cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winx Club
Συννεφόπυργος
Ο Συννεφόπυργος είναι ένα οικοτροφείο νεαρών κοριτσιών για τις μάγισσες για να εκπαιδευτούν, και το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου κύκλου, ήταν η κατοικία των μαγισσών Τριξ. Στον Συννεφόπυργο, οι μάγισσες μαθαίνουν για τη μαγεία. Μετά την αύξηση του Στρατού της Αποσύνθεσης, οι Τριξ πήραν τον έλεγχο του Συννεφόπυργο. Η Κ. Γκρίφιν είναι η διευθύντριά τους. Αργότερα αποκαλύφθηκε στον 2ο κύκλο ότι είναι φίλες με την Κα. Φαραγκόντα, και στον 3ο Κύκλο ότι αυτή, ο Σαλαντίν και η Φαραγκόντα είναι η Συντροφιά του Φωτός.
Κόκκινο Σιντριβάνι
Το Κόκκινο Σιντριβάνι είναι ένα οικοτροφείο αρρένων για τους επόμενους ήρωες, ένα μαγικό δάσος μακριά από το Αλφέα. Διδάσκει πάλη και χρήση της τεχνολογίας. Τα αγόρια του Κόκκινου Σιντριβανιού διδάσκονται πως να πηγαίνουν σε επικίνδυνες αποστολές και να πολεμούν για τους αντίστοιχους πλανήτες τους. Το Κόκκινο Σιντριβάνι και το Αλφέα έχουν μια στενή σχέση, και η Μις Φαραγκόντα και ο Σαλαντίν έχουν μια μεγάλη ιστορία που αφορά το παρελθόν της Μπλουμ.
Τρίτος Ιουδαϊκός Πόλεμος
Ο Τρίτος Ιουδαϊκός Πόλεμος (132-135) (εβραϊκά: מרד בר כוכבא, Εξέγερση του Μπαρ Κοχβά) ήταν η τελευταία θρησκευτική εξέγερση των Ιουδαίων εναντίον της Ρώμης (Ιουδαιορωμαϊκοί Πόλεμοι).
Ο Αδριανός και οι Ιουδαίοι
Ο Αδριανός αν και είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα στρατιωτική σταδιοδρομία ως ηγεμόνας ήταν φιλειρηνικός. Ενδιαφέρθηκε επίσης ιδιαίτερα και για την ευημερία των επαρχιών και πέρασε ένα μεγάλο μέρος της βασιλείας του εκτός της Ρώμης.
Η στάση του Αδριανού απέναντι στους Ιουδαίους ήταν αρχικά φιλική. Τους επέτρεψε να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ και τους έδωσε άδεια να ανοικοδομήσουν τον Ναό. Γρήγορα όμως υπαναχώρησε και ζήτησε ο Ναός να οικοδομηθεί σε διαφορετική θέση από την αρχική του. Οι Ιουδαίοι αποφάσισαν να εξεγερθούν ο Νομοδιδάσκαλος όμως Ιησούς γιος του Ανανία τους έπεισε να σταματήσουν.
Οι προετοιμασίες όμως για έναν νέο επικείμενο πόλεμο συνεχίστηκαν. Οι Ιουδαίοι έφτιαχναν υπόγεια κρησφύγετα σε απρόσιτες τοποθεσίες και κατασκεύαζαν οπλισμό. Ταυτόχρονα ένας πόλεμος φθοράς ξεκίνησε στην Παλαιστίνη, γεγονός που ανάγκασε τον Αδριανό να στείλει στην περιοχή την VI (6η) Σιδηρά (Ferrata) λεγεώνα το 123.
Ο Αδριανός βρέθηκε στην Παλαιστίνη το 130, όταν επισκέφθηκε την Ιουδαία. Τότε ανακοίνωσε ότι θα ανοικοδομούσε την κατεστραμμένη πόλη ως καθαρά ελληνορωμαϊκή με το όνομα Αιλία Καπιτωλίνα (Aelia Capitolina) και ότι ο κατεστραμμένος Ναός θα ανοικοδομούνταν ως ναός του Ολυμπίου Διός.
Δυο χρόνια αργότερα ο Αδριανός απαγόρευσε να ασκούν οι Ιουδαίοι το έθιμο της περιτομής. Η Παλαιστίνη παρέμενε όμως ήρεμη όσο βρίσκονταν στην περιοχή τουλάχιστον μέχρι την αναχώρηση του για την Ρώμη (132). Η εξέγερση ξέσπασε όταν κατά την διάρκεια των εργασιών για την οικοδόμηση της νέας πόλης κατέρρευσε ο τύμβος του Σολομώντα.
Ο πόλεμος
right|thumb|Αργυρό ιουδαϊκό νόμισμα του μπαρ Κόχμπα
Ο μεγάλος νομοδιδάσκαλος Ακιβά μπεν Ιωσήφ έπεισε το Συμβούλιο της Ιαμνείας να κηρύξει την επανάσταση εναντίον των Ρωμαίων και να αναθέσει την ηγεσία της στον Σίμωνα μπεν Κοσεβά (γιο του Κοσεβά). Στο πρόσωπο του Σίμωνα ο μεγάλος διδάσκαλος αναγνώρισε τον πολυαναμενόμενο Μεσσία που η άφιξη του προαναγγέλλεται στο βιβλίο των Αριθμών (Κεφ 24,εδ 17): «...ανατέλειν άστρον εξ’ Ιακώβ...» κάνοντας μια παράφραση του πατρικού ονόματος του Σίμωνα από Κοσεβά σε Κοχβά που στα αραμαϊκά σημαίνει «αστέρας» (έτσι το όνομα Σίμων μπεν Κοσεβά έγινε στα αραμαϊκά Σίμων μπαρ Κοχβά που στα ελληνικά μεταφράζεται Σίμων υιός του Αστέρος).
Πράγματι με βάση κάποιες επιστολές του Σίμωνα μπεν Κοσεμπά που διασώθηκαν (το περιεχόμενο των επιστολών είναι διαταγές προς τους υφισταμένους του) φαίνεται πως ο Ιουδαίος ηγέτης κατεύθυνε τον πόλεμο ήδη από τις αρχές Απριλίου του 132. Στον πόλεμο έλαβαν μέρος και οι Σαμαρείτες, ενώ οι Χριστιανοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν.
Ο έπαρχος της Ιουδαίας Τίνειος Ρούφος ένας άνδρας αμφιβόλου ηθικής, αιφνιδιάστηκε και οι ρωμαϊκές δυνάμεις εκκένωσαν την περιοχή.
Ο Σίμων μπεν Κοσεβά αποδείχθηκε ικανός στρατηγός και στις πρώτες φάσεις του πολέμου πέτυχε μια καθαρή νίκη ενώ ανακηρύχθηκε Πρίγκιπας (Ηγέτης) του Ισραήλ (Νάσι Ισραήλ). Ο Ρούφος αφού έλαβε ενισχύσεις αντεπιτέθηκε προκαλώντας αιματοχυσία στον άμαχο πληθυσμό. Παρά την προσπάθεια του όμως και παρά το γεγονός ότι είχε και την συνδρομή του έπαρχου της Συρίας Πόπλιου Μάρκελλου ηττήθηκε. Οι επαναστάτες όμως παρά την κυριαρχία τους στην ύπαιθρο δεν είναι σίγουρο ότι κατόρθωσαν να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ. Το κέντρο των επαναστατών βρίσκονταν στο οχυρό Μπετάρ που βρίσκονταν κοντά στην Ιερουσαλήμ.
Ο Αδριανός έστειλε στην περιοχή, έναν από τους ικανότερους στρατηγούς του τον Σέξτο Ιούλιο Σεβήρο διοικητή της Βρετανίας μαζί με τον πρώην διοικητή της Γερμανίας Κόιντο Λόλλιο Ούρμπικο. Στην περιοχή αναπτύχθηκαν τρεις λεγεώνες αρχικά η VI (6η ) Σιδηρά ( Ferrata), η X (10η) Στενών (Fretensis) και XXII (22η) Δηιοτεριανή (Deiotariana). Η τελευταία εξολοθρεύτηκε. Νέες ενισχύσεις στάλθηκαν που αποτελούνταν από την ΙΙ (2α) Τραϊανή Ισχυρά (Traiana Fortis) και στοιχεία από τις λεγεώνες ΙΙΙ (3η) Κυρηναϊκή (Cyrenaica), ΙΙΙ (3η) Γαλλική (Gallica) και ΙV (4η) Σκυθική (Scythica). Μαζί τους αναπτύχθηκαν δεκαεπτά επικουρικά σώματα.
Τον Νοέμβριο ή τον Δεκέμβριο του 135 ο Σεβήρος κατέλαβε την τελευταία μεγάλη εστία αντίστασης των επαναστατών το οχυρό Μπετάρ. Το οχυρό υπερασπιζόταν ο ίδιος ο Σίμων μπεν Κοσεμπά ο οποίος βρήκε τον θάνατο. Η σορός του αναγνωρίστηκε και το κεφάλι του κόπηκε και στάλθηκε στον Αδριανό.
Οι συνέπειες
Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι απώλειες των Ιουδαίων ανήλθαν σε 580.000 άτομα. Ο Αδριανός πήρε μια σειρά από σκληρά μέτρα για να εξαλείψει τις ρίζες του Ιουδαϊσμού που κατά την γνώμη του αποτελούσαν την αφορμή για τις συνεχείς επαναστάσεις. Η Αιλία Καπιτωλίνα (Aelia Capitolina) αντικατέστησε την Ιερουσαλήμ και στο προαύλιο του πρώην ιουδαϊκού Ναού στήθηκε έφιππος ανδριάντας του Αδριανού μαζί με άγαλμα του Ολυμπίου Διός. Απαγορεύτηκε οποιαδήποτε αναφορά στην Τοράχ και στο ιουδαϊκό ημερολόγιο, ενώ οι ιερές γραφές του ιουδαϊσμού κάηκαν τελετουργικά πάνω στον λόφο του πρώην Ναού. Οι νομοδιδάσκαλοι εκτελέστηκαν. Το όνομα της Ιουδαίας σβήστηκε από όλα τα επίσημα ρωμαϊκά έγγραφα και αντικαταστάθηκε με το όνομα Συρία-Παλαιστίνη (Provincia Syria Palaestinica) (από το όνομα Φιλισταίοι) επειδή οι Φιλισταίοι ήταν παραδοσιακοί αντίπαλοι των Ιουδαίων. Κυρίως όμως απαγορεύτηκε όχι μόνο η εγκατάσταση των Ιουδαίων σε αυτή την περιοχή αλλά και όλοι όσοι είχαν απομείνει ζωντανοί στην περιοχή εκδιώχθηκαν από αυτά τα εδάφη. Αυτό είχε βαρύτατες συνέπειες καθώς ο ιουδαϊκός λαός έχασε το εθνικό και το θρησκευτικό του κέντρο. Πολλοί Ιουδαίοι είδαν στο τέλος του πολέμου την πραγματική αρχή της διασποράς.
Το όνομα του Σίμωνα μπεν Κοσεβά, στιγματίστηκε αλλάζοντας ακόμη μια φορά. Μεταβλήθηκε σε μπεν Κοζέβα που σημαίνει «ψεύτικος, κίβδηλος». Έτσι εκφράστηκε η μεγάλη απογοήτευση του ιουδαϊκού λαού για την διάψευση των ελπίδων του. Η μεσσιανική εποχή δεν είχε απλώς χρεοκοπήσει είχε κυριολεκτικά ναυαγήσει.
Επίσης οι συνέπειες του πολέμου ήταν και θρησκευτικές. Οι Χριστιανοί της Ιουδαίας αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στην επανάσταση, επειδή δεν αναγνώρισαν τον Μπαρ Κόχμπα ως Μεσσία, ιδιότητα που απέδιδαν μόνο στον Ιησού. Έτσι ο Χριστιανισμός ξεχώρισε οριστικά ως θρησκεία διαφορετική από τον Ιουδαϊσμό.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Ιουδαικος Τριτος
Ιππόμαχος
Με το όνομα Ιππόμαχος, που σημαίνει αυτόν που μάχεται έφιππος (ή από άρμα που το σύρουν άλογα), είναι γνωστά τα παρακάτω δύο πρόσωπα:
Πηγές
Ιππομαχος
Δροσάτο
Με το όνομα Δροσάτο συναντώνται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Πρόβλημα μέγιστου αθροίσματος υποακολουθίας
Εφαρμογές
Το πρόβλημα μέγιστου αθροίσματος υποακολουθίας έχει πρακτικές εφαρμογές στη Βιοπληροφορική για την ανάλυση γονιδιακών αλληλουχιών και στην μηχανική όραση για την ανίχνευση των πιο φωτεινών σημείων σε μια ψηφιογραφική εικόνα.
Αλγόριθμος Kadane
Παρακάτω βρίσκεται η υλοποίηση σε C++ όπου μπορεί να επιστρέψει (βρίσκονται σχολιασμένα) και τους δείκτες αρχής και τέλος της υποσειράς:
Ο αλγόριθμος μπορεί εύκολα να τροποποιηθεί και να αποθηκεύει τα σημεία της υποσειράς η οποία έχει μέγιστο άθροισμα (δείτε σχολιασμένο κώδικα). Η πολυπλοκότητα του αλγόριθμου Kadane είναι.
Διαίρει και βασίλευε
Ένας αλγόριθμος που επιλύει το πρόβλημα αυτό με χρήση της μεθόδου Διαίρει και βασίλευε, παρουσιάστηκε από τον Jon Bentley του 1984 με πολυπλοκότητα. Παρακάτω δίνεται ο κώδικας σε Python ώστε να ελέγχει εάν είναι κενός ο πίνακας ή αν όλοι οι αριθμοί είναι αρνητικοί και να επιστέφει τη μέγιστη τιμή καθώς και την αρχή και το τέλος του υποπίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλγόριθμοι και μέθοδοι βελτιστοποίησης
Κλεοπάτρα (όνομα)
Το όνομα Κλεοπάτρα κατείχαν πολλές ιστορικές μορφές, κυρίως βασίλισσες της Αιγύπτου και της Μακεδονίας. Συνήθως λέγοντας Βασίλισσα Κλεοπάτρα αναφερόμαστε στην Κλεοπάτρα Ζ', βασίλισσα της Αρχαίας Αιγύπτου, που συνδέθηκε με τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα και τον Μάρκο Αντώνιο.
Τέχνη
Στο λήμμα Κλεοπάτρα Ζ΄, υπάρχει κατάλογος ταινιών, έργων τέχνης και λογοτεχνικών έργων εμπνευσμένων από τη Βασίλισσα Κλεοπάτρα της Αιγύπτου.
Λουίς Σουάρεθ
Αγωνίστηκε ως αριστερός μέσος στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, στην Μπαρτσελόνα, στην Ίντερ, τη ΟΚ Σαμπντόρια και την Εθνική Ισπανίας. Διακρίθηκε για το κομψό και χαριτωμένο τρόπο παιχνιδιού του. Με το προσωνύμιο El Arquitecto (Ο Αρχιτέκτονας) που του έδωσε ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο διακρινόταν για το όραμα, τις ακριβείς πάσες του και το ισχυρό σουτ. Το 1964 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου με την Εθνική Ισπανίας. Αγωνίστηκε ως το 1973 και στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής μέχρι το 1995 σε συλλόγους της Ιταλίας, της Ισπανίας και στις εθνικές ομάδες ελπίδων και ανδρών της Ισπανίας.
Πρώτα χρόνια
Γιος οικογένειας κρεοπωλών, ο Σουάρεθ είχε δύο μεγαλύτερα αδέρφια που ήταν ποδοσφαιριστές στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Ξεκίνησε την καριέρα του ως έφηβος στην ερασιτεχνική Φαμπρίλ. Το 1949 εντάχθηκε στις εφηβικές ομάδες της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα σε ηλικία 18 ετών στις 6 Δεκεμβρίου 1953 εναντίον της Μπαρτσελόνα. Στον αγώνα αυτό η ομάδα του γνώρισε τη συντριβή με 6–1 αλλά υπήρξε η αφορμή για να τον γνωρίσουν οι υπεύθυνοι του συλλόγου διακρίνοντας την εκθαμβωτική τεχνική, το όραμα του παιχνιδιού και την ικανότητα στο σκοράρισμα. Μία χαρακτηριστική του κίνηση έγινε αξιοπρόσεκτη από την αρχή της καριέρας του: σήκωνε λίγο τη μπάλα και, λυγίζοντας το αριστερό του πόδι, τη χτυπούσε από κάτω ως από το πλάι με το δεξί πόδι, με τον τρόπο που πριν από λίγο καιρό έκαναν πολλοί Αργεντινοί τερματοφύλακες. Συνολικά τη σεζόν αυτή αγωνίστηκε σε 17 αγώνες και πέτυχε 3 γκολ. Το 1954 μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα, η οποία τον παραχώρησε για ένα έτος στην αναπληρωματική της ομάδα Εσπάνια Ιντουστριάλ, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1954–55.
Μπαρτσελόνα
Από το 1955 ως το 1961 αποτέλεσε βασικός στέλεχος στην ομάδα της Μπαρτσελόνα, σε μια μεγάλη ομάδα εκείνη την εποχή που περιλάμβανε τους Λάσλο Κουμπάλα, Ζόλταν Τσίμπορ, Σάντορ Κότσις, Ράμαλετς και Εβαρίστο. Με προπονητή τον Ελένιο Ερέρα ο σύλλογος έκανε το νταμπλ το 1959, κατακτώντας πρωτάθλημα και Κύπελλο Ισπανίας. Από τα πιο αξιομνημόνευτα παιχνίδια του Σουάρεθ ήταν ο ημιτελικός του Κυπέλλου του 1959 στη Μαδρίτη, όπου σημείωσε δύο γκολ στην νίκη επί της πρωταθλήτρια Ευρώπης Ρεάλ Μαδρίτης με 2–4. Ο Ερέρα εφάρμοσε ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο παιχνιδιού έχοντας ως άξονα το Σουάρεθ και πέντε επιθετικούς με αποτέλεσμα η ομάδα να σημειώσει 96 γκολ σε 30 αγωνιστικές.
Το 1960 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Ισπανίας και το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων με τη Μπαρτσελόνα να ισοβαθμεί με τη Ρεάλ Μαδρίτης και να κατακτά τον τίτλο στη διαφορά τερμάτων. Το ίδιο έτος στο Σουάρεθ απονεμήθηκε η Χρυσή Μπάλα του καλύτερου ευρωπαίου ποδοσφαιριστή, ο μόνος εκ γενετής Ισπανός που κατάφερε κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα. Χρόνια αργότερα, ο ίδιος υποβάθμισε τη Χρυσή Μπάλα του, λέγοντας ότι «Πολλά εξαρτώνται από την εποχή στην οποία βρίσκεσαι να ζεις… Χρειάζεστε το κομμάτι της τύχης που έρχεται όταν ένας άλλος σπουδαίος παίκτης της εποχής σας δεν έχει τόσο καλή απόδοση. Υπήρξαν πραγματικά σπουδαίοι παίκτες που δεν έχουν κερδίσει ποτέ αυτό το βραβείο. Δεν είναι τόσο μεγάλη υπόθεση». Κατά μία εκδοχή το γαλλικό περιοδικό ήθελε να βραβεύσει έναν παίκτη από άλλη ομάδα εκτός από τη Ρεάλ Μαδρίτης (με τον Φέρεντς Πούσκας να έχει εξαιρετική χρονιά και να θεωρείται ως ο επικρατέστερος πριν την ψηφοφορία), που είχε τιμηθεί με το Ντι Στέφανο την προηγούμενη. Το 1961 αγωνίστηκε με τη Μπαρτσελόνα στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τον οποίο έχασε με 2–3 από την Μπενφίκα. Μετά την αποχώρησή του, η Μπαρτσελόνα θα χρειαζόταν άλλα 14 χρόνια για να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα. Ήταν με τον ερχομό του Γιόχαν Κρόιφ. Έκλεισε την καριέρα του στη Μπαρτσελόνα με 61 γκολ σε 122 αγώνες πρωταθλήματος, και συνολικά 253 παιχνίδια και 141 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις σε επτά χρονιές.
Ίντερ
Η Ίντερ έπαιξε κατενάτσιο, ένα αμυντικό ποδοσφαιρικό σχήμα που περιλάμβανε μεγάλο αριθμό τακτικών φάουλ. Οι παίκτες του Ερέρα είχαν στόχο να σκοράρουν πρώτοι, μετά από το οποίο όλη η ομάδα έκανε πίσω, κρατώντας το σκορ και περιστασιακά πραγματοποιώντας συντριπτικές αντεπιθέσεις. Για αυτές τις αντεπιθέσεις, ο «μάγος» Ερέρα χρειαζόταν απλά τον Σουάρεθ – έναν παίκτη με κορυφαίο όραμα του γηπέδου, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να δώσει μία τελική πάσα (ασίστ) στην επιθετική γραμμή. Η Ίντερ ονομαζόταν «σύλλογος του 1–0» και κατακρίθηκε για το αντιθεαματικό ποδόσφαιρο, το οποίο, ωστόσο, δεν εμπόδισε στην κατάκτηση των τροπαίων. Ο Σουάρεθ έπρεπε να προσαρμόσει το παιχνίδι του, να συνηθίσει στη γρήγορη αναζήτηση γκολ, και ένα ιταλικό ποδόσφαιρο που κυρίως επιδίωκε να μην χάσει. «Έπαιζες πρώτα για να μην δεχθείς γκολ και εγώ προερχόμουν από διαφορετική νοοτροπία. Στην Μπαρτσελόνα έπαιζα ως μέσος που σημείωσε πολλά γκολ. Έπρεπε να προσαρμοστώ στη νέα κατάσταση για το καλό της ομάδας και να κατακτήσω τίτλους», αναγνώρισε ο Σουάρεθ. Ήταν η πιο επιτυχημένη περίοδος της καριέρας του Σουάρεθ και δύο φορές έλαβε υψηλή βαθμολογία στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα. Ήταν δεύτερος (ασημένια) το 1961 και το 1964 (χρονιά στην οποία ο ίδιος βρέθηκε στο απόγειο της καριέρας του ) και τρίτος (χάλκινη) το 1965. Με την Ίντερ έπαιξε συνολικά σε 328 αγώνες όλων των διοργανώσεων και πέτυχε 55 γκολ.
Διεθνής καριέρα
Συνολικά αγωνίστηκε 32 φορές με την Εθνική Ισπανίας σκοράροντας 14 γκολ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 6 Δεκεμβρίου 1957 σε ένα νικηφόρο αγώνα με 6–1 απέναντι στην Ολλανδία στον ίδιο αγώνα με το Ντι Στέφανο και συμμετείχε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1962 και του 1966.
Όμως, η μεγαλύτερη διάκριση που πέτυχε με την εθνική ομάδα ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Εθνών το 1964, όπου ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Με την εθνική αγωνίστηκε ως το 1972.
Προπονητής
Ως προπονητής δεν είχε επιτυχίες ανάλογου επιπέδου με τις διακρίσεις του ως ποδοσφαιριστής. Όμως, είχε αξιοπρεπή παρουσία μεταξύ άλλων στους πάγκους της Ίντερ και της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Ως προπονητής οδήγησε την εθνική ομάδα της Ισπανίας κάτω των 21 ετών στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στο πρώτο της τρόπαιο, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-21 της UEFA το 1986. Καλύτερη περίοδος της προπονητικής καριέρας του υπήρξε η τριετία 1988–91 στην Εθνική Ισπανίας. Την οδήγησε στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας το 1990, όπου έφτασε ως το δεύτερο γύρο. Μόλις τελείωσε το προπονητικό του σταδιοδρομία, έμεινε για να ζήσει στην Ιταλία και έγινε μέλος της τεχνικής γραμματείας της Ίντερ και ευκαιριακά ραδιοφωνικός σχολιαστής. Απεβίωσε στις 9 Ιουλίου 2023 σε ηλικία 88 ετών.
Τίτλοι
Ίντερ
Εθνική Ισπανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Σ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1964 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κάλιαρι Κάλτσιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κάλτσιο Κόμο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΠΑΛ 2013 Κατηγορία:Προπονητές Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Κοντάλ Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Άνταμ φαν Νόορτ
Ο Άνταμ φαν Νόορτ (φλαμανδικά: Adam van Noort (1561/62 – 1641) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής και ένας από τους διδασκάλους του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.
Βιογραφία
Ο Άνταμ φαν Νόορτ γεννήθηκε και απεβίωσε στην Αμβέρσα. Ήταν γιος του Λάμπερτ φαν Νόορτ, ο οποίος ήταν από το Άμερσφοορτ και είχε εγκατασταθεί στην Αμβέρσα κατά τη δεκαετία του 1550, όπου δραστηριοποιήθηκε κυρίως ως σχεδιαστής υαλογραφιών και χαρακτικών, αρχιτέκτονας και, σε μικρότερο βαθμό, ως ζωγράφος. Ο Άνταμ φαν Νόορτ πιθανότατα αρχικά εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, αλλά πρέπει να είχε και άλλους διδασκάλους, καθώς ο πατέρας του απεβίωσε όταν ήταν ακόμη σε νεαρή ηλικία. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1587. Νυμφεύτηκε την Ελίζαμπετ Νόιτς με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά.
Ο φαν Νόορτ υπηρέτησε ως "πρύτανις" (επικεφαλής) της Συντεχνίας από το 1597 ως το 1602. Αντιμετώπισε προβλήματα με τη Συντεχνία, που τον κατηγόρησε για κακοδιαχείρηση των λογαριασμών και υπεξαίρεση υλικών της Συντεχνίας.
Η φήμη του φαν Νόορτ προέκυψε από το γεγονός ότι ήταν ο διδάσκαλος δύο από τους επιφανέστερους Φλαμανδούς καλλιτέχνες του μπαρόκ: του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Γιάκομπ Γιόρντενς. Ο Ρούμπενς έμεινε μαζί του κάτι περισσότερο από ένα χρόνο και πιστεύεται ότι δεν επηρεάστηκε πολύ από τη μαθητεία του με τον φαν Νόορτ. Ο Γιόρντενς νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του φαν Νόορτ, Ελίζαμπετ, και επηρέασε αυτός το ύφος του δασκάλου και πεθερού του. Άλλοι μαθητές του φαν Νόορτ ήταν οι Φέρντιναντ Απσχόφεν ο πρεσβύτερος, Χέντρικ φαν Μπάλεν, Αρτούς ντε Μπρόιν, Χέντρικ φαν ντερ Έιντ, Ρεμόλντους Έινχοαουντ και Χέντρικ φαν Χερπ.
Έργο
Αργότερα, με την άφιξη του Γιόρντενς στο εργαστήριό του και την επιρροή που αυτός του άσκησε, υιοθέτησε μέρος του δυναμισμού και της μνημειακότητας του μπαρόκ στο έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Όνομα (γραμματική)
Η λέξη όνομα είναι γραμματικός όρος που χαρακτηρίζει δύο κλιτά μέρη του λόγου το Ουσιαστικό και το Επίθετο.
Στην ελληνική αρχαιότητα το όνομα είχε ευρύτερη σημασία και αντιδιαστέλλονταν προς το ρήμα όπως σημειώνει ο Πλάτων στον "Κρατύλο" (425Α). Ο δε Διονύσιος ο Θραξ στη "Γραμματική" του διακρίνει τα ονόματα στις ακόλουθες δώδεκα τάξεις:
Στους νεότερους ρωμαϊκούς χρόνους τα ονόματα, (nomina), διακρίνονται πλέον μόνο σε ουσιαστικά (substantiva), (κύρια και προσηγορικά) με πρόσθετη διάκριση τα συγκεκριμένα και τα αφηρημένα, όπως δηλαδή συνεχίζουν να διακρίνονται σήμερα τα ουσιαστικά, καθώς και σε επίθετα (adjectiva).
Πηγές
Κατηγορία:Γραμματική
Γήπεδο Μεσσηνιακού
Το Γήπεδο Μεσσηνιακού βρίσκεται στην Καλαμάτα, στη βορειοανατολική συνοικία της πόλης, στην οδό Άστρους7, κοντά στο Κάστρο. Χτίστηκε το 1967 και ανήκει στον Μεσσηνιακό Γ.Σ.
Ιστορικό
Το γήπεδο του Μεσσηνιακού Γ.Σ. υπήρχε ανέκαθεν στον ίδιο χώρο και εξυπηρετούσε τον ομώνυμο ιστορικό αθλητικό σύλλογο που λειτουργεί από το 1888. Η αρχική έκταση αποκτήθηκε από το σύλλογο στο τέλος του 19ου αιώνα από σταδιακές παραχωρήσεις οικοπέδων από τις επιφανείς προσωπικότητες-μέλη του συλλόγου. Από τη δεκαετία του '30 ο σύλλογος δημιούργησε και στεγασμένο χώρο εκγύμνασης, ένα πρωτοποριακό για την εποχή έργο. Το στάδιο δεν είχε κερκίδες και φιλοξενούσε τους αθλητές στίβου, αφού αυτό ήταν το βασικό άθλημα που καλλιεργούσε το σωματείο. Παράλληλα, το γήπεδο χρησιμοποιούσαν οι ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης Απόλλων Καλαμάτας και Πράσινα Πουλιά Καλαμάτας, αφού ο Μεσσηνιακός δεν είχε ποδοσφαρικό τμήμα ως το 1967.
Το 1967, η δημιουργία ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού τμήματος από το Μεσσηνιακό και η ίδρυση της ημιεπαγγελματικής ομάδας Π.Σ. Καλαμάτα υπήρξε η αφορμή να χτιστούν οι πρώτες κερκίδες και να λάβει ο χώρος μορφή γηπέδου. Τη σημερινή του μορφή, με τις τρεις κερκίδες, έλαβε το 1994 με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση του Σταύρου Παπαδόπουλου, τότε προέδρου του Π.Σ. Καλαμάτα, η οποία μετέφερε εκεί την έδρα της αντί για το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας, στο οποίο αγωνιζόταν ως τότε.
Το 2000 το γήπεδο αναμορφώθηκε με την τοποθέτηση πλαστικών καθισμάτων και την ανανέωση του φωτισμού και φιλοξένησε φιλικό αγώνα της εθνικής Ελλάδος. Το 2003 ο Π.Σ. Καλαμάτα αποχώρησε από το γήπεδο αλλά επανήλθε το 2010. Το γήπεδο αποτελεί πάντα την έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Μεσσηνιακού, που έχει αγωνιστεί ως τη Β΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Μεσσηνία Κατηγορία:Μεσσηνιακός Γ.Σ.
Χάνια (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Χάνια συναντώνται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μελέτιος Ομολογητής
Ο Μελέτιος Ομολογητής ήταν λόγιος κληρικός του 13ου αιώνα. Ήταν μοναχός της μονής του Γαλλησίου. Σύμφωνα με τον Παχυμέρη μαρτύρησε το έτος 1275 περίπου, όταν γλωσσοτομήθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο επειδή δεν θέλησε να επευδοκήσει την ένωση με τους Λατίνους. Έγραψε σε στίχους έργα κατά των Λατίνων, και έναν «Λόγο περί των ηθών των Ιταλών».
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Σταρ Τρεκ Νο 4: Επιστροφή στο Παρόν
Σταρ Τρεκ Νο 4: Επιστροφή στο Παρόν (αγγλικά: Star Trek IV: The Voyage Home) είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας και δράσης του 1986 σε σκηνοθεσία του Λέοναρντ Νίμοϊ και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά Star Trek. Είναι συνέχεια του Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ, και ολοκληρώνεται η ιστορία που άρχισε με το Σταρ Τρεκ Νο 2: Η Οργή του Καν και συνεχίστηκε με το Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ. Στην ταινία αυτήν το πλήρωμα του USS Enterprise ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, για να βρει μεγαπτέρες φάλαινες, που κατά τον 23ο αιώνα έχουν εξαφανιστεί.
Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 26 Νοεμβρίου 1986 από την Paramount Pictures. Ήταν μια επιτυχία στο box office, κερδίζοντας $ 133 εκατομμύρια παγκοσμίως κι έγινε μια απο τις υψηλότερες εισπρακτικά ταινίες του 1986. Η κριτική αντίδραση στο φιλμ ήταν κυρίως θετική, με τους κριτικούς να επαινούν το χιούμορ της, τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, την σκηνοθεσία και την ιστορία της ταινίας. Η ταινία θεωρείται από πολλούς φαν και κριτικούς ως μια απο τις καλύτερες ταινίες της σειράς Star Trek κι έλαβε επίσης τρεις υποψηφιότητες στην 59η απονομή των βραβείων Όσκαρ.
Πλοκή
Ο Κάπταιν Κερκ και το πληρώμα του καλούνται σε δικαστήριο, προκειμένου να δικαστούν οι ίδιοι για την κλοπή και την καταστροφή του Εντερπραίζ. Ωστόσο στην πορεία εμφανίζεται μια μυστηριώδης εξωγήινη δύναμη, η οποία απειλεί την Γη εξατμίζοντας τους ωκεανούς και καταστρέφοντας την ατμόσφαιρα του πλανήτη. Στην προσπάθεια να σώσουν την Γη, ο ναύαρχος Κερκ και το πλήρωμά του πρέπει να ταξιδέψουν πίσω στο παρελθόν, και συγκεκριμένα στο Σαν Φρανσίσκο του 1986. Εκεί βρίσκονται σε έναν κόσμο πιο ξένο απ’ ό,τι έχουν συναντήσει μέχρι τώρα στην καριέρα τους, τον οποίον και καλούνται να αντιμετωπίσουν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Σταρ Τρεκ
Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ
Η Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ (γερμανικά: Riesen Ludwigsburg), γνωστή ως MHP Riesen Ludwigsburg για εμπορικούς λόγους, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στο Λούντβιγκσμπουργκ της Γερμανίας. Η ομάδα αγωνίζεται στη Μπάσκετμπολ Μπούντεσλιγκα (BBL), την πρώτου επιπέδου κατηγορία καλαθοσφαίρισης στη Γερμανία.
Ιδρύθηκε το 1960 ως DJK Ludwigsburg, ενώ έκανε την παρθενική της εμφάνιση στην πρώτη κατηγορία την περίοδο 1986-87, όταν η ομάδα προβιβάστηκε από τη δεύτερη κατηγορία. Το διάστημα 1970–2012, η ομάδα ήταν επίσης γνωστή ως SpVgg 07 Ludwigsburg και BSG Basket, πριν μετονομαστεί λόγο της εμπορικής συμφωνίας με τη Riesen.
Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες της ομάδας με το πέρασμα του χρόνου:
Δίλοφο
Υπήρχε παλιότερα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πάλλαντας (γιος του Πανδίων Β΄)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Πάλλας ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας των Αθηνών, γιος του Πανδίων Β΄ και της Πυλίας, της κόρης του βασιλέως των Μεγάρων Πύλα. Τα αδέλφια του ήταν ο Αιγέας, ο Νίσος, ο Λύκος της Αθήνας και η σύζυγος του Σκίρωνα. Με τον θάνατο του πατέρα τους ο Πάλλας και τα αδέλφια του απέκτησαν τον έλεγχο της Αθήνας από τον Μητίονα που είχε ανατρέψει τον Πανδίων Β΄, μοίρασαν την Αττική στα τέσσερα και ο μεγαλύτερος αδελφός Αιγέας έγινε βασιλιάς. Ο Πάλλας δέχτηκε την Παραλία ή Διακρία και μοίρασε πολλούς άλλους Δήμους με τον Αιγέα. Αργότερα όταν ανέβηκε στον θρόνο των Αθηνών ο Θησέας γιος του Αιγέα ο Πάλλαντας προσπάθησε να τον ανατρέψει αλλά βρήκε τον θάνατο τόσο ο ίδιος όσο και οι 50 γιοι του που ήταν γνωστοί ως Παλλαντίδες. Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος έγραψε ότι ο Πάλλας δεν ήταν αδελφός αλλά γιος του Αιγέα, ο αδελφός του Θησέας τον έστειλε εξορία στην Αρκαδία όπου ίδρυσε δυναστεία στην οποία ανήκαν ο Εύανδρος και ένα άλλο μέλος που ονομαζόταν επίσης Πάλλας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαρείς Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Σιταγροί Δράμας
Οι Σιταγροί είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία
Οι Σιταγροί βρίσκονται κοντά στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, στην πεδιάδα της Δράμας σε υψόμετρο 80 μέτρων. Απέχει 13 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη και 10 χλμ. ΝΑ. από την Προσοτσάνη (έδρα δήμου). Δυτικά του χωριού είναι ο Μεγαλόκαμπος, βορειοανατολικά και δίπλα η Αργυρούπολη, νότια ο Φωτολίβος ενώ μέσα από τον οικισμό διέρχεται η ΕΟ Σερρών - Δράμας.
Ιστορία: Προϊστορικός οικισμός Σιταγρών
Στο νότιο τμήμα του Σιταγρινού κάμπου, στις όχθες του ποταμού Αγγίτη και προς τον Φωτολίβο, υπάρχει ο σημαντικός προϊστορικός οικισμός των Σιταγρών, που ανήκει στην ύστερη Νεολιθική περίοδο και στην εποχή του Χαλκού και με τη βοήθεια ραδιοχρονολόγησης έδειξε ότι κατοικήθηκε από το 4500 π.Χ. έως το 2000 - 1900 π.Χ. Την περίοδο 1967 - 70 έγινε συστηματική ανασκαφή από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Los Angeles και έφεραν στην επιφάνεια πλήθος ευρημάτων (εργαλεία, κοσμήματα, ειδώλια και τελετουργικά αγγεία, αγγεία με προηγμένη τεχνολογία όπτησης και διακόσμησης) καθώς και ότι γύρω στο 4000 π.Χ. λάμβαναν χώρα μεταλλουργικές δραστηριότητες. Η περιοχή έχει κηρυχθεί από το 1980 αρχαιολογικός χώρος. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας και την πρώτη από τις τρεις αίθουσές της υπάρχει αναπαράσταση μιας νεολιθικής κατοικίας με ευρήματα της "τούμπας" Σιταγρών που περιγράφουν τις δραστηριότητες του νεολιθικού ανθρώπου και την καθημερινή του ζωή.
Ονομασία - Διοικητικά
Ο οικισμός μέχρι το 1927 ονομαζόταν Μιναρέ Τσιφλίκ, ημερομηνία κατά την οποία μετονομάστηκε σε Σιταγροί. Με την παλιά ονομασία αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 290Α - 07/10/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Έως το 2010, ανήκε στον ομώνυμο δήμο, ενώ, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, από το 2011 ανήκει στον δήμο Προσοτσάνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σιταγρών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιταγρών του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 702 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας
NGC 68
thumb|240px|Η ομάδα γαλαξίων του NGC 68 Ο NGC 68 είναι φακοειδής γαλαξίας, ο κεντρικός της Ομάδας γαλαξιών NGC 68. Βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Πρώτος το παρατήρησε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) την 11η Σεπτεμβρίου 1784, όμως κατέγραψε ολόκληρη την ομάδα ως ένα και μοναδικό αντικείμενο. Όταν μελέτησε τους γαλαξίες ο Γιόχαν Ντράιερ για να συμπληρώσει τον Νέο γενικό αστρονομικό κατάλογο, εντόπισε στην περιοχή που ανέφερε ο Χέρσελ τρεις γαλαξίες, τους οποίους και κατέγραψε ως NGC 68, NGC 70 και NGC 71.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0068 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Χρυσαυγή
Με το όνομα Χρυσαυγή αναφέρονται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Επίσης, μπορεί να αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄
Η Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄ (25 Δεκεμβρίου 40 π.Χ. – 6|6 μ.Χ.), ήταν μια πριγκίπισσα της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Ήταν η μοναδική κόρη της Βασίλισσας Κλεοπάτρας Ζ΄ και του Ρωμαίου Μάρκου Αντώνιου.
Παιδική Ηλικία
Λίγο μετά την αναχώρηση του Αντωνίου από την Αίγυπτο, η Κλεοπάτρα έφερε στον κόσμο δίδυμα, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, που παρομοιάστηκαν με τις δίδυμες θεότητες της Σελήνης και του Ήλιου. Έτσι ονομάστηκαν Αλέξανδρος Ήλιος και Κλεοπάτρα Σελήνη. Ο Αντώνιος έφυγε από την Ιταλία το 39 π.Χ. ώστε να μεταφέρει το σπίτι του στην Αθήνα, στο πλάι της νόμιμης συζύγου του, της Οκταβίας της Νεότερης. Δεν κινήθηκε ανατολικότερα παρά το 36 π.Χ., οπότε και πήγε στη Συρία, χωρίς τη σύζυγό του, για να οδηγήσει ο ίδιος μια μεγάλη εκστρατεία κατά των Πάρθων. Ωστόσο είχε επιθυμήσει να σμίξει ξανά με την Κλεοπάτρα και, επιπροσθέτως, είχε ανάγκη την οικονομική στήριξη της Αιγύπτου. Κάλεσε κοντά του τη Βασίλισσα στη Συρία και ο δεσμός τους συνεχίστηκε. Απέκτησαν έναν ακόμη γιο, τον Πτολεμαίο Φιλάδελφο.
Τα επόμενα χρόνια ο πατέρας της πραγματοποίησε μια σειρά από ανεπιτυχείς εκστρατείες κατά της Παρθίας. Το 34 π.Χ. ο Αντώνιος εξεστράτευσε και πάλι, αυτή τη φορά κατά της Αρμενίας. Είχε την καλή τύχη να επιστρέψει νικητής με πολλά λάφυρα και τον βασιλιά της Αρμενίας αιχμάλωτο. Καμία θριαμβική πομπή δεν είχε ως τότε διεξαχθεί πουθενά αλλού, παρά στην Ιερά Οδό, στην πόλη της Ρώμης, όπως όριζε η ιερή παράδοση. Προς μεγάλη οργή των Ρωμαίων, ο Αντώνιος πραγματοποίησε τον θρίαμβό του σε κεντρικό δρόμο της Αλεξάνδρειας, μπροστά στον χρυσό θρόνο της Κλεοπάτρας, τιμώντας την σαν θεά. Λίγες μέρες μετά μια ακόμη προκλητικότερη τελετή έλαβε χώρα στο Γυμνάσιο. Σε μια ασημένια πλατφόρμα, ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κάθισαν σε δύο χρυσούς θρόνους, με τη Βασίλισσα του Νείλου ντυμένη αιγυπτιακά, ως προσωποποίηση της Ίσιδος. Τα βασιλικά τέκνα κάθονταν σε θρόνους λίγο χαμηλότερα. Πρώτα ο Πτολεμαίος Καίσαρ, συμβασιλέας της μητέρας του, κατόπιν τα παιδιά του Αντωνίου: ο Αλέξανδρος Ήλιος με ένδυμα Μήδου βασιλιά, ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος με μακεδονικό ένδυμα – καυσία, χλαμύδα και κρεπίδες – και η Κλεοπάτρα Σελήνη. Κηρύχθηκε πως από δω και στο εξής η Κλεοπάτρα θα ονομαζόταν "Βασίλισσα των Βασιλέων" και ο γιος της, ο Καισαρίων, ως νόμιμος διάδοχος του Ιουλίου Καίσαρα, θα ονομαζόταν "Βασιλεύς των Βασιλέων". Ο Αλέξανδρος Ήλιος ονομάστηκε "Μέγας Βασιλεύς" της Αρμενίας και όλων των ανατολικών επαρχιών των εδαφών του Αλεξάνδρου του Μέγα που θα κατακτιόνταν στο μέλλον μέχρι την Ινδία, ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος βασιλιάς της Συρίας και της Μικράς Ασίας και η μικρή Κλεοπάτρα Σελήνη, βασίλισσα της Κυρηναϊκής.
Πτώση των Πτολεμαίων
Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ατίμωση της αδερφής του Οκταβίας, έδωσαν στον Οκταβιανό Αύγουστο, άσπονδο σύμμαχο του Αντωνίου, την αφορμή να κηρύξει πόλεμο στην Αίγυπτο. Την τύχη της Ρώμης και της Αιγύπτου καθόρισε η Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ., η τελευταία ένοπλη σύγκρουση στην οποία η Αρχαία Αίγυπτος συμμετείχε ως ανεξάρτητο έθνος. Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα γνώρισαν την ήττα, γεγονός που οδήγησε στην κατάκτηση της Αλεξάνδρειας από τον Οκταβιανό και την αναγόρευση της Αιγύπτου σε ρωμαϊκή επαρχία. Ο Αντώνιος αυτοκτόνησε, και η Κλεοπάτρα τον ακολούθησε λίγο αργότερα.
Γάμος & Βασιλεία
Μεταξύ του 26 π.Χ. – 20 π.Χ., ο Αύγουστος έδωσε το χέρι της Κλεοπάτρας στον Αφρικανό Βασιλιά Ιóβα Β΄ της Νουμιδίας και μετά της Μαυριτανίας. Παντρεύτηκαν στη Ρώμη και σαν γαμήλιο δώρο ο αυτοκράτορας της έδωσε μεγάλη προίκα, καθώς και τον τίτλο της Βασίλισσας της Νουμιδίας. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε έτσι στην Αφρική, και κατά μια εκδοχή τα αδέρφια της Κλεοπάτρας, την ακολούθησαν. Αργότερα ο Ιόβας και η Κλεοπάτρα βασίλεψαν στη Μαυριτανία (δυτική Αλγερία, βόρειο Μαρόκο), και απέκτησαν ένα γιο, που είναι γνωστός ως Πτολεμαίος της Μαυριτανίας. Πιθανή είναι και η ύπαρξη περαιτέρω παιδιών, με πιθανότερη μια κόρη με το όνομα Κλεοπάτρα.
Η Κλεοπάτρα απεβίωσε το 5 ή το 6|6 μ.Χ. Αναπαύεται μαζί με τον σύζυγό της στο Βασιλικό Μαυσωλείο της Μαυριτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Κυρηναϊκής Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Αρχαία Μαυριτανία
Φαινομενισμός
Δε πρέπει να συνδέεται με τη φαινομενολογία
Ο φαινομενισμός (phenomenalism) είναι η άποψη ότι τα φυσικά αντικείμενα δεν υπάρχουν αφ' εαυτά στο πραγματικό κόσμο, αλλά μόνο ως προϊόν των αντιλήψεων ή αισθητήρια ερεθίσματα (π.χ. ερυθρότητα, σκληρότητα, απαλότητα, γλυκύτητα κ.λπ.) σε κάποιο συγκεκριμένο χρόνο και χώρο. Ειδικότερα, ορισμένες μορφές φαινομενισμού υποβαθμίζουν τη συζήτηση για φυσικά αντικείμενα στον εξωτερικό κόσμο σε συζήτηση για δέσμες δεδομένων αίσθησης.
Ιστορία
Ο φαινομενισμός είναι μια ριζοσπαστική μορφή εμπειρισμού. Οι ρίζες του ως οντολογική άποψη του χαρακτήρα της ύπαρξης μπορούν να αναχθούν στον Τζορτζ Μπέρκλεϋ και τον υποκειμενικό ιδεαλισμό του, τον οποίο ο Ντέιβιντ Χουμ ανέπτυξε περαιτέρω. Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ είχε διατυπώσει μια θεωρία αντίληψης που συνήθως αναφέρεται ως κλασικός φαινομενισμός. Αυτό διαφέρει από τον ιδεαλισμό του Μπέρκλεϋ ως προς το πώς τα αντικείμενα συνεχίζουν να υπάρχουν όταν κανείς δεν τα αντιλαμβάνεται (αυτή η άποψη είναι επίσης γνωστή ως τοπικός ρεαλισμός). Ο Μπέρκλεϊ ισχυρίστηκε ότι ένας παντογνώστης Θεός αντιλαμβανόταν όλα τα αντικείμενα και ότι αυτό ήταν που τα κράταγε στην ύπαρξη, ενώ ο Μίλ ισχυρίστηκε ότι οι μόνιμες βιωματικές-εμπειρικές δυνατότητες ήταν αρκετές για την ύπαρξη ενός αντικειμένου. Αυτές οι μόνιμες δυνατότητες θα μπορούσαν να αναλυθούν σε αντιγεγονοτικές προϋποθέσεις, δηλαδή σε διατύπωση συμπερασμάτων αληθών υπό προϋποθέσις όπως π.χ. "αν επρόκειτο να έχω αισθήσεις τύπου- y, τότε θα είχα επίσης αισθήσεις τύπου x ".
Ωστόσο, η πιο εύκολα κατανοητή διατύπωση του φαινομενισμού ως επιστημολογική θεωρία σχετικά με την πιθανότητα απόκτησης γνώσης των αντικειμένων στον εξωτερικό κόσμο, βρίσκεται στην υπερβατική αισθητική του Ιμμάνουελ Καντ. Σύμφωνα με τον Καντ, ο χώρος και ο χρόνος, που αποτελούν εκ των προτέρων (a priori) μορφές και προϋποθέσεις κάθε αισθητηριακής εμπειρίας, "αναφέρονται σε αντικείμενα μόνο στο βαθμό που αυτά θεωρούνται φαινόμενα, αλλά δεν αντιπροσωπεύουν αυτά καθεαυτά τα αντικείμενα". Ενώ ο Καντ επέμενε ότι η γνώση περιορίζεται σε φαινόμενα, ποτέ δεν αρνήθηκε ή απέκλεισε την ύπαρξη αντικειμένων που δεν ήταν γνωρίσιμα μέσω της εμπειρίας, αντικειμένων αυτών καθεαυτών ή νοούμενων (ως εκείνων του υπερβατικού ιδεαλισμού), αν και δεν τα απέδειξε ποτέ.
Ο "επιστημολογικός φαινομενισμός" του Καντ, όπως αποκαλείται, είναι επομένως αρκετά διαφορετικός από την οντολογική εκδοχή του Μπέρκλεϋ, που αναφέρεται παραπάνω. Κατά την άποψη του Μπέρκλεϋ, τα αποκαλούμενα "αυτά καθεαυτά αντικείμενα" δεν υπάρχουν παρά ως υποκειμενικά αντιληπτές δέσμες αισθήσεων που είναι εγγυημένες συνέπειας και μονιμότητας επειδή προέρχονται από τη διαρκή αντίληψη του νου του Θεού. Ως εκ τούτου, ενώ ο Μπέρκλεϊ υποστηρίζει ότι τα αντικείμενα είναι απλώς δέσμες αισθήσεων, ο Καντ υποστηρίζει (σε αντίθεση με άλλους θεωρητικούς δέσμων) ότι τα αντικείμενα δεν παύουν να υπάρχουν όταν δεν γίνονται πλέον αντιληπτά από κάποιο απλά και μόνον ανθρώπινο υποκείμενο ή νου.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, μια ακόμη πιο ακραία μορφή φαινομενισμού διατυπώθηκε από τον Ερνστ Μαχ, η οποία αργότερα αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε από τον Ράσελ, τον Άϊερ και τους λογικούς θετικιστές. Ο Μαχ απέρριψε την ύπαρξη του Θεού και επίσης αρνήθηκε ότι τα φαινόμενα ήταν δεδομένα βιούμενα από το νου ή τη συνείδηση των υποκειμένων. Αντ 'αυτού, ο Μαχ θεώρησε ότι τα αισθητήρια φαινόμενα είναι «καθαρά δεδομένα» των οποίων η ύπαρξη έπρεπε να θεωρηθεί προγενέστερη οποιασδήποτε αυθαίρετης διάκρισης μεταξύ νοητικών και φυσικών κατηγοριών φαινομένων. Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο Μαχ ήταν αυτός που διατύπωσε τη βασική θέση του φαινομενισμού, η οποία τη διαχωρίζει από τις θεωρίες αντικειμένων ως δέσμες δεδομένων: Τα αντικείμενα είναι λογικές κατασκευές από εμπειρικά δεδομένα ή ιδέες ενώ αύμφωνα με τις θεωρίες δεσμών δεδομένων, τα αντικείμενα αποτελούνται από σύνολα ή δέσμες από πραγματικές ιδέες ή αντιλήψεις.
Δηλαδή, σύμφωνα με τη θεωρία δεσμών, το να πούμε ότι το αχλάδι μπροστά μου υπάρχει είναι απλώς το να πούμε ότι ορισμένες ιδιότητες (πρασινότητα, σκληρότητα,, κ.λπ.) γίνονται αντιληπτές αυτή τη στιγμή. Όταν αυτά τα χαρακτηριστικά δεν γίνονται πλέον αντιληπτά ή δε βιώνονται από κανέναν, τότε το αντικείμενο (αχλάδι, σε αυτήν την περίπτωση) δεν υπάρχει πλέον. Ο φαινομενισμός όπως διατυπώθηκε από τον Μαχ, είναι αντίθετα η άποψη ότι τα αντικείμενα είναι λογικές κατασκευές από αντιλήψιμες ιδιότητες. Κατ' αυτήν την άποψη, για να πούμε ότι υπάρχει ένα τραπέζι στο άλλο δωμάτιο όταν δεν υπάρχει κανείς σε αυτό το δωμάτιο να το αντιληφθεί, είναι να πούμε ότι αν υπήρχε κάποιος σε αυτό το δωμάτιο, τότε αυτό το άτομο θα αντιλαμβανόταν το τραπέζι. Δεν μετράει η πραγματική αντίληψη, αλλά η υπό όρους δυνατότητα αντίληψης.
Ο λογικός θετικισμός, ένα κίνημα που ξεκίνησε ως ένας μικρός κύκλος που αναπτύχθηκε γύρω από τον φιλόσοφο Moritz Schlick στη Βιέννη, ενέπνευσε πολλούς φιλόσοφους στον αγγλόφωνο κόσμο από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1950. Σημαντικές επιρροές στη δική τους εκδοχή περί εμπειρισμού περιλάμβαναν κι εκείνες από τον Ερνστ Μαχ - ο ίδιος κατέχει την προεδρία των επαγωγικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, μια θέση που ο Schlick θα κατείχε αργότερα - και το φιλόσοφο του Cambridge Μπέρτραντ Ράσελ. Η ιδέα ορισμένων λογικών θετικιστών, όπως ο Άλφρεντ Άιερ και ο Rudolf Carnap, ήταν να εφαρμοστεί ο φαινομενισμός σε γλωσσικούς όρους, επιτρέποντας αξιόπιστη μελέτη των φυσικών αντικειμένων βάσει αυστηρών όρων είτε πραγματικών είτε πιθανών αισθητηριακών εμπειριών.
Για τον φαινομενιστή, τα κάθε είδους αντικείμενα πρέπει να σχετίζονται με την εμπειρία. "Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ αναφέρθηκε κάποτε στα φυσικά αντικείμενα, ως 'μόνιμη δυνατότητα εμπειρίας' και αυτό, σε γενικές γραμμές, είναι εκείνο που εκμεταλλεύεται ο φαινομενιστής: Το μόνο που μπορούμε να εννοήσουμε, μιλώντας για φυσικά αντικείμενα — ή μη φυσικά αντικείμενα, εάν υπάρχουν — είναι ποιες εμπειρίες θα είχαμε κατά την ενασχόλησή μας μ αυτά. . . " Ωστόσο, ο φαινομενισμός βασίζεται σε νοητικές διεργασίες. Αυτές καθεαυτές οι εν λόγω διεργασίες, δεν είναι γνωστές από την εμπειρία της αίσθησης. Τέτοιες μη εμπειρικές, μη-αισθητηριακές διεργασίες αφορούν "... μη εμπειρικά θέματα του χώρου, του χρόνου και της συνέχειας που φαίνεται να απαιτεί ο εμπειρισμός σε όλες τις μορφές του και παρά τις δομές του. . . "
Δείτε για σύγκριση τον αισθησιασμό, με τον οποίο ο φαινομενισμός σχετίζεται στενά.
Κριτικές
Ο Roderick Chisholm επέκρινε τη λογική θετικιστική εκδοχή του φαινομενισμού το 1948. Ο C.I. Lewis είχε προτείνει προηγουμένως ότι ο φυσικός ισχυρισμός "Υπάρχει ένα πόμολο μπροστά μου" συνεπάγεται κατ 'ανάγκη την ύπαρξη του αισθητήριου στοιχείου υπό τον όρο ότι "Εάν μου φαίνονταν να βλέπω ένα πόμολο και αν μου φαίνονταν ότι πάω να το πιάσω, τότε θα έπρεπε να ακολουθεί με βεβαιότητα η αίσθηση της επαφής με το πόμολο.
Ο Roderick Firth διατύπωσε μιαν άλλη διαφωνία το 1950, προερχόμενη από την αντιληπτική σχετικότητα: Η λευκή ταπετσαρία φαίνεται λευκή υπό λευκό φως και κόκκινη υπό κόκκινο φως κ.λπ. Οποιαδήποτε πιθανή πορεία εμπειρίας που προκύπτει μια πιθανή σειρά ενεργειών δεν είναι προφανώς ικανή να καθορίσει το περιβάλλον μας επαρκώς: θα καθορίσει, για παράδειγμα, ότι υπάρχει είτε λευκή ταπετσαρία υπό κόκκινο φως είτε κόκκινη ταπετσαρία υπό λευκό φως, και ούτω καθεξής.
Κωνσταντίνος Ακροπολίτης
Ο Κωνσταντίνος Ακροπολίτης ήταν λόγιος κληρικός του 13ου αιώνα. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Ακροπολίτης. Έφερε το αξίωμα του Μεγάλου Λογοθέτη. Άκμασε περί το 1285. Έγραψε πολλούς λόγους κατά των Λατίνων περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος. Τα έργα του μνημονεύονται από τον Αλλάτιο ως «επαίνου άξια».
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Φερνάνδο ντε λα Ρούα
Ο Φερνάνδο ντε λα Ρούα (Fernando de la Rúa, 15 Σεπτεμβρίου 1937 – 9 Ιουλίου 2019) ήταν Αργεντινός πολιτικός και μέλος του πολιτικού κόμματος Ριζοσπαστική Πολιτική Ένωση (UCR) που διετέλεσε Πρόεδρος της Αργεντινής από τις 10 Δεκεμβρίου 1999 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2001. Ο Ντε λα Ρούα γεννήθηκε στην Κόρδοβα και εισήλθε στην πολιτική μετά την αποφοίτησή του με πτυχίο νομικής. Εξελέγη γερουσιαστής το 1973 και ανεπιτυχώς έθεσε υποψηφιότητα για το αξίωμα του Αντιπροέδρου με τον Ρικάρντο Μπαλμπίν την ίδια χρονιά. Επανεξελέγη γερουσιαστής το 1983 και το 1993 και ως αναπληρωτής το 1991. Ανεπιτυχώς αντιτάχθηκε στο σύμφωνο του Ολίβος μεταξύ του προέδρου Κάρλος Μένεμ και του αρχηγού του κόμματος Ραούλ Αλφονσίν, το οποίο επέτρεψε την τροποποίηση του Συντάγματος της Αργεντινής το 1994 και την επανεκλογή του Μένεμ το 1995.
Ο Ντε λα Ρούα ήταν ο πρώτος αρχηγός της κυβέρνησης του Μπουένος Άιρες που εξελέγη με λαϊκή ψηφοφορία, μια αλλαγή που εισήχθη με την τροποποίηση του Συντάγματος. Επέκτεινε τον υπόγειο σιδηρόδρομο του Μπουένος Άιρες, προσθέτοντας νέους σταθμούς στη Γραμμή Δ, ξεκινώντας την επέκταση της Γραμμής Β και ιδρύοντας τη Γραμμή Η. Ίδρυσε τη λεωφόρο Ρομπέρτο Γογιενέτσε και τον πρώτο ποδηλατόδρομο της πόλης.
Πρώιμη ζωή
Ο Φερνάνδο δε λα Ρούα ήταν γιος της Ελεονώρας Μπρούνο και του Αντόνιο Δε λα Ρούα. Γεννήθηκε στην πόλη της Κόρδοβα και φοίτησε στο τοπικό Στρατιωτικό Λύκειο προτού εισέλθει στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κόρδοβα, από το οποίο αποφοίτησε με πτυχίο νομικής σε ηλικία 21 ετών. Παντρεύτηκε μια κοσμική του Μπουένος Άιρες, την Ινές Περτινέ, το 1970. Απέκτησαν τρία παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του Αντόνιο δε λα Ρούα. Ο Ντε λα Ρούα ασχολήθηκε με την πολιτική σε νεαρή ηλικία, ξεκινώντας το 1963 ως σύμβουλος του υπουργού Χουάν Παλμέρο του Προέδρου Αρτούρο Ίλια. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/UCR1973.jpg/170px-UCR1973.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Διαφήμιση για τις γενικές εκλογές Σεπτεμβρίου 1973, για το ψηφοδέλτιο Ρικάρντο Μπαλμπίν - Φερνάνδο δε λα Ρούα Εξελέγη γερουσιαστής στις γενικές εκλογές του Μαρτίου 1973, νικώντας τον περονιστή Μαρσέλο Σάντσες Σορόντο. Ήταν ο μόνος πολιτικός από τη Ριζοσπαστική Πολιτική Ένωση (UCR) που μπορούσε να νικήσει τον Περονιστή υποψήφιο στην εκλογική του περιφέρεια. Ο εκλεγμένος πρόεδρος Έκτορ Χοσέ Καμπόρα και ο αντιπρόεδρός του παραιτήθηκαν λίγους μήνες αργότερα, οδηγώντας στην προκήρυξη νέων εκλογών. Ο Ρικάρντο Μπαλμπίν έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος στις γενικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, με τον Ντε λα Ρούα ως υποψήφιό του για τη θέση του αντιπροέδρου. Το UCR ηττήθηκε εμφατικά από τον Χουάν Περόν. Ο Ντε λα Ρούα απομακρύνθηκε από το Κογκρέσο κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 1976. Άφησε την πολιτική και εργάστηκε ως δικηγόρος στην εταιρεία Bunge y Born.
Η Εθνική Διαδικασία Αναδιοργάνωσης ολοκληρώθηκε το 1983. Ο Ντε λα Ρούα σκόπευε να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος, αλλά έχασε στις προκριματικές εκλογές του UCR από τον Ραούλ Αλφονσίν, ο οποίος εξελέγη στις γενικές εκλογές. Ο Δε λα Ρούα έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του γερουσιαστή, νικώντας τον περονιστή Κάρλος Ρουκάουφ. Έβαλε υποψηφιότητα για επανεκλογή ως γερουσιαστής το 1989 αλλά, παρά την εκλογική του νίκη, το εκλογικό σώμα ψήφισε τον περονιστή Εδουάρδο Βάκα. Ο Ντε λα Ρούα εξελέγη βουλευτής το 1991 και επέστρεψε στη Γερουσία το 1993. Ο Πρόεδρος Κάρλος Μένεμ, που εξελέγη το 1989, ήθελε να τροποποιήσει το σύνταγμα για να του επιτρέψει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή το 1995, κάτι που αντιτάχθηκε από το UCR. Ο Αλφονσίν υπέγραψε το Σύμφωνο Ολίβος με τον Μένεμ, διαπραγματευόμενοι όρους για την υποστήριξη της πρότασης. Ο Ντε λα Ρούα ηγούταν της εσωκομματικής αντιπολίτευσης στο σύμφωνο, αλλά ο Αλφονσίν επικράτησε στην εσωτερική διαμάχη. Αυτό κατέστρεψε τη σχέση μεταξύ των δύο ηγετών, αλλά βοήθησε το κόμμα να διατηρήσει έναν αριθμό ριζοσπαστών που ήταν ενάντια στο σύμφωνο. Ο Ντε λα Ρούα δεν μπόρεσε να αποτρέψει την τροποποίηση του Συντάγματος της Αργεντινής το 1994. Ως αποτέλεσμα, ο Μένεμ επανεξελέγη το 1995 Το UCR κατέληξε τρίτο στις εκλογές για πρώτη φορά, ξεπερνώντας το Frepaso, ένα νέο κόμμα που αποτελείται από πρώην Περονιστές.
Δήμαρχος του Μπουένος Άιρες
Η συνταγματική τροποποίηση έδωσε αυτονομία στην πόλη του Μπουένος Άιρες, επιτρέποντάς της να εγκρίνει τους τοπικούς νόμους και να εκλέγει τον δικό της δήμαρχο, ο οποίος προηγουμένως διοριζόταν από τον πρόεδρο του έθνους. Ο Ντε λα Ρούα ήταν ο πρώτος δήμαρχος που εξελέγη με αυτόν τον τρόπο, νικώντας τον προηγούμενο δήμαρχο Χόρχε Ντομίγκες. Κατά τη διάρκεια της θητείας του δημιούργησε ή αναδιατύπωσε αρκετούς θεσμούς για να ταιριάζουν στο νέο καθεστώς της πόλης, όπως απαιτούσε το εθνικό σύνταγμα και το πρόσφατα εγκεκριμένο Σύνταγμα του Μπουένος Άιρες.
Ο Ντε λα Ρούα εργάστηκε για την επέκταση του μετρό του Μπουένος Άιρες. Οι πρώτοι σταθμοί της εκτεταμένης γραμμής D, Ογιέρος και Χοσέ Ερνάνδες, άνοιξαν το 1997, ο σταθμός Χουραμέντο άνοιξε το 1999 και ο σταθμός Συμβουλίου του Τουκουμάν το 2000. Ξεκίνησε επίσης τις εργασίες επέκτασης της Γραμμής Β. Ο Κάρλος Μένεμ άρχισε να μεταφέρει τον έλεγχο και τη χρηματοδότηση του μετρό στην πόλη, αλλά η οικονομική κρίση του 2001 σταμάτησε τη διαδικασία.
Ο πρώην δήμαρχος Ντομίγκες σκόπευε να επεκτείνει τον Παναμερικανικό αυτοκινητόδρομο στη Σααβέδρα, αλλά το έργο συνάντησε ευρεία αντίθεση. Ο Ντε λα Ρούα αναδιατύπωσε το έργο και έχτισε μια λεωφόρο αντί για αυτοκινητόδρομο, κάτι που έγινε αποδεκτό. Η λεωφόρος ονομάστηκε Ρομπέρτο Γογιενέτσε. Ξεκίνησε επίσης ένα έργο για την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Κάμπορα που συνδέει τη λεωφόρο Ντελεπιάνε με το Ριατσουέλο και ίδρυσε τον πρώτο μη ψυχαγωγικό ποδηλατόδρομο στο Μπουένος Άιρες στην Αβενίδα δελ Λιμπερταδόρ.