cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαφόρος (υπολογιστές)
Κρίσιμη περιοχή
Στον προγραμματισμό, μια κρίσιμη περιοχή προσδιορίζει ένα τμήμα κώδικα προγράμματος που μπορεί σε μια δεδομένη χρονική στιγμή να εκτελεστεί από ακριβώς μία διεργασία. Οι κρίσιμες περιοχές αποτελούν τμήματα κώδικα που εκτελούνται ατομικά.
Κατηγορία:Ταυτοχρονισμός Κατηγορία:Τεχνολογία λειτουργικών συστημάτων
Το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο
μικρογραφία|Σελίδα τίτλου του Das Wohltemperierte Clavier, Βιβλίο Πρώτο. αριστερά|μικρογραφία|Γνήσια σύνθεση του [[Μπαχ, από την τέταρτη φούγκα στο πρώτο βιβλίο.]] Το καλώς συγκερασμένο κλειδοκύμβαλο (Das Wohltemperierte Klavier) είναι μία συλλογή δύο βιβλίων του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ για πληκτροφόρο όργανο. Κάθε βιβλίο περιλαμβάνει 24 δυάδες ενός πρελουδίου και μιας φούγκας γραμμένων σε καθεμιά από τις 24 τονικότητες. Το πρώτο βιβλίο (BWV 846–869) χρονολογείται στο 1722 και το δεύτερο (BWV 870–893) στο 1742.
Κατηγορία:Συνθέσεις του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Λιονέλ Ζοσπέν
Ο Λιονέλ Ρομπέρ Ζοσπέν (Lionel Robert Jospin, 12 Ιουλίου 1937) είναι Γάλλος πολιτικός που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Γαλλίας (1997-2002).
Από το 1981 έως το 1988 και από το 1995 έως το 1997 ήταν ο Πρώτος Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος και από το 1988 έως το 1991 υπουργός Εθνικής Παιδείας. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας από το 1997 έως το 2002. Το 1995 έθεσε υποψηφιότητα για την Προεδρία της Γαλλίας και ηττήθηκε από τον Ζακ Σιράκ και έθεσε εκ νέου το 2002 χωρίς να καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο, καθώς ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από τον Σιράκ και τον ακροδεξιό υποψήφιο Ζαν-Μαρί Λε Πεν. Το 2015 τοποθετήθηκε στο Γαλλικό Συνταγματικό Συμβούλιο από τον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης, Κλωντ Μπαρτολόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί Κατηγορία:Πολιτικοί της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (Ε΄ Δημοκρατία) Κατηγορία:Μέλη του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος
Σαιν-Πιερ (Σαιν-Πιερ και Μικελόν)
Το Σαιν-Πιερ (γαλλικά: Saint-Pierre) είναι γαλλική κοινότητα στην υπερπόντια κτήση του Σαιν-Πιερ και Μικελόν.
Η κοινότητα πήρε το όνομά της από τον Απόστολο Πέτρο, προστάτη των ψαράδων, και κάτοικοί της είναι γνωστοί ως Σαιν-Πιεραί (γαλ.: Saint-Pierrais).
Γεωγραφία
Ο κύριος οικισμός και η κοινόχρηστη έδρα βρίσκεται στη βόρεια πλευρά ενός λιμένος ονόματι Μπαρασουά (γαλ.: Barachois), ο οποίος αντικρίζει τον Ατλαντικό Ωκεανό, στην ανατολική ακτή του νησιού Σαιν-Πιερ. Το στόμιο του λιμένος φυλάσσεται από μια μικρή αλυσίδα νησιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Σαιν-Πιερ και Μικελόν Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
Δήμος Τεμένους
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Τεμένους.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.
Ο Δήμος Τεμένους ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ηρακλείου. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού Ηρακλείου, νότια του Καποδιστριακού δήμου Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του το χωριό Προφήτης Ηλίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 3.218 κατοίκους και έκταση 56.608 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 3 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τε
Μανουήλ Λάσκαρης (στρατηγός)
Ο Μανουήλ Λάσκαρης ήταν βυζαντινός στρατιωτικός αξιωματούχος από την Δυναστεία των Λασκαρίδων.
Ο Μανουήλ ήταν γιος του Μανουήλ και της Ιωάννας Καράτζαινας, αδέλφια του οι Μιχαήλ, ο Γεώργιος, ο Κωνσταντίνος (Αυτοκράτορας), ο Θεόδωρος (Αυτοκράτορας), ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος. Ο Μανουήλ είχε στρατιωτικό αξίωμα, ο Ακροπολίτης τον αναφέρει στρατηγό, ότι στρατηγεί, εξορίσθηκε μαζί με την οικογένεια του από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη αλλά επέστρεψε το 1254 μετά την ανάρρηση στον θρόνο του μικρανιψιού του Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη.
Καπνόφυτο Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Ηράκλεια νόσος
Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Ηράκλεια νόσο ή απλά Ηράκλεια (όταν μιλούσαν για παθολογία) την επιληψία. Η ονομασία αυτή είχε δοθεί από τη μεγάλη δύναμη της φοβερής αυτής νόσου την οποία άλλωστε αποκαλούσαν κατ΄ ευφημισμό ιερά νόσο (όπως οι σύγχρονοι Έλληνες αποκαλούν επίσης κατ' ευφημισμό την ευλογιά) και όχι βέβαια ότι απ΄ αυτή μπορεί να έπασχε ο Ηρακλής.
Σημειώνεται ότι με απόδοση του όρου στο ουδέτερο τύπο, οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν "Ηράκλειο πάθος" την ελεφαντίαση ή και "ελέφας" από τη βαρύτητα της ασθένειας αυτής. (Σημείωση καθηγητή Κούζη).
Ο Ηρακλής και η Ηράκλεια νόσος
Ο Ρούντολφ Γιόπστ υποστηρίζει όμως ότι συνήθως η επιληψία συνδεόταν με την ιδιοφυΐα, δηλαδή λεγόταν «ηράκλεια νόσος», όχι μόνο γιατί ήταν μία βαριά νόσος (είχε τόση δύναμη όσο και ο Ηρακλής) αλλά επειδή έπασχε και ο Ηρακλής από τη νόσο αυτή. Το ίδιο υποστηρίζεται και από άλλους ερευνητές και συνδέσμους για την επιληψία, ότι ο Ηρακλής έπασχε από είδος επιληψίας, μανία. Ωστόσο αυτή η προσπάθεια σύνδεσης ευφυΐας και επιληψίας ως πολιτική της ταυτότητας, γίνεται εκ των υστέρων και δεν προηγείται όπως στην περίπτωση του Ηρακλή, έτσι που να προϋπήρχε ένας πολιτικά ορθός μύθος. Η σύνδεση αυτή- επιληψία και Ηρακλή- στην περίπτωση της αρχαιότητας δεν ερχόταν να προσδώσει κοινωνικό status στην επιληψία αλλά να δώσει όνομα στη μεγάλη τιμωρία από τους θεούς, να αιτιολογήσει την παράλογη του συμπεριφορά.
Αν και ο Ηρακλής ήταν υπαρκτό πρόσωπο, μόνο ο μύθος του σώζεται. Η μανία του εξυπηρετούσε την πλοκή του μύθου, για την αιτιολόγηση μιας παράλογης πράξης, για το ότι ακολούθως έπρεπε να ζητήσει συγχώρεση από τους θεούς, ήταν ο λόγος που έκανε τους άθλους. Επιπρόσθετα διαφαίνεται από τον μύθο η αντίληψη ότι την επιληψία τη δίνουν οι Θεοί (η θεά Ήρα, μέσω της Ίρις και της θεότητας Λύσσας στη συγκεκριμένη περίπτωση). Ο Ηρακλής σύμφωνα με τον μύθο, φανερώνεται να χτυπάει τους Δελφούς (οχυρό των Ορχομενίων). Η ιστορία του καβγά με τον Απόλλωνα για τον τρίποδα, συμβολίζει την προσπάθεια του Ηρακλή να υποτάξει τους Δελφούς. Ο Κρέοντας φοβήθηκε τη δύναμη που απέκτησε, και του αφαίρεσε την εξουσία. Η τρέλα/τιμωρία του Ηρακλή ίσως εκφράζει τη δύναμη των Δελφών που ασκούσαν στη διαμόρφωση των μύθων και του ηθολογικού τους περιεχομένου, του φόβου για την ιεροσυλία και την τιμωρία. Επίσης φαίνεται η συσχέτιση –όπως και στον Ηράκλειτο και τον Ιωάννη τον Σιναϊτη μεταγενέστερα- της επιληψίας με την υπερηφάνεια. Ίσως να υπάρχει και συσχέτιση με τη διαταραχή της μανίας και το σύμπτωμα της διογκωμένης αυτοεκτίμησης. Σύμφωνα με τον μύθο, η Ήρα του ενέπνευσε αυτή τη μανία για να τον τιμωρήσει για τις υπερβολές του.
