cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανικά φύλα
Tακτικές και οργάνωση
Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο οι έφιπποι ιππείς περιορίζονταν συνήθως στους αρχηγούς και τις άμεσες ακολουθίες τους, που μπορεί να αφίππευαν για να πολεμήσουν. Ορισμένες ρωμαϊκές πηγές όπως ο Aμμιανός σημειώνουν μια γερμανική δυσπιστία για το ιππικό πριν από τον 6ο αιώνα. Ωστόσο ο Τάκιτος αναφέρει ότι οι Γερμανοί πολεμούσαν τόσο πεζοί όσο και έφιπποι και ο Καίσαρας είναι γνωστό ότι διατηρούσε μια ομάδα γερμανικού ιππικού και άλλες πηγές κάνουν λόγο για την εξαιρετική ιππευτική τέχνη ομάδων όπως οι Αλαμανοί. Οι Ανατολικοί Γερμανικοί λαοί όπως οι Γότθοι ανέπτυξαν δυνάμεις ιππικού οπλισμένες με λόγχες λόγω της επαφής με διάφορους νομαδικούς λαούς, έτσι οι στρατοί του Θεοδώριχου του Μεγάλου ήταν κυρίως ιππείς.
Πολιορκίες και οχυρώσεις
Οι ρωμαϊκές πηγές αναφέρουν ότι οι γερμανικοί λαοί γενικά απέφευγαν τις περιτειχισμένες πόλεις και φρούρια κατά τις εκστρατείες τους στο ρωμαϊκό έδαφος. Ο Αμμιανός αναφέρει ότι θεωρούσαν τις πόλεις ως «τάφους που περιβάλλονταν από δίχτυα». Αυτό πιθανότατα επειδή οι Γερμανοί δεν είχαν τον κατάλληλο πολιορκητικό εξοπλισμό. Με την εξαίρεση των Βανδάλων στη Βόρεια Αφρική οι γερμανικές πολιορκίες φαίνεται να ήταν γενικά ανεπιτυχείς, όπως η άκαρπη πολιορκία του αυτοκράτορα Ιουλιανού στο Σαν το 356 να διακόπτεται μετά από μόλις τριάντα ημέρες.
Παλαιότεροι λόγιοι συχνά υποστήριζαν ότι οι Γερμανοί δεν είχαν δικά τους φρούρια, ωστόσο έχει αποδειχθεί αρχαιολογικά η ύπαρξη οχυρώσεων και μεγαλύτερων χωματουργικών έργων, που προορίζονταν να προστατεύσουν ολόκληρα τμήματα της επικράτειάς τους. Ο Τάκιτος στα Annales του απεικονίζει τον ηγέτη των Χερούσκων Σεγέστη ως πολιορκούμενο από τον Αρμίνιο το 15 μ.Χ. (Annales I.57). Ο Στόιερ πιστεύει ότι η πολιορκία ήταν πιθανόν σε ένα οχυρωμένο αγρόκτημα κάποιου είδους, ένα είδος οχύρωσης που είναι σαφώς επιβεβαιωμένο στη Γερμανία. Οι μεγαλύτερες οχυρωμένες πόλεις (Λατινικά: oppida), που βρίσκονται βόρεια ως τη σύγχρονη κεντρική Γερμανία, προσδιορίζονται συχνά ως «κέλτικες» από τους αρχαιολόγους, αν και αυτό δεν μπορεί να διαπιστωθεί με σαφήνεια. Ωστόσο οχυρωμένοι οικισμοί βρίσκονται επίσης στη βόρεια Γερμανία στο Βίτορφ, κοντά στο Οσναμπρύκ, στη Γιουτλάνδη και στο Μπόρνχολμ. Οι οχυρώσεις σε κορυφές λόφων, που ο Στόιερ ονομάζει «κάστρα», απαντώνται επίσης στην προ-ρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου (5ος/4ος–1ος αιώνας π.Χ.) και μετά.
Οπλα
Τα αρχαιολογικά ευρήματα, κυρίως με τη μορφή τάφων, δείχνουν ότι ένα είδος τυποποιημένης γερμανικής εξάρτησης πολεμιστή είχε αναπτυχθεί από την προρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου, με πολεμιστές οπλισμένους με δόρυ, ασπίδα και όλο και περισσότερο με σπαθιά. Τα άτομα υψηλότερης θέσης συχνά θάβονταν με σπιρούνια για ιππασία. Ο Τάκιτος αναφέρει επίσης ότι οι περισσότεροι Γερμανοί πολεμιστές χρησιμοποιούσαν το ξίφος ή το δόρυ και δίνει για το τελευταίο τη λέξη της Αρχαίας Άνω Γερμανικής framea. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι το σπαθί δεν χρησιμοποιείτο συχνά. Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι οι αιχμές των δοράτων και τα ξίφη με μια κοφτερή ακμήπαράγονταν γενικά στην ίδια τη Γερμανία, ενώ τα ξίφη με δύο κοφτερές ακμές ήταν συχνότερα ρωμαϊκής κατασκευής. Τα τσεκούρια έγιναν πιο συνηθισμένα στους τάφους των πολεμιστών από τον 3ο αιώνα μ.Χ. και μετά, όπως και τα τόξα και τα βέλη.
Ο Τάκιτος υποστηρίζει ότι πολλοί Γερμανοί πολεμιστές πήγαιναν στη μάχη γυμνοί ή ελάχιστα ντυμένοι και ότι για πολλούς ο μόνος αμυντικός εξοπλισμός ήταν μια ασπίδα, κάτι που φαίνεται επίσης στις ρωμαϊκές απεικονίσεις Γερμανών πολεμιστών. Η γερμανική λέξη για τον θώρακα της Αρχαίας Ανω Γερμανικής brunna είναι κελτικής προέλευσης, υποδηλώνοντας ότι είχε δανειστεί πριν από τη Ρωμαϊκή περίοδο. Τα μόνα αρχαιολογικά στοιχεία για κράνη και συρμάτινες πανοπλίες δείχνουν ότι είναι ρωμαϊκής κατασκευής. Οι «κανονικοί» πολεμιστές φαίνεται ότι διέθεταν το δικό τους εξοπλισμό, ενώ τα μέλη ενός comitatus φαίνεται ότι εξοπλίζοντν από τους αρχηγούς τους από κεντρικά εργαστήρια.
Γενεσιολογία
Τον 21ο αιώνα οι γενετικές μελέτες έχουν αρχίσει να εξετάζουν πιο συστηματικά ζητήματα καταγωγής, χρησιμοποιώντας τόσο σύγχρονο όσο και αρχαίο DNA. Ωστόσο η σύνδεση μεταξύ των σύγχρονων γερμανικών γλωσσών, της εθνότητας και της γενετικής κληρονομιάς θεωρείται από πολλούς μελετητές απίθανο να είναι ποτέ απλή ή αδιαμφισβήτητη. Ο Γκάι Χάλσαλ για παράδειγμα γράφει: «Ο κίνδυνος, που μόλις και μετά βίας αντιμετωπίζεται (στην καλύτερη περίπτωση απορρίπτεται ως καθαρά «ιδεολογική» αντίρρηση), είναι η αναγωγή της εθνότητας αποκλειστικά στη βιολογία και επομένως σε κάτι κοντά στην ιδέα της φυλής του 19ου αιώνα, στη βάση του «έθνους-κράτους»».
Σε ένα βιβλίο του 2013 που έκανε ανασκόπηση των μελετών που είχαν γίνει μέχρι τότε παρατηρήθηκε ότι: «Αν και όταν οι επιστήμονες βρουν το αρχαίο Υ-DNA από άνδρες που μπορούμε να μαντέψουμε ότι μιλούσαν πρωτογερμανικά, είναι πολύ πιθανό να είναι ένα μείγμα απλοομάδων I1. R1a1a, R1b-P312 και R1b-U106". Αυτό βασίστηκε καθαρά σε εκείνες τις ομάδες Y-DNA, που κρίνεται ότι μοιράζονται πιο συχνά οι ομιλητές των γερμανικών γλωσσών σήμερα. Ωστόσο, όπως παρατηρήθηκε σε εκείνο το βιβλίο: «Όλα αυτά είναι πολύ παλαιότερα από τις γερμανικές γλώσσες και μερικά είναι κοινά μεταξύ των ομιλητών άλλων γλωσσών».
Σύγχρονη πρόσληψη
Το Germania του Τάκιτου ανακαλύφθηκε ξανά από Γερμανούς ουμανιστές τη δεκαετία του 1450 και τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1473. Η έκδοσή του επέτρεψε στους Γερμανούς μελετητές να διεκδικήσουν ένα ένδοξο κλασικό παρελθόν για το δικό τους έθνος, που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί εκείνα της Ελλάδας και της Ρώμης και να εξισώσουν το «γερμανικό» με το γερμανικό. Αρχικά η αντίληψή τους για το «γερμανικό» ήταν, ωστόσο, πολύ ασαφής και μπορούσε να περιλαμβάνει λαούς όπως οι Ούννοι και οι Πίκτοι. Αργότερα, διαβάζοντας τον ισχυρισμό του Τάκιτου ότι οι αρχαίοι Γερμανοί ήταν ένας λαός ιθαγενής της Γερμανίας και όχι αναμειγμένος με άλλα έθνη, αυτή η ανάγνωση περιορίστηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους ουμανιστές για να υποστηρίξουν μια έννοια γερμανικής ανωτερότητας έναντι άλλων λαών. Εξίσου σημαντική ήταν το Getica του Ιορδάνη, που ανακαλύφθηκε ξανά από τον Αινεί Σύλβιο Πικολομίνι στα μέσα του 15ου αιώνα και τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1515 από τον Κόνραντ Πόιτινγκερ, που περιέγραφε τη Σκανδιναβία ως τη «μήτρα των εθνών» (λατινικά: vagina nationalum), από την οποία όλοι οι αρχαίοι βάρβαροι της βορειοανατολικής Ευρώπης μετανάστευσαν στο μακρινό παρελθόν. Ενώ αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από Γερμανούς μελετητές, που προτιμούσαν την ιθαγενή προέλευση που είχε δώσει ο Τάκιτος, αυτό το μοτίβο έγινε πολύ δημοφιλές στον σύγχρονο Σουηδικό Γοτθισμό, καθώς υποστήριζε τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Σουηδίας. Ο Πόιτινγκερ τύπωσε το Getica μαζί με την Ιστορία των Λομβαρδών του Παύλου του Διακόνου, έτσι ώστε τα Germania, Getica και Ιστορία των Λομβαρδών να αποτελέσουν τη βάση για τη μελέτη του γερμανικού παρελθόντος. Η αναβίωση των Βίκινγκ του ρομαντισμού του 18ου αιώνα δημιούργησε μια γοητεία για οτιδήποτε «σκανδιναβικό». Οι μελετητές δεν έκαναν ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ των γερμανικών, των κελτικών και των σκυθικών λαών μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα με την ανακάλυψη της ινδοευρωπαϊκής και την καθιέρωση της γλώσσας ως πρωταρχικού κριτηρίου για την εθνικότητα. Πριν από εκείνη την εποχή οι Γερμανοί μελετητές θεωρούσαν τους κελτικούς λαούς ιδιαίτερα ως μέρος της γερμανικής ομάδας.
Η αρχή της κυρίως γερμανικής φιλολογίας ξεκινά στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν ο Ράσμους Ρασκ επιμελήθηκε την έκδοση του 1814 του Ισλανδικού Λεξικού του Μπγερν Χάλντορσον και ήταν σε πλήρη άνθιση από τη δεκαετία του 1830, με τους Αδελφούς Γκριμ να συνθέτουν ένα λεξικό (Deutsches Wörterbuchology) Γερμανικής ετυμολογίας και τον Γιάκομπ Γκριμ να δίνει μια εκτενή περιγραφή της ανακατασκευασμένης γερμανικής μυθολογίας στο Deutsche Mythologie του. Η ανάπτυξη των γερμανικών σπουδών ως ακαδημαϊκού κλάδου τον 19ο αιώνα ήταν παράλληλη με την άνοδο του εθνικισμού στην Ευρώπη μετά το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων και την αναζήτηση από τα αναπτυσσόμενα αρτιγενή εθνικά κράτη των δικών τους εθνικές ιστορίες. Ο Γιάκομπ Γκριμ προσέφερε πολλά επιχειρήματα που προσδιορίζουν τους Γερμανούς ως τους «πιο γερμανικούς» από τους γερμανόφωνους λαούς, πολλά από τα οποία υιοθετήθηκαν αργότερα από άλλους που προσπάθησαν να εξισώσουν τη «γερμανικότητα» (γερμανικά: Germanentum) με τη γερμανικότητα (γερμανικά: Deutschtum). Ο Γκριμ υποστήριξε επίσης ότι οι σκανδιναβικές πηγές ήταν, αν και πολύ μεταγενέστερες, πιο «καθαρές» βεβαιώσεις «γερμανικότητας» από εκείνες του νότου, μια άποψη που παραμένει κοινή σήμερα. Μια «γερμανική» εθνική εθνότητα πρόσφερε μια πνευματική λογική για την ενοποίηση της Γερμανίας, αντιπαραβάλλοντας την αναδυόμενη Γερμανική Αυτοκρατορία με τους γειτονικούς αντιπάλους της διαφορετικής καταγωγής. Η εκκολαπτόμενη πίστη σε μια γερμανική εθνότητα στη συνέχεια θεμελιώθηκε σε εθνικούς μύθους της γερμανικής αρχαιότητας. Αυτές οι τάσεις κορυφώθηκαν σε ένα μεταγενέστερο πανγερμανικό κίνημα Alldeutsche Bewegung, που είχε ως στόχο του την πολιτική ενότητα όλης της γερμανόφωνης Ευρώπης (όλων των Volksdeutsche) σε ένα γερμανικό έθνος-κράτος.
Ο σύγχρονος ρομαντικός εθνικισμός στη Σκανδιναβία έδωσε μεγαλύτερο βάρος στην Εποχή των Βίκινγκ, με αποτέλεσμα το κίνημα που είναι γνωστό ως Σκανδιναβισμός. Οι θεωρίες της φυλής αναπτύχθηκαν την ίδια περίοδο, χρησιμοποιώντας δαρβινικές εξελικτικές ιδέες και ψευδοεπιστημονικές μεθόδους για τον προσδιορισμό των γερμανικών λαών (μέλη μιας σκανδιναβικής φυλής) ως ανώτερων από άλλες εθνότητες. Ο επιστημονικός ρατσισμός άκμασε στα τέλη του 19ου και στα μέσα του 20ού αιώνα, οπότε έγινε η βάση για ευλογοφανείς φυλετικές συγκρίσεις και την αιτιολόγηση ευγονικών κοινωνικών πολιτικών. Συνέβαλε επίσης στην υποχρεωτική στείρωση, στους νόμους κατά των μικτών γάμων και χρησιμοποιήθηκε για την επιβολή περιορισμών στη μετανάστευση τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Ναζιστικό Κόμμα χρησιμοποίησε τις έννοιες της γερμανικής «καθαρότητας», που έφτασαν πίσω στους αρχαιότερους προϊστορικούς χρόνους. Χρησιμοποίησε επίσης τη «γερμανική» φύση λαών όπως οι Φράγκοι και οι Γότθοι για να δικαιολογήσει εδαφικές προσαρτήσεις στη βόρεια Γαλλία, την Ουκρανία και την Κριμαία.[424] Αυτό οδήγησε σε μια επιστημονική αντίδραση και επανεξέταση της γερμανικής καταγωγής μετά το 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί
Εξωκκλήσι Ημαθίας
Το Εξωκκλήσι απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός του Δήμου Αλεξάνδρειας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας από το 1961.  Πρόκειται για την Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής η οποία απέχει περίπου 3 χλμ. νότια από τον Λουτρό και είναι κτισμένη στην πεδιάδα του Αλιάκμονα μέσα σε μια συστάδα δένδρων, ανάμεσα στον ποταμό και την Εγνατία Οδό.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον Λουτρό αποτελούν την κοινότητα Λουτρού η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλεξάνδρειας του Δήμου Αλεξάνδρειας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 2 μοναχές. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1986-1987
Το πρωτάθλημα της Α2΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών διεξήχθη για πρώτη φορά τη σεζόν 1986-87. Η Α2΄ δημιουργήθηκε ως μια ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ της Α΄ Εθνικής, που μετονομάστηκε σε Α1΄, και της Β΄ Εθνικής. Διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ., ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄. Επίσης, μαζί με τον δευτεραθλητή Α.Ο. Παγκρατίου, μετείχαν στον β΄ γύρο των πλέι-οφ της Α1΄.
Η συγκρότηση της Α2΄
Η Α2΄ Εθνική κατηγορία της σεζόν 1986-87 συγκροτήθηκε με 12 ομάδες, ως εξής:
Βαθμολογία
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
2 Β΄ γύρος πλέι-οφ: Πανελλήνιος - ΑΕΚ: 0-2 (73-81, 75-76), αποκλείστηκε.
3 Β΄ γύρος πλέι-οφ: Παγκράτι - Ηλυσιακός: 0-2 (68-74, 69-72), αποκλείστηκε.
4 Η Νήαρ Ηστ επικράτησε σε αγώνες διαβάθμισης του Δημόκριτου, που ήταν δευτεραθλητής της Β΄ Εθνικής 1986-87, με 2-1 νίκες (79-75, 68-98, 75-64) και παρέμεινε στην Α2΄.
Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων
Το Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων ονομάζεται το έτος 69, από τον θάνατο του Νέρωνα έως την άνοδο της δυναστείας των Φλαβίων. Μετά τον θάνατο του Νέρωνα η εξουσία περνά στον Γάλβα με την βοήθεια των λεγεώνων της Ισπανίας, δολοφονείται όμως από πραιτοριανούς οι οποίοι ανεβάζουν στον θρόνο τον Όθωνα ο όποιος αυτοκτονεί εξαιτίας της ήττας του από τον Βιτέλιο ο οποίος γίνεται αυτοκράτορας αλλά και αυτός δολοφονείται από τα στρατεύματα του Βεσπασιανού που αποκτά την εξουσία.
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Σημαία της Νότιας Οσετίας
border|300px|thumb|right|Η σημαία της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας. Η σημαία της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις λωρίδες λευκού, κόκκινου (στη μέση) και κίτρινου. Η σημαία προτάθηκε με βάση το Σύνταγμα της 26ης Νοεμβρίου του 1990 και εγκρίθηκε με ειδική Οδηγία για τη Σημαία στις 30 Μαρτίου του 1992. Τα χρώματα συμβολίζουν την ανδρεία στον πόλεμο (κόκκινο), την ηθική αγνότητα (λευκό) και την ευημερία (κίτρινο). Η σημαία χρησιμοποιείται επίσης από την εναλλακτική κυβέρνηση της Νότιας Οσετίας, η οποία αντιτίθεται στην κυβέρνηση των αυτονομιστών στο Τσκινβάλι.
Η σημαία είναι σχεδόν πανομοιότυπη με τη σημαία της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας, με μοναδική διαφορά να είναι οι αναλογίες της σημαίας.
Σημαία της Γεωργιανής προσωρινής Διοίκησης
thumb|right|Η σημαία της Προσωρινής Διοικητικής Αυτοτελούς Οντότητας στη Νότια Οσετία
Η σημαία της Προσωρινής Διοικητικής Αυτοτελούς Οντότητας στη Νότια Οσετία είναι παρόμοια με την τρίχρωμη που περιγράφηκε παραπάνω. Η διαφορά είναι ότι η σημαία αυτή περιέχει το εθνόσημο της Νότιας Οσετίας, το οποίο χρησιμοποιείται από αμφότερες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότια Οσσετία Νότια Οσετία
Νήσοι Σολοβέτσκι
Οι Νήσοι Σολοβέτσκι ή Σολόβσκι (ρωσικά: Соловецкие острова ή  Соловки́), είναι ένα αρχιπέλαγος που βρίσκεται στη Λευκή Θάλασσα, στη Ρωσία. Τα νησιά έχουν έκταση 347 τετραγωνικά χιλιόμετρα και εξυπηρετούνται από το Αεροδρόμιο Σόλοφκι. Διοικητικά οι νήσοι υπάγονται στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ και σχεδόν όλος ο πληθυσμός των νήσων κατοικεί στον μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, το Μπολσόι Σολοβέτσκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ο πληθυσμός της περιοχής ήταν 861 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Το αρχιπέλαγος αποτελείται από έξι κύρια νησιά, τα οποία είναι:
Τα νησιά διαχωρίζουν τον κόλπο Ονέγκα από τον κύριο όγκο νερού της Λευκής θάλασσας. Το πλησιέστερο σημείο της ηπειρωτικής χώρας σε αυτά είναι η χερσόνησος Ονέγκα. Το ανάγλυφο των νησιών είναι λοφώδες και οι ακτές τους έχουν πολλές εσοχές. Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών καλύπτεται από δασική πεύκη, ερυθρελάτη και έλη. Επίσης υπάρχουν πολυάριθμες λίμνες, οι οποίες ενώθηκαν από τους μοναχούς έτσι ώστε να σχηματιστεί ένα δίκτυο καναλιών. Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των νησιών είναι οι λίθινοι λαβύρινθοι και άλλες λίθινες κατασκευές, ειδικά οι λίθινοι λαβύρινθοι στο Μπολσόι Ζαγιάτσκι.
Μονή Σολοβέτσκι
Στα νησιά Σολοβέτσκι βρίσκεται η ξακουστή Ορθόδοξη Μονή Σολοβέτσκι. Η Μονή ιδρύθηκε το δεύτερο τέταρτο του 15ου αιώνα, γύρω στο 1436 μ.Χ., από δύο μοναχούς τον Όσιο Ζωσιμά και τον Άγιο Γερμανό. Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, η μονή είχε αναδειχθεί ως ένας από τους πλουσιότερους γαιοκτήμονες και ένα από τα πλέον σημαίνοντα θρησκευτικά κέντρα στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Σολοβέτσκι Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρωσία
Κάτω Καμπιά Εύβοιας
Η Κάτω Καμπιά είναι πολύ μικρός ημιορεινός οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της Δίρφυς, σε υψόμετρο 366 μέτρα. Απέχει 28 χλμ. Α. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου) και 35 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καμπιών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Καμπιά και το Σκουντέρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμπιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 4 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Δημήτριος Παπαπαναγιώτου
Ο '''Δημήτριος Κ. Παπαπαναγιώτου''' (1892 - 20 Μαΐου 1985) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής Γρεβενών στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Η εκλογή του Παπαπαναγιώτου ακυρώθηκε λόγω ελλείψεως εννόμων προσόντων, σύμφωνα με απόφαση Ειδικού Δικαστηρίου. Εξελέγη σε αναπληρωματική εκλογή, στις 29 Μαρτίου 1953, με 8.893 ψήφους. Πέθανε σε ηλικία 93 ετών. Κηδεύτηκε στις 21 Μαΐου 1985 από τον ιερό ναό του Αγίου Ισιδώρου του Β΄ Νεκροταφείου Πατησίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Γρεβενών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Αγριόγατα της Πάμπας
Η Αγριόγατα της Πάμπας (Leopardus pajeros), είναι μία μικρή Αγριόγατα, που απαντάται στην Αργεντινή, στη Χιλή, στη Βολιβία, στο Περού, στον Ισημερινό και ενδεχομένως, στη νοτιοδυτική Κολομβία. Πήρε το όνομά της, από τις Πάμπας, αλλά εμφανίζεται και σε λιβάδια, θαμνώδεις εκτάσεις και δάση έως και τα 5.000 μέτρα.
Η Αγριόγατα της πάμπας, ταξινομείται ως «Σχεδόν απειλούμενη» στην Κόκκινη Λίστα της IUCN.
Περιγραφή
thumb|left|200px|Καλλιτεχνική απεικόνιση της Αγριόγατας της πάμπας ([[1844)]]
Η Αγριόγατα της Πάμπας, είναι μια μικρή, αλλά βαριά γάτα. Υπάρχουν σημαντικές γεωγραφικές διακυμάνσεις όσον αφορά το μήκος της, το οποίο κυμαίνεται από 46 έως 75 εκ. και από 23 έως 29 εκ., το μήκος της ουράς. Υπάρχουν τρεις παραλλαγές του τριχώματός της. Στην πρώτη, υπάρχουν μεγάλες, κοκκινωπές - καφέ, κηλίδες, με δακτυλίους στο σώμα και στην ουρά. Στη δεύτερη, η οποία μοιάζει με την πρώτη, υπάρχουν πιο ανοιχτόχρωμες κηλίδες και δακτύλιοι. Στην τρίτη, το χρώμα της είναι πιο γκριζωπό, με σκούρες - καφέ ρίγες στην πλάτη. Επιπλέον, έχουν αναφερθεί Αγριόγατες με μελανισμό.
Περιβάλλον
thumb|left|200px|Ομοίωμα της Αγριόγατας της πάμπας σε μουσείο
Παρά το γεγονός ότι πήρε το όνομά της από τις Πάμπας, η Αγριόγατα της πάμπας, ζει σε ένα ευρύ φάσμα οικοτόπων. Στη βορειοδυτική Αργεντινή, στη Βολιβία, στο Περού και στον Ισημερινός, ζει σε υψόμετρο μεταξύ 1800 και 5000 μέτρων, όπου συμπίπτει με το φάσμα της Αγριόγατας των Άνδεων (Leopardus jacobita).Στην κεντρική Αργεντινή, ζει σε υψόμετρο κάτω των 1420 μέτρων, σε ξηρά δάση και θαμνώδεις εκτάσεις. Στη νότια Αργεντινή και στη νότια Χιλή, ζει σε στέπες της Παταγονίας και σε θαμνώδεις εκτάσεις με υψόμετρο κάτω των 1100 μέτρων.
Υποείδη
thumb|right|150px|Ο χάρτης κατανομής της Αγριόγατας της πάμπας
Η Αγριόγατα της πάμπας, έχει 5 υποείδη.
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
729
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 729 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντώνιος Νταμιλάς
Ο Αντώνιος Νταμιλάς ή Δαμιλάς (έζησε γύρω στο 14ο-15ο αιώνα) ήταν συγγραφέας από την Ιεράπετρα. Πιστεύεται ότι αδερφός του ήταν ο Νείλος Νταμιλάς, λόγιος και ιερομόναχος.
Βιογραφία
Καταγόταν από αστική οικογένεια. Οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στην Ιεράπετρα από το Μεδιόλανο. Στο Μεδιόλανο είχε καταφύγει και ο ίδιος. Έτσι, το όνομά του εξελληνίστηκε από το Da Milan και ο ίδιος υπέγραφε ως Αντώνιος Νταμιλάς ο Μεδιολανεύς. Ο ίδιος απέκτησε οικογένεια από τη Γεραπετρίτισσα σύζυγό του.
Ο Αντώνιος ήταν συμβολαιογράφος και η παραμονή του στην Ιεράπετρα σχετίζεται με την παραμονή του Νείλου Δαμιλά στη Μονή Καρκάσων. Συνέταξε πολλές διαθήκες. Επίσης, αντέγραψε πολλά βιβλία, όπως η Ιλιάδα του Ομήρου και σχολίασε έργα του Θουκυδίδη. Κάτω από το σχολιασμό υπέγραφε ως Αντώνιος Δαμιλάς, Κρης το έθνος.
Σήμερα σώζονται χειρόγραφα του Αντώνιου Νταμιλά στο Εσκοριάλ (Παρίσι). Στην Ιεράπετρα, απόγονοι του Νταμιλά θεωρούνται οι οικογένειες με το επώνυμο Δαμηλάκης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Windows Live Writer
Ο Windows Live Writer είναι συμβατός με:
Ο Windows Live Writer περιλαμβάνει το the Provider Customization API, που υποστηρίζει την προσαρμογή της συμπεριφοράς του προγράμματος, καθώς και τη δυνατότητα να προστίθενται νέα χαρακτηριστικά σε αυτόν. Τα Windows Live Spaces, το WordPress και το TypePad εκμεταλλεύονται αυτό το API για την υποστήριξη διάφορων δυνατοτήτων.
Ιστορικό
Πριν από την τελική του κυκλοφορία στις 6 Νοεμβρίου του 2007, η τελευταία δοκιμαστική έκδοση του Windows Live Writer είχε τη δομή 12.0.1183.516. Υπήρξαν πολλές αλλαγές στο πρόγραμμα από τις προηγούμενες εκδόσεις, οι οποίες είναι εμφανείς, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Windows Live
Χαϊδελβέργη
Η Χαϊδελβέργη (γερμ. Heidelberg) είναι μια γραφική πόλη της Γερμανίας χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (γερμ. Neckar). Διοικητικά ανήκει στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης και γεωγραφικά βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του κρατιδίου αυτού. Η πόλη είναι και έδρα της διοκητικής περιοχής Ράιν-Νέκαρ-Κράις (Rhein-Neckar-Kreis).
Στο παρελθόν αποτέλεσε ένα κέντρο του γερμανικού ρομαντισμού, ενώ σήμερα αποτελεί έναν από τους κυριότερους τουριστικούς προορισμούς, κυρίως χάρη στα γραφικά ερείπια του παλατιού, την παλιά πόλη (γερμ. Altstadt), το ποτάμι και τα λοιπά αξιοθέατα. Ιδιαίτερα γνωστό είναι το πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1386 μ.Χ. και είναι το παλαιότερο της Γερμανίας.
Γεωγραφία
Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Νέκαρ ο οποίος δημιουργεί μια κοιλάδα, στην οποία είναι χτισμένη η πόλη. Τα υψηλότερα βουνά της περιοχής είναι το Κένιγκστουλ, νότια της πόλης, με υψόμετρο 568 μέτρα, και το Χάιλιγκενμπεργκ, βόρεια της πόλης, με υψόμετρο 445 μέτρα.
Ιστορία
Στην περιοχή της Χαϊδελβέργης έχει αποδειχτεί ότι αναπτύχθηκαν προϊστορικοί οικισμοί. Το 1907 βρέθηκε στην περιοχή Μάουερ η κάτω γνάθος του homo heidelbergensis. Η λεγόμενη και γνάθος του Μάουερ φέρεται να έχει ηλικία περίπου 600.000 ετών. Την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο ευρύτερος γεωγραφικός χώρος της Χαϊδελβέργης υπήρξε πολιτικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο, με κέντρο την ρωμαϊκή πόλη Λοποντούνουμ (Lopodunum), το σημερινό Λάντενμπουργκ (γερμ. Ladenburg). Ωστόσο, η παλαιότερη γραπτή αναφορά για την ύπαρξη πόλης με το όνομα Χαϊδελβέργη ανάγεται στον μεσαίωνα και συγκεκριμένα στο 1196. Το 1386 ιδρύεται το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, το οποίο είναι το παλαιότερο στη Γερμανία. Από το 1225 η πόλη αποτελεί την έδρα του πριγκιπάτου του Παλατινάτου, ενός μεσαιωνικού γερμανικού κρατιδίου, του οποίου ο ηγέτης, είχε τον τίτλο του εκλέκτορα. Ήταν δηλαδή ένας από τους επτά Γερμανούς ηγεμόνες που εξέλεγαν τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Το 1421 ιδρύεται η βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης (λατ. bibliotheca palatina), η οποία αποτελεί μέχρι σήμερα την παλαιότερη της Γερμανίας. Κατά τον τριακονταετή πόλεμο, το 1623, η bibliotheca palatina έγινε αντικείμενο αρπαγής από τον στρατηγό Τιλλί, και παραχωρήθηκε στο Βατικανό (λατ. bibliotheca apostolica vaticana). Το 1688 και το 1693 η πόλη καταστράφηκε ολικώς από τους Γάλλους κατά τον πόλεμο για την διαδοχή του Παλατινάτου (γερμ. pfälzischer Erbfolgekrieg). Η ανοικοδόμηση της πόλης μετά την καταστροφή άρχισε αμέσως, αλλά μερικά χρόνια αργότερα πυρκαγιά επέφερε μεγαλύτερο πλήγμα στην πόλη, σε σχέση με την ζημιά που προκάλεσε ο πόλεμος κατά της Γαλλίας. Το 1720 ο εκλέκτορας Κάρολος-Φίλιππος μεταφέρει την έδρα των ηγεμόνων του Παλατινάτου στη γειτονική πόλη Μάνχαϊμ. Το 1848 η συνέλευση φιλελεύθερων δημοκρατικών πολιτικών συνιστά ένα προκαταρκτικό κοινοβούλιο, που αποτελεί το σημαντικό βήμα για την δημιουργία του πρώτου γερμανικού κοινοβουλίου στη Φρανκφούρτη. Οι ενέργειες αυτές καταπνίγονται από τον πρωσσικό στρατό. Το 1871 προσχωρεί η περιοχή στη Γερμανική Αυτοκρατορία και ακολουθεί πλέον την ιστορική πορεία της Γερμανίας στον 20 ό αιώνα.
Δημοτικά Διαμερίσματα
Η πόλη της Χαϊδελβέργης συγκροτείται από 15 περιοχές:
Αξιοθέατα
thumb|right|150px|Η Χαϊδελβέργη και οι άλλες πόλεις της κοιλάδας του Νέκαρ Τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι το Παλάτι (γερμ. Schloss), χτισμένο στις πλαγιές του βουνού Königstuhl, η οδός των φιλοσόφων (γερμ. Philosophenweg), από την οποία έχει κανείς την πιο ωραία θέα της πόλης, την παλιά πόλη (γερμ. Altstadt) με τον πεζόδρομο, ο οποίος θεωρείται ο μεγαλύτερος της Γερμανίας και ένας από τους μεγαλύτερους της Ευρώπης, με μήκος 1,6 χμ. και με πολλά εμπορικά καταστήματα, όμορφα δρομάκια με εστιατόρια και καφετέριες. Στην πόλη κυριαρχούν πολλές εκκλησίες, μεσαιωνικές και νεώτερης περιόδου, όπως η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, και η εκκλησία των Ιησουϊτών. Επίσης υπάρχουν τα παλιά κτίρια του ιστορικού πανεπιστημίου, η λεγόμενη «φυλακή των φοιτητών», ο «πύργος των μαγισσών», που είναι τμήμα του μεσαιωνικού οχυρωματικού τείχους, το ξενοδοχείο Zum Ritter, το οποίο χρονολογείται από το 1592 και είναι το μόνο που δεν καταστράφηκε, και η παλιά γέφυρα (γερμ. Alte Brücke) που ενώνει την πόλη με την απέναντι όχθη.
Φυσικά Αξιοθέατα
Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Νέκαρ και πιο μακριά ο ποταμός Ρήνος (γερμ. Rhein) και ο Μέλας Δρυμός (γερμ. Schwarzwald).
Εϊντχαφούσι
Κατηγορία:Οικισμοί των Μαλδίβων
Εθνόσημο της Νότιας Οσετίας
right|175px|thumb|Το εθνόσημο της Νότιας Οσετίας. Το εθνόσημο της Νότιας Οσετίας καθιερώθηκε το 1998 από την αυτοανακηρυχθείσα δημοκρατία στη Βόρεια Γεωργία στα βόρεια της περιοχής του Καυκάσου και βασίζεται στο εθνόσημο της Νότιας Οσετίας- Αλανίας, που σχεδιάστηκε από το Γεωργιανό επιστήμονα Πρίγκιπα Βαχούστι Μπαγκρατιόνι το 1735. Γύρω από αυτό έχει επιπρόσθετα γραμμένες στα ρωσικά τις λέξεις "Δημοκρατία της Νότιας Οσετίας", "Республика Южная Осетия" πάνω από τη σφραγίδα και με κυριλλικούς χαρακτήρες στη γλώσσα της Οσετίας "Республикӕ Хуссар Ирыстон" κάτω από τη σφραγίδα.
Τα χρώματα είναι τα ίδια με τη σημαία της Νότιας Οσετίας, δηλαδή λευκό, κόκκινο και κίτρινο, και χρησιμοποιούνται σε μικρότερους κύκλους και στις δύο πλευρές. Είναι παρόμοια με τον κύκλο που βρίσκεται στο κρατικό έμβλημα.
Παραπομπές
Νοτια Οσετια Κατηγορία:Νότια Οσσετία
726
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 726 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σερ
Η Σερ (Cher, πραγματικό όνομα: Cherilyn Sarkisian, 20 Μαΐου 1946) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Αναφέρεται συχνά ως η Θεά της ποπ και έχει βραβευτεί με Όσκαρ, Grammy, Emmy, 4 Χρυσές Σφαίρες, ένα βραβείο από το φεστιβάλ των Καννών και ένα People's Choice Award για το έργο της στην μουσική, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Έχει ξεχωρίσει για την ξεχωριστή κοντράλτο φωνή της αλλά και για την έντονη προσωπικότητά της. Οι πωλήσεις των δίσκων της ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως ως σόλο καλλιτέχνης, έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές για τις υποκριτικές της ικανότητες και η καριέρα της μετράει πάνω από έξι δεκαετίες, με αποτέλεσμα να θεωρείται βετεράνος για τον παγκόσμιο χώρο του θεάματος.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα της το 1963 στο πλευρό του Sonny Bono. Έπειτα από μεγάλες δισκογραφικές επιτυχίες που έκαναν ως Sonny & Cher, τη δεκαετία του 1970 επιδίωξε να μετατραπεί σε τηλεοπτική ντίβα, παρουσιάζοντας πολύ επιτυχημένα ψυχαγωγικά σόου που άφησαν εποχή και συνάντησε επιτυχία ως solo τραγουδίστρια πλέον, κατορθώνοντας 3 #1 singles στο Billboard chart και αρκετούς χρυσούς δίσκους. Το ξεχωριστό της ινδιάνικο στυλ πέρασε στο πάνθεον της παγκόσμιας μουσικής ιστορίας και καθιέρωσε τάσεις και μόδες που όρισαν την δεκαετία του '70. Την δεκαετία του 1980 ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την καριέρα της στην υποκριτική. Κέρδισε πολλά βραβεία, συμμετείχε σε ταινίες με καλές κριτικές και το 1986 κέρδισε το βραβείο Όσκαρ A' Γυναικείου Ρόλου για τη ταινία "Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού". Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και έπειτα από μια "χλιαρή περίοδο" στην καριέρα της, κυκλοφόρησε το άλμπουμ Believe το οποίο πούλησε περισσότερα από 20 εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ το ομώνυμο single μπήκε στη λίστα με τα 30 πιο εμβληματικά και εμπορικά επιτυχημένα singles όλων των εποχών. Με αυτό το single κατάφερε να γίνει η μοναδική καλλιτέχνης με χρονική διαφορά 33 ετών ανάμεσα στο πρώτο και το τελευταίο #1 single της στο Hot 100 Chart της Αμερικής. Επιπλέον είναι η μοναδική καλλιτέχνης με Top 10 επιτυχίες στο Billboard Chart των Ηνωμένων Πολιτειών σε κάθε μία από τις προηγούμενες 6 δεκαετίες.
Το 2005 η περιοδεία της "Living Proof : The Farewell Tour" είχε καταφέρει εισπράξεις 294 εκατομμυρίων δολαρίων από συνολικά 326 συναυλίες σε 20 χώρες με αποτέλεσμα να θεωρηθεί η πιο επιτυχημένη σε εισπράξεις περιοδεία από γυναίκα τραγουδίστρια όλων των εποχών μέχρι που έχασε την πρώτη θέση το 2008 από τη "Sticky & Sweet Tour" της Μαντόνα με εισπράξεις 437 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 2008 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο 180 εκατομμυρίων δολαρίων με το Caesar's Palace του Las Vegas για το σόου της "Cher at the Colosseum" με το οποίο πραγματοποίησε 192 συναυλίες. Ήταν το δεύτερο ακριβότερο συμβόλαιο που έχει υπογράψει καλλιτέχνης στην ιστορία των residency shows με πρώτη την Σελίν Ντιόν. Η περιοδεία της "Do you believe? World Tour" του 1999 της είχε αποφέρει εσιπράξεις 160 εκατομμυρίων δολαρίων και είχε θεωρηθεί μία από τις πιο επιτυχημένες περιοδείες όλων των εποχών. Το 2013 η Σερ επέστρεψε δισκογραφικά μετά από αρκετά χρόνια με το άλμπουμ "Closer to the truth" ενώ για το 2014 πραγματοποίησε παγκόσμια περιοδεία της με τίτλο "Dressed To Kill Tour". Τον Φεβρουάριο του 2017 ξεκίνησε πάλι να δίνει συναυλίες με το σόου Classic Cher.
Παράλληλα με τη μουσική και την ηθοποιία, έχει παραγάγει πλούσιο φιλανθρωπικό έργο και έχει διακριθεί για τον κοινωνικό της ακτιβισμό ιδίως σε ΛΟΑΤ δικαιώματα και την πολιτική της επιρροή σε θέματα που αφορούν την ενέργεια, το περιβάλλον και την διαχείριση φυσικών πόρων.
Τα πρώτα χρόνια
Η Σερ γεννήθηκε στο Ελ Σέντρο, Καλιφόρνια τον Μάϊο του 1947. Ο πατέρας της, John Sarkisian, ήταν πρόσφυγας από της Αρμενία και εργαζόταν ως οδηγός φορτηγών. Η μητέρα της, ηθοποιός και μοντέλο, έχει Γαλλοβρετανική καταγωγή. Οι γονείς της Σερ πήραν διαζύγιο όταν αυτή ήταν μικρή σε ηλικία και τη μεγάλωσε τα πρώτα χρόνια η μητέρα της, που στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Gilbert LaPierre, έναν τραπεζίτη που υιοθέτησε τη Σερ. Η μητέρα της, την έγραψε σε μαθήματα υποκριτικής για να την βοηθήσει να αναπτύξει τη καριέρα της. Λόγω σοβαρής, μη διαγνωσμένης δυσλεξίας, η Σερ εγκατέλειψε το Fresno High School σε ηλικία 16 ετών. Εκείνη την εποχή, η Σερ είχε μία σύντομη σχέση με τον Γουόρεν Μπίτι.
1962-1969 : Αρχή
Η Cher ξεκίνησε τραγουδώντας στα πίσω φωνητικά κυρίως σε δίσκους που την παραγωγή αναλάμβανε ο Phil Spector. Το ρομαντικό ειδύλλιο και ο γάμος που έκανε με τον Sonny Bono (τον οποίο γνώρισε σε στούντιο ηχογραφήσεων) έδωσε ώθηση και στην καριέρα της. Το ντουέτο Sonny-Cher ηχογράφησε τα πρώτα του τραγούδια χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Caesar & Cleo. Αργότερα το δίδυμο έγινε γνωστό σαν Sonny And Cher. Εκείνη την εποχή η Cher είχε ξεκινήσει και σόλο καριέρα χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Bonnie Jo Mason και τραγουδώντας το "Ringo I Love You", έναν ύμνο για το μέλος των Beatles, Ringo Starr. Είχε στο ενεργητικό της κάμποσα singles που γνώρισαν επιτυχία, συμπεριλαμβανομένης της διασκευής στο τραγούδι των Byrds "All I Really Want To Do" το οποίο το καλοκαίρι του 1965 πήγε μέχρι το Νο 15 στην Αμερική και το Νο 9 στην Αγγλία. Τον Μάρτιο του 1966 η Cher κυκλοφόρησε το "Bang Bang (My Baby Shot Me Down)" γνωρίζοντας επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο και φτάνοντας μέχρι το Νο 2 στην Αμερική και το Νο 3 στην Αγγλία. Για ένα διάστημα καταπιάστηκε με τέτοια τραγούδια όπως τα "I Feel Something In The Air" και "You Better Sit Down Kids" βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το ρόλο της ηθοποιού παρόλο που το σινεμά ήταν η πρώτη και η μεγαλύτερη αγάπη της. Ωστόσο το ότι έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στη δισκογραφία δεν σημαίνει ότι δεν εμφανίστηκε σε ορισμένα φιλμς. Έτσι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60, η Cher είχε ρόλους στις δύο όχι και τόσο γνωστές ταινίες, 'Good Times' (1967) και 'Chastity' (1969).
1970-1979 : Θρυλική επιτυχία σε τηλεόραση και μουσική
Μετά από σημαντική κάμψη στις πωλήσεις δίσκων και την παταγώδη αποτυχία της ταινίας "Chastity" την οποία έγραψε ο Μπόνο και πρωταγωνιστούσε η Σερ, το ζευγάρι πέρασε μια περίοδο κρίσης, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Διάφορα χρέη που οφείλονταν σε αποτυχημένες καλλιτεχνικές απόπειρες ανάγκασαν το ζευγάρι να παίζει σε καζίνο, νυχτερινά κέντρα και μικρά θέατρα ένα δικό τους κωμικό νούμερο, όπου η Σερ τραγουδούσε και έπαιζαν κάποια κωμικά σκετς. Σε κάποια από αυτές τις εμφανίσεις τους εντόπισαν κάποιοι υπεύθυνοι τηλεοπτικών παραγωγών που ενδιαφέρθηκαν για το ντουέτο και τους ζήτησαν να περάσουν από ακρόαση. Η ακρόαση ήταν επιτυχής και το ζευγάρι σύντομα απέκτησε τη δική του τηλεοπτική εκπομπή στο κανάλι CBS. "The Sonny & Cher Comedy Hour" αρχικά προβλήθηκε προσωρινά το καλοκαίρι του 1971, μετά όμως από πολύ υψηλή τηλεθέαση έγινε μόνιμο. Για 3 χρόνια η εκπομπή ήταν από τις πιο πετυχημένες του είδους και έδωσε την ευκαιρία στο ζευγάρι να αναδείξει το ταλέντο τους στο τραγούδι, την κωμωδία και την παρουσίαση. Κλασικές είναι η εντυπωσιακές εμφανίσεις της Σερ με κοστούμια του Bob Mackie, ο οποίος συνεργάζεται μαζί της μέχρι σήμερα. Η μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία έδωσε μια προσωρινή ώθηση στην μουσική καριέρα της Σερ, η οποία την περίοδο 1971-1974 κυκλοφόρησε μερικούς σόλο δίσκους με εμπορική επιτυχία. Το 1971 υπέγραψαν με την Kapp Records και αμέσως κυκλοφόρησαν το single "Classified 1A" το οποίο είχε πολιτικό περιεχόμενο, ευθεία κριτική στον πόλεμο του Βιετναμ. Το τραγούδι απορρίφθηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ως αντιεμπορικό. Στη συνέχεια ο Snuff Garrett έγραψε και έκανε την παραγωγή της επόμενης σόλο προσπάθειας της Σερ με τίτλο: "Gypsys, Tramps & Thieves" το οποίο έγινε Νο 1 στα US pop charts. Το ομώνυμο άλμπουμ κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1971 και σημείωσε αξιόλογες πωλήσεις. Ένα ακόμα ητραγούδι από το άλμπουμ ήταν το "The way of love", μια μπαλάντα που ανέδειξε τις φωνητικές ικανότητες της Σερ. Το 1972 κυκλοφόρησε ένα ακόμα άλμπουμ, το "Foxy Lady" το οποίο έλαβε καλές κριτικές αλλά σημείωσε μέτρια εμπορική επιτυχία. Το 1973, μετά από επίμονες προσπάθειες του Μπόνο, κυκλοφόρησε το επόμενο σόλο άλμπουμ της Σερ, "Bittersweet White Light" το οποίο απέτυχε να μπεί στα charts. "Half breed" λεγόταν το επόμενο σόλο άλμπουμ που έγινε γρήγορα χρυσό, από το οποίο κυκλοφόρησε το ομώνυμο single με τεράστια εμπορική επιτυχία και έγινε το επόμενο Νο 1 single στα US pop charts.
Το 1974 η επιτυχία συνεχίστηκε με το single "Dark Lady" και το ομώνυμο άλμπουμ. To single έγινε Νο 1 στα US pop charts, καθιερώνοντας τη Σερ ως μια από τις πιο εμπορικές τραγουδίστριες της δεκαετίας του 70.
Ήδη, από το 1972 ο γάμος του ζευγαριού είχε τελειώσει, παρ' όλα αυτά συνέχισαν για 2 περίπου χρόνια να συνεργάζονται στην κοινή τους τηλεοπτική εκπομπή και στη δισκογραφία, στην οποία ο Μπόνο είχε και ρόλο μάνατζερ. Το Φεβρουάριο του 1974 κατατέθηκε αίτηση διαζυγίου το οποίο εκδόθηκε λίγους μήνες αργότερα. Την ίδια περίοδο η Σερ έκανε αγωγή στον πρώην σύζυγό της κερδίζοντας αποζημίωση για την άδικη εις βάρος της διαχείριση των εσόδων της από τον Μπόνο κατά τη διάρκεια του γάμου τους και την κηδεμονία της κόρης τους, Chastity.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου του διαζυγίου και της δικαστικής διαμάχης, η Σερ διατηρούσε δεσμό με τον μουσικό παραγωγό David Geffen ο οποίος ανέλαβε προσωρινά την προώθηση της καριέρας της. Από αυτή τη συνεργασία προέκυψε συμβόλαιο με τη Warner Bros, ύψους 2,5 εκ. δολαρίων και 2 singles, "A woman's story" και "Love like yours" τα οποία όμως δεν έκαναν επιτυχία. Η Cher κέρδισε Χρυσή Σφαίρα για την τηλεοπτική της εκπομπή The Sonny & Cher Comedy Hour, το 1974. Η ίδια συνέχισε μόνη της μετά το διαζύγιο με το show "Cher" το 1975, το οποίο είχε μεγάλη αποδοχή και υψηλές μετρήσεις. Σε αντίθεση, η προσπάθεια του Sonny Bono για δικό του show στην τηλεόραση αποδείχθηκε γρήγορα ανεπιτυχής και διακόπηκε μετά από 6 εβδομάδες. To show "Cher" διήρκεσε 6 μήνες και συνεχίστηκε πάλι με τη συμμετοχή του Bono ως "The Sonny and Cher Show", από τον Φεβρουάριο του 1976 μέχρι το καλοκαίρι του 1977. Στις 30 Ιουνίου του 1975 η Cher παντρεύτηκε τον μουσικό Gregg Allman των Allman Brothers Band. Ο γάμος ήταν επεισοδιακός, αφού μόνο 9 μέρες μετά η Cher κατέθεσε αίτηση διαζυγίου λόγω του εθισμού του Αllman σε ουσίες και αλκοόλ. Ωστόσο έγινε προσπάθεια επανασύνδεσης και έμειναν μαζί μέχρι το 1979. Από το γάμο προέκυψε ένα παιδί, ο Elijah Blue. Στη διάρκεια του γάμου τους το ζευγάρι συνεργάστηκε και καλλιτεχνικά, στο δίσκο "Two the Hard Way" ο οποίος πήρε πολύ κακές κριτικές και απέτυχε να πουλήσει.
Το 1975, μετά από παρότρυνση του David Geffen η Cher ηχογράφησε το επόμενο σόλο άλμπουμ "Stars",με το οποίο προσπάθησε να καθιερωθεί ως μια ροκ και όχι ποπ τραγουδίστρια. Δυστυχώς το άλμπουμ έλαβε κακές κριτικές και απέτυχε να μπει στα charts. Την ίδια πορεία είχαν και τα άλμπουμ "I'd Rather Believe in You" (1976) και "Cherished" (1977). Το 1978 έκανε το τηλεπτικό show "Cher... Special" και το 1979 το "Cher and Other Fantasies". Το 1978 άλλαξε επίσημα το όνομά της από "Cherilyn Sarkisian La Piere Bono Allman" σε Cher.
Μετά το δεύτερο διαζύγιό της και αντιμέτωπη με αρκετές δυσκολίες και υποχρεώσεις ως μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, αποφάσισε να εγκαταλείψει την προσπάθεια να καθιερωθεί στο χώρο της ροκ μουσικής και υπέγραψε με την εταιρία Casablanca records. Αν και επιφυλακτική να ασχοληθεί με τη ντίσκο μουσική, τελικά αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με αυτό το ύφος και προέκυψε ο δίσκος "Take me Home", το 1979. Το ομώνυμο single "Take me Home" έγινε αμέσως χρυσή επιτυχία.Λίγους μήνες αργότερα, μέσα στο 1979, κυκλοφόρησε το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ στην εταιρία, το "Prisoner" το οποίο είχε επιρροές από τη ντίσκο και ροκ μουσική. Το εξώφυλλο του άλμπoυμ που έδειχνε τη Cher γυμνή και δεμένη σαν σκλάβα με αλυσίδες, απασχόλησε τον τύπο αφού θεωρήθηκε προσβλητικό από φεμινιστικές οργανώσεις. Παρά την επιτυχία του προηγούμενου δίσκου, το "Prisoner" σημείωσε μικρότερη εμπορική επιτυχία και το μόνο single που κυκλοφόρησε ήταν το "Hell on Wheels".
1980-1990 : Σόλο καριέρα, κινηματογραφικές επιτυχίες
Το 1980, αμέσως μετά από την αποδέσμευσή της από τη δισκογραφική εταιρία Casablanca, η Cher με τον τότε εραστή της, τον κιθαρίστα Les Durek, δημιουργούν το ροκ συγκρότημα Black Rose. Η ίδια επέλεξε να μην εμφανίζεται το όνομά της σαν αρχηγός της μπάντας ώστε να μην επισκιάσει τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ. Παρά τις εμφανίσεις τους σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές η μπάντα δεν κατάφερε να προκαλέσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ζωντανές εμφανίσεις σε μεγάλους χώρους. Το άλμπουμ "Black Rose" που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά έλαβε απογοητευτικές κριτικές και έγινε μεγάλη εμπορική αποτυχία. Τελικά το γκρουπ διαλύθηκε μετά από λίγους μήνες. Το 1982 η Cher μόνη της ξανά, υπέγραψε στην Columbia Records και κυκλοφόρησε το άλμπουμ "I paralyze" το οποίο παρά κάποιες καλές κριτικές, δεν σημείωσε αξιόλογη επιτυχία.
Μετά από τις δισκογραφικές της αποτυχίες, η Cher αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και αποφάσισε να λάβει μαθήματα υποκριτικής. Μετά από οντισιόν πήρε ένα ρόλο στην θεατρική παράσταση του Μπρόντγουεϊ "Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean" η οποία το 1983 μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, όπου συμμετείχε και πάλι με τον ίδιο ρόλο, τον οποίον διαδέχτηκε η συμμετοχή της στο "Silkwood" (1983), δίπλα στη Meryl Streep. Παρά την επιφυλακτική στάση του κοινού και των κριτικών για τις υποκριτικές της ικανότητες, πήρε την υποψηφιότητα για το βραβείο Academy Award (Όσκαρ)for Best Supporting Actress και κέρδισε το βραβείο Χρυσή Σφαίρα. Η Cher πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία "Mask" (1985)με την οποία κέρδισε βραβείο καλύτερης ερμηνείας στο φεστιβάλ των Καννών. Το 1987 πρωταγωνίστησε στις ταινίες "The Witches Of Eastwick", "Suspect" και "Moonstruck". Συγκεκριμένα η ερμηνεία της στην ταινία "Moonstruck" της χάρισε το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου και ήταν μια σημαντική δικαίωση για την ίδια και την εδραίωση της στο χώρο του θεάματος.
Το 1987 υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία Geffen Records. Για το πρώτο άλμπουμ "Cher" συνεργάστηκε με τους John Bon Jovi, Michael Bolton, Richie Sambora και Desmond Child. Ο δίσκος είχε καθαρά ροκ ύφος και σημείωσε αξιόλογες πωλήσεις (πλατινένιο). Το single "I found someone" πήγε μέχρι το Νο 10 της Αμερικής και το Νο 5 της Αγγλίας, το φθινόπωρο του 1987.
Το 1989 ακολούθησε το άλμπουμ "Heart of Stone" για το οποίο συνεργάστηκε ξανά με τους Bon Jovi, Richie Sambora, Desmond Child, Michael Bolton αλλά και με την Dianne Warren. Από το άλμπουμ το πρώτο και το πιο πετυχημένο single ήταν το "If I could turn back time" που έγινε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική φτάνοντας μέχρι το Νο 3 τον Ιούλιο του 1989 και μέχρι το Νο 6 στην Αγγλία τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Το βίντεο κλιπ λογοκρίθηκε από το MTV και από άλλα τηλεοπτικά δίκτυα λόγω της τολμηρής ενδυμασίας της Cher στο βίντεο. Από το ίδιο άλμπουμ που συνολικά πούλησε 11 εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε 3 φορές πλατινένιο ξεχώρισαν επίσης τα τραγούδια "Just like Jesse James" και "Heart of stone". Το 1990 ένα τραγούδι που ξεχώρισε ήταν το "The Shoop Shoop Song (It's In His Kiss)", η διασκευή της στο ομώνυμο τραγούδι της Betty Everett. Το κομμάτι πήγε στο Νο 1 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και ήταν παράλληλα το μουσικό θέμα στην ταινία "Mermaids" (1990) που επίσης πρωταγωνιστούσε η Cher.
1991-1999
Το τελευταίο άλμπουμ για την Geffen Records ήταν το "Love Hurts", το 1991. Ο δίσκος σημείωσε μέτριες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, πήγε πολύ καλύτερα όμως στη Μ.Βρετανία όπου έφτασε στο Νο 1 των UK charts για 6 εβδομάδες. Τα τραγούδια που ξεχώρισαν ήταν το "Save up all your tears", "Love and Understanding" και "Love Hurts" που σημείωσαν αξιόλογη πορεία στα UK charts αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το 1992 η Cher έκανε την "Love Hurts" περιοδεία σε ΗΠΑ και Ευρώπη που σημείωσε μεγάλη επιτυχία.
Λίγο πριν το τέλος του 1998 γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας της. Ήταν με άλμπουμ "Believe" το οποίο ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο και σημείωσε αναπάντεχη επιτυχία σε διεθνές επίπεδο, με συνολικές πωλήσεις που σήμερα έχουν ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια αντίτυπα. Το 23ο άλμπουμ της Cher είχε καθαρά χορευτικό ήχο και πήρε αμέσως διθυραμβικές κριτικές. Το ομώνυμο single "Believe" έγινε Νο 1 σε 25 χώρες με συνολικές πωλήσεις που αγγίζουν τα 11 εκατομμύρια αντίτυπα και κέρδισε το Grammy Award for Best Dance Recording. Στα βρετανικά charts έμεινε επί επτά ολόκληρες εβδομάδες και μέχρι σήμερα παραμένει το τραγούδι με το ρεκόρ των περισσότερων πωλήσεων στη Μεγάλη Βρετανία, από γυναίκα καλλιτέχνιδα. Την παραγωγή του κομματιού ανέλαβαν οι βετεράνοι dj Junior Vasquez και Todd Terry ενώ ολόκληρου του άλμπουμ ο Mark Taylor. Από το ίδιο άλμπουμ το Μάρτιο του 1999 ξεχώρισε και το "Strong Enough" που μπήκε στα πέντε πρώτα της Μεγάλης Βρετανίας. Το καλoκαίρι του 1999 η Cher αποφάσισε να κάνει περιοδεία μετά από αρκετά χρόνια αποχής από ζωντανές εμφανίσεις. Η "Do you Believe?" περιοδεία κράτησε αρκετούς μήνες σε ΗΠΑ και Καναδά και θεωρήθηκε εξαιρετικά επιτυχημένη. Η ΗΒΟ μαγνητοσκόπησε και πρόβαλε το show "Cher: Live in Concert - From the MGM Grand in Las Vegas" που ήταν το πρόγραμμα με την υψηλότερη τηλεθέαση της δεκαετίας για τον σταθμό.
2000-2010 : Επιτυχίες στη μουσική, παγκόσμια περιοδεία, Las Vegas
Μέσα στο 2000 κυκλοφόρησε το "Not. Com.mercial", ένα άλμπουμ που διανεμήθηκε αποκλειστικά μέσω internet καθώς θεωρήθηκε μη εμπορικό από τη δισκογραφική της εταιρία. Στο δεύτερο μισό του 2001 κυκλοφορεί η πολυαναμενόμενη δισκογραφική της δουλειά με τίτλο "Living Proof". Το άλμπουμ έφτασε στην 9η θέση των Billboard 200. Αν και δεν είχε την εμπορική επιτυχία του "Believe",από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν τα τραγούδια "The music is no good without you"(UK top ten single) ,"Alive again", "A different kind of love song", "When the money is gone" που σημείωσαν αξιόλογη πορεία στα pop/dancecharts. To single "Song for the lonely" έφτασε στο Νο 85 του Billboard 100 και στο Νο 1 του Billboard Hot Dance Music/Club Play. Ανάλογες επιδόσεις είχαν τα singles και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το καλοκαίρι του 2002 η Cher ανακοινώνει την αποχαιρετιστήρια περιοδεία της με τίτλο "Living Proof: The Farewell Tour", που σημείωσε τεράστια επιτυχία και συνολικά κράτησε 3 χρόνια, μετά από την αναπάντεχα μεγάλη προσέλευση του κοινού. Το show ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακό και κάλυπτε τις 4 δεκαετίες της καριέρας της στη μουσική, με 15 περίπου αλλαγές εντυπωσιακών και αμφιλεγόμενων κοστουμιών, 16 χορευτές, φαντασμαγορικά ειδικά εφε και σκηνικά. Η περιοδεία ήταν η μεγαλύτερη που έκανε ως τώρα η Cher και πήγε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στην Ασία και στην Ωκεανία (Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία). Συνολικά την περιοδεία την παρακολούθησαν 6 εκατομμύρια θεατές σε 20 περίπου χώρες και τα συνολικά έσοδα έφτασαν τα 394 εκατομμύρια δολάρια. Το αμερικανικό κανάλι ΝBC μαγνητοσκόπησε το show το 2002 στο στάδιο American Airlines Arena του Miami και η προβολή σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Το ίδιο show αργότερα κυκλοφόρησε και σε dvd (2003). Την ίδια περίοδο κυκλοφορούν επίσης 2 πολύ εμπορικά album compilations με όλη την πορεία της στην μουσική, το ένα εκ των οποίων γίνεται πολυπλατινένιο σε πολλές χώρες (The very best of Cher, 2003). Το 2008 η Cher υπέγραψε 3ετές συμβόλαιο για 200 εμφανίσεις στο Colosseum του Ceasers Palace. Η αμοιβή της έφτασε τα 180 εκατομμύρια δολάρια για 3 χρόνια. Το show ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακό, όπως και οι προηγούμενες περιοδείες της με πολυμελή ορχήστρα, 18 χορευτές, ειδικά εφέ και πανάκριβα σκηνικά. Το 2010 προβλήθηκε στις αίθουσες η ταινία "Burlesque", όπου συμπρωταγωνίστησε με την Christina Aguilera. Η ταινία έλαβε μέτριες κριτικές και ανάλογη επιτυχία στο box office. Από το soundtrack της ταινίας ξεχώρισε το τραγούδι "You haven't seen the last of me" που κέρδισε το Golden Globe Award for Best Original Song. Το 2013 αναμένεται η κυκλοφορία του επόμενου studio album της και ίσως μια νέα παγκόσμια περιοδεία.