cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σ.Φ. Ολυμπιακός Χαλκίδας
Η πορεία προς την κορυφή
Το 1959 κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του. Έπειτα από μια πολύ καλή πορεία στον όμιλο, ισοβαθμεί στην πρώτη θέση με τον Παγκορινθιακό αλλά χάνει 0-1 στον αγώνα κατάταξης και αποκλείεται από την τελική φάση του πρωταθλήματος. Στη συνέχεια διεκδίκησε τη συμμετοχή του στο πρώτο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής που έγινε την επόμενη σεζόν 1959-60 αλλά ηττήθηκε στον καθοριστικό αγώνα από την Προοδευτική.
Το 1960 θα κάνει μια καλή πορεία στο Κύπελλο Ελλάδος, στο οποίο έφτασε ως τα προημιτελικά, όπου αντιμετώπισε εκτός έδρας τον ανώτερο συνονόματό του Ολυμπιακό Πειραιά, από τον οποίο αποκλείστηκε με 0-4. Θα τον ξανασυναντήσει στο κύπελλο του 1962 στη φάση των 32, πάλι στο Στάδιο Καραϊσκάκη, και θα γνωρίσει τη συντριβή με 1-7.
Ακολούθως και ως το 1967 μετέχει στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής, με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1961 μόλις για ένα βαθμό χάνει την πρόκριση στην τελική φάση για την άνοδο στην Α΄ εθνική από τον Πανελευσιανιακό. Τελικά, το 1963 πετυχαίνει το στόχο του και γίνεται η πρώτη ομάδα της Εύβοιας που ανεβαίνει στην ανώτερη κατηγορία. Κατακτά τον τίτλο στον όμιλό του με 70 β. και στη συνέχεια παίρνει αήττητος την πρώτη θέση στην τελική φάση στο μίνι πρωτάθλημα των νικητών των τεσσάρων ομίλων και κερδίζει πανηγυρικά την άνοδο.
Στην Α΄ Εθνική
Στην Α΄ Εθνική έκανε μια αξιοπρεπή πορεία αλλά δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό. Συγκέντρωσε 54 β. με 6 νίκες, 12 ισοπαλίες και 12 ήττες (21-41 γκολ) και ισοβάθμησε στην 14η-15η θέση με τη Νίκη Βόλου, η οποία είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων (34-43). Σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς η 14η σωτήρια θέση θα κρινόταν έπειτα από αγώνα κατατάξης, στον οποίο η ισοπαλία ευνοούσε την ομάδα με την καλύτερη διαφορά γκολ. Ο αγώνας έληξε ισόπαλος 1-1 και ο Ολυμπιακός υποβιβάστηκε. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τη Νίκη ήταν αήττητος, αφού στην κανονική περίοδο την είχε νικήσει 2-1 στη Χαλκίδα και είχε αποσπάσει ισοπαλία 0-0 εκτός έδρας.
Ουσιαστικά πλήρωσε τις μεγάλες σε έκταση ήττες που γνώρισε εκτός έδρας (0-5 από Άρη, 0-4 από ΑΕΚ και Απόλλωνα) και εντός (0-4 από ΑΕΚ), από τις οποίες διαμορφώθηκε η αρνητική διαφορά γκολ. Από τη μοναδική παρουσία του στην Α΄ εθνική απέμειναν ως ανάμνηση η εντυπωσιακή νίκη του με 3-0 επί του Παναιγιάλειου και οι ισοπαλίες 1-1 με τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό και 0-0, 1-1 με τον τέταρτο Πανιώνιο.
Προπονητής του Ολυμπιακού Χαλκίδας τη σεζόν αυτή ήταν ο Γιούρκας Σεϊταρίδης και την ομάδα πλαισίωναν ποδοσφαιριστές όπως ο Νίκος Αλέφαντος, ο Γιάννης Βαραμέντης κ.α. Αναλυτικά η ομάδα του Ολυμπιακού Χαλκίδας στο 5ο πρωτάθλημα Α' Εθνικής Κατηγορίας 1963-64 αποτελούταν από τους: Σπύρο Αγγελόπουλο, Νίκο Αλέφαντο, Γιάννη Βαραμέντη, Νίκο Γιαννακό, Κίμωνα Δημητρίου, Διαμαντέλη, Γιάννη Κακκαβά, Νίκο Κούκουρα, Τρύφωνα Κωνσταντακόπουλο, Παναγιώτη (Τάκη) Λίβα, Παναγιώτη Μαυραγάνη, Αθηναίο Γιώργο, Δημοσθένη Μοσχολιό, Γιάννη Μπρατσιώτη, Παναγιώτη (Τάκη) Ντότσικα, Αντώνη Πατρίκα, Ποζίδης, Αναστάσιο Τσάκαλο, Δημήτρη Τσάκαλο, Μπάμπη Χαραλάμπους και Στέλιο Χειμώνα, Χρήστο Βάγια και Χρήστο Παπαιωάννου.
Η συγχώνευση
Τις επόμενες σεζόν ως το 1967 ο Ολυμπιακός συνέχισε να αγωνίζεται στη Β΄ Εθνική. Όμως, τώρα έχει έναν συντοπίτη του ανταγωνιστή, τον Εύριπο, ο οποίος μάλιστα το 1966 τον προσπέρασε στη βαθμολογία. Τη σεζόν 1966-67 κάνει ένα καλό πρωτάθλημα και τερματίζει στην 4η θέση, έξι βαθμούς πίσω από τον πρώτο. Ο Εύριπος είναι ένατος.
Το καλοκαίρι του 1967 οι δικτάτορες προωθούν τις συγχωνεύσεις γειτονικών συλλόγων, ειδικά όσων βρίσκονται στην ίδια κατηγορία. Μοιραία ο Ολυμπιακός, έπειτα από 50 χρόνια αθλητικής δράσης, αναγκάζεται σε συνένωση με τον Εύριπο. Δημιουργείται ο Α.Ο. Χαλκίδα, που στηριγμένος στο δυναμικό του Ολυμπιακού θα κερδίσει αμέσως την άνοδο στην Α΄ Εθνική.
Η επανίδρυση
Μετά τη δικτατορία ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε ξανά και δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα απορροφώντας τον Πρωτέα Χαλκίδας. Δεν κατάφερε όμως να αγωνιστεί σε πολύ υψηλό επίπεδο. Μόνο τη σεζόν 1986-87 αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική. Μάλιστα τη σεζόν αυτή βρέθηκε αντιμέτωπος με την "θυγατέρα" του Α.Ο. Χαλκίς στον α΄ γύρο του Κυπέλλου Ελλάδος, από το οποίο την απέκλεισε με νίκη 2-1. Στη Γ΄ Εθνική αγωνίστηκε και την επόμενη σεζόν 1987-88. Είχε, επίσης, αρκετές παρουσίες στη Δ΄ Εθνική. Τα τελευταία χρόνια αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Ευβοίας. Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 τερμάτισε έβδομος.
Έχει κατακτήσει 9 Κύπελλα Ευβοίας (1979, 1980, 1981, 1984, 1985, 1986, 1990, 1993, 2005), τοπικά πρωταθλήματα και ένα πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Χαλκίδα
ΑΝΤ1 Κύπρου
Ο Antenna TV Κύπρου (ANT1 Κύπρου, με ελληνικούς χαρακτήρες Αντέννα Κύπρου) είναι ένας κυπριακός ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός εθνικής (παγκύπριας) εμβέλειας. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 28 Ιουνίου του 1993 στις 2 το μεσημέρι. Κάθε χρόνο προβάλλει πολλές από τις τηλεοπτικές παραγωγές του ομώνυμου σταθμού ΑΝΤ1 Ελλάδος, αλλά και αρκετές δικές του, κυπριακές παραγωγές.
Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει ενημέρωση και ψυχαγωγία με δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές, Κυπριακές, Ελληνικές και ξένες σειρές, ταινίες, τηλεπαιχνίδια κ.ά.
Περιστασιακά στον σταθμό έχουν μεταδοθεί σειρές κινουμένων σχεδίων (Sailor Moon) και Λατινικές τηλενουβέλες (Μαρία Μερσέντες, Αϊμέ, αγάπη μου, Ανυπότακτες Καρδιές, Η Μαριάννα της νύχτας, Φλορισιέντα, Η Άσχημη που έγινε όμορφη, Τσικιτίτας, Μαρία Άγγελε Μου, Ο Θρίαμβος της Αγάπης, Αληθινή αγάπη, Η Εκδίκηση, Μαρίνα, Μονσεράτ, Η Γάτα και Δεν σε συγχωρώ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όμιλος ΑΝΤ1 Κατηγορία:Κυπριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1993
Σαν Ραφαέλ δελ Νόρτε
Το Σαν Ραφαέλ δελ Νόρτε (ισπανικά: San Rafael del Norte) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Χινοτέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Ραφαέλ δελ Νόρτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σ Σ
Σαν Σεμπαστιάν δε Γιαλί
Το Σαν Σεμπαστιάν δε Γιαλί (ισπανικά: San Sebastián de Yalí) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Χινοτέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Σεμπαστιάν δε Γιαλί.
Παραπομπές
Σ Σ
Δούβιανη
Η Δούβιανη (αλβανικά: Dhuvjani) είναι χωριό του νομού Αργυροκάστρου στην νότια Αλβανία. Ιστορικά ανήκει στην περιοχή Πωγωνίου της Βορείου Ηπείρου. Το 2015 έγινε μέρος του δήμου Δρόπολης αφού η Αλβανική κυβέρνηση κατάργησε τον δήμο Πωγωνίου. Στο χωριό κατοικούν μέλη της ελληνικής μειονότητας.
Θρησκεία
Στο χωριό βρίσκεται η διάσημη Μονή Δούβιανης που χρονολογείται τον 6ο αιώνα καθώς και άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Εκπαίδευση
Ένα Ελληνικό σχολείο ιδρύθηκε κοντά στην Δούβιανη από το 1777. Το πρώτο σχολείο του ίδιου του χωριού, ένα Ελληνικό δημοτικό σχολείο, ιδρύθηκε το 1853, ενώ μια σχολή κοριτσιών άνοιξε αργότερα το 1914.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργυροκάστρου Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Λιούμπιν
Το Λιούμπιν (Љубин, Lubin) είναι ένα χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 2044 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Ξιφίας Ι (υποβρύχιο)
Ξιφίας Ι (Υποβρύχιο) / 65, Υ-10, Υποβρύχιο τύπου ‘LAUBEUE’
Παραγγέλθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση. Ιδίου τύπου υποβρύχια Ξιφίας Ι και Δελφίν Ι. Παρελήφθη τον Μάρτιο του 1913. Εκτόπισμα: 310/460 ΤΝ. – Ταχύτητα : 13/8,5 κόμβους. – Μέγιστο βάθος κατάδυσης : 36 μέτρα. – Ακτίνα ενεργείας με 8 κόμβους 2 ώρες. Με 6 κόμβους 7.5 ώρες και με 4,5 κόμβους 17,5 ώρες. – Οπλισμός : 4 εκτοξευτήρες τορπιλών των 45 εκ. εξωτερικά του σκάφους κάτω από το ξύλινο κατάστρωμα. Δύο ΠΡ και 2 ΠΜ με γωνία 5 κατά το διάμηκες. 1 Τ/Σ εσωτερικώς του ΠΡ διαμέρισμα. Φόρτος συνολικά 6 τορπίλες ‘Σβάρτσκου’, πέντε σε θέσεις εκτόξευσης και μία εφεδρική. Παραλήφθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912. Δεν συμμετείχε σε επιχειρήσεις. Το 1916 κατασχέθηκε από τους Γάλλους και όταν επεστράφη ήταν σε κακή κατάσταση. Το 1920 παροπλίστηκε και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σαν υδροφόρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τα Υ/Β "Δελφίν" - Υ/Β "Ξιφίας" στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Ιωσήφ Βρίγγας
Ο Ιωσήφ Βρίγγας (... - 965) ήταν ευνούχος Βυζαντινός αξιωματούχος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ' (945–959) και του αυτοκράτορα Ρωμανού Β' (959–963), υπηρετώντας ως αντιβασιλέας κατά τη βασιλεία του τελευταίου.
Βίος-δράση
Η καταγωγή του είναι άγνωστη αφού δεν υπάρχουν διαθέσιμες αρκετές πληροφορίες. Πιθανολογείται πως είχε ή απέκτησε στη συνέχεια επιρροή επειδή από την οικογένειά του προερχόταν ο κατοπινός αυτοκράτορας Μιχαήλ ΣΤ'. Η πρώτη αναφορά στο όνομά του συνδέεται με την ανάδειξή του σε σακελλάριο ενώ ήδη κατείχε το αξίωμα του πραιπόσιτου και πατρίκιου -δηλαδή του μεσάζοντος ανάμεσα στον αυτοκράτορα και τους υπόλοιπους αξιωματούχους. Τα γεγονότα αυτά τοποθετούνται μεταξύ Απριλίου και Μαΐου του 956 μ.Χ. Την ίδια εποχή πρέπει να έλαβε και το αξίωμα του δρουγγάριου του πλωίμου. Στην τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης από τον Κωνσταντίνο Ζʹ Πορφυρογέννητο η ισχύς του αυξήθηκε καθώς ο αυτοκράτορας του ανέθεσε να εποπτεύει τον γιο και διάδοχό του Ρωμανό Β', ενώ το αρνήθηκε στον Βασίλειο Λακαπηνό.
Η περίοδος διακυβέρνησης της αυτοκρατορίας από τον Ρωμανό Βʹ δεν ήταν λιγότερο ευνοϊκή για τον Βρίγγα. Η εξουσία του ενισχύθηκε σημαντικά καθώς «Την δε της βασιλείας διοίκησιν υπό τον πραιπόσιτον και παρακοιμώμενον τον Βρίγγαν Ιωσήφ εποιήσατο...», όπως αναφέρει ο Ιωάννης Ζωναράς. Έτσι, έλαβε τους τίτλους του παραδυναστεύοντος και του παρακοιμώμενου διαδεχόμενος τον Βασίλειο Λακαπηνό. Σημαντικός είναι ο ρόλος του στην ανανέωση του προσωπικού του κρατικού μηχανισμού, στα πιο υψηλά κλιμάκιά του. Οι νεώτεροι ερευνητές θεωρούν καθοριστική τη συμβολή του στην προετοιμασία και εξέλιξη της εκστρατείας των Βυζαντινών με σκοπό την ανάκτηση της Κρήτης το 961. Μάλιστα ήταν ο εισηγητής της ανάληψης της ηγεσίας της συγκεκριμένης πολεμικής επιχείρησης από τον Νικηφόρο Φωκά. Προβλήματα τα οποία ανέκυψαν κατά την πολιορκία του Χάνδακα και που συνδέονταν με την σίτιση των πολιορκητών αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς από τον Βρίγγα με την αποστολή μεγάλων ποσοτήτων σιταριού και άλλων εφοδίων στο στρατόπεδο των πολιορκητών. Την ίδια χρονιά απέτρεψε συνωμοσία, που του αποκαλύφθηκε, σε βάρος του Ρωμανού.
Όταν ο Ρωμανός Βʹ πέθανε στις 15 Μαρτίου του 963 ο Βρίγγας, ως παραδυναστεύων, ανέλαβε τη διεκπεραίωση των διοικητικών υποθέσεων της αυτοκρατορίας. Η Θεοφανώ, επιθυμώντας την προστασία της θέσης της και των ανήλικων τέκνων της, αναζήτησε ισχυρό στήριγμα στον Νικηφόρο Φωκά. Ο Βρίγγας, επειδή φοβόταν πιθανό παραγκωνισμό του από τον δημοφιλή Νικηφόρο Φωκά ήταν αρνητικός στην προοπτική ανάρρησής του στον θρόνο. Ο Φωκάς με διπλωματικότητα προσπάθησε να τον καθησυχάσει πως δεν επιδίωκε να παρακάμψει τους νόμιμους διαδόχους του θρόνου. Όμως ο Βρίγγας δεν έμεινε άπραγος και θέλησε να τον τυφλώσει αλλά και να προσεταιριστεί, ανεπιτυχώς, στρατηγούς εναντίον του.
Τα σχέδιά του δεν άργησαν να αποκαλυφθούν από τα ίδια τα πρόσωπα που ο Βρίγγας ήθελε να προσεταιριστεί, τον Ιωάννη Τζιμισκή και τον Ρωμανό Κουρκούα. Με την ανάρρησή του στο θρόνο ο Νικηφόρος Φωκάς ζήτησε από τον Βρίγγα να τον αναγνωρίσει. Τα γεγονότα εξελίχτηκαν ραγδαία και εκδηλώθηκε εξέγερση εναντίον του Βρίγγα στην Κωνσταντινούπολη. Σημειώθηκαν συμπλοκές και λεηλασίες των περιουσιών του Βρίγγα και των λιγοστών οπαδών του. Η άφιξη στην πρωτεύουσα των στρατευμάτων του Νικηφόρου Φωκά έκρινε την έκβαση των γεγονότων, μετά την οποία ο Βρίγγας θα κατέφυγε ικέτης στην Αγία Σοφία Τελικά εξορίστηκε στην Παφλαγονία και ύστερα από σύντομο χρονικό διάστημα στο μοναστήρι του Ασηκρήτις στα Πύθια. Εκεί πέθανε μετά από δύο χρόνια, το 965.