Ο Ευριπίδης, μαθητής του Αναξαγόρα και φίλος του Σωκράτη, ελέγχοντας τους μύθους, πολλές φορές διδάσκει ότι οι Θεοί δεν κάνουν τίποτα κακό, ότι το θείο είναι αίτιο μόνο του καλού και ότι ο θεός είναι πνεύμα. Η τρέλα του Ηρακλή και ο φόνος της γυναίκας και των παιδιών του, ήταν στοιχεία παραδεδομένα από τον αντίστοιχο μύθο. Ο Ευριπίδης, το 421-415 π.Χ., δίνει άλλη, τραγικότερη εκδοχή στον μύθο του Ηρακλή. Η μανία, από τον φθόνο της Ήρας, έπεται των άθλων. Ο Θησέας με το να πείσει τον Ηρακλή να μην αυτοκτονήσει, προβάλλει ίσως τη λογική εναντίον της πρόληψης των θείων βουλήσεων.
Ο Ηρακλής σύμφωνα με την τραγωδία του Ευριπίδη, καταλαμβάνεται από μανία (τρέλα). Η Ίρις προστάζει τη θεότητα Λύσσα, με τη θέληση της Ήρας «μανίας τ’ επ’ άνδρί τώδε και παιδοκτόνους φρένων ταραγμούς και πόδων σκιρτήματα έλαυνε»(στ.835-836). Ο Ευριπίδης χαρακτηρίζεται ζωγράφος των νοσημάτων της ψυχής και της ανθρώπινης αδυναμίας. Η μανία του Ηρακλή περιγράφεται με φρενιασμένα τα μάτια που στριφογυρνούσαν και έσταζαν αίμα. Επίσης έβγαζε αφρούς. Τις παράλογες πράξεις των φόνων της οικογένειάς του σταμάτησε η θεά Αθηνά ρίχνοντάς του στο στήθος ένα βράχο. Τον βύθισε σε ύπνο, πέφτοντας στο χώμα με την πλάτη και κτυπώντας σε μια κολόνα.
Η επιληψία στο κείμενο αυτό, ως μανία συνδέεται με την προσωρινή τρέλα και τη λύσσα. Η λύσσα στα αρχαία σήμαινε τη μανία, τη μανιώδη ορμή κυρίως στον πόλεμο και την παραφροσύνη, τρέλα. Λύσσα σήμερα ονομάζουμε την ιογενή αυτή ασθένεια αλλά και μεταφορικά την παράφορη μανία ως συνώνυμο της τρέλας, της ορμητικότητας, της αλλοφροσύνης και της παράφορης οργής. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η λύσσα προσδιόριζε αρχικώς μια λυκόμορφη θεότητα που μεταμόρφωνε τον σκύλο σε λύκο. Με τη μανία σήμερα εννοούμε και τη διατάραξη του λογικού, την παραφροσύνη. Μανία σύμφωνα με την ψυχολογία είναι η διαταραχή των ψυχικών λειτουργιών, με συμπτώματα όπως διαταραχή της συναισθηματικής διάθεσης (π.χ. ευερεθιστότητα), παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις, αλλά και διογκωμένη αυτοεκτίμηση. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης καταγράφει τον μύθο του Ηρακλή όπως τον άντλησε από τον Μάτρι τον Θηβαίο. Η Ήρα και εδώ με παρόμοιο τρόπο του στέλνει τη λύσσα (λύτταν), και μέσα στο ψυχικό του άγχος τον έπιασε μανία, μια προσωρινή κατάσταση που έχασε τα λογικά του και σκότωσε τα παιδιά του εν αγνοία του.
Το ίδιο μοτίβο, με τη μανία που καταλαμβάνει τον Ηρακλή συναντάμε και στις Τραχίνιες του Σοφοκλή. Ο Αίαντας επίσης καταλαμβάνεται προσωρινά από μανία. Ο Όμηρος χρησιμοποιεί τη λέξη μαινάς και μαίνομαι, δηλαδή κατέχομαι από μανία και λύσσα, ως την πολεμική μανία. Ο Αίαντας του Σοφοκλή παρουσιάζεται να τρελαίνεται από τη θεά για να μην προκαλέσει πιο μεγάλο κακό και επιτίθεται στα πρόβατα.
Στην ιστοσελίδα του γερμανικού μουσείου για την επιληψία, ο Ηρακλής παρουσιάζεται ως ένας από τους διάσημους επιληπτικούς. Υποθέτεται, σύμφωνα με τις περιγραφές του Ευριπίδη, ότι πρόκειται πιθανό για μερικές-σύνθετες κρίσεις από εστιακή επιληψία. Επίσης διαφαίνεται η προκατάληψη που υπήρχε παλαιότερα ότι κατά τη διάρκεια ή μετά από μια κρίση το άτομο μπορούσε να τρελαθεί και να αποτελέσει κίνδυνο για τους άλλους.
Άλλες αναφορές
Ο Πλούταρχος το 50-120 μ.Χ.(περίπου) γράφοντας για τη Σπάρτη, αναφέρετε σε επιληπτικά παιδία χρησιμοποιώντας τον όρο επιληψία (τα επιληπτικά ) αντί ιερά νόσος. Επιλαμβάνω είχε τη σημασία του επιτίθεμαι, όπως η ασθένεια η οποία επιτίθεται ξαφνικά στον οργανισμό. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους η επιληψία δεν αναφερόταν πλέον ως ιερά νόσος. Ο όρος αυτός αποδιδόταν πλέον κατ’ ευφημισμό στη λέπρα. Ο Αρεταίος ο Καππαδόκης (Α' αιώνας μ. Χ.) χρησιμοποιεί πλέον τον όρο επιληψία. Ο Αρεταίος περιγράφει τους ασθενείς, με το τέλος μιας μεγάλης επιληψίας, άκεφους και κατηφείς από την ταλαιπωρία και την ντροπή από τη συμφορά τους. Ο Αέτιος ο Αμιδηνός (ΣΤ' αιώνας μ. Χ.) αναφέρεται στην επιληψία και χρησιμοποιεί το ρήμα "επιληπτεύομαι". Επίσης διαχωρίζει την παιδική επιληψία από του ενηλίκου που ονομάζει σκοτωματική, όπως ο Αρεταίος ο Καππαδόκης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ερμηνεία του Θεοφάνη Νόννου (Ι' αιώνας μ.Χ.) στο βιβλίο του "Επιληψία Παίδων", για τον όρο ιερά νόσος. Θεωρεί πως έχει ονομαστεί η νόσος, επιληψία, γιατί κυριεύει και κυριαρχεί στις αισθήσεις (δηλαδή στη συνείδηση του αρρώστου). Το ίδιο, προσθέτει, έχει ονομαστεί και ιερά νόσος γιατί ο εγκέφαλος είναι ιερός και πολύτιμος. Μια ερμηνεία μέσα από τη συγχρονική του αντίληψη, ότι η επιληψία έχει ως αιτία τον εγκέφαλο, κάτι που δεν ίσχυε πριν τον 6ο αι. π.χ. όπου και χρησιμοποιούταν ο όρος.
Άντριου Γκάρφιλντ
Ο Άντριου Γκάρφιλντ, (αγγλικά: Andrew Russell Garfield, 20 Αυγούστου 1983) είναι Αμερικανός/Άγγλος ηθοποιός. Οι πρώτοι ρόλοι του περιλαμβάνουν τις ταινίες Λέοντες αντί αμνών (Lions for Lambs, 2007), Ο φανταστικός κόσμος του δρ Παρνάσους (The Imaginarium of Doctor Parnassus, 2009) και Boy A (2007). Ο Γκάρφιλντ έγινε ευρύτερα γνωστός και έλαβε καλλιτεχνική αναγνώριση όταν υποδύθηκε τον Εντουάρντο Σάβεριν στην ταινία The Social Network το 2010, για την οποία έλαβε δύο υποψηφιότητες για BAFTA και μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα β' ανδρικού ρόλου. Το 2012 ενσάρκωσε τον Spider-Man στην ταινία The Amazing Spider-Man, η οποία φιλοδοξούσε να αποτελέσει ένα καιαιιιιαιαι αυτόνομο κεφάλαιο στη σειρά ταινιών ακολουθώντας την ιστορία από την αρχή. Ο ίδιος επανέλαβε τον ρόλο του στην ταινία The Amazing Spider-Man 2 και αργότερα στο Spider-Man: No Way Home. Επίσης, έχει παίξει στο θέατρο καθώς και σε άλλες ταινίες, όπως στην ταινία 99 σπίτια (99 Homes, 2014).
Το 2016 ο Γκάρφιλντ πρωταγωνίστησε σε δύο ιστορικές δράμα ταινίες, την Αντιρρησίας συνείδησης (Hacksaw Ridge) του Μελ Γκίμπσον και την Σιωπή (Silence) του Μάρτιν Σκορσέζε. Ο ρόλος του στο Αντιρρησίας συνείδησης του χάρισε υποψηφιότητες για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, BAFTA και Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου.
Πρώτα Χρόνια
Ο Γκάρφιλντ έχει διπλή υπηκοότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2009, δήλωσε στη Sunday Herald ότι «αισθάνεται εξίσου στο σπίτι» τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο και «απολαμβάνει να έχει διαφορετική πολιτιστική ύπαρξη». Ο Γκάρφιλντ συνήθως δίνει συνεντεύξεις για το έργο του, αλλά δεν συζητά δημόσια τις λεπτομέρειες της ιδιωτικής του ζωής.
Το 2011, ο Γκάρφιλντ άρχισε να βγαίνει με την συμπρωταγωνίστρια του στο The Amazing Spider-Man Έμμα Στόουν, κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας. Το 2015 αναφέρθηκαν ότι έχουν χωρίσει.
Το 2011, ο Γκάρφιλντ έγινε ο Πρέσβης του Αθλητισμού για το Παγκόσμιο Ίδρυμα Ορφανών (WWO).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ισλάμ στη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας
Το Ισλάμ στην Αλβανία (1945-1991) καλύπτει μια χρονική περίοδο κατά την οποία το Αλβανικό Εργατικό Κόμμα ήρθε στην εξουσία υπό τον Ενβέρ Χότζα και άσκησε σχεδόν τον πλήρη έλεγχο του αλβανικού λαού. Η κομμουνιστική κυβέρνηση επιδίωξε να αναθεωρήσει ριζικά την αλβανική κοινωνία, επαναπροσδιορίζοντας τις κοινωνικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές πίστες στο κομμουνιστικό κόμμα μέσω του αλβανικού εθνικισμού, επιδιώκοντας την επίτευξη ενιαίας αλβανικής ταυτότητας.
Συνεχίστηκαν οι αρχές της εκκοσμίκευσης, που δανείστηκαν από την περίοδο Εθνικής Αφύπνισης και Μεσοπολέμου και υιοθετήθηκαν πιο ριζοσπαστικές προσεγγίσεις, για να παρακάμψουν τη θρησκεία από τη δημόσια σφαίρα, επιτρέποντας στην Αλβανία το 1967 να ανακηρυχθεί αθεϊστική πολιτεία. Το Ισλάμ όπως το ασκούν οι Μουσουλμάνοι στην Αλβανία, γνώρισε βαθιές αλλαγές και διώξεις υπό τον κομμουνισμό.
Οι μουσουλμάνοι κληρικοί φυλακίστηκαν, οι περισσότεροι μιναρέδες, τα τζαμιά, οι τεκέδες και τα ιερά σούφι καταστράφηκαν, οι μουσουλμανικές θρησκευτικές πρακτικές απαγορεύτηκαν, η κρατική παρακολούθηση των πιστών και η αυστηρή τιμωρία των ανθρώπων, που δεν συμμορφώνονταν. Τα αποτελέσματα και η κληρονομιά των διωγμών μέσω της αναγκαστικής απο-ισλαμιστικοποίησης της κοινωνίας οδήγησαν σε μεταπολεμικές γενιές, που γεννήθηκαν υπό το αλβανικό κομμουνιστικό καθεστώς, έχοντας ελάχιστη έως σχεδόν καθόλου γνώση του Ισλάμ. δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Παλαιό κατεστραμμένο τζαμί και καταστραμμένος μιναρές από την κομμουνιστική εποχή στο Μπορς, νότια Αλβανία.
Διακρίσεις και αναδυόμενες διώξεις (1945-1966)
Η Μουσουλμανική αρχιτεκτονική κληρονομιά θεωρήθηκε από τους Αλβανούς κομμουνιστές ως ένα ανεπιθύμητο υπόλειμμα της Οθωμανικής περιόδου, που χρησιμοποιείται για τη μεταστροφή των Αλβανών σε Μουσουλμάνους. Το 1965, το κομμουνιστικό καθεστώς ξεκίνησε μια πολιτιστική επανάσταση βασισμένη στο κινέζικο μοντέλο, που εκφράστηκε με την ευρείας κλίμακας καταστροφή των περισσότερων μιναρέδων των τζαμιών, λόγω του ότι αποτελούσαν εξέχον χαρακτηριστικό της ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Μέχρι το 1967 μόνο 60 Μπεκτασήδες τεκέδες παρέμειναν σε λειτουργία. Στο πλαίσιο των αντι-θρησκευτικών πολιτικών του κομμουνιστικού καθεστώτος, από τη δεκαετία του 1960 οι γονείς ενθαρρύνθηκαν να δώσουν σε νεογέννητα παιδιά μη θρησκευτικά ονόματα. Αυτά θεωρήθηκαν κατάλληλα αλβανικά ονόματα και συχνά αποδίδονταν ως υποτιθέμενη "Ιλλυριανή" και ειδωλολατρική καταγωγή, ενώ τα ονόματα που σχετίζονταν με τις μουσουλμανικές ή άλλες θρησκευτικές παραδόσεις αποθαρρύνονταν έντονα. Το κομμουνιστικό αλβανικό πολιτικό κατεστημένο προσέγγισε το Ισλάμ ως πίστη του Οθωμανού «εισβολέα». Κατά τη διάρκεια του κομμουνισμού πολλοί ιστορικοί από την Αλβανία με εθνικιστικές προοπτικές (Ραμαντάν Μαρμαλάκου, Κρίστο Φράσερι, Σκέντερ Αναμάλι, Στέφανακ Πόλο, Σκέντερ Ριζάι και Άρμπεν Πούτο) σκόπιμα τόνισαν την «τουρκική αγριότητα» και την «ηρωική χριστιανική αντίσταση εναντίον» του οθωμανικού κράτους στην Αλβανία. Λίγοι μελετητές, που αντιστάθηκαν σε αυτές τις αντι-ισλαμικές και αντι-τουρκικές τάσεις προπαγάνδας διώχθηκαν, ενώ το κομμουνιστικό καθεστώς τόνισε τους μύθους, που σχετίζονταν με τους μεσαιωνικούς Αλβανούς ερμηνεύοντάς τους ως «ηρωικό προλεταριάτο της Ιλλυρίας».
Εκκοσμίκευση, εικονοκλασία και διώξεις (1967-1991)
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ| [[Ενβέρ Χότζα (1908–1985), κομμουνιστής ηγέτης της Αλβανίας.]] Εμπνευσμένος από το ποίημα του Πάσκο Βάσα στα τέλη του 19ου αιώνα για την ανάγκη να ξεπεραστούν οι θρησκευτικές διαφορές μέσω της αλβανικής ενότητας, ο Χότζα πήρε τη στροφή " η πίστη των Αλβανών είναι ο Αλβανισμός " και την εφάρμοσε κυριολεκτικά ως κρατική πολιτική. Το 1967, επομένως, το κομμουνιστικό καθεστώς κήρυξε την Αλβανία τη μόνη μη θρησκευτική και αθεϊστική χώρα στον κόσμο, απαγορεύοντας δημόσια όλες τις μορφές θρησκευτικής πρακτικής. Οι μουσουλμάνοι σουνίτες και οι Μπεκτασήδες μαζί με τους Καθολικούς και τους Ορθόδοξους ομολόγους τους υπέστησαν σοβαρές διώξεις και για να αποτραπεί η αποκέντρωση της εξουσίας στην Αλβανία, πολλοί από τους ηγέτες τους σκοτώθηκαν. Η Jumu'ah ή οι κοινές προσευχές της Παρασκευής σε ένα τζαμί, που περιλαμβάνει ένα κήρυγμα στη συνέχεια απαγορεύθηκαν στην Αλβανία λόγω των επαναστατικών τους οργανώσεων, που απειλούσαν το κομμουνιστικό καθεστώς. Οι άνθρωποι που έκαναν ακόμα θρησκευτικές πρακτικές το έκαναν κρυφά, ενώ άλλοι, που ανακαλύφθηκαν, διώχθηκαν και απαγορεύτηκε η προσωπική κατοχή θρησκευτικής λογοτεχνίας όπως το Κοράνιο. Μεταξύ των υποστηρικτών των Μπεκτασήδων η μετάδοση γνώσεων περιορίστηκε σε λίγους οικογενειακούς κύκλους, που κατοικούσαν κυρίως στην ύπαιθρο. Τα τζαμιά έγιναν στόχος των Αλβανών κομμουνιστών, που είδαν τη συνεχιζόμενη ύπαρξή τους να ασκεί ιδεολογική παρουσία στο μυαλό των ανθρώπων. Μέσω του θανάτου των τζαμιών και της θρησκείας εν γένει στην Αλβανία, το καθεστώς επιδίωξε να αλλάξει και να διακόψει την κοινωνική βάση της θρησκείας, που βρισκόταν με τις παραδοσιακές θρησκευτικές δομές μεταξύ του λαού και την αντικατέστησε με τον κομμουνισμό. Τα ισλαμικά κτήρια, ως εκ τούτου, κατασχέθηκαν από το κομμουνιστικό κράτος, που συχνά μετατράπηκαν σε χώρους συγκέντρωσης, αθλητικές αίθουσες, αποθήκες, αχυρώνες, εστιατόρια, πολιτιστικά κέντρα και κινηματογράφους σε μια προσπάθεια να διαγραφούν οι δεσμοί μεταξύ θρησκευτικών κτηρίων και ανθρώπων. Το κομμουνιστικό καθεστώς μέσω πολιτικής κατέστρεψε τον μουσουλμανικό τρόπο ζωής και τον ισλαμικό πολιτισμό στην Αλβανία.
Το 1967 εντός επτά μηνών, το κομμουνιστικό καθεστώς κατέστρεψε 2.169 θρησκευτικά κτήρια και άλλα μνημεία. Από αυτά ήταν περίπου 530 τεκέδες, τουρμπές και ντάργκα ιερά αγίων, που ανήκαν κυρίως στο τάγμα των Μπεκτασήδων. Στη συνέχεια, το προσκύνημα μεταξύ των οπαδών των Μπεκτασήδων σε αυτά τα ιερά έγινε περιορισμένο μόνο σε συγκεκριμένες τοποθεσίες και έμμεσα μέσω συγκεντρώσεων όπως πικνίκ κοντά σε αυτές τις τοποθεσίες, όπως ο τουρμπές του Σάρι Σάλτεκ στην Κρούγια. Ενώ καταστράφηκαν 740 τζαμιά, μερικά από τα οποία ήταν πασίγνωστα και αρχιτεκτονικά σημαντικά όπως το Τζαμί Κουμπέλιε στην Καβάγια, το Τζαμί του Ρολογιού στο Πεκίν και τα δύο τζαμιά με τρούλο στο Ελμπασάν, που χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα. Από τα περίπου 1.127 ισλαμικά κτήρια, που υπήρχαν στην Αλβανία πριν από την εξουσία των κομμουνιστών, μόνο 50 τζαμιά παρέμειναν στη συνέχεια με τα περισσότερα να βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση. Κάποιος αριθμός τζαμιών, που θεωρήθηκαν δομές πολιτιστικής σημασίας και ιστορικής αξίας από τους κομμουνιστές επέζησε, όπως το τζαμί Μουραντίγιε στον Αυλώνα, το μουσουλμανικό τέμενος στη Σκόδρα, το τζαμί Ναζιρέσα στο Ελμπασάν, τα τζαμιά Ιζγκούρλι, των Εργένηδων (Xhamia e Beqarëve), Χίνκαρ και Χισέν Πασά του Μπερατίου, το Τζαμί Φατίχ στο Δυρράχιο, τζαμί Μπαζάρ της  Κρούγια, τζαμί Αλλαμπεγκίσε της περιοχής Δίβρης, το τζαμί Μιραχόρι στην Κορυτσά, το τζαμί Τεκέ στο Αργυρόκαστρο και το τζαμί Τζιν Αλεξί της περιοχής Αγίων Σαράντα. Δηλωμένο επίσης ως μνημείο πολιτισμού, το τζαμί Ετχέμ Μπέη των Τιράνων επετράπη να λειτουργήσει ως χώρος προσευχής και ισλαμικού τελετουργικού, αν και μόνο για ξένους μουσουλμάνους διπλωμάτες. Στα Τίρανα το 1991, μόνο δύο τζαμιά ήταν σε θέση να χρησιμοποιηθούν για λατρεία και μόνο εννέα τζαμιά της Οθωμανικής εποχής επέζησαν από την κομμουνιστική δικτατορία. Μερικοί Αλβανοί Μουσουλμάνοι από τη νότια Αλβανία αστικοποιήθηκαν γρήγορα παράλληλα με τους Ορθόδοξους και ενσωματώθηκαν στο κράτος μετά τον πόλεμο. Παράλληλα με τους Καθολικούς, οι σουνίτες μουσουλμάνοι Αλβανοί της κεντρικής και βόρειας Αλβανίας ήταν κυρίως περιθωριοποιημένοι και λίγο ενσωματωμένοι από το αλβανικό κράτος το οποίο στη δεκαετία του 1970 και του 1980 γνώρισε υπερπληθυσμό και οικονομική δυσκολία. Ως εκ τούτου, στα τέλη της κομμουνιστικής περιόδου, το ποσοστό των Καθολικών και των Αλβανών Μουσουλμάνων αυτών των περιοχών αυξήθηκε περισσότερο από την Ορθόδοξη κοινότητα της νότιας Αλβανίας. Λόγω της υποτίμησης της θρησκείας, μερικοί μικτοί γάμοι μουσουλμάνων με τους Ορθόδοξους ή με τους Καθολικούς συνέβησαν στα τέλη της κομμουνιστικής περιόδου και κυρίως μεταξύ των ελίτ.
Ιστιοσανίδα
thumb|Ιστιοσανίδα στο νερό του Cabo de Gata στην [[Ισπανία.]] thumb|Ένας αθλητής στα κύματα του Porto Pollo στη [[Σαρδηνία.]] thumb|Ιστιοσανίδα απέναντι από το νησί του Δράκου στη [[Dakhla.]] Η ιστιοσανίδα (windsurfing, «γουίντ-σέρφινγκ») είναι μια ειδική σανίδα-σκάφος που επιπλέει και κινείται με τη βοήθεια ενός ελεύθερου πανιού. Ως ελεύθερο πανί θεωρείται ένα κατάρτι στερεωμένο σε ένα σταθερό σημείο που μπορεί να περιστρέφεται και να αλλάζει θέση κατά τη διάρκεια της ναυσιπλοΐας.
Η ιστιοσανίδα μπορεί να θεωρηθεί μια μικρότερη εκδοχή του ιστιοφόρου, αλλά και επέκταση της σανίδας του σερφ. Μπορεί να γίνει είτε σε ήρεμα νερά, είτε σε ταραγμένα νερά, ακόμα και όταν έχει κύματα. Διακρίνουμε δύο κατηγορίες ιστιοσανίδων, αυτές με πτερύγιο και τις funboard.
Ιστορία
thumb|upright|Γουίντ-|εναλλ.= Η πατρότητα της ιστιοσανίδας αποδίδεται σε διάφορους εφευρέτες.
Αρχικά, ένας νέος Άγγλος, ο Peter Chilvers, σχεδίασε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ένα είδος προδρόμου της ιστιοσανίδας.
Τον Μάιο του 1964, στην Πενσυλβάνια, ένας Αμερικάνος, ο Newman Darby, τοποθέτησε ένα κατάρτι με ένα πανί πάνω σε μια σανίδα του σερφ. Η ιστιοσανίδα του είχε μήκος τρία μέτρα και 90 εκατοστά πλάτος, και είχε ένα κατάρτι και ένα σημείο σύνδεσης που όμως δε μπορούσε να κινείται παρά μόνο πλευρικά και βρισκόταν στο πίσω μέρος του αγωνιζόμενου. Στα επόμενα δύο χρόνια μπόρεσε να βελτιώσει την εφεύρεσή του αλλά δεν μπόρεσε να πείσει επενδυτές για την αξία της.
Τον Ιανουάριο του 1965, ένας Γάλλος, ο Serge Loiselot, κατέθεσε αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας για έναν «δίσκο με ιστίο» («plateau à voile»): αυτό ήταν ένα επίπεδο κουτί πολύ χαμηλής πυκνότητας που μπορούσε να επιπλέει και είχε ωοειδές σχήμα χωρίς αιχμηρές άκρες, με μια καρίνα και ένα κάθετο κατάρτι που υποστήριζε ένα οριζόντιο κατάρτι μήκους ενός μέτρου, με τα δύο αυτά κατάρτια να στηρίζουν ένα τριγωνικό πανί. Αυτή η κατασκευή μπορούσε να αποσυναρμολογηθεί πλήρως.
Ο Jim Drake και ο Hoyle Schweitzer δημιούργησαν την επωνυμία Windsurfer για να εξασφαλίσουν ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις χώρες που είχαν τις πιο κοντινές εμπορικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες (μη έχοντας τα μέσα να καταθέσουν την ευρεσιτεχνία σε περισσότερες από δύο ευρωπαϊκές χώρες, επέλεξαν την Αγγλία και τη Γερμανία). Ο Hoyle Schweitzer εξαγόρασε στη συνέχεια το μερίδιο των δικαιωμάτων του Jim Drake.
Το 1973, η ολλανδική εταιρεία Ten Cate αγόρασε την άδεια του Windsurfer για την Ευρώπη και εισήγαγε τις πρώτες ιστιοσανίδες. Η ιστιοσανίδα αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στη Γαλλία, τον πρώτο καιρό λόγω των πρωτοπόρων Patrick Carn, Charles Daher, Pierre-Yves Gires, και Yves Loisance, καθώς και διάφορων κατασκευαστών που εμπνεύστηκαν από την αυθεντική ιστιοσανίδα Windsurfer αλλά δεν ήθελαν να πληρώσουν τα δικαιώματα.
Η εφεύρεση της δέστρας, που επιτρέπει τον έλεγχο μεγαλύτερου πανιού, βοήθησε στην εξέλιξη της παλιάς πρακτικής σε αυτή που ισχύει σήμερα. Το 1977 κυκλοφόρησε η Rocket Windsurfer, μια σανίδα μικρότερου άλματος, με υποδοχές να δένονται τα πόδια (footstrap), και με κατάρτι που μπορούσε να κινείται προς τα πίσω. Η σανίδα funboard, που επιτρέπει τη ναυσιπλοΐα σε κύματα και ισχυρό άνεμο, είχε μόλις γεννηθεί.γεια
Ο Robby Naish υπήρξε ο πρώτος πρωταθλητής κόσμου στο άθλημα της ιστιοσανίδας, στην ηλικία των δεκατριών ετών.
Η ιστιοσανίδα έγινε ολυμπιακό άθλημα το 1984, στο Λος Άντζελες.
Τρόποι
Σήμερα υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνει κανείς ιστιοσανίδα, οι οποίοι διαφέρουν στη ναυσιπλοΐα και στις προτιμήσεις του αθλητή, με αποτέλεσμα να χρειάζεται διαφορετικός εξοπλισμός σε κάθε περίπτωση.
Lechner
Η Lechner χρησιμοποιήθηκε μεταξύ των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988 στο Πουσάν και των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 στη Βαρκελώνη. Είναι σανίδα με στρογγυλεμένα χαρακτηριστικά, ασταθής αλλά γρήγορη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα Κατηγορία:Αθλήματα με σανίδα Κατηγορία:Ναυταθλήματα Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Μοντσεγκόρσκ
Το Μοντσεγκόρσκ (ρωσικά: Мончегорск) είναι πόλη στο Όμπλαστ του Μούρμανσκ της Ρωσίας, η οποία βρίσκεται επί της Χερσονήσου Κόλα, 145 χιλιόμετρα νότια του Μούρμανσκ, το διοικητικό κέντρο του όμπλαστ. Αποτελεί σημαντικό κέντρο παραγωγής νικελίου και χαλκού έχοντας εργοστάσια τα οποία ανήκουν στην Nornickel.
Βάσει της απογραφής του 2010, είχε πληθυσμό 45.361 κατοίκους.
Δημογραφικά στοιχεία
Εθνοτική σύνθεση (2010):
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Άγγελος Λάσκαρις
Ο Άγγελος Λάσκαρις ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο Ιάνος. Έζησε ελεύθερο βίο και κατά τον Παπαδόπουλο επιβάρυνε την οικογένειά του λόγω άσκοπων και νεανικών παρεκτροπών. Έγινε όμως μεγάλος λόγιος και εξέδωσε στο Παρίσι παρά του Ιακώβου Οπωρινού την Συλλογή των Ελληνικών και Λατινικών επιγραμμάτων του πατέρα του (1537) και την λατινική μετάφραση μερικών Κεφαλαίων του Πολυβίου (Περί της των οπλιτών καταστάσεως).
Στην έκδοση των επιγραμμάτων υπάρχει επιστολή του Ιακώβου Τουζάνου, μαθητή του Ιάνου που διευθύνεται στον Άγγελο Λάσκαρι.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Μπάμπες Ηλείας
Οι Μπάμπες είναι πολύ μικρός οικισμός των Μακρισίων του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας. Στον λοφίσκο "Αρνοκατάρραχο", κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50, ανασκάφηκε ένας σχετικά μικρός (8,36 χ 4,55 μ.) δωρικός ναός από ντόπιο κογχυλιάτη λίθο, ο οποίος θεωρείται σε συχνότητα ευρημάτων ανάγλυφης κεραμικής δεύτερος χώρος μετά την Αρχαία Ολυμπία και χρονολογείται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο δήμο με 2 μόνο κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Στάθης Μαυρίδης
Ο Στάθης (Ευστάθιος) Μαυρίδης (20 Σεπτεμβρίου 1935 - 16 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Φοίνικα Καλλιθέας και το 1951 σε ηλικία 16 ετών πήγε στον Πανιώνιο. Για τη μεταγραφή η ομάδα του πήρε ως αντάλλαγμα δεκαπέντε ζευγάρια ποδοσφαιρικά παπούτσια. Τεχνίτης αλλά και σκληροτράχηλος μέσος, καθιερώθηκε στη μεγάλη ομάδα του συλλόγου της Νέας Σμύρνης, που έγραψε λαμπρές σελίδες τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, μέχρι το 1965-66 που σταμάτησε να αγωνίζεται. Ήταν επιτελικός χαφ και μοίραζε καταπληκτικές μπαλιές στους επιθετικούς.
Σημαντική στιγμή στην καριέρα του με τον Πανιώνιο υπήρξε η πορεία μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 1961. Έπειτα από διαδοχικές νίκες επί του Παναθηναϊκού με 2-1 και του Ηρακλή με 1-0, έφτασε στον τελικό, όπου ηττήθηκε με 3-0 από τον Ολυμπιακό.
Στην εθνική Ελλάδας
Αγωνίστηκε τέσσερις φορές στην εθνική Ελλάδας, της οποίας υπήρξε και αρχηγός, πετυχαίνοντας ένα τέρμα. Στις 8 Απριλίου 1964 σκόραρε το πρώτο γκολ στη νίκη - πρόκριση της Εθνικής με 4-1 εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας για το προολυμπιακό τουρνουά της Ολυμπιάδας του Τόκιο το 1964. Η τελευταία διεθνής συμμετοχή του ήταν στις 13 Μαΐου 1964 στον φιλικό αγώνα κατά της Αιθιοπίας.
Αγωνίστηκε επίσης στη Μικτή Αθηνών.
Παλαίμαχοι Πανιωνίου
Μετά το τέλος της σπουδαίας καριέρας του συμμετείχε ως παίκτης στην ομάδα των παλαιμάχων του Πανιωνίου. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του "Συνδέσμου Παλαιμάχων Πανιωνίου ΓΣΣ", την προεδρία του οποίου ανέλαβε αργότερα και διατήρησε μέχρι τον θάνατό του. Ως πρόεδρος διοργάνωνε αγώνες με άλλες ομάδες παλαιμάχων, τον ετήσιο χορό καθώς και θέματα καθημερινής μέριμνας. Επί των ημερών του ο Σύνδεσμος απέκτησε γραφεία στο γήπεδο του Πανιωνίου.
Πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 2008, στη Νέα Σμύρνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Βουλγαρικό δημοψήφισμα (2013)
Παρά το γεγονός ότι η πρόταση εγκρίθηκε σε όλες τις 31 εκλογικές περιφέρειες, η προσέλευση δεν πέρασε το απαιτούμενο όριο του 60%, με αποτέλεσμα το δημοψήφισμα να μην θεωρηθεί έγκυρο.
Σύστημα ψηφοφορίας
Το δημοψήφισμα απαιτεί συμμετοχή τουλάχιστον του 60% για το δημοψήφισμα να είναι έγκυρο. Οι ψηφοφόροι απάντησαν στην ερώτηση "Θα πρέπει να αναπτυχθεί η πυρηνική ενέργεια στη Βουλγαρία μέσω της κατασκευής ενός νέου σταθμού πυρηνικής ενέργειας;».
Καμπάνια
Υποστηρικτές του σταθμού υποστήριξε ότι αυτό θα σήμαινε ότι η χώρα δεν θα πρέπει να αγοράζουν ηλεκτρική ενέργεια από τη Ρουμανία και την Τουρκία, ενώ αντίπαλοι είχαν ισχυριστεί ότι θα αυξήσει την ενεργειακή εξάρτηση της χώρας από τη Ρωσία,  όπως η ρωσική εταιρεία Atomstroyexport είχαν συνάψει συμφωνία για την κατασκευή του σταθμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Βουλγαρία
Γερμανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1901
Το Γερμανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1901 ήταν η 4η διοργάνωση του Γερμανικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Γερμανικής Ομοσπονδίας Στίβου (DLV). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε σε δύο διαφορετικές πόλεις: το Βερολίνο και το Αμβούργο, στις 30 Ιουνίου και στις 22 Σεπτεμβρίου του 1901.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1901
Κλάουντιν Ρίντεϋ φον Κις-Ρίντε
Η Κλαούντινα Ρίντεϋ βον Κις-Ρίντε (ουγγρ. Claudine Rhédey von Kis-Rhéde, βαπτ. 21 Σεπτεμβρίου 1812 - 1 Οκτωβρίου 1841) ήταν η Ούγγρη σύζυγος του Αλέξανδρου της Βυρτεμβέργης. Ο γιος της Φραγκίσκος του Tεκ ήταν ο πατέρας της Mαρίας του Τεκ, της συζύγου του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Καταγωγή
Ο Οίκος των Ρέντεϋ είναι γνωστός από τον 13ο αι. Είναι μία από τις Ουγγρικές ευγενείς οικογένειες, που κατάγονται από τον Οίκο του Άμπα. Ο πιο αξιοσημείωτος πρόγονος του ευγενικού Οίκου του Άλμπα ήταν ο Σάμουελ Άμπα, ο 3ος βασιλιάς της Ουγγαρίας μεταξύ 1041 και 1044, που νυμφεύτηκε μία αδελφή του Στεφάνου Α΄, του πρώτου Χριστιανού βασιλιά της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Η Κλαούντινα Σουζάννα γεννήθηκε στο οικογενειακό της κτήμα, στο Κάστρο Ρίντεϋ στον Άγιο Γεώργιο του Δάσους (γερμ. Sankt Georgen auf der Heide, ουγγρ. Erdőszentgyörgy, ρουμαν.: Sângeorgiu de Pădure), στην Τρανσυλβανία (τότε μέρος της Αυστριακής αυτοκρατορίας, σήμερα Σεντζορτζίου ντε Παντούρε, Ρουμανία), κόρη του Λάζλο Ρίντεϋ, Κόμη του Κις-Ρίντε, και της Άγκνες Ίντσευ, κόρης του Γκέργκελυ Ίντσεϋ, Βαρόνου του Νάγκυ-Βάραντ. Το πιο αξιοσημείωτο μέλος της οικογένειάς της ήταν ο Φέρεντς (Φραγκίσκος) Ρίντεϋ, Πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας, που κυβέρνησε μεταξύ 1657 και 1658. Αυτή κατά τη γέννηση ονομάστηκε Κλαουντίνα (Κλαυδία) Ρίντεϋ, Κόμισσα ντε Κις-Ρίντε.
Το 1835 παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο της Βυρτεμβέργης, γιο του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης. Ο Λουδοβίκος ήταν μικρότερος αδελφός του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης. Λόγω των γερμανικών νόμων που σχετίζονται με τη διαδοχή, η νύφη θεωρήθηκε ως μη βασιλικής τάξης και ο γάμος κηρύχθηκε μοργανατικός. Έτσι της αρνήθηκαν τον τίτλο της δούκισσας, αλλά έγινε Κόμισσα του Χόενσταϊν στις 16 Μαΐου 1835, λίγο μετά τον γάμο της.
μικρογραφία|269x269εσ|Η ταφική κρύπτη της οικογένειας Ρίντεϋ βρίσκεται στη Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία του Αγ. Γεωργίου του Δάσους (ρουμαν.: Sângeorgiu de Pădure) στη σημερινή [[Ρουμανία.]]
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Όλα τα παιδιά είχαν αρχικά τον τίτλο Κόμης/Κόμισσα του Χόενσταϊν από τη μητέρα τους. Ωστόσο το 1863 στο Βασίλειο της Βυρτεμβέργης, τα παιδιά έγιναν Πρίγκιπες/Πριγκίπισσες του Tεκ, με την προσφώνηση Γαληνότατη Υψηλότητα.
Απόγονοι
Ο Φραγκίσκος, Πρίγκηπας του Τεκ, αργότερα έγινε Δούκας του Τεκ. Νυμφεύτηκε τη Mαρία Αδελαΐδα, κόρη του Αδόλφου του Κέιμπριτζ (γιου του Γεωργίου Γ΄) και έγινε μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Η μόνη κόρη του, η Mαρία του Τεκ, παντρεύτηκε τον Γεώργιο, Δούκα της Υόρκης, τον Ιούλιο του 1893, και μετά έγινε Βασιλική σύζυγος κατά την άνοδο τού συζύγου της στον θρόνο τον Μάιο του 1910. Η σημερινή Βρετανίδα μονάρχης Ελισάβετ Β΄ είναι εγγονή της Μαρίας, και έτσι δισέγγονη της Κλαούντινε.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμισσες της Αυστρίας
Goin' Through
Οι Goin' Through είναι ελληνικό hip-hop/rap συγκρότημα που αποτελείται από το Νίκο Βουρλιώτη γνωστός και ως NiVO και τον Μιχάλη Παπαθανασίου.
Ιστορία
Οι Goin' Through ήταν από τα πρώτα urban συγκροτήματα που υπέγραψαν με μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, το 1994. Έγιναν αμέσως γνωστοί διασκευάζοντας το γνωστό τραγούδι των Πελόμα Μποκιού "Γαρύφαλλε Γαρύφαλλε" με τη συμμετοχή του Βλάσση Μπονάτσου.
Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1995 από την FM Records ενώ ακολούθησαν άλλα 2 άλμπουμ μέχρι το 1998, όταν αποχώρησαν και υπέγραψαν με τη Universal Music και τη Def Jam Recordings.
Το Μάρτιο του 2004 οι Goin' Through κυκλοφόρησαν το άλμπουμ  La Sagrada Familia   και τον Φεβρουάριο του 2006 τους απονεμήθηκε ο χρυσός δίσκος.
Το 2006 κυκλοφόρησε το άλμπουμ VENDETTA, το οποίο έγινε χρυσό.
Το 2007 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ VETO, ενώ το Μάρτιο του 2008 τους απονεμήθηκε ο χρυσός δίσκος.
Το 2009 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Ι-4" και στη συνέχεια άλλα 5 άλμπουμς με τελευταίο το "ISO 9001" τον Ιούλιο του '19.
Συνολικά έχουν 4 χρυσούς δίσκους για προσωπικές τους δουλειές και 1 πλατινένιο με τον Γιώργο Μαζωνάκη, και αριθμούν δεκάδες ακόμα συνεργασίες με άλλους γνωστούς καλλιτέχνες.
Οι Goin' Through έχουν συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους: Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Άννα Βίσση, Δέσποινα Βανδή, Γιώργο Μαζωνάκη, Αντώνη Ρέμο, Στέλιο Ρόκκο, Πάνο Κιάμο, Κώστα Χατζή, Λάκη Παπαδόπουλο, Βασίλη Σαλέα, Πασχάλη Αρβανιτίδη (Olympians), Μαριάντα Πιερίδη, Ελευθερία Ελευθερίου, Guru (Gangstarr), 7L & Esoteric, Terror X Crew, Ημισκούμπρια, Ταραξία, Υποχθόνιο, Μαρίνα Σκιαδαρέση, Κατερίνα Μουτσάτσου, Θηρίο, ΝΕΒΜΑ, TNS, DJ S, Μιχάλη Τζουγανάκη και άλλους.
Κριτική
Οι Goin' Through έχουν καταξιωθεί από την αγορά και οι δουλειές τους έχουν παρουσιαστεί σε όλα τα σχετικά μέσα. Τους έχουν απονεμηθεί 4 χρυσοί δίσκοι και ένας πλατινένιος για την συνεργασία τους με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Έχουν βραβευτεί επανειλημμένως και σε πολλαπλές κατηγορίες στα MAD Music Awards και στα Μουσικά Βραβεία Αρίων. Θεωρείται πως εκείνοι πρώτοι έφεραν το Ελληνικό Hip hop στο mainstream, ανοίγοντας τον δρόμο και για πολλούς καλλιτέχνες οι οποίοι ακολούθησαν. Στην κουλτούρα του Ελληνικού Hip Hop, οι Goin' Through έχουν συχνά κατακριθεί λόγω της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας και των ετερόκλητων συνεργασιών τους.
Πολιτική άποψη
Οι Goin' Through χαρακτηρίζονται και από ρεπερτόριο και τραγούδια με έντονο πολιτικό λόγο, παίρνοντας κατά καιρούς θέση για θέματα που απασχόλησαν την πολιτική επικαιρότητα, ενώ επίσης έχουν δηλώσει πως ιδεολογικά και πολιτικά ανήκουν στον χώρο της αριστεράς. Το καλοκαίρι του 2012 μαζί με τους ΝΕΒΜΑ συμμετείχαν αφιλοκερδώς στο ετήσιο φεστιβάλ της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας στην Αθήνα, κίνηση για την οποία ασκήθηκε κριτική τόσο στους ίδιους όσο και στο ΚΚΕ κυρίως από κινήσεις της ευρύτερης αριστεράς και ιδιαίτερα από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με την αιτιολογία πως οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες είναι εκφραστές μίας κουλτούρας στον χώρο της μουσικής και του θεάματος η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες και τα πρότυπα της αριστεράς. Ωστόσο οι ίδιοι αντικρούουν τα επιχειρήματα αυτά, καθώς όπως δηλώνουν πρόκειται για μουσικά σχήματα που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, πράγμα που το έχουν εκφράσει ανοιχτά και μέσα από τη μουσική τους με πολιτικό στίχο.
Βραβεία
Έχουν βραβευτεί από τα MAD Video Music Awards το:
Έχουν βραβευτεί το 2007 από τα Μουσικά Βραβεία Αρίων στην κατηγορία εναλλακτική μουσική:
Βερναρδάκης
Το ελληνικό επώνυμο Βερναρδάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ευαγόρας Αμιάντου
Ο Ευαγόρας Αμιάντου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον Αμίαντο της επαρχίας Λεμεσού. Η ομάδα είχε δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.
Ιστορία
Ο Ευαγόρας Αμιάντου ιδρύθηκε το 1957. Πήρε το όνομα του από τον ήρωα αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παπαχριστοφόρου. Αρχικά τα χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο και μετέπειτα το μπλε και το κίτρινο. Παλαιότερα η ομάδα ονομαζόταν Ευαγόρας Κάτω Αμιάντου. Μετά την ενοποίηση του Κάτω Αμίαντου με τον Πάνω Αμίαντο δημιουργώντας την κοινότητα Αμίαντος το σωματείο ονομαζόταν Ευαγόρας Αμιάντου.
Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Το 1997 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1997-98, τερμάτισε στην όγδοη θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ. Σήμερα η ομάδα του Ευαγόρα είναι ανενεργή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αμίαντος Λεμεσού
Ζουμπούλι Ξάνθης
Το Ζουμπούλι είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης με υψόμετρο 360 μέτρα. Βρίσκεται στο κέντρο του νομού σε απόσταση 13 χλμ. Β. από την Ξάνθη και 4 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Σμίνθη ενώ δυτικά του περνάει ο ποταμός Κόσυνθος και η ΕΟ Ξάνθης - Εχίνου. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης (όπως και όλα της περιοχής) και στα πομάκικα λέγεται Ζουμπούλτσε . Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 109 κατοίκους. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Ιωάννης Λάσκαρις
Βιογραφικά στοιχεία
Θείος του ήταν ο Ιανός Λάσκαρις.
Συγγράμματα
Σύμφωνα με τον Παπαδόπουλο έγραψε επιστολή προς τον Καρδινάλιο Αρραγώνιο περί της οικογένειας και του πατέρα του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Οικουμενική γλώσσα
Οικουμενική γλώσσα είναι μια υποθετική ιστορική ή μυθική γλώσσα που λέγεται ότι μιλιόταν και γινόταν κατανοητή από το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης. Από την άλλη, σε κάποιους κύκλους, λέγεται ότι ήταν κατανοητή από όλα τα έμβια πράγματα, όντα, και αντικείμενα εξίσου. Σύμφωνα με κάποιες αντιλήψεις, εικάζεται ότι ήταν η πρώτη γλώσσα όλων των ομιλητών, ή η μοναδική υπάρχουσα γλώσσα. Για άλλους, ο όρος παραπέμπει σε μια δεύτερη γλώσσα που μιλάμε με άνεση και χρησιμοποιείται για επικοινωνία μεταξύ ομάδων που οι πρώτες (ή μητρικές) τους γλώσσες είναι διαφορετικές. Κάποιες μυθολογικές ή θρησκευτικές παραδόσεις αναφέρουν ότι υπήρχε κάποτε μια μοναδική οικουμενική γλώσσα μεταξύ όλων των ανθρώπων, ή κοινή στους ανθρώπους και σε υπερφυσικά όντα, αν και η άποψη αυτή δεν υποστηρίζεται από ιστορικά δεδομένα.
Η ιδέα της οικουμενικής γλώσσας είναι τουλάχιστον τόσο παλιά όσο και η ιστορία της Βαβέλ. Η βιβλική ιστορία αναφέρει ότι υπήρξε κάποτε η εποχή μιας οικουμενικής γλώσσας του Αδάμ και στην συνέχεια κάτι συνέβη, η σύγχυση των γλωσσών, ιστορία ανάλογη με την Πτώση του Ανθρώπου. Στην Ιουδαιοχριστιανική παράδοση υπάρχουν ποικίλες στάσεις για να ξαναγυρίσει κάποιος στην χρυσή εποχή, πριν την Βαβέλ. Αυτές περιλαμβάνουν την αισιοδοξία, την απαισιοδοξία, την προσφυγή στην παρωδία και προειδοποιήσεις για ύβρη, και εξαρτώνται από την επιθυμητή ερμηνεία της ιστορίας.
Σε άλλες παραδόσεις, υπάρχει μειωμένο ενδιαφέρον ή γενική παρέκκλιση από το ερώτημα. Για παράδειγμα, στο ισλαμικό κόσμο η Αραβική γλώσσα είναι η γλώσσα του Κοράνιου, και έτσι οικουμενική για τους Μουσουλμάνους. Η γραπτή κλασσική Κινεζική γλώσσα διαβάζονταν και διαβάζεται ακόμα ευρέως αλλά προφέρεται διαφορετικά από αναγνώστες σε διαφορετικές περιοχές στην Κίνα, το Βιετνάμ, την Κορέα και στην Ιαπωνία για αιώνες. Ήταν μια de facto παγκόσμια λόγια γλώσσα με υπόβαθρο μια σε ευρεία βάση κουλτούρα. Σε κάποιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο τα Σανσκριτικά στην Ινδία ήταν λόγια γλώσσα για πολλούς για τους οποίους δεν ήταν μητρική γλώσσα.
Συγκριτικά, τα λατινικά ήταν εκ των πραγμάτων μια οικουμενική γλώσσα των διανοουμένων στον Μεσαίωνα, και η γλώσσα της Βουλγκάτα, στις περιοχές των καθολικών που κάλυπταν το μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Ευρώπης και μερικές περιοχές επίσης της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης.
Στην Ιστορική γλωσσολογία, η μονογένεση των γλωσσών αναφέρεται στην ιδέα ότι όλες οι ομιλούμενες ανθρώπινες γλώσσες κατάγονται από μια μοναδική προγονική γλώσσα που μιλιόταν χιλιάδες χρόνια πριν.
Κατηγορία:Γλώσσες Κατηγορία:Γλωσσολογία
Γαβριήλ Γ΄
Ο Γαβριήλ Γ΄ (... - 17 Οκτωβρίου 1707) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως την περίοδο 1702-1707.
Εθνική Ουγγαρίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Ουγγαρίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Γαβριήλ Γ΄
Γεννήθηκε στη Σμύρνη. Σε μικρή ηλικία χειροτονήθηκε κληρικός και απέκτησε μέτρια μόρφωση. Αναφέρεται ως συντηρητικός, αλλά θεοσεβής, πράος και συνετός. Διετέλεσε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος από το 1686.
Στις 29 Αυγούστου 1702 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης και ενθρονίστηκε στις 30 Σεπτεμβρίου. Με συνοδικές αποφάσεις αντιμετώπισε ζητήματα που έχουν σχέση με τη νηστεία, την εξομολόγηση, το γάμο, κλπ, ενώ αντιτάχθηκε στη μετάφραση των Ιερών Κειμένων στη δημοτική, καθώς και στον προσηλυτισμό των καθολικών στις Κυκλάδες. Με ενέργειές του ιδρύθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του το πρώτο ελληνικό σχολείο, η μετέπειτα Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης. Το 1704 αναγόρευσε διδάσκαλο τον Ηλία Μηνιάτη και του ανέθεσε την «επιστασία του διδασκαλικού υπουργήματος». Επί των ημερών της Πατριαρχίας του έγινε η αγιοκατάταξη του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου και ενεκρίθη η ακολουθία του.
Παρέμεινε Πατριάρχης μέχρι το θάνατό του, στις 17 Οκτωβρίου 1707. Ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη.
Μορίς ντε Γκοσόν
Ο '''Μορίς Α. ντε Γκοσόν''' (Maurice A. de Gosson, γεννηθείς στις 13 Μαρτίου 1948), (επίσης γνωστός ως Μορίς Αλεξίς ντε Γκοσόν ντε Βαρέν) είναι Αυστριακός μαθηματικός και μαθηματικός φυσικός, ο οποίος γεννήθηκε το 1948 στο Βερολίνο και σήμερα είναι επικεφαλής ερευνητής στην Ομάδα Αριθμητικής Αρμονικής Ανάλυσης (NuHAG) του Πανεπιστημίου της Βιέννης.
Εργασία
Μετά την απόκτηση του διδακτορικού του στη μικροτοπική ανάλυση στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας το 1978 υπό την επίβλεψη του Ζακ Σαζαρέν, ο ντε Γκοσόν γοητεύτηκε γρήγορα από την ανάλυση Λαγκράνζ του Ζαν Λερέ. Υπό την επίβλεψη του Λερέι, ο ντε Γκοσόν ολοκλήρωσε τη  διατριβή για υφηγεσία για την επίβλεψη έρευνας στα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 6 (1992). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ειδικεύτηκε στη μελέτη του δείκτη των Λερέ-Μασλόφ και της θεωρίας των μεταπλεκτικών ομάδων, καθώς και στις εφαρμογές τους στη μαθηματική φυσική. Το 1998, ο ντε Γκοσόν γνώρισε τον Μπαζίλ Χάιλι, ο οποίος του προκάλεσε το ενδιαφέρον για τα εννοιολογικά ζητήματα της κβαντομηχανικής. Ο Μπαζίλ Χάιλι έγραψε πρόλογο για το βιβλίο του ντε Γκοσόν The Principles of Newtonian and Quantum Mechanics (Οι αρχές της Νευτώνειας και της Κβαντικής Μηχανικής) (Imperial College Press, Λονδίνο). Αφού πέρασε αρκετά χρόνια ως αναπληρωτής καθηγητής και καθηγητής στη Σουηδία, ο ντε Γκοσόν διορίστηκε το 2006 στην Ομάδα Αριθμητικής Αρμονικής Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, που ιδρύθηκε από τον Χανς Γκέοργκ Φάιχτινγκερ (βλ. www.nuhag.eu). Επί του παρόντος εργάζεται πάνω σε συμπλεκτικές μεθόδους στην αρμονική ανάλυση και σε εννοιολογικά ζητήματα της κβαντομηχανικής, συχνά σε συνεργασία με τον Μπαζίλ Χάιλι.
Θέσεις επίσκεψης
Ο Μορίς ντε Γκοσόν διετέλεσε επισκέπτης στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ,  στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ (επισκέπτης καθηγητής Ulam),  στο Πανεπιστήμιο του Πότσνταμ, στο Ινστιτούτο Άλμπερτ-Αϊνστάιν (Γκολμ), στο Ινστιτούτο Μαξ-Πλανκ για τα Μαθηματικά (Βόννη), στο Πανεπιστήμιο Πολ Σαμπατιέ (Τουλούζη), στο Πανεπιστήμιο Jacobs (Βρέμη).
Συμπλεκτικό θεώρημα
Ο Μορίς ντε Γκοσόν ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι το συμπλεκτικό θεώρημα του Μιχαήλ Γκρόμοφ για τη μη συντριβή (επίσης γνωστό ως "συμπλεκτική αρχή της καμήλας") επέτρεπε μια κλασική αρχή αβεβαιότητας τυπικά εντελώς παρόμοια με τις σχέσεις αβεβαιότητας των Ρόμπερτσον-Σρέντινγκερ (δηλαδή ανισότητες Χάιζενμπεργκ σε μια ισχυρότερη μορφή όπου λαμβάνονται υπόψη οι συνδιακυμάνσεις) Αυτό το μάλλον απροσδόκητο αποτέλεσμα συζητήθηκε στα μέσα ενημέρωσης.
Κβαντικά μπλομπς
Το 2003, ο Γκοσόν εισήγαγε την έννοια των κβαντικών μπλομπς, τα οποία ορίζονται με όρους συμπλεκτικών χωρητικοτήτων και είναι αναλλοίωτα κάτω από κανονικούς μετασχηματισμούς Λίγο αργότερα, έδειξε ότι το θεώρημα του Γκρόμοφ για τη μη συντριβή επιτρέπει μια χονδροειδή κοκκοποίηση του χώρου φάσεων από τέτοια κβαντικά μπλομπς (ή συμπλεκτικά κβαντικά κελιά), καθένα από τα οποία περιγράφεται από μια μέση ορμή και μια μέση θέση :
και
Η ιδιότητα του αναλλοίωτου χαρακτηρίζει τα κβαντικά μπλομπς του ντε Γκοσόν από τα "κβαντικά κύτταρα" που είναι γνωστά στη θερμοδυναμική, τα οποία είναι μονάδες του χώρου φάσεων με όγκο ίσο με το μέγεθος της σταθεράς του Πλανκ h στη δύναμη του 3.
Στο κλασικό όριο, το κβαντικό μπλομπ μετατρέπεται σε σημειακό σωματίδιο.