cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισαάκ Νεύτων
1661-1669: Σπουδές στο Κέμπριτζ και οι πρώτες έρευνες
Η πεποίθηση αυτή ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο από τον Καρτέσιο, ο οποίος δίδασκε ότι η άλγεβρα μπορεί κατά μία έννοια αυτή να στηρίξει τη γεωμετρία. Εκτός από το φιλοσοφικό έργο του Καρτεσίου, το μοναδικό του καθαρά μαθηματικό σύγγραμμα, η «Γεωμετρία» (Géométrie, 1637), υπήρξε σταθμός στις μελέτες του Νεύτωνα. Πέρα από την καινοφανή αλγεβρική προσέγγιση καθαυτή σε γεωμετρικά ζητήματα, η «Γεωμετρία» αποτέλεσε επίσης το κίνητρο για την επινόηση του διαφορικού λογισμού. Συγκεκριμένα, η άποψη του Καρτεσίου ότι από την εξίσωση μίας καμπύλης μπορούμε δυνητικά να έχουμε οποιαδήποτε πληροφορία για την καμπύλη, παρότρυνε τον Νεύτωνα να γενικεύσει τις αποσπασματικές μεθόδους του Γάλλου φιλοσόφου σε «αναλυτικούς» αλγόριθμους που να έχουν εφαρμογή σε κάθε καμπύλη.
Στην ανάπτυξη τέτοιων αλγόριθμων από τη σκοπιά του ολοκληρωτικού λογισμού, ο Νεύτων βασίστηκε στο έργο του Τζον Ουόλις (John Wallis), ο οποίος υπήρξε μαθητής του Ότρεντ. Στο Arithmetica Infinitorum (1655) ο Ουόλις ασχολείται με το γνωστό πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου. Ορμώμενος από τη μελέτη αυτή, ο Νεύτων ασχολήθηκε με το γενικότερο πρόβλημα τετραγωνισμού καμπύλης, το οποίο σήμερα μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως εύρεση του εμβαδού κάτω από καμπύλη. Ακόμη βασίστηκε στο βιβλίο αυτό όταν ανακάλυπτε το γενικευμένο διωνυμικό θεώρημα. Τέλος, από τον Ουόλις ο Νεύτων διάβασε και το Tractatus Duo (1659), μία γεωμετρική μελέτη επάνω στην κυκλοειδή, την κισσοειδή και άλλες καμπύλες.
Ο Φρανς Βαν Σούτεν (Frans Van Schooten), Ολλανδός μαθηματικός, χωρίς να έχει παραγάγει αξιόλογο πρωτότυπο έργο, συνεισέφερε ωστόσο πολύ στις σπουδές του Νεύτωνα, εκδίδοντας και σχολιάζοντας με επιμέλεια σύγχρονους μαθηματικούς της εποχής, όπως τον Φρανσουά Βιέτ (François Viète) στο Opera Mathematicæ (1946), και τη Γεωμετρία του Καρτεσίου (1659-61), όπου συμπεριέλαβε, μεταξύ άλλων, έργα των Πιερ ντε Φερμά (Pierre de Fermat), Κρίστιαν Χόυχενς (Christiaan Huygens) και του Χέντρικ φαν Χόιρετ (Hendrik van Heuraet). Ο τελευταίος, ειδικά, δίνοντας μία γενική λύση επάνω στο πρόβλημα της «ευθυγράμμισης καμπύλης» (δηλαδή της εύρεσης του μήκους καμπύλης), έδωσε στον Νεύτωνα το ερέθισμα να ερευνήσει την ακριβή σχέση των πράξεων της παραγώγισης και της ολοκλήρωσης, ή, όπως ο ίδιος αργότερα τα ονόμασε, τη σχέση μεταξύ της ευθείας και της αντίστροφης «μεθόδου των ροών».
Όπως αναφέρει ο Γουάιτσαϊντ (D.T. Whiteside) στην έκδοση των μαθηματικών έργων του Νεύτωνα, για να κάνει δημιουργική δουλειά ένας μαθηματικός «χρειάζεται επαρκή συμβολισμό, ικανή γνώση της μαθηματικής δομής και της φύσης της αξιωματικής απόδειξης, άριστο έλεγχο του πυρήνα των σύγχρονων μαθηματικών και κάποια προδιάθεση για μελλοντική πρόοδο», ανάγκες που όσον αφορά τα παραπάνω έργα, ικανοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό για τον Νεύτωνα.
Τις χρονιές 1665 και 1666, όταν έπληττε την Ευρώπη η πανούκλα και το πανεπιστήμιο στο Καίμπριτζ παρέμεινε αναγκαστικά κλειστό για προφανείς προληπτικούς λόγους, ο Νεύτων γύρισε στο Γούλσθορπ. Κατά την παραμονή στη γενέτειρά του η μελέτη του πάνω στα έργα άλλων επιστημόνων άρχισε ήδη να αποδίδει καρπούς. Την περίοδο εκείνη έκανε, ή είχε τουλάχιστον εμπνευστεί, σημαντικότατες ανακαλύψεις για τα μαθηματικά και όχι μόνο: η θεωρία χρωμάτων, βασισμένη στα πειράματα που για καιρό διεξήγαγε, το γενικευμένο διωνυμικό θεώρημα, και βέβαια, ο απειροστικός λογισμός. Επρόκειτο για μία πολύ δυνατή ώθηση για την επιστήμη που «οδήγησε τα μοντέρνα μαθηματικά υψηλότερα από το επίπεδο της ελληνικής γεωμετρίας». Ήταν τόσο σημαντικές οι επιστημονικές ανακαλύψεις αυτές, που τα έτη 1665 και 1666 για τον Νεύτωνα αναφέρονται στη βιβλιογραφία ως «Anni Mirabiles» (Θαυματουργά Έτη). Ο ίδιος λέει για τις χρονιές αυτές: «Στις δυο χρονιές 1665 και 1666 της πανούκλας…ενδιαφερόμουν για τα Μαθηματικά και τη Φιλοσοφία πιο πολύ παρά οποιαδήποτε άλλη φορά από τότε».
1669-1696: Καθηγητής στη Λουκασιανή Έδρα του Τρίνιτι
Το 1669 διορίζεται στη Λουκασιανή Έδρα των Μαθηματικών στο Τρίνιτι, παίρνοντας τη θέση του καθηγητή του, Ισαάκ Μπάροου (Isaac Barrow). Ως καθηγητής γνωρίζουμε ότι δεν είχε την αναμενόμενη ίσως αναγνώριση, καθώς, όπως μάς πληροφορεί ο Χάμφρεϊ Νεύτων, ανιψιός του Ισαάκ, «...τόσο λίγοι πήγαιναν να τον ακούσουν, και ακόμη λιγότεροι τον καταλάβαιναν, που πολλές φορές, κατά κάποιο τρόπο ελλείψει ακροατηρίου, διάβαζε στους τοίχους». Στις παραδόσεις «έμενε συνήθως γύρω στη μισή ώρα· όταν δεν είχε ακροατήριο, επέστρεφε συνήθως σε επτά λεπτά ή λιγότερο.»
Ποιο ήταν το περιεχόμενο των διαλέξεών του όμως ώστε να μειώνεται τόσο πολύ το ακροατήριό του; Από τα αρχεία της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης του Καίμπριτζ, γνωρίζουμε ότι είχε διδάξει οπτική (1670-1672), αριθμητική και άλγεβρα (1673-1683) και πολύ από το περιεχόμενο του περίφημου Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (1684-1687), το οποίο είχε δρομολογηθεί ήδη από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, μέσα κυρίως από τεταμένη αλληλογραφία με τον Ρόμπερτ Χουκ (Hooke) και κατόπιν μετά από την επαφή του με τον Έντμουντ Χάλλεϋ (Halley). Επρόκειτο, λοιπόν, για διαλέξεις επάνω στις εκάστοτε ερευνητικές του ανησυχίες — κάπως απαιτητικό επίπεδο για τους προπτυχιακούς του φοιτητές.
Το 1672 ο Νεύτων εντάχθηκε στη Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου. Είχε έτσι την ευκαιρία να έρθει σε επαφή, προσωπικά ή αλληλογραφώντας, και με άλλους επιστήμονες πέρα από τον Χουκ και τον Χάλεϊ, όπως ήταν ο χημικός Ρόμπερτ Μπόιλ (Boyle), ο αστρονόμος Τζον Φλάμστιντ (John Flamsteed), καθώς και οι Χόιχενς και Γουάλις. Πιο γνωστοί ίσως από όλους ήταν ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (Gottfried Wilhelm Leibniz), με τον οποίο ο Νεύτων είχε μεγάλη διαμάχη για τη διεκδίκηση της πατρότητας του λογισμού, και ο γνωστός φιλόσοφος Τζον Λοκ (John Locke), ιδρυτής του εμπειρισμού, με τον οποίο είχε επικοινωνία επάνω σε θεολογικά ζητήματα.
Είναι αλήθεια ότι ο Νεύτων δεν είχε αμιγώς επιστημονικές ανησυχίες. Από την ίδια χρονιά που διορίστηκε στη Λουκασιανή Έδρα, εκτός από τα μαθηματικά και την οπτική, άρχισε παράλληλα να ασχολείται με την αλχημεία και τη θεολογία. Διαβάζοντας κανείς την αρκετά διεξοδική αναφορά του Κοέν (I. B. Cohen) στο ζήτημα αυτό, καταλαβαίνει ότι η ενασχόληση του Νεύτωνα με τέτοια παραεπιστημονικά ζητήματα δεν ήταν και τόσο παραεπιστημονική η ίδια. Μπορούμε να διακρίνουμε μεθοδικότητα και ρητορική διάθεση ακόμη και στις έρευνές του επάνω στις γραφές και τις προφητείες, αν και αυτά μάλλον δεν υποστηρίζονταν πάντοτε από αντικειμενικά κίνητρα. Το καλοκαίρι του 1684 ωστόσο, όταν ο Έντμοντ Χάλεϊ επισκέφτηκε τον Λουκασιανό καθηγητή για να συζητήσει μαζί του για θέματα κινηματικής, ο Νεύτων αποφάσισε να διακόψει καθετί άλλο και να ασχοληθεί σοβαρά με τη μηχανική. Το αποτέλεσμα ήταν να ολοκληρώσει μέσα σε τρία χρόνια ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά έργα του αιώνα του -και όχι μόνο- το Philosophiæ Naturalis Principiæ Mathematica. Σε αυτό το αυστηρά δομημένο έργο ο Νεύτων βασίζεται εν μέρει στα θεωρητικά αποτελέσματα του Κέπλερ και εξάγει το γνωστό νόμο της παγκόσμιας έλξης θεμελιώνοντας τη μηχανική. Εγκαθίδρυσε έτσι μία κοσμολογική άποψη για τη βαρύτητα που κυριάρχησε στην επιστημονική κοινότητα, ώσπου να την αναθεωρήσει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein) το 1915 με τη γενική θεωρία της σχετικότητας. (Περίφημη παραμένει η φράση του Αϊνστάιν Νεύτων, συγχώρεσέ με).
Μετά την έκδοση του Principiæ Mathematica και μέχρι το 1696 που έφυγε από το Καίμπριτζ, επέστρεψε ξανά στις δευτερεύουσες ασχολίες του και άρχισε να χάνει σταδιακά το ενδιαφέρον του για τη Λουκασιανή Έδρα. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1689 εκλέχθηκε μέλος του κοινοβουλίου καθώς και ότι το φθινόπωρο του 1693 υπέστη νευρική κατάπτωση. Όταν ένας από τους παλιούς προσκείμενους μαθητές του μπόρεσε να του εξασφαλίσει τη θέση του διευθυντή του εθνικού Νομισματοκοπείου (Warden of the Mint), αποφάσισε να παραιτηθεί από τη Λουκασιανή Έδρα — πράγμα που τυπικά έγινε το 1701 — και να μετακομίσει στο Λονδίνο, ώστε να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα.
1696-1727: Τα τελευταία χρόνια στο Λονδίνο
Από τη στιγμή που ο Νεύτων έφυγε από το Καίμπριτζ, μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό και η επιστημονική του δραστηριότητα. Συνέχισε να ασχολείται με μαθηματικά προβλήματα αλλά κυρίως ασχολήθηκε με τις δημοσιεύσεις των εργασιών του. Ήταν τα χρόνια της διαμάχης με τον Λάιμπνιτς. Χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό μέσο, προσπάθησε — αποτελεσματικά ως ένα βαθμό — να πείσει την επιστημονική κοινότητα ότι ο λογισμός ήταν δική του επινόηση και ότι ο Λάιμπντς δεν έκανε τίποτε άλλο από το να οικειοποιηθεί τις δικές του ιδέες. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να ξεπεράσει τις παλιές του επιφυλάξεις και να εκθέσει στην κρίση των συναδέλφων του τις παλιές ανακαλύψεις του, σε έναν αγώνα δρόμου να κατοχυρώσει τους ερευνητικούς του καρπούς. Μέχρι το 1711 είχαν εκδοθεί από μία τουλάχιστον φορά τα Opticks (1704), Tractatus de Quadratura Curvarum (1704), Enumeratio Linearum Tertii Ordinis (1704), Arithmeticæ Universalis (1707), De Analysi (1711), Methodis Differentialis (1711) καθώς και δύο ακόμη φορές το Principiæ Mathematica (1713, 1726) ενώ εννιά χρόνια μετά το θάνατό του, εκδόθηκε για πρώτη φορά το De Methodis Fluxionum et Serierum Infinitarum (1736).
Το Φεβρουάριο του 1699 η Ακαδημία των Επιστημών του Παρισιού ονόμασε τον Νεύτωνα αντεπιστέλλον μέλος, ενώ το Νοέμβριο του 1703 εκλέχθηκε πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Στη θέση αυτή στάθηκε σκληρός και άτεγκτος, ενώ μάλιστα έχει δειχθεί ότι επωφελήθηκε της θέσης ώστε να ενεργήσει κατά του Λάιμπνιτς. Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι στις 16 Απριλίου του 1705, σε τελετή που έγινε στο Κολέγιο του Τρίνιτι, η βασίλισσα Άννα έχρισε τον Νεύτωνα ιππότη ως αναγνώριση των πολιτικών υπηρεσιών του προς την Αγγλία. Είκοσι δύο χρόνια μετά, στις 31 Μαρτίου του 1727, πέθανε άρρωστος από πάθηση των πνευμόνων σε ηλικία ογδόντα τεσσάρων ετών.
Χρονολογικός πίνακας
Κάποια από τα ιστορικά ενδιαφέροντα γεγονότα της ζωής του Νεύτωνα έχουν συγκεντρωθεί στον παρακάτω πίνακα: (Όπου σημειώνεται τίτλος συγγράμματος θα εννοείται η ημερομηνία έκδοσης και όχι συγγραφής, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά)
Πνευματικοί κληρονόμοι και βιογράφοι
Όταν πέθανε ο Νεύτων, το 1727, στη χώρα του ήδη τον θεωρούσαν εθνική μορφή, έτσι ώστε να ευνοηθεί στα ανώτερα λαϊκά στρώματα ένα επιστημονικό - φιλοσοφικό ρεύμα που είναι γνωστό ως «νευτωνιανισμός» και το οποίο βασιζόταν επιφανειακά στη μεθοδολογική νοοτροπία που διέπνεε το έργο του. Πολύ περισσότερο, σε συνδυασμό με τις φιλοσοφικές ιδέες των Ντεκάρτ και Λοκ, βοήθησε να σφυρηλατηθεί το λεγόμενο ρασιοναλιστικό πνεύμα του Διαφωτισμού.
Σε καθαρά επιστημονικό επίπεδο, το έργο του είχε ευρεία και άμεση απήχηση στην Αγγλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στα επόμενα χρόνια οι επιστήμονες προσπαθούσαν να εφαρμόζουν τους νόμους του Principia Mathematica μαζί με τις απειροστικές μεθόδους σε κάθε σχεδόν πρόβλημα φυσικής, ελέγχοντας παράλληλα με τον τρόπο αυτό την εγκυρότητα της θεωρίας και τα όριά της. Ο προσδιορισμός του σχήματος της Γης το 1735, ο υπολογισμός της τροχιάς της σελήνης από τον Κλερό (Alexis-Claude Clairaut, 1713-1765) και η ακριβής χρονική πρόβλεψη της επανόδου του κομήτη Χάλεϊ ήταν τα τρία αποφασιστικά βήματα που δικαίωσαν τη θεωρία του Νεύτωνα. Με μεγαλύτερη πίστη και περισσότερες ελπίδες κατόπιν, οι φυσικοί της εποχής συνέχιζαν να εφαρμόζουν τη θεωρία εξάγοντας πολλά σημαντικά αποτελέσματα, όπως του Λέοναρντ Όιλερ (Leonhard Euler, 1707-1783) στην υδροδυναμική, του Ζοζέφ Λουί Λαγκράνζ (Joseph Louis Lagrange, 1736-1813) στην αναλυτική μηχανική ή του Πιερ Σιμόν Λαπλάς (Pierre Simon Laplace, 1749-1827) στην ουράνια μηχανική του.
Στα μαθηματικά από την άλλη, μία μεγάλη περιοχή είχε ανακαλυφθεί και περίμενε τους κατοπινούς επιστήμονες να τη χαρτογραφήσουν, η περιοχή της μαθηματικής ανάλυσης. Βασισμένοι στον απειροστικό λογισμό - αν και προτιμώντας την έκφρασή του από τον Λάιμπνιτς - πολλοί γνωστοί μαθηματικοί επέκτειναν την επιστήμη προς νέες κατευθύνσεις: οι Γιόχαν και Γιάκομπ Μπερνούλι (Bernoulli) με το λογισμό μεταβολών, ο Γκασπάρ Μονζ (Gaspard Monge) με τη διαφορική γεωμετρία, ο Λαγκράνζ στις διαφορικές εξισώσεις και την αναλυτική μηχανική, μία καθαρά αλγεβρική θεώρηση όπου εκμεταλλεύεται με άμεσο τρόπο τις άπειρες σειρές, και βέβαια ο Όιλερ σε μία πληθώρα προβλημάτων. Ήταν, μάλιστα, η γονιμότητα του λογισμού που έπεισε σταδιακά τους επιστήμονες να παραμερίσουν την κλασική γεωμετρία και μαζί με αυτήν και τα ελαττώματά της.
Ο άνθρωπος Νεύτων, χαρισματικός διανοητής αλλά προβληματικός χαρακτήρας, άργησε πολύ να κριθεί με αντικειμενικότητα από την επιστημονική κοινότητα της Αγγλίας. Οι πρώτοι του βιογράφοι — ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής — περιορίζονταν στο να εξυμνούν τα επιτεύγματά του, ενώ η πρώτη φορά που αποκαλύφθηκαν δυσάρεστες πληροφορίες γύρω από τη ζωή του ήταν το 1835 από τον Φράνσις Μπέιλι (Francis Baily, 1774-1844), ιδρυτή της Αστρονομικής Βασιλικής Εταιρείας, και κατόπιν από τον Αουγκούστους ντε Μόργκαν (Augustus de Morgan). Από τότε έχουν γίνει πολλές μελέτες για τον Νεύτωνα, και ίσως η πιο γνωστή ανάμεσά τους είναι του Αμερικανού Ρίτσαρντ Γουέστφαλ (Richard Westfall).
Η επιστημονική συνεισφορά του Νεύτωνα
Με την θεωρία της παγκόσμιας έλξης, ο Νεύτων αντιμετώπισε θεμελιώδη ερωτήματα που απασχολούσαν τη φυσική για καιρό και πρόσφερε μία σαφή και γόνιμη κοσμολογική αντίληψη, που γρήγορα υπερίσχυσε της αντίστοιχης καρτεσιανής. Ακόμη, συνεισέφερε με ουσιαστικό τρόπο στην οπτική και συγκεκριμένα στη θεωρία χρωμάτων, όπου απέδειξε πειραματικά ότι το ηλιακό φως αποτελείται από επιμέρους χρώματα παρέχοντας την πιο εναργή θεωρία του 17ου αιώνα στον κλάδο αυτό.
Με την επινόηση του διαφορικού και ολοκληρωτικού λογισμού εισήγαγε στα μαθηματικά ένα εργαλείο έτοιμο να δώσει άμεσες λύσεις σε πολλά μαθηματικά και φυσικά προβλήματα αλλά και με πλατιά περιθώρια βελτίωσης. Τις περισσότερες φορές χάρη σε απειροστικές μεθόδους, ο Νεύτων εργάστηκε αποτελεσματικά επάνω σε προβλήματα που σήμερα φιλοξενούνται σε διακεκριμένα πεδία των μαθηματικών: τριγωνομετρικές σειρές, πεπερασμένες διαφορές, ταξινόμηση καμπυλών. Ασχολήθηκε ακόμη με την γεωμετρία, κλασική και αναλυτική, τη θεωρία αριθμών και την άλγεβρα, για την οποία μάλιστα συνέταξε το σημαντικό Arithmeticæ Universalis, ένα διδακτικό βιβλίο όπου γίνεται σαφής διαχωρισμός και μεθοδολογική αντιπαράθεση ανάμεσα στην (πρακτική) αριθμητική και την άλγεβρα και όπου αναπτύσσονται γενικές μέθοδοι επίλυσης βασικών αλγεβρικών προβλημάτων με σημαντική συνεισφορά στη θεωρία των εξισώσεων.
Η θρησκευτικότητα του Νεύτωνα
Ο Ισαάκ Νεύτων ανατράφηκε ως Αγγλικανός, όμως δεν δεχόταν το δόγμα της Τριάδας, παρ' όλο που αυτή η άποψη θεωρούνταν παράνομη εκείνη την εποχή.
Ισαάκ Νεύτων και Αλχημεία
Όμως υπάρχει και μια άλλη σχετικά άγνωστη, μυστηριώδης πλευρά αυτού του λαμπρού επιστήμονα, μια δραστηριότητά του που κράτησε περίπου τριάντα χρόνια, αν και την κράτησε επιμελώς κρυμμένη από τους συγχρόνους και τους συναδέλφους του: η συμμετοχή του Νεύτωνα στην μαθητεία της αλχημείας, ή όπως αναφερόταν συχνά στα μέσα του δέκατου έβδομου αιώνα στην Αγγλία, της Χυμείας. Ο Νεύτων έγραψε και μετέγραψε περίπου ένα εκατομμύριο λέξεις σχετικά με το θέμα της αλχημείας, από τις οποίες μόνο ένα ελάχιστο τμήμα έχει δημοσιευθεί σήμερα. Τα αλχημικά χειρόγραφά του περιλαμβάνουν ένα πλούσιο σύνολο διάφορων τύπων εγγράφων, ανάμεσα στα οποία συμπεριλαμβάνονται σημειώσεις εργαστηρίων, περιγραφές των αλχημικών ουσιών και των διαδικασιών, μεταγραφές από άλλες πηγές, ακόμη και ποίηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αλχημιστές Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Θεολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 17ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Οπτικοί
Μίνως Βολανάκης
Ο Μίνως Βολανάκης (1925 - 15 Νοεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα (στην περιοχή της Κυψέλης), το 1925, κατ΄ άλλους 1926. Σπούδασε θέατρο αρχικά στη σχολή του Γιαννούλη Σαραντίδη. Στον εμφύλιο, μετά τον θάνατο του πατέρα του, αναγκάσθηκε να ασχοληθεί με τη μετάφραση θεατρικών έργων στο θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη και στη συνέχεια στο θίασο του Καρόλου Κουν όπου ειδικότερα για τις ανάγκες του θιάσου του μετέφρασε πολλά έργα του αμερικανικού δραματολογίου. Μετά από υποτροφία που έλαβε από το Βρετανικό Συμβούλιο εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο ειδικευόμενος στη σκηνοθεσία, ξεκινώντας με έργα του Λουίτζι Πιραντέλλο. Κατά την εκεί παραμονή του ανέβασε πολλά έργα αρχαίων Ελλήνων κλασσικών καθώς και έργα του σύγχρονου κλασικού θεάτρου. Στη συνέχεια μετέβη στις ΗΠΑ, όπου και εκεί σκηνοθέτησε πλείστα έργα σε Πανεπιστήμια και ιδιωτικά θέατρα. Στη δεκαετία του 1960 σκηνοθέτησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με πρώτη παράσταση το έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ καθώς και τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη στο Φεστιβάλ Αθηνών.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με το ελεύθερο θέατρο όπου και συνεργάστηκε με τους αθηναϊκούς θιάσους «Βεργή», «Λαμπέτη», Κούρκουλο σκηνοθετώντας έργα των Ζαν Ζενέ, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Χάρολντ Πίντερ και Αντόν Τσέχωφ.
Στη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου συνέχισε τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Στη μεταπολίτευση επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε γενικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κατά την περίοδο 1975 – 1977, όπου και έδωσε αξιόλογες παραστάσεις με την Άννα Συνοδινού στη «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή στο Θέατρο Λυκαβηττού, με την Μελίνα Μερκούρη στη «Μήδεια» του Ευριπίδη κ.ά., συνδέοντας έτσι το όνομά του σε ότι καλύτερο είχε να παρουσιάσει το ελληνικό θέατρο εκείνης της περιόδου.
Το 1980 λαμβάνοντας σχετικές άδειες ξεκίνησε αγώνα αξιοποίησης παλαιών λατομείων, (Βύρωνα, Νίκαιας, Πετρούπολης και Τριανδρίας Θεσσαλονίκης), μεταβάλλοντάς τα σε χώρους πολιτιστικών εκδηλώσεων με αρχή τις «Γιορτές των Βράχων». Το 1982 σκηνοθέτησε στο Εθνικό θέατρο τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, στα Επιδαύρια και στη συνέχεια εκπροσώπησε την Ελλάδα στα Ευρωπάλια και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες (1984).
Ο Μίνως Βολανάκης εκτός από την σκηνοθεσία διακρίθηκε ιδιαίτερα και ως έξοχος μεταφραστής αγγλικών θεατρικών έργων, καθώς και των ελληνικών κλασικών έργων (κωμωδίες ή τραγωδίες) στην αγγλική. Πέθανε στην Αθήνα το πρωί στις 15 Νοεμβρίου του 1999.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Βολανάκης
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Άγιος Στέφανος Λασιθίου
Ο Άγιος Στέφανος (μέχρι το 1920 Γρας) είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 131 κατοίκους. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές των Ορέων Θρυπτής σε υψόμετρο 453 μέτρα. Απέχει 30 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα όσο και από την Σητεία. Ανήκε στην Επαρχία Σητείας.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Καλαμοκανιά έχουν βρεθεί υστερομινωικά αγγεία. Στον λόφο Κάστελλο ή Φορτέτσα έχουν βρεθεί ίχνη οχύρωσης της γεωμετρικής περιόδου. Στη θέση Κάτω Βιγλί έχει βρεθεί επιτύμβια στήλη με ανάγλυφη μορφή γυναίκας. Το χωριό ήταν γνωστό μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα με το όνομα Γρας. Ο Στέργιος Σπανάκης θεωρεί ότι το όνομα έχει αρχαιοελληνική προέλευση και πιθανόν σχετίζεται με το αρχαίο ήρωα Γρα, γιό του Εχέλαου. Ο Νίκος Παπαδάκης θεωρεί ότι προέρχεται από βενετσιάνικο οικογενειακό επώνυμο. Το σημερινό όνομα του χωριού προέρχεται από τον ναό του Αγίου Στεφάνου.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Greas στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Greas με 305 κατοίκους. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Gryaz με 22 χαράτσια. Στον λόφο Κάστελλο ή Φορτέτσα, πάνω από το χωριό σώζονται τα ερείπια ενετικού φρουρίου. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Graees με 15 χριστιανικές και δύο μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 420 χριστιανούς κατοίκους και 5 μουσουλμάνους και ανήκε στον δήμο Ρουκάκας Το 1900 υπαγόταν στον δήμο Ρουκάκας. Το 1920 ορίστηκε έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον παραθαλάσσιο οικισμό Μακρυγιαλός αποτελούν την κοινότητα Αγίου Στεφάνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 131 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Ντέιβιντ Οτάνγκα
Ο Ντέιβιντ Οτάνγκα (David Daniel Otunga Sr, 7 Απριλίου 1980) είναι πρώην Αμερικανός παλαιστής και δικηγόρος. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE, όπου έχει ρόλο σχολιαστή.
Προσωπική Ζωή
Ο πατέρας του είναι από την Κένυα, ενώ και οι δύο γονείς του ήταν εκπαιδευτικοί. Έχει άλλα δύο αδέρφια. Στο σχολείο και με την βοήθεια των γονιών του, ήταν κορυφαίος μαθητής και σπούδασε δικηγορία, ψυχολογία και ιδιαίτερες κατηγορίες αυτής. Έχει δουλέψει και ως δικηγόρος για αρκετά μεγάλη εταιρεία. Είναι αρραβωνιασμένος με την τραγουδίστρια Τζένιφερ Χάντσον και μαζί απέκτησαν έναν γιο το καλοκαίρι του 2009.
Τα πρώτα βήματα
Τον Νοέμβριο του 2008, υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE, και μεταφέρθηκε σε θυγατρική του εταιρεία, για να εκπαιδευτεί πάνω στην επαγγελματική πάλη. Κράτησε το πραγματικό του όνομα μέσα στα ρινγκ. Τον Φεβρουάριο του 2010, συμμετείχε στην πρώτη σεζόν του νέου προγράμματος της εταιρείας, NXT, όπου οκτώ νέοι παλαιστές, διεκδικούν ένα συμβόλαιο με την εταιρεία και το κύριο ρόστερ της. Ο Οτάνγκα, έφτασε μέχρι τον τελικό, αλλά ήρθε δεύτερος.
Νέξους (Nexus)
Στις αρχές του Ιουνίου του 2010, και μια εβδομάδα μετά το τέλος της σεζόν του NXT, και οι οκτώ διαγωνιζόμενοι παλαιστές, με επικεφαλής τους, τον νικητή Γουέιντ Μπάρετ, εμφανίστηκαν στο ρινγκ του Raw και διέλυσαν τα πάντα. Τις επόμενες εβδομάδες, αποκαλύφθηκε πως είχαν γίνει ομάδα, με το όνομα "Νέξους". Ο Οτάνγκα ήταν το μοναδικό μέλος που έμεινε στο γκρουπ αυτό, από την δημιουργία του έως και την διάλυσή του, επίσημα στις 22 Αυγούστου 2011, αν και τα διακριτικά της "Νέξους" (κιτρινόμαυρα περιβραχιόνια και μπλούζες), είχαν αφαιρεθεί από την 1η Αυγούστου. Στην διάρκεια της θητείας του στο γκρουπ, κατέκτησε δύο φορές το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE, μια με τον Τζον Σίνα και μια με τον Μάικλ ΜακΓκίλικατι.
Από αυτή την φατριά, που δημιουργήθηκε στις 7 Ιουνίου 2010 από τον Γουέιντ Μπάρετ, πέρασαν ο τελευταίος και άλλοι 12 παλαιστές. Οι αρχικοί οκτώ ήταν ο Γουέιvτ Μπάρετ, ο Ντέιβιντ Οτάνγκα, ο Τζάστιν Γκάμπριελ, ο Χιθ Σλέιτερ, ο Σκιπ Σέφιλντ, ο Ντάρεν Γιάνγκ, ο Μάικλ Τάρβερ και ο Ντάνιελ Μπράιαν (ο οποίος απολύθηκε τέσσερις μέρες μετά από το WWE). Ο Γιάνγκ και ο Σέφιλντ αποχώρησαν λόγω ήττας και τραυματισμού αντίστοιχα, τον Αύγουστο. Στις 3 Οκτωβρίου, ο αρχηγός Μπάρετ, νίκησε τον Τζον Σίνα και τον ανάγκασε να μπει στην ομάδα, ενώ μια μέρα μετά, έδιωξε τον Τάρβερ. Στα τέλη του ίδιου μήνα, οι Χάσκι Χάρις και Μάικλ ΜακΓκίλικατι, έγιναν τα δύο νέα μέλη. Τον Νοέμβριο ο Σίνα κατάφερε να φύγει από το γκρουπ.
Στις 27 Δεκεμβρίου ο Σι Εμ Πανκ, αφού μπήκε στο γκρουπ, εκθρόνισε τον Μπάρετ και έγινε νέος αρχηγός. Ο Μπάρετ στις 3 και οι Γκάμπιελ και Σλέιτερ, στις 10 του Ιανουαρίου του 2011, αποχώρησαν από την ομάδα. Στις 17 του ίδιου μήνα, νέο μέλος έγινε ο Μέισον Ράιαν, που τραυματίστηκε στις 11 Ιουλίου και αποχώρησε, ενώ και ο αρχηγός Πανκ, στις 17 του μήνα συνέχισε μόνος του. Ο Χάσκι Χάρις, ήταν από τον Φεβρουάριο εκτός δράσης λόγω τραυματισμού και έτσι έμειναν δύο άτομα, ο Οτάνγκα με τον ΜακΓκίλικατι, που έμειναν ως ομάδα μέχρι να χάσουν τους Ομαδικούς τίτλους στις 22 Αυγούστου του 2011.
Νομικός σύμβουλος
Μετά τους "Νέξους", ο Οτάνγκα, που στην πραγματικότητα είναι δικηγόρος, ξεκίνησε να ασκεί επάγγελμα νομικού συμβούλου στους ανωτέρους του, στην εταιρεία. Μάλιστα, από τις 30 Σεπτεμβρίου, θα σταθεί στο πλευρό του μετέπειτα Γενικού Διευθυντή Τζον Λορινάιτις και θα αντιμετωπίσει μερικούς από τους κορυφαίους παλαιστές της εταιρείας.
Τελειωτική Κίνηση
Verdict (Thrust Spinebuster)
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Μπέτι Ντέιβις
Η καριέρα της διήρκεσε περίπου εξήντα χρόνια και το 1977 τιμήθηκε με βραβείο καριέρας από το Ινστιτούτο του Αμερικάνικου Κινηματογράφου. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατάφερε αυτό το επίτευγμα καθώς και η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να γίνει πρόεδρος της ακαδημίας των όσκαρ το 1941. Υποδυόταν συνήθως αντιπαθείς ηρωίδες και η τεχνική της έχει αντιγραφεί από πολλούς μεταγενέστερους ηθοποιούς. Το 1981 ένα τραγούδι της Κιμ Καρνς με τίτλο Bette Davis Eyes αφιερωμένο σε αυτήν έκανε παγκόσμια επιτυχία. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει δεύτερη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
Γέννηση, πρώιμη ηλικία και σπουδές
Η Ρουθ Ελίζαμπεθ Ντέιβις γεννήθηκε στο Λόουελ της Μασαχουσέτης στις 5 Απριλίου του 1908 και οι γονείς της, ο δικηγόρος Χάρλοου Μόρελ Ντέιβις και η φωτογράφος Ρουθ Αυγούστα Ντέιβις, απέκτησαν ένα χρόνο μετά ακόμη μια κόρη, την Μπάρμπαρα. Η οικογένειά της ήταν αγγλικής, γαλλικής και ουαλικής καταγωγής. Όταν ήταν 7 ετών οι γονείς της χώρισαν κι η μητέρα τους αναγκάστηκε να δουλέψει ως φωτογράφος για να μεγαλώσει τα δυο της παιδιά. Η οικογένεια μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη όταν η Ρουθ Ελίζαμπεθ βρίσκονταν στην εφηβεία. Εκείνη την εποχή η Μπέτι, όνομα το οποίο υιοθέτησε εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Η εξαδέλφη Μπέτι (La cousin Bette), παρακολουθώντας στο θέατρο την Αγριόπαπια του Ίψεν αποφασίζει να γίνει ηθοποιός. Σπουδάζει χορό, ενώ ταυτόχρονα φοιτά στη δραματική σχολή έχοντας για συμφοιτήτριες την Κάθριν Χέπμπορν και την Λουσίλ Μπολ. Το 1929 την επιλέγουν να ερμηνεύσει στο θέατρο, τη Χέντβιχ στην Αγριόπαπια του Ίψεν, τον ρόλο που την είχε αρχικά παρακινήσει να γίνει ηθοποιός. Ακολουθούν ακόμη δυο θεατρικά στο Μπρόντγουεϊ για τα οποία παίρνει πολύ καλές κριτικές και το 1930 την καλούν από τη Universal, για δοκιμαστικό. Παρόλο που απείχε από το στερεότυπο της ομορφιάς των σταρ του Χόλυγουντ της εποχής της, υπογράφει συμβόλαιο με την Universal.
Πρώτοι κινηματογραφικοί ρόλοι (1931-1934)
Το 1932 ο Τζορτζ Άρλις, ο οποίος την είχε δει παλιότερα στο θέατρο, τη ζητά για συμπρωταγωνίστριά του σε μια παραγωγή της Warner το Ο άνθρωπος που έπαιζε τον Θεό (The man who played God). Οι κριτικές αυτή τη φορά είναι με το μέρος της και την ίδια χρονιά υπογράφει συμβόλαιο με τη Warner. Το 1932 παντρεύεται επίσης τον αγαπημένο της Χάρμον Όσκαρ Νέλσον. Η Warner φημιζόταν για τις γκανγκστερικές ταινίες που έθιγαν το κατεστημένο της αμερικάνικής κοινωνίας του 30, με αποτέλεσμα να μην αξιοποιείται σωστά το ταλέντο της Ντέιβις. Οι ταινίες που γυρίζει εκεί έχουν μεν επιτυχία, αλλά δεν την ικανοποιούν καλλιτεχνικά και αρχίζει να ζητά καλύτερους ρόλους.
Το 1934 ο Τζακ Γουόρνερ, ο διευθυντής της Warner, αρνείται να τη δανείσει στην Columbia για να παίξει στο Συνέβη μια Νύχτα (It happened one night) του Φρανκ Κάπρα κι ο ρόλος της πηγαίνει στην Κλοντέτ Κολμπέρ. Την ίδια χρονιά ακόμη μια ευκαιρία της χτυπά την πόρτα κι αυτή τη φορά δεν πρόκειται να τη χάσει, η R.K.O. τη ζητά για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία Ανθρώπινη Δουλεία (Of human bondage), βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Σόμερσετ Μομ. Ο ρόλος είναι αυτός μιας αντιπαθητικής κι αδίστακτης γυναίκας, τόσο που καμιά απ' τις σταρ της εποχής εκείνης δεν ήθελε να τον παίξει. Ο Γουόρνερ είναι αρχικά διστακτικός να τη δανείσει, αλλά η Ντέιβις τον πείθει γυρίζοντας ως αντάλλαγμα μια ακόμη ταινία που δεν είναι της αρεσκείας της για τη Warner. Όταν βγαίνει η ταινία στους κινηματογράφους, οι κριτικοί την αποθεώνουν αναφέροντας ότι πρόκειται για την καλύτερη ερμηνεία που έχει δοθεί ποτέ από Αμερικανίδα ηθοποιό στη μεγάλη οθόνη. Παρά της ευνοϊκές κριτικές όμως, η Ντέιβις δεν προτείνεται για βραβείο όσκαρ, κάτι που προκαλεί την οργή του τύπου και του κόσμου του θεάματος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ακαδημία να επιτρέψει στους ψηφοφόρους να διαλέξουν, άσχετα με τους προκαθορισμένους υποψήφιους. Στην ψηφοφορία η Ντέιβις έρχεται τρίτη χάνοντας από την Κλοντέτ Κολμπέρ, που κερδίζει το όσκαρ για το Συνέβη μια νύχτα αλλά καταφέρνει να ξεπεράσει την Γκρέις Μουρ που ήταν αρχικά υποψήφια.
Η άνοδος προς την επιτυχία (1935-1938)
thumb|left|200px|Με τον Φράντσο Τόουν στην ταινία Μια Επικίνδυνη γυναίκα, για την οποία κέρδισε το πρώτο της [[Όσκαρ.]] Το 1935 πρωταγωνίστησε στο Μια επικίνδυνη γυναίκα (Dangerous) με τον Φράντσο Τόουν. Στα γυρίσματα της ταινίας φημολογείται ότι ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε σχέση με την Τζόαν Κρόφορντ. Ο Τόουν στη συνέχεια παντρεύτηκε την Κρόφορντ, κάτι που δημιούργησε αντιπάθεια ανάμεσα στις δυο γυναίκες η οποία θα μεγάλωνε με την πάροδο των χρόνων. Η Ντέιβις ωστόσο προτάθηκε για Όσκαρ για τη συγκεκριμένη ταινία, το οποίο και κέρδισε. Όντας ειλικρινής παραδέχτηκε ότι η ακαδημία θέλησε να διορθώσει την αδικία που της είχε γίνει την προηγούμενη χρονιά.
Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία Το απολιθωμένο δάσος (The Petrified Forest) με τους Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λέσλι Χάουαρντ. Η ταινία πήρε καλές κριτικές, αλλά η Ντέιβις ήταν ακόμη δυσαρεστημένη με το γεγονός ότι δεν της δίνονταν το προνόμιο της έγκρισης των σεναρίων. Ήθελε πολύ να συμπρωταγωνιστήσει με την Κάθριν Χέπμπορν, υποδυόμενη τη βασίλισσα Ελισάβετ στην ταινία του Τζον Φορντ Μαρία Στιούαρτ (Mary Of Scotland), αλλά ο Τζακ Γουόρνερ για μια ακόμη φορά της απαγόρευσε το δανεισμό στην RKO. Τότε η Ντέιβις αποφάσισε να σπάσει το συμβόλαιο της και στα τέλη του 1936 ταξίδεψε στην Αγγλία, για να γυρίσει δύο ταινίες με τον Άγγλο σκηνοθέτη Αλεξάντερ Κόρντα. Το επιτελείο της Warner τότε κινήθηκε δικαστικώς εναντίον της για αθέτηση συμβολαίου. Η Ντέιβις έχασε τη δίκη και γύρισε στο Χόλυγουντ έχοντας χάσει σχεδόν όλη της την περιουσία. Η επόμενή της ταινία ήταν η Στιγματισμένες γυναίκες (Marked Woman) για την οποία κέρδισε το βραβείο της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Στην κορυφή της κινηματογραφικής βιομηχανίας (1938-1942)
right|thumb|220px| Το χαρακτηριστικό βλέμμα τις Μπέτι Ντέιβις έδινε μια νότα δραματισμού στις ερμηνείες της, όπως στην ταινία Το γράμμα ([[1940).]] Μετά τη δικαστική διαμάχη, η Ντέιβις απέκτησε κάποιες ελευθερίες στη Warner. Η επόμενή της ταινία ήταν η Ζέζεμπελ (Jezebel) του 1938 με συμπρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα και σκηνοθέτη τον Γουίλιαμ Γουάιλερ. Η ταινία αυτή θεωρείται προπομπός της υπερπαραγωγής του Ντέιβιντ Σέλζνικ Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With the Wind) και ο ρόλος της Ντέιβις, ως κακομαθημένης καλλονής του Αμερικανικού Νότου, παρουσιάζει ομοιότητες με εκείνον της Σκάρλετ Ο'Χάρα. Η Ντέιβις είχε ληφθεί υπόψιν για το ρόλο της Σκάρλετ και όταν ο Σέλζνικ, μετά από έρευνα, δεν κατάφερε να βρει την κατάλληλη ηθοποιό για τον ρόλο της Σκάρλετ, ζήτησε από τον Γουόρνερ την Ντέιβις. Ο Γουόρνερ θα δάνειζε την Ντέιβις στον Σέλζνικ με την προϋπόθεση ότι ο Έρολ Φλιν θα αναλάμβανε τον ρόλο του Ρετ. Τόσο ο Σέλζνικ όσο κι η Ντέιβις δεν το θεώρησαν καλή ιδέα και το σχέδιο ναυάγησε. Η Ζέζεμπελ παίχτηκε στους κινηματογράφους ένα χρόνο πριν το Όσα Παίρνει ο Άνεμος και χάρισε στην Ντέιβις το δεύτερό της βραβείο Όσκαρ, ενώ στο μεταξύ ο Σέλζνικ βρήκε την ηθοποιό που ενσάρκωσε τελικά την Σκάρλετ στο πρόσωπο της Βίβιαν Λι. Η Ντέιβις στη διάρκεια των γυρισμάτων της Ζέζεμπελ ερωτεύτηκε και σύναψε σχέση με τον Γουάιλερ, ο οποίος όπως κι εκείνη ήταν παντρεμένος και δεν ήταν διατεθειμένος να χωρίσει τη γυναίκα του. Η Ντέιβις τον αποκάλεσε αργότερα στη βιογραφία της ως τον έρωτα της ζωής της. Ο γάμος της με τον Νέλσον πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και τον χώρισε στα τέλη του 1938. Την ίδια χρονιά συμπρωταγωνίστησε με τον Έρολ Φλιν, για τον οποίο έτρεφε μεγάλη αντιπάθεια, στην ταινία Μετά την καταιγίδα (The Sisters).
Το 1939 που από τους κριτικούς θεωρείται η καλύτερη χρονιά στην ιστορία του κινηματογράφου, η Μπέτι Ντέιβις είχε τέσσερις ταινίες στο Box Office: το Το λυκόφως μιας ζωής (Dark Victory), το Χουαρέζ (Juarez), Το δράμα μιας αμαρτωλής (The Old Maid) και το Ελισάβετ και Έσσεξ (The private lives of Elisabeth & Essex). Για την πρώτη ταινία, που συμπρωταγωνιστεί με τον Τζορτζ Μπρεντ και τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και υποδύεται μια γυναίκα που πεθαίνει από καρκίνο, έλαβε την τέταρτή της υποψηφιότητα στα Όσκαρ. Το Λυκόφως μιας Ψυχής ήταν η αγαπημένη ταινία της Ντέιβις, αλλά έχασε το Όσκαρ από την Σκάρλετ Ο'Χάρα της Βίβιαν Λι. Στο Χουαρέζ, μια ταινία στην οποία συμμετείχε όλη η αφρόκρεμα των ηθοποιών της Warner από τον Τζον Γκάρφιλντ μέχρι και τον Πολ Μιούνι, υποδύθηκε την αυτοκράτειρα του Μεξικού Καρλόττα. Ενώ στο Δράμα μιας αμαρτωλής συμπρωταγωνίστησε με τη Μίριαμ Χόπκινς με την οποία υπήρχε έχθρα. Στο Ελισάβετ και Έσσεξ υποδύθηκε την βασίλισσα Ελισάβετ Α' της Αγγλίας και συνεργάστηκε για δεύτερη και τελευταία φορά με τον Έρολ Φλιν, ενώ στην ταινία εμφανιζόταν κι η φίλη της Ολίβια Ντε Χάβιλαντ.
Το γράμμα (The Letter) του 1940, βασισμένο και αυτό σε μυθιστόρημα του Σόμερσετ Μομ, την ξανάφερε κοντά στον αγαπημένο της σκηνοθέτη Γουίλιαμ Γουάιλερ. Αυτή η ταινία του Γουάιλερ της απέφερε περαιτέρω καταξίωση από τους κριτικούς και μια ακόμη, την πέμπτη, υποψηφιότητα για Όσκαρ. Ωστόσο η μοιχαλίδα και δολοφόνος ηρωίδα της ταινίας, δεν κατάφερε να της εξασφαλίσει ακόμη ένα Όσκαρ το οποίο πήγε στην Τζίντζερ Ρότζερς. Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε και με τον Σαρλ Μπουαγιέ στην ταινία Όλα, και τον ουρανό ακόμα! (All This and Heaven Too!), όπου ερμήνευσε μια γκουβερνάντα στη Γαλλία του 19ου αιώνα κατηγορούμενη για ένα φόνο που δεν διέπραξε. Σ' αυτή τη φάση της καριέρας της η Ντέιβις ήταν η πιο επιτυχημένη ηθοποιός και η πιο ισχυρή προσωπικότητα του Χόλυγουντ. Παράλληλα με την επαγγελματική επιτυχία ήρθε και η προσωπική, καθώς το 1940 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Άρθουρ Φαρνσγουόρθ.
Τον Ιανουάριο του 1941 η Μπέτι Ντέιβις έγινε πρόεδρος της ακαδημίας των Όσκαρ, ήταν πρώτη ηθοποιός με αυτή τη διάκριση. Οι πρώτες της προτάσεις δεδομένου του Β' Παγκοσμίου πολέμου, ήταν να πωλούνται εισιτήρια για την τελετή των Όσκαρ, των οποίων τα κέρδη θα διατίθεντο για βοήθεια στα εμπόλεμα κράτη, επίσης πρότεινε να ματαιωθεί η δεξίωση μετά την τελετή. Οι ριζοσπαστικές τις ιδέες βρήκαν αντίσταση κι η Ντέιβις αποχώρησε από τη θέση του προέδρου και μήνες αργότερα, όντας ακόμη θυμωμένη, δεν παρευρέθηκε στην βραδιά των Όσκαρ, παρόλο που είχε λάβει την 6η της υποψηφιότητα για την ταινία Οι μικρές αλεπούδες (The Little Foxes) του 1941. Το βραβείο πήγε στη Τζόαν Φοντέιν για την ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Υποψίες (Suspicion).
Οι μικρές αλεπούδες, μεταφορά του θεατρικού της Λίλιαν Χέλμαν, σημάδευσαν την τρίτη και τελευταία της συνεργασία με τον Γουίλιαμ Γουάιλερ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων διαπληκτίσθηκαν, γιατί ο Γουάιλερ πίστευε ότι η Ντέιβις έπαιζε τον ρόλο της Ρετζίνα Γκίντενς, μιας συμφεροντολόγας και μοχθηρής γυναίκας, χωρίς να της δίνει καμία ανθρώπινη υπόσταση. Η Ντέιβις αποχώρησε από το σετ της ταινίας, για να επιστρέψει αφότου έμαθε ότι θα την αντικαθιστούσε η Κάθριν Χέπμπορν. Τα γυρίσματα τελείωσαν με τη γνώμη της Ντέιβις να επικρατεί και την θετική υποδοχή της ταινίας από τους κριτικούς να τη δικαιώνει. Παρόλο που η Ντέιβις δε συνεργάστηκε ποτέ ξανά με τον Γουάιλερ, οι δυο τους μοιράζονταν αμοιβαία εκτίμηση για τα χρόνια που ακολούθησαν.
Η περίοδος του πολέμου (1942-1945)
thumb|right|210px|Με τον Πολ Χένριντ στην ταινία [[Το ξέσπασμα μιας ψυχής (Now Voyager) σε έναν από τους πιο αξιομνημόνευτούς της ρόλους.]]
Το 1942 βρήκε την Ντέιβις να πρωταγωνιστεί στην ταινία Το ξέσπασμα μιας ψυχής (Now Voyager), στον ρόλο μιας γεροντοκόρης που αλλάζει εμφάνιση, αποκτά αυτοπεποίθηση και γνωρίζει τον έρωτα. Η ταινία αυτή, που της χάρισε την 7η υποψηφιότητά της στα Όσκαρ, θεωρείται η επιτομή των Woman's pictures. Ως Woman's pictures ("ταινίες γυναίκας") χαρακτηρίζεται μια ομάδα ταινιών που γυρίστηκαν εκείνη την εποχή κι αποσκοπούσαν στο να δώσουν παρηγοριά στις γυναίκες, όσο οι σύζυγοί τους έλειπαν στον πόλεμο. Η Ντέιβις εκείνη τη χρονιά έχασε το Όσκαρ από την Γκριρ Γκάρσον.
Τον επόμενο χρόνο η Ντέιβις με τη βοήθεια του Τζον Γκάρφιλντ, του Τζακ Γουόρνερ και του Κάρι Γκραντ ίδρυσε το Hollywood Canteen, ένα κέντρο διασκέδασης στο οποίο σύχναζαν οι Αμερικανοί στρατιώτες όταν δεν βρίσκονταν στο πεδίο της μάχης. Όλη η αφρόκρεμα του Χόλυγουντ προσπαθούσε να εμψυχώσει τους στρατιώτες με θεαματικές εμφανίσεις κι εκδηλώσεις στο Hollywood Canteen. Το 1980 η Ντέιβις τιμήθηκε με μετάλλιο απόν την κυβέρνηση των ΗΠΑ για αυτήν την προσφορά της κατά τη διάρκεια του πολέμου. Την ίδια χρονιά γύρισε και την ταινία Φρουρά επί του Ρήνου (Watch On The Rhine) που ήταν αντιπολεμική προπαγάνδα, ενώ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Δάκρυα του χθες (Old Aquaintance) πέθανε ο δεύτερος της σύζυγος.
Το 1944 προτείνεται για 8η φορά για Όσκαρ για την ταινία Μαραμένο λουλούδι (Mr. Skeffington), χάνοντας αυτή τη φορά απ' την Ίνγκριντ Μπέργκμαν για την ταινία Εφιάλτης (Gaslight) και την επόμενη χρονιά κέρδισε και πάλι τις εντυπώσεις με την ταινία Άγουρα Στάχυα (The Corn is Green).
Μεικτή πορεία και κάθοδος (1945-1949)
Η Ντέιβις το 1945 βρίσκονταν σε θέση ισχύος στη Warner. Είχε πλέον την πολυτέλεια να διαλέγει και ν' απορρίπτει σενάρια και να μπορεί να επιβάλλεται στους σκηνοθέτες με τους οποίους δούλευε. Εκείνη τη χρονιά η μεγάλη της αντίπαλος Τζόαν Κρόφορντ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner. Η ηθοποιός πίστεψε ότι η Κρόφορντ, της οποίας η δημοτικότητα είχε πέσει αισθητά από τις αρχές της δεκαετίας, δε θα τα έβγαζε πέρα με τον Τζακ Γουόρνερ, που ήταν πολύ πιο σκληρός από τον Λούι Μπι Μάγιερ της Metro-Goldwyn-Mayer όπου δούλευε πριν η Κρόφορντ. Έτσι ένα σενάριο, που είχε απορρίψει πρωτύτερα η Ντέιβις, έγινε ταινία με πρωταγωνίστρια την Κρόφορντ και τίτλο Θύελλα σε μητρική καρδιά (Mildred Pierce). Η Κρόφορντ έλαβε Όσκαρ το 1945 για την ταινία αυτή και κέρδισε την εύνοια του Γουόρνερ. Η έχθρα μεταξύ των δύο γυναικών εντεινόταν όλο και περισσότερο, ενώ το στούντιο προσπαθούσε να βρει την κατάλληλη ταινία για να τις κάνει να εμφανιστούν μαζί, κάτι που έγινε πολλά χρόνια αργότερα με το Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; του 1962. Εκείνη την περίοδο η Ντέιβις παντρεύτηκε με τον Γουίλιαμ Γκραντ Σέρι.
Το 1946 η Ντέιβις έγινε και παραγωγός της ταινίας Κλεμμένη ευτυχία (A stolen life), στην οποία συμπρωταγωνίστησε με τον Γκλεν Φορντ. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία, μετά από χρόνια, που έλαβε αρνητικές κριτικές. Παρ'όλα αυτά ήταν κερδοφόρα. Οι ταινίες που γύρισε μετά από αυτήν άρχισαν να έχουν μικρότερα κέρδη και η δημοτικότητά της άρχισε να πέφτει. Το 1947 η εγκυμοσύνη, στο πρώτο της παιδί, της απαγόρευσε να παίξει στην ταινία Τα λύτρα του πόνου (Possessed) και ο πρωταγωνιστικός ρόλος πήγε πάλι στην Κρόφορντ, η οποία ήταν πάλι υποψήφια για βραβείο Όσκαρ. Στα τέλη του 1947 έφερε στον κόσμο την κόρη της Μπάρμπαρα.
Η ταινία του 1948 Νοσταλγοί μιας ζωής (June Bride) σημείωσε μεγάλη επιτυχία, έτσι η Ντέιβις ανανέωσε το συμβόλαιό της με τη Warner και με μισθό $10.285 την εβδομάδα, έγινε η πιο ακριβοπληρωμένη γυναίκα στις ΗΠΑ. Ο Τζακ Γουόρνερ όμως της απαγόρευσε την έγκριση σεναρίων και την ανάγκασε να εμφανιστεί στην ταινία Το μυστικό του δάσους (Beyond the forest) του 1949, την οποία η ηθοποιός θεωρούσε κακή. Η Ντέιβις συμφώνησε να συμμετάσχει, ενώ δεν της άρεσε ο ρόλος που της προσφερόταν, με την προϋπόθεση ότι θα την αποδέσμευαν από το συμβόλαιο της. Έτσι όταν τελείωσαν τα γυρίσματα και μετά από 18 χρόνια άφησε τη Γουόρνερ, ενώ στο Χόλυγουντ υπήρχε η πεποίθηση ότι η επιτυχία είχε τελειώσει πλέον για την Ντέιβις. Η ηθοποιός είχε δημιουργήσει τη φήμη ότι ήταν δύσκολη κι οι παραγωγοί δύσκολα θα της εμπιστεύονταν πλέον σενάρια. Παράλληλα ο γάμος της με τον Γουίλιαμ Σέρι όδευε προς το τέλος του και το διαζύγιο ήταν αναπόφευκτο.
Αναζωογόνηση της καριέρας (1950-1952)
right|thumb|200px|Η Ντέιβις ως Μάργκο Τσάνιγκ, μαζί με τον συμπρωταγωνιστή της Γκάρι Μέριλ στο [[Όλα για την Εύα το (1950). Οι δυο τους παντρεύτηκαν μετά τη λήξη των γυρισμάτων κι ο γάμος τους διήρκεσε 10 χρόνια.]] Η τύχη χαμογέλασε και πάλι στην Μπέτι Ντέιβις στα τέλη του 1949 όταν η Κλοντέτ Κολμπέρ, η οποία είχε επιλεχθεί από τον σκηνοθέτη Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς και τον Ντάριλ Ζάνουκ ο οποίος ήταν διευθυντής της 20th Century Fox, για τον ρόλο της Μάργκο Τσάνινγκ στην ταινία Όλα για την Εύα (All About Eve), είχε ένα ατύχημα και δε μπορούσε να παίξει στην ταινία. Ο Ζάνουκ κι ο Μάνκιεβιτς τότε στράφηκαν στη μοναδική ηθοποιό που ήταν εύκαιρη εκείνη την περίοδο, και σε εκείνη η οποία είχε την εμπειρία να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του ρόλου, την Μπέτι Ντέιβις. Ο Ζάνουκ δεν είχε καλές σχέσεις με την Ντέιβις. Παρ'όλ'αυτά αποφάσισε να επικοινωνήσει μαζί της για να της προτείνει τον ρόλο. Η Ντέιβις διαβάζοντας το σενάριο διαπίστωσε ότι ήταν ένα από τα καλύτερα σενάρια που της δόθηκαν ποτέ και αποφάσισε να παίξει στην ταινία.
Κάθοδος και επιστροφή στο θέατρο (1952-1960)
Έχοντας καταφέρει να ανανεώσει την εικόνα της με το Όλα για την Εύα, η Ντέιβις ξεκίνησε να συμμετέχει σε ανεξάρτητες παραγωγές. Οι ταινίες τις οποίες διάλεξε να εμφανιστεί μετά όμως ήταν μέτριες και ούτε η 10η υποψηφιότητά της στα Όσκαρ για την ταινία Η ντίβα (The Star) του 1952 δεν μπόρεσε να ανανεώσει το ενδιαφέρον του κοινού για τα έργα στα οποία εμφανιζόταν. Οι κριτικοί ήταν πολλές φορές ευνοϊκοί μαζί της, μα άλλες αρνητικοί. Κατέκριναν κυρίως το γεγονός ότι μετά το Όλα για την Εύα η Ντέιβις υποδύονταν περισσότερο τον εαυτό της στις ταινίες της κι ότι πλέον η προσωπικότητά της, οι χειρονομίες της και το κάπνισμα αποτελούσαν μέρος της κάθε κινηματογραφικής της εμφάνισης. Η Ντέιβις ήταν πλέον γνωστή ως ιδιαίτερη προσωπικότητα κι οι χαρακτηριστικές της κινήσεις αντιγράφονταν από κωμικούς και μίμους σε κλαμπ. Από τις ταινίες που εμφανίστηκε τη δεκαετία του '50 ξεχωρίζουν η Εστεμμένη Παρθένα (The Virgin Queen) του 1955, όπου υποδύθηκε για δεύτερη φορά την Ελισάβετ Α' της Αγγλίας και το Τόπο στα νιάτα (The Catered Affair) του 1956 όπου υποδύθηκε μια νοικοκυρά που παντρεύει την κόρη της. Απέρριψε επίσης πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες Η βασίλισσα της Αφρικής (The African Queen, 1951) και Ξαναγύρισε, Μικρή μου Σέμπα (Come back, little Sheba, 1952), ρόλους που χάρισαν ευνοϊκές κριτικές και βραβεία στις ηθοποιούς που τους ενσάρκωσαν.
Το 1952 διαπιστώνοντας την ύφεση στην κινηματογραφική της καριέρα η Ντέιβις στράφηκε ξανά στο θέατρο. Το καινούργιο της θεατρικό εγχείρημα ήταν το μιούζικαλ Two's Company με σκηνοθέτη τον Ζυλ Ντασέν. Η Ντέιβις δεν είχε εμπειρία στο μιούζικαλ και βρέθηκε έξω από τα χωράφια της. Οι κριτικές ήταν μέτριες κι η Ντέιβις αναγκάστηκε να διακόψει μετά από βαρύ κρούσμα οστεομυελίτιδας.
Ο τέταρτος γάμος της με τον Γκάρι Μέριλ αρχικά πήγαινε καλά, ο Γκάρι υιοθέτησε την κόρη της Μπάρμπαρα (Μπι Ντι) και μαζί υιοθέτησαν άλλα δυο παιδιά τον Μάικλ και τη Μάργκο, η οποία λίγο καιρό μετά την υιοθεσία της παρουσίασε προβλήματα, λόγω εγκεφαλικού τραύματος που προκλήθηκε κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τον τοκετό. Η Μάργκο τοποθετήθηκε σε ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του '50 η Ντέιβις κι ο Μέριλ άρχισαν να καυγαδίζουν και το 1960 πήραν διαζύγιο. Μετά τον χωρισμό της η Ντέιβις έγραψε την πρώτη της αυτοβιογραφία Μια μοναχική ζωή (A lonely life).
Τζέιμς Ρος (νησί)
Το Τζέιμς Ρος (αγγλικά: James Ross Island) είναι νησί της Ανταρκτικής και ειδικότερα το ένατο μεγαλύτερο σε έκταση μετά τη Γη Αλεξάνδρου Α΄, το Μπέρκνερ, το Θέρστον, το Κάρνεϊ, το Ρούσβελτ, τη Νήσο Σάιπλ, την Αδελαΐδα και το Σπάατς. Έχει έκταση 2.598 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Μπέτι Ντέιβις
Αναγέννηση με το grand-guignole (1961-1970)
left|thumb|250px|Η Ντέιβις έλαβε την τελευταία της υποψηφιότητα στα Όσκαρ για τον ρόλο της Τζέην στο [[Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; (ταινία, 1962)|Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; δίπλα στην Τζόαν Κρόφορντ.]] Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η δημοτικότητα της Μπέτι Ντέιβις είχε υποστεί μεγάλο πλήγμα, καθώς τα σενάρια λιγόστευαν όλο και περισσότερο για αυτήν που είχε ήδη κλείσει τα πενήντα. Το 1961, ενώ βρισκόταν στα γυρίσματα της ταινίας Η κόμισσα και ο γκάνγκστερ (A pocketful of miracles) του Φρανκ Κάπρα, η μητέρα της πέθανε. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς επέστρεψε στο θέατρο, όπου συμμετείχε στην πρώτη θεατρική μεταφορά του έργου του Τένεσι Γουίλιαμς, Η νύχτα της Ιγκουάνα. Οι κριτικές ήταν και πάλι μέτριες κι οι καυγάδες με τους συμπρωταγωνιστές της ατελείωτοι, τόσο που ώθησαν την Ντέιβις να αποχωρήσει επικαλούμενη ασθένεια.
Τζέιμς Ρος (νησί)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζειμς Ρος
Μπέτι Ντέιβις
Αναγέννηση με το grand-guignole (1961-1970)
Το 1962 δέχτηκε να συμπρωταγωνιστήσει μαζί με την μεγάλη της αντίπαλο Τζόαν Κρόφορντ στην ταινία τρόμου Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; (What Ever happened to Baby Jane) του Ρόμπερτ Όλντριτς πιστεύοντας ότι ο ρόλος της ως πρώην παιδί θαύμα Μπέιμπι Τζέιν Χάτσον θα αναβίωνε την καριέρα της και θα είχε απήχηση στο κοινό που είχε αντιδράσει θετικά στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ψυχώ, μια διετία νωρίτερα. Έτσι καταπνίγοντας τον εγωισμό της, συνεργάστηκε με την μισητή της αντίπαλο χωρίς να δημιουργήσει προβλήματα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν τελείωσαν τα γυρίσματα, με εκτόξευση αρνητικών δηλώσεων κι από τις δυο πλευρές, ενώ στο μεταξύ η Ντέιβις έλαβε και την ενδέκατη υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ η Ακαδημία προσπέρασε την Τζόαν Κρόφορντ. Η Κρόφορντ πικραμένη τότε, στράφηκε δημόσια εναντίον της Ντέιβις και ζήτησε από τις υπόλοιπες υποψηφίους να την αφήσουν να παραλάβει εκείνη το βραβείο σε περίπτωση νίκης τους, εάν εκείνες ήταν απούσες. Η Ντέιβις, της οποίας η ερμηνεία είχε λάβει πολύ καλές κριτικές, θεωρείτο το φαβορί αλλά το βράδυ της απονομής το βραβείο πήγε στην Αν Μπάνκροφτ, η οποία λόγω θεατρικών υποχρεώσεων δεν είχε μπορέσει να παρευρεθεί. Όταν το όνομα της νικήτριας ανακοινώθηκε, η Ντέιβις πάγωσε και η Κρόφορντ την προσπέρασε για να παραλάβει το Όσκαρ για λογαριασμό της Αν Μπάνκροφτ. Η Ντέιβις δεν είχε πει ακόμη την τελευταία λέξη της.
Η ταινία Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; είχε μεγάλη επιτυχία κι η Ντέιβις έγινε η βασίλισσα του γραν-γκινιόλ για τη δεκαετία του 60, οι περισσότερες ταινίες που γύρισε τότε ήταν έργα τρόμου. Το 1964 πρωταγωνίστησε στην ταινία Το μυστικό της Σάρλοτ (Hush...Hush...Sweet Charlotte) του Όλντριτς. Αρχικά η παραγωγή αυτή φιλοδοξούσε να επανενώσει την Ντέιβις με την Κρόφορντ, για να επαναληφθεί η επιτυχία του Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν. Μετά από μερικές ημέρες γυρισμάτων όμως, η Ντέιβις ανάγκασε την Κρόφορντ να αποχωρήσει και τη θέση της πήρε η φίλη της Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Η ταινία ήταν επιτυχημένη και ανανέωσε το ενδιαφέρον του κοινού για την Ντέιβις, που συνέχισε να είναι ενεργή στον χώρο του κινηματογράφου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας.