cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροδρόμιο Μέλβιλ Χολ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στη Δομινίκα Δομίνικα
Πίτερ Σένρενταμ
Ο Πίτερ Γιανς Σένρενταμ (ολλανδικά: Pieter Jansz. Saenredam, Άσσεντελφτ, 9 Ιουνίου 1597 – Χάαρλεμ 31 Μαΐου 1665 (ταφή)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος κατά την εποχή της "Χρυσής εποχής" της ζωγραφικής στην Ολλανδία, γνωστός για τις απεικονίσεις του εσωτερικού εκκλησιών.
Βιογραφία
Ήταν σύγχρονος με τους ζωγράφους - αρχιτέκτονες Γιάκομπ φαν Κάμπεν, Σάλομον ντε Μπράι και Πίτερ Ποστ. Ο Σένρενταμ είναι αξιοσημείωτος για τους με εκπληκτικά μοντέρνα εμφάνιση πίνακές του εσωτερικών εκκλησιών, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Πέτυχε αυτή τη μοντέρνα εμφάνιση των έργων του χρησιμοποιώντας πολύ ομαλό φωτισμό, λεπτή διαμόρφωση και απομακρύνοντας κάθε λεπτομερή απεικόνιση υφών, σε πολύ προσεκτικά μετρημένα και σχεδιασμένα ιχνογραφήματα. Τα ιχνογραφήματα αυτά φιλοτεχνούσε με μολύβι, πένα και κιμωλία, και στη συνέχεια χρησιμοποιούσε υδροχρώματα για να αποδώσει χρώματα και υφές. Τα ιχνογραφήματά του είναι ιδιαίτερα λεπτομερή και μεταφέρουν την εσωτερική ατμόσφαιρα μέσω της έξυπνης χρήσης του φωτός και των βαθμιαίων σκιάσεων. Συχνά παρέλειπε σκόπιμα τόσο τις μορφές που βρίσκονταν εκεί όσο και την επίπλωση του ναού, εστιάζοντας περισσότερο στο κτίσμα και στις αρχιτεκτονικές μορφές. Μόνον αφού έκανε ακριβείς μετρήσεις και ακριβή σχεδιάσματα και ιχνογραφήματα των ναών, τα μετέφερε στο εργαστήριό του, όπου άρχιζε να δημιουργεί τους πίνακες, συχνά καθυστερώντας για πολλά χρόνια. Η έμφασή του στον απαλό, ομοιόμορφο φωτισμό και στη γεωμετρία, φαίνονται αν συγκριθούν τα έργα του με αυτά του νεότερου Εμάνουελ ντε Βίττε, ο οποίος περιλάμβανε τον κόσμο στον ναό, αντιθέσεις στον φωτισμό και την αταξία στα έπιπλα του ναού, που επικρατούσε στις καλβινικές εκκλησίες, στοιχεία που ο Σένρενταμ αγνοούσε ολοσχερώς. Αντίθετα από του ντε Βίττε, οι απεικονίσεις του Σένρενταμ είναι συνήθως αδρά ευθυγραμμισμένες με τον κύριο άξονα του ναού.
Οι πίνακες του Σένρενταμ συχνά απεικονίζουν μεσαιωνικές εκκλησίες, συνήθως γοτθικού ρυθμού, αλλά και ρομανικού ρυθμού, οι οποίοι είχαν απογυμνωθεί από τις αρχικές τους διακοσμήσεις λόγω της εικονοκλασίας της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Αν και η Ουτρέχτη ήταν το κέντρο όσων είχαν παραμείνει Καθολικοί στην προτεσταντική Ολλανδική Δημοκρατία, όλες οι παλαιές εκκλησίες βρίσκονταν στην κατοχή των Προτεσταντών. Το σχέδιο του Σέρενταμ του εσωτερικού του ναού του Καθεδρικού του Αγίου Μαρτίνου στην Ουτρέχτη είναι τυπικό της εποχής. Ως Καθεδρικός, ο ναός ήταν πλούσια διακοσμημένος. Με την Ολλανδική Επανάσταση, ο ναός περιήλθε στην κατοχή των Προτεσταντών και «καθαρίστηκε» από τις Καθολικές επιδράσεις. Οι εικόνες της Αγίας Τράπεζας και τα αγάλματα αφαιρέθηκαν και οι τοίχοι και η οροφή χρωματίστηκαν.
Εναλλακτικά, οι πίνακες με εσωτερικό εκκλησιών του Σένρενταμ και άλλων Ολλανδών καλλιτεχνών του 17ου αιώνα έχουν ερμηνευτεί σαν να έχουν μικρή συνάφεια με τη θρησκεία και μεγαλύτερη με το νέο, για την εποχή, ενδιαφέρον για την προοπτική και την ερμηνεία των Ολλανδών καλλιτεχνών (γνωστή ως «Ολλανδικός κλασικισμός») των θεωριών του Αντρέα Παλλάντιο σχετικά με τις αναλογίες, την ισορροπία και τη συμμετρία.
Σε κάθε περίπτωση, ο Σένρενταμ ήθελε να καταγράψει αυτή την περίοδο αλλαγών, τεκμηριώνοντας τα κτίσματα της χώρας. Πολλοί καλλιτέχνες πριν από αυτόν είχαν ειδικευτεί στην απεικόνιση φανταστικών και πλούσιων αρχιτεκτονημάτων, αλλά ο Σένρενταμ ήταν ένας από τους πρώτους που εστίασαν στα ήδη υπάρχοντα κτίσματα. Σύμφωνα με το Ίδρυμα Τζιν Πολ Γκέτι «οι πίνακες εκκλησιών του Σένρενταμ οφείλουν την ποιητική τους στην αξιοσημείωτη ανάμιξη γεγονότος και φαντασίας. Άρχισε φτιάχνοντας επιτόπια σχέδια κτισμάτων, στα οποία καταγράφονται μετρήσεις και λεπτομέρειες με αρχαιολογική σπουδή». Αυτή η λεπτομερής προετοιμασία τον βοήθησε να δημιουργήσει τόσο ακριβείς και μαγευτικούς πίνακες. Οι μετρήσεις τον βοήθησαν στη χρήση επιστημονικής γραμμικής προοπτικής, ακριβώς όπως ο Αντρέα Πότσο. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις μετρήσεις του για να δημιουργήσει ρεαλιστική εικόνα με βάθος.
Μικρός αριθμός έργων του βρίσκεται σε βρετανικές συλλογές, αλλά τα αρχεία της Ουτρέχτης διαθέτουν σημαντικό αριθμό σχεδίων του Σένρενταμ. Την περίοδο 2000 - 2001 το Μουσείο Centraal της Ουτρέχτης πραγματοποίησε μεγάλη έκθεση σχεδίων και πινάκων του. Ίσως τα πλέον γνωστά του έργα είναι ένα δίδυμο πινάκων, που τιτλοφορούνται Εσωτερικό της Buurkerk της Ουτρέχτης. Ο ένας βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου και ο άλλος στο Μουσείο Τέχνης Κίμπελ στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας. Με την απλότητά τους και τον ημι-αφηρημένο τους φορμαλισμό, σκιαγραφούν περισσότερο σύγχρονα έργα, όπως αυτά του Πητ Μοντριάν και του Λάιονελ Φέινινγκερ (Lyonel Feininger).
Τον Ιούλιο του 2012 μια εικόνα του χωριού του Σένρενταμ, του Άσσενφελντ, πωλήθηκε από τον οίκο Κρίστις για περισσότερες από £3.500.000. Έξι μήνες νωρίτερα, στον ίδιο οίκο διαφημίστηκε σχέδιο από οπαδό του Σέρενταμ, εκτιμώμενο μεταξύ £3.000-5.000, πριν αποσυρθεί από τη δημοπρασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Εθνική Οδός 44 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 44 (ΕΟ44) είναι εθνική οδός στην Στερεά Ελλάδα. Ξεκινάει από τη Θήβα, καταλήγει στην Χαλκίδα και από εκεί μέσω του Αλιβερίου φτάνει στα Λέπουρα. Και έπειτα από την κωμόπολη των Στύρων και ,συνεχίζει με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση και φθάνει στην Κάρυστο όπου και τερματίζει. Έχει μία λωρίδα ανά κατεύθυνση και το συνολικό μήκος της οδού φτάνει τα 160 χιλιόμετρα. Διασχίζει τους νομούς Βοιωτίας και Ευβοίας. Στην εθνική οδό ανάμεσα στην Θήβα και στην Χαλκίδα, κοντά στην Ριτσώνα διοργανώνεται και ένας από τους πιο δημοφιλείς αγώνες αυτοκινήτου στην Ελλάδα, η περίφημη Ανάβαση Ριτσώνας. Μέσα στην πόλη της Χαλκίδας η εθνική οδός περνάει από την περίφημη Παλαιά γέφυρα του Ευρίπου.
