cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Βόγιας
Μαζί με των Καρτσιώτη, στον Κόζιακα, σκοτώθηκε και ο επιτελής του Κωνσταντίνος Γκούγιας (Φοίβος),γραμματέας (1945 - 1946) της Αχτιδικής Επιτροπής της επαρχίας Αγιάς του ΚΚΕ από το χωριό Βρύναινα του Αλμυρού, με τη σύζυγό του, Αγιώτισα Βαγγελιώ Παλάτου. Περιπλανήθηκαν στο βουνό Κόζιακας προσπαθώντας να περάσουν τον κλοιό του κυβερνητικού στρατού προς Βορά, αλλά είχαν άσχημο τέλος.
Ο θάνατος του Καπετάν Καρτσιώτη, λύπησε βαθιά το επαναστατικό κίνημα που τον στερήθηκε σε μία κρίσιμη στιγμή του αγώνα. Στερήθηκε ένα από τα επίλεκτα στελέχη του.
Ο Λάζαρος Αρσενίου στο βιβλίο του " Η Θεσσαλία στην Αντίσταση", σ. 114, με τα ακόλουθα λόγια περιγράφει των χαρακτήρα του Καρτσιότη: " Γ. Βόγιας, με το ψευδώνυμο Καρτσιώτης, αρχηγός (της Καρυτσιώτικης αντάρτικης ομάδας της 28 Ιουνίου, 1942), τριτοετής φοιτητής Νομικής, που διέκοψε της σπουδές του με τη σύλληψη του από τη δικτατορία (Μεταξά), 30 χρονών, με αξιόλογη μαρξιστική κατάρτιση. Ψηλός, καστανός, με ωραίο πρόσωπο και αθλητική κορμοστασιά. Χαρακτήρας ευθύς, ευγενικός, με πλούσια αισθήματα και ανωτερότητα στη συμπεριφορά του. Αποτελούσε ξεχωριστή φυσιογνωμία στον ΕΛΑΣ της Θεσσαλίας και συγκέντρωνε την εκτίμηση και την συμπάθεια όλον."
Μέχρι το τέλος της ήττας του Δ.Σ.Ε., οι Θεσσαλοί αντάρτες, όπου κι αν βρίσκονταν, πάντα τραγουδούσαν το τραγούδι - θρύλο του Γιώργου Βόγια - Καπετάν Καρτσιώτη, του οποίου τα λόγια παραθέτουμε παρακάτω μαζί με δύο άλλα τραγούδια οπού αναφαίρετε ο Καπετάν Καρτσιώτης:
Του Καρτσιώτη
(Αυτό το τραγούδι το άκουσε η Χρυσούλα Βόγια - Βλούχου το Δημοκρατικό Στρατό από τον Γιώργο Τριανταφύλλου Ρουμελιώτη το 1947, ψευδώνυμο Γιάννης Μπότας.)
Σηκώνομαι πολύ πρωί, τρεις ώρες πριν να φέξει
παίρνω νερό και νίβομαι και ζώνω τ' άρματά μου
''και παίρνω δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια. ''
Βρίσκω λημέρ' ανταρτικό που έχει τραυματία.
Τον αρχηγό μας, βρε παιδιά, τον Γιώργο τον Καρτσιώτη
'και του'λεγα να σηκωθεί, να πάει να πολεμήσει
να μην μας πιάσουν ζωντανούς και που να μας κρεμάσουν.
Για δώστε με τ' αυτόματο να το γλυκολαλήσω
κι οι κάμποι να μαραίνονται απ' το δικό μου βόλι.
Γεια και χαρά σας, βρε παιδιά, τον φασισμό χτυπάτε.
''Χτυπάτε τον μες στην καρδιά, ώσπου να ξεψυχήσει. ''
Αν πάτε στη μανούλα μου, στη δόλια αδελφή μου
μην πείτε πως σκοτώθηκα, μην πείτε πως πεθαίνω.
Να πείτε πως παντρεύτηκα, πήρα καλή γυναίκα.
Την Πίνδο έχω πεθερά, τ' Άγραφα γυναίκα
και του Ολύμπου τις κορφές, αδέλφια κι ξαδέλφια.
(αυτό το τραγούδι για το 5ο Σύνταγμα του Καρτσιώτη, δυστυχώς, είναι μόνο ένα απόσπασμα όλου του τραγουδιού)
Βαρέθηκα, μπεζέρισα
να βλέπω να σκοτώνουν.
στο Γιώργο τον Καρτσιώτη,
πούναι καμάρι του λαού,
''λεβέντης του αγώνα. ''
.   .   .   .   .   .   .   .  .   .   .   .   .
Βγήκαν αντάρτες
Βγήκαν αντάρτες στα βουνά - ψιλά στα κορφοβούνια,
Καρτσιώτης πάει στον Κόζιακα - Γιαννούλης στο Ζουπάνι,
Παλιούρας πήρε τις κορφές - διάβηκε στα Τζουμέρκα,
κι ο Κόκορης ροβόλησε - στο δοξασμένο Σούλι.
Βαστάτε να βαστάξουμε - λίγο καιρό ακόμα,
θ΄ανατείλει η λευτεριά - στο ματωμένο χώμα.
Ο Γιώργος Ζαρογιάννης - "Καβαλάρης" αναφέρει μια συνομιλία του με τον Άρη Βελουχιώτη στην οποία ο Άρης λέει: "Λαϊκή Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν θα δούμε γιατί στη χώρα μας θα επικρατήσει η αγγλική πολιτική. Οι Άγγλοι μετά την απελευθέρωση σε διάστημα 3 μηνών θα φέρουν τον βασιλιά και το κίνημα της εθνικής αντίστασης θα τελεί υπό διωγμό. εγώ, εσύ, ο Καρτσιώτης και άλλοι αρχηγοί του κινήματος είμαστε καταδικασμένοι να σκοτωθούμε σαν ληστές με την κάπα στον ώμο". Δυστυχώς η προφητεία του Άρη έχει επαληθευτεί με τον Καρτσιώτη να θυσιάζεται "με την κάπα στον ώμο" στον περικυκλωμένο Κόζιακα.
Ονομάστηκε ταγματάρχης από την ΠΕΕΑ. Προήχθη σε υποστράτηγο ως τιμημένος νεκρός, με το Διάταγμα της 28.12.1947, του Δ.Σ.Ε..
Ο Γιώργος Βόγιας - Καπετάν Καρτσιώτης θα μείνει για πάντα στο πάνθεο των ηρώων του ελληνικού λαού, του ηρωικού ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, των αγώνων της εργατικής τάξης και του επαναστατικού προοδευτικού κινήματος, όπως και ο Σταύρος Κουτόβας και άλλοι Καρυτσιώτες θα μείνει για πάντα στις καρδιές των χωριανών του,πατριωτών και συντρόφων, και στις επόμενες γενιές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Γεωγραφία της Ισπανίας
μικρογραφία|300x300εσ| Γεωγραφικός χάρτης της Ισπανίας μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της Ισπανίας από το Εθνικό Ινστιτούτο Γεωγραφίας (2000) δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης Ισπανίας και Πορτογαλίας του 1810. Η Ισπανία είναι μια χώρα που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Ευρώπη και καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος (περίπου το 82 τοις εκατό) της Ιβηρικής Χερσονήσου. Καταλαμβάνει επίσης ένα μικρό θύλακα εντός της Γαλλίας που ονομάζεται Λίβια, καθώς και τις Βαλεαρίδες νήσους στη Μεσόγειο, τις Κανάριες νήσους στον Ατλαντικό Ωκεανό 108 χιλιόμετρα δυτικά των ακτών της βορειοδυτικής Αφρικής και πέντε κτήσεις στην Βόρεια Αφρική και έξω από αυτή: τις πόλεις Θέουτα, Μελίγια και τα νησιά Τσαφαρίνας, Πενιόν δε Αλουθέμας και Πενιόν δε Βέλεθ δε λα Γομέρα.
Η ηπειρωτική Ισπανία βρέχεται από την Μεσόγειο Θάλασσα στα ανατολικά και νότια. Συνορεύει στα βόρεια με τη Γαλλία και την Ανδόρα. Βρέχεται στα βόρεια από τον Βισκαϊκό Κόλπο. Στα δυτικά συνορεύει με τη Πορτογαλία και βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Με έκταση 504.782 τ.χλμ. στην Ιβηρική χερσόνησο, η Ισπανία είναι η μεγαλύτερη χώρα στη Νότια Ευρώπη, η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα στη Δυτική Ευρώπη (πίσω από τη Γαλλία) και η τέταρτη μεγαλύτερη χώρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο (πίσω από τη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Γαλλία). Έχει μέσο υψόμετρο 650 μέτρων.
Η συνολική έκταση της χώρας φτάνει τα 505.370 τ.χλμ. εκ των οποίων τα 499.542 είναι ξηρά και 5.240 τ.χλμ. είναι θάλασσα. Έχει την 30η μεγαλύτερη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (με έκταση 1.039.233 τ.χλμ.). Η Ισπανία βρίσκεται μεταξύ του 27ου και 44ου βόρειου παραλλήλου και του 19ου δυτικού μεσημβρινού και του 5ου ανατολικού μεσημβρίνου. Η οροσειρά των Πυρηναίων που χωρίζει την Ισπανία από τη Γαλλία έχει μήκος 435 χιλιομέτρων. Στο νότιο άκρο της ηπειρωτικής Ισπανίας βρίσκονται τα στενά του Γιβραλτάρ, που χωρίζουν την Ιβηρική χερσόνησο και την υπόλοιπη Ευρώπη από τη Θέουτα και το Μαρόκο στη Βόρεια Αφρική.
Σύνορα
Η Ισπανία έχει περισσότερα θαλάσσια παρά χερσαία σύνορα. Η Μεσόγειος Θάλασσα βρέχει τις νότιες και ανατολικές ισπανικές ακτές από το στενό του Γιβραλτάρ μέχρι τα ισπανογαλλικά σύνορα, ενώ ο Ατλαντικός Ωκεανός βρέχει τη χώρα βορειοδυτικά και νοτιοδυτικά (βλέπε κόλπος του Κάδιθ και Βισκαϊκός Κόλπος). Οι αυτόνομες ισπανικές πόλεις Θέουτα και Μελίγια είναι ισπανικοί θύλακες που βρίσκονται στην ηπειρωτική Αφρική. Την Θέουτα και Μελίγια διεκδικεί και το Μαρόκο σαν έδαφος του. Τα Κανάρια Νησιά, γεωγραφικά και γεωλογικά μέρος της αφρικανικής ηπείρου, βρίσκονται στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η Θέουτα είναι ακριβώς νότια του Γιβραλτάρ, η Μελίγια είναι κοντά στην Αλγερία.
Η Ισπανία μοιράζεται επίσης χερσαία σύνορα με τη Γαλλία και την Ανδόρα κατά μήκος των Πυρηναίων στα βορειοανατολικά, με την Πορτογαλία στα δυτικά, με τη μικρή βρετανική αποικία του Γιβραλτάρ κοντά στο νοτιότερο άκρο, και με το Μαρόκο στις αυτόνομες πόλεις της Θέουτα και Μελίγια. Επίσης σε αφρικανικό έδαφος βρίσκονται και κάποια νησάκια που ανήκουν στην Ισπανία. Η υπαγωγή του Γιβραλτάρ είναι ένα ταραχώδες ζήτημα που απασχολεί ακόμη και σήμερα τις κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Βρετανίας, ενώ το Μαρόκο αμφισβητεί την ισπανική κυριαρχία στη Θέουτα και Μελίγια.
Η Ισπανία έχει επίσης έναν μικρό θύλακα εντός της Γαλλίας, τη Λίβια. Η Λίβια ανήκει στην κομάρκα της Σερδάνιας, μια από της ιστορικές περιοχές της Καταλονίας.
Χερσόνησος
Η πλειονότητα της χερσονήσου της Ισπανίας αποτελείται από τη Μεσέτα Θεντράλ (εσωτερικό οροπέδιο στα ελληνικά), ένα ορεινό οροπέδιο. Κάποιες στενές πεδιάδες υπάρχουν μόνο στις περιοχές που βρίσκονται κοντά στη θάλασσα, με σημαντικότερη αυτή της Ανδαλουσίας. Η χώρα μπορεί να χωριστεί σε δέκα φυσικές περιοχές ή υποπεριοχές: την Μεσέτα Θεντράλ, τα Κανταβρικά όρη (Cordillera Cantabrica) και τα βορειοδυτικά, την περιοχή Ιβηρικά όρη, τα Πυρηναία, την λεγόμενη περιοχή "Πενιβέτικο" στα νοτιοανατολικά, την πεδιάδα τη Ανδαλουσίας, τη λεκάνη του Έβρου, τις παράκτιες πεδιάδες, τις Βαλεαρίδες νήσους και τα Κανάρια Νησιά. Οι δέκα φυσικές περιοχές της Ισπανίας μπορούν να ομαδοποιηθούν σε τέσσερις: το Μεσέτα Θεντράλ και τα όρη που αποτελούν συνέχεια του, τις υπόλοιπες ορεινές περιοχές, τις πεδιάδες και τα νησιά.
Εσωτερικό Οροπέδιο
Το Μεσέτα Θεντράλ ("Εσωτερικό Οροπέδιο") είναι ένα τεράστιο οροπέδιο στην καρδιά της ηπειρωτικής Ισπανίας, με μέσο υψόμετρο γύρω στα 610 με 760 μέτρα. Περιτριγυρίζεται από βουνά. Το Σιστέμα Θεντράλ που περιγράφεται ως η «ραχιαία σπονδυλική στήλη» του Μεσέτα Θεντράλ, χωρίζει τη Μεσέτα σε βόρειες και νότιες υποπεριοχές. Οι βόρειες υποπεριοχές έχουν μεγαλύτερα υψόμετρα αλλά είναι μικρότερες σε έκταση. Το Σιστέμα Θεντράλ (κεντρικό σύστημα) περιβάλλει την πόλη της Μαδρίτης και η Μαδρίτη περιβάλλεται από βουνά των 2.400 μέτρων και πάνω. Νοτιοδυτικά της Μαδρίτης, βρίσκεται το υψηλότερο βουνό του κεντρικού συστήματος, το Πίκο Αλμανθόρ, με υψόμετρο σχεδόν 2600 μέτρα. Τα βουνά του Σιστέμα Θεντράλ, τα οποία συνεχίζουν και στην Πορτογαλία, εμφανίζουν ορισμένα παγετωνικά χαρακτηριστικά. Οι κορυφές των υψηλότερων βουνών του Σιστέμα Θεντράλ είναι καλυμμένες από πάγο το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Παρά το ύψος των βουνών, το Σιστέμα Θεντράλ δεν εμποδίζει την μεταφορά αερίων μαζών από την νότια Μεσέτα Θεντράλ ή γενικότερα την επικοινωνία μεταξύ της βόρειας και νότιας Ισπανίας, επειδή υπάρχουν αρκετοί αυχένες που επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ των βόρειων και νότιων περιοχών του Μεσέτα Θεντράλ.
Το νότιο τμήμα της Μεσέτας (Submeseta Sur) χωρίζεται περαιτέρω από δίδυμες οροσειρές, το Μόντες δε Τολέδο που έχει κλίση προς τα ανατολικά και το Σιέρα δε Γουαδαλούπε που έχει κλίση προς τα δυτικά. Οι κορυφές των δύο οροσειρών δεν πάνε πολύ πάνω από τα 1.500 μέτρα. Με πολλά εύκολα περάσματα, συμπεριλαμβανομένων αυτών που συνδέουν τη Μεσέτα με την Ανδαλουσιανή πεδιάδα, το Μόντες δε Τολέδο και το Σιέρα δε Γουαδαλούπε δεν αποτελούν εμπόδιο στη μεταφορά και την επικοινωνία μεταξύ των περιοχών της Ισπανίας. Οι δύο οροσειρές χωρίζονται από το Σιστέμα Σεντράλ από τον ποταμό Τάγο. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Το Πίκος δε Εουρόπα στη Βόρεια Ισπανία Οι ορεινές περιοχές που περιβάλλουν την Μεσέτα Θεντράλ και συνδέονται με αυτή είναι το Σιέρα Μορένα, τα Κανταβρικά όρη και τα Ιβηρικά όρη. Σχηματίζοντας το νότιο άκρο του Μεσέτα Θεντράλ, η ανατολική Σιέρα Μορένα συγχωνεύεται με τη νότια επέκταση των Ιβηρικών ορέων και εκτείνεται στα δυτικά μέχρι τη βόρεια άκρη της κοιλάδας του ποταμού Γουαδαλκιβίρ για να ενωθεί με τα βουνά στη νότια Πορτογαλία. Η οροσειρά Σιέρα Μορένα εκτείνεται βόρεια μέχρι τον ποταμό Γουαδιάνα, που την χωρίζει από το Σιστέμα Θεντράλ. Παρά τα σχετικά χαμηλά υψόμετρά τους (τα βουνά της Σιέρα Μορένα σπάνια περνάνε τα 1.300 μέτρα υψόμετρο) τα βουνά της Σιέρα Μορένα είναι απόκρημνα στο νότιο άκρο τους.
Τα Κανταβρικά όρη διασχίζουν τον Βισκαϊκό Κόλπο και η πορεία τους είναι παράλληλη με την ακτογραμμή του. Το Πίκος δε Εουρόπα είναι το υψηλότερο βουνό των Κανταβρικών ορέων και ξεπερνά τα 2.500 μέτρα. Τα Κανταβρικά όρη έχουν μήκος περίπου 182 χιλιομέτρων. Σαν γενικό κανόνα, στα Κανταβρικά όρη το τοπίο παρουσιάζει μια απότομη υψομετρική κάθοδο κατά περίπου 1.500 μέτρα σε περιοχές με απόσταση περίπου 30 χιλιόμετρα από την ακτή. Στα δυτικά των Κανταβρικών ορέων απλώνονται οι βορειοδυτικοί λόφοι και στα ανατολικά τα Βασκικά όρη που συνδέουν τα Κανταβρικά όρη με τα Πυρηναία.
Τα Ιβηρικά όρη ξεκινούν από τα Κανταβρικά όρη και αφού πάρουν μια κλίση προς τα νοτιοανατολικά, οριοθετούνται από τον Έβρο και τον Χούκαρ. Οι άγονες, απόκρημνες πλαγιές των Ιβηρικών ορέων καλύπτουν μια έκταση κοντά στα 21.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα βόρεια Ιβηρικά όρη ξεπερνούν τα 2.000 μέτρα υψόμετρο και ανατολικά των πηγών του Ντουέρο φτάνουν και τα 2.300 μέτρα. Οι εξαιρετικά απότομες βουνοπλαγιές των Ιβηρικών ορέων συχνά κόβονται από βαθιά, στενά φαράγγια.
Τα νησιά
Τα σημαντικά νησιά στην Ισπανία είναι οι Βαλεαρίδες και οι Κανάριες Νήσοι. Η πρώτη βρίσκεται στη Μεσόγειο, στο ανατολικό κομμάτι των Καταλανικών Χωρών, ενώ οι Κανάριες νήσοι βρίσκονται δυτικά του Μαρόκου. Οι Βαλεαρίδες Νήσοι, καλύπτουν συνολική έκταση 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και βρίσκονται 80 χιλιόμετρα μακριά από την κεντρική ανατολική ακτή της Ισπανίας. Τα βουνά που υψώνονται στις Βαλεαρίδες νήσους είναι μια προέκταση του Σιστέμα Πενιβέτικο (ή, αλλιώς, των Πενιβετικών ορέων). Τα υψηλότερα βουνά του αρχιπελάγους φτάνουν τα 1.400 μέτρα και βρίσκονται στη βορειοδυτική Μαγιόρκα, κοντά στην ακτή. Το κεντρικό τμήμα της Μαγιόρκας είναι μια πεδιάδα, οριοθετούμενο στα ανατολικά και νοτιοανατολικά από λόφους.
Τα Κανάρια Νησιά, ενενήντα χιλιόμετρα μακριά από τη δυτική ακτή της Αφρικής, δημιουργήθηκαν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα που υπήρχε εκεί. Τα μεγάλα κεντρικά νησιά, η Τενερίφη και το Γκραν Κανάρια, έχουν τα υψηλότερα βουνά Το Πίκο δε λας Νιέβες, το οποίο βρίσκεται στο νησί Γκραν Κανάρια, φτάνει στα 1.949 μέτρα υψόμετρο, ενώ το Τέιδε, στην Τενερίφη, φτάνει στα 3.718 μέτρα. Το Τέιδε είναι αδρανές ηφαίστειο και παράλληλα είναι το υψηλότερο σημείο στην Ισπανία.
Αποστράγγιση και πλημμύρες
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Λεκάνες απορροής των ποταμών της ηπειρωτικής Ισπανίας Από τα περίπου 1.800 ποτάμια και ρέματα στην Ισπανία, μόνο ο Τάγος έχει μήκος άνω των 960 χιλιομέτρων. Μόνο 90 ποταμοί, πέρα από τον Τάγο, διασχίζουν πάνω από 96 χιλιόμετρα στην Ισπανία. Οι μικρότεροι ποταμοί στην Ισπανία συνήθως μεταφέρουν σε ακανόνιστες βάσεις μια μικρή ποσότητα νερού. Συχνά οι πηγές τους είναι ξηρές για κάποια τμήματα του χρόνου αλλά όταν ρέουν οι εποχικοί ποταμοί, συχνά ρέουν με γρήγορη ταχύτητα. Οι περισσότεροι μεγάλοι ποταμοί πηγάζουν στα βουνά που περιβάλλουν ή ανατέμνουν το Μεσέτα Θεντράλ και από εκεί παίρνουν μια πορεία προς δυσμάς, μπαίνουν στην Πορτογαλία και από εκεί εκβάλλουν στο Ατλαντικό Ωκεανό. Μια σημαντική εξαίρεση είναι ο Έβρος, ο οποίος εκβάλλει στην Μεσόγειο. Τα ποτάμια που πηγάζουν στην βόρεια πεδιάδα ή στα βορειοδυτικά εκβάλλουν επίσης στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η βορειοδυτική ακτογραμμή περικόπτεται επίσης από τα ρίας, γεωλογικοί σχηματισμοί που μοιάζουν με τα φιόρδ.
Οι σημαντικότεροι ποταμοί που διασχίζουν το Μεσέτα Θεντράλ είναι ο Δούρος/Ντουέρο, ο Τάγος, ο Γουαδιάνα και ο Γουαδαλκιβίρ. Ο Γουαδαλκιβίρ είναι ένας από τους σημαντικότερους ποταμούς της Ισπανίας επειδή ποτίζει μια εύφορη κοιλάδα, δημιουργώντας έτσι μια περιοχή που μπορεί να στηρίξει πολλές καλλιέργειες. Επίσης ο Γουαδαλκιβίρ είναι πλωτός και η Σεβίλλη είναι το μόνο παραποτάμιο λιμάνι της Ισπανίας που μπορούν να μπουν σε αυτό μεγάλα πλοία που ταξιδεύουν στους ωκεανούς. Ο κύριος ποταμός στη βορειοδυτική Ισπανία είναι ο Μίνιο.
Το φράγμα Ελ Αταθάρ είναι ένα μεγάλο φράγμα που κατασκευάστηκε κοντά στη Μαδρίτη για την υδροδότηση της πόλης.
Πλημμύρες και διάβρωση
μικρογραφία| Ζωγραφιά που απεικονίζει τις επιπτώσεις της πλημμύρας της Αγίας Τερέζας το 1879. Ορισμένες ισπανικές περιοχές είναι ευάλωτες στις πλημμύρες και στη αποσάθρωση του εδάφους.
Έλλειψη νερού
Η έλλειψη νερού αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή στην Ισπανία. Η λειψυδρία επηρεάζει αρκετές περιοχές στην Ισπανία και η κλιματική αλλαγή μπορεί να επιδεινώσει αυτό το πρόβλημα. Η λεκάνη του Χούκαρ αντιμετωπίζει συχνά προβλήματα λειψυδρίας το καλοκαίρι. Στη λεκάνη του ποταμού Σεγούρα, η λειψυδρία έχει οδηγήσει σε αύξηση των λογαριασμών του νερού κατά 30% για τα νοικοκυριά. Συνολικά, η νοτιοανατολική Ισπανία είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στην έλλειψη νερού. Επιπλέον, αρκετές περιοχές της Μεσογείου επηρεάζονται από την εισβολή αλμυρού νερού σε χερσαίες εκτάσεις.
Κλίμα
μικρογραφία| Τοπίο στη μεσογειακή ακτή της Ισπανίας. Η ηπειρωτική Ισπανία έχει κατά κύριο λόγο, ανάλογα με τη περιοχή, ημίξηρο, ωκεάνιο ή μεσογειακό κλίμα.
Το ημίξηρο κλίμα είναι το κλίμα της πλειοψηφίας της ηπειρωτικής Ισπανίας. Ημίξηρο κλίμα μπορεί να διακρίνει κάποιος στο κεντρικό οροπέδιο, το Μεσέτα Θεντράλ, την λεκάνη του Έβρου και σε περιοχές στα ανατολικά και νότια. Το ημίξηρο κλίμα χαρακτηρίζεται από μεγάλες ημερήσιες και εποχικές διακυμάνσεις στη θερμοκρασία. Ως προς τις βροχοπτώσεις, αυτές είναι λιγοστές, ακανόνιστες βροχοπτώσεις και με υψηλό ποσοστό εξάτμισης, με αποτέλεσμα η περιοχή να μένει άνυδρη μετά την βροχόπτωση. Η ετήσια ποσότητα βροχόπτωσης φτάνει τα 300 με 640 χιλιοστά στην Ισπανία, με το μεγαλύτερο μέρος της Μεσέτας να λαμβάνει γύρω στα 500 χιλιοστά βροχής. Στη βόρεια Μεσέτα, το Σιστέμα Θεντράλ και τη λεκάνη του Έβρου οι περισσότερες βροχοπτώσεις πέφτουν μεταξύ Απριλίου-Ιουνίου και Οκτωβρίου-Νοεμβρίου, ενώ τα τέλη της άνοιξης είναι η βροχερότερη περίοδος του έτους. Στη νότια Μεσέτα, επίσης, οι υγρές εποχές είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο, αλλά η άνοιξη έρχεται νωρίτερα (Μάρτιος), και το φθινόπωρο είναι η πιο υγρή εποχή. Ακόμη και κατά τις περιόδους που πέφτουν αρκετές βροχές, αυτές εκδηλώνονται ακανόνιστα και όχι σε σταθερή βάση. Οι χειμώνες σε αυτές τις περιοχές είναι ψυχροί, με ισχυρούς ανέμους και υψηλή υγρασία, παρά τις λίγες βροχοπτώσεις. Εκτός από τις ορεινές περιοχές, οι βόρειοι πρόποδες των Ιβηρικών ορέων είναι η πιο κρύα περιοχή και ο παγετός είναι κοινός. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και χωρίς σύννεφα, με τις ημερήσιες θερμοκρασίες εκεί να φτάνουν ακόμη και σε νούμερα κοντά στους 40 βαθμούς για να πέσουν στους 20 περίπου βαθμούς το βράδυ. Η λεκάνη του Έβρου, σε χαμηλότερο υψόμετρο, είναι εξαιρετικά ζεστή κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και οι θερμοκρασίες μπορεί να ξεπεράσουν τους 43 βαθμούς εκεί με καύσωνα. Η υγρασία είναι χαμηλή στο Μεσέτα Θεντράλ και στη λεκάνη του Έβρου το καλοκαίρι, αλλά στις παράκτιες περιοχές που διαρρέει ο Έβρος, είναι υψηλή.
Στο βόρειο τμήμα της χώρας, από τα Πυρηναία έως τη βορειοδυτική περιοχή επικρατεί ωκεάνιο κλίμα, το οποίο χαρακτηρίζεται από σχετικά ήπιους χειμώνες, θερμά αλλά όχι ζεστά καλοκαίρια και γενικά άφθονες βροχοπτώσεις όλο το έτος. Οι θερμοκρασίες δεν αυξομειώνονται τόσο έντονα μέσα σε μια ημέρα όσο στο Μεσέτα Θεντράλ. Οι άνεμοι που πνέουν στην θάλασσα είναι ο λόγος που η βόρεια Ισπανία έχει πιο ήπιο κλίμα, ωστόσο η θερμοκρασία αυξάνεται όσο κανείς μπαίνει πιο μέσα στην στεριά. Η απόσταση από τον Ατλαντικό Ωκεανό επηρεάζει επίσης τις βροχοπτώσεις και υπάρχουν λιγότερες βροχοπτώσεις στην ανατολική Ισπανία σε σχέση με τη δυτική. Το φθινόπωρο (Οκτώβριος έως Δεκέμβριος) είναι η εποχή με τις περισσότερες βροχοπτώσεις, ενώ ο ξηρότερος μήνας είναι ο Ιούλιος. Η υψηλή υγρασία και οι άνεμοι που έρχονται από την θάλασσα, οι οποίοι επικρατούν εκεί, καθιστούν την ομίχλη κοινό θέαμα κατά μήκος της βορειοδυτικής ακτής. Ωστόσο, στο εσωτερικό της Ισπανίας η ομίχλη είναι αρκετά σπανιότερη, επειδή τα βουνά φράζουν τις αέριες μάζες της θάλασσας.
Το μεσογειακό κλίμα εκτείνεται από την πεδιάδα της Ανδαλουσίας κατά μήκος των νότιων και ανατολικών ακτών μέχρι τις προεκτάσεις των Πυρηναίων που κινούνται σε παραλληλία με την πορεία της θάλασσας. Οι βροχοπτώσεις στις περιοχές με μεσογειακό κλίμα είναι λιγότερες σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα, και αυτές συγκεντρώνονται κυρίως το φθινόπωρο και το χειμώνα. Γενικά, οι βροχοπτώσεις είναι λίγες, συχνά ανεπαρκείς, σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα και αναξιόπιστες. Οι θερμοκρασίες στην μεσογειακή ακτή της Ισπανίας είναι συνήθως πιο μέτριες τόσο το καλοκαίρι όσο και το χειμώνα και οι ημερήσιες μεταβολές θερμοκρασίας είναι σε μικρότερη κλίμακα απ'ότι στο εσωτερικό. Η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι 10 με 13 βαθμούς στην μεσογειακή ακτή και 9 στη Βαρκελώνη. Το χειμώνα, οι θερμοκρασίες στην ενδοχώρα στην πεδιάδα της Ανδαλουσίας είναι ελαφρώς χαμηλότερες από αυτές στις ακτές. Η μέση θερμοκρασία τον Ιούλιο και τον Αύγουστο είναι 22 με 27 βαθμούς στις παράκτιες περιοχές και 29 με 31 στην ενδοχώρα. Στην παράκτια Ανδαλουσία ρέει ο λίβας —ζεστές, ξηρές αέριες μάζες από την Αφρική. Αυτοί οι άνεμοι, που μερικές φορές μεταφέρουν λεπτή σκόνη, εμφανίζονται πιο συχνά την άνοιξη. Ένας πιο δροσερός ανατολικός άνεμος, ο Λεβάντες, διοχετεύεται μεταξύ του Σιστέμα Πενιβέτικο και της οροσειράς του Άτλαντα της Βόρειας Αφρικής. δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Χάρτης που δείχνει τις κύριες μητροπολιτικές περιοχές στην Ισπανία
Πόλεις και πληθυσμιακή γεωγραφία
Οι πολυπληθέστερες πόλεις στην Ισπανία είναι η Μαδρίτη (3.3 εκατομμύρια κάτοικοι), η Βαρκελώνη (1.6 εκατομμύρια κάτοικοι), η Βαλένθια (790.000 κάτοικοι) και η Σεβίλλη (690.000 κάτοικοι), όλα τα παραπάνω νούμερα είναι από στοιχεία του 2019.
Πόροι και χρήση γης
μικρογραφία|400x400εσ|Χάρτης με την γεωγραφική κατανομή των φυσικών πόρων στο έδαφος της Ισπανίας. Τα μέταλλα είναι με χρώμα μπλε: Fe — [[σιδηρομετάλλευμα, Cu — χαλκός, Sn — κασσίτερος, Hg — υδράργυρος, W — βολφράμιο, U — ουράνιο, PM - πολυμέταλλα ( Pb, Zn και άλλα), PY - σιδηροπυρίτης . Τα ορυκτά καύσιμα δίνονται με κόκκινο χρώμα: C — άνθρακας, L — λιγνίτης, O — πετρέλαιο, G — φυσικό αέριο, OS — σχιστόλιθος. Με κίτρινο χρώμα δίνονται τα εξής: K — ποτάσα, P — φωσφορίτης .]] Φυσικοί πόροι: άνθρακας, λιγνίτης, σιδηρομετάλλευμα, ουράνιο, υδράργυρος, πυρίτες, αργυραδάμαντας, γύψος, ψευδάργυρος, μόλυβδος, βολφράμιο, χαλκός, καολίνης, ποτάσα, σεπιόλιθος, υδροηλεκτρική ενέργεια, καλλιεργήσιμη γη.
Χρήση της γης:
Αρδευόμενη γη: 38.000 τ.χλμ. (2003)
Σύνολο ανανεώσιμων υδάτινων πόρων: 111,1 κυβικά μέτρα (2005)
Περιβαλλοντικές ανησυχίες
Φυσικοί κίνδυνοι: περιοδικές ξηρασίες, περιστασιακές πλημμύρες
Περιβάλλον - Τρέχοντα ζητήματα:
Η Ισπανία είναι συμβάλλον μέρος στις παρακάτω συμφωνίες για το περιβάλλον:
Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας
Η Σερβία (Σερβικά: Србија / Srbija), επίσης γνωστή ως Ράσκα (Σερβικά κυριλλικά: Рашка, λατινικά: Rascia) ήταν ένα Σερβικό μεσαιωνικό κράτος που περιλάμβανε τμήματα των σημερινών Σερβίας, Μαυροβουνίου, Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και νότιας Δαλματίας, με κέντρο την περιοχή Ράσκα (εξ ου και το εξώνυμό του). Το κράτος σχηματίσθηκε περί το 1091 από ένα υποτελές πριγκιπάτο της Ντούκλια (Διοκλεία), ενός Σέρβικου κράτους που είχε προέλθει από το Σερβικό Πριγκιπάτο του πρώιμου Μεσαίωνα με κέντρο τη Ράσκα μέχρι το 960, όταν περιέπεσε σε αφάνεια στις πηγές μετά τους Βυζαντινοβουλγαρικούς πολέμους. Ο ιδρυτής του Βουκάν πήρε τον τίτλο του Μεγάλου Πρίγκιπα όταν ο θείος και επικυρίαρχός του Μποντίν κατέληξε σε Βυζαντινή φυλακή μετά από δεκαετίες εξέγερσης. Ενώ η Ντούκλια επλήγη από εμφύλιους πολέμους η Ράσκα συνέχισε τον αγώνα ενάντια στους Βυζαντινούς. Κυβερνήθηκε από τη δυναστεία Βουκάνοβιτς, που κατάφερε να θέσει το μεγαλύτερο μέρος του πρώην Σερβικού κράτους υπό την κυριαρχία της, καθώς επεκτάθηκε στα νότια και στα ανατολικά. Μέσω διπλωματικών δεσμών με την Ουγγαρία κατάφερε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της από τα μέσα του 12ου αιώνα. Μετά από ένα δυναστικό εμφύλιο πόλεμο το 1166 επικράτησε ο Στέφανος Α΄ Νεμάνια. Ο γιος του Νεμάνια Στέφανος στέφθηκε βασιλιάς το 1217, ενώ ο νεώτερος γιος του Ράστκο (μοναχός Σάββας) έγινε ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος των Σέρβων το 1219.
Ιατορικό υπόβαθρο
Σύμφωνα με το Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν οι Σέρβοι εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια υπό την προστασία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ηρακλείου (γ. 610-41) και κυβερνήθηκαν από μια δυναστεία γνωστή στην ιστοριογραφία ως η δυναστεία των Βλαστιμίροβιτς. Οι Σλάβοι είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται στην περιοχή στις αρχές του 6ου αιώνα, αφού έέκαναν εκτεταμένες επιδρομές στην αυτοκρατορία. Εγκαταστάθηκαν στη «βαπτισμένη Σερβία» (ή «Σερβική ενδοχώρα», αλλιώς γνωστή ως «Ράσκα») και στις παράκτιες περιοχές (Πομόριε) Τραβουνία, Ζαχλουμία και Παγανία, ενώ η επίσης παράκτια Ντούκλια κρατήθηκε από τους Βυζαντινούς, αν και πιθανότατα εγκαταστάθηκαν και εκεί Σέρβοι. Όλες οι παράκτιες περιοχές συνόρευαν στα βόρεια με τη «βαπτισμένη Σερβία». Στα μέσα του 9ου αι. η μέχρι τότε ειρηνική γειτονική Βουλγαρία εισέβαλε αλλά στον πόλεμο νικήθηκε. Η Σερβία εκχριστιανίσθηκε περί το 870, παρόλο ππου ιεραποστολές είχαν γίνει επί της βασιλείας του Ηρακλείου. Τις επόμενες δεκαετίες τα μέλη της δυναστείας διεξήγαγαν πολέμους για τη διαδοχή και η Σερβία έγινε αντικείμενο βυζαντινοβουλγαρικού ανταγωνισμού. Οι γραπτές πληροφορίες σχετικά με τη δυναστεία τελειώνουν με το Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν και τον θάνατο του Πρίγκιπα Τσάσλαβ (Τζεέσθλαβου) (περίπου 950), μετά τον οποίο το βασίλειο διαλύθηκε σε κομμάτια. Οι Βυζαντινοί δημιούργησαν το βραχύβιο Κατεπανάτο της Ρας, με τη στρατιωτική του κυβέρνηση να τελειώνει σύντομα με τη Βυζαντινή κατάκτηση της Βουλγαρίας και αποκαταστάθηκε μόνο το 1018 με το βραχύβιο Θέμα του Σιρμίου, που ωστόσο δεν επεκτάθηκε πολύ στη Ράσκα.
Στο μεταξύ η Ντούκλια αναδείχθηκε ως το κυρίαρχο Σερβικό πριγκιπάτο, ως το ανανεωμένο κράτος (οι Βυζαντινοί το ονόμαζαν Σερβία), που περιλάμβανε τη Ράσκα, την Τραβουνία και τη Ζαχλουμία. Αρχικά υποτελής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Στέφαν Βόισλαβ (Στέφανος Βοϊσθλάβος) 1034-43) εξεγέρθηκε και κατόρθωσε να ανακαταλάβει τα εδάφη του παλαιότερου Σερβικού πριγκιπάτου, ιδρύοντας τη δυναστεία των Βοϊσλάβλιεβιτς. Μεταξύ 1043 και 1080, υπό τον Μιχαήλ Βοϊσλάβλιεβιτς (β. 1050-81) και τον γιο του Κωνσταντίνο Μποντίν (1081-1101), η Ντούκλια έφτασε στο απόγειό της. Ο Μιχαήλ έλαβε τον ονομαστικό τίτλο Βασιλιάς των Σλάβων από τον Πάπα αφού εγκατέλειψε το Βυζαντινό στρατόπεδο και υποστήριξε μια Σλαβική εξέγερση στα Βαλκάνια, κατά την οποία έπαιξε κεντρικό ρόλο ο γιος του Μποντίν. Έχοντας ενσωματώσει τη Σερβική ενδοχώρα και εγκαταστήσει εκεί υποτελείς κυβερνήτες, εμφανίστηκε ως το ισχυρότερο Σερβικό κράτος, όπως φαίνεται στους τίτλους που χρησιμοποιούσαν οι ηγεμόνες του («Πρίγκιπας της Σερβίας» ή «των Σέρβων»). Ωστόσο η άνοδός του ήταν βραχύβια, καθώς ο Μποντίν νικήθηκε από τους Βυζαντινούς και φυλακίστηκε. Απωθημένος στο περιθώριο ο Βουκάν, συγγενής και υποτελής του, έγινε ανεξάρτητος στη Ράσκα, που συνέχισε τον αγώνα ενάντια στους Βυζαντινούς, ενώ η Ντούκλια επλήγη με εμφύλιους πολέμους.
Ιστορία
Το 1091 ή το 1092, ο Βουκάν έγινε ανεξάρτητος, παίρνοντας τον τίτλο του Μεγάλου Πρίγκηπα (βέλικι ζούπαν), λαμβάνοντας τον τίτλο του "Μεγάλου Ζουπάνου" (Veliki Župan). Το κράτος του επικεντρώθηκε στο Ρας, γύρω από το σημερινό Νόβι Παζάρ. Υπό αυτόν ήταν τοπικοί άρχοντες (με τον τίτλο ζουπάνοι), που φαίνεται να ήταν περισσότερο ή λιγότερο αυτόνομοι στις εσωτερικές υποθέσεις των επαρχιών τους, αλλά υποχρωμένοι να του είναι πιστοί και να τον υποστηρίζουν στους πολέμου ς. [10] Φαίνεται ότι οι άρχοντες αυτοί ήταν κληρονομικοί, που κατείχαν τη γη τους πριν η Ντούκλια προσαρτήσει τη Ράσκα. Ο Βουκάν άρχισε να εισβάλλει στη Βυζαντινή επικράτεια κοντά στο Κοσσυφοπέδιο περί το 1090 και οι Βυζαντινοί αρχικά δεν ήταν σε θέση να αντιδράσουν, καθώς αντιμετώπιζαν και την εισβολή των Πετσενέγων. Οταν νίκησε τους Πετσενέγους ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός έστειλε στρατό με τον στρατηγό του Δυρραχίου, που ηττήθηκε από τον Βουκάν το 1092. Ο Αλέξιος τότε κινητοποίησε ένα πολύ μεγαλύτερο στρατό, με επικεφαλής τον ίδιο, και εισέβαλε στη Ράσκα. Ο Βουκάν έστειλε απεσταλμένους, επιζητώντας ειρήνη, την οποία ο Αλέξιος γρήγορα δέχτηκε καθώς είχαν προκύψει προβλήματα στη χώρα του με τους Κουμάνους να λεηλατούν μέχρι την Αδριανούπολη. Αμέσως μετά την αποχώρηση του αυτοκράτορα, ο Βουκάν παραβίασε τη συνθήκη και άρχισε να επεκτείνεται κατά μήκος του Αξιού, αποκομίζοντας τεράστια λεία και καταλαμβάνοντας τις πόλεις Βράνιε, Σκόπια και Τέτοβο. Το 1094 ή το 1095 ο Αλέξιος εξεστράτευσε και συναντήθηκε με τον Βουκάν, που του πρόσφερε ειρήνη και του έδωσε 20 ομήρους, συμπεριλαμβανομένου του ξαδέλφου του Ούρος και του γιου Στεφάνου (ήταν σύνηθες για συγγενείς κυβερνώντων να παραμένουν στην αυτοκρατορική αυλή ως όμηροι-εγγύηση της ειρήνης). Τότε ο Βουκάν ενεργούσε αποκλειστικά για τον εαυτό του, μη όντας πλέον υποτελής της Ντούκλια, που λόγω του εμφυλίου πολέμου δεν ενεπλάκη στις συγκρούσεις. Μετά τον θάνατο του Μποντίν το 1101 ο Βουκάν εκμεταλλεύτηκε τους δυναστικούς εμφύλιους πολέμους στην Ντούκλια και συνήψε μια συμμαχία με τον Κότσαπαρ, με τον οποίο εισέβαλε στην Ντούκλια το 1102. Η βασιλεία του Kότσαπαρ ήταν βραχύβια, καθώς σκοτώθηκε σε μια σύγκρουση με τη Ζαχούμλια. Ο Βουκάν εγκατέστησε ένα άλλο μέλος της δυναστείας, τον Βλαντιμίρ, με τον οποίο πάντρεψε την κόρη του. Αφού επεξέτεινε την επιρροή του στην Ντούκλια ο Βουκάν εισέβαλε στο Βυζάντιο για άλλη μια φορά την άνοιξη του 1106, εκμεταλλευόμενος την εκστρατεία των Νορμανδών, νίκησε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνό, αλλά στη συνέχεια έστειλε ομήρους ως αντάλλαγμα για ειρήνη τον Νοέμβριο. Δεν υπάρχει γραπτή αναφορά για τον Βουκάν μετά από αυτόν τον πόλεμο και πιστεύεται ότι πέθανε περί το 1112 και τον διαδέχθηκε ο ξάδερφός του Ούρος.
Το 1113 ή το 1114 ο Βυζαντινός στρατός του Δυρραχίου εισέβαλε στην Ντούκλια και κατέλαβε την πρωτεύουσά της Σκούταρι. Στη συνέχεια εγκατέστησε τον προστατευόμενο του, ενώ ο ηγεμόνας της Τζόρτζε βρήκε καταφύγιο στη Ράακα υπό την προστασία του Ούρος και παντρεύτηκε μια συγγενή του. Και οι δυο μαζί ηγήθηκαν στρατού στην Ντούκλια το 1125, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της. Μετά από μια εισβολή των Βυζαντινών στα παράλια, αναγνώρισαν επίσημα το Γκράντινια, με αποτέλεσμα ένα ανταρτοπόλεμο που έληξε με τη σύλληψη του Τζόρτζε. Ο Γκράντινια, ωστόσο, κυβερνούσε μόνο ένα μικρό τμήμα της Ντούκλια και στη συνέχεια ενίσχυσε τους δεσμούς του με τη Ράσκα. Περί το 1127, ξέσπασε ένας Βυζαντινοουγγρικός πόλεμος, με τους Ούγγρους να καταλαμβάνουν το Βελιγράδι και στη συνέχεια να διεισδύσουν μέχρι τη Νις, τη Σόφια και τη Φιλιππούπολη, οπότε ο Ιωάννης τους νίκησε με πεζικό και ναυτικό στον Δούναβη. Οι Σέρβοι, που είχαν εν τω μεταξύ αναγνωρίσει τη Βυζαντινή κυριαρχία, έδιωξαν τον Βυζαντινό κυβερνήτη στο Ρας Κρίτοπλ, που κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη όπου έγινε αντικείμενο χλευασμού. Ο Ούρος είχε τρεις γιούς, τους Ούρος Β΄, Ντέσα και Μπέλος και μια κόρη, την Ελένη, από γάμο με την Άννα Διογένη, εγγονή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ΄ Διογένη. Την 1η Μαρτίου 1131 πάντρεψε την κόρη του με τον Βασιλιά Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Μπέλα Β΄, που ήταν τυφλός, στηριζόταν εξ ολοκλήρου στην Ελένη, που ενεργούσε ως ηγεμόνας. Η Ελένη αναφέρεται ότι αποφάσισε να σφαγιάσει 68 αριστοκράτες στη συνέλευση του Αράντ, επειδή είχαν πείσει προγενέστερα τον Κόλομαν (Βασιλιά της Ουγγαρίας} να τυφλώσει τον άντρα της. Το 1137 ο Λαδίσλαος Β΄ της Ουγγαρίας, γιος του Μπέλα Β΄ και της Ελένης, πήρε τον τίτλο το Μπαν (Ηγεμόνα) της Βοσνίας. Όταν ο Μπέλα Β΄ πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1141 ο μεγαλύτερος γιος Γκέζα Β΄ ανέβηκε στον θρόνο, όντας ακόμα παιδί. Ως εκ τούτου η Ελένη και ο αδελφός της Μπέλος, που τον είχε προσκαλέσει στην αυλή, κυβερνούσαν το Βασίλειο της Ουγγαρίας ως αντιβασιλείς μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1146, οπότε ενηλικιώθηκε. Το 1145 ο Μπέλος έλαβε τον τίτλο του κομη παλατίνου, τον υψηλότερο τίτλο της αυλής - που σημαίνει ότι θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον βασιλιά όποτε αυτό ήταν απαραίτητο. Από το 1142 ο Μπέλος ήταν Μπαν της Κροατίας.
Τότε ο Μανουήλ τοποθέτησε στον θρόνο της Σερβίας τον Τίχομιρ, που ήταν γιος του Ζαβίντα, στενού συγγενή του Ούρος Β΄, που κατείχε τη Ζαχλουμία. Η εξουσία μοιράστηκε μεταξύ του Τίχομιρ και των τριών νεότερων αδελφών του: ο Τίχομιρ κατείχε την ανώτερη εξουσία, ενώ ο Στράσιμιρ κυβερνούσε τον Δυτικό Μοράβα, ο Μίροσλαβ το Χουμ και την Τραβούνια και ο Στέφανος Νεμάνια την Τόπλιτσα, τον Ιμπάρ, τη Ρασίνα και το Ρέκε. Στον νεώτερο από τους αδελφούς, τον Νεμάνια, δόθηκε επίσης από τον Μανουήλ Α΄ η κομητεία της Ντουμπότσιτσα, γιατί βοήθησε τους Βυζαντινούς ενάντια στους Ούγγρους στη Συρμία (1164). Ο Τίχομιρ πιθανότατα είδε τους δεσμούς του Νεμάνια με τον Μανουήλ Α΄ ως απειλή. Ο Νεμάνια ανήγειρε μοναστήρια στην Κουρσούμλιγια και κοντά στην Koσάνιτσα χωρίς την έγκριση του Τίχομιρ. Ο Νεμάνια θεώρησε ότι είχε την ελευθερία να το κάνει, ενώ ο Τίχομιρ διαφωνούσε, πιστεύοντας ότι ο Νεμάνια επιδιώκει την ανεξαρτησία καθώς είχε στενές σχέσεις με τον Μανουήλ Α΄.
Ο Τίχομιρ φυλάκισε τον Νεμάνια και κατέλαβε τα εδάφη του. Οι υποστηρικτές του Νεμάνια κατήγγειλαν στην εκκλησία ότι ο Τίχομιρ είχε κάνει όλα αυτά γιατί δεν ενέκρινε την οικοδόμηση εκκλησιών, οπότε η Σερβική εκκλησία στράφηκε εναντίον του. Ο Νεμάνια κατάφερε να δραπετεύσει και επέστρεψε στα εδάφη του. Στη συνέχεια συγκέντρωσε στρατό, πιθανότατα με Βυζαντινή βοήθεια (ο Μανουέλ είχε δυσαρεστηθεί με τις ενέργειες του Τίχομιρ), και τέθηκε επικεφαλής το στέμμα. Ο Τίχομιρ, ο Στράτσιμιρ και ο Μίροσλαβ ηττήθηκαν και εκδιώχθηκαν στο Βυζάντιο το 1167. Καθώς ο Νεμάνια είχε γίνει πολύ ισχυρός και οι Βυζαντινοί ήθελαν να δουν τη Σερβία αδύναμη διαιρώντας την, ο Μανουήλ τώρα στράφηκε προς τους εκδιωγμένους αδελφούς. Διέθεσε στρατό στο Τίχομιρ, που εξόρμησε από τα Σκόπια και συνάντησε τον μεγάλο στρατό του Νεμάνια κοντά στο Ζβετσάν. Ο Νεμάνια όμως τον νίκησε οριστικά στο Πάντινο και ο Τίχομιρ πνίγηκε στον ποταμό Σίτνιτσα και στη συνέχεια προχώρησε στη σύλληψη των άλλων αδελφών του, με τους οποίους έκανε ειρήνη και τους πρόσφερε τις πρώην εκτάσεις τους με αντάλλαγμα να τον αναγνωρίσουν ως το μόνο κυβερνήτη της Σερβίας.
Οικονομία
Η σημαντική Οδός της Ζέντα, εμπορικός δρόμος που συνέδεε την Αδριατική με τη Σερβία, ξεκινούσε από τις εκβολές του Μπογιάνα, το λιμάνι της Σκόδρας (εναλλακτικά το Μπαρ και κατόπιν την Κετίγνη) και συνέχιζε κατά μήκος της Κοιλάδας του Ντριν στο ΠρίζρενPrizren, κατόπιν στο Λίπλιαν και, μέσω του Νόβο Μπρντο, στο Βράνιε και στη Νις. Η Δημοκρατία της Βενετίας και η Ραγούσα χρησιμοποιούσαν τον δρόμο για το εμπόριο με τη Σερβία και τη Βουλγαρία.
Ο Ιωάννης Κίνναμος, γράφοντας για την κατάληψη από τους Βυζαντινούς του Γκάλιτς κοντά στην Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα το 1149, αναφέρει ότι πολλοί βάρβαροι φυλακίστηκαν «που ήταν εν μέρει πολεμιστές και εν μέρει κτηνοτρόφοι».
Ο Γουλιέλμος, αρχιεπίσκοπος της Τύρου, διασχίζοντας τη Σερβία για τους Αγίους Τόπους το 1168, περιέγραψε τους Σέρβους: «Είναι πλούσιοι σε αγέλες και κοπάδια και εξαιρετικά εφοδιασμένοι με γάλα, τυρί, βούτυρο, κρέας, μέλι και κερί».
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία
Κάννη
Κάννη είναι ο ευθύγραμμος σωλήνας βολής, συνήθως κατασκευασμένος από άκαμπτο μέταλλο υψηλής αντοχής, μέσω του οποίου μια περιορισμένη ταχεία διαστολή αερίου υψηλής πίεσης χρησιμοποιείται για να ωθήσει ένα βλήμα από το μπροστινό άκρο με μεγάλη ταχύτητα. Το κοίλο εσωτερικό της κάννης ονομάζεται οπή και η διάμετρος της οπής ονομάζεται διαμέτρημα, συνήθως μετριέται σε ίντσες ή χιλιοστά. Οι κάννες όπλων είναι συνήθως μεταλλικές. Ωστόσο, οι Κινέζοι, οι εφευρέτες της πυρίτιδας, χρησιμοποίησαν μπαμπού, το οποίο έχει ένα ισχυρό, φυσικά σωληνοειδές στέλεχος και είναι φθηνότερο να το αποκτήσουν και να το επεξεργαστούν. Οι Κινέζοι ήταν επίσης οι πρώτοι που κατασκεύασαν τις κάννες στα κανόνια από χυτοσίδηρο και χρησιμοποίησαν την τεχνολογία για να φτιάξουν τα πρώτα πυροβόλα όπλα πεζικού.
Ώνγκστρεμ
Το Ώνγκστρεμ (απλούστερα Όνγκστρεμ) ή όπως έχει επικρατήσει λανθασμένα στα ελληνικά, Άνγκστρομ, ή άνγκστρομο ή μονάδα ώνγκστρεμ/άνγκστρομ (Angstrom ή Ångström) είναι μονάδα μήκους ίση με ένα δεκάκις χιλιοστό του μικρού (μικρόν) και συμβολίζεται με το σουηδικό γράμμα Å (Å).
Χρησιμοποιείται κυρίως για τη μέτρηση ατομικών πυρήνων, οπτικών φασμάτων και χημικών δεσμών. Στις μέρες μας τέτοια μικρά μεγέθη μετριούνται συνήθως σε νανόμετρα, όπου και από τον ορισμό του Ώνγκστρεμ ισχύει:
Όμπλαστ του Λένινγκραντ
Το Όμπλαστ του Λένινγκραντ (ρωσικά: Ленингра́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Ρωσία, στα σύνορα της χώρας με τη Φινλανδία και την Εσθονία. Βρέχεται από τον Κόλπο της Φινλανδίας (ανατολική Βαλτική Θάλασσα) και παλαιότερα έφερε το όνομα Ίνγκρια, μαζί με εδάφη που σήμερα ανήκουν στη βορειότερη Δημοκρατία της Καρελίας.
Ώνγκστρεμ
Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για τη μέτρηση του μήκους κύματος ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών.
Το Ώνγκστρεμ Å πήρε την ονομασία του από τον σουηδό φυσικό Ανδρέα Ώνγκστρεμ (Anders Jonas Ångström) (1814–1874), ο οποίος ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της φασματοσκοπίας.
Αναφορές
Ανγκστρομ Ανγκστρομ
Όμπλαστ του Λένινγκραντ
Κέντρο της περιφέρειας είναι η Αγία Πετρούπολη, η οποία όμως (ως πρώην πρωτεύουσα του κράτους) τελεί υπό το καθεστώς της ομοσπονδιακής πόλης, αποτελώντας ξεχωριστή μονάδα στη ρωσική διοικητική διαίρεση. Μέχρι το 1991, η Αγία Πετρούπολη έφερε επίσης το όνομα Λένινγκραντ.
Το Λένινγκραντ χωρίζεται σε 17 νομούς, με συνολική έκταση 84.500 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.669.205 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002. Κύριες δραστηριότητες είναι η βιομηχανία και το εμπόριο - η αναλογία αστικού προς αγροτικό πληθυσμό είναι 2 προς 1. Στην περιφέρεια υπάγονται συνολικά 31 πόλεις, με μεγαλύτερες εξ αυτών τη Γκάτσινα (88.659) και το Βύμποργκ (79.224 κάτοικοι). Στις στατιστικές δε συμπεριλαμβάνεται η Αγ. Πετρούπολη (περίπου 5.000.000), για το λόγο που αναφέρθηκε παραπάνω.
Ιστορία
Κατά τη ρωσική αρχαιότητα, δηλαδή τους πρώτους αιώνες μ.Χ., η ευρύτερη περιοχή κατοικούταν από τη φιννική φυλή Τσουντ και έφερε την ονομασία Βοντ. Δεν έπαιζε κάποιο σημαντικό ρόλο, αφού αποτελείτο κυρίως από έλη και επιπλέον ο βαρύς χειμώνας απέτρεπε εκτεταμένες αγροτικές δραστηριότητες.
Η σημασία της Βοντ αναβαθμίζεται τον 8ο αιώνα, όταν οι βίκινγκ Βάραγγοι Ιππότες θεμελιώνουν την πόλη Λάντογκα στις όχθες της ομώνυμης λίμνης, για να τη χρησιμοποιήσουν ως διαμετακομιστικό σταθμό της εμπορικής γραμμής Σκανδιναβίας - Βυζαντίου. Με τον καιρό καταφέρνουν να ηγεμονεύσουν επί των σλάβων και φίννων κατοίκων - διαδικασία που οδηγεί σύντομα στην ίδρυση του Χαγανάτου των Ρως, όπου οι Βάραγγοι αποτελούν τη στρατιωτικοπολιτική και οικονομική αριστοκρατία.
αριστερά|μικρογραφία|160px|Η σημαία της Ίνγκριας επί σουηδικής κυριαρχίας
Στις αρχές του 11ου αι. η Βοντ παραχωρείται ως γαμήλιο δώρο στη σουηδή πριγκήπισσα Ίνγκερ-γκερντ από το σύζυγό της Γιάροσλαβ το Σοφό, βάραγγο ηγεμόνα του Κιέβου και Νόβγκοροντ. Κατόπιν τούτου μετονομάζεται σε Ίνγκρια (εκλατινισμένη απόδοση του σουηδικού Ίνκγερ-μαν-λαντ) και υπάγεται σε διπλό καθεστώς: κυβερνήτης είναι σουηδός «γιάρος» (βαρώνος), αλλά εδαφικά ανήκει στο Νόβγκοροντ (τότε συμπρωτεύουσα του Κράτους των Ρως, αργότερα ανεξάρτητη Φεουδαλική Δημοκρατία). Το αλλόκοτο αυτό καθεστώς αποτελεί μία από τις αιτίες του πρώτου ρωσο-σουηδικού πολέμου, ο οποίος ανοίγει μια σειρά συγκρούσεων που θα διαρκέσει επτά ολόκληρους αιώνες!
Έως και τις αρχές του 17ου αιώνα, το Ρωσικό Βασίλειο καταφέρνει να ελέγχει την Ίνγκρια. Όμως κατά την Εποχή των Αναστατώσεων ο τσάρος Βασίλειος Δ' τη χαρίζει στους σουηδούς, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια για να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Επίσημα στη Σουηδία κατακυρώνεται το 1617 με τη Συνθήκη του Στόλμποβο, την οποία οι ρώσοι υπογράφουν με βαριά καρδιά. Έτσι η σουηδική κατοχή διαρκεί για όλο το 17ο αι. αλλά ο αραιός πληθυσμός (περίπου 15.000 κάτοικοι) παραμένει σχεδόν αμιγώς ρωσικός.
Κατά το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο ο Μέγας Πέτρος την ανακτά και από τότε ανήκει οριστικά στη Ρωσία. Το 1703 θεμελιώνεται στην περιοχή η Αγ. Πετρούπολη, προορισμένη να γίνει η νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και το μεγαλύτερο λιμάνι για το εμπόριο με τη δύση. Έκτοτε η ιστορία της Ίνγκριας είναι άρρηκτα δεμένη με την ιστορία της Αγίας Πετρούπολης, της οποίας αποτελεί την ενδοχώρα.
Το 1927 η Ίνγκρια μετονομάζεται σε Περιφέρεια (όμπλαστ) Λένινγκραντ. Είχε προηγηθεί η μετονομασία της Αγ. Πετρούπολης, επίσης σε Λένινγκραντ. Το 1991 η πόλη επανέφερε την παλαιά της ονομασία, η περιφέρεια όμως (για λόγους ισορροπίας ανάμεσα στο αυτοκρατορικό και επαναστατικό παρελθόν) εξακολουθεί να λέγεται Λένινγκραντ.
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή ελεγχόταν για τρία χρόνια από τα χιτλερικά (νότος) και φινλανδικά (βορράς) στρατεύματα - γεγονός που έμεινε στην ιστορία ως Πολιορκία του Λένινγκραντ. Η τριετία αυτή - πέρα από το ανθρώπινο κόστος της - ήταν τραγική για πολλές από τις ιστορικές της πόλεις, αφού τεράστιοι πολιτιστικοί θησαυροί καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν από τους επιδρομείς.
Ιστορικοί τόποι - Αξιοθέατα
Ως θέατρο συγκρούσεων επί μία χιλιετία, αλλά και ενδοχώρα της πρωτεύουσας μιας τεράστιας αυτοκρατορίας, το Λένινγκραντ είναι γεμάτο από ιστορικές πόλεις. Πολλές από αυτές έχουν κηρυχθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Οι σπουδαιότερες ιστορικές τοποθεσίες είναι οι παρακάτω (σε παρένθεση η χιλιομετρική απόσταση από την Αγία Πετρούπολη):
Υποδομές - συγκοινωνίες
δεξιά|μικρογραφία|260px Οι τουριστικές υποδομές δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες, παρά την πρόοδο που γίνεται τα τελευταία χρόνια, πράγμα που κάνει τις τιμές στη διαμονή και τη σίτιση σαφώς χαμηλές για το δυτικοευρωπαίο επισκέπτη. Οι τουρίστες με μεγαλύτερες απαιτήσεις χρησιμοποιούν ως έδρα τις εξαιρετικές (και ενίοτε ακριβότερες) υποδομές της Αγ. Πετρούπολης, αυτό όμως περιορίζει τη δυνατότητα πρόσβασης στους μακρύτερους προορισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Μποζόνια W και Z
Στη φυσική, τα W και Z μποζόνια είναι τα στοιχειώδη σωμάτια που μεταδίδουν την ασθενή αλληλεπίδραση. Η ανακάλυψή τους στο CERN το 1983 αντιμετωπίστηκε ως μια σπουδαία επιτυχία του καθιερωμένου μοντέλου της σωματιδιακής φυσικής.
Το σωμάτιο W ονομάστηκε έτσι από την ασθενή (weak) πυρηνική δύναμη. Το σωμάτιο Z πήρε το όνομά του με χιουμοριστικό τρόπο, καθώς θεωρούνταν το τελευταίο σωματίδιο που έμενε να ανακαλυφθεί. Μια άλλη εξήγηση έγκειται στο ότι το σωμάτιο Ζ πήρε το όνομά του από το γεγονός ότι έχει μηδενικό (zero) ηλεκτρικό φορτίο.
Βασικές ιδιότητες
Υπάρχουν δύο είδη μποζονίων W με ηλεκτρικό φορτίο +1 και −1. Το W+ είναι το αντισωματίδιο του W−. Το μποζόνιο Z (ή Z0) είναι ηλεκτρικά ουδέτερο και ταυτίζεται με το αντισωματίδιό του. Και τα τρία σωμάτια ζουν πολύ λίγο, με χρόνο ζωής γύρω στα 3 × 10−25 δευτερόλεπτα.
Το κουάρκ "κορυφή" και το μποζόνιο του Χιγκς, είναι τα μόνα βαρύτερα στοιχειώδη σωματίδια από αυτά μποζόνια. Με μάζα 80.4 και 91.2 GeV/c2 αντίστοιχα, τα σωμάτια W και Z0 είναι σχεδόν 100 φορές βαρύτερα από το πρωτόνιο — βαρύτερα από τα άτομα του σίδερου. Οι μάζες των μποζονίων αυτών είναι εξαιρετικά σημαντικές, καθώς περιορίζουν την εμβέλεια της ασθενούς πυρηνικής δύναμης.
Και τα τρία σωμάτια έχουν σπιν μονάδα.
Η εκπομπή ενός W+ ή W– μποζονίου μπορεί να αυξήσει ή να μειώσει το ηλεκτρικό φορτίου του σωματιδίου που το εκπέμπει κατά 1 (σε ηλεκτρικές μονάδες) και να αλλάξει το σπιν επίσης κατά 1. Ταυτόχρονα, ένα W μποζόνιο μπορεί να αλλάξει τη γενιά ενός σωματιδίου, να αλλάξει για παράδειγμα ένα s κουάρκ σε ένα u κουάρκ. Το Z0 μποζόνιο δε μπορεί να άλλαξει ούτε το ηλεκτρικό φορτίο ούτε άλλα φορτία (όπως την παραδοξότητα, τη γοητεία κ.λ.π.), παρά μόνο την ιδιοστροφορμή (Spin) και την ορμή, ώστε δεν αλλάζει ποτέ τη γενιά ή τη γεύση του σωματιδίου που το εκπέμπει.
Η ασθενής πυρηνική δύναμη
Τα W και Z μποζόνια είναι φορείς αλληλεπιδράσεων που μεταφέρουν την ασθενή αλληλεπίδραση, όπως το φωτόνιο μεταφέρει αντίστοιχα την ηλεκτρομαγνητική. Το μποζόνιο W είναι περισσότερο γνωστό για το ρόλο του στην πυρηνική διάσπαση. Θεωρούμε, για παράδειγμα, τη διάσπαση βήτα του κοβαλτίου-60, μια σημαντική διαδικασία στην έκρηξη των σουπερνόβα.
Αυτή η αντίδραση δε συμπεριλαμβάνει ολόκληρο τον πυρήνα του κοβαλτίου-60, αλλά επηρεάζει μόνο ένα από τα 33 νετρόνιά του. Το νετρόνιο μετατρέπεται σε ένα πρωτόνιο εκπέμποντας ταυτόχρονα ένα ηλεκτρόνιο κι ένα αντινετρίνο:
Συνεχίζοντας με την ίδια λογική, το νετρόνιο δεν είναι στοιχειώδες σωμάτιο, αλλά μια σύνθεση ενός up και δύο down κουάρκς (udd). Στην πραγματικότητα, είναι ένα από τα down κουάρκς που αλληλεπιδρά στη βήτα διάσπαση, το οποίο μετατρέπεται σε ένα up κουάρκ για να συντεθεί ένα πρωτόνιο (uud). Στο πιο στοιχειώδες επίπεδο, λοιπόν, η ασθενής δύναμη αλλάζει τη γεύση ενός μεμονωμένου κουάρκ:
Όντας το αντισωματίδιό του, το Z μποζόνιο έχει όλους τους κβαντικούς αριθμούς μηδενικούς. Η ανταλλαγή ενός Z μποζονίου ανάμεσα στα σωματίδια, καλείται και ουδέτερη αλληλεπίδραση (neutral current), αφήνοντας κατα συνέπεια τα αλληλεπιδρώντα σωματίδια αναλλοίωτα, εκτός από τη μεταφορά ορμής. Σε αντίθεση με τη διάσπαση βήτα, η παρατήρηση τέτοιων αλληλεπιδράσεων απαιτεί μεγάλες επενδύσεις σε επιταχυντές σωματιδίων και ανιχνευτές, οι οποίοι υπάρχουν σε λίγα ερευνητικά κέντρα φυσικής υψηλών ενεργειών στον κόσμο.
Προβλέποντας τα W και Z
thumb|right|Ένα [[διαγράμματα Φάινμαν|διάγραμμα Φάινμαν που δείχνει την ανταλλαγή ενός ζευγαριού W μποζονίων.]]
Ακολουθώντας την εντυπωσιακή επιτυχία της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής στη δεκαετία του 1950, έγιναν προσπάθειες για τη δημιουργία μιας παρόμοιας θεωρίας τη την ασθενή πυρηνική δύναμη. Έτσι, το 1968 παρουσιάστηκε με ενοποιημένη θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού και των ασθενών αλληλεπιδράσεων από τους Σέλντον Γκλάσοου, Στίβεν Γουάινμπεργκ και Αμπντούς Σαλάμ, οι οποίοι και μοιράστηκαν το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1979. Η ηλεκτροασθενής θεωρία που έφτιαξαν, χρειαζόταν όχι μόνο τα μποζόνια W, ώστε να εξηγηθεί η βήτα διάσπαση, αλλά κι ένα νέο Ζ μποζόνιο το οποίο δεν είχε ακόμη παρατηρηθεί.
Το γεγονός ότι τα W και Ζ μποζόνια έχουν μάζα, ενώ τα φωτόνια είναι άμαζα, υπήρξε ένα σημαντικό εμπόδιο κατά την ανάπτυξη της ηλεκτροασθενούς θεωρίας. Αυτά τα σωμάτια περιγράφονται με ακρίβεια από μία SU(2) θεωρία βαθμίδας, αλλά τα μποζόνια σε μια θεωρία βαθμίδας πρέπει να είναι άμαζα. Το φωτόνιο είναι άμαζο, καθώς ο ηλεκτρομαγνητισμός περιγράφεται από μια U(1) θεωρία βαθμίδας. Χρειάζεται λοιπόν κάποιος μηχανισμός ώστε να σπάσει η SU(2) συμμετρία, δίνοντας μάζα στα W και Z. Μία εξήγηση, ο μηχανισμός Χιγκς, προτάθηκε από τον Πίτερ Χιγκς στα τέλη του 1960. Προβλέπει την ύπαρξη ενός άλλου, νέου σωματιδίου, που ονομάζεται μποζόνιο Χιγκς.
Ο συνδυασμός της SU(2) θεωρίας βαθμίδας της ασθενούς αλληλεπίδρασης, της ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπίδρασης και του μηχανισμού Χιγκς είναι γνωστός ως μοντέλο Γκλάσοου-Γουάινμπεργκ-Σαλάμ (Glashow-Weinberg-Salam model). Σήμερα, η θεωρία είναι αποδεκτή και αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά του καθιερωμένου προτύπου της σωματιδιακής φυσικής. Οι εντατικές έρευνες για την ανίχνευση του μποζονίου Χιγκς, η ύπαρξή του οποίου παραμένει η βασική πρόβλεψη του καθιερωμένου μοντέλου, φαίνεται να αποδίδουν μετά την ανακοίνωση των επιστημόνων του CERN για πιθανή εύρεσή του στις 4 Ιουλίου 2012.
Η ανακάλυψη των W και Z
Η ανακάλυψη των σωματιδίων W και Z αποτελεί μια μεγάλη επιτυχία του CERN. Αρχικά, το 1973, παρατηρήθηκαν οι ουδέτερες αλληλεπιδράσεις όπως αυτές προβλέπονταν από την ηλεκτροασθενή θεωρία. Φωτογραφήθηκαν οι τροχιές μερικών ηλεκτρονίων που ξαφνικά άρχιζαν να κινούνται. Αυτό ερμηνεύθηκε ως ένα νετρίνο, που αλληλεπιδρά με το ηλεκτρόνιο μέσω ανταλλαγής ενός αόρατου μποζονίου Ζ. Το νετρίνο είναι σε γενικές γραμμές μη ανιχνεύσιμο, η μόνη παρατηρήσιμη επίδραση αφορά τη μεταφορά ορμής στο ηλεκτρόνιο μέσω της αλληλεπίδρασης.