cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Απουσία βίντεο από τον διαγωνισμό του 1964
Όπως συνέβη και στον πρώτο διαγωνισμό, του, δεν υπάρχει κανένα γνωστό μαγνητοσκοπημένο βίντεο που να έχει διασωθεί από τον πραγματικό διαγωνισμό, με εξαίρεση ένα σύντομο από τη νίκη της Ιταλίας. Ωστόσο, σώζεται ένα ηχητικό ντοκουμέντο, όπως και από τον διαγωνισμό του 1956. Σύμφωνα με αναφορές, το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι τα στούντιο του τηλεοπτικού σταθμού DR της Δανίας καταστράφηκαν από πυρκαγιά τη δεκαετία του 1970. Κανένα άλλο τηλεοπτικό κανάλι δεν είχε μεταδώσει ολόκληρο τον διαγωνισμό, αν και αποσπάσματα από τον διαγωνισμό σώζονται στο αρχείο του γερμανικού NDR πέρα από τις επευφημίες για τη νικήτρια χώρα. Σύμφωνα με φημολογίες, το BBC κάποτε είχε στην κατοχή του ένα αντίγραφο της εκπομπής, καθώς στη διάρκεια εκκαθάρισης σε μια αποθήκη, βρέθηκε μία θήκη κασέτας που έγραφε "Eurovision 1964" χωρίς όμως την κασέτα, η οποία πιθανολογείται ότι καταστράφηκε από τη φθορά του χρόνου. Αντίθετα, το ηχητικό απόσπασμα είναι σε καλή κατάσταση και στο YouTube επιφορτώθηκε ένα βίντεο με αυθεντικό ήχο από όλο τον διαγωνισμό, διανθισμένο με φωτογραφίες του Τύπου από τον διαγωνισμό και ακίνητες εικόνες από τα ελάχιστα βίντεο που διασώθηκαν.
Συμμετέχουσες χώρες
Η Σουηδία δεν έλαβε μέρος στον διαγωνισμό, εξαιτίας του μποϊκοτάζ των καλλιτεχνών της. Ωστόσο, η χώρα μετέδωσε τον διαγωνισμό. Την παρθενική της εμφάνιση έκανε η Πορτογαλία, όμως έγινε η πρώτη χώρα που δεν κατάφερε να συγκεντρώσει βαθμό στην πρώτη της εμφάνιση. Η Γερμανία, η Ελβετία και η Γιουγκοσλαβία επίσης δεν πέτυχαν να πάρουν ούτε έναν βαθμό για πρώτη φορά. Η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα που έστειλε έναν τραγουδιστή με μη ευρωπαϊκές ρίζες, την Ανέκε Γκρένλο, η οποία ήταν με ινδονησιακές ρίζες. Το ισπανικό συγκρότημα Los TNT έγινε το πρώτο συγκρότημα με τρία ή περισσότερα μέλη στην ιστορία του διαγωνισμού της Eurovision.
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Μία καλλιτεχνική επιστροφή έγινε τη χρονιά αυτή, της Ελβετίας με την Ανίτα Τραβέρσι, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα και στον διαγωνισμό του 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
929
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 929 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βοαδίκεια
Η ζωή της
Ο Σουητώνιος κατάφερε τελικά να νικήσει τους εξεγερμένους κατά την μάχη της Οδού Βάτλινγκ. Σύμφωνα με τον Τάκιτο 80.000 Βρετανοί έχασαν την ζωή τους στο πεδίο των μαχών.
Η Βοαδίκεια σύμφωνα με τον Τάκιτο αυτοκτόνησε μετά την ήττα, ενώ σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο αρρώστησε και πέθανε. Ο τάφος της παρέμεινε άγνωστος όπως και η τύχη των κορών της.
Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης της Βοαδίκειας το νησί της Βρετανίας ουσιαστικά βρέθηκε υπό τον αδιαμφισβήτητο έλεγχο των Ρωμαίων αλλά ο αυτοκράτορας Νέρων, αντί να τιμήσει τον Σουητώνιο για τη νίκη του, διέταξε να απομακρυνθούν από τη Βρετανία τόσο εκείνος όσο και τα στρατεύματά του έτσι ώστε να αποφύγει να προκαλέσει την οργή των Κελτών που θα μπορούσε να διαταράξει την ισχύουσα κατάσταση που ήταν υπέρ του. Έτσι ο Σουητώνιος απομακρυνθηκε από τη Βρετανία και ο Νέρων κατάφερε να διατηρήσει τον έλεγχό της χωρίς περισσότερες αιματοχυσίες.
Η κληρονομιά της
Αποτέλεσε πρότυπο για τις βασίλισσες Ελισάβετ Α΄ και Βικτώρια και έδωσε έμπνευση σε διάφορους καλλιτέχνες αλλά και προπαγανδιστές σε διάφορες εποχές. Αν και το πρότυπό της δεν διευκόλυνε την αποδοχή της γυναικείας εξουσίας στη Βρετανία, χρησιμοποιήθηκε όμως ως δικαιολογία για να γίνει αποδεκτή μία γυναίκα στην εξουσία.
Στην εποχή της Ελισάβετ Α΄
Όταν η Ελισάβετ Α΄ κατέλαβε τον αγγλικό θρόνο το 1558 η χώρα είχε ήδη υποστεί την εναλλαγή τεσσάρων μοναρχών μέσα σε μόλις δώδεκα χρόνια (και τις θρησκευτικές μεταβολές που αυτό συνεπάγονταν) με τελευταία στον θρόνο την μεγαλύτερη αδερφή της, Μαίρη, που είχε αποκτήσει το προσωνύμιο «αιμοσταγής» εξαιτίας των αδίστακτων πρακτικών της προκειμένου να αποτρέψει τη θρησκευτική μεταρρύθμιση στην Αγγλία και είχε δημιουργήσει μία αρνητική εικόνα για τις γυναίκες στην εξουσία. Αν και η Ελισάβετ κατά την βασιλεία της προσέφερε στη χώρα της σταθερότητα, ειρήνη, ευημερία, ενότητα και θρησκευτική ανοχή, στην αρχή της θητείας της έπρεπε να δημιουργήσει μία ισχυρή δημόσια εικόνα που θα την εμφάνιζε ως ισχυρή πολιτική, θρησκευτική και στρατιωτική ηγέτιδα καθώς η εξουσία ενός ηγεμόνα εξαρτώνταν αποκλειστικά από την αποδοχή του από τον λαό. Το γεγονός πως ήταν νεαρή, ανύπαντρη και νόθα κόρη του πατέρα της, Ερρίκου Η΄, δεν έκανε τα πράγματα πιο εύκολα. Η ταύτισή της με την Βοαδίκεια βοήθησε την Ελισάβετ από τη μία να προωθήσει την εικόνα της ως στρατιωτική και πολιτική ηγέτιδα και από την άλλη να καθυσηχάσει τις ανησυχίες σχετικά με την γυναικεία εξουσία προβάλλοντας παραδοσιακούς ρόλους φύλου. Η Βοαδίκεια δεν παρουσιάστηκε ως πολεμίστρια βσίλισσα, αλλά ως μία εξαιρετική γυναίκα «υπεράνω των γυναικείων αδυναμιών» που μπόρεσε να ασκήσει εξουσία ως εξαίρεση. Ως τέτοιες εξαιρέσεις εμφανίζονταν η Ελισάβετ και αργότερα η Άννα, η σύζυγος του Ιάκωβου Α΄ που την διαδέχθηκε. Την ίδια στιγμή η Βοαδίκεια, ως ιέρεια και προστάτιδα του δρυιδισμού, εκπροσωπούσε την εικόνα της Ελισάβετ ως προστάτιδα της Προτεσταντικής πίστης.
Στην εποχή του Ιάκωβου Α΄
Με την διαδοχή του Ιάκωβου Α΄ η Βοαδίκεια χρησιμοποιήθηκε και πάλι ως σύμβολο, αυτή τη φορά της «άγριας» γυναίκας που ταυτίζονταν με τη φύση σε αντιπαραβολή με τον πολιτισμένο άντρα. Η επανάστασή της θεωρήθηκε πράξη γυναικείας ανυποταγής ενάντια στην φυσική τάξη της αντρικής εξουσίας, μία πράξη που τελικά της στοίχισε τον πόλεμο και οδήγησε στην ήττα του έθνους της και στην μεταμόρφωσή του σε μία πιο ρωμαϊκή και αρρενωπή κοινοπραξία. Όπως και η Καρτιμάντουα και η Κορδηλία, η Βοαδίκεια ήταν η απόδειξη της βίαιης και ασταθούς γυναικείας φύσης που μπορούσε να αποβεί καταστροφική αν αφεθεί ανεξέλενκτη και ως τέτοια βοήθησε τον Ιάκωβο να περιορίσει ξανά τις γυναίκες, που είχαν ενισχυθεί από την βασιλεία της Ελισάβετ, και πάλι πίσω στον οικιακό χώρο. Όμως η Βοαδίκεια, παρά την παρουσίασή της ως ριζοσπαστική επαναστάτρια, κατάφερε να συγκινήσει τους Βρετανούς και να γίνει σύμβολο εθνικής ενότητας και εθνικιστικών προσδοκιών μέχρι και σήμερα γιατί στην κέλτικη παράδοση η χώρα πάντα παρουσιάζονταν ως μία γόνιμη και πληθωρική γυναικεία θεότητα που εξασφάλιζε την συνέχεια του βρετανικού λαού και την αναγέννησή του.
Στη βικτωριανή εποχή
μικρογραφία|Η θεά Μπριτάνια, σύμβολο της Βρετανίας. Το 1780 ο ποιητής Γουίλιαμ Κόουπερ (William Cowper) έγραψε το ποίημα «Βοαδίκεια: Μία Οδή» στο οποίο προέβλεψε ότι η Βρετανία, ενσαρκωμένη από την Βοαδίκεια, θα κυβερνούσε μία αυτοκρατορία που δεν μπορούσαν να διανοηθούν ούτε οι Ρωμαίοι αλλά ούτε και ο ίδιος. Πενήντα επτά χρόνια αργότερα (1837) και αφού ο Κόουπερ είχε πεθάνει, στον αγγλικό θρόνο ανέβηκε μία γυναίκα το όνομα της οποίας, από σύμπτωση, ήταν Βικτώρια, που στα λατινικά σήμαινε «νίκη», δηλαδή είχε το ίδιο όνομα με την Βοαδίκεια, το όνομα της οποίας στα Κέλτικα σήμαινε επίσης «νίκη». Υπό την ηγεσία της βασίλισσας Βικτώριας η Βρετανική Αυτοκρατορία προσάρτησε στα εδάφη της την Ινδία, την Αυστραλία, τον Καναδά καθώς και εδάφη της Αφρικής και του Νότιου Ειρηνικού και έφτασε στο απόγειό της πραγματοποιώντας έτσι την πρόβλεψη του Κόουπερ.
Αν και διάφοροι συγγραφείς σε διάφορες εποχές έχουν προσεγγίσει την Βοαδίκεια εξίσου με θαυμασμό αλλά και με αμφισβήτηση, από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, μία εποχή που εξύψωσε διάφορες ιστορικές φυσιογνωμίες σε επίπεδο ήρωα (όπως για παράδειγμα τον Νέλσονα και τον Γουέλινγκτον), η Βοαδίκεια άρχισε να αποκτά ηρωικές διαστάσεις στη Βρετανία. Από πολύ νωρίς ταυτίστηκε με την μυθική φιγούρα της Βρετανίας που εκπροσωπούσε τη χώρα και επιφανειακά έμοιαζε με την Βοαδίκεια στα σύμβολά της.
Την εποχή της βασίλισσας Βικτώριας αναγείρθηκαν διάφορα αγάλματά της στο Λονδίνο, το Κάρντιφ και και το Κόλτσεστερ καθώς και ένα βιτρώ στο δημαρχείο του τελευταίου. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ουαλία, μία περιοχή της Μεγάλης Βρετανίας που θεωρούνταν ότι ήταν η τελευταία που αντιστέκονταν στην ρωμαϊκή κυριαρχία. Το αγάλμα της Βοαδίκειας στο Λονδίνο ήταν δώρο προς τον λαό της Αγγλίας από την βασίλισσα Βικτώρια καθώς και μία επιβεβαίωση της γυναικείας της εξουσίας σε μία εποχή αυξημένου εθνικισμού. Η Βικτώρια θεωρήθηκε πρόγονος και κληρονόμος της Βοαδίκειας, η οποία, αν και στο τέλος ηττήθηκε, αποτέλεσε για τους Βρετανούς μία ενωτική φυσιογνωμία που τους ενέπνεε να δημιουργήσουν μία αυτοκρατορία μεγαλύτερη ακόμα και από τη Ρωμαϊκή. Η Φράνσις Πάουερ Κομπ δώρισε συμβολικά πέντε λίρες για την κατασκευή του αγάλματος συνεοδευόμενες από ένα σημείωμα που συνέδεε την Βικτώρια με την Βοαδίκεια. Ειρωνικά, η Βοαδίκεια, μία γυναίκα που αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία του λαού της από μία αυτοκρατορία, έγινε το σύμβολο για την δημιουργία μίας άλλης. Για τους Βρετανούς όμως δεν υπήρχε καμία αντίφαση αφού η Βοαδίκεια για εκείνους δεν ήταν αντίθετη προς τις αυτοκρατορίες αλλά αντίθετη προς τους Ρωμαίους. Υπό το πρίσμα αυτό, το γεγονός πως χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο μία Βρετανικής αυτοκρατορίας στη θέση της Ρωμαϊκής, ήταν μία δικαίωση του αγώνα της.
Κατά την Βικτωριανή Εποχή δόθηκε μεγάλη σημασία στην διδακτική χρήση της ιστοριας και διάφοροι σγγραφείς άρχισαν να συλλέγουν ιστοριες διάσημων γυναικών και να τις δημοσιεύουν σε συλλογές. Μεταξύ του 1850 και του 1870 δημοσιεύονταν κατά μέσο όρο δέκα με δώδεκα τέτοια βιβλία κάθε χρόνο. Όμως η Βοαδίκεια σπάνια περιλαμβάνονταν σε αυτά γιατί οι βικτωριανοί θεωρούσαν προβληματική τη βία και τον παγανισμό της καθώς και το άδοξο τέλος της. Ακόμα και όταν αναφέρονταν όμως, η ιστορία της χρησιμοποιούνταν περισσότερο ως παράδειγμα της ακαταλληλότητας των γυναικών για την εξουσία χωρίς αντρική καθοδήγηση και κυρίως των κινδύνων της απόρριψης της εκπολιτιστικής και ηθικοπλαστικής επίδρασης του Χριστιανισμού. Άλλοι καλλιτέχνες όμως, όπως εκείνοι που δημιούργησαν τα αγάλματά της, επικεντρώνονταν περισσότερο στο γεγονός ότι ήταν μία προστατευτική μητέρα που έπαιρνε εκδίκηση για τις κόρες της καθιστώντας την πολεμική επιθετικότητά της σύμβολο μητρότητας. Για όσους γνώριζαν την ιστορία της ήταν επίσης μία βασίλισσα που έπαιρνε το σπαθί για να υπερασπίσει την πατρίδα της.
Στον 20ο αιώνα
Κατά τον 20ο αιώνα οι Βρετανές σουφραζέτες την μετέτρεψαν σε σύμβολο του γυναικείου αγώνα και συγκεντρώνονταν γύρω από το άγαλμά της για να πανηγυρίσουν ενώ η Κρίσταμπελ Πάνκχαρστ χαρακτηρίστηκε «Βοαδίκεια της πολιτικής». Σταδιακά όμως εγκατέλειψαν το σύμβολο της Βοαδίκειας καθώς θεωρήθηκε ότι ήταν μία γυναίκα που δεν δίστασε να οδηγήσει τον στρατό της στο να διαπράξει φρικτά εγκλήματα σε βάρος των γυναικών στις πόλεις που κατακτούσε.
Η μεταμόρφωση όμως τη Βοαδίκειας σε εθνικό σύμβολο και εθνική ηρωίδα για τους Βρετανούς ολοκληρώθηκε κατά τον 20ο αιώνα, μία εποχή που η θέση και ο ρόλος των γυναικών βελτιώνονταν όλο και περισσότερο. Οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και στην Μεγάλη Βρετανία απέκτησαν δικαίωμα ψήφου το 1918. Κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο οι γυναίκες συμμετείαν ακόμα πιο δυναμικά και η νεαρή, πριγκίπισσα τότε, Ελισάβετ ήθελε να καταταγεί στον στρατό ως μηχανικός. Ο βρετανικός εθνικισμός άρχισε να δέιχνει πιο έτοιμος για μία γυναίκα ηρωίδα, αλλά η εκλογή της πρώτης γυναίκας πρωθυπουργού, της Μάργκαρετ Θάτσερ, και ο πόλεμος στα Φώκλαντ ήταν εκείνο που οδήγησε στο να αναφέρεται όλο και ποιο συχνά η Βοαδίκεια ως πρότυπο αλλά και ως ομοιότητα για τις γυναίκες στην εξουσία. Είναι ενδιαφέρον να αναφερθεί όμως πως η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ δεν ταυτίστηκε ούτε καν συγκρίθηκε ποτέ με την Βοαδίκεια την επονομαζόμενη πρώτη βασίλισσα της Βρετανίας.
Στη σύγχρονη εποχή
Σήμερα η Βοαδίκεια απεικονίζεται σε πληθώρα ταινιών, θεατρικών έργων και βιβλίων και αποτελεί κεντρικό στοιχείο της Βρετανικής κουλτούρας. Όπως και άλλα εθνικά σύμβολα όπως η μυθική θεά Βρετάνια χρησιμοποιήθηκε ακόμα και ως δικαιολογία για την κυριαρχία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας πάνω στους υποτελείς λαούς. Η εικόνα της είναι τόσο ισχυρή στη σημερινή εποχή που χρησιμοποιείται συχνά από διαφορετικές ομάδες ατόμων που συχνά πρεσβεύουν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η Βοαδίκεια μέσα στις εποχές, από κέλτισσα φεμινίστρια μέχρι διεθνής αγωνίστρια για την ελευθερία, έχει ερμηνευθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, κάποιοι από τους οποίους είναι ακόμα και ειρωνικοί δεδομένου ότι η ίδια δεν διέθετε κάποια συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Κελτικός πολιτισμός Κατηγορία:Πολεμίστριες Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Βασίλισσες
Τζώρτζταουν, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
Η Τζώρτζταουν (αγγλικά: Georgetown) είναι μια πόλη του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων και πρωτεύουσα της ενορίας Καρλόττα. Βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικέντιου. Βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας και ανατολικά του νησιού και της ενορίας. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2006, 1.695 κατοίκους.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, η Τζώρτζταουν είχε πληθυσμό 1.695 κατοίκων.
Τικουλτί Νινουρτά Α΄
Ο Τικουλτί Νινουρτά Α', ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (1245 π.Χ. - 1208 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Σαλμανασέρ Α'. Φτάνοντας στο αποκορύφωμα της ισχύος της Α' Ασσυριακής αυτοκρατορίας στις αρχές της βασιλείας του ο βασιλιάς των Χετταίων Τανταλίγια Δ΄ έκανε εμπορική συμφωνία με τους Αμορρίτες για τον εμπορικό αποκλεισμό της Ασσυρίας. Στη συνθήκη αυτή όπως είναι γνωστό απαγορεύτηκε το εμπόριο στους Αχαιούς - Αχιγιάβα οι οποίοι ώς τότε βρίσκονταν σε τακτικές επαφές με τους Ασσύριους αλλά παρ'όλα αυτά ο Τανταλίγιας Δ' δεν γλύτωσε τη μεγάλη συντριβή από τον Τουκουλτί Νινουρτά στη μάχη του Νιρίγια (1230 π.χ.). Στη συνέχεια ο Τουκουλτί Νινουρτά Α' κατέκτησε τη Βαβυλώνα, αιχμαλώτισε τον βασιλιά Καστιλιά Δ' τερματίζοντας οριστικά την Κασσίτικη κατοχή της Βαβυλώνας. Η Βαβυλώνα έγινε επαρχία της Ασσυρίας, ο ίδιος ο Τουκουλτί Νινουρτά την έκανε έδρα του για 7 χρόνια. Πήρε τον τίτλο του βασιλιά του Σουμέρ και του Ακκάδ σε μίμηση του μεγάλου προγόνου του Σαργών του Ακκάδ. Έσφαξε πολλούς Βαβυλώνιους και λεηλάτησε όλους τους ναούς κλέβοντας το άγαλμα του Μαρδούκ κάτι που έφερε την οργή των ιερατείων ως πράξη ιεροσυλίας. Ήρθε σε σύγκρουση ακόμα και με το ιερατείο του Ασσούρ. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του επαναστάτησαν οι γιοί του, τον δολοφόνησαν και ένας από αυτούς ο Ασούρ-ναντίν-απλί τού πήρε τον θρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Συμμετοχή της Ισλανδίας στη Eurovision
Η Ισλανδία έχει συμμετάσχει στο διαγωνισμό της Eurovision 35 φορές από το ντεμπούτο της το 1986, χάνοντας μόνο δύο διαγωνισμούς από τότε, το 1998 και το 2002, επειδή δεν μπορούσε να συμμετέχει λόγω του ότι τερμάτισε εκτός των θέσεων που θα μπορούσε να προκριθεί τα προηγούμενα χρόνια. Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας είναι δύο δεύτερες θέσεις, με τη Σέλμα το 1999 και τη Γιόχαννα το 2009.
Η Ισλανδία έχει πετύχει συνολικά επτά θέσεις στην πρώτη δεκάδα, με τις άλλες να είναι με τους Stjórnin να βγαίνουν τέταρτοι, τους Heart 2 Heart έβδομοι , τη Μπιργκίτα όγδοη , τους Hatari δέκατοι και τους Daði og Gagnamagnið τέταρτοι. Από την εισαγωγή του ημιτελικού γύρου το 2004, η Ισλανδία δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό επτά φορές, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων συνεχόμενων ετών (2015–18). Μέχρι το 2022, η Ισλανδία είναι η μόνη σκανδιναβική χώρα που δεν έχει ακόμη κερδίσει το διαγωνισμό.
Ιστορία
Η καλύτερη θέση της Ισλανδίας στο διαγωνισμό είναι η δεύτερη, που την έχει επιτύχει δύο φορές: το, όταν η Σέλμα εκπροσώπησε στην Ισλανδία με το τραγούδι "All Out of Luck", και ήρθε δεύτερη πίσω από τη Σουηδή Σαρλότ Νίλσον και το , όταν η Γιόχαννα ήρθε δεύτερη πίσω από το Νορβηγό Αλεξάντερ Ρίμπακ με την μπαλάντα "Is It True?".
Το χειρότερο αποτέλεσμα της Ισλανδίας είναι η τελευταία θέση, η οποία έχει επιτευχθεί δύο φορές μέχρι σήμερα: το 1989, όταν ο Ντανιέλ Αγκούστ Χάραλντσον πήρε μηδέν βαθμούς με το τραγούδι "Það sem enginn sér" και το 2001, όταν οι Two Tricky έλαβαν 3 βαθμούς με το τραγούδι τους, "Angel".
Η Σιγκριδούρ Μπεινταινσντότιρ έχει συμμετάσχει τέσσερις φορές (ως μέλος γκρουπ το 1990 και το 1992, ως σόλο καλλιτέχνης το 1994, και ως τραγουδίστρια για φωνητικά το 2007). Η Χέρα Μπιορκ έχει συμμετάσχει τέσσερις φορές (ως τραγουδίστρια για φωνητικά το 2008, το 2009 και το 2015 και ως σόλο καλλιτέχνης το 2010). Ο Στέφαν Χίλμαρσον έχει συμμετάσχει δύο φορές (ως μέλος γκρουπ το 1988 και ως μέλος ντουέτου το 1991), όπως η Σέλμα Μπιέρσντοτιρ (1999 και 2005), ο Έιρικουρ Χάουκσον (ως μέλος γκρουπ το και ως σόλο καλλιτέχνης το ), ο Γιόν Γιόσεφ Σνέμπιορσον (ως σόλο καλλιτέχνης το  και μέλος ντουέτου το 2012) και η Γκρέτα Σαλόμε Στεφανσντότιρ (ως μέλος του ντουέτου το  και σόλο καλλιτέχνης το ).
Ο ισλανδικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας για το διαγωνισμό είναι η Ríkisútvarpið (RÚV).
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Ισλανδίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Ισλανδία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Η Ισλανδία εκπέμπει το διαγωνισμό από το 1970. Ο πρώτος διαγωνισμός τον οποίο έκπεμψε ζωντανά ήταν ο διαγωνισμός του 1983, αφού το πλάνο που είχαν για να εκπεμφθεί ζωντανά ο διαγωνισμός του 1982, κατέρρευσε. Από το 1985, το RÚV εκπέμπει και ραδιοφωνικά το διαγωνισμό, χρησιμοποιόντας τον ίδιο σχολιαστή και για τηλεόραση και για ράδιο, αλλά και για διαδίκτυο (στις αρχές της δεκαετίας του 2000).
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισλανδια Eurovision
930
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 930 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θανατική ποινή στην Ελλάδα
Οι εκτελέσεις στην Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία γίνονταν με τουφεκισμό, ωστόσο όταν η μοναρχία εισήγαγε τον ποινικό κώδικα το 1834, ο αποκεφαλισμός με γκιλοτίνα έγινε η μόνη μορφή εκτέλεσης. Το 1847 οι δυσκολίες της διαθεσιμότητας της γκιλοτίνας σε κάθε εκτέλεση οδήγησαν την κυβέρνηση στον ορισμό του τουφεκισμού ως εναλλακτική μέθοδο εκ τέλεσης. Το 1929 ο τουφεκισμός αναγνωρίστηκε ως ο μόνος επίσημος τρόπος εκτέλεσης (η τελευταία εκτέλεση με την γκιλοτίνα έγινε το 1913). Ενώ στην Ελλάδα η τελευταία εκτέλεση έγινε στις 25 Αυγούστου 1972. Ο 27χρονος Βασίλης Λυμπέρης εκτελέστηκε με τουφεκισμό για την δολοφονία της γυναίκας, της πεθεράς και των δύο παιδιών του στην Κρήτη στο πεδίο βολών εφέδρων αξιωματικών
Η θανατική ποινή καταργήθηκε σε περιόδους ειρήνης εκτός από το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας σε περιόδους πολέμου σύμφωνα με το σύνταγμα του 1975. Η θανατική ποινή στην Ελλάδα καταργήθηκε το Δεκέμβριο του 1993 από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με τον Νόμο 2172/1993.
316 Γκομπέρτα
Η Γκομπέρτα (Goberta) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Γκομπέρτα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Θέμιδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Γκομπέρτας υπολογίσθηκε σε 48 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 115 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,092 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκομπέρτα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκομπερτα
Λαγιού, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
Η Λαγιού (αγγλικά: Layou) είναι μια πόλη του Άγιου Βικεντίου και Γρεναδίνων και πρωτεύουσα του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικεντίου. Βρίσκεται κεντρικά της χώρας, νοτιοδυτικά του νησιού και νότια της ενορίας.
Γεωγραφία
Η Λαγιού βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικεντίου. κεντρικά της χώρας, νοτιοδυτικά του νησιού και νότια της ενορίας.
Κλίμα
Η Λαγιού έχει κλίμα τροπικό με βροχές που αρχίζουν από το Μάη και τελειώνουν το Νοέμβριο και ξηρασία που αρχίζει από τον Ιανουάριο και τελειώνει το Μάιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιος Ανδρέας, Άγιος Βικέντιος Κατηγορία:Πόλεις του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων
Κυβερνεία της Αιγύπτου
μικρογραφία|126x126εσ|Το [[Εθνόσημο της Αιγύπτου]] Η Αίγυπτος είναι διαχωρισμένη σε 27 κυβερνεία (Αιγυπτιακά Αραβικά : محافظة muḥāfaẓah; [moˈħɑfzˤɑ]), τα οποία είναι η ανώτερη βαθμίδα στην διοικητική διαίρεση της χώρας. Τα Κυβερνεία είναι διοικούμενα από έναν Κυβερνήτη διορισμένο από τον Πρόεδρο της Αιγύπτου και υπηρετεί στα καθήκοντα της Κυβέρνησης. Τα περισσότερα κυβερνεία έχουν μικρότερη πυκνότητα από έναν κάτοικο ανά km2, ενώ παράλληλα, τα τρία μεγαλύτερα έχουν πυκνότητα λιγότερη από τρεις κατοίκους ανά km2.
Κατάλογος των Κυβερνείων
μικρογραφία|296x296εσ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αιγύπτου Αιγυπτος Αιγυπτος
Άντερς Γιόνας Ώνγκστρεμ
Ο Άντερς Γιόνας Ώνγκστρεμ (Anders Jonas Ångström, 13 Αυγούστου 1814 - 21 Ιουνίου 1874) ήταν Σουηδός φυσικός.
Ήταν καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ουψάλας. Έγραψε πολλά βιβλία σχετικά με την θερμότητα, τον μαγνητισμό και την οπτική. Ιδιαίτερα όμως ασχολήθηκε με το φάσμα του Ηλίου. Θεωρείται ως ένας από τους πρωτοπόρους της φασματοσκοπίας. Προς τιμήν του καθιερώθηκε η μονάδα μέτρησης Ώνγκστρεμ (1 Å = 10−10 m) καθώς και ο κρατήρας Ώνγκστρεμ στη Σελήνη.
Ο γιος του, Κνουτ Ώνγκστρεμ, ήταν επίσης φυσικός.
Οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων-Τρουπάκηδων
μικρογραφία|250x250εσ|Οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων- Τρουπάκηδων στην Πάνω Καρδαμύλη Μάνης Το οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων - Τρουπάκηδων, καταλαμβάνει το βορειοανατολικό τμήμα του υψώματος στην Πάνω Καρδαμύλη στη μεσσηνιακή Μάνη. Το συγκρότημα αποτελείται από τον πύργο, την τριώροφη οχυρή κατοικία (οντά), που σήμερα στεγάζει το μουσείο, το σιδηρουργείο, τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, τον λαχανόκηπο,το ελαιοτριβείο και τρεις οχυρωματικούς περιβόλους (Χριστοφίδου, 2004,σ. 106-170). αποτελεί το σταθμό στο "Δίκτυο Μουσείων Μάνης" που παρουσιάζεται η θεματική έκθεση «Μανιάτικοι οικισμοί».
== Ιστορικό == Το οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων - Τρουπάκιδων στην Καρδαμύλη: Αποτελεί το πρώτο μουσείο - ενημερωτικό σταθμό που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή της Μάνης στα πλαίσια του έργου "Δίκτυο Μουσείων Μάνης". Το έργο αυτό στοχεύει στην ανάδειξη της πολιτισμικής ταυτότητας της Μάνης και περιλαμβάνει τη διαμόρφωση σε επισκέψιμους εκθεσιακούς χώρους - ενημερωτικούς σταθμούς και άλλων αναστηλωμένων μνημείων που ανήκουν στο ΥΠΠΟ: του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Καλαμάτα, του Πύργου Ντουράκη στην Καστάνια και του Πύργου Πικουλάκη στην Αρεόπολη.
Η μόνιμη έκθεσή του Μουσείου στην Καρδαμύλη αφορά την οικιστική και κοινωνική οργάνωση των Μανιατών και στεγάζεται στην τριώροφη πυργοκατοικία - οντά του οχυρού συγκροτήματος των Τρουπάκηδων - Μούρτζινων. Εκτός από τη μόνιμη έκθεση ως έκθεμα λειτουργεί και το ίδιο το συγκρότημα με την ανάδειξη των επιμέρους χώρων του.
Η μελέτη της δεύτερης φάσης του έργου προτείνει την αποκατάσταση του πύργου, την αναστήλωση του νότιου κτιρίου με το ελαιοτριβείο και επεμβάσεις στην αποθήκη, τα τείχη και το ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, ούτως ώστε να αποδοθεί στους επισκέπτες ολοκληρωμένο το πρώτο οχυρωμένο συγκρότημα Μανιάτη καπετάνιου που λειτουργεί ως Μουσείο.
Το Μουσείο ανήκει σήμερα στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας.
ΠΗΓΗ: http://odysseus.culture.gr/h/1/gh152.jsp?obj_id=14681
== Η θεματική έκθεση     «Μανιάτικοι οικισμοί» == Η θεματική έκθεση «Μανιάτικοι οικισμοί» αναφέρεται στο πλήθος των οικισμών πού μέχρι σήμερα καθορίζουν το χαρακτήρα του μανιάτικου τοπίου και καταδεικνύουν την περίεργη έλξη που άσκησε αυτή η στερημένη σε φυσικούς πόρους περιοχή, λειτουργώντας ως καταφύγιο σε καιρούς δύσκολους, αλλά και ως ορμητήριο σε εποχές ακμής.
Η έκθεση διαρθρώνεται σε τρεις βασικές ενότητες.
Α) Στο ισόγειο, στην ενότητα «Οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων», ανάγεται σε έκθεμα το ίδιο το οχυρό συγκρότημα που φιλοξενεί το μουσείο, ενώ με ενημερωτικές πινακίδες «θέσεως», τοποθετημένες σε επιλεγμένες θέσεις του συγκροτήματος, παρέχονται σύντομες πληροφορίες για τους επιμέρους χώρους του (το ναό, τον οντά, το σιδηρουργείο, το ελαιοτριβείο, τα τείχη κτλ.).
Β) Στον πρώτο όροφο, στην ενότητα «Οι μανιάτικοι οικισμοί και ο ζωτικός τους χώρος», παρουσιάζονται οι μανιάτικοι οικισμοί διαχρονικά, από τα πρώιμα βυζαντινά χρόνια μέχρι τη νεώτερη περίοδο. Περιλαμβάνει δύο υποενότητες: Γ) Στο δεύτερο όροφο, στην ενότητα «Όψεις της μανιάτικης κοινωνίας», θίγεται το ζήτημα της ιδιότυπης οργάνωσης της μανιάτικης κοινωνίας σε πατρογραμμικά γένη, αλλά και ο τρόπος που οι κοινωνικές δομές επηρέασαν το οικιστικό περιβάλλον. Οι δύο υποενότητες που την αποτελούν:
Πηγές
Βιργινία Αλμπάνη, Αθηνά Χριστοφίδου κ.α. (2004) 1 Δίκτυο Μουσείων Μάνης. Μανιάτικοι οικισμοί, Υπουργείο Πολιτισμού, εκδόσεις Καπόν. https://web.archive.org/web/20180413124100/http://www.tap.gr/tapadb/components/com_jshopping/files/demo_products/084_MAN_MANH_W.pdf Περιγραφή: http://odysseus.culture.gr/h/1/gh151.jsp?obj_id=14681
Ιστορικό: http://odysseus.culture.gr/h/1/gh152.jsp?obj_id=14681
Εκθέσεις: http://odysseus.culture.gr/h/4/gh41.jsp?obj_id=14682
Πληροφορίες: http://odysseus.culture.gr/h/1/gh155.jsp?obj_id=14681
Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα
Κανγκ Παν-σοκ
Η Κανγκ Παν-σοκ (κορεατικά: 강반석, Χάντσα: 康盤石, RR: Gang Ban-seok, MR: Kang Pan-sŏk, 21 Απριλίου 1892 - 31 Ιουλίου 1932) ήταν Κορεάτισσα ακτιβίστρια της κορεατικής ανεξαρτησίας από την ιαπωνική κατοχή και, περισσότερο γνωστή, ως η μητέρα του πρώτου Ανώτατου Ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Ιλ-σονγκ. Εκτός από τον Ιλ-σονγκ, ήταν μητέρα και των Κιμ Τσολ-σου και Κιμ Γιονγκ-τζου, ο οποίος ήταν από τα κυριότερα πρόσωπα της βορειοκορεατικής πολιτικής κατά τις δεκαετίας του 1960 και του 1970. Είναι επίσης γιαγιά του Κιμ Τζονγκ-ιλ (δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη) και προγιαγιά του Κιμ Τζονγκ-ουν (τωρινού Ανώτατου Ηγέτη).
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Τσιλγκολ και γέννησε και μεγαλώσε τον Κιμ Ιλ-σονγκ, σε ένα μικρό αγρόκτημα στη Μανιονγκντε, το οποίο γιορτάζεται ως η γενέτειρά του —και τα δύο αυτά μέρη βρίσκονται κοντά στην Πιονγιάνγκ. Αποδέχθηκε βέβαια, αλλά σπάνια συμμετείχε στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας του συζύγου της, Κιμ Χιονγκ-τζικ, από τους Ιάπωνες. Αργότερα η οικογένεια κατέφυγε στη Μαντζουρία για να αποφύγει τη σύλληψη, χωρίς όμως αυτή να επιστρέψει στην Κορέα. Η ημέρα γέννησής της, η 21η Απριλίου γιορτάζεται για εκείνη στη Βόρεια Κορέα, όταν πραγματοποιείται τελετή τοποθέτησης στεφανιών στο Επανασατικό Μνημείο του Τσινγκόλ.
Στη Βόρεια Κορέα, η Κανγκ Παν-σοκ, αναφέρεται ως "Μητέρα της Κορέας" ή "Μεγάλη Μητέρα της Κορέας". Και οι δύο αυτοί τίτλοι αποδίδονται και στη μητέρα του Κιμ Τζονγκ-ιλ, Κιμ Τζονγκ-σουκ (πρώτη συζυγός του Κιμ Ιλ-σονγκ). Ωστόσο, η Κανγκ Παν-σοκ ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας του Κιμ Ιλ-σονγκ που δημιουργήθηκε γύρω της προσωπολατρεία, για να συμπληρώσει εκείνη του γιου της, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μετά. Το 1967, η εφημερίδα Rodong Sinmun την επαίνεσε ως «Μητέρα Όλων». Την ίδια χρονιά, η Δημοκρατική Ένωση Γυναικών ξεκίνησε μια εκστρατεία με τίτλο "Μαθαίνοντας από την Κυρά Κανγκ Παν-σοκ". Υπάρχει ένα τραγούδι με το όνομα "Μητέρα της Κορέας" προς τιμήν της, καθώς και μια αγιογραφική βιογραφία, που ονομάζεται επίσης Η Μητέρα της Κορέας (1968).
Η Προτεσταντική Εκκλησία του Τσίνγκολ, στην Πιονγιάνγκ, είναι αφιερωμένη στη μνήμη της, η οποία ήταν Πρεσβυτέριος. Το όνομά της σήμαινε "πέτρα", το οποίο πήρε από το όνομά του Άγιου Πέτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα)
Δήμος Χαλκηδόνος
Ο Δήμος Χαλκηδόνος είναι ηπειρωτικός δήμος της Κεντρικής Μακεδονίας.
Ο νέος Δήμος Χαλκηδόνος προέκυψε το 2011 από τη συνένωση τριών δήμων Αγίου Αθανασίου, Κουφαλίων και Χαλκηδόνος σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Έδρα του είναι τα Κουφάλια, ιστορική έδρα την Γέφυρα και περιλαμβάνει 17 χωριά: Κουφάλια, Πρόχωμα, Καστανάς, Ακροπόταμος (πρώην δήμος Κουφαλίων). Χαλκηδόνα, Βαλτοχώρι, Ελεούσα, Μικρό Μοναστήρι, Λουδίας, Άδενδρο, Παρθένιον (πρώην δήμος Χαλκηδόνας). Άγιος Αθανάσιος, Γέφυρα, Βαθύλακκος, Νέα Μεσημβρία, Αγχίαλος, Ξηροχώρι (πρώην δήμος Αγίου Αθανασίου).
Ο πληθυσμός του νέου Καλλικρατικού δήμου είναι, σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 2021 30.030 κάτοικοι.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010 εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Παναγιώτης Δαϊκούδης ο οποίος αντικαταστάθηκε το 2012 από τον Ιωάννη Μπίκο. Έπειτα από τις εκλογές του 2014 δήμαρχος εξελέγη ο Ιωάννης Τσουκνίδας. Στις δημοτικές εκλογές του 2019 δήμαρχος εξελέγη ο Σταύρος Αναγνωστόπουλος.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Χαλκηδόνος αποτελείται από τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, κοινότητες (που αντικατέστησαν δημοτικές και τοπικές κοινότητες με το πρόγραμμα Κλεισθένης) και οικισμούς:
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
Μηλεϊνικός ανυδρίτης
Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης ή cis-βουτενοδιοϊκός ανυδρίτης ή 2,5-διοξοφουράνιο ή 2,5-διοξολένιο είναι μια οργανική ένωση με το συντακτικό τύπο:
Είναι ο ανυδρίτης του μηλεϊνικού οξέος και στην καθαρή του κατάσταση είναι άχρωμο ή άσπρο στερεό με πικρή, πνιγηρή οσμή.
50 px
Αντιδράσεις
Η χημεία του μηλεϊνικού ανυδρίτη είναι πολύ πλούσια. Είναι ένα προϊόν που είναι διαθέσιμο και έχει πολλές εφαρμογές. Ενυδατώνεται παράγοντας μηλεϊνικό οξύ, cis-HOOC–CH=CH–COOH. Με τις αλκοόλες παράγει ημι-εστέρες, π.χ., cis-HOOC–CH=CH–COOCH3. Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης είναι ένα διενόφιλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην αντίδραση Diels-Alder. Αποτελεί επίσης υποκαταστάτη σε σύμπλοκα μετάλλων χαμηλού σθένους (low valent), όπως το Pt(PPh3)2(MA) και το Fe(CO)4(MA). Ο μηλεϊνικός ανυδρίτης διμερίζεται μέσω φωτοχημικής αντίδρασης σε κυκλοβουτάνο-τετρακαρβοξυλικό διανυδρίτη, CBTA. Αυτή η ένωση χρησιμοποιείται για την παραγωγή πολυιλιδίων και επίσης ως φιλμ ευθυγράμμισης για κρυσταλλικές οθόνες [2] [3].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανυδρίτες καρβοξυλικών οξέων
Κίνημα Ακτημόνων
Το Κίνημα των Ακτημόνων είναι ένα κοινωνικό κίνημα που δημιουργήθηκε το 1984 στην πολιτεία Παρανά της Βραζιλίας με την ονομασία Movimento dos Trabalhadores Sem Terra (MST). Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα στη Λατινική Αμερική και έχει ως στόχο, την ελεύθερη πρόσβαση των φτωχών αγροτών στη γη.
Η Βραζιλία είναι η χώρα με το μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους καθώς επίσης και από τις λίγες χώρες στον κόσμο που δεν έχει προβεί σε γεωργικές μεταρρυθμίσεις. Το 46 % της γης ανήκει σχεδόν στο 1% του πληθυσμού. Την περασμένη δεκαετία 20 εκατομμύρια αγρότες αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στα μεγάλα αστικά κέντρα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Υπάρχουν ακόμα 12 εκατομμύρια αγρότες χωρίς γη.
Το 1979 ένα μεγάλο κίνημα στην Encruzilhada Natalino, ξεκίνησε να πολεμάει για τη γη και μέχρι το 1983, και υπό δικτατορικό καθεστώς, με τη βοήθεια της εκκλησίας και διαφόρων κοινωνικών οργανώσεων, είχε καταφέρει να την αποκτήσει. Το 1985, περίοδος που η Βραζιλία προσπαθούσε να διεξάγει απευθείας εκλογές για πρόεδρο, το κίνημα των Ακτημόνων πραγματοποιούσε το πρώτο του εθνικό συνέδριο στην Curitiba. Το σύνθημα του κινήματος ήταν «η κατάληψη είναι η μόνη λύση».
Στις 11 Απριλίου 2007, επτακόσιες οικογένειες καταλαμβάνουν τη φάρμα Νενέ στο Rio Grande do Sul η οποία είχε έκταση 15.000 στρέμματα και είχε χαρακτηριστεί μη παραγωγική από την κυβέρνηση. Οι οικογένειες αυτές έμεναν σε αντίσκηνα και μετακινούνταν από κατασκήνωση σε κατασκήνωση για δυο χρόνια.
Κάποιες από τις καταλήψεις βρήκαν σύμφωνους ακόμα και τους ιδιοκτήτες της γης. Για να γίνει κατάληψη μιας γης, θα πρέπει να περάσει από έλεγχο από την κυβέρνηση και να κριθεί ως μη παραγωγική. Στη συνέχεια οι οικογένειες αγροτών κατασκηνώνουν σε αυτήν, με ελάχιστες προμήθειες από φαγητό και νερό που τους παρέχει το κράτος, και προσπαθούν να την καλλιεργήσουν. Οι συνθήκες διαβίωσης αυτών των οικογενειών είναι πάρα πολύ δύσκολες και επιβιώνουν μέσω φιλανθρωπιών μέχρι να καταφέρουν να παράγουν οι ίδιοι τα προς το ζην. Αυτοί οι άνθρωποι βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους έρχονται αντιμέτωποι συχνά με δυνάμεις της αστυνομίας, προκειμένου να υπερασπιστούν τους καταυλισμούς τους.
Σήμερα το κίνημα των ακτημόνων απαριθμεί πάνω από 1.5 εκατομμύρια μέλη.
Τα μέλη του κινήματος πραγματοποιούν συναντήσεις κάθε χρόνο τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο για να μοιραστούν τις ιδέες και τις σκέψεις τους, καθώς επίσης και για να σχεδιάσουν τις δραστηριότητες και τις τακτικές που θα ακολουθήσουν το επόμενο έτος.
Το Κίνημα των Ακτημόνων έχει επιτύχει: Το Escola Nacional Florestan Fernandes εγκαινιάστηκε το 2005 ενώ λειτουργεί από το 1999 διεξάγοντας και συντονίζοντας επίσημα και ανεπίσημα, μαθήματα σε κέντρα κατάρτισης σε διάφορα κράτη.
Ιστορική αναδρομή.
Ο αγώνας για τη γη ξεκινάει από την εποχή της αποικιοκρατικής πολιτικής της βασιλικής οικογένειας της Πορτογαλίας η οποία οδήγησε στην εξολόθρευση εκατομμυρίων ιθαγεννών Ινδιάνων, των πραγματικών ιδιοκτητών της γης. Επομένως, το μεγαλύτερο μέρος των εδαφικών εκτάσεων μέχρι το 1850 πλέον ανήκε στη βασιλική οικογένεια της Πορτογαλίας, η οποία έδωσε μεγάλες εκτάσεις γης στους φίλους της. Ακολούθησαν έντονες συγκρούσεις για τη διεκδίκηση της γης που περιλάμβαναν σφαγές των Ινδιάνων αλλά και εξεγέρσεις των μαύρων σκλάβων οι οποίοι στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τα δεσμά της σκλαβιάς κατέφευγαν στις "Quilombos" που αποτελούσαν εκτάσεις ελεύθερης γης όπου και τις καταλάμβαναν και στις οποίες δεν ήταν δυνατόν να συλληφθούν από τους ιδιοκτήτες τους.
Παράλληλα η βασιλική Πορτογαλία από το 1825 ξεκίνησε την υλοποίηση προγραμμάτων αποικισμού από φτωχούς αγρότες προερχόμενους από χώρες της Ευρώπης όπως είναι η Γερμανία, η Ιταλία και άλλες. Τα οργανωμένα αυτά προγράμματα έδιναν υπόσχεση για την απόκτηση και εκμετάλλευση γης στο νότιο και νοτιανατολικό μέρος της Βραζιλίας. Βοήθεια για την απόκτηση τίτλου γης δόθηκε το 1850 όπου ίσχυσε ο Νόμος των Γαιών. Με τον νόμο αυτό δόθηκε η ευκαιρία στους ιδιοκτήτες γης να εξασφαλίσουν τα κεκτημένα τους αλλά και να επεκταθούν αγοράζοντας άλλες εκτάσεις δημιουργώντας κοινωνική ανισότητα.
Η πρώτη φάση τοποθετείται από το 1850 έως το 1964 με τα σημαντικότερα κινήματα:
το κίνημα του ιερέα "Cicero" στο Ceara από το 1930 έως 1940,
όπου όλα είχαν την τύχη της βίαιης καταστολής τους.
Η δεύτερη φάση χαρακτηρίζεται από προσπάθειες που πραγματοποιήθηκαν από το 1940 έως το 1955 όπου ξεχωρίζουν:
Οι παραπάνω αγώνες και εξεγέρσεις χαρακτηρίζονταν από έντονο και βίαιο χαρακτήρα.
Αιτία για τη βίαιη καταστολή των αγροτικών αυτών κινημάτων υπήρξε το στρατιωτικό πραξικόπημα του Μαρτίου το 1964. Τα αγροτικά κινήματα πατάχθηκαν εντελώς. Επικράτησε αναστάτωση και τρόμος στη χώρα. Πολλοί αρχηγοί των αγροτικών κινημάτων συνελήφθησαν, αυτοεξορίστηκαν ή ακόμα και δολοφονήθηκαν. Οποιαδήποτε αναφορά σχετικά με την αγροτική μεταρρύθμιση απαγορεύτηκε και αποτελούσε λόγο φυλάκισης. Ο στρατός με την επιβολή της δύναμής του εξέφρασε τη βία των γαιοκτημόνων ενάντια στους αγρότες και τα κινήματά τους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Βραζιλίας Κατηγορία:Ανθρώπινα ενδιαιτήματα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Στροφυλίου
Απο τον σταθμό Στροφυλίου ξεκινούσε σιδηροδρομική γραμμή εύρους 1.000 χιλιοστών (μετρικό εύρος γραμμής), η οποία συνέδεε το δίκτυο των Σιδηροδρόμων Αττικής με τα λατομεία Διονύσου. Η γραμμή αυτή χρησιμοποιούταν από εμπορικούς συρμούς μεταφοράς λατομικών προϊόντων, ιδίως τη νύχτα, οι οποίοι έφταναν μέχρι και την Αθήνα μέσω του δικτύου των Σιδηροδρόμων Αττικής. Κατά καιρούς τη γραμμή αυτή χρησιμοποιούσαν και εκδρομικοί συρμοί των Σιδηροδρόμων Αττικής με προορισμό τον Διόνυσο.
Στη μελετώμενη επέκταση των ΗΣΑΠ απο την Κηφισιά προς τον Άγιο Στέφανο, προκρίνεται επαναλειτουργία με σταθμό σε μικρή απόσταση στον ΑΟΚ.
Συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση: 1η Ταταίου ΟΣΥ: 504, 522, 721
Τοπόσημο της περιοχής του σταθμού είναι η οικία του Παύλου Μελά (Τατοϊου 50).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφιέρωμα από την ιστοσελίδα mixanitouxronou.gr
Στροφυλι Στροφυλι Στροφυλι
933
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 933 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πριονοκορδέλα
350px|μικρογραφία|Πριονορδέλα. 250px|μικρογραφία|Βίντεο: Πριονοκορδέλα ξύλου σε χρήση.
Η πριονοκορδέλα (αγγλ. bandsaw, γερμ. bandsäge) είναι κοπτικό μηχάνημα το οποίο αποτελείται από μία συνεχόμενη πριονωτή κορδέλα -σε μορφή ενός κλειστού δακτυλίου- με την οποία κόβονται, κατά μήκος ή κατά πλάτος, διάφορα υλικά όπως ξύλο, μέταλλα, πλαστικά και σύνθετα υλικά, κ.ά.
Ιστορικό
Αναπτύχθηκαν αρχικά για την κοπή κορμών από δένδρα, στις αρχές του 20ου αιώνα. Τότε, οι πριονοκορδέλες ήταν κινητές και πρωτίστως πετρελαιοκίνητες, αργότερα έγιναν και βενζινοκίνητες, σήμερα όμως, η μεγάλη πλειονότητα των μηχανημάτων αυτών είναι ηλεκτρικές.
Σήμερα παράγονται πριονοκορδέλες κυρίως ως στάσιμα μηχανήματα, αλλά παράγονται επίσης και ηλεκτρικές πριονοκορδέλες χειροκίνητης ταινίας. Τα μικρότερα μοντέλα χρησιμοποιούνται ως πριόνια σε καταστήματα ή εργαστήρια ξυλουργικής. Τα κινητά μοντέλα πριονοκορδέλων, τα οποία εδράζονται σε τροχούς, εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται από τη δεκαετία του 1960, κυρίως αφορούν καυσόξυλα τα οποία κόβονται κάθετα.
Ειδικές κοπές
Ειδικοί τύποι πριονοκορδέλας είναι αυτοί που φέρουν ενισχυμένα κράματα ή/και διαμάντια στα κοπτικά τους. Με το πριόνισμα δημιουργούν μία επιφάνεια κοπής με υψηλή ποιότητα λείανσης. Οι πριονοκορδέλες διαμαντιών χρησιμοποιούνται κυρίως στη βιομηχανική παραγωγή ή στην έρευνα υλικών ή σε εργαστήρια, ιδίως για κοπή σε υλικά όπως, γραφίτη, καταλύτες, GRP, πλαστερίνες, πολυμερικά υλικά και γυαλί.
Η λεπίδα αυτού του τύπου πριονοκορδέλας, διατίθεται σε όλες τις συνηθισμένες οδοντώσεις και μορφές, μπορεί να μετακινείται πάνω σε δύο τροχούς, έτσι ώστε να είναι δυνατή η αδιάκοπη κοπή.
Τύποι
Οι πριονοκορδέλες σήμερα χρησιμοποιούνται ως κοπτικά εργαλεία του ξύλου, του μετάλλου, των πλαστικών, όπως επίσης και για την κοπή υφασμάτων, δέρματος και σκυροδέματος Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος αυτών αφορά στην ξυλουργική, για την κοπή συμπαγούς ξυλείας ή προϊόντων ξύλου και ξυλοπλακών. Στη βιομηχανία τροφίμων, επίσης, χρησιμοποιούνται πριονοκορδέλες, από ανοξείδωτο χάλυβα, για το πριόνισμα κατεψυγμένου κρέατος και οστών.
Με ειδικές πριονοκορδέλες, τις λεγόμενες και πριονοκορδέλες τύπου μπλοκ, γίνεται πρίση στρογγυλής ξυλείας από κομμένα κορμοτεμάχια. Οι κοπές αυτές γίνονται κάθετα. Επίσης, με την απλή πριονοκορδέλα, στην ξυλουργική, είναι εφικτές τόσο ίσιες όσο και λοξές κοπές του ξύλου με χειρωνακτικό τρόπο, όπως και καμπύλες κατεργασίες.
Για τα μέταλλα, ειδικές πριονοκορδέλες, με κοπτικά ισχυρών κραμάτων, χρησιμοποιούνται μόνον για οριζόντιες κοπές, ως επί το πλείστον για κοπή ράβδων χάλυβα και άλλων μετάλλων. Αντίθετα, κάθετες πριονοκορδέλες, χρησιμοποιούνται περισσότερο για κοψίματα στην επιφάνεια.
Μέτρα προστασίας
Είναι εργαλεία, υψηλής επικινδυνότητας, και θα πρέπει να τηρούνται απαραίτητα ορισμένα μέτρα προστασίας κατά τη λειτουργία τους. Απαραίτητα είναι πάντα τα γάντια και τα γυαλιά προστασίας. Τα μηχανήματα αυτά πρέπει να φέρουν σύστημα απορρόφησης όλων των υπολειμμάτων κοπής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εργαλεία Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Ξυλουργική
Κνουτ Ώνγκστρεμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί
Σαλμανασέρ Α΄
Ο Σαλμανασέρ Α´, ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (1275 π.Χ. - 1245 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Αντάντ Νιραρί Α'. Ένας σκληρός πολεμοχαρής βασιλιάς νίκησε αμέσως οκτώ βασίλεια στα βόρεια της Ασσυρίας, κατέστρεψε το κάστρο του Αρινού μεταφέροντας τη σκόνη του στο Ασσούρ, κατέλαβε ολόκληρο το βασίλειο των Μιτάννι ενσωματώνοντας το στην Ασσυρία. Κατέκτησε το ισχυρό βασίλειο του Ουραρτού στον Καύκασο και την πολεμική φυλή των Γκουτίς που ζούσε στα βουνά του Ζαγρός στο Ιράν, τύφλωσε 14.400 αιχμαλώτους από το ένα μάτι ενώ ήταν ο πρώτος Ασσύριος βασιλιάς που αποίκησε με αιχμαλώτους τις ερημικές περιοχές της αυτοκρατορίας. Η ισχύς της Ασσυρίας ανέβηκε σημαντικά τόσο που έγινε για πρώτη φορά το ισχυρότερο βασίλειο της Ασία. Ο βασιλιάς των Χετταίων Χατουσίλι Γ΄ ο πρωταγωνιστής της μάχης του Καντές φοβήθηκε τη μεγάλη άνοδο της Ασσυρίας και αναγκάστηκε να συμμαχήσει με τον πρώην μεγάλο του αντίπαλο Φαραώ της Αιγύπτου Ραμσή Β' για να την αντιμετωπίσει (1259).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Διαμελισμός
Διαμελισμός ονομάζεται ο τεμαχισμός ενός σώματος σε πολλά κομμάτια. Έχει χρησιμοποιηθεί για την τιμωρία ανθρώπων ως μορφή θανατικής ποινής, ειδικά ως καταδίκη ενός ατόμου που δολοφόνησε έναν βασιλιά, αλλά μπορεί να συμβεί λόγω τραυματικού ατυχήματος, ή λόγω κάποιας δολοφονίας, αυτοκτονίας ή κανιβαλισμού. Ο διαμελισμός ενός σώματος είναι θανατηφόρος. Στην εγκληματολογία, γίνεται μια διάκριση μεταξύ του προσβλητικού διαμελισμού, όπου ο διαμελισμός είναι το κύριο κίνητρο του διαμελιστή, καθώς και μεταξύ του αμυντικού διαμελισμού όπου το κίνητρο είναι η καταστροφή στοιχείων.
934
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 934 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Διαμελισμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγκλημα
934
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θέντα Μπάρα
thumb|Η ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου Θέντα Μπάρα στο ρόλο της Κλεοπάτρας (1917). Η Θέντα Μπάρα (Theda Bara, 29 Ιουλίου 1885 - 7 Απριλίου 1955) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου και το πρώτο σύμβολο του σεξ, όπως χαρακτηρίστηκε. Οι περισσότερες ταινίες της έχουν σημερα χαθεί, εξαιτίας μιας φωτιάς που έπιασε το στούντιο της Paramount.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1885 στο Σινσινάτι. Το πραγματικό της όνομα ήταν Θεοδοσία Μπουρ Γκούντμαν (Theodosia Burr Goodman). Απεβίωσε στις 7 Απριλίου 1955 στο Λος Άντζελες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Καρλ Μπέργκερ
Ο Καρλ Μπέργκερ (αγγλικά: Carl George Berger) (29 Ιουνίου 1901, Οκλαχόμα, -18 Δεκεμβρίου 1983, Λος Άντζελες) ήταν Αμερικανός διευθυντής φωτογραφίας του κινηματογράφου αρχικά και μετέπειτα της τηλεόρασης. Η πιο γνωστή δουλειά του ήταν στην ταινία του Φρανκ Μπουκ "Bring 'Em Back Alive" (1932).
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στη Οκλαχόμα, ο Μπέργκερ σύμφωνα με την επίσημα αρχεία των ΗΠΑ πήγε μόνο δύο χρόνια γυμνασίο, όπου στη συνέχεια έφυγε για την Νέα Υόρκη και αργότερα πήγε να εργαστεί στο Χόλυγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 1920.
Καριέρα
Το στούντιο Van Beuren ήταν το πρώτο που τον προσέλαβε ως διευθυντή φωτογραφίας για την ταινία Bring 'Em Back Alive το 1932 σε σκηνοθεσία του Φρανκ Μπουκ.
Ο Μπέργκερ υπήρξε διευθυντής φωτογραφίας για αρκετές ταινίες της δεκαετίας του 1940 και τα μέσα της δεκατετίας του 1950, όπως το γουέστερν Colt 45 (1950) και την περιπέτεια Jungle Goddess (1948).
Την δεκαετία του 1950 ο Μπέργκερ μετακόμισε στην τηλεόραση και ανέλαβε την φωτογράφιση σε τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων το Maverick και το 77 Sunset Strip. Ο Καρλ Μπέργκερ ήταν μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Κινηματογραφιστών.
Εξωτερικοί συνδεσμοί
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές
Σαλμ (νησί)
Η νήσος Σαλμ (ρωσικά: Сальм) είναι ρωσικό νησί στον Αρκτικό ωκεανό και ειδικότερα νησί του αρχιπελάγους της γης του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Έχει έκταση 344 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το ψηλότερο σημείο του νησιού βρίσκεται σε ύψος 343 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας
Αδενοσίνη
Η αδενοσίνη (αγγλ.: adenosine) είναι μια βιοχημική ένωση που περιέχει άζωτο και ανήκει στους νουκλεοζίτες. Πιο συγκεκριμένα ανήκει στους ριβονουκλεοζίτες, δηλ. αποτελείται από μια βάση αδενίνης που έχει προσκολληθεί σε ένα μόριο ριβόζης.
Η αδενοσίνη αποτελεί τμήμα των νουκλεοτιδίων που συνθέτουν τα νουκλεϊκά οξέα και ATP. Συγκεκριμένα αποτελεί ένα από τα προϊόντα μερικής υδρολυτικής διάσπασης των ριβονουκλεϊκών οξέων RNA όπου στα μόρια των τελευταίων συμμετέχει με τη μορφή της φωσφορικής αδενοσίνης, ή ορθότερα ως αδενυλικό οξύ. Με την ίδια μορφή περιέχεται επίσης και στα μόρια των σημαντικοτέρων υδατοδιαλυτών συνενζύμων, όπως π.χ. στο ADP, NAD, NADP και FAD. Ειδικότερα η αδενοσίνη με τη μορφή της τριφωσφορικής αδενοσίνης ή αδενοσινοτριφωσφορικού οξέος ή ATP, αποτελεί τον σημαντικότερο φορέα βιολογικής ενέργειας με ιδιαίτερο αποφασιστικό ρόλο στο μεταβολισμό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βιοχημεία Κατηγορία:Νουκλεοζίτες Κατηγορία:Κυτταρολογία Κατηγορία:Πουρίνες
Κρίστα Βολφ
Η Κρίστα Βολφ (Christa Wolf, 18 Μαρτίου 1929 - 1 Δεκεμβρίου 2011) ήταν Γερμανίδα κριτικός λογοτεχνίας, μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος. Ήταν μία από τις πιο γνωστές συγγραφείς της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1929 ως Κρίστα Ίλενφελντ στο Λάντσμπεργκ, το οποίο σήμερα είναι το Γκόρζουφ Βιελακοπόλσκι της Πολωνίας. Από το 1949 έως το 1953 σπούδασε γερμανική λογοτεχνία στην Ιένα και στη Λειψία. Έγραψε τη διδακτορική της διατριβή με επιβλέποντα τον Χανς Μάγερ με θέμα: Προβλήματα ρεαλισμού στο έργο του Χανς Φάλαντα.
Εντάχθηκε στο Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΕΣΚΓ) το 1949 και αποχώρησε τον Ιούνιο του 1989, έξι μήνες πριν καταρρεύσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Ήταν υποψήφιο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΣΚΓ από το 1963 έως το 1967. Τα αρχεία της Στάζι που βρέθηκαν το 1993 έδειξαν ότι εργάστηκε ως πληροφοριοδότρια (Inoffizieller Mitarbeiter) κατά τα έτη 1959-1961. Οι αξιωματούχοι της Στάζι την επέκριναν για «επιφυλακτικότητα» και έχασαν το ενδιαφέρον για τη συνεργασία της. Παρακολουθούνταν στενά για σχεδόν 30 χρόνια. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Βολφ ήταν επικριτική απέναντι στην ηγεσία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αλλά διατήρησε την πίστη της στις αξίες του σοσιαλισμού και αντιτάχθηκε στη γερμανική επανένωση.
Η Βολφ πέθανε την 1η Δεκεμβρίου 2011 στο Βερολίνο, όπου ζούσε με τον σύζυγό της, Γκέρχαρντ Βολφ. Ετάφη στις 13 Δεκεμβρίου 2011 στο νεκροταφείο Dorotheenstadt. Το 2018, ο δήμος του Βερολίνου χαρακτήρισε τον τάφο της ως «τάφο απόδοσης τιμής» (Ehrengrab).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί
Ροζάριο
right|thumb|Ροζάριο
Το ροζάριο ή ροδάριο (από το Λατινικό rosarium, «στέμμα από τριαντάφυλλα»), είναι ένα κομμάτι της παράδοσης της Καθολικής Εκκλησίας, αποτελούμενο από μία σειρά χαντρών και ένα μεθοδικό σύστημα προσευχής. Η χρήση του Ροζαρίου συνδυάζει προσευχή και περισυλλογή, ξεκινάει με το Πάτερ Ημών, και μετά ακολουθούν δέκα προσευχές του Χαίρε Μαρία. Κάθε τέτοια ακολουθία είναι γνωστή ως «δεκάδα». Η πλήρης προσευχή του Ροζαρίου περιλαμβάνει την ολοκλήρωση όλων των δεκάδων και μαζί άλλες προσευχές (όπως το Σύμβολο των Αποστόλων κ.ά.).