Διαδρομή
Το δυτικό άκρο της Εθνικής Οδού 44 βρίσκεται στο κέντρο των Θηβών, όπου συνδέεται με την Εθνική Οδό 3. Διασχίζει τον Αυτοκινητόδρομο 1 ανατολικά της Θήβας, και συνεχίζει βόρεια προς τη Χαλκίδα. Στη Χαλκίδα διασχίζει το Στενό του Ευρίπου, και εισέρχεται στο νησί της Εύβοιας. Η Εθνική Οδός 77 προς τη βόρεια Εύβοια διαχωρίζεται στο σημείο. Η Εθνική Οδός 44 συνεχίζει προς το νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού, περνώντας παράλληλα από την ακτή του Ευβοϊκού κόλπου, στις κωμοπόλεις της Ερέτριας, της Αμαρύνθου και του Αλιβερίου. Μετά το Αλιβέρι συνεχίζει λίγο δυτικά μέχρι να καταλήξει στην Λεπούρα όπου διασταυρώνεται με την επαρχιακή οδό που οδηγεί στην Κύμη καθως λοιπόν κατηφορίζει συναντά το χωριό κριεζά στην συνέχεια περνά από τον Λίμνη του Δύστου και συναντά τις Ζαρακες και τα παρακάτω χωριά Ραπταίοι ΖωοδόχοςΠηγή (Ρεούζι), στην συνέχεια συναντά την κωμόπολη των Στύρων την ιστορική και αμφιθεατρικά χτισμένη πόλη των Στύρων ακολουθεί το χωριό Κάψαλα και στο τέρμα του δρόμου όπου  είναι Κάρυστος
Η Εθνική Οδός 44 περνά από τις ακόλουθες περιοχές:
Φωτογραφίες
44 Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Δρόμοι στη Βοιωτία Κατηγορία:Κάρυστος
Βάλλιας
Ο Βαλλιας ή Βάλιας (Wallia, επίσης Walha) (π. 385-418 μ.Χ.) από τον Οίκο των Μπαλτ υπήρξε Βησιγότθος πολεμιστής και βασιλιάς του Βησιγοτθικού Βασιλείου από το 415 έως το 418. Εκλέχτηκε βασιλιάς μετά την δολοφονία του Αταούλφου και αμέσως μετά του Σιγέριχου το 415.
Από νωρίς, συνήψε συνθήκη με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και έκανε ειρήνη με τον Αυτοκράτορα Φλ. Ονώριο, ενώ επίσης επέστρεψε στον Ονώριο την αδελφή του, Γάλλα Πλακιδία που είχε προηγουμένως παντρευτεί τον Αταούλφο. Ως κέρδη από αυτές τις συμφωνίες, ο Βάλλιας παρέλαβε την περιοχή της Ακουιτανίας το 417 ως έδρα των Βησιγότθων, οι οποίοι θα αναγνωρίζονταν από την Ρώμη ως σύμμαχοι (Φοιδεράτοι, foederati). Ο Βάλλιας εγκαθίδρυσε την έδρα του στην Τουλούζη, η οποία έγινε πρωτεύουσα του Βησιγοτθικού βασιλείου για το υπόλοιπο του 5ου αιώνα.
Τον διαδέχθηκε ο νόθος γιος ή γαμπρός τού Αλάριχου, ο Θεοδώριχος Α΄ το 418. Λόγω ελλιπών πηγών, ο τόπος και ο χρόνος του τέλους του Βάλλια δεν είναι σαφείς. Μετά την εισβολή στην Ισπανία φαίνεται να απεβίωσε στη μάχη, είτε από κάποια άγνωστη αιτία. Η βασιλεία του Θεοδώριχου Α΄ αρχίζει το 418, χωρίς να είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων Κατηγορία:Βησιγότθοι Κατηγορία:Δυναστεία των Βάλτων
ΝΚ Ζαντάρ
Η ΝΚ Ζαντάρ είναι μια κροατική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Ζαντάρ. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Κροατίας ποδοσφαίρου ανδρών.
Ιστορία
Στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η ομάδα ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου 1945 σας Fiskulturno društvo Zadar με τμήματα ποδοσφαίρου, Καλαθοσφαίρισης και στίβου. Στις 9 Φεβρουαρίου 1949, το ποδοσφαιρικό τμήμα αποσπάστηκε σαν ΝΚ Ζαντάρ.
Το 1992 σαν Zadarkomerc υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Prva HNL. Από τότε η ομάδα αγωνίστηκε 5 σεζόν στην πρώτη κατηγορία της Κροατίας. Από το 2001 ονομάζεται και επίσημα ΝΚ Ζαντάρ.
Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας είναι η πορεία στο κύπελλο Κροατίας το 1995–96 όταν έφτασε στο ημιτελικά.
Το 2001 η ομάδα επέστρεψε στην Prva HNL, όπου παρέμεινε για 4 περιόδους και στη συνέχεια υποβαθμίστηκε. Μετά από δύο περιόδους επέστρεψε στη Prva HNL, κερδίζοντας την ΝΚ Ίστρα 1961 στο πλέι-οφ ανόδου, με συνολικό σκορ 6-2.
Τίτλοι
🇭🇷 Druga HNL:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κροατίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Γκιουλουστού Σουλτάνα
Η Φατμά Γκιουλουστού Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:گولوستن سلطان بود) (Τούρκικα: Fatma Gülüstü Sultan, 1831 - Μάιος 1861) ήταν η δέκατη ένατη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Dördüncü İkbal Fatma Gülüstü Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1831 στην Αμπχαζία. Ήταν Κιρκασιανής καταγωγής. Γεννήθηκε ως Φατμά Τσατσμπά και ήταν κόρη του πρίγκιπα Ταχίρ Μπέη Τσατσμπά. Το 1828, κατά τη διάρκεια του ρωσο-τουρκικού πόλεμο του 1828-1829, η οικογένειά της μετανάστευσε από τον Καύκασο στην Κωνσταντινούπολη, όπου και παραδόθηκε στο ανάκτορο του Σουλτάνου. Μετονομάστηκε σε Γκιουλουστού ("κήπος με τριαντάφυλλα") και της δόθηκε τουρκική και μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού Τοπ Καπί.
Στην ηλικία περίπου των 14 ετών η Γκιουλουστού παντρεύτηκε τον Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ τον Αύγουστο του 1854 στο παλάτι Τοπ Καπί. Ο γάμος έγινε χάρη στις προσπάθειες του πατέρα της για να δημιουργήσει πολιτική συμμαχία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Γκιουλουστού ήταν λάτρης των κοσμημάτων και των ρούχων. Έκανε επίσης μια μεγάλη συμβολή στην αποκατάσταση των τζαμιών και των ισλαμικών και θρησκευτικών σχολείων.
Είχε τρεις κόρες, τις δίδυμες Ζεκιγιέ Σουλτάν και Φεχιμέ Σουλτάν και την Μεντιχά Σουλτάν την οποία απέκτησε σε ηλικία 25 ετών και έναν γιο, τον Μωάμεθ ΣΤ΄, ο οποίος έγινε ο τριακοστός έκτος και τελευταίος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, βασιλεύοντας από το 1918 έως το 1922.
Η Γκιουλουστού Σουλτάν πέθανε μόλις τρεις μήνες μετά την γέννηση του γιου της σε ηλικία 30 ετών. Ο γιος της δόθηκε σε μία άλλη σύζυγο του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ για να τον μεγαλώσει, στην Σαγιεστέ Χανιμεφέντι.
Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο Γκιουλουστού Μουνιρέ Σουλτάν τουρμπέ, μπροστά από το μιχράμπ του Φατίχ Τζαμί στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης.
Επειδή ο Μωάμεθ ΣΤ΄ έγινε Σουλτάνος πολύ μετά το θάνατό της Γκιουλουστού Σουλτάν, δεν ήταν ποτέ μια Βαλιντέ Σουλτάν.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1977
Το 28ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στη Δαμασκό της Συρίας, από 23 Ιουνίου ως 3 Ιουλίου 1977. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ιράκ που νίκησε το Κουβέιτ στα πέναλτι.
Χώρες που μετείχαν
Στην τελική φάση προκρίθηκαν 8 χώρες (συνολικά μετείχαν 27), έπειτα από προκριματικούς αγώνες σε ομίλους που διεξήθησαν τις σεζόν 1975-76 και 1976-77. Οι χώρες που προκρίθηκαν και όσα ματς είναι γνωστά από την προκριματική φάση έχουν ως εξής:
Τελική φάση
Οι οκτώ ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο ομίλους με βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήριο κατάταξης ήταν η διαφορά τερμάτων. Στη συνέχεια ανάλογα με τη θέση που τερμάτισαν στον όμιλο έδωσαν αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 7η-8η, 5η-6η, 3η-4η και 1η-2η. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε το Ιράκ, που επικράτησε στον τελικό του Κουβέιτ στα πέναλτι. Ήταν η πρώτη φορά που εφαρμόστηκε ο θεσμός των πέναλτι στη διοργάνωση. όλοι οι αγώνες έγιναν στη Δαμασκό.
Αναφορές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1977
Νικόλαος Μαυρουδής
Ο Νικόλαος Μαυρουδής (1873-1942) διετέλεσε υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωνάιου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Μαυρουδής μετά από σπουδές νομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μπήκε στη διπλωματική υπηρεσία το 1901 και ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία υπηρετώντας ως πρέσβης της Ελλάδας σε Βελιγράδι,Μόσχα, Ρώμη. Το 1930 διορίστηκε γενικός διευθυντής στο Υπουργείο Εξωτερικών. Προτάθηκε για την θέση του υπουργού εξωτερικών από τον Παναγή Τσαλδάρη του υπουργείου εξωτερικών. Διορίστηκε υπουργός εξωτερικών στις 7 Μαρτίου 1933 και παραιτήθηκε, μαζί με την μεταβατική κυβέρνηση Οθωναίου στις 10 Μαρτίου. Διαθέτει την μεγαλύτερη διάρκεια θητείας στη θέση του υπηρεσιακού υφυπουργού Εξωτερικών (πάνω από τεσσεράμισι χρόνια), όντας ταυτόχρονα και ο πρώτος που διορίστηκε σε μια τέτοια θέση η οποία συστήθηκε με τον αναγκαστικό νόμο 43 του 1936.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Άγιος Μάμας Ρεθύμνης
Ο Άγιος Μάμας είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Είναι κτισμένος σε απόσταση 37 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου και έχει πληθυσμό 213 κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 460 μέτρων στο δρόμο που οδηγεί από το Πέραμα προς τα Ανώγεια και οι κάτοικοί του ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Εκκλησιαστικά το χωριό υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο σύγχρονος ενοριακός ναός του χωριού, αφιερωμένος στον Άγιο Μάμαντα, κτίστηκε το 1998. Επίσης στο χωριό σώζεται και το βυζαντινό παρεκκλήσι του Αγίου Μάμα, με τοιχογραφίες στο εσωτερικό του, και τα παρεκκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Ειρήνη και είναι τοιχογραφημένος. Οι τοιχογραφίες του χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερη χρωματική παλέτα τους. Ανάμεσα στις τοιχογραφίες που σώζονται είναι αυτή της Υπαπαντής.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό φαίνεται να κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά τον 13ο αιώνα. Σύμφωνα με την αναφορά του Βενετού Φραντσέσκο Μπασιλικάτα (Francesco Basilicata) κατά το 1630 ο Άγιος Μάμας υπαγόταν διοικητικά στο Καστέλι Μυλοποτάμου, ενώ μερικές δεκαετίες αργότερα, οθωμανική απογραφή του 1669 καταγράφει στον οικισμό 61 φορολογούμενα άτομα. Το 1881 συμπεριλαμβανόταν εντός των ορίων του δήμου Αυδανιτών της επαρχίας Μυλοποτάμου, είχε 215 κατοίκους και ήταν αμιγώς χριστιανικό χωριό. Το 1894 ο αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού Νικόστρατος Καλομενόπουλος, στο βιβλίο του «Κρητικά» ανέφερε πως στον Άγιο Μάμα κατοικούσαν 48 ελληνικές οικογένειες, ενώ η απογραφή του 1900 που διενεργήθηκε από την Κρητική Πολιτεία δίνει για τον οικισμό τον αριθμό των 295 κατοίκων. Το 1913, έτος κατά το οποίο η Κρήτη ενσωματώθηκε στην Ελλάδα, η πρώτη ελληνική απογραφή κατέγραψε στον Άγιο Μάμα 313 κατοίκους (157 άνδρες και 156 γυναίκες).
Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους, μέχρι το 1997 αποτελούσε έδρα κοινότητας της επαρχίας Μυλοποτάμου. Μετά τις διοικητικές αλλαγές του σχεδίου Καποδίστρια αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Γεροποτάμου. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Μυλοποτάμου.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αβδελλάς, Αργουλιό και Καστρί να αποτελούν την κοινότητα Αγίου Μάμαντος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 213 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Αγίου Μάμαντος
Παραπομπές
Αγιος Μάμας Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Σπήλαιο Λασκώ
right|thumb|300px|[[τοιχογραφία σπηλαίου|Τοιχογραφία στο σπήλαιο Λασκώ]] Το σπήλαιο Λασκώ (γαλλ. Grotte de Lascaux) είναι ένα από τα πλέον σημαντικά σπήλαια με παλαιολιθικής εποχής τοιχογραφίες, ιδιαίτερα διακρινόμενες όχι μόνον ως προς τον αριθμό τους αλλά και ως προς την αισθητική τους. Έχει αποκληθεί η "Καπέλα Σιξτίνα των τοιχογραφιών", "Βερσαλίες της Προϊστορίας" και "Γαλλική Αλταμίρα". Το σπήλαιο βρίσκεται κοντά στο χωριό Μοντινιάκ στην κοιλάδα του ποταμού Βεζέρ (Vézère) στον νομό (département) Ντορντόνι (Dordogne) στην περιοχή (région) της Νέας Ακουιτανίας (Nouveau Aquitaine) της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Αποτελεί μία από τις Προϊστορικές τοποθεσίες και ζωγραφισμένα σπήλαια της κοιλάδας του Βεζέρ, που, από το 1979, έχουν χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Το σπήλαιο Λασκώ εμφανίζει σαφή υπεροχή απέναντι σε παρόμοια σπήλαια της Γαλλίας και της Ισπανίας, όπως τα σπήλαια Les Trois-Frères, Νιώ, Αλταμίρα, Font-de-Gaume and Les Combarelles καθώς, εκτός του ότι είναι πολύ μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα, οι τοιχογραφίες του είναι πολύ καλύτερα διατηρημένες. Τα τοιχώματα (πλάγια φατνώματα) του Λασκώ είναι καλυμμένα με έγχρωμες εικόνες και χαρακτικά ζώων, τα οποία βρίσκονται σε ύψος που δύσκολα τα φθάνει κανείς. Οι μελετητές υπολόγισαν ότι το έδαφος του σπηλαίου πριν από 17.000 χρόνια είχε διαφορετική διαμόρφωση και έτσι ο προϊστορικός καλλιτέχνης μπορούσε να φθάνει τα τοιχώματα. Το έδαφος του σπηλαίου βαθμιαία καταβυθιζόταν, με συνέπεια σήμερα να είναι δυσπρόσιτα.
Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία από τέσσερις εφήβους, τους Marcel Ravidat, Jacques Marsal, Georges Agnel και Simon Coencas στις 12 Σεπτεμβρίου 1940. Οι νεαροί μπήκαν στο σπήλαιο κρατώντας μια απλή λάμπα και χρειάστηκε να φθάσουν στο πρώτο στενό σημείο του περάσματος για να διακρίνουν τις τοιχογραφίες. Επανήλθαν τις επόμενες ημέρες αλλά εν τω μεταξύ η ανακάλυψη έγινε γνωστή στο χωριό Μοντινιάκ και κατέφθασαν εκεί πολλοί χωρικοί. Αποφάσισαν να καλέσουν τους κορυφαίους ερευνητές της εποχής: Αρχικά ήλθε ο ερευνητής αβάς Ανρί Μπρέιλ (Henri Breuil) και ακολούθησαν οι Dr. Cheynier, οι αδελφοί Μπουισονί (Α. και J.Bouysonnie) και αργότερα ο Ντενί Πεϊρονί (Denis Peyrony) και ο Κόμης Μπεγκουέν (Compte Bégouën)
Όταν ο Μπρέιλ εισήλθε στο σπήλαιο, διαπίστωσε ότι στα τοιχώματα υπήρχε ένα παχύ στρώμα κρυστάλλων ασβεστίτη με πολύ καλά διατηρημένες τοιχογραφίες σχεδιασμένες επάνω του. Όλες οι τοιχογραφίες έχουν διατηρηθεί επί χιλιάδες χρόνια, χωρίς να ξεθωριάσουν ή να αλλοιωθούν λόγω της φυσικής ανανέωσης του αέρα που συμβαίνει στο σπήλαιο. Οι τοιχογραφίες χρονολογήθηκαν, με την μέθοδο του άνθρακα - 14, και η ηλικία τους βρέθηκε ότι είναι 17.000 έτη, αν και υπολογίζεται ότι το σπήλαιο ήταν κατοικημένο για μια περίοδο περίπου 6.000 ετών.
