cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γύθειο
Ετυμολογία ονόματος
Ως τοπωνύμιο το Γύθειο πρωτοεμφανίζεται στην ιστορία τον 5ο αιώνα π.Χ Πρώτη αναφορά κάνει ο Θουκυδίδης (1, 108) στην επιδρομή του Αθηναίου Τολμίδη στον Λακωνικό στα νεώρια των Σπαρτιατών χωρίς όμως ν΄ αναφέρει ρητά το Γύθειο. Ο Πολύβιος και ο Στράβων αναφέρουν το Γύθειο με «ει». Ενώ ο Παυσανίας, καθώς κι οι νεότεροι, όπως ο Διόδωρος ο Σικελιώτης και ο Πλούταρχος με «ι». Έτσι ακόμη νεότεροι κάνουν χρήση και των δύο τύπων. Ο Παυσανίας ως ετυμολογία του ονόματος παρουσιάζει στα «Λακωνικά» του την πεποίθηση των αρχαίων κατοίκων ότι σήμαινε «Γη των θεών», από την ομηρική λέξη τετράγυον «Γύον» (Γη) + θεός και αυτό από την παράδοση ότι κάποτε ο Ηρακλής και ο Απόλλων κατά το χτίσιμο της πόλης ήλθαν σε σύγκρουση εξ αιτίας του μαγικού τρίποδα του Μαντείου των Δελφών. Επειδή όμως ο αγώνας δεν αναδείκνυε νικητή, τελικά κατόπιν της μεταξύ τους συνδιαλλαγής αντί Ηρακλείας ή Απολλωνίας ονόμασαν την πόλη «Γη θεών» με συνέπεια να τιμώνται και οι δύο στην πόλη αυτή.
Είναι καταφανές ότι ο μύθος αυτός δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνεύρεση του αχαϊκού και δωρικού πνεύματος, από την εξ ανάγκης αποδοχή και κοινή συγκατοίκηση των Αχαιών (Απόλλων) με τους Δωριείς (Ηρακλείδες) μετά την κάθοδο (επιστροφή τους), αφότου σταμάτησε ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα. Την ετυμολογία αυτή του Παυσανία επανέλαβαν πλήθος νεότερων συγγραφέων μέχρι σήμερα. Παρά ταύτα το «ετυμολογικό πρόβλημα Γυθείου» συνεχίζει να υφίσταται.
Αρχαιότητα
300px|thumb|right|Άποψη του λιμανιού Πρώτος που ξεκίνησε τις αρχαιολογικές έρευνες στο Γύθειο ήταν ο Ανδρέας Σκιάς το 1891, αποκαλύπτοντας το αρχαίο θέατρο του Γυθείου στο βόρειο άκρο του, καθώς και η ακρόπολη δυτικά του θεάτρου. Το έργο εκείνου συνέχισαν πολλοί άλλοι μεταξύ των οποίων και η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή. Από τη μελέτη των αρχαιολογικών και σπηλαιολογικών ευρημάτων και των σχετικών αναφορών των αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων έχουν παρουσιασθεί σπουδαία συγγράμματα για την ιστορία του Γυθείου. Μεταξύ αυτών αξίζει ν΄ αναφερθούν εκείνες των: Ιωάννη Πατσουράκου (1902), Γερ. Καψάλη, Π. Καλονάρου, Σ. Σκοπετέα,, Βάσου Τσιλιβάκου, Απόστ. Δασκαλάκη,, αλλά και του ακαδημαϊκού Σ. Κουγέα.
Σύμφωνα με το γεωγράφο του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανία, ο Πάρις πέρασε σε αυτό την πρώτη του νύχτα με την Ωραία Ελένη ύστερα από την αρπαγή της. Σύμφωνα με έναν αρχαίο θρύλο, το Γύθειο ιδρύθηκε από τον Ηρακλή και τον Απόλλων. Ο Ηρακλής και ο Απόλλων παριστάνονταν συχνά στα αρχαία νομίσματα της πόλης όπως και οι Διόσκουροι. Η μορφή των ονομάτων τους δείχνει ότι είχαν έντονη επίδραση από τους Φοίνικες από την Τύρο οι οποίοι σε πανάρχαιους χρόνους έκαναν συχνά εμπόριο στην περιοχή. Το Γύθειο είχε γίνει το επίκεντρο του εμπορίου των Φοινίκων στις Λακωνικές ακτές, κύριο προϊόν ήταν ο θαλασσινός Μύρηξ. Σε ιστορικούς χρόνους κατοικούσαν οι Περίοικοι υπό την εξουσία της Σπάρτης αλλά ήταν ανεξάρτητα πολιτική οντότητα. Υπήρξε κατά την αρχαιότητα το επίνειο της Σπάρτης που βρίσκεται 40 χιλιόμετρα βορειότερα. Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (455 π.Χ.) το Γύθειο πολιόρκησε ο Αθηναίος στρατηγός Τολμίδης με 50 πλοία και 4.000 Οπλίτες, το κατέλαβε και το έκαψε. Το έκτισε ξανά ο Σπαρτιάτικος στόλος στην διάρκεια του πολέμου, ο Αλκιβιάδης είδε από κοντά 30 Τριήρης να οικοδομούν ξανά την πόλη (407 π.Χ.). Ο Επαμεινώνδας πολιόρκησε για 3 μέρες επιτυχώς την πόλη (370 π.Χ.) κατόπιν λεηλάτησε την Λακωνία, οι Σπαρτιάτες την ανακατέλαβαν σε τρεις μέρες. Ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας προσπάθησε να καταλάβει το Γύθειο αλλά χωρίς επιτυχία (219 π.Χ.).
Κοινόν Ελευθερολακώνων
μικρογραφία|300px|Ο φάρος του Γυθείου Την περίοδο (195 π.Χ. - 192 π.Χ.) το Γύθειο φέρεται ανεξάρτητο από τη Σπάρτη, πρωτεύουσα του Κοινού των Ελευθερολακώνων, στολισμένο με μαρμάρινα μέγαρα, ιερά και ναούς θεών και με πολλά καλλιτεχνήματα. Με τον Νάβις το Γύθειο έγινε το λιμάνι και η ναυτική βάση των Σπαρτιατών. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία το κατέλαβε μετά από μακρόχρονη πολιορκία, εισήλθε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων στο οποίο την κυριαρχία είχε η Αχαϊκή Συμπολιτεία. Ο Νάβις το ανακατέλαβε αφού νίκησε σε ναυμαχία τον Αχαϊκό στόλο, το διατήρησε για τρία χρόνια αλλά ο Ρωμαϊκός το ανακατέλαβε. Το Γύθειο κατόπιν συμμετείχε στην ομάδα των 24 Δήμων των Ελευθερολακόνων που αργότερα καταγράφονται σαν 18, διατήρησαν την ανεξαρτησία τος απέναντι στην Σπάρτη, ο Οκταβιανός Αύγουστος τους έδωσε τον τίτλο της ελεύθερης πόλης. Ο διοικητής της Ομοσπονδίας είχε τον τίτλο του Στρατηγού και δίπλα του βρισκόταν ένας ταμίας, κάθε Δήμος της Ομοσπονδίας είχε στην διοίκηση του έναν Έφορο.
Πολλά ερείπια από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διασώζονται στην ευρύτερη περιοχή, ενώ από την αρχαιότητα διασώζονται στην παλιά πόλη το αρχαίο θέατρο και στον λόφο πίσω από την πόλη τα ερείπια ενός ιερού του Διονύσου. Το 375 μ.Χ. συνέβη ένας μεγάλος σεισμός, όπου το παλιρροιακό κύμα που δημιουργήθηκε καταπόντισε το Γύθειο στα νερά του Λακωνικού Κόλπου θάβοντας ή πνίγοντας τους κατοίκους του, όσοι δεν πρόλαβαν να καταφύγουν στα γύρω υψώματα. Έτσι, από την παλαιά πόλη έμεινε μόνο ένα τμήμα που σήμερα λέγεται «Παλαιόπολη», το βορειοανατολικό τμήμα του σημερινού Γυθείου. Σ΄ αυτό το τμήμα και στον παρακείμενο θαλάσσιο βυθό, βρέθηκαν τα περισσότερα αρχαία μάρμαρα, ψηφιδωτά δάπεδα, τμήματα αγαλμάτων θεών, ηρώων και αρχόντων, καθώς και θεμέλια οικοδομών, που αποτελούν τους θλιβερούς μάρτυρες της άλλοτε λαμπροστόλιστης πόλης.
Μεσαίωνας – τουρκοκρατία
Με το πέρασμα των αιώνων οι επιχώσεις των χειμάρρων των γύρω υψωμάτων έθαψαν και τα τελευταία ίχνη της αρχαίας πόλης. Έτσι, κατά τον Μεσαίωνα το Γύθειο ήταν τελείως ξεχασμένο. Η τοποθεσία που προϋπήρχε ονομάστηκε «Μαραθονήσι» από το γνωστό μυρωδικό φυτό, το μάραθο, που βλάστανε πλούσια στη νησίδα Κρανάη και τη γύρω στεριά. Το 17ο αιώνα η περιοχή αυτή ήταν ένας λόγγος γεμάτη αγρίμια και βάλτους και τελείως ερημική από ανθρώπινη ζωή. Οι Μανιάτες που κατοικούσαν στην ενδοχώρα ούτε που πλησίαζαν την περιοχή αυτή αποφεύγοντας αφενός τον τρομερό κίνδυνο της θανατηφόρου ελονοσίας, αφετέρου τις ληστρικές επιδρομές των Οθωμανών κουρσάρων. Οι δε Τούρκοι διατηρούσαν μόνο μία φρουρά στο βόρειο ύψωμα της Σεληνίτσας, (σημερινή βόρεια παραλία του Γυθείου) και δυτικά της περιοχής το φράγκικο Κάστρο του Πασσαβά σχηματίζοντας έτσι την μοναδική σφήνα στην ελεύθερη περιοχή της Μάνης.
Το 1685 οι Ενετοί, ευρισκόμενοι σε πόλεμο με τους Τούρκους και βοηθούμενοι από τους Μανιάτες, κατέλαβαν το Κάστρο του Πασσαβά και εξόντωσαν την εκεί φρουρά. Η κατάληψη αυτού του οχυρού υπήρξε σημαντική στην ιστορία της Μάνης χαρίζοντας στους Μανιάτες την ασφάλεια της ελεύθερης επικοινωνίας με το Μαραθονήσι, που άρχισαν έτσι σιγά - σιγά να κατοικούν. Μάλιστα δύο χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 1687, όταν ο Βενετός στρατηγός Πολάνι βοηθούμενος από 6.000 Μανιάτες επιχειρούσε την κατάληψη του Μυστρά, ο ναύαρχος Μοροζίνι κατέπλευσε στον όρμο του Μαραθονησίου.
Σύγχρονος οικισμός
thumb|Ο πύργος του Τζανετάκη στο Γύθειο, ο οποίος κτίστηκε το 1829. Το σύγχρονο Γύθειο ιδρύθηκε από τον Τζανέτο Γρηγοράκη ή Τζανήμπεη (1742-1813), ο οποίος ήταν ο τρίτος Μπέης της Μάνης, και τους τρεις γιους του, ώστε να γίνει πρωτεύουσα της Ανατολικής Μάνης. Αρχικά δημιουργήθηκε ένας οικισμός δίπλα στο καραβοστάσι γύρω από το ναό του Άη Γιώργη και το πύργο του Καπετάν Δημητράκη Γρηγοράκη, ο οποίος προστάτευε τόσο το λιμάνι όσο και το Μαραθονήσι απέναντι. Διαμορφώθηκε πλατεία με καταστήματα και εργαστήρια και γύρω της κτίστηκαν μικρά σπίτια, ισόγεια ή διώροφα, για τις οικογένειες που πήγαν να ζήσουν εκεί. Λίγο πιο βόρεια, στην άκρη του λιμανιού, έχτισε πύργος ο πρωτότοκος γιος του μπέη, ο Πιέρρος Μαγγιόρος. Παράλληλα, δύο χιλιόμετρα νότια, στο ακρωτήρι Λυκοβούνι ή Μαυροβούνι, ο Τζανήμπεης έκτισε οχυρό-κατοικία το οποίο είναι γνωστό ως Γουλάδες ή Μπεάνικα.
Ο οικισμός αναπτύχθηκε γρήγορα και απέκτησε εμπορική κίνηση, παρά τις καταστροφές που προκάλεσαν οι Τούρκοι το 1803 και το 1807. Ο οικισμός αναπτύχθηκε στους πρόποδες του λόφου κατά μήκος της πάνω στράτας και το Μαραθονήσι σύμφωνα με τον Ληκ είχε 100 σπίτια, ενώ και γύρω από τα Μπεάνικα είχαν εγκατασταθεί το 1805 περίπου 100 οικογένειες, δημιουργώντας την Τζανετούπολη ή Μελίσσι. Πέρα από τους Τζανετάκηδες, πύργους εκεί έφτιαξαν και άλλες ισχυρές οικογένειες. Πύργοι κτίστηκαν επίσης για την προστασία των καλλιεργήσιμων εκτάσεων γύρω από το Γύθειο.
Στις 23 Μαρτίου του 1821 οι Γρηγοράκηδες μαζί με άλλους οπλαρχηγούς της Ανατολικής Μάνης, τον Π. Κοσονάκο, Ι. Κατσούλη κ.ά. ύψωσαν στο Μαραθονήσι - Γύθειο την σημαία της Επανάστασης έχοντας προηγουμένως συγκροτήσει ένοπλα σώματα. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης στο Γύθειο κατέφυγαν πολλές οικογένειες για ασφάλεια. Το 1828 είχε 674 κατοίκους.
thumb|300px|right|Το Μαραθονήσι, άποψη του χωριού και των ερειπίων του Γυθείου, χαλκογραφία του Δήμου Stephanopoli από το βιβλίο Voyage de Dimo et Nicolo Stephanopoli en Grèce..., Παρίσι 1800
Μετά τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, το Γύθειο συνέχισε να αναπτύσσεται γρήγορα, προσελκύοντας κατοίκους της Μάνης χάρις στην ακτοπλοϊκή σύνδεση του Γυθείου με τον Πειραιά και τις οικονομικές ευκαιρίες που προσέφερε και ήταν ένας από τους κύριους τόπους μετανάστευσής τους. Το 1889 είχε 3.686 κατοίκους. Το Γύθειο έως τις αρχές του 20ού αιώνα είχε επεκταθεί προς τα βόρεια κατά μήκος των πλαγιών του όρους Κούμαρο μέχρι το δέλτα του ποταμού, όπου κτίστηκε το δημαρχείο και το παράρτημα της Εθνικής Τράπεζας και διαμορφώθηκε πλατεία αγοράς. Το παλαιό και το νέο τμήμα της πόλης ενώθηκαν με παραθαλάσσιο δρόμο. Επίσης, το Μαραθονήσι ενώθηκε με μώλο με την στεριά και κτίστηκε προκυμαία εντός του όρμου. Δύο ξενοδοχεία κτίστηκαν ώστε να εξυπηρετούν τους επισκέπτες. Παρά την έναρξη της μετανάστευσης στο εξωτερικό στις αρχές του 20ού αιώνα, το Γύθειο συνέχισε να αναπτύσσεται και το 1940 είχε 6.978 κατοίκους.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο που ακολούθησε η πληθυσμιακή ανάπτυξη του Γυθείου σταμάτα. Το ίδιο το Γύθειο βομβαρδίστηκε σε μικρό βαθμό από τους Βρετανούς κατά την υποχώρησή τους. Μετά τη δεκαετία του 1950 η εγχώρια μετανάστευση από τη Μάνη έχει ως κύριο προορισμό την Αθήνα, καθώς το Γύθειο αδυνατεί να προσφέρει τις ίδιες επαγγελματικές ευκαιρίες. Επίσης το αβαθές του λιμανιού του Γυθείου σήμαινε ότι το διά θαλάσσης εμπόριο συρρικνώθηκε. Το 1961 είχε 4.992 κατοίκους, και ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός του νομού μετά την Σπάρτη και το οικονομικό και διοικητικό κέντρο της Μάνης. Τη δεκαετία του 1960 άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός.
Σύγχρονη πόλη
Το σύγχρονο Γύθειο υψώνεται αμφιθεατρικά στους ανατολικούς πρόποδες του αρχαίου Λαρυσίου όρους, που σήμερα ονομάζεται από τους ντόπιους «Ακούμαρος» ή «Κούμαρος», ακριβώς πάνω από το κυρίως λιμάνι, που θεωρείται το ασφαλέστερο της νοτιοανατολικής Πελοποννήσου και από το οποίο πραγματοποιούνται εξαγωγές εσπεριδοειδών (κυρίως πορτοκαλιών), λαδιού, ελιάς.
Πληθυσμός
Το Γύθειο κατέγραψε τον μεγαλύτερο πληθυσμό του το 1940 με 6.978 κατοίκους. Ο πληθυσμός υπήρξε ανοδικός μέχρι και το 1940 ενώ ύστερα έχει μειωθεί σημαντικά με μία σχετική σταθεροποίηση απο το 1981.
Λιμάνι
Το λιμάνι του Γυθείου, παρά το γεγονός ότι είναι ασφαλέστατο και βρισκόμενο σε πολύ εμπορικά πλεονεκτική θέση, είναι δυστυχώς αβαθές με αποτέλεσμα να μη μπορούν να προσδέσουν σε αυτό μεγαλύτερα εμπορικά ή τουριστικά πλοία. Τα περισσότερα πρόκειται για μικρά αλιευτικά σκάφη και κάποια ιδιωτικά ιστιοφόρα. Αυτός είναι ο λόγος που - παρά το γεγονός ότι η πόλη λόγω της θέσης της παρουσιάζει σημαντικό τουριστικό ενδιαφέρον - δύο τρία κρουαζιερόπλοια με ξένους τουρίστες που επισκέπτονται το Γύθειο μία φορά την εβδομάδα το καλοκαίρι "δένουν" στα ανοικτά και οι τουρίστες μεταφέρονται με βάρκες.
Ωστόσο τα τρία τελευταία χρόνια (από το 2012) με κονδύλια από το ΕΣΠΑ έχουν ξεκινήσει εργασίες εκβάθυνσης στον ανατολικό λιμενοβραχίονα αλλά λόγω της οικονομικής κατάστασης, όπως συμβαίνει με πολλά άλλα δημόσια έργα, η πρόοδος αποπεράτωσης έχει βαλτώσει. Οι κάτοικοι του Γυθείου αλλά και των γύρω περιοχών πιστεύουν ότι εάν η πόλη τους αποκτήσει ένα κανονικό λιμάνι το Γύθειο θα γνωρίσει πολύ μεγάλη οικονομική ανάπτυξη.
Στις 2 Αυγούστου 2017 εγκαινιάστηκε η επέκταση του λιμανιού η οποία επιτρέπει τον ελλιμενισμό μεγαλύτερων πλοίων.
Βιβλιογραφία
Β. Αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων αναφορές:
Όμηρος: Ιλιάδα Β 581-587, Γ 440-445 (περί Κρανάης)
Ξενοφών: Ελληνικά 1, 4, ΙΙ, VI, 5, 32.
Θουκυδίδης: 1, 108 (όχι ρητά στο Γύθειο)
Διόδωρος Σικελιώτης: Χ 1, 84
Στράβων: Γεωγραφικά 8, 343, 363, 9, 399
Παυσανίας: Λακωνικά 3, (21. 4, 22), 3 (1, 27, 5) 2 και Κορινθιακά (31. 4, 8)
Πολύαινος: 2, 9
Πλούταρχος: (Φιλοποίμην 14, Κλεομένης 29, Επαμεινώνδας 24, Φλαμινίνος 18, Αντώνιος 67).
Πολύβιος: 2. 69, 5. 19, 23. 1, 7
Λουκιανός: Εταιρικός διάλογος 14, 2-4
Ησύχιος: Μέγα Ετυμολογικό «Γύθειο»
Λυκόφρων: 98.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λακωνίας  Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Γιώργος Δεληζήσης
Ο Γιώργος Δεληζήσης (γεννημένος την 1 Δεκεμβρίου 1987 στη Γαλατινή) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού (centre-back), και αγωνίζεται με την ομάδα της Νίκης Βόλου.
Βιογραφία
Σε ηλικία δύο ετών έχασε την όραση στο δεξί του μάτι σε ένα ατύχημα μέσα στο σπίτι του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο και στα εφηβικά του χρόνια να παίξει για την τοπική ομάδα.
Το 2007 υπέγραψε στην ομάδα του Εορδαϊκού, με την οποία αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν πραγματοποιώντας 103 εμφανίσεις. Συνέχισε στην Α.Ε. Ποντίων, η οποία τον Ιανουάριο του 2012 συγχωνεύθηκε με τον Ηρακλή, με αποτέλεσμα να ολοκληρώσει τη σεζόν 2011–12 στην ομάδα της Νίκης Βόλου.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του υπήρξε ο Απόλλων Σμύρνης, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν, κερδίζοντας την άνοδο στην Α' Κατηγορία το 2013, από την οποία υποβιβάστηκε την επόμενη χρονιά. Μετά από μία σεζόν στη Λάρισα το 2014–15 επέστρεψε στον Απόλλωνα ως το 2017 και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς μεταγράφηκε στον Άρη.
Στους "κίτρινους" παραμένει για τέταρτη σεζόν, έχοντας κερδίσει την πρώτη του χρονιά την άνοδο στην πρώτη κατηγορία, ενώ τις επόμενες τέσσερις χρονιές ο Άρης κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής του στο Γιουρόπα Λιγκ.
Στις 15 Ιουνίου 2021 ανανέωσε με τον Άρη για ακόμα μία χρονιά, δηλαδή μέχρι το 2022. Στις 9 Αυγούστου 2022, αποχώρησε από τον Άρη και υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τη Νίκη Βόλου. . Με τα χρώματα της Νίκης, ο Δεληζήσης αγωνίστηκε σε 10 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε ένα τέρμα. Στις 4 Ιουλίου 2023, Νίκη Βόλου και Δεληζήσης έλυσαν τη μεταξύ τους συνεργασία.
Ουίλιαμ Τόμσον
Ο Ουίλιαμ Τόμσον, 1ος βαρόνος Κέλβιν (αγγλ. William Thomson), μέλος του Τάγματος της Αξίας, μεγαλόσταυρος ιππότης του Βασιλικού Βικτοριανού Τάγματος, μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας του Ηνωμένου Βασιλείου, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου (1824-1907) ήταν Ιρλανδός και Βρετανός φυσικός που το 1892 απέκτησε τίτλο ευγενείας και ονομάστηκε βαρόνος Κέλβιν από την ομώνυμη περιοχή. Στη βιβλιογραφία είναι γνωστός και ως Λόρδος Κέλβιν, ιδιαίτερα γνωστός από την επινόηση της θερμοκρασιακής κλίμακας Κέλβιν, η οποία αρχίζει από το απόλυτο μηδέν.
Τον τίτλο αυτό έλαβε από το πρωτοποριακό και περισπούδαστο έργο του της ανάπτυξης υποβρύχιων καλωδίων τηλεγράφου χάρη των οποίων και αναπτύχθηκαν οι επικοινωνίες μεταξύ των εκατέρωθεν ακτών του Ατλαντικού ωκεανού. Επίσης ο Κέλβιν θεωρείται ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι στις θερμοκρασίες θα πρέπει να υπάρχει ένα και μόνο κατώτατο σημείο, δηλαδή το απόλυτο μηδέν βάσει του οποίου και ανέπτυξε (επινόησε) τη γνωστή κλίμακα θερμοκρασίας που φέρει το όνομά του, την κλίμακα Κέλβιν.
Οίκος των Πρεμυσλιδών
Ο Οίκος των Πρεμυσλιδών ήταν ένας Βοημικός (Τσεχικός) δυναστικός Οίκος που από τον 9ο ως τον 13ο αιώνα ήταν δούκες και μετά βασιλείς της Βοημίας. Είχαν τίτλους στη Μοραβία, την Αυστρία, και αλλού· οι δύο τελευταίοι του Οίκου ήταν και βασιλείς της Πολωνίας. Οι διάδοχοί τους ήταν από τον Οίκο του Λουξεμβούργου και μετά από τον Οίκο των Αψβούργων.
Ουίλιαμ Τόμσον
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί φυσικοί Κατηγορία:Βρετανοί μηχανικοί Κατηγορία:Βρετανοί εφευρέτες Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί
Οίκος των Πρεμυσλιδών
Ιστορία
Αρχικά ήταν τον 9ο αιώνα κυρίαρχοι μιας μικρής περιοχής γύρω από την Πράγα, στους Δυτικούς Σλάβους.
Πρώτος αναφέρεται ο Μπορίβογ Α', Δούκας της Βοημίας. Ο γιος του Βρατίσλαος Α' ίδρυσε το Βρότσουαφ (γερμ. Μπρεσλάου) στη Σιλεσία της Πολωνίας. Ο γιος τού προηγουμένου, Μπολέσλαος Α΄, και ο γιος αυτού, Μπολέσλαος Β΄, επέκτειναν την κυριαρχία τους ως τη Λευκορωσία. Από την Πράγα περνούσαν εμπορικοί δρόμοι και πολλοί έμποροι ήρθαν να μείνουν εκεί, όπως Εβραίοι, κ.ά. Έγινε η πιο πλούσια πόλη της περιοχής. Όμως το 1002 ο Μπολέσλαφ Α΄ των Πιάστ, βασιλιάς της Πολωνίας, κατέλαβε το δουκάτο. Ο εγγονός τού Μπολεσλάου Β΄, ο Βρετίσλαος Α΄, πήρε την εκδίκησή του: λεηλάτησε την Κρακοβία. Ο γιος του Βρατίσλαος Β΄ έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Βοημίας.
Γιός αυτού ήταν ο Βλαδίσλαος Α΄, που ο αδελφός του κατανίκησε το 1126 το στρατό τού Λοθάριου Β', βασιλιά της Γερμανίας. Ο υιός του, Βλαδίσλαος Β΄, ίδρυσε πολλά μοναστήρια και έκτισε το πρώτο πέτρινο γεφύρι επί του ποταμού Μολδάβα. Μετά επήλθε παρακμή και κρίση, ο γιός του προηγούμενου όμως, ο Ότακαρ Α΄ με τις αλλαγές που απέφερε, ξεκίνησε μια περίοδο ακμής. Ο γιός του Βενκέσλαος Α΄ προσάρτησε την Αυστρία.
Το 13ο αι. οι Πρεμυσλίδες ήταν από τους πιο ισχυρούς. Ο γιος του τελευταίου, ο Ότακαρ Β΄, ήταν ισχυρός στρατιωτικά και με πλούτο· τον αποκαλούσαν ο σιδηρούς και χρυσός βασιλιάς. Νικώντας τους Ούγγρους, απέσπασε, εκτός από την Αυστρία, τις περιοχές Στυρία, Καρινθία και Καρίνολα, φθάνοντας ως την Αδριατική. Σκέφτηκε να γίνει βασιλιάς των Γερμανών και γι' αυτό συγκρούστηκε με τον Ροδόλφο Α΄ των Αψβούργων. Σκοτώθηκε στη μάχη του Μάρτσφελντ το 1278 και οι Αψβούργοι κράτησαν από τότε την Αυστρία. Ο γιος του, Βεντσέσλαος Β΄, έγινε και βασιλιάς της Πολωνίας: η περιοχή του εκτεινόταν από το Δούναβη ως τη Βαλτική. Ίδρυσε το Πίλσεν και πολλές άλλες πόλεις.
Στην εποχή του ανακαλύφθηκε ένα μεγάλο κοίτασμα αργύρου και έτσι η Βοημία έγινε μια πλούσια χώρα. Έκοψε νόμισμα, που έμεινε ως ένα σημαντικό μέσο συναλλαγής στην Ευρώπη για αιώνες. Η παρακμή άρχισε αμέσως μετά· ο γιος του Βεντσέσλαος Γ΄ δολοφονήθηκε το 1306 και ήταν ο τελευταίος των Πρεμυσλιδών. Τον διαδέχθηκε ο γιός της αδελφής του Ελισάβετ, ο Κάρολος Δ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου, βασιλιάς της Γερμανίας. Ο γιος αυτού, Σιγισμούνδος, θα νυμφευτεί τη Μαρία των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Ουγγαρίας και από τότε θα ενωθεί και η Ουγγαρία στις κτήσεις του Οίκου. Η 4η απόγονός τους, Άννα των Γιαγκελλόνων, θα παντρευτεί τον Φερδινάνδο Α΄ των Αψβούργων, ενώνοντας τη Βοημία και την Ουγγαρία με τις Αυστριακές κτήσεις των Αψβούργων.
Εικόνες
Κατηγορία:Βοημοί Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ουγγαρίας
Χρήστος Μπάτζιος
Καριέρα
Ο Χρήστος Μπάτζιος γεννήθηκε στις 14 Μαΐου στην Καβάλα, Ελλάδα.
Έχει παίξει πολλούς ρόλους στο θέατρο και τoν κινηματογράφο, με Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, κερδίζοντας άμεση αναγνώριση κυρίως με τις πολύ επιτυχημένες κωμικές και stand up comedy ερμηνείες του.
Το πιο αξιοσημείωτο συγγραφικό έργο του είναι η παράσταση "Ντροπής Πράγματα", μια πολύ επιτυχημένη κωμωδία, γραμμένη από τον Χρήστο Μπάτζιο, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Ανδρούτσου, η οποία υπήρξε μεταξύ των κορυφαίων και πιο εμπορικών κωμωδιών για 3 συνεχόμενες σεζόν στην Ελλάδα και την Κύπρο, κάνοντας πρεμιέρα το 2012.
Ως καλαθοσφαιριστής, έχει περάσει από σημαντικές ομάδες (Καβάλα, ΜΕΝΤ, Ηρακλής, Μαντουλίδης, Απόλλων κ.ά), ενώ ασχολείται και με πολεμικές τέχνες, έχοντας πολλές διακρίσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Έχει αποφοιτήσει από το ΤΕΦΑΑ του ΑΠΘ.
Παραγωγές και άλλες δραστηριότητες
Ο Χρήστος Μπάτζιος είναι επίσης ο ιδρυτής της εταιρείας παραγωγής Promis Productions και του ομίλου Promis Media.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Τενεμπρισμός
Ο όρος τενεμπρισμός, από την ιταλική λέξη tenebroso (ελλ. μτφρ. σκοτεινός), χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους σκοτεινούς τόνους στη ζωγραφική, όπως αυτοί αποδόθηκαν σε έργα κυρίως του 17ου αιώνα, ειδικότερα του Καραβάτζιο. Ως ύφος χαρακτηρίζεται από μεγάλες βαθύχρωμες ή σκοτεινές επιφάνειες που συνδυάζονται με μικρότερες περιοχές κατάλληλα φωτισμένες με τη χρήση χρώματος, με αποτέλεσμα τη δημιουργία δραματικών φωτοσκιάσεων. Από τον 17ο αιώνα μέχρι τα τέλη του 19ου, ο όρος tenebroso χρησιμοποιήθηκε υποτιμητικά, ασκώντας κριτική σε έργα του Καραβάτζιο, του Ρέμπραντ και άλλων μιμητών τους και προκειμένου να σχολιαστεί η αφύσικη χρήση του κιαροσκούρο που έκαναν.
Οι ρίζες του τενεμπρισμού τοποθετούνται χρονικά περίπου το 1600, στη Ρώμη, και μεταξύ των πρώτων χαρακτηριστικών έργων συγκαταλέγονται οι πίνακες του Καραβάτζιο για το παρεκκλήσι Κονταρέλι του ναού Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι. Αρκετοί Ιταλοί καλλιτέχνες μιμήθηκαν τον τενεμπρισμό του Καραβάτζιο στις αρχές του 17ου αιώνα, ενώ επηρεάστηκαν από αυτόν και ζωγράφοι που επισκέφτηκαν τη Ρώμη και τη Νάπολι, όπως ο Χοσέ Ριμπέρα από την Ισπανία, ο Ολλανδός Χέρριτ φαν Χόντχορστ και ο Γάλλος Ζωρζ ντε Λα Τουρ. Για τον ιστορικό Τζοβάνι Μπελλόρι, ο τενεμπρισμός του Καραβάτζιο υπήρξε ξεχωριστός και περιγράφει χαρακτηριστικά πως χρησιμοποίησε το στυλ αυτό σε τέτοιο βαθμό, ώστε να να μη ζωγραφίζει ποτέ τις ανθρώπινες μορφές στο φως της ημέρας αλλά να βρίσκει τον τρόπο να τοποθετούνται στο ημίφως ενός κλειστού χώρου, με το φως να διαχέεται σχεδόν κάθετα από ψηλά, δημιουργώντας έτσι μία ισχυρή αντίθεση μεταξύ φωτός και σκότους. Αν και συχνά ταυτίζεται με το ύφος του Καραβάτζιο, οι ρίζες του μπορούν να αναζητηθούν στον τρόπο με τον οποίο εφάρμοσε την τεχνική του κιαροσκούρο ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, στις νυχτερινές σκηνές του Κορρέτζο και άλλων ζωγράφων της Λομβαρδίας, καθώς και στο βενετικό κιαροσκούρο του Τιντορέττο.
