cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όλγα Τρέμη
Βιογραφία
Το 1989 παρουσίασε τις πρώτες πολιτικές εκπομπές στην κρατική τηλεόραση όπως και η Έλλη Στάη. Μεταξύ αυτών και η εκπομπή "Πρόσωπο με Πρόσωπο" στην ΕΤ1 (1989-1990). Την δεκαετία του 1990 εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Flash 96, ANT1 97,2 FM (νυν Easy 97.2) και Αθήνα 9.84 παρουσιάζοντας σε όλες το μεσημβρινό μαγκαζίνο. Έχει επίσης, παρουσιάσει τις ενημερωτικές εκπομπές "Βέτο" στο Mega Channel (1994-1995), "Τελευταία Λέξη" στον ΑΝΤ1 (1999-2000) και "Σημείο Αναφοράς" στο Star Channel (2001-2002).
Η Όλγα Τρέμη έχει επίσης συμμετάσχει σε debate των πολιτικών αρχηγών πριν τις εκλογές, μεταξύ αυτών το 2007 και στις ευρωεκλογές του 2009, εκπροσωπώντας το Mega, ενώ ήταν και η συντονίστρια των εκλογικών βραδιών του καναλιού.
Η Όλγα Τρέμη παρουσίαζε Δευτέρα-Πέμπτη στην ΕΡΤ1 την ενημερωτική εκπομπή "10" από τις 18 Νοεμβρίου 2019 μέχρι και τις 3 Απριλίου 2020, όπου στη συνέχεια υπέβαλε την παραίτησή της για προσωπικούς λόγους, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση που εξέδωσε η ΕΡΤ στις 13 Απριλίου 2020. Έκτοτε, την παρουσίαση της εκπομπής "10" ανέλαβε ο δημοσιογράφος Φάνης Παπαθανασίου.
Από την 1η Ιουνίου 2021, η Όλγα Τρέμη επέστρεψε στη διαδικτυακή -αυτή τη φορά- τηλεόραση, ξεκινώντας τη συνεργασία της με την ειδησεογραφική Ιστοσελίδα Newsbomb.gr, παρουσιάζοντας την εκπομπή «Meeting Point».
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένη με τον Θοδωρή Καλούδη, που ήταν διευθυντής εφημερίδων. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον τότε διευθυντή ειδήσεων του Mega Channel Χρήστο Παναγιωτόπουλο και έχουν ένα γιο, τον Αλέξανδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Γκόρνο Λακότσερεϊ
Δημογραφία
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Οχρίδας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Πέρινθος
Η Πέρινθος (μετά το 297 μ.Χ. γνωστή με το όνομα Ηράκλεια) ήταν αρχαία ελληνική πόλη, αποικία της Σάμου, που είχε ιδρυθεί το 599 π.Χ. και βρισκόταν στην Ανατολική Θράκη, στη Θάλασσα του Μαρμαρά, δηλαδή στην Ευρωπαϊκή πλευρά, κοντά στη σημερινή πόλη Μαρμαρά Ερέγλισι (τουρκ. Marmara Ereğlisi).
Ιστορία
Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αναφέρει ότι την Πέρινθον έκτισε ο Πέρινθος από την Επίδαυρο που συστρατεύθηκε με τον Ορέστη, αλλά θεωρείται πιο αξιόπιστη η μαρτυρία του Ευσεβίου και αυτή του Συγγέλου οι οποίοι ανάγουν την ίδρυσή της ως αποικία της Σάμου στο πρώτο έτος της τεσσαρακοστής πέμπτης Ολυμπιάδας (600 π.Χ.). Ο Πλούταρχος, αναφερόμενος στην καταστροφή των Γεωμόρων στη Σάμο, ανέφερε και αυτός ότι οι Περίνθιοι ήταν άποικοι των Σαμίων: «Μεγαρείς Περινθίοις επεστράτευσαν, αποίκοις ούσι Σαμίων.» Ο Σκύμνος ο Χίος ανέφερε ότι μετά την χερσόνησο στην Προποντίδα βρίσκεται η αποικία των Σαμίων Πέρινθος: «Μετά δε την χερρόνησον εν Προποντίδι, Θράκη πάροικος και σαμίων αποικία Περινθος εστί...» .
Η Πέρινθος λόγω της θέσης της και κυρίως του λιμένα που διέθετε στον Ελλήσποντο, υπήρξε διαχρονικά πλούσια και σημαντική πόλη. Τον 5ο π.Χ. αιώνα υπήρξε σύμμαχος με την Αθήνα και αντιτάχθηκε στον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο, ο οποίος το 341 π.Χ.την πολιόρκησε, όπως και το Βυζάντιο. Επί ρωμαϊκής εποχής συνεχίστηκε η ανάπτυξή της και αυτό φαίνεται από το αμφιθέατρό της που ήταν από τα μεγαλύτερα. Έχουν διασωθεί από την αρχαία πόλη αρκετά ερείπια, ψηφιδωτά δάπεδα και έχουν βρεθεί νομίσματα και επιγραφές της εποχής του Μ. Αλεξάνδρου και Λυσίμαχου. Η Πέρινθος το 297 μετονομάστηκε σε Ηράκλεια Πέρινθος όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Διοκλητιανός, ο οποίος άλλαξε το σύστημα των επαρχιών της αυτοκρατορίας και την κατέστησε διοικητικό κέντρο της περιοχής. Κατά τον 7ο και 8ο αιώνα ήταν συχνός στόχος επιθέσεων Αβάρων και Βουλγάρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Μίνδαρος
Μετακόμιση πεδίου μάχης και πρώτες μάχες
Ο Μίνδαρος ανέλαβε για πρώτη φορά τη διοίκηση του στόλου στη Μίλητο, όπου ο σατράπης Τισσαφέρνης είχε υποσχεθεί στους Σπαρτιάτες ότι θα βοηθούσε με ένα μεγάλο φοινικικό στόλο. Μετά από αρκετούς μήνες αναμονής, ο Μίνδαρος συνειδητοποίησε ότι δεν θα υπήρχε τέτοιος στόλος και πήρε τη στρατηγική απόφαση να μεταφέρει τον στόλο του στον Ελλήσποντο, όπου ο σατράπης Φαρνάβαζος του είχε υποσχεθεί μεγαλύτερη υποστήριξη από αυτή που λάμβανε από τον Τισσαφέρνη.
Ο Μίνδαρος ξεκίνησε από τη Μίλητο με 73 πλοία. Μια καταιγίδα τον ανάγκασε να σταματήσει στη Χίο, όπου έμεινε εκεί για λίγες μέρες. Πλέοντας βιαστικά για να αποφύγει ένα μικρό τμήμα του αθηναϊκού στόλου που μετακινήθηκε από τη Σάμο για να τον καταδιώξει, κατάφερε να φέρει τον στόλο του μεταξύ Λέσβου και της ηπειρωτικής χώρας και στην συνέχεια να ξεφύγει στον Ελλήσποντο, όπου εκτόπισε τον μικρό αυτό αθηναϊκό στόλο και ενώθηκε με τα λίγα συμμαχικά πλοία στη σπαρτιατική βάση στην Άβυδο. Με αυτή τη στρατηγική κίνηση, ο Μίνδαρος είχε τοποθετήσει τον στόλο του σε θέση που διέκοπτε την προμήθεια σιτηρών της Αθήνας και ανάγκασε τον αθηναϊκό στόλο να τον πολεμήσει στο χώρο της δικής του επιλογής.
Από αυτό το σημείο και μετά, όμως, η τύχη του Μίνταρου τελείωσε. Πέντε μέρες μετά την άφιξή του στην Άβυδο, οι Αθηναίοι έπλευσαν στα στενά νερά του Ελλήσποντου για να αντιμετωπίσουν την αριθμητικά ανώτερη δύναμή του. Στη ναυμαχία που προέκυψε, φάνηκε στην αρχή να νικάνε οι Σπαρτιάτες, καθώς τα αριστερά του αθηναϊκού στόλου αποκόπηκαν και το κέντρο προωθήθηκε προς την ξηρά στο ακρωτήρι του Κυνός Σήμα. Η ανώτερη ναυτική εμπειρία από την πλευρά των Αθηναίων καπετάνιων και ναυτικών, ωστόσο, ανέτρεψε την μάχη και ο στόλος του Μίνδαρου κατέφυγε στην Άβυδο με απώλειες.
