cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος φον Άμπελ
Τον επόμενο χρόνο, ο φον Άμπελ ορίστηκε από τον Βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ ως μέρος της αντιπροσωπείας που συνόδευσε τον νεαρό Βασιλιά Όθωνα στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τον Λουδοβίκο φον Μάουρερ ενάντια στον επικεφαλής της αντιπροσωπείας, Κόμη φον Άρμανσπεργκ, τον οποίο θεωρούσε πολύ δεκτικό στις επιθυμίες των Άγγλων διπλωματών. Ωστόσο, ο Άρμανσπεργκ μπόρεσε να κινητοποιήσει τους υποστηρικτές του στο Μόναχο και να εξοβελίσει τον Άμπελ και τον Μάουρερ από την αντιπροσωπεία. Ο Άμπελ έγινε και πάλι Νομικός Γραμματέας στο Υπουργείο Εσωτερικών. Παντρεύτηκε την Friederike von Rinecker το 1836, μια πολύ θρησκευόμενη γυναίκα, η οποία είχε μεγάλη επιρροή πάνω του.
Την 1η Νοεμβρίου 1837, ο Άμπελ έγινε εξ απορρήτων Σύμβουλος στη θέση του Λούντβιχ, πρίγκηπα του Βάλερσταϊν και άρχισε να ηγείται του Υπουργείου Εσωτερικών. Εκείνη την εποχή, η Εκκλησιαστική Σύγκρουση της Κολονίας ερέθισε τις μάζες σε θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο. Αρκετά σύντομα το Υπουργείο υπό τον Άμπελ αποδείχθηκε αυστηρά καθολικό, ακολουθώντας τις παραδόσεις του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ της Βαυαρίας. Το καθεστώς του κλήρου εξυψώθηκε και δαπανήθηκαν μεγάλα ποσά για θρησκευτικά ζητήματα. Ακολούθησαν αρκετά διατάγματα, όπως για παράδειγμα ένα που υπαγόρευε στους προτεστάντες στρατιώτες να γονατίζουν κατά τη διάρκεια καθολικών ακολουθιών. Η δημιουργία Ευαγγελικών κοινοτήτων και η τέλεση των ακολουθιών τους έγινε περίπλοκη και υφίστατο περιορισμούς, ενώ επιβλήθηκε αυστηρή λογοκρισία σε όλα τα αντίθετα κινήματα.
Σε άλλα ζητήματα ο Άμπελ επέδειξε μοναρχική και υποτελή προς τον Πάπα συμπεριφορά. Ενέκρινε διάταγμα που απαγόρευε τη χρήση όλων των σύγχρονων όρων, «οι οποίοι προσπαθούν να παραβιάσουν την αρχή των τάξεων με ένα σύστημα αντιπροσωπευτικό». Για παράδειγμα, το αξίωμα του Υπουργού Εσωτερικών καταργήθηκε, καθώς ο βασιλιάς συγκέντρωσε όλη την εξουσία στον εαυτό του. Αρκετές αντιπαραθέσεις με τον προκάτοχό του, Βάλερσταϊν, κατέληξαν σε μονομαχία, την οποία έχασε.
Ο Βάλερσταϊν ηγήθηκε της αντιπολίτευσης που σχηματίστηκε κυρίως στις νεοαποκτηθείσες επαρχίες του βασιλείου ενάντια στον πατερναλισμό του Υπουργείου. Στην Εθνοσυνέλευση του 1846 πολέμησε ανοιχτά το υπάρχον σύστημα. Ο φον Άμπελ δεν μπόρεσε να καταρρίψει τους ισχυρισμούς ότι είχε παραβιάσει την αρχή της ισοτιμίας και ότι το χριστιανικό κόμμα ήταν σε επαφή με ριζοσπαστικά στοιχεία. Έτσι ο Βασιλιάς έχασε την εμπιστοσύνη του στον Άμπελ και τον απομάκρυνε από το Υπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας.
Ο Άμπελ απολύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1847, όταν μαζί με άλλους υπουργούς αντιτάχθηκαν στην πολιτογράφηση της νέας κυρίας των Βασιλέων Λόλα Μοντέζ. Στη συνέχεια, όχι μόνο υπέστη την απαξία του βασιλιά που είχε υπηρετήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά και αποκηρύχθηκε από τα μέλη του κόμματός του. Διορίστηκε απεσταλμένος στο Βασίλειο της Σαρδηνίας, αλλά αρνήθηκε να αναλάβει την θέση μέχρι την βασιλεία του Μαξιμιλιανού Β'. Το 1848 ο φον Άμπελ εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου της Βαυαρίας, όπου δέχθηκε επίθεση από όλες τις πλευρές για την προηγούμενη διαχείρισή του.
Πέθανε στο Μόναχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας
Άλμπερτ Ανασταζία
Ο Άλμπερτ Ανασταζία (αγγλικά: Albert Anastasia) γνωστός και ως Άλμπερτ Αναστασία ή Άλμπερτ Αναστάζια, ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ και κατά συρροήν δολοφόνος, αφεντικό της Εγκληματικής Οικογένειας Γκαμπινο κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '50.
Θεωρούνταν ως ο πιο αιμοδιψής γκάνγκστερ της Αμερικανικής Μαφίας, κυρίως λόγω του ότι ήταν ο ηγέτης του Murder Inc., μίας οργάνωσης, που η Μαφία χρησιμοποιούσε για "συμβόλαια θανάτου" και που είναι υπεύθυνη για σχεδόν χίλιους θανάτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:Αμερικανοί συνδικαλιστές
Μανατάδες Κέρκυρας
Οι Μανατάδες είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 26 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Διονύσιος Πετράκης
Ο Διονύσιος Πετράκης ήταν Έλληνας μοναχός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από την Αθήνα.
Βιογραφία
Ο Διονύσιος καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια ιερωμένων των Αθηνών, Πετράκη. Προεπαναστατικά αλλά και κατά την περίοδο της επανάστασης διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Πετράκη ως Διονύσιος Β΄. Διάδοχός του ήταν ο αδελφός του Παρθένιος.
Με την ιδιότητα του ηγουμένου μετέβη το 1795 στην Κωνσταντινούπολη επιτυγχάνοντας τον χαρακτηρισμό της μονής ως βακούφι. Επίσης συντάχθηκε με τη μερίδα των Αθηναίων που πέτυχε την οριστική απομάκρυνση από την εξουσία του διοικητή της πόλης Αλή Χασεκή, καθώς και των ντόπιων προεστών που συνεργάζονταν μαζί του. Επί ηγουμενίας του καθιερώθηκε η μισθοδοσία του σχολάρχη της Σχολής Ντέκα, καθώς και η ανάληψη της εποπτείας της από τη μονή Πετράκη.
Το 1821 συμμετείχε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης Αθηνών, όπου κι εξελέγη για το Βουλευτικό του 1822. Το 1822 υπέγραψε μαζί με άλλους την συνθήκη της παράδοσης της Ακρόπολης. Έπειτα διετέλεσε έφορος της πόλεως Αθηνών και έφορος της Αστυνομίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Διονυσιος Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Υπουργείο Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Το Υπουργείο Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (συντομογραφημένος τίτλος: Υπουργείο Τύπου και Μ.Μ.Ε.) ήταν ελληνικό Υπουργείο που υπήρξε για δέκα χρόνια στο διάστημα 1994-2004.
Συνεστήθη το 1994 με το Π.Δ 181/1994, όταν η Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβέρνησης συγκροτήθηκε σε Υπουργείο.
Καταργήθηκε το 2004 με τον Ν. 3242/2004 και οι αρμοδιότητές του μεταφέρθηκαν στον Πρωθυπουργό με τη σύσταση δύο Γενικών Γραμματειών: της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος ιστότοπος του πρώην Υπουργείου Τύπου και Μ.Μ.Ε.
Αναφορές
Τυπου και Μεσων Τυπου και μεσων
Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο
Έναν αιώνα και πλέον μετά την ίδρυσή του, συνεχίζει τη λειτουργία του και στις αίθουσες της νέας του επέκτασης μετά και την παραχώρηση μεγάλου οικοπέδου, που ήταν άλλοτε στρατόπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βυζαντινο Κατηγορία:Βυζαντινά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Θρησκευτικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Σοχέι Ιμαμούρα
Ο Σοχέι Ιμαμούρα (ιαπωνικά: 今村 昌平, 15 Σεπτεμβρίου 1926 – 30 Μαΐου 2006) ήταν Ιάπωνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Βασικό του σκηνοθετικό ενδιαφέρον ήταν η αποτύπωση των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων της Ιαπωνίας. Ως κεντρική προσωπικότητα του ιαπωνικού Νέου Κύματος, που συνέχισε να εργάζεται μέχρι και τον 21ό πρώτο αιώνα, ο Ιμαμούρα είναι ο μοναδικός Ιάπωνας σκηνοθέτης που έχει κερδίσει δύο Χρυσούς Φοίνικες.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ιμαμούρα γεννήθηκε από μια οικογένεια γιατρών της μεσοαστικής τάξης στο Τόκιο το 1926. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα μετά το τέλος του πολέμου, ο Ιμαμούρα συμμετείχε στη μαύρη αγορά πουλώντας τσιγάρα και ποτά. Σπούδασε δυτική ιστορία στο Πανεπιστήμιο Γουασέντα, αλλά αφιέρωσε περισσότερο χρόνο συμμετέχοντας σε θεατρικές και πολιτικές δραστηριότητες. Ανέφερε την προβολή του Ρασομόν του Ακίρα Κουροσάβα το 1950 ως την πρώτη του έμπνευση και είπε ότι την έβλεπε ως ένδειξη της νέας ελευθερίας στην έκφραση που κατέστη δυνατή στην Ιαπωνία της μεταπολεμικής εποχής.
Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο 1951, ο Ιμαμούρα ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα δουλεύοντας ως βοηθός του Γιασουτζίρο Όζου στα στούντιο Σοτσίκου σε ταινίες όπως το Πρώιμο καλοκαίρι και το Tokyo Story. Ο Ιμαμούρα ένιωθε άβολα με την εικόνας-καρτποστάλ με την οποία ο Όζου απεικόνιζε την ιαπωνική κοινωνία, καθώς και με την άκαμπτη σκηνοθεσία των ηθοποιών, αν και αργότερα παραδέχτηκε ότι επωφελήθηκε από τη μαθητεία του στον Όζου όσον αφορά την απόκτηση τεχνικών γνώσεων. Ενώ οι ταινίες του Ιμαμούρα επρόκειτο να έχουν εντελώς διαφορετικό στιλ από αυτό του Όζου, ο Ιμαμούρα, όπως και ο Όζου, επικεντρώθηκε στις ταινίες του σε όσα θεωρούσε κατεξοχήν ιαπωνικά στοιχεία της κοινωνίας. «Πάντα ήθελα να κάνω ερωτήσεις για τους Ιάπωνες, γιατί είναι οι μόνοι άνθρωποι που έχω τα προσόντα να περιγράψω», έλεγε. Εξέφρασε την έκπληξή του για το γεγονός ότι οι ταινίες του εκτιμώνταν στο εξωτερικό, φτάνοντας στο σημείο ακόμα και να αμφιβάλλει ότι μπορούν να γίνουν κατανοητές.
Σκηνοθέτης σε στούντιο
Ο Ιμαμούρα έφυγε από το Σοτσίκου το 1954 για να ενταχθεί στα στούντιο Nikkatsu. Εκεί εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη του Γιούζο Καβασίμα, με τον οποίο μοιραζόταν το ενδιαφέρον για την «πραγματική» Ιαπωνία και τους «απολιτιστικούς», αμοραλιστικούς πρωταγωνιστές της, σε αντίθεση με την «επίσημη» εκδοχή για τη χώρα. Έγραψε επίσης το σενάριο για την ταινία του Καβασίμα Οι τελευταίες μέρες του σογκουνάτου και πολύ αργότερα επιμελήθηκε ένα βιβλίο για τον Καβασίμα, με τίτλο Σαγιονάρα ντάκε γκα τζίνσεϊ ντα.
Το 1958, ο Ιμαμούρα κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στα στούντιο Nikkatsu με την ταινία Κλεμμένος πόθος, με θέμα έναν περιοδεύοντα θεατρικό θίασο που συνδυάζει το καμπούκι με το στριπτίζ, μια ταινία που «βρίσκει χαρακτηριστικά κάποια ζωντάνια στη χυδαιότητα». Ο Ιμαμούρα συνέχισε να σκηνοθετεί ταινίες τις οποίες του είχε αναθέσει το στούντιο, συμπεριλαμβανομένου του Μπροστά στον Σταθμό Νίσι Γκίνζα, μιας κωμωδίας βασισμένης σε ένα ποπ τραγούδι του Φράνκι Ναγκάι και της μαύρης κωμωδίας Ανεκπλήρωτος πόθος. Ο Δεύτερος αδελφός, μια «ασυνήθιστα τρυφερή ταινία», απεικονίζει μια κοινότητα ζαϊνίτσι σε μια φτωχή πόλη όπου υπάρχουν ορυχεία.
Η σάτιρα του 1961 Γουρούνια και θωρηκτά, για την οποία ο Ιμαμούρα είπε αργότερα ότι είναι το είδος της ταινίας που πάντα ήθελε να κάνει, απεικονίζει συναλλαγές στη μαύρη αγορά μεταξύ του αμερικανικού στρατού και του τοπικού υπόκοσμου της Γιοκοσούκα. Λόγω της αμφιλεγόμενης φύσης της ταινίας και της υπερβολικά μεγάλης διάρκειας παραγωγής και του κόστους της, η εταιρεία Nikkatsu δεν επέτρεπε στον Ιμαμούρα να σκηνοθετήσει άλλο έργο επί δύο χρόνια, αναγκάζοντάς τον να επικεντρωθεί στη συγγραφή σεναρίων. Μετά από αυτό το διάλειμμα, ακολούθησε το 1963 Η γυναίκα έντομο, η οποία προβλήθηκε στο διαγωνιστικό μέρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, και το Φονική επιθυμία του 1964. Και στις τρεις ταινίες πρωταγωνιστούν γυναίκες που καταφέρνουν να επιζήσουν παρά τις κακοτυχίες. Ο Ιμαμούρα αντιπαθούσε τις γυναίκες που απεικονίζονται γεμάτες αυτοθυσία σε ταινίες όπως το Οχάρου, η γυναίκα της ηδονής του Κέντζι Μιζογκούτσι και το Κυματιστά σύννεφα του Μικίο Ναρούσε, υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχουν πραγματικά... Οι δικές μου ηρωίδες είναι αληθινές».
Ανεξάρτητος σκηνοθέτης
Το 1965, ο Ιμαμούρα ίδρυσε τη δική του εταιρεία παραγωγής, την Imamura Productions. Η πρώτη του ανεξάρτητη ταινία ήταν μια ελεύθερη μεταφορά ενός μυθιστορήματος του Ακιγιούκι Νοσάκα με τίτλο Ο πορνογράφος (1966), η οποία θεωρείται σήμερα μία από τις πιο γνωστές ταινίες του στη Δύση. Το 1967, ακολούθησε με το ψευδο-ντοκιμαντέρ Η εξαφάνιση ενός ανθρώπου, στο οποίο, ενώ παρακολουθεί μια γυναίκα που ψάχνει να βρει τον εξαφανισμένο αρραβωνιαστικό της, όλο και περισσότερο θολώνει η γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας. Η ταινία του 1968 Η βαθιά επιθυμία των θεών διερευνά τη σύγκρουση μεταξύ σύγχρονης και παραδοσιακής κοινωνίας σε ένα νησί της νότιας Ιαπωνίας. Αν και είναι από τα πιο φιλόδοξα και δαπανηρά έργα του Ιμαμούρα, η κακή απόδοση της ταινίας σε εισπράξεις οδήγησε σε υποχώρησή του σε μικρότερες παραγωγές, αναγκάζοντάς τον την επόμενη δεκαετία να σκηνοθετήσει μια σειρά ντοκιμαντέρ, συχνά για την ιαπωνική τηλεόραση.
Η ιστορία της Ιαπωνίας από μια μπαργούμαν και το Καραγιούκι-σαν, η δημιουργία μιας πόρνης ήταν δύο από αυτά τα έργα, τα οποία επικεντρώνονται σε ένα από τα αγαπημένα του θέματα: δυνατές γυναίκες που επιβιώνουν στο περιθώριο της ιαπωνικής κοινωνίας.
Ο Ιμαμούρα επέστρεψε στη μυθοπλασία με το Η εκδίκηση είναι δική μου του 1979, που βασίζεται στην αληθινή ιστορία του κατά συρροή δολοφόνου Ακίρα Νισιγκούτσι. Ακολούθησαν δύο μεγάλης κλίμακας ριμέικ, το Εϊτζανάικα (1981), μια διασκευή των Τελευταίων ημερών του σογκουνάτου και Η μπαλάντα του Ναραγιάμα (1983), μια διασκευή της Μπαλάντας του Ναραγιάμα του 1958 του Κεϊσούκε Κινοσίτα. Για το τελευταίο, ο Ιμαμούρα έλαβε τον πρώτο του Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1983.
Το Μαύρη βροχή (1989) απεικονίζει την επίδραση του βομβαρδισμού της Χιροσίμα σε μια οικογένεια χρόνια μετά το περιστατικό. Το χέλι (1997) εξασφαλίζει και πάλι τον Χρυσό Φοίνικα στον Ιμαμούρα, τον οποία αυτή τη φορά μοιράζεται με την ταινία Η γεύση του κερασιού του Αμπάς Κιαροστάμι.
Από Το χέλι και μετά, ο μεγαλύτερος γιος του Ιμαμούρα, Νταισούκε Τένγκαν, συνεργαζόταν στα σενάρια των ταινιών του, συμπεριλαμβανομένης της συμβολής του Ιμαμούρα στη σκονδυλωτή ταινία 11 Σεπτεμβρίου (2002), που αποτέλεσε την τελευταία του σκηνοθετική δουλειά. Το 2002, ο Ιμαμούρα έπαιξε τον ρόλο ενός ιστορικού στη νοτιοκορεάτικη ταινία 2009: Χαμένες αναμνήσεις.
Ο Ιμαμούρα πέθανε στις 30 Μαΐου 2006, σε ηλικία 79 ετών.
Θέματα
Βλέποντας τον εαυτό του ως πολιτιστικό ανθρωπολόγο, ο Ιμαμούρα είχε δηλώσει: «Μου αρέσει να κάνω ακατάστατες ταινίες» και «Με ενδιαφέρει η σχέση του κάτω μέρους του ανθρώπινου σώματος και του κάτω μέρους της κοινωνικής δομής. . . Αναρωτιέμαι τι διαφοροποιεί τους ανθρώπους από τα άλλα ζώα. Τι είναι ο άνθρωπος; Αναζητώ την απάντηση συνεχίζοντας να κάνω ταινίες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες παραγωγοί ταινιών
Εθνόσημο του Βατικανού
Το εθνόσημο του Κράτους της Πόλης του Βατικανού, έχοντας μορφή που συνδυάζει δύο κλειδιά και μια τιάρα, χρησιμοποιήθηκε ως έμβλημα της Αγίας Έδρας με προέλευση που μαρτυρείται από τον 14ο αιώνα. Ο συνδυασμός ενός χρυσού και ενός ασημένιου κλειδιού είναι κάπως μεταγενέστερη. Το Εθνόσημο της Πόλης του Βατικανού, μιας κυρίαρχης οντότητας που ιδρύθηκε με τη Συνθήκη του Λατερανού στις 11 Φεβρουαρίου του 1929, εγκρίθηκε από το Θεμελιώδη Νόμο του νέου κράτους στις 7 Ιουνίου του 1929.
Διακριτικά του Βατικανού
Το οικόσημο του Βατικανού περιγράφεται επίσημα υπό τον τίτλο «Παράρτημα Β. Επίσημο Εθνόσημο του Βατικανού», στο άρθρο 20 του Θεμελιώδους Νόμου του Βατικανού, σε ισχύ από τις 22 Φεβρουαρίου 2001, το οποίο επαναλαμβάνει το περιεχόμενο του άρθρου 19 του αρχικού Θεμελιώδους Νόμο της Πόλης του Βατικανού, που εγκρίθηκε στις 7 Ιουνίου του 1929 με άμεση ισχύ. Κάθε ένα από αυτά τα επίσημα έγγραφα, περιλαμβάνει μια εικόνα του Εθνοσήμου του κράτους και συνοδεύεται από τις λέξεις «Chiavi decussate sormontate dal triregno in campo rosso» (Σταυρωτά κλειδιά κάτω από την παπική τιάρα σε κόκκινο φόντο) και συνοδεύεται από μια εικόνα που απεικονίζει δύο κλειδιά, ένα λευκό (άργυρο) και ένα χρυσό, τα οποία συμπλέκονται στη διασταύρωσή τους με ένα κόκκινο κορδόνι. Η τιάρα παρουσιάζεται λευκή με χρυσές κορώνες.
Περιγραφή
Ο θυρεός είναι κόκκινος, με δύο σταυρωτά κλειδιά, τα οποία συμβολίζουν τα κλειδιά του Αποστόλου Πέτρου. Τα κλειδιά έχουν χρώμα χρυσό και ασημί, εκπροσωπώντας τη δύναμη και το δεσμό με την Εκκλησία. Τα κλειδιά, τα οποία συμπλέκονται στη διασταύρωσή τους με ένα κόκκινο κορδόνι, είναι περασμένα στις δύο άκρες μιας τιάρας (τριπλό στέμμα), που φοράει ο Πάπας. Το τριπλό στέμμα έχει να κάνει με τις τρεις λειτουργίες του Ποντίφηκα, ως «Υπέρτατου Ποιμένα», «Υπέρτατου Δασκάλου» και «Υπέρτατου Ιερέα». Ο χρυσός σταυρός που βρίσκεται στην κορυφή του τριπλού στέμματος συμβολίζει τη Σταύρωση του Ιησού Χριστού.
Διακριτικά της Αγίας Έδρας
Σύμφωνα με τον Ντόναλντ Λίντσεϊ Γκάλμπρεθ, το παλαιότερο έμβλημα της Αγίας Έδρας βρέθηκε στα Χρονικά Φρουασάρ του 1353, που περιγράφεται ως «δύο κλειδιά σε αργυρό χρώμα». Ο Μισέλ Παστούρ αναφέρει ότι, στην πραγματικότητα, στις αρχές του αιώνα τα σταυρωτά κλειδιά ήταν και τα δύο χρυσά ή, ποιο σπάνια, ήταν ασημένια, όπως περιγράφεται και από το Φρουασάρ.
Ο Γκάλμπρεθ, γράφοντας το 1930, αναφέρει ότι ο συνδυασμός ενός ασημένιου και ενός χρυσού κλειδιού, καθιερώθηκε μεταγενέστερα, ενώ ο Τζον Α. Γκούντολ λέει ότι μόνο από την περίοδο του Πάπα Πίου Β΄ (1458-1464) συναντάται ο συνδυασμός των δύο χρωμάτων με βεβαιότητα.
Στο διάστημα 1952-1953 η Αγγλική Εραλδική Κοινότητα περιέγραφε το έμβλημα της Αγίας Έδρας ως «δύο κλειδιά, μία τιάρα επί της οποίας υπάρχουν τρεις κορώνες». Το 1978, στο βιβλίο του, Εραλδική στην Καθολική Εκκλησία, ο Αρχιεπίσκοπος Μπορύνο Χάιμ περιγράφει την ίδια διάταξη. Στις συγκεκριμένες πηγές αναφέρεται ότι το χρώμα των κλειδιών του εμβλήματος της Αγίας Έδρας είναι αντίστροφο από αυτό του εθνόσημου του Βατικανού.
Η ιστοσελίδα Σημαίες του Κόσμου αναφέρει το εξης: «''Όταν αυτό που αντιπροσωπεύεται είναι η Αγία Έδρα, και όχι το Βατικανό, τα κλειδιά αντιστρέφονται. Όταν ιδρύθηκε το κράτος του Βατικανού το 1929, τα κλειδιά στο έμβλημα της Αγίας Έδρας [...] αντιστράφηκαν, ούτως ώστε να διακρίνεται το σύμβολο από αυτό του Βατικανού''».
Επίσης, υπάρχει και το έμβλημα sede vacante, με την τιάρα να αντικαθίσταται από το λεγόμενο umbraculum (μεγάλη ομπρέλα), το οποίο συμβολίζει την απουσία Πάπα και την προσωρινή διακυβέρνηση της Αγίας Έδρας από τον Καμεράριο της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας, όπως και των Παπικών Κρατών στο παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βατικανό Βατικανο
Εθνόσημο του Βελγίου
Υπάρχουν δύο τύποι εθνόσημων στο Βέλγιο.
Μεγάλο εθνόσημο
thumb|200px|Μικρό εθνόσημο Το εθνόσημο του Βασιλείου του Βελγίου περιέχει δύο λιοντάρια (Leo Belgicus), τα οποία είναι εθνικά σύμβολα του κράτους. Στο κέντρο υπάρχει ένας θυρεός με ένα παραδοσιακό σύμβολο με λιοντάρια. Το εθνόσημο αποτελείται από έναν μανδύα, που Συμβολίζει τη μοναρχία, μέσα στο οποίο βρίσκονται τα προαναφερθέντα λιοντάρια και ένα πανό με το εθνικό σύνθημα. Το εθνικό σύνθημα είναι είτε το L'union fait la force (γαλλικά) ή Eendracht maakt macht (ολλανδικά), που σημαίνει Η δύναμη βρίσκεται στην ενότητα. Το κάθε λιοντάρι κρατάει τη σημαία του Βελγίου, ενώ οι αρχικές σημαίες των εννέα επαρχιών του Βελγίου (σήμερα είναι 10) ξεδιπλώνονται πίσω από το βασιλικό ένδυμα. Στην κορυφή του εθνόσημου υπάρχει ένα στέμμα. Το μεγάλο εθνόσημο υιοθετήθηκε στις 17 Μάη του 1837.
Μικρό εθνόσημο
thumb|left|150px|Μικρό εθνόσημο Το μικρό εθνόσημο χρησιμοποιείται από τη βελγική ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Αποτελείται από έναν μαύρο θυρεό που περιέχει ένα κίτρινο λιοντάρι και στο πάνω μέρος ένα στέμμα. Κάτω από το θυρεό βρίσκεται το εθνικό σύνθημα πάνω σε μεταλλικό περιλαίμιο. Δύο σταυρωτά σκήπτρα βρίσκονται πίσω από το θυρεό. Το ένα σκήπτρο έχει στο πάνω μέρος του ένα χέρι, ενώ το άλλο έχει ένα λιοντάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Βελγίου Βελγιο
Επιχείρηση Σαφάρι
Η Επιχείρηση Σαφάρι (Unternehmen Safari) ήταν μια γερμανική στρατιωτική επιχείρηση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με στόχο τον αφοπλισμό του Δανικού Στρατού. Οδήγησε στη διάλυση του Βασιλικού Δανικού Πολεμικού Ναυτικού και στην κράτηση όλων των Δανών στρατιωτών. Οι δανικές δυνάμεις είχαν 23-26 νεκρούς, περίπου 40-50 τραυματίστηκαν και 4.600 συνελήφθησαν. Από τους περίπου 9.000 Γερμανούς που ενεπλάκησαν, ένας σκοτώθηκε και οκτώ τραυματίστηκαν, αν και ο αριθμός μπορεί να ήταν 11 νεκροί και 59 τραυματίες.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Περιπολία Γερμανών μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου, στις 29 Αυγούστου 1943 Κατά τα πρώτα χρόνια του πολέμου, η Δανία ήταν γνωστή ως πρότυπο προτεκτοράτο, κερδίζοντας το ψευδώνυμο Sahnefront ("αφρόκρεμα") λόγω της σχετικής ανοχής της κατοχής και της άφθονης ποσότητας γαλακτοκομικών προϊόντων. Ο στρατηγός Χέρμαν φον Χάνεκεν, επικεφαλής των γερμανικών χερσαίων δυνάμεων στη Δανία, ήθελε να αφοπλιστεί ο Δανικός Στρατός. Εάν οι Σύμμαχοι εισέβαλαν, οι δανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να παρεμβαίνουν στις γερμανικές προμήθειες και επικοινωνίες. Τα σχέδια για αφοπλισμό του Δανικού Στρατού καταρτίστηκαν αρχικά τον Ιούνιο του 1943 και μέχρι τον Ιούλιο ήταν σχεδόν έτοιμα.
Ο αντιναύαρχος Χανς-Χάινριχ Βούρμπαχ, ο ανώτερος Γερμανός ναυτικός αξιωματικός στη Δανία, αντιτάχθηκε στο σχέδιο. Οι Δανοί ήταν συνεργάσιμοι και το Δανικό Ναυτικό αντιμετώπιζε πολλές ναυτικές ευθύνες, των οποίων η αντικατάσταση θα κόστιζε στο Γερμανικό Ναυτικό πόρους και ανθρώπινο δυναμικό.
Η κατάσταση στη Δανία επιδεινώθηκε το καλοκαίρι. Στις 28 Ιουλίου ένας Δανός εργάτης βομβάρδισε έναν Γερμανό φορτηγό στο ναυπηγείο του Οντένσε. Οι εντάσεις μεταξύ των Γερμανών - που ήθελαν να φρουρήσουν το πλοίο - και των Δανών εργατών αυξήθηκαν, με αποκορύφωμα την "εξέγερση του Αυγούστου". Μέχρι το τέλος του μήνα, οι γερμανικές και δανικές Αρχές δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις αναταραχές σε πολλές πόλεις της χώρας.
Οι Γερμανοί αποφάσισαν αργά να αφοπλίσουν το Δανικό Ναυτικό. Ο Βούρμπαχ δεν μπόρεσε να ενημερώσει τους υφισταμένους του για την επιχείρηση μέχρι τις 16 Αυγούστου. Ο προγραμματισμός διήρκεσε έως τις 26 Αυγούστου. Οι Γερμανοί κήρυξαν τη Δανία "εχθρικό έδαφος" στις 28 Αυγούστου. Η δανική κυβέρνηση διαλύθηκε, το σχέδιο του Χάνεκεν εφαρμόστηκε και επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος.
Επιχείρηση
Ο στόχος της επιχείρησης ήταν ταυτόχρονα να συλλάβει και να αφοπλίσει τις Δανικές δυνάμεις και να τις αποτρέψει να βοηθήσουν πιθανή εισβολή των Συμμάχων.
Στρατός
Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 04:00 με δράσεις σε κάθε στρατιωτική βάση της Δανίας. Ο Δανικός στρατός αιφνιδιάστηκε με αποτέλεσμα να αντισταθεί περιορισμένα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι στρατιώτες παραδόθηκαν αμαχητί, αλλά σε κάποιες άλλες έγιναν μάχες. Στους στρατώνες στο Νέστβεντ, όπου βρισκόταν ο μελλοντικός πρωθυπουργός της Δανίας Άνκερ Γιόργκενσεν, δύο Δανοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους.
Όταν οι γερμανικές δυνάμεις προσπάθησαν να εισέλθουν στο οπλοστάσιο στην Σκοπευτική Σχολή, πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή πυρών και τρεις Γερμανοί σκοτώθηκαν. Η βασιλική οικογένεια της Δανίας βρισκόταν στο Ανάκτορο Σόργκενφρι, όταν οι Γερμανοί, υπό τη διοίκηση του υπολοχαγού Έντουαρντ Ρίτερ φον Σλάιχ, επιτέθηκαν στο ανάκτορο. Η ανταλλαγή πυρών είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο επτά Γερμανών.
Ναυτικό
μικρογραφία|Το Peder Skram βυθισμένο στο λιμάνι της Κοπεγχάγης Μετά από ένα περιστατικό, όπου το Ναυτικό αναγκάστηκε να δώσει έξι τορπιλοβόλα στους Γερμανούς, είχε προγραμματιστεί η διάλυση των πλοίων στις 5 Φεβρουαρίου 1941. Ο Αντιναύαρχος Βέντελ, ο επικεφαλής Δανός αξιωματικός του Ναυτικού, εξέδωσε εντολές ότι, σε περίπτωση που οι Γερμανοί επιχείρησαν να καταλάβουν το στόλο, τα πληρώματα έπρεπε να προσπαθήσουν να πλεύσουν για τη Σουηδία ή - αν αυτό δεν ήταν δυνατό - να καταστρέψουν τα πλοία τους.
Στις 04:08, το μήνυμα K-N-U στάλθηκε από την Ανώτατη Διοίκηση της Δανίας, προειδοποιώντας τα πληρώματά τους ότι η γερμανική επιχείρηση πρόκειται να ξεκινήσει. Η πρώτη έκρηξη συνέβη στις 04:13, καθώς το Ναυτικό κατέστρεψε τα πλοία τους στο λιμάνι, ενώ τα πλοία στη θάλασσα προσπάθησαν να διαφύγουν σε ουδέτερα ή συμμαχικά ύδατα. Το Niels Juell αναχαιτίστηκε και οδήγησε στη Μάχη του Ίσεφιορδ. Από τα πενήντα δύο πλοία στο Δανικό Ναυτικό στις 29 Αυγούστου, δύο ήταν στη Γροιλανδία, τριάντα δύο καταστράφηκαν, τέσσερα έφτασαν στη Σουηδία και δεκατέσσερα τα πήραν χωρίς ζημιές οι Γερμανοί. Εννέα Δανοί ναυτικοί σκοτώθηκαν και δέκα τραυματίστηκαν.
Συνέπειες
μικρογραφία|Διάσωση του ναρκαλιευτικού MS 8 Συνολικά 4.600 Δανοί συνελήφθησαν, αν και μερικοί αργότερα κατάφεραν να διαφύγουν. Περίπου 23-26 Δανοί σκοτώθηκαν και άλλοι 40-50 τραυματίστηκαν. Οι Δανοί μπόρεσαν να καταστρέψουν 32 σκάφη, ενώ από 6 ή έως και 13 διέφυγαν και 14 λαφυραγωγήθηκαν από τους Γερμανούς. Όπως οι ίδιοι οι Γερμανοί ανέφεραν τις δικές τους απώλειες ήταν ένας νεκρός και οκτώ τραυματίες. Ωστόσο άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι απώλειες μπορεί να ήταν 11 νεκροί και 59 τραυματίες.
Οι Γερμανοί είχαν πάρει τον έλεγχο της Δανίας και μπορούσαν να επεκτείνουν την Τελική Λύση στη χώρα, οδηγώντας στην απέλαση και τελικά τη εξουδετέρωση των Δανών Εβραίων από την Αντίσταση. Ο Αντιναύαρχος Βέντελ συνέχισε την υπηρεσία του ως Διευθυντής του Υπουργείου Ναυτικού έως την απελευθέρωση το 1945.
Δημιουργήθηκε το Μικρό Γενικό Επιτελείο, ένα κίνημα αντίστασης στη Δανία από αξιωματικούς, με σκοπό τη συγκέντρωση πληροφοριών. Οι στρατιώτες, που διέφυγαν στη Σουηδία, δημιούργησαν την Εξόριστη Δανική Ταξιαρχία: εκπαιδεύτηκαν εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου και επέστρεψαν για να πολεμήσουν κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης. Τα πλοία, που κατάφεραν να ξεφύγουν, έγιναν μέρος του Δανικού Στόλου, ενώ οι Γερμανοί κατάφεραν να ανακτήσουν πολλά από τα βυθισμένα πλοία. Οι Γερμανοί κατέλαβαν επίσης το στρατόπεδο Χόρσεροντ, όπου φυλακίστηκαν Δανοί κομουνιστές. Περίπου 150 από αυτούς στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ στη Γερμανία.
Κληρονομιά
μικρογραφία|Εορτασμός στο Ballonparken, 29 Αυγούστου 1946 Στις 29 Αυγούστου 2003, ο πρωθυπουργός της Δανίας Άντερς Φογκ Ράσμουσεν έβγαλε ομιλία ενώπιον του προσωπικού και φοιτητών της Βασιλικής Ναυτικής Ακαδημίας της Δανίας. Επαίνεσε τη διάλυση του Ναυτικού και την παραίτηση της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Σαφάρι, υποστηρίζοντας ότι οι ενέργειες βελτίωσαν την άποψη των Συμμάχων για τη Δανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
488 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γλώσσες της Ελλάδας
Η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας είναι τα ελληνικά. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα που ομιλεί το 99% του πληθυσμού της χώρας, είτε ως πρώτη είτε ως δεύτερη γλώσσα. Επιπλέον, υπάρχουν και άλλες μειονοτικές γλώσσες οι οποίες ομιλούνται στην Ελλάδα. Οι πιο κοινές ξένες γλώσσες που μαθαίνουν οι Έλληνες είναι τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά.
Νέα Ελληνικά
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Η γεωγραφική κατανομή των κύριων διαλέκτων της ελληνικής γλώσσας. Η νεοελληνική γλώσσα είναι η μόνη επίσημη γλώσσα της Ελλάδας και ομιλείται από περίπου το 99.5% του πληθυσμού, ήτοι περίπου 10.700.000 άτομα (αν και όχι απαραίτητα ως πρώτη γλώσσα). Τα επίσημα νέα ελληνικά είναι η γραπτή μορφή της γλώσσας η οποία χρησιμοποιείται σε επίσημες διαδικασίες και έγγραφα, αλλά υπάρχουν επίσης πολλές διάλεκτοι και διακριτές ελληνικές γλώσσες χωρίς επίσημη αναγνώριση. Οι τοπικές προφορικές διάλεκτοι υπάρχουν δίπλα-δίπλα με λόγιες, αρχαϊκές λέξεις. Όλες οι σωζόμενες μορφές της νέας ελληνικής, εκτός από την τσακώνικη γλώσσα, είναι απόγονοι της κοινής ελληνικής γλώσσας της ύστερης αρχαιότητας. Ως εκ τούτου, η ελληνική γλώσσα αποτελεί απόγονο της αττικής διαλέκτου, της διαλέκτου που ομιλούνταν στην Αθήνα και τα περίχωρα της στην κλασική εποχή. Η τσακώνικη, μια απομονωμένη διάλεκτος που ομιλείται από μια μικρή κοινότητα στη νότια Πελοπόννησο, είναι απόγονος της αρχαίας δωρικής διαλέκτου. Ορισμένες άλλες διάλεκτοι της ελληνικής γλώσσας έχουν διατηρήσει στοιχεία που προέρχονται από άλλες διαλέκτους της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, αλλά η πλειοψηφία των χαρακτηριστικών των ελληνικών διαλέκτων προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά.
Η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας και της Κύπρου. Ομιλείται από όλον τον ελληνισμό και διακρίνεται σε διαλέκτους και τοπικά ιδιώματα. Από το 1976 χρησιμοποιείται στο ελληνικό κράτος η δημοτική γλώσσα. Η καθαρεύουσα επίσημα πλέον χρησιμοποιείται μονάχα από την Εκκλησία της Ελλάδος, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και το Άγιο Όρος.
Κρητική διάλεκτος
Η κρητική διάλεκτος ομιλείται από περισσότερα από 500.000 άτομα στο νησί της Κρήτης, καθώς και στην ελληνική διασπορά. Χρησιμοποιείται σπάνια για γραπτούς σκοπούς, και διαφέρει πολύ λιγότερο από την επίσημη ελληνική από άλλες ποικιλίες. Η κρητική διάλεκτος ομιλείται από την πλειονότητα των Κρητικών στο νησί της Κρήτης, καθώς και από αρκετές χιλιάδες Κρήτες που έχουν εγκατασταθεί σε μεγάλες ελληνικές πόλεις, κυρίως στην Αθήνα. Η κρητική διάλεκτος ομιλείται και από Έλληνες Μουσουλμάνους (Τουρκοκρητικοί). Υπάρχουν κοινότητες ελληνόφωνων τουρκοκρητικών στο Χαμιντιέ στη Συρία αλλά και άλλες περιοχές στην πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ομιλείται στην Κρήτη και τη Γαύδο.
Κυπριακή διάλεκτος
Η κυπριακή διάλεκτος ομιλείται από τους Ελληνοκύπριους στην Κύπρο. Περίπου 659.115 άτομα, στην απογραφή του 2011, δήλωσαν την ελληνική γλώσσα ως μητρική. Πολλοί Κύπριοι έχουν εγκατασταθεί σε ελληνικές πόλεις, και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, του Καναδά και της Αμερικής, δίνοντας έτσι ένα σύνολο περίπου 1.20 εκατομμυρίου μητρικών ομιλητών της ελληνοκυπριακής διαλέκτου.
Συγκεκριμένα, η κυπριακή διάλεκτος ομιλείται στην Κύπρο, κυρίως στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, (μετά την εισβολή του 1974), άλλα και στις κατεχόμενες περιοχές (κυρίως στο Ριζοκάρπασο και τον Κορμακίτη Κερύνειας, από τους εγκλωβισμένους Ελληνοκύπριους).
Μανιάτικη διάλεκτος
Η μανιάτικη διάλεκτος ομιλείται στη Μάνη.
Ποντιακή διάλεκτος
Τα ποντιακά ελληνικά (Ποντιακή διάλεκτος) είναι μια ελληνική γλώσσα που αρχικά ομιλούνταν στον Πόντο και από Έλληνες του Καυκάσου στην περιοχή του Νοτίου Καυκάσου, αν και τώρα ομιλείται κυρίως στην Ελλάδα από περίπου 500.000 άτομα. Η γλωσσική καταγωγή των ποντιακών ελληνικών πηγάζει από τα ιωνικά ελληνικά μέσω της Κοινής και τα βυζαντινά ελληνικά
Θρακική διάλεκτος
Η θρακική διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας ομιλείται κυρίως στη Δυτική Θράκη. Ομιλείται επίσης από ελληνικές μειονότητες που ζουν σε άλλα τμήματα της Θράκης εκτός των ελληνικών συνόρων, αλλά και από Έλληνες πρόσφυγες που ήρθαν από την Ανατολική Θράκη στη Μακεδονία.
Σαρακατσάνικα
Είναι μια αρχαϊκή διάλεκτος της ελληνικής που ομιλείται από τους Σαρακατσάνους της ελληνικής Μακεδονίας και αλλού στη Βόρεια Ελλάδα. Η Σαρακατσάνοι είναι μια παραδοσιακά νομαδική κοινότητα ορεινών βοσκών.
Τσακωνικά
Η τσακώνικη γλώσσα (Τσακωνική διάλεκτος) χρησιμοποιείται από κάποιους κατοίκους στην περιοχή της Τσακωνιάς της Πελοποννήσου. Η γλώσσα χωρίζεται σε τρεις διαλέκτους: Βόρεια διάλεκτος, Νότια διάλεκτος και διάλεκτος Προποντίδας. Η γλώσσα ομιλείται από 1.200 άτομα.
Ομιλείται στο Ανατολικό τμήμα του Νομού Αρκαδίας (Κυνουρία):
Ρωμανιώτικη διάλεκτος
Η ρωμανιώτικη διάλεκτος ομιλείται από τους Ρωμανιώτες,τους Έλληνες Εβραίους. Η ρωμανιώτικη διάλεκτος έχει εξαφανιστεί σχεδόν πλήρως. Υπάρχουν συνολικά περίπου 50 ομιλητές της διαλέκτου σε όλο το κόσμο, εκ των οποίων περίπου 35 ζουν στο Ισραήλ. Η γλώσσα πιθανώς έχει λίγους ηλικιωμένους ομιλητές στα Ιωάννινα
Ελληνική Νοηματική Γλώσσα
Η ελληνική νοηματική γλώσσα είναι η γλώσσα της ελληνικής κοινότητας των κωφών. Έχει αναγνωριστεί νομικά ως η επίσημη γλώσσα της Κοινότητας Κωφών στην Ελλάδα και υπολογίζεται ότι χρησιμοποιείται από περίπου 42.000 άτομα (12.000 παιδιά και 30.000 ενεργούς ενήλικες χρήστες) σύμφωνα με στοιχεία του 1986.
Μειονοτικές γλώσσες
δεξιά|μικρογραφία|196x196εσ| Περιοχές της Ελλάδας στις οποίες υπάρχουν μακροχρόνιες μειονότητες πέρα από την ελληνική. Τα ελληνικά είναι η κύρια γλώσσα σε όλη τη χώρα.
Αλβανικά
Από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, μεγάλος αριθμός Αλβανών μεταναστών έφυγαν για την Ελλάδα, σχηματίζοντας τη μεγαλύτερη ομάδα μεταναστών στη χώρα (στην απογραφή του 2001 καταμετρήθηκαν 443.550 πολίτες της Αλβανίας). Λόγω της μετανάστευσης, τα αλβανικά είναι μια από τις πιο γνωστές ξένες γλώσσες στην Ελλάδα.
Η Αλβανική, ομιλείται από τους μετανάστες από την Αλβανία, που είναι οι περισσότεροι, το Κόσοβο, και τους αλβανόφωνους της Βόρειας Μακεδονίας. Οι περισσότεροι Αλβανοί ήρθαν μετανάστες στην Ελλάδα το διάστημα 1991 με 1992, λόγω της πτώσης του Κουμμουνιστικού καθεστώτος του Χότζα, και της κακής οικονομικής κατάστασης της γειτονικής μας χώρας, αλλά και λόγω του Πολέμου του Κοσόβου το 1999, ενώ τα τελευταία χρόνια ειδικότερα την περίοδο της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας το διάστημα 2010 με 2018, ορισμένοι Αλβανοί, άρχισαν να εγκαταλείπουν την χώρα μας, και προτιμούν κυριότερα μεταναστεύουν σε άλλες χώρες, με καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας. Επίσης πολλοί Αλβανοί που διέμειναν στην Ελλάδα, έχουν αποκτήσει Ελληνική υπηκοότητα.
Αρβανίτικα
Οι Αρβανίτες είναι μια ελληνόφωνη κοινότητα που ζει εδώ και πολλούς αιώνες σε περιοχές της Ελλάδας (και της ηπειρωτικής Αλβανίας), ειδικά στο νότο. Η γλώσσα τους, που πλέον κινδυνεύει με εξαφάνιση, είναι τα Αρβανίτικα. Υπάρχουν 30.000 με 140.000 Αρβανίτες στην Ελλάδα. Πολλοί έχουν αφομοιωθεί στους Έλληνες. Ομιλείται από τους Αρβανίτες κυρίως σε περιοχές της Πελοποννήσου (κυρίως στον Νομό Κορινθίας), της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας (κυρίως στους Νομούς Αττικής και Βοιωτίας), της Άνδρου, της Ηπείρου, της Θράκης και της Δυτικής Μακεδονίας.
Αρμενικά
Από τους 35.000 Αρμένιους που ζουν στην Ελλάδα σήμερα, περίπου 20.000 μιλούν αρμενικά ακόμη και σήμερα. Υπάρχει εφημερίδα και σχολείο που συντηρεί η αρμενική κοινότητα, τα οποία διδάσκουν και χρησιμοποιούν τα αρμενικά. Η αρμενική ομιλείται από τους Αρμένιους σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας με παρούσες αρμενικές κοινότητες, κυρίως στη Μακεδονία, τη Θράκη και την Κρήτη. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μαζί με τους Έλληνες, κατέφυγε στην Ελλάδα και ένας αριθμός Αρμενίων.
Από το 1991, και αργότερα, πολλοί Αρμένιοι σταδιακά άρχισαν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, και ο πληθυσμός τους στην χώρα μας έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια αισθητά, επειδή έχουν μεταναστεύσει αρκετοί, τόσο στην πατρίδα τους την Αρμενία, ειδικότερα το διάστημα 1991-1993, μετά την ανεξαρτησία της χώρας από την Σοβιετική Ένωση, αλλά και την περίοδο της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας το διάστημα 2010 με 2018, ενώ τα τελευταία χρόνια και οι Αρμένιοι προτιμούν κυριότερα να μεταναστεύουν σε άλλες χώρες, με καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας.
Αρομανικά (Βλάχικα)
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Γεωγραφική κατανομή των Ρουμάνων και των Βλάχων στα Βαλκάνια (οι Αρομάνοι σημειώνονται με κόκκινο χρώμα). Οι Αρομάνοι, γνωστοί και ως Βλάχοι, είναι μια πληθυσμιακή ομάδα η οποία συγγενεύει γλωσσικά με τους Ρουμάνους. Τα βλαχικά είναι μια βαλκανική ρομανική γλώσσα. Οι περισσότεροι Βλάχοι ομιλούν ελληνικά ως μητρική γλώσσα, ενώ οι Βλάχοι αντίστοιχα μπορούν να αλληλοσυνενοηθούν και με έναν Ρουμάνο, αλλά και να καταλάβουν την Ρουμανική γλώσσα, ενώ και οι δύο γλώσσες έχουν τεράστιες ομοιότητες σε πολλές λέξεις τους.
Ομιλείται σε όλη την Ελλάδα από τους Βλάχικης καταγωγής, κυρίως όμως σε ορεινές περιοχές και συγκεκριμένα η διάλεκτος της Πίνδου στις περιοχές της Ηπείρου (στους νομούς Ιωαννίνων και Άρτας), της βόρειας και δυτικής Θεσσαλίας, (στους νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας) και της νότιας Μακεδονίας (στον νομό Γρεβενών), ενώ η Γραμμουστιανή διάλεκτος, ομιλείται κυρίως στα χωριά του της περιοχής του όρους Γράμμος, του νομού Καστοριάς, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία.
Μογλενίτικη (Βλαχομογλενίτικη ή Κουτσοβλάχικη) διάλεκτος
Η Μογλενίτικη διάλεκτος είναι μια λατινογενής γλώσσα που ομιλείται στην Ελλάδα και τη Βόρεια Μακεδονία. Υπάρχουν περίπου 2.500 ομιλητές της γλώσσας στην Ελλάδα, κυρίως ηλικιωμένοι Βλαχομογλενίτες. Ομιλείται σε περιοχές της Κεντρικής Μακεδονίας, στα χωριά του Όρους Πάικο (Αρχάγγελος, Νότια, Αετοχώρι, Θεοδωράκι, Σκρα, Λιβάδια, Καστανερή κ.λ.π.).
Σλαβομακεδονικά (Εθνική γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας)
Στην Ελλάδα ομιλούνται σλαβικές διάλεκτοι οι οποίες ανήκουν στην σλαβομακεδονική γλώσσα. Ωστόσο, αρκετοί ομιλητές της σλαβομακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα δεν ταυτίζουν την γλώσσα τους με την σλαβομακεδονική εθνική ταυτότητα. Η απογραφή του 1951 κατέγραψε 41.017 Έλληνες πολίτες με μητρική γλώσσα τα σλαβομακεδονικά (εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι δίγλωσσοι). Αυτοί οι σλαβομακεδονόφωνοι που ζουν στην Ελλάδα περιγράφουν με πολλούς τρόπους την διάλεκτο τους. Οι περισσότεροι την θεωρούν σλαβομακεδονική διάλεκτο και υιοθετούν μια σλαβομακεδονική ταυτότητα. Υπάρχουν και μικρότερες ομάδες που θεωρούν την διάλεκτο τους σλαβική και υιοθετούν μια ελληνική ταυτότητα. Ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν την τοπική σλαβομακεδονική διάλεκτο της βουλγαρικής γλώσσας.
Τα σλαβομακεδονικά ομιλούνται σε περιοχές της κεντρικής, ανατολικής και κυρίως της δυτικής Μακεδονίας, και κυρίως στους νομούς Φλώρινας (στην Φλώρινα ομιλείται η διάλεκτος της Κάτω Πρέσπας), Καστοριάς (ομιλούνται οι διαλέκτοι Καστοριάς και Νεστορίου), Πέλλας (ομιλείται η διάλεκτος Βοδενών/Θεσσαλονίκης) και Σερρών (ομιλείται η διάλεκτος Σερρών/Δράμας). Οι ομιλητές των σλαβικών διαλέκτων χρησιμοποιούν μια ποικιλία όρων για τη γλώσσα τους: «βουλγάρικα», «σλάβικα», «μακεδόνικα», «μακεδονίτικα», «νας» (σημαίνει, Η δική μας γλώσσα), «ντόπια» ή «ντόπικα» ή απλώς «η γλώσσα», όροι οι οποίοι ενδέχεται να εναλλάσσονται αναλόγως των συμφραζομένων και του αν οι χρήστες τους θέλουν να προβάλουν (ή να αποφύγουν να προβάλουν) κάποιον εθνικό ισχυρισμό.
Βουλγαρικά
Εκτός από τα παραπάνω, υπολογίζεται ότι υπάρχουν 30.000 γηγενείς ομιλητές της Βουλγαρικής στην Θράκη σύμφωνα με τον Εθνολόγο. Η Βουλγαρική γλώσσα που ομιλείται στην περιοχή είναι γνωστή ως Πομάκικη. Πριν το 1919 με τη συνθήκη του Νεϊγύ και τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13, υπήρχαν αρκετές βουλγαρόφωνες περιοχές στη βόρεια Ελλάδα. Σήμερα η βουλγαρική ομιλείται μόνο σε περιοχές της Θράκης (Πομακοχώρια), από τoν μουσουλμανικό πληθυσμό στους Νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, και σε μικρότερο βαθμό στον Νομό Έβρου (στην περιοχή του Διδυμοτείχου).
Ισπανοεβραϊκά
δεξιά|μικρογραφία|263x263εσ| [[Ιουλιανό ημερολόγιο|Ημερολόγιο του 1896 εκδομένο στη Θεσσαλονίκη, το οποίο αναγράφει τις ημερομηνίες και άλλα στοιχεία (π.χ. εορτές) στις εξής γλώσσες: οθωμανικά τούρκικα, αρμενικά, ελληνικά, βουλγαρικά, ισπανοεβραϊκά και γαλλικά .]] Τα ισπανοεβραϊκά, γνωστά και ως Λαδίνο, ήταν η παραδοσιακή γλώσσα των Σεφαραδιτών στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου, στην ακμή τους, αποτελούσαν το 56% του πληθυσμού. Ωστόσο, πολλοί από τους Εβραίους της Ελλάδας δολοφονήθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ένας μεγάλος αριθμός των επιζήσαντων μετανάστευσε στο Ισραήλ μετά το 1948. Σήμερα 2.000 με 8.000 άτομα στην Ελλάδα μιλούν ακόμη αυτή τη γλώσσα.
Ομιλείται από τους Σεφαρδίτες Εβραίους σε ορισμένες περιοχές της χώρας, όπως η Θεσσαλονίκη, η Ρόδος και σε περιοχές όπου υπάρχει Εβραϊκή μειονότητα. Η Λαντίνο (ισπανοεβραϊκή) έχει υποστεί την έντονη επίδραση της Εβραϊκής και γράφεται με χαρακτήρες του λατινικού αλφαβήτου στα περισσότερα μέρη, ενώ στο Ισραήλ προτιμάται το εβραϊκό αλφάβητο.
Ρομανί (Αθιγγανικά)
Στην Ελλάδα υπάρχουν 200.000 με 300.000 Ρομά (γνωστοί επίσης και ως Αθίγγανοι, Κατσίβελοι, Τσιγγάνοι, Σίντι ή υποτιμητικά Γύφτοι). Η γλώσσα ρομανί ομιλείται από μεγάλο μέρος των Ρομά που ζουν στην Ελλάδα. Η ρομανί είναι μια ινδοάρια γλώσσα και παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τις γλώσσες της Ινδίας, επειδή οι Ρομά κατάγονται από την βόρεια Ινδία. Η διάλεκτος της ρομανί που ομιλείται στην Ελλάδα ανήκει στην ομάδα των βαλκανικών διαλέκτων της ρομανί, ομάδα που περιλαμβάνει τις διαλέκτους από τις εξής χώρες: Βουλγαρία, την Αλβανία, την Βόρεια Μακεδονία, τη Μολδαβία, το Μαυροβούνιο, τη Σερβία, τη Ρουμανία, αλλά και σε μέρη της Τουρκίας και της Ουκρανίας. Υπάρχουν 160.000 ομιλητές της Ρομανί στην Ελλάδα σήμερα, δηλαδή το 90% των Ρομά στην Ελλάδα μιλά ρομανί.
Ομιλείται σποραδικά σε όλη την Ελλάδα από τους πληθυσμούς Ρομά, κυρίως όμως, από τoν μουσουλμανικό πληθυσμό στους Νομούς Ξάνθης και Ροδόπης.
Στην Ελλάδα επίσημα έχουμε δύο διαλέκτους, τη Ρομανί Νοτίας και Βορείας Ελλάδας. Οι λόγιοι θεωρούν τις προσμίξεις αυτές εκφυλισμό της «άλλοτε καθαρής ινδικής γλώσσας» των Ρομά. Το Ελληνικό κράτος δεν έχει εισάγει τη Ρομανί στα σχολεία, μία επιλογή που έχει δεχτεί κριτική και που αναμφισβήτητα υπονομεύει τις δυνατότητες των παιδιών Ρομά για επιτυχημένη σχολική πορεία.
Ρωσικά
Τα Ρωσικά ομιλούνται ευρέως στην Ελλάδα. Σημαντικές κοινότητες ρωσόφωνων στην Ελλάδα ζουν στην Μακεδονία και σε άλλα μέρη της Βόρειας Ελλάδας. Οι ομιλητές της ρωσικής στην Ελλάδα είναι κυρίως πλούσιοι Ρώσοι που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα και ρωσόφωνοι οικονομικοί μετανάστες που ήρθαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990. Τα Ρωσικά ομιλούνται επίσης ως δεύτερη ή τρίτη γλώσσα από πολλούς Γεωργιανούς και Πόντιους από τη Γεωργία, την Ουκρανία και τη Ρωσία οι οποίοι την ίδια περίοδο εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα. Οι Έλληνες του Καυκάσου, οι οποίοι άρχισαν να εγκαθιστούνται στη βόρεια Ελλάδα (Θεσσαλονίκη, Κιλκίς και Κεντρική Μακεδονία) από την δεκαετία του 1920 και έπειτα μιλούν τα ρωσικά ως δεύτερη γλώσσα. Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες (και οι απόγονοι τους) οι οποίοι εγκατέλειψαν ως πολιτικοί πρόσφυγες την Ελλάδα μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κατέφυγαν στην Τσεχοσλοβακία, την ΕΣΣΔ και άλλα κράτη του Ανατολικού Μπλοκ. Αυτοί άρχισαν να επιστρέφουν στην Ελλάδα σταδιακά από τη δεκαετία του 1960. Πολλοί από αυτούς γνωρίζουν την ρωσική γλώσσα, ενώ ταυτόχρονα η ρωσική είναι μια από τις πιο γνωστές ξένες γλώσσες στην Ελλάδα.
Τουρκικά
Η τουρκική είναι μια από τις μεγαλύτερες μειονοτικές γλώσσες στην Ελλάδα, έχοντας στην Ελλάδα 50.000 με 60.000 ομιλητές. Τουρκικές πηγές υποστηρίζουν ότι υπάρχουν ακόμη και 128.000 άτομα οι οποίοι μιλούν την τουρκική γλώσσα ως μητρική, αλλά αυτό θεωρείται μάλλον απίθανο. Σύμφωνα με τον Εθνολόγο, το 2014 υπήρχαν 40.000 Τουρκόφωνοι στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων 9.700 φυσικών ομιλητών της τουρκικής γλώσσας στην Ελλάδα.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους Τούρκους είναι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης. Παραδοσιακά, υπήρχαν πολύ περισσότεροι τουρκόφωνοι στην Ελλάδα, λόγω της μακράς περιόδου της Τουρκοκρατίας. Αλλά μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έχουν μείνει πολύ λιγότεροι τουρκόφωνοι στην Ελλάδα, αφού ακόμη και οι τουρκόφωνοι Έλληνες μουσουλμάνοι υποχρεώθηκαν να φύγουν από την Ελλάδα και να εγκατασταθούν στη Τουρκία το 1923. Ο τουρκόφωνος πληθυσμός της Ελλάδας συγκεντρώνεται κυρίως στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Οι τουρκόφωνοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας της Ελλάδας, ενώ υπάρχουν και κάποιοι λίγοι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης που ζουν σε άλλα μέρη της Ελλάδας, και πρόσφατοι οικονομικοί μετανάστες από τη Τουρκία.
Ουρούμ
Οι Ουρούμ είναι μια πληθυσμιακή ομάδα που ομιλεί μια υβριδική ελληνοτουρκική γλώσσα. Οι Ουρούμ αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες. Οι Ουρούμ κατοικούσαν παραδοσιακά στην περιοχή της Τσάλκας της κεντρικής Γεωργίας, ενώ οι Έλληνες της Ουκρανίας και της Κριμαίας μιλούν παραδοσιακά μια ελληνοταταρική διάλεκτο. Οι περισσότεροι ομιλητές της Ουρούμ ζουν στη Βόρεια Ελλάδα, έχοντας εγκαταλείψει τη Γεωργία στη δεκαετία του 1990 μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, και κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου κύματος φυγής των κατοίκων λόγω του Εμφυλίου. Πολλοί Έλληνες της Κριμαίας και της νοτιοανατολικής Ουκρανίας εξακολουθούν να ζουν σε αυτές τις περιοχές.
Γεωργιανά
Τα γεωργιανά ομιλούνται από σημαντικούς πληθυσμούς στην Θεσσαλονίκη και σε άλλα μέρη της ελληνικής Μακεδονίας. Οι ομιλητές της γεωργιανής γλώσσας στην Ελλάδα είναι κατά κύριο λόγο οικονομικοί μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990 και αργότερα. Εκτός από τους Γεωργιανούς, στους ομιλητές των γεωργιανών περιλαμβάνονται Έλληνες του Καυκάσου και Έλληνες της Γεωργίας. Οι περισσότεροι Έλληνες στη Γεωργία ζούσαν στη περιοχή της Τσάλκας στο κέντρο της χώρας.
Άλλες γλώσσες
Υπάρχουν επίσης μετανάστες που μιλούν άλλες γλώσσες, αλλά σε μικρότερους αριθμούς. Κάποιες απ' αυτές είναι τα Κουρδικά (από τους Κούρδους μετανάστες), Φαρσί (ομιλείται από τους μετανάστες από το Ιράν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν), Παστού (από τους Αφγανούς μετανάστες), Σομάλι (ομιλείται από τους μετανάστες από την Σομαλία, την Αιθιοπία και το Τζιμπουτί), Μπενγκάλι (ομιλείται από τους μετανάστες του Μπαγκλαντές), και Φιλιππινέζικα, για τους Φιλιππινέζους. Υπάρχουν επίσης μετανάστες από λατινοαμερικάνικες χώρες που μιλάνε ως μητρική γλώσσα κυρίως τα Ισπανικά και σε μικρότερο βαθμό ως μητρική γλώσσα τα Πορτογαλικά, ειδικότερα αυτοί που είναι μετανάστες από την Βραζιλία. Επίσης σε ακόμη πολύ μικρότερους αριθμούς, υπάρχουν και Κινέζοι μετανάστες, οι οποίοι μιλάνε παραδοσιακά την Κινεζική και διάφορες διαφοροποιημένες διαλέκτους της.
Επίσης τα Αγγλικά, ομιλούνται και από τους μετανάστες, ειδικότερα τις νεότερες γενιές, αλλά και ως πρώτη ξένη γλώσσα, ενώ ορισμένοι μετανάστες έχουν τα Αγγλικά και ως μητρική γλώσσα, ειδικότερα οι μετανάστες από όπου προέρχονται από τις χώρες που ανήκουν στην Κοινοπολιτεία των Εθνών (όπως παράδειγμα η Γουιάνα και η Μαλαισία), ενώ ομοίως το ίδιο ισχύει και για τα Γαλλικά, οπού ορισμένοι μετανάστες τα ομιλούν ως μητρική ή και ως δεύτερη ξένη γλώσσα (παραδείγματα αποτελούν οι μετανάστες από το Βιετνάμ, το Καμερούν και τις Κομόρες).
Η Αραβική ομιλείται από μετανάστες από την Αίγυπτο, την Αλγερία, τον Λίβανο, την Τυνησία, το Μαρόκο, το Σουδάν και άλλες χώρες της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Είναι θρησκευτική γλώσσα των μουσουλμάνων στην Ελλάδα.
Η Παντζάμπι ομιλείται από μετανάστες από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και την Ινδία, και άλλες χώρες της Δυτικής και Νότιας Ασίας, όπου ομιλείται η Παντζάμπι, ως μειονοτική γλώσσα.
Στατιστικά
Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν:
Όλοι σχεδόν οι ερωτηθέντες (98%) απάντησαν ότι θεωρούν ως μητρική τους γλώσσα την επίσημη ελληνική γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας
Σκόντο ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λετονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1991
Προεδρικές εκλογές στο Τσαντ (2016)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τσαντ στις 10 Απριλίου 2016. Ο πρόεδρος Ιντρίς Ντεμπί επανεξελέγη για πέμπτη θητεία με ποσοστό γύρω στο 60%.
Πλαίσιο
Ο Πρόεδρος του Τσαντ εκλέγεται από τον λαό σε 2 γύρους για πενταετή θητεία. Το σχετικό σύστημα τέθηκε σε εφαρμογή το 1996. Για να εκλεγεί ο πρόεδρος από τον πρώτο γύρο, απαιτείται να συμπληρώσει την απόλυτη πλειοψηφία. Συνολικά 23 υποψήφιοι κατέθεσαν αίτηση για να διεκδικήσουν την προεδρία. Ο πρόεδρος Ντεμπί ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος για τη νίκη. Ένας από τους σημαίνοντες υποψηφίους της αντιπολίτευσης, ο Νγκαρλεζί Γιορονγκάρ, εμποδίστηκε από το να κατέλθει στις εκλογές λόγω διοικητικών ανωμαλιών. Η αντιπολίτευση της χώρας ηγήθηκε πανεθνικής απεργίας στις 24 Φεβρουαρίου 2016 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την συνέχιση της 26χρονης θητείας του Ντεμπί. Η εν λόγω απεργία ήταν η έκτη μέσα στη χρονιά και περιγράφηκε ως η μεγαλύτερη απεργία κατά της κυβέρνησης του προέδρου Ντεμπί. Σύνθημα της εκστρατείας ήταν το "Ça Suffit", που σημαίνει "Αρκετά".
Αναφορικά με την κάλυψη των εκλογών από τα ΜΜΕ, οι συνδέσεις διαδικτύου, κινητής τηλεφωνίας και η μετάδοση γραπτών μηνυμάτων διεκόπησαν. Επιπλέον, πολλοί τηλεοπτικοί δέκτες του εξωτερικού δεν μπορούσαν να καλύψουν τα γεγονότα μετά τις εκλογές, καθώς οι άδειες λήψης των σταθμών δεν ανανεώθηκαν. Ο εξοπλισμός του γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου TV5Monde κατασχέθηκε και τα μέλη του προσωπικού του τέθηκαν υπό κράτηση για αρκετές ώρες επειδή γύριζαν σκηνές σε ένα εκλογικό κέντρο.