cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκλυν Άιλιφ
Βιβλία
Ο βασιλιάς της Ιθάκης, Λαέρτης, ανησυχεί για μια πιθανή εξέγερση των Ταφίων και πείθει τον Οδυσσέα να μεταβεί στη Σπάρτη για να ζητήσει το χέρι της Ελένης, θυγατέρας του Τυνδάρεω. Στη Σπάρτη, ο Οδυσσέας ερωτεύεται με την Πηνελόπη και ζητά το χέρι της από τον Ικάριο, ωστόσο, αναγκάζεται να συμμετέχει σε αγώνα δρόμου. Με τη βοήθεια της Αθηνάς, ο Οδυσσέας κερδίζει τον αγώνα και το χέρι της Πηνελόπης. Στον δρόμο της επιστροφής, ο Επήριτος ανακαλύπτει την προδοσία του Δαμάστωρα, αλλά ο τελευταίος τον σκοτώνει. Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Δαμάστωρα και ζητά από την Αθηνά να αναστήσει τον Επήριτο. Η Αθηνά πραγματοποιεί την επιθυμία του Οδυσσέα και χαρίζει επιπλέον χαρίσματα στον Επήριτο. Τότε, επιστρέφουν σπίτι και καταπνίγουν την εξέγερση των Ταφίων. Στο τέλος, ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη κάθονται μαζί και χαμογελούν ο ένας στον άλλο την ημέρα του γάμου τους.
Πέρασαν δέκα χρόνια από την επίσκεψη του Οδυσσέα στη Σπάρτη και τον γάμο με την Πηνελόπη. Ο Οδυσσέας επιθυμεί να βασιλεύει ειρηνικά στην Ιθάκη, αν και ο πολεμιστής Επήριτος ποθεί τη δόξα στη μάχη. Όταν βλέπει τα πλοία του Αγαμέμνονα στον ορίζοντα, ο Οδυσσέας συνειδητοποιεί πως η ειρήνη τελείωσε και πως ένας πόλεμος ξεκινά. Η Ελένη της Σπάρτης αιχμαλωτίστηκε από τον Πάρη, πρίγκιπα της Τροίας. Στην εκστρατεία κατά της Τροίας δέχονται να συμμετάσχουν όλοι οι ήρωες και επιφανείς άνδρες της εποχής, πλην του Αχιλλέα. Γι' αυτό και ο Οδυσσέας επισκέπτεται τον ήρωα για να τον πείσει να λάβει μέρος στην εκστρατεία, καθώς χωρίς αυτόν, η εκστρατεία θα αποτύχει.
Η πολιορκία της Τροίας διαρκεί εννέα χρόνια. Οι Έλληνες, με επικεφαλής τον Αχιλλέα, ανάγκασαν τους Τρώες σε αρκετές ήττες, αλλά η Τροία παραμένει απόρθητη. Ο Αγαμέμνονας, για να αποφύγει την επιστροφή του στρατεύματος στην Ελλάδα, προχωρεί σε επιθέσεις κατά των συμμάχων της Τροίας με σκοπό να αποκόψει τις οδούς μεταφοράς προϊόντων και ενισχύσεων στην Τροία. Αλλά και αυτές οι επιθέσεις δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα - να αναγκάσουν τους Τρώες να πολεμήσουν έξω από τα τείχη της πόλης. Ο Οδυσσέας επιθυμεί να επιστρέψει στην Ιθάκη, ενώ ο Επήριτος είναι αναγκασμένος να προστατεύει τον άνδρα που θυσίασε την κόρη του (στο μυθιστόρημα, η Ιφιγένεια παρουσιάζεται ως κόρη του Επήριτου). Ο Οδυσσέας συνειδητοποιεί πως η αριθμητική ισχύς δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα, γι' αυτό και καταφεύγει στην πονηριά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Πιτσίδια Ηρακλείου
Στο χωριό βρίσκεται και το Ιππικό κέντρο ‘Μελανούρη’ που οργανώνει εκδρομές σε πολλές κοντινές παραλίες και άλλες περιοχές όπως το Αγιοφάραγγο και η κοιλάδα Μεσσαράς. Υπάρχουν οι ιεροί ναοί του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Παρασκευής, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Παντελεήμονος στο όρμο Κομμό και του Αγίου Στεφάνου.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Πιτσιδίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Τυμπακίου Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Κλασική εποχή
thumb|right|250px| Η νότια πλευρά του [[Παρθενώνας|Παρθενώνα, Αθήνα]]
Με τον ορισμό της κλασικής εποχής αναφέρεται η χρονική περίοδος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, περίπου 200 χρόνων, από το 480 π.Χ. έως το 323 π.Χ., κατά την οποία υπήρξε ραγδαία άνθιση στον χώρο του πολιτισμού. Πήρε το όνομά της από τα υψηλά επιτεύγματα που σημειώθηκαν εκείνη την περίοδο.
Τα ιστορικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εποχής
Ο 5ος και ο 4ος αιώνας π.Χ. είναι η εποχή της ακμής ορισμένων πόλεων-κρατών και της μετέπειτα επικράτησης της Μακεδονίας. Ο 5ος αιώνας είναι ο αιώνας της σταθερότητας, καθώς όλος ο ελληνικός κόσμος οργανώνεται σε συμμαχίες γύρω από το δίπολο Αθήνα-Σπάρτη. Ο 4ος αιώνας είναι ο αιώνας της πολυδιάσπασης των δυνάμεων του ελληνικού κόσμου (με τη σπαρτιατική, έπειτα τη θηβαϊκή ηγεμονία και στη συνέχεια τη Β’ αθηναϊκή συμμαχία), με αποτέλεσμα την αστάθεια, τις συχνές περσικές παρεμβάσεις αλλά και τη διαμόρφωση της πανελλήνιας ιδέας, με κύριο εκπρόσωπο τον Ισοκράτη, ο οποίος αναζητούσε έναν ισχυρό ηγεμόνα για να συνενώσει τους Έλληνες εναντίον των Περσών. Τότε διατυπώθηκε και η άποψη περί μίας εξέχουσας προσωπικότητας που άνοιξε τον δρόμο για την επικράτηση της μοναρχίας επί του συστήματος πολιτικής οργάνωσης των πόλεων-κρατών. Η ελληνική συνείδηση είχε διαμορφωθεί ήδη την πρώιμη αρχαϊκή εποχή. Πρώτη γραπτή μαρτυρία είναι ο όρος πανέλληνες που απαντάται στον Ησίοδο, περί το 700 π.Χ..
Μορφές διακρατικών σχέσεων
Πιο σημαντικές ήταν οι πολυμερείς ενώσεις διότι συνένωναν μεγαλύτερα τμήματα του ελληνικού χώρου και ήταν πιο αποτελεσματικές από οργανωτική άποψη, όπως π.χ. η Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία.
Αυξημένη χρήση γραπτού λόγου
Η πολιτική φιλοσοφία ασχολείται με ζητήματα πολιτικής πράξης και θεωρίας. Οι ρήτορες εκφωνούν λόγους για πραγματικά ζητήματα της εξωτερικής και της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης. Οι επιστήμες αναπτύσσονται ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο, κυρίως η ιατρική, τα μαθηματικά, η φιλοσοφία.
Ιωνική Επανάσταση (499-493 π.Χ.)
Η Ιωνική Επανάσταση εναντίον των Περσών έδωσε την αφορμή για τους Περσικούς Πολέμους, δηλαδή την εμπλοκή της Ελλάδας σε πόλεμο με την Περσία. Οι περισσότερες ιωνικές πόλεις ανήκαν σε σατραπεία της περσικής αυτοκρατορίας ήδη από το 545 π.Χ. Το 499 π.Χ. ξεκίνησε η εξέγερση των ιωνικών πόλεων με αφετηρία τη Μίλητο και τον τύραννο της πόλης Αρισταγόρα. Γρήγορα επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της δυτικής Μικράς Ασίας και στην Κύπρο. Ο Αρισταγόρας ζήτησε βοήθεια από την Ελλάδα και επισκέφθηκε τον χειμώνα του 499 ή 498 π.Χ. τον Σπαρτιάτη βασιλιά Κλεομένη Α’, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Τελικά, όμως, δέχτηκαν να συνδράμουν η Αθήνα και η Ερέτρια, που έστειλαν προς ενίσχυση των επαναστατών της Ιωνίας 20 και 5 πλοία αντίστοιχα. Οι δυνάμεις αυτές ηττήθηκαν το 498 π.Χ. στην Έφεσο και όσοι επέζησαν επέστρεψαν στην Ελλάδα. Το 494 π.Χ. η Μίλητος αλώθηκε από τους Πέρσες και εντός του 493 π.Χ. η περσική κυριαρχία αποκαταστάθηκε.
Το 492 π.Χ. ο Μαρδόνιος εκστράτευσε ανεπιτυχώς στη Μακεδονία.
Περσικοί πόλεμοι (490-479 π.Χ.)
Την περίοδο αυτή στην Ελλάδα, ισχυρότερη δύναμη ήταν η Σπάρτη, ως ηγεμονική δύναμη της Πελοπονησιακής συμμαχίας, ενώ παράλληλα, στην Αθήνα ανερχόμενη πολιτική δύναμη ήταν η αντιπερσική πολιτική παράταξη, με κυριότερο εκφραστή τον Θεμιστοκλή. Ο Θεμιστοκλής ήταν άρχων το 493-492 π.Χ. και υποστήριξε σθεναρά τη ναυπήγηση στόλου και την επάνδρωση των πλοίων με θήτες.
Το 490 π.Χ. έλαβε χώρα η πρώτη περσική εκστρατεία, με επικεφαλής τους Πέρσες στρατηγούς, τον Δάτη και τον Αρταφέρνη. Υπέταξαν διαδοχικά τη Νάξο, την Κάρυστο και την Ερέτρια (που καταλήφθηκε με προδοσία). Όταν αποβιβάστηκαν στην Αττική ακολούθησε η αποφασιστική Μάχη του Μαραθώνα που έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ. Σε αυτήν πανδημεί οι Αθηναίοι με τον Μιλτιάδη στην ανώτατη διοίκηση (ο οποίος είχε επισκιάσει και τον πολέμαρχο Καλλίμαχο) και με την υποστήριξη των Πλαταιέων νίκησαν τους Πέρσες. Οι Σπαρτιάτες κατέφτασαν εκ των υστέρων στο πεδίο των επιχειρήσεων. Σχετικό επίγραμμα για τους Αθηναίους νεκρούς της μάχης έγραψε ο Σιμωνίδης ο Κείος.
Ήδη το 493-492 με την προτροπή του Θεμιστοκλή άρχισε η ναυπήγηση νέων πλοίων με τα χρήματα από τα μεταλλεύματα του Λαυρίου. Ο ίδιος θεωρούσε ότι ο στόλος θα αποτελέσει αποφασιστικό παράγοντα σε επικείμενη σύγκρουση με τους Πέρσες. Ο νέος αθηναϊκός στόλος, αποτελούμενος από 180 νέες τριήρεις και από 100 παλιές πεντηκοντόρους, καθιστούσε την Αθήνα πρώτη ναυτική δύναμη στην Ελλάδα, και ήταν έτοιμος το 481 π.Χ. Το ίδιο έτος οι αντιπερσικές ελληνικές δυνάμεις δημιούργησαν την ελληνική συμμαχία των περσικών πολέμων, γνωστή από τον Ηρόδοτο με την ονομασία «Έλληνες». Ο Ξέρξης ο Α’ βασιλιάς των Περσών τέθηκε επικεφαλής της εκστρατείας που ξεκίνησε από τις Σάρδεις, πέρασε τον Ελλήσποντο και έθεσε υπό την κυριαρχία του τη Μακεδονία. Εν συνεχεία οι περσικές δυνάμεις προχώρησαν χωρίς να συναντήσουν ιδιαίτερη αντίσταση, αφού η Θεσσαλία και η Θήβα είχαν μηδίσει, δηλαδή είχαν αποδεχτεί τους Πέρσες. Συγκρούστηκαν με ελληνικές δυνάμεις στις Θερμοπύλες με 4.000 Πελοποννήσιους, εκ των οποίων οι 300 Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον Λεωνίδα, και 3.000 από στρατιωτικά τμήματα από τη Λοκρίδα τη Φωκίδα καθώς και Θεσπιείς. Τελικά μετά την προδοσία από τον Εφιάλτη, στο πεδίο της μάχης παρέμειναν ως το τέλος οι 300 Σπαρτιάτες και οι 700 Θεσπιείς οι οποίοι και έπεσαν ηρωικά.
Την άνοιξη του 479 π.Χ. ο Μαρδόνιος εισέβαλε στην Αττική και με τη μάχη στις Πλαταιές στα τέλη του 479 π.Χ., νίκησαν οι Έλληνες. Αυτό ήταν και το τέλος των επιθετικών πολέμων των Περσών. Οι 31 πόλεις που συμμετείχαν στον αντιπερσικό συνασπισμό, αφιέρωσαν στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς ένα χρυσό τρίποδα που υποβασταζόταν από τρεις χάλκινους όφεις. Τον τρίποδα τον έλιωσαν αργότερα οι Φωκείς, διασώθηκε, όμως, η στήλη των όφεων, η οποία μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου και βρίσκεται σήμερα.
Τον Αύγουστο 479 π.Χ. ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωτυχίδης, νίκησε τον περσικό στόλο στη Μυκάλη και ο Ξάνθιππος πολιόρκησε και κατέλαβε τη Σηστό το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Το 480 π.Χ. στην Ιμέρα της βόρεια Σικελίας σημειώθηκε μία σημαντική νίκη των Ελλήνων υπό τον Γέλωνα τύραννο των Συρακουσών επί των Καρχηδονίων αντιπάλων τους.
Η «χρυσή» πεντηκονταετία (479-431 π.Χ.)
Οι στρατιωτικές περσικές βάσεις παρέμεναν στην Ηιόνα και στον Δωρίσκο καθώς και μικρότερες φρουρές σε άλλα σημεία του βορείου Αιγαίου. Για την απελευθέρωση των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας απαιτούνταν επιθετικοί πόλεμοι. Η Σπάρτη ήταν μία συμβατική στρατιωτική δύναμη που διέθετε μόνο ισχυρό πεζικό και δεν ήταν διατεθειμένη να αναλάβει επιθετικές επιχειρήσεις. Οι τελευταίες κοινές επιχειρήσεις των Σπαρτιατών με τους υπόλοιπους Έλληνες ήταν εναντίον του Βυζαντίου (478) και στην Κύπρο (478). Το φθινόπωρο του 478 ιδρύθηκε η Α’ Αθηναϊκή συμμαχία. Για μία πεντηκονταετία, ο ευδιάκριτος ανταγωνισμός Αθήνας -Σπάρτης και η ισορροπία δυνάμεων οδήγησε σε σχετική ειρήνη.
Τον Εφιάλτη, μετά τη δολοφονία του, διαδέχθηκε στην ηγεσία της παράταξης των δημοκρατικών ο Περικλής, ο οποίος καθιέρωσε τη μισθοδοσία των αξιωματούχων (π.χ. βουλευτών, στρατηγών) και το 457 π.Χ. χορηγήθηκε το δικαίωμα κλήρωσης για τους εννέα άρχοντες και στους ζευγίτες. Τα αξιώματα για τους 500 ήταν οι ταμίαι της Αθηνάς, οι στρατηγοί και οι Ελληνοταμίαι, που διαχειρίζονταν τα οικονομικά της συμμαχίας.
Το 477 ιδρύθηκε η Α' Αθηναϊκή συμμαχία, που περιλάμβανε τις παράλιες πόλεις και τα νησιά του βορείου Αιγαίου, της Προποντίδας ως το Βυζάντιο, των ακτών της Μικράς Ασίας και, στη μεγάλη της ακμή, της νότιας Μικράς Ασίας ως την Παμφυλία και όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου. Κατά τη διάρκεια των ετών 478-405 σημειώθηκαν αποστασίες στους κόλπους της συμμαχίας. Η Αθήνα επανέφερε με τη βία στη συμμαχία όσες πόλεις είχαν αποστατήσει, κάτι που δεν θα συνέβαινε, αρχικά τουλάχιστον, στη Β’ αθηναϊκή συμμαχία.
Τις αρχές της οργάνωσης της συμμαχίας τις πληροφορούμαστε από τον Θουκυδίδη (Α, 96-97). Του συμμαχικού στρατού ηγήθηκε ο Κίμων, ο οποίος κατάφερε να εκδιώξει τους Πέρσες από την Ηιόνα και έλεγξε έτσι ολόκληρο το Αιγαίο. Αποκατέστησε την ασφάλεια της ναυσιπλοϊας, απαλλάσσοντας π.χ. τη Σκύρο από τους πειρατές των οποίων ήταν βάση. Επεξέτεινε τη συμμαχία ως την Παμφυλία και, το 476 π.Χ. μετά τη μάχη στον Ευρυμέδοντα, η Αθήνα έφτασε στο απώτατο όριο της κυριαρχίας της.
Παράλληλα, έχουμε μία μεταβολή στον χαρακτήρα της συμμαχίας, λόγω δύο γεγονότων. Το πρώτο ήταν η μεταφορά του ταμείου της συμμαχίας από τη Δήλο στην Αθήνα, το 454 π.Χ. Το δεύτερο ήταν οι δυσβάσταχτοι φόροι που επέβαλαν στους συμμάχους τους.
Το 450 π.Χ., συμφωνήθηκε η Καλλίειος ειρήνη στη βάση του ισχύοντος status quo.
Πελοποννησιακός πόλεμος (431-404 π.Χ.)
Ο Πελοποννησιακός πόλεμος απλώθηκε σε μεγάλο μέρος του ελληνικού χώρου. Αίτιο κατά τον Θουκυδίδη ήταν το δέος της Σπάρτης προς την Αθήνα, δηλαδή ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο μεγάλων ελληνικών πολιτικών δυνάμεων της εποχής. Πριν ξεσπάσει, προηγήθηκαν γεγονότα τα οποία προκάλεσαν την αντίδραση της Σπάρτης. Τρεις ήταν οι αφορμές για την έναρξη του πολέμου:
Η περίοδος 431-421 ονομάζεται Αρχιδάμειος πόλεμος, από το όνομα του βασιλιά της Σπάρτης Αρχίδαμου του Β’, και έληξε με την ισορροπία ωφελειών και απωλειών και από τις δύο πλευρές όπως αυτήν αποτυπώθηκε στη Νικίειο ειρήνη, η οποία συμφωνήθηκε παρά τη θέληση Κορινθίων και Βοιωτών και αποδείχθηκε προσωρινή. Όμως, ένα ασήμαντο αρχικά γεγονός επηρέασε τον συσχετισμό δυνάμεων. Η μικρή σικελική πόλη Έγεστα αντιμετώπιζε προβλήματα και ζήτησε τη βοήθεια των Αθηναίων. Η Σικελική εκστρατεία του 415 π.Χ. οργανώθηκε από τους Αθηναίους, με επικεφαλής τους στρατηγούς Νικία, Λάμαχο και Αλκιβιάδη, οι οποίοι στάλθηκαν για βοήθεια της Έγεστας και των Λεοντίνων εναντίον των φιλοσπαρτιατικών Συρακουσών. Η εκστρατεία έληξε το 413 π.Χ. με ολοσχερή καταστροφή του αθηναϊκού εκστρατευτικού σώματος.
Το 413 π.Χ. ο Σπαρτιάτης βασιλιάς κατέλαβε τη Δεκέλεια και η πολιτική δύναμη της Αθήνας αποδυναμώθηκε, κάτι που οδήγησε στην αποστασία πολλών πόλεων το διάστημα 413-411 π.Χ. Οι συγκρούσεις μεταφέρθηκαν στο βόρειο και βορειοανατολικό Αιγαίο. Παρόλη την εξασθένηση της αθηναϊκής ισχύος δε γνωρίζουμε ποια θα ήταν η έκβαση του πολέμου αν δε συναπτόταν η συμμαχία Σπάρτης-Περσίας. Στην Αθήνα συνέβη μία σύντομη πολιτική μεταβολή: στις 7 Ιουνίου 411 π.Χ. συνέβη μια ολιγαρχική πολιτειακή αλλαγή, γνωστή ως Τετρακόσιοι, η οποία παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Η πλήρης αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος έγινε το 410 π.Χ. με τη νίκη του Αλκιβιάδη και του αθηναϊκού στόλου στην Κύζικο, οπότε και οι θήτες ζήτησαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα.
Στις 4 Φεβρουαρίου 411 π.Χ. συνθήκη μεταξύ Σπάρτης και Περσικής αυτοκρατορίας προέβλεπε οικονομική υποστήριξη στον κατά θάλασσα πόλεμο, κάτι που χρησιμοποιήθηκε αποτελεσματικά από τον Λύσανδρο, βασιλιά της Σπάρτης. Το 407 π.Χ. ο Κύρος έγινε σατράπης της Μικράς Ασίας και προσέγγισε τον Λύσανδρο.
Τον Αύγουστο 406 π.Χ. έλαβε χώρα η ναυμαχία των Αργινουσών, στην οποία νίκησαν οι Αθηναίοι και σκοτώθηκε ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Καλλικρατίδας, βυθίστηκαν 70 πλοία και πνίγηκαν 1400 άνδρες, όμως έξι Αθηναίοι στρατηγοί καταδικάστηκαν γι' αυτό σε θάνατο. Το θέρος του 404 π.Χ., μετά τη βαριά ήττα στους Αιγός Ποταμούς, οι Αθηναίοι αποδέχτηκαν τη νίκη των Σπαρτιατών με τους εξής όρους:
Επίσης, ο Λύσανδρος επέβαλε στην Αθήνα την τυραννική διακυβέρνηση των Τριάκοντα και σπαρτιατική φρουρά στην Ακρόπολη, ενώ στις στις υπόλοιπες πόλεις επέβαλλε δεκαρχίες. Όμως, ο δημοκρατικός Αθηναίος Θρασύβουλος μαζί με άλλους εξόριστους δημοκρατικούς κατέλαβαν δήμους-φρούρια της Αττικής και, είτε με στρατολογήσεις είτε με εφήβους, κατάφεραν να ανατρέψουν επί των τριάκοντα. Τότε, ο Παυσανίας και δύο έφοροι, σε αντίθεση με τον Λύσανδρο, υποστήριξαν την πολιτική συμφιλίωσης με παροχή αμνηστίας και για τις δύο πλευρές.
Πληθυσμιακές εξελίξεις στη Σπάρτη
Η ιστορική εξέλιξη της Σπάρτης επηρέασε τη στρατιωτική ικανότητα της πόλης.
Κατά την αρχαιοελληνική παράδοση, ο Λυκούργος με την κατανομή κλήρων δημιούργησε ένα σώμα 9000 πολιτών. Το αίτιο της μείωσης του αριθμού των πολιτών κατά την κλασική εποχή δεν είναι γνωστό. Ίσως, η εξέλιξη αυτή να σχετίζεται με τον τρόπο μεταβίβασης της γης εκτός του πλαισίου του κληρονομικού νόμου. Φαίνεται ότι κάποια στιγμή (άγνωστο πότε) κατέστη δυνατή και με άλλους τρόπους, πέραν του κληρονομικού, η μεταβίβαση γης. Οι αλλαγές οδήγησαν σε απώλεια γης και σε αδυναμία συμμετοχής στα συσσίτια και απώλεια της ιδιότητας του πολίτη. Το 424 π.Χ., ο Βρασίδας είχε στη διάθεσή του 1000 μισθοφόρους και 700 είλωτες με οπλιτικό οπλισμό, κάτι που έγινε για πρώτη φορά τότε. Όσοι από αυτούς τους είλωτες επέζησαν απελευθερώθηκαν το 421 π.Χ., με τη Νικίειο ειρήνη και είναι γνωστοί ως ‘βρασίδειοι’. Το 421 π.Χ. για πρώτη φορά μαρτυρείται ο όρο νεοδαμώδεις, οι οποίοι στο εξής χρησιμοποιούνται σε μακρινές στρατιωτικές επιχειρήσεις ή σε φρουρές. Ήταν είλωτες που απελευθερώθηκαν και συμπλήρωναν τον στρατό, εφόσον πληρούσαν τις ανάλογες φυσικές προϋποθέσεις, μετά από ταχεία στρατιωτική προετοιμασία. Το 400-395 π.χ. ο στρατός της Σπάρτης στη Μικρά Ασία περιλάμβανε νεοδαμώδεις. Η σημαντική μείωση του αριθμού των πολιτών εξηγεί και την ήττα του σπαρτιατικού στρατού στα Λεύκτρα.
Σπαρτιατική ηγεμονία (404 π.Χ)
Η σπαρτιατική ηγεμονία χρονικά εκτείνεται από το τέλος του πελοποννησιακού πολέμου (404 π.Χ.) μέχρι τη μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.), κατά την οποία η πόλη της Σπάρτης ήταν η κυρίαρχη πολιτική και στρατιωτική δύναμη στον κόσμο των ελληνικών πόλεων, τις οποίες ηγεμόνευε.
Με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, η Σπάρτη αποτέλεσε την ηγέτιδα δύναμη του ελληνικού κόσμου. Τα έτη 400 π.Χ.-395 π.Χ. ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Αγησίλαος Β΄ διεξήγαγε επιχειρήσεις στην Ιωνία για την υπεράσπιση των ελληνικών πόλεων από τους σατράπες των Σάρδεων, Τισσαφέρνη, και του Δασκυλείου, Φαρνάβαζο, διότι ο τελευταίος απαιτούσε οι ελληνικές πόλεις της περιοχής να του καταβάλλουν φόρο, κάτι που θα σήμαινε την υπαγωγή τους στην περσική διοίκηση.Εν τω μεταξύ, στην ηπειρωτική Ελλάδα ξέσπασε ο Κορινθιακός πόλεμος.
Το 395 π.Χ. δημιουργήθηκε ένας αντισπαρτιατικός συνασπισμός με την οικονομική υποστήριξη της Περσίας, αποτελούμενος από το Άργος, την Κόρινθο, την Αθήνα και τη Θήβα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανάκληση του στρατού του Αγησιλάου από την Ιωνία. Το 394 π.Χ. δόθηκε μία ναυμαχία στην Κνίδο που οδήγησε στην ήττα του σπαρτιατικού από τον αθηναϊκό στόλο, με συνέπεια η Σπάρτη να μην ελέγχει πλέον το Αιγαίο. Ήταν το πρώτο γεγονός που έδωσε στην Αθήνα τη δυνατότητα να επανέλθει στο Αιγαίο και να ασκήσει πολιτική επιρροή στην περιοχή, αφού αποδεσμεύθηκε από τη συνθήκη του 404 π.Χ. και άρχισε να ανακτά την πολιτική της ισχύ. Το τέλος του πολέμου ήλθε με την Ανταλκίδειο ειρήνη ή ειρήνη του βασιλέως (φθινόπωρο του 387 π.Χ.), που επικυρώθηκε την άνοιξη του 386 π.Χ., που συμφωνήθηκε μεταξύ του Αρταξέρξη Β’ και του Σπαρτιάτη ναυάρχου Ανταλκίδα και ανακοινώθηκε στους εκπροσώπους των ελληνικών πόλεων από τον Τισσαφέρνη. Σύμφωνα με τους όρους της ειρήνης: οι ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας μαζί με τις Κλαζομενές και η Κύπρος ανήκαν πλέον στον Αρταξέρξη οι υπόλοιπες πόλεις ήταν αυτόνομες, εκτός από τη Λήμνο, τη Σκύρο και την Ίμβρο, που αναγνωρίστηκαν ως αθηναϊκές κληρουχίες. Η Σπάρτη ανέλαβε την επίβλεψη της τήρησης των όρων.
Η αυτονομία κάθε πόλης δεν επέτρεπε πλέον τη δημιουργία ευρύτερων συνασπισμών. Έτσι, μετά την άνοιξη του 386 π.Χ. η Σπάρτη διέλυσε το κοινό των Βοιωτών και εγκατέστησε ένα ολιγαρχικό καθεστώς και μία σπαρτιατική φρουρά στην Καδμεία, την ακρόπολη της Θήβας. Το 382 π.Χ. η Σπάρτη κινήθηκε εναντίον του κοινού των Χαλκιδέων που είχε ως κέντρο την Όλυνθο. Ο Ολυνθιακός πόλεμος (382-379) έληξε με τη διάλυση του κοινού των Χαλκιδέων. Τα πράγματα, όμως, άρχισαν να μεταβάλλονται. Τον Δεκέμβριο του 379 π.Χ. δημοκρατικοί Θηβαίοι εκδίωξαν τη σπαρτιατική φρουρά από την Καδμεία. η Θήβα, λοιπόν, ήταν η πρώτη πόλη στην οποία σημειώθηκε προσπάθεια με σκοπό να ελευθερωθεί και η υπόλοιπη Βοιωτία. Ακολούθησε πόλεμος ανάμεσα σε Βοιωτούς και Σπαρτιάτες, καθώς η Σπάρτη δεν αναγνώριζε τους Θηβαίους ως εκπρόσωπο του κοινού των Βοιωτών, πόλεμος ο οποίος έληξε με τη συντριπτική ήττα της Σπάρτης στη μάχη των Λεύκτρων το 371 π.Χ., που σήμανε και τη λήξη της σπαρτιατικής ηγεμονίας.
Θηβαϊκή ηγεμονία (371-362 π.Χ)
Με τον όρο θηβαϊκή ηγεμονία εννοούμε την επέκταση της πολιτικής επιρροής της Θήβας εκτός των ορίων της Βοιωτίας. Η επίτευξη της ηγεμονίας προϋπέθετε την ανασύσταση της βοιωτικής ομοσπονδίας, κάτι που έλαβε χώρα την περίοδο 379-371 με την απελευθέρωση των βοιωτικών πόλεων. Ήδη από το 370 π.Χ. όλη η κεντρική Ελλάδα (Εύβοια, Φωκίς, Λοκρίς, Μαλίς, Αιτωλία, Ακαρνανία) από τη Βοιωτία στον νότο ως την Ακαρνανία στα δυτικά ήταν σύμμαχος της Θήβας. Μεταξύ των Θηβαίων που απελευθέρωσαν την πόλη από τη Σπάρτη ήταν ο Πελοπίδας και ο Επαμεινώνδας, οι οποίοι ως Βοιωτάρχαι (όρος αντίστοιχος του στρατηγού) επιχείρησαν ο Πελοπίδας προς βορρά και ο Επαμεινώνδας προς νότο. Στόχος των επιχειρήσεων του Πελοπίδα ήταν ο περιορισμός της ισχύος του τυράννου των Φερρών Αλέξανδρου και η ανασύσταση του Κοινού των Θεσσαλών. Η πρώτη εκστρατεία του Επαμεινώνδα ήταν και από τις σημαντικότερες. Ήδη μετά τη μάχη των Λεύκτρων ανασυστάθηκε το κοινό των Αρκάδων και σημειώθηκαν κινήματα εναντίον της Σπάρτης. Ο Επαμεινώνδας με τον στρατό του προέλασε κατά μήκος του ποταμού Ευρώτα λεηλατώντας τη Λακωνία, κάτι που είχε ως άμεση συνέπεια την ίδρυση ανεξάρτητου μεσσηνιακού κράτους με κέντρο τη Μεσσήνη το 369 π.Χ. και τον περιορισμό της Σπάρτης στη Λακωνία, εντός των ορίων της πριν την κατάκτηση της Μεσσηνίας. Ο Επαμεινώνδας σκοτώθηκε το 362 π.Χ., στη μάχη της Μαντινείας.
Ο θάνατος του Επαμεινώνδα σήμανε το τέλος της Θηβαϊκής ηγεμονίας. Ο Πελοπίδας είχε ήδη σκοτωθεί το 364 π.Χ. (?) κατά τη διάρκεια εκστρατείας στη Θεσσαλία εναντίον του τυράννου των Φερρών Αλεξάνδρου.
Β’ Αθηναϊκή Συμμαχία
Μετά τη μάχη της Κνίδου η Σπάρτη απώλεσε τον έλεγχο του Αιγαίου κάτι που διευκόλυνε την επάνοδο των Αθηναίων μέσω προσπαθειών αποκατάστασης των φιλικών σχέσεων με τις πόλεις και τα νησιά που ήταν μέλη της Α’ αθηναϊκής συμμαχίας. Αρχικά, πραγματοποιήθηκαν διμερείς συμφωνίες από το 384 π.Χ. και εξής. Η πρώτη συμφωνία έγινε με τη Χίο και σώζεται η επιγραφή της, η οποία περιέχει και τον όρο της αυτονομίας και της ελευθερίας. Ο αρχικός πυρήνας της Β’ αθηναϊκής συμμαχίας ήταν οι πόλεις εκείνες που είχαν υπογράψει διμερή συνθήκη με την Αθήνα (Χίος, Μυτιλήνη, Μήθυμνα, Ρόδος, Βυζάντιο, Θήβα). Καθορίστηκαν οι αρχές λειτουργίας της συμμαχίας και η Αθήνα κάλεσε και τα άλλα ελληνικά κράτη να συμμετάσχουν. Σώζεται το μήνυμα του Αριστοτέλη, με το οποίο καλούνται και οι υπόλοιπες πόλεις για διεύρυνση της συμμαχίας.
Οι διαφορές της Α’ από τη Β’ Αθηναϊκή Συμμαχία ήταν οι εξής: στη Β’ λειτουργούσε πάντα το συνέδριο των συμμάχων και παράλληλα η εκκλησία του αθηναϊκού δήμου, σε διπλή λειτουργία. Δεν υπήρχε ετήσιος τακτικός φόρος, αλλά η σύνταξις. Δεν επιτρεπόταν σε Αθηναίους η κατοχή γης ή η παραμονή στρατού στις χώρες των συμμάχων. Η Β’ αθηναϊκή συμμαχία, λοιπόν, είχε συγκροτηθεί στη βάση της ισοτιμίας, αν και οι αρχές αυτές δεν τηρήθηκαν στη συνέχεια, με αποτέλεσμα την επιθυμία πολλών συμμάχων να αποστατήσουν. Σε μαρμάρινη στήλη αναγραφόταν οι όροι της συμμαχίας και στη συνέχεια τα ονόματα των κρατών που την αποτελούσαν. Χαρακτηριστικό είναι ότι περιλαμβανόταν και ο όρος για την ελευθερία και την αυτονομία κάθε πόλης, που αναφερόταν στην εξωτερική πολιτική και στην εσωτερική διοίκηση, για να μη προσκρούει στους όρους της Ανταλκιδείου ειρήνης. Η Β’ αθηναϊκή συμμαχία εκτεινόταν στον ίδιο σχεδόν χώρο με την πρώτη, δεν περιλάμβανε, όμως, τις πόλεις που κατά την Ανταλκίδειο ειρήνη υπάγονταν στην περσική διοίκηση.
Η Β’ αθηναϊκή συμμαχία συρρικνώθηκε μετά τον Β’ συμμαχικό πόλεμο που σημειώθηκε λόγω της αποστασίας της Ρόδου της Χίου και του Βυζαντίου (357-355 π.Χ.). Μετά το τέλος του πολέμου η συμμαχία συρρικνώθηκε στο 1/3 του χώρου που κατείχε. Ό, τι απέμεινε απωλέσθηκε με τη μάχη στη Χαιρώνεια, σύμφωνα με την ειρήνη που ακολούθησε την ανεπιτυχή για τους Αθηναίους έκβαση της οποίας, καταλυόταν η συμμαχία και η Αθήνα διατηρούσε μόνο τις κληρουχίες της.
Τα ομοσπονδιακά κράτη
Ήταν μία μορφή κρατικής οργάνωσης που για πρώτη φορά συναντάται στην ελληνική αρχαιότητα με παλαιότερο το Κοινό των Βοιωτών. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν την οργάνωση αυτή με τους όρους: έθνος, κοινόν, συμπολιτεία ή χρησιμοποιώντας το εθνικό όνομα. Τα Κοινά αυτά προέκυψαν εξελικτικά.
Το γενικό σχήμα ήταν το εξής: υπήρχε μία κεντρική κυβέρνηση από τους αντιπροσώπους των πόλεων και τα εδάφη του ομοσπονδιακού κράτους διαιρούνταν εδαφικά σε επιμέρους γεωγραφικές ενότητες και η βάση των ομοσπονδιακών κρατών, οι πόλεις που το αποτελούσαν. Κάθε πόλη είχε τους δικούς της θεσμούς που συνυπήρχαν με αυτούς της κεντρικής κυβέρνησης. Οι σημαντικότεροι θεσμοί του κεντρικού κράτους: επικεφαλής ήταν ένα αξίωμα με πολιτικές και στρατιωτικές αρμοδιότητες, που συνήθως ονομαζόταν στρατηγός, αλλά υπάρχουν και άλλες ονομασίες (π.χ. οι βοιωτάρχαι του βοιωτικού κοινού). Υπήρχαν επίσης ένας ίππαρχος, ένας ναύαρχος και ένας γραμματεύς. Κατά κανόνα υπήρχε μία βουλή με προβλεπτικές αρμοδιότητες και μία πρωτοβάθμια συνέλευση. Ακόμη, υπήρχαν ομοσπονδιακοί νομογράφοι, που κατάρτιζαν και αναθεωρούσαν τους νόμους, ομοσπονδιακό δικαστήριο, ομοσπονδιακός στρατός, ομοσπονδιακό ταμείο, ομοσπονδιακό νόμισμα που έφερε επιγραφή του εθνικού ονόματος. Κέντρο κάθε κοινού ήταν η έδρα της κεντρικής κυβέρνησης πού, συνήθως, ήταν και θρησκευτικό κέντρο. Γνώρισμα των κοινών είναι η ύπαρξη διπλού πολιτικού δικαιώματος, π.χ. Αιτωλός εκ Καλυδώνος.
Το παλαιότερο ήταν το Βοιωτικό Κοινό, που δημιουργήθηκε περί το 525/520 π.Χ., καταλύθηκε το 386 π.Χ. και ανασυστάθηκε το 378 π.Χ. Μέχρι το 386 π.Χ. είχε μία ομοσπονδιακή βουλή και όχι πρωτοβάθμια συνέλευση, με επικεφαλής έντεκα βοιωτάρχας, δικαστήριο και μετά την ανασύστασή του το 378 π.Χ. είχαμε μεταβολές, αφού υπήρχε πλέον πρωτοβάθμια συνέλευση αλλά όχι βουλή και ο αριθμός των βοιωταρχών μειώθηκε σε επτά.
Οι Αμφικτυονίες
Η αμφικτυονία ήταν μία θρησκευτική ένωση κρατών που βρίσκονταν γεωγραφικά γύρω από ένα ή περισσότερα ιερά. Δεν είχαν πολιτικό χαρακτήρα, ανεξαρτήτως της εμπλοκής της δελφικής αμφικτυονίας σε δύο πολέμους. Η λέξη έχει δύο γραφές εκ των οποίων και οι δύο μαρτυρούνται στην αρχαιοελληνική παράδοση: αμφικτιονία (που προέρχεται από την πρόθεση αμφί και τη ρίζα κτι- [=κατοικώ], π.χ. τα μέλη της αμφικτιονίας ονομάζονταν περικτίονες) και αμφικτυονία (από τη μυθολογική παράδοση, τον Αμφικτύονα).
Δεν γνωρίζουμε πολλά για την οργάνωση των αμφικτυονιών, αλλά έχουμε πολλές πληροφορίες για τη Δελφική Αμφικτυονία ή Αμφικτυονία των Πυλών και Δελφών, η οποία είχε δύο θρησκευτικά κέντρα: το ένα ήταν το ιερό της Δήμητρας και της Κόρης στις Πύλες και το άλλο ήταν το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Ήταν σημαντική λόγω του ιερού, που ήδη από τον 8ο π.Χ. αιώνα είχε μεγάλη πολιτική και θρησκευτική σημασία. Ενεπλάκη σε δύο ιερούς πολέμους, τον τρίτο και τον τέταρτο. Σώθηκαν οι λογαριασμοί της οικονομικής διαχείρισης της ανοικοδόμησης του ναού που καταστράφηκε το 373 π.Χ. Αρχικά, η αμφικτιονία απλωνόταν γύρω από τις Πύλες και ήταν γνωστή ως αμφικτυονία των Πυλών. Αργότερα, εντάχθηκαν και οι Δελφοί στην αμφικτυονία, η οποία πλέον περιλάμβανε εντός των ορίων της το ιερό του Απόλλωνα και μετονομάστηκες σε Αμφικτυονία των Πυλών και των Δελφών, ίσως αμέσως μετά τον Α’ Ιερό πόλεμο.
Το γεγονός ότι η αμφικτυονία των Δελφών και των Πυλών είχε δώδεκα έθνη μέλη (Ανατολική και Δυτική Λοκρίδα, Φωκείς, Θεσσαλοί, Δωριείς, Ίωνες της Αττικής, Βοιωτοί, Μαλιείς, Αχαιοί, Μάγνητες, Αινιάνες και η πόλη των Δελφών) και όχι πόλεις δείχνει ότι ήταν παλιά αμφικτυονία. Το κάθε μέλος έστελνε δύο αντιπροσώπους στο αμφικτυονικό συνέδριο, αποτελούμενο από 24 αντιπροσώπους, οι οποίοι ονομάζονταν ιερομνήμονες και διαχειρίζονταν τα οικονομικά της συμμαχίας. Μεταβολή στη σύσταση του συνεδρίου επήλθε το 346 π.Χ., όταν οι Φωκείς αποβλήθηκαν από την αμφικτυονία και οι δύο θέσεις δόθηκαν στον Φίλιππο.
Μακεδονική κυριαρχία (338-323 π.Χ.)
Η εσωτερική ανασυγκρότηση και η πολιτική της εξάπλωση της εξωτερικής επιρροής του μακεδονικού βασιλείου έλαβε χώρα κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β' (359-336 π.Χ.). Τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εσωτερικής πολιτικής του Φιλίππου είναι η ανασυγκρότηση του κράτους, η βελτίωση των οικονομικών, η αναδιοργάνωση του στρατού, η ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα η Μακεδονία πολύ γρήγορα να γίνει η ισχυρότερη δύναμη στην Ελλάδα. Η εξωτερική πολιτική του είχε εξής κατευθύνσεις:
Το συνέδριο συγκλήθηκε για δεύτερη φορά τον Φεβρουάριο του 337 π.Χ. στην Κόρινθο και αποφασίστηκε η διεξαγωγή πολέμου εναντίον της περσικής αυτοκρατορίας και η ανάθεση στον Φίλιππο του τίτλου του στρατηγού αυτοκράτορα. Ο τίτλος αυτός απονεμόταν σε στρατηγούς ελληνικών πόλεων, συχνά στην Αθήνα, και σήμαινε πλήρη εξουσιοδότηση να ενεργήσει κατά την κρίση του χωρίς να απευθύνεται στον δήμο.
Το 336 π.Χ. δολοφονείται ο Φίλιππος αλλά ο γιος του Αλέξανδρος (ο επονομαζόμενος Μέγας) συνέχισε με την ίδια επιτυχία την πολιτική εδραίωσης της μακεδονικής κυριαρχίας στην Ελλάδα, η οποία επισφραγίστηκε με την καταστροφή της Θήβας και την εκ νέου σύγκληση του συνεδρίου στην Κόρινθο. Αυτή τη φορά ως στόχος ορίστηκε η από κοινού εκστρατεία εναντίον της Περσικής αυτοκρατορίας, την οποία και πραγματοποίησε. Με τον θάνατό του το 323 π.Χ. συμβατικά τελειώνει η κλασική περίοδος.
Περσικοί πόλεμοι
Σύγχρονες των γεγονότων των περσικών πολέμων πηγές είναι τα επιγράμματα του Σιμωνίδη από την Κέα και η τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσαι» (472 π.Χ.). Μεταγενέστερες πηγές είναι ο Ηρόδοτος από την Αλικαρνασσό (485-425 π.Χ.), το έργο του οποίου «Ιστορίαι» έχει μεγάλη ιστορική αξία. Στο έργο του περιέγραψε τη σύγκρουση Ελλήνων και Περσών μέχρι την κατάληψη της Σηστού από τους Έλληνες (479 π.Χ.) Ο Κικέρων τον αποκάλεσε πατέρα της ιστορίας. Τα εννέα βιβλία του έργου έχουν τα ονόματα των εννέα Μουσών. Κεντρική ιδέα του έργου του Ηροδότου είναι η αντιπαλότητα Ελλήνων και Περσών, Ευρώπης και Ασίας. Επίσης, μας δίνει πληροφορίες και για τα γεγονότα του δευτέρου μισού του 6ου π.Χ. αιώνα. Η ιστορική του συγγραφή βασιζόταν στην αυτοψία, την προσωπική έρευνα και την προφορική παράδοση, πληροφορίες, δηλαδή, που έπαιρνε από πρόσωπα με γνώση των γεγονότων. Ταξίδεψε στον Εύξεινο Πόντο, τη Μικρά Ασία, τη Μεσοποταμία, τη Φοινίκη, την Αίγυπτο, στη Σικελία και στην Κάτω Ιταλία. Πληροφορίες για τους Περσικούς πολέμους έχουμε και σε δύο βίους του Πλουτάρχου, τον «Αριστείδη» και τον «Θεμιστοκλή».
Πεντηκονταετία 479-431 π.Χ.
Για την πεντηκονταετία 479-431 έχουμε ελάχιστες σύγχρονες ιστορικές πηγές, π.χ. τις «Ευμενίδες» (458 π.Χ.) του Αισχύλου, που εξυμνούν τον Άρειο Πάγο ως θεσμό. Μεταγενέστερες ιστορικές πηγές είναι η ιστορική αναδρομή που προτάσσει της περιγραφής του Πελοποννησιακού πολέμου ο Θουκυδίδης, καθώς και μία σύντομη ιστορική σύνθεση στον Διόδωρο Σικελιώτη. Επίσης οι βίοι «Κίμων» και «Περικλής» του Πλουτάρχου.
Πελοποννησιακός πόλεμος
Στις πηγές για τον Πελοποννησιακό πόλεμο συγκαταλέγονται και οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και ένα ανώνυμο πολιτικό κείμενο με προπαγανδιστικό κατά της δημοκρατίας χαρακτήρα με τον τίτλο «Αθηναίων Πολιτεία», που αποδίδεται στον ψευδο-Ξενοφώντα. Ακόμη λόγοι ρητόρων, όπως ο Λυσίας, ο Ανδοκίδης, ο Αντιφών. Μεταγενέστερες πηγές είναι οι βίοι του Πλουτάρχου «Περικλής», «Νικίας», «Αλκιβιάδης» και «Λύσανδρος».
4ος αιώνας π.Χ.
Στις μεταγενέστερες πηγές ανήκει ο Διόδωρος Σικελιώτης, στα βιβλία 15-17, και οι βίοι του Πλουτάρχου «Πελοπίδας», «Λύσανδρος», «Δημοσθένης», «Αγησίλαος» και «Αρταξέρξης».
Η εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Μεταγενέστερες πηγές είναι το 17ο βιβλίο του Διόδωρου του Σικελιώτη, ο βίος του Πλουτάρχου «Αλέξανδρος», η «Αλεξάνδρου Ανάβασις» του Φλάβιου Αρριανού και η «Επιτομή από τις ιστορίες του Πομπήιου Τρόγου» του Ρωμαίου ιστορικού Ιουστίνου. Ο Πλούταρχος και ο Αρριανός αντλούν πληροφορίες από την καταγραφή των γεγονότων κατά την εκστρατεία, τις λεγόμενες «εφημερίδες», οι οποίες δε σώθηκαν και με τις οποίες ήταν πιθανόν επιφορτισμένοι ο Ευμένης από την Καρδία και ο Διόδοτος από την Ερυθραία. Παραδείγματος χάρη, η αφήγηση του θανάτου του Αλεξάνδρου από τον Πλούταρχο πιθανότατα βασίζεται στις εφημερίδες. Επίσης, σημαντικότατες πηγές, όπως τα έργα του Κλειτάρχου και του Τιμαγένη, έχουν χαθεί, αν και σε αυτά βασίστηκαν πιθανότατα όλοι οι ιστορικοί της ρωμαϊκής εποχής.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Αλέξανδρος ήταν ένας μύθος εν ζωή. Υπήρχαν λαϊκές παραδόσεις γι' αυτόν τις οποίες μας παραδίδει ο Διόδωρος, ενώ στο τέλος του 3ου π.Χ. αιώνα έχουμε τη συγγραφή του έργου «Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου» του ψευδο-Καλλισθένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασική εποχή
Σαράντα Εκκλησιές (Θεσσαλονίκη)
thumb|Το άγαλμα του Γεωργίου Βιζυηνού στις Σαράντα Εκκλησιές Θεσσαλονίκης Οι Σαράντα Εκκλησίες αποτελούν συνοικία του Δήμου Θεσσαλονίκης, η οποία ανήκει στην 1η Δημοτική Κοινότητα. Ο συνοικισμός δημιουργήθηκε μετά την ανταλλαγή πληθυσμών τη δεκαετία του 1920 από πρόσφυγες των Σαράντα Εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης, εξ ου και η oνομασία της.
Τα οδωνύμια της περιοχής ειναι αφιερωμένα σε πόλεις της Ανατολικής Θράκης και της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης) όπως: Σκοπού, Ραιδεστού, Κεσσάνης, Αγαθουπόλεως, Βασιλικού, Αγίου Στεφάνου. Άλλα οδωνύμια είναι αφιερωμένα σε προσωπικότητες της Ανατολικής Θράκης και της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης) όπως: Γεωργίου Βιζυηνού (πεζογράφος, ποιητής και λόγιος) και Στίλπωνος Κυριακίδου (καθηγητή λαογραφίας του Α.Π.Θ.).
Στην περιοχή βρίσκονται τρεις από τις πέντε Φοιτητικές Εστίες, το τμήμα Σεισμολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, το Θέατρο Γης, το Εθνικό Κολυμβητήριο, η ταβέρνα "Ο Βάγγος και η ιστορία του", το Καυταντζόγλειο και Ιβανώφειο Στάδιο, η Περιφερειακή Δημοτική Βιβλιοθήκη Σαράντα Εκκλησιών, δημοτικό σχολείο καθώς και γυμνάσιο και λύκειο, ο παλαιός και ο νέος ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου που κτίσθηκαν από τους Θρακιώτες πρόσφυγες. Στον μεγάλο ναό φυλάσσεται και η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Παναγίας Σαραντακλησιώτισσας κειμήλιο των Θρακών προσφύγων.
Γραμμές του Ο.Α.Σ.Θ. που περνούν από την περιοχή είναι οι 15 και 16 οι οποίοι ενώνουν τις Σαράντα Εκκλησιές και την Ευαγγελίστρια με το κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θεσσαλονίκης
Άλμπα (νομός)
Η Άλμπα είναι μία από τους 41 νομαρχίες της Ρουμανίας. Βρίσκεται δυτικά της Τρανσυλβανίας. Έχει συνολική έκταση 6.231 τ.χλμ. και πληθυσμό 382.750 κατοίκους (απογραφή 2002). Πρωτεύουσα του νομού είναι η Άλμπα Ιούλια.
Διοικητική διαίρεση
Ο Νομός Άλμπα περιλαμβάνει 4 δημοτικά διαμερίσματα, 7 πόλεις και 68 κοινότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ρουμανίας
Απλοποιημένη αγγλική γλώσσα
Τα απλά αγγλικά είναι όπως τα αγγλικά αλλά που μόνο οι εύκολες λέξεις χρησιμοποιούνται.
Θερινή ώρα στα Φίτζι
Τα Φίτζι επανεκκίνησαν τη θερινή ώρα το 2009, αρχίζοντας στις 29 Νοεμβρίου και τελειώνοντας στις 26 Απριλίου 2010, και αυξάνοντας την ζώνη ώρας κατά μια ώρα στην UTC+13. Το καλοκαίρι του 2010-2011, η θερινή ώρα ξεκίνησε την τέταρτη Κυριακή του Οκτωβρίου και τελείωσε την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου.
Παραπομπές
Φιτζι Κατηγορία:Ώρα στα Φίτζι
Διομήδης Κυριακός
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1811 και ήταν γιος του Αναστασίου Κυριακού. Καταγόταν από μεγάλη οικογένεια ναυτικών και αγωνιστών με αρβανίτικη καταγωγή. Σπούδασε νομική στην Πίζα και το Παρίσι. Ακολούθησε αρχικά σταδιοδρομία στον δικαστικό κλάδο και το 1835 έγινε εισαγγελέας πρωτοδικών.
Στη συνέχεια εκλέχτηκε πληρεξούσιος των Σπετσών το 1840 και το 1862 καθώς και επανειλημμένα βουλευτής. Όντας έγκριτος νομικός είχε σημαντική συμβολή στη σύνταξη του Συντάγματος του 1843. Το 1851 έγινε Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου ενώ το 1863 όταν εκλέχθηκε στην Β΄ Εθνική Συνέλευση, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Καταρτίσεως του νέου Συντάγματος. Το 1863 διορίστηκε Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στη νέα κυβέρνηση και διετέλεσε περίπου για ένα μήνα, από 27 Μαρτίου 1863 μέχρι 19 Απριλίου 1863, πρωθυπουργός της χώρας (Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού 1863), παραιτούμενος λόγω αδυναμίας επιβολής στους στρατιωτικούς (οξυμένα πολιτικά πάθη θα οδηγούσαν στην εμφύλια σύγκρουση των Ιουνιανών δύο μήνες αργότερα). Επίσης είχε διατελέσει πρόεδρος της Βουλής.
Παιδιά του ήταν ο Νικόλαος Διομήδης και ο Αναστάσιος Διομήδης Κυριακός και εγγονός του ο Αλέξανδρος Διομήδης. Έγραψε επίσης ιστορικά και νομικά βιβλία.
Απεβίωσε στις 20 Ιουνίου 1869 στη Νάπολη.
Βαγγέλης Μάντζιος
Ο Βαγγέλης Μάντζιος (Αθήνα, 22 Απριλίου 1983) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (κύπελλο ΟΥΕΦΑ, Τσάμπιονς Λιγκ) έχει συνολικά 8 γκολ σε 23 συμμετοχές (5 γκολ σε 10 συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ και 3 γκολ σε 13 συμμετοχές στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ).
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Βαγγέλης Μάντζιος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Φοίνικα Καλλιθέας, ο οποίος την περίοδο εκείνη υπήρξε η θυγατρική ομάδα του Πανιώνιου, με τον οποίο το 2001 υπέγραψε συμβόλαιο και αγωνίστηκε τέσσερα χρόνια. Συνολικά στο πρωτάθλημα σημείωσε 70 συμμετοχές πετυχαίνοντας 15 γκολ. Οι ικανότητές του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των μεγάλων ομάδων της Ελλάδας αλλά και συλλόγων του εξωτερικού, ενώ το 2003, ανακηρύχθηκε ο καλύτερος νέος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Το καλοκαίρι του 2005 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. Στον σύλλογο σε 68 αγώνες πρωταθλήματος σημείωσε 19 γκολ, ενώ πέτυχε σημαντικά γκολ και στην Ευρώπη για την ελληνική ομάδα. Τo 2008 δόθηκε δανεικός για έξι μήνες στη γερμανική Άιντραχτ Φραγκφούρτης. Τον Δεκέμβριο του 2009 ο Παναθηναϊκός συμφώνησε με την Ανόρθωση Αμμοχώστου να παραχωρήσει τον Μάντζιο με τη μορφή δανεισμού μέχρι τον Ιούνιο του 2010, με την κυπριακή ομάδα να διατηρεί δικαίωμα αγοράς. Το καλοκαίρι του 2010 δόθηκε δανεικός στην πορτογαλική Μαρίτιμο, αλλά δεν είχε μεγάλη συμμετοχή λόγω πολλών τραυματισμών. Αποχώρησε μετά το τέλος του συμβολαίου του από τον Παναθηναϊκό, το καλοκαίρι του 2011.
Για την αγωνιστική περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε με τον ΟΦΗ, πετυχαίνοντας επτά γκολ στο πρωτάθλημα. Αποχώρησε ως ελεύθερος στο τέλος της και τον Σεπτέμβρη του 2012 υπέγραψε στην ομάδα του Αζερμπαϊτζάν, Μπακού. Τον Ιανουάριο του 2013, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ατρόμητο Αθηνών, το οποίο λύθηκε κοινή συναινέσει, λίγο πριν ολοκληρωθεί η περίοδος 2012-13.
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2005, όντας ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου, στον αγώνα εναντίον της Γεωργίας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006. Έχει πραγματοποιήσει συνολικά επτά συμμετοχές, χωρίς να σκοράρει, μεταξύ 2005-2008.
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Μαρίτιμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Ρόκι Μπαλμπόα
Ο Ρόκι Μπαλμπόα (αγγλικά: Rocky Balboa) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας και επαγγελματίας πυγμάχος, όπου πρωταγωνιστούσε σε όλη τη σειρά Rocky από το 1975 μέχρι το 2006. Τον ρόλο του είχε αναλάβει ο σεναριογράφος της σειράς και ηθοποιός, Σιλβέστερ Σταλόνε όπου τότε ήταν όπου είχε γίνει διάσημος στον κινηματογραφικό χώρο. Ο Ρόκι Μπαλμπόα ήταν 2 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο άθλημα της Πυγμαχίας (μποξ).
Ρόκι 1 (1975-1976)
Η περιπέτεια του Ρόκι Μπαλμπόα ξεκινά την "Ημέρα των Ευχαριστιών" όπου αγωνίζεται στο Κένσιγκτον της Φιλαδέλφεια με τον Σπάιντερ Ρίκο όπου και τον νίκησε, στον δέυτερο γύρο όταν ο δεύτερος άνοιξε το κεφάλι του πρώτου. Την επόμενη μέρα, επισκέπτεται την ντροπαλή Άντριαν Πεννίνο, την αδελφή του φίλου του, Πώλι, στο μαγαζί όπου δουλέυει. Η Άντριαν ήταν πολύ ντροπαλή και φοβόταν τον χαρακτήρα του Ρόκι. Στη συνέχεια, είχε να κάνει τη δουλειά που του ανέθεσε ο Γκάτζο. Ύστερα, κατευθύνθηκε στο γυμναστήριο του Mighty Mike, του Γερο-Μίκ για να προπονηθεί. Πηγαίνοντας όμως ανακάλυψε, πως τα πράγματα του δεν ήταν εκεί αφού δέχτηκε τη διαμαρτυρία του Μικ επειδή ήξερε με τι είχε να κάνει. Εκνευρισμένος ο Ρόκι, φεύγει απο το γυμναστήριο και κατα την επιστροφή του στο σπίτι βλέπει ενα μικρό κορίτσι, τη Μαρί όπου θα έπρεπε τέτοια ωρα να είναι σπίτι. Τη συνόδευσε ο Ρόκι, αφού τον εξίβρυσε και ύστερα ο Ιταλοαμερικάνος επέστρεψε στο σπίτι του, γεμάτος τύψεις για τον εαυτό του.
Η τύχη όμως του χαμογέλασε κάπως προτότυπα όταν ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής Απόλο Κρίντ του πρότεινε να αγωνιστεί στην Πενσιλβάνια, και έτσι έγινε. Ο προπονητής του Ρόκι έγινε ο Μίκ Γκόλντμιλλ όπου θα τον βοηθούσε να κάνει τον Ρόκι ανταγωνιστικό μπροστά στον Κρίντ.
Την Πρωτοχρονιά του '76, στο Στάδιο Σπέκτρουμ της Πενσυλβάνια, ο Μπαλμπόα παλεύει με τον Κρήντ όπου αδιαφορούσε για τον αντίπαλό αφού πίστευε πως είχε να κάνει με ερασιτέχνη. Ο Ρόκι έκανε ακριβώς το αντίθετο, με αποτέλεσμα να ρίξει στο καναβάτσο τον Κρίντ και ο δεύτερος να αρχίζει να το παίρνει σοβαρά. Έχοντας εναν εκπληκτικό αγώνα 15 γύρων, και οι δυο αθλητές βγήκαν ισόπαλοι και ο Ρόκι να αναφέρει πως αποσύρεται και πως δεν θέλει να ξαναγωνιστεί με τον Κρίντ.
Ρόκι 2 (1976)
Ο Ρόκι Μπαλμπόα έχει πλέον καταφέρει να τον αγαπήσει ο κόσμος, λόγω της απεριόριστης αντοχής που στον κόσμο της πυγμαχίας ονομάζεται "καρδιά", και της έντονης ανδρείας και ψυχραιμίας του. Ο γιατρός του, του πρότεινε να μην ξαναφορέσει τα γάντια του πυγμάχου, λόγω σοβαρού τραύματος στον αριστερό του μάτι και υπάρχει κίνδυνος ολικής μείωσης της ορατότητας του. Υπακούοντας τον αλλά και τη σύζυγό του, αποφασίζει να απομακρυνθεί απο τον χώρο που αγάπησε για να βοηθήσει την οικογένεια του που πλέον θα αποκτούσε και το πρώτο τους παιδί. Με τη βοήθεια και πρωτοβουλία της γυναίκας του, αγόρασαν νεο σπίτι, νεο αυτοκίνητο, νεα ρούχα ακόμα και πράγματα και στον αδελφό της Άντριαν και του Ρόκι (απο τον νόμο), τον Πόλι.
Ο Απόλλο δέχοντας υποτιμητικά μηνύματα κατά της προσωπικότητας του απο οπαδούς του, αποφασίζει να ζητήσει δεύτερο αγώνα για τον παγκόσμιο τίτλο αλλά και να φιμώσει κάποια στόματα. Μέσω των μέσων ενημέρωσης, προσπαθεί να θίξει τον Μπαλμπόα πείθοντας τον να επανέλθει και να αγωνιστεί ξανά. Ο Ρόκι ήδη δούλευε σε διάφορα επαγγέλματα, όμως συνέχεια συνέβαινε και κάτι στραβό. Είχε γίνει μάλιστα και βοηθός του παλιού του προπονητή επειδή, δεν μπορούσε να είναι μακριά απο τον χώρο που μεγάλωσε και ανδρώθηκε. Ο γιος τους γεννήθηκε σε μια δύσκολη στιγμή, όπου η Άντριαν έμεινε σε προσωρινό κώμα το οποίο μπορούσε να είναι και μόνιμο. Εντέλει, μετα απο προσευχές και πίστη προς τον Κύριο, ο Ρόκι ευτυχείται και έχοντας την υποστήριξη και απο τη γυναίκα του, η πρόκληση γίνεται δεκτή. Η προπόνηση έντονη, με σκοπό την αύξηση ταχύτητας και τη γενικότερη βελτίωση των ικανοτήτων του Ρόκι.
Ο αγώνας γίνεται και μάλιστα ήταν ακόμα πιο δύσκολος, μα η αντοχή και το πείσμα μπροστά στην αποφασιστικότητα και τον θυμό του Απόλο ήταν το "ελιξίριο" για την κατάληξη του αγώνα με νικητή και νέο πρωταθλητή, τον Ρόκι Μπαλμπόα.
Άγχος
Ο όρος άγχος (ή στρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή ή σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Όταν κάποιος άνθρωπος νιώθει άγχος, το σώμα του είναι σε ένταση και ο εγκέφαλος του πυροδοτείται από πολλαπλές σκέψεις.
Το άγχος μπορεί να έχει ψυχογενή προέλευση ή μπορεί να είναι συνέπεια σωματικής πάθησης. Ο κάθε άνθρωπος εκτίθεται καθημερινά σε στρεσογόνες καταστάσεις. Επιπλέον, εξαρτάται από τις γνωστικές, συναισθηματικές διεργασίες, τον τρόπο ζωής του ατόμου και τον τρόπο αντίληψης του.
Ρόκι Μπαλμπόα
Ρόκι 3 (1979-1980)
Ο Ρόκι συνεχίζοντας την επαγγελματική του πορεία ως Παγκόσμιος πρωταθλητής, νικώντας αγώνες απο διεκδικητές του τίτλου, κατάφερε να πλουτίσει την οικογένεια του, κάνοντας πολλά, μα και δίνοντας πολλά και ιδίως σε φιλανθρωπίες. Πραγματοποιώντας εναν αγώνα μεταξύ του επαγγελματία παλαιστή "Κεραυνόχειλου" και του Ρόκι, δόθηκαν 75.000 δολλάρια σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Το μίσος και η πείνα όμως ενος άλλου πυγμάχου είναι ανελέητη και κυνηγά τον Μπαλμπόα για τη διεκδίκηση του τίτλου και την ταπείνωση της προσωπικότητας του τελευταίου.
Αράντ (νομός)
Η Αράντ είναι μία από τους 41 νομαρχίες της Ρουμανίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της χώρας, στα σύνορα με την Ουγγαρία. Έχει συνολική έκταση 7.652 τ.χλμ. και πληθυσμό 461.790 κατοίκους (απογραφή 2002). Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη πόλη Αράντ.
Άγχος
Κάθε άτομο έχει ένα ορισμένο βαθμό άγχους, ο οποίος θεωρείται φυσιολογικός κάτω από ορισμένες περιστάσεις. Το στρες μπορεί να είναι θετικό - το λεγόμενο ευ στρες - όταν κανείς καλείται να το αντιμετωπίσει σπάνια (ή μόνο μερικές φορές) και σε περιορισμένο βαθμό. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί σαν καταλύτης και τον ενεργοποιεί για να αντεπεξέλθει στις όποιες καταστάσεις (όσο πιο συχνό και έντονο είναι το στρες, τόσο πιο δύσκολο είναι να αντιμετωπιστούν οι καθημερινές υποχρεώσεις).
Ρόκι Μπαλμπόα
Ρόκι 3 (1979-1980)
Ο Κλάμπερ Λανγκ γίνεται ο πρώτος διεκδικητής του τίτλου, όταν μαθαίνει πως ο Ρόκι Μπαλμπόα μετα την παρουσίαση του αγάλματός του στην πόλη της Φιλαδέλφειας, πως θα αποσυρθεί, τον προκαλεί και ο Μικ αντιστέκεται, λέγοντας για τη δική του απόσυρση ως προπονητής. Ο Ρόκι μαθαίνει για την πορεία του έως τώρα, που την καθόρισε ο Μικ για την προσωπική υγεία του αθλητή και δυσαραστέθηκε. Ο Μικ τελικά τον βοηθά για τελευταία φορά, και ο αγώνας με τον Λανγκ γίνεται δεκτός.
Αράντ (νομός)
Διοικητική διαίρεση
Ο Νομός Αράντ περιλαμβάνει 1 δημοτικό διαμέρισμα, 9 πόλεις και 68 κοινότητες.
Άγχος
Σε κάποιες άλλες όμως περιπτώσεις, αυξημένο άγχος προξενεί κακό και συντελεί στο να υπολειτουργεί το άτομο στις δραστηριότητες του και στο να επηρεάζεται αρνητικά η υγεία του. Λειτουργώντας ένας γονέας κάτω από στρες, υπάρχει η τάση να παρεξηγηθεί η συμπεριφορά των παιδιών του, πιστεύοντας ότι για παράδειγμα έκαναν κάτι από πρόθεση ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απλή απροσεξία. Διατρέχεται μάλιστα κίνδυνος να κακοποιήσει κανείς λεκτικά ή ακόμη και σωματικά τα παιδιά του. Ακόμα, κυριαρχούν συναισθήματα, θυμού, απογοήτευσης και φόβου, όπως επίσης, οξυθυμία, κούραση και κατάθλιψη, που δεν επιτρέπουν να λειτουργήσει ο άνθρωπος με συγκέντρωση. Το στρες κάνει τους ανθρώπους ιδιαίτερα απαιτητικούς, ανυπόμονους και ευερέθιστους με ιδιαίτερα χαμηλή διάθεση για συνεργασία.
Ρόκι Μπαλμπόα
Ρόκι 3 (1979-1980)
Στη συνέντευξη τύπου ο Λανγκ ήταν πολυ άγριος στον Μπαλμπόα και στον Μικ, και ειδικά πριν απο την έναρξη του αγώνα όπου ο Μικ παθαίνει προσβολή στην καρδιά του. Ο Ρόκι απογοητεύεται και ανησυχεί για την υγεία του "πατέρα" του, που τόσο αγάπησε και άκουσε σε ότι και αν του έλεγε ο γερασμένος προπονητής. Ο αγώνας ήταν υπέρ του Λανγκ, και διασυρμός του Μπαλμπόα, καθώς είχε το μυαλό του στην υγεία του Γκόλντμιλλ. Ο Μικ αφήνει την τελευταία του ανάσα μετα τον σύντομο διάλογο με τον αθλητή του, και ο Ρόκι να βρίσκεται σε απόγνωση.
Αράντ (νομός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ρουμανίας
Ρόκι Μπαλμπόα
Ρόκι 3 (1979-1980)
Ο Απόλλο Κρίντ ήταν αυτός που κατάφερε να τον πάρει μαζί του στο Λος Άντζελες, για να προπονηθεί στο γυμναστήριο που κάποτε ήταν και αυτός. Έτσι και έγινε, μαζί με την οικογένεια του ο Ιταλόαμερικάνος μεταφέρεται στη Δυτική Ακτή, για λογαριασμό του φίλου και παλιού του αντιπάλου. Εκεί, με τη βοήθεια του Ντιούκ μαθαίνει μαζί με τον Κριντ τον Μπαλμπόα πως να κινείται πανω στο ρινγκ. Το μυστικό ήταν η εγρήγορση, που ήταν οτι χειρότερο για εναν πυγμάχο, οπως ο Λανγκ. Δεν μπόρεσε να ξεχάσει τον Μικ ο Ρόκι και τον έφερε σε πολυ δύσκολη θέση η όλη κατάσταση που βίωσε μέσα σε τόσο χρονικό διάστημα.