Ο Μίνδαρος ζήτησε ενισχύσεις στην Άβυδο, αλλά υπέστη μια δεύτερη ήττα όταν μια μικρή ομάδα πλοίων του που έπλεε για να τον βρει, παγιδεύτηκε από τον αθηναϊκό στόλο. Ο Μίνδαρος απέπλευσε για να τους σώσει, αλλά, μετά από μια σκληρή μάχη, η άφιξη του Αλκιβιάδη με τις αθηναϊκές ενισχύσεις μετέτρεψε τη μάχη σε αδιέξοδο, με τους Πελοποννήσιους να υποστούν και πάλι απώλειες κατά την φυγή τους στην Άβυδο.
Στην Κυζίκο
Για αρκετούς μήνες στη συνέχεια, ο Μίνδαρος, με οικονομική υποστήριξη από τον Φαρνάβαζο, ανοικοδόμησε τον στόλο του σε 80 τριήρεις μέχρι την άνοιξη του 410 π.Χ. Πλέοντας προς τα ανατολικά της Κύζικου, πολιόρκησε την πόλη με τη βοήθεια του στρατού του Φαρνάβαζου και την κατέλαβε. Οι Αθηναίοι τον καταδίωξαν και, στα νερά της Κυζίκου, παρέσυραν τον Μίνδαρο σε μια μοιραία παγίδα. Ενώ ο Θρασύβουλος και ο Θεραμένης περίμεναν κρυμμένοι με πολλές τριήρεις, ο Αλκιβιάδης πήρε σαράντα πλοία και παρουσιάστηκε εμπρός από την Κύζικο. Ο Μίνδαρος, που έπεσε στα δίκτυα του σχεδίου τους, ξεκίνησε με ολόκληρο τον στόλο του σε καταδίωξη. Όταν βρισκόταν αρκετά μακριά από την ακτή, οι κρυφές αθηναϊκές δυνάμεις εμφανίστηκαν για να κόψουν τη γραμμή υποχώρησης του. Περικυκλωμένος, ο Μίνδαρος οδήγησε τα πλοία του σε μια απελπισμένη κίνηση προς μια παραλία νοτιοδυτικά της πόλης, τη μία κατεύθυνση που ήταν ανοιχτή για εκείνον. Οι άνδρες του Μίνδαρου και τα στρατεύματα του Φαρνάβαζου που προωθήθηκαν για να τον υποστηρίξουν, έπεσαν στις δύναμη του Αλκιβιάδη, πολέμησαν για να εμποδίσουν τους Αθηναίους να εξωθήσουν τα πλοία τους στη ανοικτή θάλασσα. Αρχικά, οι Αθηναίοι εκδιώχθηκαν πίσω, αλλά ο Θρασύβουλος και ο Θεραμένης, ενώνοντας τις δυνάμεις τους και τις αθηναϊκές χερσαίες δυνάμεις από τα μετόπισθεν, κατάφεραν τελικά να εκδιώξουν τους Πέρσες. Απτόητος, ο Μίνδαρος μοίρασε τη δύναμή του για να αντιμετωπίσει την απειλή που πίεζε τώρα και από τις δύο πλευρές, αλλά όταν αυτός σκοτώθηκε στη μάχη, η αντίσταση διαλύθηκε και όλα τα πλοία του στόλου είτε καταστράφηκαν είτε αιχμαλωτίστηκαν.
Στον απόηχο αυτής της ηχηρής ήττας, το όνομα του Μίνδαρου απαθανατίστηκε σε ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα λακωνικότητας: ένα μήνυμα από τους Σπαρτιάτες επιζώντες έπεσε στα χέρια των Αθηναίων. Έγραφε: "Ἔρρει τὰ κᾶλα. Μίνδαρος ἀπεσσύα. πεινῶντι τὤνδρες. ἀπορίομες τί χρὴ δρᾶν." (Τα πλοία χάθηκαν. Ο Μίνδαρος είναι νεκρός. Οι άντρες πεινάνε. Αναρωτιόμαστε τι να κάνουμε).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σπαρτιατικός στρατός Κατηγορία:Σπαρτιάτες Κατηγορία:Πελοποννησιακός πόλεμος Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Gato Negro
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Φαινόμενο Μάγκνους
Φαινόμενο Μάγκνους ονομάζεται στη Αεροδυναμική το φαινόμενο εκείνο της δημιουργίας καθέτων δυνάμεων επί του άξονα περιστρεφόμενου κυλίνδρου που εκτίθεται σε ρεύμα αέρος.
Δια της στροφής του κυλίνδρου και της σημειούμενης τριβής τα μόρια του αέρα παρασύρονται με ταχεία κίνηση κατά την πλευρά της φοράς της περιστροφής, ενώ κατά την άλλη πλευρά τα μόρια του αέρα επιβραδύνονται. Αυτή η διαφορά των ταχυτήτων έχει ως συνέπεια να δημιουργείται αντίρροπη διαφορά πίεσης της οποίας αποτέλεσμα είναι οι υπό τον Ερρίκο Γουσταύο Μάγκνους, κατά πρώτη φορά, παρατηρηθείσες κάθετες δυνάμεις.
Το φαινόμενο αυτό μελετήθηκε ιδιαίτερα το 1923 στο αεροδυναμικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Γαττίγκης και αμέσως ένα χρόνο μετά, ο ναυπηγός Φλέττνερ το δοκίμασε σε πρακτική εφαρμογή επί ιστιοφόρου πλοίου, με περιστρεφόμενους ιστούς, με μικρή επιτυχία. Τα πλοία του τύπου αυτού παραμένουν σήμερα πειραματικά και λέγονται πλοία Μάγκνους, εκ του ονόματος του πρώτου παρατηρητή του φαινομένου ή ρότορσιπ, περισσότερο διαδεδομένα.
Κατηγορία:Αεροδυναμική Κατηγορία:Φαινόμενα
272
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 272 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 272 (CCLXXII ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ποστουμίου και Βελδουμνιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1025 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 272 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάικλ Κλαρ
Ο Μάικλ Κλαρ (Michael Klare) είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο Five Colleges των ΗΠΑ και ειδικεύεται σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πιο συγκεκριμένα σε θέματα που αφορούν ενεργειακά ζητήματα. Είναι επίσης συντάκτης του περιοδικού The Nation.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πολιτικοί επιστήμονες
Αντουάν Βαττώ
Ο Ζαν Αντουάν Βαττώ (Jean-Antoine Watteau, 10 Οκτωβρίου 1684 – 18 Ιουλίου 1721), ευρέως γνωστός με το όνομα Αντουάν Βαττώ (Antoine Watteau) ήταν Γάλλος ζωγράφος και ένας από τους πρώτους εκπροσώπους του ροκοκό. Μερικά από τα πιο δημοφιλή θέματά του αναπαριστούν σκηνές από το χώρο του θεάτρου.
Βιογραφία
Το 1702 έφυγε στο Παρίσι, μόνος, χωρίς προστασία και οικονομική βοήθεια και ξεκίνησε να δουλεύει στα εργαστήρια διαφόρων ζωγράφων.
Τα σχέδιά του τράβηξαν την προσοχή του ζωγράφου Κλωντ Ζιλό, ο οποίος γύρω στο 1705 τον προσέλαβε ως βοηθό και μαθητευόμενο. Το έργο του Ζιλό, επηρεασμένο από τον Φραντσέσκο Πριματίτσο και τη σχολή του Φονταινεμπλώ, αντιπροσώπευε μια αντίδραση ενάντια στην επίσημη τέχνη της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Στο εργαστήριο του Ζιλό, ο Βαττώ γνώρισε τους χαρακτήρες της Κομέντια ντελ άρτε, ένα αγαπημένο θέμα του δασκάλου του, που αργότερα έγινε ένα από τα θέματά του.
Πέθανε το 1721, στα 37 του χρόνια από την φυματίωση.
Η τεχνική του
Η τεχνική του η οποία χαρακτηρίζει τον Αντουάν Βαττώ, είναι τα ωραία χρώματα, ο απαλός φωτισμός και τα ειδυλλιακά θέματα των πινάκων του.
Αντίθετα με την προσωπική του ζωή για την οποία δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, για την καλλιτεχνική του παραγωγή γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα. Άφησε γύρω στους διακόσιους πίνακες, πλήθος σχεδίων και αρκετά χαρακτικά. Και όλα αυτά μέσα σε 15 μόλις χρόνια.
Ήρθε αντιμέτωπος με τον συντηρητικό ακαδημαϊσμό της εποχής του κι η αναγνώρισή του ήρθε πολύ αργότερα.
Βραχύ ου
Το βραχύ ου (Ў ў πλάγια γραφή: <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger">Ў ў ) είναι γράμμα του κυριλλικού αλφαβήτου. Η μόνη Σλαβική γλώσσα που χρησιμοποιεί το γράμμα είναι το λευκορωσικό κυριλλικό αλφάβητο. Μεταξύ των μη-σλαβικών γλωσσών που χρησιμοποιούν το κυριλλικό αλφάβητο, το ў χρησιμοποιείται στα Ντουνγκάν και τα Σιβηρικά Γιουπίκ. Χρησιμοποιήθηκε και στα ουζμπεκικά πριν από την υιοθέτηση του λατινικού αλφαβήτου, το 1992.
Αντουάν Βαττώ
Η τεχνική του
Συνήθιζε να ζωγραφίζει ειδυλλιακές σκηνές στην εξοχή με ανθρώπους να γλεντούν και να χαίρονται τη ζωή τους. Ονομαστές είναι, οι περίφημες «fêtes galantes» (σκηνές από υπαίθριες γιορτές).
Βραχύ ου
Ιστορία
Το γράμμα προέρχεται από το γράμμα ίζιτσα Ѵ ѵ με βραχύ (Іереѵ̆ская власть, пучина Егеѵ̆ская, κλπ.), το οποίο χρησιμοποιείται σε ορισμένα ουκρανικά βιβλία στο τέλος του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα. Αργότερα, ο χαρακτήρας αυτός πιθανώς πέρασε στο Ρουμανικό Κυριλλικό αλφάβητο, απ'όπου το δανείστηκαν οι συγγραφείς του ουκρανικού βιβλίου ποίησης Ρουσάλκα Ντνιστροβάγια (Русалка днѣстровая) το 1837. Ο πρόλογος διαβάζει "έχουμε αποδεχτεί το σερβικό џ . . . και το βλάχικο [ρουμανικό] ў . . .". Σε αυτό το βιβλίο, το ў χρησιμοποιείται κυρίως για την μετατροπή του ετυμολογικού [l] σε [w]. Η σύγχρονη ουκρανική ορθογραφία χρησιμοποιεί το в ([v]) σε αυτή τη θέση.
Αντουάν Βαττώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Βραχύ ου
Ιστορία
Για τα λευκορωσικά, ο συνδυασμός του κυριλλικού ου με βραχύ ў προτάθηκε από τον Π.Α. Μπεσόνοφ το 1870. Πριν από αυτό, χρησιμοποιήθηκαν διάφορες παραλλαγές του U|λατινικού U, το οποίο εμφανιζόταν με πλάγια γράμματα σε έργα του Βίντσεντ Ντούνιν-Μαρτσίνκιεβιτς, με οξεία ú στο Da milykh mužyczkoú του Γιαν Τσέσοτ (μετάφραση: Προς τους αγαπητούς αγρότες, έκδοση 1846), το W με βραχύ w̆ στον Επίμαχ-Σιπίλα 1889, ή απλά το γράμμα u το ίδιο (όπως και σε εκδόσεις του Κονσταντίν Καλινόφσκι, 1862-1863). Ένα U με χάτσεκ ǔ χρησιμοποιήθηκε επίσης.
Μετά το 1870, τόσο η διάκριση για το φώνημα και το νέο σχήμα του γράμματος δεν χρησιμοποιούταν πολύ διαδεδομένα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1900 λόγω τεχνικών προβλημάτων, κατά τον Μπουλίκα. Μεταξύ των πρώτων εκδόσεων που χρησιμοποίησαν το επίσημο νέο γράμμα ήταν οι λαογραφικές συλλογές που δημοσιεύθηκε από τον Μιχάλ Φεντερόβσκι και η πρώτη έκδοση του Ντούντκα Μπιεουαρούσκαγια του Φραντσίσακ Μπαχούσεβιτς (Λευκορωσικό φλάουτο, που δημοσιεύθηκε στην Κρακοβία, 1891). Για αρκετά είδη αποδόσεων (απλό u, ή με προσθήκη διακριτικού, π.χ. χάτσεκ) η ανεπίσημη μορφή συνέχισε να χρησιμοποιείται, μερικές φορές μέσα σε μια ενιαία δημοσίευση (Μπαχούσεβιτς, 1891, Πατσόμπκα, 1915), επίσης, υποτίθεται λόγω τεχνικών προβλημάτων.
Λευκορωσικά
Το γράμμα ονομάζεται μη-συλλαβικό ή σύντομο ου (Λευκορωσικά: у нескладовае, ου νιεσκλαντόβαγιε ή у кароткае, ου καρότκαγιε) στα λευκορωσικά, επειδή μοιάζει με το у (ου), δεν σχηματίζει συλλαβές. Το ισοδύναμο του Λευκορωσικού λατινικού αλφαβήτου είναι ŭ, αν και γράφεται και ως w.
Σε μητρικές λευκορωσικές λέξεις, το ў αντιπροσωπεύει το, όπως στο хлеў, προφέρεται <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[xlʲew] (chleŭ, "παράγκα") ή воўк (voŭk, "λύκος").
Το γράμμα ў δεν μπορεί να εμφανιστεί πριν από φωνήεν. Όταν το απαιτεί η γραμματική, το ў αντικαθίσταται από το в. Συγκρίνετε το хлеў (<span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[xlʲew] chleŭ) με το за хлявом ( za chlavóm, "πίσω από το υπόστεγο'). Επίσης, όταν μια λέξη που αρχίζει με у ακολουθεί φωνήεν, έτσι ώστε να σχηματίζει δίφθογγος μέσω του συνδέσμου, το οποίο γράφεται συνήθως, αλλά όχι απαραίτητα, γράφεται ў αντ ' αυτού. Για παράδειγμα, στο у хляве δεν έχει το ου με βραχύ, ( u chlavié, "στη παράγκα"), αλλά στο увайшлі яны ў хлеў ( uvajšlí janý ŭ chleŭ, "πήγαν στο υπόστεγο') το έχει.
Το γράμμα ў αναπαριστά το σε ξένα δάνεια.
Σε άλλες γλώσσες
Το γράμμα χρησιμοποιείται στα Ντουνγκάν και Σιβηρικά Γιουπίκ, δύο γλώσσες που ομιλούνται στη βόρεια και ανατολική Σιβηρία.
Μνημείο
Τον σεπτέμβριο του 2003, κατά τη διάρκεια της δέκατης χρονιάς των Ημερών Λευκορωσικού Αλφαβητισμού, οι αρχές του Πολάτσκ, της αρχαιότερης πόλης στη Λευκορωσία, έστησαν μνημείο για να τιμήσουν το μοναδικό γράμμα ў. Η αρχική ιδέα για το μνημείο ήρθε από τον καθηγητή Παβάλ Σιέμτσανκα, μελετητής της κυριλλικής καλλιγραφίας και τύπου.
Φυλακή Πάβιακ
μικρογραφία|286x286εσ|Η φυλακή Πάβιακ το 1939 Η φυλακή Πάβιακ ήταν φυλακή που χτίστηκε το 1835 στη Βαρσοβία στο Βασίλειο της Πολωνίας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην υπό γερμανική κατοχή Πολωνία, χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς και το 1944 καταστράφηκε στη διάρκεια της εξέγερσης της Βαρσοβίας.
Ιστορικό
Η φυλακή Πάβιακ πήρε το όνομά της από εκείνη του δρόμου στον οποίο βρισκόταν, ulica Pawia. μικρογραφία|281x281εσ|Πολωνοί κρατούμενοι της φυλακής Pawiak, απαγχονισμένοι από Γερμανούς στην οδό Leszno, Βαρσοβία, 11 Φεβρουαρίου 1944 Η φυλακή χτίστηκε το 1829–35 υπό το σχεδιασμό του Enrico Marconi και του Fryderyk Florian Skarbek, μεταρρυθμιστή φυλακών και νονό του συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ήταν υπό τσαρικό έλεγχο, καθώς η Βαρσοβία ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η κύρια φυλακή της κεντρικής Πολωνίας, όπου φυλακίστηκαν και πολιτικοί κρατούμενοι και εγκληματίες.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ιανουαρίου 1863, η φυλακή χρησίμευσε ως στρατόπεδο μεταφοράς για τους Πολωνούς που καταδικάστηκαν από την Αυτοκρατορική Ρωσία σε απέλαση στη Σιβηρία.
Μετά την ανεξαρτησία της Πολωνίας το 1918, η φυλακή Πάβιακ έγινε η κύρια φυλακή της Βαρσοβίας για άνδρες εγκληματίες. (Οι γυναίκες κρατήθηκαν στη γειτονική φυλακή της Σερβίας.)
