cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαλκανθίτης
Γενικά
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε σχεδόν όλα τα μεταλλεία της περιοχής του Λαυρίου και στο μεταλλείο «Ολυμπιάδα» στο Στρατώνι Χαλκιδικής.
Βιβλιογραφία
Χαλκανθιτης Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ένυδρα άλατα
Αχμέτ Β΄
Βιογραφία
Ο Αχμέτ Β΄ γεννήθηκε το 1643 στο Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ (1640-1648) και της Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν. Ανήλθε στο θρόνο μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Σουλεϊμάν Β' (1687-1691). Η τετραετής βασιλεία του υπήρξε περίοδος έντονης παρακμής, καταπτώσεως και συνεχών καταστροφών για την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Λίγο μετά την άνοδό του στο θρόνο τα οθωμανικά στρατεύματα συνετρίβησαν από τους Αυστριακούς, που πολεμούσαν υπό την ηγεσία του Λουδοβίκου-Γουλιέλμου, Μαργκράβου του Μπάντεν, στη μάχη του Σλάνκαμεν. Συνέπεια αυτής της μάχης ήταν η εκκένωση της Ουγγαρίας από τους Οθωμανούς. Από τις σημαντικότερες ενέργειές του ήταν ο διορισμός του Μουσταφά Κιοπρουλού ως Μεγάλου Βεζίρη. Πέθανε στα 1695. Τάφηκε στο Τέμενος Σουλεϊμανιέ.
Κατεπανίκιον Κίτρους
Το Κατεπανίκιον Κίτρους ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Αχμέτ Β΄
Οικογένεια
Σύζυγος
Κατεπανίκιον Κίτρους
Το κατεπανίκιο δημιουργήθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα με έδρα το Κίτρος στον σημερινό Νομό Πιερίας και διοικητικά ανήκε στο Θέμα Βεροίας.
Αχμέτ Β΄
Οικογένεια
Γιοί
Κατεπανίκιον Κίτρους
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Αχμέτ Β΄
Οικογένεια
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Μαρτίν Βισκάρα
Ο Μαρτίν Βισκάρα (Martín Alberto Vizcarra Cornejo ; 22 Μαρτίου 1963) είναι Περουβιανός μηχανικός και πολιτικός, ο 67ος Πρόεδρος του Περού από το 2018 ως τις 10 Νοεμβρίου 2020. Προηγουμένως υπηρέτησε ως κυβερνήτης του διαμερίσματος Μογκέγκα (2011-14), ως υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (2016-17) και ως πρεσβευτής του Περού στον Καναδά (2017-18)
Στις γενικές εκλογές του 2016, ο Βισκάρα ήταν υποψήφιος για πρώτος αντιπρόεδρος με το κόμμα Περουβιανοί για την Αλλαγή (Peruanos Por el Kambio) με υποψήφιο πρόεδρο τον Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι.
Έπειτα από την παραίτηση του προέδρου Κουτσίνσκι, ο Βισκάρα ορκίστηκε πρόεδρος στις 23 Μαρτίου 2018.
Απαιτώντας μεταρρυθμίσεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς, ο Βισκάρα διέλυσε το Κογκρέσο του Περού στις 30 Σεπτεμβρίου 2019 και την επομένη ημέρα εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο προκηρύχθηκαν βουλευτικές εκλογές για τις 26 Ιανουαρίου 2020.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Λίμα. Ο πατέρας του, Σεζάρ Βισκάρα Βάργκας, ήταν μέλος του APRΑ και η μητέρα του, Ντορίς Κορνέγιο, ήταν δασκάλα. Ο πατέρας του ήταν δήμαρχος της Μογκέγκα και μέλος της συνταγματικής συνέλευσης του 1978. Η οικογένειά του διέμενε μόνιμα στην Μογκέγκα αλλά μετακόμισε στην Λίμα εξαιτίας μιας επιπλοκής στο αναπνευστικό σύστημα αμέσως μετά την γέννησή του, η οποία παραλίγο να τον οδηγούσε στον θάνατο.
Όσον αφορά τον πατέρα του, ο Βισκάρα δήλωσε ότι τού άφησε μια διαρκή επίδραση στην ζωή του.
Εκπαίδευση
Ο Βισκάρα φοίτησε στο IEP Juan XXIII και στο GUE Simón Bolívar στην Μογκέγκα και συνέχισε στο πανεπιστήμιο, αποφοιτώντας από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Μηχανολόγων στην Λίμα το 1984 ενώ επίσης απέκτησε πτυχίο στην Διοίκηση Επιχειρήσεων και στο Μάνατζμεντ από το Πανεπιστήμιο ESAN.
Κυβερνήτης της Μογκέγκα
Οι πολιτικές φιλοδοξίες του ξεκίνησαν από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Μογκέγκα, όπου εισήχθη στο κόμμα APRA και συμμετείχε στις κυβερνητικές εκλογές του 2006 αλλά δεν εξελέγη. Το 2008, ο Βισκάρα ηγήθηκε σε διάμαρτυρίες, γνωστές ως "Moqueguazo", που είχαν ως κεντρικό θέμα τις άνισες πληρωμές των εργατών της κοινότητας. Ταξίδεψε στην Λίμα για να προτείνει λύση στην κρίση, εξηγώντας το ζήτημα των πληρωμών στο υπουργικό συμβούλιο του Περού το οποίο συμφώνησε να πραγματοποιήσει σημαντικές αλλαγές στην νομοθεσία αναφορικά με αυτό το θέμα. Αυτό το γεγονός ενέπνευσε τις περαιτέρω πολιτικές φιλοδοξίες του Βισκάρα.
Το 2011, ο Βισκάρα εξελέγη κυβερνήτης της Μογκέγκα. Κατά την διάρκεια της θητείας του, βελτιώθηκαν οι κοινωνικοί δείκτες και αποφεύχθηκαν τα ζητήματα διαφθοράς ; ένα κατόρθωμα που η εφημερίδα The Washington Post περιέγραψε ως "σπάνιο παράδειγμα" στο Περού. Επίσης απέτρεψε μια ακόμα διαμάχη ανάμεσα στην εταιρεία εξορύξεων Anglo American και τους κατοίκους που ανησυχούσαν για την μόλυνση του πόσιμου νερού, κάτι που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ύπαρξη της διαμάχης. Ο Βισκάρα υπηρέτησε ως κυβερνήτης μέχρι τα τέλη του 2014.
Αντιπρόεδρος του Περού
Ο Βισκάρα εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος του Περού στις γενικές εκλογές του 2016, στις οποίες κέρδισε ο Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι με το κόμμα Περουβιανοί για την Αλλαγή. Λίγο μετά την εκλογή του, του ανατέθηκαν διάφορα χαρτοφυλάκια.
Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών
Ο Βισκάρα υπηρέτησε ως υπουργός μεταφορών και επικοινωνιών για περίπου έναν χρόνο. Κατά την διάρκεια των πλημμυρών στα τέλη του 2017 και αρχές του 2018, οι οποίες κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος του Περού, τού ανατέθηκε να αντιμετωπίσει την κρίση.
Όντας αντιμέτωπος με κατηγορίες για δωροδοκία και για γραφειοκρατία στο θέμα κατασκευής του διεθνούς αεροδρομίου στο Κούσκο, ο Βισκάρα ακύρωσε πολλά συμβόλαια μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα από τον επιθεωρητή. Αφού ήρθε αντιμέτωπος με τις καταγγελίες των πολιτικών του αντιπάλων και κλήθηκε σε ώρες απολογίας, παραιτήθηκε από την θέση του υπουργού ενώ όλοι ήταν επιφορτισμένοι με την ανασυγκρότηση του Περού μετά τις πλημμύρες που έπληξαν την χώρα. Λίγο μετά την παραίτησή του, ο γενικός επιθεωρητής Edgar Alarcón σύστησε μια νομική δράση κατά δέκα υπαλλήλων που συμμετείχαν στην καθυστέρηση ολοκλήρωσης του αεροδρομίου.
Πολιτικοί αναλυτές δήλωσαν ότι σε γενικές γραμμές, η επίδοση του Βισκάρα ως υπουργός ήταν θετική, παρόλο που πολεμήθηκε από τις πολιτικές δυνάμεις της οικογένειας Fujimori, γνωστής ως Fujimoristas.
Πρέσβης στον Καναδά
Μετά την παραίτησή του από υπουργός, διορίστηκε πρεσβευτής του Περού στον Καναδά, όπου απέφυγε την δημόσια προσοχή. Έφυγε από τον Καναδά και επέστρεψε στο Περού έπειτα από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας για την καθαίρεση του Κουτσίνσκι. Επέστρεψε στον Καναδά αμέσως μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας.
Πρόεδρος του Περού
Μετά την παραίτηση του προέδρου Κουτσίνσκι, ο Βισκάρα επέστρεψε στο Περού για να αναλάβει την προεδρία στις 23 Μαρτίου 2018. Μετά την ορκωμοσία του, υποσχέθηκε να πολεμήσει τη διαφθορά και τέτοιες παρόμοιες πρακτικές.
Ο Περουβιανός συγγραφέας και Νομπελίστας, Mario Vargas Llosa, δήλωσε ότι "τα διαπιστευτήρια του Βισκάρα είναι πολύ καλά" και ότι παρόλο που άλλοι Περουβιανοί πολιτικοί έχουν αντιμετωπίσει την πολιτική αντιπαλότητα, ο Βισκάρα "λεχει ενεργήσει σύμφωνα με τον νόμο". Ο Vargas Llosa σημείωσε επίσης ότι εάν η δημοτικότητα του Βισκάρα ανέβαινε αρκετά, "τότε στο Κοινοβούλιο, αμέσως οι Fujimoristas θα ξεχάσουν τα προβλήματα του κόμματός τους και πιθανόν θα κάνουν δύσκολη την ζωή του".
Κλιματική αλλαγή
Στις 17 Απριλίου 2018, ο πρόεδρος Βισκάρα υπέγραψε τον Νόμο για την Κλιματική Αλλαγή, επιτρέποντας μια μεγαλύτερη χρηματοδότηση από το Υπουργείο Περιβάλλοντος για τον έλεγχο και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής μέσω της ανάλυσης των εκπομπών αερίων στα θερμοκήπια και της συνεργασίας μεταξύ των υπουργείων αναφορικά με το κλίμα.
Περουβιανό συνταγματικό δημοψήφισμα 2018
Έπειτα από πολλά σκάνδαλα διαφθοράς που αντιμετώπισε η περουβιανή κυβέρνηση, στις 28 Ιουλίου 2018 ο πρόεδρος Βισκάρα προκήρυξε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ώστε να απαγορευτεί η ιδιωτική χρηματοδότηση για τις προεκλογικές εκστρατείες και η επανεκλογή των βουλευτών και να δημιουργηθεί ένα δεύτερο νομοθετικό σώμα. Η δημιουργία του δεύτερου νομοθετικού σώματος καταψηφίστηκε τελικά στο δημοψήφισμα της 9ης Δεκεμβρίου 2018.
Η The Washington Post δήλωσε ότι, "η αποφασιστική απάντηση του Βισκάρα αναφορικά με το σκάνδαλο διαφθοράς στο δικαστικό σώμα ... οδήγησε μερικούς Περουβιανούς στο να συζητούν για μια ευκαιρία ζωής του Βισκάρα να αποκαταστήσει την ακεραιότητα στην δημόσια ζωή και να αναζωογονήσει την πτωτική πίστη των πολιτών στην δημοκρατία". Η δικηγόρος βουλευτής του αριστερού κόμματος Marisa Glave, που κατέκρινε κάποτε τον Βισκάρα, επαίνεσε αυτή την κίνηση λέγοντας ότι ο Βισκάρα ήταν "δίπλα στους πολίτες σε μια κοινωνία η οποία έχει ταλαιπωρηθεί με την διαφθορά και η οποία είναι βαθιά απολιτική. Έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τους Fujimoristas". Η Transparency International επαίνεσε κι η ίδια την κίνηση, λέγοντας ότι "Αυτή είναι μια σημαντική ευκαιρία, που δεν μοιάζει με τις προηγούμενες ευκαιρίες επειδή εν μέρει ο πρόεδρος εμφανίζεται ότι έχει δεσμευτεί να την εκπληρώσει". Ωστόσο διεφθαρμένες δικαστικές αρχές σαμπόταραν όλες τις ενέργειες που ελήφθησαν.
Μετά την προσωρινή φυλάκιση του Κέικο Φουτζιμόρι, νομοθέτες που ανήκαν στην American Popular Revolutionary Alliance και στην Fujimorista-led Popular Force έφεραν ένα νομοσχέδιο στις 11 Οκτωβρίου 2018 με το οποίο ζητούσαν να απομακρυνθούν οι προτάσεις του δημοψηφίσματος του Βισκάρα και να αλλάξει το δημοψήφισμα με τις δικές τους προτάσεις.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2018, οι Περουβιανοί αποδέχτηκαν τρεις από τις τέσσερις προτάσεις του δημοψηφίσματος, απορρίπτοντας την τελική πρόταση αναφορικά με την δημιουργία ενός δικοινοτικού συνεδρίου, μόλις ο Βισκάρα απομάκρυνε την υποστήριξή του και το συνέδριο υπό την ηγεσία των Fujimorista παραποίησε το περιεχόμενο των προτάσεων, που θα απομάκρυναν την εξουσία από την προεδρία.
Περαιτέρω μεταρρυθμίσεις
Στις 29 Μαΐου 2019, ο Βισκάρα θέσπισε μια συνταγματική διαδικασία που θα οδηγούσε σε πρόταση μη εμπιστοσύνης στο συνέδριο εάν οι Fujimorista αρνούνταν να συνεργαστούν με τις προτεινόμενες δράσεις του ενάντια στην διαφθορά.
Δημόσια εικόνα
Κατά την τελετή αναγόρευσης του Βισκάρα, κάποιοι Περουβιανοί βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν ενάντια στην κυβέρνηση, απαιτώντας την απομάκρυνση όλων των πολιτικών. Μερικές εβδομάδες αργότερα, από μια έρευνα της εταιρείας δημοσκοπήσεων Ipsos τον Απρίλιο 2018 προέκυψε ότι ο Βισκάρα είχε αποδοχή από τον λαό της τάξης του 57%, αποδοκιμασία στην τάξη του 13% ενώ περίπου το 30% των ερωτηθέντων ήταν αναποφάσιστοι. Έναν μήνα αργότερα, η αποδοχή στον Βισκάρα έπεσε στο 52% σύμφωνα με μια έρευνα της Ipsos τον Μάιο 2018. Τον Σεπτέμβριο 2018, μετά την απόφασή του να πάει σε δημοψήφισμα, αρκετοί Περουβιανοί τάχθηκαν υπέρ της πρότασής του και διαδήλωσαν ενάντια στο Κογκρέσο, με την εταιρεία Ipsos να αναφέρει ότι η αποδοχή στον Βισκάρα έφτασε στο 66% τον Δεκέμβριο 2018.
Μέσα στο 2019, οι δημοσκοπήσεις της Ipsos έδειξαν ότι η υποστήριξη στον Βισκάρα ξεκίνησαν να μειώνονται στις αρχές του έτους, ότι η αποδοχή στο πρόσωπό του τον Απρίλιο 2019 ήταν στο 44% σε αντίθεση με το 45% της αποδοκιμασίας προς αυτόν και ότι η αποδοχή σε αυτόν προερχόταν από τους ερωτηθέντες με υψηλά εισοδήματα σε αντίθεση με τους ερωτηθέντες που έχουν χαμηλά εισοδήματα.
