cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλυθιές Ρόδου
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1948, γραμμένη ως η Καλυθιαί, στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το προγράμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Φαληράκι, αποτελούν την Κοινότητα Καλυθιών η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Καλλιθέας του Δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.836 κατοίκους.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ρόδου
Τιντινναμπούλουμ (αρχαία Ρώμη)
Το τιντινναμπούλουμ (λατινικά: tintinnabulum, επίσης γνωστά και ως tintinnum / τιντίννουμ) στην αρχαία ρωμαϊκή κοινωνία αποτελούσε φαλλόσχημο μελωδό (μικρή κατασκευή που παράγει ήχο με την κίνηση του αέρα) ή συστοιχία κουδουνιών.
Περιγραφή
Συνήθως διέθεταν την μορφή φαλλού (φασίνους) ο οποίος διέθετε μαγικές αποτροπαϊκές ιδιότητες ώστε να προστατεύει από το κακό μάτι και να προσφέρει ευδαιμονία. Τα τιντινναμπούλα, κρεμόταν στον εξωτερικό χώρο των κτηρίων σε τοποθεσίες όπως κήπους, στοές, αλλά και καταστήματα, όπου ο άνεμος τα έκανε να κουδουνίζουν.
Υπήρχαν επίσης και σε χειροκίνητη μορφή, με τέτοια δείγματα να έχουν ανακαλυφθεί σε ναούς και να θεωρείται πως διέθεταν και θρησκευτική χρήση. Παρόμοια δείγματα με περίτεχνη διακόσμηση έχουν βρεθεί και σε ετρουσκικές αρχαιολογικές τοποθεσίες, αναπαριστώντας γυναίκες οι οποίες πλέκουν. Τοποθετούνταν επίσης γύρω από τον λαιμό παραγωγικών ζώων όπως άλογα και πρόβατα ώστε να εντοπίζονται από τον ήχο των κουδουνιών, αλλά και ίσως επίσης ως αποτροπαϊκά σύμβολα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνία της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Πέος
Νίκος Καλτσάς
Ο Νίκος Καλτσάς (Βέροια, 3 Μαΐου 1990) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός στη Σούπερ Λίγκα, για τον Αστέρα Τρίπολης. Έχει υπάρξει και διεθνής με τα μικρά τμήματα της Εθνικής Ελλάδας U19 και U21. Μεταξύ άλλων ατομικών διακρίσεων, τη σεζόν 2015-16, ψηφίστηκε ο Καλύτερος Έλληνας Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς.
Έως τώρα έχει αγωνιστεί στην ομάδα της Βέροιας, στην οποία αγωνιζόταν και στις ακαδημίες της, ενώ στην πρώτη ομάδα αγωνιζόταν από το 2008 έως και το 2015, κάνοντας πάνω από 140 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας και σχεδόν 30 γκολ. Τη σεζόν 2015-2016 αγωνιζόταν στον Παναθηναϊκό, όπου αγωνίστηκε σε 20 αγώνες πρωταθλήματος, σκοράροντας και 5 φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τιντινναμπούλουμ (αποσαφήνιση)
Η ονομασία τιντινναμπούλουμ μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Μπουρανί (αποσαφήνιση)
To μπουρανί μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Σνούκερ
Το Σνούκερ (αγγλικά: snooker) είναι ατομικό άθλημα το οποίο ανήκει στην κατηγορία του μπιλιάρδου. Παίζεται σε ορθογώνιο τραπέζι διαστάσεων 356.9 cm x 177.8 cm (με απόκλιση ±1.3 cm), καλυμμένο με πράσινη τσόχα. Οι παίκτες χρησιμοποιούν στέκα και όταν στεκάρουν πρέπει υποχρεωτικά να ακουμπούν τουλάχιστον το ένα τους πόδι στο πάτωμα. Στις περισσότερες διοργανώσεις είναι υποχρεωτικό για τους παίκτες να φορούν γιλέκο και παπιγιόν. Γενικώς οι παίκτες διακρίνονται τόσο για τη φυσική κατάσταση τους όσο και για το ήθος τους. Μερικοί αξιοσημείωτοι παίκτες σνούκερ είναι οι: Στήβεν Χέντρυ, Ρόνι Ο'Σάλιβαν, Στηβ Ντέιβις, Τζον Χίγκινς, Άλεξ Χίγκινς, Μαρκ Σέλμπυ, Μαρκ Ουίλιαμς, Τζαντ Τραμπ, Νιλ Ρόμπερτσον, Τζίμι Ουάιτ, Τζον Σπένσερ, Τζο Ντέιβις, Ρέι Ρίρντον.
Τρόπος παιχνιδιού
Ένας αγώνας σνούκερ κρίνεται με βάση ποιος παίκτης θα κατακτήσει τα πιο πολλά φρέιμς (frames). Φρέιμ είναι ένα παιχνίδι, μια παρτίδα δηλαδή που την κερδίζει όποιος σκοράρει τους πιο πολλούς πόντους. Οι μπάλες στο σνούκερ (πέραν της άσπρης) είναι επτά. Η κάθε μια έχει και την αξία της όπως φαίνεται στον πίνακα.
Πλάτανος της Άρτας
Περιγραφή
Ο πλάτανος βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Αράχθου, δίπλα από το ιστορικό Γεφύρι της Άρτας. Πρόκειται για ένα δέντρο ηλικίας περίπου 350 ετών με ύψος 10 μέτρα και περίμετρο 13,45 μέτρα.
Σνούκερ
Τρόπος παιχνιδιού
Οι παίκτες παίζουν τις κόκκινες μπάλες που ονομάζονται reds. Αν κάποιος βάλει στην τρύπα μια κόκκινη, θα πρέπει το επόμενο χτύπημα του να είναι χτύπημα με μία μπάλα εκ των άλλων χρωμάτων που ονομάζονται colours. Αν βάλει στην τρύπα την πολύχρωμη μπάλα, μετά θα παίξει άλλη κόκκινη μπάλα κοκ. Για να κερδίσει ένας παίκτης κάποιον πόντο, θα πρέπει να στείλει την μπάλα που σκοπεύει στην τρύπα κατά την κατάλληλη συνθήκη.
Πλάτανος της Άρτας
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ο πλάτανος της Άρτας μαζί με την πλατεία Μονοπωλείου υπήρξαν τόποι εκτέλεσης αιχμαλώτων και αμάχων όπως μαρτυρούν και οι ακέφαλοι σκελετοί που βρέθηκαν στις ανασκαφές. Η επιλογή της πλατείας και του πλατάνου στη γέφυρα της Άρτας, είχε να κάνει με το γεγονός ότι αποτελούσαν πολυσύχναστα μέρη και η θέα των νεκρών λειτουργούσε παραδειγματικά για τους υπόδουλους Έλληνες.
Σνούκερ
Τρόπος παιχνιδιού
Ο αριθμός των συνεχόμενων πόντων που πετυχαίνει ένας παίκτης σε μια του επίσκεψη στο τραπέζι (εξαιρουμένων των κερδισμένων πόντων από φάουλ του αντιπάλου) ονομάζεται break. Για παράδειγμα ένας παίκτης επιτυγχάνει ένα break των 15 πόντων άμα σκοράρει μια κόκκινη, έπειτα σκοράρει με την μαύρη και μετά κόκκινη και ροζ. (1+7+1+6=15) Στο πέμπτο χτύπημα όμως αστοχεί στην κόκκινη και έτσι το break του σταματά στους 15 πόντους και χάνει την σειρά του. Αν ένας παίκτης σε μια του επίσκεψη πετύχει πάνω από 100 πόντους, τότε πετυχαίνει century break. Αν ένας παίκτης σκοράρει και τις 15 κόκκινες με 15 μαύρες και στην συνέχεια ακολουθήσουν με την σειρά η κίτρινη, η πράσινη, η καφέ, η μπλε, η ροζ και η μαύρη τότε θα έχει επιτύχει το maximum break δηλαδή 147 πόντους [1+7 (x15) +2+3+4+5+6+7=147], το απόλυτο φρέιμ. Έως τις 20 Ιανουαρίου του 2021 έχουν επιτευχθεί 166 maximum breaks σε επίσημους αγώνες. Τα πιο πολλά «147άρια» ανήκουν στον Ρόνι Ο'Σάλιβαν με 15. Ο αριθμός των φρέιμ που χρειάζονται για να κερδηθεί ένας αγώνας είναι προκαθορισμένος. Τα πιο πολλά παιχνίδια απαιτούν από την νικητή την κατάκτηση 5 φρέιμ. Οι τελικοί συνήθως απαιτούν 9 ή 10 κερδισμένα φρέιμ από έναν παίκτη, με εξαίρεση το παγκόσμιο πρωτάθλημα που ο νικητής θα πρέπει να κατακτήσει 18 φρέιμ.
Πλάτανος της Άρτας
Ιστορία
Αξιοσημείωτο είναι το περιστατικό με πρωταγωνιστή τον Βασιλέα Γεώργιο τον Α΄, ο οποίος επισκέφθηκε την Άρτα στις 16 Σεπτεμβρίου 1881. Η υποδοχή υπήρξε θερμή και τις απογευματινές ώρες της ίδιας ημέρας ο βασιλιάς επιθεώρησε τις μονάδες που είχαν στρατοπεδεύσει στο κάστρο της Άρτας ενώ την επόμενη ημέρα επισκέφθηκε τη γέφυρα της Άρτας και απέδωσε χαιρετισμό στον Τούρκο διοικητή Αλή Ριζά Μπέη και μετά σκάλισε το όνομα του στον γέρικο πλάτανο και μαζί με τους αξιωματικούς, σχημάτισε έναν ανθρώπινο κύκλο γύρω από το δέντρο.
Σνούκερ
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
Το παλαιότερο τουρνουά που διοργανώνεται μέχρι και σήμερα είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα διεξήχθη το 1927, ενώ από το 1977 διεξάγεται στο θέατρο Crucible του Σέφιλντ. Από το 1976 έως και το 2005 χορηγός ήταν η αγγλική εταιρεία τσιγάρων Embassy αλλά από το 2006 έως και σήμερα αποτελούν χορηγοί στοιχηματικές εταιρείες εξαιτίας ενός πανευρωπαϊκού νόμου απαγόρευσης διαφήμισης προϊόντων ταμπάκο. Έχει εκτενή τηλεοπτική και ραδιοφωνική κάλυψη από το BBC για όλη την Μεγάλη Βρετανία ενώ μεταδίδεται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη από το τηλεοπτικό δίκτυο Eurosport. Στην Ασία καλύπτεται από το CCTV-5.
Πλάτανος της Άρτας
Ο πλάτανος στη λαϊκή παράδοση
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, καθόταν κάτω από τον πλάτανο και έβλεπε τους κρεμασμένους Έλληνες, τους οποίους ο ίδιος είχε καταδικάσει σε θάνατο διά απαγχονισμού ενώ λέγεται επίσης ότι το δέντρο αποτελούσε και στόχο σκοποβολής του ίδιου του Αλή Πασά πριν από κάποια επιδρομή κατά των Σουλιωτών, γεγονός στο οποίο βασίστηκε και το δημοτικό τραγούδι ''«Τ’ έχεις καημένε πλάτανε και στέκεις μαραμένος με τις ριζούλες στο νερό και πάλι μαραμένος; Παιδιά μ’ σαν με ρωτήσατε, να σας το μολογήσω. Αλή πασάς επέρασε με δεκοχτώ χιλιάδες. Κι όλοι στον ίσκιο μ’ έκατσαν, εκάτσαν στη δροσιά μου κι όλοι σημάδι μ’ έβαλαν, κι όλοι με τουφεκίσαν. Μου κόψαν τα κλωνάρια μου, μαράθηκ’ η καρδιά μου κι αυτός ο γερ’-Αλή πασάς μου ρίχνει στην καρδιά μου.»''.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Ιστορικά δέντρα Κατηγορία:Πλατανοειδή
Σνούκερ
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
Οι νικητές κερδίζουν αυτομάτως αιώνια δόξα και το όνομα τους χαράσσεται στο βαρύτιμο τρόπαιο. Τους περισσότερους τίτλους Παγκοσμίου Πρωταθλητή στην σύγχρονη εποχή του αθλήματος έχουν οι Stephen Hendry και Ronnie O' Sullivan με 7, όμως συνυπολογίζοντας και την προτέρα εποχή του αθλήματος, την πρωτιά κατέχει ο Joe Davis με 15 και οι Fred Davis και John Pulman ακολουθούν με 8.
Πρωτάθλημα Ηνωμένου Βασιλείου
Η δεύτερη σημαντικότερη διοργάνωση είναι το Πρωτάθλημα Ηνωμένου Βασιλείου (UK Championship) που διεξάγεται από το 1977. Πολυνίκης είναι ο Ronnie O' Sullivan με 7 τίτλους με δεύτερο τον Steve Davis με 6.
Μάστερς
Τρίτη σημαντικότερη διοργάνωση θεωρείται το Μάστερς που διεξήχθη για πρώτη φορά το 1975. Το Μάστερς δεν είναι τουρνουά που προσμετράται στα τουρνουά που δίνουν πόντους παγκόσμιας κατάταξης σε αντίθεση με το Παγκόσμιο και το Πρωτάθλημα Ηνωμένου Βασιλείου. Στο Μάστερς συμμετέχουν μόνο οι 16 καλύτεροι παίκτες στον κόσμο με βάση την κατάταξη τους. Πολυνίκης είναι ο Ronnie O' Sullivan με 7 τίτλους ενώ δεύτερος είναι ο Stephen Hendry με 6.
Αίτηση για ενσωμάτωση του σνούκερ στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων
Το 2015 η Παγκόσμια Ομοσπονδία Σνούκερ και Βρετανικού Μπιλιάρδου (WPBSA) κατέθεσε αίτημα για να γίνει το σνούκερ ολυμπιακό άθλημα στους Ολυμπιακούς του Τόκιο. Το 2017 κατατέθηκε ξανά αίτημα για τους Ολυμπιακούς του Παρισιού. Το σνούκερ συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στους Παγκόσμιους Αγώνες το 2001.
Πηγές
Κατηγορία:Ατομικά αθλήματα
Η Τελετή
Ο τίτλος Η τελετή μπορεί να αναφέρεται στις παρακάτω κινηματογραφικές ταινίες:
Sennek
Η Λάουρα Χρουσενέκεν, γνωστή και ως SENNEK, είναι Βελγίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε το Βέλγιο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018 με το τραγούδι "A Matter of Time", το οποίο δεν προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό.
Η Χρουσενέκεν ήταν κιμπορντίστρια για τον Βέλγο μουσικό Οζάρκ Χένρι, που παίζει μαζί του στο τραγούδι "Rock Werchter". Εργάζεται ως διακοσμήτρια για το ΙΚΕΑ, ενώ παράλληλα εργάζεται ως καθηγήτρια φωνητικής. Η Χουεσενέκεν έχει γράψει μουσική για το βελγικό συγκρότημα Hooverphonic με τον Άλεξ Καγιέ.
Κινησίας
Ο Κινησίας (450 – 390 π.Χ.) ήταν Αθηναίος διθυραμβικός ποιητής από το έργο του οποίου διασώζονται κάποια ελάχιστα τμήματα. Κατά τον ιστορικό Πλούταρχο (1ος αιώνας μ.Χ.) ο Κινησίας είχε ιδιαίτερα αρνητική φήμη καθώς θεωρούνταν χαρακτηριστικά ασεβής και κακός ποιητής. Περιγράφεται από τον Αθήναιο (2ος - 3ος αιώνας μ.Χ.) ως ιδιαίτερα ψηλός και λεπτός, ενώ το όνομα του πατέρα του ήταν Μέλης ή Ευαγόρας και ήταν κιθαρωδός.
Sennek
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κινησίας
μικρογραφία|Ο Κινησίας παρακαλεί την Μύρρινα για [[συνουσία. Παράσταση του Ώμπρεϊ Μπέρντσλεϋ (1896) για το έργο Λυσιστράτη του Αριστοφάνη.]]
Διακωμωδήθηκε αγρίως από τους κωμικούς της εποχής του, και κατά τη μαρτυρία του ρήτορα Λυσία ο οποίος ήταν σύγχρονος του, δεν περνούσε έτος όπου κάποιος από τους κωμικούς δεν θα στοχοποιούσε τον Κινησία, και πως διέθετε πολλά προβλήματα σε διάφορους τομείς καθώς κατά την εποχή του είχε κατηγορηθεί ως συκοφάντης, άπληστος και φιλάργυρος κερδίζοντας χρήματα με τον οποιοδήποτε τρόπο. Ο Αριστοφάνης τον διακωμώδησε στα έργα Όρνιθες, Βάτραχοι, Εκκλησιάζουσες, και την Λυσιστράτη, και τον περιγράφει συχνά ως φιλύρινο Kινησία καθώς είχε πάρει μια σανίδα από φιλύρα και την είχε τοποθετήσει στην πλάτη του στερεώνοντας την στην ζώνη του έτσι ώστε να τον εμποδίζει από το να καμπουριάζει λόγω του μεγάλου ύψους και λεπτότητας του. Σε αντίθεση με τον Πλούταρχο ο οποίος του αποδίδει αθηναϊκή καταγωγή, ο Αριστοφάνης τον παρουσιάζει να έχει καταγωγή από την Θήβα. Σε ότι αφορά τον χαρακτήρα του στο έργο της Λυσιστράτης και τις παρακλήσεις του για συνουσία προς την σύζυγο του την Μύρρινα, έχει αποτυπωθεί από καλλιτέχνες όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Όμπρεϊ Μπίρντσλι.
Ο ποιητής Στράττις αφιέρωσε το σύνολο ενός ολόκληρου θεατρικού έργου εναντίον του με τον τίτλο να είναι Κινησίας, και αναφέρεται σε αυτόν ως Φθείο Αχιλλέα (φθιῶτ᾽ ᾿αχιλλεῦ) καθώς στην ποίηση του έτεινε να χρησιμοποιεί πολύ συχνά το επίθετο φθιῶτα (Φθιώτης, από την Φθιώτιδα), ενώ ο Φερεκράτης θεωρούσε πως ο Κινησίας είχε γενικώς διαβρωτική επίδραση στην διθυραμβική ποίηση.
Η έκφραση Κινησίου δραν (Κινησίου δράση, πράγματα) χρησιμοποιήθηκε ως έκφραση η οποία αντικατόπτριζε τις ασεβείς και ανάγωγες συμπεριφορές παρομοίου τύπου με αυτές του Κινησία. Του αποδόθηκε επίσης το επίθετο χοροκτόνος καθώς μετά από δικές του ενέργειες κατάφερε να καταργηθεί η θεατρική χορηγία στους κωμικούς ποιητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διθυραμβικοί ποιητές
Καθλίν Λόνσντεϊλ
Καριέρα και έρευνα
Το 1924 εντάχθηκε στην ερευνητική ομάδα κρυσταλλογραφία ς στο Βασιλικό Ίδρυμα (Royal Institution) με επικεφαλής τον Ουίλιαμ Χένρι Μπραγκ. Μετά το γάμο της, εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Leeds στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, αφοσοιώθηκε αποκλειστικά στην ανατροφή των μικρών παιδιών της.
Το 1934 επέστρεψε στην εργασία της με τον Μπραγκ στο Βασιλικό Ίδρυμα ως ερευνήτρια. Το 1936 τιμήθηκε με διδακτορικό τίτλο (DSc) από το University College του Λονδίνου ενώ ήταν στο Βασιλικό Ίδρυμα. Εκτός από την ανακάλυψη της δομής του βενζολίου και το εξαχλωροβενζόλιο, η Λόνσντεϊλ μελέτησε τη σύνθεση των διαμαντιών. Ήταν πρωτοπόρος στη χρήση ακτίνων Χ για τη μελέτη των κρυστάλλων. Η Λόνσντεϊλ ήταν μια από τις πρώτες δύο γυναίκες μέλη της Βασιλικής εταιρείας (FRS), το 1945 (η άλλη ήταν η βιοχημικός Marjory Stephenson).
Το 1949  διορίστηκε καθηγήτρια χημείας και επικεφαλής του Τμήματος της Κρυσταλλογραφίας στο University College, στο Λονδίνο. Μεταξύ των μαθητών της ήταν η Karimat El-Sayed, που αργότερα έγινε καθηγήτρια Κρυσταλλογραφίας στην Αίγυπτο. Σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο η El-Sayed  ανέφερε τη Λόνσντεϊλ ως παράδειγμα που αποδεικνύει οτι καριέρα και οικογένεια μπορούν να συνδιαστούν. ήταν ο πρώτη μόνιμη καθηγήτρια στο κολέγιο, μια θέση που κατείχε μέχρι και το 1968, οπότε και ανακηρύχθηκε Ομότιμη Καθηγητής.
Ο ειρηνισμός
Αν και είχε ανατραφεί στο βαπτιστικό δόγμα ως παιδί, η  Λόνσντεϊλ έγινε Quaker το 1935, ταυτόχρονα με τον άντρα της. Έχοντας ήδη υπάρξει ειρηνιστές, και οι δύο είχαν προσελκύθεί απο τους Κουάκερ για αυτό το λόγο. Ήταν Χορηγός της Ένωσης Υπόσχεσης Ειρήνης εναλλ.=Pamphlet written by Kathleen Lonsdale on Prison Reform in 1943|μικρογραφία|Το φυλλάδιο γραμμένο από Kathleen Lonsdale για τις Φυλακές, το 1943 Εξαίτησε ένα μήνα στη φυλακή κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου επειδή αρνήθηκε να εγγραφεί για να εκτήσει καθήκοντα πολιτικής άμυνα ή να πληρώσει πρόστιμο για την άρνησή της να εγγραφεί. Κατά τη διάρκεια της ποινής της βίωσε μια σειρά από προβλήματα, τα οποία τελικά την οδηγήσαν να γίνει ακτιβίστρια για την αναμόρφωση των φυλακών και να ενταχθεί στο Howard League για την Ποινική Μεταρρύθμιση Το 1953, κατά την ετήσια συνάντηση των Βρετανικής Κουάκερων, παραδίδει την εναρκτήρια ομιλία Swarthmore Lecture, με τίτλο" Άρση των Αιτιών Πολέμου". Aυτο-προσδιοριζόμενη ως Χριστιανή ειρηνιστής, έγραψε για τον ειρηνικό διάλογο και διορίστηκε πρώτος γραμματέας του εκκλησιαστιού συμβουλίου του Healing από τον Αρχιεπίσκοπο του Canterbury William Temple.
Θάνατος
Πέθανε την 1η Απριλίου του 1971, σε ηλικία 68 ετών, από αναπλαστικό καρκίνο άγνωστης προέλευσης.
Αναφορές
Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βρετανοί χημικοί Κατηγορία:Βρετανοί φυσικοί Κατηγορία:Κρυσταλλογράφοι
Τυρναβίτικο καρναβάλι
Το τυρναβίτικο καρναβάλι, γνωστό και ως μπουρανί, διοργανώνεται ετησίως στην πόλη του Τυρνάβου στην Θεσσαλία. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η λατρεία του φαλλού κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων ως συμβόλου γονιμότητας και ευημερίας. Αναφέρεται από τις τοπικές αρχές πως οι καταβολές του είναι από την αρχαιότητα. Κατά την διάρκεια του 20ού αιώνα υπήρξε έντονη κριτική προς την τέλεση της διοργάνωσης η οποία θεωρήθηκε ασεβής, και υπήρξαν και περίοδοι όπου απαγορεύτηκε όπως κατά την περίοδο της χούντας. Επανεμφανίστηκε το 1980 και έκτοτε η φήμη του αυξήθηκε. Η ημέρα με την μεγαλύτερη δραστηριότητα είναι η τελευταία Κυριακή του καρναβαλιού όπου γίνεται και παρέλαση αρμάτων με την συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων.
Κατά την διάρκεια των εορτασμών πίνεται άφθονο τσίπουρο και κατόπιν οι συμμετέχοντες αρχίζουν να χορεύουν και να πειράζουν ο ένας τον άλλο χρησιμοποιώντας επιτηδευμένα χυδαία γλώσσα κατά το έθιμο. Διάφοροι άλλοι συμμετέχοντες έχουν μαζί τους μεγάλους ξύλινους ή πήλινους φαλλούς ως σκήπτρα ή υπερμεγέθεις φαλλούς που κρατούν με τα δύο χέρια. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει και ενεργή συμμετοχή γυναικών.
Η εορτή είναι προς τιμή του αρχαιοελληνικού θεού Διονύσου και γίνεται στο ξεκίνημα του ελληνορθόδοξου Πάσχα κατά την περίοδο της νηστείας. Λόγω του έντονα παγανιστικού χαρακτήρα του καρναβαλιού, η εορτή δεν έχει την έγκριση της εκκλησίας της Ελλάδας. Παρόλα αυτά οι τοπικές αρχές συμμετέχουν επίσημα και υποστηρίζουν ενεργά τις εκδηλώσεις ως μέρος της τοπικής παράδοσης, ενώ στις εκδηλώσεις περιλαμβάνονται και δημοτικά σχολεία. Κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων τελούνται επίσης συναυλίες, χοροί, πορεία του καρναβαλιού, καθώς και όρκος στον βασιλιά Καρνάβαλο. Την γενική εποπτεία του καρναβαλιού αναλαμβάνει άτομο με τον τίτλο του αρχιμπουρανίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τύρναβος Κατηγορία:Απόκριες Κατηγορία:Παγανισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Πέος
Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν
Ο Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν (Pierre Teilhard de Chardin, 1 Μαΐου 1881 – 10 Απριλίου 1955) ήταν Γάλλος παλαιοντολόγος, γεωλόγος, Ιησουίτης Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και φιλόσοφος, που συμμετείχε στην ανακάλυψη του Ανθρώπου του Πεκίνου. Συνέλαβε την ιδέα του Σημείου Ωμέγα (ένα μέγιστο επίπεδο πολυπλοκότητας και συνειδητότητας προς το οποίο πίστευε ότι οδεύει το Σύμπαν) και ανέπτυξε την έννοια της νοόσφαιρας του Βλαντίμιρ Βερνάντσκυ.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν γεννήθηκε στην κωμόπολη Ορσίν, κοντά στο Κλερμόν-Φεράν της Γαλλίας. Καταγόταν από μια παλαιά οικογένεια (Τεγιάρ) μαγιστράτων από την Ωβέρνη, και από μία οικογένεια με τίτλο ευγενείας (ντε Σαρντέν) που της είχε απονεμηθεί από τον Λουδοβίκο ΙΗ΄. Ο Πιερ ήταν το τέταρτο από ένδεκα τέκνα. Ο πατέρας του, ο Εμανουέλ Τεγιάρ (1844–1932), ήταν ερασιτέχνης φυσιοδίφης και συνέλεγε πέτρες, έντομα και φυτά, ενθαρρύνοντας την παρατήρηση της φύσης στην οικoγένεια. Η πνευματικότητα του Πιερ υποκινήθηκε από τη μητέρα του, τη Μπερτ ντε Ντομπιέρ (Berthe de Dompiere). Σε ηλικία 12 ετών εγγράφηκε στο ιησουιτικό κολέγιο του Μονγκρέ, στην πόλη Βιλφράνς συρ Σον. Μετά, το 1899, έγινε δόκιμος Ιησουίτης στην Αιξ-αν-Προβάνς και το 1902 πήρε πτυχίο φιλολογίας στην Καέν.
Από το 1905 ως το 1908 ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν δίδαξε στο ιησουιτικό Κολέγιο της Αγίας Οικογένειας, στο Κάιρο της Αιγύπτου. Κατόπιν σπούδασε θεολογία στο Χάστινγκς της νότιας Αγγλίας από το 1908 ως το 1912. Εκεί συνέθεσε τις επιστημονικές, φιλοσοφικές και θεολογικές γνώσεις του υπό το πρίσμα της βιολογικής εξελίξεως. Το διάβασμα του βιβλίου Η δημιουργική εξέλιξη του Ανρί Μπεργκσόν υπήρξε, όπως είπε, ο «καταλύτης μιας φωτιάς που ήδη κατέτρωγε την καρδιά και το πνεύμα» του. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 24 Αυγούστου 1911, σε ηλικία 30 ετών.
Βέρα Σούκοβα
Η Βέρα Σούκοβα (λατινικό αλφάβητο : Věra Pužejová Suková ), (13 Ιουνίου 1931 - 13 Μαΐου 1982), ήταν Τσεχοσλοβάκα, αθλήτρια και προπονήτρια της αντισφαίρισης.
Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν υπηρέτησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον Δεκέμβριο του 1914 ως τραυματιοφορέας. Για τη γενναιότητά του τιμήθηκε με αρκετά παράσημα, μεταξύ των οποίων το Médaille militaire και τη Λεγεώνα της Τιμής.
Βέρα Σούκοβα
Η Σούκοβα ήταν στα ημιτελικά στο γαλλικό πρωτάθλημα το 1957 και το 1963. Με συμπαίκτη τον Γίρζι Γιαβόρσκι κέρδισαν τον τίλο στο μεικτό στο Ρολάν Γκαρός το 1957, ήταν επίσης επιλαχόντες το 1961. Φιναλίστ στο απλό του Γουίμπλεντον το 1962.
Σύμφωνα με τον Lance Tingay της "The Daily Telegraph" και του "Daily Mail", η Σούκοβα κατατάχθηκε στην πρώτη δεκάδα στις γυναίκες στον κόσμο το 1957, το 1962 και το 1963, φτάνοντας στο No.5 το 1962.
Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στα χρόνια του πολέμου ανέπτυσσε τις σκέψεις του στο ημερολόγιό του και σε επιστολές προς την εξαδέλφη του, τη Μαργαρίτα Τεγιάρ-Σαμπόν, η οποία αργότερα τις εξέδωσε σε βιβλίο (Genèse d'une pensée). Αργότερα, ο Πιερ έγραψε για τον πόλεμο: «...ήταν μία συνάντηση ... με το Απόλυτο». Το 1916 συνέγραψε το πρώτο του δοκίμιο, το La Vie Cosmique (= «Η συμπαντική ζωή»), όπου οι επιστημονικές και φιλοσοφικές σκέψεις του αποκαλύπτονται όσο και η μυστικιστική του ζωή. Απήγγειλε τους όρκους του για την εισδοχή του στην Εταιρεία του Ιησού στην πόλη Sainte-Foy-lès-Lyon, στις 26 Μαΐου 1918, σε μία άδεια από τη μονάδα του. Τον Αύγουστο του 1919 στην Υερσέη, συνέγραψε το Puissance spirituelle de la Matière (= «Η πνευματική δύναμις της ύλης»).
Βέρα Σούκοβα
Η Σουκόβα αγωνίστηκε με την Τσεχοσλοβακία μεταξύ του 1952 και του 1964.
Μετά το τέλος της καριέρα της η Σούκοβα υπηρέτησε ως προπονητής της εθνικής γυναικείας ομάδας της Τσεχοσλοβακίας. Κάτω από την καθοδήγησή της, η ομάδα κέρδισε το Φεντ καπ το 1975. Πέθανε από τον καρκίνο του εγκεφάλου το 1982.
Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης ο Τεγιάρ παρακολούθησε μαθήματα γεωλογίας, βοτανικής και ζωολογίας. Μετά το 1920 δίδαξε γεωλογία στο Καθολικό Ινστιτούτο των Παρισίων όπου, αφού πρώτα πήρε διδακτορικό το 1922, διορίσθηκε επίκουρος καθηγητής.
Οι έρευνες στην Κίνα
thumb|Ανακατασκευή του προσώπου του Ανθρώπου του Πεκίνου (Homo erectus pekinensis) Το 1923 ο Τεγιάρ ταξίδεψε στην Κίνα με τον Ιησουίτη πατέρα Εμίλ Λισάν (Emile Licent, 1876-1952), ο οποίος ήταν επικεφαλής μιας σημαντικής συνεργασίας μεταξύ του εργαστηρίου του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και του εργαστηρίου του Μπουλ. Ο Λισάν έκανε αρκετή βασική δουλειά σε συνεργασία με ιεραποστόλους, οι οποίοι κατέγραφαν επιστημονικές παρατηρήσεις τους στον ελεύθερο χρόνο τους.
Βέρα Σούκοβα
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν
Οι έρευνες στην Κίνα
Ο Τεγιάρ έγραψε αρκετά δοκίμια στην έρημο Όρντος, μεταξύ των οποίων και το La Messe sur le Monde. Το επόμενο έτος συνέχισε να διδάσκει στο Καθολικό Ινστιτούτο και έλαβε μέρος σε έναν κύκλο σεμιναρίων για τους σπουδαστές των Σχολών Μηχανικών. Δύο όμως θεολογικά δοκίμια που έγραψε για το προπατορικό αμάρτημα (τα Chute, Rédemption et Géocentrie το 1920 και το Notes sur quelques représentations historiques possibles du Péché originel το 1922) παρεξηγήθηκαν και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία απαίτησε να παρατήσει τις παραδόσεις του στο Ινστιτούτο και να συνεχίσει τις έρευνές του στην Κίνα.
Ο Τεγιάρ επέστρεψε στην Κίνα τον Απρίλιο του 1926 και παρέμεινε εκεί επί περίπου 20 χρόνια, διακοπτόμενα από ταξίδια σε όλο τον κόσμο. Μέχρι το 1932 ήταν εγκατεστημένος στο Τιεντζίν με τον Λεσάν και μετά στο Πεκίνο. Πραγματοποίησε 5 εξορμήσεις γεωλογικών ερευνών στην Κίνα μεταξύ του 1926 και του 1935, από τις οποίες συνέταξε έναν γενικό γεωλογικό χάρτη της χώρας. Το 1926–27, ταξίδεψε στην κοιλάδα Σανγκ-Καν-Χο, κοντά στο Ντζαντζαν-Κόου και περιηγήθηκε την ανατολική Μογγολία. Συνέγραψε το Le Milieu Divin (= «Το Θείο Περιβάλλον»), ενώ ετοίμαζε τις πρώτες σελίδες του κύριου έργου του Le Phénomène Humain (= «Το ανθρώπινο φαινόμενο»). Το Βατικανό αρνήθηκε να του δώσει την άδεια να εκδώσει το Le Milieu Divin το 1927.
Οι Ανρί Μπρεΐλ και Τεγιάρ ανεκάλυψαν, τον Δεκέμβριο του 1929, ότι ο Άνθρωπος του Πεκίνου (Homo erectus pekinensis, αναφέρεται και ως Sinanthropus pekinensis, «σινάνθρωπος», δηλ. «άνθρωπος της Κίνας»), ο πλησιέστερος συγγενής του Ανθρώπου της Ιάβας, ήταν κατασκευαστής (δηλαδή κατασκεύαζε πέτρινα εργαλεία και μπορούσε να διατηρεί τη φωτιά). Στη συνέχεια ο Τεγιάρ έλαβε μέρος ως επιστήμονας στην «Κίτρινη Περιοδεία» που χρηματοδότησε ο Αντρέ Σιτροέν στην Κεντρική Ασία. Παρέμεινε με τους συναδέλφους του επί αρκετούς μήνες στο Ουρούμτσι. Το επόμενο έτος ξέσπασε ο Δεύτερος Σινοϊαπωνικός Πόλεμος (1937–1945), ενώ στο μεταξύ (1933) το Βατικανό τον διέταξε να παραιτηθεί από τη θέση του στο Παρίσι.
Ο Τεγιάρ εξερεύνησε αρκετά και τη νότια Κίνα, ταξιδεύοντας στην κοιλάδα του Γιανγκτσέ και στην επαρχία Σετσουάν το 1934, ενώ το 1935 στο Κουάνγκ-Ιφ και στην επαρχία Γκουανγκντόνγκ. Η συνεργασία με τον Μαρσελέν Μπουλ διακόπηκε αφού το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας έπαψε να τον χρηματοδοτεί με τη δικαιολογία ότι ο Τεγιάρ εργαζόταν περισσότερο για τη Γεωλογική Υπηρεσία της Κίνας, παρά για το Μουσείο.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν συνεισέφερε πολύ στη σύσταση ενός διεθνούς δικτύου ερευνών στην ανθρώπινη παλαιοντολογία της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ασίας. Σε αυτή την προσπάθεια συνεργάσθηκε με τον Ντέιβιντσον Μπλακ και με τον Σκωτσέζο παλαιοντολόγο Τζωρτζ Μπ. Μπάρμπουρ (George B. Barbour).
Ταξίδια ανά τον κόσμο
thumb|upright=1.0|Ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν το 1947 Το 1927 και το 1928 ο Τεγιάρ πέρασε μερικούς μήνες στην Ευρώπη, επισκεπτόμενος τη Λέουβεν του Βελγίου, το Καντάλ και το Αριέζ της Γαλλίας. Εκτός από τη συγγραφή αρκετών άρθρων σε επιθεωρήσεις, έκανε νέες γνωριμίες, όπως αυτές του Πωλ Βαλερύ και του Μπρυνό ντε Σολάζ, οι οποίοι θα τον βοηθούσαν αργότερα στις σχέσεις του με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Αποδεχόμενος μία πρόσκληση από τον Ανρύ ντε Μονφρεΐντ, ο Τεγιάρ ταξίδεψε για δύο μήνες στο Ομπόκ, στη Χάραρ και στη Σομαλία μαζί με τον συνάδελφό του γεωλόγο Πιερ Λαμάρ (Lamarre), προτού επιβιβασθεί από το Τζιμπουτί για να επιστρέψει στην Κίνα. Στην Κίνα γνώρισε την Αμερικανίδα γλύπτρια Λουσίλ Σουόν (Lucile Swan, 1887-1965), η οποία βοήθησε στην ανακατασκευή του προσώπου του Ανθρώπου του Πεκίνου.
Κατά το 1930-1931 ο Τεγιάρ βρέθηκε στη Γαλλία και στις ΗΠΑ. Σε ένα συνέδριο στο Παρίσι δήλωσε: «Για τους παρατηρητές του μέλλοντος, το μεγαλύτερο γεγονός θα είναι η αιφνίδια εμφάνιση μιας συλλογικής ανθρώπινης συνειδήσεως και ενός πανανθρώπινου έργου προς εκτέλεση.»
Από το 1932 άρχισε να συναντά ανθρώπους για να ξεκαθαρίσει το θέμα με την Επιτροπή Δόγματος της Πίστεως, σε σχέση με τα έργα του Le Milieu divin και L'Esprit de la Terre. Συνάντησε επίσης τον Γερμανό γεωλόγο-ανθρωπολόγο Χέλμουτ ντε Τέρα στο Διεθνές Γεωλογικό Συνέδριο στην Ουάσινγκτον. Μαζί του έλαβε μέρος στην αποστολή των Πανεπιστημίων Γέιλ και Κέιμπριτζ στη βόρεια και κεντρική Ινδία το 1935, όπου επιβεβαίωσαν τις απόψεις τους σχετικά με τους παλαιολιθικούς οικισμούς στο Κασμίρ και στην κοιλάδα της Αλμυρής Οροσειράς. Στη συνέχεια παρέμεινε για λίγο στην Ιάβα, μετά από πρόσκληση του Ολλανδού παλαιοντολόγου Ραλφ φον Κένιγκσβαλντ για να μελετήσει την τοποθεσία όπου είχαν ανακαλυφθεί τα υπολείμματα του Ανθρώπου της Ιάβας. Τότε ανακαλύφθηκε ένα δεύτερο κρανίο, πληρέστερο του ήδη ευρεθέντος.
Το 1937 ο Τεγιάρ συνέγραψε το Le Phénomène spirituel (= «Το φαινόμενον του Πνεύματος») επάνω στο πλοίο που τον μετέφερε στις ΗΠΑ. Το Πανεπιστήμιο Βιλανόβα στην Πενσυλβάνια τον τίμησε με το «Μετάλλιο Μέντελ» σε αναγνώριση του έργου του στην ανθρώπινη παλαιοντολογία. Τότε έδωσε μία διάλεξη με θέμα την εξέλιξη, την προέλευση και τη μοίρα του ανθρώπου.
Το 1939 το Βατικανό απαγόρευσε το έργο του L’Énergie Humaine. Τότε ο Τεγιάρ έμενε στη Γαλλία, ακινητοποιημένος από την ελονοσία. Κατά το ταξίδι της επιστροφής του στο Πεκίνο, έγραψε το L'Energie spirituelle de la Souffrance. Δύο χρόνια αργότερα, υπέβαλε προς δημοσίευση το σημαντικότερο έργο του, το Le Phénomène Humain.
Το 1947 το Βατικανό τού απαγόρευσε να γράφει ή να διδάσκει επί φιλοσοφικών θεμάτων. Το επόμενο έτος κλήθηκε ο ίδιος εκεί από τον γενικό επικεφαλής των Ιησουιτών, ο οποίος έλπιζε να ληφθεί η άδεια από την Αγία Έδρα για την έκδοση του Le Phénomène Humain. Αλλά η απαγόρευση που είχε εκδοθεί για αυτό τρία χρόνια νωρίτερα ανανεώθηκε. Απαγορεύθηκε επίσης στον Τεγιάρ να αναλάβει θέση διδασκαλίας στο Collège de France. Παρά το ότι το 1950 ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, τα προβλήματα με την Εκκλησία συνεχίσθηκαν μέχρι τον θάνατό του, καθώς το 1955 τού απαγορεύθηκε από την ηγεσία των Ιησουιτών να παρακολουθήσει το Διεθνές Συνέδριο Παλαιοντολογίας.
Θάνατος
thumb|Ο τάφος του Τεγιάρ ντε Σαρντέν στην πόλη Χάυντ Παρκ της πολιτείας της Νέας Υόρκης Ο Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν απεβίωσε στη Νέα Υόρκη, όπου διέμενε στον ξενώνα του ναού του Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα των Ιησουιτών, στην Παρκ Άβενιου. Στις 15 Μαρτίου 1955, στην οικία του διπλωμάτη εξαδέλφου του Ζαν ντε Λαγκάρντ, ο Τεγιάρ είπε σε φίλους του ότι ήλπιζε να πεθάνει την Κυριακή του Πάσχα. Πράγματι, το βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, 10ης Απριλίου 1955, κατά τη διάρκεια μιας έντονης συζητήσεως στο διαμέρισμα της Ρόντα ντε Τέρα, της προσωπικής βοηθού του από το 1949, ο 73χρονος ιερέας υπέστη καρδιακή προσβολή. Αφού ανέκτησε τις αισθήσεις του για λίγο, πέθανε μερικά λεπτά αργότερα. Τάφηκε στο κοιμητήριο των Ιησουιτών στην πόλη Χάυντ Παρκ της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Οι θέσεις του
Το πρώτο, που εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, περιέχει μία έκθεση της αναπτύξεως του Σύμπαντος και της εξελίξεως της ύλης μέχρι την ανθρωπότητα, προς μία τελική επανένωση με τον Χριστό. Σε αυτή ο Τεγιάρ εγκαταλείπει τις κατά γράμμα ερμηνείες της Δημιουργίας όπως περιγράφεται στο Γένεση, δεχόμενος αλληγορικές και θεολογικές ερμηνείες. Η ανάπτυξη του υλικού Σύμπαντος περιγράφεται από τους αρχικούς ατομικούς πυρήνες μέχρι την εμφάνιση της ζωής, του ανθρώπου και της νοόσφαιρας, και τελικώς του οράματος του συγγραφέα, του Σημείου Ωμέγα στο μέλλον, το οποίο «έλκει» όλη τη Δημιουργία προς αυτό. Ο Τεγιάρ ήταν υποστηρικτής της ορθογενέσεως, της ιδέας ότι η εξέλιξη συμβαίνει προς μία κατεύθυνση με συγκεκριμένο σκοπό. Ο Τεγιάρ επιχειρηματολογεί με δαρβινικούς όρους ως προς τη βιολογία και υποστηρίζει το συνθετικό μοντέλο της εξελίξεως, αλλά μεταχειρίζεται όρους του λαμαρκισμού για την ανάπτυξη του πολιτισμού. Ο Τεγιάρ αφοσιώθηκε συνολικά στη θεωρία της εξελίξεως από τη δεκαετία του 1920 και την κατέστησε πυρήνα της πνευματικότητάς του, σε μια εποχή που άλλοι θρησκευόμενοι διανοητές αισθάνονταν ότι η εξελικτική σκέψη απειλούσε τη δομή της συμβατικής χριστιανικής κοσμοθεωρίας. Αφοσιώθηκε σε αυτό που έδειχναν τα παρατηρησιακά δεδομένα.
Ο Τεγιάρ έβρισκε νόημα στο Σύμπαν υποθέτοντας ότι έχει μία βιταλιστική εξελικτική διαδικασία. Θεωρεί την πολυπλοκότητα ως τον άξονα της εξελίξεως της ύλης, διαδοχικά σε «γεώσφαιρα», σε βιόσφαιρα, σε συνείδηση (στον άνθρωπο) και τέλος στην υπέρτατη συνειδητότητα (το Σημείο Ωμέγα).
Η μοναδική σχέση του Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν ταυτόχρονα με την παλαιοντολογία και τον Χριστιανισμό τού επέτρεψε να αναπτύξει μία πολύ προοδευτική, κοσμική θεολογία, που λαβαίνει υπόψη της τις εξελικτικές μελέτες του. Ο Τεγιάρ αναγνωρίζει τη σημασία της μεταφοράς της ηγεσίας της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο και προσεγγίζει τη βιολογική εξέλιξη ως έναν τρόπο παροχής οντολογικού νοήματος για τον Χριστιανισμό, ιδίως για τη θεολογία της Δημιουργίας. Για τον Τεγιάρ, η εξέλιξη ήταν «το φυσικό τοπίο όπου είναι τοποθετημένη η ιστορία της σωτηρίας».
Η κοσμική θεολογία του Τεγιάρ εδράζεται κατά μεγάλο μέρος πάνω στην ερμηνεία που δίνει στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, ιδίως στην Προς Κολοσσαείς α΄ 15-17 και στην Α΄ προς Κορινθίους ιε΄ 28. Από τον χριστοκεντρισμό αυτών των δύο εδαφίων, ο Γάλλος ιερέας κατασκευάζει μια θεολογία που αναγνωρίζει την απόλυτη κυριαρχία του Χριστού. Κατανοεί τη δημιουργία ως «μία τελεολογική διαδικασία προς την ένωση με τη Θεία Ουσία, που συντελείται δια της ενσαρκώσεως του Χριστού, για τον οποίο γράφηκε «τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε» (Κολ. α΄ 17). Περαιτέρω θεώρησε ότι η Δημιουργία δεν θα βρει την πλήρωσή της μέχρι το κάθε «συμμετέχον πλάσμα» να ενωθεί ολοκληρωτικά με τον Θεό δια του υιού του στο πλήρωμα, όταν ο Θεός θα είναι «τὰ πάντα ἐν πᾶσιν» (Α΄ Κορ. ιε΄ 28)." Το έργο ζωής του Τεγιάρ βασίσθηκε πάνω στην πεποίθησή του ότι η ανθρώπινη πνευματική ανάπτυξη κινείται από τους ίδιους παγκόσμιους νόμους που κυβερνούν την υλική ανάπτυξη. Γράφει: «...το καθετί είναι το άθροισμα του παρελθόντος» και «τίποτε δεν είναι κατανοητό εκτός δια της ιστορίας του. Η Φύση είναι το ισοδύναμο του γίγνεσθαι, η αυτο-δημιουργία: αυτή είναι η άποψη στην οποία η εμπειρία μάς οδηγεί αναπόδραστα. ... Δεν υπάρχει τίποτε, ούτε καν η ανθρώπινη ψυχή, η υψηλότερη πνευματική εκδήλωση που γνωρίζουμε, που να μην υπάγεται σε αυτόν τον συμπαντικό νόμο.» Το ανθρώπινο φαινόμενο αντιπροσωπεύει το εγχείρημα του συγγραφέα να συμφιλιώσει τη θρησκευτική πίστη του με τα ακαδημαϊκά του ενδιαφέροντα ως παλαιοντολόγου. Μία ιδιαίτερα αιχμηρή παρατήρηση του βιβλίου αφορά το ότι η ανθρώπινη εξέλιξη καθίσταται μία όλο και πιο προαιρετική διαδικασία. Ο Τεγιάρ θεωρεί τα κοινωνικά προβλήματα της απομονώσεως και της περιθωριοποιήσεως ως τεράστιους αναστολείς της εξελίξεως, ιδίως αφού η εξέλιξη για αυτόν απαιτεί μια ένωση της συμπαντικής συνειδητότητας. Δηλώνει ότι «κανένα εξελικτικό μέλλον δεν αναμένει κανέναν, παρά μόνο σε σύνδεση με όλους τους άλλους». Η «ανθρώπινη συνθήκη» αναγκαστικά οδηγεί κατά τον Τεγιάρ στην ψυχική ενότητα της ανθρωπότητας, αν και τονίζει πως αυτή η ενότητα μπορεί να είναι μόνο εθελοντική, οπότε την αποκαλεί «ομοθυμοποίηση» (unanimization). Υποστηρίζει ότι «η εξέλιξη είναι μία άνοδος προς τη συνειδητότητα», αναφέροντας τον λόγο μάζας εγκεφάλου προς μάζα σώματος ως το παράδειγμα των πρώιμων σταδίων.
Ο Τεγιάρ χρησιμοποιεί επίσης τη συσχέτιση που κάνει μεταξύ του πνευματικού και του υλικού για να περιγράψει τον Χριστό, υποστηρίζοντας ότι Εκείνος έχει όχι μόνο μία μυστική διάσταση, αλλά και ότι προσλαμβάνει μια φυσική διάσταση καθώς γίνεται η οργανώνουσα αρχή του Σύμπαντος, εκείνος που «συγκρατεί ενωμένο» το Σύμπαν (Κολ. α΄ 17). Λειτουργεί δηλαδή στο υλικό Σύμπαν προκειμένου να ρυθμίζει όλα τα πράγματα. Γίνεται Εκείνος από τον Οποίο «όλη η δημιουργία δέχεται τη σταθερότητά της». Αποτελεί το ενοποιητικό κέντρο του Σύμπαντος και τον σκοπό του. Η λειτουργία του συνέχειν τα πάντα υποδεικνύει ότι ο Υιός-Λόγος του Θεού δεν είναι άνθρωπος και Θεός μόνο, αλλά κατέχει και μία τρίτη πλευρά, μια τρίτη φύση, που είναι η συμπαντική. Για τον Τεγιάρ η περιγραφή του Αποστόλου Παύλου για το Σώμα του Χριστού δεν είναι απλώς μία μυστικιστική ή εκκλησιαστική έννοια, αλλά και μία συμπαντική έννοια. Αυτό το «κοσμικό Σώμα Χριστού εκτείνεται σε ολόκληρο το Σύμπαν και περιλαμβάνει όλα τα πράγματα που βρίσκουν την τελείωσή τους σε Αυτόν, [ούτως ώστε]. . . το Σώμα του Υιού είναι το μοναδικό πράγμα που δημιουργείται υλικά κατά τη Δημιουργία.» Ο Τεγιάρ αποκαλεί αυτή την κοσμική συσσωμάτωση εν Χριστώ «Χριστογένεση» (Christogenesis).
Για τον εικοστό αιώνα ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν είπε:
"Ο αιώνας μας είναι ίσως πιο θρησκευτικός από οποιονδήποτε άλλον. Πώς θα μπορούσε να μην είναι με τέτοια προβλήματα προς επίλυση; Το μοναδικό εμπόδιο είναι ότι δεν έχει ακόμη βρει έναν Θεό τον οποίο να μπορεί να λατρέψει."
Η μεταθανάτια αντιμετώπιση από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Στις 30 Ιουνίου 1962, μία απόφαση της Επιτροπής Δόγματος της Πίστεως, υπό την προεδρία του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ προειδοποίησε ότι: «... είναι προφανές ότι επί φιλοσοφικών και θεολογικών θεμάτων, τα προαναφερθέντα έργα [του Τεγιάρ ντε Σαρντέν] βρίθουν αμφισημιών ή μάλλον σοβαρών σφαλμάτων προσβαλλόντων το Καθολικό Δόγμα. Εξ αυτού... οι Σεβάσμιοι Πατέρες της Επιτροπής καλούν όλους τους ορδιναρίους, ανωτέρους των Ιησουιτών και ρέκτορες... όπως προστατεύσουν αποτελεσματικώς τους νόες, ιδίως της νεολαίας, κατά των κινδύνων των έργων του π. Τεγιάρ ντε Σαρντέν και των ακολούθων του». (AAS, 6 Αυγούστου 1962)
Λίγο καιρό μετά από το monitum του 1962 ωστόσο, εξέχοντες Ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί εξέφρασαν ισχυρή θεολογική υποστήριξη για τα έργα του Τεγιάρ. Ο Γάλλος Ιησουίτης Ανρί ντε Λυμπάκ (αργότερα έγινε καρδινάλιος) έγραψε τρία βιβλία πάνω στη θεολογία του Τεγιάρ ντε Σαρντέν μέσα στη δεκαετία του 1960. Αν και ανέφερε ότι ο Τεγιάρ δεν ήταν ακριβής σε κάποιες από τις έννοιες που ανέπτυξε, υπερασπίσθηκε τη συμφωνία των απόψεών του με το δόγμα. Αργότερα την ίδια δεκαετία ο μετέπειτα Πάπας Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ Γιόζεφ Ράτσινγκερ, μίλησε θετικά για τη χριστολογία του Τεγιάρ στο έργο του Εισαγωγή στον Χριστιανισμό:
"Πρέπει να θεωρηθεί ως σημαντική προσφορά του Τεγιάρ ντε Σαρντέν το ότι ξανασκέφθηκε αυτές τις ιδέες από την οπτική γωνία της συγχρόνων απόψεων για τον κόσμο και, παρά την ύπαρξη μιας όχι εντελώς υπεράνω κριτικής τάσεως προς τη βιολογική προσέγγιση, εν τούτοις συνολικώς τις πραγματεύθηκε σωστά και σε κάθε περίπτωση τις κατέστησε και πάλι προσβάσιμες. Ας ακούσουμε τα δικά του λόγια: Η ανθρώπινη μονάδα «μπορεί να είναι απολύτως ο εαυτός της μόνο παύοντας να είναι μόνη». Στο υπόβαθρο κείται η ιδέα ότι στο Σύμπαν, δίπλα στις δύο τάξεις τού απείρως μικρού και του απείρως μεγάλου, υπάρχει και μία τρίτη τάξη, η οποία καθορίζει την αληθινή πορεία της εξελίξεως: η τάξη του απείρως πολύπλοκου. Είναι ο πραγματικός σκοπός της ανοδικής διαδικασίας της αναπτύξεως ή του γίγνεσθαι. Φθάνει σε μία πρώτη κορυφή με τη γένεση των έμβιων όντων και μετά συνεχίζει να προχωρεί σε εκείνα τα υψηλής πολυπλοκότητας δημιουργήματα, που έδωσαν στο Σύμπαν ένα νέο κέντρο... ...Η εξέταση του κόσμου με το δυναμικό κριτήριο της πολυπλοκότητας σηματοδοτεί έτσι «μία πλήρη ανατροπή αξιών. Μια αντιστροφή της προοπτικής...» Αυτό οδηγεί σε ένα μετέπειτα κείμενο του Τεγιάρ ντε Σαρντέν, που αξίζει να αναφερθεί προκειμένου να δοθεί τουλάχιστον κάποια ένδειξη εδώ... ...της γενικής του κοσμοθεωρίας: «Η Συμπαντική Ενέργεια πρέπει να είναι μία Σκεπτόμενη Ενέργεια αν πρόκειται να μην είναι λιγότερο εξελιγμένη από τα όντα που κινεί η δράση της. Και συνεπώς ... τα χαρακτηριστικά της κοσμικής αξίας από τα οποία περιβάλλεται στα μοντέρνα μάτια μας, δεν επηρεάζουν στο ελάχιστο την αναγκαιότητα που μάς υποχρεώνει να αναγνωρίσουμε σε αυτή μία υπερβατική μορφή Προσωπικότητας.»"
Κατά τις επόμενες δεκαετίες, επιφανείς θεολόγοι και εκκλησιαστικοί ηγέτες, όπως καρδινάλιοι, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, έγραψαν επιδοκιμαστικά για τις ιδέες του Τεγιάρ ντε Σαρντέν. Το 1981 ο Καρδινάλιος Αγκοστίνο Καζαρόλι, εκ μέρους του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, έγραψε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας του Βατικανού l'Osservatore Romano: "Αυτό που οι σύγχρονοί μας θα θυμούνται αναμφίβολα, πέρα από τις δυσκολίες στη σύλληψη και τις ανεπάρκειες στην έκφραση αυτής της τολμηρής προσπάθειας προς επίτευξη μιας συνθέσεως, είναι η μαρτυρία της σύμφωνης με τις πεποιθήσεις του ζωής ενός ανδρός χριστολήπτου στα βάθη της καρδιάς του. Τον ενδιέφερε να τιμά τόσο την πίστη, όσο και τον ορθό λόγο, και ανταποκρίθηκε στην έκκληση του Ιωάννη Παύλου Β΄ πριν αυτή διατυπωθεί: «Μη φοβείσθε, ανοίξτε, ανοίξτε πλατιά στον Χριστό τις πύλες των απέραντων περιοχών του πολιτισμού και της προόδου»."
Ο Καρδινάλιος Κρίστοφ Σένμπορν έγραψε το 2007: "Σχεδόν κανένας άλλος δεν προσπάθησε να φέρει κοντά τη γνώση του Χριστού και την ιδέα της εξελίξεως όπως έκανε ο επιστήμονας (παλαιοντολόγος) και θεολόγος π. Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν. ... Το συναρπαστικό του όραμα ... αντιπροσωπεύει μία μεγάλη ελπίδα, την ελπίδα ότι η πίστη στον Χριστό και μία επιστημονική προσέγγιση του κόσμου μπορούν να συναρμόζονται. ... Αυτές οι σύντομες αναφορές στον Τεγιάρ δεν αντιστοιχούν στη σημασία των προσπαθειών του. Η επίδραση που άσκηση ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν σε μία ολόκληρη γενεά πήγαζε από τον ριζοσπαστικό τρόπο με τον οποίο έβλεπε την επιστήμη και τη χριστιανική πίστη μαζί."
Τον Ιούλιο του 2009 ο εκπρόσωπος του Βατικανού Ιησουίτης π. Φεντερίκο Λομπάρντι δήλωσε: «Τώρα πλέον ουδείς θα διενοείτο να πει ότι [ο Τεγιάρ] ήταν ένας ετερόδοξος συγγραφέας που δεν θα έπρεπε να διαβάζεται.»
Αποτιμήσεις από φυσικούς επιστήμονες
Σύμφωνα με τον νατουραλιστή φιλόσοφο Ντάνιελ Ντένετ, «έχει καταστεί σαφές μέχρι σημείου ομοφωνίας μεταξύ των βιολόγων ότι ο Τεγιάρ δεν προσέφερε κάτι το σοβαρό ως εναλλακτική πρόταση στην ορθόδοξη [επιστημονική] θεωρία. Οι ιδέες που ήταν δικές του ήταν μπερδεμένες, ενώ οι υπόλοιπες ήταν απλώς μια πομπώδης περιγραφή της γνωστής επιστήμης.» Παρομοίως, ο νευροβιολόγος Στήβεν Ρόουζ έγραψε: «Ο Τεγιάρ τιμάται ως μια μυστικιστική ιδιοφυΐα από μερικούς, αλλά μεταξύ των περισσότερων βιολόγων θεωρείται ως ελάχιστα καλύτερος από έναν επιστημονικό απατεώνα.»
Το 1961 ο βραβευμένος με Νόμπελ Βρετανός ανοσολόγος Πήτερ Μένταγουαρ έγραψε μία περιφρονητική κριτική για Το ανθρώπινο φαινόμενο στο περιοδικό φιλοσοφίας Mind: «το μεγαλύτερο μέρος του θα δείξω ότι είναι ανοησίες, καλυμμένες με μια ποικιλία μεταφυσικών εξαπατήσεων. Ο συγγραφέας του μπορεί να συγχωρηθεί για ανειλικρίνεια μόνο στη βάση του ότι, προτού εξαπατήσει άλλους, έχει καταβάλλει μεγάλο κόπο να εξαπατήσει τον εαυτό του». Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς απεκάλεσε την κριτική του Μένταγουαρ «συντριπτική» και Το ανθρώπινο φαινόμενο «πεμπτουσία της κακής ποιητικής επιστήμης».
Αντιθέτως, ο εξελικτικός βιολόγος Τζούλιαν Χάξλεϋ επαίνεσε τη σκέψη του Τεγιάρ ντε Σαρντέν για το ότι αναζήτησε τον τρόπο με τον οποίο η ανθρώπινη εξέλιξη χρειάζεται να εξετασθεί μέσα σε μία ολοκληρωμένη, συμπαντική έννοια της εξελίξεως, αν και παραδέχθηκε ότι δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τον Τεγιάρ μέχρι το τέλος της θεωρίας του. Ο Ρωσοαμερικανός γενετιστής και εξελικτικός βιολόγος Θεοδόσιος Ντομπζάνσκι επικεντρώθηκε στην επιμονή του Τεγιάρ ότι η εξελικτική θεωρία παρέχει τον πυρήνα του πώς ο άνθρωπος κατανοεί τη σχέση του με τη Φύση, για να τον αποκαλέσει «έναν από τους μεγάλους διανοητές της εποχής μας».
Ο Αμερικανός παλαιοντολόγος Τζωρτζ Γκέιλορντ Σίμπσον ωστόσο πίστευε ότι, εάν ο Τεγιάρ είχε δίκιο, τότε το έργο ζωής «των Χάξλεϋ, Ντομπζάνσκι και εκατοντάδων άλλων ήταν όχι απλώς λανθασμένο, αλλά και χωρίς νόημα», και απορούσε με τη δημόσια υποστήριξη των παραπάνω προς τον Τεγιάρ. Ο ίδιος θεωρούσε τον Τεγιάρ φίλο και το έργο του στην παλαιοντολογία εκτεταμένο και σημαντικό, αλλά εξέφραζε ισχυρά αντίθετες απόψεις για τις συνεισφορές του ως θεωρητικού της επιστήμης και φιλοσόφου.
Επίδραση
Ο κοσμολόγος Μπράιαν Σουίμ (Brian Swimme, γενν. 1950) έγραψε: «Ο Τεγιάρ υπήρξε ένας από τους πρώτους επιστήμονες που συνειδητοποίησαν πως ο άνθρωπος και το Σύμπαν είναι αδιαχώριστα. Το μόνο Σύμπαν το οποίο γνωρίζουμε είναι ένα σύμπαν που απέφερε τον άνθρωπο.»
Ο Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν τιμάται με μία ημέρα στη μνήμη του στο Εορτολόγιο της Επισκοπικής Εκκλησίας, την ημέρα της κοιμήσεώς του (10 Απριλίου). Ο προαναφερθείς Τζωρτζ Γκέιλορντ Σίμπσον ονόμασε το πιο πρωτόγονο και αρχαίο γένος αληθών πρωτευόντων, που ευδοκίμησε κατά την Ηώκαινο εποχή, Teilhardina προς τιμή του Τεγιάρ ντε Σαρντέν.
Ο Τεγιάρ και το έργο του επέδρασαν και συνεχίζουν να επιδρούν στη λογοτεχνία και στις τέχνες γενικότερα. Χαρακτήρες βασισμένοι επάνω του εμφανίζονται σε αρκετά μυθιστορήματα, με τον γνωστότερο ίσως να είναι ο ιερέας Λάνκαστερ Μέριν στον Εξορκιστή (1971) του Γουίλιαμ Πήτερ Μπλάτυ, όπως ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχεται. Στη σειρά μυθιστορημάτων του Νταν Σίμονς Hyperion Cantos (1989–1997) ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν έχει ανακηρυχθεί σε άγιο στο απώτερο μέλλον και το έργο του εμπνέει τον ανθρωπολόγο ιερέα Πωλ Ντυρέ, που όταν εκλέγεται Πάπας επιλέγει το όνομά του ως ποντίφηκα να είναι «Τεγιάρ Α΄».
Στο μυθιστόρημα του Φίλιπ Κ. Ντικ Έρευνα στο σκοτάδι (A Scanner Darkly, 1977) ένας μηχανικός αυτοκινήτων αναφέρει τον Τεγιάρ, ενώ σε μερικά άλλα οι ιδέες του ενσωματώνονται στο φιλοσοφικό υπόβαθρο της πλοκής, όπως στη σειρά μυθιστορημάτων Galactic Milieu (1987–1989) της Τζούλιαν Μέυ. και στο For the Time Being (1999) της Άνι Ντίλαρντ. Ο ίδιος ο τίτλος της συλλογής διηγημάτων Everything That Rises Must Converge της Φλάνερι Ο'Κόνορ είναι αναφορά στο έργο του Τεγιάρ ντε Σαρντέν, όπως και του μυθιστορήματος Point Omega (2010) του Ντον Ντελίλο.
Το έργο του Τεγιάρ ενέπνευσε επίσης το φιλοσοφικό έργο του Ιταλού βραβευμένου αρχιτέκτονα Πάολο Σολέρι, αλλά και έργα τέχνης όπως το «L'Offrande de la terre ou Hommage à Teilhard de Chardin» του Γάλλου ζωγράφου Αλφρέντ Μανεσιέ. Η 8η Συμφωνία του Βρετανού συνθέτη Έντμουντ Ράμπρα, έργο του 1968, τιτλοφορείται Hommage à Teilhard de Chardin (= «Φόρος τιμής στον Τεγιάρ ντε Σαρντέν»).
Εργογραφία
Οι χρονολογίες σε παρενθέσεις είναι της πρώτης εκδόσεως στη γαλλική (ή στην αγγλική για μεταφράσεις). Τα περισσότερα από τα έργα είχαν γραφεί αρκετά χρόνια νωρίτερα (αναγράφεται όπου είναι δυνατό), αλλά η εκκλησιαστική οργάνωση του Τεγιάρ του απαγόρευε να τα εκδώσει εξαιτίας του αμφιλεγόμενου περιεχομένου τους. Οι συλλογές δοκιμίων είναι οργανωμένες ανά θέμα αντί για έτος, με την καθεμιά να εκτείνεται σε πολυετές διάστημα.
Κατά
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι Κατηγορία:Ιησουίτες Κατηγορία:Χριστιανοί μυστικιστές Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Σύνδρομο στέρησης
Παραπομπές
Οπιοειδές
Το σόι σου (4ος κύκλος)
Η Ελληνική τηλεοπτική κωμική σειρά του Alpha Το σόι σου ανανεώθηκε για τέταρτο κύκλο επεισοδίων τον Μάιο του 2017, με τα γυρίσματα να ξεκινούν στις 22 Αυγούστου 2017 Έκανε πρεμιέρα την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017 στις 21:00, με νέα επεισόδια να προβάλλονται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή την ίδια ώρα. Από τις 22 Ιανουαρίου, 2018, το κανάλι αποφάσισε να προβάλει την σειρά κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το σόι σου
Έλενα Βίλντοβα
Η Έλενα Βίλντοβα (λατινικό αλφάβητο : Helena Vildová), γεννημένη στις 19 Μαρτίου 1972 στην Τσεχοσλοβακία, σήμερα πολιτογραφημένη Τσέχα, πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης. Στην καριέρα της διακρίθηκε σε τίτλους κυρίως στο διπλό γυναικών.
Με την Τσεχία έχει αγωνιστή σε μία διοργάνωση του Φεντ καπ, αυτή του 1999, στο διπλό γυναικών και σε έναν αγώνα όπου δεν κατάφερε να σημειώσει νίκη. Πάντα στο διπλό γυναικών έχει αγωνιστεί από το 1995 έως το 1999 και στα τέσσερα τουρνουά Γκραντ σλαμ χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Ήταν πρώτη, στο διπλό γυναικών, στο "Rosmalen Grass Court Championships" το 1997, στο όπεν Αυστρίας το 1997 και στο όπεν του Σοπότ το 1998, Δεύτερη, πάντα στο διπλό, ήταν στο όπεν της Πράγας το 1997 και 1999, στο Λιντζ το 1997, σε απλό βετεράνων στο "Bastad Qualifying 10K" το 2000
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης