cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καουλούν (πόλη)
Διοίκηση
Η Καουλούν διοικιτικά χωρίζεται στις ακόλουθες 5 περιφέρειες:
Υτύκ-Κιουγιόλ
Εκπαίδευση
Υπάρχουν δύο σχολεία μέσης εκπαίδευσης, ένα γυμνάσιο, ένα μουσικό σχολείο, ένα αθλητικό σχολείο, καθώς και το λογοτεχνικό-καλλιτεχνικό μουσείο-πάρκο "Τάττα".
Καουλούν (πόλη)
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Kowloon_City%2C_Mainland%2C_opposite_Hong_Kong.jpg/220px-Kowloon_City%2C_Mainland%2C_opposite_Hong_Kong.jpg|μικρογραφία| Η Καουλούν το 1868. Στο βάθος φαίνεται η [[Περιτοιχισμένη πόλη της Καουλούν|περιτοιχισμένη παλιά πόλη της εποχής των Τσινγκ ενώ στο υπόβαθρο διακρίνεται ο λόφος Λάιον Ροκ]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/57/Victoria_City_and_Kowloon_1915.jpg/220px-Victoria_City_and_Kowloon_1915.jpg|μικρογραφία| Χάρτης της Καουλούν το 1915 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/Hong_Kong_Kai_Tak_Airport_1971.jpg/220px-Hong_Kong_Kai_Tak_Airport_1971.jpg|μικρογραφία| Το παλιό αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ, το Κάι Τακ, βρισκόταν στον όρμο της Καουλούν. Το 1860, βάσει της Σύμβασης του Πεκίνου, η χερρσόνησος της Καουλούν, παραχωρήθηκε από την Κίνα στην Βρετανική Αυτοκρατορία. Για πολλά χρόνια η περιοχή αναπτύχθηκε ελάχιστα ή και καθόλου, χρησιμοποιούμενη από τους Βρετανούς κυρίως για αποστολές κυνηγιού τίγρεων. Το 1898, μετά την Δεύτερη Σύμβαση του Πεκίνου, παραχωρήθηκαν στους Βρετανούς οι Νέες Περιοχές, ανάμεσα στις οποίες ήταν και ένα κομμάτι βόρεια των συνόρων του 1860, που ονομάστηκε Νέα Καουλούν. Οι Νέες Περιοχές παραχωρήθηκαν από τους Βρετανούς για 99 χρόνια. Μέσα στη Νέα Καουλούν βρισκόταν η περιτοιχισμένη πόλη της Καουλούν, η οποία κατεδαφίστηκε το 1993. Η ίδια περιοχή ονομαζόταν Κουάν Φου Τσενγκ επί της δυναστείας Σονγκ (960 – 1279).
Υτύκ-Κιουγιόλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία των Σαχά
Καουλούν (πόλη)
Ιστορία
Τυπικά, η Καουλούν δεν περιλαμβάνει την Νέα Καουλούν, και η τελευταία περιλαμβάνεται στις Νέες Περιοχές. Ωστόσο, πλέον πρακτικά η Νέα Καουλούν δεν θεωρείται μέρος των Νέων Περιοχών, αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της αστικής περιοχής της Καολούν.
Η μεγάλης κλίμακας ανάπτυξη της Καουλούν ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα, με την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Καουλούν-Καντώνας και της ίδρυσης της εταιρίας The Wharf. Ωστόσο, λόγω της στενής εγγύτητας της κατοικημένης περιοχής της Καουλούν στο αεροδρόμιο Κάι Τακ (τότε διεθνές αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ), η κατασκευή ψηλών κτιρίων περιορίστηκε για την ασφάλεια των αεροπλάνων. Ως αποτέλεσμα, σε σύγκριση με το απέναντι Νησί του Χονγκ Κονγκ, η Καουλούν είχε πολύ χαμηλότερες πολυκατοικίες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Καουλούν έγινε εξαιρετικά συμφορημένη όταν οι φτωχογειτονιές για πρόσφυγες από τη νεοσύστατη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έδωσαν τη θέση τους σε δημόσια συγκροτήματα κατοικιών, αναμεμειγμένα με ιδιωτικές κατοικίες, εμπορικές και βιομηχανικές περιοχές.
Η απογραφή του 1911 κατέγραψε πληθυσμό 7.306, με τους περισσότερους να είναι Κινέζοι Χάκα. Η εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα το 1937 προκάλεσε τον πληθυσμό της Καουλούν να αυξηθεί δραστικά. Μεταξύ 1937 και 1939, 750.000 πρόσφυγες έφτασαν στην Καουλούν και σε περιμετρικές περιοχές, με πολλούς να μην έχουν κατοικία.
Συγκοινωνίες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/Western_Harbour_Tunnel.JPG/220px-Western_Harbour_Tunnel.JPG|μικρογραφία| Το Western Harbor Crossing|αριστερά Η Καουλούν δεν συνδέεται με το Νησί του Χονγκ Κονγκ με καμία γέφυρα αλλά με δύο οδικές υποθαλάσσιες σήραγγες (το Cross-Harbour Tunnel και το Western Harbor Crossing), τρεις σιδηροδρομικές σήραγγες του Μετρό και, τέλος, μία σύραγγα που περιλαμβάνει και αυτοκινοτόδρομο και γραμμή του μετρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις Κατηγορία:Γεωγραφία του Χονγκ Κονγκ
Δυτική Αρμενία
μικρογραφία|Ο σχεδιαζόμενος διαμελισμός της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με τη συνθήκη των Σεβρών το 1920.]] δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η σύγχρονη έννοια της Δυτικής Αρμενίας όπως διεκδικείται από την [[Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία.
]] Η Δυτική Αρμενία (Δυτική αρμενική: Արեւմտեան Հայաստան, Αρεβμντιάν Χαγιασντάν), βρίσκεται στη Δυτική Ασία. Αναφέρεται στα ανατολικά τμήματα της Τουρκίας (πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) που ήταν μέρος της ιστορικής πατρίδας των Αρμενίων. Η Δυτική Αρμενία, γνωστή και ως Βυζαντινή Αρμενία, προέκυψε μετά τη διαίρεση της Μεγάλης Αρμενίας μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Δυτική Αρμενία) και των Πέρσων Σασσανιδών (Ανατολική Αρμενία) το 387.
Η περιοχή κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς τον 16ο αιώνα, κατά τη διάρκεια του πολέμου Οθωμανών–Σαφαβιδών (1532-1555) εναντίον των Ιρανών Σαφαβιδών, που ήταν οι κύριοι ανταγωνιστές των Οθωμανών. Υπήρχε συνεχή εναλλαγή κυρίαρχης δύναμης στην περιοχή και οι Οθωμανοί σταθεροποίησαν τον έλεγχο τους στη Δυτική Αρμενία μετά τον πόλεμο Οθωμανών-Σαφαβιδών του 1623-1639. Η περιοχή στη συνέχεια έγινε γνωστή ως Τουρκική Αρμενία ή Οθωμανική Αρμενία. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέκτησε την Ανατολική Αρμενία που τότε ανήκε στο Ιράν, ενώ το 1878 προχώρησε με την κατάκτηση των ανατολικών τμημάτων της Τουρκικής Αρμενίας με κέντρο το Καρς. Ο αρμένικος πληθυσμός της περιοχής επηρεάστηκε από τις εκτεταμένες σφαγές των Αρμενίων στη δεκαετία του 1890.
Υπάρχουν μόνο αφομοιωμένοι και κρυπτοαρμένιοι που ζουν στην περιοχή σήμερα. Μερικοί αλυτρωτιστές Αρμένιοι διεκδικούν την περιοχή ως μέρος της Ενωμένης Αρμενία. Το πιο αξιοσημείωτο πολιτικό κόμμα με αυτές τις απόψεις είναι η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία.
Ετυμολογία
Στην τουρκική γλώσσα, η κυριολεκτική μετάφραση του όρου Δυτική Αρμενία είναι η Batı Ermenistan. Η περιοχή είναι γνωστή επίσημα ως Ανατολική Ανατολία (Doğu Anadolu), η οποία είναι μια από τις επτά γεωγραφικές περιοχές της Τουρκίας. Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ιστορίας το ανατολικό όριο της Μικράς Ασίας (Ανατολία) δεν θεωρούταν ότι φτάνει μέχρι τον Άραξη, τον ποταμό που σηματοδοτεί σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του συνόρου μεταξύ της Αρμενίας και του Ιράν. Μερικοί Κούρδοι αναφέρονται στα νότια τμήματα της περιοχής με την ονομασία Bakurê Kurdistanê (Βόρειο Κουρδιστάν).
Οθωμανική κατάκτηση
Μετά τον Οθωμανικό-Περσικό πόλεμο (1623-1639) η Δυτική Αρμενία έγινε οριστικά μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828-1829 και έπειτα ο όρος "Δυτική Αρμενία" αναφερόταν στις ιστορικές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατοικούνταν από Αρμένιους και παρέμεινε υπό Οθωμανικό έλεγχο αφού το ανατολικό τμήμα της Αρμενίας παραδόθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία από τους Καζάρους Πέρσες μετά τους ρωσοπερσικούς πολέμους του 1804-1813 και 1826-1828.
Η δυτική Αρμενία αποτελούνταν από έξι βιλαέτια (vilâyat-ı sitte): τα βιλαέτια του Ερζερούμ, Βαν, Μπιτλίς, Ντιγιαρμπεκίρ, Χαρπούτ και Σεβάστειας.
Η τύχη της Δυτικής Αρμενίας, συνήθως γνωστής ως "Αρμενικό Ζήτημα" – θεωρείται βασικό ζήτημα στη σύγχρονη ιστορία του αρμενικού λαού.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ύστερη ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Οι συνθήκες όπως τις συνοψίζει ο [[Ρέι Στάναρντ Μπέικερ το 1923, ο οποίος ήταν ο γραμματέας τύπου του Γούντροου Ουίλσον κατά τη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού.]]
Γενοκτονία των Αρμενίων
Το 1894-1896 και το 1915 η Οθωμανική Αυτοκρατορία διέπραξε συστηματικές σφαγές και αναγκαστικές εκτοπίσεις Αρμενίων, οδηγώντας στη Γενοκτονία των Αρμενίων. Οι μαζικές απελάσεις και δολοφονίες των Αρμενίων άρχισαν την άνοιξη του 1915. Στις 24 Απριλίου 1915, αρμένιοι διανοούμενοι και κοινοτάρχες απελάθηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Ανάλογα με τις πηγές, σκοτώθηκαν περίπου 1.500.000 Αρμένιοι.
Εκστρατεία του Καυκάσου
Κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Καυκάσου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος των αρμενικών εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανάμεσα στο 1915 και το 1918 την περιοχή ήλεγχε μια προσωρινή επαρχιακή κυβέρνηση.
Το χάος που προκάλεσε η Ρωσική Επανάσταση του 1917 έθεσε τέρμα σε όλες τις ρωσικές στρατιωτικές επιχειρήσεις και οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να αποσύρονται από την περιοχή. Το πρώτο και το δεύτερο συνέδριο των Δυτικών Αρμενίων έλαβε χώρα στο Ερεβάν το 1917 και το 1919.
Συμφωνία Σαζόνοφ-Παλεολόγκ
Η συμφωνία Σαζόνοφ-Παλεολόγκ, η οποία υπεγράφη στις 26 Απριλίου 1916 από τον ρώσο υπουργό εξωτερικών Σεργκέι Σαζόνοφ και τον γάλλο πρέσβη στη Ρωσία Μωρίς Παλεολόγκ, πρότεινε την προσάρτηση της Δυτικής Αρμενίας από τη Ρωσία με αντάλλαγμα τη ρωσική υποστήριξη της Συμφωνίας Σάικς–Πικό.
Τρέχουσα κατάσταση
Επί του παρόντος, η Αρμενία δεν έχει εδαφικές αξιώσεις σε εδάφη της Τουρκίας. Ωστόσο, το μεγαλύτερο κόμμα στην αρμενική διασπορά, η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία, εγείρει αξιώσεις στην περιοχή που έδωσε διαιτητικά στη Δημοκρατίας της Αρμενίας ο πρόεδρος της ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον, η οποία επισημοποιήθηκε με την συνθήκη των Σεβρών το 1920. Είναι γνωστή και ως Αρμενία του Ουίλσον, αλλά τελικά η συμφωνία δεν ευοδώθηκε.
Από το 2000, δραστηριοποιείται μια οργανωτική επιτροπή απογόνων των Δυτικών Αρμενίων που επιβίωσαν τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Είναι ενεργή στην αρμενική διασπορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική περίοδος στην Αρμενία Κατηγορία:Γεωπολιτική ορολογία Κατηγορία:Πολιτιστική γενοκτονία
Άγιος Πέτρος ο Αλεούτης
Ο Άγιος Πέτρος ο Αλεούτης γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Αλάσκα, όπως ονομάζεται η Βορειοδυτική χερσόνησος της Αμερικής και συγκεκριμένα σε ένα από τα εκατόν πενήντα νησιά των Αλεούτων, που ανήκουν σε αυτήν.
Βιογραφία
Η ζωή των κατοίκων ήταν πολύ δύσκολη λόγω των κακών καιρικών συνθηκών. Ο εκχριστιανισμός της χώρας ξεκίνησε από Ρώσους εμπόρους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί μετά την εξερεύνησή της. Συγχρόνως Ρώσοι ιεραπόστολοι έσπειραν το λόγο του Θεού στα μέρη αυτά. Γλυκύς καρπός της θείας σποράς υπήρξε ο Άγιος Πέτρος. Μεγάλωσε σε δύσκολες κοινωνικές, οικονομικές και καιρικές συνθήκες, σεμνός και καλοσυνάτος, αγάπησε τον Χριστό και βαπτίστηκε από τους Ρώσους κληρικούς. Στην περίφημη Ρωσοαμερικανική εταιρεία που εργαζόταν, γεύτηκε την πίκρα της αδικίας και της εκμετάλλευσης από τους άπληστους μεγαλέμπορους. Περί το 1812, λόγω της ανέχειας, που ταλαιπωρούσε την οιοικογένειά του, ακολούθησε την εταιρεία στις νέες επιχειρήσεις της κοντά στο Σαν Φραντζίσκο, περιοχή που ανήκε στους Ισπανούς αποικιστές, Ρωμαιοκαθολικούς, που καταδυνάστευαν τους ιθαγενείς οι οποίοι, αν δεν προσχωρούσαν στο δόγμα τους, αντιμετώπιζαν φοβερά βασανιστήρια. Ο Άγιος Πέτρος και οι φίλοι του αρνήθηκαν την ευκαιρία φυγής και παρέμειναν εκεί, για να συμπαρασταθούν στους ιθαγενείς και να φανερώσουν, με τη γεμάτη χάρη Χριστού ζωή τους, την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη. Οδηγήθηκαν στη φυλακή και με εντολή του ιεροεξεταστή έκοψαν τις αρθρώσεις των ποδιών και των χεριών του Αγίου Πέτρου και τελικά τον χτύπησαν με μαχαίρι στα σπλάχνα. Δεν αλλάζω την πίστη μου επαναλάμβανε, ενώ ποτάμι έτρεχε το αίμα και η ψυχή του πετούσε στον Κύριο. Εορτάζει στις 13 Δεκεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 19ου αιώνα
Λουίς Καρέρο Μπλάνκο
Ο Λουίς Καρέρο Μπλάνκο (Luis Carrero Blanco, Santona, Santander, 4 Μαρτίου 1904 – Μαδρίτη, 20 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Ισπανός στρατιωτικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας του από τον Ιούνιο του 1973 έως τη δολοφονία του, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Γιος αξιωματικού του στρατού και ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, ο Λουίς αποφοίτησε από την Ισπανική Ναυτική Ακαδημία του San Fernando στο Cadiz και ακολούθως, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Rif (Μαρόκο, 1921-1926). Το 1929 νυμφεύτηκε τη Maria del Carmen, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφύλιου στοχοποιήθηκε από τους Δημοκρατικούς (ο αδελφός του Jose και ο πατέρας του δολοφονήθηκαν) και αναγκάστηκε να διαφύγει στη Γαλλία, από όπου επανήλθε τον Ιούνιο του 1937. Μετά την επικράτηση των Εθνικιστών, διορίστηκε από το Φρανσίσκο Φράνκο ως επικεφαλής του Ναυτικού, τον Αύγουστο του 1939.
Πολιτική καριέρα
Τα επόμενα χρόνια ο Καρέρο Μπλάνκο ανέβηκε, σταδιακά στην ιεραρχία του Ναυτικού, αναδεικνυόμενος σαν ένας από τους πιο πιστούς αξιωματούχους του καθεστώτος και προσωπικά έμπιστος του Φράνκο και το 1967 διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός. Στις 8 Ιουνίου του 1973 ο ίδιος ο Φράνκο τον έχρισε πρωθυπουργό της Ισπανίας, βάσει του «Οργανικού Νόμου της Πολιτείας» που είχε θεσπιστεί το 1967.
Δολοφονία
Έξι μόλις μήνες από την ανάρρησή του στο κορυφαίο πολιτικό αξίωμα, ο Μπλάνκο δολοφονήθηκε στη Μαδρίτη, στις 20 Δεκεμβρίου 1973, από τέσσερα μέλη της αυτονομιστικής οργάνωσης των Βάσκων, ETA. Τα μέλη της ETA πυροδότησαν έναν εκρηκτικό μηχανισμό κοντά στην εκκλησία του San Francisco de Borja, ενώ το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε διερχόταν από το συγκεκριμένο σημείο στο Calle de Serrano. Στην ανακοίνωσή της, που εκδόθηκε αργότερα, η οργάνωση εξηγούσε τους λόγους της δολοφονίας του, χαρακτηρίζοντάς τον ως «πρόσωπο κλειδί» της δικτατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί
Ολύμπια Λάρισας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Ολύμπια Λάρισας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη της Λάρισας στη Θεσσαλία. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2009, ωστόσο αποτελεί συνέχεια προϋπάρχοντος σωματείου, της Γ.Ε. Ολύμπια Λάρισας. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το πορτοκαλί, το μπλε και βοηθητικά το λευκό. Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτελεί νομικά ερασιτεχνικό σωματείο. Χρησιμοποιεί ως έδρα το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης Λάρισας, χωρητικότητας 3.958 θέσεων.
Τοπικό Πρωτάθλημα και Ντεμπούτο στην Α2 (2009-2012)
Το προϋπάρχον σωματείο, η Γ.Ε. Ολύμπια Λάρισας, καλλιεργούσε τη γυναικεία καλαθοσφαίριση ήδη από τη δεκαετία του 1980. Το 2009 ζυμώσεις στο επαγγελματικό τότε ανδρικό τμήμα του συλλόγου έδωσαν ζωή στο Γυμναστικό Σύλλογο και τα ερασιτεχνικά τμήματα μετονομάστηκαν επίσης. Το ανανεωμένο γυναικείο τμήμα ξεκίνησε την πορεία του από τα γήπεδα της Ε.Σ.ΚΑ. Θεσσαλίας.
Η πρώτη αγωνιστική περίοδος της νέας ομάδας, 2009-10, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, καθώς όχι μόνο αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Θεσσαλίας, αλλά και εξασφάλισε το εισιτήριο ανόδου στις εθνικές κατηγορίες μέσω Ειδικού Πρωταθλήματος ανάμεσα στους Πρωταθλητές των Ενώσεων της βόρειας Ελλάδας (πλην Θεσσαλονίκης που παίρνει απευθείας την άνοδο). Ειδικότερα αντιμετώπισε το Λασσάνη Κοζάνης, την Ασπίδα Ξάνθης, τον Πιερικό Αρχέλαο και την Ιερισσό, τερματίζοντας στην 3η θέση με 2 νίκες και 2 ήττες. Προπονητές της ομάδας ήταν στο διάστημα αυτό τα αδέρφια Σάββας και Αφροδίτη Αραπατσάνη.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 η Ολύμπια αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α2 Εθνική και ειδικότερα στον Όμιλο Βορρά. Τον τελευταίο συγκρότησαν 12 στο σύνολο ομάδες, απέναντι στις οποίες εκείνη της Λάρισας συγκέντρωσε μόλις 3 νίκες σε 22 αγώνες. Συνεπώς κατέλαβε την 11η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, εντός της ζώνης του υποβιβασμού. Κορυφαία σκόρερ για την ομάδα και 4η παραγωγικότερη στο σύνολο των ομάδων του Ομίλου αναδείχθηκε η αθλήτρια Μαρία Σπυροπούλου (295 σε 16 αγώνες, 18,43 κατά μ.ό.). Την ίδια χρονιά η Ολύμπια παραχώρησε και το πρώτο της παιχνίδι στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος. Ο αντίπαλός της, Α.Ο. Σερρών, την υποχρέωσε σε ήττα με σκορ 58-50 σταματώντας την πορεία της στην Α' Φάση.
Η παραμονή της ομάδας στο τοπικό της Πρωτάθλημα αποδείχτηκε σύντομη, εφόσον η Ολύμπια κατέκτησε εκ νέου τη χρονιά 2011-12 το Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.Σ.ΚΑ.Θ. και την άνοδο μέσω μπαράζ (στο οποίο συμμετείχαν επίσης ο Λασσάνης Κοζάνης, η Ε.Κ. Καβάλας και ο Φ.Ο. Αριδαίας). Αξιοσημείωτα ολοκλήρωσε τους αγώνες τόσο του τοπικού όσο και του Ειδικού Πρωταθλήματος χωρίς να ηττηθεί. Δύο από τις κορυφαίες αθλήτριες της χρονιάς ήταν για το σύλλογο η Δήμητρα Καμπουράκη και η Νατάσα Ντάνου.
Καθιέρωση στην Α2 Εθνική (2012-σήμερα)
Η χρονιά 2012-13 υπήρξε ιδιόρρυθμη οργανωτικά για την Α2 Εθνική Κατηγορία, εφόσον την επόμενη θα μειώνονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν στην Α1 Εθνική. Ο Όμιλος Βορρά χωρίστηκε αρχικά σε δύο υποομίλους, με την Ολύμπια να αγωνίζεται στον πρώτο από αυτούς. Στο τέλος της Α' Φάσης βρέθηκε με 6 νίκες και 6 ήττες στην 4η θέση της βαθμολογίας, αποτυγχάνοντας να περάσει στην επόμενη φάση (όπου πέρασαν σε κοινό όμιλο οι τρεις πρώτοι κάθε υποομίλου). Στη συνέχεια διεξήχθη αγώνας μπαράζ μεταξύ των τέταρτων των δύο υποομίλων της Α2 Βορρά. Σε αυτόν η Ολύμπια γνώρισε την ήττα με σκορ 51-54 από τον Α.Ο. Σερρών, λαμβάνοντας εν τέλει την 8η θέση στη σύνθετη κατάταξη. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, η Ολύμπια πέρασε την 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης άνευ αγώνος, εφόσον αποχώρησε οικειοθελώς ο Γ.Α.Σ. Κομοτηνή από τις υποχρεώσεις του. Στη 2η Αγωνιστική η λαρισινή ομάδα ηττήθηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης με σκορ 49-42 και αποκλείστηκε από τη συνέχεια.
Την επόμενη χρονιά, 2014-15, η Ολύμπια επέστρεψε στα γήπεδα της Α2 Εθνικής, ανήκοντας πάντα στον Όμιλο Βορρά. Στη διάρκεια των 22 αγωνιστικών που κράτησε η Κανονική Περίοδος, συγκέντρωσε 18 νίκες, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία. Στην τελική βαθμολογία κατέλαβε την 3η θέση, κάτω από τη Νίκη Λευκάδας και τους Τιτάνες Δράμας. Στα τέλη Απριλίου συμμετείχε σε αγώνα μπαράζ απέναντι στην ομάδα των Μελισσίων, που τερμάτισε στην 3η θέση του έτερου Ομίλου, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η προτεραιότητα ανόδου μεταξύ των δύο ομάδων. Η αναμέτρηση διεξήχθη στο Χαλκιοπούλειο Κλειστό της Λαμίας, με την Ολύμπια να γνωρίζει την ήττα με σκορ 62-77. Κορυφαία σκόρερ για την ομάδα την περίοδο αυτή αναδείχθηκε η Ασημίνα Κουτσουνούρη, η οποία είχε επίσης και τη δεύτερη καλύτερη επίδοση στο σύνολο των αθλητριών του Βορρά (395 πόντοι). Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, η Ολύμπια πραγματοποίησε τη χρονιά αυτή την καλύτερή της πορεία μέχρι τότε, συμμετέχοντας σε τρία παιχνίδια. Στην Α' Φάση νίκησε εκτός έδρας αρχικά την Ασπίδα Ξάνθης με σκορ 45-67 και στη συνέχεια τον Απόλλωνα Καλαμαριάς με σκορ 50-58. Τελικά αποκλείστηκε στη «Φάση των 16» με σκορ 59-61 μετά από εντός έδρας ήττα από τον Παναθλητικό Συκεών. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατήρησε την περίοδο αυτή ο Θοδωρής Λιάκος.
Οι αγωνιστικές υποχρεώσεις του συλλόγου από τη Λάρισα για την περίοδο 2015-16 ξεκίνησαν από το Κύπελλο Ελλάδος. Στα πλαίσια της Α' Φάσης σημείωσε εκτός έδρας νίκη απέναντι στη Νίκη Βόλου με σκορ 52-78, καθώς επίσης και εντός έδρας νίκη απέναντι στον Απόλλωνα Καλαμαριάς με σκορ 67-53. Στη «Φάση των 16» γνώρισε την εντός έδρας ήττα με σκορ 60-67 από την Τερψιθέα Γλυφάδας με συνέπεια να αποκλειστεί. Στο Πρωτάθλημα του Ομίλου Βορρά, στο οποίο συμμετείχαν 12 ομάδες, η Ολύμπια συγκέντρωσε 14 νίκες και 8 ήττες. Στην τελική κατάταξη τοποθετήθηκε στην 4η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Βάσει της προκήρυξης του Πρωταθλήματος, θα έπρεπε να διεξαχθεί αγώνας κατάταξης μεταξύ των 4ων ομάδων των δύο Ομίλων, ωστόσο η Ολύμπια αποσύρθηκε οικειοθελώς, παραχωρώντας άνευ αγώνος την προτεραιότητα ανόδου στο Φάρο Κερατσινίου. Προπονήτρια της ομάδας ήταν στην αρχή της χρονιάς η Αφροδίτη Αραπατσάνη, ενώ λίγο αργότερα ανέλαβε καθήκοντα η Αρετή Καπνιά. Κορυφαία σκόρερ της ομάδας (και 4η στο σύνολο του Βορρά) αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά η Κουτσουνούρη (331 πόντοι), με τις Δήμητρα Χαβαλέ (321 πόντοι) και Ευτυχία Δεληγιάννη (306 πόντοι) να έπονται.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος η Ολύμπια αγωνίστηκε στις δύο πρώτες αγωνιστικές της Α' Φάσης. Στην πρεμιέρα επικράτησε εντός έδρας της Αναγέννησης Νέου Ρυσίου με σκορ 50-45, για να γνωρίσει κατόπιν την εντός έδρας ήττα από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς με σκορ 44-48.
Έδρα της Ολύμπιας Λάρισας είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης Λάρισας, χωρητικότητας 3.958 θέσεων. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούλιο του 2016 ο Πάρης Λόφτι. Το ρόστερ της Ολύμπιας Λάρισας για την αγωνιστική περίοδο 2016-17 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλήτριες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2009 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2009
Κώστας Γιαννούλης
Ο Κώστας Γιαννούλης (Κατερίνη, 9 Δεκεμβρίου 1987) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του αριστερού ακραίου αμυντικού.
Σε συλλογικό επίπεδο
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ομάδα του Βατανιακού. Ο πρώτος του επαγγελματικός σταθμός ήταν ο Πανιώνιος, στον οποίο όμως δεν αγωνίστηκε ποτέ, παρά δόθηκε δύο χρονιές δανεικός σε Φωστήρα και Πιερικό.
Μετά από δυο χρονιές γεμάτες έκανε ποδοσφαιρικό άλμα και την περίοδο από το 2007 ως το 2010 είχε συμβόλαιο με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο σημείωσε συνολικά 55 συμμετοχές πρωταθλήματος.
Τον Μάιο του 2010 υπέγραψε με την Κολωνία (1. FC Köln) για να αγωνιστεί στην Μπουντεσλίγκα. Στα μισά της αγωνιστικής περιόδου, η γερμανική ομάδα, με την οποία δεν αγωνίστηκε ποτέ στην πρώτη ομάδα, λόγω μεγάλου τραυματισμού, γνωστοποίησε στον Γιαννούλη ότι προτίθεται να τον αφήσει ελεύθερο, τελικά όμως τον Ιούνιο του 2011 τον παραχώρησε στον Ατρόμητο Αθηνών με τη μορφή δανεισμού για έναν χρόνο. Το καλοκαίρι του επόμενου έτους, έμεινε ελεύθερος από την Κολωνία και υπέγραψε με κανονική μεταγραφή στον Ατρόμητο όπου πραγματοποίησε τις καλύτερες ποδοσφαιρικές του χρονιές.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2014 έγινε γνωστή η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό, σε αντικατάσταση του Χοσέ Χολέμπας που είχε αποχωρήσει μερικές ημέρες νωρίτερα, το επόμενο καλοκαίρι όμως, έχοντας μείνει ελεύθερος, αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στον Αστέρα Τρίπολης.
Στις εθνικές ομάδες
Υπήρξε διεθνής στις μικρές εθνικές ομάδες, τόσο με τη Νέων όσο και με την Ελπίδων για να ακολουθήσει και η Ανδρών, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Νοεμβρίου 2011, απέναντι στη Ρουμανία, σε φιλικό αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάφου FC Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Παραγκούπολη
Η παραγκούπολη (ή φτωχογειτονιά) είναι μια πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή η οποία αποτελείται κυρίως από υπέργηρες στεγαστικές μονάδες που βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους. Η παραγκούπολη χαρακτηρίζεται από την επιδεινώμενη ή ανολοκλήρωτη υποδομή και κατοικείται κυρίως από φτωχά άτομα. Η παραγκούπολη είναι τμήμα της πόλης όπου η ποιότητα των σπιτιών είναι χαμηλή και το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό. Ενώ οι παραγκουπόλεις διαφέρουν σε μέγεθος και άλλα χαρακτηριστικά, οι περισσότερες υποφέρουν από έλλειψη αξιόπιστου αποχετευτικού συστήματος, ύδρευσης, αξιόπιστης ηλεκτρικής ενέργειας, επιβολής του νόμου και άλλων βασικών υπηρεσιών. Οι κατοικίες στις παραγκουπόλεις ποικίλουν από σπίτια-παράγκες έως επαγγελματικά κατασκευασμένες κατοικίες, οι οποίες λόγω της χαμηλής ποιότητας κατασκευής ή λόγω έλλειψης συντήρησης έχουν υποβαθμιστεί.
Λόγω της αυξανόμενης αστικοποίησης του παγκόσμιου πληθυσμού, οι παραγκουπόλεις έγιναν συνηθισμένο θέαμα στις πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης από τον 18ο αιώνα έως τα τέλη του 20ού αιώνα. Οι παραγκουπόλεις εντοπίζονται συνήθως σε αστικές περιοχές των αναπτυσσόμενων χωρών, ωστόσο υπάρχουν ακόμη μερικές παραγκουπόλεις σε πόλεις των ανεπτυγμένων χωρών.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Ανθρώπινων Οικισμών του ΟΗΕ, περίπου το 33% του αστικού πληθυσμού του αναπτυσσόμενου κόσμου το 2012, ή περίπου 863 εκατομμύρια άτομα, ζούσαν σε παραγκουπόλεις. Το 2012, η αναλογία του αστικού πληθυσμού που ζούσε σε παραγκουπόλεις ως προς τον συνολικό πληθυσμό ήταν υψηλότερη στην Υποσαχάρια Αφρική (62%), ακολουθούμενη από τη Νότια Ασία (35%), τη Νοτιοανατολική Ασία (31%), τη Ανατολική Ασία (28%), τη Δυτική Ασία (25%), την Ωκεανία (24%), την Λατινική Αμερική (24%), την Καραϊβική (24%) και την Βόρεια Αφρική (13%).. Στο επίπεδο χωρών, για το 2009 η χώρα με την υψηλότερη αναλογία του αστικού πληθυσμού που ζούσε σε παραγκουπόλεις ως προς τον συνολικό αστικό πληθυσμό ήταν η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (95.9%). Μεταξύ του 1990 και του 2010, το ποσοστό των κατοίκων που ζούσαν σε παραγκουπόλεις μειώθηκε, καθώς ο αστικός πληθυσμός αυξήθηκε. Η μεγαλύτερη παραγκούπολη στον κόσμο είναι βρίσκεται στην περιοχή Νέσα-Τσάλκο-Ισταπαλούκα, στην Πολιτεία του Μεξικού.
Οι παραγκουπόλεις σχηματίζονται και αναπτύσσονται σε διάφορα μέρη του κόσμου για πολλούς λόγους. Μεταξύ των αιτιών είναι η ταχεία μετανάστευση από τις αγροτικές στις αστικές περιοχές, η οικονομική στασιμότητα και ύφεση, τα υψηλά επίπεδα ανεργίας, η φτώχεια, η ανεπίσημη οικονομία, η πολιτική, η αναγκαστική ή χειραγωγούμενη γκετοποίηση, οι φυσικές καταστροφές και οι κοινωνικές συγκρούσεις. Διάφορες στρατηγικές αποσκοπούν στην μείωση και την μεταμόρφωση των παραγκουπόλεων σε διάφορες χώρες με διάφορους βαθμούς επιτυχίας. Οι στρατηγικές αυτές συνδυάζουν μεθόδους όπως: αφαίρεση παραγκουπόλεων, μεταγκατάσταση παραγκουπόλεων, αναβάθμιση παραγκουπόλεων, αστικός σχεδιασμός με ανάπτυξη των υποδομών για όλη τη πόλη και δημόσια στέγαση.
Τα χαρακτηριστικά και οι λόγοι ύπαρξης Παραγκούπολης
Η μη πρόσβαση στην ιδιόκτητη γη από τα κατώτερα οικονομικά στρώματα και η  καταπάτηση - κατάληψη δημοσίου ή ακόμα και ιδιωτικού χώρου έχουν βοηθήσει να  δημιουργηθούν διάφοροι παράνομοι οικισμοί - καταυλισμοί σε αρκετές αστικές τοποθεσίες. Η βασική ανάγκη για στέγη των ανθρώπων έχει συμβάλλει στην εξάπλωση και ανάπτυξη των παραγκουπόλεων. Επίσης, όσο οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες συνεχίζονται να υπάρχουν το φαινόμενο παραγκούπολη θα είναι αναπόφευκτη ύπαρξη στις αστικές αναπτυσσόμενες περιοχές. Επιπρόσθετο χαρακτηριστικό μιας παραγκούπολης είναι πως οι κάτοικοι της κατασκευάζουν γρήγορες και πρόχειρες παράγκες με τις ελάχιστες τεχνικές δεξιότητες που κατέχουν σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Ανθρωπίνων Οικισμών των Ηνωμένων Εθνών (UN-Habitat) οι αστικές παραγκουπόλεις έχουν αυξηθεί πολύ πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Οι άνθρωποι που ζουν σε παραγκούπολη φτάνουν το ένα δισεκατομμύριο δηλαδή ένας στους τρεις κατοίκους, το 1% του συνόλου παγκοσμίου πληθυσμού. Επίσης σύμφωνα με την έκθεση σε εθνική προσέγγιση προβλέπεται πως μέχρι το 2050, δηλαδή πιθανών τα επόμενα 30 χρόνια, εάν δεν υπάρξουν μαζικές και ριζικές αλλαγές ενδέχεται οι κάτοικοι παραγκούπολης να φτάσουν τα 3,5 δισεκατομμύρια. Σε παγκόσμιο κλίμακα ο αριθμός των κατοίκων των παραγκουπόλεων θα αυξηθεί κατά περίπου 2 δισεκατομμύρια, εάν δεν ληφθούν γρήγορες αντιμετωπίσιμες αποφάσεις για το μείζον θέμα της στέγασης των κατοίκων. Επιπρόσθετα τα χαρακτηριστικά μιας παραγκούπολης ποικίλλουν από τόπο σε τόπο. Οι παραγκουπόλεις διακρίνονται συνήθως από αστική παρακμή, υψηλά ποσοστά ακραίας φτώχειας και ανεργίας. Σε αστικές τοποθεσίες όπου και είναι εγκατεστημένες συνήθως οι παραγκουπόλεις αντιμετωπίζονται ως κοινωνικά προβλήματα που εμφανίζουν σημάδια έντονης εγκληματικότητας. Επίσης όσο οι αστικές περιοχές ενισχύουν τις οικονομικές διαφορές και η ποιότητα ζωής δεν βελτιώνεται στους κατοίκους της, τόσο περισσότεροι φτωχοί άνθρωποι θα μένουν σε παραγκουπόλεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικός μαρασμός Κατηγορία:Ανθρώπινα ενδιαιτήματα
Γιότσι Παπάι
Καριέρα
Ο Παπάι ήρθε από μικρή ηλικία σε επαφή με την μουσική καθώς ο μεγαλύτερος αδερφός του ξεκίνησε να γράφει τραγούδια και να παίζει κιθάρα από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Επηρεάστηκε από την μουσική της δεκαετίας του 1960 και του 1970 αλλά και από την ροκ, ποπ, σόουλ και R&B μουσική. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 2005 όταν συμμετείχε στη δεύτερη σεζόν του τηλεοπτικού σόου Megasztár, όπου έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, αλλά έδωσε συνέντευξη στην καθημερινή ηλεκτρονική εφημερίδα Blikk της Βουδαπέστης. Μετά από αυτό το σόου, ξεκίνησε τις επίσημες εμφανίσεις του.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήταν το τραγούδι "Ne nézz így rám". Το 2006 συνεργάστηκε με τον ράπερ Μάικαστα τραγούδια "Nélküled" και "Nekem ez jár", αλλά η μεγαλύτερη επιτυχία ήρθε το 2015 με το τραγούδι "Mikor a test örexik". Έπειτα κυκλοφόρησε ένα τραγούδι, σε συνεργασία με τον Caramel και τον Zé Szabó, το οποίο είχε τον τίτλο "Elrejtett világ'. Η πιο πρόσφατη συνεργασία του με τον Majka έγινε όταν εμφανίστηκαν μαζί στο ποπ-φανκ τραγούδι "Senki más".
Στις 8 Δεκεμβρίου 2016, ανακοινώθηκε ότι ο Παπάι θα ήταν ένας από τους τριάντα καλλιτέχνες που θα συμμετείχαν το 2017 στο A Dal, τον εθνικό τελικό της Ουγγαρίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 με το τραγούδι "Origo", σε στίχους δικούς του. Με αυτό το τραγούδι έφτασε στον τελικό και κέρδισε τον εθνικό τελικό, ο οποίος τού έδωσε την ευκαιρία να εκπροσωπήσει την Ουγγαρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017, κατακτώντας την όγδοη θέση στον τελικό.
Συμμετείχε ξανά στο A Dal το 2019, με το τραγούδι "Az én apám". Κέρδισε για δεύτερη φορά και εκπροσώπησε την Ουγγαρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Ωστόσο αυτή τη φορά δεν κατάφερε να προκριθεί στο τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι τραγουδιστές Κατηγορία:Κιθαρίστες Κατηγορία:Ράπερ Κατηγορία:Ρομά Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ουγγαρία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Μάξι Λονγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Ευγένιος Ονέγκιν (Όπερα)
Ο Ευγένιος Ονέγκιν (Евгений Онегин) είναι όπερα του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι σε 3 πράξεις. Το λιμπρέτο, του ίδιου του συνθέτη και του Κονσταντίν Στεπάνοβιτς Σιλόφσκι, είναι εμπνευσμένο από το έργο Ευγένιος Ονέγκιν του Αλεξάντρ Πούσκιν. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στη Μόσχα στις 29 Μαρτίου 1879.
Α΄ Πράξη
Σκηνή Πρώτη: ''Ο κήπος του εξοχικού της κα. Λαρίνα''. Η κυρία Λαρίνα, με τη βοήθεια της παραμάνας Φιλίπεβνας, ετοιμάζει ένα γλυκό στον κήπο του εξοχικού της και ακούει τις δυο της κόρες, την Τατιάνα και την Όλγα να τραγουδούν μέσα στο σπίτι. Φτάνει μια ομάδα από χωριάτες που γιορτάζουν τον θερισμό με τραγούδια και χορούς. Σε λίγο έρχονται ο Λένσκι, γείτονας και επίδοξος μνηστήρας της Όλγας, με τον φίλο του Ευγένιο Ονέγκιν, ένα βαριεστημένο δανδή, που μόλις έχει φτάσει από την Αγία Πετρούπολη. Για να ενθαρρύνει τη σχέση του Λένσκι με την Όλγα, η κυρία Λαρίνα καλεί τους 2 νέους για δείπνο, κατά τη διάρκεια του οποίου η ρομαντική Τατιάνα γοητεύεται από τον Ονέγκιν.
Σκηνή Δεύτερη: Υπνοδωμάτιο της Τατιάνας. Η Τατιάνα, ύστερα από μια άυπνη νύχτα, γράφει ένα παθιασμένο γράμμα στον Ονέγκιν, ζητώντας ένα ραντεβού και του το στέλνει με την παραμάνα.
Σκηνή Τρίτη: Κήπος των Λαρίνα. Μερικές υπηρέτριες μαζεύουν φράουλες και τραγουδούν ξέγνοιαστες. Η Τατιάνα περιμένει όλο αγωνία τον Ονέγκιν. Όταν τελικά αυτός εμφανίζεται, είναι πολύ ψυχρός και απόμακρος, της λέει ότι δεν ενδιαφέρεται ούτε για ρομαντικούς έρωτες ούτε για παντρειές. Η Τατιάνα, συντετριμμένη, αδυνατεί να ανταπαντήσει.
Β' Πράξη
Σκηνή Πρώτη: Σαλόνι των Λαρίνα. Μερικές εβδομάδες αργότερα, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Λένσκι έχει αρραβωνιαστεί με την Όλγα, στο σπίτι της οικογένειας Λαρίνα δίνεται μια χοροεσπερίδα, για τα γενέθλια της Τατιάνας, ο Ονέγκιν χορεύει μαζί της αλλά μετά χορεύει και φλερτάρει με την αδελφή της. Ο Λένσκι ζηλεύει και αρχίζει μια λογομαχία ανάμεσα στους 2 φίλους. Ο Γάλλος δάσκαλος Τρικέ τραγουδά ένα παλιό τραγούδι προς τιμήν της Τατιάνας. Ύστερα από αυτό η διαμάχη μεταξύ των 2 φίλων γίνεται πιο έντονη και ο Λένσκι τελικά καλεί σε μονομαχία τον Ονέγκιν. Η Τατιάνα καταρρέει και η γιορτή τελειώνει μέσα σε σύγχυση.
Σκηνή Δεύτερη: Στις όχθες ενός ρυακιού στο δάσος, νωρίς το πρωί. Ο Λένσκι φτάνει πρώτος στο σημείο της μονομαχίας, συνοδευόμενος από τον μάρτυρά του, τον Ζαρέτσκυ. Ατενίζοντας τη φύση, απευθύνει ένα σπαραξικάρδιο αντίο στην Όλγα, που ίσως δεν δει ξανά. Καταφθάνει και ο Ονέγκιν, που έχει φέρει για μάρτυρά του στη μονομαχία τον υπηρέτη του τον Γκιγιό. Οι 2 άντρες διστάζουν να μονομαχήσουν λόγω της φιλίας τους, αλλά δεν μπορούν και να αθετήσουν τον λόγο τους. Οι δυο μάρτυρες γεμίζουν τα πιστόλια και ο Λένσκι πέφτει νεκρός με τον πρώτο πυροβολισμό.
Γ' Πράξη
Σκηνή Πρώτη: Σαλόνι χοροεσπερίδας ενός μεγάρου στην Αγία Πετρούπολη. Πέντε χρόνια έχουν περάσει, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Ονέγκιν ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Κάθεται μόνος του σε μια γωνιά του σαλονιού, όπου δίνεται μια χοροεσπερίδα, και αναλογίζεται την άδεια του ζωή και παλεύει ακόμη με τις τύψεις του για το θάνατο του Λένσκι. Κάνει την είσοδό του ο ιδιοκτήτης του μεγάρου, ο πρίγκηπας Γκρεμίν με τη σύζυγό του, που άλλη δεν είναι από την Τατιάνα, και την συστήνει στον έκπληκτο Ονέγκιν. Η Τατιάνα τον αντιμετωπίζει με ψυχρότητα και αποχωρεί. Ο Γκρεμίν περιγράφει στον Ονέγκιν την ευτυχία που έχει γνωρίσει στο πλευρό της γυναίκας του και το πως αυτή τον έσωσε από μια θλιβερή και μοναχική ζωή. Ο Ονέγκιν συνειδητοποιεί ότι αυτή μπορεί να είναι και η μόνη σωτηρία για τον ίδιο και της γράφει ένα γράμμα. Της ζητά μια συνάντηση, της εκφράζει τον έρωτά του και της ζητά να φύγουν μαζί.
Σκηνή Δεύτερη: Σαλόνι του πρίγκηπα Γκρεμίν. Η Τατιάνα διαβάζει την επιστολή του Ονέγκιν και κλαίει, ξαφνικά μπαίνει ο Ονέγκιν και πέφτει στα πόδια της αλλά αυτή τον αποδιώχνει λέγοντάς του ότι ενδιαφέρεται γι' αυτήν μόνο τώρα που έγινε πλούσια και σπουδαία. Ο Ονέγκιν τη διαβεβαιώνει για την αγνότητα των αισθημάτων του αλλά η Τατιάνα, αν και τον αγαπά ακόμη, αποφασίζει να μείνει πιστή στον σύζυγό της και τον διώχνει οριστικά, αφήνοντάς τον συντετριμμένο.
Α΄ Πράξη
Σκηνή Πρώτη
Σκηνή δεύτερη
Σκηνή Τρίτη
Β' Πράξη
Σκηνή Πρώτη
Σκηνή δεύτερη
Γ' Πράξη
Σκηνή Πρώτη
Σκηνή δεύτερη
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Όπερες στη ρωσική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Πιότρ Τσαϊκόφσκι
Μαρία Λουθ Μοράλες
Ήταν η πρώτη γυναίκα στην Ισπανία που διεύθυνε μια εθνική εφημερίδα, τη La Vanguardia, την οποία διεύθυνε κατά τη διάρκεια του 1936 και 1937 στην αρχή του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου.
Το 1939, ήταν υπό κράτηση για 40 ημέρες και δεν μπόρεσε να εργαστεί επαγγελματικά λόγω του Φρανκισμού. Με την μετάβαση στη δημοκρατία συνέχισε το έργο της σε συνεργασία με την Diario de Barcelona μέχρι το θάνατό της στην ηλικία των 91 ετών. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενσωμάτωση των γυναικών στη δημοσιογραφική και λογοτεχνική δραστηριότητα στην Ισπανία του 20ού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί δημοσιογράφοι
Ενρίκο Πεσκατόρε
O Ενρίκο Πεσκατόρε (ιταλικά: Enrico Pescatore) ήταν Γενοβέζος στρατιωτικός διοικητής που ασχολήθηκε έντονα τον 13ο αιώνα με την Πειρατεία στην Μεσόγειο. Το πραγματικό του όνομα ήταν "Ερρίκο ντε Κάστρο" ή "ντε Κάστελο". Τον τίτλο του Κόμη της Μάλτας δημιούργησε ο Ταγκρέδος της Σικελίας για λογαριασμό του Μαργαριτόνε. Αργότερα ο τίτλος μεταφέρθηκε στους αντιπάλους του Ταγκρέδου, τους οπαδούς στην νότια Ιταλία και Σικελία του αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄. Ο λόγος ήταν ότι ο Ερρίκος Πεσκατόρε ήταν γαμπρός του προηγούμενου κόμητος της Μάλτας Γκουλιέλμο Γκράσσο. Ο Ερρίκος Πεσκατόρε υπηρέτησε πιστά τον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄ σαν ναύαρχος και κατόπιν (1204) τον διάδοχο του Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν. Με την Δ΄ Σταυροφορία διαλύθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (1204), το νησί της Κρήτης διεκδικούσε ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός που του το είχε κάνει δώρο ο Βυζαντνός αυτοκράτορας. Ο υπέργηρος δόγης της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του Βονιφάτιου να κυβερνήσει το νησί και το πούλησε στην Δημοκρατία της Βενετίας με ένα ευτελές ποσό. Ο Γενοβέζος κόμη της Μάλτας έντονα δυσαρεστημένος αποβιβάστηκε στην Κρήτη και κατέλαβε μεγάλα τμήματα του νησιού. Η Βενετία απάντησε αμέσως στέλνοντας στρατό που κατάφερε σε λίγα χρόνια να τον ανατρέψει, ξεκίνησε η Ενετοκρατία στην Κρήτη. Ο Ερρίκος φυλακίστηκε στα Χανιά και ο οπαδός του από την Δημοκρατία της Γένοβας Αλαμάννο ντα Κόστα ξεκίνησε νέα εκστρατεία στην Κρήτη. Ο Ερρίκος είχε έντονη συμμετοχή στην διοίκηση των αυτοκρατορικών Γαλέρων, μετέφερε (1225) την Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ για να παντρευτεί τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Κρήτης Κατηγορία:Μεσαιωνικοί πειρατές Κατηγορία:Γενουάτες ναύαρχοι
Pegida
Οι Πατριώτες Ευρωπαίοι ενάντια στην Ισλαμοποίηση της Δύσης (Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes), συντομογραφία PEGIDA ή Pegida, είναι γερμανικό εθνικιστικό, ισλαμοφοβικό και ακροδεξιό πολιτικό κίνημα. Ιδρύθηκε στη Δρέσδη τον Οκτώβριο του 2014. Η Pegida υποστηρίζει ότι η Γερμανία «ισλαμοποιείται» όλο και περισσότερο και έχει ως στόχο να αντιταχθεί στον ισλαμικό εξτρεμισμό. Επιπλέον, η οργάνωση έχει αντιαμερικανικές και ρωσόφιλες αντιλήψεις.
Η Pegida θέλει να χαλιναγωγήσει τη μετανάστευση και κατηγορεί τις αρχές ότι δεν έχουν θέσει σε ισχύ τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Η Pegida έχει διοργανώσει πολλές διαδηλώσεις· συχνά έχουν υπάρξει και πολλές διαδηλώσεις εναντίον της. Το 2015, ο ιδρυτής της Pegida παραιτήθηκε αφότου δημοσιεύτηκε ότι φωτογραφήθηκε ως Αδόλφος Χίτλερ και ότι έκανε ρατσιστικά σχόλια στο Facebook. Αργότερα επανήλθε στη θέση του.
Παρακλάδια της Pegida έχουν σχηματιστεί σε διάφορες χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρατσισμός στη Γερμανία Κατηγορία:Ακροδεξιά Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Εθνικισμός στη Γερμανία
Απλάντα
Η Απλάντα είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Γιουρντγιούκ-Κουμάχ
Το Γιουρντγιούκ-Κουμάχ (Ρωσικά: Юрдюк-Кумах, Γιακουτικά: Үрдүк Кумах) είναι αγροτική τοποθεσία στο Αγροτικό Οκρούγκ Τσιορουμτσίνσκι της Επαρχίας Βερχογιάνσκι στην Δημοκρατία των Σαχά της Ρωσίας. Απέχει 93 χιλιόμετρα από το Μπαταγκάι, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας και 15 χιλιόμετρα από το Τσιοργιούμτσε, το διοικητικό κέντρο του αγροτικού οκρούγκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπήρχε ένας κάτοικος στο χωριό, μειωμένος από τους δύο που υπήρχαν στην απογραφή του 2002. Εντός του πλαισίου των δημοτικών διαιρέσεων, το Γιουρντγιούκ-Κουμάχ αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οικισμού Ελγκέσσκι στο Δημοτικό Διαμέρισμα Βερχογιάνσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία των Σαχά
Πόπλιος Βαλέριος Ποπλικόλας
Ο Πόπλιος Βαλέριος Ποπλικόλας, λατιν.: Publius Valerius Poplicola ή Publicola (απεβ. το 503 π.Χ.) ήταν ένας από τους τέσσερις Ρωμαίους αριστοκράτες, που ηγήθηκαν της ανατροπής της μοναρχίας και έγινε Ρωμαίος ύπατος, συνάδελφος του Λευκίου Ιουνίου Βρούτου το 509 π.Χ., που παραδοσιακά θεωρείται το πρώτο έτος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Πρώιμη ζωή
Σύμφωνα με τον Λίβιο και τον Πλούταρχο, το γένος των Βαλερίων ήταν Σαβινικής καταγωγής, αλλά εγκαταστάθηκαν στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τίτου Τάτιου, σύγχρονου του Ρωμύλου, και εργάστηκαν για την ειρηνική ένωση και των δύο λαών.
Ο Π. Βαλέριος καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ο Βόλεσος Βαλέριος και τα αδέλφια του ήταν ο Mάρκος Βαλέριος Βόλουσος και ο Mάνιος Βαλέριος Βόλουσος Μάξιμος. Είχε μία κόρη, τη Βαλερία, και πιθανώς έναν γιο ή εγγονό, που ονομαζόταν επίσης Πόπλιος Βαλέριος Ποπλικόλας, που υπηρέτησε ως ύπατος το 475 π.Χ. και το 460 π.Χ. Πριν αναλάβει δημόσιο αξίωμα, ο Βαλέριος είχε μιλήσει για την υπεράσπιση των πληβείων, του απλού λαού της Ρώμης.
Η επανάσταση
Το 509 π.Χ. ο Βαλέριος ήταν ένας από τους ηγέτες της Ρωμαϊκής επανάστασης, μαζί με τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο, τον Λεύκιο Ταρκύνιο Κολατίνο και τον Σπούριο Λουκρήτιο Τρικιπιτίνο. Κερδίζοντας την κοινή γνώμη ενώ ο βασιλιάς εκστράτευε μακριά από την πόλη, καθαίρεσαν και έδιωξαν τον Λεύκιο Ταρκύνιο Σουπέρμπο, τον 7ο και τελευταίο βασιλιά της Ρώμης. Στη θέση της μοναρχίας, ίδρυσαν μία δημοκρατία, μαζί με το αξίωμα των δύο υπάτων. Πρώτοι ύπατοι εξελέγησαν ο Λ. Ι. Βρούτος και ο Λ. Τ. Κολλατίνος.
Από την εξορία, οι Tαρκύνιος σχεδίασαν τη δολοφονία των υπάτων, μαζί με ορισμένα δυσαρεστημένα μέλη των Aκουιλίων και Βιτελίων, που είχαν ωφεληθεί από το εκτοπισμένο καθεστώς. Ο Βαλέριος ενημερώθηκε για το σχέδιο από έναν σκλάβο, τον Βινδίκιο. Ερεύνησε προσωπικά τη συνωμοσία, εισχωρώντας κρυφά στο κτήμα των Aκουιλίων και βρίσκοντας ενοχοποιητικά στοιχεία, βάσει των οποίων οι ύπατοι έκαναν δημόσια δίκη. Οι συνωμότες, μεταξύ των οποίων και δύο από τους γιους του Λ. Ι. Βρούτου, κρίθηκαν ένοχοι και εκτελέστηκαν. Ο Βαλέριος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δίκη.
Εκλογή υπάτου και μάχη της Σίλβας Αρσίας
Μετά τη δίκη, ο Bρούτος απαίτησε από τον συνάδελφό του Κολλατίνο, να παραιτηθεί από την υπατεία και να πάει στην εξορία, ως μέλος της μισητής βασιλικής οικογένειας, την οποία ο κόσμος δεν μπορούσε να εμπιστευτεί. Ο Κολλατίνος έμεινε έκπληκτος από αυτή την προδοσία, καθώς ήταν ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης μετά τον θάνατο της συζύγου του Λουκρητίας, στα χέρια τού Σέξτου Ταρκυνίου, γιου του βασιλιά. Ωστόσο, παραιτήθηκε και ο Βαλέριος εξελέγη για να τον αντικαταστήσει.
Εν τω μεταξύ, ο Tαρκύνιος, του οποίου η οικογένεια ήταν ετρουσκικής καταγωγής, έλαβε την υποστήριξη των ετρουσκικών πόλεων Tαρκυνίας και Βηίων. Επικεφαλής ενός ετρουσκικού στρατού, ο Ταρκίνος πολέμησε τους υπάτους Βρούτο και Βαλέριο στη μάχη της Σίλβα Αρσία. Ο Βαλέριος διοικούσε το ρωμαϊκό πεζικό, ενώ ο Βρούτος ηγήθηκε του ιππικού. Ο Aρρούνς Ταρκύνιος, ο γιος του βασιλιά, απεβίωσε στη μάχη με τον Βρούτο, ο οποίος επίσης τραυματίστηκε θανάσιμα, αλλά οι Ρωμαίοι ήταν τελικά νικητές. Ο Βαλέριος μάζεψε τα λάφυρα της μάχης και επέστρεψε στη Ρώμη, όπου πανηγύρισε έναν θρίαμβο την 1η Μαρτίου 509 π.Χ. Το τέθριππο άρμα του έγινε στη συνέχεια το παραδοσιακό όχημα για έναν νικητή Ρωμαίο στρατηγό. Στη συνέχεια, ο Βαλέριος έκανε μία μεγαλειώδη κηδεία για τον Βρούτο και έδωσε μία αξιομνημόνευτη ομιλία.
Ο Λίβιος έγραψε, ότι ο Βαλέριος πολέμησε ξανά τους Βηίους την ίδια χρονιά, αν και ο λόγος δεν αναφέρεται.
Πρώτη υπατεία
Μετά το τέλος τού Βρούτου, ο Βαλέριος ήταν ο μοναδικός επιζών ύπατος. Ο Σπούριος Λουκρήτιος επιλέχθηκε στη θέση του Βρούτου, αλλά απεβίωσε μετά από λίγες ημέρες και τον ακολούθησε ο Μάρκος Οράτιος Πουλβίλλος. Όταν ο Βαλέριος ξεκίνησε την κατασκευή μίας νέας οικίας στην κορυφή του Βελίου λόφου, το οποίο θα ήταν ευδιάκρητο από το κτήριο της Συγκλήτου (Curia), άρχισε να κυκλοφορεί μία φήμη, ότι σκόπευε να αποκαταστήσει τη μοναρχία, με τον εαυτό του ως βασιλιά. Αμέσως, ο Βαλέριος σταμάτησε να κτίζει και κατεδάφισε την κατασκευή μέσα σε μία νύχτα. Απευθυνόμενος σε μία συνέλευση του λαού, έκανε τους ραβδούχους (lictores) του να χαμηλώσουν τα δέσμες ράβδων τους (fasces) ως ένδειξη ταπεινότητας και να αφαιρέσουν τους πελέκεις από αυτές μέσα στην πόλη. «Μόλις απελευθέρωσα τη Ρώμη, γενναία, αλλά τώρα με συκοφαντούν, σαν να είμαι ένας Ακύλλιος ή ένας Βιτέλιος. Είμαι ο πιο πικρός εχθρός των πρώην βασιλέων, επομένως δεν μπορεί να κατηγορηθώ, ότι θέλω να γίνω βασιλιάς» Για να εκδιώξει τις υποψίες, έκανε το σπίτι του να κτιστεί στους πρόποδες του λόφου, παρά στην κορυφή του. Σε μεταγενέστερους χρόνους, ο Ναός της Νίκης βρισκόταν στη θέση αυτή.
Για τις πράξεις του και τον σεβασμό του προς τον λαό της Ρώμης, ο Βαλέριος έλαβε το επώνυμο Poplicola, που σημαίνει «αυτός που περιποιείται τον λαό». Πριν από τις επικείμενες εκλογές, ο Βαλέριος συμπλήρωσε τις τάξεις της Συγκλήτου, οι οποίες είχαν μειωθεί σοβαρά ως αποτέλεσμα της επανάστασης και τού πολέμου που ακολούθησε. Ως ύπατος εξέδωσε επίσης νέους νόμους, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος έφεσης (provocation) από τις αποφάσεις ενός αξιωματούχου και απαιτώντας τη στέρηση όλων των δικαιωμάτων οποιουδήποτε καταδικάστηκε για συνωμοσία με σκοπό την αποκατάσταση της βασιλείας.
Τέσσερις υπατείες
Ο Ποπλικόλας εξελέγη ύπατος άλλες τρεις φορές, το 508, το 507 και το 504 π.Χ. Ο Οράτιος ήταν συνάδελφός του ξανά το 507, ενώ συνάδελφός του το 508 και το 504 ήταν ο Τίτος Λουκρήτιος Τρικιπιτίνος. Ήταν ο πρώτος ύπατος που επανεξελέγη.
Πόλεμος με το Κλούσιον
Το 508 π.Χ., ο Λαρς Πορσένα βασιλιάς του Κλουσίου, επιτέθηκε στη Ρώμη κατόπιν εντολής τού Ταρκινίου. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, τόσο ο Ποπλικόλας, όσο και ο συνάδελφός του Λουκρήτιος τραυματίστηκαν βαριά κατά τη διάρκεια της μάχης. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, ο Ποπλικόλας εκτέλεσε μία επιτυχημένη έξοδο, νικώντας μία ομάδα επιδρομέων από Κλουσιανούς. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Ποπλικόλας διαπραγματεύτηκε μία συνθήκη με τον Πορσένα, τερματίζοντας τον πόλεμο. Έδωσε ομήρους στον βασιλιά, συμπεριλαμβανομένης της κόρης του Βαλερίας, την οποία ο Πορσένα προστάτευε από τους Ταρκινίους.
Πόλεμος με τους Σαβίνους
Το 506, όταν ο αδελφός του Μάρκος ήταν ύπατος, οι Σαβίνοι επιτέθηκαν στη Ρώμη. Ο Ποπλικόλας συμμετείχε σε δύο ρωμαϊκές νίκες, αποκρούοντας την εισβολή. Ο λαός αντάμειψε τον Ποπλικόλα με μία οικία στον Παλατίνο λόφο.
Το 505 ο Λατινική Ομοσπονδία και οι Σαβίνοι απείλησαν τη Ρώμη με μεγάλο στρατό. Αν και οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις σταμάτησαν, ο Ποπλικόλας ανακατεύτηκε με την πολιτική των Σαβίνων, βοηθώντας τον Άττιο Κλάουσο, ο οποίος μετακόμισε στη Ρώμη με πεντακόσιους οπαδούς. Ο Κλάουσος έγινε Ρωμαίος πολίτης με το όνομα Άπιος Κλαύδιος: ήταν ο ιδρυτής τού Κλαυδίου γένους. Όταν οι Σαβίνοι προσπάθησαν να πολιορκήσουν τη Ρώμη, ο Ποπλικόλας διέταξε επιτυχώς τον στρατό, προβλέποντας τις κινήσεις τους και ματαιώνοντας τα σχέδιά τους. Εξελέγη ύπατος για τέταρτη φορά το 504 π.Χ. και νίκησε για άλλη μία φορά τους Σαβίνους. Πανηγύρισε έναν θρίαμβο τον Μάιο του ίδιου έτους.
Ο Π. Β. Ποπλικόλας απεβίωσε το 503 π.Χ., λίγο αφότου πέρασε το υπατικό λειτούργημα στους διαδόχους του Aγρίππα Μενένιο Λανάτο και Πόπλιο Ποστούμιο Τουβέρτο. Ο Λίβιος καταγράφει, ότι τη στιγμή του θανάτου του θεωρείτο «με καθολική συγκατάθεση ως ο ικανότερος άνθρωπος στη Ρώμη, στην τέχνη της ειρήνης, όσο και του πολέμου». Είχε λίγα χρήματα, και έτσι τάφηκε με δημόσια δαπάνη, και τον θρήνησαν οι Ρωμαίοι, όπως είχε γίνει για τον Βρούτο πριν από αυτόν.
Ο λίθος της πόλης Σάτρικον
Το 1977 ανακαλύφθηκε μία επιγραφή στα ερείπια της αρχαίας πόλης Σάτρικον (Satricum). Το lapis Satricanus χρονολογείται από τα τέλη του 6ου έως τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και φέρει το όνομα Poplios Valesios, το οποίο θα αποδιδόταν στα κλασικά λατινικά ως Publius Valerius. Αυτό δεν αποδεικνύει την ιστορικότητα της αφήγησης, που δόθηκε από μεταγενέστερους Ρωμαίους ιστορικούς, αλλά καταδεικνύει ότι τουλάχιστον ένα εξέχον άτομο έφερε πράγματι το όνομα στα τέλη του 6ου αι.