Πολιτική ιδεολογία
Ο Βισκάρα περιγράφεται ως κεντρώος και έχει υποστηρίξει ότι οι πολιτικές του πεποιθήσεις προέρχονται από τον πατέρα του, δηλώνοντας ότι η καθοδήγηση από τον πατέρα του τον έκανε να ανησυχεί για τα κοινωνικά ζητήματα. Δίνει αξία στην ικανότητά του να "ξέρει να ακούει" και να "προχωρά βήμα-βήμα", με τους υποστηρικτές του να τον περιγράφουν συχνά ως άτομο που χτίζει γέφυρες και είναι ικανός να δίνει λύσεις σε πολύπλοκες καταστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Περού
Ζωστή πατρικία
Η ζωστή πατρικία ήταν γυναικείο αξίωμα-αυλικός τίτλος στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το υψηλό αυτό αξίωμα το δημιούργησε ο Αυτοκράτορας Θεόφιλος (829-842) για να τιμήσει την πεθερά του Θεοκτίστη, και συνήθως η ζωστή ήταν συγγενής της Αυτοκράτειρας. Κατατασσόταν ανάμεσα στα κορυφαία αξιώματα, τοποθετούμενο ιεραρχικώς μεταξύ του μαγίστρου και του κουροπαλάτη.
Ιστορία και λειτουργία
thumb|255px|Μικρογραφία από το χειρόγραφο της Μαδρίτης της [[Σύνοψις Ιστοριών|Συνόψεως Ιστοριών του Ι. Σκυλίτζη, που αναπαριστά τον γάμο της Μιροσλάβας της Βουλγαρίας με τον Βυζαντινό αριστοκράτη Ασώτιο Ταρωνίτη. Το ζεύγος κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου η Μιροσλάβα ανακηρύχθηκε ζωστή πατρικία.]] Η προέλευση του αξιώματος και η χρονολογία θέσπισής του είναι αβέβαιες. Πέρα από μία προφανώς αναχρονιστική αναφορά στην Αντωνίνα, τη σύζυγο του μεγάλου στρατηγού του 6ου αιώνα Βελισάριου, ως «ζωστή πατρικία», ο τίτλος μνημονεύεται για πρώτη φορά περί το 830 για τη Θεοκτίστη, τη μητέρα της Αυτοκράτειρας Αγίας Θεοδώρας. Κατόπιν συνεχίζεται να αναφέρεται σε γραπτές πηγές (τη Σύνοψιν Ιστοριών του Ιωάννου Σκυλίτζη) μέχρι το 1018, οπότε απονεμήθηκε στη Μαρία, την πρώην Αυτοκράτειρα της Βουλγαρίας, και σε μολυβδόβουλλα μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα. Στη συνέχεια φαίνεται ότι περιέπεσε σε αχρηστία, όπως και πολλοί άλλοι τίτλοι της μεσοβυζαντινής περιόδου, μετά τις μεταρρυθμίσεις του Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.
Στο Κλητορολόγιον του Φιλοθέου (899) το αξίωμα αναφέρεται μεταξύ του μαγίστρου και του κουροπαλάτη. Η εξαιρετικά υψηλή θέση της ζωστής πατρικίας φαίνεται και από το δικαίωμα που είχε μόνο αυτή και έξι άλλοι αξιωματούχοι να τρώνε στο αυτοκρατορικό τραπέζι, καθώς και από τον εξέχοντα ρόλο της στις αυτοκρατορικές τελετές. Η ζωστή ήταν η επικεφαλής κυρία των τιμών της Αυτοκράτειρας (και συνήθως συγγενής της) και επικεφαλής της γυναικείας αυλής (το «σεκρέτον των γυναικών»), απαρτιζόμενης κυρίως από τις συζύγους των ανώτατων αξιωματούχων. Ο δικός της τίτλος όμως ήταν ο μόνος ειδικά γυναικείος: όλες οι άλλες γυναίκες έφεραν τον τίτλο των συζύγων τους στο θηλυκό γένος. Μία ζωστή πατρικία ήταν, κατά τη διατύπωση του Τζων Μπιούρυ, «η μοναδική κυρία που ήταν πατρικία αυτοδικαίως» και δεν πρέπει να συγχέεται με μία απλή «πατρικία», που ήταν η σύζυγος ή η χήρα ενός πατρικίου. Φαίνεται ότι, όπως συνέβαινε και με τα άλλα ανώτατα αξιώματα με τα οποία συνδέεται στις πηγές, υπήρχε μία και μόνη κάτοχος του τίτλου της ζωστής πατρικίας ανά πάσα στιγμή. Εντούτοις, στην υποδοχή της Όλγας του Κιέβου χρησιμοποιείται ο πληθυντικός ζωσταί, που ίσως καταδεικνύει την ύπαρξη δύο ή περισσοτέρων κατόχων.
Σύμφωνα με το Κλητορολόγιον, τα εμβλήματα του αξιώματος ήταν ένα ζεύγος από φιλντισένια πλακίδια, ενώ η αναγόρευση γινόταν με μία περίπλοκη τελετή στο ανακτορικό παρεκκλήσιο της Θεοτόκου του Φάρου, η οποία καταγράφεται λεπτομερώς στο Περί τῆς Βασιλείου Τάξεως του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄. Το χαρακτηριστικό της ενδυμασίας της ήταν βέβαια η φαρδιά αυτοκρατορική ζώνη, ο αποκαλούμενος λώρος, την οποία φορούσε στην τελετή. Απόγονος της αρχαίας ρωμαϊκής trabea των υπάτων, ο χρυσός λώρος ήταν «το υψηλότερου κύρους αυτοκρατορικό έμβλημα» και το φορούσε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας και λίγοι επίλεκτοι από τους ανώτατους αξιωματούχους του, όπως ήταν ο Έπαρχος της Κωνσταντινουπόλεως και ο μάγιστρος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί τιμητικοί τίτλοι
Σ' αγαπώ μ' αγαπάς
Σ' αγαπώ Μ' αγαπάς είναι ο τίτλος μιας κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τις σεζόν 2000-2002. Πρωταγωνιστές ήταν η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ο Θοδωρής Αθερίδης στους ομώνυμους ρόλους. Το κόνσεπτ είναι βασισμένο στη καναδική σειρά Un Gars, Une Fille. Τη διασκευή του σεναρίου υπέγραψε η ίδια η Παπαδοπούλου σε μετάφραση Δήμητρας Πούλκου και επιμέλεια Ντίνας Κάσσου, ενώ τη πρωτότυπη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γιάννης Λαπατάς. Το ζευγάρι Δήμητρα-Θοδωρής επέστρεψε στις 21 Φεβρουαρίου του 2019 μέσα από διαφημιστικά σποτάκια του καναλιού της Cosmote στο YouTube.
Υπόθεση
Η σειρά ακολουθεί την καθημερινή ζωή ενός τυπικού ελληνικού ζευγαριού της πόλης, του Θοδωρή (Θοδωρής Αθερίδης) και της Δήμητρας (Δήμητρα Παπαδοπούλου) σε όλες τις εκφάνσεις της, τη σχέση τους, τους τσακωμούς τους, τα άγχη και τις φοβίες τους. Σε κάθε ένα από τα 61 επεισόδια της σειράς, παρουσιάζονταν διάλογοι του ζευγαριού σε διαφορετικούς χώρους (σε κάθε επεισόδιο συνήθως τρεις), όπως στο γυμναστήριο, στα διάφορα δωμάτια του σπιτιού, στο βιβλιοπωλείο, στο φαρμακείο και άλλα. Χαρακτηριστική είναι η σκηνοθεσία της σειράς, καθώς η κάμερα σε κάθε πλάνο έμενε ακίνητη.
Καστ
Αν και το πρωτότυπο σενάριο όριζε ότι στα πλάνα θα πρέπει να εμφανίζονται τα πρόσωπα μόνο των δύο πρωταγωνιστών και ότι όλοι οι υπόλοιποι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν θα εμφανίζονται σε κανένα πλάνο, στην ελληνική εκδοχή υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις. Στη σειρά εμφανίστηκαν μεταξύ άλλων και η Μαρία Καβογιάννη, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, η Φρόσω Ράλλη, ο Γιάννης Παπαγιάννης, ο Στέργιος Νένες, η Φωτεινή Μπαξεβάνη, ο Ηλίας Μαμαλάκης, ο Κώστας Μακεδόνας και ο Ζανό Ντάνιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Ιερά Μονή Αναλήψεως Συκιάς
Η Ιερά Μονή της Αναλήψεως του Σωτήρος βρίσκεται κτισμένη στα δυτικά του χωριού Συκιά Ελασσόνας σε απόσταση 3 χλμ. από αυτό και δίπλα στο προσφυγικό συνοικισμό Ανάληψη. Το όνομα της Μονής είναι Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αναλήψεως, αλλά πανηγυρίζει την ημέρα της Αναλήψεως του Σωτήρος. Η Ιερά Μονή ιδρύθηκε το 1650 από τους μοναχούς Ιωακείμ και Ιωάννη και από τοv ιερομόναχο Διονύσιο επί αρχιερατείας Αρχιεπισκόπου Ελασσόνας Γερμανού. Για την κτίση της Μονής μας πληροφορεί επιγραφή του υπέρθυρου της δυτικής θύρας του Καθολικού, καθώς και από μαρτυρία του Γάλλου περιηγητή Heuzey το 1858 που βρήκε την επιγραφή  σε καλή κατάσταση. Ήταν ανδρώα από την ίδρυση της. Το 1932 έπαψε να λειτουργεί, αλλά από το 1988 εγκαταστάθηκε γυναικεία αδελφότητα. Σήμερα έχουν ανακαινισθεί οι χώροι της Μονής.
Αρχιτεκτονική
Τα κτίρια είναι περιμετρικά, ενώ στο κέντρο βρίσκεται το καθολικό και περιβάλλεται από τετράγωνο περίβολο. Η είσοδος στο νότιο μέρος είναι πρόσφατα κατασκευασμένη και εκεί βρίσκεται ένας βαρύς πέτρινος πυλώνας – καμπαναριό με βαθιά καμάρα. Εσωτερικά υπάρχει η αυλή και στη δεξιά πλευρά ένα διώροφο οίκημα με τα κελιά των μοναχών. Αριστερά είναι το αρχονταρίκι. Στη δυτική πλευρά ο περίβολος κλείνει με τους ξενώνες, που τους χαρακτηρίζει η λιτότητα.
Το καθολικό
Το καθολικό που είναι στο κέντρο της εσωτερικής αυλής είναι από αρχιτεκτονική πλευρά, αθωνικού τύπου δηλαδή σταυροειδής  εγγεγραμμένος με  πλάγιους  χορούς. Στο δυτικό τμήμα και σε μέρος του νοτίου, προσκολλήθηκε μεταγενέστερο κτίριο, το οποίο σήμερα χρησιμεύει ως νάρθηκας, με πρόπυλα στη δυτική και νότια θύρα του. Στο άκρο του νάρθηκα υπάρχει το παρεκκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής, με το μικρό φρέαρ του αγιάσματος.
Ο τρούλος είναι οκταγωνικός, κτισμένος εξ’ ολοκλήρου από πλίνθους. Οι πλάγιοι χώροι είναι ημικυκλικοί και εξωτερικά τρίπλευροι. Οι μικρές κόγχες της προθέσεως και του διακονικού, στο Ιερό Βήμα, καλύπτεται εσωτερικά από την στέγη. Ο χώρος του Ιερού Βήματος οριοθετείται από δυο πεσσούς και από ξυλόγλυπτο τέμπλο που οπτικά το απομονώνει από τον κυρίως ναό. Ο κυρίως ναός χωρίζεται σε τρία κλίτη από δύο σειρές κίονες, τρεις σε κάθε σειρά. Οι δύο πρώτοι από την δυτική είσοδο του ναού είναι μαρμάρινοι. Οι κίονες, στο επάνω μέρος, καταλήγουν σε παράλληλα επίπεδα κιονόκρανα χωρίς ιδιαίτερη διακόσμηση, εξασφαλίζοντας έτσι την ευστάθεια του κτιρίου, ενώ ο τρούλος, στην εσωτερική  του βάση κοσμείται από διπλή οδοντωτή ταινία από πλίνθους. Εσωτερικά το Καθολικό κοσμείται από το ξυλόγλυπτο τέμπλο, αγνώστου τεχνίτη. Κατασκευάστηκε σύμφωνα με το βυζαντινό τύπο, εκτείνεται σε όλο το πλάτος και είναι απλό στην διάρθρωση του. Είναι ολοκληρωμένο χρυσωμένο και η διακόσμηση του έγινε με διάτρητη τεχνική και αφαίρεση βάθους. Είναι έργα του 1976, επί ηγουμένου Κω/νου Μοναχού.
Οι δεσποτικές εικόνες του τέμπλου αγιογραφήθηκαν το 1978, δια χειρός Αστερίου εκ Καλαρρυτών Ιωαννίνων.
Οι τοιχογραφίες της Μονής
Το μεγαλύτερο μέρος των τοιχογραφιών έχει επικαλυφθεί με κονίαμα. Στο βόρειο και νότιο τοίχο υπάρχουν ολόσωμες παραστάσεις Αγίων. Η αγιογράφηση του Καθολικού έγινε το 1650. Στην κεντρική κόγχη του ιερού βήματος κυριαρχεί η Πλατυτέρα, η Μετάδοση και η Θεία Μετάληψη, μορφές Ιεραρχών, η φιλοξενία του Αβραάμ και οι Προφήτες. Το πάνω μέρος της Προθέσεως καλύπτει η Άκρα Ταπείνωση, με τα σύμβολα του Πάθους. Στον ανατολικό τοίχο ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η ψηλάφηση του Θωμά, οι Μυροφόρες και ‘ο Παλαιός των ημερών’. Στον θόλο βρίσκεται ο Παντοκράτωρ και περιμετρικά η Αγγελική Λειτουργία, ενώ στα τρίγωνα  που στηρίζουν τον θόλο βρίσκονται οι τέσσερις Ευαγγελιστές. Στο νοτιανατολικό άκρο του εξωνάρθηκα του καθολικού υπάρχει το αγίασμα, που έχει την μορφή παρεκκλησίου. Το μικρό αυτό παρεκκλήσι σχετίζεται με την αγιαστική δύναμη του ύδατος που αντλείται απ’ το μικρό φρέαρ. Κατά την παράδοση το πηγάδι αυτό γέμιζε μόνο την παραμονή και την ημέρα της Εορτής ενώ τον υπόλοιπο χρόνο ήταν ξερό. Στην σημερινή εποχή όμως είναι γεμάτο όλο το χρόνο.
Η προσφορά της Μονής
Η Μονή διέθετε μεγάλη περιουσία από δωρεές και κληρονομήσεις επί Τουρκοκρατίας και βοήθησε πολύ στην εκπαίδευση των νέων, την εποχή εκείνη. Αρχικά λειτουργούσε κρυφό σχολείο εντός της Μονής. Αργότερα η ίδια χρηματοδότησε την ανέγερση δημοτικού σχολείου στο χωριό Συκιά και κάλυπτε τα λειτουργικά έξοδα και τον μισθό του δασκάλου. Η Μονή αποτελούσε τόπο προσκυνήματος και για ανθρώπους που ήταν βασανισμένοι ή προσπαθούσαν να γιατρευτούν από αρρώστιες. Το μοναστήρι στήριξε τους αγώνες του έθνους εναντίoν των Τούρκων και στον Μακεδονικό Αγώνα, προσφέροντας στους αγωνιστές υλική βοήθεια και ηθική στήριξη, καθώς και στην Μικρασιάτικη καταστροφή με την υποδοχή των προσφύγων.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας
Σικανός
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σικανός είναι γνωστός ένας πανάρχαιος βασιλιάς της νήσου Σικελίας. Ο Σικανός γενεαλογείται από τους μυθογράφους ως γιος του Βριάρεω ή Αιγαίωνα, δηλαδή του ενός από τους τρεις Εκατόγχειρες. Σύμφωνα με αυτή τη γενεαλογία, ο Σικανός ήταν εγγονός του Ουρανού και της Γης. Σε κάποια παράδοση, ο Σικανός θεωρείται ως ο πατέρας των Κυκλώπων.
Πηγή
Κατηγορία:Ιταλική μυθολογία Σικανος
Σίκιννος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σίκιννος είναι γνωστός ένας ήρωας της νήσου Κρήτης. Χαρακτηριζόμενος από κάποιους συγγραφείς ως βαρβαρικής καταγωγής, ο Σίκιννος θεωρήθηκε από τους περισσότερους ως ο εφευρέτης του χορού των Σατύρων που αναφέρεται με το όνομά του, ως «σίκιννις». Ορισμένοι πάντως απόδιναν την επινόηση του συγκεκριμένου χορού στη Νύμφη Σίκιννι. Ο Σίκιννος δεν έχει κάποια σχέση με το νησί Σίκινος, που γράφεται με ένα «ν».
Πηγές
Σικιννος
Ταρκύνιος
Με το όνομα Ταρκύνιος (η γραφή Ταρκήνιος είναι λανθασμένη) μας είναι γνωστοί δύο βασιλείς της Ρώμης:
Κατεπανίκιον Λαγκαδά
Το Κατεπανίκιον Λαγκαδά ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο δημιουργήθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα με έδρα τον Λαγκαδά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Μερίχ Ντεμιράλ
Ο Μερίχ Ντεμιράλ (5 Μαρτίου 1998) είναι Τούρκος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Αταλάντα, δανεικός από τη Γιουβέντους, και της εθνικής ομάδας της Τουρκίας. Είναι ψηλός και δυνατός και χαρακτηρίζεται ψύχραιμος και με καλές τοποθετήσεις.
Από τις ακαδημίες της Φενέρμπαχτσε, ο Ντεμιράλ αποκτήθηκε αρχικά από την πορτογαλική Αλκανενένσε το 2016 και το 2017 δόθηκε δανεικός στη Σπόρτιγνκ Λισαβόνας Β, η οποία και τον απέκτησε. Το 2019 αποκτήθηκε από την Αλάνιασπορ και δόθηκε δανεικός στη Σασσουόλο με υποχρέωση αγοράς. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς αποκτήθηκε από τη Γιουβέντους για 18 εκατομμύρια ευρώ. Στη Γιουβέντους όμως δεν απέκτησε σημαντικό χρόνο συμμετοχής.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Τουρκίας τον Νοέμβριο του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλάνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής (Δερβενοχώρια)
Η Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής είναι μοναστήρι σε απόσταση, περίπου, δύο χιλιομέτρων βόρεια του χωριού της Πύλης Βοιωτίας. Πιστεύεται πως το συγκεκριμένο μοναστήρι αποτελούσε καθίδρυμα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αυτοκράτορα Αλέξιο τον Κομνηνό. Η ίδρυση του μοναστηριού χρονολογείται, περίπου, στον 12ο αιώνα, ενώ, το 1890, εργασίες αναστήλωσής του έλαβαν χώρα υπό την επίβλεψη του Αναστάσιου Ορλάνδου. Σήμερα, ορισμένα εκ των παλαιότερων χρονολογικά κτισμάτων του μοναστηριού σώζονται.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Βοιωτία
Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ
Η Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ (ισπανικά: Club Nacional de Football) είναι ένας αθλητικός σύλλογος από την Ουρουγουάη, ο οποίος ιδρύθηκε στις 14 Μαΐου 1899 στο Μοντεβιδέο, ως αποτέλεσμα της συνένωσης μεταξύ Uruguay Athletic Club και Montevideo Fútbol Club. Αγωνίζεται με χρώματα το άσπρο, το μπλε και το κόκκινο και έχει ως παραδοσιακή έδρα το στάδιο Γκραν Πάρκε Σεντράλ στην γειτονιά Μπλανκεάδα του Μοντεβιδέο από το 1900.
Παρόλο που επικεντρώνεται κυρίως στο ποδόσφαιρο, ο σύλλογος διαθέτει και άλλα τμήματα όπως Καλαθοσφαίριση, Ποδόσφαιρο σάλας, Αντισφαίριση, Ποδηλασία, Πετοσφαίριση, Σκάκι κ.α. Μεγάλη της αντίπαλος είναι η Πενιαρόλ.
Σύμφωνα με την ομοσπονδία Νοτίου Αμερικής ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ, η Νασιονάλ ήταν η καλύτερη ομάδα της Ουρουγουάης την περίοδο 2007-2012.
Η Νασιονάλ δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ στην ιστορία της και διατηρεί εχθρική αντιπαλότητα με την Πενιαρόλ, μια από τις εχθρικότερες αντιπαλότητες στην Νότια Αμερική.
Ποδόσφαιρο
Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει κερδίσει το Κόπα Λιμπερταδόρες 3 φορές: 1971, 1980 και 1988. Σε αυτό το τουρνουά, η Νασιονάλ είναι στην δεύτερη θέση του πίνακα όλων των εποχών με 593 βαθμούς. Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1971, 1980 και 1988, όντας η πρώτη ανίκητη τρεις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια. Στο διηπειρωτικό κύπελλο του 1971 κέρδισε τον Παναθηναϊκό σε διπλούς αγώνες (1–1 στο Καραϊσκάκης, 2–1 στο Σεντενάριο). Ακόμη, είναι η πρώτη Ουρουγουανή ομάδα που κέρδισε το Κόπα Ιντεραμερικάνα (1972 και 1989) και το Ρεκόπα Σουδαμερικάνα, διοργάνωση στην οποία είναι η πρώτη νικήτρια (1989).
Στο πρωτάθλημα, η Νασιονάλ έχει αναδειχθεί 49 φορές πρωταθλήτρια από το 1901 ενώ επίσης έχει και 22 διεθνείς τίτλους (9 από τους οποίους αναγνωρισμένους είτε από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ είτε από τη FIFA Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Γκραν Πάρκε Σεντράλ, χωρητικότητας 34.000 θεατών.
Η Μεγαλύτερη σημαία σε αγώνα ποδοσφαίρου
Τον Ιούνιο του 2013, οι οπαδοί της Νασιονάλ ξεδίπλωσαν στις κερκίδες του γηπέδου Σεντενάριο, την μεγαλύτερη σημαία που έχει προβληθεί σε γήπεδο σύμφωνα με το Ρεκόρ Γκίνες. Στον αγώνα με την Ντεπορτίβο Τολούκα για το Λιμπερταδόρες, η σημαία, η οποία κόστισε 50.000 USD, ξεδιπλώθηκε στις κερκίδες του γηπέδου. Με 50μ ύψος και 600μ μήκος, η σημαία μπήκε στο Ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη σημαία που έχει υπάρξει σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Η σημαία ζύγιζε 5 τόνους και χρειάστηκαν 400 άτομα για την μετακίνηση της.
Σικελός
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σικελός είναι γνωστός ένας πανάρχαιος βασιλιάς του λαού των Σικελών, που πέρασαν από τη Νότιο Ιταλία στη νήσο Σικελία. Ο Σικελός έδωσε το όνομά του στον λαό αυτό, είναι δηλαδή ο «επώνυμος ήρωας» των Σικελών, και με τη σειρά του το νησί ονομάσθηκε «Σικελία» από το όνομα του λαού. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας γράφει ότι ο Σικελός καταγόταν από τη Ρώμη, από την οποία είχε εκδιωχθεί. Τότε βρήκε καταφύγιο στον βασιλιά Μόργητα, διάδοχο του Ιταλού. Ο Μόργης δώρισε στον Σικελό ένα μέρος του βασιλείου του, του οποίου οι κάτοικοι ονομάστηκαν από τότε «Σικελοί». Κάποιες πηγές θεωρούν τον Σικελό γιο του Ιταλού ή του θεού Ποσειδώνα.
Πηγές
Σικελος Κατηγορία:Βασιλείς της ρωμαϊκής μυθολογίας
Μουάνγκα (αγροτικό τμήμα)
Η Μουάνγκα (αγροτικό τμήμα) (αγγλικά: Mwanga Rural Ward ή σουαχίλι:Wodi ya Vijijini Mwanga), είναι ένα διοικητικό τμήμα στην Περιοχή Μκαλάμα (Mkalama District), από την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region)
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το τμήμα είχε συνολικό πληθυσμό 21.474 άτομα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός αυξήθηκε στα 26.024 άτομα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Σινγκίντα Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανία
Νουέβα Σεγόβια
Η Νουέβα Σεγόβια (ισπαν.: Nueva Segovia) είναι ένα από τα 17 διαμερίσματα της Νικαράγουα. Πρωτεύουσά της είναι το Οκοτάλ.
Γεωγραφία
Η Νουέβα Σεγόβια βρίσκεται βόρεια της χώρας και συνορεύει στα νότια με το Μαδρίς, στα νοτιοανατολικά και ανατολικά με τη Χινοτέγα και στα βόρεια με την Ονδούρα.
Δήμοι
Η Νουέβα Σεγόβια διαιρείται σε 12 δήμους:
Διωξίππη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Διωξίππη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Διωξίππης ήταν η Πιερία, και επομένως η Διωξίππη ήταν ομοθαλής αδελφή της Αδίτης, της Ακταίης, της Ποδάρκης, της Πυλάργης και της Ωκυπέτης. Η Διωξίππη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Αίγυπτο (συνώνυμο του πατέρα του) και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Με τ' όνομα Διωξίππη αναφέρεται και μια από τις Ηλιάδες.
Πηγές
Διωξιππη Κατηγορία:Ηλιάδες
Ξημερώνει
Το Ξημερώνει είναι θεατρικό έργο του Νίκου Καζαντζάκη.
Υπόθεση
Η Λαλώ είναι σύζυγος ενός εύπορου αστού, του Αλέκου, και μητέρα ενός μικρού κοριτσιού, της Χρυσούλας. Η οικογένεια ζει ευτυχισμένη μέχρι τη στιγμή που ο αδερφός του Αλέκου, Φίλιππος, αποφασίζει να τους επισκεφθεί αναπάντεχα. Η Λαλώ είναι κρυφά ερωτευμένη με τον Φίλιππο, ο οποίος ανταποκρίνεται στα αισθήματά της. Αδυνατεί να καταπνίξει τον έρωτά της, ούτε, όμως, μπορεί να φύγει μαζί του, εγκαταλείποντας την κόρη της αλλά ούτε και να συνάψει μαζί του παράνομη σχέση, όπως τη συμβουλεύει η φίλη της, Φωφώ. Η ηρωίδα παλεύει με όλες τις δυνάμεις της σε μια άνιση μάχη μεταξύ των παρακείμενων εξωτερικών παραγόντων και του εσωτερικού συναισθηματικού κόσμου της. Τελικά, αποφασίζει τη λύτρωση από το μαρτύριό της, αυτοκτονώντας.
Παρατηρήσεις
Υποβλήθηκε τον Ιανουάριο του 1907 στον Παντελίδειο Δραματικό Διαγωνισμό του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών και επαινείται από τον Σπυρίδωνα Λάμπρο αλλά δεν βραβεύεται, διότι διατυπώνονται επιφυλάξεις για το τολμηρό περιεχόμενο. Το έργο ανεβαίνει το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου στο θέατρο Αθήναιον του Θωμά Οικονόμου, με την Ευαγγελία Παρασκευοπούλου στον κεντρικό ρόλο. Το θεατρικό έργο περιγράφει το ηθικό δίλημμα και το συναισθηματικό μαρτύριο της κεντρικής ηρωίδας, Λαλώς, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη από τη μία, με την οικογενειακή ισορροπία και τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό και από την άλλη, με την προσωπική επιθυμία της. Ο Καζαντζάκης συγγράφει το κείμενο σαφέστατα επηρεασμένος από την εποχή του, ενώ το θέμα του είναι παρόμοιο με την πλοκή του μυθιστορήματος Άννα Καρένινα του Τολστόι. Μελετητές επισημαίνουν τα αυτοβιογραφικά στοιχεία του έργου: η Λαλώ είναι η Γαλάτεια, η οποία εκείνη την εποχή χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Lalo de Castro. Ο καταπνιγμένος έρωτας μάλλον προερχόταν από τη δική του τη μεριά, σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής.
Πηγές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Νίκου Καζαντζάκη
Γιουσέφ Γιουσφί
Ο Γιουσέφ Γιουσφί (يوسف اليوسفي, γεν. 2 Οκτωβρίου 1941) είναι Αλγερινός πολιτικός που υπήρξε Υπουργός Ενέργειας και Ορυχείων μεταξύ 2010 και 2015. Διετέλεσε εν συντομία ως υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Αλγερίας τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2014. Ο Γιουσφί ήταν Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Αλγερίας στα Ηνωμένα Έθνη από το 2006 έως το 2008.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στη Μπάτνα, και αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Χημικών Μηχανικών (chimiques industriescole nationale supérieure des Industries) στη Γαλλία και απέκτησε διδακτορικό στη φυσική από το Πανεπιστήμιο της Νανσύ. Έχει επίσης πτυχίο στα οικονομικά.
Σταδιοδρομία
Ο Γιουσφί ήταν λέκτορας, και έπειτα καθηγητής χημικής μηχανικής στην Εθνική Πολυτεχνική Σχολή και έπειτα στο Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογιών Χουαρί Μπουμεντιέν στο Αλγέρι. Επίσης διετέλεσε διευθυντής του χημικού ινστιτούτου του πανεπιστημίου και ήταν σύμβουλος για θέματα πετρελαίου στο Υπουργείο Βιομηχανίας και Ενέργειας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Γιουσφί διορίστηκε αντιπρόεδρος για ζητήματα μάρκετινγκ στη Sonatrach και το 1985 έγινε διευθύνων σύμβουλός της. Το 1996, έγινε αρχηγός του επιτελείου του Προέδρου της Αλγερίας, Λιαμίν Ζερουάλ. Το 1997, διορίστηκε Υπουργός Πετρελαίου και Ενέργειας και εξελέγη για πρώτη φορά μέλος της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης.
Στις αρχές του 1999, ο Γιουσφί έγινε πρόεδρος του Οργανισμού Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (ΟΠΕΚ). Στις 23 Δεκεμβρίου 1999 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Αντικαταστάθηκε από τον Αμπντελαζίζ Μπελχαντέμ το αξίωμα αυτό τον Αύγουστο του 2000, όταν ο Γιουσφί έγινε Υπουργός στον Πρωθυπουργό, Αλί Μπενφλίς.
Τον Απρίλιο του 2001, ο Γιουσφί διορίστηκε Πρέσβης της Αλγερίας στον Καναδά, πριν γίνει Μόνιμος Αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα Έθνη το 2006.
Προσωπική ζωή
Ο Γιουσφί είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλγερίας
Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι
Ο Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι (Pedro Pablo Kuczynski, περισσότερο γνωστός απλώς ως PPK, 3 Οκτωβρίου 1938-) είναι Περουβιανός οικονομολόγος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 66ος πρόεδρος του Περού από τις 28 Ιουλίου 2016 ως τις 23 Μαρτίου 2018. Έγινε πρόεδρος μετά την νίκη του στις προεδρικές εκλογές του 2016 νικώντας την Κέικο Φουχιμόρι στον δεύτερο γύρο. Από το 2005 ως το 2006 ήταν πρωθυπουργός του Περού.
Σταδιοδρομία
Εξελέγη πρόεδρος με οριακή διαφορά στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2016. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 28 Ιουλίου 2016.
Τα σκάνδαλα συνεχίστηκαν με αποκορύφωμα την αποκάλυψη βίντεο με φερόμενες εικόνες στις οποίες ο πρόεδρος εξαγόραζε ψήφους, με αποτέλεσμα ο ίδιος ο Κουτσίνσκι να παραιτηθεί στις 21 Μαρτίου 2018. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Πρώτος Αντιπρόεδρος, Μαρτίν Βισκάρα.
Την περίοδο της προεδρίας του, σύζυγός του ήταν η αμερικανίδα Νάνσι Λάνγκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Περού
Μάκης Τσίτας
Ο Μάκης Τσίτας είναι σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1971 στα Γιαννιτσά. Σπούδασε δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη και ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο. Από το 1994 ζει μόνιμα στην Αθήνα κι εργάζεται στο χώρο των εκδόσεων. Ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Περίπλους" (1994-2005), συνεκδότης και διευθυντής του περιοδικού "Index" (2006-2011). Σήμερα διευθύνει το μεγαλύτερο ελληνικό ενημερωτικό site για το βιβλίο και τον πολιτισμό diastixo.gr.
Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Διηγήματα και βιβλία του για παιδιά έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Έργα του σκηνοθέτησαν η Ρούλα Πατεράκη (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά), η Τατιάνα Λύγαρη (Θέατρο Το Τρένο στο Ρούφ, viva.gr), η Έρση Βασιλικιώτη («Θέατρο των Καιρών»), η Σοφία Καραγιάννη (Θέατρο «Vault»), ο Προμηθέας Αλιφερόπουλος (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά), η Taru Makela (Christine and Goran Schildt Foundation, Φινλανδία), ο Alexandru Mazgareanu (Θέατρο «Nottara», Ρουμανία).
Έχει εκδώσει 28 βιβλία για παιδιά και 5 για ενήλικες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Κατεπανίκιον Βαρδαρίου
Το Κατεπανίκιον Βαρδαρίου ή Παραβαρδαρίου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Κλουμπ Σολ Ντε Αμέρικα
Καλαθοσφαίριση
Η καλαθοσφαιρική ομάδα συμμετέχει στο Paraguayan Metropolitan Basketball League. Έχει κατακτήσει 7 πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909 Κατηγορία:Κλουμπ Σολ Ντε Αμέρικα Κατηγορία:Παραγουανοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Παραγουάης
Ιπποδίκη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιπποδίκη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Ιπποδίκης ήταν η Έρση, και επομένως η Ιπποδίκη ήταν ομοθαλής αδελφή μόνο της Αδιάντης. Η Ιπποδίκη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου `Ιδα και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Ιπποδικη
Live at Slane Castle
Το Live at Slane Castle είναι μία συναυλία των Red Hot Chili Peppers που κινηματογραφήθηκε στις 23 Αυγούστου του 2003 και κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 2003, μια μέρα πριν την κυκλοφορία του "Greatest Hits". Αυτή ήταν η δεύτερη τους συναυλία στο Slane Castle της Ιρλανδίας. Το opening act ήταν οι Foo Fighters και η εμφάνιση τους συμπεριλαμβάνεται στο δικό τους DVD, "Everywhere but Home". To DVD περιέχει όλα τα τραγούδια, εκτός από τη διασκευή του Τζον Φρουσιάντε "I Feel Love" της Donna Summer και το "Soul to Squeeze", επειδή έσπασε μια χορδή της κιθάρας του Φρουσιάντε κατά τη διάρκεια του τραγουδιού.
Το DVD έχει ανάμεικτες κριτικές. Πολλοί ενοχλήθηκαν που δεν εμφανίστηκαν τραγούδια από τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ της μπάντας. Μετά την κυκλοφορία του, ο αρθρογράφος της Columbus Alive, Wayne King είπε πως το DVD ήταν "η καλύτερη συναυλία όλων των εποχών".
Τραγούδια
1. "Intro" (Ο Τζον Φρουσιάντε, ο Flea και ο Chad Smith ξεκινούν με ένα τζαμάρισμα.)
2. "By the Way"
3. "Scar Tissue"
4. "Around the World "
5. "Maybe" (The Chantels, διασκευή από τον Τζον Φρουσιάντε )
6. "Universally Speaking"
7. "Parallel Universe"
8. "The Zephyr Song"
9. "Throw Away Your Television"
10. "Havana Affair" (διασκευή στο τραγούδι των Ramones )
11. "Otherside"
12. "Purple Stain"
13. "Don't Forget Me"
14. "Right on Time"
15. "Can't Stop"
16. "Venice Queen"
17. "Give It Away"
18. "Californication"
19. "Under the Bridge"
20. "The Power of Equality"
21. "Outro"
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers
Αίτνη (δορυφόρος)
Η Αίτνη (αγγλικά: Aitne) ή Δίας XXXI είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ το 2001. Πήρε το όνομά του τον Αύγουστο του 2003 από την Αίτνη (ή Αίτνα), η οποία ήταν η μητέρα των Παλικών από τον Δία σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2001 J 11.
Έχει διάμετρο περίπου 3 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 22.285.000 χλμ. σε 679,641 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 166° με την εκλειπτική (164° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα τροχιάς 0,393.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Ηλιόκαστρο Αργολίδας
Ονομασία
Το όνομα του χωριού δόθηκε απο τον Ιωάννη Β. Δέστε το 1931, διότι λουζεται από άπλετο φως. Πριν από το 1928 ονομαζόταν "Καρακάσι", το οποίο σήμαινε "μαύρα φρύδια" (kara kaş) στα Τούρκικα. Η ονομασία Καρακάσι διατηρήθηκε μέχρι το 1927, όταν το ελληνικό κράτος αποφάσισε να μετονομάσει το χωριό σε Ηλιόκαστρο.
Ιστορία
Το σύγχρονο χωριό είναι κτισμένο στην θέση της αρχαίας Ειλεούς, γνωστής για το κρασί της. Ακόμα και σήμερα σώζεται ο περίβολος των τειχών με πολυγωνικό χτίσιμο στο μικρό ύψωμα που χρησίμευε ως ακρόπολη του χωριού. Σύμφωνα με μαρτυρία του Παυσανία υπήρχαν εκεί τα ιερά της Δήμητρας και της κόρης της.
Κλειτή
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, με το όνομα Κλειτή αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Κλειτής ήταν η Μέμφιδα και, επομένως, η Κλειτή ήταν ομοθαλής αδελφή της Σθενέλης και της Χρυσίππης. Η Κλειτή παντρεύτηκε τον υιό του Αιγύπτου Κλειτό και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Ηλιόκαστρο Αργολίδας
Ιστορία
Προς το τέλος της βυζαντινής περιόδου ο αυτοκράτορας Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος ίδρυσε έναν μικρό οικισμό, το Παλαιοκατούντι. Ο οικισμός αυτός αυτός χρησίμευσε ως κατοικίες των φρουρών, οι οποίοι φύλαγαν το πέρασμα προς την Θερμησία. Δίπλα στον οικισμό αυτό βρίσκεται και το φρούριο του Ηλιοκάστρου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τον έλεγχο των περασμάτων προς Θερμησία και αποτέλεσε το σύνορο της παραπαίουσας βυζαντινής αυτοκρατορίας με την βενετοκρατούμενη Τροιζηνία. Χαρακτηριστικό του φρούριου του Ηλιοκάστρου ήταν η ορατότητα τόσο του κόλπου του Ναυπλίου όσο και της Ύδρας.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα 1905-1978, λειτουργούσαν στην περιοχή μεταλλεία όπου γινόταν εξαγωγή σιδηροπυρίτη, δίνοντας μία οικονομική ανάσα στην περιοχή.
Φιλιώ Χαϊδεμένου
Η Φιλιώ Σιδέρη-Χαϊδεμένου (28 Οκτωβρίου 1899 - 6 Ιουνίου 2007) ήταν Ελληνίδα υπεραιωνόβια και πρόσφυγας πρώτης γενιάς, η οποία διακρίθηκε για τις προσπάθειες διάσωσης και διατήρησης του πολιτισμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Ηλιόκαστρο Αργολίδας
Αξιοθέατα
Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει την ποιότητα του φαγητού αλλά κυρίως το καλό κρασί. Το Σεπτέμβριο γίνεται γιορτή κρασιού με οίνους τοπικής παραγωγής, όπου έχει κανείς την δυνατότητα να δοκιμάσει εκλεκτές ποικιλίες κρασιού. Υπάρχουν αρκετές παραδοσιακές ταβέρνες με ντόπια κρέατα και ντόπιο κρασί. Κεντρικό σημείο του χωριού αποτελεί η πλατεία του με το πέτρινο σιντριβάνι, η οποία βρίσκεται δίπλα στη γέφυρα που χωρίζει το χωριό στα δύο. Δίπλα βρίσκεται η εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο και το κτίριο πολιτιστικών εκδηλώσεων του χωριού, το οποίο παλιά ήταν δημοτικό σχολείο. Μαζί με την εκκλησία των αποστόλων Πέτρου και Παύλου, υπάρχει μία άλλη εκκλησία κάτω από αυτήν αφιερωμένη στον Νικόλαο Πλανά.
Φιλιώ Χαϊδεμένου
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1899 στα Βουρλά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν το έκτο από τα επτά παιδιά αγροτικής ελληνικής οικογένειας. Ο πατέρας της ήταν γεννημένος στη Νάξο, ενώ η μητέρα της γεννήθηκε στη Σμύρνη έχοντας απώτερη καταγωγή από την Πελοπόννησο. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατά την οποία σκοτώθηκαν τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς της και έπειτα από περιπλάνηση σε διάφορα μέρη της ελληνικής επικράτειας, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα μαζί με τη μητέρα και τον μικρότερο αδελφό της. Το 1928 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Γεώργιο Χαϊδεμένο, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, ενώ την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου έζησε στην Κοζάνη και τη Θεσσαλονίκη. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, εγκαταστάθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της.
Ηλιόκαστρο Αργολίδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Φιλιώ Χαϊδεμένου
Βιογραφία
Η Χαϊδεμένου υπήρξε ενεργό μέλος διαφόρων προσφυγικών και φεμινιστικών σωματείων, ενώ σε προχωρημένη ηλικία μερίμνησε για τη συλλογή κειμηλίων από τη Μικρά Ασία, τα οποία συγκεντρώθηκαν και εκτίθενται από το 2007 σε μουσείο που φέρει το όνομά της στη Νέα Φιλαδέλφεια. Για τη δράση της τιμήθηκε από διάφορα ιδρύματα και φορείς όπως η Ακαδημία Αθηνών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το ΑΠΘ και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Απεβίωσε στις 6 Ιουνίου του 2007, σε ηλικία 107 ετών. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη με την παρουσία πλήθους κόσμου, καθώς και εκπροσώπων της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αιωνόβιοι Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Βαλθάριος
Ο Βαλθάριος ήταν γιος και διάδοχος του Βάχο, διετέλεσε Βασιλεύς των Λομβαρδών (539 - 546). Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ήταν ακόμα ανήλικος, κηδεμόνας του ορίστηκε ο ισχυρός άνδρας των Λομβαρδών Αυδοΐνος. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ παραχώρησε την Παννονία στους Λομβαρδούς για εγκατάσταση. Ο Αυδοΐνος δολοφόνησε τον νεαρό Βαλθάριο και τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Λομβαρδών (546) πριν φτάσει η Γερμανική φυλή στην νέα της πατρίδα. Ο ιστορικός Προκόπιος λέει αντίθετα με την επικρατούσα γνώμη ότι ο Βαλθάριος πέθανε από ασθένεια. Σε κάθε περίπτωση ήταν ο τελευταίος βασιλιάς των Λομβαρδών από τον Οίκο των Λετιδών, ακολούθησε ο Οίκος των Γκαουζιδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Υφυπουργείο Ναυτιλίας (Κύπρος)
Το Υφυπουργείο Ναυτιλίας της Κύπρου δημιουργήθηκε την 1η Μαρτίου 2018. Η έδρα του Υφυπουργείου Ναυτιλίας βρίσκεται στη Μέσα Γειτονιά.
Ιστορικό και αρμοδιότητες
Το Υφυπουργείο Ναυτιλίας ιδρύθηκε την 1η Μαρτίου 2018. Αποτελεί μετεξέλιξη του Τμήματος Εμπορικής Ναυτιλίας. Στόχος του υφυπουργείου είναι η διατήρηση και περαιτέρω ανάπτυξη μιας ασφαλούς, κοινωνικά υπεύθυνης και βιώσιμης ναυτιλίας, για την ενίσχυση της εθνικής οικονομίας και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τεχνογνωσίας και εμπειρογνωμοσύνης στον τομέα.
Διατελέσαντες υφυπουργοί
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους Υφυπουργούς Ναυτιλίας από την ίδρυση του υπουργείο έως σήμερα.
Πηγές
Ναυτιλιας Κατηγορία:Υπουργεία Ναυτιλίας
Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ
Η Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ ή Άννα Πλανταγενέτη (10 Αυγούστου 1439 - 14 Ιανουαρίου 1476) ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Ριχάρδου Πλανταγενέτη, 3ου δούκα της Υόρκης και της Σεσίλ Νέβιλ. Τα μικρότερα αδέλφια της Άννα ήταν ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας, ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας, ο Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ, η Ελισάβετ της Υόρκης, δούκισσα του Σάφοκ, η Μαργαρίτα της Υόρκης και ο Γεώργιος, 1ος δούκας του Κλάρενς.
Πρώτος γάμος
Σε ηλικία 8 ετών (1447) η Άννα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Χόλλαντ, 3ο δούκα του Έξετερ (1430 - 1475), στη διάρκεια του Πολέμου των Ρόδων ο σύζυγος της πολέμησε στο πλευρό του Οίκου του Λάνκαστερ εναντίον της οικογένειας της συζύγου του τον Οίκο της Υόρκης. Ο Έξετερ ήταν ο στρατιωτικός αρχηγός των Λάνκαστερ στις μεγάλες νίκες όπως η μάχη του Γουέιφιλντ και η δεύτερη μάχη του Σαιν - Άλμπαν αλλά ήταν επίσης αρχηγός στη συντριβή των Λάνκαστερ στη μάχη του Τάουτον. Μετά τη μάχη δραπέτευσε στη Σκωτία και στη συνέχεια ενώθηκε στη Γαλλία με την εξόριστη βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού σύζυγο του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας του τελευταίου βασιλιά από τον Οίκο του Λάνκαστερ. Ο αδελφός της Άννας Εδουάρδος, 4ος δούκας της Υόρκης ανακηρύχτηκε στις 4 Μαρτίου 1461 βασιλιάς σαν Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας, ο νέος βασιλιάς έδωσε την κομητεία του Έξετερ στην αδελφή του Άννα που έμεινε πιστή απέναντι του και στην κόρη της Άννα Χόλλαντ. Η Άννα της Υόρκης χώρισε από τον σύζυγο της (1464) και πήρε οριστικά διαζύγιο του 1472, παρέμεινε πιστή στον αδελφό της, συμμετείχε στη διακυβέρνηση της χώρας και προσπαθούσε να πείσει τον μικρότερο αδελφό της Γεώργιο του Κλάρενς που είχε αποστατήσει με τους Λάνκαστερ να επανέλθει στην οικογένεια του. Ο ρόλος της Άννας στην άνοδο του Εδουάρδου Δ΄ ήταν σίγουρα σημαντικός.