cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπολτ (ταινία, 2008)
Ανάπτυξη
Αρχικά η ταινία θα είχε τον τίτλο Αμερικανικός Σκύλος και θα την έγραφε και σκηνοθετούσε ο Κρις Σάντερς. Τελικά, ο Σάντερς απομακρύνθηκε από το πρότζεκτ και αντικαταστάθηκε από τους Κρις Ουίλιαμς και Μπάιρον Χάουαρντ. Η προηγούμενη πλοκή της ταινίας μιλούσε για την ιστορία ενός σκύλου, του Χένρι, ο οποίος ήταν διάσημος αστέρας της τηλεόρασης και μια μέρα βρίσκει τον εαυτό του απομονωμένο στην έρημο της Νεβάδας μαζί με μια δύστροπη, μονόφθαλμη γάτα και ένα υπερμεγέθες, ραδιενεργό κουνέλι, οι οποίοι ψάχνουν για ένα καινούριο σπίτι. Όλα αυτά ενώ ο Χένρι πιστεύει ότι είναι ακόμη στην τηλεόραση. Το 2006, όταν ο Τζον Λάσιτερ έγινε διευθυντής του δημιουργικού γραφείου της Disney, είδε μαζί με άλλους σκηνοθέτες από την Pixar και την Disney κάποια πρώτα κομμάτια της ταινίας και έδωσε σημειώσεις στον Κρις Σάντερς για το πώς να βελτιώσει την πλοκή. Σύμφωνα με τον Λάσιτερ, ο Κρις Σάντερς αντικαταστάθηκε επειδή δεν ήθελε να κάνει τις αλλαγές που ο ίδιος και οι υπόλοιποι σκηνοθέτες πρότειναν. Ο Λάσιτερ φέρεται να είπε: «Ο Κρις Σάντερς είναι πολύ ταλαντούχος, αλλά δεν μπορούσε να πάει την ταινία προς την κατεύθυνση που έπρεπε να πάει». Μετά την αποχώρηση του Σάντερς και την αλλαγή του τίτλου, δόθηκαν στην ομάδα εικονογράφησης μόνο 18 μήνες για να ολοκληρώσουν την ταινία αντί τα συνήθη τέσσερα χρόνια που φυσιολογικά χρειάζονται για την ολοκλήρωση μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων σε υπολογιστή. Στις 8 Ιουνίου 2007, η Disney ανακοίνωσε ότι η ταινία θα κυκλοφορούσε στις 21 Νοεμβρίου 2008 σε 3D.
Εικονογράφηση
Η εικόνα της ταινίας εμπνεύστηκε από τους πίνακες του Έντουαρντ Χόπερ και την κινηματογράφηση του Βίλμος Ζίγκμοντ. Η νέα τεχνολογία με τα μη φωτορεαλιστικά γραφικά (NPR) χρησιμοποιήθηκε για να προσδώσει στην ταινία μια ειδική εμφάνιση, μια τεχνική η οποία χρησιμοποιήθηκε και στο Μαλλιά Κουβάρια το 2010. Για να δώσουν στο 3D φόντο της ταινίας μια όψη ζωγραφιάς με το χέρι, οι καλλιτέχνες της εταιρείας χρησιμοποίησαν μια νέα τεχνολογική πατέντα, η οποία σχεδιάστηκε ειδικά για την ταινία.
Τα χαρακτηριστικά του Μπολτ είναι βασισμένα σε ένα μείγμα διαφόρων ρατσών σκύλων, αν και οι σχεδιαστές ξεκίνησαν έχοντας στο μυαλό τους ένα λευκό Αμερικανικό Ποιμενικό. Ο Τζόι Μόσιερ, ο επικεφαλής σχεδιαστής του χαρακτήρα, είπε: «Τα Λευκά Αμερικανικά Ποιμενικά έχουν πολύ μακριά αυτιά, ένα χαρακτηριστικό το οποίο προσπάθησα να σατιρίσω έτσι ώστε να επιτρέψω στους εικονογραφιστές να δώσουν έμφαση στην εκφραστικότητα του Μπολτ».
Ο σχεδιασμός του Τίγρη μέσα στην πλαστική του μπάλα βασίστηκε σε ένα τσιντσιλά, το κατοικοίδιο του εκτελεστικού παραγωγού Τζον Λάσιτερ, το οποίο έφερε στο στούντιο μετά την αποχώρηση ενός από τους εικονογραφιστές κατά τη διάρκεια της παραγωγής.
Μουσική
Τη μουσική του Μπολτ έγραψε ο Τζον Πάουελ. Το soundtrack περιέχει τη μουσική της ταινίας και δύο πρωτότυπα τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι είναι το «I Thought I Lost You», το οποίο ερμηνεύουν οι Μάιλι Σάιρους και Τζον Τραβόλτα, οι οποίοι χαρίζουν και τη φωνή τους στους χαρακτήρες Μπολτ και Πένι αντίστοιχα της ταινίας. Το τραγούδι ήταν υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού το 2009. Το δεύτερο τραγούδι είναι το «Barking at the Moon» το οποίο έγραψε ο Ρίλο Κίλεϊ και ερμηνεύει η Τζένι Λιούις. Το soundtrack κυκλοφόρησε στις 18 Νοεμβρίου 2008.
Παρόλο που το συγκρότημα Motörhead έχει ένα τραγούδι στην ταινία, δεν φαίνεται να εμφανίζονται ούτε στο soundtrack αλλά ούτε και στη μουσική. Το τραγούδι των Motörhead, «Dog-Face Boy» (από το άλμπουμ Sacrifice) το συναντούμε στη σκηνή όπου ένας νεαρός υπάλληλος ταχυδρομείου ακούει μουσική φορώντας τα ακουστικά του και κλείνει καταλάθος την κούτα που έπεσε ο Μπολτ, η οποία στέλνεται στη Νέα Υόρκη.
Λίστα κομματιών
Όλη η σύνθεση ανήκει στον Τζον Πάουελ. 250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Κυκλοφορία
Ο Μπολτ βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 21 Νοεμβρίου 2008. Ξεκινώντας την τέταρτη εβδομάδα προβολής της, η ταινία συνοδευόταν από την ταινία μικρού μήκους της σειράς Cars Toons της Pixar, Tokyo Mater.
Home media
Ο Μπολτ κυκλοφόρησε σε Blu-ray Disc (Region A) στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 22 Μαρτίου 2009. Το σετ περιείχε ένα DVD και εκδόση της ταινίας σε ψηφιακό αντίγραφο. Ακολούθησε μια κυκλοφορία ενός DVD (Region 1) και μια Ειδικής Έκδοσης DVD με ψηφιακό αντίγραφο στις 24 Μαρτίου. Η κυκλοφορία του Blu-ray πριν από το DVD σηματοδότησε την πρώτη φορά που μια μεγάλη κυκλοφορία ταινίας έγινε πρώτα σε Blu-ray. Ο Μπολτ κυκλοφόρησε σε Blu-ray και DVD στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 15 Ιουνίου 2009.
Κριτική
Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ποσοστό 89% θετικών κριτικών βασισμένο σε 177 κριτικές. Στο τμήμα της κριτικής ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: «Ο Μπολτ είναι μια ευχάριστη κωμωδία κινουμένων σχεδίων η οποία ξεπερνά την οικειότητα της ιστορίας με ισχυρές εικόνες και αγαπητούς χαρακτήρες». Μια άλλη σελίδα συλλογής κριτικών, η Metacritic, έδωσε στην ταινία 67/100 βασιζόμενη σε 29 κριτικές και κατατάσσοντάς την στην κατηγορία «γενικά θετικές κριτικές».
Ο Πέρι Σάιμπερτ από το περιοδικό TV Guide βαθμολόγησε την ταινία με 3/4 και έγραψε ότι «διασκεδάζει και το κοινό το οποίο στόχευε αλλά και τους γονείς του. Αυτός ο επιτυχημένος συνδυασμός συναρπαστικής δράσης, συναισθηματισμού και ευγενικής κωμωδίας κάνει τον Μπολτ ακόμη μία στέρεα προσθήκη στην ιστορία ταινιών της Disney φιλικών προς την οικογένεια». Η Τάσια Ρόμπινσον του The A.V. Club έδωσε στην ταινία ένα Β+ δηλώνοντας ότι «ο Μπολτ είναι η πρώτη ταινία των στούντιο από τότε που κυκλοφόρησε η ταινία Λίλο & Στιτς, η οποία σε κάνει να νιώθεις ότι προσπαθεί να ανακτήσει την παλιά Disney, αντί να την αποβάλλει επιθετικά για χάριν κάτι επιδέξιου και καινούριου». Ο Κένεθ Τουράν από τους The Los Angeles Times έγραψε ότι «[Ο Μπολτ] έχει επίσης μια ενδιαφέρουσα πλοκή η οποία είναι σαν την οικογενειακή εκδοχή κινουμένων σχεδίων του Τζιμ Κάρεϊ στην ταινία Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show».
Box office
Το πρώτο Σαββατοκυρίακο, η ταινία βρέθηκε στην τρίτη θέση με έσοδα $26,223,128 πίσω από το Λυκόφως και το Quantum of Solace. Το δεύτερο Σαββατοκυρίακο, ανέβηκε στη δεύτερη θέση πίσω από την ταινία Χριστούγεννα στα Τέσσερα, με 1.4% αύξηση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, η ταινία είχε έσοδα $114,053,579 μέχρι την τελευταία μέρα προβολής της στις 22 Φεβρουαρίου 2009. Επιπρόσθετα, σε διεθνές επίπεδο είχε έσοδα $195,926,415 μέχρι τις 2 Ιανουαρίου 2011 φτάνοντας συνολικά τα $309,979,994 παγκοσμίως.
Υποψηφιότητες βραβείων
Η ταινία Μπολτ ήταν υποψήφια για τα εξής βραβεία:
Βιντεοπαιχνίδια
Τα Disney Interactive Studios δημιούργησαν ένα βιντεοπαιχνίδι βασισμένο στην ταινία, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2008 για τις κονσόλες Nintendo DS, Wii, PlayStation 2, PlayStation 3, Xbox 360 και Microsoft Windows. Το παιχνίδι επικεντρώνεται στην ψεύτικη τηλεοπτική ζωή του Μπολτ και όχι την πραγματική ιστορία της ταινίας. Ένα ξεχωριστό παιχνίδι κυκλοφόρησε για τα κινητά τηλέφωνα και ένα τρίτο παιχνίδι, το RhinoBall, κυκλοφόρησε ως εφαρμογή της Apple στο App Store.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2008
Ισθμία Κορινθίας
Η Ισθμία είναι μεγάλο χωριό της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Κορινθίας Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας
Πριμέρα Ντιβιζιόν (γυναικών)
Η Πριμέρα Ντιβιζιόν Γυναικών (ισπανικά: Primera División de la Liga de Fútbol Femenino, γνωστή ως Superliga Femenina) αποτελέι την υψηλότερη κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών στην Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ Κατηγορία:Γυναικείο ποδόσφαιρο Ισπανίας
Βλάχικο
Η ποικιλία Βλάχικο είναι ελληνική ερυθρή ποικιλία σταφυλιών, που δίνει ερυθρά ξηρά κρασιά, τα οποία ωριμάζουν συνήθως σε βαρέλι. Καλλιεργείται στην Αμπελουργική Ζώνη της Ζίτσας, Ιωαννίνων σε υψόμετρο 600 - 700 μέτρων, λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στην περιοχή, των περιορισμένων ωρών ηλιοφάνειας και των τακτικών βροχοπτώσεων. Από την ποικιλία Βλάχικο σε συνδυασμό με την τοπική ποικιλία Ντεμπίνα, οι πρώτοι αμπελουργοί της περιοχής έφτιαχναν το παραδοσιακό ροζέ ημιαφρώδη κρασί της Ζίτσας.
Προέλευση
Ντόπια ποικιλία της Αμπελουργικής Ζώνης της Ζίτσας, Ιωαννίνων
Περιοχές καλλιέργειας
Ζίτσα, Ιωαννίνων
Παραγωγή
Οίνος Ο.Π.Α.Π., Τοπικός Οίνος
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Αν και έχει ελαφριά δομή μπορεί να εξελιχθεί και να βελτιωθεί με το πέρασμα του χρόνου, μια διαδικασία που κυμαίνεται από τέσσερα έως επτά χρόνια. Αν και είναι ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες, απαιτεί διαρκώς συνεχή φροντίδα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Μέρμερος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέρμερος είναι γνωστός ένας γιος του Ιάσονα και της Μήδειας, αδελφός του Φέρητος. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, η Μήδεια είχε επτά γιους και επτά κόρες. Σε κάθε περίπτωση, η Μήδεια σκότωσε το Μέρμερο μαζί με τα αδέλφια του, παρότι είχαν καταφύγει στο ιερό της Ήρας στην Κόρινθο. Τότε για τιμωρία έπεσε λοιμός στην πόλη, οπότε μετά από χρησμό του μαντείου οι Κορίνθιοι όριζαν κάθε χρόνο 7 νέους και 7 παρθένες από τις καλύτερες οικογένειες για να υπηρετούν τη θεά. Σύμφωνα με τον Παυσανία, μετά τον φόνο του Μερμέρου και του Φέρητα, άρχισαν να πεθαίνουν τα παιδιά των Κορινθίων. Αυτή η συμφορά δε σταμάτησε παρά μόνο όταν με χρησμό καθιέρωσαν ετήσιες θυσίες. Σύμφωνα με τα «Ναυπάκτια Έπη», ο Ιάσονας μετά τον θάνατο του Πελία πήγε στην Κέρκυρα, όπου ο μεγαλύτερος γιος του, ο Μέρμερος, σκοτώθηκε από μια λέαινα. Στην Οδύσσεια ο Μέρμερος αναφέρεται ως βασιλιάς της Εφύρας στη Θεσπρωτία και πατέρας του Ίλου, ενώ σε άλλες πηγές μυθολογείται ως γιος του Φέρητος.
Πηγές
Μερμερος
671
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 671 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Μερόπη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μερόπη αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα:
Πηγές
Μεροπη
Europa regina
μικρογραφία|314x314εσ|Η Europa regina στο «[[Cosmographia (Σεμπάστιαν Μύνστερ)|Cosmographia» του Σεμπάστιαν Μύνστερ.]] Η Europa regina, στα λατινικά για τη Βασίλισσα Ευρώπη, είναι η απεικόνιση της ευρωπαϊκής ηπείρου ως βασίλισσας που μοιάζει με χάρτη. Τέτοιες αλληγορικές απεικονίσεις της Ευρώπης έγιναν δημοφιλείς στην δυτική Ευρώπη τον 16ο αιώνα, απεικονίζουν την Ευρώπη σαν μια χαριτωμένη νεαρή γυναίκα που φορά αυτοκρατορική ενδυμασία. Η Ιβηρική χερσόνησος (Ισπανία) είναι το κεφάλι της "βασίλισσας", ενώ παράλληλα εκεί βρίσκεται και το στέμμα της βασίλισσας στις απεικονίσεις της. Τα Πυρηναία (ο λαιμός), χωρίζουν την Ιβηρική χερσόνησο από τη Γαλλία (Γαλατία), η οποία αποτελεί το πάνω μέρος του θώρακα. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Γερμανία και άλλα εδάφη) είναι το κέντρο του κορμού, με τη Βοημία (μερικές φορές την Αυστρία σε πρώιμες απεικονίσεις) να είναι η καρδιά της γυναίκας (εναλλακτικά περιγράφεται ως μενταγιόν στη μέση της). Το μακρύ της φόρεμα εκτείνεται στην Ουγγαρία, την Πολωνία, τη Λιθουανία, τη Λιβονία, τη Βουλγαρία, τη Μόσχα, τη Μακεδονία και την Ελλάδα. Στην αγκαλιά της, σχηματισμένη από την Ιταλία και την Δανία, κρατά ένα σκήπτρο και μια σφαίρα (Σικελία). Στις περισσότερες απεικονίσεις, η Αφρική, η Ασία και η Σκανδιναβική χερσόνησος εμφανίζονται εν μέρει, όπως και οι Βρετανικές Νήσοι, σε σχηματική μορφή.
Προέλευση
Κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, οι χάρτες συνήθως ακολουθούσαν το σχέδιο TO με επίκεντρο την Ιερουσαλήμ, και απεικόνιζαν την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Οι χωριστοί χάρτες της Ευρώπης ήταν εξαιρετικά σπάνιοι. τα μόνα γνωστά παραδείγματα είναι ένας χάρτης του Liber Floridus απο τον Λαμβέρτο του Σαιν-Ομέρ, που δημοσιεύτηκε το 1112, και ένας βυζαντινός χάρτης του 14ου αιώνα. Ο επόμενος χάρτης με επίκεντρο την Ευρώπη δημοσιεύτηκε από τον χαρτογράφο Γιοχάνες Πουτς από το Ίνσμπρουκ το 1537, στις αρχές της Πρώιμης Νεότερης Εποχής.
Ο χάρτης του Πουτς ήταν ο πρώτος που απεικόνισε την Ευρώπη ως Europa regina,  με τις ευρωπαϊκές περιοχές να σχηματίζουν ένα γυναικείο ανθρώπινο σχήμα με στέμμα, σκήπτρο και σταυροφόρο σφαίρα. Ο χάρτης τυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Καλβινιστή Κρετιέν Βεκέλ. Αν και πολλά στοιχεία σχετικά με την προέλευση και την αρχική αντίληψη αυτού του χάρτη είναι αβέβαια, είναι γνωστό ότι ο Πουτς (το όνομα του οποίου εκλατινίστηκε ως Johannes Bucius Aenicola, 1516–1542) διατηρούσε στενές σχέσεις με τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φερδινάνδο Α΄ των Αψβούργων. και ότι η δημοτικότητα του χάρτη αυξήθηκε σημαντικά κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Ο σύγχρονος όρος Europa regina δεν χρησιμοποιήθηκε ακόμη από τους συγχρόνους του Πουτς, οι οποίοι αντ' αυτού χρησιμοποίησαν τη λατινική φράση Europa in forma virginis («Ευρώπη σε σχήμα κοπέλας»).
Το 1587, ο Γιαν Μπουσεμάκερ δημοσίευσε μια χαλκογραφία του Matthias Quad, που δείχνει μια προσαρμογή της Europa regina του Putsch, ως "Europae descriptio". Από το 1588, μια άλλη προσαρμογή συμπεριλήφθηκε σε όλες τις επόμενες εκδόσεις της "Cosmographia" του Σεμπάστιαν Μύνστερ, ενώ προηγούμενες εκδόσεις την περιλάμβαναν μόνο μερικές φορές. Το έτος 1587 σηματοδοτεί το σημείο όπου πολλά βιβλία και γραπτά κείμενα άρχισαν να υιοθετούν τις εικόνες της Europa regina.
Συμβολισμός
Η Europa Regina εισήχθη τη δεκαετία του 1530 από τον Αυστριακό χαρτογράφο Johannes Putsch, πιθανώς με την πρόθεση να απεικονίσει την Ευρώπη ως σύζυγο του Καρόλου Ε' των Αψβούργων, ο οποίος φιλοδοξούσε να γίνει ο παγκόσμιος μονάρχης του Χριστιανικού κόσμου και βασίλεψε σε πολλά βασίλεια, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και το βασίλειο της Ισπανίας. Τα επιχειρήματα υπέρ αυτής της υπόθεσης είναι: ο δυτικός προσανατολισμός του χάρτη να έχει την Ισπανία ως το στεφανωμένο κεφάλι, που λέγεται ότι μοιάζει με το πρόσωπο της συζύγου του Καρόλου Ε', Ισαβέλλας της Πορτογαλίας. τη χρήση των διακριτικών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας - το καρολίγγειο στέμμα, το σκήπτρο και τη σφαίρα της - και η απεικόνιση των βασιλείων των Αψβούργων (Αυστρία, Βοημία, Ουγγαρία, Γερμανία) ως καρδιά και κέντρο του σώματος. και το σχέδιο της εσθήτας, που μοιάζει με το σύγχρονο ενδυματολογικό κώδικα στο δικαστήριο των Αψβούργων. Όπως σε σύγχρονα πορτρέτα ζευγαριών, η Europa regina έχει το κεφάλι της στραμμένο προς τα δεξιά και κρατά επίσης τη σφαίρα με το δεξί της χέρι, το οποίο έχει ερμηνευτεί ότι βλέπει και προσφέρει δύναμη στον φανταστικό σύζυγό της, τον αυτοκράτορα.
Μια τρίτη αλληγορία είναι η Ευρώπη ως Παράδεισος μέσω της ειδικής τοποθέτησης που δίνεται στα υδάτινα σώματα στον χάρτη. Καθώς η σύγχρονη εικονογραφία απεικόνιζε τον παράδεισο σε κλειστή μορφή, η Europa regina περικλείεται από θάλασσες και ποτάμια. Ο ποταμός Δούναβης απεικονίζεται με τρόπο που μοιάζει με την πορεία του βιβλικού ποταμού που διαρρέει τον παράδεισο, με τις εκβολές του να σχηματίζονται από τέσσερις βραχίονες.
Το ότι η Europa regina περιβάλλεται από νερό είναι επίσης μια νύξη για την αρχαία μυθολογική Ευρώπη, την οποία απήγαγε ο Δίας και την μετέφερε στο νερό.
Η Europa regina ανήκει στην Πρώιμη Σύγχρονη αλληγορία των θριαμβευτών της Ευρώπης, σε αντίθεση με την Europa deplorans.
Σχετικοί χάρτες
Η τέχνη της διαμόρφωσης ενός χάρτη σε ανθρώπινη μορφή μπορεί επίσης να βρεθεί σε έναν χάρτη που σχεδίασε ο Opicinus de Canistris, που δείχνει τη Μεσόγειο Θάλασσα. Αυτός ο χάρτης, που δημοσιεύτηκε το 1340 και έτσι προϋπήρχε του χάρτη του Putsch, παρουσίαζε την Ευρώπη ως άνδρα και τη Βόρεια Αφρική ως γυναίκα. Ο χάρτης Leo Belgicus έδειξε τις Κάτω Χώρες ως λιοντάρι. αυτό ήταν πιο κοντά στον σύγχρονο προσανατολισμό του χάρτη, με τον βορρά στην κορυφή.
Ενώ στους χάρτες Europa regina, η πραγματική γεωγραφία είναι υποδεέστερη του γυναικείου σχήματος, η αντίθετη προσέγγιση φαίνεται σε έναν χάρτη που σχεδίασε ο Hendrik Kloekhoff και δημοσιεύτηκε από τον Francois Bohn το 1709. Σε αυτόν τον χάρτη, με τίτλο "Europa. Volgens de nieuwste Verdeeling" ("Ευρώπη, σύμφωνα με την νεότερη ταξινόμηση"), ένα θηλυκό τοποθετείται πάνω σε έναν χάρτη που δείχνει μια αρκετά ακριβή γεωγραφία της Ευρώπης, και παρόλο που ο χάρτης είναι προσανατολισμένος δυτικά με την Ιβηρική Χερσόνησο να σχηματίζει το κεφάλι όπως στην εικονογράφηση της Europa regina, αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα σκυμμένο γυναικείο σχήμα, που αντιστοιχεί περισσότερο με την Europa deplorans παρά με την αλληγορία Europa triumphans.
Επιτροπή για τη Λιθουανική Γλώσσα
Η Κρατική Επιτροπή για τη λιθουανική Γλώσσα (λιθουανικά: Valstybinė lietuvių kalbos komisija) είναι ο επίσημος ρυθμιστής γλώσσας τωνλιθουανικών.
Η Επιτροπή Γλώσσας τέθηκε σε λειτουργία το 1961 ως μη κρατική οντότητα, υπό την αιγίδα της Λιθουανικής Ακαδημίας Επιστημών.
Τώρα, είναι ένα κρατικό ίδρυμα, ιδρυμένο υπό την αιγίδα του Σέιμας (κοινοβούλιο) της Λιθουανίας. Ο σκοπός της Επιτροπής δεν περιλαμβάνει μόνο την ρύθμιση και τη τυποποίηση της γλώσσας, αλλά και την εφαρμογή του καθεστώτος επίσημης γλώσσας. Τα διατάγματα της επιτροπής για γλωσσικά ζητήματα είναι υποχρεωτικά από το νόμο σε όλες τις εταιρείες, τους οργανισμούς, τα ιδρύματα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη Λιθουανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρυθμιστές γλώσσας Κατηγορία:Λιθουανία-επέκταση Κατηγορία:Λιθουανική γλώσσα
Καθεδρικός Ναός Αγίου Βλαδίμηρου (Σεβαστούπολη)
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βλαδίμηρου είναι Ορθόδοξη εκκλησία στην Σεβαστούπολη της Κριμαίας, η οποία ανεγέρθηκε μετά το πέρας του Κριμαϊκού Πολέμου ως μνημείο εις μνήμην των ηρώων της Πολιορκίας της Σεβαστούπολης (1854–1855).
Ήταν ο Ναύαρχος Μιχαΐλ Λαζέρεφ, ο οποίος είχε την ιδέα της ανέγερσης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βλαδίμηρου στην Σεβαστούπολη, αντί της Χερσονήσου, όπως και είχε αρχικώς προβλεφθεί. Η εκκλησία περιλαμβάνει τους τάφους του Λαζάρεφ και τριών εκ των μαθητευόμενών του – Βλαντιμίρ Κορνίλοφ, Βλαντιμίρ Ιστόμιν και Πάβελ Ναχίμοφ – οι οποίοι απεβίωσαν κατά την διάρκεια της πολιορκίας.
Η αρχιτεκτονική της εκκλησίας είναι Νεοβυζαντινή. Το αρχικό σχέδιο φιλοτεχνήθηκε από τον Κονσταντίν Τον για τον Καθεδρικό Ναό της Χερσονήσου. Η εκ νέου επεξεργασία του έγινε από έναν τοπικό αρχιτέκτονα, τον Αλεξέι Αβντέγιεφ. Το κάτω τμήμα της εκκλησίας καθαγιάστηκε το 1881, ενώ η ανέγερση του άνω τμήματός της ολοκληρώθηκε 7 χρόνια αργότερα.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωακείμ του Νίζνι Νόβγκοροντ πιστεύεται πως μαρτύρησε από τους Μπολσεβίκους εντός του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βλαδίμηρου τον Απρίλιο του 1920 (ή τουλάχιστον προ του 1921) μέσω της ανάποδης σταύρωσης από τις βασιλικές πύλες του εικονοστασίου. Ο αρχιερέας του Καθεδρικού Ναού, Αλεξέι Ναζαρέφσκι, φέρεται, επίσης, να φονεύθηκε μαζί του, ωστόσο οι λεπτομέρειες αναφορικά με την ακριβή ημερομηνία θανάτου του καθενός εκ των δύο αυτών ανδρών, ακόμη κι ως μονάδες, παραμένει ασαφής. Η Σεβαστούπολη ευρισκόταν υπό τον έλεγχο των δυνάμεων των Λευκών Ρώσων του Βράνγκελ έως και τον Νοέμβριο του 1920, ενώ η τελευταία σίγουρη πληροφορία αναφορικά με τον Λεβίτσκι είναι η αναχώρησή του από την πόλη το 1918.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ουκρανία Κατηγορία:Μνημεία Κατηγορία:Κριμαϊκός Πόλεμος Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Σεβαστούπολη
Μέλπω Ζαρόκωστα
Η Μέλπω Ζαρόκωστα (Πειραιάς 7 Μαΐου 1933- ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά στα 1933. Κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα ενός από τους πρώτους Έλληνες αναλογιστές και της Δέσποινας Σπυροπούλου. Μετά τον Πόλεμο, μετανάστευσε για λίγο καιρό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατόπιν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου σπούδασε θέατρο στο Metropolitan Theater και στη σχολή ραδιοφωνικών σπουδών Canandale σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική. Έμεινε εκεί 11 χρόνια και ξεκίνησε την καλλιτεχνική της καριέρα στην τηλεόραση και το θέατρο. Ερμήνευσε στο Σίδνεϊ την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ, επίσης την Εκάβη στα ελληνικά για την ελληνική παροικία. Το 1957 παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη, και μετέβη μαζί του Λονδίνο, όπου και έμειναν για έναν χρόνο. Λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων επέστρεψε στην Ελλάδα το 1958.
Σχεδόν ταυτόχρονα με την επιστροφή στην Αθήνα, ξεκίνησε και τη συνεργασία της με τον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Εκεί γνώρισε και τον μετέπειτα δεύτερο σύζυγο της επίσης ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο με τον οποίο και απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.
Ασχολήθηκε με την μετάφραση και διασκευή έργων για το θέατρο, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Έγραψε το πρώτο της θεατρικό έργο, το Φροντιστήριο γυναικών, στο οποίο και συμπρωταγωνίστησε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τη Νόρα Βαλσάμη και το Νίκο Απέργη. Έκτοτε αρκετά δικά της έργα έχουν παιχθεί στην Αθήνα και την επαρχία.
Υπήρξε το πρώτο γυναικείο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων από το 1960, μέλος του Δ.Σ. από το 1990 και Πρόεδρος της Εταιρείας από το 1999 έως το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
672
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 672 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θεοφάνης Γ΄ Ιεροσολύμων
Ο Θεοφάνης Γ' (περ. 1570 - 1644) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων από το 1608 ως το 1644.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1644.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε Συνταγμάτιον κατά λατίνων περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και επιστολές.
Πηγές
Θεοφανης 03 Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Ιωακείμ Γ΄ Μεγαλοπρεπής
Ο Ιωακείμ Γ΄ (κατά κόσμον Χρήστος Δημητριάδης ή Δεβετζής) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1878-1884 και 1901-1912.
Βιογραφικά στοιχεία
Πνευματικό παιδί του Μητροπολίτη Κυζίκου και μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Β', μετά την εκλογή του τελευταίου στον οικουμενικό θρόνο χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1863 και διορίστηκε Μέγας Πρωτοσύγκελλος. Στις 10 Δεκεμβρίου του 1864 εξελέγη Μητροπολίτης Βάρνης, θέση στην όποια παρέμεινε ως το 1874.
Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης
Μετά την επάνοδο του Ιωακείμ Β' στον οικουμενικό θρόνο, ο Ιωακείμ ανέλαβε την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης στις 9 Ιανουαρίου του 1874, την οποία ποίμανε ως το 1878.
Το 1875, ως Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ο Ιωακείμ πρότεινε στον Σμυρναίο μοναχό Δανιήλ (τον μετέπειτα ονομαζόμενο Κατουνακιώτη, που αγιοκατατάχθηκε το 2020) να διακονήσει σε όποια μονή της Μητρόπολης επιθυμούσε, διότι είχε αδικηθεί στην προηγούμενη διακονία του στον Άθωνα. Τον είχαν απομακρύνει αδίκως από το κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος, διότι ενεργούσε για να αποτρέψει τις προσπάθειες των Ρώσων μοναχών να ελέγξουν την διοίκηση της Μονής. Έτσι ο Δανιήλ επέλεξε τη Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Εκεί ο Δανιήλ συνεισέφερε τα μέγιστα με την εισαγωγή του αγιορείτικου τυπικού στην νηστεία και στις ακολουθίες και κέρδισε την αγάπη όλων.
Επί των ημερών της Αρχιερατείας του Ιωακείμ στην Θεσσαλονίκη, το 1876, συνέβη η «σφαγή των προξένων ».
Πρώτη Πατριαρχία
Στις 4 Οκτωβρίου 1878, μετά τον θάνατο του Ιωακείμ Β', εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.
Κατά την Πατριαρχία του ρύθμισε με επιτυχία πολλά διοικητικά ζητήματα και φρόντισε ιδιαίτερα για την ενίσχυση της παιδείας. Έκτισε το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο και το 1880 έθεσε και πάλι σε λειτουργία το πατριαρχικό τυπογραφείο και εξέδωσε το περιοδικό Εκκλησιαστική Αλήθεια, με διευθυντή συντάξεως το Μανουήλ Γεδεών (1880). Επίσης ίδρυσε την Πατριαρχική Βιβλιοθήκη, έθεσε τα θεμέλια του νέου οικοδομήματος της Μεγάλης του Γένους Σχολής στο λόφο του Φαναρίου (30 Ιανουαρίου 1880) και επέκτεινε τις κτιριακές εγκαταστάσεις του Πατριαρχείου. Με έξοδα του ευεργέτη Ευστάθιου Ευγενίδη οικοδομήθηκε ιδιαίτερο ενδιαίτημα για τον Πατριάρχη, καθώς και πατριαρχικό παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα. Συνέστησε την κεντρική Ιερατική Σχολή και ενίσχυσε τη Θεολογική Σχολή Χάλκης, βοηθώντας μάλιστα τους αποφοίτους της να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό.
Το 1879 αναγνώρισε το αυτοκέφαλο της σερβικής Εκκλησίας και μεταβίβασε τη Μητρόπολη Δρύστρας στην Εκκλησία της Ρουμανίας. Το 1882 παραχώρησε τις μητροπόλεις Θεσσαλίας και Άρτας στην Εκκλησία της Ελλάδος, αφού ήδη είχε προηγηθεί η πολιτική τους ενσωμάτωση. Την ίδια χρονιά αρνήθηκε να αναγνωρίσει την εκλογή του Φωτίου (Περόγλου) σε Πατριάρχη Ιεροσολύμων και, μετά από έρευνες των Οθωμανικών αρχών, η εκλογή ακυρώθηκε και Πατριάρχης εξελέγη ο Νικόδημος (Τσιντσώνης).
Στις 30 Μαρτίου 1884 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση επειδή αντέδρασε στις απαιτήσεις της τουρκικής κυβέρνησης να καταργηθούν τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Οθωμανική κυβέρνηση είχε υποβάλει παραίτηση τρεις φορές τον Δεκέμβριο του 1883, οι οποίες δεν έγιναν δεκτές.
thumb|left|Ο Ιωακείμ Γ΄ σε φωτογραφία του 1900.
Μετά την παραίτηση
Μετά την παραίτησή του, ο Ιωακείμ αποσύρθηκε αρχικά στην γενέτειρά του, περιόδευσε στα πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας, και τέλος εγκαταστάθηκε στο κελί Μυλοποτάμου της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους όπου παρέμεινε επί 12 έτη. Στις 25 Μαΐου 1901 επανήλθε στον οικουμενικό θρόνο, καθώς εξελέγη για δεύτερη φορά Οικουμενικός Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον παυθέντα Κωνσταντίνο Ε΄.
Δεύτερη Πατριαρχία
Κατά τη 2η πατριαρχεία του συμπλήρωσε και βελτίωσε τα οικονομικά του Πατριαρχείου, ίδρυσε ορφανοτροφείο θηλέων στη νήσο Πρώτη και αρρένων στην Πρίγκηπο, συνέστησε τη σχολή Γλωσσών και Εμπορίου με μαθητές και Τούρκους, συμπλήρωσε την οικοδομή των νοσοκομείων Βαλουκλή βοηθούμενος κυρίως από τις οικογένειες Ζαρίφη, Μαυρογορδάτου, Βαλλιάνου, Νεγρεπόντη, Κορωνιού, Σινιόσογλου και άλλων από Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ρωσία καθώς και από Αίγυπτο.
Επί πατριαρχείας Ιωακείμ Γ΄ εξελέγη παμψηφεί, στις 23 Μαΐου 1902, Μητροπολίτης Δράμας ο Άγιος Χρυσόστομος ο Καλαφάτης, ο μετέπειτα μάρτυρας Μητροπολίτης Σμύρνης. Ο Ιωακείμ Γ΄ στις 19 Φεβρουαρίου του 1908 συγκάλεσε Σύνοδο για εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου Κύπρου και επίλυση του εκεί από το 1900 χρονίζοντος «Αρχιεπισκοπικού ζητήματος». Στις 18 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς εξέδωσε Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο, με τον οποίο οι ορθόδοξες ελληνικές κοινότητες που λειτουργούσαν στην Ευρώπη, την Αμερική και σε άλλες χώρες, παραχωρούνταν στην Εκκλησία της Ελλάδος, ενώ επικύρωσε απόφαση της Αγιοταφικής Αδελφότητας με την οποία κηρυσσόταν έκπτωτος ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δαμιανός. Τέλος, παρασκεύασε Άγιο Μύρο τρεις φορές, το 1878, το 1903 και το 1912.
Τιμές και θάνατος
μικρογραφία|αριστερά|Ασπασμός των λειψάνων του Ιωακείμ Γ΄ έπειτα από τον θάνατό του.
Τιμήθηκε με τα ανώτερα παράσημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Αυστροουγγαρίας και των Βασιλείων Ελλάδος, Βουλγαρίας, Αιγύπτου, Ρωσίας και Ρουμανίας (στη φωτογραφία, στο μέσον επάνω σε πορφυρή ταινία, φέρει και το μέγιστο των παρασήμων των Σουλτάνων). Στις 21 Μαρτίου του 1912 το πανεπιστήμιο Αθηνών τίμησε την προσφορά του αναγορεύοντας τον επίτιμο διδάκτορα της Θεολογίας.
Ο Ιωακείμ Γ΄ πατριάρχευσε έως τις 13 Νοεμβρίου του 1912, οπότε μετά από ολιγοήμερη ασθένεια πέθανε (στις 26 Νοεμβρίου) και κηδεύτηκε στο πατριαρχικό κοιμητήριο της Ζωοδόχου Πηγής του Βαλουκλή στην Κωνσταντινούπολη, λίγο μετά την είσοδο των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιωακειμ Γ Ιωακειμ Ιωακειμ Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Καρκίνος του λάρυγγα
Ο λαρυγγικός καρκίνος (Ca λάρυγγα) είναι μια μορφή κακοήθειας της ευρύτερης ανατομικής περιοχής κεφαλής και τραχήλου, που συνήθως εμφανίζεται σε άτομα της μέσης ηλικίας, άνω των 60 ετών. Διάφοροι προδιαθεσικοί και όχι μόνο παράγοντες μπορεί να ενέχονται στην παθογένειά της, με πιο πιθανούς το κάπνισμα, την κακή διατροφή και ιδιαίτερα την υπερβολική κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, το οικογενειακό ιστορικό, αλλά και τη συστηματική και χρόνια έκθεση σε χημικές ουσίες. Πρώιμα συμπτώματα που εκδηλώνονται στον ασθενή μπορούν να οδηγήσουν σε έγκαιρη διάγνωση της ασθένειας, η οποία κατατάσσεται σε διάφορα στάδια. Η πρόγνωσή της, ειδικά στα πρώτα από αυτά, είναι σχετικά καλή, με 5ετή επιβίωση σε ποσοστό άνω του 70%. Αντίθετα, η επιβίωση ασθενών που βρίσκονται σε προχωρημένα στάδια είναι πολύ περιορισμένη, καθώς η περίπτωσή τους είναι ανεγχείρητη.
Συμπτώματα
αριστερά|200 px|μικρογραφία|Ανατομικές δομές του ανθρώπινου λάρυγγα Υπόνοιες για την ύπαρξη καρκίνου του λάρυγγα θα πρέπει να εγερθούν όταν ο ασθενής παρουσιάσει κάποια χαρακτηριστικά σημεία όπως δυσκαταποσία, βράγχος φωνής, οίδημα στην τραχηλική περιοχή ή και διόγκωση των επιχώριων λεμφαδένων, πόνος ή και δυσκολία κατά την αναπνοή, δύσοσμη απόπνοια, πληκτροδακτυλία, κόπωση ή ανεξήγητη απώλεια βάρους (τα δύο τελευταία όχι ειδικά για τη συγκεκριμένη νόσο).
Ιστολογική εξέταση
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νόσου τεκμηριώνονται με τά τη λήψη ιστοτεμαχίου από τη βλάβη (βιοψία) και την ιστολογική εξέταση.
Θεραπεία
Μετά τον επιμέρους έλεγχο για τη μη ύπαρξη μεταστάσεων (οι οποίες σπανίζουν στα αρχικά στάδια της ασθένειας) εφαρμόζεται χειρουργική επέμβαση (μερική ή και ολική λαρυγγεκτομή σε συνδυασμό με λεμφαδενικό καθαρισμό) και σε ορισμένες περιπτώσεις προληπτική ακτινοβόληση της περιοχής του τραχήλου.
Παραπομπές
Λαρυγγα Καρκινος Κατηγορία:Καρκίνος
Συνηρημένα ρήματα
Στα αρχαία και νέα ελληνικά, συνηρημένα (ή και περισπώμενα, επειδή στα αρχαία ελληνικά τα συνηρημένα σε -άω και -έω περισπώνται όταν συναιρούνται) λέγονται τα ρήματα των οποίων το θέμα λήγει σε φωνήεν και των οποίων ο χαρακτήρας, α, ε, ή ο, συναιρείται με το φωνήεν της κατάληξης.
Οι συναιρέσεις αφορούν μόνο τους ενεστώτα και παρατατικό στα αρχαία, με τον μέλλοντα σε ορισμένα ρήματα να σχηματίζονται σε έω κατά το πρότυπο του ποιῶ. Τα ρήματα συναιρούνται ως εξής: α+ε, α+η = α, α+ει και α+ῃ = ᾳ, α+ο, α+ου, α+ω = ω και α+οι = ῳ. Το ε+ω συναιρείται ως ῶ, ενώ το ο+ω συναιρείται επίσης ῶ (π.χ. δηλόω - δηλῶ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα
Πεντένιο
Ο όρος πεντένιο (ή πεντυλένιο ή αμυλένιο) αναφέρεται σε όλα τα αλκένια με γενικό χημικό τύπο C5H10. Υπάρχουν συνολικά έξι (6) διαφορετικές χημικές ενώσεις που ανήκουν στην ομάδα των πεντενίων, τρία (3) με ευθύγραμμη αλυσίδα και άλλα τρία (3) με διακλαδισμένη. Τα πεντένια αυτά είναι ισομερή θέσης με τέσσερα (4) κυκλοαλκάνια. Τα ευθύγραμμα πεντένια είναι το 1-πεντένιο και τα 2-πεντένια (δύο γεωμετρικά ισομερή). Και τα τρία (3) αυτά πεντένια, σε συνήθεις συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης, είναι υγρά. Σχηματίζονται με πυρόλυση αργού πετρελαίου και είναι συστατικά της βενζίνης. Τα τρία (3) διακλαδισμένα πεντένια είναι το 2-μεθυλο-1-πεντένιο, το 3-μεθυλο-1-πεντένιο και το μεθυλο-2-πεντένιο. Πιο αναλυτικά:
*
Λεία Βιτάλη
Η Λεία Βιτάλη είναι Ελληνίδα συγγραφέας (πεζογράφος, δραματουργός και σεναριογράφος)
Είναι βραβευμένη ως θεατρική συγγραφέας, ως πεζογράφος, ως σεναριογράφος και ως δημιουργός στη διαφήμιση με Ελληνικά και Διεθνή βραβεία.
Έχουν εκδοθεί 5 μυθιστορήματά της, δύο συλλογές διηγημάτων της, ενώ έχουν δημοσιευθεί ανέκδοτα διηγήματά της σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει γράψει και έχουν παρουσιαστεί στη σκηνή δέκα θεατρικά της έργα. Παράλληλα έχουν γυριστεί σε ταινίες για τον κινηματογράφο δικά της σενάρια και για την τηλεόραση σήριαλ σε σενάριά της. Επίσης έχουν παιχτεί από το ραδιόφωνο εκπομπές σε δικά της ραδιοφωνικά σενάρια.
Το 2013 δημιούργησε τον θεσμό «Φεστιβάλ διαρκείας Ελληνικού θεατρικού έργου του 21ου αιώνα», υπό την αιγίδα του ΥΠΠΟ (2016), του οποίου είναι καλλιτεχνική διευθύντρια, για την στήριξη, προώθηση των νέων έργων σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων και τη γνωριμία τους με το κοινό μέσω ολοκληρωμένων παραστάσεων στη σκηνή. (Το Φεστιβάλ έχει φιλοξενηθεί στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα και Έαρ Βικτώρια).
Σπουδές
Σπούδασε Νομικά, Ψυχολογία και Δημοσιογραφία ενώ παρακολούθησε σεμινάρια Σκηνοθεσίας, Δημιουργικής Γραφής, Μάρκετινγκ και Ιστορίας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821(Mathesis,Παν/μιο Κρήτης, Μ. Ευθυμίου).
Σταδιοδρομία
Η Λεία Βιτάλη έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά, ως κειμενογράφος σε διαφημιστικές εταιρίες, ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο κρατικό ραδιόφωνο, ως σεναριογράφος στην τηλεόραση και κινηματογράφο, ως σκηνοθέτης στο θέατρο και ως ελεύθερη επαγγελματίας στη διαφήμιση. Από το 1985 παρουσιάστηκε στα γράμματα ενώ από το 2000 διδάσκει δημιουργική και θεατρική γραφή σε επιμορφωτικούς οργανισμούς και ομάδες. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με την ιστορική έρευνα και τη συγγραφή
Βραβεύσεις
Ως δραματουργός έχει τιμηθεί με το κρατικό βραβείο θεατρικού έργου για τα έργα της «Ροστμπίφ, ο δισταγμός της Κλυταιμνήστρας πριν το φόνο»  και «Το Γεύμα». Το «Ροστμπίφ» έχει κερδίσει τιμητική διεθνή διάκριση σε διαγωνισμό υπό την αιγίδα του ιδρύματος Χάρολντ Πίντερ. Το θεατρικό της έργο «Τζιν Φιζζ» έχει τιμηθεί με το βραβείο ΠΕΛ (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών). Το ιστορικό μυθιστόρημα της «Το παραμύθι του μεγάλου φόβου» έχει τιμηθεί με το μέγα βραβείο λογοτεχνίας Τρανούλη. Η ταινία «Ελεύθερη Κατάδυση» (σκηνοθεσία Γιώργου Πανουσόπουλου) σε σενάριό της έχει τιμηθεί με κρατικό βραβείο καλύτερης ταινίας ενώ έχει τιμηθεί ως σεναριογράφος για την τηλεοπτική σειρά «Ματωμένα Χώματα» (σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη, διασκευή του ομωνύμου μυθιστορήματος της Διδώς Σωτηρίου). Βραβεία Ελληνικά και Πανευρωπαϊκά έχει λάβει και για δημιουργίες της στον τομέα της Διαφήμισης.
Θεατρικά έργα που έχουν παρασταθεί
«Το Γεύμα», (Θεατρική Σκηνή, σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου, 1999-2001. Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας, Κύπρος, σκηνοθεσία Άλκη Κρητικού, 2005. Στούντιο Μαυρομιχάλη, σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, 2016. Κρατικό Θέατρο Πολωνίας, Teatr Dramatyczny, Warszawa, Σκηνοθεσία:  Agnieszka Lipiec-Wróblewska, 2018. Θέατρο Οδού Κυκλάδων- Λευτέρης Βογιατζής, σκηνοθεσία Δημήτρης Μπίτος, 2022)
«Το Μεγάλο Παιχνίδι» (Θεατρική Σκηνή, σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου, 2002. Τηλεόραση ΕΡΤ, θεατρικά μονόπρακτα σε επιμέλεια του Κώστα Γεωργουσόπουλου, σε σκηνοθεσία Κώστα Κιμούλη και Γιώργου Γκικαπέπα).
«Ροστμπίφ, ο δισταγμός της Κλυταιμνήστρας πριν το φόνο» (Riverside Studio, Λονδίνο, σκηνοθεσία Άλκη Κρητικού, 2004. ΘΟΚ, Κρατικό θέατρο Κύπρου, Λευκωσία, σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή, 2008. Θέατρο οδού Κεφαλληνίας Β’, σκηνοθεσία Χρύσα Καψούλη, 2018).
«Addio Del Passato» (Θέατρο Εμπρός, σκηνοθεσία Τάσου Μπαντή, 2005. Θέατρο Αλεξανδρούπολης, θεατρική ομάδα Αλεξανδρούπολης, 2008. Θέατρο Κάππα, σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, 2015).
«Ένατος Γάμος» (Θέατρο Θεμέλιο, σκηνοθεσία Λεία Βιτάλη, 2010. Θέατρο Αγγέλων Βήμα, σκηνοθεσία Λεία Βιτάλη, 2011. Riverside Studio, σκηνοθεσία Andrew Bridgemont, 2014. Θέατρο Αγγέλων Βήμα, σκηνοθεσία Άσπα Κυρίμη, 2015).
«Ζεϊμπέκικο» (Αναγνώσεις Εθνικού, σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, 2013. Στούντιο Μαυρομιχάλη, σκηνοθεσία Φώτη Μακρή 2013-2015. Και περιοδείες σε όλες τις μεγάλες πόλεις στην Ελλάδα και Κύπρο).
«Νύχτα στην Εθνική» (Θέατρο Αγγέλων Βήμα, σκηνοθεσία Λεία Βιτάλη, 2015. Θέατρο Μεταξουργείο, σκηνοθεσία Λεία Βιτάλη, 2015. Και παρουσίαση στο Δημοτικό Θέατρο Πάτρας, 2016).
Άλλα θεατρικά της έργα: «Ευάννα», «Θηρία στην Αποθήκη», «Μαμά μου», «Τζιν Φιζζ», «Αγάπα με!». Άπαντα τα θεατρικά της κυκλοφορούν σε 3 τόμους από τις εκδόσεις Αιγόκερως.
Πεζογραφία
«Η Κοιλιά της Μεταφράστριας» (εκδόσεις Εξάντας, 1988. Ελεύθερο για ανάγνωση στο διαδίκτυο)
«Η Τρομοκρατία της Μνήμης» (εκδόσεις Εξάντας, 1993),
«Ιερή Παγίδα» (εκδόσεις Πατάκη, 2006).
«Η Μυρωδιά του Μαύρου» (εκδόσεις Εξάντας, 1995)
«Σκοτεινές Μητέρες» (εκδόσεις Πατάκη, 2005)
Άλλα διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Επίσης σε γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό. Ενώ διαβάζονται διηγήματά της από ηθοποιούς στο Youtube. (Βασίλης Μπατσακούτσας, Ντομένικα Ρέγκου).
Σενάρια
Για την κρατική τηλεόραση: («Καταδίωξη» σειρά αστυνομικών αυτοτελών ιστοριών σε σκηνοθεσία Μιχάλη Παπανικολάου, Γιώργου Πετρίδη κ.α. «Άννα Χ.», σε σκηνοθεσία Λίλας Κουρκουλάκου).
Για τον Κινηματογράφο: («Ελεύθερη Κατάδυση» σε σκηνοθεσία Γιώργου Πανουσόπουλου, κ.α.)
Για το ραδιόφωνο σε σειρές: («Περιπέτεια στη ζούγκλα», παιδικό. «Επικίνδυνες γνωριμίες». «Η Λυγερή», διασκευή για το ραδιόφωνο του μυθιστορήματος του Ανδρέα Καρκαβίτσα, κ.α.) Επίσης για την τηλεόραση έκανε λογοτεχνικές παρουσιάσεις και για το Ραδιόφωνο εκπομπές λόγου («Ανοιχτό Ταχυδρομείο», κ.α.).
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΕΣ
'''Έχει σκηνοθετήσει για τη σκηνή τα έργα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα στο μπαρ των Αγγέλων» (ομαδική συγγραφή από το σεμινάριό της για Θεατρική Γραφή υπό την καθοδήγησή της). «Η σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, «Η κυρία του πάθους» δική της διασκευή του έργου «Το γλυκό πουλί της νιότης» του Τ. Ουίλιαμς, «Ένατος Γάμος» (δικό της), «Νύχτα στην Εθνική» (δικό της).'''
Παραπομπές
http://www.greek-theatre.gr/public/gr/greekplay/index/view/18 https://www.politeianet.gr/sygrafeas/bitali-leia-3965 https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=15077 https://www.vivliopoleiopataki.gr/persons/15077/%CE%92%CE%B9%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%9B%CE%B5%CE%AF%CE%B1/
http://leiavitali.blogspot.com/
https://www.facebook.com/leia.vitali
https://www.youtube.com/channel/UC5HeoH2fKWAvmLXALeyqBHw
http://ikiliatismetafrastrias.blogspot.com/
https://www.youtube.com/watch?v=zfLpnL1QWtY&t=547s&ab_channel=ivitalio
https://www.youtube.com/watch?v=a0WhEIMK94g&t=46s&ab_channel=ivitalio
https://www.youtube.com/watch?v=BQpnfjXcmro&t=234s&ab_channel=newastronomy1971
Τσέζαρε Λομπρόζο
Ο Τσέζαρε Λομπρόζο (εξελληνισμένο: Καίσαρας Λομπρόζο, πραγματικό όνομα:Ezechia Marco Lombroso, 6 Νοεμβρίου 1835 - 19 Οκτωβρίου 1909) ήταν Ιταλός ιατρός, ανθρωπολόγος, πανεπιστημιακός καθηγητής και εγκληματολόγος.
Η ζωή του
Ο Τσέζαρε Λομπρόζο γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου του 1835 στη Βερόνα. Καταγόταν από εβραϊκή ευκατάστατη οικογένεια. Το 1852 ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας, τις οποίες τελείωσε το 1858. Την περίοδο του Αυστρο-ιταλικού πολέμου του 1859 υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός. Το 1866 έγινε λέκτορας του Πανεπιστημίου της Παβίας και αργότερα έγινε καθηγητής ψυχολογίας και ιατροδικαστικής στο ίδιο Πανεπιστήμιο και μετέπειτα στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο.
Αργότερα, ο Λομπρόζο έγινε διευθυντής στο άσυλο του Πεζάρο, γεγονός που αποδείχθηκε μια θαυμάσια και εποικοδομητική εμπειρία γι' αυτόν. Εκείνη την περίοδο ετοίμασε και παρουσίασε στις αρμόδιες υπουργικές αρχές μια πρόταση που αφορούσε την ίδρυση ασύλων για διανοητικά διαταραγμένα άτομα που είχαν διαπράξει έγκλημα και για επικίνδυνα διανοητικά διαταραγμένα άτομα.
Στις 10 Απριλίου του 1870 παντρεύτηκε τη Νίνα ντε Μπενεντέτι και απέκτησαν πέντε παιδιά. Το δεύτερο παιδί του, η Τζίνα Λομπρόζο, έγραψε αργότερα τη βιογραφία του. Πέθανε το 1909 σε ηλικία 74 ετών.
Οι μελέτες του
Ο Τσέζαρε Λομπρόζο έγινε παγκοσμίως γνωστός για τις μελέτες και τις θεωρίες του πάνω στο πεδίο της χαρακτηρολογίας ή της σχέσης ανάμεσα στα πνευματικά και στα σωματικά χαρακτηριστικά. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την έννοια του «εγκληματικού μυαλού» και τόνισε τη σημασία της επιστημονικής μελέτης του. Η θεωρία του έγινε αργότερα γνωστή ως «εγκληματολογική ανθρωπολογία».
Στην αρχή της ιατρικής του σταδιοδρομίας ως νέος γιατρός ταξίδευε στην επαρχία της Λομβαρδίας διανέμοντας στους χωρικούς φυλλάδια με οδηγίες για την πρόληψη ασθενειών, τα οποία είχε τυπώσει με δικά του έξοδα. Από τότε άρχισε να αναπτύσσει ενδιαφέρον για τους φτωχούς, τους περιθωριοποιημένους και τους παράφρονες. Κατόπιν, ως στρατιωτικός γιατρός μετατέθηκε στην Καλαβρία για τρεις μήνες και εκεί μελέτησε τους κατοίκους, τη γλώσσα και τις παραδόσεις τους.
Το ενδιαφέρον του για το έγκλημα ξεκίνησε το 1864, όταν μελετούσε τα τατουάζ στα χέρια των στρατιωτών και τις υποτιμητικές φράσεις (επίσης με τη μορφή τατουάζ) οι οποίες ξεχώριζαν τον «έντιμο από τον μη έντιμο στρατιώτη». Ο Λομπρόζο διαπίστωσε ότι τα τατουάζ από μόνα τους δεν επαρκούσαν για την κατανόηση της φύσης των εγκληματιών και θεώρησε ότι ήταν απαραίτητο να προσδιορίσει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του μη φυσιολογικού ατόμου, δηλαδή του εγκληματία και του παράφρονα, μέσω της εμπειρικής μεθόδου. Έτσι ξεκίνησε λεπτομερείς ανθρωπομορφικές μελέτες σε πτώματα και επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στο σχήμα του κρανίου ως ένδειξη ύπαρξης κάποιας ανωμαλίας. Τέτοιου είδους μελέτες είχαν πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά από τον γερμανό γιατρό Φρανς Γιόζεφ Γκαλ, ο οποίος είχε ασχοληθεί με την κρανιολογία, την χαρακτηρολογία και την έμφυτη κοινωνιοπαθολογία.
Οι μελέτες του τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν συσχετίσεις μεταξύ των χαρακτηριστικών του κρανίου και των εγκληματικών ιδιοσυγκρασιών. Ο εγκληματίας για το Λομπρόζο είναι περισσότερο άρρωστος παρά ένοχος. Ο Λομπρόζο κατέταξε τους εγκληματίες σε τέσσερις κατηγορίες:
Τα έργα του
Το κυριότερο έργο του, «Ο Εγκληματίας άνθρωπος», εκδόθηκε το 1876. Σε αυτό, βασιζόμενος σε παρατηρήσεις του από τη συμπεριφορά των ζώων, των αρχαίων λαών και των άγριων φυλών, απέδωσε το έγκλημα σε αταβισμό, δηλαδή σε επιστροφή του ατόμου σε παλαιότερη άγρια κατάσταση (ιδέα που αρχικά είχε υποστηρίξει ο Δαρβίνος). Υποστήριζε ότι ανατομικές έρευνες σε σώματα εγκληματιών που είχαν πεθάνει καθώς επίσης και εφαρμογές ανθρωπομετρικών μεθόδων πάνω σε κρατούμενους, απεκάλυπταν ότι οι εγκληματίες ήταν σωματικά διαφοροποιημένοι από τους φυσιολογικούς ανθρώπους. Αν η εγκληματικότητα ήταν χαρακτηριστικό που μεταβιβάζεται μέσω κληρονομικότητας, τότε ο εκ γενετής εγκληματίας θα μπορούσε να γίνει αντιληπτός από σωματικά, εξωτερικά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα τα μεγάλα σαγόνια, τα ψηλά ζυγωματικά, η γαμψή μύτη, τα σαρκώδη χείλη κ.ο.κ. Στο έργο αυτό προχώρησε ακόμα παραπέρα, σε διαχωρισμό των βιολογικών στιγμάτων ανάλογα με το είδος του εγκλήματος (λ.χ. οι δράστες εγκλημάτων κατά της ζωής έχουν κοντόχοντρα χέρια, ενώ οι δράστες κλοπών, απατών και βιασμών έχουν μακριά χέρια).
Στην 6η επαυξημένη έκδοση του έργου, αναφέρεται διεξοδικά στις κοινωνικές αιτίες του εγκλήματος σε συνδυασμό με ορισμένες ψυχολογικές εμμονές, καθώς και στο γεγονός ότι η εγκληματικότητα δεν είναι μόνο ένα εκ γενετής χαρακτηριστικό.
Άλλα έργα του είναι:
Βασικές πρωτότυπες δημοσιεύσεις
Κατηγορία:Ιταλοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Εγκληματολόγοι
Οξεία χολαγγειίτιδα
Η οξεία xολαγγειίτιδα ή χολαγγειίτιδα (cholangitis προέρχεται από την ελληνική chol- χολή + ang- αγγείο + itis - φλεγμονή) είναι φλεγμονή του χοληδόχου πόρου (ΧΠ) που συνήθως προκαλείται από βακτήρια ανερχόμενα από τον δωδεκαδάκτυλο (το πρώτο τμήμα του λεπτού εντέρου). Αυτό συμβαίνει όταν ο ΧΠ είναι ήδη μερικώς φραγμένος από χολόλιθους. Η χολαγγειίτιδα μπορεί να είναι θανατηφόρος και θεωρείται ιατρικώς επείγουσα. Τα χαρακτηριστικά της συμπτώματα περιλαμβάνουν ίκτερο, πυρετό, κοιλιακό άλγος και σε βαριές περιπτώσεις, χαμηλή αρτηριακή πίεση και σύγχυση. Αρχικά αντιμετωπίζεται με ενδοφλέβια χορήγηση υγρών και αντιβιοτικών, αλλά υπάρχει συχνά ένα σημαντικό πρόβλημα (καθώς υπάρχουν χολόλιθοι στον ΧΠ) που περαιτέρω εξετάσεις και αγωγές μπορεί να απαιτηθούν, συνήθως ενδοσκοπικά για να επέλθει απόφραξη του ΧΠ.
Ενδείξεις και Συμπτώματα
Άτομο με χολαγγειίτιδα μπορεί να παραπονείται για κοιλιακό άλγος (ειδικά στο δεξιό πάνω τεταρτημόριο της κοιλιακής χώρας), πυρετό, ρίγος και αίσθημα έντονης δυσφορίας. Μερικοί αναφέρουν ίκτερο (κίτρινη χρώση στο δέρμα και στο σκληρό χιτώνα του ματιού). Κλινικές εξετάσεις περιλαμβάνουν εξέταση ίκτερου και ψηλάφηση της άνω κοιλιακής χώρας και κλινικά χαρακτηρίζεται από την τριάδα του Charcot (κοιλιακό άλγος, ίκτερο και πυρετό με ρίγος). Στο παρελθόν αυτό κάλυπτε το 50-70% των περιπτώσεων, ενώ πρόσφατα η συχνότητα έχει αναφερθεί ότι έπεσε στο 15-20%. Η πεντάδα του Reynolds περιλαμβάνει την τριάδα του Charcot με την παρουσία σηπτικού σοκ (septic shock) και διανοητική σύγχυση. Ο συνδυασμός αυτών των συμπτωμάτων δείχνει χειροτέρευση της κατάστασης και ανάπτυξη σήψης και εμφανίζεται λιγότερο.
Στους ηλικιωμένους η νόσος είναι ασυμπτωματική (χωρίς τυπικές ενδείξεις και συμπτώματα) και μπορεί να υπάρξει κατάρρευση λόγω σηψαιμίας. Σε εκείνους με ενδοφλέβια στεντ μπορεί να μην εμφανισθεί ίκτερος.
Αίτια
Η έμφραξη του χοληδόχου πόρου (ΧΠ) που εμφανίζεται στην οξεία χολαγγειίτιδα οφείλεται γενικά στην εμφάνιση χολόλιθων. 10-30% των περιπτώσεων όμως οφείλονται σε άλλα αίτια, όπως καλοήθη νεοπλάσματα (benign structuring, στένωση του ΧΠ χωρίς παρουσία όγκου), μετεγχειρητική φθορά ή μεταβολή του ΧΠ, όπως στένωση της θέσης της αναστόμωσης (χειρουργική σύνδεση) και διάφορα νεοπλάσματα (καρκίνος του ΧΠ, καρκίνος της χοληδόχου κύστης, καρκίνος του φύματος του Vater, καρκίνος του παγκρέατος ή καρκίνος του δωδεκαδακτύλου). Η χολαγγειίτιδα μπορεί επίσης να περιπλέξει τις ιατρικές διαδικασίες που έχουν σχέση με τον ΧΠ,  ειδικά την ERCP (Endoscopic Retrograde Cholangio-Pancreatography). Για να μη γίνεται αυτό προτείνεται αυτοί που υποβάλλονται σε ERCP (ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία) να λαμβάνουν αντιβιοτικά για προληπτικό λόγο.
Αιματολογικές εξετάσεις
Οι αιματολογικές εξετάσεις ρουτίνας δείχνουν χαρακτηριστικά οξείας φλεγμονής  (αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων και αύξηση πρωτεϊνών C) και συνήθως μη φυσιολογικών αποτελεσμάτων ήπατος (LFTs). Στις περισσότερες περιπτώσεις τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν απόφραξη: υψηλά επίπεδα χολερυθρίνης, αλκαλικής φωσφατάσης και γ-glutamyl transpeptidase. Στα αρχικά στάδια όμως, η πίεση στα ηπατικά κύτταρα μπορεί να είναι το κύριο χαρακτηριστικό και οι εξετάσεις μοιάζουν με αυτές της ηπατίτιδας, με αυξημένα επίπεδα σε alanine transaminase και aspartate transaminase (τρανσαμινάσες).