cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Όνομα και γενική αντίληψη
Η Αυτοκρατορία θεωρείτο από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ο μόνος νόμιμος διάδοχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά το Μεσαίωνα και την πρώιμη νεότερη περίοδο. Ο όρος sacrum ("ιερό", με την έννοια του "καθαγιασμένου") σε σχέση με τη μεσαιωνική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χρησιμοποιήθηκε αρχικά το 1157 επί του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα ("Ιερά Αυτοκρατορία"): ο όρος προστέθηκε για να αντικατοπτρίζει τη φιλοδοξία του Φρειδερίκου να κυριαρχήσει στην Ιταλία και τον Παπισμό. Ο τύπος «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» μαρτυρείται από το 1254 και μετά.
Σε ένα διάταγμα μετά τη Δίαιτα της Κολωνίας το 1512 το όνομα άλλαξε σε Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους (γερμανικά: Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, λατινικά: Sacrum Imperium Romanum Nationis Germanicæ), τύπος που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1474. Ο νέος τίτλος υιοθετήθηκε εν μέρει επειδή η Αυτοκρατορία έχασε τα περισσότερα από τα εδάφη της στην Ιταλία και τη Βουργουνδία στα νότια και δυτικά μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, αλλά και για να τονίσει τη νέα σημασία των Γερμανικών Αυτοκρατορικών Κτήσεων στη διακυβέρνηση της Αυτοκρατορίας λόγω της Αυτοκρατορικής Μεταρρύθμισης. Η ουγγρική ονομασία «Γερμανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» (ουγγρικά: Német-római Birodalom) είναι η συντόμευση αυτού.
Στα τέλη του 18ου αιώνα ο όρος «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» έπαψε να χρησιμοποιείται επίσημα. Σε αντίθεση με την παραδοσιακή άποψη σχετικά με αυτό το χαρακτηρισμό ο Χέρμαν Βάιζερτ υποστήριξε σε μια μελέτη για τον αυτοκρατορικό τίτλο ότι, παρά τους ισχυρισμούς πολλών σχολικών βιβλίων, το όνομα «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» δεν είχε ποτέ επίσημο καθεστώς και επισημαίνει ότι τα έγγραφα στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν περιλάμβαναν αυτό το χαρακτηρισμό.
Ο Ντέιβιντ Σ. Μπάκραχ υποστηρίζει ότι οι Οθωνίδες βασιλιάδες, πάνω απ' όλα ο Ερρίκος ο Ορνιθοθήρας και ο Όθων ο Μέγας, δόμησαν στην πραγματικότητα την αυτοκρατορία τους (που έγινε το ηγεμονικό κράτος της Δυτικής Ευρώπης, με τον ηγετικό ρόλο του Βασιλείου της Γερμανίας) με βάση το στρατιωτικό και γραφειοκρατικό μηχανισμό καθώς και την πολιτιστική κληρονομιά των Καρολιδών, που με τη σειρά τους είχαν κληρονομήσει από την Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία:
"Κατά συνέπεια ο Ερρίκος Α΄ και ο Όθων Α΄ δεν ξεκίνησαν de novo να αναπτύσσουν μια στρατιωτική, διοικητική και πνευματική υποδομή για το βασίλειο και την αυτοκρατορία τους. Δημιούργησαν πάνω στις υπάρχουσες δομές που είχαν κληρονομήσει από τους Καρολίδες προκατόχους τους. Το επιχείρημα για τη συνέχεια δεν πρέπει, ωστόσο, να συγχέεται με τον ισχυρισμό για στασιμότητα. Οι Οθωνίδες, όπως και οι Καρολίδες προκάτοχοί τους, ανέπτυξαν και βελτίωσαν την υλική, πολιτιστική, πνευματική και διοικητική κληρονομιά τους με τρόπους που άρμοζαν στη δική τους εποχή. Οι Οθωνίδες πέτυχαν να διαμορφώσουν τις πρώτες ύλες που τους κληροδοτήθηκαν σε μια τρομερή στρατιωτική μηχανή που κατέστησε δυνατή την καθιέρωση της Γερμανίας ως του κατεξοχήν βασίλειου στην Ευρώπη από το δέκατο ως τα μέσα του δέκατου τρίτου αιώνα [...] οι Καρολίδες έχτισαν πάνω στη στρατιωτική οργάνωση που είχαν κληρονομήσει από τους Μεροβίγγειους και σε τελική ανάλυση από τους υστερορωμαίους προκατόχους τους»."
Ο Μπάκραχ υποστηρίζει ότι η Αυτοκρατορία των Οθωνιδών δεν ήταν ένα αρχαϊκό βασίλειο πρωτόγονων Γερμανών, που συντηρείτο μόνο από προσωπικές σχέσεις και καθοδηγείτο από την επιθυμία των αρχόντων να λεηλατήσουν και να μοιράσουν τη λεία μεταξύ τους (όπως υποστηρίζει ο Τίμοθι Ρόιτερ), αλλά αντίθετα αξιοσημείωτο για την ικανότητά τους να συγκεντρώνουν εξελιγμένους οικονομικούς, διοικητικούς, εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς πόρους που χρησιμοποιούσαν για να υπηρετήσουν την τεράστια πολεμική μηχανή τους.
Μέχρι το τέλος του 15ου αιώνα η αυτοκρατορία αποτελείτο θεωρητικά από τρία μεγάλα μέρη – την Ιταλία, τη Γερμανία και τη Βουργουνδία. Αργότερα εδαφικά παρέμεινε μόνο το Βασίλειο της Γερμανίας και η Βοημία, με τα εδάφη της Βουργουνδίας να χάνονται υπέρ της Γαλλίας. Αν και τα ιταλικά εδάφη ήταν επίσημα μέρος της αυτοκρατορίας, αγνοήθηκαν στην Αυτοκρατορική Μεταρρύθμιση και διασπάστηκαν σε πολυάριθμες de facto ανεξάρτητες εδαφικές οντότητες. Το καθεστώς της Ιταλίας ιδιαίτερα διέφερε κατά το 16ο ως το 18ο αιώνα. Ορισμένες περιοχές όπως το Πιεμόντε-Σαβοΐα έγιναν ολοένα και πιο ανεξάρτητες, ενώ άλλες έγιναν πιο εξαρτημένες λόγω της εξαφάνισης των κυρίαρχων αριστοκρατικών οίκων τους, με αποτέλεσμα αυτές οι περιοχές να υπάγονται συχνά στις κτήσεις των Αψβούργων και των κλάδων τους. Αν εξαιρέσουμε την απώλεια του Φρανς-Κοντέ το 1678 τα εξωτερικά σύνορα της αυτοκρατορίας δεν άλλαξαν αισθητά μετά τη Συνθήκη της Βεστφαλίας - που αναγνώριζε τον αποκλεισμό της Ελβετίας και της Βόρειας Ολλανδίας και το γαλλικό προτεκτοράτο στην Αλσατία– για να οδηγήσουν στη διάλυση της Αυτοκρατορίας. Στο τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων το 1815 το μεγαλύτερο μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συμπεριλήφθηκε στη Γερμανική Συνομοσπονδία, με κύριες εξαιρέσεις τα ιταλικά κράτη.
Περίοδος Καρολιδών
Καθώς η ρωμαϊκή εξουσία στη Γαλατία εξασθενούσε κατά τον 5ο αιώνα, τον έλεγχό της ανέλαβαν οι τοπικές γερμανικές φυλές. Στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 6ου αιώνα οι Μεροβίγγειοι, υπό τον Κλόβις Α΄ και τους διαδόχους του, ενοποίησαν τις φραγκικές φυλές και επέκτειναν την ηγεμονία τους και σε άλλες, αποκτώντας τον έλεγχο της βόρειας Γαλατίας και της περιοχής της κοιλάδας του μέσου Ρήνου. Στα μέσα του 8ου αιώνα ωστόσο οι Μεροβίγγειοι είχαν εκπέσει σε τυπικό ρόλο και de facto  ηγεμόνες είχαν γίνει οι Καρολίδες, με επικεφαλής τον Κάρολο Μαρτέλο. Το 751 ο γιος του Μαρτέλου Πιπίνος έγινε Βασιλιάς των Φράγκων και αργότερα κέρδισε την έγκριση του Πάπα και οι Καρολίδες θα διατηρούσαν στενή συμμαχία με τον Παπισμό.
Το 768 ο γιος του Πιπίνου Καρλομάγνος έγινε Βασιλιάς των Φράγκων και ξεκίνησε μια ευρεία επέκταση του βασιλείου. Τελικά ενσωμάτωσε τα εδάφη των σημερινών Γαλλίας, Γερμανίας, Βόρειας Ιταλίας, των Κάτω Χωρών και πέραν αυτών, συνδέοντας το Φραγκικό βασίλειο με τα παπικά εδάφη.
