cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Red Bull Racing
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Red Bull
NGC 788
Ο NGC 788 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου S0-a με γωνιακή έκταση 1,9' × 1,4' και φαινόμενο μέγεθος +12,1 mag στον αστερισμό Κήτος. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 10 Σεπτεμβρίου 1785.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0788 07656 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
ΒΚΜΑ Γερεβάν
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου στην Αρμενία, ιδρύθηκε το 1948 στο Γερεβάν ο Κεντρικός Στρατιωτικός Αθλητικός Όμιλος του Γερεβάν. Ήταν δε ευρέως γνωστός, με τη ρωσική συντομογραφία του ως ΤΣΣΚΑ Ερεβάν.
Κατά τη διάρκεια των ετών, η ομάδα άλλαξε πολλές φορές επωνυμία:
•	1948 — 1953 . «Οίκος Αξιωματικών» (ST), Γερεβάν
•	1951 — 1956 . «Οίκος των Αξιωματικών της Περιφέρειας» (SSHT), Γερεβάν
Ντέιβιντ Καμπούα
Ο Ντέιβιντ Καμπούα (αγγλ. David Kabua, γενν. το 1951) είναι πολιτικός από τις Νήσους Μάρσαλ και πρόεδρος της χώρας από τις 13 Ιανουαρίου 2020. Είναι γιος του πρώτου προέδρου της χώρας, Αμάτα Καμπούα και της συζύγου του, Εμλέιν Καμπούα. Νωρίτερα διατέλεσε υπουργός Υγείας και Εσωτερικών.
ΒΚΜΑ Γερεβάν
Ιστορία
•	1957 — 1959 . "Στρατιωτικός Αθλητικός Όμιλος" (ZSHMA), Γερεβάν
Ντέιβιντ Καμπούα
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε το 1951.
ΒΚΜΑ Γερεβάν
Ιστορία
•	1960 — 1991 . «Αθλητικός όμιλος του Στρατού» (BMA), Γερεβάν
Μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας, η ομάδα πραγματοποίησε (1994) το επαγγελματικό της ντεμπούτο στις εγχώριες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Β' Εθνική Κατηγορία της χώρας, όπου και τερμάτισε 3η. Τη επόμενη σεζόν, 1995-96, τερμάτισε 2η πίσω από ΦΚ Αραμπκίρ, και νίκησε την Αραγκάτς Γκιουμρί σε αγώνα πλέι οφ ανόδου, κερδίζοντας έτσι τον προβιβασμό στη Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ της επόμενης σεζόν.
Ντέιβιντ Καμπούα
Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ
Ως ζητήματα προτεραιότητας για την προεδρία του ο Καμπούα ανέφερε την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών, τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ αναφορικά με την παράταση για τον διακανονισμό με τον οποίο χρηματοδοτούνται τα νησιά πριν λήξει η χρηματοδότηση το 2023 και την αντιμετώπιση του ζητήματος του Θόλου Ρουνίτ.
ΒΚΜΑ Γερεβάν
Ιστορία
Ωστόσο, στα μισά της σεζόν 1997-98, η BKMA αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα να καταλάβει την 12η και τελευταία θέση και να υποβιβαστεί. ΄Εκτοτε η ομάδα παρέμεινε ανενεργή
Το 2019, η BKMA αναβίωσε χάρη στις άοκνες προσπάθειες του τότε υπουργού Άμυνας της Αρμενίας, Νταβίτν Τονογιάν. Επικεφαλής προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο Ραφαέλ Ναζαριάν, με βοηθό τον Βαραζντάτ Αβετισιάν.
Τη σεζόν 2023-24, η ομάδα συνεχίζει να αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία του Αρμενικού ποδοσφαίρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αρμενίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Ζέλικο Ρέμπρατσα
Ο Ζέλικο Ρέμπρατσα (σερβικά: Жељко Ребрача, γεννήθηκε 9 Απριλίου 1972) είναι Σέρβος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,11 μέτρα αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ. Αποτέλεσε έναν από τους κορυφαίους αθλητές στην θέση του στην Ευρώπη, κερδίζοντας μεταξύ άλλων τροπαίων δύο φορές την Ευρωλίγκα, ενώ αγωνίστηκε και για μια πενταετία στο ΝΒΑ. Υπήρξε μέλος του Παναθηναϊκού, κατακτώντας συνολικά τρεις τίτλους.
Παρτιζάν Βελιγραδίου
Σε ηλικία 18 ετών έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στην ομάδα της Νόβι Σαντ.
Μπενετόν Τρεβίζο
Η συνέχεια της καριέρας του Σέρβου σέντερ τον βρήκε στην Ιταλία, εκεί όπου αγωνίστηκε για λογαριασμό της Μπενετόν Τρεβίζο. Ο Ζέλικο Ρέμπρατσα έμεινε στη γειτονική χώρα από το 1995 έως το 1999 και τα πρώτα χρόνια αγωνίστηκε κάτω από τις οδηγίες του Μάικ Ντ' Αντόνι, φτάνοντας στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος το 1997. Επόμενος προπονητής ήταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που συνεργάστηκε ξανά με τον Ρέμπρατσα, με τη Μπενετόν Τρεβίζο να παίρνει δύο ακόμα τίτλους και συγκεκριμένα το ιταλικό supercup το 1998 και το Κύπελλο Σαπόρτα το 1999. Το 1998 μάλιστα αναδείχτηκε κορυφαίος παίκτης, σύμφωνα με το ετήσιο δημοψήφισμα του περιοδικού FIBA BASKETBALL. Αυτή την τετραετία ο Ρέμπρατσα είχε τις 143 συμμετοχές με 2.029 πόντους.
Παναθηναϊκός
Το 1999 ο Ζέλικο Ρέμπρατσα υπέγραψε στον Παναθηναϊκό κατόπιν επιθυμίας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τη σεζόν 1999-2000 ο Ρέμπρατσα είχε για συμπαίκτες τον φίλο του και συμπαίκτη στην Εθνική, Ντέγιαν Μποντιρόγκα και τους Φραγκίσκο Αλβέρτη, Γιώργο Καλαϊτζή, Μίκαελ Κοχ, Τζόνι Ρότζερς, Αντώνη Φώτση, Νάντο Τζεντίλε, Νίκο Μπουντούρη, Πάτρικ Μπερκ, Όντεντ Κάτας, Γιώργο Καράγκουτη, Κώστα Μάγλο και Ανδρέα Γλυνιαδάκη. Οι «πράσινοι» έφτασαν μέχρι τους τελικούς της Α1, εκεί όπου αντιμετώπισαν τον ΠΑΟΚ και κατέκτησαν τον τίτλο, με τον Ρέμπρατσα να αναδεικνύεται MVP του Πρωταθλήματος. Ο Παναθηναϊκός έχασε το Κύπελλο από την ΑΕΚ με 59-57, ωστόσο ο Ρέμπρατσα αναδείχτηκε σε MVP και πρώτος σκόρερ της αναμέτρησης. Στην Ευρωλίγκα έφτασε μέχρι το Final 4 που φιλοξενήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Στον ημιτελικό αντιμετώπισε την Εφές Πίλσεν, την οποία απέκλεισε με 81-71, με 22 πόντους του Μποντιρόγκα και 15 του Ρέμπρατσα. Στον τελικό οι «πράσινοι» ξεπέρασαν το εμπόδιο της Μακάμπι, της μεγαλύτερης αντιπάλου τους τα προηγούμενα χρόνια με 82-74, με τον Ζέλικο Ρέμπρατσα να πραγματοποιεί εκπληκτική εμφάνιση: 20 πόντοι και 8 ριμπάουντ σε 30 λεπτά. Είχε 5/6 εύστοχα σουτ και 10/14 ελεύθερες βολές. Αυτές του οι εμφανίσεις του χάρισαν τον τίτλο του MVP του Final 4 για το 2000. Συνολικά τη σεζόν 1999-00, είχε σε 23 ματς της Ευρωλίγκα 13,5 πόντους και 5,9 ριμπάουντ, σουτάροντας με 63% στα δίποντα και 80% στις ελεύθερες βολές ενώ σε 32 ματς της A1 είχε μετρήσει 12,3 πόντους και 7,1 ριμπάουντ με 60% στα δίποντα και 77% στις βολές.
Ο Ζέλικο Ρέμπρατσα συνέχισε στον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς και την αγωνιστική περίοδο 2000-01. Το «Τριφύλλι» τερμάτισε στην πρώτη θέση της κανονικής διάρκειας της Α1 και έφτασε στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος, ξεπερνώντας με 3-2 το εμπόδιο του Ολυμπιακού στους τελικούς, έχασε όμως ξανά το Κύπελλο από την ΑΕΚ (66-64). Στην Ευρώπη ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στον τελικό της Σουπρολίγκας, δεν κατάφερε όμως να σηκώσει δεύτερο σερί ευρωπαϊκό τρόπαιο καθώς ηττήθηκε στον τελικό από την Μακάμπι. Τη σεζόν 2000-01, είχε 10,5 πόντους και 4,7 ριμπάουντ στην Suproleague ενώ στο εγχώριο πρωτάθλημα 10,9 πόντους και 7 ριμπάουντ.
ΝΒΑ
Ο Ρέμπρατσα είχε γίνει draft το 1994, με τους Σιάτλ Σούπερσονικς να τον επιλέγουν στο Νο. 54 και αρκετά χρόνια αργότερα, ύστερα από συνεχόμενες ανταλλαγές, τα δικαιώματα του κατέληξαν στους Ντιτρόιτ Πίστονς. Ο Σέρβος σέντερ φόρεσε τη φανέλα των τελευταίων από το 2001 έως το 2004, χρονιά που οι Πίστονς κατέκτησαν το Πρωτάθλημα στο ΝΒΑ, ωστόσο ο Ρέμπρατσα δεν αγωνίστηκε στα playoffs εκείνη τη σεζόν. Η καλύτερη σεζόν του Σέρβου ήταν η πρώτη του, όπου μέτρησε 74 συμμετοχές και με 6.9 πόντους - 3.9 ριμπάουντ - 1 κόψιμο μέσο όρο βρέθηκε στη δεύτερη καλύτερη πεντάδα των Rookie.
Τη σεζόν 2003-2004 ο Ρέμπρατσα έπαιξε για λίγο στους Ατλάντα Χοκς, ενώ μετά το τέλος της πορείας του στους Ντιτρόιτ Πίστονς βρέθηκε για δύο σεζόν (2004-2005 & 2005-2006) στους Λος Άντζελες Κλίπερς. Τον Απρίλιο του 2007 ο Ζέλικο Ρέμπρατσα αποδεσμεύτηκε από τους Λος Άντζελες Κλίπερς, εξαιτίας των καρδιολογικών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Συνολικά στο ΝΒΑ ο Σέρβος έχει 215 συμμετοχές (22 ως βασικός) με μέσο όρο 5.9 πόντους και 3.2 ριμπάουντ ανά αγώνα (15.3 λεπτά συμμετοχής).
Τον Ιούνιο του 2007 ο Ρέμπρατσα ήρθε σε συμφωνία με την Βαλένθια, εκεί όπου αγωνίστηκε μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, όταν και ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση.
Το 2008, ήταν υποψήφιος (105 παίκτες) να βρεθεί στις 50 μεγαλύτερες προσωπικότητες της Ευρωλίγκα, για τα 50 χρόνια της διοργάνωσης (1958-2008).
Εθνική ομάδα
Από μικρός ο Ζέλικο Ρέμπρατσα βρέθηκε να αγωνίζεται στις Εθνικές ομάδες της Γιουγκοσλαβίας και με την Ανδρών έζησε σπουδαίες στιγμές. Συγκεκριμένα κατέκτησε το Χρυσό μετάλλιο σε δύο συνεχόμενα Ευρωμπάσκετ (το 1995 & το 1997), μεσολάβησε το Ασημένιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, ενώ το 1998 ο Ρέμπρατσα βρέθηκε με την Εθνική ομάδα της πατρίδας του στην κορυφή του κόσμου (χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο στην Αθήνα). Το μεγάλο του όνειρο, όμως, ήταν να κατακτήσει το Χρυσό μετάλλιο με τη Γιουγκοσλαβία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000, ωστόσο ο Καναδάς τους απέκλεισαν στην προημιτελική φάση.
Μόρσκα Βόλα
δεξιά|μικρογραφία| Μόρσκα Βόλα (περ. 1935 με 1938) Η Μόρσκα Βόλα (πολωνικά: Morska Wola) ήταν πολωνικός οικισμός, που βρισκόταν στη Βραζιλία, στην πολιτεία Παρανά. Ιδρύθηκε από τη Ναυτική και Αποικιακή Ένωση γύρω στο 1934. Η Ένωση αγόρασε γη από τοπικές φυλές ιθαγενών Αμερικανών και πραγματοποίησε μια εκτεταμένη διαφημιστική εκστρατεία στην Πολωνία, προσπαθώντας να προσελκύσει αποίκους. Η Μόρσκα Βόλα χωρίστηκε σε 286 οικόπεδα, το καθένα με μέγεθος 25 εκταρίων, και σε 62 δημοτικά οικόπεδα, το μέγεθος των οποίων ήταν 100 x 60 μέτρα. Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1930, το κόστος εγκατάστασης μιας οικογένειας έφτανε τα 3.000 ζλότι, από τα οποία περισσότερα από 2.000 ζλότι ήταν για τη μεταφορά. Οι πρώτοι άποικοι έφυγαν από την Πολωνία τον Αύγουστο του 1935 και στα τέλη του 1936. Περίπου 75 οικογένειες, περίπου 350 άτομα, ζούσαν στη Μόρσκα Βόλα. Το 1937 η Μόρσκα Βόλα κατοικούνταν από περίπου το 50% του προβλεπόμενου πληθυσμού της.
Η ιδέα εγκαταλείφθηκε το 1938, όταν έγινε σαφές ότι όσοι Πολωνοί ενδιαφέρονταν να εγκατασταθούν στη Νότια Αμερική, προτιμούσαν την Αργεντινή ή την Παραγουάη. Επιπλέον, η κυβέρνηση της Βραζιλίας, ανήσυχη ότι η Πολωνία σχεδίαζε να χαράξει μέρος της χώρας, υιοθέτησε μια εχθρική στάση, η οποία ήταν ένα μεγάλο μειονέκτημα για τα πολωνικά σχέδια.
Το πολωνικό πλοίο, MS Morska Wola πήρε το όνομά του από τον οικισμό. Χρησιμοποιήθηκε σε ναυτιλιακές γραμμές από τη Γκντίνια στη Νότια Αμερική, πριν υπηρετήσει σε νηοπομπές στον Ατλαντικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Διαλύθηκε το 1959.
Αρένα Κορίνθιανς
Η Αρένα Κορίνθιανς  (πορτογαλικά: Arena Korinthians) είναι η έδρα της Κορίνθιανς, μιας από τις δημοφιλέστερες ομάδες της Βραζιλίας. Το στάδιο κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 αποκαλείται Αρένα ντε Σάο Πάολο. Εκεί έγινε ο εναρκτήριος αγώνας της διοργάνωσης.
Περιγραφή
Το στάδιο βρίσκεται στην Ιτακέρα, ένα δημοτικό διαμέρισμα της βραζιλιάνικης μητρόπολης του Σάο Πάολο. Με μόνιμη χωρητικότητα 48,234 θεατών, είναι το ενδέκατο σε μέγεθος στη Βραζιλία. Το χαρακτηριστικό του γνώρισμα του είναι η μεγαλύτερη ενσωματωμένη σε στάδιο οθόνη προβολών στον κόσμο, η οποία καλύπτει πλήρως μια από τις εξωτερικές του πλευρές. Κατασκευάστηκε στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014. Στα πλαίσια της διοργάνωσης η χωρητικότητα του έχει αυξηθεί στους 68,000 θεατές με προσωρινές κερκίδες οι οποίες θα απομακρυνθούν μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Εργατικά ατυχήματα και άλλα προβλήματα στην κατασκευή
Τον Νοέμβριο του 2013 κατά τη διάρκεια της κατασκευής του σταδίου συνέβη ένα εργατικό ατύχημα. Ένας γερανός που δεν ήταν καλά θεμελιωμένος έπεσε πάνω στη στέγη και γκρέμισε τμήματα της, με αποτέλεσμα δύο άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους. Τον Μάρτιο του 2014 ένας ακόμα εργάτης πέθανε κατά τη διάρκεια της συναρμολόγησης μιας προσωρινής κερκίδας, πέφτωντας από μεγάλο ύψος.
Στις 19 Μαϊου του 2014, περίπου ένα μήνα πριν από το εναρκτήριο παιχνίδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έγινε η πρώτη επίσημη δοκιμή του νέου σταδίου με ένα παιχνίδι ανάμεσα στην Κορίνθιανς και την Φιγκεϊρένσε που το παρακολούθησαν 36,000 θεατές. Σε εκείνο το σημείο η κατασκευή του σταδίου δεν είχε τελειώσει, απέμενε ακόμα η συναρμολόγηση των προσωρινών λυόμενων κερκίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Βραζιλία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βραζιλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2016 Κατηγορία:Σάο Πάολο Κατηγορία:Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης (Π.Γ.Σ.Σ.) ιδρύθηκε το 1890 στη Σμύρνη (επι οθωμανικής αυτοκρατορίας) όντας το πρώτο ελληνικό αθλητικό σωματείο της πόλης, ενώ συγκαταλέγεται επίσης στα αρχαιότερα εν ενεργεία που έχουν ιδρύσει Έλληνες με σκοπό την άθληση. Το 1922 μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα έπειτα τη Μικρασιατική καταστροφή και από το 1940 εδρεύει στη Νέα Σμύρνη.
Κατά τη μακρόχρονη ιστορία του έχει καλλιεργήσει πλήθος αθλημάτων, διαχρονικά στα οποία σημειώνει επιτυχίες και διακρίσεις. Το τμήμα του πόλο (ανδρών) προκρίθηκε δύο φορές σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης, τα αντίστοιχα στίβου, μπάσκετ, ποδηλασίας, ποδοσφαίρου έχουν κατακτήσει κορυφαίους τίτλους σε εγχώριο επίπεδο, όπως και τα τμήματα υποδομών σε ακόμη περισσότερα αθλήματα. Ιστορικά ο Πανιώνιος εκπροσωπεί κατά κύριο λόγο το προσφυγικό στοιχείο του πληθυσμού της πόλης των Αθηνών.
Ιστορία
thumb|right|160px|Η σφραγίδα του Πανιωνίου την περίοδο της Σμύρνης thumb|right|100px|Ο [[Ηρακλής Σακελλαρόπουλος]] thumb|right|100px|Ο [[Γεώργιος Ισηγόνης, Πανελληνιονίκης το 1905]]
Ο αθλητισμός στη Σμύρνη προ του 1890
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα αναφέρονται ευάριθμοι αθλητές από τη Σμύρνη, οι οποίοι συμμετείχαν στα "Ολύμπια": αθλητικούς και καλλιτεχνικούς αγώνες που διεξήχθησαν στην Αθήνα με χρηματοδότηση του Ευαγγέλη Ζάππα τα έτη 1859, 1870, 1875 και 1889. Στις αποκληθείσες "Ζάππειες Ολυμπιάδες" διακρίθηκαν τρεις πρωτοπόροι Σμυρνιοί αθλητές:
Ο Ορφεύς (1890-1898)
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1890 νεαροί από επιφανείς ελληνικές οικογένειες της Σμύρνης αποφάσισαν να ιδρύσουν το Μουσικό και Γυμναστικό Σύλλογο "Ορφεύς". Την πρωτοβουλία είχε ο Νικίας Τζέτζος και στα ιδρυτικά μέλη αναφέρονται οι: Παν. Αργυρόπουλος, Ιω. Φατσέας, Μ. Στιβακτόπουλος, Δημοσθ. Μιλανάκης, κ.ά. Ο Ορφεύς καλλιέργησε τη μουσική παραμερίζοντας την αθλητική δραστηριότητα, αν και αναφέρονται αθλητές του να συμμετέχουν στους Πανιώνιους Αγώνες και στην Ολυμπιάδα της Αθήνας. Στους Β΄ Πανιώνιους Αγώνες (1898) ο Ορφεύς συμμετείχε σε κοινή ομάδα με το ομογάλακτο Γυμνάσιον Σμύρνης. Λίγο αργότερα συνενώθηκαν.
Ο Αθλητικός Σύλλογος Γυμνάσιον (1893-1898)
Το 1893 όσα μέλη του Ορφέα επιθυμούσαν να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στις αθλητικές δραστηριότητες, αποχώρησαν και ίδρυσαν τον Αθλητικό Σύλλογο "Γυμνάσιον". Το 1896 το Γυμνάσιο καθιέρωσε τους Πανιώνιους Αγώνες και το 1897 υπήρξε ένα από το 28 ιδρυτικά σωματεία του ΣΕΓΑΣ. Αθλητές του Γυμνασίου συμμετείχαν στους αγώνες Τήνια (1895), στους Πανιώνιους (1896, 1898) και στους Α΄ Ολυμπιακούς (1896).
Επανένωση Ορφέα και Γυμνασίου
Η κοινή συμμετοχή αθλητών από τα δύο σωματεία στους διάφορους αγώνες ως εκπροσώπων της Σμύρνης, είχε αποτέλεσμα την ανάπτυξη φιλικών σχέσεων και οδήγησε τελικά στην επανένωση των δύο ομογάλακτων σωματείων τον Οκτώβριο του 1898. Είχε προηγηθεί ενωρίτερα κατά το ίδιο έτος η από κοινού διοργάνωση των Β΄ Πανιώνιων Αγώνων. Τους Δημόσιους Αγώνες που καθιέρωσε το Γυμνάσιον το 1896, οι δημοσιογράφοι της πόλης τους αποκαλούσαν Πανιώνιους Αγώνες, με αποτέλεσμα να καθιερωθεί η ονομασία και τελικά να αποτελέσει το όνομα του συλλόγου που προέκυψε το 1898 από την επανασύνδεση του Ορφέα με το Γυμνάσιο. Έτσι το νέο σωματείο ονομάστηκε Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης. Ως χρώματα του συλλόγου ορίστηκαν το κυανό και το ερυθρό, χρώματα που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας σε ποικίλες εκδηλώσεις. Πάντως μετά την καταστροφή της Σμύρνης τα χρώματα για κάποιους πήρανε βαθύτερη ερμηνεία. Το ερυθρό είναι το αίμα των Ελλήνων που χύθηκε στο διωγμό και το κυανό, το χρώμα της Ελλάδας ή/και του Αιγαίου που διέσχισαν οι πρόσφυγες. Ο σκοπός του Πανιωνίου ήταν διττός: "πρωτίστως η ανάπτυξις της γυμναστικής και του αθλητικού αισθήματος παρά τη σμυρναϊκή νεολαία και κατά δεύτερον λόγον η διέγερσις και διάδοσις του μουσικού αισθήματος". Γι’ αυτό, παράλληλα με τις αθλητικές, δεν έπαψε να καλλιεργεί μουσικές και φιλολογικές δραστηριότητες. Το πρώτο Δ.Σ. αποτελούσαν οι: Α. Βαλλιάνος, Δ. Δάλλας, Αλκ. Δουλγερίδης, Μ. Διακίδης, Θ. Καλλιγάς, Ν. Μακρυποδάρας, Θ. Υπερίδης και Ι. Φατσέας.
Ο Πανιώνιος έως τον ξεριζωμό (1900-1922)
thumb|right|100px|Ο [[Νικόλαος Ανδρεαδάκης]] Ο σύλλογος συντηρούσε εννιά αθλητικά τμήματα: αθλητικό (στίβου), γυμναστικό, ναυτικό (κωπηλασίας), κολύμβησης, σκοποβολής, ξιφασκίας, ποδηλασίας, τένις και ποδοσφαιρίσεως, δύο περιηγητικά: πεζοπορικό και εκδρομών και τρία αφιερωμένα στις τέχνες: μουσικό, καλλιτεχνικό, φιλολογικό. Το 1919 ιδρύθηκαν τμήματα βόλεϊ και μπάσκετ από τα πρώτα σε ελληνικό σωματείο.
Το 1900 με την ευκαιρία της επετείου της δεκαετούς λειτουργίας του συλλόγου, προκηρύχτηκε ο Α΄ Πανιώνιος Ποιητικός Διαγωνισμός, στον οποίο βραβεύτηκε ο Στέλιος Σπεράντζας για το έργο του Ύμνος του Πανιωνίου ΓΣ, το οποίο μελοποίησε ο Δημοσθένης Μιλανάκης. Ακολούθησαν κι άλλοι ποιητικοί διαγωνισμοί τα επόμενα χρόνια καθώς και μουσικοί διαγωνισμοί από το 1903. Επίσης, το καλλιτεχνικό τμήμα διοργάνωνε συναυλίες, εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής.
Η κεντρική ετήσια διοργάνωση του συλλόγου ήταν οι Πανιώνιοι Αγώνες, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει από το Γυμνάσιον το 1896 και συνεχίστηκαν από τον Πανιώνιο. Έως το 1922 διεξήχθησαν 19 φορές. Σε αυτούς συμμετείχαν με τους καλύτερους αθλητές τους όλα τα σωματεία της Σμύρνης και πολλά από πόλεις της Μικρασίας, την Κωνσταντινούπολη, Λέσβο, Σάμο, Αθήνα, Πειραιά, Πάτρα, Αλεξάνδρεια, Κύπρο. Επίσης, αγγλικοί, αρμένικοι και τούρκικοι σύλλογοι.
Το 1901 ο Πανιώνιος διοργάνωσε τους Α΄ Σχολικούς Αγώνες, οι οποίοι έκτοτε καθιερώθηκαν κι τελούνταν κάθε χρόνο μεταξύ των σχολείων της Σμύρνης, συχνά ταυτόχρονα με τους Πανιώνιους Αγώνες. Για την πρωτοβουλία του αυτή το 1904 ο σύλλογος τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Α΄ Πανελλήνιου Εκπαιδευτικού Συνεδρίου. Έως τους αγώνες του 1912 συμμετείχαν 7.000 μαθητές από τα 18 σχολεία της πόλης. Έως το 1922 διεξήχθησαν 18 φορές. Επίσης, αγωνίσματα εφήβων και παίδων εντάχθηκαν και στους Πανιώνιους Αγώνες από το 1913. Παράλληλα, ο σύλλογος πίεζε ώστε το μάθημα της Φυσικής Αγωγής να γίνει υποχρεωτικό στα σχολεία της περιοχής. Το 1902 ίδρυσε την πρώτη σχολή γυμναστών.
Από το 1902 ο σύλλογος συμμετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου. Έως το 1922 οι αθλητές του κατέλαβαν 20 πρώτες θέσεις και κατέρριψαν 11 φορές διάφορα πανελλήνια ρεκόρ. Επίσης, αθλητές του συμμετείχαν στις πρώτες ολυμπιάδες.
Το 1906 στους Μεσοολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, η αθλήτρια τένις του Πανιωνίου Ε. Σημηριώτου (μετέπειτα κ. Μεταξά) πήρε την α' θέση στο απλό γυναικών. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα ολυμπιονίκης σε μια εποχή που οι γυναίκες συμμετείχαν μόνο στο τένις. Μετάλλια πήραν και οι αθλητές του συλλόγου: Γ. Σημηριώτης (2ος στο τένις), Γ. Σαριδάκης (3ος στα 3000 μ. βάδην) και οι ποδοσφαιριστές του συλλόγου που συμμετείχαν στην Μικτή ομάδα της Σμύρνης που πήρε τη 2η θέση. Επίσης, συμμετείχαν οι: Παντελής Έκτωρος (δρομέας), Γεώργιος Κασσάρ (δρομέας), Γεώργιος Ισηγόνης (εμπόδια), Νικόλαος Ανδρεαδάκης (μήκος), Δ. Κουκουλάς (στίβος), Σ. Σημηριώτης (άρση βαρών), Ν. Διαλεκτός (μαραθώνιος), Αλφ. Φωτιάδης (σκοποβολή) και Α. Γεωργιάδης (τένις).
Το 1912 στην Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης συμμετείχε ο μαραθωνοδρόμος του Πανιωνίου Ηρακλής Σακελλαρόπουλος και τερμάτισε στην 26η θέση.
Το 1920 στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας συμμετείχαν οι αθλητές του Πανιωνίου: Καραμπάτης, Παναγιώτης Ρετέλας και Σακελλαρόπουλος.
Το στάδιο
thumb|right|100px|Ο [[Δημητρός Καραμπάτης]] Αρχικά ο Πανιώνιος αγωνιζόταν στο στάδιο του Μπουρνόβα κι από το 1904 στο στάδιο του Παραδείσου. Εκεί διεξάγονταν οι Πανιώνιοι Αγώνες, οι σχολικοί αγώνες και τα ποδοσφαιρικά ματς. Οι προπονήσεις γίνονταν σε μικρούς νοικιασμένους χώρους και από το 1900 στο γήπεδο μιας γαλλικής εταιρείας, το οποίο ο σύλλογος διαμόρφωσε σε στάδιο στίβου, εγκατέστησε γυμναστήριο, γραφεία κλπ. Όμως, το 1910 έληξε η μίσθωση και η γαλλική εταιρεία δεν θέλησε να την ανανεώσει. Έτσι ο σύλλογος έμεινε χωρίς έδρα. Τότε με πρωτοβουλία και εισήγηση του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου η Δημογεροντία και η Κεντρική Επιτροπή παραχώρησαν έκταση 105 στρεμμάτων κοντά στο νεκροταφείο, αν και είχαν δελεαστική προσφορά 100.000 λιρών να την πουλήσουν. Εκεί κτίστηκε το νέο στάδιο του συλλόγου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1912 στους ΙΔ΄ Πανιώνιους Αγώνες.
Το νέο στάδιο περιλάμβανε στίβο περιμέτρου 334 μέτρων, γήπεδο ποδοσφαίρου διαστάσεων 95x65 μ., γυμναστήριο εξοπλισμένο με σύγχρονα όργανα, εξέδρα για 7.000 θεατές, αποδυτήρια και γραφεία. Στο χώρο που βρισκόταν, ανεγέρθηκε το 1929 νέο που έκτοτε αποτελεί την έδρα της τουρκικής Αλτάϊ Σμύρνης.
Διοργανώσεις
Έως το 1922 οι αθλητές του Πανιώνιου προσκαλούνταν να μετάσχουν σε διάφορες διοργανώσεις, διεθνείς ή μη, που διεξάγονταν σε άλλες περιοχές. Είναι γνωστές οι:
Η ανασυγκρότηση
thumb|right|160px|Η σφραγίδα του Πανιωνίου την περίοδο της Αθήνας Το Σεπτέμβριο του 1922 ήρθε μία από τις τραγικότερες στιγμές στην ιστορία του Πανιωνίου, η Μικρασιατική Καταστροφή και ο ξεριζωμός του συλλόγου από την Σμύρνη. Ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Σμύρνη και την παρέδωσε στις φλόγες. Ο πρωτοπόρος σύλλογος του ελληνικού αθλητισμού βρέθηκε διαλυμένος και σκορπισμένος στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. 23 αθλητές του χάθηκαν στη μικρασιατική λαίλαπα, μαζί με τον πρώτο Πρόεδρο του συλλόγου Μητροπολίτη Χρυσόστομο Σμύρνης που σφαγιάσθηκε.
Ο σύλλογος θα είχε διαλυθεί, όπως τόσα άλλα μικρασιατικά σωματεία, αν δεν υπήρχε το πείσμα και η επιμονή του προέδρου Δημητρού Δάλλα. Ο Δάλλας μόλις πάτησε το πόδι του στην Αθήνα, άρχισε να αναζητά σε προσφυγικούς καταυλισμούς τα "παιδιά" του, τους αθλητές του συλλόγου. Κατάφερε να εντοπίσει γύρω στους 20: Καραμπάτη, Ρετέλα, Σημηριώτη, Πάρσαλη, Παπαγιαννόπουλο, Ζαδέ, Ζαμαρία, Σκιαδά, Μανιατίδη, Χαϊδεμένους, Καρακώστες, Πουλάκη κ.ά. και το γυμναστή Σοφοκλή Μάγνη, ο οποίος ανέλαβε την προγύμνασή τους αμισθί! Με τη μαγιά αυτή χτίστηκε ο αθηναϊκός Πανιώνιος. Μια αρχική ιδέα να συγχωνευτούν τα σμυρναϊκά σωματεία: Πανιώνιος, Απόλλων, Πέλοψ Μελαντίας και Αρμενική στη Σμυρναϊκή Αθλητική Ένωση δεν ευοδώθηκε.
Σύντομα ο Δάλλας συγκρότησε μια προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή με επιφανή μέλη της σμυρναϊκής κοινωνίας που είχαν επιβιώσει κατά την καταστροφή (Αθηνογένη, Σπεράντζα, Σαριδάκη, Κασσάρ, Στεφ. Αλευρά, Γ. Αλευρά, Ηλιάδη, Σταμέλο κ.ά.) και εξασφάλισε στέγη για το σωματείο στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού Σταδίου. Μόλις δύο μήνες με την καταστροφή, στις 12 Νοεμβρίου 1922, τελέστηκαν τα εγκαίνια των γραφείων και στις 20 Νοεμβρίου συγκροτήθηκε το πρώτο Δ.Σ. στην προσφυγιά. Αρχικά λειτούργησαν δύο μόνο τμήματα: αθλητισμού με εφόρους τους Αγγελομάτη, Καραμπάτη και ποδοσφαίρου με εφόρους τους Βαλτζή και Γροσομανίδη.
Η περίοδος Δάλλα (1922-29)
thumb|right|120px|Ο [[Παντελής Έκτωρος (1926)]] Τα επόμενα χρόνια ο Δ. Δάλλας (1867-1929) αναλώθηκε στο ξαναζωντάνεμα της πανιώνιας ιδέας, με αυτοθυσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι το 1926 δεν είχε σπίτι και κοιμόταν στο δωμάτιο του συλλόγου στο Στάδιο, απλώνοντας κάθε βράδυ ένα στρώμα πάνω στο ξύλινο γραφείο.
Οι προσπάθειές του σύντομα απέδωσαν καρπούς και στις 15 Ιανουαρίου 1923 η ποδοσφαρική ομάδα του συλλόγου κάνει την παρθενική της εμφάνιση στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών-Πειραιώς 1922-23 εναντίον του Παναθηναϊκού: "Σήμερον εν τω Ποδηλατοδρομίω του Ν. Φαλήρου πρώτη εμφάνισις των σμυρναϊκών ποδοσφαιρικών σωματείων εις επισήμους αγώνας. Ώρα 2 1/4 μ.μ. Πανιώνιος Γυμναστ. Σύλλογος εναντίον Παναθηναϊκού Αγωνιστικού και Ποδοσφαιρικού Ομίλου. Ώρα 4 μ.μ. Αθηναϊκός Αθλητικός Σύλλογος εναντίον Ποδοσφ. Συλλόγου "Απόλλων" Σμύρνης".
Παράλληλα αναδημιουργείται η ομάδα στίβου και το Σεπτέμβριο του 1923 διοργανώθηκαν πανηγυρικά οι Κ΄ Πανιώνιοι Αγώνες στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο, παρουσία των επισήμων αρχών. Συμμετείχαν 240 αθλητές από 10 σωματεία της πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Σπάρτης και της Κωνσταντινούπολης. Οι θεατές αντίκρισαν έκπληκτοι ένα νέο Στάδιο, αναμορφωμένο, με ευδιάκριτες γραμμές στις διαδρομές, με εμφανή αφετηρία και τερματισμό, με σημειωμένα τα όρια αλλαγής της σκυτάλης, με επιστρωμένες βαλβίδες και βατήρες αλμάτων. Μεταφέροντας την πείρα που είχαν από τους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης έδωσαν στο Στάδιο καθαρά ευρωπαϊκή εικόνα. Το ίδιο έτος η ομάδα ανωμάλου δρόμου του Πανιωνίου (Ζαδές, Ζαμαρίας, Βογιατζόγλου) κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου 6.000 μ. στο ομαδικό. Το πρώτο στοίχημα είχε κερδηθεί. Ο Πανιώνιος ήταν και πάλι ζωντανός.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1923 για πρώτη φορά πέντε κορίτσια συμμετέχουν σε δυο αγωνίσματα (μήκος και 60 μ.) στους εσωτερικούς αγώνες νέων του Πανιωνίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Νικήτρια και στα δυο η Λιλή Καραμπάτη, η οποία συμμετέχει και στη λιθοβολία αγοριών, όπου έρχεται τρίτη. thumb|right|120px|Η [[Ειρήνη Αρμάου (1930)]] Το 1924 ο Πανιώνιος στέλνει τρεις αθλητές του στην Ολυμπιάδα του Παρισιού, τους Δημητρό Καραμπάτη (σφαίρα, δίσκος), Βύρωνα Αθανασιάδη (10.000μ, μαραθώνιος) και Ηρακλή Σακκελαρόπουλο (μαραθώνιος). Στο Παρίσι μεταβαίνει και ο Δ. Δάλλας που πραγματοποιεί χρήσιμες επαφές με παράγοντες άλλων χωρών, κυρίως βαλκανικών, ρίχνοντας την ιδέα της διοργάνωσης Βαλκανικών Αγώνων. Τον Οκτώβριο του 1924, ο σύλλογος συμμετέχει με 40 αθλητές του στα Ε΄ Παναθήναια. Επίσης, πήρε μέρος σε αγώνες προς τιμήν του αυτοκράτορα της Αβησσυνίας.
Το 1925 εορτάζονται τα 35 χρόνια του συλλόγου με την αθλητική συνάντηση Πανιωνίου - Stade Francais, ομάδα η οποία προσκλήθηκε από το Παρίσι ειδικά για την επέτειο. Το καλοκαίρι διεξάγονται οι ΚΑ΄ Πανιώνιοι με συμμετοχή 160 αθλητών από 21 σωματεία της Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Ξάνθης, Βόλου και Καλαμάτας. Ξεχωρίζει η συμμετοχή της ρουμανικής ομάδας Coltea. Έτσι οι αγώνες αποκτούν και πάλι διεθνή χαρακτήρα. Ο σύλλογος συμμετέχει επίσης στο ΙΖ΄ Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στη Λεμεσσό και στα Α΄ Αβερώφεια στην Αλεξάνδρεια.
Tο 1926 θα μείνει στην ιστορία, διότι με πρωτοβουλία του Πανιωνίου διεξάγεται για πρώτη φορά μια δοκιμαστική αθλητική συνάντηση γυναικών σε στίβο, μπάσκετ και βόλεϊ. Oι γυναικείοι αγώνες στίβου έγιναν με συμμετοχή 28 αθλητριών. Το ίδιο συνέβη και το 1927, με αποτέλεσμα το 1928, έπειτα από εισήγηση του Δάλλα, να ιδρυθεί η Τεχνική Επιτροπή Γυναικείου Αθλητισμού στον ΣΕΓΑΣ, της οποίας αναλαμβάνει πρόεδρος. Ήδη ο Πανιώνιος είχε 45 αθλήτριες, με σπουδαιότερες τις: Λιλή και Ελένη Καραμπάτη, Σοφία Μπεναρδή (80 μ., 150 μ., μήκος, σφαίρα), Κουφιδάκη, Αρμάου (δίσκος), Μπαχώμη (ύψος) και Αλ. Τσιμπουράκη. Προπονητής τους ο Εμ. Μπαμιέρος. Άλλοι προπονητές του συλλόγου έως το 1940 ήταν οι: Μαντζαβίνος, Νιάτας και Καραβιάς.
Μια άλλη πρωτοβουλία του Δάλλα ήταν η ίδρυση της Ένωσης Αθλητικών Συντακτών το 1928, με πρόεδρο τον ίδιο και αντιπρόεδρο τον Καραμπάτη. Στις 23 Δεκεμβρίου 1929 ο αναμορφωτής του Πανιωνίου και συνδετικός κρίκος του συλλόγου με τη Σμύρνη, ο Δημητρός Δάλλας, πεθαίνει σε ηλικία 62 ετών, αφού πρόλαβε να δει το έτος αυτό τη διεξαγωγή των προβαλκανικών αγώνων στίβου, για τους οποίους είχε κοπιάσει αρκετά. Αφήνει το σύλλογο θεμελιωμένο γερά στη νέα του έδρα.
Η μετά Δάλλα εποχή έως το 1940
thumb|right|120px|Η [[Γεωργία Στεργίου]] thumb|right|120px|Ο [[Νίκος Σύλλας]] Μετά το θάνατο του Δάλλα την προεδρία του Πανιωνίου ανέλαβαν διαδοχικά και για μικρό χρονικό διάστημα ο Απ. Ορφανίδης και ο Αντ. Αθηνογένης. Μεταξύ 1932 και 1937 πρόεδρος ανέλαβε ο Γ. Κίτσος, ενώ στη συνέχεια ο Καραμπάτης. Ο σύλλογος έχει πλέον καταξιωθεί στην αθηναϊκή κοινωνία, όπως αποδεικνύεται από τον πανηγυρικό εορτασμό των σαράντα ετών, που πραγματοποιήθηκε το 1931 στην αίθουσα Παρνασσός, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας, του αρχιεπισκόπου, του υπουργού Παιδείας, του δημάρχου Αθηναίων, πλήθους άλλων επισήμων αλλά και των επιζώντων ιδρυτών του σωματείου. Στην εκδήλωση εκτελέστηκε ο εμβατηριακός ύμνος του Πανιωνίου σε στίχους του Στέλιου Σπεράντζα και μουσική του Δημοσθένη Μιλανάκη.
Ο σύλλογος δίνει μεγάλη σημασία στα τμήματα υποδομής. Είναι χαρακτηριστικό ότι στους εσωτερικούς αγώνες του 1934 συμμετείχαν πάνω από 100 αθλητές και αθλήτριες. Επίσης, αναζητά ταλαντούχους εργαζόμενους, μη ενταγμένους σε σωματεία, διοργανώνοντας λαϊκούς αγώνες, στους οποίους υπάρχει αθρόα συμμετοχή (65 άτομα το 1934 και 150 το 1936) και αγώνες ανωμάλου δρόμου (1935). Το αποτέλεσμα της εις βάθος δουλειάς αποδεικνύεται το 1935, όταν κατακτά το πρωτάθλημα στίβου εφήβων. Επίσης, συμμετέχει σε διοργανώσεις άλλων σωματείων, όπως στα Α΄ Βενιζέλεια το 1936 και διοργανώνει πάντα τoυς Πανιώνιoυς Αγώνες (1940) αλλά και τα Δάλλεια, στη μνήμη του προέδρου του.
Εκτός από το στίβο ο σύλλογος ανέπτυξε και άλλα αθλήματα: άρση βαρών, κωπηλασία, ποδηλασία, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, κολύμβηση, υδατοσφαίριση, ενόργανη γυμναστική, όπως αναφέρεται στα οικεία κεφάλαια.
Στη Νέα Σμύρνη (1940 έως σήμερα)
thumb|right|240px|[[Στάδιο Νέας Σμύρνης|Γήπεδο Πανιωνίου, οι θύρες 2 και 3]] Το Νοέμβριο του 1937, σε κοινή συνεδρίαση, το Δ.Σ. του Πανιωνίου με τον πρόεδρο Δ. Καραμπάτη και το συμβούλιο της κοινότητας Ν. Σμύρνης με τον κοινοτάρχη Αθ. Καρύλλο, συμφώνησαν να μεταφερθεί ο σύλλογος στη Νέα Σμύρνη και όρισαν ως χώρο ανέγερσης του Γυμναστηρίου έκταση 18,3 στρεμμάτων νότια του Ασύλου Αγ. Ανδρέας. Έτσι, μπήκαν οι βάσεις για τη μεταφορά του σωματείου στη συνοικία όπου είχαν εγκατασταθεί από το 1926 οι πρόσφυγες από τη Σμύρνη.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1938 δημοπρατείται η έκταση και αμέσως αρχίζει η διαμόρφωση του χώρου σε στάδιο με στίβο, κουλουάρ κλπ, ώστε τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο Πανιώνιος διοργανώνει στο δικό του γυμναστήριο τους Λαϊκούς Αγώνες Εργαζομένων, τους οποίους είχε καθιερώσει για την αναζήτηση νέων αθλητικών ταλέντων. Τον ίδιο μήνα γίνεται η θεμελίωση των εγκαταστάσεων του σταδίου, διαστάσεων 170x110 μ., στο οποίο προβλέπεται ποδοσφαιρικό γήπεδο διαστάσεων 105x70 μ. Το 1939 κτίζονται τα αποδυτήρια και το επόμενο έτος ο σύλλογος μεταφέρεται στο Στάδιο Πανιωνίου, όπως ονομάστηκε.
Στα τέλη του καλοκαιριού του 1940 πραγματοποιούνται για πρώτη φορά ποδοσφαιρικοί αγώνες, τα έσοδα των οποίων προσφέρονται για την επισκευή του τορπιλισμένου πλοίου "Έλλη". Στις 15 Σεπτεμβρίου 1940 τελούνται τα επίσημα εγκαίνια. Έτσι ο πανηγυρικός εορτασμός της 50ετίας του συλλόγου, τον βρίσκει εγκατεστημένο σε δικό του σπίτι, έτοιμο για νέο ξεκίνημα.
Ακολουθουν ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, στον οποίο 150 μέλη του συλλόγου επιστρατεύονται και η περίοδος της γερμανικής κατοχής, οπότε η δράση του συλλόγου σχεδόν σταματά. Το 1945 ο Πανιώνιος ξαναρχίζει με νέα ορμή τις δράσεις του, οι οποίες περιγράφονται στα κεφάλαια των διαφόρων αθλητικών τμημάτων.
Το 2004 στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας συμμετέχουν εννέα αθλητές του Πανιωνίου σε τέσσερα αθλήματα: υδατοσφαίριση (Λούδης, Ρέππας, Αφρουδάκης, Καλακώνας και Σάντα), στίβος (Μητροπούλου), ενόργανη (Αποστολίδη), ποδόσφαιρο (Μάντζιος, Γουνδουλάκης).
Εμβλήματα-εμφανίσεις
Ο σύλλογος χρησιμοποίησε διάφορα εμβλήματα στην υπεραιωνόβια ιστορία του, αλλά ποτέ στο καταστατικό του δεν αναφέρεται κάποιο συγκεκριμένο έμβιο ή άβιο αντικείμενο ως σύμβολο. Οι φανέλες των αθλητών άλλαζαν κατά καιρούς, ανάλογα και με το άθλημα, όμως πάντα δέσποζαν τα κυανέρυθρα χρώματα και το λευκό.
Στη Σμύρνη
Στα χρόνια της Σμύρνης, στις φωτογραφίες που σώζονται, οι αθλητές κατά κανόνα φορούν λευκή φανέλα με διαγώνια κόκκινη ρίγα από το δεξί ώμο έως τη μέση και λευκό ή σκούρο παντελονάκι, μπλε ή μαύρο. Η παλιότερη φωτογραφία αθλητών του Πανιωνίου με αυτή τη φανέλα είναι του 1903, στους αγώνες "Σάμια" και εμφανίζεται συνεχώς μέχρι το 1922, τόσο στους αθλητές του στίβου όσο και άλλων αθλημάτων, όπως της ποδοσφαιρικής ομάδας του 1908. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου 1905 η εμφάνιση των αθλητών περιγράφεται ως εξής: "Οι του Πανιωνίου έφερον μπλε πανταλόνι και λευκήν φανέλλαν επί της οποίας όμως είχεν αναρτηθή μια ταινία ερυθρά, υπέχουσαν θέσιν μεγαλοσταύρου"
Η εμφάνιση αυτή επισημοποιήθηκε από το καταστατικό του 1906, στο οποίο σημειώνεται πως οι αθλητές του συλλόγου φορούν παντελονάκι μελανού χρώματος και φανέλα λευκή με ερυθρή διαγώνια ρίγα. Η φανέλα αυτή, με κυανέρυθρη ρίγα, κυκλοφόρησε ως αναμνηστική το 2009, με την ευκαιρία της επετείου των 120 ετών του σωματείου.
Μια άλλη εμφάνιση είναι η κόκκινη με ανοιχτόχρωμο παντελόνι, με την οποία υπάρχει φωτογραφία της ποδοσφαιρικής ομάδας του 1910 αλλά και της ομάδας βόλεϊ του 1920. Με την εμφάνιση αυτή αγωνίστηκε στις 2 Μαρτίου 1908 σε ποδοσφαιρικό αγώνα στο Νέο Φάληρο εναντίον της Μικτής Αθηνών-Πειραιώς, όπως αναφέρει εφημερίδα της εποχής: "Απέναντι της αθηναϊκής η σμυρναϊκή ομάς με τας κατερύθρους μπλούζας και τα λευκά παντελόνια..."
Ως έμβλημα στις φανέλες του συλλόγου υπήρχε ένα καλλιτεχνικό σύμπλεγμα των αρχικών γραμμάτων Π.Γ.Σ.Σ., το οποίο έχει καθιερώσει και η σημερινή ομάδα από το 2007. Το έμβλημα αυτό πρωτοεμφανίζεται σε φωτογραφίες του 1908 αλλά και στα πρώτα χρόνια στην Αθήνα μετά το 1922.
Ως το 1922 στη σφραγίδα και στα αναμνηστικά διπλώματα του συλλόγου υπάρχει η Νίκη του Παιωνίου, που ήταν το έμβλημα του ΣΕΓΑΣ, αλλά δεν εμφανίζεται στις φανέλες. Οι σφραγίδες αρχικά έγραφαν περιμετρικά τις λέξεις: "ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ" και στο κέντρο "ΟΡΦΕΥΣ", "ΓΥΜΝΑΣΙΟΝ" "ΣΜΥΡΝΗ 1890". Από το 1906 στο κέντρο απλώς αναγράφουν "ΣΜΥΡΝΗ 1890".
Στην Αθήνα
Στην αθηναϊκή περίοδο του συλλόγου αρχικά χρησιμοποιείται η λευκή φανέλα με το γράμμα "Π" στο μέσον του στήθους ή στη θέση της καρδιάς. Στη συνέχεια καθιερώνεται η ριγέ κυανέρυθρη φανέλα με σκούρο μπλε παντελονάκι. Ως έμβλημα χρησιμοποιείται το κόκκινο καλλιτεχνικό γράμμα "Π", το οποίο από το 1924 ή 1925 μπαίνει μέσα σε γαλάζια ασπίδα. Είναι η πρώτη απόπειρα δημιουργίας εμβλήματος σε μορφή ασπίδας.
Τη δεκαετία του ’30 καθιερώνεται η κόκκινη φανέλα με μπλε παντελόνι, ενώ στο στήθος αναγράφεται οριζόντια η λέξη Πανιώνιος με μπλε γράμματα. Υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες διαφόρων ομάδων του συλλόγου με αυτή την εμφάνιση (μπάσκετ, βόλεϊ, στίβου κλπ.) έως το 1940.
Την περίοδο αυτή η σφραγίδα του συλλόγου απλώς γράφει στο κέντρο "ΣΜΥΡΝΗ 1890, ΑΘΗΝΑΙ 1922".
Στη Νέα Σμύρνη
Το 1932 περίπου εμφανίζεται ως έμβλημα η τριγωνική κόκκινη ασπίδα με τη γαλάζια διαγώνια ρίγα, δηλαδή το σήμα κατατεθέν του συλλόγου μέχρι σήμερα. Στην αρχική του μορφή στη γαλάζια ρίγα υπήρχαν τα αρχικά: Π.Γ.Σ.Σ., δηλαδή Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης. Το έμβλημα αυτό καθιερώθηκε, εμφανίστηκε σε διάφορες παραλλαγές τις επόμενες δεκαετίες (π.χ. μέσα σε κύκλο, λευκό με διαγώνιες κυανέρυθρες ρίγες, μπλε με κόκκινη ρίγα κ.ά.) και έκτοτε παραμένει.
Επίσης, καθιερώθηκε η κλασική εμφάνιση του συλλόγου που είναι κόκκινη φανέλα με μπλε παντελόνι. Παραλλαγές της αποτελούν η ολόλευκη εμφάνιση καθώς και η κυανέρυθρη ριγέ ή δύο χρωμάτων, που υπήρξαν κατά καιρούς.
Άλλα εμβλήματα
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 όταν η ομάδα ανήκε στον δήμο Ν. Σμύρνης καθιερώθηκε ένα νέο έμβλημα, επηρεασμένο από το σήμα της Μπαρτσελόνα. Σε αυτό η ασπίδα είχε ριγέ κυανέρυθρα χρώματα και στην κορυφή είχε αριστερά την ελληνική σημαία της ξηράς και δεξιά ένα κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού σε κόκκινο φόντο, παραπέμποντας στην ελληνικότητα του σωματείου και στις ιωνικές ρίζες του. Παρόμοιο σήμα έχει ο Πανιώνιος Καλαμάτας. Επί προεδρίας Τσακίρη, η ΠΑΕ Πανιώνιος επανέφερε το κλασικό έμβλημα. Έτσι ο σύλλογος έχει ενιαίο έμβλημα σε όλα τα τμήματά του.
Την ίδια περίπου περίοδο το νεοσύστατο ΤΑΚ Πανιώνιος (Τμήμα Αμοιβόμενων Καλαθοσφαιριστών) εμφάνισε μια ριγέ κυανέρυθρη ασπίδα με μια μπάλα μπάσκετ στο εσωτερικό της. Η ΚΑΕ Πανιώνιος επανέφερε το κλασικό έμβλημα.
Ύμνος
Στα χρόνια της Σμύρνης ο σύλλογος είχε έναν ύμνο χορωδιακού χαρακτήρα, ο οποίος είχε χαθεί. Το 1931 με την ευκαιρία του εορτασμού των 40 ετών του συλλόγου, παρουσιάστηκε ένας δεύτερος, το Θούριον Πανιωνίου, επίσης χορωδιακός. Όμως, το σωματείο δεν είχε έναν ύμνο-εμβατήριο. Το 2001 δημιουργήθηκε ο σημερινός επίσημος ύμνος από τον Αναστάσιο (Σάκη) Αποσπόρη προς τιμή του αδελφού του Στέλιου Αποσπόρη που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο.
Ο πρώτος
Το 1900 με την ευκαιρία της επετείου της δεκαετούς λειτουργίας του Πανιωνίου, προκηρύχθηκε ο Α΄ Πανιώνιος Ποιητικός Διαγωνισμός για τη σύνθεση του ύμνου του συλλόγου. Βασικός όρος της προκήρυξης ήταν "ὁ ὕμνος νὰ γραφῇ στὴν ἀρχαΐζουσα". Την επιτροπή για την επιλογή του αποτέλεσαν οι Αθηναίοι λόγιοι Γεώργιος Μιστριώτης, Νικόλαος Καζάζης και Αριστομένης Προβελέγγιος. Βραβεύτηκε ομόφωνα ο Στέλιος Σπεράντζας (1888-1962), ηλικίας τότε 14 ετών και συμμετοχής με το ψευδώνυμο "Απηλιώτης", για το έργο του Ύμνος του Πανιωνίου ΓΣ. Το ποίημα μελοποίησε ο Σμυρνιός μουσουργός Δημοσθένης Μιλανάκης (1876-1972).
Οι στίχοι και η παρτιτούρα του ύμνου είχαν απολεσθεί, ώσπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90 τον ανέσυρε από την αφάνεια το σωματείο της Νέας Σμύρνης Οι Φίλοι των Τεχνών. Στις 18 Ιουνίου 1999 και σε ειδική εκδήλωση για την επέτειο των 100 χρόνων από την δημιουργία του ύμνου, η μεγάλη χορωδία του σωματείου τον ερμήνευσε με βάση την αυθεντική παρτιτούρα. Μαέστρος ήταν ο Αλέξανδρος Ζέρβας, στο πιάνο η Στέϊση Κουλούρη και τη χορωδία των 40 ατόμων αποτελούσαν 19 υψίφωνες 11 κόντρα τενόροι, 5 τενόροι και 5 βαθύφωνοι. Το εναρκτήριο τετράστιχο και ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του πρώτου αυτού ύμνου, τα οποία αποδίδουν το ιδιαίτερο ύφος του είναι:
Ύμνος του Πανιωνίου Γυμναστικού Συλλόγου Σμύρνης (1901)
Σύγχρονη εκτέλεση (18.06.1999): Χορωδία Οι Φίλοι των Τεχνών
''Φαιδραὶ διαλάμπουν καὶ αὖθις ἡμέραι,
εἰκόνες τῶν πάλαι ποτὲ ἡμερῶν,
τὸ μῆκος παρῆλθε τῶν χαύνων αἰώνων,
παρῆλθον τὰ σκότη νυκτῶν παγερῶν.''
... ... ... ... ... ... ... ... ...
''Εὐσταλὴς καὶ θερμὴ συνελθοῦσα
εἰς ἁμίλλης τὸν θεῖον βρασμόν,
ὁμοφρόνως στερρὸν καταρτίζει
Πανιώνιον αὖθις δεσμόν.''
Ο δεύτερος
Το 1931 με αφορμή τον εορτασμό των 40 ετών από την ίδρυση του συλλόγου, δημιουργήθηκε ο δεύτερος ύμνος του συλλόγου, σε στίχους και πάλι του Στέλιου Σπεράντζα, ο οποίος ήταν πλέον καταξιωμένος λογοτέχνης και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο. Τη μουσική του δευτέρου ύμνου έγραψε κατ' αρχήν ο Αλ. Παναγιωτόπουλος αλλά την τελική μουσική φόρμα έδωσε ο διάσημος Σμυρνιός μουσουργός Διονύσιος Λαυράγκας, ο οποίος έδωσε στο νέο ύμνο τον τίτλο Θούριον Πανιωνίου. Χαρακτηριστικοί είναι οι εναρκτήριοι στίχοι:
Θούριον Πανιωνίου (άσμα κλειδοκύμβαλον, 1931)
Μελοποίηση: Αλ. Παναγωτόπουλος
Μουσική Διασκευή: Διονύσιος Λαυράγκας
τη νιότη ολογυρά μας.
Μια φλόγα είν' η καρδιά μας
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Ο Γκασπάρ ντε Πορτολά (Gaspar de Portolá, 1716–1786) ήταν ένας Ισπανός αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, ο οποίος ηγήθηκε της Αποστολής του Πόρτολα στην Καλιφόρνια και διετέλεσε πρώτος Κυβερνήτης αυτής. Η αποστολή του ήταν υπεύθυνη για την ίδρυση σημαντικών πόλεων της Καλιφόρνιας, όπως του Σαν Ντιέγκο και του Μοντερέι, καθώς και για την καθιέρωση ονομάτων σε γεωγραφικές τοποθεσίες όλης της Καλιφόρνιας, πολλά από τα οποία εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ο δεύτερος
κι ορμή μας είναι μια.
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1716 στο χωριό Ος ντε Μπαλαγουέρ της Καταλονίας και ήταν γιος μιας ελάσσονος αριστοκρατικής οικογένειας. Υπηρέτησε στον Ισπανικό Στρατό Ξηράς ως στρατιώτης στην Ιταλία και την Πορτογαλία. Το 1734 έλαβε το βαθμό του ανθυπολοχαγού και το 1743 του υπολοχαγού.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ποδοσφαιρικός
Το 2000 ο Αναστάσιος (Σάκης) Αποσπόρης έγραψε τη μουσική και τους στίχους για τον ύμνο και το 2001 τον τραγούδησε ο Σπύρος Χαλικιόπουλος. Ο ύμνος αυτός πλέον χρησιμοποιείται στους αγώνες ποδοσφαίρου και σε όλα τα τμήματα του συλλόγου, όπως φυσικά και σε εκδηλώσεις, αγωνιστικές και κοινωνικές, ως ο επίσημος ύμνος του συλλόγου. Οι στίχοι του έχουν ως εξής:
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Βιογραφία
Μετά την εκδίωξη των Ιησουιτών από την Ισπανική Αυτοκρατορία, ο Πορτολά ανέλαβε να απομακρύνει τους Ιησουίτες από τις ιερααποστολές της Κάτω Καλιφόρνιας. Στη συνέχεια, μερίμνησε ώστε οι ιεραποστολές να δοθούν στους Φραγκισκανούς και αργότερα στους Δομινικανούς.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ποδοσφαιρικός
Ύμνος του Πανιωνίου (2001)
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Πρώτη αποστολή
Η Ισπανία καθιέρωσε ιεραποστολές και άλλες προφυλακές στην ακτή του Ειρηνικού, βόρεια της Χερσονήσου της Κάτω Καλιφόρνιας, υπό το φόβο ότι το έδαφος των περιοχών θα περάσει σε ξένες δυνάμεις. Οι Άγγλοι, που είχαν ιδρύσει αποικίες στην ανατολική ακτή της ηπείρου και βόρεια στο έδαφος του σημερινού Καναδά, είχαν στείλει εξερευνητές στον Ειρηνικό. Από την άλλη, Ρώσοι κυνηγοί γούνας προωθούνταν από τη Σιβηρία μέσω του Βερίγγειου Πορθμού στις Αλεούτιες νήσοι και ανατολικότερα.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ποδοσφαιρικός
Στίχοι-Μουσική: Αναστάσιος (Σάκης) Αποσπόρης
Λιλιάν Τουράμ
Ο Ρουντί Λιλιάν Τουράμ-Ουλιέν (γαλλικά: Ruddy Lilian Thuram-Ulien, [ορθή προφορά: ​li.ljɑ̃ ty.ʁam], γεννήθηκε 1 Ιανουαρίου 1972) είναι πρώην διεθνής Γάλλος ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Ως δεξιός οπισθοφύλακας αναδείχθηκε σε ένα από τους κορυφαίους στη θέση του όλων των εποχών.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ποδοσφαιρικός
Πρώτη εκτέλεση (2001): Σπύρος Χαλικιόπουλος
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Πρώτη αποστολή
Τον Μάιο του 1768, ο Ισπανός Γενικός Επιθεωρητής, Χοσέ ντε Γκάλβεθ, ξεκίνησε να οργανώνει μια αποστολή, διά θαλάσσης και διά ξηράς. Ο Πορτολά ονομάστηκε «Κυβερνήτης των Καλιφορνιών» και έλαβε τη γενική διοίκηση της αποστολής. Ο Χουνίπερο Σέρα, επικεφαλής των Φραγκισκανών ιεραποστόλων της ομάδας, ανέλαβε την ηγεσία των εκκλησιαστικών θεμάτων. Τα αποσπάσματα του ναυτικού και του πεζικού ορίστηκε να συναντηθούν στον Κόλπο του Σαν Ντιέγκο.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
Από την Μικρά Ασία σύλλογος με ιστορία γιγαντώθηκε.
Λιλιάν Τουράμ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γουαδελούπη στις Γαλλικές Αντίλλες. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Μητροπολιτική Γαλλία το 1981.
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Πρώτη αποστολή
Το πρώτο πλοίο, το «Σαν Κάρλος», απέπλευσε από τη Λα Παζ στις 10 Ιανουαρίου 1769 και ένα δεύτερο, το «Σαν Αντόνιο», απέπλευσε από το Κάβο Σαν Λούκας στις 15 Φεβρουαρίου. Ταυτόχρονα, οι διάφορες ομάδες των χερσαίων τμημάτων άρχισαν να κινούνται βόρεια από το Λορέτο. Η χερσαία αποστολή συγκεντρώθηκε στη Βελικατά, όπου ο Σέρα ίδρυσε μια ιεραποστολή. Από εκεί, ο Πορτολά χώρισε τη χερσαία δύναμη σε δύο μέρη. Η ηγετική ομάδα, υπό τον Φερνάντο Ριβέρα ι Μονκάδα, αναχώρησε από τη Βελικατά στις 24 Μαρτίου και ανέλαβε τον κατευνασμό των ιθαγενών. Η ομάδα υπό τον Γκασπάρ ντε Πορτολά, που περιλάμβανε τον Χουνίπερο Σέρα, μαζί με μια σειρά από ιεραποστόλους, αποίκους και στρατιώτες, αναχώρησε από τη Βελικατά στις 15 Μαΐου.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
Πανιώνιος θρησκεία της Ελλάδας ιστορία και ανδρώθηκε.
Λιλιάν Τουράμ
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με τη Μονακό το 1991. Έκανε μόνο μια εμφάνιση εκείνη τη χρονιά, αλλά προήχθη στην πρώτη ομάδα την επόμενη σεζόν, όπου θα έκανε 19 εμφανίσεις. Έκανε συνολικά 155 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, πριν μεταφερθεί στην Πάρμα το καλοκαίρι του 1996. Με τη Μονακό, κέρδισε το Κύπελλο Γαλλίας το 1991, φτάνοντας επίσης στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1991–92.
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Πρώτη αποστολή
Ο Ριβέρα έφθασε στην περιοχή του σημερινού Σαν Ντιέγκο τον Μάιο και περίμενε την άφιξη της δεύτερης ομάδας και τα πλοία της αποστολής. Η ομάδα του Πορτολά έφθασε στο Σαν Ντιέγκο στις 29 Ιουνίου. Πολλά μέλη της ναυτικής αποστολής αρρώστησαν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και πέθαναν από σκορβούτο.
Λιλιάν Τουράμ
Καριέρα σε συλλόγους
Τον Ιούλιο του 1996, μεταγράφηκε στην Πάρμα. Στην πρώτη του σεζόν, έκανε πάνω από 40 εμφανίσεις για τον σύλλογο σε όλες τις διοργανώσεις, σημειώνοντας ένα γκολ, και η ομάδα τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα 1996–1997. Διατήρησε την αρχική θέση στην άμυνα καθ 'όλη τη διάρκεια του με την Πάρμα, κάνοντας 163 εμφανίσεις στη Σέριε Α και σημείωσε ένα γκολ. Συνολικά, έκανε πάνω από 228 επίσημες εμφανίσεις για τον σύλλογο, δημιουργώντας μεγάλο όνομα. Μετά από μια άλλη εντυπωσιακή σεζόν το 2000–01, όπου η Πάρμα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου και τερμάτισε τη περίοδο του πρωταθλήματος στην τέταρτη θέση, ο Τουράμ μαζί με τον συμπαίκτη του Τζιανλουίτζι Μπουφόν, πέρασαν στην Γιουβέντους. Στην Πάρμα, ο Τουράμ κέρδισε τόσο το Κύπελλο UEFA όσο και το Κύπελλο Ιταλίας το 1998–99, ακολουθούμενο αμέσως από το Σούπερ Καπ του 1999.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
Εκατό και πλέον χρόνια δόξα ιερή αιώνια στεφανώθηκε.
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Πρώτη αποστολή
Στις 14 Ιουλίου 1769, ο Πορτολά ξεκίνησε με την αποστολή του με βόρεια κατεύθυνση προκειμένου να φθάσει στον Κόλπο του Μοντερέι. Κάνοντας περίπου 2,6 μίλια την ημέρα, έφθασαν στην περιοχή του σημερινού Φούλερτον στις 30 Ιουλίου και την επόμενη ημέρα διέσχισαν το Φαράγγι Μπρέα, φθάνοντας στο σημερινό Λος Άντζελες στις 2 Αυγούστου. Την επόμενη μέρα, περπάτησαν έξω από το ινδικό μονοπάτι που μια μέρα θα γινόταν η λεωφόρος Wilshire στη σημερινή τοποθεσία της Σάντα Μόνικα. Στις 19 Αυγούστου έφθασαν στην περιοχή της σημερινής Σάντα Μπάρμπαρα και στις 13 Σεπτεμβρίου στο Σαν Σιμεόν. Ανίκανη να διασχίσει τις παράκτιες περιοχές, λόγω του απόκρημνου και άγριου εδάφους, η ομάδα στράφηκε προς την εσωτερική ενδοχώρα. Κινήθηκε μέσα από την Κοιλάδα του Σαν Αντόνιο και την 1η Οκτωβρίου έφτασε στις εκβολές του ποταμού Σαλίνας.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
Φορτωμένος μεγαλεία απ’ την Σμύρνη στην πλατεία
Λιλιάν Τουράμ
Καριέρα σε συλλόγους
Στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο με τον σύλλογο του Τορίνο, κέρδισε το πρωτάθλημα 2001–02 και έφτασε επίσης στον τελικό του Κυπέλλου την ίδια χρονιά. Η Γιουβέντους ξεκίνησε την επόμενη σεζόν κερδίζοντας δύο τίτλους, φτάνοντας επίσης στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου ηττήθηκε από τους αντιπάλους της Μίλαν στα πέναλτι.