cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέντορεκ (περιοχή)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Στάρο Ναγκορίτσανε
Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας
thumb|right|250px|Η βασιλική σφραγίδα του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας.
Ο Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας ή Βάλντεμαρ Άττερνταγκ (Valdemar Atterdag, το επίθετο σημαίνει "νέα αυγή", 1320 - 24 Οκτωβρίου 1375) ήταν βασιλιάς της Δανίας από το 1340 έως το 1375. Ήταν νεώτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Δανίας Χριστόφορου Β΄ και της Ευφημίας της Πομερανίας. Την παιδική του ηλικία την πέρασε εξόριστος στην αυλή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Λουδοβίκου Δ΄ της Βαυαρίας, μετά την αιχμαλωσία και τον θάνατο του πατέρα του και των δύο μεγαλύτερων αδελφών του Έρικ και Όθων έγινε διάδοχος του θρόνου της Δανίας περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να επανέλθει.
Βασιλιάς της Δανίας μετά από μεγάλη περίοδο ακυβερνησίας
Με τη δολοφονία του κόμη Γεράρδου Γ΄ του ανθρώπου που είχε ανατρέψει τον πατέρα του από τον Νίλς Έβενσεν και τους αδελφούς του ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Δανίας στο αβαείο του Βίμποργκ στις 24 Ιουνίου 1340 με πρωτοβουλία του ίδιου του Νίλς Έβενσεν. Με τον γάμο του με τη Χέλβιγκ του Σλέσβιχ την κόρη του Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ μπόρεσε να ελέγξει ολόκληρη την περιοχή της Γιουτλάνδης βόρεια του ποταμού Κονγκέα. Δεν υποχρεώθηκε από τους ευγενείς να υπογράψει καταστατικό όπως ο πατέρας του επειδή οι Δανοί είχαν κουραστεί πολύ από τη μακρόχρονη ακυβερνησία και την έλλειψη βασιλιά που είχαν σαν αποτέλεσμα την υποθήκη της χώρας στους Γερμανούς, από την άλλη οι ευγενείς δεν πίστευαν ότι θα χάσουν τη δύναμη τους από έναν εικοσάχρονο αλλά ο Βάλντεμαρ από την πρώτη στιγμή αποδείχθηκε δυναμικός και αποφασιστικός βασιλιάς. Ο Έβενσεν επιχείρησε να ελευθερώσει την κεντρική Γιουτλάνδη από τον Οίκο του Χόλσταϊν αλλά στην πολιορκία του κάστρου του Σόντερμποργκ στις 2 Νοεμβρίου 1340 ο Έβενσεν σκοτώθηκε μαζί με τα αδέλφια του.
Ταχύτατη ανάκτηση των περιοχών και ανασυγκρότηση του βασιλείου της Δανίας
Την εποχή της βασιλείας του πατέρα του όλες οι περιοχές του βασιλείου της Δανίας υποθηκεύτηκαν, ο Βάλντεμαρ αποφάσισε να επαναφέρει πίσω τις ίδιες περιοχές στο στέμμα του, η πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε ήταν η προίκα της συζύγου, τα υπόλοιπα εδάφη της βόρειας Γιουτλάνδης επανήλθαν από την υψηλή φορολογία των αγροτών στα βόρεια του ποταμού Κονγκέα. Το 1344 ανέκτησε τις περιοχές της βόρειας Φριζίας ενώ επόμενος στόχος του ήταν να συγκεντρώσει τα 7000 ασημένια μάρκα για να πληρώσει τη νότια Γιουτλάνδη, οι αγρότες άρχισαν όλο και περισσότερο να ανησυχούν έντονα για την υψηλή φορολογία. Επόμενος στόχος του Βάλντεμαρ ήταν η Σγιέλαν, ο επίσκοπος του Ροσκίλντε ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του κάστρου και της πόλης της Κοπεγχάγης τα έδωσε στον Βάλντεμαρ για να εξασφαλίσει ασφαλή βάση στη συλλογή των φόρων, ήταν ο πρώτος Δανός βασιλιάς που είχε έδρα του την Κοπεγχάγη, προσπάθησε να κατακτήσει και άλλα κάστρα και φρούρια, όταν ξέμεινε από χρήματα πήρε με τη βία τα κάστρα του Κάλουντμποργκ και του Σόμποργκ. Στα μέσα της εκστρατείας αυτής πήγε στην Εσθονία να διαπραγματευτεί την κατοχή της με τους Τεύτονες, οι Δανοί δεν είχαν αναμιχθεί ποτέ σε αυτή την περιοχή κάτι που ώθησε τον Βάλντεμαρ να την παραδώσει οριστικά στους Τεύτονες με το ποσό των 19.000 μάρκων τα χρήματα αυτά μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει για να διεκδικήσει άλλες περιοχές που είχε τότε ανάγκη. Στη συνέχεια αποφάσισε να πραγματοποιήσει εκστρατεία στη Λιθουανία (1346), ο Φραγκισκιανός χρονικογράφος Ντάρτμαρ βον Λουμπέκ σημειώνει ότι ο Βάλντεμαρ ταξίδευσε στο Λίμπεκ (1346) και από κει πήγε στην Πρωσία για να πολεμήσει τους Λιθουανούς, η εκστρατεία δεν οδήγησε πουθενά γι'αυτό ο Βάλντεμαρ αποφάσισε να προχωρήσει σε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Παναγίου Τάφου αλλά δέχθηκε αυστηρή παρατήρηση από τον πάπα Κλήμεντα ΣΤ΄ επειδή πήγε χωρίς την άδεια του.
To 1346 πήρε το κάστρο του Βόρντινγκμποργκ την κύρια άμυνα του Χόλσταϊν, στο τέλος της χρονιάς διεκδίκησε ολόκληρο το Σγιέλαν, έκανε το Βόρντινγκμποργκ κύρια κατοικία του, έχτισε τον πύργο της Χήνας ο οποίος έγινε το σύμβολο της πόλης. Ο Βάλντεμαρ είχε φήμη για τη χρήση μεγάλης σκληρότητας απέναντι στους αντιπάλους του κάτι που ανάγκασε πολλούς από αυτούς να γυρίσουν στο πλευρό του, το 1347 κατόρθωσε να διώξει τους Γερμανούς και η Δανία ήταν ξανά βασίλειο. Με τα έσοδα του συγκέντρωσε έναν τεράστιο στρατό με τον οποίο κατέλαβε το κάστρο του Νίμποργκ, τα ανατολικά νησιά της Φουνίας, στη συνέχεια η προσοχή του στράφηκε στη Σκανία η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή των Σουηδών.
Η επιδημία της πανώλης
Το 1349 η Βουβωνική πανώλη ή Μαύρος θάνατος, που σάρωνε ολόκληρη την Ευρώπη εκείνη την εποχή, ήρθε και στη Δανία απρόσμενα με ένα πλοίο-φάντασμα, που προσάραξε στη βόρεια Γιουτλάνδη: όσοι ανέβηκαν επάνω, βρήκαν τους νεκρούς πρησμένους και με μαύρο πρόσωπο. Έμειναν όμως αρκετή ώρα επάνω και έτσι έφεραν τους ψύλλους που μετέδιδαν την ασθένεια στον πληθυσμό. Οι άνθρωποι άρχισαν να πεθαίνουν κατά χιλιάδες· τα επόμενα δύο χρόνια ο λοιμός προχωρούσε όπως η φωτιά στο δάσος. Στο Ριμπ έκλεισαν 12 ενορίες σε μίαεπισκοπή. Σε λίγες πόλεις οι κάτοικοι πέθαιναν στο σύνολό τους. Η βουβωνική πανώλη την περίοδο 1349 - 1350 έπληξε τον λαό της Δανίας σε ποσοστό 33-66 %. Τα μεγαλύτερα θύματα υπήρξαν στις αστικές περιοχές, γι'αυτό οι πόλεις εγκαταλείφθηκαν. Ο Βάλντεμαρ Δ΄ παρέμεινε ατάραχος· εκμεταλλεύτηκε τον θάνατο των αντιπάλων του για να πάρει τα εδάφη τους και κράτησε πολύ υψηλούς τους φόρους, παρά το ότι δεν υπήρχε καθόλου παραγωγή, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν εξεγέρσεις τα επόμενα χρόνια.
Ο βασιλιάς συναντήθηκε με τους ευγενείς στο Κοινοβούλιο για να κλείσουν ειρήνη (1354). Το παλαιό σύστημα εγκαταστάθηκε ξανά και επανήλθαν τα παλαιά προνόμια που είχαν οι βασιλείς πριν το 1282. Στην εξέγερση ο Βάλντεμαρ Δ΄ απάντησε με έναν στρατό, καταλαμβάνοντας ολόκληρη τη νότια Γιουτλάνδη από τους Γερμανούς κόμητες. Η εξέγερση εξαπλώθηκε παντού και το καταστατικό έγινε άχρηστο, από τη στιγμή που ο ίδιος ο βασιλιάς δεν το τηρούσε. Την ίδια χρονιά νομισματική κρίση σάρωσε ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη.
Σύγκρουση με τη Σουηδία
Πριν τελειώσει η σύγκρουση του με τον Μάγκνους ο Βάλντεμαρ αποφάσισε να επιτεθεί στο Σουηδικό νησί του Γκότλαντ που μισούσε τους κατοίκους του επειδή τον χλεύαζαν με τραγούδια, η επίθεση στην πρωτεύουσα του νησιού Βίσμπυ ξεκίνησε το 1861 αφού σκότωσε 1800 άντρες στην πολιορκία οι κάτοικοι αποφάσισαν να παραδοθούν, ο Βάλντεμαρ τότε γκρέμισε τα τείχη του Βίσμπυ και μπήκε στην πόλη. Η πρώτη του πράξη ήταν να τοποθετήσει τρεις τεράστιους κάδους μπύρας απαιτώντας από τους κατοίκους του Βίσμπυ να τους γεμίσουν σε 3 μέρες με ασήμι και χρυσό και με την απειλή ότι αν δεν γίνει θα διατάξει τους άντρες του να λεηλατήσουν την πόλη. Οι κάτοικοι κατάφεραν να τους γεμίσουν μέσα στη νύχτα, ο Βάλντεμαρ μετέφερε τον χρυσό στην κατοικία του στο Βόντινγκμποργκ, από τότε έδωσε στον εαυτό του και τον τίτλο του "βασιλιά του Γκότλαντ"
Σύγκρουση και ήττα από τη Χανσεατική Ένωση
Ο Βάλντεμαρ Δ΄ προσπάθησε να κάνει επεμβάσεις στη διαδοχή του Σουηδικού θρόνου συλλαμβάνοντας την κόμισσα Ελισάβετ η οποία προοριζόταν να παντρευτεί τον διάδοχο του θρόνου Χάακον και την ανάγκασε να κλειστεί σε μοναστήρι, ζήτησε από τον Μάγκνους να παντρέψει τον γιο του με την κόρη του Μαργαρίτα, ο βασιλιάς το δέχτηκε αλλά οι ευγενείς αντέδρασαν έντονα από την απόφαση του Μάγκνους και αποφάσισαν να τον ανατρέψουν. Οι ευγενείς εξέλεξαν βασιλιά της Σουηδίας τον Αλμπρέχτ του Μέκλενμπουργκ έναν από τους πιο ορκισμένους εχθρούς του Βάλντεμαρ με στόχο να τον σταματήσει επειδή ο Βάλντεμαρ ήταν απειλή για το εμπόριο τους στον νότο. Έπεισαν τα κράτη να συνεργαστούν μαζί τους επειδή ο Βάλντεμαρ τους εμπόδιζε στον νότο να πραγματοποιήσουν το κερδοφόρο επάγγελμα της αλιείας της ρέγγας. Ο Βάλντεμαρ επιτέθηκε στον στόλο της Χανσεατικής Ένωσης με στόχο να τους απωθήσει από τις περιοχές που πραγματοποιούσαν το ψάρεμα, τα μέλη της Χανσεατικής Ένωσης έγραψαν γράμμα διαμαρτυρίας στον Βάλντεμαρ ζητώντας του να τους επιτρέψει να κάνουν τη δουλειά τους αλλά εκείνος το απέρριψε. Το αποτέλεσμα ήταν τα κράτη της Χανσεατικής Ένωσης Σουηδία και Νορβηγία να συμμαχήσουν εναντίον του Βάλντεμαρ (1362) ξεκίνησαν επιδρομές λεηλατώντας άγρια τις ακτές της Δανίας, λεηλάτησαν την Κοπεγχάγη και τμήματα της Σκανίας, στη Γιουτλάνδη συναντήθηκαν με δυσαρεστημένους Δανούς ευγενείς εξαναγκάζοντας τον Βάλντεμαρ να δραπετεύσει ανατολικά (1368) Εξουσιοδότησε τον φίλο και αντιβασιλιά του Έννινγκ Πόντεμπασκ να διαπραγματευτεί ειρήνη με τα κράτη της Χανσεατικής Ένωσης, ο Βάλντεμαρ τους αναγνώρισε το δικαίωμα για εμπόριο ψαριού στον νότο, πήραν τον έλεγχο σε πολλές ακτές της Σκανίας όπως και στο κάστρο του Έλσινμποργκ για 15 χρόνια αι απέκτησαν δικαιώματα διαδοχής μετά τον θάνατο του Βάλντεμαρ, ο Βάλντεμαρ εξαναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη του Στράλσουντ (1370). Επέστρεψε στη συνέχεια στη Δανία ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας, έλαβε το Γκοτλάντ έτσι παρά την ήττα του κατάφερε τελικά να διασώσει κάτι για τον ίδιο και τη Δανία.
Το τέλος του και η διαδοχή
thumb|right|250px|Τα ερείπια του κάστρου του Γκούρ όπου πέθανε ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ΄ (2007) Την εποχή που βρισκόταν σε πόλεμο με τα κράτη της Χανσεατικής Ένωσης οι επαναστατημένοι ευγενείς βρήκαν την ευκαιρία να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, προσπάθησε να ανακτήσει ξανά τον έλεγχο στη νότια Γιουτλάνδη αλλά αρρώστησε. Ζήτησε στη συνέχεια τη βοήθεια του πάπα για να αφορίσει τους επαναστάτες αλλά πριν πάρει απάντηση πέθανε στο κάστρο του Γκούρ στη βόρεια Σγιέλαν στις 24 Οκτωβρίου 1375, τάφηκε στο αβαείο του Σόρο, δίπλα του τάφηκε ο φίλος του και αντιβασιλιάς Έννινγκ Πόντεμπασκ όταν πέθανε αργότερα. Ο Βάλντεμαρ Δ' καταγράφηκε σαν ένας από τους σημαντικότερους βασιλείς στη μεσαιωνική ιστορία της Δανίας, κατάφερε να ανασυγκροτήσει το διαλυμένο από τον πατέρα του βασίλειο της Δανίας και τελικά το κατάφερε, για να πετύχει τον σκοπό του έδειξε αυταρχισμό και συγκρούστηκε έντονα με τους ευγενείς ήταν απαραίτητο όμως να το κάνει για να πετύχει τελικά τον σκοπό του. Έκανε μεγάλη αναβάθμιση του βασιλικού τίτλου και επανέφερε στην εξουσία του όλα τα παλιά εδάφη, διόρισε ξένους σε πολλές ηγετικές θέσεις ένας από αυτούς ήταν ο Σλαβογερμανός φίλος και πρωθυπουργός του Έννινγκ Πόντεμπασκ. Ο Βάλντεμαρ Δ' ήταν το τελευταίος Δανός βασιλιάς του Οίκου του Έστριντ δημιουργήθηκε πρόβλημα διαδοχής αφού ο γιος του Χριστόφορος είχε πεθάνει πρόωρα (1363), μερικές σκέψεις να τον διαδεχτεί ο Αλβέρτος γιος της μεγαλύτερης κόρης του Ίνγκεμποργκ δεν είχαν αποτέλεσμα, διάδοχος του τελικά θα είναι ο Όλαφ Β' της Νορβηγίας γιος της κόρης του Μαργαρίτας και του Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας, εγγονός του Μάγκνους Β΄ της Σουηδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Μητροπολίτης Ελασσώνος Χαρίτων
Ο Μητροπολίτης Ελασσώνος Χαρίτων Τούμπας (κατά κόσμον Χρήστος Τούμπας) είναι Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Χαρίτων γεννήθηκε στο 1975 στην πόλη της Κοζάνης. Αρχικά σπούδασε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή της Θεσσαλονίκης, ενώ στη συνέχεια φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, από όπου και αποφοίτησε.
Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκονος στις 14 Ιανουαρίου 1996 και Πρεσβύτερος στις 8 Μαρτίου 1998, από τον μακαριστό Μητροπολίτη Λαγκαδά κυρό Σπυρίδωνα. Το 2000 μετακινήθηκε με άλλους μοναχούς στην Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος επανδρώνοντας εκ νέου την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Σπαρμού Ολύμπου υπό την πνευματική καθοδήγηση του μακαριστού Μητροπολίτη Ελασσώνος κυρού Βασιλείου. Διετέλεσε ιεροκήρυκας και εφημέριος σε πολλές ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος. Από το 2000 και για τρία συνεχή έτη διετέλεσε Γραμματέας της Μητρόπολης Ελασσώνος, ενώ από το 2003 έως το 2008 ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου. Από το 2008 έως την εκλογή του σε επίσκοπο, εργάσθηκε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολής του, κοντά στον τότε Μητροπολίτη Ελασσώνος Βασίλειο.
Στις 25 Ιουνίου 2014, εξελέγη Μητροπολίτης Ελασσώνος από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος συγκεντρώνοντας 68 ψήφους στον δεύτερο εκλογικό γύρο (τριπρόσωπο). Η εις Επίσκοπον χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιουνίου 2014 στον Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου της οδού Ψαρών. Την χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β', συλλειτουργούντων πληθώρας Μητροπολιτών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Τούμπας
Φιλιππίνο Λίππι
Ο Φιλιππίνο Λίππι (Filippino Lippi, 1457 – 20 Απριλίου 1504) ήταν Ιταλός ζωγράφος που εργάσθηκε κατά την Αναγέννηση στη Φλωρεντία.
Βιογραφία
Γεννημένος ως Φιλίππο Λίππι στο Πράτο της Τοσκάνης, ο νόθος γιος του ζωγράφου Φιλίππο Λίππι και της Λουκρητίας Μπούτι εκπαιδεύθηκε στη ζωγραφική πρώτα από τον πατέρα του. Μετακόμισαν στο Σπολέτο, όπου ο Φιλιππίνο εργάστηκε ως βοηθός στην κατασκευή του καθεδρικού ναού της πόλεως. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1469, ολοκλήρωσε τις τοιχογραφίες με τις «Ιστορίες της Παρθένου» στο εσωτερικό του ναού. Ο Φιλιππίνο Λίππι συμπλήρωσε τη μαθητεία του στο εργαστήρι του Σάντρο Μποττιτσέλλι, ο οποίος είχε διατελέσει μαθητής του πατέρα του.
Τα πρώιμα έργα του Φιλιππίνο έχουν πράγματι μεγάλες ομοιότητες με τη ζωγραφική του Μποττιτσέλλι, αλλά με λιγότερη ευαισθησία και λεπτότητα. Τα πρώτα (από το 1475 και μετά) αποδίδονταν αρχικώς σε έναν ανώνυμο «Amico di Sandro», δηλαδή «φίλο του Μποττιτσέλλι». Τελικά το ύφος του Λίππι εξελίχθηκε σε πιο προσωπικό και αποτελεσματικό στα χρόνια 1480-1485. Τα πρώιμα έργα του Φιλιππίνο περιλαμβάνουν: τις «Μαντόννες» του Βερολίνου, του Λονδίνου και της Ουάσινγκτον, τα «Ταξίδια του Τωβία» στην Galleria Sabauda του Τορίνο, η «Μαντόννα της Θάλασσας» της Galleria dell' Accademia και οι «Ιστορίες της Εσθήρ».
Μαζί με τους Περουτζίνο, Γκιρλαντάιο και Μποττιτσέλλι, ο Φιλιππίνο Λίππι εργάσθηκε στη νωπογραφική διακόσμηση της βίλας του Λαυρεντίου των Μεδίκων στο Σπενταλέττο. Στις 31 Δεκεμβρίου 1482 ανατέθηκε στον Λίππι να ζωγραφίσει ένα τοίχο της Σάλα ντελ Ουντιένζα του Παλάτσο Βέκιο στη Φλωρεντία, ένα έργο που δεν άρχισε ποτέ. Λίγο αργότερα (πιθανώς το 1483-1484) κλήθηκε να ολοκληρώσει τη διακόσμηση που είχε αρχίσει ο πρόωρα χαμένος Μαζάτσο στο Παρεκκλήσιο Brancacci της Σάντα Μαρία ντελ Κάρμινε. Εδώ δημιούργησε τις «Ιστορίες του Αγίου Πέτρου», που περιλαμβάνουν τις νωπογραφίες: «Αντιδικία με τον Σίμωνα τον Μάγο ενώπιον του Νέρωνος», «Η ανάσταση του υιού του Θεοφίλου», «Ο Άγιος Πέτρος στη φυλακή», «Απελευθέρωση» και «Η σταύρωση του Αγίου Πέτρου».
Ο Φιλιππίνο άρχισε να ζωγραφίζει τη Σάλα ντέλι Ότο ντι Πράτικα του Παλάτσο Βέκιο στις 20 Φεβρουαρίου 1486. Σήμερα το έργο του βρίσκεται στην Πινακοθήκη Ουφίτσι. Την ίδια εποχή ο Πιέρο ντι Φρανσίσκο ντελ Πουλιέζε του ζήτησε να ζωγραφίσει την «Εμφάνιση της Παρθένου στον Άγιο Βερνάρδο», που σήμερα βρίσκεται στη Μπαντία Φιορεντίνα, στο κέντρο της Φλωρεντίας. Αυτή είναι η πιο πολυσυζητημένη ζωγραφιά του Λίππι: μία σύνθεση απόκοσμων πραγμάτων, με επιμηκυσμένες μορφές, με φόντο ένα φαντασμαγορικό σκηνικό βράχων και σχεδόν ανθρωπομορφικών κορμών. Το έργο αυτό μπορεί να χρονολογηθεί στα έτη από το 1480 μέχρι το 1486.
Στις 21 Απριλίου 1487, ο Φιλίππο Στρότσι παρήγγειλε στον Λίππι να διακοσμήσει το οικογενειακό παρεκκλήσιο στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Νοβέλλα με τις «Ιστορίες του Αγίου Ευαγγελιστή Ιωάννη και του Αγίου Φιλίππου». Εργάστηκε σε αυτή την παραγγελία με διακοπές και την ολοκλήρωσε το 1503, μετά τον θάνατο του πελάτη. Τα παράθυρα με μουσικά θέματα, που επίσης σχεδίασε ο Φιλιππίνο, τελείωσαν τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο του 1503. Αυτές οι απεικονίσεις μπορούν να θεωρηθούν ως καθρέφτης της πολιτικοθρησκευτικής κρίσεως στη Φλωρεντία της εποχής: το θέμα της νωπογραφίας, η σύγκρουση μεταξύ Χριστιανισμού και ειδωλολατρίας, ήταν θέμα θερμών συζητήσεων στη Φλωρεντία του Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα.
Ο Φιλιππίνο τοποθετούσε τις ανθρώπινες μορφές στα έργα του μέσα σε τοπία που αναδημιουργούσαν τον αρχαίο κόσμο ως τις λεπτομέρειές του, επηρεασμένος από το ύφος που είχε δει στο ταξίδι του στη Ρώμη. Με αυτό τον τρόπο δημιούργησε ένα ύφος μυστηρίου και φαντασίας. Στη σκηνή του έργου «Ο Άγιος Φίλιππος εκδιώκει ένα τέρας από τον ναό», το άγαλμα-είδωλο του αρχαίου θεού είναι μία ζωντανή μορφή που φαίνεται να προκαλεί τον Χριστιανό άγιο.
Το 1488 ο Φιλιππίνο Λίππι μετακόμισε στη Ρώμη, όπου ο Λαυρέντιος των Μεδίκων είχε συμβουλεύσει τον καρδινάλιο Ολιβιέρο Καράφα να του εμπιστευθεί τον διάκοσμο του οικογενειακού παρεκκλησίου, στη Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα. Οι τοιχογραφίες του Λίππι εκεί ανέδειξαν ένα νέο είδος εμπνεύσεως, αρκετά διαφορετικό από τα προγενέστερα έργα του, αλλά επιβεβαιώνουν τη συνεχιζόμενη έρευνά του πάνω στα θέματα από την αρχαιότητα. Ο Λίππι τελείωσε αυτόν τον κύκλο έργων το 1493.
Η επιστροφή του Λίππι στη Φλωρεντία τοποθετείται από διάφορες πηγές σε κάποιο από τα έτη μεταξύ του 1491 και του 1494. Σε αυτή την περίοδο δημιούργησε έργα όπως: «Η εμφάνιση του Χριστού στην Παρθένο» (περ. 1493, σήμερα στο Μόναχο), «Η προσκύνηση των Μάγων» (1496, για τον ναό του Αγίου Δονάτου στο Σκοπέτο, σήμερα στο Ουφίτσι), «Η θυσία του Λαοκόοντος» (τέλος του αιώνα, για την έπαυλη του Λαυρεντίου των Μεδίκων στο Πότζιο α Καϊάνο), «Ο Αγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Μαγδαληνή» (παρεκκλήσιο Βαλόρι στο Σαν Πρόκολο της Φλωρεντίας, θυμίζει κάπως την τέχνη του Λούκα Σινιορέλλι). Ο Φιλιππίνο Λίππι εργάσθηκε και έξω από την επικράτεια της Φλωρεντίας, στην Τσερτόζα της Παβία και στο Πράτο, όπου το 1503 ολοκλήρωσε τη «Σκηνή του άσματος των Χριστουγέννων», που σήμερα φυλάσσεται στο μουσείο της πόλεως. Το 1501 ζωγράφισε τον «Μυστικό γάμο της Αγίας Αικατερίνης» για τη Βασιλική του Αγίου Δομήνικου στη Μπολόνια.
Το τελευταίο έργο του Φιλιππίνο Λίππι είναι η «Αποκαθήλωση» για τον ναό του Ευαγγελισμού στη Φλωρεντία, το οποίο παρέμεινε ημιτελές εξαιτίας του θανάτου του, που τον βρήκε στη Φλωρεντία σε ηλικία 45 ετών.
Εξαιτίας της φήμης του Λίππι, την ημέρα της ταφής του όλα τα εργαστήρια στην πόλη έκλεισαν προς τιμή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Άγιος Λαυρέντιος (ποταμός)
250px|right|thumb|Γαλλικός χάρτης του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου της εποχής των μεγάλων εξερευνήσεων ([[1543).]] Ο Άγιος Λαυρέντιος είναι ένας μεγάλος πλωτός ποταμός της Βορείου Αμερικής που ενώνει τις Μεγάλες Λίμνες με τον Ατλαντικό ωκεανό.
Ο ποταμός εξερευνήθηκε από τον γάλλο θαλασσοπόρο Ζακ Καρτιέ το 1535, ο οποίος και τον ονόμασε Άγιο Λαυρέντιο, μιας και έφθασε στον κόλπο όπου εκβάλλει ο ποταμός το 1534 την ημέρα της εορτής του ομώνυμου αγίου. Στην γλώσσα των αυτοχθόνων Ιροκουά (Ιροκέζοι), ο ποταμός αποκαλείται Καναγουάκε, Καναβάκε (Kahnawáˀkye) ή Κανιαταρογουανεννέ (Kaniatarowanenneh) που σημαίνει «Ο μεγάλος ποταμός». Μέχρι τα μέσα του 20ού αι., ο ποταμός ήταν πλωτός μέχρι το Μόντρεαλ. Το 1959, διανοίχθηκαν διώρυγες για την παράκαμψη ορισμένων καταρρακτών δυτικά από το Μόντρεαλ και έτσι ο ποταμός έγινε πλωτός σε όλο του το μήκος.
Ο ποταμός πηγάζει από την λίμνη Οντάριο, στα σύνορα Καναδά και Ηνωμένων Πολιτειών, ακολουθεί κατεύθυνση ΒΑ και χύνεται στον ομώνυμο κόλπο (Κόλπος Αγίου Λαυρεντίου) στις ακτές του Ατλαντικού. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 1.197 χλμ. και η ροή του ανέρχεται σε 10.400 m3/s. Στην διαδρομή του ο ποταμός διέρχεται από το Κίνγκστον της επαρχίας Οντάριο, από το Μόντρεαλ, τους Τρεις Ποταμούς (Τρουά Ριβιέρ) και την Πόλη του Κεμπέκ. Μάλιστα, στην Πόλη του Κεμπέκ, ο ποταμός ανοίγει και τελικά εκβάλλει στην θάλασσα λίγο πιο ανατολικά από την συμβολή του με τον παραπόταμο Σάγκεναι. Άλλοι παραπόταμοι που χύνονται μέσα στον Άγιο Λαυρέντιο είναι ο ποταμός της Οττάβας και ο ποταμός Άγιος Μαυρίκιος (Σαιν Μωρίς).
Σήμερα ο Άγιος Λαυρέντιος αποτελεί κύρια διακομιστική δίοδο της ΒΑ Αμερικής. Ο ποταμός ωστόσο έχει πάθει σημαντική επιβάρυνση από τα λύματα των μεγάλων αστικών κέντρων της περιοχής (Σικάγο, Ντητρόιτ, Τορόντο, Μόντρεαλ, Πόλη του Κεμπέκ, κ.ά.), καθώς και από λιπάσματα και γεωργικά φάρμακα που καταλήγουν στα νερά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιος Λαυρεντιος (ποταμος)
Αλέγκρο
Ο μουσικός διεθνής όρος αλέγκρο προέρχεται από την ιταλική γλώσσα που σημαίνει εύθυμος.
Επικράτησε όμως ως μουσικός όρος να σημαίνει ρυθμική αγωγή, μάλλον γρήγορη, που βρίσκεται μεταξύ «πρέστο» και «αλεγκρέτο», χωρίς έτσι να διατηρεί την αρχική σημασία. Έτσι είναι δυνατόν ένα αλέγκρο να μην είναι εύθυμο.
Επίσης, με την ίδια ονομασία λέγεται και το τμήμα μεγάλης μουσικής σύνθεσης (κοντσέρτου, συμφωνίας ή σονάτας κ.λπ) γραμμένο σε ρυθμική τέτοια αγωγή.
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
94
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 94 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αίγλη Ι (τορπιλοβόλο)
Το τορπιλλοβόλο Αίγλη Ι / 02, 60, 120 ήταν ένα από τα έξι ομοίου τύπου τορπιλλοβόλα πλοία που παραγγέλθηκαν από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία VULCAN του Στετίνου της Γερμανίας το 1912 αντί του ποσού των 500.000 μάρκων έκαστο και ναυπηγήθηκε το 1912-1914. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1914.
Το 1916 με τον αποκλεισμό κατασχέθηκε από τους Γάλλους και χρησιμοποιήθηκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με γαλλικό πλήρωμα. Επεστράφη σε άθλια κατάσταση το 1917 όταν συμμάχησε η Ελλάδα με την Αντάντ. Το υπόλοιπο χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκε εντατικά σε πολλές επιχειρήσεις συνοδείας νηοπομπών στο Αιγαίο για προστασία από τα Γερμανικά υποβρύχια. Το 1919 στη Μικρασιατική Εκστρατεία προσκολλήθηκε στην Ελληνική μοίρα Κωνσταντινούπολης, έλαβε μέρος σε πλείστες επιχειρήσεις κατά την εκστρατεία αυτή καθώς και στην (αρχική) εκκένωση του Ελληνικού πληθυσμού από τη Σμύρνη. Στο διάστημα του μεσοπολέμου χρησιμοποιήθηκε σε βοηθητικές υπηρεσίες. Με την έναρξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου έλαβε αμέσως μέρος σε επιχειρήσεις στο Αιγαίο με κυβερνήτη τον αντιπλοίαρχο Ι. Ναξάκη. Στις 21 Απριλίου 1941 ανέφερε κατάρριψη Γερμανικού αεροσκάφους. Τρεις μέρες μετά, στις 24 Απριλίου του 1941 διατάχθηκε η αυτοβύθισή του κοντά στις νήσους Φλέβες του Σαρωνικού μετά από ανεπανόρθωτες ζημιές που είχε υποστεί σε αεροπορική επιδρομή.
Μετά τη μετασκευή το 1926 έφερε 2 Τ/Σ των 45εκ., μηχανή παλινδρομική 2600 ΒΗΡ και μέγιστη ταχύτητα 21 κόμβοι. Το δε 1940 η μέγιστη ταχύτητά του ήταν 19 κόμβοι.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Born Again
Born Again είναι ο τίτλος του ενδέκατου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της Warner Bros. στην Αμερική.
Ιστορία του δίσκου
Η νέα σύνθεση του συγκροτήματος μπήκε στα "Manor Studios" το Μάιο του 1983 και ηχογράφησε το δίσκο με τίτλο "Born Again", ο οποίος μετά από επιμονή του μάνατζερ τους Ντον Άρντεν, πεθερού του πρώην τραγουδιστή τους Όζι Όσμπορν, κυκλοφόρησε με την επωνυμία των Black Sabbath.
Το εξώφυλλο του δίσκου είναι δημιουργία του Στιβ Τζουλ και παρουσιάζει ένα μωρό-δαίμονα. Τα μέλη του συγκροτήματος, με εξαίρεση τον Τόνι Αϊόμι έχουν εκφράσει την απέχθεια τους για την εικόνα, ενώ έχει ψηφιστεί ως το δεύτερο χειρότερο εξώφυλλο όλων των εποχών στη χαρντ ροκ / χέβι μέταλ δισκογραφία, μετά το "Lovedrive" των Scorpions.
Το "Born Again" έλαβε αρχικά, αρνητικές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 1,5 αστέρι και το "Blender" μόλις ένα. Παρ’ όλα αυτά, με το πέρασμα του χρόνου το άλμπουμ θεωρήθηκε ως ένα κρυφό "διαμάντι" από κριτικούς και οπαδούς του συγκροτήματος.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου 1983 από το Ντράμεν της Νορβηγίας και συνεχίστηκε μέχρι τις 3 Οκτωβρίου με το συγκρότημα να δίνει 22 συναυλίες στην Ευρώπη με τους Diamond Head να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Στο set list τους συμπεριέλαβαν από το "Born Again" τα "Hot Line", "Born Again", "Zero the Hero", "Digital Bitch" και "Disturbing the Priest", ενώ στα encore των εμφανίσεων τους έπαιζαν και το "Smoke on the Water" των Deep Purple. Στο συγκρότημα εντάχθηκε ο πρώην ντράμερ των Electric Light Orchestra, Μπεβ Μπέβαν, αντικαθιστώντας τον Μπιλ Γουόρντ, ενώ αυτή ηταν η τελευταία περιοδεία τους με τον Μπάτλερ στο συγκρότημα μέχρι το 1992.
Οι Black Sabbath μετέβησαν στη Βόρεια Αμερική τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο, όπου εμφανιζόταν μαζί με τους Quiet Riot, συνεχίζοντας με άλλη μία αμερικάνικη περιοδεία στις αρχές του 1984, πραγματοποιώντας την τελευταία τους ζωντανή εμφάνιση με τον Ίαν Γκίλαν και τον Μπεβ Μπέβαν στη σύνθεση τους στις 4 Μαρτίου 1984 στο "Civic Center" του Σπρίνγκφηλντ της Μασσαχουσέτης.
Τραγούδια
2. Stonehenge (Iommi, Gillan, Butler, Ward) - 1:58
3. Disturbing the Priest (Iommi, Gillan, Butler, Ward) - 5:49
4. The Dark (Iommi, Gillan, Butler, Ward) - 0:45
6. Digital Bitch (Iommi, Gillan, Butler, Ward) - 3:39
7. Born Again (Iommi, Gillan, Butler, Ward) - 6:34
8. Hot Line (Iommi, Gillan, Butler) - 4:52
9. Keep it Warm (Iommi, Gillan, Butler) - 5:36
Θέσεις τσαρτ
Born Again (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 7 Αυγούστου 1983
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Born Again ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Ντανίλο Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος
Ο Ντανίλο Β΄ (Δανιήλ), σερβικά Данило (25 Μαΐου 1826 - 13 Αυγούστου 1860) από τον Οίκο των Πέτροβιτς-Νιέγκος ήταν μητροπολίτης (πρίγκιπας-Επίσκοπος) του Μαυροβουνίου και αργότερα, ως Ντανίλο Α΄, πρίγκιπας του Μαυροβουνίου (1851-60). Κατά τη διακυβέρνησή του το Μαυροβούνιο έγινε κοσμικό πριγκιπάτο, ενώ πριν το κυβερνούσε ο επίσκοπος (владика) με πολιτική εξουσία (θεοκρατία).
Άντον Βέμπερν
Ο Άντον Βέμπερν (Anton Friedrich Wilhelm von Webern, Βιέννη, 3 Δεκεμβρίου 1883 – 15 Σεπτεμβρίου 1945) ήταν Αυστριακός συνθέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε σύνθεση υπό τον Άρνολντ Σένμπεργκ (Arnold Schönberg) όπου συναντήθηκε με τον Άλμπαν Μπεργκ (Alban Berg). Και οι δύο αυτές σχέσεις θα ήταν οι πιο σημαντικές στη ζωή του για τη διαμόρφωση της δικής του μουσικής κατεύθυνση. Μετά την αποφοίτησή του, ανέλαβε θέσεις σε θέατρα διαφόρων πόλεων όπως το Ischl, Teplitz, Danzig, Stettin και Πράγα πριν από την επιστροφή του στη Βιέννη. Εκεί βοήθησε τον Σένμπεργκ στην εταιρεία του για ιδιωτικές μουσικές παραστάσεις από το 1918 έως το 1922 και διεύθυνε τη "Συμφωνική Ορχήστρα Εργαζομένων της Βιέννης " από 1922 έως το 1934.
Η μουσική του
Η μουσική του είχε καταγγελθεί ως "πολιτιστικός Μπολσεβικισμός" και "εκφυλισμένη τέχνη" από το Ναζιστικό Κόμμα στη Γερμανία, πριν ακόμα την κατάληψη της εξουσίας στην Αυστρία το 1938. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ωστόσο, η πατριωτική του θέρμη τον οδήγησε στο να εγκρίνει το καθεστώς σε μια σειρά επιστολών, όπου περιγράφεται ο Χίτλερ ως "ο μοναδικός αυτός άνθρωπος" που δημιούργησε "το νέο κράτος" της Γερμανίας. Ως αποτέλεσμα της επισημοποίησης αυτής της επιστολής ήρθε σε δυσκολία να κερδίζει τα προς το ζην, και αναγκαστήκαμε να εργαστεί ως εκδότης και Διορθωτής για την εκδότες, Universal Edition.
Ο Βέμπερν δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός συνθέτης. Μόλις τριάντα μία από τις συνθέσεις του είχαν δημοσιευθεί κατά τη διάρκεια της ζωής. Ωστόσο, η επιρροή του για μεταγενέστερους συνθέτες, και ιδιαίτερα για τη μεταπολεμική πρωτοπορία, ήταν τεράστια. Τα ώριμα του έργα, με τη χρήση της δωδεκάφθογγης τεχνικής του Άρνολντ Σένμπεργκ, είναι υφασμένα με σαφήνεια και συναισθηματική ψυχρότητα που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό συνθέτες όπως ο Pierre Boulez, Luigi Nono, και Karlheinz Stockhausen.
Τα πρώτα έργα του Βέμπερν χαρακτηρίζονται από ένα όψιμο Ρομαντικό στυλ. Αυτά δεν δημοσιεύονται ούτε εκτελούνται κατά τη διάρκεια της ζωής του, αν και ορισμένα εκτελούνται πλέον σήμερα. Αυτά περιλαμβάνουν το ορχηστικό ποίημα Im Sommerwind (1904) και το Langsamer Satz (1905) για κουαρτέτο εγχόρδων.
Το πρώτο κομμάτι μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του με Σένμπεργκ ήταν η Passacaglia για ορχήστρα (1908). Οι αρμονικές του γραμμές, είναι ένα βήμα μπροστά, σε μια πιο προχωρημένη γλώσσα, και η ενορχήστρωση είναι κάπως πιο διακριτική από τις προηγούμενες του ορχηστρικές εργασίες. Ωστόσο, ελάχιστη σχέση έχουν με τα ώριμα του έργα που είναι περισσότερο γνωστά σήμερα. Ένα στοιχείο που είναι χαρακτηριστικό είναι η ίδια η φόρμα από μόνη της : το passacaglia είναι μια φόρμα η οποία χρονολογείται από το 17ο αιώνα, και ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Βέμπερν στο μετέπειτα έργο του ήταν η χρήση παραδοσιακών τεχνικών σύνθεσης (ειδικά κανόνων) και φόρμας (η συμφωνία, το κονσέρτο, το τρίο και το κουαρτέτο εγχόρδων, το πιάνο και οι ορχηστρικές παραλλαγές) σε μια σύγχρονη και αρμονική μελωδική γλώσσα.
Επί σειρά ετών, ο Βέμπερν έγραψε κομμάτια που ήταν ελεύθερα ατονικά, στο στυλ του Σένμπεργκ. Στο Drei Geistliche Volkslieder (1925) χρησιμοποίησε την δωδεκάφθογγη τεχνική του Σένμπεργκ για πρώτη φορά, και από εκεί και πέρα για πάντα. Το Τρίο Εγχόρδων (1927) ήταν ταυτόχρονα το πρώτο αμιγώς οργανικό του έργο στο οποίο χρησιμοποίησε την δωδεκάφθογγη τεχνική (τα προηγούμενα έργα του ήταν τραγούδια) και το πρώτο σε παραδοσιακή μουσική φόρμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Εξπρεσιονιστική μουσική Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Ευρυάνασσα
Στην ελληνική μυθολογία η Ευρυάνασσα ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Πακτωλού. Η Ευρυάνασσα παντρεύτηκε τον Τάνταλο και μαζί απέκτησαν τον Πέλοπα. Αυτή είναι μία εκδοχή, καθώς σύμφωνα με άλλες παραδόσεις μητέρα του Πέλοπα ήταν η Κλυτίη ή η Ευριθεμίστη. Αν όμως είναι η Ευρυάνασσα, τότε αυτή έγινε πρόγονος ονομαστών μορφών της ελληνικής μυθολογίας: γιαγιά του Ατρέα και του Θυέστη, προγιαγιά του Αγαμέμνονα, του Μενελάου και του Ευρυσθέα, κ.ά..
Πηγές
Ευρυανασσα
Γκέτινγκεν
Το Γκέτινγκεν (γερμανικά: Göttingen), ή Γοττίγγη, είναι πόλη στην Κάτω Σαξονία, Γερμανία, διάσημη για τα πανεπιστήμιά της και κυρίως για το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, το οποίο ιδρύθηκε το 1737. Η πόλη το 2012 είχε 116.052 κατοίκους. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Λάινε.
Κοντά στο Γκέτινγκεν υπήρχε ένα χωριό, το Γκούτινγκι, το οποίο αναφέρεται για πρώτη φορά το 953 μ.Χ. Το χωριό βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα βορειότερα από τη σημερινή πόλη. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε στο τέλος του 12ου αιώνα και πήρε το όνομά της από το ρέμα Γκότε και την κατάληξη -ινγκ, που σημαίνει ζω. Το αρχικό χωριό τελικά έγινε μέρος της πόλης το 1360. Η πόλη ανήκε στην Χανσεατική Ένωση, μιας εμπορικής-οικονομικής ένωσης, για σχεδόν δύο αιώνες με αποτέλεσμα να ακμάσει, ενώ υπήρξε έδρα της Ηγεμονίας του Γκέτινγκεν, τμήμα του Δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Η πόλη στη συνέχεια λόγω πολιτικών διαμαχών έχασε τη σημασία της. Το 1737, ο Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και δούκας του Αννόβερου, επέλεξε την πόλη για να κτίσει το πανεπιστήμιο της περιοχής. Σύντομα το πανεπιστήμιο έγινε το μεγαλύτερο της Ευρώπης, με 800 φοιτητές. Μέχρι σήμερα στο Γκέτιγκεν έχουν σπουδάσει ή διδάξει 42 βραβευμένοι με Νόμπελ.
Το Γκέτινγκεν είναι μια πανεπιστημιούπολη. Εκτός από το Πανεπιστήμιο του Γκέντιγκεν, στην πόλη βρίσκονται το Ινστιτούτο Γκαίτε του Γκέτινγκεν και τα Ινστιτούτα Μαξ Πλανκ για Βιοφυσική Χημεία, Πειραματική Ιατρική, Μελέτη Θρησκευτικής και Εθνικής Ποικιλίας, Δυναμικής και Αυτοοργάνωσης και μελέτης του Ηλιακού Συστήματος. Στην πόλη σήμερα βρίσκονται περίπου 25.000 φοιτητές.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκέτιγκεν έχει αδελφοποιηθεί με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης Κατηγορία:Πανεπιστημιακές πόλεις στη Γερμανία
Εθνικό Στάδιο Ιωαννίνων «οι Ζωσιμάδες»
Το Εθνικό Στάδιο Ιωαννίνων «οι Ζωσιμάδες», γνωστό και ως Στάδιο Ζωσιμάδων, είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στα Ιωάννινα χτισμένο τις δεκαετίες του 50 και 60 τμηματικά με χωρητικότητα περίπου 7.500 θέσεων και έδρα του ΠΑΣ Γιάννινα.Το στάδιο πήρε την ονομασία από τους εθνικούς ευεργέτες αδελφούς Ζωσιμάδες.
Ιστορία
Το 1934, μετά από πρόταση του χειρουργού-γιατρού Περικλή Γιαννή και τις άοκνες και πείσμωνες προσπάθειες του τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων και αργότερα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σπυρίδωνος (Βλάχου), οι αθλητικές εγκαταστάσεις μεταφέρθηκαν στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το Εθνικό στάδιο των  Ζωσιμάδων  .Βέβαια πιθανόν να γινόταν χρήση από πιο πριν,περίπου στα τέλη του 1932 με αρχές του 1933. Στην περιοχή αυτή τότε, υπήρχε ένας εκτεταμένος χώρος ο λεγόμενος χωράφι του Χότζα, που προφανώς ανήκε κάποτε σε κάποιο Χότζα, το οποίο όμως ήταν μικρό για να καλύψει τις ανάγκες ενός μόνιμου σταδίου της πόλης. Τότε ο Μητροπολίτης Σπυρίδων επισκέφτηκε αυτοπροσώπως την περιοχή η οποία περιστοιχιζόταν από φτωχά μικρόσπιτα που διέθεταν μικρούς κήπους και χωραφάκια. Με φλογερά πατριωτικά λόγια έπεισε τους περίοικους του γηπέδου αυτού, να παραχωρήσουν μέρος των ιδιοκτησιών τους ώστε να δημιουργηθεί η προβλεπόμενη έκταση και τελικά να χτισθεί ένα αξιοπρεπές στάδιο όπου θα γυμναζόταν η νεολαία. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε το πρώτο αξιοπρεπές στάδιο στην πόλη.Ο χώρος αγοράζεται τμηματικά σε μια περίοδο 20 χρόνων.Η αρχική του μορφή είναι εντελώς διαφορετική.Τα αποδυτήρια ήταν στις αυλές διπλανών σπιτιών και συγκεκριμένα στην αυλή της κυρα Κώσταινας.
Ο θεμέλιος λίθος του νέου γηπέδου τέθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1936.Στην τελετή παρέστησαν επίσημοι από την κυβέρνηση,τοπικές και εκκλησιαστικές αρχές.Επίσης στην τελετή παρέστησαν μαθητές από τα σχολεία και τις σχολές της πόλης αλλά και πλήθος κόσμου.
Η πρώτη του διοίκηση, στις 4 Σεπτεμβρίου 1945, του δίνει την ονομασία Ζωσιμάδες,προς τιμήν των αδερφών Ζωσιμάδων.
Στην αρχή η Μητρόπολη διέθεσε αρκετά χρήματα για την περίφραξη του νέου σταδίου χτίζοντας ένα τεράστιο πέτρινο τοίχο ολόγυρα. Λίγο αργότερα, περίπου στα 1959 με 1960 η Μητρόπολη χτίζει, στη βόρεια μεγάλη πλευρά του σταδίου, μια κερκίδα χωρητικότητας περίπου πεντακοσίων θεατών, με απώτερο σκοπό να εξασφαλίσει την ιδιοκτησία του σταδίου, δεδομένου ότι δεν υπήρχε τίποτε που να αποδεικνύει την κυριότητά του. Το καθεστώς αυτό κράτησε μέχρι τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, οπότε σε μία επίσκεψη του τότε Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη ο οποίος, βλέποντας τον τεράστιο αυτό χώρο στη μέση της πόλης, εντυπωσιάστηκε θετικά και ζήτησε να γίνει το γρηγορότερο μία μελέτη που να βεβαιώνει ότι μπορεί να κατασκευασθεί ένα αξιοπρεπές στάδιο, αντάξιο της ιστορικής πόλης των Ιωαννίνων. Όπως ήταν φυσικό τέθηκε θέμα ιδιοκτησίας του γηπέδου, διότι δεν ήταν δυνατόν να εκταμιεύονται χρήματα από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και ιδιοκτήτης να είναι η Μητρόπολη. Τελικά το αγόρασε το κράτος κι' έτσι έληξε οριστικά το θέμα.
Το 1965 γίνεται μια προμελέτη για τον ηλεκτροφωτισμό του σταδίου από την Siemens.Το 1966 θα μπει ο στίβος ενώ η μελέτη πρόβλεπε και κολυμβητήριο.
To 1982 έγινε η πρώτη επίστρωση ταρτάν στο Ζωσιμάδες.
Το 1992 έγινε συντήρηση των διαδρομών του στίβου και προστέθηκαν ακόμα δυο διαδρομές.
Το 1993 ισχυροί άνεμοι κατέστρεψαν την τότε σκεπαστή εξέδρα,απέναντι από την μεγάλη σκεπαστή.
Το 2000 τοποθετήθηκαν οι προβολείς του γηπέδου, ενώ αντικαταστάθηκαν τα καθίσματα. Το γήπεδο έφτασε να έχει 8 προβολείς (2 σε κάθε γωνία) μέχρι που έγινε μεταφορά των τεσσάρων προβολέων στην Ριζούπολη.
Το καλοκαίρι του 2007 αλλάχτηκε ο χλοοτάπητας.
Το 2009 η παλιά σκεπαστή έγινε ξανά σκεπαστή,16 χρόνια μετά την καταστροφή.
Τον Ιούλιο-Αύγουστο του 2010 έγινε εκ νέου αλλαγή του χλοοτάπητα αλλά και κάποιες εργασίες στις σωληνώσεις.Η κλίση του γηπέδου χαμήλωσε περισσότερο (από 71 εκ στα 41),κάτι που είναι σύμφωνο με τα στάνταρτς της ΟΥΕΦΑ. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τοποθετήθηκαν και τουρνικέ στις εισόδους.
Το καλοκαίρι του 2016 το γήπεδο φιλοξένησε αγώνα του δεύτερου προκριματικού γύρου του Γιουρόπα Λιγκ 2016-17 μετά από κάποια έργα που έγιναν (κυρίως μεγάλωμα του αγωνιστικού χώρου) .Στην παρούσα μορφή του όμως δεν μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες από τον τρίτο προκριματικό και μετά.
Το καλοκαίρι του 2017 έγιναν αποστραγγιστικά έργα και αλλαγή χλοοτάπητα για ακόμα μια φορά μέσα σε λίγα χρόνια.
Τον Μάιο του 2018 ξεκίνησε η αντικατάσταση του ταρτάν του στίβου για πρώτη φορά. Αλλαγές γίνονται και στο σκέπαστρο της μεγάλης σκεπαστής,έτσι ώστε να περνάνε οι ακτίνες του ήλιου και να μην παγώνει κομμάτι του αγωνιστικού χώρου.
Το καλοκαίρι του 2021 γίνεται εκ νέου αλλαγή του χλοοτάπητα.
Ιδιοκτησία
Το στάδιο ανήκει στην Γ.Γ. Αθλητισμού.Η διαχείριση γίνεται από το ΠΕΑΚΙ που είναι Ν.Π.Δ.Δ..Εκτός από το Ζωσιμάδες διαχειρίζεται το Πανηπειρωτικό και το ΕΑΝΚΙ.
Δομή και εγκαταστάσεις
Είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο με χλοοτάπητα χωρητικότητας περίπου 7500 θεατών.Παλιότερα η χωρητικότητα του έφτανε μέχρι τις 15000 αλλά έχει μειωθεί εξαιτίας της τοποθέτησης καθισμάτων.Το γήπεδο μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες εθνικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου.Στην κατηγορία γηπέδων ΟΥΕΦΑ ανήκει στην κατηγορία 2.Το γήπεδο διαθέτει ηλεκτροφωτισμό για νυχτερινούς αγώνες.
Περιμετρικά του γηπέδου υπάρχουν κουλουάρ για προπόνηση και αγώνες στίβου.Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα για προπόνηση σε άλματα και ρίψεις.Υπάρχει κλειστή αίθουσα για προπονήσεις αθλητών κλασικού αθλητισμού.
Υπάρχει αίθουσα συνεντεύξεων αλλά και αίθουσα VIP.
Υπάρχουν αποδυτήρια για τις ομάδες,διαιτητές.Αποδυτήρια και ντουζ υπάρχουν και για το κοινό.
Σύλλογοι-Άλλες χρήσεις
Διάφοροι σύλλογοι έχουν χρησιμοποιήσει σαν έδρα το Ζωσιμάδες.Από τους παλιότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους είναι οι Ατρόμητος,Αβέρωφ και ο Ολυμπιακός.Από το 1966 μέχρι σήμερα το χρησιμοποιεί ο ΠΑΣ Γιάννινα σαν έδρα.Έδρα αποτέλεσε και για τις τοπικές ομάδες που βρέθηκαν σε εθνικές κατηγορίες όπως ο ΑΟ Βελισσαρίου και η ΑΕ Γιάννενα.Χρήση του γηπέδου κάνουν και το τμήμα στίβου του ΑΓΣ Ιωαννίνων και η ΕΚΑ Δωδώνη Ιωαννίνων.
Κάθε χρόνο φιλοξενεί τον τελικό κυπέλλου ΕΠΣΗΠ.Συνήθως φιλοξενεί και τον αγώνα σούπερ καπ της ΕΠΣΗΠ και διάφορους τελικούς των υποδομών της ΕΠΣΗΠ.
Χρήση του γηπέδου έχει γίνει στις κατά καιρούς εμφανίσεις εθνικών ομάδων στην πόλη των Ιωαννίνων.
Τον Ιούνιο του 2010 στο γήπεδο πραγματοποιήθηκε συναυλία των Scorpions, κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιοδείας τους. Γενικότερα το γήπεδο έχει χρησιμοποιηθεί για συναυλίες.
Τον Μάιο του 2019 διεξήχθη το Πανελλήνιο Σχολικό Πρωτάθλημα Στίβου Γυμνασίων – Λυκείων.
Τον Αύγουστο του 2020 διεξήχθη  το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων – Νενίδων.
Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας
Ο Άγιος Λαυρέντιος είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας. Βρίσκεται κτισμένος στις νότιες πλαγιές του Πηλίου σε υψόμετρο 600 μ. και σε απόσταση 19 χλμ. ανατολικά από τον Βόλο, ανάμεσα στα χωριά Δράκεια και Άγιος Γεώργιος. Κοντά στο χωριό ρέει ο χείμαρρος Βρύχωνας.
Εθνικό Στάδιο Ιωαννίνων «οι Ζωσιμάδες»
Ρεκόρ
Ρεκόρ εισιτηρίων πραγματοποιήθηκε στον αγώνα ΠΑΣ Γιάννινα - Ολυμπιακός της περιόδου 1974-75, όταν και διατέθηκαν 14.557.
Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας
Διοικητικά
Ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 273 κατοίκους. Στην ομώνυμη Τοπική Κοινότητα, η οποία υπάγεται απο το 2011 στο Δήμο Βόλου, υπάγονται ακόμη οι οικισμοί: Η τοπική κοινότητα Αγίου Λαυρεντίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,848 χμ² (2011).
Εθνικό Στάδιο Ιωαννίνων «οι Ζωσιμάδες»
Δείτε επίσης
Βίντεο του γηπέδου από drone
Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας
Εξέλιξη πληθυσμού
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) μικρογραφία|upright=0.75|Ναός Αγίου Αθανασίου (1777), Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας. μικρογραφία|upright=0.75|Ο Λέων της Βρύσης, Ναός Αγίου Αποστόλου του Νέου
Εθνικό Στάδιο Ιωαννίνων «οι Ζωσιμάδες»
Πηγές
http://www.stadia.gr/zossimades/zossimades-gr.html
Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας
Ιστορία
Το χωριό οφείλει την ονομασία του στην Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, η οποία εικάζεται ότι κτίσθηκε για πρώτη φορά από ρωμαιοκαθολικούς βενεδικτίνους μοναχούς (τους Αμαλφινούς) κατά την περίοδο των Σταυροφοριών (11ος αι.). Το μοναστήρι αργότερα εγκαταλείφθηκε για να κτισθεί εκ νέου ως ορθόδοξη μονή τον 13ο αι., πιθανώς από τον όσιο Λαυρέντιο τον Τραπεζούντιο, μοναχό από την Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Η ανακατασκευή του μοναστηριού ολοκληρώθηκε το 1378, με την οικονομική βοήθεια του βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄ Κομνηνού. Σήμερα η Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό, αποτελεί γυναικείο κοινόβιο.
Εθνικό Στάδιο Ιωαννίνων «οι Ζωσιμάδες»
Πηγές
Ζωσιμαδες Ζωσιμαδες Κατηγορία:Π.Α.Σ. Γιάννινα (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Αθλητική Ένωση Γιάννενα Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας
Ιστορία
Την εποχή που ανακατασκευάστηκε η Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, τον 14ο αι., τότε άρχισε να κατοικείται και το χωριό. Η τοποθεσία του χωριού και η σχετική αυτονομία της περιοχής από κεντρικές εξουσίες οδήγησε σε ανάπτυξη της γεωργίας, της βιοτεχνίας και του εμπορίου. Έτσι, στους μετέπειτα αιώνες, με την έλευση και άλλων νέων κατοίκων — Ηπειρωτών, Βλάχων και νησιωτών — και με την ανάπτυξη της γεωργίας και του εμπορίου, το χωριό του Αγίου Λαυρεντίου μεγάλωσε πολύ, για να φτάσει σε περίοδο ακμής από τα τέλη του 17ου αι. έως τα μέσα του 19ου αι. Οι Αγιολαυρεντίτες καλλιεργούσαν ελιές και οπωροφόρα στις πλαγιές κάτω από το χωριό τους έως τον κάμπο μεταξύ Αγριάς και Λεχωνίων, ενώ το εμπόριο της ελιάς προς όλα τα Βαλκάνια και τις Παραδουνάβιες περιοχές απέφερε μεγάλα κέρδη.
Στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, ο ιερομόναχος Κασσαβέτης υπέγραψε την επαναστατική προκήρυξη για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας στο αρχονταρίκι της Μονής του Αγίου Λαυρεντίου. μικρογραφία|αριστερά|upright=0.75|Η κεντρική πλατεία, Άγιος Λαυρέντιος, Πήλιο μικρογραφία|αριστερά|upright=0.75|Λιθόστρωτος δρόμος, Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας
Το σημερινό χωριό
Σήμερα, ο Άγιος Λαυρέντιος παραμένει ένα από τα κεφαλοχώρια του Πηλίου, αλλά, όπως και όλα τα χωριά της περιοχής, έχει αρχίσει να φθίνει τόσο οικονομικά όσο και πληθυσμιακά. Οι κάτοικοι του χωριού εξακολουθούν να ζουν από την γεωργία, ενώ σημαντική πηγή εσόδων αποτελεί και ο τουρισμός.
Το χωριό διατηρεί πλούσια την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του με πολλές εκκλησίες, αρχοντικά, πλατείες, βρύσες και λιθόστρωτους δρόμους (καλντερίμια). Εκτός από την Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το ξωκλήσι της Παναγίας Σουραβλού (αφιερωμένο στην Ζωοδόχο Πηγή), τον Άγιο Αθανάσιο (1777) και τον Άγιο Δημήτριο (1730) στην κεντρική πλατεία.
Κάθε χρόνο στον Άγιο Λαυρέντιο, διοργανώνονται πολλά θρησκευτικά πανηγύρια. Τον Ιούνιο, οι γυναίκες του χωριού διοργανώνουν την Γιορτή του Κερασιού. Επίσης από το 2006, προς τα τέλη Αυγούστου και τις αρχές Σεπτεμβρίου, στον Άγιο Λαυρέντιο διοργανώνεται και ο κύκλος μουσικών εκδηλώσεων «Μουσικό Χωριό».
Την 1η Ιουνίου{10 Μαιου} στη γιορτή του αγίου Λαυρεντίου και στις 20 Ιουλίου στη γιορτή του προφήτη Ηλία διοργανώνονται σημαντικές εκδηλώσεις.
Προσωπικότητες από τον Άγιο Λαυρέντιο
Από τον Άγιο Λαυρέντιο, επίσης κατάγονταν ο λόγιος Δανιήλ ο Μάγνης (19ος αι.), ο οποίος δίδαξε στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης, στην Αθωνιάδα Σχολή, στην Σχολή Αμπελακίων, κ.ά. Ο ίδιος διετέλεσε και διευθυντής της Μεγάλης του Γένους Σχολής κατά την περίοδο 1853–54.
Τέλος από τον Άγιο Λαυρέντιο, καταγόταν και ο πολύ γνωστός ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου Λαυρέντης Διανέλλος (1911–1978).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βόλου Αγιος Λαυρεντιος
Ξένοιαστος Καβαλάρης
Ο Ξένοιαστος Καβαλάρης (Easy Rider) είναι Αμερικανική δραματική ταινία παραγωγής του 1969 σε σκηνοθεσία Ντένις Χόπερ. Πρωταγωνιστούν οι Πίτερ Φόντα, Ντένις Χόπερ, και ο Τζακ Νίκολσον.
Η ταινία κυκλοφόρησε από την Columbia Pictures, στις 14 Ιουλίου 1969, αποφέροντας συνολικά 60 εκατομμύρια δολάρια εσόδα παγκοσμίως στο box office, από έναν προϋπολογισμό παραγωγής που δεν ξεπέρασε τις 400.000 δολάρια. Οι κριτικοί έχουν εγκωμιάσει την σκηνοθεσία, σενάριο, μουσική, τις εικόνες και την ατμόσφαιρα της ταινίας. Το 1998 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Πλοκή
Ο Γουάιτ (Πίτερ Φόντα) και ο Μπίλι (Ντένις Χόπερ), είναι δυο περιθωριακοί τύποι που αναλαμβάνουν να κάνουν ένα μακρινό ταξίδι με τις μοτοσυκλέτες τους από το Λος Άντζελες προς το Μεξικό για να πουλήσουν μια ποσότητα κοκαίνης που την έχουν κρύψει επιμελώς μέσα στα ρεζερβουάρ καυσίμων. Ταυτόχρονα το ταξίδι για αυτούς θα είναι και μια αναζήτηση καινούριων εμπειριών. Στην περιπλάνηση τους γνωρίζουν τον αλκοολικό δικηγόρο Τζορτζ Χάνσον (Τζακ Νίκολσον), ο οποίος τους ακολουθεί και τους βοηθά να βρουν την προσωπική τους ελευθερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντένις Χόπερ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Άπερ Ρέκα
Η Άπερ Ρέκα (Горна Река, Gorna Reka; Reka e Epërme) είναι μια γεωγραφική και εθνογραφική υποπεριοχή της περιοχής Ρέκα στη δυτική Βόρεια Μακεδονία. Περιλαμβάνει οικισμούς όπως το πάνω αριστερό μέρος του Δήμου Μαυρόβο και Ροστούσα και του Δήμου Γκόστιβαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Αλβανικές κοινότητες Κατηγορία:Δήμος Μαυρόβο και Ροστούσα Κατηγορία:Δήμος Γκόστιβαρ
95
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 95 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γναθοστοματυλίδες
Οι γναθοστοματυλίδες (επιστημονική-λατινική ονομασία Gnathostomulida) ή γναθοστομουλίδια, ή και σιαγονοσκώληκες (μετάφραση της αγγλικής κοινής ονομασίας jaw worms), είναι μια μικρή συνομοταξία σχεδόν μικροσκοπικών θαλάσσιων ζώων. Ζουν μέσα σε αμμώδεις ή λασπώδεις βυθούς αβαθών παραλιακών υδάτων και μπορούν να επιβιώνουν σε σχετικώς υποξικά (δηλαδή με λιγοστό οξυγόνο) περιβάλλοντα. Οι γναθοστοματυλίδες αναγνωρίσθηκαν και περιγράφηκαν για πρώτη φορά το έτος 1956.
Περιγραφή
Οι περισσότερες γναθοστοματυλίδες έχουν μήκος από μισό έως ένα χιλιοστόμετρο. Πολλά είδη είναι λεπτά, έως και νηματοειδή, σκουλήκια, με γενικώς διαφανές σώμα. Σε πολλά Βυρσοκολποειδή (μία από τις δύο ομάδες των γναθοστοματυλιδών), η περιοχή του λαιμού είναι ελαφρώς στενότερη από το υπόλοιπο σώμα, χαρακτηριστικό που τους προσδίδει την εμφάνιση ενός όντος με κεφαλή.