cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vía Campesina
Πού δίνει ιδιαίτερη έμφαση;
Η επισιτιστική κυριαρχία δίνει προτεραιότητα στην παραγωγή και την κατανάλωση τροφίμων σε τοπικό επίπεδο. Παραχωρεί στα κράτη το δικαίωμα να προστατεύσει τους τοπικούς παραγωγούς από φτηνές εισαγωγές και να επιβλέπει την παραγωγή. Αυτό εξασφαλίζει ότι τα δικαιώματα χρήσης και διαχείρισης της γης, των εδαφών, του νερού, των σπόρων, των ζώων και της βιοποικιλότητας είναι στα χέρια αυτών που παράγουν τα τρόφιμα και όχι των επιχειρήσεων. Έτσι, η εφαρμογή μιας αυθεντικής αγροτικής μεταρρύθμισης συγκαταλέγεται στις προτεραιότητες του κινήματος.
Η επισιτιστική κυριαρχία, παρουσιάζεται σήμερα ως μία από τις πιο αποτελεσματικές απαντήσεις στις τρέχουσες επισιτιστικές, κοινωνικές και κλιματολογικές κρίσεις.
Το Φεβρουάριο του 2007 η Vía Campesina, μαζί με την Παγκόσμια Πορεία των Γυναικών, διοργάνωσε το Φόρουμ για τη διατροφική κυριαρχία στην Nyeleni, τοποθεσία στο Μάλι. Στόχος του ήταν "να φέρει εις πέρας μια συζήτηση στρατηγικής και προγραμματισμού σχετικά με το περιεχόμενο της έννοιας της επισιτιστικής κυριαρχίας από τη σκοπιά των κοινωνικών κινημάτων, καθώς επίσης και για το πώς αυτή μπορεί να πραγματωθεί μέσω συγκεκριμένων χειροπιαστών προτάσεων."
Σύγκριση κυρίαρχου και προτεινόμενου μοντέλου γεωργικής παραγωγής
Source: Rosset (2003).
Οι γυναίκες στην Vía Campesina
Το φύλο δεν συνισστούσε σημαντικό παράγοντα στην αρχή του κινήματος. Στην υπογραφή της Διακήρυξης της Μανάγουα- του προδρόμου της Vía Campesina- όλοι οι 8 παρόντες ήταν άντρες. Αγρότισσες άρχισαν να αναμειγνύονται και να προωθούν τα δικαιώματα τους στο Διεθνές Συνέδριο της Τλαξκάλα το 1996. Σε αυτή τη συνάντηση, αποφάσισαν να συστήσουν μια επιτροπή για ζητήματα φύλου και για τα δικαιώματα των γυναικών, το οποίο εν τέλει οδήγησε στη δημιουργία της Επιτροπής Γυναικών της Vía Campesina. Οι γυναίκες αυτές διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη σύνταξη του εγγράφου για την διατροφική κυριαρχία που παρουσιάστηκε στο Παγκόσμιο Συνέδριο Τροφής το 1996. Μεταξύ άλλων έδωσαν βάση στην υγεία και την παραγωγή χωρίς χημικά, καθώς επίσης ως προς την κοινωνική παράμετρο και στη σημασία της συμμετοχής των γυναικών στη λήψη αποφάσεων, αφού αυτές παραδοσιακά δεν είχαν συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων πολιτικού περιεχομένου. Γυναίκες συνεχίζουν να μάχονται στο πλαίσιο της Vía Campesina για καλύτερη συμμετοχή και αντιπροσώπευση, όπως επίσης και για μεγαλύτερη παρουσία σε θέσεις ηγεσίας.
Αποτίμηση
Σύμφωνα με τον Μένσερ (2008), η Vía Campesina είναι ένα παράδειγμα επιτυχίας και επέκτασης των υπερεθνικών κινημάτων αναφορικά στην συμμετοχική δημοκρατία χάρη στο μοντέλο οργάνωσης και προσαρμογής που εξασφαλίζει την δίκαιη αντιπροσώπευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργία (δραστηριότητα) Κατηγορία:Παγκοσμιοποίηση Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα
Αντόν Βάινο
Ο Αντόν Εντουάρντοβιτς Βάινο (ρωσ. Антон Эдуардович Вайно, γενν. 17 Φεβρουαρίου 1972) είναι Ρώσος διπλωμάτης και πολιτικός εσθονικής καταγωγής, που σήμερα έχει το αξίωμα του Προσωπάρχη του Προεδρικού Εκτελεστικού Γραφείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας (αντίστοιχο του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου στις ΗΠΑ). Είναι εγγονός του κάποτε Α΄ Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Εσθονίας Καρλ Βάινο.
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Α. Βάινο απεφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας το 1996 με πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις.
Εργάσθηκε στη ρωσική πρεσβεία στο Τόκιο και αργότερα στο Β΄ Ασιατικό Τμήμα του ρωσικού Υπουργείο Εξωτερικών. Ο εντάχθηκε στην προεδρική Διεύθυνση Πρωτοκόλλου της Ρωσίας το 2002. Προάχθηκε σε β΄ προσωπάρχη του κυβερνητικού προσωπικού, αργότερα σε επικεφαλής του Πρωτοκόλλου του Πρωθυπουργού και αντιπροσωπάρχη του κυβερνητικού προσωπικού το 2008.
Ο Βάινο έχει γράψει ένα βιβλίο, το Εικόνα της νίκης, και έχει δημοσιεύσει το εξειδικευμένο άρθρο Η κεφαλαιοποίηση του Μέλλοντος.
Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022
Τον Φεβρουάριο του 2022 ο Βάινο μπήκε στον κατάλογο κυρώσεων κατά της Ρωσίας που κατάρτισε η Ευρωπαϊκή Ένωση, επειδή κατά το σκεπτικό «υποστηρίζει ενεργά και εφαρμόζει δράσεις και πολιτικές που υπονομεύουν και απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, καθώς και τη σταθερότητα ή την ασφάλεια στην Ουκρανία». Στις 6 Απριλίου 2022 το Γραφείο Ελέγχου περιουσιών αλλοδαπών (Office of Foreign Assets Control) του Υπουργείου Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών προσέθεσε τον Βάινο στον δικό του κατάλογο με «τιμωρούμενα» με κυρώσεις πρόσωπα.
Προσωπική ζωή
Ο Βάινο είναι έγγαμος και έχει έναν γιο.
Πηγή - εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Disney's Animated Storybook: Mulan
Το Disney's Animated Storybook: Mulan είναι το ένατο βιντεοπαιχνίδι της point-and-click διαδραστικής σειράς περιπέτειας Disney's Animated Storybook, βασισμένη στην ομώνυμη ταινία. Αναπτύχθηκε από τη Media Station και εκδόθηκε από τη Disney Interactive. Κυκλοφόρησε αρχικά για τα Microsoft Windows και Macintosh στις 14 Σεπτεμβρίου του 1998. Μία εκδοχή για το PlayStation με τον τίτλο Disney's Story Studio: Mulan αναπτύχθηκε από τη Revolution Software και εκδόθηκε από τη NewKidCo στις 20 Δεκεμβρίου του 1999. Το παιχνίδι απέσπασε γενικότερα μεικτές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν τη διαδραστικότητα και το σχεδιασμό του, και να επιδοκιμάζουν την αίσθηση επανάληψης και τη δυσκολία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια point-and-click Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε ταινίες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Disney Κατηγορία:Μουλάν της Disney
NGC 3842
Ο NGC 3842 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 330 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 26 Απριλίου 1785. Είναι γνωστός διότι εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες μελανές οπές που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ, με μέγεθος που εκτιμάται σε 9,7 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες. Επίσης είναι το λαμπρότερο μέλος του Σμήνους γαλαξιών του Λέοντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) 3842 36487 06704
Δημήτριος Ε. Καλιτσουνάκης
Ο '''Δημήτριος Ε. Καλιτσουνάκης''' (24 Οκτωβρίου 1888 - 20 Ιανουαρίου 1982) ήταν Έλληνας νομικός, καθηγητής της ΑΣΟΕΕ και του Πανεπιστημίου των Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά το 1888, γιος του Εμμανουήλ Καλιτσουνάκη. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Χανίων στις αρχές του 20ού αιώνα. Ακολούθησε νομικές σπουδές και εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα.
Αναγορεύτηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Αθηνών με βαθμό Άριστα. Υπηρέτησε τη θητεία του στο μέτωπο, πολεμώντας στους Βαλκανικούς Πολέμους. Έπειτα από τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Διορίστηκε υφηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών (1920) και το 1923 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην ΑΣΟΕΕ.
Το 1923 διορίστηκε γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Στη βραχύβια κυβέρνηση του Παπαναστασίου ήταν υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κρήτης, από τις 26 Μαΐου 1932 ως τις 5 Ιουνίου 1932.
Ως καθηγητής δίδαξε εκτός από την ΑΣΟΕΕ και στην Πάντειο.
Κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Στη διάρκεια της δίκης του Μπελογιάννη και των συντρόφων του, ο Καλιτσουνάκης ήταν ο μόνος επιστήμονας που υπερασπίστηκε τον οικονομολόγο Μπάτση.
Από το 1948 και ως το 1954 υπήρξε πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Στατιστικής και από το 1957 ως το 1960 ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών. Από το 1958 ως το 1959 υπήρξε πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, περίοδος κατά την οποία (1954-59) υπηρέτησε και ως πρόεδρος του ΕΛΚΕΠΑ. Από το 1959 ως το 1961 ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Ο Καλιτσουνάκης τιμήθηκε με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Σωτήρος. Το 1961 εκδόθηκε τιμητικός τόμος (με αφορμή τα 70χρονα του Καλιτσουνάκη) που δόθηκε στον ίδιο προς τιμή του μεγάλου επιστήμονα, στη διάρκεια τελετής από την Αρχαιολογική Εταιρεία. Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Βεριβάκη και είχαν 2 γιους και 1 κόρη.
Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 94 ετών, στις 20 Ιανουαρίου 1982 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Ιζάτ Γκαζάουι
Ο Ιζάτ Γκαζάουι (Izzat Ghazzawi) (1951-2003) ήταν παλαιστίνιος συγγραφέας και πανεπιστημιακός, του οποίου τα γραπτά εστιάζουν στα προβλήματα και τα δεινά που προκάλεσε η ισραηλινή κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, καθώς και στο προσωπικό του δράμα. Η ζωή του σημαδεύτηκε από τον φόνο του Ραμύ, του δεκαεξάχρονου γιου του, από τον ισραηλινό στρατό το 1993. Ο Ραμύ σκοτώθηκε στο προαύλιο του σχολείου του ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει έναν φίλο του που είχε τραυματιστεί. Παρά τη συντριβή του, ο Γκαζάουι συνέχισε πάντοτε να επιδιώκει τον πολιτιστικό και πολιτικό διάλογο με τον ισραηλινό λαό.
Προερχόμενος από γονείς πρόσφυγες και μια μεγάλη οικογένεια που διέφυγε στη Δυτική Όχθη το 1948, ο Γκαζάουι έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο σε ηλικία 13 ετών. Απέκτησε δίπλωμα μάστερ στην αμερικανική και βρετανική λογοτεχνία και εργάστηκε ως καθηγητής στο. Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Παλαιστινίων Συγγραφέων, έγραψε μυθιστορήματα και διηγήματα, υπήρξε κριτικός λογοτεχνίας και οργάνωσε και προήδρευσε στην πρώτη Διεθνή Διάσκεψη Συγγραφέων στην Παλαιστίνη το 1997.
Ο Γκαζάουι ήταν επίσης μέλος του εκτελεστικού γραφείου του Παλαιστινιακού Συμβουλίου για τη Δικαιοσύνη και την Ειρήνη. Φυλακίστηκε και διώχθηκε επανειλημμένα από τις ισραηλινές αρχές για την πολιτική του δράση. Αποτιμώντας εκείνη την περίοδο, θεωρούσε ότι το πιο δύσκολο ήταν ο αποχωρισμός από την οικογένειά του, ιδίως από τα έξι παιδιά του, εκ των οποίων μπορούσε να βλέπει μόνο δύο κάθε φορά, επί 30 λεπτά κάθε δεκαπενθήμερο.
Μια συνάντηση με ισραηλινούς συγγραφείς στην Ιερουσαλήμ το 1992, για την οποία αρχικά είχε επιφυλάξεις, αποδείχτηκε σημείο καμπής στη ζωή του. Τότε ήταν που άρχισε να βλέπει τους ισραηλινούς συναδέλφους του ως εταίρους στην οικοδόμηση ενός μέλλοντος στο οποίο Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί θα ήταν ίσοι σε όλους τους τομείς της ζωής.
Στην απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ το 2001, η τότε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,, απέτισε φόρο τιμής στον Ιζάτι Γκαζάουι λέγοντας: «Προωθήσατε ακούραστα την ειρήνη και τον διάλογο μεταξύ του ισραηλινού και του παλαιστινιακού λαού. Ο ζήλος σας δεν μειώθηκε ποτέ, παρά τη φυλάκιση και τη λογοκρισία που υπομείνατε και, το χειρότερο όλων, την αναντικατάστατη απώλεια του δεκαεξάχρονου γιου σας Ραμύ».
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Γκαζάουι μίλησε για την επούλωση των πληγών που είμαστε σε θέση να πετύχουμε όταν «μπορούμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου».
Λίγο μετά τον θάνατο του γιου του, ο Γκαζάουι δημοσίευσε, μαζί με τον ισραηλινό συγγραφέα Αβραάμ Γεοσούα και τον φωτογράφο, το βιβλίο «Εχθροί», το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και είχε ως θέμα τις σχέσεις μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών. Ο Ιζάτ Γκαζάουι πέθανε στις 4 Απριλίου 2003.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Παλαιστίνιοι συγγραφείς
Πιράν
Το Πιράν (σλοβενικά: Piran, ιταλικά: Pirano) είναι πόλη στη νοτιοδυτικά Σλοβενία, στις ακτές της Αδριατικής. Είναι μία από τις τρεις μεγάλες πόλεις στη Σλοβενική Ίστρια. To 2012 είχε 4.092 κατοίκους, ενώ ο δήμος είχε 17.642 κατοίκους το 2018. Με τη μεσαιωνική αρχιτεκτονική, τους στενούς δρόμους και τα μικρά σπίτια, αποτελεί ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Σλοβενίας. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, τα ιταλικά ήταν η κυρίαρχη γλώσσα, αλλά με την δημογραφική αλλαγή, αντικαταστάθηκαν από τα σλοβενικά.
Ιστορία
Στην προρωμαϊκή εποχή, στους λόφους του Πιράν κατοικούσαν φυλές Ιλλυρίων της Ίστριας, οι οποίοι ήταν αγρότες, κυνηγοί και ψαράδες. Ήταν επίσης πειρατές, οι οποίοι παρακώλυαν το εμπόριο των Ρωμαίων στη βόρεια Αδριατική. Η χερσόνησος του Πιράν ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 178-7 π.Χ. Μετά την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τις εισβολές Αβάρων και Σλάβων στο τέλος του 6ου αιώνα, ο πληθυσμός κατέφυγε σε οχυρές θέσεις, όπως σε νησιά και χερσονήσους. Μέχρι τον 7ο αιώνα, η χερσόνησος του Πιράν είχε οχυρωθεί. Όμως, οι Φράγκοι κατέλαβαν την Ίστρια το 788 και στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Σλάβοι. Μέχρι το 952, το Πιράν είχε γίνει τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. thumb|250px|left|Η πλατεία Ταρτίνι σήμερα, αφιερωμένη στον [[Τζουζέπε Ταρτίνι.]] Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από την ελληνική λέξη πύρρανος, η οποία σημαίνει κόκκινος, εξαιτίας των κόκκινων πετρωμάτων στην περιοχή της πόλης. Κάποιοι ιστορικοί προτείνουν ότι προέρχεται από τη λέξη πυρά, εξαιτίας κάποιου φάρου ο οποίος εικάζουν ότι βρισκόταν στο άκρο της χερσονήσου.
Από το 1283 μέχρι το 1797, η πόλη είχε γίνει τμήμα της Δημοκρατίας της Βενετίας. Πολλοί εχθρικοί στρατοί και πειρατές προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καταλάβουν την πόλη στο ύστερο Μεσαίωνα. Η πόλη επλήγη από την πανώλη το 1558. Οι τελευταίες δεκαετίες της βενετικής κυριαρχίας σημαδεύτηκαν από παρακμή, λόγω του ανταγωνισμού από την κοντινή αυστριακή Τεργέστη. Η πόλη ενσωματώθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1797. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, τις 22 Φεβρουαρίου 1812, δόθηκε μια ελάσσονα μάχη ανάμεσα σε ένα βρετανικό και ένα γαλλικό πλοίο, η οποία έγινε γνωστή ως η μάχη του Πιράνο και έληξε με την παράδοση του γαλλικού πλοίου.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Πιράν είχε πάνω από 12.000 κατοίκους και ήταν μεγαλύτερο από το γειτονικό Κόπερ. Διέθετε ακμάζουσα αγορά και καλή μεταφορική διασύνδεση. Τα πρώτα τρόλεϊ στα Βαλκάνια χρησιμοποιήθηκαν για δημοσία χρήση στο Πιράν το 1909. Το 1912 αντικαταστάθηκαν από τραμ, το οποίο λειτουργούσε μέχρι το 1953.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί με τη Τεργέστη και όλη την Ίστρια, έγινε τμήμα της Ιταλίας. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα του Άξονα, το Πιράν εντάχθηκε στην Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης, Ζώνη Β, υπό Γιουγκοσλαβική διοίκηση. Η πόλη εντάχθηκε στην Γιουγκοσλαβία το 1954 και μεγάλο τμήμα του πληθυσμού του Πιράν μετανάστευσε στην Ιταλία ή αλλού στο εξωτερικό. Η ενσωμάτωση επικυρώθηκε με τη συνθήκη του Οζίμο το 1975. Από το 1991, το Πιράν είναι τμήμα της Σλοβενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας
Γουέιντ Φαν Νίκερκ
Ο Γουέιντ Φαν Νίκερκ (αγγλικά: Wayde van Niekerk, 15 Ιουλίου 1992) είναι Νοτιοαφρικανός δρομέας αγώνων ταχύτητας και Ολυμπιονίκης.
Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 400 μέτρων με επίδοση 43,03 δευτερόλεπτα, με την οποία έθεσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ (43,18) που κατείχε από το 1999 στη Σεβίλλη ο Αμερικανός Μάικλ Τζόνσον. Ένας σοβαρός τραυματισμός τον Οκτώβριο του 2017 του στέρησε τη δυνατότητα να συνεχίσει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο συμμετείχε φτάνοντας μέχρι τον ημιτελικό.
Ατομικές επιδόσεις
Ενημέρωση: 15/08/2016
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Παλάτι Μπρανίτσκι (Μπιαουίστοκ)
Το Παλάτι Μπρανίτσκι (Pałac Branickich) είναι ιστορικό παλάτι στο Μπιαουίστοκ της Πολωνίας. Κτίστηκε στη θέση ενός προγενέστερου κτιρίου στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα από τον Γιαν Κλέμενς Μπρανίτσκι, έναν πλούσιο Πολωνό-Λιθουανό χετμάνο της Κοινοπολιτείας, σε μια κατοικία κατάλληλη για έναν άνδρα που φιλοδοξούσε να γίνει βασιλιάς της Πολωνίας. Το συγκρότημα των ανακτόρων με τους κήπους, τα κιόσκια, τα γλυπτά, τα βοηθητικά κτίρια και άλλες κατασκευές και η πόλη με τις εκκλησίες, το δημαρχείο και το μοναστήρι, όλα σχεδόν ταυτόχρονα χτισμένα σύμφωνα με γαλλικά πρότυπα, ήταν ο λόγος που η πόλη ήταν γνωστή τον 18ο αιώνα ως Versailles de la Pologne (Βερσαλλίες της Πολωνίας) και στη συνέχεια Versailles de la Podlachie (Βερσαλλίες της Ποντλάχια).
Ιστορία
Το παλάτι χτίστηκε για τον Κόμη Γιαν Κλέμενς Μπρανίτσκι, τον Χετμάνο του Μεγάλου Στέμματος και προστάτη της τέχνης και της επιστήμης, που ανατράφηκε στο γαλλικό περιβάλλον της πολωνικής αριστοκρατίας, ο οποίος μετέτρεψε ένα προηγούμενο σπίτι στην κατάλληλα υπέροχη κατοικία ενός μεγάλου Πολωνού ευγενή, αντίπαλο δέος του Παλατιού του Βιλάνουφ, ξεκινώντας το 1726. Σχεδίασε επίσης το κεντρικό τμήμα της πόλης Μπιαουίστοκ, όχι μεγάλη πόλη τον 18ο αιώνα, με την τριγωνική αγορά. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Εικονογράφηση του Παλατιού Μπρανίτσκι (1752). Άποψη από τη σημερινή οδό Ακαδημίας. Εκείνη την εποχή το παλάτι ήταν γνωστό ως Βερσαλλίες της Πολωνίας. μικρογραφία|333x333εσ| Η κύρια πύλη του παλατιού. Το αρχικό ξύλινο αρχοντικό της οικογένειας Ρατσκόβιτς που καταλάμβανε την τοποθεσία μετατράπηκε τον 16ο αιώνα σε ένα διώροφο κάστρο από τούβλα για τον Πιοτρ Βιεσιοουόφσκι το νεότερο. Αρχιτέκτονας ήταν ο Χιομπ Μπρέτφους, ο οποίος κατασκεύασε τη γοτθική-αναγεννησιακή κατασκευή με τάφρο και χωμάτινες επάλξεις. Λίγο μετά την κληρονομιά της ιδιοκτησίας από τον Στέφαν Μικοουάι Μπρανίτσκι, ανέθεσε τη μετατροπή του κάστρου σε ένα μπαρόκ αρχοντικό. Η δομή ανακατασκευάστηκε διεξοδικά κατά τη διάρκεια του 1691-1697 από τον Τίλμαν Γκαμέρσκι, συμπεριλαμβανομένου ενός από τους πύργους προσαρμοσμένους σε μια σκάλα. Κατά την ανακατασκευή που ακολούθησε, ενισχύθηκαν τα πλευρικά πρόσθετα κτίρια, ανεγέρθηκε η ιωνική κιονοστοιχία πάνω από την κύρια είσοδο και ολόκληρη η κατασκευή κοσμήθηκε με γλυπτά. Η περαιτέρω επέκταση του παλατιού έγινε από τον Γιαν Κλέμενς Μπρανίτσκι και τη σύζυγό του, Ιζαμπέλα Πονιατόφσκα. Ξεκινώντας το 1728, η ανοικοδόμηση του παλατιού διευθύνθηκε από τον Γιόχαν Σίγκμουντ Ντέιμπελ. Υπό την επίβλεψή του, η κατασκευή βελτιώθηκε και προστέθηκαν οι θόλοι στους πύργους. Ο Ντέιμπελ είναι επίσης ο σχεδιαστής της κύριας πρόσοψης. Τα υπάρχοντα περίπτερα και τα βοηθητικά κτίρια συγχωνεύτηκαν με το κεντρικό κτίριο (corps de logis) σύμφωνα με το γαλλικό μοντέλο για να σχηματίσουν φτερά που περιβάλλουν ένα πέταλο - την αυλή της τιμής (cour d'honneur), η οποία έκλεισε με μια πύλη που χτίστηκε το 1758 από τον Γιαν Χένρικ Κλεμ. Ανάμεσα στους αξιόλογους αρχιτέκτονες που εργάστηκαν στην ανοικοδόμηση ήταν ο Πιερ Ρικό ντε Τιρεγκάλ. Μετά τον θάνατο του Ντέιμπελ, στα έτη 1750–1771, η ανοικοδόμηση του παλατιού επιβλέφθηκε από τον Γιάκουμπ Φοντάνα, ο οποίος ήταν σχεδιαστής του προθάλαμου του παλατιού, των εσωτερικών χώρων ροκοκό και της σκάλας με τα αγάλματα του Γιαν Χρισόστομ Ρέντλερ (1754). Ο φράκτης μεταξύ της μπροστινής αυλής (avant cour) και της αυλής τιμής στολίστηκε το 1757 με δύο μνημειώδη γλυπτά από τον Ρέντλερ - Ο Ηρακλής πολεμά το δράκο και Ο Ηρακλής πολεμά τη Λερναία Ύδρα. Οι εσωτερικές διακοσμήσεις πραγματοποιήθηκαν από καλλιτέχνες όπως οι Σίμον Τσεχόβιτς, Λούντβικ Μαρτό, Αουγκούστιν Μίρις και Ζαν-Μπατίστ Πιλμάν, ζωγράφοι νωπογραφιών όπως ο Γκέοργκ Βίλχελμ Νόινχερτς (το 1738) και ο Αντόνι Χερλίτσκα και οι διακοσμητές γύψινων Σάμουελ Κοντέσε και Άντονι Βογκτ.
Οι νεοδημιουργηθείσες Βερσαλλίες της Πολωνίας συγκέντρωσαν πολλούς σπουδαίους καλλιτέχνες, ποιητές, όπως οι Ελζμπιέτα Ντρουζμπάτσκα και Φραντσίσεκ Καρπίνσκι και επιστήμονες. Δημιουργήθηκαν θέατρο, ορχήστρα και μπαλέτο. Μεταξύ των αξιοσημείωτων προσκεκλημένων ήταν ο Βασιλιάς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός (1726 έως το 1727 και ξανά το 1729), ο Βασιλιάς Αύγουστος Γ΄ και η σύζυγος και οι γιοι του, Πρίγκιπας Φραγκίσκος Ξάφερ της Σαξονίας και Πρίγκιπας Κάρολος της Κουρλάνδης (1744 και 1752), ο Πρίγκιπας Κάρολος της Σαξονίας, Δούκας του Κουρλάνδης (δύο φορές το 1759), ο Επίσκοπος Ιγκνάτσι Κρασίτσκι (1760), ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι (περιστασιακά), ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄ (1780), ο Μέγας Δούκας Παύλος, μελλοντικός Τσάρος Παύλος Α΄ της Ρωσίας, με τη σύζυγό του (1782), ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας (1798), καθώς και Γάλλοι, Άγγλοι, Τούρκοι και Ρώσοι απεσταλμένοι και Ιταλοί ηθοποιοί.
Με τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας ανήκε στο Πρωσικό Βασίλειο και, μετά το 1807, στη Ρωσία. Το καλοκαίρι του 1920, για μικρό διάστημα, το παλάτι ήταν η έδρα της Προσωρινής Πολωνικής Επαναστατικής Επιτροπής. Το Παλάτι Μπρανίτσκι υπέφερε από βομβαρδισμούς και πυρκαγιές που προκλήθηκαν από τους Γερμανούς, με ζημιές που ανήλθαν συνολικά σε περίπου 70%. Αποκαταστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως θέμα εθνικής υπερηφάνειας. Το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Μπιαουίστοκ στεγάζεται στο Παλάτι. κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ| Το μπροστινό μέρος του Παλατιού Μπρανίτσκι τη νύχτα
Χώροι του παλατιού
Μια ευθεία λεωφόρος με κέντρο το παλάτι περνάει από τον ποταμό σε μια τρίτοξη γέφυρα κατά μήκος του ποταμού, η οποία περιορίζεται με βαθύ πέτρινο ανάχωμα, στο μεγάλο κλειστό πλακόστρωτο προαύλιο. Το κεντρικό κτίριο έχει δύο ορόφους σε έναν ψηλό υπόγειο όροφο με τοξοστοιχία, με ένα κεντρικό τετράγωνο με αέτωμα που εμφανίζει το οικόσημο των Μπρανίτσκι και τα ακραία κιόσκια που έχουν τετράγωνους θόλους σε δύο επίπεδα. Η γραμμή της οροφής είναι ένα ιταλικό κιγκλίδωμα που καλύπτει έναν χαμηλό όροφο σοφίτας και η ηρωική γλυπτική ομάδα του Άτλαντα τα στεφανώνει όλα.
Γύρω από το παλάτι βρίσκονται οι χώροι. Το μπροστινό μέρος του κήπου έχει μια βεράντα υψωμένη σε κολώνες, η οποία σχηματίζει ένα βάθρο για να δει κανείς το παρτέρι στο «γαλλικό κήπο» με ένα κύριο κεντρικό σύμπλεγμα και γαλλικές σφίγγες, και έναν μεταγενέστερο αγγλικό κήπο τοπίου, στη νατουραλιστική γεύση που συνδέεται με το αγγλικό πάρκο, που περιβάλλει τους χώρους. Ο κεντρικός άξονας συνεχίζει σε κιόσκι φιλοξενουμένων. Άλλα βοηθητικά κτίρια περιλαμβάνουν το οπλοστάσιο (1755), τον πορτοκαλεώνα και τα υπόστεγα της Ιταλίας και της Τοσκάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαρόκ παλάτια στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μπιαουίστοκ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κατηγορία:Παλάτια στην Πολωνία Κατηγορία:Ροκοκό αρχιτεκτονική στην Πολωνία
Αργάκα
Η Αργάκα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Αργάκα βρίσκεται σε απόσταση 8 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Πόλη Χρυσοχούς, σε υψόμετρο 60 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με τη Γιαλιά και στα νότια με τη Λυσός, την Κινούσα και τη Μακούντα. Το δυτικό μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλλάσιο.
Ιστορία
Δεν είναι γνωστό αν η Αργάκα αποτελούσε φέουδο κατά τη φραγκοκρατία ή την ενετοκρατία, αφού δεν αναφέρεται από τον Λουί ντε Μας Λατρί. Επιπλέον, δεν εμφανίζεται στους ενετικούς χάρτες.
Η Αργάκα χωρίζεται σε δύο οικισμούς, στην Πάνω Αργάκα και στην Κάτω Αργάκα. Ο παλαιός οικισμός αποτελεί την Πάνω Αργάκα. Η Κάτω Αργάκα είναι ο σύγχρονος οικισμός, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Στελίδα Νάξου
Η Στελίδα είναι ο δυτικότερος παραθαλάσσιος οικισμός και θέρετρο της Νάξου με 157 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται στο ακρωτήριο Μουγκρί απέναντι από τον λιμένα της Χώρας της Νάξου, στις πλαγιές λόφου που φτάνει τα 150 μέτρα ύψος περίπου. Είναι δίπλα στην παραλία του Αγίου Προκοπίου και κοντά στην παραλία της Αγίας Άννης.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγία Άννα ( 176 κ.), Αγίους Πάντες ( 103 κ.), Άγιο Αρσένιο ( 717 κ.), Άγιο Προκόπιο ( 96 κ.), Μάραγκα ( 73 κ.) και Μαστοράκη ( 5 κ.) τη Δημοτική Κοινότητα Αγίου Αρσενίου ( 1327 κ.). Η δ.κ. Αγίου Αρσενίου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Ονομασία
Δεν υπάρχουν στοιχεία για την προέλευση της ονομασίας «Στελίδα». Στο χειρόγραφό του «Ιστορία της Νάξου», ο Jacopo Grimaldi το 1840, κάνει αναφορά σε τοπαρχία με την ονομασία «Στιλίδα» και «Στυλίδα», που πιθανότατα να έχει σχέση με την περιοχή της σημερινής Στελίδας. Στην πρώτη αναφορά κάνει λόγο για «Στιλίδα», σε κατάλογο με τις 56 τοπαρχίες που διαίρεσε τη Νάξο ο Δούκας Μάρκος Σανούδος, λίγα χρόνια μετά την κατάληψή της από τους Ενετούς, το 1207. Στη δεύτερη αναφέρει την τοπαρχία «Στυλίδα» από τούρκικο φορολογικό κατάλογο που συντάχθηκε το 1670, όπου επιπλέον αναφέρεται ως ιδιοκτήτης της κάποιος με το όνομα Θεοφίλακτος, όπως και το ποσό του φόρου που ανερχόταν σε 1.400 άσπρα. Συνήθως στα έγγραφα του 17ου και 18ου αιώνα η περιοχή δεν αναφέρεται με το όνομά της, αλλά σε σχέση με το Κάστρο της Νάξου (π.χ. νοτιοδυτικά του Κάστρου) ή με αναφορά στην Αλυκή, την ψαραλυκή ή την αλατζαλική, δηλαδή περιοχές που περιβάλουν τη Στελίδα και όπου γινόταν ψάρεμα, συλλογή αλατιού ή υπήρχαν έλη.
Αρχαιολογικές έρευνες
Από το 1981 υπάρχουν υπόνοιες ότι στην περιοχή της Στελίδας υπήρχε ανθρώπινη δραστηριότητα πολύ νωρίτερα από την 5η χιλιετηρίδα π.Χ., εποχή που θεωρείται ότι κατοικήθηκαν τα νησιά του Αιγαίου. Το 2013, από επιφανειακές έρευνες, που διήρκεσαν δύο έτη, βρέθηκαν συγκεντρωμένες ποσότητες πελεκημένης πέτρας (λατομείο πυριτόλιθου), σμύριδας και μαρμάρου. Η σμύριδα και το μάρμαρο είναι υλικά που αφθονούν στη Νάξο, όχι όμως στη συγκεκριμένη περιοχή. Και μετά το 2013 συνεχίστηκαν οι έρευνες για τον γεωαρχαιολογικό χαρακτηρισμό και τη χρονολόγηση της θέσης. Μετά το 2015, οι έρευνες συνεχίστηκαν με στρωματογραφικές ανασκαφές.
Ο επικεφαλής των ερευνών Τριστάν Κάρτερ (Tristan Carter), υποστηρίζει: «αυτή τη στιγμή έχουμε στη διάθεσή μας χρονολογήσεις που ανάγουν την ανθρώπινη παρουσία στη θέση τουλάχιστον στα 100.000 χρόνια πριν» και δεν αποκλείει να επιβεβαιωθούν τα στοιχεία για χρονολογήσεις 200 με 250 χιλιάδες χρόνια πριν, οπότε δεν θα έχουμε την παρουσία μόνο του Νεάντερταλ, αλλά και του ανθρώπινου είδους που προηγήθηκε.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Αγιος Προκοπιος
Αντρέι Κάρλοφ
Είναι κυρίως γνωστός από τη δολοφονία του, ενώ μιλούσε σε εγκαίνια καλλιτεχνικής εκθέσεως στην Άγκυρα, από έναν Τούρκο αστυνομικό εκτός υπηρεσίας, τον Μεβλούτ Μερτ Αλτιντάς.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Αντρέι Κάρλοφ γεννήθηκε στη Μόσχα και ήταν γιος του Γκενάντι Κάρλοφ και της Μαρίας Αλεξάντροβνα. Ο Αντρέι είχε μια μικρότερη αδελφή, τη Γιέλενα. Ο πατέρας τους ο Γκενάντι πέθανε σε ηλικία 37 ετών (το 1968) από καρδιακή ανεπάρκεια, όταν ο Αντρέι ήταν 14 ετών.
Το 1976 ο Αντρέι Κάρλοφ απεφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας και το ίδιο έτος εντάχθηκε στη διπλωματική υπηρεσία, γνωρίζοντας ήδη καλά αγγλικά.
Σταδιοδρομία
Το 1992 ο Κάρλοφ απεφοίτησε από τη Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μαθαίνοντας καλά την κορεατική γλώσσα, είχε ήδη υπηρετήσει σε διάφορες θέσεις στην τότε σοβιετική πρεσβεία στη Βόρεια Κορέα από το 1979 έως το 1984 και πάλι από το 1986 έως το 1991. Από το 1992 έως το 1997 εργάσθηκε στην πρεσβεία της Ρωσίας στη Νότια Κορέα και επέστρεψε για να υπηρετήσει ως πρέσβυς πλέον στη Βόρεια Κορέα από τον Ιούνιο του 2001 έως τον Δεκέμβριο του 2006. Στη διάρκεια αυτής της θητείας του διεδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην ανέγερση του ρωσικού Ορθόδοξου Ναού της Αγίας Τριάδας στην Πιονγιάνγκ, μετά από συζητήσεις με τον Κιμ Τζονγκ-ιλ. Τα θυρανοίξια του ναού έγιναν τον Αύγουστο του 2006.
Από το 2007 έως το 2009 ο Κάρλοφ υπηρέτησε ως υποδιευθυντής του Προξενικού Τμήματος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών και έγινε διευθυντής του τον Ιανουάριο του 2009. Τον Ιούλιο του 2013 διορίσθηκε πρέσβυς στην Τουρκία.
Η θητεία του εκεί συνέπεσε με μία περίοδο εντάσεως ανάμεσα στις δύο χώρες, που βίωσαν τη χειρότερη διπλωματική κρίση της μετακομμουνιστικής εποχής μετά την κατάρριψη ενός ρωσικού πολεμικού αεροπλάνου από την Τουρκία τον Νοέμβριο του 2015 στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Η Άγκυρα ισχυρίσθηκε ότι το αεροσκάφος είχε παραβιάσει τον εθνικό εναέριο χώρο της. Η Ρωσία επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στην Τουρκία και ταξιδιωτικούς περιορισμούς. Ο Κάρλοφ κατηγόρησε την Άγκυρα για την κρίση και μόλις τον Ιούνιο του 2016 οι διπλωματικές σχέσεις ομαλοποιήθηκαν.
Δολοφονία
Η όλη σκηνή του φόνου και των μετέπειτα λεπτών απαθανατίσθηκε με ευκρίνεια από ηλεκτρονικές κάμερες. Ο δολοφόνος εμφανίζεται να φωνάζει «Μην ξεχνάτε το Χαλέπι, μην ξεχνάτε τη Συρία!» και «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος», ενώ κρατά ένα όπλο στο ένα χέρι και κινεί το άλλο στον αέρα στην έκφραση του ταουχίντ. Φώναζε τόσο στην αραβική, όσο και στην τουρκική γλώσσα επί λίγα λεπτά με το όπλο στο χέρι, ώστε κανείς δεν τολμούσε να προστρέξει σε βοήθεια του πρέσβυ που ήταν ξαπλωμένος δίπλα στο βήμα. Κατόπιν οι δυνάμεις ασφαλείας που προσέτρεξαν πυροβόλησαν τον Αλτιντάς. Αμφότεροι θύτης και θύμα τοποθετήθηκαν σε φορεία και μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο, αλλά τελικώς πέθαναν από τα τραύματά τους.
Ο Αντρέι Κάρλοφ ήταν ο ένας από τους μόλις δύο Ρώσους πρέσβεις των τριών τελευταίων αιώνων που δολοφονήθηκαν όντας εν ενεργεία: ο άλλος ήταν ο Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ, που φονεύθηκε το 1829 στην Τεχεράνη. Αν επιπλέον συνυπολογίσουμε και τους Σοβιετικούς πρέσβεις, τότε είναι ο τέταρτος, καθώς ο Πιοτρ Βόικοφ, Σοβιετικός πρέσβυς στην Πολωνία, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε στη Βαρσοβία το 1927 και ο Βάτσλαβ Βορόφσκι δολοφονήθηκε στη Λωζάνη το 1923.
Προσωπική ζωή
Το 1975 ο Κάρλοφ πήρε ως σύζυγό του τη Μαρίνα Μιχάηλοβνα και μαζί απέκτησαν λίγα χρόνια αργότερα έναν γιο, τον Γκενάντι, που επίσης απεφοίτησε από το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας και υπηρέτησε στη ρωσική πρεσβεία στη Βόρεια Κορέα. Ο Αντρέι Κάρλοφ ήταν πιστός Χριστιανός Ορθόδοξος.
Τιμητικές διακρίσεις
thumb|Ο Κάρλοφ σε ρωσικό [[γραμματόσημο του 2017]] thumb|Μνημείο για τον Α. Κάρλοφ στην οδό Αντρέι Κάρλοφ στην πόλη [[Ντεμρ της Τουρκίας]] Ο Κάρλοφ είχε τιμηθεί όσο ζούσε με το μετάλλιο του Τάγματος του Σεραφείμ του Σαρόφ Γ΄ τάξεως, για τον ρόλο του στην ίδρυση ενός ρωσικού Ορθόδοξου Ναού στη Βόρεια Κορέα όταν ήταν πρέσβυς εκεί. Στις 21 Δεκεμβρίου 2016, δύο ημέρες μετά τον θάνατό του, τιμήθηκε από το Κρεμλίνο με τον τίτλο του Ήρωα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Ο δήμος της Άγκυρας ανεκοίνωσε ότι η αίθουσα εκθέσεων στην οποία δολοφονήθηκε ο Κάρλοφ θα μετονομαζόταν, παίρνοντας το όνομά του στη μνήμη του. Επίσης ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε ότι η οδός Karyağdı στην Άγκυρα, όπου βρίσκεται η ρωσική πρεσβεία, θα έπαιρνε και αυτή το όνομα του Κάρλοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες Κατηγορία:Πρέσβεις στην Τουρκία Κατηγορία:Σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας Κατηγορία:Δολοφονημένοι
Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Αυστρο-Ουγγαρίας και Φινλανδίας
Η Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Αυστρο-Ουγγαρίας και Φινλανδίας, που ονομάζεται επίσης Συνθήκη Ειρήνης της Βιέννης, υπογράφηκε στη Βιέννη στις 29 Μαΐου 1918, θέτοντας τέλος στην κατάσταση πολέμου που υπήρχε μεταξύ της Φινλανδίας και της Αυστροο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας ως αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιστορικό
Το μεγάλο δουκάτο της Φινλανδίας ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο της Αυστρ-Οουγγρικής κήρυξης του πολέμου στη Ρωσία στις 6 Αυγούστου 1914.
Το 1917 η Ρωσία γνώρισε δύο επαναστάσεις. Στην επανάσταση του Φεβρουαρίου, η Αυτοκρατορία ανατράπηκε και δημιουργήθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση. Στην Οκτωβριανή Επανάσταση, η προσωρινή κυβέρνηση καθαιρέθηκε και ιδρύθηκε η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Στις 6 Δεκεμβρίου 1917 η Φινλανδία κήρυξε την ανεξαρτησία της, την οποία η Ρωσία αναγνώρισε στις 31 Δεκεμβρίου. Η Φινλανδία παρέμεινε ωστόσο στην ίδια κατάσταση πολέμου με τις Κεντρικές Δυνάμεις (Αυστρο-Ουγγαρία, Βουλγαρία, Γερμανική αυτοκρατορία και Οθωμανική αυτοκρατορία), όπως ήταν, όταν ήταν μέρος της Ρωσίας.
Στις 15 Δεκεμβρίου η Ρωσική κυβέρνηση υπέγραψε ανακωχή με τις Κεντρικές Δυνάμεις. Στις 26 Ιανουαρίου 1918, μια εργατική εξέγερση πυροδότησε τον Φινλανδικό Εμφύλιο Πόλεμο και την εγκαθίδρυση λίγες ημέρες αργότερα της Φινλανδικής Σοσιαλιστικής Εργατικής Δημοκρατίας. Η Σοβιετική Ρωσία και η Φινλανδική Εργατική Δημοκρατία υπέγραψαν συνθήκη φιλίας την 1η Μαρτίου 1918 Η ανακωχή με τις Κεντρικές Δυνάμεις είχε λήξει στις 18 Φεβρουαρίου, αλλά στις 3 Μαρτίου η Ρωσία υπέγραψε τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ και έκανε ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Μια Φινλανδική-Γερμανική συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε με την κυβέρνηση της συντηρητικής Γερουσίας της Φινλανδίας —σε αντίθεση με την Εργατική Δημοκρατία που ήταν σύμμαχος με τη Ρωσία— στις 7 Μαρτίου. Στη συνέχεια, η Γερμανία έστειλε στρατιωτική βοήθεια στη Φινλανδική κυβέρνηση, η οποία νίκησε την Εργατική Δημοκρατία μέχρι τα τέλη Απριλίου. Μια Φιννλανδική-Βουλγαρική συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε επίσης στο Βερολίνο στις 21 Μαΐου 1918.
Όροι
Η γλώσσα της Αυστροουγγρικής-Φινλανδικής συνθήκης ειρήνης ήταν η γερμανική. Οι υπογράφοντες ήταν, από την αυστροουγγρική πλευρά, ο υπουργός Εξωτερικών Στέφαν Μπουριάν φον Ράγιετς και ο πρέσβης Kαγιέταν φον Μέρεϋ, ο οποίος ήταν ο Αυστροουγγρικός διαπραγματευτής για τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ και, από τη Φινλανδική πλευρά, ο Έντβαρντ-Ιμάνουελ Χγίελτ, ο οποίος είχε διαπραγματευτεί τη συνθήκη ειρήνης με τη Γερμανία και ήταν απεσταλμένος και πληρεξούσιος υπουργός στη Γερμανία, και ο κόμης Άλαν Σερλάχιους, προσωρινός επιτετραμμένος στη Νορβηγία. Η συνθήκη αποτελείτο από πέντε μόνο άρθρα. Και τα δύο μέρη της συνθήκης παραιτήθηκαν από οποιαδήποτε αξίωση για έξοδα ή αποζημιώσεις λόγω του πολέμου.
Αρκετές χωριστές συμφωνίες υπογράφηκαν επίσης την ίδια ημέρα στη Βιέννη: μια "πολιτικο-νομική συμπληρωματική συνθήκη της συνθήκης ειρήνης", μια εμπορική σύμβαση για τη ρύθμιση των οικονομικών σχέσεων   και μια σύμβαση "σχετικά με ορισμένα ζητήματα ιδιωτικού δικαίου". Σύμφωνα με το άρθρο 4 της συνθήκης ειρήνης, η συνθήκη που διέπει τις οικονομικές σχέσεις θα αποτελούσε "ουσιώδες μέρος αυτής της συνθήκης ειρήνης".
Το γερμανικό κείμενο της συνθήκης δημοσιεύτηκε στο Nόιε Φραιε Πρέσε στις 31 Μαΐου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:1918 στην Αυστροουγγαρία Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστροουγγαρίας Κατηγορία:Συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Συνθήκη ειρήνης
Η συνθήκη ειρήνης είναι συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσοτέρων εχθρικών μερών, συνήθως χωρών ή κυβερνήσεων, η οποία λήγει επίσημα, με γραπτή συνήθως συμφωνία την εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των μερών. Είναι διαφορετική από την ανακωχή, η οποία είναι συμφωνία παύσης εχθροπραξιών, ή παράδοση, κατά την οποία ένας στρατός συμφωνεί να εγκαταλείψει τα όπλα, ή κατάπαυση του πυρός ή ανακωχή στην οποία τα αντιμαχόμενα μέρη συμφωνούν να σταματήσουν προσωρινά ή μόνιμα τις εχθροπραξίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκαιο πολέμου Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου
Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάνα
Η Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:فاطمه علوی سلطان) (Τούρκικα: Fatma Ulviye Sultan, 12 Σεπτεμβρίου 1892 - 25 Ιανουαρίου 1967) ήταν κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Φατμά Ουλβιγιέ γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1892 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ και της πρώτης συζύγου του Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι. Ονομάσθηκε Ουλβιγιέ προς τιμήν της ξαδέλφης Ουλβιγιέ Σουλτάν κόρη του θείου της σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, η οποία κάηκε ζωντανή. Η Φατμά Ουλβιγιέ παντρεύτηκε τον Ισμαήλ Χακί Οκεντάϊ Μπέη και μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Χιουμεϊρά Χανίμσουλταν, και λίγο αργότερα χώρισαν. Καιρό αργότερα η Φατμά Ουλβιγιέ παντρεύτηκε τον Αλί Χαϊντάρ Μπέη, μαζί όμως δεν απέκτησαν παιδιά.
Το 1924 η Φατμά Ουλβιγιέ έφυγε στην εξορία. Ο πατέρας της ήταν εξόριστος στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου και πέθανε εκεί το 1926. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Φατμά Ουλβιγιέ ζούσε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και στην συνέχεια έζησε στην Αίγυπτο. Η Φατμά Ουλβιγιέ πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1967 στην Σμύρνη σε ηλικία 74 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Τσεγκέλκιοϊ στο Ουσκουντάρ στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λουδοβίκα Καρολίνα Ρατζιβίου
H Λουδοβίκα Καρολίνα, πολων. Ludwika Karolina Radziwiłł (27 Φεβρουαρίου 1667 - 25 Μαρτίου 1695) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη ευγενούς της Πολωνίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα του Βρανδεμβούργου και μετά εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Μπογκούσλαβ Ρατζιβίου, ευγενούς μεγιστάνα στην Πολωνία και της Άννας Μαρίας Ρατζιβίου, κόρης του Γιάνους Ρατζιβίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπεργκ Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου
Τιλφούσσα
Σημειώσεις
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Βοιωτία Κατηγορία:Πηγές της Ελλάδας
California Games II
Τρόπος παιχνιδιού
μικρογραφία|αριστερά|Η αρχική οθόνη του παιχνιδιού. Το παιχνίδι μπορούν να εκτελεστούν πέντε αθλήματα: αιωροπτερισμός, jet ski, χιονοσανίδα, bodysurfing, skateboarding. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι ο παίκτης να σκοράρει όσο πιο πολλούς βαθμούς είναι δυνατόν, εκτελώντας κόλπα και επιβιώνοντας του γεγονότος. Κάθε γεγονός έχει διαφορετικές μηχανικές αλλά και φυσική.
Η εκδοχή DOS κάνει κωμικές αναφορές στο θάνατο, και περιέχει animation αιματοχυσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Master System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με θαλάσσια σπορ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της DTMC Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Imagineer
Βίλλεμ Κλες Χέντα
Ο Βίλλεμ Κλες Χέντα (ολλανδικά: Willem Claeszoon Heda, 14 Δεκεμβρίου 1594 - περ. 1680/82) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη δημιουργία νεκρών φύσεων. Είναι γνωστός για την ανανέωση της μορφής νεκρής φύσης που επέφερε στη ζωγραφική νεκρών φύσεων που απεικονίζουν γεύματα πρωινού.
Πρώιμος βιος
Ο Χέντα γεννήθηκε στο Χάαρλεμ, γιος του αρχιτέκτονα της πόλης Κλες Πίτερς Χέντα. Η μητέρα του, Άννα Κλεσντ. ήταν επίσης μέλος της οικογένειας Χέντα. Θείος του ήταν ο ζωγράφος Κορνέλις Κλες Χέντα. Ο πρώιμος βίος του δεν είναι γνωστός, καθώς όλα τα έγγραφα που ίσως αναφέρονταν σε αυτήν δεν έχουν διασωθεί. Κρίνοντας από τη χρονολογία γέννησής του, οι ιστορικοί τέχνης συμπεραίνουν ότι ο Χέντα άρχισε να ζωγραφίζει περί το 1615.
Το πρώτο γνωστό του έργο είναι ένα Vanitas που ταιριάζει με τις μονοχρωματικές και επιδέξιες υφές που αργότερα χρησιμοποίησε στα έργα του, αλλά ως θέμα είναι απομακρυσμένο από τα πιο φανταχτερά αντικείμενα που απεικόνιζε στα κατοπινά χρόνια. Αυτή η Vanitas, και δύο ακόμη πίνακες με σκηνές πρωινού της δεκαετίας του 1620 ήταν γνωστοί για την σαφή απόκλιση από τα ύστερα έργα του με απεικονίσεις πρωινών γευμάτων. Τα αντικείμενα στα έργα αυτά εμφανίζουν περισσότερα χωρικά εφέ και διατηρούν την αίσθηση της ισορροπίας για τον θεατή, παρά την ακανόνιστη και διαγωνιοποιημένη ομαδοποίησή τους. Επιπλέον, αυτά τα έργα υιοθετούν το μονοχρωματικό ύφος, σε σχέση με τα πρωιμότερα.
Το ταλέντο του Χέντα αναγνωρίστηκε νωρίς στη σταδιοδρομία του, από άλλες αξιοσημείωτες μορφές του Χάαρλεμ, όπως ο Σάμουελ Άμπζινγκ (Samuel Ampzing), Ολλανδός ιερέας και ποιητής, που είχε καταφέρει να "συλλάβει" την πόλη στην ποίησή του. Ο Χέντα απέκτησε φήμη, όταν ο Άμπζινγκ τον εξύμνησε στο έργο του Beschryvinge ende lof der stad Haerlem in Holland το 1628, μαζί με τους καταξιωμένους τότε ζωγράφους Σάλομον ντε Μπράι και Πίτερ Κλες: "Οφείλω να επαινέσω τον Χέντα, γιατί μαζί με τους πίνακες με τα συμπόσια των ντε Μπράι και Κλες, το ταλέντο τους αξίζει να αναφερθεί στο ποίημα αυτό
Ύστερα από την υποστήριξη του Άμπζινγκ, ο Χέντα έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Όπως μαρτυρεί η υπογραφή του στο νέο καταστατικό, με σκοπό να εξομαλυνθεί η λειτουργία της Συντεχνίας, ο Χέντα ήταν ενεργό της μέλος.
Περίοδος ωριμότητας
Το ύφος του Χέντα συνέχισε να εξελίσσεται στους πίνακες της δεκαετίας του 1640, διαμορφώνοντας μια μεγάλη απλότητα η οποία στηριζόταν "σε μια σταθερή κατασκευή, βασισμένη σε αδρές γραμμές". Την εποχή εκείνη αρχίζει να περιλαμβάνει στους πίνακές του τις ζαρωμένες πετσέτες και τα πεσμένα δοχεία στην ομάδα των αντικειμένων. Αυτή η νέα ομάδα αντικειμένων έθεσαν στον καλλιτέχνη την πρόκληση της διατήρησης της συνοχής και της τάξης σε ένα σαφώς ακατάστατο περιβάλλον. Μολονότι "κατάλοιπα" των πλέον οικείων του αντικειμένων παραμένουν και σε αυτή την περίοδο, ο Χέντα αρχίζει να προσθέτει περισσότερα αντικείμενα στα έργα του, πειραματιζόμενος με τις τροποποιήσεις της συνθετικής τους διάταξης. Κατά τη δεκαετία του 1650 αρχίζει να χρησιμοποιεί παλέτα με περισσότερες αποχρώσεις. Με τη μεταβολή αυτή περιέλαβε περισσότερα φρούτα και ζαρωμένα φύλλα στα έργα του, τα οποία συνδύαζε με τις πτυχωμένες πετσέτες της προηγούμενης δεκαετίας, έχοντας ως αποτέλεσμα έναν λιγότερο σταθερό χαρακτήρα, σε αντίθεση με τις μεταλλικές και γυάλινες υφές, για τις οποίες ήταν γνωστός.
Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια της σταδιοδρομίας του ο καλλιτέχνης ξεκίνησε τη μετάβαση από τις νεκρές φύσεις με πρωινά, είδος στου οποίου τη δημιουργία συνέβαλε, στη δημιουργία πινάκων άλλης παρεμφερούς μορφής, που αποκλήθηκαν "pronk", με σκηνές νεκρής φύσης από συμπόσια, όπως αυτές του Βίλλεμ Καλφ στο Άμστερνταμ. Τα τελευταία γνωστά του έργα, ένα του 1664 (ιδιωτική συλλογή, Χάγη) και του 1665 (σήμερα στο Museum del Monte στις Βρυξέλλες έχουν τη "θερμή" παλέτα των καφέ αποχρώσεων του Καλφ. Αν και έζησε ως τη δεκαετία του 1680, ο Χέντα σταμάτησε να ζωγραφίζει μετά από αυτούς. Απεβίωσε στο Χάαρλεμ το 1680 ή το 1682.
Έργα
Ο Βίλλεμ ήταν σύγχρονος και φίλος με τον Ντιρκ Χαλς και η απεικονιστική αίσθηση και η τεχνική εκτέλεση των δύο είναι παρόμοιες. Ο Χέντα, ωστόσο, ήταν περισσότερο προσεκτικός ως προς το φινίρισμα από τον Χαλς, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη ικανότητα και αίσθηση στη διάταξη και στον επιχρωματισμό των εγχάρακτων φλιτζανιών, των ποτηριών και των κυπέλλων των κατασκευασμένων τόσο από ευγενή όσο και από λιγότερο πολύτιμα μέταλλα. Ο Χέντα σχετιζόταν επίσης με τον καλλιτέχνη και συνάδελφό του στις νεκρές φύσεις Φλόρις φαν Ντάικ. Στο έργο του Harlemias ο Ολλανδός ποιητής Τεόντορους Σρεφέλιους (Theodorus Schrevelius) αναγνωρίζει ότι αυτό το είδος ζωγραφικής απαιτεί εξαιρετικές ικανότητες. Ο Χέντα και ο Φλόρις φαν Ντάικ "τύγχαναν μεγάλου σεβασμού από την κοινότητα, ως οι καλύτεροι ζωγράφοι στο είδος τους".
Ως ζωγράφος των "ontbijt" (πρωινών γευμάτων) συγκρίνεται συχνά με τον σύγχρονό του Πίτερ Κλες. Ένα από τα πρώιμα αριστουργήματα του Χέντα με το θέμα αυτό, χρονολογούμενο από το 1623 και σήμερα φιλοξενείται στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου είναι τόσο "σπιτικής εμφάνισης" όσο και το πολύ πιο ύστερο, του 1651, που σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Λιχτενστάιν της Βιέννης. Ένα πιο πολυτελές γεύμα είναι το "πρωινό" που φιλοξενείται στην Πινακοθήκη του Άουγκσμπουργκ και χρονολογείται από το 1644.
Δημοτικότητα
Ως αποτέλεσμα της παρακμής της ολλανδικής τέχνης ύστερα από την Ολλανδική Χρυσή Εποχή, πολλές χώρες άρχισαν να αγνοούν τα ολλανδικά έργα τέχνης. Ο Ζαν Μπατίστ Ντεκάμ (Jean-Baptiste Descamps), Γάλλος καλλιτέχνης που σπούδασε στην Αμβέρσα για μικρό χρονικό διάστημα, ήταν ο πρώτος, εκτός Ολλανδίας μεταξύ των σύγχρονων συγγραφέων σχετικών με έργα τέχνης που αναγνώρισε τη μεγάλη σημασία των Ολλανδών καλλιτεχνών. Αν και τα γραπτά του Ντεκάμ περιέχουν πολλές ανακρίβειες, περιέγραψε τους Ολλανδούς Δασκάλους και τους αδελφούς βαν Άικ, μεταξύ άλλων, με προσωπικές παρατηρήσεις που τον απομάκρυναν από όσους είχαν αγνοήσει τους ζωγράφους αυτούς. Ακολουθώντας τον Ντεκάμ, ο Ντεζαγιέ ντ'Αρζανβίλ (Antoine-Nicolas Dezallier d’Argenville), Γάλλος συγγραφέας και γνώστης της τέχνης παγίωσε την αλλαγή συμπεριφοράς απέναντι στις ολλανδικές - φλαμανδικές ρωπογραφίες. Ο ντ'Αρζανβίλ υποστήριζε ότι όλες οι μορφές ζωγραφικής έπρεπε να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης και ότι οι εξέχοντες καλλιτέχνες όλων των μορφών ζωγραφικής θα πρέπει να αναγνωρίζονται για το ταλέντο τους στην απεικόνιση των θεμάτων που είχαν επιλέξει. Όταν η στάση απέναντι στις ρωπογραφίες μεταβλήθηκε και η Ολλανδική τέχνη επανήλθε στο προσκήνιο, ο Βίλλεμ Κλες Χέντα επέστρεψε ανάμεσα στους διακεκριμένους καλλιτέχνες.
Ο Χέντα "επανανακαλύφθηκε" από τον Γάλλο κριτική τέχνης Τεοφίλ Τορέ (Théophile Thoré) κατά τι δεκαετία του 1860. Βλέποντας ένα δείγμα της τέχνης του στο Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν του Ρότερνταμ, ο Τορέ επαίνεσε την ικανότητα του Χέντα "να μεταβάλει μια νεκρή φύση σε υπέροχο πανηγυρισμό της ζωής".
Κληρονομιά
Ο Χέντα απεβίωσε στη γενέτειρά του, Χάαρλεμ, το 1680 ή το 1682. Η ανανεωμένη του δημοτικότητα στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα είχε ως αποτέλεσμα πολλά έργα του να διασπαρούν ανάμεσα σε μουσεία ολόκληρου του κόσμου. Σήμερα εκτίθενται, ανάμεσα σε άλλα, στο Ρέικσμουζεουμ, στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), στο Μουσείο του Λούβρου, στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης στην Ουάσινγκτον, στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης και στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πατρούπολης.
Ως ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους Ολλανδούς Δασκάλους και καλλιτέχνης που υπέγραφε τις νεκρές του φύσεις, τα έργα του γνωρίζουν συνεχείς έρευνες και αναλύσεις ως εξέχοντα ανάμεσα στα έργα της Χρυσής Εποχής της Ολλανδίας του 17ου αιώνα.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Μέρτεν Μπούλεμα ντε Στόμμε, Χέρρετ Βίλλεμς Χέντα, Χέντρικ Χέιρσχοπ και Άρνολντ φαν Μπερενστάιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Τερέζα Λουμπομίρσκα
H Τερέζα Λουμπομίρσκα (πολων. Teresa Lubomirska, 1 Ιανουαρίου 1685 - 6 Ιανουαρίου 1712) από τον Οίκο Λουμπομίρσκι ήταν κόρη του κόμη Λουμπομίρσκι και μεγάλου μαρεσάλη της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ Καρόλου Λουμπομίρσκι, μεγάλου μαρεσάλη της Πολωνίας, και της Θεοφίλης Λουδοβίκας Ζασλάβας, κόρης του Βλάντισλαφ Ντόμινικ Ζασλάφσκι, πρίγκιπα στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμισσες Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ
Λυρίδες
Οι Λυρίδες είναι μια βροχή διαττόντων (μετεώρων) που διαρκεί από τις 16 Απριλίου έως τις 26 Απριλίου κάθε χρόνο. Το ακτινοβόλο σημείο τους βρίσκεται στον αστερισμό Λύρα, κοντά στον φωτεινότερο αστέρα αυτού του αστερισμού, τον α Λύρας (κοινώς Βέγας). Η κορύφωση τους παρατηρείται συνήθως γύρω στις 22 Απριλίου κάθε χρόνο.
Η πηγή της βροχής διαττόντων είναι τα απομεινάρια που προέρχονται από τον μεγάλης περιόδου κομήτη C / 1861 G1 (Θάτσερ). Οι Λυρίδες του Απριλίου αποτελούν την ισχυρότερη ετήσια βροχή μετεώρων από χαλάσματα κομήτη μεγάλης περιόδου, γεγονός που οφείλεται στο ότι, σε σχέση με άλλους παρόμοιους κομήτες μεγάλης περιόδου (200–10.000 χρόνια), ο συγκεκριμένος έχει σχετικά μικρή τροχιακή περίοδο περίπου 415 ετών. Οι Λυρίδες έχουν παρατηρηθεί και αναφερθεί από το 687 π.Χ.. Καμία άλλη μοντέρνα βροχή διαττόντων δεν έχει καταγραφεί από τόσο παλιά στο παρελθόν.