cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτέα (φυτό)
Φυσική ιστορία και ταξινόμηση
Οι περισσότερες πρωτέες βρίσκονται στα νότια του Ποταμού Λιμπόπο. Ωστόσο, η Protea kilimanjaro  απαντάται στο Εθνικό Πάρκο της Κένυας. Το 92% των ειδών είναι ενδημικά στην Περιοχή Χλωρίδας του Ακρωτηρίου (Cape Floristic Region), μια ζώνη από το Κλανγουίλιαμ ως την Γκράχαμσταουν της Νότιας Αφρικής. Ο ασυνήθιστος πλούτος και η ποικιλία των ειδών πιστεύεται ότι οφείλεται εν μέρει στην ποικιλομορφία του τοπίου, όπου οι πληθυσμοί μπορούν να απομονωθούν μεταξύ τους και να αναπτυχθούν σε νέα είδη.
Χρήση
Σήμερα οι πρωτέες είναι φυτά εξωτερικής καλλιέργειας και τα άνθη τους παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια αυξημένη ζήτηση. Μάλιστα, μπορεί να καλλιεργηθεί στην Κύπρο, αν και εφόσον γίνουν επεμβάσεις στο έδαφος. Ευδοκιμούν σε θερμοκρασίες από 5 ως 35 βαθμούς Κελσίου. Στα πλεονεκτήματά της αναφέρεται ότι δε χρειάζεται πολύ νερό και λίπασμα και στα μειονεκτήματα ότι δεν παρουσιάζει ομοιομορφία ως προς την παραγωγή. Η διάρκεια ζωής του φυτού είναι τουλάχιστον πέντε έτη και στο βάζο ένας μήνας. Εχθρός του φυτού είναι ο βοτρύτης.
Είδη
(κατάλογος ειδών ανά τομέα: κάθε τομέας έχει όνομα αποτελούμενο από δύο μέρη, το όνομα του γένους και ένα επίθετο).
thumb|222px|right|Βασιλική πρωτέα (Πρωτέα η κυναροειδής) thumb|222px|right|Βασιλική πρωτέα (Πρωτέα η κυναροειδής)
Εθνικό σύμβολο
Τόσο στη διάρκεια της περιόδου του απαρτχάιντ, όσο και μετά από αυτό, η πρωτέα είχε μερικές φορές θέση αμφιλεγόμενου εθνικού συμβόλου για τη Νότια Αφρική, όπως και η αντιλόπη (Springbok Antelope).
Ο αρχιτέκτονας του απαρτχάιντ Χέντρικ Φρενς Φερβόρντ, πρώην Πρωθυπουργός της Νοτίου Αφρικής, ονειρευόταν να αλλάξει το τότε σύμβολο της σημαίας της χώρας και να το αντικαταστήσει βάζοντας στο κέντρο μία αντιλόπη που έκανε άλμα πάνω από ένα στεφάνι από έξι Πρωτέες. Η πρόταση, ωστόσο, προκάλεσε έντονες συζητήσεις και ουδέποτε εφαρμόστηκε.
Έπειτα από το τέλος του απαρτχάιντ, με διάταγμα της κυβέρνησης του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, οι αθλητικές ομάδες (που καλούνταν και "Springboks") θα ήταν γνωστές ως The Proteas, με εξαίρεση την εθνική ομάδα Ράγκμπι γιούνιον, της οποίας το όνομα παραμένει "Springboks".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Άνθη Κατηγορία:Γένη φυτών
Δακτυλιοσκώληκες
Οι Δακτυλιοσκώληκες ή δακτυλιωτοί σκώληκες (Annelida) είναι συνομοταξία πού αποτελείται από αρθρωτά ασπόνδυλα ζώα. Η λατινική ονομασία προέρχεται από τη λέξη anellus που σημαίνει "δακτύλιος".
Η επιφάνεια του σώματός τους διαιρείται σε λίγο-πολύ ευδιάκριτους δακτυλίους ή τμήματα, που είναι συνήθως εφοδιασμένα με αποφύσεις για την κίνηση και με βράγχια. Η ομοταξία αυτή περιλαμβάνει τους συνήθεις θαλάσσιους σκώληκες, τους σκώληκες της γης και τις βδέλλες.
Αντουάν Γκριεζμάν
Βιογραφία
Ο Αντουάν Γκριεζμάν γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1991 στο Μακόν της Σον-ε-Λουάρ στην περιοχή της Βουργουνδίας. Ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την Αντάντ Σαρναί Μακόν 71 σε ηλικία έξι ετών προτού ενταχθεί στα τμήματα υποδομής της ΟΦ Μακόν δύο χρόνια αργότερα. Αγωνίστηκε εκεί για διάστημα επτά ετών και πραγματοποίησε σειρά δοκιμαστικών σε γαλλικούς επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους, ωστόσο συνεχώς απορρίπτετο λόγω του παρουσιαστικού του που θεωρείτο "αδύναμο". Παρόλα αυτά, σε ηλικία 13 ετών, στη διάρκεια ενός τουρνουά νέων, όπου αγωνιζόταν με τα χρώματα της Μονπελιέ, εντοπίστηκε από σκάουτερ της Ρεάλ Σοσιεδάδ η οποία του έκανε πρόταση για δοκιμαστική περίοδο δύο μηνών, προτού το προτείνει το πρώτο του συμβόλαιο.
Ρεάλ Σοσιεδάδ (από το 2009)
Ο Γκριεζμάν συνέχισε την πρόοδό του εντός των τμημάτων υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ, παράλληλα με τις σπουδές του, τις οποίες, ωστόσο, παρακολουθούσε στην Μπαγιόν, ενώ προωθήθηκε στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου για τις σεζόν 2007-2008 και 2008-2009, ενώ αυτή αγωνιζόταν στην τρίτη τη τάξει κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου. Καθώς η έναρξη της σεζόν 2009-2010 πλησίαζε, κλήθηκε στην πρώτη ομάδα από τον Μαρτίν Λασάρτε λόγω προβλημάτων τραυματισμού των συνήθων βασικών και αγωνίστηκε σε αρκετά φιλικά προετοιμασίας. Διακρίθηκε πετυχαίνοντας συνολικά πέντε τέρματα σε τέσσερις αναμετρήσεις με αποτέλεσμα να κερδίσει μόνιμη θέση στην πρώτη ομάδα του βασκικού συλλόγου.
Στις 2 Σεπτεμβρίου, αγωνίστηκε στην πρώτη του αναμέτρηση με τα χρώματα της Ρεάλ Σοσιεδάδ απέναντι στην Ράγιο Βαγεκάνο για το Copa del Rey μπαίνοντας ως αλλαγή στο 77ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης, με την ομάδα του να γνωρίζει, ωστόσο, την ήττα με σκορ 2-0. Τέσσερις ημέρες αργότερα, αγωνίστηκε στην πρώτη του αναμέτρηση πρωταθλήματος απέναντι στην Μούρθια. Στις 27 Σεπτεμβρίου, για την πρώτη του συμμετοχή ως βασικός, πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Σεγούντα Ντιβιζιόν απέναντι στην Ουέσκα. Σε σύντομο διάστημα, κατάφερε να γίνει βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της ομάδας μέχρι το τέλος της σεζόν, με τον Τύπο να κάνει λόγο για το ενδιαφέρον αρκετών συλλόγων για την απόκτησή του όπως οι Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ και Λυών. Ήταν ένας από τους κύριους συντελεστές της ανόδου της ομάδας στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και, με το πέρας της σεζόν, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα με διάρκεια έως το 2015. Τον Ιούλιο του 2010, κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας U19 από τον Φρανσίς Σμερετσκί για να λάβει μέρος στο Euro το οποίο και κατέκτησε έπειτα από μία νίκη με σκορ 2-1 επί της Ισπανίας.
Αγωνίστηκε στην πρώτη του αναμέτρηση στην Liga στις 29 Αυγούστου 2010 απέναντι στην Βιγιαρρεάλ ΚΦ. Στις 25 Οκτωβρίου, στα πλαίσια της όγδοης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, πέτυχε το πρώτο του τέρμα απέναντι στην Λα Κορούνια, τέρμα το οποίο και πανηγύρισε πηγαίνοντας να καθίσει στο εσωτερικό αυτοκινήτου που βρισκόταν κοντά στον αγωνιστικό χώρο για διαφημιστικούς λόγους. Ολοκλήρωσε την σεζόν με τελικό απολογισμό τριάντα εννέα συμμετοχές, οκτώ τέρματα και μία ασίστ.
Η σεζόν 2011-2012 ξεκίνησε σχετικά άσχημα για τον Γκριεζμάν: ενώ όλα φαίνονταν να βαίνουν καλώς γι'αυτόν μετά και ένα τέρμα που πέτυχε απέναντι στην Μπαρτσελόνα στα πλαίσια της δεύτερης αγωνιστικής της Liga στις 10 Σεπτεμβρίου 2011, ακολούθησε μια μακρά περίοδος αποχής από το σκοράρισμα έως και τον Δεκέμβριο του 2011 όπου και ξαναβρήκε τον δρόμο για τα δίχτυα απέναντι στην Γρανάδα για το Copa del Rey. Με την ολοκλήρωση της σεζόν, μετρούσε συνολικά οκτώ τέρματα και τρεις ασίστ σε σύνολο τριάντα οκτώ συμμετοχών.
Η αποκάλυψη (από το 2012)
Αφού ανανέωσε το επαγγελματικό του συμβόλαιο έως το 2016, είδε την ομάδα του να ηττάται σε συνολικά έξι αναμετρήσεις από τις δέκα συνολικά για την έναρξη της σεζόν 2012-2013, ενώ ο ίδιος έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης για διάρκεια ενός μήνα. Ωστόσο μετά την επιστροφή του, η Ρεάλ Σοσιεδάδ παρέμεινε κοντά στην κορυφή και ο Γκριεζμάν την οδήγησε με τα τέρματά του ως τα μπαράζ του Τσάμπιονς Λιγκ πετυχαίνοντας το καθοριστικό τέρμα στη διάρκεια της αναμέτρησης της τελευταίας αγωνιστικής απέναντι στην Λα Κορούνια. Στη διάρκεια της ίδιας αυτής σεζόν, έγινε ο πέμπτος νεαρότερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που φτάνει το συμβολικό όριο των εκατό συμμετοχών στην Liga. Ολοκλήρωσε την σεζόν με συνολικά τριάντα πέντε συμμετοχές, έντεκα τέρματα και πέντε ασίστ. Στη διάρκεια της χειμερινής διακοπής του πρωταθλήματος, κλήθηκε από την πειθαρχική επιτροπή της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου μαζί με τους Γιαν Μ'Βιλά, Κρις Μαβινγκά, Ουισάμ Μπεν Γιεντέρ και Μ'Μπέι Νιάνγκ, έπειτα από μία νυχτερινή έξοδο που είχαν πραγματοποιήσει τρεις ημέρες πριν από την κομβικής σημασίας αναμέτρηση απέναντι στη Νορβηγία. Μία αναμέτρηση στην οποία η Γαλλία ηττήθηκε με σκορ 5-3, με άμεση συνέπεια τον αποκλεισμό της από την τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων του 2013. Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από όλες τις ηλικιακές κατηγορίες των εθνικών ομάδων της Γαλλίας έως τον Ιανουάριο του 2014.
Από την επόμενη, κιόλας, σεζόν, ο Αντουάν Γκριεζμάν κατάφερε να διακριθεί στη διάρκεια της αναμέτρησης απέναντι στην Λυών στα πλαίσια των μπαράζ του Τσάμπιονς Λιγκ. Σκόραρε με ένα σουτ στη κίνηση για την πρώτη αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων, ενώ στον επαναληπτικό αγώνα έδωσε μία ασίστ για τον Κάρλος Βέλα βοηθώντας την Ρεάλ Σοσιεδάδ να πάρει την πρόκριση με συνολικό υπέρ της σκορ 4-0. Στη διάρκεια του πρώτου μισού της σεζόν, πέτυχε δεκατρία τέρματα σε σύνολο εικοσιπέντε συμμετοχών, ενώ με σύνολο 18 τερμάτων στη διάρκεια του κανονικού έτους 2013, βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης των Γάλλων ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα σε αγώνες πρωταθλήματος. Στις 22 Φεβρουαρίου, σε αναμέτρηση απέναντι στην ΦΚ Μπαρτσελόνα, πέτυχε το δέκατο πέμπτο του τέρμα στην Liga και οδήγησε την ομάδα του σε μια σημαντική νίκη με σκορ 3-1 κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την κλήση του για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας από τον Ντιντιέ Ντεσάν για την φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Ολλανδία. Έπειτα από μία σεζόν στη διάρκεια της οποίας πέτυχε συνολικά είκοσι ένα τέρματα και έδωσε τέσσερις ασίστ, κλήθηκε στην αποστολή της Γαλλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Ατλέτικο Μαδρίτης
Στις 28 Ιουλίου 2014 ο Γκριεζμάν μετεγράφη στην Ατλέτικο Μαδρίτης ενάντι περίπου 30 εκατομμυρίων ευρώ. Την ίδια μέρα πέρασε την ιατρική εξέταση και υπέγραψε συμβόλαιο έξι χρόνων στις 29 Ιουλίου. Ο Γκριεζμάν έκανε το ντεμπόυτο του σε ένα ματς του Κυπέλλου Ισπανίας, στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, όπου η Ατλέτικο έφερε ισοπαλία με την Ρεάλ Μαδρίτης. Στις 17 Σεπτεμβρίου σκόραρε το πρώτο του τέρμα για την Ατλέτικο στο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" ενάντια στον Ολυμπιακό, όπου η Ατλέτικο ηττήθηκε με σκορ 3-2. Στις 21 Δεκεμβρίου 2014 έκανε το πρώτο του χατ τρικ σε μια εντός έδρας νίκη της Ατλέτικο επί της Αθλέτικ Μπιλμπάο με σκορ 4-1. Τον Ιανουάριο του 2015 επιλέχθηκε ως ο παίκτης του μήνα παρά το γεγονός ότι είχε μονάχα 3 συμμετοχές. Τον Απρίλιο του 2015 ξεπέρασε σε τέρματα τον Καρίμ Μπενζεμά έχοντας σκοράρει 22 τέρματα, σύνολο τερμάτων που αποτελούσε το μεγαλύτερο που έγινε ποτέ από Γάλλο ποδοσφαιριστή σε μία σεζόν. Ο Γκριεζμάν τελείωσε την χρονιά έχοντας σκοράρει 22 τέρματα σε 37 αγώνες και έτσι επιλέχθηκε ως ένας από τους τρεις καλύτερους επιθετικούς της χρονιάς στην ΛαΛίγκα μαζί με τους Λιονέλ Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο. Στις 18 Οκτωβρίου 2015 έπαιξε το πρώτο του ματς απέναντι στην Ρεάλ Σοσεϊδάδ και σκόραρε ένα τέρμα το οποίο δεν πανηγύρισε.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2016 ο Γκριεζμάν σκόραρε το μοναδικό τέρμα της Ατλέτικο σε μια εκτός έδρας νίκη απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης. Στις 13 Απριλίου 2016, σε ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, σκόραρε 2 τέρματα ενάντια στην κάτοχο του τίτλου ΦΚ Μπαρτσελόνα. Έτσι η Ατλέτικο απέκλεισε την Μπαρτσελόνα από το Τσάμπιονς Λιγκ και πήρε μία θέση στον τελικό της διοργάνωσης, στον οποίο τελικά η Ατλέτικο ηττήθηκε στα πέναλτι από την "Βασίλισσα" Ρεάλ Μαδρίτης. Στις 23 Ιουνίου υπέγραψε νέο συμβόλαιο έως το 2021. Υπήρξε εκείνη την χρόνια τρίτος υποψήφιος για την Χρυσή Μπάλα μετά τους Κριστιάνο Ρονάλντο και Λιονέλ Μέσι.
Στις 1 Νοεμβρίου 2016 ο Γάλλος επιθετικός σκόραρε 2 τέρματα απέναντι στην Ροστόφ και έτσι επέτρεψε στην Ατλέτικο να περάσει στην φάση των 16. Τελικά η Ατλέτικο κατάφερε να φτάσει ως τα ημιτελικά όπου αποκλέιστηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Γκριεζμάν σημείωσε ένα τέρμα στο δεύτερο ματς με την Ρεάλ. Η χρονιά 2017-2018, δεν φαίνοταν καλή αρχικά για τον Γκριεζμάν, καθώς από το καλοκαίρι που είχε αρχίσει η σεζόν έως τον Ιανουάριο είχε σκοράρει μόλις 7 τέρματα. Μάλιστα η Ατλέτικο βγήκε τρίτη στον όμιλο της στο Τσάμπιονς Λιγκ, πίσω από Τσέλσι και Ρόμα. Ωστόσο τον Φεβρουάριο κατάφερε να ξανβρεί την φόρμα του διπλασιάζοντας τα τέρματά του και τις ασίστ του. Στις 23 Ιανουαρίου 2018 ο Γκριεζμάν σκόραρε ένα καταπληκτικό τέρμα απέναντι στην ΦΚ Σεβίλλη. Συνεχίζοντας, να έχει καλή απόδοση, ο Γκριεζμάν κατάφερε να οδηγήσει την Ατλέτικο στον τελικό του UEFA Europa League, κόντρα στην Μαρσέιγ. Στον τελικό σκόραρε 2 γκολ και κατέκτησε έτσι το πρώτο τρόπαιο με την Ατλέτικο. Ολοκλήρωσε την χρονιά έχοντας σκοράρει 29 φορές σε 45 αγώνες με την Ατλέτικο.
Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, και μετά από πολύμηνες φήμες που τον συνέδεαν με την Μπαρτσελόνα, ο Γκριεζμάν ανακοίνωσε μέσω ενός μικρού βίντεο, την απόφασή του να παραμείνει στην Ατλέτικο.Την επόμενη χρονιά το καλοκαίρι του 2019 μετακόμισε στην Μπαρτσελόνα έναντι 120 εκατομμυρίων ευρώ.
Αρνησικυρία
Αρνησικυρία ονομάζεται τόσο η άρνηση μιας κρατικής αρχής να επικυρώσει νόμο ή απόφαση κάποιας άλλης, έστω κι αν η δεύτερη είναι η καθ' ύλην αρμόδια, προκαλώντας επαναδιαπραγμάτευση ή σπανιότερα ακύρωσή του, όσο και το δικαίωμα ή ικανότητα άσκησης αυτής. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης στους περισσότερους διεθνείς οργανισμούς και αναφέρεται στην άρνηση ενός εταίρου να συνυπογράψει απόφαση των συλλογικών οργάνων, με την έννοια άσκησης φραγμού, οδηγώντας έτσι στην ακύρωσή της.
Αντουάν Γκριεζμάν
Συλλογικές
Ρεάλ Σοσιεδάδ: μικρογραφία|263x263εσ|Ως νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018Ατλέτικο Μαδρίτης: Μπαρτσελόνα:
Αρνησικυρία
Συνεπώς πρόκειται για νομική δυνατότητα άσκησης εξουσίας (veto power) που παρέχεται από το νόμο σε πρόσωπα ή δημόσια όργανα, (οργανισμούς) προς παρεμπόδιση ή αποτροπή ενέργειας.
Αντουάν Γκριεζμάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Αρνησικυρία
Γενικά
Σημειώνεται όμως ότι το βέτο στην Αρχαία Ρώμη δεν μπορούσε να ασκηθεί κατά πράξεων των Δικτατόρων και σ΄ ένα βαθμό κατά των πράξεων των τιμητών (censo es), καθώς και για οποιεσδήποτε περιπτώσεις που προέβλεπε σχετικά ειδική επ΄ αυτού νομοθεσία. Μάλιστα στη αρχή της εφαρμογής του αυτό ασκούταν μόνο εντός της Ρώμης και μέχρι ενός μιλίου πέριξ αυτής. Αργότερα όμως το ρωμαϊκό βέτο έλαβε χαρακτήρα δικαιώματος μηδενισμού είτε πράξης, είτε απόφασης δημόσιου χαρακτήρα έχοντας ως προϋπόθεση το συμφέρον του κράτους ή του λαού εν ονόματι του οποίου ασκούταν.
Γενικά η αρνησικυρία, όπως αποδίδεται το βέτο στην ελληνική, αποτελεί ένα ακραίο μέσο για την άσκηση πολιτικής, αξιοποιούμενο κυρίως σε διεθνείς οργανισμούς, όταν κάποιος από τους εταίρους θεωρεί ότι μια ενδεχόμενη απόφαση απειλεί μονομερώς τα κυριαρχικά δικαιώματα ή ζωτικά συμφέροντά του. Αντίθετα, στο εσωτερικό δίκαιο (ιδίως στις σύγχρονες δημοκρατίες) τούτο αποφεύγεται, λόγω της μεγάλης πιθανότητας να οδηγήσει σε κρίση.
Ιστορία νεώτερης χρήσης
Η νεώτερη χρήση του Βέτο πρωτοεμφανίσθηκε στη Μεγάλη Βρετανία την εποχή που ο Ηγεμόνας άρχισε να εκχωρεί μέρος ευθύνης του σε άλλα θεσμοθετημένα όργανα και ειδικότερα την νομοθετική εξουσία, που προηγουμένως διατηρούσε πλήρη, απαλλασσόμενος μεν από αυτή αλλά διατηρώντας το δικαίωμα να εμποδίζει την ελεύθερη νομοθετική δράση του Κοινοβουλίου. Με το πέρασμα όμως του χρόνου η εξουσία αυτή περιέπεσε σχεδόν σε αχρηστία όταν άρχισε πλέον να καθιερώνεται και νομοθετικά η "αρχή της ευθύνης των υπουργών". Τη συνταγματική αυτή εξέλιξη ακολούθησαν στη συνέχεια και όλα τα Βασίλεια και οι Ηγεμονίες της Ευρώπης.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο το βέτο παρέμεινε μεταξύ των δικαιωμάτων του θρόνου μόνο ως το αρνητικό ήμισυ της πλήρους άλλοτε νομοθετικής εξουσίας, που ασκούσε ο Βασιλεύς και με τον χαρακτήρα του απόλυτου. Έτσι υπό την μορφή αυτή συνεχίζει και σήμερα σχεδόν σ΄ όλα τα κράτη, που λειτουργούν κοινοβούλια, το βέτο ν΄ αποτελεί ομοίως μία αρνητική νομοθετική εξουσία ενός εθνικού εκτελεστικού οργάνου.
Αξιοσημείωτη μορφή βέτο ήταν το αποκαλούμενο "Ελεύθερο βέτο" (liberum veto), που αναπτύχθηκε τον 17ο και 18ο αιώνα στην Πολωνία, ως συνταγματική ρύθμιση και που ασκούσε κάθε μέλος της Διαίτης με ιδιαίτερη ευρεία και καταλυτική εξουσία. Σύμφωνα μ΄ αυτό κάθε μέλος είχε τη δυνατότητα κάνοντας χρήση αυτού να ακυρώσει το σύνολο των εργασιών της Διαίτης. Το "ελεύθερο βέτο" διατυπωνόταν με τη φράση "Nie pozwalam" (= Δεν το επιτρέπω). Τελικά λόγω της πολύ μεγάλης συχνότητας που ασκούταν καταργήθηκε το 1791.
Επίσης άλλο ιστορικής μορφής βέτο ήταν το λεγόμενο "Βέτο των Καρδιναλίων" που ίσχυε για την εκλογή υποψηφιότητας του Πάπα, μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Το βέτο αυτό ασκούσαν αντιπρόσωποι καρδινάλιοι διαφόρων χωρών, όπως της Ισπανίας, της Αυστρίας κ.ά. έναντι συγκεκριμένων ανεπιθύμητων υποψηφιοτήτων. Τελευταία χρήση αυτού έγινε το 1903 κατά τη διεξαγόμενη εκλογή του διαδόχου του αποθανόντος Πάπα Λέοντος ΙΓ΄, όπου ενώ θεωρούταν βεβαία η εκλογή του Καρδινάλιου Ραμπόλα ντελ Τιντάρο, αναδείχθηκε ο Πάπας Πίος I΄, ο οποίος δια της από 20 Ιανουαρίου 1904 διατάξεως "Commissum Nobis" καταδίκασε το δικαίωμα αυτό.
Μορφές αρνησικυρίας
1. Ανάλογα με τις συνέπειες που παράγει η άσκηση αυτής, η αρνησικυρία διακρίνεται σε:
2. Ανάλογα του προσώπου που ασκεί αυτήν, η αρνησικυρία διακρίνεται α) Κατά Δημόσιο Δίκαιο και β) Κατά Διεθνές Δίκαιο.
Πηγές
Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Αλωάδες
Στην ελληνική μυθολογία με το γενικό όνομα Αλωάδες (Αλωάδαι ή Αλωίδαι) είναι γνωστοί οι δύο γιοί του Αλωέα και της Ιφιμεδείας (κόρης του αδελφού του Αλωέα, του Τρίοπα): ο Εφιάλτης και ο Ώτος. Αυτό σύμφωνα με την Ιλιάδα (ραψωδία Ε, στίχος 385) και άλλες πηγές. Ωστόσο, ο Υγίνος (Fabulae 25) και η Οδύσσεια (λ 305-319) αναφέρουν τους Αλωάδες ως γιους του θεού Ποσειδώνα και της Ιφιμεδείας, καθώς η Ιφιμέδεια είχε ερωτευθεί σφοδρά τον θεό της θάλασσας και πηγαίνοντας στην ακροθαλασσιά έπαιρνε νερό και το έχυνε στον κόλπο της για να μείνει έγκυος. Σε κάθε περίπτωση ο Ποσειδώνας ήταν πρόγονος των Αλωαδών, αφού ο Αλωέας ήταν γιος του Ποσειδώνα. Σύμφωνα με όλες τις πηγές πάντως, οι Αλωάδες ανατράφηκαν από τον Αλωέα σαν δικά του παιδιά.
Ο θάνατος των Αλωαδών
Υπερηφανευόμενοι για τις τεράστιες διαστάσεις και δυνάμεις τους, οι Αλωάδες πήραν στο τέλος την απόφαση να καταβάλουν τον Δία και τους άλλους θεούς του Ολύμπου και να ανεβούν από τον `Ολυμπο μέχρι τα ουράνια. Μετά την επιτυχία του σχεδίου τους είχαν σκοπό να πάρουν για γυναίκες τους ο `Ωτος τη θεά `Ηρα και ο Εφιάλτης τη θεά Αρτέμιδα (ή κατ' άλλους να επιβουλευθούν μόνο την τιμή τους - Απολλόδ. Α΄ 7, 4). Προς εκτέλεση του σχεδίου να φθάσουν στον ουρανό, οι Αλωάδες επεχείρησαν να βάλουν το βουνό Όσσα πάνω στον `Ολυμπο και πάνω σε αυτά το Πήλιο, ενώ παράλληλα άρχισαν να ρίχνουν άλλα βουνά στη θάλασσα για να την κάνουν ξηρά. Κατά τον `Ομηρο θα πετύχαιναν ασφαλώς τον σκοπό τους αν περίμεναν να φθάσουν στην εφηβεία. Αλλά βιάστηκαν και γι' αυτό ο Απόλλων πρόφθασε και τους σκότωσε με τα βέλη του. Σύμφωνα με μία παραλλαγή, τα δύο αδέλφια σκοτώθηκαν στη Νάξο μόνα τους με τα τόξα τους, καθώς η `Αρτεμις σε κάποιο κυνήγι τους, για να τους εκδικηθεί για την ιταμή και αυθάδη καυχησιολογία τους να επιβουλευθούν την τιμή της, πήρε τη μορφή ελαφιού και πέρασε ανάμεσά τους, οπότε εκείνοι, προσπαθώντας να τη σκοτώσουν εξοντώθηκαν μεταξύ τους. Λέγεται ακόμα ότι μετά τον θάνατό τους οι Αλωάδες καταδικάσθηκαν στον Κάτω Κόσμο να βασανίζονται αιώνια για την ανάρμοστη στάση τους απέναντι στους θεούς: δέθηκαν σε ένα στύλο πλάτη με πλάτη και τυλίχθηκαν στα μέλη τους φίδια τα οποία τους δάγκωναν, ενώ ένας νυχτοκόρακας (= ώτος) έκραζε στα αυτιά τους με μια εκνευριστική και διαπεραστική φωνή!
Το πελώριο ανάστημα και τα παράτολμα εγχειρήματα των Αλωαδών ενάντια ακόμα και στους θεούς, κατέπλησσαν τη φαντασία των αρχαίων και προκαλούσαν τον θαυμασμό αλλά και τον τρόμο τους. Ο Πλίνιος γράφει (Naturalis Historia, VI 16.1) ότι κατά την παράδοση βρέθηκε το πτώμα του `Ωτου και ήταν 64 πήχεις!
Οι «πολιτισμένοι» Αλωάδες
Σε άλλα μυθολογικά κείμενα οι Αλωάδες, εκτός από τη σχέση που έχουν με τα Τέμπη και τα βουνά τους, παρουσιάζονται και ως φιλειρηνικά πρόσωπα, που ασχολούνται και με έργα ειρήνης, πολιτισμού και μουσικής. Εμφανίζονται έτσι ως οι πρώτοι οικιστές του Αλώιου ή Αλώου και ρυθμιστές των τύπων της λατρείας του τόπου εκείνου. Επίσης, σύμφωνα με τον Παυσανία, συνδέονταν με τον Ελικώνα, όπου πιστευόταν ότι υπήρξαν οι εισηγητές της λατρείας των Μουσών, όχι των εννέα, αλλά τριών προγενέστερων: της Μελέτης, της Μνήμης και της Αοιδής. Οι Αλωάδες θεωρούνταν ακόμα ως οικιστές της `Ασκρης και συνιδρυτές της μαζί με τον Οίοκλο, γιο του Ποσειδώνα. Αυτή η αντίθεση στον χαρακτήρα γέννησε πολλές υπόνοιες για την ακρίβεια των μύθων: Πολλοί πιστεύουν ότι άλλοι ήταν οι γίγαντες Αλωάδες και άλλοι οι ήρωες του Ελικώνα, οι φιλειρηνικοί και φιλόμουσοι. Απλώς είχαν τα ίδια ονόματα, πρόκειται δηλαδή περί συνωνυμίας.
Οι Αλωάδες στη θρησκεία και στην τέχνη
Οι καλλιτέχνες που εμπνεύσθηκαν από τους Αλωάδες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους των κλασικών χρόνων, που δεν τους παρίσταναν με υπερμεγέθη σώματα και τερατώδεις, αλλά με αρμονικές αναλογίες και ωραίους στη όψη, και σε εκείνους που τους απεικόνιζαν σύμφωνα με τις περιγραφές των μύθων και των ποιητών.
Από τις γλυπτές απεικονίσεις των Αλωαδών σώθηκαν ελάχιστες. Μία από αυτές είναι μετόπη ναού του Σελινούντα, στη Σικελία. Σε αυτή παριστάνεται η μάχη του `Ωτου με την `Αρτεμι (R. Ronchete, 1841: Journ.des Sav., p.749). Από τις αγγειογραφίες τους αντιθέτως σώθηκαν αρκετές, με ωραιότερες τη μάχη του Απόλλωνα με τον Εφιάλτη σε αγγείο του Αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου, και την παράσταση στον αμφορέα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Βιέννης. Στην τελευταία παριστάνεται στη μία όψη ο Ποσειδώνας να καταβάλλει τον Εφιάλτη, ο οποίος φορά πανοπλία, ενώ στην άλλη όψη ο `Ωτος που τρέχει σε βοήθεια του αδελφού του. Μία γενική ξεχωριστή τάση είναι να απεικονίζεται το κάτω μέρος του σώματος των Αλωαδών σαν σώμα φιδιού. Οι μάχες τους κατά των ολυμπίων θεών ανανεώνουν την εικαστική παράδοση της Τιτανομαχίας.
Τι συμβολίζουν οι Αλωάδες
Μία ερμηνεία κατά τους ερευνητές είναι ότι οι Αλωάδες προσωποποιούν τους ατμούς που γεννά η θάλασσα (Ποσειδώνας), οι οποίοι αναπτύσσονται και παίρνουν ταχύτατα τη μορφή γιγάντιων και τερατόμορφων νεφών, αλλά ζουν πολύ λίγο, καθώς σύντομα διαλύονται από τα τόξα του θεού του ηλιακού φωτός, του Απόλλωνα. Σχετίζεται δηλαδή ο μύθος των Αλωαδών με την πάλη των Τιτάνων με τους ολύμπιους θεούς, των όντων της καταιγίδας προς τους θεούς του φωτός, όπως και με τον μύθο της πάλης του Ηρακλή (ηλιακού ήρωα) με τους Ακτορίωνες ή τους Μολίωνες, που προσωποποιούν τους δαίμονες της αστραπής και της βροντής.
Το ότι η πόλη Αλώιο βρισκόταν στον χώρο του εύφορου θεσσαλικού κάμπου, πράγμα που φανερώνει την ευρεία διάδοση του μύθου των Αλωαδών εκεί, έδωσε μία άλλη ερμηνεία του: ότι πρόκειται για μία αλληγορία της γεωργίας. Αλωέας (Αλωεύς) σημαίνει εκείνον που αλωνίζει, `Ωτος εκείνον που ωθεί, κτυπά ή πατάει, και Εφιάλτης (επί + άλτης) αυτόν που «πηδά πάνω» στα σταφύλια ή στα στάχυα-σιτηρά. Εξηγείται έτσι και η έχθρα των Αλωαδών προς τον `Αρη, αφού ο πόλεμος (= `Αρης) καταστρέφει τη γεωργία, ενώ η επιχείρησή τους κατά του ουρανού θεωρείται ως αποτέλεσμα της υπεροψίας του ανθρώπου μετά την ευημερία που του προσέφερε η γεωργία.
Πηγές
Αλωαδες Αλωαδες Κατηγορία:Θρησκεία στην αρχαία Βοιωτία
Purpendicular
Purpendicular είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στην πόλη Ορλάντο των Ηνωμένων Πολιτειών από το Φεβρουάριο ως τον Οκτώβριο του 1995 και κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1996 στην Ευρώπη και δύο μήνες αργότερα στην Αμερική. Το άλμπουμ αυτό είναι το πρώτο το οποίο κυκλοφόρησαν οι Deep Purple με τον Στηβ Μορς στην κιθάρα, θέση στην οποία έχει παραμείνει μέχρι σήμερα.
Η ιστορία του δίσκου και της περιοδείας του
Στις 17 Νοεμβρίου του 1993, οι Deep Purple έπαιξαν την τελευταία συναυλία με κιθαρίστα τον Ρίτσι Μπλάκμορ, στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Προσωρινός αντικαταστάτης του Μπλάκμορ για το υπόλοιπο της περιοδείας ήταν ο βιρτουόζος Τζο Σατριάνι μέχρι τις 6 Ιουλίου του 1994, για να αντικατασταθεί μόνιμα από τον πρώην κιθαρίστα των Dixie Dregs, Στηβ Μορς.
Το καλοκαίρι του ίδιου έτους μέχρι και τον Οκτώβριο ολοκλήρωσαν τις ηχογραφήσεις των κομματιών τα οποία θα αποτελούσαν το "Purpendicular", στις "Greg Rike Productions" του Ορλάντο. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην Ευρώπη και την Ιαπωνία από τη "BMG" και από την "CMC International" στις Ηνωμένες Πολιτείες και δίχασε τους οπαδούς του συγκροτήματος, κυρίως λόγω της αντικατάστασης του Ρίτσι Μπλάκμορ από τον Στηβ Μορς αλλά και της αλλαγής στο ύφος του συγκροτήματος το οποίο υιοθέτησε περισσότερα progressive στοιχεία, ιδιαίτερα σε κομμάτια όπως το "The Aviator". Το συγκεκριμένο άλμπουμ ανέβηκε στο Top-20 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών αλλά ήταν ο πρώτος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος ο οποίος δεν κατάφερε να φθάσει στο βρετανικό Top-25 από το 1969.
Οι κριτικές για το άλμπουμ ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Metal Storm" 7 / 10, το "The Daily Vault" Α - και το "Ultimate Guitar" 97%.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε στις 15 Φεβρουαρίου του 1996 στην πόλη Πλίμουθ της Αγγλίας και συνεχίστηκε μέχρι και τα μέσα Μαρτίου στη Μεγάλη Βρετανία. Η μεγάλη αυτή περιοδεία συνεχίστηκε με συναυλίες στη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Αυστρία και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου. Στα τέλη του μήνα συνέχισαν με δέκα συναυλίες στην Ιαπωνία για να μεταβούν στη Βόρεια Αμερική μέχρι τα τέλη της χρονιάς. Στις αρχές του 1997 έκαναν περιοδεία στη Λατινική Αμερική για να τελειώσουν την περιοδεία του δίσκου στο Καράκας της Βενεζουέλας στις 29 Μαρτίου του 1997.
Ανάλυση τραγουδιών
Το "Purpendicular" παρουσίασε μία πιο μοντέρνα εκδοχή των Deep Purple, αφήνοντας εκτός άλμπουμ τις επιρροές του Ρίτσι Μπλάκμορ. Επίσης, χαρακτηρίστηκε από την αλλαγή στην προσέγγιση των φωνητικών από τον Ίαν Γκίλαν, του οποίου η φωνή είχε ξεκινήσει να φθίνει λόγω της ηλικίας του, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην εκφραστικότητα εν αντιθέσει με τα υψηλά φωνητικά του παρελθόντος.
Το άλμπουμ ξεκινάει με το "Vavoom: Ted the Mechanic", ένα ρυθμικό κομμάτι βασισμένο στην κιθάρα του Μορς, του οποίου οι στίχοι αναφέρονται στην πραγματική ιστορία ενός ανθρώπου που είχε γνωρίσει ο Ίαν Γκίλαν σε κάποιο μπαρ εννέα χρόνια νωρίτερα.
Ακολουθεί το "Loosen My Strings", ένα από τα μελωδικά τραγούδια του δίσκου, το οποίο έδειξε ένα μουσικό ύφος το οποίο το συγκρότημα δεν θα είχε με τον Μπλάκμορ στη σύνθεση του. Τον ρυθμό του τραγουδιού συνοδεύουν τα πλήκτρα του Τζον Λορντ, τα οποία στο ρεφρέν μεταλλάσσονται σε πιάνο.
Το "Soon Forgotten" είναι ένα βαρύ κομμάτι, του οποίου ο ρυθμός αλλάζει αρκετές φορές και στηρίζεται σε έναν παράξενο ήχο πλήκτρων του Λορντ, ενώ τα φωνητικά του Ίαν Γκίλαν είναι σε στυλ ομιλίας.
Τέταρτο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "Sometimes I Feel Like Screaming", ένα από τα γνωστότερα τραγούδια της νεότερης εποχής των Deep Purple, το οποίο ξεκινάει με μία ακουστική εισαγωγή της κιθάρας του Μορς, ακολουθούμενη από ένα μέσου ρυθμού, μελωδικό τραγούδι και ένα έντονα συναισθηματικό σόλο κιθάρας στο τέλος του.
Πέμπτο τραγούδι του "Purpendicular" είναι το "Cascades: I'm Not Your Lover", ένα γρήγορο χαρντ ροκ κομμάτι του οποίου η εισαγωγή γίνεται από τον ήρεμο ήχο των πλήκτρων για να ακολουθήσουν όλα τα όργανα μαζί μισό λεπτό αργότερα. Το κομμάτι περιέχει σόλο πλήκτρων από τον Λορντ, ακολουθούμενο αμέσως από σόλο κιθάρας του Μορς.
thumb|300px|Ο Ίαν Γκίλαν στην περιοδεία του Purpendicular Το "The Aviator" είναι ένα progressive rock κομμάτι, με πολλές φολκ επιρροές οι οποίες φανερώνουν την ποικιλία στον ήχο του Μορς με την "μεσαιωνικού τύπου" ενορχήστρωση του.
Ακολουθεί το "Rosa's Cantina", σε φανκ ροκ ρυθμούς, με τον Γκίλαν να παίζει σόλο φυσαρμόνικας και να παρουσιάζει παρόμοια φωνητικά με τα προαναφερθέντα στο "Soon Forgotten".
Όγδοο τραγούδι του άλμπουμ είναι το "A Castle full of Rascals", το οποίο ξεκινάει με μία ατμοσφαιρική εισαγωγή του Μορς, για να μπουν τα τύμπανα του Ίαν Πέις σε ένα δυνατό και γρήγορο χαρντ ροκ ρυθμό, με δυναμικά φωνητικά από τον Ίαν Γκίλαν.
Το "A Touch Away" είναι μία μπαλάντα η οποία ανοίγει με μία περίτεχνη, ακουστική εισαγωγή του Μορς ενώ τα πλήκτρα του Λορντ δίνουν ένα ευχάριστο background στο τραγούδι. Οι αισιόδοξοι στίχοι του Γκίλαν πλαισιώνουν το κομμάτι, το οποίο περιέχει σόλο κιθάρας και πλήκτρων.
Το "Hey Cisco" είναι κομμάτι το οποίο ξεκινάει με τα τύμπανα του Πέις να δίνουν ένα γρήγορο ρυθμό, συνοδευόμενα από μία ήρεμη μελωδία από τον Μορς, πριν το τραγούδι γίνει πιο έντονο και ρυθμικό, με τζαζ αισθητική καθοδηγούμενη από το μπάσο του Ρότζερ Γκλόβερ.
Ακολουθεί το "Somebody Stole My Guitar", ένα χέβι μέταλ τραγούδι με πολύ δυνατό ρυθμό από τον Μορς και μελωδικό ρεφρέν, το οποίο περιέχει διάλογο στο σόλο από τα πλήκτρα και την κιθάρα.
Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το "The Purpendicular Waltz", ένα μπλουζ ροκ κομμάτι, το οποίο ανοίγει με τη φυσαρμόνικα του Γκιλαν. Το τραγούδι περιέχει ένα ατμοσφαιρικό σόλο κιθάρας του Μορς και ένα μπλουζ σόλο πλήκτρων του Λορντ.
Τα τραγούδια
1. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 4:16
2. Loosen My Strings (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 5:57
3. Soon Forgotten (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 4:47
4. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 7:29
6. The Aviator (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 5:20
7. Rosa's Cantina (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 5:10
8. A Castle full of Rascals (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 5:11
9. A Touch Away (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 4:36
10. Hey Cisco (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 5:53
11. Somebody Stole My Guitar (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 4:09
12. The Purpendicular Waltz (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice) - 4:45
Θέσεις τσαρτ
Purpendicular (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 17 Φεβρουαρίου 1996
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Purpendicular ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Θερσίλοχος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θερσίλοχος είναι γνωστός ένας Παίονας που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Αχιλλέα μαζί με άλλους έξι συμπατριώτες του στις όχθες του ποταμού Σκαμάνδρου. Ο Θερσίλοχος αναφέρεται σε δύο διαφορετικές ραψωδίες στην Ιλιάδα (Ρ 216, Φ 211).
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Επώνυμοι άρχοντες
Εκδοτική Τράπεζα στην Πολωνία
Η Εκδοτική Τράπεζα στην Πολωνία (πολωνικά: Bank Emisyjny w Polsce, γερμανικά: Emissionbank in Polen) ήταν μια τράπεζα που δημιουργήθηκε από τους Γερμανούς στο Γενικό Κυβερνείο (κατεχόμενη Πολωνία) το 1940.
Δημιουργία
Στις 15 Δεκεμβρίου, ο Χανς Φρανκ, ο κυβερνήτης του Γενικού Κυβερνείου, εξέδωσε διάταγμα για τη δημιουργία της Εκδοτικής Τράπεζας, η οποία ξεκίνησε να λειτουργεί τον Απρίλιο. Η Εκδοτική Τράπεζα βρισκόταν στην Κρακοβία. Ήταν το μοναδικό ίδρυμα στην κατεχόμενη Πολωνία με το όνομα Πολωνία στον τίτλο του. Επικεφαλής ήταν ο Πολωνός οικονομολόγος, Φέλιξ Μουινάρσκι. Ο Γερμανός επόπτης του, και εκπρόσωπος της Reichsbank, ήταν ο Φριτζ Περς.
Λειτουργίες
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Το τραπεζογραμμάτιο των 100 [[ζουότι που εκδόθηκε από την τράπεζα. ]] δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Το τραπεζογραμμάτιο των 500 ζουότι, η λεγόμενη «Góral» (Γκούραλ). Η Εκδοτική Τράπεζα αντικατέστησε de facto την ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα της Πολωνίας, την Τράπεζα της Πολωνίας, η οποία κατάφερε να απομακρύνει τα περισσότερα από τα περιουσιακά της στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού, και μέρος του νομισματοκοπείου, πριν από την εισβολή. Επισήμως, ωστόσο, η Τράπεζα της Πολωνίας υπήρχε, καθώς οι Γερμανοί προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τη χρησιμοποιήσουν στη διεθνή σκηνή για να ανακτήσουν τα περιουσιακά στοιχεία που απομακρύνθηκαν και υπό τον έλεγχο της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης.
Οι κύριες λειτουργίες της τράπεζας ήταν: η έκδοση νομίσματος, η προεξόφληση χρεωστικών γραμματίων και επιταγών, η έκδοση βραχυπρόθεσμων δανείων και η λήψη καταθέσεων.
Η επίσημη συναλλαγματική ισοτιμία ορίστηκε ως 2 ζουότι = 1 ράιχσμαρκ. Αυτό το σύστημα, που ευνοούσε το γερμανικό νόμισμα, ήταν ένας από τους τρόπους ενίσχυσης της γερμανικής οικονομίας λεηλατώντας αυτόν της κατακτημένης χώρας. Η συναλλαγματική ισοτιμία της μαύρης αγοράς κυμαινόταν μεταξύ τριών και τεσσάρων ζουότι προς ένα ράιχσμαρκ.
Από το 1940 έως το 1945 χρηματοδότησε τη γερμανική οικονομία. Η Τράπεζα, καθώς και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στην κατεχόμενη Πολωνία, ανέλαβαν να συγκεντρώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα κεφάλαια, για να επενδύσουν στη γερμανική οικονομία. Περίπου 11 δισεκατομμύρια ζουότι (5,5 δισεκατομμύρια ράιχσμαρκ) μεταφέρθηκαν στον γερμανικό στρατό. Εκτύπωσε νέο νόμισμα (ανεπίσημα ονομάστηκε από την έδρα της Τράπεζας «złoty krakowski» (δηλ. ζουότι της Κρακοβίας) ή από τον διευθυντή Μουινάρσκι «μουινάρκι») χωρίς υποστήριξη, που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του πληθωρισμού (οι τιμές της αγοράς αυξήθηκαν κατά τρεις έως έξι φορές και η συναλλαγματική ισοτιμία με το αμερικανικό δολάριο διπλασιάστηκε κατά την περίοδο του πολέμου).
Τον Ιανουάριο του 1945, τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία και το γερμανικό προσωπικό της Τράπεζας μεταφέρθηκαν στη Γερμανία. Εκκαθαρίστηκε επίσημα από την πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση το 1950.
Συνδέσεις αντίστασης
Ο Μουινάρσκι ήταν στην πραγματικότητα συνδεδεμένος με το Πολωνικό Υπόγειο Κράτος, που επέτρεπε την ευρεία παραποίηση του νέου νομίσματος από το Πολωνικό Εθνικό Στρατό. Ο ίδιος ο διορισμός του στη θέση του διευθυντή πραγματοποιήθηκε σε συνεννόηση και εγκρίθηκε από την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Τα τυπογραφικά πιεστήρια χρησιμοποιήθηκαν επίσης για παραποίηση άλλων εγγράφων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τράπεζες της Γερμανίας Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Οικονομική ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:20ός αιώνας στην Κρακοβία Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Γεωγραφική περιοχή
Η χρήση του όρου γεωγραφική περιοχή αποδίδεται πάντα με την έννοια της έκτασης μιας διοικητικής περιφέρειας, οποιουδήποτε βαθμού, ή τμήματος χώρας, ή και ηπείρου (ευρύτερα).
Ο χαρακτηρισμός αυτός αποβλέπει στον προσδιορισμό κάποιων κοινών χαρακτηριστικών που συνθέτουν ένα ενιαίο πρότυπο σύνολο. Τα χαρακτηριστικά αυτά μπορεί να αφορούν φυσικά ή ανθρωπογενή, που διαχωρίζουν μια συγκεκριμένη έκταση από άλλα γειτονικά σύνολα. Τέτοια χαρακτηριστικά για παράδειγμα μπορεί ν' αφορούν την μορφολογία εδάφους, τη χαρακτηριστική πανίδα και χλωρίδα ενός τόπου, την κουλτούρα και ιστορία των κατοίκων κ.λπ.
Συνέπεια των παραπάνω είναι ο όρος αυτός, παρότι είναι κυρίως γεωγραφικός όρος με τον οποίο προσδιορίζονται επιμέρους διάφορες περιοχές, π.χ. ορεινές, πεδινές, πολικές, τροπικές, ηφαιστειογενείς, πελάγη και αρχιπελάγη με συμπλέγματα νήσων κ.λπ. χρησιμοποιείται από πολλές επιστήμες ανάλογα του αντικειμένου έρευνας και μελέτης, όπως π.χ. ορυκτολογία, μετεωρολογία, βιολογία, κοινωνιολογία, γεωπολιτική κ.λπ.
Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας
Η Μαρία Λουίζα (ιταλ. Maria Louise di Borbone di Parma, 17 Ιανουαρίου 1870 - 31 Ιανουαρίου 1899) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα Πία Θηρεσία Άννα Φερδινάνδη Φραγκίσκη Αντωνία Μαργαρίτα Ιωσηφίνα Καρολίνα Λευκή Απολλωνία ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας και της Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.
Ο γάμος της με τον Φερδινάνδο (τότε πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, έγινε στη Βίλα Πιανόρε της Λούκκα στην Ιταλία. Η Μαρία Λουίζα απεβίωσε σε ηλικία 29 ετών το 1889. Στις 28 Φεβρουαρίου 1908 ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο (χωρίς να αποκτήσει παιδιά) και στις 5 Οκτωβρίου 1908 έγινε βασιλιάς της Βουλγαρίας ως Φερδινάνδος Α΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1893 τον Φερδινάνδο (τότε Πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Ολλανδικές γενικές εκλογές 2010
thumb|right|Γράφημα με τα αποτελέσματα των εκλογών του 2010. Στις εκλογές, που διεξήχθησαν στην Ολλανδία στις 9 Ιουνίου 2010, έλαβαν μέρος συνολικά 18 κόμματα και στους εκλογικούς καταλόγους ήταν εγγεγραμμένοι 12 εκατομμύρια ψηφοφόροι. To κυβερνών Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε υπέστη δεινή ήττα, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί ο τελευταίος από την πρωθυπουργία αλλά και από την ηγεσία του κόμματος. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων αναδείχθηκε τελικά πρώτο κόμμα και ο ηγέτης του, Μαρκ Ρούτε, σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τους δεύτερους Σοσιαλδημοκράτες του Γιομπ Κόεν. Το Ακροδεξιό Κόμμα του Γκερτ Βίλντερς αναδείχθηκε 3η πολιτική δύναμη στο κοινοβούλιο, με 24 έδρες.
Παραπομπές
2010
Ζάρκο Τρικάλων
Το Ζάρκο είναι χωριό του νομού Τρικάλων, υπαγόμενο στο δήμο Φαρκαδόνας. Το Ζάρκο βρίσκεται σε απόσταση 32 χλμ από τα Τρίκαλα και 28 χλμ από τη Λάρισα σε υψόμετρο 120 μέτρων.
Το χωριό περιβάλλουν τα όρη Ζάρκου ή Ζαρκινά Όρη, μια χαμηλή οροσειρά, με υψηλότερη την κορυφή Κούτρα στο βόρειο τμήμα της.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, το Ζάρκο αναφέρεται ως έδρα επισκοπής. Από το χωριό πέρασαν διάφοροι Ευρωπαίοι περιηγητές που ταξίδεψαν στην Ελλάδα, όπως π.χ. ο Φραγκίσκος Πουκεβίλ. Ο Herny Holland, περνώντας το 1812 από το Ζάρκο, αναφέρει τον οικισμό ως μια μικρή πόλη 500 κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με την καλλιέργεια  του βαμβακιού και την κτηνοτροφία. Ο Πούκεβιλ αναφέρει πως το 1820 το Ζάρκο κατοικείτο από 600 ελληνικές οικογένειες που ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Παράλληλα, στην κωμόπολη ζούσαν Βλάχοι καθώς και Εβραίοι αντιπρόσωποι εμπορικών οίκων. Κατά τα χρόνια της Επανάστασης του 1821, έδρασαν στα βόρεια του Ζάρκου Έλληνες επαναστάτες ενώ η μονή του Αγί­ου Ιωάννη αποτέλεσε σημαντικό καταφύγιο τόσο για τους εξεγερμένους όσο και για τους κατά καιρούς κλέφτες και αρματολούς. Λίγες δεκαετίες αργότερα ( 1860 ), ο Νικόλαος Μάγνητος αναφέρει για το Ζάρκο, πως παράγει ποικιλία αγροτικών αγαθών καθώς και μετάξι.
Το 1881, στην απογραφή που πραγματοποίησε ο ελληνικός στρατός το Ζάρκο είχε 1585 κατοίκους. Την ίδια εποχή, μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο ελληνικό βασίλειο, το Ζάρκο, μαζί με άλλα χωριά της ευρύτερης περιοχής πέρασε στην ιδιοκτησία του τσιφλικά και ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφου με τον οποίο οι κάτοικοι ήρθαν σε άγρια σύγκρουση με επακόλουθο την γενική εξέγερση της περιοχής και την επέμβαση των κρατικών δυνάμεων. Εκείνη την εποχή, ηγέτης των κατοίκων ήταν ο, γεννημένος στο Ζάρκο, Νικόλαος Ταρμπάζης, μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και πολέμιος του Χρηστάκη Ζωγράφου. Μάλιστα, σύμφωνα με μια εκδοχή, η οικία του στο Ζάρκο καταστράφηκε από άνδρες του Ζωγράφου.
Τον Απρίλιο του 1897, διεξήχθησαν στο Ζάρκο μάχες μεταξύ του ελληνικού και του οθωμανικού στρατού, στα πλαίσια του ελληνοτουρκικού πολέμου.
Από το 1881 έως το 1998 το Ζάρκο αποτελούσε κοινότητα. Από το 1998, με τις διοικητικές αλλαγές στην τοπική αυτοδιοίκηση, αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Φαρκαδόνας.
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου
Στις πλαγιές της Κούτρας, 2500 μέτρα έξω από το χωριό, υπάρχει η μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Χτίστηκε κατά τον 15ο αιώνα και λειτουργούσε ως ανδρικό μοναστήρι μέχρι το 1897, όταν και καταστράφηκε από τον οθωμανικό στρατό κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. Το 1992, η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων σε συνεργασία με τη Μητρόπολη Τρικάλων αναστήλωσαν τα κελιά και από το 1995 το μοναστήρι λειτουργεί ως γυναικείο. Το καθολικό Είναι ναός αθωνικού τύ­που, σταυροειδής εγγεγραμμένος, με νάρθηκα στα δυ­τικά. Ανήκει στην παραλλαγή των σύνθετων τετρακιόνιων και έχει διαθέτει επιμηκυσμένη τη δυτική κεραία του σταυρού. Στο ναό διατηρούνται τοιχογραφίες που χρονολογούνται γύρω στο 1700.
Προϊστορικός Οικισμός Πλατιάς Μαγούλας Ζάρκου
Ο προϊστορικός οικισμός κατοικήθηκε από το τέλος της αρχαιότερης Νεολιθικής (6500-5800 π.Χ.) έως τη Μεσοελλαδική εποχή (2000-1600 π.Χ.). Σήμερα παρουσιάζεται με τη μορφή λοφίσκου ύψους περίπου 5μ. και διαμέτρου 200μ.
Είναι επισκέψιμος κατόπιν συνεννόησης με τη 15η Εφορία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Το «Καβούκι»
Στις 6 Ιανουαρίου, ανήμερα της χριστιανικής γιορτής των Θεοφανίων στο Ζάρκο αναβιώνει ένα αρχαίο έθιμο, το «Καβούκι». Πρόκειται για ένα είδος καρναβαλιού που κλείνει το εορταστικό δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων. Οι απαρχές του χάνονται στα βάθη του χρόνου, ωστόσο φέρεται να είναι κατάλοιπο τελετών διονυσιακής λατρείας.
Στο «Καβούκι» πρωταγωνιστές είναι κατά παράδοση οι νέοι άνδρες 17 έως 19 ετών, που ετοιμάζονται για τη στρατιωτική τους θητεία, χωρίς ωστόσο αυτό να αποκλείει και τη συμμετοχή νεαρότερων εφήβων. Όλοι μαζί σχηματίζουν ένα «μπουλούκι», ένα θίασο, δηλαδή, μασκαράδων, που αποτελείται από τσολιάδες-«Γαμπρούς», τη «Νύφη», τους «Αράπηδες», τα «Ξωτικά», τις «Αρκούδες», τον «Γιατρό» και τον «Διάβολο». Το μπουλούκι, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, φορά μεγάλα κουδούνια και συγκεντρώνεται στην πλατεία του χωριού. Αμέσως ξεκινά το χορό υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής και δίνοντας αυτοσχέδιες «παραστάσεις». Στη συνέχεια, πίνοντας, χορεύοντας, τραγουδώντας, οι μασκαράδες επισκέπτονται σπίτια του χωριού, πειράζοντας τους οικοδεσπότες και ξεσηκώνοντας τον τόπο για να διώξουν όσους Καλικαντζάρους δεν είχαν φύγει με τον αγιασμό.
Το «Καβούκι» είναι μια κατασκευή από χαρτί και καλάμια που τοποθετείται στο κεφάλι του αρχηγού του μπουλουκιού, ο οποίος το φορά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Μόλις πέσει το σκοτάδι, η παρέα συγκεντρώνεται στην πλατεία του χωριού όπου το «Καβούκι» παραδίδεται στις φλόγες από τη σκούπα του «Διαβόλου» ξορκίζοντας το κακό που έφεραν στο πέρασμά τους οι Καλικάντζαροι. Ο ήχος των κουδουνιών θυμίζει στους κατοίκους ότι η άνοιξη πλησιάζει και η φύση θα αναγεννηθεί.
Το «Μπουρανί»
Είναι ένα αρχαίο έθιμο του οποίου οι ρίζες άπτονται στις Διονυσιακές τελετές. Το πρωί της Καθαράς Δευτέρας μαζεύονται οι νέοι άνδρες του χωριού στην κεντρική πλατεία, σχηματίζουν πολλές ομάδες και περιφέρονται στις γειτονιές, πίνοντας κρασί και τραγουδώντας φαλλικά τραγούδια ( γαμοτράγουδα ) σε όποια γυναίκα τύχει να βγει από το σπίτι της και βρεθεί στον δρόμο τους. Οι συμμετέχοντες στο έθιμο βάφουν όλοι το πρόσωπό τους με βερνίκι κάνοντας το σύμβολο του σταυρού στα μάγουλά τους και στο μέτωπο. Περιφέρονται σε πομπή, υποχρεώνοντας όποιον συναντούν να πιεΙ κρασί από κεραμικά ποτήρια σε σχήμα φαλλού και τον βάφουν με βερνίκι τραγουδώντας του τα φαλλικά τραγούδια, των οποίων το περιεχόμενο συμβολίζει την γονιμότητα και την ευφορία της γης. Το μεσημέρι και μετά από αρκετή οινοποσία, επιλέγουν ένα υποψήφιο θύμα για να τον θάψουν σαν Διόνυσο, τον λεγόμενο Μπουρανί, τον οποίο με την συνοδεία όλων των εμπλεκομένων μεταφέρουν για την ταφή του στο κοιμητήριο του χωριού, σκεπάζοντάς τον με φύλλα δάφνης.
Κλάιβ Στέιπλς Λιούις
Ο Κλάιβ Στέιπλς Λιούις (αγγλ.: Clive Staples Lewis, 29 Νοεμβρίου 1898 - 22 Νοεμβρίου 1963), που συνήθως αναφέρεται ως C. S. Lewis, ήταν Ιρλανδός, μυθιστοριογράφος, ακαδημαϊκός, μεσαιωνοδίφης, κριτικός, δοκιμιογράφος, λαϊκός θεολόγος, ενώ θεωρείται και ως ένας από τους Χριστιανούς απολογητές με τη μεγαλύτερη επιρροή στην εποχή μας. Είναι επίσης γνωστός για τη μυθοπλασία του, έχοντας γράψει βιβλία όπως Τα Χρονικά της Νάρνια.
Ο Λιούις ήταν στενός φίλος του Τόλκιν, ενώ και οι δύο συγγραφείς ήταν ηγετικές φυσιογνωμίες στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του Έκπληκτος από Χαρά, ο Λιούις είχε βαφτιστεί στην Εκκλησία της Ιρλανδίας κατά τη γέννησή του, όμως απομακρύνθηκε από την πίστη κατά τη διάρκεια της εφηβείας του. Υπό την επιρροή του Τόλκιν και άλλων φίλων του, στην ηλικία των 32 ετών, ο Λιούις επέστρεψε στον Χριστιανισμό για να γίνει μια σημαντική φωνή μέσα στην Εκκλησία της Αγγλίας. Η μεταστροφή του είχε πολύ σημαντική επίδραση στην εργασία του, και οι ραδιοφωνικές εκπομπές του, με θέμα τον Χριστιανισμό, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, του έδωσαν μεγάλη αναγνώριση.
Το 1956 νυμφεύθηκε την Αμερικανίδα συγγραφέα Τζόι Γκρέσαμ, 17 χρόνια νεότερή του, η οποία απεβίωσε τέσσερα χρόνια αργότερα από καρκίνο, στην ηλικία των 45 ετών.
Ο Λιούις πέθανε τρία χρόνια μετά τη σύζυγό του, από νεφρική ανεπάρκεια. Ο θάνατός του, ήρθε μια εβδομάδα πριν από συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του. Η κάλυψη του θανάτου του από τα μέσα ενημέρωσης ήταν ελάχιστη, καθώς πέθανε την ίδια μέρα που δολοφονήθηκε ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζον Φ. Κένεντι.
Τα έργα του Λιούις έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα. Τα βιβλία που απαρτίζουν τη σειρά Τα Χρονικά της Νάρνια είναι τα πιο δημοφιλή, και έχουν μεταφερθεί στο θέατρο, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στον κινηματογράφο. Επίσης το 2000, το βιβλίο του Χριστιανισμός Απλώς (Mere Christianity), ψηφίστηκε ως το καλύτερο βιβλίο του 20ου αιώνα, από το Ευαγγελικό περιοδικό Christianity Today.
Η μνήμη του τιμάται από την Επισκοπελιανή εκκλησία στις 22 Νοεμβρίου.
Ελληνική βιβλιογραφία
Σύμφωνα με τα αρχεία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, στα ελληνικά κυκλοφορούν τα εξής βιβλία του:
1. Τα χρονικά της Νάρνια: ''2. Πίσω από την ντουλάπα. Ο επίσημος οδηγός της Νάρνια,'' μετάφραση: Μαίρη Περαντάκου-Κουκ, ΚΕΔΡΟΣ (2005), ISBN 960-04-2889-1, ISBN-13 978-960-04-2889-6
3. Ανατομία μιας οδύνης, μετάφραση: Έρη Κανδρή, ΩΚΕΑΝΙΔΑ (1994), ISBN 960-7213-76-9, ISBN-13 978-960-7213-76-1
4. Χριστιανισμός απλώς, μετάφραση: Βασίλης Αδραχτάς, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1999), ISBN 960-344-725-0, ISBN-13 978-960-344-725-2
5. Έρως και ψυχή, μετάφραση: Ευνίκη Μίχα, ΚΕΔΡΟΣ (2001), ISBN 960-04-1735-0, ISBN-13 978-960-04-1735-7
6. Το πρόβλημα του πόνου, μετάφραση: Γιώργος Τασίογλου, ΛΕΚΤΩΡ (2004), ISBN 960-87952-0-6, ISBN-13 978-960-87952-0-4
7. Τακτική του Διαβόλου, μετάφραση: Αντώνιος Θηβαίος, Π.Σ. ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ (2006), ISBN 960-242-064-2, ISBN-13 978-960-242-064-5
8. Το μεγάλο διαζύγιο, μετάφραση: Αλέξανδρος Δάσκαλος, Ι.Μ. ΠΡΕΒΕΖΑΣ (2010), ISBN 978-960-87420-1-7
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ιστορικοί Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί δοκιμιογράφοι