cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γατόψαρο
Τα γατόψαρα παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία τόσο στο μέγεθος όσο και στη συμπεριφορά, από το γιγάντιο γατόψαρο του Μεκόνγκ στη Νοτιοανατολική Ασία, τον γουλιανό στην Ευρασία και το πιραΐμπα στη Νότια Αμερική, που ξεπερνούν σε μήκος τα 2 μέτρα μέχρι σαπροφάγα είδη και μικρά παρασιτικά είδη, όπως το καντιρού. Όμως κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν έχουν λέπια. Τα γατόψαρα έχουν σημαντική εμπορική αξία, καθώς πολλά από τα μεγαλύτερα είδη εκτρέφονται και ψαρεύονται για τροφή. Πολλά από τα μικρότερα είδη, κυρίως το είδος Κορύδορας, είναι σημαντικά ως ψάρια ενυδρείου.
Παραπομπές
κατηγορία:Τάξεις ψαριών
Λάμδα φάγος
Ο βακτηριοφάγος λ ή Λάμδα φάγος' είναι ιός, ο οποίος χρησιμοποιείται ως φορέας κλωνοποίησης σε οργανισμούς με μεγάλο γονιδίωμα. Πρόκειται για ιό που μολύνει βακτήρια, το γενετικό του υλικό είναι δίκλωνο DNA προκείμενου να ενσωματώνεται εύκολα στα κύτταρα - ξενιστές.
Κατηγορία:Ιοί
Το Ρόδι (περιοδικό)
«Το Ρόδι» ήταν ένα περιοδικό με εκπαιδευτικό χαρακτήρα και με διαδραστική συμμετοχή των αναγνωστών του. Με την έκδοση του περιοδικού ήθελαν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις των παιδιών με ύλη που δεν κάλυπταν τότε τα σχολεία, κάτι που τα παιδιά χρειάζονταν, τη γνώση αλλιώς. Η έκδοση του περιοδικού «Το Ρόδι» ήταν εμβληματική στον χώρο του εντύπου στην Ελλάδα για παιδιά από 7 έως 12 ετών.
Το ιστορικό και εκδοτικό πλαίσιο
Το περιοδικό για παιδιά «Το Ρόδι» πρωτοκυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1977. Κυκλοφόρησε σε τρεις διαφορετικές περιόδους: Α' περίοδο 1977-1982 με 59 τεύχη, Β' περίοδο 1993-1996 με 34 τεύχη και τη Γ' περίοδος από το 1997-1998 κυκλοφόρησε 14 τεύχη.
Εκδότης ήταν η Δροσούλα Βασιλείου Έλλιοτ, με την πολύ σημαντική συντακτική ομάδα την Ελένη Γαζή-Αρβανίτη, Μαριάννα Βερέμη και την Χίλαρη Σακελλαριάδη.
Συνεργάτες
Γνωστοί και σημαντικοί συγγραφείς όπως ο Νικηφόρος Βρεττάκος, η Άλκη Ζέη, ο Μάνος Κοντολέων, η Τατιάνα Μιλλιέξ, η Ειρήνη Νάκου, η Κίρα Σίνου, ο Ευγένιος Τριβιζάς και πολλοί άλλοι αλλά και ο ιστορικός Θάνος Βερέμης πρόσφεραν κείμενα και παραμύθια στις σελίδες του περιοδικού.
Τις ζωγραφιές των παιδιών εμπλούτισαν και σπουδαίοι εικαστικοί καλλιτέχνες, όπως ο Αλέξης Ακριθάκης, ο Σπύρος Βασιλείου, ο Γιάννης Γαΐτης, ο Αντώνης Καλαμάρας, ο Γιάννης Κουτσούρης, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος (Κυρ), η Ρίτα Λαουτάρη, ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ), ο Σπύρος Ορνεράκης και πολλοί άλλοι.
Εκπαιδευτικοί, ιστορικοί, παιδοψυχολόγοι, ιατροί και παιδίατροι προσέφεραν τις γνώσεις τους εμπλουτίζοντας το περιοδικό.
Παραπομπές
Ροδι
Κέιλι Κουόκο
Η  Κέιλι Κουόκο (Kaley Christine Cuoco, 30 Νοεμβρίου 1985) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, γνωστή από τις τηλεοπτικές σειρές Οι Μάγισσες και The Big Bang Theory. Μετά από μια σειρά δευτερευόντων ρόλων στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ανέλαβε τον πρώτο της βασικό ρόλο στην κωμική σειρά του ABC 8 Simple Rules, όπου πρωταγωνίστησε από το 2002 έως το 2005.
Έπειτα, η Κουόκο εμφανίστηκε ως Billie Jenkins σην τελευταία σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Μάγισσες (2005-2006). Από το 2007, πρωταγωνιστεί ως Πένι στην κωμική σειρά του CBS The Big Bang Theory, για την οποία έλαβε τρία βραβεία : Satellite, Critics' Choice, People's Choice. Το κινηματογραφικό έργο της Κουόκο περιλαμβάνει ρόλους στις ταινίες To Be Fat like Me (2007), Hop (2011), Authors Anonymous (2014). Το 2014 έλαβε το δικό της αστέρι στην Λεωφόρο της Δόξας του Χόλυγουντ. Τον Οκτώβριο του 2017, η Κουόκο ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Yes, Norman Productions.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1985 στο Καμαρίλο της Καλιφόρνιας και είναι η μεγαλύτερη κόρη της Layne Ann (Wingate), νοικοκυράς, και του Gary Carmine Cuoco, κτηματομεσίτη. Ο πατέρας της έχει ιταλική καταγωγή και η μητέρα της έχει αγγλική και γερμανική καταγωγή. Η αδερφή της, Μπριάνα, διαγωνίστηκε στην πέμπτη σεζόν του The Voice.
Ως παιδί, η Κουόκο ήταν ερασιτέχνης παίκτρια του τένις στο Καμαρίλο, ένα άθλημα το οποίο ξεκίνησε στην ηλικία των 3 ετών. Σε ηλικία 16 ετών σταμάτησε να παίζει τένις.
Καριέρα
Ξεκίνησε από την παιδική της ηλικία να εμφανίζεται σε διαφημίσεις, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες, ενώ περιστασιακά ασχολείτο με το μόντελινγκ. Το 1995 συμμετείχε στην ταινία Εντολή εξόντωσης.
Ως ενήλικη, η πρώτη της σημαντική τηλεοπτική συμμετοχή ήταν την περίοδο 2005-2006 στη σειρά Οι Μάγισσες.
Από το 2007 πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά The Big Bang Theory, όπου υποδύεται την Πένι. Για τον ρόλο αυτό, κέρδισε το 2012 το Βραβείο Satellite καλύτερης ηθοποιού σε κωμική σειρά.
Προσωπική ζωή
Η Κουόκο αρραβωνιάστηκε τον επαγγελματία τενίστα Ράιαν Σουίτινγκ τον Σεπτέμβριο του 2013, μετά από τρεις μήνες σχέσης. Παντρεύτηκαν στις 31 Δεκεμβρίου 2013 στην Σάντα Σουζάνα της Καλιφόρνιας. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι αποφάσισε να πάρει διαζύγιο, το οποίο οριστικοποιήθηκε τον Μάιο του 2016.
Η Κουόκο έλαβε σημαντική προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης όταν έκανε μια παρατήρηση σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό Redbook ενώ ήταν παντρεμένη με τον Ράιαν Σουίτινγκ. Όταν ρωτήθηκε για το εάν θεωρούσε τον εαυτό της φεμινίστρια, η Κουόκο απάντησε :"Είναι κακό εάν απαντήσω όχι? Δεν ήμουν ποτέ εκείνο το φεμινιστικό κορίτσι που απαιτούσε την ισότητα των φύλων αλλά ίσως αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχω ποτέ αντιμετωπίσει την ανισότητα. Μαγειρεύω για τον Ράιαν πέντε φορές την εβδομάδα : αυτό με κάνει να νιώθω νοικοκυρά. Το αγαπώ αυτό. Γνωρίζω ότι ακούγεται παλιομοδίτικο αλλά μου αρέσει η ιδέα των γυναικών να φροντίζουν τους άνδρες τους."Σε επόμενες συνεντεύξεις της, η Κουόκο απολογήθηκε για εκείνες τις δηλώσεις της, αναφέροντας στο περιοδικό Cosmopolitan, "φυσικά και είμαι φανατική φεμινίστρια. Κοιτάξτε με. Βγάζω υπερβολικό φεμινισμό."
