cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Κόκκαλης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1949 μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας εγκαταστάθηκε στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, όπου συνέχισε την ακαδημαϊκή του καριέρα ως διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Χειρουργικής της Καρδιάς και των Αιμοφόρων Αγγείων της Γερμανικής Ακαδημίας Επιστημών, της οποίας έγινε μέλος. Επίσης έγινε προσωπικός φίλος του ηγέτη της χώρας, Βάλτερ Ούλμπριχτ.
Πέθανε από έμφραγμα μυοκαρδίου το 1962 στο Ανατολικό Βερολίνο. Γιος του είναι ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης και εγγονός του ο ευρωβουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Προοδευτική Συμμαχία, Πέτρος Σ. Κόκκαλης.
Το 1951, ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε πει σε στελέχη του Κ.Κ.Ε. για τον Πέτρο Κόκκαλη: «αν ο Κόκκαλης ήταν στην Ελλάδα, έπρεπε να ήταν πρωθυπουργός. Είναι ο καλύτερος από όλους».
Βιβλιογραφία - Πηγές
Μαρκέτος Σπύρος, "Πέτρος Σωκ. Κόκκαλης, Ιστορία της Ιατρικής του 20ού Αιώνα - Οι Έλληνες Πρωτοπόροι". Εκδόσεις Ζήτα, Αθήνα 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Οικογένεια Κόκκαλη
Μια ζωή (Μωπασσάν)
Μια ζωή (Γαλλικά: Une vie) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Γκυ ντε Μωπασσάν (1850-1893), που κυκλοφόρησε αρχικά σε συνέχειες το 1883 στο λογοτεχνικό περιοδικό Ζιλ Μπλας, και στη συνέχεια ως βιβλίο, την ίδια χρονιά, με τον τίτλο Μια ζωή (Η ταπεινή αλήθεια). Περιγράφει τη ζωή μιας γυναίκας, από τη νεότητα μέχρι τον θάνατό της.
Περίληψη υπόθεσης
μικρογραφία|280x280εσ|Εικονογράφηση από παλιά έκδοση Η Ζαν, χαϊδεμένη μοναχοκόρη αριστοκρατικής οικογένειας, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, φεύγει από το μοναστήρι σε ηλικία 17 ετών (το 1819) και εγκαθίσταται στον πύργο των γονιών της στη Νορμανδία γεμάτη ελπίδες για τη μελλοντική ζωή της. Ευαίσθητη και ρομαντική, λαχταρά να γνωρίσει την ευτυχία και έχει τα πάντα για να είναι ευτυχισμένη: εκπαίδευση, τύχη και ομορφιά. Έχοντας βρει την ελευθερία της, γεύεται για αρκετό καιρό μια ευτυχία χωρίς μέτρο και αισθάνεται πολύ ευτυχισμένη απολαμβάνοντας την αγάπη της οικογένειάς της που τη λατρεύει.
Σύντομα, γνωρίζει έναν από τους γείτονες, τον υποκόμη Ζυλιέν ντε Λαμάρ, ο οποίος έχει αποσυρθεί στην εξοχή μετά τον πρόσφατο θάνατο του πατέρα του και σκοπεύει να αποκαταστήσει την περιουσία του που είχε μειωθεί από τις πολυτέλειες και τις σπατάλες του πατέρα του. Αν και δεν μένει ασυγκίνητος από τις χάρες της Ζαν, έλκεται επίσης και από την περιουσία της. Η νεαρή κοπέλα δεν υποπτεύεται τίποτα και βλέπει την άφιξη της ημέρας του γάμου της σαν ένα όμορφο όνειρο. Λιγότερο από τέσσερις μήνες αργότερα, παντρεύτηκαν, και η Ζαν πιστεύει ότι βρήκε την ευτυχία για όλη της τη ζωή. Αλλά η απογοήτευσή της άρχισε ήδη από τη νύχτα του γάμου της.
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος στην Κορσική, ζει τη γοητεία και τη φευγαλέα αγάπη, βιώνοντας μια πρώτη και τελευταία απόλαυση. Μετά την επιστροφή τους στον πύργο, η ζωή κυλά βαρετά. Κοιμούνται χωριστά και η Ζαν συνειδητοποιεί ότι ο σύζυγός της είναι ένας τραχύς άνθρωπος, ανίκανος για βαθιά συναισθήματα.
Η πλήξη σπάει από τον απροσδόκητο τοκετό της Ροζαλί, που ήταν ομογάλακτη της Ζαν και η οποία είναι τώρα η καμαριέρα της. Ένα βράδυ, τη βρίσκει στο κρεβάτι του Ζυλιέν: αυτή ομολογεί ότι άρχισε τις σχέσεις μαζί του από την εποχή των αρραβώνων της Ζαν και ότι το παιδί είναι δικό του. Η Ζαν αρρωσταίνει, και μετά από σύντομη ανάρρωση καταλαβαίνει ότι η ίδια είναι έγκυος.
Έχοντας χάσει κάθε ψευδαίσθηση, ανακαλύπτει σύντομα ότι ο Ζυλιέν έχει σχέσεις με την κυρία ντε Φουρβίλ, που είχαν ξεκινήσει από το προηγούμενο έτος. Ο θάνατος της μητέρας της, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, είναι μια ανεπανόρθωτη απώλεια και συγχρόνως μια σκληρή απογοήτευση καθώς βρίσκει επιστολές της μητέρας της που αποδεικνύουν ότι είχε εραστή.
Ο κόμης ντε Φουρβίλ, ενημερωμένος για την απιστία της συζύγου του από τον φανατικό αββά Τολμπιάκ, την άνοιξη του 1822, κατακρημνίζει από την κορυφή ενός γκρεμού, το σπιτάκι που στεγάζει τους εραστές, που σκοτώνονται. Το ίδιο βράδυ, η Ζαν γεννά ένα νεκρό παιδί.
Βυθισμένη σε όλο και μεγαλύτερη μοναξιά, η Ζαν αναζητά κάποια παρηγοριά στην αγάπη του πατέρα της και στην αγάπη που έχει για τον γιο της Πωλ, τον οποίο μεγαλώνει χωρίς μέθοδο, ικανοποιεί όλες τις ιδιοτροπίες του και τον παραχαϊδεύει σε τέτοιο βαθμό που χάνει κάθε εξουσία πάνω του. Συγχρόνως, αρνείται να τον αποχωριστεί για να τον στείλει στο σχολείο. Ωστόσο, όταν το παιδί έγινε 17 ετών, η Ζαν συμφώνησε να τον στείλει για σπουδές στο κολέγιο στη Χάβρη. Τρία χρόνια αργότερα, το 1841, ο Πωλ έφυγε για την Αγγλία με την ερωμένη του. Ζει σπάταλα και τα χρέη του τα πληρώνει η μητέρα του, χρέη που σταδιακά την καταστρέφουν οικονομικά. Σύντομα αναγκάζεται να υποθηκεύσει το κτήμα. Ο πατέρας της πεθαίνει και η Ροζαλί επιστρέφει για να ζήσει με τη Ζαν, την προσέχει, τη σώζει και θυσιάζεται για αυτή. Στη συνέχεια, πουλάει τον πύργο και το κτήμα και μετακομίζει στην πόλη με τη Ροζαλί.
Η Ζαν σκέφτεται μόνο τον γιο της και φεύγει για να τον αναζητήσει στο Παρίσι. Ήταν μια μάταιη περιπλάνηση που κατέληξε μόνο στην αποπληρωμή των νέων χρεών του.
Η ζωή της κυλά μονότονα και η Ζαν βυθίζεται σε μια θλίψη που την γερνά πολύ γρήγορα αλλά ξαναβρίσκει τη χαρά με μια επιστολή του γιου της που την ενημερώνει ότι η ερωμένη του πέθανε μετά τη γέννηση ενός κοριτσιού. Η Ροζαλί παίρνει το παιδί πίσω στο σπίτι της Ζαν, ανακοινώνοντας την προσεχή επιστροφή του Πωλ. Χάρη στην άφιξη αυτού του βρέφους και την υπόσχεση που έκανε ο γιος της να επιστρέψει πολύ σύντομα, η Ζαν βρίσκει πάλι ενδιαφέρον για τη ζωή. «Η ζωή, βλέπετε», καταλήγει η πιστή Ροζαλί, «δεν είναι ποτέ τόσο καλή ή τόσο κακή όσο νομίζουμε».
