cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάριο Τρέμπι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας U23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μόντσα Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΣ Αλεσσάντρια Κάλτσιο 1912
Northrop N-9M
Το Northrop N-9M ήταν πειραματική ιπτάμενη πτέρυγα που είχε το 1/3 των διαστάσεων του Northrop XB-35. Φτιάχτηκε για τις ανάγκες του προγράμματος ανάπτυξης του προαναφερθέντος βομβαρδιστικού μεγάλης ακτίνας δράσης XB-35. Το Ν-9Μ, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά το 1942, ήταν το τρίτο αεροσκάφος της Northrop με αυτή την γενική διάταξη. Η ανάπτυξη ιπτάμενων πτερύγων είχε ξεκινήσει το 1929 με το μονοκινητήριο ελικοφόρο Northrop Flying Wing X-216H και συνεχίστηκε μια δεκαετία αργότερα με το N-1M του 1939–1941. Κολοφώνας της εξελικτικής πορείας των ιπτάμενων πτερύγων Northrop είναι το υπερσύγχρονο στελθ βομβαρδιστικό B-2 Spirit, που η εταιρεία ανέπτυξε από κοινού με την Grumman.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Στις 30 Οκτωβρίου 1941 εγκρίθηκε η έναρξη του προκαταρκτικού σχεδιασμού για το βομβαρδιστικό Β-35. Θα κατασκευάζονταν μηχανολογικά πρωτότυπα, θα γίνονταν δοκιμές και το κυριότερο θα κατασκευαζόταν ένα λειτουργικό μοντέλο του Β-35 υπό κλίμακα 1:3 με την ονομασία Ν-9Μ. Το Ν-9Μ θα αξιοποιούνταν για την συλλογή δεδομένων όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της ιπτάμενης πτέρυγας και για την εξοικείωση των πιλότων με το πρωτοποριακό νέο αεροσκάφος. Όταν υπεγράφη το αρχικό συμβόλαιο προβλέπονταν η κατασκευή ενός μονάχα Ν-9Μ. Στις αρχές του 1943 το συμβόλαιο επεκτάθηκε στα τρία αεροσκάφη και μερικούς μήνες αργότερα στα τέσσερα, διότι το αρχικό Ν-9Μ συνετρίβη. Στο τελευταίο αεροσκάφος ενσωματώθηκαν διάφορες βελτιώσεις που προέκυψαν από τις πτητικές δοκιμές των προηγουμένων καθώς και ισχυρότεροι κινητήρες. Τα τέσσερα αεροσκάφη ονομάστηκαν N-9M-1, -2, -A και -B αντίστοιχα.
Το Ν-9Μ ήταν εν μέρει κατασκευασμένο από ξύλο για να μειωθεί το βάρος του. Οι εξωτερικές επιφάνειες των πτερύγων ήταν φτιαγμένες από απανωτές στρώσεις φύλλων καπλαμά. Η κεντρική περιοχή, τρόπον τινά η αντίστοιχη της ατράκτου στα αεροσκάφη συμβατικής σχεδίασης, ήταν φτιαγμένη από συγκολλημένο σωληνοειδή χάλυβα. Όλα τα αεροσκάφη πλην του Ν-9Β προωθούνταν από δύο αερόψυκτους κινητήρες Menasco C6S-1 των 290 hp που έστρεφαν δίφυλλες έλικες. Το Ν-9Β προωθούνταν από δύο ισχυρότερους Franklin XO-540-7 των 300 hp.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το αεροσκάφος πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 27 Δεκεμβρίου 1942 με τον δοκιμαστή πιλότο John Myers στα χειριστήρια. Μέσα στους επόμενους πέντε μήνες πραγματοποιήθηκαν 45 δοκιμαστηκές πτήσεις. Σχεδόν όλες τερματίστηκαν πρόωρα εξ αιτίας διάφορων μηχανικών προβλημάτων, που συνήθως σχετίζονταν με τους κινητήρες Menasco. Στις 19 Μαΐου 1943, αφού είχε ήδη συγκεντρώσει αθροιστικά περίπου 22,5 ώρες πτήσης, το αρχικό Ν-9Μ συνετρίβη 19 km δυτικά της αεροπορικής βάσης Muroc. Ο πιλότος του, Max Constant, σκοτώθηκε προσπαθώντας να σώσει το αεροσκάφος που είχε πέσει πέσει σε ανεξέλεγκτη βύθιση 60°. Μετά το δυστύχημα διεξήχθη έρευνα από την οποία προέκυψε ότι συνέβη αντιστροφή ελέγχου (αγγλ. control reversal). Έγιναν διορθώσεις προκειμένου να μην συμβεί αυτό ξανά. Το βομβαρδιστικό ακυρώθηκε τελικά, με συνέπεια την καθήλωση και των Ν-9Μ.
Σωζόμενα αεροσκάφη
Μετά την ακύρωση του προγράμματος όλα τα Ν-9Μ εκτός από το τελευταίο, το Ν-9ΜΒ, καταστράφηκαν για σκραπ. Το μοναδικό Ν-9Μ αφέθηκε για περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Το 1982 πέρασε στην κατοχή του αεροπορικού μουσείου Planes of Fame που βρίσκεται στο Chino της Καλιφόρνια. Το μουσείο ξεκίνησε την αποκατάσταση του αεροσκάφους. Ήταν δύσκολη και επίπονη διαδικασία που κράτησε περισσότερο από δύο δεκαετίες. Συμμετείχαν εθελοντές και άνθρωποι που είχαν εργαστεί στην Northrop. Χάρη στις προσπάθειες τους το αεροσκάφος μπορεί να πετάξει ξανά και από το 1993 αποτελεί έκθεμα του μουσείου και συμμετέχει σε διάφορα airshow και αεροπορικές επιδείξεις.
Τον Απρίλιο του 2006 ενώ ήταν εν πτήσει ξέσπασε φωτιά στον κινητήρα. Ο πιλότος κατάφερε να το προσγειώσει με ασφάλεια, χωρίς να υποστεί σημαντικές ζημιές. Το Ν-9Μ αποκαταστάθηκε και πέταξε ξανά στο ετήσιο airshow του Chino τον Μάιο του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιπτάμενες πτέρυγες N-9M Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Οικολογικό κίνημα
Συχνά οι γενικώς σχετιζόμενοι (ακτιβιστές, ιδεαλιστές κ.λπ.) με το οικολογικό κίνημα και τα περιβαλλοντικά θέματα αποκαλούνται "οικολόγοι". Ο όρος όμως αυτός αφορά και τους επιστημονικά ασχολούμενους με την οικολογία και τους εφαρμοσμένους κλάδους της. Επίσης, υπάρχουν οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, που εστιάζουν σε συγκεκριμένα περιβαλλοντικά ζητήματα, χωρίς γενικότερες θεωρητικές προσεγγίσεις.
Καλυψώ Φθιώτιδας
Η Καλυψώ είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας με υψόμετρο 5 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καλυψώ βρίσκεται στα παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου, σε απόσταση 18 χλμ. Β. από την Αταλάντη (έδρα του δήμου) και 5 χλμ. Δ. από την Αρκίτσα. Είναι γνωστή ως παραθεριστικός προορισμός από τη δεκαετία του 1970 και διαθέτει οργανωμένη παραλία (γνωστή και με την ονομασία Κέδρος) με θέα προς τα Λουτρά Αιδηψού ενώ στην γύρω της περιοχή υπάρχουν αρκετά ξενοδοχειακά καταλύματα. Στα ανατολικά είναι το πορθμείο της Αρκίτσας που συνδέει τη Φθιώτιδα με τη Βόρεια Εύβοια και στα νότια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αρκίτσας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αρκίτσα, την Αγία Αικατερίνη, τον Άγιο Νικόλαο, το Μελιδόνι και την Πουρνάρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αρκίτσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δαφνουσίων του Δήμου Λοκρών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Φακτ
Φακτ (Phact) είναι το ιδιαίτερο όνομα του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού Περιστερά, τoυ α Περιστεράς (alpha Columbae, α Col), που βρίσκεται κοντά στο κέντρο του αστερισμού. Ως αστέρας τρίτου μεγέθους, είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι τον χειμώνα του Βόρειου Ημισφαιρίου, αλλά πολύ νότια, ώστε βρίσκεται χαμηλά προς στον νότιο ορίζοντα όπως φαίνεται από τη νότια Ευρώπη.
Ονομασίες και Ιστορία
Το παραδοσιακό όνομα Phact, που απαντάται παρεφθαρμένο και ως Phad, Phaet και Phakt, προέρχεται από την αραβική λέξη ألفاجتة (fākhitah), που υποδηλώνει το είδος πτηνού «δεκαοχτούρα της Μπαρμπαριάς» (επιστημονική ονομασία Streptopelia risoria). Με το ίδιο όνομα οι Άραβες χαρακτήριζαν αρχικώς ολόκληρο τον αστερισμό Cygnus as al-Fākhtah, αλλά αργότερα το όνομα μεταφέρθηκε σε αυτόν τον αστέρα. .
Στην αρχαία κινεζική αστρονομία ο α Περιστεράς σχημάτιζε μαζί με τον γειτονικό αστέρα ε Περιστεράς τον μικρό αστερισμό 丈人 (Zhàng Rén), δηλαδή «ο παππούς». Ο ίδιος ο Φακτ ήταν έτσι γνωστός ως 丈人一 (Zhàng Rén yī), δηλαδή «ο Πρώτος αστέρας του Παππού. Από αυτό προήλθε το μεταγενέστερο κινεζικό όνομα του αστέρα, το Chang Jin.
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο α Περιστεράς πιστεύεται ότι δεν αποτελεί μέλος διπλού αστρικού συστήματος, αλλά ότι είναι μοναχικός αστέρας, όπως και ο Ήλιος, απλώς έχει έναν οπτικό συνοδό μόλις 13,5 δευτερόλεπτα της μοίρας από αυτόν. Ο φασματικός τύπος του Φακτ είναι ενός γαλανόλευκου εξελιγμένου υπογίγαντα αστέρα, ενώ επιπλέον εμφανίζει έντονες φασματικές γραμμές εκπομπής (αστέρας Be). Αυτές οι γραμμές υδρογόνου πιστεύεται ότι προέρχονται από έναν δίσκο καυτού αερίου που περιβάλλει τον αστέρα. Καθώς συμβαίνει με όλους σχεδόν τους αστέρες Be, ο Φακτ περιστρέφεται ταχύτατα, με γραμμική ταχύτητα στον ισημερινό του πολύ μεγαλύτερη των 180 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο (μπορεί να φθάνει και τα 457). Η μέση επιφανειακή θερμοκρασία του αστέρα ανέρχεται σε 12.963 K, με δείκτη χρώματος (B-V) = −0,125. Η μάζα του υπολογίζεται ότι είναι 4,5 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ η διάμετρός του 5,8 φορές μεγαλύτερη, οπότε το απόλυτο μέγεθός του εκτιμάται σε −1,87, δηλαδή έχει χίλιες περίπου φορές μεγαλύτερη φωτιστική ισχύ από τον Ήλιο.
Ο α Περιστεράς είναι πιθανός μεταβλητός αστέρας του τύπου του γ Κασσιόπης (GCAS), με φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 2,62 μέχρι 2,66. Απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 35,0 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (126.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Ιερός Ναός Μεγάλης Παναγίας και Αγίου Δημητρίου Θήβας
Ο Ιερός Ναός της Μεγάλης Παναγίας και του Αγίου Δημητρίου είναι ένας ναός ο οποίος ανηκεί στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας και βρίσκεται στην πόλη της Θήβας, στο Νομό Βοιωτίας, στην Ελλάδα.
Ο ναός
thumb|200px|H εικόνα της Μεγάλης Παναγίας Ο ναός του Αγίου Δημητρίου που ονομάζεται και Μεγάλη Παναγία χτίστηκε το 1867 και σ'αυτόν μεταφέρθηκε η θαυματουργή εικόνα της Μεγάλης Παναγίας απο την παλιά εκκλησία της Μεγάλης Παναγίας η οποία καταργήθηκε. Ο ναός θεωρείτε ο μεγαλύτερος και μεγαλοπρεπέστατος απ' όλους τους άλλους ναούς της πόλης. Έχει κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από αρχαίους λίθους και ενεπύγραφες πλάκες και είναι έργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Φιλοππότη. Ο ρυθμός της είναι σταυροειδής με τρούλο.
Ονομασία
Ο ναός πήρε το όνομα Μεγάλη Παναγία, γιατί εκεί βρίσκεται η μεγάλη εικόνα της Παναγίας που αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά και είναι αρχαιότατη. Αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς από το γεγονός ότι η Παναγία κρατάει τον Ιησού στη δεξιά της αγκαλιά, ενώ οι νεότερες τον κρατούν στην αριστερή. Στο ναό αυτό σώζονται εικόνες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που χρονολογείται από το 1622, του Ιησού Χριστού, του Ιωάννη του Προδρόμου και η Σύναξις των αγίων Ασωμάτων με χρονολογία 1784, όπως επίσης και η επιγραφή Αθανάσιος αρχιερεύς Θηβών ΑΨΠΔ.
Εορτασμός
Ο ναός γιορτάζει δύο φορές, η πρώτη γιορτή είναι στις 15 Αυγούστου όπου γιορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου και την παραμονή γίνεται περιφορά της εικόνας και η δεύτερη στις 26 Οκτωβρίου όπου γιορτάζεται ο Άγιος Δημήτριος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Ναοί της Θήβας
Χρύσανθος Θεοδωρίδης
Ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης (Οινόη Κοζάνης, 22 Δεκεμβρίου 1934 – Πολίχνη Θεσσαλονίκης, 30 Μαρτίου 2005), γνωστός απλά και ως Χρύσανθος, ήταν Έλληνας τραγουδιστής και συγκεκριμένα ερμηνευτής ποντιακής μουσικής, αν και συμμετείχε και σε έντεχνους δίσκους. Ήταν γνωστός για την ισχυρή, οξεία φωνή του. Έμεινε γνωστός ως ο «βάρδος» και το «αηδόνι» της ποντιακής μουσικής. Σύμφωνα με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, υπήρξε «μία από τις επτά φωνές του πλανήτη».
Τα παιδικά του χρόνια
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1934 στην Οινόη Κοζάνης από γονείς αγρότες που κατάγονταν από το Μπεζιρκιάν Κετζίτ της περιοχής Καρς του Καυκάσου, οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα τον Μάιο του 1922, λόγω της ανταλλαγής πληθυσμού Ελλάδας - Τουρκίας. Αρχικά διέμεναν στην Θεσσαλονίκη, αλλά μετά εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Οινόη Κοζάνης. Η ζωή της οικογένειας ήταν δύσκολη και η παιδική ηλικία του Χρύσανθου διακρίνονταν από φτώχεια, ενώ οι γονείς του ήταν αναγκασμένοι να δουλεύουν και οι δύο σε αγροτικές δουλειές προκειμένου να συντηρήσουν την οικογένεια. Ενίοτε, βοηθούσε και ο ίδιος ο Χρύσανθος. Το 1947, ο 47χρονος πατέρας του δολοφονήθηκε από παρακρατικούς, με αποτέλεσμα ο Χρύσανθος, μαζί με την μητέρα του και τα 5 αδέρφια του να μετακομίσουν στην Κοζάνη και να γραφτεί στο Βαλταδώριο Γυμνάσιο. Ήταν καλός μαθητής και είχε εξαιρετικές επιδόσεις σε όλα τα μαθήματα. Εκείνη την περίοδο εμφανίστηκε και το μουσικό του ταλέντο, το οποίο κληρονόμησε και από τους δύο γονείς του. Καθώς η επιβίωση της οικογένειας ήταν δύσκολη χωρίς της αγροτικές δουλειές, το 1949 μετέβησαν στην Δραπετσώνα του Πειραιά, όπου διέμεναν συγγενείς τους. Εκεί ο νεαρός Χρύσανθος θα μεταγραφεί στο Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο Πειραιώς (σημερινή Ιωνίδειος Πρότυπος Σχολή) και θα σπουδάσει λογιστική, ενώ στον ελεύθερό του χρόνο θα εργαστεί ως ελαιοχρωματιστής και ψάλτης, προκειμένου να συντηρήσει την οικογένειά του.
Αρχή της καριέρας
Σε μια εκδρομή στην Δροσιά, τον άκουσε ο λυράρης και ηθοποιός Νικόλαος Σπανίδης. Εντυπωσιασμένος από την φωνή του, του πρότεινε να συνεργαστούν. Εκείνος δέχτηκε και τραγούδησε για πρώτη φορά στο Θέατρο Κοτοπούλη. Το 1950 ξεκίνησε να τραγουδάει στο ραδιόφωνο του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών μαζί με λυράρηδες, όπως ο Νίκος Παπαβραμίδης, ο Νίκος Λαζαρίδης, ο Χρήστος Μπαϊρακτάρης κ.α., ενώ συνεργάστηκε και με ποντιακά σωματεία της περιοχής. Το 1959, μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα μέχρι το 1975. Τότε συνεργάστηκε με τον λυράρη Γώγο Πετρίδη και μαζί εισήγαγαν την ποντιακή μουσική στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, αρχίζοντας από την Καλαμαριά και την Πολίχνη Θεσσαλονίκης εμφανιζόμενοι στις μπουάτ. Μαζί κυκλοφόρησαν τρεις δίσκους βινυλίου.
Ο Χρύσανθος ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο το 1954, ο οποίος ήταν 78 στροφών. Έπειτα ηχογράφησε τριάντα περίπου ποντιακούς δίσκους 45 στροφών, γράφοντας και τους στίχους στα περισσότερα, με καθαρά ποντιακή παραδοσιακή μουσική επένδυση, όπως και στους δίσκους 33 στροφών του. Εκτός από το ποντιακό τραγούδι, από το 1973 άρχισε συνεργασία με τον μουσικοσυνθέτη Χριστόδουλο Χάλαρη στο ελληνικό έντεχνο τραγούδι, συμμετέχοντας στους δίσκους «Ακολουθία» με τον Νίκο Ξυλούρη και τη Δήμητρα Γαλάνη, «Πάθη Απόκρυφα», «Δροσουλίτες» (μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη) και ηχογραφεί τον «Μεγαλέξανδρο» για την ομώνυμη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Στη δισκογραφία του συμπεριλαμβάνεται και ένας δίσκος συνεργασίας με τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Το 1967 νυμφεύθηκε την Αναστασία Παχατουρίδου, η οποία τον συντρόφευσε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης καθιερώθηκε ως βάρδος του ποντιακού ελληνισμού, τραγουδώντας για 50 χρόνια, εκφράζοντας τα συναισθήματα των Ποντίων, οι οποίοι του έχουν αποδώσει τον χαρακτηρισμό «αηδόνι του Πόντου».
Απεβίωσε στις 30 Μαρτίου 2005, σε ηλικία 71 ετών, από έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η σορός του ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα, όπου απέτισαν φόρο τιμής χιλιάδες Πόντιοι.
Φωνητικές ικανότητες
Ο Χρύσανθος θεωρούνταν «λυρικός τενόρος», λόγω του πολύ υψηλού ηχοχρώματός του, το οποίο, σε συνδυασμό με τους ιδιόρρυθμους λαρυγγισμούς του (vibrato) και την ικανότητα ψεύτικης φωνής (falsetto), αποτέλεσε σήμα κατατεθέν του. Ουσιαστικά, είχε την φωνή ενός υψίφωνου τενόρου, του οποίου οι ακραίες νότες έφταναν και την γυναικεία φωνητική κατηγορία alto. Η φωνή του μπορούσε να καλύψει την ψιλή ΣΟΛ, αλλά και την ΦΑ πάνω από την ψιλή ΝΤΟ. Ο λόγος αυτής της ικανότητας φαίνεται να είναι κάποιο ορμονικό πρόβλημα λόγω χαμηλού δείκτη τεστοστερόνης, με αποτέλεσμα η φωνή του-επί της ουσίας-να μην ωριμάσει ποτέ μετά την εφηβεία. Πέραν από το ηχόχρωμα, ο ίδιος για την φωνή του είχε δηλώσει το εξής Για τα "σπασίματά" του, απέδωσε την ικανότητά του σε σμίκρυνση της σταφυλής, προκειμένου να την κινεί πιο εύκολα στα πιο γρήγορα σπασίματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Μενοίτιος (αργοναύτης)
Ο Μενοίτιος, ήταν γιος του Άκτορος και της Αίγινας. Συντρόφεψε τον Ιάσονα στην αργοναυτική εκστρατεία. Ήταν ο πατέρας του ομηρικού ήρωα Πατρόκλου από τη σύζυγό του Πολυμήλη ή Σθενέλη.
Ο μύθος
Αρχικά φέρεται ως Θεσσαλικός ήρωας που είχε εγκατασταθεί στον Οπούντα της Λοκρίδας. Όταν όμως ο γιος του ο Πάτροκλος, παίζοντας αστραγάλους φιλονίκησε και σκότωσε το γιο του Αμφιδάμαντα, τον Κλησώνυμο, αναγκάσθηκε να φύγει με το γιο του και να ζητήσει καταφύγιο στη Φθία κοντά στον Πηλέα, πατέρα του Αχιλλέα όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Πριν την αναχώρηση του Αχιλλέα και του Πατρόκλου για τον Τρωικό πόλεμο ο Μενοίτιος συμβούλεψε το γιο του να προσέχει και να συμβουλεύει το φίλο του παρά την ταπεινότερη καταγωγή του. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα αναφέρει σε πολλά σημεία τον Πάτροκλο ως γιο του Μενοίτιου.
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί
Κυριάκι Βοιωτίας
Το Κυριάκι είναι ορεινό χωριό του Νομού Βοιωτίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 760 μέτρων στις βορειοδυτικές πλαγιές του Ελικώνα. Το Κυριάκι αποτελεί δημοτική ενότητα του Δήμου Λεβαδέων με πέντε οικισμούς και ο πληθυσμός του είναι 2.185 κάτοικοι (απογραφή του 2011).
Γεωγραφία
thumb|Η κοινότητα Κυριακίου Το Κυριάκι απέχει 18 χιλ. περίπου από τη Λειβαδιά, έδρα του ομώνυμου δήμου και πρωτεύουσα του νομού Βοιωτίας. Συνδέεται επίσης οδικώς με τα χωριά Στείρι και Αγία Άννα. Είναι περιτριγυρισμένο από δάσος κεφαλλονίτικης ελάτης. Παρά το μεγάλο του υψόμετρο, βρίσκεται πολύ κοντά στη θάλασσα καθώς απέχει λίγα χιλιόμετρα από τις βόρειες ακτές του Κορινθιακού κόλπου.
Πολλά σημαδεμένα ορειβατικά μονοπάτια, βυζαντινά και μεταβυζαντινά ξωκλήσια βρίσκονται διάσπαρτα στα γεωγραφικά του όρια. Το χειμώνα χιονίζει πολύ συχνά.
Ιστορία
thumb|Χάρτης αρχαίας Φωκίδας
Αρχαία ιστορία
Το Κυριάκι βρίσκεται στο ίδιο χώρο που την αρχαιότητα βρισκόταν η φωκική πόλη Φλυγόνιο, με την ακρόπολη της το σημερινό Παλιόκαστρο. .
Το Φλυγόνιο ήταν μία από τις πόλεις που κατέστρεψε ο περσικός στρατός του Ξέρξη στο πέρασμά του από τη Φωκίδα. Καταστράφηκε επίσης και το 346 π.Χ. στον Γ΄ Ιερό Πόλεμο από τον Φίλιππο Β΄ τον Μακεδόνα, μαζί με άλλες φωκικές πόλεις, εφαρμόζοντας την ποινή που επέβαλαν οι Αμφικτύονες των Δελφών στους Φωκείς, επειδή καλλιεργούσαν μέρος της κοιλάδας της Άμφισσας που θεωρείτο ότι ανήκε στο ιερό μαντείο, όπως αναφέρει ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας.
Νεότερη και πρόσφατη ιστορία
Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο (1946 - 1949) η περιοχή ήταν θέατρο πολλών συγκρούσεων με μεγάλες καταστροφές. right|thumb|Μνημείο πεσόντων στον Καρακόλιθο Βοιωτίας
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2011 αναφέρεται ο πραγματικός πληθυσμός της απογραφής.
Αρβανίτικη γλώσσα
Το Κυριάκι είναι δίγλωσσο χωριό του οποίου οι κάτοικοι μιλούν τα αρβανίτικα, παράλληλα με την ελληνική γλώσσα. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 τα αρβανίτικα ήταν η κύρια γλώσσα τους. Σήμερα η γλώσσα ομιλείται μόνο από τους μεγαλύτερους σε ηλικία κατοίκους, λόγω της σταδιακής αφομοίωσης των ομιλητών της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Ιούνιος
Παρατίθενται αθλητικά γεγονότα που συνέβησαν τον Ιούνιο του έτους 2009.
29 Ιουνίου
06
Γ.Π.Σ. Πάμισος Μεσσήνης
Ο '''Γ.Π.Σ. Πάμισος Μεσσήνης''' είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Μεσσήνη του νομού Μεσσηνίας και έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1929. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Πληροφοριακά στοιχεία
Ιδρύθηκε το 1929 στη Μεσσήνη του νομού Μεσσηνίας με την ονομασία Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μεσσήνης «ο Πάμισος» με χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα τον αρχαίο δισκοβόλο, λόγω της σχέσης της πόλης με την Αρχαία Μεσσήνη και πήρε το όνομά του από το ποτάμι Πάμισο που διαρρέει την πόλη. Το 1932, έπειτα από τροποποίηση του καταστατικού, μετονομάστηκε σε Γυμναστικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μεσσήνης «ο Πάμισος» και απέκτησε ως έμβλημα το τριφύλλι.
Από την ίδρυσή του έως σήμερα ο σύλλογος διαθέτει ποδοσφαιρικό τμήμα, ενώ για πολύ μεγάλο διάστημα κατά το παρελθόν διέθετε και τμήμα στίβου που συμμετείχε σε επίσημους αγώνες του ΣΕΓΑΣ, το οποίο όμως σταδιακά αδρανοποιήθηκε. Το 2015 δημιούργησε τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Σε όλη την πορεία του ο Πάμισος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και έχει κατακτήσει αρκετές φορές το τοπικό πρωτάθλημα και δέκα φορές το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.
Τα έτη 1968, 1969, 1970, 1971, 1973 και 1976 διεκδίκησε την άνοδο στη Β΄ Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου ως Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας χωρίς όμως επιτυχία.
Έως σήμερα έχει αγωνιστεί 2 φορές στην επαγγελματική Γ΄ Εθνική (1997-98 και 2004-05), 2 φορές στην ερασιτεχνική Γ΄ Εθνική (2018-19 και 2020-21) και 20 φορές στη Δ΄ Εθνική.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το 2015 με πρωτοβουλία του αθλητή Ηλία Ηλιόπουλου και εντάχθηκε στη δύναμη της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929
Τσινικουοδοντοειδή
thumb|250px|Ο [[προμπελεσόδοντας, ένα μέλος της οικογένειας των τσινικουοδοντίδων]] Τα Τσινικουοδοντοειδή (Chiniquodontoidea) είναι ένας κλάδος κυνοδόντιων που περιλαμβάνει όλες τις προμπαινογνάθιδες οι οποίες είναι πιο συγγενικές με τα θηλαστικά από ότι με τον ίδιο τον προμπαινόγναθο, το πιο πρωτόγονο προμπαινογνάθιο. Περιλαμβάνει τις οικογένειες Τσινικουοδοντίδες, Θηριοερπετίδες και Τριθελοδοντίδες και τον κλάδο Θηλαστικόμορφα. Έζησαν 220 με 150 εκατομμύρια χρόνια πριν, στην τριασσική περίοδο και την ιουρασική περίοδο.
Κατηγορία:Συναψιδωτά
Γεώργιος Κορωνιάς
Ο Γεώργιος Κορωνιάς ήταν ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας Vodafone στην Ελλάδα. Θεωρήθηκε ως ένας από τους πλέον επιτυχημένους μάνατζερ της τελευταίας 10ετίας τουλάχιστον μέχρι να ξεσπάσει το σκάνδαλο των υποκλοπών στη Vodafone. Είναι κάτοχος πτυχίου Ηλεκτρολόγου - Ηλεκτρονικού Μηχανικού και κάτοχος μεταπτυχιακού στα Αεροναυτικά Συστήματα και τους Αυτοματισμούς.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1979 και μέχρι το 1991 διετέλεσε Διευθυντικό στέλεχος σε μερικές από τις μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις όπως η Εrgodata και η Intracom. Το Σεπτέμβριο του 1991 ανέλαβε το πρότζεκτ της συμμετοχής στο διαγωνισμό του ελληνικού κράτους για την παροχή δύο αδειών κινητής τηλεφωνίας GSM. Το 1992 ανέλαβε την θέση του Γενικού Διευθυντή της Vodafone - Panafon και στη συνέχεια τα καθήκοντα του Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας. Έγινε Αντιπροέδρος του Δ.Σ. της εταιρίας το 2001 ενώ το 2005 βραβεύτηκε ως «Μάνατζερ της Χρονιάς».
Όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο των υποκλοπών εις βάρος συνδρομητών της Vodafone, στους οποίους περιλαμβάνονταν σε μεγάλο βαθμό μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, ο Κορωνιάς κατέθεσε εκ μέρους της εταιρίας στην Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών. Στο πλαίσιο μάλιστα της προκαταρκτικής εξέτασης για τις συνθήκες θανάτου του στελέχους της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη, που συνδέθηκε με το σκάνδαλο των υποκλοπών, κλήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών από τον εισαγγελέα Ιωάννη Διώτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί
Μάχη των Αρδεννών
Η Μάχη των Αρδεννών, γνωστή και ως Επιχείρηση Σκοπιά στον Ρήνο (γερμανικά Unternehmen: Wacht am Rhein) από τον γερμανικό στρατό, ήταν η τελευταία μεγάλης κλίμακας επίθεση του Γ΄ Ράιχ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 16 Δεκεμβρίου 1944 και 25 Ιανουαρίου 1945, κατά μήκος των συνόρων του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, με σκοπό την κατάληψη του ποταμού Μεύση (Meuse) και του λιμανιού της Αμβέρσας. Η επιχείρηση στόχευε αφενός στη διακοπή του εφοδιασμού των Συμμάχων και αφετέρου στον πιθανό διαχωρισμό των Αμερικανικών και Αγγλικών δυνάμεων στο Δυτικό Μέτωπο.
Τη σχεδίαση της επιχείρησης επιμελήθηκε ο ίδιος ο Χίτλερ αλλά η αισιοδοξία του, ενώ αγωνιζόταν να αποδείξει ότι δεν είχε ακόμα υποκύψει, ήταν ιδιαίτερα υπερβολική και είχε ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχει. Εντούτοις, μερικές συγκυρίες της τότε κατάστασης των Συμμάχων στο Δυτικό Μέτωπο επέτρεψαν την αρχική της επιτυχία. Σε συνδυασμό, πάντως με την κατασκευή νέων όπλων από τη Γερμανία, όπως αεριωθουμένων αεροπλάνων και πυραύλων (βλήματα V1, V2 και V3) τυχόν επιτυχία της επιχείρησης αυτής είχε τις πιθανότητες να ανατρέψει την τελική έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η τελική, ωστόσο, κατάληξή της ήταν η απώλεια κάπου 100.000 Γερμανών στρατιωτών και αξιωματικών και η υποχώρηση στα σύνορά τους, αφήνοντας πλέον τη δυνατότητα εκτέλεσης μικρών μόνον επιχειρήσεων ως τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.
Τέλη 1944 : Η τελμάτωση της Συμμαχικής προσπάθειας στο Δυτικό Μέτωπο
Η απόβαση στη Νορμανδία είχε επιτύχει με σχετική ευκολία και σίγουρα πολύ ευκολότερα απ' όσο οι ηγέτες των Συμμάχων είχαν υπολογίσει, χάρη σε σφάλματα του ίδιου του Χίτλερ. Αλλά στη συνέχεια η αδημονία τους για τον γρήγορο τερματισμό του πολέμου μέχρι τα Χριστούγεννα, ανέδειξε τα πολλά προβλήματα που υπήρχαν για να επιτύχει μια τέτοια γιγάντια επιχείρηση. Μικρές Γερμανικές φρουρές κρατούσαν ακόμη αποκλεισμένα ή είχαν επιφέρει σημαντικές καταστροφές στα σημαντικά οργανωμένα λιμάνια στις ακτές του Ατλαντικού. Έτσι, οι Σύμμαχοι έπαιρναν ακόμα τα εφόδιά τους από πρόχειρες αποβάθρες που είχαν περιορισμένη χωρητικότητα και ήταν ιδιαίτερα ευάλωτες στις καιρικές συνθήκες (λιμένες Mulberry) ή αναγκάζονταν να χρησιμοποιούν λιμάνια αρκετά μακριά από τη ζώνη επιχειρήσεων.
Η επιχείρηση στην οποία στηρίχτηκαν όλες οι ελπίδες για την τελική διάσπαση των Γερμανικών γραμμών μέσα στο 1944, μια μεγάλη συνδυασμένη συμμαχική κίνηση, ήταν η επίθεση στο Άρνεμ της Ολλανδίας (Επιχείρηση Market Garden), που έλαβε χώρα μεταξύ 17 Σεπτεμβρίου και 25 Σεπτεμβρίου. Αλλά ο Στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ, που την είχε σχεδιάσει, λόγω της υπερβολικής αισιοδοξίας του, δεν έλαβε υπ' όψιν όλες τις λεπτομέρειες και τις πιθανές περιπλοκές, ενώ ταυτόχρονα σκόπιμα αγνοήθηκαν προειδοποιήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών, που ανέφεραν σημαντική συγκέντρωση γερμανικών δυνάμεων στην περιοχή, δυσανάλογα μεγάλη για τις δυνατότητες των ελαφρά οπλισμένων αλεξιπτωτιστών, που θα έπεφταν στο Άρνεμ. Η τελική αποτυχία του σχεδίου εκείνου, μαζί με τις δυσκολίες ανεφοδιασμού σε πυρομαχικά και, κυρίως, καύσιμα, καθήλωσε τη Συμμαχική προσπάθεια κατά τον Νοέμβριο του 1944, ενώ δριμύ ψύχος σάρωνε την Ευρώπη, πράγμα που έκανε τις επιχειρήσεις ακόμα δυσκολότερες. Αποτέλεσμα ήταν ότι, ενώ πλησίαζαν τα Χριστούγεννα του 1944, αντί ο πόλεμος να έχει τελειώσει, είχε ουσιαστικά τελματωθεί στο Δυτικό Μέτωπο. Αυτή η κατάσταση ευνόησε την τελική επιλογή του Χίτλερ, που εξάλλου δεν έβλεπε κανένα ενθαρρυντικό στοιχείο με πιθανότητες επιτυχίας στο Ανατολικό μέτωπο.
Αποτέλεσμα ήταν ο διαχωρισμός των Συμμάχων σε δύο διαφορετικά μέτωπα, πράγμα που οι Γερμανοί γρήγορα αντιλήφθηκαν. Η διαίρεση αυτή πολλαπλασίασε τα προβλήματα του συμμαχικού ανεφοδιασμού. Επιπλέον ανέκυψε και ένα άλλο θέμα, που επέφερε πρόσθετες δυσκολίες. Με δεδομένη την αεροπορική τους υπεροχή, οι Σύμμαχοι είχαν βομβαρδίσει τις μεταφορικές αρτηρίες και επικοινωνίες στη Δυτική Ευρώπη σε τόσο μεγάλο βαθμό, που, τώρα που βρίσκονταν στην κατοχή τους, αντιμετώπιζαν την έλλειψη αυτής της υποδομής, που καθυστερούσε την προώθησή τους. Και, ως επιστέγασμα όλων αυτών, το Συμμαχικό στρατηγείο είχε πέσει θύμα της προπαγάνδας των πολιτικών ηγετών του, με αποτέλεσμα να έχει και το ίδιο την πεποίθηση ότι πράγματι η Γερμανία είχε ήδη ολοκληρωτικά ηττηθεί και καμία σημαντική επιχείρηση δεν αναμενόταν από την πλευρά της. Ως ένα βαθμό, τα αριθμητικά στοιχεία, στα οποία στηρίζονταν αυτές οι υποθέσεις, προέρχονταν και από την από σκοπού διόγκωση των αποτελεσμάτων των στρατηγικών βομβαρδισμών στις βιομηχανικές περιοχές, με σκοπό να δικαιολογηθούν ορισμένα στρατηγικά δόγματα που είχαν κοστίσει πολύ σε απώλειες μεταξύ 1943-1944 και είχαν κριθεί ως αποτυχίες. Υπήρχε σοβαρή διχογνωμία Άγγλων και Αμερικανών ειδικών στις εκτιμήσεις αυτές, και, όπως αποδείχτηκε στον τομέα υλικού, η γερμανική παραγωγή άντεχε ακόμα εξαιρετικά, παρά το ότι υπέφερε πολύ στον τομέα του έμψυχου υλικού. Η πολιτική ηγεσία των Συμμάχων, ωστόσο, ήθελε μετά από τόσο αίμα και απώλειες επί τέσσερα χρόνια, να εμφυσήσει έναν αέρα αισιοδοξίας στους δοκιμαζόμενους λαούς της, οπότε δεν επέτρεψε σε αυτές τις λεπτομέρειες να ληφθούν υπόψιν.
Το Γερμανικό Σχέδιο
Ο Χίτλερ διατηρούσε πολύ καλές αναμνήσεις απ' την επίθεσή του στις Αρδέννες το 1940, στη διάρκεια του αστραπιαίου πολέμου (blitzkrieg), οπότε και τις διέσχισε σχεδόν ακαριαία, παρά την αντίθετη άποψη του Γαλλικού Επιτελείου και, περνώντας το Σεντάν,έφθασε στο Παρίσι σε ένα μήνα, ενώ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το αντίστοιχο όνειρο των Γερμανών δεν μπόρεσε ποτέ να πραγματοποιηθεί. Επιπλέον, υπολόγιζε πολύ στον καλύτερο οπλισμό που διέθετε τώρα και έλαβε σοβαρά υπόψη του τη μεγάλη κακοκαιρία, για να αποφύγει την αεροπορική υπεροπλία των Συμμάχων. Ακόμα, αποφάσισε την ταυτόχρονη ενεργοποίηση τριών άλλων συμπληρωματικών επιχειρήσεων, που θα ενεργούσαν ως αντιπερισπασμοί και επέβαλε απόλυτη σιγή στις επικοινωνίες που αφορούσαν την όλη επιχείρηση. Παραδόξως, το τελευταίο, αν και μέρος του αιφνιδιασμού που ήθελε να πετύχει, έδρασε αρνητικά στο σχέδιό του, επειδή η ενημέρωση των κατωτέρων αξιωματικών και διοικητών των μικρών μονάδων παρέμεινε πρακτικά μηδενική μέχρι την τελευταία στιγμή. Αλλά οι Συμμαχικές υπηρεσίες πληροφοριών, που ήταν πολύ έμπειρες στις υποκλοπές και είχαν τη βοήθεια πολλών αντιστασιακών δικτύων στην Ευρώπη, μπόρεσαν και πάλι να εντοπίσουν μέρος από τις κινήσεις προετοιμασίας του Χίτλερ, αλλά όπως και στην επιχείρηση στο Άρνεμ, η Ανώτατη Συμμαχική Διοίκηση δεν ήταν έτοιμη να ανεχτεί οτιδήποτε το μη αισιόδοξο και ειδικά τότε που οι πολιτικοί ηγέτες διέδιδαν ότι «…τα παιδιά μας φέτος θα κάνουν Χριστούγεννα στο σπίτι...».
Η κυρία επίθεση ονομάστηκε «Φρουρός στον Ρήνο» (Wacht am Rhein) και συνοδεύονταν από τρεις παράλληλες άλλες, την «Ισοπεδωμένη Γη» (Bodenplatte), όπου η Γερμανική αεροπορία θα έκανε μια γενική επίθεση καταστροφής στο έδαφος της Συμμαχικής αεροπορίας, την «Αρπαγή» (Greif), τη χρήση μεταμφιεσμένων Γερμανών σε Αμερικανούς στρατιώτες που θα προκαλούσαν σύγχυση και θα έκαναν δολιοφθορές (διοικητής ο συνταγματάρχης Οττο Σκορτσένυ) και τη «Στέσερ» (Stösser), κατά την οποία θα ρίπτονταν νύχτα αλεξιπτωτιστές να καταλάβουν καίρια σημεία στην κομβική πόλη του Μαλμεντύ (Malmedy) στο ανατολικό Βέλγιο.
Οι αιχμές επίθεσης θα ήταν τρεις. Η πρώτη, απέναντι από το Άαχεν, με σκοπό να εμποδίσει την 9η και 3η Αμερικανική Στρατιά από το να κινηθούν προς τα νότια και με τελικό στόχο να καταλάβει την Αμβέρσα. Η δεύτερη αιχμή θα γινόταν στην περιοχή των Αρδεννών, μεταξύ Ανατολικού Βελγίου και Λουξεμβούργου. Αυτή ήταν επιφορτισμένη με την προώθηση προς τον ποταμό Μεύση, το πέρασμα του οποίου άφηνε πρακτικά αφύλακτο τον δρόμο για τις Βρυξέλλες. Η τρίτη θα προχωρούσε νοτιότερα και παράλληλα με τη δεύτερη, προστατεύοντας τα πλευρά της από τον νότο, μια και στη Γαλλία βρίσκονταν ήδη Αμερικανικές δυνάμεις με έδρα το Βερντέν. Ο Μεύσης και η Αμβέρσα αποτελούσαν το κλειδί των Συμμαχικών εφοδιασμών και όντως η απώλειά τους θα μπορούσε να διακόψει τις Συμμαχικές επιθέσεις τουλάχιστον για ένα εξάμηνο – διάστημα αρκετό για τον Χίτλερ να ελπίσει σε μια σοβαρή ανακατάταξη δυνάμεων και συμφερόντων που θα έφερναν στον πόλεμο μια άλλη τροπή.
Το σχέδιο αυτό, σαν σύλληψη επί χάρτου, απέσπασε εκ των υστέρων τον θαυμασμό των ιστορικών στρατιωτικών αναλυτών, αλλά στην εκτέλεση επί του πεδίου ο Χίτλερ δεν απέφυγε τις αλλεπάλληλες υποθέσεις, εξαιτίας της υπερβολικής του αισιοδοξίας, ή ίσως και της απελπισίας που τον κατέτρωγε μετά την απόβαση στη Νορμανδία. Οι ανώτατοι αξιωματικοί, που ανέλαβαν την εκτέλεση ήταν οι στρατάρχες Βάλτερ Μόντελ (Walther Model) και Γκερντ φον Ρούντστεντ (Gerd von Rundstedt). Και οι δύο εντόπισαν από νωρίς τα προβλήματα. Καταρχήν η κακοκαιρία δεν θα ήταν αιώνια και, αν οι Σύμμαχοι έβρισκαν την ευκαιρία να εξαπολύσουν την αεροπορία τους, οι γερμανικές μονάδες θα υπέφεραν σοβαρά, χωρίς ελπίδα να προχωρήσουν. Επίσης, αριθμητικά οι γερμανικές μονάδες είχαν μεγάλα κενά και πολύ μικρότερη επάνδρωση από το κανονικό. Οι μεραρχίες πεζικού, που θα άνοιγαν τον δρόμο στα άρματα ήταν στην πλειοψηφία τους μεραρχίες Λαϊκών Γρεναδιέρων που περιελάμβαναν τραυματίες παλαίμαχους που μόλις είχαν ανανήψει και στρατιώτες με ηλικίες εκτος του στρατεύσιμου ορίου. Τυχόν απώλειες σε τόσο περιορισμένες δυνάμεις κινδύνευαν να αφήσουν τα άρματα απροστάτευτα από το συνοδευτικό πεζικό. Επιπλέον το έδαφος στις Αρδέννες, στο σημείο εκκίνησης, είναι πολύ ορεινό και δύσβατο γιά τα νέα, μεγάλα άρματα, έτσι που η κατανάλωση καυσίμων τους τριπλασιάστηκε και με εξαιρετικά στενά περάσματα, στα οποία αρκούσε μια μικρή εμπλοκή για να σταματήσουν ολόκληρες φάλαγγες αρμάτων. Όντως, αρκεί κανείς ακόμα σήμερα να επισκεφθεί την περιοχή και θα διαπιστώσει πόσο δύσκολο είναι, ακόμα και για ένα αυτοκίνητο, να κάνει τη διαδρομή, την οποία πρότεινε ο Χίτλερ, για τα μεγαλύτερα άρματα που διέθετε τότε, τα Τάιγκερ (τίγρεις), και πόσο εύκολα αποκόπτεται ένας τέτοιος δρόμος από ένα απλό εμπόδιο. Τέλος, στο θέμα του ανεφοδιασμού, ο Χίτλερ διέθετε καύσιμα μόνο για τη μισή διαδρομή και πρότεινε απλά τη χρήση των συμμαχικών καυσίμων που θα αιχμαλώτιζαν, όπως έλπιζε, οι εμπροσθοφυλακές του. Οι δύο στρατάρχες, μετά από μια ώριμη μελέτη αντιπρότειναν μια παραλλαγμένη έκδοση του αρχικού σχεδίου, με πλησιέστερους στόχους σε ένα εφικτό πλαίσιο, την οποία όμως απέρριψε ο Χίτλερ ως ανάξια λόγου.
Ηγέτες στο πεδίο της μάχης ορίστηκαν :
Την τελευταία στιγμή προστέθηκε και μια τέταρτη δύναμη, η οποία είχε ανασυσταθεί μετά τις μάχες στο Άρνεμ, και από την Ολλανδία θα μπορούσε να αντεπιτεθεί στα συμμαχικά στρατεύματα ανάλογα με τις περιστάσεις. Ήταν το 67ο Σώμα Στρατού της υπό τον Στρατηγό Γκούσταφ-Αντολφ φον Τσάνγκεν (Gustav-Adolf von Zangen) 15ης Στρατιάς, με τρεις Τεθωρακισμένες Μεραρχίες Αναγνωρίσεως.
Οι παραπάνω δυνάμεις ενισχύθηκαν, στη διάρκεια των μαχών, με μία τεθωρακισμένη μεραρχία, δύο μεραρχίες Λαϊκών Γρεναδιέρων και επτά μεραρχίες πεζικού.
Προετοιμασία
Έχοντας αρχικά την πρόθεση η επιχείρηση να αρχίσει να πραγματοποιείται τον Νοέμβριο, οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να την αναβάλουν μέχρι το μετεωρολογικό δελτίο να εξασφαλίσει μακρά περίοδο χαμηλής νέφωσης και ομίχλης, η οποία προβλέφθηκε ότι θα εμφανιζόταν περίπου ένα δεκαήμερο πριν τα Χριστούγεννα. Αλλά στη μικρή αυτή διάρκεια πολλές προετοιμασίες δεν είχαν τον χρόνο να γίνουν και κυρίως η εκπαίδευση των στρατευμάτων, αφού ο περισσότερος χρόνος δαπανήθηκε απλά και μόνο για να συγκεντρωθούν οι δυνάμεις. Την ίδια ώρα, η επιβεβλημένη από τον Χίτλερ σιγή για το σχέδιο δεν επέτρεψε στους διοικητές μονάδων να εξηγήσουν τους στόχους τους στα στρατεύματά τους και μερικές μονάδες διατάχθηκαν να τοποθετηθούν αναμένοντας διαταγές αργότερα, ενώ οι πιλότοι των αεροσκαφών μεταφοράς των αλεξιπτωτιστών δεν ενημερώθηκαν για τα ακριβή σημεία ρίψεων. Στην ουσία, στον τομέα της προετοιμασίας, η επιχείρηση εκείνη ήταν καθαρή αποτυχία και θα ήταν καταδικασμένη από την αρχή αν από τη συμμαχική πλευρά η κατάσταση ηγετικά ήταν λιγότερο αξιοθρήνητη. Ένας μόνον Αμερικανός αξιωματικός πληροφοριών, ο συνταγματάρχης της 3ης Στρατιάς Οσκαρ Κοχ (Oscar Koch) τόλμησε να επιμείνει ότι τα γερμανικά στρατεύματα που έβρισκε μπροστά του δεν έδειχναν καθόλου σε αποσύνθεση και, αντίθετα, το ηθικό τους ήταν παράδοξα ανεβασμένο, ενώ εμφάνισε φωτογραφίες καμουφλαρισμένων βαρέων αρμάτων κοντά στο μέτωπο. Αλλά οι υποδείξεις του, όπως κι εκείνες των πληροφοριών που ανέφεραν ότι υποκλάπηκαν σήματα που αναζητούσαν αγγλομαθείς Γερμανούς για μια πολεμική επιχείρηση, αγνοήθηκαν επιδεικτικά, ως μη συμβαδίζοντα με τις απόψεις του Συμμαχικού Επιτελείου. Ταυτόχρονα, κάποιες μικρές προσπάθειες να προκαλέσουν σύγχυση από γερμανικής πλευράς φαίνεται να καρποφόρησαν ή, τουλάχιστον, ήταν αρεστές στα αυτιά που τις άκουγαν. Συνεργάτες των Γερμανών διέδιδαν επίτηδες ειδήσεις για μια επίθεση δυτικά της Φρανκφούρτης. Μάλιστα αναφέρεται ότι ο ίδιος ο Μαντόιφελ, ντυμένος με πολιτικά, κατέβηκε να πιει τον καφέ του στη συνοριακή πόλη του Λουξεμβούργου με τη Γερμανία, Έχτερναχ και όπου φωναχτά άρχισε να συζητά με τους θαμώνες ειδήσεις για μια μεγάλη αντεπίθεση απέναντι από το Ντίσελντορφ, με σκοπό, φυσικά, να τον ακούσουν οι ντόπιοι πληροφοριοδότες των Συμμάχων.
Οι Μάχες
right|thumb|250px|Γερμανοί στρατιώτες σε άρμα μάχης. Αρδέννες, Δεκέμβριος 1944 (φωτ. Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο) Όταν οι καιρικές συνθήκες ωρίμασαν, στις 16 Δεκεμβρίου, και εξασφάλιζαν πρακτικά μηδενική ορατότητα, η επίθεση εξαπολύθηκε. Την ίδια ώρα ο Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ έπαιρνε άδεια να επισκεφθεί την οικογένειά του στην Αγγλία και ο Αϊζενχάουερ την επομένη θα πήγαινε σε γάμο επιτελούς του. Καμμία πληροφορία δεν είχαν πάρει οι μονάδες, οι οποίες βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά στα γερμανικά άρματα. Οι περισσότερες, μάλιστα, από αυτές, ήταν εντελώς αδοκίμαστες σε πόλεμο (η 99η και η 106η Μεραρχία) ενώ η έμπειρη 2η Μεραρχία Πεζικού είχε σταλεί σε εκείνο τον τομέα συμπτωματικά, για ανάκαμψη.
Ο Ντήτριχ ξεκίνησε την επίθεσή του τα χαράματα στις 05:30΄ με ισχυρή προετοιμασία πυροβολικού και στις 08:00΄ πλημμύριζε ήδη με πεζικό τα αμερικανικά χαρακώματα απέναντι από τις λοφοσειρές του Λόσχαϊμ και του Ελσενμπορν, στα Βελγο-Γερμανικά σύνορα. Την ίδια ώρα ο Μαντόιφελ διέσχισε το βόρειο Λουξεμβούργο και πλησίασε τους δύο σημαντικούς κόμβους στην περιοχή του Βελγίου, την Μπαστόν και το Σαίν Βιτ. Ο Μπράντενμπέργκερ προχωρούσε στο κεντρικό Λουξεμβούργο χωρίς σημαντική αντίσταση, στο νότιο πλευρό του Μαντόιφελ.
Παρά την αρχική έκπληξη, οι αξιωματικοί της 2ης Μεραρχίας Πεζικού έδωσαν εντολή στους άνδρες τους να προβάλουν αντίσταση με όλα τα μέσα και συμπαρασύροντας και την άπειρη 99η Μεραρχία κατάφεραν, αν και υποχωρούσαν, να σταματήσουν τη γερμανική προέλαση μετά από κάπου δύο ώρες εμπλοκής. Ήταν ένα θαυμαστό δείγμα της αποτελεσματικότητας που μπορεί να έχει ένα, αδύναμο μεν, αλλά πεισματάρικο πεζικό. Ο Ντήτριχ αναγκάζεται να καλέσει τα βαρέα άρματά του στη μάχη νωρίτερα απ’ όσο υπολόγιζε και αυτό σήμαινε, προφανώς, ταχύτερη ανάλωση των διαθέσιμων καυσίμων. Εκεί διαπιστώνει ότι η κακοκαιρία μπορεί μεν να τον προφυλάσσει από την εχθρική αεροπορία, αλλά του προκαλεί σημαντική καθυστέρηση, όταν προσπαθεί να συγχρονίσει τα άρματα με το πεζικό, με αποτέλεσμα να βρίσκεται από εκεί και πέρα συνέχεια πίσω απ το πρόγραμμά του.
Αλλά οι παράλληλες επιχειρήσεις των Γερμανών «Ισοπεδωμένη Γη», «Αρπαγή» και «Στέσσερ» ήταν, πρακτικά, θνησιγενείς. Η μεν πρώτη αναβλήθηκε για αργότερα και τελικά πραγματοποιήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1945 λόγω αδυναμίας συγκέντρωσης και συγχρονισμού των απαραίτητων αεροπορικών δυνάμεων αλλά και των καιρικών συνθηκών. Η «Στέσσερ» κατέσπειρε τους 1300 αλεξιπτωτιστές της πολύ μακριά από τους προγραμματισμένους στόχους και τα κατάλοιπά της, πλημμελώς ενημερωμένα, αποσυντονίστηκαν και προσπάθησαν να ενωθούν με τα υπόλοιπα στρατεύματα χωρίς να επιτύχουν τίποτε το ιδιαίτερο. Η «Αρπαγή», ενώ πρακτικά απέτυχε στον αντικειμενικό της στόχο, κατάφερε ωστόσο με την πρωτοτυπία της να ταράξει τους Αμερικανούς περισσότερο από όσο αναμενόταν. Αντιλαμβανόμενοι ότι κάποιοι ντυμένοι σαν Αμερικανοί στρατιώτες είχαν καταφέρει να μπερδέψουν τις οδικές πινακίδες, άρχισαν να υποψιάζονται τους πάντες και τα πάντα, ενώ τρομακτικές διαδόσεις έφτασαν μέχρι τα αυτιά του στρατηγού Τζόρτζ Πάττον, Διοικητή της 3ης Στρατιάς στο Βερντέν και του Αϊζενχάουερ στο Παρίσι, ότι εκατοντάδες Γερμανοί είχαν αναπτυχθεί μέσα στα συμμαχικά στρατεύματα και κρατούσαν την τύχη όλων των εξελίξεων στα χέρια τους. Όταν, μάλιστα, μερικοί συνελήφθησαν, ομολόγησαν – και όντως με αυτή την εντύπωση είχαν μείνει από την ελλιπή ενημέρωση που είχαν λάβει – ότι ο στόχος τους ήταν η δολοφονία ενός επιφανούς συμμαχικού προσώπου, πολύ πιθανόν του ίδιου του Αϊζενχάουερ, αναστάτωσαν με άσκοπα μέτρα ασφαλείας όλο το συμμαχικό αρχηγείο με αρκετά κωμικά συμβάντα μεταξύ φρουρών που υποψιάζονταν ακόμα και τους στρατηγούς των μονάδων τους σαν πράκτορες των Γερμανών. Όσοι πάντως από αυτούς τους Γερμανούς συνελήφθησαν, οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, μια και είχαν παραποιήσει τη στολή τους και άρα θεωρήθηκαν κατάσκοποι. Σώζεται, μάλιστα, ως σήμερα ο τοίχος εμπρός στον οποίο έγινε η εκτέλεση, στη Ρος-αν-Αρντέν στο Βέλγιο.
Μια σημαντική, όμως, ενέργεια που θα είχε σοβαρές συνέπειες για τη συνέχεια είναι ότι διατάχθηκε η εξαιρετικά εμπειροπόλεμη και επίλεκτη δύναμη, η 101η αερομεταφερόμενη αμερικανική μεραρχία, που πρόσφατα είχε πρωταγωνιστήσει στο Άρνεμ, να βαδίσει για να κρατήσει την Μπαστόν, που περικύκλωνε ο Μαντόιφελ, στις 19 του μηνός. Εκεί η αντίσταση υπήρξε μνημειώδης και άγρια, παρόλο που δεν υπήρχαν ούτε η προοπτική ούτε τα μέσα για μια μακρόχρονη πολιορκία. Οι Γερμανοί δεν είχαν, τελικά, άλλη επιλογή από το να παρακάμψουν την πόλη την επομένη, στις 20, έχοντας όμως χάσει ακόμα μια μέρα από το δρομολόγιό τους. Ο Αϊζενχάουερ εκ των πραγμάτων αναγκάστηκε να δεχτεί ότι η επίθεση που αντιμετώπιζε ήταν πράγματι μεγάλης κλίμακας και έριξε στο μέτωπο σοβαρές ενισχύσεις, αλλά αυτό συνέβη μόνο πέντε ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής. Τελικά, κάπου 250.000 στρατιώτες και η δεύτερη επίλεκτη μονάδα της 82ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας προωθήθηκαν στο μέτωπο.
Η Γερμανική καθήλωση
Ο συνταγματάρχης Γιόαχιμ Πάιπερ, που αποτελούσε την αιχμή του Ντήτριχ, κατάφερε να φτάσει στο χωριό Σταβελό, 20 χλμ. από το σημείο της γερμανικής εκκίνησης, μόλις μετά από 36 ώρες, στις 18 Δεκεμβρίου, για να διαπιστώσει ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες πυρπόλησαν πολλά αποθέματα καυσίμων και συστηματικά ανατίναζαν κάθε γέφυρα στη διαδρομή του. Αφού ειδοποίησε ότι η κατάσταση των καυσίμων του είχε ήδη γίνει κρίσιμη, συνέχισε για το χωριό Τρουά Πόν (Τρεις γέφυρες) αλλά και εκεί οι σημαντικές προσβάσεις πάνω από το ποτάμι του Ουρ είχαν ανατιναχθεί. Ο Πάιπερ συνέχισε για το χωριό Στουμόν για να συναντήσει την ίδια εικόνα. Τελικά αποφάσισε να υποχωρήσει στο χωριό της Λα Γκλεζ και να οχυρωθεί, περιμένοντας ενισχύσεις και καύσιμα από τα μετόπισθεν που δεν ήρθαν ποτέ. Εν τω μεταξύ, αμερικανικό πεζικό αναπτύχθηκε στα νώτα του και, στις 23 Δεκεμβρίου, βλέποντας το αδιέξοδο ο Πάιπερ αποφασίζει να υποχωρήσει στις αρχικές του θέσεις. Σήμερα στη Λα Γκλέζ, στο σημείο που ο Πάιπερ είχε το πρόχειρο αρχηγείο του, έχει στηθεί μικρό μουσείο από εκείνη τη μάχη και διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση ένα από τα άρματά του.
right|thumb|250px|Το διατηρούμενο άρμα Τίγρης στη Λα Γκλεζ, δίπλα στο μικρό σπίτι που ο Πάιπερ είχε το πρόχειρο στρατηγείο του - σήμερα μουσείο
Την ίδια περίοδο, στο κέντρο, στο Σαιν Βιτ τα υπολείμματα των αμερικανικών μεραρχιών 7, 106, 9 και 28 αποφάσισαν να αντισταθούν, παρά την μεγάλη εχθρική υπεροχή, και, όταν τελικά στις 23 Δεκεμβρίου το εγκαταλείπουν, έχουν προσθέσει μια ακόμα καθυστέρηση στο γερμανικό σχέδιο. Από το Παρίσι ο Αϊζενχάουερ αρχίζει και διαβλέπει τώρα την ευνοϊκή πιθανότητα να εξουδετερώσει τις τελευταίες σοβαρές δυνάμεις του Χίτλερ, καθώς είναι αναπτυγμένες στο ευρύτερο μέτωπο και όχι κρυμμένες στις γραμμές πίσω από τα σύνορά τους. Διατάσσει τον Πάττον να επιτεθεί από τα νότια, προχωρώντας στην Μπαστόν που πολιορκείται. Κανείς δεν τον πιστεύει όταν λέει ότι θα καταφέρει να είναι εκεί σε 48 ώρες μέσα από τις παγωμένες Αρδέννες, αλλά το πετυχαίνει και ιστορικά η κίνηση αυτή αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες στιγμές αυτού του ορμητικού στρατιωτικού.
Οι Γερμανοί, εν τω μεταξύ, είχαν προτείνει την παράδοση των Αμερικανών στην Μπαστόν, η οποία μετρά τα τελευταία της πυρομαχικά, αλλά ο διοικητής της ταξίαρχος Άντονι Μακόλιφ της 101ης αερομεταφερόμενης απαντά με ένα χλευαστικό μονολεκτικό «Nuts!». Οι Γερμανοί, αντί να αγνοήσουν εντελώς τη Μπαστόν, συνεχίζουν τις επιθέσεις, ανταπαντώντας στην αμερικανική άρνηση παράδοσης, αλλά οι αμυνόμενοι με συνεχείς μετακινήσεις στα σημεία πίεσης τις εξουδετερώνουν πρόσκαιρα. Οι υπόλοιπες μονάδες του Μαντόιφελ πορεύονται για τον Μεύση, αλλά τα καύσιμά τους τελειώνουν στις 24 Δεκεμβρίου, 20 χλμ. πριν τον στόχο τους, τον οποίο, εν τω μεταξύ, φυλάσσουν μονάδες που συγκεντρώθηκαν εκ των ενόντων από τον Μοντγκόμερι. Έτσι, η γερμανική επίθεση, μετά από κάπου μια εβδομάδα μαχών, σταμάτησε στο ένα τρίτο του στόχου του σχεδίου της και καθυστερημένη κατά 3-4 μέρες στο πρόγραμμά της.
Η συμμαχική αντεπίθεση
Ο καιρός άρχισε να βελτιώνεται καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα όσο χρειαζόταν για τη Συμμαχική αεροπορία να αντιδράσει. Τα μαχητικά της άρχισαν να χτυπούν συστηματικά τις γερμανικές συγκεντρώσεις και τα βομβαρδιστικά της έριξαν πλήθος βομβών στις γραμμές ανεφοδιασμού τους, ενώ ρίψεις αλεξιπτωτιστών και ανεμοπλάνων ενίσχυσαν την Μπαστόν σε υλικό και άνδρες. Την ίδια ώρα ο Πάττον χτυπούσε τις δυνάμεις του Μπράντενμπέργκερ στα πλευρά του Μαντόιφελ. Ηταν η πιο ωραία στιγμή αυτού του ιδιόμορφου στρατηγού, που, μέσα σε μια άσχημη πολική νύχτα, μετέφερε την προηγουμένη τρεις μεραρχίες από τη Λωραίνη στις Βελγικές Αρδέννες, δίνοντας ελπίδα στην αποκλεισμένη Μπαστόν. Στις 26 Δεκεμβρίου ο Πάττον μπαίνει στην πόλη σπάζοντας τον κλοιό της και, πρακτικά, αποκόπτοντας τον Μαντόιφελ. Ο τελευταίος πρότεινε την υποχώρηση στις αρχικές του θέσεις, αλλά ο Χίτλερ αρνήθηκε κατηγορηματικά.
Ενώ η γερμανική επίθεση είχε σταματήσει, την Πρωτοχρονιά εξαπολύεται η αεροπορική επιχείρηση «Ισοπεδωμένη Γη», που δεν μπόρεσε να συγχρονιστεί με την επίθεση των χερσαίων δυνάμεων. Η έκπληξη των συμμάχων δεν είναι μικρή και χάνουν στο έδαφος κάπου 465 αεροπλάνα σε αεροδρόμια που εκτείνονται απ την Ολλανδία ως τη βορειοανατολική Γαλλία, αλλά και εδώ η μυστικότητα στα σχέδια του Χίτλερ προκάλεσε καθυστερήσεις, έλλειψη συντονισμού και ενημέρωσης. Υπήρξαν σμήνη που δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν τους στόχους τους, άλλα αιφνιδιάστηκαν τα ίδια από την αναπάντεχη εμφάνιση εχθρικών σκαφών, για τα οποία δεν υπήρχαν πληροφορίες, ενώ άλλα καταρρίφθηκαν από φίλια πυρά από γερμανικές μονάδες που δεν είχαν ειδοποιηθεί για την όλη επιχείρηση. Η γερμανική αεροπορία έχασε 277 πολύτιμα αεροσκάφη, που δεν μπορούσε να αντικαταστήσει, ενώ οι Σύμμαχοι αναπλήρωσαν τις απώλειές τους μέσα σε 10 μόνο ημέρες. Ένας έκπληκτος Γερμανός πιλότος, που είχε καταρριφθεί στο αεροδρόμιο του Μετς, είδε την άλλη μέρα το μόλις κατεστραμμένο αμερικανικό αεροδρόμιο να γεμίζει με ολοκαίνουργια αεροπλάνα και ομολόγησε ότι τότε συνειδητοποίησε γιατί η χώρα του έχανε τον πόλεμο. Εκ των πραγμάτων αυτό υπήρξε και το «κύκνειον άσμα» της Λουφτβάφε.
Η επισφράγιση της κατάστασης επήλθε, παραδόξως, με μια νέα γερμανική επίθεση στις 17 Ιανουαρίου, η οποία είχε σχεδιαστεί ευκαιριακά εξ αιτίας της αποδυνάμωσης των αμερικανικών δυνάμεων στην Αλσατία, με σκοπό να ενισχυθούν οι δυνάμεις του Πάττον. Η 7η αμερικανική στρατιά είχε την εποπτεία μιας ζώνης 110 χλμ. στην ανατολική Γαλλία (κάπου 200 χλμ. ανατολικά από τις Αρδέννες) και αναγκάσθηκε να αμυνθεί απελπισμένα για να μην εξολοθρευτεί ολοσχερώς, έχοντας πολλές απώλειες. Αλλά οι γερμανικές δυνάμεις που την πιέζουν δεν έχουν θέσει κανένα μακρόπνοο στρατηγικό στόχο και εξασθενούν πλήρως στις 25 Ιανουαρίου, που θεωρείται ως ημερομηνία λήξης της Μάχης των Αρδεννών.
Ο Μοντγκόμερι, εν τω μεταξύ, είχε κληθεί από τον Αϊζενχάουερ να αντεπιτεθεί στο βόρειο άκρο του Ντήτριχ, αλλά εκείνος, όπως πάντα επιφυλακτικός και λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν τις πολύ αντίξοες καιρικές συνθήκες, άρχισε να κινείται μόνο στις 3 Ιανουαρίου. Αλλά και οι Αμερικανοί δεν ήταν σε θέση να πετύχουν γρήγορους ρυθμούς για τον ίδιο λόγο και οι αντεπιθέσεις τους δεν ξεπερνούσαν σε προέλαση το 1 χλμ. την ημέρα, πράγμα που επέτρεψε στις γερμανικές δυνάμεις να ξεφύγουν κατά το μεγαλύτερο μέρος, αν και χωρίς τα βαρέα τους άρματα, παρά τις ελπίδες του Αϊζενχάουερ για τον εγκλωβισμό τους. Ο Αιζενχάουερ αργότερα κατηγόρησε τον Μοντγκόμερι ως υπεύθυνο για τη διαφυγή αυτή. Σχόλια μεταξύ των συμμαχικών στρατηγών για την έκβαση των επιχειρήσεων προκάλεσαν σοβαρούς διαπληκτισμούς μεταξύ τους και σε κάποια στιγμή ο Αϊζενχάουερ σκέφτηκε ακόμα και να ζητήσει από τον Άγγλο στρατηγό να παραιτηθεί (του είπε, μάλιστα, "Μόντυ, μη μου μιλάτε εμένα έτσι! I am your boss!"). Η κρίση αποσοβήθηκε με πρωτοβουλία των αρχηγών των αντιστοίχων επιτελείων τους.