Στα τέλη του 2016 η Κουόκο ξεκίνησε σχέση με τον ιππέα Καρλ Κουκ, γιο του δισεκατομμυριούχου Σκοτ Κουκ. Αρραβωνιάστηκαν στις 30 Νοεμβρίου 2017, στα 32α γενέθλια της Κουόκο, και παντρεύτηκαν στις 30 Ιουνίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Κότο
Μορφολογία
Το κότο αποτελείται από δεκατρείς χορδές οι οποίες είναι στερεωμένες πάνω σε δεκατρείς κινητές γέφυρες κατά μήκος του οργάνου. Για το παίξιμο του οργάνου χρησιμοποιούνται τρεις πένες, οι οποίες τοποθετούνται στα δάχτυλά, στον δείκτη, τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο.
Για κάθε μέρος του οργάνου υπάρχει μια παραδοσιακή ονομασία η οποία ακολουθεί την άποψη, ότι το σώμα του οργάνου μοιάζει με δράκο, όπως παραδείγματος χάριν, το πάνω μέρος ονομάζεται «καβούκι του δράκου», ενώ το κάτω μέρος ονομάζεται «στομάχι του δράκου», ενώ τα δύο άκρα του οργάνου ονομάζονται «κεφάλι» και «ουρά του δράκου» αντίστοιχα.
Έχει μήκος περίπου 180 εκατοστών και παραδοσιακά τοποθετείται επί του πατώματος μπροστά στον μουσικό ο οποίος παίζει γονατιστός.
Κατασκευή
Ένα κότο συνήθως κατασκευάζεται από ξύλο του δέντρου παυλώνια που φύεται σχεδόν σε όλα τα κράτη της Άπω ανατολής. Η επεξεργασία του ξύλου πριν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του κότο διαφέρει από κατασκευαστή σε κατασκευαστή. Κάποιοι κατασκευαστές παλαιώνουν το ξύλο τοποθετώντας το σε σκεπή σπιτιών για περίπου ένα χρόνο κάποιοι άλλοι για λιγότερο χρονικό διάστημα.
Τα κότο συναντώνται σε απλή μορφή, αλλά και ποικιλμένα με εγχάρακτες παραστάσεις από ελεφαντόδοντο, καύκαλο χελώνας, μέταλλο, έβενο και άλλα. Οι γέφυρες που βρίσκονται στις χορδές, είναι κατασκευασμένες από ελεφαντόδοντο, από ξύλο ή και από πλαστικό. Ο ρόλος των γεφυρών είναι, με την μετατόπισή τους να μεταβάλουν τον τόνο της χορδής. Οι χορδές του είναι φτιαγμένες από διάφορα υλικά, όπως πλαστικό και μετάξι.
Το κότο σήμερα
Η επιρροή της δυτικής ποπ μουσικής στην Ιαπωνία, έχει κάνει το κότο λιγότερο δημοφιλές στην Ιαπωνία, αν και εξακολουθεί να εξελίσσεται ως όργανο. Έργα έχουν γραφτεί για 17, 20 και 25 χορδών κότο. Η Reiko Obata έχει επίσης κάνει το κότο προσιτό σε φίλους δυτικής μουσικής, με τη δημοσίευση των δύο βιβλίων για σόλο κότο χρησιμοποιώντας δυτική σημειογραφία. Η σημερινή γενιά των μουσικών που παίζουν κότο, όπως οι αμερικανίδες εκτελεστές Reiko Obata και Miya Masaoka, καθώς και η ιαπωνέζα μαέστρος Kazue Sawai και οι μαθητές της, συμπεριλαμβανομένης της Michiyo Yagi, βρίσκουν θέση για το κότο στη σημερινή jazz, την πειραματική μουσική και ακόμη και την ποπ. Τα μέλη του συγκροτήματος Rin είναι δημοφιλείς παίκτες (jūshichi-gen) στη σύγχρονη (pop / rock) μουσική σκηνή.
Σε παλαιότερη ροκ και ποπ μουσική, ο David Bowie χρησιμοποίησε ένα κότο στο instrumental κομμάτι «Moss Garden» στο άλμπουμ «Heroes». Ο πολυ-οργανοπαίκτης, ιδρυτής και πρώην κιθαρίστας των Rolling Stones, Brian Jones έπαιξε κότο στο τραγούδι «Take It Or Leave It», στο άλμπουμ «Aftermath», το 1966. Ο Paul Gilbert, ένας δημοφιλής βιρτουόζος της κιθάρας, κατέγραψε την σύζυγό του, Emi να παίζει στο κότο για το τραγούδι του «Koto Girl» από το άλμπουμ «Alligator Farm». Το ροκ συγκρότημα Queen χρησιμοποίεισε ένα κότο στο «Τραγούδι του Προφήτη» για το άλμπουμ τους του 1975, «A Night at the Opera». Ο κιθαρίστας των Ex-Génesi, Steve Hackett χρησιμοποίεισε κότο πολύ αποτελεσματικά στο instrumental κομμάτι «Το κόκκινο λουλούδι της Tachai Ανθίζει Παντού» από το άλμπουμ «Spectral Mornings». Ο πιανίστας της Τζαζ Dave Brubeck συνέθεσε το «Koto Song» που, ενώ δεν υπάρχει στο ίδιο κότο, παίζεται ώστε να επιτρέψει στο πιάνο να μιμηθεί τον ήχο του.
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσικά όργανα Κατηγορία:Χορδόφωνα
Infinite (άλμπουμ του Eminem)
Ιστορικό και σύνθεση
Ο Marshall "Eminem" Mathers είχε αρχικά υπογραφεί στην FBT Productions το 1992, που διευθυνόταν από τα αδέρφια Jeff και Mark Bass. Ο Eminem επίσης έκανε για κάποιο χρονικό διάστημα τη δουλειά του μάγειρα και έπλενε πιάτα με πολύ χαμηλό μισθό στο εστιατόριο Gilbert's Lodge στο St. Clair Shores. Το 1996, το ντεμπούτο άλμπουμ του Eminem, Infinite, που ηχογραφήθηκε στο "Bassmint", στούντιο ηχογραφήσεων που ανήκει στους Bass Brothers, κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη εταιρεία Web Entertainment. Ο Eminem ενθαρρύνθηκε από άλλους, που παρατήρησαν ότι ακούγεται παρόμοια με τον ράπερ AZ. Ο Mr. Porter παρήγαγε ολόκληρο το άλμπουμ, ενώ ο Proof πραγραμμάτισε τα drums.
Ο Mathers σκοπίμως έκανε τα τραγούδια του Infinite "φιλικά-προς-το-ράδιο" ελπίζοντας να παιχτούν στον αέρα στους ραδιοφωνικούς σταθμούς του Ντιτρόιτ. Διαθέτει φωνητικά από τους ράπερς Proof, Mr. Porter, Eye-Kyu, Three και Thyme. Έγιναν μόνο γύρω στα χίλια αντίτυπα του άλμπουμ. Τα θέματα που καλύπτονται στο Infinite περιλαμβάνουν τους αγώνες του να μεγαλώσει τη νεογέννητη κόρη του Hailie Jade Mathers με περιορισμένα χρήματα και την έντονη επιθυμία του να γίνει πλούσιος. Μετά την κυκλοφορία του Infinite, οι προσωπικές μάχες του Eminem και η κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ κατέληξαν σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Το 2009, το Thisis50.com το επανακυκλοφόρησε ως δωρεάν download στην ιστοσελίδα τους για να δημιουργηθεί προσδοκία για το πολυαναμενόμενο comeback άλμπουμ του Eminem, Relapse.
Samples
"Backstabber"
"Jealousy Woes II"
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Eminem Κατηγορία:Ντεμπούτα άλμπουμ του 1996 Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Denaun Porter Κατηγορία:Άλμπουμ από την Web Entertainment
Κατάλογος κωδικών ISO 639-3
Κατηγορία:ISO 639
Κατάλογος κομήτων της Φλάνδρας
Οι Κόμητες της Φλάνδρας ήταν οι κυβερνήτες ή οι υποκυβερνήτες της κομητείας της Φλάνδρας, που δημιουργήθηκε τον 9ο αιώνα. Τον τίτλο κατείχαν για μεγάλο χρονικό διάστημα οι Αψβούργοι ως Γερμανοί αυτοκράτορες και μετά ως βασιλείς της Ισπανίας. Το 1790, κατά τη Γαλλική Επανάσταση, η κομητεία της Φλάνδρας προσαρτήθηκε στη Γαλλία και ο τίτλος έπαψε να υπάρχει. Αναβίωσε τον 19ο αιώνα στο Βέλγιο, όταν απονεμήθηκε δύο φορές σε νεότερους γιους των βασιλέων του Βελγίου. Ο τελευταίος κάτοχος του τίτλου απεβίωσε το 1983. Οι πρώτοι κόμητες, ξεκινώντας από τον Αρνούλφο Α΄, είχαν τον τίτλο του μαργράβου ή μαρκησίου. Από τον 12ο αιώνα οι κυβερνήτες της Φλάνδρας έφεραν μόνο τον τίτλο του κόμη. Οι κόμητες της Φλάνδρας μεγάλωσαν σημαντικά τα εδάφη τους, πραγματοποιώντας διπλωματικούς γάμους. Με τον τρόπο αυτό αποκτήθηκαν πολλές περιοχές, όπως το Αινώ, το Ναμύρ, το Μπετύν, το Νεβέρ, το Οσέρ, το Ρετέλ, η Βουργουνδία και το Αρτουά. Αλλά η κομητεία της Φλάνδρας είχε και αυτή περίπου την ίδια τύχη: με τον γάμο της Μαργαρίτας Γ΄ κόμισσας της Φλάνδρας με τον Φίλιππο Β΄ των Βαλουά, δούκα της Βουργουνδίας, η κομητεία και οι υποκομητείες της ενώθηκαν με το δουκάτο της Βουργουνδίας σε προσωπική ένωση (1405).
