cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άαλεν
Θέση
Η πόλη εκτείνεται 18 χμ. κατά τη διεύθυνση Βορρά-Νότου και, 25 χμ. κατά τη διεύθυνση Ανατολής-Δύσης. Από τη συνολική της έκταση, 42,2% είναι αγροτική γη, 37,7% δάσος, 11,5% αστικός ιστός και 6,4% χρησιμοποιείται για συγκοινωνιακές υποδομές.
Γεωλογία
Η επικράτεια του Άαλεν εκτείνεται πάνω από όλες τις λιθοστρωματογραφικές ομάδες της Νοτιογερμανικής Ιουρασικής περιόδου: η νότια πόλη και η οροσειρά του Φλέξνερ (Flexner) είναι στην κορυφή του Ανώτερου Ιουρασικού (Λευκού Ιούρα), το κέντρο της πόλης βρίσκεται στο Μέσο Ιουρασικό (Καστανός Ιούρας) και ένα μέρος της κοντινής περιοχής Βασσεράλφινγκεν, βρίσκεται στο Κατώτερο Ιουρασικό (Μαύρος Ιούρας). Γι’ αυτό και η πόλη διαφημίζεται ως η «Μέκκα της Γεωλογίας».
Τα περισσότερα τμήματα του εδάφους ανήκουν στην περίφημη Ααλένια υποβαθμίδα (Aalenian subdivision) του Κατώτερου Ιουρασικού, που ονομάστηκε έτσι από τη στρωματογραφία της πόλης. Στα δυτικά της πόλης αναδύονται στην επιφάνεια σχηματισμοί αμμοσιδήρου (Iron Sandstone), ενώ στους γύρω λόφους υπάρχει αμμώδες και χαλικώδες υπόστρωμα. Το ιστορικό κέντρο του Άαλεν και των γύρω περιοχών στην κοιλάδα του ποταμού Κόχερ, στηρίζονται πλήρως σε μάργες της Ολοκαίνου Εποχής (Auelehm ) και χαλικώδες υλικό της κοίτης του ποταμού.
Κλίμα
Επειδή το Άαλεν εκτείνεται από τα απόκρημνα του Σουηβικού Ιούρα, μέχρι τα ομαλά πεδία του Άλμπουχ και του Χέρτσφελντ, με υψομετρικές διαφορές που αγγίζουν τα 355 μέτρα, το κλίμα ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή.
Η διάρκεια της ηλιοφάνειας είναι περίπου 1800 ώρες ανά έτος, κατά μέσο όρο 4,93 ώρες την ημέρα. Έτσι, το Άαλεν είναι πάνω από τον μέσο όρο της Γερμανίας (1550 ώρες ανά έτος). Ωστόσο, με 167 ημέρες κατακρημνισμάτων, η περιοχή κατατάσσεται, επίσης πάνω από τον μέσο όρο της Γερμανίας (138). Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 807 μμ., η οποία τοποθετεί την πόλη στο μέσον περίπου του Ομόσπονδου Κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 9,9 °C. Εδώ το Άαλεν κατατάσσεται πάνω από τον μέσο όρο της Γερμανίας των 8,2 °C και τον μέσο όρο του Κρατιδίου των 8,1 °C.
Πρώιμα χρόνια
Πολλά λείψανα πρώιμου πολιτισμού έχουν βρεθεί στην περιοχή. Εργαλεία από πυριτόλιθο και ίχνη από Μεσολιθικό ανθρώπινο οικισμό χρονολογούνται μεταξύ της 8ης και 5ης χιλιετίας π.Χ., που βρέθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες στις παρυφές των κοιλάδων των ποταμών Κόχερ και Γιαγκστ (Jagst). Στο οροπέδιο Σλοσμπάουφελντ (Schloßbaufeld) (περίπου 650 Χ 350 μέτρα), που βρίσκεται πίσω από το κάστρο Κόχερμπουργκ (Kocherburg), βρέθηκε οικισμός στην κορυφή λόφου, με τον πυρήνα του να χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού. Στο δάσος Άπενβανγκ (Appenwang), στο Γκολντσχέφε (Goldshöfe) και στο Έμπνατ (Ebnat), βρέθηκαν τύμβοι του πολιτισμού Χάλστατ (Hallstatt). Επίσης, χρυσά και ασημένια νομίσματα που άφησαν οι Κέλτες, στην περιοχή του Άαλεν και του Βασεράλφινγκεν (Wasseralfingen). Οι Κέλτες ήσαν υπεύθυνοι για την οχύρωση του οικισμού Σλοσμπάουφελντ, που αποτελείται από τμηματικά αναχώματα και ένα πέτρινο τείχος. Επίσης, κοντά στο Χάιζενμπεργκ (Heisenberg), έχει βρεθεί ένας λατρευτικός χώρος (nemeton) των Κελτών.
Ρωμαϊκή εποχή
left|thumb|245px|Τα Ρωμαϊκά ερείπια (Limes) στο Άαλεν Μετά την εγκατάλειψη του Alblimes, δηλαδή της συνοριακής οχυρής θέσης (limes) της περιοχής γύρω στο 150 μ.Χ., το έδαφος του Άαλεν έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Ρωμαίοι ανήγειραν ένα φρούριο (castrum) για να στεγάσουν τη μονάδα ιππικού Ala II Flavia milliaria, του οποίου απομεινάρια είναι γνωστά σήμερα ως Kastell Aalen δυτικά του κέντρου της πόλης. Με περίπου 1.000 ιππείς και σχεδόν ισάριθμους ιπποκόμους, ήταν το μεγαλύτερο βοηθητικό φρούριο ιππικού κατά μήκος της Γερμανικής οχυρής γραμμής (Rhaetian Limes). Ωστόσο, υπήρχαν και αστικοί οικισμοί κατά μήκος της νότιας και της ανατολικής πλευράς του φρουρίου. Γύρω στο 260 μ.Χ., οι Ρωμαίοι άφησαν το φρούριο, καθώς αποσύρθηκαν προς τις περιοχές του Ρήνου και του Δούναβη, και οι Αλεμάνοι κατέλαβαν την περιοχή. Με βάση νομίσματα από τους 3ο και 4ο αιώνες, που βρέθηκαν, η περιοχή εξακολούθησε να υφίσταται προς το παρόν. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία απόδειξη της συνεχιζόμενης κατοίκησης μεταξύ της Ρωμαϊκής εποχής και του Μεσαίωνα.
Ίδρυση της πόλης
Με βάση την ανακάλυψη κάποιων αλεμανικών τάφων, οι αρχαιολόγοι έχουν καθιερώσει τον 7ο αιώνα ως την απαρχή της ίδρυσης του Άαλεν. Στις βόρειες και δυτικές πλευρές των τοίχων της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη, η οποία βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με την ανατολική πύλη του ρωμαϊκού φρουρίου, έχουν ενσωματωθεί ρωμαϊκές πέτρες. Το κτήριο που υπάρχει σήμερα χρονολογείται πιθανότατα από τον 9ο αιώνα.
Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά της πόλης χρονολογείται από το 839 μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος ο Ευσεβής, επέτρεψε στο μοναστήρι Φούλντα (Fulda) να ανταλλάξει γη με το χωριό Χάμερσταντ (Hammerstadt), γνωστό τότε ως Χάμαρστατ (Hamarstat). Η πόλη αναφέρεται σε μια απογραφή του Αββαείου Ελβάνγκεν (Ellwangen Abbey), με ημερομηνία 1136, ως χωριό Αλόν (Alon), μαζί με έναν κατώτερο ευγενή με όνομα Κόνραντ του Άαλεν (Conrad του Aalen). Αυτός ο ευγενής είχε πιθανώς το προγονικό κάστρο του σε μια περιοχή νότια του κέντρου της πόλης σήμερα, το οποίο ανήκε αρχικά στο Αββαείο, αργότερα στον Οίκο των Χοενστάουφεν (Hohenstaufen) και, τέλος, στον Οίκο των Έτινγκεν (Oettingen). Το 1426 ήταν η τελευταία φορά που ένα μέλος του εν λόγω Οίκου αναφέρεται σε σχέση με το Άαλεν. Μεσαιωνικά έγγραφα, δείχνουν ότι η πόλη ιδρύθηκε από τους Χοενστάουφεν, κάποια στιγμή μεταξύ 1241 και 1246, αλλά σε διαφορετική θέση από την προηγούμενη, η οποία υποτίθεται ότι καταστράφηκε το 1388 κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ της Σουηβικής Συμμαχίας και των Δουκών της Βαυαρίας. Αργότερα, είναι τεκμηριωμένο ότι οι Κόμητες του Έτινγκεν κυβέρνησαν την πόλη το 1340. Έχει αναφερθεί ότι έδωσαν ως ενέχυρο την πόλη στον Κόμη Έμπερχαρντ Β’ (Eberhard ΙΙ) και στη συνέχεια στον Οίκο της Βυρτεμβέργης το 1358 ή το 1359 σε αντάλλαγμα για ένα χρηματικό ποσό.
Αυτοκρατορική πόλη
Κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον του Οίκου της Βυρτεμβέργης, ο αυτοκράτορας Κάρολος ο Δ’ (Charles IV) κατέλαβε την πόλη χωρίς μάχη μετά από πολιορκία. Στις 3 Δεκεμβρίου 1360, ανακήρυξε το Άαλεν ως Αυτοκρατορική πόλη, δηλαδή μια πόλη υπεύθυνη μόνο στον αυτοκράτορα, κάτι που την κατέστησε κυρίαρχη πόλη-κράτος μέχρι το 1803. Το 1377, το Άαλεν έγινε μέλος της Συμμαχίας της Σουηβίας και το 1385, ο όρος CIVITAS εμφανίζεται στην σφραγίδα της πόλης για πρώτη φορά. Το 1398, η πόλη απέκτησε το δικαίωμα να διατηρεί Αγορά και το 1401 Δικαστική δικαιοδοσία.
Μεταρρύθμιση
right|thumb|240px|Το Άαλεν γύρω στα 1528 Εξουσιοδοτημένος από το Δούκα της Βυρτεμβέργης Λουδοβίκο Γ’ (Louis ΙΙΙ), στις 28 Ιουνίου 1575, σχεδόν 30 χρόνια μετά το θάνατο του Λούθηρου, ο Γιάκομπ Αντρέε (Jakob Andreae), καθηγητής και Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Τύμπινγκεν (Tübingen), έφτασε στο Άαλεν. Το κήρυγμα που έδωσε την επομένη, έπεισε τον δήμαρχο, το συμβούλιο, και τους πολίτες να υιοθετήσουν την Μεταρρύθμιση, ενώ ο Αντρέε, έμεινε στην πόλη για τέσσερις εβδομάδες για να βοηθήσει. Αυτό, όμως, έφερε μαζί τεράστιες αλλαγές, όπως λ.χ., το συμβούλιο απαγόρευσε στους Ρωμαιοκαθολικούς ιερείς να λειτουργούν και να δίνουν κηρύγματα. Μετά τις νίκες των αυτοκρατορικών στρατευμάτων κατά την έναρξη του Τριακονταετούς Πολέμου, ο καθολικισμός επανήλθε προσωρινά στο Άαλεν, για να καταργηθεί ξανά μετά τις στρατιωτικές επιτυχίες της Προτεσταντικής Ένωσης.
Η πυρκαγιά του 1634
Τη νύχτα της 5ης Σεπτεμβρίου 1634, δύο σημαιοφόροι του στρατού του Βερνάρδου της Σαξονίας-Βαϊμάρης που πολεμούσαν με τους Σουηδούς και υποχωρούσαν, έβαλαν φωτιά σε δύο άμαξες με πυρίτιδα, για να μή πέσει στα χέρια των Κροατών. Το αποτέλεσμα ήταν μια πυρκαγιά, που κάποιοι λένε ότι κατέστρεψε ολόκληρα τμήματα της πόλης. Υπάρχουν διαφορετικές ιστορίες για τη φωτιά. Σύμφωνα με μαρτυρίες του 17ου αιώνα, η εκκλησία και όλα τα κτήρια, εκτός από τον πύργο Σβέρτουρμ (Schwörturm), κάηκαν ολοσχερώς, και μόνο εννέα οικογένειες επέζησαν. Έρευνα, όμως, του 19ου αιώνα, έδειξε ότι οι υπολογισμοί αυτοί ήσαν υπερβολικοί, αν και συμφώνησε ότι η εκκλησία της πόλης και τα κτίρια σε ένα αρκετά μεγάλο ημικύκλιο γύρω της, καταστράφηκαν. Η φωτιά κατέστρεψε επίσης το αρχείο της πόλης, που στεγαζόταν κοντά στην εκκλησία. Μετά την πυρκαγιά, ακολούθησαν λεηλασίες και, χρειάστηκαν σχεδόν 100 χρόνια στην πόλη για να φτάσει τον πληθυσμό των 2000 κατοίκων, που είχε τότε.
Στις 22 Νοεμβρίου 1749, το λεγόμενο Πρωτόκολλο του Άαλεν που ρύθμιζε τη συνύπαρξη Λουθηρανών και Ρωμαιοκαθολικών υπεγράφη στην πόλη από το Δουκάτο της Βυρτεμβέργης και τον Πρίγκιπα του Ελβάνγκεν, με την πόλη να είχε επιλεγεί λόγω της ουδετερότητάς της, ως ελεύθερη Αυτοκρατορική Πόλη.
Ναπολεόντια περίοδος
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Πρώτου Συνασπισμού (1796), το Άαλεν λεηλατήθηκε. Ο Πόλεμος του Δεύτερου Συνασπισμού που έληξε το 1801, ενσωμάτωσε τις περισσότερες Αυτοκρατορικές Πόλεις σε γειτονικές ηγεμονίες. Έτσι, το Άαλεν ενσωματώθηκε στο Εκλεκτοράτο της Βυρτεμβέργης, το οποίο αργότερα έγινε το Βασίλειο της Βυρτεμβέργης. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Τρίτου Συνασπισμού, στις 6 Οκτωβρίου 1805, ο Ναπολέων Βοναπάρτης έφτασε στο Άαλεν, με ένα στρατό 40.000 ανδρών. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με τα βαυαρικά και αυστριακά στρατεύματα που κατέφθασαν μερικές ημέρες αργότερα, προκάλεσε αθλιότητες που, σύμφωνα με κάποιον υπάλληλο της πόλης «κανένα φτερό δεν θα μπορούσε να περιγράψει».
Στην εποχή των Ναπολεόντειων πολέμων, τα τείχη της πόλης δεν ήσαν πλέον σε χρήση και, στον 18ο αιώνα, με τη συντήρηση μόνο των τειχών, οι πύλες και οι πύργοι παρέμειναν αφημένα στην τύχη τους. Τέλος, λόγω της έλλειψης κονδυλίων και, αρχής γενομένης από το 1800, οι περισσότεροι πύργοι κατεδαφίστηκαν ενώ και τα άλλα κτήρια ακολούθησαν σύντομα.