Ιστορική και κοινωνιολογική ερμηνεία της διαμάχης Βρίγγα-Φωκά
Η διαμάχη για την εξουσία ανάμεσα στον Ιωσήφ Βρίγγα και τον Νικηφόρο Β' Φωκά εντάσσεται στην ευρύτερη διαμάχη μεταξύ της κεντρικής εξουσίας και της αριστοκρατίας της γης, η οποία χαρακτηρίζει την πολιτική ζωή της αυτοκρατορίας εκείνη την περίοδο.
Ο Βρίγγας αντιπροσώπευε την κρατική εξουσία και ο Νικηφόρος Β' Φωκάς την μεγάλη επαρχιακή αριστοκρατία της γης. Ο Βρίγγας ανήκε στην κωνσταντινουπολίτικη γραφειοκρατική αριστοκρατία. Τα μέλη της ομάδας αυτής ζούσαν από τους μισθούς που εισέπρατταν και επειδή στερούνταν του δικαιώματος να επιδίδονται σε εμπορικές επιχειρήσεις κυρίως επένδυαν τα λεφτά τους σε ακίνητα. Συνδυάζοντας οικονομική ευμάρεια και υψηλή κοινωνική θέση, δεν είχαν περισσότερη πολιτική δύναμη από όση τους εξασφάλιζαν τα κρατικά λειτουργήματα που ασκούσαν. Ως όργανα της κεντρικής γραφειοκρατίας εκφράζονταν πολιτικά με την επιρροή που ασκούσαν στον αυτοκράτορα, με τον οποίον ήταν σε συνεχή επαφή. Από την άλλη μεριά τα μέλη της αριστοκρατίας των επαρχιών αποτελούνταν από πολυμελείς οικογένειες, όπως οι Φωκάδες. Τα εισοδήματά τους προέρχονταν από την άσκηση των στρατιωτικών καθηκόντων τους και την είσπραξη των αντίστοιχων μισθών από το κράτος αλλά και από την κατοχή τεράστιας κτηματικής περιουσίας σε μια περιοχή. Η πολιτική δύναμή τους στην ιδιαίτερη πατρίδα τους οφειλόταν στην πολλαπλή εξάρτηση των ντόπιων καλλιεργητών της γης τους οι οποίοι ήταν ταυτόχρονα και οι στρατευμένοι τους στα σώματα που συγκροτούν αυτές οι οικογένειες.
Έτσι η όλη δράση του Βρίγγα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αντίδραση της τότε κρατικής εξουσίας απέναντι σε έναν εκπρόσωπο της μεγάλης επαρχιακής αριστοκρατίας, η οποία το 963 φαίνεται πως διέθετε μεγάλη επιρροή και ισχύ.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί πραιπόσιτοι Κατηγορία:Παραδυναστεύοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1981
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1981
Θηρεσία της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
Η Θηρεσία (γερμ. Therese von Sachsen-Hildburghausen, 8 Iουλίου 1792 - 26 Οκτωβρίου 1854) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν, μετά της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Θηρεσία Καρλόττα Λουίζα ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (μετά της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ) και της Καρλόττας Γεωργίνας, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1810 τον Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Βασίλισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Συμμετοχή της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Η Τουρκία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου είναι η ομάδα που αντιπροσωπεύει το κράτος της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου και οργανώνεται από την Τουρκική Ομοσπονδία Στίβου.
Η Τουρκία έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου από το 1950, και έχει στείλει αθλητές σε όλα τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου εκτός από το 1974 όπου δεν συμμετείχε. Έως το 2014 οι Τούρκοι αθλητές έχουν κατακτήσει 12 μετάλλια, εκ των οποίων τα 7 είναι χρυσά, το 1 ασημένιο και τα 4 χάλκινα, σε 9 διαφορετικά αγωνίσματα, με τα περισσότερα από αυτά να είναι στα 1500 και στα 5000 μέτρα γυναικών και στα 10,000 μέτρα ανδρών. Η Τουρκία δεν έχει μέχρι στιγμής φιλοξενήσει το πρωτάθλημα.
Η χώρα κατατάσσεται σήμερα στην 23η θέση στον πίνακα μεταλλίων. Το πρώτο μετάλλιό της ήταν το 1950, και το πρώτο χρυσό μετάλλιό της το 2002. Η μεγαλύτερη συμμετοχή αθλητών της είναι 44 το 2012 και η καλύτερή της θέση 6η το 2010.
Το 2012 της αφαιρέθηκαν μετάλλια λόγω απαγορευμένων ουσιών των αθλητών της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκία Συμμετοχή
Ράλλυ Καταλωνίας
Το Ράλλυ Καταλωνίας είναι αγώνας ράλλυ αυτοκινήτων του παγκοσμίου πρωταθλήματος. Διοργανώνεται κάθε χρόνο από το 1965 στην Καταλωνία της Ισπανίας. Διεξάγεται στo Σαλού της Καταλωνίας και είναι ένα από τα παλαιότερα ράλλυ του WRC. Οι περισσότερες διαδρομές γίνονται στην άσφαλτο. Τα προηγούμενα Ράλλυ γίνονταν στην Κόστα Μπράβα. Πολυνίκης στο εν λόγω ράλλυ με συνολικά 9 νίκες, είναι ο Γάλλος Σεμπαστιάν Λεμπ.
Παραπομπές
Καταλωνίας
Σαν Χοσέ δε Μποκάυ
Το Σαν Χοσέ δε Μποκάυ (ισπανικά: San José de Bocay) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Χινοτέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Χοσέ δε Μποκάυ.
Παραπομπές
Σ Σ
HMS Childers
Πέντε πλοία του Βασιλικού Ναυτικού είχαν το όνομα HMS Childers:
Πηγές
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Κεράτιος Κόλπος
Ο Βόσπορος (τουρκικά Boğaziçi) χωρίζει την Κωνσταντινούπολη σε Δυτική (Ευρωπαϊκή) και Ανατολική (Ασιατική), αφού συνδέει την Μαύρη θάλασσα προς τον βορρά, με την θάλασσα του Μαρμαρά (Προποντίδα) και στη συνέχεια διαμέσου των Δαρδανελίων με το Αιγαίο προς τον νότο. Τα προάστια Σκουτάρι (τουρκικά: Üsküdar) (αρχ.: Χρυσούπολις) και Καντίκιοϊ (τουρκικά Kadiköy) (αρχ.: Καλχηδών) βρίσκονται προς την Ασιατική πλευρά. thumb|right|250px| Η Γέφυρα του [[Γαλατάς (Κωνσταντινούπολη)|Γαλατά.Συνδέει την ομώνυμη περιοχή (βόρεια) με το Εμίνονου (νότια), τέμνοντας τον κόλπο. Η λήψη έχει γίνει από τον πύργο του Γαλατά. Στο βάθος διακρίνεται η Αγία Σοφία. ]] Ο Κεράτιος κόλπος, αντίθετα, έχει κατεύθυνση από ΝΑ (στο σημείο που ενώνεται με τον Βόσπορο στο ακρωτήρι Σεράι Μπουρνού) προς ΒΔ (το χερσαίο μέρος). Χωρίζει έτσι την παλαιά πόλη της Κωνσταντινούπολης από την περιοχή του Πέραν Γαλατά. Οι δύο αυτές πλευρές της πόλης ενώνονται με δύο γέφυρες κτισμένες πάνω από τον κόλπο. Την παλαιότερη, γέφυρα του Γαλατά μήκους 490 μέτρων (τουρκικά: Galata Köprüsü) και την πιο σύγχρονη, γέφυρα Ατατούρκ (τουρκικά: Atatürk Köprüsü).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Κόλποι της Τουρκίας Κατηγορία:Βόσπορος
Μάτκα (Σαράι)
Το Μάτκα (Матка, Matkë) είναι ένα χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 468 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Σύνδρομο Ράι
Θεωρείται πάρα πολύ επικίνδυνη νόσος, με υψηλό ποσοστό θνησιμότητας (20-40%), ενώ εκτιμάται ότι το 1/3 των ασθενών, που τελικά επιβιώνουν της νόσου, υφίστανται μόνιμη, ελαφρά ή μέτρια βλάβη, συνήθως στον εγκέφαλο.
Αιτιολογία
Η νόσος αυτή επηρεάζει περισσότερο τον εγκέφαλο και το ήπαρ (κν. συκώτι). Αν και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, εκδηλώνεται συχνότερα σε άτομα νεαρής ηλικίας, ιδιαίτερα σε παιδιά ηλικίας 4 έως και 12 ετών. Τα ακριβή αίτια του συνδρόμου Ράι είναι άγνωστα. Πάρα πολλές έρευνες έχουν συνδέσει την εμφάνιση της νόσου με τη χρήση ασπιρίνης. Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για το σύνδρομο αυτό.
Συμπτώματα και επιπλοκές
Η νόσος εμφανίζεται συχνότερα σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες που βρίσκονται στο στάδιο της ανάρρωσης από μία ιογενή λοίμωξη, όπως λ.χ. το κοινό κρυολόγημα. Τα περισσότερα περιστατικά του συνδρόμου Ράι παρατηρούνται κατά τους χειμερινούς μήνες. Η εμφάνιση του συνδρόμου συνοδεύεται συνήθως από παθολογική συσσώρευση λιπών στο ήπαρ με παράλληλη αύξηση της πίεση στον εγκέφαλο. Αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, το σύνδρομο Ράι μπορεί να προκαλέσει το θάνατο μέσα σε λίγες ημέρες ή και ώρες. Ο ασθενής εμφανίζει μια ιογενή λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, που ακολουθείται από έντονη ναυτία και εμετό, ή/και αλλαγή της διανοητικής κατάστασης (αποπροσανατολισμός, σύγχυση), ή ηπατομεγαλία, ακόμη και χωρίς ίκτερο.
Επειδή είναι γνωστό ότι η ασπιρίνη συνδέεται με το σύνδρομο αυτό, δεν πρέπει ποτέ η ασπιρίνη και άλλα σαλικυλικά φάρμακα να χορηγούνται για την αντιμετώπιση ιογενών λοιμώξεων, όπως η γρίπη και η ανεμοβλογιά. Ιδιαίτερα τα παιδιά και οι έφηβοι δεν πρέπει να λαμβάνουν ασπιρίνη χωρίς την εντολή γιατρού.
Παραπομπές
Ραι
Νεορθοδοξία
Νεορθοδοξία ή νεο-ορθοδοξία ονομάζεται μια πνευματική κίνηση, ένα θρησκευτικο-φιλοσοφικό ρεύμα που προέκυψε μετά τη δεκαετία του 1960 και ήταν ενεργό ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1970 και του 1980 στην Ελλάδα (αλλού αναφέρεται ότι εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ), υποστηριζόμενο από διανοούμενους της Αριστεράς και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προσφέροντας διάλογο μεταξύ του μαρξισμού και της ορθοδοξίας, ώστε να συναντηθούν και να προσεγγίσουν τα δυο κινήματα.
Ιστορικό
Η «θεολογική κίνηση» της νεορθοδοξίας από άλλους θεωρείται ότι άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1970 και του 1980 και άνθισε τη δεκαετία του 1990 και από άλλους τοποθετείται στη δεκαετία του 1980: Θεωρείται ότι «επανεμφανίστηκε» το 1983 ή ως «ιδεολογικό ρεύμα της νεο-ορθοδοξίας» ότι προωθήθηκε από το περιοδικό «Αντί» το 1983 το οποίο αυτοχαρακτηριζόμενο ως «Πολιτική και Πολιτιστική Επιθεώρηση» ήταν το κύριο μέσο έκφρασης της εκτός του ΚΚΕ αριστεράς. Εκτός από τα στελέχη της Αριστεράς, ως πόλος επηρεασμού / απαρχής της κίνησης αυτής αναφέρεται και το Άγιον Όρος (μοναχοί - στοχαστές του Αγίου Όρους).
Οι όροι «νεορθοδοξία» - «νεορθόδοξοι»
Οι ίδιοι άλλωστε οι φερόμενοι ως υποστηρικτές του νεορθόδοξου ρεύματος δεν αποδέχονται τον όρο, θεωρώντας τον εαυτό τους απλά ορθόδοξο, αποδίδοντάς τον σε όσους διαφωνούν μαζί τους. Πράγματι, αναφέρεται ότι ο όρος εισήχθη στο ελληνικό λεξιλόγιο από το αριστερό έντυπο Σχολιαστής και χαρακτηρίζεται ξεκάθαρα ως «δημοσιογραφική κατασκευή». Όμως ο όρος εμφανίζεται μάλλον για πρώτη φορά σε κείμενο του Νικόλαου Νησιώτη με τίτλο, Remarques sur le renouveau de la theologie systimatique Ένας μάλιστα από τους γνωστότερους διανοούμενους που χαρακτηρίζονται ως «νεορθόδοξοι» αναφέρει ότι αυτοί «ήταν σκόρπιες μονάδες ή παρέες, άγνωστοι συχνά μεταξύ τους». Πράγματι, ο χαρακτηρισμός «νεορθόδοξος» περιλαμβάνει και διανοητές με ριζικά διαφορετικές θεωρήσεις. Ενώ ο Γιανναράς και ο Ράμφος αναφέρονται συχνά ως νεορθόδοξοι, έχουν ιδιαίτερα διαφορετικές αποτιμήσεις για το ρόλο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού στο παρελθόν της Ελλάδας. Οι θεολόγοι που εντάσσονται σε αυτήν την ομάδα θα μπορούσαν να ονομαστούν νεοπαλαμικοί, νεοησυχαστικοί και νεοπατερικοί, επειδή εκφέρουν τον πατερικό λόγο με τρόπο καινούργιο. Η εκ νέου ανακάλυψη του Γρηγόριου Παλαμά εκλαμβάνεται ως η ορθοδοξία και ως σημαία του κινήματος των νεοορθοδόξων.
Μέρος των προτάσεων των νεορθόδοξων είναι ότι η πνευματική κληρονομιά της Βυζαντινής Ορθοδοξίας μπορεί να συνεισφέρει στην μεταμοντέρνα ελληνική ταυτότητα. Ο Χρήστος Γιανναράς συνέδεσε την νεο-ορθοδοξία με τη βυζαντινή παράδοση, και αναφερόταν σε παρακμή της Δύσης, δημιουργώντας με τα κείμενα του Ζουράρι κριτική στον ορθολογισμό και την Ευρώπη. Αυτές οι αναζητήσεις κατέληξαν σε κοινό σημείο σύγκλισης των νεορθόδοξων αντιδυτικών ιδεών και ιδιαίτερα μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού Χριστιανισμού. Αναφέρεται ότι οι νεορθόδοξοι θεωρούν την μοντέρνα ελληνική ιστορία σα μια αέναη σύγκρουση ανατολής και δύσης, ότι υπάρχει ένας αντιθετικός άξονας Ανατολής-Δύσης.
Για νεο-ορθόδοξους συγγραφείς, όπως ο Μεταλληνός και ο Γιανναράς, η ίδρυση αυτοκέφαλης ελληνικής Εκκλησίας είναι αποτέλεσμα προτεσταντικών επιρροών και για την επιστροφή σε μία πραγματική Ορθοδοξία απαιτείται η υπέρβαση των εθνικών εκκλησιών.
Πρόσωπα
Είτε ως διανοητές, στοχαστές ή ως αποκαλούμενοι εκπρόσωποι ή θεωρούμενοι υποστηρικτές της νεορθοδοξίας, με το κίνημα αυτό συνδέθηκαν τα ονόματα των: Χρήστος Γιανναράς, θεολόγος, καθηγητής φιλοσοφίας, Στέλιος Ράμφος, φιλόσοφος ενταγμένος στην Αριστερά όταν ήταν νέος, Κώστας Ζουράρις, στέλεχος του ΚΚΕ εσωτ., Κωστής Μοσκώφ, στέλεχος του ΚΚΕ, Παναγιώτης Νέλλας, θεολόγος, αλλά και του καλλιτέχνη Διονύση Σαββόπουλου καλλιτέχνη-σύμβολο της γενιάς του 1960 που φυλακίστηκε δυο φορές επί Χούντας, του Θεόδωρου Ζιάκα, συγγραφέα, του Ζήσιμου Λορεντζάτου, συγγραφέα, καθώς και άλλων.
Αντιδράσεις
Οι θέσεις των νεορθοδόξων συνάντησαν σημαντικότατη αντίδραση από ιδεολογικούς αντιπάλους: Από τον Χ. Γιανναρά, κύριο υποστηρικτή της νεορθοδοξίας, αναφέρεται ως παράδειγμα «απόπειρας εξουδετέρωσης» πρωτοσέλιδο με «εμπάθεια» του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη στην εφημερίδα Το Βήμα με τίτλο: «Νεο-ορθόδοξοι ή Νεο-φασίστες;». Ο Δημήτρης Κασιούρας, χαρακτηριζόμενος ως «εκ μέρους του ΚΚΕ, επίσημος μελετητής του νεορθόδοξου φαινομένου», δημοσιεύει το 1986 το βιβλίο «Μαρξισμός και Νεορθόδοξοι», όπου επιτίθεται και ανασκευάζει τις θέσεις των νεορθόδοξων. Σε κείμενο του Αποστόλη Χαρίση, ερευνητή και μέλους του ΔΣ του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ, στοιχεία που κατ' αυτόν συνθέτουν την νεορθοδοξία, όπως ο κοινοτισμός και η εξιδανίκευση της δήθεν «ελληνορθόδοξης» κοινότητας του παρελθόντος χαρακτηρίζονται «ψευδεπίγραφο κάλεσμα επιστροφής στο παρελθόν» και «κάλεσμα επιστροφής στις πνευματικές στάσεις και τρόπους ζωής του Μεσαίωνα». Στο ίδιο κείμενο, αναφέρεται και κείμενο από το βιβλίο του Κασιούρα σύμφωνα με το οποίο «οι νεοορθόδοξοι ό,τι είναι δυτικό το θεωρούν αντιδραστικό και απορριπτέο». Το 2009 η νεορθοδοξία αναφέρεται στην αριστερή εφημερίδα Η Αυγή από τον Γιώργο Κοροπούλη «ως η «αριστερή» και «υψηλή» (sublime) μαζί πλευρά τού νεοεθνικισμού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία
Κανοές
Το Κανοές (γαλλικά: Canohès, καταλανικά: Cànoes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κανουάρ (γαλλικά: Canouhards).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Πρωτοκυπριακή περίοδος
Η Πρωτοκυπριακή περίοδος (2300-1900 π.Χ) καλύπτει την περίοδο της προϊστορίας της Κύπρου από το 2300 έως το 1900 π.Χ.
Η χρονολογική διάταξη
Για τους ερευνητές η εποχή χωρίζεται ή με βάση την τυπολογική εξέλιξη της κεραμεικής σε
Τα χαρακτηριστικά της περιόδου
Η περίοδος εγκαινιάζεται με τη χρήση του χαλκού από τα πλούσια μεταλλεία του νησιού, η εξαγωγή του και η πιο συστηματική επαφή με γειτονικές χώρες.
Πηγές της περιόδου
Υπάρχουν επίσης οικισμοί, στη Σωτήρα-Καμινούδια και στο Μαρκί-Αλώνια. Γενικά επισημαίνεται η κάθετη αύξηση των θέσεων που χρονολογούνται την περίοδο αυτή της Πρώιμης Χαλκοκρατίας σε σχέση με εκείνη της χαλκολιθικής περιόδου.
Οι οικισμοί
Βάσει των ανασκαφικών δεδομένων στη Σωτήρα-Καμινούδια και στο Μαρκί Αλώνια, γενικά επικρατούν οι ανοχύρωτοι οικισμοί στην ενδοχώρα του νησιού και κοντά σε πηγές νερού και πρώτων υλών για την οικοδομή και την εργαλειοτεχνία, με πρόσβαση σε καλλιεργήσιμη γη, βοσκότοπους και δασικές εκτάσεις. Η δόμηση των οικισμών είναι πυκνή με σύνολα από πολλαπλά τετράπλευρα και σπάνια από καμπυλόγραμμα οικήματα.
Οι κατοικίες
Οι κατοικίες είναι δίχωρες στις οποίες οδηγεί στενός διάδρομους. Οι τοίχοι στηρίζονται σε λιθόκτιστες κρηπίδες διαφορετικού ύψους και η ανωδομή είναι από ωμοπλίνθους ή ωμόπλινθοι (Μαρκί- Αλώνια) ή λιθόκτιστοι (Σωτήρα-Καμινούδια). Η τεχνική είναι η της αργολιθοδομής ή δόμηση από σειρές δουλεμένων ασβεστόλιθων ή πλακοειδών λίθων. Το πάχος των τοίχων κυμαίνεται και φτάνει και το ένα μέτρο. Δεν αποκλείεται η ύπαρξη και δεύτερου ορόφου αν κρίνουμε από το πάχος των τοίχων. Όσο για το δάπεδο ήταν φτιαγμένα από χτυπητή γη, λασποκονίαμα ή και χαλίκια. Ο θύρες είχαν πλάτος από 0,80 έως 1,4 μ. και ήταν στη μια γωνία του δωματίου και όχι στο μέσον. Κατώφλια ή παραστάδες απουσιάζουν.
Χλωρίδα, πανίδα, διατροφή
Τα βασικότερα είδη που έχουν εντοπισθεί είναι δημητριακά (σιτάρι, κριθάρι, φακές, μπιζέλια), καρποφόρα δέντρα (ελαιόδεντρα, αμυγδαλιές, φυστικές, συκιές) αλλά και σταφύλια. Η πανίδα του νησιού αποτελείτο από ελάφια, αιγοπρόβατα, χοίρους και νέα εισηγμένα είδη ζώων όπως άλογα, όνοι, βοοειδή και μια νέα ποικιλία αίγας με στριφτά κέρατα (Μαρκί-Αλώνια). Ως προς τη διατροφή προηγούνται ως προς τα ευρήματα, τα βοοειδή, τα αιγοπρόβατα, τα ελάφια, και τέλος οι χοίροι. Στο Μαρκί-Αλώνια έχουμε όνους, σκύλους, γάτες και αλεπούδες. Σπάνια είναι τα πτηνά και ελάχιστα τα εδώδιμα είδη οστρέων.
Ταφική αρχιτεκτονική και ταφικές πρακτικές
Οι τάφοι είναι λαξευμένοι σε βράχο και με σχήμα θαλαμοειδές. Στην είσοδό τους οδηγεί ένας δρόμος αβαθής, λαξευμένος σε βράχο πλήρης λίθων και χώματος. Ο θάλαμος είναι σχεδόν ημικυκλικός ή κυκλικός ή έχουμε και μακρύς και στενός θάλαμος. Η είσοδος έκλεινε με μεγάλο λίθο. Χρησίμευαν για μονές ή πολλαπλές ταφές. Ως προς τα κτερίσματα αποτελούνται από κεραμεική: Ερυθροστιλβωτή και Λευκή Γραπτή και Μελανόχριστη Κτενιστή. Επίσης, βρέθηκαν χάλκινα (εγχειρίδαι, αιχμές, βελόνες, ενώτιο), λίθινα, πήλινα ή οστέινα, αντικείμενα.
Θρησκεία
Οι περισσότερες πληροφορίες για την περίοδο είναι έμμεσου χαρακτήρα αφού δεν έχουμε ανασκαφικά δεδομένα από τόπους λατρείας αλλά μεμονωμένα κινητά ευρήματα από τάφους. Έχουν βρεθεί πήλινα ομοιώματα που έχουν ερμηνευθεί ως ιερά. Τα πιο χαρακτηριστικά είναι τρία: το ομοίωμα των Βουνών και τα δύο ομοιώματα του Κοτσιάτη. Το πρώτο είναι ένα μεγάλο ημισφαιρικό κύπελλο σαν είδος κυκλικού κτίσματος με θύρα, εντός του οποίου έχουν πλαστικά αποτυπωθεί διάφορες ανθρώπινες μορφές όρθιες και καθιστές και σταυλισμένα ζώα-προορισμένα μάλλον για θυσία. Απέναντι από τη θύρα έχουμε ανάγλυφα ξόανα με ταυροκεφαλές και φέρουσες φίδια (σύμβολα γονιμότητα και θανάτου). Η ερμηνεία του αντικειμένου αυτού το θέλει να είναι α) αναπαράσταση τελετουργίας, β) καθημερινή σκηνή σύναξης ανθρώπων μιας αγροτικής κοινότητας μετά το πέρας των εργασιών της ημέρας, γ) τελετουργική σκηνή σε τάφο δ) κοινωνικοοικονομικής φύσεως αναπαράσταση. Τα δύο ομοιώματα που βρέθηκαν στο Κοτσιάτη ερμηνεύονται ως μια συνοπτική απόδοση ιερών στα οποία με τη χρήση υγρών προσφορών λατρεύονται η χθόνια και η θεά της γονιμότητας. Είναι δύο κάθετες πλάκες τοποθετημένες σε κάθετη διάταξη μεταξύ τους: η κάθετη φέρει ανάγλυφους στύλους που απολήγουν σε βουκράνια, ενώ στην οριζόντια απεικονίζεται όρθια μορφή που δίνει την εντύπωση ότι χύνει υγρό σε αγγείο ή το προσφέρει σε κάποια θεότητα.
Κεραμεική
Κυρίαρχοι τύποι της περιόδου είναι η Ερυθροστιλβωτή του Πολιτισμού της Φυλλιάς με τις παραλλαγές της: η Ερυθροστιλβωτή Χονδροειδής, Λευκή Γραπτή και η Μελανόχριστη και Κτενιστή. Η Ερυθροστιλβωτή χαρακτηρίζεται από κάλυψη με ερυθρή βαφή της επιφάνειας του αγγείου η οποία είναι έντονα στιλβωμένη. Τα σχέδια είναι εγχάρακτα και γεμίζουν με λευκή ουσία. Ο διάκοσμος είναι εγχάρακτος ή ανάγλυφος.
Εργαλειοτεχνία
Ο χαλκός προμηθευόταν από αποθέματα αυτοφυούς χαλκού, από οξειδώσεις θειούχων χαλκούχων κοιτασμάτων ή την τήξη οξειδίων και ανθρακικών ορυκτών χαλκού. Από την ανάμιξή του με κασσίτερο ή κυπριακό αρσενικό φαίνεται ότι οι Κύπριοι της περιόδου έκαναν χρήση της τεχνολογίας του κρατερώματος. Έτσι παραγόταν ορείχαλκος.
Μετά από χύτευση σε μήτρες και σφυρηλάτηση φτιάχνονταν τα διάφορα αντικείμενα: βελόνες, περόνες, σουβλιά, σμίλες, τμήματα πελέκεων, λαβές μαχαιρίων, μαχαίρια, ξυράφια, λαβίδες, λόγχες, αιχμές δοράτων. Πιο πολλά έχουν βρεθεί σε τάφους και λιγότερα σε οικισμούς. Παρά τη χρήση χαλκού συνεχίζεται η παραγωγή λίθινων εργαλείων και όπλων, λειασμένων και λαξευμένων. Σε ταφικά σύνολα και οικισμούς έχουν βρεθεί λειασμένα τριβεία, τριπτήρες, πελέκεις, σκεπάρνια, σφύρες-κόπανοι, σκαφοειδή-λεκανοειδή σκεύη. Επίσης έχουν βρεθεί λαξευμένα από πυριτόλιθο 5.500 κομμάτια στο Μαρκί-Αλώνια και 4.000 στη Σωτήρα-Καμινούδια. Τέτοια είναι λεπίδες, δρεπάνια, οπείς, τρυπάνια. Δεν λείπουν και τα οστέινα (αιχμές, σφύρα) από κέρατο ελαφιού, αλλά ελάχιστα σε ποσότητα.
Ειδώλια και άλλα αντικείμενα από οπτή γη
Έχουν βρεθεί ανθρωπόμορφα ή ζωόμορφα ειδώλια. Στα πρώτα περιλαμβάνονται σανιδόσχημα ή σανιδόμορφα (πήλινα και μικρός αριθμός από λίθινα), αποτελούμενα από δύο ορθογώνιες πλάκες πηλού με τη μεγαλύτερη να είναι το σώμα και τη μικρότερη το κεφάλι, με ελάχιστα ανατομικά χαρακτηριστικά ή του προσώπου, και εγχάρακτο διάκοσμο. Μονοκέφαλα ή δικέφαλα ή δίλαιμα, ανδρικά ή γυναικεία ειδώλια, ως κουροτρόφοι ή ως πρώτες απόπειρες απεικόνισης της Μητέρας Θεάς της Ύστερης Χαλκοκρατίας. Ως προς τα ζωόμορφα (ταύροι, αιγοειδή, ελαφοειδή, υποζύγια, όνοι, σκύλοι ή και καμήλες), μάλλον ήταν παιχνίδια. Η εμφάνισή τους είναι αποτέλεσμα ίσως εγκατάστασης αποίκων από την Ανατολία. Άλλοι την ερμηνεύουν ως εσωτερική ενδονησιωτική εξέλιξη.
Σχέσεις
Οι σχέσεις της Κύπρου με περιοχές της Ανατολίας, του Αιγαίου και της Μέσης Ανατολής χαρακτηρίζονται ως σποραδικές. Από τα μέχρι τώρα ανασκαφικά δεδομένα προκύπτουν επαφές με τη Συρία και την Κρήτη. Έχουν βρεθεί είδη κεραμεικής από την πρώτη και εγχειρίδια από τη δεύτερη. Επίσης έχουν ανακαλυφθεί ψήφοι φαγεντιανής και αλάβαστρο από την Αίγυπτο. Τυπολογική είναι η συσχέτιση των όπλων με την Εγγύς Ανατολή, όπως επίσης η εισαγωγή του αλόγου (Λάπηθος) από την Ανατολία ή των βοοειδών, η υιοθέτηση αιγυπτιακών τύπων παιχνιδιών Σένετ, Μέχεν (Σωτήρα-Καμινούδια και Μαρκί-Αλώνια) καθώς και μια σειρά από φορητά αντικείμενα, αγγεία, χάλκινα εργαλεία (αμφορείς, χάλκινες σμίλες, πήλινες βάσεις υποδοχές μαγειρικών σκευών. Μια σημαντική έμμεση μαρτυρία για τις σχέσεις της Κύπρου είναι η αναφορά της χαλκοπαραγωγού χώρας Αλάσιας σε πήλινες πινακίδες με κείμενα με σφηνοειδή γραφή στα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ. από την αρχαία πόλη Μάρι της Συρίας. Η ονομασία ταυτίζεται με την Κύπρο. Το εξαγωγικό εμπόριο της Κύπρου την περίοδο αυτή είναι κάποια κεραμεικά ευρήματα και ίσως προϊόντα που δεν άφησαν ίχνη, κυρίως όμως ο περιζήτητος χαλκός εξαγόταν.
Οικονομική-κοινωνική οργάνωση
Η οργάνωση των κοινοτήτων αυτής της περιόδου είναι μεικτή αγροτοκτηνοτροφική με περιοδική ενασχόληση το κυνήγι. Αυξάνουν οι κοινότητες κοντά στις χαλκοφόρες περιοχές (βόρεια-βορειοδυτικά του Τροόδους). Προοδευτικά επεισέρχονται στοιχεία εξειδίκευσης της εργασίας και στοιχειώδους κοινωνικής διαφοροποίησης ανάμεσα στα μέχρι τότε ισότιμα μέλη της κοινότητας: νέοι τύποι κεραμεικής, μεγάλα αποθηκευτικά σκεύη, σημεία κεραμέων, πολυμορφία στην παραγωγή της ειδωλοπλαστικής, διάφορες κατηγορίες κοσμημάτων και όπλων. Η εισαγωγή και η χρήση αλόγου, υποζυγίων και βοοειδών αλλάζει ριζικά την καλλιέργεια της γης, τις μεταφορές και επικοινωνίες. Η ίδρυση κοινοτήτων στη βόρεια ακτογραμμή (νεκροπόλεις) επιδρά σε έναρξη επικοινωνίας με εξωτερικό περίγυρο νησιού.
Πολιτική οργάνωση
Ανισότητες στα κτερίσματα των τάφων δεν παρατηρούνται αλλά επισημαίνονται διαφορές στην αρχιτεκτονική τους. Στα τέλη της Πρωτοκυπριακής ΙΙΙ εντοπίζονται συλλογικοί τάφοι με πλούσια κτερίσματα. Έτσι υποδηλώνεται πως αναδεικνύεται η οικογένεια ή ομάδες με κοινή καταγωγή με υφιστάμενη και κληρονομική εξουσία. Η ύπαρξη όπλων-σημείο εξουσίας, χρυσών αργυρών και χάλκινων κοσμημάτων-διακριτικά πλούτου, συνιστούν τεκμήρια ταξικών διαφορών. Επίσης τα εξωτικά εισηγμένα από το εξωτερικό αντικείμενα τεκμαίρει εξουσιαστικές σχέσεις. Το πιο σημαντικό τεκμήριο διοικητικής οργάνωσης συνιστά η εκμετάλλευση χαλκούχων κοιτασμάτων.
Πηγές
*
Νιλ Πιρτ
Ο Νιλ Πιρτ (Neil Ellwood Peart, 12 Σεπτεμβρίου 1952 – 7 Ιανουαρίου 2020) ήταν Καναδός μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του progresive rock συγκροτήματος Rush. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ντράμερ της ροκ μουσικής και εκτός από τον μουσικό τομέα έχει ασχοληθεί και με τη λογοτεχνία, έχοντας γράψει πέντε βιβλία.
Βιογραφία
Ο Νιλ Πιρτ γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1952 στο Χάμιλτον του Οντάριο και ξεκίνησε μαθήματα τυμπάνων σε ηλικία 13 ετών. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 επέλεξε την ροκ μουσική, με κύριες επιρροές τον Τζον Μπόναμ, τον Κιθ Μουν, τον Καρλ Πάλμερ, τον Μπιλ Μπρούφορντ και τον Μπάντι Ριτς. left|thumb|225px|Ο Πιρτ το 2007 σε συναυλία των Rush Μετά από μία σύντομη διαμονή στην Αγγλία, επέστρεψε στον Καναδά στις αρχές της δεκαετίας του '70 και εντάχθηκε στους Rush, οι οποίοι μόλις είχαν τελειώσει την περιοδεία για την προώθηση του πρώτου τους άλμπουμ. Η προσθήκη του στο συγκρότημα, επέφερε αλλαγές στον ήχο τους, αφού υιοθέτησαν περισσότερα progressive στοιχεία σε σχέση με τις έντονες μπλουζ επιρροές που είχαν πιο πριν. Επίσης, ο Πιρτ ανέλαβε τον ρόλο του βασικού στιχουργού του συγκροτήματος.
Μετά από δύο ακόμη στούντιο κυκλοφορίες, οι Rush γνώρισαν διεθνώς επιτυχία με το concept άλμπουμ "2112". Οι στίχοι του δίσκου αναφέρονται στην ιστορία ενός νεαρού άνδρα, ο οποίος πολεμάει εναντίον ενός μελλοντικού κόσμου χωρίς ροκ μουσική. Η επιτυχία τους συνεχίστηκε με τα "A Farewell to Kings" (1977), "Hemispheres" (1978), "Permanent Waves" (1980) και "Moving Pictures" (1981). Το συγκρότημα συνέχισε να ηχογραφεί και να περιοδεύει, με τον Πιρτ να αποτελεί μεγάλη επιρροή σε μία γενιά νεότερων ντράμερ όπως ο Μάικ Πορτνόι, ο Τζέρι Γκάσκιλ, ο Τιμ Αλεξάντερ, κ.α..
Εκτός της ενασχόλησης του με την μουσική, ο Πιρτ έχει γράψει πέντε βιβλία, με τα Radiance Over the Rockies και The Masked Rider να περιγράφουν τις εμπειρίες του όταν ταξίδεψε σε διάφορα μέρη με το ποδήλατο του. Επίσης, συμμετέσχε σε κυκλοφορίες προς τιμή του Μπάντι Ριτς, με τους Βuddy Rich Big Band.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Καναδοί στιχουργοί Κατηγορία:Καναδοί συγγραφείς Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Φιλίππη του Κουσί
Η Φιλίππη του Κουσί, κόμισσα της Οξφόρδης και δούκισσα της Ιρλανδίας ήταν μια πρώτη ξάδερφη του βασιλιά Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας και η σύζυγος του αγαπημένου του, Ροβέρτου, 9ου κόμη της Οξφόρδης, Δούκα της Ιρλανδίας.
Σιράλι Μουσλίμοφ
Ο Σιράλι Φαρζάλι Μουσλίμοφ (επίσης ως Μισλίμοφ) (Αζερικά: Şirəli Fərzəli oğlu Müslümov, pronounced  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ʃiɾæˈli mysˈlymov] <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)"> ; Russian:  Ширали Фарзали оглы Муслимов, 26 Μαρτίου 1805 – 2 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν ένας βοσκός από την φυλή Ταλύς, στο χωριό Μπαρζαβού στην περιφέρεια Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν, ορεινή περιοχή κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Διεκδικείται ότι είναι ο γηραιότερος άνθρωπος που έζησε όταν πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1973 σε ηλικία 168 ετών. Είναι δηλαδή 46 χρόνια μεγαλύτερος από την Γαλλίδα Ζαν Καλμάν, ο γηραιότερος επιβεβαιωμένος άνθρωπος στην ιστορία που πέθανε σε ηλικία 122 ετών.
Φιλίππη του Κουσί
Γάμος
Η Φιλίππη γεννήθηκε στο παλάτι του Έλθαμ λίγο πριν τις 18 Απριλίου του 1367, την νεώτερη κόρη του Ενγκερράνδου, λόρδου του Κουσί, από τη σύζυγό του Ισαβέλλα του Κουσί, την μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Έλαβε το όνομά της από τη γιαγιά της, Φιλίππη του Αινώ. Το 1371, στην ηλικία των τεσσάρων ετών, αρραβωνιάστηκε τον Ροβέρτο de Vere, ο οποίος ήταν πέντε χρονών και ήταν ήδη κόμης της Οξφόρδης. Παντρεύτηκαν στις 5 Οκτωβρίου 1376. Δεν είχαν παιδιά. Ο σύζυγός της έγινε γρήγορα αγαπημένος του νεαρού βασιλιά Ριχάρδου.
Σιράλι Μουσλίμοφ
Ζωή
Σύμφωνα με τον μύθο, δούλευε σκληρά κάθε μέρα, περίπου 167 χρόνια, δεν κάπνιζε ούτε έπινε, έτρωγε μόνο φρούτα, λαχανικά, ψωμί ολικής αλέσεως, ζωμό κοτόπουλου, τυρί με χαμηλά λιπαρά και γιαούρτι. Είχε πολλούς συζύγους στην ζωή του. Αρρώστησε από πνευμονία το 1972 ή το 1973, αλλά πέθανε το 1973.
Φιλίππη του Κουσί
Διαζύγιο
Το 1387, ο Ροβέρτος απέρριψε τη Φιλίππη και ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ του έδωσε διαζύγιο. Ο Ροβέρτος είχε αρχίσει μια σχέση με την Αγνή, μια κυρία επί των τιμών της συζύγου του Ριχάρδου Γ΄, την Άννα της Βοημίας και πήρε την Αγνή ως τη δεύτερη σύζυγό του. Αυτό δημιούργησε ένα σκάνδαλο σε ολόκληρο το βασίλειο. Οι βασιλικοί θείοι της Φιλίππης, οι Δούκες του Λάνκαστερ, του Γκλόστερ και της Υόρκης ήταν ιδιαίτερα εξοργισμένοι. Η μητέρα του Ροβέρτου, Μαώ της Οξφόρδης, πήρε το μέρος της και την πήρε στο σπίτι της, λέγοντας ότι αγαπούσε τη Φιλίππη «πιο πολύ από ό,τι αν ήταν η δική της κόρη».
Σιράλι Μουσλίμοφ
Ζωή
Η ιστορία του μαθεύτηκε το 1973 από το National Geographic,  που είπε ότι είχε ιππεύσει και είχε φυτέψει έναν οπωρώνα την δεκαετία του 1870. Αργότερα ανακάλεσε την αίτηση. Το βιβλίο ρεκόρ Γκίνες δεν την τοποθέτησε, καθώς αυτό είναι αμφισβητήσιμο μαζί με άλλες παρόμοιες αιτήσεις.
Η οικογενειακή του κατάσταση είναι αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με το National Geographic, είχε μια σύζυγο 120 ετών που παντρεύτηκαν 102 χρόνια. Το περιοδικό Τάιμ έχει την θεωρία ότι είχε μια σύζυγο 107 ετών. Μια άλλη θεωρία, λέει ότι στην ηλικία των 136 παντρεύτηκε και είχε μια κόρη.
Φιλίππη του Κουσί
Διαζύγιο
Η Φιλίππη συνέχισε να ονομάζεται η κόμισσα της Οξφόρδης και δούκισσα της Ιρλανδίας. Λίγο αργότερα το 1388, ο Ροβέρτος την στη Βρέμη. Στις 17 Οκτωβρίου 1389, ο Πάπας κήρυξε άκυρο το διαζύγιο. Ο Ροβέρτος σκοτώθηκε όταν βρισκόταν στο κυνήγι το 1392. Η Φιλίππη πέθανε τον Οκτώβριο του 1411, ηλικίας περίπου 44 ετών.
Σιράλι Μουσλίμοφ
Ζωή
Το μόνο αποδεκτό στοιχείο στην θεωρία σχετικά με την ηλικία του είναι ότι το επίσημο πιστοποιητικό του είχε την ημερομηνία γέννησης του. Ωστόσο, δεν είχε γνωστό πιστοποιητικό γέννησης.
Φήμη
Η περίπτωσή του έγινε γνωστή το 1963 όταν ο νεαρός φωτορεπόρτερ του TASS, Καλμάν Κασπίγιεφ πήγε στο χωριό για να του κάνει συνέντευξη. Αυτό δημοσιεύτηκε στον σοβιετικό τύπο, από το National Geographic και την Danone, επειδή στην δίαιτα του περιελάμβανε το γιαούρτι. Αυτό άλλαξε την ζωή του χωριού, καθώς συνδέθηκε σε αυτήν το ηλεκτρικό ρεύμα και δεχόταν ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.
Φιλίππη του Κουσί
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Σιράλι Μουσλίμοφ
Φήμη
Πολλοί δυτικοί στην δεκαετία του 1970 γνωστοποίησαν τον ισχυρισμό στο Αζερμπαϊτζάν και στην περιοχή του Καυκάσου όταν η εταιρεία Danone έκανε μια διαφήμιση που έκανε αρκετούς ανθρώπους να το προτείνουν καθώς η διάρκεια ζωής τους μπορεί να μεγαλώσει με κατανάλωση γιαουρτιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Λερίκ
Σεζέν Ακσού
Βιογραφία
Η Σεζέν Ακσού (πραγματικό όνομα: Φατμά Σεζέν Γιλντιρίμ, Σαραΐκόι Επαρχία Ντενιζλί, 13 Ιουλίου 1954) είναι Τουρκάλα τραγουδίστρια, στιχουργός, συνθέτης και παραγωγός της οποίας οι δίσκοι έχουν ξεπεράσει τις 40 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως. Γεννήθηκε στο Σαραϊκόι. Στην Τουρκία αποκαλείται "Βασίλισσα της ποπ" καθώς και "Μικρό Σπουργίτι" (Minik Şerçe).
Έχει συνεργαστεί με αρκετούς Έλληνες τραγουδιστές και μουσικούς.
Δισκογραφία
• 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Ελ Σάουσε
Το Ελ Σάουσε (ισπανικά: El Sauce) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Λεόν της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Ελ Σάουσε.
Πηγές
Ε Ε
Αυγούστα Βιλελμίνη της Έσσης-Ντάρμστατ
Βιογραφία
Η Μαρία Αυγούστα Βιλελμίνη ήταν η τέταρτη κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαρίας Λουίζας Αλβερτίνας, κόρης του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρτ του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1785 τον Μαξιμιλιανό Α΄ Ιωσήφ, τότε κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Κόμισσες
Ελ Χικαράλ
Το Ελ Χικαράλ (ισπανικά: El Jicaral) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Λεόν της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Ελ Χικαράλ.
Πηγές
Ε Ε
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2020-21
Ομάδες και Γήπεδα
Είκοσι ομάδες ανταγωνίζονται στο πρωτάθλημα - οι κορυφαίες δεκαεπτά ομάδες από την προηγούμενη σεζόν και τρεις ομάδες που προωθήθηκαν από το πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ. Οι νέες ομάδες αυτή τη σεζόν είναι η Λιντς Γιουνάιτεντ, η Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και η Φούλαμ ΦΚ, οι οποίες αντικαθιστούν την ΑΦΚ Μπόρνμουθ, την Γουότφορντ ΦΚ και την Νόριτς Σίτι.
Στάδια και τοποθεσίες
Σημείωση: Ο πίνακας αναγράφεται με αλφαβητική σειρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Πολιορκία της Θεσσαλονίκης (μεταξύ 614-616)
Η Πολιορκία της Θεσσαλονίκης κάπου ανάμεσα στο 614-616 έγινε από τα ανεξάρτητα Σλαβικά φύλα που ζούσαν στα εδάφη της αυτοκρατορίας σε κοινότητες ανάμεσα στον ελληνικό πληθυσμό. Η κύρια πηγή για τα γεγονότα αυτά είναι τα αγιολογικά κείμενα γνωστά σαν «Θαύματα του Αγίου Δημητρίου».
Οι Σλάβοι αποτελούνταν από πολλές φυλές, στα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου αναφέρονται κάποιες από αυτές : Δρογουβίτες, Σαγουδάτες, Βελεγεζήτες, Βαϊουνήτες, και Βερζήτες.
Οι Σλάβοι πολιόρκησαν την πόλη της Θεσσαλονίκης αλλά απέτυχαν να την καταλάβουν, παρόλα αυτά αποκόμισαν πολλούς αιχμαλώτους και λάφυρα. Επιστρέφοντας στα εδάφη τους έστειλαν πρεσβεία στους Άβαρους για να ζητήσουν βοήθεια να πολιορκήσουν πάλι την πόλη. Οι Άβαροι δέχτηκαν και ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για την επόμενη πολιορκία που έγινε το 617.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοσλαβικοί πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Αμέκα (πόλη)
Η Αμέκα (ισπαν. Ameca) είναι πόλη και δήμος στην πολιτεία Χαλίσκο, στο κεντρο-δυτικό Μεξικό. Πήρε το όνομά της από τον ποταμό που τη διαρρέει, όπως εξάλλου φανερώνει η ονομασία της, που προέρχεται από το Amecatl = «μίτος νερού» στις ντόπιες γλώσσες ναουάτλ (ουσιαστικά την εξέλιξη της γλώσσας των Αζτέκων). Η πόλη απέχει περί τα 83 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της πολιτείας (και ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του μεξικανικού εμπορίου) Γουαδαλαχάρα.
Η Αμέκα είναι επίσης η έδρα και η μεγαλύτερη πόλη του ομοσπονδιακού διοικητικού διαμερίσματος Región Valles, που περιλαμβάνει τους 14 δήμους των κεντρικών κοιλάδων της Χαλίσκο.
Ιστορία
Οικισμός υπήρχε ήδη πριν από το έτος 1325 και μέχρι τον 16ο αιώνα η Αμέκα ήταν το κέντρο του μικρού βασιλείου ιθαγενών της Αμέκα (ισπαν. Cacicazgo de Ameca), το οποίο κατακτήθηκε από τους Ισπανούς το 1524. Είναι γνωστά δύο ονόματα των ηγεμόνων του: του Jojouhquitecuani (από το 1325) και του Timinzique (1522). Κατά την ισπανική αποικιακή περίοδο Η Αμέκα ήταν αρχικώς μέρος του δήμου του Αουτλάν.
Ο πρώτος από τους κατακτητές που έφθασε στην Αμέκα ήταν ο Ισπανός στρατιώτης Χουάν δε Ανέστα το 1522. Μπήκε στην πόλη ολομόναχος, ξυπόλητος και με το σπαθί του στο χέρι του. Οι ιθαγενείς τον δέχθηκαν με τιμή, διότι πίστεψαν ότι ως λευκός ήταν ο γιος του Ήλιου, που προγονικός θρύλος έλεγε ότι θα τους κατακτούσε. Το 1529 ο αδελφός Αντόνιο δε Κουέγιαρ με άλλους μοναχούς και Ισπανούς έκτισαν παρεκκλήσιο, διοικητήριο, πανδοχείο, φυλακή, μερικά σπίτια και διεμόρφωσαν την κεντρική πλατεία της Αμέκα. Αυτή θεωρείται η χρονολογία ιδρύσεως της νεότερης πόλεως.
Το 1541 ο δε Κουέγιαρ άρχισε να κατηχεί τους ιθαγενείς, αλλά σκοτώθηκε στις 12 Αυγούστου του ίδιου έτους, όταν έφυγε από την Αμέκα κατά τη διάρκεια της μεγάλης εξεγέρσεως κατά των Ισπανών. Το 1549 η Αμέκα προβιβάσθηκε σε δήμο, αλλά μόλις στις 22 Απριλίου 1833 ανακηρύχθηκε «πόλη», με απόφαση του πολιτειακού κονγκρέσου.
Γεωγραφία
Η Αμέκα βρίσκεται στο κεντρο-δυτικό Μεξικό, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 20° 33′ Βόρειο και μήκος 104° 02′ Δυτικό. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.635 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οικιστική έκταση 10,17 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km²), και διχοτομείται από τον ομώνυμο ποταμό Αμέκα, ο οποίος εκβάλλει στον Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στο Πουέρτο Βαλάρτα. Ο Δήμος της Αμέκα καλύπτει έκταση 839,1 km² και συνορεύει προς τα βόρεια με τους Δήμους Σαν Μάρκος και Αουαλούλκο (Ahualulco), προς τα νότια με τον Δήμο Ετσατλάν (Etzatlán), προς τα ανατολικά με τους Τεκολοτλάν και Ατένγκο και προς τα δυτικά με τους Γουατσινάνγκο και Ναγιάριτ.