Οι σκοτεινοί τόνοι στη ζωγραφική συνδέονται παραδοσιακά με την ερμηνεία τους ως φορέων του κακού, σε αντιδιαστολή με το φως που συμβολίζει το καλό ή το θείο. Σύμφωνα με μία διαφορετική ερμηνεία, στον τενεμπρισμό, η αναγωγή του σκότους σε στοιχείο εφάμιλλης αξίας με το φως, τόσο σε επίπεδο εικονογραφίας όσο και συμβολικά, ενδεχομένως σχετίζεται με πνευματικά ρεύματα στη θρησκεία ή στην αλχημεία που ταύτισαν το σκότος με θετικά πρότυπα.
Πρώτο Πρόγραμμα
Το Πρώτο Πρόγραμμα (πρώην ΝΕΤ FM) είναι το πρώτο πρόγραμμα που λειτούργησε η δημόσια ραδιοφωνία, το οποίο εξέπεμψε αρχικά υπό το ΕΙΡ και αργότερα υπό την τωρινή ΕΡΤ.
Ιστορία
Ξεκίνησε να εκπέμπει το 1938, ως Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών, από ένα στούντιο μέσα στο Ζάππειον Μέγαρο, τους αναμεταδότες του να βρίσκονται στα Λιόσια και σήμα τον κλασσικό «Τσοπανάκο» ενώ με τη Γερμανική εισβολή σταμάτησε να εκπέμπει, για να επανέλθει το 1945 με νέο όνομα, ως το ραδιόφωνο του ΕΙΡ.
Το πρόγραμμα του έχει κυρίως μουσική, ενώ ενδιάμεσα υπάρχει και δελτίο ειδήσεων. Από το ξεκίνημα της λειτουργίας του σταθμού είχε σημαντική παρουσία και το θέατρο, με τη συμμετοχή σημαντικών καλλιτεχνών όπως του Αλέξη Σολομού και του Κάρολου Κουν, ενώ σε θεατρικό του Σαρτρ το 1951 έκανε το ραδιοφωνικό του ντεμπούτο ο Μάνος Χατζιδάκις γράφοντας τη μουσική επένδυση.
Το 1952, με τον εκσυγχρονισμό της ραδιοφωνίας και προκειμένου να ξεχωρίζει από το νεοσύστατο τότε Δεύτερο Πρόγραμμα, ο ραδιοφωνικός σταθμός του πρώην ΕΙΡ διατηρώντας τον ενημερωτικό του προσανατολισμό μετεξελίχθηκε σε Εθνικόν Πρόγραμμα.
Μετά την ΕΡΤ
Την 11η Ιουνίου του 2013 και όταν η κυβέρνηση αποφάσισε το κλείσιμο της ΕΡΤ, η συχνότητα του Πρώτου Προγράμματος έμεινε ανοιχτή από τους απολυμένους εργαζόμενους και εξέπεμψε πρόγραμμα υπό την ονομασία της ΕΡΑ. Η τελευταία εκπομπή της ΕΡΑ από τη συγκεκριμένη συχνότητα έγινε στις 6:45 περίπου της Πέμπτης 7 Νοεμβρίου του 2013, όταν τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο Ραδιομέγαρο και το εκκένωσαν από τους εργαζόμενους. Η ονομασία «Πρώτο Πρόγραμμα» συνέχιζε να χρησιμοποιείται από τον πρώτο σταθμό που λειτούργησε η ΝΕΡΙΤ, ο οποίος ήταν ο νέος κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας.
Επιστροφή στην ΕΡΤ
Στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο στην ΕΡΤ και την αντικατάστασή της από τη ΝΕΡΙΤ. Συγκεκριμένα, η ΝΕΡΙΤ Α.Ε. μετατράπηκε στην καινούργια ΕΡΤ Α.Ε. η οποία και άνοιξε μαζί με όλους σχεδόν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς συμπεριλαμβανομένου και του Πρώτου Προγράμματος. Έτσι, από την ημέρα που ξεκίνησε η επανέναρξή της, ο σταθμός εκπέμπει και πάλι υπό την εποπτεία της Γενικής Διεύθυνσης Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.
Πρόγραμμα
Η πιο χαρακτηριστική εκπομπή του Πρώτου Προγράμματος ήταν η Από τις 4 στις 5 με τους Γιάννη Πετρίδη και Κώστα Ζουγρή, η οποία μεταδιδόταν επί 39 χρόνια την ίδια ακριβώς ώρα, 4 με 5 το απόγευμα. Από τις 24 Ιουλίου 2017 ο Γιάννης Πετρίδης παρουσιάζει μόνος του την εκπομπή. Στις 00:05 τα μεσάνυχτα το Πρώτο Πρόγραμμα συνδέεται με τον Kosmos 93.6.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Λουδίας Θεσσαλονίκης
Το όνομά του προέρχεται από τον ποταμό Λουδία στις όχθες του οποίου βρίσκεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Χαλκηδόνος
Glass Onion: Στα Μαχαίρια
Ο Τζόνσον είχε σκεφτεί την ιδέα πολλών ταινιών με τον χαρακτήρα Μπένοτ Μπλανκ πριν από την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας. Μία συνέχεια ανακοινώθηκε από τον αρχικό του διανομέα Lions Gate το 2020, αλλά τον Μάρτιο του 2021 το Netflix αγόρασε τα δικαιώματα για δύο σίκουελ του Στα Μαχαίρια για 469 εκατομμύρια δολάρια. Το καστ υπέγραψε τον Μάιο και τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν με προϋπολογισμό 40 εκατομμυρίων δολαρίων στο νησί των Σπετσών, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2021, και συνεχίστηκαν στο Βελιγράδι μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στις 10 Σεπτεμβρίου 2022, το Glass Onion ξεκίνησε μια εβδομαδιαία περιορισμένη κυκλοφορία στους κινηματογράφους στις 23 Νοεμβρίου 2022, λαμβάνοντας τη μεγαλύτερη κυκλοφορία ποτέ στον κινηματογράφο για ταινία του Netflix και εισπράξεις 15 εκατομμυρίων δολαρίων. Το Netflix ξεκίνησε τη ροή του στις 23 Δεκεμβρίου. Όπως και ο προκάτοχός του, το Glass Onion έλαβε υψηλά θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν το σενάριο και τη σκηνοθεσία του Τζόνσον, τις ερμηνείες του καστ και τη μουσική παρτιτούρα. Το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών Κινηματογράφου ανακήρυξε το Glass Onion ως μία από τις δέκα καλύτερες ταινίες του 2022. Έλαβε επίσης πολλές άλλες διακρίσεις. Μία συνέχεια βρίσκεται σε εξέλιξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Ταινίες του Netflix Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σερβία Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Μόνα Λίζα
Κυριάκος Βαρβαρέσος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από τα Βάτικα (σημερινή Νεάπολη) της Λακωνίας. Αδελφός του ήταν ο ζωγράφος Αχιλλέας Βαρβαρέσος. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικά στα πανεπιστήμια του Μονάχου και του Βερολίνου. Εργάστηκε στον δημόσιο τομέα φτάνοντας γρήγορα στη θέση του διευθυντή του υπουργείου γεωργίας, εμπορίου και εργασίας. Το 1916 τοποθετήθηκε γενικός διευθυντής του υπουργείου επισιτισμού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1918. Παράλληλα ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1918 έκτακτος καθηγητής στην έδρα της πολιτικής οικονομίας της νομικής σχολής Αθηνών και το 1924 τακτικός. Το ίδιο έτος άρχισε να συνεργάζεται με την Εθνική τράπεζα μεταπηδώντας στη συνέχεια στην Τράπεζα της Ελλάδος, της οποίας το 1933 διορίστηκε υποδιοικητής και το 1939 διοικητής, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1946. Το 1936 εξελέγη μέλος της ακαδημίας Αθηνών.
Το 1932 ανέλαβε το υπουργείο οικονομίας τον τρίτο χρόνο της κυβέρνησης Βενιζέλου του 1929, το οποίο διατήρησε στην κυβέρνηση Παπαναστασίου και στη νέα κυβέρνηση Βενιζέλου το 1932. Με την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς, διέφυγε στο εξωτερικό μαζί με την ελληνική κυβέρνηση διατελώντας την περίοδο 1941 - 1943 υπουργός οικονομικών, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να ταξιδέψει στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία προκειμένου ως απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης να διευθετήσει βασικά οικονομικά θέματα και να συμμετάσχει ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στην διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς. Στις δύο κυβερνήσεις του Πέτρου Βούλγαρη (Απριλίου 1945 και Αυγούστου 1945) αναλαμβάνει αντιπρόεδρος και υπουργός εφοδιασμού. Η αποτυχία της οικονομικής του πολιτικής όμως τον ανάγκασε να αποσυρθεί από τα πολιτικά δρώμενα και να αναλάβει θέση οικονομικού συμβούλου στη Διεθνή Τράπεζα στις ΗΠΑ, όπου παρέμεινε μέχρι και τον θάνατό του.
Απεβίωσε στην Ουάσινγκτον το 1957 και κηδεύθηκε από τον Ελληνορθόδοξο ναό της Αγίας Σοφίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος
Μέριδα (Μεξικό)
Η Μέριδα (ισπανικά: Mérida) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της μεξανικής πολιτείας Γιουκατάν, στη χερσόνησο του Γιουκατάν. Επίσης, είναι έδρα του δήμου της Μέριδα, ο οποίος περιλαμβάνει τη πόλη και τις τριγύρω περιοχές. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Μέριδα είχε πληθυσμό 970.377, δηλαδή ήταν η 12η μεγαλύτερη πόλη του Μεξικό. Η μητροπολιτική περιοχή της πόλης περιλαμβάνει το δήμο της Μέριδα, το Ουμάν και το Κανασίν και είχε στην ίδια απογραφή 1.035.238 κατοίκους. Είναι η μεγαλύτερη πόλη με το όνομα Μέριδα, με τις άλλες να είναι στην Ισπανία, στη Βενεζουέλα και στις Φιλιππίνες.
Η Μέριδα βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από τις ακτές του Κόλπου του Μεξικό, στο βόρειο τμήμα της πολιτείας. Ιδρύθηκε το 1542, στη θέση της πόλης των Μάγια Τχο, από τον Φρανθίσκο ντε Μοντέχο. Η Μέριδα γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη τον 19ο αιώνα από τον εμπόριο του ινώδους φυτού ένεκεν. Με τη μείωση της ζήτησης σε ένεκεν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομία της πόλης έχει στραφεί στις κατασκευές, βιομηχανία και στον τουρισμό. Από αρχιτεκτονικής άποψης και έχει έντονες Γαλλικές, Ισπανικές, Ιταλικές, Αγγλικές, Αρ Ντεκό και σε μικρότερο βαθμό Ολλανδικές επιρροές. Αποτελεί, εξαιτίας της επιρροής από τους ιθαγενείς Μάγια, μια διαφορετική πολιτισμική οντότητα από το υπόλοιπο Μεξικό, ακόμη και γλωσσικά. Έχει ανακηρυχθεί η δεύτερη ασφαλέστερη πόλη στη Βόρεια Αμερική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1724 στο Μέγαρο Λέστερ του Λονδίνου και βαπτίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου. Στις 11 Ιουνίου 1727, όταν η Λουίζα ήταν δύο ετών, ο παππούς της Γεώργιος Α΄ απεβίωσε και ο πατέρας της ανέβηκε στον βρετανικό θρόνο ως Γεώργιος Β΄.
Με έναν δυναστικό γάμο, η Λουίζα παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, τότε πρίγκιπα της Δανίας και της Νορβηγίας στις 11 Δεκεμβρίου 1743 στην Κοπεγχάγη. Ο γάμος είχε προταθεί από τη Μεγάλη Βρετανία, αλλά και ο πατέρας τού Φρειδερίκου, ο Χριστιανός ΣΤ΄, ήλπιζε ο γάμος να οδηγούσε σε βρετανική υποστήριξη για την απόκτηση του θρόνου της Σουηδίας από το γιο του.
Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά, εκ των οποίων το ένα δεν επέζησε. Αν και ο γάμος τους ήταν προϊόν διπλωματίας, το ζευγάρι είχε έναν χαρούμενο γάμο, τουλάχιστον κατά τα πρώτα χρόνια. Θεωρείται ότι ο Φρειδερίκος αισθανόταν μεγάλη εκτίμηση για τη Λουίζα και ότι της φερόταν με ευγένεια, όμως φέρεται να μην ήταν ερωτευμένος μαζί της και να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις.
Όταν ο σύζυγός της ανέβηκε στον θρόνο, στις 6 Αυγούστου 1746, η Λουίζα έγινε Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας. Ως Βασίλισσα ήταν πολύ δημοφιλής και αφιέρωνε τον χρόνο της για τη μουσική, τον χορό και το θέατρο. Το 1747 προσκάλεσε την ιταλική εταιρεία όπερας του Πιέτρο Μινγκότι να παίξει στο βασιλικό θέατρο και το 1748 τον γαλλικό θίασο Ντυ Λοντέλ για δραματικές παραστάσεις.
Η προσπάθειά της να μάθει τη δανική γλώσσα εκτιμήθηκε πολύ, καθώς η βασιλική αυλή της Δανίας μιλούσε κυρίως γερμανικά.
Η Λουίζα προσπάθησε να εμποδίσει ανεπιτυχώς το γάμο μεταξύ της κόρης της Σοφίας Μαγδαληνής και του διαδόχου Γουσταύου της Σουηδίας το 1751. Ο λόγος ήταν ο φόβος της, ότι η κόρη της δεν θα αντιμετωπιζόταν καλά από τη Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας, Βασίλισσα της Σουηδίας. Η Λουίζα Ουλρίκα ήταν γνωστή για τις αντι-δανικές απόψεις της και για την εναντίωσή της σε αυτόν τον γάμο.
Όταν ήταν έγκυος με το έκτο της παιδί, η Λουίζα πέθανε από επιπλοκές της εγκυμοσύνης της στις 19 Δεκεμβρίου 1751. Ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε.
Ζαν Μπουγκάτι
Ο Ζαν Μπουγκάτι (Jean Bugatti, 15 Ιανουαρίου 1909 - 11 Αυγούστου 1939) ήταν Γάλλος μηχανικός και κατασκευαστής αυτοκινήτων, ιταλικής καταγωγής.
Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1743 τον Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Ζαν Μπουγκάτι
Γεννήθηκε ως Gianoberto Maria Carlo Bugatti στην Κολωνία της Γερμανίας. Από παιδί ενδιαφερόταν να εισχωρήσει στην Bugatti, επιχείρηση του πατέρα του, Έττορε Μπουγκάτι {Ettore Bugatti). Από το Μιλάνο βρέθηκε στο Παρίσι και το εργοστάσιο της οικογένειάς του συνεργαζόταν με την Peugeot. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οικογένειά του έζησε στο Μιλάνο. Το 1932, έκανε το μεγαλύτερο μέρος από το σχέδιο για την Type 41 Royale. Σχεδίασε επίσης 3 μοντέλα του Type 57, τα Ventoux, Stelvio και Atalante. Το ισχυρό για την εποχή του όχημα παρουσιάστηκε στο σαλόνι του Παρισιού το 1936. Σκοτώθηκε το 1939 κατά τα δοκιμαστικά της Bugatti Type 57, αγωνιστικού αυτοκινήτου, το οποίο μόλις είχε κερδίσει τον αγώνα στο Λε Μαν. Το όχημα που οδηγούσε ο Μπουγκάτι, μόλις 30 ετών, προσέκρουσε σε δέντρο και ο ίδιος βρήκε τραγικό θάνατο.
Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας
Οικογένεια
Ο Φρειδερίκος Ε΄ έκανε μετά δεύτερο γάμο και είχε τέκνο τον διάδοχο Φρειδερίκο, αυτός τον Χριστιανό Η΄ της Δανίας, και αυτός τον Φρειδερίκο Ζ΄, τελευταίο του κύριου κλάδου των Όλντενμπουργκ.
Ζαν Μπουγκάτι
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αυτοκινητοβιομηχανίας Κατηγορία:Γάλλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές αυτοκινήτων
Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Κατηγορία:Διάδοχοι της Νορβηγίας
Μάχη του Καπορέττο
Στα τέλη Οκτωβρίου - αρχές Νοεμβρίου του 1917, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, διεξήχθη ανάμεσα στον Βασιλικό Στρατό της Ιταλίας και στους στρατούς της Αυστροουγγαρίας και της Γερμανίας η Μάχη του Καπορέττο ή Δωδέκατη Μάχη του Ιζόντσο (Ιταλ: La battaglia di Caporetto ή dodicesima battaglia dell'Isonzo) που έληξε με πανωλεθρία του ιταλικού στρατού o οποίος που αναγκάστηκε να υποχωρήσει μέχρι τον ποταμό Πιάβε.
Η μάχη έλαβε χώρα κοντά στο χωριό Καπορέττο και κατά τη διάρκειά της, οι νεκροί και οι τραυματίες του ιταλικού στρατού ξεπέρασαν τις 30.000 ενώ οι απώλειες της αντίπαλης πλευράς έφτασαν τις 50.000.
Μετά την ήττα στο Καπορέττο ο αρχηγός του ιταλικού γενικού επιτελείου, στρατηγός Λουίτζι Καντόρνα (Luigi Cadorna) αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Αρμάντο Ντίαζ (Armando Diaz). Οι ιταλικές δυνάμεις κατάφεραν να ανασυγκροτηθούν αρκετά γρήγορα και να σταματήσουν τα αυστροουγγρικά και γερμανικά στρατεύματα στην Πρώτη Μάχη του Πιάβε.
Μέχρι και σήμερα στην ιταλική γλώσσα ο όρος Καπορέττο είναι συνώνυμο της συντριπτικής ήττας.
Η κατάσταση στο ιταλικό μέτωπο στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου
Στις 23 Μαΐου του 1915 η Ιταλία είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία, τασσόμενη στο πλευρό των Δυνάμεων της Αντάντ. Μολονότι όμως οι Ιταλοί πίστευαν ότι με μια ξαφνική επίθεση κατά της Αυστροουγγαρίας (στα βορειοανατολικά της σημερινής Ιταλίας) θα κατάφερναν να νικήσουν εύκολα τον αυστροουγγρικό στρατό, η ένοπλη σύγκρουση μετατράπηκε σύντομα σε έναν αιματηρό πόλεμο θέσεων, όπως συνέβη και στο δυτικό μέτωπο, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Οι πρώτες τέσσερις επιθέσεις που εξαπέλυσε κατά το δεύτερο μισό του 1915 ο ιταλικός στρατός, υπό τον Λουίτζι Καντόρνα, στον ποταμό Ιζόντσο, δεν επέφεραν καμία ουσιαστική αλλαγή στο μέτωπο και το μόνο που προκάλεσαν ήταν ο θάνατος χιλιάδων στρατιωτών και από τις δύο πλευρές. Μέχρι την Μάχη του Καπορέττο έγιναν στον ποταμό Ιζόντσο έντεκα μάχες ανάμεσα στον ιταλικό και στον αυστροουγγρικό στρατό με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς.
Το 1916 ο αρχηγός του γενικού επιτελείου της Αυστροουγγαρίας αρχιστράτηγος Φραντς Κόνραντ φον Χέτζεντορφ (Franz Conrad von Hötzendorf) είχε αποσύρει μέρος των στρατευμάτων της Αυστροουγγαρίας από το ανατολικό μέτωπο και το έστειλε στη βορειοανατολική Ιταλία ενάντια του ιταλικού στρατού, στην λεγόμενη Strafexpedition («εκστρατεία τιμωρίας»). Η επιχείρηση αυτή όμως του αυστροουγγρικού στρατού δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο Καντόρνα αποφάσισε να ανακτήσει τα εδάφη του Τρεντίνο και έτσι, στο δεύτερο μισό του 1916, ο ιταλικός στρατός προσπάθησε εκ νέου να διώξει τα εχθρικά στρατεύματα από τα συγκεκριμένα εδάφη. Ωστόσο, οι αποτυχίες στο εγχείρημα αυτό οδήγησαν τον Ιταλό διοικητή να στρέψει εκ νέου την προσοχή του στον ποταμό Ιζόντσο. Οι Ιταλοί κατάφεραν να καταλάβουν την περιοχή της Γκορίτσια αναγκάζοντας τον αυστρουγγρικό στρατό να αναδιπλωθεί στις γραμμές άμυνας από όπου εξαπέλυε επιθέσεις εναντίον των ιταλικών στρατευμάτων.
Στα τέλη Ιουλίου του 1917 έγινε στο Παρίσι διάσκεψη των Συμμάχων όπου ζητήθηκε από την Ιταλία να προχωρήσει σε δύο νέες επιθέσεις κατά των αυστροουγγρικών στρατευμάτων για να ελαφρύνει την πίεση στο δυτικό μέτωπο. Ο Καντόρνα δέχθηκε να προχωρήσει μόνο σε μια (ενδέκατη μάχη του Ιζόντσο) η οποία και πάλι δεν είχε κανένα αποτέλεσμα.
Καθώς η κατάσταση στο ιταλικό μέτωπο είχε περιέλθει σε τέλμα και ο αριθμός των στρατιωτών της Αυστροουγγαρίας είχε μειωθεί δραματικά, οι τελευταίοι ζήτησαν τη βοήθεια των Γερμανών, που απάντησαν στέλνοντας μερικά από τα καλύτερα τμήματα του στρατού τους και ορισμένους από τους καλύτερους διοικητές τους όπως ο αρχηγός του γερμανικού γενικού επιτελείου, στρατηγός Κόνραντ Κραφτ φον Ντελμένζινγκεν (Konrad Krafft von Dellmensingen) και ο στρατηγός Όττο φον Μπέλοβ (Otto von Below).
Τοποθεσία όπου έγινε η μάχη
thumb|200px|Ο ποταμός Ιζόντσο Οι συγκρούσεις του ιταλικού με τον αυστροουγγρικό και το γερμανικό στρατό που έλαβαν χώρα στα πλαίσια της Μάχης του Καπορέττο διεξήχθησαν κοντά στο ομώνυμο χωριό (σήμερα βρίσκεται στη Σλοβενία και στα σλοβένικα ονομάζεται Kobarid), στην κοιλάδα του Νατισόνε και στην οροσειρά του Colovrat. thumb|Το Καπορέττο
Η θέση στην οποία είναι χτισμένο το Καπορέττο είναι στρατηγικής σημασίας καθώς βρίσκεται στο σημείο όπου ο ποταμός Ιζόντσο συναντά την κοιλάδα που οδηγεί στην πεδιάδα του Φρίουλι. Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το Καπορέττο, λόγω ακριβώς της γεωγραφικής του θέσης, συνέδεε το 4ο Σώμα του Βασιλικού Στρατού της Ιταλίας, οι άνδρες του οποίου βρίσκονταν διασκορπισμένοι στην κοιλάδα και στα γύρω βουνά, με το εσωτερικό της χώρας. Οι Ιταλοί διοικητές φιλοξενούνταν σε χωριά της περιοχής όπου ήταν εγκατεστημένα το υγειονομικό και το μηχανικό του ιταλικού στρατού, οι υπηρεσίες που σχετίζονταν με την λειτουργία του πυροβολικού και οι εφεδρείες. Στα χωριά αυτά διέμεναν και οι στρατιώτες που επέστρεφαν από το μέτωπο για να ξεκουραστούν για λίγες μέρες.
Η οροσειρά του Colovrat αποτελείται από τα βουνά: Podclabuz (Na Gradu-Klabuk) (1.114μ.), Piatto (1.138μ.) και Nagnoj (1.192 μ.) και συμπίπτει με τα σημερινά σύνορα Ιταλίας - Σλοβενίας. Τον Μάιο του 1915 η οροσειρά του Colovrat αποτελούσε το σημείο από το οποίο ξεκινούσαν τα ιταλικά στρατεύματα για να επιτεθούν στα εδάφη της Αυστροουγγαρίας.
Οι αντίπαλοι στρατοί
Στην Μάχη του Καπορέττο πήραν μέρος 257.400 Ιταλοί στρατιώτες με 1.342 κανόνια και 353.000 Αυστροούγγροι και Γερμανοί στρατιώτες με 2.518 κανόνια. thumb|Ο στρατηγός Όττο φον Μπέλοβ
Μαζί με την 14η Στρατιά πολέμησαν και η 35η και η 94η Μεραρχία του αυστροουγγρικού στρατού με διοικητές τον Στρατάρχη τοποτηρητή φον Ποντχοράνσκυ (von Podhoransky) και τον Στρατάρχη τοποτηρητή φον Λαβρόβσκι (von Lawrowski).
Ως εφεδρείες συμμετείχαν: Η 4η, η 13η και η 33η Μεραρχία του αυστροουγγρικού στρατού με διοικητές τους τον Στρατάρχη τοποτηρητή Pfeffer von Ehrenstein, τον Στρατάρχη τοποτηρητή von Kalser και τον ταγματάρχη Iwansky von Iwanina αντίστοιχα.
Στην αρχή στη 2η Στρατιά του Ιζόντσο ανήκε και η 35η Μεραρχία του αυστροουγγρικού στρατού με διοικητή τον τον Στρατάρχη τοποτηρητή von Podhoransky, η οποία στη συνέχεια πολέμησε με τη 14η Στρατιά.
Από την ιταλική πλευρά συμμετείχε η 2η Στρατιά υπό την ηγεσία του αντιστράτηγου Λουίτζι Καπέλλο (Luigi Capello). Στην γραμμή του μετώπου ήταν:
Επίσης η 60η, η 53η και η 13η Μεραρχία και η ταξιαρχία Teramo. thumb|right|200px|Ο Λουίτζι Καντόρνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καπορεττο Κατηγορία:Μάχες γερμανικού στρατού Κατηγορία:Μάχες ιταλικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Λουπίτα Νιόνγκο
Έκανε το αμερικανικό κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία 12 Χρόνια Σκλάβος του Στηβ ΜακΚουήν στο ρόλο της Πάτσι, για τον οποίο έλαβε θετικές κριτικές. Για την ερμηνεία της η Νιόνγκο βραβεύτηκε με το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και με Screen Actors Guild Award Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA.
Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ στο έργο Eclipsed (2015), για το οποίο ήταν υποψήφια για βραβείο Tony καλύτερης ηθοποιού σε θεατρικό έργο. Στη συνέχεια, έπαιξε στην τριλογία του Star Wars (2015–2019) και είχε έναν ρόλο φωνής στο The Jungle Book (2016). Επίσης, υποδύθηκε τη Nakia στις ταινίες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel, Black Panther (2018) και το sequel της (2022), και είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία τρόμου Us (2019) του Τζόρνταν Πιλ.
Γόρτυνα
Με το όνομα Γότρυνα ή Γότρυς ήταν γνωστές :
Curtiss F6C Hawk
Το Curtiss F6C Hawk ήταν διπλάνο μαχητικό αεροσκάφος που αναπτύχθηκε για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ήταν ένα από τα πολλά στρατιωτικά αεροσκάφη Curtiss Hawk που αναπτύχθηκαν για τις αμερικάνικες ένοπλες δυνάμεις.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το F6C αναπτύχθηκε αρχικά ως Model 34C και προορίζονταν να επιχειρεί από την ξηρά. Ήταν επί της ουσίας πανομοιότυπο με το ομόσταυλο P-1 Hawk που ήταν τότε επιχειρησιακό με το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC). Τα αεροσκάφη που παρήγγειλε το Ναυτικό είχαν ενισχυμένη δομή προκειμένου να μπορούν να επιχειρούν από αεροπλανοφόρα. Τα τροποποιημένα αεροσκάφη έφεραν την ονομασία Model 34D και από το 1927 επιχειρούσαν από τα αεροπλανοφόρα USS Langley και USS Lexington.
Μεταγενέστερες εκδόσεις του F6C δόθηκαν στο Σώμα των Πεζοναυτών και χρησιμοποιήθηκαν ως μαχητικά-βομβαρδιστικά, ενώ μερικά έδρασαν και ως υδροπλάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη Curtiss
Βασιλειανός Κώδικας
Ο κώδικας αυτός είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 8ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 23x16,5 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 318 φύλλα.
Ο Βασιλειανός Κώδικας, αν και παρουσιάζει κάποια τυχαία χάσματα, θεωρείται ένα από τα καλύτερα χειρόγραφα της λεγόμενης συριακής οικογένειας χειρογράφων. Η αντιπαραβολή του έγινε αρχικά το 1707 από τον Μιντ και αργότερα από τον Βετσέιν.
Τον κώδικα αυτόν, κατά πάσα πιθανότητα, έφερε στη Βασιλεία τον 15ο αιώνα ο καρδινάλιος Ιωάννης της Ραγούζα (1380-1443).
Σχετικά κύρια άρθρα
Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Χειρόγραφα
Θωκνία
Η Θωκνία ήταν αρχαία κωμόπολη της Αρκαδίας, τμήμα της Παρρασίας χώρας. Αναφέρεται και από τον Παυσανία στο βιβλίο του "Αρκαδικά". Η θέση της έχει ταυτιστή κοντά στο σημερινό χωριό Θωκνία Αρκαδίας.
Βρισκόταν στους πρόποδες του Λύκαιου όρους στην κορυφή μικρού λόφου κοντά στον Αλφειό ποταμό, και κοντά στην παλαιά πρωτεύουσα της Αρκαδίας, Τραπεζούς. Ονοματοδότης και οικιστής της ήταν ο Θώκνος γιος του Λυκάονος.
Το 370 π.Χ. με την ίδρυση της Μεγαλόπολης η Θωκνία ήταν από τις πόλεις που εγκαταλείφθηκαν για να την εποικίσουν, γι' αυτό και ο Παυσανίας την βρήκε εγκαταλελειμμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Interpretatio graeca
Ο λατινικός όρος Interpretatio graeca (μτφρ.: Ελληνική ερμηνεία) περιγράφει την αρχαιοελληνική πρακτική της απόδοσης και του συσχετισμού διάφορων ονομασιών και εννοιών άλλων γλωσσών ξένων πολιτισμών με τις ελληνικές. Κατά αυτόν τον τρόπο επίσης αποτελεί μια συγκριτική μεθοδολογία για τις ομοιότητες μεταξύ των αρχαίων θρησκειών και μυθολογιών.
Περιγραφή
Ιστορικά παραδείγματα αποτελούν οι περιγραφές του Ηροδότου για την αιγυπτιακή θρησκεία με όρους αντίστοιχους με τις ελληνικές θεότητες (Άμων / Ζευς, Όσιρις / Διόνυσος, Πτα / Ήφαιστος), καθώς και οι περιγραφές του ρωμαϊκού κόσμου από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα και τον Πλούταρχο. Ο όρος χρησιμοποιείται και αντίστροφα ως εργαλείο συσχετισμού μεταξύ ονομασιών του ξένου πολιτισμού με την αρχική ελληνική ετυμολογία τους όπως έκανα οι Ρωμαίοι με τη υιοθέτηση της ελληνικής μυθολογίας -ακολούθως το Interpretatio romana σχετίζεται με τα ρωμαϊκά πρότυπα και ονομασίες σε σχέση με π.χ. τις κελτικές ονομασίες-. Η μεθοδολογία αυτή αποτελούσε συχνή πρακτική κατά την ελληνιστική περίοδο -ιδιαίτερα στην πτολεμαϊκή Αίγυπτο και τις σελευκιδικές κτήσεις στην Ασία και τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Η Interpretatio graeaca συναντάται συχνότερα σε σχέση με την αρχαία ελληνική θρησκεία και αυτές της Αιγύπτου, Μεσοποταμίας καθώς και της Ινδίας (Ελληνοβουδισμός, Ινδοελληνικό βασίλειο, Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής, ωστόσο διασώζονται πολύ λίγες πληροφορίες), και της Interpretatio romana συχνότερα σε σχέση με αυτές των Κελτών, Γερμανικών φύλων, και Σλάβων.
Άλλες παρόμοιες πρακτικές πέρα από την Interpretatio graeaca και την αντίστοιχη Romana για τη Ρώμη είναι η Interpretatio Christiana για τον χριστιανισμό, και Interpretatio Germanica των γερμανικών φύλων.
Στην τέχνη
Παραδείγματα σύνθεσης χαρακτηριστικών και συνδυασμού θεοτήτων από διαφορετικές θρησκείες:
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυθολογία Κατηγορία:Ονοματολογία Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα
Κλάρα της Ασίζης
Η Κλάρα της Ασίζης (Chiara d'Assisi, γεννήθηκε ως Chiara Offreduccio, 16 Ιουλίου 1194 – 11 Αυγούστου 1253) είναι Ιταλίδα και μία από τις πρώτες ακολούθους του Φραγκίσκου της Ασίζης.