cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανική Αυτοκρατορία
Εξωτερική πολιτική
Η εξωτερική πολιτική του Μπίσμαρκ μετά το 1871 ήταν συντηρητική και προσπάθησε να διατηρήσει την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη. Ο Βρετανός ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ καταλήγει ότι «παρέμεινε αδιαμφισβήτητος παγκόσμιος πρωταθλητής στο παιχνίδι του πολυμερούς διπλωματικού σκακιού για σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το 1871, [αφοσιωμένος] αποκλειστικά και επιτυχώς στη διατήρηση της ειρήνης μεταξύ των δυνάμεων». , απομακρυνόμενος από την τυχοδιωκτική εξωτερική πολιτική του για την Πρωσία, όπου ευνοούσε την ισχύ και την επέκταση, υπογραμμίζοντας αυτό λέγοντας «Τα μεγάλα ζητήματα της εποχής δεν ρυθμίζονται με ομιλίες και πλειοψηφίες - αυτό ήταν το σφάλμα του 1848-49 - αλλά δια σιδήρου και αίματος. " Ο πρωταρχικός προβληματισμός του Μπίσμαρκ ήταν ότι η Γαλλία θα σχεδίαζε εκδίκηση μετά την ήττα της στο Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Δεδομένου ότι οι Γάλλοι δεν είχαν τη δύναμη να νικήσουν τη Γερμανία μόνοι τους, επιδίωκαν συμμαχία με τη Ρωσία, που θα παγίδευε τη Γερμανία σε ένα πόλεμο μεταξύ των δύο (όπως θα συνέβαινε τελικά το 1914). Ο Μπίσμαρκ ήθελε να αποτρέψει αυτό με κάθε κόστος και να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με τους Ρώσους, σχηματίζοντας έτσι μια συμμαχία μαζί τους και με την Αυστροουγγαρία, τη Dreikaiserbund (Ένωση των Τριών Αυτοκρατόρων) το 1881. Η συμμαχία παγιώθηκε περαιτέρω με ξεχωριστό σύμφωνο μη επίθεσης με τη Ρωσία που ονομάστηκε Συνθήκη Αντασφάλισης και υπεγράφη το 1887. Την περίοδο αυτή αρκετοί στο Γερμανικό στρατό υποστήριζαν ένα προληπτικό πλήγμα εναντίον της Ρωσίας, αλλά ο Μπίσμαρκ γνώριζε ότι τέτοιες ιδέες ήταν τυχοδιωκτικές. Έγραψε κάποτε ότι «και οι πιο λαμπρές νίκες επί του Ρωσικού έθνους δεν θα μπορούσαν να κεφαλαιοποιηθούν εξαιτίας του κλίματος, της ερημικής ενδοχώρας του και της λιτότητάς του και της ανάγκης του να υπερασπιστεί μόνο ένα σύνορο» και επειδή θα εξέθεταν τη Γερμανία σε έναν άλλο εχθρικό και μνησίκακο γείτονα.
Ο Μπίσμαρκ και οι περισσότεροι από τους συγχρόνους του ήταν συντηρητικά σκεπτόμενοι και εστίασαν την προσοχή της εξωτερικής πολιτικής τους στα γειτονικά κράτη της Γερμανίας. Το 1914 το 60% των γερμανικών ξένων επενδύσεων βρισκόταν στην Ευρώπη, σε αντίθεση με το μόλις 5% των βρετανικών επενδύσεων. Τα περισσότερα χρήματα προορίζονταν για αναπτυσσόμενα έθνη όπως η Ρωσία που δεν διέθεταν κεφάλαια ή τεχνογνωσία για να εκβιομηχανιστούν από μόνα τους. Η κατασκευή του Σιδηροδρόμου της Βαγδάτης, που χρηματοδοτήθηκε από γερμανικές τράπεζες, σχεδιάστηκε για να συνδέσει τελικά τη Γερμανία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον Περσικό Κόλπο, αλλά επίσης συγκρούστηκε με τα βρετανικά και ρωσικά γεωπολιτικά συμφέροντα.
Πολλοί θεωρούν την εξωτερική πολιτική του Μπίσμαρκ ως ένα συνεκτικό σύστημα και εν μέρει υπεύθυνο για τη διατήρηση της σταθερότητας της Ευρώπης. Σημαδεύτηκε επίσης από την ανάγκη να εξισορροπεί τη λελογισμένη αποτρεπτική ισχύ και τη επιθυμία να απαλλαγεί από τους περιορισμούς της θέσης της ως μείζονος ευρωπαϊκής δύναμης. Δυστυχώς οι διάδοχοι του Μπίσμαρκ δεν ακολούθησαν την εξωτερική του πολιτική. Για παράδειγμα ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β, που απέλυσε τον καγκελάριο το 1890, άφησε τη συνθήκη με τη Ρωσία να ατονήσει υπέρ της συμμαχίας της Γερμανίας με την Αυστρία, γεγονός που τελικά οδήγησε στη δημιουργία ενός ισχυρότερου συνασπισμού μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας.
Αποικίες
Ο Μπίσμαρκ εξασφάλισε μια σειρά από γερμανικές αποικιακές κτήσεις τη δεκαετία του 1880 στην Αφρική και τον Ειρηνικό, αλλά ποτέ δεν θεωρούσε μια αποικιακή αυτοκρατορία στο εξωτερικό σημαντική, λόγω της έντονης αντίστασης στη γερμανική αποικιακή κυριαρχία από τους ντόπιους. Έτσι οι αποικίες της Γερμανίας δεν αναπτύχθηκαν σημαντικά. Ωστόσο συνήγειραν το ενδιαφέρον των θρησκευόμενων, που υποστήριζαν ένα εκτεταμένο δίκτυο ιεραποστόλων.
Οι Γερμανοί είχαν οραματιστεί τον αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό από το 1848. Ο Μπίσμαρκ ξεκίνησε τη διαδικασία και το 1884 απέκτησε τη Γερμανική Νέα Γουινέα
Οικονομία
Μέχρι το 1900 η ​​Γερμανία είχε γίνει η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη και η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτοπίζοντας από τη θέση αυτή το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι κύριοι οικονομικοί αντίπαλοι της Γερμανίας ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Καθ 'όλη την ύπαρξή της βίωσε οικονομική ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό με αιχμή τη βαριά βιομηχανία. Το 1871 είχε πληθυσμό 41 εκατομμυρίων κατοίκων, κυρίως αγροτικό, ενώ το 1913 αυτό είχε αυξηθεί σε κυρίως αστικό πληθυσμό 68 εκατομμυρίων.
Βιομηχανική ισχύς
Για 30 χρόνια η Γερμανία ανταγωνιζόταν τη Βρετανία για τη θέση της κορυφαίας βιομηχανικής δύναμης της Ευρώπης. Εκπρόσωπος της βιομηχανίας της Γερμανίας ήταν ο γίγαντας της χαλυβουργίας Κρουπ, του οποίου το πρώτο εργοστάσιο κατασκευάστηκε στο Έσσεν. Το 1902 το εργοστάσιο είχε γίνει από μόνο του "Μια μεγάλη πόλη με τους δικούς της δρόμους, τη δική της αστυνομική δύναμη, την πυροσβεστική υπηρεσία και τους κανόνες κυκλοφορίας. Υπάρχουν 150 χιλιόμετρα σιδηροδρόμων, 60 διαφορετικά εργοστασιακά κτίρια, 8500 μηχανοκίνητα εργαλεία και 140 χιλιόμετρα υπόγεια καλώδια και 46 εναέρια. "
Κάτω από το Bismarck, η Γερμανία ήταν παγκόσμιος πρωτοπόρος στην οικοδόμηση του κράτους πρόνοιας. Οι γερμανοί εργαζόμενοι απολάμβαναν παροχές υγείας, ατυχήματος και μητρότητας, κυλικεία, αποδυτήρια και ένα εθνικό συνταξιοδοτικό σύστημα [36].
Σιδηρόδρομοι
Στερούμενοι αρχικά τεχνολογικής βάσης, οι Γερμανοί εισήγαγαν την τεχνολογία και τα υλικά από τη Βρετανία, αλλά γρήγορα έμαθαν τις δεξιότητες που απαιτούντο για τη λειτουργία και την επέκταση των σιδηροδρόμων. Σε πολλές πόλεις οι νέοι σιδηροδρομικοί σταθμοί αποτελούσαν κέντρα τεχνολογικής ενημέρωσης και κατάρτισης, έτσι ώστε το 1850 η Γερμανία να είναι αυτάρκης για την κατασκευή σιδηροδρόμων και οι σιδηροδρομικές μεταφορές αποτελούσαν σημαντική ώθηση για την ανάπτυξη της νέας βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα. Ωστόσο η ενοποίηση της Γερμανίας το 1870 ενεργοποίησε την ολοκλήρωση, την εθνικοποίηση με κρατικές επιχειρήσεις και την περαιτέρω ταχεία ανάπτυξη. Σε αντίθεση με την κατάσταση στη Γαλλία στόχος ήταν η υποστήριξη της εκβιομηχάνισης και έτσι το πυκνό δίκτυο διέσχιζε το Ρουρ και άλλες βιομηχανικές περιοχές και παρείχε επαρκείς συνδέσεις με τα μεγάλα λιμάνια του Αμβούργου και της Βρέμης. Το 1880 η Γερμανία είχε 9.400 ατμομηχανές που μετέφεραν 43.000 επιβάτες και 30.000 τόνους εμπορευμάτων, ξεπερνώντας τη Γαλλία. Το συνολικό μήκος των γερμανικών σιδηροδρομικών γραμμών επεκτάθηκε από 21.000 χιλιόμετρα το 1871 σε 63.000 το 1913, αποτελώντας το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο στον κόσμο μετά από εκείνο των Ηνωμένων Πολιτειών, ξεπερνώντας τα 32.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικού δικτύου της Βρετανίας τον ίδιο χρόνο.
Βιομηχανία
Η εκβιομηχάνιση προχώρησε δυναμικά στη Γερμανία και οι Γερμανοί βιομήχανοι άρχισαν να εκτοπίζουν τις βρετανικές εισαγωγές από τις εγχώριες αγορές και να ανταγωνίζονται επίσης τη βρετανική βιομηχανία στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Οι γερμανικές βιομηχανίες κλωστοϋφαντουργίας και μετάλλων ξεπέρασαν το 1870 εκείνες της Βρετανίας σε οργάνωση και την τεχνική αποτελεσματικότητα, αντικαθιστώντας τους βρετανούς κατασκευαστές στην εγχώρια αγορά. Η Γερμανία έγινε η κυρίαρχη οικονομική δύναμη στην ήπειρο και ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγικό έθνος μετά τη Βρετανία.
Η τεχνολογική πρόοδος κατά τη διάρκεια της εκβιομηχάνισης της Γερμανίας έγινε σε τέσσερα κύματα: το κύμα των σιδηροδρόμων (1877-1886), το κύμα της βαφής (1887-1896), το κύμα των χημικών (1897-1902) και το κύμα των ηλεκτρικών μηχανών (1903-1918). Δεδομένου ότι η Γερμανία εκβιομηχανίστηκε μετά τη Βρετανία ήταν σε θέση να κατασκευάζει τα εργοστάσιά της με πρότυπο αυτά της Βρετανίας, κάνοντας έτσι πιο αποτελεσματική χρήση του κεφαλαίου της στο άλμα της στην τεχνολογία. Η Γερμανία επένδυσε πιο έντονα από τους Βρετανούς στην έρευνα, ειδικά στη χημεία, στους κινητήρες και στην ηλεκτρική ενέργεια. Η κυριαρχία της Γερμανίας στη φυσική και τη χημεία ήταν τέτοια ώστε το ένα τρίτο όλων των βραβείων Νόμπελ πήγαν σε Γερμανούς εφευρέτες και ερευνητές.
Το 1900 η γερμανική χημική βιομηχανία είχε κυριαρχήσει στην παγκόσμια αγορά συνθετικών βαφών. Οι τρεις μεγάλες επιχειρήσεις BASF, Bayer και Hoechst παρήγαγαν αρκετές εκατοντάδες διαφορετικές βαφές, μαζί με πέντε μικρότερες. Το 1913 αυτές οι οκτώ επιχειρήσεις παρήγαγαν σχεδόν το 90% της παγκόσμιας προσφοράς χρωστικών ουσιών και πωλούσαν περίπου το 80% της παραγωγής τους στο εξωτερικό. Οι τρεις μεγάλες επιχειρήσεις είχαν επίσης ενσωματωθεί στην παραγωγή βασικών πρώτων υλών και άρχισαν να επεκτείνονται σε άλλους τομείς της χημείας, όπως τα φαρμακευτικά προϊόντα, τα φωτογραφικά φιλμ, τα αγροχημικά και τα ηλεκτροχημικά. Η λήψη αποφάσεων σε ανώτατο επίπεδο ήταν στα χέρια επαγγελματιών μισθωτών διευθυντών, κάνοντας τον Τσάντλερ να αποκαλέσει τις γερμανικές εταιρίες χρωστικών ουσιών "τις πρώτες πραγματικά διυθυνόμενες από μάνατζερ βιομηχανικές επιχειρήσεις στον κόσμο". Υπήρχαν πολλά προϊόντα της έρευνας - όπως η φαρμακευτική βιομηχανία, που προέκυψε από την έρευνα στη χημεία.
Από την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) η γερμανική βιομηχανία στράφηκε στην πολεμική παραγωγή. Οι μεγαλύτερες απαιτήσεις αφορούσαν τον άνθρακα και το χάλυβα για την παραγωγή πυροβόλων και βομβών και τις χημικές ουσίες για τη σύνθεση υλικών που υπόκεινταν σε περιορισμούς εισαγωγής και για χημικά όπλα και πολεμικές προμήθειες.
Ολοκλήρωση
Η δημιουργία της αυτοκρατορίας υπό την ηγεσία της Πρωσίας ήταν μια νίκη της αρχής της Kleindeutschland (Μικρότερης Γερμανίας) επί της αρχής της Großdeutschland. Αυτό σήμαινε ότι η Αυστροουγγαρία, μια πολυεθνική αυτοκρατορία με σημαντικό γερμανόφωνο πληθυσμό, θα παρέμενε εκτός του γερμανικού εθνικού κράτους. Η πολιτική του Μπίσμαρκ ήταν να επιδιώξει μια διπλωματική λύση. Η ισχύουσα συμμαχία μεταξύ Γερμανίας και Αυστρίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην απόφαση της Γερμανίας να εισέλθει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914.
Ο Μπίσμαρκ ανακοίνωσε ότι δεν θα υπήρχαν πλέον εδαφικές επεκτάσεις της Γερμανίας στην Ευρώπη και η διπλωματία του μετά το 1871 επικεντρώθηκε στη σταθεροποίηση του ευρωπαϊκού συστήματος και στην αποτροπή κάθε πολέμου, κάτι που πέτυχε και μόνο μετά την απόλυσή του το 1890 οι διπλωματικές εντάσεις άρχισαν να αυξάνονται πάλι.
Κοινωνικά θέματα
Μετά την επίσημη ενοποίηση το 1871 ο Μπίσμαρκ αφιέρωσε μεγάλο μέρος της προσοχής του στην υπόθεση της εθνικής ενότητας. Αντιτάχτηκε στον συντηρητικό καθολικό ακτιβισμό και χειραφέτηση, ειδικά στις εξουσίες του Βατικανού υπό τον Πάπα Πίο Θ΄, και στο ριζοσπαστισμό της εργατικής τάξης, που εκπροσωπείτο από το αναδυόμενο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Κούλτουρκαμπφ
Η Πρωσία το 1871 περιλάμβανε 16.000.000 Προτεστάντες, τόσο Μεταρρυθμιστές όσο και Λουθηρανούς, και 8.000.000 Καθολικούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν γενικά απομονωμένοι στους δικούς τους θρησκευτικούς κόσμους, ζώντας σε αγροτικές περιοχές ή συνοικίες πόλεων που ήταν κατά κύριο λόγο της ίδιας θρησκείας και στέλνοντας τα παιδιά τους σε ξεχωριστά δημόσια σχολεία όπου διδάσκονταν τη θρησκεία τους. Υπήρχαν ελάχιστη αλληλεπίδραση ή διαθρησκευτικοί γάμοι. Γενικά οι Προτεστάντες είχαν υψηλότερη κοινωνική θέση και οι Καθολικοί ήταν πιο πιθανό να είναι αγρότες χωρικοί ή ανειδίκευτοι ή ημιειδικευμένοι βιομηχανικοί εργάτες. Το 1870 οι Καθολικοί σχημάτισαν το δικό τους πολιτικό κόμμα, το Κόμμα του Κέντρου, που υποστήριζε γενικά την ενοποίηση και τις περισσότερες πολιτικές του Μπίσμαρκ. Ωστόσο ο Μπίσμαρκ δυσπιστούσε προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία γενικότερα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ειδικότερα, ειδικά όταν το Κόμμα του Κέντρου έδειξε σημάδια ενίσχυσης μεταξύ διακριτών στοιχείων όπως οι Πολωνοί Καθολικοί στη Σιλεσία. Μια ισχυρή διανοητική δύναμη της εποχής ήταν ο αντικαθολικισμός, υπό την ηγεσία των φιλελεύθερων διανοουμένων, που αποτελούσαν ζωτικό κομμάτι του συνασπισμού του Μπίσμαρκ. Εβλεπαν την Καθολική Εκκλησία ως ισχυρή δύναμη αντίδρασης και αντινεωτερικότητας, ειδικά μετά τη διακήρυξη του παπικού αλάθητου το 1870 και τον εντεινόμενο έλεγχο του Βατικανού στους τοπικούς επισκόπους.