Από το 1965 έως το 1967, τροποποιείται η ρύθμιση για την θερμοκρασία του περιβάλλοντος και τον έλεγχο της υγρασίας. Στόχος είναι να αναδημιουργηθούν οι συνθήκες κυκλοφορίας των αερίων μαζών που επέτρεψαν τη διατήρηση του σπηλαίου επί χιλιετίες.
Το 2000 παρουσιάζεται νέο πρόβλημα στο σπήλαιο: Διαπιστώνεται ότι στο δάπεδο αναπτύσσεται ένα είδος μύκητα, ο Fusarium solani, ο οποίος είναι ιδιαίτερα ανθεκτικός στην φορμόλη που χρησιμοποιήθηκε επί δεκαετίες για την απολύμανση των ποδιών των επισκεπτών. Σύντομα, ένα λευκό μυκήλιο καλύπτει τις τοιχογραφίες. Ανακαλύπτεται ότι ο μύκητας οφείλει την ανθεκτικότητά του χάρη στη συμβίωσή του με το βακτήριο Pseudomonas fluorescens, το οποίο εξουδετερώνει τα κοινά μυκητοκτόνα. Έτσι αυτά αναμιγνύονται με αντιβιοτικό.
Το 2002 το γαλλικό υπουργείο πολιτισμού δημιουργεί μια ειδική διεθνή επιστημονική επιτροπή, η οποία αναλαμβάνει την διαχείριση του προβλήματος του σπηλαίου. Όλες αυτές οι ενέργειες έχουν αποτέλεσμα, και η "μόλυνση" του σπηλαίου έχει τεθεί υπό έλεγχο, ωστόσο ανά τακτά χρονικά διαστήματα μια ομάδα εργατών αναλαμβάνει, με ειδικά παρασκευάσματα, την αφαίρεση του μυκηλίου από τις τοιχογραφίες.
Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν εδώ. Το 2007 εμφανίζονται μαύρες κηλίδες, που οφείλονται σε δύο μύκητες. Η Επιτροπή προτείνει μια βιοκτόνο διαδικασία, η οποία έχει αποτέλεσμα σε εννέα από τα έντεκα σημεία που εμφανίστηκαν οι κηλίδες. Το 2008 το σπήλαιο αφήνεται ολοσχερώς χωρίς καμία παρέμβαση επί τρίμηνο. Ο στόχος των ειδικών είναι να φέρουν εκ νέου το σπήλαιο στις συνθήκες που το διατήρησαν σχεδόν ανέπαφο επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο έτος η UNESCO δεν θέλησε να προσθέσει το σπήλαιο στον κατάλογο των Μνημείων που βρίσκονται σε κίνδυνο.
Στις 21 Ιανουαρίου 2010, ο Υπουργός Πολιτισμού Φρεντερίκ Μιτεράν ανακοινώνει ότι ο παλαιοανθρωπολόγος Yves Coppens αναλαμβάνει την προεδρία του Επιστημονικού Συμβουλίου για τη διατήρηση του σπηλαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Προϊστορία Κατηγορία:Γεωγραφία της Γαλλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Xbox
Το Xbox είναι οικιακή κονσόλα έκτης γενιάς της Microsoft, και το πρώτο μέρος της ομώνυμης της σειράς κονσολών. Κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου του 2001 αρχικά στην Βόρεια Αμερική ακολουθώντας στις αγορές της Ιαπωνίας, της Ευρώπης και της Αυστραλίας. Ήταν ανταγωνιστής του PlayStation 2, του Nintendo GameCube και του Sega Dreamcast. Είναι η πρώτη Αμερικάνικης προέλευσης κονσόλα, μετά την παύση της κονσόλας Atari Jaguar, το 1996. Το όνομα Xbox προήλθε από τo API γραφικών που παράγει η Microsoft ακόμη και σήμερα, το DirectX.
Ιστορικό και ανάπτυξη
H Microsoft περίμενε τη μέγιστη ανταπόκριση από την κοινότητα της Ιαπωνίας, αλλά τελικά την μεγαλύτερη έκανε η ευρωπαϊκή αγορά με 6 εκατομμύρια πωλήσεις, μετά τις 12 της Βόρειας Αμερικής.
Προδιαγραφές
Το Xbox ήταν ένας επανασυναρμολογημένος υπολογιστής Dell, γιατί η ομάδα του DirectX δεν είχε μηχανικούς για να φτιάξουν υλικό, και είχε έναν επεξεργαστή Intel Pentium III, που έτρεχε στα 773 ΜΗz, μια κάρτα γραφικών Nvidia NV2A με ταχύτητα 233 MHz, και είχε 64ΜΒ DDR1 SDRAM στα 200MHz. Επίσης ο εσωτερικός Σκληρός Δίσκος ερχόταν είτε σε 8 είτε σε 10GB, ανάλογα με την έκδοση, που ήταν στην επέκταση υλικού exFat, με ταχύτητα 5.400RPM, δηλαδή γύρω στα 230ΜΒ το δευτερόλεπτο. Επίσης για αποθήκευση, χρησιμοποιούσε κάρτες μνήμης 32ΜΒ, σχεδόν ίδιες με αυτές τις 8, 16, 32, και 128MB που χρησιμοποιούσε το PlayStation 2. Είχε και φυσικά ενσωματωμένη θύρα για καλώδιο Ethernet, και ήταν δυνατό να πάρετε έναν αντάπτορα για να έχετε ασύρματο Internet, ο οποίος μπορούσε να προμηθευτεί από τη Microsoft, είτε ξεχωριστά είτε σε Bundle. Ήταν η πρώτη κονσόλα η οποία επέτρεπε να παίζεις διαδικτυακά είτε με φίλους σε LAN, είτε σε διαφορετικές τοποθεσίες χρησιμοποιώντας την υπηρεσία Xbox Live. Τελευταίο, επέτρεπε τα παιχνίδια να τρέχουν σε 1080p (pixels) σε 60 καρέ το δευτερόλεπτο, επίσης η πρώτη κονσόλα που είχε αυτή τη δυνατότητα.
Ικανότητες
Το Xbox είχε ιδιότητες που το έκαναν ασφαλώς ανταγωνιστικό προς τις υπόλοιπες της ίδιας γενιάς. Συγκεκριμένα, είχε ενσωματωμένο έναν μικροεπεξεργαστή της Intel που ήταν αρχικά κατασκευασμένος για υπολογιστή ενώ άλλη μια ενδιαφέρουσα ιδιότητα ήταν το μέγεθος και το βάρος που είχε, όμοιο με ενός υπολογιστή της εποχής εκείνης και επίσης ήταν η πρώτη κονσόλα που είχε εσωτερικό σκληρό δίσκο. Τον Νοέμβριο του 2002, η Microsoft κυκλοφόρησε την online υπηρεσία Xbox Live για πρώτη φορά, η οποία ήταν σαφώς πιο αποδοτική από αυτές της Sega και της Sony. Επιπλέον, η δημοφιλία που απέκτησε από το βιντεοπαιχνίδι Halo 2, έφερε την κονσόλα στην δεύτερη θέση πωλήσεων, ξεπερνώντας την πρωτότυπη ιδέα του GameCube.
H κάρτα γραφικών που υπήρχε στην κονσόλα ήταν ειδικά κατασκευασμένη για αυτόν τον ρόλο, και ήταν μια NV2A της γνωστής Nvidia. Η κάρτα αυτή είχε 7.3 Gigaflops με αποτέλεσμα να μεταφέρει στο μέγιστο, 932 megapixels to δευτερόλεπτο.
Τέλος το λογισμικό που τρέχει είναι όμοιο με αυτό των τότε Windows και το πρόγραμμα γραφικών ήταν το Direct3D 8.1, και πάλι ίδιο με αυτό των Windows.
Παραγωγή και πωλήσεις
Την ημέρα κυκλοφορίας του, ο προωθούμενος αριθμός των κονσολών στην Βόρεια Αμερική είχε κιόλας ολοκληρωθεί. Εντός τριών μηνών πουλήθηκαν 1,3 εκατομμύρια Xbox ξεπερνώντας σε αυτό το συμβάν όλες τις παραγωγές πρώτου τριμήνου κάτι που ισχύει ακόμη και σήμερα. Μέχρι τον Μάιο του 2006, πουλήθηκαν 24 εκατομμύρια Xbox εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν στην Βόρεια Αμερική. Ανέκαθεν το Xbox ήταν πίσω από το Playstation 2, κάτι που όμως τον Απρίλιο του 2004 αντιστράφηκε με το Xbox να ξεπερνά το Playstation 2 στην Αμερική. Επίσης, στην Microsoft η παραγωγή ενός Xbox κόστιζε 500 ευρώ, και μετά τα πούλαγαν για 200 ευρώ, και επειδή είχε καλύτερες προδιαγραφές από το PlayStation 2 (που είχε την ίδια τιμή), το PlayStation 2 είχε τώρα τιμή 100 ευρώ. Κατηγορία:Xbox Κατηγορία:Κονσόλες της Microsoft Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών έκτης γενιάς Κατηγορία:Οικιακές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award
Inno e Marcia Pontificale
Το Inno e Marcia Pontificale (Παπικός Ύμνος και Εμβατήριο) είναι ο εθνικός ύμνος του Βατικανού και υιοθετήθηκε το 1949. Τον ύμνο έγραψε ο Raffaello Lavagna, ενώ συνθέτης (1857) είναι ο Charles-François Gounod.
Inno e Marcia Pontificale (Παπικός Ύμνος και Μουσική Σύνθεση για Παρέλαση)
Ιταλικοί στίχοι
INNO: MARCIA PONTIFICALE
Ελληνική μετάφραση
Παπική μουσική σύνθεση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βατικανό Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
ΚΡ Ρέικιαβικ (ποδόσφαιρο)
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΚΡ Ρέικιαβικ (ισλανδικά: Knattspyrnudeild KR) δημιουργήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1899. Αποτελεί την παλαιότερη και πιο επιτυχημένη ομάδα του ισλανδικού ποδοσφαίρου, έχοντας κερδίσει το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισλανδίας 26 φορές, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου πρωταθλήματος το 1912.
Είναι επίσης η πιο πετυχημένη ομάδα του ισλανδικού κυπέλλου με 13 τίτλους, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου το 1960. Το 1964 έγινε η πρώτη ομάδα της χώρας που συμμετείχε στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Ιστορία
Η ΚΡ ιδρύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1899 από μία ομάδα νέων Ισλανδών, καθιστώντας τον παλαιότερο ποδοσφαιρικό σύλλογο στην Ισλανδία. Επίσης ήταν η μόνη ποδοσφαιρική ομάδα στο Ρέικιαβικ για μια δεκαετία, αλλά μόλις δημιουργήθηκαν άλλα σωματεία, ξεκίνησαν σχέδια για τη διεξαγωγή αγώνων. Η ΚΡ κέρδισε το εναρκτήριο πρωτάθλημα το 1912 μετά από αγώνα κατάταξης (play-off) με τη Φραμ.
Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ
Ο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ (James Clerk Maxwell, 13 Ιουνίου 1831 – 5 Νοεμβρίου 1879) ήταν Σκωτσέζος θεωρητικός φυσικός. Το πιο επιφανές επίτευγμά του ήταν η διατύπωση μιας σειράς εξισώσεων που ένωσαν προηγουμένως άσχετες παρατηρήσεις, πειράματα και εξισώσεις ηλεκτρισμού, μαγνητισμού και οπτικής σε μία συνεπή θεωρία. Η θεωρία του κλασικού ηλεκτρομαγνητισμού καταδεικνύει ότι ο ηλεκτρισμός, ο μαγνητισμός και το φως είναι όλα εκδηλώσεις του ίδιου φαινομένου, καλούμενου ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Τα επιτεύγματα του Μάξγουελ που αφορούν τον ηλεκτρομαγνητισμό αποκαλούνται «η δεύτερη σημαντικότερη ενοποίηση στη φυσική», μετά την πρώτη που πέτυχε ο Ισαάκ Νεύτων.
Ο Μάξγουελ έδειξε ότι το ηλεκτρικό και το μαγνητικό πεδίο ταξιδεύουν στον χώρο σε μορφή κυμάτων με την ταχύτητα του φωτός το 1865, με την έκδοση της Δυναμικής θεωρίας του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Ο Μάξγουελ πρότεινε ότι το φως ήταν στην πραγματικότητα κυματισμοί στο ίδιο μέσο που είναι η αιτία ηλεκτρικών και μαγνητικών φαινομένων. Η ενοποίηση φαινομένων φωτός και ηλεκτρισμού οδήγησε στην πρόβλεψη της ύπαρξης ραδιοκυμάτων.
Ο Μάξγουελ επίσης βοήθησε στην ανάπτυξη της κατανομής Μάξγουελ - Μπόλτζμαν, η οποία είναι ένα στατιστικό μέσο περιγραφής των όψεων της κινητικής θεωρίας των αερίων. Είναι επίσης γνωστός για την παρουσίαση της πρώτης ανθεκτικής έγχρωμης φωτογραφίας το 1861 και για τη θεμελιώδη εργασία του στη δομική ακαμψία ράβδων και κοινών πλαισίων (δικτύωματα), όπως αυτά σε πολλές γέφυρες.
Πρώτα χρόνια, 1831-39
Οι γονείς του Μάξγουελ δε παντρεύτηκαν μέχρι τα τριάντα τους, κάτι ασυνήθιστο για την τότε εποχή. Η μητέρα του ήταν σχεδόν σαράντα ετών όταν αυτός γεννήθηκε. Είχαν και μια κόρη, την Ελίζαμπεθ, που πέθανε σε νηπιακή ηλικία. Ονόμασαν το μόνο τους παιδί που επέζησε Τζέιμς, ένα όνομα που αρκούσε, όχι μόνο στον παππού του, αλλά και σε πολλούς άλλους προγόνους του.
Όταν ο Μάξγουελ ήταν νέος, η οικογένειά του μετακόμισε στον οίκο Γκλένλεαρ, το οποίο είχαν χτίσει οι γονείς του στρέμματα στην έκταση του Μίντελμπι. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι ο Μάξγουελ είχε μια άσβεστη περιέργεια από νεαρή ηλικία. Μέχρι την ηλικία των τριών, ότι κινούνταν, γυάλιζε, ή έκανε θόρυβο έφερνε την ερώτηση: «Σε τι χρησιμεύει αυτό;». Σε ένα εδάφιο που προστέθηκε σε ένα γράμμα από τον πατέρα του στην κουνιάδα του Τζέιν Κέι το 1834, η μητέρα του περιέγραφε την έμφυτη αίσθηση της περιέργειας: "«Είναι ένα πολύ χαρούμενο παιδί, και βελτιώθηκε πολύ όταν ο καιρός έγινε καλύτερος; τα πάει καλά με πόρτες, κλειδαριές, κλειδιά κλπ., και το «δείξε μου τι κάνει» δεν φεύγει ποτέ από το στόμα του. Επίσης εξερευνά την κρυφή πορεία των ρεμάτων και τον τρόπο με τον οποίο φτάνει από τη λιμνούλα στον τοίχο»"
Εκπαίδευση, 1839-1847
Αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες του νεαρού αγοριού, η μητέρα του Φράνσις ανέλαβε την ευθύνη για τα πρώτα στάδια της εκπαίδευσής του, η οποία στη Βικτωριανή εποχή ήταν κυρίως η δουλειά της γυναίκας στο σπίτι. Ωστόσο αρρώστησε από καρκίνο της κοιλιακής χώρας, και μετά από μια ανεπιτυχή επέμβαση, πέθανε τον Δεκέμβριο του 1839 όταν ο Μάξγουελ ήταν οκτώ ετών. Την εκπαίδευση του Τζέιμς επέβλεπε ο πατέρας του και και η κουνιάδα του Τζέιν, και οι δυο παίξανε κεντρικό ρόλο στη ζωή του. Τότε θα πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το έργο της μαθηματικού και αστρονόμου Μαίρη Σόμερβιλ, που ήταν οικογενειακή φίλη και άσκησε μεγάλη επιρροή στο μετέπειτα έργο του Μάξγουελ. Η επίσημη εκπαίδευσή του ξεκίνησε ανεπιτυχώς υπό την καθοδήγηση ενός δεκαεξάχρονου δάσκαλου. Λίγα ξέρουμε για τον νεαρό άντρα που ο Τζον Μάξγουελ προσέλαβε για να εκπαιδεύει τον γιο του, εκτός ότι φερόταν στον Τζέιμς πολύ σκληρά, του φώναζε ότι ήταν πολύ αργός και δύστροπος. Ο Τζόν Μάξγουελ έδιωξε τον δάσκαλο τον Νοέμβριο του 1841, και μετά από πολλή σκέψη, έστειλε τον γιο του στην Ακαδημία του Εδιμβούργου. Κατά τη διάρκεια της φοίτησης έμενε στο σπίτι της θείας του Ιζαμπέλα. Αυτή την περίοδο το πάθος του για τη ζωγραφική ενθαρρύνθηκε από την ξαδέρφη του Τζεμάιμα Μπλάκμπερν (Jemima Blackburn), που ήταν και αυτή ταλαντούχα ζωγράφος.
right|thumb|255px|Η Ακαδημία του Εδιμβούργου, όπου φοίτησε ο Μάξγουελ. Ο δεκάχρονος Μάξγουελ, που είχε μεγαλώσει στην απομόνωση στην εξοχική κατοικία του πατέρα του, δεν προσαρμόστηκε καλά στο σχολείο. Το πρώτο έτος ήταν γεμάτο, υποχρεώνοντάς τον να ξεκινήσει στο δεύτερο έτος με συμμαθητές ένα χρόνο μεγαλύτερους. Οι ιδιομορφίες του και η προφορά του Γκάλογουεϊ φαίνονταν στα άλλα παιδιά σαν αγροτικές, και πηγαίνοντας την πρώτη μέρα σχολείο φορώντας ένα ζευγάρι χειροποίητα παπούτσια, και μπλούζα του έδωσαν το παρατσούκλι «Daftie». Ο Μάξγουελ, ωστόσο, ποτέ δεν φάνηκε να αγανακτεί με το παρατσούκλι, φέροντάς το χωρίς παράπονο για χρόνια. Η κοινωνική απομόνωση στην ακαδημία τελείωσε όταν γνώρισε τους Λούις Κάμπελ και τον Πίτερ Γκούθρι Τέιτ, δύο αγόρια παρόμοιας ηλικίας που έγιναν σημαντικοί λόγιοι αργότερα στη ζωή τους. Παρέμειναν φίλοι για όλοι τους τη ζωή.
Ο Μάξγουελ σε νεαρή ηλικία ήταν ενθουσιασμένος με τη γεωμετρία, ανακαλύπτοντας εκ νέου το κανονικό πολύεδρο πριν από κάποια επίσημη διδασκαλία. Το ταλέντο του ωστόσο, παραβλεπόταν, και παρά τη νίκη του στο βραβείο βιογραφικής γραφής του σχολείου στο δεύτερο έτος του το ακαδημαϊκό του έργο παρέμεινε απαρατήρητο μέχρι την ηλικία των 13, όταν κέρδισε το μαθηματικό μετάλλιο του σχολείο και το πρώτο βραβείο στη λογοτεχνία και στην ποίηση.
Τα ενδιαφέροντα του Μάξγουελ επεκτείνονταν πέρα από τη διδακτέα ύλη, και δεν έδινε ιδιαίτερη προσοχή στις εξετάσεις απόδοσης. Έγραψε την πρώτη επιστημονική εργασία του στα 14. Σε αυτή περιέγραφε ένα μηχανικό μέσο για τον σχηματισμό μαθηματικών καμπυλών με ένα κομμάτι νήματος, και τις ιδιότητες των ελλείψεων, των καρτεσιανών οβάλ, και σχετικών καμπυλών με πάνω από δύο εστίες. Η δουλειά του, Ωοειδείς καμπύλες, παρουσιάστηκε στη Βασιλική Εταιρεία του Εδιμβούργου από τον Τζέιμς Φορμπς, που ήταν καθηγητής φυσικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ο Μάξγουελ θεωρήθηκε πολύ νέος για την εργασία που παρουσιάστηκε. Η δουλειά δεν ήτανε εντελώς πρωτότυπη, αφού ο Καρτέσιος είχε επίσης εξετάσει τις ιδιότητες τέτοιων πολυεστιακών ελλείψεων τον 17ο αιώνα, αλλά ο Μάξγουελ απλοποίησε την κατασκευή τους.
Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου, 1847–50
left|thumb|Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου Ο Μάξγουελ άφησε την ακαδημία το 1847, στην ηλικία των 16, και ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου. Είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ μετά το πρώτο του εξάμηνο όμως αποφάσισε να ολοκληρώσει το πλήρες πρόγραμμα των προπτυχιακών σπουδών στο Εδιμβούργο. Το ακαδημαϊκό προσωπικό στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου περιλάμβανε μερικά ονόματα μεγάλης υπόληψης, και καθηγητές του την πρώτη χρονιά ήταν οι σερ Ουίλιαμ Χάμιλτον, ο οποίος τον δίδαξε λογική και μεταφυσική, Φίλιπ Κέλλαντ στα μαθηματικά, και Τζέιμς Φορμπς στη φυσική φιλοσοφία. Ο Μάξγουελ δεν έβρισκε τα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου πολύ απαιτητικά και επομένως μπόρεσε να εμβαθύνει στην ιδιωτική μελέτη κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου στο Πανεπιστήμιο, και ιδιαίτερα όταν γυρνούσε σπίτι στο Γκλένλεαρ. Εκεί έκανε πειράματα με αυτοσχέδιες χημικές, ηλεκτρικές, και μαγνητικές συσκευές, αλλά οι κύριες ανησυχίες του αφορούσαν τις ιδιότητες του πολωμένου φωτός. Κατασκεύαζε τεμάχια από ζελατίνη, και τα υπέβαλε σε διάφορες δοκιμασίες, και με ένα ζευγάρι πρισμάτων Νίκολ που του έδωσε ο διάσημος επιστήμονας Ουίλλιαμ Νίκολ θα έβλεπε τα πολύχρωμα κρόσσια που είχαν αναπτυχθεί μέσα στο ζελέ. Μέσω αυτού του πειράματος ο Μάγξουελ ανακάλυψε τη φωτοελαστικότητα, που είναι ένα μέσο προσδιορισμού κατανομής τάσεων στις φυσικές κατασκευές.
thumb|Φωτοελαστικότητα και χρώμα σε πλαστικό πιάτο Στα 18 του, ο Μάξγουελ συνέβαλε με δύο εργασίες στα πρακτικά της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου. Μια από αυτές, η ισορροπία των στερεών ελαστικών, έθεσε τα θεμέλια για μια σημαντική ανακάλυψη αργότερα στη ζωή του, που ήταν η προσωρινή διπλή διάθλαση που παράγεται από τα ιξώδη υγρά μέσω διατμητικής τάσης. Η άλλη εργασία του ονομαζόταν καμπύλες τροχιάς, και όπως με την εργασία Οβάλ καμπύλες, ο Μάξγουελ θεωρήθηκε ξανά πολύ νέος για να ανέβει στο βήμα και να την παρουσιάσει μόνος του. Η εργασία παρουσιάστηκε στη Βασιλική Εταιρεία από τον δάσκαλό του Κέλλαντ.
Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, 1850–56
thumb|right|Ο νεαρός Μάξγουελ [[Κολλέγιο Τρίνιτι, Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Κρατάει έναν από τους χρωματιστούς τροχούς του.]] Τον Οκτώβριο του 1850, ήδη πετυχημένος μαθηματικός, ο Μάξγουελ έφυγε από τη Σκωτία για το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Αρχικά παρακολούθησε στο Πίτερχάους, αλλά πριν το τέλος του εξαμήνου πήρε μεταγραφή στο Κολλέγιο Τρίνιτι, όπου πίστευε ήταν ευκολότερο να πάρει υποτροφία. Στο Τρίνιτι, εκλέχθηκε στην ελίτ μυστική εταιρεία γνωστή ως «Απόστολοι του Κέιμπριτζ». Το Νοέμβριο του 1851, ο Μάξγουελ μελέτησε υπό του Ουίλλιαμ Χόπκινς, του οποίου η καλλιέργεια της μαθηματικής ιδιοφυίας του έδωσε το παρατσούκλι "Senior Wrangler-maker". Ένα σημαντικό κομμάτι της μετάφρασης των εξισώσεων του Μάξγουελ που αφορούν στον ηλεκτρομαγνητισμό επιτεύχθηκε την περίοδό του στο Τρίνιτι.
Το 1854, ο Μάξγουελ αποφοίτησε από το Τρίνιτι με πτυχίο μαθηματικών. Είχε τη δεύτερη καλύτερη επίδοση στην εξέταση, μετά από τον Έντουαρντ Ρουθ, και επομένως κερδίζοντας τον τίτλο του δεύτερου Wrangler. Αργότερα ανακηρύχθηκε ίσος με τον Ρουθ, στην πιο συναρπαστική δοκιμασία τις εξέτασης του βραβείου Σμιθ. Αμέσως μόλις πήρε το πτυχίο του, ο Μάξγουελ διάβασε μια μυθιστορική νουβέλα στη φιλοσοφική εταιρεία του Κέιμπριτζ με τίτλο Πάνω στη μεταμόρφωση των επιφανειών με την κάμψη. Αυτή είναι μία από τις λίγες αμιγώς μαθηματικές εργασίες που έγραψε, και έδειχνε το αυξανόμενο ανάστημα του Μάξγουελ ως μαθηματικό. Ο Μάξγουελ αποφάσισε να μείνει στο Τρίνιτι μετά την αποφοίτησή του και έκανε αίτηση για υποτροφία, μια διαδικασία που περίμενε να πάρει δύο χρόνια. Ξεχωρίζοντας από την επιτυχία του σαν διδάκτορας, θα ήταν ελεύθερος, εκτός από κάποια διδακτικά και εξεταστικά καθήκοντα, να κυνηγήσει τα επιστημονικά ενδιαφέροντα στον ελεύθερο χρόνο του.
Η φύση και η αντίληψη του χρώματος ήταν ένα τέτοιο ενδιαφέρον, και είχε ξεκινήσει στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου ενώ ήταν φοιτητής του Φορμπς. Ο Μάξγουελ πήρε τις χρωματιστές σβούρες που εφηύρε ο Φορμπς, και μπόρεσε να δείξει ότι το λευκό φως ήταν ανάμιξη κόκκινου, πράσινου και μπλε φωτός. Η εργασία του Πειράματα στο χρώμα όρισε τις αρχές του συνδυασμού χρωμάτων και παρουσιάστηκε στη Βασιλική Εταιρεία του Εδιμβούργου τον Μάρτιο του 1855. Ευτυχώς για τον Μάξγουελ αυτή τη φορά θα έκανε αυτός τη διάλεξη.
Πανεπιστήμιο Αμπερντίν, 1856–1860
Ο 25χρονος Μάξγουελ ήταν μιάμιση δεκαετία μικρότερος από κάθε άλλο καθηγητή στο Μάρισαλ, ωστόσο, ανέλαβε τις ευθύνες ως επικεφαλής του τμήματος, επιλέγοντας τη διδακτέα ύλη και προετοιμάζοντας διαλέξεις. Αφοσιώθηκε και ο ίδιος σε διαλέξεις 15 ώρες την εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένης και μιας εβδομαδιαίας δωρεάν στο τοπικό κολλέγιο των εργατών. Ζούσε στο Άμπερντιν κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού εξαμήνου, και περνούσε τα καλοκαίρια στο Γκλένλεαρ, το οποίο κληρονόμησε από τον πατέρα του.
thumb|Τζέιμς και Κάθριν Μάξγουελ, 1869 Επικέντρωσε την προσοχή του σε ένα πρόβλημα που ξέφευγε από τους επιστήμονες για 200 χρόνια: τη φύση των Δακτυλίων του Κρόνου. Ήταν άγνωστο πώς μπορούν να παραμένουν σταθεροί χωρίς να διαλυθούν, να φύγουν μακριά ή να συντριβούν στο Κρόνο. Το πρόβλημα είχε ιδιαίτερη απήχηση εκείνη την εποχή επειδή το Κολλέγιο Κέιμπριτζ είχε επιλέξει αυτό το θέμα για το Βραβείο Άνταμς του 1857. Ο Μάξγουελ αφιέρωσε δύο χρόνια μελετώντας το πρόβλημα, αποδεικνύοντας ότι ένας τακτικά σταθερός δακτύλιος δεν μπορούσε να είναι σταθερός, και ένας δακτύλιος υγρού θα διαλυόταν σε σταγόνες εξαιτίας δράσεως κυμάτων. Αφού τίποτα από αυτά δεν παρατηρήθηκε, ο Μάξγουελ συμπέρανε ότι οι δακτύλιοι αποτελούνται από πολυάριθμα μικρά σωματίδια τα οποία ονόμασε «τούβλα-νυχτερίδες», το καθένα από τα οποία κινείτο ανεξάρτητα σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο. Του απονεμήθηκε το βραβείο Άνταμς των £130 το 1859 για την εργασία του «Επί της σταθερότητας των δακτυλίων του Κρόνου». Αυτή ήταν η μόνη εργασία που έκανε αρκετή πρόοδο για να μπορέσει υποβάλει συμμετοχή. Η δουλειά του ήταν τόσο λεπτομερής και πειστική, ώστε όταν την διάβασε ο Τζορτζ Μπίντελ Άιρυ σχολίασε: «είναι μια από τις πιο αξιοθαύμαστες εφαρμογές των μαθηματικών στη φυσική που έχω δει ποτέ.» Θεωρούντο η τελευταία σχετικά λέξη με το θέμα μέχρι οι απευθείας από τις πτήσεις του «Βόγιατζερ» τη δεκαετία του 1980 επιβεβαίωσαν την πρόβλεψη του Μάξγουελ. Ο Μάξγουελ επίσης θα προχωρούσε ώστε να διαψεύσει τη νεφελοειδή υπόθεση (που έλεγε ότι το Ηλιακό Σύστημα σχηματίστηκε από την προοδευτική συμπύκνωση ενός καθαρώς αέριου νεφελώματος), το οποίο ανάγκασε τους υποστηρικτές της θεωρίας να λάβουν υπόψιν τα πρόσθετα τμήματα των μικρών στερεών σωματιδίων.
Το 1857 ο Μάξγουελ έγινε φίλος με τον αιδεσιμότατο Ντάνιελ Ντιούαρ, που ήταν τότε ο διευθυντής του Μάρισαλ. Μέσω αυτού ο Μάξγουελ γνώρισε την κόρη του, Κάθριν Μαίρη Ντιούαρ. Αρραβωνιάστηκαν τον Φεβρουάριο του 1858, και παντρεύτηκαν στο Άμπερντιν στις 2 Ιουνίου 1858. Στο αρχείο του γάμου, ο Μαξγουελ αναφέρεται ως καθηγητής φυσικής φιλοσοφίας στο κολλέγιο Μάρισαλ, στο Αμπερντίν. Σχετικά λίγα είναι γνωστά για την 7 χρόνια μεγαλύτερη του Μάξγουελ Κάθριν, αν και είναι γνωστό ότι βοηθούσε στο εργαστήριό του και δούλευε σε πειράματα στο ιξώδες. Ο βιογράφος και φίλος του Μάξγουελ, Λούις Κάμπελ, υιοθέτησε μια ασυνήθιστη εχεμύθεια στο θέμα της Κάθριν, περιγράφοντας τον έγγαμο βίο τους ως «πρωτοφανή αφοσίωση».
Το 1860, το κολλέγιο Μάρισαλ συγχωνεύθηκε με το Κολέγιο Κινγκ για τη δημιουργία του Πανεπιστημίου του Αμπερντίν. Δεν υπήρχε χώρος για δυο καθηγητές φυσικής φιλοσοφίας, και ο Μάξγουελ, παρά την επιστημονική του φήμη, απολύθηκε. Δεν κατάφερε να πάρει την πρόσφατα κενή θέση του Φορμπς στο Εδιμβούργο, την οποία κέρδιε ο Τέιτ. Ο Μάξγουελ πήρε τελικά τη θέση του καθηγητή της φυσικής φιλοσοφίας στο Κολλέγιο Κινγκ του Λονδίνου. Αφού ανάρρωσε από έναν σχεδόν θανατηφόρο αγώνα κατά της ευλογιάς το καλοκαίρι του 1860, ο Μάξγουελ κατευθύνθηκε νότια στο Λονδίνο με τη σύζυγό του Κάθριν.
Κινγκς Κόλλετζ, Λονδίνο, 1860–1865
Η περίοδος του Μάξγουελ στο Κινγκ ήταν η πιο παραγωγική της σταδιοδρομίας του. Του απονεμήθηκε το μετάλλιο Ράμφορντ της Βασιλικής Εταιρείας (Royal Society) το 1860 για τη δουλειά του πάνω στο χρώμα, και αργότερα εκλέχθηκε στην Εταιρεία το 1861. Αυτή την περίοδο της ζωής του, παρουσίασε την πρώτη γρήγορη έγχρωμη φωτογραφία, ανέπτυξε περαιτέρω τις ιδέες του στο ιξώδες των αερίων, και πρότεινε ένα σύστημα καθορισμού των φυσικών ποσοτήτων - γνωστού σήμερα ως διαστατική ανάλυση. Ο Μάξγουελ συχνά παρακολουθούσε διαλέξεις στο βασιλικό ίδρυμα, όπου ήρθε σε τακτική επαφή με τον Μάικλ Φαραντέι. Η σχέση των δυο ανδρών δεν μπορεί να περιγραφεί ως στενή, καθώς ο Φαραντέι ήταν 40 χρόνια μεγαλύτερος του Μάξγουελ και έδειχνε σημάδια γήρατος. Ωστόσο σέβονταν πολύ ο ένας το ταλέντο του άλλου.
Αυτή η περίοδος είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη για την πρόοδο του Μάξγουελ στους τομείς του ηλεκτρισμού και μαγνητισμού. Εξέτασε τη φύση ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων στη διμερή εργασία του Περί των φυσικών γραμμών των δυνάμεων, που εκδόθηκε το 1861. Σε αυτή παρείχε ένα εννοιολογικό μοντέλο για την ηλεκτρομαγνητική επαγωγή,που αποτελείται από μικροσκοπικά κινούμενα κύτταρα μαγνητικής ροής. Δύο ακόμα μέρη προστέθηκαν αργότερα και εκδόθηκαν στην ίδια εργασία στις αρχές του 1862. Στο πρώτο πρόσθετο, συζητούσε τη φύση της ηλεκτροστατικής και του ρεύματος μετατόπισης. Στο δεύτερο πρόσθετο, αντιμετώπισε την περιστροφή του επιπέδου της πόλωσης του φωτός σε ένα μαγνητικό πεδίο, ένα φαινόμενο που ανακαλύφθηκε από τον Φαραντέι, και είναι γνωστό ως το Αποτέλεσμα του Φαραντέι.
Μεταγενέστερα χρόνια
thumb|225px|right|Η ταφόπετρα του Μάξγουελ στο Πάρτον Το 1865, ο Μάξγουελ παραιτήθηκε από τη θέση του στο Κολλέγιο Κινγκ του Λονδίνου και επέστρεψε στο Γκλένλεαρ με την Κάθριν. Έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Θεωρία της Ζέστης (1871) και μια στοιχειώδη πραγματεία, την `Υλη και Κίνηση (1876). Ο Μάξγουελ ήταν επίσης ο πρώτος που έκανε ρητή χρήση της διαστατικής ανάλυσης, το 1871.
Το 1871 έγινε ο πρώτος καθηγητής Φυσικής Cavendish στο Κέιμπριτζ. Ο Μάξγουελ τέθηκε επικεφαλής του Εργαστηρίου Cavendish και επέβλεπε κάθε βήμα στη διαδικασία της δημιουργίας, της αγοράς και της συλλογής των συσκευών. Μία από τις τελευταίες μεγάλες συνεισφορές του Μάξγουελ στην επιστήμη ήταν η επεξεργασία (με άφθονες πρωτότυπες σημειώσεις) της έρευνας του Χένρι Κάβεντις, από τις οποίες φαίνεται ότι ο Κάβεντις ερεύνησε, μεταξύ άλλων, ζητήματα όπως η πυκνότητα της Γης και η σύνθεση του νερού.
Πέθανε στο Κέιμπριτζ από καρκίνο στην κοιλιακή χώρα στις 5 Νοεμβρίου 1879, σε ηλικία 48 ετών. Η μητέρα του είχε πεθάνει στην ίδια ηλικία από τον ίδιο τύπο καρκίνου. Ο Μάξγουελ θάφτηκε στην Εκκλησία του Πάρτον, κοντά στο Kάστρο Ντάγκλας στο Γκάλογουεη, κοντά στο μέρος που μεγάλωσε. Η εκτεταμένη βιογραφία Η Ζωή του Τζέημς Κλερκ Μάξγουελ, από τον πρώην συμμαθητή και δια βίου φίλο καθηγητή Λιούις Κάμπελ, εκδόθηκε το 1882. Τα Άπαντά του, συμπεριλαμβανομένων και σειρές άρθρων πάνω στις ιδιότητες της ύλης, όπως τα «Άτομο», «Έλξη», «Τριχοειδής δράση», «Διάχυση», «Αιθέρας», κλπ., εκδόθηκαν σε δύο τόμους από την Πανεπιστημιακή Εφημερίδα του Κέιμπριτζ το 1890.
Προσωπικότητα
Ως μεγάλος εραστής της σκωτσέζικης ποίησης, ο Μάξγουελ αποστήθιζε ποιήματα, ενώ έγραφε και δικά του. Το πιο γνωστό είναι το Άκαμπτο αγόρι τραγουδά, στενά βασισμένο στο Προέρχονται από τη σίκαλη του Ρόμπερτ Μπερνς, το οποίο προφανώς συνήθιζε να τραγουδά παίζοντας κιθάρα. Ξεκινά με τα λόγια :
"Gin a body meet a body Flyin' through the air. Gin a body hit a body, Will it fly? And where?"
Μια συλλογή ποιημάτων του εκδόθηκε από τον φίλο του Λιούις Κάμπελ το 1882. Πολλές εκτιμήσεις για τον Μάξγουελ αναφέρουν ότι η αξιόλογη πνευματική του ποιότητα θα πρέπει να συνοδευόταν από κοινωνική αμηχανία.
Ο Ιβάν Τολστόι, συγγραφέας μιας εκ των βιογραφιών του Μάξγουελ, σημείωσε τη συχνότητα με την οποία επιστήμονες που γράφουν σύντομες βιογραφίες για τον Μάξγουελ παραλείπουν το θέμα του Χριστιανισμού. Ήταν Ευαγγελικός Πρεσβυτεριανός και στα τελευταία του χρόνια «Γηραιός» της Εκκλησίας της Σκωτίας. Οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις και οι σχετικές δραστηριότητές του έχουν αποτελέσει το επίκεντρο αρκετών εργασιών. Παρακολουθώντας τις λειτουργίες τόσο της Εκκλησία της Σκωτίας (το θρήσκευμα του πατέρα του) όσο και της Επισκοπικής (το θρήσκευμα της μητέρας του) ως παιδί, Ο Μάξγουελ υποβλήθηκε στον ευαγγελικό προσηλυτισμό τον Απρίλιο του 1853, το οποίο τον δέσμευσε σε μια αντιθετικιστική θέση.
Ηλεκτρομαγνητισμός
thumb|left|Μία κάρτα από τον Μάξγουελ στον [[Πίτερ Τεητ]] Ο Μάξγουελ είχε σπουδάσει και σχολιάσει τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, ήδη από το 1855, όταν η εργασία του «Περί των δυναμικών γραμμών του Φάραντεϊ» διαβάστηκε στη Φιλοσοφική Εταιρεία του Κέιμπριτζ. Η εργασία παρουσίαζε ένα απλοποιημένο μοντέλο της δουλειάς του Φαραντέη, και πώς τα δύο φαινόμενα σχετίζονταν. Μείωσε το σύνολο της τρέχουσας γνώσης σε ένα συνδεδεμένο σύνολο διαφορικών εξισώσεων με 20 εξισώσεις σε 20 μεταβλητές. Αυτή η δουλειά αργότερα δημοσιεύθηκε με τίτλο "Περί των φυσικών δυναμικών γραμμών» τον Μάρτιο του 1861.
Δουλεύοντας περαιτέρω σε αυτό το πρόβλημα, ο Μάξγουελ έδειξε ότι οι εξισώσεις προβλέπουν την ύπαρξη κυμάτων ταλάντωσης ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων που ταξιδεύουν μέσω κενού με μια ταχύτητα που θα μπορούσε να προβλεφθεί από απλά ηλεκτρικά πειράματα; χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα για την εποχή δεδομένα, ο Μάξγουελ υπολόγισε ταχύτητα 310,740,000 μέτρα/δευτερόλεπτο. Στην εργασία του το 1864 «Μια δυναμική θεωρία ηλεκτρομαγνητικού πεδίου» ο Μάξγουελ έγραψε: «Η συμφωνία των αποτελεσμάτων φαίνεται να δείχνει ότι το φως και ο μαγνητισμός είναι επιδράσεις της ίδιας ουσίας, και ότι το φως είναι μια ηλεκτρομαγνητική διαταραχή που διαδίδεται μέσω του πεδίου, σύμφωνα με τους ηλεκτρομαγνητικούς νόμους».