cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χριστιανός Ούλριχ Β΄ της Βυρτεμβέργης-Βιλχελμίνενορτ
Ο Χριστιανός Ούλριχ Β΄, γερμ. Christian Ulrich II (27 Ιανουαρίου 1691 - 7 Φεβρουαρίου 1734) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Βιλχελμίνενορτ (1704-1734).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Ούλριχ Α΄, δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και της Σίβυλλας Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ.
Το 1734 απεβίωσε στη Στουτγκάρδη σε ηλικία 43 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Κάστρο του Κρεμς
Το Κάστρο του Κρεμς είναι κάστρο στη Στυρία της Αυστρίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 330 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται περίπου 4 χλμ νοτιοανατολικά του Βόιτσμπεργκ. Η ιστορία του κάστρου χρονολογείται από τον 11ο ή 12ο αιώνα, όταν ο αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ το έχτισε. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο το 1248. Το κάστρο Κρεμς ανήκε επανειλημμένα σε επιφανείς οικογένειες ευγενών, οι οποίες, ωστόσο, ανέθεταν συνήθως σε φροντιστές ή διαχειριστές τη διαχείριση της περιουσίας. Τον 14ο αιώνα ο Κρεμς είχε την κατώτερη δικαιοδοσία και τον 16ο αιώνα το κάστρο έγινε αναγεννησιακό κάστρο με ζωολογικό κήπο. Τον 17ο αιώνα, ο Κόμης Καρλ Σαουράου απέκτησε την ιδιοκτησία του κάστρου. Αφού μετέφερε τη διοίκηση στο Κάστρο Λίγκιστ το 1730, παραμέλησε το κάστρο Κρεμς και το άφησε να ερειπωθεί. Το 1817 μέρος του κάστρου κατέρρευσε μετά από βροχή. Το 1857 το αγόρασε ο αρχιδούκας Γιόχαν.
Στις 20 Μαρτίου 1936, τα ερείπια ανακηρύχθηκαν προστατευόμενο μνημείο και η εγκατάσταση ασφαλίστηκε και έγινε προσβάσιμη. Ένας σύλλογος του κάστρου πραγματοποίησε εργασίες ανακαίνισης τη δεκαετία του 1960. Το Κάστρο Κρεμς ανήκει στον σύνδεσμο Licht im Leben από το 1988. Από το 1993 έχει αναστηλωθεί από τον νεοϊδρυθέντα σύλλογο του κάστρου. Μεταξύ άλλων, δημιουργήθηκε μονοπάτι γύρω από τα ερείπια και το κάστρο έγινε ξανά προσβάσιμο. Μια μικρή αίθουσα μουσείου, που άνοιξε τον Μάιο του 2015 δείχνει την ιστορία του Κάστρου Κρεμς.
Ονομασία
Το όνομα Κρεμς (Krems) δεν προέρχεται από τα σλαβικά όπως άλλα τοπωνύμια της γύρω περιοχής, αλλά είναι πιθανό να έχει παλαιότερη προέλευση. Σύμφωνα με τον τοπικό ιστορικό Βάλτερ Κίνραϊχ, το όνομα θα μπορούσε να προέρχεται από το ινδοευρωπαϊκό (s)krem, το ιλλυρικό Kremisia ή το Κελτικό Chremisa. Όλες αυτές οι λέξεις σημαίνουν κάτι σαν αιχμηρή, κομμένη, κοφτερή πέτρα ή γκρεμό. Αυτό θα μπορούσε να αναφέρεται στην κορυφογραμμή στην οποία βρίσκεται το κάστρο, η οποία αναγκάζει το Κάιναχ σε μια στενή κοιλάδα.
Τοποθεσία
Τα ερείπια του κάστρου βρίσκονται σε μια ψηλή περιοχή οικισμού, μια κορυφογραμμή νότια του Τάλαϊν προς το Κάιναχ. Η κορυφογραμμή πέφτει απότομα προς τα ανατολικά, νότια και δυτικά και έχει χωριστεί από την ενδοχώρα με μια βαθιά τομή από τότε που επεκτάθηκε ο δρόμος Καϊνάχταλ. Μερικές από τις απότομες πλαγιές επιχωματώθηκαν τεχνητά και η περιοχή γύρω από τα ερείπια προετοιμάστηκε εν μέρει για άμυνα με τεχνητές επεμβάσεις. Ωστόσο, αυτές οι ανθρωπογενείς επεμβάσεις στην τοποθεσία έχουν καταστραφεί εν μέρει από ένα μονοπάτι κυκλοφορίας που κατασκευάστηκε πρόσφατα. Στα βόρεια, ένα τμήμα της τάφρου χωρίζει την περιοχή του κάστρου από την ενδοχώρα. Μια σύγχρονη γέφυρα, τα ερείπια της οποίας σώζονται, εκτείνεται σε αυτήν την τάφρο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|κάτοψη του κάστρου Κρεμς Ίσως ήδη από τον 11ο αιώνα, ή το αργότερο στα μέσα του 12ου αιώνα, στη θέση του σημερινού κάστρου χτίστηκε μια απλή οχύρωση, πιθανότατα από ξύλο, με εντολή του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ. Γύρω στο 1150, μια ιπποτική οικογένεια από το Κρεμς αναφέρεται για πρώτη φορά. Πιθανώς στις αρχές του 13ου αιώνα, το ξύλινο κτίριο αντικαταστάθηκε από ένα πέτρινο,  το οποίο πιθανώς επεκτάθηκε από τον Όττο φον Κρεμς-Λεονρόντε, ο οποίος κατείχε επίσης το κάστρο Αλτ-Λέονροτ, στις αρχές του 13ου αιώνα. Μετά το θάνατο του Όττο το 1234, το κάστρο πέρασε στον Χάρτνιτ φον Ράμπενσταϊν μέσω της χήρας του, η οποία το πήρε από τους υπηρέτες του, που ονόμασαν τους εαυτούς τους από το κάστρο. Το 1248, το κάστρο αναφέρθηκε για πρώτη φορά με το όνομά του ως castrum Chremse, καθώς χρησίμευσε ως έδρα μιας συνέλευσης ευγενών. Εκείνη την εποχή, το μπροστινό μέρος γύρω από το φυλάκιο θεωρούνταν φέουδο του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ, ενώ το πίσω ή το νότιο τμήμα του κάστρου ήταν ελεύθερη ιδιοκτησία του άρχοντα του κάστρου. Οι Ραμπενστάινερ συμμετείχαν στην εξέγερση των ευγενών της Στυρίας κατά του δούκα Άλμπρεχτ, η οποία οδήγησε στην απώλεια των κτημάτων τους. Γύρω στο 1300, το Κρεμς περιήλθε στην οικογένεια Βάλσιι. Το 1363 ο Έμπερχαρντ φον Βάλσιι πούλησε το κάστρο στον Λόιτολντ φον Στάντεκ. Μετά τον θάνατο των Στάντεκ, οι κόμητες Χάουγκ και Ούρλιχ φον Μόντφορτ απέκτησαν το συγκρότημα του κάστρου μέσω γάμου γύρω στο 1400. Προσέλαβαν επίσης επιστάτες για τη διαχείριση του κάστρου. Δεδομένου ότι οι υπερχρεωμένοι κόμητες του Μόντφορτ έπρεπε να πουλήσουν αγαθά, το κάστρο και η διοίκησή του περιήλθαν στην κατοχή του βαρώνου Σίγκμουντ φον Χέρμπερσταϊν το 1589.
Τον 14ο αιώνα, το γραφείο του Όμπεργκραντεν και το γραφείο του Γκέσνιτς περιήλθαν στην κυριαρχία του Κρεμς, που εκείνη την εποχή περιλάμβανε αγροτικούς υπηκόους στο Γκάσελμπεργκ, Κλάιν-Γκάισφελντ, Λόμπμινγκ, στο Μουγκάουμπεργκ και στο Τάλαϊν, καθώς και τα αξιώματα του Μόντριαχ Πακ και Σάλλα. Εκείνη την εποχή, η διοίκηση του κάστρου είχε ένα μεγάλο φυλάκιο, στο οποίο ο άρχοντας του κάστρου ασκούσε κατώτερη δικαιοδοσία και ο επαρχιακός δικαστής δεν επιτρεπόταν να επέμβει χωρίς άδεια. Οι εγκληματίες παραδόθηκαν στον κρατικό δικαστή στο Βόιτσμπεργκ. μικρογραφία|Κάστρο Κρεμς (χαλκογραφία) μικρογραφία|Κάστρο Κρεμς από ψηλά Υπό τον Σίγκμουντ και αργότερα επίσης υπό τον γιο του Όττο Χάινριχ φον Χέρμπερσταϊν, το συγκρότημα του κάστρου επεκτάθηκε και επιπλώθηκε θαυμάσια ως αναγεννησιακό κάστρο μέχρι το 1623. Ο Όττο δημιούργησε έναν μεγάλο ζωολογικό κήπο κάτω από το παλάτι και επέκτεινε την κυριαρχία του μέσω εξαγορών. Δεδομένου ότι είχε πολλά χρέη λόγω της επέκτασης, έπρεπε να πουλήσει το κάστρο και την κυριαρχία του στο Κρεμς στον Μαξιμίλιαν Λέιμαν φον Λίμπεναου το 1629. Δεδομένου ότι ο Λίμπεναου δεν μπορούσε να αυξήσει την τιμή αγοράς, έπρεπε να μεταπωλήσει το κάστρο Κρεμς στον βαρόνο Σάλομον φον Μάιλεγκ το 1634. Ο Μάιλεγκ διεξήγαγε εργασίες μετατροπής στο κάστρο. Καθώς ούτε ο Μάιλεγκ είχε αρκετά διαθέσιμα χρήματα, ο κόμης Καρλ Σαουράου, ο τότε κυβερνήτης της Στυρίας, απέκτησε την εξουσία. Αυτό του επέτρεψε να αποκτήσει τη διοίκηση του κάστρου και τη συνδύασε με την διοίκηση του Λίγκιστ. Ο Μάιλεγκ καθάρισε εντελώς το πλούσια επιπλωμένο παλάτι πριν το αναλάβει, παρόλο που είχε πουληθεί με όλα τα έπιπλα. Πήρε μαζί του όλα τα πολύτιμα έπιπλα, συμπεριλαμβανομένης της επιχρυσωμένης ταπετσαρίας και ολόκληρου του περιεχομένου του οπλισμού. Τα έπιπλα που είχε αφαιρέσει παράνομα ο Μάιλεγκ άξιζαν περίπου ένα εκατομμύριο σελίνια. Σε επιστολές ζήτησε συγγνώμη από τον Σαουράου γι' αυτό και προέβαλε ως δικαιολογία τη φτώχεια του και την ανάγκη να συντηρήσει τα πολλά παιδιά του, πράγμα που σήμαινε ότι δεν τιμωρήθηκε. Ο Σαουράου είχε τοποθετήσει στο κάστρο Κρεμς έναν διαχειριστή. Τα επόμενα χρόνια το κάστρο παραμελήθηκε. Το 1730 η διοίκηση μεταφέρθηκε στο Κάστρο Λίγκιστ και το Κρεμς κατοικήθηκε μόνο από υπηρέτες. Το συγκρότημα κτηρίων αφέθηκε να ερημώσει. Γύρω στο 1790 καθαρίστηκαν τα δάση του αρχοντικού, το ακίνητο παρέμεινε αναξιοποίητο και τα έσοδα μισθώθηκαν. Διάφορες σκέψεις για την πώληση ή την αποκατάσταση του κτηρίου, δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν λόγω υψηλού κόστους. Το 1817 το νότιο τμήμα των τειχών του κάστρου κατέρρευσε προς τα κάτω, επισφραγίζοντας μια για πάντα τη μοίρα του κάστρου. Ο αρχιδούκας Γιόχαν της Αυστρίας, ο οποίος είχε επίσης το σιδηρουργείο στο Κρεμς, απέκτησε την διοίκηση το 1857. Από το 1869 τα ερείπια του κάστρου ανήκαν στην Vordernberg-Köflacher Montan Industrie Gesellschaft, από το 1877 ήταν στην κατοχή της Κοντέσας Άννας φον Σαουράου, από το 1880 στον κατασκευαστή κυτταρίνης Κλούσεμαν και στη συνέχεια στην εταιρεία Steiermärkisch-Salzburgische Holzwerke AG.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Πύργος ρολογιού Αρούσα
thumb|250px|right|Η πλατεία με τον Πύργο Ρολογιού Αρούσα (1953). Ο Πύργος ρολογιού Αρούσα (Αγγλικά Arusha clock tower), είναι ένα μνημείο στην κεντρική πλατεία της Αρούσα, προς ανάμνηση της συμμαχικής νίκης κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν της Βυρτεμβέργης-Ελς
Ο Κάρολος-Χριστιανός-Έρντμαν, γερμ. Charles-Christian-Erdmann (26 Οκτωβρίου 1716 - 14 Δεκεμβρίου 1792) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Ελς (1744-92) και δούκας της Βυρτεμβέργης-Μπέρνστατ (1745-92).
Πύργος ρολογιού Αρούσα
Βρίσκεται στο σημείο εκεί όπου συναντώνται οι οδοί Sokoine Road, Fire Road, Nyerere Roed, Boma Road, Joel Maeda και θεωρείται το ενδιάμεσο σημείο μεταξύ Καΐρου και Κέιπ Τάουν.
Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν της Βυρτεμβέργης-Ελς
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Χριστιανού-Ούλριχ Β΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Βίλχελμινενορτ και της Φιλιππίνας-Καρλόττας, κόρης του Έρντμαν κόμη του Ρέντερν-Κράππιτς.
Πύργος ρολογιού Αρούσα
Ο Πύργος ρολογιού Αρούσα είναι το σύμβολο της πόλεως Αρούσα (Arusha) και βρίσκεται πολύ κοντά από την κεντρική πύλη του Arusha Hotel.
Ιστορικό
Αρχιτέκτονας του επιβλητικού πύργου ρολογιού Αρούσα, φαίνεται να είναι ο Robert (Bob) Goode (ο οποίος γεννήθηκε το 1881).
Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν της Βυρτεμβέργης-Ελς
Βιογραφία
Το 1744 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Βυρτεμβέργης-Ελς και το 1745 τον άτεκνο θείο του Κάρολο δούκα της Βυρτεμβέργης-Μπέρνστατ.
Πύργος ρολογιού Αρούσα
Ιστορικό
Ολόκληρη η δαπάνη (αγορά υλικών, ανέγερση πύργου κτλ.) διατέθηκε από τον Χρ. Γαλάνο και το συνολικό ποσό της δωρεάς του πύργου ρολογιού Αρούσα, ανήλθε στα 56.974,65 σελίνια ήτοι σχεδόν 2.850 £.
Τα αποκαλυπτήρια του μεγάλου ωρολογίου και του στηθέντος επ' αυτού επιβλητικού πύργου, έγιναν από τις Αγγλικές Αρχές, στις 23 Φεβρουαρίου 1952 και τιμώμενο πρόσωπο ήταν ο δωρητής του Χρήστος Γαλάνος. Προς τιμήν του Χρ. Γαλάνου, στην πλευρά του πύργου, υπάρχει μικρή μεταλλική πλακέτα η οποία γράφει τα παρακάτω: Presented by Christos Galanos Esquire to commemorate the glorious victory of the Allied Nations 1945.
Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν της Βυρτεμβέργης-Ελς
Βιογραφία
Το 1792 απεβίωσε στο Ελς (Πολωνικά: Λεγκνίτσα) σε ηλικία 76 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους· ήταν ο τελευταίος του κλάδου του και το Ελς περιήλθε στον σύζυγο της κόρης του.
Πύργος ρολογιού Αρούσα
Δείτε επίσης
• 3
Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν της Βυρτεμβέργης-Ελς
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο:
Πύργος ρολογιού Αρούσα
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Κάρολος Χριστιανός Έρντμαν της Βυρτεμβέργης-Ελς
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Πύργος ρολογιού Αρούσα
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Αρούσα, Τανζανία Κατηγορία:Τουριστικά αξιοθέατα στην Τανζανία Κατηγορία:Γεωγραφία στην Περιφέρεια Αρούσα Κατηγορία:Τουριστικά αξιοθέατα στην Περιφέρεια Αρούσα Κατηγορία:Δωρεές Ελλήνων ευεργετών στο εξωτερικό
Κατάλογος έργων του Musée de l'Orangerie
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Musée de l'Orangerie του Παρισιού.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Μαυροσκούφηδες (ΕΛΑΣ)
Συγκρότηση και δράση
Συγκροτήθηκαν τον Απρίλιο του 1943 στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας και πήραν το όνομά τους από τους χαρακτηριστικούς μαύρους σκούφους που φορούσαν. Διαλεγμένοι ένας ένας από τον ίδιο τον Βελουχιώτη, ξεχώρισαν για την αντρεία τους, τη σωματική ρώμη και τη σχεδόν θρησκευτική λατρεία στο πρόσωπο του αρχηγού. Ακολουθούσαν παντού έφιπποι τον Άρη και αποτελούσαν το φόβο και τον τρόμο, τόσο για τους κατακτητές, όσο και για τις αντίπαλες του ΕΛΑΣ αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και για τους ίδιους τους οπαδούς του ΕΑΜ που υπέπιπταν σε παραπτώματα. Ισχυρές προσωπικότητες και τραχείς άντρες, υποτάχθηκαν τυφλά στην προσωπικότητα του Βελουχιώτη. Εξαιτίας της αφοσίωσής τους στον Βελουχιώτη κυνηγήθηκαν μετά την αποκήρυξη του τελευταίου από το ΚΚΕ και το θάνατό του. Το τέλος των περισσότερων ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων, διώξεων και πολυετών φυλακίσεων. Ελάχιστοι επέζησαν.
Ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας γράφει για τους μαυροσκούφηδες: "Αυτό το σώμα δημιουργημένο μες τη φωτιά του αγώνα, μας μεταφέρει σε παλιές εποχές, σ' έθιμα αρχαία, στον Αλέξανδρο με τους επίλεκτούς του, στο Δαρείο με τους αθανάτους. Ο Άρης τους προσέχει όσο ένας ηγούμενος τους καλογέρους. Για όποιον έχει ιδέα καλογερικής, έμοιαζαν κάπως με κοινοβίτες. Είχαν αυτοδιοίκηση, κάναν συνελεύσεις. Σε ξένους όμως απαγορεύονταν να τις παρακολουθήσουν. Όλοι είχαν γένεια εξόν από το Λέοντα και τον Ξάνθο. Αυτοί ήταν παλληκαρόπουλα ακόμα, όχι αγριοτρίχηδες σαν τους άλλους".
Η δύναμη του ουλαμού ήταν γύρω στα 25-30 άτομα. Αυτοί που έγιναν μαυροσκούφηδες συνολικά δεν ξεπέρασαν τους 35.
Πηγές
*
Αρχιδούκισσα Μαρία Ιωσηφίνα της Αυστρίας
Η Μαρία Ιωσηφίνα της Αυστρίας (Maria Josepha von Österreich, 19 Μαρτίου 1751 – 15 Οκτωβρίου 1767) ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ και της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας. Πέθανε από ευλογιά στην ηλικία των 16 ετών και θάφτηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης της Αυστρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Ιωσηφίνα Γαβριέλα Ιωάννα Αντωνία Άννα γεννήθηκε στη Βιέννη στις 19 Μαρτίου του 1751. Η Μαρία Ιωσηφίνα ήταν το δωδέκατο παιδί και η ένατη (έκτη επιζήσασα) κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας.
Μετά το θάνατο της νύφης της Ισαβέλλας της Πάρμας, η Ιωσηφίνα ήταν η πιο σημαντική γυναίκα της Αυλής μετά τη μητέρα της, Μαρία Θηρεσία, και την αδελφή της Μαρία Αμαλία Έχασε τη θέση αυτή τον Μάιο του 1767, όταν ο μεγάλος αδελφός της, Ιωσήφ παντρεύτηκε μια δεύτερη ξαδέρφη, τη Μαρία Ιωσηφίνα της Βαυαρίας.
Η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία ήθελε να παντρέψει την τέταρτη μεγαλύτερη κόρη της, την Μαρία Αμαλία, με τον Φερδινάνδο της Σικελίας και της Νάπολης για πολιτικούς λόγους. Αφού ο πατέρας του Φερδινάνδου, Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας, διαμαρτυρήθηκε για την πενταετή διαφορά ηλικίας, η Μαρία Ιωσηφίνα, ως η επόμενη μεγαλύτερη κόρη, έμεινε η προφανής υποψήφια για νύφη του Φερδινάνδου. Η ίδια και ο Φερδινάνδος ήταν συνομήλικοι, ενώ η Μαρία Ιωσηφίνα θεωρήθηκε "απολαυστικά όμορφη και φιλική", και η αγαπημένη του αδελφού της Ιωσήφ.
Η Μαρία Ιωσηφίνα φοβόταν ότι θα πεθάνει από ευλογιά από το θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της Ιωάννας Γαβριέλλας το 1762. Οι φόβοι της πραγματοποιήθηκαν όταν πέθανε από την ευλογιά την ίδια μέρα που έφευγε από τη Βιέννη για να παντρευτεί τον Φερδινάνδο. Η λαϊκή πεποίθηση υποστηρίζει ότι κόλλησε ευλογιά γιατί η μητέρα της, Μαρία Θηρεσία, επέμενε να προσευχηθεί στον ακατάλληλα σφραγισμένο τάφο της νύφης της, Μαρίας Ιωσηφίνας της Βαυαρίας (που είχε πεθάνει πρόσφατα από την ασθένεια) καθώς είχαν το ίδιο όνομα. Ωστόσο, το εξάνθημα εμφανίστηκε δύο ημέρες μετά την επίσκεψη της Ιωσηφίνας στον τάφο και υπάρχει μια περίοδος περίπου μιας εβδομάδας μετά την αρχική μόλυνση προτού εμφανιστούν συμπτώματα της ασθένειας. Ως εκ τούτου, η Αρχιδούκισσα πρέπει να είχε μολυνθεί πριν επισκεφθεί το θησαυροφυλάκιο.
Είναι θαμμένη στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Μετά το θάνατό της, η αδερφή της Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας δόθηκε ως νύφη στο Βασιλιά της Νάπολης στη θέση της.
Πρόεδρος του Αφγανιστάν
Ο πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν ήταν ο αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης του Αφγανιστάν. Ο τελευταίος κάτοχος του αξιώματος ήταν ο Ασράφ Γκανί.
Αρχιδούκισσα Μαρία Ιωσηφίνα της Αυστρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Πρόεδρος του Αφγανιστάν
Πριν από τη δημιουργία του αξιώματος του προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν το 2004, το Αφγανιστάν ήταν ισλαμική δημοκρατία μεταξύ του 1973 και του 1992 και από το 2001 μέχρι σήμερα. Πριν από το 1973, το Αφγανιστάν ήταν μια μοναρχία. Μεταξύ του 1992 και του 2001, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η χώρα αναγνωρίστηκε ως ισλαμικό κράτος του Αφγανιστάν, και αργότερα ως Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν.
Κριτήρια επιλεξιμότητας και επιλογής
Το άρθρο 62 του Συντάγματος του Αφγανιστάν του 2004 ορίζει ότι ένας υποψήφιος για την προεδρία πρέπει να πληρεί τις παρακάτω προϋποθέσεις:
Εξουσίες
Το Σύνταγμα του Αφγανιστάν παρέχει στον πρόεδρο ευρείες εξουσίες για τις στρατιωτικές και νομοθετικές υποθέσεις, με μια σχετικά μικρή εθνική κοινοβουλευτική συνέλευση, τον Οίκο του Λαού (Βολέσι Τζίργκα) και τον Οίκο των Γερόντων (Μεσράνο Τζίργκα). Ένας πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει μόνο δύο πενταετείς θητείες. Ο Χαμίντ Καρζάι ξεκίνησε την πρώτη πενταετή θητεία του το 2004. Μετά τη ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας του Καρζάι, το 2014, ο Ασράφ Γανί Αχμαντζάι επελέγη ως επόμενος πρόεδρος, ο οποίος κυβέρνησε έως τον Αύγουστο του 2021, οπότε ανατράπηκε από τους Ταλιμπάν. Υπηρεσιακός πρόεδρος αυτοανακηρύχθηκε στις 17 Αυγούστου 2021 ο Πρώτος Αντιπρόεδρος (από το 2020) Αμράλα Σαλέχ.
Κατηγορία:Πολιτική του Αφγανιστάν
Παρμαίν
Το Παρμαίν (γαλλικά: Parmain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Παρμινουά (γαλλικά: Parminois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αγριλόβουνο Μεσσηνίας
Το Αγριλόβουνο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγριλόβουνου (μαζί με τον οικισμό Βρυσούλα) και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανδανίας, του Δήμου Οιχαλίας. Η τοπική κοινότητα Αγριλόβουνου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 2,344 χμ² (2011).
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Αγριλόβουνο Μεσσηνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 96 μέτρων και έχει πληθυσμό 91 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Είναι κτισμένο πάνω στην 7η Επαρχιακή Οδό, Μεσσήνη - Ναός Επικούρειου Απόλλωνα και απέχει 46 χλμ. από την Καλαμάτα και 36 χλμ. από την Κυπαρισσία.
Το όνομά του το έχει πάρει, από τις πολλές άγριες ελιές (αγριλιές) που υπάρχουν στην περιοχή. Έχει καταγραφεί ελιά 2.500 ετών, με περίμετρο κορμού, 12 μέτρα.
Κεντρική εκκλησία είναι ο βυζαντινός ναός Κοίμηση της Θεοτόκου, με σπάνιες τοιχογραφίες και στην πλατεία του χωριού υπάρχει το ηρώο πεσόντων, από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, μέχρι το 1940.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Γκαμπάλα ΦΚ
Έμβλημα και χρώματα
Το έμβλημα του συλλόγου περιλαμβάνει τον Καύκασο με μία μαύρη ημισέληνο και ένα κόκκινο οκτάκτινο αστέρι, παρόμοιο με αυτό της σημαίας του Αζερμπαϊτζάν. Περιλαμβάνει επίσης το 2005 που σηματοδοτεί το έτος ίδρυσης του συλλόγου.
Κύρια χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το κόκκινο, ενώ χρησιμοποιείται επίσης και το λευκό στους εκτός έδρας αγώνες της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2005
Χόκεϊ επί χόρτου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Τα τουρνουά χόκεϊ επί χόρτου στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 6 και 19 Αυγούστου στο Ολυμπιακό Κέντρο Χόκεϊ στο Ντεόντορο, στο πλαίσιο της 31ης Ολυμπιάδας. Τα τουρνουά παρουσίασαν αρκετές αλλαγές στη μορφή και τη δομή τους, εν σχέση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Εικοσιτέσσερις ομάδες (δώδεκα για τους άνδρες και δώδεκα για τις γυναίκες) μετείχαν στο τουρνουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2016 2016
ΦΚ Τράκαϊ
Η  ΦΚ Τράκαϊ είναι μια λιθουανική ποδοσφαιρική ομάδα από το Τράκαϊ. Ιδρύθηκε το 2005. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας. Έδρα της ομάδας είναι το ΛΦΦ Στάτιουμ, χωρητικότητας 5400 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λιθουανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2005
Κατάλογος Ρόμπινσον
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Υπηρεσία Προτιμήσεων Αλληλογραφίας συνθέτει έναν κατάλογο Ρόμπινσον, ο οποίος χρηματοδοτείται από τη βιομηχανία άμεσης διαφήμισης μέσω ταχυδρομείου, και η οποία συλλέγει ονόματα και διευθύνσεις ατόμων που δεν επιθυμούν να λάβουν άμεση διαφήμιση. Αυτός ο κατάλογος διανέμεται σε διαφημιστικές εταιρείες, οι οποίες στη συνέχεια είναι υπεύθυνες να μην επικοινωνούν με τους ανθρώπους που περιλαμβάνονται στον κατάλογο. Παρόλο που η χρήση αυτού του καταλόγου διέπεται από την Αρχή Διαφημιστικών Προτύπων (Advertising Standards Authority) και τον Κώδικα Δεοντολογίας της Ένωσης Άμεσης Διαφήμισης (Direct Marketing Association), υπάρχει το ενδεχόμενο τα ονόματα που περιλαμβάνονται στον κατάλογο να χρησιμοποιηθούν για το αντίθετο από τον σκοπό του καταλόγου, είτε τυχαία είτε εκ προθέσεως.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάρκετινγκ
Κατάλογος μοναρχών της Τόνγκα
Ο μονάρχης της Τόνγκα είναι ο αρχηγός του κράτους της χώρας. Είναι επίσης διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, ως Αρχηγός. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, το πρόσωπο του βασιλιά είναι ιερό. Η δυναστεία Τουπόου είναι αυτή τη στιγμή η μόνη συνταγματική μοναρχία στην Πολυνησία, καθώς και η μόνη ιθαγενής. Πρώτος μονάρχης της Τόνγκα ήταν ο Τζορτζ Τουπόου Α΄.
Τον Ιούλιο του 2008 λίγες ημέρες πριν την επίσημη στέψη του (1η Αυγούστου), ο βασιλιάς Τζορτζ Τουπόου Ε΄ ανακοίνωσε ότι θα αφήσει τις περισσότερες εξουσίες του και θα ενεργεί στα περισσότερα ζητήματα με βάση τις οδηγίες του πρωθυπουργού του. Ο βασιλιάς διατήρησε τις εξουσίες του διορισμού δικαστών αλλά και της μετατροπής ποινών. Επιπλέον, ο ίδιος ανακοίνωσε τη διενέργεια εκλογών το 2010 και ανήγγειλε κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση.
Κατάλογος μοναρχών
Ακολουθεί κατάλογος με τους μονάρχες που έχουν κυβερνήσει την Τόνγκα.
Προηγούμενες δυναστείες
Από την αρχαιότητα η Τόνγκα είχε έναν εξαιρετικά μυστικό ανώτατο άρχοντα, τον Tu'i Tonga. Η παράδοση υποστηρίζει ότι τον 16ο αιώνα ο Tu'i Tonga ανέθεσε την πολιτική εξουσία σε έναν παράπλευρο κλάδο της βασιλικής οικογένειας, με τον τίτλο Tu'i Ha'atakalaua, και ότι γύρω στο 1600 οι Tu'i Ha'atakalaua ανέθεσαν περαιτέρω πολιτική εξουσία στους Tu'i Kanokupolu. Το αξίωμα του Tu'i Ha'atakalaua έπαψε να υφίσταται στις 10 Μαΐου 1799. Το αξίωμα Tu'i Kanokupolu συνεχίστηκε, με κάποιες διακοπές, και πράγματι ο μελλοντικός βασιλιάς Siaosi Taufa'ahau Tupou I ήταν ο τελευταίος Tu'i Kanokupolu (αν και οι διάδοχοί του ως βασιλιάδες και βασίλισσα θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως συνεχείς κατόχους αυτού του αξιώματος). Το τελευταίο μέλος της δυναστείας Tu'i Tonga υπηρέτησε μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου 1865, οπότε ο Siaosi Taufa'ahau Tupou κυβέρνησε μόνος του ως Tu'i Kanokupolu. Στις 4 Νοεμβρίου 1875 η Τόνγκα ιδρύθηκε ως βασίλειο (Pule 'Anga Fakatui'i'o Tonga, δηλαδή "Βασίλειο της Τόνγκα").
Παραπομπές
Μοναρχης Μονάρχες της Τόνγκα
Λε Περσαί
Το Λε Περσαί (γαλλικά: Le Perchay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περσουά (γαλλικά: Perchois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Βαλερία Μεσσαλίνα
Η Βαλερία Μεσσαλίνα (Valeria Messalina, 25 - 48) ήταν η σύζυγος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου, την οποία παντρεύτηκε τη στιγμή που έγινε αυτοκράτορας.
Ζωή
Ο γάμος της Μεσσαλίνας και του Κλαύδιου ήταν, όπως όλοι οι γάμοι στην αυτοκρατορική οικογένεια, οδηγούμενοι από πολιτικούς λόγους. Πιθανότατα έλαβε χώρα το 37 ή 38 μ.Χ., νωρίς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καλιγούλα. Το πρώτο τους παιδί, η Κλαυδία Οκταβία γεννήθηκε στις αρχές του 40 μ.Χ. το αργότερο και ένα δεύτερο τέκνο, ο Τιβέριος Κλαύδιος Γερμανικός, που ονομάστηκε Βρετανικός μετά την κατάκτηση του πατέρα του στη Βρετανία το 43, γεννήθηκε κατά τη βασιλεία του Κλαύδιου, η οποία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 41. Η Μεσσαλίνα λέγεται, ότι έχει χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να πραγματοποιήσει έναν μεγάλο αριθμό διώξεων. Ως συνένοχους της είχε τους ισχυρούς αυτοκρατορικούς απελεύθερους, ειδικά τον Νάρκισσο, τον πρώτο γραμματέα του Κλαύδιου. Το πρώτο από τα φερόμενα θύματα ήταν ο Άπιος Ιούνιος. Είχε διοικήσει τρεις λεγεώνες στην Ισπανία, όταν μεταφέρθηκε στη Ρώμη και νυμφεύτηκε τη μητέρα της Μεσσαλίνας. Η Μεσσαλίνα και ο Νάρκισσος ισχυρίστηκαν, ότι ονειρεύτηκαν, πως ο Άπιος σκόπευε να δολοφονήσει τον Κλαύδιο, που εκτέλεσε τον Άπιο για ένα έγκλημα το οποίο δεν διέπραξε. Άλλα θύματα ήταν η Ιουλία Λιβίλλα, ανιψιά του συζύγου της και μια άλλη Ιουλία, δισέγγονη του Τιβέριου. Η Μεσσαλίνα ζήλευε και τις δυο γυναίκες. Η Μεσσαλίνα άνοιξε ένα πορνείο στο αυτοκρατορικό παλάτι, όπου ανάγκασε τις ανώτερες γυναίκες να δουλέψουν. Μάλιστα επροσποιείτο την κοινή πόρνη για να ανταγωνιστεί τις συναδέλφους της. Η ιστορία της Μεσσαλίνας τελείωσε το 47 μ.Χ. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, δήλωσε μονομερώς διαζευγμένη από τον Κλαύδιο και παντρεύτηκε τον Γάιο Σίλιο, τον προξενιστή, σε μια ιδιωτική αλλά σωστή τελετή. Όταν ο Κλαύδιος το έμαθε, η τρομακτική του απάντηση δείχνει, ότι το αναγνώρισε ως απόπειρα πραξικοπήματος. Έδωσαν στη Μεσσαλίνα τη δυνατότητα να αυτοκτονήσει. Η Δομήτια Λεπίδα την παρότρυνε να το κάνει, αλλά δεν είχε τη θέληση ή ίσως τη δύναμη να αυτοκτονήσει και έτσι οι στρατιώτες που είχαν αποσταλεί για να την εκτελέσουν, βοήθησαν την πράξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Πύλη των Λεόντων
Η Πύλη των Λεόντων είναι η κύρια είσοδος της ακρόπολης των Μυκηνών, του κύριου κέντρου του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Η πύλη κατασκευάστηκε στα μέσα του 13ου αιώνα π.Χ., κατά τη διάρκεια της δεύτερης επέκτασης των οχυρώσεων στις Μυκήνες όταν βασιλιάς ήταν ο Ατρέας.
Η κατασκευή αποτελεί ένα επιβλητικό μεγαλιθικό μνημείο, το οποίο μπορεί να συγκριθεί με τις πύλες της Χεττικής πόλης Χαττούσα στη Μικρά Ασία. Επάνω ακριβώς από την πύλη, στο ανακουφιστικό τρίγωνο προβάλλει παράσταση δύο ανάγλυφων αντιμέτωπων λιονταριών που στηρίζουν τα μπροστινά τους πόδια σε ένα αμφίκοιλο βωμό και περιβάλλουν έναν κίονα μινωικού τύπου. Η επιβλητική πύλη ήταν το έμβλημα των μυκηναίων ηγεμόνων και το σύμβολο της ισχύος τους.
Ακριβώς μετά την πύλη βρισκόταν μια σκεπασμένη αυλή με μικρό θάλαμο που λειτουργούσε πιθανόν ως φυλάκιο. Ο Ταφικός Περίβολος Α', που εκείνη την εποχή ήταν μνημείο προς τιμήν των παλαιών Μυκηναίων ηγεμόνων βρίσκονταν νοτιοανατολικά της Πύλης, και δεξιά της κύριας εισόδου που οδηγεί στο παλάτι. Για πρώτη φορά η μνημειακή γλυπτική εμφανίζεται στο ευρωπαϊκό έδαφος.
Πηγές
Κατηγορία:Μυκήνες Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική Λεόντων
Τζένη Ιωακειμίδου
Η Τζένη Ιωακειμίδου (γεν. 28 Ιουνίου 1977) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου του 1977 όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο αποφάσισε να γίνει ηθοποιός ξεκινώντας τις σπουδές της. Το 1996, σε ηλικία 19 ετών, πέρασε από ένα casting για τις σειρές του Νίκου Φώσκολου στον ANT1. Έτσι κέρδισε ένα ρόλο για το πρωταγωνιστικό καστ της καθημερινής σειράς Η Λάμψη. Εκεί από το 1996 μέχρι το 2000 υποδύθηκε τη Τζίνα Λιώσση Δράκου την εξώγαμη κόρη της εισαγγελέως Βίρνας Δράκου (Κάτιας Δανδουλάκη) για τέσσερις τηλεοπτικές σεζόν. Ο ρόλος της ήταν ένας από τους βασικούς από τον έκτο μέχρι τον ένατο κύκλο της σειράς, ενώ αποχώρησε το καλοκαίρι του 2000 για να συνεχίσει την πορεία της ως ηθοποιός σε τηλεόραση και θέατρο.
Ακολούθησε η θεατρική παράσταση Σιγά μην... εκτεθούμε τη σεζόν 2000-2001 όπου έπαιξε μεταξύ άλλων μαζί με τον Φαίδωνα Γεωργίτση και την Μαρία Αλιφέρη. Τη σεζόν 2001-2002 ακολούθησε ένας από τους πιο γνωστούς της ρόλους αυτός της Ουκρανής Νατάσσα Ρογκοζίνα στη κωμική τηλεοπτική σειρά Βότκα Πορτοκάλι όπου έπαιξε μαζί τον Ρένο Χαραλαμπίδη, τη Μαρία Λεκάκη και τον Κώστα Κόκλα. Την επόμενη σεζόν πρωταγωνίστησε στη σειρά του Γιώργος Κωνσταντίνου Τα Φιλαράκια στον ANT1 αποχωρώντας από αυτή στο 31ο επεισόδιο, στο τέλος του πρώτου κύκλου. Τη σεζόν 2003-2004 είχε διπλή τηλεοπτική παρουσία. Από τη μία πρωταγωνίστησε μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη στην κωμική σειρά Καλά να πάθεις στον Alpha ενώ την ίδια περίοδο έπαιξε μαζί με τον Νίκο Σεργιανόπουλο στη ρομαντική κομεντί Φάε τη σοκολάτα σου στο Mega Channel. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε και στο θέατρο στην παράσταση Συνένοχοι μαζί με τον Στράτο Τζώρτζογλου και τη Ζέτα Δούκα.
Το καλοκαίρι του 2005, μετά την αποχώρηση της Ελένης Μενεγάκη από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1, ήταν μία από τις επικρατέστερες υποψήφιες για τη θέση της παρουσιάστριας στην πρωινή εκπομπή Πρωινός καφές. Τελικά υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Alter όπου ανέλαβε την παρουσίαση του ψυχαγωγικού talk show Lifestyle για τη σεζόν 2005-2006. Ωστόσο ολοκλήρωσε την συνεργασία με τον σταθμό νωρίτερα, μετά από τρεις περίπου μήνες συνεργασίας. Ακολούθησε η εμφάνιση της στο επεισόδιο "Τα διαμάντια" της κωμικής σειράς Το Κόκκινο Δωμάτιο το 2006. Τη σεζόν 2005-2006 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Πασχάλη Τσαρούχα στην κωμική σειρά Η γη της Ευαγγελίας στο Alter. Ακολούθησε η θεατρική της εμφάνιση στην παράσταση Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα όπου έπαιξε μαζί με τον Γιώργο Κιμούλη ενώ το 2008 έπαιξε μαζί με τον Γιάννη Στάνκογλου σε ένα επεισόδιο της αισθηματικής σειράς Αληθινοί Έρωτες.
Το 2008 αποφάσισε να αποσυρθεί από το χώρο του θεάματος ενώ σήμερα είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ο.Φ.Ν. Δόξα Πειραιά
thumb|left|250px|Η ομάδα της Φαληρικής Ενώσεως του 1924. Ο Όμιλος Φιλάθλων Νίκαιας «Δόξα Πειραιά», εν συντομία '''Ο.Φ.Ν. Δόξα Πειραιά''', είναι ελληνικός σύλλογος ποδοσφαίρου και δραστηριοποιείται στη Νίκαια του Πειραιά. Έτος ίδρυσής του είναι το 1922 και αγωνίζεται με χρώματα το πράσινο και το λευκό.
Ιδρύθηκε το 1922 με την ονομασία Φαληρική Ένωση «Μέγας Αλέξανδρος» και αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά (ΕΠΣΠ). Αποτέλεσε ένα από τα πρώτα επίσημα αναγνωρισμένα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ελλάδας, καθώς αναγνωρίστηκε από τη νεοσύστατη Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) το 1926 με αύξοντα αριθμό μητρώου ΕΠΟ 36. Το 1947 μετονομάστηκε σε Δόξα Πειραιά, διατηρώντας όμως το 1922 ως έτος ίδρυσης.
Το 1959 συμπεριλήφθηκε στο πρώτο δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ. Ο σύλλογος μετράει 1 συμμετοχή στη Β' Εθνική (1964-65) και 4 συμμετοχές στη Δ' Εθνική (1985-86, 1986-87, 1990-91, 1991-92). Επίσης την περίοδο 1978-79 κατέκτησε το Κύπελλο Πειραιά, για πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μορλαί
Ιστορικά αποτελούσε τμήμα των επαρχιών Τρεγκόρ και Λεόν, οι οποίες χωρίζονταν από τον ποταμό Ντοσέν. Χωρίζονται ακόμα και μέσα στην πόλη, όπως αποδεικνύεται από την αποβάθρα Τρεγκιέ και την αποβάθρα Λεόν.
Η πόλη είναι γνωστή για την οδογέφυρα που χτίστηκε τον 19ο αιώνα στο κέντρο της, που της έδωσε την προσωνυμία «Πόλη της οδογέφυρας».
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μορλαιζιάν.
Τοπωνυμία
Υπάρχουν διάφορες απόψεις για την προέλευση του ονόματος της πόλης. Το πιο πιθανό είναι ότι το όνομα Μορλαί προήλθε από τη λατινική ονομασία του ρωμαϊκού οικισμού Mons Relaxus («Οριζόντια εγκοπή κοιλάδας). Οι αλλαγές κατά τη διάρκεια των αιώνων (Montereleis το 1217, Montrelez το 1304) οδήγησαν, και κυρίως μέσω της συγχώνευσης του όρου «Mont Relaix», στην σύγχρονη ονομασία.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η πόλη είναι χτισμένη στη συμβολή δύο ποταμών, των Κεφλέτ και Ζαρλό που σχηματίζουν τον Ντοσέν (ή ποταμό του Μορλαί) ο οποίος, διαγράφοντας μια διαδρομή 15 χιλιομέτρων βόρεια, εκβάλει στη Μάγχη, στον όρμο του Μορλαί.
Οι εκβολές του ποταμού Ντοσέν σχηματίζουν μια θαλάσσια διείσδυση - ρία - στο βάθος της οποίας βρίσκεται η πόλη. Ο Ντοσέν χωρίζει τις ιστορικές επαρχίες Λεόν στα δυτικά και Τρεγκόρ στα ανατολικά. Αυτή η διαδρομή είναι πλωτή μόνο στην παλίρροια, αλλά παρά τους περιορισμούς και τις δυσκολίες της ναυσιπλοΐας για πρόσβαση στο λιμάνι του Μορλαί, ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα σημαντικό πλεονέκτημα της ανάπτυξης της πόλης.
Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η πόλη έχει υποφέρει συχνά από πλημμύρες.
Η πόλη
μικρογραφία|Μέγαρο από σχιστόλιθο αριστερά|μικρογραφία|Μεσαιωνικό σπίτι στο κέντρο Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει στενά λιθόστρωτα δρομάκια και μεσαιωνικά σπίτια κατασκευασμένα από πέτρα και ξύλο. Πολλά έχουν θρησκευτικές και κοσμικές γλυπτικές αναπαραστάσεις στην πρόσοψή τους.
Ένα από αυτά τα σπίτια είναι το «σπίτι της δούκισσας Άννας» το οποίο είναι τώρα μουσείο, ανοιχτό στο κοινό. Αυτό το σπίτι του 16ου αιώνα λέγεται ότι είναι ένα από τα παλαιότερα της πόλης.
Από το 1620 περίπου, οι ευγενείς και οι έμποροι του Μορλαί άρχισαν να κατασκευάζουν πέτρινα σπίτια και μέγαρα από μπλε σχιστόλιθο και γρανίτη.
Το Μορλαί είναι ένας δημοφιλής προορισμός για λάτρεις των θαλάσσιων σπορ με μια ποικιλία από δραστηριότητες που προσφέρονται, όπως σέρφινγκ και πέταγμα αετών. Υπάρχουν επίσης όμορφα παράκτια μονοπάτια για περιπάτους. Οι εσωτερικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν μπόουλινγκ, γκολφ, ιππασία και πολλά άλλα.
Μαρίνα
Προστατευόμενο από τις ακανόνιστες καιρικές συνθήκες από τη θέση του ανάμεσα σε δύο λόφους στις άνω εκβολές, το λιμάνι του Μορλαί προσφέρει αγκυροβόλιο και ελλιμενισμό για περισσότερα από 200 πλοία στην προβλήτα και την αποβάθρα και όλες τις εγκαταστάσεις ενός καλά εξοπλισμένου σύγχρονου λιμανιού.
Οικονομία
Η Brit Air, μια περιφερειακή αεροπορική εταιρεία και θυγατρική του κρατικού αερομεταφορέα της Γαλλίας Air France, βρίσκεται στο Morlaix Airport του Μορλαί. Το 2013 η αεροπορική εταιρεία συγχωνεύθηκε με την HOP!
Βρετονική γλώσσα
αριστερά|μικρογραφία Η πόλη ξεκίνησε ένα γλωσσικό σχέδιο μέσω του προγράμματος Ya d'ar brezhoneg ( ναι στα βρετονικά) 27 Ιουνίου 2008, για να αναβιώσει τη διδασκαλία και τη χρήση των βρετονικών, της ιστορικής κελτικής γλώσσας της περιοχής. Το 2008, το 6,45% των παιδιών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης φοίτησαν σε δίγλωσσα σχολεία.
Στα βρετονικά η πόλη ονομάζεται Montroulez.
Κάθε χρόνο διοργανώνεται στο Μορλαί ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στον πολιτισμό της Βρετάνης, με παραδοσιακούς χορούς, παραδοσιακές βρετονικές ενδυμασίες και μουσική.
Μνημεία και ιστορικά κτίρια
μικρογραφία|Η οδογέφυρα και η εκκλησία Σαιν-Μελαίν μικρογραφία|Το σπίτι της δούκισσας Άννας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
Πιρακετάμη
Η πιρακετάμη είναι φάρμακο που διατίθεται στο εμπόριο ως θεραπεία για τον μυόκλονο και ως ενισχυτικό της γνωστικής λειτουργίας. Τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση του είναι ασαφή, με ορισμένες μελέτες να δείχνουν μέτρια οφέλη σε συγκεκριμένους πληθυσμούς και άλλες να δείχνουν ελάχιστο ή καθόλου όφελος. Η πιρακετάμη πωλείται ως φάρμακο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η πώληση της πιρακετάμης δεν είναι παράνομη στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και δεν ρυθμίζεται ούτε έχει εγκριθεί από τον FDA, επομένως πωλείται νόμιμα μόνο για ερευνητική χρήση.
Η πιρακετάμη ανήκει στην ομάδα των ρακεταμίδιων, με χημική ονομασία ακεταμίδιο της 2-όξο-1-πυρρολιδίνης. Είναι παράγωγο του νευροδιαβιβαστή GABA και μοιράζεται την ίδια δομή βάσης 2-οξο-πυρρολιδόνης με το πυρογλουταμικό οξύ. Η πιρακετάμη είναι ένα κυκλικό παράγωγο του GABA (γάμα-αμινοβουτυρικό οξύ). Τα σχετικά φάρμακα περιλαμβάνουν τα αντιεπιληπτικά λεβετιρακετάμη και μπριβαρακετάμη και τα θεωρούμενα νοοτρόπα ανιρακετάμη και φαινυλπιρακετάμη.
Άνοια
Μια ανασκόπηση του Cochrane το 2001 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση πιρακετάμης στην άνοια ή γνωστικά προβλήματα. Μια ανασκόπηση του 2005 βρήκε ενδείξεις οφέλους σε ηλικιωμένα άτομα με γνωστική εξασθένηση. Το 2008, μια ομάδα εργασίας της Βρετανικής Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών σημείωσε ότι πολλές από τις δοκιμές της πιρακετάμης για την άνοια ήταν λανθασμένες.
Δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ότι η πιρακετάμη παρουσιάζει όφελος στη θεραπεία της αγγειακής άνοιας.
Κατάθλιψη και άγχος
Ορισμένες πηγές προτείνουν ότι η συνολική επίδραση της πιρακετάμης στη μείωση της κατάθλιψης και του άγχους είναι υψηλότερη από τη βελτίωση της μνήμης. Ωστόσο, η κατάθλιψη αναφέρεται ότι είναι μια περιστασιακή ανεπιθύμητη ενέργεια της πιρακετάμης.
Άλλες
Η πιρακετάμη μπορεί να διευκολύνει την παραμόρφωση των ερυθροκυττάρων στα τριχοειδή αγγεία που είναι χρήσιμο για καρδιαγγειακές παθήσεις.
Λόγω της επίδρασής της στα περιφερικά αγγεία, η πιρακετάμη έχει προταθεί ως φάρμακο για τον ίλιγγο, τη δυσλεξία, το φαινόμενο Ραϊνώ και τη δρεπανοκυτταρική αναιμία. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση της πιρακετάμης στην πρόληψη της δρεπανοκυτταρικής κρίσης ή για την εμβρυϊκή δυσφορία κατά τον τοκετό. Δεν υπάρχουν στοιχεία για το όφελος της πιρακετάμης με οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο αν και υπάρχει συζήτηση ως προς τη χρησιμότητά της κατά την αποκατάσταση μετά το εγκεφαλικό.
Κατά του αγγειόσπασμου
Η πιρακετάμη έχει βρεθεί ότι μειώνει την προσκόλληση των ερυθροκυττάρων στο ενδοθήλιο του αγγειακού τοιχώματος, καθιστώντας λιγότερο σοβαρό τυχόν αγγειόσπασμο στο τριχοειδές. Αυτό συμβάλλει στην αποτελεσματικότητά του στην προώθηση της μικροκυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου και των νεφρών.
Παρενέργειες
Σύμφωνα με μια ανασκόπηση του 2005, η πιρακετάμη έχει παρατηρηθεί να έχει τις ακόλουθες παρενέργειες: υπερκινησία, αύξηση βάρους, νευρικότητα, υπνηλία, κατάθλιψη και εξασθένιση.
Η πιρακετάμη μειώνει τη συσσώρευση των αιμοπεταλίων καθώς και τη συγκέντρωση ινωδογόνου, και επομένως αντενδείκνυται σε ασθενείς που πάσχουν από εγκεφαλική αιμορραγία.
Μηχανισμοί δράσης
Η πιρακετάμη βελτιώνει τη λειτουργία του νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη μέσω των μουσκαρινικών χολινεργικών (ACh) υποδοχέων, οι οποίοι εμπλέκονται σε διαδικασίες μνήμης. Επιπλέον, η πιρακετάμη μπορεί να έχει επίδραση στους υποδοχείς γλουταμινικού NMDA, οι οποίοι εμπλέκονται στις διαδικασίες μάθησης και μνήμης. Η πιρακετάμη πιστεύεται ότι αυξάνει τη διαπερατότητα της κυτταρικής μεμβράνης. Η πιρακετάμη μπορεί να επηρεάζει συνολικά τη νευροδιαβίβαση του εγκεφάλου μέσω της διαμόρφωσης των διαύλων ιόντων ( δηλ. Na +, K + ). Έχει βρεθεί ότι αυξάνει την κατανάλωση οξυγόνου στον εγκέφαλο, σε σχέση με τον μεταβολισμό του ATP, και αυξάνει τη δραστηριότητα της αδενυλικής κινάσης σε εγκεφάλους αρουραίων. Η πιρακετάμη, ενώ βρίσκεται στον εγκέφαλο, φαίνεται να αυξάνει τη σύνθεση του κυτοχρώματος b5, που αποτελεί μέρος του μηχανισμού μεταφοράς ηλεκτρονίων στα μιτοχόνδρια. Αλλά στον εγκέφαλο, αυξάνει επίσης τη διαπερατότητα ορισμένων ενδιάμεσων ενώσεων του κύκλου του Κρεμπς μέσω της μιτοχονδριακής εξωτερικής μεμβράνης.
Η πιρακετάμη αναστέλλει τους διαύλους ασβεστίου τύπου Ν. Η συγκέντρωση της πιρακετάμης στο κεντρικό νευρικό σύστημα μετά από τυπική δόση 1200 mg (περίπου 100 μΜ) είναι πολύ υψηλότερη από τη συγκέντρωση που απαιτείται για την αναστολή των διαύλων ασβεστίου τύπου Ν (το IC50 της πιρακετάμης στους νευρώνες αρουραίου ήταν 3 μΜ).
Εγιαλέτι του Μοριά
Εγιαλέτι του Μοριά (οθωμανικά τουρκικά: ایالت موره, Eyālet-i Mōrâ) ή πασαλίκι της Πελοποννήσου ήταν το σύστημα οθωμανικής διοίκησης που ίσχυσε στην περιοχή της Πελοποννήσου κατά την περίοδο της Δεύτερης Τουρκοκρατίας (1715-1821). Κατά τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κατάκτησης η Πελοπόννησος υπάγονταν στην δικαιοδοσία του Οθωμανού αρχιναύαρχου (Καπουδάν πασά) και είχε ως έδρα το Ναύπλιο. Ο αρχιναύαρχος διοικούσε απευθείας τις περιφέρειες (σαντζάκια) Ναυπλίου και Μυστρά. Μετά την νέα κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς το 1715, προβιβάστηκε σε ξεχωριστό πασαλίκι με έδρα την Τριπολιτσά.
Μόρα Βαλεσί
Στην Πελοπόννησο η Υψηλή Πύλη έστελνε πασά 3 ιππουρίδων (tug) με το όνομα Μόρα Βαλεσί, η διάρκεια της διοίκησης του οποίου εξαρτιόνταν από την διαγωγή του και από τη θέληση του σουλτάνου. Τον πασά συνόδευε ένας διερμηνέας των ξένων γλωσσών (δραγουμάνος του Μορέως), που διορίζονταν απευθείας από τον σουλτάνο. Δύο άλλοι πασάδες 2 ιππουρίδων, υπαγόμενοι στον Μόρα-Βαλεσί, διορίζονταν φρούραρχοι του Ναυπλίου και της Μεθώνης. Ο πασάς, μολονότι ταυτόχρονα πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής, και με απόλυτη εξουσία, ήταν υποχρεωμένος να φέρεται συμφώνα με τα αυθεντικά ψηφίσματα που καθόριζαν την εσωτερική διοίκηση.
Διοικητική διαίρεση
Η Πελοπόννησος διαιρούνταν σε 24 επαρχίες (καζάδες), τις ακόλουθες:
Κάθε επαρχία είχε έναν καδή, ένα βοεβόδα, δύο κοτζαμπάσηδες, έναν σεντούκ-εμίνη (ταμία) και ένα καπού-μετλούκμπαση (αστυνόμο). Σε κάθε κώμη ή χωριό ήσαν επιπλέον δύο προεστοί. Επίσης σε όσες επαρχίες κατοικούσαν Τούρκοι, ο σημαντικότερος μεταξύ αυτών διορίζονταν Αγιάνης.
Όσον αφορά την εκκλησιαστική διαίρεση τα πράγματα ήταν πιο πολύπλοκα, υπήρχαν μητροπόλεις: Επίσης υπήρχαν αρχιεπισκοπές(υπαγόμενες στον Οικουμενικό Πατριάρχη): Και η εκκλησιαστική διοίκηση συμπληρώνονταν με επισκοπές (υπαγόμενες στις παραπάνω Μητροπόλεις): Ανάμεσα στα Μοναστήρια του Μοριά υπήρχαν και πολλά "Πατριαρχικά και Σταυροπηγιακά", υπαγόμενα όχι στον τοπικό αρχιερέα, αλλά απ' ευθείας στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Μερικά από αυτά ήταν:
Καθήκοντα του πασά
Όταν διορίζονταν νέος πασάς στην Πελοπόννησο, όλες οι αρχές των καζάδων είχαν χρέος να πάνε να τον προσκυνήσουν στην Τριπολιτσά, την έδρα της κυβέρνησης. Τότε ο πασάς πρόσταζε και διαβάζονταν στο διβάνι του οι διαταγές του σουλτάνου, παρουσία των υπαλλήλων Οθωμανών και των κοτζαμπάσηδων της α’ κλάσεως. Ο πασάς έδινε το καφτάνι στους δημόσιους υπουργούς και σχηματίζονταν το συμβούλιό του από έναν ή δύο Τούρκους, μεταξύ των σημαντικότερων, δύο κοτζαμπάσηδων, των πιο ισχυρών, και του διερμηνέως του.
Στη συνέχεια άρχιζε τη θητεία του γνωστοποιώντας με εγκυκλίους του σε όλες τις επαρχίες την άφιξή του και τις διαταγές του σουλτάνου. Όταν ο πασάς ήθελε να εισαγάγει κάποιον νεωτερισμό στο καθιερωμένο σύστημα διοίκησης έπρεπε να υποβάλει το σχέδιό του σε όλες τις τοπικές Αρχές και να ενημερώσει την Πύλη και να ζητήσει τη γνώμη του συμβουλίου, αν και η δική του θέληση καθόριζε τα πάντα. Παρά τη σύμπραξη του συμβουλίου ο πασάς έπρεπε πάλι κατ’ έτος να συγκαλεί όλους τους κοτζαμπάσηδες των επαρχιών στην Τριπολιτσά να τους κοινοποιεί σε γενική συνέλευση τις διαταγές της Πύλης, να τους παρουσιάζει τις ανάγκες της εσωτερικής διοίκησης, να τους γνωστοποιεί τα φορολογικά ζητήματα και ή τα περί του ποσού των φόρων και τους διορισμούς των βοϊβοδάδων.
Άλλοι αξιωματούχοι
Σε κάθε επαρχία υπήρχε ένας καδής, διοριζόμενος από τον Καζασκέρη της Ρούμελης, από την τάξη των γραμματισμένων. Κατείχε τη θέση του από 6 έως 12 μήνες, και σπανίως έως 18. Δίκαζε, ανεκκλήτως όλες τις πολιτικές και εμπορικές υποθέσεις κάθε είδους και βαθμού. Αυτός ο ίδιος ήταν και εκτελεστής των αποφάσεών του, την εκτέλεση των οποίων μόνο ο πασάς μπορούσε να αναβάλει, καλώντας την υπόθεση στην Τριπολιτσά προς αναθεώρηση. Συνήθως, αν και οι αποφάσεις του καδή επιδέχονταν εκτέλεση, οι διαδικασίες παρατείνονταν επ’ άπειρον, διότι η νομική των Τούρκων ήταν ασαφής και αντιφατική και εξηγούνταν με διαφορετικούς τρόπους από τους ουλεμάδες. Οι τοπικές συνήθειες και ο χρόνος μόνο μπορούσαν να δώσουν συνήθως τέλος σε παρόμοιες ατέρμονες διαδικασίες. Περί εγκληματικών υποθέσεων ο καδής αναφέρονταν στον πασά και χωρίς ρητή διαταγή του δεν μπορούσε να εξετάσει τέτοιου είδους υπόθεση. Ο καδής είχε επιπλέον το δικαίωμα να ακούει τα παράπονα των πολιτών και να τα εκθέτει στις αρχές, να αντεξετάζει τις φορολογικές υποθέσεις και να ελέγχει απάτες ή καταχρήσεις με ειδικό έγγραφό του προς τον πασά. Το έγγραφο αυτό λέγονταν Ιλάμ. Επίσης όλες οι αγοροπωλησίες αμπελώνων, σπιτιών, δένδρων, καταστημάτων κτλ έπρεπε να υποβάλλονται στον καδή και για να έχει κύρος η πώληση ήταν απαραίτητο να δοθεί από αυτόν το χοτζέτι (έγγραφο ιδιοκτησίας). Το γνήσιο της πώλησης βεβαιώνονταν από μάρτυρες, χριστιανούς ή μουσουλμάνους. Όμως στις διαφορές μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων η μαρτυρία ενός χριστιανού δεν ήταν δεκτή, ούτε υπέρ ούτε κατά. Ο καδής είχε επίσης το δικαίωμα να επισυνάπτει ένα πιστοποιητικό στις προς τον πασά ή προς την Πύλη επαρχιακές αναφορές, όμως και αυτός απαγορεύονταν αυστηρά να εμπλέκεται στα πολιτικά πράγματα.
Ο βοεβόδας διορίζονταν από την Πύλη μετά από αίτηση της κοινότητος ή των μαλικιανέ-ζααπήδων (αγοραστών του δεκάτου). Αλλά μετά από ψήφισμα του τελευταίου Σουλτάνου, ο διορισμός των βοϊβοδάδων γίνονταν από τους τοπικούς πασάδες. Ο βοεβόδας εισέπραττε χαράτζι (ή κεφαλιάτικο), ακολουθούσε τις οδηγίες του πασά, εκτελούσε τις αποφάσεις του καδή και ενεργούσε σύμφωνα με τις απαιτήσεις των κοτζαμπάσηδων, ως προς την εσωτερική αστυνόμευση ή την είσπραξη των δοσιμάτων. Για κάθε πώληση γης είχε το δικαίωμα να εκδίδει το αποκλειστικό κυρωτικό έγγραφο, που ονομάζονταν ταπί. Η θητεία του ήταν ετήσια.
Ο διοριζόμενος από τον πασά αγιάνης είχε έργο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ομοθρήσκων του μωαμεθανών.
Ο Καπού-μπουλούκμπασης εκλεγόμενος από τους κοτζαμπάσηδες, παρακολουθούσε τον βοεβόδα με 10 ή 15 ενόπλους. Αλλά δεν μπορούσε να εκτελέσει καμία διαταγή να χωρίς της συγκατάθεση των κοτζαμπάσηδων.
Ο Σεντούκ-εμίνης (ταμίας) φύλαγε όλα τα χρήματα τα οποία έπρεπε από τα χέρια του να δοθούν στις οθωμανικές αρχές. Κρατούσε τα κατάστιχα των λογαριασμών κάθε επαρχίας και φύλαγε τους καταλόγους των φορολογιών, υπογεγραμμένους από τους κοτζαμπάσηδες. Ο αξιωματικός αυτός αν και υπάγονταν στον πασά ακολουθούσε τις διαταγές των κοτζαμπάσηδων.
Οι προεστοί των κωμοπόλεων και χωριών είχαν ξεχωριστό ταμία, που ονομάζονταν Καψιμάλης, ο οποίος εκλέγονταν με όμοιο τρόπο με τους κοτζαμπάσηδες και στους οποίους αναφέρονταν για τις υποθέσεις των χωριών.
Οι κοτζαμπάσηδες
Οι κοτζαμπάσηδες εκλέγονταν από τους προεστούς των κωμοπόλεων και των χωριών οι οποίοι συνερχόμενοι στην πρωτεύουσα της επαρχίας έκαναν την εκλογή δια ψηφοφορίας χωρίς να μπορεί να παρέμβει καμία τουρκική αρχή σε αυτήν. Μετά την εκλογή τους, οι ίδιοι εκλέκτορες υπέβαλλαν την πράξη τους στον καδή με ενυπόγραφο και σφραγισμένο γράμμα τους και ζητούσαν το ιλάμι του. Ο καδής, ενώπιον του βοεβόδα, του αγιάνη και των επισημότερων Τούρκων μαρτυρούντων την θέληση των προεστών, εξέδιδε το ζητούμενο πιστοποιητικό και στέλνονταν όλα τα σχετικά έγγραφα στον πασά για επικύρωση.
Οι κοτζαμπάσηδες είχαν ετήσια θητεία. Καθένας τους έπρεπε στο τέλος της να δώσει λόγο των πράξεών του στην επαρχία, για να λάβει έγγραφο απολύσεως. Όσες επαρχίες ήταν ικανοποιημένες από τους κοτζαμπάσηδές τους, κοινοποιούσαν την ευχαρίστησή τους στον πασά, ο οποίος συνήθως παρέτεινε την διάρκεια της θητείας τους και για τον ακόλουθο χρόνο.
Αυτοί κανόνιζαν τον τρόπον είσπραξης των δοσιμάτων και μπορούσαν να κάνουν και έκτακτα έξοδα, τα οποία μετά υπέβαλλαν στην επαρχιακή συνέλευση. Είχαν το δικαίωμα να κρίνουν τις υποθέσεις των ραγιάδων οποιασδήποτε φύσεως και αν ευχαριστούνταν από την απόφαση αμφότερα τα μέρη, καμία τουρκική αρχή δεν μπορούσε να παρέμβει. Ακόμη και οι φυλακισμένοι χριστιανοί μπορούσαν να προστρέξουν στους κοτζαμπάσηδες. Καμία διανομή ή είσπραξη φόρων δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την άδεια και τη γνώμη των κοτζαμπάσηδων. Η σχέσεις τους προς τον πασά είχαν μεγάλη σημασία. Όλες οι αναφορές των κωμοπόλεων ή των χωριών έπρεπε δια μέσου αυτών να διευθύνονται προς τις τουρκικές αρχές. Και σε κανέναν άλλον, εκτός του πασά, δεν όφειλαν να δίνουν λόγο της διοίκησής τους και μόνο σε αυτόν επέκειτο το δικαίωμα να τους τιμωρήσει ή να τους ανταμείψει.