cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πετρούπολη Αττικής
Άλλες πληροφορίες
Η Πετρούπολη σήμερα έχει 18 νηπιαγωγεία, 11 δημοτικά, 6 γυμνάσια, 5 λύκεια, 1 Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ., πρώην Τ.Ε.Ε.), υποκαταστήματα τραπεζών και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ένα αστυνομικό τμήμα, ένα ταχυδρομείο, 7 μεγάλα supermarket, εμπορικά καταστήματα, καφετέριες, μπαρ, εστιατόρια και νυχτερινά μαγαζιά. Χάρη σ' αυτά, η Πετρούπολη είναι από τους αγαπημένους νυχτερινούς προορισμούς των γύρω περιοχών και τα βράδια σφύζει από ζωή. Επίσης έχει πλατείες, περιοχές άθλησης και πάρκα. Στην πόλη υπάρχουν δεκάδες εθνοτοπικοί, πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι που πολύ συχνά είναι φορείς εκδηλώσεων στην πόλη. Μερικοί από αυτούς είναι οι Σύλλογοι Ποντίων, Κρητών, Ρουμελιωτών, Ηπειρωτών, Πελοποννησίων, ο Άρης Πετρούπολης, η Αναγέννηση, ο Κεραυνός, η Ειρήνη, η Ολυμπιάδα, ο σκακιστικός όμιλος Δίας κ.α.
Από τον Αναπτυξιακό Σύνδεσμο Δυτικής Αθήνας (Α.Σ.Δ.Α.) έχει ανακοινωθεί πως ο Δήμος Πετρούπολης είναι ο πιο ανεπτυγμένος δήμος της δυτικής Αθήνας. Ωστόσο στην Πετρούπολη υπάρχουν αρκετά προβλήματα, όπως η έλλειψη πρασίνου και ελεύθερων χώρων εντός της πόλης, το κυκλοφοριακό, η σχετικά μικρή απόσταση από τη χωματερή των Άνω Λιοσίων κ.ά. Τα υπέρ του Δήμου είναι η άριστη ρυμοτομία του (από τις καλύτερες της Αθήνας) και η μικρή του απόσταση από το Ποικίλο Όρος, που είναι ανάσα για την περιοχή. Επιπλέον οι χωματόδρομοι και τα μονοπάτια που το διασχίζουν σχηματίζουν ένα εκτεταμένο δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών.
180px|left|thumb|Στον Δήμο Πετρούπολης, στην κεντρική πλατεία, μεταφυτεύτηκε μια ελιά 400 ετών. εναλλ.=Θέα προς το χιονοπασπαλισμένο Ποικίλο Όρος της Πετρούπολης και το Θέατρο Πέτρας|μικρογραφία|255x255εσ|Θέα προς το χιονοπασπαλισμένο Ποικίλο Όρος της Πετρούπολης και το Θέατρο Πέτρας
Θέατρο Πέτρας
Το 1983 με πρόταση του Μίνωα Βολανάκη και με την ένθερμη αποδοχή του Δημάρχου Νίκου Παξιμαδά χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το παλιό νταμάρι «Αίμος» της Πετρούπολης για πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο Βολανάκης είδε στους παραγνωρισμένους χώρους των τότε λατομείων, μια αδρή και καθαρή αισθητική ποιότητα: την πρωτογενή ευγένεια της Πέτρας. Έτσι αρχίζει μια ιστορία σ’ ένα χώρο που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Δήμος Πετρούπολης
Ο δήμος Πετρούπολης βρίσκεται στην Περιφερειακή ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο.
Κοινοτάρχες, δήμαρχοι και εκλογές
Πρόεδροι της Κοινότητας Πετρούπολης υπηρέτησαν οι: Νικόλαος Μπικές (1946-48), Παντελής Ζαφείρης (1949), Παύλος Ρηγάτος (1950), Ιωάννης Αυγουστάκης (1951-53), Χριστόφορος Καλογερόπουλος (1954), Δημ. Φελεκέας (1954), Δημ. Οικονομόπουλος (1957-59), Παντελής Ζαφείρης (1959-62), Κωνσταντίνος Φιλίππου (1962-64),Νίκος Παξιμαδάς (1964-67), Ιωάννης Κοντοπίδης (διορισμένος, 1967) και Κώστας Κεφάλας (διορισμένος, 1967-71), Μ. Μπάκα (2015-22). Πρώτος δήμαρχος διορίστηκε το 1972 ο Γεώργιος Στρατογιαννάκος και στη συνέχεια δήμαρχος υπηρεσιακά ανέλαβε ο Βασ. Ξενικάκης (1974-75).
Στην Πετρούπολη υπήρχε μεγάλη παράδοση στην εκλογή κοινοταρχών και δημάρχων προερχόμενων από το ΚΚΕ. Για πολλά χρόνια κοινοτάρχης (1964–67 και δήμαρχος (1975-94) της πόλης εκλεγόταν ο Νικόλαος Παξιμαδάς, υποστηριζόμενος από το Κ.Κ.Ε. Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική και τη δημόσια ζωή της πόλης, ένας άλλος υποψήφιος υποστηριζόμενος από το Κ.Κ.Ε., ο Γιώργος Γιώγος, έγινε ο δήμαρχος της πόλης για 7 χρόνια (μεταξύ 1995 και 2002). Το 2003 ανέλαβε τη διοίκηση του δήμου ο Στέφανος Βλάχος, υποστηριζόμενος από τον Συνασπισμό και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., και επανεκλέχθηκε και στις δημοτικές εκλογές του 2006. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού. Στις δημοτικές εκλογές του 2010 στην Πετρούπολη εξελέγη η Λαϊκή Συσπείρωση (ΚΚΕ) και δήμαρχος ο Θωμάς Κοτσαμπάς στο τιμόνι της δημοτικής αρχής με ποσοστό 55% έναντι 45% που έλαβε ο υποστηριζόμενος υποψήφιος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του Συνασπισμού. Στις εκλογές του Μαΐου του 2014 νέος δήμαρχος εξελέγη και πάλι υποψήφιος με τη Λαϊκή Συσπείρωση, ένας απ' τους νεαρότερους της Ελλάδας, ο Βαγγέλης Σίμος με ποσοστό 53% έναντι του ανεξάρτητου υποψηφίου Δημήτρη Ταλιούρα όπου συγκέντρωσε το 47% των ψήφων. Τον Μάιο του 2019 εξελέγη δήμαρχος για τρίτη φορά ο Στέφανος-Γαβριήλ Βλάχος, ο οποίος συγκέντρωσε ως ανεξάρτητος υποψήφιος (ΑΔΕΚ) το 50,99% των ψήφων, έναντι του 49,01% που έλαβε ο υποστηριζόμενος υποψήφιος της Λαϊκής Συσπείρωσης Βαγγέλης Σίμος.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Ωστόσο, σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου και της Δ.Ε.Η., ο πραγματικός πληθυσμός το 1991 εκτιμάτο στους 47 χιλιάδες και το 2001 στους 65 χιλιάδες κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετρούπολη Αττικής Κατηγορία:Δυτικός Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Βακινανκαράτρα
Η Βακινανκαράτρα (μαλαγασικά: Vakinaknaratra) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Αντσιράμπε. Έχει έκταση 16.599 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.589.800 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 95.8 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι 19 δήμοι της Ανταναναρίβο
Η Βακινανκαράτρα διαιρείται σε 7 δήμους:
1. Αμπατολάμπι
3. Αντραμασίνα
9. Αντανιφότσι
10. Αντσιράμπε Ι
11. Αντσιράμπε ΙΙ
13. Μπετάφο
14. Φαρατσίχο
Μεταφορές
thumb|right|250px|Το [[Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο]]
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Ανταναναρίβο
Σκουροχώρι Ηλείας
Το Σκουροχώρι είναι πεδινό χωριό και κοινότητα στον δήμο Πύργου Ηλείας με υψόμετρο 40 μέτρα. Το 2011, το χωριό είχε πληθυσμό 609 κατοίκους και η κοινότητα 795 κατοίκους (συμπεριλαμβανομένου του χωριού Κάτω Καβούρι). Βρίσκεται κοντά στο Ιόνιο Πέλαγος, στους πρόποδες ενός χαμηλού λόφου. Βρίσκεται 3 χιλιόμετρα νότια της Μυρτιάς, 3 χιλιόμετρα ανατολικά από το Λεβεντοχώρι, 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Κατάκολο και 8 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο της πόλης του Πύργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
HMS Cassandra
Τρία πλοία του Βασιλικού Ναυτικού είχαν την ονομασία HMS Cassandra:
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
2531 Κέιμπριτζ
Ο Κέιμπριτζ (Cambridge) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,90. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ και του προαστίου της Βοστώνης που είναι έδρα του Χάρβαρντ και του ΜΙΤ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κέιμπριτζ εκτιμάται σε 19,15 ± 1,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,210 ± 0,050. Ο Κέιμπριτζ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ως 10 ώρες περίπου.
Λουί Μπράιγ
Ο Λουί Μπράιγ (Louis Braille, 4 Ιανουαρίου 1809 - 6 Ιανουαρίου 1852) ήταν Γάλλος, εφευρέτης συστήματος γραφής και ανάγνωσης για τυφλούς που χρησιμοποιείται έως σήμερα.
Γεννήθηκε το 1809 στο χωριό Κουπβρέ (Coupvray) κοντά στο Παρίσι. Τυφλώθηκε στο ένα μάτι πολύ μικρός, στην ηλικία των τριών ετών, ύστερα από τραυματισμό με αιχμηρό αντικείμενο, καθώς βοηθούσε τον πατέρα του στην κατασκευή εξαρτημάτων ίππευσης, ενώ αργότερα η μόλυνση μεταδόθηκε και στο άλλο του μάτι, και ως την ηλικία των 5 ετών είχε μείνει τυφλός. Οι γονείς του τον έστειλαν στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τυφλών στο Παρίσι, όπου εκπαιδεύονταν τυφλά παιδιά.
Ο Μπράιγ όμως δεν ήταν ευχαριστημένος, γιατί το σύστημα ανάγνωσης που χρησιμοποιούσαν ήταν δύσχρηστο με χοντρούς χαρακτήρες και τα βιβλία ήταν μόνο 14 με αποτέλεσμα το μάθημα να γίνεται προφορικά. Έτσι κατάφερε, μετά από προσπάθειες πέντε ετών, να δημιουργήσει ένα καινούριο ειδικό αλφάβητο για τυφλούς. Όταν παρουσίασε την μέθοδό του, άλλοι έδειξαν την ικανοποίησή τους, ενώ άλλοι υποστήριξαν πως το σύστημα ήταν κουραστικό και όχι αποδοτικό.
Boulton Paul Balliol
Τα Boulton Paul Balliol και Sea Balliol ήταν ελικοφόρα αεροσκάφη προκεχωρημένης εκπαίδευσης που αναπτύχθηκαν για την RAF και την Fleet Air Arm από την Boulton Paul Aircraft. Η ανάπτυξη του Balliol ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 προκειμένου να αντικατασταθούν τα North American Harvard. Το Sea Balliol ήταν εξειδικευμένη έκδοση κατάλληλη για αποπροσνηώσεις.
Λουί Μπράιγ
Ο Μπράιγ απογοητεύτηκε, αλλά δεν σταμάτησε τις προσπάθειες και βρήκε τρόπο ώστε οι τυφλοί να διδάσκονται και μαθηματικά και μουσική. Εφηύρε ακόμα και μια γραφομηχανή, με την οποία έχουν τη δυνατότητα οι τυφλοί να γράφουν, όπως και οι βλέποντες.
Boulton Paul Balliol
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Balliol σχεδιάστηκε για να καλύψει Απαίτηση T.7/45 του Υπουργείου Αεροπορίας. Αυτή αφορούσε στην ανάπτυξη τριθέσιου αεροσκάφους προκεχωρημένης εκπαίδευσης που θα προωθούνταν από turboprop κινητήρα. Στον ίδιο διαγωνισμό συμμετείχε επίσης το ανταγωνιστικό Avro Athena. Το εκπαιδευτικό της Boulton Paul ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος κάθονταν ο ένας δίπλα στον άλλο μπροστά από τον παρατηρητή.
Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 30 Μαΐου 1947, προσωρινά με αστεροειδή κινητήρα Bristol Mercury 30 των 820 hp Στις 17 Μαΐου του 1948 ακολούθησε το δεύτερο πρωτότυπο που προωθούνταν από τον turboprop Armstrong Siddeley Mamba, που ήταν ο επιλεγμένος κινητήρας για τον τύπο. Παρόλα αυτά το Υπουργείο Αεροπορίας αναθεώρησε τις προδιαγραφές για το νέο εκπαιδευτικό και βάσει των νέων αναγκών εξέδωσε την απαίτηση T.14/47, που περιέγραφε ένα διθέσιο αεροσκάφος με εμβολοφόρο κινητήρα Rolls-Royce Merlin.
Λουί Μπράιγ
Το έργο του Μπράιγ, που πέθανε το 1852, αναγνωρίστηκε πάντως όσο ζούσε και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως σήμερα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Τυφλοί μουσικοί Μ
Boulton Paul Balliol
Επιχειρησιακή ιστορία
Το 1950 τα αεροσκάφη προπαραγωγής παραδόθηκαν στο Κεντρικό Σχολείο Ιπταμένων (Central Flying School). Τα Balliol υπηρέτησαν αργότερα στην αεροπορική βάση του College (RAF College, Cranwell) μέχρι την αντικατάστασή τους από τα de Havilland Vampire T.Mk 11 το 1956. καθώς και με το Νο. 288 Σμήνος. Οι επιχειρήσεις με το Νο. 288 συνεχίστηκαν μέχρι την διάλυση του Σμήνους το 1957. Δύο Balliol αξιοποιήθηκαν σε δοκιμές για ειδικές βαφές που απορροφούν την ακτινοβολία των ραντάρ. Μόνο δώδεκα Balliol εξήχθησαν, συγκεκριμένα για την Βασιλική Αεροπορία της Κεϋλάνης.
Τα Sea Balliol εντάχθηκαν στο Νο. 781 Σμήνος στο Lee-on-Solent και στο Νο. 1843 Σμήνος στο Abbotsinch. Το τελευταίο εξ αυτών παραδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1954. Κάποια παρέμειναν επιχειρησιακά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Balliol Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη
146
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 146 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αντίπατρος Β´ της Μακεδονίας
Ο Αντίπατρος Β´ της Μακεδονίας από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών ήταν ο γιος του Κασσάνδρου και της Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε βασιλιάς της Μακεδονίας από το διάστημα 297 π.Χ. έως το 294 π.Χ. συμβασιλεύοντας με τον αδελφό του Αλέξανδρο Ε´. Κάποια στιγμή δολοφόνησε τη μητέρα του και εξόρισε τον αδελφό του από τον θρόνο, βασιλεύοντας πλέον μόνος του. Ο Αλέξανδρος στράφηκε προς τον Πύρρο της Ηπείρου και τον Δημήτριο τον Πολιορκητή για βοήθεια. Ο Δημήτριος αφότου νίκησε τις δυνάμεις του Αντίπατρου, κατόπιν δολοφόνησε τον Αλέξανδρο. Ο Αντίπατρος είχε διαφύγει προς τη Θράκη, εκεί όμως συνελήφθη και θανατώθηκε από τον Λυσίμαχο, παρά το ότι ο Αντίπατρος ήταν παντρεμένος με την κόρη του Ευριδίκη, η οποία ήταν και ξαδέρφη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιπατριδών
Διατροφή
Διατροφή είναι το σύνολο των τροφίμων (και ροφημάτων) που επιλέγει να καταναλώσει κάποιος για τη διατήρησή του στη ζωή.
Τροφή ονομάζεται κάθε οργανική ή ανόργανη ουσία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από έναν οργανισμό για τη θρέψη του. Θρέψη είναι η διαδικασία κατά την οποία τα τρόφιμα μεταβολίζονται από τον οργανισμό, δηλαδή περιλαμβάνει την πρόσληψη της τροφής, την απορρόφηση, την αφομοίωση, τη βιοσύνθεση, τον καταβολισμό και την απέκκρισή της. Τα τρόφιμα είναι όλα τα προϊόντα φυτικής ή ζωικής προέλευσης που με επεξεργασία ή χωρίς καταναλώνονται από τον ανθρώπινο οργανισμό για την ανάπτυξη, διατήρηση και ανάπλαση των ιστών του, καθώς περιέχουν ενέργεια και θρεπτικά συστατικά.
Η διατροφή αποτελεί πλέον μια επιστήμη της βιοϊατρικής και συχνά συνδέεται με την πρόληψη. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη δίαιτα. Γενικά η δίαιτα και τα διάφορα ειδικά σχεδιασμένα διαιτολόγια έχουν κάποιον συγκεκριμένο στόχο συνήθως την απώλεια ή πρόσληψη βάρους την αντιμετώπιση ή θεραπεία κάποιας ασθένειας. Ισορροπημένη διατροφή είναι η διατροφή που εξασφαλίζει ποικιλία και μέτρο. Ποικιλία στη διατροφή υπάρχει όταν αυτή περιέχει διαφορετικά τρόφιμα από όλες τις ομάδες καθημερινά. Το μέτρο αφορά τα τρόφιμα που λαμβάνονται να είναι στην κατάλληλη ποσότητα και αναλογία ώστε να αντιστοιχούν στις ανάγκες του ατόμου που την ακολουθεί. Οι ανάγκες κάθε ατόμου εξαρτώνται από διάφορους παράγοντες, όπως σωματικό βάρος, ύψος, σύσταση σώματος, φύλο, ηλικία, επίπεδο φυσικής δραστηριότητας, κατάσταση υγείας, κοκ. Η εφαρμογή της ισορροπημένης διατροφής έχει σαν αποτέλεσμα τη διατήρηση σταθερού φυσιολογικού βάρους και την προστασία της υγείας. Γνωστό παράδειγμα ισορροπημένης διατροφής είναι η μεσογειακή διατροφή. Αντίθετα η κακή διατροφή μπορεί να αποβεί επιζήμια για τον οργανισμό προκαλώντας είτε ασθένειες ανεπάρκειας (π.χ. αναιμία, σκορβούτο) είτε οδηγώντας σε καταστάσεις που απειλούν την υγεία, όπως παχυσαρκία και μεταβολικό σύνδρομο. Υποθρεψία είναι η χρόνια κατάσταση κατά την οποία δεν καλύπτονται οι ενεργειακές ή και θρεπτικές ανάγκες ενός ατόμου.
Ασκεράν
Το Ασκεράν (αρμενικά: Ասկերան, αζερικά: Əsgəran) είναι πόλη de jure στην περιοχή Χοτζαλί του Αζερμπαϊτζάν, de facto υπό τον έλεγχο της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας του Αρτσάχ ως διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ασκεράν.
Το 1970 ο πληθυσμός του Ασκεράν υπολογίστηκε σε περίπου 700 άτομα, κυρίως Αρμένιοι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, ο πληθυσμός ήταν 1967 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία του Αρτσάχ
Παροκία
Η Παροκία (parroquia,, γαλικιακή προφορά: paˈrɔkia, πληθυντικός parroquias; , πληθυντικός parroquies) ή Παρόκια (parròquia πληθυντικός parròquies) είναι όρος που ισοδυναμεί με την ενορία. Χρησιμοποιούνται στην Ανδόρα, το Εκουαδόρ,  τη Βενεζουέλα, το Περού και ορισμένα τμήματα της βορειοδυτικής Ισπανίας.
Μπορεί να βρεθεί στις ακόλουθες χώρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
2855 Μπάστιαν
Ο Μπάστιαν (Bastian) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Ούλριχ Μπάστιαν (Ulrich Bastian).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μπάστιαν είναι SI. Ο Μπάστιαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 31 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπαστιαν
147
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 147 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Cool Boarders 2001
Το Cool Boarders 2001 είναι ένα βιντεοπαιχνίδι αθλητισμού που αναπτύχθηκε από την Idol Minds και διανέμεται από τη Sony Computer Entertainment. Κυκλοφόρησε στις 31 Οκτωβρίου 2000 για το PlayStation και στις 21 Μαΐου 2001 για το PlayStation 2. Είναι το τελευταίο παιχνίδι της σειράς βιντεοπαιχνιδιών χιονοσανίδας Cool Boarders.
Αποδοχή
Το παιχνίδι έλαβε ανάμεικτες προς θετικές κριτικές. Οι ιστοσελίδες GameRankings και Metacritic βαθμολόγησαν με 76.08% και 78/100 την εκδοχή για το PlayStation 2 και με 56.32% και 56/100 την εκδοχή για το PlayStation, αντίστοιχα.
Το CoolBoarders2001 για το PlayStation και το PlayStation 2 ήταν δύο εντελώς διαφορετικά παιχνίδια με το ίδιο όνομα. Μεταξύ άλλων, είχαν διαφορετικά εξώφυλλα, πίστες και φυσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αθλητισμού Κατηγορία:Χιονοσανίδα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2005
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2005 διεξήχθη στις 27 Φεβρουαρίου στο Λιτόχωρο Πιερίας. Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για 13η φορά στην ιστορία του θεσμού. Παράλληλα, έγιναν τα πανελλήνια πρωταθλήματα μικρών ηλικιών.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2005 Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου
Ανδρέας Μαυρογιάννης
Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης (Αγρός Λεμεσού, 20 Ιουλίου 1956) είναι Ελληνοκύπριος διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ, στην ΕΕ, στην Ιρλανδία και στη Γαλλία, καθώς και υφυπουργός Προεδρίας για ευρωπαϊκά θέματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης γεννήθηκε στον Αγρό στις 20 Ιουλίου 1956. Ο πατέρας του Διομήδης Μαυρογιάννης ήταν επιπλοποιός, επιχειρηματίας και αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Σπούδασε νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στο διεθνές δίκαιο και στις πολιτικές επιστήμες από τη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Πανθεόν-Ασσάς. Ακολούθως απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην πολιτική κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο Παρί-Ναντέρ.
Το 1984 του απονεμήθηκε το δίπλωμα της Ακαδημίας Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η μεγαλύτερη διεθνής διάκριση στον χώρο του διεθνούς δικαίου.
Ήταν νυμφευμένος με την αείμνηστη Καλλιόπη Ευθυβούλου - Μαυρογιάννη (1961 -2014) και έχει 1 υιό τον Διομήδη, και 1 κόρη, την Αθηνά.
To 2021 παντρεύτηκε την Lena Shamoun.
Διπλωματική καριέρα
Εντάχθηκε στη διπλωματική υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1987. Υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις, υπηρεσίες και αποστολές. Διετέλεσε διευθυντής του γραφείου τριών διαδοχικών Υπουργών Εξωτερικών (1995-97, 2002-2003).
Την περίοδο 1997-1999 διετέλεσε πρέσβης της Κύπρου στην Ιρλανδία. Την περίοδο 1999-2002 διετέλεσε πρέσβης της Κύπρου στη Γαλλία, με παράλληλες διαπιστεύσεις σε Ανδόρρα, Τυνησία και Μαρόκο.
Ακολούθως, διετέλεσε Πρέσβης-Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κύπρου στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη από το 2003 ως το 2008, με παράλληλες διαπιστεύσεις σε Βραζιλία, Αγία Λουκία, Γρενάδα και Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εξελέγη ως ένας από τους αντιπροέδρους της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ από το 2007 ως το 2008. Ενήργησε ως διαμεσολαβητής (facilitator) και Σύμβουλος του Προέδρου της Γενικής Συνέλευσης για την μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας (2007). Από το 2003 ως το 2008 ήταν πρόεδρος της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τις σχέσεις με την φιλοξενούσα χώρα. Επιπλέον, προέδρευσε άλλων επιτροπών και διασκέψεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ακόμη ήταν αντιπρόεδρος και γενικός εισηγητής της 3ης Διάσκεψης του ΟΗΕ για την Χρηματοδότηση της Ανάπτυξης.
Την περίοδο 2008-2011 διετέλεσε Πρέσβης-Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις Βρυξέλλες.
Τον Ιούλιο του 2019 ανέλαβε εκ νέου Πρέσβης-Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κύπρου στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη.
Πολιτική διαδρομή
Στις 3 Οκτωβρίου 2011 ανέλαβε Υφυπουργός Προεδρίας για ευρωπαϊκά θέματα στην κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, έχοντας τη γενική ευθύνη και πολιτική εποπτεία για την προετοιμασία και την διεκπεραίωση της κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2012. Είχε, πρόσθετα προς τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, την ευθύνη εκπροσώπησης της Δημοκρατίας, την προεδρία σχηματισμών του Συμβουλίου, τις Διαθεσμικές Σχέσεις και την εκπροσώπηση της Προεδρίας και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, άλλων θεσμών, διασκέψεων και συναντήσεων. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2013.
Την 1η Μαρτίου 2013 ανέλαβε Γενικός Διευθυντής (Γενικός Γραμματέας) του Υπουργείου Εξωτερικών, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 31 Αυγούστου 2013.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2013 διορίστηκε διαπραγματευτής της ελληνοκυπριακής πλευράς στις συνομιλίες για το Κυπριακό. Παραιτήθηκε στις 15 Απριλίου 2022, παραμένοντας στη θέση έως τις 15 Μαΐου 2022.
Προεδρικές εκλογές 2023
Μετά την ήττα του, ο Ανδρέας Μαυρογιάννης ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης παρασημοφορήθηκε ως Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας και ως Μέγας Ταξιάρχης του Τάγματος Διπλωματικής Αξίας της Ρουμανίας. Επιπλέον, του έχει απονεμηθεί το βραβείο Πρωτοποριακής Δημιουργίας Γιάννος Κρανιδιώτης.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι διπλωμάτες Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008 Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι
2532 Σάτον
Ο Σάτον (Sutton) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1980 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Κάρολιν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ από τους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας. Η Σουμέικερ του έδωσε ως όνομα το επώνυμο του Αμερικανού αστρονόμου Ρόμπερτ Σάτον (Robert L. Sutton).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σάτον είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σατον
136 Αυστρία
Η Αυστρία (Austria) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,69. Ανακαλύφθηκε το 1874 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από το Πόλα της Γιουγκοσλαβίας, και έλαβε το όνομα της πατρίδας του (ήταν η πρώτη από τις πολλές ανακαλύψεις αστεροειδών του συγκεκριμένου αστρονόμου).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αυστρίας είναι 36,9 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 68 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αυστρίας εκτιμάται σε 1,12 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 874 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 21,2 m/sec (76 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Αυστρίας είναι Μ (με πιθανή κυριαρχία των μετάλλων νικελίου και σιδήρου), αν και οι Clark et al. (1994) προτείνουν ότι μπορεί να προσομοιάζει περισσότερο σε αστεροειδή τύπου S. Δεν δείχνει σχεδόν κανένα χαρακτηριστικό απορροφήσεως στο εγγύς υπέρυθρο. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 89 °C κάτω από το μηδέν.
Η Αυστρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες 29 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα.
Αγία Αικατερίνη Ερμιόνης Αργολίδας
Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Θερμησίας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ερμιόνης του δήμου Ερμιονίδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ερμιονίδος του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
149
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 149 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αγία Αικατερίνη Ερμιόνης Αργολίδας
Γεωγραφία
Η Αγία Αικατερίνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στον κόλπο της Ύδρας, πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει το Κρανίδι με την Τροιζηνία και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει περίπου 76 χλμ. ΝΑ. του Ναυπλίου.
149
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγία Αικατερίνη Ερμιόνης Αργολίδας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θερμησίας του νομού Αργολίδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Θερμησίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερμιόνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ερμιόνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερμιονίδας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Παντελής Πρεβελάκης
Ο Παντελής Πρεβελάκης (3 Μαρτίου 1909 - 15 Μαρτίου 1986) ήταν Έλληνας συγγραφέας και καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Καλλιέργησε όλα σχεδόν τα είδη της λογοτεχνίας, συγγράφοντας πεζά, ποιητικά, και θεατρικά έργα. Μετέφρασε πλήθος κειμένων από τις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Διακρίθηκε επίσης στην δοκιμιογραφία και στη συγγραφή επιστημονικών συγγραμμάτων στην ιστορία της τέχνης, ειδικά στην τέχνη της Ιταλικής Αναγέννησης. Είναι όμως περισσότερο γνωστός ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πεζογραφίας της Γενιάς του ΄30 (1930). Υπήρξε πολύ στενός φίλος του Νίκου Καζαντζάκη. .
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο κι ήταν δευτερότοκος γιός του Γιώργου και της Ειρήνης Πρεβελάκη. Οι πρόγονοι του συγγραφέα υπήρξαν οι νέοι κτήτορες της Μονής Πρέβελης, στην ομώνυμη περιοχή και σημαντικές προσωπικότητες της Κρήτης, - ιερωμένοι, αγιογράφοι, δάσκαλοι, αγωνιστές του 1821, και οπλαρχηγοί στις εξεγέρσεις των Κρητικών. Ένας από αυτούς, μάλιστα, σκοτώθηκε στο ολοκαύτωμα του Αρκαδίου.
Ολοκληρώνει την γυμνασιακή εκπαίδευση στο Ρέθυμνο, όπου σε ηλικία μόλις 15 ετών, το 1924, εκδίδει για έναν χρόνο, το τοπικό λογοτεχνικό περιοδικό «Αθηνά», στο οποίο μάλιστα στέλνει δυο ανέκδοτα κείμενα του και ο Γιάννης Ψυχάρης. Τον Οκτώβριο του 1925 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών, ενώ τον επόμενο χρόνο, το 1926 εγκαθίσταται πλέον μόνιμα στην Αθήνα. Τότε πρωτογνωρίζεται με τον Νίκο Καζαντζάκη, δημιουργώντας μια φιλία που άντεξε 31 χρόνια, ενώ μερικούς μήνες αργότερα γνωρίζεται και γίνεται στενός φίλος και με τον Άγγελο Σικελιανό. Τον ίδιο χρόνο προσλαμβάνεται ως μέλος της Συντακτικής επιτροπής του «Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού του Ελευθερουδάκη».
Το 1928 μεταγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1929 συγγράφει ένα αναγνωστικό για την Ε' τάξη του δημοτικού σχολείου, με τίτλο «Ειρήνη». Το χειρόγραφο αγοράζεται από τον εκδοτικό οίκο του Δημητράκου και υποβάλλεται προς έγκριση στο Υπουργείο Παιδείας. Το 1930 αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Παρίσι, στη Σορβόννη. Εκεί φοίτησε στη Σχολή Γραμμάτων («Faculte dés Lettres») του Πανεπιστημίου του Παρισιού και στο Ινστιτούτο Τέχνης και Αρχαιολογίας. Το 1933 τελειώνει τις σπουδές του στη Γαλλία.
Το 1933 - 1934 υπηρετεί τη στρατιωτική θητεία του στην 5η Μεραρχία Κρήτης.
Το 1935 συνεργάζεται με το περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα» που εκδίδει ο εκδότης και φίλος του Κώστας Ελευθερουδάκης, ενώ υποβάλλει και τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Ο Γκρέκο στην Κρήτη και στην Ιταλία», στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με βάση αυτή τη διατριβή τέλη Μαϊου του 1935 αναγορεύεται «διδάκτωρ της Φιλοσοφίας», στη Φιλοσοφική σχολή του Α.Π.Θ.. Υποβάλλει για δεύτερη φορά υποψηφιότητα για την έδρα της Ιστορίας της τέχνης στο ΑΠΘ, αλλά παρόλο που εγκρίνεται η υποψηφιότητά του, με απόφαση του τότε Υπουργού Παιδείας Δημήτρη Χατζίσκου, δεν εκδίδεται το διάταγμα του διορισμού του, στα πλαίσια των εκκαθαρίσεων των φιλο-βενιζελικών στοιχείων που ακολούθησε το αποτυχημένο κίνημα του 1935.
Το 1937 διορίζεται διευθυντής β' τάξης στη Διεύθυνση Καλών Τεχνών του Υπουργείου Παιδείας  με γενικό διευθυντή τον Κωστή Μπαστιά. Από αυτή τη θέση οργανώνει «Έκθεση σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης», στο πλαίσιο της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Πραγματοποιείται ύστερα από δική του εισήγηση και οργάνωση η ίδρυση της «Στέγης Γραμμάτων και Καλών Τεχνών» της Αθήνας. Ασχολείται εντατικά με την οργάνωση εκθέσεων σύγχρονης τέχνης, σε διάφορους χώρους της Αθήνας, αναδιοργανώνει τα καλλιτεχνικά βραβεία μετέχοντας και στην κριτική επιτροπή τους και συντάσσει τον Κανονισμό που θα διέπει την οργάνωση Πανελλήνιων Καλλιτεχνικών Εκθέσεων. Τον Μάρτιο του 1938 διοργανώνει την Πρώτη Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση, του νέου ελληνικού κράτους.
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, του 1938, διορίζεται καθηγητής στην «Γενική Ιστορία της τέχνης», στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ ακριβώς έναν χρόνο μετά, τον Οκτώβριο του 1939 διορίζεται καθηγητής της «Ιστορίας και Επιστήμης της Τέχνης» στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Στην Α.Σ.Κ.Τ. διδάσκει τα μαθήματα «Θεμελιώδεις έννοιες της Ιστορίας της Τέχνης» και της «Ζωγραφικής της Ιταλικής Αναγέννησης», ενώ αρχίζει τη συγκρότηση της ειδικής καλλιτεχνικής βιβλιοθήκης του ιδρύματος.
Με την έναρξη του πολέμου του 1940, διορίζεται από το υπουργείο Παιδείας, πρόεδρος επιτροπών που μέλημά τους έχουν τη διαφύλαξη των έργων τέχνης της Ελλάδας, όπως των θησαυρών της Εθνικής Πινακοθήκης και του Μουσείου Κοσμητικών Τεχνών. Μετά το πέρας των εργασιών του, ζητάει να καταταγεί σαν εθελοντής στο στράτευμα, - επειδή η κλάση του δεν είχε κληθεί ακόμα, αλλά του το αρνούνται. Την ίδια αίτηση θα ξανακάνει και τον Φεβρουάριο του 1941, αλλά και πάλι δεν θα γίνει δεκτός. Όταν αρχίζει η Κατοχή της χώρας από τους Γερμανούς, απολύεται από την Κατοχική κυβέρνηση από όλες τις θέσεις στις οποίες υπηρετούσε, εκτός από αυτήν του καθηγητή στην Α.Σ.Κ.Τ. Κατά το διάστημα αυτό δεν εκδίδει κανένα έργο του, παρά ασχολείται απομονωμένος με τη συγγραφή των μυθιστορημάτων του.
Το 1946 θα εκδώσει μαζί με τον Γιάννη Κεφαλληνό - την οριστική μορφή της «Ασκητικής» του Νίκου Καζαντζάκη, έργο που ο Καζαντζάκης αφιέρωσε στον φίλο του. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα διξάξει πλήθος μαθημάτων στη σχολή Καλών Τεχνών, όπως «Αγγλική ζωγραφική», «Γαλλική ζωγραφική», «Αιγυπτιακή τέχνη», «Ευρωπαϊκή γλυπτική», «Αρχαία Ελληνική τέχνη». Το 1949 διορίζεται μέλος της ελληνικής επιτροπής της UNESCO και το 1952 μέλος της «Επιτροπής Εθνικών Δημοσιευμάτων». Το 1955 γνωρίζεται με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, και το 1957 ο ίδιος τον τοποθετεί μέλος της «Επιτροπής Γραμμάτων και Τεχνών», για να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα πολιτιστικής δράσης του κράτους. Την ίδια χρονιά, αντιμετωπίζει τον θάνατο του φίλου του Νίκου Καζαντζάκη που θα του φέρει πολύ οδύνη, μαζί με έναν νευρικό πυρετό, αμέσως μετά την κηδεία. Στη δεκαετία του 1960 ασχολείται επισταμένα με τη συγγραφή και μετάφραση θεατρικών έργων, και με την επίβλεψη των παραστάσεων τους. Το Εθνικό θέατρο ανεβάζει τις «Βάκχες» του Ευριπίδη σε μετάφραση δική του το 1962, το «Ατλαζένιο γοβάκι» του Πωλ Κλοντέλ - και πάλι σε δική του μετάφραση το 1964 , και το δικό του θεατρικό έργο - ιστορική τραγωδία -«Το Ιερό σφάγιο» το 1966.
Το 1966 επίσης εκλέγεται μέλος του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας, και διορίζεται από το Υπουργείο Παιδείας μέλος της επιτροπής κρίσεων για τα βιβλία της Ιστορίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Την ίδια χρονιά, αρχίζει και το χτίσιμο του σπιτιού του, στην Εκάλη Αττικής, (οδός Υακίνθου 3). Αρχιτέκτων του σπιτιού ήταν ο Βασίλης Δούρας, ο ίδιος αρχιτέκτων που σχεδίασε και το περίφημο σπίτι του Καζαντζάκη στην Αίγινα.
Το 1967 και καθόλη τη διάρκεια της δικτατορίας ο Πρεβελάκης απέχει από τη δημόσια ζωή, παύοντας να δημοσιεύει κείμενά του. Και όχι μόνο αυτό. Όταν γίνεται πρόταση να τεθεί υποψήφιος ακαδημαϊκός, ο Πρεβελάκης αρνείται την τιμή αυτή. Αρνείται επίσης και το Α' Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας, που είχε θεσπίσει η Χούντα. Αλλά και όταν το Υπουργείο παιδείας τον διορίζει καθηγητή στο «Διδασκαλείο Μετεκπαιδεύσεως Καθηγητών», αρνείται και πάλι τη θέση. Το 1969 μαζί με την Άννα Συνοδινού προσπαθεί να συγκεντρώσει τις υπογραφές των συναδέλφων του, πνευματικών ανθρώπων της χώρας, σε μια διαμαρτυρία κατά του καθεστώτος, αλλά το εγχείρημα αποτυγχάνει. Ασχολείται με το μεταφραστικό του έργο, γράφει δυο θεατρικά έργα, προετοιμάζει την έκδοση βιβλίων του, ενώ συγγράφει χωρίς να κυκλοφορήσει στο εμπόριο - παρά μόνο πολυγραφημένα- τα έργα «Αντίστροφη Μέτρηση» και «Νέος Ερωτόκριτος». Το 1972 διορίζεται Πρόεδρος στην νεοϊδρυθείσα τότε «Εταιρεία Σπουδών της Σχολής Μωραϊτη», της οποίας η σειρά «Θεατρική Βιβλιοθήκη»,- (έκδοση των παγκόσμιων αριστουργημάτων) είναι η μεγάλη προσφορά της στα ελληνικά γράμματα. Με το τέλος της δικτατορίας, 1974, θα αποχωρήσει από τη θέση του τακτικού καθηγητή της Α.Σ.Κ.Τ., λόγω του ορίου ηλικίας. Τον διαδέχεται η παλιά του μαθήτρια Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα. Τον Φεβρουάριο του 1975 κάνει την πρώτη τηλεοπτική του εμφάνιση στα πλαίσια μιας συζήτησης για την τουρκική απειλή και την ανάγκη της εθνικής ενότητας. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και ο δίσκος του Νίκου Μαμαγκάκη, «Ο Νέος Ερωτόκριτος», μελοποίηση του ποίηματος του Πρεβελάκη.
Το 1977 είναι η χρονιά που το οργανωμένο κράτος θα τιμήσει την προσφορά του Πρεβελάκη στον ελληνικό πολιτισμό, και θα του δώσει εκτός απο το βραβείο «Αριστείο Γραμμάτων» της Ακαδημίας Αθηνών, και μια θέση σαν τακτικό μέλος της ίδιας της Ακαδημίας, στην «Τάξη των Γραμμάτων και των Τεχνών». Την ίδια χρονιά, η Νέα Δημοκρατία θα του προτείνει να τον περιλάβει στο ψηφοδέλτιό της ως βουλευτή Επικρατείας, όμως ο Πρεβελάκης αρνείται τώρα, όπως θα αρνηθεί αργότερα (1981) τις παρόμοιες προτάσεις από την Νέα Δημοκρατία για 2η φορά και από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις. Το 1978 «Ο ήλιος του θανάτου», γίνεται κινηματογραφική ταινία, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου. Το 1979 παθαίνει το πρώτο έμφραγμα (ελαφράς μορφής), το οποίο όμως δεν ανακόπτει την πολύπλευρη δραστηριότητά του. Αρχίζει να γράφει την πραγματεία του για τον Γιάννη Ρίτσο, παρακολουθεί τις παραστάσεις των θεατρικών έργων του, ταξιδεύει στην Κρήτη πολύ συχνά, για να παραστεί σε διάφορες εκδηλώσεις, και ηγείται της εκδοτικής δραστηριότητας του Μ.Ι.Ε.Τ. Όταν στις αρχές του 1980, θα έρθει το δεύτερο - βαρύτερο - έμφραγμα, θα παραιτηθεί από τη θέση του Γραμματέα του ιδρύματος, και θα ξεκουράζεται περισσότερο στην μόνιμη πλέον κατοικία της Εκάλης.
Πέθανε στο σπίτι του στην Εκάλη, της Αττικής, στις 15 Μαρτίου του 1986, σε ηλικία 77 ετών. Στις 18 Μαρτίου γίνεται η κηδεία του, όπου ενταφιάζεται στο Α΄Νεκροταφείο των Αθηνών, στον οικογενειακό τάφο. Τον Αύγουστο του 1991 όμως, γίνεται ανακομιδή των οστών του, τα οποία μεταφέρονται στην Κρήτη, και θάβονται στο παράρτημα της σχολής Καλών Τεχνών (στο λόγο του Εβληγιά) του Ρεθύμνου.
Το έργο
Ο Παντελής Πρεβελάκης πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία ως ποιητής, το 1928, με το επύλλιο Στρατιώτες, που αναφέρεται στους κρητικούς στρατιώτες που πολέμησαν στην Μικρασιατική εκστρατεία. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε και το δεύτερο έργο του, θεατρικό αυτή τη φορά, το μονόπρακτο Ο μίμος. Τα επόμενα χρόνια ως το 1937 διέκοψε προσωρινά τη λογοτεχνική του δράση: ήταν τα χρόνια που σπούδαζε στο Παρίσι (1930-1932), εκπονούσε τη διδακτορική διατριβή του και προσπαθούσε να αποκατασταθεί επαγγελματικά στο Πανεπιστήμιο. Κατά το διάστημα εκείνο εξέδωσε τις μελέτες Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (1930) και Δοκίμιο γενικής εισαγωγής στην ιστορία της τέχνης (1934).
Το 1937 πραγματοποίησε συγγραφική στροφή προς την πεζογραφία, με Το χρονικό μιας Πολιτείας. Έκτοτε ασχολήθηκε συστηματικά με τον πεζό λόγο και έγραψε συνολικά 11 μυθιστορήματα, δεν εγκατέλειψε όμως ούτε την ποίηση ούτε το θέατρο: δημοσίευσε άλλες τρεις ποιητικές συλλογές και την ποιητική σύνθεση Νέος Ερωτόκριτος και 9 θεατρικά έργα.
Το πεζογραφικό έργο
Το πρώτο έργο του Πρεβελάκη ήταν η μυθιστορία Το χρονικό μιας Πολιτείας, ένα οδοιπορικό στο Ρέθυμνο των ετών 1898-1924, με κύριο χαρακτηριστικό τη νοσταλγία για μια γοητεία που δεν υπάρχει πια. Το επόμενο μυθιστόρημά του,  Ο θάνατος του Μέδικου (1939), είναι το μόνο έργο του που δεν διαδραματίζεται στην Κρήτη. Τοποθετείται στην Φλωρεντία την εποχή της Αναγέννησης και πραγματεύεται το θέμα του θανάτου ως προσωπικής επιλογής και πράξης εκδήλωσης της ατομικής ελευθερίας.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν δημοσίευσε κανένα έργο, όμως επεξεργάστηκε τα επόμενα έργα, το Παντέρμη Κρήτη και την τριλογία Ο Κρητικός. Η Παντέρμη Κρήτη (δημοσίευση το 1945) είναι, όπως αναφέρει και ο υπότιτλος, χρονικό της κρητικής εξέγερσης του 1866. Δεν πρόκειται βέβαια για ιστορική έρευνα, παρ’ όλο που στο τέλος του έργου παρατίθεται βιβλιογραφία, αλλά για λογοτεχνική ανασύνθεση των ιστορικών γεγονότων. Η τριλογία Ο Κρητικός (1948-1950) μπορεί να θεωρηθεί ως οργανική συνέχεια της Παντέρμης Κρήτης. Το πρώτο μέρος της τριλογίας, Το δέντρο, παρουσιάζει τον κεντρικό ήρωα, τον Κωνσταντή, από τη γέννησή του ως την ενηλικίωσή του. Το δεύτερο μέρος, Η πρώτη λευτεριά, αναφέρεται στα γεγονότα των χρόνων 1895-1898, που οδήγησαν στην εγκαθίδρυση του καθεστώτος αυτονομίας της νήσου (αυτό συμβολίζει και ο τίτλος). Το τρίτο μέρος, Η πολιτεία, παρουσιάζει τις προσπάθειες των Κρητών να οργανώσουν τη διακυβέρνηση και να διευρύνουν και τα γεγονότα τα σχετικά με το Κίνημα του Θερίσου.
Η επόμενη τριλογία του, Δρόμοι της δημιουργίας, είναι απεικόνιση της πνευματικής πορείας του ίδιου του συγγραφέα. Στο πρώτο μέρος, Ο Ήλιος του Θανάτου, ο ήρωας Γιωργάκης μεγαλώνει μαζί με τη θεία του, τη θειά-Ρουσάκη και η προσωπικότητά του διαμορφώνεται υπό την επίδραση της θείας αλλά και ενός διανοούμενου, του Λοΐζου Νταμολίνου. Τα δύο αυτά άτομα εκπροσωπούν δύο αντίθετες κοσμοθεωρίες. Η θεια-Ρουσάκη, που είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες των μυθιστορημάτων του Πρεβελάκη, είναι η αυθεντική έκφραση της λαϊκής σοφίας, ενώ ο μηδενιστής Νταμολίνος εκπροσωπεί την εγγράμματη σοφία, η οποία δεν έχει πάντα θετικές επιδράσεις στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Το δεύτερο μέρος της τριλογίας, Η κεφαλή της Μέδουσας, παρουσιάζει τον ήρωα στην Αθήνα, αντιμέτωπο με την ιδεολογική κρίση του μεσοπολέμου (που παρουσιάζεται συμβολικά ως «κεφαλή της Μέδουσας»). Ο ήρωας αντιμετωπίζει την κρίση με μόνο όπλο την καλλιτεχνική δημιουργία. Το τρίτο μέρος, Ο άρτος των Αγγέλων, με τον υπότιτλο «Περιπέτεια στην Ιθάκη», αφηγείται την επιστροφή του ήρωα στη γενέθλια γη (Ρέθυμνο, η προσωπική του «Ιθάκη») και την εσωτερική του κρίση.
Η τελευταία ημιτελής τριλογία Ερημίτες και αποσυνάγωγοι δεν παρουσιάζει την οργανική συνοχή των δύο προηγούμενων. Το πρώτο μέρος, Ο Άγγελος στο πηγάδι, ασχολείται με μεταφυσικά ζητήματα. Ο ήρωας, ένας δόκιμος μοναχός, δοκιμάζεται από την εσωτερική του κρίση και τον προβληματισμό του για την σχέση του με τους ανθρώπους, τον κόσμο και τον Θεό. Το έργο διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και οι δοκιμασίες του ήρωα αντιστοιχούν με τα Άγια Πάθη. Το δεύτερο μέρος της τριλογίας, Αντίστροφη μέτρηση, δημοσιεύτηκε και κυκλοφόρησε ιδιωτικά κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το 1974. Ο ήρωας του βιβλίου είναι ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, που την επομένη ημέρα του πραξικοπήματος ορκίζεται μπροστά στους φοιτητές του ότι εάν σε έναν χρόνο δεν αποκατασταθεί η δημοκρατία, θα αυτοκτονήσει. Ένα χρόνο μετά πραγματοποιεί την υπόσχεσή του, παρ’ όλο που βρίσκεται αντιμέτωπος με το δίλημμα της επιλογής ανάμεσα στον έρωτα για μια φοιτήτριά του και την ηθική του δέσμευση. Κάποια από τα προβλήματα που θίγονται στο έργο είναι ο ρόλος του διανοούμενου και ο θάνατος ως προσωπική επιλογή και ως πράξη διαμαρτυρίας.
Δοκίμια - Μελέτες - Βιογραφίες
Έγραψε πολλές μελέτες για θέματα καλλιτεχνικά και λογοτεχνικά. Πιο σημαντικές μπορούν να χαρακτηριστούν οι παρακάτω:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Θέμις
Η Θέμις, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ανήκε στους Τιτάνες, τα τέκνα της Γαίας και του Ουρανού. Αποτελούσε την ανθρωπόμορφη προσωποποίηση της φυσικής και της ηθικής τάξης, καθώς και της εθιμοτυπίας. Η λέξη θέμις παράγεται από το ρήμα τίθημι και δηλώνει αυτό που έχει τεθεί, το ισχύον.
Ο μύθος
Σε συμβολικό επίπεδο αντιπροσωπεύει τον νόμο και την απαρασάλευτη τάξη, το θείο δίκαιο.
Ο Ησίοδος δεν θα μπορούσε διαφορετικά μια τέτοια τιτάνια, αλληγορικής σημασίας, θεότητα να μην τη συμπεριλάβει στους πρώτους θεούς ως κόρη του πρώτου θεϊκού ζεύγους, του Ουρανού και της Γαίας, η οποία στη συνέχεια εμφανίζεται ως η δεύτερη σύντροφος του Δία. Ο γάμος τους σηματοδότησε, μετά την κατάποση της πρώτης του συζύγου Μήτιδος, τη σταθεροποίηση της βασιλείας του πιο δυνατού από όλους τους θεούς. Μια βασιλεία που, από εκείνη τη στιγμή, ήταν εγγύηση σταθερών κανόνων που ισχύουν για θνητούς και θεούς.
Η τιτανιδα Θέμις στη μυθολογία είναι εκείνη που θεσμοθετεί. Το δίκαιο που αντιπροσωπεύει είναι ιερό, ισχύει, ομοίως, για τους θεούς και είναι ανώτερο ακόμη και από τη βούλησή τους. Είχε τρισυπόστατη εκπροσώπηση: ως θεά φυσικής τάξης, ως θεά της ηθικής τάξης και ως προφήτης θεά, ιδιότητα που την κληρονόμησε από τη μητέρα της, Γαία. Έτσι σύμφωνα με τα παραπάνω, θυγατέρες της Θέμιδος, ως εκπροσωπούσα τη φυσική τάξη φέρονταν οι Ώρες (= οι εποχές με το τυπικό της ακριβούς εναλλαγής των), ως εκπροσωπούσες την ηθική τάξη, φέρονταν η Ευνομία, η Δίκη, και η Ειρήνη, που αποτελούν τα υπέρτατα αγαθά μιας κοινωνίας, καθώς και οι Μοίρες, (η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος) που προσωποποιούσαν το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου και στις οποίες ο πατέρας τους, Δίας, τις είχε αναθέσει να διανέμουν στους ανθρώπους τα αγαθά, και, τέλος, ως εκπροσωπούσες την προφητεία φέρονταν οι Νύμφες καθώς και η παρθένα Αστραία, επίσης προσωποποίηση της δικαιοσύνης.
Αρχικά, η Θέμις, έχοντας κληρονομήσει τη μαντική ικανότητα από τη μητέρα της, εγκαταστάθηκε εκείνη πρώτη στο Μαντείο των Δελφών. Όταν, όμως, γεννήθηκε ο Απόλλωνας, επέδειξε προς αυτόν ιδιαίτερη αγάπη και στοργή και σύμφωνα με τη μυθολογία αυτή πρώτη του πρόσφερε τροφή, θεωρούμενη έτσι και τροφός του, παραδίδοντάς του αργότερα το εν λόγω Μαντείο. Ο Όμηρος, σύμφωνα με τα έπη του, τονίζει ότι η Θέμις εκτελεί, παρά τον Δία, καθήκοντα κήρυκος και ότι εξ ονόματός του συγκαλούσε τα συμβούλια των ολυμπίων θεών. Επόπτευε την τάξη κατά τις τελετές των συμποσίων τους και εξήγγειλε τις αποφάσεις του Δία. εξ ου και αποκαλούνταν "Διός θέμιστες". όπως έτσι λέγονταν οι νόμοι και οι αποφάσεις που δημιουργούσαν οι άνθρωποι κατ΄εικόνα της δικαιοσύνης του Ολύμπου.
Με αυτές τις αντιλήψεις ο Ησίοδος έπλασε στη Θεογονία του τη Θέμιδα, ως σύζυγο του Δία, αφού, η ιδέα της τάξης είναι συνυπάρχουσα ιδιότητα του υπέρτατου θεού. Έτσι, παρουσιάζεται η Θέμις προστάτιδα του δικαίου και της φιλοξενίας και τιμωρός κάθε παράβασης επί αυτών, ιδιαίτερα, κατά του Πάρη που καταπάτησε τις αρχές, με τον Τρωικό πόλεμο τον οποίο συναποφάσισε με τον Δία. Η Θέμις προσαγορεύονταν άλλοτε Ιχναία θεά, δηλαδή, θεά που αναζητεί ίχνη αδικοπραξιών, καθώς και Πανδερκής θεά, εκ του γεγονότος ότι τίποτε δεν της διέφευγε. Επί του τελευταίου, κάποιοι μυθογράφοι θεώρησαν τη Θέμιδα κόρη του Ήλιου υπό το φως του οποίου ουδέν αποκρύπτεται. Μάλιστα, λεγόταν πως η Θέμις έβλεπε τα πάντα πριν ακόμα τα δουν οι άνθρωποι. Από αυτό κρινόταν, επίσης, και ως μάντης θεά. Επ'αυτού, ο Αισχύλος αναγνωρίζει τη Θέμιδα μητέρα του προορατικού Προμηθέα.
Ιερά της Θέμιδος υπήρχαν στη Θεσσαλία, Αττική, τη Βοιωτία και την Ολυμπία.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της δικαιοσύνης Κατηγορία:Τιτάνες
2856 Ρέζερ
Ο Ρέζερ (Röser) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Ζίγκφρηντ Ρέζερ (Siegfried Röser).
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς του Ρέζερ, δηλαδή η τροχιά του είναι σχεδόν κυκλική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ρέζερ εκτιμάται σε 24,0 ± 1,2 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,122 ± 0,013. Ο Ρέζερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ως 17 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρεζερ
Κοζούουν
Το Κοζούουν (τιβά: кожуун) είναι ο Τιβανικός όρος μιας ιστορικής φεουδαρχικής διοικητικής διαίρεσης είναι γνωστή ως λάβαρο.
Ο όρος κοζούουν χρησιμοποιείται σήμερα ως μονάδα στο σύστημα των διοικητικών διαιρέσεων τις Δημοκρατίας των Τιβά της Ρωσίας. Ένα τυπικό ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας υποδιαιρείται σε ραγιόν. Το Κοζούουν είναι εθνοτικό όνομα για το ραγιόν, που χρησιμοποιείται μόνο στην Τιβά.
Ιστορικά, η Τιβά είχε εννέα κοζούουν. Κάθε κοζούουν ήταν χωρισμένο σε σούμους το οποίο στη συνέχεια υποδιαιρούταν σε αρμπάν.
Παρακάτω παρατίθεται ένας κατάλογος των ιστορικών κοζούουν:
Πηγές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Νέα Σελήνη (μυθιστόρημα)
Η Νέα Σελήνη (αγγλ. New Moon) είναι ένα ρομαντικό μυθιστόρημα φαντασίας, γραμμένο από την Αμερικανίδα συγγραφέα Στέφανι Μέιερ. Είναι το δεύτερο βιβλίο του έπους του Λυκόφωτος και δημοσιεύθηκε το 2006. Σύμφωνα με τη συγγραφέα, αυτό το βιβλίο χάνει περίπου την αληθινή αγάπη μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Ο τίτλος αναφέρεται στην πιο σκοτεινή φάση του σεληνιακού κύκλου, επισημαίνοντας ότι η Νέα Σελήνη είναι η πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής της πρωταγωνίστριας Μπέλα. Το βιβλίο έπειται του Λυκόφως και προηγείται της Έκλειψης. Η ταινία προβήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες στις 20 Νοεμβρίου 2009 και στις ελληνικές στις 19 Νοεμβρίου 2009.
Περίληψη Ιστορίας
Στα 18α γενέθλια της Μπέλα Σουάν, ο Έντουαρτ Κάλεν, ο βρικόλακας που αγαπά, και η οικογένεια του της διοργανώνουν ένα πάρτι παρά τη θέληση της. Ενώ ξετυλίγει ένα δώρο, κόβεται κατά λάθος από το χαρτί, το οποίο προκαλεί τον Τζάσπερ, το θετό αδελφό του Έντουαρτ, ο οποίος συγκλονίζεται από τη μυρωδιά του αίματος και κάνει αποπειράται να τη σκοτώσει. Για την προστασία της, ο Έντουαρτ αποφασίζει να τερματίσει τη σχέση τους, και μαζί με την οικογένεια του να απομακρυνθεί από το Φόρκς. Αυτό΄ραγίζει την καρδία της Μπέλα. Κατά τους μήνες που ακολούθησαν, η Μπέλα ανακαλύπτει ότι επικίνδυνες δραστηριότητες, όπως η οδήγηση μοτοσικλέτας, την κάνουν να ακούει τη φωνή του Έντουαρτ στο κεφάλι της. Επίσης, επιδιώκει την εμβάθυνση της φιλίας της με τον Τζέικομπ Μπλάκ, ένας χαρούμενος σύντροφος που τη διευκολύνει να ξεπεράσει τον πόνο της απώλειας του Έντουαρτ. Η Μπέλα ανακαλύπτει ότι ο Τζέικομπ είναι λυκάνθρωπος. Αυτός, και οι άλλοι λυκάνθρωποι, προστατεύουν τη Μπέλα από το νομαδικούς βρικόλακες Λόρεντ και Βικτόρια, η τελευταία εκ των οποίων προσπαθεί να εκδικηθεί για το θάνατο του εραστή της, Τζέιμς τον οποίο σκότωσε ο Έντουαρτ στο Λυκόφως. Εν τω μεταξύ, μια σειρά από παρεξηγήσεις, κάνει τον Έντουαρτ να πιστέψει ότι η Μπέλα αυτοκτόνησε. Τρελός από την υποτιθέμενη αυτοκτονία, ο Έντουαρτ πάει στην Βολτέρρα, πόλη της Ιταλίας, για να προκαλέσει τους Βολτούρι, τους βασιλικούς βρικόλακες οι οποίοι είναι οι μοναδικοί βρικόλακες που έχουν το δικαίωμα να τον σκοτώσουν. Η Μπέλα μαζί με την Άλις φεύγουν βιαστικά για την Ιταλία, για να αποτρέψουν τον Έντουαρτ από το να αυτοκτονήσει. Πριν από την αναχώρηση τους από την Ιταλία, οι Βολτούρι λένε στον Έντουαρτ ότι η Μπέλα, επειδή γνωρίζει την ύπαρξη των βρικολάκων, πρέπει ή να θανατωθεί ή να μετατραπεί σε βρικόλακα. Όταν επιστρέφουν στο Φόρκς, ο Έντουαρτ λέει στην Μπέλα ότι την αγαπούσε, αλλά άφησε το Φόρκς για να την προστατέψει. Αυτή το συγχωρεί και οι Κάλεν κάνουν ψηφοφορία υπέρ της μετατροπής της Μπέλλα σε βρικόλακα, παρά τη θλίψη του Έντουαρτ. Ωστόσο, ο Έντουαρτ δίνει στη Μπέλα μια επιλογή: είτε θα επιτρέπει την μετατρέψει σε βρικόλακα ο Κάρλαιλ μετά την αποφοίτησή της, ή, εφόσον συμφωνεί η Μπέλα, να τον παντρευτεί, και θα τη μετατρέψει αυτός!
Διακρίσεις
Η Νέα Σελήνη σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση στην εφημερίδα New York Times Best Seller στον κατάλογο για τα Παιδικά Βιβλία, και παρέμεινε εκεί για έντεκα εβδομάδες. Παρέμεινε για περισσότερο από 30 εβδομάδες στον κατάλογο.