cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλικό Αλκάθαρ της Γουαδαλαχάρα
Χριστιανική εποχή, ακμή και παρακμή
Με την κατάκτηση της πόλης από τις δυνάμεις του Αλφόνσο ΣΤ΄, το Αλκάθαρ μετατρέπεται σε βασιλική κατοικία των βασιλιάδων της Καστίλης, και αναφέρεται συχνά από τους Αλφόνσο ΣΤ΄, Αλφόνσο Η΄, Φερδινάνδο Γ΄, Σάντσο Δ΄ και Αλφόνσο ΙΑ΄. Ο τελευταίος διέταξε την κατασκευή μέσα στο Αλκάθαρ μιας εκκλησία αφιερωμένης στον Σαν Ιλδεφόνσο και το προικίζει με «σπουδαία αποκτήματα και θεσμοθετημένες αρχηγείες».
Η εποχή του Αλφόνσο ΙΑ΄, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, ήταν μια εποχή ακμής για το Αλκάθαρ της Γουαδαλαχάρας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, μετά από μεταρρυθμίσεις που προώθησε η Ινφάντα Ισαβέλλα της Καστίλης, κυρία της Καστίλης ανάμεσα στο 1292 και το 1311, μαζί με το μοναστήρι της Σάντα Κλάρα, το Αλκάθαρ γίνεται ένα αυθεντικό παλάτι μαυριτανικού ρυθμού, με κεντρικό κήπο, πισίνες, μπάνια, υπόγεια και πύργο ένα αιώνα αργότερα, την εποχή των Καθολικών Βασιλιάδων. Τα σχέδια των αρχιτεκτόνων για αυτήν την ανακατασκευή βασίστηκαν στο βασιλικό μοναστήρι της Σάντα Κλάρα δε Τορδεσίγιας, το μοναστήρι της Σάντα Κλάτα δε Αστουδίγιο και Λεόν και τα Αλκάθαρ της Σεβίλλης και της Κόρδοβας. Για την ακρίβεια, η κεντρική αυλή ήταν αντίγραφο του Πάτιο δε Ντονσέγιας του Αλκάθαρ της Σεβίλλης.
Τόσο μεγάλη ήταν η αίγλη και το κύρος του Αλκάθαρ κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τραστάμαρα, ώστε κατά τη διάρκεια της δυναστεία της Βουργουνδίας να λάβει χώρα εκεί το Κόρτες της Καστίλης το 1390 και το 1408. Το 1436 έλαβε χώρα ο πολυδοξασμένος γάμος του δεύτερου μαρκισίου της Σαντιγιάνα και πρώτου δούκου της Ινφάντα, Ντιέγο Ουρτάδο δε Μεντόθα υ Φιγκερόα, με την Μαρία Λούνα, η οποία το 1448 έλαβαν με την υποστήριξη της οικογένειας Μεντόθα από τον Ιωάννη Β΄ το καθήκον του αρχιφύλακα του Αλκάθαρ της Γουαδαλαχάρα.
Το 1460, τα στρατεύματα του Ερρίκου Δ΄ κατέλαβαν τη Γουαδαλαχάρα για να εκδιώξουν τους Μεντόθα, οι οποίοι είχαν γίνει πολύ ισχυροί στην πόλη, με αποτέλεσμα το Αλκάθαρ να καταστραφεί μερικώς, και έτσι όταν οι Μεντόθα επέστρεψαν στην πόλη άρχισαν να χτίζουν το Παλάθιο δελ Ινφανάτο ως το νέο οικογονειακό τους σπίτι. Έτσι, το Αλκάθαρ βρέθηκε σε καθεστώς αχρησίας και οι επόμενοι δούκες άρχισαν να χρησιμοποιούν τα βοηθητικά του κτίρια ως αποθήκες και ότι είχε απομείνει όρθιο ως γραφεία του συμβουλίου. Η σχεδόν πλήρης καταστροφή σήμαινε ότι λίγα υπολείματα του Αλκάθαρ μετατράπηκαν σε στρατώνα για όσους συμμετείχαν στην επανάσταση του Κομμουνέρος της Καστίλης. Με την κατάκτηση της πόλης από τα στρατεύματα του Καρόλου Α΄, ότι είχε απομείνει από το ανακτορίκο σύμπλεγμα που αποτελούσε το Αλκάθαρ της Γουαδαλαχάρα είχε καταστραφεί ολοσχερώς.
Βασιλικό εργοστάσιο υφασμάτων και αργαλειών του Σαν Κάρλος
Ο Φίλιππος Ε΄, μετά τον πόλεμο διαδοχής στον οποίο ανέβηκε στο θρόνο και το γάμο του με την Ελισάβετ Φαρνέζε στο Παλάθιο δελ Ινφανάτιο, ως ευχαριστία προς τη Γουαδαλαχάρα, έδωσε την δυνατότητα στην πόλη να κατασκευαστεί ένα βασιλικό εργοστάσιο. Η θέση του θα ήταν στο παλάτι των μαρκησίων του Μοντεσκλάρος, απέναντι από το Αλκάθαρ και το Παλάθιο δελ Ινφανάτιο. Για να πληρούν τις ακριβείς προϋποθέσεις ώστε να μετατραπεί το παλάτι σε εργοστάσιο χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τα ερείπια του Αλκάθαρ.
Παρόλα αυτά, το εργοστάσιο αποδείχθηκε σύντομα μικρό όταν αποφασίστηκε η επέκτασή του. Υπήρχαν σχέδια να κατασκευαστεί ένα νέο εργοστάσιο στο Μπριουέγα, το Σαν Φερνάνδο δε Ενάρες και το Τορρεχόν δε Αρδόθ ή να επεκταθεί στη θέση του παλιού Αλκάθαρ. Τελικά, αποφασίστηκε να κατασκευαστούν τα εργοστάσιο στο Μπριουέγα και το Σαν Φερνάνδο δε Ενάρες και να επεκταθεί αυτό στη Γουαδαλαχάρα. Έτσι το 1778, κατεδαφίζονται μερικώς τα ερείπια του παλιού Αλκάθαρ ώστε να επεκταθεί το βασιλικό υφαντουργείο σε σχέδιο του. Από το μεσαιωνικό κάστρο διατηρήθηκαν μόνο οι περιμετρικοί τοίχοι, οι οποίοι θα στέγαζαν το κτίριο του εργοστασίου. Το νέο κτίριο ονομάστηκε Real Fábrica de Sarguetas de San Carlos. το εργοστάσιο παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι τον ιβηρικό πόλεμο, όταν και χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας, και τελικά λόγω των ζημιών το εργοστάσιο σταμάτησε να λειτουργεί το 1812. Το 1822 έγινε τελικά στρατώνας και έδρα της Ακαδημίας Μηχανικών της Γουαδαλαχάρα, και έτσι το κτίριο ανακατασκευάστηκε το 1860 ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τον νέο ρόλο του.
Καταστροφή
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, τα στρατεύματα των εθνικιστών επαναστατών στρατοπέδευσαν στο Σαν Κάρλος. Σε απάντηση, τα δημοκρατικά στρατεύματα βομβάρδισαν από αέρος τους στρατώνες τις 22 Ιουλίου 1936 με αποτέλεσμα να κτίριο να αναφλεγεί και σε μεγάλο βαθμό να καταστραφεί. Οι εθνικιστές βομβάρδισαν τη Γουαδαλάχαρα τις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, καταστρέφοντας μεγάλο τμήμα της πόλης και ότι είχε απομείνει από το Αλκάθαρ. Λίγοι τοίχοι παραμένουν όρθιοι μέχρι σήμερα. Το Αλκάθαρ παρέμενει παραμελημένο για σχεδόν 70 χρόνια, μέχρι το 1998, όταν άρχισαν οι πρώτες ανασκαφές για την μελέτη των ερειπίων του κτιρίου.
Φάσεις και υλικά κατασκευής
thumb|250px|Οι τοίχοι του Αλκάθαρ Οι ανασκαφές και οι αρχαιολογικές μελέτες που διεξάγονται από το 1998 έχουν αναγνωρίσει τα υπολείμματα των τεσσάρων φάσεων κατασκευής του βασιλικού Αλκάθαρ της Γουαδαλαχάρας: η πρώτη για το Ανδαλουσιανό οχυρό, η δεύτερη για το μουδέχαρ ανάκτορο, η τέταρτη για την υφαντουργία και η τέταρτη για τους στρατώνες του Σαν Κάρλος.
