cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιτοχόνδριο
μικρογραφία|250px| Το μιτοχόνδριο είναι κυτταρικό οργανίδιο, το οποίο περιβάλλεται από διπλή μεμβράνη. Μιτοχόνδρια απαντούν μόνο στα ευκαρυωτικά κύτταρα και αποκαλούνται συχνά «εργοστάσια του κυττάρου», επειδή τα ένζυμά τους διενεργούν τα στάδια του αερόβιου μεταβολισμού τα οποία αποδίδουν ενέργεια. Μιτοχόνδρια παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά την δεκαετία του 1840, ταυτοποιήθηκαν όμως ως ανεξάρτητα κυτταρικά οργανίδια το 1894.
Γενικά
μικρογραφία|250px|(1) Εσωτερική μεμβράνη, (2) Εξωτερική μεμβράνη, (3) Αναδιπλώσεις, (4) Mήτρα. 350px|δεξιά Τα μιτοχόνδρια σε μεγάλη ποσότητα εμφανίζονται σε κύτταρα με υψηλές απαιτήσεις σε ενέργεια (μυϊκά κύτταρα, νευρικά κύτταρα, κύτταρα των αισθητηρίων οργάνων, ωάρια, κ.λπ.). Στα μυϊκά κύτταρα της καρδιάς, έχουμε ένα ποσοστό μιτοχονδρίων του 36%. Ευκαρυωτικά κύτταρα, που θα χάσουν τα μιτοχόνδριά τους, δεν μπορούν πλέον να αναζωογονηθούν. Ωστόσο, υπάρχουν και ευκαρυωτικά κύτταρα χωρίς μιτοχόνδρια (π.χ. ορισμένα πρωτόζωα).
Μέχρι σήμερα, έχουν γνωστοποιηθεί περίπου 50 ασθένειες οφειλόμενες στα μιτοχόνδρια (Μιτοχονδριοπάθειες) οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στα μεταβολικά νοσήματα.
Δομή
Τα μιτοχόνδρια έχουν επίμηκες, σφαιρικό ή ωοειδές σχήμα. Περιβάλλονται από δύο μεμβράνες, την εξωτερική και την εσωτερική. Η εξωτερική τους μεμβράνη είναι λεία, έχει κυλινδρικό σχήμα και δεν φέρει οξυσώματα. Περιέχει συγκεκριμένες πρωτεΐνες, τις πορίνες που επιτρέπουν την διέλευση ακόμα και μεγάλων μορίων. Αντίθετα ορισμένα μόνο μόρια μπορούν να μεταφερθούν διαμέσου της εσωτερικής μεμβράνης. Η εσωτερική μεμβράνη είναι αναδιπλωμένη, σχηματίζει πολυάριθμες δισκοειδείς ή δακτυλιοειδείς πτυχώσεις και φέρει οξυσώματα που αποτελούνται από πολυενζυμικά συστήματα τα οποία και ευθύνονται για τη φωσφορυλίωση και την αναπνευστική αλυσίδα. Ο ενδιάμεσος χώρος μεταξύ των δύο μεμβρανών ονομάζεται διαμεμβρανικό διάστημα ή μεσομεμβρανικός χώρος του μιτοχονδρίου. Ο χώρος αυτός πληρούται υπό υγρού που χρησιμεύει στη λειτουργική επικοινωνία των δύο μεμβρανών.
Ο χώρος που περιβάλλεται από την εσωτερική μεμβράνη ονομάζεται μήτρα ή στρώμα, κατ' αναλογία με το στρώμα του χλωροπλάστη. Ο χώρος αυτός περιέχει το DNA, τα ριβοσώματα και τα πολυάριθμα ένζυμα που καταλύουν τις μεταβολικές αντιδράσεις που λαμβάνουν χώρα στο μιτοχόνδριο. Είναι χώρος με μεγάλη εξειδίκευση, αφού διαφέρει σημαντικά, από χημική άποψη, από το κυτταρόπλασμα.
Είναι ημιαυτόνομα οργανίδια και διαθέτουν δικό τους DNA, έτσι ώστε να μπορούν να αναπαράγονται χωρίς να χρειάζεται να διαιρεθεί το κύτταρο. Το DNA των μιτοχονδρίων είναι δίκλωνο κυκλικό και είναι τοποθετημένο στις εσοχές που δημιουργεί η εσωτερική μεμβράνη. Κάθε μιτοχόνδριο περιέχει 2 έως δέκα αντίγραφα του κυκλικού αυτού μορίου DNA. Επίσης υπάρχει ένα ολοκληρωμένο σύστημα έκφρασης των γονιδίων που περιλαμβάνει ριβοσωμάτα και άλλες πρωτεΐνες που είναι απαραίτητες γι' αυτήν την λειτουργία. Η είσοδος των πρωτεινών στο μιτοχόνδριο πραγματοποιείται με τη βοήθεια ενός ειδικού σήματος και της κυτοσολικής συνοδού HSC70, η οποία αποτρέπει το πρώιμο δίπλωμα της πρωτείνης. Στη συνέχεια προσδένεται σε ενα πρωτεινικό σύμπλοκο της εξωτερικής μεμβράνης του μιτοχονδρίου (Tom Complex) και έπειτα στο εσωτερικό σύμπλοκο (Tim Complex). Μόλις φτάσει στη μήτρα του μιτοχονδρίου, μια πεπτιδάση αφαιρεί το ειδικό σήμα διαλογής. Εάν όμως η πρωτείνη έχει στόχο να ανγκυροβολήσει στις βιομεμβράνες του οργανιδίου, θα εμφανιστεί μετα την αποκοπή του σήματος διαλογής, ένα άλλο ειδικό σήμα θέσης.
Λειτουργία
Ο ρόλος των μιτοχονδρίων είναι η εξασφάλιση ενέργειας. Τα μιτοχόνδρια χρησιμοποιούνται από τα κύτταρα για τον μεταβολισμό των βιολογικών μακρομορίων που προσλαμβάνουν οι οργανισμοί με τις τροφές. Έτσι, με τη βοήθεια των μιτοχονδρίων τα κύτταρα διασπούν τους υδατάνθρακες και τα λίπη, συνθέτοντας μόρια τριφωσφορικής αδενοσίνης (ATP), μέσω της διαδικασίας της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης. Η διαδικασία αυτή είναι αερόβια και συντελείται διαμέσου ενός πολύπλοκου διαμεμβρανικού ενζύμου που βρίσκεται στην εσωτερική μεμβράνη του μιτοχονδρίου και ονομάζεται ATP-συνθετάση.
Στην πραγματικότητα η διαδικασία παραγωγής ενέργειας είναι πολύ περίπλοκη. Αρχικά τα μόρια των τροφών, αφού διασπαστούν στα μονομερή τους (δηλαδή οι πολυσακχαρίτες σε μεμονωμένα σάκχαρα όπως η γλυκόζη, τα λίπη σε λιπαρά οξέα και οι πρωτεΐνες σε αμινοξέα) εισάγονται στα κύτταρα. Εκεί τα λιπαρά οξέα εισάγονται κατευθείαν στα μιτοχόνδρια, ενώ τα σάκχαρα εισέρχονται σε μία ακολουθία δέκα διαδοχικών αντιδράσεων, τη γλυκόλυση. Αποτέλεσμα της γλυκόλυσης είναι η παραγωγή ενός μορίου του πυροσταφυλικού, το οποίο εισάγεται στα μιτοχόνδρια, ενώ παράλληλα παράγονται μικρές ποσότητες ATP και NADH, ενός άλλου ενεργοποιημένου μορίου φορέα. Εκεί το πυροσταφυλικό μετατρέπεται ενζυμικά σε ακετυλοσυνένζυμο Α (ακέτυλοCo-A) και έτσι ξεκινάει μια κυκλική αλληλουχία αντιδράσεων, ο κύκλος του κιτρικού οξέος.
Ο κύκλος του κιτρικού οξέος
Καθεμιά από τις οκτώ αντιδράσεις καταλύεται από το δικό της ένζυμο. Μόλις ολοκληρωθεί ο κύκλος παράγεται οξαλοξικό οξύ για να μπορεί να ξανακινηθεί η ίδια διαδικασία, με την προσθήκη ενός νέου μορίου ακέτυλο-CoΑ. Όσον αφορά τα αμινοξέα που προσλαμβάνει το κύτταρο από την αποδόμηση των πρωτεϊνών της τροφής, το καθένα μπορεί να μετατραπεί ανάλογα με την φύση του σε ένα από τα οκτώ ενδιάμεσα προϊόντα του κύκλου ή ακόμα και σε πυροσταφυλικό ή σε ακέτυλο-CoA. Ο κύκλος είναι γνωστός επίσης ως κύκλος του Κρεμπς.
Ο βασικός ρόλος του μιτοχονδρίου είναι η παραγωγή ATP. Επομένως είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν τα υπόλοιπα ενεργοποιημένα μόρια φορείς που παράγονται κατά την διάρκεια του κύκλου για να παραχθεί ATP. Το GTP παράγει εύκολα ATP μέσω της προσφοράς μιας εκ' των τριών φωσφορικών ομάδων του στο ADP. Για τα άλλα δύο μόρια όμως η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη.
Χημειωσμωτική σύζευξη
Το NADH και το FADH2 λειτουργούν ως φορείς ηλεκτρονίων υψηλής ενέργειας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τείνουν να αποβάλλουν ένα ζεύγος δύο ηλεκτρονίων ώστε να μετατραπούν στην ανηγμένη μορφή τους που χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη σταθερότητα. Αυτό ακριβώς το γεγονός εκμεταλλεύεται το κύτταρο για να προωθήσει την παραγωγή ATP. Μόλις αποβληθούν τα ηλεκτρόνια εισάγονται σε μια αλυσίδα μορίων που το καθένα λειτουργεί διαδοχικά ως δέκτης και δότης ηλεκτρονίων. Η τάση μεταφοράς οφείλεται στις διαδοχικά μικρότερες ενέργειες των ηλεκτρονίων κατά το πέρασμα τους από το ένα μόριο στο επόμενο.
Η αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων, γνωστή και ως αναπνευστική αλυσίδα είναι εγκατεστημένη στην εσωτερική μεμβράνη του μιτοχονδρίου. Εκεί βρίσκονται τρία διαμεμβρανικά σύμπλοκα ενζύμων, το σύμπλοκο αφυδρογονάσης του NADH, το σύμπλοκο των κυτοχρωμάτων b-c1 και το σύμπλοκο της οξειδάσης του κυτοχρώματος. Τα ηλεκτρόνια μετακινούνται διαδοχικά από το ένα σύμπλοκο στο επόμενο καθοδηγούμενα από τις διαδοχικά χαμηλότερες ενέργειες τους. Η διαφορά ενέργειας αξιοποιείται μέσω της άντλησης πρωτονίων δηλαδή κατιόντων υδρογόνου από το στρώμα προς τον διαμεμβρανικό χώρο. Τελικός σταθμός των ηλεκτρονίων κατα μήκος της αλυσίδας είναι το Ο2 το οποίο προέρχεται από την αναπνοή. Τα ηλεκτρόνια ανάγουν το οξυγόνο και παράγεται νερό με την βοήθεια του συμπλόκου της οξειδάσης του κυτοχρώματος. Έτσι τα ηλεκτρόνια βρίσκονται τώρα στην χαμηλότερη ενεργειακή στάθμη. Η όλη διαδικασία απελευθερώνει την ενέργεια που απαιτείται για την άντληση των πρωτονίων. Επομένως η συγκέντρωση πρωτονίων εκτός του μιτοχονδρίου είναι περίπου δέκα φορές μεγαλύτερη εκτός του στρώματος γι' αυτό εξάλλου και η διαδικασία της άντλησης απαιτεί ενέργεια και δεν είναι αυθόρμητη. Μόλις λοιπόν τους δοθεί ευκαιρία τα πρωτόνια τείνουν να εισέλθουν στο στρώμα. Εδώ ακριβώς αναλαμβάνει δράση η συνθετάση ATP. Η πρωτεΐνη αυτή μοιάζει με ένα νερόμυλο. Αφού η συγκέντρωση πρωτονίων εκτός του στρώματος είναι πολύ μεγαλύτερη της εσωτερικής, εκείνα χρησιμοποιούν την συνθετάση του ATP για να επανέλθουν. Ταυτόχρονα όμως κινούν τις υπομονάδες της πρωτεΐνης όπως το νερό μετακινεί τις πτέρυγες του νερόμυλου. Αυτή η αλλαγή διαμόρφωσης δίνει την ενέργεια που απαιτείται για να πραγματοποιηθεί η προσθήκη μιας φωσφορικής ομάδας στο ADP και να παραχθεί ATP. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας που είναι γνωστή ως χημειοσμωτική σύζευξη τα σύμπλοκα ενζύμων ξανααντλούν τα πρωτόνια προς τα έξω ώστε να συνεχίσει η λειτούργία της συνθετάσης του ATP. Το ATP παράγεται στο στρώμα αλλά στη συνέχεια μεταφέρεται με την βοήθεια πρωτεϊνών στο κυτταρόπλασμα. Η ενέργεια που περιέχει στους δεσμούς του είναι αυτή που το καθιστά ως το κύριο ενεργειακό νόμισμα του κυττάρου. Η διάσπαση του δεσμού υψηλής ενέργειας μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης φωσφορικής ομάδας παρέχει την ενέργεια για να πραγματοποιηθεί σχεδόν κάθε αντίδραση του κυττάρου που δεν είναι ενεργειακά ευνοϊκή.
Μιτοχονδριακό DNA
Τα μιτοχόνδρια διαθέτουν δικό τους γενετικό υλικό, το οποίο υπάρχει σε πολλά αντίγραφα. Το DNA τους είναι κυκλικό και διαθέτει έναν ανεξάρτητο κύκλο αναπαραγωγής (ημιαυτόνομα). Κωδικοποιεί όμως, μόνο ένα μικρό υποσύνολο των πρωτεϊνών που χρειάζεται το μιτοχόνδριο. Το μιτοχόνδριακο DNA κληρονομείται μόνο από τη μητέρα. Αυτό συμβαίνει επειδή το μαστίγιο του σπερματοζωαρίου, το οποίο φέρει τη συντριπτική πλειονότητα των μιτοχονδρίων του, δεν εισέρχεται στο ωάριο κατά τη γονιμοποίηση.
Στον άνθρωπο το μιτοχονδριακό DNA περιλαμβάνει σχετικά λίγα γονίδια. Ο μεγαλύτερος αριθμός των πρωτεϊνών που απαιτούνται για την λειτουργία του οργανιδίου κωδικοποιείται από γονίδια του DNA του πυρήνα. Ωστόσο σοβαρές ασθένειες οφείλονται σε μεταλλάξεις μιτοχονδριακών γονιδίων. Οι ασθένειες αυτές προκαλούν διάφορες μορφές μυικής δυστροφίας, αφού το μιτοχόνδριο είναι το κέντρο παραγωγής ATP του κυττάρου.
Γονίδια μιτοχονδριακών γονιδιωμάτων
Τα μιτοχονδριακά γονίδια επιδέχονται μία χρήσιμη κατηγοριοποίηση σε 3 τάξεις: rRNA γονίδια, tRNA γονίδια και γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες («πρωτεϊνικά γονίδια»).
Μιτοχονδριακά rRNA γονίδια
Τα δύο μεγάλα γονίδια rRNA (κωδικοποιούν τα RNAs της μικρής ριβοσωμικής υπομονάδας και της μεγάλης ριβοσωμικής υπομονάδας) είναι παρόντα σε όλα τα χαρακτηρισμένα μιτοχονδριακά γονιδιώματα. Αν και είναι καθολικά συντηρημένα, τα γονίδια αυτά παρουσιάζουν ένα αξιοσημείωτο εύρος στο μήκος τους, ειδικά αν τα συγκρίνει κανείς με αυτά των αντίστοιχων βακτηρίων και χλωροπλαστών/πλαστιδίων. Σε διάφορες περιπτώσεις, τα μιτοχονδριακά rRNA γονίδια έχουν υποστεί μέτριο έως και ακραίο διαμελισμό σε μικρά κομμάτια, που βρίσκονται διασκορπισμένα στο μιτοχονδριακό γονιδίωμα, των οποίων η μεταγραφή ελέγχεται αυτόνομα, και ύστερα επανενώνονται στο επίπεδο του RNA μέσω δευτερογενών αλληλεπιδράσεων για να σχηματίσουν ένα λειτουργικό μόριο rRNA (Μπομπόνης, 2012).
Μιτοχονδριακά γονίδια tRNA
Ο αριθμός των ξεχωριστών tRNA γονιδίων που εντοπίζονται στα mtDNA ποικίλει σε τεράστιο βαθμό μεταξύ των ευκαρυωτικών, από μηδενικό αριθμό έως ένα λογικό αριθμό (ένα αυτό-συντηρούμενο σύνολο) των 22-27 tRNAs, σε πολλά μιτοχονδριακά συστήματα. Δεν υπάρχουν ακόμη αποδείξεις (ούτε ενδείξεις) ότι κάποια από αυτά τα απόντα tRNA γονίδια μιτοχονδριακής προέλευσης, έχουν μεταφερθεί λειτουργικά στον πυρήνα. Αντ’ αυτού, η κυρίαρχη επεξήγηση για την απώλεια τους είναι η λειτουργική αντικατάσταση/υποκατάσταση τους, μέσω πυρηνικών tRNAs αυστηρώς κυτοπλασματικής προέλευσης, τα οποία περιστασιακά έχουν διττό ρόλο, εξυπηρετώντας τις ανάγκες και της κυτοσολικής και της μιτοχονδριακής πρωτεϊνοσύνθεσης. Η εισαγωγή των πυρηνικά – κωδικοποιούμενων tRNAs στο μιτοχόνδριο φαίνεται να έχει εξελιχθεί, σε μεγάλη ή μικρή έκταση, πολλές φορές κατά την διάρκεια της μιτοχονδριακής εξέλιξης (Μπομπόνης, 2012).
Γονίδια που κωδικοποιούν mRNAs (πρωτεϊνικά γονίδια)
Ο αριθμός των μιτοχονδριακών πρωτεϊνικών γονιδίων εμφανίζει μεγάλη ποικιλία, από μόνο 3 στο παράσιτο P. falciparum και όλα τα υπόλοιπα μέλη του φύλου Apicomplexa (Feagin, 1994), έως 67 στο πρώτιστο του γλυκού νερού Reclinomonas americana (Μπομπόνης, 2012).
Καταγωγή
Αυτή η σχετική αυτοδυναμία κάνει τους επιστήμονες να υποθέτουν πως τα μιτοχόνδρια προέρχονται από προκαρυωτικούς αερόβιους οργανισμούς, οργανισμούς δηλαδή που δε διαθέτουν πυρήνα οι οποίοι ενσωματώθηκαν σε ευκαρυωτικά κύτταρα που κάνανε ζύμωση, συμβιώνοντας με αυτά. Το DNA των μιτοχονδρίων παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με το DNA σύγχρονων βακτηρίων, των απογόνων των αρχέγονων προκαρυωτικών οργανισμών. Επίσης ο τρόπος πολλαπλασιασμού τους θυμίζει την διαίρεση των βακτηρίων. Τέλος το γεγονός ότι περιβάλλονται από διπλή μεμβράνη και συμμετέχουν ελάχιστα στην διακίνηση υλικών στο εσωτερικό του κυττάρου είναι το τρίτο σημείο που οδηγεί τους επιστήμονες να κλίνουν προς αυτήν την υπόθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1935-36
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1935-36 ήταν η 2η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1935-36 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας).
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1935-1936
Το Πέμπτο Στοιχείο
Το Πέμπτο Στοιχείο (γαλλικά: Le Cinquième Élément, αγγλικά: The Fifth Element) είναι γαλλική ταινία επιστημονικής φαντασίας και δράσης παραγωγής 1997, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Λικ Μπεσόν. Πρωταγωνιστούν οι Μπρους Γουίλις, Μίλα Γιόβοβιτς και Γκάρι Όλντμαν. Η πλοκή της ταινίας εκτυλίσσεται κυρίως στον 23ο αιώνα και αφορά στην επιβίωση της Γης από μια εξωγήινη απειλή. Τη σωτηρία του πλανήτη αναλαμβάνει σχεδόν άθελά του ο Κόρμπεν Ντάλλας (Γουίλις), οδηγός ταξί και πρώην ταγματάρχης, που εμπλέκεται στην υπόθεση όταν μια νεαρή γυναίκα, η Λίλου (Γιόβοβιτς) πέφτει στο ταξί του από τον ουρανό. Ο Ντάλλας τη βοηθά να εντοπίσει τέσσερις μυστικιστικές πέτρες, που θα ενεργοποιήσουν ένα όπλο ενάντια στο απόλυτο κακό που απειλεί τη ζωή στη Γη.
Ο Μπεσσόν ξεκίνησε να γράφει την ιστορία που θα γινόταν Το Πέμπτο Στοιχείο όταν ήταν 16 ετών, και πέρασαν πάνω από είκοσι χρόνια έως ότου η ταινία προβληθεί στους κινηματογράφους. Τα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν στη Μαυριτανία και τα εσωτερικά στα Στούντιο Πάινγουντ στο Λονδίνο. Ο Μπεσσόν προσέλαβε τους Γάλλους σχεδιαστές κόμικς (και ινδάλματά του) Ζαν Ζιρό, γνωστότερο ως Μέμπιους, και Ζαν Κλοντ Μεζιέρ, προκειμένου να σχεδιάσουν στοιχεία της παραγωγής όπως τους χαρακτήρες, τα οχήματα, τα σκάφη και τη φουτουριστική Νέα Υόρκη. Τα κοστούμια της ταινίας σχεδίασε ο Ζαν Πολ Γκοτιέ.
Το Πέμπτο Στοιχείο απέσπασε κυρίως θετικές κριτικές, παρόλο που δίχασε τους κριτικούς. Έχει χαρακτηριστεί τόσο ως το καλύτερο όσο και ως το χειρότερο καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ όλων των εποχών. Τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τρία Βραβεία Σεζάρ, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας και παραγωγής. Η ταινία αποτέλεσε εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας πάνω από 260 εκατομμύρια δολάρια. Με προϋπολογισμό 90 εκατομμυρίων δολαρίων ήταν, την εποχή που κυκλοφόρησε, η ακριβότερη ευρωπαϊκή ταινία που γυρίστηκε ποτέ. Ήταν, επίσης, η γαλλική ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στο εξωτερικό μέχρι την κυκλοφορία της ταινίας Άθικτοι το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες διαστημικής όπερας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Gaumont Film Company
2003 QX113
Το 2003 QX113 είναι ένα αντικείμενο της εξωτερικής ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 460 χιλιόμετρα (με υποτιθέμενη λευκαύγεια 0,09). Ανακαλύφθηκε στις 25 Αυγούστου 2003.
Προς το παρόν βρίσκεται κοντά στο αφήλιό του στις 59 ΑΜ, και είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα μεταποσειδώνια αντικείμενα, μετά την Έριδα, τη Σέντνα, τον Γκόνγκονγκ και το 2006 QH181.
thumb|left|330px|Η τροχιά του 2003 QX113
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Σιναπλί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Χάσκοβο
Διακαινήσιμος εβδομάδα
Με την ονομασία Διακαινήσιμος ή Διακαινήσιμος εβδομάδα, ή Εβδομάδα Διακαινησίμου (επίσημα: Διακαινήσιμος εβδομάς), ονομάζεται κατά το χριστιανικό εορτολόγιο η εβδομάδα που αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την αμέσως επόμενη, την Κυριακή του Θωμά.
Η ονομασία της οφείλεται πιθανότατα στο γεγονός ότι κατά τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα βαπτιζόταν ομαδικά οι κατηχούμενοι οπότε και άρχιζε η πνευματική ανακαίνιση τους. Σε ένδειξη αυτής της ανακαίνισης και ταυτόχρονα αναγέννησης και "πνευματικής καθαρότητας οι νεοβαπτισμένοι έφεραν καθ΄ όλην αυτή την εβδομάδα λευκά ενδύματα, εξ ου και αποκαλούμενη "λευκή εβδομάδα". Ο Αυγουστίνος χαρακτηρίζει επίσης την ίδια εβδομάδα ως "οκτώ ημέρες των νεοφύτων" (ή νεοβαπτισθέντων ή και νεοφωτίστων).
Κατά την Διακαινήσιμο εβδομάδα επιτρέπεται η κατάλυση πάντων, ενώ κατά τους παλαιότερους χρόνους ολόκληρη η εβδομάδα αυτή χαρακτηριζόταν αργία από κάθε εργασία (κανόνας Νικηφόρου του ομολογητού). Ο 6ος όμως κανόνας της εν Τρούλλω (Κωνσταντινούπολη), Πενθέκτης Συνόδου συνιστά στους χριστιανούς καθ΄ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας τον καθημερινό εκκλησιασμό. Μάλιστα κατά τους πρώτους χρόνους στην εβδομάδα αυτή απαγορεύονταν και τα οποιαδήποτε θεάματα.
Ειδικότερα στη Κωνσταντινούπολη η Διακαινήσιμος εβδομάδα εορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Ο Αυτοκράτορας καλούσε του νεοφώτιστους καθώς και πτωχούς σε πλούσιο γεύμα, ενώ κατά την ημέρα Πέμπτη της Διακαινησίμου δέχονταν τον κλήρο προσφέροντας τιμητικό γεύμα στον Πατριάρχη και στους περί αυτόν. Πολλά όμως και πλούσια δώρα διένειμαν οι Αυτοκράτορες και σε επίσημες επισκέψεις που διενεργούσαν αυτή την εβδομάδα. Ακόμη απέλυαν από τις φυλακές κατάδικους για ελαφρά εγκλήματα.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Εθιμοτυπία Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Περίοδος του Πάσχα
Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον
Η Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον (περί το 1428 - 1493) ήταν τρίτη κόρη και παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ, είχε άλλους δυο μικρότερους αδελφούς ανάμεσα στους οποίους ο μελλοντικός Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας. Η Ιωάννα είχε "την ατυχία να είναι κουφή και χαζή" και έμεινε γνωστή σαν "η σιωπηλή κυρία", χρησιμοποιούσε τη νοηματική γλώσσα για να συνεννοηθεί με το κοινό πράξη που θεωρήθηκε εκείνη την εποχή αγενής. Στις 18 Οκτωβρίου 1440 η Ιωάννα συμφωνήθηκε να παντρευτεί τον 3ο κόμη του Άνγκους αλλά εκείνος πέθανε πρόωρα πριν πραγματοποιηθεί ο γάμος (1446), το 1445 στάλθηκε στη Γαλλία που παρέμεινε μέχρι το 1457. Η υπόσχεση που της είχαν δώσει να παντρευτεί τον δελφίνο της Γαλλίας δεν προχώρησε λόγω της ανικανότητας της να μιλήσει. Η Ιωάννα παντρεύτηκε πριν τις 15 Μαίου 1459 τον Ιάκωβο τέταρτο βαρόνο του Νταλκέιθ και πήραν σαν δώρο την πρώτη κομητεία του Μόρτον. Μια παπική απαλλαγή απαιτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1463 επειδή ήταν δεύτερου ή τρίτου βαθμό συγγενείς, η Ιωάννα και ο σύζυγος της δεν επιθυμούσαν να προχωρήσει ο γάμος αλλά πιέστηκε έντονα από τον αδελφό της Ιάκωβο Β΄ και αναγκάστηκε τελικά να υποκύψει. Η Ιωάννα πέθανε το 1493 λίγους μήνες πριν τον σύζυγο της.
Το Μνημείο του Μόρτον
Ο κόμης και η κόμισσα του Μόρτον τάφηκαν μαζί στη χορωδία της ενοριακής εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Μπάκλεχ γνωστή σαν Κολλεγιακή εκκλησία του Νταλκέιθ στο Μιντλόδιαν της Σκωτίας. Το "Μνημείο του Μόρτον" στον τάφο τους είναι καλυμμένο με δυο πέτρινες μορφές, είναι η παλιότερη αναπαράσταση κουφού ανθρώπου στον κόσμο. Η χορωδία βρίσκεται σήμερα στα ερείπια, ο τάφος ανοιχτός και τα πρόσωπα έχουν παραμορφωθεί, τα χέρια τους βρίσκονται σε στάση προσοχής και έχουν καταστραφεί στη διάρκεια της Μεταρρύθμισης, ένας σύγχρονος επισκέπτης αναφέρει : "απλά σκαλισμένες μορφές με Εραλδικά σύμβολα". Μια ομάδα εθελοντών δημιούργησε ένα προστατευτικό κάλυμμα πάνω από τις μορφές για να τις προστατεύσει λόγω της ιστορικής τους αξίας (2005).
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ιάκωβο απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Μεξικανοί
Οι Μεξικανοί (mexicanos) είναι οι κάτοικοι του Μεξικού, μιας χώρας στην Κεντρική Αμερική.
Το σύγχρονο έθνος του Μεξικού ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ισπανική Αυτοκρατορία το 1810. Αυτό το γεγονός ξεκίνησε την διαδικασία διαμόρφωσης μιας εθνικής ταυτότητας που συνδύαζε χαρακτηριστικά του πολιτισμού των προκολομβιανών ιθαγενών λαών της χώρας με αυτά του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ειδικά του ιβηρικού. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση μιας "ιδιόμορφης μορφής πολυεθνικού εθνικισμού".
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Μεξικού Κατηγορία:Βορειοαμερικανοί
Δεκέλεια Αττικής
Η Δεκέλεια (Δεκέλεια), (ο δήμος: Δεκελείας, Δήμος Δεκελειών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ο Στράβων, αναφερόμενος στον ιστορικό Φιλόχορο και το έργο του «Ατθίς» (ή Ατθίδες ή Ιστορίαι) λέει ότι η Δεκέλεια ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις, οι οποίες ιδρύθηκαν στην Αττική από τον μυθικό βασιλιά της Αθήνας, Κέκροπα και αργότερα ο Θησέας την ένωσε με την πόλη της αρχαίας Αθήνας. Στη συνέχεια έγινε ένας από τους δήμους της Αττικής (δήμος Δεκελειών).
Η Δεκέλεια, αναφερόμενη και ως Δεκέλεια Αττικής, σήμερα είναι ευρύτερη περιοχή, η οποία περιλαμβάνει την ομώνυμη συνοικία–οικισμό, καθώς επίσης και την περιοχή του σημερινού Τατοΐου. Η Δεκέλεια υπάγεται στον Δήμο Αχαρνών και στην περιοχή της είναι εγκατεστημένα διάφορα τμήματα της Πολεμικής Αεροπορίας, στην Αεροπορική Βάση Δεκέλειας (ή Αεροδρόμιο Τατοΐου), καθώς επίσης το Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας και η Σχολή Ικάρων. Επίσης εκεί κοντά βρίσκονται το Ολυμπιακό χωριό και το παλαιό βασιλικό ανάκτορο του Τατοΐου.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, από τον μυθικό επώνυμο ήρωα, Δέκελο.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Δεκελείας, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η Δεκέλεια βρισκόταν στις πλαγιές του όρους της Πάρνηθας, στην αρχαία οδό μεταξύ Αθήνας και Ωρωπού. Στην περιοχή της αρχαίας πόλης, βρίσκεται σήμερα η παλαιά θερινή κατοικία της πρώην ελληνικής βασιλικής οικογένειας, γνωστή και ως ανάκτορο του Τατοΐου. Ειδικότερα, το κέντρο του αρχαίου δήμου της Δεκέλειας τοποθετείται στην έκταση όπου βρίσκονταν οι στάβλοι του παλατιού. Από την Δεκέλεια ήταν ορατή η αρχαία Αθήνα και από τα υψηλότερα σημεία του δήμου μπορούσε κάποιος να δει τα πλοία που εισέρχονταν στα λιμάνια του Πειραιά. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη η Δεκέλεια βρισκόταν περίπου 120 στάδια βόρεια των Αθηνών και άλλα τόσα τη χώριζαν από τη Θήβα -ίσως και λίγο παραπάνω, όπως γράφει ο ίδιος. Αυτή η απόσταση σήμερα αντιστοιχεί στα 20-22 χιλιόμετρα. Το Τατόι απέχει από το κέντρο της Αθήνας 15 χιλιόμετρα και άρα η Δεκέλεια απλωνόταν λίγο βορειότερα. Αν και η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς, οι σύγχρονοι μελετητές, όπως ο John S. Traill πιστεύουν, ότι ο δήμος βρίσκεται σε θέση κοντά στο Τατόι, το οποίο υπάγεται στον Δήμο Αχαρνών.
Η σημασία της περιοχής
Η Δεκέλεια ήταν σημαντική για την επιβίωση της αρχαίας Αθήνας, επειδή ήταν πάνω στην "εθνική οδό" της εποχής εκείνης και από εκεί περνούσαν σχεδόν όλες οι χερσαίες εισαγωγές προϊόντων από τη Βοιωτία και την Εύβοια. Εντούτοις η κατοχή της από τους Λακεδαιμονίους στον Πελοποννησιακό Πόλεμο δεν υπήρξε απόλυτα καθοριστική από μόνη της στην αρχή, γιατί οι Αθηναίοι συνέχιζαν τις εισαγωγές τροφίμων με τα πλοία τους, από το λιμάνι του Πειραιά. Όταν αργότερα με έδρα τη Δεκέλεια οι Λακεδαιμόνιοι απέκοψαν την Αθήνα και από το Λαύριο, τότε το κόστος για την αθηναϊκή οικονομία ήταν ανυπολόγιστο, επειδή χάθηκε η πρόσβαση στα μεταλλεία αλλά και χιλιάδες δούλοι που δούλευαν εκεί και που δοθείσης της ευκαιρίας διέφυγαν αμέσως. Επίσης χάθηκαν πολλές ατομικές περιουσίες γιατί εκτός από τους Σπαρτιάτες που κατέστρεφαν τις καλλιέργειες, έκαναν καθημερινά επιδρομές και οι Θηβαίοι, που με την κάλυψη των Σπαρτιατών άρπαζαν άλογα, πρόβατα ακόμα και έπιπλα των Αθηναίων. Οι τελευταίοι ζούσαν πια έγκλειστοι στα τείχη της πόλης τους και παρακολουθούσαν ανήμποροι να καταστρέφονται οι περιουσίες τους στην ύπαιθρο. Το αρχηγείο των Σπαρτιατών είχε εγκατασταθεί στο λόφο του Παλαιοκάστρου, εκεί που σήμερα βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 4 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 6 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Δεκέλειας
Ο δημότης της αρχαίας Δεκελείας ονομαζόταν Δεκελεεύς ή Δεκελειεύς. Η θέση του δήμου έδωσε τη δυνατότητα στην πόλη της Αθήνας να ελέγχει τη διαδρομή μέσω της Δεκελείας, από την οποία γινόταν μεγάλο μέρος της άμεσης κίνησης των σιτηρών από την Εύβοια προς την Αθήνα. Ο Μαρδόνιος, κατά τη Δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα, όταν αποχώρησε από την Αθήνα, πριν από την Μάχη των Πλαταιών ( 479 π.Χ.), μαζί με τα στρατεύματά του, επέλεξε τη διαδρομή αυτήν και πέρασε μέσα από την Δεκέλεια, υποχωρώντας προς τα βόρεια. Την τοποθεσία της Δεκελείας και τους δημότες της φαίνεται ότι εκτιμούσαν επίσης οι αρχαίοι Σπαρτιάτες. Σύμφωνα με τον μύθο ήταν οι κάτοικοι της Δεκέλειας, ή τουλάχιστον ο βασιλιάς τους Δέκελος, που αποκάλυψαν στους Διόσκουρους την θέση της Ωραίας Ελένης, την οποία είχε απαγάγει ο Θησέας και την είχε κρύψει στις Αφίδνες. Ως ανταμοιβή, η Δεκέλεια και οι κάτοικοί της απολάμβαναν ιδιαίτερα προνόμια από τους αρχαίους Σπαρτιάτες, συμπεριλαμβανομένης της απαλλαγής από όλους τους φόρους, και το σημαντικότερο, την προστασία της γης τους κατά τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν οι Σπαρτιάτες είχαν εισβάλει στην Αττική. Η Δεκέλεια, τότε είχε γλιτώσει από πολλές καταστροφές.
Προσωπικότητες από την Δεκέλεια
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Δεκελείας, όπως ο επιστάτης της αρχαίας Βουλής Γλαύκιππος ο Δεκελεεύς, ο διαιτητής Δίφιλος ο Δεκελεεύς κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Δήμος Αχαρνών
Συνθήκη του Γουαϊτάνγκι
Η Συνθήκη Γουαϊτάνγκι (Αγγλικά: Teaty of Waitangi, Μαορί: Te Tiriti o Waitangi) υπεγράφη στις 6 Φεβρουαρίου 1840 στο Γουαϊτάνγκι στον Κόλπο των Νησιών στη Νέα Ζηλανδία. Υπεγράφη από αντιπροσώπους του Βρετανικού Στέμματος και τους αρχηγούς από το βόρειο Βόρειο Νησί συμπεριλαμβανομένων και των αρχηγών αυτών που ο Βρετανός Αρμοστής Τζέιμς Μπάσμπι είχε νωρίτερα παρακινήσει να διεκδικήσουν ανεξαρτησία ως Ομοσπονδία των Ηνωμένων Φυλών της Νέας Ζηλανδίας.
Από την Βρετανική πλευρά, η Συνθήκη, όπως συχνά την αποκαλούν οι Νεοζηλανδοί, έδινε τη δικαιολογία για να καταστεί η Νέα Ζηλανδία Βρετανική αποικία. Σήμερα θεωρείται γενικά ως το ιδρυτικό σημείο της Νέας Ζηλανδίας ως κράτος. Ωστόσο, έχουν προκύψει σημαντικά θέματα που αφορούν την αρχική μετάφραση της συνθήκης από τα Αγγλικά στα Μαορί. Ένα παράδειγμα είναι ο όρος kawanatanga, μια μετάφραση που μεταφυτεύτηκε από τα αγγλικά, η οποία παρουσιάστηκε στην γλώσσα των Μαορί για πρώτη φορά στην Συνθήκη. Χρησιμοποιήθηκε εκεί για να μεταφράσει την έννοια της αυτονομίας. Συχνά αναφέρεται πως οι Μαορί δεν είχαν καμία λέξη για την έννοια αυτονομία στη γλώσσα τους εκείνη την εποχή, αν και μερικοί απαντούν πως η Μαορί "mana" είχε χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την αυτονομία Μαορί στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1835. Η λέξη αποτελείται από το kawana, απόδοση στα Μαορί της αγγλικής λέξης governor (κυβερνήτης), και την υπάρχουσα Μαορί κατάληξη -tanga, παρόμοια με τα αγγλικά -ship ή -dom. Επομένως μια κυριολεκτική μετάφραση της λέξης θα ήταν στα αγγλικά governorship (διακυβέρνηση). Άλλες Μαορί λέξεις με την κατάληξη -tanga είναι οι rangatiratanga, "αρχηγεία", και kingitanga, "βασιλεία".
Το νόημα που προσάπτεται στη λέξη, και ιδιαίτερα πώς σχετίζεται με το rangatiratanga, είναι ζωτικής σημασίας στην συζήτηση για τη Συνθήκη Γουαϊτάνγκι. Η συνθήκη αυτή είναι ακόμη εξαιρετικά σημαντική στη σύγχρονη Νέα Ζηλανδία, και παραμένει αντικείμενο μεγάλης αμφισβήτησης και πολιτικών συζητήσεων.
Η συνθήκη σήμερα
Εξαιτίας του μικρού μεγέθους και της περιορισμένης εμβέλειας της Συνθήκης, δεν είναι κατάλληλο έγγραφο για να καταστεί σύνταγμα και δεν αναγνωρίζεται ως τέτοιο. Ωστόσο, είναι η βάση για τον ιδρυτικό μύθο της Νέας Ζηλανδίας και εξαιτίας αυτού είναι έγγραφο ζωτικής σημασίας.
Συχνά οι άνθρωποι μιλούν για τις αρχές ή το πνεύμα της Συνθήκης, αλλά δεν υπάρχει καθαρή ομοφωνία για τη φύση αυτών. Για μερικούς το πνεύμα είναι η ένωση δύο λαών σε έναν, ή όπως ο Χόμπσον το είχε θέσει τη μέρα της πρώτης υπογραφής, "Τώρα είμαστε ένας λαός". Για άλλους το πνεύμα είναι αυτό του συνεταιρισμού μεταξύ του Στέμματος και των Μαορί. Η τελευταία αυτή θεώρηση τείνει να επικρατεί στους επίσημους κύκλους, ιδιαίτερα μετά από μια δειρά σημαντικών δικαστικών αποφάσεων στη δεκαετία του 1980.
Ανεξαρτήτως της πολιτικής αμφισβήτησης που συνεχίζει να υπάρχει γύρω από το νόημα της συνθήκης, παραμένει ένα αυνήθιστο έγγραφο όταν θεωρείται στο ιστορικό περιβάλλον της εποχής. Η διαφορά ανάμεσα στη Συνθήκη και στη μεταχείριση ιθαγενών πληθυσμών από Ευρωπαίους αποίκους σε περισσότερα άλλα μέρη του κόσμου είναι εντυπωσιακή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Μάορι Κατηγορία:Συνθήκες ανεξαρτησίας
Βαρυμπόμπη Αττικής
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα Βαρυμπόμπη θεωρείται πως έχει αρβανίτικη προέλευση και προέρχεται είτε από το επώνυμο της οικογένειας των οικιστών της, είτε από σχετική αρβανίτικη λέξη που περιγράφει το έδαφος της τοποθεσίας. Το τοπωνύμιο αναφέρεται από τον περιηγητή Τζελ στις αρχές του 19ου αιώνα. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, αναφέρεται ως οικισμός που αρχικά εντάχθηκε στον Δήμο Αχαρνών και αργότερα στον δήμο Φυλής. Στην απογραφή του 1907, αναφέρεται ως οικισμός του δήμου Αχαρνών και είχε πληθυσμό 48 κατοίκους. Η Βαρυμπόμπη παρέμενε μικρός οικισμός μέχρι το 1940, όταν ένας οικοδομικός συνεταιρισμός δημιούργησε σε μία έκταση της περιοχής έναν νέο οικισμό. Με την δημιουργία νέων κατοικιών ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται. Η ανοικοδόμηση της περιοχής συνεχίστηκε και τις υπόλοιπες δεκαετίες με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να φτάσει τους 1.354 κατοίκους κατά την απογραφή του 1991. Το 2001 ο οικισμός της Βαρυμπόμπης καταργήθηκε καθώς θεωρήθηκε πως είχε ενωθεί οικιστικά με τις Αχαρνές και αποτελεί πλέον συνοικία των Αχαρνών.
Στις 3 Αυγούστου του 2021, ξεκίνησε φωτιά έξω από τον οικισμό της Βαρυμπόμπης, αλλά επεκτάθηκε εντός αυτού. Η πυρκαγιά κατασβέστηκε το πρωί της 4ης Αυγούστου. Η φωτιά αμέσως μετά αναζωπυρώθηκε κι έκαιγε ανεξέλεγκτη έως το πρωί της 7ης Αυγούστου, καίγοντας πολλά σπίτια, ζώα και χιλιάδες στρέμματα δάσους έως την κορυφογραμμή της Πάρνηθας.
Περιγραφή του οικισμού
Αρχικά έγινε γνωστή για τις ταβέρνες στην ομώνυμη πλατεία (η οποία κάηκε το 2021), ενώ σήμερα αποτελεί τόπο μόνιμης κατοικίας για τους προνομιούχους κατοίκους του λεκανοπεδίου που εγκαταλείπουν το κέντρο. Οι αντικειμενικές αξίες το 2006 αγγίζουν τα 1.300 ευρώ/τ.μ. δόμησης. Επιπλέον έχει ανακοινωθεί μελέτη επέκτασης του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου από την Κηφισιά προς τον Άγιο Στέφανο με παράκαμψη και στάση στη Βαρυμπόμπη. Μετά την ολοκλήρωση της μελέτης δεν κρίνεται σκόπιμη η παράκαμψη στην Βαρυμπόμπη.
Σημαντικές εγκαταστάσεις στην περιοχή της Βαρυμπόπης είναι: το Αεροδρόμιο Τατοΐου, που βρίσκεται στα νότια του οικισμού, τα Μοντεσσοριανά σχολεία της Αθήνας και οι εγκαταστάσεις του Ιππικού Ομίλου Βαρυμπόμπης (οι οποίες κάηκαν το 2021) και του Ιππικού Ομίλου Βορείων Προαστίων. Κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα παλαιά βασιλικά ανάκτορα του Τατοΐου, ενώ το κτήμα Τατοΐου φτάνει μέχρι τα όρια του οικισμού. Επίσης κοντά στην Βαρυμπόμπη βρίσκεται ο Τύμβος του Σοφοκλή. Ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα και βρέθηκε στο σημείο που σύμφωνα με αρχαίες πηγές βρισκόταν ο τάφος του Σοφοκλή. Ο Σοφοκλής αν και ήταν δημότης του αρχαίου Κολωνού καταγόταν από τον αρχαίο δήμο της περιοχής, τον δήμο Δεκέλειας. Παραμένουν πάντως αμφιβολίες μεταξύ των αρχαιολόγων αν πραγματικά το μνημείο είναι ο τάφος του Σοφοκλή.
Επίσης στην περιοχή βρίσκονται και οι μεγαλύτερες κλειστές λέσχες της Αθήνας στις οποίες οι κάτοικοι των βορείων προαστίων συχνάζουν. Ιστορικότερα είναι το Tatoi club, το Jockey club και το κτήμα Αριάδνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αχαρνές Κατηγορία:Οικισμοί και Περιοχές Αττικής Κατηγορία:Βόρειος Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Βόρεια Προάστια Αθηνών
Άρκτος (γένος)
Άρκτος (επιστ. ονομ.: Ursus, αρσενικό· Άρκτος θηλυκό, αλλά και αρσενικό) είναι το γένος της οικογένειας των Αρκτιδών (Ursidae) (αρκούδες) που περιλαμβάνει τις Καφέ αρκούδες, τις Μαύρες αρκούδες και τις Πολικές αρκούδες. Το όνομα αυτό προέρχεται από τη λατινική λέξη ursus που σημαίνει αρκούδα. Τα ταξινομικά επίθετα εκφέρονται στα ελληνικά είτε ως αρσενικά, όπως στα λατινικά, είτε ως θηλυκά (ιδίως σε παλιότερα κείμενα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρκτίδες
Winter Is Coming
To "Winter Is Coming" είναι το πρώτο επεισόδιο της μεσαιωνικής φανταστικής τηλεοπτικής σειράς του HBO, Game of Thrones. Το σενάριο γράφτηκε από τους δημιουργούς της σειράς, Ντέιβιντ Μπένιοφ και Ντ. Μπ. Βάις, το οποίο αποτελεί μία πιστή μεταφορά του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου του Τζωρτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν, ονόματι A Game of Thrones. Ενώ η σκηνοθεσία έγινε από τον Τιμ Βαν Πάτεν, ολοκληρώνοντας τη δουλειά του Τομ ΜακΚάρθι, ο οποίος ήταν αυτός που είχε σκηνοθετήσει αρχικά το πιλοτικό επεισόδιο της σειράς.
Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς γίνεται μία αναφορά στις τοποθεσίες που εκτυλίσσεται η ιστορία καθώς και στους βασικούς βασικούς χαρακτήρες. Η πλοκή του επεισοδίου επικεντρώνεται στην Οικογένεια Stark και συγκεκριμένα στον Eddard Stark, ο οποίος θα αντικαταστήσει το αποθανόντα "Hand of the King" (Χέρι του Βασιλιά). Το εν λόγω επεισόδιο έλαβε πολύ θετικές κριτικές και είχε 2.2 εκατομμύρια θεάσεις κατά την πρώτη προβολή του. Ο τίτλος του επεισοδίου είναι και μότο της Οικογένειας Stark, το οποίο ακούγεται συχνότατα και στις κατοπινές σεζόν.
Συνολικά το επεισόδιο έλαβε τρία βραβεία: ένα από τα Visual Effects Society στην κατηγορία των Καλύτερων Υποστηρικτικών Εφέ σε Τηλεοπτικό Πρόγραμμα, ένα Golden Reel από το  Motion Picture Sound Editors, στην κατηγορία Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου και τέλος ένα Portal Award από το Airlock Alpha, στην κατηγορία του Καλύτερου Επεισοδίου. Το επεισόδιο είχε υποψηφιότητες και στα βραβεία Emmy, χωρίς να κερδίσει σε κάποια κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Game of Thrones (επεισόδια)
Χώρα Αρκαδίας
Η Χώρα είναι ημιορεινό χωριό της δημοτικής ενότητας Τροπαίων του δήμου Γορτυνίας. Βρίσκεται βορειοδυτικά από την Τρίπολη, κοντά στον ποταμό Λάδωνα, σε υψόμετρο 436 μέτρων. Απέχει από την Τρίπολη 110 χλμ. Έχει εδαφική επιφάνεια 19 τ.χλμ. Βρίσκεται 5 χλμ. από τον οδικό άξονα Τρίπολης-Ολυμπίας-Πύργου βόρεια του ποταμού Λάδωνα, με παράκαμψη 2 χλμ. μετά το Τουμπίτσι.
Επισκόπηση
Κύρια ασχολία των κατοίκων η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τοπίο πράσινο με πεύκα, κυπαρίσσια, αυτοφυή φυτά και καλλιέργειες ελαιόδεντρων. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το γνωστό μοναστήρι της Τίμιας Ζώνης. Το χωριό είναι έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Στην κοινότητα ανήκουν επίσης οι οικισμοί Δωδεκάμετρο και Ελαία.
Παραγουανοί
Οι Παραγουανοί είναι τα άτομα που είτε κατοικούν στην Παραγουάη είτε έχουν άμεση σχέση με την Παραγουάη. Οι περισσότεροι Παραγουανοί είναι Γκουαρανί (περίπου 5 εκατομμύρια) ή έχουν καταγωγή από τους ιθαγενείς. Γενικά περισσότεροι Παραγουανοί είναι μεστίζο, αλλά ζουν και πολλοί κάτοικοι ευρωπαϊκής καταγωγής.
Οι περισσότεροι Παραγουανοί είναι δίγλωσσοι στα γκουαρανί και τα ισπανικά. Στον κόσμο υπάρχουν περίπου οχτώ εκατομμύρια Παραγουανοί, εκ των οποίων οι περισσότεροι ζουν στην Παραγουάη. Υπάρχει μια σημαντική παρουσία τους σε γειτονικές χώρες και το εξωτερικό, ιδιαίτερα στην γειτονική Αργεντινή. Ως προς την θρησκεία, η συντριπτική πλειοψηφία των Παραγουανών είναι καθολικοί, όπως και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική.
Χώρα Αρκαδίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Παραγουανοί
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραγουάη
NL
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων NL ή Nl ή nl, μπορεί να αναφέρεται:
Νησιωτική Βρετάνη
Ο όρος Νησιωτική Βρετάνη, μερικές φορές απαντώμενος και ως νήσος της Βρετάνης, είναι η ονομασία που έχει δοθεί από τους σύγχρονους ιστορικούς στην Μεγάλη Βρετανία για την ιστορική περίοδο μέχρι το τέλος της περιόδου του βρετανικού μεσαίωνα. Ο όρος αυτός αντικατέστησε τους απαρχαιωμένους όρους Αλβιώνα και Βριταννία.
Ο συγκεκριμένος όρος χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα από σύγχρονους ιστορικούς, αναφορικά με την μετανάστευση των νησιωτικών Βρετόνων από την ρωμαϊκή επαρχία της Βρετάνης.
Στα αγγλικά, προτιμάται η χρήση του όρου Κελτική Βρετάνη (Celtic Britain), Ρωμαϊκή Βρετάνη (Roman Britain) ή Μεσαιωνική Βρετάνη (Medieval Britain) ανάλογα με τις χρονικές περιόδους για τις οποίες γίνεται λόγος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας
Κλέμεντιν Τσώρτσιλ
Η Κλέμεντιν Ογκίλβι Σπένσερ Τσώρτσιλ, Βαρόνη Σπένσερ-Τσώρτσιλ, GBE (το γένος Χόζιερ, 1 Απριλίου 1885 – 12 Δεκεμβρίου 1977) ήταν η σύζυγος του Ουίνστον Τσώρτσιλ, πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου και δια βίου μέλος της Βουλής των Λόρδων από μόνη της. Ενώ νομικά ήταν κόρη του Σερ Χένρι Χόζιερ, η γνωστή απιστία της μητέρας της και η υποψία υπογονιμότητάς του καθιστούν την πατρική καταγωγή της αβέβαιη. Γνώρισε τον Τσόρτσιλ το 1904 και παντρεύτηκαν το 1908. Είχαν μαζί πέντε παιδιά, εκ των οποίων το ένα (η Μάριγκολντ) πέθανε σε ηλικία δύο ετών από σηψαιμία. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Κλέμεντιν οργάνωσε κυλικεία για εργαζόμενους στα πυρομαχικά και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενήργησε ως Πρόεδρος του Ταμείου του Ερυθρού Σταυρού για τη Βοήθεια στη Ρωσία, Πρόεδρος της Έκκλησης Πολέμου Νέων Χριστιανικών Γυναικών και Πρόεδρος του Μαιευτηρίου για τις Συζύγους των Αξιωματικών, στο Fulmer Chase, στο South Bucks. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της της απονεμήθηκαν πολλοί τίτλοι, ο τελευταίος ήταν ισόβιος μετά το θάνατο του συζύγου της το 1965. Στα τελευταία της χρόνια, πούλησε πολλά πορτρέτα του συζύγου της για να μπορέσει να συντηρηθεί οικονομικά. Πέθανε στο σπίτι της στο Λονδίνο σε ηλικία 92 ετών.
Νεαρή ηλικία
Αν και νομικά ήταν κόρη του Σερ Χένρι Χόζιερ και της Λέιντ Μπλανς Χόζιερ (κόρη του Ντέιβιντ Ογκίλβι, 10ου κόμη του Αίαρλι ), η πατρότητά της αποτελεί αντικείμενο πολλών συζητήσεων, καθώς η Λαίδη Μπλανς ήταν γνωστή για τις απιστίες της. Αφού ο Σερ Χένρι βρήκε τη Λαίδη Μπλανς με έναν εραστή το 1891, εκείνη κατάφερε να αποτρέψει την αγωγή του συζύγου της για διαζύγιο εξαιτίας των δικών του απιστιών και στη συνέχεια το ζευγάρι χώρισε. Η Λαίδη Μπλανς υποστήριξε ότι ο βιολογικός πατέρας της Κλέμεντιν ήταν ο λοχαγός Γουίλιαμ Τζορτζ Μπέι Μίντλετον, ένας αξιόλογος ιππέας. Η Μέρι Σόαμς, το μικρότερο παιδί της Κλέμεντιν, το πίστευε αυτό. Ωστόσο, η βιογράφος της Κλέμεντιν, Τζόαν Χάρτγουικ, έχει υποθέσει (εν μέρει λόγω της φήμης της στειρότητας του Σερ Χένρι) ότι όλα τα Χόζιερ παιδιά της Λέιντι Μπλανς γεννήθηκαν από τον σύζυγο της αδελφής της, Άλεγκερνον Μπέρτραμ Φρίμαν-Μίτφορντ, 1ο Βαρόνο Ρέντεσντεϊλ (1837-1916), περισσότερο γνωστός ως παππούς των διάσημων αδελφών Μίτφορντ της δεκαετίας του 1920. Όποια και αν είναι η πραγματική της πατρότητα, η Κλέμεντιν καταγράφεται ως η κόρη της Λαίδη Μπλανς και του Σερ Χένρι. αριστερά|μικρογραφία| Κίτι Ογκίλβυ Χόζιερ το 1899, ένα χρόνο πριν πεθάνει Το καλοκαίρι του 1899, όταν η Κλέμεντιν ήταν 14 ετών, η μητέρα της μετέφερε την οικογένεια στη Διέππη, μία παράκτια κοινότητα στη βόρεια Γαλλία. Εκεί η οικογένεια πέρασε ένα ειδυλλιακό καλοκαίρι, κάνοντας μπάνιο, κανό, πικ -νικ και μαζέυοντας μούρα. Ενώ βρισκόταν στη Διέππη, η οικογένεια γνώρισε καλά το «La Colonie», ή τους άλλους Άγγλους κατοίκους που ζούσαν δίπλα στη θάλασσα. Αυτή την ομάδα αποτελούσαν στρατιωτικοί, συγγραφείς και ζωγράφοι, όπως ο Όμπρεϊ Μπέρντσλεϊ και ο Γουόλτερ Σίκερτ. Ο τελευταίος έγινε πολύ καλός φίλος της οικογένειας. Σύμφωνα με την κόρη της Κλέμεντιν, Μέρι Σόαμς, η Κλέμεντιν εντυπωσιάστηκε πολύ από τον Σίκερτ και πίστευε ότι ήταν ο πιο όμορφος και συναρπαστικός άντρας που είχε δει ποτέ. Η ευτυχισμένη ζωή των Χόζιερ στη Γαλλία τελείωσε όταν η Κίτι, η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας, χτυπήθηκε από τυφοειδή πυρετό. Η Μπλανς Χόζιερ έστειλε την Κλέμεντιν και την αδελφή της Νέλι στη Σκωτία για να αφιερώσει τον χρόνο της πλήρως στην Κίτι. Η Κίτι πέθανε στις 5 Μαρτίου 1900.
Η Κλέμεντιν εκπαιδεύτηκε αρχικά στο σπίτι, στη συνέχεια για λίγο στο σχολείο του Εδιμβούργου που διήυθυνε ο Καρλ Φρέμπελ, ανιψιός του Γερμανού παιδαγωγού, Φρίντριχ Φρέμπελ και η σύζυγος του Γιοχάνα και αργότερα στο Σχολείο Θηλέων Μπέρκχαμστεντ (τώρα σχολείο Μπέρκχαμστεντ) και στη Σορβόννη στο Παρίσι. Είχε αρραβωνιαστεί δύο φορές κρυφά με τον Σερ Σίντνεϊ Πιλ, ο οποίος την είχε ερωτευτεί όταν ήταν 18 ετών.
Γάμος και παιδιά
μικρογραφία|245x245εσ| Ένας νεαρός [[Ουίνστον Τσώρτσιλ|Ουίνστον Τσόρτσιλ και η αρραβωνιαστικιά Κλέμεντιν Χόζιερ λίγο πριν από το γάμο τους το 1908]] Η Κλεμεντιν γνώρισε για πρώτη φορά τον Ουίνστον το 1904 σε ένα χορό στο Crewe House, σπίτι του κόμη και της κόμισσας του Crewe. Τον Μάρτιο του 1908, συναντήθηκαν ξανά όταν κάθισαν δίπλα-δίπλα σε ένα δείπνο που διοργάνωσε η Lady St Helier, μία μακρινή συγγενής της Κλέμεντιν. Στην πρώτη σύντομη συνάντησή τους, ο Ουίνστον αναγνώρισε την ομορφιά και την αριστεία της Κλέμεντιν. Τώρα, μετά από ένα βράδυ που πέρασε στην παρέα της, συνειδητοποίησε ότι ήταν ένα κορίτσι με έντονη εξυπνάδα και εξαιρετικό χαρακτήρα. Μετά από πέντε μήνες συναντήσεων σε κοινωνικές εκδηλώσεις, καθώς και συχνές αλληλογραφίες, ο Ουίνστον έκανε πρόταση γάμου στην Κλέμεντιν κατά τη διάρκεια ενός πάρτι στο παλάτι Μπλένχαϊμ στις 11 Αυγούστου 1908, σε ένα μικρό εξοχικό σπίτι γνωστό ως ο Ναός της Νταϊάνα.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1908 ο Ουίνστον και Κλέμεντιν παντρεύτηκαν στον ναό Αγία Μαργαρίτα, στο Ουέστμίνστερ και πέρασαν τον μήνα του μέλιτος στο Μπαβένο, στη Βενετία και στο κάστρο Βεβέρι στη Μοραβία, πριν εγκατασταθούν σε σπίτι στο Λονδίνο στην πλατεία Έκλεστον Νο 33. Είχαν πέντε παιδιά: τη Νταϊάνα (1909-1963), τον Ράντολφ (1911-1968), τη Σάρα (1914-1982), τη Μάριγκολντ (1918-1921) και τη Μέρι (1922–2014). Μόνο η Μέρι, η νεότερη, μοιράστηκε τη μακροζωία των γονιών τους με τους άλλους να πεθαίνουν πριν φτάσουν τα 70 τους χρόνια: η Μαρίγκολντ πέθανε σε ηλικία δύο ετών και οι άλλοι τρεις (Νταϊάνα, Σάρα και Ράντολφ) όλοι πέθαναν στα 50 και τα 60 τους. Ο γάμος των Τσώρτσιλ ήταν στενός και στοργικός παρά τα άγχη της δημόσιας ζωής.
Σύζυγος πολιτικού
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Κλέμεντιν Τσώρτσιλ οργάνωσε καντίνες για εργαζόμενους στα πυρομαχικά για λογαριασμό της YMCA στη βορειοανατολική μητροπολιτική περιοχή του Λονδίνου και γι' αυτό διορίστηκε διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) το 1918.
Στη δεκαετία του 1930, η Κλέμεντιν ταξίδεψε χωρίς τον Ουίνστον στο γιοτ του Λόρδου Μόιν, τη Ροζάουρα, σε εξωτικά νησιά: Βόρνεο, Σέλεμπες, Μολούκα, Νέα Καληδονία και Νέες Εβρίδες. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, πολλοί πιστεύουν ότι είχε σχέση με τον Τέρενς Φίλιπ, έναν πλούσιο έμπορο έργων τέχνης επτά χρόνια μικρότερό της. Ωστόσο, δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία για αυτό: πράγματι, ο Φίλιπ πιστεύεται από πολλούς ότι ήταν ομοφυλόφιλος.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν Πρόεδρος του Ταμείου του Ερυθρού Σταυρού για τη Βοήθεια προς τη Ρωσία, πρόεδρος της Έκκλησης Πολέμου των Νέων Γυναικών Χριστιανών και Πρόεδρος του Μαιευτηρίου για τις Σύζυγους των Αξιωματικών, στο Φούλμερ Τσέις. Κατά την περιοδεία της στη Ρωσία στο τέλος του πολέμου, της απονεμήθηκε το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου Εργασίας.
Έλαβε τιμητικά πτυχία από το Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.
Μεταγενέστερη ζωή και θάνατος
Μετά από περισσότερα από 56 χρόνια γάμου, η Κλέμεντιν χήρεψε στις 24 Ιανουαρίου 1965, όταν ο Ουίνστον πέθανε σε ηλικία 90 ετών.
Μετά τον θάνατο του σερ Ουίνστον στις 17 Μαΐου 1965, έγινε ισόβιο μέλος της Βουλής των Λόρδων ως βαρόνη Σπένσερ-Τσώρτσιλ, του Τσάρτγουελ στην κομητεία του Κεντ. Συμμετείχε στο κοινοβούλιο ως ανεξάρτητη, αλλά η αυξανόμενη κώφωσή της την εμπόδισε να λαμβάνει τακτικά μέρος στην κοινοβουλευτική ζωή.
Στα τελευταία της χρόνια, ο πληθωρισμός και τα αυξανόμενα έξοδα προκάλεσαν στη Λαίδη Σπένσερ-Τσώρτσιλ οικονομικές δυσκολίες και στις αρχές του 1977 πούλησε σε δημοπρασία πέντε πίνακες του θανόντος συζύγου της. Μετά το θάνατό της, αποκαλύφθηκε ότι είχε καταστρέψει το πορτρέτο του συζύγου της που είχει φιλοτεχνήσει ο Γκράχαμ Σάδερλαντ, επειδή δεν άρεσε στον Σερ Ουίνστον.
Η Λαίδη Σπένσερ - Τσώρτσιλ πέθανε στο σπίτι της στο Λονδίνο, στο Νάιτσμπριτζ, από καρδιακή προσβολή στις 12 Δεκεμβρίου 1977. Ήταν 92 ετών και είχε επιζήσει του συζύγου της σχεδόν για 13 έτη, καθώς και τριών από τα πέντε παιδιά της.
Κηδεύθηκε μαζί με τον σύζυγό της και τα παιδιά της στην εκκλησία του St Martin's, Μπλάντον, κοντά στο Γούντστοκ στο Όξφορντσαϊρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουίνστον Τσώρτσιλ Κατηγορία:Οικογένεια Σπένσερ
Ντέιβιντ Ντίνκινς
Ο Ντέιβιντ Νόρμαν Ντίνκινς (David Norman Dinkins, 10 Ιουλίου 1927 – 23 Νοεμβρίου 2020) ήταν Αμερικανός πολιτικός, δικηγόρος και συγγραφέας, που υπήρξε ο 106ος Δήμαρχος της Πόλης της Νέας Υόρκης, από το 1990 έως το 1993, καθιστάμενος έτσι ο πρώτος Αφροαμερικανός σε αυτή τη θέση.
Προτού αναμιχθεί στην πολιτική, ο Ντίνκινς υπηρέτησε στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ, το 1945 και το 1946. Απεφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Μπρούκλιν το 1956. Από μακρού μέλος της Λέσχης Δημοκρατικών «Κάρβερ» του Χάρλεμ, ο Ντίνκινς άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία με μια θητεία στη Συνέλευση (κάτω βουλή) της Πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1966 και μετά έφθασε στο αξίωμα του προέδρου του Μανχάταν προτού γίνει δήμαρχος της πόλεως της Νέας Υόρκης. Μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα, ο Ντίνκινς δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ενώ παρέμεινε ενεργός με συμβουλές του στη δημοτική τοπική αυτοδιοίκηση.