cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόβαση στη Νορμανδία
Γερμανικές δυνάμεις
Εκεί που οι Γερμανοί δεν υστερούσαν ήταν στην ηγεσία των μεγάλων μονάδων: Γενικός Διοικητής των στρατευμάτων στο Δυτικό Μέτωπο ήταν ο Στρατάρχης Γκερντ φον Ρούντστεντ, την περιφρούρηση των γαλλικών ακτών και την ενίσχυση του «Τείχους του Ατλαντικού»" είχε αναλάβει ο Στρατάρχης Έρβιν Ρόμελ ως διοικητής της Ομάδας Στρατιών Β, και την ηγεσία της 7ης Γερμανικής Στρατιάς είχε ο στρατηγός Φρίντριχ Ντόλμαν (Friedrich Dollmann). Ωστόσο, οι διοικητές των μονάδων δεν βρίσκονταν στο επίπεδο της ανώτατης ηγεσίας τους και διέπραξαν σημαντικά σφάλματα στην αντιμετώπιση της εισβολής.
Μονάδες Στρατού ξηράς
Έτσι 4 γερμανικές μεραρχίες πεζικού(των 6 ταγμάτων καθεμία) καί 2 τεθωρακισμένες(που έφθασαν μετά την πρώτη μέρα) αντιμετώπισαν απόβαση 6 συμμαχικών μεραρχιών και αεραποβάσεις 3 άλλων(των 9 ταγμάτων η καθεμία) >
Ναυτικό, Αεροπορία
Οι τομείς στους οποίους οι Γερμανοί υστερούσαν σημαντικά ήταν το Ναυτικό και η Αεροπορία: Το Ναυτικό διέθετε ελάχιστα σκάφη επιφανείας (τρία ανέπαφα αντιτορπιλικά και δύο δεκάδες τορπιλοβόλα), σχετικά μικρό αριθμό καλά εξοπλισμένων και επανδρωμένων υποβρυχίων (48), διαμοιρασμένων, όμως, μεταξύ γαλλικών και νορβηγικών ακτών: Η έκταση που μπορούσαν να καλύψουν ήταν τεράστια σε σχέση με τον αριθμό τους. Το μοναδικό μεγάλο σκάφος του Γερμανικού ναυτικού, το θωρηκτό Τίρπιτς, παρέμενε αποκλεισμένο στα φιόρδ της Νορβηγίας. Επρόκειτο για δύναμη ολοσχερώς ανεπαρκή για να αντιμετωπίσει τα 6.900 σκάφη κάθε τύπου που διέθεταν οι Σύμμαχοι. Στην Αεροπορία η κατάσταση ήταν ακόμα χειρότερη: Ο επικεφαλής του 3ου Αεροπορικού στόλου (Luftflotte No 3), Χούγκο Σπέρρλε, διέθετε μόλις 891 αεροσκάφη κάθε τύπου, από τα οποία μόνο 500 μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις (150 βομβαρδιστικά και 266 καταδιωκτικά, τα υπόλοιπα άλλων τύπων). Οι Σύμμαχοι υπολόγιζαν την αεροπορική υπεροχή τους σε 15:1, αλλά οι Γερμανοί υπολόγιζαν, πιο σωστά, την αεροπορική υπεροχή των Συμμάχων σε 50 προς 1, καθώς οι Σύμμαχοι διέθεταν περίπου 13.500 αεροσκάφη κάθε τύπου έτοιμα για επιχειρήσεις.
Στρατός ξηράς
Συνολικά, στην επιχείρηση της Απόβασης την 1η ημέρα, υπολογίζεται ότι η συνολική δύναμη των στρατευμάτων που έλαβαν μέρος ανήλθε από 130.000 έως 156.000 άνδρες.
Αεροπορική δύναμη
Υπολογίζεται ότι ο Στρατάρχης Λι-Μάλλορι είχε στη διάθεσή του περίπου 13.500 αεροσκάφη και ανεμόπτερα παντός τύπου.
Ναυτικές δυνάμεις
Στην απόβαση έλαβαν μέρος περίπου 5.333 σκάφη κάθε τύπου, οργανωμένα σε 57 νηοπομπές. Η Ελλάδα συμμετείχε με τίς κορβέτες Κριεζής και Τομπάζης, με κυβερνήτες τους πλωτάρχες Κιοσσέ και Παναγιωτόπουλο αντίστοιχα. Η επιχείρηση διάπλου της Μάγχης όφειλε να οργανωθεί με μεγάλη προσοχή, καθώς η Μάγχη είναι «δύσκολη θάλασσα», οι Γερμανοί είχαν ποντίσει ναρκοπέδια και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος των γερμανικών υποβρυχίων: Οι στόχοι ήταν τόσοι, που και λίγοι μόνον ικανοί κυβερνήτες θα μπορούσαν να προκαλέσουν πραγματική πανωλεθρία στον Συμμαχικό στόλο. Ευτυχώς, ο Χίτλερ περίμενε την απόβαση στο Πα-Ντε-Καλαί και θεώρησε ότι η επιχείρηση Ποσειδών ήταν απλός αντιπερισπασμός. Έτσι ούτε συγκέντρωσε τις δυνάμεις του εκεί ούτε και τις ενίσχυσε.
Τα γεγονότα από 7 Ιουνίου έως 1 Ιουλίου
Η πρώτη μεγάλη πόλη που απελευθερώθηκε στη Γαλλία ήταν η Μπαγιέ (Bayeux). Κατελήφθη τα ξημερώματα της 7ης Ιουνίου από τη βρετανική δύναμη καταδρομέων, Sherwood (Sherwood Rangers) Εκεί βρίσκεται σήμερα το Βρετανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο όπου, σε κάθε επέτειο, γίνονται τελετές με τη συμμετοχή Παλαιμάχων, και ένα από τα πολλά μουσεία της Αποβάσεως.
Η ηγεσία του εγχειρήματος παρατηρεί ότι κανείς από τους αρχικούς αντικειμενικούς στόχους δεν έχει επιτευχθεί, εκτός από την εδραίωση των αρχικών θέσεων απόβασης. Οι πληροφορίες, ωστόσο, μιλούν για κακή οργάνωση των αμυνομένων, καθώς οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να οργανώσουν αντεπίθεση για να «πετάξουν τους εισβολείς στη θάλασσα» όπως είχε διατάξει ο Χίτλερ, ενώ οι δυνάμεις τους φαίνονται πολυδιασπασμένες. Δίνεται εντολή για αναδιοργάνωση των συμμαχικών μονάδων.
Μέχρι την 1η Ιουλίου, οι Σύμμαχοι έχουν εδραιώσει προγεφύρωμα πλάτους 70 χλμ. και έχουν αποβιβάσει περίπου 1 εκατ. άνδρες και 180.000 οχήματα κάθε τύπου. Το βάθος, ωστόσο, αυτού του προγεφυρώματος δεν ξεπερνά τα 25 χλμ., ενώ στα περισσότερα σημεία δεν υπερβαίνει τα 5 μόλις χλμ. Η φάση εφόδου ολοκληρώθηκε.
Η ελληνική συμμετοχή
Στην απόβαση συμμετείχαν δύο ελληνικά πλοία του τότε Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού, οι κορβέτες «Τομπάζης» και «Κριεζής», με πλήρωμα 155 ανδρών. Κυβερνήτης του πρώτου πλοίου ήταν ο πλωτάρχης Γεώργιος Παναγιωτόπουλος και του δεύτερου ο Δημήτριος Κιοσσές, μετέπειτα ναύαρχος και Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Ο ύπαρχος του «Κριεζής», Γρηγόριος Παυλάκης, τιμήθηκε το 2004 με τον τίτλο του Ιππότη της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, σε επετειακή τελετή που έγινε στη Γαλλία.
