρκο Stoke Bruerne στο Northamptonshire χτίστηκε από τον Sir Francis Crane, «που έλαβε τη βοήθεια του Inigo Jones», μεταξύ 1629 και 1635. Ο Τζόουνς πιστεύεται επίσης ότι συμμετείχε σε άλλο εξοχικό σπίτι, αυτή τη φορά στο Wiltshire. Το Wilton House ανακαινίστηκε από περίπου το 1630 και μετά, κατά καιρούς επεξεργάστηκε ο Τζόουνς, και μετά πέρασε στον Ισαάκ ντε Κάους όταν ο Τζόουνς ήταν πολύ απασχολημένος με βασιλικούς πελάτες. Στη συνέχεια επέστρεψε το 1646 με τον μαθητή του, John Webb, για να προσπαθήσει να ολοκληρώσει το έργο. Σύγχρονοι ισοδύναμοι αρχιτέκτονες περιελάμβαναν τον Sir Balthazar Gerbier και τον Nicholas Stone.
Ένα από τα σχεδιαστικά έργα του Τζόουνς ήταν το δωμάτιο "διπλός κύβος" και ήταν επίσης ο θεμέλιος λίθος του καθεστώτος του ως πατέρα της βρετανικής αρχιτεκτονικής. Ο Τζόουνς, ως πρωτοπόρος στην εποχή του, είχε ισχυρή επιρροή κατά τη διάρκεια της εποχής του. Οι επαναστατικές του ιδέες επηρεάζονται ακόμη και πέρα από τον κύκλο του Δικαστηρίου και σήμερα, πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ξεκίνησε επίσης τη χρυσή εποχή της βρετανικής αρχιτεκτονικής.
Πολιτική και αστική ζωή
Στις 16 Φεβρουαρίου 1621, σε μία εκλογή που προκλήθηκε από την απόρριψη του υπάρχοντος μέλους του σερ Τζον Ληντς, ο Τζόουνς εξελέγη βουλευτής στο κοινοβούλιο της Αγγλίας για το Νιού Σόρχαμ στο δυτικό Σάσσεξ, την εκλογική περιφέρεια του κόμη του Άρουντελ, και κάθισε μέχρι τη διάλυση αυτού του κοινοβουλίου τον Φεβρουάριο του 1622. Ορίστηκε σε μία επιτροπή για τη βελτίωση του φωτισμού και την αύξηση των θέσεων στην αίθουσα της Βουλής των Κοινοτήτων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια νέα στοά στο παρεκκλήσιο του Σαιντ Στέφεν κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών και ήταν επίσης υπεύθυνος για μία νέα οροφή, που τέθηκε στην αίθουσα της Βουλής των Λόρδων το 1623. Διετέλεσε επίσης ως Δικαστής της Ειρήνης (JP) για την επαρχία Μίντλσεξ και την περιφέρεια του Γουέστμινστερ από το 1630 έως τουλάχιστον το 1640. Έγινε φρήμαν της περιφέρειας του Σάουθαμπτον το 1623 και το 1633 του προσφέρθηκε, αλλά το αρνήθηκε, το να γίνει ιππότης (σερ) από τον Κάρολο Α΄. αριστερά|μικρογραφία| Ο Ίνιγκο Τζόουνς, από τον [[Άντονι βαν Ντάικ|Άντονυ Φαν Ντυκ.]] Η πλήρους απασχόλησης σταδιοδρομία του Τζόουνς τελείωσε ουσιαστικά με το ξεκίνημα του Αγγλικού Εμφύλιου Πολέμου το 1642 και την κατάσχεση των σπιτιών τού βασιλιά το 1643. Ο Τζόουνς συνελήφθη στην τρίτη πολιορκία του Μπέιζινκ Χάουζ τον Οκτώβριο του 1645. Δυστυχώς, ως ένα από τα τελευταία μεγάλα προπύργια των Cavaliers, το μεγάλο αρχοντικό μέσα, καταστράφηκε από τον στρατό του Κρόμγουελ και ακόμη και τα τείχη είχαν σπάσει σε πολλά κομμάτια. Η περιουσία του επέστρεψε αργότερα σε αυτόν (περί το 1646), αλλά ο Τζόουνς τελείωσε τις ημέρες του, άγαμος, ζώντας στο Σόμερσετ Χάουζ. Ωστόσο συμμετείχε στενά στο σχεδιασμό του Κόουλσιλ Χάουζ στο Μπέρκσαϊρ, για την οικογένεια Πρατ, το οποίο επισκέφτηκε με τον νεαρό μαθητευόμενο αρχιτέκτονα Ρότζερ Πρατ, για να βρει μία νέα τοποθεσία για το προτεινόμενο αρχοντικό. Απεβίωσε στις 21 Ιουνίου 1652 και στη συνέχεια τάφηκε με τους γονείς του στο Σαιντ Μπένετ Πωλς Γουάρφ, την Ουαλική εκκλησία της πόλης του Λονδίνου. Ο Τζον Ντένχαϊμ και ο Κρίστοφερ Ρεν τον διαδέχθηκαν ως Επιθεωρητές των Έργων του βασιλιά. Ένα μνημείο αφιερωμένο σε αυτόν στην εκκλησία, που απεικόνιζε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου και άλλα κτήρια, καταστράφηκε στη Μεγάλη Φωτιά το 1666.
Υστεροφημία
Επηρέασε αρκετούς αρχιτέκτονες του 18ου αι., ιδίως τον λόρδο Μπέρλινγκτον και τον Γουίλιαμ Κεντ. Υπάρχει ένας δρόμος "Ίνιγκο Τζόουνς" στο Τσάρλτον του νοτιοανατολικού Λονδίνου (SE7), κοντά στο Τσάρλοτιν Χάουζ, μερικά από τα χαρακτηριστικά του οποίου λέγεται ότι σχεδιάστηκαν από αυτόν.
Μία γέφυρα στο Llanrwst της Βόρειας Ουαλίας, με την ονομασία "Pont Fawr" είναι επίσης γνωστή τοπικά ως "Pont Inigo Jones", δηλ. η γέφυρα του ΄|νιγκο Τζόουνς. Λέγεται επίσης υπεύθυνος για το Τεκτονικό Έγγραφο που ονομάζεται "Tο χειρόγραφο του Ίνιγκο Τζόουνς" περίπου του 1607. Είναι ένα έγγραφο των Παλαιών Χρεώσεων του Ελευθεροτεκτονισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρο στην Αγγλία
Αμπέτειος Σχολή
Η Αμπέτειος Σχολή είναι ελληνικό σχολείο στο Κάιρο της Αιγύπτου, που ιδρύθηκε το 1855 από δωρεά των ελληνικής καταγωγής Σύριων ευεργετών Αδελφών Αμπέτ (Ραφαήλ, Ανανία και Γεωργίου), το όνομα των οποίων φέρει. Τα εγκαίνια της Σχολής έγιναν το 1861. Τότε συντάχθηκε ο κανονισμός λειτουργίας και αρχίσαν επισήμως τα μαθήματα. Από τότε αποτελεί ένα από τα πνευματικά κέντρα των Ελλήνων της Αιγύπτου.
Η διαθήκη του Ραφαήλ Αμπέτ προίκισε το 1866 τη Σχολή με 2.500 «φεδδάνια» γης, περίπου 8.500 στρέμματα, που παρείχαν ετήσιο προπολεμικό εισόδημα 13.000 χρυσές αιγυπτιακές λίρες. Οι κληροδότες όρισαν επίσης ως ισόβιο πρόεδρο της εννεαμελούς διοικούσας επιτροπής («εφορίας») της σχολής τον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο του Σινά, τον μεγαλύτερο σε ηλικία από τους επιζώντες της οικογένειας Αμπέτ ως αντιπρόεδρο, και ως ισόβιο επόπτη της Σχολής τον εκάστοτε πατριάρχη Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης συγκεκριμένα θα είχε «την επίβλεψη για τη θρησκευτική και ηθική διάπλαση των μαθητών της Σχολής». Τα μέλη της εφορίας της Σχολής, μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόταν και ο δικαίος (οικονόμος) της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, είναι ισόβια και καθένας εξ αυτών ορίζει τον διάδοχό του, διαφορετικά αυτός εκλέγεται από την επιτροπή διά πλειοψηφίας. Σε περίπτωση παραιτήσεως ενός μέλους της εφορίας, το μέλος αυτό μπορούσε επίσης να ορίσει μόνο του τον αντικαταστάτη του, ο οποίος ήταν επίσης ισόβιος.
Σήμερα η Αμπέτειος Σχολή αποτελείται από τρία τμήματα: Το αραβικό και το αγγλικό, που στεγάζονται στο κτήριο του Ντεμερντάς, και το ελληνικό, το οποίο από το 1995, στεγάζεται στο Σπετσεροπούλειο Μέγαρο στην Ηλιούπολη. Το Ελληνικό Τμήμα διδάσκει την ελληνική γλώσσα ακολουθώντας το ελληνικό πρόγραμμα και επιπλέον διδάσκει και την αραβική, όπως καθορίζει το Υπουργείο Παιδείας της Αιγύπτου. Έχει 17 Έλληνες καθηγητές για το ελληνικό πρόγραμμα, τρεις Αιγύπτιους για το αραβικό και έναν επιθεωρητή αραβικών. Διαθέτει μία καλή βιβλιοθήκη, εργαστήριο Πληροφορικής, εργαστήριο Φυσικής-Χημείας, ιατρείο, αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων και θεατρική σκηνή. Λειτουργεί Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, καθώς και εμπορική σχολή στην οποία φοιτούν Αιγύπτιοι ελληνικής καταγωγής και άλλοι Αιγύπτιοι χριστιανοί. Το 1996 ιδρύθηκε στην Αθήνα ο «Σύλλογος Αμπετείου Σχολής», με σκοπό τη διατήρηση των δεσμών μεταξύ των επαναπατρισθέντων «Αμπετειανών».
Πρόσωπα
Διευθυντές της Αμπετείου (με χρονολογική σειρά)
Επιφανείς απόφοιτοι της Αμπετείου (με αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία Κατηγορία:Κάιρο
Πετράδες Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πετράδες Έβρου
Το Πέτρινο Φέρετρο
Το Οικοδόμημα του Νεκρού Άνδρα, αγγλ. Dead Man's folly, που έχει αποδοθεί στα ελληνικά και ως Το Πέτρινο Φέρετρο είναι ένα μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι αστυνομικής φαντασίας. Εκδόθηκε στις ΗΠΑ από τους Dodd, Mead & Co. τον Οκτώβριο του 1956 προς $ 2.95 και στο Ηνωμένο Βασίλειο από το Collind Crime Club στις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, προς 12 σελίνια και 6 πέννες. Πρωταγωνιστές είναι ο Ηρακλής Πουαρό και η Αριάδνη Όλιβερ. Η εξήγηση του τίτλου είναι ότι έπειτα από έναν φόνο, το πτώμα θάφτηκε κρυφά και από επάνω ο δράστης έκτισε ένα πέτρινο οικοδόμημα ανάμεσα στα δένδρα. Το μυστήριο λύνει ο Ηρακλής Πουαρό.
Πετράδες Κιλκίς
Οι Πετράδες είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 460 μέτρων.
Το Πέτρινο Φέρετρο
Η πλοκή του έργου
Ο Πουαρό καλείται στο μέγαρο Νας στο Ντέβον από την Αριάδνη Όλιβερ, η οποία σκηνοθετεί ένα "Κυνήγι του δολοφόνου" ως μέρος ενός θερινού πάρτυ, που θα γινόταν την επόμενη ημέρα. Στον κήπο του Νας η κα Όλιβερ εξηγεί ότι μικρά θέματα του σχεδίου της για το ¨Κυνήγι" έχουν αλλαχθεί από άτομα του μεγάρου με πλάγιο τρόπο και ότι αν γινόταν ένας αληθινός φόνος δεν θα την εξέπληττε.
Πετράδες Κιλκίς
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Πετράδες βρίσκονται στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος από τα Κρούσσια όρη). Το χωριό απέχει 23 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 79 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 22 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο. Η παλιά του ονομασία ήταν Σαρή Δογανλή ή Σαρηδογανλί και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην κοινότητα Καραμαμουτλίου (Μαυροπλαγιάς) που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Πετράδες και το 1934 αποσπάται στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Κεντρικό και τη Μαυροπλαγιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεντρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 10 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Το Πέτρινο Φέρετρο
Η πλοκή του έργου
Ο πλούσιος σερ Τζορτζ Σταμπς κατέχει το μέγαρο Νας. Η νεαρότερη σύζυγός του είναι η όμορφη λαίδη Χάτη Σταμπς. Ενδιαφέρεται για ωραία ρούχα και κοσμήματα και εμφανίζεται ως απλοϊκή σε όλους, εκτός από τη γραμματέα του συζύγου της, την κα Μπρούις. Αυτή συγκρούεται με τα συναισθήματά της προς τον εργοδότη της, τον σερ Τζορτζ. Το ζεύγος Σταμπς συστήνει η κα Έιμυ Φόλιατ, προηγούμενη ιδιοκτήτρια του κτήματος. Η οικογένεια της Φόλιατ κατείχε την ιδιοκτησία για αιώνες, όμως αφού έμεινε χήρα, έχασε τους δύο γιους της στον Πόλεμο. Για να πληρωθεί η εφορία κληρονομίας μετά από κάθε θάνατο, αναγκάστηκε να πωλήσει το προγονικό μέγαρο και τη γύρω γη. Ανέλαβε την ορφανή Χάτη και την εισήγαγε στην καλή κοινωνία. Τώρα η κα Φόλιατ νοικιάζει ένα οίκημα της ιδιοκτησίας.
Μυθικισμός του Ιησού
Απαρχές
Οι απαρχές της υπόθεσης αυτής ανιχνεύονται στη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα, και συγκεκριμένα στα έργα των Constantin François Chassebœuf de Volney (1757 – 1820) και Charles-François Dupuis (1742 – 1809). . Αυτοί υποστήριξαν πως ο Χριστιανισμός ήταν ένα αμάλγαμα προγενέστερων θρησκειών και ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ένα πρόσωπο ολότελα μυθικό. Στη συνέχεια έχουμε τον Ντάβιντ Φρίντριχ Στράους (David Friedrich Strauss), Γερμανό θεολόγο (1808-1874) που δεν αρνήθηκε την ιστορική ύπαρξη του Ιησού Χριστού αλλά θεώρησε ότι τα θαύματα της Καινής Διαθήκης ήταν φυσικά συμβάντα που μετά παρουσιάστηκαν ως υπερφυσικά. Την ίδια περίπου εποχή ο Μπρούνο Μπάουερ (Bruno Bauer), Γερμανός φιλόσοφος και ιστορικός (1809-1882), υποστήριξε πως ο Ιησούς Χριστός δεν υπήρξε. Επίσης στο έργο του "Ο Χριστός και οι Καίσαρες" υποστήριξε ότι ο Χριστιανισμός ήταν σύνθεση Στωικισμού και φιλοσοφίας του Φίλωνα του Αλεξανδρέα, όπως την ανέπτυξαν μεταγενέστεροι Εβραίοι σαν τον Ιώσηπο. Έκτοτε έχουν καταγραφεί αρκετές απόψεις των αμφισβητιών της ιστορικής παρουσίας του Ιησού από ακαδημαϊκούς ιστορικούς, θεολόγους και ανεξάρτητους ερευνητές, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες η δραστηριότητα και το ενδιαφέρον γύρω από το θέμα αυτό έχει αναθερμανθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, με την έκδοση δεκάδων βιβλίων σε ετήσια βάση.
Βασικές θέσεις
Οι βασικές θέσεις του Μυθικισμού του Ιησού συνοψίζονται στο "τρίπτυχο επιχείρημα" του Μπάουερ:
Οι Μυθικιστές υποστηρίζουν, επίσης, ότι εκτός από τον Ιησού Χριστό πολλοί θεοί, θεές και άλλοι ήρωες και θρυλικές φιγούρες, οι οποίοι συνδέονταν με εκπληκτικές και υπερφυσικές ικανότητες, δεν υπήρξαν πραγματικά πρόσωπα, αλλά μυθολογικοί χαρακτήρες, και ότι αρκετές από αυτές τις φιγούρες αντιπροσώπευαν ή συμβόλιζαν φυσικά φαινόμενα, όπως τον Ήλιο, τη Σελήνη, τα αστέρια, τους πλανήτες, τους αστερισμούς κτλ., οπτική που αντανακλάται στους όρους «αστρομυθολογία» ή «αστροθεολογία». Αναφέρουν πως διάφοροι βιβλικοί χαρακτήρες όπως ο Αδάμ και η Εύα, ο Σατανάς, ο Νώε, ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο βασιλιάς Δαυίδ, ο Σολομώντας, μαζί με άλλες οντότητες, αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα μυθολογικές φιγούρες ανάλογης σημασίας με αυτές των Αιγυπτίων, των Σουμερίων, των Φοινίκων, των Ινδών, των Ελλήνων, των Ρωμαίων και άλλων λαών, που αντιμετωπίζονται όμως μέχρι και τις μέρες μας περισσότερο ως μύθοι, παρά ως ιστορικά πρόσωπα.
Το Πέτρινο Φέρετρο
Η πλοκή του έργου
Την ημέρα του πάρτυ η Χάτη λαμβάνει μία επιστολή από τον εξάδελφό της Ετιέν ντε Σουζά, ότι θα την επισκεφθεί εκείνη την ημέρα. γίνεται πολύ ανάστατη από την απροσδόκητη επίσκεψη. Ένα κορίτσι οδηγός της περιοχής, η Μαρλέν Τάκερ, περιμένει στο λεμβοστάσιο για να παραστήσει το πτώμα, αν κάποιος παίκτης βρει το κλειδί και ανοίξει την πόρτα. Την επισκέπτεται η κα Μπρούις με αναψυκτικά, όπως της είχε ζητήσει η Χάτη. Όταν την επισκέπτεται η κα Όλιβερ και ο Πουαρό, τη βρίσκουν νεκρή. Στο πάρτυ όλοι ψάχνουν τη Χάτη, αλλά δεν βρίσκεται πουθενά. Η κα Όλιβερ έχει ένα πλήθος θεωριών για το ποιος μπορεί να είναι ο δολοφόνος. Η αστυνομία και ο Πουαρό ψάχνουν μεταξύ των συμμετεχόντων στο "Κυνήγι". Εξετάζεται ο Ετιέν ντε Σουζά και μετά η κα Μπρούις. Επίσης το ζεύγος Λεγκ, που μένουν σε ένα σπίτι του κτήματος εκεί.
Μυθικισμός του Ιησού
Μεταγενέστεροι εκπρόσωποι του Μυθικισμού του Ιησού
Γνωστοί μυθικιστές του 20ού και 21ου αιώνα ήταν/είναι οι: J. M. Robertson (1856 – 1933), Arthur Drews (1865 – 1935), John M. Allegro (1923 – 1988), D.M. Murdock (aka Acharya S) (1960 – 2015). Σημαντικότεροι εν ζωή μυθικιστές είναι οι: George Albert Wells, Rober Price, Richard Carrier, Kenneth Humprheys, Earl Doherty, Joseph Atwill, Rene Salm, Robert Eissenman, Timothy Freke, Raphael Lataster.
Το Πέτρινο Φέρετρο
Η πλοκή του έργου
Έπειτα από μερικές εβδομάδες χωρίς πρόοδο στην έρευνα, ο Πουαρό επιστρέφει στο κτήμα στο Ντέβον. Η Χάτη λείπει ακόμη και ο βαρκάρης Μέρντελ πνίγηκε· είναι ο παππούς της Μαρλέν. Ο Πουαρό συγκεντρώνει μερικές λεπτομέρειες: ο Μέρντελ είχε δει ένα πτώμα γυναίκας ανάμεσα στα δένδρα· ο Μαρλέν έπαιρνε χρηματικά ποσά κατά καιρούς και είχε αγοράσει μικροπράγματα, που τώρα τα έχει η μικρότερη αδελφή της. Ο Μέρντελ είχε πει ότι "πάντα θα υπάρχουν Φόλιατ στο μέαρο Νας."
Μυθικισμός του Ιησού
Μεταγενέστεροι εκπρόσωποι του Μυθικισμού του Ιησού
Πέρα από την έντονη δυναμική που έχουν αποκτήσει σε επίπεδο βιβλιοπαραγωγής ανά τον κόσμο, τα τελευταία χρόνια οι Μυθικιστικές θέσεις για την ιστορικότητα του Ιησού αρχίζουν και κάνουν την εμφάνισή τους, τόσο στον ακαδημαϊκό κόσμο, όσο και στα mainstream Μέσα, ένα γεγονός που σαφέστατα αντιστρατεύεται τη ρητορική των χριστιανών απολογητών που θεωρούν ότι το σύνολο σχεδόν της ακαδημαϊκής κοινότητας απορρίπτει την άποψη ενός μη ιστορικού Ιησού. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρονται η μελέτη του Dr. Richard Carrier που εξέδωσαν οι Sheffield Phoenix Press, αλλά και το paper του Dr. Raphael Lataster στο journal "Think", που εκδίδεται από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις του Cambridge (βλ. και το σχετικό άρθρο του τελευταίου που δημοσίευσε η Washington Post).
Το Πέτρινο Φέρετρο
Η πλοκή του έργου
Στη λύση (dénouement, ντενουμάν) ο Πουαρό εξηγεί ότι ο σερ Τζορτζ Σταμπς είναι ο Τζέιμς Φόλιατ, λιποτάκτης πολέμου, γιος της Έιμυ. Η κα Φόλιατ τον πάντρεψε με την πλούσια, αφελή Χάτη, έτσι αγοράστηκε το μέγαρο και έμεινε αυτό στην οικογένεια. Ο Τζέιμς πήρε όλα τα χρήματά της και έφτιαξε την νέα του ταυτότητα. Χωρίς να το ξέρει η μητέρα του, είχε παντρευτεί μία νέα Ιταλίδα, αφού είχε λιποτακτήσει. Όταν έγινε δίγαμος σκότωσε τη Χάτη και η Ιταλίδα έπαιξε τον ρόλο της Χάτη. Όμως ο Μέρντελ την κατάλαβε και το είπε στην εγγονή του Μαρλέν, που εκβίαζε μικροποσά. Και οι δύο σκοτώθηκαν, αν και το τέλος τού βαρκάρη φάνηκε ως ατύχημα. Μία ημέρα πριν το πάρτυ, η ψευτο-Χάτη προσποιήθηκε την Ιταλίδα τουρίστρια και έμενε στο κοντινό πανδοχείο. Εναλλασσόταν συχνά στους δύο ρόλους της την ημέρα εκείνη. Έστειλε με τη μις Μπρούις αναψυκτικά στο κορίτσι, πριν το σκοτώσει. Έπειτα έβαλε τα ρούχα της τουρίστριας και πέταξε το μεγάλο καπέλο της στο ποτάμι. Ως Ιταλίδα έφυγε από την περιοχή με ένα σακίδιο στην πλάτη της.
Μυθικισμός του Ιησού
Μεταγενέστεροι εκπρόσωποι του Μυθικισμού του Ιησού
Στο επίπεδο των διώξεων για τις μυθικιστικές τους θέσεις και πέρα από την παλαιότερη ιστορία με την απομάκρυνση του Bruno Bauer από την έδρα του στο Tubingen, το 1999 ο καθηγητής της Καινής Διαθήκης στο πανεπιστήμιο του Gottingen, Gerd Ludemann, έχασε την έδρα του όταν υποστήριξε ότι το 95% των όσων φέρεται να λέει ο Ιησούς στα ευαγγέλια, δεν θα μπορούσαν να ανήκουν σε ένα πρόσωπο του 1ου μεταχριστιανικού αιώνα. Αντίστοιχη αντιμετώπιση είχε και ο Ιρλανδός Καθολικός Ιερέας, Dr. Thomas L. Brodie, που το 2013 απομακρύνθηκε από το Ινστιτούτο Βιβλικών Μελετών του Limerick, ύστερα από την έκδοση βιβλίου του που στεκόταν απέναντι στην ιστορικότητα του Ιησού.
Εξίσου ενδιαφέρουσες είναι και οι σχετικές δουλειές του καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Κοπενχάγης Thomas L. Tompson για τον Βιβλικό μινιμαλισμό και την ιστορικότητα του Ιησού, καθώς επίσης και του καθηγητή της Καινής Διαθήκης στο Claremont School of Theology, Dennis R. MacDonald, ο οποίος έχει αφιερώσει το έργο του στην ομοιότητα μεταξύ των ευαγγελικών εξιστορήσεων και των Ομηρικών Επών.
Ο Μυθικισμός στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η παλαιότερη αναφορά που σχετίζεται με τον Μυθικισμό του Ιησού εντοπίζεται σε δημοσίευμα της Εφημερίδας "Εστία" το 1897, γραμμένο από λόγιο της εποχής που χρησιμοποιεί το όνομα Εκάεργος. Αν εξαιρέσει κανείς την αντιμυθικιστική μελέτη του καθηγητή Γρ. Παπαμιχαήλ, "Ο Ιησούς Χριστός ως ιστορικόν πρόσωπον" (1923) και τις μυθικιστικές θέσεις που διατυπώνουν στα έργα του "Αρχαίες θρησκείες και χριστιανισμός" (1927) ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος, όσο και ο πατέρας της ελληνικής Εθνολογίας, Παναγής Λεκατσάς ("Η καταγωγή των θεσμών, των εθίμων και των δοξασιών, 1951), οι μελέτες για την προβληματική ιστορικότητα Ιησού δεν φαίνεται να έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα τους σύγχρονους Έλληνες ακαδημαϊκούς, με εξαίρεση τον καθηγητή Σάββα Αγουρίδη (1921-2009). Αξιοσημείωτο είναι το άρθρο-παρέμβαση του π. μητροπολίτη Αττικής Νικοδήμου, που στο τεύχος Μαρτίου της "Ραδιοτηλεόρασης" του 1969, σημείωσε χαρακτηριστικά πώς "Ο Ιησούς Χριστός απουσιάζει από την ιστορία".
Το Πέτρινο Φέρετρο
Η πλοκή του έργου
Η ημέρα του φόνου επελέγη να είναι αυτή της άφιξης του Ετιέν ντε Σουζά, ο οποίος είπε στον ερευνητή Μπλαντ ότι είχε γράψει για την άφιξή του μερικές εβδομάδες πρωτύτερα. Αυτός, που είχε μεγαλώσει με την αληθινή Χάτη, θα αντιλαμβανόταν την πλάνη. Το πτώμα της εξαδέλφης του Χάτη το είχαν θάψει και είχαν κτίσει από επάνω το οικοδόμημα ανάμεσα στα δένδρα. Το μυθιστόρημα τελειώνει με την αστυνομία να γκρεμίζει το οικοδόμημα και να βγάζει το σώμα της Χάτη. Η σύλληψη των ενόχων και η κατηγορίες εναντίον της κας Έιμυ Φόλιατ δεν αναφέρονται, μπορεί όμως να τις φανταστεί ο αναγνώστης.
Μυθικισμός του Ιησού
Ο Μυθικισμός στην Ελλάδα
Παρ' όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει ορισμένες αξιοπρόσεκτες δηλώσεις από Έλληνες ακαδημαϊκούς, που αξίζουν της προσοχής μας. Στην πρώτη περίπτωση, σε συνέντευξή που παραχώρησε σε τηλεοπτική εκπομπή της ΕΡΤ τον Μάρτιο του 2010, ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Μ. Μπέγζος, υποστήριξε πώς η ιστορικότητα του Ιησού “χλωμιάζει”, συμπληρώνοντας: “''Κάτι το οποίο αποδεικνύεται, επιβάλλεται κιόλας. Αν η ύπαρξη του Χριστού αποδεικνυόταν μαθηματικώς — ιστορικώς, θα ήταν υποχρεωτική για τους ανθρώπους, ενώ τώρα είναι στη διάθεση των ανθρώπων. Δεν είναι υποχρεωτική, δεν είναι δεσμευτική''”. Στη δεύτερη περίπτωση, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιόφωνο της Εκκλησίας τον Ιανουάριο του 2014 και σε ερώτηση αναφορικά με τις ιστορικές μαρτυρίες για τον Ιησού, ο καθηγητής Θεολογίας του ΑΠΘ, κ. Μ. Κωνσταντίνου, δήλωσε πώς “η σημαντικότερη μαρτυρία προέρχεται εκ του αποτελέσματος, διότι το κήρυγμα του Ιησού διαδόθηκε και άλλαξε τη ροή της Ιστορίας”.
Παράλληλα η άτυπη συλλογικότητα των Ελλήνων Μυθικιστών τροφοδοτεί από το 2013 το διαδίκτυο αλλά και τον Τύπο με υλικό.
Το Πέτρινο Φέρετρο
Πηγές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1956
Μυθικισμός του Ιησού
Κριτική
Οι υποθέσεις του Μυθικισμού δεν υποστηρίζονται από λογίους. Σύμφωνα με τον καθηγητή και πρόεδρο του Τμήματος Θρησκευτικών Μελετών του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας Μπάρτ Έρμαν (Bart Ehrman), "οι περισσότεροι που μελετούν την ιστορική περίοδο του Ιησού πιστεύουν ότι υπήρξε, και δεν γράφουν προς υποστήριξη της θεωρίας του Μυθικισμού του Ιησού" και "αυτές οι απόψεις φαίνονται ακραίες και μη-πειστικές στο 99,99% των πραγματικών ειδικών." Επιπρόσθετα, ο Έρμαν ασκεί εντονότερη κριτική στον ισχυρισμό του Price ότι δεν αναφέρεται Ιησούς που κάνει θαύματα σε μη-χριστιανικές πηγές, σημειώνοντας ότι δεν έχουμε στοιχεία αρχαιολογικά ή από κείμενα για την ύπαρξη των περισσότερων ανθρώπων στον αρχαίο κόσμο, ούτε και διάσημων όπως ο Πόντιος Πιλάτος, για τον οποίο οι μυθικιστές συμφωνούν ότι υπήρξε: "Και τι καταγραφές από εκείνη τη δεκαετία έχουμε από την ηγεμονία του, τι ρωμαϊκά αρχεία για τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του, το καθημερινό του δρομολόγιο, τα διατάγματα που πέρασε, τους νόμους που εξέδωσε, τους κρατούμενους που δίκασε, τις θανατικές καταδίκες που υπέγραψε, τα σκάνδαλά του, τις συνεντεύξεις του, τις δικαστικές του ενέργειες; Δεν έχουμε καμία. Απολύτως καμία."
Το ίδιο δεν αναφέρεται ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος, παρότι ήταν προσωπικός ευνοούμενος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Βεσπιανού, παρατηρεί ο Ρόμπερτ Χάτσινσον,, ενώ ο ομότιμος καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών Σάββας Αγουρίδης χαρακτηρίζει το έργο του John Allegro "Οι άνθρωποι του Κουμράν και ο χριστιανικός μύθος" ως "απαράδεκτη σαλάτα tutti frutti" και σχολιάζει:
"Πρέπει να εκπλήσσεται κανείς, όταν παρουσιάζονται άνθρωποι με μεγάλο πλούτο γνώσεων, χωρίς να έχουν την απαιτούμενη κρίση για την αξιολόγηση των γνώσεων αυτών… Ζούμε όμως σήμερα σε μια εποχή καταπάτησης του λογικού, του ορθολογικού, του αυστηρά επιστημονικού, ενώ εξαίρονται οι εύκολοι συνειρμοί, οι ανεξέλεγκτες συσχετίσεις, οι χωρίς βάσανο άνετες αποφάνσεις περί παντός πράγματος, ή, με την κακή έννοια, δημοσιογραφική επί παντός του επιστητού έκφραση γνώμης. Αυτή η διαπίστωση των κινδύνων της εποχής μας από τον ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ και τη δημοσιογραφίζουσα διαπραγμάτευση ακόμα και των πιο περίπλοκων θεμάτων με έπεισε πώς έπρεπε να γράφουν τα παραπάνω περί του βιβλίου του Allegro."
Ντοκιμαντέρ
Από το 2005, αρκετά ντοκιμαντέρ στην Αγγλική γλώσσα έχουν εστιάσει, τουλάχιστον εν μέρει, στη θεωρία του Μυθικισμού του Ιησού:
Ιστοσελίδες φιλικές προς τον Μυθικισμό του Ιησού
Έλληνες Μυθικιστές
Ελληνικό κανάλι στο youtube με υποτιτλισμένα βίντεο για το Μυθικιστικό ζήτημα
Το πρόβλημα της ιστορικότητας του Ιησού: Το ρεύμα των Μυθικιστών (εκδ. Δαιδάλεος)
Μυθικιστικό ιστολόγιο Vridar
Ακαδημαϊκό πρόγραμμα Jesus Project
Η σελίδα του Robert Price
Η σελίδα του Earl Doherty
Η σελίδα του Rene Salm
Η σελίδα της D.M Murdock
Η σελίδα του Kenneth Humphreys
Κύκλος Ερνέστου Ρενάν (Γαλλική Μυθικιστική Σχολή)
Ολλανδοί Ριζοσπάστες Θεολόγοι (Ολλανδική Μυθικιστική Σχολή)
Σχετικό άρθρο στα ελληνικά
Αφιέρωμα του Newsbeast.gr στο εγχώριο Μυθικιστικό ρεύμα
Γιατί τα ευαγγέλια δεν είναι ιστορικά κείμενα - μέρος Α'
Ιστοσελίδες αντιτιθέμενες στον Μυθικισμό του Ιησού
Αναίρεση του Zeitgeist: The Movie