cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάσος Αναστασιάδης (πετοσφαιριστής)
Καριέρα
Ο Τάσος Αναστασιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε την ασχολία του με το βόλεϊ το 1993 σε ηλικία 11 ετών, από τις ακαδημίες του Ορφέα Ηλιούπολης Θεσσαλονίκης (μετέπειτα Γ.Σ. Ηλιούπολης), στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2000. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στον Μακεδονικό Νεαπόλεως (2000-2004). Το καλοκαίρι του 2004 πήρε μεταγραφή για τον Άρη Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για μία περίοδο. Τα έτη 2005 έως 2010 αγωνίστηκε για την ομάδα του Π.Ο. Μουδανιών, την επόμενη χρονιά (2010-2011) επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη αγωνιζόμενος με τον Επίκουρο Πολίχνης, και τα έτη 2011 έως 2014 έπαιξε για την Νίκη Αιγινίου, με την οποία την 2011-12 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α΄2 κατηγορίας και ταυτόχρονα την άνοδο στην Βόλεϊ Λιγκ, στην οποία αγωνίστηκε τις δύο επόμενες περιόδους.
Το καλοκαίρι του 2014 πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ, κατακτώντας το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας, που υπήρξαν οι πρώτοι τίτλοι του Δικεφάλου του Βορρά, αλλά και οι πρώτοι τίτλοι του Τάσου Αναστασιάδη, συμμετέχοντας έτσι στην απαρχή της εμφάνισης της ομάδας της Συμπρωτεύουσας στο προσκήνιο της ελληνικής πετοσφαίρισης. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο (2015-2016) επέστρεψε στη Νίκη Αιγινίου, και τον Αύγουστο του 2016 υπέγραψε στον Α.Ο. Ορεστιάδας, αλλά τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας του Έβρου τον ανάγκασαν να αποχωρήσει τον Νοέμβριο επικαλούμενος οικογενειακούς λόγους, οπότε επέστρεψε στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, αγωνιζόμενος στον Ηρακλή, από τον οποίο όμως αποχώρησε για επαγγελματικούς λόγους στο τέλος Μαρτίου.
Στην καριέρα του Τάσου Αναστασιάδη ακολούθησαν κατά σειρά ο Πήγασος Πολίχνης (2017-18), ο Μακεδονικός Νεαπόλεως (2018-20), ο Πιερικός Κατερίνης (2020-21), ο Αριστοτέλης Σκύδρας (2021-22) και ξανά τον Αύγουστο του 2022 ο Άρης Θεσσαλονίκης. Στους κιτρινόμαυρους παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, οπότε υπέγραψε στον συμπολίτη Ηρακλή.
Τίτλοι - Διακρίσεις
'''1 Πρωτάθλημα Ελλάδας '''1 Κύπελλο Ελλάδας '''1 Πρωτάθλημα Α΄ 2
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ορεστιάδας Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή
Το Κόσμημα των Εφτά Αστεριών
Το Κόσμημα των Εφτά Αστεριών (The Jewel of Seven Stars) είναι μυθιστόρημα τρόμου από τον Ιρλανδό συγγραφέα Μπραμ Στόκερ, που πρωτοδημοσιεύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1903 από τον Αγγλικό εκδοτικό οίκο Heinemann.
Υπόθεση
Στην δεκαετία του 1970, η νουβέλα έγινε βάση για την ταινία Blood from the Mummy's Tomb. Σε μια άλλη κινηματογραφική μεταφορά, The Awakening, πρωταγωνιστούσαν οι Τσάρλτον Χέστον και Στέφανι Ζίμπαλιστ.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κοσμημα των εφτα αστεριων Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Χοσέ Μαρία Ερέδια
Πολλά από τα πρώτα του έργα είναι απλώς έξυπνες μεταφράσεις από τη γαλλική, την αγγλική και την ιταλική γλώσσα. Αλλά η ξεχωριστή του δημιουργικότητα είναι αδιαμφισβήτητη σε ποιήματα όπως το Himno del desterrado, την επιστολή στην Emilia, το Desengaños και την περίφημη «Ωδή στον Νιαγάρα». Οι διανοητικές βάσεις του, όπως συμβαίνει και με άλλους Ισπανούς και Λατινοαμερικανούς ρομαντικούς, βρίσκονται στον νεοκλασικισμό, και πράγματι η ποίησή του είναι αξιοσημείωτη για την τελειότητα της φόρμας, όπως (συχνά) και για την ειλικρίνεια και το βάθος των συναισθημάτων του.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Χοσέ Μαρία Ερέδια γεννήθηκε στο Σαντιάγο ντε Κούβα. Γονείς του ήταν ο νομικός Χοσέ Φρανσίσκο Ερέδια Μιέσες (1766-1820) και η Μερσέδες Ερέδια Καμπουσάνο-Πολάνκο, που είχαν γεννηθεί στο Σάντο Ντομίγκο. Ως παιδί ο Χοσέ Μαρία έμαθε να διαβάζει και να γράφει λατινικά και αρχαία ελληνικά, και μετέφρασε διάσημα έργα και συγγραφείς, όπως Όμηρο, Οράτιο και άλλους. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας του στο Σάντο Ντομίγκο, όπου είχαν επιστρέψει οι γονείς του όταν ήταν νήπιο. Μετά ο πατέρας του διορίσθηκε στο δικαστήριο του Καράκας και η οικογένεια μετακόμισε στη Βενεζουέλα εξαιτίας αυτού του γεγονότος.
Ο Χοσέ Μαρία επέστρεψε στην Κούβα το 1818 και εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας πριν ακόμα κλείσει τα 15 χρόνια της ηλικίας του. Δεν έμεινε όμως πολύ εκεί, καθώς μετακόμισαν οικογενειακώς το επόμενο έτος στο Μεξικό. Ωστόσο ο πατέρας του δολοφονήθηκε εκεί το 1820, επειδή είχε αναμιχθεί στις πολιτικές διενέξεις. Αυτό προκάλεσε την επιστροφή του Χοσέ Μαρία στην Κούβα το επόμενο έτος. Πήρε έτσι το πτυχίο του στη νομική από το Πανεπιστήμιο της Αβάνας το 1823.
Ο Ερέδια στις ΗΠΑ
Το φθινόπωρο of 1823 ο Ερέδια συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά της ισπανικής κυβερνήσεως, επειδή συμμετείχε σε δραστηριότητες υπέρ της ανεξαρτησίας από την ισπανική αποικιοκρατία, και εξορίστηκε από τα εδάφη της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Τότε, στις 4 Δεκεμβρίου, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και πέρασε σχεδόν δύο χρόνια στη Νέα Υόρκη.
Ως «ένας νεαρός στα είκοσί του με απέχθεια προς τα αγγλικά», ταξίδεψε στις πόλεις Βοστώνη, Νιού Χέιβεν και Φιλαδέλφεια. Εκεί ζούσε σε ξενώνες, μαζί με άλλους Κουβανούς εξόριστους ή τουρίστες. Παρά το ότι δεν πέτυχε να διεισδύσει στους λογοτεχνικούς κύκλους της Βόρειας Αμερικής, το διάστημα που πέρασε εξόριστος στις ΗΠΑ στάθηκε κρίσιμο για την έμπνευση των μεγαλύτερων έργων του. Η αγάπη του για την ελευθερία αυξήθηκε, άρχισε να διαβάζει στην αγγλική και να μιμείται τον πεζό λόγο των Αμερικανών λογοτεχνών. Επίσης η φύση της Βόρειας Αμερικής, ιδίως οι Καταρράκτες του Νιαγάρα, έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στα γνωστότερα έργα του. Οι μήνες του στις ΗΠΑ βοήθησαν στη δημιουργία μιας κοινότητας αναγνωστών που είχαν την ίδια εμπειρία.
Στις 22 Αυγούστου 1825 ο Ερέδια μετακόμισε και πάλι στο Μεξικό, όπου για λίγους μήνες ήταν ένας από τους συντάκτες του βραχύβιου λογοτεχνικού περιοδικού El Iris. Ο λόγος επιστροφής του στο Μεξικό ήταν η πρόσκληση του πρώτου προέδρου του Μεξικού Γκουαδαλούπε Βικτόρια να μείνει μόνιμα στη χώρα. Ο Ερέδια πήρε τη μεξικανική υπηκοότητα και μια θέση δικαστικού.
Ρομαντισμός
Ο Ερέδια διατηρούσε νοσταλγία για την Κούβα, την οποία αισθανόταν ως την πραγματική πατρίδα του. Πολλά από τα ποιήματά του αντανακλούν ένα μίγμα τροπικού αισθησιασμού και ονειρώδους μελαγχολίας, το οποίο συχνά εμπνέεται από τη νοσταλγία του αυτή. Η δύναμη και η ομορφιά της φύσης, όπως και η εστίαση στην ατομικότητα, ξεπροβάλλουν ισχυρές στην ποίησή του. Οι πολλές ποιότητες του λατινοαμερικανικού ρομαντισμού μπορούν να βρεθούν όλες στα δημοφιλέστερα ποιήματα του Ερέδια.
Ειπώθηκε ότι «αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τους Ουώλτ Ουίτμαν καιΈντγκαρ Άλλαν Πόε, η Λατινική Αμερική είχε τον Κουβανό ποιητή Ερέδια» ως προς την αντίστοιχη λογοτεχνική σημασία της ποίησής του. Η σύγκριση αυτή με τους μεγάλους Βορειοαμερικανούς συγγραφείς του ρομαντισμού δείχνει πόσο το έργο του Ερέδια χαρακτηρίζεται από το λογοτεχνικό αυτό ρεύμα και το ύφος του. Ο ρομαντισμός του είναι ένας ρομαντισμός της αναζήτησης και του πόθου για ελευθερία, τόσο πολιτική-εθνική, όσο και λογοτεχνική. Σε αυτό η ποίησή του πηγάζει κατευθείαν από τον βίο του.
Σημαντικά έργα
thumb|Αναμνηστική πλάκα για τον Ερεδία στους Καταρράκτες του Νιαγάρα με την επιγραφή: «Κουβανός ποιητής, εξόριστος πατριώτης που αποκληθηκε ο υπερβατικός τραγουδιστής του θαυμαστού μεγαλείου των Καταρρακτών του Νιαγάρα.» Τα δύο σημαντικότερα ποιήματα του Ερέδια είναι τα «Στο Τεοκάλι της Τσολούλα» και «Ωδή στον Νιαγάρα». Η φύση περιγράφεται καθαρά σε αυτά με τον τρόπο της ρομαντικής εποχής, και αντικατοπτρίζει τις πνευματικές και συναισθηματικές του καταστάσεις. Η φύση δρα ως η ελευθερία του. Σε αυτά τα ποιήματα ο Ερέδια εξυμνεί τη φυσική ομορφιά της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής. Τα εξέχοντα ρομαντικά χαρακτηριστικά του είναι η ανάμιξη βιογραφικών του στοιχείων, και οι σκοτεινές νότες θανάτου και μελαγχολίας που διαπερνούν τους στίχους του.
«Στο Τεοκάλι της Τσολούλα»
Ο ποιητής συναρπάζεται από τα ερείπια των Αζτέκων στο πνεύμα του ρομαντισμού. Ως αντιπρόσωπος ενός παρελθόντος που μοιάζει με φάντασμα, ανακαλεί ένα αίσθημα θανάτου και μυστηρίου. Το ποίημα είναι γραμμένο μετά τον θάνατο του πατέρα του στο Μεξικό και με λυρισμό περιγράφει τη μελαγχολία του ηλιοβασιλέματος πάνω από τους αγρούς της κοιλάδας του Αναχουάκ, το οποίο διαδέχονται σκέψεις για την εξαφάνιση του λαού που ανέγειρε τις πυραμίδες και το πώς αλλάξαν οι καιροί.
«Ωδή στον Νιαγάρα»
Οι Καταρράκτες του Νιαγάρα έγιναν εύκολα προσβάσιμοι στο κοινό μετά την ολοκλήρωση της Διώρυγας της Ήρι το 1825. Η ύπαρξή τους προσέλκυσε Αμερικανούς και ξένους ρομαντικούς για να παρατηρήσουν με δέος αυτό το θέαμα των δυνάμεων της φύσεως. Ο Ερέδια στάθηκε με μεγάλο θαυμασμό και «προέβαλε τα αισθήματά του στη δυνατή ροή, πτώση και τύρβη» των καταρρακτών. Το ποίημα αυτό δημοσιεύθηκε αρχικώς στην πρώτη ποιητική συλλογή του Ερέδια, την Poesías (Νέα Υόρκη 1825). Το μοτίβο του ρήγματος στη σχέση μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου εμφανίζεται στην «Ωδή στον Νιαγάρα» για να συμπέσει με τα αισθήματά του, του διαχωρισμού ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες και κουλτούρες.
Τα τελευταία χρόνια
Το 1832 η δεύτερη και τελευταία ποιητική συλλογή του Ερέδια δημοσιεύθηκε στην Τολούκα. Ο Ερέδια συνέγραψε επίσης τα Μαθήματα επί της διεθνούς Ιστορίας (1831), έργο αξιόλογο για τη βαθύτητα του στοχασμού του και των συμπερασμάτων του. Το 1836 ο ποιητής εξασφάλισε την άδεια να επισκεφθεί την Κούβα για δύο μήνες. Απογοητευμένος ωστόσο ως προς τις πολιτικές του φιλοδοξίες και με κακή υγεία επέστρεψε στο Μεξικό τον Ιανουάριο του 1837. Πέθανε στην Τολούκα δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 35 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Κουβανοί ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές
Τσάι Λουν
Ο Τσάι Λουν (pinyin: Cài Lún, Wade–Giles: Ts'ai Lun, κινεζικά: 蔡伦, 48–121 μ.Χ.), όνομα ευγενείας: Ζινγκσονγκ (敬仲) ήταν Κινέζος ευνούχος, εφευρέτης και πολιτικής της Δυναστείας των Χαν. Είναι ο εφευρέτης του χαρτιού, καθώς και της διαδικασίας της παραγωγής χαρτιού, που μοιάζει με το χαρτί που χρησιμοποιούμε σήμερα (σε αντίθεση με τον πάπυρο). Το έτος 104 μ.Χ. θεωρείται η αφετηρία της  εφευρέσεως αυτής, καθότι είναι το έτος κατα το οποίον ο Τσάι Λουν ανακοίνωσε στον τότε αυτοκράτορα, ότι υπάρχει συγκεκριμμένη διαδικασία παραγωγής αυτού του συγκεκριμμένου υλικού. Παρόλα αυτά, πρέπει να έχουμε υπ' όψιν, ότι διάφορες παραλλαγές χαρτιού προϋπήρχαν στην Κίνα ήδη από τον 2 αιώνα π.Χ., ωστόσο ο Τσάι Λουν ήταν εκείνος που έθεσε τις βάσεις για τη χαρτοποιία αλλά και γενικότερα στην πρόοδο αυτής, προσθέτοντας νέα υλικά στις δημιουργίες του.
Aegean College
To Aegean College είναι ένα Ιδιωτικό Κολλέγιο με εγκαταστάσεις στην Αθήνα, τον Πειραιά και τη Λάρισα και ανήκει στον εκπαιδευτικό όμιλο Όμηρος, ο οποίος ιδρύθηκε το 1946 και πρόεδρος του είναι ο Νίκος Μακρυπλίδης. Διατηρεί συνεργατική σχέση με το Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι και το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ.
Το Aegean College, είναι αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Διαθέτει προγράμματα κατάρτισης για Πτυχία, Μεταπτυχιακά Διπλώματα, και κέντρο δια βίου μάθησης. Η έδρα του είναι στην οδό Πανεπιστημίου 17, στην Αθήνα.
Σχολές
Κατά το έτος 2020, το Aegean College διέθετε τις κάτωθι σχολές :
Κάθε σχολή διαθέτει εξειδικευμένα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα. Τα προπτυχιακά προγράμματα διαρκούν κατά κύριο λόγο 3 ή 4 έτη, ενώ τα μεταπτυχιακά διαρκούν 2 έτη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αθήνα
Ζυλιέν Οφρέ ντε Λα Μετρί
O Ζυλιέν Οφρέ ντε Λα Μετρί (23 Νοέμβρη 1709 – 11 Νοέμβρη 1751) ήταν Γάλλος ιατρός, φιλόσοφος και ένας από τους πρώτους Γάλλους υλιστές του Διαφωτισμού. Είναι ευρύτερα γνωστός για το έργο του L'homme machine (Ο άνθρωπος μηχανή)
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λα Μετρί γεννήθηκε στη Βρεττάνη στις 23 Νοεμβρίου 1709 και ήταν γιος εύπορου εμπόρου υφασμάτων. Τα πρώτα του σχολεία ήταν κολέγια στο Κουτάνς και το Καέν. Αργότερα παρακολούθησε το Collège du Plessis στο Παρίσι, και φαίνεται να απόκτησε ενδιαφέρον στο να γίνει ιερέας, αλλά όταν μελέτησε θεολογία  για μερικά χρόνια, το ενδιαφέρον του ξεθώριασε και απομακρύνθηκε από την Καθολική Εκκλησία. To 1725 ο Λα Μετρί εισήχθη στο College d'Harcourt για να μελετήσει φιλοσοφία και φυσική επιστήμη, και πιθανόν να αποφοίτησε γύρω στο 1728. Τότε το D'Harcourt was ήταν πρωτοπόρο στη διδασκαλία του Καρτεσιανιασμού στη Γαλλία. Το 1734, ξεκίνησε να σπουδάζει υπό τον Hermann Boerhaave ένα γνωστό ιατρό ο οποίος, και αυτός αρχικά επιθυμούσε να γίνει ιερέας. Υπό τον Boerhaave ο Λα Μετρί επηρεάστηκε για τις μεταρρυθμίσεις ιατρικής εκπαίδευσης στη Γαλλία..
Ιατρική καριέρα
Με το πέρας των σπουδών του μαζί με τον D'Harcourt, ο Λα Μετρί αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του ιατρού. Ένας φίλος της οικογένειας του, ο François-Joseph Hunauld, ο οποίος θα ελάμβανε την έδρα της Ανατομίας στο Jardin du Roi, φαίνεται να τον επηρέασε σε αυτή του την απόφαση.
Το 1733, πάντως, αναχώρησε για το Λέιντεν για να μελετήσει υπό τον διάσημο ιατρό Herman Boerhaave. Η παραμονή του στην Ολλανδία θα ήταν σύντομη αλλά αρκετά σημαντική. Τα επόμενα χρόνια, ο Λα Μετρί άσκησε την ιατρική στην γενέτειρά του κάνοντας γνωστές τις θεωρίες και το έργο του. Νυμφεύθηκε το 1739 αλλά ο γάμος του, στον οποίο απέκτησε δυο παιδιά, δεν του πρόσφερε ευτυχία και έτσι, το 1742 εγκατέλειψε την οικογενειακή στέγη και ταξίδεψε στο Παρίσι. Εκεί δούλεψε ως στρατιωτικός χειρουργός στο ‘’Gardes Françaises’’ και έλαβε μέρος σε αρκετές μάχες του πολέμου διαδοχής της Αυστρίας. Η εμπειρία του, του προκάλεσε απέχθεια για τη βία, κάτι το οποίο φαίνεται στα φιλοσοφικά γραπτά του. Αυτά τα χρόνια, κατά τη διάρκεια ενός πυρετού έκανε παρατηρήσεις στον εαυτό του, σε σχέση με την ταχυκαρδία που προέκυπτε καθώς σκεφτόταν, κάτι τον οποίο οδήγησε στο συμπέρασμα πως η σκέψη ήταν αποτέλεσμα οργανικών αλλαγών στο μυαλό και νευρικό σύστημα. Το συμπέρασμα αυτό το κατέγραψε στο πρώτο του φιλοσοφικό βιβλίο ‘’Histoire naturelle de l'âme’’ (1745). Τόσο μεγάλη όμως ήταν η κατακραυγή που προκάλεσε ώστε ο Λα Μετρί αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση του στον στρατό και να βρει καταφύγιο στο Λέιντεν. Εκεί ανέπτυξε περισσότερο τη θεωρία του, πιο θαρραλέα και ολοκληρωμένα την οποία κατέγραψε στο ‘’L'Homme machine’’ μια βιαστικά γραμμένη πραγματεία, βασισμένη σε συγκροτημένη υλιστική και σχεδόν αθεϊστική βάση.. Ο υλισμός του Λα Μετρί ήταν προϊόν των ιατρικών του ανησυχιών, συνεχίζοντας τα ανησυχίες προκατόχων του, όπως ο επικουριστής ιατρός Guillaume Lamy.
Τις ηθικές συνέπειες των πιο πάνω συμπερασμάτων και αρχών του, θα τις επεξεργαζόταν στο έργο του «''Discours sur le bonheur» το οποίο ο Λα Μετρί το θεωρούσε ως magnum opus. ''Σε αυτό το βιβλίο ανέπτυξε τη θεωρία της μετάνοιας, δηλαδή την άποψή του για τις επιβλαβείς επιπτώσεις που έχουν τα αισθήματα τύψης που προκαλούνται στα παιδιά κατά τη διάρκεια ένταξης τους σε μια κουλτούρα. Αυτή ήταν η ιδέα που τον έφερε σε εχθρότητα σχεδόν με όλους τους φιλόσοφους και μελετητές του Γαλλικού διαφωτισμού και του επέφερε damnatio memoriae το οποίο αναιρέθηκε ένα αιώνα αργότερα από τον Friedrich Albert Lange στο βιβλίο του για την ιστορία του υλισμού «Geschichte des Materialismus».
Φιλοσοφία
Ο Ζουλιέν ντε λα Μετρί θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ντετερμινιστές του 18ου αιώνα. Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ως μηχανιστικό υλιστή. Ο Λα Μετρί πίστευε πως οι σκέψεις είναι προϊόν του σώματος. Εξέφρασε αυτές τις σκέψεις στο πιο σημαντικό του έργο: Άνθρωπος Μηχανή. Εκεί εξέφρασε την εκτίμηση του πως όλος ο ανθρώπινος οργανισμός δούλευε σαν μηχανή. Η θεωρία αυτή φαίνεται να είναι κτισμένη στο έργο του Καρτέσιου. Πάντως, παρόλο που βοήθησε να γίνουν πιο γνωστές οι απόψεις του Ντεκάρτ, επιχειρηματολόγησε εναντίον της δυικότητας του μυαλού.
Άνθρωπος και ζώο
Οι απόψεις του για την σχέση ανθρώπων και ζώων βασιζόταν σε δύο τύπους συνέχειας. Ο πρώτος τύπος- αδύναμης συνέχειας- ήταν ότι τα ζώα και οι άνθρωποι είναι κατασκευασμένοι από την ίδια ουσία, διαφορετικά όμως οργανωμένη. Ο δεύτερος τύπος ισχυρής συνέχειας ήταν ότι η ψυχολογία και συμπεριφορά των ζώων και των ανθρώπων δεν ήταν διαφορετική.
«Άνθρωπος Μηχανή»
O Λα Μετρί πίστευε πως ο άνθρωπος ζούσε ως μηχανή, καθώς οι σκέψεις του ήταν αποτέλεσμα του σώματος του. Υποστήριξε πως η οργάνωση της ύλης σε υψηλό και πολύπλοκο επίπεδο, είχε ως αποτέλεσμα την ανθρώπινη σκέψη. Δεν πίστευε στην ύπαρξη θεού. Επέλεξε να υποστηρίζει πως η οργάνωση των ανθρώπων ήταν τέτοια ώστε να προκαλεί την καλύτερη δυνατή διαχείριση της ύλης.. Ο Λα Μετρί κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα μετά από μια ασθένεια που επηρέασε το σώμα και το μυαλό, έτσι οδηγήθηκε να συνδέσει μυαλό και σώμα. Αφού συνέλεξε αρκετά στοιχεία, τα παρουσίασε σε βιβλίο του.. Μερικές από τις αποδείξεις τις οποίες παρουσίασε ο Λα Μετρί, απορρίφθηκαν λόγω της φύσης τους. Για παράδειγμα, υποστήριξε πως γεγονότα όπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο να τρέχει, ή μια καρδιά από ένα ζώο η οποία αφαιρέθηκε πρόσφατα και ακόμη είναι σε λειτουργία, δείχνουν πως το μυαλό συνδέεται με το υπόλοιπο σώμα. Παρότι αρκετές θεωρίες του Λα Μετρί επιβεβαιώθηκαν αργότερα, το έργο του δεν ήταν απαραίτητα επιστημονικό. Μάλλον τα έργα του ήταν περισσότερο προκλητικά και αμφιλεγόμενα.
Επίδραση
O Λα Μετρί επηρέασε τον Pierre Jean Georges Cabanis, ένα γνωστό Γάλλο ιατρό. Συνέχισε να ασχολείται με τις απόψεις του Λα Μετρί αν και τις λείανε για να μην είναι τόσο ακραίες. Οι ακραίες απόψεις του Λα Μετρί απορρίφθηκαν, όμως η εργασία του βοήθησε την ψυχολογία, κυρίως τον συμπεριφορισμό. Πάντως, η επίθεση κατά του Λα Μετρί ήταν τόσο έντονη, που αρκετοί συμπεριφοριστές δεν ήξεραν τίποτε σχεδόν για τον Λα Μετρί, αλλά έκτισαν τις γνώσεις τους από υλιστές με παρόμοια επιχειρήματα.
Φυγή στην Πρωσία
Ο ηδονισμός του Λα Μετρί και οι υλιστικές αρχές του, προκάλεσαν οργή μέχρι και στη σχετικά ανεκτική Ολλανδία. Τόσο ισχυρό ήταν το εναντίον του κλίμα, ώστε το 1748 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Λέιντεν και να βρει καταφύγιο στην Πρωσία του Μεγάλου Φρειδερίκου, ο οποίος όχι μόνο τον άφησε να εργάζεται ως γιατρός, αλλά τον διόρισε και στο δικαστήριο ως αναγνώστη. Εκεί ο Λα Μετρί έγραψε το Discours sur le bonheur (1748), το οποίο εξόργισε τους κορυφαίους διανοητές του Διαφωτισμού όπως οι Βολταίρος, Ντιντερό, Βαρώνος του Χόλμπαχ για τις αισθησιακές και αχαλίνωτες ηδονιστικές αρχές, τις οποίες έθετε σε προτεραιότητα και υπεράνω οτιδήποτε άλλου.
Θάνατος
Η αναζήτηση της ηδονής από τον Λα Μετρί, φαίνεται να οδήγησε στον θάνατό του. Ο Γάλλος πρέσβης στην Πρωσία, ο Tirconnel, για να ευχαριστήσει τον Λα Μετρί ο οποίος τον είχε θεραπεύσει από μια ασθένεια, οργάνωσε φεστιβάλ προς τιμή του. Υποστήριξε πως ο Λα Μετρί, θέλοντας να δείξει ότι μπορούσε να φάει αρκετά, ή τη δυνατή του κράση, κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα από φασιανό πατέ με τρούφες το οποίο τον οδήγησε σε γαστρικά προβλήματα, πυρετό και θάνατο.
Ο Μέγας Φρειδερίκος έδωσε ομιλία για την κηδεία του, η οποία παραμένει σημαντική βιογραφική πηγή για την ζωή του Λα Μετρί. Είπε: «Ο Λα Μετρί, πέθανε στο σπίτι του Milord Tirconnel, Γάλλου πρόξενου, τον οποίο είχε επαναφέρει στη ζωή. Φαίνεται, πως η ασθένεια, γνωρίζοντας με ποιον είχε να κάνει, ήταν έξυπνη αρκετά να του επιτεθεί πρώτα στο μυαλό, ώστε να τον καταστρέψει με ασφάλεια. Ένας υψηλός πυρετός με έντονο παραλήρημα ακολούθησε. Ήταν αναγκασμένος να απευθυνθεί σε άλλους συναδέλφους του, αλλά δεν βρήκε κάποιο τόσο ικανό όσο ήταν ο ίδιος.»’." Ο Φρειδερίκος τον περιέγραψε ως καλό διάβολο και γιατρό, αλλά πολύ κακό συγγραφέα..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Υλιστές
Γενικές εκλογές του Αρτσάχ (2020)
Οι γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στη Δημοκρατία του Αρτσάχ στις 31 Μαρτίου 2020, με έναν δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών να διεξάγεται στις 14 Απριλίου. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τον Πρόεδρο και 33 μέλη της Εθνοσυνέλευσης. Ήταν η πρώτη φορά που ο Πρόεδρος και η Εθνοσυνέλευση εξελέγησαν ταυτόχρονα.
Η Ελεύθερη Πατρίδα - Συμμαχία UCA, η Ενωμένη Πατρίδα, η Δικαιοσύνη, το ARF και το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισαν έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Κανένα κόμμα δεν κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών, με αποτέλεσμα τα κόμματα να προβούν σε μεταξύ τους συνομιλίες για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.
Ο υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν ήρθε πρώτος στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Στις 14 Απριλίου 2020 διενεργήθηκε ο τελικός γύρος ανάμεσα στον Χαρουτγιουνιάν και στον υπουργό Εξωτερικών Μασίς Μαγιλιάν. Ωστόσο, ο Μαγιλιάν σε ανακοίνωσή του προέτρεψε τον λαό του Αρτσάχνα μην συμμετάσχει στο δεύτερο γύρο των εκλογών προκειμένου να αποφευχθεί η εξάπλωση του COVID-19. Ως αποτέλεσμα, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Μαγιλιάν από τον πρώτο γύρο δεν ψήφισε και η προσέλευση στον δεύτερο γύρο μειώθηκε κατά σχεδόν 30%. Ωστόσο, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Χαρουτγιουνιάν επέστρεψε στις κάλπες για το δεύτερο γύρο, παρά την έκκληση για αποφυγή διάδοσης του COVID-19, δίνοντάς του ένα μεγάλο περιθώριο νίκης στο δεύτερο γύρο.
Ιστορικό
Οι προεδρικές εκλογές είχαν αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθούν με λαϊκή ψηφοφορία το 2017, πέντε χρόνια μετά τις εκλογές του 2012. Ωστόσο, έπειτα από ένα συνταγματικό δημοψήφισμα το 2017, η χώρα μετέβη από ένα ημιπροεδρικό σύστημα σε ένα προεδρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, στις προεδρικές εκλογές του 2017 η Εθνοσυνέλευση επανεξέλεξε τον Μπακό Σαχακιάν ως πρόεδρο για τα επόμενα τρία χρόνια μέχρι τις γενικές εκλογές.
Ο πρόεδρος Μπακό Σαχακιάν δήλωσε ότι δεν θα υποβληθεί στις εκλογές.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος του Αρτσάχ εκλέγεται χρησιμοποιώντας το σύστημα δύο γύρων. Εάν ένας υποψήφιος λάβει περισσότερο από το του 50% της συνολικής ψήφου, ανακηρύσσεται νικητής των εκλογών. Εάν κανείς υποψήφιος δεν συμπληρώσει το ελάχιστο όριο του 50%, διεξάγεται ένας δεύτερος γύρος ψηφοφορίας. Στον δεύτερο γύρο, μόνο οι δύο πιο δημοφιλείς υποψήφιοι από τον πρώτο γύρο μπορούν να συμμετάσχουν. Ο νικητής του δεύτερου γύρου εκλέγεται Πρόεδρος του Αρτσάχ.
Τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση, με 27 έως 33 βουλευτές. Ο αριθμός καθορίζεται από τον Εκλογικό Κώδικα.
Διεξαγωγή
140 διεθνείς παρατηρητές από 38 χώρες εγγράφηκαν στην Κεντρική Εκλογική Επιτροπή για την παρακολούθηση των εκλογών. Κατά τη διάρκεια των εκλογών, τα σύνορα του Αρτσάχ με την Αρμενία έκλεισαν σε μη απαραίτητα ταξίδια λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Ωστόσο, για τους διεθνείς παρατηρητές έγινε εξαίρεση, υπό την προϋπόθεση ότι οι πρώτες εξετάσεις τους ήταν αρνητικές για το COVID-19.
Πριν από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, γύρω στους 200 διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους του Στεπανακέρτ ισχυριζόμενοι νοθεία στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 31 Μαρτίου. Οι διαδηλωτές ζήτησαν την ακύρωση των εκλογικών αποτελεσμάτων και ζήτησαν την άνευ όρων παραίτηση του προέδρου Μπακό Σαχακιάν, του Αρχηγού της Αστυνομίας Λεβόν Μνατσακανάν και του Γραμματέα του Συμβουλίου Ασφαλείας Αρσαβίρ Γκαραμάν, καθώς και νέες εκλογές.
Πρόεδρος
Ο προεδρικός υποψήφιος Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν ήρθε πρώτος στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Στις 14 Απριλίου 2020 πραγματοποιήθηκε μια αναμέτρηση μεταξύ του και του υπουργού Εξωτερικών Μασίς Μαγιλιάν. Ο Μαγιλιάν έκανε μια ανακοίνωση πριν από τον δεύτερο γύρο, προτρέποντας τον λαό του Αρτσάχ να μην συμμετάσχει στον δεύτερο γύρο των εκλογών, προκειμένου να αποφευχθεί η εξάπλωση του COVID-19. Ως αποτέλεσμα, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Μαγιλιάν από τον πρώτο γύρο δεν ψήφισε, και η προσέλευση στον δεύτερο γύρο μειώθηκε κατά σχεδόν 30%. Ωστόσο, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Χαρουτιουνιάν επέστρεψε στις κάλπες για το δεύτερο γύρο, παρά την έκκληση για αποφυγή διάδοσης του COVID-19, δίνοντάς του ένα μεγάλο περιθώριο νίκης στο δεύτερο γύρο.
Εθνοσυνέλευση
Η Ελεύθερη Πατρίδα - Συμμαχία UCA, η Ενωμένη Πατρίδα, η Δικαιοσύνη, το ARF και το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισαν έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Κανένα κόμμα δεν κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών, πράγμα που σημαίνει ότι οι συνομιλίες συνασπισμού ήταν πιθανό να πραγματοποιηθούν εντός κομμάτων. Για την είσοδο ενός κόμματος στην Εθνοσυνέλευση απαιτείτο το όριο του 5%.
Διεθνής αντίδραση
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ομάδα Μινσκ του ΟΑΣΕ, ΝΑΤΟ, ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας, ο Οργανισμός Δημοκρατίας και Οικονομικής Ανάπτυξης GUAM, το Συμβούλιο Συνεργασίας των Τουρκοφώνων Κρατών, αρκετές κυβερνήσεις και πρεσβείες αρκετών χωρών στην Τουρκία ή το Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσαν ότι δεν αναγνώρισαν τις εκλογές.
Ο πρόεδρος της Αρμενίας Αρμέν Σαρκισιάν και ο πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν αμφότεροι συνεχάρησαν τον λαό του Αρτσάχ με την ευκαιρία των εκλογών.
Παραπομπές
2020 Αρτσαχ
Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέας Πάρου
Ο Αθλητικός Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νηρέας Πάρου είναι αθλητικός και πολιτιστικός σύλλογος με έδρα τον οικισμό της Νάουσας στο νησί της Πάρου. Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο και ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Στάδιο Πάρου.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1959, όταν μια παρέα από Ναουσαίους που ανησυχούσαν για το μέλλον των παιδιών του χωριού, αποφάσισαν τη δημιουργία του συλλόγου. Πήρε την ονομασία του από τη θεότητα της θάλασσας και με την υπ' αριθμό 434/1959 απόφαση του πρωτοδικείου Σύρου ξεκίνησε τη λειτουργία του ως «Α.Ο. Νηρεύς». Τα πρώτα τμήματα που περιελάμβανε ήταν: κολύμβηση, κωπηλασία και ποδόσφαιρο.
Οι πρώτες επιτυχίες έρχονται τα επόμενα χρόνια με την κατάκτηση των τοπικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου (1967, 1972, 1978), όμως ο σύλλογος διανύει μια δύσκολη περίοδο μέχρι το 1979. Τότε, μπαίνουν νέοι άνθρωποι στη διοίκηση και αρχίζει μια έντονη πολιτιστική δραστηριότητα παράλληλα με την αθλητική. Δημιουργείται κινηματογραφική λέσχη, οργανώνονται εκθέσεις ζωγραφικής και συναυλίες, ενώ αποφασίζεται και η δημιουργία νέου ποδοσφαιρικού γηπέδου για τις ανάγκες της ομάδας.
Το 1980 συμβάλλει στην ίδρυση της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων και συμμετέχει στο εναρκτήριο πρωτάθλημα του νομού. Το 1981 γίνεται τροποποίηση καταστατικού σύμφωνα με την υπ' αριθμό 259/1981 απόφαση του πρωτοδικείου Σύρου και ο σύλλογος μετονομάζεται σε «Αθλητικό Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο (Α.Μ.Ε.Σ.) ΝΗΡΕΑΣ». Το 1987 κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα παίδων και το 1988 την πρώτη στο εφηβικό πρωτάθλημα του νομού Κυκλάδων. Τη δεκαετία του 1990 κατασκευάζεται η αίθουσα πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων, καθώς και νέα αποδυτήρια και γραφεία για την ομάδα.
Μεγαλύτερη στιγμή του συλλόγου ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος Κυκλάδων τη σεζόν 2007-08 και η άνοδός του στη Δ' Εθνική κατηγορία. Συμμετείχε στον 8ο όμιλο, όμως τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα, όπου συνέχισε να αγωνίζεται κατά την επόμενη δεκαετία. Το 2009 κατέκτησε το κύπελλο Κυκλάδων κερδίζοντας στον τελικό τον Α.Ο. Πάγου Σύρου με 4-2.
Το καλοκαίρι του 2020, οι διοικούντες τεσσάρων συλλόγων της Πάρου (Α.Μ.Ε.Σ. Μαρπησσαϊκού, Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέα, Α.Ο. Πάρου και Μ.Ε.Α.Σ. Αστέρα Μαρμάρων) αποφάσισαν τη συγχώνευση των σωματείων, με σκοπό τη δημιουργία μίας πιο ανταγωνιστικής ομάδας στο νησί που θα πρωταγωνιστήσει μελλοντικά στο ποδόσφαιρο του νομού. Ο νέος σύλλογος ονομάστηκε Αθλητική Ένωση Πάρου (Α.Ε. Πάρου) και συμμετείχε άμεσα στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων. Ο Νηρέας συνεχίζει να υφίσταται, με έμφαση πια στις ακαδημίες σε ποδόσφαιρο και πετοσφαίριση, καθώς και στις πολιτιστικές του δραστηριότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πάρου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1959 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959
Άνιολο Μπροντσίνο
Ο Άνιολο Μπροντσίνο (ιταλ.: Agnolo Bronzino, πραγματικό όνομα: Agnolo di Cosimo di Mariano, αναφερόμενος απλά και ως «Il Bronzino», 17 Νοεμβρίου 1503 – 23 Νοεμβρίου 1572) ήταν Ιταλός μανιεριστής ζωγράφος. Το προσωνύμιο Bronzino, κατά πάσα πιθανότητα, του αποδόθηκε λόγω του σχετικά σκουρόχρωμου δέρματός του.
Έζησε όλη του τη ζωή στη Φλωρεντία και από όταν ήταν λιγότερο από 40 ετών απασχολήθηκε ως Αυλικός ζωγράφος του Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης. Κατά κύριο λόγο ήταν προσωπογράφος, αλλά ζωγράφισε και πολλά θρησκευτικά θέματα και λίγα αλληγορικά, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το καλύτερο ίσως γνωστό του έργο, Αφροδίτη, Έρως, Μωρία και Χρόνος (περ. 1544 - 45, σήμερα στο Λονδίνο). Πολλά πορτρέτα μελών της οικογένειας των Μεδίκων υπάρχουν σε πολλές παραλλαγές, με διαφορετική συμμετοχή του ίδιου του Μπροντσίνο σε αυτά, καθώς ο Κόζιμο ήταν πρωτοπόρος στην αποστολή αντιγραμμένων πορτρέτων που στέλνονταν ως διπλωματικά δώρα.
Εκπαιδεύτηκε με τον κορυφαίο τότε Φλωρεντινό ζωγράφο Ποντόρμο, που ανήκε στην πρώτη γενεά των μανιεριστών και το ύφος του είναι έντονα επηρεασμένο από αυτόν, αλλά οι κομψές και ελαφρά επιμηκυσμένες μορφές του πάντα εμφανίζονται ήρεμες και κάπως συγκρατημένες, χωρίς να έχουν την έξαψη και την έκφραση συναισθημάτων όπως αυτές του διδασκάλου του. Συχνά έχουν αποκληθεί ψυχρές και τεχνητές και η φήμη του δοκιμάστηκε από τη γενικευμένη δυσμενή κριτική που γινόταν στον μανιερισμό κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η τέχνη του έχει αρχίσει να χαίρει μεγαλύτερης εκτίμησης.
Βιογραφία
thumbnail|Αφροδίτη, Έρως, Μωρία και Χρόνος, περ. 1544–45, [[Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου]] Ο Μπροντσίνο γεννήθηκε στη Φλωρεντία, γιος ενός κρεοπώλη. Σύμφωνα με τον σύγχρονό του Τζόρτζιο Βαζάρι, ο Μπροντσίνο ήταν μαθητής πρώτα του Ραφαελλίνο ντελ Γκάρμπο και στη συνέχεια του Ποντόρμο, στον οποίο ξεκίνησε τη μαθητεία όταν ήταν 14 ετών. Ο Ποντόρμο πιστεύεται ότι φιλοτέχνησε πορτρέτο του Μπροντσίνο ως παιδιού, καθισμένου σε σκαλοπάτι, στη σειρά του Ο Ιωσήφ στην Αίγυπτο (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου). Ο Ποντόρμο άσκησε κυριαρχική επίδραση στο ύφος της ζωγραφικής του Μπροντσίνο και οι δυο τους επρόκειτο να παραμείνουν συνεργάτες για το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του Ποντόρμο. Πρώιμα παράδείγματα δια χειρός Μπροντσίνο συχνά διαπιστώνονται στο "Παρεκκλήσιο Καππόνι" της Santa Felicità πλάι στην Πόντε Βέκκιο (παλαιά γέφυρα) στη Φλωρεντία. Ο Ποντόρμο σχεδίασε το εσωτερικό και φιλοτέχνησε την εικόνα της Αγίας Τράπεζας, την αριστουργηματική του Αποκαθήλωση και την πλάγια τοιχογραφία με τον Ευαγγελισμό. Στον Μπροντσίνο προφανώς ανέθεσε τις τοιχογραφίες του τρούλου, οι οποίες, όμως, δεν έχουν διασωθεί. Από τις τέσσερις κυκλικές εικόνες, καθεμία από τις οποίες απεικόνιζε έναν Ευαγγελιστή, αναφέρεται ότι τις δύο είχε ζωγραφίσει ο Μπροντσίνο. Εν τούτοις, το ύφος του είναι τόσο όμοιο με του διδασκάλου του, ώστε οι ιστορικοί τέχνης βρίσκονται ακόμη σε διαμάχη σχετικά με τις αποδόσεις έργων τους.
Προς το τέλος της ζωής του ο Μπροντσίνο έλαβε ενεργά μέρος στις δραστηριότητες της φλωρεντινής Accademia delle Arti del Disegno, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος το 1563.
Ο ζωγράφος Αλεσσάντρο Αλλόρι ήταν ο αγαπημένος του μαθητής και ο Μπροτσίνο διέμενε στην οικία της οικογένειας Αλλόρι όταν απεβίωσε στη Φλωρεντία το 1572. Ο Αλεσσάντρο ήταν πατέρας του επίσης ζωγράφου Κριστοφάνο Αλλόρι (Cristofano Allori).
Πορτρέτα
thumb|Πορτρέτο νεαρού άνδρα, περ. 1550–55, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου Ο Μπροντσίνο δέχτηκε για πρώτη φορά την υποστήριξη των Μεδίκων το 1539, όταν ήταν ένας από τους πολλούς καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν για να φιλοτεχνήσουν τις περίτεχνες διακοσμήσεις για τον γάμο του Κόζιμο Α΄ με την Ελεονώρα του Τολέδο, θυγατέρα του αντιβασιλέα της Νάπολι. Δεν ήταν πολύ πριν γίνει, και να παραμείνει για το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του, επίσημος Αυλικός ζωγράφος στην Αυλή του Δούκα. Οι μορφές στις προσωπογραφίες του, συχνά εμφανιζόμενες ως στατικές, κομψές και κομψά υποδείγματα απαθούς υπεροψίας και διασφάλισης, επηρέασαν την προσωπογραφία ως είδος στις Ευρωπαϊκές Αυλές επί έναν αιώνα. Οι πολύ γνωστοί αυτοί πίνακες υπάρχουν σε πολλές εργαστηριακές παραλλαγές και αντίγραφα. Εκτός από πορτρέτα της φλωρεντινής αριστοκρατίας, ο Μπροντσίνο ζωγράφισε επίσης εξιδανικευμένα πορτρέτα του ποιητή Δάντη (περ. 1530, Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης Ουάσιγκτον) και του Πετράρχη.
Τα πιο γνωστά έργα του Μπροντσίνο είναι η προαναφερθείσα σειρά με τον Δούκα και τη Δούκισσα και πρόσωπα της Αυλής τους όπως οι Μπαρτολομέο Παντσιατίκι (Bartolomeo Panciatichi) και η σύζυγός του Λουκρητία. Οι πίνακες αυτοί, ιδιαίτερα αυτός της Δούκισσας είναι γνωστοί για την ιδιαίτερα μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια των ενδυμασιών, που σχεδόν αποκτά δική της «προσωπικότητα». Στον πίνακα αυτόν η Δούκισσα απεικονίζεται με τον δεύτερο γιό της, Τζοβάννι, ο οποίος απεβίωσε από ελονοσία το 1562 μαζί με τη μητέρα του. Ωστόσο είναι το πολυτελές ύφασμα του ενδύματος που καταλαμβάνει τον περισσότερο χώρο του πίνακα σε σχέση με τα δυο άτομα που ποζάρουν. Πράγματι, το φόρεμα αυτό αποτέλεσε το αντικείμενο διαμάχης μεταξύ κάποιων ιστορικών τέχνης. ο περίτεχνο φόρεμα φημολογείται ότι ήταν τόσο αγαπητό στη δούκισσα, ώστε τάφηκε με αυτό. Όταν η φήμη αυτή καταρρίφθηκε, άλλοι ιστορικοί τέχνης πρότειναν ότι πιθανόν αυτό το φόρεμα δεν υπήρξε ποτέ και ήταν επινόηση του Μπροντσίνο, ο οποίος δούλευε μόνο με ένα δείγμα του. Σε κάθε περίπτωση, ο πίνακας αυτός αναπαράχθηκε ξανά και ξανά από το εργαστήριο του Μπροντσίνο και έγινε μια από τις πλέον χαρακτηριστικές εικόνες της δούκισσας. Η εικόνα που προβάλλεται εδώ είναι αυτή που βρίσκεται στην Πινακοθήκη Ουφίτσι αποτελώντας μια από τις καλύτερες διασωθείσες παραλλαγές.
Τα αποκαλούμενα «αλληγορικά πορτρέτα» του Μπροντσίνο, όπως είναι αυτά του Γενοβέζου ναυάρχου Αντρέα Ντόρια υπό τη μορφή του Ποσειδώνα, είναι λιγότερο χαρακτηριστικά αλλά πιθανόν περισσότερο συναρπαστικά, λόγω της παραδοξότητας της τοποθέτησης μιας δημόσια αναγνωριζόμενης προσωπικότητας γυμνής ως μυθολογικό πρόσωπο. Επιπλέον, εκτός από ζωγράφος, ο Μπροντσίνο ήταν και ποιητής και τα πιο «προσωπικά» του πορτρέτα είναι πιθανόν αυτά των μορφών της λογοτεχνίας, όπως το πορτρέτο της φίλης του ποιήτριας Λάουρα Μπαττιφέρρι.
Θρησκευτικά θέματα
thumbnail|Η Αγία Οικογένεια και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής ως παιδί (πίνακας γνωστός και ως Madonna Stroganoff) Το 1540-41 ο Μπροντσίνο ξεκίνησε τις εργασίες διακόσμησης με τοιχογραφίες του παρεκκλησίου της Ελεονώρας του Τολέδο στο Παλάτσο Βέκκιο (στη δεξιά του πλευρά) και με ελαιογραφίες σε πάνελ στην αριστερή του. Πριν από αυτή την εργασία, το ύφος του στις απεικονίσεις θρησκευτικών θεμάτων ήταν λιγότερο μανιεριστικό και βασιζόταν στις εξισορροπημένες συνθέσεις της ύστερης Αναγέννησης. Έγινε κομψό και κλασικό στον κύκλο αυτών των τοιχογραφιών και τα έργα του με θρησκευτικά θέματα αποτελούν παραδείγματα της αισθητικής της Αυλής της Φλωρεντίας κατά τα μέσα του 16ου αιώνα - παραδοσιακά ερμηνευόμενα ως εξαιρετικά στυλιζαρισμένα, μη προσωπικά και χωρίς συναισθηματικότητες. Η Διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης είναι χαρακτηριστικός πίνακας για την προσέγγιση του Μπροντσίνο εκείνη την εποχή αν και δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι από τον Μπροντσίνο ή την Αυλή είχε εκλείψει η θρησκευτική θέρμη επί τη βάσει της επικρατούσης «μόδας» στην Αυλή. Πράγματι, η δούκισσα Ελεονώρα ήταν γενναιόδωρη προστάτις του νεοϊδρυθέντος Τάγματος των Ιησουϊτών.
Η εργασία του Μπροντσίνο τείνει να περιλαμβάνει πολύπλοκες αναφορές σε προγενέστερους ζωγράφους, όπως σε μια από τις τελευταίες μεγάλες του τοιχογραφίες το Μαρτύριο του Αγίου Λαυρεντίου του 1569, στην οποία κάθε μία από τις εξαιρετικά παραμορφωμένες στάσεις μπορεί να αναχθεί στους Μικελάντζελο και Ραφαήλ, τους οποίους ο Μπροντσίνο είχε ως είδωλά του. Η ικανότητα του Μπροντσίνο στο γυμνό, αναπτύσσεται ακόμη πιο αινιγματικά στον πολύ γνωστό του πίνακα Αφροδίτη, Έρως, Μωρία και Χρόνος, στον οποίο μεταφέρει ισχυρά αισθήματα ερωτισμού υπό το πρόσχημα αλληγορίας με ηθικό δίδαγμα. Τα άλλα μεγάλα του έργα περιλαμβάνουν τα σχέδια μιας σειράς ταπισερί με την Ιστορία του Ιωσήφ για το Παλάτσο Βέκκιο.
Πολλά από τα έργα του Μπροντσίνο βρίσκονται στη Φλωρεντία, στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου και σε άλλα Μουσεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Τυρφώνας
thumb|250px|Τυρφώνας στο [[Εθνικό Πάρκο Λάουχανβουορι της δυτικής Φινλανδίας]] thumb|Λήψη περιπλανήσεως πάνω από τον τυρφώνα Κάκερνταγια της [[Εσθονίας με ντρόουν (Σεπτέμβριος 2021)]] thumb|225px|Το νερό της βροχής συσσωρεύεται σε πολλούς τυρφώνες σχηματίζοντας λιμνούλες, όπως εδώ στον τυρφώνα του Κόιτγιορβε στην Εσθονία. thumb|225px|Ομβροτροφικός τυρφώνας στο [[Εθνικό Πάρκο Κεμέρι της Λετονίας, που δημιουργήθηκε πριν από περίπου 10 χιλιάδες έτη και σήμερα είναι τουριστικό αξιοθέατο.]] Τυρφώνας ονομάζεται ένας υγρότοπος που δημιουργεί και συσσωρεύει τύρφη (ποάνθρακα), από την εναπόθεση νεκρής φυτικής ύλης συχνά προερχόμενης από βρύα, συνήθως του γένους σφάγνο, και από άλλα υδρόφιλα φυτά, τα αποκαλούμενα τυρφοδιαμορφωτικά. Οι τυρφώνες αποτελούν τον έναν από τους τρεις κύριους τύπους υγρότοπου, μαζί με τα έλη και τους βάλτους. Πολλές φορές οι τυρφώνες έχουν και βλάστηση από ανώτερα φυτά, της οικογένειας ερεικοειδή, μικρούς θάμνους που μπορούν να ριζώνουν στα σφάγνα και στο στρώμα τύρφης. Η σταδιακή συσσώρευση ημιαποσυντεθειμένου φυτικού υλικού σε έναν τυρφώνα λειτουργεί ως δεξαμενή άνθρακα.
Οι τυρφώνες διακρίνονται σε όξινους, όπου το νερό έχει χαμηλό pH, και σε αλκαλικούς (αγγλ. fens). Οι όξινοι τείνουν να έχουν λιγότερα θρεπτικά συστατικά για τα φυτά στο νερό τους, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν τα σφάγνα και τα ανώτερα φυτά να είναι ελάχιστα, ενώ το περισσότερο νερό προέρχεται από τη βροχή. Το νερό που εκρέει από τους τυρφώνες έχει χαρακτηριστικό καφετί χρώμα, που προέρχεται από τις διαλυμένες σε αυτό ταννίνες της τύρφης. Γενικώς η μικρή γονιμότητα και το ψυχρό κλίμα καθυστερούν την ανάπτυξη των φυτών, αλλά ο ρυθμός της αποσυνθέσεως είναι ακόμα αργότερος εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων οξυγόνου στα κορεσμένα εδάφη των τυρφώνων, αλλά και επειδή τα βρύα όταν μαραίνονται δεν αποσυντίθενται (σαπίζουν) τελείως, αλλά ημιαποσυντίθενται, και με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται και συσσωρεύεται η τύρφη. Μεγάλες εκτάσεις, ακόμα και εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων σε κάποιες περιπτώσεις, είναι δυνατό να καλυφθούν από στρώμα τύρφης, που πολλές φορές έχει πάχος αρκετά μέτρα.
Οι τυρφώνες φιλοξενούν ιδιαίτερα σύνολα ειδών οργανισμών, ζώων, μυκήτων και φυτών. Για τούτο έχουν μεγάλη σημασία για τη βιοποικιλότητα, ιδίως σε περιοχές που κατά το άλλο μέρος τους έχουν εποικισθεί από τον άνθρωπο και καλλιεργούνται ή βόσκονται.
Κατανομή και έκταση
Σε όλη την τροπική ζώνη ξεχωρίζει ένας τυρφώνας που ανακαλύφθηκε μόλις το 2014, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, κοντά στα σύνορα με τη Δημοκρατία του Κονγκό και είναι «μεγάλος όσο η Αγγλία».
Ορισμός
Οι τυρφώνες δεν είναι οι μοναδικοί τόποι όπου υπάρχει τύρφη, αλλά είναι οι μόνοι όπου παράγεται στη σημερινή εποχή. Οι λιγότερο όξινοι τυρφώνες, οι fens, δεν ταξινομούνται από κάποιους στους τυρφώνες, αλλά θεωρούνται ξεχωριστή κατηγορία υγρότοπου, αν δέχονται το περισσότερο νερό τους από ποτάμια ή υπεδάφια ύδατα που για κάποιον λόγο λιμνάζουν τοπικά (για τον λόγο αυτόν βρίσκονται και σε κοιλάδες, και όχι μόνο σε πεδινά εδάφη). Το νερό τους είναι πιο αλκαλικό επειδή είναι πολύ πλουσιότερο σε ανόργανα άλατα από ό,τι το βρόχινο νερό.
Οικολογία και προστασία
Η Ρωσία διαθέτει ένα εκτεταμένο σύστημα προστατευόμενων περιοχών στη Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα. Το ισχυρότερο καθεστώς προστασίας υπάρχει στα ζαποβέντνικ, όπως στο Εθνικό Πάρκο της Χερσονήσου Γκυντά και στο Φυσικό Καταφύγιο Γιουγκάνσκι.
Εξόρυξη τύρφης
thumb|Ο τυρφώνας του Σίτνικι στη [[Ρωσία τέθηκε προς καλλιέργεια μετά τη βιομηχανική του χρήση (εξόρυξη τύρφης).]] Μετά τη συλλογή (εξόρυξη) και την ξήρανσή της, η τύρφη μπορεί να χρησιμεύσει ως καύσιμο, και αυτό γινόταν επί αιώνες από τους ανθρώπους των γειτονικών περιοχών αναγκαστικά, ελλείψει ξύλων από δένδρα, παρά το ότι είναι ο γαιάνθρακας με τη μικρότερη θερμαντική αξία, χειρότερος και από τον λιγνίτη. Η χρήση αυτή συνεχίζεται, π.χ. πάνω από το 20% της οικιακής θερμάνσεως στην Ιρλανδία προέρχεται από την καύση τύρφης και όχι αμελητέα ποσοστά στη Φινλανδία, τη Σκωτία, τη Γερμανία και τη Ρωσία. Η Ρωσία είναι και η μεγαλύτερη σε εξαγωγές τύρφης χώρα στον κόσμο, με πάνω από 90 εκατομμύρια τόνους κατ' έτος. Η εταιρεία Bord na Móna της Ιρλανδίας ήταν μία από τις πρώτες στην ιστορία εταιρείες που εξόρυξαν τύρφη με μηχανικό τρόπο.
Η άλλη βασική χρήση της αποξηραμένης τύρφης είναι αυτή του βελτιωτικού εδάφους (οπότε πωλείται ως «τύρφη βρύων» ή «τύρφη σφάγνων»), που αυξάνει την ικανότητα του εδάφους να συγκρατεί υγρασία και εμπλουτίζει το έδαφος.
Περαιτέρω χρήσεις
Οι τυρφώνες αποτελούν, με την τύρφη που περιέχουν, σημαντικές φυσικές «αποθήκες» άνθρακα. Εάν η τύρφη αποσυντεθεί τελείως απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, συμβάλλοντας στην παγκόσμια υπερθέρμανση. Στη φυσική τους κατάσταση οι τυρφώνες λειτουργούν ως δεξαμενές άνθρακα. Υπολογιστικά, οι τυρφώνες σε εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ εκτιμήθηκε ότι αφαιρούν 52 εκατομμύρια τόνους άνθρακα με τη μορφή διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα κάθε έτος. Για τον λόγο αυτόν, η επανύγρανση αποξηραμένων τυρφώνων ίσως είναι ένας από τους καλύτερους σε σχέση κόστους-αποτελέσματος τρόπους για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.
Οι τυρφώνες είναι επίσης σημαντικοί επειδή αποθηκεύουν γλυκό νερό, ιδίως στις περιπτώσεις περιοχών από όπου πηγάζουν μεγάλοι ποταμοί. Ακόμα και ο τεράστιος Γιανγκτσέ εκρέει από τον τυρφώνα του Ruoergai, κοντά στις πηγές του στο Θιβέτ.
Μπορούμε να συλλέξουμε άγρια βακκίνια, βατόμουρα και άλλα σχετικά φρούτα από τυρφώνες.
Οι τυρφώνες σφάγνων χρησιμεύουν επίσης για αναψυχή, με δραστηριότητες όπως ο οικοτουρισμός και το κυνήγι. Π.χ. πολλές δημοφιλείς διαδρομές καγιάκ στον βόρειο Καναδά περιλαμβάνουν εκτάσεις τυρφώνων. Κάποιες άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες ωστόσο, όπως οι διαδρομές με Όχημα παντός εδάφους, είναι ιδιαιτέρως επιβλαβείς για τους τυρφώνες.
Αρχαιολογία
Το αναεροβικό περιβάλλον και η παρουσία ταννικών οξέων στους τυρφώνες έχουν ως αποτέλεσμα τη διατήρηση, κάποτε εντυπωσιακή, οργανικού υλικού. Ευρήματα τέτοιων υλικών από τη Σλοβενία, τη Δανία, τη Γερμανία, την Ιρλανδία, τη Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ιδιαιτέρως γνωστά. Σε μερικούς τυρφώνες διατηρείται αρχαία ξυλεία, όπως αρχαίοι κορμοί βελανιδιάς, που είναι χρήσιμοι στη δενδροχρονολόγηση. Επίσης έχουν ανακαλυφθεί εξαιρετικά καλοδιατηρημένα ανθρώπινα πτώματα, με μαλλιά, όργανα και δέρμα άθικτα, θαμμένα σε τυρφώνες πριν από χιλιετίες μετά πιθανώς από ανθρωποθυσίες, που συνηθίζονταν στις κελτικές και γερμανικές φυλές. Δύο από τα καλύτερα παραδείγματα τέτοιας φυσικής μουμιοποιήσεως είναι η Γυναίκα του Χάραλντσκερ και ο Άνθρωπος του Τόλουντ, αμφότερα από τη Δανία. . Από την άλλη, στα Πεδία Céide στην Κομητεία Μέιο της Ιρλανδίας ανακαλύφθηκε ένα αγρόκτημα ηλικίας 50 αιώνων (νεολιθική εποχή) κάτω από στρώμα τυρφώνα, με περιτειχίσματα και θέσεις καλυβών. Αρχαίο ανθρωπογενές εύρημα σε διάφορους τυρφώνες είναι και το «βούτυρο τυρφώνα», μεγάλες μάζες λίπους που ανευρίσκονται συνήθως μέσα σε ξύλινα δοχεία.
Το Πέρασμα του Φιδιού
Το Πέρασμα του Φιδιού (πρωτότυπος τίτλος: The Snake's Pass) είναι ένα μυθιστόρημα από τον Μπραμ Στόκερ που δημοσιεύθηκε στην Αγγλία το 1890 από τους εκδοτικούς οίκους Sampson, Low, Marston, Searle και Rivingston.
Περασμα του φιδιου
Northbridge
Το northbridge γνωστό και ως MCH (Memory Controller Hub=Κεντρικός Ελεγκτής Μνήμης) ή ως ΙΜC (Integrated Memory Controller=Ενσωματωμένος Ελεγκτής Μνήμης) στα συστήματα της Intel (οι AMD, VIA, SiS και άλλες εταιρείες συνήθως χρησιμοποιούν επίσης northbridge ]), είναι το ένα από τα δύο τσιπ βασισμένα στη τσιπσετ λογική πυρήνων, τοποθετημένα επάνω στην μητρική πλακέτα. Το έτερο τσιπ αποκαλείται southbridge. Ο διαχωρισμός του τσιπσετ στα northbridge και southbridge συναντάται συχνά, ωστόσο υπάρχουν σπάνιες περιπτώσεις όπου αυτά τα δυο έχουν συνδυαστεί σε ένα μόνο συστατικό και μόνο σε περιπτώσεις όπου η πολυπλοκότητα της αρχιτεκτονικής, του σχεδιασμού και του κόστους του συστήματος το επιτρέπουν.
Λειτουργικότητα
Ένα τυπικό northbridge διαχειρίζεται τις επικοινωνίες μεταξύ της Κεντρικής Μονάδας Επεξεργασίας, της Μνήμης Τυχαίας Προσπέλασης (RAM), των καρτών γραφικών βασισμένων στον δίαυλο AGP ή στον PCI Express (όπως ο PCIe x16) και του southbridge. Μερικά northbridge ενσωματώνουν επίσης ελεγκτές γραφικών, γνωστούς και ως GMCH(Graphics and Memory Controller Hub=Κεντρικός Ελεγκτής Γραφικών και Μνήμης), χαρακτηριστικό που συναντάται στα συστήματα της Intel.
Επειδή διαφορετικοί τύποι επεξεργαστών και μνήμης RAM απαιτούν διαφορετική σηματοδοσία, ένα northbridge μπορεί να είναι συμβατό μόνο με ένα ή το πολύ με δύο κλάσεις επεξεργαστών (για παράδειγμα οι σειρές παραγωγής Pentium και Core 2 ανήκουν σε διαφορετικές κλάσεις) και γενικώς μόνο με ένα τύπο RAM. Υπάρχουν ελάχιστα τσιπσετ τα οποία είναι συμβατά με παραπάνω από δύο τύπους RAM (συνήθως κάτι τέτοιο συμβαίνει τις περιόδους μετάβασης από την μια τεχνολογία στην άλλη). Για παράδειγμα, το northbridge από το τσιπσετ NVIDIA nForce2 είναι συμβατό μόνο με επεξεργαστές τύπου Socket A σε συνδυασμό με DDR SDRAM, ενώ το τσιπσετ Intel i915g είναι συμβατό μόνο με επεξεργαστές τύπου Pentium 4 ή Celeron σε συνδυασμό με μνήμες DDR ή DDR2. Τέλος το νέο τσιπσετ της Intel, Intel P55 Express, θα είναι συμβατό κατά κόρον με τους επεξεργαστές της Intel, Lynnfield Core i5, στα 45nm.
Σπουδαιότητα
Σε ένα τυπικό σύστημα μητρικής πλακέτας, το northbridge αποτελεί τον πιο καθοριστικό παράγοντα όσον αφορά τον αριθμό, την ταχύτητα, και τον τύπο του/των CPU καθώς και την ποσότητα, την ταχύτητα και τον τύπο της RAM που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Άλλοι παράγοντες όπως η ρύθμιση της τάσεως και ο διαθέσιμος αριθμός των συνδέσμων επίσης παίζουν ρόλο. Συνήθως όλα τα τσιπσετ είναι συμβατά μόνο με ένα τύπο επεξεργαστή, και με τον μέγιστο αριθμό των μνημών RAM να κυμαίνεται ανάλογα με τον τύπο του επεξεργαστή και της αρχιτεκτονικής της μητρικής πλακέτας. Τα συστήματα με επεξεργαστές της σειράς Pentium συχνά είχαν όριο τα 128ΜΒ, ενώ τα περισσότερα Pentium 4 συστήματα είχαν όριο τα 4GB. Από τους πρώτους κιόλας Pentium Pro, η αρχιτεκτονικές της Intel μπορούν να φιλοξενήσουν φυσικές διευθύνσεις μεγαλύτερες των 32bit, συχνά 36 bit, το οποίο έδωσε την δυνατότητα για χωρητικότητα 64GB, ωστόσο τέτοιες μητρικές πλακέτες είναι πολύ σπάνιες εξ’ αιτίας άλλων παραγόντων(περιορισμοί των λειτουργικών συστημάτων και το μεγάλο κόστος κατασκευής).
Το northbridge διαθέτει τη δική του μνήμη σε μορφή πίνακα αναζήτησης (μονάδα διαχείρισης μνήμης I/O). Επίσης διαχειρίζεται τις ανταλλαγές δεδομένων για τον εμπρόσθιο δίαυλο (Front-Side Bus, FSB), τον δίαυλο της μνήμης και την θύρα γραφικών (AGP).
Η τελευταίας γενιάς αρχιτεκτονική της Intel, η Intel Hub Architecture (IHA) αντικατέστησε το τσιπσετ τύπου northbridge /southbridge. Τα τσιπσετ αρχιτεκτονικής ΙΗΑ επίσης αποτελούνται από δύο μέρη: τον GMCH (Graphics and AGP Memory Controller Hub=Κεντρικό Ελεγκτή Γραφικών και Μνήμης) και το ICH (I/Ο Controller Hub=Κέντρικός Ελεγκτής Εισόδου/Εξόδου). Η αρχιτεκτονική ΙΗΑ χρησιμοποιείται στη σειρά 800 των τσιπσετ της Intel, το οποίο είναι το πρώτο x86 τσιπσετ με αυτήν την αρχιτεκτονική.
Πρόσφατες Εξελίξεις
Ο ελεγκτής μνήμης, ο οποίος διαχειρίζεται την επικοινωνία μεταξύ της CPU και της RAM, ενσωματώθηκε με τον κυρίως επεξεργαστή στον επεξεργαστή AMD64, ενώ η Intel επίσης ενσωμάτωσε τον ελεγκτή μνήμης στον επεξεργαστή με τους επεξεργαστές τους βασισμένους στην μικροαρχιτεκτονική Nehalem.