Ανδαλουσιανό οχυρό
Το Ανδαλουσιανό οχυρό κατασκευάστηκε τον 9ο αιώνα και υπήρχε μέχρι την κατάληψη της Γουαδαλαχάρας από τους Χριστιανούς τον 11ο αιώνα. Λίγα παραμένουν από το αρχικό παλιό οχυρό, όπως η σχεδόν τετράγωνη τραπεζοειδής μορφή της οχύρωσης με τους πύργους, σε συνδυασμό με τα θεμέλια των αρχικών τείχων του ύστερου μουδέχαρ ανακτόρου, καθώς τα υλικά τους αφαίρεθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν σε μετέπειτα κατασκευές. Το αρχικό οχυρό ήταν από ασβεστοκονίαμα.
Μουδέχαρ παλάτι
Το Μουδέχαρ ανάκτορο κατασκευάστηκε πάνω στο αρχικό ιερό και χρησιμοποίησε τη δομή και τα υλικά του προηγούμενου οχυρού. Ήταν κτισμένο και αυτό με ασβεστοκονίαμα, ενισχυμένο με τούβλα ώστε να μπορεί να διατηρεί τη δομή του παλατιού. Επίσης, ο γύψος ήταν σημαντικός για τη διακόσμηση διαφορετικών τμημάτων του παλατιού. Οι ανασκαφές των τελών της δεκαετίας του 1990 βρίκαν το σημαδί που άφησε η βάση του παλατιού, το οποίο τελικά καταστράφηκε στον 16ο αιώνα.
Βασιλικό εργοστάσιο
Για την κατασκευή του εργοστασίου του Σαν Κάρλος χρησιμοποιήθηκε η δομή του προηγούμενου παλατιού, ενισχύοντας του προϋπάρχοντες τείχους χρησιμοποιώντας τούβλα και σκυρόδεμα, ενώ δημιουργήθηκαν και παράθυρα. Χρησιμοποιήθηκαν θόλοι για την κατασκευή της οροφής του ισογείου.
Στρατώνες του Σαν Κάρλος
Η ανάγκη να επεκταθούν τα παλιά βοηθητικά κτίρια που βρίσκονταν στο παλαιό εργοστάσιο κάλυψε η κατασκευή ενός νέου κτιρίου στη νότια πλευρά του παλατιού, δίπλα στο δρόμο για τη Μαδρίτη. Ήταν διώροφο, με εκτεθειμένη πλινθοδομή και επιμήκες ορθογώνιο σχήμα.
Τμήματα του Αλκάθαρ
thumb|250px|Σχηματική αναπαράσταση του Αλκάθαρ Τα τμήμα του Αλκάθαρ είναι:
Δυτική πύλη
Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Αλκάθαρ και επιτρέπει την άμεση πρόσβαση στη γειτονιά Θατσαρρερίας, πύλη της Γουαδαλαχάρα από τα δυτικά. Είναι σίγουρο ότι με την κατασκευή του, το Αλκάθαρ είχε ήδη πύλη σε αυτό το μέρος· μια άλλη πύλη στο βορρά χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Κατασκευάστηκε από συμπιεσμένο ασβεστοκονίαμα, όπως και ο βορειοδυτικός τοίχος. Ήταν διακοσμημένος με τούβλα που βρίσκονταν πάνω στις μουδέχαρ αψίδες.
Κούμπα ή αίθουσα θρόνου
Ήταν τετράγωνη και βρισκόταν σε ένα από τους πύργους στο δυτικό τείχος και κατασκευάστηκε κατά την επέκταση του κτιρίου τον 14ο αιώνα. Πιθανότατα είχε ξύλινο ταβάνι. Η πρόσβαση στην κεντρική αυλή γινόταν μέσω των στοών που το περιέβαλαν.
Λουτρά
Βρίσκονταν δίπλα στην αίθουσα του θρόνου, προς τα βόρεια και είχε μεγάλες μπανιέρες και θερμά λουτρά για την υγιεινή και προσωπική απόλαυση των κατοίκων του. Οι τουλατές ήταν ανεξάρτητες και σε ανοικτό χώρο.
Σαλόνια
Κατασκευάστηκαν με το αρχικό Αλκάθαρ τον 9ο αιώνα δίπλα στο βόρειο τοίχο, είχαν ορθογώνιο δάπεδο και αποτελούνται από μία μεγάλη κεντρική αίθουσα με δύο αλάνιας. Κατασκευάστηκαν τον 11ο αιώνα, με την χριστιανική κατάκτηση και μετατροπή του οχυρού σε παλάτι και επίσης τον 14ο αιώνα προστέθηκαν μερικά παράθυρα που έβλεπαν προς την αυλή και προς το εξωτερικό του κτρίου και τα δωμάτια επεκτάθηκαν ώστε να μπορούν να στεγάσουν την πολυάριθμη αυλή των ευγενών.
Αυλή και πισίνα
Η κεντρική αυλή του Αλκάθαρ είναι έργο του 13ου και 14ου αιώνα και διέθετε μεγάλο κήπο και μία κεντρική πισίνα κατασκευασμένη από συμπιεσμένο ασβέστη. Η αυλή περιβαλλόταν από ένα ιερό σε μορφή στοάς που είχε οκτάγωνους κίονες και φιλιγκράν γύψο.
Νοτιοανατολική πύλη
Βρισκόταν στον νοτιοανατολικό τείχο του Αλκάθαρ και επικοινωνούσε απευθείας με την πόλη. Κατασκευάστηκε στη θέση μίας προηγούμενης το 13ο αιώνα και ήταν από πέτρινη τοιχοποιία από το αρχικό οχυρό. Αποτελούταν από ένα πύργο με δύο ανοικτές αψίδες και χωλ εισόδου. Η πύλη οδηγούσε απευθείας έξω και μπροστά της βρισκόταν ένας τοίχος ώστε να την προστατεύει από επιθέσεις, ενώ η πρόσβαση στο εσωτερικό γινόταν μέσω μίας άλλης πόρτας η οποία επικοινωνούσε μια στοά που περιέβαλε το κτίριο από ανατολικά προς τα δυτικά και επικοινωνούσε με πολλά διαμερίσματα του παλατιού και με τους στάβλους με ένα κλιμακοστάσιο.
Ανασκαφές
To 2004, η πόλη της Γουαδαλαχάρας επιχορήγησε τη Σχολή Αραβικών Σπουδών για την έρευνα του Αλκάθαρ, υπό την καθοδήγηση του Χούλιο Ναβάρρο Παλαθόν. Το έργο χορήστηκε σε δύο τμήματα: ένα από τον Αύγουστο έως το Δεκέμβριο του 2005 και το άλλο από τον Ιούλιο του 2006 μέχρι τον Ιανουάριο του 2007. Κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου έλαβε χώρα ο καθαρισμός του χώρου και η προετοιμασία του για την επόμενη περίοδο και βοήθησε στην κατανόηση του Μουδέχαρ ανακτόρου. Ανακαλύφθηκαν διάφορα καθημερινά αντικείμενα από διαφορετικές εποχές, όπως βάζα και παιχνίδια. Στη δεύτερη περίοδο υποστηλώθηκαν οι τοίχοι, καθαρίστηκε το δάπεδο του Πέσο δε Φαρίνα και το μνημείο ετοιμάστηκε ώστε να είναι επισκέψιμο από τους πολίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Καστίλλη-Λα Μάντσα
Δημοκρατική Εργατική Ομοσπονδία Κύπρου
Η Δημοκρατική Εργατική Ομοσπονδία Κύπρου (ΔΕΟΚ) είναι μια εμπορική ένωση, συνδικάτο στην Κύπρο. Είναι συνδεδεμένη με τη Διεθνή συνδικαλιστική Συνομοσπονδία. Εδρεύει στη Λευκωσία και έχει 7.500 μέλη. Ιδρύθηκε το 1962 και γενικός γραμματέας είναι ο Διομήδης Διομήδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικά σωματεία στη Κύπρο
Παναγής Χαροκόπος
Ο Παναγής Χαροκόπος (1835, Πλαγιά Ερίσου, Κεφαλονιά - 1911, Αθήνα ) ήταν Έλληνας ευεργέτης.
Βιογραφία
Σε ηλικία 20 ετών, έφυγε για την Κωνσταντινούπολη, για να δουλέψει κοντά σε συμπατριώτες του. Σε σύντομο χρονικό διάστημα σχημάτισε το πρώτο του κεφάλαιο και αναχώρησε για τη Ρουμανία, ακολουθώντας τα βήματα πολλών Ελλήνων, που έφταναν μαζικά στη χώρα αυτή, η οποία πρόσφερε μεγάλες ευκαιρίες για πλουτισμό.
