cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταμοξιφαίνη
Καρκίνος του ενδομητρίου
Η Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου αναφέρει την ταμοξιφαίνη ως γνωστό καρκινογόνο, δηλώνοντας ότι αυξάνει τον κίνδυνο ορισμένων τύπων καρκίνου της μήτρας, ενώ μειώνει τον κίνδυνο επανεμφάνισης καρκίνου του μαστού.
Τοξικότητα στο ήπαρ
Η ταμοξιφαίνη έχει συσχετιστεί με μια σειρά περιπτώσεων ηπατοτοξικότητας. Έχουν αναφερθεί πολλές διαφορετικές ποικιλίες ηπατοτοξικότητας.
Η ταμοξιφαίνη μπορεί επίσης να προκαλέσει μη αλκοολική λιπώδη ηπατική νόσο σε παχύσαρκες και υπέρβαρες γυναίκες (όχι σε γυναίκες με κανονικό βάρος) με μέσο ρυθμό 40% μετά από χρήση ενός έτους με 20mg / ημέρα.
Υπερδοσολογία
Δεν έχει αναφερθεί οξεία υπερδοσολογία ταμοξιφαίνης σε ανθρώπους. Σε μελέτες εύρους δόσεων, η ταμοξιφαίνη χορηγήθηκε σε πολύ υψηλές δόσεις σε γυναίκες (π.χ., 300 mg / m 2 ) και βρέθηκε να προκαλεί οξεία νευροτοξικότητα, όπως τρόμο, υπεραντανακλαστικότητα, ασταθές βάδισμα και ζάλη. Αυτά τα συμπτώματα εμφανίστηκαν εντός τριών έως πέντε ημερών από τη θεραπεία και εξαφανίστηκαν εντός δύο έως πέντε ημερών από τη διακοπή της θεραπείας. Δεν παρατηρήθηκαν ενδείξεις μόνιμης νευροτοξικότητας. Παρατηρήθηκε επίσης παράταση του QT με πολύ υψηλές δόσεις ταμοξιφαίνης. Δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο για υπερβολική δόση ταμοξιφαίνης. Αντ 'αυτού, η θεραπεία πρέπει να βασίζεται σε συμπτώματα.
Αλληλεπιδράσεις
Οι ασθενείς με ποικίλες μορφές του γονιδίου CYP2D6 (που ονομάζεται επίσης απλά 2D6) ενδέχεται να μην έχουν τα πλήρη οφέλη από την ταμοξιφαίνη λόγω του πολύ αργού μεταβολισμού του προφαρμάκου ταμοξιφαίνης στους ενεργούς μεταβολίτες της. Στις 18 Οκτωβρίου 2006, η Υποεπιτροπή Κλινικής Φαρμακολογίας συνέστησε την επισήμανση της ταμοξιφαίνης ώστε να περιλαμβάνει πληροφορίες σχετικά με αυτό το γονίδιο στο ένθετο της συσκευασίας.
Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η λήψη των επιλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) αντικαταθλιπτικών παροξετίνης (Paxil), φλουοξετίνης (Prozac) και σερτραλίνης (Zoloft) μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα της ταμοξιφαίνης, καθώς αυτά τα φάρμακα ανταγωνίζονται για το ένζυμο CYP2D6 που απαιτείται για το μεταβολισμό της ταμοξιφαίνης στις ενεργές μορφές του. Μια μελέτη των ΗΠΑ που παρουσιάστηκε στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας το 2009 διαπίστωσε ότι μετά από δύο χρόνια, το 7,5% των γυναικών που έλαβαν μόνο ταμοξιφαίνη είχαν υποτροπή, σε σύγκριση με το 16% που έλαβαν παροξετίνη, φλουοξετίνη ή σερτραλίνη, φάρμακα που θεωρούνται aαπό τους πιο ισχυρούς αναστολείς του CYP2D6. Αυτή η διαφορά μεταφράζεται σε αύξηση 120% του κινδύνου υποτροπής του καρκίνου του μαστού. Ασθενείς που λαμβάνουν τα SSRI, όπως Celexa ( σιταλοπράμη ), Lexapro ( εσκιταλοπράμη ) και Luvox (φλουβοξαμίνη), δεν είχαν αυξημένο κίνδυνο επανεμφάνισης, λόγω της έλλειψης ανταγωνιστικού μεταβολισμού για το ένζυμο CYP2D6. Μια νεότερη μελέτη κατέδειξε μια σαφέστερη και ισχυρότερη επίδραση από την παροξετίνη στην πρόκληση των χειρότερων αποτελεσμάτων. Οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με παροξετίνη και ταμοξιφαίνη έχουν 67% αυξημένο κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του μαστού, από 24% σε 91%, ανάλογα με τη διάρκεια της συγχορήγησης.
Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι το 7-10% των γυναικών με καρκίνο του μαστού ενδέχεται να μην έχουν το πλήρες ιατρικό όφελος από τη λήψη ταμοξιφαίνης λόγω της γενετικής τους σύνθεσης. Ο έλεγχος DNA για ασφάλεια φαρμάκου μπορεί να εξετάσει τις παραλλαγές του DNA στο CYP2D6 και σε άλλες σημαντικές οδούς επεξεργασίας φαρμάκων. Περισσότερο από το 20% όλων των κλινικά χρησιμοποιούμενων φαρμάκων μεταβολίζονται από το CYP2D6 και γνωρίζοντας την κατάσταση του CYP2D6 ενός ατόμου μπορεί να βοηθήσει τον γιατρό με τη μελλοντική επιλογή φαρμάκων. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν και άλλοι μοριακοί βιοδείκτες για την επιλογή κατάλληλων ασθενών που ενδέχεται να επωφεληθούν από την ταμοξιφαίνη.
Φαρμακοδυναμική
μικρογραφία|[[Κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ|Κρυσταλλογραφική δομή της αφιμοξιφαίνης ( άνθρακας = λευκό, οξυγόνο = κόκκινο, άζωτο = μπλε) συμπλοκοποιημένο με περιοχή δέσμευσης συνδέτη του υποδοχέα οιστρογόνου άλφα (ERa) (κυανή κορδέλα). ]] Η ταμοξιφαίνη δρα ως εκλεκτικός διαμορφωτής του υποδοχέα οιστρογόνων (SERM) ή ως μερικός αγωνιστής των υποδοχέων οιστρογόνων (ERs). Έχει μικτή οιστρογονική και αντιοιστρογονική δράση, με το προφίλ των επιδράσεων να διαφέρει ανάλογα με τον ιστό. Για παράδειγμα, η ταμοξιφαίνη έχει κατά κύριο λόγο αντιοιστρογονικά αποτελέσματα στο στήθος, αλλά κυρίως οιστρογονικά αποτελέσματα στη μήτρα και στο ήπαρ. Στον ιστό του μαστού, η ταμοξιφαίνη δρα ως ανταγωνιστής ER έτσι ώστε να αναστέλλεται η μεταγραφή γονιδίων που ανταποκρίνονται στα οιστρογόνα.
Η αμοξιφαίνη συνδέεται σε ER, το σύμπλοκο ER/ταμοξιφαίνης στρατολογεί άλλες πρωτεΐνες γνωστές ως συν-καταστολείς, και τα σύμπλοκα στη συνέχεια δεσμεύεται με το DNA και ρυθμίζουν την έκφραση γονιδίου. Μερικές από αυτές τις πρωτεΐνες περιλαμβάνουν της NCoR και SMRT. Η λειτουργία της ταμοξιφαίνης μπορεί να ρυθμιστεί από έναν αριθμό διαφορετικών μεταβλητών, συμπεριλαμβανομένων των αυξητικών παραγόντων. Η ταμοξιφαίνη πρέπει να μπλοκάρει τις πρωτεΐνες του αυξητικού παράγοντα όπως το ErbB2 / HER2 επειδή έχει αποδειχθεί ότι υψηλά επίπεδα ErbB2 εμφανίζονται σε καρκίνους ανθεκτικούς στην ταμοξιφαίνη. Η ταμοξιφαίνη φαίνεται να απαιτεί μια πρωτεΐνη PAX2 για την πλήρη αντικαρκινική της δράση. Παρουσία υψηλής έκφρασης PAX2, το σύμπλοκο ταμοξιφαίνης/ER είναι ικανό να καταστέλλει την έκφραση της προ-πολλαπλασιαστικής πρωτεΐνης ERBB2. Αντίθετα, όταν η έκφραση AIB-1 είναι υψηλότερη από το PAX2, το σύμπλοκο ταμοξιφαίνης / ER ρυθμίζει την έκφραση του ERBB2 με αποτέλεσμα τη διέγερση της ανάπτυξης καρκίνου του μαστού.
Η ταμοξιφαίνη έχει βρεθεί ότι μειώνει τα επίπεδα του ινσουλινικού αυξητικού παράγοντα 1 (IGF-1) κατά 17 έως 38% σε γυναίκες και άνδρες. Η καταστολή της παραγωγής IGF-1 στο ήπαρ είναι μια πολύ γνωστή δράση των οιστρογόνων και των SERMs. Μία 10 δόση mg/ημέρα της ταμοξιφαίνης είναι σχεδόν εξίσου αποτελεσματική όσο μία 20 δόση mg / ημέρα για την καταστολή των επιπέδων IGF-1.
Οι επιδράσεις της ταμοξιφαίνης στον καρκίνο του μαστού έκφραση Ki-67, τα επίπεδα σφαιρίνης που δεσμεύει ορμόνη φύλου (SHBG) και τα επίπεδα IGF-1 εξαρτώνται από τη δόση σε εύρος δοσολογίας από ένα έως 20 mg / ημέρα σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού.
Η ταμοξιφαίνη είναι αντιγοναδοτροπική σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και καταστέλλει εν μέρει τα επίπεδα των γοναδοτροπινών, της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH) σε τέτοιες γυναίκες. Ωστόσο, έχει προγοναδοτροπικά αποτελέσματα σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και αυξάνει τα επίπεδα οιστρογόνων κατά 6 φορές σε αυτές. Λόγω της φύσης της ταμοξιφαίνης ως ανταγωνιστικού προσδέματος ER, αυτή η αύξηση των επιπέδων οιστρογόνων ενδέχεται να επηρεάσει την αντιοιστρογόνο αποτελεσματικότητα της ταμοξιφαίνης.
Άλλες δραστηριότητες
Η αφιμοξιφαίνη είναι ένας αγωνιστής του συνζευμένου με πρωτεΐνη G υποδοχέα οιστρογόνων (GPER) με σχετικά χαμηλή συγγένεια (100-1.000 nM, σε σχέση με 3-6 ηΜ για οιστραδιόλη).
Η νορενδοξιφαίνη ( N, N -didesmethyl-4-hydroxytamoxifen), ένας άλλος ενεργός μεταβολίτης της ταμοξιφαίνης, έχει βρεθεί ότι δρα ως ισχυρός ανταγωνιστικός αναστολέας αρωματάσης ( IC <sub id="mwAbw">50 = 90 ηΜ), και μπορεί επίσης να εμπλέκεται στην αντιοιστρογονική δράση της ταμοξιφαίνης.
Εκτός από τη δραστικότητά του ως SERM, η ταμοξιφαίνη είναι ένας ισχυρός και εκλεκτικός αναστολέας πρωτεϊνικής κινάσης C, και είναι δραστικός ως προς αυτό σε θεραπευτικές συγκεντρώσεις. Αυτή η δράση πιστεύεται ότι αποτελεί τη βάση της αποτελεσματικότητας της ταμοξιφαίνης στη θεραπεία της διπολικής διαταραχής.
Φαρμακοκινητική
Η ταμοξιφαίνη απορροφάται γρήγορα και εκτενώς από τo έντερo μετά από του στόματος χορήγηση. Η στοματική βιοδιαθεσιμότητα της ταμοξιφαίνης είναι υψηλή, περίπου στο 100%, γεγονός που υποδηλώνει ελάχιστο μεταβολισμό πρώτης διέλευσης στο έντερο και στο ήπαρ. Μετά την πρόσληψη, τα μέγιστα επίπεδα ταμοξιφαίνης εμφανίζονται μετά από τρεις έως επτά ώρες. Τα επίπεδα ταμοξιφαίνης σε σταθερή κατάσταση επιτυγχάνονται συνήθως μετά από τρεις έως τέσσερις εβδομάδες, αλλά πιθανώς έως και 16 εβδομάδες καθημερινής χορήγησης. Τα επίπεδα της αμιμοξιφαίνης σε σταθερή κατάσταση επιτυγχάνονται μετά το 8 εβδομάδες καθημερινής χορήγησης ταμοξιφαίνης.
Ο όγκος κατανομής της ταμοξιφαίνης είναι 50 έως 60 L/kg και η εκκαθάρισή της εκτιμήθηκε από 1,2 έως 5,1 L / ώρα. Υψηλές συγκεντρώσεις ταμοξιφαίνης έχουν βρεθεί στον ιστό του μαστού, της μήτρας, του ήπατος, των νεφρών, των πνευμόνων, του παγκρέατος και των ωοθηκών σε ζώα και ανθρώπους. Τα επίπεδα της ταμοξιφαίνης στη μήτρα έχει βρεθεί ότι είναι 2 έως 3 φορές υψηλότερα από ό, τι στην κυκλοφορία. Η δέσμευση της ταμοξιφαίνης και της αμιμοξιφαίνης σε πρωτεΐνες πλάσματος είναι μεγαλύτερη από 99%. Η πλειονότητα της ταμοξιφαίνης συνδέεται με την αλβουμίνη.
Η ίδια η ταμοξιφαίνη είναι ένα προφάρμακο που μεταβολίζεται στο ήπαρ από το κυτόχρωμα Ρ450 και συγκεκριμένα τις ισομορφές CYP3A4, CYP2C9 και CYP2D6 σε δραστικούς μεταβολίτες όπως η αφιμοξιφαίνη και η ενδοξιφαίνη. Η ταμοξιφαίνη και οι μεταβολίτες της υφίστανται σύζευξη, συμπεριλαμβανομένης της γλυκουρονιδίωσης και της θείωσης. Η ταμοξιφαίνη μπορεί να αναστέλλει τον μεταβολισμό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προφάρμακα Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες Κατηγορία:Αντινεοπλασματικά φάρμακα Κατηγορία:Ορμόνες Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Μαχατσκαλά
Η Μαχατσκαλά (ρωσικά: Махачкала) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Νταγκεστάν, ομοσπονδιακού υποκειμένου της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Βρίσκεται στη δυτική όχθη της Κασπίας Θάλασσας και στα εδάφη της βρίσκεται το μεγάλο τζαμί της Μαχατσκαλά, ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά οικοδομήματα της Ρωσίας. Στην απογραφή του 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 572.076 κατοίκων.
Ιστορία
Πρόγονος της πόλης της Μαχατσκαλά ήταν η πόλη Ταρκί, σήμερα προάστιό της, η ιστορία της οποίας εκτείνεται από το 15ο αιώνα μ.Χ. και πιθανώς πολύ πρωτύτερα. Η σύγχρονη πόλη της Μαχατσκαλά ιδρύθηκε το 1844 ως φρούριο και αποτέλεσε πόλη το 1857. Το αρχικό ρωσικό όνομα της πόλης ήταν Πετρόφσκογιε, από το Μεγάλο Πέτρο, ο οποίος επισκέφθηκε την περιοχή το 1722. Παρόλα αυτά, στους ντόπιους ήταν γνωστή ως Ανζί-Καλά (Φρούριο της Πατρίδας, Καλά σημαίνει Φρούριο στα αραβικά και τουρκικά). Η πόλη μετονομάστηκε σε Λιμάνι Πετρόφσκ το 1857, γνωστή και ως Πετρόφσκ απλώς, και σε Μαχατσκαλά το 1921.
Στη δεκαετία του 1920 ονομάστηκε για λίγο ως Σαμιλκαλά. Τον Ιανουάριο του 1919, λεγόμενη Πετρόφσκ τότε, κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου, στην πόλη είχε την έδρα της η 221 Μοίρα της βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας (RAF). Το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς προστέθηκε στη δύναμη των Βρετανών στο τότε Πετρόφσκ, η 266 Μοίρα της RAF και μαζί με τη 221 Μοίρα έπαιρναν μέρος σε επιθέσεις βομβαρδισμού των δυνάμεων των Μπολσεβίκων στο Άστραχαν και αλλού. Τον Αύγουστο του 1919, αποσύρθηκαν οι δύο βρετανικές αεροπορικές Μοίρες από την πόλη.
Η πόλη επλήγη από μεγάλο σεισμό και υπέστη μεγάλες ζημιές στις 14 Μαΐου 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Νταγκεστάν
Επιτραπέζια αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Η επιτραπέζια αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου με 172 αθλητές που διεκδικούν ένα από τα 4 χρυσά μετάλλια.
Διπλό Γυναικών
2004 Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Ολυμπιακοι 2004
Ιαγουάρος (ταινία του 1994)
Ως Ιαγουάρος είναι γνωστή μια ελληνική δραματική ταινία του 1994, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάκου. Η ταινία συμμετείχε στο 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Άλμπερτ Λόρτσινγκ
Ο Άλμπερτ Λόρτσινγκ (Gustav Albert Lortzing, Βερολίνο, 23 Οκτωβρίου 1801 – Βερολίνο 21 Ιανουαρίου 1851) ήταν Γερμανός συνθέτης, ηθοποιός και τραγουδιστής. Θεωρείται ο κύριος εκπρόσωπος της Spieloper, είδους ελαφράς όπερας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Γκάρετ Μουαγκουτουτία
Ο Γκάρετ Μουαγκουτουτία (Garrett Thomas Muagututia, γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 1988) είναι Αμερικανός διεθνής επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,05 μ. και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ο Γκάρετ Μουαγκουτουτία ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα του Πανεπιστημίου UCLA της Καλιφόρνια (2006-10) και ακολούθησε η Ευρώπη, όπου πρώτος του σταθμός ήταν η Γουάδα (2010-11) της Ισπανίας. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα της φινλανδικής Ράισον Λόιμου (2011-12), της τουρκικής Αλτινορντού Ιζμίρ (2012), της ιταλικής Ιμπαβίντα Ορτόνα (2013) και της πολωνικής Μπίντγκοτζς (2013-14). Ακολούθησε το πρωτάθλημα της Κίνας, όπου έπαιξε για την Φουτζιάν (2014-16) και την Τιαντζίν (2016-17) για να επιστρέψει και πάλι στην Ευρώπη για λογαριασμό της Σπόρτινγκ Λισσαβόνας (2018). Τον Δεκέμβριο του 2018 υπέγραψε στην ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. και το ελληνικό πρωτάθλημα.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Πραστειό Κελλακίου
Τοποθεσία
Το Πραστειό Κελλακίου βρίσκεται 27 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 380 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τα Φοινικάρια, την Παρεκκλησιά και το Αρμενοχώρι, στα δυτικά με τη Διερώνα, στα βόρεια με την Επταγώνια και στα ανατολικά με το Κελλάκι.
Ιστορία και ονομασία
Το Πραστειό Κελλακίου δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές πηγές. Πιθανόν τότε να ήταν μόνο αγρόκτημα με λίγους κατοίκους. Η ονομασία του χωριού παραπέμπει στα βυζαντινά χρόνια. Παλαιότεροι μελετητές υποστηρίζουν ότι η ονομασία Πραστειό προέρχεται από τη γαλλική μεσαιωνική λέξη Prasti που σημαίνει χωράφι. Δηλαδή, επρόκειτο για τοπωνύμιο αγροκτημάτων που ανήκαν σε κάποια φέουδα. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι ότι η ονομασία είναι καθαρά ελληνική, των βυζαντινών χρόνων. Προέρχεται από τη λέξη προάστειον που σημαίνει οικισμός κοντά στη πόλη (προ του άστυ). Κατά τα μεσαιωνικά χρόνια πολλοί μικροί οικισμοί σε διάφορα μέρη της Κύπρου ονομάζονταν Πραστειά, υπό την έννοια κυρίως των μικρών γεωργικών οικισμών κοντά σε άλλους μεγάλους οικισμούς (φέουδα) όπου ανήκαν.
Φυσικό περιβάλλον
Στην περιοχή καλλιεργούνται εσπεριδοειδή (κυρίως μανταρίνια και κιτρομηλιές), ελιές, αμυγδαλιές, χαρουπιές, δαμασκηνιές ελάχιστα λαχανικά και νομευτικά φυτά. Υπάρχουν επίσης αρκετές ακαλλιέργητες εκτάσεις που καταλαμβάνονται από άγρια φυσική βλάστηση. Μεγάλο μέρος του κρατικού δάσους της Λεμεσού εμπίπτει στα διοικητικά όρια του χωριού.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, το Πραστειό είχε πάντα λίγους κατοίκους. Μέχρι το 1960 το χωριό γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις πληθυσμού, με μέγιστο αριθμό τους 221 κατοίκους (1945). Μετά το 1960, λόγω της αστυφιλίας που έπληξε πολλά χωριά της Κύπρου, πολλοί κάτοικοι μετακινήθηκαν στις πόλεις αναζητώντας καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Πραστειού Κελλακίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Χαλκιδικό κράνος
thumb|250px|right|Χαλκιδικό κράνος, 6ος αι. π.Χ. Το χαλκιδικό κράνος ήταν μπρούντζινο πολεμικό κράνος που φορούσαν στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν πολύ διαδεδομένο, ιδίως τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. και το συναντάμε στην αρχαία Ελλάδα και την Ιταλία.
Ονομάστηκε έτσι επειδή οι πρώτες απεικονίσεις που γνωρίζουμε προέρχονται από κεραμικά αγγεία που βρέθηκαν στην Χαλκίδα.
Ως προς την κατασκευή του, προφανώς πρόκειται για μια εξέλιξη του κορινθιακού κράνους, που έδινε έμφαση στη βελτίωση της ακοής και του πεδίου ορατότητας του πολεμιστή που το φορούσε. Εκτός αυτού είναι πιο ευκολοφόρετο, αφού ζυγίζει λιγότερο. Πρόκειται για ένα ημισφαιρικό θόλο με μονοκόμματες ή προσαρμοσμένες προεκτάσεις στα πλαϊνά και το πίσω μέρος για να θωρακίζουν τα μάγουλα και τον αυχένα. Τα αφτιά μένουν ακάλυπτα. Στο μπροστινό μέρος υπάρχει μια στενή προέκταση που προστατεύει τη μύτη. Οι πλαϊνές προεκτάσεις (παραγναθίδες) έχουν συνήθως από μια τρύπα στην οποία περνούσε λουράκι για να δεθεί κάτω από το σαγόνι και να συγκρατεί το κράνος. μικρογραφία
Χρήση του κράνους
Το κράνος φοριόταν στην μάχη, σε συνδυασμό με πανοπλία. Συνήθως το χρησιμοποιούσαν οι οπλίτες. thumb|250px|right|Μελανόμορφος αμφορέας από την Χαλκίδα που δείχνει τον Ηρακλή να μάχεται τον Γηρυόνη. Ο Γηρυόνης έχει τρία κεφάλια. Στο κάθε ένα φοράει ένα χαλκιδικό κράνος.
Δείτε επίσης
Κορινθιακό κράνος Βοιωτικό κράνος Αττικό κράνος Περικεφαλαία
Πηγές
Κατηγορία:Κράνη (τέχνεργα) Κατηγορία:Αρχαία Χαλκίδα
Γρηγόρης Αυξεντίου
Ο Γρηγόρης Πιερή Αυξεντίου (Λύση Αμμοχώστου, 22 Φεβρουαρίου 1928 - Μονή Μαχαιρά, Λευκωσία, 3 Μαρτίου 1957) ήταν Ελληνοκύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ, κατά τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1955-59 εναντίον της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο. Είναι ένας από τους πιο γνωστούς αγωνιστές ενώ ήταν δεύτερος στην ιεραρχία της οργάνωσης, και σκοτώθηκε από τους Άγγλους σε μάχη που δόθηκε κοντά στην Ιερά Μονή Μαχαιρά. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ήταν κυρίως γνωστός με το ψευδώνυμο Ζήδρος, ενώ εκ των υστέρων ονομάστηκε «Σταυραετός του Μαχαιρά». Μετά θάνατον, τιμήθηκε από την Ελληνική πολιτεία με τον βαθμό του Αντιστράτηγου.
Πρώτα χρόνια
Ο Αυξεντίου γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1928 στο χωριό Λύση που βρίσκεται ανάμεσα στη Λευκωσία και στην Αμμόχωστο. Γονείς του ήταν ο Πιερής και η Αντωνία Αυξεντίου, και είχε μία μικρότερη αδελφή, την Χρυστάλα. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και κατόπιν στο Γυμνάσιο της Αμμοχώστου, το πλησιέστερο προς τη Λύση. Αφού αποφοίτησε από το Γυμνάσιο, πήγε στην Ελλάδα με σκοπό να σπουδάσει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, όμως στις εξετάσεις δεν κατάφερε να εισαχθεί. Κατετάχθη στον Ελληνικό στρατό και πέρασε από τη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, ενώ παράλληλα μελετούσε φιλολογία για να μπει στην φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Απολύθηκε από το Στρατό ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού και στη συνέχεια υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα για λίγους μήνες, προτού και επιστρέψει στην Κύπρο το 1952, όπου εργάστηκε μαζί με τον πατέρα του και αρραβωνιάστηκε.
1955 έως 1957
Με τη βοήθεια του Γρηγόρη Γρηγορά από την Λύση, από τους πρώτους που μυήθηκαν στον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., γνωστού και ως «Νταβέλη», εξάδελφου του Γρηγόρη Αυξεντίου, στις 20 Ιανουαρίου 1955, έγινε η πρώτη συνάντηση του Αυξεντίου με τον Γρίβα που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α., στον οποίο έδωσε τον λόγο της Στρατιωτικής του Τιμής, αντί του καθιερωμένου όρκου της Ε.Ο.Κ.Α. και έτσι μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Μπαίνοντας στον αγώνα του δόθηκαν τα εξής ψευδώνυμα: «Ζήδρος», «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος», «Ανταίος» και «Ζώτος». Αγωνίστηκε σκληρά στην αντίσταση κατά των Άγγλων και πολύ γρήγορα του δόθηκε η θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Υπηρέτησε ως Τομεάρχης Αμμοχώστου-Βαρωσίων στις αρχές του Αγώνα.
Την 1η Απριλίου 1955 καταζητήθηκε από τους Άγγλους για τη συμμετοχή του στον Αγώνα και μετατέθηκε στην επαρχία Κερύνειας, όπου υπηρέτησε ως τομεάρχης της ΕΟΚΑ μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1955. Από τον Δεκέμβριο του 1955 διετέλεσε τομεάρχης Πιτσιλιάς, μέχρι τις 3 Μαρτίου του 1957 που έπεσε μαχόμενος.
Ένα από τα σημαντικότερα κρησφύγετα που χρησιμοποίησε ο Γρηγόρης Αυξεντίου τον καιρό του Αγώνα βρίσκεται στην καρδιά του Παλαιχωρίου, δίπλα από την Εκκλησία της Παναγίας Χρυσοπαντάνασσας, στο υπόγειο του σπιτιού του Ανδρέα και της Μαρίτσας Καραολή.
Κτίστηκε, με υπόδειξη του ιδίου του Αυξεντίου, το καλοκαίρι του 1956 (μετά από διαταγή του Διγενή για κατασκευή κρησφυγέτων και σε σπίτια, εκτός εκείνων που υπήρχαν στις ορεινές περιοχές), από τους αντάρτες του Γεώργιο Μάτση, Λεωνίδα Στεφανίδη και Αντώνη Παπαδόπουλο σε συνεργασία με τον Ανδρέα Καραολή και την τεχνική βοήθεια του Σπύρου Μιχαηλίδη.
Θάνατος
Στις 3 Μαρτίου του 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία πληροφορήθηκαν το κρησφύγετό του κοντά στο Μαχαιρά. Το περικύκλωσαν με αυτοκίνητα και ελικόπτερα, μετά από πολύωρη μάχη και αρκετούς νεκρούς Άγγλους έριξαν βενζίνη στο κρησφύγετο και τον έκαψαν ζωντανό. Το καμένο σώμα του θάφτηκε στις 4 Μαρτίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Τα φυλακισμένα μνήματα» από τους Άγγλους στρατιώτες από φόβο λαϊκών εκδηλώσεων
Απόηχος
Στο σημείο της τελευταίας μάχης του Αυξεντίου έχει κτιστεί μνημείο ενώ στο παρακείμενο μοναστήρι ανεγέρθηκε πελώριο άγαλμα του.
Πολλοί Έλληνες και ξένοι ποιητές εμπνεύστηκαν από τον αγώνα και το θάνατο του Γρηγόρη Αυξεντίου και έγραψαν ποιήματα προς τιμήν του, όπως ο Κύπριος ποιητής Κώστας Μόντης και  ο Γιάννης Ρίτσος με το ποίημα Ο Αποχαιρετισμός.
Στην Κύπρο θεωρείται ήρωας, και τιμάται κάθε χρόνο με μνημόσυνο στο Μοναστήρι Μαχαιρά, σε ημερομηνία που πλησιάζει εκείνην του θανάτου του. Τον Οκτώβριο του 2016, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας Πάνος Καμμένος παραδίδει τιμητικά τον βαθμό του Αντιστρατήγου, στα συγγενικά πρόσωπα του Αυξεντίου.
Στο χωριό Ακρίτας του Δήμου Κιλκίς στη Μακεδονία, κατασκευάστηκε το Ιστορικό Μουσείο – Φυλάκιο Ακρίτα «Γρηγόρης Αυξεντίου» προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59 Κατηγορία:Κύπριοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Ford F-Series
Το Ford F-Series είναι μεγάλο επαγγελματικό ημιφορτηγό (pick-up) αυτοκίνητο, το οποίο κατασκευάζεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford από το 1947 μέχρι σήμερα, σε 14 γενιές. Η πρώτη γενιά του μοντέλου μπήκε στην παραγωγή τον Νοέμβριο του 1947 και κυκλοφόρησε στην αγορά τον Ιανουάριο του 1948. Η 14η και σημερινή γενιά του, παράγεται από το 2020 και εισήχθη στην αγορά για τη σεζόν (model year) του 2021.
Διαχρονικά, το μοντέλο έχει διαμήκη κινητήρα εμπρός και κίνηση στους πίσω τροχούς ή στους τέσσερις τροχούς. Είναι το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο της Ford παγκοσμίως. Επίσης, είναι το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο στις ΗΠΑ από το 1981 και το πρώτο σε πωλήσεις ημιφορτηγό από το 1977, καθώς και το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο στον Καναδά. Η δημοφιλέστερη έκδοσή του, είναι το F-150, δηλαδή η μικρότερη, ενώ οι μεγαλύτερες εκδόσεις ονομάζονται F-250 και F-350.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Τσίρκο Medrano
Το Τσίρκο Μεντράνο (γαλλικά: Cirque Medrano) είναι γαλλικό τσίρκο που βρισκόταν στη 63 Boulevard de Rochechouart, στη γωνία της rue des Martyrs, στο 18ο διαμέρισμα στην άκρη της Μονμάρτρης στο Παρίσι. Αρχικά ονομαζόταν Cirque Fernando. Ο τίτλος "Cirque Medrano" είναι ακόμα ενεργός σήμερα: είναι πλέον ένα επιτυχημένο γαλλικό περιοδεύον τσίρκο
Ιστορία
Το Cirque Medrano δημιουργήθηκε από έναν Βέλγο επιχειρηματία τσίρκου, τον Φερντινάν Μπεέρ (1835-1902), γνωστό ως Fernando, και χτίστηκε στη γωνία της λεωφόρου de Rochechouart και της Rue des Martyrs, στην τότε άκρη της πόλης του Παρίσι, με το όνομα "Cirque Fernando". Η περιοχή ήταν μια γειτονιά εργατικής τάξης στους πρόποδες του λόφου της Μονμάρτρης, διάσημη για τα πολλά μέρη της δημοφιλούς ψυχαγωγίας, μεταξύ των οποίων το Moulin de la Galette και το περίφημο Bal du Moulin Rouge - και στην περιοχή του Bateau-Lavoir στη Μονμάρτρη, όπου ζούσαν πολλοί νέοι ζωγράφοι.
Ακροβάτης και ιππέας, ο Fernando ξεκίνησε το Cirque Fernando στο Vierzon της Γαλλίας, το 1872. Την επόμενη χρονιά, ήρθε στο Παρίσι για να παίξει στη Féte de Montmartre, αλλά οι παραδοσιακοί χώροι για αυτήν την ετήσια έκθεση ήταν ακριβώς στο σημείο όπου Η εκκλησία του Sacré-Cœur χτιζόταν. Ο Φερνάντο συνέχισε να ψάχνει για ένα κατάλληλο άδειο μέρος κοντά και το βρήκε στη λεωφόρο de Rochechouart, ανάμεσα στην οδό des Martyrs και τη σημερινή οδό Viollet-le-Duc. Είχε σημαντική επιτυχία εκεί, η οποία ξεπέρασε κατά πολύ το πλαίσιο της έκθεσης. Κατάφερε λοιπόν να πάρει μια τριετή μίσθωση στο κομμάτι της γης του για να χτίσει ένα μόνιμο τσίρκο. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Gustave Gridaine, το νέο Cirque Fernando άνοιξε στις 25 Ιουνίου 1875.
Λόγω της γειτνίασής του με τη Μονμάρτη, το τσίρκο προσέλκυσε πολλούς καλλιτέχνες (Renoir, Degas, Lautrec, μεταξύ πολλών άλλων), οι οποίοι ήρθαν για να σκιαγραφήσουν τους ερμηνευτές σε δράση, γεγονός που μερικές φορές κατέληξε σε πλήρεις πίνακες. Έφεραν πίσω τους μέλη του παριζιάνικου «μποχμέ», συγγραφείς, δημοσιογράφους, ηθοποιούς, που δημιούργησαν δημοσιότητα για το τσίρκο. Η κυρία Fernando, η οποία επέβλεπε τα ταμεία, αποφάσισε να αφήσει τους ζωγράφους να εργάζονται ελεύθερα στο τσίρκο κατά τη διάρκεια των προβών και να παρακολουθούν τις παραστάσεις δωρεάν - μια παράδοση που θα παραμείνει υπό τη μετέπειτα διαχείριση του Gerónimo Medrano.
Ο Fernando Beert έδωσε τελικά τη διεύθυνση του τσίρκου του στον θετό του, Louis, γνωστό ως Louis Fernando (1851-;). Παρόλο που η καλλιτεχνική κατεύθυνση του Louis αποδείχθηκε αρκετά επιτυχημένη, κυρίως με δημοφιλείς εκδόσεις που γράφτηκαν για τον κλόουν του, τον Χερόνιμο Μεντράνο (1849-1912), γνωστό ως "Boum-Boum", η οικονομική διαχείριση της επιχείρησης της οικογένειας ήταν συχνά ασταθής. Οδήγησε τελικά το τσίρκο στη χρεοκοπία τον Οκτώβριο του 1897. Τον επόμενο Δεκέμβριο, ο Χερόνιμο Μεντράνο αγόρασε πίσω τη μίσθωση του Fernando και μετονόμασε το τσίρκο Cirque Medrano.
Cirque Medrano
Ο Έντγκαρ Ντεγκάς, ο Γάλλος ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης, ζωγράφισε τη Miss La La στο Cirque Fernando το 1879, τώρα στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο [3]. Ο Auguste Renoir, ένας άλλος ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης, ζωγράφισε τους Jugglers στο Cirque Fernando [4], που βρίσκεται στο Art Institute του Σικάγο. Ο πίνακας του Τζόρτζ Σεράτ The Circus (1891) απεικονίζει επίσης το Cirque Fernando. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο παρισινός μετα-ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης Henri de Toulouse-Lautrec παρακολούθησε επίσης το Cirque Medrano και παρήγαγε πολλά σχέδια και παστέλ που απεικονίζουν τις παραστάσεις του [5]. Αργότερα, ο Πάμπλο Πικάσο έκανε πολλά σκίτσα μελέτης στο Cirque Medrano για τη σειρά ακροβατών του Pink Period. Ο Fernand Léger ζωγράφισε το Le Cirque Medrano (1918), το οποίο βρίσκεται στις συλλογές του Musée d'Art Moderne στο Παρίσι, και δημοσίευσε ένα πλήρες άλμπουμ σχεδίων και πινάκων με τίτλο Cirque (1950), για το οποίο σκιαγράφησε τα θέματα του στο Cirque Medrano Το Υπάρχουν πολλοί άλλοι ζωγράφοι που χρησιμοποίησαν τους Cirques Fernando και Medrano, και τους ερμηνευτές τους, ως θέμα τους.
Σήμερα
Ο επιχειρηματίας του τσίρκου, Raoul Gibault, μίσθωσε τα δικαιώματα ονόματος Medrano από τους Jérôme και Violette Medrano και, μέχρι σήμερα, ο Cirque Medrano-Raoul Gibault έχει περιοδεύσει στη Γαλλία με μια μεγάλη κορυφή. Ο οργανισμός του διαθέτει αρκετές μονάδες που ταξιδεύουν με τον τίτλο Medrano, συμπεριλαμβανομένου του Cirque sur l'eau του Medrano (τσίρκο νερού) και του Cirque de Saint Petersbourg του Medrano (Τσίρκο της Αγίας Πετρούπολης).
Στη λαϊκή κουλτούρα
Στο μυθιστόρημα του Χένρι Μίλλερ Tropic of Cancer του 1934, το Cirque Médrano αναφέρεται ως ένα από τα μέρη που θα επισκεπτόταν με τον ομογενή φίλο του, Carl. Το Medrano έχει επίσης εμφανιστεί σε αρκετά δημοφιλή γαλλικά μυθιστορήματα, σε τραγούδια και σε ταινίες (ιδίως κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεντρανο
Στράτος Σιμόπουλος
Επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου 2023.
Εκπροσωπεί την εκλογική περιφέρεια Α΄ Θεσσαλονίκης
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.
Έγγαμος με τη Ρουμπίνη Παπανικοπούλου. Έχουν έναν γιο.
Αποφοίτησε από τη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βασίλης Αλεξάκης
Ο Βασίλης Αλεξάκης (Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 1943 - Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2021) ήταν Έλληνας συγγραφέας. Εγκατεστημένος στη Γαλλία από τη δεκαετία του '60, έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στο Παρίσι και έγραψε στα γαλλικά τα πρώτα του έργα (Le Sandwich, Les Girls du City Boum Boum, La Tête du chat). Μετά από τη συγγραφή του Τάλγκο (1982, εκδ. Εξάντας), άρχισε να γράφει τα μυθιστορήματά του πότε στη γαλλική, πότε στην ελληνική, ανάλογα με το θέμα τους, και να τα μεταφράζει στη συνέχεια στη μία ή στην άλλη από τις δύο του συγγραφικές γλώσσες. Τα θέματα της γλώσσας, της διγλωσσίας και της "αυτομετάφρασης" (auto-traduction) βρίσκονται στο κέντρο του έργου του.
Τα έργα του αντλούν και από τους δύο πολιτισμούς και είναι μεστά μιας λεπτής ειρωνίας. Τρία θέματα δεσπόζουν στα έργα του: η αγάπη για τη γλώσσα, στοιχεία της καθημερινότητας και η παραζάλη του έρωτα. Η τεχνοτροπία του προσφέρει στον ανγνώστη μια οικεία και προσωπική προοπτική των ιστοριών του. Το 2007, του απονεμήθηκε το Grand prix du roman de l'Académie Française για το βιβλίο του ''Ap. J.-C (στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο μ.Χ.''). Το πρώτο έργο του που γράφτηκε στην μητρική του γλώσσα, είναι το "Τάλγκο". Κυκλοφόρησε το 1982 και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να σημειώνει σπάνια επιτυχία. Το 1984 μάλιστα έγινε και ταινία με τον τίτλο "Ξαφνικός Έρωτας".
Απεβίωσε σε 77 ετών στις 11 Ιανουαρίου 2021
Βιογραφία
Σε ηλικία 17 ετών ο Βασίλης Αλεξάκης έλαβε υποτροφία και έφυγε για τη Λιλ της Γαλλίας για να σπουδάσει δημοσιογραφία. Η υποτροφία του ήταν μικρή και έτσι αναγκάστηκε να δουλέψει σε ένα εστιατόριο. Μετά από τρίχρονες σπουδές επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, αλλά γύρισε να εγκατασταθεί στο Παρίσι το 1968 μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα.
Εργάστηκε στη Monde des livres για δεκαπέντε χρόνια. Όντας σχεδιαστής σκίτσων, ο Αλεξάκης υπήρξε δημοσιογράφος της εφημερίδας Le Monde ενώ έγραψε και ραδιοφωνικά κομμάτια.
Το 2007 η Γαλλική Ακαδημία του απένειμε το Μεγάλο Βραβείο μυθιστορήματος.
Το 2014 συνυπέγραψε το κείμενο '' Είναι η ώρα της Ευρωπαϊκής αριστεράς", στηρίζοντας τον Αλέξη Τσίπρα.
Το 2017 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας από το τμήμα Γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Διαβάθμιση
Διαβάθμιση ή συνηθέστερα "μπαράζ" (όπως έχει μετεξελιχθεί) είναι όρος που χρησιμοποιείται ευρέως κυρίως στο ποδόσφαιρο, αλλά και σε άλλα ομαδικά αθλήματα και σημαίνει την αναμέτρηση ομάδων οι οποίες είτε έχουν ισοβαθμήσει μεταξύ τους είτε προέρχονται από διαφορετικές κατηγορίες, με στόχο την κατάληψη προνομιούχου θέσης που μπορεί να οδηγεί σε ανάδειξη του πρωταθλητή, άνοδο σε ανώτερη κατηγορία, ή σε αποφυγή υποβιβασμού σε κατώτερη κατηγορία.
Ο συγκεκριμένος όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των προπολεμικών ετών στις τοπικές διοργανώσεις των ποδοσφαιρικών ενώσεων, αλλά και στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδας που διεξάγονταν υπό την αιγίδα της Ε.Π.Ο., καταργήθηκε στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, ωστόσο επανήλθε το 1950, για να εγκαταλειφτεί οριστικά μετά την ίδρυση της Α΄ και της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, την περίοδο 1959-60. Παρόλα αυτά, εξακολούθησε να χρησιμοποιείται κατά περίπτωση, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα τοπικά πρωταθλήματα του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, όπου και διατηρήθηκε σε ισχύ, στις χαμηλές κατηγορίες έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ένα είδος διαβάθμισης αποτέλεσαν και οι αγώνες που καθιέρωσε το δικτατορικό καθεστώς, μεταξύ ουραγών της Α΄ Εθνικής και δευτεραθλητών της Β΄ Εθνικής, στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Η διαβάθμιση δίνονταν σε δυο τουλάχιστον αγώνες μεταξύ των εμπλεκομένων, συχνότερα σε ουδέτερες έδρες και προκρινόμενη ήταν εκείνη που κατακτούσε 2 νίκες, ή μια νίκη και μια ισοπαλία. Σε περίπτωση που και τα δυο παιχνίδια τελείωναν ισόπαλα, ή κάθε αντίπαλος κατακτούσε από μια νίκη, υπήρχε και τρίτη συνάντηση και σε περίπτωση νέας ισοπαλίας και τέταρτη (πολύ σπάνια). Για να προσδώσουν μάλιστα μεγαλύτερο κύρος στην επινόησή τους, οι αρμόδιοι παράγοντες της Ομοσπονδίας είχαν καθιερώσει και την απονομή ενός χρυσού σταυρού, ως έπαθλο για το νικητή της διαβαθμίσεως. Παρόλα αυτά, ο θεσμός δέχτηκε πάμπολλες αρνητικές κριτικές, καθώς από πολλούς θεωρήθηκε ένα μέσο "προστασίας" των ισχυρότερων συλλόγων, σε βάρος των ασθενέστερων, αφού οι κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς για τον πρωταθλητή της χαμηλότερης κατηγορίας δεν δικαιώνονταν με την αυτοδίκαιη ανάρρισή του, αλλά παίζονταν σε 180 ή 270 λεπτά. Επιπρόσθετα, δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες η ομάδα που αγωνίζονταν στην υψηλότερη κατηγορία ευνοούνταν σκανδαλωδώς από τη διαιτησία, σε βλάβη της λιγότερο γνωστής.
Χαρακτηριστική ήταν η εύνοια που απολάμβανε ο Αστέρας Αθηνών, σύλλογος της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αθηνών, ο οποίος διαβαθμίστηκε τρεις φορές με πρωταθλητή της Α2 Κατηγορίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Στην τρίτη δε και πλέον χαρακτηριστική περίπτωση, η αδικία σε βάρος του ηττημένου Αιγάλεω Α.Ο. κατέστη τόσο πασιφανής, ώστε την επομένη ημέρα (9 Ιουνίου 1954) η "Αθλητική Ηχώ" σε πρωτοσέλιδό της ανέφερε "Εσφαγιάσθη το Αιγάλεω! Υπεχρεώθη να υποκύψει εις τον Αστέρα (1-0) με ένα αντικανονικό τέρμα... Ότι έγινε χθες αποτελεί πραγματικό αίσχος. Είναι χρέος τιμής για την Ένωση Αθηνών η ακύρωσις και η επανάληψις του αγώνος..."
Πηγές
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Πορτογαλικές βουλευτικές εκλογές 2019
Οι πορτογαλικές βουλευτικές εκλογές του 2019 πραγματοποιήθηκαν στις 6 Οκτωβρίου 2019. Διακυβεύτηκαν και οι 230 έδρες της Συνέλευσης της Δημοκρατίας.
Σε μια εκστρατεία που κυριαρχήθηκε από τη ληστεία στις αεροπορικές βάσεις του Τάνκος, στην οποία ο πρώην υπουργός Άμυνας Αζερέντο Λόπες (2015-2018) κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να καλύψει τη διαπίστωση των κλεμμένων όπλων στη ληστεία, αλλά και με την καλή οικονομική κατάσταση για την Πορτογαλία, το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) κέρδισε τις εκλογές με 36% των ψήφων και 108 έδρες, κερδίζοντας 22 περισσότερες σε σύγκριση με τις εκλογές του 2015. Το PS κέρδισε τις μεγάλες περιοχές του Πόρτο και της Λισαβόνας, αν και στο Πόρτο σημείωσε λιγότερα ποσοστά από τα αναμενόμενα και κατάφερε να κερδίσει περιοχές από το PSD, όπως το Αβέιρο και το Βιάνα ντο Καστέλο, ωστόσο, με οριακή διαφορά. Το PS κέρδισε την πόλη της Λισαβόνας, ωστόσο, με μικρότερο ποσοστό ψήφων σε σύγκριση με το 2015, 33% έναντι 35% και, κάνοντας την έκπληξη, έχασε στο Πόρτο από το PSD.
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) συγκέντρωσε το 28% των ψήφων και κέρδισε 79 έδρες. Το κόμμα έχασε 10 έδρες σε σύγκριση με το 2015 και, ως προς το ποσοστό ψήφου, ήταν το χειρότερο αποτέλεσμα από το 1983, ωστόσο όσον αφορά τις έδρες, ήταν μόνο το χειρότερο αποτέλεσμα από το 2005, όταν το κόμμα κέρδισε 75 έδρες. Το PSD μπόρεσε να κρατήσει τα ισχυρά του προπύργια των Βιζέου, Βίλα Ρεάλ, Μπραγκάνσα, Λεϊρία και τη Μαδέιρα. Το βράδυ των εκλογών, ο ηγέτης του PSD Ρούι Ρίο χαρακτήρισε τα αποτελέσματα ως "μη καταστροφικά" και άφησε την πόρτα ανοιχτή για να συνεχίσει ως αρχηγός του κόμματος. Ωστόσο, μετά τις εκλογές, αρκετά μέλη του κόμματος ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να αμφισβητήσουν την ηγεσία του Ρίο.
Το Αριστερό Μπλοκ (BE) πέτυχε παρόμοιο αποτέλεσμα με το 2015. Το κόμμα κέρδισε γύρω στο 10% των ψήφων και διατήρησε τις 19 έδρες που εκλέχθηκαν το 2015. Το βράδυ των εκλογών, η Καταρίνα Μαρτίνς δήλωσε ανοιχτή σε νέες διαπραγματεύσεις με το PS. Ο Ενωτικός Δημοκρατικός Συνασπισμός (CDU), ο συνασπισμός PCP-PEV, υπέστη σοβαρές απώλειες, με 6,3% των ψήφων και 12 έδρες, και ο Ζερόνιμο ντε Σόουζα, γενικός γραμματέας του PCP, δήλωσε τη βραδιά των εκλογών ότι οι γραπτές συμφωνίες με το PS δεν ήταν στο πρόγραμμα. Το CDS - Το Λαϊκό Κόμμα έλαβε μόλις το 4,2% των ψήφων και κέρδισε μόλις 5 έδρες, τις λιγότερες από το 1991 και όταν το κόμμα ονομάστηκε «κόμμα ταξί», σε σύγκριση με τις 18 στις εκλογές του 2015. Ο, ηγέτης του CDS Ασουνσάο Κρίστας παραιτήθηκε το βράδυ των εκλογών, ζήτησε τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του κόμματος και ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικούσε επανεκλογή. Το κόμμα Άνθρωποι-Ζώα-Φύση (PAN) σημείωσε μεγάλη αύξηση στο μερίδιο της ψήφου του, κερδίζοντας 3,3% και 4 έδρες από τη Λισαβόνα, το Πόρτο και το Σετούμπαλ.
Οι εκλογές σηματοδοτήθηκαν από την είσοδο τριών νέων κομμάτων στο Κοινοβούλιο. Το δεξιό / ακροδεξιό κόμμα CHEGA (CH) ήταν μια από τις μεγάλες εκπλήξεις το βράδυ των εκλογών εκλέγοντας βουλευτή στη Λισαβόνα. Είναι η πρώτη φορά στην πορτογαλική δημοκρατία που εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο ένα κόμμα δεξιάς / ακροδεξιάς. Η LIVRE και η Φιλελεύθερη Πρωτοβουλία εξέλεξαν επίσης έναν βουλευτή στη Λισαβόνα. Το νέο κόμμα, Συμμαχία, του πρώην πρωθυπουργού και του ηγέτη του PSD, Πέδρο Σαντάνα Λόπες, απέτυχε να κερδίσει μία έδρα και συγκέντρωσε λιγότερο από το 1% των ψήφων.
Η προσέλευση σε αυτές τις εκλογές ήταν η χαμηλότερη στα χρονικά των γενικών εκλογών στην Πορτογαλία, με μόλις το 48,6% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων να ψηφίζουν. Μόνο στην Πορτογαλία, το 54,5% των ψηφοφόρων ψήφισε, μια πτώση σε σύγκριση με το 57% στις εκλογές του 2015.
Εκλογικό σύστημα
Η Συνέλευση της Δημοκρατίας έχει 230 μέλη που εκλέγονται με τετραετή θητεία. Οι κυβερνήσεις δεν απαιτούν την απόλυτη πλειοψηφία της συνέλευσης για να κατέχουν αξιώματα, καθώς ακόμη και αν ο αριθμός των αντιπάλων της κυβέρνησης είναι μεγαλύτερος από αυτόν των υποστηρικτών, ο αριθμός των αντιπάλων πρέπει να είναι ίσος ή μεγαλύτερος από 116 (απόλυτη πλειοψηφία) και για τους δύο το πρόγραμμα της κυβέρνησης να απορριφθεί ή να εγκριθεί πρόταση δυσπιστίας
Ο αριθμός των εδρών που εκχωρούνται σε κάθε περιοχή εξαρτάται από το μέγεθος της περιοχής. Η χρήση της μεθόδου d'Hondt δημιουργεί υψηλότερο αποτελεσματικό όριο από ορισμένες άλλες μεθόδους κατανομής, όπως η ποσόστωση Hare ή η μέθοδος Sainte-Laguë, οι οποίες είναι πιο γενναιόδωρες για τα μικρά μέρη.
Αποτελέσματα
Το κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) του κατεστημένου πρωθυπουργού Κόστα κέρδισε το μεγαλύτερο μερίδιο των ψήφων και τις περισσότερες έδρες. Ο Κόστα είπε ότι θα επιδιώξει να συνεχίσει τη συμφωνία εμπιστοσύνης και εφοδιασμού με το Αριστερό Μπλοκ και τον Ενωτικό Δημοκρατικό Συνασπισμό. Το κεντροδεξιό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) έλαβε 27,8% των ψήφων, το χειρότερο αποτέλεσμα από το 1983. Το εθνικιστικό κόμμα CHEGA, κέρδισε συνολικά ποσοστό 1,3 τοις εκατό, με τον αρχηγό του κόμματος να δηλώνει «αυτή είναι μια ιστορική περίσταση, θα είναι η πρώτη φορά σε 45 χρόνια που ένα κόμμα με αυτά τα χαρακτηριστικά μπαίνει στη συνέλευση. "
Παραπομπές και σημειώσεις
2019 Πορτογαλι
Χιμένα Ναβαρέτε
Η Χιμένα Ναβαρέτε (Jimena "Ximena" Navarrete Rosete, 22 Φεβρουαρίου 1988 -) είναι Μεξικανή μοντέλο, παρουσιάστρια, ηθοποιός και εστεμμένη Μις Υφήλιος 2010.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Γουαδαλαχάρα, κατάγεται από μεσο-αστική οικογένεια. Κόρη του Κάρλος Ναβαρέτε και της Γκαμπριέλα Ροσέτε Ριέστρα. Έχει μια μικρότερη αδελφή την Μαριάνα. Άρχισε το modeling στην ηλικία των δεκαέξι ετών και έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο Valle de Atemajac, πριν πάρει μέρος στον διαγωνισμό ομορφιάς. Το 2012, έλαβε μέρος μιας γενετικής μελέτης. Η πατρική της οικογένεια είναι η απλομάδα J, οι ρίζες της βρίσκονται στην περιοχή Πουρεπετσά στη Σιέρα του Μιτσοακάν.
Τον Φεβρουάριο του 2011, έγινε εκπρόσωπος της L'Oreal Paris και του Παλαιού Ναυτικού. Στις 15 Φεβρουαρίου 2013 ανακοινώθηκε ότι θα κάνει το ντεμπούτο της ως ηθοποιός και θα πρωταγωνιστεί στην τηλενουβέλα La tempestad.
Από το 2011 μέχρι το 2013 είχε σχέση με το μοντέλο Χάιμε Αουγούστο Μαγιόλ. Από τον Αύγουστο το 2015 ήταν σχέση με τον Χουάν Κάρλος Βιγιαδάρες και τον Αύγουστο του 2016 αρραβωνιάστηκαν. Την 1η Απριλίου 2017 παντρεύτηκαv στο Παρεκκλήσι του Κολλεγίου του San Ignacio de Loyola στην Πόλη του Μεξικού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μις Υφήλιος Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Αντριάν Μούτου
Ο Αντριάν Μούτου (ρουμανικά: Adrian Mutu, [ ρουμανική προφορά: adriˈan ˈmutu], 8 Ιανουαρίου 1979 - ) είναι Ρουμάνος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αν και ξεκίνησε με καλές προοπτικές, η καριέρα του είχε πισωγυρίσματα και δυσκολίες καθώς βρέθηκε θετικός σε ναρκωτικές ουσίες.
Ο παίκτης ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρουμανία, παίζοντας αρχικά στην ΦΚ Άρτζες Πιτέστι και στην Ντιναμό Βουκουρεστίου, πριν πάρει μεταγραφή στην Ίντερ, μεσούσης της σεζόν 1999-00, στη Σέριε Α. Αγωνίστηκε για 10 αγώνες, όμως έφυγε και πήγε στη Βερόνα και στην Πάρμα, πετυχαίνοντας 39 γκολ σε 3 χρόνια. Οι καλές του επιδόσεις τον έφεραν στην Τσέλσι, έναντι του ποσού των 22.5 εκατομμυρίων ευρώ. Εκεί προέκυψε το πρόβλημα με τα ναρκωτικά και το συμβόλαιο του διεκόπη, ενώ μόλις ελευθερώθηκε, πήγε ξανά στη Σέριε Α, για λογαριασμό της Γιουβέντους αυτή τη φορά. Άλλη μία αναποδιά συνέβη στην καριέρα του τότε, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο με τους στημένους αγώνες, και με τη Γιουβέντους να τιμωρείται, παίζοντας στη Σέριε Β, έτσι μετά υπέγραψε στη Φιορεντίνα, όπου αγωνίστηκε για 5 χρόνια. Κατόπιν αγωνίστηκε για λίγο σε ΑΚ Τσεζένα και ΑΚ Αζαξιό, και μετά επέστρεψε στη Ρουμανία.
Ο Μούτου έπαιξε και στην Εθνική Ρουμανίας, κάνοντας το ντεμπούτο του το 2000. Συνολικά έπαιξε σε 77 αγώνες, πετυχαίνοντας και 35 γκολ, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Γκεόργκι Χάτζι (κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα). Με τη Ρουμανία συμμετείχε στις διοργανώσεις Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2000 και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008. Κέρδισε τέσσερις φορές το βραβείο Καλύτερος Παίκτης στη Ρουμανία, και βρίσκεται πλέον πίσω από τον Γκεόργκι Ποπέσκου και τον Γκεόργκι Χάτζι, οι οποίοι έχουν τιμηθεί 6 και 7 φορές, αντιστοίχως. Στις 11 Αυγούστου του 2011, αποκλείστηκε από την Εθνική του ομάδα, γιατί βρέθηκε να καταναλώνει αλκοόλ, το βράδυ της 10η Αυγούστου, ενόσω οι συμπαίκτες τους, δίνανε φιλικό αγώνα με το Σαν Μαρίνο. Παρόλα αυτά, συνέχισε να αγωνίζεται, έως το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άρτζες Πιτέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πετρόλουλ Πλοϊέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πούνε Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΑ 2013 Τίργκου Μούρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Γρηγόριος Λευίτης
Ο Γρηγόριος Λευΐτης ο Βυζάντιος ήταν μουσικός της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής και ένας από τους τρεις ιδρυτές της νέας μουσικής γραφής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1777 και ήταν γιος ιερέα, από όπου και το επίθετο Λευίτης. Έγινε Πρωτοψάλτης της Μεγάλης Εκκλησίας, καλλίφωνος ιεροψάλτης, διακεκριμένος μουσικοδιδάσκαλος και άριστος μελοποιός. Υπήρξε κυρίως μαθητής του Γεωργίου τού Κρητός, από τον οποίο διδάχθηκε τον αναλυτικό και επεξηγηματικό τρόπο της μουσικής γραφής.
Εξέδωσε τυπωμένα όλα τα μουσικά κομμάτια όλων των αρχαίων μουσικοδιδασκάλων σε διάφορους τόμους.
Απεβίωσε το 1822, σε ηλικία 45 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες Κατηγορία:Μουσικοί της βυζαντινής μουσικής
Αρχαία Ημαθία
Ημαθία (αρχαία ελληνικά: Ἠμαθία) ονομαζόταν η πεδιάδα απέναντι από τον Θερμαϊκό κόλπο όταν σχηματίστηκε η αρχαία Μακεδονία ως βασίλειο. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε για να ορίσει την περιοχή μεταξύ των ποταμών Αλιάκμονα και Λουδία, η οποία, επειδή ήταν το κέντρο του βασιλείου, ονομαζόταν και Μακεδονία. Η Ημαθία ήταν μία από τις έξι πρώτες επαρχίες της Μακεδονίας και συνόρευε στα δυτικά με την Ορεστίδα, στα βόρεια χωριζόταν από τη Βισαλτία με τον ποταμό Λουδία και στα νότια χωριζόταν από την Πιερία με τον ποταμό Αλιάκμονα.
Η Ημαθία πήρε το όνομά της από τον βασιλιά της Σαμοθράκης Ημαθίων και όχι από τον τοπικό Ήμαθος. Η ετυμολογία του ονόματος είναι ομηρικής ελληνικής προέλευσης - ' άμαθος' = αμμώδες έδαφος, στον πληθυντικό οι σύνδεσμοι ή οι αμμόλοφοι δίπλα στη θάλασσα, [συγκρίνετε ἠμαθόεις/ἠμᾰθόεις (αρσ.), ἠμαθόεσσα (θηλ.), ἠμαθόεν (ουδέτερο), ἀμάθος «αμμώδης», δηλαδή η παράκτια, αμμώδης/βαλτώδης γη γύρω από τον ποταμό Αξιό, σε αντίθεση με την ορεινή Μακεδονία, που πιθανότατα προορίζεται επίσης ως «μεγάλη γη».
Κλασικές πηγές
Ο Όμηρος, που δεν κάνει καμία αναφορά στη Μακεδονία, τοποθετεί την Ημαθία ως περιοχή δίπλα στην Πιερία.
Η ομηρική ονομασία ανανεώθηκε κυρίως στους ρωμαϊκούς χρόνους και ο Πτολεμαίος αναφέρει κάποιες πόλεις της Ημαθίας. Σύμφωνα με τον Νόννο τον Πανοπολίτη, (Διονυσιακά 48.6) ο Τυφών αφού απογύμνωσε τα βουνά της Ημαθίας, έριξε τους βραχώδεις πυραύλους στον Διόνυσο. Στον Οβίδιο, (Μεταμορφώσεις 5.313) οι κόρες του Πιερού λένε: «χορηγούμε τις πεδιάδες της Ημαθίας, όπου ξεσηκώνονται οι κορυφές της Παιονίας του χιονιού». Το Emathian ή Emathius dux είναι ένα όνομα που χρησιμοποιείται συχνά από τους Λατίνους ποιητές για τον Μέγα Αλέξανδρο, όπως στον Τζον Μίλτον, τον Ημαθιώτη κατακτητή. Ο Στράβων αναφέρει ότι «αυτό που σήμερα ονομαζόταν Μακεδονία ονομαζόταν Ημαθία», αλλά επειδή ο Όμηρος, η παλαιότερη πηγή θεωρεί την Ημαθία μόνο μια περιοχή δίπλα στην Πιερία, η αναφορά του Στράβωνα θα πρέπει να ερμηνευτεί στο πλαίσιο της ρωμαϊκής εποχής της αναβίωσης του ονόματος της Ημαθίας. Το ίδιο ισχύει και για τους Λατίνους συγγραφείς που ονομάζουν τη Θεσσαλία ως Ημαθία, που ήταν μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας και περιελάμβανε τη Θεσσαλία. Το 12.462 των Μεταμορφώσεων, ένας Ημαθιανός ονόματι Halesus σκοτώνεται από τον κένταυρο Λατρέα και στον Κάτουλλο 64. 324, ο Πηλέας είναι Emathiae tutamen (προστάτης).
Ο Πολύβιος (23.10.4) αναφέρει ότι η Ημαθία ονομαζόταν παλαιότερα Παιονία και ο Στράβων (frg 7.38) ότι η Παιονία επεκτάθηκε στην Πιερία και την Πελαγονία. Σύμφωνα με τον Χάμοντ οι αναφορές σχετίζονται με την περίοδο της Εποχής του Χαλκού πριν από τον Τρωικό πόλεμο.
Πόλεις
Οι σημαντικότερες πόλεις της Ημαθίας ήταν:
Ο Μέγας Αλέξανδρος με αποίκους από αυτή την περιοχή ίδρυσε την Ημαθία στη Συρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεδιάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ιλιάδας Κατηγορία:Γεωγραφία της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας
Χέρμαν Β΄ της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε
Ο Χέρμαν Β΄, γερμ. Hermann II von Weimar-Orlamünde (π. 1184 - 27 Δεκεμβρίου 1247) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ζήγκφρηντ Γ΄ κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας.