cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίτανος
Η ιστορία των ανασκαφών
Η ταύτιση της θέσης της Ιτάνου έγινε το 1891 από τον Ιταλό αρχαιολόγο Federico Halbherr, ενώ τα κτηριακά κατάλοιπα ερεύνησε λίγο αργότερα και ο συνάδελφός του Lucio Mariani. Οι πρώτες ανασκαφές έλαβαν χώρα το 1899 και το 1911 από την Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών, αν και, εκτός κάποιων επιγραφών, τα αποτελέσματά τους δεν δημοσιεύθηκαν. Το σύνολο των τότε γνωστών επιγραφών δημοσίευσε το 1942 η Margarita Guarducci ((IC III, IV 1-50). Το 1950 οι γαλλικές ανασκαφές επαναλαμβάνονται και οδηγούν στην αποκάλυψη μέρους του Βορείου Νεκροταφείου καθώς και κάποιων ρωμαϊκών-πρωτοβυζαντινών οικιών, ενώ δημοσιεύεται και κεραμική γεωμετρικής-αρχαϊκής εποχής που βρέθηκε σε διάφορα σημεία της αρχαίας πόλης. Από το 1994 μέχρι το 2005 πραγματοποιήθηκε ένα διεθνές ερευνητικό πρόγραμμα με τη συμμετοχή της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής, του Ινστιτούτου Μεσογειακών Ερευνών και άλλων διεθνών ερευνητικών και πανεπιστημιακών φορέων υπό την εποπτεία της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος εξετάστηκαν τα κτηριακά κατάλοιπα δυτικά της ανατολικής ακρόπολης, οι υπώρειες της δυτικής ακρόπολης, το Βόρειο Νεκροταφείο, οι οχυρωματικές κατασκευές, η «Βασιλικής Α» στην ανατολική ακρόπολη και, επιπλέον, έλαβε χώρα επιφανειακή έρευνα στην ευρύτερη επικράτεια της Ιτάνου. Ενώ τα αποτελέσματα των ανασκαφών αναμένουν την οριστική δημοσίευσή τους, από το 2011 οι αρχαιολόγοι Didier Viviers και Αθηνά Τσιγαρίδα ξεκίνησαν υπό την αιγίδα της Βελγικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών ένα νέο πρόγραμμα έρευνας και τεκμηρίωσης του Βορείου Νεκροταφείου.
Κατά το χρονικό διάστημα που προηγείται της έναρξης των πρόσφατων ερευνών, όπως και παράλληλα με αυτές, η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων προέβη σε επανειλημμένες περισυλλογές τόσο στον αρχαιολογικό χώρο όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Παράλληλα, με πιστώσεις της Αρχαιολογικής Εταιρείας μεταφέρθηκαν αρχαιότητες στο Μουσείο Αγίου Νικολάου. Συγκεκριμένα, το 1970 η τότε Επιμελήτρια Αρχαιοτήτων Αγγελική Λεμπέση μετέφερε επιτύμβια στήλη, ενώ το 1971 ο τότε Επιμελητής Κωστής Δαβάρας αρχιτεκτονικό μέλος, για τα οποία γίνεται παρακάτω λόγο. Αμφότερα παρουσιάστηκαν σύντομα στο Έργον και τα Πρακτικά, ενώ φωτογραφίες τους δίδονται στο Αρχαιολογικό Δελτίο των ετών 1971 και 1972 αντίστοιχα.
Η επιτύμβια στήλη και το Βόρειο Νεκροταφείο
Η επιτύμβια στήλη (Μουσείο Αγ. Νικολάου, αρ. ευρ. Μ 2310), η οποία μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση από τη Σητεία όπου βρισκόταν, βρέθηκε από χωρικό εντός της θάλασσας στην Ίτανο. Σώζεται ολόκληρη, είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο και έχει ύψος 0,78 μ., ενώ στο κάτω μέρος της φέρει γόμφο για στερέωση σε βάση (πρβλ. ΑΔ 26, 1971). Πρόκειται για ορθογώνια στήλη με παραστάδες που πλαισιώνουν το πεδίο της παράστασης και αετωματική επίστεψη, της οποίας το τύμπανο ορίζεται από οριζόντιο και επαέτια γείσα που φέρουν τρία ακρωτήρια. Το ανάγλυφο του πεδίου μεταξύ των παραστάδων απεικονίζει όρθιο θωρακοφόρο πολεμιστή, στραμμένο προς τα δεξιά, ο οποίος κρατά δόρυ στο δεξί χέρι, ενώ στηρίζει το αριστερό σε ασπίδα γαλατικού τύπου. Η Λεμπέση χρονολογεί το έργο στις τελευταίες δεκαετίες του 2ου αιώνα π. Χ. Στο ευσύνοπτο corpus των επιτύμβιων στηλών της Κρήτης, οι παραστάσεις πολεμιστών απαντώνται αρκετά συχνά μέχρι και τον 1ο αιώνα π. Χ., αν και κατά την αρχαιολόγο Katja Sporn, που μελετά το σχετικό υλικό, απεικονίσεις με θώρακα και περικεφαλαία –όπως στην περίπτωση της Ιτάνου– σπανίζουν. Σύμφωνα με την ίδια, το ακόμη αδημοσίευτο γλυπτό προέρχεται με βεβαιότητα από τοπικό εργαστήριο, πράγμα για το οποίο συνηγορεί και η πληροφορία της Λεμπέση ότι το μάρμαρο είναι εντόπιο.
Η στήλη προφανώς επέστεφε κάποιο τάφο στο Βόρειο Νεκροταφείο. Οι ανασκαφές του τελευταίου κατά τη δεκαετία του 1990 οδηγούν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για την κύρια νεκρόπολη της Ιτάνου. Αν και μέχρι στιγμής έχει ερευνηθεί μόνον ένα μικρό μέρος αυτής, γνωρίζουμε ότι βρισκόταν σε χρήση τουλάχιστον από την ύστερη γεωμετρική μέχρι την ύστερη ελληνιστική εποχή. Το ανασκαφέν τμήμα αποτελείται από δύο τομείς που τους χωρίζει δρόμος: α) Τον δυτικό, όπου έχει αποκαλυφθεί μεγάλο αρχαϊκό κτήριο, μέρος του οποίου φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε και κατά την κλασική εποχή για τελετουργικούς σκοπούς. β) Τον ανατολικό, όπου λάμβανε χώρα η πλειονότητα των ταφών και ήρθαν στο φως βαθμιδωτά ταφικά μνημεία που επιστέφονταν από στήλες. Τα τελευταία χρονολογούνται στα ύστερα κλασικά χρόνια, αλλά τον 3ο αιώνα ένα πυκνό δίκτυο ταφών γύρω από αυτά δημιουργεί ένα είδος ταφικών περιβόλων, οι οποίοι μαρτυρούν κάποιο οικογενειακό δεσμό. Αν και το νεκροταφείο καταστρέφεται κατά το 1ο μισό του 2ου αιώνα π. Χ., αναδιοργανώνεται και η ανέγερση βαθμιδωτών μνημείων με στήλες φαίνεται ότι συνεχίζεται και μετά την αποχώρηση των Λαγιδών. Είναι, επομένως, πιθανόν η στήλη του πολεμιστή να είχε ιδρυθεί, όπως δείχνει και ο γόμφος, σε ανάλογο μνημείο. Σχετικά με την ταυτότητα του νεκρού, λόγω της απουσίας επιγραφής, δεν μπορούν να διατυπωθούν παρά μόνον υποθέσεις. Βέβαιο είναι ότι η χρονολόγησή του στον όψιμο 2ο αιώνα αποσυνδέει το γλυπτό από την περίοδο της παρουσίας της αιγυπτιακής φρουράς στην Ίτανο, η οποία λήγει με το θάνατο του Πτολεμαίου Στ΄ Φιλομήτορος το 145 π. Χ. Κατά πόσον ο νεκρός ήταν απλός στρατιωτικός ή μέλος της τοπικής ιθύνουσας τάξης δεν μπορεί να απαντηθεί, ωστόσο η επιμελημένη μορφή του μνημείου και η σπανιότητα του εικονογραφικού θέματός του προκρίνουν το δεύτερο. Σε κάθε περίπτωση, κρίνοντας από τη λιτή μορφή και τα λιγοστά κτερίσματα των περισσότερων ταφών της ίδιας περιόδου, μνημεία αυτού του είδους θα πρέπει να ανεγείρονταν για σχετικά εύπορους πολίτες ή οικογένειες. Εξάλλου, ο Didier Viviers υποστήριξε πρόσφατα ότι με την αποχώρηση των Πτολεμαίων οι ταφές στην Ίτανο φανερώνουν, μετά από μακρά περίοδο δεκτικότητας στις εξωτερικές επιρροές, κάποια στροφή σε παραδοσιακότερες συλλογικές αξίες. Καθώς βασική συνισταμένη των τελευταίων στην Κρήτη αποτελούσε πάντοτε η απόδοση τιμής στην πολεμική αρετή, θα ήταν, επομένως, ορθό να ερμηνευθεί σε αυτό το πλαίσιο και η στήλη του πολεμιστή. Πάντως, η επιλογή επιτυμβίου μνημείου αυτού του τύπου, που δεν ήταν ευρέως διαδεδομένος στην Κρήτη, μαρτυρά ότι ο κοσμοπολιτισμός της προηγούμενης περιόδου δεν εγκαταλείφθηκε πλήρως.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης‎ Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Liverpool Arena
Το Liverpool Arena, γνωστό για λόγους χορηγίας ως M&S Bank Arena, και προηγουμένως Echo Arena, είναι μια κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων στο κέντρο της πόλης του Λίβερπουλ, στην Αγγλία. Ο χώρος φιλοξενεί ζωντανή μουσική, κωμικές παραστάσεις και αθλητικές εκδηλώσεις και αποτελεί μέρος της πανεπιστημιούπολης εκδηλώσεων του Λίβερπουλ ACC Liverpool - μια διασυνδεδεμένη αρένα, εκθεσιακό και συνεδριακό κέντρο. Ο χώρος εξυπηρετεί πληθυσμό 2,5 εκατομμυρίων κατοίκων της περιοχής και πάνω από 6,6 εκατομμύρια στη βορειοδυτική Αγγλία.
Αρχιτεκτονική και σχεδιασμός
Η αρένα σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες της Wilkinson Eyre και την Sport Concepts. Το M&S Bank Arena είναι ένας ευέλικτος χώρος που προσφέρει μια ποικιλία τυπικών και εξατομικευμένων διατάξεων. Η αρένα έχει 7.513 μόνιμες θέσεις γύρω από τις τρεις πλευρές ενός κεντρικού ορόφου κατάλληλου για τη φιλοξενία αθλητικών εκδηλώσεων σε εσωτερικούς χώρους. Η χωρητικότητα για συναυλίες στην τελική σκηνή και στο γύρο είναι 10.600 συμπεριλαμβανομένων των καθισμάτων στο πάτωμα. Με την ορθοστασία, η συνολική χωρητικότητα της αρένας αυξάνεται σε 11.000. Υπάρχουν πολλά εταιρικά κουτιά που βρίσκονται γύρω από τις πλευρές της αρένας.
Υπάρχουν έξι αποδυτήρια, πέντε αποδυτήρια ομάδων και δύο γραφεία προαγωγών εντός της αρένας. Οχήματα βάρους έως και 38 τόνων μπορούν να έχουν πρόσβαση στο υπόγειο της αρένας. Το συγκρότημα έχει βαθμολογία BREEAM "πολύ καλά".
Τον Σεπτέμβριο του 2015, τα εγκαίνια του αδελφού χώρου της αρένας, του Εκθεσιακού Κέντρου Λίβερπουλ οδήγησαν σε μια ευρύτερη προσφορά για μόνιμες συναυλίες και διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις. Αυτός ο χώρος διαθέτει το "Space by M&S Bank Arena", έναν ευέλικτο χώρο ψυχαγωγίας χωρητικότητας έως και 7.000 ατόμων.
Ιστορικό
Ο χώρος άνοιξε τις πόρτες του στις 12 Ιανουαρίου 2008 ως Echo Arena Liverpool, με την επίσημη τελετή έναρξης για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Η τελετή ξεκίνησε μια γιορτή που διαρκεί ένα χρόνο και σήμανε το αποκορύφωμα μιας δεκαετίας αναγέννησης στην πόλη. Στο σόου, που ονομάστηκε "Liverpool the Musical", συμμετείχαν 700 καλλιτέχνες και χρειάστηκαν 15.000 ώρες για να οργανωθεί. Από τότε που άνοιξε, η αρένα έχει προσελκύσει περισσότερους από 7 εκατομμύρια επισκέπτες σε περισσότερες από 3.800 εκδηλώσεις, καθώς και 1,6£ δισεκατομμύρια σε οικονομικό όφελος για την Περιφέρεια της πόλης του Λίβερπουλ.
Πυρκαγιά σε πάρκινγκ το 2017
Το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου 2017, ξέσπασε φωτιά σε παρακείμενο πολυώροφο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων και ως αποτέλεσμα, η Διεθνής Έκθεση αλόγων του Λίβερπουλ, που λάμβανε χώρα στην αρένα, χρειάστηκε να ακυρωθεί. Περίπου 80 άλογα εκκενώθηκαν με ασφάλεια από τον προσωρινό στάβλο που χτίστηκε στο επίπεδο του ισογείου του χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων και κρατήθηκαν στον όροφο της αρένας και στη γη γύρω από το κτίριο. Η φωτιά συνεχίστηκε μέχρι τις μικρές ώρες της 1ης Ιανουαρίου 2018. Η κατασκευή έπρεπε να κατεδαφιστεί αργότερα και τα αυτοκίνητα απομακρύνθηκαν. Ουσιαστικά και τα 1.400 αυτοκίνητα που υπήρχαν εκεί καταστράφηκαν, αλλά δεν αναφέρθηκε σοβαρή ζημιά σε ανθρώπους ή άλογα. Ο χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων αντικαταστάθηκε το 2019.
Θάνατος του Έρικ Μπρίστοου
Στις 5 Απριλίου 2018, αφού παρευρέθηκε σε μια εκδήλωση με βελάκια της Premier League, ο θρύλος των βελών, Έρικ Μπρίστοου, κατέρρευσε μπροστά από το γήπεδο λόγω καρδιακής προσβολής και αργότερα πέθανε.
Ψυχαγωγία
Στις 7 Οκτωβρίου 2022, το BBC και η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ανακοίνωσαν ότι ο χώρος θα φιλοξενήσει τον για λογαριασμό των νικητών του, την Ουκρανία, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της φιλοξενίας του διαγωνισμού λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια, που προκλήθηκε από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022. Ο διαγωνισμός θα αποτελείται από δύο ημιτελικούς στις 9 και 11 Μαΐου 2023 και έναν τελικό στις 13 Μαΐου 2023. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στο Λίβερπουλ, και θα είναι επίσης η ένατη φορά που το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξενεί τον διαγωνισμό με ρεκόρ, αφού το είχε κάνει τελευταία φορά στο Μπέρμιγχαμ το.
Αθλητισμός
Τον Νοέμβριο του 2021, η αρένα προοριζόταν ως ο χώρος διεξαγωγής του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ράγκμπι με αναπηρικό αμαξίδιο το 2021, αλλά αναβλήθηκε κατά ένα χρόνο λόγω της πανδημίας του COVID-19. Η αναβολή έκανε την αρένα μη διαθέσιμη και ο τελικός αγώνας μεταφέρθηκε στο Manchester Central Convention Complex.
Συγκοινωνιακές συνδέσεις
Η απευθείας δημόσια συγκοινωνία προς το M&S Bank Arena γίνεται με λεωφορείο. Ο σιδηροδρομικός σταθμός James Street βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια και εξυπηρετείται από τη γραμμή Merseyrail Wirral Line. Ο σταθμός απέχει δύο στάσεις από τον κεντρικό σταθμό Liverpool Lime Street.
Η αρένα βρίσκεται απέναντι από την πύλη της πλέον εγκαταλειμμένης σήραγγας Wapping που εκτείνεται από το Edge Hill στα ανατολικά της πόλης. Υπήρξαν κλήσεις για επαναχρησιμοποίηση των 1,26 μιλίων (2,03 km) σήραγγας με σταθμό που εξυπηρετεί την αρένα και άμεσες αποβάθρες στη θέση του κατεδαφισμένου σταθμού Park Lane που βρισκόταν στο τέλος της σήραγγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αγγλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγγλία Κατηγορία:Εκθεσιακοί χώροι Κατηγορία:Λίβερπουλ
Σουσίλ Κοϊράλα
Ο Σουσίλ Κοϊράλα (νεπαλέζικα: सुशील कोइराला, 12 Αυγούστου 1939 – 9 Φεβρουαρίου 2016) ήταν ο Πρωθυπουργός του Νεπάλ από τις 11 Φεβρουαρίου 2014 έως τις 10 Οκτωβρίου 2015. Ήταν επίσης πρόεδρος του πολιτικού κόμματος "Νεπαλέζικο Κογκρέσο" από το 2010 έως το 2016.
Ο Κοϊράλα εξελέγη ως Πρωθυπουργός του Νεπάλ από το κοινοβούλιο στις 9 Φεβρουαρίου 2014. Ο Κοϊράλα εντάχθηκε στο Νεπαλέζικο Κογκρέσο το 1952 και υπηρέτησε σε διάφορα αξιώματα πριν αναλάβει πρόεδρος το 2010.
Προσωπική ζωή
Ο Σουσίλ Κοϊράλα είναι γιος των Μποντ Πρασάντ Κοϊράλα και Κουμινίντι Κοϊράλα. Γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1939 στο Μπιρατναγκάρ, την 2η μεγαλύτερη πόλη του Νεπάλ. Ο Κοϊράλα ήταν άγαμος και είναι γνωστό ότι περνούσε μια απλή ζωή. Είναι μέλος της οικογένειας πολιτικών Κοϊράλα. Ήταν ξάδελφος των πρώην πρωθυπουργών Ματρίκα Πρασάντ Κοϊράλα, Γκιρίτζα Πρασάντ Κοϊράλα και Μπίσβεσβαρ Πρασάντ Κοϊράλα.
Ήταν μακροχρόνιος καπνιστής. Διαγνώστηκε με καρκίνο της γλώσσας το 2006 και καρκίνο του πνεύμονα τον Ιούνιο του 2014. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 2016, στις 12:50 π.μ. από πνευμονία στη Κατμαντού,, σε ηλικία 76 ετών. Ήταν γνωστώς και ως Σουσίλ ντα. Λέγεται ότι ο Κοϊράλα είχε πτυχίο από ένα κολέγιο της Ινδίας, αν και ο ίδιος το θεωρούσε ως άτυπη εκπαίδευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Νεπάλ
Χέλγκα Νοβότνι
Η Χέλγκα Νοβότνι (Helga Nowotny, γενν. 1937) είναι επίτιμη καθηγήτρια στην κοινωνιολογία της επιστήμης, στο ETH Ζυρίχης. Κατέχει πολυάριθμες ηγετικές θέσεις σε ακαδημαϊκά ιδρύματα και δημόσια συμβούλια και έχει συγγράψει πολλές δημοσιεύσεις κοινωνικών μελετών της τεχνολογίας και επιστήμης. Ήταν πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας από το 2010 μέχρι το 2014.
Πρώτα χρόνια
Η Νοβότνι μεγάλωσε στη Βιέννη της Αυστρίας, κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Σε συνεντεύξεις, ανέφερε ότι θυμάται ότι η πρώτη φορά που ήθελε να γίνει επιστήμονας ήταν σε ηλικία 8 ετών, όταν στάλθηκε στο Φόραρλμπεργκ, τη δυτικότερη επαρχία της Αυστρίας, όπου σύντομα έμαθε την τοπική διάλεκτο.
Η Νοβότνι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, από όπου παρέλαβε το διδακτορικό στη νομολογία το 1959. Αφότου ολοκλήρωσε το πτυχίο της, η αίτησή της για βοηθός καθηγήτρια απορρίφθηκε από το Τμήμα Εγκληματολογίας επειδή ήταν γυναίκα. Συμφώνησε με τον καθηγητή ότι αν βρεθεί κάποιος άντρας με περισσότερα προσόντα από εκείνη, θα μπορούσε να προσληφθεί εκείνος στη θέση. Τελικά, προσελήφθη η Νοβότνι. Εκεί άρχισε να ασχολείται με την κοινωνιολογία της επιστήμης. Το 1965, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη με τον σύζυγό της, όπου εγγράφηκε στο διδακτορικό πρόγραμμα κοινωνιολογίας. Εκεί, συνάντησε τον Πωλ Λάρζαρσφελντ και τον Ρόμπερτ Μέρτον, οι οποίοι την καθοδήγησαν στην εκπαίδευσή της.
Το 1969, η Νοβότνι απέκτησε το διδακτορικό της στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, όπου ολοκλήρωσε τη διατριβή της στη μακροκοινωνιολογία και τη μεθοδολογία της. Επέστρεψε στη Βιέννη για να εργαστεί ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Ινστιτούτο για Προχωρημένες Μελέτες.
Έρευνα και δημοσιεύσεις
Η εργασία της Νοβότνι στις δεκαετίας του 1970 και 1980 περιλαμβάνει αντικείμενα μελέτης όπως οι επιστημονικές αντιθέσεις και τους κινδύνους της τεχνολογίας, τον κοινωνικό χρόνο, την αντιμετώπιση της αβεβαιότητας, την αυτοοργάνωση της επιστήμης και τις σχέσεις των φύλων στην επιστήμη, γράφοντας σημαντικές μονογραφίες, έγγραψε και επιμελήθηκε βιβλία και πολυάριθμα άρθρα. Το 1989, δημοσίευσε το βιβλίο Eigenzeit, το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Ανάμεσα στο 1992 και το 1995, η Χέλγκα Νοβότνι ήταν πρόεδρος της διεθνούς κοινότητας για τη μελέτη του χρόνου. Από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα επικέντρωσε την ερευνητική της δραστηριότητας στις κοινωνικές μελέτες της επιστήμης και τεχνολογίας. Διεξήγαγε εμπειρική μελέτη στην ανακάλυψη της υπεραγωγιμότητας και τον αντίκτυπό της στην ερευνητική πολιτική και στην μεταλλασσόμενη σχέση επιστήμης και κοινωνίας.
Ερευνητική πολιτική
thumb|200px|left|Η Νοβότνι το 2015 Πέρα από τις ερευνητικές και διδακτικές δραστηριότητές της, σε πολλά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρο στην Ευρώπη, η Νοβότνι ασχολήθηκε εκτεταμένα με την ερευνητική πολιτική. Από το 1985-1992 ήταν πρόεδρος της στην επιτροπή κοινωνικών επιστημών στο Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επιστημών. Ήταν πρόεδρος και μέλος της επιστημονικές συμβουλευτικής επιτροπής πολυάριθμων ερευνητικών ινστιτούτων και επιτροπές σχετικές με την ερευνητική πολιτική σε όλη την Ευρώπη. Από το 2001 μέχρι το 2006, ήταν πρόεδρος της EURAB (Ευρωπαϊκή Επιτροπή Έρευνας).
Η Νοβότνι ήταν ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας, το οποίο δημιουργήθηκε ώστε να χρηματοδοτεί έρευνα στην ευρωπαϊκή ένωση με μοναδικό κριτήριο την επιστημονική αριστεία και πανευρωπαϊκό διαγωνισμό. Χρημάτισε αντιπρόεδρος και τον Φεβρουαρίου 2010, η Νοβότνι εξελέγη ομόφωνα πρόεδρος του Συμβουλίου μετά την παραίτηση του πρώτου προέδρου, Φώτη Καφάτου. Ως πρόεδρος του συμβουλίου, προώθησε την αύξηση της χρηματοδότησης σε όλη την Ευρώπη, και συμβούλευσε τα νέα μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης να αυξήσουν τη χρηματοδότηση των δικών τους ερευνητικών προγραμμάτων τους για να αποφευχθεί η «διαρροή εγκεφάλων». Παρέμεινε στη θέση μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013.
Το 2014, διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλευτικού Αυστριακού Φόρουμ, το οποίο συμβουλεύει το Αυστριακό Υπουργείο Επιστημών και Έρευνας στη διεπαφή της ευρωπαϊκής και εθνικής ερευνητικής πολιτικής.
Ακαδημαϊκές θέσεις
Το 1981-1982 και το 2003-2004, η Νοβότνι ήταν Μέλος του Ινστιτούτου για Προχωρημένες Μελέτες του Βερολίνου και το 1992-1999 μόνιμο μέλος του Κολλεγίου Βουδαπέστης/Ινστιτούτου για Προχωρημένες Μελέτες. Πριν μετακινηθεί στο ΕΤΗ Ζυρίχης, ήταν καθηγήτρια και επικεφαλής του νεοϊδρυθέντος ινστιτούτου για τη θεωρία και τις κοινωνικές μελέτες της επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Από το 1998, η Νοβότνι ήταν διευθύντρια του Collegium Helveticum στο ETH Ζυρίχης. Από το 2008 μέχρι το 2014, η Νοβότνι ήταν μέλος της επιτροπής Holberg, η οποία απονέμει τα βραβεία Holberg σε μελετητές οι οποίοι έχουν εξέχουσες συνεισφορές στην έρευνα στις τέχνες και ανθρωπιστικές επιστήμες, τις κοινωνικές επιστήμες, τη νομολογία ή τη θεολογία.
Η Νοβότνι έχει διδάξει στο King's College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, το Πανεπιστήμιο του Μπίλεβελντ και το École des hautes études en sciences sociales στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αυστριακοί επιστήμονες Κατηγορία:Κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης
Θεόδωρος Βατάτζης
Ο Θεόδωρος (άκμασε μέσα 12ου αι.) από τη Δυναστεία των Βατάτζηδων ήταν μέλος της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας και στρατιωτικός διοικητής της Ρωμανίας κατά τις βασιλείες του Ιωάννη Β΄ και Μανουήλ Α΄ των Κομνηνών.
Βιογραφία
Ο Οίκος του ήταν εξέχων στην Αδριανούπολη της Θράκης για γενεές. Η οικογένεια ανήλθε στην πρώτη τάξη των ευγενών και έγινε προέχουσα στην πολιτική της Αυτοκρατορίας στο πρόσωπο του ίδιου του Θεοδώρου.
Ο Ιωάννης Β΄, που δεν εμπιστευόταν τους συγγενείς του, προώθησε μερικούς ικανούς άνδρες σε θέσεις εξουσίας· ένας από αυτούς ήταν και ο Θεόδωρος Βατάτζης. Αυτός νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη Β΄ και της Ειρήνης των Άρπαντ και έλαβε τον τίτλο σεβαστοϋπέρτατος.
Δεν έχουμε πληροφορίες για τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄. Το 1143 τον Αυτοκράτορα διαδέχθηκε ο γιος του Μανουήλ Α΄ και οι πηγές αναφέρουν, πως ο Θεόδωρος ήταν ανώτερος στρατηγός του συνόρου με την Ουγγαρία. Επέδραμε στην περιοχή γύρω από την πόλη Ζέμουν και απέκλεισε την πόλη, ώσπου αυτή παραδόθηκε στον ίδιο τον Μανουήλ Α΄. Το 1158 εξεγέρθηκαν οι Αρμένιοι της Κιλικίας και ο Αυτοκράτορας εκστράτευσε για να ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής. Εμπιστεύτηκε στον Θεόδωρο την κατάληψη της Ταρσού, της μεγαλύτερης πόλης στην περιοχή. Οι πολιορκούμενοι, νομίζοντας ότι είχε φθάσει ο Μανουήλ Α΄ με όλο τον στρατό του, πανικοβλήθηκαν και η πόλη έπεσε αμέσως στον Ρωμαϊκό στρατό. Όταν αυτό επετεύχθη, άνοιξε η οδός προς την Αντιόχεια, της οποίας ο έλεγχος ήταν ο απώτερος στόχος του Αυτοκράτορα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1131 την πορφυρογέννητη Ευδοκία Κομνηνή, κόρη του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Γκυστάβ Λε Μπον
Ο Σαρλ-Μαρί Γκυστάβ Λε Μπον (7 Μαΐου 1841 – 13 Δεκεμβρίου 1931) ήταν γάλλος ιατρός και συγγραφέας που ασχολήθηκε συστηματικά με την ανθρωπολογία, ψυχολογία, την κοινωνιολογία, και την αρχαιολογία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Nogent-le-Rotrou της Γαλλίας και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού αποφοιτώντας το 1866. Εξέδωσε μια σειρά από ιατρικά άρθρα και βιβλία. Υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό, στο υγειονομικό σώμα μετά το ξέσπασμα του Γαλλοπρωσικού πολέμου όπου και παρασημοφορήθηκε. Η ήττα στον πόλεμο της Γαλλίας σε συνδυασμό με την Παρισινή Κομμούνα του 1871 διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την θεωρία του. Ταξίδεψε στην Ευρώπη, την Ασία και την Βόρεια Αφρική κατά το διάστημα από το 1860 έως το 1880. Έγραψε αφηγήσεις του ταξιδιού του, έργα για την αρχαιολογία και της ανθρωπολογία βασισμένα πάνω στους πολιτισμούς της Ανατολής. Στη δεκαετία του 1890, στράφηκε στην ψυχολογία και την κοινωνιολογία αναπτύσσοντας την άποψη ότι ο όχλος και τα πλήθη σχηματίζουν μια νέα ψυχολογική οντότητα, τα χαρακτηριστικά της οποίας καθορίζονται από το φυλετικό ασυνείδητο του πλήθους.
Στο συγγραφικό του έργο ενσωματώνονται οι θεωρίες των εθνικών χαρακτηριστικών, η φυλετική και ανδρική ανωτερότητα, η συμπεριφορά της αγέλης και η ψυχολογία του πλήθους. Ανέλυσε ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα θέτοντας την βάση για την επιστήμη της κοινωνικής ψυχολογίας. Τα πορίσματα των ερευνών του, ήταν αντίθετα στις κρατούσες θεωρίες περί ισότητας, ειρήνης και αδελφότητας.
Συγγραφικό έργο
Τα πιο γνωστά συγγράμματα του είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι κοινωνιολόγοι
Μογγολικές προεδρικές εκλογές (2017)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μογγολία στις 26 Ιουνίου 2017. Για πρώτη φορά κανείς υποψήφιος δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία ώστε να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο και διεξήχθη αναγκαστικά ένας δεύτερος γύρος, στις 7 Ιουλίου (δύο ημέρες νωρίτερα από την αρχικά προγραμματισμένη ημερομηνία που ήταν στις 9 Ιουλίου).
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, που διεξήχθη στις 26 Ιουνίου 2017, ο Μπατούλγκα ήταν ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, με τη σημαία του Δημοκρατικού Κόμματος και για πρώτη φορά δεν κέρδισε κανένας υποψήφιος την πλειοψηφία για να εκλεγεί. Ο Μπατούλγκα προηγήθηκε στον πρώτο γύρο με ποσοστό 38,64% και αναμετρήθηκε με τον δεύτερο Μιγίγκομπιν Ένχμπολντ, ο οποίος έλαβε στον πρώτο γύρο ποσοστό 30,75%. Ο υποψήφιος που κατέλαβε την 3η θέση, Σαϊνχκουγκίν Γκανμπάαταρ αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα καθώς δεν πέρασε τον δεύτερο γύρο με διαφορά μόλις 1.849 ψήφων από τον Ένχμπολντ, ισχυριζόμενος ότι άλλες 35.000 ψήφοι είχαν προστεθεί στο σύνολο και ότι είχε γίνει νοθεία.Το κόμμα του απαίτησε την επαναληπτική καταμέτρηση στην επαρχία Μπαγιάν-Ολγκίι.
Στον δεύτερο και τελικό γύρο στις 7 Ιουλίου, ο Μπατούλγκα επικράτησε με ποσοστό 55%. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 10 Ιουλίου.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Μογγολίας εκλέγεται σε δύο γύρους.
Παραπομπές
2017 προεδρικες Μογγολ
Ολούς
Η Ολούς ή Ολούντας ήταν πόλη της αρχαίας Κρήτης που βρισκόταν κοντά στην σημερινή Ελούντα του Νομού Λασιθίου, στις δυτικές ακτές του κόλπου Μιραμπέλλου και στον ισθμό της Σπιναλόγκας. Ήταν γνωστή από τα Μινωϊκά χρόνια, είχε πληθυσμό άνω των 30.000 ανθρώπων και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις εκατό σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Κρήτης.
Ιστορικά και γεωγραφικά στοιχεία
Η Ολούς αναπτύχθηκε από τα Μινωϊκά ακόμα χρόνια στις δυτικές ακτές του κόλπου Μιραμπέλλου. Στα Α. της η νησίδα Σπιναλόγκα συνδέεται με τον κύριο όγκο της Κρήτης μέσω ισθμού στο ΝΔ. της άκρο. Τα λιγοστά ερείπια της αρχαίας πόλης διασώζονται στην περιοχή της Αλυκής, τα περισσότερα μέσα στη θάλασσα. Ο Όμηρος την αναφέρει στην Ιλιάδα ως σημαντική περιοχή εξ΄ αιτίας των ορυχείων ακονόπετρας, υλικού με το οποίο οι αρχαίοι Έλληνες ακόνιζαν λεπίδες, μαχαίρια και άλλα κοφτερά εργαλεία. Ήταν επίσης γνωστή για την παραγωγή και το εμπόριο πορφύρας με αποτέλεσμα το λιμάνι της να μνημονεύεται από τους σημαντικότερους αρχαίους συγγραφείς. Σύμφωνα με τον Παυσανία, η πόλη ήταν γνωστή για το ξύλινο άγαλμα της Αρτέμιδος Βριτομάρτεως που αφιέρωσε ο Δαίδαλος. Επιγραφή που βρέθηκε στην περιοχή και βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου αναγράφει κείμενο συνθήκης της πόλης με άλλες πόλεις της Κρήτης και αναφέρει την ύπαρξη ναού του Ασκληπιού. Ο ιστορικός Νίκος Σβορώνο ς αναφέρει ότι είχε δικά της νομίσματα, καταγράφει μάλιστα 11 διαφορετικούς τύπους. Στα περισσότερα από αυτά παριστάνεται στη μία πλευρά η Άρτεμις Βριτόμαρτις, ενώ στην άλλη ο Ζευς αετοφόρος ή δελφίνι ή άστρο. Η πόλη συνέχισε να ακμάζει και την πρώτη Βυζαντινή περίοδο με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Βασιλική εκκλησία με το θαυμάσιο μωσαϊκό της που έχει διασωθεί καθώς και τη Βασιλική στο νησί της Κολοκύθας με τα εξαίσια λευκά μάρμαρά της.
Ανασκαφικές εργασίες
Τα πρώτα ευρήματα της Ολούντας εντοπίστηκαν, από τις γαλλικές ναυτικές δυνάμεις που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή, το 1897-1898 στη θέση Πόρος και ήταν ένα ψηφιδωτό δάπεδο. Το 1937 με 1938 η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή έκανε ανασκαφικές έρευνες με σκοπό τον εντοπισμό των ορίων της αρχαίων πόλεων Ολούντος και Λατούς και από το μέλος της σχολής Henri van Effenterre πραγματοποιήθηκε πρόχειρη ανασκαφή βασιλικής εκκλησίας.
Το 1955 έγινε δημοσίευση από τον Αναστάσιο Ορλάνδο για το σωζόμενο τμήμα του ψηφιδωτού του κεντρικού κλίτους χωρίς να προβεί σε συστηματική ανασκαφή, η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε το 1960 από τον ίδιο και τον επιμελητή Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κρήτης Μύρωνα Μιχαηλίδη και έφερε στην επιφάνεια τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα, το κεντρικό κλίτος της οποίας κάλυπτε ψηφιδωτό προερχόμενο ίσως από παλαιότερο ναό στην ίδια θέση, με γεωμετρικά θέματα, δελφίνια, ψάρια και πτηνά.
Η Βασιλική
Η βασιλική που αποκαλύφθηκε είναι τρίκλιτη με ημικυκλική κόγχη στα Α. και τραπεζιόσχημο, σχεδόν ισοπλατή με τον κυρίως ναό νάρθηκα στα Δ. Τα κλίτη διέκριναν μεταξύ τους κιονοστοιχίες. Κτιστά θρανία εντοπίστηκαν σε τμήματα της εσωτερικής παρειάς των μακρών τοίχων. Το δάπεδο του κεντρικού κλίτους κάλυπτε ψηφιδωτό, των πλαγίων λίθινες πλάκες με ακανόνιστο περίγραμμα. Με εξαίρεση τρία διάχωρα, στα οποία απεικονίζονται δελφίνια περιβαλλόμενα από ψάρια ή πτηνά, η υπόλοιπη σύνθεση του ψηφιδωτού συνίσταται σε γεωμετρικά θέματα και σχηματοποιημένο φυτικό διάκοσμο. Σε αυτό περιλαμβάνονται τέσσερις επιγραφές, στις οποίες μνημονεύονται: ο Επιφάνιος (του οποίου δεν δηλώνεται η ιδιότητα), τρεις κτήτορες (Ηλιόδωρος, Θεόδουλος, Αντώνιος) και το ποσό της χορηγίας τους (ένα σιμίσιον έκατος). Ο Αναστάσιος Ορλάνδος θεώρησε πιθανό το σωζόμενο επιδαπέδιο ψηφιδωτό να προέρχεται από αρχαιότερο ναό κτισμένο στην ίδια θέση, καθώς αφ’ ενός κατασκευάστηκε με διαφορετικό άξονα από εκείνον του κεντρικού κλίτους το οποίο κοσμεί, αφ’ ετέρου έχει μικρότερο πλάτος από αυτό.
Ήλθαν ακόμη στην επιφάνεια αρχιτεκτονικά μέλη (θωράκια και τμήματα αυτών, ημικιονίσκος παραθύρου, τμήματα κιονοκράνων, κοσμήτης, βάση περιρραντηρίου, θραύσματα λεκάνης αγιασμού, τράπεζας μαρτύρων ή αγαπών και χείλους Τραπέζης, τμήματα πήλινων κεράμων) και τμήματα δύο επιγραφών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών αντιστοίχως χρόνων. Εκτός των ανωτέρω, οι ανασκαφές αποκάλυψαν στα ΝΔ. της βασιλικής θεμέλια κτηρίου άγνωστης χρήσης και στα Β. τοίχο παράλληλο με το βόρειο τοίχο του ναού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Ιάκωβος Πυλαρινός
Ο Ιάκωβος Πυλαρινός (1659 - 1718) ήταν Έλληνας ιατροφιλόσοφος, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, προωπικός γιατρός μεγάλων προσωπικοτήτων της εποχής του, από τους πρώτους επιστήμονες στο κόσμο που μελέτησε, εφάρμοσε και προώθησε, την πρώτη προσέγγιση του εμβολιασμού κατά της ευλογιάς.
Βιογραφία
Ο Ιάκωβος Πυλαρινός (1659-1718) γιός του Δημητρίου και της Διαμάντως, γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς και πήρε άριστη σχολική εκπαίδευση στη Βενετία. Σ’ αυτή περιλαμβάνονταν και ξένες γλώσσες, τόσο σύγχρονες ευρωπαϊκές και η τούρκικη, όσο και η αρχαία ελληνική και η λατινική .Στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας σπούδασε νομικά και για κάποια περίοδο εργάστηκε ως δικηγόρος στην Κεφαλονιά. Αλλά δεν εύρισκε σ’ αυτά ικανοποίηση. Έτσι πήγε και πάλι στη Πάντοβα σπούδασε ιατρική και πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1688. Χρημάτισε διαδοχικά αρχίατρος του διοικητή της Κρήτης Ισμαήλ πασά, γιατρός του ηγεμόνα της Βλαχίας Κατακουζηνού, αρχίατρος του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας, γιατρός του στόλου του Φραγκίσκου Μοροζίνι και αρχίατρος του ηγεμόνα της Σερβίας και, τέλος εργάστηκε ως ιδιώτης γιατρός στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη (εκεί, και ως πρόξενος της Ενετίας), στο Χαλέπι και στην Αλεξάνδρεια. Γνώρισε την εφαρμογή της μεθόδου του ευλογιασμού από την Κωνσταντινούπολη ήδη από το 1701. Όλα αυτά τα ταξίδια του έδωσαν την αφορμή να γράψει βιβλίο των εντυπώσεών του και περιηγήσεων το οποίο έμεινε ανέκδοτο και χάθηκε από ότι φαίνεται. Τη δημοσίευσε όμως αρκετά αργότερα και αφού, δύο χρόνια πριν, ο Τιμόνης είχε κάνει δική του ανακοίνωση.
Εισηγητής του εμβολιασμού
Το 1715 δημοσίευσε στη Βενετία με την έγκριση της Ιεράς Εξετάσεως τη σημαντική μελέτη του για τον «ευλογιασμό» στην Λατινική γλώσσα. Οι εθνικές γλώσσες ήταν ακόμα αδιαμόρφωτες για επιστημονικά κείμενα, ενώ η λατινική ήταν κατά κάποιον τρόπο διεθνής γλώσσα, κατανοητή στους γιατρούς σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο. Το κείμενο του Πυλαρινού είχε τον τίτλο «Nova et tuta variolas excitendi per transplatationem methodus nuper inventa, in usum tracta, qua rite per acta immunia in posterum praesenvantur ab hujus modi contagio corpora, Veneziis 1715» ή όπως τον αποδίδει ο Χαροκόπος «Νέα και ασφαλής μέθοδος του ερεθίζειν την ευλογίαν δι’ εμβολιασμού, άρτι εφευρεθείσα και εις χρήσιν τεθείσα, κατά συνήθειαν εκτελουμένη, δια της οποίας τα σώματα αποκτούν ανοσίαν από της μολύνσεως αυτής εις τον μετέπειτα χρόνον, Ενετία 1715».
Ο Ιάκωβος Πυλαρινός περιγράφει με αξιοθαύμαστο τρόπο ότι παρατηρώντας μιά απλή Ελληνίδα χωρική κάπου στη Θεσσαλία, εντυπωσιάσθηκε από το γεγονός πώς τρίβοντας η γυναίκα αυτή τη πληγή κάποιου προβάτου προσβεβλημένου από ευλογιά, ενοφθάλμιζε κατόπιν τον γδαρμένο ιστό στο χέρι παιδιών, πού με αυτόν τον τρόπο αποκτούσαν ανοσία στο καταραμμένο νόσημα. Μοιραία καθιέρωσαν τον «ευλογιασμό» (variolatio). Αναφέρει στη μελέτη του ότι είχε εφαρμόσει από το 1701 τον εμβολιασμό σε πειραματικό στάδιο σε παιδιά της Κωνσταντινούπολης. Και οι δύο Έλληνες πρωτοπόροι ιατροί (Πυλαρινός-Τιμόνης) σημειώνουν, ότι η μέθοδος του «ευλογιασμού» προήλθε από την Ασία και οι ντόπιοι πληθυσμοί κυρίως της Κιρκασίας και της Γεωργίας, τη χρησιμοποιούσαν για την προφύλαξη των παιδιών τους από τις παραμορφώσεις που προκαλούσε η νόσος.
Ο Πυλαρινός δημοσίευσε το άρθρο στο περιοδικό Philosophical Transactions, vol. XXIX, London 1714- 1716, No 347, σ 393-399. Η εργασία αυτή αναδημοσιεύτηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, στη Νυρεμβέργη το 1718 και στο Λέιντεν της Ολλανδίας το 1721. Το 1717 δημοσίευσε στη Βενετία, στα ιταλικά, το έργο Medecina diffesa, δηλαδή «Ιατρική αμυνόμενη», ως απάντηση στο έργο του πασίγνωστου ιατρομαθηματικού Ιωσήφ Γαζάλα «Ο κόσμος απατώμενος από των ψευδοϊατρών».
Τόσο ο Τιμόνης, όσο και ο Πυλαρινός έκαναν όσο ζούσαν προσπάθειες για την ευρύτερη εφαρμογή της μεθόδου, περιοδεύοντας και δίνοντας σχετικές διαλέξεις σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Όμως, παρά τις προσπάθειες και των δύο, το ιατρικό σώμα και το κοινωνικό σύνολο δεν ήταν έτοιμα να δεχθούν τον σωτήριο εμβολιασμό. Το 1796 ο Άγγλος χειρουργός Τζένερ (Edward Jenner, 1749-1823) πραγματοποίησε τον πρώτο εμβολιασμό στη χώρα του σε οκτάχρονο αγόρι, με πύον από το δάκτυλο κοριτσιού που είχε προσβληθεί από ευλογιά των αγελάδων. Το 1797 παρουσίασε τα αποτελέσματά του στη Βασιλική Ιατρική Εταιρεία, η οποία και τα απέρριψε. Αρνητική ήταν και η υποδοχή του βιβλίου του «Έρευνα των αιτιών και των αποτελεσμάτων της ευλογιάς της δαμάλεως, νόσου γνωστής υπό το όνομα δαμαλίτις» (1798). Ο Τζένερ γνώρισε την πολεμική, τη γελοιοποίηση, την απόρριψη και παρά την αφοσίωση στην έρευνά του, εγκατέλειψε την ιατρική το 1815. Την υστεροφημία που δεν απέκτησαν ο Τιμόνης και ο Πυλαρινός απέκτησε ο Τζένερ αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του (1823). Διαπιστώνεται λοιπόν ότι η συμβολή των Ελλήνων ιατρών Τιμόνη και Πυλαρινού, ως εισηγητών της πρώτης επιστημονικής εφαρμογής του εμβολιασμού για την καταπολέμηση της ευλογιάς, με την μέθοδο του «ευλογιασμού», στις αρχές του 18ου αιώνα, υπήρξε καθοριστική για την συστηματική αντιμετώπιση του νοσήματος της ευλογιάς. Εν τούτοις δεν υπάρχει καμία γκραβούρα, χαλκογραφία, ή λιθογραφία πού να αναπαριστά το πορτραίτο του Ιάκωβου Πυλαρινού ή του Εμμανουήλ Τιμόνη ούτε αναφορές στο έργο τους.
Αναφορές στο πρόσωπό του
Ο Γεώργιος Δεστούνης στα «Κεφαλληνιακά» Αθήνα 1968, σ. σ. 114-121, γράφοντας για τη διάλεξη που έδωσε το 1928 για τον Ιάκωβο Πυλαρινό, λέει: ''«.. Εις πάντας είναι γνωστό ότι η ιστορία της Ιατρικής του ΙΗ΄ αιώνος πλουτίζεται με την ωραία ανακάλυψιν του εμβολιασμού.''
Οι πτωχοί Έλληνες επιστήμονες ελησμονήθησαν από τον 19ον αιώνα και τον 20ον ταφέντες εις τα σκονισμένας δέλτους της ιστορίας, επισκιασθέντες από την αίγλην της λογίας, ωραίας και πλουσίας λαίδης Mary Wortley Montangue εις την οποίαν κακώς αποδίδεται η τιμή παγκοσμίως ως πρώτης εισηγήτριας του κατά της ευλογίας εμβολιασμού εις την Ευρώπην και ειδικώς εις την Αγγλίαν τω 1721.
… Θα προσπαθήσωμεν να αποδείξωμεν, ότι πρώτοι εισηγηταί του εμβολιασμού κατά της ευλογίας είναι οι Πυλαρινός και Τιμόνης και ότι η μέθοδος του Jenner δεν ήτο ειμή τροποποίησις της αρχικής μεθόδου αυτών»…
Ο Διονύσιος Π. Τουλιάτος, αναφερόμενος στον συμπατριώτη του Πυλαρινό, τον χαρακτηρίζει ως εξής: «Αφιλοχρήματος και ανώτερος φιλοδοξιών, ηρέσκετο εις τον πλάνητα βίον των περιηγήσεων, υπείκων εις το μικρόβιον αυτό που λίγο πολύ υπάρχει και μέχρι σήμερον έτι εις κάθε Κεφαλλήνα».
Θάνατος
Ο Ιάκωβος Πυλαρινός πέθανε στην Πάντοβα στις 17 Ιουνίου του 1718. Στο τάφο του εχάραξαν με λατινική γραφή τα κάτωθι σε ελληνική μετάφραση
''«Μνημείον Ιακώβου Πυλαρινού, ευγενούς Κεφαλλήνος, ιατροδιδασκάλου, ανδρός περιωνύμου προς τους Δάκας (Ρουμάνους), Ρώσους, Θράκας, εν Ασία τε και Αιγύπτω, δια τε την τέχνην (την ιατρική), φρόνησιν, χρηστότητα και την εν τοις δημοσίοις οικονομίαν. ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ ΣΩΤΗΡΙΩ ΑΨΙΗ ΕΤΩΝ Ξ»''
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροφιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα
Βουλευτικές εκλογές στο Μακάου 2021
Εκλογές για την 7η Νομοθετική Συνέλευση του Μακάο (Eleições para a 7.ª Assembleia Legislativa de Macau  ª Assembleia Legislativa de Macau ) πραγματοποιήθηκαν στο Μακάο στις 12 Σεπτεμβρίου 2021. Σε αυτές τις νομοθετικές εκλογές εξελέγησαν 33 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης του Μακάο, με 14 να εκλέγονται άμεσα από όλα τα εκλογικά σώματα, 12 να εκλέγονται έμμεσα από ομάδες ειδικών συμφερόντων και 7 να διορίζονται από τον επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας 15 ημέρες μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.
Το ποσοστό προσέλευσης των ψηφοφόρων για τις άμεσες εκλογές της Νομοθετικής Συνέλευσης του 2021 ήταν 42 τοις εκατό μετά το κλείσιμο των καλπών, το χαμηλότερο ποσοστό που αναφέρθηκε από την ίδρυση της Ειδικής Διοικητικής Περιφέρειας του Μακάο το 1999.
Μαζικός αποκλεισμός
Η Επιτροπή Εκλογικών Υποθέσεων για αυτές τις βουλευτικές εκλογές απέκλεισε άνευ προηγουμένου γύρω στους 21 υποψηφίους που σκόπευαν να συμμετάσχουν στις άμεσες εκλογές. Ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού αυτών των 21 υποψηφίων από το δικαίωμα συμμετοχής, πέντε λίστες υποψηφίων κατά συνέπεια αποκλείστηκαν λόγω της εκλογικής απαίτησης για τουλάχιστον 4 υποψηφίους σε κάθε λίστα.
Όλοι οι φιλοδημοκρατικοί υποψήφιοι, εκτός από τη λίστα υποψηφίων του Ζοζέ Περέιρα Κουτίνιο τους απαγορεύτηκε να συμμετάσχουν στις εκλογές. Ο μαζικός αποκλεισμός προκάλεσε σοκ καθώς το Μακάου θεωρήθηκε «υπάκουο» στην κυβέρνηση του Πεκίνου, ενώ ο αποκλεισμός των υποψηφίων σε εκλογές, όπως είχε συμβεί στο Χονγκ Κονγκ στο παρελθόν, πιστεύεται ότι ήταν απίθανος στο Μακάου.
Αποτελέσματα
Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν μόλις 42,38%, η χαμηλότερη από τις εκλογές του 1988. Ο μαζικός αποκλεισμός λέγεται ότι ήταν ο λόγος που οι κάτοικοι δεν ψήφισαν, αλλά οι αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι ο καιρός και η πανδημία είναι κύριοι παράγοντες. Ο αριθμός των άκυρων και λευκών ψηφοδελτίων κατέρριψε το ρεκόρ, με ορισμένους να γράφουν για "εκλογές στα σκουπίδια", "δημοκρατία", όνομα του αποκλεισμένου υποψηφίου Antonio Ng ή βρώμικες γλώσσες.
Το φιλοδημοκρατικό στρατόπεδο κέρδισε μόνο 2 έδρες από τις 33, ενώ οι υπόλοιπες ήταν υπό τον έλεγχο φιλοκυβερνητικών και κομμάτων όπως και πολιτικών υπέρ του Πεκίνου όπως αναμενόταν. ! style="background-color:#E9E9E9" class="unsortable"|№ ! style="background-color:#E9E9E9" class="unsortable"| ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" |Πολιτική τοποθέτηση
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Λαϊκές ψήφοι
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |% των ψήφων
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Μεταβολή σε % των ψήφων
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Έδρες
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Αλλαγή σε έδρες
! colspan="3" style="background-color:#E9E9E9" |Σύνολο και συμμετοχή!! style="background-color:#E9E9E9" | 137,279 !! style="background-color:#E9E9E9" | 100 !! style="background-color:#E9E9E9" | !! style="background-color:#E9E9E9" | 14 !! style="background-color:#E9E9E9" | !style="text-align:left;background-color:#E9E9E9" colspan=8|Έμμεσα εκλεγμένα και διορισμένα μέλη
Παραπομπές
2021 Μακαου
Ουντζούνγκουα Όρη
thumb|right|400px|Τα Ουντζούνγκουα Όρη. Τα Ουντζούνγκουα Όρη (Αγγλικά: Udzungwa Mountains, Σουαχίλι: Milima ya Udzungwa), είναι μια οροσειρά νοτιοανατολικά της Ντοντόμα (Dodoma), στην Τανζανία και αποτελούν μέρος των Ορέων της Ανατολικής Αψίδας.
Χλωρίδα και πανίδα
220px|thumb|left|Ο πίθηκος Udzungwa Red Colobus. Καλύπτονται από τροπικό δάσος, ορεινό δάσος, δασικές εκτάσεις miombo, λειμώνες και στέπες. Είναι η γενέτειρα πολλών μεγάλων θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένων των πιθήκων Udzungwa Red Colobus και Tana River Mangabey και άλλων ασυνήθιστων ζώων, όπως το γκρι-πρόσωπο sengi (grey-faced sengi). Η περιοχή έχει εξαιρετικά υψηλή βιοποικιλότητα με πολλά ενδημικά είδη (πάνω από το 25 τοις εκατό των σπονδυλωτών ειδών). Φτάνει σε ύψος τα 2.579 μέτρα (8.461 πόδια) στο Λουχομπέρο (Luhombero) και το 10 τοις εκατό από αυτά, προστατεύονται από το Εθνικό Πάρκο των Ουντζούνγκουα Ορέων (Udzungwa Mountains National Park) και το Δασικό Καταφύγιο Απότομης Κατωφέρειας των Ουντζούνγκουα (Udzungwa Scarp Forest Reserve).
Πρόσβαση
thumb|upright|Οι καταρράκτες Σάντζε, το τρίτο τμήμα του καταρράκτη, έχει ύψος περίπου 180 μέτρα (600 πόδια). Το Εθνικό Πάρκο των Ουντζούνγκουα Ορέων (Udzungwa Mountains National Park) είναι επισκέψιμο τόσο για πεζοπορία όσο και για trekking. Το πάρκο δεν έχει δρόμους προσβάσιμους για οχήματα και είναι επισκέψιμο μόνο με τα πόδια. Οι πεζοπορικές διαδρομές ποικίλλουν, από τη σύντομη και εύκολη μίας ώρας πεζοπορία έως τον Καταρράκτη Σόντζο (Sonjo), στο εξαιρετικά δυσχερές 6 ήμερο ταξίδι έως το Μονοπάτι Λουμέμο (Lumemo Trail). Η πιο δημοφιλής διαδρομή, διαρκείας τεσσάρων περίπου ωρών, είναι το μονοπάτι προς τους Καταρράκτες Σάντζε (Sanje). Αυτή η διαδρομή, προσφέρει στους επισκέπτες θέα που κόβει την ανάσα, από την κορυφή των 180 μέτρων του καταρράκτη Σάντζε (Sanje) -7.76778°N, 36.90083°W και περιλαμβάνει, εφόσον τα επίπεδα της στάθμης του νερού το επιτρέπουν, κολύμβηση στις βαθιές πισίνες του.
Διαμονή
Τα τουριστικά καταλύματα εντός του πάρκου αποτελούνται μόνο από κάμπινγκ καθότι δεν υπάρχουν οικήματα μέσα στο ίδιο το πάρκο. Παραπλεύρως του εθνικού πάρκου είναι το Hondo Hondo Udzungwa Forest Tented Camp, ένα οικοκατάλυμα (ecolodge) τροφοδοτούμενο από υδροηλεκτρική και ηλιακή ενέργεια. Στο κοντινό χωριό Mang'ula, υπάρχουν ορισμένοι τοπικοί ξενώνες, οι οποίοι προσφέρουν οικονομικά καταλύματα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι (ταινία)
Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι (αγγλικά: Lady Chatterley's Lover), είναι μια ερωτική ταινία Βρετανο-Γαλλικής παραγωγής του 1981, σε σκηνοθεσία Τζαστ Τζέικιν και πρωταγωνιστούν η Σίλβια Κριστέλ και ο Νικόλας Κλέι. Η ταινία είναι βασισμένη στη ομώνυμη νουβέλα του Ντ. Χ. Λώρενς.
Πλοκή
Το 1917, η Κοστάνς Ριντ, μια κοπέλα ηλικίας είκοσι δύο ετών, κόρη του τότε γνωστού καλλιτέχνη της Βασιλικής Ακαδημίας Σερ Μάλκολμ Ριντ, παντρεύτηκε τον Βαρώνο Κλίφορντ Τσάτερλι. Η ευτυχία του γάμου τους όμως ήταν σύντομη, καθώς έξι μήνες αργότερα, ο νεαρός Κλίφορντ, εξαιτίας ενός τραυματισμού που του συνέβει κατά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε σαν αποτέλεσμα να μείνει ημι-παράλυτος και να καθηλωθεί σε μια αναπηρική καρέκλα.
Το 1920, ο Κλίφορντ με την Κοστάνς θα πάνε να ζήσουν στο οικογενειακό τους κτήμα Τσατερλέι. Παρά την ανικανότητα του συζύγου της, η Κόνι (όπως ήταν το χαιδευτικό της) τον αγαπά και είναι έτοιμη να τον φροντίσει και να παραμείνει πιστή σε αυτόν, αλλά ο Κλίφορντ, καταλαβαίνοντας ότι για μια νεαρή γυναίκα η ζωή χωρίς σεξ μπορεί να είναι δύσκολη, ευγενικά της επιτρέπει να έχει έναν εραστή, αν βρεθεί ο κατάλληλος υποψήφιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Βρετανικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2017-18
Το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2017-18 ήταν η 12η έκδοση του Κυπέλλου Β΄ κατηγορίας Κύπρου. Συμμετείχαν οι επτά ομάδες της Β΄ κατηγορία 2017-18. Νικητής ήταν ο Παφιακός για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018
Σαρκοφάγος του Γρηγορίου Ε΄
Η Σαρκοφάγος του Γρηγορίου Ε΄ είναι έργο του αρχιτέκτονα Λύσανδρου Καυταντζόγλου και βρίσκεται στη Μήτροπολη Αθηνών.
Ιστορία της σαρκοφάγου
Η μετακομιδή των λειψάνων του Γρηγορίου Ε΄από την Οδησσό στην Αθήνα έγινε με την ευκαιρία των εορτών της Πεντηκονταετίας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας (Απρίλιος 1871). Το λείψανο τοποθετήθηκε προσωρινα στο ναΐσκο του Αγίου Ελευθερίου δίπλα στην Μητρόπολη σε ξύλινη λάρνακα. Με βασιλικό διάταγμα (10 Μαΐου 1862) αποφασίστηκε η συγκέντρωση χρημάτων προκειμένου να ανεγερεθεί μνημείο προς τιμή του Πατριάρχη.Στα τέλη του 1875 η σαρκοφάγος ήταν ετοιμη σε ένα από τα δύο παρεκκλήσια στο υπόγειο της Μητρόπολης μέσα σε κόγχη. Ήταν μια σαρκοφάγος από Πεντελικό μάρμαρο με ανάγλυφες παραστάσεις και διακοσμήσεις, Η κύρια παράσταση στη μία μακριά πλευρά απεικονίζει την μετακομιδή των λειψάνων. Μια λέμβος με το όνομα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ γραμμένο στην πλώρη μεταφέρει την λάρνακα με τα οστά είναι καλυμμένη με βαρύτιμο ύφασμα και πάνω της βρίσκονται η πατριαρχική μίτρα και η πατερίτσα. Στην πλώρη ένας άγγελος τραβά κουπί ενώ ένας άλλος χειρίζεται το πηδάλιο στην πρύμνη, όπου αναδιπλώνεται λάβαρο. Το ακρώπρορο παριστάνει τον Φοίνικα που αναγεννάται από τις φλόγες και κρατάει ανάμεσα στις φτερούγες του το βασιλικό στέμμα. Στο πτερύγιο διαβάζουμε ΦΥΤΑΛΗΣ /ΕΠΟΙΕΙ. Από πάνω λάμπει ο ήλιος ενώ στο αριστερό άκρο της παράστασης απεικονίζεται η Ακρόπολη με τον Παρθενώνα. Στην άλλη μακρυά πλευρά ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών έχει συντάξει ένα επίγραμμα και έχει χαρακτεί εκεί:'' ΗΔΕ ΚΕΧΑΝΔΕ ΝΕΚΥΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΙΟ/ΛΑΡΝΑΞ, ΟΝ Τ ΑΣΕΒΕΙΣ ΧΕΙΡΕΣ ΑΠΗΓΧΟΝΙΣΑΝ /ΒΟΣΠΟΡΙΟΝ Τ ΕΙΣ ΟΙΔΜΑ ΒΑΛΟΝ. ΚΕΙΘΕΝ Δ ΟΜΟΦΥΛΟΝ /ΝΗΥΣ ΚΟΜΙΣ ΕΙΣ ΑΚΤΑΣ ΤΗΛΕ ΒΟΡΥΣΘΕΝΙΔΑΣ / ΝΥΝ Δ ΑΥΤ ΕΚ ΠΟΝΤΟΥ ΧΘΟΝ ΕΣ ΕΛΛΑΔΑ ΒΟΥΛΗι, ΑΝΑΧΘΕΙΣ /ΕΛΛΗΝΩΝ, ΛΑΩιΝ ΚΕΙΤΑΙ ΑΠΑΝΤΙ ΣΕΒΑΣ'': σε μετάφραση δηλαδή: η λάρνακα αυτή κλείνει το νεκρό του πατριάρχη Γρηγόριου , τον οποιον απαγχώνησαν ασεβή χέρια και τον έριξαν στα νερά του Βοσπόρου. Από εκεί ένα πλοίο συμπατριωτών του τον μετέφερε μακρυά στις ακτές του Βορυσθένη. Τώρα όμως μεταφέρθηκε από ττη γη του Πόντου στην Ελλάδα με απόφαση των Ελλήνων και κείται ως σέβασμα για όλο το λαό. Στη στενή πλευρά που βρίσκεται προς τα έξω παριστάνεται η πύλη από την οποία οι Τούρκοι κρέμασαν τον Πατριάρχη. Βλέπουμε τον βρόγχο και τη σκάλα που χρησιμοποίησαν οι δήμιοι.Η λέξη ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ είναι γραμμενη πάνω στο οικοδόμημα υποδηλώνοντας τον τόπο εκτέλεσης. Στην αντίσοιχη πλευρά προς το εσωτερικό της κόγχης είναι γραμμένο το όνομα ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ /Ε΄
Ο σχεδιαστής της σαρκοφάγου
Η σρακοφάγος σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Λύσανδρο Καυταντζόγλου. Η ανάθεση σε αυτόν ενός τέτοιου έργου δεν ήταν τυχαία καθώς η οικογένειά του είχε δεσμούς με τον Πατριάρχη. Επίσης ο ίδιος ενδιαφερόταν για την γλυπτική. Ο Καυταντζόγλου πρότεινε στην επιτροπή δυο σχέδια. Το ένα με ανάγλυφα προϋπολογισμού 10.000 δραχμών και το άλλο χωρίς διακοσμήσεις κόστους 5.000 δραχμών. Τελικά εγκρίθηκε το πρώτο. Ο ίδιος δεν δέχθηκε αμοιβή αλλα΄όταν υπέβαλε τα σχέδιά του έθεσε ως όρος να επιλέξει τον δικό του γλύπτη, τον Γεώργιο Φυτάλη.
Συζητήσεις γύρω από τη σαρκοφάγο
Ένα από τα επίμαχα ζητήματα ήταν η άνευ διαγωνισμού ανάθεση της διακόσμησης του μνημείου στον Φυτάλη. Ο Καυταντζόγλου απάντησε πως σε τελικά ανάλυση οι Φυτάληδες ήταν οι εκτελεστές αλλά ο δημιουργός του σχεδίου ήταν ο ίδιος ο Καυταντζόγλου. Ένα ακόμα ζήτημα ήταν η αντίδραση του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή επειδή θεώρησε πως στη σαρκοφάγο έπρεπε να απεικονίζεται το μαρτύριο του Πατριάρχη και όχι η μετακομιδή του σκηνώματος που θύμιζε ειδωλολατρικές δοξασίες.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Magnitogorsk Iron and Steel Works
Ίδρυση της ΜΜΚ
Στα τέλη της δεκαετίας του 1750 αρχίζει η εξόρυξη μεταλλεύματος στο Μαγκνιτογκόρσκ, μία πόλη που βρίσκεται στην πλούσια σε ορυκτά περιοχή των Ουραλίων, της οροσειράς που αποτελεί το φυσικό σύνορο που χωρίζει την Ευρώπη από την Ασία. Περί τα τέλη του 19ου αιώνα, στην περιοχή εξορύσσονταν ετησίως 30.000 με 50.000 τόνοι ακατέργαστου σιδήρου.
Κομβικό σημείο στη βιομηχανική ιστορία του Μαγκνιτογκόρσκ αποτέλεσε το διάστημα μετά τη Ρωσική Επανάσταση. Με στόχο τη δημιουργία του μεγαλύτερου συμπλέγματος παραγωγής χάλυβα παγκοσμίως, αποφασίστηκε, από την τότε κυβέρνηση, η χρηματοδότηση ενός έργου, ως μέρος του Πρώτου Πενταετούς Σχεδίου της Σοβιετικής Ένωσης για τη ραγδαία βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας. μικρογραφία|Ομάδα κατασκευαστών της Magnitogorsk Iron and Steel Works, 1932 Η κατασκευή του χαλυβουργείου ξεκίνησε το 1929 και ολοκληρώθηκε κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Την 1η Φεβρουαρίου 1932, στο εργοστάσιο παράγεται για πρώτη φορά χυτοσιδήρος, σηματοδοτώντας την έναρξη της λειτουργίας του. Έκτοτε, η 1η Φεβρουαρίου καθιερώθηκε ως η επέτειος ίδρυσης της εταιρείας.