Ασχολήθηκε με το εμπόριο σιτηρών και την καλλιέργεια μεγάλων κτημάτων. Ενδιαφέρθηκε για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας και διετέλεσε σύμβουλος του βασιλιά Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας σε αγροτικά θέματα, ο οποίος τον παρασημοφόρησε για την προσφορά του. Λίγο πριν την αναχώρησή του για την Ελλάδα το 1899, δημιούργησε ένα Ίδρυμα Προικοδοτήσεως για τις κόρες των Ρουμάνων χωρικών στα κτήματα τα οποία μίσθωνε κοντά στην πόλη Καλαράσι. Το ίδρυμα αυτό αναγνωρίστηκε το 1900 από τα Ρουμανικά Νομοθετικά Σώματα, τα οποία εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους προς το πρόσωπο του ευεργέτη. Ανήγειρε επίσης το 1899 την Ελληνική Εκκλησία στο Βουκουρέστι, εκπληρώνοντας πάγιο αίτημα της εκεί ελληνικής κοινότητας. Ο ναός αυτός, αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, είναι νεοκλασικού ρυθμού και συνδυάζει αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική εξωτερικά και βυζαντινή εσωτερικά, συμβολίζοντας, κατά την επιθυμία του ιδρυτή του, τη διαχρονικότητα του ελληνικού πολιτισμού.
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στο Μέγαρο Χαροκόπου, το οποίο πούλησε το 1910 στον Εμμανουήλ Μπενάκη - στεγάζεται σήμερα το Μουσείο Μπενάκη). Αγόρασε πέντε τσιφλίκια στη Θεσσαλία, Καλογρηανά και Μάρκο Καρδίτσας, Πολυνέρι Φαρσάλων, Δασοχώρι και Γιάννουλη Λάρισας, όπου σώζεται και το κονάκι ή "Πύργος του Χαροκόπου" έργο του αρχιτέκτονα Αναστάσιου Μεταξά (το επισκεπτόταν συχνά η Μελίνα Μερκούρη, μετά τον γάμο της με τον Παναγή Σπ. Χαροκόπο, ανιψιό του βιογραφούμενου). Ο Παναγής Α. Χαροκόπος ασχολήθηκε με τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας και ενδιαφέρθηκε για τη λύση του αγροτικού ζητήματος. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ. της Λαϊκής Τράπεζας, καθώς και μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής. Το 1910 αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική και στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Ο Παναγής Α. Χαροκόπος ανέπτυξε πλούσια κοινωφελή δραστηριότητα. Συνέστησε ιδρύματα και κληροδοτήματα στην Αθήνα (Χαροκόπειος Σχολή), στην Κεφαλονιά (Χαροκόπειο Εργαστήριο, Προικώο Ίδρυμα) και στη Θεσσαλία (Πρακτική Γεωργική Σχολή στα Φάρσαλα, Πανθεσσαλικές Γεωργικές Εκθέσεις) και πραγματοποίησε δωρεές προς ήδη υπάρχοντα ιδρύματα, στη Γεωργική Εταιρεία και στη Βιοτεχνική Εταιρεία, στην Πολυκλινική Αθηνών και στον Οίκο Τυφλών. Τα κληροδοτήματα αυτά υλοποιήθηκαν μετά τον θάνατό του από τον αδελφό του Σπυρίδωνα Χαροκόπο (1848- 1933), γενικό κληρονόμο και εκτελεστή της διαθήκης του.
Ο Χαροκόπος συνέβαλε στην ανάπτυξη τομέων της εκπαίδευσης που υστερούσαν, ειδικότερα στη γυναικεία και στην τεχνική- επαγγελματική εκπαίδευση, καθώς και στον εκσυγχρονισμό της γεωργίας και της βιοτεχνίας/ βιομηχανίας. Για την προσφορά του, παρασημοφορήθηκε από τον βασιλιά της Ελλάδας, Γεώργιο Α'. Κύριο έργο του υπήρξε η ίδρυση της Χαροκοπείου Σχολής, η οποία είχε ως αντικείμενο τη γυναικεία εκπαίδευση και ειδικότερα την παροχή θεωρητικών και πρακτικών γνώσεων σχετικά με τη διεύθυνση του οίκου και τη διαχείριση της καθημερινής ζωής, έναν τομέα που γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη στην Ευρώπη και στην Αμερική από τον 19ο αιώνα. Ο Χαροκόπος αγόρασε το 1906 οικόπεδο 20 στρεμμάτων στην Καλλιθέα και δραστηριοποιήθηκε με ζήλο για την ίδρυση μιας σχολής κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ανέθεσε τον σχεδιασμό του κτηριακού συγκροτήματος στον διακεκριμένο αρχιτέκτονα Αναστάσιο Μεταξά, συμβουλεύθηκε γνωστούς παιδαγωγούς της εποχής, όπως τον Αριστοτέλη Κουρτίδη, καθηγητή του Αρσακείου και τον Γεώργιο Δροσίνη, ποιητή και γενικό επιθεωρητή δημοτικής εκπαίδευσης, και έλαβε υπόψη του τα σχετικά καταστατικά αντιστοίχων ευρωπαϊκών σχολών. Ο θεμέλιος λίθος της Χαροκοπείου Σχολής τέθηκε το 1915 από τη βασίλισσα Σοφία και η ανέγερσή της περατώθηκε το 1920. Η σχολή ξεκίνησε να λειτουργεί το 1929 και είχε ως αντικείμενο τη μόρφωση εκπαιδευτικού προσωπικού ειδικευμένου στην Οικιακή Οικονομία. Το 1981 η κόρη του Σπυρίδωνος Χαροκόπου, Ευανθία Χαροκόπου- Πετρούτση, συνέστησε το «Ίδρυμα Σπύρου Χαροκόπου και Ευανθίας Χαροκόπου- Πετρούτση με στόχο την υποστήριξη της σχολής, η οποία λειτούργησε έως το 1990. Στη θέση της ιδρύθηκε το 1990 το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, που αποτελεί το 18ο - με χρονολογική σειρά- Ελληνικό Πανεπιστήμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Στους Δύο Τρίτος δεν Χωρεί
Το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Στους Δύο Τρίτος δεν Χωρεί, γνωστό ως "Diary of a Wimpy Kid: The Third Wheel" στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το έβδομο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Πλοκή
Έρωτες, καρδούλες, αστεράκια – τι σημαίνουν όλα αυτά για τον Γκρεγκ Χέφλι; Ένας χορός στο σχολείο του την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου έχει φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Ο Γκρεγκ φοβάται μήπως μείνει μπακούρι στο χορό και προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει μια κοπέλα να τον συνοδέψει. Βέβαια, ούτε ο καλύτερος φίλος του, ο Ρόουλι, έχει βρει συνοδό αλλά αυτό δεν αποτελεί την παραμικρή ανακούφιση.Μια απροσδόκητη ανατροπή προσφέρει στον Γκρεγκ την πολυπόθητη ντάμα και αφήνει τον Ρόουλι να κρατάει το φανάρι. Όμως πολλά μπορούν να συμβούν σε μια βραδιά και στο τέλος δεν ξέρεις ποιος θα ερωτευτεί και ποιος όχι.
Συνέχεια
Αυτό είναι το έβδομο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού ενώ το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1001829
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Αλή Φαρμάκης
Ο Αλή Φαρμάκης ήταν Οθωμανός αγάς, αλβανικής καταγωγής, από το Λάλα Ηλείας, που έζησε πριν την Επανάσταση του 1821. Η καταγωγή του ήταν από την παλιά και ισχυρή οικογένεια των Ισμαηλαίων.
Πολέμησε εναντίον των Τούρκων από κοινού μαζί με τον Κολοκοτρώνη. Οι πρόγονοί τους ήταν αδελφοποιτοί. Κάλεσε τον Κολοκοτρώνη όταν αυτός ήταν εξόριστος στη Ζάκυνθο και του ζήτησε να τον βοηθήσει εναντίον του Βελή πασά της Πελοποννήσου, γιου του Αλή Πασά. Ο Αλή Φαρμάκης κυριαρχούσε στην περιοχή από τον πύργο του, τον οποίο είχε κτίσει στο χωριό Μοναστηράκι της Γορτυνίας.
Όταν το 1807 ο Βελής πασάς ανέλαβε τη διοίκηση της Πελοποννήσου αποφάσισε να περιορίσει την ισχύ των τοπικών Οθωμανών και Ελλήνων γαιοκτημόνων. Ειδικότερα, αποφάσισε να εξοντώσει τον Αλή Φαρμάκη με την πρόφαση ότι ένας συγγενής του Φαρμάκη σκότωσε έναν σωματοφύλακά του. Ο Κολοκοτρώνης δεν γνώριζε προσωπικά τον Αλή Φαρμάκη, αλλά δέχθηκε να τον βοηθήσει σε περίπτωση που ο Βελή Πασάς του επιτίθετο, βάσει της παλιάς φιλίας των παππούδων τους.
Έτσι και έγινε. Επί 64 ημέρες ο Φαρμάκης αμυνόταν με 120 περίπου άνδρες από τον πύργο, ενώ οκτώ χιλιάδες άνδρες τον πολιορκούσαν. Η πολιορκία που κράτησε ένα μήνα, τα υπονομευτικά έργα, οι κανονιοβολισμοί του Βελή και οι αντεπιθέσεις πέρασαν στη λαϊκή παράδοση από τα δημοτικά τραγούδια. Εν τέλει, την 65η ημέρα, ο Ισμαήλ Πασόμπεης που είχε αντικαταστήσει τον Βελή Πασά πρότεινε να λύσει την πολιορκία, ενώ υποσχέθηκε να μην ανατινάξει τον πύργο και να δώσει ομήρους δια να εξασφαλισθεί ο Κολοκοτρώνης να φύγει ανενόχλητος στη Ζάκυνθο. Όρισε όμως, ο Αλή Φαρμάκης να πάει στην Τρίπολη να προσκυνήσει τον Βελή αφού πρώτα εξασφάλισε την ασφαλή μετάβαση του Κολοκοτρώνη στη Ζάκυνθο.
Ο Αλή Φαρμάκης με την πρόφαση ότι θα έφερνε τον Κολοκοτρώνη κατέφυγε και αυτός στη Ζάκυνθο. Τότε ο Φαρμάκης και ο Κολοκοτρώνης συνεννοήθηκαν να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος υπό την υποστήριξη του Ναπολέοντα Α΄ με ισοπολιτεία χριστιανών και μουσουλμάνων, με την αιτιολογία της συμπεριφοράς του Βελή πασά. Την υπόσχεση αυτή έδωσε ο στρατηγός Δονζελότ διοικητής της Επτανήσου. Τα σχέδια αυτά ματαιώθηκαν, όταν το 1809 η Ζάκυνθος καταλήφθηκε από τους Άγγλους. Ο Φαρμάκης και ο Κολοκοτρώνης συμμετείχαν στην κατάληψη της Λευκάδας από τους Άγγλους.
Ο Κολοκοτρώνης περιγράφει το τέλος του Αλή Φαρμάκη από ασθένεια ως εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Πελοπόννησο
Εθνόσημο της Τουρκίας
thumb|250px|Η θέση για το εθνόσημο της Τουρκίας επισήμως είναι κενή.
Η Τουρκία δεν έχει εθνόσημο. Στη χώρα υπάρχει ένα λογότυπο που χρησιμοποιείται από πολλούς κρατικούς οργανισμούς. Το λογότυπο είναι ένα κόκκινο ελλειψοειδές σχήμα, που περιέχει μία ημισέληνο στραμμένη προς τα κάτω και ένα αστέρι από τη Σημαία της Τουρκίας. Γύρω από αυτά, βρίσκεται η επίσημη ονομασία της χώρας, γραμμένη στα τουρκικά.
Προεδρική Σφραγίδα
Η Σφραγίδα του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας έχει στο κέντρο της ένα δεκαεξάκτινο αστέρι, το οποίο περιστοιχίζεται από 16 άλλα πεντάκτινα αστέρια, τα οποία συμβολίζουν τα 16 τουρκικά κράτη της ιστορίας.
Προτεινόμενο εθνόσημο
μικρογραφία|169x169εσ|Φωτογραφία του νικητήριου λογότυπου Το 1925 το Υπουργείο Παιδείας (Maarif Vekili, σήμερα Eğitim Bakanlığı) ξεκίνησε διαγωνισμό για τη δημιουργία εθνόσημου. Κέρδισε ο ζωγράφος Ναμίκ Ισμαήλ Μπέη, με το σχέδιο που περιείχε την ημισέληνο στραμμένη κάθετα, ένα αστέρι και ένα λύκο. Ωστόσο, η επιλογή αυτή δεν θεσμοθετήθηκε ποτέ ως επίσημο εθνόσημο.
Λαγουδερά (ποταμός)
Λαγουδερά είναι ποταμός στην επαρχία Λευκωσίας. Στην πορεία του ποταμού κατασκευάστηκε φράγμα το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Ξυλιάτου, η οποία παρέχει νερό άδρευσης σε μια μεγάλη περιοχή. Το ρυάκι είναι παραπόταμος του ποταμού Ελιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Λευκωσίας
Ζούγκλα
thumb|250px|Ζούγκλα στη [[Μαλαισία.]] Η ζούγκλα είναι χερσαία έκταση καλυμμένη με πυκνή βλάστηση στην οποία κυριαρχούν τα δέντρα. Μία από τις πιο κοινές σημασίες είναι αυτή της έκτασης η οποία καλύπτεται από πυκνή βλάστηση στο επίπεδο του εδάφους, ιδιαίτερα στους τροπικούς. Συνήθως είναι τόσο πυκνή ώστε να πρέπει να κοπεί για να περάσουν άνθρωποι. Οι ζούγκλες στη δυτική γραμματεία μπορεί να αντιπροσωπεύουν χώρους λιγότερο πολιτισμένους ή άνομους, εκτός του ελέγχου του πολιτισμού. Αυτή η θεώρηση σχετίζεται με τη χρήση του όρου στην αποικιακή Βρετανική Ινδία.
Η λέξη ζούγκλα προέρχεται από την σανσκριτική λέξη τζάνγκαλα (जङ्गल), η οποία σημαίνει ακαλλιέργητη γη. Αν και η σανσκριτική λέξη αναφέρεται σε ξερή έκταση, έχει προταθεί ότι η αγγλοϊνδική ερμηνεία οδήγησε στη συσχέτισή της με πυκνή μπλεγμένη λόγμη, ενώ άλλες υποστηρίζουν ότι μια συγγενική λέξη στα ουρντού αναφέρεται σε δάση. Ο όρος υπάρχει σε πολλές γλώσσες της ινδικής υποηπείρου και στο ιρανικό οροπέδιο, όπου συχνά χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στη βλάστηση στα δάση ή στην τροπική βλάστηση η οποία καταλαμβάνει εγκαταλελειμμένες περιοχές.
Παραπομπές
κατηγορία:Δάση
Πυρωπό
Το πυρωπό είναι ορυκτό, που ανήκει στην ομάδα τον γρανατών. Το κόκκινο χρώμα που παρουσιάζει έδωσε το όνομά του στο ορυκτό, από την ελληνική λέξη πυρρός, δηλαδή «αυτός που έχει το χρώμα της φωτιάς».
Η χημική σύσταση του καθαρού πυρωπού είναι Mg3Al2(SiO4)3, αν και συνήθως συμμετέχουν και άλλα στοιχεία όπως το Ca, Cr, Fe και Mn. Το πυρωπό ανήκει στη σειρά στερεού διαλύματος μαζί με τα ορυκτά αλμανδίνη και σπεσσαρτίνη. Η ομάδα αυτού του στερεού διαλύματος ονομάζεται πυραλσπίτες γρανάτες.
Εμφανίσεις
Οι πιο εντυπωσιακοί κρύσταλλοι πυρωπού προέρχονται από τη Ρωσία και τη Νότια Αφρική και χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία.
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του μαγγανίου Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Άμβλωση στην Κύπρο
Η άμβλωση στην Κύπρο αποποινικοποίηθηκε μερικώς το Μάρτιο του 2018. Μπορεί να πραγματοποιηθεί κατόπιν αιτήματος μέχρι τη 12η εβδομάδα της κύησης και μέχρι την 19ο εβδομάδα σε περιπτώσεις βιασμού. Στο παρελθόν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο αν υπάρχει κίνδυνος για σωματική ή ψυχική βλάβη της μητέρας, εάν υπάρχει κίνδυνος παραμόρφωσης του εμβρύου ή εάν η μητέρα βιάστηκε ή κακοποιήθηκε σεξουαλικά.
Ενώ δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη κατευθυντήρια γραμμή που περιορίζει την επιτρεπόμενη περίοδο έκτρωσης σύμφωνα με το Κυπριακό δίκαιο, στην πράξη οι αμβλώσεις δεν εκτελούνται μετά την 28η εβδομάδα. Η Κύπρος έχει ναταλιστική πολιτική και επομένως δεν παρέχουν υπηρεσίες άμβλωσης τα κρατικά νοσοκομεία. Έτσι συνήθως εκτελούνται σε ιδιωτικά ιατρεία, ενώ τα νοσοκομεία παρέχουν τη διαδικασία αν η μητέρα είναι σε μεγάλο κίνδυνο. Καθώς οι αμβλώσεις πληρώνονται από την γυναίκα που ζητά άμβλωση, οι ιδιώτες επαγγελματίες μπορούν και προβούν σε εκτρώσεις εκτός του νομικού πλαισίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία στην Κύπρο
Αριστείδης Ραζικότσικας
Ο Αριστείδης Ραζικότσικας (- 1884) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από σημαντικής πολεμικής και πολιτικής οικογένειας του Μεσολογγίου. Μετά τις σπουδές του διορίστηκε το 1849 δημόσιος υπάλληλος και διερχόμενος όλες τις βαθμίδες έγινε τμηματάρχης. Πέθανε στην Αθήνα στις 11 Φεβρουαρίου του 1884.
Εθνόσημο της Καμπότζης
thumb|200px|Εθνόσημο της Καμπότζης. Το βασιλικό εθνόσημο της Καμπότζης είναι το μοναρχικό σύμβολο. Το εθνόσημο έχει σχέση με το βασιλικό έμβλημα του σημερινού Βασιλέα, Νοροντόμ Σιχαμονί, ο οποίος ανήλθε στο θρόνο το 2004.
Περιγραφή
Το Εθνόσημο της Καμπότζης επανακαθιερώθηκε το 1993, έπειτα από τις εκλογές, οι οποίες είχαν αποτέλεσμα την αποκατάσταση της μοναρχίας. Στο εθνόσημο απεικονίζονται δύο μυθικά ζώα: ένα γκατζασίμχα (λιοντάρι με προβοσκίδα ελέφαντα) στα αριστερά και ένα σίνγκα (λιοντάρι) στα δεξιά.
Τα ζώα βαστούν δύο ομπρέλες για τον ήλιο, με πέντε σκέπαστρα και ανάμεσα βρίσκεται ένα βασιλικό στέμμα με μία ακτίνα φωτός στην κορυφή του. Κάτω από το στέμμα υπάρχουν δύο τοποθετημένα σε βάθρο πινάκια, τα οποία έχουν επάνω τους από ένα ιερό ξίφος και ένα σύμβολο των Χμερ για το ωμ, την ιερή συλλαβή των Ινδουιστών, στην κορυφή.
Κάτω από όλα βρίσκεται μια επιγραφή, η οποία φέρει το εθνικό ρητό στη γλώσσα των Χμερ ("Έθνος, Θρησκεία, Βασιλιάς").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμποτζη Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Καμπότζης
Ένα Δέντρο Μεγαλώνει στο Μπρούκλιν
Το Ένα Δέντρο Μεγαλώνει στο Μπρούκλιν είναι βιβλίο του 1943 γραμμένο από την Μπέτι Σμιθ. Η ιστορία επικεντρώνεται στην φτωχή αλλά περήφανη, δευτέρας γενιάς Ιρλανδη-Αμερικάνα, έφηβη Φράνση Νόλαν και την οικογένειά της, στο Γουιλιαμσμπουργκ της Νέας Υόρκης κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Το βιβλίο γνώρισε τεράστια επιτυχία.
Το δέντρο στο οποίο αναφέρεται ο τίτλος και η κύρια μεταφορά του βιβλίου είναι ο Αείλανθος ο υψηλότατος, δέντρο ιθαγενές της Κίνας, που θεωρείται επεκτατικό και πολύ συχνά εμφανιζόμενο σε κενά οικόπεδα στη Νέα Υόρκη.
Υπόθεση
Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε "βιβλία", καθένα από τα οποία καλύπτει μια διαφορετική περίοδο στη ζωή των χαρακτήρων.
Βιβλίο 1: Το 1912 η εντεκάχρονη Φράνση Νόλαν ζει στο Γουιλιαμσπουργκ του Μπρούκλιν με τον δεκαχρονο αδερφό της Νίλι και τους γονείς τους Τζόνι και Κέιτι. Η Φράνσι αγαπάει το διάβασμα που της προσφέρει μια διέξοδο από την φτώχεια που καθορίζει την ύπαρξη αυτής και της οικογένειάς της. Ο πατέρας της που είναι αλκοολικός και γι'αυτό το λόγο δυσκολεύεται να βρει σταθερή δουλειά, δουλεύει σαν σερβιτόρος και τραγουδιστής. Η Φράνσι τον θαυμάζει γιατί είναι όμορφος ταλαντούχος και συναισθηματικός, όπως κι εκείνη. Η μητέρα τους που έχει αναλάβει τον αγώνα για την επιβίωση της οικογένειας είναι σκληρή και ορθολογίστρια και δεν έχει χρόνο για συναισθηματισμούς. Κερδίζει χρήματα καθαρίζοντας διαμερίσματα, ενώ τα παιδιά μαζεύουν και πουλάνε σκουπίδια για πενταροδεκάρες.
Βιβλίο 2: Πίσω στο 1900, ο Τζόνι, γιος μεταναστών από την Ιρλανδία και η Κέιτι, κόρη μεταναστών από την Αυστρία, γνωρίζονται και ερωτεύονται. Ο Τζόνι πανικοβάλλεται όταν μαθαίνει για την εγκυμοσύνη της Κείτι και αρχίζει να πίνει. Η Κέιτι γεννάει τη Φράνσι και μετά το Νίλι, όμως νιώθει οτι αγαπάει το αγόρι ενώ αποστρέφεται το κορίτσι που φαίνεται φιλάσθενο και αδύναμο. Ορκίζεται όμως να μη μάθει ποτέ η κόρη της για την προτίμησή της αυτή, καθώς επίσης και ότι θα δώσει στα παιδιά της μια καλύτερη ζωή από αυτή που γνώρισε εκείνη.
Βιβλιο 3: Τα παιδιά πηγαίνουν στο παρηκμασμένο και υπεργεμάτο από μαθητές διπλανό σχολείο. Η Φράνσι, που αγαπάει τη μόρφωση βρίσκει ένα σχολείο που της αρέσει σε πιο μακρινή γειτονιά και με τη βοήθεια του πατέρα της παίρνει μεταγραφή για εκεί. Πριν τα 14α γενέθλιά της δέχεται επίθεση από εναν βιαστη/δολοφόνο τον οποίο πυροβολει η μητέρα της και τη σώζει. Ο Τζόνι παθαίνει κατάθλιψη οταν μαθαίνει οτι η Κέιτι είναι έγκυος ξανά και πίνει τόσο πολύ που καταλήγει να πεθάνει από πνευμονία τα Χριστούγεννα του 1915. Η Κέιτι με τα λεφτά της ασφάλειας των παιδιών και με τα λιγα χρήματα που βγάζει από τις δουλειές της καταφέρνει να κάνει την κηδεία του και να επιβιώσει την οικογένεια για το 1916. Το μωρό γεννιέται το Μάιο.
Βιβλίο 4: Τα δυο αδερφια βρίσκουν δουλειές γιατί δεν υπάρχουν χρήματα να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Η Φράνσι στην αρχή δουλεύει σε μια μονάδα που κατασκευάζουν ψεύτικα λουλούδια, όμως βρίσκει μια καλύτερα αμειβόμενη θέση λέγοντας ψέματα για την ηλικία της. Θέλει να χρησιμοποιήσει το μισθό της για να συνεχίσει το σχολείο, όμως η Κέιτι αποφασίζει να στείλει τον Νίλι, καθως πιστεύει οτι η Φράνσι που έχει κινητρο και διαθεση θα βρεί έναν τρόπο. Η Φράνσι βιώνει και την πρώτη της ερωτική απογοήτευση όταν ένας στρατιώτης που ετοιμάζεται να πετάξει στη Γαλλία της παριστάνει τον ερωτευμένο ενώ ετοιμάζεται να παντρευτεί.Το 1918 η Κέιτι δέχεται την πρόταση γαμου που της κάνει ένας πρωην αστυνομικός και νυν πλούσιος επιχειρηματίας και πολιτικός.
