cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος προγραμμάτων του KDE
Γραφικά
thumb|right|250px|digiKam thumb|right|250px|KolourPaint thumb|right|250px|Okular Τα παρακάτω προγράμματα ταξινομούνται σε αυτή την κατηγορία:
Ελληνική Αφίσα (ΕΛ.ΑΦΙ.)
Η ιστορία της συλλογής
Το 2003, με αφορμή την Πολιτιστική Ολυμπιάδα, ο ΟΠΕΠ (Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού), αγόρασε τα έργα της συλλογής Hellaffi και τα παρέδωσε στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Από τότε αποτελεί μέρος της συλλογής του.
Κατάλογος προγραμμάτων του KDE
Διαδίκτυο
thumb|right|250px|Akregator thumb|right|250px|KMail thumb|right|250px|Konqueror thumb|right|250px|KTorrent Τα παρακάτω προγράμματα ταξινομούνται σε αυτή την κατηγορία:
Ελληνική Αφίσα (ΕΛ.ΑΦΙ.)
Η ιστορία της συλλογής
Η συλλογή Hellaffi έχει παρουσιαστεί σε πολλές ελληνικές και ευρωπαϊκές πόλεις (Παρίσι, Βενετία, Λονδίνο, Μόναχο, Φρανκφούρτη κ.α.).
Κατάλογος προγραμμάτων του KDE
Πολυμέσα
thumb|right|250px|Amarok thumb|right|250px|K3b thumb|right|250px|Kaffeine Τα παρακάτω προγράμματα ταξινομούνται σε αυτή την κατηγορία:
Ελληνική Αφίσα (ΕΛ.ΑΦΙ.)
Οι κινηματογραφικές γιγαντοαφίσες
Για τη δημιουργία της κάθε γιγαντοαφίσας που ανήκει στην συλλογή Ελληνική Αφίσα (ΕΛ.ΑΦΙ.) – Hellaffi ο δημιουργός της επέλεγε, κάθε φορά, ένα στοπ καρέ της ταινίας της εβδομάδας: εκείνο που θεωρούσε ότι θα προσέλκυε περισσότερους θεατές, και το ζωγράφιζε στο χέρι. Τρία είναι τα χαρακτηριστικά της τέχνης της γιγαντοαφίσας, που τη ξεχωρίζουν από τις άλλες μορφές ζωγραφικής: Η μεγάλη επιφάνεια του έργου, το υλικό των χρωμάτων και η ταχύτητα της εκτέλεσης.
Καθώς την αναρτούσαν στην πρόσοψη του κινηματογράφου, η κάθε γιγαντοαφίσα είχε το μέγεθος της πρόσοψης της κινηματογραφικής αίθουσας. Η δε παρουσία της εκεί ήταν σύντομη: όταν η ταινία ολοκλήρωνε το κύκλο προβολή της, τότε και η αφίσα κατέβαινε για να μπει στη θέση της η αφίσα της νέας ταινίας που θα προβαλλόταν. Η επιφάνεια των χειροποίητων αφισών έχει διαστάσεις που φτάνουν τα εννιά επί τρία μέτρα και χαρακτηριστικό τους είναι τα έντονα χρώματα.
Κατάλογος προγραμμάτων του KDE
Βοηθήματα (Utilities)
thumb|right|250px|Ark thumb|right|250px|Kate thumb|right|250px|Krusader thumb|right|250px|KWallet thumb|right|250px|SuperKaramba Τα παρακάτω προγράμματα ταξινομούνται σε αυτή την κατηγορία:
Μεταφορά του λογισμικού του KDE σε άλλα λειτουργικά συστήματα
Κατηγορία:Λογισμικό KDE KDE
Ελληνική Αφίσα (ΕΛ.ΑΦΙ.)
Οι κινηματογραφικές γιγαντοαφίσες
Σχετικά με την καλλιτεχνική αξία της συλλογής Hellaffi, ο Γιώργος Κατσάγγελος, καθηγητής του ΑΠΘ, αναφέρει: ''«Στο χαρτί απεικόνισης δεν τυπώθηκε ανεξίτηλα μόνο η εικόνα και ο τίτλος μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά και η ιστορία της οπτικής επικοινωνίας, του γούστου και της εικαστικής αισθητικής της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σημαντικοί ζωγράφοι εργάστηκαν στον τομέα αυτό, δημιουργώντας ζωγραφικά έργα, οι διαστάσεις των οποίων συχνά ξεπερνούσαν τα εννέα επί τρία μέτρα. (...) Η ατμόσφαιρα, όμως, του εβδομαδιαίου έργου έπρεπε να αποδοθεί, έτσι ώστε ο περαστικός που έβλεπε την γιγαντοαφίσα, είτε στο φως της ημέρας είτε στο φως των νυκτερινών προβολέων, να εισπράξει τη μαγεία της μυθοπλασίας του κινηματογραφικού έργου που θα ακολουθούσε. Είναι αναμφισβήτητα σημαντικό επίτευγμα το ότι μπόρεσε να αποτυπωθεί η πολυπλοκότητα της αφήγησης και η ψευδαίσθηση της κίνησης σε μία και μόνη εικόνα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφίσες
Ιάσιο
Το Ιάσιο είναι η μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής Ρουμανίας και έδρα του ομώνυμου νομού. Ευρισκόμενο στην ιστορική περιοχή της Μολδαβίας το Ιάσιο είναι ανέκαθεν ένα από τα κύρια κέντρα της κοινωνικής, πολιτιστικής, ακαδημαϊκής και καλλιτεχνικής ζωής της Ρουμανίας. Η πόλη ήταν πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας από το 1564 ως το 1859, των Ενωμένων Πριγκιπάτων Μολδαβίας και Βλαχίας από το 1859 ως 1862 και της Ρουμανίας από το 1916 ως το 1918. Απετέλεσε σπουδαίο ελληνικό πνευματικό κέντρο στη περίοδο της τουρκοκρατίας και η συμβολή του στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπήρξε μεγάλη.
Γνωστό ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ρουμανίας, το Ιάσιο αποτελεί σύμβολο στη Ρουμανική ιστορία. Ο ιστορικός Νικολάε Γιόργκα έχει δηλώσει «Δεν θα έπρεπε να υπάρχει Ρουμάνος που να μη το γνωρίζει». Αναφερόμενο ακόμη ως Πρωτεύουσα της Μολδαβίας το Ιάσιο είναι το κύριο οικονομικό και επιχειρηματικό κέντρο του τμήματος της Μολδαβίας που ανήκει στη Ρουμανία.
Με την απογραφή του 2011 η κυρίως πόλη είχε πληθυσμό 290.477, που την καθιστά τη τέταρτη πολυπληθέστερη πόλη της Ρουμανίας, ενώ με 464.711 κατοίκους, η αστική περιοχή του Ιασίου ήταν η δεύτερη πολυπληθέστερη της Ρουμανίας (μετά το Βουκουρέστι), ενώ πάνω από 500.000 άνθρωποι ζουν στην περιαστική της περιοχή. Στεγάζοντας το παλαιότερο Ρουμανικό πανεπιστήμιο και το πρώτο πολυτεχνείο, το Ιάσιο είναι ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά και ερευνητικά κέντρα της χώρας, με πάνω από 60.000 φοιτητές σε 5 δημόσια πανεπιστήμια. Η κοινωνική και πολιτιστική ζωή περιστρέφεται γύρω από το Εθνικό Θέατρο Βασίλε Αλεξάντρι (το παλαιότερο στη Ρουμανία), την Κρατική Φιλαρμονική της Μολδαβίας, το Τιτιράσι Ατενέουμ, ένα διάσημο Βοτανικό Κήπο (τον παλαιότερο και μεγαλύτερο στη Ρουμανία), την Κεντρική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη (την παλαιότερη στη Ρουμανία), τα υψηλής ποιότητας πολιτιστικά κέντρα και φεστιβάλ και μια σειρά μουσείων, κατοικιών-μνημείων και θρησκευτικών και ιστορικών μνημείων.
Ετυμολογία και ονόματα
Η πόλη ιστορικά αναφέρεται ως:
Οι μελετητές έχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευση του ονόματος «Ιάσι». Μερικοί υποστηρίζουν ότι το όνομα προέρχεται από τη Σαρματική φυλή των Ιαζύγων (Ιρανικής προέλευσης, σχετιζόμενης πιθανόν με τον πολιτισμό Γιαζ του Ανατολικού Ιράν, που αναφέρεται από τον Οβίδιο στα Λατινικά: «Ipse vides onerata ferox ut ducata Iasyx/ Per media Histri plaustra bubulcus aquas» και «Iazyges et Colchi Metereaque turba Getaque/ Danubii mediis vix prohibentur aquis».
Μια, χαμένη σήμερα, επιγραφή σε Ρωμαϊκό οδοδείκτη, που βρέθηκε το 18ο αιώνα στο Όσιγιεκ της Κροατίας από το Ματίγια Πέταρ Κάταντσιτς, αναφέρει την ύπαρξη του Jassiorum municipium ή του Municipium Dacorum-Iassiorum κατά άλλες πηγές. Αλλες πηγές δείχνουν ότι το όνομα προήλθε από την Ιρανική Αλανική φυλή των Ιασίων, που έχουν την ίδια προέλευση με τους Ιαζύγους.
Αλλος ιστορικός (Α.Π. Χόρβατ) αναφέρει ότι οι Ιάσιοι ζούσαν με τους Κουμάνους και ότι έφυγαν από τον Καύκασο μετά την πρώτη Μογγολική εκστρατεία στη Δύση, εγκαθιστάμενοι προσωρινά κοντά στον Προύθο. Αυτός ισχυρίζεται ότι το εθνικό όνομα Jasz, που δόθηκε στους Ιασίους από τους Ούγγρους, έχει εσφαλμένα με τους Ιαζύγους και αποδεικνύει ότι η λέξη Jasz είναι Σλαβικό δάνειο. Το Ουγγρικό όνομα της πόλης (Jászvásár) σημαίνει επί λέξει "Ιασική Αγορά". Την ίδια έννοια μπορεί να υποδηλώνει το απαρχαιωμένο Ρουμανικό όνομα Târgul Ieșilor (και το κάποτε προτιμώμενο Iașii) και το Γερμανικό Jassenmarkt.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Αρχαιολογικές έρευνες μαρτυρούν την παρουσία ανθρώπινων κοινοτήτων στη θέση της σημερινής πόλης και γύρω από αυτό ήδη από την προϊστορική εποχή. Μεταγενέστεροι οικισμοί είναι εκείνοι του πολιτισμού Κουκουτένι-Τρυπίλλια, ύστερου Νεολιθικού αρχαιολογικού πολιτισμού. Στην περιοχή του Ιασίου υπάρχουν αρχαιολογικές μαρτυρίες ανθρώπινων οικισμών από τον 6ο ως τον 7ο (Curtea Domnească) και από τον 7ο ως το 10ο αιώνα. Οι οικισμοί αυτοί περιείχαν ορθογώνια σπίτια με ημικυκλική φούρνους. Επίσης πολλά σκεύη (9ος-11ος αιώνας) που βρέθηκαν στο Ιάσιο έφεραν σταυρούς, φανερώνοντας ότι οι κάτοικοι ήταν Χριστιανοί.
Το όνομα της πόλης βρίσκεται πρώτη φορά σε έγγραφο το 1408. Πρόκειται για παραχώρηση ορισμένων εμπορικών προνομίων από τον Πρίγκιπα της Μολδαβίας Αλέξανδρο στους Πολωνούς εμπόρους του Λβόφ. Εντούτοις καθώς ακόμη υπάρχουν κτίρια προγενέστερα του 1408, π.χ. η Αρμενική Εκκλησία που πιστεύεται ότι χτίστηκε το 1395, είναι βέβαιο ότι η πόλη προϋπήρχε της πρώτης αναφοράς της.
Πρωτεύουσα της Μολδαβίας
Γύρω στα 1564 ο Πρίγκιπας Αλεξάντρου Λιπουσνεάνου μετέφερε την πρωτεύουσα της Μολδαβίας από τη Σουτσεάβα στο Ιάσιο. Μεταξύ 1561 και 1563 ο Ελληνας τυχοδιώκτης Πρίγκιπας Ιωάννης Ιάκωβος Ηρακλείδης ίδρυσε ένα σχολείο και μια Λουθηρανική εκκλησία.
Το 1640 ο Βασίλε Λούπου ίδρυσε το πρώτο σχολείο όπου η μητρική γλώσσα αντικατέστησε την Ελληνική και ένα τυπογραφείο στο Βυζαντινύ ρυθμού Μοναστήρι των Τριών Ιεραρχών (χτίστηκε 1635–39), ενώ το 1643 εκδόθηκε στο Ιάσιο ο πρώτος τόμος στη Μολδαβία. Το 1642 ο Βασίλε Λούπου συγκάλεσε τη Σύνοδο Ιασίου με την οποία καταδικάστηκε η Ομολογία του Κυρίλλου Λούκαρη που περιελάμβανε καλβινικές δοξασίες. Το 17ο αιώνα ο Ηγεμόνας Γρηγόριος Β΄ Γκίκας ανακαίνισε την πόλη με πολλά δημόσια κτίρια και εκκλησίες κατασκευάζοντας για πρώτη φορά δίκτυο ύδρευσης. Επί ηγεμονίας του διαδόχου του Γρηγορίου Γ΄ Γκίκα το Ιάσιο έφθασε στη λαμπρότερη ακμή του.
Με τη Συνθήκη του Ιασίου τερματίστηκε ο έκτος Ρωσοτουρκικός πόλεμος το 1792. Κατά το νεότερο μακρύ πόλεμο που τερματίσθηκε το 1812 το Ιάσιο καταλήφθηκε από τους Ρώσους. Το 1844 εξερράγη σοβαρή πυρκαγιά.
Συμβολή στην Ελληνική Επανάσταση
Το Ιάσιο στην Ιστορία είναι γνωστό σαν το μέρος που διάλεξε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης για να κηρύξει την επανάσταση των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων στις 24 Φεβρουαρίου του 1821. Στα χρόνια που η Ελλάδα και τα Βαλκάνια ανήκαν στην οθωμανική αυτοκρατορία, το Ιάσιο ήταν ένα απ' τα κέντρα του ελληνισμού και μάλιστα της Φιλικής Εταιρείας. Γι' αυτό και ο Υψηλάντης το θεώρησε κατάλληλο ν' αρχίσει την Επανάσταση από την πόλη αυτή, αλλά η αδιαφορία των μεγάλων της Ρωσίας και η απειρία του στρατού του οδήγησαν το κίνημα αυτό σε αποτυχία και σφαγή των συμπολεμιστών του.
Από τα μέσα του 19ου στον 20ό αιώνα
Μεταξύ 1564 και 1859 η πόλη ήταν πρωτεύουσα της Μολδαβίας. Στη συνέχεια μεταξύ 1859 και 1862 τόσο το Ιάσιο όσο και το Βουκουρέστι ήταν ντε φάκτο πρωτεύουσες των Ενωμένων Πριγκιπάτων της Μολδαβίας και της Βλαχίας. Το 1862, όταν η ένωση των δύο πριγκιπάτων αναγνωρίσθηκε με το όνομα Ρουμανία η εθνική πρωτεύουσα ορίστηκε το Βουκουρέστι. Για την απώλεια που προκκήθηξε στην πόλη το 1861 από τη μετακίνηση της έδρας της κυβέρνησης στο Βουκουρέστι η συντακτική συνέλευση ψήφισε την καταβολή 148.150 λέου σε δέκα ετήσιες δόσεις, πράγμα που δεν έγινε ποτέ.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Ιάσιο ήταν πρωτεύουσα μιας σημαντικά μειωμένης Ρουμανίας για δύο χρόνια, μετά την κατάληψη του Βουκουρεστίου στις 6 Δεκεμβρίου 1916 από τις Κεντρικές Δυνάμεις. Η πρωτεύουσα επέστρεψε στο Βουκουρέστι μετά την ήττα της Γερμανίας και των συμμάχων της το Νοέμβριο του 1918. Το Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1918 το Ιάσιο φιλοξένησε την αντι-Μπολσεβικική Διάσκεψη του Ιασίου.
Εβραϊκή κοινότητα
Το Ιάσιο επίσης ξεχωρίζει στην ιστορία των Εβραίων, με την πρώτη τεκμηριωμένη παρουσία Σεφαρδιτών Εβραίων από τα τέλη του 16ου αιώνα. Η παλαιότερη επιτύμβια επιγραφή στο τοπικό νεκροταφείο χρονολογείται πιθανόν από το 1610. Στα μέσα του 19ου αιώνα η πόλη ήταν Εβραϊκή τουλάχιστον κατά το ένα τρίτο.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1930, με πληθυσμό 34.662 (περίπου 34% του πληθυσμού της πόλης) οι Εβραίοι ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εθνική ομάδα του Ιασίου. Υπήρχαν πάνω από 127 συναγωγές. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1947 ζούσαν στο Ιάσιο περίπου 38.000 Εβραίοι. Λόγω μαζικής μετανάστευσης στο Ισραήλ, το 1975 ζούσαν στο Ιάσιο περίπου 3.000 Εβραίοι και τέσσερις συναγωγές ήταν ενεργές.
Σήμερα το Ιάσιο έχει ένα φθίνοντα Εβραϊκό πληθυσμό 300 ως 600 μελών και δύο συναγωγές που λειτουργούν, εκ των οποίων η μ.ια, η Μεγάλη Συναγωγή του 1671, είναι η παλαιότερη επιβιώνουσα της Ρουμανίας.
Μεταπολεμική εποχή
Το Ιάσιο γνώρισε ένα μεγάλο κύμα εκβιομηχάνισης το 1955-1975. Την περίοδο αυτή δέχθηκε πολλούς μετανάστες από αγροτικές περιοχές και η αστική περιοχή επεκτάθηκε. Την κομμουνιστική περίοδο το Ιάσιο εμφάνισε αύξηση πληθυσμού 235% και η περιοχή του 69%. Ομως η οικιστική ανάπτυξη ήταν συχνά αυθαίρετη με τις συνεπαγόμενες δυσλειτουργίες.
Το 1989 το Ιάσιο είχε σε σημαντικό βαθμό εκβιομηχανιστεί με 108.000 εργαζόμενους (που αντιπροσώπευαν το 47% του εργατικού δυναμικού) σε 46 μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις σε διάφορες βιομηχανίες : χημικές, φαρμακευτικές, μεταλλουργικές, βαρέος εξοπλισμού, ηλεκτρονικές, υφασμάτων, τροφίμων, ενέργειας, δομικών υλικών και επίπλων.
Γεωγραφία
Ευρισκόμενο στη Βορειοανατολική Ρουμανία, μεταξύ της κορυφογραμμής του Ιασίου (Ρουμανικά: Coasta Iașilor) (του βορειότερου λοφώδους σχηματισμού του Οροπέδίου Μπίρλαντ) και της Πεδιάδας του Γίγια, το Ιάσιο υπήρξε το σταυροδρόμι των εμπορικών δρόμων που περνούσαν από τη Μολδαβία, προερχόμενοι από το Βασίλειο της Πολωνίας, τη Μοναρχία των Αψβούργων, την Τσαρική Ρωσία και την Κωνσταντινούπολη. Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Βαχλούι, παραπόταμου του Γίγια (παραπόταμου του Προύθου). Η γύρω ύπαιθρος αποτελείται από υψίπεδα και δάση, με μοναστήρια και πάρκα. Το ίδιο το Ιάσιο βρίσκεται ανάμεσα σε αμπελώνες και κήπους, εν μέρει πάνω σε λόφους και εν μέρει στις μεταξύ αυτών κοιλάδες.
Αποτελεί κοινή πεποίθηση όι το Ιάσιο είναι χτισμένο σε επτά λόφους (Ρουμανικά :coline): Cetățuia, Galata, Copou-Aurora, Bucium-Păun, Șorogari, Repedea και Breazu, προκαλώντας συγκρίσεις με τη Ρώμη. Από το Βουκουρέστι, πρωτεύουσα της χώρας, απέχει 325 χλμ. (σε ευθεία γραμμή) και 585 σε σιδηροδρομική.
Κλίμα
Το Ιάσιο έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν - καλοκαίρια πιο υγρά από τους χειμώνες)με τέσσερις διακριτές εποχές. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά με θερμοκρασίες που μερικές φορές ξεπερνούν τους 35 °C, ενώ οι χειμώνες είναι κρύοι και ανεμώδεις με μέτριες χιονοπτώσεις και θερμοκρασίες που τη νύχτα πέφτουν μερικές φορές κάτω από τους  −15 °C. φτάνει τους 40°C και η απόλυτα ελάχιστη τους -36°C. Η μέση μηνιαία βροχόπτωση ποικίλλει από περίπου 25 χλστ. τον Οκτώβριο μέχρι 100 χλστ. τον Ιούνιο.
Αρχιτεκτονική
Το Ιάσιο διαθέτει ιστορικά μνημεία, εκκλησίες και μοναστήρια ηλικίας 500 ετών και έργα σύγχρονης αρχιτεκτονικής, πολλά από τα οποία είναι καταγραμμένα στον Εθνικό Κατάλογο Ιστορικών Μνημείων. Μεταξύ αυτών είναι η Μονή των Τριών Ιεραρχών, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ή το νεογοτθικό Πολιτιστικό Μέγαρο, χτισμένο στα ερίπια του μεσαιωνικού Πριγκιπικού Ανακτόρου της Μολδαβίας.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κομμουνιστική εποχή πολλά ιστορικά κτίρια στο κέντρο της παλιάς πόλης (γύρω από την περιοχή της Πλατείας Ενωσης) καταστράφηκαν ή κατεδαφίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από κτίρια διεθνικού ρυθμού. Επίσης κατασκευάσθηκε ένα νέο Δημοτικό Κέντρο, ρυθμού κυρίως μοντέρνου των μέσων του 20ού αιώνα, γύρω από την Πλατεία της Παλιάς Αγοράς.
Τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και οι αρχές εκείνης του 2000 έφεραν τα πρώτα μη βιομηχανικά κτίρια με γυάλινες όψεις (Romtelecom, Hotel Europa), ενώ το 2012 πολύ κοντά στο Πολιτιστικό Μέγαρο εγκαινιάστηκε το εμπορικό κέντρο και συγκρότημα γραφείων  Palas. thumb|right|Η Πλατεία της Κεντρικής Αγοράς της Κομμουνιστικής εποχής Αλλα σημαντικά κτίρια είναι :
Θρησκευτικά κτίρια
Το Ιάσιο είναι η έδρα του Ρουμάνου Ορθόδοξου Μητροπολίτη Μολδαβίας και Βουκοβίνας και του Ρωμαιοκαθολικού Επισκόπου του Ιασίου. Η πόλη και η γύρω περιοχή έχει πάνω από 100 μοναστήρια και 100 ιστορικές εκκλησίες. Από τις παλαιότερες είναι η Πριγκιπική του Αγίου Νικολάου (1491), που χρονολογείται από τη βασιλεία του Στέφανου του Μέγα και ο Μητροπολιτικός Καθεδρικός είναι ο μεγαλύτερος του είδους του στη Ρουμανία. Η Μονή των Τριών Ιεραρχών, μοναδικό μνημείο θεωρούμενο αρχιτεκτονικό αριστούργημα, ανεγέρθηκε το 1635–1639 από το Βασίλε Λούπε και είναι διακοσμημένο με επιχρυσωμένα γλυπτά στους εξωτερικούς τοίχους και τους δίδυμους πύργους του.
Αλλα παραδείγματα ιστορικών εκκλησιών και μοναστηριών (μερικά που περιβάλλονται από αμυντικά τείχη και πύργους) είναι : Σόκολα (1562), Γκαλατά (1582), Αγίου Σάββα (1583), Χλιντσέα (1587), Αρονεάνου (1594), Μπίρνοβα (1603), Μπάρνοβστσι (1627), Τσετιτούια (1668), Φρουμοάσα (1726), Αγίου Σπυρίδωνα (1747), Παλιός Μητροπολιτικός Καθεδρικός(1761), Μπίρμποϊ (1843 με καμπαναριό του 18ου αιώνα), Μπούτσιουμ (1853).
Κήποι, πάρκα και φυσικά αξιοθέατα
Το Ιάσιο έχει μεγάλη γκάμα δημόσιων χώρων, από πλατείες μέχρι δημόσια πάρκα.
Το Πάρκο Κόπου από το 1833, την εποχή που το Ιάσιο ήταν πρωτεύουσα της Μολδαβίας, έργο του Πρίγκιπα Μιχαήλ Στούρτζα και σύμφωνα με τα σχέδια των Γκεόργκε Ασάτσι και Μιχαήλ Σιγκούροφ, εντάχθηκε στην πόλη και αποτελεί ένα από τα πρώτα οργανωμένα δημόσια πάρκα της Ρουμανίας. Στο μέσο του πάρκου βρίσκεται το παλαιότερο Ρουμανικό μνημείο, ο Οβελίσκος των Λεόντων (1834), ένας οβελίσκος ύψους 13,5 μέτρων, αφιερωμένος στο Regulamentul Organic (Νόμος των Οργανικών Κανόνων), τον πρώτο νόμο πολιτικής, διοικητικής και δικαστικής οργάνωσης των Ρουμανικών Πριγκιπάτων.
Ο Βοτανικός Κήπος του Ιασίου, ιδρυμένος το 1856, ο πρώτος βοτανικός κήπος της Ρουμανίας, έχει έκταση πάνω από 1.000 στρέμματα και πάνω από 10.000 είδη φυτών.
Το Εκθεσιακό Πάρκο του Ιασίου άνοιξε το 1923 και κατασκευάσθηκε υπό την εποπτεία του αρχιτέκτονα Ν. Γκίκα Μπουντέστι.
Το Πάρκο Τσίρικ, ευρισκόμενο στο βορειοανατολικό τμήμα του Ιασίου, είναι ένα άλλο συγκρότημα που περιλαμβάνει και τέσσερις λίμνες.
Ο Νομός του Ιασίου έχει 387 αιωνόβια δένδρα, από τα οποία 224 ανακηρύχτηκαν δέντρα-μνημεία και 106 με την έγκριση της Ρουμανικής Ακαδημίας έχουν προταθεί να χαρακτηρισθούν έτσι. Το παλαιότερο δέντρο στο νομό είναι η υβριδική φλαμουριά, ηλικίας 675 ετών, που βρίσκεται στο προαύλιο του Μοναστηριού Μπίρνοβα, κοντά στο Ιάσιο. Οταν η φλαμουριά ήταν 57 ετών και είχε διάμετρο περίπου 14 εκ. το Ιάσιο αναφερόταν ως αστικός οικισμός επί της Βασιλείας του Πρίγκιπα Αλεξάνδρου του Καλού (1408).
Δημογραφικά
Την 1 Ιανουαρίου το Ιάσιο ήταν η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη της Ρουμανίας μετά το Βουκουρέστι με 357.192 κατοίκους μέσα στα όρια της πόλης και, με πληθυσμό 464.711 κατοίκων, η αστική περιοχή του Ιασίου είναι επίσης η δεύτερη μεγαλύτερη της Ρουμανίας.
Με την απογραφή του 2002 στο Ιάσιο υπήρχαν 109.357 κατοικίες και 320.888 άνθρωποι που ζούσαν στην κυρίως πόλη. Από τον πληθυσμό αυτό 98,5% ήταν Ρουμάνοι, ενώ 0,59% ήταν Ρομά, 0,13% Εβραίοι, 0,13% Έλληνες, 0.13% Λιποβάνοι (Παλαιοί Πιστοί), 0,08% Ούγγροι, 0,05% Γερμανοί και 0,39% άλλοι. Ως προς τη θρησκεία 92,5% του πληθυσμού ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι,  4.9% Ρωμαιοκαθολικοί και άλλες θρησκευτικές ομάδες 2,6%. Μεταξύ των ιστορικών είναι αμφιλεγόμενο αν οι Καθολικοί είναι Ρουμανικής ή Ουγγρικής προέλευσης.
Οικονομία
Το Ιάσιο είναι σημαντικό οικονομικό κέντρο Ρουμανίας. Η τοπική και περιφερειακή οικονομία βασίζεται στον τομέα των υπηρεσιών. Οι σημαντικότεροι τομείς των υπηρεσιών σχετίζονται με την εκπαίδευση, την υγεία, τις τράπεζες, την έρευνα, τον πολιτισμό, τη διοίκηση και τον τουρισμό.
Η πόλη είναι σημαντικό κέντρο του τομέα της τεχνολογίας πληροφοριών με την παρουσία αρκετών μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων (Amazon, Oracle, Continental, Xerox, Accenture, Capgemini) και πολλών άλλων τοπικών και ξένων εταιρειών όπως Bentley Systems, Bitdefender, Comodo, Endava, Ness, Pentalog, SCC ή TiVo (για να αναφέρουμε μερικές) καθώς και δύο πανεπιστημίων που παρέχουν ειδικά προγράμματα σπουδών. Οι προβλέψεις για το εργατικό δυναμικό του Ιασίου στον τομέα της Τεχνολογίας Πληροφοριών και επικοινωνιών είναι για ανοδο από 12.000 υπαλλήλους (το 2016) σε πάνω από 33.000 το 2030.
Εκτιμάται ότι εργατικό δυναμικό πάνω από 35.000 υπαλλήλων δραστηριοποιείται στον τομέα της βιομηχανικής παραγωγής του Ιασίου, ιδιαίτερα στην αυτοκινητοβιομηχανία (Delphi, Lear, Tess Conex), τη φαρμακευτική βιομηχανία (Antibiotice Iași), τη μεταλλουργία (ArcelorMittal, Technosteel LBR), το βιομηχανικό εξοπλισμό (Agmus, ASAM, Fortus), την ενέργεια (E.ON Moldova Distribuție, Veolia Energie), τα υφάσματα και τα ρούχα (Benetton, Iași Conf, Iașitex), τις οικιακές συσκευές (Tehnoton), building materials (Brikston, Build Corp) και τα τρόφιμα (Compan, Panifcom, Zeelandia).
Ευρισκόμενο σε μια περιοχή γνωστή για τους αμπελώνες και τα κρασιά της, το Ιάσιο είναι τμήμα μιας οινοπαραγωγικής περιοχής με αμπελουργική κέντρα γύρω από την πόλη : Κόπου, Μπούτσιουμ, Ουριτσάνι, Κομάρνα, Πλούγκαρι και Πρόμποτα. Στο Νομό του Ιασίου είναι επίσης οι περίφημοι αμπελώνες Κότναρι και Μπόχοτιν.
Πολιτισμός
Σημαντικά γεγονότα της πολιτικής και πολιτιστικής ιστορίας της Μολδαβίας συνδέονται με το όνομα της πόλης του Ιασίου. Οι μεγάλοι λόγιοι του 17ου αιώνα Γκριγκόρε Ουρέχε, Μίρον Κοστίν και αργότερα ο Ιον Νεκούλτσε έγραψαν τα περισσότερα έργα τους στην πόλη ή κοντά σ' αυτή και ο περίφημος λόγιος Δημήτριος Καντιμήρης, γνωστός σε όλη την Ευρώπη, συνέδσε επίσης το όνομά του με την πρωτεύουσα της Μολδαβίας.
Η πρώτη εφημερίδα στη Ρουμανική γλώσσα εκδόθηκε στο Ιάσιο το 1829 και εδώ το 1867, στα πλαίσια της Λογοτεχνικής Εταιρείας Γιουνίμεα εμφανίσθηκε το περιοδικό Convorbiri Literare (Λογοτεχνικοί Διάλογοι), στο οποίο δημοσιεύθηκαν οι "Παιδικές Αναμνήσεις" του Ιαν Κρεάγκι (1837-1889) και τα καλύτερα ποιήματα του Μιχαήλ Εμινέσκου. Τα περιοδικά Contemporanul και Viața Românească εμφανίσθηκαν αντίστοιχα το 1871 και το 1906 με μεγάλη συμβολή στην προώθηση των Ρουμανικών εθνικών πολιτιστικών αξιών.
Πολλές μεγάλες προσωπικότητες του Ρουμανικού πολιτισμού συνδέονται με το Ιάσιο. Ο χρονικογράφος Νικολάε Μιλέσκου (1636–1708), οι ιστορικοί και πολιτικοί Μιχαήλ Κογκιλνιτσεάνου (1817-1891) και Σιμιόν Μπιρνούτιου (1808-1864), οι ποιητές Βασίλε Αλεξάντρι (1821-1890) και Γκεόργκε Τοπιρτσεάνου (1886-1937), οι συγγραφείς Μιχαήλ Σαντοβεάνου (1880-1961), Αλέκου Ρούσο (1819-1859) και Ιονέλ Τεοντορεάνου (1897-1954), ο λογοτεχνικός κριτικός Τίτος Μαγιορέσκου, ο ιστορικός Α. Ν. Ξένοπολ (1847-1920), οι φιλόσοφοι Βασίλε Κόντα (1845-1882) και Πέτρε Αντρέι (1891-1940), ο κοινωνιολόγος Ντιμίτριε Γκούστι (1880-1955), ο γεωγράφος Εμίλ Ρακοβίτι (1868-1947) και ο ζωγράφος Οκτάβ Μπιντσίλι (1872-1944).
Θέατρα και ορχήστρες
Το Εθνικό Θέατρο Βασίλε Αλεξάντρι, που άνοιξε το 1840, είναι το πρώτο Εθνικό Θέατρο στη Ρουμανία. Το κτίριο, που έγινε σύμφωνα με τα σχέδια των Βιεννέζων αρχιτεκτόνων Χέρμαν και Φέρντιναντ Χέλμερ ανεγέρθηκε μεταξύ 1894 και 1896 και στεγάζει επίσης, από το 1956, τη Εθνική Ρουμανική Οπερα του Ιασίου.
Στο Ιάσιο είναι επίσης :
Μουσεία
Το Ιάσιο έχει πολλά μουεία, οικίες-μνημεία και πινακοθήκες. Το πρώτο οικία-μνημείο στη Ρουμανία άνοιξε στο Ιάσιο το 1918, ως Οικία-Μνημείο Ιον Κρεάγκι, και σήμερα στο Ρουμανικό Λογοτεχνικό Μουσείο του Ιασίου ανήκουν δεκατέσσερις οικίες-μνημεία. Το Μουσείο Μιχαήλ Εμινέσκου, που βρίσκεται στο Πάρκο Κόπου, είναι αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του μεγάλου ποιητή. Αλλα μουσεία είναι αφιερωμένα στους Ντοσοφτέι, Μιχαήλ Κογκιλνιτσεάνου, Βασίλε Πόγκορ, Νικολάε Γκάνε, Πέτρου Πόνι, Μιχαήλ Κοντρεάνου, Μιχαήλ Σαντοβεάνου, Γκεόργκε Τοπιρτσεάνου, την Οτιλία Καζιμίρ και τους Ράντου Τσερρνιτέσκου, Τσεζάρ Πετρέσκου και Ντιμίτριε Αγκελ.
Το Θεατρικό Μουσείο, που άνοιξε το 1976, με τον εορτασμό των 160 χρόνων από την πρώτη θεατρική παράσταση στη Ρουμανία απεικονίζει την εξέλιξη του θεατρικού φαινομένου από την αρχή του, σημαντικές στιγμές της ιστορίας του Εθνικού Θεάτρου του Ιασίου, την ίδρυση, το 1840, της Φιλαρμονικής-Ωδείου και αναγνωρισμένου κύρους μορφές που έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη του Ρουμανικού θεάτρου.
Το Μουσείο της Ενωσης περιέχει αυθεντικά αντικείμενα και έγγραφα που ανήκαν στον Πρίγκιπα Αλ.Ι. Κούζα και την οικογένειά του.
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που ιδρύθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1834, ειναι το πρώτο του είδους του στη Ρουμανία, με πάνω από 300.000 εκθέματα, με πολυτιμότερα τις συλλογές εντόμων, μαλακίων, αμφιβίων, ερπετών, πτηνών, φυτών και ορυκτών.
Ξένα πολιτιστικά κέντρα
Το Ιάσιο φιλοξενεί έξι πολιτιστικά κέντρα : Γαλλικό, Γερμανικό, Βρεταννικό, Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής, Ελληνικό και Αραβικό.
Πολιτιστικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ
Το "Περιφερειακό" είναι μια διεθνής μπιενάλε σύγχρονης τέχνης που διοργανώνεται στο Ιάσιο από την Ενωση Vector. Οκτώ εκδηλώσεις έχουν λάβει χώρα μέχρι στιγμής.
ΤΟ FILIT (Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας και Μετάφρασης Ιασίου) είναι ένα διεθνές φεστιβάλ λογοτεχνίας και μετάφρασης που διοργανώνεται στο Ιάσιο από το Νομαρχιακό Συμβούλιο του Ιασίου, μεσω του μουσείου Ρουμανικής Λογοτεχνίας του Ιασίου. Τρεις εκδηλώσεις έχουν λάβει χώρα μέχρι στιγμής και το φεστιβάλ αναγνωρίζεται ως μία από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις του είδους του στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Το FIE (Διεθνές Εκπαιδευτικό Φεστιβάλ)  είναι ένα ετήσιο καλλιτεχνικό φεστιβάλ που οργανώνεται στο Ιάσιο από το Δημαρχείο. Τρεις εκδηλώσεις έχουν λάβει χώρα μέχρι στιγμής.
Η Εθνική Οπερα του Ιασίου διοργανώνει το Ρουμανικό Γκαλά Εθνικής Οπερας με την τρίτη εκδήλωση το 2015.
Εκπαίδευση
Το πρώτο ίδρυμα ανώτερης εκπαίδευσης που λειτούργησε στο έδαφος της Ρουμανίας ήταν η Βασιλιανή Ακαδημία (1640), που ιδρύθηκε από τον Πρίγκιπα Βασίλε Λούπου ως "ανώτερη σχολή Λατινικών και Σλαβονικών γλωσσών" και ακολούθησε η Ηγεμονική Ακαδημία το 1707.
Η πρώτη δομή ανώτερης εκπαίδευσης στη Ρουμανική γλώσσα ιδρύθκηε το φθινόπωρο του 1813, όταν ο μηχανικός Γκεόργκε Ασάχι έθεσε τα θεμέλια μιας τάξης μηχανικών, με τις δραστηριότητές της εντός της Ηγεμονικής Ακαδημίας της Ελληνικής Ηγεμονικής Ακαδημίας.
Μετά το 1813 άλλα γεγονότα σημάδεψαν την ανάπτυξη της ανώτερης εκπαίδευσης στη Ρουμανική γλώσσα, τόσο στις ανθρωπιστικές όσο και στις τεχνικές επιστήμες.1835 Η Academia Mihăileană, που ιδρύθηκε το 1835 από τον Ηγεμόνα Μιχαήλ Στούρτζα θεωρείται το πρώτο Ρουμανικό ανώτατο ίδρυμα στη χώρα. Το 1860 τρεις σχολές, τμήμα της Academia Mihăileană, σχημάτισαν τον πυρήνα του νεοϊδρυθέντος Πανεπιστημίου του Ιασίου, του πρώτου πανεπιστημίου της Ρουμανίας.
Η Εταιρεία Ιατρών και Φυσιοδιφών, που ιδρύθηκε στο Ιάσιο, υπάρχει από τις αρχές του 19ου αιώνα και εκδίδει πολλά περιοδικά. Ενα από τα παλαιότερα ιατρικά πανεπιστήμια της Ρουμανίας, που ιδρύθηκε το 1879, είναι στο Ιάσιο. είναι γνωστό ως Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Φαρμακευτικής Γκριγκόρε Τ. Πόπα.
Το 1937 οι δύο τομείς εφαρμοσμένων επιστημών του Πανεπιστημίου του Ιασίου εντάχθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Πολυτεχνική Σχολή Γκεόργκε Ασάχι.
Κατα το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά η τελευταία (που μετονομάστηκε Πολυτεχνικό Ινστιτούτο το 1948) επεξέτεινε τον τομέα της δραστηριότητας του, ιδίως στον τομέα της μηχανικής, και ονομάστηκε Τεχνικό Πανεπιστήμιο το 1993. Αλλα δημόσια πανεπιστήμια είναι το Πανεπιστήμιο Τεχνών Γκεόργκε Ενέσκου, με μακρά παράδοση στη μουσική και καλλιτεχνική εκπαίδευση της Ρουμανίας και το Πανεπιστήμιο Γεωργικών Επιστημών και Κτηνιατρικής Ιασίου Ιον Ιονέσκου ντε λα Μπραντ, από τα παλαιότερα ιδρύματα του είδους του.
Υπάρχουν επίσης μερικά ιδιωτικά ανώτερα εκαπιδευτικά ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο Πέτρε Αντρέι, το μεγαλύτερο ιδιωτικό πανεπιστήμιο σε όλη τη Μολδαβία.
Το Επιστημονικό Φεστιβάλ του Ιασίου διαρκεί μια βδομάδα και διοργανώνεται κάθε χρόνο τον Απρίλιο (από το 2013) για μαθητές, για να εκπαιδευθούν στην παρατήρηση και συμμετοχή σε επιστημονικά πειράματα και να ξεναγηθούν στα επιστημονικά και τεχνικά πανεπιστήμια και εργαστήρια ερευνών του Ιασίου. Πάνω από 200 πειράματα πραγματοποιήθηκαν και πάνω από 10.000 μαθητές συμμετείχαν στην εκδήλωση του 2014 από όλη τη Μολδαβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Αλεξάνδρου ύφαλος
Κατηγορία:Ύφαλοι του Ιονίου Κατηγορία:Ύφαλοι της Ελλάδας
Škoda Scala
Το Škoda Scala είναι ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που παράγεται από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda, από τον Ιανουάριο του 2019. Βασίστηκε στο πρωτότυπο μοντέλο (concept car) Vision RS της Škoda Auto. Αντικατέστησε το Škoda Rapid (2012) και τοποθετήθηκε στην παλέτα της εταιρείας μεταξύ του Škoda Fabia της κατηγορίας B και του Škoda Octavia της κατηγορίας D. Κατά συνέπεια, το Scala ανταγωνίζεται τα μικρομεσαία hatchback μοντέλα, όπως τα Volkswagen Golf, Ford Focus, Opel Astra, Peugeot 308 και Citroën C4.
Εξέλιξη
thumb|left|Η επίσημη παρουσίαση του Škoda Scala στο Τελ Αβίβ το 2018.
Η εξέλιξη του Scala κράτησε 4 χρόνια και η πρώτη επίσημη παρουσίαση έγινε στις 6 Δεκεμβρίου 2018 στο Τελ Αβίβ, Ισραήλ. Η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2019 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις διεθνείς αγορές τον Απρίλιο του 2019.
Ονομασία
Αρχικά, είχε θεωρηθεί ότι το νέο μοντέλο θα ονομαζόταν Felicia (αναβιώνοντας το όνομα του Škoda Felicia, 1994 - 2001) ή Garde (αναβιώνοντας το όνομα του Škoda Garde, 1981 - 1984) ή Spaceback (όπως ονομαζόταν η εκδοχή hatchback του προκατόχου Škoda Rapid του 2012 - 2019, γνωστή επίσημα ως Rapid Spaceback) ή Popular (Δημοφιλές). Τελικώς όμως, επελέγη επίσημα η ονομασία Scala και ανακοινώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2018. Στα λατινικά Scala σημαίνει Σκάλα, όπως επίσης και στα ελληνικά, και σύμφωνα με την εταιρεία το όνομα αυτό αντιπροσωπεύει μεταφορικά ένα μεγάλο βήμα μπροστά στη μικρομεσαία κατηγορία C.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2019, το Škoda Scala απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, με ποσοστά:
Χέρμπι Χάνκοκ
Ο Χέρμπι Χάνκοκ (Herbie Hancock, 12 Απριλίου 1940 - ...) είναι Αμερικανός μουσικός της τζαζ βραβευμένος με Όσκαρ καλύτερης μουσικής αλλά και με πολλά βραβεία Γκράμι. Γεννήθηκε το 1940 στο Σικάγο.
Škoda Scala
Ντίζελ
thumb|right|Το ταμπλό του Škoda Scala της παρουσίασης στο Τελ Αβίβ το 2018 (της προηγούμενης φωτογραφίας). thumb|right|Το σαλόνι του Škoda Scala.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Scala Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα
Χέρμπι Χάνκοκ
Το 1968 ηχογράφησε το φανκ άλμπουμ Φατ Αλμπέρτα Ροτούντα και το 1969 δημιούργησε ένα προοδευτικό τζαζ-ροκ σεξτέτο. Η μπάντα διαλύθηκε το 1973, διότι τελείωσαν τα χρήματα. Ως επόμενο βήμα, δημιούργησε ένα φανκ συγκρότημα και εξέδωσε το άλμπουμ Χεντ Χάντερς, το οποίο έγινε το δημοφιλέστερο (σε πωλήσεις) τζαζ άλμπουμ της εποχής. Κατά το υπόλοιπο της δεκαετίας 70, ο Χάνκοκ συνέχισε με ηλεκτρονική τζαζ-φανκ και ντίσκο. Το 1983 κατάφερε ένα χιτ στο MTV, με το τραγούδι Ρόκιτ. Κατά τις δεκαετίες '90 και '00, ο Χάνκοκ συνέχισε την μουσική πρωτοπορία στους χώρους της τζαζ. Το 2010 έγινε Δημιουργικός Διευθυντής της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Δήμος Πάργας
μικρογραφία|[[Πάργα]] μικρογραφία|[[Αγιά Πρέβεζας]]μικρογραφία|260x260εσ|Το νησί της Παναγίας στην [[Πάργα.]]Ο Δήμος Πάργας είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας στην Περιφέρεια Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από τη συνένωση των 2 προϋπαρχόντων Δήμων, Πάργας και Φαναρίου, οι οποίοι είχαν συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και αποτέλεσαν στη συνέχεια τις Δημοτικές Ενότητες του Δήμου. Έδρα του Δήμου είναι το Καναλλάκι και ιστορική έδρα, η Πάργα.
Παραπομπές
Παργας Παργας
Σκεπαστό Θεσσαλονίκης
Το Σκεπαστό είναι οικισμός και τοπική κοινότητα του δήμου Βόλβης της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 322 κατοίκους Στην τοπική κοινότητα Σκεπαστού ανήκει και ο οικισμός της Λίμνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Πινόκιο
Ο Πινόκιο (ιταλικά.:Pinocchio) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίστηκε το 1883, ως κεντρικός ήρωας στο ιταλικό παραμύθι «Οι Περιπέτειες του Πινόκιο» (ιταλ.:Le Avventure di Pinocchio) του Κάρλο Κολόντι, και έχει από τότε εμφανιστεί σε πολλές προσαρμογές της ιστορίας και άλλα. Σκαλισμένος από τον ξυλογλύπτη Τζεπέτο σε ένα μικρό ιταλικό χωριό, ο Πινόκιο δημιουργήθηκε ως ξύλινη μαριονέτα, αλλά ονειρεύτηκε να γίνει πραγματικό αγόρι. Ο Πινόκιο χρησιμοποιείται συχνά ως όρος για να περιγράψει κάποιον ο οποίος είναι επιρρεπής στα ψέματα, την μυθοπλασία και την υπερβολή.
Στοιχεία Φανταστικού Χαρακτήρα
Ο Πινόκιο είναι γνωστός για το γεγονός κατά το οποίο η μύτη του μακραίνει όταν είναι υπο την επήρεια του άγχους (Κεφάλαιο 3), αλλά κυρίως όταν λέει ψέματα. Τα ρούχα του είναι φτιαγμένα από λουλουδιασμένο χαρτί, τα παπούτσια του από ξύλο και το καπέλο του από ψωμί (σελίδα 16). Το ιταλικό όνομα του Πινόκιο φαίνεται να προέρχεται από την ιταλική λέξη pino που σημαίνει πεύκο. Ωστόσο, στο βιβλίο ξεκάθαρα αναφέρεται πως ο Πινόκιο είναι φτιαγμένος από ξύλο κερασιάς. Στην πραγματικότητα το όνομα προέρχεται από ένα ψευδώνυμο, καθώς ο Τζεπέτο πικρόχολα του έδωσε το όνομα ως ένας οιωνός καλής τύχης:«''Ho conosciuto una famiglia intera di Pinocchi [...] e tutti se la passavano bene. Il più ricco di loro chiedeva l’elemosina''» (Κεφάλαιο 1) (Γνωρίζω όλη την οικογένεια Πινόκιο [...] και όλοι τους τα καταφέρανε καλά. Ο πλουσιότερος ζητιάνεψε.). Το επίθετο μπορεί να προέρχεται από την ιταλική λέξη nocchio (κόμβος ξύλου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνία Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Μαδαγασκάρη 3: Οι Φυγάδες της Ευρώπης
Μαδαγασκάρη 3: Οι Φυγάδες της Ευρώπης (Αγγλικά: Madagascar 3: Europe's Most Wanted) είναι ο τίτλος αμερικανικής ταινίας κινουμένων σχεδίων στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικοί υπολογιστές για την παραγωγή της. Η ταινία αυτή παράχθηκε και διανεμήθηκε από την DreamWorks. Δημιουργοί της ταινίας είναι ο Έρικ Νταρνέλ και ο Τομ ΜακΓκράθ. Τις φωνές χαρίζουν οι Μπεν Στίλερ, Κρις Ροκ, Ντέιβιντ Σουίμερ και άλλοι.
Πλοκή
Ο Άλεξ το λιοντάρι, ο Μάρτι η ζέβρα, ο Μέλμαν η καμηλοπάρδαλη και η Γκλόρια η ιπποποταμίνα ακόμη παλεύουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους, στο αγαπητό «Μεγάλο Μήλο». Φυσικά και ο Βασιλιάς Τζουλιάν, ο Μορίς και οι Πιγκουίνοι θα αποτελέσουν μέρος αυτής της περιπέτειας. Το ταξίδι τους αυτή τη φορά θα τους οδηγήσει στην Ευρώπη, όπου θα ανακαλύψουν την τέλεια κάλυψη: ένα περιοδεύων τσίρκο, το οποίο θα ξαναστήσουν από την αρχή και θα το χρησιμοποιήσουν για να καταφέρουν τον στόχο τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κόνραντ Βέρνον Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Μαδαγασκάρη (franchise) ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Έρικ Νταρνέλ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τομ ΜακΓκαρθ Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2012
Ωγκύστ Ροντέν
Ο Φρανσουά Ωγκύστ Ρενέ Ροντέν (François-Auguste-René Rodin, 12 Νοεμβρίου 1840 - 17 Νοεμβρίου 1917) ήταν Γάλλος γλύπτης, που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη γλυπτική του 20ού αιώνα με τα έργα του. Αρνήθηκε να αγνοήσει τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις περιέγραψε όσο καλύτερα μπόρεσε στην τέχνη του, με ρεαλισμό και δύναμη. Περιέγραψε επίσης και την ερωτική αδυναμία, με πάθος κι ομορφιά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1840 στο Παρίσι, δεύτερος γιος του Ζαν Μπατίστ Ροντέν (Jean-Baptiste Rodin) και της Μαρί Σεφέρ (Marie Cheffer). Από νεαρή ηλικία επέδειξε ενδιαφέρον για τη ζωγραφική και δέκα ετών παρακολούθησε τα πρώτα του μαθήματα. Στα 14 χρόνια του εισήχθη στη σχολή École Impériale de Dessin, γνωστή και ως Petite École (Μικρή Σχολή) σε αντιδιαστολή με την μεγαλύτερου κύρους Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts), όπου επιχείρησε να σπουδάσει αλλά απορρίφθηκε συνολικά τρεις φορές. Την περίοδο αυτή μελετά εντατικά και επισκέπτεται μουσεία παρατηρώντας με ενδιαφέρον γλυπτά της αρχαιότητας ανακαλύπτοντας παράλληλα και την προσωπική του κλίση στη γλυπτική.
Σε ηλικία 18 ετών αρχίζει να εργάζεται στο Παρίσι προκειμένου να συντηρήσει την οικογένειά του. Η πόλη του Παρισιού του προσφέρει αυτή τη δυνατότητα, καθώς την εποχή αυτή πολλά αγάλματα και διακοσμητικά γλυπτά κατασκευάζονται προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε δημόσιους χώρους. Παράλληλα, ο Ροντέν παράγει και προσωπικά έργα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο θάνατος της αδελφής του, Μαρί, τον τραυματίζει πολύ και τίθεται υπό θεραπευτική παρακολούθηση. Ο πατέρας του αναγνωρίζει το ταλέντο του και τον ενθαρρύνει να συνεχίσει.
Το 1864 συναντά την Ροζ Μπερέ (Rose Beuret), η οποία γίνεται σύντροφός του και ποζάρει σε πολλά έργα του. Την ίδια χρονιά απορρίπτεται δύο φoρές στο Σαλόν του Παρισιού το έργο του Άντρας με Σπασμένη Μύτη, που ο ίδιος ο Ροντέν θεωρεί ως το πρώτο του σημαντικό γλυπτό, αλλά αργότερα, το 1875, γίνεται δεκτό με τον διαφορετικό τίτλο Πορτρέτο Ρωμαίου και αποτελεί παράλληλα το πρώτο έργο του Ροντέν που εκτίθεται στο Σαλόν.
Το 1875 ταξιδεύει στην Ιταλία και επηρεάζεται βαθιά από το έργο του Μιχαήλ Αγγέλου. Την ίδια περίοδο επεξεργάζεται ένα άγαλμα μεγάλων διαστάσεων, προκειμένου να το εκθέσει στο Σαλόν του Παρισιού. Για το έργο αυτό, που αργότερα θα ονομαστεί Εποχή του Χαλκού, χρησιμοποιεί ένα ανδρικό μοντέλο και ακολουθεί τα πρότυπα των αρχαιοελληνικών και ρωμαϊκών γλυπτών. Το 1877 εκτίθεται στο Σαλόν αλλά, αν και αναγνωρίζεται η υψηλή αισθητική του, οι κριτικοί αδυνατούν να πιστέψουν πως το έργο αποτελεί δημιουργία του και τον κατηγορούν πως χρησιμοποίησε ένα "καλούπι" ώστε να επιτύχει μια τόσο ρεαλιστική απόδοση.
Το 1880 του ανατίθεται να διακοσμήσει την πύλη του Μουσείου Καλών Τεχνών. Για το συγκεκριμένο έργο, που αργότερα ονομάστηκε Οι Πύλες της Κολάσεως, ο Ροντέν βασίστηκε στη Θεία Κωμωδία του Δάντη και προσπάθησε να αποδώσει το ταξίδι του Δάντη στον Κάτω Κόσμο. Στα τέλη του 1880 η κατασκευή του μουσείου εγκαταλείφθηκε, ωστόσο ο Ροντέν συνέχισε να επεξεργάζεται περιοδικά το έργο του μέχρι και το τέλος της ζωής του. Αναπαραστάσεις και στοιχεία από τις Πύλες της Κολάσεως αποτέλεσαν τη βάση για μερικά από τα δημοφιλέστερα έργα του Ροντέν, όπως ο Σκεπτόμενος ή το Φιλί.
Κατά τη διάρκεια της εργασίας του για τις Πύλες, ο Ροντέν αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο ως σημαντικός δημιουργός αναλαμβάνοντας περισσότερες παραγγελίες. Την ίδια περίοδο, αναπληρώνοντας τον φίλο του και δάσκαλο γλυπτικής Αλφρέντ Μπουσέ (Boucher), γνωρίζεται με την δεκαοκτάχρονη σπουδάστρια Καμίλ Κλοντέλ, η οποία σύντομα θα αποτελέσει μαθήτρια, μοντέλο, συνεργάτιδα και ερωτική σύντροφο του Ροντέν, ο οποίος ωστόσο ουδέποτε εγκατέλειψε την Ροζέ Μπερέ. Η Κλοντέλ θα αποτελέσει σημαντική πηγή έμπνευσης για τον Ροντέν μέχρι το 1898, οπότε διακόπτεται και η σχέση τους.
Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880 ο Ροντέν ανέλαβε μερικές σημαντικές παραγγελίες. Μεταξύ αυτών και δύο έργα προς τιμή του ζωγράφου Κλωντ Λοραίν και του λογοτέχνη Βικτόρ Ουγκό. Το 1891 ανέλαβε και την δημιουργία ενός μνημείου για τον Μπαλζάκ. Για το έργο αυτό ο Ροντέν εργάστηκε συνολικά επτά χρόνια. Παρουσιάστηκε δημόσια το 1898 αλλά η υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό ήταν αρνητική, γεγονός που οδήγησε τον Ροντέν στην αφαίρεση της προτομής, την οποία τοποθέτησε στο εργαστήριο του απαγορεύοντας την περαιτέρω δημόσια έκθεσή της.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Ροντέν είναι αναγνωρισμένος ως ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες και στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού ένα τμήμα αφιερώνεται αποκλειστικά σε έργα του. Παράλληλα ο ίδιος συνεχίζει να εργάζεται και είτε επεξεργάζεται παλαιότερες δημιουργίες του είτε ολοκληρώνει άλλα μακρόχρονα σχέδια. Εικάζεται πως την περίοδο αυτή ο Ροντέν διαθέτει μερικές δεκάδες βοηθών προκειμένου να αντεπεξέλθει στην πληθώρα των παραγγελιών που αναλαμβάνει.
Το 1908 ο Ροντέν μετακομίζει στο ξενοδοχείο Biron, κατοικία και άλλων γνωστών καλλιτεχνών, όπως του ζωγράφου Ανρί Ματίς. Το 1912, το γαλλικό κράτος σχεδιάζει την κατεδάφιση του ξενοδοχείου αλλά ο Ροντέν πείθει τις αρχές να διατηρηθεί το κτήριο με αντάλλαγμα την παραχώρηση εκ μέρους του όλων των έργων του στη γαλλική κυβέρνηση. Αργότερα, το κτήριο μετατράπηκε στο Μουσείο Ροντέν.
Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του παντρεύτηκε τη σύντροφό του, Ροζ Μπερέ. Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου του 1917, σε ηλικία 77 ετών και τάφηκε στο Μεντόν (Meudon).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Pyramis
Ο όμιλος Pyramis είναι ελληνική πολυεθνική εταιρεία προϊόντων κουζίνας, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Ιστορία
Το 1959 ο Αλέξανδρος Μπακατσέλος, πρόεδρος της Pyramis, άνοιξε ένα μικρό εργαστήριο με εξειδίκευση στα έπιπλα με μεταλλικό σκελετό. Το 1968 ίδρυσε την Pyramis A.E. και άρχισε να κατασκευάζει νεροχύτες από ανοξείδωτο χάλυβα για την εγχώρια αγορά..
Το 1969 εταιρεία μετακόμισε στη σημερινή της θέση, έναν χώρο 286 στρεμμάτων, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Το 1972 προστέθηκε μια άλλη μονάδα παραγωγής για την ανάπτυξη μαγειρικών σκευών από ανοξείδωτο χάλυβα. Μέχρι τότε, η Pyramis ήταν ήδη ηγέτης στην αγορά σκευών από ανοξείδωτο ατσάλι στην Ελλάδα. Τη δεκαετία 1979-1989 επικεντρώθηκε κυρίως στις εξαγωγές στη δυτικοευρωπαϊκή αγορά, προκαλώντας με εκθετική ανάπτυξη. Το 1989 η εταιρεία εγκατέστησε μια νέα γραμμή παραγωγής για νεροχύτες μονομπλόκ.
Από το 1999 που ιδρύθηκε η πρώτη θυγατρική της στην Πολωνία, σήμερα το 70% του ετήσιου κύκλου εργασιών της εταιρείας επιτυγχάνεται από εξαγωγές. Η Pyramis διαθέτει πλέον δίκτυο εξαγωγικών πωλήσεων σε περισσότερες από 50 χώρες παγκοσμίως και οκτώ εμπορικές θυγατρικές στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάρκες οικιακών συσκευών Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Σερβική Αστυνομία
Η Σερβική Αστυνομία αποτελεί την κύρια αστυνομική δύναμη της Σερβίας. Είναι υπεύθυνη για την επιβολή του νόμου σε όλες τις τοπικές και εθνικές αρχές. Τελεί υπό την δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων. Η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση του Υπουργείου Εσωτερικών έχει 15 οργανωτικές μονάδες και 27 Περιφερειακές Αστυνομικές Διευθύνσεις.
Οργάνωση
Η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων διαθέτει πέντε ξεχωριστά τμήματα:
Υπάρχουν 161 τοπικά αστυνομικά τμήματα σε ολόκληρη τη χώρα, με 62 σταθμούς συνοριοφυλακής και 49 σταθμούς της τροχαίας. Από την 30η Σεπτεμβρίου του 2006, το Υπουργείο Εσωτερικών έχει συνολικά 42.740 εργαζόμενους, 26.527 από τους οποίους είναι ένστολοι αξιωματικοί των οποίων το 6,9% είναι γυναίκες.
Νικήτριες στο Αυστραλιανό Όπεν (διπλό γυναικών)
Το διπλό γυναικών στο Αυστραλιανό Όπεν διεξήχθη για πρώτη φορά το 1923.
Παρατίθεται πίνακας με τις νικήτριες στο διπλό γυναικών του Αυστραλιανού Όπεν στην αντισφαίριση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλιανό Όπεν
Εικονογράφοι για την Ισότητα των Φύλων
Εικονογράφοι για την Ισότητα των Φύλων (Illustrators for Gender Equality / Dibujantes por la Igualdad de Género) είναι μια διεθνής έκθεση τέχνης που θεσμοθετήθηκε το 2007 με στόχο την προώθηση της ισότητας των φύλων μέσω καρτούν.
Η έκθεση περιλαμβάνει έργα τέχνης από 24 γραφίστες από 16 χώρες, και τα κινούμενα σχέδια δεν περιλαμβάνουν καθόλου λέξεις έτσι ώστε να φτάσει σε κάθε είδους κοινό, ανεξάρτητα από τη γλώσσα.
Μέχρι σήμερα, εικονογράφοι για την Ισότητα των Φύλων έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην Ισπανία, το Μεξικό, τη Σουηδία και την Κούβα. Υποστηρίζονται από οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών, πολιτιστικούς συλλόγους, κυβερνητικούς οργανισμούς και πανεπιστήμια.
Ζωγράφοι/Σχεδιαστές
Blasberg (Αργεντινή); Tsocho Peev (Βουλγαρία); Huang kun, Yu liang, Ni Rong (Κίνα); Vladdo (Κολομβία); Oki (Κόστα Ρίκα); Falco, Ares, Adán(Κούβα); Pancho Cajas (Εκουαδόρ); Node, JRmora, Sex, Enio (Ισπανία); Derkaoui (Μαρόκο); Rocko, Boligan (Μεξικό); Firuz Kutal (Νορβηγία); Kilia (Δομινικανή Δημοκρατία); Florian-Doru Crihana (Ρουμανία); Omar Zevallos (Περού); Doris (Πολωνία); Enos (ΗΠΑ).
Παραπομπές
κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Ισοτητα των Φυλων Κατηγορία:Δικαιώματα των γυναικών Κατηγορία:Σκιτσογραφία
Παναγιώτης Μπούτος
Ο Παναγιώτης Μπούτος είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής και θεωρείται ως μία από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες της Λάρισας τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού οπισθοφύλακα, ενίοτε και του κεντρικού αμυντικού, και φημιζόταν για την πολύ καλή τεχνική του κατάρτιση.
Εντάχθηκε στο δυναμικό της Λάρισας το 1967 όταν ήταν έφηβος και ολοκλήρωσε την καριέρα του στους «βυσσινί» 11 χρόνια αργότερα, το 1978. Με το θεσσαλικό σωματείο έζησε μεγάλες στιγμές, καθώς ήταν βασικό και αναντικατάσταστο στέλεχος της ομάδας που πανηγύρισε για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου την άνοδο στην Α΄ Εθνική το 1973, ενώ είχε ενεργό συμμετοχή και στη δεύτερη άνοδο του συλλόγου στην Α' Εθνική το 1978, στην τελευταία δηλαδή χρονιά του στην ομάδα της Λάρισας. Επίσης, διετέλεσε και αρχηγός της Λάρισας, ενώ αρκετές φορές έγινε μεταγραφικός στόχος ομάδων του Κέντρου, χωρίς ωστόσο να κάνει ποτέ το βήμα παραπάνω. Η Λάρισα ήταν η μοναδική ομάδα στην οποία αγωνίστηκε ο Παναγιώτης Μπούτος σε εθνικό επίπεδο. Συνολικά με τους «βυσσινί» αγωνίστηκε σε 305 ματς πρωταθλήματος (55 στην Α΄ Εθνική και 250 στη Β΄ Εθνική) και πέτυχε 16 γκολ (όλα στη Β΄ Εθνική), ενώ κατέκτησε και δύο πρωταθλήματα Β΄ Εθνικής (1973, 1978).
Μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του στη Λάρισα, συνέχισε σε τοπικό ερασιτεχνικό επίπεδο και πιο συγκεκριμένα στην Αναγέννηση Φαρσάλων.
Μπούτος Παναγιώτης Μπούτος Παναγιώτης Μ
Ιουδαιορωμαϊκοί Πόλεμοι
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι Κατηγορία:Ρωμαϊκοί πόλεμοι
Νικοκρέων
Ο Νικοκρέων, (330 π.Χ. - 311/310 π.Χ. ), ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας στην Κύπρο.
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Πνυταγόρα. Ήταν ένας από του βασιλείς της Κύπρου που βοήθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου, όπως μας αναφέρει ο Πλούταρχος ο Αλέξανδρος διοργάνωσε στη Φοινίκη τραγικούς αγώνες με χορηγούς τον Νικοκρέοντα και τον Πασίκυπρο των Σόλλων, ο Νικοκρέων φιλοξένησε τον τραγικό ηθοποιό Θεσσαλό, διάσημος στην εποχή του, ό οποίος όμως έχασε στον διαγωνισμό από τον Αθηνόδωρο του Πασίκυπρου. Σε ένα από αυτά τα γλέντια που διοργάνωσε ο Νικοκρέων για τον Αλέξανδρο παρευρέθηκε κάποια φορά και ο φιλόσοφος Ανάξανδρος, όταν ο Αλέξανδρος τον ρώτησε για το γλέντι αυτός απάντησε με υποτιμητικό λόγο για τον Νικοκρέοντα. Σε κάποιο ταξίδι του βρέθηκε στην αυλή του Νικοκρέοντα ο οποίος τον συνέλαβε και διέταξε να του κόψουν τη γλώσσα, ο φιλόσοφος όμως τη δάγκωσε και αφού την έκοψε μόνος του την έφτυσε στο πρόσωπό του, τέλος ο Νικοκρέων τον θανάτωσε βάζοντάς τον σε ένα γουδί λιώνοντας τον ζωντανό.
Ο Νικοκρέων σε επιγραφή που βρέθηκε αναφέρεται σαν χορηγός των Ηραίων αθλητικών αγώνων στο Άργος.
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και στον πόλεμο των διαδόχων υποστήριξε τον Πτολεμαίο μαζί με τους βασιλιάδες της Πάφου, της Αμαθούντας και των Σόλων. Τα τέσσερα αυτά βασίλεια διεξήγαγαν πολεμικές επιχειρήσεις κατά των άλλων κυπριακών βασιλείων που τάχτηκαν με το πλευρό του Αντίγονου. Όλες οι πόλεις πολιορκήθηκαν στενά και καταλήφθηκαν εκτός το Μάριο που συνθηκολόγησε, ο Νικοκρέων μαζί με τον βασιλιά της Πάφου ήταν οι μόνοι που διατήρησαν την εξουσία τους και ενσωμάτωσαν στα βασίλεια τους και τις υπόλοιπες Κυπριακές πόλεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σαλαμίνας Κύπρου Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
250 Μπεττίνα
Η Μπεττίνα (Bettina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,58. Ανακαλύφθηκε το 1885 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τη βαρόνη Μπεττίνα φον Ρότσιλντ, σύζυγο του εξέχοντα Βιεννέζου τραπεζίτη Άλμπερτ Σάλομον φον Ρότσιλντ, ο οποίος είχε αγοράσει τα δικαιώματα ονοματοδοσίας του αστεροειδούς από τον Παλίζα έναντι 50 λιρών.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπεττίνας εκτιμάται σε 80 ως 86 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι M (μεταλλικός), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,258. Η Μπεττίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 3,2 λεπτά.