Το Κούλτουρκαμπφ που λάνσαρε ο Μπίσμαρκ το 1871-1880 επηρέασε την Πρωσία. Παρόλο που υπήρχαν παρόμοιες κινήσεις στη Βάδη και στην Έσση, η υπόλοιπη Γερμανία δεν επηρεάστηκε. Σύμφωνα με το νέο αυτοκρατορικό σύνταγμα, τα κρατίδια ήταν υπεύθυνα για τις θρησκευτικές και εκπαιδευτικές υποθέσεις και χρηματοδοτούσαν τα προτεσταντικά και καθολικά σχολεία. Τον Ιούλιο του 1871 ο Μπίσμαρκ κατάργησε το Καθολικό τμήμα του Πρωσικού Υπουργείου Εκκλησιαστικών και Εκπαιδευτικών Υποθέσεων, στερώντας τους Καθολικούς από τη φωνής του στο υψηλότερο επίπεδο. Το σύστημα της αυστηρής κυβερνητικής εποπτείας των σχολείων εφαρμόστηκε μόνο στις Καθολικές περιοχές αλλά όχι στα Προτεσταντικά σχολεία.
Πολύ σοβαρότεροι ήταν οι νόμοι του Μαϊου του 1873. Ενας από αυτούς έθεσε ως προϋπόθεση του διορισμού οποιουδήποτε ιερέα να έχει φοιτήσει σε Γερμανικό πανεπιστήμιο και όχι σε ιερατικές σχολές, όπου φοιτούσαν συνήθως οι Καθολικοί. Επιπλέον όλοι οι υποψήφιοι για το υπουργείο έπρεπε να περάσουν μια εξέταση στο γερμανικό πολιτισμό ενώπιον ενός κρατικού συμβουλίου, που απέρριπτε τους αδιάλλακτους καθολικούς. Μια άλλη διάταξη έδινε στην κυβέρνηση δικαίωμα βέτο για τις περισσότερες εκκλησιαστικές δραστηριότητες. Ένας δεύτερος νόμος κατάργησε τη δικαιοδοσία του Βατικανού για την Καθολική Εκκλησία στη Πρωσία, που μεταφέρθηκε σε κυβερνητικό φορέα ελεγχόμενο από Προτεστάντες.
Σχεδόν όλοι οι Γερμανοί επίσκοποι, κληρικοί και λαϊκοί απέρριψαν τη νομιμότητα των νέων νόμων και αψηφούσαν τις όλο και βαρύτερες κυρώσεις και φυλακίσεις που επέβαλε η κυβέρνηση του Μπίσμαρκ. Μέχρι το 1876 όλοι οι Πρώσοι επίσκοποι είχαν φυλακιστεί ή εξοριστεί και το ένα τρίτο των καθολικών ενοριών ήταν χωρίς ιερέα. Μπροστά στη συστηματική ανυπακοή η κυβέρνηση Μπίσμαρκ αύξησε τις ποινές και τις επιθέσεις της. Το 1875 όταν μια παπική εγκύκλιος κήρυξε άκυρη ολόκληρη την εκκλησιαστική νομοθεσία της Πρωσίας και απειλούσε να αφορίσει κάθε καθολικό που θα την υπάκουε. Δεν υπήρξε βία αλλά οι Καθολικοί κινητοποιήθηκαν, δημιούργησαν πολυάριθμες πολιτικές οργανώσεις, συγκέντρωσαν χρήματα για να πληρώσουν πρόστιμα και συσπειρώθηκαν πίσω από την εκκλησία και το Κόμμα του Κέντρου. Η «Παλαιοκαθολική Εκκλησία», που απέρριψε την Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού, προσέλκυσε μόνο μερικές χιλιάδες μέλη. Ο Μπίσμαρκ, ένας αφοσιωμένος θρησκόληπτος Προτεστάντης, συνειδητοποίησε ότι το Κούλτουρκάμπφ του στράφηκε εναντίον του, όταν τα κοσμικά και σοσιαλιστικά στοιχεία χρησιμοποίησαν την ευκαιρία να επιτεθούν συνολικά στη θρησκεία. Μακροπρόθεσμα το πιο σημαντικό αποτέλεσμα ήταν η κινητοποίηση των Καθολικών ψηφοφόρων και η επιμονή τους στην προστασία της θρησκευτικής τους ταυτότητας. Στις εκλογές του 1874 το Κόμμα του Κέντρου διπλασίασε τις ψήφους του, έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στο εθνικό κοινοβούλιο και παρέμεινε ισχυρή δύναμη για τα επόμενα 60 χρόνια, ώστε μετά το Μπίσμαρκ έγινε δύσκολο να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς την υποστήριξή του.
Κοινωνική μεταρρύθμιση
Ο Μπίσμαρκ συνέχισε μια παράδοση προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας στη Πρωσία και τη Σαξονία που είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1840. Τη δεκαετία του 1880 εισήγαγε τις συντάξεις γήρατος, την ασφάλιση έναντι ατυχημάτων, την ιατρική περίθαλψη και την ασφάλιση ανεργίας, που αποτέλεσαν τη βάση του σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας. Διαπίστωσε ότι αυτή η πολιτική ήταν πολύ ελκυστική, δεδομένου ότι συνέδεε τους εργαζόμενους με το κράτος και ταίριαζε επίσης πολύ καλά με τον αυταρχικό χαρακτήρα του. Τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης που δημιουργήθηκαν από το Μπίσμαρκ (υγειονομική περίθαλψη το 1883, ασφάλιση ατυχημάτων το 1884, ασφάλιση αναπηρίας και ασφάλιση γήρατος το 1889) τότε ήταν τα μεγαλύτερα στον κόσμο και, σε κάποιο βαθμό, υπάρχουν στη Γερμανία ακόμη και σήμερα.
Τα πατερναλιστικά προγράμματα του Μπίσμαρκ κέρδισαν την υποστήριξη της γερμανικής βιομηχανίας επειδή οι στόχοι της ήταν να κερδίσει την υποστήριξη των εργατικών τάξεων της Αυτοκρατορίας και να μειώσει την εκροή μεταναστών στην Αμερική, όπου οι μισθοί ήταν υψηλότεροι αλλά δεν υπήρχε η κοινωνική πρόνοια. . Ο Μπίσμαρκ κέρδισε περαιτέρω την υποστήριξη τόσο της βιομηχανίας όσο και των ειδικευμένων εργαζομένων με τις πολιτικές του των υψηλών τιμών, που προστάτευαν τα κέρδη και τους μισθούς από τον αμερικανικό ανταγωνισμό, αν και απομάκρυναν τους φιλελεύθερους διανοούμενους που ήθελαν το ελεύθερο εμπόριο.
Εκγερμανισμός
Ένα από τα αποτελέσματα των πολιτικών ενοποίησης ήταν η σταδιακά αυξανόμενη τάση να εξαλειφθεί η χρήση των μη γερμανικών γλωσσών στη δημόσια ζωή, στα σχολεία και στα ακαδημαϊκά ιδρύματα με σκοπό να πιέσουν τους μη γερμανικούς πληθυσμούς να εγκαταλείψουν την εθνική τους ταυτότητα, με το λεγόμενο "εκγερμανισμό". Αυτές οι πολιτικές είχαν συχνά το αντίθετο αποτέλεσμα με τόνωση της αντίστασης, συνήθως με τη μορφή της κατ 'οίκον εκπαίδευσης και της στενότερης ενότητας των μειονοτικών ομάδων, ιδιαίτερα τους Πολωνούς.
Οι πολιτικές εκγερμανισμoύ στρέφονταν κυρίως κατά της σημαντικής πολωνικής μειονότητας της αυτοκρατορίας, που είχε αποκτήσει η Πρωσία κατά τους διαμελισμούς της Πολωνίας. Οι Πολωνοί αντιμετωπίζονταν ως εθνοτική μειονότητα ακόμη και όταν αποτελούσαν την πλειοψηφία, όπως στην Επαρχία του Πόζεν, όπου επιβλήθηκε μια σειρά αντιπολωνικών μέτρων. Πολλοί αντιπολωνικοί νόμοι δεν είχαν μεγάλη επίδραση, ιδιαίτερα στην επαρχία του Πόζεν, όπου ο γερμανόφωνος πληθυσμός μειώθηκε από 42,8% το 1871 σε 38,1% το 1905, παρ' όλες τις προσπάθειες.
Αντισημιτισμός
Ο αντισημιτισμός ήταν ενδημικός στη Γερμανία την περίοδο αυτή. Πριν από την κατάργηση των γκέτο στη Γερμανία με διατάγματα του Ναπολέοντα είχε θρησκευτικό κίνητρο, αλλά από το 19ο αιώνα, ήταν στοιχείο του γερμανικού εθνικισμού. Οι τελευταίοι νομικοί φραγμοί για τους Εβραίους στην Πρωσία άρθηκαν τη δεκαετία του 1860 και μέσα σε 20 χρόνια υπερεκπροσωπούνταν στα μη χειρωνακτικά επαγγέλματα και σε μεγάλο μέρος της ακαδημαϊκής κοινότητας. Στη λαϊκή αντίληψη οι Εβραίοι έγιναν σύμβολο του καπιταλισμού και του πλούτου. Από την άλλη πλευρά το Σύνταγμα και το νομικό σύστημα προστάτευαν τα δικαιώματα των Εβραίων ως Γερμανών πολιτών. Δημιουργήθηκαν αντισημιτικά κόμματα, αλλά σύντομα κατέρρευσαν.
Νομοθεσία
Οι προσπάθειες του Μπίσμαρκ προώθησαν επίσης την εξομάλυνση των τεράστιων διαφορών μεταξύ των γερμανικών κρατών, που ήταν ανεξάρτητα στην εξέλιξή τους επί αιώνες, ειδικά ως προς τη νομοθεσία. Οι εντελώς διαφορετικές νομικές παραδόσεις και δικαστικά συστήματα δημιουργούσαν τεράστιες επιπλοκές, ειδικά για το εθνικό εμπόριο. Ενώ ένας κοινός κώδικας εμπορικών συναλλαγών είχε ήδη εισαχθεί από τη Συνομοσπονδία το 1861 (που προσαρμόστηκε για την αυτοκρατορία και, με μεγάλες τροποποιήσεις, εξακολουθεί να ισχύει σήμερα), υπήρχε ελάχιστη ομοιότητα μεταξύ των νόμων.
Το 1871 εισήχθη ένας κοινός Ποινικός Κώδικας (Reichsstrafgesetzbuch). Το 1877 θεσπίστηκαν κοινές δικαστικές διαδικασίες στο δικαστικό σύστημα (Gerichtsverfassungsgesetz), στις αστικές (Zivilprozessordnung) και στις ποινικές διαδικασίες (Strafprozessordnung). Το 1873 το σύνταγμα τροποποιήθηκε για να επιτρέψει στην Αυτοκρατορία να αντικαταστήσει τους διάφορους και σημαντικά διαφορετικούς Αστικούς Κώδικες των κρατιδίων (στο βαθμό που υπήρχαν. Για παράδειγμα τμήματα της Γερμανίας, που πριν είχαν καταληφθεί από τη Ναπολεόντεια Γαλλία είχαν υιοθετήσει το Γαλλικό Αστικό Κώδικα, ενώ στην Πρωσία εξακολουθούσε να ισχύει το Allgemeines Preußisches Landrecht του 1794). Το 1881 ιδρύθηκε μια πρώτη επιτροπή για την παραγωγή ενός κοινού Αστικού Κώδικα για όλη την Αυτοκρατορία, μια τεράστια προσπάθεια που παρήγαγε το Bürgerliches Gesetzbuch (BGB), πιθανώς ένα από τα πιο εντυπωσιακά νομικά έργα στον κόσμο. Τέθηκε τελικά σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1900. Όλες αυτές οι κωδικοποιήσεις, αν και με πολλές τροπολογίες, εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα.
Η νομοθεσία της Αυτοκρατορίας βασιζόταν σε δύο όργανα, το Bundesrat και το Reichstag (κοινοβούλιο). Υπήρχε καθολική ψηφοφορία των ανδρών για το Ράιχσταγκ, αλλά η νομοθεσία έπρεπε να εγκριθεί και τα δύο σώματα. Το Bundesrat περιλάμβανε εκπροσώπους των κρατιδίων.
Έτος των τριών αυτοκρατόρων
Στις 9 Μαρτίου 1888 ο Γουλιέλμος Α΄ πέθανε λίγο πριν από τα 91α γενέθλιά του, αφήνοντας το γιο του Φρειδερίκο Γ' ως νέο αυτοκράτορα. Ο Φρειδερίκος ήταν φιλελεύθερος και θαυμαστής του βρετανικού συντάγματος, ενώ οι σχέσεις του με τη Βρετανία ενισχύθηκαν περαιτέρω με το γάμο του με την Πριγκίπισσα Βικτόρια, το μεγαλύτερο παιδί της Βασίλισσας Βικτωρίας. Με την άνοδό του στο θρόνο πολλοί ελπίζουν ότι η βασιλεία του Φρειδερίκου θα οδηγούσε σε φιλελευθεροποίηση του Ράιχ και αύξηση της επιρροής του Κοινοβουλίου στην πολιτική διαδικασία. Η απόλυση του Ρόμπερτ φον Πούτκαμερ, του εξαιρετικά συντηρητικού Πρώσου Υπουργού Εσωτερικών, στις 8 Ιουνίου ήταν ένα σημάδι της αναμενόμενης κατεύθυνσης και ενός πλήγματος στη διοίκηση του Μπίσμαρκ.
Ωστόσο κατά την ενθρόνισή του, ο Φρειδερίκος είχε ήδη αναπτύξει ανίατο καρκίνο του λάρυγγα, που είχε διαγνωσθεί το 1887. Πέθανε την 99η ημέρα της διακυβέρνησής του στις 15 Ιουνίου 1888. Αυτοκράτορας έγινε ο γιος του Γουλιέλμος Β΄.
Η παραίτηση του Μπίσμαρκ
Ο Γουλιέλμος Β΄ ήθελε να επαναβεβαιώσει τα κυβερνητικά του προνόμια σε μια εποχή που άλλοι μονάρχες στην Ευρώπη μεταμορφώνονταν σε συνταγματικούς ανίσχυρους ηγεμόνες. Η απόφαση αυτή οδήγησε το φιλόδοξο Κάϊζερ σε σύγκρουση με το Μπίσμαρκ. Ο παλιός καγκελάριος ήλπιζε να καθοδηγήσει το Γουλιέλμο όπως είχε κάνει με τον παππού του, αλλά ο αυτοκράτορας ήθελε να γίνει κύριος του οίκου του και είχε πολλούς συκοφάντες που του έλεγαν ότι ο Φρειδερίκος ο Μέγας δεν θα ήταν μέγας με το Μπίσμαρκ πλάι του. Μια βασική διαφορά μεταξύ του Γουλιέλμου Β΄ και του Μπίσμαρκ ήταν οι προσεγγίσεις τους για την αντιμετώπιση των πολιτικών κρίσεων, ειδικά το 1889, όταν οι Γερμανοί ανθρακωρύχοι κατέβηκαν σε απεργία στην Άνω Σιλεσία. Ο Μπίσμαρκ ζήτησε να σταλεί ο Γερμανός στρατός για να συντρίψει την απεργία, αλλά ο Γουλιέλμος Β΄ απέρριψε αυτό το αυταρχικό μέτρο, απαντώντας «δεν θέλω να κηλιδώσω τη βασιλεία μου με το αίμα των υπηκόων μου». Αντί να συναινέσει στην καταστολή ο Γουλιέλμος έβαλε την κυβέρνηση να διαπραγματευτεί με μια αντιπροσωπεία των ανθρακωρύχων, που έθεσε τέλος στην απεργία χωρίς βία. Η πολυτάραχη σχέση έληξε το Μάρτιο του 1890, όταν ο Γουλιέλμος Β΄ και ο Μπίσμαρκ διαφώνησαν και ο καγκελάριος παραιτήθηκε λίγες μέρες αργότερα. Τα τελευταία χρόνια του Μπίσμαρκ η δύναμή του γλιστρούσε από τα χέρια του καθώς μεγάλωνε και γινόταν πιο ευερέθιστος, πιο αυταρχικός και λιγότερο συγκεντρωμένος.
Με την αναχώρηση του Μπίσμαρκ ο Γουλιέλμος Β΄ έγινε ο κυρίαρχος ηγέτης της Γερμανίας. Αντίθετα με τον παππού του, το Γουλιέλμο Α΄, που ήταν σε μεγάλο βαθμό ικανοποιημένος να αφήνει τις κυβερνητικές υποθέσεις στον καγκελάριο, ο Γουλιέλμος Β΄ ήθελε να είναι πλήρως ενημερωμένος και ενεργά εμπλεκόμενος στη λειτουργία της Γερμανίας, όχι διακοσμητικό πρόσωπο, αν και οι περισσότεροι Γερμανοί βρήκαν τους ισχυρισμούς του περί ελέω Θεού δικαιώματος αστείους. Ο Γουλιέλμος ανέθεσε στον πολιτικό Βάλτερ Ράτεναου να τον μυήσει στα οικονομικά και τη βιομηχανική και οικονομική πραγματικότητα στην Ευρώπη.
Όπως σημειώνει ο Χωλ (2004), η εξωτερική πολιτική του Μπίσμαρκ "ήταν υπερβολικά καταπραϋντική για τον απερίσκεπτο Kάιζερ". Ο Γουλιέλμος έγινε παγκοσμίως γνωστός για την επιθετική στάση του στην εξωτερική πολιτική και για τις στρατηγικές του αδυναμίες, που ώθησαν τη Γερμανική Αυτοκρατορία σε αυξανόμενη πολιτική απομόνωση και τελικά συνέβαλαν στην πρόκληση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εσωτερικές υποθέσεις
Υπό το Γουλιέλμο Β΄ η Γερμανία δεν είχε πλέον ισχυρούς καγκελάριους, όπως ο Μπίσμαρκ. Οι νέοι καγκελάριοι αντιμετώπισαν δυσκολίες στην επιτέλεση των ρόλων τους, και ιδίως του πρόσθετου ρόλου τους ως Πρωθυπουργού της Πρωσίας που τους ανατέθηκε με το Γερμανικό Σύνταγμα. Οι μεταρρυθμίσεις του Καγκελάριου Λέο φον Καπρίβι, που φιλελευθεροποίησαν το εμπόριο και έτσι μείωσαν την ανεργία, υποστηρίχθηκαν από τον Κάιζερ και τους περισσότερους Γερμανούς, εκτός από τους Πρώσους γαιοκτήμονες, που φοβούνταν απώλεια γης και εξουσίας και ξεκίνησαν διάφορες εκστρατείες κατά των μεταρρυθμίσεων.
Ενώ οι Πρώσοι αριστοκράτες αμφισβητούσαν τα αιτήματα ενός ενωμένου γερμανικού κράτους, τη δεκαετία του 1890 δημιουργήθηκαν αρκετές οργανώσεις για να αμφισβητήσουν τον αυταρχικό συντηρητικό πρωσικό μιλιταρισμό που επιβλήθηκε στη χώρα. Οι εκπαιδευτικοί, που ήταν αντίθετοι στα γερμανικά κρατικά σχολεία, που έδιναν έμφαση στη στρατιωτική εκπαίδευση, δημιούργησαν τα δικά τους ανεξάρτητε φιλελεύθερε σχολεία, που ενθάρρυναν την ατομικότητα και την ελευθερία. Ωστόσο σχεδόν όλα τα σχολεία της Αυτοκρατορικής Γερμανίας είχαν πολύ υψηλό επίπεδο και διατηρούσαν επαφή με τις σύγχρονες εξελίξεις στη γνώση.
Οι καλλιτέχνες άρχισαν πειραματική τέχνη σε αντίθεση με την υποστήριξη του Kάιζερ Γουλιέλμου για την παραδοσιακή τέχνη, που τους αντέτεινε ότι "η τέχνη που παραβαίνει τους νόμους και τα όρια που ορίζονται από εμένα δεν μπορεί πλέον να ονομαστεί τέχνη" Κυρίως χάρη στην επιρροή του Γουλιέλμου οι περισσότερες εκτυπώσεις στη Γερμανία χρησιμοποιούσαν τη γοτθική γραφή αντί της ρωμαϊκής, που χρησιμοποιείτο στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια νέα γενιά πολιτιστικών δημιουργών. Από τη δεκαετία του 1890 η πιο αποτελεσματική αντιπολίτευση στη μοναρχία προήλθε από το νεοσύστατο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD), του οποίου οι ριζοσπάστες υποστήριζαν το μαρξισμό. Η απειλή του SPD για τη γερμανική μοναρχία και τους βιομηχάνους έκανε το κράτος τόσο να πλήξει τους υποστηρικτές του κόμματος όσο και να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων για να μετριάσει τη δυσαρέσκεια. Οι μεγάλες βιομηχανίες της Γερμανίας παρείχαν σημαντικά προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και αρκετή φροντίδα στους υπαλλήλους τους, εφόσον δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως σοσιαλιστές ή μέλη συνδικαλιστικών ενώσεων. Οι μεγαλύτερες βιομηχανικές επιχειρήσεις παρείχαν συντάξεις, παροχές ασθένειας και ακόμη και στέγαση στους υπαλλήλους τους.
Έχοντας διδαχθεί από την αποτυχία του Κούλτουρκαμπφ του Μπίσμαρκ, ο Γουλιέλμος Β΄ διατήρησε καλές σχέσεις με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και επικεντρώθηκε στην αντιμετώπιση του σοσιαλισμού. Αυτή η πολιτική απέτυχε όταν οι Σοσιαλδημοκράτες κέρδισαν το ένα τρίτο των ψήφων στις εκλογές του 1912 για το Ράιχσταγκ και έγιναν το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη Γερμανία. Η κυβέρνηση παρέμεινε στα χέρια μιας σειράς συντηρητικών συνασπισμών υποστηριζόμενων από δεξιούς φιλελεύθερους ή καθολικούς κληρικούς και εξαρτιώνταν σε μεγάλο βαθμό από την εύνοια του Kάιζερ. Ο αυξανόμενος μιλιταρισμός κάτω υπό το Γουλιέλμο Β΄ έκανε πολλούς Γερμανούς να μεταναστεύσουν στις Η.Π.Α. και στις Βρετανικές αποικίες για να αποφύγουν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Κάιζερ μεταβίβαζε όλο και περισσότερο τις εξουσίες του στους ηγέτες της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης, ιδιαίτερα στο μελλοντικό Προέδρου της Γερμανίας, Στρατάρχη Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και το Generalquartiermeister Έριχ Λούντεντορφ. Το 1916 η Γερμανία ήταν στην πραγματικότητα μια στρατιωτική δικτατορία που διευθυνόταν από το Χίντενμπουργκ και το Λούντεντορφ, με τον Kάιζερ να περιορίζεται σε διακοσμητικό ρόλο.
Γερμανική αποικιακή αυτοκρατορία
Ο Γουλιέλμος Β΄ ήθελε η Γερμανία να έχει τη «θέση της στον ήλιο» όπως η Βρετανία, την οποία επιθυμούσε συνεχώς να μιμείται ή να ανταγωνίζεται. Με τους Γερμανούς εμπόρους να δραστηριοποιούνται ήδη παγκοσμίως, ενθάρρυνε αποικιακές επιδιώξεις στην Αφρική και τον Ειρηνικό ("νέος ιμπεριαλισμός"), προκαλώντας τον ανταγωνισμό της Γερμανικής Αυτοκρατορίας με τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις για την απόκτηση ανεκμετάλλευτων εδαφών. Με την ενθάρρυνση ή τουλάχιστον τη συναίνεση της Βρετανίας, που σε αυτό το στάδιο έβλεπε τη Γερμανία ως αντίβαρο στην παλιά της αντίπαλο Γαλλία, η Γερμανία απέκτησε τη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (σημερινή Ναμίμπια), το σημερινό Καμερούν, την Τογκολάνδη (σημερινό Τόγκο και τη Γερμανική Ανατολική Αφρική (σημερινά Ρουάντα, Μπουρούντι και η ηπειρωτική χώρα της σημερινής Τανζανίας). Στον Ειρηνικό αποκτήθηκαν νησιά μέσω αγορών και συνθηκών, καθώς και μιας μίσθωσης 99 ετών για την περιοχή Κιαουτσού στη βορειοανατολική Κίνα. Αλλά από αυτές τις γερμανικές αποικίες μόνο η Τογκολάνδη και η Γερμανική Σαμόα (μετά το 1908) έγιναν αυτάρκεις και κερδοφόρες. Ολες οι άλλες χρειάζονταν επιδοτήσεις από το θησαυροφυλάκιο του Βερολίνου για την κατασκευή υποδομών, σχολικών συστημάτων, νοσοκομείων και άλλων ιδρυμάτων. Ο Μπίσμαρκ είχε αρχικά απορρίψει τις φιλοδοξίες για αποικίες με περιφρόνηση. Ευνοούσε μια ευρωκεντρική εξωτερική πολιτική, όπως δείχνει η σύναψη συνθηκών κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ως τελευταία στην αποικιοκρατία, η Γερμανία επανειλημμένα ήλθε σε σύγκρουση με τις καθιερωμένες αποικιακές δυνάμεις και επίσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που ήταν αντίθετες στις γερμανικές προσπάθειες αποικιοκρατικής επέκτασης τόσο στην Καραϊβική όσο και στον Ειρηνικό. Οι εξεγέρσεις ιθαγενών σε γερμανικά εδάφη τύχαιναν ευρείας κάλυψης σε άλλες χώρες, ειδικά στη Βρετανία. Οι παλαιότερες δυνάμεις είχαν ασχοληθεί με τέτοιες εξεγέρσεις δεκαετίες νωρίτερα, συχνά βίαια, και είχαν ήδη εξασφαλίσει το σταθερό έλεγχο των αποικιών τους. Η Εξέγερση των Μπόξερ στην Κίνα, που τελικά υποστηρίχθηκε από την Κινεζική κυβέρνηση, ξεκίνησε στην επαρχία Σαντόνγκ, εν μέρει επειδή η Γερμανία, ως αποικιστής στο Κιαουτσού, ήταν μια μη δοκιμασμένη δύναμη, δραστηριοποιημένη εκεί μόλις δύο χρόνια. Οκτώ δυτικά κράτη, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, αποβίβασαν μια κοινή δύναμη για να διασώσουν τους δυτικούς που είχαν συλληφθεί στην εξέγερση. Κατά την τελετή αναχώρησης του γερμανικού τμήματος ο Γουλιέλμος Β΄ τους παρότρυνε να συμπεριφερθούν όπως οι Ούννοι εισβολείς στην ηπειρωτική Ευρώπη - μια ατυχής παρατήρηση που αργότερα θα ανασυρόταν από Βρετανούς προπαγανδιστές για να εικονίσουν τους Γερμανούς ως βάρβαρους κατά τη διάρκεια του Α΄ και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε δύο περιπτώσεις μια γαλλογερμανική σύγκρουση για την τύχη του Μαρόκου φαινόταν αναπόφευκτη.
Με την απόκτηση της Νοτιοδυτικής Αφρικής οι Γερμανοί άποικοι ενθαρρύνθηκαν να καλλιεργήσουν τη γη που κατέχουν οι Χερέρο και οι Νάμα. Οι φυλετικές περιοχές των Χερέρο και των Νάμα χρησιμοποιήθηκαν για διάφορες μορφές εκμετάλλευσης (όπως είχαν κάνει νωρίτερα και οι Βρετανοί στη Ροδεσία), όπως γεωργία, κτηνοτροφία και εξόρυξη ορυκτών και διαμαντιών. Το 1904 οι Χερέρο και οι Νάμα εξεγέρθηκαν κατά των αποίκων στη Νοτιοδυτική Αφρική, σκοτώνοντας τις αγροτικές οικογένειες, τους εργάτες και τους υπηρέτες τους. Αντιδρώντας στις επιθέσεις, στάλθηκαν στρατεύματα για να καταπνίξουν την εξέγερση, που στη συνέχεια οδήγησε στη Γενοκτονία των Χερέρο και των Νάμα. Συνολικά περίπου 65.000 Χερού (80% του συνολικού πληθυσμού τους) και 10.000 Νάμα (50% του συνολικού πληθυσμού τους) έχασαν τη ζωή τους. Ο διοικητής της κατασταλτικής επιχείρησης, στρατηγός Λόταρ φον ΤρόταL, τελικά αποστρατεύθηκε και τιμωρήθηκε για την υπέρβαση των διαταγών και τις αγριότητες που διέπραξε. Αυτά τα περιστατικά αναφέρονται μερικές φορές ως "η πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα" και καταδικάστηκαν επίσημα από τα Ηνωμένα Έθνη το 1985. Το 2004 ακολούθησε επίσημη συγγνώμη από υπουργό της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Μέση Ανατολή
Ο Μπίσμαρκ και ο Γουλιέλμος Β΄ μετά από αυτόν αναζητούσαν στενότερους οικονομικούς δεσμούς με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπό το Γουλιέλμο Β΄, με την οικονομική στήριξη της Deutsche Bank, το 1900 ξεκίνησε ο Σιδηρόδρομος της Βαγδάτης, αν και μέχρι το 1914 απείχε ακόμη 500 χιλιόμετρα από τον τελικό προορισμό του. Σε μια συνάντησή του με το Γουλιέλμο το 1899 Σέσιλ Ρόουντς είχε προσπαθήσει "να πείσει τον Kάιζερ ότι το μέλλον της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στο εξωτερικό βρίσκεται στη Μέση Ανατολή" και όχι στην Αφρική. Με μια μεγάλη Μεσανατολική αυτοκρατορία, η Γερμανία θα μπορούσε να επιτρέψει στη Βρετανία την απρόσκοπτη ολοκλήρωση του σιδηροδρόμου Κέιπ Τάουν-Κάιρο, που ο Ρόουντς ευνοούσε. Η Βρετανία υποστήριξε αρχικά το Σιδηρόδρομο της Βαγδάτης. αλλά από το 1911 οι Βρετανοί πολιτικοί άρχισαν να φοβούνται ότι θα μπορούσε να επεκταθεί στη Βασόρα στον Περσικό Κόλπο, απειλώντας τη ναυτική υπεροχή της Βρετανίας στον Ινδικό Ωκεανό. Ως εκ τούτου ζήτησαν να σταματήσει η κατασκευή, στο οποίο η Γερμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμφώνησαν.
Ευρώπη
Ο Γουλιέλμος Β΄ και οι σύμβουλοί του διέπραξαν θανάσιμο διπλωματικό λάθος, όταν επέτρεψαν να ατονήσει η «Συνθήκης Αντασφάλισης» που είχε διαπραγματευθεί ο Μπίσμαρκ με την τσαρική Ρωσία. Η Γερμανία παρέμεινε χωρίς ισχυρό σύμμαχο πλην της Αυστροουγγαρίας και η υποστήριξή της στην προσάρτηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης το 1908 χειροτέρεψε περαιτέρω στις σχέσεις της με τη Ρωσία. Ο Γουλιέλμος έχασε την ευκαιρία να εξασφαλίσει συμμαχία με τη Βρετανία τη δεκαετία του 1890, όταν είχε εμπλακεί σε αποικιακούς ανταγωνισμούς με τη Γαλλία και αποξένωσε τους Βρετανούς πολιτικούς περαιτέρω υποστηρίζοντας ανοιχτά τους Μπόερς στον Πόλεμο της Νότιας Αφρικής και οικοδομώντας ναυτικό για να ανταγωνιστεί τη Βρετανία. Μέχρι το 1911 ο Γουλιέλμος είχε εγκαταλείψει εντελώς την προσεκτική ισορροπία δυνάμεων που είχε δημιουργήσει ο Μπίσμαρκ και η Βρετανία στράφηκε στη Γαλλία με την Αντάντ. Ο μοναδικός σύμμαχος της Γερμανίας εκτός από την Αυστρία ήταν το Βασίλειο της Ιταλίας, αλλά παρέμενε σύμμαχος μόνο pro forma (τυπικά). Όταν ήρθε ο πόλεμος η Ιταλία είδε περισσότερα οφέλη σε μια συμμαχία με τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, που στη μυστική Συνθήκη του Λονδίνου του 1915 της υποσχέθηκαν τις συνοριακές περιοχές της Αυστρίας, όπου οι Ιταλοί αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού, αλλά και αποικιακές παραχωρήσεις. Η Γερμανία απέκτησε ένα δεύτερο σύμμαχο το ίδιο έτος, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό της, αλλά μακροπρόθεσμα υποστηρίζοντας την οθωμανική πολεμική προσπάθεια απλώς και μόνο αποστερούσε γερμανικούς πόρους από τα κύρια μέτωπα.
Εναρξη
Μετά τη δολοφονία του Αρχιδούκα της Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου από το Σερβοβόσνιο Γκαβρίλο Πρίντσιπ ο Κάιζερ προσέφερε στον Αυτοκράτορα Φραγκίσκος Ιωσήφ πλήρη υποστήριξη στα σχέδια της Αυστροουγγαρίας για εισβολή στο Βασίλειο της Σερβίας, που η Αυστροουγγαρία κατηγόρησε για τη δολοφονία. Αυτή η άνευ όρων στήριξη της Αυστροουγγαρίας ονομάστηκε "λευκή επιταγή" από τους ιστορικούς, συμπεριλαμβανομένου του Γερμανικού Φριτς Φίσερ. Μια μεταγενέστερη ερμηνεία - για παράδειγμα στη Συνδιάσκεψη ειρήνης των Παρισίων - ήταν ότι αυτή η "λευκή επιταγή" αδειοδότησε την επιθετικότητα της Αυστροουγγαρίας ανεξάρτητα από τις διπλωματικές συνέπειες και έτσι η Γερμανία ανέλαβε την ευθύνη για την έναρξη του πολέμου ή τουλάχιστον την πρόκληση ευρύτερης σύγκρουσης.
Η Γερμανία ξεκίνησε τον πόλεμο με στόχο τον επικεφαλής αντίπαλό της, τη Γαλλία. Η Γερμανία έβλεπε τη Γαλλία ως τον κύριο κίνδυνο για την ίδια στην ευρωπαϊκή ήπειρο, καθώς μπορούσε να κινητοποιηθεί πολύ πιο γρήγορα από τη Ρωσία και συνόρευε με το βιομηχανικό πυρήνα της Γερμανίας στη Ρηνανία. Σε αντίθεση με τη Βρετανία και τη Ρωσία οι Γάλλοι μπήκαν στον πόλεμο κυρίως για να εκδικηθούν τη Γερμανία, ιδίως για την απώλεια της Αλσατίας-Λωρραίνης το 1871. Η γερμανική ανώτερη διοίκηση γνώριζε ότι η Γαλλία θα συγκέντρωνε τις δυνάμεις της για να εισβάλει στην Αλσατία-Λωρραίνη. Εκτός από το τελείως ανεπίσημο Septemberprogramm, οι Γερμανοί δεν ανέφεραν ποτέ σαφή κατάλογο των στόχων που επιζητούσαν από τον πόλεμο.
Δυτικό Μέτωπο
Η Γερμανία δεν ήθελε να διακινδυνεύσει μακροχρόνιες μάχες κατά μήκος των γαλλογερμανικών συνόρων και υιοθέτησε το Σχέδιο Σλίφεν, μια στρατιωτική στρατηγική που αποσκοπούσε να παραλύσει τη Γαλλία, διεισδύοντας στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, πετυχαίνοντας να περικυκλώσει και να συντρίψει τόσο το Παρίσι όσο και τις γαλλικές δυνάμεις κατά μήκος των γαλλογερμανικών συνόρων με μια γρήγορη νίκη. Μετά την ήττα της Γαλλίας η Γερμανία θα στρεφόταν να επιτεθεί στη Ρωσία. Το σχέδιο απαιτούσε την παραβίαση της επίσημης ουδετερότητας του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, που η Βρετανία είχε εγγυηθεί με συνθήκη. Ωστόσο οι Γερμανοί είχαν υπολογίσει ότι η Βρετανία θα έμπαινε στον πόλεμο, ανεξάρτητα από το εάν είχε επίσημη δικαιολογία για να το πράξει. Αρχικά η επίθεση ήταν επιτυχής: ο Γερμανικός Στρατός πέρασε από το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο και προέλασε προς το Παρίσι, στο γειτονικό Ποταμό Μάρνη. Ωστόσο η εξέλιξη των όπλων κατά τον περασμένο αιώνα ευνοούσε έντονα την άμυνα έναντι της επίθεσης, ιδίως χάρη στα πολυβόλα, έτσι ώστε να απαιτείται αναλογικά περισσότερη επιθετική δύναμη για την κατάληψη μιας αμυντικής θέσης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι γερμανικές επιθετικές γραμμές να συγκεντρώνονται για να τηρήσουν το χρονοδιάγραμμα της επίθεσης, ενώ παράλληλα οι γαλλικές γραμμές επεκτείνονταν. Επιπλέον κάποιες γερμανικές μονάδες που αρχικά είχαν δεσμευθεί εκεί μεταφέρθηκαν στο Ανατολικό Μέτωπο για να αντιδράσουν στη πολύ ταχύτερη του αναμενόμενου κινητοποίηση της Ρωσίας. Ο συνδυασμός αυτών έκανε το γερμανικό στρατό να βρεθεί μπροστά από το Παρίσι αντί πίσω του και να εκτεθεί στις εκτεταμένες γαλλικές γραμμές και σε επίθεση από στρατηγικές γαλλικές εφεδρείες που στάθμευαν στο Παρίσι. Με την επίθεσή τους ο Γαλλικός και ο Βρετανικός Στρατός πρόβαλαν ισχυρή αντίσταση για την υπεράσπιση του Παρισιού στην Πρώτη Μάχη του Μάρνη, με αποτέλεσμα ο Γερμανικός Στρατός να υποχωρήσει.
Την Πρώτη Μάχη του Μάρνη ακολούθησε μια μακροχρόνια ακινησία μεταξύ του Γερμανικού Στρατού και των Συμμάχων σε ένα πόλεμο χαρακωμάτων. Περαιτέρω γερμανικές προσπάθειες να διεισδύσουν βαθύτερα στη Γαλλία απέτυχαν στις δύο μάχες του Υπρ (1η και 2η) με τεράστιες απώλειες. Ο Γερμανός Αρχηγός του Επιτελείου Εριχ φον Φάλκενχαϊν αποφάσισε να εγκαταλείψει το Σχέδιο Σλίφεν και αντ' αυτού να επικεντρωθεί σε έναν πόλεμο τριβής κατά της Γαλλίας. Ο Φάλκενχαϊν στόχευσε την αρχαία πόλη του Βερντέν, επειδή ήταν μια από τις τελευταίες πόλεις που άντεξαν ενάντια στο Γερμανικό Στρατό το 1870 και γνώριζε ότι, ως θέμα εθνικής υπερηφάνειας, οι Γάλλοι θα έκαναν τα πάντα για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα καταληφθεί. Προδοκούσε ότι με σωστές τακτικέ, οι γαλλικές απώλειες θα ήταν μεγαλύτερες από αυτές των Γερμανών και ότι η συνεχιζόμενη γαλλική δέσμευση των στρατευμάτων στο Βερντέν θα «αφαίμασσε το Γαλλικό Στρατό» και στη συνέχεια θα επέτρεπε στο Γερμανικό Στρατό να καταλάβει εύκολα τη Γαλλία. Το 1916 άρχισε η Μάχη του Βερντέν, με τις γαλλικές θέσεις να πλήττονται από συνεχείς βομβαρδισμούς και επιθέσεις με δηλητηριώδη αέρια και να υφίστανται μεγάλες απώλειες από την επίθεση των συντριπτικά μεγάλων γερμανικών δυνάμεων. Ωστόσο η πρόβλεψη του Φάλκενχαϊν για μεγαλύτερη αναλογία γαλλικών απωλειών αποδείχθηκε λανθασμένη. Ο Φάλκενχαϊν αντικαταστάθηκε από τον Έριχ Λούντεντορφ και, χωρίς διαφαινόμενη επιτυχία, ο Γερμανικός Στρατός αποσύρθηκε από το Βερντέν το Δεκέμβριο του 1916 και η μάχη τελείωσε.
Ανατολικό Μέτωπο
Ενώ το Δυτικό Μέτωπο είχε αποτελματωθεί για το Γερμανικό Στρατό, το Ανατολικό Μέτωπο αποδείχθηκε τελικά μεγάλη επιτυχία. Παρά τις αρχικές αποτυχίες λόγω της απροσδόκητα ταχείας κινητοποίησης του ρωσικού στρατού, που είχε ως αποτέλεσμα τη ρωσική εισβολή στην Ανατολική Πρωσία και στην αυστριακή Γαλικία, ο ανεπαρκώς οργανωμένος και εφοδιασμένος Ρωσικός Στρατός υποχώρησε και έτσι ο Γερμανικός και ο Αυστροουγγρικός στρατός προέλαυναν σταθερά προς ανατολάς. Οι Γερμανοί επωφελούντο από την πολιτική αστάθεια στη Ρωσία και την επιθυμία του πληθυσμού να τερματίσει τον πόλεμο. Το 1917 η Γερμανική κυβέρνηση επέτρεψε στο Ρώσο κομμουνιστή Μπολσεβίκο ηγέτη της Ρωσίας Βλαντιμίρ Λένιν να ταξιδέψει μέσω της Γερμανίας από την Ελβετία στη Ρωσία. Η Γερμανία πίστευε ότι άν ο Λένιν μπορούσε να δημιουργήσει περαιτέρω πολιτική αναταραχή, η Ρωσία δεν θα ήταν πλέον σε θέση να συνεχίσει τον πόλεμό της με τη Γερμανία, επιτρέποντας στο Γερμανικό Στρατό να επικεντρωθεί στο Δυτικό Μέτωπο.
Το Μάρτιο του 1917 ο Τσάρος απομακρύνθηκε από το ρωσικό θρόνο και τον Νοέμβριο μια κυβέρνηση Μπολσεβίκων ήρθε στην εξουσία υπό την ηγεσία του Λένιν. Αντιμετωπίζοντας αντιπολίτευση αποφάσισε να τερματίσει τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Βουλγαρίας, προκειμένου να ανακατευθύνει την ενέργεια των Μπολσεβίκων στην εξάλειψη της εσωτερικής αντίδρασης. Το Μάρτιο του 1918, με τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ, η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων έδωσε στη Γερμανία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία τεράστιες εδαφικές και οικονομικές παραχωρήσεις με αντάλλαγμα τον τερματισμό του πολέμου στο Ανατολικό Μέτωπο. Όλες οι σημερινές Βαλτικές χώρες (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία) παραχωρήθηκαν στη Γερμανική κατοχική αρχή Ober Ost, μαζί με τη Λευκορωσία και την Ουκρανία. Έτσι η Γερμανία πέτυχε επιτέλους την επί μακρόν επιδιωκόμενη κυριαρχία της στη Mitteleuropa (Κεντρική Ευρώπη) και τώρα μπορούσε να επικεντρωθεί πλήρως στη νίκη της επί των συμμάχων στο Δυτικό Μέτωπο. Στην πράξη, όμως, οι δυνάμεις που χρειάζονταν για τη φρούρηση και τη διασφάλιση των νέων εδαφών εξαντλούσαν τη γερμανική πολεμική προσπάθεια.
Αποικίες
Η Γερμανία έχασε γρήγορα σχεδόν όλες τις αποικίες της. Ωστόσο στη Γερμανική Ανατολική Αφρική επιχειρήθηκε ένας εντυπωσιακός ανταρτοπόλεμος από τον εκεί ηγέτη του αποικιακού στρατού, Στρατηγό Πάουλ Εμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ. Χρησιμοποιώντας Γερμανούς και ιθαγενείς Ασκάρι, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ εξαπέλυσε πολλές επιδρομές ανταρτών εναντίον των Βρετανικών δυνάμεων στην Κένυα και τη Ροδεσία. Επίσης εισέβαλε στην Πορτογαλική Μοζαμβίκη για να αποκτήσει προμήθειες για τις δυνάμεις του και να στρατολογήσει περισσότερους Ασκάρι. Η δύναμή του δρούσε ακόμα και κατά το τέλος του πολέμου.
1918
Η νίκη επί της Ρωσίας το 1917 επέτρεψε στη Γερμανία να μεταφέρει εκατοντάδες χιλιάδες μάχιμα στρατεύματα από την Ανατολή στο Δυτικό Μέτωπο, χαρίζοντάς της αριθμητικό πλεονέκτημα έναντι των Συμμάχων. Με την επανεκπαίδευση των στρατιωτών στις νέες τακτικές των βομβαρδισμών, οι Γερμανοί προσδοκούσαν να ξεπαγώσουν το πεδίο της μάχης και να κερδίσουν μια αποφασιστική νίκη προτού ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών, που είχε εισέλθει τότε στον πόλεμο στο πλευρό της Βρετανίας και της Γαλλίας, επέμβει δυναμικά. Ωστόσο οι επανειληγμμένες γερμανικές επιθέσεις το φθινόπωρο του 1917 και την άνοιξη του 1918 απέτυχαν, καθώς οι Σύμμαχοι οπισθοχώρησαν και ανασυντάχθηκαν και οι Γερμανοί στερούνταν τις εφεδρείες που χρειάζονταν για να εδραιώσουν τα κέρδη τους. Εν τω μεταξύ οι στρατιώτες είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί από τη Ρωσική Επανάσταση και ήταν λιγότερο πρόθυμοι να συνεχίσουν να πολεμάνε. Η πολεμική προσπάθεια πυροδότησε πολιτική αναταραχή στη Γερμανία, ενώ τα στρατεύματα, που ήταν συνεχώς στον πόλεμο χωρίς διακοπή, είχαν εξαντληθεί και χάσει κάθε ελπίδα νίκης. Το καλοκαίρι του 1918, με τους Αμερικανούς να φτάνουν με ρυθμό 10.000 ημερησίως και τις γερμανικές εφεδρείες αναλωμένες, ήταν μόνο θέμα χρόνου πολλαπλές Συμμαχικές επιθέσεις να εξοντώσουν το Γερμανικό στρατό.
Εσωτερικό μέτωπο
Η έννοια του «συνολικού πολέμου» σήμαινε ότι οι πόροι έπρεπε να κατευθυνθούν προς τις ένοπλες δυνάμεις και, με τη διακοπή του γερμανικού εμπόριου από το ναυτικό αποκλεισμό των Συμμάχων, οι Γερμανοί πολίτες αναγκάστηκαν να ζουν σε όλο και χειρότερες συνθήκες. Αρχικά ελέγχονταν οι τιμές των αγαθών και στη συνέχεια παρέχονταν με το δελτίο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου περίπου 750.000 Γερμανοί πολίτες έχασαν τη ζωή τους από υποσιτισμό.
Προς το τέλος του πολέμου οι συνθήκες επιδεινώθηκαν γρήγορα στο εσωτερικό μέτωπο, με σοβαρές ελλείψεις τροφίμων σε όλες τις αστικές περιοχές. Αιτία ήταν η μεταφορά πολλών γεωργών και εργαζόμενων στον τομέα των τροφίμων στον στρατό, σε συνδυασμό με το υπερφορτωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο, την έλλειψη άνθρακα και το βρετανικό αποκλεισμό. Ο χειμώνας του 1916-1917 έμεινε γνωστός ως "χειμώνας των γογγυλιών", επειδή οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να επιβιώνουν με ένα λαχανικό που προοριζόταν συνήθως για τα ζώα, ως υποκατάστατο των πατατών και του κρέατος, που ήταν όλο και πιο σπάνια. Χιλιάδες κέντρα συσσιτίων άνοιξαν για να τροφοδοτήσουν τους πεινασμένους, που γκρινιάζουν ότι οι αγρότες κρατούσαν το φαγητό για τον εαυτό τους. Ακόμα και ο στρατός υποχρεώθηκε να μειώσει τα σιτηρέσια των στρατιωτών. Το ηθικό τόσο των αμάχων όσο και των στρατιωτών συνέχισε να καταρρέει.
Επανάσταση και τέλος
Πολλοί Γερμανοί ήθελαν να σταματήσουν τον πόλεμο και ολοένα και περισσότεροι άρχισαν να στρέφονται στην πολιτική αριστερά, όπως το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το πιο ριζοσπαστικό Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, που απαιτούσαν τον τερματισμό του πολέμου. Η είσοδος των ΗΠΑ στον πόλεμο τον Απρίλιο του 1917 άλλαξε την επί μακρόν ισορροπία δυνάμεων υπέρ των Συμμάχων.
Στα τέλη Οκτωβρίου του 1918, στο Κίελο, στη βόρεια Γερμανία, ξεκίνησε η Γερμανική Επανάσταση του 1918-1919. Οι μονάδες του Γερμανικού Ναυτικού αρνήθηκαν να αποπλεύσουν για μια τελευταία μεγάλης κλίμακας επιχείρηση σε έναν πόλεμο που θεωρούσαν χαμένο, ξεκινώντας την εξέγερση. Στις 3 Νοεμβρίου η εξέγερση εξαπλώθηκε σε άλλες πόλεις και κρατίδια της χώρας, σε πολλά από τα οποία ιδρύθηκαν συμβούλια εργατών και στρατιωτών. Εν τω μεταξύ ο Χίντενμπουργκ και οι ανώτεροι στρατηγοί έχασαν την εμπιστοσύνη τους στον Κάιζερ και στην κυβέρνησή του.
Η Βουλγαρία υπέγραψε την Ανακωχή της Θεσσαλονίκης στις 29 Σεπτεμβρίου 1918. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραψε την Ανακωχή του Μούδρου στις 30 Οκτωβρίου 1918. Μεταξύ 24 Οκτωβρίου και 3 Νοεμβρίου 1918 η Ιταλία νίκησε στη μάχη του Βιτόριο Βένετο την Αυστροουγγαρία, που αναγκάστηκε να υπογράψει την Ανακωχή της Βίλας Τζιούστι στις 3 Νοεμβρίου 1918. Έτσι το Νοέμβριο του 1918, με εσωτερική επανάσταση, τους Σύμμαχους να προελαύνουν προς τη Γερμανία στο Δυτικό Μέτωπο, την Αυστροουγγαρία να διαλύεται από τις πολλαπλές εθνοτικές εντάσεις, τους άλλους συμμάχους του εκτός πολέμου και την πίεση από τη γερμανική ανώτατη διοίκηση, ο Κάϊζερ και όλοι οι Γερμανοί ηγεμόνες παραιτήθηκαν. Στις 9 Νοεμβρίου ο σοσιαλδημοκράτης Φίλιπ Σάιντεμαν ανακήρυξε τη δημοκρατία. Η νέα κυβέρνηση υπό την ηγεσία των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών ζήτησε και έλαβε ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου. Τη διαδέχθηκε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Εκείνοι που αντιτάχθηκαν, συμπεριλαμβανομένων και δυσαρεστημένων βετεράνων, εντάχθηκαν σε ένα ποικίλο σύνολο παραστρατιωτικών και υπόγειων πολιτικών ομάδων όπως τα Φράικορπς, η Οργάνωση Κονσουλ και οι Κομμουνιστές.
Κληρονομιά
Η ήττα και τα επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών διαμόρφωσαν τη θετική μνήμη της Αυτοκρατορίας, ιδιαίτερα μεταξύ των Γερμανών που δεν εμπιστεύονταν και περιφρονούσαν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Οι συντηρητικοί, οι φιλελεύθεροι, οι σοσιαλιστές, οι εθνικιστές, οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες είχαν ο καθένας τη δική τους ερμηνεία, γεγονός που οδήγησε σε ένα διχαστικό πολιτικό και κοινωνικό κλίμα στη Γερμανία μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας.
Υπό το Μπίσμαρκ είχε επιτευχθεί επιτέλους ένα ενωμένο γερμανικό κράτος, αλλά παρέμεινε ένα κράτος πρωσοκρατούμενο και δεν περιλάμβανε τη γερμανική Αυστρία, όπως επιθυμούσαν οι Πανγερμανιστές εθνικιστές. Η επιρροή του πρωσικού μιλιταρισμού, οι αποικιακές προσπάθειες της Αυτοκρατορίας και η σθεναρή, ανταγωνιστική βιομηχανική της ισχύς προκαλούσαν όλα την αντιπάθειαα και το φθόνο των άλλων εθνών. Η Γερμανική Αυτοκρατορία έθεσε σε εφαρμογή μια σειρά προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, όπως το πρώτο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας της Ευρώπης και η ελευθερία του τύπου. Υπήρχε επίσης ένα σύγχρονο σύστημα για την εκλογή του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, του Ράιχσταγκ, στο οποίο κάθε ενήλικος άντρας είχε μία ψήφο. Αυτό επέτρεψε στους Σοσιαλιστές και στο Καθολικό Κόμμα του Κέντρου να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της αυτοκρατορίας παρά τη συνεχιζόμενη εχθρότητα των Πρώσων αριστοκρατών.