Μετά το θάνατο του Καρλομάγνου το 814 το αυτοκρατορικό στέμμα πέρασε στο γιο του Λουδοβίκο τον Ευσεβή. Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου το 840 πέρασε στον γιο του Λοθάριο, που ήταν συγκυβερνήτης του. Επί της βασιλείας του και μετά η επικράτεια του Καρλομάγνου χωρίστηκε σε πολλά εδάφη (βλ. Συνθήκη του Βερντέν, Συνθήκη του Προυμ, Συνθήκη του Μέρσεν και Συνθήκη του Ριμπεμόν), και κατά τα τέλη του ένατου αιώνα ο τίτλος του Αυτοκράτορα αμφισβητήθηκε από τους Καρολίδες ηγεμόνες του Δυτικού Φραγκικού Βασιλείου (Δυτικής Φραγκίας) και του Ανατολικού Φραγκικού Βασιλείου (Ανατολικής Φραγκίας, με πρώτο το δυτικό βασιλιά (Κάρολος ο Φαλακρός) και μετά τον ανατολικό (Κάρολος ο Παχύς), που επανένωσε για λίγο την Αυτοκρατορία, κερδίζοντας το αξίωμα. Τον ένατο αιώνα ο Καρλομάγνος και οι διάδοχοί του προώθησαν την πνευματική αναγέννηση, γνωστή ως Καρολίγγεια Αναγέννηση. Μερικοί, όπως ο Μόρτιμερ Τσέιμπερς, πιστεύουν ότι η Καρολίγγεια Αναγέννηση κατέστησε δυνατές τις επόμενες αναγεννήσεις (αν και στις αρχές του δέκατου αιώνα, η αναγέννηση είχε ήδη απομειωθεί)..
Μετά το θάνατο του Καρόλου του Παχύ το 888 η Αυτοκρατορία των Καρολιδών διαλύθηκε και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ. Σύμφωνα με τον Ρετζίνο του Προυμ οι περιοχές του βασιλείου «ξερνούσαν βασιλίσκους» και κάθε περιοχή εξέλεγε ένα βασιλιά «από τα σπλάχνα της». Εκείνη την περίοδο εκείνοι που στέφονταν αυτοκράτορες από τον πάπα έλεγχαν μόνο εδάφη στην Ιταλία. Ο τελευταίος τέτοιος αυτοκράτορας ήταν ο Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας, που πέθανε το 924.
Μετακαρολίγγειο Ανατολικό Φραγκικό Βασίλειο
Ο Ερρίκος πέθανε το 936, αλλά οι απόγονοί του, η δυναστεία των Λιουντολφινιδών (ή Οθωνιδών), θα συνέχιζαν να κυβερνούν το Ανατολικό βασίλειο ή το Βασίλειο της Γερμανίας για περίπου έναν αιώνα. Μετά το θάνατο του Ερρίκου του Ορνιθοθήρα ο Όθων, γιος και ορισμένος διάδοχός του, εξελέγη Βασιλιάς στο Άαχεν το 936. Κατέστειλε μια σειρά από εξεγέρσεις από ένα μικρότερο αδελφό και από αρκετούς δούκες και στη συνέχεια κατόρθωσε να ελέγξει το διορισμό των δούκων και συχνά απασχολούσε επίσης επισκόπους σε διοικητικές υποθέσεις. Αντικατέστησε τους ηγέτες των περισσότερων από τα μεγάλα δουκάτα της Ανατολικής Φραγκίας με συγγενείς του. Ταυτόχρονα φρόντιζε να εμποδίζει τα μέλη της οικογένειάς του να παραβιάζουν τα βασιλικά του προνόμια.
Σχηματισμός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Το 951 ο Όθων έσπευσε σε βοήθεια της Αδελαΐδας, της χήρας βασίλισσας της Ιταλίας, νίκησε τους εχθρούς της, την παντρεύτηκε και απέκτησε τον έλεγχο της Ιταλίας. Το 955 κέρδισε μια αποφασιστική νίκη επί των Μαγυάρων στη Μάχη του Λέχφελντ και το 962 στέφθηκε αυτοκράτορας από τον Πάπα Ιωάννη ΙΒ', διαπλέκοντας έτσι τις υποθέσεις του Γερμανικού βασιλείου με αυτές της Ιταλίας και του Παπισμού. Η στέψη του Όθωνα ως Αυτοκράτορα καθιέρωσε τους Γερμανούς βασιλιάδες ως διαδόχους της Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου, που μέσω της αρχής του translatio imperii, τους έκανε επίσης να θεωρούν τους εαυτούς τους ως διαδόχους της Αρχαίας Ρώμης. Η άνθηση των τεχνών που ξεκίνησε με τη βασιλεία του Όθωνα του Μεγάλου είναι γνωστή ως Οθωνική Αναγέννηση, με επίκεντρο τη Γερμανία αλλά και τη Βόρεια Ιταλία και τη Γαλλία.
Το 963 ο Όθωνας καθαίρεσε τον τότε Πάπα Ιωάννη ΙΒ' και στη θέση του επέλεξε τον Πάπα Λέοντα Η' (αν και οι δύο διεκδίκησαν το παπικό αξίωμα μέχρι το 964, όταν πέθανε ο Ιωάννης ΙΒ'). Αυτό ανανέωσε επίσης τη σύγκρουση με τον Ανατολικό Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, ιδίως αφότου ο γιος του Όθωνα Όθων Β΄ (β. 967–83) υιοθέτησε το χαρακτηρισμό imperator Romanorum. Ωστόσο ο Όθων Β' σύναψε συζυγικούς δεσμούς με την Ανατολή, όταν παντρεύτηκε τη Βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ. Ο γιος τους,Όθων Γ', ανέβηκε στο θρόνο μόλις τριών ετών και ακολούθησε αγώνας για την εξουσία και σειρά αντιβασιλειών μέχρι την ενηλικίωσή του το 994. Μέχρι τότε παρέμεινε στη Γερμανία, ενώ ένας έκπτωτος δούκας, ο Κρεσέντιος Β΄, κυβέρνησε τη Ρώμη και μέρος της Ιταλίας, υποτίθεται για λογαριασμό του.
Το 996 ο Όθων Γ' διόρισε τον ξάδερφό του Γρηγόριο Ε΄ πρώτο Γερμανό Πάπα. Τον ξένο πάπας και τους ξένους παπικούς αξιωματούχους είδαν με καχυποψία οι Ρωμαίοι ευγενείς, που οδηγήθηκαν από τον Κρεσέντιο Β' σε εξέγερση. Ο πρώην μέντορας του Όθωνα Γ' Αντίπαπας Ιωάννης ΙΣΤ΄ κράτησε για λίγο τη Ρώμη, έως ότου ο Αυτοκράτορας κατέλαβε την πόλη.
Ο Όθων πέθανε νέος το 1002 και τον διαδέχθηκε ο ξάδερφός του Ερρίκος Β΄, που εστίασε στη Γερμανία. Οι διπλωματικές δραστηριότητες του Όθωνα Γ' (και του μέντορά του Πάπα Σιλβέστρου) συνέπεσαν με, και διευκόλυναν, τον εκχριστιανισμό και τη διάδοση του λατινικού πολιτισμού σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Ενέταξαν μια νέα ομάδα εθνών (σλαβικά) στο πλαίσιο της Ευρώπης, με την αυτοκρατορία τους να λειτουργεί, όπως παρατηρούν κάποιοι, ως «βυζαντινή προεδρία επί μιας οικογένειας εθνών, με επίκεντρο τον πάπα και τον αυτοκράτορα της Ρώμης», αποδείχθηκε διαρκές επίτευγμα. Ωστόσο ο πρόωρος θάνατος του Όθωνα έκανε τη βασιλεία του "την ιστορία των εν πολλοίς απραγματοποίητων δυνατοτήτων"..
Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέληξε τελικά να αποτελείται από τέσσερα βασίλεια:
Έριδα της Περιβολής
Οι βασιλιάδες συχνά απασχολούσαν επισκόπους σε διοικητικές υποθέσεις και συχνά καθόριζαν ποιος θα διοριζόταν στα εκκλησιαστικά αξιώματα. Στον απόηχο των Μεταρρυθμίσεων του Κλυνύ, αυτή η ανάμειξη θεωρείτο όλο και περισσότερο λανθασμένη από τον Παπισμό. Ο μεταρρυθμιστής Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ ήταν αποφασισμένος να αντιταχθεί σε τέτοιες πρακτικές, πράγμα που οδήγησε στην Έριδα της Περιβολής με τον Ερρίκο Δ' (β. 1056–1106), Βασιλιά των Ρωμαίων και Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο Ερρίκος Δ΄ απέρριψε την παρέμβαση του Πάπα και έπεισε τους επισκόπους του να τον αφορίσουν, προσφωνώντας τον με το κοσμικό όνομά του «Χίλντεμπραντ», αντί για το «Πάπας Γρηγόριος Ζ΄». Ο Πάπας με τη σειρά του αφόρισε το Βασιλιά, τον κήρυξε έκπτωτο και διέλυσε τους όρκους πίστης που είχαν δοθεί στον Ερρίκο. Ο βασιλιάς βρέθηκε χωρίς σχεδόν καμία πολιτική υποστήριξη και αναγκάστηκε να κάνει την περίφημη Πορεία στην Κανόσα το 1077, με την οποία πέτυχε την άρση του αφορισμού με αντίτιμο την ταπείνωση. Εν τω μεταξύ οι Γερμανοί πρίγκιπες είχαν εκλέξει άλλο βασιλιά, το Ροδόλφο της Σουαβίας.
Ο Ερρίκος κατάφερε να νικήσει το Ροδόλφο, αλλά στη συνέχεια βρέθηκε αντιμέτωπος με περισσότερες εξεγέρσεις, νέο αφορισμό και ακόμη και την εξέγερση των γιων του. Μετά το θάνατό του ο δεύτερος γιος του Ερρίκος Ε', κατέληξε σε συμφωνία με τον Πάπα και τους επισκόπους με το Κονκορδάτο της Βορμς το 1122. Η πολιτική εξουσία της Αυτοκρατορίας διατηρήθηκε, αλλά η σύγκρουση είχε δείξει τα όρια της εξουσίας του ηγεμόνα, ειδικά σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, και στέρησε από το βασιλιά την ιερή θέση που απολάμβανε προηγουμένως. Ο Πάπας και οι Γερμανοί πρίγκιπες είχαν εμφανιστεί ως σημαντικοί παίκτες στο πολιτικό σύστημα της Αυτοκρατορίας.
Οστζιντλουνγκ
Ως αποτέλεσμα του Οστζιντλουνγκ (Μετανάστευση προς ανατολάς) οι λιγότερο κατοικημένες περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης (δηλαδή οι αραιοκατοικημένες παραμεθόριες περιοχές στη σημερινή Πολωνία και Τσεχία) δέχθηκαν σημαντικό αριθμό γερμανόφωνων. Η Σιλεσία εντάχθηκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως αποτέλεσμα της ώθησης των τοπικών δουκών των Πιαστ για αυτονομία από το Πολωνικό Στέμμα. Από τα τέλη του 12ου αιώνα το Δουκάτο της Πομερανίας βρισκόταν υπό την επικυριαρχία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και οι κατακτήσεις του Τευτονικού Τάγματος κατέστησαν αυτή την περιοχή γερμανόφωνη.
Δυναστεία των Χοενστάουφεν
Όταν η δυναστεία των Σαλίων τελείωσε με το θάνατο του Ερρίκου Ε' το 1125, οι πρίγκιπες επέλεξαν να μην εκλέξουν τον πλησιέστερο συγγενή, αλλά το Λοθάριο, τον αρκετά ισχυρό αλλά ήδη ηλικιωμένο Δούκα της Σαξονίας. Όταν πέθανε το 113, οι πρίγκιπες είχαν και πάλι στόχο να ελέγξουν τη βασιλική εξουσία. Συνεπώς δεν εξέλεξαν διάδοχο τον ευνοούμενο του Λοθάριου, το γαμπρό του Ερρίκου του Υπερήφανου της οικογένειας των Γουέλφων, αλλά τον Κορράδος Γ΄ της οικογένειας Χοενστάουφεν, εγγονό του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄, και επομένως ανιψιό του Αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄. Αυτό οδήγησε σε ένα αιώνα διαμάχης ανάμεσα στους δύο οίκους. Ο Κορράδος έδιωξε τους Γουέλφους από τις κτήσεις τους, αλλά μετά το θάνατό του το 1152 τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα, πουέκανε ειρήνη με τους Γουέλφους, αποκαθιστώντας τον ξάδερφό του Ερρίκο το Λέοντα στις – αν και μειωμένες – κτήσεις του.
Οι ηγεμόνες των Χοενστάουφεν δάνειζαν όλο και περισσότερο γη σε ministerialia, πρώην μη ελεύθερους στρατιωτικούς, που ο Φρειδερίκος ήλπιζε ότι θα ήταν πιο έμπιστοι από τους δούκες. Αρχικά χρησιμοποιηθείσα κυρίως για πολεμικές υπηρεσίες, αυτή η νέα τάξη θα αποτελέσει τη βάση για τους μεταγενέστερους (αυτοκρατορικούς) ιππότες, μια άλλη βάση της αυτοκρατορικής εξουσίας. Μια περαιτέρω σημαντική κίνηση ήταν η ίδρυση ενός νέου ειρηνευτικού μηχανισμού για ολόκληρη την αυτοκρατορία, του Landfrieden, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1103 από τον Ερρίκο Δ΄ στο Μάιντς.
Ο Φρειδερίκος Α΄, αποκαλούμενος και Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα, στέφθηκε αυτοκράτορας το 1155. Τόνισε τη «Ρωμαϊκότητα» της αυτοκρατορίας, εν μέρει σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει την εξουσία του αυτοκράτορα, ανεξάρτητου από τον (ενισχυμένο πλέον) Πάπα. Μια αυτοκρατορική συνέλευση στους αγρούς της Ρονκάλια (κοντά στην Πιατσέντσα) το 1158 διεκδίκησε εκ νέου τα αυτοκρατορικά δικαιώματα σε σχέση με τον Ιουστινιάνειο Κώδικα. Τα αυτοκρατορικά δικαιώματα είχαν αναφερθεί ως regalia από τη Διαμάχη της Περιβολής, αλλά απαριθμήθηκαν για πρώτη φορά στη Ρονκάλια. Αυτός ο περιεκτικός κατάλογος περιλάμβανε δημόσιους δρόμους, τιμολόγια, κοπή νομισμάτων, είσπραξη τιμωρητικών τελών και διορισμό και απομάκρυνση των αξιωματούχων. Αυτά τα δικαιώματα είχαν πλέον ρητά τις ρίζες τους στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, ένα μακρόπνοη συνταγματικό θεσμό.
Οι πολιτικές του Φρειδερίκου κατευθύνονταν κυρίως στην Ιταλία, όπου συγκρούστηκε με τις ολοένα και πιο πλούσιες και ελεύθερες πόλεις του Βορρά, ιδιαίτερα το Μιλάνο. Ενεπλάκη επίσης σε μια άλλη σύγκρουση με τον Παπισμό υποστηρίζοντας έναν υποψήφιο που εκλέχτηκε από μια μειοψηφία έναντι του Πάπα Αλέξανδρου Γ΄ (1159–81). Ο Φρειδερίκος υποστήριξε μια σειρά αντιπαπών προτού συνάψει τελικά ειρήνη με τον Αλέξανδρο το 1177. Στη Γερμανία ο Αυτοκράτορας είχε προστατεύσει επανειλημμένα τον Ερρίκο το Λέοντα από παράπονα αντίπαλων πριγκίπων ή πόλεων (ειδικά στις περιπτώσεις του Μονάχου και του Λύμπεκ). Ο Ερρίκος υποστήριξε ελάχιστα τις πολιτικές του Φρειδερίκου και, σε μια κρίσιμη κατάσταση κατά τους Ιταλικούς πολέμους, ο Ερρίκος αρνήθηκε την έκκληση του Αυτοκράτορα για στρατιωτική υποστήριξη. Μετά την επιστροφή στη Γερμανία, ο πικραμένος Φρειδερίκος ξεκίνησε διαδικασίες εναντίον του Δούκα, με αποτέλεσμα τη δημόσια απακήρυξη και τη δήμευση όλων των εδαφών του. Το 1190 ο Φρειδερίκος συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία, πεθαίνοντας στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας.
Υπό το γιο και διάδοχο του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα Ερρίκο ΣΤ' η δυναστεία των Χοενστάουφεν έφτασε στο αποκορύφωμά της. Ο Ερρίκος πρόσθεσε στις κτήσεις του το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας, κράτησε αιχμάλωτο το Βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο και είχε ως στόχο να εγκαθιδρύσει μια κληρονομική μοναρχία, όταν πέθανε το 1197. Καθώς ο γιος του Φρειδερίκος Β', αν και είχε ήδη εκλεγεί βασιλιάς, ήταν ακόμα μικρό παιδί και ζούσε στη Σικελία, οι Γερμανοί πρίγκιπες επέλεξαν να εκλέξουν έναν ενήλικο βασιλιά, με αποτέλεσμα τη διπλή εκλογή του νεότερου γιου του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα, Φίλιππου της Σουαβίας, και του γιου του Ερρίκου του Λέοντα, Όθωνα του Μπράουνσβαϊγκ, που διαγωνίστηκαν για το στέμμα. Μετά τη δολοφονία του Φίλιππου σε καυγά το 1208 ο Όθων επικράτησε για λίγο, ώσπου άρχισε να διεκδικεί και τη Σικελία. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, που φοβόταν την απειλή που αποτελούσε τυχόν ένωση της Αυτοκρατορίας και της Σικελίας, υποστηρίχθηκε τώρα από το Φρειδερίκο Β', που εισέβαλε στη Γερμανία και νίκησε τον Όθωνα. Μετά τη νίκη του ο Φρειδερίκος δεν τήρησε την υπόσχεσή του να κρατήσει τα δύο βασίλεια χωριστά. Αν και είχε κάνει τον γιο του Ερρίκο βασιλιά της Σικελίας πριν εισβάλει στη Γερμανία, εξακολουθούσε να διατηρεί την πραγματική πολιτική εξουσία για τον εαυτό του. Αυτό συνεχίστηκε αφότου ο Φρειδερίκος στέφθηκε Αυτοκράτορας το 1220. Φοβούμενος τη συγκέντρωση της εξουσίας στο Φρειδερίκο ο Πάπας τελικά τον αφόρισε. Ένα άλλο σημείο διαμάχης ήταν η Σταυροφορία, που ο Φρειδερίκος είχε υποσχεθεί αλλά επανειλημμένα ανέβαλε. Τώρα, αν και αφορισμένος, ο Φρειδερίκος ηγήθηκε το 1228 της ΣΤ΄ Σταυροφορίας, που κατέληξε σε διαπραγματεύσεις και προσωρινή αποκατάσταση του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ.
Παρά τις αυτοκρατορικές του αξιώσεις η κυριαρχία του Φρειδερίκου ήταν ένα σημαντικό σημείο καμπής προς την αποσύνθεση της κεντρικής κυριαρχίας στην Αυτοκρατορία. Ενώ ήταν επικεντρωμένος στην ίδρυση ενός σύγχρονου, συγκεντρωτικού κράτους στη Σικελία, απουσίαζε ως επί το πλείστον από τη Γερμανία και παρείχε μεγάλα προνόμια στους κοσμικούς και εκκλησιαστικούς πρίγκιπες της Γερμανίας: με το Confoederatio cum principibus ecclesiasticis του 1220 ο εγκατέλειψε μια σειρά regalia υπέρ του επισκόπων, όπως δασμούς, την κοπή νομισμάτων και τις οχυρώσεις. Το Statutum in favorem principum του 1232 επέκτεινε αυτά τα προνόμια κυρίως σε κοσμικές περιοχές. Αν και πολλά από αυτά τα προνόμια υπήρχαν νωρίτερα, τώρα χορηγήθηκαν γενικά και μια για πάντα, για να επιτρέψουν στους Γερμανούς πρίγκιπες να διατηρήσουν την τάξη βόρεια των Άλπεων, ενώ ο Φρειδερίκος επικεντρώθηκε στην Ιταλία. Στο έγγραφο του 1232 για πρώτη φορά που οι Γερμανοί δούκες ονομάζονταν domini terræ, ιδιοκτήτες των εδαφών τους, μια αξιοσημείωτη αλλαγή και στην ορολογία.
Βασίλειο της Βοημίας
Το Βασίλειο της Βοημίας ήταν μια σημαντική περιφερειακή δύναμη κατά το Μεσαίωνα. Το 1212 ο Βασιλιάς Ότακαρ Α΄ (που έφερε τον τίτλο "βασιλιάς" από το 1198) απέσπασε από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' το Χρυσόβουλο της Σικελίας (ένα επίσημο διάταγμα), που επιβεβαίωνε το βασιλικό τίτλο για τον ίδιο και τους απογόνους του, και το Δουκάτο της Βοημίας αναβαθμίστηκε σε βασίλειο. Οι βασιλιάδες της Βοημίας απαλλάσσονταν από όλες τις μελλοντικές υποχρεώσεις προς την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκτός από τη συμμετοχή στα αυτοκρατορικά συμβούλια. Ο Κάρολος Δ' όρισε την Πράγα έδρα του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μεσοβασιλεία
Μετά το θάνατο του Φρειδερίκου Β' το 1250 το Γερμανικό βασίλειο μοιράστηκε ανάμεσα στο γιο του Κορράδο Δ΄ (πέθανε το 1254) και τον αντιβασιλέα Γουλιέλμο της Ολλανδίας (πέθανε το 1256). Το θάνατο του Κορράδου ακολούθησε η Μεσοβασιλεία, κατά την οποία κανένας βασιλιάς δεν μπόρεσε να επιτύχει καθολική αναγνώριση, επιτρέποντας στους πρίγκιπες να εδραιώσουν τις κτήσεις τους και να γίνουν ακόμη πιο ανεξάρτητοι ως ηγεμόνες. Μετά το 1257 το Στέμμα διεκδίκησαν ο Ριχάρδος της Κορνουάλης, που υποστηριζόταν από το κόμμα των Γουέλφων, και ο Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης, που αναγνωρίστηκε από τους Χοενστάουφεν αλλά δεν πάτησε ποτέ το πόδι του σε γερμανικό έδαφος. Μετά το θάνατο του Ριχάρδου το 1273 εξελέγη ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας, ένας κατώτερος κόμης προσκείμενος στους Χοενστάουφεν. Ήταν ο πρώτος από τους Αψβούργους που απέκτησε βασιλικό τίτλο, αλλά ποτέ δεν στέφθηκε αυτοκράτορας. Μετά το θάνατό του το 1291 ο Αδόλφος και ο Αλβέρτος ήταν δύο ακόμη αδύναμοι βασιλιάδες που δεν στέφθηκαν ποτέ αυτοκράτορες.
Ο Αλβέρτος δολοφονήθηκε το 1308. Σχεδόν αμέσως ο βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας άρχισε να αναζητά επιθετικά υποστήριξη για τον αδελφό του Κάρολο του Βαλουά, για να εκλεγεί επόμενος βασιλιάς των Ρωμαίων (Γερμανίας). Ο Φίλιππος πίστευε ότι είχε την υποστήριξη του Γάλλου Πάπα Κλήμη Ε' (που εγκαταστάθηκε στην Αβινιόν το 1309) και ότι οι προοπτικές του να φέρει την αυτοκρατορία στην τροχιά του γαλλικού βασιλικού οίκου ήταν καλές. Ξόδευε αφειδώς γαλλικά χρήματα με την ελπίδα να δωροδοκήσει τους Γερμανούς εκλέκτορες. Αν και ο Κάρολος του Βαλουά είχε την υποστήριξη του φιλογάλλου Ερρίκου, Αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, πολλοί δεν ήθελαν να δουν επέκταση της γαλλικής εξουσίας, λιγότερο απ' όλους ο Κλήμης Ε'. Ο κύριος αντίπαλος του Καρόλου φαινόταν να είναι ο Ροδόλφος, Κόμης Παλατίνος.
Αλλά οι εκλέκτορες, οι μεγάλοι άρχοντες που είχαν ζήσει χωρίς εστεμμένο αυτοκράτορα για δεκαετίες, ήταν δυσαρεστημένοι τόσο με τον Κάρολο όσο και με τον Ροδόλφο. Αντίθετα ο Ερρίκος, κόμης του Λουξεμβούργου, με τη βοήθεια του αδελφού του Βαλδουίνου, Αρχιεπισκόπου της Τριρ, εξελέγη ως Ερρίκος Ζ' με έξι ψήφους στη Φραγκφούρτη στις 27 Νοεμβρίου 1308. Αν και υποτελής του βασιλιά Φιλίππου ο Ερρίκος δεσμευόταν από λίγους εθνικούς δεσμούς και επομένως ήταν κατάλληλος ως συμβιβαστικός υποψήφιος. Ο Ερρίκος Ζ' στέφθηκε βασιλιάς στο Άαχεν στις 6 Ιανουαρίου 1309 και αυτοκράτορας από τον Πάπα Κλήμη Ε' στις 29 Ιουνίου 1312 στη Ρώμη, τερματίζοντας τη μεσοβασιλεία.
Αλλαγές στην πολιτική δομή
Κατά το 13ο αιώνα μια γενική δομική αλλαγή στον τρόπο διαχείρισης της γης προετοίμασε τη μετατόπιση της πολιτικής εξουσίας προς την ανερχόμενη αστική τάξη σε βάρος της αριστοκρατικής φεουδαρχίας που θα χαρακτήριζε τον Ύστερο Μεσαίωνα. Η άνοδος των πόλεων και η εμφάνιση της νέας τάξης των αστών διέβρωσαν την κοινωνική, νομική και οικονομική τάξη της φεουδαρχίας. Αντί για τους προσωπικούς δασμούς τα χρήματα γίνονταν όλο και περισσότερο το κοινό μέσο για την αντιπροσώπευση της οικονομικής αξίας στη γεωργία.
Οι χωρικοί απαιτείτο όλο και περισσότερο να πληρώνουν φόρο στους γαιοκτήμονές τους τους. Η έννοια της «ιδιοκτησίας» άρχισε να αντικαθιστά πιο αρχαίες μορφές δικαιοδοσίας, αν και ήταν ακόμα πολύ στενά συνδεδεμένες. Στα εδάφη (όχι στο επίπεδο της Αυτοκρατορίας), η εξουσία συμπλεκόταν όλο και περισσότερο: όποιος κατείχε τη γη είχε δικαιοδοσία, από την οποία προέρχονταν άλλες εξουσίες. Ωστόσο αυτή η δικαιοδοσία εκείνη την εποχή δεν περιλάμβανε τη νομοθεσία, που ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη μέχρι και το 15ο αιώνα. Η δικαστική πρακτική βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε παραδοσιακά έθιμα ή κανόνες που περιγράφονταν ως εθιμικοί.
Κατά την περίοδο αυτή οι χώρες άρχισαν να μεταμορφώνονται στους προκατόχους των σύγχρονων κρατών. Η διαδικασία διέφερε πολύ μεταξύ των διαφόρων χωρών και ήταν πιο προχωρημένη στις περιοχές που ήταν σχεδόν πανομοιότυπες με εκείνες των παλαιών γερμανικών φυλών, π.χ. στη Βαυαρία, ενώ ήταν πιο αργή στις διάσπαρτες επικράτειες που ιδρύθηκαν μέσω αυτοκρατορικών προνομίων.
Το 12ο αιώνα η Χανσεατική Ένωση καθιερώθηκε ως μια εμπορική και αμυντική συμμαχία των εμπορικών συντεχνιών των πόλεων της αυτοκρατορίας και όλης της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης. Κυριάρχησε στο θαλάσσιο εμπόριο στη Βαλτική, στη Βόρεια Θάλασσα και κατά μήκος των συνδεδεμένων πλωτών ποταμών. Κάθε μία από τις συνδεδεμένες πόλεις διατήρησε το νομικό σύστημα της κυριαρχίας της και, με εξαίρεση τις ελεύθερες αυτοκρατορικές πόλεις, είχε περιορισμένο μόνο βαθμό πολιτικής αυτονομίας. Στα τέλη του 14ου αιώνα η ισχυρή ένωση ενίσχυε τα συμφέροντά της με στρατιωτικά μέσα, αν χρειαζόταν. Αυτό κορυφώθηκε σε έναν πόλεμο με το κυρίαρχο Βασίλειο της Δανίας από το 1361 ως το 1370. Η Ένωση παρήκμασε μετά το 1450.
Αύξηση των εδαφών μετά τους Χοενστάουφεν
Οι δυσκολίες στην εκλογή του βασιλιά οδήγησαν τελικά στην εμφάνιση ενός σταθερού κολεγίου πριγκίπων-εκλεκτόρων (Kurfürsten), του οποίου η σύνθεση και οι διαδικασίες ορίστηκαν με το Χρυσόβουλο του 1356, που εκδόθηκε από τον Κάρολο Δ' (βασίλεψε 1355-1378, Βασιλιάς των Ρωμαίων από το 1346), που παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1806. Αυτή η εξέλιξη πιθανότατα συμβολίζει καλύτερα την αναδυόμενη δυαδικότητα μεταξύ αυτοκράτορα και βασιλείου (Kaiser und Reich), που δεν θεωρούνταν πλέον ταυτόσημα. Το Χρυσόβουλο έθεσε επίσης το σύστημα εκλογής του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο αυτοκράτορας έπρεπε τώρα να εκλεγεί με πλειοψηφία και όχι με τη συγκατάθεση και των επτά εκλεκτόρων. Για τους εκλέκτορες ο τίτλος έγινε κληρονομικός και τους δόθηκε το δικαίωμα να κόβουν νόμισμα και να ασκούν δικαιοδοσία. Επίσης συστηνόταν οι γιοι τους να μάθουν τις αυτοκρατορικές γλώσσες - γερμανικά, λατινικά, ιταλικά και τσέχικα. Η απόφαση του Καρόλου Δ' αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων: από τη μια πλευρά βοήθησε στην αποκατάσταση της ειρήνης στις χώρες της Αυτοκρατορίας, που είχαν εμπλακεί σε εμφύλιες συγκρούσεις μετά το τέλος της εποχής των Χοενστάουφεν, ενώ από την άλλη το «πλήγμα στην κεντρική εξουσία ήταν καίριο». Ο Τόμας Μπρέιντι Τ. πιστεύει ότι η πρόθεση του Κάρολου Δ' ήταν να τερματίσει τις αμφισβητούμενες βασιλικές εκλογές (από την οπτική γωνία των Λουξεμβούργιων, που είχαν επίσης το πλεονέκτημα ότι ο Βασιλιάς της Βοημίας είχε μια μόνιμη και εξέχουσα θέση ως ένας από τους Εκλέκτορες). Ταυτόχρονα δόμησε τη Βοημία ως τον πυρήνα της Αυτοκρατορίας των Λουξεμβούργιων και τη δυναστική τους βάση. Η βασιλεία του στη Βοημία θεωρείται συχνά η Χρυσή Εποχή της χώρας. Σύμφωνα με τον Μπρέιντι Τ. όμως, κάτω από όλη τη λάμψη, προέκυψε ένα πρόβλημα: η κυβέρνηση έδειξε ανικανότητα να αντιμετωπίσει τα γερμανικά μεταναστευτικά κύματα στη Βοημία, οδηγώντας έτσι σε θρησκευτικές εντάσεις και διώξεις. Το αυτοκρατορικό σχέδιο των Λουξεμβούργιων σταμάτησε υπό τον γιο του Καρόλου Βεντσεσλάβο (βασίλευσε 1378-1419 ως Βασιλιάς της Βοημίας και 1376-1400 ως Βασιλιάς των Ρωμαίων), που αντιμετώπισε επίσης την αντιπολίτευση 150 τοπικών οικογενειών βαρόνων.
Η μετατόπιση της εξουσίας από τον αυτοκράτορα αποκαλύπτεται επίσης στον τρόπο με τον οποίο οι βασιλείς μετά τους Χοενστάουφεν προσπάθησαν να διατηρήσουν την εξουσία τους. Νωρίτερα η δύναμη (και τα οικονομικά) της Αυτοκρατορίας βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στα εδάφη της ίδιας της Αυτοκρατορίας, το λεγόμενο Reichsgut, που ανήκε πάντα στον εκάστοτε βασιλιά και περιλάμβανε πολλές Αυτοκρατορικές πόλεις. Μετά το 13ο αιώνα η συνάφεια του Reichsgut εξασθενούσε, παρόλο που ορισμένα τμήματά του παρέμειναν μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας το 1806. Αντίθετα το Reichsgut ενεχυριαζόταν όλο και περισσότερο στους τοπικούς δούκες, μερικές φορές για τη συγκέντρωση χρημάτων για την Αυτοκρατορία, αλλά πιο συχνά για την επιβράβευση της νομιμοφροσύνης τους ή ως απόπειρα να επιβληθεί έλεγχος στους τοπικούς δούκες. Η άμεση διακυβέρνηση του Reichsgut δεν συνήδε πλέον με τις ανάγκες ούτε του βασιλιά ούτε των δουκών.
Οι βασιλείς ξεκινώντας από το Ροδόλφο Α' της Γερμανίας βασίζονταν όλο και περισσότερο στα εδάφη των αντίστοιχων δυναστειών τους για να υποστηρίξουν τη δύναμή τους. Σε αντίθεση με το Reichsgut, που ήταν ως επί το πλείστον διάσπαρτο και δύσκολο στη διαχείρισή του, αυτά τα εδάφη ήταν σχετικά συμπαγή και επομένως ευκολότερο να ελεγχθούν. Το 1282 ο Ροδόλφος Α' δάνεισε έτσι την Αυστρία και τη Στυρία στους γιους του. Το 1312 ο Ερρίκος Ζ' του Οίκου του Λουξεμβούργου στέφθηκε πρώτος Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά το Φρειδερίκο Β'. Μετά από αυτόν όλοι οι βασιλιάδες και οι αυτοκράτορες βασίζονταν στα εδάφη της δικής τους οικογένειας (Hausmacht): ο Λουδοβίκος Δ' του Βίττελσμπαχ (βασιλιάς 1314, αυτοκράτορας 1328–47) βασίστηκε στα εδάφη του στη Βαυαρία, ενώ ο Κάρολος Δ' του Λουξεμβούργου, εγγονός του Ερρίκου Ζ', αντλούσε δύναμη από τα εδάφη του στη Βοημία. Ήταν επομένως όλο και περισσότερο προς το συμφέρον του ίδιου του βασιλιά να ενισχύσει τη δύναμη των εδαφών, αφού και ο ίδιος επωφελείτο από ένα τέτοιο όφελος και για τα δικά του εδάφη.
Αυτοκρατορική Μεταρρύθμιση
Το «σύνταγμα» της αυτοκρατορίας παρέμενε ακόμη σε μεγάλο βαθμό ακαθόριστο στις αρχές του 15ου αιώνα. Συχνά συνέβαιναν διαμάχες μεταξύ τοπικών αρχόντων. Ο «ληστής βαρόνος» (Raubritter) έγινε κοινωνικός παράγοντας.
Ταυτόχρονα η Καθολική Εκκλησία γνώρισε δικές της κρίσεις, με εκτεταμένες επιπτώσεις στην Αυτοκρατορία. Η σύγκρουση μεταξύ πολλών παπικών διεκδικητών (δύο αντίπαπες και ο «νόμιμος» Πάπας) έληξε μόνο με τη Σύνοδο της Κωνσταντίας (1414–1418). Μετά το 1419 ο Παπισμός διέθεσε μεγάλο μέρος της ενέργειάς του στην καταστολή των Χουσιτών. Η μεσαιωνική ιδέα της ενοποίησης όλου του Χριστιανικού κόσμου σε μια ενιαία πολιτική οντότητα, με κορυφαίους θεσμούς την Εκκλησία και την Αυτοκρατορία, άρχισε να παρακμάζει.
Με αυτές τις δραστικές αλλαγές πολλές συζητήσεις προέκυψαν το 15ο αιώνα για την ίδια την Αυτοκρατορία. Οι κανόνες του παρελθόντος δεν περιέγραφαν πλέον επαρκώς τη δομή της εποχής και χρειαζόταν επειγόντως μια ενίσχυση του προηγούμενου Landfrieden.
Το όραμα για μια ταυτόχρονη μεταρρύθμιση της Αυτοκρατορίας και της Εκκλησίας σε κεντρικό επίπεδο ξεκίνησε με το Σιγισμούνδο (βασίλευσε 1433–1437, βασιλιάς των Ρωμαίων από το 1411), που σύμφωνα με τον ιστορικό Τόμας Μπρέιντι Τ., «είχε ένα εύρος οράματος και μια αίσθηση μεγαλείου Γερμανού μονάρχη για πρώτη φορά από το δέκατο τρίτο αιώνα». Όμως οι εξωτερικές δυσκολίες, τα λάθη του ίδιου και η εξαφάνιση της ανδρικής γραμμής του Λουξεμβούργου έκαναν αυτό το όραμα ανεκπλήρωτο.
Δημιουργία θεσμών
Μείζονα μέτρα για τη Μεταρρύθμιση δρομολογήθηκαν στη Δίαιτα του 1495 στη Βορμς. Εισήχθη ένα νέο όργανο, το Reichskammergericht, που επρόκειτο να είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητο από τον Αυτοκράτορα. Ένας νέος φόρος επιβλήθηκε για τη χρηματοδότησή του, ο Gemeine Pfennig, αν και αυτός θα εισπράττονταν μόνο υπό τον Κάρολο Ε' και τον Φερδινάνδο Α', και όχι πλήρως.
Για να δημιουργήσει έναν αντίβαρο του Reichskammergericht, το 1497 ο Μαξιμιλιανός ίδρυσε το Reichshofrat, που είχε την έδρα του στη Βιέννη. Επί της βασιλείας του Μαξιμιλιανού αυτό το συμβούλιο δεν ήταν δημοφιλές αλλά μακροπρόθεσμα τα δύο όργανα λειτουργούσαν παράλληλα, μερικές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενα.
Το 1500 ο Μαξιμιλιανός συμφώνησε να ιδρύσει ένα όργανο με το όνομα Reichsregiment (κεντρική αυτοκρατορική κυβέρνηση, αποτελούμενη από είκοσι μέλη συμπεριλαμβανομένων των Εκλεκτόρων, με πρόεδρο τον Αυτοκράτορα ή τον αντιπρόσωπό του), που συγκλήθηκε για πρώτη φορά το 1501 στη Νυρεμβέργη. Όμως ο Μαξιμιλιανός δυσανασχετούσε με αυτό ενώ και οι Τάξεις δεν το υποστήριξαν, έτσι αποδείχθηκε πολιτικά αδύναμο και η ισχύς του επέστρεψε στο Μαξιμιλιανό το 1502.
Υιοθέτηση του Ρωμαϊκού Δικαίου
Στη Δίαιτα της Βορμς του 1495 η Υιοθέτηση του Ρωμαϊκού Δικαίου επιταχύνθηκε και επισημοποιήθηκε. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο έγινε δεσμευτικό για τα γερμανικά δικαστήρια, εκτός από την περίπτωση που ήταν αντίθετο με τους τοπικούς νόμους. Στην πράξη έγινε ο βασικός νόμος σε όλη τη Γερμανία, αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό το γερμανικό τοπικό δίκαιο, αν και το τελευταίο εξακολουθούσε να ισχύει στα κατώτερα δικαστήρια. Εκτός από την επιθυμία να επιτευχθεί νομική ενότητα και άλλους παράγοντες, η υιοθέτηση αυτή ανέδειξε επίσης τη συνέχεια μεταξύ της Αρχαίας Ρωμαϊκής και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για να υλοποιήσει την αποφασιστικότητά του να μεταρρυθμίσει και να ενοποιήσει το νομικό σύστημα, ο αυτοκράτορας συχνά παρενέβαινε προσωπικά σε ζητήματα τοπικών νομικών θεμάτων, παραμερίζοντας τα τοπικά καταστατικά και έθιμα. Αυτή η πρακτική αντιμετωπίστηκε συχνά με ειρωνεία και περιφρόνηση από τα τοπικά συμβούλια, που ήθελαν να προστατεύσουν τους τοπικούς κώδικες.
Η νομική μεταρρύθμιση αποδυνάμωσε σοβαρά το αρχαίο Βεμικό δίκαιο (Vehmgericht, ή Μυστικό Δικαστήριο της Βεστφαλίας, που παραδοσιακά θεωρείτο ότι ιδρύθηκε από τον Καρλομάγνο, αλλά αυτή η θεωρία θεωρείται πλέον απίθανη),. ) αν και δεν καταργήθηκε ολοκληρωτικά παρά μόνο το 1811 (με διαταγή του Ιερώνυμου Βοναπάρτη).
Εθνική πολιτική κουλτούρα
Ο Μαξιμιλιανός και ο Κάρολος Ε' (παρά το γεγονός ότι και οι δύο αυτοκράτορες ήταν διεθνιστές προσωπικά )) ήταν οι πρώτοι που επιστράτευσαν τη ρητορική του Έθνους, που ταυτίστηκε σταθερά με το Ράιχ από τους ουμανιστές της εποχής. Με την ενθάρρυνση του Μαξιμιλιανού και των ουμανιστών του εμβληματικές πνευματικές μορφές επανεμφανίστηκαν ή επισημάνθηκαν. Οι ουμανιστές ανακάλυψαν ξανά το έργο Germania, γραμμένο από τον Τάκιτο. Σύμφωνα με τον Πίτερ Χ. Γουίλσον η γυναικεία μορφή της Germania επινοήθηκε εκ νέου από τον Αυτοκράτορα ως η ενάρετη ειρηνική Μητέρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Ο Ουέιλι υποστηρίζει περαιτέρω ότι, παρά το μεταγενέστερο θρησκευτικό χάσμα, «τα πατριωτικά μοτίβα που αναπτύχθηκαν κατά τη βασιλεία του Μαξιμιλιανού, τόσο από τον ίδιο όσο και από τους ουμανιστές συγγραφείς που ανταποκρίθηκαν, αποτέλεσαν τον πυρήνα μιας εθνικής πολιτικής κουλτούρας».
Η βασιλεία του Μαξιμιλιανού υπήρξε επίσης μάρτυρας της σταδιακής εμφάνισης της γερμανικής κοινής γλώσσας, με το σημαντικός ρόλο της αυτοκρατορικής καγκελαρίας και της καγκελαρίας του Βέττιν Εκλέκτορα Φρειδερίκου του Σοφού. Η ανάπτυξη της τυπογραφίας μαζί με την εμφάνιση του ταχυδρομικού συστήματος (το πρώτο σύγχρονο στον κόσμο )), που ξεκίνησε από τον ίδιο το Μαξιμιλιανό με τη συμβολή του Φρειδερίκου Γ' και του Καρόλου του Τολμηρού, οδήγησαν σε επανάσταση στην επικοινωνία και επέτρεψαν τη διάδοση των ιδεών. Σε αντίθεση με την κατάσταση σε πιο συγκεντρωτικές χώρες η αποκεντρωμένη φύση της Αυτοκρατορίας έκανε δύσκολη τη λογοκρισία.
Ο Τέρενς Μάκιντος σχολιάζει ότι η επεκτατική, επιθετική πολιτική που ακολούθησαν ο Μαξιμιλιανός Α΄ και ο Κάρολος Ε΄ στην αρχή του πρώιμου σύγχρονου γερμανικού έθνους (αν και όχι για να προωθήσει τους στόχους που αφορούν το γερμανικό έθνος καθεαυτό), βασιζόμενοι στο γερμανικό ανθρώπινο δυναμικό καθώς και χρησιμοποιώντας τους φοβερούς Λάντσκνεχτ και μισθοφόροι, θα επηρέαζαν τον τρόπο με τον οποίο οι γείτονες έβλεπαν τη γερμανική πολιτεία, αν και σε βάθος χρόνου η Γερμανία έτεινε να είναι ειρηνική.
Αυτοκρατορική εξουσία
Ο Μαξιμιλιανός ήταν «ο πρώτος αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά από 250 χρόνια που κυβέρνησε και βασίλευσε». Στις αρχές του 16ου αιώνα, ήταν πραγματικός κύριος της Αυτοκρατορίας, αν και η δύναμή του αποδυναμώθηκε την τελευταία δεκαετία πριν από το θάνατό του. Ο Ουέιλι σημειώνει ότι, παρά τις συγκρούσεις, αυτό που προέκυψε στο τέλος της διακυβέρνησης του Μαξιμιλιανού ήταν μια ενισχυμένη μοναρχία και όχι μια ολιγαρχία πριγκίπων. Ο Μπέντζαμιν Κέρτις πιστεύει ότι ενώ ο Μαξιμιλιανός δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσει πλήρως μια κοινή κυβέρνηση για τα εδάφη του (αν και η καγκελαρία και το αυλικό συμβούλιο μπορούσαν να συντονίσουν τις υποθέσεις σε όλα τα βασίλεια), ενίσχυσε βασικές διοικητικές λειτουργίες στην Αυστρία και δημιούργησε κεντρικές υπηρεσίες για την αντιμετώπιση των οικονομικών, πολιτικών και δικαστικών θεμάτων – που αντικατέστησαν το φεουδαρχικό σύστημα και έγιναν αντιπροσωπευτικά ενός πιο σύγχρονου συστήματος που διοικείτο από επαγγελματίες αξιωματούχους. Μετά από δύο δεκαετίες μεταρρυθμίσεων ο αυτοκράτορας διατήρησε τη θέση του ως πρώτος μεταξύ ίσων, ενώ η αυτοκρατορία απέκτησε κοινούς θεσμούς μέσω των οποίων ο αυτοκράτορας μοιραζόταν την εξουσία με τις κτήσεις του.
Στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα οι ηγεμόνες των Αψβούργων είχαν γίνει οι πιο ισχυροί στην Ευρώπη, αλλά η δύναμή τους στηριζόταν στη σύνθετη μοναρχία τους ως σύνολο, και όχι μόνο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Μαξιμιλιανός είχε σκεφτεί σοβαρά να συνενώσει τα εδάφη της Βουργουνδίας (που κληρονόμησε από τη σύζυγό του Μαρία της Βουργουνδίας) με τα δικά του της Αυστρίας για να σχηματίσει έναν ισχυρό πυρήνα (που εκτεινόταν επίσης προς τα ανατολικά). Μετά την απροσδόκητη προσθήκη της Ισπανίας στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων κάποια στιγμή σκέφτηκε να αφήσει την Αυστρία (αναβαθμισμένη σε βασίλειο) στο μικρότερο εγγονό του Φερδινάνδο. Ο Κάρολος Ε' έδωσε αργότερα τα περισσότερα από τα εδάφη της Βουργουνδίας στον Ισπανικό κλάδο.
Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και Αναγέννηση
Το 1516 πέθανε ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, παππούς του μελλοντικού αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κάρολου Ε'. Ο Κάρολος ξεκίνησε τη βασιλεία του στην Καστίλλη και την Αραγονία, μια ένωση που εξελίχθηκε στην Ισπανία, από κοινού με τη μητέρα του Ιωάννα της Καστίλλης.
Το 1519, που ήδη βασίλευε ως Κάρολος Α΄ στην Ισπανία, ο Κάρολος ανέλαβε τον αυτοκρατορικό τίτλο ως Κάρολος E΄. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα κατέληγε σε ένα κατώτερο κλάδο των Αψβούργων στο πρόσωπο του αδελφού του Καρόλου Φερδινάνδου, ενώ ο ανώτερος κλάδος συνέχιζε να κυβερνάει στην Ισπανία και την κληρονομιά της Βουργουνδίας στο πρόσωπο του γιου του Καρόλου Φιλίππου Β' της Ισπανίας. Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Για τον Τζέιμς Ν. Τρέισι ήταν ο πολυκεντρικός χαρακτήρας του ευρωπαϊκού πολιτισμού που δυσκόλεψε τη διατήρηση «μιας δυναστείας της οποίας τα εδάφη εκτείνονταν στην ήπειρο από τις Κάτω Χώρες ως τη Σικελία και από την Ισπανία ως την Ουγγαρία — για να μην αναφέρουμε τις υπερπόντιες κτήσεις της Ισπανίας». Άλλοι επισημαίνουν τις θρησκευτικές εντάσεις, τα δημοσιονομικά προβλήματα και την παρεμπόδιση από εξωτερικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και των Οθωμανών. Σε πιο προσωπικό επίπεδο ο Κάρολος απέτυχε να πείσει τους Γερμανούς πρίγκιπες να υποστηρίξουν το γιο του Φίλιππο, του οποίου ο «δύστροπος και απόμακρος χαρακτήρας και η έλλειψη γερμανικών γλωσσικών δεξιοτήτων καταδίκασαν αυτό το επιχείρημα σε αποτυχία».
Πριν ξεκινήσει η βασιλεία του Καρόλου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1517, ο Μαρτίνος Λούθηρος ξεκίνησε αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν Μεταρρύθμιση. Στη συνέχεια η αυτοκρατορία διαιρέθηκε θρησκευτικά, με το βορρά, την ανατολή και πολλές από τις μεγάλες πόλεις - Στρασβούργο, Φρανκφούρτη και Νυρεμβέργη - να γίνονται προτεσταντικές ενώ οι νότιες και δυτικές περιοχές παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό καθολικές.
Στην αρχή της βασιλείας του Καρόλου ιδρύθηκε ένα νέο Reichsregiment (Σύνταγμα του Ράιχ) το 1522, αν και ο Κάρολος δήλωσε ότι θα το ανεχόταν μόνο ενόσω απουσίαζε και ότι ο πρόεδρός του έπρεπε να είναι εκπρόσωπος του. Ο Κάρολος Ε' απουσίαζε στη Γερμανία από το 1521 έως το 1530. Οπως και αυτό που δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1500, το Σύνταγμα του Ράιχ απέτυχε να δημιουργήσει μια ομοσπονδιακή αρχή ανεξάρτητη από τον Αυτοκράτορα, λόγω της ασταθούς συμμετοχής και των διαφορών μεταξύ των πριγκίπων. Ο Κάρολος Ε' νίκησε τους Προτεστάντες πρίγκιπες το 1547 στο Σμαλκαλδικό πόλεμο, αλλά η ορμή χάθηκε και οι προτεσταντικές κτήσεις μπόρεσαν να επιβιώσουν πολιτικά παρά τη στρατιωτική ήττα. Με την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ του 1555 ο Κάρολος Ε', μέσω του αδελφού του Φερδινάνδου, αναγνώρισε επίσημα το δικαίωμα των ηγεμόνων να επιλέγουν τον Καθολικισμό ή το Λουθηρανισμό (δεν περιλαμβάνονταν οι Ζβινγκλιανοί, οι Καλβινιστές και οι ριζοσπάστες). Το 1555 εξελέγη πάπας ο Παύλος Δ΄ και πήρε το μέρος της Γαλλίας, οπότε ένας εξουθενωμένος Κάρολος τελικά εγκατέλειψε τις ελπίδες του για μια παγκόσμια Χριστιανική αυτοκρατορία.
Η Περίοδος του Μπαρόκ
Η Γερμανία θα απολάμβανε σχετική ειρήνη για τις επόμενες έξι δεκαετίες. Στο ανατολικό μέτωπο οι Τούρκοι συνέχισαν να εμφανίζονται ως μεγάλη απειλή, αν και ο πόλεμος θα σήμαινε περαιτέρω συμβιβασμούς με τους προτεστάντες πρίγκιπες, και έτσι ο Αυτοκράτορας προσπάθησε να τον αποφύγει. Στα δυτικά η Ρηνανία περιερχόταν όλο και περισσότερο υπό τη γαλλική επιρροή. Μετά την έκρηξη της ολλανδικής εξέγερσης κατά της Ισπανίας η Αυτοκρατορία παρέμεινε ουδέτερη, επιτρέποντας de facto στην Ολλανδία να εγκαταλείψει την αυτοκρατορία το 1581. Παρενέργεια ήταν ο πόλεμος της Κολωνίας, που κατέστρεψε μεγάλο μέρος του άνω Ρήνου. Ο Αυτοκράτορας Φερδινάνδος Γ' αποδέχτηκε επίσημα την ουδετερότητα της Ολλανδία το 1653, απόφαση που επικυρώθηκε από την Αυτοκρατορική Δίαιτα το 1728.
Μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου το 1564 αυτοκράτορας έγινε ο γιος του Μαξιμιλιανός Β' και όπως ο πατέρας του αποδέχτηκε την ύπαρξη του Προτεσταντισμού και την ανάγκη για περιστασιακό συμβιβασμό μαζί του. Το Μαξιμιλιανό διαδέχθηκε το 1576 ο Ροδόλφος Β΄, που προτίμησε την κλασική ελληνική φιλοσοφία από το Χριστιανισμό και έζησε απομονωμένα στη Βοημία. Φοβήθηκε να δράσει όταν η Καθολική Εκκλησία επανακτούσε με τη βία τον έλεγχο της Αυστρίας και της Ουγγαρίας και οι προτεστάντες πρίγκιπες δυσανασχέτησαν.
Το πραγματικό τέλος της αυτοκρατορίας άργησε δύο αιώνες. Η Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648, που τερμάτισε τον Τριακονταετή Πόλεμο επέτρεψε τον Καλβινισμό, αλλά οι Αναβαπτιστές, οι Αρμινιανοί και άλλες προτεσταντικές κοινότητες εξακολούθησαν να μην έχουν καμία υποστήριξη και συνέχισαν να διώκονται μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας. Οι Αυτοκράτορες των Αψβούργων επικεντρώθηκαν στην ενοποίηση των δικών τους στην Αυστρία και αλλού.
Στην Πολιορκία της Βιέννης (1683) ο Στρατός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με επικεφαλής τον Πολωνό Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, νίκησε αποφασιστικά έναν μεγάλο τουρκικό στρατό, σταματώντας προέλαση των Οθωμανών προς τη Δύση και οδήγησε μακροπρόθεσμα στον τελικό διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη. Ο στρατός αποτελείτο κατά το ένα τρίτο από δυνάμεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και κατά τα δύο τρίτα από δυνάμεις της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πρωσία και Αυστρία
Με την άνοδο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας οι Αψβούργοι εξαρτώνταν κυρίως από τα κληρονομικά εδάφη τους για να αντιμετωπίσουν την άνοδο της Πρωσίας, που κατείχε εδάφη εντός της Αυτοκρατορίας. Καθ' όλη τη διάρκεια του 18ου αιώνα οι Αψβούργοι ενεπλάκησαν σε διάφορες ευρωπαϊκές συγκρούσεις, όπως ο οι πόλεμοι της Ισπανικής (1701-1714), ο της Πολωνικής (1733-1735) και ο της Αυστριακής Διαδοχής (1740- 1748). Ο γερμανικός δυϊσμός μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας κυριάρχησε στην ιστορία της αυτοκρατορίας μετά το 1740.
Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης και οριστική διάλυση
Από το 1792 και μετά η επαναστατική Γαλλία βρισκόταν σε πόλεμο με διάφορα τμήματα της Αυτοκρατορίας κατά διαστήματα.
Η Γερμανική διαμεσολάβηση ήταν η σειρά μεσολαβήσεων και εκκοσμικεύσεων που συνέβησαν μεταξύ 1795 και 1814, κατά το τελευταίο διάστημα της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης και στη συνέχεια της Ναπολεόντειας Περιόδου. Η «διαμεσολάβηση» ήταν η διαδικασία προσάρτησης των εδαφών μιας αυτοκρατορικής κτήσης σε άλλη, αφήνοντας συχνά στον προσαρτημένο κάποια δικαιώματα. Για παράδειγμα οι κτήσεις των Αυτοκρατορικών Ιπποτών διαμεσολαβήθηκαν επίσημα το 1806, έχοντας de facto καταληφθεί από τα μεγάλα εδαφικά κράτη το 1803 με το λεγόμενο Rittersturm''. Η «εκκοσμίκευση» ήταν η κατάργηση της προσωρινής εξουσίας ενός εκκλησιαστικού ηγεμόνα όπως ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος και η προσάρτηση της εκκοσμικευμένης περιοχής σε μια κοσμική επικράτεια.
Η αυτοκρατορία διαλύθηκε στις 6 Αυγούστου 1806, όταν ο τελευταίος Αυτοκράτοράς της Φραγκίσκος Β' (από το 1804 Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α' της Αυστρίας) παραιτήθηκε από το θρόνο, μετά από μια στρατιωτική ήττα από τους Γάλλους υπό τον Ναπολέοντα στο Άουστερλιτς (βλ. Συνθήκη του Πρέσμπουργκ). Ο Ναπολέων αναδιοργάνωσε μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας στη Συνομοσπονδία του Ρήνου, δορυφόρο της Γαλλίας. Ο Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης του Φραγκίσκου επέζησε από την κατάρρευση της αυτοκρατορίας και συνέχισε να βασιλεύει ως Αυτοκράτορες της Αυστρίας και Βασιλείς της Ουγγαρίας μέχρι την τελική διάλυση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων το 1918 στον απόηχο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Ναπολεόντεια Συνομοσπονδία του Ρήνου αντικαταστάθηκε από μια νέα ένωση, τη Γερμανική Συνομοσπονδία το 1815, μετά το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων. Διήρκεσε μέχρι το 1866 όταν η Πρωσία ίδρυσε τη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία, πρόδρομο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας που ένωσε τις γερμανόφωνες περιοχές εκτός Αυστρίας και Ελβετίας υπό την Πρωσική ηγεσία το 1871. Αυτό το κράτος εξελίχθηκε στη σύγχρονη Γερμανία.
Τα μόνα πριγκιπικά κράτη μέλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που έχουν διατηρήσει το καθεστώς τους ως μοναρχιών μέχρι σήμερα είναι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου και το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν. Οι μόνες Ελεύθερες Αυτοκρατορικές Πόλεις που εξακολουθούν να υπάρχουν ως κράτη εντός της Γερμανίας είναι το Αμβούργο και η Βρέμη. Όλα τα άλλα ιστορικά κράτη μέλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είτε διαλύθηκαν είτε έχουν υιοθετήσει δημοκρατικά συστήματα διακυβέρνησης.
Θεσμοί
Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ήταν ούτε συγκεντρωτικό κράτος ούτε έθνος κράτος. Αντίθετα ήταν χωρισμένη σε δεκάδες – τελικά εκατοντάδες – μεμονωμένες οντότητες που τις κυβερνούσαν βασιλιάδες, δούκες, κόμητες, επίσκοποι, ηγούμενους και άλλους ηγεμόνες, συλλογικά γνωστοί ως πρίγκιπες. Υπήρχαν επίσης κάποιες περιοχές που διοικούνταν απευθείας από τον Αυτοκράτορα.