cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αράς
Αξιοθέατα
Το μουσικό φεστιβάλ Main Square Festival πραγματοποιείται για αρκετές ημέρες στις αρχές Ιουλίου μέσα στο φρούριο Βωμπάν, προσελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες και φιλοξενεί δημοφιλείς καλλιτέχνες και συγκροτήματα.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αράς είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και διοργανώνεται για δέκα ημέρες κάθε Νοέμβριο.
Ο Βοτανικός κήπος Φλοραλπίνα είναι ένας ιδιωτικός βοτανικός κήπος, που ειδικεύεται σε αλπικά φυτά. Ανοίγει κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Μαΐου.
Μνημεία Α΄Παγκόσμιου πολέμου
Η πόλη βρίσκεται περίπου 11 χλμ. νότια του Καναδικού Εθνικού Μνημείου Βιμύ που χτίστηκε το 1936 στο λόφο 145, το ψηλότερο σημείο του λόφου του Βιμύ. Είναι αφιερωμένο στη μάχη του λόφου Βιμύ (μέρος της μάχης του Aράs του 1917) και στους αγνοούμενους Καναδούς στρατιώτες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι επίσης η περιοχή δύο καναδικών στρατιωτικών νεκροταφείων.
Τεοτιουακάν
right|thumb|300px|Τεοτιουακάν: Η πυραμίδα του Ήλιου Το Τεοτιουακάν, ισπανικά: Teotihuacan (Τεοτιουάκαν) ή Teotihuacán (Τεοτιουακάν), στην Νάουατλ Teōtīhuacān (Τεοτιουάκαν), η Νάουατλ έχει πάντα τον τονισμό στην προτελευταία συλλαβή, είναι η σημαντικότερη και μεγαλύτερη προκολομβιανή πόλη του Μεξικού. Teotihuacán (Τεοτιουακάν) είναι η ισπανοποιημένη μορφή της νάουατλ Teotihuacan (Τεοτιουάκαν), αλλά πρόσφατα στα ισπανικά έχει αντικατασταθεί συχνά από την αρχική νάουατλ λέξη Teotihuacan (Τεοτιουάκαν). Βρίσκεται 40 περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά της σύγχρονης πόλης του Μεξικού. Μέχρι τη δεκαετία του 1920, ελάχιστα πράγματα ήταν γνωστά για το Τεοτιουακάν. Σήμερα, η αρχαιολογική έρευνα κατάφερε να αναπαραστήσει τη χιλιόχρονη ιστορία της αρχαίας αυτής μητρόπολης του Μεξικού.
Αράς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Τεοτιουακάν
Από το 1987, η προκολομβιανή πόλη του Τεοτιουακάν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των πολιτιστικών μνημείων της UNESCO.
Ιστορική πορεία
thumb|300px|Τεοτιουακάν, η Πυραμίδα της Σελήνης Η πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση στην περιοχή ανάγεται στο 600 π. Χ. περίπου και μέχρι το 200 π. Χ. υπήρχαν στην τοποθεσία της μελλοντικής πόλης του Τεοτιουακάν διάσπαρτα μικρά χωριά, ενώ υπολογίζεται ότι ο συνολικός πληθυσμός της κοιλάδας Τεοτιουακάν ανερχόταν περίπου σε 6.000 κατοίκους. Κατά την περίοδο από το 100 π. Χ. έως το 750 μ. Χ., το Τεοτιουακάν είχε εξελιχθεί σε ένα τεράστιο αστικό και διοικητικό κέντρο με πολιτιστικές επιρροές σε όλη την ευρύτερη μεσοαμερικανική περιοχή.
Η περίοδος ΙΙ διήρκεσε από το έτος 0 έως το 350 μ. Χ. και μαρτυρά την μετεξέλιξη του Τεοτιουακάν από πόλη - κράτος σε μητροπολιτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Η περίοδος αυτή είναι αξιοσημείωτη τόσο για τη μνημειώδη αρχιτεκτονική όσο και για τη μνημειώδη γλυπτική της. Το ωραιότερο από τα μνημεία της περιόδου αυτής είναι ο ναός του Κετζαλκόατλ, που χαρακτηρίζεται από τα γλυπτά της πρόσοψής του. Κατά την περίοδο αυτή ολοκληρώθηκε και η κατασκευή της Πυραμίδας της Σελήνης, καθώς και της επιβλητικής πλατείας που βρίσκεται μπροστά της.
Η περίοδος ΙV αρχίζει από το 650 μ. Χ. και διαρκεί έναν περίπου αιώνα, μέχρι το 750 μ. Χ. Σηματοδοτεί την τελική κατάρρευση του Τεοτιουακάν, όταν η πόλη καταστράφηκε από τους Τολτέκους, που εισέβαλαν στην περιοχή. Ναοί, ανάκτορα, μέγαρα ευγενών και ιερέων και συγκροτήματα κατοικιών μετατράπηκαν σε ερείπια, ενώ ο πληθυσμός σφαγιάστηκε και διασκορπίστηκε στην ευρύτερη περιοχή. Μερικές χιλιάδες μόνο συνέχισαν να κατοικούν ανάμεσα στα ερείπια της κατεστραμένης πόλης.
Ο πολιτισμός του Τεοτιουακάν
Η πόλη του Τεοτιουακάν χαρακτηριζόταν από διακριτή κοινωνική διαστρωμάτωση. Διακρίνονταν τρία κοινωνικά στρώματα - ελίτ, μεσαίο και κατώτερο. Οι κατοικίες της υψηλής κοινωνικής τάξης (ελίτ) βρίσκονταν συγκεντρωμένες στην καρδιά της πόλης κατά μήκος της Λεωφόρου των Νεκρών, κοντά στους ναούς, λόγω της στενής σχέσης των μελών της ανώτερης τάξης με τους θρησκευτικούς οργανισμούς, αλλά και κοντά στα εργαστήρια οψιδιανού, λόγω της ενασχόλησής τους με την παραγωγή, εμπορία και εξαγωγή εργαλείων.
Οι κατοικίες του μεσαίου κοινωνικού στρώματος, που το συγκροτούσαν γεωργοί και εξειδικευμένοι τεχνίτες διαφόρων ειδικοτήτων, ήταν συγκροτήματα διαμερισμάτων, κατανεμημένα σε όλη την πόλη. Οι κατοικίες του τρίτου και κατώτερου κοινωνικού στρώματος, στο οποίο ανήκε ο αγροτικός πληθυσμός της πόλης, αλλά που στελέχωνε και το στρατό, βρίσκονταν σε θύλακες μεταξύ των κατοικιών της μεσαίας τάξης είτε στην περιφέρεια της πόλης.
Η τεχνουργική εξειδίκευση ήταν πολύ ανεπτυγμένη στο Τεοτιουακάν. Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει σήμερα στο φως 842 εργαστήρια, μέσα στα όρια της πόλης, που χρονολογούνται από την κλασική περίοδο της μεγάλης ακμής της - από το 350 μ. Χ. έως το 750 μ. Χ. Κατανέμονται σε 126 εργαστήρια κατασκευής ειδωλίων, 213 εργαστήρια αγγειοπλαστικής, 105 εργαστήρια επεξεργασίας λίθων για οικοδομές και 398 εργαστήρια επεξεργασίας οψιδιανού. Υπολογίζεται ότι το 25% - 30% του πληθυσμού του Τεοτιουακάν αποτελούνταν από εξειδικευμένους τεχνίτες πλήρους απασχόλησης.
Το όνομα "Τεοτιουακάν" δόθηκε στην πόλη από τους Αζτέκους και σημαίνει "Η πόλη των θεών" ή "Η πόλη όπου οι άνθρωποι γίνονται θεοί". Όπως υποδηλώνει και η σημασία της λέξης, το Τεοτιουακάν ήταν κράτος θεοκρατικό, όπου το θρησκευτικό ιερατείο ασκούσε υπέρτατη εξουσία. Είναι διαπιστωμένο ότι από τον 3ο μ. Χ. αιώνα τελούνταν ανθρωποθυσίες, οι οποίες συνδέονταν με την ταύτιση ηγεμόνα, ιερέα και πολεμιστή, καθώς και με τη λατρεία του πολέμου, μέσω της οποίας η πόλη αντλούσε τη στρατιωτική της δύναμη.
Τα εργαστήρια του οψιδιανού
Η επεξεργασία του οψιδιανού αποτελούσε την πιο ανεπτυγμένη τέχνη και την κύρια πηγή πλούτου στο Τεοτιουακάν. Οι εργαζόμενοι στα εργαστήρια οψιδιανού ανέρχονταν στο 12% τουλάχιστον του συνολικού πληθυσμού, σύμφωνα με αξιόπιστες εκτιμήσεις των αρχαιολόγων και από το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημάτων. Τα εργαστήρια παρήγαγαν εργαλεία ή αντικείμενα από οψιδιανό διαφόρων τύπων, που προορίζονταν για εμπορικές συναλλαγές πέρα από τα γεωγραφικά όρια της πόλης, όπως ειδώλια, λεπίδες, αιχμές, λαβές μαχαιριών, κοσμήματα ή στολίδια κ. ά.
Το 25% περίπου της δραστηριότητας των εργαστηρίων οψιδιανού ήταν αφιερωμένο στην παραγωγή λεπίδων και αιχμών για εξωτερικές αγορές. Ένας συγκεκριμένος τύπος λεπίδων από οψιδιανό, με λεπτή ακμή σαν ξυράφι, αποτελούσε τελετουργικό όργανο για χρήση στις ανθρωποθυσίες, με το οποίο οι ιερείς αφαιρούσαν την καρδιά από τα θύματα της θυσίας.
Ο οψιδιανός προερχόταν κυρίως από τα ορυχεία της Πατσούκα (Pachuca), τα οποία κατείχε το Τεοτιουακάν και η επεξεργασία του αποτελούσε τη σημαντικότερη τεχνουργική βιομηχανία της πόλης, η οποία είχε αποκτήσει το μονοπώλιο στο εμπόριο του οψιδιανού στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Αμερικής.
Η πτώση του Τεοτιουακάν
Το Τεοτιουακάν άνθησε για μία περίπου χιλιετία και άσκησε σημαντική επίδραση στους κατοπινούς πολιτισμούς του Μεξικού (Τολτέκων, Αζτέκων κλπ). Ωστόσο στα μέσα του 8ου μ. Χ. αιώνα η πόλη υπέστη μεγάλη καταστροφή, που οδήγησε στην κατάρρευση και την τελική πτώση της. Ο λαός των Τολτέκων εισέβαλε στην περιοχή και η πόλη λεηλατήθηκε, πυρπολήθηκε και σε μεγάλη έκταση καταστράφηκε. Οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να την εγκαταλείψουν, ενώ μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού απομακρύνθηκε από την πόλη σε αναζήτηση νέων εύφορων εδαφών.
Μνημεία του Τεοτιουακάν
thumb|right|300px|Τεοτιουακάν - Ο Ναός του [[Κετζαλκόατλ]] Η πόλη του Τεοτιουακάν χαρακτηριζόταν από μεγάλα και επιβλητικά κτίσματα, που περιλάμβαναν, εκτός από τα συγκροτήματα των κατοικιών, ναούς, μεγάλες πλατείες, γήπεδα και ανάκτορα των ηγεμόνων, ευγενών και ιερέων. Ο αστικός - τελετουργικός χώρος της πόλης θεωρείται ένα από τα εντυπωσιακότερα επιτεύγματα του προκολομβιανού Νέου Κόσμου.
Το μέγεθος και η ποιότητα των μνημείων, η πρωτοτυπία της οικιστικής αρχιτεκτονικής και η θαυμαστή εικονογραφία στις χρωματιστές τοιχογραφίες των κτηρίων ή στα αγγεία με τα ζωγραφικά μοτίβα από πεταλούδες, αετούς, κογιότ με φτερά και ιαγουάρους, υποδηλώνουν πέραν πάσης αμφιβολίας έναν υψηλού επιπέδου πολιτισμό, οι πολιτιστικές επιδράσεις του οποίου εξαπλώθηκαν και μεταφυτεύθηκαν σ' όλους τους μεσοαμερικανικούς πληθυσμούς.
Τα κύρια μνημεία της πόλης του Τεοτιουακάν συνδέονται μεταξύ τους με ένα κεντρικό δρόμο πλάτους 45 μέτρων και μήκους 2 χιλιομέτρων, που ονομάζεται "Λεωφόρος των Νεκρών" (Avenida de los Muertos), γιατί πιστεύεται ότι ήταν στρωμένος με τάφους. Ανατολικά βρίσκεται η επιβλητική "Πυραμίδα του Ήλιου" (Piramide del Sol), η τρίτη μεγαλύτερη πυραμίδα στον κόσμο. Έχει όγκο 1.000.000 κυβικά μέτρα. Πρόκειται για μια βαθμιδωτή πυραμίδα, με διαστάσεις βάσης 219,4 Χ 231,6 μέτρα και ύψος 65 μέτρα. Στην κορυφή της πυραμίδας υπήρχε ένα τεράστιο βάθρο, όπου τελούνταν οι ανθρωποθυσίες.
Στο βόρειο άκρο της πόλης, η Λεωφόρος των Νεκρών καταλήγει στην "Πυραμίδα της Σελήνης" (Piramide de la Luna), που περιβάλλεται πλευρικά από εξέδρες - ράμπες και χαμηλότερες πυραμίδες. Στο νότιο τμήμα βρίσκεται ο "Ναός του Κετζαλκόατλ" (Quetzalcoatl), αφιερωμένος στο θεό με τη μορφή φτερωτού φιδιού, που χαρίζει ζωή και γονιμότητα. Γλυπτική αναπαράσταση του θεού Κετζαλκόατλ και δώδεκα κεφαλές φτερωτών φιδιών κοσμούν τις δύο πλευρές της ανηφορικής κλίμακας του ναού.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Μεξικό Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Μεξικό
Ιωάννης Δ΄ του Σαλόν-Αρλαί
Ο Ιωάννης Δ΄, γαλλ. Jean IV (π. 1443 - 15 Απριλίου 1502) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί & πρίγκιπας της Οράγγης (1475-1502). Έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στον Τρελό Πόλεμο (1485-88), όπου οι ευγενείς προσπάθησαν να αντισταθούν στην επέκταση και στον συγκεντρωτισμό του βασιλιά της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου Ζ΄ κυρίου του Αρλαί & πρίγκιπα της Οράγγης και της Αικατερίνης των Ντρε, κόρης του Ριχάρδου κόμη του Ετάμπ & Μονφόρ. Η εξαδέλφη του Άννα των Ντρε δούκισσα της Βρετάνης έγινε σύζυγος δύο βασιλέων της Γαλλίας.
Υποστηρικτής της Βουργουνδίας
Ο Ιωάννης υπέστη την εχθρότητα τού βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας, όταν υποστήριξε τα συμφέροντα τού Καρόλου του Τολμηρού, δούκα της Βουργουνδίας. Μετά την ήττα και τον θάνατο του Καρόλου, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ δήμευσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του Ιωάννη Δ΄. Η μετέπειτα προσπάθεια του Ιωάννη Δ΄ να παντρέψει τη χήρα του Καρόλου με τον Μαξιμιλιανό Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας οδήγησε στην εξορία του από τη Γαλλία.
Υποστηρικτής της Βρετάνης
Ως ανιψιός του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης, ο Ιωάννης Δ΄ ανέλαβε τώρα ενεργό ρόλο στις υποθέσεις τού δουκάτου, με την παρακίνηση του Μαξιμιλιανού Α΄. Ήταν εχθρός τού Πιέρ Λανταί, του αρχιυπουργού του δούκα, και ο Ιωάννης Δ΄ επιχείρησε να οργανώσει πραξικόπημα εναντίον του, το οποίο απέτυχε. Ο δούκας κατάσχεσε τις ιδιοκτησίες του στη Βρετάνη. Με τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ΄ πλέον νεκρό, ο Ιωάννης Δ΄ δημιούργησε μία συμμαχία με την νέα αντιβασίλισσα της Γαλλίας, Άννα του Μπωζέ. Με την υποστήριξή της, μπόρεσε αργότερα να αναγκάσει τον Φραγκίσκο Β΄ να απολύσει τον Λανταί, ο οποίος στη συνέχεια καταδικάστηκε για διάφορα εγκλήματα σε μία στημένη δίκη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε. Ο Ιωάννης Δ΄ έγινε πλέον ένας από τους κύριους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων στο δουκάτο. Συμβούλευσε τον Φραγκίσκο Β΄ να παντρέψει τη διάδοχό του Άννα με τον Μαξιμιλιανό Α΄ της Αυστρίας, ως αντίβαρο στη γαλλική επιρροή, αλλά οι Γάλλοι εισέβαλαν στο δουκάτο. Αυτή η πράξη γάμου παραβίαζε τα δικαιώματα του βασιλιά της Γαλλίας να εγκρίνει τον γάμο του κάθε φορά διαδόχου (τώρα της Άννας) σύμφωνα με τις συνθήκες που είχαν τερματίσει τους πολέμους μεταξύ του βασιλείου της Γαλλίας και του δουκάτου της Βρετάνης.
Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους αρχηγούς του στρατού της Βρετάνης, που αντιστάθηκε στην εισβολή. Ωστόσο, ηττήθηκε στην αποφασιστική μάχη του Σαιντ-Ωμπίβ-ντυ-Κορμιέ (1488). Επιχείρησε να φανεί νεκρός, αλλά αναγνωρίστηκε και συνελήφθη. Τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, αλλά αφέθηκε ελεύθερος από τον βασιλιά Κάρολο Η΄, προκειμένου να επιστρέψει στη Βρετάνη και να αποτρέψει το γάμο της Άννας με τον Αλαίν Α΄ του Αλμπρέ. Μετά το τέλος του Φραγκίσκου Β΄, ο Ιωάννης Δ΄ έγινε διάδοχος της νέας δούκισσας, Άννας. Ήταν μέλος του ανώτατου συμβουλίου και διορίστηκε διοικητής της Ρεμς και αντιστράτηγος. Ο Ιωάννης Δ΄ προσπάθησε για άλλη μία φορά να εξασφαλίσει τον γάμο της Άννας με τον Μαξιμιλιανό Α΄, αλλά οι Γάλλοι επενέβησαν. Ο Ιωάννης Δ΄ διαπραγματεύτηκε τον τελικό γάμο μεταξύ της Άννας και του βασιλιά Καρόλου Η΄, στον οποίο ήταν ένας από τους μάρτυρες. Παρέδωσε τη δική του αξίωση στο δουκάτο για το μεγάλο ποσό των 100.000 λιβρών και διορίστηκε εκ νέου αντιστράτηγος της Βρετάνης, θέση που κράτησε μέχρι το τέλος του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα των Βουρβόνων, κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν.
Έπειτα ο Ιωάννης Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Φιλιμπέρτα των Λουξεμβούργου, κόρη του Αντωνίου Α΄ κόμη του Λινύ και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Τάγος
Ο Τάγος (εξελληνισμένη μορφή του λατινικού Tagus, στα ισπανικά Tajo, προφέρεται «Τάχο» και στα πορτογαλικά Tejo που προφέρται «Τέζου») είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Ιβηρικής Χερσονήσου. Το συνολικό μήκος του ανέρχεται σε 1.008 χιλιόμετρα, ενώ η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 81.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Από το μήκος του, 686 χιλιόμετρα ανήκουν στην Ισπανία, 275 στην Πορτογαλία και τα υπόλοιπα 47 διαμορφώνουν το σύνορο μεταξύ των δύο αυτών κρατών. Είναι κυρίως γνωστός από το ότι στις εκβολές του βρίσκεται η πρωτεύουσα της Πορτογαλίας, η Λισαβόνα.
Ο Τάγος πηγάζει από την πηγή Φουέντε ντε Γκαρθία (Fuente de García), σε υψόμετρο 1.593 μέτρα στα όρη Αλμπαρραθίν (Albarracín) της ανατολικής Ισπανίας. Το μεγαλύτερο μέρος του ρου του βρίσκεται σε σχετικώς στενή κοιλάδα. Δύο φράγματά του Εντρεπένια και Μπουενδία δημιουργούν τη γνωστή τεχνητή λίμνη «Θάλασσα της Καστίλης», έκτασης 133 τ.χλμ, ενώ χαμηλότερα (δυτικότερα) που διέρχεται βαθιά φαράγγια στο «Πουέντε ντε Αλκάνταρα» με φράγμα έχει δημιουργηθεί η μεγαλύτερη τεχνιτή λίμνη της Ευρώπης. Οι κυριότερες πόλεις που διαρρέει είναι οι Αρανχουέθ, Τολέδο, Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα και Αλκάνταρα στην Ισπανία, και οι Κονστάνσια, Σανταρέμ και Λισαβόνα στην Πορτογαλία. Η μέση παροχή του Τάγου σε νερό όταν τελικώς εκβάλλει στον Ατλαντικό Ωκεανό ανέρχεται στα 500 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Η μεγαλύτερη γέφυρα επί του Τάγου είναι η Γέφυρα Βάσκο ντα Γκάμα στη Λισαβόνα, με συνολικό μήκος 17,2 χιλιόμετρα, η οποία όταν εγκαινιάσθηκε, το 1998, ήταν και η μεγαλύτερη σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Πορτογαλίας
Λεβόν Σαντ
Ο Λεβόν Σαντ (αρμενικά: Լեւոն Շանթ, Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1869 - Βηρυττός, Λίβανος, 1951) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης και εκπαιδευτικός. Ασχολήθηκε με τη συγγραφή θεατρικών έργων, την ποίηση και την πεζογραφία. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την πολιτική κατά την περίοδο της βραχύβιας Πρώτης Αρμενικής Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1869 στην Κωνσταντινούπολη ως Λεβόν Ναχασμπετιάν (αρμενικά: Լեւոն Նահաշպետյան) και αργότερα άλλαξε το επίθετό του σε Σεγμποσιάν (αρμ: Սեղբոսյան). Σε ηλικία έξι ετών έμεινε ορφανός με αποτέλεσμα να ανατραφεί από μια θεία του. Έμαθε τα πρώτα γράμματα σε αρμενικό σχολείο που έδρευε στη συνοικία Σκούταρι, στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης και κατόπιν συνέχισε στο Ετσμιαντζίν της σημερινής Αρμενίας. Κατά τη φοίτησή του στο Ετσμιαντζίν, επηρεάστηκε σημαντικά από την ανατολική διάλεκτο της αρμενικής. Αργότερα μετέβη στη Γερμανία για σπουδές, φοιτώντας από το 1893 μέχρι το 1899 στα πανεπιστήμια της Λειψίας, του Μονάχου και της Ιένας.
Έπειτα εργάστηκε από το 1906 μέχρι το 1911 ως δάσκαλος σε αρμενικά σχολεία της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου, όπου ήρθε σε επαφή με αρκετούς ακόμη Αρμένιους συγγραφείς, ενώ στη συνέχεια δίδαξε στην Κωνσταντινούπολη (1911-1913). Όταν άρχισαν οι πρώτες διώξεις κατά των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια της γενοκτονίας, ο ίδιος βρισκόταν στο εξωτερικό. Τα επόμενα χρόνια, ο Σαντ κινήθηκε μεταξύ Καυκάσου και Δυτικής Ευρώπης, ενώ ενεπλάκη ενεργά στα πολιτικά πράγματα της Πρώτης Αρμενικής Δημοκρατίας. Την άνοιξη του 1920 ηγήθηκε διπλωματικής αποστολής του αρμενικού κράτους που μετέβη στη Μόσχα προκειμένου να διαπραγματευθεί συνθήκη ειρήνης με τους μπολσεβίκους.
Μετά την απορρόφηση της Αρμενίας από τη Σοβιετική Ένωση εγκαταστάθηκε οριστικά στο εξωτερικό ζώντας στη Γαλλία, την Αίγυπτο και τέλος στον Λίβανο, όπου είχε σημαντική συμβολή στην ίδρυση του αρμενικού κολλεγίου Τσεμαράν. Απεβίωσε το 1951 στη Βηρυττό.
Λογοτεχνικό έργο
Ο Σαντ αναγνωρίζεται ως ο σημαντικότερος θεατρικός συγγραφέας της αρμενικής λογοτεχνίας. Πραγματοποίησε τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Έργα αυτής της περιόδου είναι το πεζό Αποχαιρετιστήριο απόγευμα (1891), οι νουβέλες Το ορεσίβιο κορίτσι (1893), Βερζχίν (1898) και η ποιητική συλλογή Τραγούδια (1894), μέσα από τα οποία ο συγγραφέας εκθέτει τις κοινωνικοπολιτικές απόψεις. Ωστόσο, ο Σαντ είναι γνωστός κυρίως για τα θεατρικά του έργα, όπως ο Εγωιστής (1903), ο Αυτοκράτορας, οι Αρχαίοι θεοί (1908) κ.ά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Αρμένιοι πολιτικοί
The Spirit of Radio: Greatest Hits 1974–1987
Το The Spirit of Radio: Greatest Hits 1974–1987 είναι συλλογή τραγουδιών του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, η οποία κυκλοφόρησε στις 4 Φεβρουαρίου του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά, της "Atlantic" στην Ιαπωνία και της "Mercury Records" στον υπόλοιπο κόσμο.
