cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπουταριτάρι
Γεωγραφία
Το νότιο και νοτιοανατολικό τμήμα της ατόλλης περιλαμβάνει μια σχεδόν συνεχή νησίδα, σπασμένη μόνον από ένα ευρύ τμήμα υφάλου μεταξύ των νησίδων. Αυτές οι νησίδες έχουν πλάτος μεταξύ 0,2 και 0,5 χλμ, αλλά γίνονται πλατύτερες στα σημεία που ο ύφαλος αλλάζει κατεύθυνση. Στις τελευταίες περιοχές εμφανίζονται καλά αναπτυγμένοι μανγκρόβιοι βάλτοι, όπως και κατά μήκος της νότιας ακτής της λιμνοθάλασσας. Οι στενές νησίδες είναι χαρακτηριστικό για τις ατόλλες του Κιριμπάτι που έχουν κατεύθυνση από ανατολή προς δύση.
Οι νησίδες Μπικάτι και Μπικατιέρα καταλαμβάνουν μια γωνία του υφάλου στο ακραίο βορειοδυτικό άκρο της ατόλλης, και συνορεύουν με μια δεύτερη μικρότερη λιμνοθάλασσα στα βόρεια της κύριας λιμνοθάλασσας. Η μεγαλύτερη νησίδα Μπικάτι (2 επί 0,5 χλμ) έχει ένα χωριό. Το κύριο χωριό είναι το Μπουταριτάρι στην νότια ομώνυμη νησίδα, με πληθυσμό περίπου 2.000 άτομα.
Κλίμα
Είναι ένα από τα πιο γόνιμα από τα "εξωτερικά νησιά" λόγω της καλής βροχόπτωσης. Η τυπική ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 4 μέτρα, συγκρινόμενη με τα περίπου 2 μέτρα στην Ατόλλη Ταράουα και το 1 μέτρο στον μακρινό νότο του Κιριμπάτι.
Η βροχόπτωση στην Μπουταριτάρι αυξάνεται κατά το φαινόμενο του Ελ Νίνιο.
Κατηγορία:Νησιά Γκίλμπερτ Μπουταριταρι
Μπούρτζι
Η λέξη Μπούρτζι σημαίνει επάκτιο πυροβολείο ή φρούριο και μάλιστα εκείνο που επιστέφει νησίδα ή ακτή, συνήθως ακρωτήρι.
Την λέξη φέρουν στο όνομα τους τα ακόλουθα, επιθαλάσσια (επί νησίδων), ή παραθαλάσσια φρούρια:
Ομίχλη
thumb|right|300px|Ομίχλη νότια του Όρους Κόρωνος, πάνω από την [[Κεραμωτή Νάξου. Στο βάθος διακρίνεται ηλιοφάνεια.]]
Η Ομίχλη είναι ένα φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει στην ατμόσφαιρα, πολύ κοντά στην επιφάνεια του εδάφους ή της θάλασσας, που αποτελείται από πολύ μικρά υδροσταγονίδια προερχόμενα από την συμπύκνωση των υδρατμών της ατμόσφαιρας.
Επειδή η ομίχλη σχηματίζεται πολύ κοντά στην επιφάνεια της Γης προκαλεί ελάττωση της ορατότητας, δημιουργώντας προβλήματα στις συγκοινωνίες ξηράς, θάλασσας και αέρα, και ιδιαίτερα στις απογειώσεις και προσγειώσεις των αεροσκαφών. Για τον λόγο, αυτό και η ορατότητα, εξετάζεται παράλληλα με την ομίχλη, προσδιορίζοντας έτσι την κατηγορία της δεύτερης.
Δημιουργία ομίχλης
thumb|right|300px|Ομιχλώδες τοπίο.
Η ομίχλη δεν είναι πλέον υδρατμοί αλλά λεπτότατα σταγονίδια νερού που βρίσκονται στον αέρα και που σχηματίσθηκαν πάνω στα αναρίθμητα σωματίδια που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Στο ερώτημα αφού το νερό είναι βαρύτερο του αέρα γιατί αυτά δεν πέφτουν όπως η βροχή αλλά αιωρούνται, η απάντηση είναι πως πράγματι αυτά πέφτουν, αλλά τα υδροσταγονίδια της ομίχλης είναι τόσο μικροσκοπικά και ελαφρά που η παραμικρή πνοή του ανέμου δεν τα αφήνει στο μεγαλύτερο μέρος τους να πέσουν, αλλά μένουν αιωρούμενα κοντά στην επιφάνεια της Γης. Για όσα πέφτουν, η πτώση τους είναι πολύ αργή, τόσο που δεν γίνεται άμεσα αισθητή ως βροχή. Γίνεται όμως αντιληπτή από το αποτέλεσμα όπως τα ρούχα που υγραίνονται, η εκείνα που έχουν απλωθεί και δεν στεγνώνουν κ.λπ.
Γενικά η ομίχλη σχηματίζεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Είδη ομίχλης
Υπάρχουν δύο τρόποι κατάταξης ειδών ομίχλης:
Ορισμοί
Ομίχλη ακτινοβολίας :
Ομίχλη αναμίξεως :
Είναι η ομίχλη εκείνη που σχηματίζεται όταν συναντώνται δύο αέριες μάζες διαφορετικής θερμοκρασίας και υγρασίας. Συνεπώς η ομίχλη αυτή σχηματίζεται μόνο όταν η προκύπτουσα αέρια μάζα από την ανάμιξη αυτή, έχει θερμοκρασία μικρότερη από εκείνη που θα χρειαζόταν για να συγκρατήσει τους υπάρχοντες υδρατμού σε αόρατη κατάσταση (μορφή), χωρίς δηλαδή να συμπυκνωθούν. Ομίχλη ανάμιξης μπορεί να σχηματισθεί και κατά μήκος καιρικών μετώπων όπου συμβαίνουν τέτοιες αναμίξεις, όπου σ΄ αυτή την περίπτωση ονομάζεται ομίχλη μετωπική ή μετωπική ομίχλη. Σημειώνεται πως αυτή η ομίχλη παρατηρείται στη ψυχρή μάζα των μετώπων. Και αυτό διότι η μερικώς εξατμιζόμενη βροχή που πέφτει από τα νέφη κυρίως στη θερμή μετωπική επιφάνεια αυξάνει την σχετική υγρασία του κάτωθεν ψυχρού αέρα. Οι μετωπικές ομίχλες σχηματίζονται κυρίως στα εύκρατα γεωγραφικά πλάτη και σε ζώνη πλάτους όχι περισσότερο των 50 μιλίων / 80 χιλιομέτρων.
Ομίχλη οριζόντιας μεταφοράς ή ομίχλη θαλάσσης :
Έτσι ονομάζεται η ομίχλη εκείνη που σχηματίζεται από την μεταφορά υγρού και σχετικά θερμού αέρα πάνω από ψυχρότερη επιφάνεια. Η περίπτωση αυτή είναι περισσότερο συνήθης στην επιφάνεια της θάλασσας, για αυτό και ονομάζεται ομίχλη θαλάσσης. Απαραίτητος όμως όρος δημιουργίας της είναι η ψυχρή επιφάνεια ξηράς ή θάλασσας να είναι τόσο ψυχρή που να μπορεί να κατεβάσει την θερμοκρασία του υπερκείμενα διερχόμενου θερμού και υγρού αέρα κάτω από το σημείο δρόσου του.
Γενικά η «θαλάσσια ομίχλη» είναι ιδιαίτερα συχνή πλησίον ψυχρών θαλάσσιων ρευμάτων, όπως στο ρεύμα του Λαμπραντόρ ή του Όγια-Σίβο. Επίσης σχηματίζεται κατά μήκος των ακτών, στις οποίες οι επικρατούντες άνεμοι και άλλοι παράγοντες συντελούν στην ανατάραξη της επιφάνειας της θάλασσας έτσι ώστε ψυχρότερο νερό ν΄ ανέρχεται στην επιφάνειά της. Τέτοιο γεγονός συμβαίνει π.χ. κατά μήκος των ακτών της ΝΔ. Αφρικής και της Καλιφόρνιας.
Η ομίχλη «οριζόντιας μεταφοράς» μπορεί να σχηματισθεί και σε μεγάλης έκτασης αέρια μάζα όταν λόγω κατανομής των βαρομετρικών πιέσεων (κατά συνέπεια και της φοράς των ανέμων) κινείται από χαμηλότερα (άρα θερμότερα) γεωγραφικά πλάτη σε υψηλότερα (άρα ψυχρότερα). Τότε ο αέρας αυτός μπορεί να κορεσθεί εύκολα καθώς φθάνει πάνω από θάλασσες εύκρατων πλατών. Τα 85 έως 90% των ομιχλών που απαντώνται σε ανοικτή θάλασσα είναι τύπου «οριζόντιας μεταφοράς».
Θαλάσσιος καπνός (sea smoke):
Έτσι ονομάζεται ένας ειδικός τύπος ομίχλης οριζόντιας μεταφοράς. Ονομάζεται επίσης « ομίχλη ατμού » ή « καπνός Αρκτικής θαλάσσης ».
Ο θαλάσσιος καπνός σχηματίζεται όταν πολύ ψυχρός αέρας εισβάλει απότομα πάνω από πολύ θερμότερη θαλάσσια επιφάνεια.
Κατά κανόνα ο θαλάσσιος καπνός έχει λεπτό πάχος, η δε ορατότητα εντός αυτού είναι ευμετάβλητη. Παρατηρείται συνηθέστερα στα ύδατα της Αρκτικής, της Ανταρκτικής (εξ ου και η ονομασία «καπνός της Αρκτικής»), καθώς και σε άλλες περιοχές όπως η Βαλτική Θάλασσα, Ακτές Νέας Γης, ακτές Αγίου Λαυρεντίου, στα Φιόρδ της Ισλανδίας και Νορβηγίας, και στη θάλασσα των Αλεουτίων νήσων. Ένας ακόμη τύπος θαλάσσιου καπνού που αποτελείται όμως από παγοκρυστάλλους οι Αμερικανοί τον αποκαλούν « ομίχλη πάγου » (ice fog), οι δε Ινδιάνοι της Δυτικής Αμερικής pogonip (αξιοπερίεργο, συσχετιζόμενο με τις ελληνικές λέξεις πάγος+νίπτω).
Μεγαλύτερη συχνότητα ομίχλης
Γενικά οι οδηγίες ναυσιπλοΐας, οι λεγόμενοι Πλοηγοί (βιβλία), περιέχουν λεπτομέρειες σχετικά με τις θαλάσσιες και παράκτιες περιοχές όπου συνήθως επικρατούν ομίχλες. Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις περιοχές των ανοικτών θαλασσών και τις εποχές κατά τις οποίες η συχνότητα εμφάνισης ομιχλών είναι η μεγαλύτερη.
{| class="wikitable" <tr bgcolor="#cccccc"> ! width="2%"|# ! width="50%"|Περιοχή μεγαλύτερης συχνότητας ! width="48%"|Εποχή μεγαλύτερης συχνότητας
Ναυσιπλοΐα σε ομίχλη
Σύμφωνα με τους Διεθνείς Κανονισμούς, όταν επικρατεί ομίχλη ή άλλες συνθήκες περιορισμένης ορατότητας όλα τα πλοία, πάσης φύσεως, που κινούνται στο χώρο αυτόν υποχρεούνται να τηρούν απαρέγκλιτα τους κανόνες ασφάλειας ναυσιπλοΐας που ορίζονται από τους Κανονισμούς αυτούς. Κάθε τυχόν ολιγωρία επ΄ αυτού δεν θα πρέπει να θεωρείται απλά ότι εγκυμονεί κινδύνους αλλά ότι η πρόκληση ναυτικού ατυχήματος (σύγκρουση, πρόσκρουση, προσάραξη κ.λπ.) θα είναι βεβαία.
Πηγές
Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Νέφη
Μακίν Νήσος
Η Μακίν Νήσος (παλαιότερα γνωστή ως Μακίν Μηνγκ ή Μικρή Μακίν) είναι μια ατόλλη στα Νησιά Γκίλμπερτ στον Ειρηνικό Ωκεανό, και ανήκει στο νησιωτικό κράτος του Κιριμπάτι.
Η ατόλλη είναι το βορειότερο από τα Νησιά Γκίλμπερτ, βρίσκεται 3 χμ βορειοανατολικά της ατόλλης Μπουταριτάρι και αποτελείται από έναν γραμμικό ύφαλο με 5 νησίδες, εκ των οποίων κατοικούνται οι τρεις.
Οι νησίδες από βορρά προς νότο είναι:
και εκτείνονται από βορρά προς νότο για 7 χμ, και περικλύονται όλες σε ένα κοινό σύστημα περιβάλλοντος υφάλου.
Κατηγορία:Νησιά Γκίλμπερτ
Μακιν
Κοιαιστωρία του στρατού
Από εδαφική άποψη, η quaestura exercitus περιελάμβανε τις επαρχίες της Κάτω Μοισίας και της Μικράς Σκυθίας, που βρίσκονταν στην περιοχή του κάτω Δούναβη, καθώς και τις επαρχίες της Κύπρου, της Καρίας, καθώς και τα νησιά του Αιγαίου. Όλες αυτές οι επαρχίες αποσπάστηκαν από την Υπαρχία της Ανατολής και τέθηκαν υπό την εξουσία ενός νέου αξιωματούχου, του quaestor exercitus («κοιαίστωρ του στρατού»). Ο quaestor ήταν ισοδύναμος στο βαθμό με έναν στρατηλάτη (magister militum). Δεδομένου ότι οι στρατηγικής σημασίας παραδουνάβιες επαρχίες ήταν οικονομικά εξαθλιωμένες, ο σκοπός της quaestura exercitus ήταν να βοηθήσει τη συντήρηση των στρατευμάτων, που στάθμευαν εκεί. Συνδέοντας τις παραδουνάβιες επαρχίες με τις πλουσιότερες επαρχίες του εσωτερικού, ο Ιουστινιανός ήταν σε θέση να μεταφέρει προμήθειες μέσω της Μαύρης Θάλασσας.
Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για την ιστορία της quaestura exercitus. Ωστόσο, δεδομένου ότι η θέση του quaestor εξακολουθούσε να υφίστανται τουλάχιστον ως τα μέσα της δεκαετίας του 570, αυτό σημαίνει ότι ο θεσμός είχε έστω κάποια επιτυχία.
Τελικά, οι παραδουνάβιες επαρχίες που σχετίζονται με την quaestura exercitus δεν άντεξαν στις σλαβικές και αβαρικές επιδρομές των Βαλκανίων κατά τον 7ο αιώνα. Ωστόσο, απομονωμένα φρούρια στο δέλτα του Δούναβη και κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας διατηρήθηκαν μέσω ανεφοδιασμού από τη θάλασσα και υπάρχουν ενδείξεις ότι το μεγάλο ναυτικό σώμα των Καραβισιάνων σχηματίστηκε από τα υπολείμματα της quaestura exercitus. Μολυβδόβουλλα από τη Μοισία και τη Μικρά Σκυθία παρέχουν στοιχεία, που να υποστηρίζουν την ύπαρξη της quaestura exercitus. Συγκεκριμένα, δεκατρείς σφραγίδες (εννέα εκ των οποίων της ιουστινιάνειας περιόδου) αποδεικνύουν ότι η επικοινωνία μεταξύ των υπαλλήλων ανάμεσα στη Μικρά Σκυθία και την Κωνσταντινούπολη γινόταν σε κάπως τακτική βάση.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικήσεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Στέφανος Κομμητάς
Ο Στέφανος Κομμητάς, Θεσσαλός λόγιος και κληρικός, γεννήθηκε το 1762 στους Κωφούς της περιοχής Αλμυρού της Μαγνησίας. Οι περισσότεροι βιογράφοι του αναφέρουν το 1770 ως έτος γέννησήςτου. Όμως δεν διασώζονται αυθεντικές μαρτυρίες (λ.χ.: ληξιαρχική πράξη γεννήσεως), από τις οποίες να προκύπτει ο πραγματικός χρόνος γέννησής του. Η ληξιαρχική πράξη θανάτου του, που βρέθηκε πρόσφατα στα αρχεία στην Πέστη, αναφέρει ότι απεβίωσε το 1830, στην ηλικία των 68 χρόνων. Επομένως πρέπει να  θεωρηθεί το 1762  ως χρονολογία γέννησής του.
Το έργο του Κομμητά δεν διακρίνεται μόνο για την ποσοτική του διάσταση, με τους 40 τόμους με 13.000 σελίδες που εξέδωσε, τις επιστολές και τους λόγους που συνέγραψε, αλλά και για την ποιοτική, αφού είναι πολυσχιδές, άρτιο επιστημονικά, προσανατολισμένο στην παιδαγωγική κατεύθυνση και τις ανάγκες της ελληνικής παιδείας της εποχής του.
Το συγγραφικό έργο του Στέφανου Κομμητά παραμένει στην μεγαλύτερη έκτασή του άγνωστο. Τον Οκτώβριο του 2013 με πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Προέδρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Διαβαλκανικής Συνεργασίας "Ρήγας Βελεστινλής" Γεωργίου Σούρλα, το σύνολο της εργογραφίας του  Στεφάνου Κομμητά επανεκδόθηκε από το Εθνικό Τυπογραφείο και δωρίστηκε σε βιβλιοθήκες (Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων,Εθνική Βιβλιοθήκη κ.ά.) καθώς και σε τοπικούς φορείς και συλλόγους.
Βιογραφικό
Αφού δίδαξε μερικά χρόνια στον Αλμυρό, ο Κομμητάς ως ιερωμένος μεταβαίνει στη Βιέννη το 1799, όπου και θα φοιτήσει σε σχολή της  εκεί  ακμαίας ελληνικής παροικίας. Παράλληλα με τις σπουδές του εργάζεται και ως οικοδιδάσκαλος. Είχε αναλάβει την φροντίδα εκπαίδευσης ευγενών νέων, που του είχαν εμπιστευθεί ο Γρηγόριος Γκίκας και ο Νεόφυτος Δούκας.Η παρουσία του στη Βιέννη μαρτυρείται σε έναν κατάλογο Ελληνοοθωμανών υπηκόων από το έτος 1808, που βρίσκεται στην ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου της Βιέννης.
Το 1800 εκδίδεται στη Βιέννη και το πρώτο συγγραφικό του έργο με τίτλο «Παιδαγωγός ή Πρακτική Γραμματική». Στην Αυστρία υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της «Εταιρείας του Ελληνικού Λυκείου», η οποία ιδρύθηκε το 1811 από τον μητροπολίτη Ουγγαροβλαχίας Ιγνάτιο.
Το χρονικό διάστημα 1811-1814 επισημαίνοντας την έλλειψη διδακτικών βιβλίων, χρήσιμων για τη σπουδάζουσα νεολαία, επιδίδεται στην έκδοση της δωδεκάτομης «Εγκυκλοπαίδειας ελληνικών μαθημάτων, Ρητορικής, Γραμματικής και Ποιητικής» καθώς και της δεκάτομης «Εγκυκλοπαίδειας ελληνικών μαθημάτων, συλλεγείσης εκ των αρίστων Ελλήνων συγγραφέων και ποιητών μετά των αναγκαίων υποσημειώσεων», εκδοθείσα και μεταγενέστερα από τον Κωνσταντίνο Γκαρπολά.
Επόμενος σταθμός είναι το Βουκουρέστι,όπου για δύο περίπου έτη (1816-1818) δίδαξε στο ηγεμονικό Λύκειο του Βουκουρεστίου.
Ο Κομμητάς θα παραμείνει στο Βουκουρέστι και θα μυηθεί το 1819 από τον Νεόφυτο Δούκα στη Φιλική Εταιρεία, όπου και θα αναπτύξει έντονη δράση, συμβάλλοντας σημαντικά στην επιτυχία του απελευθερωτικού κινήματος του 1821.
Ο Κομμητάς συμμετείχε ενεργά στη γλωσσική διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους λόγιους της εποχής, λαμβάνοντας δραματικές- εθνικές- διαστάσεις, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο προετοιμασίας του επαναστατικού αγώνα. Συνέδεσε το όνομά του με τη γλωσσική διαμάχη των λογίων της εποχής ως ένθερμος υποστηρικτής της αττικής διαλέκτου, αλλά και της ανάγκης διατήρησης αναλλοίωτης της ελληνικής γλώσσας και κατ’ επέκταση της ελληνικής παράδοσης στο πέρασμα των χρόνων.
Η έντονη εμπλοκή του στην γλωσσική διαμάχη μεταξύ των Ελλήνων λογίων της εποχής και ο αγώνας του για την επικράτηση της αττικής διαλέκτου, τον καθιστούν σφοδρό πολέμιο του Κοραή, επικριτή της «μέσης οδού» και υπέρμαχο της καθιέρωσης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στην εκπαίδευση.
Η Πέστη ήταν ο τελευταίος σταθμός της ζωής του. Σε ηλικία 68 ετών, το έτος 1830, ο Κομμητάς πεθαίνει, αφήνοντας το πλούσιο έργο του, συγγραφικό και διδακτικό - παιδευτικό, πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Κατά τον εύστοχο χαρακτηρισμό του πατριάρχη των μελετητών του νεοελληνικού Διαφωτισμού Κ.Θ. Δημαρά, ο Κομμητάς υπήρξε «η συνεπέστερη συντηρητική διδακτική μορφή της εποχής του».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους
Μεχμέντ Σεβκί Εφέντι
Ο Μεχμέντ Σεβκί Εφέντι (τουρκ. Mehmed Sevki Efendi, γ. Κασταμονού, 1245/1829, θ. Ιστανμπούλ, 1304/1887) ήταν οθωμανός καλλιγράφος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Η επιλογή του Σεβκί Εφέντι να μην μαθητεύσει στο πλευρό του Μεχμέντ Ιζέτ λειτούργησε μάλλον ευεργετικά, καθώς κατάφερε να διαμορφώσει ένα προσωπικό καλλιγραφικό ύφος, που αργότερα θα αναφερόταν ως ο «τρόπος του Σεβκί», εμπνεόμενος από το έργο του Χαφίζ Οσμάν και άλλων καινοτόμων καλλιγράφων. Επαινέθηκε από τον Μεχμέντ Σαμί Εφέντι, ο οποίος φέρεται να δήλωσε πως ο Σεβκί «δεν ήταν σε θέση να γράψει ένα γράμμα άσχημα, ακόμα κι αν το ήθελε». Το έργο του, που αναγνωρίζεται για την ιδιαιτερότητά του, περιλαμβάνει 25 αντίγραφα του Κορανίου, πληθώρα συλλογών με προσευχές και συνθέσεις μικρής αλλά και μεγάλης κλίμακας. Εργαζόταν στη Γραμματεία του Υπουργείου Πολέμου, αλλά παράλληλα ασχολήθηκε και με τη διδασκαλία της καλλιγραφίας, ενώ υπήρξε δάσκαλος των γιων του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'. Επιφανείς μαθητές του ήταν ο Αχμέντ Αρίφ Εφέντι, ο Φεχμί Εφέντι (θ. 1333/1915), ο Μεχμέντ Χουλουσί Εφέντι (θ. 1326/1908) και ο Ζιγιαεντίν Εφέντι. Πέθανε το 1304/1887 και τάφηκε στο κοιμητήριο Μερκέζ Εφέντι, κοντά στον τάφο του θείου και δασκάλου του.
Πηγές
Σεβκι
888 Παρύσατις
Η Παρύσατις (Parysatis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,23. Ανακαλύφθηκε το 1918 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη σύζυγο του Πέρση βασιλέα Δαρείου του Β΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Παρυσάτιδος εκτιμάται σε 44,65 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ η λευκαύγειά της είναι 0,139. Η Παρύσατις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 29 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρυσατις
24η Μεραρχία Πεζικού Πινερόλο
Η 24η Μεραρχία Πεζικού Πινερόλο (ιταλικά: 24ª Divisione fanteria "Pinerolo") αποτελούσε σχηματισμό του ιταλικού στρατού, με συμμετοχή στα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιστορία
Η ταξιαρχία Πινερόλο συγκροτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου του 1821, από τα 1ο και 2ο συντάγματα, τα οποία από το 1839 είχαν μετονομαστεί αντίστοιχα σε 13ο Σύνταγμα Πεζικού Πινερόλο (13º Reggimento fanteria "Pinerolo") και 14ο Σύνταγμα Πεζικού Πινερόλο (14º Reggimento fanteria "Pinerolo").
Αρχικά η ταξιαρχία σχηματίστηκε το 1815 με την επωνυμία Σαλούτσο ("Saluzzo"), αποτελούμενη από δύο τάγματα, ένα εκ των οποίων προέκυψε από το σύνταγμα Σαβογιάρντο ("Savoiardo") του 1672. Αφού διαλύθηκε όπως όλες οι άλλες ταξιαρχίες το 1871, η Πινερόλο επανασυγκροτήθηκε το 1881, εμπεριέχοντας τα 13ο και 14ο συντάγματα.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ταξιαρχία Πινερόλο κινήθηκε προς Αμπρούτσο και εγκατέστησε φρουρά στην πόλη του Κιέτι. Το 1926 η ταξιαρχία περιέλαβε το 255ο Σύνταγμα Πεζικού Αρέτσο και μετονομάστηκε σε 24η Ταξιαρχία Πεζικού (XXIV Brigata fanteria). Μαζί με το 18ο Σύνταγμα Πυροβολικού η ταξιαρχία σχημάτησε την 24η Εδαφική Μεραρχία (24ª Divisione territoriale) στο Κιέτι. Το 1934 η μεραρχία και η ταξιαρχία πήραν το όνομα Γκραν Σάσο (Gran Sasso) και έγιναν αμέσως γνωστές ως 24η Μεραρχία Πεζικού Γκραν Σάσο (24ª Divisione fanteria "Gran Sasso") και 24η Ταξιαρχία Πεζικού Γκραν Σάσο (XXIV Brigata fanteria "Gran Sasso"). Το 1935 η μεραρχία στάλθηκε στην Ερυθραία και συμμετείχε στο δεύτερο ιταλοαβησσυνιακό πόλεμο. Η μεραρχία διεξήγαγε επιχειρήσεις στην Περιφέρεια Τιγκράι και πολέμησε στη μάχη του Σάιρ.
Το 1939 η ταξιαρχία έχασε το 255ο Σύνταγμα Πεζικού και μετονομάστηκε σε 24η Μεραρχία Πεζικού Πινερόλο. Η συγκεκριμένη μεραρχία αποτελούνταν από δύο μόνο συντάγματα πεζικού (13ο και 14ο) και το 18ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Το 1940 η Πινερόλο έλαβε μέρος στην ιταλική εισβολή της Γαλλίας. Τον Ιανουάριο του 1941 η ταξιαρχία έφτασε στην Αλβανία σταθεροποιόντας την καταρρέουση του ιταλικού μετώπου κατά τη διάρκεια της ελληνικής αντεπίθεσης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Στις 18 Ιανουαρίου του 1941 η μεραρχία βρισκόταν στο Βεράτιο και άρχισε να πλησιάζει προς στο μέτωπο κοντά στην Κλεισούρα. Η μεραρχία συνέχισε δίνοντας μάχες αμυνόμενη για ένα μήνα καταλήγοντας υπερασπιζόμενη το Τεπελένι. Η μεραρχία συμμετείχε στην ιταλική εαρινή επίθεση και σε μια μικρή επιχείρηση στην Οχρίδα κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Γιουγκοσλαβία.
Μετά τον πόλεμο, στις 15 Απριλίου του 1952, συγκροτήθηκε η Μεραρχία Πεζικού Πινερόλο, ωστόσο, την 1η Σεπτεμβρίου του 1962, η μεραρχία μειώθηκε σε ταξιαρχία που σήμερα ονομάζεται Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πινερόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Μεραρχίες του Ιταλικού Βασιλικού Στρατού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Δίκη του Άουσβιτς (Γερμανία)
right|thumb|260px|Το μέγαρο Bürgerhaus Gallus, χώρος διεξαγωγής της δίκης Η Δίκη του Άουσβιτς (στην πραγματικότητα μια σειρά από δίκες), γνωστή στην γερμανική γλώσσα ως der Auschwitz-Prozess, ή der zweite Auschwitz-Prozess, (= η δεύτερη Δίκη του Άουσβιτς) ήταν μια σειρά από δίκες που διεξήχθησαν από τις 20 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 19 Αυγούστου 1965 στο μέγαρο "Bürgerhaus Gallus" της Φρανκφούρτης με κατηγορούμενους εικοσιδύο (22) άνδρες οι οποίοι, σύμφωνα με την γερμανική νομοθεσία, είχαν ανάμιξη σε εγκληματικές ενέργειες που διαπράχθηκαν κατά το Ολοκαύτωμα στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Οι άνδρες αυτοί χαρακτηρίστηκαν ως μεσαίοι ή χαμηλόβαθμοι αξιωματούχοι στο σύμπλεγμα του στρατοπέδου. Αρχιδικαστής στην υπόθεση αυτή ήταν ο Χανς Χοφμέγιερ (Hans Hofmeyer) και ο επίσημος χαρακτηρισμός της ήταν "ποινική δίκη κατά του Ρόμπερτ Μούλκα και άλλων" (αριθ. αναφοράς 4 Ks 2/63).
Συνολικά στη σειρά αυτή των δικών παραπέμφθηκαν μόνον 789 άτομα από τα 6.500 του προσωπικού της SS που είχαν υπηρετήσει στο στρατόπεδο και είχαν επιζήσει με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τα οποία καταδικάστηκαν τα 750. Αντίθετα από την πρώτη δίκη του Άουσβιτς που έγινε το 1947 ενώπιον του Ανώτατου Εθνικού Δικαστηρίου της Πολωνίας, οι δίκες στη Φρανκφούρτη δεν βασίστηκαν στον νομικό ορισμό των εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας, όπως αυτά αναγνωρίζονται από τη διεθνή νομοθεσία, αλλά σύμφωνα με τους νόμους της Ομοσπονδιακής Γερμανίας.
Πρώτη δίκη στην Πολωνία
Οι περισσότεροι από τους ανώτατους αξιωματούχους του στρατοπέδου του Άουσβιτς, περιλαμβανομένου και του διοικητή του Ρούντολφ Ες είχαν εκδοθεί στην πολωνικές Αρχές μετά την κατάθεσή τους ως μαρτύρων στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Οι κατηγορούμενοι δικάστηκαν στην Κρακοβία και 23 από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο (η ποινή δύο αρχικά καταδικασμένων σε θάνατο μετατράπηκε τελικά σε ισόβια δεσμά) για βίαια εγκλήματα και βασανισμούς κρατουμένων. Μόνον ο επιλοχίας της SS Χανς Μυνχ (Hans Münch) αθωώθηκε. Αυτή η δίκη ορισμένες φορές αναφέρεται και ως "πρώτη δίκη του Άουσβιτς".
Κατά τη διάρκεια της δίκης
Ο Γενικός Εισαγγελέας του ομόσπονδου κρατιδίου της Έσσης, Φριτς Μπάουερ, ο οποίος είχε και ο ίδιος εγκλειστεί, για σύντομο χρονικό διάστημα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1933, ήταν επικεφαλής της ποινικής δίωξης. Ο Μπάουερ ήταν τουλάχιστον το ίδιο ενδιαφερόμενος με την απόδειξη του χαρακτήρα των στρατοπέδων στο Άουσβιτς - Μπίρκεναου όσο και με τη δίωξη των κατηγορουμένων και αυτό το γεγονός ίσως εξηγεί - εν μέρει - γιατί μόνον 22 από τα κατ' εκτίμηση 6.000 ως 8.000 άτομα που πιστευόταν ότι είχαν αναμιχθεί με τη διοίκηση και τη λειτουργία του στρατοπέδου εν τέλει καταδικάστηκαν. Οι κατηγορούμενοι στη δίκη της Φρανκφούρτης δικάστηκαν μόνο για δολοφονίες και άλλα εγκλήματα που διέπραξαν με δική τους πρωτοβουλία και όχι για οτιδήποτε έκαναν στο Άουσβιτς υπακούοντας σε διαταγές, κάτι που κρίθηκε από τα δικαστήρια ότι είχε μικρότερη βαρύτητα από τη διάπραξη φόνου. Σε μια δίκη που έγινε το 1963 με κατηγορούμενο κάποιον Μπόνταν Στασύνσκυ (Bohdan Stashynsky), εντεταλμένο δολοφόνο της KGB, ο οποίος είχε διαπράξει αρκετές δολοφονίες στην Ομοσπονδιακή Γερμανία κατά τη δεκαετία του '50, πιστοποιήθηκε από το γερμανικό δικαστήριο ότι δεν ήταν νομικά ένοχος δολοφονίας, αλλά, αντίθετα, ο Στασύνσκυ κρίθηκε ως συνεργός σε δολοφονίες, αφού την υπαιτιότητα για τη διάπραξή τους, σύμφωνα με το δικαστήριο, είχαν οι προϊστάμενοί του στην KGB, που τον είχαν διατάξει να τις διαπράξει. Η νομική ενοχή της υπόθεσης Στασύνσκυ ήταν ότι τα δικαστήρια είχαν αποφανθεί ότι σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα μόνον οι εκτελεστικοί φορείς λήψης αποφάσεων θα μπορούσαν να καταδικαστούν για δολοφονία και ότι όποιος σκότωνε κάποιον υπακούοντας σε διαταγές μπορούσε να καταδικαστεί μόνον ως συνεργός στη δολοφονία.
Ο όρος "στέλεχος που παίρνει τις αποφάσεις" ορίστηκε με τέτοιο τρόπο από τα δικαστήρια ώστε να έχει εφαρμογή μόνο στα ανώτατα κλιμάκια της ηγεσίας του Γ΄ Ράιχ κατά τη διάρκεια της εθνικοσοσιαλιστικής περιόδου διακυβέρνησης και όλοι όσοι απλώς υπάκουαν σε διαταγές χαρακτηρίζονταν ως απλοί συνεργοί στις δολοφονίες. Κάποιος θα μπορούσε να καταδικαστεί για φόνο μόνον αν αποδεικνυόταν ότι τον είχε διαπράξει με δική του πρωτοβουλία και έτσι όλοι οι κατηγορούμενοι για φόνο στη δίκη του Άουσβιτς δικάστηκαν μόνο για φόνους που είχαν διαπράξει με δική τους πρωτοβουλία. Λόγω της παραδοχής αυτής, ο Μπάουερ μπορούσε να κατηγορήσει για φόνο μόνον όσους είχαν σκοτώσει χωρίς να ακολουθούν διαταγές και αυτοί που το είχαν κάνει υπακούοντας σε διαταγή μπορούσαν να κατηγορηθούν μόνο για συνέργεια σε φόνο. Επιπλέον, λόγω του νομικού διαχωρισμού μεταξύ δολοφόνων και συνεργών, ένας άνδρας της SS που είχε σκοτώσει χιλιάδες άτομα χειριζόμενος τους θαλάμους αερίων στο Άουσβιτς μπορούσε να ενοχοποιηθεί μόνον ως συνεργός, εφόσον υπάκουε σε διαταγές, ενώ ένας άνδρας της SS που είχε κτυπήσει κρατούμενο έως θανάτου με δική του πρωτοβουλία μπορούσε να καταδικαστεί για φόνο, εφόσον δεν εκτελούσε διαταγή ανωτέρου. Λέγεται ότι ο Μπάουερ είχε αντιταχθεί στην πρόθεση αυτή με παραίνεση του Χέλμουτ Κολ, νεαρού τότε στελέχους του κόμματος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης. Έτσι, ο Μπάουερ ζήτησε, και έλαβε, την υποστήριξη του Ιδρύματος σύγχρονης ιστορίας (Institut für Zeitgeschichte) του Μονάχου. Ως εμπειρογνώμονες μάρτυρες στη δίκη κατέθεσαν οι ιστορικοί Χέλμουτ Κράουσνικ (Helmut Krausnick), Χανς Άντολφ Γιάκομπσεν (Hans-Adolf Jacobsen), Χανς Μπουχάιμ (Hans Buchheim) και Μάρτιν Μπρόζατ (Martin Broszat). Αργότερα, οι πληροφορίες που συνέλεξαν οι τέσσερις ιστορικοί αποτέλεσαν τη βάση του βιβλίου τους, που εκδόθηκε το 1968, "Η ανατομία του Κράτους της SS", που ήταν η πρώτη ενδελεχής έρευνα για την SS βασισμένη στα αρχεία της.
Νεότερη δίκη
Τον Σεπτέμβριο του 1977 διεξήχθη στη Φρανκφούρτη επιπρόσθετη δίκη κατά δύο πρώην μελών της SS για δολοφονίες στο περιφερειακό στρατόπεδο "Lagisza" του Άουσβιτς και στην πορεία θανάτου κατά την εκκένωσή του από το Γκόλεσαου (Golleschau, πολων. Goleszow)) προς το Λόσλαου (Loslau, πολων. Wodzisław Śląski).
Σταύρος Βαβούρης
Ο Σταύρος Βαβούρης (1925 - 7 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ποιητής.
Βίος
Ο Σταύρος Βαβούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. Την περίοδο 1946-1952 σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξαιρετικά δραστήριος παρά μια εκ γενετής αναπηρία, εργάστηκε ως καθηγητής φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Πρώτες του δημοσιεύσεις ήταν τα ποιήματα «Σοφίας κρίματα» στο περιοδικό «Ξεκίνημα» της Θεσσαλονίκης (Ιούνιος 1944, τεύχος 6-7), και «Χίμαιρα» στο περιοδικό «Νεανική φωνή». Πέθανε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2008.
Αποτίμηση
Στα πρώτα ποιήματά του ακολουθεί την τεχνική του Κωνσταντίνου Καβάφη. Δίνοντάς τους δραματουργική μορφή, σφραγίζει πρόσωπα με ιστορική υπόσταση με την αβεβαιότητα του έρωτα και το τραύμα που προκαλεί η απώλεια. Μετά το 1980 πραγματοποιεί στροφή στο έργο του: αιχμηρά αλλά και με ειρωνεία παρουσιάζει τη ματαιότητα του έρωτα και το ανέφικτο της ευτυχίας. Ποιητής του πάθους, που δοκιμάζεται στα όρια της οδύνης, μιλάει σωματικά για τον έρωτα, συγκρατημένα και κομψά, χωρίς να κάνει δηλώσεις για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Μόνο στα ποιήματα της τελευταίας εικοσαετίας και μετά την έξοδό του από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αναφέρεται ανοιχτά στην ομοφυλοφιλία του. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Το 1986 του απονεμήθηκε το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή «Πού πάει, πού με πάει αυτό το ποίημα». Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, ολλανδικά, πολωνικά, βουλγαρικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Ντένις Ρόμενταλ
Ο Ντένις Ρόμενταλ (γεννημένος στις 22 Ιουλίου 1978 στην Κοπεγχάγη της Δανίας) είναι Δανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται κυρίως στο δεξί άκρο της επίθεσης. Εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί βασικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας της Δανίας, με την οποία έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, στο Euro 2004, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και στο Euro 2012. Το 2007 και το 2010 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος Δανός ποδοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Ντένις Ρόμενταλ ξεκίνησε από νωρίς την ποδοσφαιρική του καριέρα, κυρίως στις ακαδημίες της Lyngby BK. Το 1995 πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στην Α' Κατηγορία του Πρωταθλήματος Δανίας με τη φανέλα της Lyngby BK. Ο Ρόμενταλ παρέμεινε στην ομάδα μέχρι το 1997, πραγματοποιώντας συνολικά 26 συμμετοχές και πετυχαίνοντας και 4 γκολ.
Στην PSV Eindhoven παρέμεινε μέχρι το 2004, πραγματοποιώντας συνολικά 180 εμφανίσεις σε Πρωτάθλημα Δανίας, Κύπελλο Δανίας, Τσαμπιονς Λίγκ και Κύπελλο Ουέφα, ενώ κατάφερε παράλληλα να πετύχει 32 γκολ και να μοιράσει 49 ασσίστ.
Το καλοκαίρι του 2004, η PSV Eindhoven δέχθηκε μια πολύ υψηλή πρόταση από την αγγλική Charlton Athletic (περί τα 3.500.000 ευρώ), την οποία και αποδέχθηκε, παρά το ενδιαφέρον που είχε δείξει για την απόκτησή του και η Τότεναμ. Έτσι, ο 26χρονος τότε Ρόμενταλ άφησε την Ολλανδία και ταξίδεψε στην Αγγλία. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις στα γήπεδα της Αγγλίας προκάλεσαν το ενδιαφέρον ομάδων εντός και εκτός συνόρων με τις Zenit St. Petersburg, Galatasaray και Getafe να αποτελούν τα μεγαλύτερα "ονόματα" εξ' αυτών.
Τελικά, το 2007 και μετά από 3 περίπου χρόνια στην Charlton Athletic, ο Ντένις Ρόμενταλ πουλήθηκε στον AFC Ajax Amsterdam έναντι του ποσού του ενός εκατομμυρίου ευρώ. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις του έδωσαν τον τίτλο του "καλύτερου παίκτη της Δανίας" για το 2007. Συνολικά στον AFC Ajax Amsterdam παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2010, με μοναδική εξαίρεση ένα εξάμηνο της περιόδου 2008 - 2009 όπου είχε δοθεί δανεικός στη NEC Nijmegen. Στον AFC Ajax Amsterdam πραγματοποίησε συνολικά 86 εμφανίσεις, πετυχαίνοντας 15 γκολ και μοιράζοντας και 16 ασσίστ.
Το καλοκαίρι του 2010 μεταπήδησε ως ελεύθερος στον Ολυμπιακό Πειραιώς, υπογράφοντας συμβόλαιο διετούς διαρκείας. Μάλιστα, κατάφερε να σκοράρει και στο ντεμπούτο του με την ερυθρόλευκη φανέλα, σε προκριματικό αγώνα που έδινε ο Ολυμπιακός για να προκριθεί στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, με αντίπαλο την Μακάμπι Τελ Αβίβ, ομάδα του Ισραήλ. Ωστόσο οι εμφανίσεις του στην υπόλοιπη διάρκεια της σεζόν δεν ευχαρίστησε τη διοίκηση του Ολυμπιακού, η οποία τον άφησε ελεύθερο το καλοκαίρι του 2011.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Ρόμενταλ μετά τον Ολυμπιακό, ήταν η δανέζικη Bröndby IF, στην οποία παραμένει μέχρι και σήμερα έχοντας πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής 51 εμφανίσεις και έχοντας πετύχει 6 γκολ.
Διεθνείς συμμετοχές
Από πολύ νεαρή ηλικία ο Ντένις Ρόμενταλ αποτελούσε μέλος των εθνικών ομάδων της Δανίας όλων των κατηγοριών. Με τις εθνικές ομάδες Κ19 και Κ21 της Δανίας, έχει πραγματοποιήσει συνολικά 19 εμφανίσεις, ενώ έχει πετύχει και 5 γκολ. Από το 2000 αποτελεί στέλεχος της βασικής ενδεκάδας της Εθνικής Ομάδας της Δανίας έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 124 εμφανίσεις και έχοντας πετύχει 21 γκολ
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1961-62
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1961-62 διοργανώθηκε σε τέσσερις κατηγορίες. Στις κατηγορίες Β΄ έως και Δ΄ υπήρχαν προκριματική και τελική φάσεις. Τον τίτλο της Α΄κατηγορίας ,και μάλιστα αήττητος, κατέκτησε ο Βύζας Μεγάρων, ο οποίος προκρίθηκε για το ειδικό πρωτάθλημα τύπου Β΄ Εθνικής του 1962, μαζί με τον Άρη Πειραιά  , τον Αργοναύτη και τον Ατρόμητο Πειραιά, που είχαν καταταγεί στις θέσεις 2η-4η.
Β΄ Κατηγορία
Οι 14 σύλλογοι στην προκριματική φάση χωρίστηκαν σε 2 ομίλους. Οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου συνέχισαν στην τελική φάση που ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου. Ο Πειραϊκός και η Δόξα Πειραιά ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση. Σε αγώνες κατάταξης στις 3 Ιουνίου η Δόξα επικράτησε 2-1 του Πειραϊκού και κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας και οι Νέοι Ευγενείας του ΑΟ Ποντίων κατακτώντας τη 4η θέση. Οι 4 πρώτες ομάδες ανέβηκαν κατηγορία.
Γ΄ Κατηγορία
Στη Γ κατηγορία συμμετείχαν 17 σύλλογοι χωρισμένοι σε 2 ομίλους. Οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην τελική φάση όπου πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπίθα Νικαίας. Μάλιστα έδωσε αγώνες διαβάθμισης με την ουραγό της Β΄ Παλιά Κοκκινιά, αλλά τελικά οι 4 πρώτες ομάδες ανέβηκαν κατηγορία χωρίς να υποβιβαστεί και η Π. Κοκκινιά. Στην προκριματική φάση οι 17 σύλλογοι χωρίστηκαν σε 2 ομίλους. Νικητές των ομίλων ήταν οι Σπίθα και Κύπρος.Στον Β ομιλο λόγω ισοβαθμίας τεσσάρων ομάδων στη 2η θέση έγιναν επιπλέον αγώνες κατάταξης για την ανάδειξη των δυο που θα προκρίνονταν στη τελική φάση.
Δ΄ Κατηγορία
16 ομάδες συμμετείχαν,χωρισμένες σε δυο ομίλους. Η προκριματική φάση ολοκληρώθηκε το Δεκέμβρη του 1961 και η τελική φάση ξεκίνησε τον Μαρτη του 1962 και διήρκεσε μέχρι τα τέλη Μαΐου. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Κρίτων, αλλα λόγω της ανόδου τεσσάρων ομάδων στη Β΄ Εθνική και την αύξηση των ομάδων της Γ΄ Κατηγορίας σε 18, προβιβάστηκαν οι 5 πρώτοι της τελικής φάσης.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1961-1962
Κατάλογος Κάστρων Νομού Άρτας
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Άρτας, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα Αρτα Κατηγορία:Νομός Άρτας Κατηγορία:Άρτα
Τροία (ταινία, 2004)
Η Τροία (αγγλικά: Troy) είναι αμερικανική επική πολεμική ταινία δράσης που κυκλοφόρησε το 2004 σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Πέτερσεν και σενάριο του Ντέιβιντ Μπένιοφ. Εμπνευσμένη από τις διηγήσεις της Ιλιάδας του Ομήρου αποτελεί την απόπειρα μετατροπής των ομηρικών στίχων σε ένα εμπορικό θέαμα για την μεγάλη οθόνη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Μπραντ Πιτ, ο Έρικ Μπάνα και ο Ορλάντο Μπλουμ αλλά και ο Πήτερ Ο' Τουλ, ενώ η Warner Bros. ανέλαβε την διανομή της ταινίας.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους τον Μάιο του 2004, και παγκοσμίως απέφερε έσοδα 497 εκ. δολαρίων, και ήταν μια απο τις υψηλότερες εισπρακτικά ταινίες του 2004. Ωστόσο, απέσπασε μεικτά σχόλια από τους κριτικούς, με τις επικρίσεις να γίνονται για τις διαφοροποιήσεις που είχε σε πολλά σημεία από το Ομηρικό έπος ως προς την πλοκή, καθώς και για την ανάπτυξη των χαρακτήρων, ενώ επαινέθηκε για τις σκηνές δράσης και την ερμηνεία του Μπραντ Πιτ ως Αχιλλέα.
Πλοκή
Το έπος της Ιλιάδος αφηγείται γεγονότα του λεγόμενου Τρωικού Πολέμου, που διαδραματίζονται κατά τον δέκατο χρόνο της πολιορκίας κάτω από τα τείχη της Τροίας. Αφορμή για το ξέσπασμα του πολέμου η αρπαγή της Ωραίας Ελένης (Ντιάνε Κρούγκερ) από τον  Πάρι (Ορλάντο Μπλουμ) γιο του Βασιλιά Πρίαμου (Πήτερ Ο'Τουλ) της Τροίας, ενώ εκείνη ήταν η σύζυγος του Μενέλαου (Μπρένταν Γκλίσον), βασιλιά της Σπάρτης. Oι Έλληνες ενώνουν τις δυνάμεις τους υπό την αρχηγία του Αγαμέμνωνα (Μπράιαν Κοξ) αδερφού του Μενελάου και Βασιλιά των Μυκηνών και εκστρατεύουν στην Τροία, στα Μικρασιατικά παράλια επιζητώντας να αποκατασταθεί η τιμή. Ανάμεσά τους ο Αχιλλέας (Μπραντ Πιτ) των Μυρμιδόνων και ο Οδυσσέα ς (Σον Μπιν). Η διαμάχη Αχιλλέα - Αγαμέμνωνα θα επιφέρει την οργή του Αχιλλέα με αποτέλεσμα την παροδική απουσία του από το πεδίο της μάχης αλλά και παράπλευρες απώλειες για το στρατόπεδο των Δαναών, ανάμεσα στις οποίες και ο θάνατος του ξαδέλφου του Πάτροκλου. Τα ηνία στο στρατόπεδο των Τρώων κρατά ο πρίγκιπας Έκτορας (Έρικ Μπάνα), αδερφός του Πάρη, που μάχεται μέχρι τέλους για να προστατεύσει την οικογένεια και το λαό του. Τελικά ο Έκτορας σκοτώνεται κατά τη μονομαχία του με τον μανιασμένο Αχιλλέα, που αποζητά εκδίκηση για το νεκρό Πάτροκλο, θύμα του Έκτορα κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αχιλλέα από τη μάχη.
Επαρχία Γαλατίας
μικρογραφία|Η Γαλατία ως επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 125 μ.Χ. Η Επαρχία Γαλατίας ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αργότερα της πρώιμης Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Μικρά Ασία.
Τροία (ταινία, 2004)
Πλοκή
Πράγματι η Τροία πέφτει στα χέρια των Αχαιών και της μανίας τους. Η πόλη τυλίγεται στις φλόγες και οι βιαιοπραγίες δεν έχουν τέλος. Ανάμεσά τους ο Αγαμέμνων σκοτώνει τον βασιλιά Πρίαμο, ενώ ο Αχιλλέας με τη σειρά του πεθαίνει από το βέλος του Πάρη. Τέλος, ο Αινείας μαζί με την Ανδρομάχη, σύζυγο του Έκτορα και την Ελένη προσπαθούν να σωθούν και να απομακρύνουν τους Τρώες μέσα από τούνελ οδηγώντας τους σε ασφαλές περιβάλλον.
Επαρχία Γαλατίας
Ιδρύθηκε από τον πρώτο αυτοκράτορα, τον Οκταβιανό Αύγουστο, το 25 π.Χ. , καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής περιοχής της Μικρασιατικής Γαλατίας, με πρωτεύουσα την Άγκυρα. Διατηρήθηκε ως τον 4ο αιώνα όταν και διασπάστηκε από τον Διοκλητιανό στις επαρχίες Γαλατίας πρώτης, Γαλατίας Σαλουταρίας, και εδάφη της ενσωματώθηκαν στις νέες Επαρχία Παφλαγονίας και Επαρχία Λυκαονίας. Διοικητικά ανήκε στη Διοίκηση Ποντικής και ο διοικητής της είχε τον τίτλο του κονσουλάριου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Επαρχια
Τροία (ταινία, 2004)
Πλοκή
εναλλ.=Δούρειος Ίππος, ομοίωμα |μικρογραφία|207x207εσ|Δούρειος Ίππος, ομοίωμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέιμς Χόρνερ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Πέτερσεν Κατηγορία:Κινηματογραφικές ταινίες βασισμένες σε λογοτεχνικά έργα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαρόκο Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Αληθινό γεωγραφικό μήκος
Στην αστροδυναμική, το αληθινό γεωγραφικό μήκος είναι είδος τροχιάς, στην οποία ένα σώμα μπορεί να περιστρέφεται γύρω από ένα άλλο σώμα και θα μπορούσε πραγματικά να βρεθεί αν η κλίση του ήταν μηδενική. Μαζί με την κλίση και τον αύξοντα δεσμό, το πραγματικό μήκος μπορεί να μας πει την ακριβή κατεύθυνση από το κεντρικό αντικείμενο κατά την οποία το σώμα θα έπρεπε να βρισκόταν σε μια δεδομένη στιγμή.
Υπολογισμός
το αληθινό γεωγραφικό μήκος l\, μπορεί να υπολογισθεί σύμφωνα με τα παρακάτω:
όπου:
Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων Κατηγορία:Τροχιές
NGC 200
Ο NGC 200 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες.
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 25 Δεκεμβρίου 1790.
Αναφορές
0200 02387 00420 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
BBC Sessions (δίσκος του Ρόρι Γκάλαχερ)
BBC Sessions είναι ο τίτλος του διπλού άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capo Records" και περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις στο πρώτο του μέρος και ηχογραφήσεις σε στούντιο στο δεύτερο.
Οι ηχογραφήσεις έγιναν από το δίκτυο "BBC" και προέρχονται από μία μεγάλη περίοδο της καριέρας του Γκάλαχερ ξεκινώντας από το 1971, τη χρονιά που κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, μέχρι και το 1986. Τα τραγούδια τα οποία περιέχονται στη συγκεκριμένη κυκλοφορία είναι κατά βάση συνθέσεις του ιδίου, ενώ περιέχονται και διασκευές σε μπλουζ τραγούδια αλλά και σε παραδοσιακά κομμάτια.
Τραγούδια
CD 1, In Concert
1. Calling Card (Gallagher) - 8:25
2. What in the World (traditional arr. Gallagher) - 9:17
3. Jacknife Beat (Gallagher) - 8:59
4. Country Mile (Hutto) - 3:17
5. Got My Mojo Working (Foster) - 5:17
7. Roberta (traditional arr. Gallagher) - 2:37
8. Used to Be (Gallagher) - 4:5
9. I Take What I Want (Gallagher) - 6:57
10. Cruise On Out (Gallagher) - 5:48
CD 2, Studio
1. Race the Breeze (Gallagher) - 6:53
2. Hands Off (Gallagher) - 4:58
3. Crest of a Wave (Gallagher) - 3:57
4. Feel So Bad (Willis) - 4:58
5. For the Last Time (Gallagher) - 4:13
6. It Takes Time (traditional arr. Gallagher) - 4:28
7. Seventh Son of a Seventh Son (Gallagher) - 7:59
8. Daughter of the Everglades (Gallagher) - 6:12
9. They Don't Make Them Like You (Gallagher) - 3:58
10. Tore Down (Thompson) - 5:14
11. When My Baby She Left Me (Williamson) - 5:00
12. Hoodoo Man (traditional arr. Gallagher) - 7:23
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Τιτίκα Βλαχοπούλου
Η Τιτίκα Βλαχοπούλου (Ξάνθη, 1948) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ξάνθη. Η καταγωγή της οικογενείας της είναι από τη Μικρά Ασία και τελείωσε το Γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη με άριστα. Παρακολούθησε μαθήματα χορού καθώς και τραγουδιού με δασκάλα την Καίτη Παπαλεξοπούλου.
Είναι πρωταγωνιστικό στέλεχος του Ελληνικού Θεάτρου. Έχει εμφανιστεί σε έργα: Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Χουρμούζη, Ξενόπουλου, Παντελή Χόρν, Κορομηλά, Μπρέχτ, Σαίξπηρ, Ερρίκος Ίψεν, Άντον Τσέχωφ, Λόρκα, Όσμπορν, Γκόλντσμιθ, Γκίμσον, Φρίελ με σκηνοθέτες: Αλέξη Σολομό, Κάρολο Κουν, Κώστα Μπάκα, Γιώργο Μιχαηλίδη, Αλέξη Μινωτή, Σπύρο Ευαγγελάτο, Γιάννη Τσαρούχη, Αντώνη Αντύπα, Μαριέττα Ριάλδη, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Κώστα Νταλιάνη, Σταύρο Ντουφεξή, Γιώργο Κιμούλη, Γιάννη Βούρο.
Έχει παίξει στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στους Δελφούς, στο Εθνικό θέατρο και σε πολλές θεατρικές σκηνές της Αθήνας.
Έχει διδάξει θέατρο στο "Drama Therapy", στη Σχολή Θεάτρου "Γιώργος Κιμούλης" και στη Σχολή Θεάτρου "Διομήδης Φωτιάδης". Για 2 χρόνια συνεργάστηκε με τη θεατρική ομάδα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και σκηνοθέτησε την "Αυλή των Θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη και τις "Κερασιές" του Ηλία Βλάχου.
Συμμετείχε σε πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές θεάτρου, λόγου, ποίησης καθώς και σε δική της ραδιοφωνική παραγωγή με τίτλο Η κρυφή γοητεία των αστεριών στο κρατικό ραδιόφωνο, διάρκειας 3 χρόνων.
Θέατρο
Η πρώτη της συνεργασία στο θέατρο ήταν με τον Αλέξη Σολομό στο Προσκήνιο στη "Μις Μπα" του Μπεζιέ. Παρέμεινε στο Προσκήνιο και έπαιξε στα έργα "Αδελφοί Καραμάζοφ" του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, "Σαν περάσουν πέντε χρόνια" του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, "Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" του Μπέρτολτ Μπρεχτ, "Χάρβεϊ" της Μ.Τσαίη, "Θεσμοφοριάζουσες" του Αριστοφάνη, "Περικλής" του Σαίξπηρ. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους:
Τηλεόραση
Στην τηλεοπτική εκπομπή Το Θέατρο της Δευτέρας, συμμετέχοντας στα εξής έργα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πολιτισμός Βίντσα
Ο Πολιτισμός Βίντσα (Vinča) ήταν ένας πρώιμος πολιτισμός της Ευρώπης που χρονολογείται στην περίοδο 5700–4500 ΠΚΕ. κατά μήκος της πορείας του ποταμού Δούναβη στη Ρουμανία, Σερβία, Βουλγαρία και Βόρεια Μακεδονία, αν και ίχνη του βρίσκονται σε όλη την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.
Πήρε το όνομά του από ένα προάστιο του Βελιγραδίου, όπου το 1908 βρέθηκαν αρκετά τέχνεργα.
Οι ανασκαφές
Η πρώτη αρχαιολογική ανασκαφή στη Βίντσα έγινε από τον Μίλογιε Βάσιτς (Miloje M. Vasic) το 1908 σε μια έκταση 400 μ2. Τα έργα συνεχίστηκαν, με μικρά διαλείμματα ως την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επαναλήφθηκαν στα τέλη του 1924, αλλά για κάποιο διάστημα, δεδομένου ότι ο πόλεμος είχε φέρει μαζί του τη φτώχεια για κράτη και ανθρώπους και δεν υπήρχε η δυνατότητα χρηματοδότησης των ανασκαφών. Μια σύμπτωση που αύξησε τις ελπίδες, ήταν μια διαφήμιση στους "Times" του Λονδίνου από τον Τσαρλς Χάιντ, (Sir Charles Hyde), που πρόσφερε οικονομική ενίσχυση για επιπλέον "ανασκαφές". Με δεδομένες τις καλές συστάσεις των προηγούμενων εργασιών στη Βίνκα και τη βοήθεια των Άγγλων ξεκίνησαν ανασκαφές σε μεγάλη κλίμακα, οι οποίες καλύφθηκαν ευρέως, ιδιαίτερα από το βρετανικό Τύπο ("Birmingham Post", "Man", "Illustrated London News", κ.λπ.). Έτσι η Βίντσα μπήκε στο στόχαστρο της αρχαιολογικής επιστήμης μεταξύ του 1929 και του 1931 και έγινε σημείο συνάντησης γνωστών προσωπικοτήτων των επιστημών και του πολιτισμού της Ευρώπης στη δεδομένη περίοδο.
Το Προϊστορική Βίντσα σε τέσσερεις τόμους (Βελιγράδι, 1932, 1936) και περίπου 40 βιβλιογραφικά άρθρα γραμμένα κυρίως από Μίλογιε Βάσιτς, σημείωσαν την ολοκλήρωση του δεύτερου σταδίου των ανασκαφών. Χρειάστηκαν άλλα 47 χρόνια για να ξεκινήσουν εκ νέου οι εργασίες στη Βίντσα. Η περιοχή εγκαταλείφθηκε στις παράνομες ανασκαφές, και την καταστροφή από τους διάφορους ερασιτέχνες και τους συλλέκτες. Μόνο όταν η Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών καθιέρωσε την Επιτροπή Αρχαιολογικών Ανασκαφών της Βίντσα ξεκίνησαν οι νέες ανασκαφές το 1978, υπό την καθοδήγηση του Νίκολα Τάσιτς (Nikola Tasic) και της Γκορντάνα Βούγιοβιτς (Gordana Vujovic). Από το 1982 γίνεται επεξεργασία των νεολιθικών στρωμάτων υπ’ ευθύνη του Μιλούτιν Γκαρασάνιν (Milutin Garasanin) και του Ντράγκοσλαβ Σρέγιοβιτς (Dragoslav Srejovic).
Οι νέες ανασκαφές ξεκίνησαν με μεθόδους άγνωστες κατά την εποχή του Βάσιτς. Αυτές οι νέες ανασκαφές στη Βίντσα και οι δημοσιεύσεις που εκδόθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, πρόσφεραν νέες δυνατότητες στη μελέτη της προϊστορίας της δουνάβιας κοιλάδας και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Έως τώρα, αποκαλύφθηκαν τάφοι του πολιτισμού Bodrogkeresztur και υπολείμματα των πολιτισμών Baden, Kostolac και Vatin, όπως επίσης και η αρχαία σερβική νεκρόπολη.
Ο πολιτισμός
Η πιθανότερη εκδοχή για τη γέννηση του πολιτισμού Βίντσα είναι η δημογραφική και πολιτιστική αναταραχή που προκλήθηκε από τη διείσδυση του χαλκολιθικού πολιτισμού της Μικράς Ασίας, τύπου Τζαν Χασάν – Μπεϊτσεσουλτάν (Can Hasan – Beycesultan), προς τη βαλκανική χερσόνησο ο οποίος ακολούθησε δύο κατευθύνσεις: από την ξηρά, μέσω της νοτιοανατολικής Θράκης προς τη δουνάβια κοιλάδα και από τη θαλάσσια οδό, από την κεντρική Ελλάδα στη βόρεια Δαλματία. Οι πολιτισμοί της ύστερης νεολιθικής περιόδου ενέσκηψαν σε ολόκληρη τη βαλκανική χερσόνησο και την κεντρική δουνάβια κοιλάδα. Συνεπεία αυτών των μετακινήσεων οι καλλιτεχνικές μορφές και οι συνήθειες της Ανατολίας ήρθαν αντιμέτωπες αρχικά και αφομοιώθηκαν μεταγενέστερα με διάφορους τρόπους, ώσπου έγιναν γηγενείς. Όντας σε πλήρη επαφή με τους νέους μετανάστες, ο πολιτισμός Στάρτσεβο μετατράπηκε στον νεότερο πολιτισμό Βίντσα.
Το πνεύμα του νέου πολιτισμού και του νέου τρόπου της ζωής φαίνεται σαφώς στην αρχιτεκτονική. Η ιδιαίτερη προσοχή δινόταν στον προσδιορισμό της θέσης μιας κατοικίας, όταν χτιζόταν μια νέα εγκατάσταση. Δυστυχώς, μόνο τα θεμέλια παρέμειναν, αλλά φαίνεται πως τα κτήρια ήταν ήταν προσανατολισμένα βορειοδυτικά, ήταν μεγαρόσχημα, σε τετράγωνες σχεδόν βάσεις, με κάθετους τοίχους και στέγες με αετώματα. Η ξυλεία και ο άργιλος συνεχίσαν να χρησιμοποιούνται ως οικοδομικά υλικά, αλλά η διαδικασία οικοδόμησης εμπλουτίστηκε με νέες λεπτομέρειες και δεξιότητες, όπως η ισοπέδωση, η σταθεροποίηση της θεμελίωσης, η μόνωση, η επικάλυψη των τοίχων και η ζωγραφική.
Καθιέρωση, ακμή και πτώση
Η καθιέρωση, η ανάπτυξη και η ακμή αυτού του πολιτισμού φαίνεται στα ευρήματα που εντοπίζεται στο ιδιαίτερο στρώμα των 6-9 μέτρων. Σε αυτήν την περίοδο, η όποια με τη μέθοδο 14C μπορεί να χρονολογηθεί περίπου στο 4500 έως το 3800 ΠΚΕ, οι κάτοικοι της Βίντσα και οι συγγενείς φυλές δημιούργησαν έναν πολιτισμό ιδιαίτερου ύφους, που κυριάρχησε στο το μεγαλύτερο τμήμα της κεντρικής και νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ο πολιτισμός Βίντσα με τη διασπορά του κάλυψε μια περιοχή μεγαλύτερη από οποιονδήποτε άλλο νεολιθικό πολιτισμό στην Ευρώπη περί το 4000 ΠΚΕ.