cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαλάντι Αργολίδας
Στο Σαλάντι Αργολίδας είχε λειτουργήσει τη δεκαετία του 1980 το ξενοδοχείο «Ακτή Σαλάντι», το μοναδικό ξενοδοχείο, που απευθυνόταν αποκλειστικά σε γυμνιστές. Το ξενοδοχείο είχε 924 κλίνες, βρισκόταν κοντά στην παραλία και διέθετε υποδομές για ΑΜΕΑ, πάρκινγκ 100 θέσεων, περιοχή μίνι γκολφ, γήπεδο τένις και βόλεϊ, παιδική χαρά, πισίνα ενηλίκων, παιδική πισίνα, αμφιθέατρο, βιολογικό καθαρισμό δυνατότητας 2000 ατόμων. Στο χώρο γύρω από το ξενοδοχείο έχουν φυτευτεί 1000 ρίζες ελιές και 500 λεμονιές. Το ξενοδοχείο όμως έκλεισε ύστερα από έντονες αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και εκπροσώπων της εκκλησίας. Πλέον τα κτήρια του ξενοδοχείου έχουν εγκαταλειφθεί και έχουν λεηλατηθεί.
Στο Σαλάντι υπάρχει μια μεγάλη ερημική παραλία. Η παραλία Σαλάντι απέχει 5 χιλιόμετρα από το χωριό των Διδύμων και είναι μία από τις μεγαλύτερες παραλίες του Δήμου Ερμιονίδας. Στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή στο βυθό της θάλασσας και στο σπήλαιο Φράγχθι έχει ανακαλυφθεί ένας προϊστορικός οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Τόμας Στιούαρτ, Κύριος του Μαρ
Ο Σερ Τόμας Στιούαρτ, Κύριος του Μαρ (πέθανε πριν τον Αύγουστο του 1432) ήταν νόθος γιος του Αλέξανδρου Στιούαρτ, κόμη του Μαρ και δισέγγονος του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας. Ο Σερ Τόμας Στιούαρτ παντρεύτηκε την Ελισάβετ, χήρα του Τζων Στιούαρτ, 2ου κόμη του Ντάγκλας που ήταν κόρη του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 4ου κόμη του Ντάγκλας και της Μαργαρίτας Στιούαρτ, λαίδης του Γκαλογουέι. Θα έπρεπε να εξασφαλίσουν την απαραίτητη απαλλαγή για να προχωρήσει ο γάμος λόγω της συγγένειας η οποία τελικά δόθηκε στις 1 Μαΐου 1427, απέκτησαν έναν γιο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
NGC 800
thumb|right|250px|Ο NGC 800 (πάνω) και ο NGC 799 (κάτω) από το [[ESO.]] Ο NGC 800 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) το 1885 Απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός και αποτελεί ομάδα μαζί με τον ραβδωτό σπειροειδή NGC 800. Έχει τρεις βραχίονες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0800 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 07740 01526
Κουλούνδρος Σύμης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Κωνσταντίνος Μαργαρίτης
Ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης (μέσα 13ου αι.) ήταν ανώτερος αξιωματούχος και αυλικός στη Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
Μονολίθι Ιωαννίνων
Το Μονολίθι, επίσημα Μονολίθιον είναι ημιορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 360 μέτρων.
Κωνσταντίνος Μαργαρίτης
Βιογραφία
Η ζωή του είναι γνωστή μόνο από την Ιστορία τού Γεωργίου Ακροπολίτη, ο οποίος είναι πολύ εχθρικός απέναντί του. Ο ιστορικός απαξιεί τον Μαργαρίτη και όλους τους νέους άνδρες χαμηλής καταγωγής, που ανήλθαν σε εξέχουσες θέσεις ένεκα της εύνοιας του Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη (βασίλευσε 1254-58), εις βάρος της παλαιάς αριστοκρατίας από την οποία επανδρωνόταν τα υψηλά αξιώματα. Σύμφωνα με τον Ακροπολίτη, ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε στο θέμα των Νεοκάστρων (περιοχή Περγάμου-Χλιαράς) και ήταν "ένας αγρότης, γόνος αγροτών, που μεγάλωσε με κριθάρι και πίτουρα και που ήξερε μόνο να γρυλίζει". Εισήλθε στον θεματικό στρατό και ανήλθε στο βαθμό του τζαουσίου (αγγελιοφόρου). Η ικανότητά του εξέπληξε τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1222-54), που τον έθεσε σωματοφύλακά του και μετά τον αναβίβασε στη θέση του μεγάλου τζαουσίου. Κατά τη διαδοχή του ο Θεόδωρος Β΄ (γιος του Ιωάννη Γ΄) τον έκανε άρχοντα του αλλαγίου (διοικητή της σωματοφυλακής) και έπειτα τον προβίβασε σε μέγα άρχοντα.
Μονολίθι Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Μονολίθι βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του νομού με το νομό Άρτας, εντός του Εθνικού πάρκου Τζουμέρκων Περιστερίου και της χαράδρας του Αράχθου. Απέχει 43 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Ιωαννίνων, 40,5 χλμ. Β. της Άρτας και 21 χλμ. ΝΔ. από τα Πράμαντα. Το χωριό είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Ξηροβούνι ανάμεσα σε καταπράσινη περιοχή, δυτικά του Άραχθου ποταμού και σε κοντινή απόσταση από το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν αρκετές τοποθεσίες με πανοραμική θέα, όπως:
Διοικητικά
Η παλιά ονομασία ήταν Βορδώ και το 1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Μονολίθι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Ξηροβούνι και τον Άγιο Γεώργιο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μονολιθίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011, ως κοινότητα έχει πληθυσμό 307 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 183.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Κωνσταντίνος Μαργαρίτης
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατάλογος αστέρων του Δράκοντος
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Δράκοντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Δράκοντος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Δ *
Κουνάρ (ποταμός)
Ο ποταμός Κουνάρ (ουρντού, παστού: کونړ سيند), γνωστός και ως ποταμός Τσιτράλ (چترال سيند) ή ποταμός Καμά (کامه سيند), είναι ποταμός μήκους 480 χιλιομέτρων στο βόρειο Χιμπέρ Παχτούνκουα του Πακιστάν και στο ανατολικό Αφγανιστάν. Ο ποταμός τροφοδοτείται από πάγους και χιόνια που λιώνουν στην οροσειρά Χίντου Κους. Επίσης αποτελεί τμήμα της λεκάνης απορροής του Ινδού.
Πηγές και ρους
Ο ποταμός πηγάζει από την οροσειρά Χίντου Κους στην περιοχή Τσιτράλ του Χιμπέρ Παχτούνκουα του Πακιστάν. Μέχρι την πόλη Μαστούτζ είναι γνωστός ως ποταμός Μαστούτζ δηλαδή μέχρι το σημείο της συμβολής του με τον ποταμό Λοτκόχ. Έπειτα ονομάζεται ποταμός Τσιτράλ, προτού στραφεί νότια στην κοιλάδα Κουνάρ του Αφγανιστάν.
Στην Ασανταμπάντ, συμβάλει με τον ποταμό Πεχ και τελικά εκβάλει στον ποταμό Καμπούλ ανατολικά από την πόλη Τζαλαλαμπάντ στο Αφγανιστάν. Στη συνέχεια οι ποταμοί συνεχίζουν ανατολικά προς το Πακιστάν μέσω του περάσματος Χιμπέρ και εκβάλουν στον ποταμό Ινδό στην πόλη Άτοκ. 250px|thumbnail|right|Ο ποταμός Κουνάρ στην ομώνυμη κοιλάδα
Ιστορικά στοιχεία
Προτού η πολιτική διαίρεση της περιοχής διαχωρίσει τις κοιλάδες Κουνάρ και Τσιτράλ μεταξύ των σύγχρονων κρατών του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, ο ποταμός αποτελούσε μία σημαντική εμπορική οδό, όντας ο ευκολότερος τρόπος μετακίνησης από τα περάσματα της οροσειράς Παμίρ προς τις πεδιάδες της υποηπείρου. Πλέον στον ποταμό κατασκευάζονται φράγματα για την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων για υδροηλεκτρική ενέργεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ποταμοί του Πακιστάν
Ρομαίν Ρολάν
Βιογραφία
Ο Ρολάν γεννήθηκε στο Κλαμεσύ (Clamecy) του νομού Νιέβρ της Γαλλίας. Οι γονείς του ήταν συμβολαιογράφοι και οι πρόγονοί του αγρότες όσο και αστοί. Ο ίδιος γράφει στο «Εσωτερικό ταξίδι» του (Voyage intérieur, 1942), ότι θεωρεί τον εαυτό του ως απόγονο και αντιπρόσωπο ενός «αρχαίου είδους».
Ο Ρομαίν έγινε δεκτός στην Εκόλ Νορμάλ το 1886, όπου σπούδασε αρχικώς φιλοσοφία, αλλά η ανεξαρτησία του πνεύματός του τον οδήγησε στο να εγκαταλείψει αυτές τις σπουδές, ώστε να μη προσχωρήσει στην κυρίαρχη ιδεολογία. Πήρε πτυχίο ιστορίας το 1889 και μετά πέρασε δύο χρόνια στη Ρώμη, όπου η συνάντησή του με τη Μαλβίδα φον Μέυζενμπουγκ – φίλη των Νίτσε και Ρίχαρντ Βάγκνερ – και η ανακάλυψή των ιταλικών αριστουργημάτων ήταν αποφασιστικής σημασίας για την ανάπτυξη της σκέψεώς του. Επιστρέφοντας στη Γαλλία το 1895, πήρε διδακτορικό με τη διατριβή του Ιστορία της όπερας στην Ευρώπη προ των Lully και Scarlatti.
Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1902, όταν ο ίδιος ήταν 36 ετών. Με την επιχειρηματολογία του υπέρ ενός «θεάτρου του λαού» έμελλε να συνεισφέρει σημαντικά προς τον εκδημοκρατισμό του θεάτρου. Ως ανθρωπιστής εξάλλου αγκάλιασε την ινδική φιλοσοφία (Συζητήσεις με τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και τον Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι), πράγμα που πιθανώς εξηγεί και το ότι ήταν χορτοφάγος. Ο Ρολάν δέχθηκε ισχυρές επιδράσεις από τη φιλοσοφία Βεδάντα(Βεντάντα), κυρίως μέσα από τα έργα του Σουάμι Βιβεκανάντα.
Το «Θέατρο του λαού»
Η σημαντικότερη συνεισφορά του Ρομαίν Ρολάν στο θέατρο έγκειται στην υπεράσπιση ενός «λαϊκού θεάτρου» με το δοκίμιό του Το θέατρο του λαού (Le Théâtre du peuple, 1902). «Υπάρχει μόνο μία αναγκαία συνθήκη για την εμφάνιση ενός νέου θεάτρου», έγραψε, «να είναι η σκηνή και η πλατεία του θεάτρου ανοιχτές στις λαϊκές μάζες, να είναι ικανές να χωρέσουν ένα λαό και τις πράξεις ενός λαού». Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε αργότερα, το 1913, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των περιεχομένων του είχε ήδη δημοσιευθεί στην Επιθεώρηση δραματικής τέχνης (Revue d'Art Dramatique) ανάμεσα στο 1900 και στο 1903. Ο Ρολάν προσπάθησε να κάνει πράξη τη θεωρία του με τα μελοδράματά του με θέμα τη Γαλλική επανάσταση, τα Δαντών (1900) και Η δέκατη τέταρτη του Ιούλη (1902), αλλά ήταν κυρίως οι ιδέες του που θα αποτελούσαν ένα μείζον σημείο αναφοράς για τους μελλοντικούς θεατράνθρωπους Το δοκίμιο αποτελεί μέρος ενός γενικότερου κινήματος της εποχής για τον εκδημοκρατισμό του θεάτρου. Η Επιθεώρηση είχε προκηρύξει ένα διαγωνισμό και προσπάθησε να οργανώσει ένα «Παγκόσμιο Συνέδριο για το Θέατρο του Λαού», ενώ ένας αριθμός από «Θέατρα του Λαού» είχαν ήδη ανοίξει σε όλη την Ευρώπη. Υπήρχε το κίνημα Freie Volksbühne («Ελεύθερο Θέατρο του Λαού») στη Γερμανία και το Théâtre du Peuple του Μωρίς Ποτεσέ στη Γαλλία. Ο Ρολάν ήταν μαθητής του Ποτεσέ και αφιέρωσε το δοκίμιό του σε αυτόν.
Ωστόσο, η προσέγγιση του Ρολάν είναι πιο επιθετική από το ποιητικό όραμα του Ποτεσέ για ένα θέατρο ως υποκατάστατο μιας «κοινωνικής θρησκείας» που θα φέρνει ενότητα στο έθνος. Ο Ρολάν εγκαλεί τη μπουρζουαζία για πολιτιστικό σφετερισμό του θεάτρου, που προκαλεί την ολίσθησή του στην παρακμή με τα επιβλαβή αποτελέσματα της ιδεολογικής της κυριαρχίας. Προτείνοντας ένα κατάλληλο ρεπερτόριο για το λαϊκό του θέατρο, ο Ρολάν απορρίπτει το κλασικό δράμα πιστεύοντας ότι είναι υπερβολικά δύσκολο ή στατικό για να έχει ενδιαφέρον για τις μάζες. Αντλώντας από τις ιδέες του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, προτείνει στη θέση του «ένα επικό ιστορικό θέατρο με χαρά, δύναμη και ευφυία, που θα υπενθυμίζει στο λαό την επαναστατική του κληρονομιά και θα ξαναζωντανεύει τις δυνάμεις που εργάζονται για μια νέα κοινωνία». Ο Ρολάν πίστευε ότι ο λαός θα βελτιωνόταν βλέποντας ηρωικές εικόνες από το παρελθόν του. Η επιρροή του Ρουσσώ μπορεί να ανιχνευθεί στη σύλληψη του Ρολάν για το θέατρο ως γιορτή, μία προτίμηση που αποκαλύπτει κατά τους Μπράντμπυ και Μακκόρμικ μια θεμελιώδη αντιθεατρική προκατάληψη: ότι «το θέατρο προϋποθέτει ζωές φτωχές και ταραγμένες, ένα λαό που ψάχνει στα όνειρα ένα καταφύγιο. Αν ήμασταν πιο ευτυχισμένοι και πιο ελεύθεροι, δεν θα έπρεπε να αισθανόμαστε πεινασμένοι για θέατρο. [...] Λαός που είναι χαρούμενος και ελεύθερος χρειάζεται γιορτές περισσότερο από θέατρα.». Τα δράματα του Ρολάν έχουν παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία κάποιων από τους σημαντικότερους θεατρικούς σκηνοθέτες του εικοστού αιώνα, όπως είναι οι Μαξ Ράινχαρντ και Έρβιν Πισκάτορ. Ο Πισκάτορ σκηνοθέτησε την παγκόσμια πρεμιέρα του ειρηνιστικού δράματος του Ρολάν Θα έρθει η ώρα (Le Temps viendra, 1903) στο Κεντρικό Θέατρο του Βερολίνου, με πρώτη παράσταση στις 17 Νοέμβρη 1922, με μουσική του K. Pringsheim και σκηνικά των O. Schmalhausen και M. Meier. Το έργο αυτό έχει ως θέματα τη σχέση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και στον καπιταλισμό, τη μεταχείρηση των πολιτών του εχθρού και τη χρήση στρατοπέδων συγκεντρώσεως, όλα δραματοποιημένα μέσα σε ένα επεισόδιο από τον Πόλεμο των Μπόερς. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης περιέγραψε το ανέβασμά του ως «επιμελώς νατουραλιστικό», και όχημα για την «επίτευξη του μέγιστου ρεαλισμού στην ηθοποιία και τα σκηνικά». Παρά το ρητορικό στιλ του έργου, η παραγωγή απέσπασε θετικές κριτικές.
Μυθιστορήματα
Το γνωστότερο το μυθιστόρημά του Ρολάν είναι το δεκάτομο μυθιστόρημα-ποταμός (roman-fleuve) Ζαν Κριστόφ (Jean-Christophe, 1903–1912), το οποίο «συγκεντρώνει όλα τα ενδιαφέροντα και τα ιδανικά του στην ιστορία ενός Γερμανού-μουσικής ιδιοφυίας που κάνει τη Γαλλία δεύτερη πατρίδα του και γίνεται ένα όχημα για τις απόψεις του Ρολάν πάνω στη μουσική, τα κοινωνικά ζητήματα και την κατανόηση μεταξύ των εθνών». Τα υπόλοιπα μυθιστορήματα του Ρολάν είναι τα Colas Breugnon (1919), Clérambault (1920), Pierre et luce (1920) και το δεύτερο μυθιστόρημα-ποταμός του, το επτάτομο L'âme enchantée (Η μαγεμένη ψυχή, 1922–1933).
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Ο Ρολάν έγινε καθηγητής της ιστορίας στο «Λύκειο Ερρίκος Δ΄», μετά στο «Λύκειο Λουδοβίκος ο Μέγας» και μέλος της Γαλλικής Σχολής της Ρώμης, και τέλος, ως πανεπιστημιακός, καθηγητής της Ιστορίας της Μουσικής στη Σορβόννη και της Ιστορίας στην Εκόλ Νορμάλ.
Ως νέος καθηγητής ήταν απαιτητικός αλλά συνεσταλμένος και δεν του άρεσε η διδασκαλία. Δεν αδιαφορούσε για τα νιάτα: οι Ζαν Κριστόφ, Ολιβιέ και οι φίλοι τους, οι ήρωες των μυθιστορημάτων του, είναι νεαροί. Αλλά με τους ανθρώπους στην πραγματική ζωή, νεαρούς και ώριμους, ο Ρολάν διατηρούσε μόνο απόμακρες σχέσεις. Πρώτα και κύρια ήταν ένας συγγραφέας. Μόλις διαπίστωσε πως η συγγραφή θα του εξασφάλιζε ένα έστω και μέτριο εισόδημα, παραιτήθηκε από το πανεπιστήμιο, το 1912.
Το 1915 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και το 1923 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της επιθεώρησης Ευρώπη.
Ο Ρολάν ήταν σε όλη του τη ζωή ένας ειρηνιστής. Διαμαρτυρήθηκε ενάντια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο έργο του Au-dessus de la Mêlée (Πάνω από τη μάχη, 1915). Το 1924, το βιβλίο του για τον Μαχάτμα Γκάντι συνεισέφερε στη φήμη του Ινδού ηγέτη της «μη-βίας» και οι δυο τους συναντήθηκαν το 1931.
Ο Ρολάν μετακόμισε στο Βιλνέβ, στις ακτές της Λίμνης της Γενεύης, για να αφοσιωθεί στη συγγραφή. Η καθημερινή ζωή του διακοπτόταν μόνο από προβλήματα υγείας και από ταξίδια σε εκθέσεις τέχνης. Το ταξίδι του στη Μόσχα το 1935, μετά από πρόσκληση του Μαξίμ Γκόρκι, υπήρξε μία ευκαιρια για να συναντηθεί με τον Στάλιν. Ο Ρολάν έπαιξε ανεπίσημα τον ρόλο του πρεσβευτή των Γάλλων καλλιτεχνών στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, ως ειρηνιστής, δεν αισθανόταν άνετα με την κτηνώδη καταπίεση των αντιπολιτευόμενων από τον Στάλιν. Επεχείρησε να συζητήσει τις ανησυχίες του αυτές με τον Στάλιν, συμμετείχε στην εκστρατεία για την απελευθέρωση του αριστερού ακτιβιστή και συγγραφέα Victor Serge και έγραψε στον Στάλιν ζητώντας έλεος για τον Νικολάι Μπουχάριν. Κατά τη φυλάκιση του Σερζ (1933–1936), ο Ρολάν είχε συμφωνήσει να επιβλέπει τις εκδόσεις των κειμένων του στη Γαλλία, παρά την πολιτική του διαφωνία με αυτά.
Το 1937 ο Ρολάν επέστρεψε στη Γαλλία και έζησε στο Βεζελέ. Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής απεμόνωσε τον εαυτό του ζώντας χωρίς καμιά επαφή με τον έξω κόσμο.
Το 1940 ολοκλήρωσε τα απομνημονεύματά του και τη μουσική του έρευνα πάνω στη ζωή του Μπετόβεν. Λίγο πριν τον θάνατό του έγραψε το Péguy (1944), στο οποίο εξετάζει τη θρησκεία και τον σοσιαλισμό μέσα από τις αναμνήσεις του. Πέθανε στο Βεζελέ το 1944.
Ο Ρολάν και άλλοι διανοητές
Το 1921 ο Αυστριακός συγγραφέας και φίλος του Ρολάν Στέφαν Τσβάιχ έγραψε τη βιογραφία του Ρολάν με τον τίτλο Ο άνδρας και τα έργα του. Ο Τσβάιχ θαύμαζε βαθιά τον Ρολάν, τον οποίο χαρακτήρισε κάποτε ως «την ηθική συνείδηση της Ευρώπης» κατά τα έτη των πολέμων και της αναταραχής στην ήπειρο.
Το 1928, μαζί με τον Ούγγρο διανοούμενο, φιλόσοφο και οπαδό και πειραματιστή της φυσικής ζωής Έντμουντ Σέκελυ, ο Ρολάν ίδρυσε τη «Διεθνή Βιογενική Εταιρεία» για την προαγωγή και την εξέλιξη των ιδεών τους σχετικά με την αλληλοολοκλήρωση του νου, του σώματος και του πνεύματος.
Ο Έρμαν Έσσε αφιέρωσε το μυθιστόρημά του, Σιντάρτα, στον Ρομαίν Ρολάν, τον «αγαπητό μου φίλο».
Αλληλογραφία με τον Φρόιντ
Το 1923 άρχισε μια αλληλογραφία του Ρολάν με τον πατέρα της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, στην οποία διακρίνεται ο αμοιβαίος θαυμασμός του ενός για τον άλλο (ο Φρόιντ γράφει σε ένα γράμμα προς τον Ρολάν: «Το ότι μου επιτράπηκε να ανταλλάξω χαιρετισμούς με εσάς θα παραμείνει μια ευχάριστη ανάμνηση ως το τέλος της ζωής μου»). Μέσα από αυτή την αλληλογραφία ο Φρόιντ γνώρισε την έννοια του «ωκεανικού αισθήματος» που είχε αναπτύξει ο Ρολάν μέσα από τη μελέτη του ανατολικού μυστικισμού. Ο Φρόιντ άρχισε το επόμενο βιβλίο του, το ''Ο πολιτισμός πηγή δυσφορίας" (1929) με μια συζήτηση γύρω από τη φύση αυτού του αισθήματος, το οποίο αναφέρει πως είχε σημειώσει από έναν ανώνυμο «φίλο». Αυτός ο φίλος ήταν ο Ρολάν, ο οποίος παρέμεινε μία σημαντική επίδραση πάνω στο έργο του πατέρα της ψυχανάλυσης, συνεχίζοντας την αλληλογραφία μαζί του μέχρι τον θάνατο του Φρόιντ το 1939.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Μονή Σπηλιάς Καρδίτσας
Η Μονή Σπηλιάς ή Ιερὰ Σταυροπηγιακὴ Κοινοβιακὴ Μονὴ Κοιμήσεως Θεοτόκου Σπηλιᾶς βρίσκεται στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 23 χλμ. ΝΔ. από το Ανθηρό και 70 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Είναι κτισμένη στην εξοχή ενός βράχου, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Μάραθος σε υψόμετρο 1.000 μέτρων.
Ιστορικά στοιχεία
Η Μονή Σπηλιάς αποτελείται από δύο μικρές εκκλησίες. Ο μικρότερος και παλαιότερος ναός (του 1064) είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και τοιχογραφήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα ενώ ο μεγαλύτερος ναός είναι της Ζωοδόχου Πηγής (του 1736) και αποτελεί το καθολικό του μοναστηριού. Ο πρώτος είναι σταυροειδούς ρυθμού με υπερυψωμένη στέγη και ο δεύτερος τρίκλιτη βασιλική με περίτεχνο ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο του 1779. Από το 1967 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Η εικόνα της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας του μοναστηριού είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Μονή συμμετείχε στους αγώνες του 1821 με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη να κάνει συχνά πολεμικές συσκέψεις και συμβούλια, αφού η θέση της είχε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Επίσης, υπήρξε έδρα της η Επαναστατικής Κυβέρνησης στα 1867.
Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Κουμπουριανών. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Σπηλιας
Νέο Λιβύσσιο Αττικής
Το Νέο Λιβύσσιο είναι οικισμός της Ανατολικής Αττικής ο οποίος μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου του 2010 ανήκε στην Κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού. Όταν την Πρωτοχρονιά του 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης συστάθηκε ο νέος διευρυμένος Δήμος Ωρωπού ο οποίος συμπεριέλαβε στα όριά του και την Κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού αναγκαστικά το Νέο Λιβύσσιο εντάχθηκε εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Βλαστός Αττικής
Ο Βλαστός είναι οικισμός της Ανατολικής Αττικής ο οποίος ανήκε στην Κοινότητα Καλάμου μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου του 2007 και στη συνέχεια στον ομώνυμο δήμο μέχρι και τα τέλη του 2010. Όταν απ' την Πρωτοχρονιά του 2011 ο Δήμος Καλάμου συνενώθηκε με τις γειτονικές κοινότητες και σχημάτισαν τον νέο διευρυμένο Δήμο Ωρωπού σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκε κι εκείνος εκεί.
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Στίβος στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 – 400 μέτρα με εμπόδια ανδρών
Τα 400 μέτρα με εμπόδια ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 που διοργανώθηκαν στο Στάδιο Κάμπκλαρ της Ταρραγόνας στις 27 και στις 29 Ιουνίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες 2018
Ντέρεκ Ντόντσον
Πρώτα χρόνια και στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Ντόντσον γεννήθηκε στο Κέμπριτζ, γιος γιατρού από το Λινκολνσάιρ, και σπούδασε στο Στόους. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, στο Σάντχερστ και στη Στρατιωτική Σχολή του Σεντ Σιρ και κατατάχθηκε στο Βασιλικό Σώμα Αλεξιπτωτιστών της Σκωτίας (1939), υπηρετώντας με το 1ο τάγμα στην Ινδία. Το 1941 μετατέθηκε στον κλάδο των Ειδικών Επιχειρήσεων. Έπειτα από τη θητεία του στην Αίγυπτο, την Τουρκία και την Ελλάδα, ο Ντόντσον πέταξε με αλεξίπτωτο στην Ελλάδα για δεύτερη φορά το 1944. Ήταν ένας από τους πρώτους Βρετανούς αξιωματικούς που μπήκαν στην Αθήνα και βοήθησε να απομακρυνθούν οι Γερμανοί από τη Θεσσαλονίκη. Του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός για τη συμμετοχή του στην ανταρτική επίθεση στο Τορίνο τον Απρίλιο του 1945.
Διπλωματική σταδιοδρομία
Ο Ντόντσον εισήλθε στην Υπηρεσία Εξωτερικών το 1947 και σχεδόν αμέσως επέστρεψε στα Βαλκάνια. Αυτό ήταν στο αποκορύφωμα του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και απέκτησε μεγάλη φήμη για την αναφορά γεγονότων στο έδαφος. Από το 1949 έως το 1950 ήταν υποπρόξενος και υπηρεσιακός υποπρόξενος στη Θεσσαλονίκη. Το 1951 τοποθετήθηκε στη Μαδρίτη και το 1953 επέστρεψε στο Λονδίνο για να υπηρετήσει στο τμήμα προσωπικού και ως ιδιωτικός γραμματέας του υπουργού Εξωτερικών.
Το 1962 ο Ντόντσον στάλθηκε στην Ελίζαμπεθβιλ του Κονγκό ως γενικός πρόξενος. Η κατάσταση εκεί ήταν εκρηκτική και τα Ηνωμένα Έθνη είχαν στείλει μια ειρηνευτική δύναμη. Ο Ντόντσον προάσπισε τα βρετανικά συμφέροντα αναπτύσσοντας επαφές τόσο με τον Τσόμπε, τον ηγέτη της πλούσιας σε χαλκό επαρχίας Κατάνγκα, όσο και με την κεντρική κυβέρνηση στην Λεοπολντβίλ, εναντίον της οποίας ο Τσόμπε είχε κηρύξει ένοπλη εξέγερση. Όταν το προξενείο έγινε στόχος επίθεσης από ένοπλους ταραχοποιούς, ο Ντόντσον βγήκε άοπλος από το γραφείο του για να καταπνίξει τους ταραχοποιούς. Τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά οι ταραχοποιοί υποχώρησαν και ο Ντόντσον, με το κεφάλι του δεμένο, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Ου Θαντ μίλησε με θερμά λόγια για τη σταθερότητά του και, κατά την επιστροφή του στο Λονδίνο το 1965, ο Ντόντσον διορίστηκε CMG.
Το 1963 στο θέμα του Κυπριακού και της απόπειρας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου για τροποποιήσεις του Συντάγματος, και μετά τη σύσκεψη στο Λονδίνο, τάχθηκε υπέρ της μεσολάβησης, ώστε η Βρετανία να διαδραματίσει το ρόλο ενός "έντιμου μεσάζοντα αν θα υπάρξει οποιαδήποτε πιθανότητα επίτευξης συμβιβασμού".
Έπειτα από υπηρετήσεις του στην Πράγα και την Αθήνα (ως αναπληρωτής πρεσβευτής το 1966-69), ο Ντόντσον διορίστηκε πρεσβευτής στην Ουγγαρία το 1970 και υπηρέτησε έως το 1973. Στη συνέχεια ήταν πρεσβευτής στη Βραζιλία (1973-77). Επί θητείας του Ντόντσον έκλεισε η πρεσβεία στο Ρίο ντε Τζανέιρο και λειτούργησε στη νέα πρωτεύουσα Μπραζίλια.
Το 1977 ο Ντόντσον τοποθετήθηκε ως πρεσβευτής στην Άγκυρα, όπου η στρατιωτική του εμπειρία τον βοήθησε σε μια περίοδο έντασης μεταξύ της Τουρκίας και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ. Στην Άγκυρα υπηρέτησε έως το 1980. Ήταν εμπειρογνώμων στην οθωμανική ιστορία και τον πολιτισμό και χρημάτισε πρόεδρος της Αγγλοτουρκικής Εταιρείας (1982-95). Από το 1981 έως το 1995 ήταν ο ειδικός εκπρόσωπος του υπουργού Εξωτερικών, καλωσορίζοντας και αποχαιρετώντας ξένους αξιωματούχους. Ήταν πρόεδρος της Beaver Guarantee, Ltd, διευθυντής της Benquela Railway Company στην Αγκόλα και, μεταξύ 1982 και 1998, κυβερνήτης του United World College of the Atlantic. Ίδρυσε επιτροπή του Κολεγίου στην Ελλάδα, το 1962.
Προσωπική ζωή
Νυμφεύτηκε την Τζούλι το 1952 για πρώτη φορά.
Το 1997 παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Ουρανία Μασουρίδου. Μία από τις κατοικίες του ήταν στην ορεινή Μαγνησία.
Απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 22 Νοεμβρίου 2003 και κηδεύτηκε από τον ναό του Αγίου Γεωργίου Πελασγίας μία ημέρα μετά (23 Νοεμβρίου). Κατέλιπε την δεύτερη σύζυγό του, Ουρανία Μασουρίδου, παιδιά (έναν γιο και μία κόρη από πρώτο γάμο) και εγγόνια.
Παραπομπές
Ντοντσον
Γέζι Ποπιεουούσκο
Ο Γέζι Ποπιεουούσκο (πολωνικά: Jerzy Popiełuszko, όνομα γέννησης: Άλφονς Ποπιεουούσκο) (14 Σεπτεμβρίου 1947 – 19 Οκτωβρίου 1984 ) ήταν Πολωνός Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, ο οποίος συνδέθηκε με το αντιπολιτευόμενο συνδικάτο Αλληλεγγύη στην κομμουνιστική Πολωνία. Δολοφονήθηκε το 1984 από τρεις πράκτορες της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών, οι οποίοι λίγο αργότερα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για τη δολοφονία.
Αναγνωρίστηκε ως μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία και οσιοποιήθηκε στις 6 Ιουνίου 2010 από τον Αρχιεπίσκοπο Άντζελο Αμάτο εκ μέρους του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄. Ένα θαύμα που αποδίδεται στη μεσολάβησή του και απαιτείται για την οσιοποίησή του βρίσκεται τώρα υπό διερεύνηση.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Συνάντηση του Ποπιεουούσκο με εργαζόμενους στο [[Ναυπηγείο του Γκντανσκ]]
Χρήστος Μαυρομμάτης
Ο '''Χρήστος Ν. Μαυρομμάτης''' (Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας, 1917 - Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 2010) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1952 ως το 1956.
Καταγωγή και οικογένεια
Γεννήθηκε το 1917, γιος του δικηγόρου Νικολάου Μαυρομμάτη στην Κατούνα Ξηρομέρου. Ήταν απόγονος του Νικολού Μαυρομμάτη, από την επιφανή οικογένεια Μαυρομμάτη. Ο αδερφός του, Δημήτριος Μαυρομμάτης, ήταν πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ και υπηρέτησε ως δήμαρχος Κατούνας μέχρι το θάνατό του. Ο Χρήστος Μαυρομμάτης παντρεύτηκε τη Δέσποινα Μαυρουδή (1929-2010) και απέκτησαν δύο κόρες, τη Λήδα και τη Ζωή.
Σπουδές και δικηγορία
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία στην Αθήνα. Ήταν για πολλά χρόνια νομικός σύμβουλος στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας και εν συνεχεία στο Δικαστικό Τμήμα Παρακαταθηκών και Δανείων. Υπηρέτησε στο λειτούργημα του νομικού ως τη συνταξιοδότησή του, τη δεκαετία του '90.
Αντιστασιακή δράση
Ο Χρήστος Μαυρομμάτης πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου αιχμαλωτίστηκε από τους Ιταλούς και οδηγήθηκε στην Πιατσέντσα, όπου υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και καταδικάστηκε σε θάνατο. Το 1944 με την απελευθέρωση της Ελλάδας, ξέφυγε το θάνατο και περιπλανήθηκε στα ιταλικά βουνά, μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό στην εκλογική περιφέρεια Βονίτσης-Ξηρομέρου.
Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια έζησε στην Αθήνα. Απεβίωσε στις 23 Νοεμβρίου 2010 σε ηλικία 93 ετών και λίγο αργότερα πέθανε και η σύζυγός του, Δέσποινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βονίτσας και Ξηρομέρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Χ
Ντενζί-αν-Βυάς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντενζουά (γαλλικά: Dingeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μοναστήρι του Χριστού Φιλανθρώπου
Το Μοναστήρι του Χριστού Φιλανθρώπου ήταν, κατά την παλαιολόγεια περίοδο, σημαντικό μοναστήρι της Κωνσταντινούπολης, το οποίο βρισκόταν εντός της συνοικίας των Μαγγάνων.
Ιστορία
Το 1308, η Ειρήνη Χούμναινα, κόρη του Νικηφόρου Χούμνου και σύζυγος του δεσπότη Ιωάννη Παλαιολόγου, τρίτου υιού του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄, έγινε χήρα και επιθυμούσε να γίνει μοναχή. Το 1312, έγινε μοναχή ως Ευλογία, ενώ, με τη βοήθεια των γονέων της, αφιέρωσε μέρος της προσωπικής περιουσίας της στην αναστήλωση, επέκταση και εξωραϊσμό μοναστηριού εντός της πρώτης συνοικίας της Κωνσταντινούπολης, το οποίο αφιέρωσε στον Χριστό Φιλάνθρωπο. Ουδεμία πληροφορία είναι γνωστή σχετικά με το συγκεκριμένο μοναστήρι προ των παρεμβάσεων της Ειρήνης.
Το γυναικείο μοναστήρι του Χριστού Φιλανθρώπου σύντομα άκμασε, ξεπερνώντας κατά τη διάρκεια της ζωής της ιδρύτριάς του τον αριθμό των εκατό μοναχών. Η Ειρήνη-Ευλογία διετέλεσε ηγούμενή του έως τον θάνατό της, το 1360, συμμετέχοντας παράλληλα στις θρησκευτικές και πολιτικές διαμάχες οι οποίες, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, δίχαζαν την αυτοκρατορία, ενώ ο ίδια υποστήριζε την παράταξη των Παλαιολόγων εναντίον του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού. Το μοναστήρι αποτέλεσε σημαντικό κέντρο προσκυνήματος, ενώ πιθανώς η λειτουργία του συνεχίστηκε έως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ωστόσο, το ανδρικό μοναστήρι δεν άκμασε αναλόγως, με συνέπεια οι διασωθείσες πληροφορίες σχετικά με αυτό να είναι ελάχιστες.
Η εκκλησία και τα κτίρια του μοναστηριού καταστράφηκαν πιθανότατα το 1458, όταν ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ξεκίνησε την ανέγερση του νέου σαραγιού του.
Το αγίασμα (ή ιερή κρήνη) του μοναστηριού, αναφερόμενης ως θαυματουργός, ωστόσο, δεν καταστράφηκε, αποτέλεσε αντικείμενο σεβασμού και διατηρήθηκε, αποτελώντας έως τον 19ο αιώνα, προσκυνηματικό προορισμό για την ελληνική κοινότητα της πόλης (μεταξύ άλλων, στις 6 Αυγούστου, ημερομηνία εορτασμού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος). Η συγκεκριμένη λατρεία δεν έπαυσε ολοκληρωτικά, πιθανώς, παρά μόνον προς το 1871, όταν εργασίες για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής οδήγησαν στην καταστροφή της κρήνης, καθώς και τμήματος εκ των καταλοίπων του μοναστηριού.
Περιγραφή
Το μοναστήρι είναι έως σήμερα ιδιαιτέρως γνωστό, μεταξύ άλλων χάρη στις περιγραφές Ρώσων προσκυνητών.
Ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρει πως η Ειρήνη επιθυμούσε ένα μεγαλοπρεπές οικοδόμημα, όχι λόγω κάποιας αγάπης προς την πολυτέλεια, αλλά προς διέγερση της αγνότητας.
Βάσει αποσπασμάτων περιηγητικών κειμένων Ρώσων προσκυνητών, είναι γνωστό πως το μοναστήρι φιλοξενούσε τα λείψανα του Αγίου Αβέρκιου, καθώς και μία θαυματουργό αναπαράσταση του Χριστού (ο οποίος φέρεται να εμφανίστηκε εντός του μοναστηριού). Η ιερή κρήνη, επίσης, αναφέρεται αρκετά συχνά εντός των συγκεκριμένων κειμένων.
Σήμερα
Σήμερα, ορισμένα ερείπια ακόμη διασώζονται από το μοναστήρι, ωστόσο ουδεμία εις βάθος έρευνα δεν έχει πραγματοποιηθεί, με συνέπεια οι ακριβείς διαστάσεις του να μην είναι γνωστές. Η εκκλησία βρισκόταν στο ύψος των τειχών, ενώ πιστεύεται πως οι διαστάσεις της ήταν, δίχως τον υπολογισμό του νάρθηκα, περίπου 17 × 15 μέτρα. Τα δύο μοναστήρια (ανδρικό και γυναικείο) ήσαν χτισμένα μεταξύ του θαλάσσιου τείχους από την μία πλευρά, και του κτιριακού συμπλέγματος των Μαγγάνων από την άλλη πλευρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χριστου Φιλανθρωπου
Νεράκ
Το Νεράκ (γαλλικά: Nerac) είναι κοινότητα στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας, στο νομό Λοτ-ε-Γκαρόν, στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Είναι υπονομαρχία του νομού, με πληθυσμό 6.898 κατοίκους (2016).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Νερασαί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Νεράκ βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Σύρος της Γένοβας
Ο Σύρος (ιταλικά : Siro, λατινικά Syrus) (πέθανε γύρω στις 29 Ιουνίου 381 μ.Χ.) ήταν επίσκοπος της Γένοβας, και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Νεράκ
Γεωγραφικά στοιχεία
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Μπαΐζ, στο ανατολικό άκρο του δρυμού των Λαντ, σε υψόμετρο 38 έως 191 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.
Είναι υπονομαρχία του νομού, με πληθυσμό 6.898 κατοίκους (2016). Η έκτασή της είναι 62,68 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Σύρος της Γένοβας
Βιογραφία
Γεννημένος στη Στρούπα, μια γειτονιά της Γένοβας, είχε τη φήμη της αγιότητας και του ζήλου. Διαδέχθηκε τον Άγιο Φέλιξ ως επίσκοπος της Γένοβας, προηγουμένως ήταν ιερέας ενορίας της πόλης. Πέθανε σε προχωρημένη ηλικία από φυσικά αίτια και κηδεύτηκε στην πόλη. Είναι ο κύριος προστάτης της πόλης της Γένοβας.
Νεράκ
Γεωγραφικά στοιχεία
Απέχει 30 χιλιόμετρα, στα νοτιοδυτικά, από την πρωτεύουσα του νομού Αζέν. κέντρο|μικρογραφία|420x420εσ|Η κοινότητα Νεράκ και το διαμέρισμά της Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Μπαΐζ και στα δυτικά της ρέει ο ποταμός Γκελίζ. Αυτοί οι δύο ποταμοί συμβάλουν στη γειτονική κοινότητα Μπαρμπάστ, και έπειτα ο Μπαΐζ συμβάλλει με τον ποταμό Γκαρόν περίπου δέκα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης.
Σύρος της Γένοβας
Βιογραφία
Ο Άγιος Σύρος έκανε πολλά θαύματα, όπως όταν περπατώντας με τον πατέρα του στους λόφους πάνω από την πόλη, ευχήθηκε να ήταν ακίνητο ένα σκάφος που έπιανετο λιμάνι, οπότε ο αέρας σταμάτησε και το πλοίο επίσης σταμάτησε σαν να ήταν αγκυροβολημένο. Έπειτα ο Άγιος Σύρος επανάφερε τον άνεμο και το σκάφος μπήκε ελεύθερα στο λιμάνι.
NGC 695
Ο NGC 695 είναι σπειροειδής γαλαξίας που απέχει 450 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Κριό. Περιγράφεται και ως ακανόνιστος γαλαξίας και έχει μορφή που θυμίζει «ανακυκλούμενο ανεμοστρόβιλο». Ο γαλαξίας αλληλεπιδρά με έναν μικρότερο γαλαξία.
Σύρος της Γένοβας
Βιογραφία
Η Βασιλική του Αγίου Σύρου είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στη Γένοβα. Καταλαμβάνει τη θέση μιας πρώην εκκλησίας που αρχικά ήταν αφιερωμένη στους δώδεκα αποστόλους.
Νεράκ
Ιστορία
μικρογραφία|260x260εσ|Το [[κάστρο του Νεράκ]]
NGC 695
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0695 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κριός (αστερισμός)
Σύρος της Γένοβας
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Νεράκ
Οικονομία
μικρογραφία|Το Δημαρχείο του Νεράκ
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Περίπτερο Τα μπάνια του βασιλιά, δίπλα στον ποταμό Μπαϊζ, 16ος αιώνας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Ντενζί-Σαιν-Κλαιρ
Το Ντενζί-Σαιν-Κλαιρ (γαλλικά: Dingy-Saint-Clair) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντενζιέν (γαλλικά: Dingiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Σοσένκ Γ΄
Ο Βασιλιάς Ουσερμαατρέ Σετεπεντρέ/Σετεπεναμούν Σοσένκ Γ΄ ήταν ηγέτης της Εικοστής δεύτερης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου για 39 χρόνια ιστορικές καταγραφές της εποχής. Δύο Ταύροι του Άπι θάφτηκαν κατά τη βασιλεία του, το τέταρτο και το 28ο έτος και γιόρτασε το Ιωβηλαίο του Χεμπ Σεντ στο 30ο έτος της βασιλείας του. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για την επιτυχημένη διεκδίκησή του του θρόνου, καθώς δεν ήταν γιος του Οσορκόν Β΄ και η οικογενειακές σχέσεις του Σοσένκ είναι άγνωστες.
Από το όγδοο έτος και μετά η βασιλεία του Σοσένκ χαρακτηρίστηκε από την απώλεια της πολιτικής ενότητας της Αιγύπτου, με την εμφάνιση του Πετοβάτη Α΄ στις Θήβες. Από εκείνο το σημείο και μετά οι βασιλιάδες της 22ης Δυναστείας έλεγχαν μόνο την Κάτω Αίγυπτο. Ο Αρχιερέας των Θηβών Οσορκόν Β΄ (ο μετέπειτα Οσορκόν Γ΄) χρονολογούσε τις δραστηριότητές του στις Θήβες και την Άνω Αίγυπτο με τα χρόνια βασιλείας του Σοσένκ Γ΄, αλλά αυτό ήταν μόνο για διοικητικούς λόγους, καθώς ο Οσορκόν δεν αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς μετά τον θάνατο του πατέρα του, Τακελότ Β΄. Με βάση το γνωστό Χρονικό του Οσορκόν Β΄, οι περισσότεροι αιγυπτιολόγοι σήμερα δέχονται ότι το έτος 22 της βασιλείας του Τακελότ Β΄ είναι το ίδιο με το 22ο του Σοσένκ Γ΄.
Οικογένεια
Ο Σοσένκ Γ΄ παντρεύτηκε την Djed-Bast-Es-Ankh, κόρη του Τακελότ (απλή συνωνυμία με τον βασιλιά), Αρχιερέα του Φθα στη Μεμφιδα, και την Tjesbastperu, την κόρη του Οσορκόν Β΄. Είχε τουλάχιστον τέσσερις γιους και μία κόρη: Ankhesen-Shoshenq, Bakennefi A, Pashedbast B, Pimay τον 'Μεγάλο Αρχηγό των Μα' (Meshwesh), και Takelot C, Αρχιστράτηγο. Ένας Padehebenbast μπορεί επίσης να είναι γιος του, αλλά δεν είναι βέβαιο. Φαίνεται ότι όλοι πεθάνανε κατά τη διάρκεια της σχεδόν 40ετους βασιλείας του. Ο τρίτος γιος του, ο Pimay ('Το Λιοντάρι' στα Αιγυπτιακά) πιστευόταν ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον βασιλιά Pami ('Η Γάτα' στα Αιγυπτιακά), αλλά τώρα πιστεύεται ότι είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, λόγω διαφορετικής ορθογραφίας και σημασίας. Τελικά, ήταν ένα άτομο που δεν σχετιζόταν με τον Σοσένκ Γ΄, ο Σοσένκ Δ΄, ο οποίος τον διαδέχτηκε.
Ο Σοσένκ Γ΄ θάφτηκε στο συλημένο τάφο NRT V στην Τάνιδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 22ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Αμεδαίος Α΄ της Γενεύης
Ο Αμεδαίος Α΄, γαλλ.: Amadeus I de Genève (1098 – 1178) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στη διακυβέρνηση της κομητείας το 1128, και παρέμεινε κόμης της Γενεύης μέχρι το τέλος του το 1178.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Aίμωνα Α΄ κόμη της Γενεύης (του προηγούμενου κόμη) και της Ίδας του Φωσινύ (Faucigny), κόρης του Λουδοβίκου Α΄ του Φωσινύ. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Aμεδαίος Α΄ πρόσθεσε την πόλη του Ανσί στις περιοχές του, αυξάνοντας έτσι τη δύναμη της κομητείας του.
Ζήτησε επίσης την προστασία του Οίκου του Τσέρινγκεν, αφού έχασε τα δικαιώματα στις επισκοπές Σιόν, Λωζάνης και Γενεύης. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας το 1156 παραχώρησε τα δικαιώματα στον Μπέρτολντ Δ΄ δούκα του Τσέρινγκεν (Zähringen). Ωστόσο ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ πήρε τον επίσκοπο της Λωζάνης υπό την προστασία του και αντικατέστησε όλες τις αξιώσεις για τη Λωζάνη, μειώνοντας έτσι την εξουσία του δούκα του Τσέρινγκεν. Ωστόσο oι τρεις επίσκοποι των εν λόγω μητροπόλεων ήθελαν να διατηρήσουν την αυτονομία τους από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη.
Το 1178 ο Αμεδαίος Α΄ δώρισε τους αμπελώνες και τον φόρο της δεκάτης που συγκεντρώνοντο στο Μποσέ (Bossey) στα μέλη (canons) του Συλλόγου του καθεδρικού του Σαιν-Πιέρ στη Γενεύη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Mατθίλδη του Κουιζώ (Cuiseaux), κόρη του Ούγου Α΄ του Κουιζώ, με την οποία είχε:
Σε έναν δεύτερο γάμο (1137) με τη Βεατρίκη του Ντομέν (Domène), κόρη του Πιέρ-Αϊνάρ του Ντομέν, είχε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης
Die Lösung
Το «Die Lösung» (Η Λύση) είναι ένα γνωστό γερμανικό ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ για την εξέγερση του 1953 στην Ανατολική Γερμανία. Γραμμένο στα μέσα του 1953, είναι επικριτικό προς την κυβέρνηση και δεν δημοσιεύθηκε τότε. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1959, στην δυτική γερμανική εφημερίδα Die Welt.
Αναφορές
Κατηγορία:Μπέρτολτ Μπρεχτ Κατηγορία:Ποιήματα
Αρτικονήσι Σύμης
Το Αρτικονήσι  είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Σύμης ανάμεσα στη νησίδα Σεσκλί και τη βραχονησίδα Κουλούνδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Ντουσάρ
Το Ντουσάρ (γαλλικά: Doussard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντουσαρντιέν (γαλλικά: Doussardiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
NGC 39
250px|thumb|right|Ο NGC 39
NGC 39 (άλλες ονομασίες: UGC 114, MCG 5-1-52, ZWG 499.76, PGC 852) είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0039 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 00852 00114
Ντομανσί
Το Ντομανσί (γαλλικά: Domancy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντομανσερό (γαλλικά: Domancherots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
NGC 1943
Το NGC 1943 είναι αστρικό σμήνος στον αστερισμό Τράπεζα. Το ανακάλυψε ο James Dunlop το 1826. Βρίσκεται στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου, περίπου 170.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη, και σχετίζεται με το νεφέλωμα εκπομπής Henize N 130.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1943 Κατηγορία:Αστρικά σμήνη Κατηγορία:Τράπεζα (αστερισμός) Κατηγορία:Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου
Τλως
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Lycia-turkey-ancient.jpg/300px-Lycia-turkey-ancient.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Πόλεις της αρχαίας Λυκίας Η Τλως (Τλώς ή Τλῶς) ήταν αρχαία πόλη της Λυκίας κοντά στη σύγχρονη πόλη Σεϊντικεμέρ στην επαρχία Μούγλων της νότιας Τουρκίας, περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του φαραγγιού Σακλικέντ.
Ήταν μια από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες πόλεις της Λυκίας.
Ντουβαίν
Το Ντουβαίν (γαλλικά: Douvaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Τλως
Τοποθεσία
Η Τλως βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της κοιλάδας της Ξάνθου στην κορυφή ενός βραχώδους λόφου. Βρίσκεται κοντά σε ένα οροπέδιο ενός σύγχρονου χωριού και καταλήγει στα δυτικά, βόρεια και βορειοανατολικά σε σχεδόν κάθετους βράχους.
Ντουβαίν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντουβαινουά (γαλλικά: Douvainois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Τλως
Όνομα
Σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο, η πόλη πήρε το όνομά της από τον Τλω, έναν από τους τέσσερις γιους της νύμφης Πραξιδίκης (Πραξιδίκη) και του Τρεμύλου (Τρέμυλος). Υπάρχει και άλλη πόλη με το όνομα Τλως στην Πισιδία. Και οι άλλοι τρεις γιοι της Πραξιδίκης (Ξάνθος, Πίναρος και Κράγος) ήταν οικιστές αντίστοιχων πόλεων της Λυκίας. Η Πραξιδίκη ήταν κόρη του Ωγύγη (Ωγύγης).
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Tlos_side_of_acropolis_hill_facing_stadium_4151.jpg/300px-Tlos_side_of_acropolis_hill_facing_stadium_4151.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Κτήρια και κατασκευές στην Ακρόπολη Αρχαιολογικά κατάλοιπα από το κέντρο της πόλης και σε κοντινές τοποθεσίες (οι σπηλιές στο Γκιρμελέρ και στο Ταβαμπάσι) υποδηλώνουν ότι η ίδρυση της πόλης ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 4.000 χρόνια.
Είναι γνωστή ως «Tlawa» στις τοπικές επιγραφές της Λυκίας και ως «Dalawa» στις πηγές των Χετταίων, γεγονός που δείχνει τη σημασία της πόλης ήδη από τον 15ο αιώνα π.Χ. στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού.
Στη μυθολογία, ήταν η πόλη στην οποία κατοικούσαν ο ήρωας Βελλεροφόντης και το φτερωτό του άλογο Πήγασος. Είναι γνωστό ότι ο βασιλικού τύπου τάφος στη νεκρόπολη είναι αφιερωμένος στον Βελλεροφόντη.
Η Τλως φαινομενικά έγινε μέρος της Περσικής Αυτοκρατορίας και έχασε την ανεξαρτησία της, όταν οι Πέρσες με επικεφαλής τον Άρπαγο εισέβαλαν στη Λυκία το 540 π.Χ. Άκμασε κατά την περίοδο αυτή της περσικής κυριαρχίας από τον 5ο έως τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Αργότερα, στην ελληνιστική περίοδο, η σημασία της αποδεικνύεται καθώς είναι μία από τις έξι κύριες πόλεις της Λυκίας, στην οποία το 168 π.Χ. η Ρώμη παραχώρησε αυτονομία αντί να υποταχθεί στη Ρόδο. Οι επιγραφές αποκαλύπτουν ότι οι πολίτες της Τλως χωρίζονταν σε δήμους (κοινωνικές υποδιαιρέσεις), και τα ονόματα τριών από αυτά είναι γνωστά: Βελλεροφόντης, Ιοβάτης και Σαρπηδόνας, διάσημοι μυθικοί ήρωες της Λυκίας.
Στη ρωμαϊκή εποχή διατήρησε τη σημασία της εντός της Λυκίας, όταν η πόλη έφερε τον τίτλο της «πολύ λαμπρής μητρόπολης του Λυκιακού έθνους».
Ένας σεισμός το 141 μ.Χ. κατέστρεψε πολλά μνημεία της πόλης. Ο Οπραμόας της Ροδιάπολης και ένας άλλος πλούσιος φιλάνθρωπος χρηματοδότησαν πολλά έργα ανοικοδόμησης του 2ου αιώνα μ.Χ. Ένας άλλος σεισμός προκάλεσε πολλές καταστροφές το 240 μ.Χ.
Είναι επίσης γνωστό ότι υπήρχε μια εβραϊκή κοινότητα με τους δικούς της δικαστές.
Ο αρχαιολογικός χώρος
Η Τλως ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον Τσαρλς Φέλλοους το 1838 και τον ακολούθησε ο εξερευνητής Τόμας Άμπελ Μπρίματζ Σπρατ, ο οποίος σκέφτηκε ότι "μια μεγαλύτερη τοποθεσία για μια μεγάλη πόλη μετά βίας θα μπορούσε να είχε επιλεγεί σε όλη τη Λυκία".
Τακτικές ανασκαφές πραγματοποιούνται από διεπιστημονική ομάδα από το 2005.
Η επιρροή πολλών πολιτισμών στην πόλη Τλως έχει οδηγήσει σε ένα συνονθύλευμα κτηρίων στα οποία κυριαρχούν μια ακρόπολη και ένα φρούριο.
Στα πρώτα χρόνια της Λυκίας ο οικισμός της πόλης ήταν πιθανότατα συγκεντρωμένος στις νότιες και δυτικές πλαγιές. Εκεί βρίσκονται φαρδιές αναβαθμίδες με στέρνες και πίσω τοίχοι κτηρίων λαξευμένων στο βράχο, καθώς και μια αγορά, ένα θέατρο για θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες, δημόσια ρωμαϊκά λουτρά και τα ερείπια βυζαντινής εκκλησίας.
Η Ακρόπολη
Δημόσια κτήρια, που χρονολογούνται από την ελληνιστική περίοδο βρίσκονται στις πλαγιές της ακρόπολης. Το ιερό, που πιστεύεται ότι είναι για την τοπική θεότητα της Λυκίας Τργγάς στέκεται σε μια πλατφόρμα, που σχηματίστηκε από την εξόρυξη του βράχου στη βόρεια πλαγιά της ακρόπολης δίπλα στο παλάτι.
Στις πλαγιές που οδηγούν στην ακρόπολη υπάρχουν πολυάριθμες σαρκοφάγοι της Λυκίας και πολλοί βραχώδεις τάφοι σε μορφή σπιτιών και βραχώδεις τάφοι σε μορφή ναού λαξευμένοι στο βράχο του λόφου. Ένας τέτοιος είναι ο τάφος του Βελλεροφόντη, ένας μεγάλος τάφος σε μορφή ναού με μια ημιτελή πρόσοψη τεσσάρων κιόνων, που διαθέτει ένα ανάγλυφο στην είσοδο του θρυλικού ήρωα Βελλεροφόντη καβάλα στο φτερωτό άλογό του, που ονομάζεται Πήγασος. Μέσα στον τάφο υπάρχει γλυπτό ενός λιονταριού ή λεοπαρδάλης.
Το στάδιο
Μια μεγάλη λιμνούλα 72 x 8,3 m και βάθους 1 m παράλληλα με την πίστα του σταδίου είναι καλά διατηρημένη και έχει ένα σιντριβάνι μπροστά. Αυτή η λιμνούλα δείχνει ότι ο χώρος του σταδίου χρησιμοποιήθηκε επίσης για κοινωνικές και τελετουργικές δραστηριότητες. Η βόρεια, η νότια και η ανατολική πλευρά του σταδίου περιβαλλόταν αρχικά από μια στοά με κίονες.
Παράλληλα με το στάδιο, οι ερευνητές υποθέτουν ότι βρίσκεται η διώροφη αγορά μήκους 150 μέτρων, πλάτους άνω των 30 ποδιών, με μικρές ορθογώνιες πόρτες και μεγάλες τοξωτές πόρτες στον δυτικό τοίχο της. Το κτήριο είναι κατασκευασμένο από προσεκτικά ενωμένη λιθοδομή. Στο νότιο άκρο βρίσκεται ένα μεγαλύτερο κτήριο με πολλούς θαλάμους και τέσσερις μεγάλες τοξωτές πόρτες.
Τα Λουτρά
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/Tlos_Big_Roman_Bath_5494.jpg/250px-Tlos_Big_Roman_Bath_5494.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Μεγάλα Ρωμαϊκά Λουτρά σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Tlos_Small_Roman_Bath_4249.jpg/250px-Tlos_Small_Roman_Bath_4249.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Μικρά ρωμαϊκά λουτρά Υπάρχουν δύο παρακείμενα λουτρά. Το Μεγάλο Λουτρό βρίσκεται σε μια πλαγιά νοτιοδυτικά του κέντρου της πόλης και αποτελείται από τρία δωμάτια ακολουθώντας το σχέδιο των τυπικών Λυκιανών λουτρών. Μια αψίδα με επτά παράθυρα έχει θέα στην κοιλάδα του Τλως από κάτω. Αυτό το δωμάτιο θα μπορούσε να είναι η «εξέδρα στα δημόσια λουτρά» που δώρισε ο Οπραμόας στον Τλω και χρονολογείται στο 100-150 μ.Χ.
Το ανατολικό δωμάτιο του λουτρού με μνημειακή πόρτα είναι το κρύο δωμάτιο (frigidarium). Στο αψιδωτό τμήμα του δωματίου χτίστηκε επίσης μια μικρή πισίνα στην κορυφή των σκαλοπατιών. Δύο πόρτες στον δυτικό τοίχο συνδέονται με το ζεστό δωμάτιο (tepidarium) που θερμαίνεται από το δάπεδο και τους πλαϊνούς τοίχους. Το δυτικό δωμάτιο ήταν το πολύ ζεστό δωμάτιο (caldarium). Λόγω μιας μικρής βυζαντινής εκκλησίας, που είναι ενσωματωμένη σε αυτό, το ζεστό δωμάτιο έχει χάσει τα περισσότερα από τα αρχικά χαρακτηριστικά του. το κρύο δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε και ως νεκροταφείο στη βυζαντινή περίοδο.
Το μικρότερο δημόσιο λουτρό πιθανότατα χτίστηκε για πρώτη φορά στην πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο και αποτελείται από τρία δωμάτια, αλλά δεν έχει την κάτοψη τυπικών λυκιακών λουτρών. Το ανατολικό δωμάτιο είναι το κρύο δωμάτιο (frigidarium). Μια τοξωτή πύλη στον βόρειο τοίχο οδηγεί σε μια παλαίστρα διαστάσεων 63 x 45 μ. και περιβάλλεται από κιονοστοιχία. Η βόρεια και η νότια πλευρά της παλαίστρας περιέχουν επίσης καμαρίνια και ένα σιντριβάνι. Οι επιγραφές δείχνουν ότι τα λουτρά αποκαταστάθηκαν μετά τον καταστροφικό σεισμό του 141 μ.Χ. και ξανά μετά από ένα δεύτερο το 240 μ.Χ. Ένα άλλο δωμάτιο στα δυτικά μπορεί να ήταν μέρος του συγκροτήματος. Όλα τα δωμάτια είχαν οροφές με καμάρες.
Επίσης κοντά στα λουτρά βρίσκονται τα ερείπια βυζαντινής εκκλησίας, ναός και αυτό που πιστεύεται ότι ήταν η αγορά. Το τελευταίο βρίσκεται απέναντι από το θέατρο.
Το θέατρο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Tlos_theatre_view_from_distance_4216.jpg/250px-Tlos_theatre_view_from_distance_4216.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Ρωμαϊκό Θέατρο Το θέατρο βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά της πόλης και είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μνημεία. Αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες και επιγραφή που αναφέρει την αναστήλωσή του τον 1ο αιώνα π.Χ. υποδεικνύουν ότι μπορεί να χτίστηκε στην ελληνιστική περίοδο. Οι επιγραφές αναφέρουν επίσης ότι οι δωρεές έγιναν από ιδιώτες και ιερείς, που κυμαίνονταν από 3.000 δηνάρια από τον ιερέα του Διονύσου και αρχιερέα των Καβειρίων έως μικρότερα ποσά των 100 δηναρίων. Πολύ μεγάλη δωρεά για το θέατρο έκανε και ο ευεργέτης Οπραμόας. Οι επιγραφές, που αποκαλύφθηκαν εδώ δείχνουν ότι ανακαινίστηκε πολλές φορές στη ρωμαϊκή περίοδο για τουλάχιστον 150 χρόνια.