cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Τεσσαρακοστή
Έκτη Εβδομάδα
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή τελειώνει με το πέρας της Ακολουθίας του Εσπερινού, την εσπέραν της Έκτης Παρασκευής και έχει τελειώσει ο Τεσσαρακονταήμερος κύκλος των αναγνωσμάτων της Παλαιάς Διαθήκης (η Γένεσις τελειώνει με τον απολογισμό της ταφής του Ιωσήφ, ο οποίος είναι ένας τύπος του Χριστού). Στην ίδια λειτουργία, αρχίζει και ο εορτασμός για το Σάββατο του Λαζάρου. Η Ανάσταση του Λαζάρου νοείται ως η προαναγγελία της Ανάστασης του Ιησού και πολλοί από του Αναστάσιμους ύμνους που κανονικά ψάλλονται την Κυριακή (και οι οποίοι θα αντικατασταθούν με τους ύμνους για την Κυριακή των Βαΐων), ψάλλονται στους Όρθρους το πρωί του Σαββάτου του Λαζάρου. thumb|250px|right|Πίνακας του Pietro Lorenzetti «Η είσοδος του Ιησού στην [[Ιερουσαλήμ» (περίπου 1320).]] Η Κυριακή των Βαΐων διαφέρει από τις προηγούμενες Κυριακές, από το γεγονός ότι είναι μια από τις Μεγάλες Εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κανένα από το κανονικό Σαρακοστιανό υλικό δεν ψάλλεται την Κυριακή των Βαΐων, όπου το ψάρι, το κρασί και το λάδι επιτρέπονται στο τραπέζι. Η ευλογία των βαΐων (ή της ιτέας που έχει ιούλους [κατά το έαρ]) λαμβάνει χώρα στον Όρθρο το πρωί της Κυριακής και όλοι στέκονται κρατώντας βάια και αναμμένα κεριά, κατά τη διάρκεια των σημαντικών στιγμών της λειτουργίας.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη Μεγάλη Είσοδο κατά τη Θεία Λειτουργία το πρωί της Κυριακής των Βαΐων, καθότι λειτουργικά εκείνη η είσοδος αναδημιουργεί την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ. Τα θέματα του Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαΐων είναι αλληλένδετα και κάποιοι από τους ιδίους ύμνους (των οποίων το ένα από τα Απολυτίκια) ψάλλονται και τις δυο ημέρες. Οι λειτουργίες της Αγίας Εβδομάδας αρχίζουν το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων και τα λειτουργικά χρώματα αλλάζουν από τις εορταστικές αποχρώσεις του Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαΐων επιστρέφουν στα μελαγχολικά χρώματα της Σαρακοστής.
Η Μεγάλη Εβδομάδα
Αν και τεχνικά, η Μεγάλη Εβδομάδα είναι ξεχωριστή από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οι λειτουργίες της αντικατοπτρίζουν αυτές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και περιέχονται στο ίδιο βιβλίο, το «Σαρακοστιανό Τριώδιον». Ενώ, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κάθε εβδομάδα έχει το δικό της θέμα, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, κάθε ημέρα έχει το δικό της θέμα και πάλι με βάση τις αναγνώσεις του Ευαγγελίου για την εκάστοτε ημέρα:
Σημειώστε ότι για τις τρεις προηγούμενες ημέρες, λαμβάνεται ένα γεύμα την ημέρα, μαζί με ξηροφαγία. Αυτή την ημέρα, μπορεί να γίνει κατάλυση ενός γεύματος μετά οίνου και ελαίου, επιτρέπεται δηλαδή η κατανάλωση ενός γεύματος μαζί με κρασί και λάδι. Αυτή την ημέρα, δεν τρώγεται φαγητό. Αυτή την ημέρα, μπορεί να καταναλωθεί ένα γεύμα μαζί με κρασί.
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, η σειρά των λειτουργιών συχνά φέρεται νωρίτερα κατά αρκετές ώρες: Ο Όρθρος να εορτάζεται από την αναμονή το βράδυ πριν και ο Εσπερινός την πρωία. Αυτή η «ανατροπή» δεν είναι κάτι που επιβάλλεται από το τυπικό, αλλά έχει αναπτυχθεί από την πρακτική ανάγκη. Δεδομένου ότι ορισμένες από τις πιο σημαντικές αναγνώσεις και λειτουργικές δράσεις λαμβάνουν χώρα στη διάρκεια του Όρθρου, εορτάζεται το βράδυ (μάλλον αντί ενωρίς το πρωί, πριν το ξημέρωμα, όπως είναι σύνηθες στους Όρθρους), έτσι ώστε να μπορούν να παρακολουθήσουν περισσότεροι άνθρωποι. Δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, ο Εσπερινός συνήθως συνδέεται είτε με την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία ή τη Θεία Λειτουργία και δεδομένου ότι οι πιστοί πρέπει να τηρούν μια συνολική νηστεία από όλα τα τρόφιμα και τα ποτά, προτού λάβουν τη Θεία Κοινωνία, εορτάζεται την πρωία (ο Εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής, είναι μια εξαίρεση σε αυτό, που συνήθως εορτάζεται το απόγευμα).
Ο ακολουθίες των Όρθρων για τη Μεγάλη Δευτέρα έως την Πέμπτη, αναφέρονται ως «Προσευχή του Νυμφίου», επειδή το τροπάριο της ημέρας και το εξαποστειλάριο (ο ύμνος που ολοκληρώνει τον Κανόνα) αναπτύσσει το θέμα «Χριστός, ο Νυμφίος» (η Πέμπτη έχει το δικό της τροπάριο, αλλά χρησιμοποιεί το ίδιο εξαποστειλάριο). Η αγιογραφία που συχνά εμφανίζεται αυτές τις μέρες, απεικονίζει τον Ιησού και αναφέρεται ως «ο Νυμφίος», επειδή το ακάνθινο στεφάνι και ο χιτών της κοροϊδίας, είναι παράλληλα προς το στέμμα και τον χιτώνα που φοριέται από τον γαμπρό, την ημέρα του γάμου του.
Αυτή η αγιογραφία συχνά συγχέεται με την οπτικά παρόμοια εικόνα του Χριστού ως τον Άνθρωπο των Θλίψεων, η οποία Τον δείχνει μετά τη Σταύρωση στην ίδια στάση, αλλά λείπει η ράβδος και ο χιτών, νεκρό, δείχνοντας τα σημάδια από τα καρφιά στα χέρια Του και την πληγή από το δόρυ στα πλευρά Του. Παρεμπιπτόντως, η Πέμπτη έχει τη δική της εικόνα, που δείχνει είτε τον Μυστικό Δείπνο ή τον Νιπτήρα ή και τις δύο. Το Πάθος του Χριστού θεωρείται ως ο γάμος του Σωτήρος με τη νύφη του, την Εκκλησία.
Μεγάλη Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη
thumb|250px|left|[[Αγιογραφία του Χριστού «Ο Νυμφίος» στον Γολγοθά στον Ναό της Αναστάσεως.]] Τις τρεις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας (Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη), οι λειτουργίες ακολουθούν το ίδιο πρότυπο και είναι σχεδόν ίδια με τη σειρά που ακολουθείται κατά τις εργάσιμες ημέρες κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Τεσσαράκοντα Ημερών, ωστόσο, ο αριθμός στα Καθίσματα (τμήματα από το Ψαλτήρι) είναι μειωμένος και τα αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης λαμβάνονται από διαφορετικά βιβλία. Η Προηγιασμένη Λειτουργία εορτάζεται στην κάθε μια από τις τρεις πρώτες ημέρες και υπάρχει ένα Ευαγγελικό ανάγνωσμα για την κάθε ημέρα (κατά τη διάρκεια των Σαράντα Ημερών δεν υπήρχε Ευαγγελικό ανάγνωσμα, εκτός κι' αν ήταν μια ημέρα εορτής). Υπάρχει επίσης μια Ευαγγελική ανάγνωση στον Όρθρο κάθε ημέρα και ο Κανόνας ο οποίος ψάλλεται στον Όρθρο είναι πολύ βραχύτερος, αποτελούμενος από τρεις ή τέσσερις ωδές αντί για τις συνηθισμένες εννέα.
Εκτός από τις αναγνώσεις του Ευαγγελίου στον Όρθρο και τον Εσπερινό, υπάρχει μια ανάγνωση των τεσσάρων Ευαγγελίων, η οποία λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια των Μικρών Ωρών (Τρίτη Ώρα, Έκτη Ώρα, και Ένατη Ώρα) σε αυτές τις τρεις πρώτες ημέρες. Το κάθε Ευαγγέλιο διαβάζεται στο σύνολό του και σε σειρά, αρχίζοντας από το Κατά Ματθαίον 1:1 και συνεχίζοντας με το Κατά Ιωάννην 13:30 (το υπόλοιπο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, θα διαβαστεί κατά τη διάρκεια του υπολοίπου της Μεγάλης Εβδομάδας). Τα Ευαγγέλια χωρίζονται σε εννέα τμήματα, με ένα τμήμα του να διαβάζεται από τον ιερέα σε κάθε μια από τις Μικρές Ώρες.
Η Προσευχή του Αγίου Εφραίμ λέγεται για τελευταία φορά στο τέλος της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας κατά την Αγία και Μεγάλη Τετάρτη. Από αυτή τη στιγμή και πέρα, δεν θα υπάρχουν άλλες μετάνοιες στην εκκλησία (εκτός από αυτές που έγιναν πριν από τον επιτάφιο) έως τον Εσπερινό το απόγευμα της Πεντηκοστής.
Σε ορισμένες εκκλησίες, τον Άγιο Μυστήριο (Θείο Μυστήριο) του Ευχελαίου εορτάζεται την Αγία και Μεγάλη Τετάρτη, σε ανάμνηση του χρίσματος στα πόδια του Ιησού, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την ταφή του (Κατά Ματθαίον 26:6-13).
Οι υπόλοιπες τρεις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, διατηρούν ένα μικρότερο βαθμό νηστίσιμου χαρακτήρα, αλλά η κάθε μια έχει στοιχεία, τα οποία είναι μοναδικά.
Μεγάλη Πέμπτη
thumb|250px|right|Ο [[Μυστικός δείπνος|Μυστικός Δείπνος από τον Θεοφάνη τον Κρήτα, τον 16ο αιώνα, Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος).]] Τη Μεγάλη Πέμπτη είναι μια πιο εορταστική ημέρα από τις άλλες της Μεγάλης Εβδομάδας που εορτάζει το όργανο της Θείας Ευχαριστίας. Τα παραπετάσματα στην εκκλησία και τα άμφια των κληρικών, αλλάζουν από τις σκοτεινές νηστίσιμες αποχρώσεις με πιο εορταστικά χρώματα (κόκκινα, στη Ρωσική παράδοση).
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Θεία Λειτουργία είναι απαγορευμένη σε άλλες νηστίσιμες καθημερινές, η Θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου (σε συνδυασμό με τον Εσπερινό) εορτάζεται αυτή τη μέρα. Πολλοί από τους πρότυπους ύμνους της Θείας Λειτουργίας αντικαταθίστανται με το Τροπάριο της Μεγάλης Πέμπτης. Σε ορισμένες εκκλησίες, η Αγία Τράπεζα (βωμός) καλύπτεται με ένα απλό λευκό λινό ύφασμα, σε ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου (Τελευταίο Δείπνο).
Μετά τη Θεία Λειτουργία, σερβίρεται γεύμα. Ο κανόνας της νηστείας μειώνεται κάπως και οι πιστοί επιτρέπεται κατά τη διάρκεια του γεύματος, να συμμετέχουν με μέτρο στο κρασί και να χρησιμοποιήσουν λάδι στο μαγείρεμα.
Εκείνο το βράδυ, τα παραπετάσματα και τα άμφια της εκκλησίας αλλάζουν σε μαύρο και εορτάζεται ο Όρθρος για την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή.
Μεγάλη Παρασκευή
thumb|right|250px|«Η αποκαθήλωση του Ιησού». Πίνακας του [[Ροχίρ φαν ντερ Βάιντεν, Μαδρίτη, Μουσείο ντελ Πράδο.]] thumb|250px|Ο Επιτάφιος (περίπου 1600, [[Εμμανουήλ Τζάνες Μπουνιαλής, Κρητική Σχολή).]] Η λειτουργία του Όρθρου (εορτάζεται συνήθως την Πέμπτη το βράδυ) επίσημα με τον τίτλο «Ακολουθία των Αγίων και Αχράντων Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», και είναι κοινώς γνωστή και ως Δώδεκα Ευαγγέλια, επειδή διάσπαρτα σε όλη τη λειτουργία, είναι δώδεκα περικοπές από τα Ευαγγελία, που αφηγούνται ολόκληρο το Πάθος του Χριστού από τον Μυστικό Δείπνο μέχρι τη σφράγιση του τάφου. Πριν από το Έκτο Ευαγγέλιο (Κατά Μάρκον 15:16-32), που πρώτη αναφέρει τη Σταύρωση, ο ιερέας μεταφέρει ένα μεγάλο σταυρό στο κέντρο του ναού, όπου βρίσκεται σε όρθια θέση και όλοι οι πιστοί έρχονται προς τα εμπρός για να προσκυνήσουν. Ο σταυρός έχει επάνω του μια μεγάλη εικόνα, το «σώμα» (το εσταυρωμένο σώμα του Χριστού).
Στην αρχή του κάθε Ευαγγελίου, η καμπάνα κρούει, ανάλογα με τον αριθμό του Ευαγγελίου (μία φορά για το πρώτο Ευαγγέλιο, δύο για το δεύτερο κλπ.). Καθώς διαβάζεται το κάθε Ευαγγέλιο, οι πιστοί στέκουν κρατώντας αναμμένα κεριά, τα οποία σβήνουν στο τέλος της κάθε ανάγνωσης. Μετά το δωδέκατο Ευαγγέλιο, οι πιστοί δεν σβήνουν τα κεριά τους, αλλά τα αφήνουν αναμμένα και μεταφέρουν τη φλόγα στα σπίτια τους ως ευλογία. Εκεί, συχνά χρησιμοποιούν τη φλόγα για να ανάψουν τη λαμπάδα στο εικονοστάσι.
Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, λαμβάνει χώρα η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών. Αυτή είναι μια επίσημη λειτουργία των Μικρών Ωρών και των Τυπικών, στις οποίες έχουν προστεθεί τα αντίφωνα και οι αναγνώσεις των γραφών. Μερικοί από τους πάγιους ψαλμούς που είναι πρότυποι για κάθε μια από τις Μικρές Ώρες, αντικαθίστανται με ψαλμούς, οι οποίοι έχουν ιδιαίτερη σημασία για τα Πάθη.
Ο Εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής συνήθως εορτάζεται το απόγευμα, την ώρα του θανάτου του Ιησού στον Σταυρό. Μετά τη Μικρή Είσοδο, η ανάγνωση του Ευαγγελίου είναι μια συνένωση απολογισμών της Σταύρωσης των τεσσάρων Ευαγγελιστών και της Αποκαθήλωσης. Στο σημείο κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης όπου αναφέρεται στον Ιωσήφ της Αριμαθαίας και στον Νικόδημο, δύο κληρικοί προσεγγίζουν τον μεγάλο σταυρό στο κέντρο της εκκλησίας, αφαιρούν το «σώμα», το τυλίγουν σε ένα κομμάτι από λευκό λινό και το μεταφέρουν εντός του ιερού.
Αργότερα, κατά το Τροπάριο, οι κληρικοί μεταφέρουν τον επιτάφιο (μια πάνινη εικόνα που συμβολίζει τη σινδόνη, στην οποία ετοιμάστηκε ο Ιησούς για την ταφή) στο κέντρο του ναού, όπου προσκυνάται από όλους τους πιστούς και, όπως συνηθίζεται, άντρες, γυναίκες και παιδιά περνάνε από κάτω όχι μόνο “για να τους πιάσει η χάρη”, αλλά για να δηλώσουν υποταγή, ομολογία στον Χριστό. Ειδικά άσματα και προσευχές, ψάλλονται μαζί με βιβλικές αναγνώσεις και ψάλλονται ψαλμοί.