Μετά τη γερμανική εισβολή του 1939 στην Πολωνία, η φυλακή Πάβιακ έγινε γερμανική φυλακή υπό τη διοίκηση της Γκεστάπο. Περίπου 100.000 άνθρωποι φυλακίστηκαν σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας της φυλακής, περίπου 37.000 πέθαναν στις εγκαταστάσεις της (εκτελέστηκαν ή βασανίστηκαν κατά τη διάρκεια της κράτησης τους) και 60.000 μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Μεγάλος αριθμός Εβραίων πέρασε από τις φυλακές Πάβιακ - Σερβία μετά το κλείσιμο του Γκέτο της Βαρσοβίας το Νοέμβριο του 1940 και κατά τη διάρκεια της πρώτης απέλασης τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 1942. Ακριβείς αριθμοί είναι άγνωστοι, καθώς δεν βρέθηκαν ποτέ τα αρχεία των φυλακών.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στο Γκέτο της Βαρσοβίας ,η φυλακή Πάβιακ έγινε γερμανική βάση επίθεσης. Οι φυλακισμένοι υπό διοίκηση του Φραντς Μπουρκλ, τέθηκαν εθελοντικά να κυνηγήσουν τους Εβραίους. μικρογραφία|224x224εσ|Μοντέλο της φυλακής Πάβιακ στο Μουσείο Πάβιακ στη Βαρσοβία μικρογραφία|Η φυλακής όπως φαίνεται από την οδό Dzielna Στις 19 Ιουλίου 1944 η ουκρανική Wachmeister (φρουρά) Πετρένκο και ορισμένοι κρατούμενοι επιχείρησαν μια μαζική απόδραση που υποστηρίκτηκε από μια επίθεση από άτομα εκτός της φυλακής, αλλά απέτυχε. Ο Πετρένκο και αρκετοί άλλοι αυτοκτόνησαν. Την επόμενη μέρα, σε αντίποινα, οι Γερμανοί εκτέλεσαν πάνω από 380 κρατούμενους. Όπως υποστηρίζει πειστικά η Julien Hirshaut στους Εβραίους μάρτυρες της φυλακής Πάβιακ, είναι αδιανόητο ότι η απόπειρα απόδρασης από τη φυλακή ήταν μια πρόκληση που ξεκίνησε από τη Γκεστάπο. Η Πολωνική αντίσταση είχε εγκρίνει το σχέδιο, αλλά τελικά το ματαίωσε χωρίς να μπορέσει να ειδοποιήσει εκείνους στη φυλακή.
Η τελική μεταφορά κρατουμένων πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουλίου 1944, δύο ημέρες πριν από το ξέσπασμα της εξέγερσης της Βαρσοβίας την 1η Αυγούστου. Δύο χιλιάδες άνδρες και οι υπόλοιπες 400 γυναίκες στάλθηκαν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν και το Ράβενσμπρικ. Στη συνέχεια, οι Πολωνοί αντάρτες κατέλαβαν την περιοχή αλλά την έχασαν από τις γερμανικές δυνάμεις. Στις 21 Αυγούστου 1944 οι Γερμανοί πυροβόλησαν έναν άγνωστο αριθμό εναπομείναντων κρατουμένων, έκαψαν και ανατίναξαν τα κτίρια.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα κτίρια δεν ξαναχτίστηκαν. Το ήμισυ της πύλης και τρία κελιά κράτησης παρέμειναν. Από το 1990 ένα εναπομείνοντα υπόγειο στεγάζει ένα μουσείο ,το οποίο μαζί με το Μαυσωλείο του Αγώνα και του Μαρτυρίου αποτελούν το Μουσείο Ανεξαρτησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Εξέγερση της Βαρσοβίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1969–70
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1969-70 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με δύο ομίλους η κάθε μία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αχαρναϊκός, ο οποίος ανέβηκε στη Β΄ Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1969-1970
Έλενα Κατρίτση
Βιογραφία
Γεννήθηκε 1966 στην Αθήνα. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της καριέρα κάνοντας αστυνομικό ρεπορτάζ σε αθηναϊκές εφημερίδες. Ραδιοφωνικά ξεκίνησε στον Αθήνα 9.84 και λίγο αργότερα στην κρατική ραδιοφωνία, στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΑ, όπου παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων και αρκετές εκπομπές.
Το 1990 ξεκίνησε τη συνεργασία της με το Mega στις εκπομπές 60 λεπτά χωρίς μοντάζ (1993-1994) μαζί με τον Κώστα Χαρδαβέλλα και Το παιδί μου κι εγώ (1994-2002). Παράλληλα ήταν παρουσιάστρια του νυχτερινού δελτίου ειδήσεων στον ίδιο σταθμό. Για 4 χρόνια παρουσίαζε στο ίδιο κανάλι τη lifestyle εκπομπή Prive (2002-2006). Το 2006 εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, όπου παρουσίασε τις εκπομπές Αν (2006-2007) και Ούτε γάτα ούτε ζημιά (2007-2008). Το 2008 συνεργάστηκε με την κρατική τηλεόραση όπου παρουσίαζε την εκπομπή Προσωπικά. Προβαλλόταν από τη ΝΕΤ (2008-2013), από τη ΝΕΡΙΤ (2014-2015) και τέλος από την ΕΡΤ1 (2016-2022). Τον Φεβρουάριο του 2022 αποφάσισε να ολοκληρώσει την εκπομπή μετά από 14 χρόνια. Έχει συνεργαστεί με τους δημοσιογράφους Πάνο Σόμπολο και Ντένια Μακρή.
Προσωπική ζωή
Από το γάμο της με τον τέως σύζυγο της, δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου, απέκτησε ένα γιο (1994) τον Πάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο
Μηχανοστάσιο πλοίου
μικρογραφία|Το μηχανοστάσιο του MV "Pollux". Μηχανοστάσιο πλοίου (engine room) ή απλά μηχανοστάσιο σε ένα πλοίο χαρακτηρίζεται ο χώρος αυτού στον οποίο και είναι εγκατεστημένη η κύρια κινητήρια μηχανή (ή μηχανές) του πλοίου.
Το μηχνοστάσιο καταλαμβάνει τμήμα του κύτους του πλοίου που βρίσκεται συνήθως κάτω από την υπερκατασκευή της Γέφυρας του πλοίου και ασφαλώς κάτω από το κύριο κατάστρωμα αυτού. Σε πολλούς τύπους εμπορικών πλοίων το Μηχανοστάσιο βρίσκεται στο επίστεγο όπως στα σύγχρονα Δεξαμενόπλοια, Μπαλκ κάριερς, Οχηματαγωγά ανοικτού τύπου, αλλά και στα Αρματαγωγά, Υποβρύχια και σχεδόν σ΄ όλα τα μικρότερα μηχανοκίνητα σκάφη.
Σε πολλές επίσης περιπτώσεις ο χώρος του Μηχανοστασίου πλοίου χωρίζεται επιπρόσθετα με φρακτές σε Λεβητοστάσιο και σε Αντλιοστάσιο που βρίσκονται πρώραθεν του κυρίως Μηχανοστασίου και που συνδέονται με ανθρωποθυρίδες (Μηχανοστάσιο με Λεβητοστάσιο). Για την επάνδρωση των θέσεων του Μηχανοστασίου χρησιμοποιείται το προσωπικό μηχανής (engine staff), δηλαδή Μηχανικοί, θερμαστές, λιπαντές κ.ά.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλοίο
Λουξεμβουργιανό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
Το Λουξεμβουργιανό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (λουξ. Lëtzebuerger Sozialistesch Arbechterpartei, γαλλ. Parti Ouvrier Socialiste Luxembourgeois, γερμ. Luxemburger Sozialistische Arbeiterpartei) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα του Λουξεμβούργου.
Το κόμμα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στη Βουλή των Αντιπροσώπων της χώρας, καθώς κατέχει 13 από τις συνολικά 60 έδρες της, ενώ κατέχει και μία από τις έξι έδρες της χώρας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είναι αυτή τη στιγμή το μικρότερο κόμμα στην κυβέρνηση συνεργασίας του Λουξεμβούργου, στην οποία συμμετέχει και το κεντροδεξιό Χριστιανικό Κοινωνικό Λαϊκό Κόμμα. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Κλοντ Χάαγκεν από τον Μάρτιο του 2014.
Το κόμμα είναι, ως επί το πλείστον, σοσιαλδημοκρατικό αλλά περιλαμβάνει και μία δημοκρατική σοσιαλιστική πτέρυγα, ενώ είναι συνδεδεμένο με την εργατική τάξη. Είναι κοντά στην Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Συνδικάτων του Λουξεμβούργου, το μεγαλύτερο κέντρο συνδικάτων της χώρας, ωστόσο δεν διατηρούν επίσημους δεσμούς. Το κόμμα είναι ιδιαίτερα ισχυρό στα νότια της χώρας, ενώ συνδέεται με την Σοσιαλιστική Διεθνή και με το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1956)
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τα πρόσωπα που εξελέγησαν βουλευτές στις εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1956.
Σημειώσεις και παραπομπές
1956
Ορεινός όγκος
Στη γεωλογία το μασίφ ή ορεινός όγκος είναι ένας τομέας του φλοιού που οροθετείται από γεωλογικά ρήγματα ή λιθοσφαιρικές κάμψεις. Σε ό,τι αφορά στην κίνηση του φλοιού, το μασίφ τείνει να διατηρεί την εσωτερική του δομή καθώς μετατοπίζεται ως σύνολο. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ως αναφορά σε συστάδα βουνών που σχηματίζονται από μία τέτοια δομή.
Στην ορειβατική και αναρριχητική λογοτεχνία, το μασίφ χρησιμοποιείται συχνά για να υποδηλώσει την κύρια μάζα ενός ατομικού βουνού. Το μασίφ είναι μικρότερη δομική μονάδα του φλοιού από την τεκτονική πλάκα και θεωρείται η τέταρτη μεγαλύτερη ωθητική δύναμη στη γεωμορφολογία
Η λέξη μασίφ είναι Γαλλική,όπου χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μεγάλη μάζα βουνού ή ομάδα συνδεόμενων βουνών που σχηματίζουν ανεξάρτητο τμήμα οροσειράς. Ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα παραδείγματα στην Ευρώπη είναι το Μασίφ Σαντράλ της περιοχής Ωβέρνη της Γαλλίας.
Μασίφ δημιουργούνται και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπως υποδεικνύει το Μασίφ Ατλαντίς. <!--
Submerged
-->
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Γεωλογικοί σχηματισμοί Κατηγορία:Βουνά Κατηγορία:Γεωμορφολογία
Σεθ Ρόγκεν
Ο Σεθ Άαρον Ρόγκεν (Seth Aaron Rogen, γεννημένος στις 15 Απριλίου του 1982) είναι Καναδός ηθοποιός, κωμικός, σεναριογράφος, και σκηνοθέτης. Αφού δούλευε ως stand-up κωμικός στο Βανκούβερ, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για μέρος της σειράς του Τζαντ Άπατοου Freaks and Geeks το 1999, ο οποίος τον οδήγησε σε κινηματογραφική καριέρα.
Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν ένας μικρός ρόλος στο Ντόνι Ντάρκο (2001), και είχε δευτερεύοντα ρόλο στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Άπατοου, Παρθένος ετών 40 (2005). Ξεκίνησε την σκηνοθετική του καριέρα με τις ταινίες Το τέλος του κόσμου (2013) και Η Συνέντευξη (2014), στις οποίες επίσης πρωταγωνίστησε.
Είναι επίσης εκτελεστικός παραγωγός των υπερηρωικών τηλεοπτικών σειρών του Amazon Prime Video Σώμα Δίωξης Υπερηρώων (2019–σήμερα) και Invincible (2021–σήμερα). Ο Ρόγκεν είναι επίσης γνωστός για τους φωνητικούς του ρόλους στις ταινίες κινουμένων σχεδίων Σρεκ ο Τρίτος (2007), Χόρτον (2008), στην τριλογία Κουνγκ Φου Πάντα, The Spiderwick Chronicles (2008), Τέρατα και Εξωγήινοι (2009), Πάρτι με... λουκάνικα (2016), Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (2019), και Super Mario Bros. Η Ταινία (2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί καναδικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί ευεργέτες Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Καναδοί ευεργέτες
Σχολή της Χίου
Η Σχολή της Χίου ήταν μαθηματική σχολή στην αρχαία Ελλάδα με ακμή από το 480 π.Χ έως το 450 π.Χ περίπου.
Το μαθηματικό έργο της Σχολής
Για τη Σχολή της Χίου δεν έχουμε πληροφορίες αν η έδρα της ήταν στη Χίο ή οι εκπρόσωποί της καταγόταν από τη Χίο. Πάντως ήταν το βραχύ μεσοδιάστημα μεταξύ της Σχολής των Πυθαγορείων και της Σχολής των Αθηνών. Η Σχολή δύει και τα ίχνη της χάνονται λίγο μετά το μέσον του 5ου αιώνα κι ενώ λαμβάνει χώρα μια ακμάζουσα γεωμετρική παράδοση, όπου κεντρική θέση κατέχουν τα τρία περίφημα “άλυτα” προβλήματα της αρχαιότητας, ο Διπλασιασμός του κύβου ή Δήλιο πρόβλημα, η Τριχοτόμηση γωνίας και ο Τετραγωνισμός του κύκλου.
Ο Αναξαγόρας ασχολήθηκε με τη γεωμετρία και αναφέρεται σαν ο πρώτος που ασχολήθηκε με το πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου.
Ο Οινοπίδης σύμφωνα με τον Πρόκλο ασχολήθηκε με τα μαθηματικά και έλαβε δόξα από αυτά, επίσης, εισηγήθηκε την επιταγή του κανόνα και διαβήτη για τις γεωμετρικές κατασκευές.
Ο Ιπποκράτης αναφέρεται σαν ο πρώτος που ανήγαγε το πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου στο ισοδύναμό του, της παρεμβολής δύο μέσων αναλόγων μεταξύ δύο ευθυγράμμων τμημάτων α και β=2α, έτσι ώστε να ισχύουν οι συνεχείς αναλογίες α/x=x/y=y/2α. Επίσης ο Ιπποκράτης τετραγώνισε μηνίσκους, σύμφωνα με τον Σιμπλίκιο (4ος μ.Χ αιώνας), σε κείμενο που μας διασώζει.
Η ακμή της Σχολής της Χίου δεν είχε μεγάλη διάρκεια και το επιστημονικό κέντρο λίγο μετά το μέσον του 5ου π.Χ αιώνα μετατοπίστηκε στην Αθήνα. Οι τρεις παραπάνω κύριοι εκπρόσωποι της Σχολής της Χίου εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και συνέχισαν το μαθηματικό τους έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Γλώσσα Μαϊθίλι
Η Μαϊθίλι (मैथिली/মৈথিলী, Maithilī) είναι μια Ινδοάρια γλώσσα που ομιλείται στις πολιτείες Μπιχάρ και Τζαρκάντ της Ινδίας και είναι μία από τις 22 αναγνωρισμένες Ινδικές γλώσσες. Επίσης ομιλείται στο ανατολικό Τεράι του Νεπάλ και είναι η δεύτερη πιο διαδεδομένη γλώσσα του Νεπάλ. Είναι επίσης μία από τα 122 αναγνωρισμένες Νεπαλικές γλώσσες. Το Τιρχούτα ήταν παλαιότερα το πρωτεύον σενάριο για τη γραφή Μαϊθίλι. Λιγότερο συχνά, γραφόταν επίσης στην τοπική παραλλαγή του Καϊθί. Σήμερα γράφεται στο Ντεβαναγκάρι.
Επίσημη κατάσταση
Το 2003, η Μαϊθίλι συμπεριλήφθη στο Όγδοο Πρόγραμμα του Ινδικού Συντάγματος ως αναγνωρισμένη Ινδική γλώσσα, η οποία επιτρέπει τη χρήση της στην εκπαίδευση, την κυβέρνηση, και άλλες επίσημες περιστάσεις στην Ινδία.
Αυτό οδηγεί σε ένταξη της γλώσσας ως προαιρετική γλώσσα στις εξετάσεις UPSC
Το 2007, η Μαϊθίλι συμπεριλήφθη στο Προσωρινό Σύνταγμα του Νεπάλ του 2063, Μέρος 1, Τμήμα 5 ως αναγνωρισμένη Νεπαλική γλώσσα.
Το Μάρτιο του 2018, η Μαϊθίλι έλαβε καθεστώς επίσημς γλώσσας στο Ινδικό κρατίδιο της Θεσπρωτίας.
Γεωγραφική κατανομή
Στο Νεπάλ, η Μαϊθίλι ομιλείται κυρίως στις επαρχίες του Εξωτερικού Τεράι, όπως τις επαρχίες Σαρλάχι, Μαχοττάρι, Ντανούσα, Σουνσαρί, Σιράχα και Σαπτάρι. Το Τζανακπούρ είναι σημαντικό γλωσσικό κέντρο της Μαϊθίλι.
Ταξινόμηση
Τον 19ο αιώνα, γλωσσικοί μελετητές θεωρούσαν την Μαϊθίλι ως διάλεκτος των γλωσσών Μπιχάρι και ομαδοποιείται με άλλες γλώσσες που ομιλούνται στο Μπιχάρ. Ο Οερνλέ την σύγκρινε με Γκαουντιανές γλώσσες και αναγνώρισε ότι παρουσιάζει περισσότερες ομοιότητες με Βεγγαλικές γλώσσες σε σχέση με τα Χίντι. Ο Γκρίρσον την αναγνώρισε ως ξεχωριστή γλώσσα και δημοσίευσε την πρώτη γραμματική το 1881.
Ο Τσατερτζί ομαδοποιούσε τη Μαϊθίλι με τα Μαγκάντι Πρακρίτ.
Διάλεκτοι
Τα Μαϊθίλι ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό στις διαλέκτους. Η τυποποιημένη μορφή της Μαϊθίλι είναι η Σοτιπούρα ή Κεντρική Μαϊθίλι ή διάλεκτος Μαντουμπάνι η οποία ομιλείται κυρίως στις επαρχίες Νταρμπάνγκα και Μαντουμπάνι στο Μπιχάρ της Ινδίας.
Αρκετές άλλες διάλεκτοι της Μαϊθίλι ομιλούνται στην Ινδία και το Νεπάλ, συμπεριλαμβανομένων των Ντεχάτι, Κισάν, Μπαντάρ, Μπαρμέλι, Μουσάρ, Τατί, Κόρθα, Τζολάχα και Θέτιγια. Όλες οι διάλεκτοι είναι κατανοητές από γηγενείς ομιλητές της Μαϊθίλι.
Ιστορία
Τα Μαϊθίλι χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα. Το Βάρνα Ρατνακάρα είναι το παλαιότερο γνωστό πεζό κείμενο, που σώζεται από το 1507, και είναι γραμμένο στο αλφάβητο Μιθιλακσάρ.
Το όνομα Μαϊθίλι προέρχεται από τη λέξη Μιθίλα, ένα αρχαίο βασίλειο στο οποίο ο Βασιλιάς Τζανάκα ήταν κυβερνήτης (βλ. Ραμαγιάνα). Το Μαϊθίλι είναι επίσης ένα από τα ονόματα της Σίτα, σύζυγος του Βασιλιά Ράμα και κόρη του Βασιλιά Τζανάκα. Μελετητές στη Μιθίλα χρησιμοποιούσαν τα Σανσκριτικά για το λογοτεχνικό έργο και η Μαϊθίλι ήταν η γλώσσα του απλού λαού (Αμπαχάτα).
Με την πτώση της βασιλείας των Πάλα, την εξαφάνιση του Βουδισμού, την εγκαθίδρυση των βασιλιάδων Καρνάτα και προστάτες των Μαϊθίλι υπό τον Χαρασιμχαντεβά (1226-1324) της δυναστείας Καρνάτα. Ο Τζιοτιρισβάρα Θακούρ (1280-1340) έγραψε ένα μοναδικό έργο, το Βαρναρατνακάρα σε καθαρή πεζογραφία στα Μαϊθίλι, το πρώτα δείγμα πεζογραφίας διαθέσιμο σε οποιαδήποτε σύγχρονη Ινδοάρια γλώσσα.
Το 1324, ο Γκιασουντίν Τουγκλούκ, ο αυτοκράτορας του Δελχί εισέβαλαν στη Μιθίλα, νίκησε τον Χαρασιμχαντεβά και εμπιστεύτηκε τη Μιθίλα στον οικογενειακό του ιερέα Καμεσβάρ Τζα, Μαϊθίλι Βραχμάνο της δυναστείας Οϊνουάρ. Η διαταραγμένη εποχή δεν παρήγαγε λογοτεχνικά έργα στην Μαϊθίλι μέχρι τον Βιντιαπάθι Θακούρ (1360-1450), που ήταν ένας κοσμοϊστορικός ποιητής στην εποχή του βασιλιά Σίβα Σινγκ και της βασίλισσάς του Λαχίμα Ντέβι. Παρήγαγε πάνω από 1.000 αθάνατα τραγούδια στα Μαϊθίλι σχετικά με το θέμα του ερωτικού αθλητισμού των Ράντχα και Κρίσνα και την οικογενειακή ζωή του Σίβα και της Παρβάτι, καθώς και σχετικά με το θέμα της ταλαιπωρίας των μεταναστών εργατών του Μοράνγκ και των οικογενειών τους και έγραψε μια σειρά από συνθήκες στα Σανσκριτικά. Τα τραγούδια αγάπης εξαπλώθηκαν στους ποιητές και τη νεολαία. Ο Τσαϊτάνγια Μαχαπράμπου είδε το θείο φως της αγάπης πίσω από αυτά τα τραγούδια, και σύντομα τα τραγούδια αυτά έγιναν θέματα της αίρεσης Βαϊσνάβα της Βεγγάλης. Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, από περιέργεια, μιμούνταν αυτά τα τραγούδια με το ψευδώνυμο Μπανουσίμχα. Ο Βιντγιαπάτι επηρέασε η θρησκευτική λογοτεχνία της Ασάμα, Μπάνγκα και Ουτκάλα.
Η παλαιότερη αναφορά στη Μαϊθίλι ή Τιρχουτίγια είναι στο πρόλογο του Αμαντούτσι στο Alphabetum Brammhanicum του Μπελγκάτι, που δημοσιεύθηκε στο 1771. Αυτή η ενότητα περιέχει μια λίστα με Ινδικές γλώσσες, μεταξύ των οποίων είναι οι Τουρουτιάνα. Η έκθεση του Κόουλμπρουκ σχετικά με τις Σανσκριτικές και Πρακριτικές γλώσσες, γραμμένη το 1801, ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τη Μαϊθίλι ως ξεχωριστή διάλεκτο.
Πολλά λατρευτικά τραγούδια γράφτηκαν από αγίους Βαϊσνάβα, συμπεριλαμβανομένων των Βιντγιαπάτι και Γκοβινταντάς στα μέσα του 17ου αιώνα. Ο Μαπάτι Ουπαντγιάγια έγραψε ένα δράμα με το τίτλο Παριτζαταχαράνα στα Μαϊθίλι. Επαγγελματικοί θίασοι, ως επί το πλείστον από τάξεις Ντάλιτ γνωστές ως Κιρτάνια, οι τραγουδιστές των μπατζάν ή λατρευτικών τραγουδιών, άρχισαν να εκτελούν αυτό το δράμα σε δημόσιες συγκεντρώσεις και στις αυλές των ευγενών. Ο Λοτσάνα (γύρω στο 1575 - γύρω στο 1660) έγραψε το Ραγκαταράνγκνι, μια σημαντική πραγματεία για την επιστήμη της μουσικής, που περιγράφει τα ράγκα, τάλα, και στίχους διαδεδομένους στα Μιθίλα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Δυναστείας Μάλα, τα Μαϊθίλι εξαπλώθηκαν μακριά και ευρέως σε όλο το Νεπάλ από τον 16ο έως τον 17ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρήχθησαν τουλάχιστον εβδομήντα δράματα στα Μαϊθίλι. Στο δράμα Χαριστσαντρανρίτγιαμ από τον Σιντχιναραγιαντεβά (1620-57), ορισμένοι χαρακτήρες μιλούν καθαρά καθομιλούμενα Μαϊθίλι, ενώ άλλοι μιλούν Βεγγαλικά, Σανσκριτικά ή Πρακρίτ. Η νεπαλική παράδοση μπορεί να συνδέεται με το Ανκίγια Νάτα στο Ασσάμ το Τζάτρα στην Οντίσα.
Μετά το θάνατο του Μαχεσουάρ Σινγκ, κυβερνήτη του Νταρμπάνγκα Ρατζ το 1860, ο τίτλος Ρατζ εξαγοράστηκε από την Βρετανική Κυβέρνηση ως αντιβασιλέας. Το Νταρμπάνγκα Ρατζ επέστρεψε στον διάδοχό του, Μαχαράτζ Λακσμισβάρ Σινγκ το το 1898. Ο Ζαμιντάρι Ρατζ είχε αδιάφορη προσέγγιση προς την Μαϊθίλι. Η χρήση της γλώσσας Μαϊθίλι αναβίωσε μέσα από προσωπικές προσπάθειες των Μ.Μ. Παραμεσβάρ Μίσρα, Τσάντα Τζα, Μούνσι Ραγκουναντάν Ντας και άλλων.
Η δημοσίευση των Μαϊθίλ Χίτα Σαντάνα (1905), Μιθίλα Μόντα (1906) και Μιθίλα Μιχίρ (1908) ενθάρρυναν περαιτέρω τους συγγραφείς. Η πρώτη κοινωνική οργάνωση, η Μαϊθίλ Μαχασάμπα, ιδρύθηκε το 1910 για την ανάπτυξη των Μιθίλα και Μαϊθίλι. Μπλόκαρε την ένταξη για άτομα εκτός των καστών των Βραχμάνων Μαϊθίλι και Κάρνα Καγιάσθα. Επίσης ξεκίνησε η εκστρατεία Μαϊθίλ Μαχασάμπα που ζητούσε την αναγνώριση της Μαϊθίλι ως περιφερειακή γλώσσα. Το Πανεπιστήμιο της Καλκούτας αναγνώρισε τα Μαϊθίλι το 1917, και άλλα πανεπιστήμια ακολούθησε το παράδειγμά τους.
Το 1965, η Μαϊθίλι έγινε επίσημα αποδεκτή από την Ακαδημία Σαχίτγια, μια οργάνωση αφιερωμένη στην προώθηση της ινδικής λογοτεχνίας.
Το 2002, η Μαϊθίλι αναγνωρίστηκε στο Όγδοο πρόγραμμα του Ινδικού Συντάγματος ως μια μεγάλη Ινδική γλώσσα, η Μαϊθίλι είναι τώρα μία από τις είκοσι δύο εθνικές γλώσσες της Ινδίας.
Η δημοσίευση βιβλίων στη γλώσσα στο αλφάβητο Μιθιλακσάρ ξεκίνησε από τον Ατσάρια Ραμλοτσάν Σαράν.
Σύστημα γραφής
Τα Μαϊθίλι γράφονταν παραδοσιακά στο δικό της αλφάβητο, το οποίο είναι γνωστό ως Μιθιλακσάρ ή Τιρχούτα. Αυτό το σενάριο είναι παρόμοιο με το Βεγγαλο-Ασαμεζικό αλφάβητο. Το Ντεβαναγκάρι χρησιμοποιείται πιο συχνά από τον 20ό αιώνα.
Τα αλφάβητα Τιρχούτα (Μιθιλακσάρ) και Καϊθί περιλαμβάνονται και τα δύο επί του παρόντος στο Unicode.
Μαϊθιλικό ημερολόγιο
Το Μαϊθιλικό ημερολόγιο Τιρχούτα Παντσάνγκ ακολουθείται από την κοινότητα των Μαϊθίλι της Ινδίας και του Νεπάλ. Είναι ένα από τα πολλά ινδουιστικά ημερολόγια με βάση το Βικράμ Σαμβάτ. Πρόκειται για ένα αστρικό ηλιακό ημερολόγιο, στο οποίο το έτος αρχίζει την πρώτη ημέρα του μήνα Μπαϊσάχ, δηλαδή, Μες Σανκράντι. Αυτή η μέρα πέφτει στις 13 και 14 Απριλίου του γεωργιανού ημερολόγιο. Οι γιορτές Ποχέλα Μπαϊσάχ στο Μπαγκλαντές και τη Δυτική Βεγγάλη, Ρανγκάλι Μπίχου στο Ασσάμ, Πουθάντου στο Ταμίλ Ναντού, και Βαϊσάχι στο Παντζάμπ εορτάζονται την ίδια ημέρα. Αυτές οι γιορτές σηματοδοτούν την αρχή του νέου έτους στις αντίστοιχες περιοχές.
Λογισμικό
Το διαθέσιμο λογισμικό για εργασία στη γλώσσα διατίθεται από τη κυβέρνηση και από ιδιώτες πωλητές. Εδώ είναι μια λίστα με συνδέσμους χωρίς να απαιτείται η εγκατάσταση λογισμικού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Νεπάλ Κατηγορία:Γλώσσα Μαϊθίλι
Παρμεζάνα
Η παρμεζάνα ή παρμιτζάνο-ρετζάνο (Parmigiano-Reggiano) είναι σκληρό κοκκώδες τυρί από την Ιταλία, από τις επαρχίες της Πάρμα, του Ρέτζο-Εμίλια, της Μπολόνια (μόνο η περιοχή δυτικά του ποταμού Ρένο) και Μόντενα στην Εμίλια-Ρομάνια και στην επαρχία της Μάντοβας (στην περιοχή νότια του Πάδου) στη Λομβαρδία. Η παρμεζάνα είναι προϊόν προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης και σύμφωνα με τον ιταλικό και ευρωπαϊκό νόμο μόνο το τυρί από τις προαναφερόμενες περιοχές μπορεί να ονομάζεται παρμεζάνα. Παρασκευάζεται από αγελαδινό γάλα.
Παραγωγή
Η παρμεζάνα παράγεται από απαστερίωτο γάλα το οποίο προέρχεται από αγελάδες. Η διατροφή των αγελάδων πρέπει να είναι με φυσικό ντόπιο γρασίδι και φυσικές ζωοτροφές και δεν πρέπει να περιλαμβάνει ενσιρωμένες και ζυμωμένες τροφές και προϊόντα ζωικής προέλευσης και άλλα παραπροϊόντα της βιομηχανίας τροφίμων. Το γάλα μετά τη συλλογή μεταφέρεται εντός δύο ωρών στο τυροκομείο. Για να παραχθεί ένα κιλό παρμεζάνας χρειάζονται 16 λίτρα αγελαδινό γάλα. Το γάλα αναμειγνύεται με αποβουτυρωμένο γάλα που είχε συλλεχθεί το προηγούμενο απόγευμα μέσα σε χάλκινα καζάνια, όπου ζεσταίνεται και προστίθεται τυρόγαλα (το οποίο περιέχει λακτοβάκιλλους οι οποίοι θα ζυμώσουν το γάλα). Μετά προστίθεται πυτιά, ένα ένζυμο, για να πήξει. Το πήγμα σπάζεται σε μικρούς κόκκους με τη χρήση ενός μεταλλικού εργαλείου που λέγεται spino. Στη συνέχεια η θερμοκρασία στο καζάνι αυξάνεται στους 55°C και οι κόκκοι αποξηραίνονται και όταν η θερμοκρασία πέσει πάλι κατακάθονται στον πυθμένα του καζανιού απ'όπου συλλέγονται με ένα κομμάτι μουσελίνα και χωρίζονται σε δύο τμήματα και τοποθετούνται σε καλούπια, όπου παραμένουν για 2-3 μέρες. Τα κεφάλια με το τυρί σημαδεύονται στην κρούστα με την επιγραφή Parmigiano Reggiano σε τελείες, μαζί με τον κωδικό του τυροκομείου, τον μήνα και το έτος, ενώ στην κορυφή τοποθετείται ένας μοναδικός αριθμός για την αναγνώριση του κεφαλιού. Λίγες μέρες μετά, το τυρί βυθίζεται για είκοσι μέρες μέσα σε άλμη. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, το τυρί απορροφά αλάτι, το οποίο θα βοηθήσει την φάση της ωρίμανσης, η οποία αρχίζει μετά. thumb|200px|left|Κεφάλια παρμεζάνας που ωριμάζουν. Ο οβάλ κενός χώρος είναι εκεί όπου θα τοποθετηθεί το σήμα πιστοποίησης μετά την επιθεώρηση. Το τυρί αφού απορροφήσει το αλάτι ωριμάζει πάνω σε ξύλινα ράφια για 12 μήνες, στους οποίους το εξωτερικό του τυριού σκληραίνει φυσικά, και στη συνέχεια επιθεωρείται από το Consorzio del Formaggio Parmigiano Reggiano και αν διαθέτει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, τότε αποκτά το σήμα πιστοποίησης, το οποίο γράφει «Parmigiano Reggiano Consorzio Tutela» μαζί με το έτος. Τα κεφάλια τα οποία προορίζονται για κατανάλωση λίγο μετά την επιθεώρηση χωρίς άλλη ωρίμανση σηματοδοτούνται ως Mezzano (ή πρώτης ωρίμανσης ), το οποίο ξεχωρίζει από τις ραβδώσεις της κρούστας, ενώ αυτά που καλύπτουν υψηλότερες απαιτήσεις συνεχίζουν να ωριμάζουν για άλλους 12 μήνες ή περισσότερο. Το τυρί μπορεί στους 18 μήνες να ελεγχθεί ξανά για την ποιότητά του, οπότε και μπορεί να αποκτήσει το σήμα "Extra" ή "Export". Από τα κεφάλια τα οποία δεν περνούν τον έλεγχο ποιότητας που γίνεται στο 12μήνο αφαιρούνται όλα τα αναγνωριστικά σημάδια. Ανάλογα με τη διάρκεια της ωρίμανσης τα τυριά χαρακτηρίζονται ως giovane (1 χρόνος), vecchio (2 χρόνια), stravecchio (3 χρόνια) και stravecchione (τα τέσσερα και πάνω χρόνια).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σκληρά τυριά Κατηγορία:Ιταλικά τυριά Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Τυριά αγελαδινού γάλακτος Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Τζάρεντ Ντάιαμοντ
Ο Jared Diamond (γεννηθείς το 1937) είναι Αμερικανός βιολόγος και συγγραφέας. Τα βιβλία του καταπιάνονται με ζητήματα που αφορούν τη βιολογική και την κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και τώρα διδάσκει γεωγραφία και φυσιολογία στο UCLA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί βιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές Κατηγορία:Θεωρητικοί της ανθρώπινης εξέλιξης
ΦΚ Αρούκα
Η ΦΚ Αρούκα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την ομώνυμη πόλη, στη ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή του Πόρτο, στη βόρεια Πορτογαλία. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1951, ως θυγατρική της ΦΚ Πόρτο, και πέρασε τις πρώτες πέντε δεκαετίες της ύπαρξής της στα περιφερειακά πρωταθλήματα του Αβέιρο.
Σε μόλις δύο χρόνια (2006–08) κατάφερε να φτάσει στην τρίτη κατηγορία. Η Αρούκα πέτυχε την τέταρτη άνοδό της σε μόλις επτά χρόνια στα τέλη του 2012–13, φτάνοντας στην Πριμέιρα Λίγκα για πρώτη φορά στην ιστορία της. Με τη σημαντική συνεισφορά του τοπικού Δήμου, η ομάδα ανακαίνισε και επέκτεινε το γήπεδό της.
Τη σεζόν 2015–16, με προπονητή τον Λίτο Βίντιγκαλ, η Αρούκα τερμάτισε στην πέμπτη θέση του πρωταθλήματος (γεγονός που αποτελεί την καλύτερη θέση που κατέκτησε ο σύλλογος στην ιστορία του) και προκρίθηκε για πρώτη φορά στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951
Είδος 8472
frame|Είδος 8472|right Στο φανταστικό σύμπαν του Σταρ Τρεκ (Star Trek), "Είδος 8472" (Species 8472) είναι το όνομα που δόθηκε από τους Μποργκ (Borg) σε μια εξωγήινη φυλή που κατοικεί στο "ρευστό" διάστημα.
Ανατομία
Έχουν πολύ πυκνή γονιδιακή οργάνωση με τριπλή έλικα του DNA και ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Η ανατομία τους είναι μοναδική στο ότι διαθέτουν τρία πόδια και επικοινωνούν εξ´ολοκλήρου με τηλεπάθεια. Το είδος τους αποτελείται από πέντε διαφορετικά φύλα και κάθε διαφορετικό φύλο κατέχει και διαφορετικό τμήμα του ρευστού διαστήματος. Η τεχνολογία τους, συμπεριλαμβανομένου των διαστημοπλοίων τους και των όπλων τους, έχει κυρίως βιολογικό χαρακτήρα.
Τεχνολογία
Το Είδος 8472 διαθέτει βιολογικά κατασκευασμένα διαστημόπλοια, γνωστά ως βιοπλοία (bioships). Κάθε ένα έχει την ικανότητα να "λιώνει" τον εαυτό του με αποτέλεσμα να μπορεί να διαπερνά διαστημόπλοια των φυλών του κανονικού διαστήματος (π.χ. των Μποργκ ή της Ομοσπονδίας). Εάν τα όπλα πολλών βιοπλοίων του είδους 8472 συνδεθούν μαζί, έχουν την ικανότητα να εξαλείψουν ταχύτατα ολόκληρους πλανήτες.
Ιστορία
Το Είδος 8472 ανακαλύφθηκε από τους Μποργκ το έτος 2373. Οι Μποργκ δεν μπόρεσαν να τους αφομοιώσουν λόγω του εξαιρετικού ανοσοποιητικού συστήματος του Είδους 8472 που έχει την ικανότητα να απομονώνει και να καταστρέφει οτιδήποτε εισέρχεται στο σώμα τους και είναι ξένο προς τα κύτταρά τους, συμπεριλαμβανομένου των νανο-ανιχνευτών (nanoprobes) που χρησιμοποιούν οι Μποργκ. Η προσπάθεια εισβολής που επιχείρησαν οι Μποργκ στο ρευστό διάστημα οδήγησε σε πόλεμο. Αυτή ήταν και η πρώτη μεγάλη απειλή που αντιμετώπισαν οι Μποργκ έπειτα από χιλιάδες χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση εκατομμυρίων μονάδων τους (drones).
Κατά τη διάρκεια της προσωρινής συμμαχίας των ατόμων της ομοσπονδίας (Federation) με τους Μποργκ, το Είδος 8472 απωθήθηκε από το πλήρωμα του ομοσπονδιακού (Federation) διαστημοπλοίου USS Voyager (NCC-74656) το οποίο ήταν οπλισμένο με κεφαλές εξοπλισμένες με τροποποιημένους νανο-ανιχνευτές (nanoprobes) ικανές να σκοτώσουν το Είδος 8472.
Κατά την υποχώρησή του προς το ρευστό διάστημα, το Είδος 8472 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ένα μέλος του στο κανονικό διάστημα. Το μέλος αυτό κυνηγήθηκε για πολλούς μήνες λυσσαλέα από τους Χιρόουτζεν (Hirogen), οι οποίοι το θεώρησαν πολύ ικανοποιητικό θήραμα και εξαίρετο τρόπαιο.
Τρομαγμένοι από την απειλή που αποτελούσε γι´αυτούς η Ομοσπονδία, το Είδος 8472 κατασκεύασε 13 διαστημικούς σταθμούς στο κανονικό διάστημα. Στους σταθμούς αυτούς αναπαρέστησε την ακαδημία του αστροστόλου (Starfleet Academy) και τους χρησιμοποίησε ως κέντρα εκπαίδευσης των μελών του για να παρεισφρήσουν μελλοντικά στην ομοσπονδία ως κατάσκοποι. Το σχέδιό τους αποκαλύφθηκε από το πλήρωμα του διαστημοπλοίου Voyager, το οποίο κατάφερε στη συνέχεια να πείσει το Είδος 8472 ότι η Ομοσπονδία δεν είχε καμία διένεξη μαζί τους και ότι δεν αποτελούσε απειλή γι´αυτούς.
Κατηγορία:Φανταστικές εξωγήινες μορφές ζωής Κατηγορία:Σταρ Τρεκ Völker und Gruppierungen im Star-Trek-Universum Lista över utomjordiska raser i Star Trek
Ισλάμ Καρίμοφ
Ο Ισλάμ Καρίμοφ (ουζμπεκικά: Islom Abdugʻaniyevich Karimov- διαβάζεται Ισλόμ Αμπντουγανίεβιτς Καρίμοφ, 30 Ιανουαρίου 1938 - 2 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν, από τις 24 Μαρτίου 1990 έως το θάνατό του, στις 2 Σεπτεμβρίου 2016.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σαμαρκάνδη στις 30 Ιανουαρίου 1938. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο της ΕΣΣΔ. Σπούδασε μηχανικός και οικονομολόγος στην Τασκένδη. Είναι παντρεμένος με την Τατιάνα Ακμπάροβνα Καρίμοβα και έχει 2 κόρες και 5 εγγόνια.
Πολιτική καριέρα
Έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα αξιωματούχος του Κομμουνιστικού Κόμματος και πρώτος Γραμματέας του το 1989. Στις 24 Μαρτίου 1990 έγινε Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατιας του Ουζμπεκιστάν και ανακήρυξε την ανεξαρτησία του στις 31 Αυγούστου 1991. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στις 29 Δεκεμβρίου 1991 με 86% των ψήφων. Οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν άδικες και στηρίχθηκαν σε προπαγάνδα υπέρ του Καρίμοφ, παρόλο που συμμετείχε σε αυτές και υποψήφιος της Αντιπολίτευσης. Μετά τις εκλογές, οι περισσότεροι από τους πολιτικούς της Αντιπολίτευσης εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν ή εξαφανίστηκαν. Το 1995, ο Καρίμοφ με δημοψήφισμα παρέτεινε τη θητεία του ως το 2000 και επανεξελέγη με 91,9% στις 9 Ιανουαρίου 2000. Οι ΗΠΑ κατήγγειλαν τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών αυτών. Ο μοναδικός υποψήφιος από την Αντιπολίτευση παραδέχτηκε ότι είχε ψηφίσει αναγκαστικά υπέρ του Καρίμοφ.
Στις 27 Ιανουαρίου 2002, ο Καρίμοφ κέρδισε και άλλο δημοψήφισμα και εξασφάλισε την παράταση της θητείας του Προέδρου από τα 5 στα 7 χρόνια. Στις προεδρικές εκλογές στις 23 Δεκεμβρίου του 2007 επανεξελέγη με 88,1% των ψήφων. Επανεκλέχθηκε με ποσοστό 90% στις 29 Μαρτίου 2015, κερδίζοντας τις εκλογές εκείνης της χρονιάς, στις οποίες η συμμετοχή ήταν 91%.