Roi (τραγούδι)
Το Roi είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από τον Γάλλο τραγουδιστή Μπιλάλ Ασανί. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη στον  στο Τελ Αβίβ και ήρθε 16ο με 105 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Ευρωεκλογές 2009
right|350px|thumb|Ο χάρτης της [[Ε.Ε. όπως διαμορφώθηκε μετά τις Ευρωεκλογές του 2009. 10px10px Xώρες που επικράτησαν κεντροδεξιοί σχηματισμοί 10px Xώρες που κυριάρχησαν κεντροαριστεροί σχηματισμοί 10px Φιλελεύθεροι (ALDE) ]] Οι ευρωεκλογές του 2009 πραγματοποιήθηκαν στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ μεταξύ της 4ης και 7ης Ιουνίου 2009 για την εκλογή 736 ευρωβουλευτών. Οι ευρωεκλογές πραγματοποιούνται με άμεση καθολική ψηφοφορία κάθε πέντε χρόνια. Περίπου 375 εκατομμύρια πολίτες ήταν εγγεγραμμένοι. Ως εκ τούτου, οι ευρωεκλογές εκείνες ήταν οι μεγαλύτερες διεθνικές εκλογές στην ιστορία.
Οι πρώτες ευρωεκλογές πραγματοποιήθηκαν το 1979. Προηγουμένως, οι ευρωβουλευτές διορίζονταν από τα εθνικά κοινοβούλια και διέθεταν, επομένως, και την ιδιότητα του εθνικού βουλευτή.
Οι νομοθετικές εξουσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για ένα ευρύ φάσμα τομέων πολιτικής, είναι ισότιμες με αυτές του Συμβουλίου Υπουργών των 27 κρατών μελών. Ακόμη και σε τομείς, όπως η γεωργία ή η εξωτερική πολιτική, όπου το Κοινοβούλιο μόνο ενημερώνεται ή γνωμοδοτεί, οι συζητήσεις και τα ψηφίσματά του συχνά δίνουν τον τόνο και επηρεάζουν τις αποφάσεις του Συμβουλίου. Το ΕΚ διαθέτει ακόμη ευρείες δημοσιονομικές εξουσίες, ενώ ασκεί και δημοκρατικό έλεγχο σε όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά όργανα.
Ο εκλογικός νόμος
Οι ευρωεκλογές εξακολουθούν να διεξάγονται, σε μεγάλο βαθμό, σύμφωνα με τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές.
Υπάρχουν βέβαια εκλογικές αρχές κοινές σε όλα τα κράτη μέλη που τίθενται από την ΕΕ και προβλέπουν ότι τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκλέγονται με άμεση, καθολική, ελεύθερη και μυστική ψηφοφορία σύμφωνα με την αρχή της αναλογικής εκπροσώπησης. Ωστόσο, τα κράτη μέλη διατηρούν τη δυνατότητα να εφαρμόσουν εκλογικό σύστημα βάσει ψηφοδελτίων συνδυασμών ή ενιαίου ψηφοδελτίου με έκφραση προτιμήσεων.
Επιτρέπεται η θέσπιση από τα κράτη μέλη ενός κατώτατου ορίου για την κατανομή των εδρών, το οποίο δεν πρέπει να υπερβαίνει, σε εθνικό επίπεδο, το 5 % του συνόλου των ψήφων.
Σχετικά με τις εκλογικές περιφέρειες, τα κράτη μέλη μπορούν να ορίσουν ή να προβλέψουν άλλες εκλογικές υποδιαιρέσεις. Τα περισσότερα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κύπρου, θεωρούνται ως μια ενιαία εκλογική περιφέρεια, ενώ το Βέλγιο, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν πλέον της μίας εκλογικές περιφέρειες.
Κάθε πολίτης της Ένωσης που διαμένει ή έχει την κατοικία του σε χώρα της ΕΕ διαφορετική από τη χώρα καταγωγής του, έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις ευρωεκλογές στο κράτος μέλος κατοικίας του. Ενδέχεται βέβαια να προβλέπονται παρεκκλίσεις στις ειδικές διαδικασίες που απαιτούνται για την κατοχύρωση του δικαιώματος αυτού με βάση τους διαφορετικούς εθνικούς εκλογικούς νόμους. Οι πολίτες της Κοινοπολιτείας, όπως για παράδειγμα οι Καναδοί και οι Αυστραλοί πολίτες, τα ονόματα των οποίων αναγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν επίσης δικαίωμα ψήφου στις ευρωεκλογές. Σχετικά με το δικαίωμα του εκλέγεσθαι σε χώρα της ΕΕ διαφορετική από τη χώρα καταγωγής, υπάρχουν πολλά παραδείγματα εκλεγμένων ευρωβουλευτών στο σημερινό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που εμπίπτουν σε αυτή την περίπτωση.
Οι ευρωπαίοι πολίτες που ζουν στο εξωτερικό και επιθυμούν να ψηφίσουν εκπροσώπους από το κράτος μέλος καταγωγής τους υπόκεινται στις εθνικές διατάξεις. Ορισμένα κράτη μέλη επιτρέπουν την ταχυδρομική αποστολή της ψήφου και/ή προβλέπουν τη δημιουργία εκλογικών τμημάτων στα κατά τόπους προξενεία ή πρεσβείες στο εξωτερικό.
Κατανομή των εδρών
Η κατανομή των εδρών στα κράτη μέλη στηρίζεται εν μέρει στην πληθυσμιακή κατάσταση των χωρών, έτσι ώστε μικρότερα σε πληθυσμό κράτη να εκπροσωπούνται από λιγότερους ευρωβουλευτές. Ωστόσο, δεν τηρείται η αναλογική κατανομή με μοναδικό κριτήριο αυτό του πληθυσμού, καθώς προκειμένου να ενισχυθούν, τα μικρότερα κράτη μέλη εκπροσωπούνται από περισσότερους ευρωβουλευτές σε σχέση με τον αριθμό που αντιστοιχεί στην πληθυσμιακή τους κατάσταση. Για παράδειγμα, το Λουξεμβούργο κατέχει έξι έδρες, ενώ με βάση τον πληθυσμό της χώρας θα έπρεπε να κατέχει μόλις μία.
Μετά τις ευρωεκλογές, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα απαρτίζεται από 736 ευρωβουλευτές, όπως προβλέπει η Συνθήκη της Νίκαιας. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, ο αριθμός των ευρωβουλευτών θα είναι 751. Αν όμως τεθεί σε ισχύ κατά τη διάρκεια της ερχόμενης κοινοβουλευτικής περιόδου, τότε το ΕΚ θα διαθέτει, σε προσωρινή βάση και μέχρι τον Μάϊο του 2013, 754 μέλη.Επίσης για το εξάμηνο Ιουνίου 2013-Δεκεμβρίου 2013 με την είσοδο της Κροατίας θα ανέλθει προσωρινά σε 766.
Βάσει της συνθήκης της Νίκαιας, η Ελλάδα διέθετε 22 ευρωβουλευτές και η Κύπρος 6. Η Συνθήκη της Λισαβόνας άλλαξε τον αριθμό των εκπροσώπων της Ελλάδας σε 21 ενώ για την Κύπρο παρέμειναν έξι οι εκπρόσωποι της χώρας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Εκλογικό σύστημα σε Ελλάδα και Κύπρο
Στην Ελλάδα το 2009 ίσχυε ένα αμιγώς αναλογικό εκλογικό σύστημα με λίστες. Οι έδρες κατανέμονταν μεταξύ όλων των κομμάτων ή τον συνασπισμό κομμάτων ανάλογα με το συνολικό αριθμό των ψήφων που έλαβαν στο σύνολο της επικράτειας. Οι έδρες κατανέμονται μόνο μεταξύ των συνδυασμών που θα ξεπεράσουν το 3% των εγκύρων ψήφων.
Και στην Κύπρο ισχύει ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα. Εν αντιθέσει όμως με το ελληνικό (όπως ήταν το 2009), το κυπριακό σύστημα βασίζεται στους σταυρούς προτίμησης (δύο ανά ψηφοφόρο) και όχι σε λίστες. Η κατανομή των εδρών γίνεται ανάλογα με την κομματική δύναμη που θα εξασφαλίσει κάθε κόμμα και ευρωβουλευτές εκλέγονται οι υποψήφιοι που έχουν λάβει τους περισσότερους σταυρούς προτίμησης. Ολόκληρο το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί μια ενιαία εκλογική περιφέρεια.