Εκείνο το βράδυ, ο Όρθρος του Θρήνου κανονικά εορτάστηκε την εσπέρα. Σε αυτή τη λειτουργία, ψάλλονται ειδικοί ύμνοι και προσευχές. Οι Θρήνοι της Αγίας και Μεγάλης Παρασκευής είναι τα κύρια άσματα της λειτουργίας. Οι Εγκώμιοι Θρήνοι, ψάλλονται σε πολύ συγκινητικούς όμορφους αρχαίους ήχους και λέξεις, οι οποίοι αντικατοπτρίζουν τον θρήνο της Θεοτόκου επάνω από τον υιό της Χριστό. Ο επιτάφιος είναι τοποθετημένος σε ένα όμορφο στολισμένο και διακοσμημένο βάθρο φερέτρου (catafalque) ή νεκροκρέββατο (bier) πριν από τους Επιτάφιους Θρήνους, οι οποίοι εκπροσωπούν τον τάφο του Χριστού.
Ο ιερέας τότε ραντίζει με Ροδόνερο και φρέσκα ροδοπέταλα επάνω σε ολόκληρο τον τάφο, το εκκλησίασμα και τον ναό/εκκλησία. Στη συνέχεια, μια πομπή με το περίκομψο μνήμα, λαμβάνει χώρα πέριξ της εκκλησίας και πίσω εντός της εκκλησίας, όπου θα προσκυνηθεί από όλους. Καθώς πιο ειδικές προσευχές και ύμνοι ψάλλονται, ειδικά το άσμα: «Ο Ευγενής Ιωσήφ ...» καθώς η λειτουργία τελειώνει.
Μεγάλο Σάββατο
thumb|250px|right|Ρωσική αγιογραφία του 16ου αιώνα της Καθόδου του Χριστού στον Άδη. Το Μεγάλο Σάββατο (επειδή ο Ιησούς «αναπαύθηκε» από τους κόπους του στον Σταυρό), συνδυάζει στοιχεία βαθιάς θλίψης και θριαμβευτικής χαράς. Αυτή, όπως και η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα αυστηρής νηστείας, αν και μπορεί να σερβιριστεί ένα γεύμα μετά τη Θεία Λειτουργία, κατά την οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί το κρασί (αλλά όχι το λάδι).
Ο Όρθρος του Θρήνου (συνήθως εορτάζεται την εσπέραν της Παρασκευής), ομοιάζει με τη λειτουργία της Ορθόδοξης κηδείας, καθότι το κύριο συστατικό του είναι η ψαλμωδία του Ψαλμού 118 (ο μακρύτερος Ψαλμός στη Βίβλο), κάθε στίχος, ο οποίος είναι διάσπαρτος με εγκώμια (ainoi) του νεκρού Χριστού. Η λειτουργία λαμβάνει χώρα με τους κληρικούς και τους ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν γύρω από τον επιτάφιο στο κέντρο της εκκλησίας. Ο καθένας στέκεται κρατώντας αναμμένα κεριά κατά τη διάρκεια του ψαλμού. Την επομένη ψάλλονται τα Ευλογητάρια της Ανάστασης, ύμνοι που συνήθως ψάλλονται μόνο τις Κυριακές.
Αυτή είναι η πρώτη λειτουργική αναφορά στην επικείμενη Ανάσταση του Ιησού. Κατά το τέλος της, η Μεγάλη Δοξολογία του επιταφίου γίνεται σε πομπή πέριξ της εκκλησίας και εν συνέχεια επιστρέφει πάλι εντός αυτής. Καθώς οι κληρικοί που μεταφέρουν τον επιτάφιο, εισέρχονται ξανά στην εκκλησία, σηκώνουν τον επιτάφιο στην πόρτα, έτσι ώστε όλοι να περνούν από κάτω, καθώς εισέρχονται, συμβολικά την είσοδο στον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού. Το Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίον 27:62 έως 66) δεν αναγιγνώσκεται στην κανονική του ώρα κατά τη διάρκεια του Όρθρου, αλλά, αντ' αυτού, αναγιγνώσκεται στο τέλος της λειτουργίας, έμπροσθεν του επιταφίου. thumb|280px|left|Τοιχογραφία της Καθόδου του Χριστού στον Άδη (από τη Μονή της Χώρας στην [[Κωνσταντινούπολη).]] Το επόμενο πρωί (Σάββατο), εορτάζεται η Θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου (σε συνδυασμό με τον Εσπερινό). Κατά την έναρξη της λειτουργίας, τα παραπετάσματα και τα άμφια είναι ακόμα μαύρα. Η λειτουργία είναι πολύ περισσότερη από τη συνηθισμένη και περιλαμβάνει 15 αναγνώσεις τις Παλαιάς Διαθήκης, που αφηγούνται την ιστορία της σωτηρίας, συμπεριλαμβανομένων δύο ασμάτων, το «Άσμα του Μωυσή» και των «Τριών Αγίων Παίδων» και δείχνει τους τύπους του θανάτου και της ανάστασης του Ιησού.
Πολλά σημεία της θείας λειτουργίας, που συνήθως ψάλλονται μπροστά από την Ωραία Πύλη, τώρα γίνονται μπροστά από τον επιτάφιο. Λίγο πριν από την ανάγνωση του Ευαγγελίου, τα παραπετάσματα και άμφια αλλάζουν σε λευκά, και η όλη ατμόσφαιρα της λειτουργίας έχει μετατραπεί από τη θλιμμένη στη χαρμόσυνη. Στην Ελληνική πρακτική, ο ιερέας θα σκορπίσει σε όλη την εκκλησία φρέσκα φύλλα δάφνης, που συμβολίζουν τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου. Αυτή η λειτουργία συμβολίζει την κάθοδο του Χριστού στον Άδη και την οδύνη της Κολάσεως.
Έτσι, σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, το σωτηριολογικό έργο του Ιησού επί του Σταυρού, έχει επιτευχθεί και οι δίκαιοι που ανεχώρησαν εις τους Κόλπους του Αβραάμ, έχουν απελευθερωθεί από τα δεσμά τους, ωστόσο, τα Καλά Νέα της Ανάστασης δεν έχουν ακόμη κηρυχθεί για τους ζώντες επί της γης (αυτό θα προκύψει κατά την Πασχαλινή Αγρυπνία). Για τον λόγο αυτόν, οι πιστοί δεν έχουν ακόμα σπάσει τη νηστεία, ούτε ανταλλάσσουν το πασχαλινό φιλί.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο ιερέας ευλογεί τον οίνον και τον άρτον, τα οποία διανέμονται στους πιστούς. Αυτό είναι διαφορετικό από τα Ιερά Μυστήρια (Θεία Κοινωνία) που λαμβάνονταν νωρίτερα στη λειτουργία. Τούτος ο άρτος και οίνος είναι απλά ευλογημένα, δεν είναι αφιερωμένα. Είναι ένα κατάλοιπο από την αρχαία παράδοση της εκκλησίας (το οποίο ακόμα παρατηρείται σε ορισμένες περιοχές), όπου οι πιστοί δεν απομακρύνονται από την εκκλησία μετά τη λειτουργία, αλλά δίνεται στον καθένα από ένα ποτήρι κρασί και λίγο ψωμί και αποξηραμένα φρούτα, προκειμένου να πάρουν δύναμη για την αγρυπνία μπροστά. Θα ακούσουν την ανάγνωση από τις Πράξεις των Αποστόλων, οι οποίες διαβάζονται απ' άκρου εις άκρον και αναμένουν την έναρξη της Πασχαλινής Αγρυπνίας. Ωστόσο, συνήθως αυτό δεν είναι γίνεται στις ημέρες μας.
Η τελευταία λειτουργική ακολουθία στο νηστίσιμο Τριώδιον, είναι το Μεσονύκτικον, το οποίο αποτελεί το πρώτο μέρος της Πασχαλινής Αγρυπνίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της λειτουργίας, επαναλαμβάνεται ο Κανών του Μεγάλου Σαββάτου, στο τέλος της οποίας ο ιερέας και ο διάκονος, παίρνουν τον επιτάφιο στο ιερό μέσω της Ωραίας Πύλης και τον εναποθέτουν στην Αγία Τράπεζα (βωμό), όπου και θα παραμείνει μέχρι την Ανάληψη. Μετά την ολοκλήρωση των προσευχών και την απόλυση, σβήνουν όλα τα φώτα και τα κεριά στην εκκλησία και όλοι αναμένουν εν σιωπή και εν το σκότος για τα μεσάνυχτα, όταν θα ανακηρυχθεί η ανάσταση του Χριστού. Στη συνέχεια, θα ξεκινήσει το Πεντηκοστάριο.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νηστείες Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Ιησούς Χριστός
NGC 2100
Το NGC 2100 είναι ανοικτό σμήνος στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου. Απέχει περίπου 170.000 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα, έχει διάμετρο 2,3' και φαινόμενο μέγεθος +9,60 mag. Το σχήμα του είναι κατά προσέγγιση σφαιρικό και αυτός είναι ο λόγος που κάποιες φορές θεωρείται λανθασμένα πως πρόκειται για σφαιρωτό σμήνος.
Ούλι Λόμελ
Ο Ούλι Λόμελ (Ulli Lommel, 21 Δεκεμβρίου 1944 – 2 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Γερμανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωστός για τις πολλές συνεργασίες με τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και τη σχέση του με το κίνημα του Νέου γερμανικού Κινηματογράφου. Ο Λόμελ πέρασε χρόνο στο Το Εργοστάσιο και ήταν δημιουργικός συνεργάτης του Άντι Γουόρχολ, με τον οποίο έκανε αρκετές ταινίες και έργα τέχνης. Από το 1977 έζησε και εργάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε πάνω από 50 ταινίες.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Τσίλεντσιγκ (σημερινό Σούλετσιν στη Πολωνία) το 1944, λίγες εβδομάδες πριν από την άφιξη του Κόκκινου Στρατού. Η οικογένεια του εγκατέλειψε την πόλη, τυλίγοντας το μωρό Ούλι σε ένα ρολό χαλιού. Ο πατέρας του, ο Λούντβιχ, ήταν δημοφιλής ραδιοφωνική προσωπικότητα. Η μητέρα του ήταν η ηθοποιός Κάρλα φαν Κλιφ.
Ενώ ζούσε στο Μπαντ Ναουχάιμ ως έφηβος, έκανε εμφανίσεις με τον Έλβις Πρίσλεϊ.
Καριέρα
Ο Λόμελ ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα ως ηθοποιός στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Μια από τις πρώτες ταινίες που έπαιξε ήταν η Fanny Hill του Ρους Μέγιερ, στην οποία πρωταγωνίστησε μαζί με τον ιταλό ηθοποιό Ταμί Ρομάν. Το 1969, εμφανίστηκε στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ η Αγάπη είναι πιο κρύα από το Θάνατο. Η ταινία, μια υπαρξιακή φιλμ νουάρ, έλαβε μεικτές προς αρνητικές κριτικές στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1969, αλλά το καστ ως σύνολο κέρδισε βραβείο στο γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου το 1970.
Ως σκηνοθέτης
μικρογραφία|Lommel (αριστερά) με [[Άντι Γουόρχολ|τον Andy Warhol για το σύνολο της Κοκαΐνης Cowboys (1979)]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μπάρι (Βέιλ οφ Γκλαμόργκαν)
Το Μπάρι (ουαλικά: Barry) είναι πόλη στο Βέιλ οφ Γκλαμόργκαν, Ουαλία, στη βόρεια ακτή του Καναλιού του Μπρίστολ και περίπου 7 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Κάρντιφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουαλίας
Σιβύλλα των Λουζινιάν
Η Σιβύλλα (1198 - 1252) μέλος του Οίκου των Λουζινιάν ήταν πριγκίπισσα της Ιερουσαλήμ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αρμενίας.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ από τη δεύτερη σύζυγό του Ισαβέλλα Α΄ των Ανζού βασίλισσα της Ιερουσαλήμ, κόρη του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε -σε δεύτερο γάμο του- τον Λέοντα Β΄ (1210) και έτσι με τον γάμο έγινε βασίλισσα στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Με τον γάμο απέκτησαν τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Αρμενίας Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Τορκί Γιουνάιτεντ
Η Τορκί Γιουνάιτεντ είναι μια αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Τορκί. Η ομάδα συμμετέχει στη Φούτμπολ Λιγκ Του, την τέταρτη κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Χρώματα της ομάδας είναι το διακριτικό κίτρινο, το λευκό και το μπλε. Αγωνίζεται στο στάδιο Plainmoor.
Συμφωνία Κωνσταντινούπολης (1881)
Η Συμφωνία Κωνσταντινούπολης (1881) ήταν διμερής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που συνομολογήθηκε τελικά στις 28 Μαρτίου του 1881 στη Κωνσταντινούπολη, ημερομηνία της τελευταίας συνεδρίασης όπου και καθορίστηκε μεταξύ των δύο Βασιλείων η γραμμή των νέων συνόρων.
Το δε Ελληνικό Βασίλειο υποχρεώθηκε στην αποζημίωση όλων των τουρκικών περιουσιών των κατοίκων που υπήρχαν στις περιοχές αυτές. Όλες τις επιμέρους συμφωνίες, κατά περιοχή, της Συμφωνίας αυτής υπέγραψαν τελικά και οι Πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων κατά τη Σύμβαση Κωνσταντινούπολης (1881) που ακολούθησε δύο μήνες μετά, επίσης στην Κωνσταντινούπολη.
Τέλος η Συμφωνία αυτή επικυρώθηκε με ιδιαίτερη Σύμβαση στις 2 Ιουλίου 1881.
Παρατηρήσεις
Αξίζει επίσης ν΄ αναφερθεί πως μετά τον ενθουσιασμό των Ελλήνων αγροτών ιδιαίτερα της Θεσσαλίας και τη δικαίωση των ονείρων περί της ελευθερίας τους, η ελληνική πολιτεία αδυνατούσε στην αποζημίωση των μεγάλων τσιφλικιών που είχε αναλάβει την υποχρέωση. Τότε έσπευσαν Έλληνες του εξωτερικού, (κυρίως Ελληνο-αμερικανοί), και αγόρασαν από τους Τούρκους αυτές τις εκτάσεις μαζί με τους οικισμούς που περιλαμβάνονταν σ΄ αυτές με συνέπεια το θεσσαλικό αγροτικό ζήτημα να παραμείνει και μάλιστα ακόμη πιο έντονο αφού οι νέοι πλέον μεγαλο-γαιοκτήμονες ήταν Έλληνες.
Πηγές
Κωνσταντινούπολης 1881 Κωνσταντινουπολη 1881 Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου Κατηγορία:Ιστορία της Άρτας
Το μεροκάματο του τρόμου
Η ταινία κατά τη χρονιά της προβολής της στη Γαλλία έκοψε 6.940.000 εισιτήρια και ήταν στην τέταρτη θέση στην σειρά κατάταξης. Επίσης, απέσπασε δύο σημαντικά βραβεία το 1953: Το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών (από το 1955 και μετά μετονομάστηκε σε Χρυσό Φοίνικα) και τη Χρυσή Άρκτο του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Πλοκή
Στο Λας Πιέντρας, μια μικρή πόλη σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, τέσσερεις ξεπεσμένοι Ευρωπαίοι τυχοδιώκτες, οι Γάλλοι Μάριο (Υβ Μοντάν) και Τζο (Σαρλ Βανέλ), ο Ιταλός Λουίτζι (Φολκο Λούλι) και ο Γερμανός Μπίμπα (Πήτερ φαν Έικ) έχουν κολλήσει σε αυτήν την ερημιά και θα ψάξουν να βρουν έναν τρόπο για να φύγουν. Οι μοναδικές δουλειές που υπάρχουν είναι στις πετρελαιοπηγές μιας αμερικανικής εταιρείας, της Σάουθερν Όιλ Κόμπανυ.
Όταν μια πετρελαιοπηγή πάρει φωτιά, ο διευθυντής της εταιρίας θα αναζητήσει οδηγούς με αμοιβή 2000 δολ. ο έκαστος, προκειμένου να πάρουν δύο φορτηγά γεμάτα με νιτρογλυκερίνη και να πάνε μέσα από μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη διαδρομή στην πετρελαιοπηγή που βρίσκεται 300 χλμ μακριά. Αφού κάνει ένα τεστ οδήγησης σε όλους τους υποψήφιους που θα θελήσουν να πάρουν την δουλειά, θα καταλήξει να δώσει δουλειά στους τέσσερις Ευρωπαίους. Ο Μάριο και ο Τζο θα πάρουν το πρώτο φορτηγό, και ο Λουίτζι με τον Μπίμπα θα πάρουν το δεύτερο φορτηγό με καθυστέρηση της μισής ώρας μεταξύ τους, προκειμένου να αποφευχθεί κάποιο δυσάρεστο συμβάν, λόγω της επικινδυνότητας του δρομολογίου.
Ύστερα από πολλά χιλιόμετρα ενός κακοτράχαλου δρόμου, τα δύο φορτηγά θα αρχίσουν να ανεβαίνουν ένα βουνό με πολλές και επικίνδυνες στροφές. Κάποια στιγμή το δεύτερο φορτηγό με τον Λουίτζι και τον Μπίμπα, λόγω ενός ελιγμού που θα κάνουν θα ξεφύγει από την πορεία του και θα πέσει στον γκρεμό, με αποτέλεσμα το θάνατο και των δύο οδηγών. Το πρώτο φορτηγό μετά από αρκετές δυσκολίες τελικά θα φτάσει στον προορισμό του, και το φορτίο της νιτρογλυκερίνης θα πάει αμέσως στην πετρελαιοπηγή, όπου θα χρησιμοποιηθεί για το σβήσιμο της φωτιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό
Τα θεμέλια της μεταφυσικής των ηθών
Τα θεμέλια της μεταφυσικής των ηθών είναι βιβλίο του Γερμανού φιλόσοφου Ιμμάνουελ Καντ. Εκδόθηκε το 1785 και ήταν το πρώτο έργο του Καντ που ασχολείται αποκλειστικά με την ηθική. Η επιτυχία του ήταν πολύ μεγάλη και στα επόμενα 16 χρόνια επανεκδόθηκε επτά φορές. Θεωρείται ένα από τα θεμελιώδη έργα ηθικής φιλοσοφίας.
Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Ν.Δ. Κορκοφίγκα, τον Γιάννη Τζαβάρα και τον Κώστα Ανδρουλιδάκη.
Περιεχόμενο
Το βιβλίο αποτελείται από πρόλογο και τρία κεφάλαια:
Ο σκοπός του βιβλίου, όπως γράφει ο Ιμμάνουελ Καντ στον πρόλογο, δεν είναι άλλος από το να ερευνηθεί και να στερεωθεί το ανώτατο αξίωμα της ηθικότητας, δηλαδή εκείνος ο ηθικός νόμος, ο οποίος είναι απόλυτα και κατηγορηματικά δεσμευτικός για κάθε ανθρώπινη πράξη.
Μόνο αν είναι βασισμένη σε έναν τέτοιο νόμο μπορεί μια πράξη να ισχύσει ως ηθική. Χρειαζόμαστε λοιπόν αφενός ένα κριτήριο, για να κρίνουμε αν μια πράξη είναι ηθική ή ανήθικη, αφετέρου μια σαφή διατύπωση του πώς πρέπει να πράξουμε, κάθε φορά που μας τίθεται ένα ηθικό δίλημμα. Τέτοια διλήμματα είναι, π.χ.: Γιατί να μην κλέψω, αφού έτσι θα ζήσω πιο άνετα; Γιατί να τηρήσω τις υποσχέσεις μου, αφού αυτές με δεσμεύουν και μου δυσκολεύουν τη ζωή; Γιατί να συμπονώ και να συμπαραστέκομαι στους φτωχούς, αφού αυτοί δεν μόχθησαν ή δεν κατόρθωσαν να ευημερήσουν όπως εγώ;
Ο Καντ δεν αμφισβητεί ότι οι πράξεις μας υπακούν συνήθως σε ατομικά συμφέροντα, σε αισθησιακές ροπές και στον πόθο για ευτυχία. Αλλά με κριτήριο την ηθικότητα επιβάλλεται να λάβουμε υπόψη μας και το διυποκειμενικό (= διανθρώπινο και πανανθρώπινο) συμφέρον, έτσι ώστε "ο υποκειμενικός μας γνώμονας να γίνει καθολικός νόμος". Αυτό υποστηρίζει η περίφημη κατηγορική προσταγή του Καντ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιμμάνουελ Καντ Κατηγορία:Βιβλία Ηθικής Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Στέφαν Σβάρτσμαν
Ο Στέφαν Σβάρτσμαν (αγγλ. Stefan Schwarzmann) είναι Γερμανός μουσικός, γνωστός ως ντράμερ των Accept από το 2009 μέχρι σήμερα. Έχει ηχογραφήσει με τους U.D.O., Helloween, Running Wild, Krokus, κ.α..
Βιογραφία
μικρογραφία Ο Στέφαν Σβάρτσμαν γεννήθηκε στο Έρλανγκεν της Γερμανίας το Νοέμβριο του 1965. Ξεκίνησε να παίζει τύμπανα στα 14 του χρόνια, έχοντας ως πρότυπα τον Κλάιβ Μπαρ και τον Κόζι Πάουελ. Το πρώτο του σχολικό συγκρότημα ονομαζόταν Born Loosers, ενώ ακολούθησαν άλλα σχήματα όπως οι Cronos Titan, Canberra και Die Suicides, με τους οποίους συνέχισε μέχρι την ηλικία των 20 ετών.
Το 1987, έγινε μέλος των Running Wild, ηχογραφώντας μαζί τους το ζωντανό "Ready for Boarding", για να ακολουθήσει το "Port Royal" μερικούς μήνες αργότερα.
Στη συνέχεια εντάχθηκε στους U.D.O. παίζοντας στα "Mean Machine" (1989), "Faceless World" (1990) και "Timebomb" (1991). Το 1992, επανήλθε στους Running Wild για το άλμπουμ "Pile of Skulls", μετά την περιοδεία για την προώθηση του οποίου, ο Ρολφ Κάσπαρεκ άλλαξε ολόκληρη την σύνθεση του συγκροτήματος οδηγώντας τα πρώην μέλη του σχήματος να σχηματίσουν τους X-Wild. Ο Σβάρτσμαν συμμετείχε στα άλμπουμ "So What!" και "Monster Effect", πριν γίνει μέλος των Accept το 1995. Μαζί τους ηχογράφησε τα τραγούδια "Bad Habits Die Hard" και "Prejudice" για τον δίσκο "Death Row", όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "All Areas - Worldwide" που κυκλοφόρησε το 1997, μετά την διάλυση του συγκροτήματος.
Ο Σβάρτσμαν επέστρεψε στους U.D.O. για τους δίσκους "Solid" και "No Limits" και το 2003 έπαιξε στο "Album Of The Year" των Skew Siskin. Την ίδια χρονιά, αντικατέστησε τον Μαρκ Κρος στους Helloween και ηχογράφησε μαζί τους το σινγκλ "Just a Little Sign", αποχωρώντας δύο χρόνια αργότερα.
Το 2005, συμμετείχε στην επανένωση των Accept για μερικές εμφανίσεις σε μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ και μία περιοδεία στην Ιαπωνία. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στους Ελβετούς Krokus για τον δίσκο "Hellraiser" και μία εκτενή, παγκόσμια περιοδεία. Το 2007 μετακόμισε στην Ελβετία και την επόμενη χρονιά αποχώρησε από τους Krokus για την επανένωση της κλασικής σύνθεσης τους.
Το καλοκαίρι του 2009, ο Σβάρτσμαν εντάχθηκε στους επανενωμένους Accept με τον Μαρκ Τορνίλο στα φωνητικά. Την επόμενη χρονιά, κυκλοφόρησαν το "Blood of the Nations" ανεβαίνοντας στο # 4 των γερμανικών τσαρτ, ακολουθούμενο από το "Stalingrad" δύο χρόνια αργότερα. Το 2014, έφθασαν στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών της πατρίδας τους με τον δίσκο "Blind Rage".
Την ίδια χρονιά, ο Σβάρτσμαν μαζί με τον κιθαρίστα των Accept, Χέρμαν Φρανκ και τον μπασίστα και τραγουδιστή των Destruction, Μάρσελ "Schmier" Σίρμερ, δημιούργησαν το πρότζεκτ Panzer ηχογραφώντας τον δίσκο "Send Them All to Hell".
Δισκογραφία
{|width="80%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Ο Οίκος Νυσενζέν
Ο Οίκος Νυσενζέν (γαλλικός τίτλος:La Maison Nucingen) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες το 1837 και εκδόθηκε το 1838. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της παρισινής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το θέμα είναι η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία που μαίνονταν στο Παρίσι την εποχή της εκβιομηχάνισης, όπου η τρέλα των ριψοκίνδυνων επενδύσεων μπορούσε να οδηγήσει στον θρίαμβο ή την καταστροφή και τα χρήματα των μικροεπενδυτών κλέβονταν ατιμώρητα υπό την κάλυψη της νομιμότητας.
Το έργο παραμένει επίκαιρο καθώς μέσα από τη δράση ο αναγνώστης αναγνωρίζει καταστάσεις παρόμοιες με αυτές που έχουμε ζήσει και στην εποχή μας.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται το 1833 και παρουσιάζεται σε πρώτο πρόσωπο από έναν ανώνυμο αφηγητή, ο οποίος σε ένα διάσημο εστιατόριο στο Παρίσι κρυφακούει τη συζήτηση τεσσάρων γνωστών δημοσιογράφων: ο Φινό, ο Μπλοντέ, ο Κουτύρ και ο Μπιξιού.
Οι Παριζιάνοι δημοσιογράφοι συζητούν και σχολιάζουν τον πλούτο και την εκπληκτική επιτυχία του Εζέν ντε Ραστινιάκ, ο οποίος λίγα χρόνια νωρίτερα, όταν πρωτοέφθασε στο Παρίσι, ζούσε σε μια φτωχική πανσιόν στο Καρτιέ Λατέν και προσπαθούσε να μπει στη ζωή της υψηλής κοινωνίας. Ο Μπιξιού λέει στους άλλους ότι η επιτυχία αυτού του επαρχιώτη από την Ανγκουλέμ οφείλεται στις συναλλαγές του με τον Οίκο Νυσενζέν, τη διάσημη Τράπεζα που διευθύνει ο βαρόνος ντε Νυσενζέν, ένας από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους τραπεζίτες της Γαλλίας. Ο Ραστινιάκ ήταν για χρόνια εραστής της Ντελφίν, συζύγου του Νυσενζέν, γεγονός που ο Νυσενζέν παρέβλεπε και τον χρησιμοποίησε στις επιχειρήσεις του ως αχυράνθρωπο.
Αν και η παράνομη σχέση διαλύθηκε μετά από 14 χρόνια, ο Ραστινιάκ συνέχισε να κάνει ημι-νόμιμες επιχειρήσεις με τον σύζυγο της Ντελφίν, πλουτίζοντας τόσο ώστε να αποκτήσει τον τίτλο του Ομότιμου της Γαλλίας. Μαζί με τον Νυσενζέν, δημιούργησαν τεχνητές κινήσεις στο χρηματιστήριο: αγόραζαν μετοχές, ανέβαζαν τις τιμές τους και τις πουλούσαν ακριβά. Μετά την αποκόμιση του κέρδους, αγόραζαν ξανά φθηνά τις τεχνητά υπερτιμημένες μετοχές. Ο ρόλος του Ραστινιάκ ήταν να κάνει τον κόσμο να πιστέψει την επικείμενη καταστροφή και να τροφοδοτεί τον πανικό που επέτρεπε στη συνέχεια τον Νυσενζέν να κάνει αγοραπωλησίες. Ακόμη και μια τριπλή χρεοκοπία, αποτέλεσμα απρόβλεπτων επιπλοκών, ο Νυσενζέν τη χειρίστηκε τόσο επιδέξια που κατάφερε να επιστρέψει στην ομάδα των πλουσιότερων Γάλλων τραπεζιτών. Μαζί του, ο Ραστινιάκ έγινε πλούσιος. Αν και οι επιχειρήσεις και των δύο διεξάγονταν στα όρια του νόμου, βρίσκονταν στο απυρόβλητο λόγω της κοινωνικής θέσης τους, ενώ οδήγησαν πολύ κόσμο στην οικονομική καταστροφή.
Σχολιασμός
Ο Οίκος Νυσενζέν είναι ένα από τα μυθιστορήματα της Ανθρώπινης κωμωδίας που έχουν ως θέμα τους τα τεχνάσματα της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας. Ο Νυσενζέν είναι ένας από τους χαρακτήρες που επαναλαμβάνονται σε διάφορα έργα του μυθιστορηματικού κύκλου ως αρχετυπική εικόνα τραπεζίτη και αδίστακτου κερδοσκόπου της Μοναρχίας του Ιουλίου, που κέρδισε μια τεράστια περιουσία με επικίνδυνες, μερικές φορές στα όρια της νομιμότητας πράξεις, και ταυτόχρονα ένας άνθρωπος αμφιβόλου ηθικής, επιτρέπει στη σύζυγό του Ντελφίν, κόρη του Μπαρμπα- Γκοριό, να έχει σχέση με τον Εζέν ντε Ραστινιάκ, ενώ ο ίδιος προσπαθεί να δημιουργήσει άλλες σχέσεις (όπως με την Εσθήρ βαν Γκομπσέκ, την ηρωίδα στα Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων). Στο πρόσωπο του Νυσενζέν, ο Μπαλζάκ περιέγραψε λεπτομερώς και με χρήση οικονομικών όρων (στο βαθμό που το κείμενο είναι κατανοητό στον αναγνώστη που δεν είναι εξοικειωμένος με την οικονομική ορολογία), τους μηχανισμούς του χρηματιστηρίου, της πίστωσης, της κερδοσκοπίας και τη δημιουργία μεγάλων περιουσιών κατά τη διάρκεια της εκβιομηχάνισης της Γαλλίας.
Αξίζει να τονιστεί ότι ο τίτλος που σχεδίαζε ο συγγραφέας αρχικά ήταν Η Υψηλή Τράπεζα (La Haute Banque) - ένας όρος που εκείνη την εποχή όριζε μια ομάδα τραπεζιτών της δεκαετίας του 1830 στη Γαλλία που κυριαρχούσαν στις χρηματοπιστωτικές αγορές και ένας από τους οποίους ήταν ο μυθιστορηματικός Νυσενζέν - και καθιστούσε ακόμη πιο σαφές ότι ο σκοπός της συγγραφής του διηγήματος δεν ήταν να δημιουργήσει έναν φανταστικό ήρωα και να περιγράψει τη μοίρα του, αλλά να περιγράψει ρεαλιστικά γεγονότα και κοινωνικές διαδικασίες της εποχής. Ο Μπαλζάκ εμπνεύστηκε εν μέρει από πραγματικούς τραπεζίτες της εποχής του, τον Ζακ Λαφίτ και του Λεόν Φουλ και του Τζέιμς Μάγερ Ντε Ρότσιλντ του οίκου των Ρότσιλντ.
Στο έργο ο Μπαλζάκ αντιπαραβάλλει σαφώς τον χαρακτήρα του Καίσαρα Μπιροτώ, αντιπαραθέτοντας τους έντιμους, συντηρητικούς μικροαστούς που πλούτισαν με κοπιαστική δουλειά, με τους επιθετικούς κερδοσκόπους της μεγαλοαστικής τάξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ιωάννης Μ. Ρέντζος
thumb|200px| Ο τάφος του Ιωάννη Μ.Ρέντζου στο Κοιμητήριο Πρέβεζας
Ο '''Ιωάννης Μ. Ρέντζος''' (Πρέβεζα, 1868 - 27 Φεβρουαρίου 1933) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, ο οποίος διετέλεσε Δημογέροντας Πρέβεζας (1910) και Δήμαρχος Πρέβεζας (1921-1922, 1929-1933).
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Ρέντζος, γιος του Μιχαήλ, γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1868 και καταγόταν από παλαιά οικογένεια της πόλης. Υπήρξε αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, με έντονη εμπορική δραστηριότητα για 40 περίπου χρόνια, όχι μόνο στην οικονομική ζωή της Πρέβεζας, αλλά, επίσης, στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου, από τη Γαλλία και Ιταλία μέχρι την Κωνσταντινούπολη και από την Τυνησία και την Αίγυπτο μέχρι τη Βουλγαρία.
Πριν την απελευθέρωση της Πρέβεζας (1912) επελέγη σε υποχρεωτική θητεία σύμβουλος Διοίκησης (Αζάς) και ενεπλάκει ενεργά στα κοινά της πόλης, εκλεχθείς, μεταξύ άλλων, αντιπρόσωπος της κοινότητας το 1903 και 1905, δημοτικός σύμβουλος το 1909 και δημογέροντας της Πρέβεζας το 1910. Μετά την απελευθέρωση της πόλης διορίστηκε μία φορά δήμαρχος Πρέβεζας (4 Δεκεμβρίου 1921 - μέσα Δεκεμβρίου 1922) και το 1929 εκλέχθηκε δήμαρχος, όταν, για δεύτερη φορά μετά το 1923, προκηρύχθηκαν δημοτικές εκλογές. Τη θέση αυτή υπηρέτησε μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του από τύφο, το 1933. Είναι ο δεύτερος δήμαρχος της Πρέβεζας που πέθανε εν ενεργεία.
Το χειρόγραφο ημερολόγιο του Ιωάννη Μ. Ρέντζου διασώθηκε από την οικογένειά του και εκδόθηκε στο σύνολό του, σε δύο τόμους και επιμέλεια του εγγονού του κ. Γιάννη Δ. Ρέντζου. Το πρώτο μέρος του (1893-1912) εκδόθηκε το 2013, και το δεύτερο (1913-1933) το 2014.
Η οικογένεια Ρέντζου της Πρέβεζας
Η οικογένεια Ρέντζου είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Πρέβεζας για σχεδόν τρεις ολόκληρες εκατονταετίες, αφού καταγράφεται στις πρώτες βενετσιάνικες απογραφές της πόλης, στις αρχές του 18ου αιώνα, και συνεχίζει να την επηρεάζει στις αρχές του 21ου αιώνα.
Η οικογένεια φαίνεται να κάνει την παρουσία της στην Πρέβεζα στις αρχές της δεύτερης, ογδοντάχρονης, Βενετοκρατίας (1718-1797), με τον Thano Renzo να είναι από τα πρώτα μέλη της οικογένειας που εγκαθίστανται στην πόλη, καθώς συμπεριλαμβάνεται στη βενετική απογραφή του 1737, ως αρχηγός οικογένειας 9 ατόμων και κατοικών για 15 χρόνια στην Πρέβεζα. Τα ονόματα Janni, Christo, Spiro, Costa, Dimo, Anastasio, Allesio, Attanasio, Γιώργος, Νικολός και Πάνος Ρέντζος εμφανίζονται στα σωζόμενα έγγραφα της περιόδου αυτής. Η οικογένεια Renzo δεν συγκαταλέγεται στους εκπατρισθέντες, το 1701, Πρεβεζάνους, στους οποίους παραχωρήθηκαν γαίες προς εκμετάλλευση στο Καλλιγόνι της Λευκάδας, όταν οι Βενετοί παρέδωσαν την Πρέβεζα στους Τούρκους Οθωμανούς. Αυτό, ίσως, επιβεβαιώνει την εγκατάσταση της οικογένειας στην Πρέβεζα στα πρώτα χρόνια της δεύτερης βενετοκρατίας, και πιο συγκεκριμένα περί το 1720.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Πρόκριτοι Κατηγορία:Δήμαρχοι Πρέβεζας Κατηγορία:Έμποροι
Υπερίων (δένδρο)
Με το όνομα Υπερίων είναι γνωστό το υψηλότερο εν ζωή δένδρο της Γης. Πρόκειται για μια σεκόια του είδους της Σεκόια της αειθαλούς (Sequoia sempervirens) που βρίσκεται στην Βόρεια Καλιφόρνια, στην περιοχή των εθνικών πάρκων Redwood National and State Parks (RNSP). Το ύψος του δένδρου φτάνει τα 115,61 μέτρα.
Το δένδρο ανακαλύφθηκε στις 25 Αυγούστου του 2006 από τους φυσιοδίφες Κρις Άτκινς (Chris Atkins) και Μάικλ Τέιλορ (Michael Taylor), σε μια απομακρυσμένη περιοχή των πάρκων. Ο δεύτερος είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε επίσης το δεύτερο και τρίτο υψηλότερο εν ζωή δένδρο του κόσμου, τα δένδρα Ήλιος και Ίκαρος. Η ακριβής θέση του δένδρου Υπερίων δεν έχει γίνει γνωστή, υπό τον φόβο μιας διαταραχής που θα προκαλούσε στο οικοσύστημα η αύξηση της ανθρώπινης παρουσίας.
Το ύψος του δένδρου εκτιμήθηκε αρχικά στα 115,55 μέτρα από τον Στίβεν Σίλετ (Stephen Sillett), ερευνητή του Πολιτειακού Πανεπιστημίου Χούμπολτ στην Καλιφόρνια. Εκτιμάται πως ο συνολικό όγκος ξύλου του δένδρου φτάνει τα 530 κυβικά μέτρα ενώ η ηλικία του είναι μεταξύ 700 με 800 χρονών. Έρευνες έδειξαν πως το δένδρο θα μπορούσε να είχε ύψος 115,8 μέτρα, αλλά δρυοκολάπτες κατέστρεψαν την κορυφή του.
Παρά το ύψος του, ο Υπερίων δεν είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος εν ζωή δένδρο του κόσμου, αλλά ούτε και το μεγαλύτερο του είδους του. Το μεγαλύτερο δένδρο σε όγκο είναι η γιγαντιαία σεκόγια Στρατηγός Σέρμαν (General Sherman), του συγγενικού είδους Σεκοϊάδενδρου του γιγαντιαίου (Sequoiadendron giganteum), με όγκο κορμού 1486,9 κυβικά μέτρα. Ως μεγαλύτερα δένδρα του είδους της Σεκόγιας της αειθαλούς μπορούν να θεωρηθούν, ανάλογα με τον τρόπο μέτρησης (σύνολο ξύλου ή μέγεθος κεντρικού κορμού), τα δένδρα Χαμένος Μονάρχης (Lost Monarch) και Ντελ Νόρτε Τάιταν (Del Norte Titan).
Το National Geographic δημοσίευσε τον Ιανουάριο του 2006 ένα βίντεο με την ανακάλυψη και τον υπολογισμό του ύψους του δένδρου. Τον Φεβρουάριο του 2012 το δένδρο παρουσιάστηκε στο ντοκιμαντέρ του BBC Radio 4 James and the Giant Redwoods, του Τζέιμς Άλντρεντ (James Aldred).
Διοικητική διαίρεση νομού Δράμας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Δράμας σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, που ήταν σε ισχύ μέχρι το 2010.
Νομός Δράμας  [ 103.975 ] right|350px
-- Δήμος Δράμας --
Ο δήμος Δράμας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 55.632 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Δοξάτου --
Ο δήμος Δοξάτου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 11.000 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Καλαμπακίου --
Ο δήμος Καλαμπακίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.481 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κάτω Νευροκοπίου --
Ο δήμος Κάτω Νευροκοπίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.026 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νικηφόρου --
Ο δήμος Νικηφόρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.279 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Παρανεστίου --
Ο δήμος Παρανεστίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.646 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Προσοτσάνης --
Ο δήμος Προσοτσάνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 11.215 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Σιταγρών --
Ο δήμος Σιταγρών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.266 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Σιδηρόνερου --
Η κοινότητα Σιδηρόνερου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 430 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κατηγορία:Νομός Δράμας Δράμας
Electrically Driven
Ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί συνέχεια του "Acoustically Driven", το οποίο είχε κυκλοφορήσει μερικούς μήνες νωρίτερα, ενώ σαν γκεστ συμμετείχε ο τραγουδιστής των Jethro Tull, Ίαν Άντερσον.
Τραγούδια
1. Return to Fantasy (Byron, Hensley) - 4:44
2. Universal Wheels (Box, Lanzon) - 5:27
3. Bird of Prey (Box, Byron, Hensley, Newton) - 4:41
4. Stealin'  (Hensley) - 5:45
5. Between Two Worlds (Box, Lanzon) - 6:09
6. I Hear Voices (Bolder) - 4:00
8. Circus (Box, Thain, Kerslake) - 3:57
9. Blind Eye (Hensley) - 3:35
10. Sunrise (Hensley) - 4:10
11. Gypsy (Box, Byron) - 3:21
12. July Morning (Byron, Hensley) - 10:37
13. Esay Livin'  (Hensley) - 3:36
Μέλη των Uriah Heep
Το "Electrically Driven" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης
Ο Ιωάννης Δ΄ ο Κατακτητής (Jean IV de Bretagne, 12 Απριλίου 1339 – 1 Νοεμβρίου 1399) από τον Οίκο των Ντρε-Μονφόρ ήταν δούκας της Βρετάνης και κόμης του Μονφόρ από το 1345 έως το 1399, καθώς και 7ος κόμης του Ρίτσμοντ (1372-99).
Καταγωγή
Ήταν γιος του δούκα Ιωάννη του Μονφόρ και της Ιωάννας της Φλάνδρας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Νεβέρ.
Αρίθμηση
Ο πατέρας του, όταν απεβίωσε άτεκνος ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄ δούκας της Βρετάνης, διεκδίκησε το δουκάτο από τη νόμιμη κληρονόμο, την ανιψιά του Ιωάννα του Παντιέβρ. Στον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Βρετάνης η Γαλλία πήρε το μέρος της Ιωάννας και η Αγγλία του Ιωάννη του Μονφόρ. Οι Γάλλοι τη θεωρούσαν δούκισσα της Βρετάνης, ενώ οι Άγγλοι θεώρησαν τον Ιωάννη του Μονφόρ και τον αρίθμησαν ως Ιωάννη Δ΄ και τον γιο του Ιωάννη Δ΄ ως Ιωάννη Ε΄. Τελικά νίκησε ο Ιωάννης του Μονφόρ.
Η κατάκτηση της Βρετάνης
Πολέμησε με τον πατέρα του για τη διαδοχή του δουκάτου. Ο άνδρας της Ιωάννας Κάρολος του Μπλουά, ανιψιός του Φιλίππου ΣΤ΄, ήλεγχε με τη στρατιωτική του βοήθεια το μεγαλύτερο μέρος της Βρετάνης. Το 1345 απεβίωσε ο πατέρας του Ιωάννης Δ΄ και η δυναμική μητέρα του προσπάθησε να συνεχίσει τον αγώνα, αλλά τελικά αποσύρθηκε με τον γιο της στην Αγγλία του Εδουάρδου Γ΄. Η μητέρα του παραφρόνησε και περιορίστηκε (1343), ενώ ο Ιωάννης Δ΄ και η αδελφή του έμειναν μαζί με την οικογένεια του βασιλιά.
Το 1364 μαζί με Αγγλική βοήθεια πήγε στη Βρετάνη και νίκησε στη μάχη του Ωράυ (Auray), όπου σκοτώθηκε ο Κάρολος του Μπλουά και η χήρα του Ιωάννα (και εξαδέλφη του Ιωάννη Δ΄) αναγκάστηκε να του παραχωρήσει το δουκάτο με τη Συμφωνία του Γκεράντε (Guérande) το επόμενο έτος.
Αντιπαλότητα με τους Γάλλους βασιλείς
Ο Ιωάννης Δ΄ κέρδισε με την Αγγλική βοήθεια και σε αντιστάθμισμα, είχε νυμφευτεί την κόρη του Εδουάρδου Γ΄ και έπρεπε να τοποθετήσει Άγγλους βαρόνους σε καίριες θέσεις στο δουκάτο. Αυτοί ήλεγχαν στρατηγικά φρούρια, όπως το λιμάνι του Μπρέστ (Brest), από όπου αγγλικός στρατός μπορούσε να έλθει και τα έσοδα από τα τέλη πήγαιναν στην Αγγλία. Αυτό αγανάκτησε τους ευγενείς της Βρετάνης και τον Γάλλο βασιλιά. Τότε ο Ιωάννης Δ΄, για να εξευμενίσει τους φόβους τους, δήλωσε υποτέλεια στον Κάρολο Ε΄, αλλά μάταια. Δεν είχε την υποστήριξη των Βρετόνων και ο Κάρολος Δ΄ πίεσε τα πράγματα, ώσπου αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αγγλία το 1373. Ο Γάλλος βασιλιάς έστειλε στρατό για να προσαρτήσει το δουκάτο στη Γαλλία (1378). Οι βαρόνοι εξεγέρθηκαν και κάλεσαν τον Ιωάννη Δ΄, που επέστρεψε το ακόλουθο έτος.
Με την υποστήριξη των τοπικών βαρόνων πήρε τον έλεγχο του δουκάτου. Αγγλικός στρατός αποβιβάστηκε στο Καλαί, αλλά ο Ιωάννης Δ΄ συμφιλιώθηκε με τον νέο βασιλιά Κάρολο ΣΤ΄ και αποζημίωσε τους Άγγλους. Πήρε από αυτούς (1397) με διπλωματία την πόλη Μπρεστ (Brest). Έζησε με ειρήνη και με τους δύο βασιλείς. Ωστόσο το 1392 έγινε απόπειρα κατά του Ολιβιέ ντε Κλισόν, κοντόσταυλου της Γαλλίας και εχθρού του Ιωάννη Δ΄ και ο επιτιθέμενος κατέφυγε στη Βρετάνη. Ο δούκας θεωρήθηκε ύποπτος και ο Κάρολος ΣΤ΄ βάδισε εναντίον της Βρετάνης, αλλά καταλήφθηκε από την τρέλα που υπέφερε. Οι εχθροί του Κλισόν τον κατηγόρησαν και καθαιρέθηκε από κοντόσταυλος. Ο Κλισόν κατέφυγε στη Βρετάνη, συμφιλιώθηκε με τον δούκα (1397) και έγινε σύμβουλός του.
Ιππότης
Το 1375-76 ο Εδουάρδος Γ΄ τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδος.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαρία του Γουόλθαμ, κόρη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας.
Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο την Ιωάννα των Εβρέ, κόρη του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας και απέκτησε :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης
Ο Ιωάννης Ε΄ ο Σοφός (Jean V de Bretagne, 24 Δεκεμβρίου 1389 – 29 Αυγούστου 1442) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν δούκας της Βρετάνης και κόμης του Μονφόρ από το 1399 έως το θάνατό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Ε΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας.
Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ήταν φιλειρηνικός βασιλιάς· αναμόρφωσε τον στρατό και τα οικονομικά του κράτους, ενώ υπήρξε προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, καθώς και οικοδόμος πολλών Καθεδρικών ναών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1396 την Ιωάννα των Βαλουά, κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και παιδιά τους ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης Κατηγορία:Οίκος του Ντρε