cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταταρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Ταταρική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Татарская Автономная Советская Социалистическая Республика; Татарстан Автономияле Совет Социалистик Республикасы), γνωστή επίσης με την συντομογραφία Ταταρική ΑΣΣΔ (Татарская АССР; Татарстан АССР) ή ΤΑΣΣΔ (ТАССР; ТАССР, 1920-1990) ήταν μέρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Δημιουργήθηκε στις 27 Μαΐου 1920. Το Καζάν εξυπηρετούσε ως πρωτεύουσα της.
Η επικράτεια της ΤΑΣΣΔ αποτελούσε μέρος των κυβερνείων Καζάν, Σιμπίρσκ και Ουφά της Αυτοκρατορικής Ρωσίας πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.
Τα ονόματα της δημοκρατίας κατά το παρελθόν ήταν τα εξής:
Διοικητική διαίρεση
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '40, ο αριθμός των ραγιόν αυξήθηκε σταδιακά. Έτσι, το 1948 το έδαφος της Ταταρικής ΑΣΣΔ χωριζόταν σε 70 ραγιόν και 3 πόλεις δημοκρατικής υποταγής (Καζάν, Ζελενοντόλσκ και Τσιστοπόλ).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, άρχισε να υλοποιείται το έργο της περιφερειακής οργάνωσης της Ταταρικής και Μπασκιρικής ΑΣΣΔ. Έτσι, στις 8 Μαΐου 1952, σχηματίστηκαν δύο περιφέρειες στην επικράτεια της Ταταρικής ΑΣΣΔ: οι περιφέρειες Καζάν και Τσιστοπόλ. Στις 21 Φεβρουαρίου 1953 ιδρύθηκε η περιφέρεια Μπουγκούλμα. Ωστόσο, μετά το θάνατο του Στάλιν, το σχέδιο περιορίστηκε και στις 30 Απριλίου 1953 οι τρεις περιφέρειες της ΤΑΣΣΔ.
Μετά από αυτό, μέχρι το 1963, ο αριθμός των ραγιόν άρχισε να μειώνεται, μέχρι την αρχή της αποκατάστασης των καταργημένων επαρχιών στα τέλη του 1963.
Αναφορές
Κατηγορία:Αυτόνομες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης
Χριστιανός Αύγουστος Α΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Ο Χριστιανός Αύγουστος Α΄, δανικά Christian August I. (4 Αυγούστου 1696 - 20 Ιανουαρίου 1754) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, πρίγκιπα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Σοφίας Αμαλίας, κόρης του καγκελάριου Φρειδερίκου του Άλεφελντ.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κοσμήτορας (provost) του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου το 1714. Αργότερα έγινε κυβερνήτης της νήσου Αλς, στρατηγός του Πεζικού και συνταγματάρχης της Βασιλικής Φρουράς στη Δανία. Το 1731 διαδέχθηκε τον άτεκνο θείο του Ερνέστο Αύγουστο ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.
Απεβίωσε το 1754 σε ηλικία 58 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Χριστιανός Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη Λουίζα, κόρη του Χριστιανού Γκίλντενλεβε, κόμη του Σάμσε και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Ελευσίνα Ιπποθοωντίδας
Η Ελευσίς ή Ελευσίνα (Ἐλευσίς), (ο δήμος: Ελευσίνας ή Δήμος Ελευσινίων), ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Ήταν πόλη πολύ σημαντική για τη λατρεία της Δήμητρας και της Περσεφόνης, καθώς και για τα Ελευσίνια Μυστήρια, γιορτές μυστηρίων προς τιμήν τους, έτσι ώστε, μέχρι το τέλος του παγανισμού, θεωρήθηκε ως ένας από τους ιερότερους τόπους της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.
Ο Στράβων, αναφερόμενος στον ιστορικό Φιλόχορο και το έργο του «Ατθίς» (ή Ατθίδες ή Ιστορίαι) λέει ότι η Ελευσίνα ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις, οι οποίες ιδρύθηκαν στην Αττική από τον μυθικό βασιλιά της Αθήνας, Κέκροπα και αργότερα ο Θησέας την ένωσε με την πόλη της αρχαίας Αθήνας. Στη συνέχεια έγινε ένας από τους δήμους της Αττικής (Δήμος Ελευσινίων) και ανήκε στην Ιπποθοωντίδα φυλή.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
thumb|left|Ο αρχαιολογικός χώρος της Ελευσίνας. Ο δήμος της Ελευσίνας, ήταν δήμος της Παραλίας της αρχαίας Αθήνας. Βρίσκεται διαχρονικά στην ίδια θέση από την αρχαιότητα, σε απόσταση 21 χιλιόμετρα από την Αθήνα, στην κατεύθυνση προς τα Μέγαρα και την Κόρινθο. Η αρχαία, αλλά και η σύγχρονη Ελευσίνα βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της χαμηλής κορυφογραμμής, σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα και παράλληλα προς την ακτή, απέναντι από το νησί της Σαλαμίνας. Η γεωγραφική θέση της, της παρείχε από την αρχαιότητα τρία εγγυημένα πλεονεκτήματα: α) Την τοποθέτησή της στο δρόμο που εκτείνεται από την Αθήνα για τον Ισθμό της Κορίνθου, β) Την εγγύτητα σε μια πολύ εύφορη πεδιάδα και γ) Την κυριαρχία πάνω από έναν τεράστιο κόλπο, που σχηματίζεται από τρεις πλευρές της ακτής της Αττικής και κλείνεται στα νότια του, από το νησί της Σαλαμίνας.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 11 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 12 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Πόλη–μέλος της Δωδεκάπολης
Η Ελευσίνα, πριν τον «συνοικισμó», την ενοποίηση των 12 πόλεων, από τον Θησέα, ήταν μία από τις πόλεις της Δωδεκάπολης, στις οποίες χωριζόταν η Αττική κατά την αρχαϊκή περίοδο.
Ελευσίνια Μυστήρια
Στη διάρκεια της βασιλείας του Ευμόλπου της Ελευσίνας ξέσπασε πόλεμος με την Αθήνα, η οποία κυβερνιόταν από τον Ερεχθέα. Οι Ελευσίνιοι νικήθηκαν και αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την υπεροχή της Αθήνας προς όλα, εκτός από τον εορτασμό των Ελευσινίων Μυστηρίων, των οποίων κράτησαν τη διαχείριση. Θουκυδίδης, «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου», Βιβλίο Β΄, 15: [...] "ξυνεβεβήκει δὲ ἀπὸ τοῦ πάνυ ἀρχαίου ἑτέρων μᾶλλον Ἀθηναίοις τοῦτο. ἐπὶ γὰρ Κέκροπος καὶ τῶν πρώτων βασιλέων ἡ Ἀττικὴ ἐς Θησέα αἰεὶ κατὰ πόλεις ᾠκεῖτο πρυτανεῖά τε ἐχούσας καὶ ἄρχοντας, καὶ ὁπότε μή τι δείσειαν, οὐ ξυνῇσαν βουλευσόμενοι ὡς τὸν βασιλέα, ἀλλ' αὐτοὶ ἕκαστοι ἐπολίτευον καὶ ἐβουλεύοντο• καί τινες καὶ ἐπολέμησάν ποτε αὐτῶν, ὥσπερ καὶ Ἐλευσίνιοι μετ' Εὐμόλπου πρὸς Ἐρεχθέα. ἐπειδὴ δὲ Θησεὺς ἐβασίλευσε, γενόμενος μετὰ τοῦ ξυνετοῦ καὶ δυνατὸς τά τε ἄλλα διεκόσμησε τὴν χώραν καὶ καταλύσας τῶν ἄλλων πόλεων τά τε βουλευτήρια καὶ τὰς ἀρχὰς ἐς τὴν νῦν πόλιν οὖσαν, ἓν βουλευτήριον ἀποδείξας καὶ πρυτανεῖον, ξυνῴκισε πάντας, καὶ νεμομένους τὰ αὑτῶν ἑκάστους ἅπερ καὶ πρὸ τοῦ ἠνάγκασε μιᾷ πόλει ταύτῃ χρῆσθαι, ἣ ἁπάντων ἤδη ξυντελούντων ἐς αὐτὴν μεγάλη γενομένη παρεδόθη ὑπὸ Θησέως τοῖς ἔπειτα• καὶ ξυνοίκια ἐξ ἐκείνου Ἀθηναῖοι ἔτι καὶ νῦν τῇ θεῷ ἑορτὴν δημοτελῆ ποιοῦσιν. τὸ δὲ πρὸ τοῦ ἡ ἀκρόπολις ἡ νῦν οὖσα πόλις ἦν, καὶ τὸ ὑπ' αὐτὴν πρὸς νότον μάλιστα τετραμμένον. τεκμήριον δέ• τὰ γὰρ ἱερὰ ἐν αὐτῇ τῇ ἀκροπόλει καὶ ἄλλων θεῶν ἐστὶ καὶ τὰ ἔξω πρὸς τοῦτο τὸ μέρος τῆς πόλεως μᾶλλον ἵδρυται, τό τε τοῦ Διὸς τοῦ Ὀλυμπίου καὶ τὸ Πύθιον καὶ τὸ τῆς Γῆς καὶ τὸ <τοῦ> ἐν Λίμναις Διονύσου, ᾧ τὰ ἀρχαιότερα Διονύσια [τῇ δωδεκάτῃ] ποιεῖται ἐν μηνὶ Ἀνθεστηριῶνι, ὥσπερ καὶ οἱ ἀπ' Ἀθηναίων Ἴωνες ἔτι καὶ νῦν νομίζουσιν. ἵδρυται δὲ καὶ ἄλλα ἱερὰ ταύτῃ ἀρχαῖα. καὶ τῇ κρήνῃ τῇ νῦν μὲν τῶν τυράννων οὕτω σκευασάντων Ἐννεακρούνῳ καλουμένῃ, τὸ δὲ πάλαι φανερῶν τῶν πηγῶν οὐσῶν Καλλιῤῥόῃ ὠνομασμένῃ, ἐκεῖνοί τε ἐγγὺς οὔσῃ τὰ πλείστου ἄξια ἐχρῶντο, καὶ νῦν ἔτι ἀπὸ τοῦ ἀρχαίου πρό τε γαμικῶν καὶ ἐς ἄλλα τῶν ἱερῶν νομίζεται τῷ ὕδατι χρῆσθαι• καλεῖται δὲ διὰ τὴν παλαιὰν ταύτῃ κατοίκησιν καὶ ἡ ἀκρόπολις μέχρι τοῦδε ἔτι ὑπ' Ἀθηναίων πόλις". [...] Η Ελευσίνα αργότερα έγινε δήμος εξαρτώμενος από την Αθήνα, αλλά λόγω της θρησκευτικής σημασίας του είχε την άδεια να κρατήσει τον τίτλο της πόλεως και να κόβει δικό της νόμισμα, προνόμιο που κατείχε μόνο η Αθήνα ή άλλες πόλεις–κράτη εκτός Αττικής. Στη συνέχεια η ιστορία της Ελευσίνας ταυτίστηκε με αυτήν της Αθήνας. Μία φορά το χρόνο μια μεγάλη πομπή ταξίδευε το δρόμο από την Αθήνα προς την Ελευσίνα κατά μήκος της Ιεράς Οδού. Ο πρώτος αρχαίος ναός της Δήμητρας κάηκε από τους Πέρσες το 484 π.Χ. και μέχρι την εποχή του Περικλή, δεν έγινε καμία προσπάθεια για την ανοικοδόμησή του. Η αμφισβήτηση εδαφών της Ελευσίνας από τα Μέγαρα, πιθανώς γύρω στο 433/2 π.Χ., οδήγησε στο Μεγαρικό ψήφισμα,  δηλαδή την απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου των Αθηναίων να επιβάλει αυστηρό και καθολικό εμπάργκο στα προϊόντα των Μεγαρέων. Ο οικονομικός αυτός αποκλεισμός αποφασίστηκε με την αιτιολογία ότι οι Μεγαρείς υπέθαλπαν φυγάδες της Αθήνας και καλλιεργούσαν ιερά εδάφη στην Ελευσίνα, περιοχή η οποία βρισκόταν στα όρια της αθηναϊκής και μεγαρικής επικράτειας.
Δημοκρατία της Ελευσίνας
Όταν η κυβέρνηση των Τριάκοντα Τυράννων ανατράπηκε, το 403 π.Χ., οι ολιγαρχικοί αποσύρθηκαν στην Ελευσίνα, την οποία είχαν προηγουμένως οχυρώσει, αλλά μετά από σύντομο χρονικό διάστημα σκοτώθηκαν από τους Αθηναίους, οι οποίοι είχαν αποκαταστήσει ήδη τη δημοκρατία.
Η ανάπτυξη της αρχαίας πόλης της Ελευσίνας
thumb|350px|left|Άποψη από τον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας. Το ανατολικό άκρο του λόφου στην περιοχή της πόλης ισοπεδώθηκε τεχνητά προκειμένου να φιλοξενήσει το ιερό της Δήμητρας και τα άλλα ιερά λατρευτικά κτίρια στους προσκείμενους χώρους. Λίγο πιο ψηλά ήταν η ακρόπολη. Η πόλη αναπτύχθηκε σε ένα τριγωνικό χώρο περίπου 500 μέτρων προς κάθε πλευρά, μεταξύ του λόφου και της ακτής. Τα τείχη της πόλης είχαν χτιστεί με τεχνητό ανάχωμα από την αποκατάσταση κάποιων υγροτόπων.
Πολύ αργότερα στην ανατολική πλευρά των τειχών, χτίστηκε κατά τη βυζαντινή περίοδο και οχύρωση. Στη κλασική εποχή το ανάχωμα παρατάθηκε μέχρι τη θάλασσα για να σχηματίσει προβλήτα επισκευής σε ένα τεχνητό λιμάνι: Αυτό το λιμάνι διαμορφώθηκε με τρεις μεγάλες προβλήτες μάκρους περίπου 100 μέτρων και ήταν το δεύτερο σημαντικό λιμάνι μετά από αυτό του Πειραιά, για τη θαλάσσια κυκλοφορία του Σαρωνικού.
Αρχαίοι ναοί
Οι άλλοι ναοί στον δήμο, εκτός από το ναό της Δήμητρας, ήταν ένας ναός του Τριπτολέμου, ένας ναός της Αρτέμιδος Προπυλαίας και ένας του Ποσειδώνα Πατρός. Επίσης υπήρχε χώρος μπροστά από ένα πηγάδι (=φρέαρ), το οποίο ονομαζόταν Καλλίχορον, όπου οι γυναίκες της Ελευσίνας χόρευαν και τραγουδούσαν προς τιμήν της θεάς. Λέγεται ότι στον κοντινό κάμπο «Ῥάριον» της πόλης καλλιεργήθηκαν για πρώτη φορά διάφορα δημητριακά, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για προσφορές θυσιών. Αυτό το θυσιαστήριο επίσης αναφέρεται στον ομηρικό ύμνο στην Αφροδίτη, αλλά δεν είναι γνωστό με σιγουριά πού βρισκόταν. Κοντά στην Ελευσίνα, αναφέρεται από τον Ηρόδοτο, ότι υπήρχε μνημείο για τον Τέλλο τον Αθηναίο. Η Ελευσίνα εκτός από θρησκευτικό κέντρο αντίστοιχο του Παρθενώνα, ήταν η έδρα, κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους εκπαίδευσης, των «εφήβων», οι οποίοι αναλάμβαναν να φυλάνε το δρόμο, ο οποίος οδηγεί προς τα Μέγαρα.
Ο ναός της Δήμητρας
thumb|right|180px|Αναθηματικό ανάγλυφο των ελευσινιακών θεοτήτων,(αριστερά: [[Δήμητρα (μυθολογία)|Δήμητρα, στη μέση: Τριπτόλεμος, δεξιά: Κόρη), αναφερόμενο και ως Mεγάλο Eλευσινιακό Aνάγλυφο, το οποίο βρέθηκε στην Ελευσίνα. Πεντελικό μάρμαρο, περί το 440-430 π.Χ., Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα.]]
Ο ναός της Δήμητρας, ο οποίος μερικές φορές ονομάζεται ως «ο μυστικὸς σηκός» (ὁ μυστικὸς σηκός) ή «το τελεστήριον» (τὸ τελεστήριον), δηλαδή ο ιερός τόπος για μυήσεις), ήταν ο μεγαλύτερος ναός στην Ελλάδα και σύμφωνα με τον Στράβωνα, ήταν σε θέση να χωρέσει πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων, σε τάξη μεγέθους, όπως περίπου χωρούσε ένα θέατρο. Το σχέδιο του κτιρίου σχεδιάστηκε από τον Ικτίνο, ο οποίος ήταν ο ένας από τους δύο αρχιτέκτονες του Παρθενώνα (ο άλλος ήταν ο Καλλικράτης), αλλά η κατασκευή ολοκληρώθηκε πολλά χρόνια αργότερα, και με τη συμμετοχή και άλλων αρχιτεκτόνων. Η περίστασή του με 12 κίονες χτίστηκε την εποχή του Δημητρίου του Φαληρέα ( 318 π.Χ. περίπου) από τον αρχιτέκτονα Φίλωνα. Στο τέλος αυτής της παρέμβασης ο ναός της Δήμητρας θεωρήθηκε ως ένα από τα τέσσερα καλύτερα παραδείγματα της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής σε μάρμαρο. Είχε νοτιοανατολικό προσανατολισμό. Ο χώρος του καταλαμβάνεται από το σύγχρονο κέντρο της πόλης της Ελευσίνας, οπότε είναι δύσκολο να αναλύσει κανείς όλες τις λεπτομέρειες του κτιρίου. Εκτιμάται ότι ο σηκός είχε όγκο 166 τετραγωνικά μέτρα και η οροφή του ήταν καλυμμένη με μάρμαρο, όπως οι ναοί της Αθήνας. Η οροφή υποστηρίχθηκε από 28 δωρικούς κίονες, με διάμετρο σχεδόν ένα μέτρο ο ένας. Οι στήλες διευθετήθηκαν σε δύο διπλές σειρές μέσω του σηκού, μία κοντά στο μέτωπο, η άλλη κοντά στο πίσω μέρος, και ακολουθούσε σειρά μικρότερων στηλών, όπως στον Παρθενώνα. Πριν από το σηκό υπήρχε στοά με 12 δωρικούς κίονες, η οποία μετράται 1,5 μέτρο σε διάμετρο στη βάση. Η βάση στο πίσω μέρος του ναού ανυψώθηκε έως 6 μέτρα πάνω από το δάπεδο της περίστασης. Η πρόσβαση σε αυτήν τη βάση γινόταν μέσω μιας κλίμακας–σκάλας που βρίσκεται στα βορειοδυτικά του ναού, ακριβώς έξω από μια άλλη σκάλα, η οποία οδηγεί σε μικρή πύλη διακοσμημένη με δύο κίονες, η οποία συνέδεε το ναό με την Ακρόπολη.
Αρχαιολογικά κατάλοιπα
thumb|250px|left|Το εσωτερικό προπύλαιο στην Ελευσίνα, όπως ήταν στην αρχαιότητα, σύμφωνα με το έργο του Ιακώβου Φάλκε,"Ελλάς, ο Βίος των Αρχαίων Ελλήνων", μτφ. Ν. Γ. Πολίτης, εκδ. Κάρολος Βίλμπεργκ, Αθήνα 1887. Τον 19ο αιώνα η περιοχή της Ελευσίνας είχε μερικά ενδιαφέροντα αρχαιολογικά ευρήματα. Το πρώτο πράγμα που μπορούσε κάποιος να δει πλησιάζοντας από την Αθήνα ήταν τα ίχνη μεγάλης οδού, η οποία κατέληγε σε σωρούς ερειπίων: Ήταν ό, τι απέμεινε από τα Προπύλαια της Ελευσίνας, τα οποία είχαν μέγεθος και δομή παρόμοια με τα Προπύλαια της Ακρόπολης της Αθήνας. Πριν από αυτά, στην μέση του δαπέδου, υπήρχαν τα ερείπια ενός μικρού ναού, μήκους 12 μέτρων και πλάτους και 6 μέτρων: Ήταν αναμφίβολα ο Ναός της Αρτέμιδος Προπυλαίας. Η περίσταση, η οποία συνορεύει με τα Προπύλαια, σχηματίζεται στον εξωτερικό περίβολο του ναού της Δήμητρας. Στα 50 μέτρα από τα Προπύλαια ήταν η βορειοανατολική γωνία του εσωτερικού περιβόλου, σε σχήμα ακανόνιστου πενταγώνου. Η είσοδος ήταν σε αυτή τη γωνιά, εκεί όπου ο βράχος είχε σκαλιστεί προκειμένου να χτίσει ένα άλλο πρόπυλο, πολύ μικρότερο από τα πρώτα, το οποίο αποτελούνταν από ένα άνοιγμα πλάτους 9,7 μέτρων μεταξύ των δύο παράλληλων τοίχων μήκους 50 μέτρων. Σε αυτή την περιοχή βρέθηκε κολοσσιαίο θραύσμα αγάλματος, από πεντελικό μάρμαρο, το οποίο θεωρήθηκε ότι ήταν ένα θραύσμα από το άγαλμα της θεάς Δήμητρας, η οποία άλλωστε λατρευόταν στο ναό, αλλά, κρίνοντας από τη θέση στην οποία βρέθηκε και την τραχιά του επιφάνεια, το άγαλμα φαίνεται να ανήκε στον αρχιτεκτονικό διάκοσμο του ναού, σε παραλληλισμό όπως οι Καρυάτιδες στο Ερέχθειο της Αθήνας. Δεν έχουν βρεθεί ερείπια που να αποδίδονται στο ναό του Τριπτολέμου ή στο ναό του Ποσειδώνα. Το πηγάδι Καλλίχορον,θα μπορούσε να ταυτιστεί με σημείο ορατό στους πρόποδες της βόρειας πλαγιάς του λόφου της Ελευσίνας, στη διασταύρωση των δρόμων που οδηγούν προς τα Μέγαρα και τις Ελευθερές. Η πόλη της Ελευσίνας και το άμεσο περιβάλλον της εκτίθονταν τακτικά από πλημμύρες του ποταμού Θριάσιου Κηφισού ή Ελευσινιακού ή Ελευσίνιου Κηφισού (αρχαία ονομασία του Σαρανταπόταμου της Αττικής), ο οποίος ήταν σχεδόν ξηρός κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους, αλλά διογκωνόταν επικίνδυνα το φθινόπωρο μέχρι να “καταπιεί“ μεγάλο μέρος των πεδιάδων. Ο Δημοσθένης υπαινίσσεται τις πλημμύρες της Ελευσίνας και ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε χτίσει ορισμένα αναχώματα μετά από μια πλημμύρα, η οποία συνέβη ενώ ήταν να περάσει το χειμώνα του στην Αθήνα. Στην πεδιάδα περίπου 2 χιλιόμετρα νότια της Ελευσίνας είναι ακόμα ορατά τα ερείπια δύο αρχαίων αναχωμάτων, τα οποία είναι μάλλον ότι απόμεινε από τα αναχώματα του Αδριανού. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας “προίκισε“ την Ελευσίνα και με ένα υδραγωγείο για την παροχή πόσιμου νερού, τα ερείπια του οποίου είναι ορατά στα βορειοανατολικά του κάμπου της Ελευσίνας.
Η εξέλιξη ως τη σύγχρονη Ελευσίνα
Η κατοίκηση της περιοχής της Ελευσίνας, η οποία έχει πλέον διαχρονική φήμη, συνεχίστηκε και στα χρόνια που ακολούθησαν την κλασική εποχή. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή η Ελευσίνα γνώρισε μεγάλη ακμή, δεδομένου ότι η μύηση στα μυστήρια έγινε μια μανία μεταξύ της ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Η πόλη της Ελευσίνας καταστράφηκε, το 396, από τον Αλάριχο και τους Βησιγότθους του και από τότε σχεδόν εξαφανίστηκε από την ιστορία. Όταν το δίδυμο των εξερευνητών, ο Βρετανός (Άγγλος) κληρικός και συγγραφέας ταξιδιωτικών έργων Τζορτζ Γουέλερ (Sir George Wheler, 1650–1723) και ο Γάλλος ιατρός και πρωτοπόρος αρχαιολόγος Ζακόμπ Σπον (Jacques Spon, 1647–1685), επισκέφθηκαν την περιοχή το 1676, αυτή παρουσίαζε την ίδια κατάσταση ερείπωσης.
Στην Ελευσίνα εγκαταστάθηκαν πολλές οικογένειες Μικρασιατών μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 διπλασιάζοντας τον συνολικό πληθυσμό της και εμπλουτίζοντας την περιοχή πολιτισμικά και οικονομικά.
Η ανοικοδόμηση αποκαταστάθηκε, η Ελευσίνα επανιδρύθηκε και σταδιακά άρχισε να αναπτύσσεται εκ νέου ως τώρα, που είναι πλέον μια μικρή πόλη. Το 2001 η Ελευσίνα είχε 25.863 κατοίκους και το 2011 υπολογίζονταν, με βάση την επίσημη απογραφή, σε 29.902 κατοίκους.
Προσωπικότητες από την Ελευσίνα
thumb|150px|right|Προτομή του [[Αισχύλος|Αισχύλου, σε ρωμαϊκό αντίγραφο από ελληνικό πρωτότυπο του 4ου αιώνα π.Χ., "Neues Museum", Βερολίνο.]] Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Ελευσίνας, όπως ο γραμματέας στην Πρυτανεία Βάκχυλος ο Ελευσίνιος γιος του Φιλωνίδου, ο χορηγός και νικητής στα Διονύσια Γνάθις ο Ελευσίνιος γιος του Τιμοκήδος, ο δήμαρχος της Ελευσίνας Γνάθις ο Ελευσίνιος, ο Δαμαίνετος ο Ελευσίνιος, ο ταμίας στο ναό της Αθηνάς Δεξικράτης ο Ελευσίνιος γιος του Δικαιογένους, ο Δημέας ο Ελευσίνιος γιος του Δημέου, ο βουλευτής Δημοκράτης ο Ελευσίνιος, ο Δίκτυς ο Ελευσίνιος γιος του Επικλείδου, ο Διόφαντος ο Ελευσίνιος γιος του Χαιρεφάνους κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Επαναστάτης Χωρίς Αιτία
Η έγχρωμη ταινία Επαναστάτης χωρίς αιτία (Αγγλ. Rebel Without a Cause) είναι αμερικανικό δράμα παραγωγής 1955, σε σκηνοθεσία Νίκολας Ρέι. Αντικείμενο της ταινίας είναι η ιστορία μιας ομάδας προβληματισμένων εφήβων, μέσω της οποίας ο Ρέι ασκεί κριτική πάνω στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Η ταινία αποτελεί στροφή πάνω στη θεματολογία του σκηνοθέτη, που μέχρι εκείνη την περίοδο δημιουργούσε ταινίες με θέμα τον κόσμο της παρανομίας σε μεγάλα αστικά κέντρα. . Με την πάροδο των χρόνων η ταινία έλαβε θρυλική υπόσταση χάρη στην ερμηνεία του Τζέιμς Ντιν (στον διασημότερό του ρόλο), ο οποίος απεβίωσε σε τροχαίο δυστύχημα στις 30 Σεπτεμβρίου 1955, πριν την πρεμιέρα της στους κινηματογράφους. Ο Ντιν υποδύεται τον Τζίμι Σταρκ, το καινούργιο αγόρι σε μια μικρή πόλη, που υπακούει τους γονείς του, ερωτεύεται την πιο δημοφιλή κοπέλα του σχολείου και έρχεται σε σύγκρουση με τους νταήδες της τάξης του. Ο Ρέι μέσα από την ιστορία του πρωταγωνιστή αποπειράται τα παρουσιάσει την ηθική παρακμή της αμερικανικής νεολαίας, την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων και το χάσμα των γενεών.
Η ταινία δανείστηκε τον τίτλο της από το μυθιστόρημα του 1944 του ψυχιάτρου Ρόμπερτ Μ. Λίντνερ με τίτλο Rebel Without a Cause: The Hypnoanalysis of a Criminal Psychopath. Το 1990 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών. , ενώ το 1998 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 59η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Υπόθεση
thumb|right|Ο [[Τζέιμς Ντιν και η Νάταλι Γουντ στο τρέιλερ της ταινίας.]] Στο Λος Άντζελες γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο έφηβος Τζιμ Σταρκ (Τζέιμς Ντιν) συλλαμβάνεται και οδηγείται στο τμήμα ανηλίκων ενός αστυνομικού τμήματος για μέθη. Στο τμήμα συναντά τον Τζον "Πλάτο" Κρόφορντ (Σαλ Μίνεο), ο οποίος προσήχθη επειδή σκότωσε μερικά κουτάβια, και τη Τζούντι (Νάταλι Γουντ), που προσήχθη για παραβίαση της απαγόρευσης κυκλοφορίας. Οι τρεις χαρακτήρες χωριστά αποκαλύπτουν τις πλέον εσωτερικές τους απογοητεύσεις στους αξιωματικούς: και οι τρεις αντιμετωπίζουν προβλήματα στο σπίτι.
Ο Τζιμ βασανίζεται από τους διαρκώς τσακωμένους γονείς του, τον Φρανκ και την Κάρολ, αλλά ακόμη περισσότερο από την αποτυχία του συνεσταλμένου πατέρα του να σταθεί απέναντι στη Κάρολ. Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο από τη παρεμβατική μητέρα του Φρανκ. Οι απογοητεύσεις του γίνονται φανερές στον αστυνομικό Ρέι Φρέμικ, ενώ ο Τζιμ βρίσκεται υπό κράτηση. Η Τζούντι είναι πεπεισμένη ότι ο πατέρας της την αγνοεί επειδή δεν είναι πια κοριτσάκι, για αυτό και ντύνεται με φανταχτερά ρούχα για να τραβήξει τη προσοχή, κάτι όμως που κάνει τον πατέρα της να την αποκαλέσει "βρώμικη αλήτισσα". Ο πατέρας του Πλάτο εγκατέλειψε την οικογένεια και η μητέρα του λείπει συχνά από το σπίτι, αφήνοντας τον ίδιο στη φροντίδα της οικονόμου.
Στο δρόμο του για τη πρώτη μέρα στο σχολείο, ο Τζιμ συναντά ξανά τη Τζούντι και τής προτείνει να πάνε μία βόλτα. Φαινομενικά εκείνη δεν εντυπωσιάζεται από τον Τζιμ, αρνείται και αντ' αυτού την συνοδεύουν οι "φίλοι" της, μία συμμορία νεαρών παραβατών με επικεφαλής τον Μπαζ Γκάντερσον. Ο Τζιμ αποφεύγει τους υπόλοιπους μαθητές, αλλά γίνεται φίλος με τον Πλάτο, ο οποίος έρχεται να ειδωλοποιήσει τον Τζιμ ως μία πατρική φιγούρα.
Μετά από μία εκδρομή στο Αστεροσκοπείο Γκρίφιθ, ο Μπαζ προκαλεί τον Τζιμ σε μια μάχη με μαχαίρια. Ο Τζιμ υπερτερεί του Μπαζ χτυπώντας τη λεπίδα από το χέρι του και έπειτα πετά το δικό του μαχαίρι μακριά. Για να διατηρήσει την ιδιότητα του ως αρχηγός συμμορίας, ο Μπαζ προτείνει να κλέψουν μερικά αυτοκίνητα για να κάνουν έναν αγώνα σε παραθαλάσσιο βράχο. Στο σπίτι, ο Τζιμ ρωτά τον πατέρα του σχετικά με την υπεράσπιση της τιμής σε μία επικίνδυνη κατάσταση, αλλά ο Φρανκ τον συμβουλεύει να μην αντιμετωπίσει κάθε είδους αντιπαράθεση. Εκείνο το βράδυ, κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Μπαζ πέφτει στο γκρεμό και χάνει τη ζωή του όταν το λουράκι στο μανίκι του μπουφάν του μπλέκεται με το χερούλι της πόρτας, εμποδίζοντας τον να βγει από το αυτοκίνητο. Καθώς η αστυνομία πλησιάζει, η συμμορία τρέπεται σε φυγή, αφήνοντας πίσω τη Τζούντι. Ο Τζιμ την πείθει να φύγουν μαζί με τον Πλάτο.
Ο Τζιμ έρχεται αντιμέτωπος με τον πατέρα του ενώ η μητέρα του παρακολουθεί. Αργότερα εκμυστηρεύεται στους γονείς του ότι συμμετείχε στο δυστύχημα και σκέφτεται να παραδοθεί. Όταν η Κάρολ δηλώνει ότι μετακομίζουν ξανά, ο Τζιμ παρακαλεί τον Φρανκ να τον υπερασπιστεί. Όταν ο Φρανκ αρνείται, ο Τζιμ τού επιτίθεται απογοητευμένος και στη συνέχεια φεύγει με κατεύθυνση το αστυνομικό τμήμα για να ομολογήσει, όμως ο αξιωματικός απουσιάζει. Ο Τζιμ επιστρέφει στο σπίτι και βρίσκει τη Τζούντι να τον περιμένει. Ζητάει συγνώμη για την συμπεριφορά της απέναντί του λόγω της πίεσης των συνομηλίκων της και οι δύο τους αρχίζουν να ερωτεύονται. Συμφωνώντας να μην επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους, ο Τζιμ προτείνει να επισκεφτούν ένα παλιό έρημο αρχοντικό για το οποίο τού είχε πει ο Πλάτο.
Εν τω μεταξύ, ο Πλάτο αναχαιτίζεται από τρία μέλη της συμμορίας του Μπαζ, που είναι πεπεισμένοι ότι ο Τζιμ τους πρόδωσε στην αστυνομία. Κλέβουν την ατζέντα διευθύσεων του Πλάτο και καταδιώκουν τον Τζιμ. Ο Πλάτο πέρνει το όπλο της μητέρας του και φεύγει για να προειδοποιήσει τον Τζιμ και τη Τζούντι, βρίσκοντας στους στην έπαυλη. Οι τρεις τους ξεκινούν μία φαντασίωση ως οικογένεια. Ο Πλάτο αποκοιμιέται και τότε ο Τζιμ και η Τζούντι φεύγουν για να εξερευνήσουν την έπαυλη και δίνουν το πρώτο τους φιλί. Η συμμορία του Μπαζ βρίσκει και ξυπνά τον Πλάτο, ο οποίος φοβισμένος πυροβολεί και τραυματίζει ένα μέλος της συμμορίας. Όταν ο Τζιμ επιστρέφει, προσπαθεί να συγκρατήσει τον Πλάτο, ο οποίος τρέπεται σε φυγή κατηγορώντας τον Τζιμ ότι τον εγκατέλειψε.
Ο Πλάτο τρέχει στο αστεροσκοπείο και οχυρώνεται στο εσωτερικό καθώς έξω συγκεντρώνονται περισσότεροι αστυνομικοί, συμπεριλαμβανομένου του Φρέμικ, ο οποίος μαζί με τον Φρανκ και την Κάρολ αναζητούν τον Τζιμ. Ο Τζιμ και η Τζούντι ακολουθούν τον Πλάτο στο παρατηρητήριο, όπου ο Τζιμ πείθει τον Πλάτο να ανταλλάξει το όπλο με τη κόκκινη ζακέτα του. Ο Τζιμ αφαιρεί κρυφά τις σφαίρες πριν του επιστρέψει το όπλο και μετά οδηγεί τον Πλάτο έξω. Αλλά όταν οι αστυνομικοί παρατηρούν ότι ο Πλάτο έχει ακόμα το όπλο, τον πυροβολούν και πέφτει νεκρός, χωρίς να γνωρίζουν ότι ο Τζιμ είχε αφαιρέσει τις σφαίρες. Ο Φρανκ παρηγορεί τον θλιμμένο γιο του, ορκιζόμενος να γίνει πιο δυνατός πατέρας. Συμφιλιωμένος τώρα με τους γονείς του, ο Τζιμ τούς συστήνει τη Τζούντι.
Παραγωγή
Η εταιρία Warner Bros. αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου του Ρόμπερτ Λίντερ με τίτλο Rebel Without a Cause: The Hypnoanalysis of a Criminal Psychopath με σκοπό τη δημιουργία ταινίας βασισμένη σε αυτό. Όλες οι προσπάθειες του να γραφτεί το κατάλληλο σενάριο κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1940 απεδείχθησαν αποτυχημένες. Το 1947 ο Μάρλον Μπράντο πέρασε από ακρόαση, στην οποία κλήθηκε να ερμηνεύσει κομμάτι του μη ολοκληρωμένου ακόμα σεναρίου. Η πλοκή του σεναρίου το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο τέλος για την ταινία, ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη του βιβλίου του Λίντερ. Ο Έρβιν Σούλμαν ήταν ο πρώτος σεναριογράφος εργάστηκε στη συγγραφή του σεναρίου. Ο Σούλμαν ήθελε να αλλάξει το όνομα του πρωταγωνιστή σε Χέραν Ντεβίλ, σύμφωνα με τα γραφόμενα του Γιούργκεν Μίλερ στο βιβλίο του Movies of the '50s. Ο Σούλμαν έγραψε μερικές από τις σκηνές της ταινίας, πολλές από τις οποίες κόπηκαν στο μοντάζ με τη δικαιολογία ότι ήταν προκλητικές για την εποχή.
Ο ρόλος του επαναστάτη Τζιμ Σταρκ ανατέθηκε στο ανερχόμενο αστέρι της περιόδου Τζέιμς Ντιν. Για το ρόλο της Τζούντι πέρασαν από ακρόαση η Μάργκαρετ Ομπράιεν, η Ντέμπι Ρέινολντς και η Τζέιν Μάνσφιλντ, τις οποίες ο Ρέι θεώρησε ακατάλληλες για το ρόλο. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Νίκολας Ρέι δεν ήθελε τη Νάταλι Γουντ για το ρόλο της Τζούντι, καθώς θεωρούσε ότι η ηθοποιός δεν ήταν σε θέση να υποδυθεί το παλιοκόριτσο. Σύμφωνα με τη βιογραφία της Γουντ, ο σκηνοθέτης άλλαξε γνώμη όταν ένα βράδυ που η ηθοποιός επέστρεφε από ένα ξέφρενο πάρτι με φίλους είχε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο Ρέι τότε έσπευσε στο νοσοκομείο για να τη δει. Η ηθοποιός βρισκόταν σε ντελίριο και ο σκηνοθέτης άκουσε τον γιατρό να την αποκαλεί παλιοκόριτσο. Τότε η Γουντ είπε στον Ρέι: Άκουσες πως με αποκάλεσε Νικ; Τώρα μπορώ να έχω τον ρόλο;
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 28 Μαρτίου του 1955 και ολοκληρώθηκαν στις 25 Μαΐου του 1955. Η ταινία αρχικά επρόκειτο να γυριστεί σε ασπρόμαυρη εικόνα, αλλά ο Τζακ Γουόρνερ κατάλαβε ότι επρόκειτο να γίνει τεράστια επιτυχία, καθώς ο Τζέιμς Ντιν προοριζόταν για μεγάλη καριέρα και αποφάσισε ότι θα ήταν προτιμότερο να γύριζαν την ταινία σε έγχρωμη εικόνα. Κάποιες σκηνές που είχαν ήδη γυριστεί έπρεπε να γυριστούν ξανά με χρώμα.
Κομμένη σκηνή
Σύμφωνα με το σενάριο, η πρώτη σκηνή της ταινίας επρόκειτο να απεικονίσει έναν πατέρα που κρατούσε στα χέρια του ένα παιχνίδι. Μια ομάδα εφήβων επρόκειτο να τον ξυλοκοπήσει, αφήνοντας να πέσει από τα χέρια του το παιχνίδι. Ο ήρωας της ταινίας Τζιμ Σταρκ, σε κατάσταση μέθης, επρόκειτο να βρει το παιχνίδι και να αρχίσει να παίζει μαζί του. Η σκηνή αυτή θεωρήθηκε πολύ βίαιη και αφαιρέθηκε από την ταινία. Το άνοιγμα της ταινίας παρουσιάζει τον Τζιμ Σταρκ να παίζει με το παιχνίδι, χωρίς όμως να γίνεται αναφορά στην προέλευσή του.
Αναφορές στην ομοφυλοφιλία
Σύμφωνα με το άρθρο Dangerous Talents που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Vanity Fair το 2005, ο Νίκολας Ρέι, ο σεναριογράφος Στιούαρτ Στερν, ο Τζέιμς Ντιν κι ο Σαλ Μίνεο, ήθελαν να αφήσουν υπόνοιες πάνω στις σεξουαλικές προτιμήσεις του Πλάτο (τον οποίον υποδύεται ο Μίνεο). Το αρχικό σενάριο τον περιέγραφε ως ομοφυλόφιλο, αλλά ο Κώδικας Λογοκρισίας του Χέιζ, που είχε ακόμη ισχύ κατά τη δεκαετία του 1950, απαγόρευε οποιαδήποτε νύξη πάνω στο θέμα. Οι τέσσερις άνδρες συνεργάστηκαν ώστε να προσθέσουν στοιχεία στην ταινία που προσανατολίζουν το θεατή πάνω στις προτιμήσεις του Πλάτο. Παράδειγμα αποτελούν η φωτογραφία του ηθοποιού Άλαν Λαντ την οποία είχε κρυμμένη στο ερμάρι του ο Πλάτο, ο τρόπος με τον οποίο ο Μίνεο κοιτάζει τον Ντιν καθώς και η αναφορά στον Πλάτωνα μέσω του ονόματος του ήρωα.
Καταραμένη ταινία
Το Επαναστάτης χωρίς αιτία θεωρείται από πολλούς καταραμένη ταινία, καθώς και οι τρεις πρωταγωνιστές της πέθαναν πρόωρα και υπό ανεξήγητες συνθήκες. Την αρχή έκανε ο Τζέιμς Ντιν που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Σεπτέμβριο του 1955. Ο Σαλ Μίνεο δολοφονήθηκε το 1976 σε ηλικία 37 ετών σε ένα σοκάκι πίσω από την πολυκατοικία στην οποία διέμενε στο Χόλιγουντ, ενώ η Νάταλι Γουντ σκοτώθηκε το 1981, ενώ βρισκόταν σε κρουαζιέρα με το σύζυγό της, Ρόμπερτ Βάγκνερ. Η Γουντ βρέθηκε πνιγμένη κοντά στο νησί της Σάντα Καταλίνα της Καλιφόρνια και το μυστήριο του θανάτου της παραμένει ανεξήγητο, καθώς ήταν γνωστό ότι η ηθοποιός δεν ήξερε κολύμπι.
Υποδοχή
Η ταινία, έχοντας προϋπολογισμό 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων έκανε εισπράξεις 4,5 εκατομμυρίων και θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία για την εποχή και οι κριτικοί της εποχής επαίνεσαν την ερμηνεία του Ντιν και των συμπρωταγωνιστών του.
Η ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία βαθμολογία 95%.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε συνολικά τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο. Η Νάταλι Γουντ προτάθηκε για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, το οποίο έχασε από την Τζο Βαν Φλιτ για το Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden, 1955), ενώ ο Σαλ Μίνεο προτάθηκε για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου το οποίο έχασε από τον Τζακ Λέμον για την ταινία Μίστερ Ρόμπερτς (Mr. Roberts).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Άλλα Βραβεία: Βραβεία BAFTA Βράβευση: Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Κρατίδια και Ομοσπονδιακές Επικράτειες της Μαλαισίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαλαισίας
Χρησιδάνειο
Χρησιδάνειο είναι μία σύμβαση ενοχικού δικαίου που ρυθμίζεται στον Αστικό Κώδικα. Η σύμβαση αυτή συνάπτεται μεταξύ δύο προσώπων, από τα οποία το ένα ονομάζεται "χρήστης" και το άλλο "χρησάμενος". Με τη σύμβαση χρησιδανείου ο ένας συμβαλλόμενος, ο οποίος καλείται "χρήστης" παραχωρεί, χωρίς αντάλλαγμα, τη χρήση ορισμένου πράγματος στον άλλο συμβαλλόμενο, ο οποίος καλείται "χρησάμενος", για ορισμένο ή αόριστο χρόνο.
Παραδείγματα: 1) Ο Α δίνει στον φίλο του Β το αυτοκίνητό του, για να πάει μία μονοήμερη εκδρομή και έπειτα να τού το επιστρέψει. 2) Μία νύκτα που βρέχει, ο καταστηματάρχης Γ δίνει στον θαμώνα του καταστήματός του, Δ, μία ομπρέλα, για να μη βραχεί ο τελευταίος κατά την επιστροφή του στο σπίτι του και ενώ ο Δ υπόσχεται ότι την επόμενη ημέρα θα επιστρέψει στον Γ την ομπρέλα. 3) Ο πλοιοκτήτης Χ παραχωρεί, χωρίς αντάλλαγμα, στον πολιτικό Ω τη χρήση του σκάφους του για τη διοργάνωση δεξιώσεως πολιτικού χαρακτήρα.
Εννοιολογική διαφορά του χρησιδανείου από το δάνειο
Αντικείμενο του χρησιδανείου είναι η παραχώρηση της χρήσεως ορισμένου πράγματος, ενώ αντικείμενο του δανείου είναι η μεταβίβαση της κυριότητας χρημάτων ή άλλων αντικαταστατών πραγμάτων. Συνεπώς : ο λήπτης του δανείου γίνεται κύριος του πράγματος που δανείζεται και έχει την υποχρέωση να επιστρέψει ύστερα από ορισμένο ή αόριστο χρόνο άλλα πράγματα της ίδιας ποσότητας και ποιότητας, ενώ ο χρησάμενος δεν γίνεται κύριος του πράγματος που χρησιδανείζεται.
Εννοιολογική διαφορά του χρησιδανείου από τη μίσθωση πράγματος
Τόσο το χρησιδάνειο όσο και η μίσθωση πράγματος είναι συμβάσεις του ενοχικού δικαίου που έχουν ως αντικείμενο τη παραχώρηση της χρήσεως κάποιου πράγματος για ορισμένο ή αόριστο χρόνο. Όμως, στο χρησιδάνειο εκείνος που παραχωρεί τη χρήση πράγματος ("χρήστης") δεν λαμβάνει κανένα αντάλλαγμα, ενώ στη μίσθωση εκείνος που αναλαμβάνει την υποχρέωση να παραχωρήσει τη χρήση πράγματος ("εκμισθωτής") λαμβάνει ως αντάλλαγμα το μίσθωμα.
Χρήση του όρου "χρησιδάνειο" στην καθομιλουμένη
Ο όρος "χρησιδάνειο" δεν χρησιμοποιείται στην προφορική καθομιλουμένη, παρά μόνον μεταξύ νομικών που θέλουν να ακριβολογήσουν. Πάντως, κατά νομική ακριβολογία, το σωστό θα ήταν να λέγαμε "Μου χρησιδανείζεις για λίγο το στυλό σου, να γράψω κάτι;" και όχι "Μου δανείζεις για λίγο το στυλό σου, να γράψω κάτι;", αφού με την ανωτέρω φράση ζητείται χρησιδάνειο (παραχώρηση χρήσεως συγκεκριμένου πράγματος για μικρό χρονικό διάστημα) και όχι δάνειο (μεταβίβαση κυριότητας πράγματος με υποχρέωση αποδόσεως άλλου πράγματος της ίδιας ποσότητας και ποιότητας ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο
Ράιαν Ουάιτ
Ο Ράιαν Γουέιν Ουάιτ (αγγλικά: Ryan Wayne White, 6 Δεκεμβρίου 1971 - 8 Απριλίου 1990) ήταν Αμερικανός έφηβος, από το Κόουκομο της Ιντιάνα, γνωστός επειδή έγινε αφίσα για το AIDS στις ΗΠΑ, αφού πρώτα αποβλήθηκε από το σχολείο του, εξ αιτίας της ασθένειάς του. Ως αιμοφιλικός, μολύνθηκε με HIV, μετά από αγωγή αίματος που υπέστη και διαγνώσθηκε τον Δεκέμβριο του 1984, ενώ του δόθηκαν 6 μήνες ζωής. Οι ιατροί είπαν ότι δεν αποτελεί απειλή μετάδοσης για τους άλλους μαθητές, αλλά εκείνη την εποχή, λίγα ήταν γνωστά για το AIDS. Ο Ουάιτ, κατόπιν, προσπάθησε να γυρίσει στο σχολείο, όμως πολλοί γονείς και δάσκαλοι από το Κόουκομο ήταν εναντίον αυτής του της ενέργειας, θεωρώντας ότι η ασθένεια θα μπορούσε να μεταδοθεί μέσω σωματικών υγρών, αφού πολλά παιδιά ισχυρίστηκαν ότι ο Ουάιτ τους είχε απειλήσει ότι θα τους μολύνει με το σάλιο του ή το αίμα του. Εν τω μεταξύ το Δυτικό Σχολείο βρισκόταν στην περιοχή Ρόσβιλ, έξω από το Κόουκομο, και δεν ήταν μέρος του συστήματος του τοπικού σχολείου του Κόουκομο. Μια μακρά διαμάχη ξεκίνησε με το σχολικό σύστημα της περιοχής και τα Μέσα. Η υπόθεση αυτή έκανε δημοφιλή τον Ουάιτ και εκπρόσωπο του AIDS, τόσο στην έρευνά του όσο και στη δημόσια εκπαίδευση. Εκπλήσσοντας τους γιατρούς του, ο Ουάιτ έζησε παραπάνω από πέντε χρόνια από ό,τι είχαν προβλέψει, ήτοι ένα μήνα πριν αποφοιτήσει από το λύκειο.
Πριν από τον Ουάιτ, η κοινωνία θεωρούσε ότι το AIDS αφορούσε περισσότερο την κοινότητα των ομοφυλόφιλων, επειδή ο πρώτος που διαγνώσθηκε ήταν ομοφυλόφιλος. Η αντίληψη αυτή άλλαξε με το πέρας του καιρού, καθώς πολλοί έγιναν φορείς όπως ο Μάτζικ Τζόνσον, ο Άρθουρ Έις, οι Ρέι Μπράδερς και ο Κίμπερλι Μπεργκάλις, οι οποίοι εμφανίσθηκαν στα Μέσα, προσπαθώντας να εντείνουν την προσπάθεια για περαιτέρω έρευνα σχετικά με την υπόθεση, αλλά και να ενημερώσουν τη δημόσια εκπαίδευση, δημιουργώντας πλέον την πεποίθηση ότι πρόκειται για μία επιδημία. Το Αμερικανικό Κογκρέσο, πέρασε νομοθεσία για το AIDS, λίγο μετά τον θάνατο του Ουάιτ (Ryan White CARE Act). Το πρόγραμμα εξουσιοδοτήθηκε διπλά, και το Ράιαν Ουάιτ Πρόγραμμα, είναι το κυριότερο, που παρέχει υπηρεσίες σε ανθρώπους/φορείς, του HIV/ADIS στις ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:HIV/AIDS Κατηγορία:Παιδιά ακτιβιστές
Φρειδερίκος Χριστιανός Α΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος Χριστιανός Α΄, δανικά Frederik Christian I. (6 Απριλίου 1721 - 13 Νοεμβρίου 1794) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1754-1794).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Αυγούστου Α΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Λουίζας Φρειδερίκης, κόρης του Χριστιανού Γκίλντενλεβε, κόμη του Σάμσε.
Υπηρέτησε ως στρατηγός του δανικού στρατού και τιμήθηκε με τη διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1762 την Καρλόττα Αμαλία Βιλελμίνη του Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Κοπέρνικος (Σελήνη)
Ο Κοπέρνικος (Copernicus) είναι ένας εύκολα εντοπιζόμενος κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 93 χιλιόμετρα και βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο και στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 9,7° βόρειο πλάτος και 20,0° δυτικό μήκος. Το βάθος του κρατήρα σε σχέση με το χείλος των τοιχωμάτων του είναι 3,8 χλμ. Πήρε το όνομά του προς τιμή του Πολωνού αστρονόμου Κοπέρνικου. Η ηλικία του κρατήρα αυτού εκτιμάται σε περίπου 800 εκατομμύρια χρόνια, μια περίοδος που αναφέρεται εξ αυτού ως Κοπερνίκεια Περίοδος.
Θέση
Ο κρατήρας Κοπέρνικος είναι ορατός με κιάλια, ελαφρώς βορειοδυτικά από το κέντρο της σεληνιακής πλευράς που βλέπει αιώνια προς τη Γη, δηλαδή στο ανατολικό τμήμα του Ωκεανού των Καταιγίδων. Στα νότια του κρατήρα απλώνεται η Θάλασσα των Νήσων και νότια-νοτιοδυτικά ο κρατήρας Reinhold. Βόρεια του κρατήρα υψώνονται τα Σεληνιακά Καρπάθια και πέρα από αυτά η Θάλασσα των Βροχών. Δυτικά του Κοπερνίκου υπάρχει μια ομάδα διάσπαρτων λόφων.
Χαρακτηριστικά
Το κυκλικό χείλος έχει μια εξαγωνική μορφή, με κλιμακωτό εσωτερικό τοίχωμα και πλαγιά πλάτους 30 χλμ. Υπάρχουν τρία ξεχωριστά επίπεδα και τοξοειδείς κατολισθήσεις στο εσωτερικό τοίχωμα.
Μάλλον εξαιτίας του σχετικώς πρόσφατου σχηματισμού του, ο πυθμένας του κρατήρα δεν πλημμύρισε από λάβα. Το έδαφος του πυθμένα είναι λοφώδες στο νότιο μισό, ενώ το βόρειο τμήμα είναι ομαλότερο. Υπάρχουν τρεις μεμονωμένες κεντρικές κορυφές με ύψος ως 1200 μέτρα πάνω από τον πυθμένα. Μεταξύ των κορυφών αυτών σχηματίζονται κοιλάδες, σε μια προσεγγιστική γραμμή ανατολής-δύσης. Παρατηρήσεις των κορυφών στο υπέρυθρο κατά τη δεκαετία του 1980 απέδειξαν ότι η σύστασή τους είναι κυρίως η μαφική μορφή του ορυκτού ολιβίνης.
Φωτεινές «ακτίνες» συντριμμάτων απλώνονται από τον κρατήρα μέχρι και 800 χιλιόμετρα μακριά, υπερτιθέμενες των ακτίνων των κρατήρων Αριστάρχου και Κέπλερ. Οι ακτίνες είναι λιγότερο ξεκάθαρες από τις μακρύτατες και ευθείες ακτίνες του κρατήρα Τύχωνος, σχηματίζοντας ένα θολό σχέδιο με λοφιοειδή σημάδια. Σε πολλές τοποθεσίες οι ακτίνες σχηματίζουν γωνίες μεταξύ τους αντί να απλώνονται σε ακτινική διάταξη.
Το όνομα «Κοπέρνικος» δόθηκε από τα πρώτα, από τον Ιταλό αστρονόμο και πρωτοπόρο σεληνογράφο Τζιοβάνι Ριτσιόλι, στο έργο του Almagestum novum («Νέα Αλμαγέστη») (1651). Ο κρατήρας απέκτησε και το προσωνύμιο «Ο Μονάρχης της Σελήνης» από τον Thomas Gwyn Elger.
Το 1966 ο κρατήρας φωτογραφήθηκε υπό πλάγια γωνία από το σκάφος Lunar Orbiter 2. Την εποχή εκείνη, αυτή η λεπτομερής εικόνα της σεληνιακής επιφάνειας αποκλήθηκε από τον επιστήμονα της NASA Martin Swetnick (η φράση βρίσκεται στο περιοδικό Time) ως «μία από τις καλύτερες εικόνες του αιώνα» ("one of the great pictures of the century").
Δευτερεύοντες κρατήρες
Ο Κοπέρνικος περιβάλλεται από ένα εκτεταμένο σύστημα μικρότερων κρατήρων, γεγονός που απεικονίσθηκε ήδη σε χάρτη του Κασίνι το 1680. Ορισμένοι από αυτούς τους δευτερεύοντες κρατήρες σχηματίζουν καμπύλες αλυσίδες. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 16
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-16 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Είναι μέρος του συμπλέγματος συγκροτημάτων εκτόξευσης διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (αγγλ. Intercontinental Ballistic Missile, ICBM).
Ιστορικό
Χτίστηκε το 1959 μαζί με τα συγκροτήματα LC-15, LC-19 και LC-20 και προορίστηκε για τους πυραύλους Τιτάνας. Πρώτη εκτόξευση έγινε στις 12 Δεκεμβρίου 1959, με έναν Τιτάνα Ι. Η εκτόξευση απέτυχε, αφού ο πύραυλος ανατινάχτηκε λίγα μέτρα μετά από την απογείωση.
Επειδή στις επόμενες πέντε εκτοξεύσεις Τιτάνων το 1960 μόνο δύο είχαν επιτυχία, οι Τιτάνες Ι εγκαταλείφθηκαν και οι εκτοξεύσεις συνέχισαν με πυραύλους Τιτάνας ΙΙ. Η πρώτη εκτόξευση ήταν επιτυχημένη. Ο πύραυλος διάνυσε μια απόσταση 8.000 χλμ. πάνω από τον Ατλαντικό. Ακολούθησαν συνολικά επτά εκτοξεύσεις, από τις οποίες μέχρι τις 29 Μαΐου 1962 απέτυχαν μόνο τρεις.
Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος Τιτάνας παραχωρήθηκε τον Ιανουάριο του 1965 από την πολεμική αεροπορία USAF στην NASA για δοκιμαστικά του προγράμματος Απόλλων. Η NASA τελικά το επέστρεψε πίσω στην πολεμική αεροπορία.
Μέχρι τις 22 Μαρτίου 1988 διενεργήθηκαν περισσότερες από εκατό εκτοξεύσεις πυραύλων Pershing και οι εγκαταστάσεις αποσυναρμολογήθηκαν.
Περιγραφή του συγκροτήματος
Η αρχική μορφή του συγκροτήματος ήταν παρόμοια με αυτήν των άλλων συγκροτημάτων του 1959. Είχε έναν σταθερό βοηθητικό πύργο για την εκτόξευση και έναν κινούμενο πύργο εργασιών και συντήρησης. Ο πύργος αυτός κατέκλεινε για να πάρει οριζόντια θέση στο έδαφος.
Σημαντική λεπτομέρεια ήταν η «γκαρνταρόμπα», (αγγλ. "Suiting Trailer"), μια αίθουσα στην οποία οι αστροναύτες έμπαιναν στην στολή υπό την βοήθεια τεχνικού προσωπικού, πριν την εκτόξευσή τους από το γειτονικό συγκρότημα LC-19.
Αργότερα το συγκρότημα τροποποιήθηκε για τις ανάγκες των πυραύλων Pershing.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Θεματοφύλακας
Θεματοφύλακας είναι εκείνος στον οποίο έχει δοθεί ένα κινητό πράγμα για να το φυλάει για ορισμένο ή αόριστο χρόνο και έχει την υποχρέωση να το αποδώσει όταν του ζητηθεί. Ο θεματοφύλακας δικαιούται να ζητήσει αμοιβή από εκείνον που παρακατέθεσε σε αυτόν το πράγμα εφόσον έχει συμφωνηθεί αμοιβή ή εφόσον δικαίωμα αμοιβής συνάγεται από τις περιστάσεις.
Ο θεματοφύλακας είναι ένα από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη στην παρακαταθήκη, η οποία είναι σύμβαση ενοχικού δικαίου και ρυθμίζεται από τον Αστικό Κώδικα.
Στρατηγίς Αισθιανηνής
Η Στρατηγίς Αισθιανηνής, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η περιοχή της Αισθιανηνής (Hasteank') είχε έδρα το φρούριο Erizay και τις γύρω περιοχές ή χωριά στα Αρμενικά τότε εδάφη του Ταρών και βρισκόταν στους πρόποδες του Αραράτ. Διοικούνταν από έναν στρατηγό που ήταν υπόλογος στον διοικητή του Θέματος Ταρώνος, γνωστός διοικητής ήταν ο Ιβανί (Iwane).
Daily Bir Chattagram Mancha
Η Daily Bir Chattagram Mancha (βεγγαλικά: দৈনিক বীর চট্টগ্রাম মঞ্চ) είναι μια εφημερίδα στο Τσιταγκόνγκ του Μπαγκλαντές. Η εφημερίδα εκδόθηκε για πρώτη φορά ως εβδομαδιαία εφημερίδα το 1997 και από το 2000 λειτουργεί ως μια καθημερινή εφημερίδα. Ο Σιέντ Ομάρ Φαρούκ είναι ο ιδρυτικός αρχισυντάκτης.
Στις 22 Αυγούστου 2004, ο δημοσιογράφος Καμάλ Χοσσαΐν, που εργαζόταν για την Ajker Kagoj και Chattagram Mancha, δολοφονήθηκε στο σπίτι του στο Μανικτσάρι όπου ήταν ο τοπικός ανταποκριτής.
Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου διαδεδομένης παρενόχλησης των δημοσιογράφων στην περιοχή  το 2006, ο δημοσιογράφος Σουκουμάρ Μπαρούα της Chattagram Mancha συνελήφθη για δύο μέρες, μέχρι την απελευθέρωσή του μετά από αίτημα των τοπικών δημοσιογράφων. Σύμφωνα με αναφορές, επτά δημοσιογράφοι βασανίστηκαν και 35 νομικές υποθέσεις είχαν κατατεθεί εναντίον τους από πολιτικούς.
Η εφημερίδα και το προσωπικό είναι ενεργό μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων της Τσιταγκόνγκ και έχει συμμετάσχει σε προγράμματα και προειδοποιητικές απεργίες για τους μισθούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μπανγκλαντές‎
Εθνοφυλακή (Κύπρος)
Η Εθνοφυλακή αποτελεί τμήμα της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου. Σκοπό έχει την άμυνα της χώρας. Κάθε Λόχος Κατοικημένου Τόπου αποτελεί τμήμα ενός Τάγματος Εθνοφυλακής.
Οι Εθνοφύλακες επιλέγονται με βάση κάποια κριτήρια, τα οποία περιλαμβάνουν την εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας ή την εθελοντική κατάταξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Κύπρου
Μπένι Χιλ
Ο Μπένι Χιλ (Alfred Hawthorne "Benny" Hill, 21 Ιανουαρίου 1924 – 20 Απριλίου 1992) ήταν Άγγλος κωμικός, διάσημος για την εκπομπή του Μπένι Χιλ.
Πρώιμα χρόνια
Ο Άλφρεντ Χιλ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σάουθαμπτον. Τελειώνοντας το σχολείο, εργάστηκε ως γαλατάς, χειριστής κινητής γέφυρας, οδηγός και ντράμερ, μέχρι που τελικά κατάφερε να μπει στο χώρο του θεάματος ως βοηθός διευθυντή σκηνής. Εμπνεόμενος από τους κωμικούς του μιούζικ χωλ, ο Χιλ αποφάσισε να αφήσει το σημάδι του στο χώρο του θεάματος. Για τη σκηνή άλλαξε και το όνομά του σε Μπένι, προς τιμή του αγαπημένου του κωμικού, Jack Benny. Τότε ξεκίνησε να εμφανίζεται σε μικρά κλαμπ για άντρες. Η πρώτη επαγγελματική του δουλειά στο θέατρο ήταν με τον Reg Varney.
Προσωπική ζωή
Ο Χιλ δεν είχε πολλούς φίλους, αλλά οι συνάδελφοί του θεωρούν ότι δεν ήταν μοναχικό άτομο. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, αν και είχε κάνει πρόταση γάμου σε τρεις γυναίκες. Παρότι το πατρικό του σπίτι στο Σάουθαμπτον του ανήκε, δεν αγόρασε ποτέ κάποιο σπίτι στο Λονδίνο, ούτε είχε ποτέ αυτοκίνητο. Ο Χιλ προτιμούσε να νοικιάζει τα διαμερίσματα που έμενε, στην αρχή ένα ευρύχωρο διαμέρισμα στο Κουίνσγκεϊτ (Queensgate) του Λονδίνου μέχρι το 1986, και στην συνέχεια ένα μικρό διαμέρισμα στο Τέντινγκτον, σε πολύ μικρή απόσταση από τα στούντιο της Thames Television όπου γυριζόταν η εκπομπή του. Η μόνη πολυτέλεια που επέτρεπε ο Χιλ στον εαυτό του ήταν τα ταξίδια: Επισκεπτόταν συχνά τη Μασσαλία, ενώ -εκτός από Γαλλικά- μιλούσε επίσης Γερμανικά, Ολλανδικά και Ιταλικά σε επίπεδο καθημερινής συνεννόησης. Οι διακοπές στο εξωτερικό συχνά αποτελούσαν πηγή άντλησης νέου χιουμοριστικού υλικού για την εκπομπή του.
Η αρχή της καριέρας του
Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το ξεκίνημα της τηλεόρασης, ο Χιλ εργάστηκε σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1949 στην εκπομπή Hi There. Συνέχισε να εργάζεται ασταμάτητα μέχρι που η καριέρα του άρχισε να απογειώνεται το 1955 με το The Benny Hill Show, που παιζόταν στην Τηλεόραση του BBC. Παρέμεινε στο BBC μέχρι το 1968, με μικρά διαλείμματα. Το 1964 έπαιξε τον Νικ Μπότομ σε μια τηλεοπτική εκδοχή του Όνειρου Θερινής Νύχτας του Σαίξπηρ.
Ταινίες και Δίσκοι
Ο Μπένι Χιλ πήρε μέρος σε εννιά ταινίες, μεταξύ άλλων στο Who Done It? (1956), στο Those Magnificent Men in Their Flying Machines (1965)και στο Chitty Chitty Bang Bang (1968). Στις ηχογραφήσεις περιλαμβάνονται τα Gather in the Mushrooms, (1961), Pepys Diary, (1961), Transistor Radio (1961), Harvest of Love (1963), καιErnie (The Fastest Milkman In The West) (Νο 1 χριστουγεννιάτικο σινγκλ το 1971). Το 1986 εμφανίστηκε στο βίντεο-κλιπ του τραγουδιού των Genesis Anything She Does.