cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εργαστήρια πολιτών
Μαδρίτη: εργαστήρια πολιτών
Στο πλαίσιο των δράσεών τους, δημιουργήθηκαν διάφορες συνεργατικές ψηφιακές πλατφόρμες ανοιχτού κώδικα, με σκοπό να προωθήσουν έναν αστικό επανασχεδιασμό. Το διαδίκτυο χρησιμοποιήθηκε για να κινητοποιήσει  γρήγορα και μαζικά  πολίτες, από διαφορετικά επαγγελματικά πεδία. Μηχανικοί, τεχνίτες, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, φοιτητές κλπ  με την αυθόρμητη συμμετοχή τους, μπορούν να προσφέρουν τις δικές τους ιδέες και γνώσεις, να εκφράσουν τις ανάγκες τους, να αισθάνονται πρωταγωνιστές στη διαμόρφωση της πόλης. Τα πεδία των εργαστηρίων καλύπτουν εξειδικευμένους τομείς, όπως η αστική γεωργία, η αστική οικολογία, η συνεργατική οικονομία, η ψηφιακή τεχνολογία, η κοινωνική ενσωμάτωση.
Εργαστήρια στην Ελλάδα και στην Ευρώπη
Η κρίση του 2008 είχε σαν αποτέλεσμα την εντατικοποίηση της κινηματικής δράσης και στην Ελλάδα, όπου έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα εργαστήρια πολιτών. Στην Αθήνα με την συνεργασία του Δήμου, δημιουργήθηκαν τα προγράμματα “παρεμβάσεις στην πόλη” και “κατάστημα στο κέντρο”. Στη Θεσσαλονίκη δημιουργήθηκε το SKG Cityness, ένα κυλιόμενο, αναδυόμενο (pop up) εργαστήριο, μετακινούμενο διαδοχικά σε διαφορετικές γειτονιές της πόλης. Τα εργαστήρια πολιτών «Σύνταγμα 2.0» δραστηριοποιούνται στον συνταγματικό επαναπροσδιορισμό με τη συμμετοχή των πολιτών, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο world cafe.
Πολιτικές διαστάσεις
Η θεωρία της Αμερικανίδας οικονομολόγου Elinor Ostrom για τη διαχείριση των κοινών πόρων, βρίσκει τη ζωντανή εφαρμογή της στα αστικά κοινά, μέσα από τα εργαστήρια των πολιτών. Όπως αναφέρει ο David Harvey για τα αστικά κοινά, στο βιβλίο του Εξεγερμένες πόλεις, για να θεωρηθούν κοινοί πόροι οι δημόσιοι, κοινόχρηστοι χώροι, θα πρέπει οι πολίτες να αναλάβουν πολιτική δράση σε αυτούς. Αναφέρει ότι τα αστικά κέντρα είναι χώροι ανάδειξης των κοινών, εφόσον οι πολίτες δραστηριοποιηθούν πολιτικά σε αυτούς. Η ισότιμη πρόσβαση, η συνεργασία, η “από κάτω” διαχείριση, η οριζόντια όχι ιεραρχική λειτουργία, συνιστούν ένα εναλλακτικό τοπίο, στα πλαίσια μιας πλουραλιστικής κοινωνικής οικονομίας, όπου οι πολίτες μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι ανάλογα με τις ανάγκες τους, για τα δικαιώματά τους στη πόλη και στην αξία που αυτοί παράγουν με την εργασία τους. Τα εργαστήρια των πολιτών είναι χώροι δράσης, ενεργοποιημένων πολιτών που συντελούν στον κοινωνικό μετασχηματισμό, με τη δημιουργία νέων κοινωνικών αξιών ή τον επαναπροσδιορισμό των παλαιών και αποτελούν ένα υπόδειγμα, έναν οδηγό, για τον μελλοντικό αστικό σχεδιασμό, που ξεπερνά το δίπολο κράτους – αγοράς. Ένα μοντέλο, όπου οι μικρές τοπικές κοινότητες θα εξαπλώνονται και θα ομοσπονδιοποιούνται. Ένα μοντέλο, όπου οι πολίτες θα μπορούν να ελέγχουν τις περιφράξεις για το κοινό συμφέρον, να θέτουν όρια στην αγορά, για τη βιωσιμότητα και την αειφόρο επιχειρηματικότητα, αλλά και στο γραφειοκρατικό αδιάφορο κράτος.
Ο συνταγματικός επαναπροσδιορισμός στα πλαίσια των εργαστηρίων των πολιτών της κρίσης του 2008, φέρει το μήνυμα του επαναπροσδιορισμού της αντιπροσώπευσης. Το αίτημα είναι μία εξισωτική, πραγματική, κοινή, συμμετοχική αντιπροσώπευση, που σαν εντεταλμένη του λαού ευθυγραμμίζεται  με την διασφάλιση και εξυπηρέτηση του συλλογικού συμφέροντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία των πολιτών
PETN
μικρογραφία|Ο νιτρικός πενταερυθρίτης PETN Ο νιτρικός πενταερυθρίτης PETN (Pentaerythritol tetranitrate) ή corpent ή pentrite ή nitropenta είναι ένα από τα πιο ισχυρά εκρηκτικά με συντελεστή σχετικής αποτελεσματικότητας (relative effectiveness factor) 1.66. Εκρήγνυται με ταχύτητα περίπου 6 km/sec, ενώ μόλις 100 γραμμάρια αρκούν για να ανατιναχθεί ένα αυτοκίνητο. Χρησιμοποιείται επίσης στην ιατρική για τη θεραπεία καρδιακών νόσων.
Χρήσεις
Το PETN χρησιμοποιείται ως εκρηκτικό. Είναι περισσότερο ευαίσθητο στο μηχανικό τράνταγμα και στην τριβή από το ΤΝΤ και το tetryl. Εκρήγνυται δύσκολα με την απλή πτώση ή τη φωτιά. Δεν χρησιμοποιείται μόνο του, αλλά κυρίως ως ενισχυτικό της κύριας έκρηξης. Στις εξορύξεις χρησιμοποιείται στις θρυαλλίδες των εκρηκτικών. To PETN είναι επίσης το κύριο συστατικό του πλαστικού εκρηκτικού Semtex.
Όπως και η νιτρογλυκερίνη, το PETN χρησιμοποιείται επίσης και στην ιατρική για τη θεραπεία καρδιακών νόσων.
Παραγωγή
Η παρασκευή του PETN γίνεται με νίτρωση της πενταερυθριτόλης με μίγμα πυκνού νιτρικού και θειικού οξέος.
Ιστορία
Παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1891, από τους Τόλλενς (Bernhard Tollens) και Βίγκαντ (Wiegand) με νίτρωση της πενταερυθριτόλης. Το 1912 άρχισε η επίσημη παραγωγή του στη Γερμανία. Χρησιμοποιήθηκε από το Γερμανικό Στρατό κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το PETN έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα σε τρομοκρατικές ενέργειες.
Το 1983 κατεστράφη το οίκημα "Maison de France" στο Βερολίνο, από την έκρηξη 24 κιλών PETN που είχε τοποθετήσει ο τρομοκράτης Johannes Weinrich.
Το Δεκέμβριο 2001 χρησιμοποιήθηκε PETN από το Βρετανό Richard Reid (ο λεγόμενος βομβιστής με το παπούτσι) για την αποτυχημένη απόπειρα ανατίναξης της πτήσης 63 των American Airlines με 197 επιβάτες από το Παρίσι στο Μαϊάμι. Για την πυροδότηση της έκρηξης προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το στερεό τριϋπεροξείδιο της τριακετόνης (triacetone triperoxide).
Στις 28 Αυγούστου 2009 χρησιμοποιήθηκε PETN στην απόπειρα δολοφονίας του Σαουδάραβα υφυπουργού εσωτερικών πρίγκηπα Muhammad bin Nayef από τον επίσης Σαουδάραβα βομβιστή αυτοκτονίας Abdullah Hassan al Asiri, σχετιζόμενο με πυρήνα της Αλ Κάιντα στην Υεμένη. Σύμφωνα με τις αναφορές, το PETΝ έφερε ο βομβιστής είτε στον πρωκτό του είτε ραμμένο στο εσώρουχό του.