Βιομηχανική επανάσταση
Πριν από τη Βιομηχανική επανάσταση, η οικονομία του Άαλεν είχε διαμορφωθεί από το αγροτικό περιβάλλον. Πολλοί πολίτες ασκούσαν τη γεωργία, εκτός από την κύρια τέχνη τους, την βυρσοδεψία. Στα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχαν 12 βυρσοδεψεία στην πόλη λόγω της γειτνίασης με το Ουλμ (Ulm), μια σημαντική αγορά. Άλλες τέχνες που συνεισέφεραν στην οικονομία ήταν η υφαντουργία για λινά και μάλλινα είδη, και η ζαχαροπλαστική με την παραγωγή γλυκών και κέικ με τζίντζερ (gingerbread). Στo Άαλεν, η εκβιομηχάνιση υπήρξε αργή διαδικασία, αλλά η σύνδεση με το σιδηροδρομικό δίκτυο, το 1861, έφερε πιο βαριά βιομηχανία στην πόλη, κυρίως τη χαλυβουργία στην περιοχή του Βασεράλφινγκεν. Το 1866, το Άαλεν έγινε σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος με πολλές νέες θέσεις εργασίας γύρω από τον συγκεκριμένο τομέα. Μάλιστα, η σχέση της πόλης με το τρένο συνεχίστηκε και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τότε μέχρι σήμερα, έτσι ώστε το Άαλεν να αποκαλείται η «πόλη του σιδηροδρομικού». left|thumb|240px|Το Άαλεν και ο σιδηροδρομικός σταθμός, μετά το 1861
Ξεκινώντας από το 1866, όλα άλλαξαν στην πόλη, με τα εργοστάσια γκαζιού και το φωτισμό γκαζιού. Στη συνέχεια, το 1870, ένα σύγχρονο σύστημα ύδρευσης ξεκίνησε, ενώ το 1912 η πόλη ηλεκτροδοτήθηκε, με τους πρώτους ηλεκτρικούς λαμπτήρες να φωταγωγούν τους δρόμους από το 1935 και μετά.
Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1932, το ναζιστικό κόμμα συγκέντρωσε το 25,8% των ψήφων, σε σύγκριση με το 33,1 % σε εθνικό επίπεδο, αλλά τον Μάρτιο του 1933, οι ομοσπονδιακές εκλογές έδειξαν ότι το συναίσθημα είχε αλλάξει, διότι το ναζιστικό κόμμα έλαβε το 34,1% (43,9% σε εθνικό επίπεδο). Ο δημοκρατικά εκλεγμένος δήμαρχος παρέμεινε στην εξουσία μέχρι που οι Ναζί τον απομάκρυναν το 1934, και τον αντικατέστησε ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Ναζιστικού Κόμματος και ιδιοκτήτης ζυθοποιίας, Καρλ Μπαρτ, ο οποίος ήταν προσωρινός δήμαρχος μέχρι την μόνιμη λύση του Καρλ Σχύμπελ.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κυριαρχίας στη Γερμανία, υπήρχαν πολλές στρατιωτικές υπηρεσίες στο Άαλεν, μια στρατιωτική περιοχή ιππασίας και σχολή οδήγησης, ενώ έγιναν και συγχωνεύσεις γειτονικών πόλεων. Τον Σεπτέμβριο του 1944, το στρατόπεδο συγκέντρωσης Βίζεντορφ (Wiesendorf) κατασκευάστηκε κοντά στην πόλη. Είχε προοριστεί για 200 μέχρι 300 κρατουμένους που είχαν χρησιμοποιηθεί για την καταναγκαστική εργασία σε βιομηχανικές επιχειρήσεις. Μέχρι τη διάλυσή του τον Φεβρουάριο του 1945, 60 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους και, μεταξύ 1946 και 1957 τα κτήρια του στρατοπέδου κατεδαφίστηκαν. Επίσης, υπήρχαν πολλά άλλα στρατόπεδα εργασίας, όπου αιχμάλωτοι πολέμου, μαζί με γυναίκες και άνδρες από τις κατεχόμενες χώρες, έπρεπε να εργαστούν για τη βιομηχανία όπλων σε μεγάλες επιχειρήσεις.
Στο νοσοκομείο της πόλης, η ναζιστική ευγονική οδήγησε στην υποχρεωτική στείρωση 200 περίπου ατόμων που οδηγήθηκαν εκεί. Το Άαλεν απέφυγε το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων του πολέμου, έγινε στόχος αεροπορικών επιδρομών που οδήγησαν στην καταστροφή τμημάτων της πόλης, του σιδηροδρομικού σταθμού και άλλων σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων. Μια σειρά από αεροπορικές επιθέσεις που διήρκεσαν περισσότερο από τρεις εβδομάδες έφτασαν στο αποκορύφωμά τους στις 17 Απριλίου 1945, όταν η Αμερικανική Αεροπορία βομβάρδισε την πόλη. Κατά τη διάρκεια αυτής της επιδρομής, 59 άνθρωποι σκοτώθηκαν, περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς θάφτηκαν κάτω από τα συντρίμμια και, πάνω από 500 έχασαν τα σπίτια τους. Πέντε ημέρες αργότερα, οι ηγέτες των Ναζί είχαν ανατραπεί από τις δυνάμεις των ΗΠΑ.
Θρησκεία
Στο τέλος του 2008, 51,1% των κατοίκων του Άαλεν ήσαν μέλη της Καθολικής Εκκλησίας, 23,9% της Ευαγγελικής-Λουθηρανικής Εκκλησίας, ενώ περίπου το 25% ανήκουν σε άλλο θρησκευτικό χώρο ή δεν έδωσαν καμία πληροφορία. Η περιοχή του Βαλντχάουζεν (Waldhausen) ήταν η περιοχή με το υψηλότερο ποσοστό των Ρωμαιοκαθολικών (75,6%) και η κεντρική περιοχή ήταν εκείνη με το υψηλότερο ποσοστό των Ευαγγελικών-Λουθηρανών (25,6%).
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και της πρώιμης σύγχρονης περιόδου, το Άαλεν ήταν απλά μια μικρή πόλη με μερικές εκατοντάδες κατοίκους. Ο πληθυσμός αυξανόταν αργά, λόγω των πολλών πολέμων, λιμών και επιδημιών. Ήταν η αρχή της βιομηχανικής επανάστασης του 19ου αιώνα, όταν η αύξηση του πληθυσμού επιταχύνθηκε. Το 1803, μόνο 1.932 άνθρωποι κατοικούσαν στην πόλη, αλλά το 1905 ο πληθυσμός είχε ήδη αυξηθεί σε 10.442 κατοίκους. Ο αριθμός συνέχισε να αυξάνεται και έφθασε τους 15.890, το 1939. 260px|thumb|right|Πληθυσμιακό διάγραμμα του Άαλεν Η εισροή προσφύγων και Γερμανών από τις πρώην ανατολικές περιοχές της Γερμανίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ώθησε τον πληθυσμό σε 31.814 το 1961. Η συγχώνευση με το Βασεράλφινγκεν το 1975, προσέθεσε 14.597 άτομα και είχε ως αποτέλεσμα ένα συνολικό πληθυσμό 65.165 ατόμων. Στις 30 Ιουνίου 2005, ο πληθυσμός καθορίστηκε επίσημα από τη Στατιστική Υπηρεσία της Βάδης-Βυρτεμβέργης, σε 67.125 κατοίκους.
Εραλδική
Ο θυρεός του Άαλεν απεικονίζει ένα μαύρο αετό με κόκκινη γλώσσα σε χρυσό φόντο, και μια κόκκινη ασπίδα στο στήθος του, η οποία φέρει ένα ασημένιο χέλι στο κέντρο της. Ο αετός και το χέλι, για πρώτη φορά αναγνωρίζονται ως εραλδικά ζώα της πόλης στη σφραγίδα του 1385, με τον αετό να συμβολίζει την αυτοκρατορική ιδιότητα της πόλης.
Οικονομία
Στο Άαλεν, η μεταλλουργία είναι η κυρίαρχη βιομηχανία, μαζί με την κατασκευή μηχανών. Άλλες βιομηχανίες κατασκευάζουν οπτικά προϊόντα (ένας κλάδος της περίφημης Carl Zeiss εδρεύει στην πόλη), χαρτί, χημικά προϊόντα, ιατρικά εργαλεία, φάρμακα και τρόφιμα, ενώ ανθίζει η κλωστοϋφαντουργία και η τεχνολογία πληροφορικής.
Εκκλησίες
right|thumb|240px| Ο Άγιος Νικόλαος στο Άαλεν left|thumb|240px|Ο Άγιος Ιωάννης στο Άαλεν (βορειοδυτική πλευρά)
Διάφορα
right|thumb|240px|Ο Πύργος του «Κατασκόπου» στο Άαλεν left|thumb|240px|Η Πλατεία της Αγοράς στο Άαλεν (Marktplatz) Το 1705, για την υδροδότηση της πόλης δημιουργήθηκε μια κρήνη στο βόρειο σημείο της πλατείας, μπροστά από το ιστορικό Δημαρχείο, δώρο του δούκα της Βυρτεμβέργης. Η κρήνη έφερε ένα άγαλμα του αυτοκράτορα Ιωσήφ Α’ (Joseph I), ο οποίος ενθρονίστηκε το 1705 και, το 1707 ανανέωσε τα αυτοκρατορικά προνόμια του Άαλεν. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1870 κατασκευάστηκε το δίκτυο ύδρευσης, η κρήνη αντικαταστάθηκε από ένα συντριβάνι, περίπου 100 μέτρα πιο μακριά. Το 1975, η παλιά βρύση της αγοράς ξανακατασκευάστηκε σε στιλ μπαρόκ. Φέρει ένα αντίγραφο του αγάλματος του αυτοκράτορα, ενώ το αυθεντικό εκτίθεται στο φουαγιέ του νέου δημαρχείου.
Μουσική
Το 1958 ιδρύθηκε η «Μουσική Σχολή της Πόλης του Άαλεν», που σήμερα έχει περίπου 1.500 φοιτητές που διδάσκονται από 27 εκπαιδευτές μουσικής σε 30 θέματα. Το 1977, μια συμφωνική ορχήστρα ιδρύθηκε στην πόλη, η οποία σήμερα ονομάζεται Aalener Sinfonieorchester και αποτελείται κυρίως από εκπαιδευτικούς και μαθητές του μουσικού σχολείου. Εκτελεί τρεις δημόσιες συναυλίες ετησίως: τη «Συναυλία της Πρωτοχρονιάς» τον Ιανουάριο, το «Συμφωνικό Κοντσέρτο», τον Ιούλιο και μια «Χριστουγεννιάτικη Συναυλία» το Δεκέμβριο. Επίσης, μουσικά φεστιβάλς πραγματοποιούνται σε τακτική βάση στο Άαλεν, όπως το Φεστιβάλ Τζαζ (Aalen Jazzfest).
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Λουδοβίκος του Κοντέ
Ο Λουδοβίκος (γαλλ. Louis d'Orléans, 15 Νοεμβρίου 1845 - 24 Μαΐου 1866) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν πρίγκιπας του Κοντέ.
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Λεοπόλδος ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου, Δούκα του Ωμάλ, και της Μαρίας Καρολίνας των Δύο Σικελιών, κόρης του Λεοπόλδου του Σαλέρνο.
Απεβίωσε στο Σύδνεϋ σε ηλικία 21 ετών, άγαμος.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Ισοτολουόλια
[[File:Isotoluenes.png|σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Isotoluenes.png|μικρογραφία|Τα τέσσερα (4) «ισοτολουόλια»: 1. 5-μεθυλενο-1,3-κυκλοεξαδιένιο.
3. 2-μεθυλενο-3-δικυκλο[3.1.0]εξένιο.
4. 5-μεθυλενο-2-δικυκλο[2.2.0]εξένιο. ]] Τα ισοτολουόλια είναι μη αρωματικά ισομερή του τολουόλιου με έναν εξωκυκλικό διπλό δεσμό. Παρουσιάζουν αξιόλογο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για τη σχέση ανάμεσα στην αρωματικότητα και τους μηχανισμούς ισομερείωσης.
Τα τρία (3) βασικά ισοτολουόλια είναι το «ορθοϊσοτολουόλιο» ή 5-μεθυλενο-1,3-κυκλοεξαδιένιο συστηματικά, που ο γραμμικός του τύπος εικονίζεται ως #1 δομή στη διπλανή απεικόνιση, το «παραϊσοτολουόλιο» ή 6-μεθυλενο-1,3-κυκλοεξαδιένιο συστηματικά, #2 δομή στη διπλανή απεικόνιση και το «μεταϊσοτολουόλιο» ή 2-μεθυλενο-3-δικυκλο[3.1.0]εξένιο συστηματικά, #3 δομή στη διπλανή απεικόνιση. Υπάρχει όμως ακόμη ένα δομικό ισομερές «ισοτολουόλιο», με συστηματική ονομασία 5-μεθυλενο-2-δικυκλο[2.2.0]εξένιο, #4 δομή στη διπλανή απεικόνιση.
Το ορθοϊσοτολουόλιο και το παραϊσοτολουόλιο ισομερίζονται σε τολουόλιο, με μια αντίδραση που οδηγείται από τη σταθεροποίηση που προσφέρει η αρωματικότητα του τολουολίου. Έχει εκτιμηθεί ότι διαφορά σταθερότητας ανάμεσα στα δυο αυτά μη αρωματικά ισοτολουόλια και στο αρωματικό τολουόλιο ανέρχεται ενεργειακά περί τα 96 kJ/mol.
Ειδικότερα, ο ισομερισμός του παραϊσοτολουόλιου σε τολουόλιο συμβαίνει στους 100 °C, με διαλύτη βενζόλιο, με διμοριακή χημική κινητική, μέσω μιας ενδομοριακής αντίδρασης μηχανισμού ελευθέρων ριζών. Ο ενδομοριακός ισομερισμός με 1,3-σιγματροπική αντίδραση είναι μη προτιμιτέος, γιατί επιβάλλεται μια αντιαφορική κατάσταση. Επίσης, μια άλλη αντίδραση ελευθέρων ριζών οδηγεί σε διμερισμό.
Το ορθοϊσοτολουόλιο βρέθηκε ότι ισομερίζεται στους 60 °C, με διαλύτη βενζόλιο, με μια επίσης δευτέρου βαθμού χημικής κινητικής αντίδραση. Ο προτεινόμενος μηχανισμός αντίδρασης είναι μια συντονισμένη ενδομοριακή αντίδραση ενίου. Το προϊόν της αντίδρασης είναι είτε τολουόλιο είτε (και) ένα μείγμα διμερών προϊόντων αντίδρασης ενίου, ανάλογα με τις ακριβείς συνθήκες της αντίδρασης. Οι συνστηματικές ονομασίες των παραπάνω αναφερόμενων διμερών είναι 3-βενζυλο-6-μεθυλενοκυκλοεξένιο (κάτω, κέντρο) και 5-βενζυλο-5-μεθυλο-1,3-κυκλοεξαδιένιο (κάτω, δεξιά).
Το ορθοϊσοτολουόλιο ερευνάται, επίσης, για σύνδεση με το μηχανισμό ενεργοποίησης του πολυμερισμού ελευθέρων ριζών που οδηγεί στο πολυστυρένιο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αλεικυκλικοί υδρογονάνθρακες Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Αλκαδιένια
Κρυονερίτης Ευβοίας
Ο Κρυονερίτης είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας, που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 190 κατοίκους. Είναι ο μοναδικός οικισμός της τοπικής κοινότητας Κρυονερίτη, που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ιστιαία, του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Άνδρος (πόλη)
Διοικητικά, η πόλη της Άνδρου είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του δήμου Άνδρου, του οποίου είναι πρωτεύουσα, ενώ αποτελεί και έδρα της ομώνυμης Περιφερειακής Ενότητας. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 11,468 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βραχνός, Λιβάδια και Μέσα Χωριό.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
Ιστορία
left|μικρογραφία|Το Ενετικό Κάστρο
Οικιστική ανάπτυξη
Το 19ο αιώνα η Άνδρος στρέφεται στη ναυτιλία και γνωρίζει οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Έτσι η Χώρα, όντας εμπορικό και οικονομικό κέντρο του νησιού, επεκτείνεται κατά μήκος της χερσονήσου. Στην πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ρίβας και της Πλακούρας, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή χτίζονται αρχοντικά και νεοκλασικά σπίτια από τις οικογένειες των εφοπλιστών. Παράλληλα χτίζονται σπίτια και υπηρεσίες με δωρεές των εύπορων οικογενειών, στις ακατοίκητες περιοχές της χερσονήσου, όπως το Εμπειρίκειο Γηροκομείο και Νοσοκομείο από την οικογένεια Εμπειρίκου. Το 1901, κατασκευάστηκε ο πεζόδρομος της Αγοράς από τον δήμαρχο Γεώργιο Εμπειρίκο, ο οποίος είναι ο πρώτος πεζόδρομος που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα και αποτελεί μέχρι και σήμερα τον κύριο εμπορικό δρόμο της Χώρας με πληθώρα καταστημάτων. Ξεκινάει από το ύψος του Γηροκομείου και καταλήγει στην πλατεία Καΐρη, στην οποία ο Θεόφιλος Καΐρης ξεκίνησε την Ελληνική επανάσταση στο νησί, και στη συνέχεια μέσω της παλιάς πόλης στην πλατεία του αφανή ναύτη, στην άκρη του ακρωτηρίου.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 εγκαταστάθηκαν στο νησί οικογένειες Μικρασιατών. Αρχικά στεγάσθηκαν στεγάσθηκαν προσωρινά σε πολλά δημόσια ή δημόσιας χρήσης κτίρια όπως η Ε.Ο.Χ.Α. (Εθνικός Οργανισμός Χριστιανικής Αλληλεγγύης). Το 1928 δημιουργήθηκε συνοικισμός για τη στέγαση των προσφύγων κοντά στη Χώρα της Άνδρου. Τα σπίτια του Συνοικισμού ήταν μικρά με κεραμοσκεπή. Οι Μικρασιάτες ασχολήθηκαν σε όλο το εύρος των επαγγελμάτων και πολλοί ακολούθησαν αργότερα μαζί με τους νησιώτες τη μετανάστευση εκτός Ελλάδος. Οι Μικρασιάτες αναζωογόνησαν την επιχειρηματικότητα στο νησί με νέες δραστηριότητες όπως γαλακτοπωλεία, ταβέρνες και μπακάλικα. Επίσης έφεραν μαζί τους μουσικές αλλά και γαστρονομικές παραδόσεις όπως το γιαούρτι, το ρυζόγαλο και το παγωτό τα οποία ήταν άγνωστα προϊόντα στο νησί πριν την έλευση των προσφύγων.
Σύγχρονη εποχή
Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1943 κι ενώ η Άνδρος ήταν υπό ιταλική κατοχή, οι Γερμανοί βομβαρδίζουν μέσω θαλάσσης τη Χώρα για να αναγκαστεί η ιταλική φρουρά να παραδοθεί σε αυτούς, καθώς η Ιταλία είχε συνθηκολογήσει. Αποτέλεσμα του βομβαρδισμού ήταν η καταστροφή των αρχοντικών των Εμπειρίκων στη περιοχή Ρίβα, του Ενετικού Κάστρου και του φάρου Τουρλίτη.
Παράλληλα εκείνη την εποχή αναπτύσσεται και το λιμάνι στην Πλακούρα, που υποδέχεται ανθρώπους και εμπορεύματα μέσω βαρκών, αφού τα πλοία παρέμεναν στον κόλπο βόρεια του ακρωτηρίου. Πάνω από το λιμάνι χτίζονται αρχοντικά και το 1958 το ξενοδοχείο «Ξενία» του ΕΟΤ. Το 1958, στη Ρίβα κατασκευάστηκε η πλατεία του αφανή ναύτη με το άγαλμα στη μνήμη των ανδριωτών ναυτικών.
Μετά τον πόλεμο χτίστηκαν αρκετές κατοικίες, κυρίως εξοχικές αλλά και τουριστικές, προς τη βόρεια πλευρά του ακρωτηρίου. Έτσι, η παραλία του Νειμποριού εξελίχθηκε σε τουριστικό κέντρο με αρκετά καταστήματα και ξενοδοχεία δίπλα στη θάλασσα.
Αξιοθέατα
Η πόλη διαθέτει πέντε μουσεία, Αρχαιολογικό, Σύγχρονης Τέχνης, Ναυτικό, Ψηφιακό και Λαογραφικό.
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εγκαινιάστηκε το 1979 και ήταν δωρεά του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Έχει φιλοξενήσει έργα πολύ σημαντικών Ελλήνων και ξένων ζωγράφων όπως του Τσαρούχη και του Μόραλη. Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι το βενετικό κάστρο με το γεφύρι που συνδέει τμήμα του με την πόλη και το άγαλμα του αφανούς ναύτη στο λιμάνι. Απέναντι από το κάστρο, μέσα στη θάλασσα, βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατο της πόλης αλλά και όλου του νησιού, ο φάρος Τουρλίτης.
Λεβητοστάσιο πλοίου
Λεβητοστάσιο πλοίου, (στα αγγλικά stokehold, ή fire-room, ή boiler-room), ή στόκολο στη κοινή ναυτική διάλεκτο, ονομάζεται το ιδιαίτερο διαμέρισμα του κύτους του πλοίου μέσα στο οποίο εγκαθίστανται ο ναυτικός ατμολέβητας ή οι ατμολέβητες με τα αναγκαία για τη λειτουργία τους μηχανήματα και συσκευές.
Γενικά
Στα πολεμικά πλοία υπάρχουν ένα ή περισσότερα λεβητοστάσια που καθένα εξ αυτών περιλαμβάνει ένα ή περισσότερους ατμολέβητες αποτελώντας ξεχωριστό στεγανό χώρο. Στα εμπορικά πλοία συνηθέστερα ακολουθείται η διάταξη του ενός λεβητοστασίου, πρώραθεν του Μηχανοστασίου, που περιλαμβάνει όλους τους λέβητες του σκάφους, δύο ή και τρεις. Συνήθως όμως στα εμπορικά πλοία το λεβητοστάσιο αποτελεί ενιαίο χώρο με το μηχανοστάσιο οπότε και ο χώρος ονομάζεται "μηχανολεβητοστάσιο". Για λόγους καλύτερης ασφαλείας οι δύο χώροι, μηχανοστάσιο και λεβητοστάσιο, αποτελούν ιδιαίτερα στεγανά διαμερίσματα που χωρίζονται με εγκάρσια φρακτή (χώρισμα). Η φρακτή αυτή φέρει άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα προκειμένου να παραμένει ανοικτή έτσι ώστε να επικοινωνούν μεταξύ τους. Το ενδιάμεσο αυτό άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα σε περίπτωση κινδύνου κλείνει είτε με το φερόμενο επ΄ αυτού κατάλληλο μηχανισμό, είτε αυτόματα με τηλεχειρισμό.
Μηχανήματα λεβητοστασίου
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυτικές Μηχανές
Φίλιππος Γλύκων
Ο Φίλιππος Γλύκων (γιος του Ασκληπιάδη, 1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Πέργαμο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 189ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (24 π.Χ.). Υπήρξε σημαντικός αθλητής σε όλα τα αγωνίσματα συμπλοκής, καθώς υπήρξε επίσης νικητής του παγκράτιου στα Νέμεα, 2 φορές νικητής στην πάλη στα Ηραία, και νικητής της πυγμαχίας στα Πύθια και τα Άκταια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Περγαμηνοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Φαουστίτας
Η Φαουστίτας (λατιν. Faustitas) ήταν θεά της αρχαίας ρωμαϊκής μυθολογίας και θρησκείας, για την οποία οι αρχαίοι Ρωμαίοι πίστευαν ότι προστάτευε τα κοπάδια και γενικότερα τα ζώα των κτηνοτρόφων. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ποιητή Οράτιο, η θεά Φαουστίτας περιδιάβαινε στους αγρούς μαζί με τη θεά Κέρες (την αντίστοιχη με τη θεά Δήμητρα της ελληνικής μυθολογίας), εξασφαλίζοντας την αποδοτικότητά τους.
Παραπομπές
Φαουστιτας
Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας
Η Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Δύναμης (ισπανικά: Asamblea Nacional del Poder Popular) είναι το νομοθετικό κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Κούβας και το ανώτατο σώμα κρατικής εξουσίας. Τα μέλη του (σήμερα αριθμούν 605) εκλέγονται από πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες για πενταετή θητεία. Ο σημερινός πρόεδρος της Συνέλευσης είναι ο Εστεμπάν Λάσο Ερνάντες. Η συνέλευση συνεδριάζει δύο φορές το χρόνο. Μεταξύ των συνόδων εκπροσωπείται από τα 31 μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας. Οι πιο πρόσφατες εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 11 Μαρτίου 2018.
Σφαιρική εικόνα
Η Συνέλευση είναι ένα μονομελές κοινοβούλιο (ένα τμήμα) και το μόνο όργανο στην Κούβα που έχει αρμοδιότητα τόσο από τη συστατική όσο και από τη νομοθετική αρχή (αν και η κυβέρνηση μπορεί να εκδώσει διατάγματα που έχουν ισχύ νόμου). Διοργανώνει δύο τακτικές συνεδρίες το χρόνο, οι οποίες είναι δημόσιες εκτός εάν η ίδια η Συνέλευση ψηφίσει για να τις κρατήσει πίσω από κλειστές πόρτες για λόγους κράτους. Διαθέτει μόνιμες προμήθειες για τη φροντίδα θεμάτων νομοθετικού ενδιαφέροντος σε περιόδους που η συνέλευση δεν είναι σε σύνοδο.
NGC 802
Ο NGC 802 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Υδρο. Απέχει περίπου 68 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και έχει διάμετρο περίπου 20 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1834 από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel).
Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας
Ιστορία
Κατά την ύπαρξη της Πρώτης Δημοκρατίας, η Κούβα είχε ένα διμερές νομοθετικό σώμα , το οποίο - αποτελούμενο από τη Γερουσία (ανώτερη Βουλή) και τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Κάτω Βουλή) - διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι συνεδρίες της πραγματοποιήθηκαν στο El Capitolio από το 1929 έως το 1959.
NGC 802
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ύδρος (αστερισμός) 0802 07505
Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας
Ιστορία
Η Συνέλευση προήλθε από τις εθνικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν το 1976 μετά την επικύρωση του Συντάγματος του 1976. Οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι, σύμφωνα με τις διαδικασίες που ορίζει ο νόμος, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στις 2 Δεκεμβρίου 1976, δημιουργώντας έτσι επίσημα το κουβανικό κοινοβούλιο. Το Σύνταγμα, που εγκρίθηκε σε συνταγματικό δημοψήφισμα στις 14 Φεβρουαρίου 1976, εξουσιοδότησε την Εθνοσυνέλευση ως το ανώτατο σώμα κρατικής εξουσίας.
Σύνθεση
Μέχρι το 50% των υποψηφίων πρέπει να επιλέγονται από τις Δημοτικές Συνελεύσεις. Οι υποψήφιοι προτείνονται διαφορετικά με το διορισμό συνελεύσεων, οι οποίες αποτελούνται από εκπροσώπους των εργαζομένων, της νεολαίας, των γυναικών, των φοιτητών και των αγροτών, καθώς και των μελών των επιτροπών υπεράσπισης της επανάστασης, μετά από αρχικές μαζικές συναντήσεις που ζητούν μια πρώτη λίστα ονομάτων. Ο τελικός κατάλογος υποψηφίων καταρτίζεται από την Εθνική Επιτροπή Υποψηφιοτήτων λαμβάνοντας υπόψη κριτήρια όπως η αξία των υποψηφίων, ο πατριωτισμός, οι ηθικές αξίες και η επαναστατική ιστορία.
Εκλογές
Οι βουλευτές της συνέλευσης εκλέγονται σε εθνικό επίπεδο κάθε πέντε χρόνια. Οι μισοί από τους υποψηφίους διορίζονται σε δημόσιες συναντήσεις προτού λάβουν έγκριση από τις εκλογικές επιτροπές, ενώ οι άλλοι μισοί διορίζονται από δημόσιες οργανώσεις αλληλεγγύης (όπως συνδικάτα, οργανώσεις αγροτών και φοιτητικές ενώσεις ). Η διαδικασία διορισμού διεξάγεται επομένως σύμφωνα με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, σε έντονη αντίθεση με το πρωταρχικό σύστημα του κόμματος.
Η ίδια η Συνέλευση εκλέγει τα 31 μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας. οι όροι τους λήγουν όταν εκλέγεται νέα συνέλευση. Η συνέλευση εκλέγει τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και τον Γραμματέα του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο οποίος πρέπει να υποβάλει έκθεση στην Εθνοσυνέλευση για όλες τις εργασίες και τα καθήκοντά της. Εκλέγει επίσης το Συμβούλιο Υπουργών, τα μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου και το Γενικό Εισαγγελέα της Κούβας.
Παραπομπές
Κουβα Κατηγορία:Πολιτική της Κούβας
Οι διακοπές του κυρίου Υλό
Οι διακοπές του κυρίου Υλό (γαλλικός τίτλος: Les Vacances de Monsieur Hulot) είναι γαλλική κωμωδία του 1953 σε σκηνοθεσία Ζακ Τατί και πρωταγωνιστή τον ίδιο τον σκηνοθέτη.
Είναι η πρώτη εμφάνιση του αδέξιου κινηματογραφικού χαρακτήρα του κυρίου Υλό, ο οποίος εμφανίζεται και στις επόμενες ταινίες του Ζακ Τατί, μεταξύ των οποίων Ο Θείος μου (Mon Oncle,1958), Playtime (1967) και Ο κύριος Ιλό στο χάος της κυκλοφορίας (Trafic,1971).
Η ταινία είχε διεθνή επιτυχία όταν κυκλοφόρησε το 1953 και θεωρείται ταινία-σταθμός στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου. Είχε επίσης μεγάλη εμπορική επιτυχία με 5.071.920 πωλήσεις εισιτηρίων στη Γαλλία το έτος κυκλοφορίας της.
Υπόθεση
Ο κύριος Υλό (Ζακ Τατί), ένας αδέξιος αλλά συμπαθητικός μεσόκοπος εργένης, περνά τις καλοκαιρινές διακοπές του δίπλα στη θάλασσα, σε ένα ήσυχο οικογενειακό ξενοδοχείο στις ακτές του Ατλαντικού. Αλλά η αδεξιότητά του τον κάνει να διαπράττει πολλά λάθη που αναστατώνουν τη ζωή των υπόλοιπων παραθεριστών.
Η ταινία παρουσιάζει διάφορους τύπους παραθεριστών σε μια εποχή που οι παραθαλάσσιες διακοπές είχαν αρχίσει να γενικεύονται. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη υπόθεση αλλά μέσα από μια σειρά περιπέτειες, καταγράφεται η καθημερινότητα των παραθεριστών του ξενοδοχείου, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι σχεδόν αδύνατο να απελευθερωθούν, ακόμη και προσωρινά, από τους άκαμπτους κοινωνικούς ρόλους τους για να χαλαρώσουν και να απολαύσουν τη ζωή και ακόμα και στις διακοπές τους επαναλαμβάνουν τις αστικές τους συνήθειες.
Η ταινία χλευάζει επίσης την εμπιστοσύνη της μεταπολεμικής δυτικής κοινωνίας στην αισιόδοξη πίστη στην καπιταλιστική παραγωγή, αλλά και στην αξία της σύνθετης τεχνολογίας έναντι των απλών απολαύσεων, θέμα που θα εμφανιστεί και στις επόμενες ταινίες του Ζακ Τατί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Live from Radio City Music Hall
Live from Radio City Music Hall είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ και DVD του heavy metal συγκροτήματος Heaven and Hell, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rhino Records".
Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Radio City Music Hall" της Νέας Υόρκης στις 30 Μαρτίου 2007. Μερικούς μήνες αργότερα, το συγκρότημα περιόδευσε μαζί με τους Judas Priest, Motörhead και Testament για την "Metal Masters Tour".
Ακολούθησε η ηχογράφηση του μοναδικού στούντιο δίσκου του συγκροτήματος με τίτλο "The Devil You Know", πριν διαλυθούν λόγω του θανάτου του τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε.
Τραγούδια
CD 1
1. E5150 / After All (The Dead) (Iommi, Dio, Butler) - 8:30
2. The Mob Rules (Iommi, Dio, Butler) - 4:04
3. Children of the Sea (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 6:52
4. Lady Evil (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 5:20
5. I (Iommi, Dio, Butler) - 6:27
6. The Sign of the Southern Cross (Iommi, Dio, Butler) - 9:06
7. Voodoo (Iommi, Dio, Butler) - 7:42
8. The Devil Cried (Iommi, Dio) - 11:40
CD 2
1. Computer God (Iommi, Dio, Butler) - 6:41
2. Falling Off the Edge of the World (Iommi, Dio, Butler) - 5:45
3. Shadow of the Wind (Iommi, Dio) - 6:05
4. Die Young (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 7:44
5. Heaven and Hell (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 15:15
6. Lonely Is the Word (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 6:48
7. Neon Knights (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 7:58
Θέσεις τσαρτ
Live from Radio City Music Hall (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια τα οποία περιλαμβάνονται στο Live from Radio City Music Hall ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Heaven and Hell Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Ναός Χάσε-Ντέρα
Είναι ο 8ος από τους 33 ναούς, που απαρτίζουν το Προσκύνημα της (θεάς Κάννον) Κανσάι Κάννον και ένας από τους σημαντικότερους ιερατικούς χώρους της Ιαπωνίας.
Ιστορική ανασκόπηση
αριστερά|μικρογραφία Σύμφωνα με την περιγραφή στην μπρούτζινη πλάκα, που είναι γνωστή ως Χόκκε Σεσσό-ζου (銅板法華説相図, dōban hokke sessō zu), η οποία είναι τοποθετημένη στο Χάσε-ντέρα, ο ναός χτίστηκε για πρώτη φορά το 686 και αφιερώθηκε στον αυτοκράτορα Τενμού, ο οποίος έπασχε από μια ασθένεια. Αργότερα, το έτος 727, ο ναός επεκτάθηκε με εντολή του αυτοκράτορα Σόμου και ένα άγαλμα του ενδεκαπρόσωπου Κάννον τοποθετήθηκε κοντά στον αρχικό ναό, που περιείχε τη χάλκινη πλάκα. Ο ναός έχει καεί και ξαναχτιστεί δέκα φορές από τον 10ο αιώνα.
Κατά την περίοδο Χεϊάν μέλη ευγενών, όπως οι συγγραφείς των Καγκέρο Νίκκι και Σαρασίνα Νίκκι, επεδείκνυαν την εύνοιά τους προς τον ναό. Το Χάσε-ντέρα ήταν σταθερά δημοφιλές στους επισκέπτες, βοηθούμενο από το γεγονός ότι βρισκόταν σε αυτό, που ήταν τότε η διαδρομή προς το Μεγάλο Ιερό της Ίσε. Ο ναός Χάσε-ντέρα αρχικά υπαγόταν στον ναό Τοντάι-τζι αλλά μετά υπήχθη στον ναό Κόφουκου-τζι στα μέσα της περιόδου Χεϊάν. Αργότερα ακόμη, η Χάσε-ντέρα άκμασε ως ένα από τα κέντρα του μεταρρυθμισμένου βουδισμού Σίνγκον, ιδιαίτερα μετά την άφιξη του ιερέα Σεν'γιο από το Νεγκόρο-τζι το 1588.
Η σημερινή Κύρια Αίθουσα είναι μια ανακατασκευή του 1650, που χτίστηκε με δωρεές από τον Τοκουγκάβα Ιεμίτσου. Μια σκεπαστή ξύλινη σκάλα, (登廊, noborirō), μήκους 200 μέτρων, οδηγεί στην Αίθουσα από την Πύλη Νιό. Ο ναός είναι ιδιαίτερα δημοφιλής την άνοιξη, όταν ανθίζουν οι 700 κινεζικές παιώνιες, που βρίσκονται στη σκάλα, και το φθινόπωρο, όταν τα φύλλα των πολλών σφενδάμων στο χώρο του ναού έχουν γίνει κόκκινα.
Θησαυροί
μικρογραφία| Χάλκινη πλακέτα Χόκκε Σεσσό-ζου μικρογραφία|240x240εσ| Η Σκάλα μικρογραφία| [[Κάννον|Γκουανγίν]] Στο Χάσε-ντέρα υπάρχουν πολλά κτήρια και αντικείμενα, που έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία και περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χ Κατηγορία:Νάρα
Άντονι Γεωργίου
Ο Άντονι Μάικλ Γεωργίου (Anthony Michael Georgiou, 24 Φεβρουαρίου 1997) είναι Αγγλοκύπριος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος μέσος για τη Λεβάντε, με δανεισμό από την Τότεναμ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου 2019, μετακινήθηκε με δανεισμό στην ισπανική Λεβάντε.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Γεωργίου γεννήθηκε στην Αγγλία και είναι Ελληνοκυπριακής καταγωγής. Αγωνίστηκε για τις μικρές Εθνικές ομάδες της Κύπρου και έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κύπρου σε μία φιλική ισοπαλία 0-0 με το Μαυροβούνιο στις 23 Μαρτίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι κυπριακής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίπσουιτς Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)
Ηράς ο Λαοδίκειος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Πρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς
Ο Πρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς, Прибац Хребељановић/Pribac Hrebeljanović (π. 1300 – 1362) ήταν λογοθέτης της Σερβίας και ένα μέλος των Σέρβων ευγενών (Vlastela). Κατείχε τις κτήσεις των Πριλέπατς και Πριζρένατς. Κατά τη διαμόρφωση της αυτοκρατορίας της Σερβίας πολλί Σέροι ευγενείς απέκτησαν υψηλότερους τίτλους και περισσότερες γαίες, ωστόσο ο Πρίμπατς δεν έλαβε κάτι τέτοιο. Ο Πριμπατς έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στο να πάρει ο γιός του Λάζαρος τον τίτλο τού δεσπότη της Σερβίας, τον οποίο κράτησε ως την πτώση της Σερβικής αυτοκρατορίας.
Γύρω από τον θρόνο της Σερβίας
Γεννήθηκε περί το 1300, σε έναν με επιρροή έμπορο Χρεμπλιάν, που έγινε εξέχων στον στρατό τού Στεφάνου-Ούρου Β΄ Μιλούτιν. Ο Χρεμπλιάν απέκτησε πλούτο και πιθανώς έγινε ένας μικρός ευγενής, κυβερνήτης τού Στάλατς, μίας πλούσιας και μεγάλης πόλης την εποχή εκείνη. Ο Πρίμπατς μάλλον υπηρέτησε στον στρατό επίσης, και καταγράφεται ως διοικητής 1000 στρατιωτών σε διάταγμα του 1330, και πολέμησε στη μάχη τού Βέλμπαζντ και την κατάληψη τού Πρίλεπ και της Οχρίδας.
Κατά τις εξεγέρσεις τού Ντούσαν Νεμάνιτς εναντίον τού πατέρα του Στεφάνου-Ούρου Β΄ Μιλούτιν, ο Πρίμπατς έδωσε πλήρη υποστήριξη στον Ντούσαν και τού δόθηκε ο τίτλος τού λογοθέτη και τού παρασχέθηκαν γαίες στο Κόσοβο. Ο Πρίμπατς δεν ήταν πολύ πλούσιος ευγενής, αλλά ούτε και μικρός. Πιο πολύ οργάνωνε βασιλικές εορτές, γάμους και συναντήσεις και ίσως να έγινε βασιλικός καγκελάριος. Απεβίωσε το 1362 στο Ουρόσεβατς τού Κοσόβου.
Οικογένεια
Είχε δύο γιούς, έναν αγνώστου ονόματος και ο δεύτερος ήταν ο Λάζαρος της Σερβίας, μετέπειτα ηγεμόνας της Σερβίας τού Μοράβα, που πολέμησε τους Οθωμανούς στη μάχη τού Κοσόβου το 1389. Αναφέρεται ως λογοθέτης σε καταστατικό τού Ντούσαν το 1343.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Ξενόδαμος ο Αντίκυρος
Ο Ξενόδαμος ο Αντίκυρος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αντίκυρα της Βοιωτίας, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 211ους (67 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Υπήρχε ορειχάλκινος ανδριάντας του στο γυμνάσιο της πόλης. Οι 211οι αγώνες δεν είχαν καταγραφεί στα πρακτικά των Ηλείων στην Ολυμπία, καθώς η διοργάνωση τους ήταν παράτυπη, μια και οι αγώνες προορίζονταν να γίνουν το 65 αντί για το 67, αλλά ο αυτοκράτορας Νέρωνας άλλαξε την ημερομηνία διεξαγωγής ώστε να συμπέσει με την επίσκεψη του στην Ελλάδα 2 χρόνια αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Μοναστηράκι Αρκαδίας
Το Μοναστηράκι είναι χωριό του Νομού Αρκαδίας, το οποίο ανήκει διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Κοντοβάζαινας του Δήμου Γορτυνίας.
Σύμφωνα με στοιχεία της Απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 103 κατοίκους, ενώ η ομώνυμη τοπική κοινότητα όπου ανήκουν επίσης οι οικισμοί Αρσιναία και Πελέκι, έχει συνολικό πληθυσμό 135 κατοίκους.
Γεωγραφία - Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται χτισμένο στην δυτική πλευρά του βόρειου τμήματος της Αρκαδίας και σε υψόμετρο περίπου 600 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Χαμηλότερα από τον οικισμό και στα δυτικά αυτού ρέει το ρέμα Βολιμοίρη, ενώ στα ανατολικά ρέει το ρέμα Άρση (ή Πατσουριά)· στα νοτιοανατολικά έξω από το χωριό συμβάλουν μεταξύ τους.
Όμορα χωριά με το Μοναστηράκι είναι ο Βούτσης και το Βιδιάκι, ευρισκόμενα νοτιοανατολικά και βορειοδυτικά αυτού αντιστοίχως. Το χωριό απέχει μέσω του οδικού δικτύου 11 χιλιόμετρα από το κεφαλοχώρι της Κοντοβάζαινας και 92 χιλιόμετρα από την πόλη της Τρίπολης.
Αξιοθέατα, ναοί και μνημεία
Στο χωριό ήταν χτισμένος ο πύργος του Αλή Φαρμάκη, όπου σήμερα διασώζονται μόνο λείψανα αυτού. Στην περιοχή υπάρχουν τα παραδοσιακά πετρόχτιστα γεφύρια Κρεμμυδούς και Τρανής Βρύσης και Βρυσούλας. Στο Μονοαστηράκι υπάρχει τοποθετημένος ανδριάντας του αρχιστράτηγου και οπλαρχηγού της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Εκκλησίες του χωριού είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου (κτήση 1857), ο Άγιος Ιωάννης και ο Άγιος Νικόλαος.
Διοικητική εξέλιξη
Στις 24/08/1912 (ΦΕΚ 252Α), με την θέσπιση του των κοινοτήτων, δημιουργήθηκε η Κοινότητα Μοναστηρακίου.
Στις 04/12/1997 (ΦΕΚ 244Α) και σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας» (Ν. 2539/97) η άλλοτε Κοινότητα Μοναστηρακίου θα αποτελέσει δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Κοντοβάζαιανας.
Στις 07/06/2010 (ΦΕΚ 87Α) σύμφωνα με το Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010), το χωριό προσαρτάται στον Δήμο Γορτυνίας και το πρώην δημοτικό διαμέρισμα Μοναστηρακίου αποτελεί πλέον τοπική κοινότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κοντοβάζαινας
Φιλίνε ε Ιντσίζα Βαλντάρνο
Το Φιλίνε ε Ιντσίζα Βαλντάρνο (ιταλικά: Figline e Incisa Valdarno) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Golemata Voda
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 30 Απριλίου του 2004 και απέσπασε ως επί το πλείστον θετικές κριτικές. Στο Rotten Tomatoes έχει 71% βαθμολογία σε 21 κριτικές, ενώ στο Metacritic, έχει σκορ 62 σε 15 κριτικές. Η ταινία έλαβε το Grand Prize στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαλένθια, ενώ ήταν και η υποψήφια ταινία από την πΓΔΜ, ώστε να εισαχθεί στην 77η τελετή Όσκαρ, στην κατηγορία Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία, όμως τελικά δεν προκρίθηκε.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά στο παρόν, όταν ο γέρων Λεμ, ένα πολιτικός από τη πΓΔΜ, παθαίνει ανακοπή καρδιάς, κι ενώ μεταφέρεται στο νοσοκομείο, έχει αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία, πίσω στο 1945. "Μεταφέρεται" στο ορφανοτροφείο, όπου τα ορφανά εκεί είναι τα παιδιά των εχθρών του νέου καθεστώτος. Εκεί μαθαίνει πώς να προσαρμοστεί στον ρόλο του υπάκουου ανθρώπου. Εκεί γνωρίζει κι ένα όμορφο και χαρισματικό αγόρι, τον Ισάακ. Μερικοί από τους εσωτερικούς αγώνες που δίνουν εκεί τα παιδιά είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος, που μαζί με αυτό εξωραΐζεται η εκκλησία, τα θέματα του Στάλιν και του Τίτο, αλλά και γενικότερα η προσαρμογή στην Κομμουνιστική περίοδο, σε μία χώρα που ο εθνικισμός κυριαρχούσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Σλαβομακεδονόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βόρεια Μακεδονία
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου γυναικών 2016-17
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2017-18 είχαν δικαίωμα συμμετοχής οι 9 ομάδες του Παγκύπριου πρωταθλήματος 2017-18. Συμμετείχαν οι 6.
Διεξήχθη σε 3 γύρους. Στα προημιτελικά και στα ημιτελικά έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Προκρινόταν η ομάδα που είχε πετύχει τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να είναι ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι. Ο τελικός έγινε σε ουδέτερη έδρα.
Προημιτελικά
Στα προημιτελικά συμμετείχαν οι 4 από τις 6 ομάδες.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τα προημιτελικά. Στη φάση αυτή θα συμμετείχαν και οι ΑΟΑΝ ΑΕ Αμμοχώστο υ και Barcelona FA Pyrgos Limassol. Ωστόσο, η ΑΟΑΝ ΑΕ Αμμοχώστου ενημέρωσε την ΚΟΠ για την αποχώρηση της από τη διοργάνωση και έτσι η  Barcelona FA Pyrgos Limassol προκρίθηκε στον τελικό χωρίς αγώνα.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν οι Apollon Ladies FC και η Barcelona FA Pyrgos Limassol. Ο τελικός διεξήχθη στις 30 Απριλίου 2017 στο Κοινοτικό Στάδιο Παρεκκλησιάς στην Παρεκκλησιά. Νικήτριες ήταν οι Apollon Ladies FC με σκορ 5-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017 Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο γυναικών)
Πέτρος του Παντιέβρ
Ο Πέτρος (γαλλ. Pierre d'Orléans, 4 Νοεμβρίου 1845 - 17 Ιουλίου 1919) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας του Παντιέβρ.
Βιογραφία
Ο Πέτρος Φίλιππος Ιωάννης Μαρία ήταν ο μόνος γιος του Φραγκίσκου της Ορλεάνης, Πρίγκιπα του Ζουανβίλ, και της Φραγκίσκης των Μπραγκάνσα, κόρης του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρου Δ΄ της Πορτογαλίας).
Οικογένεια
Από τη μη νόμιμη σχέση του με την παντρεμένη Ανζελίκ-Μαρία-Ωγκυστίν Λεμπέσκ είχε φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Δούκες του Παντιέβρ
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες είναι 23 αυτόνομες (sui iuris) συγκεκριμένες εκκλησίες που βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα. Μαζί με τη Λατινική Εκκλησία, συνθέτουν την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Οι λειτουργικές, λατρευτικές και θεολογικές παραδόσεις τους, μοιράζονταν από κοινού με άλλες Ανατολικές Χριστιανικές εκκλησίες με τις οποίες κάποτε συνδέονταν, όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες.