cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολά Σαρκοζί
Ο Γάλλος πολιτικός ήταν αρχηγός του κόμματος Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union pour un mouvement populaire - UMP), που τοποθετείται στη δεξιά. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών, και μετά τις προεδρικές εκλογές του 2007 ορκίστηκε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Αντιμετώπισε την οικονομική ύφεση που ξέσπασε παγκοσμίως το 2008 και την απότοκη ευρωπαϊκή κρίση χρέους και ανέπτυξε στενή συνεργασία με την Καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ σε διάφορα θέματα. Στις 15 Μαΐου 2012 τον διαδέχθηκε στην Προεδρία της Γαλλίας ο αντίπαλός του και νικητής των εκλογών του 2012, Φρανσουά Ολλάντ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικολά Σαρκοζί είναι ο δευτερότοκος γιος του Πωλ Σαρκέζι ντε Νάγκι-Μπότσα, Ούγγρου μετανάστη, και της Αντρέ Μαλά, κόρης ενός Σεφαραδίτη Εβραίου γιατρού με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη.
Ο πατέρας του, που ανήκε στην ελάσσονα ουγγρική αριστοκρατία, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ουγγαρία το 1944 με την άφιξη του Κόκκινου Στρατού. Φτάνοντας στα γαλλογερμανικά σύνορα, κατατάχτηκε στη Λεγεώνα των Ξένων, όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1948. Το 1949 συναντά την Αντρέ Μαλά, φοιτήτρια της Νομικής, την οποία και νυμφεύεται. Η καταγωγή της μητέρας του ήταν από σεφαρδίτες Εβραίους, κόρη του Μορντεχάι Μαλά, ενός εύπορου χρυσοχόου από τη Θεσσαλονίκη. Το 1959, τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του Νικολά, το ζεύγος χωρίζει και η Αντρέ Μαλά μετακομίζει με τα παιδιά της στην οικία του πατέρα της, Μπενουά Μαλά.
Ο Νικολά δεν ήταν ιδιαίτερα καλός μαθητής, κατάφερε ωστόσο να πάρει το baccalauréat το 1973. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο πανεπιστήμιο Paris X και μετά τη στρατιωτική του θητεία, το 1978, και ύστερα από ένα αποτυχημένο πέρασμα από το Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος το 1981. Την ίδια χρονιά υποστήριξε τη μεταπτυχιακή του εργασία με θέμα το δημοψήφισμα της 27ης Απριλίου 1969, σχετικό με τη διοικητική αποκέντρωση και τη μεταρρύθμιση της Γερουσίας.
Το 1982 νυμφεύτηκε τη Μαρί-Ντομινίκ Κιλιολί, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Πιερ (Pierre) και τον Ζαν (Jean). Μετά από ένα επίπονο διαζύγιο, νυμφεύτηκε το 1996, τη Σεσιλιά Σιγκανέρ-Αλμπενί, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Λουί. Και αυτός ο γάμος, όμως, είχε άδοξο τέλος, καθώς το ζευγάρι χώρισε στις 15 Οκτωβρίου 2007.
Τον Δεκέμβριο του 2007 δημοσιεύτηκαν στον Τύπο φωτογραφίες του Σαρκοζί με την Ιταλίδα τραγουδίστρια και πρώην μοντέλο Κάρλα Μπρούνι. Το ζευγάρι πέρασε μαζί τις διακοπές των Χριστουγέννων στην Αίγυπτο. Παντρεύτηκαν στο Παρίσι στις 2 Φεβρουαρίου 2008, με την Μπρούνι να αποκτά τη Γαλλική υπηκοότητα. Στις 17 Μαΐου 2011 ανακοινώθηκε ότι ο Σαρκοζί και η Κάρλα Μπρούνι επρόκειτο να αποκτήσουν παιδί.
Τα τελευταία χρόνια ο Νικολά Σαρκοζί αντιμετωπίζει καρδιακά προβλήματα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η καριέρα του Νικολά Σαρκοζί στην πολιτική ξεκινά το 1976, όταν προσχωρεί στο δεξιό γκωλικό κόμμα RPR και το 1977 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος του Νεϊγί-συρ-Σεν (Neuilly-Sur-Seine), όντας ο 37ος υποψήφιος στους 37 εκλεγμένους. Το 1980 ηγείται της νεανικής επιτροπής υποστήριξης της υποψηφιότητας του Ζακ Σιράκ για τις προεδρικές εκλογές και το 1983 εκλέγεται δήμαρχος του Νεϊγύ Συρ Σεν, στη θέση του θανόντος Ασίλ Περετί, επωφελούμενος από την εγχείρηση στην οποία αναγκάστηκε να υποβληθεί την ίδια περίοδο ο επικρατέστερος αντικαταστάτης και κουμπάρος στον πρώτο γάμο του, Σαρλ Πασκουά. Η εκλογή του τον ανέδειξε ως τον νεότερο δήμαρχο στην ιστορία της Γαλλίας, για δήμους άνω των 50.000 κατοίκων. Παρέμεινε δήμαρχος έως το 2002.
Το 1997 η δεξιά ηττάται στις βουλευτικές εκλογές, γεγονός που επαναφέρει τον Νικολά Σαρκοζί στο προσκήνιο. Η παραίτηση του Φιλίπ Σεγκέν (Philippe Séguin) το 1999 τον φέρνει στην προεδρία του κόμματος, ιδιότητα που θα κρατήσει μόνο για μερικούς μήνες, αφού στις ευρωεκλογές του 1999 το κόμμα του θα καταποντιστεί, καταλαμβάνοντας μόνο το 12,8% των ψήφων. Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Νικολά Σαρκοζί αποσύρεται από την πολιτική σκηνή και συγγράφει ένα βιβλίο με τίτλο Libre (Ελεύθερος).
Ωστόσο, το 2002 αναλαμβάνει χρέη υπουργού εσωτερικών στην κυβέρνηση του Ζαν Πιερ Ραφαρέν. Η θητεία του επικεντρώνεται στην καταστολή της εγκληματικότητας που επικρατεί στα γαλλικά προάστια, με αποκορύφωμα τον νόμο περί εσωτερικής ασφάλειας, γνωστός και ως νόμος Σαρκοζί, που καθιστά πιο αυστηρό το γαλλικό δίκαιο σε θέματα εγκληματικότητας. Με τον ανασχηματισμό του 2004, μετακομίζει στο υπουργείο οικονομικών, εθνικής οικονομίας και βιομηχανίας και σαν πρώτο στόχο ορίζει την μείωση του κρατικού ελλείμματος, στόχο στον οποίο τελικά δεν θα επιμείνει ύστερα από διαμάχη που θα έχει με τον πρόεδρο Ζακ Σιράκ. Παρόλα αυτά, το 2005 δεσμεύεται ότι η Γαλλία θα εκπληρώσει τα κριτήρια του ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας, δέσμευση που θα τηρηθεί.
Τον Μάιο του 2005, το όχι των Γάλλων στο δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, εξαναγκάζει την κυβέρνηση Ραφαρέν σε παραίτηση. Στην νέα κυβέρνηση, με νέο πρωθυπουργό τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, επανέρχεται στο υπουργείο εσωτερικών. Στις ταραχές των γαλλικών προαστίων του 2005, υιοθετεί στάση μηδενικής ανοχής στους ταραξίες. Αυτή του η στάση προκαλεί πολλές κριτικές, ωστόσο σε σφυγμομέτρηση φαίνεται ότι το 68% των πολιτών εγκρίνουν την πολιτική του. Το 2006 καταθέτει νομοσχέδιο αναφορικά με την πολιτική απέναντι στους μετανάστες. Το νομοσχέδιο χαρακτηρίζεται από την σκλήρυνση των κριτηρίων για την νομιμοποίηση των χωρίς άδεια μεταναστών και από την διευκόλυνση εγκατάστασης στο γαλλικό έδαφος πτυχιούχων μεταναστών. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε στις 30 Ιουνίου του ίδιου έτους.
Πρόεδρος της Γαλλίας
Στις 14 Ιανουαρίου 2007 παίρνει από το κόμμα του το χρίσμα για την υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές της 22ας Απριλίου. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 22 Απριλίου 2007 προηγήθηκε της Σεγκολέν Ρουαγιάλ με 31,1% των ψήφων. Στον δεύτερο γύρο, στις 6 Μαΐου 2007, εξελέγη Πρόεδρος με 53% των ψήφων. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 16 Μαΐου του 2007.
Τον Φεβρουάριο του 2012, ο Νικολά Σαρκοζί ανακοίνωσε επισήμως την υποψηφιότητά του για δεύτερη προεδρική θητεία στις εκλογές της 22ας Απριλίου 2012. Κύριος αντίπαλός του, από την πλευρά των Σοσιαλιστών, ήταν ο Φρανσουά Ολλάντ.
Στον πρώτο γύρο ο Σαρκοζί έλαβε 26,18% των ψήφων έναντι 28,6% του Ολλάντ και στον δεύτερο γύρο των εκλογών ηττήθηκε από τον Ολλάντ με 48,36% έναντι 51,64% για τον Ολλάντ. Στις 15 Μαΐου 2012 ο Ολλάντ τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Υποθέσεις με τη δικαιοσύνη
Στις 29 Νοεμβρίου 2014 ανακοινώθηκε η επανεκλογή του στην ηγεσία της Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γαλλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Γάλλοι δικηγόροι
NGC 339
thumb|right|245px|To σφαιρωτό αστρικό σμήνος NGC 339 Το NGC 339 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Τουκάνα. Βρίσκεται στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου και μάλιστα αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα αστρικά σμήνη στα νότια όριά του. Το ανακάλυψε ο Βρετανός αστρονόμος Τζων Χέρσελ στις 18 Σεπτεμβρίου 1835.
Μάχη του Ρορκς Ντριφτ
Η Μάχη του Ρορκς Ντριφτ, γνωστή επίσης και σαν Άμυνα του Ρορκς Ντριφτ, ήταν μία μάχη του Πολέμου Βρετανίας-Ζουλού. Η άμυνα του ιεραποστολικού σταθμού του Ρορκς Ντριφτ, υπό τη διοίκηση του Υπολοχαγού Τζων Τσαρντ του Βασιλικού Μηχανικού, ακολούθησε αμέσως μετά την ήττα του Βρεττανικού Στρατού στη Μάχη της Ισαντλουάνα στις 22 Ιανουαρίου 1879 και συνεχίστηκε και την επόμενη ημέρα, στις 23 Ιανουαρίου. Μόλις πάνω από 150 Βρετανοί Στρατιώτες και άποικοι υπερασπίστηκαν με επιτυχία τη φρουρά έναντι των λυσσαλέων επιθέσεων 3000 - 4000 πολεμιστών Ζουλού. Οι μαζικές αλλά αποσπασματικές, επιθέσεις των Ζουλού στο Ρορκς Ντριφτ έφτασαν πολύ κοντά στην κατανίκηση της ισχνής φρουράς αλλά τελικά αποκρούστηκαν. Στους αμυνόμενους απονεμήθηκαν 11 Σταυροί της Βικτωρίας, μαζί με πολλές άλλες διακρίσεις και τιμές.
Πρελούδιο
Στις 11 Ιανουαρίου, ημέρα εκπνοής του Βρετανικού τελεσίγραφου προς τους Ζουλού, η φάλαγγα πέρασε το ποτάμι και στρατοπέδευσε στην απέναντι όχθη. Μία μικρή δύναμη η οποία αποτελούταν από τον 2ο Λόχο του 2ου Τάγματος του 24ου Συντάγματος Πεζικού, υπό τον Υπολοχαγό Γκόνβιλ Μπρόμχεντ αποσπάστηκε ως φρουρά του σταθμού, ο οποίος είχε μετατραπεί σε σταθμό ανεφοδιασμού και νοσοκομείο, υπό τη διοίκηση του Επίτιμου Ταγματάρχη Χένρυ Σπώλντινγκ του 104ου Συντάγματος Πεζικού, μέλους του επιτελείου του Τσέλμσφορντ.
Στις 20 Ιανουαρίου, μετά από αναγνωρίσεις και κατασκευή ενός μονοπατιού για τις άμαξες της, η φάλαγγα του Τσέλμσφορντ προέλασε στην Ισαντλουάνα, περίπου 10 χιλιόμετρα ανατολικά, αφήνοντας πίσω τη μικρή φρουρά. Ένας ενισχυμένος λόχος του 2ου/3ου Αποσπάσματος Αυτοχθόνων του Νατάλ (NNC) υπό τον Λοχαγό Ουίλλιαμ Στήβενσον διατάχθηκε να παραμείνει στον σταθμό ώστε να ενισχύσει τη φρουρά. Αυτός ο λόχος αριθμούσε μεταξύ 100 και 350 ανδρών.
Ο 7ος Λόχος του 1ου Τάγματος του 24ου Συντάγματος διατάχθηκε με μετακινηθεί από τη βάση του στο Χελπμακάαρ, 16 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά, μετά από την αντικατάσταση του, ώστε να ενισχύσει ακόμα περισσότερο το Ρορκς Ντριφτ. Το ίδιο απόγευμα,ένα τμήμα της 2ης Φάλαγγας υπό τον Επίτιμο Συνταγματάρχη Άντονυ Ντάρνφορντ έφτασε στον σταθμό και στρατοπέδευσε στην όχθη προς την πλευρά των Ζουλού, όπου και παρέμεινε μέχρι την επόμενη ημέρα.
Αργά το απόγευμα της 21ης Ιανουαρίου, ο Ντάρνφορντ διατάχθηκε να προσχωρήσει στην Ισαντλουάνα, όπως επίσης και ένα μικρό απόσπασμα του 5ου Λόχου του Βασιλικού Μηχανικού, το οποίο διοικούταν από τον Υπολοχαγό Τζων Τσαρντ, ο οποίος είχε καταφτάσει στις 19 του μηνός στην περιοχή προκειμένου να επισκευάσει τις γέφυρες με τις οποίες είχε ζευχθεί ο ποταμός Μπάφαλο. Ο Τσαρντ κινήθηκε πριν από το απόσπασμα του στην Ισαντλουάνα το πρωί της 22ης Ιανουαρίου προκειμένου να αποσαφηνίσει τις διαταγές του, αλλά απεστάλη πίσω στο Ρορκς Ντριφτ μόνο με την άμαξα του και τον οδηγό του ώστε να κατασκευάσει αμυντικές θέσεις για τον αναμενόμενο λόχο ενίσχυσης, διασταυρούμενος καθ' οδόν με τη φάλαγγα του Ντάρνφορντ που κινούταν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Κάποια στιγμή γύρω στο μεσημέρι της 22ας Ιανουαρίου, ο Ταγματάρχης Σπώλντινγκ άφησε τον σταθμό για το Χελπμακάαρ ώστε να αναζητήσει τον 7ο Λόχο του Ρέινφορθ, ο οποίος είχε αργήσει και άφησε επικεφαλής τον Υπολοχαγό Τσαρντ. Ο Τσαρντ μετέβη στο στρατόπεδο του μηχανικού στο ποτάμι. Λίγο μετά, κατέφτασαν δύο επιζήσαντες από την Ισαντλουάνα, ο Υπολοχαγός Γκερτ Αντεντόρφφ του 1ου Λόχου του 3ου Τάγματος του NNC και ένας ιππέας των Έφιππων Τυφεκιοφόρων του Νατάλ φέρνοντας τα νέα της ήττας και ότι ένα μέρος του ίμπι των Ζουλού πλησίαζε στον σταθμό.
Μαθαίνοντας τα νέα, ο Τσαρντ, ο Μπρόμχεντ και άλλος ένας αξιωματικός του σταθμού, ο Βοηθός Επιμελητείας Τζέιμς Ντάλτον του Σώματος Επιμελητείας και Μεταφορών, συσκέφτηκαν γρήγορα για να αποφασίσουν τι θα ήταν καλύτερο να πράξουν - να επιχειρήσουν μία υποχώρηση προς το Χελπμακάαρ ή να υπερασπιστούν τις θέσεις τους. Ο Ντάλτον παρατήρησε ότι μία μικρή φάλαγγα, η οποία θα ταξίδευε σε ανοικτό έδαφος βραδυπορώντας από τις άμαξες με τους ασθενείς του νοσοκομείου, θα ανατρεπόταν εύκολα από μία υπέρτερη αριθμητικά δύναμη των Ζουλού, οπότε σύντομα αποφασίστηκε ότι η μόνη αποδεκτή λύση ήταν να παραμείνουν εκεί και να πολεμήσουν.
Αμυντικές προετοιμασίες
Από τη στιγμή που οι Βρετανοί αξιωματικοί αποφάσισαν να παραμείνουν, οι Τσαρντ και Μπρόμχεντ έδωσαν οδηγίες στους άνδρες τους να προετοιμαστούν για την άμυνα του σταθμού. Με τους περίπου 400 άνδρες της φρουράς να δουλεύουν γρήγορα, κατασκευάστηκε μία αμυντική περίμετρος από σακιά καλαμποκάλευρου. Αυτή η περίμετρος περιέκλειε την αποθήκη, το νοσοκομείο και ένα λιθόχτιστο οίκημα κράαλ. Τα οικήματα οχυρώθηκαν με το άνοιγμα τρυπών στους εξωτερικούς τοίχους και οι εξωτερικές τους πόρτες οχυρώθηκαν με έπιπλα.
