cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Μεδεώνα
Η μάχη
Η πόλη της Μεδεώνας βρίσκονταν περίπου 11 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη ακτή. Η πολιορκία της ήδη διαρκούσε αρκετούς μήνες (δυο με τρεις) καθώς ο  Άγρων  θα έπρεπε  να προετοιμάσει το στρατό του, να συγκεντρώσει ένα στόλο από πολυάριθμες  λέμβους και να εκτελέσει ένα μακρύ ταξίδι από τις ακτές της  Ιλλυρίας στις ακτές της Ακαρνανίας. Η  πολιορκία ήταν σε εξέλιξη   το καλοκαίρι και το Σεπτέμβριο του 231 π.Χ. και οι Αιτωλοί χρησιμοποιούσαν κάθε είδος πολιορκητικής  μηχανής προκειμένου να καταλάβουν την πόλη. Εκείνο το μήνα τερματίζονταν η θητεία του υφιστάμενου στρατηγού και  θα έπρεπε να εκλεγεί  από την Συμπολιτεία  νέος  στρατηγός  για το επόμενο έτος (231-230 π.Χ.). Στην θέση αυτή εκλέχθηκε ο Αγέλαος.
Η απόφαση αυτή πάρθηκε από την Συνέλευση μια μέρα πριν από την ημέρα της εκλογής των νέου στρατηγού. Την νύχτα μια δύναμη από 100 ιλλυρικές λέμβους προσορμίστηκε  στην κοντινή προς την πόλη ακτή. Το ξημέρωμα οι λέμβοι έριξαν άγκυρες και αποβίβασαν με μυστικότητα   5.000 πολεμιστές που κινήθηκαν συντεταγμένα  κατά λόχους προς το εσωτερικό. Οι Αιτωλοί όταν αντιλήφτηκαν ότι τους πλησίαζε εχθρός ξαφνιάστηκαν έχοντας όμως εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους έσπευσαν να τον αντιμετωπίσουν. Έτσι έταξαν το μεγαλύτερο μέρος από το βαρύ πεζικό και το ιππικό τους μπροστά στο στρατόπεδο τους και έστειλαν ένα τμήμα από ιππείς και ελαφρούς πεζούς να καταλάβει κάποιους  δυσπρόσιτους  λόφους που βρίσκονταν μπροστά  και στα δεξιά τους. Οι Ιλλυριοί όμως υπερτερώντας σε αριθμό κατάφεραν  με την ορμή και την συνοχή τους να εκδιώξουν τους ελαφρούς πεζούς από τους λόφους και να αναγκάσουν το ιππικό να συμπτυχθεί  προς την υπόλοιπη παράταξη τους. Οι Ιλλυριοί έχοντας το πλεονέκτημα της υψηλότερης θέσης κινήθηκαν από εκείνους τους λόφους προς την πεδιάδα που ήταν παραταγμένοι  οι αντίπαλοι τους και τους επιτέθηκαν. Οι Αιτωλοί δεν άντεξαν για πολύ η παράταξή τους διαλύθηκε την ίδια στιγμή που και οι πολιορκημένοι επιτέθηκαν εναντίον τους. Έτσι υποχώρησαν άτακτα έχοντας πολλές απώλειες και εγκαταλείποντας στους αντιπάλους τα όπλα και τις αποσκευές τους. Οι Ιλλυριοί αφού συγκέντρωσαν τα λάφυρα τους αποχώρησαν αμέσως  ενώ οι  Αιτωλοί εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια για να καταλάβουν την πόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Αβδελλάς Ρεθύμνης
Ο Αβδελλάς είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Αγίου Μάμαντος, της δημοτικής ενότητας Γεροποτάμου, του δήμου Μυλοποτάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυλοποτάμου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αβδελλάς βρίσκεται στο Α.ΚΑ. τμήμα του νομού Ρεθύμνης, πάνω στον οδικό άξονα που συνδέει το Πέραμα με τα Ανώγεια, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 34 χλμ. περίπου ΝΑ του Ρεθύμνου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Μάμ(μ)αντος του νομού Ρεθύμνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Μάμαντος και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεροποτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από το δήμο Γεροποτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυλοποτάμου.
Ονομασία
To όνομα του χωριού πιθανώς προέρχεται από τον πρώτο οικιστή που λεγόταν «Αβδελλάς», επώνυμο που αναφέρεται σε κτητορική επιγραφή στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στο χωριό Σελί της επαρχ. Ρεθύμνου (Gerola, Monumenti Veneti ecc. vol. IV, σ. 477). Υπάρχει και η εκδοχή, όμως, να προέρχεται από τη λέξη βδέλλα (αβδέλλα). Οι κάτοικοι, πολλές φορές προφέρουν το χωριό ως τ’ Αβδελλά.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Αβδελλάς αναφέρεται στην επαρχία Μυλοποτάμου το 1577 από το Fr. Barozzi, (P27v) ως Avdhela, από τον Καστροφύλακα (K175) ως Avdela με 91 κατοίκους το 1583, και από το Βασιλικάτα (Μνημεία Κρητ. Ιστορ. τόμ. V, σ. 131) ως Avdhela. Στην τούρκικη απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Avdela με 9 χαράτσα (Ν. Σταυρινίδη, Μεταφράσεις τουρκικών εγγράφων κ.λπ. τόμ. Β', σ. 129). Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με το σημερινό όνομα Αβδελλάς στο δήμο Αβδανιτών με 127 χριστιανούς κατοίκους και, το 1900 στον ίδιο δήμο με 162 κατοίκους. Στις 5 Ιανουαρίου του 1826, Κρητικοί επαναστάτες, επιτέθηκαν εναντίον 300 Τούρκων και σκότωσαν τους αρχηγούς τους, Πεντεβή και Δερβίση. Επικεφαλής των Ελλήνων ήταν ο Σταυράλης Νιώτης και ο Αν. Παλμέτης. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1943, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής συνέλαβαν και εκτέλεσαν σχεδόν όλους του άνδρες του χωριού, καθώς και αρκετούς από τα γειτονικά χωριά Άγιος Μάμας, Αβδανίτες, Κάλυβος.
Αξιοθέατα
Στον Αβδελλά βρίσκονταν κάποτε δύο μοναστήρια, των οποίων η ανάμνηση σώζεται με διάφορους θρύλους στην περιοχή. Σύμφωνα με τον P. Faure, βορείως του οικισμού, στη θέση «Κελλιά», υπήρχε μοναστήρι γύρω από τον σπηλαιώδη ναό της Υπαπαντής. Σώζονται ακόμα ερείπια κελιών, τα οποία και έδωσαν την ονομασία στην περιοχή. Ερείπια κελιών σώζονται και στη θέση «Μοναστήρια», γύρω από το ναό του Αφέντη Χριστού. Γύρω από τα ερείπια υπάρχουν διαμορφωμένες αναβαθμίδες που σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ανήκαν στη μονή της περιοχής.
Διάφορα
Ο Αβδελλάς εξυπηρετείται εκκλησιαστικά από την ενορία του Αγίου Μάμαντος που υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Στην περιοχή είχε ξεσπάσει πυρκαγιά τον Αύγουστο του 2011, που κατέκαψε 50 στρέμματα χορτολιβαδικής και 10 στρέμματα δασικής έκτασης. Υπάρχει τραγούδι, γραμμένο σε κρητική παραδοσιακή μουσική και σε στίχους του Η. Ζούτσου, αφιερωμένο στη μνήμη των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς, το 1943, με τον τίτλο «Οι Αντρειωμένοι (Αβδελλάς 1943)».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Αχμέτ Καμάλ
Ο Αχμέτ Καμάλ (1851-1923) ήταν Αυγύπτιος αιγυπτιολόγος και πρωτοπόρος αρχαιολόγος στην Αίγυπτο.
Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1851 στην Αίγυπτο. Μαθήτευσε στον Γερμανό αιγυπτιολόγο Χάινριχ Μπρούγκς. Διετέλεσε διευθυντής του Αιγυπτιακού Μουσείου στο Κάιρο.
Πηγές
Καμαλ
Ιωάννα Β΄ της Ωβέρνης
Η Ιωάννα Β΄, γαλλ.: Jeanne ΙΙ comtesse d' Auvergne et Boulogne, (1378 - π.1424) από τον Οίκο του Ωβέρν, ήταν κόμισσα του Ωβέρν και του Μπουλόν από το 1394 έως το 1424. Έγινε γνωστή για τη διάσωση της ζωής του ανιψιού τού συζύγου της, Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας, κατά τη διάρκεια του καταστροφικού Χορού των Φλεγομένων Ανδρών.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ωβέρν & Μπουλόν (απεβ. 1394) και της Αλιενόρ ντε Κομένζ. Ο πάππος τής Ιωάννας, ο Ιωάννης Α΄ κόμης του Ωβέρν & Μπουλόν, ήταν θείος της βασίλισσας Ιωάννας (συζύγου του Ιωάννη Β΄), προηγούμενης κόμισσας του Ωβέρν & Μπουλόν (ως Ιωάννας Α΄). Ο πάππος της Ιωάννης Α΄ κληρονόμησε τις κομητείες, όταν ο μικρανιψιός του -ο γιος της Ιωάννας Α΄ από έναν προηγούμενο γάμο, ο Φίλιππος Α΄ δούκας της Βουργουνδίας- απεβίωσε χωρίς απογόνους. Η μητέρα της Ιωάννας Β΄ ήταν απόγονος του Πέτρου Β΄ λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, εγγονού του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας.
O ρόλος της στον Χορό των Φλεγομένων
Στην ηλικία των δεκαπέντε, η Ιωάννα Β΄ ήταν παρούσα στον περίφημο Χορό των Φλεγομένων Ανδρών, που έδωσε η βασίλισσα Ισαβέλλα, σύζυγος του Καρόλου ΣΤ΄ (ανιψιού του δούκα του Μπερρύ) στις 28 Ιανουαρίου 1393. Κατά τη διάρκεια αυτού ο βασιλιάς και πέντε ευγενείς ντυμένοι ως άγριοι, φορώντας "κοστούμια από λινό ύφασμα ραμμένα στο σώμα τους και εμποτισμένα με ρητινώδες κερί ή πίσσα για να κρατήσουν ένα κάλυμμα από ξεφτισμένη κάνναβη", προχώρησαν για να χορέψουν αλυσοδεμένοι μαζί. Κάποια στιγμή ο βασιλιάς χωρίστηκε από τους άλλους και πήγε προς τη δούκισσα, που αστειευόμενη αρνήθηκε να τον αφήσει να φύγει, μέχρι να της πει το όνομά του. Όταν ο αδελφός του Καρόλου ΣΤ΄, ο Λουδοβίκος Α΄ δούκας της Ορλεάνης, έβαλε κατά λάθος φωτιά στους άλλους χορευτές, η Ιωάννα Β΄ τύλιξε τον βασιλιά στις φούστες της, προστατεύοντάς τον από τις φλόγες και έσωσε τη ζωή του.
Κόμισσα του Ωβέρν
Μετά το τέλος του πατέρα της το 1394, η Ιωάννα Β΄ έγινε κόμισσα του Ωβέρν & Μπουλόν. Η Ιωάννα Β΄ χήρεψε μετά το τέλος του δούκα του Μπερύ το 1416. Λίγο μετά παντρεύτηκε τον Γεώργιο του Λα Τρεμουάιγ. Ωστόσο, δεν απέκτησαν παιδιά και μετά το τέλος της, το 1424, οι κομητείες πέρασαν στην εξαδέλφη της, τη Μαρία Α΄ του Ωβέρν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1389 τον Ιωάννη των Βαλουά δούκα του Μπερρύ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες της Ωβέρνης Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Πλημμύρι Ρόδου
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Πλημμύρι θεωρείται τόπος σημαντικής οικολογικής σημασίας μιας και είναι τόπος αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας Caretta Caretta. Πρόκειται για ένα φυσικό όρμο και η παράκτια ζώνη της παραλίας (μήκους 1.700 μέτρα και μέσου πλάτους 25) καλύπτεται από άμμο και βότσαλο όπως και ο θαλάσσιος πυθμένας της. Στην γύρω από την ακτή περιοχή υπάρχουν διάσπαρτα σπίτια ενώ η γη καλύπτεται από καλαμιώνες, αμμοθίνες, ποολίβαδα, αγροτικές εκτάσεις με σημαντικά ποσοστά φυσικής βλάστησης καθώς και από μη αρδευόμενες αρόσιμες εκτάσεις. Στα βορειοανατολικά της υπάρχει καταφύγιο αλιευτικών σκαφών.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Κατταβίας του τότε δήμου Νότιας Ρόδου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Λαχανιά κσι την νησίδα Χήνα αποτελούν την κοινότητα Λαχανιάς που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Αταβύρου του δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 απογράφησαν 29 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Βάλτα Μεσσηνίας
Ιστορία
Το χωριό αρχικά ήταν κτισμένο ανατολικά της σημερινής του θέσης, σε τοποθεσία που εγκαταλείφθηκε για λόγους ασφαλείας. Το χωριό αναφέρεται σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Η Βάλτα (Valta) ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδιάς (Κυπαρισσία), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Ο οικισμός αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως κομμάτι του δήμου Εράνης της επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 66 κατοίκων ενώ αργότερα, μέχρι και το 1997, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα της ίδιας επαρχίας. Το 1997, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας» υπήχθη στο δήμο Γαργαλιάνων ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει στο δήμο Τριφυλίας.
Κτίρια και αξιοθέατα του χωριού
Στο κτίριο του παλιού σχολείου λειτουργεί μουσείο στο οποίο εκτίθενται πετρώματα και απολιθώματα από την Ελλάδα και την Αφρική καθώς και πίνακες ζωγραφικής. Κοντά στη χωριό βρίσκονται ο καταρράκτης του φαραγγιού «Κόκκινα Πατερά» και το δάσος της Βαγγελίστρας που πήρε την ονομασία του από την ομώνυμη μονή. Στο ομώνυμο δάσος υπάρχει και φράγκικη βρύση που χρονολογείται στις αρχές του 13ου αιώνα.
Λίλιθ
Όταν ο Αδάμ προσπάθησε να την καθυποτάξει, η Λίλιθ πρόφερε το ιερότερο από τα ονόματα του Θεού και υψώθηκε στον ουρανό. Ο Αδάμ παραπονέθηκε στον Θεό, ο οποίος της έδωσε την επιλογή ή να υποταχθεί στον Αδάμ είτε να φύγει από τον Κήπο της Εδέμ και πολλά από τα παιδιά που θα κάνει να πεθαίνουν. Η Λίλιθ, για να μπορέσει να έχει ελεύθερη βούληση, διάλεξε να εγκαταλείψει τον Κήπο της Εδέμ. Έπειτα από τη φυγή της, ο Αδάμ νιώθοντας μοναξιά παρακάλεσε τον Θεό και του έδωσε μια γυναίκα υποτακτική, την Εύα.
Παρουσία και λατρείες
Λίγο αργότερα την ξανασυναντάμε στις Εβραϊκές δοξασίες ως δαιμόνισσα της ερήμου και η πρώτη «επίσημη» εμφάνισή της στο Εβραϊκό και Χριστιανικό δόγμα με το όνομα Λίλιθ γίνεται με μια πολύ σύντομη αναφορά στη Βίβλο, όπου αναφέρεται και πάλι ως δαιμόνισσα, καθώς και στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο χαρακτήρας της Λίλιθ ξεκινά πλέον να έχει «πρωταγωνιστικό ρόλο» στις δοξασίες που σχετίζονται με το Σκότος και η πρώτη σοβαρή αναφορά της γίνεται στο Εβραϊκό Ταλμούδ. Πριν όμως από όλες τις προαναφερόμενες γραπτές παρουσίες της, συναντάμε και πολλές ταυτίσεις της στις λαϊκές δοξασίες με διάφορες άλλες αρχαίες Θεότητες όπως η Εκάτη, η Περσεφόνη, η ινδική Κάλι και άλλες.
Με όλες αυτές τις προ-εβραϊκές εμφανίσεις της, γεννάται η απορία για το κατά πόσον η ιστορία της Λίλιθ ως πρωτόπλαστης προϋπήρξε και κρίθηκε απόκρυφη ή προστέθηκε αργότερα. Πάντως σίγουρα λύνει τον γρίφο που δημιουργεί το πρώτο με το δεύτερο Βιβλίο της Γένεσης, αναφέροντας αρχικά στο πρώτο ότι ο Θεός έπλασε τον άνδρα και τη γυναίκα ενώ αργότερα στο δεύτερο παρουσιάζοντας τον άνδρα μόνο και με ανάγκη για συντροφιά.
Την ξανασυναντάμε στη Μεσαιωνική θρησκευτική ζωγραφική, όπου αναπαριστάται ως ο πειρασμός του Αδάμ και της Εύας (ο απαγορευμένος καρπός) είτε ως φίδι με γυναικείο κεφάλι είτε ακόμα μερικές φορές ως κανονική γυναίκα που τους προσφέρει τον καρπό. Αυτό είναι κάτι που μας οδηγεί στο να συνδέσουμε τον Όφι του κήπου της Εδέμ με τη Λίλιθ.
Κατά τον ίδιο αιώνα, η Λίλιθ ξεκινά αργά αλλά σταθερά να μεταλλάσσεται από πλάσμα δαιμονικό σε σύμβολο θηλυκότητας. Πάμπολλες φεμινίστριες τη λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα που απαρνείται ακόμα και τον κήπο της Εδέμ για χάρη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της και η δαιμονική και παιδοκτόνος πλευρά της παραμερίζεται και απορρίπτεται.
Τα νεοπαγανιστικά κινήματα (όπως το Wicca) αποδέχονται τη Λίλιθ ως Θεότητα-Προστάτιδα της σκοτεινής γυναικείας πλευράς αλλά και του γυναικείου ερωτισμού, θέλοντας έτσι να δείξουν ότι αντιτίθενται στη φαλλοκρατική καθημερινότητα. Λατρεύεται όμως μέχρι τις μέρες μας και από διάφορα σκοτεινά τάγματα με την αρχική της μορφή, ως Αρχόντισσα του Σκότους δηλαδή, καθώς και ως η Ηγέτιδα των άυλων Βαμπίρ (incubi & succubi).
Αυτή η φανερή αντίθεση μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την προϋπόθεση της ύπαρξης θηλυκού ανθρώπου πριν την Εύα. Και αφού μόνο η Εύα αναφέρεται στον κήπο της Εδέμ, η πρoκάτοχός της θα πρέπει να έφυγε πριν το όλο σκηνικό. Η απουσία της Λίλιθ από τη Βίβλο εξηγείται λόγω της πατριαρχικής αντίληψης και επικράτησης των Ιουδαίων/Χριστιανών.
Ο σημιτικός θρύλος περιγράφει τη Λίλιθ να αρνείται την επιβολή του Αδάμ (σεξουαλικά κατά το να είναι "από κάτω"), και σε στιγμή πικρίας ξεστόμισε το ιερότερο των ονομάτων του Θεού και πέταξε στον αέρα, με αποτέλεσμα να διωχτεί από τον Θεό στην έρημο. Η μόνη αναφορά στις τωρινές γραφές τις Βίβλου είναι κατά Ιεζεκιήλ, όπου μιλάει για τη ζωή της στην έρημο. Η Λίλιθ περιγράφεται με διάφορες μορφές, που επισκέπτεται τα όνειρα ανδρών και συνευρίσκεται μαζί τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογίες της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Θεολογία Κατηγορία:Δαίμονες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θρυλικοί προγεννήτορες Κατηγορία:Δαίμονες
Γενικές εκλογές της Ουρουγουάης (2014)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ουρουγουάη στις 26 Οκτωβρίου 2014, ταυτόχρονα με ένα συνταγματικό δημοψήφισμα. Καθώς κανείς υποψήφιος δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία, διεξήχθη δεύτερος γύρος στις 30 Νοεμβρίου 2014. Οι προκριματικές εκλογές έγιναν την 1η Ιουνίου 2014.
Ο πρόεδρος Χοσέ Μουχίκα δεν μπορούσε να διεκδικήσει και άλλη θητεία λόγω συνταγματικού κωλύματος. Το κυβερνών Ευρύ Μέτωπο όρισε ως υποψήφιο τον Ταμπαρέ Βάσκες, ο οποίος επικράτησε του υποψηφίου του Εθνικού Κόμματος Λουίς Αλμπέρτο Λακάγιε με τη μεγαλύτερη διαφορά από τότε που εισήχθη το σύστημα των δύο γύρων, το 1999. Το Ευρύ Μέτωπο διατήρησε την πλειοψηφία του στη Βουλή με 50 επί συνόλου 99 εδρών.
Πλαίσιο
Γύρω στις 250.000 ήταν οι νέοι ψηφοφόροι που ψήφισαν στις εκλογές εκείνες. Σημαντικό μέρος της προεκλογικής εκστρατείας έγινε μέσω των κοινωνικών δικτύων.
Αποτελέσματα
Εντός του συνασπισμού Ευρύ Μέτωπο, το Κίνημα για τη Λαϊκή Συμμετοχή κέρδισε 6 έδρες στη Γερουσία, το Μέτωπο Liber Seregni κέρδισε 3 και το Σοσιαλιστικό Κόμμα πήρε 2. Έπειτα από τη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου των εκλογών, το Ευρύ Μέτωπο κέρδισε μία επιπλέον έδρα στη Γερουσία, εξασφαλίζοντας την πλειοψηφία, καθώς ο αντιπρόεδρος Ραούλ Σέντικ έγινε αυτομάτως μέλος της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014
Βασιλική της Γλυφάδας
Η Βασιλική της Γλυφάδας είναι πρώην χριστιανικός ναός στη Γλυφάδα, στην Περιφέρεια Αττικής, στην Ελλάδα.
Τοποθεσία
Η συγκεκριμένη κατασκευή βρίσκεται σε κοντινή απόσταση της ακτής της Γλυφάδας, πλησίον της Λεωφόρου Ποσειδώνος.
Ιστορία και περιγραφή
Ανεγερθείσα κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, η συγκεκριμένη βασιλική, πλάτους 15,72 μέτρων, αποτελείτο από τρία κλίτη με νάρθηκα. Οι κιονοστοιχίες οι οποίες χώριζαν τα τρία κλίτη ήσαν συνδεδεμένες μεταξύ τους μέσω χαμηλού ύψους τοιχίου. Το δάπεδο του νάρθηκα, του κεντρικού κλίτους, καθώς και του ιερού, ήταν καλυμμένο με μαρμάρινες πλάκες. Μεταξύ του 6ου και του 7ου αιώνα, η βασιλική καταστράφηκε, ενώ, στη συνέχεια, αντικαταστάθηκε από μικρότερου μεγέθους χριστιανικό ναό, ο οποίος δεν περιελάμβανε παρά μόνον το κεντρικό κλίτος της αρχικής κατασκευής.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Βασιλικές στην Ελλάδα
Ελληνική βασιλική οικογένεια
Ο πρώην Βασιλικός οίκος της Ελλάδας ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Α΄ Βασιλέα των Ελλήνων, και ανέδειξε έξι ανώτατους άρχοντες της Ελλάδας έως την έκπτωσή της το 1974. Θεωρείται κλάδος του ευρωπαϊκού βασιλικού Οίκου του Ολδεμβούργου (Όλντενμπουργκ), (που συναποτελείται από τους παλαιότερους επιμέρους πριγκιπικούς κλάδους Σλέσβιγκ-Χολστάιν, Ζόντερμπουργκ, και Γκλύξμπουργκ), της Δανίας, της αρχαιότερης Μοναρχίας της Ευρώπης.
Ο συγκεκριμένος Οίκος έχει έναν πλάγιο κλάδο, τον οποίον ίδρυσε ο Ανδρέας (1882-1944), πρίγκιπας της Ελλάδας. Με το γάμο του γιου του, Φιλίππου(1921-2021) με την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου (1926-2022), ο γιος τους Κάρολος (γενν. 1948) έγινε διάδοχος του θρόνου του Ηνωμένου Βασιλείου(1952-2022), και από το 2022 βασιλιάς.
Τα μέλη της πρώην Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας, όντες απόγονοι από πατρογονία του Βασιλιά Χριστιανού Θ΄ της Δανίας φέρουν παραπλεύρως του τίτλου «της Ελλάδας» τον τίτλο «της Δανίας». Παραδοσιακά αναφέρονται ως «Πρίγκιπες της Ελλάδος και της Δανίας».
Τωρινά μέλη
Η Ελληνική βασιλική οικογένεια περιλαμβάνει τους εξής:
Ιστορικά μέλη
thumb|right|200px|Διακριτικό σήμα των Βασιλέων της Ελλάδας
Γενεαλογία του Οίκου των Βασιλέων Δανίας-Ελλάδας
Σημείωση: Εμφανίζονται τα σημαντικότερα από τα άρρενα μέλη.
Βιβλιογραφία
* *
Η Κόρη του Δράκουλα
right|thumb|150px|Η αφίσα της ταινίας Η Κόρη του Δράκουλα (Dracula's Daughter) είναι Αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1936 σκηνοθετημένη απ' τον Λάμπερτ Χίλιμερ βασισμένη σε ένα σενάριο του Γκάρετ Φορτ *σεναριογράφος της πρώτης ταινίας). Η ταινία αυτή είναι η συνέχεια της ταινίας Δράκουλας (1931). Παρ' όλο που η ταινία βασίζεται στον χαρακτήρα του Κόμη Δράκουλα από το μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, η ταινία αρχικά θα ήταν η κινηματογραφική μεταφορά του διεγραμμένου πρώτου κεφαλάιου στο μυθιστόρημα του Στόκερ,Ο Καλεσμένος του Δράκουλα. Στοιχεία επίσης δανείζονται από την νουβέλα Καρμίλα του Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φανού.
Πλοκή
Αυτή η ταινία αρχίζει εκεί που τελειώνει η προηγούμενη. Δύο αστυνομικοί ανακαλύπτουν τον καθηγητή Βαν Χέλσινγκ στο υπόγειου του Αββαείου του Κάρφαξ, έχοντας τρυπήσει τον Κόμη Δράκουλα στο φέρετρό του με ένα μυτερό παλούκι. Χωρίς να πιστέψουν τις παράξενες ασυναρτησίες του καθηγητή για βαμπίρ, τον μεταφέρουν στο αστυνομικό τμήμα μαζί με το πτώμα του Δράκουλα και του Ρένφιλντ. Ο αρχηγός της αστυνομίας, ο σερ Μπάσιλ Χάμφρι, έχωντας τις ίδιες γνώμες και σκέψεις με τους δύο αστυνομικούς, στέλνει τον καθηγητή Βαν Χέλσινγκ υπό την επιτήριση του φίλου του Δρ Τζέφρεϊ Γκαρθ, τον οποίο ο Βαν Χέλσινγκ σχεδιάζει να προσλάβει ως δικηγότο.
Εν τω μεταξύ, η κόρη του Δράκουλα, η Κόμισσα Μαρία Ζαλέσκα, με την βοήθεια του υπηρέτη της, Σάντορ, κλέβει το πτώμα του πατέρα της και το καιει, ελπίζοντας να απελευθερωθεί απ΄ τον βαμπιρισμό της. Μετά την αποτυχία αυτή, η Κόμισσα Ζαλέσκα ζητάει βοήθεια απ' τον Δρ. Γκαρθ, χωρίς να του πει πως είναι βαμπίρ. Σύντομα όμως αρχίζει να ερωτεύεται τον γοητευτικό επιστήμονα, με το μόνο εμπόδιο για να γίνει δικός της είναι η αρραβωνιαστικιά του και γραμματέας Τζάνετ Μπλέικ, και ασφαλώς ο καθηγητής Βαν Χέλσινγκ που έχει βάλει στο μάτι τη νεαρή κόμισσα υποπτεύοντάς την για την κόρη του Δράκουλα.
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1936 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Ντουνέκι
thumb|δεξιά| Τα ντονέκια είναι μια τουρκική ράτσα περιστεριών.
Διατροφή
Τα οικότροφα ντουνέκια όπως και κάθε ράτσα περιστεριών τρέφονται κυρίως με σιτάρι και καλαμπόκι. Όμως υπάρχουν και άλλες τροφές όπως το κεχρί και το ηλιοτρόπιο. Επίσης υπάρχουν κι άλλες τροφές και μερικές από αυτές είναι: 4 εποχών, χωρίς σιτάρι, basic, χηρείας, special αγώνων.
Πέταγμα
Το χαρακτηριστικό αυτής της ράτσας είναι ότι κάνει πολύ ιδιαίτερο πέταγμα, εναέρια τούμπα και προσγειώνονται μετά στο έδαφος.
Αναπαραγωγή
Τα Ντονέκια όπως και τα υπόλοιπα περιστέρια από την περίοδο της αναπαραγωγής γεννάνε 2 αυγά και εκκολάπτονται από 20-22 ημέρες.
Κατηγορία:Περιστερίδες
Χαλέπιος πεύκη
Η χαλέπιος πεύκη ή κοινό πεύκο (βοτανική ονομασία: Pinus halepensis, συν. Pinus maritima - Πεύκη η χαλέπιος) είναι ένα διαδεδομένο είδος πεύκου, που ευδοκιμεί στη Μεσόγειο. Απαντάται κυρίως στο Μαρόκο, την Ισπανία, τη νότια Γαλλία, την Ιταλία, την Κροατία, την Ελλάδα, την Τυνησία και τη Λιβύη και υπάρχει επίσης ένας πληθυσμός στη Συρία, το Λίβανο, το Ισραήλ και στη νοτιονανατολική Τουρκία, όπου και περιγράφηκε αρχικά το είδος. Στην Ελλάδα βρίσκεται στην Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Κρήτη, Εύβοια, στα νησιά του Αιγαίου, στη Χαλκιδική και στα νησιά του Ιονίου, σχηματίζοντας δάση. Αναπτύσσεται σε χαμηλό υψόμετρο, μέχρι τα 1.000 μέτρα. Προτιμά τις ξερές και ζεστές περιοχές και τα ασβεστολιθικά εδάφη που δεν συγκρατούν υγρασία.
Η χαλέπιος πεύκη αποτελεί το κυρίαρχο είδος πεύκης της δυτικής και κεντρικής ζώνης των παραλίων της Μεσογείου. Μαζί με το συγγενικό είδος της τραχείας πεύκης (Pinus brutia Ten.), που την αντικαθιστά στην ανατολική ζώνη, συγκροτούν τα Μεσογειακά πευκοδάση, τα πιο σημαντικά δασικά οικοσυστήματα της Μεσογείου. Στην Ελλάδα, τα δάση χαλεπίου πεύκης αποτελούν το 11% των συνολικών δασών, καλύπτοντας έκταση 370.000 εκταρίων, μια έκταση που δεν παραμένει σταθερή λόγω των δασικών πυρκαγιών και της φυσικής αναγέννησης των πευκοδασών μέσα από αυτή.
Περιγραφή
Είναι μικρό προς μεσαίο δέντρο με ύψος 15 με 30 μέτρα και διάμετρο κορμού που φτάνει τα 60 εκατοστά και σε σπάνιες περιπτώσεις μέχρι το ένα μέτρο. Οι βελόνες είναι πολύ λεπτές, έχουν μήκος μέχρι 15 εκατοστά και έχουν ένα χαρακτηριστικό κιτρινωπό πράσινο χρώμα. Οι βελόνες αναπτύσσονται ανά δυο σε βραχυκλάδια. Οι κώνοι είναι στενοί και αρχικά πράσινοι, ενώ όταν ωριμάσουν ύστερα από περίπου δύο χρόνια είναι καφεκόκκινοι. Στη συνέχεια ανοίγουν σιγά για τα επόμενα χρόνια, μια διαδικασία που επιταχύνεται με την έκθεση σε θερμότητα, όπως σε μία δασική πυρκαγιά. Οι σπόροι παρασύρονται από τον αέρα.
Αναπαραγωγή
μικρογραφία|αριστερά|Κώνοι χαλέπιου πεύκης Η χαλέπιος πεύκη, όπως άλλωστε όλα σχεδόν τα είδη πεύκου, είναι υποχρεωτικά σπερματοαναγεννητικό φυτό (δεν διαθέτει δηλαδή την ικανότητα της αναβλάστησης) αντίθετα με αρκετά είδη φρυγάνων. Το γεγονός αυτό παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από τον Θεόφραστο. Οι κώνοι και τα σπέρματα ωριμάζουν στην αρχή του καλοκαιριού, ανοίγουν πάνω στο δέντρο και τα σπέρματα διασπείρονται γρήγορα και συχνά σε σημαντικές αποστάσεις χάρη στα πτερύγια που διαθέτουν (φαινόμενο ανεμοχωρίας). Υπολογίζεται ότι ένα ώριμο δέντρο χαλεπίου πεύκης παράγει αρκετές χιλιάδες σπέρματα κάθε χρόνο. Όμως, αρκετά από αυτά δεν απελευθερώνονται και παραμένουν κλειστά πάνω στο δέντρο για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα, μπορεί και περισσότερο από 10 χρόνια. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, που ονομάζεται βραδυχωρία, είναι η δημιουργία μιας υπέργειας τράπεζας από σπέρματα διαφορετικών ηλικιών.
Το άνοιγμα των κώνων, απουσία της φωτιάς, γίνεται με μηχανικό τρόπο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού (και μάλιστα τους πρώτους μήνες του), μετά από παρατεταμένης διάρκειας υψηλές θερμοκρασίες και χαμηλή σχετική υγρασία αέρα. Παρόμοιες συνθήκες, αλλά σαφώς πιο ακραίες, κυριαρχούν και κατά τη διάρκεια της φωτιάς. Τα σπέρματα των πεύκων που βρίσκονται μέσα στη στρωμνή ή κοντά στην επιφάνεια του εδάφους απανθρακώνονται από τη φωτιά. Συνεπώς, υπεύθυνα για τη μεταπυρική αναγέννηση και την επιτυχή επανίδρυση του πευκοδάσους μετά τη φωτιά είναι αποκλειστικά τα σπέρματα της υπέργειας τράπεζας που παραμένουν ‘εν αναμονή’ σε κλειστούς κώνους διαφόρων ηλικιών και συσσωρεύονται στα ενήλικα άτομα με την πάροδο του χρόνου. Οι υψηλές θερμοκρασίες της πυρκαγιάς προκαλούν άμεση διάνοιξη των κλειστών κώνων και την απελευθέρωση των σπερμάτων. Η φύτρωση των σπερμάτων αυτών αρχίζει λίγο μετά την έναρξη της επόμενης βροχερής περιόδου (Οκτώβριος-Δεκέμβριος) και ολοκληρώνεται συνήθως πριν από το χειμώνα. Ο επόμενος χρόνος θεωρείται ότι είναι ο πιο κρίσιμος από πλευράς ανανέωσης του πευκοδάσους, αφού πολλά δενδρύλια πεθαίνουν στον πρώτο χειμώνα ή καλοκαίρι. Τα δέντρα που θα επιβιώσουν πρακτικά θα αποτελέσουν το μελλοντικό δάσος. Θεωρείται ότι για να γίνει ένα πευκοδάσος πάλι ώριμο χρειάζεται να περάσουν 15 με 30 χρόνια από τη πρώτη πυρκαγιά.
Συγγενικά είδη
Η χαλέπιος πεύκη είναι συγγενικό είδος με την τραχεία, τη θαλάσσια και την κανάρια πεύκη, με τις οποίες μοιράζεται αρκετά κοινά χαρακτηριστικά. Μερικοί συγγραφείς κατατάσσουν την τραχεία πεύκη ως υπόειδος της χαλεπίου πεύκης ως Pinus halepensis subsp. brutia, αν και γενικά θεωρείται ξεχωριστό είδος. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα δύο δέντρα έχουν διακριτή γεωγραφική κατανομή, με την Ελλάδα να είναι η μόνη χώρα στην οποία υπάρχουν και τα δύο είδη. Αν και τα οικοσυστήματα στα οποία τα δύο δέντρα αναπτύσσονται έχουν πολλά κοινά στοιχεία, η χαλέπιος πεύκη μπορεί να επιζήσει σε ξηρότερες, άρα και πιο δυσμενείς, συνθήκες.
Χρήσεις
Από το δέντρο αυτό συλλέγεται το ρετσίνι, που προστίθεται στο κρασί για τη δημιουργία της γνωστής ρετσίνας. Το ξύλο του είναι μέτριας ποιότητας, αλλά χρησιμοποιείται για ξυλεία, ιδίως στο Μαρόκο και την Αλγερία. Ο βλαστός του χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία. Το δέντρο αυτό είναι σημαντικό για την μελισσοκομία στην περιοχή της Μεσογείου για την παραγωγή μελιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Μελιτοφόρα φυτά
Pagani Huayra
Το Pagani Huayra είναι ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (σούπερκαρ) που κατασκευάζεται από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Pagani από το 2012 μέχρι σήμερα. Σχεδιαστής του μοντέλου είναι ο Οράσιο Παγκάνι, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας, όπως είχε συμβεί και με τον προκάτοχο Pagani Zonda.
Εισαγωγή
Το Pagani Huayra παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα online, με πλήθος φωτογραφιών, σε μια συνέντευξη τύπου που έλαβε χώρα στις 25 Ιανουαρίου 2011. Η παγκόσμια πρεμιέρα του, έγινε στην έδρα της Pirelli στο Μιλάνο τον Φεβρουάριο του 2011. thumb|left|Pagani Huayra Roadster στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της [[Γενεύης τον Μάρτιο του 2017.]]
Το Huayra βραβεύτηκε ως «το Υπεραυτοκίνητο της Χρονιάς 2012» από το περιοδικό Top Gear. Στις 11 Φεβρουαρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι όλα τα αντίτυπα του Pagani Huayra είχαν πωληθεί. Η συνολική παραγωγή του αρχικού Huayra, πριν εισαχθεί η εκδοχή Roadster (καμπριολέ) το 2017, περιορίστηκε σε μόλις 100 αντίτυπα, στα πλαίσια μια σχετικής συμφωνίας μεταξύ της Pagani και της Mercedes-AMG, που ήταν η προμηθεύτρια του κινητήρα M158 βενζίνης V12.
Επιδόσεις
Η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα του Huayra έρχεται σε 3,3 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα είναι 360 χιλιόμετρα την ώρα. Ειδικότερα στη μεταγενέστερη έκδοση Huayra BC που εισήχθη το 2017, η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα είναι στα 2,9 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα στα 383 χιλιόμετρα την ώρα. Με τα ελαστικά της Pirelli, το Pagani Huayra είναι ικανό να αντέξει πλευρική επιτάχυνση 1,66 g.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Huayra Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Φουσίμι Ινάρι-τάισα
Το Φουσίμι Ινάρι-τάισα (伏見稲荷大社) είναι κεντρικό ιερό του κάμι Ινάρι, και βρίσκεται στο Φουσίμι-κου, στο Κιότο της Ιαπωνίας. Το ιερό βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Ινάρι, που έχει υψόμετρο 233 μέτρα και περιλαμβάνει μονοπάτια πάνω στο βουνό, όπου υπάρχουν πολλά μικρότερα ιερά, τα οποία απέχουν 4 χιλιόμετρα και χρειάζεται κανείς να βαδίζει 2 ώρες περίπου έως εκεί.
Το Ινάρι ήταν αρχικά και παραμένει κυρίως το κάμι του ρυζιού και της γεωργίας, αλλά οι έμποροι και οι κατασκευαστές λατρεύουν επίσης το Ινάρι ως προστάτη των επιχειρήσεων. Κάθε ένα από τα χίλια τορίι του Φουσίμι Ινάρι-τάισα δωρήθηκε από μια ιαπωνική επιχείρηση.
Λόγω της δημοτικότητας των υποδιαιρέσεων του Ινάρι και της επανεγκατάστασης του Ινάρι, αυτό το ιερό λέγεται ότι έχει έως και 32.000 υπο-ιερά (分社, μπούνσα) σε όλη την Ιαπωνία.
Ιστορία
Από το 1871 έως το 1946, το Φουσίμι Ινάρι-τάισα ορίστηκε επίσημα ως ένα από τα Κανπέι-τάισα (官幣大社), που σημαίνει ότι βρισκόταν στην πρώτη τάξη των ιερών υποστηριζόμενων από την κυβέρνηση.
Κατασκευές
Οι παλαιότερες κατασκευές χτίστηκαν το 711 στο λόφο Ιναριγιάμα στο νοτιοδυτικό Κιότο, αλλά το ιερό επανατοποθετήθηκε το 816 κατόπιν αιτήματος του μοναχού Κουκάι. Η κύρια δομή του ιερού χτίστηκε το 1499. Στο κάτω μέρος του λόφου βρίσκονται η κύρια πύλη (楼門, ρόμον) και το κύριο ιερό (御本殿, γκο-χόντεν). Πίσω τους, στη μέση του βουνού, το εσωτερικό ιερό (奥宮, οκουμίγια) είναι προσβάσιμο από ένα μονοπάτι γεμάτο με χιλιάδες τορίι. Στην κορυφή του βουνού υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες «τούμπες» (塚, τσούκα) για ιδιωτική λατρεία.
Σένμπον Τορίι
Το αποκορύφωμα του ιερού είναι οι σειρές των πυλών τορίι, γνωστές ως Σένμπον Τορίι. Αυτές οι πύλες τορίι αποτελούν δωρεές ιδιωτών και επιχειρήσεων. Πάνω σε κάθε πύλη αναγράφεται το όνομα του δωρητή και η ημερομηνία της δωρεάς. Το κόστος για μία μικρή πύλη τορίι κυμαίνεται περίπου σε 400.000 γιέν ενώ μία μεγάλη πύλη τορίι ξεπερνάει το 1.000.000 γιέν. Το έθιμο της δωρεάς μιας τορίι άρχισε να διαδίδεται από την περίοδο Έντο (1603 – 1868), για να πραγματοποιηθεί μια ευχή ή σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για μια επιθυμία, που έγινε πραγματικότητα. Κατά μήκος του κύριου μονοπατιού υπάρχουν περίπου 1.000 πύλες τορίι.
Αλεπού
Οι αλεπούδες (κιτσούνε), που θεωρούνται ως οι αγγελιοφόροι, βρίσκονται συχνά στα ιερά Ινάρι. Ένα χαρακτηριστικό τους είναι ένα κλειδί (για την σιταποθήκη ρυζιού) στο στόμα τους.
Σε αντίθεση με τα περισσότερα σιντοϊστικά ιερά, το Φουσίμι Ινάρι-τάισα, σύμφωνα με τα τυπικά ιερά Ινάρι, έχει ανοιχτή θέα στο κύριο αντικείμενο λατρείας (έναν καθρέφτη).
Ένα σκίτσο στο κιτσούνε του Κιγιόσι Νοζάκι: Η Ιαπωνική αλεπού του μυστηρίου, του ρομαντισμού και του χιούμορ το 1786, που απεικονίζει το ιερό λέει ότι η διώροφη πύλη εισόδου του κατασκευάστηκε από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.
Το ιερό προσελκύει πολλά εκατομμύρια πιστούς κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής Πρωτοχρονιάς, 2,69 εκατομμύρια για 3 ημέρες το 2006 σύμφωνα με αναφορά της αστυνομίας, οι περισσότεροι στη δυτική Ιαπωνία.
Πρόσβαση
Το ιερό βρίσκεται ακριβώς έξω από το σταθμό Ινάρι στη γραμμή Νάρα της West Japan Railway Company (JR), πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο από το σταθμό του Κιότο. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια από το σταθμό Φουσίμι Ινάρι στην κύρια γραμμή του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Κέιχαν.
Το ιερό είναι ανοιχτό όλο το 24ωρο, ενώ τόσο η προσέγγιση προς το ιερό όσο και το Χόντεν (本殿, κύρια αίθουσα) φωτίζονται όλη τη νύχτα. Δεν υπάρχει χρέωση εισόδου.
Περίχωρα
Κοντά στο ναό υπάρχουν πολλά καταστήματα με γλυκά, που πωλούν τσουζίουρα σένμπεϊ (辻占煎餅, tsujiura senbei), μια μορφή μπισκότου τύχης, που χρονολογείται τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα, και τα οποία πιστεύεται από ορισμένους ότι είναι η προέλευση του αμερικανικού μπισκότου τύχης. μικρογραφία|Σενμπόν Τορίι (Χίλιες Τορίι), μονοπάτι με πολλές πύλες Τορίι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κιότο Φουσιμι Ιναρι-ταισα
Τιβερίνος Σίλβιος
Ο Τιβερίνος (λατιν.: Tiberinus) (λέγεται ότι βασίλευσε το διάστημα 922-914 π.Χ.) ήταν ο 9ος βασιλιάς της Άλβα Λόνγκα και 9ος απόγονος του Αινεία, σύμφωνα με την παραδοσιακή ιστορία της Ρώμης που παρέδωσε ο Τίτος Λίβιος. Ήταν ο διάδοχος (και πιθανότατα γιος) του Καπέτου Σίλβιου, του 8ου βασιλιά της Άλβα Λόνγκα. Οι Αλβανοί βασιλείς ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τον Αινεία, έναν Τρώα πρίγκιπα που έφερε ένα υπόλοιπο του τρωικού πληθυσμού στην Ιταλία μετά την λεηλασία της Τροίας (παραδοσιακά το 1184 π.Χ.) και εγκαταστάθηκε στο Λάτιον. Η Άλβα κτίστηκε από τον Ασκάνιο, τον γιο του Αινεία και της Λαβινίας, και ιδρυτή της βασιλικής γραμμής των Αλβανών. Οι Αλβανοί βασιλείς, συμπεριλαμβανομένου του Τιβερίνου, έφεραν το επίθετο (cognomen) Σίλβιος, μετά τον γιο του Ασκάνιου, ο οποίος λέγεται ότι γεννήθηκε στο δάσος (λατιν.: silva).
Η μόνη παράδοση που συνδέεται ειδικά με τον Τιβερίνο είναι ότι πνίγηκε, ενώ διέσχιζε τον ποταμό, που τότε ήταν γνωστός ως Αλμπούλα, αλλά ο οποίος από τότε έμεινε γνωστός στους Λατίνους ως Τίβερης. Αυτός ο αρχαίος ποταμός αποτελούσε το όριο του Λατίου και της Ετρουρίας, και η πόλη της Ρώμης ιδρύθηκε αργότερα σε μια ομάδα επτά λόφων με θέα στις όχθες του. Μετά το τέλος του, ο Τιβερίνος έγινε σεβαστός ως ο θεός του ποταμού [βλέπε Τιβερίνος (θεός)]. Στις πρώτες ημέρες της Ρώμης, η λατρεία του Τιβερίνου επιβίωσε στα Βολτούρνια, την αρχαϊκή εορτή του Βολτούρνου, αλλά δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες.
Τον Τιβερίνο διαδέχθηκε ο Αγρίππας, ο 10ος βασιλιάς της Άλβα Λόνγκα, και πιθανότατα γιος του. Μεταξύ των απογόνων τους ήταν ο Ρωμύλος και ο Ρώμος, οι ιδρυτές της Ρώμης (παραδοσιακά το 753 π.Χ.).
Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι το όνομα του Τιβερίνου προήλθε από τον ποταμό, αντί για το αντίστροφο. Η ίδια ρίζα πιστεύεται ότι είναι η προέλευση του λατινικού μικρού ονόματος (praenomen) Tiberius και του ετρουσκικού συγγενούς του, Thefarie, και μπορεί να σημειωθεί ότι ο Tiberinus φαίνεται να προέρχεται (ως υποκοριστικό) από το Tiberius, το οποίο μπορεί να ήταν η αρχική μορφή του ονόματος. Ο φιλόλογος Τζορτζ Ντέιβις Τσέις πίστευε ότι η ίδια ρίζα μπορεί να βρεθεί στα ονόματα της πόλης Tibur, της πόλης της Ούμπρια (Tifernum) και του ποταμού στη χώρα των Σαμνιτών (Tifernus).
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Άλβα Λόνγκα
Σπίτι του Τρόμου
Το Σπίτι του Τρόμου είναι μουσείο που δημιουργήθηκε στη μνήμη των θυμάτων των δικτατοριών του 20ου αιώνα στη Βουδαπέστη, στην οδό Andrássy út 60. Παρουσιάζονται εκθέσεις για τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα στην Ουγγαρία, καθώς και για τη μνήμη των θυμάτων αυτών των καθεστώτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κρατούνταν, ανακρίνονταν, βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν στο κτίριο. Το μουσείο άνοιξε στις 24 Φεβρουαρίου 2002 και η γενική διευθύντρια του είναι η ιστορικός Mária Schmidt.
Το κτίριο
Μέχρι το 1944, το κτίριο ήταν η έδρα του φασιστικού κόμματος Σταυρωτά Βέλη , και αργότερα υπό το καθεστώς της Λαϊκής Δημοκρατίας έγινε το αρχηγείο της Ουγγρικής Κομμουνιστικής Πολιτικής Αστυνομίας, της AVH.
Το μουσείο ιδρύθηκε υπό την κεντροδεξιά κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν. Τον Δεκέμβριο του 2000, το Δημόσιο Ίδρυμα για την Έρευνα της Ιστορίας και της Κοινωνίας της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης αγόρασε το κτίριο με σκοπό να ιδρύσει ένα μουσείο για να τιμήσει τις δύο αιματηρές περιόδους της ουγγρικής ιστορίας.
Μόνιμη έκθεση
Οι ενέργειες των φασιστικών και κομμουνιστικών δυνάμεων προβάλλονται μέσω σύγχρονων ντοκουμέντων.
Η έκθεση περιέχει υλικό για τη σχέση μεταξύ της τότε Ουγγαρίας και της ναζιστικής Γερμανίας καθώς και της Σοβιετικής Ένωσης. Περιλαμβάνει επίσης αναφορές που σχετίζονται με ουγγρικές οργανώσεις όπως το Φασιστικό Κόμμα Σταυρωτά Βέλη και το Κομμουνιστικό ÁVH (το οποίο ήταν παρόμοιο με τη μυστική αστυνομία της KGB της Σοβιετικής Ένωσης ).
Μέρος της έκθεσης οδηγεί τους επισκέπτες στο υπόγειο, όπου μπορούν να δουν αναπαραστάσεις από τα κελιά που χρησιμοποίησε η ÁVH για να απομονώσει τους κρατουμένους της. Οι περισσότερες πληροφορίες και τα εκθέματα είναι στα ουγγρικά, αν και κάθε δωμάτιο φέρει ένα εκτενές φύλλο πληροφοριών στα αγγλικά και στα ουγγρικά. Οι συσκευές ακουστικής ξενάγησης είναι επίσης διαθέσιμες στα αγγλικά και στα γερμανικά. Οι επισκέπτες δεν επιτρέπεται να τραβούν φωτογραφίες ή να χρησιμοποιούν βιντεοκάμερα μέσα στο κτίριο.
Αμφισβήτηση
Ορισμένοι ιστορικοί, δημοσιογράφοι και πολιτικοί επιστήμονες, όπως η Magdalena Marsovszky ή η Ilse Huber, έχουν υποστηρίξει ότι το μουσείο απεικονίζει την Ουγγαρία υπερβολικά ως θύμα των ξένων κατακτητών και δεν αναγνωρίζει αρκετά τη συμβολή που είχαν οι ίδιοι οι Ούγγροι στα εν λόγω καθεστώτα.
Τάγμα του Λένιν
Το Τάγμα του Λένιν (ρωσικά: Орден Ленина) το οποίο δημιουργήθηκε για να τιμήσει τον ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης, τον Βλαντιμίρ Λένιν, ήταν το ανώτερο παράσημο στην Σοβιετική Ένωση. Απονεμόταν σε:
πολίτες, για τις εξαιρετικές τους υπηρεσίες που παρέχουν στο κράτος.
Το Παράσημο του Λένιν ιδρύθηκε στις 6 Απριλίου του 1930, από την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή. Στους τιμηθέντες με τα μετάλλια "Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης" και "Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας", απονεμόταν αυτόχρημα και το "Τάγμα του Λένιν". Απονεμόταν σε πόλεις, εταιρείες, εργοστάσια, σε περιφέρειες, σε στρατιωτικές μονάδες και σε πλοία. Από το 1944 μέχρι το 1957, το παράσημο απονεμόταν και σε στρατιωτικούς που έκλεισαν τα 25 χρόνια στον σοβιετικό στρατό. Σύμφωνα με την σοβιετική πρακτική, μπορούσαν να γίνουν πολλαπλές διαδοχικές απονομές του παρασήμου, με το ρεκόρ των 11 απονομών να το κατέχουν ο μακροχρόνιος Υπουργός Άμυνας Ντμίτρι Ουστίνοφ και ο ακόμα πιο μακροχρόνιος Υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου Νικολάι Πατόλιτσεφ.
Το τελευταίο "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1991. Συνολικά απονεμήθηκαν 431.418 "Παράσημα του Λένιν".
Πρόσωπα που βραβέυτηκαν
Το πρώτο "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε στην εφημερίδα "Komsomolskaya Pravda" στις 23 Μαϊου του 1930. Μεταξύ των πρώτων δέκα αποδεκτών του παρασήμου ήταν 5 βιομηχανικές επιχειρήσεις, 3 πιλότοι και ο Γραμματέας της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, Άβελ Ενουκίτζε. Το πρώτο άτομο στο οποίο το "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε 2 φορές ήταν ο πιλότος Βαλέριι Τσκάλοφ το 1936. Το πρώτο άτομο στο οποίο το "Παράσημο του Λένιν" απονεμήθηκε 3 φορές ήταν ο πιλότος, Βλαδίμηρος Κοκκινάκης το 1939. Οι πρώτοι 5 ξένοι παραλήπτες του "Παρασήμου του Λένιν" ήταν 1 Γερμανός και 4 Αμερικάνοι (μεταξύ τους και ο Φράνκ Μπρούνο, στον οποίο το βραβείο απονεμήθηκε στις 17 Μαϊου του 1932) έλαβαν την τιμητική διάκριση για την παροχή βοήθειας στην ανασυγκρότηση της Σοβιετικής βιομηχανίας και γεωργίας κατά τα έτη 1931-1934.
Ρεκόρ
Το ρεκόρ για τις περισσότερες απονομές του παρασήμου έχει ο Νικολάι Πατολίτσεφ, που ήταν πολλές φορές Υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου της Ε.Σ.Σ.Δ. Του απονεμήθηκε 12 φορές.
Οργανώσεις
Τρία "Παράσημα του Λένιν" απονεμήθηκαν σε αυτές τις οργανώσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν
Ζήτημα Τιμής
Ζήτημα Τιμής (αγγλικά: A Few Good Men) είναι αμερικανικό δικαστικό δράμα παραγωγής 1992 σε σκηνοθεσία Ρομπ Ράινερ. Το σενάριο έγραψε ο Άρον Σόρκιν και είναι βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό του έργο. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Κρουζ, Τζακ Νίκολσον και Ντέμι Μουρ. Η ταινία αφηγείται τη δίκη δύο πεζοναυτών, οι οποίοι κατηγουρούνται για τη δολοφονία ενός συνάδελφού τους πεζοναύτη και την προσπάθεια του δικηγόρου τους να τους υπερασπιστεί.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 11 Δεκεμβρίου 1992. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία συγκεντρώνοντας 243,2 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία και Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Τζακ Νίκολσον.
Πλοκή
Ο Ανθυποπλοίαρχος Ντάνιελ Κάφι, γιος του πρώην Γενικού Εισαγγελέα και Δικαστή του Ναυτικού, είναι ένας άπειρος δικηγόρος του Ναυτικού, ο οποίος καλείται να υπερασπιστεί δύο πεζοναύτες, τον Οπλίτη Λάουντεν Ντάουνι και τον Υποδεκανέα Χάρολντ Ντόσον. Οι δύο πεζοναύτες κατηγορούνται για τη δολοφονία του συναδέλφου τους Οπλίτη Γουίλιαμ Σαντιάγκο, στη μονάδα τους, στη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο, στην Κούβα.
Ο Σαντιάγκο δεν μπορούσε να συγκριθεί με τους υπόλοιπους πεζοναύτες της μονάδας του, ούτε είχε καλές σχέσεις μαζί τους. Προσπάθησε να διαπραγματευτεί τη μεταφορά του σε άλλη μονάδα, αγνοώντας τους ανωτέρους του. Μετά τη σύλληψη των Ντόσον και Ντάουνι, η δικηγόρος και ερευνήτρια του Ναυτικού Πλωτάρχης Τζόαν Γκάλογουεϊ υποπτεύεται ότι οι δύο πεζοναύτες εκτελούσαν την εντολή "κόκκινος κώδικας": ένας ευφημισμός για μια βίαιη τιμωρία με σκοπό την πειθαρχία.
Η Γκάλογουεϊ υποβάλλει αίτηση να είναι αυτή η δικηγόρος τους, αλλά η υπόθεση έχει ήδη δοθεί στον Κάφι. Ωστόσο, η Γκάλογουεϊ καταφέρνει να αποδείξει την υποψία της στον Κάφι μετά τη δήλωση των Ντόσον και Ντάουνι ότι διατάχθηκαν από τον Υπολοχαγό Κέντρικ (τον οποίο διέταξε ο Συνταγματάρχης Τζέσαπ) να ξυρίσουν το κεφάλι του Σαντιάγκο, λίγα λεπτά αφού ο Κέντρικ διέταξε τη διμοιρία να μην τον αγγίξει. Ο θάνατος του Σαντιάγκο προήλθε μετά την εισχώρηση ενός κουρελιού στο στόμα του σαν φίμωτρο. Παρά τις αρχικές τριβές μεταξύ των Κάφι και Γκάλογουεϊ, η σχέση τους δυναμώνει καθώς η δίκη προχωράει, όπως και η αποτελεσματικότητα του Κάφι ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της δίκης διαπιστώνεται ότι ο Κόκκινος Κώδικας εφαρμόζεται συνέχεια στο Γκουαντάναμο ως μέσο επιβολής πειθαρχίας. Ο Κάφι στρέφει την προσοχή του στον Κέντρικ, για το λόγο ότι αρνήθηκε να δώσει προαγωγή στον Ντόσον, όταν αυτός βοήθησε έναν πεζοναύτη, στον οποίο είχε δοθεί Κόκκινος Κώδικας.
Ο διευθυντής του Τζέσαπ, Αντισυνταγματάρχης Μάρκινσον, απουσιάζει χωρίς άδεια μετά το περιστατικό αλλά επανεμφανίζεται στο αυτοκίνητο του Κάφι κατά τη διάρκεια της δίκης, αποκαλύπτοντας ότι ο Τζέσαπ δεν είχε ποτέ σκοπό να μεταφέρει τον Σαντιάγκο από τη βάση. Ο Τζέσαπ προηγουμένως είχε ισχυριστεί ότι είχε ετοιμάσει τα χαρτιά της μεταβίβασης του Σαντιάγκο. Ο Μάρκινσον όμως λέει στον Κάφι, ότι τα χαρτιά αυτά δημιουργήθηκαν καιρό μετά το θάνατο του Σαντιάγκο. Ο Κάφι αδυνατεί να βρει αποδεικτικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του Μάρκινσον και έτσι ανακοινώνει την πρόθεσή του να τον βάλει να καταθέσει. Ο Μάρκινσον όμως, προτίμησε από τη δημόσια ατίμωση του εαυτού του και του Σώματος των Πεζοναυτών, να αυτοκτονήσει, στέλνοντας πρώτα ένα γράμμα στους γονείς του Σαντιάγκο, κατηγορώντας τη δική του αδυναμία για το χαμό του γιου τους.
Box office
Το Ζήτημα Τιμής με προϋπολογισμό 40 εκατομμύρια δολάρια, έκανε άνοιγμα τριημέρου στην πρώτη θέση με 15,5 εκατομμύρια δολάρια. Στην Αμερική οι συνολικές εισπράξεις άγγιξαν τα 141,3 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 101,9 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 243,2 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 5η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 1992 και η 7η παγκοσμίως.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου έχει κατατάξει τo Ζήτημα Τιμής στην 5η θέση στην κατηγορία AFI 10 Top 10... 10 Δικαστικά Δράματα και στην 29η θέση στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια... 100 Κινηματογραφικές Ατάκες, για την ατάκα του Τζακ Νίκολσον "Δεν μπορείς να αντέξεις την αλήθεια!" ("You can't handle the truth!").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δικαστικές δραματικές ταινίες
Κώστας Καδής
Ο Κώστας Καδής είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού. Από το 2018 μέχρι το 2023 ήταν Υπουργός Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κώστας Καδής γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 30 Αυγούστου 1967. Σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο απέκτησε πτυχίο και διδακτορικό στη βιολογία. Στη συνέχεια παρακολούθησε ειδικά μεταπτυχιακά προγράμματα στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων σε θέματα Οικολογίας του Μεσογειακού Τοπίου, στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε θέματα Διδακτικής των Φυσικών Επιστημών και στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ σε θέματα Διαχείρηση Έρευνας Χρηματοδοτούμενης από το Κράτος.
Έχει εργαστεί στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ως μεταπτυχιακός συνεργάτης και μεταδιδακτορικός ερευνητής και ως επιστημονικός σύμβουλος στο Ενάλιον Κέντρο Περιβαλλοντικής Διαχείρισης της Κυπριακής Τράπεζας Αναπτύξεως.
Διορίστηκε στο διορίστηκε στο Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας (ΙΠΕ) το 1998. Κατείχε τις θέσεις του Λειτουργού, Λειτουργού Α΄, Επικεφαλής Τομέα και Αναπληρωτή Γενικού Διευθυντή.
Το 2005 εργοδοτήθηκε στο Πανεπιστήμιο Frederick, όπου δημιούργησε ερευνητική Μονάδα, τη Μονάδα Διατήρησης της Φύσης, που επικεντρώθηκε σε θέματα ορθολογικής διαχείρισης των φυσικών πόρων και αειφόρου ανάπτυξης. Επιπρόσθετα, εξελέγη Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών της Αγωγής του πανεπιστημίου.
Έχει συγγράψει βιβλία και άρθρα δημοσιευμένα σε επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων ή σε βιβλία, ερευνητικές εκθέσεις και μελέτες σε θέματα αειφόρου ανάπτυξης, περιβαλλοντικής διαχείρισης, διαχείρισης φυσικών πόρων, διατήρησης της βιοποικιλότητας και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης.
Είναι νυμφευμένος με την Μαρίνα Μιχαηλίδου-Καδή και έχει μία κόρη και ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Στις 16 Ιουλίου 2007 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2008.
Την περίοδο 2008-2014 διετέλεσε πρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής για το Περιβάλλον. η οποία ασχολείτο με τα περιβαλλοντικά θέματα σχετικά με την επίλυση του Κυπριακού.
Στις 14 Μαρτίου 2014 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2018. Την 1η Μαρτίου 2018 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003 Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013 Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018
Ενορίες της Δομινίκας
Ενορίες
thumb|right|250px|Ενορίες της Δομινίκας
Dominica Dominica Dominica Dominikai Közösség Dominica
Λόρι Λάιτφουτ
Η Λόρι Ελέιν Λάιτφουτ (αγγλ. Lori Elaine Lightfoot, 4 Αυγούστου 1962), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως η 56η Δήμαρχος του Σικάγο από το 2019 μέχρι το 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Στις εκλογές του 2023 για δήμαρχο του Σικάγο, η Λάιτφουτ δεν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο αφού συγκέντρωσε μόνο το 16.81% καθιστώντας την ως την πρώτη δήμαρχο του Σικάγο που έχασε την επανεκλογή εδώ και 40 χρόνια.
Προηγουμένως, είχε εργαστεί ως δικηγόρος, συνεργάτης της αστυνομίας του Σικάγου (2002-2004), καθώς και βοηθός του Εισαγγελέα του Βόρειου Ιλινοί (1996-2002).
Είναι η πρώτη ομοφυλόφιλη αφροαμερικανίδα Δήμαρχος του Σικάγο.