Επίσης η Ιωάννα της Φλάνδρας, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Νεβέρ (πρώτου γιου του Ροβέρτου Γ΄), παντρεύτηκε τον Ιωάννη κόμη του Μονφόρ, γιο του Αρθούρου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Στη διάρκεια της αιχμαλωσίας του συζύγου της συμμετείχε στον Πόλεμο Διαδοχής της Βρετάνης στο πλευρό των Άγγλων, κατορθώνοντας να εξασφαλίσει το δουκάτο για τον γιο της Ιωάννη Δ΄.
Οίκος της Φλάνδρας
O άτεκνος Βαλδουίνος Ζ΄ όρισε διάδοχό του τον εξάδελφό του Κάρολο Α΄ των Έστριντσεν, γιο της Αδέλας, αδελφής του Ροβέρτου Β΄.
Οίκος των Έστριντσεν
Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας υποστήριξε την εκλογή του 2ου εξαδέλφου των Βαλδουίνου Ζ΄ και Καρόλου Α΄, του Γουλιέλμου Κλίτο:
Οίκος της Νορμανδίας
Τον άτεκνο Γουλιέλμο Κλίτο διαδέχθηκε ο εξάδελφος των Βαλδουίνου Ζ΄ και Καρόλου Α΄, ο Τιερύ, γιος της Γερτρούδης της Φλάνδρας, αδελφής των Ροβέρτου Β΄ και Αδέλας.
Οίκος των Αψβούργων-Ισπανίας
Τον άτεκνο Κάρολο Δ΄ διαδέχεται ο μικρανιψιός του Φίλιππος Ζ΄, που είναι εγγονός της αδελφής του Μαρίας-Θηρεσίας.
Οίκος των Βουρβόνων
1706-1714: οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί εισέβαλαν στη Φλάνδρα κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Την κομητεία διεκδίκησαν οι Βουρβώνοι (της Γαλλίας) και οι Αψβούργοι της Ισπανίας. Τελικά με τη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713 η Φλάνδρα δόθηκε στους Αψβούργους της Αυστρίας, στον γιο του Λεοπόλδου Α΄, εξαδέλφου του Καρόλου Δ΄ της Φλάνδρας και 2ου εξαδέλφου του Λουδοβίκου Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας.
Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης η Φλάνδρα ενσωματώθηκε στο Γαλλικό κράτος (1793), διεκδικητές του τίτλου του κόμη της Φλάνδρας παρέμειναν οι απόγονοι του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ μέχρι τον Κάρολο Α΄ της Αυστρίας. Μετά την έκρηξη της Βελγικής Επανάστασης (1830) και την ανεξαρτησία του Βελγικού βασιλείου η Φλάνδρα προσαρτήθηκε στο Βελγικό στέμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Φλανδρας
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας (ρωσικά: Моско́вский междунаро́дный кинофестива́ль) πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Μόσχα το 1935 και έγινε κανονικό από το 1959. Από την ίδρυσή του μέχρι το 1959 το φεστιβάλ πραγματοποιούνταν κάθε δεύτερη χρονιά τον Ιούλιο, εναλλασσόμενο με το φεστιβάλ  του Karlovy Vary. Το φεστιβάλ πραγματοποιείται ετησίως από το 1995.
Το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ είναι το Άγαλμα του Αγίου Γεώργιου με το φόνο του δράκου, όπως αναπαρίσταται στο Εθνόσημο  της Μόσχας. Ο Νικήτα Μιχαλκόφ είναι ο πρόεδρος του φεστιβάλ από το 2000. Με το πέρασμα των χρόνων απονεμήθηκε και το Βραβείο Στανισλάβσκι  για τα επιτεύγματα τους στον κινηματογράφο στους ηθοποιούς: Τζακ Νίκολσον, Μέριλ Στριπ, Ιζαμπέλ Υπέρ, Εμμανουέλ Μπεάρ, Ζαν Μορό, Φανί Αρντάν, Έλεν Μίρεν και άλλους. Το 2012 το βραβείο αυτό απονεμήθηκε στη Γαλλίδα ηθοποιό Κατρίν Ντενέβ.
Το 2012 η κριτική επιτροπή είχε επικεφαλής τον Βραζιλιάνο σκηνοθέτη Έκτορ Μπαμπένκο. Μεταξύ των μελών της Κριτικής Επιτροπής υπήρξαν εξέχοντες κινηματογραφιστές από διάφορες χώρες όπως: ο διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης και ηθοποιός Ζαν-Μαρκ Μπαρ. ο Βούλγαρος σκηνοθέτης Τζαβόρ Γκάρντεφ, η Ιταλίδα παραγωγός Αντριάνα Κιέζα ντι Πάλμα και ο Ρώσος Σεργκέι Λόμπαν. Ο διευθυντής του προγράμματος του Φεστιβάλ είναι ο Κίριλ Ραζλόγκοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου
Σκάρφεϊς
Το Σκάρφεϊς (αγγλικά: Scarface ή Scarface: The Shame of the Nation), (σε ελληνική απόδοση: Ο Σημαδεμένος ή Ο Σημαδεμένος: Η ντροπή του Έθνους), είναι γκανγκστερική αμερικανική ταινία του 1932 σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς και παραγωγή του ίδιου και του Χάουαρντ Χιουζ. Το σενάριο, του Μπεν Χεκτ, βασίζεται χαλαρά στο ομότιτλο μυθιστόρημα του 1929 του Αρμιτάτζ Τρέιλ, το οποίο εμπνεύστηκε από τον Αλ Καπόνε. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Πωλ Μιούνι στο ρόλο του Αντόνιο "Τόνι" Καμόντε, ενός Ιταλού μετανάστη και γκάνγκστερ που αναδεικνύεται βίαια μέσα από τη μαφία του Σικάγου. Σε υποστηρικτικούς ρόλους είναι οι Αν Ντβόρζακ, Όσγκουντ Πέρκινς, Κάρεν Μόρλεϊ, Τζορτζ Ραφτ και Μπόρις Καρλόφ.
Ξεκινώντας τον Ιανουάριο του 1931, ο Χεκτ έγραψε το σενάριο σε μια περίοδο έντεκα ημερών. Το Σκάρφεϊς δημιουργήθηκε πριν από την εισαγωγή του Κώδικα Παραγωγής, το 1934, ο οποίος επέβαλε κανονισμούς για το περιεχόμενο ταινιών. Ωστόσο, ο κώδικας Χέιζ, ζήτησε σημαντικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένου ενός προλόγου που καταδίκαζε τους γκάνγκστερ, ενός εναλλακτικού τέλους για να καταδικάσει πιο ξεκάθαρα τον Καμόντε και τον εναλλακτικό τίτλο: Η ντροπή του Έθνους. Οι λογοκριτές πίστευαν ότι η ταινία εξυμνούσε τη βία και το έγκλημα. Αυτές οι αλλαγές καθυστέρησαν την ταινία κατά ένα χρόνο, αν και ορισμένες προβολές διατήρησαν το αρχικό τέλος. Οι σύγχρονες προβολές της ταινίας έχουν το αρχικό τέλος, αν και ορισμένες κυκλοφορίες DVD περιλαμβάνουν επίσης το εναλλακτικό τέλος ως χαρακτηριστικό τους. Αυτές οι εκδόσεις διατηρούν τις αλλαγές που έπρεπε να κάνουν οι Χιουζ και Χοκς για να πάρουν την έγκριση από το συμβούλιο του κώδικα Χέιζ. Δεν είναι γνωστό ότι υπάρχει εντελώς πρωτότυπη έκδοση.
Η υποδοχή του κοινού ήταν θετική, αλλά οι λογοκριτές απαγόρευσαν την ταινία σε αρκετές πόλεις και πολιτείες των ΗΠΑ, αναγκάζοντας τον Χιουζ να την αφαιρέσει από την κυκλοφορία και να την κρατήσει στο αρχείο του. Τα δικαιώματα για την ταινία ανακτήθηκαν μετά τον θάνατο του Χιουζ τη δεκαετία του 1970. Μαζί με τον Άρχων του Εγκλήματος και τον Εχθρό της κοινωνίας (και τα δύο το 1931), το Σκάρφεϊς θεωρείται από τις πιο σημαντικές γκανγκστερικές ταινίες που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το είδος.
Το 1994 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2008, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε το Σκάρφεϊς ως την έκτη καλύτερη γκανγκστερική ταινία. Το 1983 κυκλοφόρησε το ομότιτλο ριμέικ σε σκηνοθεσία Μπράιαν ντε Πάλμα και σενάριο του Όλιβερ Στόουν με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο.
Πλοκή
Ο γκάνγκστερ Αντόνιο "Τόνι" Καμόντε γνωστός με το παρατσούκλι "Ο Σημαδεμένος" εργάζεται στο Σικάγο τη δεκαετία του 1920 ως σωματοφύλακας και δολοφόνος επί πληρωμή για το αφεντικό της μαφίας Λουί Κοστίλο, η οργάνωση του οποίου αγωνίζεται για την υπεροχή στη διανομή αλκοόλ και ναρκωτικών κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης. Όταν ο Τόνι προδίδει το αφεντικό του στον ανταγωνιστή Τζόνι Λόβο και τον πυροβολεί, πυροδοτεί έναν αιματηρό πόλεμο συμμοριών. Στο σπίτι, ο Τόνι πρέπει να υπομείνει την περιφρόνηση της μητέρας του, η οποία απορρίπτει τα χρήματα που φέρνει στο σπίτι επειδή είναι "βρώμικα λεφτά". Η αδερφή του Τσέσκα, με την οποία έχει μια σχεδόν παθιασμένη σχέση, ωστόσο, τον λατρεύει και ελπίζει για μια καλύτερη ζωή μέσα από τον επερχόμενο πλούτο του ως αφεντικό της συμμορίας.
Μαζί με τον σύντροφό του Γκουίντο Ρινάλντο, ο Τόνι σχεδιάζει ήδη να αναλάβει την οργάνωση του Λόβο σύντομα, καθώς έχει ήδη κερδίσει τον σεβασμό δολοφονώντας το πρώην αφεντικό του. Επίσης, ερωτεύεται την ερωμένη του Λόβο, την κακομαθημένη Πόπι. Για να κερδίσει περαιτέρω αναγνώριση στη συμμορία του Λόβο, ο Τόνι κάνει τη βρώμικη δουλειά γι 'αυτόν - εκβιάζει τους ιδιοκτήτες για να πάρουν αλκοόλ από τον Λόβο και σκοτώνει τους αντιπάλους του Λόβο. Εισβάλλει μόνος του στην επικράτεια του μεγαλύτερου αντιπάλου του Λόβο, του αρχηγού της συμμορίας Ο'Χάρα. Αυτό ενοχλεί τον Λόβο, ο οποίος δεν θέλει να ρισκάρει έναν πόλεμο με την οργάνωση του Ο'Χάρα. Ο Τόνι το αγνοεί και αφήνει τον σύντροφό του Γκουίνο να σκοτώσει τον Ο'Χάρα.
Με αυτόν τον τρόπο, σπρώχνει τον Λόβο σε ένα πόλεμο με την υπόλοιπη οργάνωση του Ο'Χάρα, η οποία, υπό την ηγεσία του Τόνι, καταστρέφεται τελικά. Προκειμένου να τερματιστεί η αυξανόμενη επιρροή του Τόνι στην οργάνωσή του, ο Λόβο επιχειρεί στη συνέχεια να πραγματοποιήσει μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του. Όταν αυτό αποτυγχάνει, ο Τόνι αντιμετωπίζει το αφεντικό του και αφήνει τον Γκουίνο να τον σκοτώσει. Ο Τόνι βρίσκεται πλέον στο απόγειο της δύναμής του. Την ίδια στιγμή, η ολοένα και πιο σκληρή βία του πολέμου των συμμοριών αναγκάζει τις διωκτικές αρχές της πόλης να αντιμετωπίσουν σιγά σιγά στο πρόβλημα που προηγουμένως ήθελαν να σιωπήσουν. Όταν ο Τόνι ταξιδεύει, ο Γκουίνο ερωτεύεται τη Τσέσκα, την οποία είχε αποφύγει στο παρελθόν παρά το ενδιαφέρον της γι' αυτόν, καθώς ο Τόνι είχε δολοφονήσει προηγουμένως τους μνηστήρες της αδερφής του. Το ζευγάρι συναντιέται κρυφά, αλλά το παρακολουθούν άλλοι κολλητοί του Τόνι. Όταν ο Τόνι έμαθε για αυτή τη σχέση μετά την επιστροφή του, πυροβολεί τον Γκουίνο στον θυμό του χωρίς να του δώσει την ευκαιρία να εξηγήσει. Μόνο μετά το θάνατό του ανακαλύπτει ότι ο Γκουίνο και η Τσέσκα είχαν παντρευτεί την προηγούμενη μέρα.
Η αστυνομία κινείται για να συλλάβει τον Τόνι για τη δολοφονία του Γκουίνο και αυτός μαστιζόμενος από ενοχές κρύβεται στο σπίτι του και ετοιμάζεται να πυροβολήσει κατά της αστυνομίας. Εν τω μεταξύ η Τσέσκα επιστρέφει, σχεδιάζοντας να τον σκοτώσει, αλλά αποφασίζει να τον βοηθήσει να πολεμήσει την αστυνομία. Ο Τόνι και η Τσέσκα οπλίζονται και ο Τόνι πυροβολεί τους αστυνομικούς από το παράθυρο, γελώντας μανιακά. Λίγες στιγμές αργότερα, όμως, η Τσέσκα σκοτώνεται από μια αδέσποτη σφαίρα. Φωνάζοντας το όνομα της Τσέσκα καθώς το διαμέρισμα γεμίζει με δακρυγόνα, ο Τόνι φεύγει στις σκάλες και η αστυνομία τον αντιμετωπίζει. Εκεί παρακαλεί για τη ζωή του, αλλά τελικά θα πυροβοληθεί από έναν άγνωστο αξιωματικό. Ο Τόνι σκοντάφτει για μια στιγμή και πέφτει στο λούκι και πεθαίνει. Ανάμεσα στους ήχους επευφημιών, εμφανίζεται ένας ηλεκτρικός πίνακας που αναβοσβήνει με την επιγραφή «Ο κόσμος είναι δικός σου». Σε ένα εναλλακτικό τέλος, ο Τόνι συλλαμβάνεται και αργότερα απαγχονίζεται μετά από δίκη.
Ανάπτυξη
Ο μεγιστάνας των επιχειρήσεων Χάουαρντ Χιουζ, ο οποίος ασχολήθηκε με τη δημιουργία ταινιών, ήθελε να κάνει μια επιτυχία στο box office μετά την επιτυχία της ταινίας του 1931 Η Πρώτη Σελίδα. Οι γκανγκστερικές ταινίες ήταν επίκαιρες στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης, και ο Χιουζ ήθελε να κάνει μια ταινία βασισμένη στη ζωή του γκάνγκστερ Αλ Καπόνε ανώτερη από όλες τις άλλες ταινίες του είδους. Τον συμβούλεψαν να μην κάνει την ταινία, καθώς το είδος ήταν γεμάτο.
Ο Άρχων του Εγκλήματος (Little Caesar) με πρωταγωνιστή τον Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον και Ο εχθρός της κοινωνίας (The Public Enemy) με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Κάγκνεϊ ήταν ήδη εισπρακτικές επιτυχίες και η Warner Bros. ισχυρίστηκε ότι τίποτα καινούργιο δεν μπορούσε να γίνει με το είδος των γκάνγκστερ. Επιπλέον, οι λογοκριτές του κλάδου, όπως το γραφείο λογοκρισίας Χέιζ, ανησυχούσαν για τη γοητεία του εγκλήματος που προβάλονταν από τα μέσα ενημέρωσης.
Ο Χιουζ αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος Σκάρφεϊς του Άρμιτατζ Τρέιλ, το οποίο ήταν εμπνευσμένο από τη ζωή του Καπόνε. Ο Τρέιλ έγραψε για πολλά περιοδικά αστυνομικής ιστορίας στις αρχές της δεκαετίας του 1920, αλλά πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 28 ετών, λίγο πριν την κυκλοφορία του Σκάρφεϊς. Ο Χιουζ προσέλαβε τον Φρεντ Πάσλεϊ, δημοσιογράφο της Νέας Υόρκης και αυθεντία στη ζωή του Καπόνε, ως σεναριογράφο. Ο Χιουζ ζήτησε από τον Μπεν Χεκτ, ο οποίος το 1929 είχε κερδίσει το πρώτο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για τη βουβή ταινία του Underworld, να είναι επικεφαλής του σεναρίου. Υποψιασμένος για τον Χιουζ ως εργοδότη, ο Χεκτ ζήτησε ημερήσιο μισθό 1.000 δολάρια, που έπρεπε να πληρωνόταν κάθε μέρα στις έξι η ώρα. Ο Χεκτ ισχυρίστηκε ότι το έκανε αυτό καθώς θα σπαταλούσε μόνο ένα μεροκάματο εάν ο Χιουζ αποδεικνυόταν ότι ήταν απατεώνας.
Ο Χιουζ ήθελε ο σκηνοθέτης Χάουαρντ Χοκς να σκηνοθετήσει και να είναι και συμπαραγωγός. Αυτό εξέπληξε τον Χοκς, καθώς οι δυο τους δεν ήταν ποτέ φιλικοί. Ο Χιουζ είχε καταθέσει μήνυση κατά του Χάουαρντ Χοκς τον Ιούλιο του 1930, ισχυριζόμενος ότι η ταινία του Χοκς The Dawn Patrol ήταν προϊόν λογοκλοπής από την ταινία του Άγγελοι της κολάσεως. Κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού γκολφ, ο Χιουζ υποσχέθηκε να απορρίψει τη μήνυση (άσχετο καθώς είχε ήδη απορριφθεί από τον δικαστή) και μέχρι τη δέκατη όγδοη τρύπα, ο Χοκς είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για τη σκηνοθεσία της ταινίας. Έγινε πιο θετικός όταν ανακάλυψε ότι ο Χεκτ θα ήταν ο επικεφαλής σεναριογράφος. Ο Χεκτ και ο Χοκς συνεργάστηκαν αρκετά καλά, έχοντας στο μυαλό τους να απεικονίσουν τον χαρακτήρα Καπόνε ως μέλος της οικογένειας Βοργία, συμπεριλαμβανομένης της εκδοχής αιμομιξίας μεταξύ του κύριου χαρακτήρα και της αδερφής του, που υπάρχει στο μυθιστόρημα του Τρέιλ.
Σενάριο
Ο Χεκτ έγραψε το σενάριο σε έντεκα ημέρες τον Ιανουάριο του 1931, προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του Τρέιλ. Στη συγγραφή του βοήθησαν επίσης ο Φρεντ Πάσλεϊ και ο Ντ. Μπάρνετ, συγγραφέας του μυθιστορήματος "Little Caesar", πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία Ο Άρχων του Εγκλήματος.
Ο Πάσλεϊ έγραψε το σενάριο που περιλαμβάνει στοιχεία από το βιβλίο "Al Capone: Biography of a Self-Made Man"; το οποίο περιέχει μια σκηνή σε ένα κουρείο με τον Καπόνε παρόμοια με την εισαγωγή του Τόνι Καμόντε στην ταινία. Ο Πάσλεϊ δεν πιστώθηκε για τη δουλειά του στο σενάριο. Ο Τζον Λι Μέιχιν και ο Σέτον Μίλλερ ξαναέγραψαν το σενάριο στη συνέχεια καθώς και τους διάλογους.
Δεδομένου ότι υπήρχαν πέντε συγγραφείς, είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ποια στοιχεία συνεισέφερε ποιος συγγραφέας. Ωστόσο, το τέλος του Σκάρφεϊς είναι παρόμοιο με την πρώτη γκανγκστερική ταινία του Χεκτ "Underworld", στην οποία ο γκάνγκστερ Μπουλ Γουυίντ παγιδεύεται στο διαμέρισμά του με την ερωμένη του και πυροβολεί τους άνδρες της αστυνομίας έξω, και έτσι πιθανότατα αυτό θεωρείται ότι ήταν μια συνεισφορά του Χεκτ.
Η κινηματογραφική εκδοχή του Σκάρφεϊς έχει ελάχιστη ομοιότητα με το μυθιστόρημα Αν και η ταινία περιέχει τους ίδιους κύριους χαρακτήρες, τα σημεία πλοκής και τις αιμομικτικές σχέσεις, έγιναν αλλαγές για να μειωθεί το μήκος και ο αριθμός των χαρακτήρων και να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των γραφείων λογοκρισίας. Για να κάνουν τους γκάνγκστερ να φαίνονται λιγότερο αξιοθαύμαστοι, ο χαρακτήρας του Τόνι ​​φάνηκε λιγότερο έξυπνος και πιο κτηνώδης από ό,τι στο μυθιστόρημα. Ομοίως, η αδελφική σχέση μεταξύ του Τόνι και του αστυνομικού αφαιρέθηκε για να αποφευχθεί η απεικόνιση της αστυνομικής διαφθοράς.
Δεσμοί με τον Καπόνε
Τόσο η ταινία όσο και το μυθιστόρημα βασίζονται χαλαρά στη ζωή του γκάνγκστερ Αλ Καπόνε, του οποίου το ψευδώνυμο ήταν "Σκάρφεϊς" (Σημαδεμένος).Τα ονόματα των χαρακτήρων και οι τοποθεσίες άλλαξαν ελάχιστα. Ο Αλ Καπόνε έγινε Καμόντε, ο Τζόνι Τόριο έγινε Λόβο και ο Μπάγκς Μοράν έγινε Ντοράν. Σε ορισμένα πρώιμα σενάρια, ο Κολοσίμο ήταν Κολισίμο και ο Ο'Μπάνιον ήταν ο Μπάνον, καθώς και αλλά ονόματα άλλαξαν σε Κοστίλο και Ο'Χάρα αντίστοιχα. Αυτό, συμπεριλαμβανομένων άλλων αλλαγών που έγιναν σε χαρακτήρες και άλλες τοποθεσίες για τη διατήρηση της ανωνυμίας, οφείλονταν στη λογοκρισία και στην ανησυχία του Χοκς για την υπερβολική χρήση ιστορικών λεπτομερειών.
Ο Μπεν Χεχτ είχε γνωρίσει τον Καπόνε και ήξερε πολλά για το Σικάγο, οπότε δεν έκανε έρευνα για το σενάριο. Σύμφωνα με τον Χεχτ, ενώ δούλευε στο σενάριο, ο Καπόνε έστειλε δύο άνδρες να τον επισκεφτούν στο Χόλυγουντ για να βεβαιωθεί ότι η ταινία δεν βασιζόταν στη ζωή του Καπόνε. Τους είπε ότι ο χαρακτήρας του Σκάρφεϊς ήταν μια παρωδία πολλών ανθρώπων και ότι ο τίτλος επιλέχθηκε καθώς ήταν ενδιαφέρον. Οι δυο τους τελικά άφησαν τον Χεκτ μόνο του.
Οι αναφορές στον Καπόνε και τα πραγματικά γεγονότα από τους πολέμους των συμμοριών του Σικάγο ήταν προφανείς στο κοινό εκείνη την εποχή. Ο χαρακτήρας του Μιούνι είχε μια ουλή παρόμοια με αυτή του Καπόνε, που έλαβε σε παρόμοιες συμπλοκές. Η αστυνομία στην ταινία αναφέρει ότι ο Καμόντε είναι μέλος της συμμορίας Φάιβ Πόιντς στο Μπρούκλιν, της οποίας ο Καπόνε ήταν γνωστό μέλος. Ο Τόνι σκοτώνει το αφεντικό του "Μπιγκ" Λουί Κοστίλο στο λόμπι του κλαμπ του. Ο Καπόνε συμμετείχε στη δολοφονία του πρώτου του αφεντικού "Μπιγκ" Τζιμ Κολοσίμο το 1920. Το αντίπαλο αφεντικό Ο'Χάρα δολοφονείται στο ανθοπωλείο του. Οι άντρες του Καπόνε δολοφόνησαν τον Ντιν Ο'Μπάνιον στο ανθοπωλείο του το 1924. Η δολοφονία επτά ανδρών σε ένα γκαράζ, με δύο από τους ενόπλους ντυμένους αστυνομικούς, αντικατοπτρίζει τη σφαγή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου του 1929. Ο αρχηγός αυτής της αντίπαλης συμμορίας γλιτώνει οριακά από την ενέδρα, όπως και ο αρχηγός συμμορίας Μπαγκς Μοράν. Η ταινία ανοίγει στη διασταύρωση της 22ης οδού και της λεωφόρου Γουάμπας στη μέση της Νότιας Πλευράς του Καπόνε, όπου διαπράχθηκαν πολλά από τα εγκλήματα του Καπόνε.
Παρά τις σαφείς αναφορές στον Καπόνε, φημολογήθηκε ότι στον Καπόνε του άρεσε τόσο πολύ η ταινία που είχε μια έκδοση της. Ωστόσο, αυτός ήταν πιθανώς ένας υπερβολικός ισχυρισμός από τον Χοκς, καθώς ο Καπόνε φυλακίστηκε στην Ατλάντα για φοροδιαφυγή κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας της ταινίας.
Επιλογή ηθοποιών
300px|thumb|Ο Πολ Μιούνι και η Ανν Ντβόρακ στο Σκάρφεϊς Ο Χοκς και ο Χιουζ δυσκολεύτηκαν στην επιλογή του καστ καθώς οι περισσότεροι ηθοποιοί είχαν συμβόλαιο και τα στούντιο ήταν απρόθυμα στο να τους επιτρέψουν να είναι ελεύθεροι επαγγελματίες για ανεξάρτητους παραγωγούς. Ο παραγωγός Ίρβινγκ Θάλμπεργκ πρότεινε τον Κλαρκ Γκέιμπλ, αλλά ο Χοκς πίστευε ότι ο Γκέιμπλ ήταν προσωπικότητα, όχι ηθοποιός. Όταν είδε τον Πολ Μιούνι σε παράσταση του Μπρόντγουεϊ, ο πράκτορας ταλέντων Αλ Ρόσεν τον πρότεινε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μιούνι αρχικά αρνήθηκε, νιώθοντας ότι δεν ήταν σωματικά κατάλληλος για τον ρόλο, αλλά καθώς διάβασε το σενάριο, η σύζυγός του Μπέλα τον έπεισε να τον δεχτεί. Μετά από μια δοκιμαστική οντισιόν στη Νέα Υόρκη, οι Χιουζ, Χοκς και Χεκτ ενέκριναν τον Μιούνι για το ρόλο.
Ο Μπόρις Καρλόφ επιλέχθηκε για τον ρόλο του Ιρλανδού γκάνγκστερ Γκάφνεϊ Ο Τζακ Λα Ρου επιλέχθηκε ως ο κολλητός του Τόνι Καμόντε, Γκουίνο Ρινάλντο (που βασίζονταν στον σωματοφύλακα του Καπόνε Φρανκ Ρίο) αλλά καθώς ήταν ψηλότερος από τον Μιούνι, ο Χοκς ανησυχούσε ότι θα επισκίαζε τη σκληρή προσωπικότητα του Μιούνι στο Σκάρφεϊς. Γι αυτό αντικαταστάθηκε από τον Τζορτζ Ραφτ, έναν αναγνωρισμένο ηθοποιό εκείνη την εποχή, αφού ο Χοκς τον συνάντησε σε μια τελετή βραβείων. Ο Ραφτ είχε παίξει έναν σχεδόν πανομοιότυπο ρόλο το προηγούμενο έτος κάνοντας το ντεμπούτο του σε ταινία μεγάλου μήκους στο Quick Millions, μια γκανγκστερική ταινία με πρωταγωνιστή τον Σπένσερ Τρέισι, αλλά ο ρόλος του Σκάρφεϊς ήταν αυτός που θα εκτοξεύσει την καριέρα του Ραφτ στο Χόλυγουντ.
Αν και η Κάρεν Μόρλεϊ είχε συμβόλαιο με την MGM, ο Χοκς είχε καλές σχέσεις με τον Έντι Μάνιξ, στέλεχος του στούντιο της MGM, ο οποίος δάνεισε την Μόρλεϊ για την ταινία. Σύμφωνα με πληροφορίες, της δόθηκε η επιλογή μεταξύ του ρόλου της Πόπυ ή της Τσέσκα. Αν και η Τσέσκα ήταν ο πιο δυνατός ρόλος, επέλεξε την Πόπυ καθώς ένιωθε ότι η Τσέσκα θα ταίριαζε καλύτερα στη φίλη της Ανν Ντβόρακ. Το θεώρησε αυτό «ίσως το ωραιότερο πράγμα που έκανε στη ζωή [της]». Η Μόρλεϊ προσκάλεσε την 20χρονη Ντβόρακ σε ένα πάρτι στο σπίτι των Χοκς για να τους γνωρίσει. Μετά από αυτό το γεγονός, ο Χοκς ενδιαφερόταν να της κάνει οντισιόν, αλλά είχε επιφυλάξεις για την έλλειψη εμπειρίας της. Μετά από ένα δοκιμαστικό, της έδωσε το ρόλο και η MGM ήταν πρόθυμη να την απαλλάξει από το συμβόλαιό της. Η Ντβόρακ έπρεπε να λάβει άδεια από τη μητέρα της Άννα Λερ και να κερδίσει την αίτηση που υπεβάλε στο Ανώτερο Δικαστήριο για να μπορέσει να υπογράψει με τον Χάουαρντ Χοκς ως ανήλικη που ήταν.
Γυρίσματα
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, οι Χοκς και Χιουζ συναντήθηκαν με το γραφείο λογοκρισίας Χέιζ για να συζητήσουν τις αναθεωρήσεις. Παρόλα αυτά, το Σκάρφεϊς γυρίστηκε και μονταρίστηκε γρήγορα. Τον Σεπτέμβριο του 1931, ένα πρόχειρο μέρος της ταινίας προβλήθηκε για την Επιτροπή Εγκλήματος της Καλιφόρνια και αξιωματούχους της αστυνομίας, όπου κανένας από τους αυτούς δεν πίστεψε ότι η ταινία είχε επικίνδυνη επιρροή για το κοινό ή ότι θα προκαλούσε εγκληματική αντίδραση. Ο Ίρβινγκ Θάλμπεργκ είδε μια προχωρημένη προβολή και εντυπωσιάστηκε από την ταινία. Παρά τα θετικά σχόλια που δόθηκαν στην ταινία, το γραφείο Χέιζ επέμενε στις αλλαγές πριν από την τελική έγκριση.
Κυκλοφορία
Μετά από μάχη με το γραφείο λογοκρισίας, η ταινία κυκλοφόρησε σχεδόν ένα χρόνο αργότερα μετά από τις ταινίες Ο εχθρός της κοινωνίας και το Ο Άρχων του Εγκλήματος που είχαν γυριστεί την ίδια περίοδο. Το Σκάρφεϊς κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 9 Απριλίου 1932. Ο Χιουζ σχεδίαζε μια μεγάλη πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη, αλλά οι λογοκριτές της Νέας Υόρκης απέρριψαν την προβολή της ταινίας. Τα κρατικά συμβούλια λογοκρισίας στο Οχάιο, την Βιρτζίνια, το Μέριλαντ το Κάνσας καθώς και τα συμβούλια λογοκρισίας σε πόλεις όπως στο Ντιτρόιτ, το Σιάτλ, το Πόρτλαντ και το Σικάγο απαγόρευσαν επίσης την ταινία. Ο Χιουζ απείλησε να μηνύσει τα διοικητικά συμβούλια λογοκρισίας για την αποτροπή της κυκλοφορίας της ταινίας του. Κάθε πολιτεία είχε διαφορετικό συμβούλιο λογοκρισίας που επέτρεπε στον Χιουζ να κυκλοφορήσει την ταινία σε περιοχές χωρίς αυστηρή λογοκρισία. Κατόπιν αιτήματος του Γουίλ Χέιζ, ο Τζέισον Τζόι έπεισε τους αυστηρούς παράγοντες της λογοκρισίας να επιτρέψουν την κυκλοφορία του Σκάρφεϊς, επειδή το γραφείο Χέιζ αναγνώρισε και εκτίμησε τις αλλαγές που έκανε ο Χιουζ στην ταινία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει τελικά η ταινία, καθώς όλα τα κρατικά και δημοτικά συμβούλια λογοκρισίας επέτρεψαν την κυκλοφορία του Σκάρφεϊς, αποδεχόμενοι μόνο την κομμένη και λογοκριμένη έκδοση του.
Οικιακά μέσα
Η ταινία ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που κυκλοφόρησαν σε βίντεο από την MCA Videocassette τον Μάιο του 1980. Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD στις 22 Μαΐου 2007 και κυκλοφόρησε ξανά στις 28 Αυγούστου 2012, για τον εορτασμό της 100ης επετείου των Universal Studios, από την Universal Pictures Home Entertainment. Και οι δύο εκδόσεις του DVD περιλαμβάνουν μια εισαγωγή από τον παρουσιαστή και ιστορικό κινηματογράφου της Turner Classic Movies, Ρόμπερτ Όσμπορν, και το εναλλακτικό τέλος της ταινίας. Στο βίντεο και στην τηλεόραση, η ταινία διατηρεί το αρχικό τέλος του Χοκς, αλλά εξακολουθεί να περιέχει τις άλλες αλλαγές που έπρεπε να κάνει κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ωστόσο δεν είναι γνωστό ότι υπάρχει μια εντελώς αναλλοίωτη και χωρίς λογοκρισία εκδοχή της ταινίας.
Κριτικές
Κατά τη στιγμή της κυκλοφορίας, η υποδοχή του κοινού ήταν γενικά θετική. Σύμφωνα με τον Τζορτζ Ραφτ, ο οποίος συνάντησε τον Αλ Καπόνε μερικές φορές στα καζίνο, ακόμη και στον ίδιο τον Καπόνε άρεσε η ταινία προσθέτοντας, "πείτε τους ότι αν κάποιο από τα αγόρια μου πετάει κέρματα, θα είναι χρυσός είκοσι δολαρίων." Το Variety ανέφερε ότι το Σκάρφεϊς είχε αυτό το ισχυρό και συναρπαστικό σασπένς που υπάρχει σε όλες τις γκανγκστερικές ταινίες το οποίο είναι σε διπλή δόση και το κάνει συναρπαστική ψυχαγωγία και ότι οι ηθοποιοί παίζουν, σαν να μην έκαναν τίποτα άλλο όλη τους τη ζωή.
Το Εθνικό Συμβούλιο Αναθεώρησης ονόμασε το Σκάρφεϊς ως μία από τις καλύτερες ταινίες του 1932. Ωστόσο, τη στιγμή που κυκλοφόρησε το 1932, υπήρξε μια γενική κατακραυγή του κοινού σχετικά με την ταινία και το είδος των γκανγκστερικών ταινιών γενικότερα που επηρέασε αρνητικά τα εισπρακτικά έσοδα της ταινίας. Ο Τζακ Αλικότ έδωσε στο Σκάρφεϊς μια καυστική κριτική στο The Film Daily λεγόντας ότι η βία και το θέμα της ταινίας του άφησαν "ένα ξεχωριστό αίσθημα ναυτίας". Συνεχίζει λέγοντας ότι η ταινία "δεν έπρεπε να έχει γυριστεί ποτέ" και η προβολή της ταινίας θα έκανε περισσότερο κακό στη βιομηχανία του κινηματογράφου και σε όλους όσους συνδέονται με αυτήν, από οποιαδήποτε ταινία που έχει προβληθεί ποτέ.
Παρότι ο Μπεν Χεκτ ήταν συχνά επικριτικός για τη δουλειά του για το Χόλυγουντ, ωστόσο παραδέχτηκε ότι το Σκάρφεϊς ήταν "η καλύτερα σκηνοθετημένη ταινία που έχει δει". Ο Χεκτ, ωστόσο, επέκρινε την απόδοση του Μιούνι. Έχοντας γνωρίσει τον Αλ Καπόνε, ο Χεχτ ισχυρίστηκε ότι ο Μιούνι απεικόνιζε τον Καπόνε ως πολύ "σιωπηλό" και "κυκλοθυμικό", περισσότερο παρόμοιο με τον "Χίτλερ". Μερικοί κριτικοί διαφώνησαν με την ερμνηνεία του Βρετανού ηθοποιού Μπόρις Καρλόφ, πιστεύοντας ότι η προφορά του ήταν κακή σε μια γκανγκστερική ταινία. Ένα άρθρο των New York Times ανέφερε "η βρετανική προφορά του δύσκολα ταιριάζει στον ρόλο". [93] Ωστόσο, άλλοι κριτικοί τον θεωρούσαν κορυφαίο ηθποποιό. Η ταινία κέρδισε 600.000 δολάρια στο box office και ενώ το Σκάρφεϊς ήταν μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία από τις άλλες ταινίες του Χιουζ εκείνη την εποχή, λόγω του μεγάλου κόστους παραγωγής, είναι απίθανο η ταινία να τα πήγε καλύτερα από το να ξεπεράσει.
Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes ανασκόπησης κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιανουάριος 2022) θετικής έγκρισης 98% βασισμένες σε 43 κριτικές με μέσο όρο 8.71/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει:"Αυτή η ταινία παραιτείται από τον «μικρό του φίλο» και έχει ένα διαφορετικό είδος έντασης, συνδυάζοντας γραφικά κομψά, συναρπαστική βία και ένα απίστευτο καστ".
Το 1994, το Σκάρφεϊς επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική». Ο χαρακτήρας του Τόνι Καμόντε κατατάχθηκε στην 47η θέση της λίστας 100 Χρόνια... 100 Ήρωες και Κακοί του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου. Η ταινία ονομάστηκε η καλύτερη αμερικανική ομιλούσα ταινία από τον κριτικό και σκηνοθέτη Ζαν-Λυκ Γκοντάρ στο γαλλικό περιοδικό Cahiers du Cinéma. Τον Ιούνιο του 2008, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ανακοίνωσε το "Ten Top Ten" του—με τις δέκα καλύτερες ταινίες σε δέκα «κλασικά» αμερικανικά κινηματογραφικά είδη—μετά από δημοσκόπηση πάνω από 1.500 ατόμων. Το Σκάρφεϊς αναγνωρίστηκε ως το έκτο καλύτερο στο είδος των γκανγκστερικών ταινιών. Η έκδοση του 1983 τοποθετήθηκε στην 10η θέση, καθιστώντας το Σκάρφεϊς τη μοναδική ταινία που είναι στην ίδια λίστα του "10 Top 10" με το ριμέικ του.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1932 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μπεν Χεκτ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Δήμος Σωσθενίου
Ο Δήμος Σωσθενίου συστάθηκε το 1834 ΦΕΚ 3/10-01-1834 και ήταν ένας από τους πέντε Δήμους της Τήνου (Οι άλλοι τέσσερις ήταν οι Τήνου, Τριποτάμου, Περαίας και Πανόρμου). Έδρα του ήταν η Στενή και περιελάμβανε στα όριά του τους οικισμούς, Στενή, Καρυά, Κέχρο, Μέση, Μουσουλού, Ποταμιά, Τζάδο, Βωλάξ, Κουμάρο και Φαλατάδο.
Κατηγορία:Τήνος
Ορφέας Ξάνθης
Ο Ορφέας Ξάνθης μπορεί να αναφέρεται σε διαφορετικά λήμματα που αφορούν τον αθλητισμό.
The Slim Shady LP
Το The Slim Shady LP είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ από τον Αμερικανό ράπερ Eminem, που κυκλοφόρησε στις 23 Φεβρουαρίου 1999. Δημοσιεύθηκε από την Web Records και την Aftermath Entertainment του Dr. Dre.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999 Κατηγορία:Δισκογραφία του Eminem Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Eminem Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Dr. Dre Κατηγορία:Horrorcore άλμπουμ Κατηγορία:Άλμπουμ από την Interscope Records Κατηγορία:Άλμπουμ από την Aftermath Entertainment Κατηγορία:Άλμπουμ από την Web Entertainment
Επιγραφές του Μπιρ ελ Κουτ
Οι Επιγραφές του Μπιρ ελ Κουτ (ბირ ელ ყუტის წარწერები, Bir el Qut’is C’arc’erebi) είναι Βυζαντινές μωσαϊκές επιγραφές γραμμένες στο αλφάβητο Ασομταβρούλι της γεωργιανής γλώσσας. Ανασκάφτηκαν στο Γεωργιανό Μοναστήρι του Αγίου Θεοδώρου το 1952 από τον Ιταλό αρχαιολόγο Βιργκίλιο Κάνιο Κόρμπο κοντά στο Μπιρ ελ Κουτ, στην έρημο της Ιουδαίας, 6 χλμ. νοτιοανατολικά της Ιερουσαλήμ και 2 χλμ. βόρεια της Βηθλεέμ. Γεωργιανές επιγραφές βρέθηκαν σε ένα μωσαϊκό πάτωμα. Η πρώτη επιγραφή χρονολογείται από το 388-392 μ.Χ., η δεύτερη από το 430 μ.Χ. και η τρίτη από το 532 μ.Χ.
Το μοναστήρι όπου έγιναν οι ανασκαφές ιδρύθηκε ή ξαναχτίστηκε από τον Γεωργιανό φιλόσοφο και βασιλικό πρίγκηπα Πέτρο τον Ιβέριο. Μία από τις επιγραφές τον αναφέρει με τον πατέρα του. Η άλλη επιγραφή αναφέρει τον Βακούριο τον Ιβέριο που θεωρείται πιθανός παππούς του Πέτρου.
Μέχρι στιγμής, τα δύο πρώτα σκαλίσματα είναι οι παλαιότερες υπάρχουσες γεωργιανές επιγραφές. Οι επιγραφές φυλάσσονται στο μουσείο του Studium Biblicum Franciscanum στην Ιερουσαλήμ. Η επιγραφή 2 που αναφέρει τον Πέτρο τον Ιβέριο δεν έχει βρεθεί.
Επιγραφή 2
ႼႫႨႣႠႭ ႧႤႭႣႭႰ Ⴄ ႫႠႰ Ⴌ ႣႠ ႡႭჃ ႰႦ Ⴌ ႤႬ ႠႫႨ
Επιγραφή 3
μικρογραφία|Επιγραφή 3 ႸႤႼႤႥႬႨႧႠ Ⴕ ჁႱႨႧႠ ႣႠ Ⴋ ႤႭႾႤႡႨႧႠ ႼႫႨႣႨႱႠ ႣႠ Ⴇ ႤჂႱႨႧႠ ႸႬ ႠႬႲႭႬႨ ႠႡႠჂ ႣႠ ႨႭႱႨႠ ႫႭ ႫႱႾႫႤႪႨ ႠႫႨႱ ႱႤႴႨႱႠჂ ႣႠ ႫႠ ႫႠ ႣႤႣႠჂ ႨႭႱႨႠჂႱႨ ႠႫႤႬ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωργιανή γλώσσα Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Παλαιότερα γνωστά χειρόγραφα ανά γλώσσα
Κοτύλη 106 Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου
Διακόσμηση
Μεταξύ των λαβών έχει κεντρική μετώπη με δύο πουλιά που μαλλώνουν για ένα σκουλήκι. Πλαισιώνεται από ομάδες κάθετων γραμμών και μετώπες διπλών πελέκων. Στο σώμα του αντικειμένου έχουμε οριζόντιες γραμμές.
Προέλευση
Είναι Κορινθιακής προέλευσης της Υστερογεωμετρικής περιόδου (750-720 π.Χ)
Γιούζεφ Γουομποντόφσκι
Ο Γιούζεφ Στανίσουαφ Γουομποντόφσκι (πολωνικά: Józef Stanisław Łobodowski) (19 Μαρτίου 1909, Προυβίσκι – 18 Απριλίου 1988, Μαδρίτη) ήταν Πολωνός ποιητής και πολιτικός στοχαστής.
Στο σύγχρονο αναγνωστικό κοινό, ο Γουομποντόφσκι ήταν επίσης γνωστός ως ιδρυτής και εκδότης αρκετών λογοτεχνικών περιοδικών του αβάν-γκαρντ, μιας εφημερίδας, μεταφραστής, μυθιστοριογράφος, πεζογράφος στην πολωνική και ισπανική γλώσσα, προσωπικότητα του ραδιοφώνου και κατεξοχήν ένας παραγωγικός συγγραφέας γνώμης, με έντονα καθορισμένες πολιτικές απόψεις που δραστηριοποιήθηκαν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον πολωνικό τύπο (από το 1940 μόνο στον τύπο των μεταναστών). Ο Γουομποντόφσκι περιέγραψε τον εαυτό του ως Ουκρανόφιλο και αφιέρωσε τρία από τα βιβλία του σε ουκρανικά θέματα, συμπεριλαμβανομένων δύο ποιητικών συλλογών (Pieśń o Ukrainie και Złota hramota). Μίλησε για την υπεράσπιση των εθνοτικών μειονοτήτων στην Πολωνία πριν και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καταδικάζοντας για παράδειγμα την αναγκαστική επανεγκατάσταση της κοινότητας Λέμκων στη λεγόμενη Επιχείρηση Βιστούλα, που πραγματοποιήθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς το 1947 ή την καταστροφή των εκκλησιών που ήταν χτισμένες σε ανατολικό ορθόδοξο αρχιτεκτονικό στυλ στη δυτική Πολωνία του μεσοπολέμο. Κατήγγειλε έντυπα το αντιεβραϊκό αίσθημα που επικρατούσε σε ορισμένους πολωνικούς λογοτεχνικούς κύκλους πριν από τον πόλεμο, υπερασπιζόμενος για παράδειγμα την Πολωνή ποιήτρια Φραντσίσκα Αρνσταϊνόβα ενάντια στις αντισημιτικές επιθέσεις. Υπήρξε σκληρός και καυστικός κριτικός του ολοκληρωτισμού σε όλες του τις μορφές (εκτός από τον φασισμό), μπήκε στη μαύρη λίστα της κομμουνιστικής λογοκρισίας της μεταπολεμικής Πολωνίας και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εξόριστος στην Ισπανία.
Κείμενα
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Πολωνοί αντιφασίστες Κατηγορία:Πολωνοί εξόριστοι Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Λογοκρισία στην Πολωνία Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ιστορία των μη επανδρωμένων αεροσκαφών
Ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος (ΜΕΑ) (Unmanned aerial vehicle, UAV) είναι τύπος αεροσκάφους ο οποίος δεν έχει πλήρωμα ή επιβάτες. Στα ΜΕΑ περιλαμβάνονται τα αυτόνομα drone και τα τηλεχειριζόμενα οχήματα (remotely piloted vehicles, RPV). Ένα ΜΕΑ έχει την δυνατότητα να πραγματοποιήσει ελεγχόμενη, σταθερού επιπέδου πτήση, και τροφοδοτείται από κινητήρα αεριώθησης, κινητήρα παλινδρόμησης ή ηλεκτρικό κινητήρα. Τον 21ο αιώνα, η τεχνολογία έφτασε σε τέτοιο σημείο προόδου που τα ΜΕΑ έχουν πλέον εκτεταμένο ρόλο σε πολλούς κλάδους της αεροπορίας.
Ένα ΜΕΑ διαφέρει από έναν κατευθυνόμενο πύραυλο στο γεγονός πως αυτό θα ανακτηθεί μετά την αποστολή του, ενώ ο πύραυλος θα συγκρουστεί με τον στόχο του. Ένα στρατιωτικό ΜΕΑ ενδέχεται να μεταφέρει και να εκπυρσοκροτήσει εκρηκτικά πάνω του, ενώ ένας κατευθυνόμενος πύραυλος είναι εκρηκτική ύλη.
Τα Αυστριακά αερόστατα
Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση μη επανδρωμένου αεροσκάφους χρονολογείται σε μια μάχη που έλαβε χώρα στις 22 Αυγούστου 1849, όταν οι Αυστριακοί επιτέθηκαν στη Βενετία με μη επανδρωμένα αερόστατα τα οποία μετέφεραν εκρηκτικά. Μερικά από τα αερόστατα εκτοξεύτηκαν από το Αυστριακό πλοίο Vulcano. Αν και μερικά από τα αερόστατα λειτούργησαν σωστά και βομβάρδισαν επιτυχώς την Δημοκρατία της Βενετίας, κάποια άλλα επέστρεψαν στις Αυστριακές γραμμές του μετώπου εξαιτίας του ανέμου. Οι Αυστριακοί εργαζόταν στο σύστημα αυτό για μήνες. Η εφημερίδα The Presse, της Βιέννης ανέφερε: «Η Βενετία θα βομβαρδιστεί από αερόστατα, καθώς οι λιμνοθάλασσες αποτρέπουν την προσέγγιση του πυροβολικού. Πέντε αερόστατα, το καθένα διαμέτρου 7 μέτρων (23 πόδια), κατασκευάστηκαν στο Τρεβίζο. Με ευνοϊκό άνεμο τα αερόστατα εκτοξεύονται και κατευθύνονται προς την Βενετία από όσο πιο κοντά γίνεται, και έπειτα όταν έρχονται σε κάθετη θέση πάνω από την πόλη, θα εκπυρσοκροτηθούν από ηλεκτρομαγνητισμό μέσω ενός μακρού απομονωμένου σύρματος χαλκού με μια μεγάλη γαλβανική μπαταρία που βρίσκεται τοποθετημένη πάνω σε ένα κτίριο. Η βόμβα πέφτει κάθετα, και εκρήγνυται καθώς φτάνει στο έδαφος.» Τα αερόστατα δεν θεωρούνται πλέον ΜΕΑ. Από την στιγμή της εφεύρεσης των αεροσκαφών με πτέρυγες, η προσπάθεια πραγματοποίησης μη επανδρωμένων πτήσεων με αυτά για στρατιωτικούς σκοπούς έμεινε πίσω.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τα πρώτα μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατασκευάστηκαν κατά την διάρκεια ή λίγο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρωτοπόρο, χρησιμοποιοώντας τις τεχνικές ραδιοελέγχου του Άρτσιμπαλντ Μοντγκόμερι Λόου, ήταν το Ruston Proctor Aerial Target του 1916. Αν εξελίσσονταν περαιτέρω θα ανταγωνιζόταν τα Ζέπελιν. Σε σύντομο διάστημα έκτοτε, στις 12 Σεπτεμβρίου, το Hewitt-Sperry Automatic Airplane (Αυτόματο Αεροπλάνο Χιούιτ-Σπέρι), γνωστό και ως «ιπτάμενη βόμβα» πραγματοποίησε την πρώτη πτήση του, επιδεικνύοντας την έννοια ενός μη επανδρωμένου αεροσκάφους. Είχαν σκοπό να χρησιμοποιηθούν ως «εναέριες τορπίλες», μια πρώιμη έκδοση των σημερινών κατευθυνόμενων πυραύλων. Ο έλεγχος επιτεύθηκε με την χρήση γυροσκοπίων που αναπτύχθηκαν από τον Έλμερ Σπέρι της Εταιρείας Γυροσκοπίων Σπέρι (Sperry Gyroscope Company).
Αργότερα, το Νοέμβριο του 1917, το Automatic Airplane πέταξε για λογαριασμό του Στρατού των ΗΠΑ. Το γεγονός αυτό οδήγησε τον στρατό να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα κατασκευής μιας «εναέριας τορπίλης», που είχε ως αποτέλεσμα το Kettering Bug που πέταξε για πρώτη φορά το 1918. Ενώ η επαναστατική τεχνολογία του Bug ήταν επιτυχημένη, δεν ήταν έτοιμο κατά την περίοδο του πολέμου, ο οποίος τελείωσε προτού αυτό αναπτυχθεί πλήρως.