cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρένα Τάουρον Κρακοβίας
Επισκόπηση
Η περιοχή της εγκατάστασης είναι 61.434 μ2, με μέγιστο εμβαδόν του γηπέδου στα 4.546 μ2. Η μέση χωρητικότητα είναι 18.000 για συναυλίες και 15.000 για αθλητικές εκδηλώσεις, με τον μέγιστο αριθμό θεατών να είναι 22.000.
Η αρένα διαθέτει τη μεγαλύτερη πρόσοψη πολυμέσων LED στην Πολωνία, με συνολική επιφάνεια 5.200 μ2 φωτισμού λωρίδων LED, που περιβάλλει το στάδιο και μία από τις μεγαλύτερες οθόνες LED της Ευρώπης, με μέγεθος πάνω από 540 μ2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρακοβία Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα χειροσφαίρισης στην Πολωνία
Σιμωνίς Παλαιολογίνα
Η Σιμωνίς Παλαιολογίνα (Σερβικά : Симонида Палеолог Немањић, Κωνσταντινούπολη, 1294 - 1340) Βυζαντινή πριγκίπισσα και Βασίλισσα της Σερβίας ήταν κόρη του του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας του Μομφερράτου. Η Σιμωνίς έγινε βασίλισσα της Σερβίας ως τέταρτη σύζυγος του Στέφανου Ούρου Β΄ Μιλούτιν.
Βιογραφία
Μετά από ήττα των Βυζαντινών, ο Ανδρόνικος Β΄ υποσχέθηκε συμμαχία με γάμο στον Σέρβο ηγεμόνα Μιλούτιν (1298), του πρότεινε την αδελφή του Ευδοκία χήρα του Ιωάννη Β΄ Μέγα Κομνηνού αλλά όταν εκείνη αρνήθηκε προτάθηκε τότε η 4χρονη Σιμωνίς. . Οι εκκλησιαστικοί κύκλοι το απαγόρευσαν αλλά ο αυτοκράτορας ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει τη συμφωνία, στα τέλη του 1298 έστειλε τον Θεόδωρο Μετοχίτη στη Σερβία να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις. Ο Μιλούτιν ήταν τόσο πρόθυμος να αποδεχθεί που χώρισε την τρίτη σύζυγό του Άννα Τέρτερ κόρη του Βούλγαρου τσάρου. .
Ο γάμος τελέστηκε στη Θεσσαλονίκη την άνοιξη του 1299, και το ζευγάρι αναχώρησε για τη Σερβία, τον Απρίλιο. Μετά το θάνατο του Μιλούτιν (1321) η Σιμωνίς επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και μπήκε μοναχή στο μοναστήρι του "Αγίου Ανδρέα εν Κρίσει". Πέθανε λίγο μετά το 1336.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας)
Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός
Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός, λατιν.: Quintus Fabius Maximus Allobrogicus, ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, που εξελέγη ύπατος το 121 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του πολέμησε εναντίον των Αρβέρνων και των Αλλοβρόγων, τους οποίους νίκησε το 120 π.Χ. Τού απονεμήθηκε θρίαμβος και ο προσωνύμιο (agnomen) Αλλοβρογικός για τη νίκη του επί των Γαλατών.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Κόιντου Φάβιου Μάξιμου Αεμιλιανού, τού Ρωμαίου υπάτου το 145 π.Χ., και μέλους τού πατρικίου γένους των Φαβίων από υιοθεσία (βιολογικά ήταν τού γένους των Αιμιλίων). Η πρώτη του εμφάνιση ήταν κατά τις εκλογές ταμία (quaestor) το 134 π.Χ., όπου προτάθηκε στους ψηφοφόρους ως υποψήφιος από τον βιολογικό του θείο Σκιπίωνα Αιμιλιανό. Μετά την εκλογή τού Aλλοβρογικού, ο Σκιπίων τον πήγε ως ταμία του στην Εντεύθεν Ιβηρία (Hispania Citerior), όπου πολέμησαν στον Β΄ Νουμαντινό Πόλεμο. Ενώ ήταν εκεί, ο Aλλοβρογικός τοποθετήθηκε επικεφαλής 4.000 εθελοντών.
Το 124 π.Χ. είχε εκλεγεί στο αξίωμα τού πραίτορα, αφού το 123 π.Χ., διορίστηκε προπραίτωρ (κυβερνήτης) μίας από τις Hispanias (Citerior ή Ulterior). Ενώ ήταν εκεί, καταδικάστηκε από τη Σύγκλητο, μετά από πρόταση τού Γάιου Γράκχου, για εκβίαση δώρων σιτηρών από μία ιβηρική πόλη. Στη συνέχεια το 121 π.Χ. εξελέγη ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Οπίμιο. Κατά τη διάρκεια της υπατικής του θητείας, εκστράτευσε στη Γαλλία Τρανσαλπίνα (στις σημερινές περιοχές της Ωβέρνης και τού Ροδανού-Άλπεων) μαζί με τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο εναντίον των Γαλατικών φυλών των Aλλοβρόγων και Aρβερνών. Μετά τη λήξη της υπατικής του θητείας, αντικατέστησε τον Δομίτιο Αηνόβαρβο ως ανθύπατος στη Γαλατία (120 π.Χ.), οπότε κατά τη διάρκεια της θητείας του ολοκλήρωσε την ήττα των Aλλοβρόγων και Aρβερνών. Γι' αυτό του απονεμήθηκε η τιμή τού θριάμβου και τού δόθηκε ο προσωνύμιο (agnomen) Αλλοβρογικός. Ο θρίαμβος που τέλεσε ήταν διάσημος για το θέαμά του, συμπεριλαμβανομένου τού αιχμάλωτου βασιλιά των Αρβερνών Bιτούιτου με την αργυρή πανοπλία μάχης του. Από τη λεηλασία τού Ωβέρν, ο Φάβιος έστησε την Αψίδα τού Φαβιανού (Fornix Fabianus) (121 π.Χ.) διασχίζοντας την Ιερά Οδό (Via Sacra) στη Ρωμαϊκή Αγορά (Forum Romanum), τοποθετώντας ένα άγαλμα τού εαυτού του στην κορυφή της αψίδας.
Το 113 π.Χ. μπορεί να ήταν ο Κόιντος Φάβιος, που ήταν ο αρχηγός μίας πρεσβείας, που στάλθηκε στην Κρήτη για να βοηθήσει να τερματιστούν κάποιες εσωτερικές διαμάχες μεταξύ διαφόρων πόλεων τού νησιού. Στη συνέχεια, το 108 π.Χ., αυτός ή ο Quintus Fabius Maximus Eburnus διορίστηκε στο αξίωμα του τιμητή (quaestor).
Ήταν γνωστός ρήτορας και άνθρωπος των γραμμάτων. Μετά το τέλος τού θείου του Σκιπίωνα Αιμιλιανού το 129 π.Χ. ο Φάβιος παρέθεσε ένα συμπόσιο στους πολίτες της Ρώμης, και εκφώνησε τον επικήδειο λόγο τού αποθανόντος στρατηγού. Είχε τουλάχιστον έναν γιο, που ονομαζόταν επίσης Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός, ο οποίος ήταν διαβόητος για τα κακά του. Εγγονός του ήταν ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος.
Πηγές
Κατηγορία:Γένος Αιμιλίων
Γερμανοί της Βαλτικής
Οι Γερμανοί της Βαλτικής (Deutsch-Balten, ή Baltendeutsche) ήταν κυρίως γερμανικής εθνικής καταγωγής κάτοικοι των ανατολικών ακτών της Βαλτικής Θάλασσας, σε μία γεωγραφική περιοχή η οποία σήμερα αποτελεί τις χώρες της Εσθονίας και της Λετονίας. (Η Λιθουανία, η οποία σήμερα λογίζεται ως Βαλτικό Κράτος, ακολούθησε εντελώς διαφορετική ιστορική πορεία και ορισμένες από τις πόλεις της φιλοξένησαν μια μικρή τάξη Γερμανών εμπόρων, ωστόσο ουδέποτε αυτό συνέβη με τάξη ευγενών ή τοπικών αρχόντων.) Ο Βαλτικός Γερμανικός πληθυσμός ποτέ δεν ξεπέρασε το 10% επί του συνόλου. Αποτελούσαν την κοινωνική, εμπορική, πολιτική και πολιτισμική ελίτ σε αυτή την περιοχή για διάστημα αρκετών αιώνων. Ορισμένοι εξ'αυτών πέτυχαν να φτάσουν σε υψηλές θέσεις στη στρατιωτική και πολιτική ιεραρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ειδικότερα στην Αγία Πετρούπολη.
Γενικά
Το 1881, περίπου 46.700 Γερμανοί ζούσαν στην Εσθονία (ποσοστό 5,3% επί του συνολικού πληθυσμού). Σύμφωνα με την Απογραφή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 1897, 120.191 Γερμανοί ζούσαν στη Λετονία, ή αλλιώς ποσοστό 6,2% επί του συνολικού πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια 12ου και του 13ου αιώνα, Γερμανοί, τόσο άποικοι (δείτε το λήμμα Ostsiedlung) όσο και Σταυροφόροι, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Βαλτικής. Μετά τις Λιβονικές Σταυροφορίες, σε σύντομο διάστημα πέτυχαν να αποκτήσουν τον έλεγχο της κυβέρνησης, της πολιτικής, της οικονομίας, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού των περιοχών αυτών, τον οποίο και διατήρησαν για διάστημα μεγαλύτερο των 700 ετών έως το 1918, κι αυτό παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν εθνική μειονότητα. Σε αντίθεση με την ευρεία πλειοψηφία των αστικών γαιών αποικήθηκαν από εμπόρους, αγροτικές γαιές σύντομα δημιουργήθηκαν από τους Σταυροφόρους και τους απογόνους τους. Με τη σταδιακή παρακμή των λατινικών, τα γερμανικά σύντομα κατέστησαν η γλώσσα όλων των επίσημων εγγράφων, των εμπορικών συναλλαγών και της διακυβέρνησης για εκατοντάδες χρόνια έως το 1919.
Η περιοχή βρισκόταν από πολιτικής άποψης υπό την εξουσία των μοναρχών της Σουηδίας έως το 1710, καθώς και των τσάρων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας έως το 1917. Και οι δύο αυτές δυνάμεις εξασφάλισαν τη συνέχιση του υπέρ των Γερμανών της Βαλτικής προνομιακού αυτού καθεστώτος, καθώς και των πολιτικών τους δικαιωμάτων, όταν ενέταξαν τις επαρχίες αυτές στις Αυτοκρατορίες τους.
Σε αντίθεση με τους Γερμανούς της Βαλτικής, η εθνική πλειοψηφία των Εσθονών και Λετονών είχε περιορισμένα δικαιώματα και προνόμια, ενώ κατοικούσαν κυρίως στις αγροτικές περιοχές όπου εργάζονταν ως δουλοπάροικοι, έμποροι, ή ως υπηρέτες σε αστικές οικίες. Η κατάσταση αυτή ήταν ανάλογη της κοινωνικής τάξης των πραγμάτων εντός της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, ενώ διήρκεσε έως και τα μέσα του 19ου, όταν η απελευθέρωση του θεσμού της δουλοπαροικίας έφερε σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα αυξημένα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Η κυριαρχία, καθώς και τα ταξικά προνόμια των Γερμανών της Βαλτικής έλαβαν τέλος με τη διάλυση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (λόγω της Επανάστασης των Μπολσεβίκων τον Οκτώβριο του 1917) και την ανεξαρτητοποίηση της Εσθονίας και της Λετονίας την περίοδο μεταξύ 1918–1919. Μετά το 1919, πολλοί Γερμανοί της Βαλτικής ένιωσαν την υποχρέωση να αναχωρήσουν για τη Γερμανία, ωστόσο ορισμένοι εξ'αυτών παρέμειναν ως απλοί πολίτες στις νεοϊδρυθείσες ανεξάρτητες χώρες της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας.
Η ιστορία και η παρουσίας τους στην περιοχή της Βαλτικής έλαβε απότομα τέλος στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στα τέλη του 1939, μετά την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και της μετέπειτα ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ των Ναζί και των Σοβιετικών. Σχεδόν το σύνολο των Γερμανών της Βαλτικής μετεγκαταστάθηκε από τη Γερμανική Κυβέρνηση στα πλαίσια του προγράμματος Heim ins Reich στα νεοϊδρυθέντα Ραϊχσγκάουε του Βάρτελαντ και του Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας (στα εδάφη της καταληφθείσας Πολωνίας). Το 1945, οι περισσότεροι εξ'αυτών εκδιώχθηκαν και μετεγκαταστάθηκαν στα εδάφη που είχαν απομείνει στη Γερμανία με βάση τους όρους περί αλλαγής των συνοριογραμμών που προβλέπονταν από τη Διάσκεψη του Πότσδαμ, δηλαδή στα δυτικά της Γραμμής Όντερ-Νάισε. Οι σημερινοί απόγονοι των Γερμανών της Βαλτικής είναι διάσπαρτοι ανά τον κόσμο, με τις μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες αυτών να βρίσκονται στη Γερμανία και τον Καναδά. Μετά τη φυγή τους από την Εσθονία και τη Λετονία κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί της Βαλτικής έχουν, πλέον, πάψει να υφίστανται ως ξεχωριστή εθνική μειονότητα.
Εθνική σύσταση
Στη διάρκεια της 700 ετών ιστορίας τους, οι γερμανικές οικογένειες της Βαλτικής δεν είχαν αποκλειστικά γερμανική καταγωγή, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις η καταγωγή τους ήταν ανάμεικτη με εκείνη λαών μη-γερμανικής καταγωγής, όπως οι γηγενείς Εσθονοί, Λιβόνιοι και Λετονοί, καθώς και άλλους λαούς όπως οι Δανοί, οι Σουηδοί, οι Ιρλανδοί, οι Άγγλοι, οι Σκωτσέζοι, οι (Σλάβοι) Πολωνοί, οι Ούγγροι και οι (Γερμανοί) Ολλανδοί.
Εδάφη και υπηκοότητα
Στους οικιστικούς σχεδιασμούς των Γερμανών της Βαλτικής, η περιοχή της Βαλτικής αποτελείτο από τα παρακάτω εδάφη:
Εσφαλμένα, οι εθνικά Γερμανοί οι οποίοι κατάγονται από την Ανατολική Πρωσία θεωρούνται σε ορισμένες περιπτώσεις ως Γερμανοί της Βαλτικής, λόγω πολιτισμικών, γλωσσολογικών και ιστορικών ομοιοτήτων. Ωστόσο, οι Γερμανοί της Ανατολικής Πρωσίας ήσαν κάτοχοι Πρωσικής, και μετά το 1871, Γερμανικής υπηκοότητας, καθώς τα εδάφη στα οποία ζούσαν, αποτελούσαν τμήμα της Πρωσίας. Από το 1871 κι έπειτα, η Ανατολική Πρωσία αποτέλεσε τμήμα του νεοσυσταθέντος ενοποιημένου γερμανικού κράτους, επίσης γνωστού ως Γερμανικού Ράιχ.
Ωστόσο, οι Γερμανοί της Βαλτικής κατείχαν υπηκοότητα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας έως το 1918 και της Εσθονίας ή της Λετονίας την περίοδο μεταξύ 1918–1939.
Μεσαίωνας
thumb|Χάρτης της [[Terra Mariana το 1260]] Η εγκατάσταση γερμανικών πληθυσμών στη σημερινή περιοχή των βαλτικών κρατών ξεκίνησε στη διάρκεια του 12ου αιώνα, όταν έμποροι και ιεραπόστολοι ξεκίνησαν να καταφτάνουν στα παράκτια εδάφη τα οποία κατοικούνταν από φυλές οι οποίες ομιλούσαν φιννικές και βαλτικές γλώσσες. Συστηματική εγκατάσταση ξεκίνησε στη διάρκεια των Βόρειων Σταυροφορίων του 12ου και του 13ου αιώνα. Καταφθάνοντας μαζί με τους πρώτους Γερμανούς εμπόρους, ένας μοναχός με το όνομα Μάινχαρντ κατέφθασε στις εκβολές του ποταμού Ντάουγκαβα, στη σημερινή Λετονία, το 1180. Το 1184, η πρώτη Χριστιανική εκκλησία στην περιοχή ανεγέρθηκε στο Λιβονικό χωριό του Ύξκυλ, ενώ το 1186, ο Μάινχαρντ χειροτονήθηκε ως ο πρώτος Επίσκοπος του Ύξκυλ. Ο Πάπας κήρυξε Σταυροφορία εναντίον των ειδωλολατρών της Βαλτικής το 1193, ενώ ένα σταυροφορικό στράτευμα υπό την ηγεσία του διαδόχου του Μάινχαρντ, Επισκόπου Μπέρτολντ φον Χάνοβερ, κατέφθασε στη Λιβονία. Το 1196, ο νέος Επίσκοπος του Ύξκυλ, Μπέρτολντ, συγκέντρωσε το πρώτο σταυροφορικό στράτευμα στην περιοχή της Βαλτικής. Το 1199, ο Χάρτβιγκ Β΄, Πρίγκιπας-Αρχιεπίσκοπος της Βρέμης, ανέθεσε στον Άλμπερτ φον Μπούξτχεφεν τον εκχριστιανισμό των βαλτικών χωρών. Προκειμένου να εξασφαλίσει μόνιμη στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, ο Άλμπερτ φον Μπούξτχεφεν, πλέον, Επίσκοπος της Λιβονίας, ίδρυσε το Λιβονικό Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους το 1202. Τριάντα χρόνια αργότερα, η κατάληψη και ο εκχριστιανισμός της σημερινής Εσθονίας και της βόρειας Λετονίας είχε ολοκληρωθεί. Την ίδια εκείνη περίοδο, γερμανόφωνοι έμποροι και βιοτέχνες αποτελούσαν την πλειοψηφία του ραγδαία αυξανόμενου αστικού πληθυσμού της περιοχής. Οι Λιβόνιοι Αδελφοί του Ξίφους εντάχθηκαν στο Τευτονικό Τάγμα το 1236. Για διάστημα 200 ετών, οι ιππότες στις ακτές της ανατολικής Βαλτικής έχαιραν της υποστήριξης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Καθώς η επιρροή των Τευτόνων Ιπποτών άρχισε να ασθενεί στη διάρκεια του 15ου αιώνα, λόγω των πολέμων με την Πολωνία και τη Λιθουανία, ο Λιβονικός κλάδος στα βόρεια άρχισε, σταδιακά, να ακολουθεί δική του ανεξάρτητη πολιτική. Όταν ο Πρωσικός κλάδος του Τάγματος εκκοσμικεύτηκε το 1525 και μετατράπηκε στο Δουκάτο της Πρωσίας, το Λιβονικό Τάγμα παρέμεινε αυτόνομο, αν και περιτριγυρισμένο από ιδιαιτέρως επιθετικούς γείτονες. Το 1558, η εισβολή της Ρωσίας στη Λιβονία αποτέλεσε το έναυσμα για το ξέσπασμα του Λιβονικού Πολέμου μεταξύ της Ρωσίας, της Πολωνίας, της Σουηδίας και της Δανίας, ο οποίος και διήρκεσε για διάστημα 20 ετών. Στη διάρκεια του πολέμου, το κράτος διαμοιράστηκε μεταξύ της Δανίας (η οποία έλαβε το Έζελ), τη Σουηδία (η οποία έλαβε την Εσθονία), την Πολωνία (η οποία έλαβε τη Λιβονία), καθώς και το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας, ένα υποτελές κράτος της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Μεταρρύθμιση
Οι περιοχές της Βαλτικής ασπάστηκαν τον Προτεσταντισμό στη διάρκεια της Μεταρρύθμισης, ενώ τα εκκοσμικευμένα εδάφη διαμοιράστηκαν μεταξύ των εναπομεινάντων αριστοκρατών ιπποτών.
Η Κουρλάνδη παρέμεινε ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον έλεγχο γερμανόφωνων για διάστημα άνω των 200 ετών, ενώ η Λιβονία διασπάστηκε εκ νέου. Η Σουηδία ήλεγχε την Εσθονία την περίοδο μεταξύ του 1561 και του 1710 και τη Λιβονία μεταξύ του 1621 και του 1710, έχοντας, προηγουμένως, υπογράψει συμφωνία, σύμφωνα με την οποία δεσμευόταν να μην υποβαθμίσει την αυτονομία των Γερμανών της Βαλτικής. Το γερμανόφωνο Universität Dorpat, η ίδρυση του οποίου υποστηρίχθηκε από τον Βασιλέα Γουσταύο Β΄ Αδόλφο της Σουηδίας, παρέμεινε το μοναδικό στα πρώην εδάφη της Λιβονίας για διάστημα αιώνων και αποτέλεσε το πνευματικό κέντρο των Γερμανών της Βαλτικής, καθώς και των υπόλοιπων εθνικών πληθυσμών της Βαλτικής στη διάρκεια της σουηδικής περιόδου κατοχής. Στα τέλη του 17ου αιώνα, η Σουηδία εισήγαγε την υποβίβαση και στις επαρχίες της Βαλτικής, η οποία είχε ως αποτέλεσμα γαίες που ανήκαν στους τοπικούς ευγενείς να περάσουν υπό τον έλεγχο του Στέμματος. Η μεταρρύθμιση αυτή πέτυχε να μετατρέψει τους δουλοπάροικους σε ελεύθερους αγρότες, ωστόσο αυτή ακυρώθηκε όταν η Ρωσία κατέλαβε τα εδάφη αυτά το 1710.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Ιστορία της Εσθονίας Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας
Γιώργος Γκαλίτσιος
Ο Γιώργος Γκαλίτσιος (γεν. στις 6 Ιουλίου 1986) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός. Είναι γιος του παλαίμαχου διεθνούς ποδοσφαιριστή Γιάννη Γκαλίτσιου, αδελφός του επίσης ποδοσφαιριστή Αλέξανδρου Γκαλίτσιου.
ΑΕ Λάρισας
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Λάρισα την περίοδο 2004-05 στη Β' Εθνική. Την επόμενη χρονιά (2005-06) έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη κατηγορία, ενώ την περίοδο 2006-07 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας. Στον τελικό που διεξήχθη στον Βόλο, στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, το Σάββατο 5 Μαΐου 2007, με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, συμμετείχε και στα 90 λεπτά του αγώνα που βρήκε νικήτρια την ομάδα του με 2-1. Στους "βυσσινί" παρέμεινε και την επόμενη χρονιά (2007-08) με την ολοκλήρωση της οποίας αποχώρησε έπειτα από τέσσερα χρόνια, παίρνοντας μεταγραφή για τον Ολυμπιακό.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Το καλοκαίρι του 2008 εντάχθηκε στους "ερυθρόλευκους", με τους οποίους στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο. Τον Ιανουάριο του 2011 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στον Πανιώνιο για έξι μήνες και με την ολοκλήρωση της περιόδου αποχώρησε ως ελεύθερος.
Διεθνής καριέρα
Υπήρξε διεθνής με όλες τις "μικρές" εθνικές ομάδες (Παίδων, Νέων, Ελπίδων), ενώ έχει κληθεί και στην ομάδα των ανδρών, στις 25 Νοεμβρίου 2009, ενάντια στην Ουκρανία, για τα μπαράζ του Μουντιάλ του 2010, χωρίς όμως να πάρει χρόνο συμμετοχής.
Στατιστικά στοιχεία
*Ενημέρωση έως 23 Μάη 2015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Λόκερεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Επαρχία Πουνταρένας
Η Επαρχία Πουνταρένας (ισπανικά: Provincia de Puntarenas) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 11.265,7 τ.χλμ. και πληθυσμό 358.137 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Πουνταρένας.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Πουνταρένας βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα βόρεια με την Γκουανακάστε, στα βορειοανατολικά με την Αλαχουέλα, στα κεντρο-ανατολικά με την Σαν Χοσέ, στα νοτιοανατολικά με την Λιμόν και στα ανατολικά με τον Παναμά. Με έκταση 11.265,7 χλμ² είναι η μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία της Κόστα Ρίκα.
Χερσόνησοι
Η Επαρχία Πουνταρένας συμπεριλαμβάνει το νότιο μέρος της Χερσονήσου της Νικόγια, καθώς και τις χερσονήσους Μπουρίκα και Όσα.
Νησιά
Το νότιο μέρος της χερσονήσου της Νικόγια συμπεριλαμβάνει τα νησιά Ίσλα Σαν Λούκας, Ίσλα Μουέτρος, Ίσλα Ίσλα Πάχαρος, Ίσλα Κομέρσιο, Ίσλα Σέδρος, Ίσλα Νεγρίτος, Ίσλα Αλκατράς, Ίσλα Τολίνγκα, Ίσλα Μπεχούκο, Ίσλα Καμπάγιο και Ίσλα Βενάδο. Άλλα νησιά είναι το Ίσλα δελ Κόκο, το Ίσλα Δάμας, το Ίσλα Τεμπλόνα και το Ίσλα Βιολίν.
Κόλποι
Το νότιο μέρος της Χερσονήσου έχει διάφορους μικρούς κολπίσκους, όπως ο Μπαΐα δε Πακέρα, ο Μπαγιένα και ο Κουρού.
Πόλεις
Οι δύο μεγαλύτερες πόλεις είναι η Πουέρτο Κέπος και η Τσακαρίτα. Άλλες πόλεις είναι η Εσπάρσα, η Μπουένος Άιρες, η Μιραμάρ, η Σιουδάδ Κορτές, η Κέπος, η Γκολφίτο, η Σαν Βίτο, η Παρρίτα, η Σιουδάδ Νέιλι και η Χακό.
Καντόνια
Η Επαρχία Πουνταρένας διαιρείται σε 11 καντόνια:
Καντόνι (πρωτεύουσα)
Δημογραφία
Η Επαρχία Πουνταρένας είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 358.137 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ, την Αλαχουέλα την Λιμόν και την Καρτάγο. Έχει πυκνότητα 31.8 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο, την Ερέδια, την Αλαχουέλα και την Λιμόν.
Πόρτο Καρράς
Το Πόρτο Καρράς (Porto Carras Grand Resort) είναι ξενοδοχειακό συγκρότημα που βρίσκεται στη Σιθωνία της Χαλκιδικής, στη Βόρεια Ελλάδα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 120 χιλιομέτρων νοτιο-ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Το συγκρότημα περιλαμβάνει τρία ανακαινισμένα ξενοδοχεία πολυτελείας, το Μελίτων, το Σιθωνία και το Village Inn. Το Πόρτο Καρράς περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη ιδιωτική μαρίνα στη Βόρεια Ελλάδα και μία από τις μεγαλύτερες στα Βαλκάνια, γήπεδα γκολφ, καλαθοσφαίρισης, ποδοσφαίρου, ιππασίας και το μεγαλύτερο κέντρο Spa και θαλασσοθεραπείας της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων βρίσκεται η τουριστική παραθαλάσσια κωμόπολη Νέος Μαρμαράς.
Ιστορία
Χτίστηκε τη δεκαετία του 1970 από τον εφοπλιστή Ιωάννη Καρρά. Η μελέτη έγινε αρχικά από τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους, ο οποιος όμως πέθανε το 1969. Τον Ιούνιο του 2003 φιλοξένησε τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο παρουσιάστηκε το προσχέδιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου το ξενοδοχείο πολιορκήθηκε από χιλιάδες διαδηλωτών κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σχετικά σοβαρά επεισόδια στον γύρω χώρο. Κάθε χρόνο διοργανώνονται ιστιοπλοϊκοί αγώνες, ενώ κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρα το ομώνυμο Φεστιβάλ με πλήθος καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Επίσημη Ιστοσελίδα
Ξενοδοχειακό Συγκρότημα Πόρτο Καρράς
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας Κατηγορία:Μαρίνες στην Ελλάδα
Μεγεθυντήρας
thumb|right|500px|Σχεδιάγραμμα μεγεθυντήρα-εκτυπωτή φωτογραφιών. Ο μεγεθυντήρας (Αγγλικά: enlarger) ή απλώς εκτυπωτής φωτογραφιών είναι ειδικός προβολέας φιλμ που χρησιμοποιείται για το τύπωμα φωτογραφιών. Οι μεγεθυντήρες αποτελούνται από μια κεφαλή που περιέχει λαμπτήρα πυράκτωσης. Κάτω από την κεφαλή βρίσκεται ο φορέας φιλμ (όπου τοποθετείται το φιλμ) και ένας ειδικός φακός, ο οποίος προβάλλει μεγεθυσμένη την εικόνα του φιλμ στο επίπεδο της βάσης. Στην βάση του μεγεθυντήρα τοποθετείται το φωτογραφικό χαρτί (φωτοευαίσθητη επιφάνεια). Προαιρετική είναι η χρήση του μαρζέρ - πλαισίου το οποίο συγκρατεί το φωτογραφικό χαρτί σταθερό και επίπεδο για να γίνει η εκφώτισή του. Το φως από την κεφαλή περνάει μέσα από τον φορέα φιλμ και με το φακό σχηματίζεται το είδωλο της εικόνας στην βάση.
Πουνταρένας
Η Πουνταρένας (ισπανικά: Puntarenas) είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Πουνταρένας. Έχει έκταση 10 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.406 κατοίκων.
Μεγεθυντήρας
Οι μεγεθυντήρες συνήθως χρησιμοποιούνται σε κατάλληλα διαμορφωμένα σκοτεινά δωμάτια που ονομάζονται σκοτεινοί θάλαμοι. Στην εμφάνιση φωτογραφιών μέσα στον σκοτεινό θάλαμο χρησιμοποιείται ο κόκκινος ή κίτρινος φωτισμός, ο οποίος ονομάζεται φωτισμός ασφαλείας (οι επιφάνειες των ασπρόμαυρων φωτογραφικών χαρτιών δεν είναι ευαίσθητες φωτισμό ασφαλείας).
Μεγεθυντήρας διάχυσης φωτός
Ο μεγεθυντήρας διάχυσης περιέχει ανάμεσα στην πηγή φωτισμού και τον φορέα του φιλμ μια επιφάνεια διαχύσεως (συνήθως ημιδιαφανές γυαλί ή πλαστικό). Το φως διαχέεται στον φορέα των φιλμ. Οι μεγεθυντήρες διαχύσεως έχουν μικρότερη αντίθεση και χαμηλή οξύτητα από τους συγκεντρωτικούς μεγεθυντήρες. Χρησιμοποιούνται από κάποιους φωτογράφους για εκτύπωση προσωπογραφιών όπου το ζητούμενο είναι η απαλή εστίαση.
Συγκέντρωτικός μεγεθυντήρας
Ο συγκεντρωτικός μεγεθυντήρας περιέχει ανάμεσα από την πηγή φωτισμού και τον φορέα του φιλμ και έναν συγκεντρωτικό φακό (μια λούπα με έναν ή δύο συγκλίνοντες φακούς). Οι συγκεντρωτικοί μεγεθυντήρες έχουν υψηλή αντίθεση και οξύτητα. Σε αυτούς όλες οι λεπτομέρειες τις εικόνας, όπως ο κόκκος, σημάδια φιλμ και σκόνες είναι ευδιάκριτες στην εκτυπωμένη φωτογραφία.
Έγχρωμος μεγεθυντήρας
Οι έγχρωμοι μεγεθυντήρες περιέχουν και μηχανισμό προσθήκης χρωματικών φίλτρων - ελέγχου χρώματος μεταξύ της φωτιστικής πηγής και του φορέα φιλμ. Χρησιμοποιούνται για το τύπωμα έγχρωμων φωτογραφιών.
Πουνταρένας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Πουνταρένας
Μεγεθυντήρας
Ψηφιακός μεγεθυντήρας
Η ιδέα των ψηφιακών μεγεθυντήρων γεννήθηκε με την ανάπτυξη της ψηφιακής φωτογραφίας. Το μηχάνημα αυτό προσωμοιώνει τον αναλογικό μεγεθυντήρα. Το ψηφιακό αρχείο που περιέχει την ψηφιακή εικόνα προβάλλεται μεγεθυσμένο με τη μορφή αρνητικής εικόνας στη βάση. Για το τύπωμα των φωτογραφιών χρησιμοποιοείται κλασικό φωτογραφικό χαρτί (αναλογικής φωτογραφίας).
Αρχές λειτουργίας μεγεθυντήρα
thumb|left|150px|Φακός μεγεθυντήρα: με το δακτυλίδι διαφράγματος επιλέγουμε το επιθυμητό άνοιγμα διαφράγματος - ένταση φωτός στο είδωλο. thumb|right|100px|Ανέβασμα - κατέβασμα κεφαλής: μεταβολή μεγέθους εικόνας. Η εικόνα του φιλμ (αρνητικού ή έγχρωμης (θετικής) διαφάνειας) προβάλλεται μεγεθυσμένη μέσω του φακού στην επίπεδη βάση του μεγεθυντήρα. Ο φακός του μεγεθυντήρα, εκτός από το δακτυλίδι εστίασης της εικόνας, έχει και το δακτυλίδι του διαφράγματος με το οποίο μπορούμε να επιλέξουμε το επιθυμητό άνοιγμα διαφράγματος (ένταση φωτός προβαλλόμενης εικόνας στην βάση). Αυξομειώνοντας το ύψος του φακού από τη βάση αυξάνεται-μειώνεται το μέγεθος της μεγεθυσμένης εικόνας. Η μέγιστη μεγέθυνση που μπορεί να επιτευχθεί εξαρτάται από την κατασκευή του μεγεθυντήρα και συγκεκριμένα το μέγιστο ύψος στο οποίο μπορεί να υψωθεί η κεφαλή-φακός. Όσο μεταβάλλεται το μέγεθος της μεγέθυνσης είναι απαραίτητο να γίνει νέα εστίαση του φακού. Κάποιοι νεότερης κατασκευής μεγεθυντήρες χρησιμοποιούν φακούς με την δυνατότητα αυτόματης εστίασης.
Το μαρζέρ είναι πλαίσιο το οποίο χρησιμοποιείται για να βρίσκεται το φωτογραφικό χαρτί σε επίπεδο στη βάση (χωρίς να κάνει κοιλιές-αυλάκια). Κάποια είδη μαρζέρ παρέχουν τη δυνατότητα στον φωτογράφο μέσω κατάλληλων μεταλλικών λωρίδων να κροπάρει (δηλαδή να επιλέξει μέρος από όλη τη φωτογραφία για τύπωμα). Οι μεταλλικές λωρίδες αποτελούν το όρια στα οποία το φωτογραφικό χαρτί δεν θα εκφωτιστεί. Η λειτουργία του μαρζέρ δεν είναι πάντα απαραίτητη, ιδιαίτερα σε μεγάλα τυπώματα το χαρτί τοποθετείται κατευθείαν στην βάση του μεγεθυντήρα. Όταν δεν χρησιμοποιείται το μαρζέρ, για να βρίσκεται το χαρτί σε επίπεδο (χωρίς κοιλιές-αυλάκια) χρησιμοποιούνται μεταλλικές λωρίδες - χάρακες στην άκρη του χαρτιού - στο λευκό περιθώριο (όταν η φωτογραφία τυπώνεται με λευκό περιθώριο).
thumb|right|160px|Ηλεκτρικός χρονοδιακόπτης: ο φωτογράφος επιλέγει τον χρόνο που θα ανάψει η λάμπα του μεγεθυντήρα. Η εστίαση της εικόνας-ειδώλου γίνεται την πρώτη φορά με τη λάμπα αναμμένη μέσα στον σκοτεινό θάλαμο. Το διάφραγμα του φακού τοποθετείται στο ανοικτότερο - φωτεινότερο και η φωτομέτρηση γίνεται συνήθως με τον Μεγεθυντήρα κόκκου (ή λούπα-βοήθημα εστίασης είναι ειδικός φακός που μεγεθύνει την εικόνα στη βάση του μεγεθυντήρα σε σημείο να φαίνονται οι κόκκοι του φιλμ). Στην πράξη η εστίαση γίνεται μεταβάλλοντας την απόσταση του φακού από την επιφάνεια του φιλμ (που βρίσκεται στον φορέα του φιλμ). Η ποιότητα της μεγεθυσμένης εικόνας στον μεγεθυντήρα είναι βέλτιστη σε όλη την επιφάνεια σε κλειστά διαφράγματα, συνήθως στο διάφραγμα f8.
thumb|center|600px|Παράδειγμα δοκιμαστικού εκτύπωσης για ασπρόμαυρο αρνητικό: ο φωτογράφος δοκιμάζει διαφορετικούς χρόνους εκτύπωσης (η κάθε λωρίδα έχει διαφορετικό χρόνο έκθεσης, όσο αυξάνει ο χρόνος έκθεσης η εικόνα σκουραίνει). Στο συγκεκριμένο παράδειγμα ο επιθυμητότερος χρόνος εκτύπωσης είναι ο χρόνος της 3ης λωρίδα από κάτω. Η επιλογή του χρόνου εκτύπωσης γίνεται με κριτήριο μέσα στην φωτογραφία να υπάρχει το απόλυτο μαύρο, το λευκό και όσο δυνατόν περισσότεροι ενδιάμεσοι τόνοι γκρι.
Ο χρόνος έκθεσης της μεγεθυσμένης εικόνας στη φωτοευαίσθητη επιφάνεια (φωτογραφικό χαρτί) ελέγχεται από ηλεκτρικό χρονοδιακόπτη, όπου ο φωτογράφος επιλέγει τον επιθυμητό χρόνο που θα ανάψει η λάμπα. Ο χρόνος που η λάμπα του μεγεθυντήρα θα ανάψει είναι ο χρόνος έκθεσης της μεγεθυσμένης εικόνας στο φωτογραφικό χαρτί. Ο ακριβής χρόνος έκθεσης βρίσκεται από τον φωτογράφο μετά από δοκιμές και είναι διαφορετικός για κάθε φωτογραφία. Ο φωτογράφος βρίσκει το βέλτιστο χρόνο έκθεσης κάνοντας δοκιμές με διαφορετικούς χρόνους έκθεσης σε μικρό κομμάτι φωτογραφικού χαρτιού, το οποίο ονομάζεται δοκιμαστικό. Το φωτογραφικό χαρτί που έχει εκτεθεί στο φως μπορεί να εμφανιστεί αμέσως ή να τοποθετηθεί μέσα σε σκοτεινή συσκευασία για εμφάνιση αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκοτεινός Θάλαμος
Γοργώ
Το όνομα Γοργώ μπορεί να αναφέρεται στις παρακάτω:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Τύποι των οικιστικών περιοχών στη Ρωσία
Το σύστημα ταξινόμησης των τύπων των οικιστικών περιοχών στη Ρωσία, στη πρώην Σοβιετική Ένωση, και σε κάποια άλλα μετασοβιετικά κράτη έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες σε σύγκριση με τα συστήματα ταξινόμησης σε άλλες χώρες.
Σύγχρονη ταξινόμηση στη Ρωσία
Κατά την Σοβιετική εποχή, κάθε μία από τις δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσικής ΣΟΣΔ, είχε τα δικά της νομοθετικά κείμενα που ασχολούνταν με την ταξινόμηση των κατοικημένων περιοχών. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η ανάπτυξη και η διατήρηση της εν λόγω κατάταξης στη Ρωσία εξουσιοδοτήθηκε στα ομοσπονδιακά υποκείμενα. Ενώ επί του παρόντος υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες στις ταξινομήσεις που χρησιμοποιούνται σε πολλά ομοσπονδιακά υποκείμενα, όλα βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στο σύστημα που χρησιμοποιούνταν στην ΡΣΟΣΔ. Σε όλα τα ομοσπονδιακά υποκείμενα, οι οικιστικές περιοχές ταξινομούνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τις αστικές και τις αγροτικές. Περαιτέρω διαιρέσεις από τις κατηγορίες αυτές διαφέρουν ελαφρώς από το ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο σε ένα άλλο, αλλά ακολουθούνται κοινές κατηγορίες που περιγράφονται παρακάτω.
Αστικές περιοχές
Το 1957, οι διαδικασίες για την κατηγοριοποίηση του οικισμού αστικού τύπου ορίστηκε περισσότερο.
Αγροτικές περιοχές
Υπάρχουν πολλοί τύποι αγροτικών περιοχών, από τους οποίους κάποιοι είναι κοινοί στο σύνολο του εδάφους της Ρωσίας, κάποια ειδικά σε ορισμένα ομοσπονδιακά θέματα. Οι πιο κοινοί τύποι είναι οι εξής:
Αλλατίνη
Η Αλλατίνη είναι εταιρεία αλέσεως αλευριού, που ιδρύθηκε το 1858 από τον Μωυσή Αλλατίνη και τον αδελφό του στη Θεσσαλονίκη. Η εταιρεία διέθετε δύο κλάδους της βιομηχανίας, την κεραμική και τους αλευρόμυλους.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η οικογένεια Αλλατίνη ανήγειρε αλευρόμυλους σε μια μεγάλη βιομηχανική περιοχή της πόλης. Κατά τις επόμενες δεκαετίες η εταιρεία επεκτάθηκε και τη δεκαετία του 1930 οι μύλοι ήταν οι μεγαλύτεροι στα Βαλκάνια.
Από τότε, η ιδιοκτησία της εταιρείας άλλαξε πολλές φορές, διατηρώντας όμως το ιστορικό της όνομα. Από το 1988 η εταιρεία ανήκει στον Όμιλο ELBISCO.
Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Δημήτρης Ράλλης (ποδοσφαιριστής)
Ο Δημήτρης Ράλλης (γενν. Πειραιάς, 1945-2018) ήταν Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός και κεντρικός χαφ και διαιτητής ποδοσφαίρου.
Βιογραφικό
Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νίκαια του Πειραιά ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ηρακλή Νίκαιας. Το 1966 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό αφού προηγουμένως τον είχε ανακαλύψει ο τότε προπονητής του Ολυμπιακού Μάρτον Μπούκοβι. Παράλληλα, υπήρξε έντονο ενδιαφέρον για την απόκτησή του από τον Εθνικό Πειραιώς. Με τη φανέλα του Ολυμπιακού έκανε ντεμπούτο στις 30 Οκτωβρίου 1966 σε αγώνα για τη 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής με αντίπαλο τον Άρη Θεσσαλονίκης στο Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης. Την πρώτη του χρονιά 1966-67 κατέγραψε 18 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής και παρέμεινε στην ομάδα ακόμα μία χρονιά, χωρίς όμως να παίρνει συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 1968 και σε ηλικία 23 ετών πήρε μεταγραφή στον Ιωνικό Νίκαιας με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 8 χρονιές στην Β' Εθνική μέχρι και το 1976, όποτε και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ασχολήθηκε με την διαιτησία ποδοσφαίρου. Υπήρξε διαιτητής Β' Εθνικής και παράλληλα επόπτης στην Α' Εθνική για 7 χρόνια, χωρίς όμως ποτέ να αποτελεί διαιτητής στη μεγάλη κατηγορία. Επίσης, από το 1968 εργαζόταν στο Δήμο Νίκαιας. Απεβίωσε στις 22 Νοεμβρίου 2018 σε ηλικία 73 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας Χώρας Κύθνου
Η Αγία Τριάδα είναι ορθόδοξος χριστιανικός ναός στη Χώρα της Κύθνου.
Άλλα Στοιχεία
Ο ιδρυτής του ναού παραμένει άγνωστος, αλλά η αγιογράφηση έγινε το 17ο αιώνα από τον Βαρθολομαίο Δεάγγελη, αρχιερέα. Η τιμητική της είναι την μέρα της Πεντηκοστής στις 27 Μαΐου.
Παραπομπές
__ΧΩΡΙΣΕΠΕΞΕΝΟΤ__ Κατηγορία:Ορθόδοξοι ναοί στην Κύθνο
Κόιντος Φάβιος Μάξιμος (ύπατος το 45 π.Χ.)
Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος, λατιν.: Quintus Fabius Maximus, (πιθανώς Q. F. M. Sanga) (απεβ. στις 31 Δεκεμβρίου 45 π.Χ.) ήταν στρατηγός και πολιτικός της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, που έγινε αντικαταστάτης ύπατος το 45 π.Χ.
Βιογραφία
Ήταν μέλος τού πατρικίου γένους των Φαβίων. Πατέρας του ήταν ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος, γιος τού Κόιντου Φάβιου Μάξιμου Αλλοβρογικού, τού υπάτου το 121 π.Χ. Ο προπάππους του, Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αιμιλιανός, ήταν επίσης ύπατος, υπηρετώντας το 145 π.Χ.
Το αντιλήφθηκε για πρώτη φορά το 59 π.Χ., όταν, μαζί με τον Μάρκο Καίλιο Ρούφο, άσκησε δίωξη στον Γάιο Αντώνιο Υβρίδα για εκβιασμό στην επαρχία του, τη Μακεδονία. Αν και ο Κικέρων υπηρέτησε ως κύριος συνήγορος για την υπεράσπιση, ο Φάβιους Μάξιμος και ο Καίλιος Ρούφος ήταν επιτυχείς. Εξελέγη αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 57 π.Χ., κατά την οποία αποκατέστησε την αψίδα τού Φάβιου (Fornix Fabianus). Λίγο πριν από το 48 π.Χ. εξελέγη πραίτωρ. Το 46 π.Χ. ήταν ένας από τους κληρικούς τού Ιουλίου Καίσαρα, που πολέμησε στον εμφύλιο πόλεμο. Ο Μάξιμος στάλθηκε από τον Καίσαρα στην Hispania μαζί με τον Κόιντο Πέδιο ως επικεφαλής των στρατευμάτων, που στάλθηκαν από τη Σαρδηνία για να αντιμετωπίσουν τους Πομπηίους, των οποίων ηγέτης ήταν ο Γναίος Πομπήιος.
Επέστρεψε στη Ρώμη μαζί με τον Καίσαρα, και ως ανταμοιβή για την υπηρεσία του, αφού ο Καίσαρας παραιτήθηκε από την αποκλειστική υπατεία του τον Σεπτέμβριο, τοποθέτησε τον Μάξιμο με τον Γάιο Τρηβώνιο ως αντικαταστάτες υπάτους την 1η Οκτωβρίου 45 π.Χ., Ο λαός ακολούθησε τις επιθυμίες τού Καίσαρα, ψηφίζοντας τους υποψηφίους του. Όταν ο Μάξιμος μπήκε σε ένα θέατρο και οι ραβδούχοι (lictores) του ζήτησαν από τους θεατές να σταθούν όρθιοι, πολίτες της αντι-καισαρικής μερίδας έδειξαν τη δυσαρέσκειά τους, φωνάζοντας «δεν είναι ύπατος». Ο Μάξιμος τότε εόρτασε τον ρωμαϊκό θρίαμβο για τις νίκες του στην Hispania στις 13 Οκτωβρίου 45 π.Χ.
Ο Φάβιος Μάξιμος apeb;ivsε στις 31 Δεκεμβρίου 45 π.Χ. — την τελευταία ημέρα της ypateίας του. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, to t;eloς του ήταν αξιοσημείωτο, επειδή ο Φάβιος Μάξιμος δεν έδειξε συμπτώματα επικείμενης ασθένειας ή θανάτου εκ των προτέρων. Αντικαταστάθηκε για τις υπόλοιπες ώρες τού έτους από τον Γάιο Κανίνιο Ρεβίλο.
Απέκτησε τρία παιδιά: τον Παύλο Φάβιο Μάξιμο, τον Aφρικανό Φάβιο Μάξιμο και τηΦαβία Παυλίνα, που παντρεύτηκε τον Mάρκο Τίτιο.
Πηγές
Κατηγορία:Γένος Αιμιλίων
Αυτοκινητόδρομος 29 (Ελλάδα)
Ο Αυτοκινητόδρομος 29 (Α29) είναι ένας από τους κάθετους άξονες του σύγχρονου αυτοκινητόδρομου της Εγνατίας Οδού που συνδέει τις κυριότερες πόλεις και κωμοπόλεις των δυτικών περιφερειακών ενοτήτων της περιφέρειας της Δυτικής Μακεδονίας, όπως η Καστοριά, το Άργος Ορεστικό, η Νεάπολη και η Σιάτιστα, με τον κύριο αυτοκινητόδρομο της Εγνατίας Οδού, που διατρέχει τη Βόρεια Ελλάδα και την Ήπειρο. Αποτελεί μια από της κύριες πύλες εισόδου της Ελλάδας από την Αλβανία, αφού στο βόρειο τμήμα της, καταλήγει στη συνοριακή διάβαση της Κρυσταλλοπηγής.
Υπόβαθρο
Ο αυτοκινητόδρομος κατασκευάστηκε στη διαδρομή που ακολουθεί η Εθνική Οδός 15 (ΕΟ15) από την χωρική θέση Μπάρα Σιάτιστας μέχρι το Τρίγωνο Φλώρινας για να ακολουθηθεί από την Εθνική Οδό 2 (ΕΟ2) από το Τρίγωνο μέχρι τη συνοριακή διάβαση της Κρυσταλλοπηγής. Η κατασκευή της οδού μελετήθηκε και υλοποιήθηκε στα πλαίσια της κατασκευής της Εγνατίας Οδού, που άρχισε να κατασκευάζεται στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο κύριος άξονας ολοκληρώθηκε στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του επόμενου αιώνα, το 2009.
Όταν αποφασίστηκε η υλοποίηση του οδικού άξονα, δεν υπήρχε ήδη κατασκευασμένο τμήμα και άρα η όδευση του ακολούθησε μια νέα διαδρομή. Η κατάσταση του βασικού οδικού δικτύου στο Νομό Καστοριάς και στην ιστορική επαρχία του Βοΐου του Νομού Κοζάνης ήταν κακή, ενώ σε πολλές περιπτώσεις, η εθνική οδός διέρχονταν από οικισμούς ή υπήρχε συχνή διέλευση βαρέων οχημάτων που κινούνταν στην παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Ιωανίννων μέσω Κόνιτσας ή προς την Αλβανία. Τα πιο επικίνδυνα σημεία του δρόμου, ήταν κοντά στους οικισμούς Μικρόκαστρο, Πεπονιά, Βογατσικό, Νέο Κωσταράζι, Δισπηλιό.
Η μελέτη σκοπιμότητας του έργου, εκπονήθηκε το 1996 με σκοπό να εξεταστεί η βιωσιμότητα του έργου όσον αφορά τα οικονομικά οφέλη που θα πρόσφερε ο οδικός άξονας, όπως επίσης τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που θα προκύψουν από τη λειτουργία του έργου μέσω της αναβάθμισης του οδικού δικτύου, της βελτίωση της προσβασιμότητας, την ανάπτυξη των οδικών μεταφορών και την βελτίωση των οικονομικών μεγεθών των κατοίκων της περιοχής.
Υλοποίηση
Ο άξονας έχει συνολικό μήκος 72 χλμ και με την παράδοση των τελευταίων τμημάτων(Κορομηλιά - Κρυσταλλοπηγή) σε κυκλοφορία στις 14 Ιουλίου του 2017, ο αυτοκινητόδρομος είναι πλήρως ολοκληρωμένος. Ο αυτοκινητόδρομος αποτελείται από:
Λειτουργία
250px|thumb|Τμήμα του αυτοκινητοδρόμου από το Μικρόκαστρο στη Νεάπολη|εναλλ.=
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Μακεδονία
Ροπή αντίστασης
Ροπή αντίστασης (section modulus: μέτρο αντίστασης διατομής) είναι μία γεωμετρική ιδιότητα δεδομένης διατομής, που χρησιμοποιείται κατά το σχεδιασμό δοκών ή καμπτόμενων μελών γενικότερα. Άλλες γεωμετρικές ιδιότητες που χρησιμοποιούνται στο σχεδιασμό, περιλαμβάνουν τις επιφάνειες εφελκυσμού και διάτμησης, την ακτίνα αδράνειας για θλιβόμενα στοιχεία, τη ροπή αδράνειας καθώς και την πολική ροπή αδράνειας για τη δυσκαμψία (συγκεκριμένα δυστρεψία όσον αφορά τη στρέψη). Κάθε σχέση ανάμεσα σε αυτές τις ιδιότητες εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σχήμα. Οι εξισώσεις για τις ροπές αντίστασης κοινών σχημάτων διατομής δίνονται παρακάτω. Υπάρχουν δύο τύποι ροπών αντίστασης, η ελαστική (S) και η πλαστική (Z). Η ροπή αντίστασης μπορεί επίσης να ληφθεί με αριθμητικές τιμές για τα κοινά προφίλ, στους πίνακες ιδιοτήτων διατομών.
Σημειογραφία
Η βορειομερικάνικη και η Βρετανική/Αυστραλιανή σύμβαση κάνουν αντίστροφη χρήση των S & Z. Η ελαστική ροπή αντίστασης συμβολίζεται με S στη Βόρεια Αμερική, αλλά με Z στη Βρετανία/Αυστραλία, και αντιστρόφως για τις πλαστικές ροπές. Ο ευρωκώδικας 3 (EN 1993 - Σχέδιο Χάλυβα) το επιλύει αυτό, χρησιμοποιώντας το W και για τα δύο, αλλά διακρίνει μεταξύ τους με τη χρήση δείκτες - Wελ και Wpl.
Ελαστική ροπή αντίστασης
Για γενικό σχεδιασμό χρησιμοποιείται η ελαστική ροπή, η οποία εφαρμόζεται μέχρι το σημείο διαρροής για τα περισσότερα μέταλλα και άλλα κοινά υλικά.
Πλαστική ροπή αντίστασης
Η πλαστική ροπή αντίστασης χρησιμοποιείται για υλικά όπου η ελαστική διαρροή είναι αποδεκτή και η πλαστική συμπεριφορά θεωρείται ως ένα αποδεκτό όριο. Ο σχεδιασμός γενικά αποσκοπεί στην παραμονή κάτω από το πλαστικό όριο κατά το έσχατο στάδιο, για την αποφυγή μόνιμων παραμορφώσεων, συχνά συγκρίνοντας την πλαστική ικανότητα έναντι μεγεθυμένων δυνάμεων ή πιέσεων.
Η πλαστική ροπή αντίστασης εξαρτάται από τη θέση του το πλαστικού ουδέτερου άξονα (ΠΟΑ). Ο ΠΟΑ ορίζεται ως ο άξονας που χωρίζει την διατομή έτσι ώστε η θλιπτική δύναμη στη θλιβόμενη περιοχή να ισούται με την εφελκυστική δύναμη στην εφελκυόμενη περιοχή. Έτσι, για διατομές με σταθερή τάση διαρροής, οι επιφάνειες πάνω και κάτω από τον ΠΟΑ θα είναι ίσες, αλλά για σύμμικτες διατομές αυτό δε θα ισχύει απαραίτητα.
Η πλαστική ροπή αντίστασης θα είναι τότε το άθροισμα των εμβαδών σε κάθε πλευρά του ΠΟΑ (που μπορεί να είναι ή και να μην είναι ίσα) πολλαπλασιασμένα με την απόσταση από τα τοπικά κεντροειδή (κέντρα βάρους) των δύο περιοχών στον ΠΟΑ: Η πλαστική ροπή αντίστασης χρησιμοποιείται για να υπολογιστεί η ροπή πλαστικοποίησης (ή απλώς πλαστική ροπή), Mp, δηλαδή η πλήρης καμπτική ικανότητα της διατομής. Οι δύο όροι σχετίζονται με την δύναμη διαρροής του υλικού, Fy, Mp=Fy*Z. Η  πλαστική ροπή αντίστασης και η  ελαστική ροπή αντίστασης,  συσχετίζονται με το συντελεστή σχήματος που μπορεί να συμβολίζεται με "k" και χρησιμοποιείται ως ένδειξη της ικανότητας μετά το ελαστικό όριο (διαρροή) του υλικού. Αυτό μπορεί να δειχθεί μαθηματικά με τον τύπο :-
Ο συντελεστής σχήματος για μια ορθογωνική διατομή είναι 1.5.
Χρήση στη δομική μηχανική
Αν και γενικά η ροπή αντίστασης υπολογίζεται για την ακραία εφελκυστική ή θλιπτική ίνα σε ένα καμπτόμενο στοιχείο, συχνά η θλιβόμενη περιοχή δημιουργεί την κρίσιμη περίπτωση, λόγω ενεργοποίησης φαινομένων καμπτοστρεπτικού λυγισμού. Γενικά (εκτός από ψαθυρά υλικά όπως το σκυρόδεμα) οι ακραίες εφελκυόμενες ίνες έχουν μια υψηλότερη επιτρεπόμενη πίεση ή αντοχή από τις θλιβόμενες ίνες.
Στην περίπτωση διατομών σχήματος T, αν υπάρχουν εφελκυόμενες ίνες στο κάτω μέρος του T μπορεί να είναι ακόμα πιο κρίσιμες από τις θλιβόμενες ίνες στο πάνω τμήμα εξαιτίας μιας γενικά πολύ μεγαλύτερης απόστασης από τον ουδέτερο άξονα, έτσι ώστε παρά το γεγονός ότι έχουν μια υψηλότερη επιτρεπόμενη τάση η ελαστική ροπή αντίστασης είναι χαμηλότερη. Σε αυτή την περίπτωση καμπτοστρεπτικού λυγισμού, πρέπει ακόμα να αξιολογηθεί το μήκος της δοκού και οι δεσμεύσεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε μειωμένη επιτρεπόμενη θλιπτική τάση λόγω κάμψης ή μειωμένη αντοχή.
Μπορεί επίσης να υπάρχει μια σειρά από διαφορετικές κρίσιμες περιπτώσεις που απαιτούν προσοχή, όπως το να υπάρχουν διαφορετικές τιμές για τους ορθογώνιους και τους κύριους άξονες και στην περίπτωση διατομών γωνιακών με άνισα τμήματα (πέλματα) στους κύριους άξονες, υπάρχει μια ροπή αντίστασης για κάθε γωνία.
Για ένα συντηρητικό (υπέρ της ασφάλειας) σχεδιασμό, οι μελετητές πολιτικοί μηχανικοί συχνά ανησυχούν για το συνδυασμό του υψηλότερου φορτίου (εφελκυστικού ή θλιπτικού) και της χαμηλότερης ελαστικής ροπής αντίστασης για ένα δεδομένο τμήμα του στοιχείου, αν και στην περίπτωση που η φόρτιση είναι καλά κατανοητή μπορεί κανείς να επωφεληθεί από τις διαφορετικές τιμές για εφελκυσμό και θλίψη, ώστε να πετύχει πιο αποδοτικό (οικονομικό) σχεδιασμό. Σε αεροναυπηγικές και διαστημικές εφαρμογές όπου ο σχεδιασμός πρέπει να είναι πολύ λιγότερο συντηρητικός για την εξοικονόμηση βάρους, συχνά απαιτούνται κατασκευαστικές δοκιμές για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια, μιας και η εξάρτηση από τη δομική ανάλυση και μόνον είναι πιο δύσκολη (και ακριβή) για να πιστοποιηθεί.
External links
Κατηγορία:Επιστήμη υλικών Κατηγορία:Μηχανική
Ταντέους Σλουσάρσκι
Ο Ταντέους Σλουσάρσκι (πολωνικά: Tadeusz Slusarski, 19 Μαΐου 1950 - 17 Αυγούστου 1998) ήταν Πολωνός χρυσός Ολυμπιονίκης στο άλμα επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, καθώς και αργυρός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 (πίσω από ένα άλλο Πολωνό, τον Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1977 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου
Άσχημη μέρα στο μαύρο βράχο
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Σπένσερ Τρέισι (αριστερά) και ο Τζον Έρικσον σε σκηνή της ταινίας]] Το Άσχημη μέρα στον μαύρο βράχο (Αγγλ. Bad Day At Black Rock) είναι μια ταινία θρίλερ, παραγωγής 1955 σε σκηνοθεσία Τζον Στάρτζες. Η ταινία δανείζεται στοιχεία από φιλμ νουάρ και γουέστερν. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Σπένσερ Τρέισι πλαισιωμένος από τους Ρόμπερτ Ράιαν, Αν Φράνσις, Ντιν Τζάγκερ και Έρνεστ Μποργκνάιν.
Το 2018 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Υπόθεση
Το 1945 ο Τζον Τ. Μακρίντι (Σπένσερ Τρέισι), ένας βετεράνος του πολέμου, με μερική παράλυση, αποβιβάζεται απ' την ταχεία Σάδερν Πασίφικ σε μια μικρή ερειπωμένη πόλη της ερήμου του "Μαύρου Βράχου" (Black Rock). Οι κάτοικοι του συμπεριφέρονται με παράξενο τρόπο κι είναι όλοι καχύποπτοι κι απρόθυμοι να του δώσουν τις πληροφορίες που χρειάζεται ώστε να εντοπίσει τον άνθρωπο για τον οποίο βρίσκεται στην πόλη. Ο Μακρίντι θέλει μόνο να βρει έναν Ιάπωνα ονόματι Κοκόμο και μετά να φύγει απ' τον "Μαύρο Βράχο". Καθώς ο Μακρίντι περιφέρεται ζητώντας πληροφορίες μια συμμορία ανδρών που απαρτίζεται επί το πλείστον από κακοποιούς, με αρχηγό το Ρίνο Σμιθ (Ρόμπερτ Ράιαν) του στήνει παγίδες ώστε να μην καταφέρει να ανακαλύψει τι απέγινε ο Κοκόμο κι ενώ οι ώρες περνούν, η ζωή του ίδιου του Μακρίντι βρίσκεται να απειλείται όλο και περισσότερο και το ανθρωποκυνηγητό ξεκινά όταν ο Μακρίντι ανακαλύπτει τι συνέβη στον Κοκόμο.
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
1769 Καρλοστόρες
Ο Καρλοστόρες (Carlostorres) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1966 από τον Αργεντινό αστρονόμο Θένον (Ζήνωνα) Περέιρα, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο της Κόρντομπα στην Αργεντινή. Ο Καρλοστόρες υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανακάλυψε ο Περέιρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Καρλοστόρες είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρλοστορες
Έμρε Τζαν
Ο Έμρε Τζαν (τουρκικά: Emre Can, προφέρεται: [ˈɛmrɛ ˈd͡ʒɑn],, ή Έμρε Τσαν όπως αναφέρεται κάποιες φορές, γεννημένος στις 12 Ιανουαρίου 1994) είναι τουρκικής καταγωγής Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Μπορούσια Ντόρτμουντ, ως δανεικός από τη Γιουβέντους, καθώς και στην εθνική Γερμανίας. Αγωνίζεται κυρίως στη θέση του κεντρικού χαφ, ενώ μπορεί να παίξει και ως αμυντικός μέσος, κεντρικός αμυντικός ή πλάγιος αμυντικός.
Αρχή
Ο Τζαν γεννήθηκε το 1994 στη Φραγκφούρτη από Τούρκους γονείς. Έπαιζε για τη SV Blau-Gelb Frankfurt από την ηλικία των έξι και έμεινε στην ομάδα μέχρι το 2006, οπότε γράφτηκε στην ακαδημία της Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Το 2009 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μπάγερν Μονάχου.
Μπάγερν Μονάχου
Ο Τζαν έπαιξε κυρίως ως μέσος στη δεύτερη ομάδα της Μπάγερν Μονάχου. Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα στο Σούπερ Καπ Γερμανίας 2012, ενώ στη Μπούντεσλιγκα έπαιξε για πρώτη στις 13 Απριλίου 2013 απέναντι στην ΦΚ Νυρεμβέργη. Πέτυχε το πρώτο και μοναδικό του τέρμα στο πρωτάθλημα στις 27 Απριλίου 2013, στον αγώνα με την ΣΚ Φράιμπουργκ, ο οποίος έληξε με σκορ 1-0.
Μπάγερ Λεβερκούζεν
Στις 2 Αυγούστου 2013 ο Τζαν υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Μπάγερ Λεβερκούζεν.
Στις 31 Αυγούστου 2013 ο Τζαν έκανε το ντεμπούτο του για την Werkself, όταν μπήκε ως αλλαγή του Στέφαν Ράιναρτζ στο 80ο λεπτό του αγώνα με τη Σάλκε 04 (0-2). Πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την ομάδα στις 26 Οκτωβρίου 2013 στον αγώνα με την Άουγκσμπουργκ σε αγώνα που έληξε με σκορ 2-1 - ο Τζαν πέτυχε το νικητήριο τέρμα.
Ο Τζαν έκανε το ντεμπούτο του στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Old Trafford, σε αγώνα που έληξε με σκορ 4-2 υπέρ της γηπεδούχου ομάδος.