Η συλλογή έχει βραβευθεί ως χρυσή στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεπερνώντας τις πωλήσεις των 500.000 αντιτύπων και ως ασημένια στην Μεγάλη Βρετανία ξεπερνώντας τις 60.000 αντίτυπα.
Μία περιορισμένη έκδοση κυκλοφόρησε με ένα επιπλέον DVD, το οποίο περιελάμβανε τέσσερα βίντεο κλιπ του συγκροτήματος και το κομμάτι "Mystic Rhythms", το οποίο έμεινε εκτός της τελικής κοπής της συλλογής.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| The Spirit of Radio: Greatest Hits 1974–1987 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 4 Φεβρουαρίου 2003
Βραβεία
The Spirit of Radio: Greatest Hits 1974–1987 (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Μέλη των Rush
Τα τραγούδια του "The Spirit of Radio: Greatest Hits 1974–1987" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Σαουδική γαζέλα
Κατανομή και οικότοπος
Η σαουδική γαζέλα έζησε κάποτε σε πετρώδεις και αμμώδεις πεδιάδες με ακακίες στη βόρεια και δυτική Αραβική Χερσόνησο από το Κουβέιτ έως την Υεμένη, με τα περισσότερα από τα αρχεία να προέρχονται από τη δυτική Σαουδική Αραβία. Βρέθηκε μεμονωμένα ή σε ομάδες έως και 20 ζώων.
Ταξινόμηση
Η σαουδική γαζέλα θεωρήθηκε στο παρελθόν ως υποείδος της γαζέλας ντόρκας, γι' αυτό η πληθυσμιακή μείωση και η εξαφάνισή της έλαβε τόσο λίγη προσοχή από τους οικολόγους. Πρόσφατες γενετικές μελέτες υποστηρίζουν τη θέση της ως ξεχωριστό είδος. Εκτός από τις γενετικές διαφορές, η σαουδική γαζέλα είχε επίσης κοντύτερα πόδια από την γαζέλα ντόρκας και είχε πιο ανοιχτό χρώμα.
Μείωση και εξαφάνιση
Το είδος ήταν πάντα σπάνιο και παρακμάζον λόγω του υπερβολικού κυνηγιού. Δεν έχει παρατηρηθεί για μερικές δεκαετίες και κηρύχθηκε εξαφανισθέν στη φύση το 1980. Πρόσφατη γενετική ανάλυση όλων των αναφερόμενων δειγμάτων της σαουδικής γαζέλας σε συλλογές συλλεκτών έδειξε ότι αυτά αντιπροσωπεύουν διαφορετικά είδη ή υβρίδια. Παρά τις συχνές έρευνες που προσπαθούν να βρουν αγνές σαουδικές γαζέλες στην άγρια φύση και σε ιδιόκτητες, δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για επιζώντες. Η σαουδική γαζέλα κηρύχθηκε επίσημα εξαφανισμένη από την Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Αραβικής Χερσονήσου Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα
Δήμος Δυστίων
Ο Δήμος Δυστίων ήταν ένας από τους καποδιστριακούς δήμους του νομού Εύβοιας. Βρίσκεται στην νότια χερσόνησο του νησιού της Εύβοιας, ανάμεσα στους τέως δήμους Ταμιναίων, Αυλώνα και Στυραίων. Είχε πληθυσμό 5.579 κατοίκους. Αναλυτικά η πορεία του πληθυσμού του δήμου:
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Διστυων
Ίλιουντ Ουίλιαμς
Ο Ίλιουντ Ουίλιαμς (Eliud Thaddeus Williams γενν. στις 21 Αυγούστου 1948 ) είναι πολιτικός από τη Δομινίκα, που υπηρέτησε ως ο 7ος Πρόεδρος της Δομινίκας από το Σεπτέμβριο του 2012 ως τις 2 Οκτωβρίου 2013.
Σπουδές
Απέκτησε τίτλο Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών το 1995.
Υπηρέτησε σε θέση επιτρόπου για θέματα συνεργασίας από το 1985 ως το 1987 και εν συνεχεία ακολούθησε καριέρα ως δημόσιος υπάλληλος ως το 2004, οπότε διορίστηκε Γενικός Διευθυντής της Τηλεπικοινωνιακής Αρχής της Ανατολικής Καραϊβικής (Eastern Caribbean Telecommunications Authority). Στη θέση εκείνη παρέμεινε ως το 2008. Επίσης, ήταν επικεφαλής ενός κυβερνητικού προγράμματος για τις αγροτικές επιχειρήσεις (1996-2000) και μόνιμος γραμματέας του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλειας (1992-96), του υπουργείου Γεωργίας και Περιβάλλοντος (1996-2000) και του υπουργείου Επικοινωνιών, Δημοσίων Έργων και Οικιστικής Ανάπτυξης ως το 2008. Την περίοδο από το 2004 ως το 2008 ήταν σύμβουλος της WHITCO Α.Ε. και εργάστηκε στο σχεδιασμό επιχειρήσεων.
Προεδρία
Έπειτα από την παραίτηση του Προέδρου Νίκολας Λίβερπουλ για λόγους υγείας, ο Ουίλιαμς ορίστηκε ως ο υποψήφιος του Εργατικού Κόμματος της Δομινίκας για την προεδρία. Εξελέγη Πρόεδρος από το Κοινοβούλιο τις 18 Σεπτεμβρίου 2012, με το κύριο κόμμα της Αντιπολίτευσης (Ενωτικό Κόμμα των Εργατών) να μη συμμετέχει στην ψηφοφορία, καθώς χαρακτήρισε την εκλογική διαδικασία ως αντισυνταγματική.
Το 2013 τον διαδέχθηκε ως πρόεδρος ο Τσαρλς Σάβαριν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Δομινίκας
Neomura
Τα Neomura (ετυμολ.: neo (νέο) + murus (τείχος)) είναι ένας κλάδος που έχει προταθεί από τον Thomas Cavalier-Smith και ο οποίος κλάδος δεν λαμβάνει ευρείας αποδοχής από την επιστημονική κοινότητα. Τα Neomura αποτελούνται από δύο επικράτειες ζωής: αυτή των αρχαίων και αυτή των ευκαρυωτών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φυλογενετική
Ωδή του Χίλντεμπραντ
Η Ωδή του Χίλντεμπραντ (Hildebrandslied) είναι ένα λυρικό ποίημα συντεθειμένο κατά τον πρώιμο μεσαίωνα σε αρχαία άνω γερμανική, πρόγονο της σύγχρονης γερμανικής γλώσσας. Πραγματεύεται τη στιχομυθία ενός πατέρα με το γιο του, του Χίλντεμπραντ και του Χάντουμπραντ αντίστοιχα, οι οποίοι ετοιμάζονται να μονομαχήσουν χωρίς να γνωρίζουν τη συγγενική σχέση τους.
Η αφήγηση
Δύο πολέμαρχοι συναντώνται στο πεδίο της μάχης κι ετοιμάζονται να μονομαχήσουν. Ο γηραιότερος, ο Χίλντεμπραντ ή Χίλντιμπραντ, ζητά να μάθει την καταγωγή του αντιπάλου του. Ο Χάντουμπραντ απαντά ότι δεν έχει γνωρίσει τον πατέρα του, αλλά οι πρεσβύτεροι της φυλής τού έχουν πει ότι είναι κάποιος Χίλντεμπραντ που έφυγε με το Θεοδώριχο για να γλιτώσει την οργή του Οδοάκρου.
Συγκλονισμένος ο Χίλντεμπραντ αναγνωρίζει το γιο του, αλλά δεν αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Προσπαθεί να αποφύγει τη σύγκρουση, αρχικά προτρέποντας το Χάντουμπραντ να μην πολεμήσει εναντίον κάποιου συγγενή του και στη συνέχεια προσφέροντας τα χρυσά περιβραχιόνιά του, τα οποία του είχε δωρίσει ο βασιλιάς των Ούνων. Στην απάντηση του Χάντουμπραντ έχουμε την κορύφωση της τραγικής ειρωνείας: Κανονικά ο Χάντουμπραντ θα έπρεπε να καταλάβει ότι πρόκειται για τον πατέρα του, αφού σύμφωνα με τους θρύλους οι άντρες του Θευδέριχου είχαν πολεμήσει κάποτε για τον Αττίλα. Αυτός όμως αντιλαμβάνεται τη «συγγένεια» ως φυλετική, ενώ την προσφορά δώρων την θεωρεί απλά τέχνασμα.
Η ιστορία τελειώνει περιγράφοντας τις πρώτες στιγμές της μονομαχίας, με τις ασπίδες των δύο πολεμιστών να συγκρούονται. Εκεί κόβεται απότομα, χωρίς να αποκαλύπτει τη συνέχεια.
Το χειρόγραφο
Η Ωδή του Χίλντεμπραντ καταγράφτηκε λίγο μετά το 830 στην πρώτη και την τελευταία σελίδα ενός λειτουργικού κώδικα από περγαμηνή. Η ανάλυση των γραφικών χαρακτήρων δείχνει ότι οι γραφείς ήταν δύο, εκ των οποίων ο δεύτερος έγραψε μόνο 11 γραμμές. Τα υπόλοιπα φύλλα του κώδικα είναι γραμμένα νωρίτερα, κάπου στις αρχές του 9ου αιώνα, οπότε εκτιμάται ότι έψαχναν κενό χώρο και χρησιμοποίησαν τις μόνες άγραφες σελίδες του. Κάποιοι πιστεύουν ότι υπήρχε και μια τρίτη σελίδα με το τέλος της ιστορίας, η οποία χάθηκε επειδή δεν ήταν βιβλιοδετημένη, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για κάτι τέτοιο.
Οι γραφείς χρησιμοποίησαν την καρολίγγεια μικρογραφία, έναν τύπο γραφής που κυριαρχούσε στους γερμανικούς λαούς κατά την Καρολίγγεια Αναγέννηση. Υπάρχουν όμως και στοιχεία που καταδεικνύουν επιρροή του παλαιότερου ρουνικού αλφαβήτου της αρχαίας αγγλικής.
Το χειρόγραφο της Ωδής και ολόκληρος ο κώδικας ανακαλύφθηκε στο Κάσελ γύρω στο 1715 από το Γιόχαν Γκέοργκ φον Έκερτ - πιθανότατα προέρχεται από τη μονή της γειτονικής πόλης Φούλντα, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης του Κάσελ. Κατά τα τέλη του Β' Παγκοσμίου ο κώδικας κλάπηκε ως λάφυρο πολέμου από κάποιον Αμερικανό αξιωματικό που μετά την επιστροφή του το προώθησε στο κύκλωμα των συλλεκτών. Εντοπίσθηκε το 1955 στην Καλιφόρνια και επιστράφηκε στο Κάσελ, χωρίς όμως το πρώτο φύλλο που περιείχε τη μισή Ωδή. Τελικά το κομμένο φύλλο βρέθηκε το 1972 στη Φιλαδέλφεια, έχοντας υποστεί σοβαρή ζημιά από κάποιους που προσπάθησαν να αποκρύψουν την προέλευσή του.
Ανάλυση του κειμένου
Η ανάλυση της Ωδής συναντά πολλά προβλήματα λόγω τόσο των συνθηκών υπό τις οποίες καταγράφτηκε, όσο και της μοναδικότητάς του. Ενώ είναι γενικά αποδεκτό ότι πρόκειται για καταγραφή ενός ποιήματος που κυκλοφορούσε στόμα με στόμα, μοιάζει απίθανο να αποτελεί πιστή απόδοσή του: αντιμεταθέσεις, εμφανή χάσματα και αναιτιολόγητοι πλεονασμοί δείχνουν ότι μάλλον το χειρόγραφο που διαθέτουμε είναι αντίγραφο κάποιου παλαιότερου, και μάλιστα από κάποιους που δεν κατανοούσαν πλήρως τον ποιητικό λόγο. Επίσης αν και το χειρόγραφο δεν έχει κενά, σε κάποια σημεία φαίνεται να μην έχει λογικό ειρμό ή να μην ακολουθεί το μέτρο - αυτό ίσως υποδηλώνει ότι κατά την αντιγραφή παραλείφθηκαν κάποιες λέξεις.
Γλώσσα
Κάποιοι πιστεύουν ότι έγινε σκόπιμα είτε όταν διαμορφωνόταν προφορικά το ποίημα ή κατά την πρώτη -άγνωστη- γραπτή απόδοσή του, ώστε να μοιάζει πιο κοντά στην εποχή που διαδραματιζόταν (τέλη 5ου - αρχές 6ου αι.). Η άποψη αυτή ενισχύεται από εμφανή λάθη σε σημεία που χρησιμοποιούνται σαξονικοί τύποι, τα οποία οδηγούν τους μελετητές στο συμπέρασμα πως ο δημιουργός δεν γνώριζε πολύ καλά τη γλώσσα.
thumb|right|250px|Ο Καθεδρικός Ναός της Μονής Βενεδικτίνων της Φούλντα, απ' όπου πιθανότατα προέρχεται το χειρόγραφο. Η μονή θεωρείται λίκνο της πρώιμης γερμανικής λογοτεχνίας. Άλλοι υποστηρίζουν πως η μίξη οφείλεται στην ιδιαιτερότητα της μονής της Φούλντα, όπου μάλλον γράφτηκε το χειρόγραφο. Αυτή βρίσκεται μεν στην Έσση, μια περιοχή που ομιλούσαν άνω γερμανικές διαλέκτους, αλλά οργάνωνε ιεραποστολές κυρίως στη βόρεια Γερμανία, όπου ομιλούσαν σαξονικά. Επομένως δεν θεωρούν απίθανο να υπήρχε γνώση των σαξονικών στο μοναστήρι, ή ακόμα και καλόγεροι που προέρχονταν από το βορρά.
Μια ακόμα εκδοχή υποστηρίζει ότι η διάλεκτος του ποιήματος ήταν ενιαία και αποτελούσε κατάλοιπο ενός αρχαιότερου συγκρητικού ποιητικού ιδιώματος.
Ιστορική ακρίβεια
Δεν είναι γνωστό εάν οι Χίλντεμπραντ και Χάντουμπραντ υπήρξαν αληθινά πρόσωπα, όμως το περιβάλλον της αφήγησης περιλαμβάνει εν μέρει ιστορικά στοιχεία. Πράγματι, ο βασιλιάς των Οστρογότθων Θεοδώριχος (με τον οποίο είχε φύγει ο Χίλντεμπραντ) είχε πολεμήσει στην Ιταλία εναντίον του Οδοάκρου (488), παρακινημένος από τον αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ζήνωνα που θεωρούσε τον Οδόακρο σφετεριστή. Μάλιστα το 493 τον δολοφόνησε με ύπουλο τρόπο και ίδρυσε στη χερσόνησο ένα βραχύβιο οστρογοτθικό βασίλειο, το οποίο καταλύθηκε αργότερα από τον Ιουστινιανό.
Από την άλλη, είναι μάλλον αδύνατον κάποιος πολέμαρχος της ορεινής Γερμανίας (Χίλντεμπραντ) να πολέμησε εκείνη την εποχή στο πλευρό του Θεοδώριχου. Πιο πιθανό είναι το εξής: αφού το οστρογοτθικό βασίλειο καταλύθηκε (553), δημιουργήθηκε στην Ιταλία ένα «κενό εξουσίας». Αυτό το εκμεταλλεύθηκαν οι Λογγοβάρδοι εισβάλλοντας στη βόρεια Ιταλία το 568 επικεφαλής ενός στρατού σχεδόν μισού εκατομμυρίου Γερμανών, διώχνοντας τις αδύναμες βυζαντινές φρουρές και εγκαθιδρύοντας το δικό τους Λομβαρδικό Βασίλειο με πρωτεύουσα την Παβία. Μέσω αυτών, διάφορες ιστορίες -πραγματικές ή μυθικές- έφτασαν στη Γερμανία και αποτέλεσαν πρώτη ύλη για νέους μύθους σχετικά με το Θεοδώριχο και τους άντρες του.
Δεν ανταποκρίνεται επίσης στην ιστορική αλήθεια το σημείο που ο Χίλντεμπραντ (ως μέλος του στρατού του Θεοδώριχου) εμφανίζεται ως παλιός συμπολεμιστής του «βασιλιά των Ούνων». Εδώ ο δημιουργός της Ωδής αναπαράγει μια ιστορία πολύ διαδεδομένη μεν ανάμεσα στους Γερμανούς, αλλά χωρίς ιστορική βάση - ο Αττίλας είχε πεθάνει το 453, ένα έτος πριν γεννηθεί ο Θεοδώριχος.
Αναπαραγωγή σε μεταγενέστερους μύθους
Αφού χρησιμοποίησε τους θρύλους για το Θεοδώριχο ως πρώτη ύλη, η Ωδή του Χίλντεμπραντ έγινε με τη σειρά της πρώτη ύλη για μεταγενέστερες αφηγήσεις, οι οποίες μάλιστα επιχείρησαν να δώσουν ένα τέλος στη μάχη του πατέρα με το γιο. Κάποιες από αυτές είναι οι ακόλουθες:
Οι εκδοχές που λήγουν με τη συμφιλίωση των δύο ανδρών, αντανακλούν περισσότερο το ιπποτικό και χριστιανικό πνεύμα της εποχής που γράφτηκαν. Αντίθετα η κατάληξη στο θάνατο ενός απ' τους δύο βρίσκεται εγγύτερα στο ηρωικό ιδεώδες των χρόνων, στους οποίους εκτυλίσσεται η ιστορία.
Ομοιότητες και αναλογίες με τον Πέρση μυθικό ήρωα Ροστάμ
Ο Χίλντεμπραντ παρουσιάζει εντυπωσιακές αναλογίες με τον Πέρση Ροστάμ, μυθικό ήρωα που οι περιπέτειές του εξιστορούνται στο Σαχναμέ (λόγια ανθολόγηση αρχαίων περσικών παραδόσεων - αρχές 11ου αιώνα). Ο Ροστάμ σκοτώνει σε μονομαχία το νεαρό Σοχράμπ και ακολούθως αντιλαμβάνεται ότι είναι ο χαμένος γιος του από ένα χρυσό περιβραχιόνιο, που του είχε φορέσει όταν ήταν βρέφος.
Βάσει των αναλογιών ανάμεσα στις δύο ιστορίες, κάποιοι μελετητές κάνουν λόγο για έναν κοινό πρωτο-ινδοευρωπαϊκό μύθο, ο οποίος εν συνεχεία εξελίχθηκε με διάφορες μορφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανική λογοτεχνία Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
Επιλογή ισλανδικής συμμετοχής στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision
Ιστορία
Το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1986, όταν η Ισλανδία έκανε το ντεμπούτο της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Έκτοτε, χρησιμοποιήθηκε από το Ríkisútvarpið για την επιλογή του εθνικού εκπροσώπου, αλλά η Ισλανδία έχει επίσης χρησιμοποιήσει απευθείας αναθέσεις για τις συμμετοχές της, κυρίως από το 1995 έως το 1999, το 2004, το 2005 και το 2021.
Το φεστιβάλ συνίσταται σε έναν διαγωνισμό με Ισλανδούς καλλιτέχνες, με 5 έως 10 τραγούδια. Στην αρχή ο διαγωνισμός ολοκληρωνόταν σε μία βραδιά, αλλά από το 2006 αποτελείται από δύο ημιτελικούς και έναν τελικό.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος του διαγωνισμού, το RÚV ήταν αυτό που τελικά έδινε την άδεια συμμετοχής στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Για παράδειγμα, το 1986, εκτός από τον νικητή Pálmi Gunnarsson, επιλέχθηκαν απευθείας από το RÚV ο Eiríkur Hauksson και η Helga Möller, σχηματίζοντας όλοι μαζί το συγκρότημα ICY. Και το 1994, χρονιά κατά την οποία ο εθνικός φορέας έμεινε ανικανοποίητος από την ποιότητα του τραγουδιού και από τις φωνητικές ικανότητες της νικήτριας, κυκλοφόρησε νέα εκδοχή του τραγουδιού και επιλέχθηκε νέος καλλιτέχνης.
Από το 2008, οι καλλιτέχνες μπορούν να παρουσιάσουν δύο εκδοχές του τραγουδιού: οι συμμετέχοντες καταθέτουν το κομμάτι τους στα ισλανδικά κατά τη διάρκεια των ημιτελικών, ενώ στον τελικό έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν την εκδοχή με την οποία σκοπεύουν να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P856 Ισλανδια Eurovision
Φιλιβέρτος του Σαλόν-Αρλαί
Ο Φιλιβέρτος, γαλλ. Philibert (18 Μαρτίου 1502 - 3 Αυγούστου 1530) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύρος του Αρλαί & πρίγκιπας της Οράγγης (1502-30).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Δ΄ κυρίου του Αρλαί & πρίγκιπα της Οράγγης και της Φιλιβέρτας των Λουξεμβούργου, κόρης του Αντωνίου Α΄ κόμη του Λινύ.
Γεννήθηκε στο κάστρο του Νοζερουά. Ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας τον όρισε διοικητή στην Ιταλία, όπου συμμετείχε στον Πόλεμο του Συνασπισμού του Κονιάκ (1526-30). Έλαβε μέρος στη λεηλασία της Ρώμης το 1527 και στην πολιορκία της Φλωρεντίας, αλλά στο τελευταίο στάδιο των επιχειρήσεων σκοτώθηκε το 1530. Έχει διασωθεί η ενδιαφέρουσα αλληλογραφία του με τον Κάρολο Ε΄ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας.
Θα τον διαδεχόταν η αδελφή του Κλαυδία, αλλά είχε αποβιώσει από το 1521, έτσι τον διαδέχθηκε ο γιος της Ρενέ των Νασσάου κυβερνήτης της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης & Γκέλρε. Έτσι το πριγκιπάτο της Οράγγης περιήλθε στον Οίκο του Νασσάου.
Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν
Το Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν (Ολλανδικά:Museum Boijmans Van Beuningen, προφορά: [myzeːjʏm bɔjmɑns vɑn bøːnɪŋən]) είναι μουσείο τέχνης στο Ρότερνταμ στην Ολλανδία. Βρίσκεται στο Museumpark στην περιοχή Centrum (κέντρο), κοντά στο Kunsthal και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Το μουσείο άνοιξε το 1849. Στεγάζει τις συλλογές του Φρανς Γιάκομπ Όττο Μπόιμανς (1767 - 1847) και Ντάνιελ Ζορζ φαν Μπένινγκεν (Daniël George van Beuningen) (1877 - 1955). Στη συλλογή, που εκτείνεται από τη μεσαιωνική έως τη σύγχρονη τέχνη, περιλαμβάνονται, μεταξύ πολλών άλλων, έργα των Ρέμπραντ, Κλωντ Μονέ, Βίνσεντ βαν Γκογκ και Σαλβαδόρ Νταλί.
Το 2013 το μουσείο δέχτηκε 292.711 επισκέπτες και ήταν το 14ο μουσείο της Ολλανδίας σε επισκεψιμότητα. Η είσοδος στο μουσείο γίνεται καθημερινά πλην Δευτέρας και στοιχίζει 17€ κατ' άτομο (Οκτώβριος 2015).
Ιστορία
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1849 υπό το όνομα "Μουσείο Μπόιμανς" από το όνομα του Φρανς Μπόιμανς που δώρησε τη συλλογή του στην πόλη. Μεγάλο μέρος της αρχικής συλλογής, όμως, καταστράφηκε σε πυρκαγιά το 1864.
Η συλλογή του επιχειρηματία φαν Μπένινγκεν προστέθηκε στο μουσείο το 1958, οπότε και αυτό μετονομάστηκε σε "Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν" (Museum Boymans-van Beuningen). Η γραφή του ονόματος άλλαξε σε Museum Boijmans Van Beuningen το 1996.
Συλλογή
Τα εκθέματα του μουσείου αποτελούνται από πολλές μικρότερες συλλογές, απαρτιζόμενες από έργα τέχνης του Μεσαίωνα, με κάποια έμφαση στη Φλαμανδική τέχνη. Μεγάλο μέρος της συλλογής του μουσείου προήλθε από τις δύο ιδιωτικές συλλογές που προαναφέρθηκαν, αλλά η συλλογή εμπλουτίστηκε και από τις συνεισφορές πολλών άλλων με την πάροδο του χρόνου.
Μεταξύ των πλέον γνωστών καλλιτεχνών, έργα των οποίων εκτίθενται στο μουσείο, είναι οι Ιερώνυμος Μπος, Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Ρέμπραντ, Κλωντ Μονέ, Βασίλι Καντίνσκι, Βίνσεντ βαν Γκογκ, Μαουρίτσιο Καττελάν, Πωλ Σεζάν, Ρενέ Μαγκρίτ, Σαλβαδόρ Νταλί, Μαρκ Ρότκο, Έντβαρτ Μουνκ και Βίλεμ ντε Κόονινγκ.
Στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνεται επίσης μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έργων σε χαρτί (χαρακτικά, σχέδια, λιθογραφίες κτλ.) στον κόσμο, με χρονική έκταση από τον Μεσαίωνα ως τη σύγχρονη εποχή.
Δραστηριότητες
Το μορφωτικό τμήμα του μουσείου οργανώνει δραστηριότητες για παιδιά, διαλέξεις, σεμινάρια και περιηγήσεις.
ARTtube
Το ARTtube είναι ιστότοπος σχετικά με την τέχνη και το ντιζάιν. Παραγωγοί του είναι το μουσείο Μπόιμανς, το MHKA της Αμβέρσας, το Gemeentemuseum της Χάγης, το Stedelijk Museum (δημοτικό μουσείο) του Άμστερνταμ, το De Pont, το κεντρικό μουσείο της Ουτρέχτης και το Centrum Beeldende Kunst του Ροτερνταμ.
Τηλεόραση
Σε συνεργασία με την TV Rijnmond, το μουσείο Μπόιμανς προβάλει μια τηλεοπτική σειρά τέχνης. Η Boijmans TV βασίζεται σε μια ιδέα του Βίλφριντ ντε Γιόνγκ (Wilfried de Jong). Η σειρά δημιουργείται από μια ομάδα ειδικών διαφορετικών κλάδων. Είναι κάτι περισσότερο από ένα περιοδικό τέχνης: Εκτός από τους καλλιτέχνες, εμφανίζονται στη σειρά επισκέπτες του μουσείου, υπάλληλοι του τεχνικού τμήματος και συνοδοί του μουσείου. Κάθε επεισόδιο της σειράς είναι διαθέσιμο στο κανάλι ArtTube αφού παιχτεί κανονικά.
Διοίκηση
Από το 2004 διευθυντής του μουσείου είναι ο Σιάρελ Εξ (Sjarel Ex).
Το 2013 το μουσείο το επισκέφθηκαν 292.711 άτομα. Κατά το έτος αυτό ήταν το πλέον επισκέψιμο μουσείο στο Ρότερνταμ καθώς και το 14ο πλέον επισκέψιμο μουσείο σε ολόκληρη τη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Ολλανδία Κατηγορία:Ρότερνταμ
Live In Tokyo (άλμπουμ του Στίβι Ρέι Βον)
Το Live In Tokyo είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Masterplan Records".
Στις 27 Ιανουαρίου 2007 εκδόθηκε από τα "Quantum Leap Studios" το DVD της συγκεκριμένης συναυλίας, με το κομμάτι "Testify/Third Stone From the Sun" το οποίο δεν συμπεριλήφθηκε στο CD.
Μέλη των Double Trouble
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live In Tokyo" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Stevie Ray Vaughan Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Τουρισμός
thumb|right|Γιαπωνέζοι τουρίστες στο [[Ρίφελζεε της Ελβετίας.]] Ο τουρισμός είναι ένας πολύ παράλληλα αποτελεί μια πολύ μεγάλη βιομηχανία και σημαντικότατη πηγή εσόδων για τις τουριστικές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Το 2023 οι κορυφαίοι τουριστικοί προορισμοί ήταν η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Ισπανία και η Κίνα.
Ορισμός του Τουρισμού
Πολλές είναι οι προσπάθειες που έχουν γίνει για να δoθεί ένας επακριβής ορισμός του Τουρισμού. Από τα κύρια χαρακτηριστικά του, πέντε μπορούν να εξακριβωθούν εννοιολογικά και συγκεκριμένα τα εξής:
Το 1941 οι καθηγητές Hunziker και Krapf του Πανεπιστημίου της Βέρνης υποστήριξαν την άποψη πως ο τουρισμός πρέπει να οριστεί σαν το σύνολο των φαινομένων και σχέσεων που προκύπτουν από την πραγματοποίηση ενός ταξιδιού σε έναν προορισμό και τη διαμονή σε αυτόν μη μόνιμων κατοίκων του.
Το 1937 η Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων της Κοινωνίας των Εθνών σύστησε στις χώρες-μέλη της να υιοθετήσουν έναν ορισμό που χαρακτήριζε τον τουρίστα σαν ένα άτομο που ταξιδεύει για ένα χρονικό διάστημα 24 ωρών ή περισσότερο σε μια χώρα διαφορετική από εκείνη που διαμένει μόνιμα.
Δυόμιση δεκαετίες αργότερα, το 1963 η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για Διεθνή Ταξίδια και Τουρισμό, που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη συμφώνησε ο όρος επισκέπτης να περιγράφει κάθε άτομο που επισκέπτεται μία χώρα διαφορετική από εκείνη που διαμένει μόνιμα, για οποιοδήποτε λόγο εκτός από εκείνο της άσκησης ενός επαγγέλματος για το οποίο να αμείβεται με χρηματικούς πόρους της χώρας την οποία επισκέπτεται. Ο ορισμός αυτός καλύπτει δύο κατηγορίες επισκεπτών:
Εσωτερικός τουρισμός
Κανένας από αυτούς τους ορισμούς δεν λαμβάνει υπόψη τον εσωτερικό τουρισμό. Η τελευταία φορά που το θέμα της υιοθέτησης ενός ορισμού για τον εσωτερικό τουρισμό τέθηκε, συνέβη στην Παγκόσμια Διάσκεψη για τον Τουρισμό που συγκλήθηκε το 1980 στην Μανίλα των Φιλιππινών από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού, χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα. Σήμερα, κάποιες χώρες έχουν δώσει έναν ορισμό για τον ντόπιο τουρίστα. Οι ΗΠΑ π.χ. ορίζουν σαν τουρίστα που κάνει εσωτερικό τουρισμό οποιοδήποτε άτομο φεύγει από το σπίτι του με σκοπό να επισκεφθεί κάποιο μέρος που απέχει τουλάχιστον 50 μίλια (80,48 χιλιόμετρα) από αυτό για οποιοδήποτε λόγο εκτός της καθημερινής του μετάβασης στην εργασία.
Ο Μαζικός Τουρισμός
Σήμερα, ο μαζικός τουρισμός είναι απευκταίος λόγω των δυσμενών επιπτώσεων που προκαλεί στο φυσικό περιβάλλον, αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Η παγκόσμια τάση, σήμερα, είναι ο τουρισμός να είναι φιλικός ως προς τον άνθρωπο και ως προς το φυσικό περιβάλλον. Μορφές τουρισμού όπως ο αγροτουρισμός, ο περιηγητικός τουρισμός, ο πολιτιστικός τουρισμός, ο συνεδριακός τουρισμός, αλλά και ο τουρισμός των πόλεων (city breaks) θεωρούνται σήμερα οι μορφές που θα πρέπει να επικρατήσουν προκείμενου η τουριστική ανάπτυξη να καταστεί βιώσιμη, καθώς και για να καταπολεμηθεί η εποχικότητα.
Εναλλακτικός τουρισμός
Στην Ευρώπη, ο όρος εναλλακτικός τουρισμός χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει τουριστικές δραστηριότητες που δημιουργούν εναλλακτικό εισόδημα σε προβληματικές οικονομικά κατηγορίες πολιτών ιδιαίτερα στον αγροτικό χώρο και έτσι συχνά ταυτίστηκε με τον αγροτουρισμο.
Στην Ελλάδα, ο όρος εναλλακτικός τουρισμός χρησιμοποιείται είτε για να προσδιορίσει τουριστικές δραστηριότητες εναλλακτικές του συμβατικού –Ξενοδοχειακού τουρισμού (που συχνά αποκαλείται και μαζικός, χωρίς όμως να είναι το ίδιο πράγμα), είτε για να προσδιορίσει φιλικές προς το φυσικό περιβάλλον τουριστικές δραστηριότητες όπως ο οικοτουρισμός ή ο αγροτουρισμός.
Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Ο Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ (4 Απριλίου 1406 - 3 Νοεμβρίου 1484) επιφανής Άγγλος ευγενής και 2ος Κόμης του Γουέστμορλαντ ήταν μεγαλύτερος γιος του Τζων Νέβιλ και της Ελισάβετ Χόλλαντ (1388 - 1423) της κόρης του Τόμας Χόλλαντ, 2ου κόμη του Κεντ και της Αλίκης Φιτς Άλαν. Ο Ραλφ Νέβιλ είχε δυο μικρότερους αδελφούς τον Τζων Νέβιλ, βαρόνο του Νέβιλ που έπεσε στις 29 Μαρτίου 1461 στη μάχη του Τάουτον και τον Σερ Τόμας Νέβιλ (πέθανε το 1461) και μια αδελφή τη Μαργαρίτα που παντρεύτηκε στο Μπέντφορντσερ τον Σερ Γουίλιαμ Λούκι.
Τουρισμός
Εναλλακτικός τουρισμός
Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπεισέρχεται η έννοια του εναλλακτικού εισοδήματος και οι επιπτώσεις αυτής της παράληψης είναι εξαιρετικά σημαντικές ιδιαίτερα για τις μορφές τουρισμού που έχουν σχέση με την περιφερειακή ανάπτυξη υποβαθμισμένων περιοχών.
Ο εναλλακτικός τουρισμός αποτελεί τμήμα των ειδικών μορφών τουρισμού, οι οποίες χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη ενός ειδικού κινήτρου στη ζήτηση και από την ανάπτυξη μιας αντίστοιχης ειδικής υποδομής (προσφοράς). Με τον εναλλακτικό τουρισμό (alternative tourism), οι άνθρωποι αναζητούν ένα διαφορετικό τρόπο διακοπών, ο οποίος συνδέεται με την προστασία της τοπικής κουλτούρας, την προστασία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, αλλά και με την αποφυγή της χρήσης υπηρεσιών οργανωμένου μαζικού τουρισμού.
Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Κόμης του Γουέστμορλαντ
Ο πατέρας του πέθανε αμέσως μετά τις 20 Μαΐου 1420 που έφυγε για τη Γαλλία και ο Ραλφ διαδέχθηκε τον παππού του Ραλφ Νέβιλ, 1ο κόμη του Γουέστμορλαντ (1425). Η δεύτερη σύζυγος του παππού του Ιωάννα Μπωφόρ κόρη του Ιωάννη της Γάνδης και τα παιδιά της προκάλεσαν εμφύλιο πόλεμο για την κληρονομιά της οικογένειας. Ο Γουέστμορλαντ πήρε άδεια να μπει στα εδάφη του (1426) και στις 14 Μαΐου του ίδιου χρόνου στέφτηκε ιππότης από τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας.
Τουρισμός
Σημαντικότεροι τουριστικοί προορισμοί
Σημείωση: Γίνεται αναφορά σε στοιχεία του 2002
Ελληνικός τουρισμός
Ο τουρισμός είναι κεντρικός πυλώνας στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Το 2010 συνεισέφερε στην οικονομία 34,4 δισεκατομμύρια ευρώ, ή το 15,1% του συνολικού ακαθάριστου προϊόντος της χώρας, με αφίξεις τουριστών που πλησίασαν τα 15 εκατομμύρια. Ο ελληνικός τουρισμός συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων σε πολλούς κλάδους. Από αυτούς, οι υπηρεσίες καταλύματος και εστίασης είναι οι σημαντικότερες που απορροφούν περίπου τα 2/3 της τουριστικής δαπάνης. Σηµαντική είναι επίσης η συνεισφορά των µεταφορών, ενώ επωφελούνται και το εμπόριο, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, οι κατασκευές κ.ά. Το 2010 η άμεση και έμμεση απασχόληση στον τουρισμό εκτιμήθηκε σε 446.000 θέσεις εργασίας.
Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Γάμοι
Ο Γουέστμορλαντ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (1426) την Ελισάβετ Πέρσι, κόρη του Χότσπερ και χήρα του Τζων Κλίφορντ, 7ου βαρόνου του Κλίφορντ. Απέκτησαν έναν γιο τον Τζων Νέβιλ που παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Λαίδη Άννα Χόλλαντ, κόρη του Τζων Χόλλαντ, 2ου δούκα του Έξετερ και πέθανε άτεκνος στις 16 Μαρτίου 1450. Ο Γουέστμορλαντ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (1442) τη Μαργαρίτα Κόμπχαμ, 4η βαρόνη του Κόμπχαμ κόρη και διάδοχο του Ρέντζιναλντ Κόμπχαμ και κουνιάδα του Χάμφρεϊ, δούκα του Γκλόστερ, απέκτησαν μια κόρη τη Μαργαρίτα που πέθανε νέα. Ο Ραλφ Νέβιλ ξεκίνησε εμφύλιες συγκρούσεις για να κερδίσει τα χαμένα εδάφη από τη δεύτερη σύζυγο του παππού του Ιωάννα Μπωφόρ, τον ετεροθαλή θείο του Ριχάρδο Νέβιλ, 5ο κόμη του Σόλσμπερι, τον καρδινάλιο Ερρίκο Μπωφόρ και τον Τόμας Λάνγκλει επίσκοπο του Ντάραμ. Η Ιωάννα Μπωφόρ πέθανε το 1440, ακολούθησε συμφωνία η οποία σύμφωνα με τον Πόλλαρντ ήταν "συντριπτική ήττα" για τον Γουέστμορλαντ αφού κέρδισε τη βαρονία του Ρέμπι αλλά έχασε όλα τα αμφισβητούμενα εδάφη στο Σόλσμπερι (1443).
Τουρισμός
Ελληνικός τουρισμός
Το 2010, το 88% των τουριστών προήλθαν από χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Παραδοσιακά, η Γερμανία και η Βρετανία είναι τα κράτη απ' όπου προέρχεται ο μεγαλύτερος αριθμός τουριστών στην Ελλάδα. Οι παράγοντες που ελκύουν τους τουρίστες στην Ελλάδα είναι κυρίως τα πολιτισμικά αξιοθέατα, το καλό κλίμα και οι φυσικές ομορφιές.
Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Θάνατος
Ο Ραλφ Νέβιλ πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1484 και τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν Μπράντον στο Ντάραμ, η δεύτερη σύζυγος του Μαργαρίτα πέθανε μεταξύ 20 Νοεμβρίου 1466 και 26 Απριλίου 1471 και τάφηκε στην εκκλησία των Γκρεϊφράιαρς στο Ντόνκαστερ. Διάδοχος του στην κομητεία του Γουέστμορλαντ ήταν ο ανιψιός του Ραλφ Νέβιλ, 3ος κόμης του Γουέστμορλαντ.
Τουρισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναψυχή Κατηγορία:Ελεύθερος χρόνος
Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Έργα
Ο Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ είναι μια από τις μορφές που εμφανίζονται στην πρώτη σκηνή του έργου του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος Γ΄".
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Κόμητες του Γουέστμορλαντ
Μυρσίνη Ηλείας
Η Μυρσίνη χωριό της Ηλείας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και αργότερα δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Λεχαινών, ενώ σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Είναι χτισμένη στον κάμπο των Λεχαινών, στην θέση όπου πιστεύεται ότι βρισκόταν η αρχαία Μύρσινoς.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην Βορειοδυτική Ηλεία. Συνορεύει με τα Λεχαινά, την Ανδραβίδα, το Νεοχώρι, το Στρούσι και βρέχεται από τον κόλπο της Κυλλήνης. Έχει έκταση 12.406 στρέμματα και την διασχίζουν τρία ρέματα, ο Μέλισσος, ο Ανισάτος και ο Γιαννίτσης, ενώ στα όρια της εδαφικής έκτασης του χωριού βρίσκονται οι εκβολές του Πηνειού.
Γκρέιπφρουτ
300px|μικρογραφία|Γκρέιπφρουτ Το γκρέιπφρουτ ( αγγλικά: Grapefruit, ) είναι οπωροφόρο δέντρο της τάξης των σαπινδωδών, του γένους κίτρος και της οικογένειας των ρουτιδών (εσπεριδοειδών), αγγειόσπερμο δικότυλο φυτό και καλλιεργείται για τον ομώνυμο καρπό του. Θεωρείται πολύ πιθανό ότι το γκρέιπ-φρουτ αποτελεί μετάλλαξη της φράπας.