cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφρέντ Τοματίς
Το φαινόμενο Τοματίς
Ο Τοματίς έγραψε δεκατέσσερα βιβλία και πάνω από δύο χιλιάδες άρθρα.
Μπαθσήμπα
thumb|right|250px|Η Παραλία της Μπαθσήμπα thumb|right|250px|Σπίτι στηβ Μπαθσήμπα
Η Μπαθσήμπα (αγγλικά: Bathsheba) είναι μια κωμόπολη του Μπαρμπάντος. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη μετά την Μπρίτζταουν και την Σπάιτσταουν. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Ιωσήφ. Έχει πληθυσμό περίπου 5.000 κατοίκων (2001).
Γεωγραφία
Η Μπαθσήμπα βρίσκεται κεντρο-ανατολικκά του Μπαρμπάντος. Βρίσκεται βόρεια της Χιλ Κρεστ και νοτιοανατολικά της Σπρίνγκφιλντ και της Κάτλγουεστ.
Εκκλησίες
Η Μπαθσήμπα έχει πολλές εκκλησίες.
Δείτε επίσης
Μπαθσήμπα
Γλυκόριζο Ηλείας
Το Γλυκόριζο είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 40 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 6,5 χλμ. ΒΔ. του Πύργου. Δυτικά του είναι η Κεραμιδιά, βορειοανατολικά το Πράσινο και νοτιοανατολικά τα Λασταίικα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πρασίνου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Πράσινο και την Κεραμιδιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πρασίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιαρδάνου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 92 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Μαφία
Η Μαφία (Αγγλικά: Mafia) είναι ένα είδος συνδικάτου του οργανωμένου εγκλήματος του οποίου η κύρια δραστηριότητα είναι ο εκβιασμός για προστασία, η διαιτησία των διαφορών μεταξύ των εγκληματιών, καθώς και η οργάνωση και εποπτεία παράνομων συμφωνιών και συναλλαγών. Στις δευτερεύουσες δραστηριότητες συγκαταλέγονται τα παράνομα τυχερά παιχνίδια, η τοκογλυφία, τα ναρκωτικά, η πορνεία και η απάτη.
Ο όρος εφαρμόστηκε αρχικά στη Σικελική μαφία, αλλά έκτοτε έχει επεκταθεί για να συμπεριλάβει άλλες οργανώσεις παρόμοιων μεθόδων και σκοπών, π.χ. «ρωσική μαφία» ή «ιαπωνική μαφία». Ο όρος εφαρμόζεται ανεπίσημα από τον τύπο και το ευρύ κοινό, όμως οι εγκληματικές οργανώσεις έχουν τις δικές τους ορολογίες (π.χ. η σικελική και ιταλο-αμερικανική μαφία αυτοαποκαλούνται Κόζα Νόστρα (Cosa Nostra), η μεξικανική μαφία αυτοαποκαλείται Λα Έμε (La Eme), η ιαπωνική μαφία Γιακούζα (ヤクザ), η κινεζική μαφία Τριάδα) (三合会, Sān Hé Huì) και η ρωσική μαφία Μπράτβα (Братва).
Όταν χρησιμοποιείται μόνος του και χωρίς κάποιο πρόθεμα, ο όρος «μαφία» αναφέρεται συνήθως είτε στη μαφία της Σικελίας είτε στην ιταλο-αμερικανική μαφία και μερικές φορές στο ιταλικό οργανωμένο έγκλημα γενικότερα.
Παραπομπές
*
Εθνική Κολομβίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Κολομβίας Κ-17 είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κολομβίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 17 ετών, η οποία συμμετέχει σε διεθνείς αγώνες της ίδιας ηλικίας κατηγοριών. Ελέγχεται από την Κολομβιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου.
Το 1993 κατέκτησε το Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Κ-17, ενώ το 2003 και το 2009 τερμάτισε στην τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-17.
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κολομβίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Νότιας Αμερικής
Θείρα
Τα Θείρα (τουρκικά: Tire) είναι πόλη της Μικράς Ασίας στην κοιλάδα του Καΰστρου ποταμού και αποτελεί μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, στην επαρχία της Σμύρνης στη δυτική Τουρκία.
Η φυσική διαμόρφωσή της καθορίζεται από την προσχωσιγενή πεδιάδα του Καΰστρου ποταμού (τουρκ.:Küçük Menderes - Κιουτσούκ Μεντερές) στο βόρειο τμήμα της και στο νότο της από τα βουνά που οριοθετούν την παράλληλη προσχωσιγενή κοιλάδα του ποταμού Μαιάνδρου που ρέει μεταξύ Αϊδινίου και του Αιγαίου Πελάγους.
Χαρακτηριστικά της αποτελούν το γόνιμο έδαφος και κατάλληλο κλίμα που ευνοούν της καλλιέργεια αλλά και τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων, κυρίως σύκα, το βαμβάκι, το καλαμπόκι και άλλα δημητριακά, καλλιέργειες όπως ο καπνός και το σουσάμι, φρούτα όπως καρπούζια, κεράσια, ροδάκινα και ξηρούς καρπούς, όπως καρύδια και κάστανα.
Πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή ζούσαν εκεί περίπου 3.500 Έλληνες. Τα Θείρα είναι γνωστά και από τον τίτλο της Μητροπόλεως Ηλιουπόλεως και Θείρων που είχε ιδρύσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στα Θείρα γεννήθηκε η Γερόντισσα Ακυλίνα της Δράμας, σημαντική μορφή του γυναικείου ορθόδοξου μοναχισμού.
Παραπομπές
Θείρα Θείρα
Διονύσης Κωνσταντόπουλος
μικρογραφία|250px|Ο Διονύσης Κωνσταντόπουλος στο εργαστήριό του στη Ζάκυνθο, φωτογραφία Μάρθα Αγούλου. Ο Διονύσης Κωνσταντόπουλος είναι Έλληνας αρχιτέκτων μηχανικός, εικονογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 15 Σεπτεμβρίου του 1965. Σπούδασε Αρχιτέκτων Μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Άρχισε να ασχολείται με τον χώρο των κόμικς από το 1984. Ως εικονογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης, έχει λάβει μέρος συνολικά σε τρεις Μπιενάλλε (Bienalle). Αρχικά στη Θεσσαλονίκη το 1986 στον τομέα των κόμικς, το 1990 στη Βενετία στον τομέα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης και σκηνογραφίας και το 1994 στη Λισσαβόνα με εικονογραφικό θέμα.
Υπήρξε συνεργάτης του κόμικ περιοδικού «Βαβέλ», και του λογοτεχνικού περιοδικού «Περίπλους». Εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής στην εταιρεία γραφικών τεχνών «Μπάστας» Πλέσσας και ως δημιουργικός διευθυντής (creative director) στην εταιρεία «Πάλλης ΑΒΕΕ». Στη συνέχεια, ιδιωτεύοντας, συνεργάστηκε με το Κέντρο Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων και Επικοινωνίας (ΚΕΠΕ) του Υπουργείου Πολιτισμού, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, και άλλα μουσεία.
Έχει εικονογραφήσει και επιμεληθεί πάνω από πενήντα τίτλους λευκωμάτων και παιδικών βιβλίων για τους εκδοτικούς οίκους «Περίπλους», «Αδάμ», «Ίνδικτος» και κυρίως στον «Φυτράκη». Από το 1987 έως το 2005 εργασίες του δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά και τις εφημερίδες «Τέταρτο» (επί διευθύνσεως Μάνου Χατζιδάκι), «Βαβέλ», «Παρά Πέντε», «Επόμενη Μέρα», «Μετρό», «Περίπλους», «Diva», «Status», «Έψιλον», «9», «Τα Νέα», «Ελευθεροτυπία», «Καθημερινή».
Το 2003, επί προεδρίας της Ελλάδας στην προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και επί την ευκαιρία του ευρωπαϊκού έτους για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, συμμετείχε στην εικονογράφηση και στην γραφιστική απεικόνιση του εκπαιδευτικού προγράμματος του Υπουργείου Πολιτισμού «Μουσών Δώρα».
Το 2005 επαναπατρίζεται στη Ζάκυνθο όπου εργάζεται ως αρχιτέκτονας. Το 2008 εκδίδει με τον Σταύρο Κοντονή το μοναδικό τεύχος του πολιτικού/πολιτιστικού περιοδικού «Αντιλήψεις».
Είναι μέλος της Παγκόσμιας Εταιρείας Εικονογράφησης Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου υπό την επωνυμία «Αίσωπος», την οποία υπηρέτησε και από τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Εκλέχθηκε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του Τεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου το 2010.
Το 2012 σε συνεργασία με το Εθνικό Αρχείο Μνημείων σχεδιάζει, σε μορφή κόμικ, το εκπαιδευτικό έντυπο Τα μαγικά χαλιά του Αρχειφίλη, σε σενάριο της Καλλιόπης Ξανθοπούλου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
Αύγουστος 2013. Ατομική Έκθεση Ζωγραφικής με τίτλο «ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΣΗ-HUMANIZATION» στη γκαλερί «Irida ART Studio», στη Ζάκυνθο.
Χριστούγεννα 2014. Σχεδιάζει και συμμετέχει στην παραγωγή συλλεκτικού cd, με τίτλο «ΕRT OPEN:Μέχρι τη Νίκη», για την ενίσχυση των Απολυμένων Εργαζόμενων της ΕΡΤ. Από τις εκδόσεις «Φανταστικός Κόσμος» του Αντώνη Νικολουδάκη κυκλοφορεί το λεύκωμα «ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΣΗ», όπου περισσότεροι από εβδομήντα πίνακες και σχέδια του Διονύση Κωνσταντόπουλου, της περιόδου 2010-14, με την επενέργεια εικοσιεπτά κειμένων του συγγραφέα Δημήτρη Βανέλλη συνθέτουν ένα θεατροποιημένο κόμικ. Η πρώτη πανελλαδικά παρουσίαση του βιβλίου έγινε από τον υφυπουργό Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού, και βουλευτή Ζακύνθου, Σταύρο Κοντονή και τη διευθύντρια του Μουσείου Σολωμού και επιφανών Ζακυνθίων, Κατερίνα Δεμέτη, στις 24 Μαρτίου 2015 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ζακυνθίων, όπου εκτέθηκαν πρωτότυπα έργα που φιλοξενούνται στις σελίδες του.
Στις Δημοτικές Εκλογές του 2019 υπήρξε υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με την ανεξάρτητη παράταξη «Με Αρετή και Τόλμη για τη Ζάκυνθο» και από το Νοέμβριο του ιδίου έτους είναι Σύμβουλος του Δημάρχου Νικήτα Αρετάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Μέιμπελ (τραγουδίστρια)
Η Μέιμπελ Αλαμπάμα Περλ ΜακΒέι (Mabel Alabama Pearl McVey, 20 Φεβρουαρίου 1996) πιο γνωστή απλά ως Μέιμπελ είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια και στιχουργός.
Καριέρα
Η καριέρα της ξεκίνησε το 2015, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι "Know Me Better", ενώ ακολούθησαν το "My Boy My Town" και το "Thinking Of You".
Το 2017 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Finders Keepers" (ft. Kojo Funds), το οποίο έφτασε στα Top 10 των UK Singles Charts και έγινε πλατινένιο. Αργότερα την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε το πρώτο της EP, "Ivy To Roses" και συμμετείχε στην ευρωπαϊκή περιοδεία του Χάρι Στάιλς ως άνοιγμα. Έπειτα, έκανε και τη δική της περιοδεία στην Ευρώπη. Το 2018, κυκλοφόρησε τα τραγούδια "Fine Line" (μαζί με τον Not3s), "Ring Ring" (μαζί με τους Jax Jones και Rich the kid), "Cigarette" (μαζί με τους Rayne & Stefflon Don) και "One Shot". Τα δύο πρώτα έγιναν χρυσά στο Ηνωμένο Βασίλειο ενώ το τρίτο, αργυρό.
To 2019 κυκλοφόρησε δύο τραγούδια. Το "Don't Call Me Up" που έγινε χρυσό στην Αυστραλία και πλατινένιο σε Ηνωμένο Βασίλειο και Καναδά και το "Mad Love".
Προσωπική ζωή
Είναι κόρη της Σουηδής τραγουδίστριας Νένε Τσέρι και του Βρετανού μουσικού παραγωγού Κάμερον ΜακΒέι. Έχει μια βιολογική αδελφή, την Τάισον (γενν. 1989) καθώς και δύο ετεροθαλή αδέλφια. Την Ναΐμα Κάρλσον (γενν. 1983) από την πλευρά της μητέρας της και τον Μάρλον Ρουντέτ (γενν. 1983) από τη πλευρά του πατέρα της. Επίσης, είναι εγγονή του τζαζ μουσικού Ντον Τσέρι (1936-1995).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Άγγλοι στιχουργοί
Λαζαρέτο
Τα λαζαρέτα ήταν χώροι υποδοχής όπου έμπαιναν σε καραντίνα επιβάτες, πληρώματα καθώς και εμπορεύματα που προέρχονταν από λιμάνια στα οποία άκμαζε η επιδημία της πανούκλας. Στη σημερινή Γαλλία, η συγκεκριμένη λέξη ορίζει ορισμένες θέσεις επί της μεσογειακής ακτογραμμής όπου ένα λαζαρέτο, σήμερα αφανισμένο, είχε ιδρυθεί (Νις, Σετ).
Ετυμολογία και ιστορία
Ο προστάτης των πανουκλιασμένων είναι ο Άγιος Ροκ, εξού και η ονομασία Νοσοκομείο Αγίου Ροκ που δόθηκε σε κέντρα θεραπείας των πανουκλιασμένων. Για παρόμοιους λόγους, παρόμοια κέντρα με τον ίδιο σκοπό λειτουργείας τέθηκαν υπό την προστασία του Αγίου Λουδοβίκου, όπως συνέβη στην περίπτωση του Παρισιού, καθώς ο συγκεκριμένος βασιλιάς εικάζεται ότι πέθανε από πανούκλα εμπρός στα τείχη της Τύνιδας (στην πραγματικότητα πέθανε από ερυσίπελας).
Ήταν η επέκταση του λιμανιού μετά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα που οδήγησε στην κατεδάφιση του πρώτου λαζαρέτου το οποίο είχε ιδρυθεί στη Μασσαλία το 1526 και το οποίο λειτουργούσε για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο αιώνων. Λίγο καιρό νωρίτερα, είτις το χρονικό διάστημα μεταξύ 1823 και 1828, είχε ανεγερθεί πάνω στη νήσο Ρατονώ ένα λαζαρέτο που έλαβε την ονομασία Νοσοκομείο Καρολίν. Το λαζαρέτο αυτό είχε το πλεονέκτημα είναι πιο απομακρυσμένο από την πόλη και συνεπώς ανταποκρινόταν καλύτερα στις προαπαιτούμενες συνθήκες υγιεινής. Ένα λιμάνι καραντίνας δεν άργησε να δημιουργηθεί μεταξύ των νήσων Πομέγκ και Ρατονώ μέσω της κατασκευής ενός κυματοθραύστη.
Στα γερμανικά και τα ρωσικά η λέξη αυτή σημαίνει «στρατιωτικό νοσοκομείο» ή «περιοδεύον αναρρωτήριο».
Δείτε επίσης
*
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2015-2016
Το Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών της περιόδου 2015-16 αποτέλεσε τη 19η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίστηκαν σε αυτό είχαν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.
Στη διοργάνωση έλαβαν μέρος 23 σύλλογοι, οι οποίοι μοιράστηκαν για πρακτικούς και οικονομικούς λόγους σε δύο Ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Στον Όμιλο Βορρά τον τίτλο του Πρωταθλητή κατέκτησε ο Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης, το δεύτερο τρόπαιο της Κατηγορίας αυτής που έχει να επιδείξει ο σύλλογος. Στον Όμιλο Νότου την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα κατέλαβε για πρώτη φορά στην ιστορία του ο Α.Ο. Δάφνη Αγίου Δημητρίου.
Προκριματική Φάση
Βάσει προκήρυξης στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία δικαιούνταν να πάρουν μέρος οι Πρωταθλητές για το έτος 2014-15 όλων των Ενώσεων και Τοπικών Επιτροπών της Ομοσπονδίας, πλην εκείνων της Αττικής, της Νότιας Αττικής και της Θεσσαλονίκης που πέρασαν απευθείας στο επίπεδο των εθνικών πρωταθλημάτων. Σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές, δεν προηγήθηκαν αναμετρήσεις μεταξύ των Τοπικών Επιτροπών των νησιών του Αιγαίου, αλλά οι αντίστοιχοι Πρωταθλητές αγωνίστηκαν απευθείας στο Ειδικό Πρωτάθλημα.
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή των ομάδων στη διαδικασία ήταν η κατάκτηση Πρωταθλήματος στο οποίο πήραν μέρος τουλάχιστον τέσσερα (4) σωματεία. Οι Πρωταθλητές μοιράστηκαν βάσει γεωγραφικών κριτηρίων σε δύο Ομίλους, έναν για το Βορρά (5 ομάδες) και έναν για το Νότο (10 ομάδες). Σημειώνεται πως τη χρονιά αυτή δεν έλαβε χώρα γυναικείο Πρωτάθλημα από την Ένωση Κυκλάδων. Οι αγώνες του Ομίλου Βορρά διεξήχθησαν από τις 24 έως τις 28 Ιουνίου 2015 στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι αγώνες του Ομίλου Νότου στις ίδιες ημερομηνίες στην Αθήνα.
Βορράς
Τον Όμιλο Βορρά συνέθεσαν πέντε ομάδες και συγκεκριμένα οι Πρωταθλητές των Ενώσεων Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης, Δυτικής Μακεδονίας, Κεντρικής Μακεδονίας, Θεσσαλίας και Χαλκιδικής. Αυτοί αγωνίστηκαν ο καθένας με όλους σε ένα γύρο (σύστημα πουλ) και η ομάδα με τα καλύτερα αποτελέσματα - η Νίκη Βόλου από τη Θεσσαλία - κέρδισε την άνοδο. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής:
Νότος
Τον Όμιλο Νότου συνέθεσαν δέκα ομάδες και συγκεκριμένα οι Πρωταθλητές των Ενώσεων Αχαΐας & Ηλείας, Χίου, Σάμου, Λέσβου, Δωδεκανήσου, Ανατολικής Στερεάς & Εύβοιας, Αργολίδας & Κορινθίας, Βορειοδυτικής Ελλάδας, Κρήτης και Κεντρικής & Νότιας Πελοποννήσου. Αυτοί χωρίστηκαν σε δύο Ομίλους και αγωνίστηκαν ο καθένας με όλους σε ένα γύρο (σύστημα πουλ). Οι πρωτοπόροι των δύο Ομίλων κέρδισαν την άνοδο στην Α2 Εθνική, ενώ διεξήχθη και αγώνας κατάταξης μεταξύ των δεύτερων προκειμένου να καθοριστεί σειρά προτεραιότητας ανόδου για κάλυψη κενών θέσεων που τυχόν θα προέκυπταν μες το καλοκαίρι. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής:
Συμμετέχοντες
Βάσει της προκήρυξης της διοργάνωσης, στη διεκδίκηση του Πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής Κατηγορίας μπήκαν 24 σύλλογοι καλαθοσφαίρισης, οι οποίοι μοιράστηκαν βάσει γεωγραφικών κριτηρίων σε δύο ομίλους των 12 συλλόγων.
Την προηγούμενη άνοιξη είχαν υποβιβαστεί από την Α1 Εθνική Κατηγορία οι σύλλογοι Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937 και Παναθλητικός Α.Ε. Συκεών οι οποίες ενσωματώθηκαν στον Όμιλο Βορρά της Α2 Εθνικής.
Από τα τοπικά πρωταθλήματα των Ενώσεων και Τοπικών Επιτροπών της Ελληνικής Ομοσπονδίας ανά την επικράτεια ανήλθαν:
Το καλοκαίρι του 2015 ανακοινώθηκε επίσης από την Ομοσπονδία η εθελοντική αποχώρηση από την Α1 Εθνική της Αναγέννησης Νέου Ρυσίου, η οποία, αν και αγωνιστικά πραγματοποίησε τη σημαντικότερη πορεία της ιστορίας της (τετράδα στο Πρωτάθλημα, φιναλίστ στο Κύπελλο), υπέφερε από σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα, αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο διακοπής της λειτουργίας της. Η Αναγέννηση εντάχθηκε στο δυναμικό του Ομίλου Βορρά της Α2 Εθνικής. Καθώς ο Όλυμπος Ελευθερίου Κορδελιού εν τέλει παρέμεινε εθελοντικά στο Τοπικό Πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης, ο αριθμός των ομάδων του Ομίλου έμεινε σταθερός στις 12.
Τη θέση της Αναγέννησης στο κορυφαίο Πρωτάθλημα αναμενόταν να καλύψει η πρώτη επιλαχούσα για άνοδο ομάδα, που ήταν οι Τιτάνες Δράμας από τον Όμιλο Βορρά. Ωστόσο, οι τελευταίοι δεν αποδέχθηκαν για οικονομικούς λόγους την πρόταση της Ομοσπονδίας. Έτσι το κενό κάλυψε τελικά ο Άρης Πετρούπολης από τον Όμιλο Νότου, επιλέγοντας να αγωνιστεί μόνο με ελληνίδες παίκτριες. Τη θέση του Άρη δεν κάλυψε καμία ομάδα, με αποτέλεσμα ο Όμιλος Νότου τη χρονιά αυτή να διεξαχθεί με τη συμμετοχή 11 σωματείων, ένα εκ των οποίων κάθε εβδομάδα είχε ρεπό.
Τέλος, η ομάδα του Παναθλητικού Συκεών και το αντίστοιχο τμήμα του Πειραματικού ανακοίνωσαν τον Αύγουστο του 2015 την συνένωσή τους με απορρόφηση του δεύτερου σωματείου από το πρώτο. Η νέα ομάδα που προέκυψε φέρει τη σύνθετη ονομασία «Παναθλητικός Συκεών-Πειραματικό».
Βάσει των κανονισμών της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης οι σύλλογοι που συνέθεσαν τελικά το δυναμικό της Α2 Εθνικής, και που παρουσιάζονται παρακάτω, συμμετείχαν επίσης στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος αλλά όχι σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Οι ομάδες που συνέθεσαν το δυναμικό της Α2 Εθνικής Κατηγορίας για την περίοδο 2015-16 ήταν με αλφαβητική σειρά οι ακόλουθες:
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Η Αναγέννηση Νέου Ρυσίου αντικατέστησε στις αρχές Δεκεμβρίου τον προπονητή της, Γιάννη Κούκο, με την μέχρι πρότινος άμεση συνεργάτιδά του, την Τασούλα Μύρβαλη. β. Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης διέκοψε στα μέσα Οκτωβρίου τη συνεργασία του με το Θόδωρο Πολυμένη, τη θέση του οποίου πήρε η Ελένη Καφαντάρη. γ. Στις αρχές Νοεμβρίου την Αφροδίτη Αραπατσάνη αντικατέστησε στην τεχνική ηγεσία της Ολύμπιας Λάρισας η μέχρι τότε βοηθός της, Αρετή Καπνιά. δ. Το Νοέμβριο τον Γιώργο Χίτζιο διαθέχθηκε στη θέση του πρώτου προπονητή του Α.Ο. Σερρών ο Κώστας Δώδος. ε. Ο Έσπερος ξεκίνησε τη χρονιά με το Βαγγέλη Φλωράτο στον πάγκο του, με τον Γιάννη Μπαζίνα να αναλαμβάνει χρέη πρώτου προπονητή στη συνέχεια. στ. Η ομάδα των Χανίων κινήθηκε με τρεις διαφορετικούς προπονητές στη διάρκεια της χρονιάς που ήταν διαδοχικά οι Λευτέρης Θεοδωράκης (έως τα τέλη Νοεμβρίου), Φρόσω Δημητρουλάκη (έως τα τέλη Δεκεμβρίου) και Στέλιος Καρκανάκης (έως το τέλος της χρονιάς). </i>
Βαθμολογία
Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου, στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Βορρά βρέθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης. Η ομάδα, που στη διάρκεια της περιόδου υπέστη μόνο μία ήττα, κέρδισε ως Πρωταθλήτρια το εισιτήριο ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία, ενώ αποτελεί το δεύτερο τρόπαιο στην κατηγορία αυτή για τις «κιτρινόμαυρες». Το σωματείο Παναθλητικος Συκεών-Πειραματικό που κατέλαβε τη δεύτερη θέση προβιβάστηκε επίσης απευθείας, καθώς την επόμενη χρονιά η κορυφαία κατηγορία θα φιλοξενήσει δύο ομάδες περισσότερες. Οι σύλλογοι που κατέλαβαν την 3η και 4η θέση, Ολυμπιακός Βόλου και Ολύμπια Λάρισας αντίστοιχα, ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ με τις ομάδες που κατέλαβαν τις ίδιες θέσεις στον Όμιλο Νότου, προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική εφόσον προέκτυπτε ανάγκη. Καμία ομάδα δεν ακολούθησε το δρόμο του υποβιβασμού στα τοπικά Πρωταθλήματα βάσει αγωνιστικών κριτηρίων.
Νότος
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος του Ομίλου Νότου, η οποία αποτέλεσε και τη μοναδική φάση διεξαγωγής του εφόσον δεν προβλέπονταν Play-offs ή Play-outs, έλαβε χώρα από τις 11 Οκτωβρίου 2015 μέχρι τις 12 Απριλίου 2016. Τα σωματεία που συμμετείχαν αναμετρήθηκαν μεταξύ τους δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος του Ομίλου Νότου πραγματοποιήθηκε στις 18 Αυγούστου 2015 στην Αθήνα. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων ήταν τα ακόλουθα:
Βαθμολογία
Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου, στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Βορρά βρέθηκε η Δάφνη Αγίου Δημητρίου. Η ομάδα, που στη διάρκεια της περιόδου υπέστη μόνο μία ήττα, κέρδισε ως Πρωταθλήτρια το εισιτήριο ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο Πανιώνιος που κατέλαβε τη δεύτερη θέση προβιβάστηκε επίσης απευθείας, καθώς την επόμενη χρονιά η κορυφαία κατηγορία θα φιλοξενήσει δύο ομάδες περισσότερες. Οι σύλλογοι που κατέλαβαν την 3η και 4η θέση, Σπόρτιγκ και Φάρος Κερατσινίου αντίστοιχα, ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ με τις ομάδες που κατέλαβαν τις ίδιες θέσεις στον Όμιλο Βορρά, προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική εφόσον προέκτυπτε ανάγκη. Στα τοπικά Πρωταθλήματα υποβιβάστηκαν οι σύλλογοι Έσπερος, Χανιά και Άρις Καλαμάτας.
Αγώνες Μπαράζ
Μετά την ολοκλήρωση της Κανονικής Περιόδου, προβιβάστηκαν απευθείας στην Α1 Εθνική Κατηγορία τέσσερις ομάδες, εκείνες που κατέλαβαν την πρώτη και δεύτερη θέση σε καθέναν από τους Ομίλους. Στην περίπτωση που για τον οποιοδήποτε λόγω προέκυπταν επιπλέον κενές θέσεις στην κορυφαία κατηγορία, κρίθηκε απαραίτητο να προκαθοριστεί μια σειρά προτεραιότητας για άνοδο μέσω διαδικασίας μπαράζ. Συγκεκριμένα, οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη και τέταρτη θέση σε κάθε Όμιλο διασταυρώθηκαν μεταξύ τους για έναν επιπλέον αγώνα σε ουδέτερη έδρα.
Ειδικότερα, ο Ολυμπιακός Βόλου αναμετρήθηκε με το Σπόρτιγκ στο Κλειστό Γυμναστήριο της Αταλάντης όπου και γνώρισε την ήττα με σκορ 64-39. Συνεπώς η ομάδα της Αττικής έγινε η πρώτη επιλαχούσα για άνοδο. Αγώνας κατάταξης έπρεπε βάσει προκήρυξης να διεξαχθεί και μεταξύ των ομάδων Ολύμπια Λάρισας και Φάρος Κερατσινίου. Εντούτοις, η Ολύμπια αποσύρθηκε οικειοθελώς παραχωρώντας άνευ αγώνος την προτεραιότητα στο Φάρο.
Τελική Κατάταξη
Μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου, των μπαράζ και των θερινών ανακατατάξεων (βλ. ενότητα «Σημειώσεις»), η εικόνα της τελικής κατάταξης διαμορφώθηκε ως ακολούθως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2015 2016 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2015 2016
Παναγιώτης Μαντζάνας
Ο Παναγιώτης Μαντζάνας (γεννημένος στην Αθήνα το 1980) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 194εκ και αγωνιζόταν τόσο ως σούτινγκ γκαρντ όσο και ως πλέι μέικερ.
Καριέρα
Ο Παναγιώτης Μαντζάνας έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στον Πειραϊκό Σύνδεσμο, στον οποίο αγωνίστηκε από το 1997 μέχρι το 2000.
Το καλοκαίρι του 2000, ο Μαντζάνας μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε για δύο σεζόν, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει με τους ερυθρόλευκους το Κύπελλο Ελλάδας του 2002.
Το 2002, ο Παναγιώτης Μαντζάνας υπέγραψε τριετές συμβολαιο με τον Πανιώνιο. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2005.
Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε με τον Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου. Η περίοδος εκείνη αποδείχθηκε και η τελευταία στην επαγγελματική καριέρα του Μαντζάνα, καθώς ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να αποσυρθεί πρόωρα από την ενεργό δράση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πειραϊκού Συνδέσμου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Αργύρης Μπότσης
Ο Αργύρης Μπότσης του Βασιλείου (1914- 14 Ιουλίου 1997) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομάρχης.
Γεννήθηκε στο Βελημάχιο Γορτυνίας το 1914 και η μητέρα του ήταν από τη Ζάκυνθο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. . Ξεκίνησε τη θητεία του ως Νομάρχης από τη Ροδόπη (1946-47) και εν συνεχεία έγινε Νομάρχης Κιλκίς (1947-48), Ζακύνθου (1948-49), Αργολιδοκορινθίας (1949) και Ευβοίας (1949). Διετέλεσε Νομάρχης Αργολίδας από το 1954 έως το 1955 και Νομάρχης Αχαΐας από τον Μάιο του 1955 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1963. Το 1964 ήταν νομάρχης Αττικής. Μετά τη Μεταπολίτευση διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών.
Οικογένεια
Η μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία Μπότση-Τσαπαλίρα ήταν η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος στην Ελλάδα (Αμαλιάδα 11-12-1944 έως 22-5-1945), τα αδέλφια του Αθανάσιος (Νάσος) Μπότσης, και Διονύσιος (Σάκης) Μπότσης, συνιδιοκτήτες και εκδότες των εφημερίδων Ακρόπολις και Απογευματινή και οι έτερες αδελφές του, η Τούλα Μπότση-Λεβίδη σύζυγος του Δημήτρη Λεβίδη που διετέλεσε μεγάλος Αυλάρχης του Βασιλιά Παύλου, η Πόπη Μπότση-Αβραμίδη, σύζυγος του Διπλωμάτη Δημητρίου Αβραμίδη, Πρέσβη της Ελλάδας στην Κίνα, κ.α ξένων χωρών, η Χριστίνα Μπότση-Παπαδάκη επί σειρά ετών γραμματέας του Ομίλου Φίλων Αστυνομίας, σύζυγος Γρηγόριου Παπαδάκη, μηχανικός Ε.Μ.Π., φυλακισθείς από τους Ιταλούς επί κατασκοπία, κατά τη διάρκεια του Β'Π.Π.
Ήταν παντρεμένος με τη Λιλή Μυλωνά. Κηδεύτηκε στις 15 Ιουλίου 1997 στον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Χαλκίς Κοίλης Συρίας
Σε αντιδιαστολή με τη βορειότερη Χαλκίδα, εκαλείτο Χαλκίς η υπό τον Λίβανον (λατ. Chalcis ad Libanum). Αν και ήταν ελληνιστική πόλη, ωστόσο κτίστηκε από τον εντόπιο Άραβα δυνάστη Μονικό, στα χρόνια της καταρεύσεως της Σελευκιδικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με άλλους επιστήμονες (περισσότερο πιθανή ερμηνεία) ιδρύθηκε πάλι από Άραβες ηγεμόνες της περιοχής, αλλά στα χρόνια του Αντιόχου Γ΄. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο Σελευκίδης βασιλιάς θα παραχώρησε την άδεια να κτιστεί η νέα ελληνιστική πόλη -πιθανόν μετά τη κατάληψη της Κοίλης Συρίας (198 π.Χ.) από τις συριακές δυνάμεις- για να ελέγχει καλύτερα την τοποθεσία. Το όνομά της οφείλει είτε σε Χαλκιδείς αποίκους από την Εύβοια, είτε σε Σελευκίδες κατοίκους (στρατιωτικοί άποικοι κατά την σελευκιδική φρασεολογία) από την βορειώτερη συριακή Χαλκίδα. Από την πόλη ονομάστηκε η γύρω περιοχή Χαλκιδηνή ή Χαλκιδική.
Μετά την ίδρυσή της, η Χαλκίς κατέστη σημαντική πόλη της κοιλάδας του Λιβάνου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Σελευκίδης στρατηγός Διόδοτος Τρύφων συγκέντρωσε στη λιβανέζικη Χαλκίδα στρατό επαναστατικό, αφού προηγουμένως κατέλαβε την Λάρισα (145/4 π.Χ.). Κατά την πτώση της σελευκιδικής δυναστείας (64 π.Χ.), στην πόλη ηγεμόνευε ο τετράρχης Πτολεμαίος, γιος του Μενναίου (85-40 π.Χ.), και στη συνέχεια ο γιος του Λυσανίας (40-36 π.Χ.). Την περίοδο εκείνη ήταν πρωτεύουσα του αραβικού κρατιδίου της Ιτουραίας. Όταν πέρασε ο Πομπήιος από τα μέρη του Λιβάνου (64 π.Χ.), απέσπασε πολλές ελληνιστικές πόλεις από τον Πτολεμαίο, αλλά σε κάποια φάση του πολέμου του έσωσε την ζωή. Μετά από αυτό οι δύο άνδρες συμφιλιώθηκαν. Σαν αντάλλαγμα ο Πτολεμαίος παρέσχε στον Πομπήιο αμύθητους θησαυρούς -για μισθοδοσία των λεγεώνων- που άρπαξε από λεηλασίες. Τις κατεστραμμένες πόλεις της Κοίλης Συρίας ανοικοδόμησε τότε ο Ρωμαίος στρατηγός και μια απο αυτές ήταν και η Χαλκίς που την ξαναέκτισε ο Άραβας στρατηγός του Μοσικός. Τον διάδοχο του Πτολεμαίου Λυσανία, θανάτωσε ο στρατηγός Μάρκος Αντώνιος, επειδή τον κατηγόρησε η [Κλεοπάτρα Ζ' της Αιγύπτου|Κλεοπάτρα]] ότι συνεργούσε κρυφά με τους Πάρθους (36 π.Χ.). Τότε ο Ρωμαίος στρατηγός δώρησε την Χαλκίδα στην τελευταία Ελληνίδα βασίλισσα της Αιγύπτου. Στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ. ο αυτοκράτωρ Κλαύδιος (41-54 μ.Χ.) δώρησε την Χαλκίδα στον Ιουδαίο βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα Α΄. Η πόλη αργότερα περιήλθε το 92 μ.Χ. στην ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Θερμόαλη κυκλοφορία
μικρογραφία|309x309εσ|Πορεία της θερμόαλης κυκλοφορίας. Τα μπλε μονοπάτια αντιπροσωπεύουν ρεύματα βαθέων υδάτων, ενώ τα κόκκινα μονοπάτια αντιπροσωπεύουν τα ρεύματα επιφανείας. μικρογραφία|350x350εσ|Θερμόαλη κυκλοφορία
Η θερμόαλη κυκλοφορία είναι η κυκλοφορία των βαθιών και πυθμένιων νερών των ωκεανών. Καθορίζεται κυρίως από διαφορές στην πυκνότητα με πολύ έντονες κατακόρυφες και οριζόντιες μετακινήσεις σε βάθος Η λέξη θερμόαλη προέρχεται από το "θερμός" το οποίο αναφέρεται στη θερμοκρασία και το "άλας" το οποίο αναφέρεται στην περιεκτικότητα σε αλάτι, παράγοντες που μαζί καθορίζουν την πυκνότητα του θαλασσινού νερού. Πρώτος ο Stomel το 1958 καθόρισε ένα μοντέλο της θερμόαλης κυκλοφορίας με έντονη τη ροή από τον Βορά προς τον Νότο στα δυτικά περιθώρια των λεκανών.
Η κυκλοφορία αυτή ξεκινάει την πορεία της από τη Νορβηγική Θάλασσα, όπου ζεστό νερό από το Ρεύμα του Κόλπου θερμαίνει την ατμόσφαιρα στα κρύα βόρεια γεωγραφικά πλάτη. Αυτή η απώλεια θερμότητας στην ατμόσφαιρα καθιστά το νερό πιο δροσερό και πιο πυκνό, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να βυθίζεται στον πυθμένα του ωκεανού. Καθώς μεταφέρεται περισσότερο ζεστό νερό βόρεια, το ψυχρότερο νερό βυθίζεται και κινείται νότια για να προσφέρει χώρο για το εισερχόμενο ζεστό νερό. Αυτό το κρύο βαθύ νερό ρέει νότια, περνάει τον Ισημερινό και φτάνει μέχρι την Ανταρκτική. Τελικά, επιστρέφει στην επιφάνεια μέσω ανάμειξης και ανεμοκίνησης, επαναλαμβάνοντας έτσι την πορεία και ενώνοντας τους ωκεανούς της Γης σε ένα παγκόσμιο σύστημα. Κατά τη διάρκεια της κίνησης, οι μάζες του νερού μετακινούν συνεχώς τόσο ενέργεια (με τη μορφή θερμότητας) όσο και ύλη (σωματίδια, διαλυτές ουσίες και αέρια), επηρεάζοντας έτσι σημαντικά το κλίμα της Γης.
Η θερμόαλη κυκλοφορία συχνά αναφέρεται ως ο παγκόσμιος ωκεάνιος μεταφορέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημική ωκεανογραφία
Μαντουράι
Το Μαντουράι είναι μία από τις μεγάλες πόλεις της Ινδικής πολιτείας Ταμίλ Ναντού. Είναι η διοικητική έδρα της επαρχίας Μαντουράι. Επίσης είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Ταμίλ Ναντού και η 25η μεγαλύτερη στην Ινδία. Βρίσκεται στις όχθες του Ποταμού Βαϊγκάι και είναι σημαντικός οικισμός για πάνω από δύο χιλιετίες.
Η πόλη είναι στενά συνδεδεμένη με τη τοπική γλώσσα, τα ταμίλ. Επίσης συνδέεται με το τρίτο Ταμίλ Σάνγκαμ και λέγεται ότι έχει γίνει μεγάλο συμπόσιο Ταμίλ μελετητών στην πόλη. Η ιστορία της πόλης ανάγεται στον 3ο αιώνα π.Χ., με την πρώτη αναφορά να γίνεται από τον Μεγασθένη, τον Έλληνα πρέσβη στην αυτοκρατορία των Μαουρύα, και τον Τσανάκυα, υπουργό του Μαουρυανού αυτοκράτορα Τσαντραγκούπτα Μαουρύα. Εμπορικοί δεσμοί και κατοίκηση της πόλης είναι εμφανείς από το 300 π.Χ., σύμφωνα με τις ανασκαφές από την Αρχαιολογική Έρευνα της Ινδίας στο Μαναλούρ. Πιστεύεται ότι έχει σημαντική αρχαιότητα και έχει κυβερνηθεί, σε διαφορετικές εποχές, από τους Πάντια, Τσόλα, το Σουλτανάτο του Μαντουράι και την Αυτοκρατορία Βιτζαγιαναγκάρ, τους Μαντουράι Ναγιάκ, το Καρνατικό Βασίλειο, την Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και τις Βρετανικές Ινδίες.
Η πόλη έχει πολλά ιστορικά μνημεία, όπως ο ναός Μινάκσι Αμάν και το παλάτι Τιρουμαλάι Ναγιάκ. Το Μαντουράι είναι σημαντικό βιομηχανικό και εκπαιδευτικό κέντρο στο Νότιο Ταμίλ Ναντού. Η πόλη στεγάζει εργοστάσια αυτοκινήτων, καουτσούκ, χημικών και γρανίτη.
Το Μαντουράι έχει σημαντικά κυβερνητικά εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως το Κολέγιο Ιατρικής του Μαντουράι και η Ομοιοπαθητική Ιατρική Σχολή του Μαντουράι, το Νομικό Κολέγιο του Μαντουράι, το Γεωργικό Πανεπιστήμιο και το Ερευνητικό Ινστιτούτο. Το Μαντουράι πόλη διοικείται από δημοτική επιχείρηση που ιδρύθηκε το 1971. Η πόλη καλύπτει έκταση 147.97 τ.χλμ. και είχε πληθυσμό 1.561.129 κατοίκων το 2011. Η πόλη είναι επίσης η έδρα παραρτήματος του υψηλού δικαστηρίου του Μαντράς. Το παράρτημα του Μαντουράι λειτουργεί από το 2004.
Ετυμολογία
Το Μαντουράι είναι μια από τις πολλές πόλεις της πολιτείας που ονομάζονται από ελαιώνες, συστάδες ή δάση που κυριαρχούνται από συγκεκριμένη ποικιλία δέντρου ή θάμνου και η ίδια ποικιλία δέντρου ή θάμνου να περιβάλλει την κυρίαρχη θεότητα. Πιστεύεται ότι η περιοχή καλύπτεται με δάσος Καντάμπα και ως εκ τούτου ονομάζεται Κανταμπαβάναμ. Η πόλη αναφέρεται με διάφορα ονόματα, συμπεριλαμβανομένων των "Μαντουράι", "Κουντάλ", "Μαλιγκάι Μάαναγκαρ", "Νανμαντακουντάλ" και "Θιρουαλαβάι". Η λέξη Μαντουράι μπορεί να προέρχονται από τη λέξη Μαντούτρα (γλυκύτητα), που προκύπτει από το θεϊκό νέκταρ που πλημμύρισε την πόλη από την μπερδεμένη τρίχα του θεού Σίβα. Μια θεωρία δηλώνει ότι το Μαντουράι είναι παράγωγο της λέξης Μαρούθαμ, η οποία δηλώνει το είδος του τοπίου στην εποχή Σάνγκαμ. Μια πόλη στη γειτονική επαρχία Ντιντιγκούλ ονομάζεται Βάντα Μαντουράι (Βόρειο Μαντουράι) και μια άλλη πόλη στην επαρχία Σιβαγκανγκάι ονομάζεται Μαναμαντουράι. Τα διαφορετικά ονόματα με τα οποία αναφέρεται η πόλη ονομάζονται στο ποίημα Θιρουβιλαγιααντάλ πουραάναμ του 7ου αιώνα, γραμμένο από τον Παραντζόθι Μουνιβάρ.
Το Κουντάλ σημαίνει συνέλευση ή εκκλησίασμα μελετών ανθρώπων, αναφερόμενο στα τρία ταμιλικά σάνγκαμ που πραγματοποιήθηκαν στο Μαντουράι. Το Νανμαντακουντάλ σημαίνει συμβολή των τεσσάρων πύργων και αναφέρεται στους τέσσερις μεγάλους ναούς για τους οποίους φημιζόταν το Μαντουράι. Οι τέβαραμ, συνθέσεις στα ταμίλ για τον Σίβα από τον 7ο ή 8ο αιώνα, δημιουργήθηκαν από τους τρεις σπουδαίους ναγιανάρ (Σαϊβίτες), τους Αππάρ, Σουνταράρ και Θιρουγκνανασαμπαντάρ, ονομάζουν την πόλη με το όνομα Θιρουαλαβάι. Σύμφωνα με τον Ιράβαθαμ Μαχαντέβαν, μια ταμιλοβραχμική επιγραφή του 2ου αιώνα π.Χ. αναφέρει την πόλη με το όνομα Ματιράι, λέξη των παλαιών ταμίλ που σημαίνει "οχυρωμένη πόλη".
Γεωγραφία και κλίμα
Οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού φθάνουν μέχρι τους 40 °C και κατεβαίνουν μέχρι τους 26.3 °C, αν και οι θερμοκρασίες έως τους 42 °C δεν είναι ασυνήθιστες. Τον ειμώνα οι θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 18 °C και 29.6 °C. Σύμφωνα με μελέτη βασισμένη στα διαθέσιμα δεδομένα από την Ινδική Μετεωρολογική Υπηρεσία για περίοδο άνω των 62 ετών υπάρχει ανοδική τάση στην ατμοσφαιρική θερμοκρασία στο Μαντουράι, η οποία αποδίδεται αστικοποίηση, την χρήση των οχημάτων και τη βιομηχανική δραστηριότητα. Η μέγιστη θερμοκρασία των 42 °C για τη δεκαετία 2001 – 2010 καταγράφηκε το 2004 και το 2010.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η περιοχή που καλύπτεται από τη Δημοτική επιχείρηση του Μαντουράι έχει πληθυσμό 1.017.865 κατοίκων με αναλογία φύλου 999 γυναίκες για κάθε 1.000 άνδρες, πολύ πάνω από τον εθνικό μέσο όρο των 929 γυναικών. Υπάρχουν 100.324 άτομα κάτω των 6 ετών (51.485 άνδρες και 48.839 γυναίκες). Οι προγραμματισμένες κάστες και φυλές αντιπροσώπευαν το 6.27% και 3.1% του πληθυσμού αντίστοιχα. Το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού ήταν 81.95%, ανώτερος του εθνικού μέσου όρου του 72.99%. Το πολεοδομικό συγκρότημα του Μαντουράι είχε πληθυσμό 1.465.525 κατοίκων, τρίτο μεγαλύτερο στο Ταμίλ Ναντού και 31ο στην Ινδία.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Ινδουιστές (αντιπροσωπεύοντας το 85.8% του πληθυσμού), ενώ υπήρχε σημαντική κοινότητα μουσουλμάνων και χριστιανών (8% και 5.2% αντίστοιχα), ενώ το 0.5% ήταν ακόλουθοι άλλων θρησκειών. Οι περισσότεροι κάτοικοι ομιλούν τα Ταμίλ και η πρότυπη διάλεκτος είναι η διάλεκτος του Μαντουράι. Σημαντικές μειονότητες ομιλούν τα Σαουράστρα. Οι ρωμαιοκαθολικοί στο Μαντουράι συνδέονται με την Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Μαντουράι, ενώ οι Προτεστάντες συνδέονται με την Επισκοπή Μαντουράι-Ραμνάντ της Εκκλησίας της Νότιας Ινδίας.
Το 2001, οι κάτοικοι φτωχογειτονιών αποτελούσαν το 32.6% του συνολικού πληθυσμού, πολύ υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 15.05%. Η αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης κατά 50% από το 1971 έως το 1981 οφείλεται στην αναβάθμιση της πόλης σε δημοτική επιχείρηση το 1974 και την επακόλουθη ένταξη 13 παντσαγιάτ στα όρια της πόλης. Η μείωση του ποσοστού αύξησης του πληθυσμού μεταξύ του 1981 και 2001 οφείλεται στην διχοτόμηση της επαρχίας Μαντουράι στις επαρχίες Μαντουράι και Ντιντιγκούλ το 1984, και στη συνέχεια την αποκοπή ενός μέρους της πόλης προς την επαρχία Θένι 1997. Το σύνθετο ετήσιο ποσοστό αύξησης μειώθηκε από 4.10% κατά τη διάρκεια του 1971-81 σε 1.27% κατά τη διάρκεια του 1991-2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως
Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (λατινικά: Patriarchatus Oecumenicus Constantinopolitanus· τουρκικά: Rum Ortodoks Patrikhanesi, İstanbul Ekümenik Patrikhanesi) ή Ορθόδοξο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ή απλώς Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, που αναφέρεται και ως Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, είναι η ονομασία της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Υφίσταται ως η «πρώτη μεταξύ ίσων» στην τάξη των Ορθοδόξων Εκκλησιών και ιστορικά είναι η μόνη Εκκλησία που αποξένωσε μέρη της δικαιοδοσίας της αποδίδοντας αυτοκεφαλίες, και ως εκ τούτου δημιουργίας τοπικών εκκλησιαστικών διοικήσεων, όπως συνέβη π.χ. με την Εκκλησία της Ελλάδος. Η Δ΄ Χριστιανική Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας στα 451 απέδωσε ίσα πρεσβεία στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης με τον Πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης.
Ίδρυση του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Η αρχαία πόλη του Βυζαντίου καταστάθηκε αργότερα (331 μ.Χ.) πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο (306-337 μ.Χ.) με το επίσημο όνομα της Νέας Ρώμης, αλλά έμεινε γνωστή ως Κωνσταντινούπολη. Από το μεγαλείο της θέσης της ως «βασιλίδος των πόλεων» και πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατέστη μια ιδιαίτερα σημαντική αξία του χριστιανικού κόσμου.
Περίοδος των Πατέρων
Ο Πατριάρχης του τέταρτου αιώνα Γρηγόριος ο Θεολόγος, παρείχε ανεκτίμητη υπηρεσία στη Χριστιανική Εκκλησία ενάντια στην πρώτη μεγάλη αίρεση, τον Αρειανισμό. Διαδραμάτισε επίσης βασικό ρόλο στην υιοθέτηση από την Εκκλησία του δόγματος της πλήρους θεότητας του Αγίου Πνεύματος και της ομοουσιότητάς του με τον Πατέρα και τον Υιό.
thumb|left|Ο Άγιος [[Ιωάννης ο Χρυσόστομος]]
Σημαντική υπήρξε και η πατριαρχεία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Με το ασκητικό ήθος που απέκτησε ως μοναχός στην Αντιόχεια άσκησε δριμύ έλεγχο ενάντια στους αιρετικούς και στηλίτευσε τον προκλητικό βίο των ευγενών στην πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας. Δε δίστασε ακόμα να συγκρουστεί και με τη βασιλική εξουσία όταν αυτό χρειάστηκε.
Σε απάντηση στην ανάγκη για συμφωνία στις δογματικές πεποιθήσεις και λόγω των αυξανόμενων διαφορών σε θέματα εκκλησιαστικής διοίκησης και λειτουργικής πρακτικής, συνεκλήθησαν επτά Οικουμενικές Σύνοδοι από τους Αυτοκράτορες Κωνσταντινουπόλεως. Η προσκόλληση και η απαρέγκλητη αφοσίωση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και των άλλων Πατριαρχών της Ανατολής στις αποφάσεις των Συνόδων έχουν δώσει στην Ορθόδοξη Εκκλησία το προσωνύμιο «Εκκλησία των επτά Οικουμενικών Συνόδων».
Η δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος το 381 μ.Χ. (Κανών Γ') αναγνώρισε την έδρα της Κωνσταντινουπόλεως ως Πατριαρχείο και της έδωσε τη δεύτερη θέση στα πρεσβεία, ενώ η τέταρτη Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας στα 451 μ.Χ. (Κανών ΚΗ') την κατέστησε ως πρωτόθρονη εκκλησία της ανατολής και της έδωσε τα πρωτεία μετά της Ρώμης.
Το έτος 595 ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Ιωάννης ο Νηστευτής χρησιμοποίησε τον όρο «Οικουμενικός Πατριάρχης» και ονομάτισε την έδρα του ως «Οικουμενικό Θρόνο», γεγονός που προκάλεσε αντεγκλήσεις και ανταλλαγή επιστολών με τον Πατριάρχη Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου του Πατριαρχείου η δικαιοδοσία του αυξήθηκε βαθμιαία, αν και έμοιαζε μερικές φορές να κηδεμονεύεται από την αυτοκρατορική Αυλή.
Εικονομαχία
thumb|Ο Ναός της του Θεού Σοφίας στη [[Νίκαια (Βιθυνία)|Νίκαια της Μικράς Ασίας, όπου συνήλθε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787.]] Οι Αυτοκράτορες για πολιτικούς λόγους επεδίωξαν περιστασιακά ακόμα και να αλλάξουν τα δόγματα που θεσπίστηκαν από τις Οικουμενικές Συνόδους προκειμένου να εξευμενιστούν πολιτικά επικίνδυνες αιρετικές ομάδες στην ανατολή όπως οι Μονοφυσίτες, οι Νεστοριανοί και οι Μονοθελήτες. Αυτή η τάση των αυτοκρατόρων να επιδιώκουν παρεμβάσεις στην εσωτερική ζωή της Εκκλησίας έφθασε στο αποκορύφωμά της με τη δυναστεία των Ισαύρων, κατά τη διάρκεια της Εικονομαχίας (726 - 843).
Μετά από έναν αιώνα συνεχών αντεγκλήσεων μεταξύ εικονολατρών και εικονοκλαστών, οι εικονολάτρες επεκράτησαν τελικά και οι εικόνες αποκαταστάθηκαν. Η βασική θεολογική στήριξη της εικονολατρικής μερίδας προέρχονταν από δύο κορυφαίους θεολόγους, τον Ιωάννη Δαμασκηνό και το Θεόδωρο το Στουδίτη, οι οποίοι διατύπωσαν το επίσημο ορθόδοξο δόγμα για την προσκύνηση των εικόνων. Η αποκατάσταση των εικόνων από την Αυγούστα Θεοδώρα στα 843 τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως «Κυριακή της Ορθοδοξίας».
Αποτέλεσμα του θριάμβου των απόψεων των Εικονολατρών ήταν να ενισχυθεί σημαντικά η εξουσία των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, που καθοδηγούσαν συνήθως την προσπάθεια ενάντια στους εικονολάτρες.
Πατριάρχης Φώτιος
Ο Πατριάρχης Φώτιος Α΄ ο Μέγας|thumb|150px Ο Φώτιος Α΄ ο Μέγας, που θεωρείται ο μέγιστος όλων των βυζαντινών πατριαρχών, κατέλαβε τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης το 858. Ήταν εξαίρετος γνώστης και διδάσκαλος της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας καθώς επίσης και της χριστιανικής θεολογίας.
Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τον ρόλο του στον εκχριστιανισμό των σλαβικών λαών. Το 862 απέστειλε ως ιεραποστόλους στους Μοραβούς, μετά από αίτημά τους, τους Θεσσαλονικείς αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο γνώστες της σλαβικής γλώσσας. Αυτοί χρησιμοποίησαν ως λειτουργική γλώσσα τη σλαβική και μετέφρασαν την ορθόδοξη λειτουργία. Κατ' αυτό τον τρόπο τους προσκόλλησε στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, αντί της Ρώμης, που επιδίωκε επίσης να τους μεταστρέψει στο Χριστιανισμό αλλά δεν θα επέτρεπε η λειτουργία να μεταφραστεί στη σλαβική, βάσει της αρχής των «Τριών Ιερών Γλωσσών».
Το Μεγάλο Σχίσμα του 1054
Θεολογικές και λειτουργικές διαφορές όξυναν ακόμα περισσότερο τη διχογνωμία μεταξύ των δύο Εκκλησιών ιδιαίτερα μετά τη νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας, στην οποία κυριαρχούσαν ελληνόφωνοι πληθυσμοί προσκολλημένοι στην Ανατολική Εκκλησία. Αυτήν την περίοδο οι Πάπες προσπαθούν να εκλατινίσουν τους ελληνικούς πληθυσμούς της Μεγάλης Ελλάδας, γεγονός που οδήγησε στα γεγονότα του 1054, όταν έλαβε χώρα το Σχίσμα μεταξύ των εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως. Μετά από το μεγάλο Σχίσμα του 1054 το Οικουμενικό Πατριαρχείο προέκυψε ως παγκόσμιο κέντρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ο προκαθήμενός του αναγνωρίστηκε από τους ορθόδοξους ηγέτες ως «πρώτος μεταξύ ίσων».
Λατινική Άλωση
200px|thumb|Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1204, από τον [[Ιάκωβος Πάλμα (νεότερος)|Ιάκωβο Πάλμα]] Οι σχέσεις μεταξύ της λατινικής δύσης και του Βυζαντίου χειροτέρευαν, όχι μόνο εκκλησιαστικά αλλά και πολιτικά. Η εχθρότητα αυτή οδήγησε στην πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από το στρατό των Σταυροφόρων. Η έδρα του Πατριαρχείου μεταφέρθηκε προσωρινά στη μικρασιατική Νίκαια της Βιθυνίας, καθώς εκεί είχε δημιουργηθεί η Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Στην Κωνσταντινούπολη ιδρύθηκε Λατινικό Πατριαρχείο.
Το 1261, μετά από πενήντα επτά έτη λατινικής κατοχής, οι Βυζαντινοί της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας ανέκτησαν την Κωνσταντινούπολη, υπό τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο και η έδρα του Πατριαρχείου επανήλθε στο παραδοσιακό κέντρο του.
thumb|αριστερά|250px| Η [[Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ]]
Οθωμανική Κυριαρχία
Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1453 η διαδικασία της προσαύξησης της δύναμης του Οικουμενικού Πατριάρχη επιταχύνεται. Ο Σουλτάνος ανέλαβε το ρόλο του Βυζαντινού Αυτοκράτορα και επένδυσε την εξουσία του με το κύρος του. Από το Σουλτάνο Μωάμεθ τον Πορθητή ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση Γεννάδιος Σχολάριος κατόρθωσε να εξασφαλίσει σημαντικές παραχωρήσεις για την Εκκλησία. Στον Πατριάρχη δόθηκε εξουσία όχι μόνο θρησκευτική αλλά και πολιτική ως ανώτατη αρχή όλων των ορθόδοξων λαών των υποκείμενων στους Τούρκους, συμπεριλαμβανομένων Σέρβων, Βουλγάρων, Αλβανών και Ελλήνων. Έτσι η ανασύσταση του Πατριαρχείου ήταν προϊόν της επιθυμίας για ενσωμάτωση των υπόδουλων χριστιανικών πληθυσμών εκ μέρους των Τούρκων. Πολύ νωρίς πάντως ετέθησαν σε αμφισβήτηση τα προνόμια του Πατριαρχείου-γύρω στα 1470- όταν κλήθηκε ο Γεννάδιος να εξηγήσει αν ο Χριστιανισμός ήταν μονοθεϊστική θρησκεία ή όχι και επομένως αν σε τελική ανάλυση δικαιούνταν οι χριστιανοί να έχουν αυτά τα προνόμια βάσει του μουσουλμανικού δικαίου προς τους λαούς της Βίβλου. Το 1474 το Πατριαρχείο εκδήλωσε την πρωτοβουλία να πληρώνει φόρο στο οθωμανικό δημόσιο, φόρο τον οποίο θα ήταν υποχρεωμένο να εισπράττει. Η τελευτάια αυτή πρωτοβουλία ήταν προϊόν επιθυμίας αγκίστρωσης του Πατριαρχείου από το οθωμανικό δημόσιο και καλύτερης κατοχύρωσης της θέσης του έναντι των Οθωμανών. Πάντως προς την κατεύθυνση αυτή είχε αρχίσει να κινείται και ο Γεννάδιος όταν κατέβαλε χρηματικό ποσό στον Τούρκο δυνάστη ως ανταπόδοση για την παραχώρηση σε  σε εκείνον ενός αξιώματος. Το Πατριαρχείο συνέβαλε στη συντήρηση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς μαζί με την ορθόδοξη λειτουργική και εκκλησιαστική παράδοση. Όταν ξέσπασε τελικά η ελληνική Επανάσταση το 1821 ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε', υπό την απειλή γενικής σφαγής των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης, αναγκάστηκε να αφορίσει τους επαναστάτες. Παρά την ενέργειά του αυτή, την ημέρα του Πάσχα του 1821 απαγχονίστηκε στην κεντρική πύλη του Πατριαρχικού Οίκου, η οποία από τότε παραμένει σφραγισμένη.
Η Μητέρα Εκκλησία και τα αυτοκέφαλα
Η δημιουργία ανεξαρτήτων εθνικών κρατών στο χώρο της Βαλκανικής είχε ως συνέπεια τη δημιουργία αυτοκεφάλων τοπικών Εκκλησιών. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο παρεχώρησε δια της κανονικής οδού το αυτοκέφαλο στις Εκκλησίες των νέων κρατών της Βαλκανικής.
Η ευρυτάτη δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως άρχισε σταδιακά να μειώνεται με την παραχωρήση της αυτοκεφάλου αξίας στις τοπικές Εκκλησίες: στην Εκκλησία της Ρωσίας (1448), στην Εκκλησία της Ελλάδος (1850), στην Εκκλησία της Σερβίας (1879), στην Εκκλησία της Ρουμανίας (1885), στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας (1937) και στην Εκκλησία της Βουλγαρίας (1945).
Πορεία στον 20ό αιώνα
thumb|Οι Ελληνορθόδοξες Μητροπόλεις της Μικράς Ασίας, περίπου κατά το έτος 1880, υπαγόμενες στο Οικουμενικό Πατριαρχείο (γαλάζιο χρώμα). Σοβαρότερη ήταν η συρρίκνωση της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που προέκυψε μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επακόλουθη ανταλλαγή πληθυσμών.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι ένα από τα πιο ενεργά κέντρα της σύγχρονης οικουμενικής κίνησης. Από το 1902, πήρε την πρωτοβουλία πρόσκλησης όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών προκειμένου να υιοθετήσουν ενιαία στάση στην πιθανότητα επανέναρξης του διαλόγου με τους άλλους χριστιανικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας της Ρώμης, της Αγγλικανικής Εκκλησίας και άλλων προτεσταντικών ομολογιών.