cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαργκότ Φοντέιν
Η Μαργκότ Φοντέιν (Margot Fonteyn, 18 Μαΐου 1919 – 21 Φεβρουαρίου 1991) ήταν Αγγλίδα μπαλαρίνα. Θεωρείται ευρέως ως μία από τις σημαντικότερες χορεύτριες κλασικού μπαλέτου όλων των εποχών. Πέρασε ολόκληρη την καριέρα της ως χορεύτρια του βρετανικού Βασιλικού Μπαλέτου.
Βιογραφία
Η Μαργκότ Φοντέιν γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1919 στην Αγγλία ως Μάργκαρετ Ε. Χούκαμ (Margaret Evelyn Hookham), ένα όνομα που άλλαξε όταν ξεκίνησε την καριέρα της στον χορό. Τα πρώτα βήματα στον χορό τα έκανε στην ηλικία των τεσσάρων χρόνων και δεν σταμάτησε να ασχολείται με τον χορό παρά μόνο όταν έφτασε στην ηλικία των 67 χρόνων. Στα οκτώ της χρόνια αναγκάστηκε να ακολουθήσει την οικογένειά της στη Σαγκάη, όπου οι γονείς της βρήκαν εργασία σε μια εταιρεία καπνού. Επέστρεψε οριστικά το 1933 και σπούδασε στο Λονδίνο κοντά στη Σεραφίνα Αστάφιεβα.
Το 1934 έγινε μέλος των μπαλέτων Βικ-Γουέλς (μετέπειτα μπαλέτο Σάντλερς Γουέλς και στη συνέχεια Βασιλικά Μπαλέτα), τον επόμενο χρόνο διαδέχθηκε σε ορισμένους ρόλους τη διάσημη Αγγλίδα χορεύτρια Αλίσια Μάρκοβα και μέχρι το 1940 είχε αναδειχθεί σε πρίμα μπαλαρίνα του συγκεκριμένου μπαλέτου. Η Φοντέιν έκανε το ντεμπούτο της στον Καρυοθραύστη το 1934 και μέχρι το 1961, αναδείχθηκε σε μία από τις πλέον γνωστές μπαλαρίνες στον κόσμο, κάνοντας μια λαμπρή καριέρα.
Στις 6, 7 και 8 Σεπτεμβρίου 1961, η Φοντέιν με το Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας χόρεψε στη σκιά της Ακρόπολης εντυπωσιάζοντας στον ρόλο της Οντίλ στη Λίμνη των Κύκνων. Οι εμφανίσεις της στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, έμειναν αλησμόνητες.
thumb|right|250px|Η Φοντέιν το 1968 Το 1962, δημιούργησε θρυλικό ντουέτο με τον Σοβιετικό χορευτή Ρούντολφ Νουρέγιεφ, που αυτομόλησε στη Δύση. Εκτός από συνεργάτες οι δυο τους ήταν πάρα πολύ στενοί φίλοι. Η συνεργασία της Φοντέιν με τον Νουρέγιεφ σκιάστηκε από ερωτηματικά και φήμες που ήθελαν τη 43χρονη τότε Μαργκότ Φοντέιν να «ξαναζωντανεύει» και να κάνει δεύτερη καριέρα, εις βάρος εξίσου καλών ή ικανότερων χορευτριών. Αποσύρθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αλλά μέχρι τον θάνατό της παρέμεινε ενεργό μέλος της χορευτικής κοινότητας.
Η Φοντέιν δημιούργησε «σχολή» χάρη στη λυρική και αρμονική της κίνηση, και την τέλεια τεχνική της. Αν και οι ρόλοι που την έκαναν διάσημη ήταν κυρίως κλασικοί (Ζιζέλ, Σύλβια, Σταχτοπούτα κ.ά.), εκτιμήθηκε περισσότερο στις ερμηνείες σύγχρονου μπαλέτου. Εκτός από την παγκόσμια φήμη της, τιμήθηκε με αναρίθμητα βραβεία για την προσφορά της στην τέχνη.
Το 2010 αποκαλύφθηκε ότι η διάσημη Βρετανίδα μπαλαρίνα ήταν αναμεμειγμένη σε απόπειρα πραξικοπήματος κατά της κυβέρνησης του Παναμά τη δεκαετία του 1950, όπου τη συνωμοσία κατά της τοπικής κυβέρνησης υποστήριζε ο Κουβανός ηγέτης Φιντέλ Κάστρο.
Έρικς Έσενβαλντς
Ο Έρικς Έσενβαλντς (γεννημένος στις 26 Ιανουαρίου του 1977) είναι Λετονός συνθέτης. Την περίοδο 2011-2013 εργάστηκε στις Δημιουργικές Τέχνες στο Κολέγιο Τρίνιτι του, Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.
Καταγραφές
Συνθέσεις του Έσενβαλντς έχουν εμφανιστεί στις ηχογραφήσεις κυκλοφορήσει από εταιρείες όπως τις Hyperion Records, Decca Classics, Deutsche Grammophon, Delphian Records, Pentatone και Ondine.
Thomasomys ucucha
Το είδος Τομασόμυς η ουκούτσα (Thomasomys ucucha) είναι τρωκτικό του γένους Τομασόμυς Thomasomys της οικογένειας Κρικητίδαι (Cricetidae). Βρίσκεται μόνο στην Cordillera Oriental του ανατολικού Ισημερινού, σε δάση και λιβάδια σε υψόμετρο μεταξύ 3380 έως 3720 m. Μπορεί να βρεθεί στις ίδιες περιοχές με επτά άλλα είδη του γένους Τομασόμυς (Thomasomys). Πρώτη φορά συλλέχθηκε δείγμα του είδους το 1903 και περιγράφηκε επίσημα το 2003, ενώ μοιάζει περισσότερο με το είδος T. hylophilus, το οποίο εμφανίζεται λίγο πιο βόρεια. Η καταστροφή του φυσικού του περιβάλλοντος ενδέχεται να απειλεί το T. ucucha και έτσι έχει καταχωρηθεί ως εκτεθειμένο είδος στην κόκκινη λίστα της IUCN
Έρικς Έσενβαλντς
Καταγραφές
Οι ηχογραφήσεις που αφιερώνονται αποκλειστικά στο έργο του περιλαμβάνουν:
Thomasomys ucucha
Το είδος Thomasomys ucucha, είναι μεσαίου μεγέθους, έχει σκούρη γούνα και μακρυά ουρά, ενώ ξεχωρίζει από τα άλλα είδη του γένους Thomasomys από τους μακρείς προκλινείς άνω κοπτήρες. Το μήκος του σώματος μαζί με το κεφάλι είναι 94 με 119 mm ενώ η μάζα του 24 με 46 g. Η ουρά του έχει αραιά γούνα. Το εμπρόσθιο τμήμα του κρανίου είναι επίπεδο, κοντό και πλατύ. Τα τομικά τρήματα, ανοίγματα στο εμπρόσθιο τμήμα του ουρανίσκου, είναι κοντά, ενώ ο ουρανίσκος πλατύς και λείος. Η ρίζα του κάτω κοπτήρα περιέχεται σε μία εξέχουσα καψική απόφυση.
Έρικς Έσενβαλντς
Καταγραφές
Το άλμπουμ Βόρεια Φώτα και άλλα χορωδιακά έργα ήταν υποψήφιο για τα βραβεία Gramophone του 2015. Επιλέχθηκε ως Επιλογή Κριτικών του Gramophone 2015 και αναφέρθηκε στην Επιλογή Καλύτερων Άλμπουμ του ICI Radio-Canada το 2015. Το άλμπουμ Στους Πρόποδες του Ουρανού (2013) και O Salutaris (2011) βραβεύτηκαν ως το Καλύτερο Κλασσικό Άλμπουμ της Χρονιάς στη Λετονία.
Thomasomys ucucha
Ταξινομία
Τα τρία πρώτα δείγματα του Thomasomys ucucha συλλέχθηκαν το 1903 στο Ταμπλόν, στην Επαρχία Πιτσίντσα του Ισημερινού από τον L. Söderström. Δεν βρέθηκε ξανά μέχρι το 1978 όταν ο Robert S. Voss για λογαριασμό του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας τα επόμενα δύο χρόνια συνέλεξε συνολικά σαράντα τρία δείγματα στην περιοχή της Παπαγιάκτα (Papallacta), στην Επαρχία Νάπο. Η Παπαγιάκτα είναι σε απομονωμένη περιοχή με δύσκολη πρόσβαση και έτσι η πανίδα θηλαστικών της περιοχής παραμένει ελάχιστα γνωστή. Το 2003, ο Voss, περιέγραψε επίσημα το ζώο ως νέο είδος με την επιστημονική ονομασία Thomasomys ucucha, σε μία δημοσίευση στην οποία έκανε επίσης επισκόπηση της πανίδας θηλαστικών της Παπαγιάκτα. Το όνομα του γένους, Τομασόμυς (Thomasomys), δόθηκε προς τιμήν του Άγγλου ζωολόγου, Όλντφιλντ Τόμας (Oldfield Thomas), ο οποίος ονόμασε περίπου 2.900 τάξα θηλαστικών, ενώ το όνομα είδους, ucucha, είναι η τοπική λέξη για το «ποντίκι» στη γλώσσα κέτσουα. Το T. ucucha μοιάζει περισσότερο με το είδος T. hylophilus, το οποίο βρίσκεται βορειότερα στην Κολομβία και τη Βενεζουέλα. Αμφότερα είναι μέλη του γένους Thomasomys, το οποίο είναι γένος των βόρειων Άνδεων με μεγάλη ποικιλομορφία, και εμφανίζεται από τη Βολιβία έως τη Βενεζουέλα. Μαζί με το γένος Rhipidomys και μερικά άλλα, μικρότερα γένη, το γένος Thomasomys σχηματίζει τη φυλή Thomasomyini, η οποία περιλαμβάνει πάνω από πενήντα είδη της Νότιας Αμερικής και του Παναμά. Η φυλή Thomasomyini με τη σειρά της είναι μέλος της υποοικογένειας Sigmodontinae της οικογένειας Κρικετίδες (Cricetidae), μαζί με εκατοντάδες άλλα είδη μικρών κυρίως τρωκτικών.
Έρικς Έσενβαλντς
Καταγραφές
Μια νέα κυκλοφορία από τη Χορωδία Δωματίου του Κρατικού Πανεπιστημίου του Πόρτλαντ κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Naxos Records.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορωδιακή μουσική
Thomasomys ucucha
Περιγραφή
Τα τομικά τρήματα, τα οποία διατρυπούν την υπερώα (ουρανίσκος) μεταξύ των κοπτήρων και των γομφίων, είναι κοντά και δεν φτάνουν κοντά στους πρώτους γομφίους· είναι ωστόσο μακρύτερα από ότι του T. hylophilus. Είναι πλατύτερα εκεί που συναντάται το προγναθιαίο με το γναθιαίο οστό. Ο ουρανίσκος αυτός καθεαυτός είναι κοντός και δεν εκτείνεται πέρα από τους τρίτους γομφίους, ενώ είναι πλατύς και δεν έχει αύλακες και εντομές. Υπάρχουν απλές οπισθοπλευρικές υπερωϊκές κοιλότητες στο πίσω μέρος της υπερώας, κοντά στους τρίους γομφίους. Το μεσοπτερυγοειδές βοθρίο, που βρίσκεται πίσω από το τέλος της υπερώας, είναι πλατύ και η οροφή του πλήρως οστεοποιημένη ή διατρυπημένη από μικρές σφηνοϋπερωικές κενότητες εκεί που συναντώνται το βασισφηνοειδές και το προσφηνοειδές οστό. Το μοτίβο των εντομών και των τρημάτων του κρανίου υποδηλώνει ότι οι αρτηρίες στο κεφάλι του T. ucucha ακολουθούν το πρωτόγονο μοτίβο. Η οροφή της τυμπανικής κοιλότητας επικαλύπτεται με την κρεμαστήρια απόφυση και το λεπιδοειδές οστό. Στο πίσω μέρος της κάτω γνάθου υπάρχει η καψική απόφυση, η οποία υποδέχεται τη ρίζα του κάτω κοπτήρα, η οποία απουσιάζει από το είδος T. hylophilus.
Η αιχμή των μεγάλων άνω κοπτήρων σχηματίζει σχεδόν ορθή γωνία με τους άνω γομφίους ενώ είναι ισχυρά χρωματισμένοι πορτοκαλί. Οι κοπτήρες του T. hylophilus είναι στενότεροι, λιγότερο προκλινείς και λιγότερο χρωματισμένοι. Οι άνω κοπτήρες είναι αρκετοί ώστε να διαχωριστεί το T. ucucha από όλα τα άλλα μέλη του γένους εκτός από τα T. australis και T. daphne, τα οποία έχουν πολύ κοντύτερους και στενότερους κοπτήρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πανίδα του Ισημερινού Κατηγορία:Κρικητίδες
Εύη Βατίδου
Ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα το 1998, ως παρουσιάστρια της μουσικής εκπομπής «UK Top» στο MAD, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως μοντέλο. Ακολούθησαν τα καλλιστεία του ΑΝΤ1, όπου στέφθηκε Μις Ελλάς 1999.
Το 2008, συμμετείχε ως συμπαρουσιάστρια στην εκπομπή του STAR, «Μέσα σ' όλα» ενώ τη σεζόν 2008-09 συνεργάστηκε με τους Δημήτρη Παπανώτα και Χριστίνα Αλούπη στην εκπομπή «Υπάρχει λόγος» στο ίδιο κανάλι. Ακολούθησε η συνεργασία με τον Ανδρέα Μικρούτσικο στην εκπομπή «Παρέα με τον Ανδρέα» αλλά και ο διαγωνισμός «Playmate of the Year» (2009) όπου ήταν στην κριτική επιτροπή.
Μετά από αρκετά χρόνια τηλεοπτικής αποχής, επανήλθε το καλοκαίρι του 2017, ως παρουσιάστρια της εκπομπής «Summer Style» στο OPEN (πρώην Epsilontv).
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τις τηλεπωλήσεις, έχοντας συμμετάσχει σε εκπομπές του Μένιου Φουρθιώτη αλλά και δικές της. Από το 2021 μέχρι το 2023 παρουσίαζε την εκπομπή συνοικεσίων «Για πάντα μαζί» με τα γραφεία γνωριμιών Θάνος, στο Epsilon TV αλλά και σε περιφερειακά κανάλια.
Το 2023 ανακοίνωσε την υποψηφιότητα της ως βουλευτής στο Βόρειο Τομέα Αθηνών με το κόμμα «Φωνή Λογικής» της Αφροδίτης Λατινοπούλου.
Προσωπική ζωή
Από το 2001 μέχρι το 2007 ήταν παντρεμένη με τον ποινικολόγο Αλέξη Κούγια. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Χρήστο (γενν. 2002) και την Μάιρα (γενν. 2005).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Τασενιέρ
Το Τασενιέρ (γαλλικά: Tassenières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τασενιερουά (γαλλικά: Tassenièrois).
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μιζούρι 1996
Η προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μιζούρι το 1996 διεξήχθη την 5η Νοεμβρίου 1996 ως μέρος της προεδρικής εκλογής των Ηνωμένων Πολιτειών το 1996. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν 11 αντιπροσώπους, or electors to the Electoral College, who voted for President and Vice President.
Στο Μιζούρι επικράτησε ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον (Δ) επί του Γερουσιαστή Μπομπ Ντολ (R-KS), με τον Κλίντον να κερδίζει 47,54% προς 41,24%, μια διαφορά 6,3%. Ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Ρος Περό (Reform Party of the United States of America-TX) finished in third with 10.06% of the popular vote. Από το 1904, αυτή η πολιτεία έχει κερδηθεί από τον νικητή της προεδρικής εκλογής, με εξαίρεση την εκλογή του 1956, του 2008 και του 2012.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1996 Κατηγορία:Μιζούρι (πολιτεία)
376 Γεωμετρία
Η Γεωμετρία (Geometria) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,49. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη Γεωμετρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωμετρια
Νικολάι Γιεζόφ
Βιογραφία
Ο Νικολάι Γιεζόφ γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1895 στην Αγία Πετρούπολη. Εντάχθηκε σε νεαρή ηλικία στο κόμμα των Μπολσεβίκων (ΠΚΚ) και συμμετείχε στην Οχτωβριανή επανάσταση μέσα από τις τάξεις του Κόκκινου Στρατού. Τα χρόνια που ακολούθησαν ανήλθε σε ηγετικές θέσεις του ΠΚΚ, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του Στάλιν. Το 1936 τέθηκε με εντολή του Στάλιν επικεφαλής της NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης) αντικαθιστώντας τον Γκένριχ Γιάκοντα.
Τον Οκτώβριο του 1937 με διατάγματα του Γιεζόφ ξεκίνησαν οι συλλήψεις σοβιετικών πολιτών με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ καπιταλιστικών χωρών, αντεπαναστατικής και τρομοκρατικής δράσης και υπονόμευσης του έργου της Σοβιετικής Ένωσης. Οι συλλήψεις και οι καταδίκες ακόμα και σε θάνατο κορυφώθηκαν κατά το 1938. Το 1939 οι διώξεις μειώθηκαν και στα τέλη του ίδιου έτους τα διατάγματα του Γιεζόφ αποσύρθηκαν.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1937 εξέδωσε το διάταγμα 50215 της NKVD με τίτλο "Ελληνική Επιχείρηση" που ήταν το έναυσμα των διώξεων κατά των Ελλήνων που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Γιεζόφ τελικά έπεσε και αυτός θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Στις αρχές του 1940 συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 4 Φεβρουαρίου ως αντεπαναστάτης και υπονομευτής της ΕΣΣΔ. Στην ηγεσία της NKVD αντικαταστάθηκε από τον Λαβρέντι Μπέρια
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Ουζμπεκιστάν
Το Ουζμπεκιστάν [], επίσημα η Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά: O‘zbekiston Respublikasi ή Ўзбекистон Республикаси ) είναι η μόνη διπλά περίκλειστη χώρα στην Κεντρική Ασία. Έχει σύνορα με το Καζακστάν στα δυτικά και βόρεια, με το Κιργιστάν και το Τατζικιστάν στα ανατολικά, και με το Αφγανιστάν και το Τουρκμενιστάν στα νότια. Πριν το 1991, ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης.
Κάποτε μέρος της Περσικής Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και αργότερα της Τιμουριδικής αυτοκρατορίας, η περιοχή κατακτήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα από Ουζμπέκους νομάδες, οι οποίοι ομιλούσαν μια Ανατολική τουρκική γλώσσα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Ουζμπεκιστάν σήμερα ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Ουζμπέκων και ομιλεί την Ουζμπεκική γλώσσα, μια γλώσσα από την οικογένεια των Τουρκικών γλωσσών. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας ζει στις ανατολικές περιφέρειες της χώρας, όπου βρίσκονται και οι όλες οι κύριες πόλεις (η πρωτεύουσα Τασκένδη, η Σαμαρκάνδη, η Μπουχάρα, το Αντιτζόν, το Ναμανγκάν μεταξύ άλλων).
Το Ουζμπεκιστάν ενσωματώθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία τον 19ο αιώνα, και το 1924 έγινε συστατική δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης, γνωστό ως Ουζμπεκική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Είναι ανεξάρτητη δημοκρατία από τις 31 Αυγούστου 1991 (επίσημα, από την 1η Σεπτεμβρίου 1991). Στο Ουζμπεκιστάν υπάρχει και μια αυτόνομη δημοκρατία, το Καρακαλπακστάν, η οποία είναι αυτόνομη δημοκρατία από το 1932 επί σοβιετικής εποχής.
Η οικονομία του Ουζμπεκιστάν βασίζεται κυρίως στην παραγωγή προϊόντων, περιλαμβανομένου του βαμβακιού, του χρυσού, του ουρανίου, του καλίου, και του φυσικού αερίου. Παρά τον διακηρυγμένο στόχο για μετάβαση σε οικονομία της αγοράς, το Ουζμπεκιστάν συνεχίζει να διατηρεί άκαμπτο οικονομικό έλεγχο, ο οποίος συχνά απωθεί τους ξένους επενδυτές. Η πολιτική της βαθμιαίας, αυστηρά ελεγχόμενης μετάβασης στην οικονομία της αγοράς έχει παρ' όλ' αυτά παράγει ωφέλιμα αποτελέσματα στη μορφή της οικονομικής ανάκαμψης μετά το 1995. Οι εσωτερικές πολιτικές του Ουζμπεκιστάν στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες συχνά επικρίνονται βαρέως από κάποιους διεθνείς οργανισμούς.
Ετυμολογία
Το όνομα "Ουζμπεγκιστάν" εμφανίζεται στο Ταρίχ-ι Ρασιντί για πρώτη φορά τον 16ου αιώνα.
Υπάρχουν τρεις θεωρίες για την ετυμολογία του πρώτου συνθετικού του ονόματος της χώρας (στην οικογένεια των ιρανικών γλωσσών η λέξη σταν σημαίνει χώρα, βλέπε π.χ. Καζακστάν):
Και οι τρεις ετυμολογίες χρησιμοποιούν στο δεύτερο συνθετικό την ίδια ρίζα με την τοπική ονομασία για τον μπέη.
Ο τόπος γράφεται συχνά και ως «Ўзбекистон» στο ουζμπεκικό κυριλλικό αλφάβητο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε επί σοβιετικής εποχής και τους πρώτους μήνες της ανεξαρτησίας (και χρησιμοποιείται ευρέως ανεπίσημα).
Αρχαία ιστορία
thumb|Θηλυκό αγαλμάτιο που φέρει καύνακες, χλωρίτης και ασβεστόλιθος, [[Βακτρία, αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ.]] thumb|Ο [[Αλέξανδρος Γ' της Μακεδονίας|Αλέξανδρος Γ' στη Μάχη της Ισσού]] δεξιά|μικρογραφία|Τα ρωσικά στρατεύματα [[Σαμαρκάνδη|κατέλαβαν τη Σαμαρκάνδη το 1868. Η κατάληψη της Σαμαρκάνδης είναι το θέμα του εικονιζόμενου πίνακα του Νικολάι Καράζιν.]] Οι πρώτοι έποικοι της Εποχής του Χαλκού της Λεκάνης Ταρίμ ήταν άνθρωποι Καυκασοειδούς σωματικού τύπου από τα βόρεια και τα δυτικά και μιλούσαν γλώσσες που θα μπορούσαν να ταξινομηθούν ως Προ- ή Πρωτο-Τοχαρικές, πρόγονοι των Ινδοευρωπαϊκών Τοχαρικών γλωσσών που καταγράφηκαν αργότερα στη Λεκάνη Ταρίμ. Αυτοί οι πρώιμοι έποικοι κατέλαβαν τα βόρεια και ανατολικά μέρη της Λεκάνης Ταρίμ, όπου οι τάφοι τους περιέχουν μούμιες που χρονολογούνται περίπου στο 1800 π.Χ. Συμμετείχαν σε έναν πολιτισμικό κόσμο επικεντρωμένο στις ανατολικές στέπες της κεντρικής Ευρασίας, περιλαμβανομένου του σύγχρονου βορειοανατολικού Καζακστάν, Κιργιστάν, και Τατζικιστάν. αριστερά|μικρογραφία|Δύο Σάρτες άνδρες και αγόρια στη [[Σαμαρκάνδη γύρω στο 1910.]] Οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι της Κεντρικής Ασίας ήταν οι Σκύθες, οι οποίοι κατάγονταν από τα βόρεια λιβάδια του σημερινού Ουζμπεκιστάν. Εγκαταστάθηκαν στη περιοχή κάποια στιγμή κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ. όταν αυτοί οι νομάδες έκαναν την περιοχή πατρίδα τους και έχτισαν ένα εκτεταμένο σύστημα άρδευσης κατά μήκος των ποταμών. Εκείνη την εποχή, η Μπουχάρα και η Σαμαρκάνδη διέπρεψαν ως κέντρα διακυβέρνησης και υψηλού πολιτισμού. Κατά τον πέμπτο αιώνα π.Χ., τα κράτη των Βακτριανών, των Σογδιανών και των Γιουετσί κυριαρχούσαν στην περιοχή. δεξιά|μικρογραφία|Θριαμβευτικό πλήθος στο μεντρεσέ Σερ-Ντορ του Ρεγκιστάν. Ο [[Εμιράτο της Μπουχάρας|εμίρης της Μπουχάρας βλέπει τα αποκεφαλισμένα κεφάλια των Ρώσων στρατιωτών κρεμασμένα στα κοντάρια. Πίνακας του Βασίλι Βερεστσάγκιν (1872).]] Καθώς οι χώρες της Ανατολικής Ασίας άρχισαν να αναπτύσσουν το εμπόριο μεταξιού με τη Δύση, οι Περσικές πόλεις πλούτισαν από το εμπόριο αυτό και έγιναν εμπορικά κέντρα. Χρησιμοποιώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο πόλεων και αγροτικών οικισμών στην επαρχία της Υπερωξιανής (το οποίο έφτανε μέχρι το σημερινό Σιντσιάνγκ της Κίνας) οι Σογδιανοί διαμεσολαβητές έγιναν πλουσιότεροι από τους υπόλοιπους Ιρανούς εμπόρους. Χάρη στην ιδιότητα τους ως σταθμοί στον εμπορικό δρόμο του μεταξιού, η Μπουχάρα και η Σαμαρκάνδη έγιναν εξαιρετικά πλούσιες πόλεις και μερικές φορές η Υπερωξιανή ήταν μία από τις πιο σημαντικές και ισχυρές περσικές επαρχίες της αρχαιότητας.
Το 327 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε τις περσικές επαρχίες της Σογδιανής και της Βακτρίας, οι οποίες καταλάμβαναν τα εδάφη του σύγχρονου Ουζμπεκιστάν. Αυτή η κατάκτηση δεν βοήθησε πολύ τον Αλέξανδρο καθώς η λαϊκή αντίσταση ήταν σφοδρή, παγιδεύοντας τον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην περιοχή που έγινε το βόρειο τμήμα του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής. Το βασίλειο αντικαταστάθηκε από την κυριαρχούσα αυτοκρατορία των Κοσσανών τον 1ο αιώνα π.Χ. Για πολλούς αιώνες η περιοχή του Ουζμπεκιστάν κυβερνιόταν από Περσικά κράτη (αυτοκρατορίες Πάρθων και Σασσανιδών), καθώς και από άλλες αυτοκρατορίες, όπως ήταν αυτές των τουρκοπέρσων Εφθαλιτών και των τουρκογενών Ουράνιων Τούρκων.
Μεσαίωνας
Τον 9ο και τον 10ο αιώνα, η Υπερωξιανή συμπεριλήφθηκε στο κράτος των Σαμανιδών. Αργότερα, η Υπερωξιανή σημαδεύτηκε από τις εισβολές των τουρκογενών Καραχανιδών, καθώς και των Σελτζούκων αλλά και των Καραχιτάνων.
Η κατάκτηση της περιοχής από τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν κατά τον 13ο αιώνα επέφερε σημαντικές αλλαγές στην περιοχή. Η μογγολική εισβολή στην Κεντρική Ασία οδήγησε στον εκτοπισμό ορισμένων ιρανόφωνων εθνοτήτων της περιοχής, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από τους τουρκομογγολικών φυλών που κατέλαβαν τη περιοχή στη συνέχεια. Οι εισβολές στη Μπουχάρα, τη Σαμαρκάνδη, το Ούργκεντς οδήγησαν σε μαζικές δολοφονίες και πρωτοφανές καταστροφές, καθώς τμήματα της Χορασμίας καταστράφηκαν εντελώς.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Ουζμπεκιστάν αποτέλεσε μέρος του Χανάτου των Τσαγκατάι εκτός από τη περιοχή της Χορασμίας η οποία αποτέλεσε μέρος της Χρυσής Ορδής. Μετά την παρακμή της Χρυσής Ορδής, η Χορασμία κυβερνήθηκε για ελάχιστο διάστημα από τη δυναστεία των Σουφιδών μέχρι την προσάρτηση της περιοχής από τον Ταμερλάνο το 1388. Οι Σουφίδες κυβέρνησαν την Χορασμία ως υποτελείς των Τιμουριδών, της Χρυσής Ορδής και του Ουζμπεκικού Χανάτου μέχρι την περσική κατοχή το 1510.
Στις αρχές του 14ου αιώνα η αυτοκρατορία άρχισε να διασπάται και το κράτος των Τσαγκατάι διασπάστηκε μεταξύ των αντίπαλων πριγκίπων. Ένας οπλαρχηγός, ο Ταμερλάνος επικράτησε κατά τη δεκαετία του 1380 και έγινε κυρίαρχος στην Υπερωξιανή. Αν και, δεν ήταν απόγονος του Τζένγκις Χαν, ο Ταμερλάνος ήταν ο ντε φάκτο ηγεμόνας της Υπερωξιανής και προχώρησε στην κατάκτηση όλης της δυτικής Κεντρικής Ασίας, του Ιράν, του Καυκάσου, της Μεσοποταμίας, της Μικράς Ασίας και της νότιας στέπας, βόρεια της Αράλης. Επίσης εισέβαλε στη Ρωσία πριν πεθάνει κατά τη διάρκεια εισβολής στην Κίνα το 1405.
Ο Ταμερλάνος οδήγησε στην τελευταία μεγάλη άνθηση της Υπερωξιανής συγκεντρώνοντας πολυάριθμους τεχνίτες και μελετητές από τα τεράστια εδάφη που είχε κατακτήσει στην πρωτεύουσά του, τη Σαμαρκάνδη, εμποτίζοντας έτσι την αυτοκρατορία του με έναν πλούσιο περσοϊσλαμικό πολιτισμό. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ταμερλάνου και των άμεσων απογόνων του, δημιουργήθηκε ένα ευρύ φάσμα θρησκευτικών και ανακτορικών κατασκευών αριστουργημάτων στη Σαμαρκάνδη και σε άλλα πληθυσμιακά κέντρα. Ο Ταμερλάνος ξεκίνησε μια ανταλλαγή ιατρικών ανακαλύψεων και υποστήριξε γιατρούς, επιστήμονες και καλλιτέχνες από γειτονικές περιοχές όπως η Ινδία. Ο εγγονός του Ουλούγ Μπεγκ ήταν ένας από τους πρώτους μεγάλους αστρονόμους στη σύγχρονη ιστορία. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τιμουριδών, η τουρκογενής γλώσσα τσαγκατάι έγινε λογοτεχνική γλώσσα στην Υπερωξιανή, αν και οι Τιμουρίδες είχαν περσικό χαρακτήρα. Ο μεγάλος συγγραφέας Αλί-Σιρ Ναβάι δραστηριοποιήθηκε στην πόλη Χεράτ (στο σημερινό βορειοδυτικό Αφγανιστάν) στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα και έγραφε στα τσαγκατάι.
Το κράτος των Τιμουριδών διχοτομήθηκε λίγο μετά το θάνατο του Ταμερλάνου. Οι χρόνιες εσωτερικές διαμάχες των Τιμουριδών τράβηξαν την προσοχή των Ουζμπεκικών νομαδικών φυλών που ζούσαν στα βόρεια της Αράλης. Το 1501, οι Ουζμπεκικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια πλήρη εισβολή στην Υπερωξιανή. Το δουλεμπόριο στο Χανάτο της Μπουχάρα επεκτάθηκε και εδραιώθηκε. Πριν από την άφιξη των Ρώσων, το σημερινό Ουζμπεκιστάν ήταν κτήση του Εμιράτου της Μπουχάρας και των χανάτων της Χίβας και της Κοκάνδης.
Σύγχρονη ιστορία
Τον 19ο αιώνα, η Ρωσική Αυτοκρατορία άρχισε να επεκτείνεται και να εξαπλώνεται στην Κεντρική Ασία. Στο σημερινό Ουζμπεκιστάν ζούσαν 210.306 Ρώσοι το 1912. Η περίοδος του λεγόμενου Μεγάλου Γεωπολιτικού Παιχνιδιού θεωρείται ότι ξεκίνησε το 1813 και ολοκληρώθηκε με την αγγλορωσική Σύμβαση του 1907. Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 σηματοδότησε τη δεύτερη φάση του εν λόγω γεωπολιτικού ανταγωνισμού αλλά σε περιορισμένη κλίμακα. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Βρετανική Ινδία και οι απομακρυσμένες περιοχές της τσαρικής Ρωσίας απείχαν 3.200 χιλιόμετρα. Μεγάλο μέρος της γης μεταξύ των δύο χωρών δεν ήταν χαρτογραφημένο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, η Κεντρική Ασία ήταν οριστικά στα χέρια της Ρωσίας. Παρά την αρχική αντίσταση στους Μπολσεβίκους, το Ουζμπεκιστάν και η υπόλοιπη Κεντρική Ασία έγιναν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 27 Οκτωβρίου 1924 δημιουργήθηκε η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν. Από το 1941 έως το 1945, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, 1.433.230 κάτοικοι του Ουζμπεκιστάν πολέμησαν στον Κόκκινο Στρατό εναντίον της Ναζιστικής Γερμανίας. Ένας αριθμός Ουζμπέκων πολέμησε για τους Γερμανούς. Περίπου 263.005 Ουζμπέκοι στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους στα πεδία των μαχών του Ανατολικού Μετώπου και τα ίχνη 32.670 στρατιωτών χάθηκαν.
Στις 20 Ιουνίου 1990, το Ουζμπεκιστάν κήρυξε δικαιώματα κυριαρχίας στο έδαφος του. Στο πλαίσιο των σοβιετικών δημοκρατιών, η ανακήρυξη κυριαρχίας σήμαινε κατά βάση την υπερίσχυση των τοπικών νόμων έναντι των νόμων της κεντρικής κυβέρνησης. Στις 31 Αυγούστου 1991, το Ουζμπεκιστάν κήρυξε ανεξαρτησία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Μόσχα. Η 1η Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε Εθνική Ημέρα Ανεξαρτησίας. Η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Ο Ισλάμ Καρίμοφ, πρώην πρώτος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν από το 1989, εξελέγη πρόεδρος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν το 1990. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, εξελέγη πρόεδρος του ανεξάρτητου Ουζμπεκιστάν.
Ο Ισλάμ Καρίμοφ, πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν από το 1989 και έπειτα, πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 2016. Αντικαταστάθηκε από τον επί χρόνια πρωθυπουργό της χώρας Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ, στις 14 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Γεωγραφία
Το Ουζμπεκιστάν έχει έκταση 447.400 τ.χλμ.. Είναι η 57η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο σε έκταση και η 40η σε πληθυσμό. Μεταξύ των χωρών της ΚΑΚ (Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών), είναι η 5η μεγαλύτερη σε έκταση και η 3η μεγαλύτερη σε πληθυσμό.
Το Ουζμπεκιστάν βρίσκεται μεταξύ των γεωγραφικών πλατών 37° και 46° Β, και των γεωγραφικών μηκών 56° και 74° Α. Εκτείνεται 1.425 χλμ. από τα δυτικά στα ανατολικά και 930 χλμ. από τα βόρεια στα νότια. Συνορεύοντας με το Καζακστάν και τη λίμνη Αράλη στα βόρεια και βορειοδυτικά, με το Τουρκμενιστάν στα νοτιοδυτικά, το Τατζικιστάν στα νοτιοανατολικά, και το Κιργιστάν στα βορειοανατολικά, το Ουζμπεκιστάν δεν είναι μόνο μία από τις μεγαλύτερες χώρες της Κεντρικής Ασίας αλλά επίσης η μόνη Κεντροασιατική χώρα που συνορεύει τις υπόλοιπες τέσσερις. Το Ουζμπεκιστάν επίσης έχει ένα μικρό σύνορο (μικρότερο από 150 χλμ. με το Αφγανιστάν στα νότια.
Το υψηλότερο σημείο στο Ουζμπεκιστάν είναι το Χαζρέτ Σουλτάν, που βρίσκεται 4.643 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, ευρισκόμενο στο νότιο τμήμα της Οροσειράς Γκισάρ στην Επαρχία Σουρχαντάρυα, στο σύνορο με το Τατζικιστάν, λίγο βορειοδυτικά της Ντουσαμπέ (με πρώην όνομα Κορυφή του 22ου Κογκρέσου του Κομμουνιστικού Κόμματος).
Το κλίμα στη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν είναι ηπειρωτικό, με λίγα προσδοκώμενα κατακρημνίσματα ετησίως (100–200 χιλιοστόμετρα, ή 3,9–7,9 ίντσες). Η μέση θερινή υψηλή θερμοκρασία τείνει να είναι 40 °C (104 °F), ενώ η μέση χειμερινή χαμηλή θερμοκρασία είναι περίπου −23 °C (−9 °F).
Οι μεγάλες πόλεις περιλαμβάνουν το Αντιτζάν, την Μπουχάρα, τη Σαμαρκάνδη, τη Ναμανγκάν και την πρωτεύουσα Τασκένδη.
Περιβάλλον
thumb|Σύγκριση της λίμνης Αράλης μεταξύ 1989 και 2008 Δεκαετίες αμφιλεγόμενων Σοβιετικών πολιτικών προς επιδίωξη μεγαλύτερης βαμβακοπαραγωγής κατέληξαν σε ένα καταστροφικό σενάριο. η γεωργική βιομηχανία εμφανίζεται ως η κύρια πηγή συνεισφοράς στη ρύπανση και την καταστροφή του αέρα και του νερού στη χώρα.
Η καταστροφή της λίμνης Αράλης είναι ένα παγκόσμιο και όχι τοπικό πρόβλημα. Η λίμνη Αράλη ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη μεσόγεια θάλασσα στη Γη, δρώντας ως ένας παράγοντας με επιρροή στην υγρασία του αέρα και την ξηρή χρήση γης. Από τη δεκαετία του 1960, κατά την οποία άρχισε η κακοδιαχείριση της λίμνης Αράλης, έχει συρρικνωθεί σε λιγότερο από το 50% της προηγούμενης έκτασης της και υποτριπλασιάσθηκε σε όγκο. Μεγάλο μέρος του νερού συνεχίζει να χρησιμοποιείται για την άρδευση χωραφιών βαμβακιού, καλλιέργεια που απαιτεί μεγάλη ποσότητα νερού.
Οι αριθμοί θανάτων ζώων και ανθρώπινων ροών προσφύγων από την περιοχή γύρω από τη λίμνη μπορούν μόνο να εκτιμηθούν. Η ερώτηση για το ποιος είναι υπεύθυνος για την κρίση παραμένει ανοικτή – οι Σοβιετικοί επιστήμονες και πολιτικοί που διηύθυναν τη διανομή του νερού κατά τη δεκαετία του 1960, ή οι μετασοβιετικοί πολιτικοί που δεν κατένειμαν επαρκή χρηματοδότηση για την κατασκευή φραγμάτων και αρδευτικών συστημάτων.
Λόγω του σχεδόν άλυτου προβλήματος της Αράλης, η υψηλή αλατότητα και η μόλυνση του εδάφους με βαριά στοιχεία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στο Καρακαλπακστάν, την αυτόνομη περιοχή του Ουζμπεκιστάν δίπλα στη λίμνη Αράλη. Το μεγαλύτερο μέρος των υδάτινων πόρων της χώρας χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια, η οποία αντιπροσωπεύει σχεδόν το 84% της χρήσης νερού και συμβάλλει στην υψηλή αλατότητα του εδάφους. Έντονη χρήση των φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων για την καλλιέργεια του βαμβακιού επιδεινώνει περαιτέρω τη ρύπανση του εδάφους.
Δημογραφία
Υπάρχει κάποια διαμάχη σχετικά με το ποσοστό των Τατζίκων επί του συνολικού πληθυσμού. Ενώ οι επίσημες στατιστικές του Ουζμπεκιστάν θέτουν τον αριθμό στο 5%, ο αριθμός λέγεται ότι είναι υποεκτιμημένος και σύμφωνα με μη επαληθεύσιμες εκθέσεις, ορισμένοι Δυτικοί μελετητές ανεβάζουν τον αριθμό ακόμη και σε 20%-30%. Οι Ουζμπέκοι αναμίχθηκαν με τους Σάρτες, ένα τουρκοπερσικό έθνος της Κεντρικής Ασίας. Σήμερα, η πλειοψηφία των Ουζμπέκων έχουν μεικτή καταγωγή και αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς βαθμούς ποικιλομορφίας. Το Ουζμπεκιστάν έχει μια κοινότητα Κορεατών, η οποία μεταφέρθηκε βίαια στην περιοχή από τον Στάλιν από τη Σοβιετική Άπω Ανατολή το 1937-1938. Υπάρχουν επίσης μικρές ομάδες Αρμενίων στο Ουζμπεκιστάν, κυρίως στην Τασκένδη και τη Σαμαρκάνδη.
Το 88% των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι (κυρίως σουνίτες, με 5% Σιίτες), το 9% Χριστιανοί Ορθόδοξοι και το 3% ανήκει σε άλλες θρησκείες. Η Έκθεση Διεθνούς Θρησκευτικής Ελευθερίας του 2004 του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρει ότι το 0,2% του πληθυσμού είναι Βουδιστές (κυρίως Κορεάτες). Οι Εβραίοι της Μπουχάρα ζουν στην Κεντρική Ασία, κυρίως στο Ουζμπεκιστάν, για χιλιάδες χρόνια. Το 1989 ζούσαν 94.900 Εβραίοι στο Ουζμπεκιστάν, αποτελώντας περίπου το 0.5% του πληθυσμού στην απογραφή του 1989. Αμέσως πριν και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι περισσότεροι Εβραίοι της Κεντρικής Ασίας έφυγαν από την περιοχή μεταναστεύοντας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γερμανία, ή το Ισραήλ. Λιγότεροι από 5.000 Εβραίοι ζούσαν στο Ουζμπεκιστάν το 2007.
Οι Ρώσοι στο Ουζμπεκιστάν αντιπροσώπευαν το 9.5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας το 1989. Κατά τη Σοβιετική περίοδο, οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί αποτελούσαν περισσότερο από το μισό πληθυσμό της Τασκένδης. Στη χώρα ζούσαν περίπου 1.5 εκατομμύρια Ρώσοι, περίπου το 12.5% του πληθυσμού, στην απογραφή του 1970. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, πολλοί Ρώσοι έχουν φύγει από τη χώρα, κυρίως για οικονομικούς λόγους.
Κατά τη δεκαετία του 1940, οι Τάταροι της Κριμαίας, μαζί με τους Γερμανούς του Βόλγα, τους Τσετσένους, τους Πόντιους, τους Κουμίκους και πολλές άλλες εθνικότητες, απελάθηκαν στην Κεντρική Ασία. Περίπου 100.000 Τάταροι της Κριμαίας συνεχίζουν να ζουν στο Ουζμπεκιστάν, παρά το γεγονός ότι μετά το 1987-88 έχει γίνει μια μεγάλη επιστροφή των Τατάρων της Κριμαίας στην πατρίδα τους. Ο αριθμός των Ελλήνων στην Τασκένδη μειώθηκε από 35.000 το 1974 σε περίπου 12.000 το 2004, καθώς πολλοί έφυγαν για την Ελλάδα. Η πλειοψηφία των Τούρκων της Μεσχετίας εγκατέλειψαν τη χώρα μετά τα πογκρόμ στην κοιλάδα της Φεργκάνα τον Ιούνιο του 1989.
Το Ουζμπεκιστάν έχει ποσοστό αλφαβητισμού 99.3% μεταξύ των ενηλίκων ηλικίας άνω των 15 ετών (εκτίμηση του 2003), χάρη στο δωρεάν και καθολικό εκπαιδευτικό σύστημα της Σοβιετικής Ένωσης.
Το προσδόκιμο ζωής στο Ουζμπεκιστάν είναι 66 χρόνια για τους άνδρες και 72 έτη για τις γυναίκες, ήτοι 69 χρόνια στο μέσο όρο.
Θρησκεία
μικρογραφία|Το τζαμί Χονακόχ στο Μαργιλόν δεξιά|μικρογραφία|Το τζαμί της [[Μπουχάρας]] Το Ουζμπεκιστάν είναι κοσμική χώρα και το άρθρο 61 του συντάγματός του ορίζει ότι οι θρησκευτικές οργανώσεις και ενώσεις πρέπει να διαχωρίζονται από το κράτος και να είναι ίσες ενώπιον του νόμου. Το κράτος δεν πρέπει να παρεμβαίνει στη δραστηριότητα των θρησκευτικών ενώσεων. Το Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία στο Ουζμπεκιστάν, αν και επί Σοβιετικής εποχής (1924–1991) οι κρατικοί νόμοι αποθάρρυναν την έκφραση της θρησκευτικής πίστης. Η θρησκεία καταπιέστηκε κατά τη διάρκεια της ιστορίας του Ουζμπεκιστάν ως Σοβιετικής Δημοκρατίας. Το CIA Factbook εκτιμά ότι οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 88% του πληθυσμού, ένα 9% του πληθυσμού είναι Ρώσοι Ορθόδοξοι ενώ το υπόλοιπο 4% ανήκει σε άλλη θρησκεία ή δεν πιστεύει σε καμία θρησκεία. Ενώ μια έκθεση του ερευνητικού κέντρου Πιου το 2010 ανέφερε ότι το 96.5% του πληθυσμού της χώρας ήταν μουσουλμάνοι. Οι Ρώσοι Ορθόδοξοι αποτελούσαν το 2.3% του πληθυσμού της χώρας σύμφωνα με την ίδια έρευνα του 2010. Υπολογίζεται ότι το 1990 ζούσαν περίπου 93.000 Εβραίοι ζούσαν στη χώρα. Επιπλέον, έχουν απομείνει περίπου 7.400 Ζωροάστρες στο Ουζμπεκιστάν, κυρίως σε περιοχές με πλειοψηφία Τατζίκων όπως το Χουτζάντ.
Παρά την επικράτηση του Ισλάμ και την πλούσια ιστορία του Ισλάμ στη χώρα, υπάρχουν και άλλες θρησκείες που εξασκούνται στη χώρα. Οι Ουζμπέκοι ασκούν πολλές εκδοχές του Ισλάμ. Η σύγκρουση της ισλαμικής παράδοσης με διάφορα πολιτικά προγράμματα μεταρρύθμισης ή εκκοσμίκευσης καθ'όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα άφησε μια μεγάλη ποικιλία ισλαμικών πρακτικών στην Κεντρική Ασία.
Το τέλος της Σοβιετικής εποχής στο Ουζμπεκιστάν το 1991 οδήγησε σε μια ομαλή επανασύνδεση με το Ισλάμ και οι φόβοι για την εμφάνιση ισλαμικού φονταμενταλισμού για την οποία μιλούσαν πολλοί δεν έλαβε χώρα. Αντιθέτως, έγινε μια σταδιακή επανασύνδεση με τις εντολές της ισλαμικής πίστης και μια σταδιακή αναζωπύρωση του Ισλάμ στη χώρα. Ωστόσο, από το 2015 υπήρξε μια μικρή αύξηση της ισλαμιστικής δραστηριότητας στη χώρα. Μικρές οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν δήλωσαν πίστη στο Ισλαμικό Κράτος και απέστειλαν μαχητές στο εξωτερικό, αν και η τρομοκρατική απειλή στο ίδιο το Ουζμπεκιστάν παραμένει χαμηλή. Για περισσότερες πληροφορίες, βλέπε το λήμμα τρομοκρατία στο Ουζμπεκιστάν.
Το 93-95% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι και το 3-5% χριστιανοί κυρίως Ορθόδοξοι. Η χώρα έχει αποτελέσει περιοχή ανάπτυξης βουδιστικών, νεστοριανικών χριστιανικών και ισλαμικών βασιλείων και αυτοκρατοριών στην ιστορία. Πόλεις όπως η Σαμαρκάνδη, η Μπουχάρα και η Τασκένδη έχουν σημαντικό ρόλο στην ισλαμική ιστορία. Το Ουζμπεκιστάν από το 1991 μετά την πτώση της Σοβιετικής ένωσης και την ανεξαρτησία του έχει βιώσει θρησκευτική αναβίωση παρά τις προσπάθειες της κοσμικής κυβέρνησης να την καταστείλει. Κατά τη μετακομμουνιστική περίοδο εμφανίστηκαν ακραία ισλαμικά κινήματα που επιδίωκαν τη μετατροπή του Ουζμπεκιστάν σε ισλαμικό θεοκρατικό κράτος γεγονός που συνάντησε την αντίδραση της κυβέρνησης. Το Ουζμπεκιστάν επίσημα είναι κοσμικό κράτος με την ισλαμική θρησκεία ωστόσο να παίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνία και τον πολιτισμό της χώρας και με το ανατολικό τμήμα της χώρας να είναι περισσότερο θρησκευόμενο σε σύγκριση με το δυτικό τμήμα που είναι είναι ως επί το πλείστον περισσότερο κοσμικό.
Εβραϊκή κοινότητα
μικρογραφία|Οικογένεια Εβραίων της Μπουχάρας (γύρω στο 1899). Η εβραϊκή κοινότητα στα εδάφη του Ουζμπεκιστάν άνθισε για αιώνες. Οι περιστασιακές δυσκολίες που αντιμετώπισε η εκεί εβραϊκή κοινότητα σχετίζονταν με τις πολιτικές συγκεκριμένων βασιλέων. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Ταμερλάνου τον 14ο αιώνα, οι Εβραίοι συνέβαλαν σημαντικά στις προσπάθειές του να ανοικοδομήσει τη Σαμαρκάνδη και εκεί δημιουργήθηκε μια μεγάλη εβραϊκή κοινότητα.
Μετά την ένταξη της περιοχής στη ρωσική αυτοκρατορία το 1868, οι Εβραίοι έλαβαν ίσα δικαιώματα με τον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό. Εκείνη την περίοδο περίπου 50.000 Εβραίοι ζούσαν στη Σαμαρκάνδη και 20.000 στη Μπουχάρα. Μετά τις ρωσικές επαναστάσεις το 1917 και την εγκαθίδρυση του σοβιετικού καθεστώτος, η εβραϊκή θρησκευτική ζωή περιορίστηκε, όπως και κάθε άλλη θρησκεία. Μέχρι το 1935, από τις 30 συναγωγές που είχε προεπαναστατικά η Σαμαρκάνδη, είχε απομείνει μόνο μία. Ωστόσο, η υπόγεια θρησκευτική ζωή της εβραϊκής κοινότητας κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής συνεχίστηκε.
Το 1970 ζούσαν 103.000 Εβραίοι στη Σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν.
Γλώσσες
μικρογραφία|Μια σελίδα στην [[ουζμπεκική γλώσσα γραμμένη σε Νασταλίκ (περσοαραβική καλλιγραφία), η οποία τυπώθηκε στη Τασκένδη το 1911.]] Η ουζμπεκική γλώσσα είναι μία από τις τουρκικές γλώσσες που συγγενεύουν με την ουιγουρική γλώσσα. Αμφότερες ανήκουν στο καρλουκικό κλάδο της τουρκικής γλωσσικής οικογένειας. Είναι η μόνη επίσημη γλώσσα του Ουζμπεκιστάν και από το 1992 γράφεται με λατινικό αλφάβητο αν και το κυριλλικό αλφάβητο χρησιμοποιείται ευρέως ανεπίσημα.
Μέχρι τη δεκαετία του 1920, η γραπτή γλώσσα των Ουζμπέκων λεγόταν Τουρκί (γνωστή στους Δυτικούς μελετητές ως Τσαγκατάι) και χρησιμοποιούσε τη γραφή Νασταλίκ. Το 1926 εισήχθη το λατινικό αλφάβητο και πέρασε από πολλές αναθεωρήσεις σε όλη τη δεκαετία του 1930 για να αντικατασταθεί από το κυριλλικό αλφάβητο το 1940, αλφάβητο το ποίο χρησιμοποιήθηκε μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1993 το Ουζμπεκιστάν επέστρεψε στο ουζμπεκικό λατινικό αλφάβητο, το οποίο τροποποιήθηκε το 1996 και διδάσκεται στα σχολεία από το 2000. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα διδάσκουν μόνο τη λατινική γραφή της ουζμπεκικής. Ταυτόχρονα, η κυριλλική γραφή είναι δημοφιλής μεταξύ των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας. Παρόλο που το ουζμπεκικό κυριλλικό αλφάβητο δεν χρησιμοποιείται σε επίσημα έγγραφα, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από πολλές δημοφιλείς εφημερίδες και ιστότοπους της χώρας, ενώ μερικά τηλεοπτικά κανάλια χρησιμοποιούν και τα δύο αλφάβητα. Αξίζει να σημειωθεί ότι και η ουζμπεκική έκδοση της Βικιπαίδειας διαθέτει λογισμικό μετατροπής ανάμεσα στα δύο αλφάβητα.
Η καρακαλπακική γλώσσα, η οποία ανήκει στις κιπτσακικές γλώσσες (κλάδος των τουρκικών γλωσσών) και συγγενεύει έτσι περισσότερο με τα καζακικά, ομιλείται από μισό εκατομμύριο ανθρώπους, κυρίως στη Δημοκρατία του Καρακαλπακστάν, στην οποία είναι και επίσημη.
Αν και η ρωσική γλώσσα δεν είναι επίσημη γλώσσα στη χώρα, χρησιμοποιείται ευρέως σε πολλούς τομείς. Οι ψηφιακές πληροφορίες που εκδίδει η κυβέρνηση είναι διαθέσιμες και στις δύο γλώσσες. Τα ρωσικά είναι μια σημαντική γλώσσα για την επικοινωνία μεταξύ των εθνοτήτων, ειδικά στις πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της καθημερινής κοινωνικής, τεχνικής, επιστημονικής, κυβερνητικής και επιχειρηματικής χρήσης. Η χώρα φιλοξενεί επίσης περίπου ένα εκατομμύριο γηγενείς ομιλητές της ρωσικής γλώσσας    και εκατομμύρια Ουζμπέκοι ξέρουν και μιλούν ρωσικά ως δεύτερη γλώσσα.
Η τατζικική γλώσσα (μια ποικιλία της περσικής γλώσσας) είναι ευρέως διαδεδομένη στις πόλεις της Μπουχάρας και της Σαμαρκάνδης λόγω του σχετικά μεγάλου πληθυσμού των Τατζίκων. Τατζίκοι ζουν και σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως το Κασανσάι, το Τσουστ, το Ριστάν και το Σοχ στην κοιλάδα της Φεργκάνας, στις περιοχές Μπουρτσμουλά, Αχανγκαράν, Μπαγιστάν στις όχθες του Συρ Ντάρια και τέλος στις περιοχές Σαχρισάμπζ, Καρσί, Κιτάμπ και στις κοιλάδες των ποταμών Καφιρινγκάν και Τσαγκανιάν, αποτελώντας περίπου το 10-15% του πληθυσμού του Ουζμπεκιστάν.
Περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι μιλούν την καζακική γλώσσα σαν μητρική γλώσσα. Ένας που θέλει να αποκτήσει ουζμπεκική ιθαγένεια δεν χρειάζεται να γνωρίζει την ουζμπεκική γλώσσα, σε αντίθεση με άλλες χώρες.
Τον Απρίλιο του 2020, εισήχθη ένα νομοσχέδιο για τη διασφάλιση της αποκλειστικής χρήσης της ουζμπεκικής γλώσσας στις κυβερνητικές υποθέσεις. Βάσει αυτής της νομοθεσίας, οι κυβερνητικοί υπάλληλοι μπορούσαν να λάβουν πρόστιμα αν χρησιμοποιούσαν άλλη γλώσσα στην εργασία τους πέρα από τα ουζμπεκικά (π.χ. ρωσικά). Αν και το νομοσχέδιο δεν πέρασε, η εκπρόσωπος τύπου του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα επέκρινε τις διατάξεις του νομοσχεδίου. Σε απάντηση, μια ομάδα Ουζμπεκικών διανοουμένων υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή υποστηρίζοντας την αναβάθμιση της ρωσικής γλώσσας σε δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους, αναφέροντας ιστορικούς δεσμούς, τον μεγάλο ρωσόφωνο πληθυσμό στο Ουζμπεκιστάν και τη χρησιμότητα των ρωσικών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Πολιτική
Το Ουζμπεκιστάν είναι προεδρική δημοκρατία. Η εκτελεστική εξουσία ανήκει στον Πρόεδρο της δημοκρατίας και την κυβέρνησή του. Ο Πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν ο οποίος είναι ταυτόχρονα αρχηγός κράτους και κυβέρνησης διορίζει τους υπουργούς και τον πρωθυπουργό. Ο πρωθυπουργός του Ουζμπεκιστάν δεν είναι αρχηγός της κυβέρνησης αλλά ασκεί τις αρμοδιότητες που του αναθέτει ο πρόεδρος και τον συνεπικουρεί κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το κοινοβούλιο που αποτελείται από δύο σώματα (Γερουσία και Εθνοσυνέλευση).
Διοικητικές διαιρέσεις
δεξιά|μικρογραφία|Πολιτικός χάρτης του Ουζμπεκιστάν Το Ουζμπεκιστάν χωρίζεται σε δώδεκα περιφέρειες, μία αυτόνομη δημοκρατία, το Καρακαλπακστάν, και μία ανεξάρτητη πόλη, την πρωτεύουσα (Τασκένδη).
Ακολουθεί η παρουσίαση των ονομάτων των επαρχιών της χώρας με βάση τη αρίθμηση του χάρτη:
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|Αναλογική εκπροσώπηση των εξαγωγών του Ουζμπεκιστάν, 2019 Το Ουζμπεκιστάν εξορύσσει 80 τόνους χρυσού ετησίως (7η μεγαλύτερη επίδοση παγκοσμίως). Τα κοιτάσματα χαλκού του Ουζμπεκιστάν είναι τα δέκατα μεγαλύτερα στο κόσμο και τα κοιτάσματα ουρανίου είναι τα δωδέκατα μεγαλύτερα στο κόσμο. Η παραγωγή ουρανίου της χώρας κατατάσσεται στην έβδομη θέση παγκοσμίως. Η ουζμπεκική εθνική εταιρεία φυσικού αερίου, η Uzbekneftegas, παράγει περίπου 60 με 70 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου το έτος. Η χώρα διαθέτει σημαντικά ανεκμετάλλευτα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου καθώς υπάρχουν 194 κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Ουζμπεκιστάν.
Το 2020, η επίδοση του Ουζμπεκιστάν στον δείκτη ευκολίας της επιχειρηματικότητας (ο οποίος καταρτίζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα) βελτιώθηκε οριακά. Οι μεγαλύτερες εταιρείες που συμμετέχουν στον ενεργειακό τομέα του Ουζμπεκιστάν είναι η China National Petroleum Corporation (CNPC), η Petronas, η Korea National Oil Corporation, η Gazprom, η Lukoil και η Uzbekneftegas.
Μαζί με πολλές οικονομίες μελών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών, η οικονομία του Ουζμπεκιστάν υποχώρησε κατά τα πρώτα χρόνια της μετασοβιετικής εποχής και στη συνέχεια ανέκαμψε μετά το 1995, καθώς άρχισε να γίνεται αισθητή η σωρευτική επίδραση των πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Το Ουζμπεκιστάν παρουσιάζει ισχυρή ανάπτυξη, με ρυθμό 4% ετησίως μεταξύ των ετών 1998 και 2003 και στη συνέχεια ο ρυθμός διπλασιάστηκε στο ρυθμό 7% -8% ετησίως. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, το ΑΕΠ της χώρας το 2008 είχε σχεδόν τη διπλάσια αξία αυτής του 1995 (σε σταθερές τιμές). Από το 2003 οι ετήσιοι ρυθμοί πληθωρισμού ποικίλλουν, φτάνοντας σχεδόν το 40% το 2010. Το 2019 ο πληθωρισμός στο Ουζμπεκιστάν ήταν κάτω από 20%.
Το Ουζμπεκιστάν έχει κατά κεφαλήν ακαθάριστο εγχώριο προϊόν ύψους 2.020 δολαρίων ΗΠΑ (δεδομένα του 2018), δίνοντας ισοτιμία αγοραστικής δύναμης ύψους 7.230 δολαρίων ΗΠΑ. Η οικονομική παραγωγή συγκεντρώνεται σε εμπορεύματα. Το 2011, το Ουζμπεκιστάν ήταν ο έβδομος μεγαλύτερος παραγωγός βαμβακιού στο κόσμο και ο πέμπτος μεγαλύτερος εξαγωγέας βαμβακιού, καθώς και ο έβδομος μεγαλύτερος παγκόσμιος παραγωγός χρυσού. Είναι επίσης ένας σημαντικός περιφερειακός παραγωγός φυσικού αερίου, άνθρακα, χαλκού, πετρελαίου, αργύρου και ουρανίου.
Η γεωργία απασχολεί το 27% του εργατικού δυναμικού του Ουζμπεκιστάν και συνεισφέρει το 17.4% του ουζμπεκικού ΑΕΠ (στοιχεία 2012). Η καλλιεργήσιμη γη υπολογίζεται στα 4.4 εκατομμύρια εκτάρια, περίπου το 10% της συνολικής έκτασης του Ουζμπεκιστάν. Ενώ σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η ανεργία είναι πολύ χαμηλή, η υποαπασχόληση - ειδικά στις αγροτικές περιοχές - μάλλον ξεπερνά το 20% σύμφωνα με εκτιμήσεις. Η παραγωγή βαμβακιού στο Ουζμπεκιστάν παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία της χώρας. Το ουζμπεκικό βαμβάκι χρησιμοποιείται ακόμη και για την τύπωση τραπεζογραμματίων στη Νότια Κορέα. Η χώρα παράγει σημαντική ποσότητα καρότων. Η χρήση της παιδικής εργασίας στο Ουζμπεκιστάν έχει οδηγήσει πολλές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των Tesco, C&A, Marks & Spencer, Gap και H&M, να μην χρησιμοποιούν το βαμβάκι του Ουζμπεκιστάν στα προϊόντα τους. μικρογραφία|Εργοστάσιο [[Μετάξι|μεταξιού στο Γιοντγκορλίκ.]] Αντιμετωπίζοντας μια πληθώρα οικονομικών προκλήσεων μετά την ανεξαρτητοποίησή της, η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει μια εξελικτική στρατηγική μεταρρύθμισης, με έμφαση στον κρατικό έλεγχο, τη μείωση των εισαγωγών και την αυτάρκεια στην ενέργεια. Από το 1994, τα κρατικά ΜΜΕ μιλούν επανειλημμένα για την επιτυχία του λεγόμενου «Οικονομικού Μοντέλου του Ουζμπεκιστάν», υποστηρίζοντας ότι αυτό είναι μοναδικό παράδειγμα ομαλής μετάβασης στην οικονομία της αγοράς, αποφεύγοντας παράλληλα την απότομη μετάβαση, τη φτωχοποίηση και τη στασιμότητα. Σήμερα, η οικονομία του Ουζμπεκιστάν είναι μεταξύ των πιο διαφοροποιημένων στην Κεντρική Ασία, γεγονός που καθιστά τη χώρα ελκυστικό οικονομικό εταίρο για την Κίνα.
Η σταδιακή μεταρρυθμιστική στρατηγική περιλαμβάνει την αναβολή διενέργειας σημαντικών μακροοικονομικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Το γραφειοκρατικό κράτος διατηρεί μια κυρίαρχη επιρροή στην οικονομία. Η διαφθορά είναι σημαντικό πρόβλημα και μάλιστα μεγενθύνεται με την πάροδο του χρόνου: το 2005 το Ουζμπεκιστάν ήταν 137ο σε 159 χώρες στο Δείκτης Αντίληψης Διαφθοράς και το 2007 175ο σε 179 χώρες. Μια έκθεση του Φεβρουαρίου 2006 για τη χώρα από τη Διεθνή Ομάδα Κρίσεων αναφέρει ότι τα έσοδα που αποκομίζει η χώρα από προϊόντα όπως το βαμβάκι, ο χρυσός, το καλαμπόκι και το αέριο, καταλήγουν κυρίως σε ένα πολύ μικρό κύκλο της κυρίαρχης ελίτ, με ελάχιστο ή καθόλου όφελος για τον λαό. Τα πρόσφατα σκάνδαλα διαφθοράς υψηλού κύρους που αφορούν κυβερνητικές συμβάσεις και μεγάλες διεθνείς εταιρείες, όπως η TeliaSoneria, αποδεικνύουν ότι στο Ουζμπεκιστάν οι ξένες επιχειρήσεις είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στη διαφθορά.
Σύμφωνα με την Ομάδα Ανθρώπινου Δυναμικού του Εκόνομιστ, «η κυβέρνηση αντιτίθεται στο να επιτρέψει την ανάπτυξη ενός ανεξάρτητου ιδιωτικού τομέα, στον οποίο δεν θα είχε κανέναν έλεγχο». μικρογραφία|Πωλητές ψωμιού στο [[Ουργκούτ.]] Οι οικονομικές πολιτικές απωθούν τις ξένες επενδύσεις, οι οποίες είναι οι χαμηλότερες κατά κεφαλήν στις χώρες της ΚΑΚ. Για πολλά χρόνια, το μεγαλύτερο εμπόδιο στις ξένες εταιρείες που εισέρχονται στην αγορά του Ουζμπεκιστάν ήταν η δυσκολία μετατρεψιμότητας του νομίσματος. Το 2003 η κυβέρνηση αποδέχθηκε τις υποχρεώσεις του άρθρου Η΄ βάσει του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) το οποίο προβλέπει τη πλήρη μετατρεψιμότητα των νομισμάτων. Ωστόσο, οι αυστηροί νομισματικοί έλεγχοι και η σύσφιξη των ελέγχων στα σύνορα έχουν μειώσει την επίδραση αυτού του μέτρου.
Το Ουζμπεκιστάν γνώρισε μια ανεξέλεγκτη άνοδο του πληθωρισμού σε ποσοστά ύψους 1000% ετησίως αμέσως μετά την ανεξαρτησία (1992-1994). Οι προσπάθειες σταθεροποίησης που υλοποιήθηκαν με καθοδήγηση από το ΔΝΤ απέδωσαν. Τα ποσοστά πληθωρισμού μειώθηκαν στο 50% το 1997 και στη συνέχεια στο 22% το 2002. Το 2003, οι ετήσιοι ρυθμοί πληθωρισμού ήταν κατά μέσο όρο κάτω από 10%. Οι σφιχτές οικονομικές πολιτικές του 2004 οδήγησαν σε δραστική μείωση του πληθωρισμού στο 3,8% (αν και οι εναλλακτικές εκτιμήσεις με βάση την τιμή ενός πραγματικού καλαθιού του καταναλωτή θεωρούν ότι βρίσκεται κοντά στο 15%). Τα ποσοστά πληθωρισμού αυξήθηκαν μέχρι και στο 6.9% το 2006 και στο 7.6% το 2007, αλλά παρέμειναν στο μονοψήφιο εύρος.
Η κυβέρνηση του Ουζμπεκιστάν περιορίζει τις εισαγωγές από το εξωτερικό με πολλούς τρόπους (π.χ. θέτοντας υψηλούς δασμούς για τα εισαγόμενα προϊόντα). Οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης εφαρμόζονται με ιδιαίτερα διακριτικό τρόπο για την προστασία των τοπικών προϊόντων αν και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης για τα εισαγόμενα αυτοκίνητα καταργήθηκαν το 2020. Οι επίσημοι δασμοί συνδυάζονται με ανεπίσημες χρεώσεις που εισάγουν διακρίσεις, οδηγώντας σε συνολικές χρεώσεις που αγγίζουν το 100% με 150% της πραγματικής αξίας του προϊόντος, καθιστώντας τα εισαγόμενα προϊόντα ουσιαστικά απρόσιτα για τον μέσο Ουζμπέκο. Η υποκατάσταση των εισαγωγών είναι επίσημη πολιτική και η κυβέρνηση ανέφερε με υπερηφάνεια μια μείωση μια υποδιπλάσια μεταβολή στον όγκο των εισαγόμενων καταναλωτικών αγαθών. Ορισμένες χώρες της ΚΑΚ εξαιρούνται από τους εισαγωγικούς δασμούς στο Ουζμπεκιστάν. Το Ουζμπεκιστάν έχει διμερή επενδυτική συνθήκη με πενήντα άλλες χώρες.