Βιβλίο 5: Η Φράνσι, 17 χρονών πλεον, ετοιμάζεται να ξεκινήσει μαθήματα στο πανεπιστημιο του Μίσιγκαν, ενώ η οικογένεια ετοιμάζεται για το γάμο της Κέιτι κα τη μετακόμισή τους στο σπίτι του συζύγου. Η Φράνσι επισκέπτεται για τελευταία φορά τα μέρη που μεγάλωσε και θυμάται τους ανθρώπους της ζωής της, ενώ συνειδητοποιεί πόσο μοιάζει ο αδερφός της στον πατέρα τους. Πριν φύγει βλεπει το δέντρο που έχει μεγαλώσει στην αυλή παρά τις συνεχείς προσπάθειες να το απομακρύνουν, βλέποντάς το σαν έναν παραλληλισμό για την ικανότητα της οικογένεια της που τα καταφερε παρά τις δυσκολίες.
Μεταφορές
Το βιβλίο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1945 από τον Ελία Καζάν
Το 1951 μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουει το 1951 σε μιούζικαλ
Το 1974 έγινε μια ταινία για την τηλεόραση με σκοπό να γίνει σειρά, η οποία όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Δειτε επίσης
Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν (ταινία 1945)
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Νέα Υόρκη
Δήμος Αγίου Γεωργίου Θεσσαλονίκης
Ο Δήμος Αγίου Γεωργίου ήταν δήμος του Νομού Θεσσαλονίκης από το 1999 έως το 2010 με έδρα την Ασπροβάλτα. Το 2011 με το πρόγραμμα διοικητικής αναδιάρθρωσης "Καλλικράτης" συγχωνεύτηκε στο Δήμο Βόλβης. Ο Δήμος καταλάμβανε έκταση 65.866 στρεμμάτων στα ανατολικά του Νομού. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001, είχε πραγματικό πληθυσμό 5.466 κατοίκους.
Οι κάτοικοι του δήμου ασχολούνταν κυρίως με τον τριτογενή τομέα στα πλαίσια της μεγάλης τουριστικής κίνησης του δήμου. Ως αποτέλεσμα της κίνησης αυτής ο πληθυσμός του δήμου άγγιζε τις 50.000 σε περιόδους τουριστικής έξαρσης (θερινή περίοδος). thumb|left|Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στην [[Ασπροβάλτα.]]
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 2 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Ranger 3
Το Ranger 3 (δασοφύλακας) ήταν διαστημικό σκάφος του προγράμματος Ranger της NASA με προορισμό να πάει στη Σελήνη και, κατά την κάθοδό του, τα δέκα τελευταία λεπτά να τηλεμεταδώσει φωτογραφίες της επιφάνειάς της πριν τελικά συντριβεί από τη σύγκρουση. Εκτός αυτού, η αποστολή του ήταν να μεταφέρει έναν σεισμογράφο μέσα σε μια κάψουλα ανώμαλης προσσελήνωσης, καθώς και να κάνει μετρήσεις της έντασης της ακτινοβολίας γ κατά τη διάρκεια της πτήσης, να μελετήσει την ανακλαστικότητα των κυμάτων ραντάρ από την επιφάνεια της σελήνης, αλλά και να συμβάλει στην ανάπτυξη της τεχνολογίας διαπλανητικών σκαφών. Λόγω διαφόρων βλαβών το διαστημόπλοιο πέρασε 35.000 χλμ μακρυά από τη Σελήνη και χάθηκε στο διάστημα.
Περιγραφή του σκάφους
Το διαστημόπλοιο Ranger 3 ήταν το πρώτο τύπου Μπλοκ 2 του διαστημικού προγράμματος Ranger και παρόμοιο με τα Ranger 4 και 5.
Το σκάφος ζύγιζε 331 κιλά. Η επίχρυση και επιχρωμιωμένη βάση του σκάφους, σχήματος εξαγωνικού και διαμέτρου 1,5 μέτρων, χρησίμευε γα την ανάρτηση του εξοπλισμού. Κάτω από αυτήν τη βάση ήταν προσαρμοσμένη μια μεγάλη παραβολική κεραία υψηλής απολαβής. Δυο ηλιακοί συλλέκτες ηλεκτρικού ρεύματος, συνολικού μήκους 5,2 μέτρων, ήταν αναρτημένοι διαμετρικά. Επάνω στη βάση, και συγκεκριμένα στην κορυφή της όλης κατασκευής συνολικού ύψους 3,1 μέτρων ήταν τοποθετημένη μια κωνική πανκατευθυντική κεραία. Ακολουθούσε μια σφαιρική κάψουλα διαμέτρου 65 εκατ. από ξύλο του δέντρου balsa (το οποίο είναι πάρα πολύ ελαφρύ) που περιείχε τον σεισμογράφο που αργότερα επρόκειτο να εκτελέσει ανώμαλη προσσελήνωση.
Το σύστημα τηλεπικοινωνίας περιελάμβανε δύο πομπούς συχνότητας 960 MHz και ισχύος 3 W και 50 mW αντιστοίχως, την κεραία υψηλής απολαβής, και μια πανκατευθυντική κεραία.
Το λευκό χρώμα του σκάφους, η επιχρύσωση και ένα επαργυρωμένο φύλλο πλαστικού που περιέβαλλε τον διαπλανητικό πύραυλο χρησιμοποιούνταν ως θερμική προστασία.
Οι πειραματικές συσκευές περιέλαβαν:
Ο σεισμογράφος (με κωδικό όνομα "Τόντο") ενσωματώθηκε στη σεληνιακή κάψα μαζί με Ο σεισμογράφος ήταν να φτάσει στο φεγγάρι με ταχύτητα προσσελήνωσης 130 έως 160 km/h. Ο υψομετρητής ραντάρ είχε διάφορες χρήσεις. Εκτός από τη μελέτη της ανακλαστικότητας της επιφάνειας, θα έδινε το σήμα για τον διαχωρισμό της κάψουλας και την πυροδότηση των πυραύλων ανάσχεσης.
Περιγραφή της αποστολής
thumb|right|350px|Ο προβλεπόμενος ελιγμός προσανατολισμού του Ranger 3 στο διάστημα. Η αποστολή επρόκειτο να εκτοξευτεί προς το φεγγάρι από πύραυλο Άτλαντα/Agena, να κάνει στη συνέχεια έναν ελιγμό, και να συγκρουστεί τελικά με τη σελήνη. Στο κατάλληλο ύψος, η κάψα θα χωριζόταν από το διαστημόπλοιο και ανασχετικοί πύραυλοι θα μείωναν την ταχύτητα καθόδου.
Επιτεύγματα
Το Ranger 3 ήταν η πρώτη Αμερικάνικη προσπάθεια αποστολής σκάφους στη Σελήνη. Το διαστημικό σκάφος Ranger 3 τύπου Μπλοκ 2 έφερε μια φωτογραφική τηλεοπτική μηχανή με ένα οπτικό τηλεσκόπιο που θα επέτρεπε τη φωτογράφηση της σελήνης από ελάχιστη απόσταση 24 χιλιόμετρων κατά τη διάρκεια της καθόδου. Έφερε επίσης μια κάψα που περιείχε έναν σεισμογράφο και άλλα όργανα βάρους 42,6 κιλών που θα αποσπώνταν από το διαστημόπλοιο σε ύψος 21,4 χιλιομέτρων για να πραγματοποιήσουν ανεξάρτητη προσσελήνωση. Προστατευμένη από ένα ξύλινο εξωτερικό περίβλημα, η κάψα σχεδιάστηκε έτσι ώστε να αντέξει αρκετές προσκρούσεις πάνω στη επιφάνεια της σελήνης πριν σταματήσει να αναπηδάει. Λόγω βλάβης στο σύστημα καθοδήγησης του πυραύλου Άτλαντα (που οφείλετο σε ελαττωματικά τρανζίστορ), το σκάφος ανέπτυξε υπερβολική ταχύτητα και έφτασε στη Σελήνη 14 ώρες νωρίτερα από το κανονικό με αποτέλεσμα να περάσει σε απόσταση 36.793 χιλιόμετρα από αυτή στις 28 Ιανουαρίου. Αν και λόγω μιας άλλης βλάβης του κεντρικού υπολογιστή το διαστημικό σκάφος δεν μετέδωσε καμία εικόνα, εντούτοις, παρείχε στους επιστήμονες τις πρώτες μετρήσεις διαπλανητικής ροής ακτίνων Γ. Το Ranger 3 τελικά μπήκε σε ηλιοκεντρική τροχιά.
Κωνσταντίνος Δημητριάδης (βουλευτής)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κάρυστο και έμαθε τα πρώτα γράμματα στη Σύρο. Σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο.
Γρήγορα ανήλθε στα ψηλότερα διοικητικά αξιώματα. Επί Όθωνα εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Καρύστου, αναδείχτηκε ένας των σπουδαιότερων ρητόρων της βουλής, έγινε διευθυντής της Διοικητικής Αστυνομίας Αθηνών και Πειραιώς, και τιμήθηκε με παράσημο για τις υπηρεσίες του στις ανταρσίες της Εύβοιας το 1847.
Μετά τον Όθωνα επανεκλέγει ακόμα πολλές φορές βουλευτής Καρύστου. Αποσύρθηκε από βουλευτής και διορίστηκε νομάρχης σε πολλούς νομούς. Ως νομάρχης Κεφαλληνίας ίδρυσε νοσοκομείο, κατασκεύασε δρόμους και άλλα έργα. Στην Κέρκυρα κατασκεύασε νέα πτέρυγα φρενοκομείου και αναβάθμισε το λιμάνι γκρεμίζοντας τα Ενετικά τείχη.
Πέθανε στις 20 Ιουνίου 1884.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρυστίας Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας Κατηγορία:Νομάρχες Κέρκυρας
Περθ Γκλόρι ΦΚ
Η Περθ Γκλόρι ΦΚ (αγγλικά: Perth Glory FC) είναι αυστραλιανή επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Περθ της Δυτικής Αυστραλίας. Συμμετέχει στην Α-Λιγκ, με άδεια της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αυστραλίας (FFA). Ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1995 και αποτέλεσε μία από τις τρεις ομάδες που μετείχαν στη Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ (NSL) και συνέχισαν να υφίστανται. Συμμετείχε στη διοργάνωση της A-League στην εναρκτήρια περίοδο 2005–06, οκτώ χρόνια μετά τη δημιουργία του συλλόγου το 1995. Έχει κερδίσει τρία πρωταθλήματα A-League και δύο πρωταθλήματα στο NSL.
Έδρα της ομάδας είναι το Περθ Όβαλ, γνωστό και ως Stadium nib, με χωρητικότητα 20.500. Η ομάδα νέων αγωνίζεται στη Νάσιοναλ Γιουθ Λιγκ. Η ομάδα γυναικών αγωνίζεται στη Γ-Λιγκ. Τόσο η ομάδα νέων όσο και η γυναικεία ομάδα παίζουν σε διάφορες τοποθεσίες σε ολόκληρο το Περθ, ενώ τα περισσότερα παιχνίδια διεξάγονται στο Ashfield Reserve και το nib Stadium.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1995
Κατάλογος βασιλέων της αρχαίας Σπάρτης
Αυτός ο κατάλογος των βασιλέων της αρχαίας Σπάρτης απαριθμεί τους σημαντικούς ηγεμόνες της Ελληνικής πόλης-κράτους της Σπάρτης. Η Σπάρτη ήταν ασυνήθιστη μεταξύ των ελληνικών πόλεων-κρατών στο ότι διατήρησε τη βασιλεία της και πέρα από την αρχαϊκή εποχή. Ήταν ακόμα πιο ασυνήθιστη στο ότι είχε δύο βασιλιάδες ταυτόχρονα, που ονομάζονταν Αρχαγέται που προέρχονταν από δύο διαφορετικές δυναστικές γραμμές διαδοχής. Σύμφωνα με την παράδοση, οι δύο γραμμές, οι Αγιάδες και οι Ευρυποντίδες, κατάγονταν αντίστοιχα από τον Ευρυσθένη και τον Προκλή, απόγονους του Ηρακλή που υποτίθεται ότι κατέκτησαν τη Σπάρτη δύο γενιές μετά τον Τρωικό πόλεμο. Οι δυναστείες όμως καθαυτές πήραν τα ονόματά τους από τους δίδυμους εγγονούς, τους βασιλιάδες Άγι Α΄ και Ευρυπών αντίστοιχα. Η γραμμή των Αγιαδών θεωρούνταν πιο αρχαία από αυτή των Ευριποντιδών. Αν και υπάρχουν κατάλογοι με πιο πρόσφατους βασιλιάδες της Σπάρτης, λίγα στοιχεία είναι γνωστά για την ύπαρξη βασιλιάδων πριν από περίπου τα μέσα του 6ου αιώνα προ Χριστού. Οι βασιλιάδες της Σπάρτης έτυχαν μεταθανάτιας λατρείας όπως αυτής των επίσης Δωρικών βασιλέων της Κυρήνης. Οι πρωτότοκοι γιοί των βασιλιάδων, ως διάδοχοι του θρόνου, ήταν τα μόνα αγόρια Σπαρτιάτες που εξαιρούνται ρητώς από την Αγωγή, μπορούσαν όμως να πάρουν μέρος σε αυτήν αν το επιθυμούσαν, κάτι που τους έδινε αυξημένο κύρος όταν ανέβαιναν στο θρόνο.
Μυθικοί βασιλείς
Οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν στα αγόρια ονόματα από τους πατεράδες τους, έχοντας έτσι πατρωνυμικά ονόματα με το επίθεμα –ίδης. Έτσι για παράδειγμα, οι γιοί του Ατρέα ήταν οι Ατρείδες. Στην περίπτωση των βασιλικών οίκων το πατρωνυμικό σχηματιζόταν από τον ιδρυτή ή μια προηγούμενη σημαντική μορφή. Έτσι, μια οικογένεια που βασίλευε μπορούσε να έχει περισσότερα από ένα ηγεμονικά ονόματα. Για παράδειγμα, ο Άγις Α΄ έδωσε το όνομά του στους Αγιάδες, αλλά ήταν ένας Ηρακλείδης, όπως και οι απόγονοί του.
Στις περιπτώσεις όπου η καταγωγή δεν ήταν γνωστή ή ήταν ελάχιστα γνωστή, οι Έλληνες έκαναν κάποιες υποθέσεις βασισμένες στην πολιτιστική τους ιδεολογία. Ένας λαός αντιμετωπιζόταν ως φυλή, που θεωρούνταν ότι καταγόταν από έναν πρόγονο του οποίου είχε το όνομα. Έπρεπε να είναι βασιλιάς, που ίδρυσε τη δυναστεία που έφερε αυτό το όνομα. Η μυθολογική αυτή αναγραφή είχε εφαρμογή ακόμα και στα ονόματα τόπων: θεωρούνταν ότι είχαν πάρει το όνομά τους από βασιλιάδες ή θεούς.
Λελεγίδες
Οι Λελεγίδες ήταν απόγονοι του Λέλεγα προγόνου των Λελέγων, Πελασγική φυλή που κατοικούσε στην κοιλάδα του Ευρώτα πριν τους Έλληνες, και οι οποία σύμφωνα με μια μυθολογική γενεαλογία αναμείχθηκαν με τους Έλληνες
Ατρείδες
Οι Ατρείδες (λατινικά Atreidae) ανήκουν στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού, ή αλλιώς Μυκηναϊκή περίοδο. Στην μυθολογία, αυτοί ήτνα οι Περσίδες. Καθώς το όνομα Ατρέας μαρτυρείται σε Χετιτικά έγγραφα, αυτή η δυναστεία μπορεί να είναι πρώιμη-ιστορική.
Ηρακλείδες
Οι Σπαρτιάτες Βασιλείς ως Ηρακλείδες θεωρούν ότι έλκουν την καταγωγή τους από τον Ηρακλή, ο οποίος θεωρούσε ότι η μητέρα του καταγόταν από τον Περσέα. Εγκαταλείποντας την Πελοπόννησο, άρχισε μια ζωή περιπλάνησης. Οι Ηρακλείδες κατέληξαν στην κοιλάδα του Ευρώτα με τους Δωριείς που, τουλάχιστον σύμφωνα με το μύθο, εισέβαλαν εκεί σε μια περίοδο εισβολής που ονομάστηκε η επιστροφή των Ηρακλειδών, εκδιώκοντας τους Ατρείδες και τουλάχιστον ένα μέρος του Μυκηναϊκού πληθυσμού.
Δυναστεία των Αγιάδων
Η δυναστεία πήρε το όνομά της από το δεύτερο βασιλιά της, Άγι
Δυναστεία των Ευρυποντιδών
Η Δυναστεία έχει πάρει το όνομά της από τον τρίτο βασιλιά της, Ευρυπών. Δεν φαίνεται στη λίστα ο Λυκούργος ο νομοθέτης, μικρότερος γιος των Ευρυποντιδών, που υπηρέτησε ως αντιβασιλέας για σύντομο διάστημα είτε για τον Χαρίλαο (780-750) ή για τον Λαβώτα (870-840) των Αγιάδων.
Υπάρχουν δύο λίστες με βασιλιάδες:
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, VIII: 131
Σύμφωνα με τον Παυσανία, III, 7: 5-6
Δημοκρατική μοναρχία
Μετά την ήττα του Κλεομενη Γ΄ εναντίον του Αντίγονου Γ΄ της Μακεδονίας και της Αχαϊκής Συμπολιτείας στη Μάχη της Σελλασίας, το Σπαρτιατικό σύστημα άρχισε να καταρρέει. Η Σπάρτη ήταν δημοκρατία από το 221 ως το 219 π.Χ. Η διαρχική μοναρχία αποκαταστάθηκε το 219.
Τύραννοι
Η Αχαϊκή Συμπολιτεία προσαρτά τη Σπάρτη το 192 π.Χ.
Σημειώσεις και παραπομπές
<references group="σ"/>
Ναργιλές
μικρογραφία|δεξιά|200px|Ένας ναργιλές αιγυπτιακού τύπου.[[Αρχείο:Hookah.ogg|χωρίς-πλαίσιο|center]]
Ο ναργιλές είναι συσκευή καπνίσματος της Μέσης Ανατολής, στον οποίο ο καπνός αντλείται μέσω πριν φτάσει στα χείλη.
Προέλευση
Ο ναργιλές, ένας σωλήνας νερού, προέρχεται από την Ινδία, όπου και ασκείται περισσότερο από 400 χρόνια, και έγινε δημοφιλής για το κάπνισμα καπνού. Η χρήση του ναργιλέ για κάπνισμα προήλθε από την αυλή του αυτοκράτορα Ακμπάρ του Μέγα στα τέλη του 16ου αιώνα, ως τρόπος μείωσης των πιθανών βλαβών από το κάπνισμα, σχετικά με την πρόταση των βασιλικών ιατρών, λόγω της επιβάρυνσης της υγείας του. Καθώς η χρήση του καπνού εξαπλώθηκε στην Ινδία, ο ναργιλές έγινε η πιο διαδεδομένη μορφή καπνίσματος (επίσης χρησιμοποιούνταν από μερικούς ανθρώπους για κάπνισμα οπίου και χασίς). Δημιουργήθηκαν διάφορες μορφές ναργιλέ που ταίριαζαν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Χρησιμοποιούνταν τόσο από άνδρες όσο και από γυναίκες. Η πρακτική του καπνίσματος ναργιλέ έγινε δημοφιλής σε περιοχές όπου οι Mughals είχαν ισχυρή επιρροή και έγινε μέρος του πολιτισμού τους.
Περιγραφή
Τα βασικά μέρη του ναργιλέ είναι τα ακόλουθα: Η γυάλινη φιάλη φέρει καθαρό νερό συνήθως μέχρι τη μέση. Μετά την αεροστεγή σύνδεση με τον κατακόρυφο σωλήνα τοποθετείται στη πάνω κατάληξή του το χαρμάνι καπνού. Στη συνέχεια, με μια μεταλλική μικρή τσιμπίδα τοποθετούνται πάνω στο χαρμάνι, που προηγουμένως έχει συμπιεσθεί ελαφρά με το χέρι, τεμάχια αναμμένου κάρβουνου. Έτσι μόλις ο καπνιστής αρχίζει να ρουφά, μειώνεται η ποσότητα του εντός της φιάλης αέρα, δημιουργείται υποπίεση, και ο καπνός από τον καιόμενο καπνό μαζί με αέρα εισέρχεται δια του κατακόρυφου σωλήνα στη φιάλη προκαλώντας φυσαλίδες και αναταραχή στο νερό με υπόκωφο θόρυβο. Το πέρασμα αυτό του καπνού μέσα από το νερό που τον φιλτράρει τον ψύχει και αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό το οποίο διαφοροποιεί τον ναργιλέ από άλλες συσκευές καπνίσματος.
Διάδοση
Όταν οι Βρετανοί ήρθαν στην Ινδία με την East India Compan y, ορισμένοι από αυτούς υιοθέτησαν την πρακτική καπνίσματος αυτή, για κοινωνική αποδοχή. Από την Ινδία, ο ναργιλές εξαπλώθηκε πρώτα στην Περσία, όπου όπου και υιοθετήθηκε η ονομασία "ναργιλές"(= λέξη "ναργκίλ", είδος καρύδας που εντοπίζεται στην περιοχή Λιανάμμο Πετριών από την οποία στην αρχή κατασκευαζόταν πριν χρησιμοποιηθεί αργότερα γυάλινη σφαίρα) και αργότερα, εξαπλώθηκε στην Τουρκία στις αρχές του 17ου αιώνα, τότε το κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τελικά, έκανε την εμφάνιση του το Narghile Café, όπου σερβίρονταν επίσης τσάι και καφές. Αυτή η μόδα είδε τελικά μια πτώση, αλλά αναβιώνει αργά σε νέα φόρμες. Ο ναργιλές εξαπλώθηκε, επίσης, στη Βόρεια Αφρική και στη Σαουδική Αραβία, όπου ονομάστηκε shisha (γυάλινο μπουκάλι) ή goza, και στην Άπω Ανατολή, ειδικά στην Κίνα και στις Φιλιππίνες. Ο ναργιλές ήταν συνηθισμένος στα μουσουλμανικά κράτη. Στην Ελλάδα η χρήση του ήταν διαδεδομένη κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας, ενώ συνεχίστηκε και στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται μια αύξηση στα μαγαζιά που προσφέρουν ναργιλέ τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη με τους νέους να δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στην τεχνική καπνίσματος αυτή.
Ο βαθμός επικινδυνότητας του
Σύμφωνα με την επιστημονική κοινότητα, ο καπνός του ναργιλέ περιέχει πάνω από 4800 διαφορετικές χημικές ουσίες, εκ των οποίων οι 69 είναι καρκινογόνες ενώ πολλές άλλες είναι υποκινητές όγκων. Είναι δημοφιλές λόγω της κοινής εσφαλμένης αντίληψης ότι η περιεκτικότητα σε νικοτίνη είναι χαμηλότερη από εκείνη των τσιγάρων και ότι το νερό που χρησιμοποιείται σε αυτή τη μορφή πρόσληψης καπνού λειτουργεί ως φίλτρο, αφαιρώντας όλες τις επικίνδυνες χημικές ουσίες όπως CO, νικοτίνη και πίσσα. Αυτές οι κοινές παρερμηνείες οδηγούν το κοινό να πιστεύει ότι το κάπνισμα ναργιλέ δεν αποτελεί κίνδυνο για την υγεία και τους άλλους.
Παράδοση
Το κάπνισμα του ναργιλέ έχει περάσει στην ελληνική παράδοση μέσα από τραγούδια, κυρίως ρεμπέτικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάπνισμα
Γιώργης Παυλόπουλος
Ο Γιώργης Παυλόπουλος (Πύργος Ηλείας, 22 Ιουνίου 1924 – Πύργος Ηλείας, 26 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.
Βιογραφικό
Το 1942 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην ποίηση. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως λογιστής και γραμματέας στον ιδιωτικό τομέα.
Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1940, όταν δημοσίευσε δύο διηγήματα στην εφημερίδα Πατρίς του Πύργου. Το 1943 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα «Ο νεκρός Γ.Π.» στο περιοδικό Οδυσσέας (τεύχος 4, Δεκέμβριος 1943), που εξέδιδε ο ίδιος με φίλους του στον Πύργο. Ήταν στενός φίλος με τον Τάκη Σινόπουλο και συνεργάστηκε μαζί του σε μια πειραματική γραφή κοινών ποιημάτων, τα οποία συμπεριέλαβε ο Σινόπουλος στο έργο του. Ήταν επίσης φίλος με τους πεζογράφους Νίκο Καχτίτση, Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο, καθώς και με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη.
Η πρώτη του ολοκληρωμένη συλλογή ποιημάτων με τίτλο Το κατώγι κυκλοφόρησε το 1971. Είχαν ωστόσο προηγηθεί πολλές δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε λογοτεχνικά περιοδικά του Πύργου και της Αθήνας, καθώς και σε έναν τόμο Για το Σεφέρη, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1962.
Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ο αιώνας μας, Αλφειός, Γράμματα και Τέχνες, Νέα Πορεία, Ποιητική Τέχνη, Αιολικά Γράμματα, Σημείο, Νέο Επίπεδο, Η Συνέχεια, Χρονικό, Ελίτροχος. Επίσης, έγραφε στην εφημερίδα Καθημερινή.
Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες και περιελήφθησαν και σε σχολικά βιβλία. Ο ίδιος συμμετείχε σε συνέδρια και παρουσιάσεις ποιητών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Επίσης, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική. Με τη φροντίδα φίλων του, πίνακές του εκτέθηκαν στην ΙΘ΄ Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής το 1977.