Κινηματογράφος
Το μυθιστόρημα έχει μεταφερθεί επανειλημμένα στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, όπως στο Une vie με ελληνικό τίτλο Η ζωή μιας γυναίκας, μια Γαλλο-βελγική ταινία του 2016, σε σκηνοθεσία Στεφάν Μπριζέ.
Ελληνικές μεταφράσεις
Μια ζωή (1883)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Simon Dupree and the Big Sound
Οι Simon Dupree and the Big Sound ήταν βρετανικό συγκρότημα της ροκ μουσικής με βραχύβια παρουσία κατά τα τέλη της δεκαετίας του '60. Βασικός πυρήνας του ήταν τρία αδέλφια σκωτικής-εβραϊκής καταγωγής, οι Ντέρεκ (φωνή), Φιλ (φωνητικά, πνευστά, πλήκτρα) και Ρέι Σάλμαν (φωνητικά, κιθάρα, βιολί), ενώ οι υπόλοιπες θέσεις συμπληρώνονταν από διάφορα μη μόνιμα μέλη.
Οι Σάλμαν εμφανίζονταν από νεαρή ηλικία στις μουσικές σκηνές του Πόρτσμουθ, όπου διέμενε η οικογένεια, ως Howling Wolves και Road Runners. Υιοθέτησαν την τελική ονομασία τους στις αρχές του 1966, όταν μπήκαν στη δισκογραφία. Αγαπούσαν κυρίως τα ιδιώματα που προέρχονταν από τη «μαύρη» μουσική (μπλουζ, σόουλ) και σε αυτούς τους ρυθμούς το συγκρότημα κυκλοφόρησε τρία 45άρια με τη δισκογραφική εταιρεία Parlophone, τα οποία όμως απέτυχαν εμπορικά.
Κατόπιν πίεσης από τον παραγωγό τους, στράφηκαν στο ψυχεδελικό ροκ - έτσι ηχογράφησαν το τραγούδι Kites, με το οποίο μπήκαν για πρώτη και μοναδική φορά στο Top 10 της Μεγάλης Βρετανίας, στα τέλη του 1967. Η απήχηση του κομματιού προκάλεσε κρίση ταυτότητας, αφού το συγκρότημα ενδιαφερόταν να γράψει «λευκή σόουλ» και όχι ψυχεδέλεια, όπως ζητούσε η εταιρεία (το Kites δεν ήταν δική τους σύνθεση).
Ακολούθησαν δύο χρόνια, κατά τα οποία δεν μπόρεσαν να επαναλάβουν παρόμοια επιτυχία. Αυτό κατά τους Σάλμαν αποτέλεσε απόδειξη ότι η κατεύθυνση ήταν λαθεμένη, με αποτέλεσμα τη διάλυση του συγκροτήματος το 1969. Λίγο αργότερα τα τρία αδέλφια στράφηκαν προς ακραίους μουσικούς πειραματισμούς μέσω του σχήματος Gentle Giant.
Σημειωτέον ότι το 1967, παραμονές μιας σειράς συναυλιών στη Σκωτία, είχαν αναγκαστεί να αντικαταστήσουν ένα άρρωστο μέλος με τον πιανίστα Ρέτζιναλντ Ντουάιτ. Στη συνέχεια το συγκρότημα τον αξιοποίησε αρκετές φορές ως εκτελεστή, αλλά δεν δεχόταν να ηχογραφήσει κάποιο από τα τραγούδια που έγραφε. Προς το τέλος των συνεργασιών, ο Ντουάιτ υιοθέτησε το ψευδώνυμο με το οποίο έκανε παγκόσμια καριέρα ως συνθέτης και τραγουδιστής: Έλτον Τζων.
Συλλογές
Κατηγορία:Βρετανικά rock συγκροτήματα
Άννα Ρογκόφσκα
Η Άννα Ρογκόφσκα (πολωνικά: Anna Rogowska) (21 Μαΐου 1981) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στο άλμα επί κοντώ. Έγινε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 2009 στο Βερολίνο.
Καριέρα
Η Ρογκόφσκα κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, κερδίζοντας για λίγο την Μονίκα Πίρεκ, μια άλλη Πολωνή επικοντίστρια, η οποία είχε επίσης γεννηθεί στη Γκντίνια. Στις αρχές του 2005 κατάφερε και άλλη επιτυχία, καθώς κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Στις 22 Ιουλίου 2005, στο Λονδίνο, πέτυχε το προσωπικό της ρεκόρ με 4,80 μ., το οποίο ήταν και το πολωνικό ρεκόρ. Λίγα λεπτά αργότερα είδε την Γελένα Ισινμπάγιεβα να γίνεται η πρώτη γυναίκα που περνάει τα 5,00 μέτρα.
Η Ρογκόφσκα ήταν μεταξύ των διεκδικητριών για μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2005. Τερμάτισε όμως στην έκτη θέση, πηδώντας μόλις 4,35 μέτρα, κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες.
Στις 26 Αυγούστου 2005, πέτυχε ένα ακόμη προσωπικό ρεκόρ με 4,83 μ. (νέο πολωνικό ρεκόρ). Αυτό ήταν στο Memorial van Damme. Κατέχει επίσης το πολωνικό ρεκόρ κλειστού στίβου με 4,85 μ., που πραγματοποίησε στις 6 Μαρτίου 2011.
Ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το άθλημα στις 27 Φεβρουαρίου 2015.
Για τα αθλητικά της επιτεύγματα, έλαβε:
Χρυσός Σταυρός της Αξίας το 2004.
Σταυρός του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (5η τάξη) το 2009. μικρογραφία| Η Ρογκόφσκα (δεξιά) μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χάλκινοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Αχλαδιά
Η αχλαδιά ή απιδιά είναι οπωροφόρο δέντρο και ανήκει στην τάξη Ροδώδη και στην οικογένεια των Ροδοειδών και καλλιεργείται δε σε όλες τις εύκρατες χώρες.
Κατάγεται από τις περιοχές γύρω από την Κασπία θάλασσα και βρέθηκε στην Ελλάδα από τα αρχαία χρόνια. Στην Ευρώπη καλλιεργείται από το 17ο αιώνα.
μικρογραφία|200px|αριστερά|Άνθος αχλαδιάς.
Η αχλαδιά έχει άνθη λευκόχρωμα ή είναι απαλού ρόδινου χρώματος και μοιάζουν με αυτά της μηλιάς. Οι καλλιεργούμενες αχλαδιές πολλαπλασιάζονται με σπόρο και στη συνέχεια με εμβολιασμό. Από 4 μέχρι 7 χρόνια μετά τη φύτευση αρχίζει η ικανοποιητική απόδοση του δέντρου.
Η αχλαδιά καλλιεργείται  για το νόστιμο καρπό της το αχλάδι. Είναι εξαιρετικά ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες και μπορεί να αντέξει και στους –20 βαθμούς αλλά πριν αρχίσει η άνθιση. Όταν οι καρποί δέσουν τότε η ανθεκτικότητα του δέντρου στο κρύο πέφτει και φτάνει στους –2 βαθμούς.
Το έδαφος πρέπει να είναι ελαφρύ και δροσερό ενώ αργιλώδη εδάφη είναι απαγορευτικά στην ανάπτυξη του δέντρου. Συνήθως σε ένα στρέμμα μπορούν να φυτευτούν 15-25 δέντρα αλλά σε μη ζωηρές ποικιλίες μπορούμε να δούμε και 100 δέντρα ανά στρέμμα. Όταν δεν υπάρχει αρκετή υγρασία ή ικανοποιητικός αριθμός βροχοπτώσεων τότε χρειάζεται πότισμα γιατί το δέντρο είναι ευαίσθητο στην ξηρασία. Στην Ελλάδα η συστηματική καλλιέργεια της αχλαδιάς γίνεται κυρίως στη Μακεδονία (περίπου το 40% της εγχώριας παραγωγής) ,στην Πελοπόννησο (το 27% της παραγωγής) στη Δυτική Στερεά  και στη Θεσσαλία.
Ποικιλίες
Οι κυριότερες ποικιλίες είναι:
Ακόμα υπάρχουν οι Κάιζερ, Πάς Κρασάν, Αμπάτε Φέτελ, Πάκαμς και άλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Αμυγδαλοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Μεθυλοκασσιτεράνιο
Ονοματολογία
Από τις ονομασίες που χρησιμοποιούνται για την ένωση αυτή:
Δομή
Η δομή του ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του αιθανίου. Ωστόσο οι δεσμοί C-Sn και Sn-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Snδ+ και Snδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί ο κασσίτερος έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,96 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling).
Με οργανομαγνησιακή ένωση
Με επίδραση μεθυλομαγνησιοϊωδίδιου (CH3MgI) σε χλωροκασσιτεράνιο (SnH3Cl) παράγεται μεθυλοκασσιτεράνιο :
Με μεθυλένιο
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε κασσιιτεράνιο (SnH4) παράγεται μεθυλοκασσιτεράνιο :
Με μεθυλολίθιο και χλωροκασσιτεράνιο
Με επίδραση μεθυλολιθίου (CH3Li) σε χλωροκασσιτεράνιο (SnH3Cl) παράγεται μεθυλοκασσιτεράνιο :
Με καταλυτική υδρογόνωση μεθυλενοκασσιτεράνιου
Με καταλυτική υδρογόνωση μεθυλενοκασσιτεράνιου (CH2=SnH2) παράγεται μεθυλοκασσιτεράνιο :
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το μεθυλοκασσιτεράνιο έχει ισχυρές αναγωγικές ιδιότητες, καθώς συνδυάζει τη συμπεριφορά καρβιδίου με εκείνη υδριδίου.
Πυρηνόφιλη υποκατάσταση
Διάφορα πυρηνόφιλα (Nu-) αντιδραστήρια, διασπούν, ανάλογα με τις συνθήκες, το δεσμό C-Sn ή έναν από τους δεσμούς Sn-Η (πιο εύκολα). Οι μηχανισμοί που επικρατούν είναι οι SN2 και SNi. Στην πρώτη περίπτωση σχηματίζεται ενδιάμεσο ασταθές προϊόν γενικού τύπου [CH3SnH3Nu]-, με δομή τριγωνικής διπυραμίδας, αφού ο κασσίτερος μπορεί να αξιοποιεί και τα 5d τροχιακά του με υβριδισμό 5sp3d. Η γενική μορφή της πυρηνόφιλης υποκατάστασης υδρογόνου σε μεθυλοκασσιτεράνιο είναι η ακόλουθη:.
Μεθυλοκασσιτερόλη
2. Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο στην αλκοόλη αλκάνιο (RH) και μεθυλοκασσιτερόλη
Αλκοξυμεθυλοκασσιτεράνιο
Με επίδραση αιθέρα (ROR) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο στον αιθέρα αλκάνιο (RH) και αλκοξυμεθυλοκασσιτεράνιο (CH3SnH2OR)
Αλκινυλομεθυλοκασσιτεράνιο
Με επίδραση αλκινίων (RC ≡ CH) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται υδρογόνο και αλκινυλομεθυλοκασσιτεράνιο (CH3SnH2C ≡ CR)
Καρβαλκοξυμεθυλοκασσιτεράνιο
Με επίδραση εστέρα (RCOOR) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο στον εστέρα αλκάνιο (RH) και καρβαλκοξυμεθυλοκασσιτεράνιο (CH3SnH2OOCR, εστέρας της μεθυλοκασσιτεράλης)
Μεθυλογερμανανονιτρίλιο
Με επίδραση νιτριλίων (RCN) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο στο νιτρίλιο αλκάνιο (RH) και κυανομεθυλοκασσιτεράνιο
Αλκυλομεθυλοκασσιτεράνιο
Με επίδραση οργανομεταλλικών ενώσεων (π.χ RNa) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο υδρίδιο (π.χ. NaH) και αλκυλομεθυλοκασσιτεράνιο (CH3SnH2R)
Μεθυλοκασσιτεροθειόλη
Με επίδραση θειόλης (RSH) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο στη θειόλη αλκάνιο (RH) και μεθυλοκασσιτερανοθειόλη
Αλκυλοθειομεθυλοκασσιτεράνιο
Με επίδραση θειαιθέρα (RSR) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο στο θειαιθέρα αλκάνιο (RH) και αλκυλοθειομεθυλοκασσιτεράνιο (CH3SnH2SR)
Μεθυλογερμανιλαλογονίδιο
1. Με επίδραση υδραλογόνου (RX) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται υδρογόνο και αλομεθυλοκασσιτεράνιο (CH3SnH2Χ)
2. Με επίδραση αλκυλαλογονίδιου (RX) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται το αντίστοιχο αλκάνιο (RH) και αλομεθυλοκασσιτεράνιο (CH3SnH2Χ)
Μεθυλκασσιτεραναμίνες
1. Με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται υδρογόνο και μεθυλοκασσιτεραναμίνη:
2. Με επίδραση πρωτοταγούς αμίνης (RNH2) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται υδρογόνο και Ν-αλκυλομεθυλοκασσιτεραναμίνη (CH3SnH2NHR):
3. Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (R2NH) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται υδρογόνο και Ν,N-διαλκυλομεθυλοκασσιτεραναμίνη (CH3SnH2NR2):
4. Με επίδραση τριτοταγούς αμίνης (R3N) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγεται αλκάνιο (RH) και Ν,N-διαλκυλομεθυλοκασσιτεραναμίνη (CH3SnH2NR2):
Αναγωγή
Το μεθυλοκασσιτεράνιο μπορεί να ανάγει αλαλκάνια (RX) σε αλκάνια (RH) :
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει αιθυλομεθυλοκασσιτεράνιο:
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς.. Π.χ. με αιθίνιο δίνει βινυλομεθυλοκασσιτεράνιο:
3. Προσθήκη σε συζηγείς διπλούς δεσμούς. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο με 1,4-προαθήκη δίνει (2-βουτενυλο)μεθυλοκασσιτεράνιο:
4. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει μεθυλοπροπυλοκασσιτεράνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με εποξυαιθάνιο δίνει αιθοξυμεθυλοκασσιτεράνιο : 30 px
Παρεμβολή μεθυλενίου
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε μεθυλοκασσιτεράνιο παράγονται σχεδόν ισομοριακές ποσότητες αιθυλοκασσιτεράνιου (CH3CH2SnH3) και διμεθυλοκασσιτεράνιου (CH3SnH2CH3) :
Πηγές
Κατηγορία:Ενώσεις κασσιτέρου Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Οργανομεταλλικές ενώσεις
Αντίοχος Καντεμίρ
Ο Αντίοχος Καντεμίρ (Antioh Cantemir, πέθανε το 1726), ήταν Μολδαβός αριστοκράτης που διετέλεσε ηγεμόνας (βοεβόδας) της Μολδαβίας κατά τα έτη 1695-1700 και 1705-1707.
Βιογραφία
Ο Αντίοχος Καντεμίρ προερχόταν από ευγενή Μολδαβική οικογένεια Ταταρικής καταγωγής. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος -βοεβόδας της Μολδαβίας από το 1685- φρόντισε για την επιμελημένη μόρφωση του Αντίοχου και του αδελφού του Δημήτριου, ο οποίος, αν και νεότερος, διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο μετά τον θάνατό του. Πολύ σύντομα ο Δημήτριος παραμερίστηκε από τους Οθωμανούς, οι οποίοι διόρισαν ηγεμόνα τον Κωνσταντίνο Δούκα. Τον εξεθρόνισαν όμως κι αυτόν και ο Αντίοχος ανάλαβε την ηγεμονία (1695-1701). Εν συνεχεία ο Δούκας επανήλθε, εξέπεσε και πάλι μετά από δύο χρόνια και ο Αντίοχος ανέλαβε και πάλι ηγεμόνας από το 1705 μέχρι το 1707.
Παρά τους βαρείς φόρους που επέβαλε, ιδιαίτερα κατά την δεύτερη ηγεμονία του, ο Αντίοχος Καντεμίρ ήταν πολύ δημοφιλής ηγεμόνας, θεωρούμενος δίκαιος και αγαθός. Υπό την πνευματική καθοδήγηση του πατριάρχη Ιεροσολύμων Χρυσάνθου ίδρυσε το 1707 την Αυθεντική Ακαδημία Ιασίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κατηγορία:Οικογένεια Καντεμίρ
Σιδηροδρομικός σταθμός Σίνδου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Σίνδου είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός στη Σίνδο του νομού Θεσσαλονίκης στην Κεντρική Μακεδονία. Βρίσκεται βόρεια της κατοικημένης περιοχής και άνοιξε στις 9 Σεπτεμβρίου 2007, μαζί με τoν προαστιακό σιδηρόδρομο. Ο σταθμός εξυπηρετείται από τον προαστιακό σιδηρόδρομο προς Λάρισα, Έδεσσα και Θεσσαλονίκη. Mελλοντικά, ο σταθμός θα ενταχθεί στο Μετρό Θεσσαλονίκης μέσω επέκτασης απο ΝΣΣΘ και Κορδελιό. Στο οίκημα του παλαιού σταθμού θα στεγαστεί το μουσείο Βαλκανικών Αγώνων.
Παραπομπές
Σινδος Σινδος Σινδος Σινδος Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ευρώπη
Καστράκι (ακτοφυλακίδα)
Καστράκι (Ακτοφυλακίδα) - Α/Φ 1375
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘UK – Shoreham, Sussex’. Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 29 Σεπτεμβρίου 1945. Ένα από τα δέκα (10) που παραχωρήθηκαν – επί δανεισμού – από το Βρετανικό Ναυτικό το 1945. Χρησιμοποιήθηκαν στις επιχειρήσεις του εμφυλίου και επεστράφησαν στη Βρετανία το 1962 εκτός από : ‘Αστυπάλαια', ‘Δίστρατον’, ‘Δαύλεια', ‘Καρυά’, ‘Κλεισούρα’, ‘Καστράκι’, ‘ΜΠΙΖΑΝΙ’, ‘ΠΟΡΤΑΡΙΑ’, ‘Φάρσαλα’ και ‘Θάσος’. Επεστράφη το 1962.
Κατηγορία:Ελληνικές ακταιωροί
Οικογένεια Κανάρη
μικρογραφία|[[Κωνσταντίνος Κανάρης, ναύαρχος και πρωθυπουργός.]] μικρογραφία|Η σημαία των [[Ψαρά|Ψαρών.]]
Το επώνυμο Κανάρης αναφέρεται σε σπουδαία οικογένεια ναυτικών και πολιτικών από τα Ψαρά. Το αρχικό επώνυμο ήταν Κανάριος. Το σπουδαιότερο μέλος της οικογένειας ήταν ο ναύαρχος και πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Κανάρης.
Μέλη
Μέλη αυτής ήταν:
Αχλάδι
thumb|right|250px|Αχλάδια Το αχλάδι είναι ο καρπός της αχλαδιάς.
Εσωτερικά η σάρκα τους είναι συνήθως λευκή πιο μαλακή από τα μήλα και πιο γλυκιά.
Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες αχλαδιών. Στην Ελλάδα οι κυριότερες είναι η κρυστάλλια που το βάρος του κάθε αχλαδιού είναι από 100-130 γραμμάρια. Το χρώμα τους είναι κιτρινοπράσινο και η σάρκα τους λευκή.
Οι περίφημες κοντούλες, με μέτριου μεγέθους καρπό 60-90 γραμμαρίων. Ελαφρύ πράσινου χρώματος εξωτερικά, με θαυμάσιο άρωμα και γεύση. Δεν βρίσκονται εύκολα στις αγορές και η τιμή τους είναι λίγο τσουχτερή. Είναι ευαίσθητες στη μεταφορά τους.
Τα βουτυράτα, με χρώμα κιτρινωπό εξωτερικά, αρκετά μεγάλα αχλάδια 120-160 γραμμάρια βάρος. Η σάρκα τους είναι μαλακή και η γεύση τους γλυκιά ελαφρώς βουτυράτη.
Τα αχλάδια μαζεύονται πριν ωριμάσουν καλά αλλά σε τέτοιο στάδιο ώστε στη συνέχεια η ωρίμανση να γίνει χωρίς να αλλοιωθεί η γεύση και το χρώμα τους.
Τρώγονται νωπά, γίνονται κομπόστες, χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική, γίνονται μαρμελάδες. Περιέχουν βιταμίνη C, ασβέστιο, νιασίνη, βιταμίνη Β6, φώσφορο και κάλιο.
Η Ιταλία έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή στον κόσμο. Ακολουθούν η Γαλλία, η Ιαπωνία και η Κίνα. Η Ελλάδα έχει την 6η θέση στην Ευρώπη με 140.000 τόνους ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Ιωάννης Κοτσούροφ
Ο ιερομάρτυρας Ιωάννης Αλεξάνδροβιτς Κοτσούροφ (ρωσ.: Иоанн Александрович Кочуров, 1871-1917) ήταν ένας από τους νεαρούς μορφωμένους Ρώσους ιερείς που πήγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στα τέλη του 19ου αιώνα ως απεσταλμένοι προς τους μετανάστες από τη Ρουθηνία των Καρπαθίων και τη Γαλικία. Εκεί ο Ιωάννης ίδρυσε ενορίες και βοήθησε κοινότητες, κυρίως στις μεσοδυτικές ΗΠΑ. Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία διορίσθηκε στην Εσθονία, όπου χρησίμευσε η διδακτική εμπειρία που είχε αποκτήσει στην Αμερική. Τέλος, το 1916 διορίσθηκε ως ιερέας στο Τσάρσκογιε Σελό. Εκεί σκοτώθηκε από τους Μπολσεβίκους κατά τις πρώτες ημέρες της Οκτωβριανής Επανάστασης. Η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τον ανεκήρυξε άγιο τον Δεκέβριο του 1994, με ημέρα μνήμης την 31η Οκτωβρίου. Εορτάζεται επίσης από κοινού με τους άλλους νεομάρτυρες της Ρωσίας την Κυριακή που πέφτει πλησιέστερα στις 25 Ιανουαρίου.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ιωάννης Α. Κοτσούροφ γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1871 (25 Ιουλίου με το νέο ημερολόγιο) στο χωριό Μπιγκίλντινο Σούρκυ του διαμερίσματος Ντάνκυ, στο Κυβερνείο Ριαζάν. Ο πατέρας του ήταν επίσης ιερέας και η εκπαίδευση του Ιωάννη περιελάμβανε την παρακολούθηση της εκκλησιαστικής σχολής του Ριαζάν και μετά τη φοίτηση στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Αρίστευσε στις σπουδές του, τόσο στη σχολή, όσο και στην ακαδημία.
Μετά την αποφοίτησή του το 1895 ο Ιωάννης νυμφεύθηκε και μετά χειροτονήθηκε διάκονος. Στις 27 Αυγούστου 1895 χειροτονήθηκε ιερέας στη Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, στην Αγία Πετρούπολη, από τον Μητροπολίτη Αλεουτίων και Αλάσκας Νικόλαο (Ζιόροφ).
Στην Αμερική
325px|thumb|left|Η ενθρόνιση του Ρ.Χ. Γουέλερ ως [[Αγγλικανική Εκκλησία|Αγγλικανού μητροπολίτη Φοντυλάκ στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ, το 1900. Παρίστανται εκπρόσωποι άλλων Δογμάτων: της Εθνικής Πολωνικής Καθολικής Εκκλησίας (Αντώνιος Κοζλόφσκι) και ο μετέπειτα Πατριάρχης Μόσχας Τύχων με δύο βοηθούς του, μεταξύ των οποίων ο Ιωάννης Κοτσούροφ (τρίτος από δεξιά).]] Καθώς είχε εκφράσει την επιθυμία του να γίνει ιερέας στις ΗΠΑ, ο πατήρ Ιωάννης μετατέθηκε σύντομα, καθιστάμενος ο πρώτος μόνιμος εφημέριος στον Ναό του Αγίου Βλαδιμήρου στο Σικάγο (αργότερα Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος). Καθώς δεν είχε καν ανεγερθεί ακόμα ο ναός, η ανέγερσή του ήταν το πρώτο του μέλημα. Υπό την καθοδήγηση του νέου Μητροπολίτη Αλεουτίων και Αλάσκας, τού μετέπειτα Πατριάρχη Μόσχας (και αγίου) Τύχωνα, ο π. Ιωάννης προσέλαβε τον σημαντικό Αμερικανό αρχιτέκτονα Λούις Σάλλιβαν για να σχεδιάσει τον ναό. Προκειμένου να εξασφαλίσει τους πόρους, ο π. Ιωάννης επεδίωξε και εξασφάλισε δωρεές από τον Τσάρο Νικόλαο και από μερικούς Αμερικανούς, ιδίως τους επιχειρηματίες Χάρολντ Φ. Μακκόρμικ και Τσαρλς Ρίτσαρντ Κρέιν. Θεμελίωση του ναού έγινε τον Απρίλιο του 1902 και ολοκληρώθηκε το επόμενο έτος, οπότε και έγιναν τα θυρανοίξια από τον Μητροπολίτη Τύχωνα.
Ο πατήρ Ιωάννης αφιέρωσε πολλή προσπάθεια στην ίδρυση και άλλων Ορθόδοξων ενοριών στην ευρύτερη περιοχή του Σικάγου. Τέλεσε την πρώτη ακολουθία στον νέο Ορθόδοξο ναό του Ταξιάρχη Μιχαήλ στο νοτιοδυτικό Σικάγο. Υπήρξε επίσης ενεργός στη δημιουργία των ενοριών του Μάντισον, του Στρήτορ και του Τζόουλιετ (όλες στο Ιλινόι), όπως και των ενοριών στο Buffalo, NY, and Hartshorn, OK.
Στην κοινωνική πλευρά της ενοριακής ζωής, οι πατέρες Ιωάννης Κοτσούροφ και Αλέξιος Τοθ (ο μετέπειτα επίσης άγιος Αλέξιος του Γουίλκς-Μπαρ), είχαν μεγάλο ρόλο στη θέσπιση μιας μεγάλης Ορθόδοξης Εταιρείας Αμοιβαίας Βοήθειας]], που παρείχε υποστήριξη για τους πολλούς νεοαφιχθέντες μετανάστες. Επίσης ο Ιωάννης μετέφρασε θρησκευτικά κείμενα στην αγγλική, προβλέποντας την εποχή κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία στις ΗΠΑ θα αποτελείτο κυρίως από αγγλόφωνα μέλη. Πριν από την επιστροφή του στη Ρωσία, βοήθησε στην οργάνωση του Α΄ Παναμερικανικού Συμβουλίου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο έλαβε χώρα στο Μέιφηλντ της Πενσυλβάνια το 1907.
Στη Ρωσική Αυτοκρατορία
Το 1916 ο π. Ιωάννης μετατέθηκε στον Ναό της Αγίας Αικατερίνης στο Τσάρσκογιε Σελό, λίγο έξω από την Αγία Πετρούπολη. Εκεί έγινε γνωστός ως αγαπητός στο ποίμνιο ιερέας, με ικανότητα στα συγκινητικά κηρύγματα.
Τον Οκτώβριο του 1917 η εξέγερση των Μπολσεβίκων στην Αγία Πετρούπολη εξαπλώθηκε γρήγορα στο Τσάρσκογιε Σελό. Πλήθη πιστών προσέτρεξαν στους ναούς, όπου οι κληρικοί τελούσαν παρακλητικές ακολουθίες και λιτανείες προσευχόμενοι για ειρήνευση.
Στις 31 Οκτωβρίου 1917 (13 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο), οι επαναστάτες εισήλθαν δια της βίας στο Τσάρσκογιε Σελό, συνέλαβαν τον πατέρα Ιωάννη, τον μετέφεραν έξω από τον οικισμό και τον εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Ιωάννης Κοτσούροφ έγινε έτσι ο πρώτος ιερομάρτυρας της σοβιετικής εποχής. Η σορός του τάφηκε αρκετές ημέρες αργότερα στην κρύπτη του Ναού της Αγίας Αικατερίνης. Ο ναός κατεδαφίσθηκε από το καθεστώς τη δεκαετία του 1930 και ξαναχτίστηκε μετά το 2005, οποτε είναι άγνωστο εάν τα λείψανα του αγίου υπάρχουν ακόμα από κάτω του.
Τον Δεκέβριο του 1994 ο Ιωάννης Κοτσούροφ αναγνωρίσθηκε από την Ιερά Σύνοδο της ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που συνεδρίασε στη Μονή Ντανίλοφ, ως ο πρώτος νεομάρτυρας του εικοστού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι άγιοι Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 20ού αιώνα
Διεθνής Ακαδημαϊκή Ένωση
Η Ένωση έχει ως στόχο τη διεθνή συνεργασία μεταξύ των κρατών Ακαδημιών της, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να συναντηθούν και να συνεργαστούν σε έργα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, και δίνοντάς τους τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη μεγάλη εθνική και διεθνή κυκλοφορία της επιστημονικής έρευνας. Σκοπός της είναι να ενθαρρύνει τη συνεργασία στην προώθηση των μελετών μέσω συνεργατικής έρευνας και κοινών δημοσιεύσεων σε εκείνους τους κλάδους των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών που προωθούνται από τις Ακαδημίες και τα θεσμικά όργανα που εκπροσωπούνται στην UΑΙ: φιλολογία, αρχαιολογία, την ιστορία, ηθική των επιστημών και τις πολιτικές επιστήμες. Η UAI εργάζεται για την προώθηση και την πρόοδο των γνώσεων και επιστημονικών ανταλλαγών και για την υποστήριξη των πρωτοβουλιών όλων των ακαδημιών της.
Ίδρυση
Η UΑΙ ιδρύθηκε το 1919 με πρωτοβουλία της Ακαδημίας Επιγραφικής και Γραμμάτων. Μετά από 4 χρόνια πολέμου, ο κόσμος επιθυμούσε την ειρήνη και την κατανόηση μεταξύ των εθνών. Με αυτό κατά νου, η διεθνής συνεργασία θα έπρεπε να προωθηθεί σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του πνευματικού και επιστημονικού έργου. Σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι τον Μάιο του 1919 ετοιμάστηκε το αρχικό καταστατικό.
Αργότερα, το αρχικό καταστατικό αναθεωρήθηκε και εκδόθηκε σε μια δεύτερη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε και πάλι στο Παρίσι από τις 15 - 18 Οκτωβρίου 1919. Το προτεινόμενο σχέδιο προέβλεπε τη διεθνή ακαδημαϊκή συνεργασία στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών. Κατά τη διάρκεια των συνελεύσεων, εκπρόσωποι των Εθνικών Ακαδημιών από έντεκα χώρες προσχώρησαν στην Ένωση (Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ελλάδα, Ιταλία, Ιαπωνία, Ολλανδία, Πολωνία, Ρωσία, ΗΠΑ) και εθνικές Ακαδημίες τριών άλλων χωρών έδωσαν τη συγκατάθεσή τους, χωρίς να εκπροσωπούνται (Ισπανία, ,Νορβηγία και ,Ρουμανία). Αργότερα την ίδια χρονιά, η Γιουγκοσλαβία και την Πορτογαλία προσχώρησαν στην Ένωση. Επί του παρόντος, η UAI έχει μέλη από περισσότερες από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο.
Εγχειρήματα
Από το 1919, ο αριθμός των εγχειρημάτων που χρηματοδοτούνται, υποστηρίζονται ή εποπτεύονται από την UAI διαρκώς αυξάνεται. Από τα πρώτα τρία έργα που εγκρίθηκαν το 1919, Η UAI έφθασε στον αριθμό των 81 έργων.
Η πρωτοβουλία για ένα νέο έργο μπορεί να ληφθεί μόνο από ένα Ακαδημία μέλος της UAI (μέσω εκπρόσωπου της) ή από το Προεδρείο (Board) της ίδιας της Ένωσης. Η πρόταση πρέπει να περιλαμβάνει τον ακριβή ορισμό του αντικειμένου της, σαφείς επεξηγήσεις, το πρόγραμμα εργασίας και την εκτίμηση των δαπανών και την οικονομική ευθύνη για την εκτέλεσή του. Το όλο έργο θα πρέπει να διατηρήσει τα υψηλά πρότυπα της της διεθνούς έρευνας και να έχει διεθνή χαρακτήρα και ενδιαφέρον.
Βραβείο Erasmus
Η Ένωση έλαβε το Βραβείο Erasmus για την «προώθηση της συνεργασίας όλων σχεδόν των ευρωπαϊκών ακαδημιών και για την ώθηση σημαντικής, ακαδημαϊκής έρευνας». Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο διατήρησε και ύψωσε το επίπεδο των ευρωπαϊκών ανθρωπιστικών επιστημών αλλά επίσης ενθάρρυνε την έρευνα σε πολιτισμικές περιοχές εκτός ευρωπαϊκής παράδοσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακαδημαϊκά ιδρύματα Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα
Ανδρέας Ροδινός
Ο Ανδρέας Ροδινός (1912 - 9 Φεβρουαρίου 1934) ήταν Έλληνας μουσικός συνθέτης και λυράρης, από τους σπουδαιότερους της κρητικής μουσικής παράδοσης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του φούρναρη Γεώργιου Ροδινού από το Ατσιπόπουλο Ρεθύμνης και η μητέρα του από τα Φραντζεσκιανά Μετόχια ήταν θεία του συνθέτη Νίκου Μαμαγκάκη. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη γενέτειρά του, το Ρέθυμνο. Ξεκίνησε να παίζει λύρα από την ηλικία των 13 ετών. Συνεργάστηκε με τον περίφημο καλλιτέχνη του λαούτου Σταύρο Ψύλλο. . Το 1933 κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας προσβλήθηκε από πλευρίτιδα και απεβίωσε την επόμενη χρονιά, σε ηλικία μόλις 22 ετών. Η θλίψη του πληθυσμού του Ρεθύμνου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε την ημέρα της κηδείας του Ροδινού η πόλη νέκρωσε στην κυριολεξία, με τα μαγαζιά να παραμένουν κλειστά σε ένδειξη πένθους. Ο Ροδινός ηχογράφησε δύο δίσκους των 33 στροφών και σώθηκαν ορισμένα τραγούδια του, όπως "Ρεθυμνιώτικος Συρτός" και "Ρεθυμνιώτικα Πεντοζάλια". Θεωρείται από τους σπουδαιότερους Κρητικούς μουσικούς των αρχών του 20ού αιώνα, αν και δεν πρόλαβε να δείξει όλες του τις ικανότητες λόγω του πρόωρου θανάτου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητικοί μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες λυράρηδες κρητικής λύρας
Ζαν Ρισέ
Ο Ζαν Ρισέ (Jean Richer, περ. 1630-1696) ήταν Γάλλος αστρονόμος και βοηθός («élève astronome») στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, υπό τον Τζοβάνι Ντομένικο Κασίνι. Αναφέρεται και ως μαθηματικός.
Μεταξύ του 1671 και του 1673 ο Ρισέ διεξήγε πειράματα και αστρονομικές παρατηρήσεις στην Καγιέν της Γαλλικής Γουιάνας, ως απεσταλμένος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Οι παρατηρήσεις και μετρήσεις του που αφορούσαν τον πλανήτη Άρη κατά την ευνοϊκή αντίθεσή του, συνδυαζόμενες με αυτές που έγιναν ταυτοχρόνως στο Παρίσι από τον Κασίνι, οδήγησαν στην πρώτη βασιζόμενη σε δεδομένα εκτίμηση της αποστάσεως Γης-Άρη, η οποία στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για να υπολογισθεί η απόσταση Γης-Ήλιου (η Αστρονομική μονάδα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου
Η μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO από το 1988, αναπτύχθηκε χωρίς συγκεκριμένο πολεοδομικό σχεδιασμό γύρω από το φρούριο-ακρόπολη της πόλης της Ρόδου, πιθανώς μετά τον σεισμό του 515. Το φρούριο διαιρείτο σε δύο διακριτά πολεοδομικά σχήματα, το Κολλακιό βόρεια και τη Χώρα νότια. Στο Κολλακιό περιλαμβάνεται ο πολύ γνωστός δρόμος των Ιπποτών, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου ή Καστέλο, το Νοσοκομείο που έχει μετατραπεί σε μουσείο, οι ναοί του Τάγματος και άλλα σημαντικά κτήρια. Στη Χώρα βρίσκεται το τουρκικό παζάρι γύρω από το τζαμί του Σουλεϊμάν, η παλαιά αγορά και άλλα κτήρια περιηγητικού ενδιαφέροντος.
Σύμφωνα με τη συνοπτική περιγραφή στην επίσημη σελίδα της UNESCO, οι Οσπιταλιέροι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ κατείχαν τη Ρόδο δι' αγοράς δύο και έτι αιώνες, από το 1309 έως το 1523, μεταμορφώνοντας την πόλη σε ισχυρό οχυρό, εξαιτίας της ιδιαίτερης ρευστότητας και των εκτεταμένων συγκρούσεων της εποχής. Αργότερα η πόλη διατέλεσε αλληλοδιάδοχα υπό Τουρκική και ιταλική κατοχή. Θεωρείται μία από τις αρχαιότερες ενεργές μεσαιωνικές πόλεις και σημείο συνάντησης πολλών πολιτισμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρόδος (πόλη) Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Οχυρωμένες πόλεις Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρόδο
Τακούνια σε... Μυστική Αποστολή
Το Τακούνια σε... Μυστική Αποστολή (αγγλικά: So Undercover) είναι μια κωμωδία δράσης με πρωταγωνίστρια τη Μάιλι Σάιρους. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Tom Vaughan με σενάριο του Allan Loeb.
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση στις 31 Ιανουαρίου 2015,από το τηλεοπτικό κανάλι Star Channel.
Πλοκή
Η Molly Morris (Μάιλι Σάιρους) είναι έξυπνη, σκληρή και δυναμική ιδιωτική ντετέκτιβ που δουλεύει στη θέση του πατέρα της(Mike O'Malley) μέχρι αυτός να επιστρέψει. Η Molly αναλαμβάνει μια υπόθεση από το FBI που θα της δώσει αρκετά λεφτά για να καλύψει αυτά που έχασε ο πατέρας της. Η Molly πρέπει να πάει ως μυστική για να σώσει την κόρη ενός πρώην μαφιόζου. Πρέπει να μεταμορφωθεί σε μια ειρηνική, ευγενική κοπέλα σε αδελφότητα ενός πανεπιστημίου. Πολλές σκηνές λαμβάνουν χώρα στο Tulane University.
Ημερομηνία Κυκλοφορίας
Η εταιρία παραγωγής δεν είχε ορίσει από την αρχή ημερομηνία για την προβολή της ταινίας στην Αμερική, παρ' όλο που είχε ορίσει ημερομηνία προβολής για την Ελλάδα στις 20 Δεκεμβρίου 2012. Η ημερομηνία προβολής για τους ελληνικούς κινηματογράφους τελικά άλλαξε για τις 27 Ιουνίου 2013.
Έχει κυκλοφορήσει σε εννέα χώρες σε όλο τον κόσμο,όπου οι έξι από αυτές ήταν ευρωπαϊκές.
Track List
•Barber of Sevilla Overture - Gioacchino Antonio Rossini
•Ring Ring - Craig Eastman
•Brand New Chick - Anjulie (as Anjulie)
•Transformation -  Bryce Jacobs
•Catalog Girls - Derek Nakamoto
•Dance All Night - Deekompressors (as The DeeKompressors)
•Drop me off in new orleans - Kermit Ruffins
•Bump Bump - Rae (as RAE)
•Get Outta My Face - Lil Wendy
•Fly Away - Free & Easy
Για την παραγωγή
Η ιδέα του “So Undercover” συνελήφθη από την έντονη γραφή του πρωτότυπου σεναρίου των Στίβεν Περλ και Άλαν Λόεμπ, το οποίο ήταν βασισμένο σε μια ιδέα του κ. Λόεμπ και είχε άντρα πρωταγωνιστή. Καθώς ο κ. Λόεμπ θυμάται, «''Το γράψαμε πριν επτά χρόνια. Κάποια στιγμή σκεφτήκαμε, γιατί να μην το ανατρέψουμε και να βάλουμε μια γυναίκα πρωταγωνίστρια;''»
Μπίνκγο! Το σενάριο έτυχε καλής υποδοχής και με τα χρόνια πλήθος ηθοποιών γοητεύτηκαν από το πρότζεκτ. Εν τούτοις, μολονότι η ομάδα σεναρίου είχε πολυάριθμες ευκαιρίες να πουλήσει το σενάριο, ανέλαβαν να βρουν τη σωστή εξίσωση καστ και στούντιο, προκειμένου να γυρίσουν την ταινία όπως την οραματίσθηκαν.
Ο πολυαναμενόμενος συνδυασμός άρχισε να «δένει» όταν ο σκηνοθέτης Τομ Βόγκαν διάβασε το σενάριο και όπως λέει ο ίδιος το βρήκε πολύ αστείο και έξυπνο. «Καθώς το διάβαζα, σκέφτηκα τη Μάιλι Σάιρους για τον διπλό ρόλο της Μόλι Μόρις και της Μπρουκ Στόουνμπριτζ», προσθέτει ο σκηνοθέτης. «''Γνώριζα τη δουλειά της Μάιλι εδώ και χρόνια και τη θεωρούσα πάντα πολύ αστεία, πολύ χαριτωμένη και είχε να προσφέρει πολλά στο σινεμά. Ήξερα ότι θα ήταν τέλεια και θα πρόσθετε καρδιά στην ταινία.''»
Trailer
So Undercover Trailer από το δημοφιλή ιστότοπο Youtube.
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη
Ινδικές θρησκείες
Οι Ινδικές θρησκείες, γνωστές και ως Νταρμικές θρησκείες, είναι οι θρησκείες που προέρχονται από την Ινδική υποήπειρο (δηλαδή ο Ινδουισμός, ο Τζαϊνισμός, ο Βουδισμός και ο Σιχισμός). Αυτές οι θρησκείες ταξινομούνται ως Ανατολικές θρησκείες. Αν και οι Ινδικές θρησκείες συνδέονται μεταξύ τους μέσω της ιστορίας της Ινδίας, αποτελούν ένα ευρύ φάσμα θρησκευτικών κοινοτήτων και δεν περιορίζονται γεωγραφικά στην Ινδική υποήπειρο.
Υπάρχουν στοιχεία για ύπαρξη προϊστορικής θρησκείας στην Ινδική υποήπειρο με βάση διεσπαρμένες ζωγραφιές σε βράχους από τη μεσολιθική εποχή. Οι Χαραπανοί του πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού (3300 με 1300 π.Χ., περίοδος ωρίμανσης: 2600-1900 π.Χ.) είχαν ένα πρώιμο αστικοποιημένο πολιτισμό ο οποίος προηγείται της βεδικής θρησκείας.
Η τεκμηριωμένη ιστορία των Ινδικών θρησκειών ξεκινά με την ιστορική Βεδική θρησκεία, τις θρησκευτικές πρακτικές των πρώιμων Ινδοϊρανών, οι οποίες συλλέγησαν και επιμελήθηκαν σε ένα κείμενο, στους Βέδες. Η περίοδος σύνθεσης, επιμέλειας και σχολιασμού των κειμένων είναι γνωστή ως Βεδική περίοδος (η οποία διαρκεία περίπου από το 1750 μέχρι το 500 π.Χ.). Τα φιλοσοφικά κείμενα των Βέδων συνοψίστηκαν στις Ουπανισάδες, κοινώς γνωστές ως Βεντάντα. Οι Βεντάντα ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως, είτε ως "τελευταία κεφάλαια και μέρη των Βέδων" ή ως "το αντικείμενο, ο ύψιστος σκοπός των Βέδων". Οι πρώιμες Ουπανισάδες είχαν ήδη συντεθεί κατά την γέννηση τρου Χριστού, ενώ πέντε από τις έντεκα κύριες Ουπανισάδες συντέθηκαν κατά πάσα πιθανότητα πριν τον 6ο αιώνα π.Χ., Ουπανισάδες οι οποίες περιλαμβάνουν τις πρώτες αναφορές για την Γιόγκα κτη αι Μόκσα.
Η σραμανική περίοδος (800 - 200 π.Χ.) σηματοδοτεί το "σημείο καμπής μεταξύ του Βεδικού Ινδουισμού και του Πουρανικού Ινδουισμού". Το κίνημα Σραμάνα, ένα αρχαίο Ινδικό θρησκευτικό κίνημα αλλά ξεχωριστή από την Βεδική παράδοση, συχνά αψήφησαν πολλές από τις έννοιες των Βέδων και των Ουπανισάδων για τη ψυχή (Άτμαν) και την απόλυτη πραγματικότητα (Βραχμάν). Στον 6ο αιώνα π.Χ. το Σραμανικό κίνημα ωρίμασε με την δημιουργία του Τζαϊνισμού και του Βουδισμού και ευθύνεται για το σχίσμα των Ινδικών θρησκειών στους δύο κύριους φιλοσοφικούς κλάδους της αστίκας, η οποία τιμά την Βέδα (π.χ., έξι ορθόδοξες σχολές του Ινδουισμού) και την νάστικα (π.χ. Βουδισμός, Τζαϊνισμός, Τσαρβάκα κτλ.). Ωστόσο, και οι δύο κλάδοι μοιράζονται τις σχετιζόμενες έννοιες της γιόγκα, τη σαμσάρα (τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου) και τη μόκσα (απελευθέρωση από αυτόν τον κύκλο).
Η πουρανική περίοδος (200 π.Χ. - 500 μ.Χ.) και η Πρώιμη Μεσαιωνική περίοδος (500-1100 μ.Χ.) έδωσε αφορμή για την δημιουργία νέων διαμορφώσεων του Ινδουισμού, ειδικά την μπάκτι και τον Σαϊβισμό, τον Σακτισμό, τον Βαϊσναβισμό, τη Σμάρτα και μικρότερες ομάδες όπως η συντηρητική Σραούτα.
Η πρώιμη Ισλαμική περίοδος (1100-1500 μ.Χ.) επίσης έδωσε αφορμή για την δημιουργία νέων κινημάτων. Ο Σιχισμός ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα βασισμένος στις διδασκαλίες του Γκουρού Νανάκ και τους εννιά επόμενους Γκουρού των Σιχ στην Βόρεια Ινδία. Η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του Σιχισμού κατάγεται από την περιοχή του Παντζάμπ.
Με την αποικιακή κυριαρχία των Βρετανών προέκυψε μια νέα ερμηνεία και σύνθεση του Ινδουισμού, η οποία βοήθησε το Ινδικό κίνημα ανεξαρτησίας. μικρογραφία|450x450εσ|Οι μεγάλες θρησκείες ως ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα Κατηγορία:Θρησκεία στην Ασία
Αναστάσιος Βερνάρδος
Ο Αναστάσιος Βερνάρδος (12 Ιουλίου 1928 - 23 Ιανουαρίου 1989) ήταν Έλληνας νομικός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουλίου του 1928. Πατέρας του ο Αριστείδης Βερνάρδος από το Προγκί Κυθήρων και μητέρα του η Πόπη το γένος Σικάκη από το Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1956 διορίστηκε ειρηνοδίκης στο Ειρηνοδικείο Νέστου με έδρα το Σιδηρόνερο Δράμας, όπου γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγο και σύντροφο της υπόλοιπης ζωής του Σωτηρία. Απέκτησαν τρία παιδιά, την Πόπη, την Όλγα και τον Αριστείδη.
Το 1987 ιδρύθηκε το Διεθνές Κέντρο Μελετών Φιλοσοφίας - Θεωρίας - Κοινωνιολογίας και Επιστημολογίας του Δικαίου, στο οποίο εκλέχθηκε πρώτος Πρόεδρος. Σκοπός του Κέντρου ήταν η συμβολή στην ανάπτυξη του ενδιαφέροντος των νομικών για προβλήματα φιλοσοφίας και θεωρίας του δικαίου με την ευρύτερη έννοια. Στα ιδρυτικά μέλη του περιλαμβάνονταν αρκετοί ξένοι πανεπιστημιακοί. Το ίδιο έτος γίνεται μέλος της Εταιρείας Νομικής Μεθοδολογίας (Association Internationale de Methodologie Juridique), που εδρεύει στην Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας. Είχε προσκληθεί εκεί για ένα συνέδριο κατά τις 5-7 Σεπτεμβρίου 1988, στο οποίο τελικά δεν πήγε, έστειλε όμως τη σχετική εργασία του που δημοσιεύτηκε στο Revue de la Recherche Juridique – Droit Prospectif (1988 - 4). Την 23 Ιανουαρίου 1989 ο Αναστάσιος Βερνάρδος δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 1η Μάη σε απόσταση πενήντα μέτρων από το σπίτι του. Ήταν η επομένη ημέρα της ονομαστικής του γιορτής.
Εκδήλωση στη μνήμη του
Το περιοδικό ΥΦΟΣ, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης δεκαεπτά χρόνων από τη δολοφονία του Αναστασίου Βερνάρδου οργάνωσε εκδήλωση στη μεγάλη αίθουσα της Παλαιάς Βουλής την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2006 και αφιέρωσε ένα τεύχος στον ακέραιο δικαστή και βαθιά φιλοσοφημένο άνθρωπο, προβαίνοντας σε δημοσίευση κάποιων ανέκδοτων δοκιμίων του. Παράλληλα συμπεριέλαβε άρθρα του Βερνάρδου που είχαν δημοσιευτεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο (σε κάθε περίπτωση με αναφορά της πηγής) καθώς και κείμενα ανθρώπων που γνώρισαν αυτόν και το έργο του. Ομιλητές ήταν: ο Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης, ο Ευριπίδης Αντωνίου, Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο Θεοδόσης Τάσιος, καθηγητής ΕΜΠ, ο Γεώργιος Λεοντσίνης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Μαρία Κευγά, δικηγόρος και η Πόπη Βερνάρδου, κόρη του τιμωμένου. Πιάνο έπαιξε η Ιφιγένεια Βερνάρδου – Παπαδογιάννη. Μετά από πρόταση του Γεωργίου – Αλέξανδρου Μαγκάκη, την οποία αποδέχτηκε ο παρευρισκόμενος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Ρωμύλος Κεδίκογλου, φιλοτεχνήθηκε η προτομή του Αναστασίου Βερνάρδου, η οποία από τις 20 Νοεμβρίου 2006 κοσμεί την είσοδο του Αρείου Πάγου.
Σαράντης Τσεμάνης
Ο Σαράντης Τσεμάνης (1892-1973) ήταν γιατρός και δήμαρχος της πόλης της Καστοριάς που άσκησε τα καθήκοντά του καθόλην την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και πέραν αυτού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ιεροπηγή της Καστοριάς στις 12 Απριλίου του 1892 και τελείωσε το δημοτικό σχολείο της Καστοριάς και στη συνέχεια συμπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο της Ιονίου Σχολής στην Αθήνα. Σπούδασε ιατρική στο Μονπελιέ της Γαλλίας και ειδικεύτηκε στη γενική χειρουργική, στη γυναικολογία και στη μαιευτική. Κατετάγη εθελοντικά και προσέφερε τις υπηρεσίες του ως Υπίατρος στο Α΄Βαλκανικό πόλεμο και είχε τη τύχη να δει την ιδιαίτερη πατρίδα του ελεύθερη τον Νοέμβριο του 1912. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο στρατιωτικό νοσοκομείο των Ιωαννίνων που βομβαρδίσθηκε το 1940 από του Ιταλούς. Το 1934 εξελέγη πρώτος πλειοψηφών σύμβουλος και προσέφερε τις ιατρικές υπηρεσίες του στους κατοίκους που μαστίζονταν από την ελονοσία κατά τη διάρκεια της κατοχής και το 1946 επελέγη ως δήμαρχος της πόλης της Καστοριάς σύμφωνα με την απόφαση της τότε κυβέρνησης Θεμιστοκλή Σοφούλη, που όριζε ότι την θέση του δημάρχου θα κατείχε ο πρώτος εκλεχθείς σύμβουλος της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης, λόγω της αδυναμίας διεξαγωγής εκλογών κατά την διάρκεια της τριπλής κατοχής 1941-1944. Και μετά τη λήξη της δημαρχίας του, προσέφερε και πάλι τις ιατρικές και ανθρωπιστικές του υπηρεσίες, ιδιαίτερα στους καταφυγόντες από τα χωριά της περιοχής.
Η δήλωσή του, μέσα στον ορυμαγδό των γεγονότων στις αρχές του εμφυλίου πολέμου, προκειμένου να εκτονωθεί η κατάσταση λόγω του κλίματος έχθρας μεταξύ των μελών των ανταρτικών οργανώσεων και του συχνά τουρκόφωνου χριστιανικού προσφυγικού πληθυσμού, αναφερόμενος σχετικά στους «εν σμικρώ ξενόφωνους» κατοίκους της περιοχής, ενέταξε μεταξύ αυτών των «ολίγων Σλαυοφώνων», και τους «εν σμικρώ Τουρκοφώνους», προκαλώντας την έντονη διαμαρτυρία των Μικρασιατών προσφύγων, καθώς διαχώρισε τον προσφυγικό πληθυσμό από τους ελληνόφωνους κατοίκους της περιοχής.
Κατά την διάρκεια της δημαρχιακής του θητείας, έδειξε παρά τους δύσκολους καιρούς, ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην διατήρηση και στην συντήρηση των βυζαντινών ναών και βυζαντινών εικόνων, και την αναδιοργάνωση της Δημοτικής βιβλιοθήκης της πόλης. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του Αδελφάτου του Δημοτικού Νοσοκομείου και μέλος της επιτροπής προμήθειας εποπτικών οργάνων για το Γυμνάσιο Καστοριάς, ενώ αποτελεί δείγμα της δυναμικής προσωπικότητάς του το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της διάνοιξης της οδού της πόλης που οδηγούσε στο τότε υπό κατασκευήν ξενοδοχείο Ξενία της πόλης, παραχώρησε πρώτος τον κήπο του σπιτιού του λέγοντας: «Λοιπόν, κύριοι ας αρχίσουμε από τον κήπο της οικίας μου...».
Μια ιστορική κατάθεση(μαρτυρία) ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων
Ο γιατρός και τότε δήμαρχος της πόλης, Σαράντης Τσεμάνης, ως μάρτυρας κατηγορίας κατά των Ιταλών και Βουλγάρων εγκληματιών πολέμου στη Δυτική Μακεδονία το 1941-44 (π.χ. Ράβαλι, Κάλτσεφ στη Αθήνα το 1946, προκάλεσε αίσθηση στο δικαστήριο, όταν με παλλόμενη φωνή είπε:
Παρά ταύτα το κύρος του, η γενική αποδοχή του και η αναγκαιότητα των καιρών ήταν κυρίως αυτά που τον διέσωσαν σε περίοδο που ο πληθυσμός και της ευρύτερης περιοχής της Καστοριάς ήταν κατακερματισμένος σε ομάδες που αλληλοϋποβλέπονταν.
Πυρρίχιος
thumb|Πυρρίχιος Χορός (1869), έργο του [[Λώρενς Άλμα-Τάντεμα|Σερ Λώρενς Άλμα-Τάντεμα, Guildhall Art Gallery, Λονδίνο.|248x248εσ]] Ο πυρρίχιος είναι ο αρχαιότερος ελληνικός πολεμικός χορός. Οι χορευτές χόρευαν κρατώντας ασπίδα και δόρυ και φορώντας περικεφαλαία.
Μυθική αναδρομή
Για τη δημιουργία του υπάρχουν τρεις μυθικές εκδοχές:
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα
Πλάτων - Νόμοι (7-815α) "'''(815a) ὄρχησιν λέγοι. τὴν πολεμικὴν δὴ τούτων, ἄλλην οὖσαν τῆς εἰρηνικῆς, πυρρίχην ἄν τις ὀρθῶς προσαγορεύοι, τάς τε εὐλαβείας πασῶν πληγῶν καὶ βολῶν ἐκνεύσεσι καὶ ὑπείξει πάσῃ καὶ ἐκπηδήσεσιν ἐν ὕψει καὶ σὺν ταπεινώσει μιμουμένην, καὶ τὰς ταύταις ἐναντίας, τὰς ἐπὶ τὰ δραστικὰ φερομένας αὖ σχήματα, ἔν τε ταῖς τῶν τόξων βολαῖς καὶ ἀκοντίων καὶ πασῶν πληγῶν μιμήματα ἐπιχειρούσας μιμεῖσθαι· τό τε ὀρθὸν ἐν τούτοις καὶ τὸ εὔτονον, τῶν ἀγαθῶν σωμάτων (815β) καὶ ψυχῶν ὁπόταν γίγνηται μίμημα, εὐθυφερὲς ὡς τὸ πολὺ τῶν τοῦ σώματος μελῶν γιγνόμενον, ὀρθὸν.."