Ημερομηνία των ευρωεκλογών
Η Ελλάδα, η Αυστρία, το Βέλγιο, η Βουλγαρία, η Δανία, η Εσθονία, η Φινλανδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ουγγαρία, η Λιθουανία, το Λουξεμβούργο, η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Ρουμανία, η Σλοβενία, η Ισπανία και η Σουηδία διοργάνωσαν τις ευρωεκλογές την Κυριακή, 7 Ιουνίου. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία ψήφισαν στις 4 Ιουνίου. Οι ευρωεκλογές διεξήχθησαν στις 5 Ιουνίου στην Ιρλανδία. Οι Κύπριοι, οι Λετονοί, οι Μαλτέζοι και οι Σλοβάκοι προσήλθαν στις κάλπες στις 6 Ιουνίου. Σε ορισμένα κράτη μέλη η ψηφοφορία διήρκεσε δύο μέρες: 5 και 6 Ιουνίου για τη Δημοκρατία της Τσεχίας, 6 και 7 Ιουνίου για την Ιταλία.
Αποτελέσματα
400px|thumb|right|Η [[Ευρωβουλή όπως διαμορφώθηκε τον Ιούλιο του 2009]] Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών του 2009 ήταν μία ξεκάθαρη νίκη των κεντροδεξιών σχηματισμών στην πλειονότητα των χωρών-μελών της Ε.Ε. Συγκεκριμένα οι κεντροδεξιοί σχηματισμοί υπερίσχυσαν στις 21 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ηττήθηκαν μόνο στις: Ελλάδα, Ρουμανία, Σουηδία, Δανία, Μάλτα, και Εσθονία. Οι κεντροαριστεροί σχηματισμοί αντιθέτως επικράτησαν μόνο σε πέντε χώρες, στην Ελλάδα, στη Ρουμανία, στη Σουηδία, στη Δανία και στη Μάλτα. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα πολυπληθέστερη παράταξη στο νέο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο είναι η Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος(EPP) που καταλαμβάνει 265 από τις 736 έδρες και ακολουθούν η Σοσιαλιστική Ομάδα στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο(PES) με 184 έδρες, η ομάδα της συμμαχίας Φιλελευθέρων και δημοκρατών για την Ευρώπη(ALDE) με 84 έδρες, η ομάδα των Πράσινων(GREENS/EFA) με 55 έδρες, η Ομάδα των Συντηρητικών και μεταρρυθμιστών (ECR) με 55 έδρες, η Συνομοσπονδιακή ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς(GUE/NGL) με 35 έδρες και η Ομάδα Ευρώπη Ελευθερίας και Δημοκρατίας (EFD) με 30 έδρες. Οι υπόλοιποι σχηματισμοί συγκέντρωσαν 28 έδρες.
Χαρακτηριστικό στοιχείο των Ευρωεκλογών του 2009 ήταν η μεγάλη αποχή καθώς η συμμετοχή έφτασε μόλις το 43%. Μεγαλύτερη συμμετοχή σημειώθηκε στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο όπου η συμμετοχή έφτασε στο 90,3% καθώς εκεί η ψηφοφορία ήταν υποχρεωτική ενώ η μικρότερη σημειώθηκε στη Σλοβακία με συμμετοχή μόλις 19,36%.
Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 7 Ιουνίου μετά τις 10 μ.μ.(Ώρα Κεντρικής Ευρώπης). Το νέο Κοινοβούλιο θα συνέλθει σε Σώμα στις 14 Ιουλίου. Αναλυτικά τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών σε κάθε κράτος-μέλος της Ε.Ε..
Γερμανία
left|100px Η Γερμανία είναι η χώρα που εκλέγει τους περισσότερους Ευρωβουλευτές (99 στο σύνολο). Στις Γερμανικές εκλογές που είχαν συμμετοχή μόλις 43,3% υπερίσχυσε ο κυβερνητικός Χριστιανοδημοκρατικός σχηματισμός (CDU) της Άνγκελα Μέρκελ που συγκέντρωσε το 30,7 των ψήφων και 34 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο. Ακολουθούν οι Σοσιαλιστές (SPD) με 20,8% και 23 έδρες και οι Πράσινοι με 12,1% και 14 έδρες. Τέταρτη δύναμη αναδείχθηκαν οι φιλελεύθεροι (FDP) με 12 έδρες ενώ η αριστερά (DIE LINKE) συγκέντρωσε 7,5% και 8 έδρες όσες κατέλαβαν και οι Βαυαροί Χριστιανοδημοκράτες.
Γαλλία
right|100px Η Γαλλία εκλέγει 72 Ευρωβουλευτές. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο κυβερνητικός Χριστιανοδημοκρατικός σχηματισμός (UMP) του Νικολά Σαρκοζί που συγκέντρωσε το 27,8% των ψήφων και 29 έδρες. Ακολουθούν οι Σοσιαλιστές της Μαρτίν Ομπρί με 16,48% και 14 έδρες και οι Πράσινοι με 16,28% και 14 έδρες. Οι κεντρώοι του Φρανσουά Μπαϊρού κατέλαβαν 6 έδρες, ενώ 4 και 3 έδρες κατέλαβαν αντίστοιχα η αριστερά (FG) και η ακροδεξιά (FN) και μία έδρα το κόμμα Libertas που συγκέντρωσε ποσοστό 4,8%. Η συμμετοχή στις γαλλικές εκλογές ήταν μόλις 40,48%
Ιταλία
left|100px Η Ιταλία εκλέγει επίσης 72 Ευρωβουλευτές. Στις Ιταλικές εκλογές που είχαν συμμετοχή 66%, από τις υψηλότερες στην Ε.Ε. υπερίσχυσε ο κεντροδεξιός σχηματισμός (PdL) του Σίλβιο Μπερλουσκόνι με 35,25% και 29 έδρες. Ακολουθούν οι Σοσιαλιστές του Βάλτερ Βελτρόνι με 26,14% και 21 έδρες και η Λέγκα του Βορρά με 10,22% και 9 έδρες. Τέταρτη δύναμη αναδείχθηκε το κεντρώο κόμμα IdV - Lista Di Pietro με ποσοστό 8% και 7 έδρες και πέμπτο το επίσης κεντροδεξιό UDC με 6,51% και 5 έδρες.
Ηνωμένο Βασίλειο
Η Μεγάλη Βρετανία εκλέγει επίσης 72 Ευρωβουλευτές. Στις Ευρωεκλογές της Μεγάλης Βρετανίας γνώρισε συντριπτική ήττα ο κυβερνητικός σχηματισμός του Γκόρντον Μπράουν. Οι Εργατικοί κατρακύλησαν στο 15,31% και κατετάγησαν τρίτοι, πίσω από τους νικητές Συντηρητικούς του Ντέιβιντ Κάμερον που συγκέντρωσαν το 27% των ψήφων και 25 έδρες. Δεύτεροι ήρθαν οι Ευρωσκεπτικιστές (UKIP) με 16,1% και 13 έδρες. Έδρες κατέλαβαν επίσης ο κεντρώος σχηματισμός του Νικ Κλεγκ (Φιλελεύθεροι Δημοκράτες) που συγκέντρωσε ποσοστό 13,7% και κατέλαβε 11 έδρες, οι πράσινοι με ποσοστό 8,6 και 2 έδρες και για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι εθνικιστές του Νικ Γκρίφιν με 6,2% και 2 έδρες. Η συμμετοχή στη Μεγάλη Βρετανία άγγιξε μόλις το 34,5%.
Πολωνία
Η Πολωνία εκλέγει επίσης 50 Ευρωβουλευτές. Στις Πολωνικές εκλογές κυριάρχησε ο κεντροδεξιός σχηματισμός Πολιτική Πλατφόρμα με ποσοστό 44,43%. Ακολουθούν οι Ευρωσκεπτικιστές με 27,4% και 15 έδρες και η Αριστερά με 12,34% και 7 έδρες.
Ρουμανία
Η Ρουμανία εκλέγει 33 Ευρωβουλευτές. Νικητής των εκλογών αναδείχτηκε το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με ποσοστό 31,07% και 11 έδρες και ακολουθεί το κεντροδεξιό κόμμα PDL με 29,71% και 10 έδρες και οι φιλελεύθεροι (PNL) με 14,52% και 5 έδρες.
Ολλανδία
Η Ολλανδία εκλέγει 25 Ευρωβουλευτές. Νικητής αναδείχτηκε ο κεντροδεξιός σχηματισμός (CDA) με 19,9% και 5 έδρες και τον ακολουθούν οι ακροδεξιοί (PVV) με 17% και 4 έδρες και οι σοσιαλιστές με 12,1% και 3 έδρες.
Ελλάδα
Η Ελλάδα, το 2009, εξέλεγε 22 Ευρωβουλευτές. Νικητής των ελληνικών εκλογών αναδείχτηκε το Σοσιαλιστικό κόμμα ΠΑΣΟΚ με 36,7% και 8 έδρες με δεύτερη την κεντροδεξιά (ΝΔ) με 32,3% που κατέλαβε επίσης 8 έδρες. Τρίτη δύναμη αναδείχτηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΕ) με 8,4%, ενώ εξέλεξαν ευρωβουλευτές τρία ακόμα κόμματα, ο ΛΑ.Ο.Σ. ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι Πράσινοι.
Βέλγιο
Το Βέλγιο εκλέγει 22 Ευρωβουλευτές. Στο Βέλγιο σημειώθηκε η μεγαλύτερη συμμετοχή στις Ευρωεκλογές σε ποσοστό 91% περίπου καθώς η ψηφοφορία ήταν υποχρεωτική. Νικητής αναδείχθηκε ο δεξιός σχηματισμός CD&V με 15% και 3 έδρες. Χαρακτηριστικό των αποτελεσμάτων στο Βέλγιο ήταν πως υπήρξαν μεγάλες διαφορές στο φλαμανδικό και στο βαλλωνικό τμήμα καθώς η κάθε περιοχή εξέλεξε διαφορετικά κόμματα.
Ντράζεβατς (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Ευρωεκλογές 2009
Πορτογαλία
Η Πορτογαλία εκλέγει επίσης 22 Ευρωβουλευτές. Νικητής των πορτογαλικών εκλογών αναδείχθηκε η κεντροδεξιά συμμαχία (PPD/PSD) με 31,7% και 8 έδρες και ακολουθούν οι σοσιαλιστές με 26,57% και τα δύο κόμματα της αριστεράς (Αριστερό Μπλοκ και Συνασπισμός Δημοκρατικής Ενότητας) που σχεδόν ισοβάθμησαν με ποσοστό 10,7% το καθένα.
Τσεχία
Η Τσεχία εκλέγει επίσης 22 Ευρωβουλευτές. Νικητής αναδείχτηκε η κεντροδεξιά κυβερνώσα παράταξη του Μίρεκ Τοπολάνεκ (Πολιτικό Δημοκρατικό Κόμμα με 31,45% και 9 έδρες και ακολουθούν οι Σοσιαλιστές με 22,38% και 7 έδρες η αριστερά με 14,18% και 4 έδρες.
Ντράζεβατς (Ομπρένοβατς)
Το Ντράζεβατς (σερβικά κυριλλικά: Дражевац) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,417 κατοίκους.
Ευρωεκλογές 2009
Ουγγαρία
Η Ουγγαρία εκλέγει επίσης 22 Ευρωβουλευτές. Στις Ουγγρικές εκλογές σημείωσε συντριπτική νίκη η κεντροδεξιά αντιπολίτευση (Φίντες-Ουγγρική Πολιτική Ένωση) με ποσοστό 56,37% και 14 έδρες με δεύτερους τους σοσιαλιστές με μόλις 17,38% και 4 έδρες. Τρίτο κόμμα αναδείχθηκε το ακροδεξιό Τζόμπικ με ποσοστό 14,77% και 3 έδρες.
Ντράζεβατς (Ομπρένοβατς)
Το Ντράζεβατς είναι επισήμως καταταγμένο μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Ευρωεκλογές 2009
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωεκλογές
Ντράζεβατς (Ομπρένοβατς)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Σαλωμίν
Το Σαγιωμίν (γαλλικά: Sallaumines) είναι κοινότητα της βόρειας Γαλλίας. Το 2006 είχε πληθυσμό 10.517 κατοίκων.
Ιστορία
Η ιστορία της περιοχής εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από την καταστροφή του ορυχείου Κουριέρ που προκάλεσε 1099 θανάτους στις 10 Μαρτίου 1906 στα εδάφη του Μπιγί-Μοντιγκνί, Μερικούρ και Σαγιωμίν.
Στις 18 Ιουνίου 1916 ο Μαξ Ίμμελμανν, ο πρώτος Γερμανός ιπτάμενος άσος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σκοτώθηκε από τη βρετανική 25η Μοίρα του Βασιλικού Αεροπορικού Σώματος ενώ πετούσε πάνω από την περιοχή.
Γεωγραφία
Οι κοντινές κοινότητες είναι το Μερικούρ στα νοτιοανατολικά, το Αβιόν προς τα νοτιοδυτικά, το Λανς προς τα δυτικά, το Λουασόν-σους-Λανς προς τα βόρεια, το Αρνς στα βορειοανατολικά και το Μοντινί-αν-Γκοέλ προς τα ανατολικά.
Μεταφορά
Ο αυτοκινητόδρομος Α21 περνά βόρεια της πόλης. Η πόλη έχει ένα σιδηροδρομικό σταθμό (Gare de Sallaumines) στη γραμμή από το Λανς προς τη Λιλ, και άλλο ένα (Gare de Pont-de-Sallaumines) στη γραμμή από το Λανς προς το Βαλενσιέν.
Τζον Ντραμάνι Μαχάμα
Ο Τζον Ντραμάνι Μαχάμα (γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου 1958) είναι Γκανέζος πολιτικός, εκλεγμένος στο Κοινοβούλιο από την περιφέρεια Μπόλε-Μπάμποϊ και μέλος του Παναφρικανικού Κοινοβουλίου εκπροσωπώντας την Γκάνα. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2008 έγινε Αντιπρόεδρος της Γκάνας. Ήταν Υπουργός Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Προέδρου Τζέρι Ρόλινγκς.
Διαδέχθηκε τον Τζον Άτα Μιλς στην προεδρία, έπειτα από το θάνατο του τελευταίου στις 24 Ιουλίου 2012.
Τον Μάρτιο του 2014 ανέλαβε την προεδρία της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS).
Πρόεδρος
Ο Μαχάμα έγινε ο πρώτος ηγέτης της χώρας του που γεννήθηκε μετά την ανεξαρτησία της, το 1957 (ειδικότερα ο Μαχάμα γεννήθηκε το 1958).
Ο Μαχάμα ήταν ξανά υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές στις 9 Δεκεμβρίου 2016, όπου ηττήθηκε από τον κύριο ηγέτη της αντιπολίτευσης, Νάνα Ακούφο-Άντο, καθώς έμεινε στο 44,4% των ψήφων έναντι 53,5% για τον νικητή των εκλογών. Έγινε έτσι ο πρώτος πρόεδρος στην ιστορία της χώρας που δεν κατάφερε να επανεκλεγεί.
Στις προεδρικές εκλογές του 2020 ο Μαχάμα ηττήθηκε ξανά από τον Ακούφο-Άντο. Ο τελευταίος κέρδισε τον 1ο γύρο των εκλογών, με ποσοστό 51,6% των ψήφων έναντι 48,6% για τον Μαχάμα.
Παραπομπές
Μαχαμα Τζον
Κωνσταντίνος Ν. Παπαδημητρίου
Ο Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου του Νικολάου (1914 - 2006) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.
Διετέλεσε επί σειρά ετών, εκλεγμένο μέλος της Βουλής των Ελλήνων με την ΕΡΕ και τη ΝΔ.
Βιογραφικό
Απόγονος ιστορικής οικογένειας της Ελλάδος που έδρασε την επαναστατική περίοδο. Υπήρξε γιος του Νικολάου Παπαδημητρίου και της Ελένης Οικονομίδη. Από την πλευρά της μητέρας του, υπήρξε εγγονός του πολιτικού Γεωργίου Ι. Οικονομίδη (1854 - 1933) και ανιψιός του επί σειρά ετών Βουλευτή Άρτας και Πρεβέζης & Λευκάδος Κωνσταντίνου Γ. Οικονομίδη (1881-1950).
Πατέρας του δικηγόρου Αθηνών και βουλευτή Άρτας της Ν.Δ. Ελευθερίου Παπαδημητρίου.
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών αποφοιτώντας σε ηλικία 23 ετών. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 - 1941, υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, στο Λόχο Στρατηγείου της 8ης Μεραρχίας, στην πρώτη γραμμή του Μετώπου.
Αντιστασιακή δράση
Σύμφωνα με το βιβλίο, "Ιστορικές μνήμες του  Τάγματος Καστανιάς των ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ 1942-1945 νομού Άρτας" (Βιβλιοθήκη Βουλής των Ελλήνων) κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση εναντίον των κατακτητών, συντασσόμενος με τον ΕΔΕΣ.
Πολιτική ενασχόληση
αριστερά|μικρογραφία|Προτομή Κωνσταντίνου Παπαδημητρίου - Άρτα Διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας. Για πρώτη φορά εξελέγη Βουλευτής Άρτας στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγην Βουλευτής Άρτας στις εκλογές του 1963 και του 1964 με την ΕΡΕ (τελευταίες εκλογές πριν τη χούντα).
Μετά την 21η Απριλίου 1967 την περίοδο της δικτατορίας, υπέστη διώξεις και φυλάκιση στην Άρτα λόγω των δημοκρατικών φρονημάτων του.
Παρέμεινε βουλευτής ως το 1977 και την επόμενη χρονιά αποχώρησε από τα κοινά. μικρογραφία|Χειρόγραφη αφιέρωση στον εγγονό του Κωνσταντίνο Ν. Παπαδημητρίου. (Αρχές 20ου αιώνα) - Αρχείο ΕΒΕ Συνδέθηκε φιλικά με ιστορικές προσωπικότητες του πολιτικού, πνευματικού και θρησκευτικού, χώρου της Ελλάδος και του εξωτερικού.
Παραπομπές
Παπαδημητρίου Ν. Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου Ν. Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου Ν. Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου Ν. Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου Ν. Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου Ν. Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου Ν. Κωνσταντίνος
Τορκόμ Σαραϊνταριάν
Ο Τορκόμ Σαραϊνταριάν (1917-1997) ήταν ένας Αρμένιος μουσικός και θρησκευτικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Τουρκία από Αρμένιους γονείς. Από την παιδική του ηλικία είχε εκπαιδευτεί σε, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του.
Επισκέφθηκε μοναστήρια, ναούς και μυστηριακές σχολές που αναζητούν απαντήσεις στα ερωτήματά του σχετικά με το μυστήριο του ανθρώπου και του σύμπαντος. Ήταν μουσικά εκπαιδευμένος και λέγεται ότι έπαιζε βιολί, πιάνο, ούτι, τσέλο και κιθάρα. Λέγεται ότι συνέθεσε πολλά μουσικά κομμάτια. Είναι δημοσιευμένα μερικά βιβλία του σχετικά με την πνευματικότητα. Είναι αυτά που φαίνονται στον εξωτερικό σύνδεσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι μουσικοί Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς
Δημήτριος Μπισκίνης
Ο '''Δημήτριος Α. Μπισκίνης''' (Πάτρα 12 Απριλίου 1891 - Ζωγράφου Αττικής 20 Μαρτίου 1947) ήταν Έλληνας ζωγράφος της ακαδημαϊκής σχολής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1891 στην Πάτρα. Σπούδασε αρχικά στο Σχολείο Καλών Τεχνών και μετά από το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι.
Διετέλεσε καθηγητής στης Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών αντικαθιστώντας το 1928 τον Βικέντιο Μποκατσιάμπη στα μαθήματα της κοσμηματογραφίας και της προοπτικής. Το 1930, ανέλαβε τη διδασκαλία του μαθήματος της σκιαγραφίας.
Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι Διαμαντής Διαμαντόπουλος, Νίκος Εγγονόπουλος, Ασαντούρ Μπαχαριάν, Πάρις Πρέκας, Παναγιώτης Τέτσης, ο Απόστολος Λευκάδιος κ.ά. Ήταν φίλος με τον Κωστή Παλαμά και εικονογράφησε πολλά ποιητικά έργα του τελευταίου. Πέθανε στις 20 Μαρτίου 1947 στου Ζωγράφου σε ηλικία μόλις 56 ετών.
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1957, έγινε αναδρομική έκθεση έργων του στην αθηναϊκή αίθουσα «Παρνασσός». Το 1991, με αφορμή τα εκατό χρόνια από την γέννησή του, έγιναν άλλες δύο αναδρομικές εκθέσεις έργων του στην γενέτειρά του (Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών), καθώς και στην αθηναϊκή συνοικία Ζωγράφου, όπου έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του (Δημοτική Πινακοθήκη Ζωγράφου). Προς τιμήν του η οδός στην οποία βρισκόταν το σπίτι του έλαβε τ' όνομά του.
Έργο & τεχνοτροπία
Ο Μπισκίνης ήταν μια πολύπλευρη,ασκητική και ανήσυχη προσωπικότητα. Το έργο του είναι πολυδιάστατο και περιλαμβάνει θρησκευτικές ( εμπνευσμένες από την αρχαία ελληνική αλλά και τη χριστιανική θρησκεία ), ηθογραφικές και αλληγορικές σκηνές, νεκρές φύσεις αλλά και προσωπογραφίες. Σημαντικό ρόλο στο έργο του έπαιξε ο συμβολισμός, όπως αυτός διαμορφώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Μπισκίνης επηρεάστηκε από το έργο του Νικόλαου Γύζη και παρέμεινε πιστός στην ιδεαλιστική ρομαντική ζωγραφική του Jugendstil.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Τροχονόμος Βαρβάρα
Πλοκή
Ο Αχιλλέας (Στάθης Ψάλτης) μένει στις εργατικές πολυκατοικίες και μην μπορώντας να βρει δουλειά, αποφασίζει να υποδυθεί την αδελφή του, Βαρβάρα, παίρνοντας τη θέση της στη σχολή τροχονόμων. Εκεί αρχίζουν οι περιπέτειες για τον Αχιλλέα, καθώς ερωτεύεται την Κάτια, ένα πλουσιοκόριτσο που πηγαίνει στη σχολή από ανία. Η «Βαρβάρα» εντωμεταξύ γίνεται η «αγαπημένη» μαθήτρια του αφοσιωμένου εκπαιδευτή της σχολής (Γιάννης Γκιωνάκης) και τα πράγματα περιπλέκονται για τον Αχιλλέα που έχει εγκλωβιστεί στον ρόλο της Βαρβάρας.
Παραγωγή
Στην ταινία παίζει λύρα και τραγουδά ο Βασίλης Σκουλάς και χορεύει το κρητικό ανωγειανό συγκρότημα Σταυρακάκη - Μαυρόκωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Σκλάβου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Δημήτριος Παπαδημητρίου (1879-1952, υπουργός)
Ο Δημήτριος Παπαδημητρίου (1879-1952) υπήρξε βουλευτής και γερουσιαστής. Διετέλεσε Υπουργός Μεταφορών στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη.
Βιογραφικό
Ο Δημήτριος Παπαδημητρίου γεννήθηκε στον Πλάτανο Ολυμπίας, στον νομό Ηλείας, το 1879. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό ως έφεδρος Αξιωματικός κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον βαθμό του Συνταγματάρχου του Πυροβολικού. Εργάσθηκε αρχικώς ως Δικηγόρος και στη συνέχεια υπήρξε Νομικός Σύμβουλος της εταιρείας του Ελληνικού Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου Ελλάδος του Ομίλου Μποδοσάκη.
Εξελέγη αρχικά με το κόμμα των Φιλελευθέρων, του Ελευθερίου Βενιζέλου, του οποίου υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης. Στενή φιλία τον συνέδεε και με τον Γεώργιο Παπανδρέου καθώς και με το Στυλιανό Γονατά. Όταν ο τελευταίος ήταν Πρόεδρος της Γερουσίας της Ελλάδος ο Δημήτριος Παπαδημητρίου ήταν αντιπρόεδρος. Μετά το θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο Δημήτριος Παπαδημητρίου μετείχε στο κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων.
Συμμετείχε στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη ως Υπουργός Μεταφορών. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου, κατά τη Δίκη του Θεοδώρου Παγκάλου. Επίσης είχε στενούς οικογενειακούς δεσμούς με τον ανιψιό του Κωνσταντίνο Καλλία, που διετέλεσε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων και Υπουργός Δικαιοσύνης και με τον εξάδελφο του Ιωάννη Τσιριμώκο, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος Βουλής, όπως και με τον ανιψιό του Ηλία Τσιριμώκο που έγινε έπειτα Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Πρόεδρος Βουλής και Υπουργός Εσωτερικών.
Έδωσε πολιτικό αγώνα δια την κρατικοποίηση της Γενικής Ηλεκτρικής Εταιρείας Power, που ανήκε σε ξένα συμφέροντα και ηλεκτροδοτούσε την Ελλάδα και επέτυχε μαζί με άλλους πολιτικούς την οριστική κρατικοποίηση της και την δημιουργία της σημερινής Δ.Ε.Η.
Τιμήθηκε με τον εξέχοντα τίτλο του Επί Τιμή Ισοβίου Μέλους του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της πόλεως της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (Honorary Life Member of the Museum of Natural History of the city of New York) για την συνεργασία του με το Μουσείο σε θέματα της Παγκοσμίου Φυσικής Ιστορίας, όπως και θέματα προστασίας του περιβάλλοντος. Επίσης, διετέλεσε ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τραπέζης Καραβασίλη. Επίσης Τιμήθηκε με το διάσημο του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Σωτήρος επί του Βασιλέως Γεωργίου του Β΄ δια την προσφορά του προς τον Ελληνικό λαό και το Ελληνικό Έθνος.
Παντρεύτηκε την Μαρία Παπαδημητρίου, το γένος Πλατσή, και απέκτησαν ένα γιο τον Παναγιώτη Παπαδημητρίου, μετέπειτα Διπλωματικό Υπάλληλο και Σύμβουλο του Υπουργού Προεδρίας και Προέδρου Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου.
Απεβίωσε το 1952 στην Αθήνα και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών όπου τελέστηκε η κηδεία του με τιμές Υπουργού δημοσία δαπάνη.
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Αγώνισμα 10 γύρων με αλτήρες
Το αγώνισμα 10 γύρων με αλτήρες ήταν το ένα από τα δύο αγωνίσματα άρσης βαρών στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Συνολικά τρεις αθλητές, όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, έλαβαν μέρος στον αγώνα που διεξήχθη το διήμερο 1 και 3 Σεπτεμβρίου στο Φράνσις Φιλντ.
Σύνοψη αγωνίσματος
Μετά το πέρας των εννέα γύρων, ο Φρέντερικ Γουίντερς προηγούταν στη βαθμολογία με σημαντική διαφορά. Στον τελευταίο γύρο όμως, ο Όσκαρ Όστχοφ βαθμολογήθηκε με 15 βαθμούς, πέρασε στην πρώτη θέση και ήταν εκείνος που κατέκτησε τελικά το χρυσό μετάλλιο, αφήνοντας τον Γουίντερς δεύτερο. Στην τρίτη θέση έμεινε ο Φρανκ Κούγκλερ, χωρίς να απειλήσει ιδιαίτερα τους πρωτοπόρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγώνισμα 10 γύρων με αλτήρες
Αλέξιος Ορλώφ
Ο Αλέξιος Ορλώφ (Алексе́й Григо́рьевич Орло́в-Чесменский, 5 Οκτωβρίου 1737 - 5 Ιανουαρίου 1808) ήταν ένας από τους αδελφούς Ορλώφ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1737 στο Λουμπλίνο. Ήταν γιγαντόσωμος άνδρας με τεράστια σωματική δύναμη. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του Πέτρου Γ' το 1762 και συνεβαλε στην ανακήρυξή της Αικατερίνης Β΄ ως Αυτοκράτειρας της Ρωσίας. Φημολογείται ότι έπνιξε με τα χέρια του τον εκθρονισμένο Πέτρο Γ'. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε με το στρατιωτικό αξίωμα και τη θέση του αντιστράτηγου.
Το 1768 έγινε Αρχιναύαρχος του Ρωσικού στόλου στο Ελληνικό αρχιπέλαγος. Το 1770 οδήγησε τον Ρωσικό στόλο στη νικηφόρα ναυμαχία του Τσεσμέ. Μετά τα Ορλωφικά προάχθηκε σε βαθμό Αρχιστράτηγου και αποσύρθηκε από την ενεργή υπηρεσία. Ταξίδεψε στη Γερμανία και επέστρεψε στη Ρωσία μετά τον θάνατο του Παύλου Α', όπου και πέθανε το 1808. Με τρεις φίλες του στο δωματιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Κυπριακά Έγγραφα
Κυπριακά Έγγραφα ομομάστηκε η διαρροή κυβερνητικών εγγράφων που σχετίζονται με το Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα (ΚΕΠ) και παρουσίασε το διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera τον Αύγουστο του 2020. Το ΚΕΠ επιτρέπει σε αλλοδαπούς να κάνουν αίτηση και να αποκτήσουν κυπριακό διαβατήριο, επενδύοντας τουλάχιστον 2 εκατομμύρια ευρώ στην Κύπρο. Τα διαβατήρια που αποκτώνται μέσω του ΚΕΠ αποκαλούνται "Χρυσά Διαβατήρια".
Το Al Jazeera διεξήγαγε έρευνα, με βάση τα έγγραφα που διέρρευσαν και φέρεται να διαπίστωσε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία παρείχε υπηκοότητα μέσω του ΚΕΠ σε πολλά άτομα που συνδέονται με το έγκλημα και τη διαφθορά.
Στις 12 Οκτωβρίου 2020, το Al Jazeera δημοσίευσε ένα βίντεο από μια μυστική έρευνα σχετικά με τα Κυπριακά Έγγραφα. Στο βίντεο αυτό, το Al Jazeera αποκαλύπτει ότι Ελληνοκύπριοι δικηγόροι, επιχειρηματίες και κορυφαίοι πολιτικοί είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν και να υποστηρίξουν καταδικασμένους εγκληματίες για να αποκτήσουν την κυπριακή υπηκοότητα επιτρέποντάς τους, έτσι, πρόσβαση στις εσωτερικές αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε ταξίδια χωρίς βίζα. Στο βίντεο παρουσιάστηκαν, μεταξύ άλλων, ο τότε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου, Δημήτρης Συλλούρης, ο βουλευτής Χριστάκης Γιοβάνης, ο δικηγόρος Ανδρέας Γ. Πιττατζής και ο Αντώνης Αντωνίου, στέλεχος της ιδιοκτησίας του Ομίλου Giovannis Group. Συγκεκριμένα, στο οπτικοακουστικό υλικό, ο Δημήτρης Συλλούρης συναντά τους μυστικούς δημοσιογράφους του Al Jazeera, που παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι ενός πραγματικά ανύπαρκτου Κινέζου επιχειρηματία και καταδικασμένου για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ο οποίος επιδιώκει να αποκτήσει Κυπριακό διαβατήριο μέσω του CIP. Στο βίντεο, ο Συλλούρης υπόσχεται να υποστηρίξει το αίτημα του Κινέζου επιχειρηματία να λάβει την κυπριακή υπηκοότητα, παρόλο που η παροχή υπηκοότητας σε καταδικασμένους εγκληματίες είναι αντίθετη με τις απαιτήσεις του CIP και του κυπριακού νόμου.
Απαντώντας στις κατηγορίες του Al Jazeera, ο πρόεδρος της Βουλής ισχυρίστηκε ότι στην πραγματικότητα υποδυόταν, μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους που φαίνονται στο βίντεο, για να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για τον εγκληματία Κινέζο επιχειρηματία για να καταγγείλει, τελικά, την υπόθεση στις Κυπριακές αρχές.
Το βίντεο του Al Jazeera πυροδότησε διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα της Κύπρου, Λευκωσία. Οι διαδηλωτές ζήτησαν πλήρη, άμεση και διαφανή έρευνα και την άμεση παραίτηση του Δημήτρη Συλλούρη και του βουλευτή, Χριστάκη Γιοβάνη. Ως αποτέλεσμα, τόσο ο Δημήτρης Συλλούρης όσο και ο Χριστάκης Γιοβάνης παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους. Επιπλέον, η κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει το CIP από τον Νοέμβριο του 2020. Τον Σεπτέμβριο του 2022, οι τέσσερις άνδρες που εμφανίστηκαν στο βίντεο του Al Jazeera, κλήθηκαν να δικαστούν στο ποινικό δικαστήριο της Λευκωσίας.
Κάλαθος με Αλκαίο και Σαπφώ
Ο κάλαθος του Βρύγου με τον Αλκαίο και την Σαπφώ είναι εξαίρετο δείγμα αρχαίας ελληνικής αγγειογραφικής τέχνης. Βρέθηκε στον Ακράγαντα και εκτίθεται στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή του Μονάχου.
Περιγραφή
Το αγγείο είναι υψηλό στενόμακρο χωρίς κοιλιά, ενώ η διάμετρός του διευρύνεται προς τα επάνω. Έχει δύο λαβές στην κορυφή και μια εκροή στην βάση του.
Η αγγειογραφία του εικονίζει έναν ψηλό ευθυτενή ιστάμενο άνδρα. Φοράει ποδήρη χιτώνα χωρίς μανίκια από λεπτό ύφασμα που αφήνει να διακρίνονται τα χαρακτηριστικά του σώματός του. Πάνω από τον χιτώνα φοράει κοντό μανδύα από χοντρότερο ύφασμα. Η κόμη του είναι μπουκλωτή μακρυά, που συνδυάζεται από μακρά περιποιημένη γενειάδα. Κρατάει επτάχορδη λύρα στο αριστερό χέρι και φαίνεται να αγγίζει τις χορδές με τα δάκτυλα. Στο δεξί κρατάει το πλέκτρον. Το κεφάλι είναι σκυμμένο, ενώ από το στόμα του αναδύονται ήχοι. Μπροστά του, δεξιά στέκει μια γυναίκα, επίσης υψηλής κορμοστασιάς, ντυμένη με χιτώνα και μανδύα, όπως και ο άνδρας. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με ταινία, τα μαλιά καταλήγουν σε μακριές μπούκλες και είναι στολισμένα με φύλλα. Η γυναίκα κρατάει και αυτή μια οκτάχορδη λύρα στο αριστερό της χέρι, και το πλέκτρον στο δεξί.
Ερμηνεία
Η αγγειογραφία φέρει επίσης τις επιγραφές «ΑΛΚΑΙΟΣ» και «ΣΑΦΟ» που εκδηλώνει την ερμηνεία των εικονιζόμενων προσώπων. Η Σαπφώ είναι σκυμμένη προς τα δεξιά και έτοιμη να εγκαταλείψει την σκηνή, ίσως κάποιον διαγωνισμό τραγουδιού.
Ντικ Ντάρμπιν
Ο Ρίτσαρντ Τζόζεφ Ντάρμπιν (αγγλικά: Richard "Dick" Joseph Durbin, 21 Νοεμβρίου 1944), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Ιλινόι από τον Ιανουάριο του 1997. Είναι Μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από το 2021, είναι Υφηγητής της Πλειοψηφίας της Γερουσίας των ΗΠΑ, θέση στην οποία κατείχε επίσης, από το 2007 έως το 2015. Επίπλέον, διατέλεσε Υφηγητής της Μειοψηφίας της Γερουσίας, από το 2005 έως το 2007, και από το 2015 έως το 2021.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Ιλινόι Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κλινδαμυκίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της κλινδαμυκίνης. Η κλινδαμυκίνη είναι ημισυνθετικό αντιβιοτικό που παράγεται από την ένωση λινκομυκίνη, και η οποία χρησιμοποιείται για τη θεραπεία βακτηριακών λοιμώξεων, όπως η πυελική φλεγμονώδης νόσος, η στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα, η πνευμονία, η μέση ωτίτιδα, η ενδοκαρδίτιδα και η σηπτική αρθρίτιδα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί στην θεραπεία της ακμής και σε κάποιες περιπτώσεις χρυσίζοντα σταφυλόκοκκου ανθεκτικού στη μεθικιλλίνη (MRSA). Σε συνδυασμό με κινίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της ελονοσίας. Είναι διαθέσιμη από το στόμα, για ενδοφλέβια χορήγηση και ως κρέμα για το δέρμα ή τον κόλπο.
Κοινές παρενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, διάρροια, εξάνθημα και πόνο στο σημείο χορήγησης. Η κύρια και πιο σοβαρή παρενέργεια σχετίζεται με τον κίνδυνο εμφάνισης ψευδομεμβρανώδους κολίτιδας από Clostridium difficile κατά τέσσερις φορές, και γι' αυτό συστήνεται μόνο σε περιπτώσεις που άλλα αντιβιοτικά δεν είναι κατάλληλα. Φαίνεται να είναι εν γένει ασφαλές για χορήγηση κατά την εγκυμοσύνη. Ανήκει στην τάξη των λινκοσαμίδων. Δρα προσδεδεμένη στο βακτηριακό ριβόσωμα, με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής πρωτεϊνών και έτσι σταματάει την ανάπτυξη των βακτηρίων.
Η κλινδαμυκίνη συντέθηκε για πρώτη φορά το 1966 από τη λινκομυκίνη. Έχει προστεθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στον κατάλογο βασικών φαρμάκων. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017 ήταν το 137ο φάρμακο από πλευράς αριθμού συνταγογραφήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 4 εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
κατηγορία:Αντιβιοτικά κατηγορία:Θειαιθέρες κατηγορία:Αμίδια Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:Αλκοόλες κατηγορία:Υδατάνθρακες Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Let Yourself Go
Το "Let Yourself Go" είναι ένα τραγούδι από την αμερικάνικη πανκ ροκ μπάντα Green Day. Ηχογραφήθηκε για το ένατο άλμπουμ της μπάντας, ¡Uno!. Κυκλοφόρησε ως το τρίτο single του άλμπουμ στις 5 Σεπτεμβρίου 2012 και το "επίσημο live βίντεο" του τραγουδιού κυκλοφόρησε την 1 Αυγούστου 2012. Το τραγούδι δέχτηκε θετικές κριτικές και συγκρίθηκε με τις παλιότερες δουλειές της μπάντας, Dookie και Insomniac. Το τραγούδι παίχτηκε σε μυστικές συναυλίες καθώς και στα 2012 MTV Video Music Awards.
Κομμάτια
Ψηφιακό single:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2012 Κατηγορία:Singles του 2012 Κατηγορία:Singles της Reprise Records Κατηγορία:Τραγούδια των Green Day
Παιδιά του Πολέμου
Παιδιά του Πολέμου (αγγλικά: War children) είναι εκείνα που γεννιούνται από έναν ντόπιο γονέα και έναν γονέα που ανήκει σε ξένη στρατιωτική δύναμη (συνήθως μια δύναμη κατοχής αλλά και στρατιωτικό προσωπικό που σταθμεύει σε στρατιωτικές βάσεις σε ξένο έδαφος). Έχοντας ένα παιδί από ένα μέλος μιας πολεμικής δύναμης, σε όλη την ιστορία και σε όλους τους πολιτισμούς, θεωρείται συχνά σοβαρή προδοσία των κοινωνικών αξιών. Συνήθως ο ντόπιος γονέας (συνήθως μια γυναίκα) στιγματίζεται από την οικογένεια, τους φίλους και την κοινωνία γενικότερα. Ο όρος «παιδί πολέμου» χρησιμοποιείται πιο συχνά για τα παιδιά που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια και λίγο μετά του τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και σχετίζεται ιδίως με τα παιδιά που γεννήθηκαν από πατέρες των γερμανικών δυνάμεων κατοχής στη βόρεια Ευρώπη. Στη Νορβηγία πολλά παιδιά γεννήθηκαν στα πλαίσια του προγράμματος Λέμπενσμπορν.
Διακρίσεις
Τα παιδιά με έναν γονέα που ήταν μέρος μιας κατοχικής δύναμης ή των οποίων ο γονέας συνεργάστηκε με τις εχθρικές δυνάμεις, ήταν αθώα για τυχόν εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από αυτούς. Ωστόσο αυτά τα παιδιά λόγω της καταγωγής τους δέχτηκαν διακρίσεις στην κοινωνία τους. Καθώς αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν υπέφεραν από συναισθήματα ενοχής και ντροπής.
Ένα παράδειγμα είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, των οποίων οι πατέρες ανήκαν στις στρατιωτικές κατοχικές δυνάμεις σε περιοχές που κατέλαβε η ναζιστική Γερμανία.
Η πρώτη αυτοβιογραφία ενός παιδιού ενός Γερμανού στρατιώτη κατοχής και μίας Νορβηγίδας μητέρας ήταν το αγόρι από το Gimle (1993) του Eystein Eggen και αφιέρωσε το βιβλίο του σε όλα αυτά τα παιδιά.
Κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο οι γυναίκες που έμειναν έγκυες από στρατιώτες των κατοχικών δυνάμεων λάμβαναν μέτρα για να αποκρύψουν την κατάσταση τους.
Ενώ οι επιπτώσεις ήταν πιο διαδεδομένες αμέσως μετά τον πόλεμο, τα συναισθήματα εναντίον των γυναικών και των παιδιών τους παρέμειναν στη δεκαετία του 1950, του 60 και μεταγενέστερα.
Παιδιά πολέμου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αριθμός των παιδιών του πολέμου που γεννήθηκαν από πατέρες Γερμανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μητέρες έτειναν να κρύβουν τέτοιες εγκυμοσύνες λόγω φόβου. Οι χαμηλότερες εκτιμήσεις κυμαίνονται στις εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ οι ανώτερες εκτιμήσεις είναι πολύ αυξημένες, σε εκατομμύρια.
Πρόγραμμα Λέμπενσμπορν
μικρογραφία|274x274εσ|Βάπτιση που διεξήχθη από μέλη των [[Σούτσσταφφελ|SS σε σπίτι του προγράμματος Λέμπενσμπορν]] Το Λέμπενσμπορν ήταν ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε από τον Χάινριχ Χίμλερ προκειμένου να εξασφαλιστεί η φυλετική κληρονομιά του Τρίτου Ράιχ. Το Λέμπενσμπορν αποτελούσε ίδρυμα κοινωνικής πρόνοιας για γονείς και παιδιά που θεωρούνταν φυλετικά ανώτερα και πολύτιμα, αρχικά, εκείνα των ανδρών των SS. Καθώς οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν έθνη στη βόρεια Ευρώπη, η οργάνωση επέκτεινε το πρόγραμμά της για την παροχή φροντίδας σε κατάλληλες γυναίκες και παιδιά, ιδίως στη Νορβηγία, όπου οι γυναίκες κρίθηκαν κατάλληλες φυλετικά.
Στη Νορβηγία ιδρύθηκε το 1941 για να υποστηρίξει τα παιδιά των Γερμανών στρατιωτών και των Νορβηγίδων μητέρων τους σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία (Hitlers Verordnung, 28 Ιουλίου 1942). Η οργάνωση διέθετε πολλά σπίτια όπου οι έγκυες γυναίκες μπορούσαν να γεννήσουν. Οι εγκαταστάσεις χρησίμευαν επίσης ως μόνιμα σπίτια για επιλέξιμες γυναίκες μέχρι το τέλος του πολέμου. Επιπλέον ο οργανισμός πλήρωνε παιδική υποστήριξη εκ μέρους του πατέρα και κάλυπτε άλλα έξοδα, συμπεριλαμβανομένων ιατρικών λογαριασμών, οδοντιατρικής θεραπείας και μεταφοράς.
Συνολικά δημιουργήθηκαν 9 έως 15 τέτοια σπίτια. Από τα 10.000-12.000 παιδιά που γεννήθηκαν από Νορβηγίδες και Γερμανούς πατέρες κατά τη διάρκεια του πολέμου, 8.000 ήταν εγγεγραμμένα στο πρόγραμμα του Λέμπενσμπορν. Στις 4.000 από αυτές τις περιπτώσεις ο πατέρας ήταν γνωστός. Οι γυναίκες ενθαρρύνθηκαν να παραδώσουν τα παιδιά για υιοθεσία και πολλά μεταφέρθηκαν στη Γερμανία, όπου υιοθετήθηκαν ή μεγάλωσαν σε ορφανοτροφεία.
Τα παιδιά και οι μητέρες τους απομονώθηκαν συχνά κοινωνικά και πολλά παιδιά εκφοβίστηκαν από άλλα παιδιά, και μερικές φορές από ενήλικες, λόγω της προέλευσής τους.
Αμέσως μετά τον πόλεμο 14.000 γυναίκες συνελήφθησαν στη Νορβηγία λόγω υποψίας «συνεργασίας» ή σύνδεσης με τον εχθρό. Εξ αυτών 5.000, χωρίς καμία δικαστική διαδικασία, τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας για ενάμιση χρόνο. Συχνά τα κεφάλια τους ξυρίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και ταπεινώθηκαν. Σε μια συνέντευξη για τη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, κάποια παιδιά πολέμου ισχυρίστηκαν ότι, ενώ ζούσαν σε ορφανοτροφείο στο Μπέργκεν, αναγκάστηκαν να παρελαύνουν στους δρόμους ώστε ο τοπικός πληθυσμός να τους μαστιγώνει και να τους φτύνει.
Το 1945 το Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων της Νορβηγίας διερεύνησε εν συντομία τη δυνατότητα επανένωσης των παιδιών και των μητέρων τους με επιζώντες πατέρες στη μεταπολεμική Γερμανία αλλά αποφάσισε να μην το κάνει αυτό.
Πεντακόσια παιδιά που εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε εγκαταστάσεις του Λέμπενσμπορν στο τέλος του πολέμου έπρεπε να φύγουν καθώς τα σπίτια έκλεισαν. Περίπου 20 παιδιά κατέληξαν σε ψυχιατρικές κλινικές το 1946, λόγω έλλειψης χώρου σε άλλα ιδρύματα και ανεπιτυχείς απόπειρες υιοθεσίας.
Το 1950, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Νορβηγίας και Δυτικής Γερμανίας βελτιώθηκαν έτσι ώστε αναγνωρισμένοι πατέρες παιδιών πολέμου που ζούσαν στη Δυτική Γερμανία και την Αυστρία να μπορέσουν να υποστηρίξουν τα παιδιά τους. Από το 1953 καθιερώθηκαν τέτοιες διαδικασίες. Η υποστήριξη παιδιών από πατέρες που ζούσαν στην Ανατολική Γερμανία διατηρήθηκε σε κλειδωμένους λογαριασμούς έως ότου καθιερωθούν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών το 1975.
Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, η τύχη των παιδιών του πολέμου έγινε γνωστή στη Νορβηγία.
Το πιο διάσημο από τα παιδιά πολέμου της Νορβηγίας είναι η Άνι-Φριντ Λίνγκσταντ, η πρώην τραγουδίστρια των ABBA.
Δανία
Οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Δανία μεταξύ του 1940 και του 1945. Οι Γερμανοί στρατιώτες ενθαρρύνθηκαν να έχουν σχέσεις με τις γυναίκες, οι οποίες θεωρούνταν επίσης Άριες. Η κυβέρνηση εκτιμά ότι μεταξύ 6.000 και 8.000 παιδιών γεννήθηκαν από Δανέζες μητέρες και τους Γερμανούς συντρόφους τους κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά την κατοχή.
Γαλλία
Ο αριθμός των παιδιών πολέμου που γεννήθηκαν στη Γαλλία από πατέρες Γερμανούς στρατιώτες κατά τα έτη 1941-49, εκτιμάται σε 75.000 έως 200.000.
Τα παιδιά αυτά δημιούργησαν ομάδες εκπροσώπησης στη μεταπολεμική Γαλλία.
Ολλανδία
Οι Ναζί θεωρούσαν τις γυναίκες των Κάτω Χωρών ως Άριες και αποδεκτές για αδελφοποίηση από Γερμανούς στρατιώτες. Περίπου 10.000 παιδιά γεννήθηκαν από Γερμανούς πατέρες και Ολλανδές μητέρες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ωστόσο, πρόσφατα στοιχεία, που βασίζονται σε πρόσφατα διαθέσιμα αρχεία της Βέρμαχτ δείχνουν ότι ο πραγματικός αριθμός θα μπορούσε να είναι τόσο υψηλός όσο 50.000.