cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ
Στρατιωτική καριέρα πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τον πόλεμο, παρέμεινε στο στρατό και το 1923 προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη, υπηρετώντας αρχικά στο προσωπικό της 15ης Μεραρχίας Πεζικού της Διοίκησης του 5ου Σώματος στην Κρακοβία. Το 1930 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και ξεκίνησε την υπηρεσία του ως διοικητής, αρχικά στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού και στη συνέχεια στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού. Ο Μπέρλινγκ αποσύρθηκε από την ενεργό δράση τον Ιούνιο του 1939 λόγω προβλημάτων διαζυγίου και συγκρούσεων με τους ανωτέρους του. μικρογραφία| Έγγραφο του στρατού του 1928 που υπογράφηκε από τον Μπέρλινγκ όταν ήταν ταγματάρχης - Κρακοβία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Μπέρλινγκ δεν συμμετείχε στην αμυντική προσπάθεια της Πολωνίας κατά την εισβολή στην Πολωνία το 1939. Αφού η πόλη του Βίλνιους καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση υπό τους όρους του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, ο Μπέρλινγκ, μαζί με πολλούς άλλους Πολωνούς αξιωματικούς, συνελήφθη από τη σοβιετική μυστική αστυνομία (ΛΚΕΥ). Παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 1940, αρχικά στο Σταρομπίλσκ και αργότερα στη Μόσχα, συμφωνώντας τελικά να συνεργαστεί με τους Σοβιετικούς.
Μετά τη Συμφωνία Σικόρσκι-Μάισκι της 17ης Αυγούστου 1941, ο Μπέρλινγκ ορίστηκε αρχηγός του επιτελείου της αναδημιουργημένης 5ης Μεραρχίας Πεζικού και αργότερα διοικητής του προσωρινού στρατοπέδου για Πολωνούς στρατιώτες στο Κράσνοβοντσκ. Ο Μπέρλινγκ αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη Σοβιετική Ένωση με τον στρατό υπό την ηγεσία του Βουαντίσουαφ Άντερς, του οποίου ο Μπέρλινγκ ήταν επίσημα μέλος. Μαζί με άλλους δύο αξιωματικούς, δικάστηκε ερήμην ενώπιον στρατοδικείου του Άντερς που τους καταδίκασε σε θάνατο. Η ποινή ακυρώθηκε από τον Στρατηγό Καζίμιες Σοσνκόφσκι, τον Πολωνό αρχιστράτηγο των δυνάμεων πιστών στην εξόριστη κυβέρνηση του Λονδίνου.
Από το 1940, ο Μπέρλινγκ συμμετείχε σε προσπάθειες για τη δημιουργία μιας πολωνικής μεραρχίας στη Σοβιετική Ένωση, αρχικά στο πλαίσιο του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού. Το Σεπτέμβριο του 1942 και τους επόμενους μήνες, αυτός και η Βάντα Βασιλέφσκα έκαναν έκκληση στον Ιωσήφ Στάλιν για άδεια να ιδρύσουν το πολωνικό τμήμα. Στις 8 Απριλίου 1943, ο Μπέρλινγκ πρότεινε τη σύσταση ενός νέου Πολωνικού Στρατού. Η άδεια δόθηκε μετά τη διακοπή των σοβιετικών-πολωνικών διπλωματικών σχέσεων.
Τον Μάιο του 1943, ο κομμουνιστικός Πολωνικός Λαϊκός Στρατός δημιουργήθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Ήταν ένας νέος σχηματισμός των Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Ανατολή. Ο Μπέρλινγκ προτάθηκε ως διοικητής της πρώτης μονάδας, του 1ο Τμήματος Πεζικού Ταντέους Κοστσιούσκο, και προήχθη σε στρατηγό από τον Στάλιν. Έγινε γενικός αναπληρωτής διοικητής του Πολωνικού Στρατού στο Ανατολικό Μέτωπο στις 22 Ιουλίου 1944. αριστερά|μικρογραφία| Στρατηγός Μπέρλινγκ στη [[Βαρσοβία, 1947]] Την 1η Αυγούστου 1944, ο υπόγειος Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός, πιστός στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο, ξεκίνησε την Εξέγερση της Βαρσοβίας των 63 ημερών, μια προσπάθεια να ελευθερωθεί η πόλη από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής πριν από την άφιξη του Κόκκινου Στρατού. Στις 15–23 Σεπτεμβρίου, όταν η εξέγερση βρισκόταν στην τελευταία της φάση, με τον Πρώτο Πολωνικό Στρατό του στην ανατολική όχθη του ποταμού Βιστούλα και την περιοχή Πράγκα της Βαρσοβίας ήδη ασφαλισμένη, ο Μπέρλινγκ ηγήθηκε μιας προσπάθειας διάσωσης που περιελάμβανε τη διάσχιση του Βιστούλα και δημιουργία προγεφυρώματος στη δυτική όχθη. Η αποτυχημένη επιχείρηση, στην οποία πιθανώς δεν συμφωνούσαν πλήρως οι ανώτεροι Σοβιετικοί στρατιωτικοί του Μπέρλινγκ, είχε ως αποτέλεσμα σοβαρές απώλειες στον Πολωνικό Στρατό και πιθανότατα ήταν αυτό που προκάλεσε την παύση του Μπέρλινγκ από τη θέση του αμέσως μετά. Μεταφέρθηκε στην Στρατιωτική Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας, όπου παρέμεινε μέχρι την επιστροφή του στην Πολωνία το 1947. Στην Πολωνία, ο Μπέρλινγκ οργάνωσε και διηύθυνε την Ακαδημία Γενικού Επιτελείου (Akademia Sztabu Generalnego). Αποσύρθηκε από το στρατό το 1953. μικρογραφία| Ταφόπλακα του Μπέρλινγκ στο [[Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι]]
Κυβερνητική καριέρα
Ο Μπέρλινγκ κατείχε διάφορες κυβερνητικές θέσεις μετά το 1953. Μεταξύ 1953 και 1956, ήταν υφυπουργός στο Υπουργείο Εθνικών Γεωργικών Βιομηχανιών (Ministrystwo Państwowych Gospodarstw Rolnych), μεταξύ 1956 και 1957 ήταν υφυπουργός Εξωτερικών στο Υπουργείο Γεωργίας και από το 1957 έως το 1970 ήταν Επιθεωρητής Κυνηγιού (Inspektor Generalny Łowiectwa) στο Υπουργείο Δασών (Ministrystwo Leśnictwa). Το 1963, εντάχθηκε στο Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών.
Ενταφιάστηκε στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Αντριάνο Μπανκιέρι
Ο Αντριάνο Μπανκιέρι (Adriano Banchieri, 3 Σεπτεμβρίου 1568 - 1634) ήταν Ιταλός συνθέτης, μουσικός θεωρητικός και ποιητής της ύστερης Αναγέννησης και του πρώιμου Μπαρόκ. Επίσης, ίδρυσε την Accademia dei Floridi στη Μπολόνια.
Σύντομη βιογραφία
Ο Μπανκιέρι γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1568 στη Μπολόνια ως Τομάσο Μπανκιέρι (Tommasso Banchieri). Μετονομάστηκε σε Αντριάνο όταν, το 1589 (κατ' άλλες πηγές το 1587), εισήλθε στο τάγμα των Ολιβετιανών (Βενεδικτίνων) μοναχών. Διδάχτηκε μουσική και τεχνική παιξίματος του εκκλησιαστικού οργάνου από τον Τζιοζέφο Γκουάμι (Gioseffo Guami), ο οποίος είχε μαθητεύσει με τους Άντριαν Βίλαρτ, Αννιμπάλε Παντοβάνο και Τζιοβάννι Γκαμπριέλι. Ο Μπανκιέρι εκείνη την εποχή ήταν περισσότερο γνωστός ως οργανίστας. Από το 1592 έως το 1609 εκτελούσε χρέη οργανίστα σε μονές στη Λούκα, την Ίμολα, τη Βερόνα και τη Βενετία. Το 1609 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη μονή San Michele del Bosco στις παρυφές της γενέτειράς του, Μπολόνια. Εκεί ίδρυσε, το 1615, την Accademia dei Floridi, την οποία επισκέφθηκε ο Κλάουντιο Μοντεβέρντι το 1620 και προς τιμή του τον Ιούνιο η Accademia πραγματοποίησε συνάθροιση, στην οποία παρέστησαν πολλά εξέχοντα μέλη της. Το 1622 η Accademia μετονομάζεται σε Accademia dei Filomusi και πραγματοποιεί τις συνεδριάσεις της στο σπίτι του Τζιρόλαμο Τζιακόμπι (Girolamo Giacobbi), μαέστρου της βασιλικής του Αγίου Πετρωνίου και στενού φίλου του Μπανκιέρι. Ήδη από το 1618 στον Μπανκιέρι έχει απονεμηθεί τιμητικά ο τίτλος του Ηγουμένου της μονής του. Το 1634 ο καλλιτέχνης μετακινείται στον Άγιο Βερνάρδο της Μπολόνια, αλλά πεθαίνει από αποπληξία τον ίδιο χρόνο.
Έργο
Ο Αντριάνο Μπανκιέρι υπήρξε από τους πρωτοπόρους που προσπάθησαν να συγκεράσουν το μαδριγάλι με τη δημιουργία ενός νέου είδους, της μουσικής κωμωδίας. Για το λόγο αυτό οι περισσότερες συνθέσεις του δεν έχουν θρησκευτικό αλλά κοσμικό περιεχόμενο. Φανερά επηρεασμένος από τις συνθέσεις του Βέκι και ιδιαίτερα από το L’Amfiparnasso, προώθησε το μουσικό αυτό είδος ένα βήμα παραπέρα, χρησιμοποιώντας τη δεξιότητά του στη γραφή κειμένων και μάλιστα σε τοπικές διαλέκτους της βόρειας Ιταλίας. Σε κάποιες συνθέσεις του, μάλιστα, χρησιμοποίησε ψεωδώνυμο, όπως στο La nobilità dell’asino, το οποίο συνέθεσε και παρουσίασε με το προσωνύμιο "Attabalippa dal Peru", ενώ σε άλλες είχε χρησιμοποιήσει το ψευδώνυμο "Camillo Scaliggeri dalla Fratta".
Παραπομπές
Μπανκιερι Αντριανο Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Αμάνθιο Ορτέγα
Ο Αμάνθιο Ορτέγα (Amancio Ortega Gaona, Μπουσδόνγκο, Λεόν, 28 Μαρτίου 1936) είναι Ισπανός επιχειρηματίας, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της πολυεθνικής εταιρείας Inditex και των αλυσίδων καταστημάτων που της ανήκουν και ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο το 2016.
Βιογραφία
Γόνος Καστιλιανού υπαλλήλου των σιδηροδρόμων της Ισπανίας, ο Αμάνθιο Ορτέγα έζησε κατά την παιδική του ηλικία στη Λεόν και την Γκιπούθκοα για να καταλήξει στην Α Κορούνια όπου πραγματοποίησε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα. Το 1963 ίδρυσε την πρώτη του εταιρεία κατασκευάζοντας μπουρνούζια. Το 1975 εγκαινίασε το πρώτο κατάστημα Zara και εξαπλώθηκε σε όλη την Ισπανία. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1985, ίδρυσε την εταιρεία Inditex που λειτούργησε ως ομπρέλα για τις διαφορετικές αλυσίδες καταστημάτων που σταδιακά κυριάρχησαν στον κόσμο: Bershka, Massimo Dutti, Pull & Bear, Zara και Stradivarius. Από το 2000 κι έπειτα αποτελεί σταθερά έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο ενώ έχει δεχθεί κριτικές για την εγκατάσταση εργοστασιών σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Το 2011 παραιτήθηκε από την προεδρία της Inditex που ανέλαβε ο Πάβλο Ίσλα.
Το 2001 ίδρυσε το Ίδρυμα Αμάνθιο Ορτέγα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί επιχειρηματίες
Gazprom-Media
Η Gazprom-Media (ρωσικά: Газпром-Медиа) είναι η μεγαλύτερη ρωσική εταιρεία μέσων ενημέρωσης. Ιδρύθηκε το 2000 ως θυγατρική της Gazprom. Το 2000 απέκτησε το NTV, τη μόνη εθνική ανεξάρτητη από το κράτος τηλεόραση εκείνο το διάστημα στη Ρωσία, καθώς και άλλα μέσα ενημέρωσης του ομίλου του Βλαντιμίρ Γκουζίνσκι, Media Most, τα οποία έφεραν μεγάλη διαμάχη και οδήγησαν σε σημαντικές αλλαγές στη συντακτική πολιτική τους. Το 2005 η Gazprom-Media αγόρασε την Izvestia, μια κορυφαία εγχώρια εφημερίδα. Τον Αύγουστο του 2005, η Gazprom πώλησε τον όμιλο στην Gazprombank.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρωσίας Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία Κατηγορία:Ειδησεογραφικά πρακτορεία
Πολ Λάβερτι
Ο Πολ Λάβερτι είναι Σκωτσέζος σεναριογράφος και δικηγόρος.
Γεννήθηκε το 1957 στην Καλκούτα της Ινδίας. Έχει γράψει σενάρια σε αρκετές ταινίες του Κεν Λόουτς και δύο από αυτές έχουν κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα (Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι και Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ). Επίσης έγραψε το σενάριο στην ταινία Ακόμα και η βροχή, την οποία σκηνοθέτησε η σύντροφός του, Ιθίαρ Μπογιαΐν. Το 2006 κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία Γλυκά δεκάξι και το 2010 κέρδισε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το βραβείο Κοινού για την ταινία Ακόμα και η βροχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι σεναριογράφοι
Αμίτ Ταμίρ
Ο Αμίτ Ταμίρ ( עמית יוסף תמיר) (γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1979) είναι Ισραηλινός επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαιριστής και πρώην παίκτης. Έχει ύψος 2,08 μέτρων και αγωνιζόταν στις θέσεις του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ.
Βιογραφία
Ο Αμίτ Γιόσεφ Ταμίρ γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ από τους Άσερ και Σούλα Ταμίρ. Έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές, τη Ρόζιτ και την Γαλ, και έναν μικρότερο αδερφό, τον Δάνιελ. Φοίτησε στο Λύκειο Ορτ στην Ιερουσαλήμ. Υπηρέτησε τρία χρόνια στον ισραηλινό στρατό. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ, όπου ήταν πτυχιούχος αμερικανικών σπουδών.
Ενεργός δράση
Ο Ταμίρ ξεκίνησε να παίζει στην ομάδα νέων της Χάποελ Ιερουσαλήμ το 1997 και έπαιξε στην επαγγελματική ομάδα από το 1998 έως το 2001.
Συμμετείχε στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2004 και πήρε επαίνους από τον Αντρέ Ιγκουοντάλα για τις ικανότητές του. Απέρριψε μία προσφορά από τους Μαϊάμι Χιτ για να επιλεγεί στον 2ο γύρο και να σταλεί πίσω στην Ευρώπη και δεν επιλέχθηκε από καμία ομάδα. Στη συνέχεια έπαιξε για τους Ορλάντο Μάτζικ στο καλοκαιρινό πρωτάθλημα του ΝΒΑ αλλά δεν επιλέχθηκε για την ομάδα.
Ήρθε στην Ελλάδα μετά το κολέγιο, όπου έπαιξε στον ΠΑΟΚ. Έπαιξε στο ULEB Cup το 2004 με την ομάδα. Έπαιξε με την ΑΕΚ και την ΑΕΛ 1964 το 2005 και μετά επέστρεψε στο Ισραήλ. Εκεί έπαιξε για την Μακάμπι Γκιβάτ Σμουάλ. Η ομάδα παραλίγο να προκριθεί στο Φάιναλ Φορ του Ισραηλινού Πρωταθλήματος εκείνη τη χρονιά.
Καλύβια Καρδίτσας
Τα Καλύβια Πεζούλας είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Αμίτ Ταμίρ
Ενεργός δράση
Την περίοδο 2006-2007 έπαιξε στο Βέλγιο για την Σπιρού Σαρλερουά. Τη χρονιά 2007-2008 ξεκίνησε στην Τσερκάσι στην Ουκρανία, αλλά αφέθηκε ελεύθερος και εντάχθηκε στη Χάποελ Χολόν κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, με την οποία κέρδισε το Ισραηλινό Πρωτάθλημα.
Καλύβια Καρδίτσας
Γενικά στοιχεία
thumb|left|250px|Καλύβια Καρδίτσας, πανήγυρη του Ιερού ΝαούΤα Καλύβια βρίσκονται στη δυτική όχθη της τεχνητής Λίμνης Ταυρωπού σε υψόμετρο 820 μέτρα. Πρόκειται για έναν αναπτυσσόμενο οικισμό με πολλές εξοχικές κατοικίες. Βρίσκεται σε απόσταση 42 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Καρδίτσας και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 223 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πριν από τη δημιουργία της λίμνης οι κάτοικοι του οικισμού δούλευαν στα χωράφια της Νεβρόπολης και διατηρούσαν εδώ τα καλύβια τους· από την ύπαρξή τους πήρε και το ονομά της η περιοχή. Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πεζούλας του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα στο Νομό Καρδίτσας, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ανήκαν διοικητικά στο Δ.δ. Πεζούλας του Δήμου Νεβρόπολης Αγράφων.
Αμίτ Ταμίρ
Ενεργός δράση
Την περίοδο 2008-2009 έπαιξε στην Ελίτζουρ Ασκελόν. Τη χρονιά 2009-2010 πήγε από την Κύπρο για τον ΑΠΟΕΛ. Τον Νοέμβριο του 2010 επέστρεψε για να παίξει στη Χάποελ Ιερουσαλήμ.
Από το 2012 ο Ταμίρ αγωνίζεται για την Ιρόνι Ραμάτ Γκαν. Πρόσφατα υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα.
Καλύβια Καρδίτσας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Αμίτ Ταμίρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπιρού Σαρλεουά Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν Κατηγορία:Ισραηλινοί Εβραίοι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ολόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Κουνγκ Φου Μαμα
Κουνγκ Φου Μαμα (Κινέζικα: 山東老娘) είναι κινεζική επική-πολεμική ταινία του 1972, σε σκηνοθεσία Λουνγκ Τσεν.
Πλοκή
Μια ηλικιωμένη μητέρα ταξιδεύει στη Σαγκάη για να αναζητήσει τα εξαφανισμένα παιδιά της. Για να κερδίσει τα προς το ζην, παίζει ως street artist με τα εγγόνια της. Ανακαλύπτει ότι ο Lin Hie, αφεντικό της Shanghai French Concession, σκότωσε τον γιο του και κρατά αιχμάλωτη την κόρη του.
Έτσι, θέλει να σκοτώσει τον αρχηγό της συμμορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Κινέζικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Κινεζόφωνες ταινίες
Πωλ Λακόμπ (καλαθοσφαιριστής)
Ο Πωλ Λακόμπ (γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1990) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΑΣΒΕΛ του Γαλλικού Πρωταθλήματος.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 2017 ανακηρύχθηκε ο πιο βελτιωμένος παίχτης του Γαλλικού Πρωταθλήματος.
Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ο Λακόμπ ήταν μέλος των γαλλικών εθνικών ομάδων κάτω των 18, κάτω των 19 και κάτω των 20 ετών. Ενώ έπαιζε με την εθνική ομάδα ανδρών της Γαλλίας, ο Λακόμπ κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης της FIBA του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στρασμπούρ Ίλκιρχ-Γκράφενσταντεν Μπασκέτ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Άγιος Στέφανος Αργολίδας
Ο  Άγιος Στέφανος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Φρεγκαίνης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λυρκείας, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άργους του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Στέφανος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις της κορυφής «Μεγαβούνι» (700 μ.) και κοντά στον ποταμό Ξεριά, δυτικά του Άργους και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 23 χλμ. περίπου ΒΔ. του Ναυπλίου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κρυονερίου του τέως νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1946 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κρυονερίου προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φρεγκαίνης. Το 1949 υπήχθη στον νομό Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Φρεγκαίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λυρκείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Λυρκείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους-Μυκηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Αρχηγία των Όπλων της Σάμου
Η Αρχηγία των Όπλων της Σάμου ήταν μορφή διοίκησης κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Διαστημικό Κέντρο Ουτσινούρα
thumb|225px|[[Πύραυλος τύπου Mι-5 στο Διαστημικό Κέντρο Ουτσινούρα τον Φεβρουάριο του 2000]] Το Διαστημικό Κέντρο Ουτσινούρα(内之浦宇宙空間観測所, Uchinoura Uchū Kūkan Kansokusho) είναι βάση διαστημικών εκτοξεύσεων που βρίσκεται κοντά στην πόλη Κιμοτσούκι (μέρος της οποίας ήταν η συγχωνευθείσα ομώνυμη κωμόπολη Ουτσινούρα), στον Νομό Καγκοσίμα της Ιαπωνίας. Μέχρι το 2003, οπότε ιδρύθηκε η Ιαπωνική Αεροδιαστημική Εξερευνητική Υπηρεσία (JAXA), το κέντρο αποκαλείτο Διαστημικό Κέντρο Καγκοσίμα (鹿児島宇宙空間観測所). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι πλάτος 31°15΄ Βόρειο και μήκος 131°05΄ Ανατολικό.
Μέχρι το 2006 και την απόσυρση των πυραύλων τύπου Μ-5, όλοι οι επιστημονικοί τεχνητοί δορυφόροι της Ιαπωνίας εκτοξεύονταν από το κέντρο αυτό. Συνεχίζει να χρησιμοποιείται για υποτροχιακές εκτοξεύσεις, όπως και για τον πύραυλο-φορέα Έψιλον. Το κέντρο διαθέτει μεγάλες παραβολοειδείς κεραίες (διαμέτρου 20 και 34 μέτρων) για την τηλεπικοινωνία με διαπλανητικά μη επανδρωμένα σκάφη.
Ιστορία
Το Διαστημικό Κέντρο Καγκοσίμα ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1962 στην ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού με σκοπό την εκτόξευση μεγάλων πυραύλων με διαστημικά σκάφη ως ωφέλιμα φορτία. Πριν από την κατασκευή του, οι πρώτες δοκιμαστικές εκτοξεύσεις ιαπωνικών πυραύλων («Πύραυλος-μολύβι», «Πύραυλος-μωρό» και Κάππα) έγιναν στην πρωτοποριακή εγκατάσταση πυραυλικών δοκιμών «Άκιτα», από τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Οι πρόοδοι στην ανάπτυξη μεγαλύτερων πυραύλων απαιτούσαν όμως μία τοποθεσία με πιο εκτεταμένη κενή περιοχή για τυχόν πτώσεις των πυραύλων από ό,τι η στενή Θάλασσα της Ιαπωνίας. Μετά την εξέταση διάφορων υποψήφιων θέσεων, επιλέχθηκε η κωμόπολη Ουτσινούρα στον Νομό Καγκοσίμα, με ακτή προς τον ανοικτό Ειρηνικό. Εκ πρώτης όψεως η θέση δεν φαίνεται πολύ καλή, καθώς η περιοχή είναι λοφώδης και όχι επίπεδη. Ωστόσο, η δημιουργία ενός τεχνητού επίπεδου οροπεδίου μεγιστοποιεί τη χρήση του εδάφους.
Μετά τον λεγόμενο «Πύραυλο-μωρό», στους πυραύλους-φορείς που κατασκεύαζε η Ιαπωνία άρχισαν να δίνονται ονόματα γραμμάτων από το ελληνικό αλφάβητο, δηλαδή Άλφα, Βήτα, Κάππα, Ωμέγα, Λάμδα και Μι. Η εξέλιξη ήταν προς την κατεύθυνση πιο μεγάλων και πιο σύνθετων πυραύλων.
Οι δοκιμές εκτοξεύσεων των πυραύλων Κ, Λ και Λ-4 στο Διαστημικό Κέντρο Καγκοσίμα κατέστησαν δυνατές τις αποστολές μικρών δορυφόρων. Παράλληλα, εξελισσόταν το πρόγραμμα του μεγαλύτερου τύπου πυραύλων, του Μι. Μετά από 4 αποτυχημένες εκτοξεύσεις, ένας δοκιμαστικός τεχνητός δορυφόρος τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά στις 11 Φεβρουαρίου 1970 πάνω σε έναν πύραυλο τύπου Λ 4S-5. Ο δορυφόρος αυτός, ο Οσούμι, που πήρε το όνομά του από μία χερσόνησο στον Νομό Καγκοσίμα, υπήρξε ο πρώτος δορυφόρος της Ιαπωνίας που τέθηκε σε τροχιά. Μετέπειτα βελτιώσεις των πυραύλων Μι κατέστησαν δυνατές τις εκτοξεύσεις επιστημονικών δορυφόρων με ρυθμό μία ανά έτος. Η ανάπτυξη του πυραύλου Μι-5 (M-V) έδωσε την επιτυχημένη εκτόξευση του επιστημονικού τεχνητού δορυφόρου ραδιοαστρονομίας MUSES-B (HALCA), τον Φεβρουάριο του 1997, όπως και της αποστολής MUSES-C (Χαγιαμπούσα), τον Μάιο του 2003.
Τον Σεπτέμβριο του 2013 έγινε από το Διαστημικό Κέντρο Ουτσινούρα η πρώτη εκτόξευση του πυραύλου Έψιλον με τον μικρό ερευνητικό δορυφόρο Χισάκι. Συνολικά από το Διαστημικό αυτό Κέντρο έχουν γίνει περισσότερες από 400 εκτοξεύσεις πυραύλων, με περισσότερους από τριάντα δορυφόρους και άλλες διαστημικές αποστολές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουτσινουρα Διαστημικο Κεντρο Ουτσινουρα
Κατάλογος εδαφικών οντοτήτων όπου τα Ρουμανικά είναι επίσημη γλώσσα
Αυτός είναι κατάλογος χωρών, επικρατειών και οργανισμών όπου τα Ρουμανικά είναι επίσημη γλώσσα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Ρουμανία Κατηγορία:Ρουμανική γλώσσα
Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές
εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Η σημαία των Εξουσιοδοτημένων Ουδέτερων Αθλητών για αγώνες της [[IAAF.]] εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Η σημαία των Εξουσιοδοτημένων Ουδέτερων Αθλητών για αγώνες της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Στίβου. Οι Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές (ANA, Authorized Neutral Athletes) είναι μια κατηγορία του στίβου όπου συμμετέχουν οι Ρώσοι αθλητές που έχουν εγκριθεί από την IAAF, ώστε να διαγωνίζονται σε διεθνείς διοργανώσεις, έπειτα από το σκάνδαλο ντόπινγκ στη Ρωσία, όπου βγήκε για πρώτη φορά στο φως τον Δεκέμβριο του 2014.
Ιστορία
μικρογραφία|346x346εσ|Ενώ όλες οι αθλήτριες φοράνε τη στολή της εθνικής τους ομάδας με τη [[Εθνική σημαία|σημαία της, η Μαρία Λασίτσκενε φοράει μια γαλάζια ζακέτα Nike, λόγω της συμμετοχής της ως ουδέτερη αθλήτρια.]] Οι Εξουσιοδοτημένοι Ουδέτεροι Αθλητές έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 με 19 αθλητές. Συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 με 8 αθλητές, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2018 με εννέα αθλητές και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 με 30 αθλητές. Συμμετείχαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 Κατηγορία:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019
Σάντσο Ορδόνιεθ (κόμης)
Ο Σάντσο Ορδόνιεθ, ισπαν.: Sancho Ordóñez, (πριν από το 1042 – π. 1080), ήταν ένας κόμης, που έζησε τον 11ο αι. Πατέρας του ήταν ο Oρδόνιο Βερμούδεθ, νόθος γιος του βασιλιά Bερμούδο Β΄ του Λεόν, και μητέρα του ήταν η Φρονίλδη Πελάεθ,   επίσης μέλος της υψηλής ευγένειας ως κόρη του κόμη Πελάγιο Ροδρίγεθ και της συζύγου του Γκοτίνα. Η Φερνάνδο Βερμούδεθ δε Σέα, κόρη του κόμη Φερνάνδο Βερμούδεθ δε Σέα και αδελφή της Χιμένας, μητέρας του βασιλιά Σάντσο Γκαρσές Γ΄ του Μεγάλου, και της Γιούστα Φερνάντεθ, παντρεμένης με τον κόμη Φλάιν Μούνιοθ.
Οικογένεια
Πριν από το 1082, ο κόμης Σάντσο νυμφεύτηκε την Oνέκα (εμφανίζεται επίσης ως Oνέγα) Oβέκιθ, κόρη του κόμη Oβέκο Βερμούδεθ και της συζύγου του Eλβίρας Σουάρεθ, και αδελφή του κόμη Bερμούδo, του Βέλα και του Ροδρίγo Oβέκιθ. Οι απόγονοι αυτού του γάμου ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κόμητες της Ισπανίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Πίτερ Μπάουτ
Ο Πίτερ Μπάουτ (φλαμανδικά: Pieter Bout, μεταξύ 1640 και 1658 - μεταξύ 1689 και 1719) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης. Είναι περισσότερο γνωστός για τα τοπία και τις απόψεις πόλεων, ακτογραμμών και εξοχών καθώς και αρχιτεκτονημάτων, σε ύφος που θυμίζει παλαιότερους Φλαμανδούς Δασκάλους, όπως ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος.
Βιογραφία
Παρά το γεγονός ότι ο Πίτερ Μπάουτ ήταν πολύ γνωστός στην εποχή του, όπως καταδεικνύουν οι συχνές συνεργασίες του με άλλους επιφανείς Φλαμανδούς ζωγράφους και την εξαιρετική του παραγωγή, οι λεπτομέρειες για τη ζωή του δεν είναι σαφώς τεκμηριωμένες. Πιθανότατα γεννήθηκε στις Βρυξέλλες στο διάστημα μεταξύ 1640 και 1658. Δεν είναι γνωστό με ποιον Δάσκαλο σπούδασε ζωγραφική. Ο ίδιος έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών το 1671, αλλά το παλαιότερο έργο του χρονολογείται από το 1644 και συνεπώς προηγείται της ένταξής του στη Συντεχνία. Στις 30 Νοεμβρίου 1667 νυμφεύτηκε στις Βρυξέλλες.
Αν και οι πρωτογενείς πηγές δεν το επιβεβαιώνουν, πιστεύεται ότι κατά το διάστημα 1675 - 1677 εργάστηκε στο Παρίσι, όπου συνεργαζόταν συχνά με τον Άντριεν Φρανς Μπάουντεβαϊνς (Adriaen Frans Boudewyns), Φλαμανδό ζωγράφο που εκείνη την εποχή διέμενε στο Παρίσι. Ο Μπάουτ επέστρεψε στις Βρυξέλλες το 1677 και νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά στις 9 Αυγούστου 16955. Παρέμεινε ενεργός στις Βρυξέλλες για όλη την υπόλοιπη ζωή του, αν και πιθανότατα επισκέφθηκε την Ολλανδική Δημοκρατία και την Ιταλία.
Η χρονολογία θανάτου του είναι αβέβαιη. Ορισμένοι την τοποθετούν το 1689 και άλλοι πολύ αργότερα, το 1719 (βασιζόμενοι σε πίνακα, η χρονολόγηση του οποίου ήγειρε αμφιβολίες).
Έργο
Ο Μπάουτ συνεργάστηκε στην άποψη μιας παραλίας με τον Λούκας Σμάουτ, ο οποίος ζωγράφισε το "σταφάζ". Το έργο αυτό επονομάζεται Το λιμάνι και η ψαραγορά (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Κιμπέρ (Quimper)) και πιθανώς απεικονίζει τη θέα της παραλίας και του λιμανιού του Σχεφενίνχεν (Scheveningen, προάστιο της Χάγης), καθώς στη σύνθεση αλλά και στις μορφές του μοιάζει πολύ με το έργο του Μπάουτ Πουλώντας ψάρια στην παραλία του ΣχεφενίνχενSelling Fish at the Beach of Scheveningen (Van Ham Auctions, 11 Μαΐου 2012, Lot 518).
Το Ρέικσμουζεουμ αποδίδει στον Μπάουτ τη θρησκευτική σύνθεση με τίτλο Η Προσκύνηση των Βοσκών. Τα έργα του Μπάουτ έχουν ζωντάνια και οι πινελιές του είναι ακριβείς. Η παλέτα του είναι διαυγής και απαλή και προαναγγέλλει την παλέτα του 18ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Πατσίνο
Το Πατσίνο είναι Δήμος στην Ιταλική Επαρχία των Συρακουσών στις ανατολικές ακτές της Περιφέρειας Σικελίας στη νότια Ιταλία. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον Ιταλικό θεό του κρασιού Βάκχειο, αρχικά η πόλη ονομαζόταν "Βατσίνο", μετονομάστηκε σε "Πατσίνο" μετά την Ιταλική ενοποίηση. Το γειτονικό λιμάνι του Μάρτζαμενι βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Σικελίας, περιέχει πολλά αρχοντικά κτίρια του 18ου αιώνα και εξοχικές κατοικίες ψαράδων.
Σε υψόμετρο 65 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και στη διασταύρωση ανάμεσα στη Μεσόγειο και το Ιόνιο Πέλαγος το Πατσίνο φαίνεται ότι έχει τροπικό κλίμα με ήπιους χειμώνες και καυτά καλοκαίρια. Η ηλιοφάνεια στην περιοχή κυριαρχεί ολοκληρωτικά με τις ηλιόλουστες μέρες πάνω από 80% τον χειμώνα, 90% την άνοιξη, 70% το φθινόπωρο και 100% το καλοκαίρι. Η Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν το κατατάσσει σαν μία περιοχή με Μεσογειακό κλίμα.
Αρχαιότητα
Η επιφάνεια του Πατσίνο σχηματίστηκε στην Κρητιδική εποχή πριν από 70.000.000 χρόνια. Η περιοχή στα γειτονικά σπήλαια κατοικήθηκε από τις αρχαιότερες προϊστορικές εποχές πριν από 10.000 χρόνια, βρέθηκαν αμέτρητα αρχαιολογικά ευρήματα που διατηρούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Πάολο Όρσι στις Συρακούσες. Τα ευρήματα αποτελούν μαχαίρια, ακόντια, βελόνες, τόξα και πολλά άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Στα σπήλαια της Νεολιθικής εποχής βρέθηκε ανθρώπινη παρουσία, αργότερα στην Εποχή του Ορείχαλκου και την Εποχή του Σιδήρου έφτασαν στην περιοχή οι Σικελοί, οικοδόμησαν έναν οικισμό και μια Νεκρόπολη. Ο Πάολο Ρόσι ανακάλυψε ένα Ντολμέν για κάποιον νεκρό και έναν υπόγειο φούρνο για μεταλλουργία, σήμερα είναι όλα καλοδιατηρημένα. Τους Φοίνικες αντικατέστησαν οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι. Στη Ρωμαϊκή δημοκρατία έγινε μεγάλο αγροτικό κέντρο με καλλιέργειες από αμπέλια και σιτάρι. Στην Ελληνιστική εποχή οικοδομήθηκε ένας ναός αφιερωμένος στον "Λιβυστίνο Απόλλωνα", τα ερείπια του είναι ορατά σήμερα στο "αρχαιολογικό πάρκο" του Χουτζίνι με πολλά ακόμα ευρήματα.
Μεσαίωνας
Την πόλη κατέκτησαν η Βυζαντινή αυτοκρατορία (300 - 800), οι Άραβες (800 - 1090) και τελικά οι Νορμανδοί. Οι Άραβες δημιούργησαν σημαντικά κέντρα αλιείας Τόννου που λειτουργούσαν μέχρι τη δεκαετία του 1950, εισήγαγαν την καλλιέργεια των οπωροπωειδών και ολοκλήρωσαν το υδραγωγείο στον "Πύργο Ξιμπινί". Δημιούργησαν πηγές και πολλά αρδευτικά πηγάδια που τα χρησιμοποίησαν πολλοί διαφορετικοί λαοί όπως και οι πειρατές. Η πόλη έπεσε σε παρακμή με τους Νορμανδούς, το Στέμμα της Αραγωνίας και τους Ανδεγαυούς. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκαν νέες οχυρώσεις με στόχο να προστατεύσουν την πόλη από πειρατικές επιδρομές στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
Ίδρυση νεώτερης πόλης
Την περίοδο 1583 - 1714 δημιουργήθηκαν στη Σικελία πολλά νέα φεουδαρχικά εδάφη, το αποτέλεσμα ήταν να αλλάξει σημαντικά η γεωγραφία της περιοχής με την ίδρυση νέων πόλεων όπως το Πατσίνο. Οι αδελφοί Σταρράμπα που κυβερνούσαν την Πιάτσα Αρμερίνα αποφάσισαν να αποκτήσουν την περιοχή και να διεκδικήσουν τον τίτλο του κόμη (1734). Οι αδελφοί Γκαετάνο και Βίνσεντ Σταρράμπα ζήτησαν άδεια από τον Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας (1758) και τον Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών να ιδρύσουν μια πόλη. Το διάταγμα εκδόθηκε στη Νάπολη (21 Ιουλίου 1760) και τέθηκε σε εφαρμογή λίγους μήνες αργότερα (1 Δεκεμβρίου 1760). Ο Φερδινάνδος Α΄ προσπάθησε να ενισχύσει τις προσπάθειες για την ίδρυση της πόλης, κάλεσε τους γείτονες να μεταναστεύσουν στη νέα Μαλτέζικη συνοικία, περισσότερες από 30 οικογένειες ανταποκρίθηκαν.
Το Πατσίνο ήταν από τις πόλεις στη Σικελία που έγιναν οι πρώτες μάχες όταν τελείωνε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και έγινε η Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία. Όταν έφτασαν οι Βρετανικές και οι Αμερικάνικες δυνάμεις στη Σικελία ο άμαχος πληθυσμός κουρασμένος με το Φασιστικό καθεστώς τους δέχτηκε με μεγάλο ενθουσιασμό. Το Πατσίνο καταλήφθηκε εύκολα από το 13ο Βρετανικό Σώμα Στρατού (10 Ιουλίου 1943). Ο στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ που βρισκόταν κοντά άκουσε τα νέα την επόμενη μέρα (13 Ιουλίου 1943) με μεγάλο ενθουσιασμό, όπως και οι Συρακούσες το Πατσίνο έπεσε στα χέρια των συμμάχων "άθικτο και χωρίς ζημιές".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας των Συρακουσών
Ιωάννης ο Βαρβούκαλλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Κύκλος του Αγαθία
Λέων ο Τριπολίτης
Ο Λέων ο Τριπολίτης, γνωστός στα αραβικά ως Ρασίκ αλ-Ουαρνταμί (رشيق الوردامي), καθώς και ως Γκουλάμ Ζουράφα (غلام زرافة), ήταν Έλληνας αποστάτης και διοικητής στόλου για λογαριασμό του Χαλιφάτου των Αββασιδών στις αρχές του 10ου αιώνα. Είναι περισσότερο γνωστός για την άλωση της Θεσσαλονίκης, την δεύτερη τη τάξει πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 904.
Βιογραφία
Καμία πληροφορία δεν είναι γνωστή για τα νεανικά χρόνια της ζωής του Λέοντα, με εξαίρεση το γεγονός ότι γεννήθηκε εντός ή στα περίχωρα της Αττάλειας, της πρωτεύουσας του ναυτικού Θέματος Κιβυρραιωτών, καθώς και ότι αιχμαλωτίστηκε στην διάρκεια μίας αραβικής επιδρομής και μεταφέρθηκε στην Τρίπολη. Στην διάρκεια της αιχμαλωσίας του, προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ, ενώ εισήλθε στην υπηρεσία των απαγωγέων του ως ναυτικός και διοικητής. Στις αραβικές πηγές αναφέρεται ως Λαουί Αμπούλ Χαρίτ, ενώ απαντάται και με το ψευδώνυμο γκουλάμ Ζουράφα, "υπηρέτης του Ζουράφα", με πιθανότερη εξήγηση αυτή της αναφοράς στο όνομα του πρώτου Μουσουλμάνου αφέντη του. Αναφέρεται, επίσης, και ως Ρασίκ αλ-Ουαρνταμί. Ο Αλεξάντρ Βασίλιεφ ερμήνευσε το Ουαρνταμί που περιλαμβανόταν στο δεύτερο αραβικό του όνομα ως μία ένδειξη ότι ο Λέων ήταν Μαρδαΐτης.
Οι λεπτομέρειες της πρότερης καριέρας του Λέοντα στο μουσουλμανικό ναυτικό είναι άγνωστες, ωστόσο φαίνεται να αναρριχήθηκε στην ιεραρχία σε σύντομο χρονικό διάστημα: ο ιστορικός αλ-Μασουντί, ο οποίος τον συνάντησε αυτοπροσώπως, τον θεωρούσε ως έναν από τους κορυφαίους θαλασσοπόρους της εποχής του. Στις αραβικές πηγές, εμφανίζεται με τον γενικό τίτλο του διοικητή (qā’id) ή του ναυάρχου (amīr al-baḥr), καθώς και του κυβερνήτη (ṣāḥib) της Τρίπολης και του αναπληρωτή κυβερνήτη (nā’ib) της Ταρσού. Οι δύο παραπάνω προαναφερθείσες πόλεις ήταν σημαντικά μουσουλμανικά ναυτιλιακά κέντρα στα τέλη του 9ου αιώνα, ενώ λόγω της κοντής τους απόστασης από τα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας χρησίμευαν ως ναύσταθμοι για τους μουσουλμανικούς στόλους που λεηλατούσαν τα παράλια των βυζαντινών κτήσεων.
Στις αρχές του 904, μαζί με έναν δεύτερο Έλληνα αποστάτη, τον Δαμιανό της Ταρσού, ο Λέοντας συμμετείχε στην εκστρατεία των Αββασιδών, η οποία απέσπασε την Αίγυπτο από τον έλεγχο των Τολουνιδών και την επανέφερε υπό τον έλεγχο των Αββασιδών. Ο Λέων και ο Δαμιανός συνεργάστηκαν αρκετά συχνά μεταξύ τους στην διάρκεια της επόμενης δεκαετίας στα πλαίσια των επιθέσεών τους ενάντια στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το καλοκαίρι του 904, ο Λέων βρισκόταν επικεφαλής μίας μεγάλης ναυτικής εκστρατείας των Αββασιδών η οποία αποτελείτο από συνολικά 54 πλοία τα οποία προέρχονταν από τους στόλους της Αιγύπτου και της Συρίας, αρχικός στόχος των οποίων φέρεται να ήταν η ίδια η Κωνσταντινούπολη. Ο αραβικός στόλος εισήλθε στα Δαρδανέλλια και λεηλάτησε την Άβυδο, καθώς το βυζαντινό ναυτικό υπό τον δρουγγάριο του πλωΐμου Ευστάθιο Αργυρό δίσταζε να τον αντιμετωπίσει. Ο Αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός αντικατέστησε τον Αργυρό με τον περισσότερο δραστήριο Ιμέριο, ωστόσο ο Λέων ο Τριπολίτης πρόλαβε την κίνηση των Βυζαντινών, υποχωρώντας προς τα δυτικά και κατευθυνόμενος προς την δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Αυτοκρατορίας, την Θεσσαλονίκη, την οποία και άλωσε έπειτα από τριήμερη πολιορκία στις 31 Ιουλίου 904. Η άλωση της πόλης απέφερε στον μουσουλμανικό στόλο τεράστια λάφυρα και πολλούς αιχμαλώτους, οι οποίοι στην συνέχεια πωλήθηκαν ως σκλάβοι, συμπεριλαμβανομένου του αυτόπτη μάρτυρα Ιωάννη Καμινιάτη, ο οποίος και συνέγραψε τον κύριο απολογισμό της πολιορκίας και της άλωσης της πόλης. Οι αραβικές πηγές, μπερδεύοντας εσφαλμένα την Θεσσαλονίκη με την Αττάλεια, λανθασμένα αναφέρουν ότι ο Λέοντας άλωσε την τελευταία.
Είναι άγνωστο εάν ο Λέων ήταν επικεφαλής του αραβικού στόλου που ηττήθηκε από τον Ιμέριο ανήμερα της εορτής του Αγίου Θωμά (6 Οκτωβρίου, πιθανότερα το 906), ωστόσο μαζί με τον Δαμιανό της Ταρσού ήταν επικεφαλής του αραβικού στόλου που σημείωσε σημαντικότατη νίκη ενάντια στον Ιμέριο τον Απρίλιο του 912 στα ανοιχτά της Χίου, ενώ ο τελευταίος επέστρεφε από άκαρπη απόπειρα να ανακαταλάβει το Εμιράτο της Κρήτης. Τελικώς, το 921/2, το αυτοκρατορικό ναυτικό υπό την διοίκηση του πατρίκιου και δρουγγάριου Ιωάννη Ραδηνού νίκησε τον στόλο του Λέοντα στα ανοιχτά της Λήμνου. Το μεγαλύτερο τμήμα του αραβικού στόλου καταποντίστηκε, ενώ ο ίδιος ο Λέων κατάφερε να γλιτώσει. Μετά το γεγονός αυτό το όνομά του εξαφανίζεται από τις πηγές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πειρατές Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Χαλιφάτο των Αββασιδών Κατηγορία:Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Λύκιο Πέλαγος Κατηγορία:Μεσαιωνικοί πειρατές Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1975-1998)
Το Βοεβοδάτο Κρακοβίας (πολωνικά: Województwo krakowskie), από το 1975 έως το 1984 γνωστό ως Μητροπολιτικό Βοεβοδάτο Κρακοβίας (Województwo miejskie krakowskie), ήταν βοεβοδάτο (επαρχία) της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας από το 1975 έως το 1989 και της Δημοκρατίας της Πολωνίας από το 1989 έως το 1998. Η επικράτειά του περιλάμβανε την πρωτεύουσά του, την Κρακοβία και τους γύρω δήμους. Ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1975, από το τμήμα του Βοεβοδάτου Κρακοβίας (1945-1975) και την πόλη της Κρακοβίας, η οποία μέχρι τότε λειτουργούσε ως ξεχωριστή διοικητική διαίρεση. Υπήρχε μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998, όταν ενσωματώθηκε στο τότε υφιστάμενο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1975 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1998 Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Κρακοβίας Κατηγορία:Πρώην βοεβοδάτα της Πολωνίας (1975–1998)
Λάουρα Αντονέλι
Η Λάουρα Αντονέλι (ιταλικά: Laura Antonelli, Πούλα 28 Νοεμβρίου 1941 - 22 Ιουνίου 2015) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή με την ταινία Μαλίτσια, η οποία γυρίστηκε το 1973.
Καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|Η Αντονέλι στην ταινία του 1974 Θεέ μου, πόσο χαμηλά έπεσα Το 1965 η Αντονέλι έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, ερμηνεύοντας έναν μικρό ρόλο στην ταινία, Le sedicenni. Από το 1966 άρχισε η διεθνής καριέρα της, που συνολικά επαίξε σε περίπου 45 ταινίες με πιο γνωστή την ταινία Μαλίτσια του 1973, για την οποία είχε βραβευτεί στην Ιταλία.
Εργάστηκε στο πλευρό πολύ μεγάλων σκηνοθετών, όπως οι Λουκίνο Βισκόντι, Λουίτζι Κομεντσίνι, Ντίνο Ρίζι και Έτορε Σκόλα. Από το 1972 ως το 1980, την εποχή που ζούσε στο Παρίσι έκανε ταινίες με Γάλλους σκηνοθέτες όπως ο Κλοντ Σαμπρόλ.
Η καριέρα της σταματά απότομα το 1980, λόγω αισθητικών επεμβάσεων στο πρόσωπό της, οι οποίες δεν πέτυχαν.
Προσωπική ζωή
Η Λάουρα Αντονέλι παντρεύτηκε τον εκδότη Ενρίκο Πιατσεντίνι αλλά πήραν διαζύγιο. Από το 1972 εως το 1980 υπήρξε σύντροφος του Γάλλου ηθοποιού Ζαν Πολ Μπελμοντό.
Στις 27 Απριλίου 1991, βρέθηκε κοκαΐνη κατά τη διάρκεια αστυνομικής έρευνας στο σπίτι της Αντονέλι. Στη συνέχεια καταδικάστηκε για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών και της επέβληθη ποινή σε κατ' οίκον περιορισμό. Έχοντας περάσει 10 χρόνια δικαστικής περιπέτειας, η καταδίκη που της είχε επιβλήθει αρχικά πρωτόδικα τελικά ανατράπηκε. Το 2006, το ιταλικό εφετείο έκρινε υπέρ της Αντονέλι και διέταξε το Υπουργείο Δικαιοσύνης να καταβάλει στην ηθοποιό αποζημίωση ύψους 108.000 ευρώ.
Η Λάουρα Αντονέλι πέθανε στις 22 Ιουνίου 2015 σε ηλικία 73 ετών από καρδιακή προσβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νάστρο ντ' Αρτζέντο
Αιμιλία της Σαξονίας
H Αιμιλία, γερμ. Emilie von Sachsen von Wettin (27 Ιουλίου 1516 – 9 Απριλίου 1591), από τον Οίκο των Βέττιν, ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου Άνσμπαχ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας και της Αικατερίνης του Μεκλεμβούργου, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1533 τον Γεώργιο των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας
T-Series
Η Super Cassettes Industries Private Limited, γνωστότερη με την εμπορική επωνυμία T-Series είναι ινδική μουσική δισκογραφική εταιρεία και εταιρεία παραγωγής ταινιών, που ιδρύθηκε από τον Γκουλσάν Κουμάρ το 1983. Είναι κυρίως γνωστή για τη παρουσία της στην βιομηχανία της μουσικής του Bollywood και ίντι-ποπ. Το 2014, η T-Series ήταν η μεγαλύτερη ινδική δισκογραφική εταιρεία, ακολουθούμενη από την Sony Music India και την Zee Music. Η T-Series κατέχει το κανάλι με τις περισσότερες προβολές και συνδρομητές στο YouTube. Τον Νοέμβριο του 2019, αυτό το κανάλι ξεπέρασε τα 118 εκατομμύρια συνδρομητές, ενώ την ίδια χρονική περίοδο τα βίντεο του καναλιού είχαν πάνω από 75 δισεκατομμύρια προβολές. Η T-Series είναι γνωστή κυρίως ως δισκογραφική εταιρεία, αλλά έχει ασχοληθεί και με τη παραγωγή ταινιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδικές δισκογραφικές εταιρίες
Ζούχουφ (Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας)
Το Ζούχουφ (πολωνικά: Rzuchów) είναι χωριό του Πόβιατ Κόουο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικοκεντρικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 9 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ντόμπιε, 11 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Κόουο και 127 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Πόζναν.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), το δάσος του Ζούχουφ ήταν ο τόπος των γερμανικών σφαγών των Πολωνών, οι οποίοι ήταν προηγουμένως φυλακισμένοι στην κοντινή πόλη Κόουο (βλ. ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Στις 11 Νοεμβρίου 1939, η γερμανική αστυνομία δολοφόνησε εκεί 80 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Ελίστα
Η Ελίστα ή Ελιστά (ρωσικά: Элиста, Καλμίκ: Элст) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Καλμουχίας στη Ρωσίας, με πληθυσμό 103.749 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Δημοκρατίας της Καλμίκια και είναι η μοναδική πόλη της περιοχής. Βρίσκεται νότια της πόλης Τροιτσκόγιε και απέχει λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα της Καλμίκια με την Περιφέρεια Ροστόφ. Κοντά στην πόλη ρέει ποταμός που επίσης φέρει το όνομα Ελίστα. Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο.
Δημογραφικά στοιχεία
Πληθυσμός: 103.749 κάτοικοι το 2010, 104.254 το 2002, 89.695 το 1989.
Εθνοτική σύνθεση (2010):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Πετροπάβλ
Το Πετροπάβλ (καζακικά: Петропавл, πρώην Πετροπαβλόβσκ) είναι πόλη χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ισίμ στο βόρειο Καζακστάν κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία. Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Βόρειου Καζακστάν με πληθυσμός 218.956 κατοίκους. Η πόλη είναι επίσης γνωστή στην καθομιλουμένη Καζακική γλώσσα ως Κιζιλζάρ (Καζακικά: Қызылжар) που σημαίνει «Κόκκινος γκρεμός».
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο βορειοανατολικό Καζακστάν, στην περιφέρεια Βόρειο Καζακστάν και είναι η 12η μεγαλύτερη πόλη του Καζακστάν. Διαθέτει αεροδρόμιο και βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη Μπισκούλ. Μετονομάστηκε στο σημερινό της όνομα το έτος που το Καζακστάν έγινε ανεξάρτητο, το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Γκριγκόρι Νεούιμιν
Ο Γκριγκόρι Νικολάγιεβιτς Νεούιμιν (Григорий Николаевич Неуймин, 3 Ιανουαρίου 1886, Τιφλίδα - 17 Δεκεμβρίου 1946, Λένινγκραντ) ήταν Ρώσος, μετέπειτα Σοβιετικός αστρονόμος, διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Πούλκοβο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1886 στην Τιφλίδα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στην οικογένεια ενός στρατιωτικού γιατρού του Γεωργιανού Συντάγματος Γρεναδιέρων του Καυκάσου. Μεγάλωσε στο Τέτρι-Τσκάρο της Γεωργίας.
Το 1904 εισήλθε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και αποφοίτησε το 1910 με δίπλωμα 1ου βαθμού.
Το 1910 άρχισε να εργάζεται στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο ως υπεράριθμος αστρονόμος.
Από το 1912 εργάστηκε στο Αστεροσκοπείο του Σιμεΐζ. Το 1925-1931 και το 1936-1941 ήταν επικεφαλής του Αστεροσκοπείου του Σιμεΐζ στην Κριμαία. Εκκενώθηκε στον σταθμό Κιτάμπ.
Οι κύριες επιστημονικές εργασίες του σχετίζονται με την παρατηρητική αστρονομία.
Στο Σιμεΐζ, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωσίας, οργάνωσε συστηματικές παρατηρήσεις μικρών πλανητών, ανακάλυψε 63 αστεροειδείς (ένας από αυτούς, ο αστεροειδής (762) Πούλκοβα, πήρε το όνομά του από το Αστεροσκοπείο, οι άλλοι δύο - (779) Νίνα και (789) Λένα - προς τιμήν της αδερφής και της μητέρας του αστρονόμου). Ο αστεροειδής (751) Φαΐνα πήρε το όνομά του από τη συνάδελφο και πρώτη σύζυγο του αστρονόμου, Φαΐνα Μιχάιλοβνα Νεούιμινα. Ο αστεροειδής (824) Αναστασία πήρε το όνομά του από τη φίλη του Αναστασία Σεμιόνοβα. Ο αστρονόμος ονόμασε τον αστεροειδή (917) Λίκα με το όνομα της φίλης της αδερφής του.
Κατά τη διάρκεια του 1913-1941, ανακάλυψε 6 νέους κομήτες (5 από αυτούς αποδείχτηκαν μικρής περιόδου). Ανέπτυξε μια μέθοδο για τη λήψη υπόψη όρων υψηλότερης τάξης κατά τον υπολογισμό των διαταραχών των τροχιών των κομητών. Ερεύνησε την κίνηση του κομήτη Νεούιμιν 2. Μελέτησε μεταβλητά αστέρια, ανακάλυψε 13 μεταβλητές. Πραγματοποίησε επίσης μικρομετρικές μετρήσεις των δορυφόρων του Ποσειδώνα, μικρομετρικές παρατηρήσεις διπλών αστέρων και ασχολήθηκε με τον προσδιορισμό των ιδίων κινήσεων των αστεριών.
Πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 1946 και τάφηκε στο Νεκροταφείο Αστρονόμων στο Πούλκοβο.
Υστεροφημία
Ονομάστηκαν προς τιμήν του:
Νοηματική γλώσσα του Μαρντίν
Η Νοηματική γλώσσα του Μαρντίν είναι χωριάτικη νοηματική γλώσσα της Τουρκίας. Αρχικά ομιλούταν στην πόλη Μαρντίν και χρονολογείται από τουλάχιστον πέντε γενιές σε μια ενιαία εκτεταμένη οικογένεια. Όλοι οι ομιλητές τώρα ζουν στη Σμύρνη ή την Κωνσταντινούπολη και η νεότερη γενιά θα έχει μετατοπιστεί προς τη Τουρκική νοηματική γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας Κατηγορία:Νοηματικές γλώσσες
Αντιφάνης ο Μακεδών
Ο Αντιφάνης ο Μακεδών ή Αντιφάνης ο Μεγαλοπολίτης ή Αντιφάνης Επιγραμματικός, ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός του 1ου αιώνα π.Χ. και μ.Χ., από τον οποίο διασώζονται 10 επιγράμματα στην Ελληνική Ανθολογία. Έζησε μετά την εποχή του Μελέαγρου, αλλά πριν την εποχή του Φίλιππου του Θεσσαλονικέα ο οποίος περιέλαβε τα επιγράμματά του στον Στέφανό του (ανθολογία του).
Παγκύπριο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής 2019
Το Παγκύπριο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής 2019 ήταν η 34η διοργάνωση του Παγκύπριου Κυπέλλου Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Κυπριακή Ομοσπονδία Γυμναστικής (K.O.Γ.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Λύκειο Αποστόλου Βαρνάβα, στο Στρόβολο το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου του 2019.
Οι 3 πρώτοι νικητές σε κάθε όργανο έλαβαν μετάλλια και οι 3 πρώτοι νικητές στο Σύνθετο Ατομικό έλαβαν Κύπελλο. Οι πρώτοι 8 αθλητές στα όργανα καθώς και στο Σύνθετο Ατομικό έλαβαν διπλώματα.
Πρωταθλητής Κυπέλλου αναδείχθηκε ο Ηλίας Γεωργίου με 83,050 βαθμούς. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Γιώργιος Άγγονας με 76,050 βαθμούς και την τρίτη ο Μιχάλης Χαρή με 74,650 βαθμούς.
Τον αγώνα παρακολούθησαν ο πρόεδρος της Κυπριακής Ολυμπιακής Επιτροπής Ντίνος Μιχαηλίδης, ο πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Γυμναστικής Σάββας Μάτσας και άλλοι εκπρόσωποι του αθλητισμού της Κύπρου.
Κάτοχοι μεταλλίων
2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021
Μετέχοντες αθλητές
Οι αθλητές που συμμετείχαν ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκύπριο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2019 Κατηγορία:Στρόβολος
Αντουάν Ντιό
Ο Αντουάν Καμίλ Ντιό (γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1989) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΑΣΒΕΛ του Γαλλικού Πρωταθλήματος. Με ύψος 1,93 μέτρων αγωνίζεται στη θέση του πόιντ γκαρντ. Εκπροσωπεί επίσης τη γαλλική εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ντιό άρχισε να παίζει μπάσκετ με τις ομάδες νέων του γαλλικού συλλόγου JL Μπουρ εν Μπρες. Στη συνέχεια έπαιξε με την Σαντρ Φεντεράλ, στο γαλλικό πρωτάθλημα 3ης κατηγορίας, το NM1, από το 2004 έως το 2007. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2007, με τη γαλλική ομάδα 1ης Κατηγορίας, Λε Μαν. Πήγε στη γαλλική ομάδα Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ το 2012.
Την 1η Ιουλίου 2013 ο Ντιό υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη γαλλική ομάδα 1ης Κατηγορίας Στρασμπούρ ΙΓ, με ρήτρα εξαίρεσης μετά τον πρώτο χρόνο. Ψηφίστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Γαλλικού Πρωταθλήματος το 2014. Τον Ιούνιο του 2014, επέλεξε να παραμείνει στην ομάδα για μία ακόμη χρονιά. Ψηφίστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Γαλλικού Λιγκ Καπ το 2015.
Στις 10 Ιουλίου 2015 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ισπανική ομάδα 1ης Κατηγορίας Βαλένθια Μπάσκετ. Με τη Βαλένθια, κέρδισε το Ισπανικό Πρωτάθλημα της περιόδου 2016–17. Στις 5 Ιουλίου 2017 υπέγραψε διετής επέκταση συμβολαίου με τη Βαλένθια.
Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ο Ντιό ήταν μέλος των μικρών γαλλικών εθνικών ομάδων. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Γαλλίας, έπαιξε στις ακόλουθες διοργανώσεις: το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2004, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2005, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) της διοργάνωσης, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2006, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών της FIBA του 2007, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2007, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2008, και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2009, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και επιλέχτηκε στην ομάδα όλης της διοργάνωσης.
Στη συνέχεια, ο Ντιό έγινε μέλος της εθνικής ομάδας ανδρών της Γαλλίας. Με την εθνική ομάδα ανδρών της Γαλλίας, έχει παίξει στις ακόλουθες μεγάλες διοργανώσεις: το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIBA του 2014, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.