Στις 25 Δεκεμβρίου 2009 (ανήμερα Χριστουγέννων) βρέθηκε PETN στην κατοχή του 23χρονου Νιγηριανού Abdulfarouk Umar Muttalab, φερόμενου ως συνδεόμενο με πυρήνες της Αλ Κάιντα. Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, αποπειράθηκε να ανατινάξει την πτήση 253 των Northwest Airlines, από το Άμστερνταμ στο Ντητρόιτ με 278 επιβάτες και 11μελές πλήρωμα, λίγο πριν από την προσγείωση του αεροσκάφους. Ο Muttalab έφερε μικρή ποσότητα PETN σε σκόνη, ραμμένη στο εσώρουχό του, την οποία θα ενεργοποιούσε προσθέτοντας οξύ με σύριγγα. Σκοπός του ήταν η έκρηξη να προκαλέσει ρήγμα στα τοιχώματα του αεροπλάνου και μέσω της απότομης αποσυμπίεσης να ανατιναχθεί σε μεγάλο ύψος. Ωστόσο, η προσπάθειά του απέτυχε, χάρη σε βλάβη του μηχανισμού που κατέληξε σε μια μικρή φωτιά που προκάλεσε εγκαύματα στον ίδιο και δύο άλλους, καθώς επίσης και χάρη στην επέμβαση κάποιων επιβατών. Σύμφωνα με ειδικούς, ακόμη και τα πιο σύγχρονα μηχανήματα που ανιχνεύουν τη μυρωδιά των επιβατών ή αναλύουν τη σύνθεση των ρούχων τους δεν θα μπορούσαν να εντοπίσουν τις ουσίες τις οποίες έφερε επάνω του ο δράστης, διότι η ποσότητά τους ήταν πολύ μικρή. Ειδικά το PETN ανιχνεύεται πολύ δύσκολα εαν αποθηκευτεί σε αεροστεγή συσκευασία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκρηκτικά
(523622) 2007 TG422
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
IAU Minor Planet Center
2007 TG422
Ντέιβιντ Μπέιρνς
Ο Ντέιβιντ Μπέιρνς (David Barnes) ήταν Άγγλος αξιωματικός, ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Σταδιοδρομία
Ο Ντέιβιντ Μπέιρνς ήταν αξιωματικός της αγγλικής ναυτικής αποστολής με την οποία βρέθηκε στην Ελλάδα κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ασχολούνταν και με το ποδόσφαιρο και υπήρξε ένας «περίφημος κυνηγός που έπαιζε στις τρεις κεντρικές θέσεις της μπροστινής γραμμής». Το 1914 μαζί με τον Απόστολο Νικολαΐδη, συμμετείχε σε αγώνες με την ομάδα του Πανελλήνιου Ποδοσφαιρικού Ομίλου. Σε αγώνα απέναντι στον Αθηναϊκό Σύλλογο Ποδοσφαιρίσεως που έληξε με 2-2 ο Μπέιρνς σημείωσε 2 γκολ προτού να αποχωρήσει τραυματίας. Ο Γιώργος Καλαφάτης διακρίνοντας τις αθλητικές αρετές του Μπέιρνς αποφάσισε να τον εντάξει και επίσημα στο σύλλογο καθώς είχε αποφασίσει να προχωρήσει στην απόκτηση και άλλων ξένων αθλητών. Ο Μπέιρνς ήταν ένας από τους πρώτους ξένους αθλητές που αγωνίστηκαν στον Παναθηναϊκό, μαζί με τους Γάλλους Ντιόν και Ντεμπλά και τον Άγγλο Σμιθ. Το 1917 ο Γιώργος Καλαφάτης εμπιστεύτηκε την τεχνική ηγεσία της ομάδας στον Μπέιρνς. Ο Μπέιρνς μαζί με τον Τζον Σίριλ Κάμπελ υπήρξαν οι πρώτοι ξένοι προπονητές του Παναθηναϊκού και οι μοναδικοί στους οποίους παραχώρησε τη θέση του προπονητή ο Καλαφάτης την περίοδο που αγωνιζόταν καθώς συνήθιζε να είναι ο ίδιος και παίκτης και προπονητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Συρανό ντε Μπερζεράκ (όπερα)
Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στη Ρώμη, στις 22 Ιανουαρίου 1936, με μαέστρο τον Τούλιο Σεράφιν και πριμαντόνα την Μαρία Κανίλια. Στο Παρίσι, ανέβηκε στις 29 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, ενώ στις ΗΠΑ η όπερα έκανε πρεμιέρα πολλά χρόνια αργότερα, στις 13 Μαΐου 2005, με τον τενόρο Πλάθιντο Ντομίνγκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Αν και το αρχικό λιμπρέτο ήταν γραμμένο στα γαλλικά, η πρεμιέρα της όπερας έγινε στα ιταλικά, όπως συνηθιζόταν με τις ιταλικές παραγωγές. Κατόπιν, επικράτησε και πάλι η γαλλική εκδοχή της όπερας.
Συρανό ντε Μπερζεράκ
Το λήμμα Συρανό ντε Μπερζεράκ μπορεί να αναφέρεται στα εξής :
Αετιά Γρεβενών
Η Αετιά είναι ένα από τα Κουπατσιαροχώρια του νομού Γρεβενών και ένας από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας.
Οι Κουπατσιαραίοι, ημινομαδικός πληθυσμός, συνιστούν μια ανθρωπογεωγραφική ενότητα και χωροθετούνται δυτικά και γύρω του Βενέτικου ποταμού και ανατολικά του ορεινού συγκροτήματος της Βασιλίτσας. Έχουν πάρει την ονομασία τους από το δέντρο που κυριαρχεί στην οικολογική ζώνη που κατέχουν, τη βελανιδιά, και κυρίως τα πρεμνοφυή αναβλαστήματά της, που οι Τούρκοι τα έλεγαν «κουπάτς» και οι ίδιοι «σμάρια» ή «κοντοκλάδια».
Γιαχνί
Το Γιαχνί (Τουρκικά: yahni ), γνωστό και ως γιάχνια ( яхния, јанија), ή γιάχνι ( يخني, یخنی, Χίντι: यख़नी) είναι κατηγορία εδεσμάτων που προέρχονται από την Ασία. Το γιαχνί χρησιμοποιείται σε πολλές εθνικές κουζίνες της Νότιας Ασίας. Αργότερα εισήχθη σε αρκετές χώρες στα Βαλκάνια.
Αετιά Γρεβενών
Ονομασία
Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Τσούργιακας, η οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκε για τον γειτονικό πέτρινο όγκο και φαράγγι.
Γιαχνί
Στο Πακιστάν και την Ινδία, το γιαχνί χρησιμοποιείται ως ζωμός. Είναι συχνά η βάση για πολλά τρόφιμα, όπως το πιλάφι (πουλάο), οι σορμπάδες και οι σούπες.
Αετιά Γρεβενών
Ονομασία
Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας αυτής, με επικρατέστερη την πρώτη:
Γιαχνί
Στο Μπαγκλαντές, το αχνί είναι μεικτό πιάτο ρυζιού. Είναι μια τοπική παραλλαγή των γνωστών πιάτων μπιριάνι και πολάο.
Αετιά Γρεβενών
Ονομασία
Τη σημερινή ονομασία Αετιά πήρε από το πλήθος των αετών που ζουν και φωλιάζουν στα απόκρημνα βράχια του πέτρινου όγκου Τσούργιακας (υψομ. 1315 μ.), ανατολικά του χωριού.(μετονομασία: 20-1-1927,ΦΕΚ 18/1927)
Γιαχνί
Στην αραβική, ελληνική, παλαιστινιακή και τουρκική κουζίνα το γιαχνί είναι ένα στιφάδο κρέατος, ψαριού ή λαχανικών με βάση κρεμμυδιού με ντομάτες και ελαιόλαδο. Στη βουλγαρική κουζίνα χρησιμοποιείται ηλιέλαιο.
Αετιά Γρεβενών
Γεωγραφία
Η Αετιά είναι χτισμένη στις πλαγιές της Β.Α. Πίνδου, σε υψόμετρο 1.100 μ. και σε απόσταση 31 χλμ δυτικά της πόλης των Γρεβενών. Υπάγεται στο τοπικό διαμέρισμα Φιλιππαίων του Δήμου Γρεβενών και οριοθετείται από τα χωριά: Α. Πρόσβορο, Δ. Φιλιππαίοι, Β. Μεσολούρι, Ν. Πολυνέρι. Έχει θέα προς τους βράχους του Τσούργιακα και την κοιλάδα που διασχίζουν τα ρέματα Σμιξιώτικο και Φιλιππιός, τροφοδότες του ποταμού Βενέτικου.
Γιαχνί
Στη ρουμανική κουζίνα, ο όρος ιάχνιε ντε φασόλε (iahnie de fasole) αναφέρεται σε ένα είδος ψημένων φασολιών, τα οποία συχνά μαγειρεύονται ή σερβίρονται με καπνιστό κρέας και λουκάνικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Ρουμάνικη κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα Κατηγορία:Αζερική κουζίνα
Αετιά Γρεβενών
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την επίσημη απογραφή της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας εμφανίζει τις παρακάτω διακυμάνσεις:
Ιστορία
Αν και δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία που να αποδεικνύουν την ταυτότητα του χωριού στο χρόνο, σίγουρο είναι ότι το χωριό υπήρχε στην περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Εδώ γεννήθηκε περί το 1790 ο ήρωας της επανάστασης του 1821 Απόστολος Κυρίμης. Υπήρξε αρματολός στο πλευρό του Γιαννούλα Ζιάκα, μέλος της Φιλικής Εταιρίας και οπλαρχηγός της επανάστασης. Σε ενθύμηση εκκλησιαστικού βιβλίου του Αγίου Όρους αναφέρεται ότι τον Μάιο του 1821 πήρε μέρος στην επανάσταση της Χαλκιδικής και εξόντωσε, στα παράλια του Άθω, το πλήρωμα τουρκικής γολέτας που είχε εξωκείλει εκεί καταδιωκόμενη από ελληνικά πλοία. Αυτό επιβεβαιώνει και ο Σπυρίδων Τρικούπης στο βιβλίο του Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. Τον Απρίλιο του 1822 πολέμησε μαζί με τους Ζιακαίους και κατατρόπωσαν τον στρατό 1.600 ανδρών του Σρόπολι, απεσταλμένου του Χουρσίτ Πασά. Αγωνίστηκε, στο πλευρό των Κασομούληδων, στη μαρτυρική πόλη του Μεσολογγίου κατά την πολιορκία του, επικεφαλής 250 Γρεβενιωτών από το 1823 ως και την ηρωική Έξοδο.
Αναφορά στον Κυρίμη, με ιδιαίτερα κολακευτικά γι’ αυτόν λόγια, βρίσκεται στο με αριθ. Φακέλου 28732 χειρόγραφο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, και σε βιβλία των ιστορικών συγγραφέων Μ. Παπαϊωάννου, Άγγ. Ανεστόπουλου, Αριστ. Κωστόπουλου και Ι.Κ. Μανδραβέλλη. Στη μάχη του Μαυρονόρους Γρεβενών το 1826, όπου σκοτώθηκε ο χιλίαρχος Γιαννούλας Ζιάκας, ο Κυρίμης διασώθηκε σαν από θαύμα και κατέφυγε με τον Θεόδωρο Ζιάκα και άλλους συμπολεμιστές του στη Νότια Ελλάδα (Λαμία), όπου αγωνίστηκε μέχρι τέλους του αγώνα στις περιοχές των Αγράφων, της Φθιώτιδας και της Βοιωτίας. Απόγονοί του ζουν σήμερα στη Λαμία και ένας απ’ αυτούς ο Γεώργιος Κυρίμης, υποστράτηγος, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Ηπείρου και Μακεδονίας (1936-1941).
Με την παλιά ονομασία Τσούργιακας είναι χαρτογραφημένη σε έκδοση του 1881 από τον γεωγράφο και ιστορικό Μιχαήλ Χρυσοχόο και υπάρχει αναφορά στις "Οδοιπορικαί σημειώσεις" του Νικολάου Θ. Σχινά 1886 (Ταγματάρχης του Μηχανικού).
Αναφέρεται σε δημοτικό τραγούδι αφιερωμένο στον Σαμαριναίο ήρωα Γιάννη Παπανικολάου ή Πρίφτη που σκοτώθηκε πολεμώντας τους Τούρκους το 1867.
Από τα ιερά βιβλία της εκκλησίας, τα οποία χρησιμοποιούνταν τα παλιά χρόνια στην εκπαίδευση, υπάρχουν αρκετές χειρόγραφες σημειώσεις από τους δασκάλους, οι οποίες δίνουν πολύτιμες πληροφορίες. Έτσι μαθαίνουμε ότι στην Αετιά λειτουργούσε σχολείο στις 22 Ιουλίου 1892 με δάσκαλο ιερομόναχο από το Άγιο Όρος, αμειβόμενο από τους κατοίκους της. Στις 17 Μαΐου 1906 λειτουργούσε με δάσκαλο τον παπά Ανδρέα Χρήστου από το Πρόσβορο με 12 μαθητές. Στις 20 Ιουλίου 1908 είχε δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Αναστασίου και το 1914 τον Γεώργιο Αναστασίου από το Πρόσβορο που λειτούργησε όλο το χρόνο με 1 έως 7 μαθητές.
Υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, με ξυλόγλυπτο τέμπλο, από τις 8 Μαΐου 1903 όταν άφησε την υπογραφή του περνώντας ο Σαμαριναίος Αγιορείτης αγιογράφος Παπά Αδάμ Σακομάνος. Πιθανολογούμενο έτος ανέγερσης 1880.
Αξιοθέατα
Πολύ κοντά στην Αετιά υπάρχει το ξωκλήσι της Παναγιάς, χτισμένο το 1809 στα ριζά του βράχου Τσούργιακα. Οι εικόνες του τέμπλου είναι έργα Χιονιαδιτών ζωγράφων σε μουσαμά. Αποτελεί αφετηρία των αναρριχητικών διαδρομών "Μελίτσα", "AIDS" και "Μεγάλη Άρκτος" ύψους 150 μ.
Στη θέση Καστρί ανακαλύφθηκαν, από αρχαιολογικές ανασκαφές, ερείπια αρχαίας ακρόπολης της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου (4ος αιώνας π.Χ.).
Στο φαράγγι του Στομίου σχηματίζονται μικροί διαδοχικοί καταρράκτες ύψους 40 μ. και λίγο πιο κάτω, στη θέση "Νιδρούζι", υπάρχει το πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Γκαβού.
Φωτογραφίες
thumb|left|Η Αετιά thumb|none|Ο Τσούργιακας thumb|left|Καταρράκτης Αετιάς thumb|none|Φαράγγι Αετιάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας
Έντγουιν Μόουζες
Ο Έντγουιν Μόουζες (Edwin Corley Moses, γεννήθηκε 31 Αυγούστου 1955) είναι Αμερικανός πρώην αθλητής στίβου που ειδικεύτηκε στους δρόμους ταχύτητας μετ’ εμποδίων (400 μέτρα). Ο κορυφαίος του αγωνίσματος όλων των εποχών, παρέμεινε αήττητος επί 10 χρόνια (και συνολικά 122 αγώνες) από το 1977 έως το 1987. Δύο φορές ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976 (με παγκόσμιο ρεκόρ) και του 1984 στο Λος Άντζελες.
Βιογραφία
Με δύο γονείς του εκπαιδευτικούς, ο Μόουζες πήρε την εκπαίδευση και τις σπουδές πιο σοβαρά από τους περισσότερους νέους, αν και συμμετείχε σε αθλητικες δραστηριότητες. Όταν ο προπονητής του στο γυμνάσιο του μπάσκετ τον έκοψε από την ομάδα και ο προπονητής ποδοσφαίρου τον έδιωξε για καυγά, ο Μόουζες στράφηκε στον στίβο και τη γυμναστική. Αντί να αναζητήσει αθλητική υποτροφία, ο Μόουζες δέχθηκε ακαδημαϊκή υποτροφία στο κολέγιο Μορχάουζ στην Ατλάντα, με ειδικότητα στη φυσική και τη μηχανική. Μόλις μια φορά πριν από τα τέλη Μαρτίου του 1976 μπήκε σε αγώνα 400 μέτρων μετ' εμποδίων. Αλλά μόλις συμμετείχε στη διοργάνωση, έκανε εντυπωσιακή πρόοδο και προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και σημείωσε το πρώτο του παγκόσμιο ρεκόρ 47,64 δευτερολέπτων. Προχώρησε στην επίτευξη διαδοχικών παγκόσμιων ρεκόρ στα 400 μέτρα με εμπόδια των 47,45 δευτ. (1977), 47,13 δευτ. (1980) και 47,02 δευτ. (1983), το τελευταίο από τα οποία διατηρήθηκε για εννέα χρόνια. Υπερασπίστηκε τον Ολυμπιακό του τίτλο στους Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες. Ο καλύτερος χρόνος του σε Ολυμπιάδα ήταν 47,56 δευτερόλεπτα το 1988 στη Σεούλ, αλλά ήταν αρκετός μόνο για το τρίτο σκαλί του βάθρου
Η αήττητη σειρά των 122 αγώνων ξεκίνησε στο Ντίσελντορφ της Δυτικής Γερμανίας το Σεπτέμβριο του 1977 και έληξε στις 4 Ιουνίου 1987, στη Μαδρίτη, με τον Αμερικανό Ντάνι Χάρις να διανύει την απόσταση σε 47,56 δευτερόλεπτα και να κερδίζει τον Μόουζες με 0,11 δευτερόλεπτα διαφορά. Το 1980 στη Μόσχα δεν συμμετείχε λόγω του μποϊκοτάζ σε βάρος της Σοβιετικής Ένωσης. Επίσης, ήταν δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, το 1983 και το 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Νικόλαος Τομαίος
Ο Νικόλαος Τομαίος ή Λεόνικος (1456-1531) ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1456 στην Βενετία από γονείς Ηπειρώτες, όπου και εκπαιδεύτηκε τα πρώτα του γράμματα. Πήγε στην Φλωρεντία για να διευρύνει την κατάρτισή του και εκεί μαθήτευσε στον Δημήτριο Χαλκοκονδύλη. Κατέγεινε ιδίως σε εμβριθείς μελέτες των συγγραμμάτων των φιλοσόφων της αρχαιότητας, και νέος ήδη εξέδωσε την πρώτη λατινική μετάφραση του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα.
Προικισμένος με νου γόνιμο και ευρεία φιλοσοφική και φιλολογική παιδεία προσκλήθηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Εκεί δίδαξε πάνω από τριάντα χρόνια και μόρφωσε πλήθος επιφανών ομιλητών διαδίδοντας τα Ελληνικά γράμματα και τους θησαυρούς της αρχαιότητας. Είχε την δόξα να διδάξει αυτός πρώτος τον Αριστοτέλη, σε όλο του το παρθενικό μεγαλείο, απελευθερώνοντάς τον από κάθε άνθισμα της αραβικής σχολής. Εξέδωσε δε και πλήθος υπομνημάτων. Διέδωσε επίσης και τον Πλάτωνα, εκτιμώντας και τους δύο και κρατώντας άψογη ισορροπία, αφού την εποχή εκείνη ήταν συνηθισμένο φαινόμενο, οι φιλόλογοι να δείχνουν αποκλειστική συμπάθεια, είτε στον ένα είτε στον άλλο, με αποτέλεσμα να παραμορφώνουν τερατωδώς τον άλλο από αυτούς τους δύο φιλοσόφους.
Ο Τομαίος αγαπούσε την ησυχία του σπουδαστηρίου και ουδέποτε αναμίχτηκε με τα πολιτικά, ούτε και σε φιλολογικές διαμάχες πήρε μέρος. Έζησε βίο λιτότατο, έμεινε άγαμος και πέθανε φιλοσοφώντας. Η κηδεία του συνοδεύτηκε από πρωτοφανή για την εποχή εκείνη πομπή. Ο διάσημος καρδινάλιος Βέμβος χάραξε στον τάφο του επίγραμμα σε λατινική γλώσσα, συνοδευόμενο και από τους ελληνικούς στίχους του ίδιου του Τομαίου.
Ο Έρασμος, Σαδολόγος, Ιόβιος, Βέμβος και πολλοί άλλοι μίλησαν ενθουσιωδώς για τον Τομαίο. Ο Ιόβιος αναφέρει ότι μία από τις αθώες ασχολίες του Τομαίου ήταν η διατροφή του πτηνού γερανός, που σαράντα χρόνια τον τάιζε με το χέρι. Ο Τομαίος θεώρησε τον θάνατο του αγαπημένου του πτηνού ως οιωνό του δικού του θανάτου. Πέθανε τον Μάρτιο του 1531.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Αριστοτελικοί φιλόσοφοι
Dupuis
Η Dupuis (Ντουπιουί) είναι βελγική εκδοτική εταιρεία κόμικς. Ο κατάλογος της εταιρείας περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο δημοφιλείς και επιτυχημένους τίτλους των γαλλοβελγικών κόμικς, όπως οι Σπιρού και Φαντάζιο, Τα Στρουμφάκια, Γκαστόν ο γκάφας και Largo Winch.
Ιστορικό
Η Dupuis ιδρύθηκε το 1922 από τον Ζαν Ντουπιουί στην πόλη του Σαρλερουά. Αρχικά, εξέδιδε τα περιοδικά Moustique και Les Bonnes Soirées. Το 1938 ξεκίνησε η κυκλοφορία του Spirou, ενός νέου εντύπου αφιερωμένου στα κόμικς.
Το 2004, η Dupuis αγοράστηκε από τον όμιλο Média-Participations, που πλέον κατέχει και άλλες δύο μεγάλες εκδοτικές του χώρου, τις Dargaud και Lombard.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βελγικές εταιρείες κόμικς
Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 2
Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.2: Η Εκδίκηση του Φρέντυ (αγγλικά: A Nighrmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge) είναι ταινία τρόμου αμερικανικής παραγωγής του 1985 σε σκηνοθεσία Τζακ Σόλντερ. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ενσαρκώνουν ο Μαρκ Πέιτον, η Κιμ Μάγιερς και ο Ρόμπερτ Ίνγκλαντ, στον ρόλο του Freddy Krueger. Είναι η συνέχεια της ταινίας Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες και ακολουθείται από Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.3: Πολεμιστές του Ονείρου (1987).
Υπόθεση
Πέντε χρόνια μετά τους περίεργους φόνους στην οδό Ελμ, ο Φρέντι Κρούγκερ ξαναχτυπά. Ο Τζέσι, έφηβος γιος των νέων ενοίκων του σπιτιού στο νούμερο 1428, μπαίνει στο στόχαστρο του Freddy, ο οποίοα θέλει να τον χρησιμοποιήσει ως το μέσον για να συνεχίσει να διαπράττει φόνους στον πραγματικό κόσμο.
Υποδοχή
Το 1985, η ταινία προβλήθηκε στην Αμερική σε μόλις 614 κινηματογραφικές αίθουσες. Το πρώτο σαββατοκύριακο της προβολής της απέσπασε 2.9 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά απέσπασε 30 εκατομμύρια δολάρια, με προϋπολογισμό 3 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες
Στήβεν Νηλ
Ο Στήβεν Νηλ ή Στίβεν Νιλ (αγγλικά: Stephen Roy Albert Neale, 9 Ιανουαρίου 1958 - ) είναι Άγγλος Φιλόσοφος, καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του CUNY (City University of New York) από το 2007. Προηγουμένως, ο Νηλ ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς από το 1999 έως το 1999, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια από το 1990 έως το 1999, καθηγητής φιλοσοφίας στο Κολέγιο του Birkbeck (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) από το 1996 έως το 1997 και καθηγητής-αναπληρωτής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον από το 1988 έως το 1990.
Το 2002, του απονεμήθηκε η υποτροφία Guggenheim, το 1998 η Υποτροφία “National Endowment for Humanities” και το 1995 η υποτροφία του Ιδρύματος Rockefeller. Είναι ειδικός κατά κύριο λόγο στη Φιλοσοφία του Λόγου, στη Γλωσσολογία και στη Φιλοσοφική Λογική. Είναι “ρεαλιστικός” ως προς το ρόλο της γλώσσας στην έκφραση της σκέψης.
Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς ως προς τα επιχειρήματα και τη Θεωρία των Περιγραφών του Μπέρτραντ Ράσελ.
Κορνάρος (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Κορνάρος απαντούμε τα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ντάνι Φίλιπ
Ο Ντάνι Φίλιπ (Danny Philip, γεν. στις 5 Αυγούστου 1953) είναι πολιτικός και διπλωμάτης από τα Νησιά του Σολομώντα, Πρωθυπουργός από τις 25 Αυγούστου του 2010 ως την παραίτησή του, το Νοέμβριο του 2011. Διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της χώρας του από το 1995 ως το 1996 και ξανά από τον Ιούλιο του 2000 ως τον Ιούνιο του 2001. Ήταν ηγέτης του Προοδευτικού Κόμματος του Λαού (People's Progressive Party) από το 1997 ως το 2000 και εν συνεχεία ίδρυσε το Αναμορφωτικό Δημοκρατικό Κόμμα, του οποίου είχε την ηγεσία όταν έγινε πρωθυπουργός.
Πολιτική καριέρα
Έχει υπηρετήσει 4 θητείες στο Κοινοβούλιο των νήσων του Σολομώντα, την περίοδο από το 1984 ως το 2001. Την περίοδο 1984-93 εκλεγόταν στην εκλογική περιφέρεια Βόνα Βόνα-Ρεντόβα-Τετεπάρε ( Vona Vona-Rendova-Tetepare). Στη συνέχεια ο Φίλιπ εκλεγόταν βουλευτής στην περιφέρεια Νότια Νέα Γεωργία-Ρεντόβα-Τετεπάρε από το 1994 ως το 2001. Στην ίδια περιφέρεια εξελέγη και στις εκλογές του 2010, έπειτα από τις οποίες εξελέγη πρωθυπουργός.
Πρωθυπουργός
Ο Φίλιπ εξελέγη πρωθυπουργός με οριακή πλειοψηφία στις 24 Αυγούστου 2010, έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών στις 4 Αυγούστου. Μαζί με τους οπαδούς του συνέστησε το "πολιτικό στρατόπεδο Καζίνο του Ειρηνικού" ("Pacific Casino camp,") και κέρδισε την εκλογή του στην πρωθυπουργία με διαφορά μόλις 3 ψήφων από τον αντίπαλό του, Στιβ Αμπάνα. Ο Φίλιπ έλαβε 26 ψήφους, ενώ ο αντίπαλός του συγκέντρωσε συνολικά 23. Συνακόλουθα, ο Φίλιπ διαδέχθηκε τον Ντέρεκ Σικούα στην πρωθυπουργία. Στην πρώτη του ομιλία μετά τη νίκη του, ο νέος πρωθυπουργός έθεσε ως προτεραιότητα τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης και τάχθηκε υπέρ της διαδικασίας για μεταρρύθμιση στο Σύνταγμα. Για τον ίδιο λόγο ίδρυσε το Αναμορφωτικό Δημοκρατικό Κόμμα.
Λίγες ημέρες μετά την εκλογή του διόρισε τον Μανάσε Μαελένγκα ως αντιπρόεδρο της κυβέρνησης.
Μια ημέρα μετά την εκλογή του Φίλιπ στην πρωθυπουργία, πέθανε από καρδιακή προσβολή ο προσκείμενος στο κόμμα του νεοεκλεγείς βουλευτής, Στιβ Λάορε. Έτσι, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της νέας κυβέρνησης μειώθηκε στη μία ψήφο (στις 25).
Στις 11 Νοεμβρίου 2011, έπειτα από την προσχώρηση 5 υπουργών και 7 βουλευτών στην Αντιπολίτευση, ο Φίλιπ παραιτήθηκε προκειμένου να αποφύγει να περάσει από πρόταση μομφής. Παρέμεινε Πρωθυπουργός ως την εκλογή του αντικαταστάτη του από το Κοινοβούλιο, που έγινε στις 16 Νοεμβρίου. Αντικαταστάτης του στην πρωθυπουργία ήταν ο Γκόρντον Ντάρσι Λίλο.
Αλμπέρτο Χουαντορένα
Ο Αλμπέρτο Χουαντορένα (Alberto Juantorena), που γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1950 στο Σαντιάγο ντε Κούβα, είναι Κουβανός πρώην αθλητής στίβου, ολυμπιονίκης και πολιτικός. Κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ στα 400 μ. και στα 800 μ. των ανδρών. Ήταν επίσης, διεθνής καλαθοσφαιριστής (με ύψος 1,88 μ.) και είχε το προσωνύμιο «El Caballo» («Το Άλογο») λόγω του πολύ μεγάλου διασκελισμού του (2,75 μ.) Χρημάτισε υπουργός αθλητισμού στην κυβέρνηση της χώρας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουβανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κουβανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF Κατηγορία:Κουβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Γεώργιος Αλεξάνδρου
Ο Γεώργιος Αλεξάνδρου ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Κορικιάνη της Κρήτης. Χειροτονήθηκε ιερέας όντας έγγαμος, και αφού μετά από λίγο καιρό χήρεψε έφυγε για την Ιταλία. Περίπου το 1490 μετέβη στη Ρώμη και διορίστηκε καθηγητής. Εκεί σύντομα αναδείχτηκε, είτε επίσκοπος, είτε έμπιστος στο στενό περιβάλλον του Πάπα, αφού σε επίσημες εορτές συναντάμε το Γεώργιο να συντελεί τα της ακολουθείας ως επίσκοπος της Κρητικής Αρκαδίας μαζί με τον Πάπα, και μάλιστα να διαβάζει το Ευαγγέλιο στα Ελληνικά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Πίσω Πόρτα
Η Πίσω πόρτα είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου η οποία είναι ταινία εποχής και η ιστορία της διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1960 στην Ελλάδα. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Ντένη Ηλιάδη.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο 12χρονος Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου. Στους υπόλοιπους ρόλους παίζουν οι: Aλεξανδριανή Σικελιανού, Xάρης Σώζος, Αντρέας Κοντόπουλος, Iεροκλής Mιχαηλίδης, Aντώνης Kαφετζόπουλος, Ελισάβετ Μουτάφη, Έφη Παπαθεοδώρου, Μαρία Σολωμού, Κατερίνα Τσάβαλου, Ελένη Κοκκίδου, Ακίνδυνος Γκίκας.
Η ταινία έκανε μια ειδική προβολή στο Cine Αφροδίτη στις 29 Μαίου 2000 και η επίσημη προβολή της ήταν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στα πλαίσια του Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας.
Περίληψη
Στον ανήσυχο κόσμο της δεκαετίας του 1960, ο 13χρονος Δημήτρης ωριμάζει απότομα μέσα από τις απρόβλεπτες αλλαγές της προσωπικής του ζωής. Γίνεται μάρτυρας των ηλεκτρισμένων γεγονότων, αλλά και της τρέλας μιας παράδοξης εποχής. Νιώθει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Αποκτά τις πρώτες εμπειρίες, πειραματίζεται, ψάχνει λύσεις και απαντήσεις. Αντιδρά στον κυνικό κόσμο των ενηλίκων με την τόλμη και τη φαντασία της πρώιμης εφηβείας του.
Προβολές στο εξωτερικό
Η Πίσω πόρτα συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού. Στο πρώτο φεστιβάλ που συμμετείχε ήταν το Διεθνές Φεστιβάλ του Τόκιο.
Παραπομπές
Πισω πορτα Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Αλτκίρς
Το Αλτκίρς (Γαλλικά: Altkirch) (σημαίνει παλιά εκκλησία στα γερμανικά) είναι γαλλική κοινότητα του νομού Άνω Ρήνου, υπονομαρχία του νομού, στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Αλτκιρσουά (ζ).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ, το Αλτκίρς στα νότια του νομού Άνω Ρήνου]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η οδός Σαρλ ντε Γκωλ στο Αλτκίρς Η κοινότητα Αλτκίρς βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Άνω Ρήνου, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία και τη Γερμανία. Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Αλσατίας και είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Αλσατίας (Sundgau).
Είναι η μία από τις υπονομαρχίες του νομού, οι άλλες είναι οι κοινότητες Μυλούζ και Ταν, και έχει πληθυσμό 5.737 κατοίκους (2017).
Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Ιλλ του οποίου η μικρή κοιλάδα της επιτρέπει να είναι εύκολα προσβάσιμη. Περιβάλλεται από δάση και εύφορους λόφους που φθάνουν τους πρόποδες στο βόρειο άκρο της οροσειράς Ζυρά (Ιούρας).
Το Αλτίρς αναπτύχθηκε κοντά σε ένα σταυροδρόμι δρόμων. Οι αποστάσεις που το χωρίζουν από γειτονικές πόλεις:
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Το κωδωνοστάσιο της εκκλησίας Σαιν-Μοράν, 12ος αιώνας μικρογραφία|Η Συναγωγή του Αλτκίρς
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλσατίας Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Γουλιέλμος της Τύρου
Ο Γουλιέλμος της Τύρου (Guillaume de Tyr, 1130 - 29 Σεπτεμβρίου 1186) ήταν αρχιεπίσκοπος της Τύρου, και ο κυριότερος χρονογράφος των μεσαιωνικών Σταυροφοριών. Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ από τη δεύτερη γενιά των πρώτων Σταυροφόρων από οικογένεια μη ευγενών ενώ αδελφό είχε κάποιον Ραλφ, έμπορο. Εκπαιδεύθηκε στα Ιεροσόλυμα σε Λατινικά, Ελληνικά, Αραβικά και ένας από τους σημαντικότερους μαθητές του ήταν ο μέλλων βασιλιάς των Ιεροσολύμων Βαλδουίνος Γ΄. Σε ηλικία 16 ετών στάλθηκε στο Παρίσι και στην Ορλεάνη όπου για 10 χρόνια εκπαιδεύτηκε σε τέχνες, φυσικές επιστήμες, μαθηματικά, φιλοσοφία, θεολογία και νομικά από τους διασημότερους δασκάλους της εποχής του.
Αρχιεπίσκοπος Τύρου και εκπαιδευτής των βασιλέων
thumb|right|200px|Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει την ιστορία των Σταυροφοριών - από Γαλλική μετάφραση του 13ου αι. Επέστρεψε στους Αγίους Τόπους μετά από τις πολυετείς σπουδές του (1165) και διορίστηκε από τον βασιλιά των Ιεροσολύμων Αμαλρίκ Α΄ της Ιερουσαλήμ αρχιδιάκονος της Τύρου. Στάλθηκε σε διπλωματική αποστολή στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό προκειμένου να πραγματοποιήσει συμμαχική συνθήκη με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα (1168) για επίθεση κατά των Φατιμιδών της Αιγύπτου. Επισκέφτηκε την Ρώμη όπου δέχτηκε επίθεση από τον Φρειδερίκο των Ρόδων, επίσκοπο της Τύρου, κατηγορώντας τον ότι πήρε παράνομα την θέση του αρχιδιάκονου λόγω της φιλίας του με τον βασιλιά.
Με την επιστροφή του στους Αγίους Τόπους (1170) έγινε δάσκαλος του διαδόχου Βαλδουίνου, ενώ ήταν ο άνθρωπος που ανακάλυψε ότι ο έφηβος νεαρός διάδοχος πάσχει από λέπρα. Τότε αποφάσισε να γράψει λεπτομερή ιστορία του βασιλείου των Ιεροσολύμων υπό την επίβλεψη του βασιλιά Αμαλρίκ, που δυστυχώς πέθανε πρόωρα (1174), και ο αντιβασιλιάς Ραϊμόνδος Γ΄ της Τρίπολης τον όρισε πρωθυπουργό και επίσκοπο της Ναζαρέτ. Το 1175 έγινε αρχιεπίσκοπος Τύρου κερδίζοντας τον έλεγχο σε κράτος και εκκλησία.
Ήταν ένας από τους απεσταλμένους από την Ουτρέμη στο 3ο Συμβούλιο του Λατερανού. Ανάμεσα στους απεσταλμένους ήταν και ο Ηράκλειος, αρχιεπίσκοπος της Καισάρειας, καθώς και οι επίσκοποι Σεβάστειας, Βηθλεέμ και Τρίπολης, αλλά απέτυχαν να πείσουν τον Πάπα για νέα Σταυροφορία.
Αφού επιφορτίστηκε από τον πάπα σε διπλωματική αποστολή με τον αυτοκράτορα Μανουήλ (1180) επέστρεψε στους Αγίους Τόπους. Τότε ο βασιλιάς και η μητέρα του, Άννα του Κουρτεναί, απέτρεψαν προσπάθεια του Ραϋμόνδου Γ΄ της Τρίπολης και του Βοϊμούνδου Γ΄ της Αντιόχειας να παντρέψουν την χηρεύσασα αδελφή του βασιλιά, Σιβύλλα, με έναν δικό τους ευγενή. Αντίθετα, προτίμησαν να την παντρέψουν με τον Γκυ των Λουζινιάν, του οποίου ο μεγαλύτερος αδελφός Αμαλρίκ του Λουζινιάν ήταν ήδη επιφανέστατη φυσιογνωμία στην βασιλική αυλή.
Αποτυχία να εκλεγεί πατριάρχης
Ο Γουλιέλμος της Τύρου παρέμεινε πρωθυπουργός και αρχιεπίσκοπος Τύρου μέχρι το τέλος της ζωής του και συμφιλιώθηκε και με τον βασιλιά. Η πληροφορία ότι ο Ηράκλειος αφόρισε τον Γουλιέλμο αποτελεί εφεύρημα ενός συγγραφέα του 13ου αιώνα. Σε λίγο καιρό ο Γουλιέλμος αρρώστησε και πέθανε μέσα στο 1185, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει το έργο του, ενώ δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τα τελευταία χρόνια της ζωής του και τα αίτια του θανάτου του.
Έργο
Έγραψε συνολικά 23 ημιτελή βιβλία όπου εξιστορούσε με κάθε λεπτομέρεια όλα τα γεγονότα σχετικά με τις Σταυροφορίες, με αρχή την κατάκτηση της Συρίας από τον Ομάρ και την έναρξη της Α΄ Σταυροφορίας. Περιγράφει αναλυτικά και τις συνθήκες ίδρυσης του τάγματος των Ναϊτών και την προσωπική ζωή των μεγαλύτερων βασιλέων. Η μετάφραση έγινε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, και σήμερα τα βιβλία του αποτελούν την κυριότερη πηγή γνώσης για τα γεγονότα των Σταυροφοριών και το βασίλειο των Ιεροσολύμων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Βυζαντινοί χρονογράφοι Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Ζόφια Κόσακ-Στσούτσκα
Η Ζόφια Κόσακ-Στσούτσκα (πολωνικά: Zofia Kossak-Szczucka, επίσης Κόσακ-Σατκόφσκα [Kossak-Szatkowska]) (10 Αυγούστου 1889 – 9 Απριλίου 1968) ήταν Πολωνή συγγραφέας και αντιστασιακή κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνίδρυσε δύο πολωνικές οργανώσεις εν καιρώ πολέμου: Μέτωπο για την Αναγέννηση της Πολωνίας και Ζεγκότα, που ιδρύθηκαν για να βοηθήσουν τους Πολωνούς Εβραίους να ξεφύγουν από το Ολοκαύτωμα. Το 1943, συνελήφθη από τους Γερμανούς και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, αλλά επέζησε του πολέμου.
Νεότερα χρόνια
Η Ζόφια Κόσακ ήταν κόρη του Ταντέους Κόσακ, ο οποίος ήταν δίδυμος αδερφός του ζωγράφου Βόιτσεχ Κόσακ και εγγονή του ζωγράφου Γιούλιους Κόσακ. Παντρεύτηκε δύο φορές. Το 1923, μετά το θάνατο του πρώτου της συζύγου, Στέφαν Στσούτσκι, στο Λβιβ, εγκαταστάθηκε στο χωριό Γκούρκι Βιέλκιε στη Σιλεσία του Τσιέσιν, όπου το 1925 παντρεύτηκε τον Ζίγκμουντ Σατκόφσκι.
Ακτιβισμός
Συνδέθηκε με τη λογοτεχνική ομάδα Τσάρτακ και έγραψε κυρίως για τον Καθολικό Τύπο. Το πιο γνωστό της έργο από εκείνη την περίοδο είναι το Η Φλόγα, απομνημονεύματα της Ρωσικής Επανάστασης του 1917. Το 1936, έλαβε τη διάσημη Χρυσή Δάφνη (Złoty Wawrzyn) της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας. Τα ιστορικά μυθιστορήματα της Κόσακ-Στσούτσκα περιλαμβάνουν τα Beatum scelus (1924), Złota wolność (Χρυσή Ελευθερία, 1928), Legnickie pole ( The Field of Legnica, 1930), Trembowla (1939), Suknia Dejanisus (399), Suknia Dejaniry (39). Πιο γνωστά είναι τα Krzyżowcy (Άγγελοι στη σκόνη, 1935), Król trędowaty (Λεπρός βασιλίας, 1936) και Bez oręża (Μακάριοι οι Μεικ, 1937) που πραγματεύεται τις Σταυροφορίες και αργότερα τον Φραγκίσκο της Ασίζης, μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες. Έγραψε επίσης το Z miłości (Από αγάπη, 1926) και το Szaleńcy boży (Οι τρελοί του Θεού, 1929), με θρησκευτικά θέματα.
Δραστηριότητες Τύπου
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, εργάστηκε στον υπόγειο Τύπο: από το 1939 έως το 1941, συνεκδότρια της υπόγειας εφημερίδας Polska żyje (Η Πολωνία ζει ). Το 1941, ίδρυσε την καθολική οργάνωση Front Odrodzenia Polski (Μέτωπο για την Αναγέννηση της Πολωνίας) και επιμελήθηκε την εφημερίδα της, Prawda (Η αλήθεια).
Στον υπόγειο τύπο, χρησιμοποιούσε το κωδικό όνομα Βερονίκα (Weronika).
Σύλληψη
μικρογραφία|267x267εσ| «Στη Ζόφια Κόσακ, τη διάσημη Πολωνή καθολική συγγραφέα, μια γυναίκα με μεγάλη γενναιοδωρία και θάρρος. Τοποθετήθηκε από τους συμπολίτες της, 1981» (Μνημείο στο εξωτερικό της Εκκλησίας της Ενορίας των Αγίων Πάντων στο Γκούρκι Βιέλκιε) Στις 27 Σεπτεμβρίου 1943, η Κόσακ-Στσούτσκα συνελήφθη στη Βαρσοβία από μια γερμανική περιπολία. Οι Γερμανοί, μη συνειδητοποιώντας ποια ήταν, την έστειλαν πρώτα στη Φυλακή Πάβιακ και μετά στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Όταν η πραγματική της ταυτότητα έγινε γνωστή τον Απρίλιο του 1944, στάλθηκε πίσω στη Βαρσοβία για ανάκριση και καταδικάστηκε σε θάνατο. Απελευθερώθηκε τον Ιούλιο του 1944 με τις προσπάθειες του πολωνικού υπόγειου και συμμετείχε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας.
Μεταπολεμικά
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα κομμουνιστικό καθεστώς άρχισε να εγκαθιδρύεται στην Πολωνία. Τον Ιούνιο του 1945, η Κόσακ κλήθηκε από τον Γιάκουμπ Μπέρμαν, τον νέο Πολωνό υπουργό Εσωτερικών, ο οποίος ήταν Εβραίος. Τη συμβούλεψε έντονα να εγκαταλείψει τη χώρα αμέσως για τη δική της προστασία, γνωρίζοντας τι θα έκανε η κυβέρνησή του στους πολιτικούς εχθρούς, καθώς και γνωρίζοντας από τον αδελφό του, Άντολφ Μπέρμαν, τι είχε κάνει η Κόσακ για να σώσει ζωές Εβραίων. Η Κόσακ διέφυγε στη Δύση, αλλά επέστρεψε στην Πολωνία το 1957.
Η Κόσακ-Στσούτσκα δημοσίευσε το Z Otchłani (Από τη άβυσοο, 1946), βασισμένη στις εμπειρίες της από το Άουσβιτς. Το Dziedzictwo (Κληρονομία, 1956–67) αφορά την οικογένεια Κόσακ. Το Przymierze (Σύμφωνο, 1951) αφηγείται την ιστορία του Αβραάμ. Η Κόσακ-Στσούτσκα έγραψε επίσης βιβλία για παιδιά και εφήβους, συμπεριλαμβανομένων των Bursztyn (1936) και Gród nad jeziorem (Οικισμός δίπλα στη λίμνη, 1938).
Το 1964 ήταν μία από τους υπογράφοντες της λεγόμενης Επιστολής των 34 προς τον Πρωθυπουργό Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς, σχετικά με την ελευθερία του πολιτισμού.
Το 1982, το Ινστιτούτο Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ αναγνώρισε τη Ζόφια Κόσακ ως Δίκαιη των Εθνών. Το 2009, η Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας εξέδωσε ένα νόμισμα μεταθανάτια για το έργο των Κόσακ, Ιρένα Σέντλερ και Ματίλντα Γκέτερ στη βοήθεια των Εβραίων (βλ. Ζεγκότα). Το 2018, η Ζόφια Κόσακ τιμήθηκε με το υψηλότερο Πολωνικό παράσημο, το Τάγμα του Λευκού Αετού.
Η κόρη της Ζόφια, Άννα Σατκόφσκα (15 Μαρτίου 1928, Γκούρκι Βιέλκιε – 27 Φεβρουαρίου 2015), έγραψε ένα βιβλίο για την εμπειρία της κατά την Εξέγερση της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Μέλη της Ζεγκότα Κατηγορία:Πολωνοί αντιφασίστες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Τελευταίο θεώρημα του Φερμά
Στη θεωρία αριθμών, το τελευταίο θεώρημα του Φερμά (ορισμένες φορές ονομάζεται Υπόθεση του Φερμά, κυρίως σε παλαιότερα κείμενα) διατυπώνεται ως εξής: τρεις θετικοί ακέραιοι αριθμοί a, b, και c δεν δύνανται να ικανοποιήσουν την εξίσωση an + bn = cn για κάθε ακέραιο αριθμό n μεγαλύτερο από το δύο. Επομένως, χωρίς τη χρήση μαθηματικών συμβόλων μπορεί να εκφραστεί: Είναι αδύνατον να χωρίσεις οποιαδήποτε δύναμη μεγαλύτερη της δεύτερης σε δύο ίδιες δυνάμεις».
Το θεώρημα διατυπώθηκε πρώτη φορά το 1637 από τον Φερμά, με τη μορφή χειρόγραφης σημείωσης σε ένα βιβλίο (συγκεκριμένα στα Αριθμητικά του Διόφαντου), όπου ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι έχει την απόδειξη του θεωρήματος αλλά είναι τόσο μεγάλη που δεν χωρούσε στη σημείωση. Καμία επιτυχής απόδειξη δεν δημοσιεύθηκε μέχρι το 1995, παρά τις προσπάθειες των αμέτρητων μαθηματικών κατά τα 358 χρόνια που μεσολάβησαν. Το άλυτο αυτό πρόβλημα συνδέεται άμεσα με την πρόοδο της αλγεβρικής θεωρίας αριθμών το 19ο αιώνα. Είναι ένα από τα πιο γνωστά θεωρήματα στην ιστορία των μαθηματικών και πριν την απόδειξη του 1995 από τους μαθηματικούς Άντριου Γουάιλς και Ρίτσαρντ Τέιλορ βρισκόταν στο Βιβλίο Γκίνες ως το "πιο δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα".
Το πρόβλημα
Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά (γνωστό με τον τίτλο αυτό ιστορικά, αν και τεχνικά επρόκειτο για μια εικασία ή για αναπόδεικτες εικασίες, μέχρι να αποδειχθεί το 1995) αποτελούσε ένα άλυτο αίνιγμα στα μαθηματικά για πάνω από τρεις αιώνες. .
Η αξίωση αυτή έγινε τελικά ένα από τα πιο διάσημα ανοιχτά προβλήματα των μαθηματικών. Οι προσπάθειες που έγιναν για να αποδειχθεί κατά τη διάρκεια του χρόνου που ακολούθησε, μέχρι τη δημοσίευση της επιτυχημένης απόδειξης, προκάλεσε ουσιαστική ανάπτυξη στην θεωρία αριθμών και με την πάροδο του χρόνου το Τελευταίο θεώρημα του Φερμά αποκτήσει θρυλική εξέχουσα θέση ως ένα από τα πιο δημοφιλή άλυτα προβλήματα στα μαθηματικά. Βασίζεται στο γνωστό τύπο του ("Πυθαγόρειου Θεωρήματος") για την υποτείνουσα και τις δύο άλλες πλευρές ενός ορθογωνίου τριγώνου που ανακαλύφθηκε από τον αρχαίο Έλληνα μαθηματικό Πυθαγόρα : a2 + b2 = c2
Σύμφωνα με τα δεδομένα αυτά, η εξίσωση έχει ένα άπειρο πλήθος ακεραίων λύσεων, που αντιστοιχούν στις πλευρές ενός ορθογωνίου τριγώνου. Ο Φερμά ισχυρίστηκε ότι είχε μια απόδειξη ότι αυτό το θεώρημα δεν έχει λύσεις κάποιον φυσικό αριθμό (ή «ακέραιο») για κάθε ακέραιο εκθέτη μεγαλύτερο από το 2. Με άλλα λόγια αν η εξίσωση a2 + b2 = c2 έχει άπειρο πλήθος λύσεων, οι παρόμοιες εξισώσεις για οποιονδήποτε άλλο εκθέτη n μεγαλύτερο του 2 δεν έχει λύσεις. Ο Φερμά δεν άφησε καμία απόδειξη της εικασίας του για όλα τα n>2, εκτός από την ειδική περίπτωση για n=4.
Χρησιμοποιώντας πιο επίσημη μαθηματική σημειογραφία, το τελευταίο θεώρημα του Φερμά μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:
Επειδή το συγκεκριμένο πρόβλημα γίνεται πολύ εύκολα κατανοητό από τον καθένα (ως προς τη διατύπωσή του), έχουν δημιουργηθεί κατά καιρούς οι περισσότερες λανθασμένες αποδείξεις από οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα στην ιστορία των μαθηματικών. Όλα τα θεωρήματα που είχαν προταθεί από τον Φερμά αποδείχτηκαν, είτε με δικές του αποδείξεις, είτε με αποδείξεις άλλων μαθηματικών, στους επόμενους δύο αιώνες που ακολούθησαν τις προτάσεις. Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά δεν ήταν το τελευταίο που διατύπωσε, αλλά το τελευταίο που αποδείχτηκε. Υπάρχουν πολλές εξισώσεις που έχουν μορφή παρόμοια με αυτή του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά. Ένα παράδειγμα είναι το εξής:
Μεταγενέστερες εξελίξεις και η απόδειξη του θεωρήματος
Με την ειδική περίπτωση n = 4 αποδεδειγμένη, το πρόβλημα ήταν να αποδειχθεί το θεώρημα για εκθέτες n, οι οποίοι είναι πρώτοι αριθμοί (ο περιορισμός αυτός θεωρείται τετριμμένος για να αποδεχθεί αφού: αν n δεν είναι πρώτος αριθμός τότε θα ήταν δυνατό να γραφεί με τη μορφή n = PQ, όπου P είναι ένας πρώτος αριθμός, και στη συνέχεια ισχύει an = aP.Q = (aQ)P για καθέναν από τους a,b και c και μια ισοδύναμη λύση, θα μπορούσε να υπάρχει για μία μικρότερη πρώτη δύναμη. Κατά τη διάρκεια των δύο επόμενων αιώνων (1637-1839), η εικασία έχει αποδειχθεί μόνο για τους πρώτους 3, 5, και 7, αν και η Σοφί Ζερμαίν καινοτόμησε και κατόρθωσε να προσεγγίσει μια απόδειξη που θα αφορούσε μια ολόκληρη κατηγορία των πρώτων αριθμών. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Ερνστ Κούμερ επέκτεινε την απόδειξη της Ζερμαίν και, επίσης, απέδειξε το θεώρημα για όλες κανονικούς πρώτους αριθμούς, αφήνοντας τους ακανόνιστους να αναλυθούν μεμονωμένα. Με βάση τις εργασίες του Κούμερ και τη χρήση εξελιγμένων μελετών με τη βοήθεια υπολογιστών, άλλοι μαθηματικοί ήταν σε θέση να επεκτείνουν την απόδειξη για να καλύψουν όλους τους πρώτους εκθέτες μέχρι τέσσερα εκατομμύρια, αλλά μια απόδειξη για όλους τους εκθέτες ήταν απρόσιτη εκείνη την περίοδο για τη μαθηματική κοινότητα (πράγμα που σημαίνει ότι οι μαθηματικοί γενικά θεωρούν μια απόδειξη μπορεί να είναι είτε αδύνατη, ή στην καλύτερη περίπτωση εξαιρετικά δύσκολη, ή δεν είναι εφικτή με τις σημερινές γνώσεις).
Η απόδειξη του Τελευταίου Θεωρήματος του Φερμά στο σύνολό της, για όλα τα n, τελικά επιτεύχθηκε, μετά από 358 χρόνια, από τον Άντριου Γουάιλς, το 1995, ένα επίτευγμα για το οποίο τιμήθηκε και έλαβε πολλά βραβεία. Η λύση ήρθε με έμμεσο τρόπο, από έναν εντελώς διαφορετικό τομέα των μαθηματικών.
Περίπου το 1955 οι Ιάπωνες μαθηματικοί Γκόρο Σιμούρα και Γιουτάκα Τανιγιάμα διατύπωσαν την εικασία ύπαρξης σχέσης μεταξύ των ελλειπτικών καμπυλών και των modular forms, δύο εντελώς διαφορετικών περιοχών των μαθηματικών. Η αξίωση αυτή που έμεινε γνωστή ως Τανιγιάμα-Σιμούρα-Γουάιλς εικασία, και τελικά ως θεώρημα των modular forms, το οποίο εντάσσεται στον τομέα της μιγαδικής ανάλυσης, θεωρούνταν ανεξάρτητη, χωρίς προφανή σύνδεση με το Τελευταίο θεώρημα του Φερμά. Είχε ευρέως θεωρηθεί ως σπουδαίο μαθηματικό πρόβλημα, αλλά ήταν (όπως και εξίσωση του Φερμά) εντελώς απρόσιτο στην απόδειξη του.