Περίπου στις 3.30 το μεσημέρι, μία μικτή ίλη περίπου 100 ανδρών του Ιππικού Αυτοχθόνων του Νατάλ (NNH) υπό τον Υπολοχαγό Άλφρεντ Χέντερσον έφτασε στον σταθμό έχοντας υποχωρήσει με τάξη από την Ισαντλουάνα. Προσφέρθηκαν εθελοντικά για την κάλυψη της εξωτερικής πλευράς του λόφου Όσκαρμπεργκ (Σιγιάνε), ο οποίος δεσπόζει του σταθμού και από την πίσω πλευρά του οποίου αναμενόταν η προσέγγιση των Ζουλού.
Με τις οχυρώσεις να έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί και τη μάχη να επίκειται, ο Τσαρντ είχε στη διάθεση του αρκετές εκατοντάδες ανδρών: τον 2ο Λόχο του Μπρόμχεντ, τον ενισχυμένο λόχο του NNC του Στήβενσον, την ίλη του NNH υπό τον Χέντερσον και διάφορους άλλους (οι περισσότεροι από αυτούς ασθενείς του νοσοκομείου αλλά "δυνάμενοι"), οι οποίοι ανήκαν σε διάφορες βρετανικές και αποικιακές μονάδες.Ο Άντεντορφφ έμεινε επίσης μαζί τους, ενώ ο ιππέας ο οποίος τον συνόδευε κάλπασε προς το Χελπμακάαρ για να προειδοποιήσει τη φρουρά.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Τσαρντ, η δύναμη αυτή ήταν αρκετή για να αποκρούσει τους Ζουλού. Ο Τσαρντ έταξε τους Βρτεανούς στρατιώτες στην περίμετρο, προσθέτοντας μερικούς από τους δυνάμενους ασθενείς, μερικούς αποίκους και πολίτες και τους άνδρες του NNC που έφεραν όπλα στις οχυρώσεις. Οι υπόλοιποι άνδρες του NNC, οπλισμένοι μόνο με λόγχες, τοποθετήθηκαν έξω από το τείχος των σακιών καλαμποκάλευρου και των κουτιών μπισκότων μέσα στο πέτρινο κράαλ.
Η δύναμη των Ζουλού που πλησιάζε ήταν σημαντικά μεγαλύτερη: τα αμαμπούθο ουΝτλόκο, ουΘλουάνα, ινΝτλόντο, τα οποία αποτελούνταν από παντρεμένους άντρες ηλικίας 30-50 ετών και το ιμπούθο ινΝτλου-γιένγκουε που αποτελούνταν από ανύπαντρους νέους αριθμούσαν 3000-4000 πολεμιστές, από τους οποίους κανένας δεν συμμετείχε στη μάχη της Ισαντλουάνα. Αυτή η δύναμη των Ζουλού ήταν τα "πλευρά" ή εφεδρείες του στρατού στην Ισαντλουάνα και συχνά αναφέρεται σαν το Σώμα Ούντι. Αυτό εξετέλεσε έναν ευρύ ελιγμό μακριά από την αριστερή πλευρά των Βρετανών και πέρασε νοτιοδυτικά του λόφου της Ισαντλουάνα, ώστε να τοποθετηθεί κάθετα στη γραμμή επικοινωνιών και υποχώρησης των Βρετανών και των συμμάχων Αποίκων τους ώστε να αποκόψει τη διαφυγή τους στο Νατάλ μέσω της κοίτης του ποταμού Μπάφαλο που οδηγούσε στο Ρορκς Ντριφτ.
Όταν το Σώμα Ούντι έφτασε στο Ρορκς Ντριφτ στις 4:30 μ.μ., είχαν ήδη καλύψει με ταχύ βήμα περίπου 32 χιλιόμετρα από το στρατόπεδο τους από το οποίο είχαν ξεκινήσει στις 8.00 π.μ. Για τις επόμενες 11μιση ώρες, θα διενεργούσαν συνεχείς εφόδους στις βρετανικές οχυρώσεις του Ρορκς Ντριφτ.
Η στάση των Ζουλού σχετικά με τα πυροβόλα όπλα ήταν η ακόλουθη: "Η πλειονότητα των ποελμιστών Ζουλού, ωστόσο, δεν διέθεταν πυροβόλα όπλα - τα όπλα ενός δειλού, όπως έλεγαν, αφού βοηθούσαν τον ύπουλο να σκοτώσει τον γενναίο χωρίς να περιμένει την επίθεση του." Αν και τα πυρά τους ήταν ανακριβή, ήταν υπεύθυνα για το θάνατο πέντε από τους συνολικά 17 θανάτους Βρετανών στο Ρορκς Ντριφτ.
Ενώ το Σώμα Ούντι διοικούνταν από τον ινκόσι καΜπίθα κατά τη μάχη της Ισαντλουάνα, η διοίκηση του Σώματος πέρασε στον Πρίγκηπα Νταμπουλαμάντζι καΜπάντε (ετεροθαλή αδελφό του Σετσουάγιο καΜπάντε, βασιλιά των Ζουλού) όταν ο καΜπίθα τραυματίστηκε στις αψιμαχίες εκκαθάρισης των Βρετανών φυγάδων από την Ισαντλουάνα. Ο Πρίγκηπας Νταμπουλαμάντζι θεωρούνταν οξύθυμος και επιθετικός και αυτός ο χαρακτηρισμός του αποδόθηκε από την παραβίαση της διαταγής του Βασιλιά Σετσουάγιο να τηρήσει αμυντική στάση υπεράσπισης της χώρας των Ζουλού έναντι της εισβολής των Βρεατνών στρατιωτών και να μην μεταφέρει τον πόλεμο από την άλλη πλευρά των συνόρων. Η επίθεση στο Ρορκς Ντριφτ ήταν περισσότερο μία απρογραμμάτιστη επιδρομή και όχι μία οργανωμένη αντεπιθετική εισβολή, καθώς πολλοί Ζουλού του Σώματος Ούντι αποσπάστηκαν για να επιδράμουν άλλα αφρικανικά κράαλ και υποστατικά, ενώ το κύριο σώμα προέλασε προς το Ρορκς Ντριφτ.
Η μάχη
Στη συνέχεια ο Χέντερσον ακολούθησε τους άνδρες του που έφευγαν. Μόλις είδε την αποχώρηση της ίλης του NNH υπό τον Χέντερσον, ο λόχος του NNC υπό τον Λοχαγό Στήβενσον εγκατέλειψε το κράαλ - σταύλο και έφυγε, ελαττώνοντας δραματικά τη δύναμη της αμυνόμενης φρουράς. Εξοργισμένοι με την εγκατάλειψη των οχυρώσεων από τον Στήβενσον και τους αποίκους υπαξιωματικούς του, μερικοί Βρετανοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ εναντίον τους, σκοτώνοντας τον Δεκανέα Ουίλλιαμ Άντερσον.
Με τους Ζουλού να έχουν σχεδόν φτάσει στο σταθμό, η φρουρά τώρα αριθμούσε μεταξύ 154 και 156 ανδρών. Από αυτούς, μόνο ο Λόχος του Μπρόμχεντ μπορούσε να θεωρηθεί μία συμπαγής μονάδα. Επίσης, μέχρι και 39 από τους άνδρες του σταθμού βρισκόντουσαν εκεί ως ασθενείς του νοσοκομείου, αν και λίγοι μόνο από αυτούς ήταν ανίκανοι να κρατήσουν όπλο. Έχοντας πια λιγότερους άνδρες, ο Τσαρντ συνειδητοποίησε την ανάγκη τροποποίησης των οχυρώσεων και διέταξε την κατασκευή ενός τείχους από κουτιά μπισκότων εγκάρσια στο μέσο του σταθμού, ώστε να είναι δυνατή η εγκατάλειψη του νοσοκομείου, αν ανέκυπτε κάποια τέτοια ανάγκη. .
Στις 4:30 μμ, οι Ζουλού παρέκαμψαν το λόφο Όσκαρμπεργκ και προσέγγισαν το νότιο τείχος. Ο Στρατιώτης Φρέντερικ Χιτς, ο οποίος είχε τοποθετηθεί σαν παρατηρητής πάνω στην αποθήκη, ανέφερε την προσέγγιση μίας φάλαγγας 4000-6000 Ζουλού. Η εμπροσθοφυλακή των Ζουλού, 600 άνδρες του ιΝτλουγιένγκουε, επιτέθηκαν στο νότιο τείχος το οποίο συνέδεε το νοσοκομείο και την αποθήκη. Οι Βρετανοί άνοιξαν πυρ στα 460 μέτρα.
Η πλειονότητα της επιτιθέμενης δύναμης των Ζουλού κινήθηκε αντίθετα για να επιτεθεί στο βόρειο τείχος, ενώ μερικοί από αυτούς καλύφθηκαν και είτε καθηλώθηκαν από το συνεχές πυρ των Βρετανών είτε υποχώρησαν στην κορυφή του λόφου Όσκαρμπεργκ. Από εκεί άρχισαν με τη σειρά τους πυρά παρενόχλησης. καθώς συνέβαινε αυτό, άλλη μία ομάδα των Ζουλού εφόρμησε στο νοσοκομείο και στο νοτιοδυτικό τείχος. Οι Βρετανοί που βρισκόντουσαν στις οχυρώσεις - συμπεριλαμβανομένων των Ντάλτον και Μπρόμχεντ - ενεπλάκησαν σύντομα σε άγριες μάχες σώμα με σώμα. Το Βρετανικό τείχος ήταν πολύ ψηλό για να το υπερβούν οι Ζουλού, οπότε προσπαθούσαν είτε να περάσουν κάτω από το τοίχος, αρπάζοντας τα όπλα των υπερασπιστών τους κάτω από το τείχος. Σε κάποια σημεία, ανέβαιναν πάνω στα σώματα των συντρόφων τους για να απωθήσουν τους Βρετανούς από το τείχος, αλλά τελικά αποκρούστηκαν.
Τα πυρά των Ζουλού, τόσο από εκείνους που βρισκόντουσαν κάτω από το τείχος όσο και από εκείνους που βρισκόντουσαν στον Όσκαρμπεργκ προκάλεσαν μερικές απώλειες και πέντε από τους 17 που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν θανάσιμα χτυπήθηκαν ενώ βρισκόντουσαν στο βόρειο τείχος.
Η Άμυνα του Νοσοκομείου
Ο Τσαρντ συνειδητοποίησε ότι το βόρειο τείχος, το οποίο βρισκόταν σχεδόν υπό συνεχή πίεση των Ζουλού, δεν μπορούσε να κρατηθεί, οπότε στις 6.00 μμ σύμπτυξε τους άνδρες του στην αυλή, εγκαταλείποντας κατά την κίνηση αυτή τα δύο εμπρός δωμάτια του νοσοκομείου. Η κατάσταση στο νοσοκομείο ήταν αφόρητη· οι τρύπες για τα όπλα στους τοίχους ήταν πια πρόβλημα, καθώς αν κάποιος έβγαζε το όπλο του προς τα έξω για να πυροβολήσει, οι Ζουλού το άρπαζαν από την κάννη - αν κάποια τρύπα έμενε κενή, οι Ζουλού έβαζαν σε αυτές τα δικά τους όπλα και πυροβολούσαν μέσα στο δωμάτιο. Μεταξύ των στρατιωτών που είχαν τοποθετηθεί στο νοσοκομείο ήταν ο Δεκανέας Γουίλλιαμ Γουίλσον Άλλεν και οι Στρατιώτες Κόουλ, Ντάνμπαρ, Χιτς, Χόριγκαν, Τζων Γουίλλιαμς, Τζόζεφ Γουίλλιαμς, Άλφρεντ Χένρυ Χουκ, Ρόμπερτ Τζόουνς και Γουίλλιαμ Τζόουνς.
Οι Στρατιώτες Χόρριγκαν, Τζων Γουίλλιαμς και Τζόζεφ Γουίλλιαμς και οι ασθενείς προσπάθησαν να κρατήσουν μία είσοδο του νοσοκομείου με καραμπίνες και εφ' όπλου λόγχη. Ο Τζόζεφ Ουίλλιαμς υπερασπιζόταν ένα μικρό παράθυρο κάτω από το οποίο αργότερα βρέθηκαν 14 νεκροί Ζουλού. Καθώς γινόταν όλο και περισσότερο σαφές ότι το εμπρός τμήμα του νοσοκομείου καταλαμβανόταν σταδιακά από τους Ζουλού, ο Τζων Γουίλλιαμς άρχισε να δημιουργεί μία δίοδο διαφυγής ανοίγοντας μία τρύπα στον ενδιάμεσο τοίχο ανάμεσα στο κεντρικό δωμάτιο και ένα γωνιακό δωμάτιο στο πίσω μέρος του νοσοκομείου. Μόλις είχε δημιουργήσει μία τρύπα ικανού μεγέθους, η πόρτα του κεντρικού δωματίου υπέστη μαζική επίθεση από τους Ζουλού και μόλις που πρόλαβε να τραβήξει δύο κατακεκλιμένους ασθενείς πριν η πόρτα τελικά υποχωρήσει στην επίθεση.
Ο Γουίλλιαμς έκανε την τρύπα αρκετά μεγάλη ώστε να περάσει στο επόμενο δωμάτιο, στο οποίο βρισκόντουσαν μόνο ο ασθενής Στρατιώτης Γουώτερς και μέσα από αυτή έσυρε τους ασθενείς. Ο τελευταίος άνδρας που βγήκε ήταν ο Χουκ, ο οποίος σκότωσε μερικούς Ζουλού που είχαν ρίξει την πόρτα, πριν βουτήξει και αυτός μέσα από την τρύπα. Ο Τζων Γουίλλιαμς έπιασε πάλι πυρετωδώς δουλειά στον επόμενο τοίχο, έχοντας να σκεφτεί και το ότι η οροφή του νοσοκομείου είχε ήδη πιάσει φωτιά, καθώς ο Χουκ υπερσπιζόταν την τρύπα και ο Γουώτερς συνέχιζε να πυροβολεί μέσα από μία τρύπα στον τοίχο.
Μετά από πενήντα λεπτά, η τρύπα ήταν αρκετά μεγάλη για να περάσουν μέσα από αυτή οι ασθενείς και οι άνδρες - εκτός από τους Στρατιώτες Γουώτερς και Μπέκετ, οι οποίοι κρύφτηκαν στο βεστιάριο (Ο Γουώτερς τραυματίστηκε και ο Μπέκετ πέθανε από πλήγματα δοράτων)- βρισκόντουσαν πια στο τελευταίο δωμάτιο, το οποίο υπερασπίζονταν οι Στρατιώτες Ρόμπερτ Τζόουνς και Γουίλλιαμ Τζόουνς. Από εδώ, οι ασθενείς βγήκαν από ένα παράθυρο και διέσχισαν τρέχοντας την αυλή για να φτάσουν στο τείχος.
Από τους 11 ασθενείς, εννέα επέζησαν από τη δοκιμασία, όπως και όλοι οι υγιείς άνδρες. Σύμφωνα με τον Τζέιμς Χένρυ Ρέυνολντς μόνο τέσσερις υπερασπιστές σκοτώθηκαν μέσα στο νοσοκομείο: ένας ήταν μέλος του Συντάγματος Αυτοχθόνων του Νατάλ με σπασμένο πόδι· ο Λοχίας Μάξφηλντ και ο Στρατιώτης Τζένκινς οι οποίοι ήταν άρρωστοι με πυρετό και αρνήθηκαν να μετακινηθούν και ένας Στρατιώτης Άνταμς ο οποίος επίσης αρνήθηκε να μετακινηθεί. Ένας Στρατιώτης Κόουλ ο οποίος είχε τοποθετηθεί στο νοσοκομείο σκοτώθηκε ενώ έβγαινε τρέχοντας.
Υπάρχουν αναφορές ότι ο Τζένκινς σκοτώθηκε αφού συνελήφθη και διατρυπήθηκε από τα δόρατα· ένας άλλος ασθενής του νοσοκομείου που σκοτώθηκε ήταν ο Ιππέας Χάντερ της Έφιππης Αστυνομίας του Νατάλ. Μεταξύ των ασθενών του νοσκομείου που διέφυγαν ήταν ένας Δεκανέας Μάγιερ του NNC· ο πυροβολητής Λιούις του Βασιλικού Πυροβολικού και ο Ιππέας Γκρην της Έφιππης Αστυνομίας του Νατάλ, ο οποίος τραυματίστηκε σοτ μηρό από αδέσποτη σφαίρα. Ένας Στρατιώτης Κόνλεϋ με σπασμένο πόδι τραβήχτηκε από τον Χουκ μακριά από τον κίνδυνο, αν και στην προσπάθεια αυτή το πόδι του Κόνλεϋ έσπασε ξανά.
Με την εκκένωση του νοσοκομείου ολοκληρώθηκε η σύμπτυξη της περίμετρου. Καθώς έπεφτε η νύχτα, οι επιθέσεις των Ζουλού έγιναν όλο και εντονότερες. Το κράαλ υπέστη εκ νέου επίθεση και εκκενώθηκε γύρω στις 10.00 μ.μ., περιορίζοντας τους άνδρες που είχαν απομείνει σε έναν μικρό προμαχώνα φύρω από την αποθήκη. Καθόλη τη διάρκεια της νύχτας, οι επιθέσεις των Ζουλού στις βρετανικές θέσεις ήταν συνεχείς· οι επιθέσεις τους αυτές άρχισαν να εξασθενούν μετά από τα μεσάνυχτα και τελικά σταμάτησαν μετά τις 2.00 π.μ. για να αντικατασταθούν από συνεχή πυρά παρενοχλήσεως - πυρά τα οποία διακόπηκαν μόνο στις 4.00 π.μ.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή η δύναμη του Τσαρντ είχε χάσει 14 νεκρούς. Δύο ακόμα ήταν θανάσιμα τραυματισμένοι και ακόμα 8 άτομα - μεταξύ τους και ο Ντάλτον - ήταν βαριά τραυματισμένοι. Ουσιαστικά όλοι οι άνδρες είχαν κάποιο είδος τραύματος. Όλοι τους ήταν εξαντλημένοι, έχοντας πολεμήσει στην καλύτερη περίπτωση επί τουλάχιστον 10 ώρες και τα πυρομαχικά τους τελείωναν. Από τα 20.000 φυσίγγια που βρισκόντουσαν αποθηκευμένα στο σταθμό, απέμεναν μόνο 900.
Μετά τη μάχη
Καμία επίθεση δεν εκδηλώθηκε, καθώς αυτοί οι Ζουλού βρισκόντουσαν ήδη σε κίνηση επί έξι ημέρες πριν από τη μάχη και δεν είχαν φάει σωστά για τις προηγούμενες δύο. Στις τάξεις τους βρισκόντουσαν εκατοντάδες τραυματίες και το κοντινότερο σημείο εφοδιασμού τους απείχε πολλές ημέρες πεζοπορίας. Ελάχιστα μετά την εμφάνιση τους, οι Ζουλού έφυγαν από εκεί που είχαν έρθει.
Περίπου στις 8:00 π.μ., εμφανίστηκε άλλη μία δύναμη και οι Βρετανοί Στρατιώτες άφησαν το πρωινό τους στη μέση για να επανδρώσουν και πάλι τις θέσεις τους, ωστόσο η δύναμη αυτή αποδείχθηκε ότι ήταν η φάλαγγα απεγκλωβισμού του Λόρδου Τσέλμσφορντ.
Ανάλυση των απωλειών Βρετανών και αποίκων:
Επίσης, ένα μέλος του 2/3 Τάγματος του NNC, υπό τον Στήβενσον, ο Δεκανέας Γουίλλιαμ Άντερσον, σκοτώθηκε από βρετανικά πυρά κατά τη φυγή του από το σταθμό μόλις πριν από την άφιξη των Ζουλού.
Συνολικά καταμετρήθηκαν 351 πτώματα Ζουλού μετά τη μάχη, αλλά έχει εκτιμηθεί ότι ο αριθμός των τραυματιών και αιχμαλώτων Ζουλού που σφαγιάστηκαν μπορεί να έφτασε τουλάχιστον τους 500. Έχοντας γίνει μάρτυρες του σφαγείου της Ισαντλουάνα, τα μέλη της δύναμης απεγκλωβισμού του Τσέλμσφορντ δεν έδειξαν κανένα έλεος στους αιχμαλώτους τραυματίες Ζουλού που έπεφταν στα χέρια τους. Το ίδιο έκαναν και οι στρατιώτες της φρουράς. Ο Ιππέας Γουίλλιαμ Τζαίημς Κλαρκ της Έφιππης Αστυνομίας του Νατάλ περιέγραψε στο ημερολόγιο του ότι "συνολικά θάψαμε 375 Ζουλού και μερικοί πληγωμένοι πετάχτηκαν μέσα στον τάφο. Έχοντας δει τους ακρωτηριασμένους τραυματίες μας που είχαν συρθεί έξω από το νοσοκομείο...ήμασταν πολύ θυμωμένοι και δεν λυπηθήκαμε τους πληγωμένους Ζουλού".
Ο Σάμιουελ Πιττ, ο οποίος υπηρέτησε σαν στρατιώτης στον 2ο Λόχο κατά τη διάρκεια της μάχης, είπε στη Western Mail της Ουαλίας το 1914 ότι οι επίσημες απώλειες ήταν πολύ χαμηλές: "Υπολογίζουμε ότι είχαμε σκοτώσει περίπου 875, αλλά τα βιβλία θα σας πουν για 400-500". Ο Υπολοχαγός Χόρας Σμιθ-Ντόρριεν, μέλος του επιτελείου του Τσέλμσφορντ, έγραψε ότι τη μέρα μετά τη μάχη στήθηκε μία αυτοσχέδια αγχόνη για τον απαγχονισμό των Ζουλού που θεωρούνταν ότι είχαν διαπράξει προδοσία".
Σταυροί της Βικτωρίας και Μετάλλια Διακεκριμένων Πράξεων
Έντεκα Σταυροί της Βικτωρίας απονεμήθηκαν στους υπερασπιστές του Ρορκς Ντριφτ, επτά από τους οποίους σε άνδρες του 2ου Τάγματος του 24ου Συντάγματος Πεζικού - οι περισσότεροι που απονεμήθηκαν ποτέ σε ένα σύνταγμα για μία πολεμική επιχείρηση (και όχι, όπως συνήθως πιστεύεται, οι περισσότεροι που απονεμήθηκαν σε μία πολεμική επιχείρηση ή οι περισσότεροι που απονεμήθηκαν σε μία ημέρα· 16 απονεμήθηκαν στη Μάχη του Ίνκερμαν, στις 5 Νοεμβρίου 1854· 28 απονεμήθηκαν στην Πολιορκία του Λούκνοου, στις 14–22 Νοεμβρίου 1857).
Επίσης απονεμήθηκαν τέσσερα Μετάλλια Διακεκριμένων Πράξεων. Αυτός ο υψηλός αριθμός παρασημοφορήσεων για ανδρεία έχει ερμηνευθεί σαν μία αντίδραση στην προηγούμενη ήττα κατά τη Μάχη της Ισαντλουάνα - η υπερπροβολή της νίκης στο Ρορκς Ντριφτ απέσπασε την προσοχή της κοινής γνώμης από τη μεγάλη ήττα της Ισαντλουάνα και το γεγονός ότι ο Λόρδος Τσέλμσφορντ και ο Μπαρτλ Φρερ είχαν προκαλέσει τον πόλεμο χωρίς την έγκριση της Κυβέρνησης της Αυτής Μεγαλειότητος.
Σίγουρα, ο Σερ Γκάρνετ Γούλσλεϋ, ο οποίος ανέλαβε την αρχιστρατηγία από τον Λόρδο Τσέλμσφορντ αργότερα την ίδια χρονιά, δεν εντυπωσιάστηκε από τις διακρίσεις που απονεμήθηκαν στους υπερασπιστές του Ρορκς Ντριφτ, λέγοντας ότι "είναι τερατώδες να θεωρούνται ήρωες εκείνοι οι οποίοι κλείστηκαν μέσα σε κτίρια στο Ρορκς Ντριφτ, δεν μπορούσαν να επιτεθούν και πολέμησαν σαν ποντίκια για τις ζωές τους τις οποίες δεν μπορούσαν να σώσουν με άλλο τρόπο". Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί από τους υπερασπιστές του Ρορκς Ντριφτ - και κάθένας από τους 15 τιμηθέντες με το Σταυρό της Βικτωρίας και το Μετάλλιο Διακεκριμένων Υπηρεσιών - επέδειξαν πράγματι τη συμπεριφορά που απαιτούνταν για να κερδίσουν αυτές τις διακρίσεις· εκείνη της προφανούς ανδρείας στο πρόσωπο του εχθρού.
Απονομές του Σταυρού της Βικτωρίας:
Το 1879 δεν υπήρχε πρόβλεψη για τη μεταθανάτια απονομή του Σταυρού της Βικτωρίας και έτσι δεν μπορούσε να απονεμηθεί σε άτομο το οποίο είχε πεθάνει κατά την εκτέλεση πράξης ανδρείας. Με βάση αυτό θα μπορούσε να προστεθεί ένας 12ος Σταυρός της Βικτωρίας στα άτομα που αναφέρθηκαν ανωτέρω: Ο Στρατιώτης Τζόζεφ Γουίλλιαμς, 2ος Λόχος, 2ο Τάγμα, 24ο Σύνταγμα Πεζικού, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης στο νοσοκομείο και για την οποία αναφέρθηκε στην ημερησία διαταγή ότι "αν ζούσε, θα είχε προταθεί για τον Σταυρό της Βικτωρίας".
Απονομές του Μεταλλίου Διακεκριμένων Πράξεων:
Στις 15 Ιανουαρίου 1880, έγινε πρόταση απονομής του Μεταλλίου Διακεκριμένων πράξεων για τον Στρατιώτη Μάικλ ΜακΜάχον, της Νοσοκομειακής Υπηρεσίας του Στρατού. Η πρόταση αυτή αποσύρθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1880, λόγω των κατηγοριών αδικαιολογήτου απουσίας και κλοπής που βάρυναν τον προτεινόμενο.
Αναπαραστάσεις και δραματοποιήσεις
Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά την επίθεση στο Ρορκς Ντριφτ δραματοποιήθηκαν αρχικά από ζωγράφους στρατιωτικών θεμάτων, κυρίως την Ελίζαμπεθ Μπάτλερ και τον Αλφόνς ντε Νεβίλ. Τα έργα τους εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή μεταξύ των πολιτών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Η κινηματογραφική ταινία του 1964 Ζουλού είναι μία αναπαράσταση του Ρορκς Ντριφτ. Η ταινία γενικά έλαβε πολύ θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Ωστόσο, μερικές λεπτομέρειες της ταινίας, έχουν κριτικαριστεί ως ιστορικά ανακριβείς. (Για παράδειγμα, στην ταινία το Σύνταγμα αποκαλείται Σύνταγμα των Οριοφυλάκων της Νότιας Ουαλλίας, αλλά το όνομα αυτό αποδόθηκε στη μονάδα αυτή 2 χρόνια μετά τη μάχη, αν και ήδη στάθμευε στο Μπρέκον της Νότιας Ουαλλίας από το 1873.
Ενώ οι περισσότεροι από τους άνδρες του 1ου Τάγματος, του 24ου Συντάγματος Πεζικού (1/24) είχαν στρατολογηθεί από τις βιομηχανικές πόλεις και τις αγροτικές τάξεις της Αγγλίας, κυρίως από το Μπέρμιγχαμ και τις γειτονικές νοτιοδυτικές περιοχές, μόνο 10 από τους στρατιώτες του 1/24 Τάγματος που πολέμησαν στη μάχη ήταν Ουαλλοί. Από τους 122 στρατιώτες του 24ου Συντάγματος που ήταν παρόντες στη μάχη του Ρορκς Ντριφτ, είναι γνωστό ότι οι 49 ήταν Άγγλοι, 32 ήταν Ουαλλοί, 16 ήταν Ιρλανδοί, 1 ήταν Σκωτσέζος και 3 από αυτούς δεν γεννήθηκαν στα Βρετανικά Νησιά. Οι εθνικότητες των υπολοίπων 21 είναι άγνωστες.
Έδγαρ Ραμίρες
Ο Έδγαρ Ραμίρες (Édgar Ramírez) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈeðɣar raˈmiɾes] είναι βενεζουελανός ηθοποιός, γεννημένος στις 25 Μαρτίου 1977, στο Σαν Κριστόμπαλ, Βενεζουέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί
Νόμος Γκαι-Λυσάκ
Ο νόμος Γκαι-Λυσάκ (ή νόμος της ισοβαρούς μεταβολής) διατυπώθηκε από τον Γάλλο φυσικό Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ (Joseph Louis Gay-Lussac) και αναφέρει πως υπό σταθερή πίεση (P) και για ορισμένη μάζα αερίου, ο όγκος (V) είναι ανάλογος της απόλυτης θερμοκρασίας (T).
όπου \;n ο αριθμός των γραμμομορίων τού αερίου και \;R η παγκόσμια σταθερά των ιδανικών αερίων, που στο διεθνές σύστημα μονάδων (S.I) έχει τιμή
Ο νόμος του Γκαι-Λυσάκ (Gay Lussac), όπως και οι άλλοι νόμοι των αερίων, ισχύει επακριβώς για ιδανικά αέρια. Οι νόμοι όμως μπορούν να εφαρμοστούν σαν καλή προσέγγιση και σε πραγματικά αέρια -αρκεί να είναι σχετικά θερμά και αραιά, (αν εξαιρέσουμε ακραίες καταστάσεις, σχεδόν πάντοτε).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νόμοι των αερίων
Thermische Zustandsgleichung idealer Gase
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής
Επιτάχυνση
Η επιτάχυνση είναι μία θεμελιώδης έννοια στη Φύση. Κι αυτό γιατί συνδέει δύο βασικούς κλάδους της Φυσικής επιστήμης, την Κινηματική και τη Δυναμική. Σύμφωνα με τον πρώτο νόμο του Νεύτωνα (νόμος της αδράνειας), ένα σώμα θα διατηρεί την κινητική του κατάσταση εφόσον η συνισταμένη των εξωτερικών δυνάμεων που δρουν πάνω του είναι μηδενική. Με απλά λόγια, ένα σώμα θα κινείται με σταθερή ταχύτητα ή θα μένει ακίνητο εφόσον το σύνολο των δυνάμεων που επιδρούν πάνω του είναι μηδέν. Το συγκεκριμένο αξίωμα, ωστόσο, είναι μια εξιδανίκευση, καθώς στη Φύση γύρω μας η παρουσία δυνάμεων είναι μάλλον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Κάθε σώμα πάνω στον πλανήτη μας έλκεται από τη δύναμη της βαρύτητας, ο άνθρωπος μπορεί και περπατάει λόγω της δύναμης της τριβής που αναπτύσσεται μεταξύ του παπουτσιού του και του εδάφους, οι πλανήτες κινούνται σε σταθερές τροχιές που καθορίζονται από τη βαρυτική έλξη του Ήλιου, καθώς και πολλά άλλα παραδείγματα αποδεικνύουν την παρουσία πληθώρας δυνάμεων στη Φύση. Επομένως, στην περίπτωση που η συνισταμένη των δυνάμεων που ασκούνται σε ένα σώμα δεν είναι μηδέν, σύμφωνα με το πρώτο αξίωμα του Νεύτωνα, η ταχύτητα του σώματος μεταβάλλεται. Κι εδώ ακριβώς υπεισέρχεται η έννοια της επιτάχυνσης. Η επιτάχυνση εκφράζει το ρυθμό αλλαγής αυτής της ταχύτητας, δηλαδή το πόσο γρήγορα αλλάζει η ταχύτητα του σώματος σε μία τυχαία χρονική στιγμή, ή αλλιώς εκφράζει τη μεταβολή της ταχύτητας στη μονάδα του χρόνου. Φυσικά, πρέπει να θυμόμαστε ότι η ταχύτητα είναι διανυσματικό μέγεθος και άρα για να μεταβληθεί αρκεί να μεταβληθεί τουλάχιστον ένα από τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν, δηλαδή το μέτρο, η φορά και η διεύθυνση του διανύσματος. Η επιτάχυνση, όπως προκύπτει από τη σχέση της με την ταχύτητα, είναι ένα διανυσματικό μέγεθος.
Συμβολισμός
Συμβολίζεται, διεθνώς, με το λατινικό γράμμα "a".
Στα ελληνικά χρησιμοποιείται συχνά και το γράμμα "α".
Φυσική έκφραση (ή περιγραφή)
Εκφράζει φυσικά (ή περιγράφει) τoν ρυθμό μεταβολης της ταχύτητας ενός σώματoς (δηλ. τo πόσo γρήγoρα αυτό μεταβαλλει την ταχύτητά του, σε μία τυχαία χρoνική στιγμή).
Μαθηματική έκφραση (ή αναπαράσταση)
Εκφράζεται μαθηματικά (ή αναπαρίσταται) από μία διανυσματική συνάρτηση της θέσης (δηλ. είναι διανυσματικό φυσικό μέγεθος).
Η διεύθυνσή της εξαρτάται από το είδος της κίνησης ως προς την τροχιά.
Η φoρά της εξαρτάται από το είδος της κίνησης ως προς τον ρυθμό.
Η σχέση-ορισμός της στιγμιαίας επιτάχυνσης είναι:
όπου v η ταχύτητα και r η θέση ενός σώματος ως προς ένα αυθαίρετα επιλεγμένο σύστημα αξόνων.
Διαστάσεις και μονάδα μέτρησης
Η επιτάχυνση έχει φυσικές διαστάσεις μήκους προς χρόνο στο τετράγωνο. Μονάδα μέτρησης της επιτάχυνσης στο σύστημα μονάδων S.I. είναι το 1 m/s2 ( = 1 μέτρο ανά δευτερόλεπτο, στη δεύτερη δύναμη ή στο τετράγωνο ή στη δευτέρα).
Σταθερά αυξανόμενη επιτάχυνση
Όταν η επιτάχυνση είναι ανάλογη του χρόνου, εισάγεται ένα νέο μέγεθος, ο ρυθμός μεταβολής της επιτάχυνσης (δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος ελληνικός όρος (Αγγλ. jerk)), το οποίο έχει ως μονάδα το m/s^2, όντας η παράγωγος της επιτάχυνσης.
Κατηγορία:Κινηματικές ιδιότητες
Μάχη της Κω
Η Μάχη της Κω ήταν μια σύντομη σύγκρουση στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των βρετανικών και ιταλικών δυνάμεων, από τη μια μεριά, με τις γερμανικές, από την άλλη, για τον έλεγχο του νησιού της Κω, στα Δωδεκάνησα. Η μάχη πυροδοτήθηκε από την ιταλική συνθηκολόγηση και την πρόθεση παράδοσης των ιταλικών στρατευμάτων στους Συμμάχους. Οι γερμανικές δυνάμεις, με ισχυρή αεροπορική υποστήριξη, κατατρόπωσαν γρήγορα την ιταλική φρουρά και τις πρόσφατες βρετανικές ενισχύσεις, αρνούμενες να επιτρέψουν στους Συμμάχους να θέσουν βάση στα Βαλκάνια που μέχρι στιγμής ήταν υπό γερμανική κατοχή. Ένας άλλος στόχος των Γερμανών ήταν να οδηγήσουν στην απομάκρυνση και στον θάνατο τον εβραϊκό πληθυσμό του νησιού.
Ιστορικό
Με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943, οι γερμανικές δυνάμεις στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο κινήθηκαν για να καταλάβουν τις περιοχές που νωρίτερα ήταν υπό ιταλικό έλεγχο. Ταυτόχρονα, οι Σύμμαχοι, υπό την προτροπή του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ, προσπάθησαν να καταλάβουν νησιωτικό σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Τα νησιά αυτά βρίσκονταν υπό ιταλικό έλεγχο από το 1912 και αποτελούσαν στρατηγικές θέσεις στο νοτιοανατολικό Αιγαίο Πέλαγος και ο Τσόρτσιλ ήλπιζε να τα χρησιμοποιήσει ως βάση ενάντια στις γερμανικές θέσεις στα Βαλκάνια και ως μέσο πίεσης της ουδέτερης Τουρκίας να εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων.
Αποβίβαση βρετανικών δυνάμεων και ρίψη αλεξιπτωτιστών
Η Ρόδος, το μεγαλύτερο νησί των Δωδεκανήσων, κατελήφθη με μια γρήγορη επίθεση από μια γερμανική μηχανοκίνητη ταξιαρχία. Ωστόσο, οι βρετανικές δυνάμεις προσγειώθηκαν σε πολλά νησιά, κυρίως στην Κω και στη Λέρο, και μαζί με τις ιταλικές δυνάμεις που βρίσκονταν εκεί, υπήρχαν ελπίδες για τη τελική ανάκτηση της Ρόδου. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1943 τριάντα οκτώ βομβαρδιστικά Liberator από τη Βόρεια Αφρική βομβάρδισαν τα τρία αεροδρόμια στη Ρόδο, καθηλώνοντας στο έδαφος τα αεροσκάφη της Luftwaffe, ενώ οι μονάδες των ειδικών δυνάμεων (Special Boat Section -SBS) του βρετανικού πολεμικού ναυτικού προσγειώθηκαν στην Κω, καταλαμβάνοντας το λιμάνι και το αεροδρόμιο κοντά στο χωριό Αντιμάχεια. Στις 14 Σεπτεμβρίου, δυο μαχητικά Beaufighter και ένας αριθμός Spitfire της 7ης Μοίρας των Νοτιοαφρικανικών Αεροπορικών Δυνάμεων πέταξαν πάνω από το αεροδρόμιο. Το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου, 120 αλεξιπτωτιστές από το 11ο βρετανικό Τάγμα Αλεξιπτωτιστών έπεσαν από τις ντακότες της 216ης Μοίρας της RAF στο νησί. Τους αλεξιπτωτιστές υποδέχτηκε η ιταλική φρουρά, που έστρωσε με άχυρα τη ζώνη προσγείωσης.
Τα ξημερώματα της 15 Σεπτεμβρίου, διατηρήθηκε μόνιμη περιπολία δυο Spitfire της 7ης Μοίρας των Νοτιαφρικανικών Αεροπορικών Δυνάμεων πάνω από την Κω για να καλύψει τα αεροσκάφη και τα πλοία μεταφοράς που έφερναν προμήθειες και ενισχύσεις. Μεταξύ αυτών ήταν τα πρώτα στρατεύματα του συντάγματος της RAF που πέταξαν από την υπό Βρετανική Εντολή Παλαιστίνη με εννέα κανόνια Hispano-Suiza HS.404 για αντιαεροπορική άμυνα, ακολουθούμενα δυο ημέρες αργότερα από μια δεύτερη Διμοιρία, η οποία έφερε τις πρώτες από τις αεροπορικές δυνάμεις μαζί με τα όπλα της για την επικείμενη μάχη στο νησί.
Στο έδαφος, η συμμαχική δύναμη αποτελούνταν από το 1ο Τάγμα του Συντάγματος Ελαφρού Πεζικού «Durham» (Durham Light Infantry), έναν λόχο από το 11ο Τάγμα Αλεξίπτωτων της 1ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας, έναν λόχο με άνδρες των ειδικών δυνάμεων του ναυτικού (SBS) και το προσωπικό της RAF, υπό τη διοίκηση του αντισυνταγματάρχη Λ.Ρ.Φ. Κένυον. Η δύναμη ανήλθε σε περίπου 1.600 Βρετανούς (αν και μόνο 1.115 ήταν μαχητές, 880 στο στρατό και 235 στη RAF) και περίπου 3.500 Ιταλοί στρατιώτες από την αρχική φρουρά του νησιού.
Γερμανικός εναέριος βομβαρδισμός
Η γερμανική αντεπίθεση ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου με «βαρύ» βομβαρδισμό. Αν και στην αρχή τα μαχητικά αεροσκάφη Messerschmitt 109s και Junkers 88s αντιμετώπισαν δυσκολίες λόγω της παρουσίας των πυροβολητών της RAF στο έδαφος και των Spitfire των Νοτιαφρικανικών Αεροπορικών Δυνάμεων στον αέρα,οι βόμβες της Λουφτβάφε έπληξαν προσωρινά την Αντιμάχεια  και έβλαψαν τα Douglas C-47 Skytrains. Μία Ντακότα έπεσε στη θάλασσα και οι επιβάτες της διασώθηκαν αλλά μεταφέρθηκαν και κρατήθηκαν στην Τουρκία.
Οι γερμανικές βομβιστικές επιθέσεις και τα πυρά του πυροβολικού συνέχισαν να παρενοχλούν τη φρουρά τις επόμενες ημέρες. Η Λούφτβαφε πέταξε με 100 αεροσκάφη στην περιοχή του Αιγαίου ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό των αεροσκαφών σε 360. Ενώ η γερμανική αεροπορική κάλυψη βελτιώθηκε, οι Σύμμαχοι μπορούσαν να βασίζονται μόνο σε περιορισμένο αριθμό αεροσκαφών λόγω των αποφάσεων του στρατηγού Άιζενχαουερ σχετικά με τη συμμετοχή των Βρετανών στο μέτωπο του πολέμου στη περιοχή των Βαλκανίων.
Η περιορισμένη κάλυψη αεροσκαφών για την επιχείρηση στην Κω ήταν εντελώς ανεπαρκής και θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στην ικανότητα των Βρετανών να υπερασπιστούν το νησί. Κατά τη διάρκεια των εβδομάδων από τις 13 Σεπτεμβρίου έως τις 3 Οκτωβρίου, τα Συμμαχικά αεροσκάφη που υπερασπίζονταν την Κω υπέστησαν πολλές απώλειες από βομβαρδισμούς στο αεροδρόμιο και σε αεροπορικές μάχες. Μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου, η 7η Μοίρα των Νοτιαφρικανικών Αεροπορικών Δυνάμεων είχε στη διάθεση της πλέον μόνο τέσσερα αεροσκάφη που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Η 74η μοίρα της RAF μεταφέρθηκε στην Κω εκείνη τη μέρα
Οι υπερασπιστές της Κω, βρίσκονταν σε δύσκολη θέση γιατί η ιταλική αντιαεροπορική άμυνα ήταν αμελητέα και οι ίδιοι οι πόροι τους ήταν λιγοστοί. Επιπρόσθετα ,η περιοχή γύρω από το αεροδρόμιο που έπρεπε να προστατευθεί  ήταν πολύ βραχώδης για να μπορέσουν να κάνουν έργα κάλυψης και δεν υπήρχε χρόνος να χτιστούν τείχη . Οι αεροπορικές επιθέσεις ήταν τόσο σοβαρές που οι απώλειες που υπέστησαν οι Βρετανοί αλεξιπτωτιστές τους ανάγκασαν να αποσυρθούν στις 25 Σεπτεμβρίου.
Επιχείρηση «Πολική αρκούδα »
Την 1η Οκτωβρίου 1943, παρατηρήθηκε συγκέντρωση πλοίων στα λιμάνια της Κρήτης, και νωρίς το επόμενο πρωί ένα βρετανικό αεροσκάφος εντόπισε ένα κομβόι που βρισκόταν σε βόρεια-βόρειο-ανατολική κατεύθυνση στα νοτιοανατολικά της Μήλου. Επείγουσες προμήθειες κατέφτασαν στην Κω από πέντε Ντακότες και τότε ήρθε η είδηση ​​ότι ένας μικρός Γερμανικός στόλος 10 πλοίων βρισκόταν στη θάλασσα. Αυτός ο στολίσκος μετέφερε τακτική στρατιωτική δύναμη αποτελούμενη από μια ομάδα μάχης («Kampfgruppe») της 22ης Μεραρχίας πεζικού στην Κρήτη, καθώς και τις λεγόμενες  ειδικές δυνάμεις του «Βρανδεμβούργου» από την ηπειρωτική χώρα, δηλαδή το 1ο Τάγμα αμφίβιων επιχειρήσεων  και το 5ο Τάγμα αλεξιπτωτιστών, μέρη του Συντάγματος του Βραδεμβούργου που θα λάμβανε μέρος στην επίθεση, υπό την διοίκηση του στρατηγού Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ.
Στις 04.30 στις 3 Οκτωβρίου άρχισε η εισβολή στην Κω. Μέχρι το μεσημέρι, 1.200 Γερμανοί, καλά οπλισμένοι με ελαφρύ πυροβολικό και θωρακισμένα οχήματα, βρίσκονταν στην ξηρά .Ο βομβαρδισμός από τα Junker 87s πρόσθεσε περαιτέρω δυσκολίες στους υπερασπιστές του νησιού, και το απόγευμα η Αντιμάχεια κατακτήθηκε. Η κύρια γερμανική φάλαγγα εκτιμάται ότι αποτελείτο από επτά μεταφορές, επτά σκάφη προσγείωσης, τρεις καταστροφείς και πολλά καΐκια (αλιευτικά σκάφη) και άλλα μικρά σκάφη. Οι κύριες προσγειώσεις πραγματοποιήθηκαν στο Μαρμάρι και στο Τίνγκατσι (στο βόρειο κεντρικό τμήμα του νησιού) και στον κόλπο Camare (νοτιοδυτικά) με κάποιες μικρότερες στο Forbici και στο Capo Foco (στις βορειοανατολικές και νοτιοανατολικές άκρες του νησιού αντίστοιχα).
Οι αλεξιπτωτιστές προσγειώθηκαν στα δυτικά και στα νότια της Αντιμάχειας. Έως τις 12.00 αναφέρθηκε ότι είχαν προσγειωθεί 1.500 Γερμανοί. Περίπου στις 13.30 πραγματοποιήθηκε μια ακόμη μικρή προσγείωση γερμανικών αλεξιπτωτιστών μιας ομάδας των ειδικών δυνάμεων του «Βρανδεμβούργου» στο κέντρο του νησιού και έφτασαν περισσότερα στρατεύματα δια θαλάσσης. Για τις βρετανικές δυνάμεις η κατάσταση μέχρι τις 18.00 αναφέρθηκε ως κρίσιμη. Το Τάγμα του Συντάγματος Ελαφρού Πεζικού «Durham» (Durham Light Infantry), οι ειδικές δυνάμεις του ναυτικού (SBS ) και οι αλεξιπτωτιστές πολέμησαν γενναία αλλά μπροστά στην αριθμητική υπεροχή του εχθρού και την πρόσβαση του σε βαρύτερο εξοπλισμό, αναγκάστηκαν να αποσυρθούν σε θέσεις που κάλυπταν την πόλη, το λιμάνι της Κω και το αεροδρόμιο. Εκείνο το βράδυ οι Γερμανοί επιτέθηκαν στις βρετανικές θέσεις περιορίζοντας τη βρετανική κυριαρχία σε μια μικρή περιοχή γύρω από την πόλη της Κω. Η γερμανική δύναμη είχε ενισχυθεί σε περίπου 4.000 άντρες μέχρι το απόγευμα της 3ης Οκτωβρίου.
Eπακόλουθα
Η κατάληψη της Κω είχε καταστροφικές συνέπειες για τις βρετανικές επιχειρήσεις στα Δωδεκάνησα. Έχοντας στερηθεί την αεροπορική κάλυψη, οι Σύμμαχοι δεν μπορούσαν μακροπρόθεσμα να κρατήσουν τα υπόλοιπα νησιά, ενώ οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Λέρο ένα μήνα αργότερα, ολοκληρώνοντας την κατάκτηση των Δωδεκανήσων στα τέλη Νοεμβρίου. Στο συμπέρασμα της επίσημης αποστολής που κάλυπτε αυτές τις επιχειρήσεις, επισημάνθηκε ότι:
Μια άλλη συνέπεια της γερμανικής κατοχής της Κω ήταν η απομάκρυνση της μικρής εδραιωμένης εβραϊκής κοινότητας στα ευρωπαϊκά στρατόπεδα θανάτου. Κανένας από τους Εβραίους δεν επέζησε από τον πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
1. ΦΚ Σβάινφουρτ 05
Η '''1. ΦΚ Σβάινφουρτ 05''' είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σβάινφουρτ. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου 1905 και αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα. Το 1964 συμμετείχε στη Regionalliga Süd, η οποία ήταν η δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας, αλλά δεν κατάφερε να προβιβαστεί στην ανώτατη κατηγορία. Μετά το 1976, λόγω οικονομικών προβλημάτων, υποβιβάστηκε στην τρίτη και τέταρτη κατηγορία με εξαίρεση δύο χρονιές (1990-91, 2001-02) που συμμετείχε στη 2η Μπούντεσλιγκα. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Βίλι Ζαχς χωρητικότητας 15000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905 Κατηγορία:1. ΦΚ Σβάινφουρτ 05
Τσετς
Το Τσετς ή Τσέτσι, (βουλγαρικά: Чеч ή Чечко) είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου στη νοτιοανατολική Ευρώπη στη σύγχρονη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Αποτελείται από περίπου 60 οικισμούς και παραδοσιακά οι κάτοικοι ήταν κυρίως Πομάκοι και Έλληνες, με μια Ορθόδοξη βουλγαρική μειονότητα.
Η περιοχή Τσέτσι βρίσκεται στα σύνορα των πολύ μεγαλύτερων περιοχών της Μακεδονίας και της Θράκης. Καλύπτει τις δυτικές οροσειρές της Ροδόπης και τις βόρειες πλαγιές του Φαλακρού. Είναι χωρισμένη στα δύο: το Τσέτσι Δράμας και το Τσέτσι Νευροκοπίου. Το πρώτο και εν μέρει το δεύτερο είναι στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον Βασίλη Καντσόφ στα ανατολικά σύνορα του Τσετσίου βρίσκεται ο ποταμός Δεσπάτης και στα δυτικά βρίσκεται ο ποταμός της Νταμπνίτσας. Έτσι, το Τσέτσι αποτελείται από τους δήμους: Σατόφτσας, Ντοσπάτ και τα χωριά στις κοιλάδες του ποταμού Δεσπάτη και του ποταμού Μπιστρίτσα. Τα χωριά του ελληνικού Τσετσίου αποτελούν μέρος του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου και της Κοινότητας Σιδηρονέρου. Ο πομάκικος πληθυσμός του ελληνικού τμήματος του Τσετσίου ανταλλάχθηκε με την Τουρκία κατά την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 και αντικαταστάθηκε από ορθόδοξους χριστιανούς από την Τουρκία. Πολλά από τα χωριά του Τσετσίου στην Ελλάδα είναι πια εγκαταλελειμμένα.
Οικισμοί του Τσετσίου Νευροκοπίου
Οι σημαντικότεροι οικισμοί του βόρειου τμήματος του Τσετσίου κατατάσσονται από τον Βασίλη Καντσόφ σε δύο από τα έργα του.
Οικισμοί στην Ελλάδα
Τα πλάγια γράμματα υποδεικνύουν ότι ο οικισμός δεν έχει κατοίκους κατά την απογραφή του 2001.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Χώρα των Διών Κατηγορία:Νομός Δράμας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας Κατηγορία:Πομακοχώρια
Θέατρο της Αλικαρνασσού
Το Θέατρο της Αλικαρνασσού ήταν αρχαίο ελληνικό θέατρο στην Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, στη σημερινή Τουρκία. Τα κατάλοιπά του βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της σημερινής πόλης του Μπόντρουμ.
Ιστορία και περιγραφή
Το θέατρο βρισκόταν εντός του νοτιοανατολικού τμήματος της ακροπόλεως της πόλης, ενώ το ωδείο του είχε κατεύθυνση προς τα νότια. Επρόκειτο, από αρχιτεκτονικής άποψης, για χαρακτηριστικό παράδειγμα ημικυκλικού αρχαίου ελληνικού θεάτρου, με κυκλική ορχήστρα στο μέσον του. Η διάμετρος του ωδείου ήταν της τάξεως, περίπου, των 86 μέτρων, ενώ η διάμετρος της ορχήστρας, περίπου, 18 μέτρων. Το ωδείο είχε χωρητικότητα μεταξύ, περίπου, 10,000 και 13,000 θεατών. Από την πλευρά της, η σκηνή ήταν χωρισμένη σε δύο επίπεδα κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Υπέστη εργασίες ανακατασκευής κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου.