cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλχελμ Κιντσλ
Βιογραφία
Ο Κιντσλ γεννήθηκε στην πόλη της Άνω Αυστρίας Βάιτσενκιρχεν. Η οικογένειά του μετακόμισε στην πρωτεύουσα της Στυρίας στο Γκρατς το 1860, όπου σπούδασε βιολί με τον Ιγκνάτς Ουλ, πιάνο με τον Γιόχαν Μπούβα. Από το 1874, σπούδασε σύνθεση με τον Βίλχελμ Μάγιερ (επίσης γνωστό ως WA Rémy), μουσική αισθητική με τον Έντουαρντ Χάνσλικ και μουσική ιστορία με τον Φρίντριχ φον Χάουζεγκερ. Ακολούθως απεστάλη στο Πανεπιστήμιο της Πράγας για να σπουδάσει με τον Γιόζεφ Κρέισι, διευθυντή του ωδείου. Μετά από αυτό πήγε στο Ωδείο της Λειψίας το 1877, στη συνέχεια στη Βαϊμάρη για να σπουδάσει με τον Λιστ, πριν ολοκληρώσει διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Ντίνι-λε-Μπαιν
Το Ντίνι-λε-Μπαιν (γαλλικά: Digne-les-Bains) είναι γαλλική κοινότητα, πρωτεύουσα του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς και βρίσκεται στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας. Έχει πληθυσμό 16.186 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 25.074 κατοίκους.
Το όνομα των κατοίκων του είναι Ντινιουά (ζ).
Τοπωνυμία
Το τοπωνύμιο Dinia αναφέρεται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. (Πτολεμαίος, Πλίνιος ο πρεσβύτερος). Σύμφωνα με τους μελετητές, το όνομα σχηματίζεται από τον γαλατικό όρο Din (σήμαινε νερό), με το επίθεμα -ia. Σύμφωνα με άλλους μελετητές, το όνομα προέρχεται από ένα ρωμαϊκό κύριο όνομα, Din(n)ius.
Το παραδοσιακό γαλλικό όνομα της πόλης είναι Ντίνι. Η ονομασία Ντίνι-λε-Μπαιν επισημοποιήθηκε στις 25 Ιουνίου 1988, σύμφωνα με το διάταγμα της 21ης ​​Ιουνίου 1988 που δημοσιεύθηκε στις 24 Ιουνίου του ίδιου έτους στην Επίσημη Εφημερίδα.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ντίνι-λε-Μπαιν Το Ντίνι-λε-Μπαιν βρίσκεται στο κέντρο του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, το δε υψόμετρο του κέντρου της πόλης είναι 608 μέτρα. Είναι η πρωτεύουσα του νομού και έχει πληθυσμό 16.186 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 25.074 κατοίκους. Η έκταση είναι 117,07 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες και την κοιλάδα του ποταμού Μπλεόν και εκτείνεται στους πρόποδες των Προάλπεων του Ντίνι. Η παλιά πόλη βρίσκεται σε λόφο μεταξύ του ποταμού Μπλεόν και του χείμαρρου Ω-Σωντ αλλά η πόλη έχει σταδιακά επεκταθεί. Με την συνένωση με γειτονικές κοινότητες, εκτείνεται σε μήκος 8 χιλιομέτρων.
Στην κοιλάδα του χειμάρρου Ω-Σωντ (Ζεστά νερά) υπάρχει μια κρύα και οκτώ θερμές ιαματικές πηγές που χρησιμοποιούνται για υδροθεραπεία, μερικές από τις οποίες είναι ραδιενεργές. μικρογραφία|250x250εσ|Το Ντίνι και οι χιονισμένες [[Προάλπεις (Γαλλία)|Προάλπεις]]
Κλίμα
Το Ντίνι-λε-Μπαιν χαρακτηρίζεται από ένα υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa), με έντονο υγρό ηπειρωτικό κλίμα και θερμότερες μεσογειακές κλιματικές επιδράσεις (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Dfa, Csa). Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και σχετικά ξηρά, και οι χειμώνες είναι ήπια κρύοι και σχετικά υγροί, με κανονικούς παγετούς τους χειμερινούς μήνες.
Οικονομία
μικρογραφία|Η πλατεία στρατηγού Ντε Γκωλ Στην περιοχή υπάρχει αγροτική δραστηριότητα: γεωργία, δασοκομία, αλιεία και κτηνοτροφία. Σημαντικά είναι η καλλιέργεια της λεβάντας, οι ελαιώνες της πόλης και σε μικρό βαθμό η αμπελοκαλλιέργεια. Η γεωργική δραστηριότητα των γύρω κοινοτήτων επιτρέπει την ύπαρξη του αγροτικού συνεταιρισμού Alp'Agri.
Στα τέλη του 2010, ο δευτερογενής τομέας (βιομηχανία και κατασκευές) διέθετε 176 εγκαταστάσεις, απασχολώντας 377 υπαλλήλους, καμία εγκατάσταση δεν υπερβαίνει τους 50 υπαλλήλους.
Ο τουρισμός και η υδροθεραπεία απασχολούν επίσης μεγάλο τμήμα του εργατικού δυναμικού της πόλης.
Με ειδίκευση στη θεραπεία αναπνευστικών και ρευματικών προβλημάτων, τα ιαματικά λουτρά Θέρμες του Ντίνι-λε-Μπαιν βόρεια της πόλης προσφέρουν θεραπείες σπα, θεραπευτικές και ευεξίας.
Παραδοσιακές εκδηλώσεις
Το Ντίνι γιορτάζει τη λεβάντα, το σύμβολο της περιοχής, το πρώτο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου. Για την περίσταση οργανώνονται: αγορά παραγωγών, παραστάσεις, συναυλίες, χοροί και πυροτεχνήματα. Γίνεται παρέλαση, η πομπή της οποίας αποτελείται από δεκάδες άρματα που καλύπτονται από άνθη λεβάντας, που οδηγούνται από μουσικούς και χορευτές διαφόρων εθνών. Η γιορτή προσελκύει 10.000 έως 15.000 άτομα την ημέρα στην πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Κατάλογος έργων των Gallerie Nazionali di Arte Antica di Roma
Οι Gallerie Nazionali di Arte Antica di Roma (Εθνικές Πινακοθήκες Παλαιάς Τέχνης της Ρώμης) εκθέτουν τις συλλογές τους σε δύο μέγαρα, το Palazzo Barberini (πρωτίστως) και το Palazzo Corsini. Όπου πρόκειται για το Palazzo Corsini, γίνεται μνεία στις παρατηρήσεις.
Ζωγράφοι άλλων χωρών
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ιστιοπλοΐα)
Ο Ολυμπιακός είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος της ιστιοπλοΐας, με έδρα τον Πειραιά και αποτελεί μέρος του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς.
Ιδρύθηκε το 1949 και έχει αναδείξει Ολυμπιονίκες, Παγκόσμιους Πρωταθλητές και Πρωταθλητές Ευρώπης που έχουν κερδίσει δεκάδες μετάλλια και τίτλους για τον ελληνικό αθλητισμό.
Επιπροσθέτως, οι αθλητές του συλλόγου, έχουν κατακτήσει δεκάδες Πανελλήνια Πρωταθλήματα στα σκάφη τύπου: Finn, Soling, Star, Optimist, Laser, Laser Radial, 5124, Lighting, Tornado, Flying Dutchmann, Lechner Α390, 470 και 420.
Επικεφαλής του τμήματος για πολλά χρόνια ήταν ο Ολυμπιονίκης, ασημένιος Παγκόσμιος Πρωταθλητής, Πρωταθλητής Ευρώπης και 20 συνεχόμενες φορές Πρωταθλητής Ελλάδας Αιμίλιος Παπαθανασίου, ένας από τους σημαντικότερους αθλητές της ελληνικής και παγκόσμιας ιστιοπλοΐας, που έχει τιμηθεί με το Παγκόσμιο βραβείο Fair Play από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (2003). Από τον Σεπτέμβριο του 2018 προπονητής του τμήματος ανέλαβε ο κ.Γεώργιος Ξύπας.
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Το 1949, η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού, της οποίας πρόεδρος ήταν ο Μιχάλης Μανούσκος (εκ των ιδρυτών και πρώτος πρόεδρος του ερυθρόλευκου συλλόγου), αποφάσισε να ιδρύσει τμήμα ιστιοπλοΐας. Δύο χρόνια μετά την ίδρυση του συγκεκριμένου τμήματος, ιδρύθηκε επίσημα και η αντίστοιχη Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία (Ε.Ι.Ο.), με το ιστιοπλοϊκό τμήμα του Ολυμπιακού να αποτελεί ένα εκ των ιδρυτικών μελών της.
Η δυναμική του συγκεκριμένου τμήματος φάνηκε από τα πρώτα κιόλας χρόνια της λειτουργίας του, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Γενικής Βαθμολογίας το 1954, ένας τίτλος ο οποίος ήταν μάλιστα και ο πρώτος στην ιστορία του συγκεκριμένου τμήματος. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '50, οι ιστιοπλόοι του Ολυμπιακού χάρισαν αρκετούς τίτλους στο σύλλογο, έστω και σε ατομικό επίπεδο. Συγκεκριμένα, κατακτήθηκε ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κατηγορίας Finn ανδρών (1958) και δύο Πανελλήνια Πρωταθλήματα κατηγορίας Ε.Θ.Ε. Ανδρών (1958, 1959).
1970–2000
Όπως τη δεκαετία του '60, έτσι και την επόμενη δεκαετία, οι αθλητές του τμήματος ιστιοπλοΐας του Ολυμπιακού συνέχισαν να διακρίνονται και να προσφέρουν τίτλους στο σύλλογο. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 και συγκεκριμένα το 1972, πρόεδρος στον Ολυμπιακό ανέλαβε ο Νίκος Γουλανδρής, ο οποίος διατήρησε τον δυνατό κορμό που ήδη είχε το ιστιοπλοϊκό τμήμα του Ολυμπιακού, με αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια ο σύλλογος να συνεχίσει τις διακρίσεις και τις κατακτήσεις τίτλων. Συγκεκριμένα, κατακτήθηκαν επτά Πανελλήνια Πρωταθλήματα κατηγορίας Finn (1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1978, 1979), τέσσερα Πανελλήνια Πρωταθλήματα κατηγορίας Soling (1972, 1974, 1976, 1979), δύο Πανελλήνια Πρωταθλήματα κατηγορίας Star (1976, 1977), πέντε Πανελλήνια Πρωταθλήματα κατηγορίας Dragon (1970, 1971, 1972, 1973, 1977), τέσσερα Πρωταθλήματα κατηγορίας Laser (1973, 1975, 1976, 1978), ένα Πρωτάθλημα κατηγορίας Ε.Θ.Ε. (1971), δύο Πρωταθλήματα κατηγορίας 5124 (1978, 1979), έξι Πρωταθλήματα κατηγορίας Lighting (1970, 1971, 1973, 1974, 1978, 1979), καθώς επίσης και άλλα Πρωταθλήματα στις κατηγορίες Tornado και Flying Dutchmann ανδρών. Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν και τη δεκαετία του '80 αλλά και αυτή του '90, με τους αθλητές του ιστιοπλοϊκού τμήματος του Ολυμπιακού να προσφέρουν στο σύλλογο περισσότερους από 60 τίτλους, σε όλες τις κατηγορίες πρωταθλημάτων στις οποίες συμμετείχαν.
Το 1992, η έδρα του τμήματος ιστιοπλοΐας του Ολυμπιακού βρισκόταν στο Μικρολίμανο. Χάρη στη βοήθεια του Νομικού, ο οποίος αποτελούσε φίλαθλο του συγκεκριμένου αθλήματος αλλά και έφορο της ομάδας, έγινε ριζική ανανέωση στην ομάδα ενώ παράλληλα δημιουργήθηκαν και ιστιοπλοϊκές σχολές Optimist και ανοικτής θαλάσσης για νέους αθλητές που επιθυμούσαν να προπονηθούν αλλά και να εγγραφούν μελλοντικά στο σύλλογο.
2000–σήμερα
Από το 2000 κι έπειτα, ήρθαν οι πρώτες επιτυχίες σε επίπεδο γυναικών αλλά και νέων ανδρών. Όσον αφορά τους νέους άνδρες, κατάφεραν να κατακτήσουν αρκετούς τίτλους σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες Πανελληνίων Πρωταθλημάτων. Συγκεκριμένα, κατέκτησαν τρία Πανελλήνια Πρωταθλήματα Lighting (2000, 2003, 2005), τρία Πανελλήνια Πρωταθλήματα κατηγορίας Finn  (2002, 2006, 2007) καθώς επίσης και ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κατηγορίας Star (2003).
To 2009 ήρθε και ο πρώτος τίτλος για το γυναικείο τμήμα ιστιοπλοΐας του Ολυμπιακού με την κατάκτηση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος κατηγορίας 470 (Αφροδίτη Κυρανάκου), σε επίπεδο νέων γυναικών ενώ ο αμέσως επόμενος ήρθε ένα χρόνο αργότερα με την κατάκτηση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος κατηγορίας 420 (Έλενα Φαράκου) σε επίπεδο κοριτσιών. Το 2011 η Νάνσυ Φακίδη αναδείχτηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης στην κατηγορία Laser 4.7 U16 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ολλανδία, ενώ λίγους μήνες μετά κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Laser 4.7 U16 που πραγματοποιήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ. Η Φακίδη αναδείχτηκε Δεύτερη Καλύτερη Ιστιοπλόος της Ευρώπης για το 2010, και βραβεύτηκε στο Τόρμπολε της Ιταλίας. Στους άνδρες, οι επιτυχίες και οι διακρίσεις συνέχιζαν να έρχονται για τον Πειραϊκό σύλλογο καθώς οι αθλητές ιστιοπλοΐας του Ολυμπιακού χάρισαν στο σύλλογο αρκετούς τίτλους σε όλες τις κατηγορίες πρωταθλημάτων στις οποίες έλαβαν μέρος. Συνολικά, τη δεκαετία του 2000 κατακτήθηκαν περισσότεροι από σαράντα τίτλοι.
Αιμίλιος Παπαθανασίου
Κυρίαρχη μορφή της σύγχρονης ιστορίας της ιστιοπλοΐας του Ολυμπιακού είναι ο Αιμίλιος Παπαθανασίου, Ολυμπιονίκης, Πρωταθλητής Ευρώπης, ασημένιος Παγκόσμιος Πρωταθλητής και Πρωταθλητής Ελλάδας με 20 συνεχόμενα Πανελλήνια Πρωταθλήματα (1997–2016), 13 στην κατηγορία Finn και 7 στην κατηγορία Star. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο όχι μόνο της ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας ιστιοπλοΐας, καθώς έχει κατακτήσει πολλά μετάλλια και τίτλους σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Συγκεκριμένα, έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Laser Νέων το 1990 στην Τουρκία, αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων κατηγορίας Finn το 1993 στην Ιταλία, χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κατηγορίας Finn το 1997 στην Κροατία, χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κατηγορίας Finn το 2001 στην Ιταλία και χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κατηγορίας Finn το 2007 στην Ουγγαρία. Στην κατηγορία Finn επίσης έχει κερδίσει 5 μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: χάλκινο μετάλλιο το 2000 στην Αγγλία, το 2001 στις Η.Π.Α και το 2002 στην Ελλάδα. Ο Παπαθανασίου επιβεβαίωσε την παρουσία του ανάμεσα στους καλύτερους αθλητές της ιστιοπλοΐας παγκοσμίως με το ασημένιο μετάλλιο που κατέκτησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Finn, το οποίο ολοκληρώθηκε στη Μόσχα, στις 18 Σεπτεμβρίου του 2005, αλλά και στις 16 Ιουλίου του 2006, όταν και πάλι κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Finn, στο Σπλιτ της Κροατίας.
Στις 29 Νοεμβρίου του 2003 του απονεμήθηκε το Παγκόσμιο βραβείο Fair Play («Ευ αγωνίζεσθαι») στην έδρα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔOE) στη Λωζάννη, επειδή στο Γιουρολύμπ του 2002, πριν από την 2η ιστιοδρομία, έσπασε το τιμόνι του Τούρκου Αντακάν και ο Παπαθανασίου του έδωσε το αναπληρωματικό του τιμόνι, αν και ήταν 1ος, με 2ο τον Τούρκο. Ο Παπαθανασίου είναι επικεφαλής του τμήματος ιστιοπλοΐας του Ολυμπιακού και αθλητής του συλλόγου μέχρι σήμερα.
Επιτυχίες εκτός Ελλάδας
Το 1963 το τμήμα συμμετείχε στο Κύπελλο ανατολικής Μεσογείου πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις σε διάφορες ιστιοδρομίες.
To 1965 το τμήμα πήρε μέρος στους διεθνείς αγώνες της Τεργέστης με σκάφη τύπου Dragon τερματίζοντας στη δεύτερη θέση, με κυβερνήτη του σκάφους τον Πάνο Γολέμη και πλήρωμα τους Τάσο Μπουντούρη και Περράκη.
Κατηγοριών Σκαφών ( Ανδρών )
2017.
Αξιόλογοι αθλητές
(Με αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστιοπλοΐα Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα στην Ελλάδα
Μετακινήσεις παιδιών στην ειδική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022
μικρογραφία| Από την εισβολή της Ρωσίας, το ουκρανικό Υπουργείο Εσωτερικών αρνείται αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα όπου άτομα στα κατεχόμενα παραχωρούν παιδιά που φέρονται να έμειναν ορφανά. Κατά τη διάρκεια της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, το ρωσικό κράτος μετακίνησε χιλιάδες παιδιά από την Ουκρανία σε περιοχές υπό ρωσικό έλεγχο και έθεσε σε εφαρμογή πολιτικές όπως η χορήγηση ρωσικής υπηκοότητας στα παιδιά και η τοποθέτησή τους σε ανάδοχες οικογένειες, δημιουργώντας ταυτόχρονα εμπόδια για την επανένωση των παιδιών με τους Ουκρανούς γονείς τους, δημιουργώντας έτσι συνθήκες που ενδέχεται να εμποδίσουν την επιστροφή αυτών των παιδιών στην Ουκρανία. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αναγνωρίσει αυτές τις αναγκαστικές απελάσεις ως έγκλημα πολέμου. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν (ο οποίος έχει υποστηρίξει ρητά τις αναγκαστικές υιοθεσίες, συμπεριλαμβανομένης της θέσπισης νομοθεσίας για τη διευκόλυνσή τους ) και τη Ρωσίδα επίτροπο για τα δικαιώματα των παιδιών, Μαρία Λβόβα-Μπελόβα, για την ευθύνη τους για παράνομη απέλαση Ουκρανών παιδιών. Ορισμένοι ειδικοί ισχυρίστηκαν ότι, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948, αυτές οι πράξεις συνιστούν γενοκτονία. Ωστόσο, ο επικεφαλής της επιτροπής του ΟΗΕ δήλωσε πως δεν υπάρχει απόδειξη ότι συντελέστηκε γενοκτονία
Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των απελαθέντων Ουκρανών παιδιών στη Ρωσία κυμαίνονται από 13.000 έως 307.000, χωρίς καμία ένδειξη για το πότε θα μπορούσαν να επιστρέψουν στις πόλεις τους. Το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ουκρανίας ισχυρίστηκε επίσης ότι σχεδόν 800 παιδιά είχαν πεθάνει ή εξαφανιστεί κατά τη διαδικασία απέλασης.
Σύνοψη
Οι πρώτες αναφορές για αναγκαστικές απελάσεις στη Ρωσία ήρθαν στα μέσα Μαρτίου 2022, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μαριούπολης. Ωστόσο, η Ρωσία άρχισε να μεταφέρει παιδιά από ουκρανικά εδάφη ήδη από το 2014.
Στις 22 Μαρτίου 2022, οι αρχές της Ουκρανίας και των ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι περισσότερα από 2.300 παιδιά είχαν απαχθεί από ρωσικές δυνάμεις από τις Περιφέρειες Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ.
Στις 30 Μαΐου 2022, ο Βλαντίμιρ Πούτιν υπέγραψε ένα διάταγμα που εξορθολογούσε τη διαδικασία χορήγησης ρωσικής υπηκοότητας σε ορφανά από την Ουκρανία ή σε άτομα χωρίς γονική μέριμνα.
Σύμφωνα με μια έκθεση του Μαΐου 2022 του Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα «Ραούλ Βάλενμπεργκ» στο Μόντρεαλ και του New Lines Institute στην Ουάσιγκτον, υπάρχουν «βάσιμοι λόγοι για να συμπεράνουμε» ότι η Ρωσία παραβιάζει δύο άρθρα της Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948, μεταξύ των οποίων τη βίαιη μεταφορά Ουκρανών παιδιών στη Ρωσία, από μόνη της μια γενοκτονική πράξη.
Μέχρι τις 11 Απριλίου, τα δύο τρίτα των 7,5 εκατομμυρίων παιδιών της Ουκρανίας είχαν εκτοπιστεί σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Η Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ουκρανίας, Λιουντμίλα Ντενίσοβα και ο πρεσβευτής του ΟΗΕ, Σερχί Κισλίτσια, δήλωσαν εκείνη την εποχή ότι περισσότερα από 120.000 παιδιά είχαν απελαθεί στη Ρωσία. Μέχρι τις 26 Μαΐου, περισσότερα από 238.000 παιδιά από την Ουκρανία αναφέρθηκαν ότι είχαν απελαθεί στο ρωσικό έδαφος.
Η Ουκρανία έθεσε το θέμα σε μια συνάντηση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη στις αρχές Ιουνίου, όπου ο επικεφαλής της αποστολής της Ουκρανίας, Γέβγενι Τσιμπάλιουκ, ανέφερε ένα μήνυμα από ένα παιδί από την Ουκρανία που υιοθετήθηκε βίαια, παρά το γεγονός ότι είχε ζωντανούς στενούς συγγενείς.
Σύμφωνα με την Ukrainska Pravda, η Ρωσία μετέφερε 267 ορφανά από τη Μαριούπολη στο Όμπλαστ του Ροστόφ για να γίνουν Ρώσοι πολίτες, υπό την επίβλεψη της Μαρία Λβόβα-Μπελόβα. Ανέφερε επίσης ότι οι ρωσικές αρχές αναζήτησαν και περισυνέλεξαν ορφανά παιδιά, για να μεταφερθούν σε άγνωστο προορισμό.
Τον Ιούνιο του 2022, ο Μιχαήλ Μιζίντσεφ, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Διαχείρισης Άμυνας, ισχυρίστηκε ότι 1.936.911 Ουκρανοί είχαν απελαθεί στη Ρωσία, εκ των οποίων 307.423 ήταν παιδιά.
Στις 7 Σεπτεμβρίου, ένας αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε ότι υπήρχαν αξιόπιστες κατηγορίες ότι οι ρωσικές δυνάμεις είχαν στείλει ουκρανόπουλα στη Ρωσία για υιοθεσία, ως μέρος ενός προγράμματος αναγκαστικής απέλασης και ο πρεσβευτής των ΗΠΑ ενημέρωσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι περισσότερα από 1.800 παιδιά από την Ουκρανία είχαν μεταφερθεί στη Ρωσία μόνο τον Ιούλιο.
Στο ρωσικά κατεχόμενο έδαφος, χιλιάδες παιδιά Ουκρανών μεταφέρθηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις σε λεωφορεία που τα οδήγησαν στη Ρωσία. Η ρωσική προπαγάνδα παρουσίασε τον ερχομό αυτών των παιδιών ως μια ανθρωπιστική και πατριωτική χειρονομία, περιγράφοντάς τα ως εγκαταλελειμμένα παιδιά που σώθηκαν από τον πόλεμο. Οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί έδειξαν αξιωματούχους να δίνουν αρκουδάκια σε αυτά τα παιδιά στη Ρωσία. Ωστόσο, πολλά από αυτά τα παιδιά είχαν γονείς στην Ουκρανία, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι γονείς τους είτε σκοτώθηκαν είτε φυλακίστηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις. Το Sky News κυκλοφόρησε πλάνα από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης με ημερομηνία τον Ιούνιο του 2022, όπου ο ρωσικός στρατός εισέρχεται σε ορφανοτροφείο στην πόλη Χερσώνα για να αναζητήσει ορφανά. Καθώς οι ντόπιοι έκρυψαν τα παιδιά επειδή άκουσαν για το σχέδιο των Ρώσων, ο ρωσικός στρατός δεν κατάφερε να βρει κανέναν εκεί, ωστόσο κατέσχεσαν φακέλους και αρχεία υπολογιστών από το ορφανοτροφείο.
Αντιδράσεις
Εθνικά κράτη
Ουκρανία
Οι ουκρανικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι το διάταγμα του Πούτιν είναι ένας τρόπος για να «νομιμοποιηθεί η απαγωγή παιδιών από το έδαφος της Ουκρανίας». Διατήρησαν αυτή τη «κατάφωρη παραβίαση» της Σύμβασης της Γενεύης του 1949 σχετικά με την προστασία των αμάχων σε καιρό πολέμου και της Σύμβασης του ΟΗΕ του 1989 για τα Δικαιώματα του Παιδιού.
Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας πιστεύει επίσης ότι οι ενέργειες μπορεί να χαρακτηριστούν ως βίαιη μεταφορά παιδιών από μια ανθρώπινη ομάδα σε άλλη. Σε ανακοίνωσή του: «Τα πιο σοβαρά διεθνή εγκλήματα κατά παιδιών που διαπράχθηκαν από Ρώσους υψηλόβαθμους αξιωματούχους και στρατιωτικούς στην Ουκρανία θα διερευνηθούν και οι δράστες θα διωχθούν. Η Ρωσία δεν θα μπορέσει να αποφύγει την πιο αυστηρή ευθύνη».
Διεθνείς οργανισμοί
Ηνωμένα Έθνη
Ο Διευθυντής Προγραμμάτων Έκτακτης Ανάγκης της UNICEF, Μανουέλ Φονταίν, δήλωσε στο CBS News ότι η UNICEF «εξετάζει πώς μπορούμε να παρακολουθήσουμε ή να βοηθήσουμε σε αυτό», αν και δηλώνει ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να διερευνήσουν αυτήν τη στιγμή.
Η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ανακοίνωσε στις 15 Ιουνίου 2022 ότι η υπηρεσία της είχε ξεκινήσει έρευνα για καταγγελίες για παιδιά που απελάθηκαν βίαια από την Ουκρανία στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Στις 15 Μαρτίου 2023, το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δημοσίευσε μια έκθεση που δηλώνει ότι αυτές οι αναγκαστικές μεταφορές παιδιών είναι παράνομες και έγκλημα πολέμου. Σε γενικές γραμμές έδωσε τρεις κατηγορίες απελαθέντων παιδιών. Εκείνα που έχασαν την επαφή με τους γονείς τους λόγω της ρωσικής εισβολής, εκείνα που χωρίστηκαν όταν οι γονείς τους στάλθηκαν σε ρωσικό στρατόπεδο φιλτραρίσματος και εκείνα που βρίσκονταν σε ιδρύματα. Η έκθεση κατέληγε: Κοινωνία των πολιτών
Στις 21 Δεκεμβρίου 2022, μια γαλλική ΜΚΟ, «Για την Ουκρανία, για την Ελευθερία τους και τη δική μας!», υπέβαλε μέσω της δικηγορικής εταιρείας Vigo μια ανακοίνωση στον Καρίμ Αχμάντ Χαν, Γενικό Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, για να συμβάλει στην «έρευνα που ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου 2022 από το Γραφείο του Εισαγγελέα, μετά από παραπομπή της κατάστασης στην Ουκρανία από συντονισμένη ομάδα Κρατών Μερών στο Καταστατικό της Ρώμης». Η ανακοίνωση «σχετίζεται με τη βίαιη μεταφορά και μεγάλης κλίμακας απέλαση Ουκρανών παιδιών στη Ρωσία, σε μια σαφή προσπάθεια των ρωσικών αρχών να διαγράψουν, τουλάχιστον εν μέρει, τους Ουκρανούς ως εθνική ομάδα με ξεχωριστή ταυτότητα. Αυτά τα γεγονότα είναι πιθανό να αποτελούν πολλά από τα εγκλήματα που αναφέρονται στο άρθρο 5 του Καταστατικού της Ρώμης, και πιο συγκεκριμένα το έγκλημα της γενοκτονίας (άρθρο 6-ε) και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (άρθρο 7-δ)».
Μελετητές
Ο μελετητής των γενοκτονιών Τίμοθι Σνάιντερ, έχει δηλώσει ότι «]η μαζική απαγωγή παιδιών και η προσπάθεια αφομοίωσής τους σε έναν ξένο πολιτισμό είναι γενοκτονία σύμφωνα με το Άρθρο 2 Τμήμα Ε της σύμβασης γενοκτονίας του 1948».
Κυρώσεις
Στη Ρωσίδα επίτροπο για τα δικαιώματα των παιδιών, Μαρία Λβόβα-Μπελόβα, έχουν επιβληθεί κυρώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και την Αυστραλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υιοθεσία, αναδοχή, φροντίδα ορφανών και εκτοπισμός Κατηγορία:Αντιουκρανικό αίσθημα στη Ρωσία Κατηγορία:Αναγκαστική μετανάστευση στην Ευρώπη Κατηγορία:Εκρωσισμός Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 Κατηγορία:Βλαντίμιρ Πούτιν
Άστα Νίλσεν
Η Άστα Νίλσεν (Asta Sofie Amalie Nielsen ; 11 Σεπτεμβρίου 1881 - 24 Μαΐου 1972) ήταν Δανή ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου και μια από τις πιο δημοφιλείς πρωταγωνίστριες της δεκαετίας του 1910 και μια από τις πρώτες διεθνείς σταρ του κινηματογράφου. Οι 70 από τις 74 ταινίες της Νίλσεν πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία όπου είναι γνωστή απλώς ως Die Asta (The Asta).
Γνωστή για τα μεγάλα μαύρα μάτια της, το πρόσωπό της που έμοιαζε με μάσκα και την αγορίστικη φιγούρα της, η Νίλσεν ενσάρκωνε συχνά παθιασμένες γυναίκες με ισχυρή θέληση που ήταν εγκλωβισμένες σε τραγικές καταστάσεις. Λόγω της ερωτικής φύσης των ερμηνειών της, οι ταινίες της Νίλσεν λογοκρίθηκαν στις ΗΠΑ και το έργο της παρέμεινε σχετικά σκοτεινό στο αμερικανικό κοινό. Είναι γνωστή για το γεγονός ότι μετέτρεπε την υποκριτική της από την απλή θεατρικότητα σε ένα πιο νατουραλιστικό ύφος.
Η Νίλσεν ίδρυσε τη δική της κινηματογραφική εταιρεία στο Βερολίνο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 αλλά επέστρεψε στη Δανία το 1937 μετά την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Νίλσεν έγινε καλλιτέχνης κολάζ και συγγραφέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Λουδοβίκος Φίλιππος του Βελγίου
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος, Διάδοχος του Βελγίου (Louis-Philippe, prince héritier de Belgique, 24 Ιουλίου 1833 - 16 Μαΐου 1834) ήταν το μεγαλύτερο παιδί του βασιλιά του Βελγίου και διάδοχος του θρόνου.
Γέννηση
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Λεοπόλδος Βίκτωρ Ερνέστος γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1833 στο Παλάτι Λαίκεν των Βρυξέλλων και ήταν γιος του Λεοπόλδου Α΄ και της δεύτερης συζύγου του, Λουίζας της Ορλεάνης.
Βαπτίστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μιχαήλ και της Αγίας Γουδούλης από τον Αρχιεπίσκοπο του Μέχελε-Βρυξελλών, Ένγκελμπερτ Στέρκξ. Ονομάσθηκε Λουδοβίκος Φίλιππος προς τιμήν του μητρικού παππού του, Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας, Λεοπόλδος προς τιμήν του πατέρα του, Λεοπόλδου Α΄, Βίκτωρ προς τιμήν της εξαδέλφης του Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και Ερνέστος προς τιμήν του θείου του, Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Πέθανε 9 μήνες και 22 ημέρες μετά την γέννησή του στις 16 Μαΐου 1834, στο Παλάτι Λαίκεν πριν από τα πρώτα του γενέθλια λόγω μιας φλεγμονής των βλεννογόνων. Θάφτηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Εκκλησίας της Παναγίας του Λαίκεν.
Σε αντίθεση με τους επόμενους κληρονομικούς διαδόχους του βελγικού θρόνου, ο Λουδοβίκος Φίλιππος δεν έφερε τον τίτλο Δούκα της Βραβάντης, αυτός ο τίτλος δεν δημιουργήθηκε για τον κληρονομικό διάδοχο του θρόνου μέχρι το 1840.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Σπαθάριος
Ο σπαθάριος, spatharius (που σημαίνει «αυτός που φέρει σπάθα) ήταν μια τάξη υστερορωμαϊκών αυτοκρατορικών σωματοφυλάκων στην Αυλή της Κωνσταντινούπολης τον 5ο–6ο αι., και αργότερα έγινε καθαρά τιμητική διάκριση στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Χρυσό [[Σφραγίδα|σφραγιστικό δαχτυλίδι του Ιωάννη, αυτοκρατορικού σπαθαρίου του 10ου αι. Eπιγρ.: Κ[ΥΡΙ]Ε ΒΟ[Η[Θ[Ε]Ι Τ[Ω ΣΩ] Δ[ΟΥ]Λ[Ω] ΙΩ[ΑΝΝΗ] CΠ[Α]Θ[Α[ΡΙΩ ...]] Αρχικά, ο όρος πιθανότατα εφαρμόστηκε τόσο σε ιδιωτικούς, όσο και σε αυτοκρατορικούς σωματοφύλακες. Οι αρχικοί αυτοκρατορικοί σπαθάριοι πιθανότατα ήταν ή αργότερα έγιναν και ευνούχοι cubicularii (ελληνικά: κουβικουλάριοι, δηλ. θαλαμηπόλοι), μέλη του sacrum cubiculum (το αυτοκρατορικού «ιερού θάλαμου (κοιτώνος)») επιφορτισμένοι με στρατιωτικά καθήκοντα. Μαρτυρούνται από τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄ (βασ. 408–450), όπου ο ευνούχος Χρυσάφιος κατείχε τη θέση. Η ύπαρξη του συγκεκριμένου τίτλου του σπαθαροκουβικουλαρίου για ευνούχους το 532 πιθανώς υποδηλώνει την ύπαρξη μέχρι τότε και άλλων, μη ευνούχων, σπαθαρίων σε αυτοκρατορική υπηρεσία. Οι διάφοροι στρατηγοί και κυβερνήτες των επαρχιών διατηρούσαν επίσης στρατιωτικούς συνοδούς, που ονομάζοντο σπαθάριοι, ενώ αυτοί του Αυτοκράτορα διακρίνονταν με το πρόθεμα βασιλικοί («αυτοκρατορικοί»). Ο αξιωματικός που ηγείτο των αυτοκρατορικών σπαθαρίων είχε τον τίτλο πρωτοσπαθάριος («πρώτος σπαθάριος»), ο οποίος έγινε ξεχωριστή διάκριση πιθανότατα στα τέλη του 7ου αι.
Στις αρχές του 8ου αι. αυτοί οι τίτλοι είχαν χάσει την αρχική τους στρατιωτική χροιά και έγιναν τιμητικοί τίτλοι. Ο τίτλος του σπαθάριου ήταν αρχικά αρκετά υψηλός, απονεμήθηκε για παράδειγμα από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ (βασ. 685–695) στον φίλο του και μελλοντικό αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ Ίσαυρο (βασ. 717-741). Ωστόσο σταδιακά παρήκμασε και στο Κλητορολόγιον του 899 κατέχει την έβδομη υψηλότερη θέση στην ιεραρχία των τάξεων των μη ευνούχων, πάνω από τον ύπατο και κάτω από τον σπαθαροκανδιδάτο. Σύμφωνα με το Κλητορολόγιο, το διακριτικό της διάκρισης ήταν ένα χρυσό ξίφος. Ταυτόχρονα, ο όρος οικείος σπαθάριος εξακολουθούσε να ορίζει σωματοφύλακα του αυτοκρατορικού οίκου («νοικοκυριού»), σε διάκριση από τους βασιλικούς σπαθαρίους, που τώρα ήταν οι κάτοχοι της τιμητικής διάκρισης. Ο όρος έπαψε να χρησιμοποιείται μετά το 1075 περίπου, και όταν η Άννα Κομνηνή έγραψε την Αλεξιάδα της στις αρχές του 12ου αι., ο σπαθάριος θεωρείτο εντελώς ασήμαντος.
Πηγές
Kazhdan, Alexander (1991). "Spatharios". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium.
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρουμάνικα
Άγιος Σώστης Τήνου
Ο Άγιος Σώστης είναι οικισμός της Τήνου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Τριαντάρου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Τήνου, της περιφερειακής ενότητας Τήνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τήνου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Σώστης είναι παράλιος οικισμός της ΝΑ. Τήνου. Βρίσκεται στον μυχό του όρμου απέναντι από τα νησάκια Βλαντοί, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 5 χλμ. περίπου Α. της πρωτεύουσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τριαντάρου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τριαντάρου  και προσαρτήθηκε στον δήμο Τήνου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Ολένα Ζελένσκα
Η Ολένα Βολοντιμίριβνα Ζελένσκα (ουκρανικά: Олена Володимирівна Зеленська; το γένος Κιγιάσκο [Кіяшко]) (6 Φεβρουαρίου 1978) είναι Ουκρανή σεναριογράφος και Πρώτη Κυρία της Ουκρανίας ως γυναίκα του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Τον Δεκέμβριο του 2019, η Ζελένσκα συμπεριλήφθηκε στην λίστα με τους 100 Ουκρανούς με την μεγαλύτερη επιρροή από το περιοδικό Focus, καταλαμβάνοντας την 30η θέση.
Η Ολένα Κιγιάσκο γεννήθηκε στο Κριβιϊ Ριγ στις 6 Φεβρουαρίου 1978. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κριβί Ριχ. Εργάστηκε ως συγγραφέας στην εταιρεία παραγωγής Kvartal 95.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες της Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί σεναριογράφοι
Επιχείρηση Υπόκοσμος
Επιχείρηση Υπόκοσμος (αγγλικά: Operation Underworld), ήταν η κωδική ονομασία της συνεργασίας της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ιταλο-Αμερικανική Μαφία την περίοδο 1942-1945 για την αντιμετώπιση των κατασκόπων και σαμπότερ του Άξονα κατά μήκος της βορειοανατολικής ακτής των ΗΠΑ. Η συνεργασία πρόεβλεπε επίσης την αποφυγή απεργίων στα λιμάνια από τα εργατικά συνδικάτα, καθώς επίσης τον περιορισμό των κλοπών από μαυραγορίτες προμήθειων ζωτικής σημασίας για τον πόλεμο.
Υπόβαθρο
Τους πρώτους τρεις μήνες μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου του 1941, οι ΗΠΑ έχασαν 120 εμπορικά πλοία από επιδρομές των γερμανικών U-boat στη Μάχη του Ατλαντικού. Τον Φεβρουάριο του 1942, το  Γαλλικό κρουαζιερόπλοιο SS Normandie, που εν τω μεταξύ είχε μετασκευαστεί ως πλοίο στρατευμάτων, φέρεται να σαμποτάρεται και να βυθίστηκε από εμπρησμό στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Το αφεντικό της Ιταλο-Αμερικανικής μαφίας Άλμπερτ Αναστάζια ανέλαβε την ευθύνη για το σαμποτάζ.
Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών υποστήριξε ότι η απώλεια του πλοίου Νορμανδία ήταν ατύχημα, πολλοί Αμερικανοί ήταν σκεπτικοί και σκέφτηκαν ότι η καταστροφή είχε προγραμματιστεί από τους Ναζί. Αρκετοί κατασκόποι και σαμποτέρ των Γερμανών συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για τα εγκλήματά τους, αλλά ποτέ δεν προσκομίστηκαν στοιχεία που να έδειχναν την σύνδεση των κατασκόπων με την απώλεια του πλοίου Νορμανδία.
Ο εμπρησμός του Νορμανδία
Το Νορμανδία είχε ένα πολύ αποτελεσματικό σύστημα πυροπροστασίας, αλλά βρισκόταν σε αποσύνδεση κατά τη διάρκεια της μετατροπής του. Οι σπινθήρες από μια ηλεκτροσυγκόλληση του Κλέμεντ Ντέρικ πυροδότησαν μια στοίβα από σωσίβια γεμάτη με εύφλεκτα υλικά, η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα και τελικά τόσο πολύ νερό που χρησιμοποιήθηκε για να θέσει την φωτιά στο πλοίο υπό ελέγχο, ήταν και η κύρια αιτία της βυθισής του. Κανείς δεν ξέρει αν ο Κλέμεντ Ντέρικ είχε πληρωθεί από τον υπόκοσμο για να κάψει το πλοίο.
Η εμπλοκή της Μαφίας
Παρ 'όλα αυτά, οι φόβοι για πιθανή δολιοφθορά ή και κλείσιμο του λιμανιού οδήγησαν τον διοικητή Τσαρλς Χέιφεντεν του Ναυτικού Γραφείου Πληροφοριών του Ναυτικού των ΗΠΑ (ONI), στη Νέα Υόρκη να δημιουργήσει μια ειδική μονάδα ασφαλείας. Ζήτησε την βοήθεια του Τζόσεφ Λάντζα, ο οποίος διεύθυνε την Ψαραγορά Φούλτον, για να  πάρει πληροφορίες για την προκυμαία της Νέας Υόρκης, τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων, και τον εντοπισμό πιθανών εργασιών ανεφοδιασμού για τα γερμανικά υποβρύχια με τη βοήθεια του αλιευτικού κλάδου κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού.
Για την κάλυψη των δραστηριοτήτων του Λάντζα, ο Χέιφεντεν προσέγγισε τον Λάκι Λουτσιάνο, ο οποίος ήταν το πιο σημαντικό αφεντικό των πέντε οικογενειών της μαφίας στη Νέα Υόρκη. Ο Λουτσιάνο συμφώνησε να συνεργαστεί με τις αρχές με την ελπίδα της αντιπαροχής για πρόωρη αποφυλάκιση του από τη φυλακή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαφία
Άιτελ Φρειδερίκος του Τσόλερν
Ο Άιτελ-Φρειδερίκος, γερμ. Eitel-Friedrich (1454 - 27 Ιουλίου 1490) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν ναύαρχος των Κάτω Χωρών.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιάκωβος-Νικόλαος Α΄ κόμης του Χοεντσόλερν και της Αγνής, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Βέρντενμπουρκ-Ζάργκανς.
Τον διαδέχθηκε ο Κορνέλις του Γκλύμες ως ναύαρχος των Κάτω Χωρών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (επιτραπέζια αντισφαίριση)
1947-1980
Το 1947, η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς, η οποία βρισκόταν υπό την προεδρία του Μιχάλη Μανούσκου (εκ των ιδρυτών του συλλόγου και πρώτος πρόεδρος στην ιστορία της ομάδας), αποφάσισε να ιδρύσει επίσημα τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κάποια αντίστοιχη ελληνική ομοσπονδία, και τα πρωταθλήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης διεξάγονταν υπό την αιγίδα του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, γνωστό πιο απλά και ως ΣΕΓΑΣ, ο οποίος είχε υπό τη σκέπη του τα περισσότερα αθλήματα για τα οποία δεν είχε συσταθεί ακόμα κάποια αντίστοιχη ομοσπονδία.
Η ύπαρξη τμημάτων επιτραπέζιας αντισφαίρισης δεν ήταν πρωτόγνωρο φαινόμενο στην Ελλάδα, καθώς αρκετοί σύλλογοι είχαν ιδρύσει νωρίτερα αντίστοιχο τμήμα, με πιο γνωστό από αυτούς τον Παναθηναϊκό, ο οποίος λειτουργούσε τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης από το 1924. Πρώτοι αθλητές του συλλόγου στο συγκεκριμένο τμήμα ήταν οι Γουνόπουλος, Χαλκούσης και Χατζηβασιλείου. Ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του συλλόγου ήρθε μόλις ένα χρόνο μετά την ίδρυσή του, καθώς κατάφερε να κατακτήσει το Πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης συλλόγων Πειραιά το 1948, επιτυχία την οποία επανέλαβε αρκετές φορές και τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Το 1956 ιδρύθηκε επίσημα η Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, γνωστή πιο απλά και ως Ε.Φ.Ο.Επ.Α, η οποία ανέλαβε τη διεξαγωγή πανελληνίων πρωταθλημάτων με μια περισσότερο επίσημη μορφή. Παράλληλα με το αντρικό τμήμα, η διοίκηση του Ολυμπιακού προχώρησε στην ίδρυση γυναικείου τμήματος επιτραπέζιας αντισφαίρισης, το οποίο ενίσχυσε σχεδόν αμέσως με την απόκτηση της σπουδαίας Ελληνίδας αθλήτριας Λουκίας Σκριβάνου, η οποία μάλιστα ήταν παράλληλα και μπασκετμπολίστρια του συλλόγου. Η Σκριβάνου πραγματοποιούσε πολύ καλές συμμετοχές στα διάφορα ομαδικά αλλά και ατομικά πρωταθλήματα που συμμετείχε χαρίζοντας στο σύλλογο αρκετούς τίτλους για πάνω από δύο δεκαετίες. Ουσιώδης ήταν και η προσφορά της Αιμιλίας Σκριβάνου, αδερφής της Λουκίας. Περί τις αρχές της δεκαετίας του '60, το τμήμα συνέχιζε να ενισχύεται, λόγω των επιτυχιών που είχε ο σύλλογος σε επίπεδο ανδρών αλλά και γυναικών (το 1954 κατακτήθηκε το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών και μέχρι το 1966 έχασε μόνο αυτό του 1963). Την ανασύνταξη αυτή ανέλαβε ο τότε πρόεδρος της ΠΕΦΟ, Κωνσταντίνος Μπαρμπής, ο οποίος μάλιστα προσέλαβε στην ομάδα ως προπονήτρια την Ευγενία Κωνσταντινίδου, σημαντικό όνομα της ελληνικής επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Ο σύλλογος κυριαρχούσε σε επίπεδο γυναικών σε πανελλήνιο επίπεδο, ενώ αντίθετα οι άνδρες, πέρα από κάποιες ατομικές διακρίσεις, δεν είχαν καταφέρει ακόμα να κατακτήσουν κάποιο πανελλήνιο τίτλο. Τη δεκαετία του '60, το γυναικείο τμήμα του συλλόγου είχε καταφέρει να κατακτήσει τέσσερα πανελλήνια πρωταθλήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης γυναικών (1961, 1962, 1964, 1965) καθώς επίσης και δύο πανελλήνια κύπελλα (1965, 1966). Σε ατομικό επίπεδο, ο σύλλογος πρωταγωνιστούσε συνεχώς στα περισσότερα πανελλήνια πρωταθλήματα που συμμετείχε τόσο σε επίπεδο ανδρών και γυναικών, όσο και σε επίπεδο νέων και νεανίδων.
1980-2000
Κατά τη δεκαετία του '80, το τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης του Ολυμπιακού πέρασε μία μικρή κρίση, η οποία οδήγησε στην προσωρινή αδρανοποίησή του, τουλάχιστον σε επίπεδο ανδρών. Το αντίστοιχο γυναικείο τμήμα του συλλόγου συνέχιζε να προσφέρει στο σύλλογο τίτλους και διακρίσεις τόσο σε ατομικό, όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο. Συγκεκριμένα, είχε καταφέρει να κατακτήσει τρία πανελλήνια πρωταθλήματα (1981, 1982, 1983) και τέσσερα κύπελλα Ελλάδος (1983, 1984, 1985, 1986). Σε ατομικό επίπεδο, ο σύλλογος κατάφερε να κατακτήσει δεκάδες τίτλους στις διάφορες κατηγορίες των πανελληνίων πρωταθλημάτων τόσο σε επίπεδο ανδρών όσο και σε επίπεδο γυναικών. Τέλος, την ίδια δεκαετία, το τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης του Ολυμπιακού πρωταγωνιστούσε και στα πανελλήνια πρωταθλήματα μικρών ηλικιών, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει αρκετούς τίτλους, όπως ήταν το πανελλήνιο πρωτάθλημα νεανίδων (1980) αλλά και τα Πανελλήνια πρωταθλήματα Διπλού Μικτού Εφήβων - Νεανίδων (1983 και 1988).
Τη δεκαετία του '90, ο σύλλογος ενισχύθηκε με αξιόλογους αθλητές όπως ήταν οι Αλέξανδρος Δέσης και Παναγιώτης Πολίτης και ξεκίνησε από τις χαμηλές κατηγορίες την προσπάθεια για σταδιακή άνοδο κι έπειτα τη στερέωσή του σε υψηλά επίπεδα απόδοσης. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό, με το τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης του Ολυμπιακού να περνάει τη χειρότερη δεκαετία από τη μέρα ίδρυσής του και μετά, καθώς κατάφερε να κατακτήσει μόλις ένα τίτλο το 1998. Επρόκειτο για το γυναικείο κύπελλο επιτραπέζιας αντισφαίρισης συλλόγων Αττικής.
2000 - 2020
Από το 2000 κι ύστερα, ο πρόεδρος του ερασιτέχνη Ολυμπιακού Λεωνίδας Θεοδωρακάκης συνέβαλε τα μέγιστα προκειμένου να επανέρθει το τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης του Ολυμπιακού σε υψηλό επίπεδο και στην κατάκτηση τίτλων. Ο Θεοδωρακάκης ενίσχυσε σημαντικά το τμήμα με αξιόλογους Έλληνες και Ελληνίδες αθλήτριες όπως ήταν οι: Μαρία Καλογιάννη, Κώστας Παπαγεωργίου, Κατερίνα Αντιοπούλου, Αρχοντούλα Βολακάκη, Τάσος Ρηνιώτης, Γιάννης Βλοτινός, Λευτέρης Μάκρας, Κλαούντιο Κύρου, Γιάννης Γεωργαντάς, Αντώνης Μαλινακης, Χριστίνα Φίλη, Κατερίνα Ντουλάκη, Νικολακοπούλου, Όλγα Γεωργοπούλου, Λάουρα Νικουλάε, Μαρία Χριστοφοράκη, Δέσποινα Δάνδουλα, Μαρία Κρουστάλλη και σε επίπεδο νέων ο Γιάννης Νικολουδάκης.
Κατά τη δεκαετία του 2000, ο σύλλογος κατέκτησε τους περισσότερους τίτλους σε πανελλήνιο επίπεδο, από την ίδρυσή του κι ύστερα. Συγκεκριμένα, σε επίπεδο ανδρών κατάφερε να κατακτήσει δύο πανελλήνια πρωταθλήματα (2004, 2005) και τέσσερα Κύπελλα Ελλάδας (2003, 2004, 2005, 2008) ενώ σε επίπεδο γυναικών κατακτήθηκαν επτά πανελλήνια πρωταθλήματα (2000, 2001, 2002, 2005, 2006, 2007, 2009) και πέντε κύπελλα Ελλάδας (2001, 2005, 2006, 2007, 2008).
Ταυτόχρονα, ο σύλλογος επέστρεψε στις διακρίσεις και τους τίτλους και σε ατομικό επίπεδο, καθώς κατάφερε να κατακτήσει δεκάδες πρωταθλήματα τόσο σε επίπεδο ανδρών και γυναικών, όσο και σε επίπεδο νέων και νεανίδων. Το 2011 τα οικονομικά προβλήματα του ερασιτέχνη Ολυμπιακού, είχαν ως αποτέλεσμα την σοβαρή αποδυνάμωση της ανδρικής ομάδας που δεν κατάφερε, στους αγώνες μπαράζ για την παραμονή, να κρατηθεί στην Α1 κατηγορία. Ωστόσο, στην διαδικασία των μπαράζ του ίδιου έτους εξασφάλισε την παραμονής της η γυναικεία ομάδα (δεν τα κατάφερε όμως και την επόμενη χρονιά, όπου υποβιβάστηκε). Το 2013, η διοίκηση του ερασιτέχνη Ολυμπιακού, η οποία βρισκόταν υπό την προεδρία του Μιχάλη Κουντούρη στήριξε το συγκεκριμένο τμήμα με αποτέλεσμα οι άνδρες και οι γυναίκες να κατακτήσουν τα πρωταθλήματα της Α2' και να επανέλθουν στη μεγάλη κατηγορία.
Το 2014, το αντρικό τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης του συλλόγου, εννιά χρόνια μετά την κατάκτηση του τελευταίου πανελληνίου πρωταθλήματος, κατάφερε να κατακτήσει το 11ο πρωτάθλημα στην ιστορία του (και μάλιστα αήττητος), ενώ σε ατομικό επίπεδο, ο σύλλογος κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα διπλού ατομικού ανδρών. Το 2016 και το 2017 επανέλαβε το κατόρθωμά του (αήττητο πρωτάθλημα) και έφτασε τα 13 πρωταθλήματα.
Επιτυχίες εκτός Ελλάδας
Το 1971 η ανδρική ομάδα του Ολυμπιακού έκανε την πρώτη εμφάνισή της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Έχοντας κατακτήσει το νταμπλ, πήρε το δικαίωμα να αγωνιστεί και στις δύο ευρωπαϊκές διοργανώσεις φθάνοντας στους «8» και στο Πρωταθλητριών αλλά και στο Κυπελλούχων. Η ομάδα κέρδισε πολλές διεθνείς αναμετρήσεις της με πανίσχυρες ευρωπαϊκές ομάδες και απέκλεισε ισχυρότατες ομάδες του ευρωπαϊκού πινγκ-πονγκ, όπως την κυπελλούχο Γιουγκοσλαβίας Βαρντάρ Σκοπίων και την πρωταθλήτρια Αυστρίας Τυρόλια Βιέννης.
Το 1972 απέκλεισε την Κυπελλούχο Αυστρίας Σπορτ Βιέννης εκτός έδρας και στο Πρωταθλητριών την Ισπανική Μάυντα Βαρκελώνης.
Το 1975 απέκλεισε την αυστριακή Μπρέκενς και στη δεύτερη φάση τη Ρέντ Μπόις από το Λουξεμβούργο.
Το 1976 η γυναικεία ομάδα κατάφερε στον πρώτο γύρο να αποκλείσει την ισχυρή πρωταθλήτρια Ιταλίας Μπάρι.
Το 1977 η ανδρική ομάδα έφτασε για τέταρτη φορά μέχρι και τους ¨8¨ των Κυπέλλων Ευρώπης.
Την περίοδο 2000-2001 οι άνδρες προκρίνονται στη β' φάση του Ευρωπαϊκού κυπέλλου "Νάνσι Έβανς" με εκτός έδρας νίκη επί της Τουρκικής Κόνια Μέντας.
Την περίοδο 2003-2004 οι άνδρες προκρίνονται και πάλι στη β' φάση με τρεις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια του ομίλου που διεξήχθησαν στην Άγκυρα.
Την περίοδο 2022-23 η ανδρική ομάδα προκρίθηκε στους «8» στο Ευρωπαϊκό Τρόπαιο της Ομοσπονδίας.
Αξιόλογοι αθλητές
(με αλφαβητική σειρά)
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Άνδρες: Ζοάο Μοντέιρο, Αντονίνο Αμάτο, Τόμισλαβ Πουκάρ, Ντιμίτρι Οβτσάροφ, Γιώργος Σταματούρος, Τάσος Ρηνιώτης, Ιωάννης Σγουρόπουλος, Άλκης Σταματούρος, Γιώργος Μάρας.
Γυναίκες: Λι Φεν, Μαργαρίτα Πεσότσκα, Γκαλία Ντβόρακ, Τζορτζίνα Πότα, Αλίκη Κιούφη, Μαρία Χριστοφοράκη, Δέσποινα Δάνδουλα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επιτραπέζια αντισφαίριση Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Σιώτης
Το ελληνικό επώνυμο Σιώτης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Βαρώτσος
Το ελληνικό επώνυμο Βαρώτσος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Κόλλιας
Το ελληνικό επώνυμο Κόλλιας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Καρανικόλας
Το ελληνικό επώνυμο Καρανικόλας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Banco Bilbao Vizcaya Argentaria
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ισπανίας
Γκαρσία Ραμίρεθ (επίσκοπος)
Ο Γκαρσία Ραμίρεθ, ισπαν.: García Ramírez (απεβ. στις 17 Ιουλίου 1086) ήταν Αραγονέζος ιεράρχης και πρίγκιπας (infante). Υπηρέτησε ως επίσκοπος της Χάκα (Jaca), της μοναδικής τότε επισκοπής στην Αραγονία, από το 1076 μέχρι το τέλος του. Υπηρέτησε προσωρινά ως επίσκοπος της Παμπλόνας, της κύριας επισκοπής της γειτονικής Ναβάρρας, από το 1078 έως το 1082. Ήταν νεότερος γιος του βασιλιά Ραμίρο Α΄ της Αραγονίας και της βασίλισσας Eρμεσίνδας και ως εκ τούτου αδελφός του βασιλιά Σάντσο Ραμίρεθ. Είχε καλές σχέσεις με τον βασιλιά Αλφόνσο ΣΤ' του Λεόν και τον πάπα Γρηγόριο Ζ', οι οποίοι πήραν το μέρος του, όταν ενεπλάκη σε διαμάχη με τον αδελφό του.
Εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις στη Χάκα
Ο Γκαρσία ήταν αναλφάβητος και η ανάληψη του επισκοπικού αξιώματος είχε να κάνει περισσότερο με την υψηλή πολιτική, παρά με τη θρησκεία. Η επισκοπή της Αραγονίας ήταν είχε πλανόδια έδρα, με τη de facto έδρα της στο μοναστήρι του Σαν Αδριάν δε Σασάβε, πριν από την εκλογή του Γκαρσία. Το 1074 ο επίσκοπος Σάντσο ταξίδεψε στη Ρώμη για να ζητήσει παπική άδεια για να συνταξιοδοτηθεί, επικαλούμενος σωματική αναπηρία. Δεδομένου ότι είχε αναλάβει προσωπικά το μακρύ ταξίδι στη Ρώμη, το πιθανότερο είναι ότι η απομάκρυνσή του ζητήθηκε από τον βασιλιά για πολιτικούς λόγους. Τον Οκτώβριο του 1076, ο Γκαρσία ήταν επίσκοπος με έδρα τη Χάκα, η οποία ήταν η κύρια έδρα των ηγεμόνων της Αραγονίας για αιώνες. Μέσα σε ένα έτος, ένας νέος καθεδρικός ναός σε ρομανικό στυλ ήταν υπό κατασκευή.
Ο Γκαρθία εργάστηκε με τον αδελφό του, βασιλιά Σάντσο, για να μειώσει την επιρροή του κοσμικού κλήρου. Για τον σκοπό αυτό, εισήγαγε τον αυγουστινιανό κανόνα στον σύλλογο του νέου καθεδρικού ναού, και μαζί με αυτήν τη ρωμαϊκή ιεροτελεστία. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις, αν και αποσκοπούσαν απλώς στην αύξηση της σχετικής εξουσίας του επισκόπου και του βασιλιά, συνέκλιναν με τις ευρύτερες Γρηγοριανές μεταρρυθμίσεις, που προωθούσε ο πάπας.
Έρχεται σε ρήξη με τον Σάντσο
Σύμφωνα με μία αφήγηση των αρχών του 12ου αι. στα αρχεία του καθεδρικού ναού της Ουέσκα, κάποια στιγμή στις αρχές της δεκαετίας του 1080 ο Γκαρσία και ο αδελφός του είχαν τσακωθεί. Ο Σάντσo μεταβίβασε μερικές εκκλησίες της επισκοπής Χάκα στην επισκοπή της Ρόδα υπό τον επίσκοπο Ραϋμόνδ Δαλμάτιους. Τότε ο Γκαρσία κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να προδώσει το κάστρο του Αλκέθαρ στα χέρια του βασιλιά του Λεόν. Μετά από δύο ή τρία χρόνια, ενώ ο Αλφόνσο πολιορκούσε τη Σαραγόσα το καλοκαίρι του 1086, ο Γκαρσία του παραπονέθηκε για την κακομεταχείρισή του από τον Σάντσο. Ο Αλφόνσο υποσχέθηκε να δώσει στον Γκαρσία την αρχιεπισκοπή του Τολέδο με ένα κληροδότημα ικανό να υποστηρίξει χίλιους ιππότες. Αυτή η όψιμη αναφορά περιέχει πιθανώς έναν πυρήνα αλήθειας, αλλά οι λεπτομέρειές της δεν είναι αξιόπιστες. Ο ιστορικός Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ πίστευε ότι ο Γκαρθία, ο Σάντσo και ο Aλφόνσo συμφιλιώθηκαν στην πολιορκία της Θαραγόθα.