cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Λοχαΐτης
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε κυρίως σε κωμωδίες του Αλέκου Σακελλάριου και ήταν για χρόνια στενός συνεργάτης και φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ήταν κάτοικος του Κολωνού, στην Αθήνα.
Σκοτώθηκε το 1976 σε τροχαίο δυστύχημα στον Θεολόγο, όπου διατηρούσε εξοχικό, όταν το αυτοκίνητό του προσέκρουσε σε βράχο.
Θέατρο
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Εκκλησία Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα, Ρώμη
Ιστορία
Το Ρωμαϊκό Κολλέγιο (Collegio Romano) άνοιξε πολύ ταπεινά το 1551, με μία επιγραφή επάνω από τη θύρα, που συνοψίζει τον απλό σκοπό του: «Σχολείο Γραμματικής, Ανθρωπιάς και Χριστιανικού Δόγματος. Δωρεάν». Καθώς υπέφερε από οικονομικά προβλήματα τα πρώτα χρόνια, το Ρωμαϊκό Κολλέγιο είχε διάφορα προσωρινά κέντρα. Το 1560 η Βιτόρια ντελα Τόλφα, μαρκησία ντελα Βάλε, δώρισε την οικογενειακή της περιουσία, ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο της πόλης με τα υπάρχοντα κτίριά του, στην Εταιρεία του Ιησού στη μνήμη του αείμνηστου συζύγου της Καμίλο Oρσίνι, μαρκησίου ντελα Γκάρντια, ιδρύοντας το Ρωμαϊκό Κολλέγιο. Προηγουμένως είχε σκοπό να το δωρίσει στις Φτωχές Κλάρες (ή «Κλαρίτισσες», τάγμα της Κλάρας της Ασίζης) για την ίδρυση μοναστηριού. Οι μοναχές είχαν ήδη αρχίσει να κτίζουν αυτό που προοριζόταν να γίνει η εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλα Νουντσιάτα, η οποία εγειρόταν στο σημείο όπου βρισκόταν ο ναός της Ίσιδας.
Αν και οι Ιησουίτες πήραν τη γη της μαρκησίας, δεν πήραν χρήματα από αυτήν για την ολοκλήρωση της εκκλησίας. Οι οικονομικοί περιορισμοί τούς ανάγκασαν να προσλάβουν τον δικό τους αρχιτέκτονα. Την κατασκευή της εκκλησίας ανέλαβε ο Ιησουίτης αρχιτέκτονας Τζιοβάνι Τριστάνο (Giovanni Tristano). Κτισμένος εξ ολοκλήρου από Ιησουίτες εργάτες, η εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για λατρεία το 1567. Ο τρίκλιτος ναός αφιερωμένος στον Πανάγιο Ευαγγελισμό (Santissima Annunziata) κτίστηκε από το Ρωμαϊκό Κολέγιο μεταξύ 1562 και 1567 στα θεμέλια της προϋπάρχουσας κατασκευής. Δεδομένου ότι η παλαιότερη εκκλησία είχε ήδη κτιστεί στο ύψος του ισογείου το 1555, δεν υπήρχε τρόπος για τους Ιησουίτες να επεκτείνουν τη δομή, για να χωρέσουν τον αυξανόμενο αριθμό μαθητών, που παρακολουθούσαν το Ρωμαϊκό Κολλέγιο. Η πρόσοψη ήταν πολύ παρόμοια με αυτή της σύγχρονης εκκλησίας του Σαντ'Αντρέα αλ Κουιρινάλε, η οποία σχεδιάστηκε επίσης από τον Τζιοβάννι Τριστάνο. Σύμφωνα με τις επιθυμίες της μαρκησίας, η πρόσοψη εμφάνιζε περήφανα τα σύμβολα (οικόσημο) της Οικογένειας Ορσίνι. Η εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου διευρύνθηκε το 1580 όταν ο πάπας Γρηγόριος Η΄ επέκτεινε το ίδιο το Ρωμαϊκό Κολλέγιο, ειδικά τα πλαϊνά παρεκκλήσια.
Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε μόλις στις 2 Αυγούστου 1626, τέσσερα χρόνια αργότερα, μία καθυστέρηση που προκλήθηκε από το γεγονός, ότι ένα τμήμα των κτιρίων που ανήκαν στο Ρωμαϊκό Κολλέγιο, έπρεπε να κατεδαφιστεί. Η παλαιά εκκλησία κατεδαφίστηκε τελικά το 1650, για να ανοίξει ο δρόμος για την τεράστια εκκλησία του Αγίου Ιγνατίου της Λογιόλα, η οποία ξεκίνησε το 1626 και τελείωσε μόλις στα τέλη του αιώνα. Σε εντυπωσιακή αντίθεση με την Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η οποία καταλάμβανε μόνο ένα μικρό τμήμα του Ρωμαϊκού Κολλεγίου, η εκκλησία του Αγίου Ιγνατίου της Λογιόλα καταλάμβανε το ένα τέταρτο ολόκληρου του οικοπέδου, όταν ολοκληρώθηκε.
Εσωτερικό
Η εκκλησία έχει κάτοψη λατινικού σταυρού με πολλά πλευρικά παρεκκλήσια. Το κτίριο είχε πρότυπο τη μητρική εκκλησία των Ιησουιτών, την εκκλησία του Τζεζού στη Ρώμη (που ολοκληρώθηκε στα τέλη του 16ου αι.). Η επιβλητική σειρά των κορινθιακών παραστάδων, γύρω από ολόκληρο το εσωτερικό, η θεατρική εστίαση στον υψηλό βωμό στο πίσω μέρος της ευρείας ανατολικής αψίδας, τα χρωματιστά μάρμαρα της εκκλησίας, το εικονιστικό ανάγλυφο από γυψομάρμαρο, οι πλούσιοι διακοσμημένοι βωμοί, η εκτεταμένη επιχρύσωση και η τολμηρή ζωγραφική οπτική απάτη στον "θόλο" και στην οροφή του κύριου κλίτους δημιουργούν ένα εορταστικό, πολυτελές αποτέλεσμα. Τα κεφάλαια για την κατασκευή ενός θόλου έλειπαν, ως εκ τούτου προσλήφθηκε ένας ζωγράφος, για να ζωγραφίσει την ψευδαίσθηση ενός θόλου. Η εκκλησία οργάνωσε τον θρίαμβο του αγίου της πιο αποτελεσματικά.
Ο δυτικός τοίχος του ναού έχει μία ομάδα γλυπτών, που απεικονίζει τη μεγαλοπρέπεια και τη θρησκεία (1650) του Aλεσάντρο Αλγκάρντι. Ο Aλγκάρντι βοήθησε επίσης στο σχεδιασμό των υψηλών ανάγλυφων σε γυψομάρμαρο, που εκτείνονται και στους δύο πλευρικούς τοίχους του κυρίου κλίτους, ακριβώς πάνω από τις εισόδους στα παρεκκλήσια και κάτω από τον μεγαλειώδη θριγκό του ναού.
Άλλα έργα τέχνης στην εκκλησία περιλαμβάνουν ένα τεράστιο γύψινο άγαλμα του Αγίου Ιγνατίου από τον Καμίλλο Ρουσκόνι (1728). Ένα παρεκκλήσιο κρατά ένα υάλινο φέρετρο με ένα πορτρέτο του καρδινάλιου Μπελαρμίνο (απεβίωσε το 1621).
Τοιχογραφίες του Aντρέα Πότσο
αριστερά|μικρογραφία| Ο «θόλος» του Σαντ'Ινιάτσιο. μικρογραφία|Η ζωγραφισμένη οροφή του Aντρέα Πότσο με αρχιτεκτονική οπτικής απάτης. Ο Aντρέα Πότσο, ένας κοσμικός αδελφός Ιησουίτης, ζωγράφισε τη μεγαλειώδη τοιχογραφία που απλώνεται στην οροφή του κυρίου κλίτους (μετά το 1685). Εορτάζει το έργο του Αγίου Ιγνατίου και της Εταιρείας του Ιησού στον κόσμο, παρουσιάζοντας τον άγιο που υποδέχεται στον παράδεισο ο Χριστός και η Παναγία και περιβάλλεται από αλληγορικές παραστάσεις και των τεσσάρων ηπείρων. Ο Πότσο εργάστηκε για να ανοίξει, ακόμη και να διαλύσει την πραγματική επιφάνεια του θόλου του ναού με ψευδαισθήσεις, οργανώνοντας μία προοπτική προβολή, για να κάνει έναν παρατηρητή να δει έναν τεράστιο και υψηλό τρούλο (κάποιου είδους), ανοικτό στον φωτεινό ουρανό και γεμάτο με ανοδικές αιωρούμενες μορφές. Ένας κυκλικό μάρμαρο τοποθετημένο στη μέση του δαπέδου του κυρίου κλίτους σηματοδοτεί το ιδανικό σημείο, από το οποίο οι παρατηρητές θα μπορούσαν να δουν με ακρίβεια την ψευδαίσθηση. Ένας δεύτερο σημάδι στο δάπεδο του κυρίου κλίτους πιο ανατολικά παρέχει το ιδανικό πλεονέκτημα για τη ζωγραφική οπτικής απάτης σε καμβά, που καλύπτει τη διασταύρωση του κύριου με το εγκάρσιο κλίτος και απεικονίζει έναν υψηλό, ραβδωτό και καλυμμένο θόλο. Ο τρούλος που περιμένει κανείς να δει εδώ, δεν κτίστηκε ποτέ και στη θέση του, το 1685, ο Aντρέα Πότσο παρείχε έναν πίνακα σε καμβά με μία προοπτική προβολή ενός θόλου. Ο πίνακας που καταστράφηκε το 1891, αντικαταστάθηκε στη συνέχεια. Ο Πότσο τοιχογράφησε επίσης τα μετάλλια στη διασταύρωση με μορφές της Παλαιάς Διαθήκης: της Ιουδήθ, του Δαβίδ, του Σαμψών και της Ιαήλ.
Ο Πότσο ζωγράφισε επίσης τις τοιχογραφίες στην ανατολική αψίδα, που απεικονίζουν τη ζωή και την αποθέωση του Αγίου Ιγνατίου. Η Πολιορκία της Παμπλόνα στο ψηλό πλαίσιο στα αριστερά θυμίζει τον τραυματισμό του Ιγνάτιου, που οδήγησε στην ανάρρωση, η οποία άλλαξε τη ζωή του. Το πλαίσιο επάνω από τον υψηλό βωμό, το Όραμα του Αγίου Ιγνατίου στο παρεκκλήσιο της Λα Στόρτα, θυμίζει το όραμα, που έδωσε στον άγιο τη θεϊκή του κλήση. Ο Άγιος Ιγνάτιος στέλνει τον Άγιο Φραγκίσκο Ξαβιέρ στην Ινδία προάλει το επιθετικό ιεραποστολικό έργο των Ιησουιτών σε ξένες χώρες, και τέλος, ο Άγιος Ιγνάτιος που δέχεται τον Φραγκίσκο Βοργία αναφέρεται στη στρατολόγηση του Ισπανού ευγενή, που θα γινόταν στρατηγός της Εταιρείας των Ιησουιτών. Ο Πότσο είναι επίσης υπεύθυνος για την τοιχογραφία στην κόγχη, που απεικονίζει τον Άγιο Ιγνάτιο να θεραπεύει τον λοιμό.
Παρεκκλήσια
μικρογραφία| Μνημείο του Πάπα Γρηγορίου ΙΕ΄ και του καρδιναλίου Λουντοβίζι (π. 1709-14) από τον [[Πιέρ Λε Γκρο ο νεότερος|Λε Γκρο.]] Το πρώτο παρεκκλήσιο στα δεξιά έχει ένα βωμό του 18ου αι., που δείχνει τους Αγίους Στανίσλαους Κότσκα και Ιωάννη-Φραγκίσκο Ρέγκις να λατρεύουν την Παναγία και το Παιδί. Το δεύτερο παρεκκλήσιο έχει ένα βωμό, που απεικονίζει τον Άγιο Ιωσήφ και την Παναγία και ένα οβάλ πίνακα (lunette) στον δεξιό τοίχο, που απεικονίζει την Τελευταία Κοινωνία του Αγίου Λουίτζι Γκονζάγκα, και τα δύο ζωγραφισμένα από τον Φραντσέσκο Τρεβιζάνι (1656–1746). Ο τρούλος ζωγραφίστηκε από τον Λουίτζι Γκάρτσι. Το τρίτο παρεκκλήσιο έχει ένα βωμό του 18ου αι. με την Παρουσίαση της Θεοτόκου στο Ναό από τον Στέφανο Πότσι.
Το παρεκκλήσιο στο δεξί εγκάρσιο τμήμα, αφιερωμένο στον Άγιο Aλοΰσιους Γκοντσάγκα, έχει ένα μεγάλο μαρμάρινο ανάγλυφο, που απεικονίζει τον Άγιο Aόΰσιους Γκοντσάγκα εν δόξη (1697–99) του Γάλλου γλύπτη Πιέρ Λε Γκρο. Ο Αντρέα Πότσο ζωγράφισε την οροφή, που δείχνει επίσης τη Δόξα του Αγίου. Θαμμένος στον πλαϊνό βωμό δίπλα στον Γκοντσάγκα είναι ο καρδινάλιος Άγ. Ρόμπερτ Μπελαρμίνε.
Το παρεκκλήσιο στο αριστερό κλίτος φιλοξενεί τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη Μπέρχμανς.
Το παρεκκλήσιο ακριβώς δεξιά από το πρεσβυτέριο (ie ιερό) της εκκλησίας (στη νοτιοανατολική γωνία) στεγάζει τα ταφικά μνημεία του πάπα Γρηγορίου ΙΕ΄ και του ανιψιού του, καρδινάλιου Λουντοβίζι, του ιδρυτή της εκκλησίας. Ο Πιέρ Λε Γκρο σχεδίασε το μνημείο και το μεγαλύτερο μέρος του το εκτέλεσε ο ίδιος π. 1709–14, με εξαίρεση τις δύο ιπτάμενες προσωποποιήσεις της Φήμης, που είναι του Πιέρ-Ετιέν Μονό.
Το παρεκκλήσιο στο αριστερό εγκάρσιο τμήμα έχει ένα μαρμάρινο βωμό του Ευαγγελισμού του Φίλιππο Ντέλα Βάλε, με αλληγορικές φιγούρες και αγγέλους (1649) του Πιέτρο Μπράτσι, και μια νωπογραφία στην οροφή με την Κοίμηση του Πότζο. Το δεύτερο και το πρώτο παρεκκλήσιο στα αριστερά έχουν πίνακες του Ιησουίτη Πιέρ ντε Λάτρε, ο οποίος έκανε και τους πίνακες στο σκευοφυλάκιο (ie πρόθεση).
Κατάλογος καρδιναλίων διακόνων
Η θέση του καρδινάλιου διακόνου του Σαντ Ινιάτσιο ντι Λογιόλα α Κάμπο Μάρτσιο ιδρύθηκε στις 28 Ιουνίου 1991. Οι καρδινάλιοι που ανέλαβαν είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά
Κέβιν Μάσκατ
Ο Κέβιν Βίνσεντ Μάσκατ (αγγλικά: Kevin Vincent Muscat) είναι Αυστραλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας με τη φανέλα της Μέλμπουρν Βίκτορι της οποίας είναι επίσης αρχηγός. Ο ύψους 1.80 μ ποδοσφαιριστής γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1973 στην Αγγλία αλλά είναι μαλτέζικης καταγωγής.
Καριέρα
Ο Μάσκατ αγωνίζεται που ως δεξί μπακ, κεντρικός αμυντικός και κεντρικός μέσος ξεκίνησε την καριέρα του το 1991 από την Χέιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ και το 1992 μεταγράφηκε στην Σάουθ Μέλμπουρν. Το 1996 κάνει το μεγάλο άλμα στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην αγγλική Κρίσταλ Πάλας όπου παρέμεινε μέχρι τα μέσα της επόμενης περιόδου όταν αποκτήθηκε από την Γούλβς έναντι 200.000 λιρών. Στο Γουλβερχάμπτον έμεινε έως το 2002. Ακολούθησαν η Ρέιντζερς Γλασκώβης (2002-03) και η Μίλγουολ (2003-05).
Το 2005 επέστρεψε στην Αυστραλία υπογράφοντας συμβόλαιο με την Μέλμπουρν Βίκτορι έως το 2009 το οποίο και ανανέωσε. Μετά το 2011 έγινε βοηθός προπονητής στην Μέλμπουρν Βίκτορι (και υπηρεσιακός της προπονητής το 2012).
Εθνική ομάδα
Με την Εθνική Αυστραλίας ο Μάσκατ μετρά 51 συμμετοχές από το 1994 μέχρι σήμερα. Είναι αξιοσημείωτο πως αν και ήταν επί χρόνια βασικό στέλεχος, το 2006 αποκλείστηκε από την αποστολή της Αυστραλίας για το Μουντιάλ του 2006 ύστερα από απόφαση του ομοσπονδιακού προπονητή Γκους Χίντιγκ, το 2007 όμως επανήλθε στην εθνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίλγουολ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέλμπουρν Βίκτορι ΦΚ Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κήποι Τύμφης Ιωαννίνων
Γενικά στοιχεία
Διατηρούν αρκετά στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της περιοχής, με λιθόστρωτα καλντερίμια, χαγιάτια με τα τοξοειδή ανοίγματα και λίθινα σπίτια. Στους Κήπους βρίσκεται, επίσης, το μουσείο του Αγάπιου Τόλη, το οποίο φιλοξενεί συλλογή λαογραφικού υλικού, ενώ λίγο έξω από το χωριό βρίσκεται τρίτοξο γεφύρι, η αρχιτεκτονική του οποίου χαρακτηρίζεται από την συμμετρία των τόξων του. Πέραν του τρίτοξου γεφυριού (Πλακίδα ή Καλογηρικό), το χωριό των Κήπων, ευρισκόμενο σε υψόμετρο χαμηλότερο συγκριτικά με τα υπόλοιπα χωριά του Ζαγορίου, περιστοιχίζεται από αριθμό πέτρινων γεφυριών, τα οποία, ιστορικά, αποτελούσαν την μοναδική οδό πρόσβασης. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το πέτρινο γεφύρι του Κοντοδήμου ή Λαζαρίδη, ενώ, σε κοντινή απόσταση, βρίσκεται το πέτρινο γεφύρι του Μύλου, ενώ στην έξοδο του χωριού βρίσκεται το γεφύρι του Πετσώνη. Επίσης, στους Κήπους εδρεύουν το υποθηκοφυλακείο, καθώς και η αστυνομία Ζαγορίου. Τέλος, επί του κεντρικού δρόμου με κατεύθυνση το Ζαγόρι, βρίσκεται το γεφύρι του Κόκορη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Τύμφης Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Πομερανική γλώσσα
thumb|220px|Στεφάν Ράμουουτ, Λεξικό της Πομερανικής (Κασουβικής) γλώσσας, δημοσιευθέν στην [[Κρακοβία, 1893.]] Η Πομερανική είναι μια ομάδα των Λεχιτικών διαλέκτων που μιλιούνταν στον Μεσαίωνα στην γεωγραφική περιοχή της Πομερανίας. Σχετίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό με Πολαμπιανές διαλέκτους, οι οποίες βρίσκονται δυτικότερα, και με τις Πολωνικές διαλέκτους, οι οποίες βρίσκονται νοτιότερα γεωγραφικά.
Ακολουθώντας την γερμανοποίηση της Πομερανίας λόγω της ενσωμάτωσής της στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την μαζική εισδοχή Γερμανών και άλλων γερμανόφωνων εποίκων στα ύστερα μεσαιωνικά χρόνια, ο πληθυσμός αφομοίωσε της παραλλαγές της Κάτω Γερμανικής γλώσσας (αγγλ.: Pommersch) και οι περισσότερες από τις Σλαβικές διαλέκτους της Πομερανικής εξαφανίστηκαν. Η μοναδική ζώσα απόγονος της Πομερανικής γλώσσας είναι η Κασουβική γλώσσα που μιλιέται στην Ανατολική Πομερανία. Μια άλλη παραλλαγή της Πομερανικής, η Σλοβινσιανή, εξαφανίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα.
Η Πομερανική γλώσσα, και η μόνη μορφή της που επιβιώνει, η Κασουβική, παραδοσιακά δεν έχει αναγνωριστεί από την πλειονότητα των Πολωνών γλωσσολόγων και έχει αντιμετωπιστεί στην Πολωνία ως "η πιο ξεχωριστή διάλεκτος της Πολωνικής γλώσσας". Μάλιστα κάποιοι Πολωνοί γλωσσολόγοι προσπάθησαν να φαιδρύνουν τα εγχειρήματα για δημιουργία μιας πρότυπης μορφής της Κασουβικής/Πομερανικής γλώσσας, και να υποτιμήσουν εκείνους τους Κασουβιανούς συγγραφείς που εργάστηκαν για αυτό. Εντούτοις, υπήρξαν και κάποιοι Πολωνοί γλωσσολόγοι που αναγνώρισαν την Πομερανική ως ξεχωριστή γλώσσα. Ο πιο εξέχων από αυτούς ήταν ο Στεφάν Ραμούουτ, συγγραφέας ενός Πομερανό-Πολωνικού λεξικού από τα τέλη του 19ου αιώνα, και ο Άλφρεντ Μάγιεβιτς που ανοιχτά αποκάλεσε γλώσσα την Κασουβική την δεκαετία του 1980.
Ακολουθώντας την κατάρρευση της Κομμουνιστικής Πολωνίας, η στάση της Πολωνίας σχετικά με το καθεστώς της Κασουβικής γλώσσας άλλαξε σταδιακά. Όλο και περισσότερο αντιμετωπίστηκε ως μια πλήρως αναπτυγμένη γλώσσα, καθώς διδάσκεται σε κρατικά σχολεία και έχει μια περιορισμένη χρήση στη δημόσια τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Ένας νόμος που πέρασε από το Πολωνικό κοινοβούλιο το 2005 αναγνωρίζει την Κασουβική ως την μοναδική περιφερειακή γλώσσα στην Δημοκρατία της Πολωνίας και παρέχει το δικαίωμα για την επίσημη χρήση της σε δέκα κοινότητες όπου οι ομιλητές της Κασουβικής γλώσσας συνιστούν τουλάχιστον το 10 τοις εκατό του πληθυσμού.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυτικές Σλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Λεχιτικές γλώσσες
Μπλέικ Σέλτον
Ο Μπλέικ Σέλτον (Blake Tollison Shelton, 18 Ιουνίου 1976) είναι Αμερικανός τραγουδιστής κάντρι και τηλεοπτικός κριτής στο σόου ταλέντων "The Voice". Έκανε το ντεμπούτο του το 2001 με το τραγούδι Austin.
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Βερενίκη Ιωαννίνων
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Βερενίκη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας και απέχει 56 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 44 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα, 49 χλμ. ΝΔ. (μέσω Βουτσαρά) από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά Ντουσκάρας και είναι κτισμένη βόρεια από τα Όρη Παραμυθιάς στην ανατολική πλευρά του υψώματος Άργανος, σε υψόμετρο 415 μέτρα, κοντά και βορειοδυτικά από τον Βεντερίκο.
Το κάστρο της Βερενίκης
Βορειοδυτικά του χωριού, στην τοποθεσία "Πόρτες", υπάρχουν λείψανα τείχους ακρόπολης της ελληνιστικής περιόδου, στο δυτικό μέρος της οποίας διασώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση η πύλη καθώς και ερείπια κτηρίων στο εσωτερικό της. Το επονομαζόμενο Κάστρο της Βερενίκης υπήρξε ένα από τα κάστρα των Μολοσσών (4ος αιω. π.Χ.) και το 167 π.Χ. ο ύπατος αρμοστής Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος το κατέστρεψε όταν κατέλαβε την Ήπειρο και ισοπέδωσε 70 πόλεις από τις οποίες οι περισσότερες ήταν μολοσσικές. Στην τοποθεσία "Παλιοχώρι", ανάμεσα στην αρχαία ακρόπολη και το χωριό, έχουν βρεθεί αρχαία νομίσματα και τμήματα αγγείων. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν σπήλαια με αρχαιολογικό ενδιαφέρον και αρχαίοι τάφοι.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, με την ονομασία Βερνίκο το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Βερενίκη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Βεντερίκο, την Κάτω Βερενίκη και την Παλαιοχώρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Βερενίκης της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει 166 κατοίκους ενώ ως οικισμός 28.
Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto)
* To 1951 συμπεριλαμβάνονται και οι κάτοικοι του Βεντερίκου, Κάμπου και Παλαιοχώρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Κροατίας
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κροατίας (κροατικά: A-1 Liga) είναι το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης στην Κροατία. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Κροατική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (HKS).
Δομή
Η Α-1 Λίγκα, η οποία ακολουθεί τους κανόνες της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA), αποτελείται από 12 ομάδες. 10 ομάδες μετέχουν στην κανονική περίοδο και 2 ομάδες εισέρχονται στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος από την περιφερειακή Αδριατική Λίγκα. Η πιο επιτυχημένη ομάδα είναι Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ με 20 τίτλους πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2019-20 δεν υπήρξε πρωταθλητής καθώς το πρωτάθλημα ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Κροατία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης
Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον
Ο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον (James Craig Watson, 28 Ιανουαρίου 1838 – 22 Νοεμβρίου 1880) ήταν Αμερικανός αστρονόμος καναδικής καταγωγής.
Βιογραφία
Ο Γουάτσον γεννήθηκε στο χωριό Φίνγκαλ του Οντάριο. Η οικογένειά του μετανάστευσε στο Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν όταν ο ίδιος ήταν 12 ετών. Σε ηλικία 15 ετών εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπου σπούδασε τις κλασικές γλώσσες: αρχαία ελληνικά και λατινικά. Αργότερα, έμαθε αστρονομία από τον καθηγητή Φραντς Μπρύνοβ (Franz Brünnow), τον πρώτο ξένο που έγινε διευθυντής σε αμερικανικό αστεροσκοπείο. Ο Γουάτσον διαδέχθηκε το 1863 τον Μπρύνοβ ως διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Ντιτρόιτ στο Ανν Άρμπορ και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1879.
Συνολικά ο Γουάτσον ανεκάλυψε 22 αστεροειδείς, με πρώτο την 79 Ευρυνόμη το 1863 και τελευταίο την 179 Κλυταιμνήστρα το 1877. Στους περισσότερους έδωσε ονόματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία. Ωστόσο, το 1874 ταξίδεψε στο Πεκίνο για να παρατηρήσει τη διάβαση της Αφροδίτης εκείνου του έτους και από εκεί ανακαλύπτει τον αστεροειδή 139 Τζουέιγουα, το όνομα του οποίου επιλέχθηκε από Κινέζους αξιωματούχους και σημαίνει «άστρο της τύχης». Μία άλλη ανακάλυψή του, ο αστεροειδής 121 Ερμιόνη, είναι γνωστό σήμερα ότι έχει ένα μικρό δορυφόρο
Ο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον πίστευε πολύ στην ύπαρξη του υποθετικού πλανήτη Ηφαίστου, ενός πλανήτη που θα βρισκόταν πιο κοντά στον Ηλιο από όλους τους άλλους και σήμερα είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει. Πίστεψε ότι είδε δύο τέτοια σώματα κατά τη διάρκεια της ολικής εκλείψεως ηλίου του Ιουλίου 1878, την οποία παρατήρησε από το Ουαϊόμινγκ.
Παρότι ο Γουάτσον πέθανε από περιτονίτιδα σε ηλικία μόλις 42 ετών, χάρη στη μεγάλη του ενεργητικότητα, είχε κατορθώσει να συγκεντρώσει σημαντική περιουσία από επιχειρηματικές δραστηριότητες, στις οποίες επιδιδόταν παράλληλα με τις αστρονομικές του ενασχολήσεις. Από αυτή την περιουσία κληροδότησε την απονομή του ομώνυμου μεταλλίου, που απονέμεται περίπου κάθε τρία χρόνια από την αμερικανική Εθνική Ακαδημία Επιστημών για συνεισφορές στην Αστρονομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
1023 Θωμάνα
Η Θωμάνα (Thomana) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,844. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή της παιδικής χορωδίας του ναού του Αγίου Θωμά της Λειψίας (Thomanerchor).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Θωμάνας εκτιμάται σε 58,28 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,065.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θωμανα
ΦΚ ΤΣΣΚΑ Κιέβου
Η ΤΣΣΚΑ Κιέβου ήταν μια ουκρανική ποδοσφαιρική ομάδα. Είχε ιδρυθεί στις 15 Δεκεμβρίου 1992. Διαλύθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2009. Έδρα της ομάδας ήταν το CSK ZSU Stadium, χωρητικότητας 12000 θεατών.
Η ομάδα είχε ιδρυθεί στη θέση της ΣΚΑ Κιέβου (έτος ίδρυσης 1934) λόγω της αναδιοργάνωσης του ουκρανικού στρατού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1934 Κατηγορία:ΤΣΣΚΑ Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας
Αυτοπροσωπογραφία με τον γιατρό Αριέτα
Ιστορικά στοιχεία
Το έργο ήταν ένα δώρο του Γκόγια προς τον Αριέτα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης και όχι ένα memento mori (έργο για την υπενθύμιση της θνητότητας του ανθρώπου). Είναι άγνωστο για πόσο καιρό ο πίνακας παρέμεινε στην κατοχή του Αριέτα. Το 1820 ταξίδεψε στην Αφρική για να μελετήσει τη βουβωνική πανώλη, και πιθανώς τότε το έργο παρέμεινε στην Ισπανία. Το 1860, όταν εκτέθηκε για πρώτη φορά στη Μαδρίτη, ανήκε στη συλλογή του Mr Martinez of Madrid. Αργότερα καταγράφηκε σε ποικίλες ιδιωτικές συλλογές στο Παρίσι, πριν να περάσει στην κατοχή του Minneapolis Institute of Arts.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια
Ιάκωβος του Μονφόρ
Ο Ιάκωβος, γαλλ. Jacques (1463-1508) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν κόμης τού Μονφόρ και πρωτεύων τού Μπυς (captal de Buch)· τον αποκαλούσαν ο ινφάντης (πρίγκιπας) της Ναβάρρας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις αρχές τού 1463· ήταν το έννατο τέκνο τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά & Μπιγκόρ, υποκόμη τού Μπεάν και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας. Η Ελεονώρα ήταν κόρη τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας.
Ο Ιάκωβος έγινε κυβερνήτης τού Μπεάρν και αντιστράτηγος της Κάτω Ναβάρρας για τον βασιλιά. Απεβίωσε το 1508 σε ηλικία 45 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1485 την Άννα ντε Περάλτα, κόρη τού Πέδρο δε Περάλτα 1ου κόμη τού Σαντιστεμπάν υ Λερίν και της (2ης συζύγου του) Ισαβέλλας ντε Γκραγύ. Δεν απέκτησαν απογόνους και διαζεύχθηκαν το 1494.
Το 1495 έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη ντε Μπωμόν, κόρη τού Λουδοβίκου κόμη τού Λερίν και της Ελεονόρας δε Αραγόν· είχε τέκνο:
Ο Ιάκωβος είχε δύο εκτός γάμου τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Ένωση των Ρομά της Σερβίας
Η Ένωση των Ρομά της Σερβίας (σερβικά: Унија Рома Србије) είναι μειονοτικό πολιτικό κόμμα των Ρομά το οποία δραστηριοποιείται στη Σερβία.
Στις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση της Σερβίας, που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2007 με πρόεδρο τον Ράικο Ντιούριτς κέρδισε 17.128 ψήφους, ή το 0,42% των ψηφοφόρων, και ως μειονότητα κόμμα κέρδισε μία έδρα στη Σερβική εθνοσυνέλευση.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Ζοάν Ενρίκ Βίβες Σισίλια
Η Αυτού Γαληνότατη Υψηλότητα, αρχιεπίσκοπος Zoάν Ενρίκ Βίβες Σισίλια (Joan-Enric Vives i Sicília, 24 Ιουλίου 1949) είναι επίσκοπος του Ουρζέλ και ex officio συνηγεμόνας της Ανδόρρας μαζί με τον πρόεδρο της Γαλλίας.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1949 στη Βαρκελώνη. Το 1974 έγινε ιερέας και βοηθός στην αρχιεπισκοπή της Βαρκελώνης το 1993 και τιτουλάριος επίσκοπος της Νόνα την ίδια χρονιά. Έγινε βοηθός επίσκοπος της Ουρχέλ το 2001 και διορίστηκε επίσημα στις 12 Μαΐου του 2003. Διαδέχθηκε τον επί πολλά χρόνια επίσκοπο, Ζοάν Μαρτί Αλάνις. Στις 19 Μαρτίου 2010 έγινε Αρχιεπίσκοπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανδορρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι Κατηγορία:Καταλανοί κληρικοί
ΦΚ Άρσεναλ Κιέβου
Η ΦΚ Άρσεναλ Κιέβου είναι μια ουκρανική, επαγγελματική, ποδοσφαιρική ομάδα από το Κίεβο. Ιδρύθηκε το 1925. Έδραςς της ομάδας είναι το Kolos Stadium (Borispil). Η ομάδα χρεωκόπησε το 2013 και διαλύθηκε. Επανασυστάθηκε το 2014 και συμμετέχει σε ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας
Δήμος Παλαμά
Ο Δήμος Παλαμά είναι δήμος της Περιφέρειας Θεσσαλίας, με έδρα τον Παλαμά. Η συνολική έκταση του δήμου είναι 382.722 τ. χλμ. και ο πληθυσμός του είναι 16.726 κάτοικοι, με βάση την απογραφή του 2011 (19.144 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2001).
Η σημερινή μορφή του δήμου προέκυψε, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από τη συγχώνευση των καποδιστριακών Δήμων Παλαμά, Σελλάνων και Φύλλου.
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Παλαμά.
Δημοτικές ενότητες και οικισμοί
thumb|300px|Χάρτης των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων) του Δήμου Παλαμά. {{legend|red|1 - [[#Παλαμά|Παλαμά}} {{legend|blue|2 - Σελλάνων}} {{legend|lightgreen|3 - Φύλλου}} ]]
Ο Δήμος Παλαμά διαιρείται σε 3 δημοτικές ενότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στους τρεις συγχωνευθέντες δήμους και την κοινότητα. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στις τοπικές και δημοτικές κοινότητες των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου αποτελούσαν αυτόνομες κοινότητες και δήμους, πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Δημοτική Ενότητα Παλαμά
Η Δημοτική Ενότητα Παλαμά, από την οποία αποτελούνταν ο δήμος πριν την επέκτασή του, καταλαμβάνει έκταση 154.077 στρεμμάτων και έχει συνολικό πληθυσμό 10.050 κατοίκους.
Δημοτική Ενότητα Σελλάνων
Η Δημοτική Ενότητα Σελλάνων καταλαμβάνει έκταση 89.490 στρεμμάτων και έχει συνολικό πληθυσμό 5.051 κατοίκους. Αποτελούσε τον πρώην Δήμο Σελλάνων, ο οποίος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα το Προάστιο.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω κοινότητες και οικισμούς:
Δημοτική Ενότητα Φύλλου
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην δήμος) Φύλλου καταλαμβάνει έκταση 139.155 στρέμματα και έχει συνολικό πληθυσμό 4.043 κατοίκους. Αποτελούσε τον πρώην Δήμο Φύλλου, ο οποίος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα την Ιτέα.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω τοπικές κοινότητες και οικισμούς:
Δήμαρχοι Παλαμά
...
Πρόεδροι της Κοινότητας Φύλλου
...
Παραπομπές
Παλαμά Παλαμά
Μπέρτα της Ολλανδίας
thumb|right|250px|Ο γάμος της Μπέρτας με τον Γάλλο βασιλιά Φιλίππο Α΄ - μικρογραφία 14ου αιώνα. thumb|right|250px|Ο βασιλιά Φιλίππoς Α΄ παντρεύεται την Βερτράδα, ο κόμης Φούλκων Δ΄ του Ανζού διαμαρτύρεται ενώ η Μπερθα κλείστηκε σε ένα κάστρο - μικρογραφία 14ου αιώνα. Η Μπέρτα της Ολλανδίας ή Μπέρτα της Φριζίας (Bertha van Holland, 1058 - 30 Ιουλίου 1093), βασίλισσα των Φράγκων (1072 - 1092) ως πρώτη σύζυγος του βασιλιά των Φράγκων Φιλίππου Α΄ ήταν κόρη του Φλόρις Α΄ κόμη της Ολλανδίας και της Γερτρούδης της Σαξονίας. Παντρεύτηκε τον βασιλιά των Φράγκων Φίλιππο Α΄ (1072), ο γάμος ήταν αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον ίδιο τον Φράγκο βασιλιά και τον θετό της πατέρα Ροβέρτο της Φλάνδρας. Μετά από 9 χρόνια στειρότητας απέκτησαν 3 παιδιά ανάμεσα στα οποία και τον διάδοχο Λουδοβίκο τον παχύ. Το 1092 ο σύζυγος της λόγω κεραυνοβόλου έρωτα με την Βερτράδη του Μόνφορ τέταρτη σύζυγο του Φούλκωνος Δ΄ του Ανζού αποφάσισε να χωρίσει την Μπέρτα για να την παντρευτεί. Ο γάμος ήταν μεγάλο σκάνδαλο επειδή και οι δυο χώρισαν τους προηγούμενους συζύγους τους και έφερε την σφοδρή αντίδραση της εκκλησίας, η Μπέρτα πέθανε τον επόμενο χρόνο.
Γάμος της Μπέρτας με τον βασιλιά των Φράγκων Φίλιππο
Η Μπέρτα αναφέρεται πολλές φορές και ως Ματθίλδη, καταγόταν και από τους δυο γονείς της από υψηλές οικογένειες, είχε 6 αδέλφια. Ο πατέρας της βασιλιάς της Φριζίας δολοφονήθηκε (1061), και η μητέρα της δυο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε δεύτερη φορά τον Ροβέρτο Α' της Φλάνδρας. (1063) Ο Ροβέρτος ορίστηκε κηδεμόνας για την Μπέρτα και για τα 6 αδέλφια της. Ο θετός της πατέρας βρέθηκε σε πόλεμο με τον Φράγκο βασιλιά Φίλιππο Α΄ για την διαδοχή της Φλάνδρας (1070), σε δυο χρόνια οι δυο ηγεμόνες έκλεισαν ειρήνη. Ο Ροβέρτος της Φλάνδρας πρόσφερε στον Φράγκο βασιλιά το χέρι της θετής του κόρης Μπέρτα που είχε φτάσει σε ηλικία γάμου, ο Φίλιππος δέχτηκε και ο γάμος έγινε μέσα στο 1072.
Βασίλισσα της Γαλλίας
Η Μπέρτα για 6 χρόνια δεν μπορούσε να συλλάβει παιδί, αυτό ανησύχησε τον βασιλιά Φίλιππο που αναζητούσε έντονα τον διάδοχο. Η κατάσταση αντιστράφηκε στην συνέχεια όταν η Μπέρτα γέννησε τρία παιδιά : μια κόρη την Κωνσταντία (1078) και δυο γιους τον διάδοχο Λουδοβίκο (1081) και τον Ερρίκο (1083) που πέθανε σε βρεφική ηλικία. Το ζευγάρι στην συνέχεια έστειλε ευχαριστίες στον ερημίτη Άγιο Αρνούλφο του Σουασόν τον οποίο η ίδια η βασίλισσα Μπέρτα είχε εξορίσει, ο ίδιος όμως τους προειδοποίησε ότι η Μπέρτα θα γεννήσει σύντομα τον διάδοχο και θα του πάρει το όνομα Λουδοβίκος με προέλευση από την δυναστεία των Καρολιδών.
Διαζύγιο της Μπέρτας από τον Φίλιππο
Μετά την γέννηση των τριών παιδιών ο γάμος φαίνεται ότι δεν είχε άλλα στηρίγματα, ο βασιλιάς Φίλιππος έψαχνε αφορμή να την χωρίσει με την δικαιολογία ότι ήταν αρκετά παχιά παρά το ότι είχε γίνει και ο ίδιος ήταν τόσο παχύσαρκος που δεν μπορούσε να οδηγήσει ούτε ένα άλογο. Το 1192 ο Φίλιππος Α΄ ανακοίνωσε την απόφαση του να χωρίσει την Μπέρτα την "θετή κόρη του Ροβέρτου της Φριζίας" όπως την είχε ο ίδιος περιγράψει για να παντρευτεί την Βερτράδα του Μόνφορ σύζυγο του κόμητος του Ανζού Φούλκωνος Δ΄. Η Μπέρτα πέθανε πολύ σύντομα στις 15 Οκτωβρίου 1094,, αυτό επέτρεψε στον Φίλιππο να προχωρήσει εύκολα στον δεύτερο γάμο του παρά το ότι ο σύζυγος της Βερτράδης Φούλκων Δ΄ του Ανζού ζούσε.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Φίλιππο Α΄ των Φράγκων απέκτησαν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς Κατηγορία:Αποκηρυγμένες βασίλισσες
Χόρας Παρνέλ Τατλ
Ο Χόρας Παρνέλ Τατλ (αγγλικά: Horace Parnell Tuttle, 17 Μαρτίου 1837 – 16 Αυγούστου 1923) ήταν Αμερικανός αστρονόμος και πολεμιστής του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Τσαρλς Γουέσλεϋ Τατλ (1829–1881), ήταν επίσης αστρονόμος.
Ο Χόρας Παρνέλ Τατλ γεννήθηκε στο Νιούφηλντ του Μέιν. Οι γονείς του ήταν ο Μόουζες Τατλ και η Μαίρη Μέροου. Το 1845 η μητέρα του απεβίωσε και 4 χρόνια αργότερα ο πατέρας του πήρε ως σύζυγό του μία νέα γυναίκα και η οικογένεια μετακόμισε στο Κέμπριτζ, κοντά στη Βοστώνη. Ο αδελφός τού Χόρας, ο Τσαρλς, ήταν ερασιτέχνης αστρονόμος που κατασκεύασε δικό του τηλεσκόπιο και σε μία επίσκεψη στο Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ εντυπωσίασε τόσο πολύ τον διευθυντή του Γουίλιαμ Κραντς Μποντ, ώστε το 1850 τον προσέλαβε ως βοηθό παρατηρητή. Ωστόσο, η όραση του Τσαρλς άρχισε να χειροτερεύει και το 1854 αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την αστρονομική του σταδιοδρομία.
Ο Τσαρλς αντικαταστάθηκε στο αστεροσκοπείο από τον Χόρας, που είχε ως συνάδελφο βοηθό τον Έιζαφ Χωλ, προσληφθέντα την ίδια χρονική περίοδο. Ο Χόρας πήρε ένα μικρό τηλεσκόπιο (διαμέτρου 10 εκατοστών) με ευρύ πεδίο, ειδικό για την αναζήτηση κομητών, το οποίο έβγαζε στον εξώστη του θόλου του μεγάλου τηλεσκοπίου και περνούσε πολλές νύχτες αναζητώντας νέους κομήτες.
Πραγματικά, στη σταδιοδρομία του ο Χόρας Τατλ ανεκάλυψε πολυάριθμους κομήτες, μεταξύ των οποίων τον 55P/Τέμπελ-Τατλ (το ουράνιο σώμα που ευθύνεται για τη βροχή διαττόντων που είναι γνωστή ως «Λεοντίδες») το 1866, τον 109P/Σουίφτ-Τατλ (ευθύνεται για τη βροχή διαττόντων Περσείδες) το 1862, τον «Μέγα Κομήτη του 1860» (C/1860 III) και τον C/1859 G1 Tempel. Ο Τατλ ξανα-ανακάλυψε και τους περιοδικούς κομήτες 8P/Τατλ (είχε παρατηρηθεί και το 1790) και 41P/Τατλ-Τζιακομπίνι-Κρέζακ.
Το 1858 ο Χόρας Τατλ βραβεύθηκε με το Βραβείο Λαλάντ της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (για την ανακάλυψη τριών κομητών το ίδιο έτος, των 1858I, 1858III, and 1858VII), από κοινού με άλλους 5 αστρονόμους που είχαν ανακαλύψει κομήτες και αστεροειδείς.
Ασχολήθηκε περιστασιακά με εφαρμογές του Κώδικα Μορς και επινόησε μία μέθοδο για την αποστολή σημάτων σε μεγάλες αποστάσεις με «λάμψεις φωτός».
Τα ημερολόγια παρατηρήσεων του Τατλ της προπολεμικής περιόδου φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του Ναυτικό Αστεροσκοπείο των ΗΠΑ.
Με την έναρξη του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, ο Χόρας Τατλ κατατάχθηκε στο Εθελοντικό Πεζικό της Μασαχουσέτης και υπηρέτησε στο Νιου Μπερν της Βόρειας Καρολίνας. Με παρέμβαση ωστόσο του πρώην προέδρου του Χάρβαρντ Έντουαρντ Έβερετ ο Τατλ μετατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό και υπηρέτησε ως λογιστής σε μερικά πλοία, ανάμεσα στα οποία το USS Catskill, επί του οποίου συμμετείχε στον αποκλεισμό του λιμένα του Τσάρλεστον.
Συνέχισε να παρατηρεί τον ουρανό κατά τη διάρκεια του πολέμου, αναφέροντας την εμφάνιση του Κομήτη Τέμπελ το 1864 (Tempel 1864 II) από το κατάστρωμα του Catskill. Μεταπολεμικώς, στάλθηκε στη Νότια Αμερική, την Ευρώπη και τον Ειρηνικό Ωκεανό, πραγματοποιώντας επιστημονικές παρατηρήσεις πάνω σε πλοία του πολεμικού ναυτικού.
Η πρώτη μεταπολεμική ανακάλυψη από τον Τατλ ήταν αυτή του Κομήτη 1866 I στο Ναυτικό Αστεροσκοπείο στις 5 Ιανουαρίου 1866. Επρόκειτο για τον γνωστό σήμερα ως 55P/Τέμπελ-Τατλ, και για τον δεύτερο μόλις κομήτη που ανακαλυπτόταν στην ιστορία του Ναυτικού Αστεροσκοπείου των ΗΠΑ. Το 1872 ο Τατλ υπηρέτησε στο ωκεανογραφικό Lackawanna στο Χονγκ Κονγκ. Απολύθηκε από το ναυτικό στις 3 Μαρτίου 1875.
Γ17 πλους
Το Γ17 πλους (Γ17+) (σερβικά : Г17 плус) ήταν ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Σερβία, που υπήρχε από το 2002 μέχρι το 2013, όταν συγχωνεύθηκε στο κόμμα Ηνωμένες περιοχές της Σερβίας.
Χόρας Παρνέλ Τατλ
Στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ υπηρέτησε και ένας άλλος αδελφός του Χόρας Τατλ, ο Φράνσις, ως ανθυπασπιστής και με καθήκοντα σημαιοφόρου, από το 1863 ως το 1870. Αργότερα, ως κυβερνήτης του πλοίου Bear, ο Φράνσις Τατλ διατάχθηκε να διασώσει 14 φαλαινοθηρικά που είχαν παγιδευθεί στους πάγους έξω από το Ακρωτήριο Μπάροου της Αλάσκας το 1897.
Γ17 πλους
Ιδρύθηκε ως μη κυβερνητική οργάνωση που ασχολείται με οικονομικά θέματα και το 2002 το μετέτρεψαν σε πολιτικό κόμμα που έγινε μέρος πολλών εκάστοτε κυβερνήσεων συνασπισμού στη Σερβία καθ' όλη τη δεκαετία του 2000 και στις αρχές της δεκαετίας του 2010.
Ιστορία
Το Γ17 πλους ιδρύθηκε το 1997 ως μια μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ) στη Σερβία, στη συνέχεια μια ομοσπονδιακή μονάδα στο πλαίσιο της ΟΔ της Γιουγκοσλαβίας. Η οργάνωση αποτελείται από οικονομικούς εμπειρογνώμονες που είχαν οικονομική στήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του National Endowment for Democracy. Έγινε πολιτικό κόμμα στις 15 Δεκεμβρίου 2002 με τον Μίρολιουμπ Λάμπους ως πρώτος πρόεδρος του.
Κατά την πρώτη εκλογική αναμέτρηση που συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2003, το Γ17 πλους έλαβε 11,5% των ψήφων και 34 έδρες στην Εθνοσυνέλευση.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Το Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες (αγγλικά: Fried Green Tomatoes ή Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe) είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 1991. Είναι βασισμένη στο βιβλίο "Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες στο Χουίστλ Στοπ Καφέ" (Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe) της Φάνι Φλαγκ. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζον Άβνετ και το σενάριο έγραψε η ίδια η Φλαγκ μαζί με την Κάρολ Σομπιέσκι. Πρωταγωνιστούν οι Κάθι Μπέιτς, Τζέσικα Τάντι, Μέρι Στιούαρτ Μάστερσον και Μέρι-Λουίζ Πάρκερ. Διηγείται την ιστορία δύο γυναικών, της Ρουθ και της Ίτζι την περίοδο της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης και τη φιλία δύο άλλων γυναικών, της Έβελιν και της ηλικιωμένης Νίνι που γνώριζε τις Ρουθ και Ίτζι, τη δεκαετία του '80.
Γ17 πλους
Ιστορία
Τον Μάρτιο του 2004, το Γ17 + σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το Δημοκρατικό κόμμα της Σερβίας το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης και το Νέα Σερβία. Τον Μάιο του 2006 ο Μίρολιουμπ Λάμπους παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματος και αντικαταστάθηκε από τον Μλάντιαν Ντίνκιτς. Την 1η Οκτωβρίου 2006, το κόμμα εγκατέλειψε τον κυβερνητικό συνασπισμό μετά την αποτυχία της κυβέρνησης να βρει και να εκδώσει στη Χάγη τον φυγόδικο Ράτκο Μλάντιτς.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 27 Δεκεμβρίου 1991 σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και στις 24 Ιανουαρίου 1992 σε ευρύτερη διανομή. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 119,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ στις κατηγορίες Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Τάντι και Διασκευασμένου Σεναρίου. Έλαβε επίσης τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και δύο για BAFTA.
Γ17 πλους
Ιστορία
Στις εκλογές του 2007 το κόμμα έλαβε 6,82% των ψήφων και 19 έδρες στο κοινοβούλιο. Επίσης έλαβε μόνο μία έδρα στην κοινοτική συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Πλοκή
Η Έβελιν Κάουτς, μια ήσυχη, δυστυχισμένη νοικοκυρά στα πενήντα της, γνωρίζεται με την ηλικιωμένη Νίνι Θρέντγκουντ σε έναν οίκο ευγηρίας στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα. Η Νίνι, αρχίζει να της διηγείται την ιστορία της τώρα-εγκαταλελειμένης πόλης του Χουίστλ Στοπ στην Αλαμπάμα και των κατοίκων της. Η πλοκή της ταινίας αφορά επίσης τη δυσαρέσκεια της Έβελιν με το γάμο της και τη ζωή της, την απόκτηση εμπιστοσύνης και τη στενή φιλία που αναπτύσσει με τη Νίνι. Η ιστορία της Νίνι διαδραματίζεται μεταξύ του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ενώ της Έβελιν στο Μπέρμιγχαμ της δεκαετίας του '80.
Γ17 πλους
Ιστορία
Το 2010 το Γ17 + συμμετείχε στον συνασπισμό κομμάτων Ηνωμένες περιοχές της Σερβίας, ένας συνασπισμός πολιτικών κομμάτων και ομάδων με έμφαση την αποκέντρωση και την περιφερειακή ανάπτυξη της Σερβίας. Τον Απρίλιο του 2013 το Γ17+ συγχωνεύθηκε πλήρως στις Ηνωμένες περιοχές μετατρέποντάς το σε ένα νέο πολιτικό κόμμα.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Πλοκή
Η ιστορία της Νίνι ξεκινά με το αγοροκόριτσο Ίμοτζεν "Ίτζι" Θρέντγκουντ, το μικρότερα παιδί της οικογένειας Θρέντγκουντ, την οποία η Νίνι περιγράφει ως κουνιάδα. Η στένη σχέση της Ίτζι με τον γοητευτικό μεγάλο της αδερφό, Μπάντι, διακόπτεται απότομα όταν σκοτώνεται από ένα τρένο. Συντετριμμένη, η Ίτζι κλείνεται στον εαυτό της για το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας μέχρι που η πρώην κοπέλα του Μπάντι, Ρουθ Τζέμισον, παρεμβαίνει μετά από παράκληση της οικογένειας Θρέντγκουντ.
Γ17 πλους
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Πλοκή
Η Ίτζι αρχικά αντιστέκεται στις προσπάθειες της Ρουθ, να έρθει κοντά της αλλά τελικά τα καταφέρνει. Η Ρουθ φεύγει από το Χουίστλ Στοπ για να παντρευτεί τον Φρανκ Μπένετ και μετακομίζει στη Βαλντόστα της Τζόρτζια. Η Ίτζι αναστατώνεται με το γεγονός ότι χάνει τη φίλη της και παλεύει να την ξεχάσει. Μετά από καιρό επισκέπτεται τη Ρουθ, η οποία είναι έγκυος και θύμα κακοποίησης από το σύζυγό της. Ενάντια στην επιθυμία του Φρανκ, η Ρουθ επιστρέφει στο Χουίστλ Στοπ μαζί με την Ίτζι, όπου γεννάει το παιδί της, το οποίο ονομάζει Μπάντι Τζούνιορ. Η μπαμπάς Θρέντγκουντ δίνει λεφτά στην Ίτζι να ανοίξει ένα εστιατόριο ώστε να μπορεί να βοηθήσει τη Ρουθ και τον Μπάντι Τζούνιορ. Η Ρουθ και η Ίτζι ανοίγουν το Χουίστλ Στοπ Καφέ, με μάγειρες τη Σίπσι και το μεγάλο της γιο, τον Μεγάλο Τζορτζ, ο οποίος κάνει ένα μπάρμπεκιου που γίνεται γρήγορα δημοφιλές στην πόλη.
Ο Φρανκ Μπένετ επιστρέφει στο Χουίστλ Στοπ σε μια προσπάθειά του να απαγάγει τον Μπάντι Τζούνιορ αλλά θα τον σταματήσει κάποιος που δεν περίμενε. Ο Φρανκ αγνοείται και το αυτοκίνητό του αργότερα ανακαλύπτεται στον πάτο μιας κοντινής λίμνης. Η Ίτζι θεωρείται αμέσως ύποπτη καθώς είχε παλιότερα δημοσίως απειλήσει τον Φρανκ επειδή χτύπαγε τη Ρουθ. Ο τοπικός σερίφης προσφέρεται να την αφήσει ελεύθερη και να κατηγορήσει τον Μεγάλο Τζορτζ. Η Ίτζι αρνείται και στη δίκη που ακολουθεί, ο παπάς της πόλης λέει ψέματα και δίνει τόσο στην Ίτζι όσο και στον Μεγάλο Τζορτζ άλλοθι. Λαμβάνοντας υπ' όψην τη φήμη που είχε ο Φρανκ να μεθά συχνά, ο δικαστής αποφάσισε ότι ο θάνατός του ήταν ατύχημα και η Ίτζι με τον Μεγάλο Τζορτζ απαλλάσσονται από τις κατηγορίες.
Μετά τη δίκη, η Ρουθ παθαίνει καρκίνο και πεθαίνει. Μετά το θάνατό της, το Χουίστλ Στοπ Καφέ κλείνει. Με το πέρασμα το χρόνου, πολλοί κάτοικοι του Χουίστλ Στοπ μετακομίζουν ή πεθαίνουν, κάνοντας τη Νίνι να ολοκληρώσει την ιστορία της. Αλλά όχι πριν αποκαλύψει τι πραγματικά συνέβη στον Φρανκ. Η Σίπσι ήταν αυτή που σκότωσε τον Φρανκ με μια κατσαρόλα όταν επιχείρησε να τον σταματήσει από το να απαγάγει τον Μπάντι Τζούνιορ. Ο Μεγάλος Τζορτζ μαγείρεψε το σώμα του Φρανκ και το σερβίρισε στο σερίφη που έψαχνε για τον Φρανκ.
Η Έβελιν ανακαλύπτει ότι κατά την προσωρινή διαμονή της Νίνι στον οίκο ευγηρίας, το σπίτι της κατεδαφίστηκε. Η Έβελιν έχοντας γίνει καλές φίλες με τη Νίνι, την καλεί να μείνει στο σπίτι της, κάτι που η Νίνι δέχεται. Αφού οι δύο φίλες φεύγουν από το σπίτι της Νίνι, περνάνε από τον τάφο της Ρουθ, στον οποίο κάποιος μόλις άφησε ένα φρέσκο βάζο με μέλι και μια κάρτα που γράφει "Θα σε αγαπώ για πάντα. Ο γητευτής των μελισσών", το παλιό ψευδώνυμο της Ρουθ για την Ίτζι.
Παραγωγή
Ο Τζον Άβνετ διάβασε το βιβλίο "Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες στο Χουίστλ Στοπ Καφέ" (Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe) της Φάνι Φλαγκ το 1987. Του το πρότεινε η παραγωγός Λίζα Λίντστρομ, με την οποία είχαν συνεργαστεί στις τηλεταινίες Heat Wave και Breaking Point. Παρ' όλο που ήθελε να του δώσει μια σύνοψη της ιστορίας, εκείνη επέμεινε να το διαβάσει και όπως έκανε και η ίδια, ο Άβνετ το λάτρεψε επίσης. Αποφάσισε να μεταφέρει το βιβλίο στον κινηματογράφο και πρότεινε την ιδέα στην εταιρία του παραγωγού Νόρμαν Λίαρ, Act III Communications, και αμέσως έδωσε στον Άβνετ ένα μικρό προϋπολογισμό για να γραφτεί το σενάριο. Προσέλαβε την Κάρολ Σομπιέσκι, η οποία είχε γράψει το σενάριο της ταινίας Annie το 1982. Έγραψε ένα προσχέδιο ως μιούζικαλ, με το οποίο ο Άβνετ δεν έμεινε ευχαριστημένος. Η Σομπιέσκι αποχώρησε από το πρότζεκτ και τότε ο Άβνετ προσέλαβε την συγγραφέα του βιβλίου, Φάνι Φλαγκ. Η Φλαγκ, η οποία είχε μείνει έκπληκτη που κάποιος ήθελε να μετατρέψει το μυθιστόρημά της σε ταινία, δέχτηκε να γράψει το σενάριο. Αν και είχε κάποια εμπειρία στο γράψιμο σεναρίου, βρήκε τη διαδικασία της μετατροπής του μυθιστορήματός της σε σενάριο, παράξενη. Η δουλειά της έγινε λίγο πιο εύκολη από τη δουλειά που είχαν ήδη κάνει ήδη οι Σομπιέσκι και Άβνετ, αλλά όταν έπρεπε να διαλέξει ποιοι χαρακτήρες θα συμμετέχουν στην ταινία, δυσκολεύτηκε. Αποχώρησε και αυτή από το πρότζεκτ, αφού ολοκλήρωσε 70 σελίδες. Χωρίς να έχουν περισσέψει άλλα χρήματα για να προσλάβει άλλο σεναριογράφο, ο Άβνετ πέρασε τα επόμενα 2 με 3 χρόνια ολοκληρώνοντας το σενάριο. Η Φλαγκ έδωσε την ευλογία της στο τελικό σενάριο.
Χόρας Παρνέλ Τατλ
Το 1875 ο Χόρας Τατλ διορίσθηκε στη γεωγραφική/γεωλογική υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών στη Ντακότα για να προσδιορίσει τα σύνορα των πολιτειών και να μετρήσει υψόμετρα κορυφών και γεωλογικών χαρακτηριστικών. Πέρασε τα επόμενα 5 χρόνια σε τέτοιες επισκοπήσεις συνόρων, στην Ντακότα, το Γουαϊόμινγκ, το Κολοράντο και τη Γιούτα, για λογαριασμό του General Land Office.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Παραγωγή
Ο Άβνετ έγραψε το σενάριο με την Τζέσικα Τάντι στο μυαλό. Η ίδια έδειξε ενθουσιασμό για τη δημιουργία της ταινίας. Με τους Κάθι Μπέιτς και Κρις Ο' Ντόνελ, ο Άβνετ είχε συνεργαστεί το 1990 στην ταινία Men Don't Leave πριν τους προσφέρει τους ρόλους των Έβελιν Κάουτς και Μπάντι Θρέντγκουντ αντίστοιχα. Όταν η Μπέιτς διάβασε το σενάριο, λάτρεψε τους χαρακτήρες και ήθελε πολύ να συνεργαστεί με την Τάντι. Η Μέρι-Λουίζ Πάρκερ ήταν η πρώτη επιλογή του διευθυντή κάστινγκ για το ρόλο της Ρουθ Τζέμισον. Έκανε αρκετά δοκιμαστικά, αλλά η ίδια ήταν δυσαρεστημένη με το αποτέλεσμα. Μόλις έκανε ένα δοκιμαστικό μαζί με τη Μέρι Στιούαρτ Μάστερσον, τόσο οι ίδιες όσο και οι παραγωγοί συμφώνησαν ότι υπήρχε πολύ καλή χημεία.
Χόρας Παρνέλ Τατλ
Το 1887 ο Τατλ παράγγειλε και έλαβε ένα ειδικά κατασκευασμένο για αυτόν τηλεσκόπιο 6,5 ιντσών (16,5 εκατοστών) για αναζήτηση κομητών από τον γνωστό τότε κατασκευαστή τηλεσκοπίων Τζων Μπρασήαρ. Το εγκατέστησε «στη μεταλλική στέγη του Ναυτικού Αστεροσκοπείου». Με αυτό πραγματοποίησε την τελευταία του ανακάλυψη κομήτη, αυτή του 1888V Μπάρναρντ.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Διαφορές ταινίας και βιβλίου
Σε αντίθεση με το μυθιστόρημα, η κινηματογραφική προσαρμογή δεν δείχνει έντονα τη λεσβιακή σχέση μεταξύ των δύο κεντρικών ηρωίδων, Ίτζι και Ρουθ, παρουσιάζοντάς τη διφορούμενη. Στο φωνητικό σχολιασμό της ταινίας στην έκδοση DVD, ο σκηνοθέτης το γνωστοποιεί, σημειώνοντας πως η σκηνή μεταξύ των δύο γυναικών που ενδίδουν σε φαγητοπόλεμο θεωρείται ως συμβολική πράξη έρωτα. Την εποχή κυκλοφορίας της ταινίας, δέχτηκε κριτική από κοινό και ακτιβιστές για το γεγονός ότι "αφαίρεσαν" τα λεσβιακά στοιχεία της σχέσης των δύο ηρωίδων. Η ταινία επίσης έδωσε περισσότερο έμφαση στο ρατσισμό. Στο τέλος του μυθιστορήματος, η Νίνι Θρέντγκουντ πεθαίνει ενώ στην ταινία ζει και πηγαίνει να ζήσει στο σπίτι της Έβελιν.
Box office
Με προϋπολογισμό 11.000.000 δολάρια, η ταινία Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες άνοιξε στην 5η θέση συγκεντρώνοντας 5,2 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 82,4 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο οι εισπράξεις άγγιξαν τα 37 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 119,4 εκατομμύρια δολάρια.
Χόρας Παρνέλ Τατλ
Ο Τατλ συνέχισε να κατοικεί στην ευρύτερη περιοχή της Ουάσινγκτον και μετά τη συνταξιοδότησή του, μέχρι τον θάνατό του από «πνευμονικό οίδημα» σε ηλικία 86 ετών. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ήταν αδύναμος και τυφλός μετά από μία πτώση τον Νοέμβριο του 1921. Θάφτηκε σε έναν ανώνυμο τάφο, του οποίου η θέση στο κοιμητήριο Όουκγουντ (στο Falls Church) είναι άγνωστη.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Η ταινία ήταν υποψήφια να συμπεριληφθεί στη λίστα AFI 100 Χρόνια... 100 Κινηματογραφικές Ατάκες για την ατάκα "Δεχτείτε το κορίτσια. Είμαι μεγαλύτερη και με καλύτερη ασφάλεια" (Face it girls, I'm older and I have more insurance).
Χόρας Παρνέλ Τατλ
Εκτός από τους κομήτες, ο Τατλ ανεκάλυψε και δύο από τους πρώτους 100 αστεροειδείς: τον 66 Μάγια το 1861 και τον 73 Κλυτία το 1862.
Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τζόρτζια Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Χόρας Παρνέλ Τατλ
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χίου 2014–15
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Χίου.