cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαία της Τασμανίας
Ιστορία
Ένας Βρετανός Μπλε Σημαιοφόρος με το σήμα εξυπηρετούσε τα κυβερνητικά σκάφη της Τασμανίας και τα ιδιόκτητα σκάφη επρόκειτο να πετάξουν ένα απαραμόρφωτο Βρετανικό Κόκκινο Σημαιοφόρο. Αφού η Τασμανία έγινε κράτος την 1η Ιανουαρίου 1901, ο Μπλε Σημαιοφόρος της Τασμανίας χρησιμοποιήθηκε σπάνια και κρατήθηκε για επίσημους σκοπούς. Τα περισσότερα σκάφη σύντομα προτίμησαν να πετάξουν το Australian Red Ensign. μικρογραφία|233x233εσ|Η σημαία του κυβερνήτη της Τασμανίας (1876-1977) Στις 3 Δεκεμβρίου 1975, μια κυβερνητική διακήρυξη από τον Κυβερνήτη Σερ Στάνλεϊ Μπέρμπερι, και επικυρωμένη από τον πρωθυπουργό Bill Neilson, την καθιέρωσε ως επίσημη σημαία της Τασμανίας, αν και τεχνικά είχε ήδη «επισήμως» υιοθετηθεί όταν κυκλοφόρησε το 1876. Από τότε ήταν αποδεκτό για ιδιώτες πολίτες να χρησιμοποιούν τη σημαία, αν και είναι ασυνήθιστο να τους βλέπουμε να το κάνουν.
Έχει προταθεί ότι η κρατική σημαία της Τασμανίας δεν είναι αντιπροσωπευτική του νησιού και πρέπει να αλλάξει σε κάτι πιο κατάλληλο. Μια ερασιτεχνική πρόταση για την αντικατάσταση της κρατικής σημαίας της Τασμανίας. Διαθέτει ένα εξέχον λουλουδάτο έμβλημα και σημαντικό μονοανθικό είδος μελιού, το δερματόξυλο. Η ώθηση για αλλαγή της κρατικής σημαίας είναι μέρος της ευρύτερης ώθησης για αλλαγή της εθνικής σημαίας της Αυστραλίας.
Στις 8 Ιουνίου 2020, ο διαδικτυακός ιστότοπος ειδήσεων Tasmanian Times προκήρυξε δημόσιο διαγωνισμό για σχέδια που θα αντικαταστήσουν την υπάρχουσα σημαία.
Σύμβολα
Η σημαία της Τασμανίας έχει δύο διακριτά σύμβολα, τη σημαία της Ένωσης (επίσης γνωστή ως Union Jack) και το Κρατικό σήμα της Τασμανίας.
Όπως και με τη σημαία της Αυστραλίας, η σημαία της Ένωσης πιστεύεται ότι συμβολίζει τοπικά την ιστορία της Αυστραλίας ως έξι βρετανικές αποικίες και τις αρχές στις οποίες βασίζεται η Αυστραλιανή Ομοσπονδία, η Κοινωνία Αυστραλιανή Σημαίας αν και μια πιο ιστορική άποψη βλέπει τη συμπερίληψή της στο σχέδιο ως επιδεικνύοντας πίστη στη Βρετανική Αυτοκρατορία. αριστερά|μικρογραφία|Η σημαία της αστυνομίας της Τασμανίας
Κατασκευή
Σε αντίθεση με την εθνική σημαία, η σημαία της Τασμανίας δεν κατοχυρώνεται και δεν προστατεύεται από πράξεις του κράτους ή της κυβέρνησης της Κοινοπολιτείας. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχουν επίσημες νομικές απαιτήσεις για την κατασκευή της σημαίας της Τασμανίας. Ωστόσο, η παράδοση και η διακόσμηση υπαγορεύουν ότι πρέπει να είναι:
Χρώματα
Τα χρώματα της σημαίας, αν και δεν προσδιορίζονται από τον νόμο περί σημαιών, έχουν τις ίδιες προδιαγραφές Pantone με την εθνική σημαία. Το Εγχειρίδιο Στυλ της Αυστραλιανής Κυβέρνησης για Συγγραφείς, Συντάκτες και Εκτυπωτές παρέχει επίσης προδιαγραφές CMYK και RGB για την απεικόνιση της σημαίας στην εκτύπωση και στην οθόνη αντίστοιχα.
Σημαία του Κυβερνήτη
μικρογραφία|Η σημαία του κυβερνήτη της Τασμανίας Ο Κυβερνήτης της Τασμανίας, ως εκπρόσωπος του αρχηγού του κράτους της Τασμανίας, της Βασίλισσας της Αυστραλίας, λαμβάνει επίσημα μια σημαία για χρήση σε όλες τις επίσημες περιστάσεις. Είναι πανομοιότυπο στο σχεδιασμό και την κατασκευή με τη σημαία της Τασμανίας, εκτός από το ότι διαθέτει ένα στέμμα του Αγίου Εδουάρδου πάνω από το σήμα για να αντιπροσωπεύει την αντιβασιλική δύναμη.
Όταν ο Κυβερνήτης της Τασμανίας μένει στο Κυβερνητικό Μέγαρο, πετάγεται από την οροφή και χρησιμοποιείται επίσης ως σημαία αυτοκινήτου. Η σημαία του Κυβερνήτη της Τασμανίας εγκρίθηκε επίσημα τον Φεβρουάριο του 1977 με πράξη του Κοινοβουλίου της Τασμανίας.
Ασφάλεια μέσω αφάνειας
Ασφάλεια μέσω αφάνειας (ή ασφάλεια μέσω συσκότισης ή ασάφειας) στη μηχανική ασφάλειας είναι η εξάρτηση στη μυστικότητα του σχεδιασμού ή υλοποίησης ως την κύρια μέθοδο παροχής ασφάλειας σε ένα σύστημα ή ένα εξάρτημα.
Ιστορία
Ένας πρώιμος αντίπαλος της ασφάλειας μέσω της συσκότισης ήταν ο κλειδαράς Άλφρεντ Τσαρλς Χομπς, ο οποίος το 1851 έδειξε στο κοινό πώς θα μπορούσαν να διαλέξουν κλειδαριές τελευταίας τεχνολογίας. Απαντώντας στις ανησυχίες ότι η αποκάλυψη ελαττωμάτων ασφαλείας στο σχεδιασμό των κλειδαριών θα μπορούσε να τις κάνει πιο ευάλωτες στους εγκληματίες, είπε: «Οι απατεώνες είναι πολύ ένθερμοι στο επάγγελμά τους και γνωρίζουν ήδη πολύ περισσότερα από όσα μπορούμε να τους διδάξουμε».
Υπάρχει ελάχιστη επίσημη βιβλιογραφία για το ζήτημα της ασφάλειας μέσω της αφάνειας. Βιβλία για τη μηχανική ασφάλειας παραθέτουν την αρχή του Κέρκχοφ από το 1883, αν αναφέρουν οτιδήποτε. Για παράδειγμα, σε μια συζήτηση σχετικά με τη μυστικότητα και τη διαφάνεια στη Διοίκηση και Έλεγχο Πυρηνικών:"Τα οφέλη από τη μείωση της πιθανότητας ενός τυχαίου πολέμου θεωρήθηκε ότι υπερτερούν των πιθανών οφελών της μυστικότητας. Αυτή είναι μια σύγχρονη μετενσάρκωση της αρχής του Κέρκχοφ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον δέκατο ένατο αιώνα, ότι η ασφάλεια ενός συστήματος πρέπει να εξαρτάται από το κλειδί του και όχι από το ότι ο σχεδιασμός του παραμένει σκοτεινός."Στον τομέα της νομικής ακαδημαϊκής κοινότητας, ο Peter Swire έχει γράψει για την αντιστάθμιση μεταξύ της ιδέας ότι «η ασφάλεια μέσω της αφάνειας είναι μια ψευδαίσθηση» και της στρατιωτικής αντίληψης ότι «τα ανοιχτά στόματα βυθίζουν πλοία» καθώς και για το πώς ο ανταγωνισμός επηρεάζει τα κίνητρα για αποκάλυψη.
Η αρχή της ασφάλειας μέσω της αφάνειας ήταν γενικότερα αποδεκτή στην κρυπτογραφία την εποχή που ουσιαστικά όλοι οι καλά πληροφορημένοι κρυπτογράφοι απασχολούνταν από εθνικές υπηρεσίες πληροφοριών, όπως η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας. Τώρα που οι κρυπτογράφοι εργάζονται συχνά σε πανεπιστήμια, όπου οι ερευνητές δημοσιεύουν πολλά ή ακόμα και όλα τα αποτελέσματά τους και δοκιμάζουν δημόσια σχέδια άλλων, ή στην ιδιωτική βιομηχανία, όπου τα αποτελέσματα ελέγχονται πιο συχνά από διπλώματα ευρεσιτεχνίας και πνευματικά δικαιώματα παρά από μυστικότητα, το επιχείρημα έχει χάσει μερικά της παλαιότερης δημοτικότητάς του. Ένα πρώιμο παράδειγμα ήταν το PGP, του οποίου ο πηγαίος κώδικας είναι δημόσια διαθέσιμος σε οποιονδήποτε. Η τεχνολογία ασφαλείας σε μερικά από τα καλύτερα εμπορικά προγράμματα περιήγησης (όπως το Chromium ή ο Mozilla Firefox) θεωρείται επίσης εξαιρετικά ασφαλής παρά το γεγονός ότι είναι ανοιχτού κώδικα.
Υπάρχουν αντικρουόμενες ιστορίες σχετικά με την προέλευση αυτού του όρου. Οι θαυμαστές του Συστήματος Μη Συμβατού Χρονομερισμού (ITS) του MIT λένε ότι δημιουργήθηκε σε αντίθεση με τους χρήστες του Multics πέρα από τον διάδρομο, για τους οποίους η ασφάλεια ήταν πολύ μεγαλύτερο ζήτημα παρά για το ITS. Μέσα στην κουλτούρα του ITS, ο όρος αναφερόταν, αυτοσαρκαστικά, στην κακή κάλυψη της τεκμηρίωσης και στην ασάφεια πολλών εντολών, και στη στάση ότι όταν ένας τουρίστας καταλάβαινε πώς να δημιουργήσει προβλήματα, θα είχε γενικά ξεπεράσει την επιθυμία να να τα καταφέρει, γιατί ένιωθε μέρος της κοινότητας. Ένα παράδειγμα σκόπιμης ασφάλειας μέσω της αφάνειας στο ITS έχει σημειωθεί: η εντολή για να επιτρέπεται η ενημέρωση κώδικα του τρέχοντος συστήματος ITS (altmode altmode control-R) ήταν. Πληκτρολογώντας Alt Alt Control-D όριζε μια σημαία που θα εμπόδιζε την επιδιόρθωση του συστήματος ακόμα κι αν ο χρήστης αργότερα το έκανε σωστά.
Κριτική
Η ασφάλεια μόνο μέσω της αφάνειας αποθαρρύνεται και δεν συνιστάται από τους φορείς τυποποίησης. Το Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας (NIST) στις Ηνωμένες Πολιτείες προτείνει μερικές φορές κατά αυτής της πρακτικής: «Η ασφάλεια του συστήματος δεν πρέπει να εξαρτάται από το απόρρητο της υλοποίησης ή των στοιχείων της.»
Η τεχνική έρχεται σε αντίθεση με την ασφάλεια από το σχεδιασμό και την ανοιχτή ασφάλεια, αν και πολλά έργα του πραγματικού κόσμου περιλαμβάνουν στοιχεία όλων των στρατηγικών.
Η αφάνεια στην αρχιτεκτονική εναντίον της τεχνικής
Η γνώση του τρόπου κατασκευής του συστήματος διαφέρει από την απόκρυψη και το καμουφλάζ. Η αποτελεσματικότητα της αφάνειας στην ασφάλεια των επιχειρήσεων εξαρτάται από το αν η αφάνεια είναι πάνω από άλλες καλές πρακτικές ασφαλείας ή εάν χρησιμοποιείται μόνη της. Όταν χρησιμοποιείται ως ανεξάρτητο επίπεδο, η αφάνεια θεωρείται έγκυρο εργαλείο ασφαλείας.
Τα τελευταία χρόνια, η ασφάλεια μέσω της αφάνειας έχει κερδίσει υποστήριξη ως μεθοδολογία στον τομέα της κυβερνοασφάλειας μέσω του Moving Target Defense και της εξαπάτησης στον κυβερνοχώρο. Το πλαίσιο ανθεκτικότητας στον κυβερνοχώρο του NIST, 800-160 Volume 2, συνιστά τη χρήση της ασφάλειας μέσω της αφάνειας ως συμπληρωματικό μέρος ενός ανθεκτικού και ασφαλούς υπολογιστικού περιβάλλοντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυστικότητα Κατηγορία:Κρυπτογραφία
Κονσεπσιόν Λομπάρδο
H Μαρία ντε λα Κονσεπσιόν Χοσέφα Ραμόνα Ιγνάσια Σεβέρα Λομπάρδο Χιλ ντε Παρτεαρρόγιο  (Maria de la Concepcion Josefa Ramona Ignacia Severa Lombardo Gil de Partearroyo, 8 Νοεμβρίου 1835 - 18 Μαρτίου 1921) ήταν γνωστή ως Κόντσα Λομπάρδο Μιραμόν και η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μιγκέλ Μιραμόν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1835 στη Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του Φρανσίσκο Μαρία Λομπάρδο και της Γερμάνα Χιλ ντε Παρτεαρρόγιο.
Το 1858 παντρεύτηκε τον Μιγκέλ Μιραμόν και μαζί απέκτησαν έξι παιδιά.
Πέθανε στις 18 Μαρτίου 1921 στη Τουλούζη σε ηλικία 85 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Πάρτι πίτσας
μικρογραφία| Πίτσες σε ένα πάρτι πίτσας. Ένα πάρτι πίτσας είναι μία κοινωνική συγκέντρωση στην οποία σερβίρεται πίτσα.
Συνήθως, μία πίτσα που είναι 10 επί 14 ίντσες θα φτάσει για δύο άτομα. Δεδομένου ότι οι πίτσες μπορούν να περιλαμβάνουν μία πολύ μεγάλη ποικιλία από γαρνιτούρες, ένας ιδιαίτερος τύπος πάρτι πίτσας επιτρέπει στους παρευρισκόμενους να δημιουργήσουν τη δική τους πίτσα, χρησιμοποιώντας μία ποικιλία συστατικών από τις γαρνιτούρες που παρέχονται από τον οικοδεσπότη του πάρτι.
Όταν ένα πάρτι πίτσας δεν περιλαμβάνει πίτσες που δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή και οι ιδιαίτερες προτιμήσεις των επισκεπτών είναι άγνωστες, είναι συνηθισμένο να συμπεριλαμβάνεται τουλάχιστον μία απλή πίτσα μόνο με τυρί ή λαχανικά, για ανθρώπους που είναι χορτοφάγοι ή άλλες διαθέσιμες γαρνιτούρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εορτές Κατηγορία:Πίτσα
Ζαν Κολόμπ
Ο Ζαν Κολόμπ (γαλλικά: Jean Colombe) (περ. 1430, Μπουρζ - 1493) ήταν Γάλλος ζωγράφος εικονογραφημένων χειρογράφων. Ήταν αδερφός του γλύπτη Μισέλ Κολόμπ.
Βιογραφία
Ο Ζαν Κολόμπ γεννήθηκε στη Μπουρζ το 1430. Αρκετά συμβολαιογραφικά έγγραφα μας πληροφορούν για τη ζωή του. Ήταν γιος του γλύπτη Φιλίπ Κολόμπ και μεγαλύτερος αδερφός του γλύπτη Μισέλ Κολόμπ. Ίσως με καταγωγή από το Σανς (Ιόν), η οικογένεια Κολόμπ εγκαταστάθηκε στη Μπουρζ τον 12ο αιώνα.
Το 1463, έζησε και μαθήτευσε κοντά στον καλλιγράφο Κλεμάν Τιμπώ. Θεωρείται ότι εκεί έμαθε την τέχνη της εικονογράφησης χειρογράφων. Το 1467, παντρεύτηκε, είναι γνωστό το όνομα της συζύγου του Κολέτ, και έχτισε το σπίτι του στη Μπουρζ. Αρχικά είχε πελάτες από την αστική τάξη και τον κλήρο, στη συνέχεια διεύρυνε την πελατεία του και συμπεριέλαβε την αριστοκρατία και την αυλή της Γαλλίας. Εργάστηκε για την Άννα της Γαλλίας και τον Λουί ντε Λαβάλ, που ήταν κυβερνήτης της Καμπανίας και σύμβουλος του βασιλιά και υπήρξε ο κύριος πελάτης του. Πιθανότατα ήταν η Καρλόττα της Σαβοΐας, σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΑ', που τον σύστησε στον ανιψιό της Κάρολο Α' της Σαβοΐας. Ο τελευταίος τον έκανε επίσημο ζωγράφο του το 1486, μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου των Ωρών Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερ ί.
Ο Ζαν Κολόμπ πέθανε το 1493. Μετά το θάνατό του, η διακόσμηση εικονογραφημένων χειρογράφων συνεχίστηκε στη Μπουρζ από καλλιτέχνες του εργαστηρίου του, μεταξύ των οποίων ο γιος του του Φιλιμπέρ Κολόμπ ο οποίος πέθανε το 1505, αλλά και από άλλους όπως οι (πατέρας και γιος) Ζαν και Ζακλέν ντε Μονλισόν, ο Δάσκαλος του Σπένσερ και άλλοι που έχουν παραμείνει ανώνυμοι. Ο εγγονός του Φρανσουά Κολόμπ ακολούθησε επίσης την τέχνη της μικρογραφίας και εικονογράφησης, δραστηριοποιήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα.
Έργο
Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του Ζαν Κολόμπ: Γύρω στο 1470 ολοκλήρωσε το βιβλίο των Ωρών Ώρες του Ζαν Ρομπερτέ, που είχε αρχίσει το 1460-1465 ο Ζαν Φουκέ. Το 1470–1472 δημιούργησε τις εικονογραφήσεις στις Ώρες του Λουί ντε Λαβάλ. Το 1472-1475 εικονογράφησε το χρονικό των Σταυροφοριών του Σεμπαστιάν Μαμερό Η υπερπόντια διάβαση Γάλλων εναντίον των Τούρκων και άλλων Σαρακηνών και Μαυριτανών ναυτικών. Τα δύο τελευταία έργα ήταν παραγγελίες του Λουί ντε Λαβάλ. Το 1486 ολοκλήρωσε την Εικονιστική Αποκάλυψη των Δουκών της Σαβοΐας για τον Κάρολο Α' της Σαβοΐας. Μεταξύ 1485 και 1490, ολοκλήρωσε τη διακόσμηση στις Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερ ί που είχε μείνει ημιτελές το 1416: φιλοτέχνησε την εικόνα για τον μήνα Νοέμβριο (κάτω από το ζωδιακό τόξο), ολοκλήρωσε την εικόνα των αδελφών Λίμπουρχ για τον Σεπτέμβριο και επιδιόρθωσε άλλες εικόνες.
Πολλά από τα έργα του φυλάσσονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Εικονογράφοι χειρογράφων
Καρβένια
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Carbocyclopropane%20carbene.png|μικρογραφία|Παράδειγμα καρβενίου: Κυκλοπροπυλομεθυλιδένιο. Τα καρβένια είναι οργανικές χημικές ενώσεις που τα μόριά τους περιέχουν άτομα άνθρακα με σθένος δύο (2) και δύο (2) μη δεσμικά ηλεκτρόνια σθένους. Δύο (2) γενικοί τύποι αντιστοιχούν σε καρβένια: R-(C:)-R΄ και R=C:, όπου R και R΄, άτομα υδρογόνου, αλογόνου, χαλκογόνου, υδροκαρβύλια ή υδροκαρβιλυδένια, με ή χωρίς ετεροάτομα.
Ο όρος «καρβένιο» μπορεί επίσης να αναφέρεται στο ειδικά μεθυλένιο (:CH2), που είναι το «μητρικό» υδρίδιο του δισθενούς άνθρακα, από τα οποία τα άλλα καρβένια (τυπικά) μπορεί να προκύψουν. Τα καρβένια κατατάσσονται ως απλέτες ή τριπλέτες, ανάλογα με την ηλεκτρονική τους δομή. Τα περισσότερα καρβένια είναι πολύ βραχύβια, παρ' όλο που είναι γνωστά και κάποια επίμονα (λιγότερο βραχύβια) καρβένια. Ένα καλά μελετημένο καρβένιο είναι το διχλωροκαρβένιο (Cl2C:), το οποίο μπορεί να παραχθεί in situ από το χλωροφόρμιο (CHCl3) και μια ισχυρή βάση, συνήθως υδροξείδιο του καλίου (KOH).
Ιστορία
Η ύπαρξη των καρβενίων υποτέθηκε για πρώτη φορά από τον Έντουαρτ Μπούχνερ (Eduard Buchner) το 1903, κατά τις μελέτες κυκλοπροπανίωσης αιθυλοδιαζωαιθανικού οξέος με τολουόλιο. Το 1912 ο Χέρμαν Στάουντιγκερ (Hermann Staudinger) μετέτρεψε αλκένια σε κυκλοπροπάνια με διαζωμεθάνιο, δηλαδή χρησιμοποιώντας μεθυλένιο ως ενδιάμεσο. Ο Γουΐλλιαμ φον Έγκερς Ντέριγνκ (William von Eggers Doering) το 1954 επέδειξε τη συνθετική ικανότητα διχλωρομεθυλενίου.
Δομή και δεσμολογία
δεξιά|thumb|250px|Καρβένια απλέτας και τριπλέτας.
Οι δύο ισομερείς τάξεις καρβενίων είναι οι απλέτες και τριπλέτες. Τα καρβένια απλέτες περιέχουν μονήρη ζεύγη ηλεκτρονίων και αντιπαράλληλο σπιν (spin). Στη γλώσσα της θεωρίας σθένους - δεσμού, τα μόριά τους υιοθετούν υβριδισμό sp². Τα καρβένια τριπλέτες έχουν δύο (2) μονήρη ηλεκτρόνια με παράλληλο σπιν. Τα περισσότερα καρβένια έχουν μια μη γραμμική βασική κατάσταση τριπλέτας, εκτός από αυτά που περιέχουν άτομα αζώτου, οξυγόνου ή θείου, ή αλογόνου άμεσα συνδεμένα με το δισθενές άτομο άνθρακα.
Τα καρβένια ονομάζονται απλετικά ή τριπλετικά, ανάλογα με τo ηλεκτρονιακό σπιν που έχουν. Τα τριπλετικά καρβένια είναι παραμαγνητικά και μπορούν να παρατηρηθούν με φασματοσκοπία ηλεκτρονιακού συντονισμού, αν είναι αρκετά επίμονα, ώστε να δώσουν τον απαραίτητο χρόνο για τέτοια παρατήρηση. Το συνολικό σπιν των απλετών καρβενίων είναι 0, ενώ των τριπλετικών 1 (εκφρασμένα σε μονάδες \hbar). Οι δεσμικές γωνίες είναι 125-140° για το τριπλετικό μεθυλένιο και 102° για το απλετικό μεθυλένιο (όπως καθορίζεται από τη φασματοσκοπία ηλεκτρονιακού συντονισμού). Τα τριπλετικά καρβένια είναι γενικά σταθερότερα στην αέρια κατάσταση, ενώ τα απλετικά καρβένια υπάρχουν πιο συχνά διαλυμένα σε ένυδρα μέσα.
Για απλούς υδρογονάνθρακες, τα τριπλετικά καρβένια συνήθως έχουν ενέργειες κατά 8 kcal/mol μικρότερες από τα ισομερή τα απλετικά καρβένια. Έτσι, γενικά, η τριπλετική είναι η πιο σταθερή κατάσταση (βασική κατάσταση), ενώ η απλετική είναι διεγερμένο χημικό είδος. Υποκαταστάτες που μπορούν να δώσουν ηλεκτρονιακά ζεύγη σταθεροποιούν την απλετική κατάσταση απεντοπίζοντας το μονήρες ηλεκτρονιακό ζεύγος σε ένα άδειο p τροχιακό. Αν η ενέργεια της απλετικής κατάστασης μειωθεί σημαντικά, τελικά γίνεται βασική κατάσταση. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες στρατηγικές για τη σταθεροποίηση της τριπλετικής κατάστασης. Το καρβένιο 9-φλωρενυλιδένιο έχει αποδείξει ότι μπορεί τάχιστα να εξισορροπήσει μείγματα απλετικής και τριπλετικής κατάστασης και τριπλέτας με περίπου διαφορά ενέργειας 1,1 kcal/mol. Ωστόσο, είναι συζητήσιμο το αν τα διαρυλοκαρβένια, όπως το 9-φλωρενυλιδένιο, είναι πραγματικά καρβένια, γιατί σε αυτά τα ηλεκτρόνια μπορούν να απεντοπιστούν τόσο εκτεταμένα που στην πραγματικότητα γίνονται δίριζες. Πειράματα in silico προτείνουν ότι οι τριπλετικές καταστάσεις μπορεί να είναι θερμοδυναμικά σταθεροποιούμενες με ηλεκτροθετικά ετεροάτομα, όπως τα σιλυλο- και τα σιλυλοξυ- καρβένια, ιδιαίτερα τα τριφθοροσιλυλοκαρβένια.
Μέθοδος 1η
Μια μέθοδος που είναι ευρύτατα εφαρμόσιμη στην οργανική σύνθεση περιλαμβάνει τις αντιδράσεις απόσπασης gem-διαλογονοπαραγώγων εμπλέκοντας οργανολιθιακά αντιδραστήρια. Είναι αβέβαιο αν υπό τέτοιες συνθήκες σχηματίζονται ελεύθερα καρβένια ή σύμπλοκα μετάλλου-καρβενίου. Σε κάθε περίπτωση αυτά τα μεταλλοκαρβένια (ή καρβενοειδή) δίνουν τα αναμενόμενα οργανικά προϊόντα:
Μέθοδος 3η
Πιο συνηθισμένα, καρβένια παράγονται από διαζωαλκάνια, μέσω φωτολυτικής, θερμολυτικής ή καταλυτικής από μεταβατικά μέταλλα παραγωγικής οδού. Μέταλλα που χρησιμοποιούνται ως καταλύτες γι' αυτήν τη μέθοδο είναι το ρόδιο και ο χαλκός. Η αντίδραση Μπάμφορντ-Στήβενς δίνει καρβένια σε απρωτικούς διαλύτες και καρβενιωνίου σε πρωτικούς διαλύτες.
Μέθοδος 4η
Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από αλοφόρμια (CHX3), υπό συνθήκες μεταφοράς φάσης.
Μέθοδος 5η
Η φωτόλυση διαζιρινών και εποξειδίων επίσης χρησιμοποιείται. Οι διαζιρίνες είναι ετεροκυκλικές μορφές διαζωαλκανίων. Η ενέργεια παραμόρφωσης δεσμών των τριμελών τους δακτυλίων κάνει τη φωτόλυση εύκολη. Η φωτόλυση εποξειδίων δίνει καρβονυλικές ενώσεις ως παραπροϊόντα. Σε ασύμμετρα εποξείδια σχηματίζονται δυο διαφορετικές καρβονυλικές ενώσεις. Ένας από τους δυο δεσμούς C-O έχει μεγαλύτερο χαρακτήρα διπλού δεσμού και έτσι είναι ισχυρότερος και λιγότερο πιθανό να σπάσει. Οι δομές συντονισμού μπορούν να οδηγήσουν στον καθορισμό του ποιου τμήματος θα συνεισφέρει περισσότερο στο σχηματισμό του καρβονυλίου. Όταν ο ένας αποκαταστάτης είναι αλκύλιο και ο άλλος αρύλιο, το άτομο άνθρακα με υποκαταστάτη αρύλιο συνήθως απελευθερώνεται ως καρβένιο.
Αντιδραστικότητα
μικρογραφία|400x400εσ|Προσθήκη καρβενίου σε αλκένιο. Τα απλετικά και τα τριπλετικά καρβένια παρουσιάζουν διαφοροποιούμενη αντιδραστικότητα. Τα απλετικά καρβένια γενικά παίρνουν μέρος σε χηλιτροπικές αντιδράσεις τόσο ως ηλεκτρονιόφιλα, όσο και ως πυρηνόφιλα μέσα. Τα απλετικά καρβένια με μη συμπληρωμένα p-τροχιακά συνήθως είναι ηλεκτρονιόφιλα. Τα τριπλετικά καρβένια μπορούν να θεωρηθούν δίριζες, και παίρνουν μέρος σε βηματικές αντιδράσεις προσθήκης ριζών. Τα τριπλετικά καρβένια τείνουν να αντιδρούν με ενδιάμεσα που περιέχουν δυο μονήρη (όχι σε ζεύγη) ηλεκτρόνια, ενώ τα απλετικά καρβένια μπορούν να αντιδρούν σε ένα απλό συντονισμένο βήμα.
Εξαιτίας των δυο αυτών τρόπων αντιδρατικότητας, οι αντιδράσεις του απλετικού μεθυλενίου είναι στερεοειδικές, ενώ αυτές του τριπλετικού είναι στερεοεκλεκτικές. Αυτή η διαφορά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απόδειξη της φύσης ενός καρβενίου. Για παράδειγμα, η αντίδραση μεθυλενίου που παράγεται από φωτόλυση διαζωμεθανίου σε cis-2-βουτένιο ή σε trans-2-βουτένιο δίνει ως προϊόν απλό διαστερεομερές 1,2-διμεθυλοκυκλοπροπάνιο, δηλαδή cis-1,2-διμεθυλοκυκλοπροπάνιο από cis-2-βουτένιο και trans-1,2-διμεθυλοκυκλοπροπάνιο από trans-2-βουτένιο, αντίστοιχα, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι απλετικό μεθυλένιο, αυτό που παράγεται από αυτήν τη φωτόλυση. Αν ήταν τριπλετικό θα αναμένονταν να παράγεται περίπου ισομοριακό μείγμα και των δυο γεωμετρικών ισομερών, ανεξάρτητα από το ποιο αρχικό γεωμετρικό ισομερές 2-βουτένιο χρησιμοποιήθηκε.
Η αντιδραστικότητα ενός συγκεκριμένου καρβενίου εξαρτάται από τις ομάδες υποκαταστατών του. Η αντιδραστικότητά τους επηρεάζεται από μέταλλα. Κάποιες από τις αντιδράσεις των καρβενίων μπορεί να είναι οι παρεμβολές τους σε δεσμούς C-H, οι συντακτικές ανακατατάξεις και προσθήκες σε διπλούς δεσμούς. Τα καρβένια μπορούν να ταξινομηθούν ως πυρηνόφιλα, ως ηλεκτρονιόφιλα ή και ως αμφίφιλα. Για παράδειγμα, αν ένας υποκαταστάτης είναι ικανός να δώσει ένα ζεύγος ηλεκτρονίων, πολύ πιθανώς το καρβένιο αυτό δεν μπορεί να είναι ηλεκτρονιόφιλο. Τα αλκυλοκαρβένια παρεμβάλλονται πολύ πιο εκελεκτικά από ότι το μεθυλένιο, το οποίο δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε δεσμούς C-H από πρωτοταγή, δευτεροταγή ή τριτοταγή άτομα άνθρακα.
Κυκλοπροπανίωση
μικρογραφία|440x440εσ|Κυκλοπροπανίωση καρβενίου. Τα καρβένια μπορούν να δώσουν αντιδράσεις προσθήκης σε διπλούς δεσμούς σχηματίζοντας κυκλοπροπάνια.
Ένας συντονισμένος μηχανισμός είναι διαθέσιμος για απλετικά καρβένια. Τα τριπλετικά καρβένια δεν διατηρούν τη στερεοχημεία στο παραγώμενο προΊόν. Οι αντιδράσεις προσθήκης είναι συνήθως πολύ γρήγορες και εξώθερμες. Το πιο αργό βήμα στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η παραγωγή του καρβενίου. Ένα πολύ καλά μελετημένο αντιδραστήριο που εμπλέκεται σε αντιδράσεις κυκλοπροπανίωσης είναι το αποκαλούμενο αντιδραστήριο Σίμμονς - Σμιθ (Simmons-Smith reagent). Αυτό το αντιδραστηριακό σύστημα περιέχει χαλκό, ψευδάργυρο και ιώδιο. Πιστεύεται ότι το δραστικό συστατικό είναι ο ιωδιούχος ιωδομεθυλοψευδάργυρος [(ICH2Zn)I]. Το αντιδραστήριο αυτό συμπλέκται με υδροξυλομάδες, έτσι ώστε η προσθήκη συνήθως συμβαίνει συν σε τέτοιες ομάδες.
Αντιδράσεις παρεμβολής
μικρογραφία|330x330εσ|Αντίδραση παρεμβολής καρβενίου. μικρογραφία|Αντίδραση ενδομοριακής παρεμβολής καρβενίου. μικρογραφία|330x330εσ|Αντίδραση διαμοριακής παρεμβολής καρβενίου. μικρογραφία|330x330εσ|Αντίδραση παρεμβολής αλκιλιδενίου (είδος καρβενίων). Οι αντιδράσεις παρεμβολής είναι ένας άλλος συνηθισμένος τύπος αντιδραστικότητας των καρβενίων. Βασικά, τα καρβένια μπορούν να παρεμβάλλουν τον εαυτό τους σε κάθε υπάρχοντα δεσμό. Η σειρά «προτιμήσεως» που παρουσιάζουν είναι η ακόλουθη:
Οι παρεμβολές αυτές μπορεί να πραγματοποιούνται σε ένα απλό βήμα, αλλά μπορεί και να απαιτηθούν περισσότερα βήματα.
Σε κάποιες περιπτώσεις είναι δυνατές και αντιδράσεις ενδομοριακής παρεμβολής, που παρουσιάζουν καινούργιες συνθετικές λύσεις. Γενικά, άκαμπτες δομές ευνοούν την πραγματοποίηση τέτοιων παρεμβολών. Όταν είναι πιθανή τέτοια ενδομοριακή παρεμβολή, οι διαμοριακές παρεμβολές δεν εμφανίζονται. Σε ευέλικτες δομές, ο σχηματισμός ενός πενταμελούς δακτυλίου είναι προτιμάται σε σύγκριση με το σχηματισμό ενός εξαμελούς. Τόσο οι διαμοριακές όσο και οι ενδομοριακές παρεμβολές είναι τροποποιήσιμες σε ασύμμετρη επαγωγή με την επιλογή χειρόμορφων συναρμοτών σε μεταλλικά κέντρα.
Τα αλκιλιδένια (είδος καρβενίων) είναι δελεαστικά στο να προσφέρουν το σχηματισμό ομάδων κυκλοπεντενίων. Για να παραχθεί ένα αλκυλιδένιο μια κετόνη μπορεί να εκτεθεί σε διαζω(τριμεθυλοσιλυλο)μεθάνιο (Me3SiCHN2).
Διμερισμός καρβενίων
μικρογραφία|Ισορροπία Βανζλίκ (Wanzlick equilibrium) Τα καρβένια και τα πρόδρομά τους καρβενοειδή μπορούν να δώσουν αντιδράσεις διμερισμού, σχηματίζοντας αλκένια. Ενώ αυτές οι αντιδράσεις είναι συχνά ανεπιθύμητες παράπλευρες αντιδράσεις, μπορούν από την άλλη να χρησιμοποιηθούν ως συνθετικό εργαλείο και ο άμεσος διμερισμός μεταλλοκαρβενίου έχει χρησιμοποιηθεί για τη σύνθεση πολυαλκινυλαιθενίων.
Τα επίμονα καρβένια (αυτά που είναι πολύ σταθερότερα από τα συνηθισμένα) βρίσκονται σε χημική ισορροπία με τα αντίστοιχα διμερή τους. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως ισορροπία Βανζλίκ.
Καρβένια ως συναρμοτές στην οργανομεταλλική χημεία
μικρογραφία|Η δεύτερη γενιά των καταλυτών Γκραμπς για ιδιότητες μετάθεσης αλκενίων, δηλαδή οι συναρμοτές NHC. Σε οργανομεταλλικά χημικά είδη, μεταλλικά σύμπλοκα με γενικό τύπο LnMCRR΄ συχνά περιγράφονται ως σύμπλοκα καρβενίων. Τέτοια χημικά είδη, ωστόσο, δεν αντιδρούν όπως τα ελεύθερα καρβένια, ενώ σπανίως παράγονται από πρόδρομα καρβένια, εκτός από τα επίμονα καρβένια (που χρησιμοποιούνται πιο συχνά για το σχηματισμό συμπλόκων). Τα σύμπλοκα καρβενίων των μεταβατικών μετάλλων μπορούν να ταξινομηθούν ανάλογα με τη αντιδραστικότητά τους, με τις δυο πρώτες κατηγορίες να ορίζονται πιο ξεκάθαρα:
Εφαρμογές
Μια μεγάλης κλίμακας εφαρμογή των καρβενίων στη βιομηχανική παραγωγή τετραφθοραιθυλένιου (CF2=CF2), που είναι με τη σειρά της η πρόδρομη ένωση για την παραγωγή τεφλόν. Το τετραφθοραιθυλένιο παράγεται με ενδιάμεσο το διφθορομεθυλένιο:
Η παρεμβολή καρβενίων σε δεσμούς C-H επίσης πλατιά έχει βρει εφαρμογές, όπως για παράδειγμα η αύξηση της λειτουργικότητας πολυμερικών υλικών και η ηλεκτροσκλήρυνση συμπλόκων. Οι εφαρμογές βασίζονται στις συνθετικές 3-αρυλο-3-τριφθορομεθυλοδιαζιρίνες, πρόδρομο καρβένιο που μπορεί να ενεργοποιηθεί με θερμότητα, φως ή διαφορά δυναμικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες Κατηγορία:Χαρακτηριστικές ομάδες
Δολοφονία της Άννας Πολιτκόφσκαγια
Στις 7 Οκτωβρίου 2006, η Ρωσίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα Άννας Πολιτκόφσκαγια (γεννημένη το 1958) πυροβολήθηκε και βρέθηκε νεκρή στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της στο κέντρο της Μόσχας. Ήταν γνωστή για την αντίθεσή της στον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας και για την κριτική της κατά του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Η Πολιτκόφσκαγια έγραψε πολλά βιβλία για τους πολέμους της Τσετσενίας, καθώς και για τη Ρωσία του Πούτιν και έλαβε πολλά διεθνή βραβεία για το έργο της. Η δολοφονία της, που πιστεύεται ότι επρόκειτο για κατά παραγγελία δολοφονία, προκάλεσε έντονη διεθνή αντίδραση. Τρεις Τσετσένοι συνελήφθησαν για το φόνο της, αλλά αθωώθηκαν. Η ετυμηγορία ανατράπηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας και έγιναν νέες δίκες. Συνολικά, έξι άτομα καταδικάστηκαν για κατηγορίες που σχετίζονται με τον θάνατό της.
Ιστορικό
Το βιβλίο της Πολιτκόφσκαγια, "Putin's Russia: Life in a Failing Democracy", επέκρινε τη διακυβέρνηση του Πούτιν, συμπεριλαμβανομένης της επιδίωξής του για τον Δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας. Κατηγόρησε τον Πούτιν και τη ρωσική μυστική υπηρεσία FSB ότι καταπνίγουν τις πολιτικές ελευθερίες προκειμένου να εγκαθιδρύσουν μια σοβιετικού τύπου δικτατορία, ενώ είπε ότι «είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τις πολιτικές του Πούτιν».
Έγραψε επίσης:
Απειλές κατά της ζωής
Τον Σεπτέμβριο του 2004, ενώ ταξίδευε στο Μπεσλάν της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της κρίσης ομήρων στο σχολείο του Μπεσλάν για να βοηθήσει στις διαπραγματεύσεις με τους ομήρους, η Πολιτκόφσκαγια αρρώστησε ξαφνικά και έχασε τις αισθήσεις του αφού είχε ήπιε τσάι. Αναφέρθηκε ότι είχε δηλητηριαστεί, με κάποιους να κατηγορούν την πρώην σοβιετική μυστική αστυνομία για τη δηλητηρίαση της.
Τον Δεκέμβριο του 2005, ενώ συμμετείχε σε μια διάσκεψη για την ελευθερία του Τύπου που διοργανώθηκε από τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα στη Βιέννη της Αυστρίας, η Πολιτκόφσκαγια είπε: "Οι άνθρωποι μερικές φορές πληρώνουν με τη ζωή τους για να λένε δυνατά αυτό που σκέφτονται. Στην πραγματικότητα, μπορεί κανείς να σκοτωθεί για να δώσει πληροφορίες μου. Δεν κινδυνεύω μόνο εγώ. Έχω παραδείγματα που το αποδεικνύουν». Συχνά δεχόταν απειλές κατά της ζωής της ως αποτέλεσμα της δουλειάς της, συμπεριλαμβανομένων απειλών για βιασμό και εικονικής εκτέλεσης μετά τη σύλληψή της από τον στρατό στην Τσετσενία.
Σύμφωνα με τον αξιωματικό της ρωσικής κρατικής ασφάλειας Αλεξάντερ Λιτβινένκο, η Πολιτκόφσκαγια τον ρώτησε εάν η ζωή της ήταν σε άμεσο κίνδυνο πριν από τη δολοφονία της. Αυτός της επιβεβαίωσε τον κίνδυνο και της συνέστησε να φύγει αμέσως από τη Ρωσία. Υποστήριξε επίσης ότι η πρώην υποψήφια για την προεδρία Ιρίνα Χακαμάντα προειδοποίησε την Πολιτκόφσκαγια για απειλές κατά της ζωής της από τον Πούτιν. Η Χακαμάντα αρνήθηκε αργότερα τη συμμετοχή της σε συγκεκριμένες απειλές και είπε ότι προειδοποίησε την Πολιτκόφσκαγια μόνο γενικά περισσότερο από ένα χρόνο πριν από το θάνατό της. Η προειδοποίηση του Λιτβινένκο πιθανώς σχετιζόταν με μια προηγούμενη δήλωση του Ρώσου ολιγάρχη Μπόρις Μπερεζόφσκι, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ρωσίας Μπορίς Νεμτσόφ του είπε ότι έμαθε ​​από τη Χακαμάντα ότι ο Πούτιν απείλησε την ίδια και τους ομοϊδεάτες συναδέλφους της αυτοπροσώπως. Σύμφωνα με τον Μπερεζόφσκι, ο Πούτιν είπε ότι η Χακαμάντα και οι συνάδελφοί της "θα καταλάβουν αμέσως, κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά" εάν "ανοίξουν το στόμα τους" για τις βομβιστικές επιθέσεις σε ρωσικές πολυκατοικίες.
Δολοφονία
Η κηδεία έγινε την Τρίτη, στις 11 Οκτωβρίου 2006, και ώρα 2:30 μ.μ. στο νεκροταφείο Τρογεκουρόβσκυ. Πριν από την ταφή της Πολιτκόφσκαγια, περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι πέρασαν από το φέρετρό της για να την τιμήσουν. Για την κηδεία συγκεντρώθηκαν δεκάδες συνάδελφοι της Πολιτκόφσκαγια, δημόσια πρόσωπα και θαυμαστές του έργου της. Στην τελετή ωστόσο δεν εμφανίστηκαν υψηλόβαθμοι Ρώσοι αξιωματούχοι.
Αντιδράσεις
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και πολλές κυβερνήσεις καταδίκασαν τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια, ζητώντας διεξοδική έρευνα για το έγκλημα από τις ρωσικές αρχές.
Αμέσως μετά τον θάνατό της, ο Βιτάλι Γιαροσέβσκυ, αναπληρωτής συντάκτης της Novaya Gazeta, όπου εργαζόταν, ανέφερε: «Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι η Άννα σκοτώθηκε για τις επαγγελματικές της δραστηριότητες. Δεν βλέπουμε κανένα άλλο κίνητρο για αυτό το τρομερό έγκλημα.» Είπε ότι η Πολιτκόφσκαγια έδωσε μια συνέντευξη στο Radio Free Europe / Radio Liberty την εβδομάδα πριν από το θάνατό της, στην οποία είπε ότι ήταν μάρτυρας σε μια ποινική υπόθεση εναντίον του Ραμζάν Καντίροφ σε σχέση με απαγωγές στην Τσετσενία - μια υπόθεση που βασίζεται στο ρεπορτάζ της. Στην ίδια συνέντευξη, αποκάλεσε τον Καντίροφ «Στάλιν των ημερών μας».
Στις 8 Οκτωβρίου 2006, εκατοντάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της Μόσχας για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια και την πρόσφατη καταστολή των γεωργιανών διαδηλώσεων. Η διαδήλωση περιγράφηκε από τον φιλελεύθερο ραδιοφωνικό σταθμό Echo of Moscow με έδρα τη Μόσχα ως «η μεγαλύτερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας της αντιπολίτευσης που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στη Ρωσία». Μια μέρα μετά τη δολοφονία, υπήρξε μια διαδήλωση και μνημόσυνο που αποτελούνταν από 500 άτομα στη Μόσχα καθώς και 300 άτομα που συγκεντρώθηκαν στην Αγία Πετρούπολη. Επιπλέον συγκεντρώσεις και αγρυπνίες πραγματοποιήθηκαν σε άλλες ρωσικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Πετρούπολης, του Αικατερινούπολης, του Σαράτοφ και του Κρασνογιάρσκ, καθώς και στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον.
Επίσης, περισσότερα από 1.000 άτομα (μεταγενέστερη εκτίμηση: περισσότερα από 3.000) συγκεντρώθηκαν στη ρωσική πρεσβεία στο Ελσίνκι της Φινλανδίας για να αποτίσουν φόρο τιμής στην Πολιτκόφσκαγια. Η διαδήλωση ήταν σιωπηλή, με τον κόσμο να κρατάει κεριά. Δύο από τα βιβλία της Πολιτκόφσκαγια έχουν εκδοθεί στη Φινλανδία ως μεταφρασμένες εκδόσεις.
Στις 10 Οκτωβρίου 2006, 2.000 διαδηλωτές αποκάλεσαν τον Πούτιν «δολοφόνο» κατά την επίσκεψή του στη Δρέσδη της Γερμανίας.
Ο Πούτιν απάντησε:
Πιθανά σχετικά γεγονότα στον απόηχο του θανάτου της
Η δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια συζητήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης σε σχέση με τους θανάτους άλλων επικριτών του Πούτιν, συμπεριλαμβανομένου του συναδέλφου της από τη Novaya Gazeta Γιούρι Σεκοτσίχιν, των μελών της Ρωσικής Δούμας Γκαλίνα Σταροβοΐτοβα και Σεργκέι Γιουσένκοφ, καθώς και του δημοσιογράφου Αρτύομ Μπορόβικ.
Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο Λιτβινένκο προσπάθησε να ερευνήσει τον θάνατο της Πολιτκόφσκαγια. Έγραφε επίσης ένα βιβλίο για τις δραστηριότητες της FSB, συμπεριλαμβανομένων των στρατοπέδων συγκέντρωσης στην Τσετσενία, και γι' αυτό θεωρείται ότι είχε συχνές επαφές με την Πολιτκόφσκαγια. Η δηλητηρίαση του Λιτβινένκο ήταν αξιοσημείωτα παρόμοια με τη δηλητηρίαση με θάλλιο του αποστάτη της KGB Νικολάι Κοχλόβ, από τον οποίο η Πολιτκόφσκαγια είχε πάρει συνέντευξη για τη Novaya Gazeta.
Ο ιστορικός Γιούρι Φελστίνσκι και ο πολιτικός επιστήμονας Βλαντίμιρ Πριμπιλόβσκι σχολίασαν ότι κανένας από τους επίσημους ύποπτους δεν είχε προσωπικά κίνητρα να σκοτώσει την Πολιτκόφσκαγια.
Πρώτες συλλήψεις και επίσημες ανακοινώσεις
Στα τέλη Αυγούστου 2007, η αστυνομία συνέλαβε δέκα ύποπτους που πιστεύεται ότι συμμετείχαν στη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας Γιούρι Τσάικα δήλωσε ότι στόχος των συνωμοτών ήταν να ξεκινήσουν μια κρίση για να αποσταθεροποιήσουν τη Ρωσία. Μεταξύ των υπόπτων περιλαμβάνονται μέλη μιας ομάδας οργανωμένου εγκλήματος της Τσετσενίας, καθώς και αρκετοί πρώην πράκτορες της FSB.
Στις 28 Αυγούστου 2007, ο Τσάικα συνάντησε τον Πούτιν και τον διευθυντή της FSB Νικολάι Πατρούσεφ, κατά την οποία έκανε μια επίσημη ανακοίνωση:
Ο Τσάικα ανέφερε επίσης ότι οι δολοφόνοι της Πολιτκόφσκαγια πιθανότατα συνδέονται με τις δολοφονίες του αντιπροέδρου της Κεντρικής Τράπεζας Αντρέι Κοζλόφ και του Αμερικανού δημοσιογράφου Πολ Χλεμπνίκοφ. Το πρόσωπο που σημειώθηκε από τον Τσάικα ως οργανωτής της δολοφονίας αναγνωρίστηκε στα μέσα ενημέρωσης ως ο Μπόρις Μπερεζόφσκι. Η δήλωση του Τσάικα υποστηρίχθηκε από τον Αντρέι Λογκοβόι, ο οποίος είχε κατηγορηθεί από βρετανικό δικαστήριο ότι εμπλεκόταν στη δηλητηρίαση του Λιτβινένκο. Ο Λουγκοβόι είπε ότι ο Μπερεζόφσκι είχε οργανώσει τις δολοφονίες της Πολιτκόφσκαγια και του Λιτβινένκο και την απόπειρα δολοφονίας της Γελένα Τρεγκούμποβα.
Ταυτοποίηση ύποπτου δολοφόνου
Στις 28 Μαρτίου 2008, αναφέρθηκε ότι ο ύποπτος δολοφόνος της δημοσιογράφου Πολιτκόφσκαγια είχε ταυτοποιηθεί ως ο 30χρονος Τσετσένος Ρούσταμ Μαχμούντοφ, αδελφός των Ιμπραχίμ και Ντζαμπράιλ Μαχμούντοφ, οι οποίοι θεωρήθηκαν ύποπτοι για συνέργεια στη δολοφονία.
Στις 3 Απριλίου 2008, ο επικεφαλής της Ερευνητικής Επιτροπής του Γραφείου Δίωξης της Ρωσίας Ντμίτρι Ντόβγκι είπε στον Τύπο ότι είναι πεπεισμένος ότι «η δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια ήταν σχέδιο του Μπόρις Μπερεζόφσκι και εκτελέστηκε από τον Κοζ-Αχμέντ Νουκάγιεφ». Ο Ντόβγκι είπε ότι η δολοφονία είχε στόχο να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη στους νόμους και την τάξη στη Ρωσία. Ανέφερε ότι οι διοργανωτές [της δολοφονίας της Πολιτκόφσκαγια] «ήθελαν να δείξουν ότι γνωστοί άνθρωποι μπορούν να δολοφονηθούν εδώ με το φως της ημέρας, με τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου να είναι φαινομενικά ανίκανες να λύσουν τέτοια εγκλήματα». Ο Μπερεζόφσκι απέρριψε τις κατηγορίες σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο Ekho Moskvy. «Πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια να αποσπαστεί η έρευνα από την αναζήτηση του πραγματικού προσώπου πίσω από τη δολοφονία».
Στις 4 Απριλίου 2008, η εφημερίδα Novaya Gazeta ανέφερε ότι όλοι οι ύποπτοι για την υπόθεση ήταν μέλη ρωσικών ειδικών υπηρεσιών και κάποιος στην κυβέρνηση προστάτευε τους δολοφόνους αποκαλύπτοντας ανοιχτά τα μυστικά στοιχεία της έρευνας. Η έκθεση συζητούσε τη συμμετοχή του Νουκάγιεφ που φέρεται να οργάνωσε επίσης τη δολοφονία του Πολ Χλεμπνίκοφ. Σύμφωνα με αυτό το δημοσίευμα, τα ίχνη των δολοφόνων οδηγούσαν στη συμμορία των Μαξίμ Λαζόφσκι, ενός πρώην αξιωματικού της FSB που φέρεται να οργάνωσε μια βομβιστική επίθεση στη Μόσχα το 1994, και αργότερα ενεπλάκη στις βομβιστικές επιθέσεις στα ρωσικά διαμερίσματα το 1999.
Στις 18 Ιουνίου 2008, η ανακριτική επιτροπή του γενικού εισαγγελέα της Μόσχας ανακοίνωσε ότι η προκαταρκτική έρευνα είχε ολοκληρωθεί και ότι τρία άτομα, ο Σεργκέι Χατζικουρμπάνοφ, και οι Ιμπραχίμ και Ντζαμπράιλ Μαχμούντοφ, θα δικαστούν για φόνο. Ένας άλλος ύποπτος, ο Πάβελ Ριαγκούζοφ, κατηγορήθηκε για μικρότερα αδικήματα, όπως κατάχρηση εξουσίας και εκβιασμό. Συνάδελφοι που ήταν κοντά στην Πολιτκόφσκαγια στη Novaya Gazeta λένε ότι το μυστήριο δεν είχε τελειώσει ωστόσο. Ο αναπληρωτής συντάκτης της Novaya Gazeta, Σεργκέι Σοκόλοφ, είπε: «Η έρευνα ολοκληρώθηκε μόνο για τα τρία εν λόγω άτομα. Όσο για άλλα άτομα που εμπλέκονται – αυτούς που έχουν ταυτοποιηθεί και εκείνους που δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί, όπως ο δολοφόνος και το άτομο που διέταξε τη δολοφονία - χωρίζονται σε μια ξεχωριστή ομάδα. Η έρευνα θα συνεχιστεί». Οι Ρώσοι εισαγγελείς δήλωσαν ότι η έρευνά τους εναντίον του Ρουστάμ Μαχμούντοφ, τον οποίο ισχυρίστηκαν ότι αυτός ήταν που πυροβόλησε την Πολιτκόφσκαγια έναν μήνα πριν, ήταν σε εξέλιξη.
Την 1η Ιουλίου 2008, ο επικεφαλής ερευνών της Ρωσίας Αλεξάντερ Μπαστρούκιν επιβεβαίωσε ότι ο Ρουστάμ Μαχμούντοφ, ο άνδρας που πιστεύεται από τις αρχές ότι ήταν ο δράστης, κρυβόταν στη Δυτική Ευρώπη. Ο Μπαστρούκιν δεν ταυτοποίησε δημόσια τη συγκεκριμένη χώρα, αλλά είπε ότι ήταν γνωστή από τις ρωσικές αρχές. Ανεπιβεβαίωτες αναφορές ρωσικών ΜΜΕ ανέφεραν ότι η Μόσχα είχε ζητήσει την έκδοση του Μαχμούντοφ από το Βέλγιο. Στα τέλη Μαΐου 2011, ο Μαχμούντοφ συνελήφθη στην Τσετσενία.
Άλλες συλλήψεις
Στις 16 Ιουλίου 2012, Ρώσοι αξιωματούχοι ανακοίνωσαν ότι ένας πρώην αστυνομικός, ο Ντμίτρι Παβλουτσένκοφ, όταν δολοφονήθηκε η Πολιτκόφσκαγια, κατηγορήθηκε για τον σχεδιασμό της δολοφονίας της.
Δίκη
Στις 2 Οκτωβρίου 2008, η υπόθεση εναντίον των Σεργκέι Χατζικουρμπάνοφ, και οι Ιμπραχίμ και Ντζαμπράιλ Μαχμούντοφ, παραπέμφθηκε στο δικαστήριο από τους εισαγγελείς. Στις 25 Νοεμβρίου 2008, αναφέρθηκε ότι η δολοφονία διατάχθηκε από έναν Ρώσο πολιτικό. Ο δικηγόρος υπεράσπισης που εκπροσωπούσε τους τέσσερις άνδρες που κατηγορούνται για τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια είπε στους δημοσιογράφους ότι ο ανώνυμος πολιτικός, με έδρα τη Ρωσία, αναφέρεται στους φακέλους της υπόθεσης.
Ο αναπληρωτής αρχισυντάκτης της Novaya Gazeta Σεργκέι Σοκόλοφ υποστήριξε δημόσια στο δικαστήριο ότι ο ύποπτος δολοφόνος Ρουστάμ Μαχμούντοφ καταζητείται και για άλλα εγκλήματα από την αστυνομία από το 1998, αλλά προστατευόταν από τη FSB και προσωπικά, από τον συνταγματάρχη της FSB Πάβελ Ριαγκούζοφ που του παρείχε ένα πλαστό διαβατήριο. Ο Ριαγκούζοφ ήταν επίσης ένας άλλος ύποπτος στην υπόθεση. Ένας δικηγόρος του Ριαγκούζοφ αντιτάχθηκε σε αυτή την αποκάλυψη με το σκεπτικό ότι οι υποτιθέμενες διασυνδέσεις του Μαχμούντοφ με την FSB αντιπροσωπεύουν "κρατικά μυστικά".
Στις 19 Φεβρουαρίου 2009 η δίκη ολοκληρώθηκε με την ομόφωνη αθώωση των Χατζικουρμπάνοφ, Ιμπραχίμ και Ντζαμπράιλ Μαχμούντοφ. Η εισαγγελέας της έδρας Βέρα Πασκοβσκάγια δήλωσε ότι θα ασκηθεί έφεση επί της απόφασης.
Το σχόλιο του BBC σχετικά με την αποτυχία της δίκης ανέφερε: "Ο φερόμενος ως δολοφόνος πληροφορήθηκε με κάποιο τρόπο και μπόρεσε να διαφύγει από τη χώρα. Και δεν αποκαλύφθηκε ποτέ γιατί η Πολιτκόφσκαγια βρισκόταν υπό παρακολούθηση από την FSB για τουλάχιστον δύο μήνες πριν από τη δολοφονία της. Πολύ γρήγορα η έρευνα σταμάτησε. Μόλις έγινε σαφές ότι η FSB ήταν εμπλεκόμενη, ένα πέπλο μυστικότητας έπεσε».
Τον Δεκέμβριο του 2012, ο πρώην αστυνομικός Ντμίτρι Παβλιούτσενκοφ κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκιση για τη δολοφονία στο πλαίσιο ειδικής συμφωνίας για την παροχή στοιχείων εναντίον εκείνων που διέταξαν τη δολοφονία. Ωστόσο, στην πραγματικότητα δεν κατονόμασε κανένα άτομο που τον προσέλαβε για να διαπράξει τη δολοφονία, κάτι που ώθησε την οικογένεια της Πολιτκόφσκαγια να ζητήσει μεγαλύτερη ποινή.
Τον Ιούνιο του 2014, πέντε άνδρες καταδικάστηκαν σε φυλάκιση για τη δολοφονία, δύο από τους οποίους καταδικάστηκαν σε ισόβια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έγκλημα στη Ρωσία
Ζαν Πολ Μπελμοντό
μικρογραφία|260x260εσ|Με την Πασκάλ Πετίτ στην ταινία Γράμμα μιας δόκιμης μοναχής (1960) Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό (Jean-Paul Belmondo, γενν. 9 Απριλίου 1933 - 6 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Γάλλος ηθοποιός, ο οποίος συνδέθηκε αρχικά με το Γαλλικό Νέο Κύμα (Νουβέλ Βαγκ) της δεκαετίας του 1960.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1933 στο Νεϊγί-συρ-Σεν, βορειοδυτικά του Παρισιού μέσα σε καλλιτεχνική οικογένεια. Ο πατέρας του, Πολ Μπελμοντό, ήταν γλύπτης με ιταλικές ρίζες και η μητέρα ζωγράφος. Ωστόσο, ο μικρός Μπελμοντό δεν είχε φανερώσει καμία καλλιτεχνική κλίση στα εφηβικά του χρόνια. Αντιθέτως, έδειξε από την αρχή κλίση στα αθλητικά. Δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο και το πάθος του σε αυτή την ηλικία ήταν το μποξ και το ποδόσφαιρο, ενώ μάλιστα έκανε και προπονήσεις μποξ.
Αποφάσισε έτσι να γίνει πυγμάχος και στη σύντομη καριέρα του στα ρινγκ ήταν μάλιστα αήττητος. Το ντεμπούτο του το έκανε το 1949 ρίχνοντας νοκάουτ τον αντίπαλό του από τον πρώτο γύρο, αν και την επόμενη κιόλας χρονιά, συνειδητοποιώντας τις θυσίες που έπρεπε να κάνει για να γίνει επαγγελματίας, τα παράτησε.
Τότε στράφηκε στην υποκριτική και έγινε δεκτός στην Εθνική Σχολή Δραματικής Τέχνης του Παρισιού και αποφοιτώντας το 1956 βρήκε αμέσως δουλειά στο σινεμά.
Με ένα τσιγάρο μόνιμα στο στόμα του, ο Ζαν Πολ Μπελμοντό ξεκίνησε την καριέρα του το 1957 παίζοντας μερικά μικρορολάκια σε γαλλικές ταινίες της εποχής και βρέθηκε στην αντίπερα όχθη από τον υπερβολικά όμορφο Αλέν Ντελόν, με τους κριτικούς να χαρακτηρίζουν τον Μπελμοντό «γοητευτικά άσχημο» - αν και πολλές θαυμάστριές του και μη, θα διαφωνούσαν με αυτό.
Εκτόξευση στη δόξα
Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος ήρθε το 1958 με το Les copains du Dimanche και μετά από διάφορες συνεργασίες, όπως με τον σκηνοθέτη Μαρκ Αλεγκρέ στο Έγκλημα στην Πλας Πιγκάλ (Sois belle et tais-toi, 1958) και το Τελευταίο ραντεβού (Un drôle de Dimanche, 1958), τον Μαρσέλ Καρνέ στους Ζαβολιάρηδες (Les tricheurs, 1958), αλλά και τον ρόλο του ως Ντ' Αρτανιάν στην τηλεοπτική ταινία Οι 3 σωματοφύλακες, ήρθε ο ρόλος που θα έκανε το όνομά του γνωστό σε μία ταινία που εκπροσωπούσε το «Νέο κύμα».
Το αναντίρρητο ταλέντο και η χαλαρή κινηματογραφική παρουσία του Ζαν Πολ Μπελμοντό έτυχαν της προσοχής του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, σε μια ευτυχή συγκυρία που θα απέδιδε σύντομα αριστουργήματα. Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, που μέχρι τότε είχε σκηνοθετήσει τρεις μικρού μήκους ταινίες, σκηνοθέτησε το 1960 το πασίγνωστο Με κομμένη την ανάσα (À bout de soufflé), όπου ο Μπελμοντό πρωταγωνιστεί ως κακοποιός που προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομία και βρίσκει καταφύγιο σε μία εφήμερη ερωτική σχέση με μία Αμερικανίδα. Ο Μπελμοντό ενσάρκωσε τον χαρακτήρα του με μία ποιητική ελαφρότητα που κανείς Γάλλος ηθοποιός δεν είχε επιδείξει μέχρι τότε. Ο ρόλος του Μπελμοντό ως Μισέλ τον καθιέρωσε ως style-icon και παρ’ όλο που οι ρόλοι που προηγήθηκαν ήταν λιγοστοί και ο Μπελμοντό βρισκόταν μόλις στην αρχή της καριέρας του, η ταινία αυτή τον καθιέρωσε ως «κλασικό». Το Με κομμένη την ανάσα εκτόξευσε τη φήμη του Γκοντάρ και του Μπελμοντό στα ύψη και εγκαινίασε με αριστουργηματικό τρόπο τη νέα σχολή κινηματογραφικής σκέψης που θα έμενε γνωστή ως Nouvelle Vague (Νέο Κύμα). Το γαλλικό σινεμά είχε βρει την απάντησή του στον Αμερικανό Τζέιμς Ντιν. Δεν είναι τυχαίο πως κάθε κείμενο που έχει γραφτεί για τον Ζαν Πολ Μπελμοντό ξεκινάει και τελειώνει με μία αναφορά στο Με κομμένη την ανάσα. Το ντεμπούτο του Γκοντάρ δεν ήταν o καλύτερος ρόλος που έπαιξε ποτέ ο Μπελμοντό, αλλά ήταν με διαφορά η ταινία που αποφάσισε πως στο πρόσωπο του 27χρονου τότε ηθοποιού το νέο γαλλικό σινεμά είχε μόλις ανακαλύψει τον πρώτο του μεγάλο ήρωα.
Την ίδια χρονιά, ο Μπελμοντό έπαιξε στο φιλμ του Βιττόριο ντε Σίκα Η ατιμασμένη (La ciociara, 1960), η οποία επέκτεινε τη φήμη του σε παγκόσμιο βεληνεκές.
Το 1961 ο Γκοντάρ τον επιστράτευσε και πάλι για το Η κυρία θέλει έρωτα (Une femme est une femme) και την ίδια χρονιά έγινε ο Εφημέριος (Léon Morin, Prêtre) του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, αποσπώντας την πρώτη του υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA καλύτερου ξένου ηθοποιού. Την επόμενη χρονιά ξανασυνεργάστηκε με τον Μελβίλ όταν υποδύθηκε τον Σιλιάν, έναν πληροφοριοδότη της αστυνομίας, στην ταινία Ο χαφιές (Le Doulos), ένα διαμάντι του σινεμά που κατατάχθηκε από το περιοδικό Empire στις 500 καλύτερες όλων των εποχών. Την ίδια χρονιά βρέθηκε στο πλευρό της Κλαούντια Καρντινάλε στη θρυλική κομεντί του Φιλίπ Ντε Μπροκά Καρτούς (Cartouche).
Το 1963 έπαιξε στο Καυτό πεζοδρόμιο (Peau de banane) με τη Ζαν Μορό και λίγο αργότερα βρέθηκε και πάλι στα χέρια του Μελβίλ για την ταινία Ο μεγάλος τυχοδιώκτης (L' aîné des Ferchaux, 1963), όπου υποδύθηκε έναν νεαρό μποξέρ σε ρόλο σωματοφύλακα.
Αλλαγή πορείας
Προσπαθώντας να μην τυποποιηθεί, ο Μπελμοντό έπαιξε στον Άνθρωπο από το Ρίο (L'Homme de Rio, 1964) του Φιλίπ ντε Μπροκά, μία κομεντί περιπέτεια υποψήφια για Όσκαρ, που αποτέλεσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Γαλλία και όπου ο Μπελμοντό πρωταγωνιστεί με την αδερφή της Κατρίν Ντενέβ, Φρανσουάζ Ντορλεάκ. Εκεί ο Μπελμοντό δείχνει μία στροφή από τη «Νουβέλ βαγκ» σε μία πιο εμπορική τάση, με τις κωμωδίες.
Τα τελευταία χρόνια
Μακριά πια από τις σκηνοθετικές οδηγίες των σκηνοθετών του Νέου Κύματος, ο Μπελμοντό γύριζε με καταιγιστικούς ρυθμούς τη μία ταινία πίσω από την άλλη και στη φιλμογραφία του προστέθηκαν γκανγκστερικές ταινίες, μαύρες κωμωδίες, ανάλαφρες κομεντί, θρίλερ (όπως οι ταινίες του Μπροκά της εποχής), έχοντας κάνει πλέον σαφή στροφή προς το εμπορικό σινεμά.
Το 1970 ήταν και πάλι συμπρωταγωνιστής με τον Αλέν Ντελόν στο γκανγκστερικό Μπορσαλίνο (Borsalino) του Ζακ Ντερέ. Το 1971 βρέθηκε στην Ελλάδα μαζί με τον Ομάρ Σαρίφ για τα γυρίσματα της ταινίας Οι διαρρήκτες (Le casse, 1971) του Ανρί Βερνέιγ.
Το 1972 έπαιξε στη μαύρη κωμωδία Απίθανος, σατανικός και... ωραίος (Docteur Popaul) του Κλοντ Σαμπρόλ, έχοντας στο πλευρό του τη Μία Φάροου και τη Λάουρα Αντονέλι, και ερμήνευσε τον Πολ, ο οποίος ως πρώην γυναικάς, προσπαθεί να αναθεωρήσει τις απόψεις του, πιστεύοντας ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεται πλέον όμορφες γυναίκες. Το 1974 έπαιξε στη δραματική ταινία Στραβίνσκι… του Αλέν Ρενέ -ο οποίος αν και δεν ήταν ποτέ επίσημο μέλος του «Νέου Κύματος» η δουλειά του το υποστηρίζει- όπου ο Μπελμοντό βρέθηκε σε μία από τις πιο αντιεμπορικές δουλειές της καριέρας του υποδυόμενος τον μεγαλοαπατεώνα επιχειρηματία Αλεξάντρ Σταβίσκι.
Λίαμ Χέμσγουορθ
Ο Λίαμ Χέμσγουορθ (Liam Hemsworth, 13 Ιανουαρίου 1990) είναι Αυστραλός ηθοποιός. Ενσάρκωσε τον Josh Taylor στην σαπουνόπερα Neighbours και τον Marcus στην τηλεοπτική σειρά The Elephant Princess. Στον αμερικανικό κινηματογράφο, ο Χέμσγουορθ πρωταγωνίστησε στην ταινία The Last Song (2010), στην κινηματογραφική σειρά The Hunger Games (2012–2015) και στην ταινία Independence Day: Resurgence (2016).