cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημόσια εικόνα του Βλαντίμιρ Πούτιν
Στις Ηνωμένες Πολιτείες
Μια έρευνα του κέντρου Πιου το 2018 διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών (68%) έχει αρνητική γνώμη για τον Πούτιν, ενώ το 16% έχει θετική γνώμη. Το ποσοστό αυτό ήταν 25% στους ρεπουμπλικάνους και ανεξάρτητους.
Θετικά σχόλια
Ο Πούτιν επελέγη σαν το πρόσωπο της χρονιάς από το περιοδικό Time για το 2007. Τον Απρίλιο του 2008, ο Πούτιν συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των 100 πιο επιδραστικών ατόμων στο κόσμο.
Ο Ντμίτρι Βιτάλιεβιτς Τρένιν, μέλος του ρωσικού συμβουλίου για την εξωτερική και αμυντική πολιτική και πρώην διευθυντής του κέντρου Κάρνεγκι στη Μόσχα έχει επιδοκιμάσει τον Πούτιν για αρκετές πλευρές της πολιτικής του. Έχει επισημάνει ότι η Ρωσία, υπό τον Πούτιν, έχει ανακτήσει την πραγματική κυριαρχία και με τη βοήθεια των υψηλότερων τιμών στο πετρέλαιο να σταματήσει την οικονομική της εξάρτηση από το εξωτερικό. Η μεταρρύθμιση του στρατού έχει συμβάλλει στη δημιουργία ενός αποτελεσματικού εργαλείου για την προώθηση των ρωσικών συμφερόντων, αν και αναγνωρίζει το γεγονός ότι το ρωσικό κράτος εξαρτάται αρκετά από τα συμφέροντα της ελίτ. Επίσης υποστηρίζει ότι η Ρωσία επί Πούτιν αλληλεπιδρά με όλες τις χώρες, αλλά η πολιτική της καθοδηγείται από τα δικά της συμφέροντα.
Κατά τη διάρκεια της οχταετίας του Γέλτσιν, η φτώχεια, η ανεργία, η αστάθεια, το χάος, ο αλκοολισμός, οι θάνατοι, οι αυτοκτονίες και η εξάρτηση της χώρας από την Αμερική και τη Δύση αυξήθηκε. Για πολλούς Ρώσους, ο Πούτιν αντιπροσωπεύει την επιστροφή στα εθνικά μεγαλεία και τη σταθερότητα, και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Η επανεκμετάλλευση των αχρησιμοποίητων εργοστασίων και η άνοδος των τιμών του πετρελαίου οδήγησε στη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια χωρίς προηγούμενο οικονομική ανάπτυξη της Ρωσίας επί Πούτιν, με το εισόδημα να διπλασιάζεται από το 1999 έως το 2006 και τον πληθυσμό να επανέρχεται σε ανοδική μεταβολή.
Η Αλεξάντρα Βακρού, η οποία εργάζεται στο κέντρο κυβερνητικής του Χάρβαρντ και αποτελεί διευθύντρια του κέντρου Ντέιβις στο τομέα ρωσικών και ευρασιατικών σπουδών, υποστηρίζει ότι ο Πούτιν έχει συμβάλλει σημαντικά και σε άλλους τομείς, όπως η μείωση του κυβερνητικού ελέγχου σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις συμβάλλοντας στη βελτίωση του κλίματος επιχειρηματικότητας στη Ρωσία. Παράλληλα, ο Πούτιν ακύρωσε την αποκέντρωση του Γέλτσιν, καθώς τότε οι περιφέρειες είχαν υψηλή αυτονομία και βασικά μπορούσαν να κάνουν ότι επιθυμούσαν σε θέματα νόμου. Κατάφερε επίσης να ενοποιήσει το νομικό σύστημα σε όλη τη χώρα, να επαναφέρει τον νόμο και την τάξη στη Ρωσία, αν και είναι αλήθεια ότι η διαφθορά παραμένει πρόβλημα.
Στην Ευρώπη, υποστηρικτικοί των πολιτικών του Πούτιν και της Ρωσίας, ιδιαίτερα πριν τη ρωσική εισβολή, τείνουν να είναι αρκετά δεξιά κόμματα και πολιτικοί, όπως ο Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας, η Εναλλακτική για τη Γερμανία, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι της Ιταλίας και άλλοι πολιτικοί.
Επικριτικά σχόλια
Στις 4 Δεκεμβρίου 2007, μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ο πρώην ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ αναγνώρισε ότι ο Πούτιν «έβγαλε τη Ρωσία από το χάος» και είπε ότι «είχε εξασφαλίσει μια θέση στην ιστορία», παρά το γεγονός ότι ο ίδιος υποστήριξε ότι τα μέσα ενημέρωσης καταστέλλονται και οι κανόνες των εκλογών είναι ακριβώς οι αντίθετοι από αυτούς που ο Γκορμπατσώφ υποστήριξε. Τον Δεκέμβριο του 2011, εν μέσω των διαδηλώσεων μετά τις ρωσικές εκλογές του 2011, ο Γκορμπατσόφ επέκρινε τον Πούτιν για την απόφαση του να διεκδικήσει τη δεύτερη επανεκλογή του στις προεδρικές εκλογές του 2012 (το 2008 με 2012 πρόεδρος ήταν ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ) συμβούλεψε τον Πούτιν να εγκαταλείψει την πολιτική.
Στο ρωσικό διαδίκτυο υπάρχει αρκετή κριτική των πεπραγμένων του Πούτιν. Λέγεται ότι οι ρωσικές οργανώσεις νεολαίας χρηματοδοτούν ένα πλήρες «δίκτυο» φιλοκυβερνητικών μπλόγκερ.
Αμερικάνοι διπλωμάτες που έχουν εργαστεί στη Ρωσία έχουν υποστηρίξει ότι η Ρωσία του Πούτιν είχε γίνει «μια διεφθαρμένη, αυταρχική κλεπτοκρατία με επίκεντρο την ηγεσία του Πούτιν, στην οποία αξιωματούχοι, ολιγάρχες και οργανωμένο έγκλημα συνδέονται μαζί για να δημιουργήσουν ένα «εικονικό κράτος μαφίας» Ο Πούτιν χαρακτήρισε τους ισχυρισμούς των αμερικανών διπλωματών σαν «συκοφαντικούς».
Δυτικοί σχολιαστές και εκπρόσωποι της ρωσικής αντιπολίτευσης έχουν αποκαλέσει τον Πούτιν δικτάτορα. Η βιογράφος του Πούτιν Μάσα Γκέσεν δήλωσε ότι «ο Πούτιν είναι δικτάτορας», συγκρίνοντάς τον με τον Αλεξάντερ Λουκασένκο της Λευκορωσίας. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, Ντέιβιντ Μίλιμπαντ και ο υποψήφιος για τη προεδρία των ΗΠΑ για το 2012 Μιτ Ρόμνεϊ έχουν ανάλογες απόψεις.
Το φθινόπωρο του 2011, το κίνημα της αντιπολίτευσης στη Ρωσία ισχυροποιήθηκε, με τους ανθρώπους να διαδηλώνουν κατά της νοθείας υπέρ του κόμματος του Πούτιν, της Ενωμένης Ρωσίας, σε μεγάλες ρωσικές πόλεις. Μετά την επανεκλογή του Πούτιν τον Μάρτιο του 2012, το κίνημα αγωνίστηκε για να επαναπροσδιορίσει τη νέα πορεία δράσης του. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2014, ο Πατριάρχης Φιλάρετος, επικεφαλής της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Κιέβου, συνέδεσε τον Πούτιν με τον Κάιν, επειδή ο Πούτιν θεωρείται υπεύθυνος για τον πόλεμο στο Ντονμπάς. Ο Δαλάι Λάμα επέκρινε την εξωτερική πολιτική του Πούτιν, ισχυριζόμενος ότι είναι υπεύθυνος για την απομόνωση της Ρωσίας από τον υπόλοιπο κόσμο. Το Πρόγραμμα Αναφοράς Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς ανακήρυξε τον Πούτιν Πρόσωπο της Χρονιάς για το 2014, κάνοντας αναφορά για το γεγονός ότι ο ίδιος προωθεί και ενεργοποιεί το οργανωμένο έγκλημα στη Ρωσία.
Σύμφωνα με τον Ντενίς Βολκόφ, ο οποίος ανήκει στο κέντρο Λεβάντα, η εξαγωγή συμπερασμάτων από τα αποτελέσματα των ρωσικών δημοσκοπήσεων, αλλά και η σύγκριση τους με δημοσκοπήσεις που λαμβάνουν χώρα σε δυτικά κράτη είναι άσκοπη, καθώς δεν υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός στη ρωσική πολιτική. Σε αντίθεση με τα δημοκρατικά κράτη, στους Ρώσους ψηφοφόρους δεν προσφέρονται «αξιόπιστες εναλλακτικές» και η κοινή γνώμη διαμορφώνεται κυρίως από τα κρατικά ΜΜΕ που προωθούν το κυβερνών κόμμα και λογοκρίνουν τους εναλλακτικούς υποψηφίους. Σύμφωνα με τον εθνικιστή συγγραφέα Αλεξάντερ Προχάνοφ, αυτή η έλλειψη ανταγωνισμού στις εκλογές θεωρείται μέρος της "ρωσικής συνείδησης".
Δημόσια εικόνα
Ο Πούτιν έχει δημιουργήσει μια προσωπολατρία για τον ίδιο, παρουσιάζοντας τον εαυτό του σαν εξωστρεφές, αθλητικό άτομο, δείχνοντας τις φυσικές του δυνατότητες και συμμετέχοντας σε ακραία αθλήματα ή ερχόμενος κοντά σε άγρια ζώα. Τέτοιες φωτογραφίες είναι μέρος μιας προσπάθειας δημόσιων σχέσεων για την προώθηση του Πούτιν, η οποία σύμφωνα με το περιοδικό Wired καλλιεργεί την εικόνα του υπερήρωα. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτές οι λήψεις γίνονται προκειμένου να αντισταθμιστεί το μειονέκτημα του σχετικά χαμηλού του ύψους, και ότι ορισμένες είναι στημένες.
Ο Πούτιν είναι το βασικό θέμα μουσικών τραγουδιών, βιβλίων και άλλων θεμάτων του λαϊκού πολιτισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βλαντίμιρ Πούτιν
Αγγειογράφος του Διπύλου
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι
Κοινότητα Μαρμακέτου
Συνολικά η κοινότητα έχει 43 κατοίκους. μικρογραφία|400x400εσ|Η κοινότητα σε σχάση με τον δήμο. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Παναγιώτη Μπαμνιεδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Μαρμακετου
Όμιλος Β΄ Κόπα Αμέρικα 2015
Ο Όμιλος Β΄ του Κόπα Αμέρικα 2015 ήταν ένας από τους τρεις ομίλους των εθνικών ομάδων που έλαβαν μέρος στο Κόπα Αμέρικα 2015. Περιλάμβανε την Αργεντινή, την Ουρουγουάη (κάτοχος του τίτλου), την Παραγουάη και την Τζαμάικα (προσκεκλημένη ομάδα). Οι αγώνες του ομίλου έλαβαν χώρα από τις 13 Ιουνίου του 2015 έως τις 20 Ιουνίου του 2015.
Αγώνες
Όλες οι ώρες είναι τοπικές, CLT (UTC−3).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα 2015
Ωγκύστ Οτέν
Ο Ωγκύστ Οτέν (γαλλικά: Auguste Ottin, Παρίσι 1811 – 1890) ήταν Γάλλος γλύπτης, εκπρόσωπος του ρομαντικού κινήματος στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1825 και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Νταβίντ ντ’ Ανζέ (David d’ Angers). Το 1836 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) με το έργο του «Ο Σωκράτης πίνοντας το κώνειο» (Socrate buvant la Ciguë). Το 1841 φιλοτέχνησε το μαρμάρινο σύμπλεγμα «Ο Ηρακλής παραδίδοντας στον Ευρυσθέα τα Μήλα των Εσπερίδων».
thumb|left|250px|"Ο Πολύφημος αιφνιδιάζει τη Γαλάτεια και τον Άκι". Έργο του Ωγκύστ Οτέν. Παρίσι, Κήπος του Λουξεμβούργου.Ο Ωγκύστ Οτέν εργάστηκε σε σημαντικές παραγγελίες για το Λούβρο, την Όπερα Γκαρνιέ, το Δημαρχείο του Παρισιού, το Σταθμό του Βορρά (Gare du Nord) και τις Εκκλησίες του Αγίου Ευσταθίου, του Αγίου Αυγουστίνου και της Αγίας Κλοτίλδης, καθώς και το Παρεκκλήσιο Σαιν-Λουί στο Μέγαρο των Απομάχων (Σαιν-Λουί ντεζ-Ενβαλίντ). Το Παρίσι κοσμείται με πλήθος γλυπτών του: «Καρυάτιδες» (Λούβρο, Πτέρυγα Ντενόν), «Η Παγκάστη αποβάλλοντας τα ενδύματά της μπροστά στον Απελλή» (1883, Λούβρο, Τετράγωνη Αυλή), "Εμπόριο" και "Τέχνες" (1860, Πλατεία Εμίλ-Σωτάν), «Μουσική και Χορός» (Όπερα Γκαρνιέ), «Αγία Σχολαστίκη» και «Άγιος Μπενουά» (Εκκλησία Αγίας Κλοτίλδης) και η πόλη «Καμπραί» (Gare du Nord).
Αριστούργημα του Οτέν θεωρείται το γλυπτό σύμπλεγμα «Ο Πολύφημος αιφνιδιάζοντας την Γαλάτεια στην αγκαλιά του βοσκού Άκι» (Polypheme surprenant Galatee dans les bras du berger Acis) στην «Κρήνη των Μεδίκων» στους Κήπους του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, η οποία κατασκευάστηκε το 1624 για τη Μαρία των Μεδίκων. Βρίσκεται στο άκρο μιας μακρόστενης τεχνητής λίμνης με χρυσόψαρα. Οι μυθολογικές μορφές του Πολύφημου, από μπρούντζο, και της γυμνής Γαλάτειας στην αγκαλιά του εραστή της Άκι, από μάρμαρο, προστέθηκαν το 1866 από τον Ωγκύστ Οτέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Σαργιάδα Αιτωλοακαρνανίας
Η Σαργιάδα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας το οποίο βρίσκεται νότια της τεχνητής λίμνης Καστρακίου και σε απόσταση 25,5 χλμ. Β. από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1836 να απογράφεται στον τότε στο δήμο Αγιοβλασιτών. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Σαργιάδας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Μαυρομύτη, Αγία Βαρβάρα, Κοκκινόλογγο, Λεντίνη, Φραγκόσκαλα και Ποτιστικό αποτελούν την τοπική κοινότητα Σαργιάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 300 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 162.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ντιμίτρι Ουζνάτζε
Ο Ντιμίτρι Ουζνάτζε (დიმიტრი უზნაძე; 2 Δεκεμβρίου 1886 - 9 Οκτωβρίου 1950, Τιφλίδα) ήταν Γεωργιανός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας, συνιδρυτής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU) και της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών (GAS).
Ζωή και έργα
Ο Ντιμίτρι Ουζνάτζε γεννήθηκε το 1886 σε μια οικογένεια αγροτών, στο μικρό χωριό Σακάρα στην επαρχία Κουτάισι (Δυτική Γεωργία). Εκδιώχθηκε από το γυμνάσιο Κουτάισι επειδή συμμετείχε στην επανάσταση του 1905. Εκείνη τη χρονιά πήγε στην Ελβετία και μετά στη Γερμανία, όπου εισήλθε στη σχολή φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Λειψίας, αποφοιτώντας το 1909. Το 1910 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης ( Χάλλε, Γερμανία) για το έργο του Vladimir Solovev: Η Επιστημολογία και η Μεταφυσική του (1909). Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο το 1913. Επιστρέφοντας στο σπίτι το 1909, από τότε έως το 1917 δίδαξε ιστορία στο Γυμνάσιο Κουτάισι, και ήταν διευθυντής του σχολείου κοριτσιών Σινάτλε από το 1915 έως το 1917
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Ουζνάτζε βοήθησε στην ίδρυση του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU). Από το 1918 έως το 1950, ο Ουζνάτζε ήταν καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Ψυχολογίας του TSU.
Το 1935 έλαβε Dr.Sci. πτυχίο Ψυχολογίας. Το 1941 ίδρυσε με άλλους επιστήμονες τη Γεωργιανή Ακαδημία Επιστημών (GAS). Από το 1941 έως το 1950 ήταν πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχολογίας του GAS (τώρα το Ινστιτούτο Ψυχολογίας Ουζνάτζε). Το 1946 ο Ουζνάτζε έλαβε τον τίτλο του Αξιέπαινου Επιστήμονα της Γεωργίας.
Οι κύριοι τομείς της επιστημονικής δραστηριότητας του Ντιμίτρι Ουζνάτζε ήταν: η φιλοσοφία και η ψυχολογία. Ήταν επίσης συγγραφέας της Θεωρίας της Στάσης και του Σετ και ιδρυτής της Γεωργιανής σχολής ψυχολογίας της παιδαγωγικής. Τα κύρια επιστημονικά έργα του Ουζνάτζε είναι: "Wladimir Solowjow: seine Erkenntnistheorie und Metaphysik" (μονογραφία, στα γερμανικά, Halle, 1910). "Henri Bergson" (μονογραφία, στα ρωσικά, Τιφλίδα, 1923). "Untersuchungen zur Psychologie der Einstellung" ("Acta Psychologica", τομ. IV, No.3, 1939, στα Γερμανικά) "The Psychology of Set" (μονογραφία, στα Αγγλικά, Νέα Υόρκη, 1966). "Ψυχολογικές έρευνες" (στα ρωσικά, αγγλικά περίληψη, Μόσχα, 1966).
Ο Ουζνάτζε πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1950 στην Τιφλίδα. Είναι θαμμένος στον κήπο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Γεωργιανοί επιστήμονες
Let It Be
Το Let It Be είναι το τελευταίο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος The Beatles που κυκλοφόρησε, αν και ηχογραφήθηκε πριν σπό το Abbey Road, που κυκλοφόρησε νωρίτερα.
Το άλμπουμ αρχικά σχεδιαζόταν να κυκλοφορήσει πριν από το Abbey Road στα μέσα του 1969, υπό τον τίτλο Get Back, αλλά έμεινε προσωρινά στο ράφι, επειδή οι Beatles δεν ήταν αρκετά ικανοποιημένοι. Τελικά κυκλοφόρησε το 1970 σε μια νέα εκδοχή του Φιλ Σπέκτορ με το όνομα Let It Be.
Get Back albums
thumb|Το εξώφυλλο του ακυκλοφόρητου άλμπουμ Get Back
Η πρώτη εκδοχή του Get Back, Μάιος 1969:
Η δεύτερη εκδοχή του Get Back, Ιανουάριος 1970:
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ναμίμπιας
Ιστορία
Το ίδρυμα εδραιώθηκε στο κτίριο του Tintenpalast ως βιβλιοθήκη της Νοτιοδυτικοαφρικανικής Νομοθετικής Συνέλευσης το 1926. Συμπεριλήφθηκε υλικό από την Bibliothek des Kaiserlichen Gouvernements (γερμανικά: Βιβλιοθήκη της Αυτοκρατορικής Κυβέρνησης) που χρονολογείται από την εποχή του γερμανικού αυτοκρατορικού αποικισμού και αποτέλεσε τον πυρήνα της αρχικής συλλογής. Το 1957 μετονομάστηκε σε Βιβλιοθήκη της Διοίκησης της Νοτιοδυτικής Αφρικής. Το 1960, η αρμοδιότητα της βιβλιοθήκης μεταφέρθηκε από το Κοινοβούλιο της Νότιας Αφρικής στην κυβέρνηση και η βιβλιοθήκη έγινε μέρος του Υπουργείου Παιδείας. Το 1965 άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό.
Το 1984, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στο κοντινό Estorff House και μετονομάστηκε σε Estorff Βιβλιοθήκη Αναφοράς. Μετά την ανεξαρτησία της Ναμίμπια το 1990, η βιβλιοθήκη διοικείται από την κυβέρνηση της Ναμίμπια και την 1η Απριλίου 1994 έγινε η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ναμίμπια. Στις 20 Μαρτίου 2000, την παραμονή των 10ων εορτασμών της ανεξαρτησίας, η βιβλιοθήκη μετακόμισε στο σημερινό της κτίριο στην οδό Eugene Marais στο κέντρο του Βίντχουκ.
Συλλογές
Η συλλογή περιλαμβάνει τους ακόλουθους τομείς:
Επιπλέον, η συλλογή περιλαμβάνει κυβερνητικές εκδόσεις από τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική, εκδόσεις των Ηνωμένων Εθνών, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, μικροφίλμ, εργασίες φοιτητών, χάρτες, βίντεο, CD-ROM, χειρόγραφα και αφίσες.
Εκτός από τον δια ζώσης και τον εξ αποστάσεως δανεισμό, η ΕΛΒ προσφέρει επίσης διασυνοριακό δανεισμό σε συνεργασία με το Δίκτυο Βιβλιοθηκών της Νότιας Αφρικής. Επιπλέον, προσφέρονται ηλεκτρονικές εκδόσεις. Το NLN είναι το γραφείο καταχώρισης πρότυπων αριθμών (ISBN) στη Ναμίμπια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Ναμίμπια Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Λεντίνι
Οι Λεοντίνοι
Η πόλη ιδρύθηκε στην αρχαιότητα με το όνομα Λεοντίνοι (729 π.Χ.) με κατοίκους από τη Σικελική Νάξο που είχε ιδρυθεί πέντε χρόνια παλαιότερα με εποίκους από τη Χαλκίδα. Οι Λεοντίνοι ήταν αρχαία ελληνική αποικία στη Σικελία που δεν ιδρύθηκε στις ακτές (όλες οι σημαντικές αποικίες της αρχαϊκής περιόδου αυτής ήταν παράκτιες με εξαίρεση τους Λεοντίνους και την Κυρήνη στη Λιβύη) αλλά περίπου πέντε χιλιόμετρα προς το εσωτερικό του νησιού. Στην περιοχή κατοικούσαν αρχικά οι Σικελοί, έγινε Ελληνικός στόχος χάρη στην εύφορη πεδιάδα που υπήρχε στα βόρεια. Η πόλη έχασε την ελευθερία της όταν ο Ιπποκράτης ο Γελαίος τοποθέτησε σαν Τύραννο τον σύμμαχο του Αινησίδημο (494 π.Χ.). Ο Ιέρων Α΄ ο Συρακούσιος μετακίνησε κατοίκους από την Κατάνια και τη Νάξο στους Λεοντίνους.
Οι Λεοντίνοι απέκτησαν αργότερα ξανά την ανεξαρτησία τους, στην προσπάθεια τους να τη διατηρήσουν κάλεσαν πολλές φορές τη βοήθεια των Αθηναίων. Ο ρήτορας Γοργίας με τον συγκλονιστικό του λόγο προκάλεσε την αποτυχημένη Αθηναϊκή εκστρατεία του 427 π.Χ. Οι Συρακούσες υποστήριξαν τους αριστοκράτες στη διαμάχη τους με τον λαό και τους κάλεσαν να τους κάνουν πολίτες, οι Λεοντίνοι σταδιακά ερημώθηκαν. Οι εξόριστοι των Λεοντίνων συμμάχησαν με τους απεσταλμένους από τη Σέγεστα και έπεισαν τους Αθηναίους να ξεκινήσουν τη μεγάλη Εκστρατεία στη Σικελία (415 π.Χ.).
Ρωμαϊκή κατάκτηση
Μετά την αποτυχία της Αθηναϊκής εκστρατείας, οι Λεοντίνοι υποτάχθηκαν ξανά στις Συρακούσες, η ανεξαρτησία επανήλθε με τη συνθήκη που έκλεισε ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος αλλά σύντομα χάθηκε πάλι. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέλαβε οριστικά τους Λεοντίνους με τον στρατηγό Μάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο (214 π.Χ.). Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι Λεοντίνοι έγιναν μικρή ασήμαντη πόλη. Την κατέστρεψαν οι Σαρακηνοί (847) και στα νεώτερα χρόνια ο μεγάλος σεισμός του 1693. Στα μέσα του 20ου αιώνα υποτιμήθηκε σημαντικά από τους τουρίστες σαν ένας ελώδης τόπος στον δρόμο για τις Συρακούσες.
Περιγραφές
Ο Πολύβιος περιγράφει την πόλη να βρίσκεται σε μία κοιλάδα ανάμεσα σε δύο λόφους με θέα προς τα βόρεια. Στη δεξιά πλευρά της κοιλάδας ρέει ένας ποταμός με μια σειρά από σπίτια στη δυτική πλευρά της όχθης, στους πρόποδες του λόφου. Σε κάθε πλευρά της πόλης υπήρχε μια πύλη, η βόρεια οδηγούσε στην πεδιάδα και η νότια στις Συρακούσες. Ο ανατολικός λόφος είχε ερείπια ενός μεγάλου Μεσαιωνικού κάστρου που έχει αναγνωριστεί με Ελληνική αρχιτεκτονική. Οι ανασκαφές (1899) βρήκαν μία Σικελική Νεκρόπολη που χρονολογείται από την τρίτη περίοδο, στις Ελληνικές Νεκροπόλεις βρέθηκαν μπρούτζινα αντικείμενα και ένας λέβητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας των Συρακουσών Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη
Kawasaki Z400
Το Kawasaki Z400 σειράς Z του 2018 είναι ενα νέο μοντέλο της φίρμας που ακολούθησε το Z300. Παρουσιάστηκε στο EICMA του 2018 στο Μιλάνο της Ιταλίας. Τροφοδοτείται από έναν υδρόψυκτο παράλληλο-διπλό κινητήρα που προέρχεται από το σπόρτ μοντέλο Ninja 400.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Kawasaki
Sputnik (πρακτορείο ειδήσεων)
Το Sputnik είναι πρακτορείο ειδήσεων, πλατφόρμα ειδήσεων και ραδιοφωνική υπηρεσία που ιδρύθηκε από το ρωσικό κυβερνητικό πρακτορείο ειδήσεων Rossiya Segodnya. Με έδρα τη Μόσχα, το Sputnik διαθέτει περιφερειακά παραρτήματα στην Ουάσινγκτον, το Κάιρο, το Πεκίνο, το Λονδίνο και το Εδιμβούργο. Το Sputnik επικεντρώνεται στην παγκόσμια πολιτική και οικονομία και είναι προσανατολισμένο προς ένα μη ρωσικό ακροατήριο.
Το Sputnik διαθέτει σήμερα ειδησεογραφικές ιστοσελίδες με αναφορές και σχόλια σε 26 γλώσσες, όπως αγγλικά, πολωνικά, σερβικά και πολλές άλλες. Οι ιστοτόποι φιλοξενούν επίσης πάνω από 800 ώρες υλικού ραδιοφωνικής μετάδοσης κάθε μέρα και το ειδησεογραφικό πρακτορείο λειτουργεί όλο το εικοσιτετράωρο.
Το Sputnik λειτουργούσε παράλληλα και ιστοσελίδα στα ελληνικά, η οποία έκλεισε στις 3 Μαρτίου 2022 λόγω της απαγόρευσης του Sputnik και του Russia Today στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παράλληλα με εκδόσεις άλλων γλωσσών όπως τα γερμανικά ή τα γαλλικά. Το ελληνικό Σπούτνικ είχε ειδήσεις γενικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα, τη Ρωσία και τον κόσμο, και απασχολούσε 32 άτομα. Η Ρεγγίνα Χόχλοβα ήταν διευθύντρια του γραφείου του Σπούτνικ στην Αθήνα, το οποίο άνοιξε τον Ιούνιο του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδησεογραφικά πρακτορεία
Ουκρανικές προεδρικές εκλογές 1991
Οι πρώτες Προεδρικές ουκρανικές εκλογές διεξήχθησαν την 1η Δεκεμβρίου του 1991 και ήταν οι πρώτες εκλογές μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της ανεξαρτητοποίησης του κράτους της Ουκρανίας.
Εξίσου σημαντικό γεγονός ήταν και η διενέργεια δημοψηφίσματος που διεξήχθη ταυτόχρονα με τις Προεδρικές εκλογές, προκειμένου οι Ουκρανοί πολίτες να επικυρώσουν την Πράξη της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, που είχε συνταχθεί τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Η συμμετοχή στην εκλογή του πρώτου Πρόεδρου της χώρας, Λεονίντ Κραβτσούκ όσο και στην επικύρωση της ανεξαρτησίας της χώρας ήταν σχεδόν καθολική, με ποσοστά που δεν έχει ξεπεράσει καμία άλλη εκλογική αναμέτρηση ή δημοψήφισμα έκτοτε. Συγκεκριμένα, η συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές ανήλθε στο 84.2%, ενώ η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν ακόμα μαζικότερη, αγγίζοντας το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού, 92.3%.
Ο δεύτερος στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, Βιατσεσλάβ Τσορνοβίλ, ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης εναντίον του σοβιετικού καθεστώτος, συγκέντρωσε μόνο 7.500.000 ψήφους (23.27%), διαφορά που έδωσε τη δυνατότητα στον Κραβτσούκ να κυβερνήσει σχεδόν χωρίς πολιτικούς αντιπάλους.
Προ των εκλογών
Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του σχετικού διατάγματος του Ιουλίου του 1991 που εξέδωσε το Ανώτατο Συμβούλιο της Ουκρανίας, το οποίο και διόρισε ως ανώτατο όργανο διενέργειας και εποπτείας των εκλογών την «Κεντρική Εκλογική Επιτροπή». Η «Κεντρική Εκλογική Επιτροπή» διαίρεσε τη χώρα σε 27 εκλογικές περιφέρειες και ενέκρινε την συμμετοχή εκλογικών συνασπισμών, πολιτικών κομμάτων και μεμονωμένων υποψηφίων που πληρούσαν τις προϋποθέσεις. Υποψήφιος για την Προεδρία γινόταν αποδεκτός μόνο αν είχε συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές στήριξης μέχρι τις 31 Οκτωβρίου του 1991.
Προεκλογική εκστρατεία
Η προεκλογική εκστρατεία διεξήχθη με τους πολιτικούς αντιπάλους να έχουν λίγο - πολύ τις ίδιες θέσεις. Όλοι υποστήριζαν το ναι στο δημοψήφισμα, καθώς και τη μετάβαση στον καπιταλισμό. Οι διαφορές τους εστιάζονταν στην έκταση και την ποιότητα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Ήσσονος σημασίας διαφορά υπήρχε και για το βαθμό ομοσπονδοποίησης της Ουκρανίας, οι περισσότεροι υποστήριζαν το κλασικό ομοσπονδιακό σύστημα με βάση της γεωγραφία εν αντιθέσει με τον Κραβτσούκ που υποστήριξε τη δημιουργία 12 αυτοδιοικούμενων οικονομικών ζωνών
Ωστόσο στην πράξη ο εκλογικός αγώνας δεν έγινε με βάση τα πολιτικά προγράμματα αλλά με βάση τις προσωπικότητες των υποψηφίων και το παρελθόν τους.
Η κύρια ένσταση όσον αφορούσε στον Λεονίντ Κραβτσούκ εστιαζόταν στο αν θα μπορούσε και πόσο γρήγορα να ξεπεράσει το κομμουνιστικό παρελθόν του, προκειμένου να προσφέρει στο νέο κράτος τις αδιαμφισβήτητες πολιτικές αρετές του.
Η αδυναμία όμως της αντιπολίτευσης να προτείνει έναν υποψήφιο κοινής αποδοχής που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί την εμπειρία του Κραβτσούκ, καθώς και η δημοφιλία του ίδιου του Κραβτσούκ και το γεγονός ότι ήταν από χρόνια γνωστός στους πολίτες της Ουκρανίας, έπαιξαν το σημαντικότερο ρόλο στην υπερίσχυση έναντι των αντιπάλων του.
Ο Τσορνοβίλ επίσης γνωστός και δημοφιλής στην Ουκρανία για τους μακρόχρονους αγώνες του εναντίον του σοβιετικού καθεστώτος, αγώνες που έδωσε και με προσωπικό του κόστος, έκανε έντονη προεκλογική εκστρατεία κυρίως όμως στην περιοχή της επιρροής του, τη δυτική Ουκρανία, όπου θεωρείτο και εκπρόσωπος του ριζοσπαστικού δυτικοουκρανικού εθνκισμού - όπου σημείωσε και τα μεγαλύτερα ποσοστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ουκρανία Κατηγορία:1991
Ashes in the Snow
Η ταινία με τίτλο Ashes in the Snow είναι μια δραματική ταινία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που βασίζεται στο μυθιστόρημα των New York Times με τις καλύτερες πωλήσεις Between Shades of Grey της Ruta Sepetys. Η ταινία καλύπτει την ιστορία μιας νεαρής έφηβης που ονομάζεται Λίνα, η οποία, με τη μητέρα και τον μικρότερο αδερφό της, απελάθηκαν από τη γενέτειρά της, τη Λιθουανία, σε ένα σοβιετικό γκουλάγκ εν μέσω της κατοχής της Βαλτικής από τον Στάλιν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επίδοξη καλλιτέχνιδα και ζωγράφος, καταγράφει κρυφά το οδυνηρό ταξίδι της με τα σκίτσα που η ίδια ζωγραφίζει.
Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Aistė Diržiūtė, Bel Powley, Martin Wallström, Lisa Loven Kongsli, Jonah Hauer-King, Peter Franzén και Sophie Cookson. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λος Άντζελες στις 21 Σεπτεμβρίου 2018.
Υπόθεση
Το 1941, η δεκαεξάχρονη Λίνα Βίλκας ετοιμάζεται για τη Σχολή Καλών Τεχνών (όπου θέλει να σπουδάσει), τα πρώτα ραντεβού και τις καλοκαιρινές διακοπές στη γενέτειρά της, το Κάουνας της Λιθουανίας. Ωστόσο, ο πατέρας της Κώστας Βίλκας συμμετέχει στη λιθουανική αντίσταση ενάντια στη σοβιετική κατοχή των χωρών της Βαλτικής, πλαστογραφώντας έγγραφα για να βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεφύγουν από τη Λιθουανία. Ένα βράδυ, η Λίνα μαζί με τη μητέρα της Έλενα, τον μικρότερο αδερφό της Τζόνας και τον φίλο Άντριους συγκεντρώνονται από το NKVD και απελαύνονται με τρένο σε ένα γκουλάγκ στην περιοχή Αλτάισκι στη Σιβηρία.
Η Λίνα και η οικογένειά της υπομένουν τις σκληρές συνθήκες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Μια από τις συνεπιβάτες τους, μια νεαρή μητέρα που ονομάζεται Όνα με ένα βρέφος, οδηγείται σε απόγνωση από τον θάνατο της κόρης της, προκαλώντας τους απαγωγείς της να την πυροβολήσουν. Στο γκουλάγκ, ο διοικητής Κομάροφ προσφέρει στη Λίνα και στους συγκρατούμενούς της μειωμένη ποινή 25 ετών εάν υπογράψουν μια ομολογία. Με επικεφαλής την Έλενα, η Λίνα και ο Τζόνας αρνούνται να υπογράψουν την ομολογία και υφίστανται σκληρότερη μεταχείριση. Οι τρόφιμοι στα γκουλάγκ αναγκάζονται να καλλιεργούν καλλιέργειες, συμπεριλαμβανομένων των πατατών, προκειμένου να καλύψουν τις ποσοστώσεις τους.
Μέσα στο σκληρό και ζοφερό περιβάλλον, η Λίνα καταγράφει τις εμπειρίες της μέσα από τα σκίτσα και τις σημειώσεις της, ενώ βιώνει αναδρομές της ανέμελης παιδικής της ηλικίας. Στέλνει επίσης μηνύματα (σκίτσα) σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσει με το στρατόπεδο φυλακών του πατέρα της για να τον ενημερώσει ότι η οικογένειά του είναι ακόμα ζωντανή. Η Λίνα αναπτύσσει επίσης μια ρομαντική σχέση με τον Άντριους που τους μεταφέρει λαθραία προμήθειες. Συνειδητοποιώντας ότι η Έλενα μπορεί να μιλήσει ρωσικά, ο διοικητής Κομάροφ προσπαθεί να τη στρατολογήσει ως μεταφράστρια αλλά εκείνη αρνείται να συνεργαστεί με τον εχθρό. Ο Κομάροφ διατάζει αργότερα τη Λίνα να σχεδιάσει ένα πορτρέτο του αλλά εκείνη σχεδιάζει μια καρικατούρα που τον απεικονίζει ως διάβολο. Σε αντίποινα, ο Κομάροφ καίει και τα σκίτσα της και τα μηνύματά της.
Ο Κομάροφ προάγει τον Κρέτσκι σε Διοικητή και του αναθέτει εκ νέου να ηγηθεί ενός νέου γκουλάγκ στο νησί Τροφίμοφσκι στη Θάλασσα Λάπτεφ. Η Έλενα, η Λίνα και ο Τζόνας επανατοποθετούνται στο γκουλάγκ του Τροφίμοφσκι.
Λόγω των σκληρών πολικών συνθηκών και των ανεπαρκών σιτηρεσίων, η Έλενα πεθαίνει από κακή υγεία. Ο θάνατος της μητέρας τους αναγκάζει τη Λίνα να απαιτήσει καλύτερες μερίδες και ζεστά ρούχα για τους κρατούμενους. Για να τιμήσει τη μνήμη της Έλενας, ένας ενοχοποιημένος Κρέτσκι χορηγεί στη Λίνα και στον Τζόνας αμνηστία πριν αυτοκτονήσει τελικά ο ίδιος.
Κάστινγκ
Στις 19 Μαΐου 2015, ανακοινώθηκε ότι ο Bel Powley ήταν προεπιλογή για να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Λίνας Βίλκας.
Στις 3 Νοεμβρίου 2015, ο Jonah Hauer-King προστέθηκε στο καστ. Στις 3 Φεβρουαρίου 2016, ανακοινώθηκε ότι ο Μάρτιν Γουόλστρομ επιλέχθηκε ως πρωταγωνιστής της ταινίας, υποδυόμενος έναν Σοβιετικό αξιωματικό που τον κοροϊδεύουν ότι είναι Ουκρανός, ο οποίος γίνεται φίλος με τη νεαρή κοπέλα και τη μητέρα της.
Η Νορβηγίδα ηθοποιός Λίζα Λόβεν Κόνγκσλι επιλέχτηκε ως η μητέρα της Λίνα, Έλενα Βίλκας, ο Τζέιμς Κόσμο ως ο κύριος Στάλας και ο Πίτερ Φραντσεν ως στρατηγός Κομάροφ.
Γυρίσματα
Στα τέλη Ιανουαρίου 2016, τα γυρίσματα ξεκίνησαν στη Nida της Λιθουανίας. Τα γυρίσματα στο Βίλνιους ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2016 και μεταφέρθηκαν μετά στο Κάουνας τον Μάιο.
Μουσική
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2018, κυκλοφόρησε ένα επίσημο τραγούδι για την ταινία. Ανακοινώθηκε ότι μια διασκευή του τραγουδιού του Μπομπ Ντίλων "Ring Them Bells", που ερμηνεύει ο Λιθουανός τραγουδιστής Gjan, θα εμφανιζόταν στους τίτλους τέλους του "Ashes in the Snow".
Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού σκηνοθέτησε ο Marius Markevicius και περιλαμβάνει σκηνές από την ταινία.
Πρώτη προβολή
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λος Άντζελες στις 21 Σεπτεμβρίου 2018. Η Vertical Entertainment θα διανείμει την ταινία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αποδοχή
Στον ιστότοπο κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έλαβε βαθμολογία έγκρισης 53%, με βάση 15 κριτικές με μέση βαθμολογία 5,1/10.
Κατέχει επίσης μια σταθμισμένη μέση βαθμολογία 42 στα 100 στο Metacritic, με βάση 7 κριτικούς, υποδεικνύοντας "μικτές ή μέσες κριτικές".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2018
Ένοχος Χωρίς Αποδείξεις
Ένοχος Χωρίς Αποδείξεις (Guilty by Suspicion) είναι μια αμερικανική δραματική ταινία του 1991 για τη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, τον Μακαρθισμό, καθώς και τις δραστηριότητες της Επιτροπής Αμερικανικών Δραστηριοτήτων. Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ίρβιν Γουίνκλερ, πρωταγωνιστούσαν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, η Ανέτ Μπένινγκ και ο Τζωρτζ Γουέντ.
Η ταινία εισήχθη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1991.
Πλοκή
Ο Ντέηβιντ Μέριλ (Ντε Νίρο), σκηνοθέτης του Χόλυγουντ του 1950, επιστρέφει από το εξωτερικό για να διαπιστώσει ότι μια αυξανόμενη παλίρροια του Μακαρθισμού και του Κόκκινου Φόβου έχει οδηγήσει στο ότι δεν του επιτρέπεται να δουλεύει σε ταινίες. Θα του επιτραπεί να σκηνοθετήσει μόνο όταν εμπλέξει τους συναδέλφους του ως κομμουνιστές πράκτορες. Πιεζόμενος και από τον παραγωγό του Ντάρυλ Ζάνουκ, πρέπει να αποφασίσει εάν θα μετατραπεί σε καταδότη ή να τηρήσει τις Αρχές του με κόστος το έργο της ζωής του. Παρόλο που ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής, μπαίνει σε φοβερή περιπέτεια. Τον εγκαταλείπουν οι καλύτεροί του φίλοι, τα στούντιο του κλείνουν τις πόρτες, τον παρακολουθούν άντρες του FBI, βρίσκεται χωρίς δουλειά και τελικά χάνει το σπίτι του. Σε όλο αυτό το κλίμα εξευτελισμού ο Ντέηβιντ βρίσκει τη δύναμη να μη λυγίσει.
Υποδοχή
Η ταινία άνοιξε με καλές κριτικές και κέρδισε επαίνους για την απόδοση του Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία τριάμιση από τα τέσσερα αστέρια και έγραψε ότι η ταινία "διδάσκει ένα μάθημα που πάντα κινδυνεύουμε να ξεχνάμε: ότι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορούμε να κάνουμε στη χώρα μας είναι να είμαστε πιστοί στη συνείδησή μας".
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1991‎ Κατηγορία:Αμερικανικές δικαστικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Πομπηία (σύζυγος του Καίσαρα)
Η Πομπηία, λατιν.: Pompeia (άκμασε τον 1ος αι. π.Χ.) ήταν η δεύτερη ή τρίτη σύζυγος του Ιουλίου Καίσαρα.
Πρόωρη ζωή
Οι γονείς της ήταν ο Κόιντος Πομπήιος Ρούφος, γιος πρώην ύπατου και η Κορνηλία, κόρη του Ρωμαίου δικτάτορα Λ. Κ. Σύλλα.
Γάμος
Ο Καίσαρας νυμφεύτηκε την Πομπηία το 67 π.Χ.,, αφού είχε υπηρετήσει ως quaestor (ταμίας) στην Ισπάνια (Ρωμαϊκή Ισπανία), η πρώτη του γυναίκα Κορνηλία απεβίωσε το 69 π.Χ. Ο Καίσαρας ήταν ανιψιός τού Γάιου Μάριου και η Κορνηλία ήταν κόρη του Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα, έτσι σχετιζόταν με τους δύο ηγέτες της χαμένης λαϊκής πλευράς στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 80 π.Χ.
Το 63 π.Χ. ο Καίσαρας εξελέγη στη θέση του Pontifex Maximus (Αρχιερέα) της Ρωμαϊκής κρατικής θρησκείας, αξίωμα που ήρθε με μία επίσημη κατοικία στη Via Sacra (Ιερά Οδό). Το 62 π.Χ. Η Πομπηία φιλοξένησε την εορτή της Bona Dea («Καλής Θεάς), στην οποίο κανείς άνδρας δεν είχε δικαίωμα να παρευρεθεί σε αυτό το σπίτι. Ωστόσο ένας νεαρός πατρίκιος με το όνομα Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ (pulcher = πανέμορφος), αφού μεταμφιέστηκε ως γυναίκα, κατάφερε να εισχωρήσει, προφανώς με σκοπό να αποπλανήσει την Πομπηία. Συνελήφθη και διώχθηκε για ιεροσυλία. Ο Καίσαρας δεν έδωσε κανένα αποδεικτικό στοιχείο εναντίον του Π. Κλόδιου στη δίκη του και αυτός αθωώθηκε. Ωστόσο ο Καίσαρας χώρισε την Πομπηία, λέγοντας ότι "για τη σύζυγό μου δεν έπρεπε καν να υπάρχουν υποψίες". Αυτό προκάλεσε μία παροιμία, που μερικές φορές εκφράζεται ως: "Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει να φαίνεται και τίμια".
Μετέπειτα ζωή
Τίποτε δεν είναι γνωστό για τη ζωή της μετά το διαζύγιο, αλλά έχει προταθεί ότι μπορεί να παντρεύτηκε τον Πόπλιο Βατίνιο
Πολιτιστικές απεικονίσεις
Η Πομπηία απεικονίζεται σε διάφορα έργα μυθοπλασίας, συμπεριλαμβανομένων του Lustrum του Ρόμπερτ Χάρις και του Κύριοι της Ρώμης της Κόλιν ΜακΚάλοθ. Στη σειρά Masters of Rome απεικονίζεται η εκδοχή ότι η Πομπηία παντρεύτηκε τον Πόπλιο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 67 π.Χ. τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα στρατηγό, τρις ύπατο και δικτάτορα.
Πυροσβεστικό όχημα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Πυροσβεστικό όχημα που χρησιμοποιεί η Υπηρεσία Διάσωσης στη [[Σουηδία]] Πυροσβεστικό όχημα είναι οδικό όχημα (συνήθως φορτηγό) που λειτουργεί ως πυροσβεστικός εξοπλισμός. Οι πρωταρχικοί σκοποί ενός πυροσβεστικού οχήματος περιλαμβάνουν τη μεταφορά πυροσβεστών και νερού σε ένα περιστατικό, καθώς και τη μεταφορά εξοπλισμού για επιχειρήσεις πυρόσβεσης. Ορισμένα πυροσβεστικά οχήματα έχουν εξειδικευμένες λειτουργίες, όπως καταστολή δασικής πυρκαγιάς και εναέρια διάσωση και πυρόσβεση, και μπορεί επίσης να φέρουν εξοπλισμό για τεχνική διάσωση.
Πολλά πυροσβεστικά οχήματα βασίζονται σε σασί επαγγελματικών οχημάτων που αναβαθμίζονται περαιτέρω και προσαρμόζονται για τις απαιτήσεις πυρόσβεσης. Συνήθως είναι εξοπλισμένα με σειρήνες και φωτισμό οχημάτων έκτακτης ανάγκης, καθώς και εξοπλισμό επικοινωνίας, όπως αμφίδρομα ραδιόφωνα και τεχνολογία φορητών υπολογιστών.
Οι όρος πυροσβεστικό όχημα χρησιμοποιείται συχνά εναλλακτικά για ένα ευρύ φάσμα οχημάτων που εμπλέκονται στην πυρόσβεση, ωστόσο σε ορισμένα πυροσβεστικά τμήματα αναφέρονται σε ξεχωριστούς και συγκεκριμένους τύπους οχημάτων.
Σχεδιασμός και κατασκευή
μικρογραφία|Πυροσβεστικό όχημα Oshkosh P-15 σε λαχανί χρώμα μικρογραφία|Μπροστινό μέρος από πυροσβεστικό όχημα [[MAN SE|MAN με ενσωματωμένο βαρούλκο, π.χ. για ρυμούλκηση κατεστραμμένων αυτοκινήτων. Τα σχοινιά εξυπηρετούν παρόμοιο σκοπό.]] Ο σχεδιασμός και η κατασκευή των πυροσβεστικών οχημάτων επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στη χρήση τόσο ενεργών όσο και παθητικών προειδοποιήσεων. Οι παθητικές οπτικές προειδοποιήσεις περιλαμβάνουν τη χρήση μοτίβων υψηλής αντίθεσης για να αυξηθεί η αξιοπιστία του οχήματος. Αυτού του είδους οι προειδοποιήσεις εμφανίζονται συχνά σε παλαιότερα οχήματα και σε οχήματα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Πιο μοντέρνα σχέδια χρησιμοποιούν αντανακλαστήρες για να αντανακλούν το φως από άλλα οχήματα. Τα οχήματα θα έχουν επίσης συχνά αυτούς τους ανακλαστήρες διατεταγμένους σε σχήμα V μαζί με τις λέξεις πυρκαγιά ή διάσωση. Οι ευρωπαϊκές χώρες χρησιμοποιούν συνήθως ένα μοτίβο γνωστό ως μοτίβο Μπάτενμπουργκ. Μαζί με τις παθητικές προειδοποιήσεις, υπάρχουν ενεργές οπτικές προειδοποιήσεις που συνήθως έχουν τη μορφή έγχρωμων φώτων που αναβοσβήνουν. Αυτά αναβοσβήνουν για να τραβήξουν την προσοχή άλλων οδηγών καθώς πλησιάζει το πυροσβεστικό όχημα ή για να παρέχουν προειδοποίηση στους οδηγούς που πλησιάζουν ένα σταθμευμένο πυροσβεστικό όχημα σε επικίνδυνη θέση στο δρόμο. Ενώ το πυροσβεστικό όχημα κατευθύνεται προς το σημείο, τα φώτα συνοδεύονται πάντα από δυνατές ηχητικές προειδοποιήσεις, όπως σειρήνες και κόρνες αέρα. Ορισμένα πυροσβεστικά οχήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κίτρινα και όχι κόκκινα για λόγους ασφαλείας και εργονομίας. Μια μελέτη του 2009 από την Πυροσβεστική Υπηρεσία των ΗΠΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα φθορίζοντα χρώματα, συμπεριλαμβανομένου του κιτρινοπράσινου και του πορτοκαλί, είναι πιο εύκολο να εντοπιστούν στο φως της ημέρας.
Ιστορία
μικρογραφία|Χειροκίνητη αντλία πυρκαγιάς σε λειτουργία στο [[Εδιμβούργο το 1824]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
οχημα πυροσβεστικο
Γέφυρα του Μπεσλέτι
Η Γέφυρα του Μπεσλέτι (ბესლეთის ხიდი) επίσης γνωστή ως Γέφυρα της Βασίλισσας Ταμάρ (თამარის ხიდი) είναι μεσαιωνική τοξωτή πέτρινη γέφυρα κοντά στο Σουχούμι, στην αποσχιθείσα δημοκρατία της Αμπχαζίας στην βορειοδυτική Γεωργία.
Βρίσκεται 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και διασχίζει τον ποταμό Μπεσλέτκα. Χρονολογείται από τα τέλη του 12ου αιώνα. Το συνολικό μήκος της γέφυρας είναι 35 μέτρα (η ίδια η αψίδα φτάνει τα 13.3 μέτρα) και έχει ύψος οχτώ μέτρων. Αυτό το μονότοξο γεφύρι είναι ένα από τα πιο ενδεικτικά παραδείγματα της αρχιτεκτονικής επί της εποχής της βασίλισσας Ταμάρ της Γεωργίας (βασίλεψε το 1184-1213) η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν και αυτή που διέταξε την κατασκευή της γέφυρας.
Μια σύγχρονη επιγραφή στο πρώιμο γεωργιανό αλφάβητο ασομταβρούλι γράφει: "Χριστός ο Κύριος, δοξάστε μας με κάθε δυνατό τρόπο και στις δύο ζωές." Ένας χαραγμένος σταυρός και το ελληνικό Τ επιβιώνει στο κάτω μέρος του αριστερού πυλώνα της γέφυρας. Στην κεφαλή της γέφυρας υπήρχε μια στήλη με επιγραφές στα γεωργιανά, αλλά χάθηκε κατά τη διάρκεια του Πολέμου στην Αμπχαζία στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στην περιοχή της γέφυρας βρίσκονται τα ερείπια πύργων που χρησιμοποιήθηκαν σε μεσαιωνικές μάχες, μια μαρτυρία για τη στρατηγική σημασία του τόπου.
Η γέφυρα του Μπεσλέτι έχει το καθεστώς του μνημείου εθνικής σημασίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Γέφυρες στη Γεωργία
Αχατζηκιά Χανίων
Η Αχατζηκιά είναι οικισμός της κοινότητας Βαφέ, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κρυονερίδας, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αχατζηκιά είναι ορεινός οικισμός στο Α. ΒΑ. τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές παρυφές των Λευκών Ορέων, στο τέλος του δρόμου από τον Βαφέ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 410. Απέχει 39 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Αχατζήκιοϊ Μετόχι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαφέ του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αχατζηκιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαφέ και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρυονερίδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κρυονερίδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Κσίστοφ Κράφτσικ
Ο Κσίστοφ Κράφτσικ (πολωνικά: Krzysztof Krawczyk) (8 Σεπτεμβρίου 1946 - 5 Απριλίου 2021 ) ήταν Πολωνός βαρύτονος ποπ τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης. Ήταν ο τραγουδιστής του δημοφιλούς πολωνικού συγκροτήματος, Trubadurzy («Τροβαδούροι»), από το 1963 έως το 1973 όταν και ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του. Η δημιουργική του δραστηριότητα στον τομέα της μουσικής χαρακτηρίστηκε από ένα συνδυασμό διαφόρων μουσικών ειδών, όπως οι ροκ εντ ρολ, κάντρι και rhythm & blues. Το άλμπουμ του To co w życiu ważne («Τι είναι σημαντικό στη ζωή») έφτασε στο νούμερο ένα στα Πολωνικά Μουσικά Τσαρτς.
Βιογραφία
Ο Κράφτσικ έμαθε να παίζει κιθάρα μόνος του, ενώ οι φωνητικές του ικανότητες εξασκήθηκαν όταν φοιτούσε στη δευτεροβάθμια σχολή μουσικής στο Λοτζ. Ωστόσο, έπρεπε να εγκαταλείψει τις μουσικές σπουδές του και να υποστηρίξει την οικογένεια του, επειδή ο πατέρας του, ηθοποιός, πέθανε και η μητέρα του υπέφερε από κατάθλιψη. Ήταν το μόνο μέλος της οικογένειας που κέρδισε τα προς το ζην.
Το 1963, ίδρυσε, μαζί με τους Ρίσαρντ Ποζνακόφσκι, Μάριαν Λίχτμαν, Σουαβόμιρ Κοβαλέφσκι και Χαλίνα Ζιτκόβιακ, ένα από τα πιο γνωστά πολωνικά μουσικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960, το Trubadurzy, το οποίο συνδύασε στοιχεία ροκ με πολωνική παραδοσιακή μουσική.
Σόλο καριέρα
Δέκα χρόνια μετά την ίδρυση του συγκροτήματος, ο Κράφτσικ ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του. Στη δεκαετία του 1970 ηχογράφησε αρκετά επιτυχημένα τραγούδια, όπως το Parostatek (Ατμόπλοιο), το Pokochaj moje marzenia (Λατρεύω τα όνειρά μου), το Pamiętam Ciebie z tamtych lat (Σε θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια) και το Ostatni raz zatańczysz ze mną (Θα χορέψεις μαζί μου για τελευταία φορά). Είχε πολλές παραστάσεις σε φεστιβάλ στο Οπόλε, στο Σόποτ και στο Κοουόμπζεγκ. Έκανε επίσης περιοδείες σε όλες τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, καθώς και στη Σουηδία, την Ελλάδα, το Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες και την Ιρλανδία. Το έργο του της δεκαετίας του 1970 θεωρήθηκε ότι ήταν κιτς από ορισμένους κριτικούς. Ωστόσο, τα τραγούδια του εκείνης της εποχής είναι πραγματικά δημοφιλή μέχρι σήμερα.
Το 1981, ο Κράφτσικ μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παίξει και να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ στην Ινδιανάπολη για την TRC Records. Ο δίσκος βινυλίου του 1982, «From a Different Place», διανεμήθηκε σε εθνικό επίπεδο και ένα σινγκλ, το «Αλληλεγγύη», έλαβε βαρύ ραδιοφωνικό χρόνο σε πολλές πόλεις, ειδικά στο Σικάγο. Ο Τζον Κασέλα, ο οποίος αργότερα έγινε κιμπορντίστας του Τζον Μέλενκαμπ, συνέθεσε πολλά από τα τραγούδια στο άλμπουμ, το οποίο παράχθηκε από τον Γκάρι Σάτσλαϊν. Για το κοινό των ΗΠΑ, το όνομα του Κράφτσικ συντομεύτηκε και έγινε «Krystof» («Κρίστοφ»). μικρογραφία|240x240εσ| Ο Κράφτσικ στο [[Βουοτσουάβεκ, 29 Απριλίου 2009]] Ενώ βρισκόταν στις ΗΠΑ, η σύζυγος του Κράφτσικ, Έβα, τον βοήθησε να ξεπεράσει τους εθισμούς στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Μετά από μια επιστροφή στην Πολωνία στα μέσα της δεκαετίας του 1980, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στις αμυγδαλές και πέρασε ένα χρόνο ζώντας στο Κοουόμπζεγκ για να ανακτήσει τη φωνή του. Το 1988, οδηγούσε μαζί με την οικογένειά του και κοιμήθηκε πίσω πάνω στο τιμόνι. Ως αποτέλεσμα, υπέστη πολλούς τραυματισμούς που απαιτούσαν πολλούς μήνες θεραπείας. Στη δεκαετία του 1990, βρέθηκε και πάλι στις ΗΠΑ. Επέστρεψε στην Πολωνία το 1994. Όταν αντιμετώπισε έλλειψη ενδιαφέροντος από αξιόλογους παραγωγούς μουσικής, ασχολήθηκε με την επιχείρηση στη ντίσκο πόλο. Αργότερα παραδέχτηκε ότι αυτή η απόφαση τον βοήθησε να επιβιώσει στους «δύσκολους καιρούς», επειδή τα άλμπουμ που έκανε τότε ήταν πολύ επιτυχημένα. Ωστόσο, αυτό δεν τον προστάτεψει από τη συνεχή κριτική. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Κράφτσικ άλλαξε την εικόνα του από έναν «playboy της ντισκοτέκ» σε έναν ώριμο μεσήλικα καλλιτέχνη που καλλιεργούσε οικογενειακές αξίες. Με αυτόν τον τρόπο, επέστρεψε με επιτυχία στη σκηνή με επιτυχίες όπως το Jestem sobą (Είμαι ο εαυτός μου), το Wiarygodny (Αξιόπιστο) ή το Bo jesteś Ty ( Επειδή είσαι εσύ). Τραγούδησε με άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Άντζεϊ Πιασέτσνι, Εντίτα Μπαρτοσιέβιτς, Ζίγκμουντ Στάστσικ, Γκόραν Μπρέγκοβιτς και Ροντ Στιούαρτ.
Το 2000, ο Κράφτσικ έδωσε παράσταση για τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου στην Πόλη του Βατικανού.
Προσωπική ζωή
Ο Κράφτσικ παντρεύτηκε τρεις φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Γκραζίνα Αντάμους, την οποία γνώριζε από το σχολείο, αλλά αυτός ο γάμος διήρκεσε μόνο λίγο. Είχε έναν μεγάλο γιο με τη δεύτερη σύζυγό του, Χαλίνα Ζιτκόβιακ. Ο Κράφτσικ ζούσε σε ένα μικρό χωριό, το Γκροτνίκι, κοντά στο Λοτζ με την τρίτη σύζυγό του, Έβα, καθώς και τις τρεις κόρες τους που είχαν υιοθετήσει. Ο Κράφτσικ είπε ότι «έζησε χωρίς Θεό» για 20 χρόνια, αλλά ήταν ευσεβής πιστός.
Τον Μάρτιο του 2021, ο Κράφτσικ νοσηλεύτηκε με COVID-19. Έφυγε από το νοσοκομείο στις 3 Απριλίου, αλλά πέθανε δύο ημέρες αργότερα. Ωστόσο, η σύζυγός του δήλωσε ότι δεν πέθανε από COVID-19.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Ασημένιου Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Καρυόφυτο Ιωαννίνων
Το Καρυόφυτο είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Καρυόφυτο βρίσκεται κοντά στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Λάκμος (τμήμα της οροσειράς της νότιας Πίνδου) σε υψόμετρο 950 μέτρα. Απέχουν 50 χλμ. ΒΑ. από την πόλη των Ιωαννίνων (οδικά - μέσω Εγνατίας) και 23 χλμ. ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 με την παλιά του ονομασία Καρυαί να απογράφεται στην κοινότητα Μεγάλου Περιστερίου. Το 1963 με το ΦΕΚ 91Α - 13/06/1963 μετονομάστηκε σε Καρυόφυτον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Αμπελάκια, το Καστρί, την Κερασιά, το Μεγάλο Περιστέρι και τις Μηλιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλου Περιστερίου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 28 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Τετραγωνικός πίνακας
Στη γραμμική άλγεβρα, ένας πίνακας λέγεται τετραγωνικός αν ο αριθμός των γραμμών και των στηλών του είναι ίσος. Πιο συγκεκριμένα, ένας τετραγωνικός πίνακας έχει διαστάσεις για κάποιον φυσικό αριθμό \nu \in \N. Για παράδειγμα για η γενική μορφή του τετραγωνικού πίνακα δίνεται παρακάτω: και για γενικό \nu \in \N, ο πίνακας με διαστάσεις :
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες (μαθηματικά)
Μπαλκάς (πόλη)
Η πόλη Μπαλκάς (καζακικά: Балқаш) είναι μια πόλη στο νοτιοανατολικό Καζακστάν.
Γεωγραφία
Βρίσκεται δίπλα στην λίμνη Μπαλκάς και έχει 65.000 κατοίκους. Επικρατέστερη γλώσσα είναι τα καζακικά (μια τουρκική γλώσσα). Βρίσκεται πολύ κοντά στην μικρότερη πόλη Σασουμπάι, με την οποία συνδέεται με την οδό Ζέλτοκσαν. Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο και λεωφορειακό σταθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Λεύκωμα
Το λεύκωμα στην αρχαία Ελλάδα ήταν πινακίδα δημόσιων ανακοινώσεων πολιτικών πραγμάτων. Η κατασκευή των λευκωμάτων ήταν η απασχόληση των επαγγελματιών τεχνιτών, των λεγομένων λευκαντών. Στην αρχαιολογική συλλογή του Παλαιού Μουσείου του Βερολίνου υπάρχει τερακότα που εικονίζει έναν λευκαντή την στιγμή της εργασίας του.
Το λεύκωμα κατασκευαζόταν από ξύλινη σανίδα ή ξύλινο πίνακα, επιστρωμένο με σκληρή γύψο. Σύμφωνα με το αττικό δίκαιο, οι νόμοι έπρεπε να ανακοινώνονται σε λεύκωμα πριν συζητηθούν και ψηφιστούν ή καταψηφιστούν. Ο Ησύχιος αναφέρει επίσης, ότι τα «πεπρασκώμενα χωρία ή σώματα» έπρεπε να απογράφονται δημόσια. Ο Διογένης, όταν κάποτε είχε κακοποιηθεί από μεθυσμένους κατά την διάρκεια ενός συμποσίου, δημοσίευσε τα ονόματά τους σε λεύκωμα, το οποίο κρέμασε στο λαιμό του και περιφερόταν με αυτό στην πόλη.
Σε αντίθεση με τα εγκεκαυμένα λευκώματα υπήρχε και η λεγόμενη «μάλθα» ή «μάλθη», η οποία ήταν επιστρωμένη με κερί και πίσσα. Χρησιμοποιούνταν συχνά, ήταν μικρότερη σε διαστάσεις και μαλακότερη, έτσι ώστε να διορθώνεται το κείμενο που ανακοινωνόταν, π.χ. τιμές, λογαριασμοί και άλλα.
Τα λευκώματα παρέμειναν σε χρήση μέχρι τους Ρωμαϊκούς χρόνους, και χρησίμευαν στην καταγραφή των συγκλητικών. Οι κατάλογοι αυτοί ονομάζονταν «άλμπουμ», δηλαδή λευκοί.
Πηγές
Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής