cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κασταλία πηγή
Η αρχαϊκή κρήνη
Το αρχαϊκό οικοδόμημα της Κασταλίας κρήνης αποκαλύφθηκε ανασκαφικά το 1957. Βρισκόταν ανάμεσα στο ιερό του Απόλλωνα και το Γυμνάσιο και χρονολογείται στο 600-590 π.Χ. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο ανοικτό κτίσμα διαστάσεων 8,20 x 6,64 μ., που περιλαμβάνει μία ορθογώνια κτιστή λεκάνη, με σύστημα αγωγών και χάλκινων κρουνών σε σχήμα λεοντοκεφαλής στη βόρεια πλευρά, καθώς και πλακόστρωτη αυλή με λίθινα έδρανα. Εκεί απέληγε ένα μικρό υδραγωγείο, σκαλισμένο στο βράχο (ύψους 1,60 μ και πλάτους 1 μ) το οποίο έφερνε το νερό από την πηγή στη βάση των Φαιδριάδων. μικρογραφία|Η ρωμαϊκή κρήνη της Κασταλίας
Η ρωμαϊκή κρήνη
Στη διάρκεια των αιώνων μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή η κρήνη αναμορφώθηκε και επισκευάσθηκε αρκετές φορές. Η νεότερη Κασταλία χρονολογείται στον 1ο αι. π.Χ. και βρίσκεται περίπου 50 μ. ψηλότερα από την αρχαϊκή. Ο φυσικός βράχος έχει λειανθεί και έχουν δημιουργηθεί κόγχες για τα αναθήματα των πιστών. Μία από αυτές μετατράπηκε σε εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Κάτω από τις κόγχες λαξεύτηκε στο βράχο μία στενόμακρη λεκάνη μήκους 10 μ. και πλάτους 0,50 μ., στην οποία έφθανε το νερό της πηγής με κλειστό αγωγό. Η λεκάνη ήταν σκεπαστή και η μία άκρη της άνοιγε έτσι ώστε να μπορεί να καθαρίζεται. Στην πρόσοψη της κρήνης υπήρχαν επτά χάλκινοι κρουνοί, που χωρίζονταν με επτά πεσσούς σκαλισμένους στο βράχο. Μπροστά από την κρήνη υπήρχε πλακόστρωτη αυλή, στην οποία κατέβαινε κανείς με οκτώ σκαλοπάτια, και στις τρεις πλευρές της υπήρχαν λίθινοι πάγκοι.Περιγραφή της κρήνης δίνει και τον 2ο αιώνα μ.Χ. ο περιηγητής Παυσανίας. Στα νεώτερα χρόνια, η πηγή αξιοποιήθηκε για την ύδρευση της επαρχίας των Δελφών. Τα νερά της τροφοδοτούν επίσης και το κοντινό Αρκουδόρεμα, που χύνεται στον ποταμό Πλείστο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Κρήνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Πηγές της Ελλάδας
Χόμπλι
Ένα χόμπλι, ναντ ή μάγκανι ορίζεται ως ένα σύμπλεγμα συνένωσης χωριών που διοικούνται μαζί για φορολογικούς σκοπούς και για σκοπούς κατοχής της γης στις πολιτείες της Καρνάτακα και Άντρα Πραντές, Ινδία. Αυτή η συνένωση χωριών δημιουργήθηκε κυρίως για τον εξορθολογισμό της συλλογής των φόρων και τη συντήρηση των αρχείων γης από το τμήμα εσόδων του κράτους. Κάθε χόμπλι αποτελείται από πολλά χωριά και αρκετά χόμπλι μαζί αποτελούν ένα ταλούκ. Τα χόμπλι υποδιαιρούνται περαιτέρω σε κύκλους εσόδων ή μπλοκ εσόδων γνωστά ως φιρκά ή φουτ μάγκανι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Ινδίας
Μανιάκοι
Οι Μανιάκοι είναι κωμόπολη του Νομού Καστοριάς η οποία υπήρξε έδρα του πρώην Δήμου Αγίας Τριάδας. Από το 2011 υπάγονται διοικητικά στον διευρυμένο Δήμο Καστοριάς. Έχουν πραγματικό πληθυσμό 3.055 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Οι Μανιάκοι βρίσκονται νοτιοδυτικά της Καστοριάς, σε απόσταση 4 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καστοριάς
Μινωικός πολιτισμός
thumb|upright=1.66|Χάρτης των ανακτόρων και των λοιπών κέντρων του Μινωικού πολιτισμού
Ο μινωικός πολιτισμός ήταν ένας πολιτισμός της Εποχής του Χαλκού στο νησί της Κρήτης και σε άλλα νησιά του Αιγαίου, άνθισε από το 3000 π.Χ. έως 1450 π.Χ. Μετά από μια μακρά περίοδο παρακμής έληξε τελικά περίπου το 1100 π.Χ. Αντιπροσωπεύει τον πρώτο προηγμένο πολιτισμό της Ευρώπης, ο οποίος άφησε πίσω του μεγάλα οικοδομικά συγκροτήματα, εργαλεία, έργα τέχνης, συστήματα γραφής και ενα εκτεταμένο εμπορικό δίκτυο. Ο πολιτισμός ανακαλύφθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Βρετανό αρχαιολόγο Άρθουρ Έβανς. Ο όρος "μινωικός" προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά Μίνωα και επινοήθηκε από τον Άρθουρ Έβανς, ο οποίος συνέδεσε την Κνωσό με τον λαβύρινθο και τον Μινώταυρο. Ο μινωικός πολιτισμός έχει περιγραφεί ως ο πρώτος του επιπέδου του στην Ευρώπη ενώ ο ιστορικός Γουίλ Ντυράν χαρακτήρισε τον μινωικό πολιτισμό ως «τον πρώτο κρίκο στην ευρωπαϊκή αλυσίδα».
Ο μινωικός πολιτισμός είναι αξιοσημείωτος για τα μεγάλα και περίτεχνα ανάκτορα του, ύψους έως και τεσσάρων ορόφων, με περίπλοκα υδραυλικά δίκτυα και τοιχογραφίες. Η Μινωική περίοδος χαρακτηρίζεται από εκτεταμένο εμπόριο μεταξύ των οικισμών στην Κρήτη, στο Αιγαίου και στην Μεσόγειο ιδιαίτερα στην Ανατολή. Μέσω των εμπόρων και των καλλιτεχνών τους, η πολιτιστική επιρροή των Μινώων έφτασε πέρα ​​από την Κρήτη στις Κυκλάδες, στην Αίγυπτο, στην Κύπρο, στο Λεβάντε και στην Ανατολία. Μερικά από τα αξιολογότερα μινωικά έργα τέχνης σώζονται στην πόλη του Ακρωτηρίου στο νησί της Σαντορίνης, η οποία καταστράφηκε από τη έκρηξη του ηφαιστείου της.
Η γραφή των Μινωίτών ήταν κυρίως η Γραμμική Α και τα κρητικά ιερογλυφικά. Οι λόγοι για την αργή παρακμή του μινωικού πολιτισμού, που αρχίζει γύρω στο 1550 π.Χ., είναι αδιευκρίνιστοι. Οι θεωρίες περιλαμβάνουν μυκηναϊκές εισβολές από την ηπειρωτική Ελλάδα και τη μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη της Σαντορίνης.
Ετυμολογία
Ο όρος "Μινωικός" σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη "Μίνως"", τον μυθικό βασιλιά της Κρήτης. Είναι καθαρά ένας σύγχρονος όρος που επινοήθηκε τον 19ο αιώνα. Συνήθως αποδίδεται στον Βρετανό αρχαιολόγο Άρθουρ Έβανς (1851-1941), ο οποίος ήταν σίγουρα αυτός που το καθιέρωσε ως αποδεκτό όρο στην αρχαιολογία. Αλλά ο Karl Hoeck είχε ήδη χρησιμοποιήσει τον τίτλο "Das Minoische Kreta"(Η Μινωική Κρήτη) το 1825 για ένα βιβλίο του. Αυτό φαίνεται να είναι η πρώτη γνωστή χρήση της λέξης "Μινωικό" που σημαίνει "αρχαίο Κρητικό". Ο Hoeck, χωρίς να γνωρίζει ότι υπήρχε η αρχαιολογική Κρήτη, είχε στο μυαλό του την Κρήτη της μυθολογίας. Ο Έβανς πιθανότατα διάβασε το βιβλίο του Hoeck, και συνέχισε να χρησιμοποιεί τον όρο στα γραπτά και τα ευρήματά του. Εξάλλου, ο Έβανς είχε δηλώσει σχετικά με τον όρο ότι "τον εφάρμοσε, δεν τον επινόησε".
Γεωγραφία
Το νησί της Κρήτης βρίσκεται στο κέντρο της Ανατολικής Μεσογείου. Το κρητικό έδαφος είναι ορεινό με περιορισμένες αλλά γόνιμες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, τις οποίες ο κρητικός λαός εκμεταλλευόταν οριακά. Η οικολογία της είναι τυπικά Μεσογειακή και η γεωργική της εκμετάλλευση βασιζόταν κυρίως στα δημητριακά, τα ελαιόδενδρα και την άμπελο. Κατά την ακμή του, ο Μινωικός πολιτισμός επεκτάθηκε και πέρα από τη Κρήτη, σε μικρότερα νησιά του Ν. Αιγαίου, καθώς επίσης και στη Κύπρο.
Εξέλιξη
Η πρωιμότερη εγκατάσταση στη Κρήτη έχει εντοπιστεί στις περιοχές Πλακιάς και Πρέβελη. Πρόκειται για παλαιολιθικά και μεσολιθικά ευρήματα, τα παλαιότερα αναγόμενα στα 130.000 χρόνια πριν από σήμερα. Η νεολιθική κατοίκηση, η οποία μέχρι το 2010 πιστευόταν ότι ήταν η παλαιότερη, αρχίζει με την Ακεραμική περίοδο, περί το 7000 π.Χ. Μετά από αυτή τη περίοδο ακολούθησε μια μακρά περίοδος σχετικής σταθερότητας, έως την έναρξη της Εποχής του Χαλκού, περί το 3000 π.Χ. Οι χρονολογικές παράμετροι που ορίζουν τη Μινωική περίοδο της εποχής του Χαλκού αφορούν κυρίως στο χρονικό διάστημα 3000 έως 1600 π.Χ.. με κυρίαρχα γεγονότα την οικοδόμηση της Κνωσού 1900 π.Χ., την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας 1613 π.Χ., τη κατάκτηση της Κρήτης από τους Μυκηναίους περ. το 1450 π.Χ. και τη καταστροφή της Κνωσού 1370 π.Χ.
Στη Κρήτη άκμασαν περί τις 100 Μινωικές πόλεις.
Ζητήματα χρονολόγησης
Οι παραπάνω χρονολογήσεις είναι σχετικές βάσει αιγυπτιακών αντικειμένων που έχουν χρονολογηθεί με μεθόδους απόλυτης χρονολόγησης. Η απόλυτη χρονολόγηση του Μινωικού πολιτισμού βρίσκεται σε καθεστώς διαρκούς αναθεώρησης, συνεπώς οι παραπάνω χρονολογήσεις θα πρέπει να θεωρούνται συμβατικές. Στη προκειμένη περίπτωση περισσότερο χρήσιμα είναι τα συστήματα σχετικής χρονολόγησης. Ο Έβανς στηρίχθηκε στις λεπτομέρειες της κεραμεικής τυπολογίας, διαιρώντας το Μινωικό πολιτισμό σε Πρώιμη Μινωική ή Πρωτομινωική (ΠΜ), Μεσομινωική (ΜΜ και Υστερομινωική (ΥΜ), με υποπεριόδους I, II, και III. Αν και είναι χρήσιμο ως στρωματογραφική χρονολόγηση, το σύστημα δεν απεικονίζει πλήρως την ανάπτυξη του Μινωικού πολιτισμού. Το σημείο αιχμής στην ανάπτυξή του υπήρξε η εγκαθίδρυση ενός ανακτορικού συγκεντρωτικού κράτους και τούτο υπήρξε η αφορμή ώστε να αναπτύξει ο έλληνας αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων μια εναλλακτική χρονολογική αλληλουχία: Προανακτορική (ΠM I–MM IΑ), Πρωτοανακτορική ή Παλαιοανακτορική (MM IΒ–MM III), Νεοανακτορική (MM III–ΥΜ II [ΥΜ IIIΑ στη Κνωσσό]) και Μεταανακτορική (ΥΜ III). Μεταγενέστερες έρευνες σχετικά με την ύπαρξη ανακτορικών θεσμών και κτηρίων κατά τους τελευταίους αιώνες του Μινωικού πολιτισμού οδήγησαν σε τροποποίηση το αρχικό σύστημα παρεμβάλλοντας τη Τελική Ανακτορική (ΥΜ ΙΙ - ΥΜ ΙΙΙΒ Πρώιμη) ανάμεσα στη Νεοανακτορική (ΜΜ ΙΙΙ - ΥΜ ΙΒ) και τη Μετανακτορική (ΥΜ ΙΙΙΒ Ύστερη - ΥΜ ΙΙΙΓ), οι οποίες συρρικνώθηκαν αντίστοιχα.
Προανακτορική περίοδος
''Νεολιθική ΜΜ ΙΑ: περ. 7000–2000 ''π.Χ.: Η νεολιθική περίοδος στη Κρήτη θεωρείται ότι αρχίζει περί το 7000 π.Χ. Κατά τον Έβανς η Κρήτη αποικίστηκε από λαούς της ΝΔ Μέσης Ανατολής. Πιστοποιημένη μαρτυρία για τη κατοίκηση αυτής της περιόδου είναι η Κνωσός, στη δυτική πλευρά της κοιλάδας του Καιράτου σε μια έκταση 0.25 εκτ. με κατ' εκτίμησιν πληθυσμό 70 ατόμων. Κατά την άποψη αυτή οι πρώτοι άποικοι έφεραν μαζί τους τις δομές μιας πλήρως αναπτυγμένης καλλιεργητικής κοινωνίας και τη πρωτογλώσσα από την οποία προέκυψαν τα μεταγενέστερα γλωσσικά ιδιώματα του νησιού. Πολύ λίγες τοποθεσίες είναι γνωστές για μια περίοδο 2.500 χρόνων. Οι μαρτυρίες πολλαπλασιάζονται στην ύστερη νεολιθική και στη χαλκολιθική περίοδο (περ. 4500–3500 π.Χ.). Η Κνωσός φθάνει πλέον στην έκταση των 5 εκτ. και ο κατ' εκτίμησιν πληθυσμός της τα 1500 άτομα. Η συγκεκριμένη αύξηση δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθεί από κάποια δραστική δημογραφική αύξηση των γηγενών και έτσι έχει προταθεί η υπόθεση ότι υπήρξε ένα δεύτερο κύμα αποικισμού, στην ίδια περίοδο που αποικήθηκαν και πολλά από τα νησιά του Αιγαίου. Η εμφάνιση νέων τεχνοτροπιών στη κεραμεική της πρώιμης εποχής του Χαλκού στον Άγιο Ονούφριο και τους Πύργους και άλλα υπολείμματα υλικού πολιτισμού παρόμοια με αυτά του κυκλαδικού πολιτισμού είναι σοβαρή ένδειξη που στρέφει προς την υπόθεση της ύπαρξης ενός μεταναστευτικού ρεύματος στο Αιγαίο στη συγκεκριμένη περίοδο.
Αν και η ΠΜ I φάση καθορίζει συμβατικά την έναρξη της εποχής του Χαλκού, ο όρος είναι μάλλον παραπλανητικός. Η μεταλλουργία του χαλκού ήταν ήδη γνωστή στην ύστερη νεολιθική (Χαλκολιθική) στη Κνωσό, αλλά οι χρήσεις του ορείχαλκου δεν εξαπλώθηκαν ευρέως μέχρι τη ΠΜ ΙΙ (περ. 2500 π.Χ.). Η κατανόηση των κοινωνιών της ΠΜ I–ΜΜ ΙΑ (περ. 3500–2000 π.Χ.) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ταφικά ευρήματα, ιδιαίτερα τους κυκλικούς τύμβους στη Μεσαρά, και από λιγοστά ανεσκαμμένα πεδία, όπως τα Δέβλα, η Μύρτος, η Κορυφή (0,09 εκτ.) που έδωσε και το όνομά της στη χαρακτηριστική κεραμεική της ΠΜ II Περιόδου. Η παρουσία τέτοιων τόπων με πληθυσμό πιθανώς 30-50 ατόμων, υπονοεί κοινωνίες με σχετική ισότητα, αντίθετα με τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις της Κνωσού, της Φαιστού των Μαλίων του Μόχλου με πληθυσμούς που ποικίλουν από 450 άτομα στη Φαιστό έως 1.500 άτομα στη Κνωσό. Το μέγεθός τους και οι μνημειακές κατασκευές της Κνωσού ή τα ταφικά ευρήματα του Μόχλου μας οδηγούν στην υπόθεση της ανάδυσης μιας κοινωνικής ιεραρχίας ήδη από τη ΠΜ ΙΙ. Στην ύστερη προανακτορική φάση (ΜΜ ΙΑ στη κεντρική Κρήτη, ΠΜ ΙΙΙ στην ανατολική), Οι πλούσιοι τάφοι μιας ελίτ αριστοκρατίας εξαπλώνονται (Αρχάνες, Μάλια, Μόχλος) και συνιστούν ενδείξεις επαφών με την ανατολική Μεσόγειο. Πέραν τούτου υποδεικνύουν και τη σημασία της κοινωνικής διαστρωμάτωσης και των εξωτερικών επαφών ως παραγόντων ανάδυσης της κοινωνίας των ανακτόρων.
Ανακτορική περίοδος
360px|thumb|δεξιά|Το ανάκτορο της Κνωσού (ΜΜ IΒ έως ΥΜ ΙΒ: περ. 2000–1470 π.Χ.). Τα πρώτα κτήρια που αναφέρονται ως 'ανάκτορα' χτίστηκαν στις αρχαιολογικές θέσεις της Κνωσού, των Μαλίων, της Ζάκρου και της Φαιστού στη ΜΜ ΙΒ φάση. Από αρχιτεκτονικής άποψης είναι μνημειακές κατασκευές (η συνολική έκταση των δαπέδων ποκίλει από 13.000 τμ2 (13 στρέμματα) στη Κνωσό έως 1.300 τμ2 (1.3 στρέμματα) (στα Μάλια), διατεταγμένες γύρω από μια κεντρική αυλή, με λιθόστρωτη δυτική αυλή και εξελιγμένες τεχνικές οικοδόμησης, όπως οι λίθινοι ορθοστάτες. Η ομοιομορφία των πρώτων ανακτόρων είναι σχετικά φαινομενική, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα στα Μάλια με το διασκορπισμένο τους περίγραμμα, ενώ είναι πιθανό διακριτά ανακτορικά οικοδομήματα να μην εμφανίστηκαν σε όλο το νησί έως τη ΜΜ ΙΒ, κυρίως στην ανατολική Κρήτη, όπου το εκτεταμένο οδικό δίκτυο, οι σταθμοί και τα παρατηρητήρια οικοδομήθηκαν κατά τη ΜΜ ΙΙ, για να συνδέσουν το Παλαίκαστρο και το κάτω Ζάκρο με το ΝΑ τμήμα του νησιού.
Οι καινοτομίες στην οικονομική και κοινωνική οργάνωση της ύστερης προανακτορικής περιόδου διακρίνονται καλύτερα στο αρχιτεκτονικό περιβάλλον των πρώτων ανακτόρων. Τα ανάκτορα συσσώρευαν το γεωργικό πλεόνασμα των γαιών τους σε κατασκευές μεγάλων αποθηκών τροφίμων, ώστε να καταστεί δυνατό να χρησιμοποιούνται σε εποχές πίεσης και πιθανώς σε τελετουργικούς εορτασμούς. Για τη καταγραφή των αποθεμάτων και άλλων στοιχείων χρησιμοποιούνταν δύο είδη γραφών —η αποκαλούμενη κρητική ιερογλυφική (κυρίως στη Κνωσό και τα Μάλια) και οι γραμμικές γραφές. Πινακίδες Γραμμικής Α και Γραμμικής Β βρέθηκαν στη Φαιστό κυρίως. Στη Φαιστό επίσης χρησιμοποιήθηκαν πήλινες σφραγίδες για τον άμεσο έλεγχο των αποθηκευτικών χώρων και των ίδιων των δοχείων. Η βιοτεχνική παραγωγή αναπτύχθηκε στα ανάκτορα και είναι πολύ πιθανό το γεγονός ότι τα ανάκτορα μονοπώλησαν πρώτες ύλες όπως ο χαλκός από την Αττική και άλλες πηγές, ο κασσίτερος και το ελεφαντοστούν μέσω της Συρίας.
Ευρήματα πολύχρωμης κεραμεικής στις Καμάρες χαρακτηριστικά της πρωτοανακτορικής περιόδου είναι διαδεδομένα σε διάφορους τόπους της ανατολικής Μεσογείου και στην Αίγυπτο, υποδεικνύοντας δρόμους εμπορίου και σχέσεις ανταλλαγής με τις σημαντικότερες μεσογειακές δυνάμεις. Οι επαφές με την ελληνική ηπειρωτική χώρα και νησιά του Αιγαίου (ειδικά τις Κυκλάδες) είναι πυκνές κατά τη διάρκεια της πρωτοανακτορικής περιόδου και εντείνονται ακόμη περισσότερο στη νεοανακτορική περίοδο. Οι εικονογραφικές μαρτυρίες και τα τέχνεργα προτείνουν ότι τα ανάκτορα χρησιμοποιούντο επίσης ως τελετουργικά κέντρα ενώ στις λατρευτικές θέσεις περιλαμβάνονται σπήλαια (π.χ. Ιδαίον Άντρον και Δικταίον Άντρον), πηγές (π.χ. Κάτω Σύμη), και ιερά σε κορυφές —ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Μινωικού πολιτισμού— ήταν ευρέως διαδεδομένα στην ύπαιθρο.
Τα ανάκτορα έγιναν εστιακά σημεία εγκατάστασης και η αύξηση των εγκαταστάσεων στη Κνωσό μέχρι τη νεοανακτορική περίοδο εκτιμάται σε 0,75 τχ2, γεγονός που υποδεικνύει πληθυσμό ίσως και 12.000 ατόμων. (Συγκριτικά, οι Μυκήνες της (ΥΕ) Υστεροελλαδικής περιόδου ήταν 0,3 τχ2, συμπεριλαμβανομένης της περιτοιχισμένης ακρόπολης). Τα εδάφη που ελέγχονταν από τη Κνωσό, τη GAMO και τα Μάλια πιθανώς κάλυπταν έκταση πάνω από 1.000 τετρ. χλμ.
Η μετάβαση από τα παλαιά ή πρώτα ανάκτορα (της πρωτοανακτορικής) στα νέα ή δεύτερα ανάκτορα (της νεοανακτορικής περιόδου) καθορίζεται από την αναδημιουργία των οικοδομημάτων, μετά από τις καταστροφές —πιθανώς εξαιτίας σεισμού— και στις τρεις σημαντικές θέσεις της Μεσομινωικής (MM II και IIIA). Τα νέα ανάκτορα γίνονται περισσότερο κατανοητά σε ό,τι αφορά στο τρόπο λειτουργίας τους, καθώς παρουσιάζουν μείζονες αρχιτεκτονικές ομοιότητες. Διατηρούν πολλούς από τους ρόλους των προκατόχων τους, όπως είναι η αποθήκευση, η τελετουργία, η παραγωγή και η συγκέντρωση πρώτων υλών μέσω των επαφών με την ελληνική ηπειρωτική χώρα και τα αιγαιακά νησιά, την ανατολική Μεσόγειο και την Αίγυπτο. Με εντυπωσιακό τρόπο αναδεικνύονται αυτές οι επαφές στις Μινωικού ύφους τοιχογραφίες του Τελ Κάμπρι (Tel Kabri) στο Ισραήλ και του Τελ ελ-Νταμπ’α Tell el-Dab'a (αρχαία Αὔαρις) στο Δέλτα του Νείλου.
Αρχαίες αναφορές
Σύμφωνα με τον Όμηρο η Κρήτη ήταν εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη την εποχή εκείνη όπως σημειώνει στη ραψωδία 19 της Οδύσσειας.
Ο Στράβωνας γράφει:
"'''τούτων φησὶ Στάφυλος τὸ μὲν πρὸς ἕω Δωριεῖς κατέχειν, τὸ δὲ δυσμικὸν Κύδωνας, τὸ δὲ νότιον Ἐτεόκρητας, ὧν εἶναι πολίχνιον Πρᾶσον, ὅπου τὸ τοῦ Δικταίου Διὸς ἱερόν• τοὺς δ’ ἄλλους ἰσχύοντας πλέον οἰκῆσαι τὰ πεδία. τοὺς μὲν οὖν Ἐτεόκρητας καὶ τοὺς Κύδωνας αὐτόχθονας ὑπάρξαι εἰκός, τοὺς δὲ λοιποὺς ἐπήλυδας, οὓς ἐκ Θετταλίας φησὶν ἐλθεῖν Ἄνδρων τῆς Δωρίδος μὲν πρότερον νῦν δὲ Ἑστιαιώτιδος λεγομένης•"
"Κατά το Στάφυλο ανατολικά ζούνε οι Δωριείς, δυτικά οι Κύδωνες, στα νότια οι Ετεοκρήτες, με οικισμό τους το Πράσο, όπου βρίσκεται το ιερό του Δικταίου Διός. Οι υπόλοιποι είναι πιο δυνατοί και κατέχουν τις πεδιάδες. Είναι εμφανές ότι οι Ετεοκρήτες και Κύδωνες είναι γηγενείς, ενώ οι άλλοι επήλυδες. Ο Ανδρων λέει πως ήρθαν από τη Θεσσαλία, από τη περιοχή που παλιά λεγόταν Δωρίδα και σήμερα Εστιώτισα"
Pax Minoica και Μινωική Θαλασσοκρατία
Όταν ο Έβανς έφερε στο φως τη Κνωσό, λόγω της έλλειψης οχυρώσεων, θεώρησε ότι οι Μινωίτες ήταν ένας ειρηνικός λαός και γι'αυτό δημιούργησε τον όρο "Μινωική Ειρήνη" (Pax Minoica). Βέβαια, αυτή η άποψη έχει καταρριφθεί τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της ανακάλυψης οχυρωμένων οικισμών (λ.χ. Κομμός και Κουφωτό-Αγία Φωτιά Σητείας), όπλων, καθώς επίσης και νωπογραφιών με πολεμικό περιεχόμενο. μικρογραφία|323x323εσ|Μινωικά ξίφη και στιλέτα που βρέθηκαν στα Μάλια και χρονολογούνται μεταξύ 1800-1600 π.Χ. μικρογραφία|393x393px|Αναπαράσταση πολεμικής σκηνής σε νωπογραφία του Ακρωτηρίου της Θήρας|καθόλου
"Ο Μίνως, εξ όσων κατά παράδοσιν γνωρίζομεν, πρώτος απέκτησε πολεμικόν ναυτικόν, και εκυριάρχησεν επί του μεγαλυτέρου μέρους της θαλάσσης, η οποία ονομάζεται σήμερον Ελληνική. Κατακτήσας τας Κυκλάδας νήσους, ίδρυσεν αποικίας εις τας περισσοτέρας από αυτάς, αφού εξεδίωξε τους Κάρας και εγκατέστησε τους υιούς του ως κυβερνήτας. Ως εκ τούτου και την πειρατείαν φυσικά κατεδίωκεν όσον ημπορούσεν από την θάλασσαν αυτήν, διά να περιέρχωνται εις αυτόν ασφαλέστερον τα εισοδήματα των νήσων."μικρογραφία|650x650px|Αναπαράσταση νηοπομπής σε νωπογραφία του Ακρωτηρίου της Θήρας καθόλου|μικρογραφία|337x337εσ|Σύγχρονη ανακατασκευή Μινωικού πλοίου
Κοινωνικές Τάξεις
μικρογραφία|340x340εσ|Αναπαράσταση γυναικών σε Μινωική νωπογραφία Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας βρισκόταν ο βασιλιάς που ονομαζόταν "Μίνωας", ο οποίος είχε νομοθετική και διοικητική εξουσία. Ακολουθούσαν οι ευγενείς, οι οποίοι απάρτιζαν το δικαστήριο και πιθανότατα διέθεταν και συμβουλευτική εξουσία. Υπήρχαν επίσης εξειδικευμένοι αξιωματούχοι, όπως γραμματείς και φοροεισπράκτορες, που ασκούσαν τη γραφειοκρατική εξουσία. Στο ιερατείο υπήρχαν και άνδρες και γυναίκες. Ο υπόλοιπος πληθυσμός ασχολείτο με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία ή ήταν τεχνίτες, οι οποίοι συνήθως εργάζονταν στα ανάκτορα.
Οι γυναίκες στη Μινωική Κρήτη κατά πάσα πιθανότητα ήταν εξέχουσες προσωπικότητες, όπως φαίνεται από το πλήθος των γυναικείων αναπαραστάσεων σε δαχτυλίδια, νωπογραφίες και πολλά άλλα έργα τέχνης.
Αθλητισμός-Χορός-Ζατρίκιο
Οι Κουρήτες, οι πρώτοι κάτοικοι της Κρήτης, λέει ο μύθος ότι ήταν οι ιδρυτές των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα πέντε αδέρφια σε μία εξόρμησή τους στα δάση της Πελοποννήσου θέλησαν κάποια στιγμή να ξαποστάσουν. Για να διασκεδάσουν έκαναν αγώνα δρόμου μεταξύ τους. Νικητής αναδείχθηκε ο Παιωναίος και ο Ιδαίος Ηρακλής (ένας από τους Κουρήτες, όχι ο Ηρακλής με τους 12 άθλους). Για τη νίκη τους τους στεφάνωσαν με κλαδιά αγριελιάς. Σαν ανάμνηση αυτού του γεγονότος κάθε πέντε χρόνια, εφόσον πέντε ήταν και τα αδέρφια, γίνονταν αντίστοιχοι αγώνες, οι οποίοι ο μύθος λέει ότι σταμάτησαν εξαιτίας ενός κατακλυσμού. Ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι είχαν ανακαλύψει τον Πυρρίχιο, τον αρχαιότερο ελληνικό πολεμικό χορό, για να καλύπτουν με τον ήχο του το κλάμα του Δία και να μην το ακούει ο Κρόνος.
Ο Νόννος στο έργο του Διονυσιακά αναφέρει:"'Ο πυρρίχιος χορός των Κουρητών έκανε θόρυβο στα αυτιά του Κρόνου και η κλαγγή του ξίφους στην ασπίδα στο όρος Ίδη λειτούργησε σαν αντιπερισπασμός για να εξαπατήσει τον εχθρό (Κρόνο) καθώς αναζητούσε την μυστική γέννηση του Δία.'"Μπορεί αυτοί οι μύθοι να μην μπορούν να αποδειχθούν από την αρχαιολογική σκαπάνη, ωστόσο καταδεικνύουν την σχέση των Μινωιτών με τον αθλητισμό και τον χορό, η οποία μάλιστα διαφαίνεται και μέσα από πολλά έργα τέχνης.
Η αρχαιολογική έρευνα έφερε επίσης στο φως μικρά ειδώλια που χορεύουν, καθώς και το πρώτο επιτραπέζιο παιχνίδι, το Ζατρίκιο (το αρχαιότερο είδος σκάκι). μικρογραφία|347x347εσ|Το Ζατρίκιο που ανακαλύφθηκε από τον Άρθουρ Έβανς κατά τις ανασκαφές του στην Κνωσσό καθόλου|μικρογραφία|328x328εσ|Μινωικός Κυκλικός Γυναικείος Χορός
Κεραμική
Ρυθμός Αγίου Ονουφρίου
Εμφανίστηκε στην Πρωτομινωική Ι με μεγαλύτερη διάδοση στην κεντρική Κρήτη. Ήταν εγχάρακτη κεραμική με απλές γραμμικές διακοσμήσεις κόκκινου, καστανού ή μελανού χρώματος πάνω σε μια ανοιχτόχρωμη ή κιτρινωπή επιφάνεια. Συνηθέστερο σχήμα τους αποτέλεσε η σφαιρική πρόχους.
Ρυθμός Πύργου
Εμφανίστηκε στην Πρωτομινωική Ι. Είχε μεγάλη διάδοση στη βόρεια και την κεντρική Κρήτη. Η επιφάνεια των αγγείων αυτών ήταν σκουρόχρωμη και είχε ένα απλό επίχρισμα, έντριπτη ή και γραμμική διακόσμηση που κάλυπτε μόνο ορισμένα σημεία των αγγείων. Τα συνηθέστερα σχήματα της κατηγορίας αυτής ήταν οι σκύφοι, που ήταν ανοικτά αγγεία πόσης με ευρύ στόμιο και δύο οριζόντια τοποθετημένες λαβές.
Ρυθμός Λεβήνας
Εμφανίστηκε στην Πρωτομινωική Ι. Ο ρυθμός της Λεβήνας, που ήταν διαδεδομένος περισσότερο στη νότια Κρήτη, διακρίνεται από τη λευκή διακόσμηση επάνω σε κοκκινωπό βάθος και παρουσιάζει μια μεγάλη ποικιλία ιδιότυπων σχημάτων.
Ρυθμός Βασιλικής
Εμφανίστηκε στην Πρωτομινωική II. Με την είσοδό της εξαφανίζεται η έντριπτη διακόσμηση και πλέον ένα καστανέρυθρο κυρίως αλείφωμα συνήθως κηλιδωτό καλύπτει εξ ολοκλήρου τα αγγεία. Καμαραϊκός Ρυθμόςμικρογραφία|246x246εσ|Καμαραϊκά αγγείαΉταν ο ρυθμός που κυριάρχησε στην Μεσομινωική περίοδο, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε ευρέως ο ταχύστροφος κεραμικός τροχός, αφού αυξήθηκε η ζήτηση των αγγείων. Η διακόσμηση αυτού του ρυθμού γινόταν με έντονα χρώματα επάνω στο σκουρόχρωμο επίχρισμα της επιφάνειας των αγγείων.Τα διακοσμητικά θέματα ήταν άλλοτε φυσιοκρατικά και άλλοτε σχεδιαστικά απλουστευμένα. Η διακόσμηση εντασσόταν σε απλές ζώνες ή σε ελεύθερες συνθέσεις που κάλυπταν μια πλευρά ή απλώνονταν σε όλη την επιφάνεια των αγγείων. Πολύ συχνά, στις ελεύθερες αυτές συνθέσεις αναπτύσσονταν δυναμικά θέματα που έδιναν την ψευδαίσθηση του ρυθμού και της κίνησης.Τα σχήματα των καμαραϊκών αγγείων είναι γωνιώδη ή ημισφαιρικά. Οι συνηθέστεροι τύποι είναι τα κύπελλα με λαβή, τα άωτα κωνικά κύπελλα, οι σκύφοι και τα γεφυρόστομα αγγεία ή τσαγιέρες.
Θαλάσσιος Ρυθμός και Ρυθμός της Χλωρίδας
Εμφανίστηκαν κατά την Υστερομινωική Ι. Τα κεραμικά σκεύη ήταν καλύτερης ποιότητας από άποψη πρώτων υλών και ψήνονταν σε μικρές κτιστές εστίες, σε λιθόκτιστους αψιδωτούς θαλάμους ή ίσως και σε κλιβάνους που διέθεταν αεραγωγούς για την καλύτερη κυκλοφορία του αέρα. Οι διακοσμητές τους αντλούσαν θέματα από την φύση και την θάλασσα. Προστέθηκαν νέοι τύποι αγγείων, όπως κύλικες και ψευδόστομοι αμφορείς. μικρογραφία|267x267εσ|Ρυθμός Χλωρίδας(αναπαράσταση παπύρων) καθόλου|μικρογραφία|Θαλάσσιος Ρυθμός(αναπαράσταση χταποδιού)
Ρυτά
Τα ρυτά αποτελούν μια ιδιαίτερη κατηγορία αγγείων. Μέσα στα ρυτά οι Μινωίτες έβαζαν διάφορα υγρά. Ήταν μεγάλα σε μέγεθος με μορφή κεφαλής ζώου (συνήθως ταύρου), με δύο τρύπες, και χρησιμοποιούνταν σε τελετές θρησκευτικού χαρακτήρα. καθόλου|μικρογραφία|Μινωικό Ρυτό με κεφαλή ταύρου
Πίθοι μικρογραφία|Μικρός Πίθος από την Κνωσό Ήταν μεγάλα αγγεία στα οποία οι Μινωίτες αποθήκευαν υγρά ή προϊόντα σε κοκκώδη μορφή, κι εμφανίστηκαν κατά τη Μεσομινωική Ι. Είχαν περίπου το μέγεθος ενός ανθρώπου και χωρούσαν περίπου 996 λίτρα υγρού.
Λιθοτεχνία
Οι Μινωίτες λιθοξόοι χρησιμοποιούσαν φλεβικά πετρώματα με τα οποία έφτιαχναν ποικίλα αγγεία και οικιακά σκεύη. Συνήθως τα κατασκεύαζαν σε κομμάτια και έπειτα τα συνέδεαν με ειδικούς τένοντες, εσωτερικά μεταλλικά στελέχη, ή και ειδικές κόλλες που δεν επέτρεπαν στα υγρά να διαφύγουν από το δοχείο. καθόλου|μικρογραφία|309x309εσ|Λίθινα μινωικά οικιακά σκεύη
Μεταλλοτεχνία
μικρογραφία|Μπρούτζινο μινωικό ειδώλιο Οι μεταλλουργοί κατασκεύαζαν συνήθως ειδώλια ζώων και πιστών που προσεύχονταν. Συγχρόνως, όμως, έφτιαχναν χάλκινα αγγεία, εργαλεία όπως πριόνια και αξίνες, όπλα και διπλούς πέλεκεις(οι διπλοί πέλεκεις κατασκευάζονταν επίσης από μπρούντζο, χρυσό και άργυρο). Τέλος, κατασκεύαζαν διάφορα κοσμήματα από χρυσό, με αναπαραστάσεις ζώων και φυτών. καθόλου|μικρογραφία|255x255εσ|Χρυσό Μινωικό Κόσμημα
Μουσική
Οι γνώσεις μας σχετικά με την μινωική μουσική είναι ελάχιστες. Σήμερα γνωρίζουμε με βεβαιότητα, μέσα από έργα τέχνης, ότι οι Μινωίτες χρησιμοποιούσαν σείστρο, ένα αρχαίο κρουστό μουσικό όργανο, λύρα και αυλό. μικρογραφία|291x291εσ|Πήλινο σείστρο που βρέθηκε στο μινωικό νεκροταφείο στο Φουρνί αριστερά|μικρογραφία|325x325εσ|Αναπαράσταση Μινωίτη που παίζει λύρα στην [[Σαρκοφάγος της Αγίας Τριάδας|σαρκοφάγο της Αγίας Τριάδας]] κέντρο|μικρογραφία|375x375px|Αναπαράσταση αυλητή στην [[Σαρκοφάγος της Αγίας Τριάδας|σαρκοφάγο της Αγίας Τριάδος]]
Ενδυμασία και Καλλωπισμός
μικρογραφία|Νωπογραφία: "Ο Πρίγκηπας με τα Κρίνα" Το μαλλί προβάτων ήταν η κύρια ίνα που χρησιμοποιούσαν οι Μινωίτες για την κατασκευή ενδυμάτων. Το λινό από λινάρι ήταν πιθανώς λιγότερο κοινό και λογικά εισήχθη από την Αίγυπτο. Συγχρόνως, υπάρχουν ενδείξεις για τη χρήση του μεταξιού για την παραγωγή υφασμάτων (βρέθηκαν κουκούλια μεταξοσκώληκα).
Οι άνδρες, στην καθημερινή τους αλλά και στη δημόσια ζωή, φορούσαν το λεγόμενο «ζώμα», που έμοιαζε με κοντή φούστα ή ποδιά σφιγμένη στη μέση. Το ζώμα είχε ποικίλους τύπους. Ο απλούστερος ήταν μια ζώνη και μια ορθογώνια ταινία που ξεκινούσε από τη μέση, περνούσε ανάμεσα στους μηρούς και κατέληγε πάλι σ’ αυτήν. Ο πιο περίτεχνος κάλυπτε την περιοχή από τη μέση μέχρι το άνω τμήμα των μηρών σε διάφορα σχήματα και μήκη. Την ανδρική ενδυμασία χαρακτηρίζουν επίσης οι σφικτές υφασμάτινες, δερμάτινες, ίσως και μεταλλικές ζώνες. Οι ζώνες ήταν συχνά πλούσια διακοσμημένες και συχνά στα άκρα τους έφεραν κρόσσια ή χάντρες. Μακρύ ένδυμα έφεραν κάποιες φορές κατά τη διάρκεια τελετουργιών, κυρίως αν ήταν ιερείς, μουσικοί ή άρχοντες.
Χαρακτηριστικά της μινωικής γυναικείας ενδυμασίας είναι το στενό κοντομάνικο -με στενά ή φουσκωτά μανίκια- πουκάμισο ή περικόρμιο, που άφηνε ακάλυπτο το στήθος ή ήταν διαφανές και συγκρατιόταν στο σώμα συχνά με κορδόνια στο ανώτερο μέρος του σώματος, οι μακριές και φαρδιές φούστες με πιέτες και φραμπαλάδες, η κωδoνόσχημη ποδιά με βολάν, που φοριόταν συχνά πάνω από τη φούστα και η σφικτή ζώνη, φουσκωτή ή επίπεδη, που τόνιζε τη μέση. Τα στοιχεία αυτά γίνονται φανερά όχι μόνο από τις τοιχογραφίες, αλλά και από τα απλούστερα πήλινα ειδώλια. Ενδιαφέρoν είναι και ο ψηλός γωνιώδης γιακάς, που εμφανίζεται σε μερικά απ’αυτά. Τα ενδύματα κοσμούνταν με επίρραπτες ταινίες στα τελειώματα, φιόγκους, λεπτότατα πέπλα και κοσμήματα από μέταλλο, πέτρα ή κόκαλο, που ράβονταν πάνω τους. Σε μερικές απεικονίσεις γυναικείων μορφών συναντάται ένα μακρύ φόρεμα χωρίς ζώνη, που μάλλον το φορούσαν σε τελετουργίες οι ιέρειες.
Οι Μινωίτες εμφανίζονται σε άλλες παραστάσεις ξυπόλητοι, σε άλλες με σανδάλια, που προσαρμόζονταν στο πόδι με σχετικά ψηλές ταινίες και σπανιότερα με μπότες.
Άνδρες και γυναίκες είχαν κατά κανόνα μακριά και σγουρά μαλλιά. Τα μακριά μαλλιά των ανδρών ήταν χωρισμένα σε μπούκλες και ενίοτε εμφανίζονται με ξυρισμένο το κεφάλι ή με λίγες τούφες μαλλιών σε μερικά σημεία του κρανίου, ενώ συγχρόνως παρουσιάζονται χωρίς γέννια. Οι γυναικείες κομμώσεις ήταν περίτεχνες. Τα μαλλιά ήταν μαζεμένα και έπεφταν μικρές μπούκλες στο μέτωπο και στα αυτιά, ενώ άλλοτε οι μακριές και λεπτές μπούκλες («βόστρυχοι») στολίζονταν με χάνδρες, «σφηκωτήρες» και περόνες με ένα εξόγκωμα συχνά σε σχήμα άνθους.
Τα υλικά που αξιοποιήθηκαν για την παραγωγή των μινωικών κοσμημάτων περιλάμβαναν μέταλλα όπως χρυσό, ασήμι, χαλκό και επιχρυσωμένο χαλκό. Χρησιμοποιήθηκαν ημιπολύτιμοι λίθοι όπως κρύσταλλος, carnelian, garnet, lapis lazuli, οψιανό ς και κόκκινος, πράσινος ή κίτρινος ίασπις. Ο αμέθυστος ήταν επίσης δημοφιλής και εισήχθη από την Αίγυπτο όπου δεν ήταν πλέον μοντέρνος στα κοσμήματα. Χρησιμοποιούσαν επίσης σμάλτο, στεατίτη, ελεφαντόδοντο, όστρακα και γυαλί. Τα κοσμήματα λάμβαναν τη μορφή διαδήμων, περιδεραίων, βραχιολιών, χαντρών, μενταγιόν, κορδελών, στολιδιών ρούχων, καρφιτσών και στολιδιών μαλλιών, θωρακικών, αλυσίδων, δαχτυλιδιών και σκουλαρικιών..
Γενετική
Η αρχαιογενετική μελέτη με τίτλο "Genetic origins of the Minoans and Mycenaeans" που εκδόθηκε το 2017 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Μινωίτες είχαν στενή γενετική σχέση με τους Μυκηναίους, και ότι και οι δύο σχετίζονταν στενά αλλά όχι απόλυτα με τους σύγχρονους Έλληνες. Η ίδια μελέτη ανέφερε επίσης ότι τουλάχιστον 3/4 του DNA των Μινωιτών και των Μυκηναίων προερχόταν από τους πρώιμους Νεολιθικούς γεωργούς που ζούσαν στη δυτική Μικρά Ασία και το Αιγαίο Πέλαγος (Μινωίτες ~84–85%, Μυκηναίοι ~74–78%), ενώ περί το υπόλοιπο 1/4 προερχόταν από αρχαίους πληθυσμούς που σχετίζονταν με τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες του Καυκάσου και το Νεολιθικό Ιράν (Μινωίτες ~14–15%, Μυκηναίοι ~8–17%). Σε αντίθεση με τους Μινωίτες, οι Μυκηναίοι είχαν επίσης κληρονομήσει ~4-16% από μία "βόρεια" πηγή που σχετίζεται με τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες της Ανατολικής Ευρώπης και της Άνω Παλαιολιθικής Σιβηρίας, και εισήχθη μέσω μίας εγγύτερης πηγής που σχετίζεται είτε με τους κατοίκους της δυτικής Ευρασιατικής στέπας είτε με την Αρμενία. Η μελέτη έδειξε επίσης ότι δεν υπάρχει μετρήσιμη πρόσμιξη από το Λεβάντες ή την Αφρική στους Μινωίτες και τους Μυκηναίους, απορρίπτοντας έτσι την υπόθεση ότι οι πολιτισμοί του Αιγαίου προέρχονταν από μετανάστες των συγκεκριμένων περιοχών.
Μαχακούμα
Η Μαχακούμα (মহকুমা) είναι διοικητική διαίρεση της Ινδίας που υποδηλώνει υποεπαρχία.
Υποδιαιρέσεις του Μπαγκλαντές
Η Μαχακούμα ήταν όρος διοίκησης υπό μια επαρχία που περιείχε μερικές υποεπαρχίες (θάνα ή ουπαζίλα) κάτω από μια επαρχία του Μπαγκλαντές. Το Διάταγμα Τοπικής Κυβέρνησης του 1982 κατήργησε το "Μαχακούμα" ως διοικητική βαθμίδα και, στη συνέχεια, τα υπάρχοντα Μ Μαχακούμα έχουν οριστεί εκ νέου και έχουν αναβαθμιστεί ως νέες επαρχίες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Ινδίας Κατηγορία:Πρώην διοικητικές διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
Η Μαρία της Γειτονιάς
Η Μαρία της Γειτονιάς  (ισπανικά: Maria la del Barrio) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1995. Η σειρά αποτελεί το 3ο και τελευταίο μέρος της παγκοσμίως γνωστής "Τριλογίας με τις Μαρίες", της πρώτης τριλογίας δραματικών σειρών στην ιστορία της τηλεόρασης. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι η Ταλία και ο Φερνάντο Κολούνγκα. Σημείο αναφοράς αποτελεί η ερμηνεία της "κακιάς" Σοράγιας από την ηθοποιό Ιτατί Καντοράλ.
Στην Ελλάδα προβλήθηκε πρώτη φορά μεταγλωττισμένη το 1998. Από τότε, έχει προβληθεί πολυάριθμες φορές σε επανάληψη και από διάφορους τηλεοπτικούς σταθμούς, τόσο από κανάλια εθνικής εμβέλειας όσο και από περιφερειακά, κατορθώνοντας αισθητά υψηλές τηλεθεάσεις για τα ελληνικά δεδομένα.
Η πρωτότυπη σειρά στην οποία βασίζεται το σενάριο, είχε προβληθεί το 1979 με τον τίτλο "Και οι πλούσιοι κλαίνε", η οποία επίσης κατάφερε να περάσει τα σύνορα της λατινόφωνης τηλεόρασης και να γνωρίσει διεθνή επιτυχία. Ο ρόλος της Ταλία στη "Μαρία της γειτονιάς" ήταν καθοριστικός για την εξέλιξή της στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό φαινόμενο της δεκαετίας του 1990, ενώ αποτέλεσε και αφορμή για τα ΜΜΕ να της αποδώσουν τιμητικά τον τίτλο της "διαδόχου της Βερόνικα Κάστρο" (ίσως η σπουδαιότερη μορφή των τηλενουβέλων για τις δεκαετίες του 70 και του 80) και της "Βασίλισσας των Τηλενουβέλων".
Κυκλοφορία σε DVD
Η σειρά κυκλοφόρησε σε dvd από την Xenon σε συνεργασία με την Televisa S.A. στις 29 Ιανουαρίου 2008, με αγγλικούς υπότιτλους και σε 2 διαφορετικά εξώφυλλα. Παλιότερα είχε κυκλοφορήσει σε VHS (βιντεοκασέτα), πάλι μέσω της Televisa.
Στην Ελλάδα, η σειρά κυκλοφόρησε σε dvd με ελληνικούς υπότιτλους μέσω της εταιρίας Victory Media S.A. το 2010, δηλαδή 12 χρόνια μετά την πρώτη προβολή της σειράς στην ελληνική τηλεόραση. Πρόκειται για 13 dvd που περιλαμβάνουν το καθένα από 2 επεισόδια μίας ώρας. Πολλές σκηνές λείπουν, προκειμένου το σενάριο να ολοκληρώνεται μέσα σε 26 ώρες έργου.
Ελληνική μεταγλώττιση
Η αρχική μεταγλώττιση έγινε στο στούντιο SPK VIDEO FILM TELEVISION για τον Σκάι (1998).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Ράμπο (franchise)
Το Ράμπο (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Rambo) είναι Αμερικανικό franchise πολυμέσων που αποτελείται από ταινίες δράσης στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Σιλβέστερ Σταλόνε ως Τζον Ράμπο. Οι πέντε ταινίες είναι τα Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα (1982), Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή (1985), Ράμπο ΙΙΙ (1988), Τζον Ράμπο (2008), και Ράμπο: Το Τελευταίο Αίμα (2019). Το Πρώτο Αίμα είναι προσαρμογή του ομώνυμου βιβλίου του 1972 από τον Ντέιβιντ Μορέλ.
Λιουκσεμπούρκ
Το Λουκσεμπούρκ (επίσης, Λιουκσεμπούργκ, σημαίνει Λουξεμβούργο) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Σαμούχ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 894. Το όνομα δόθηκε προς τιμήν της Γερμανίδας Κομμουνίστριας ηγέτιδος Ρόζας Λούξεμπουργκ.
Ράμπο (franchise)
Η σειρά έχει εισπράξει $819 εκατομμύρια συνολικά, με τα $300 εκατομμύρια να προέρχονται από την ταινία του franchise με τις μεγαλύτερες εισπράξεις, Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή. Ο Σταλόνε έγραψε σε συνεργασία με άλλους σεναριογράφους τα σενάρια όλων των ταινιών, ενώ επίσης σκηνοθέτησε το Τζον Ράμπο. Το franchise έχει επεκταθεί σε άλλα μέσα, συμπεριλαμβάνοντας μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων με τίτλο Rambo: The Force of Freedom, και διάφορα κόμικς, βιβλία, και βιντεοπαιχνίδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ράμπο (franchise) Κατηγορία:Sony Pictures franchises
Λιουκσεμπούρκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμούχ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Σαρικαμίς (Νεφτσαλά)
Το Σαρικαμίς (επίσης, Σαρυκαμίς) είναι ένα χωριό της επαρχίας Νεφτσαλά του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μικαγίλλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Κυψέλη Ημαθίας
Το χωριό Κυψέλη Ημαθίας ανήκει διοικητικά στον Δήμο Αλεξανδρείας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται στους πρόποδες των Πιερίων και πλάι στον ποταμό Αλιάκμονα, επί της παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρείας-Κατερίνης. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 376 κάτοικοι.
Γενικά στοιχεία
Η Κυψέλη είναι σχετικά νέο χωριό. Κτίστηκε στην θέση αυτή κατά την δεκαετία του 1930. Μετά από την κατασκευή (ευθυγράμμιση, 1928) της νέας κοίτης του ποταμού Αλιάκμονα και του μεγάλου αναχώματος στην αριστερή του πλευρά για την προστασία των χωριών του κάμπου, ο Αλιάκμονας κάθε άνοιξη υπερχείλιζε και κάλυπτε με τα νερά του ένα μεγάλο μέρος του κάμπου στην δεξιά του πλευρά, όπου βρίσκονταν τότε τα χωριά Γριτζάλι (σημερινή Αγκαθιά), Σερμελί (Καλύβια) και Νεοχώρι (πρώτος οικισμός εγκατάστασης των προσφύγων).
Λόγω ακριβώς των συχνών πλημμυρών αυτών η τότε λειτουργούσα Κρατική Υπηρεσία Αποκαταστάσεως και Εποικισμού σχεδίασε την μεταφορά των πληττομένων οικισμών σε μέρος υψηλότερο. Στο μέρος που βρίσκεται σήμερα η Κυψέλη. Στη θέση αυτή αποφάσισε να μετατεθούν οι οικισμοί Σερμελή (Καλύβια) με γηγενείς κατοίκους, το Νεοχώρι με πρόσφυγες και η Σφηνίτσα με γηγενείς. Η οριστική απόφαση ελήφθη όταν την άνοιξη του 1929 μεγάλη πλημμύρα κάλυψε το χωριό Σερμελί. Αποφασίστηκε λοιπόν η άμεση μετακίνηση του χωριού σε πιο ασφαλές μέρος. Έγινε ρυμοτόμηση, και δόθηκαν οικόπεδα των 2 στρεμμάτων σε κάθε μια από τις 25 οικογένειες του χωριού.
Οι συνεχείς απειλές του Αλιάκμονα ανάγκασαν την υπηρεσία να αποφασίσει την μετακίνηση και του οικισμού του Νεοχωρίου, μεταξύ 1931-1932, στην ίδια θέση ακριβώς πλάι και δυτικά της εγκατάστασης των Καλυβιωτών. Έγινε ρυμοτομία και ορίστηκαν οικόπεδα του ενός στρέμματος για τις 75 οικογένειες του οικισμού. Με δαπάνη του δημοσίου εργολάβοι και εργάτες έκτισαν νέα σπίτια όλα στο ίδιο σχέδιο. Ανοίχτηκαν πηγάδια και βρύσες.
Ο τρίτος οικισμός που μετεγκαταστάθηκε στην περιοχή ήταν η Άνω πρώτα και ύστερα η Κάτω Σφηνίτσα με 17 γηγενείς οικογένειες. Το έτος 1937 ήρθε και έμεινε στο χωριό ο υποψήφιος γεωπόνος Δημ. Κεμπεντζόγλου για να κάνει την πρακτική του άσκηση και διατριβή. Αυτός στην διατριβή του (αρχείο Γεωπονικής Σχολής) γράφει και τα εξής για το νέο χωριό: «Ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 452 κατοίκους - 114 οικογένειες. Το σύνολο σχεδόν είναι γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Αι οικίαι είναι άπασαι καινουργείς. Τα αποχωρητήρια εις απόστασιν εκ των οικιών, άνωθεν βόθρου περιφραγμένου διά τοίχου ή καλάμων. Οι στάβλοι κατά κανόνα ευρίσκονται εις άλλην στέγην. Δέον να ευρίσκεταί τις ευχαριστημένος από την καθαριότητα του χωριού εν συγκρίσει με άλλα χωρία». Μολονότι οι κάτοικοι του νέου χωριού, το οποίο πλέον έφερε το όνομα Νεοχώρι, προέρχονταν από διαφορετικά μέρη και είχαν μεταξύ τους διαφορές λόγω εθίμων, ηθών και τρόπου ζωής, εντούτοις δεν παρουσιάστηκαν στην νέα ζωή τους προβλήματα στις μεταξύ τους σχέσεις. Πέρασαν αρμονικά την σκληρή και δύσκολη αγροτική τους ζωή. Έκτισαν όλοι μαζί με την προσωπική τους εργασία την εκκλησία και το σχολείο. Συνεργάστηκαν για να αναγνωρισθεί το χωριό ως Κοινότητα. Ανέπτυξαν μεταξύ τους φιλικές και συγγενικές σχέσεις.
Νεοχώρι
Οι Νεοχωρίτες, 75 οικογένειες, ήρθαν πρόσφυγες εδώ το 1924. Κατάγονται από το χωριό Νεοχώρι της Ανατολικής Θράκης, περιοχή Μετρών-Σηλυβρίας. Υποχρεώθηκαν να εκπατρισθούν με την εφαρμογή της συνθήκης της Λοζάνης (1/1923) για την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έτσι στις 7 Ιουλίου του 1924 αναγκάσθηκαν να φορτώσουν σε κάρα και ζώα όσα από τα υπάρχοντά τους μπορούσαν μαζί με τα ιερά σκεύη της εκκλησίας και να βαδίσουν προς το σταθμό του τραίνου στις Μέτρες (Τσατάλτζα). Το τραίνο τους μετέφερε στην Αλεξανδρούπολη, τότε Ντεντέ Αγάτς. Από εκεί μετά από 4-5 ημέρες με ένα πλοίο έφθασαν στην Θεσσαλονίκη στο Χαρμάνκιοϊ όπου έζησαν σε σκηνές υπό δραματικές συνθήκες περίπου δύο μήνες. Την 12-9-1924 φόρτωσαν πάλι τα υπάρχοντά τους στο τραίνο και κατέβηκαν στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας (Γιδάς). Από εκεί τους παρέλαβε ο Νικ. Χασιώτης και τους οδήγησε στο κτήμα της μονής του Αγ. Αθανασίου, λίγο πιο κάτω από το μοναστήρι, ανατολικά της σημερινής Αγκαθιάς.
Σφηνίτσα ή Σφήντστα
Χωριό μικρό (1930) με δύο οικισμούς, την Άνω κα την Κάτω Σφηνίτσα, περί τα δύο χιλιόμετρα νότια της Κυψέλης πάνω στους πρώτους λόφους των Πιερίων. Η ζωή των κατοίκων του είχε άμεση σχέση με το Μοναστήρι του Αγ. Αθανασίου, από το οποίο ήταν απόλυτα εξαρτημένη, επειδή δεν είχαν δικά τους κτήματα, ούτε κατοικίες και εργάζονταν στα κτήματα και τα ζώα του Μοναστηριού. Οι κάτοικοι της Κάτω Σφηνίτσας είχαν σπίτια αλλά καλλιεργούσαν τα κτήματα του μοναστηριού επί ενοικίω.
Πότε ιδρύθηκε το χωριό είναι άγνωστο. Σύμφωνα με στοιχεία του Γεν. Προξενείου Θεσσαλονίκης για την περίοδο 1877-78 το χωριό αυτό αναφέρεται σαν τσιφλίκι της μονής Αγ. Αθανασίου με 35 οικογένειες. Ακόμη ότι ήταν μετόχι της μονής όπου και η θερινή κατοικία του ηγουμένου, οι αποθήκες και οι στάβλοι. Για το χωριό αυτό ο Γιάννης Μοσχόπουλος στο βιβλίο του «Το Ρουμλούκι κατά την Βυζαντινή κ.λπ.» γράφει «Δεν αποκλείεται λοιπόν, ιδρυτές του χωριού να ήταν οι κάτοικοι της Αλώρου, αφού το πιθανότερο είναι όσοι επέζησαν μιας καταστροφής, να μετοίκησαν κάπου κοντά. Το ότι υπάρχουν κοινά ονόματα σε κατοίκους της Σφηνίτσης και του Κολυνδρού δεν σημαίνει μόνο ότι οι κάτοικοι της Σφηνίτσης είναι Κολιντρινής προέλευσης αλλά και το αντίθετο, αφού δεν γνωρίζουμε ποιο χωριό από τα δύο προϋπήρχε».
Κατά την επανάσταση του Ολύμπου που κήρυξε στον Κολινδρό τον Φεβρουάριο του 1878 ο Επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος Λούσης, το χωριό Σφήνστα όχι μόνο βρέθηκε στο επίκεντρο των επιχειρήσεων, αλλά έδωσε και μαχητές στον αγώνα. Στο βιβλίο του παραπάνω επισκόπου υπάρχει ονομαστική κατάσταση με 13 ονόματα αγωνιστών από το χωριό αυτό.
Σερμελή
Μικρό χωριό (1930) με 25 οικογένειες γηγενείς. Ευρίσκονταν βορειοδυτικά της Κυψέλης, όπου και σήμερα σώζεται η μικρή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Τα σπίτια ήταν μικρά και πρόχειρα γι’ αυτό και ονομάζονταν από τους ξένους και Καλύβια.
Η περιοχή αυτή επί Τουρκοκρατίας ανήκε σε Τούρκο Μπέη. Μαθαίνουμε από την παράδοση ότι στα κτήματα του Μπέη έρχονταν και δούλευαν Έλληνες από την περιοχή της Πέλλας-Έδεσσας. Μερικοί από αυτούς έμεναν και τον χειμώνα στην περιοχή. Κατά την ανταλλαγή των ετών 1923-1924 ο Μπέης, πριν φύγει στην Τουρκία, πούλησε όσο-όσο τα κτήματά του σ' αυτούς που εργάζονταν στις υπηρεσίες του. Έτσι δημιουργήθηκε το χωριό Σερμελή.
Γεωργία
Τα παλαιότερα χρόνια οι κάτοικοι του χωριού ήταν κυριολεκτικά αφοσιωμένοι στην γεωργία. Καλλιεργούσαν κατά βάση σιτηρά και λιγότερα καλαμπόκια. Η καλλιέργεια του βαμβακιού και των οπωροφόρων άρχισε κατά την δεκαετία του 1970.
Παραδόσεις και έθιμα
Ένα έθιμο που εφαρμόζονταν ως την δεκαετία του 1950 ήταν το έθιμο της χελιδόνας. Την 1 Μαρίου παρέες παιδιών της Στ' Δημοτικού σχολείου ανέβαιναν στο βουνό για να μαζέψουν κλαδιά κισσού και μια βέργα με χοντρή άκρη. Στην άκρη της με ένα σουγιά κατασκεύαζαν ένα ομοίωμα χελιδονιού που το στόλιζαν με τα φύλλα και τα κλαδιά του κισσού με τέτοιο τρόπο ώστε να ανεβοκατεβαίνει το χελιδόνι μέσα από τα φύλλα. Το πρωί λοιπόν της πρώτης Μαρτίου η παρέα των παιδιών περνούσε από όλα τα σπίτια του χωριού και χόρευε την χελιδόνα τραγουδώντας τους στίχους: Μάρτη Μάρτη μου καλέ και Απρίλη φοβερέ τί καλά μας έφερες κ.λπ. Οι νοικοκυρές τους έδιναν συνήθως αυγά που τα μάζευαν σε ένα καλάθι και την άλλη μέρα τα πρόσφεραν στο δάσκαλο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Μαρία-Ελένα Παπασωτηρίου
Η Μαρία Παπασωτηρίου (27 Ιανουαρίου 1990) είναι Ελληνίδα της Αμερικής και αθλήτρια καλλιτεχνικής παγοδρομίας.
Βιογραφία
Η Παπασωτηρίου γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1990 στο Παρκ Ράιντ του Ιλινόις. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στα διεθνή τουρνουά παγοδρομίας.
Τα ρεκόρ της
Η Παπασωτηρίου ήταν πρωταθλήτρια στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα το 2007.
Ασήμαντα
Επίσης, το όνομα Μαρία Παπασωτηρίου υπάρχει και ως πρωταγωνιστικός ρόλος από την σειρά Μαρία η Άσχημη η οποία ερμηνεύει η ηθοποιός Αγγελική Δαλιάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές των παγοδρομιών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές των παγοδρομιών Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Έντβιν Ρίντιγκ
Ο Λαρς Έντβιν Φόλκε Ρίντινγκ (γεννημένος στις 4 Φεβρουαρίου 2003) είναι Σουηδός ηθοποιός. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε με την τηλεοπτική σειρά Mannen under trappan το 2009 σε ηλικία 6 ετών. Από τότε ο Έντβιν Ρίντινγκ έχει παίξει σε πολλές παραγωγές ταινιών και τηλεοπτικών σειρών όπως τα Fröken Frimans krig, The Crown Jewels, The Stig-Helmer Story, Gåsmamman, καθώς επίσης και σε αρκετές από τις ταινίες προς τιμήν της Annika Bengtzon οι οποίες κυκλοφόρησαν το 2011. Έγινε διεθνώς γνωστός με τον πρωταγωνιστικό ρόλο που κατείχε στην σειρά Young Royals του Netflix το 2021, όπου υποδυόταν τον χαρακτήρα Πρίγκιπα Βίλχελμ της Βασιλικής Οικογένειας της Σουηδίας. Επιπρόσθετα, υπήρξε πρωταγωνιστής στη σουηδική παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων Resan till Fjäderkungens rike. Ο Ryding συμπεριλήφθηκε στη λίστα Forbes 30 under 30 της Ευρώπης του 2022.
Μάχη της Θράκης (1089)
Η Μάχη της Θράκης του 1089 ή κατά άλλους το 1090, έγινε στην τότε Βυζαντινή Θράκη σε άγνωστη ακριβή τοποθεσία ανάμεσα στον Βυζαντινό στρατό και τους Πετσενέγους που έκαναν επιδρομές στην αυτοκρατορία.
Οι Πετσενέγοι είχαν εισβάλει στην βυζαντινή Θράκη και την λεηλατούσαν ενώ είχαν πρόσφατα επιτεθεί και λεηλατήσει την Χαριούπολη, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός όπου τους παρενοχλούσε με τα στρατεύματα του , συγκρότησε ένα σώμα, το Σώμα των Αρχοντόπουλων. Το νέο αυτό στρατιωτικό σώμα αποτελούνταν μόνο από γόνους αρχοντικών οικογενειών και ήταν όλοι απόγονοι παλιών αξιωματικών του στρατού της αυτοκρατορίας.
Το σώμα των αρχοντόπουλων συνάντησε τους Πετσενέγους στη Θράκη, σε άγνωστη τοποθεσία, και τους αντιμετώπισε ανεπιτυχώς σε μάχη. Από τους 2.000 αρχοντόπουλους που πήραν μέρος στη μάχη ελάχιστοι επέζησαν, κατά άλλη πηγή έχασαν μόνο 300 άντρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι Βυζαντινών και Πετσενέγων
Μαίρη Αδελαΐδα του Κέιμπριτζ
Η Μαρία-Αδελαΐδα του Καίμπριτζ (1833 - 1897) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, ως κόρη του Αδόλφου δούκα του Καίμπριτζ και της Αυγούστας, κόρης του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ. Ήταν επίσης εγγονή τού Γεωργίου Γ΄ και προγιαγιά της Ελισάβετ Β΄.
Βιογραφία
Η Μαρία-Αδελαΐδα-Βιλελμίνη-Ελισάβετ γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1833 στο Αννόβερο και βαπτίσθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1834 στην Οικία Καίμπριτζ στο Αννόβερο της Κάτω Σαξονίας από τον εφημέριο Τζον Ράυλ Γουντ.
Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στο Αννόβερο, όπου ο πατέρας της ασκούσε χρέη αντιβασιλιά στη θέση των θείων της, πρώτα τού Γεωργίου Δ΄ και αργότερα τού Γουλιέλμου Δ΄. Μετά τον θάνατο τού Γουλιέλμου Δ΄, ο πατέρας της Μαρίας-Αδελαΐδας μετέβη στο Λονδίνο μαζί με την οικογένειά του, εξαιτίας της ανάληψης τού θρόνου τού Αννοβέρου από τον Ερνέστο-Αύγουστο Α΄.
Τομμάζο Πάντοα-Σκιόππα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπελούνο το 1940. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Τεργέστη συνέχισε οικονομικές σπουδές στο φημισμένο Πανεπιστήμιο Βοκόνι Λουίτζι του Μιλάνου το 1966, στη συνέχεια έλαβε Μάστερ των οικονομικών από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, καθώς και από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Με την επιστροφή του στην Ιταλία προσλήφθηκε στην Τράπεζα Ιταλίας όπου και εξελίχθηκε φθάνοντας στο βαθμό του αντιπροέδρου.
Μαίρη Αδελαΐδα του Κέιμπριτζ
Βιογραφία
Στις 12 Ιουνίου 1866 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, πρίγκιπα (μετά δούκα) του Τεκ, στην Εκκλησία της Αγίας Άννας στο Κιου. Το ζευγάρι επέλεξε να διαμείνει στο Λονδίνο και όχι στο εξωτερικό, κυρίως επειδή η Μαρία-Αδελαΐδα λάμβανε £5.000 ετησίως ως εισόδημα από το κοινοβούλιο και επειδή πραγματοποιούσε δημόσια καθήκοντα. Η μητέρα της Αυγούστα, τής παρείχε επίσης ένα συμπληρωματικό εισόδημα.
Τομμάζο Πάντοα-Σκιόππα
Βιογραφία
Από το 1998 που ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της μέχρι τον Μάιο του 2005. Τον επόμενο χρόνο τον Μάιο του 2006 διορίστηκε υπουργός οικονομίας και οικονομικών της Ιταλίας στη κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι, θέση που διατήρησε μέχρι τον Μάιο του 2008 που ανέλαβε η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Παράλληλα όμως από τον Οκτώβριο του 2007 μέχρι τον Απρίλιο του 2008 είχε διατελέσει πρόεδρος της Διεθνούς Νομισματικής Επιτροπής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
Μαίρη Αδελαΐδα του Κέιμπριτζ
Βιογραφία
Η Μαρία-Αδελαΐδα και ο Φραγκίσκος απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Τομμάζο Πάντοα-Σκιόππα
Βιογραφία
Στις 3 Αυγούστου 2010 όπως ανακοινώθηκε επίσημα ο Πάντοα Σκιόππα ανέλαβε  καθήκοντα συμβούλου επί των οικονομικών παρά τον Έλληνα πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου και συγκεκριμένα επί θεμάτων μακροοικονομίας, διαχείρισης χρεών, φορολογικών, τραπεζικών κλπ.
Μαίρη Αδελαΐδα του Κέιμπριτζ
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 27 Οκτωβρίου 1897, έπειτα από μία εγχείρηση και ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου.
Τομμάζο Πάντοα-Σκιόππα
Βιογραφία
Σύμφωνα πάντα με την ελληνική επίσημη ανακοίνωση όπως δόθηκε στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης «''ο κ. Τομάσο Πάντοα - Σκιόππα, με τη παγκόσμια γνώση του στο σύνθετο πλέγμα των θεσμικών και οικονομικών δεδομένων, σε συνδυασμό με τη σημαντική εμπειρία του στη χάραξη πολιτικής σε ανώτατο διεθνές επίπεδο, θα παρέχει συμβουλές στο πρωθυπουργό σε θέματα πολιτικού σχεδιασμού που αφορούν την εφαρμογή του προγράμματος οικονομικής, δημοσιονομικής και διαρθρωτικής πολιτικής στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης''».