cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαλόμ
right|250px Σαλόμ (εβρ.:'שָׁלוֹם' Shalom ) είναι μια εβραϊκή λέξη που σημαίνει ειρήνη. Μπορεί είτε να σημαίνει ειρήνη μεταξύ δύο ενοτήτων (ειδικά μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ή μεταξύ δύο χωρών) είτε να σημαίνει αληθινή εσωτερική ειρήνη, γαλήνη και ασφάλεια. Χρησιμοποιείται επίσης ως χαιρετισμός είτε στην υποδοχή είτε στον αποχαιρετισμό και μπορεί να βρεθεί σε πολλές λέξεις όπως και σε ονόματα. Η αντίστοιχη αραβική έκφραση είναι salaam.
Ετυμολογία
Η λέξη "σαλόμ" προέρχεται από το συνδυασμό των γραμμάτων shin (שׁ), lamedh (ל) και mem (ם) που έχει συγγένεια με λέξεις πολλών σημιτικών γλωσσών σημαίνει αρτιότητα, πληρότητα μια έννοια που συνήθως μεταφράζεται ως ειρήνη. Επομένως η χρήση του "σαλόμ" στην Εβραϊκή Βίβλο συχνά αναφέρεται στις καταστάσεις που σχετίζονται με την ειρήνη, όπως η υγεία και η ευημερία του ατόμου και των εθνών.
Σε εκφράσεις
Η λέξη "σαλόμ" μπορεί να βρεθεί σε μια σωρεία από εκφράσεις στον εβραϊκό λόγο και τα κείμενα.
"Σαλόμ αλαϊχέμ" (שָׁלוֹם עֲלֵיכֶם) -είθε η ειρήνη να είναι με σας- χρησιμοποιείται για χαιρετισμό και είναι το εβραϊκό αντίστοιχο το "γειά". Η κατάλληλη απάντηση σε αυτό το χαιρετισμό είναι "αλαϊχέμ σαλόμ" (το αντίστοιχο του αραβικού assalamu alaikum.
Στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, ο Ιησούς εμφανίζεται συχνά να χαιρετά λέγοντας "ειρήνη υμίν" ακριβώς όπως το "σαλόμ αλαιχέμ".
Το σαλόμ από μόνο του είναι μια πολύ κοινή φράση και χρησιμοποιείται από στα μοντέρνα εβραϊκά του Ισραήλ, όμως τα τελευταία χρόνια η νεολαία δείχνει να αντικαθιστά το σαλόμ με το αγγλικό "μπάι" γεγονός που αποδοκιμάζεται από τους συντηρητικούς Ισραηλινούς. Παρ' όλα αυτά το σαλόμ χρησιμοποιείται και από Εβραίους εκτός του Ισραήλ αλλά και από μη Εβραίους.
Το "Σαμπάτ Σαλόμ" είθισται ως προσφώνηση κατά το Σαμπάτ (το εβραϊκό Σάββατο).
Σε ονόματα
Σαλόμ είναι ένα από τα 72 ονόματα του Θεού. Σαλόμ είναι επίσης και ένα κοινό εβραϊκό όνομα ή και επίθετο. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς την ομοιότητα που το όνομα φέρει σε σύγκριση με το Σολομώντα (שְׁלֹמֹה, Shelomo) και τη Σαλώμη (שלומית, Shlomit).
Διακεκριμένοι άνθρωποι με αυτό το όνομα ο Σιλβάν Σαλόμ (Ισραηλινός υπουργός οικονομικών), ο Σολόμ Αλειχέμ (Ρώσος συγγραφέας γλώσσας Γίντις) και η Σάλομ Χάρλοου (Καναδή ηθοποιός).
Κατηγορία:Εβραϊκή γλώσσα
Pinkerton
Το Pinkerton είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της αμερικάνικης μπάντας Weezer. Κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1996 από την DGC Records. Αφότου παράτησαν τα σχέδια τους για μια rock opera που είχαν ετοιμάσει ονόματι Songs from the Black Hole, οι Weezer ηχογράφησαν το Pinkerton ανάμεσα στις σπουδές του τραγουδιστή Rivers Cuomo στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, οπού έγραψε την πλειονότητα των τραγουδιών του άλμπουμ.
Για να αφομοιώσουν τον ήχο που είχαν στις συναυλίες, τους οι Weezer έκαναν από μόνοι τους την παραγωγή του άλμπουμ. Έτσι δημιούργησαν ένα άλμπουμ, πιο σκοτεινό από το ντεμπούτο τους. Οι στίχοι του Cuomo εκφράζουν απογοήτευση με το ροκ τρόπο ζωής. Το άλμπουμ έχει πάρει το όνομά του από τον BF Pinkerton, χαρακτήρα στην όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι, Madama Butterfly, τον οποίο ο Cuomo έχει χαρακτηρίσει ως ένα "μαλάκα Αμερικάνο ναύτη παρόμοιο με ένα περιοδεύων ροκ σταρ". Σαν την όπερα, το άλμπουμ περιέχει αναφορές στην Ιαπωνία και την ιαπωνική κουλτούρα.
Το Pinkerton έκανε ντεμπούτο στο #19 του Billboard 200 και έκανε πολύ λιγότερες πωλήσεις από το Weezer. Στην αρχή οι κριτικές ήταν πολύ αρνητικές, αλλά απέκτησε φανατικούς θαυμαστές και λατρεύτηκε χρόνια μετά. Τώρα πια θεωρείται η κορυφαία δουλειά των Weezer από θαυμαστές και κριτικούς. Η Deluxe Edition, που κυκλοφόρησε το 2010, πήρε τέλειο σκορ (100/100) στο Metacritic. Οι κριτικές ήταν τόσο σκληρές που έκαναν τον Cuomo να νιώθει χάλια. Ο ίδιος δεν είχε αναγνωρίσει ότι το άλμπουμ ήταν καλό ως το 2008. Απ' το άλμπουμ βγήκαν 3 singles τα "El Scorcho", "The Good Life" και "Pink Triangle". Το Pinkerton ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Weezer με τον μπασίστα Matt Sharp.
Γραφή
Το Pinkerton διαθέτει πιο σκοτεινό και πιο λειαντικό ήχο από το Weezer. Ο Cuomo έγραψε πολλά από τα τραγούδια, ενώ σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Γράφοντας από μια πιο άμεση και προσωπική προοπτική, ο Cuomo έγραψε για τις δυσλειτουργικές σχέσεις του, τη σεξουαλική απογοήτευση και τους αγώνες με την ταυτότητα του. Ο Cuomo έχει διπολική διαταραχή, και το άλμπουμ διαγράφει τον «κύκλο μεταξύ του "κουτσός και έτοιμος για πάρτυ"». Με διάρκεια λιγότερη των τριάντα πέντε λεπτών, το Pinkerton είναι, σύμφωνα με τον Cuomo, «μικρό από σχεδίαση».
Το "Tired of Sex" γράφτηκε πριν την κυκλοφορία του Weezer και μιλάει για το ασήμαντο σεξ με τις groupies, με τον Cuomo να απαριθμεί τις συναντήσεις του και να αναρωτιέται γιατί η αληθινή αγάπη του διαφεύγει.
Το πρώτο single, "El Scorcho" απευθύνεται στη ντροπή του Cuomo και την αδυναμία του να προσεγγίσει ένα κορίτσι.
Το δεύτερο single, "The Good Life" εξιστορεί την αναγέννηση του Cuomo μετά από μια κρίση ταυτότητας ως ένα μοναχικό μέλος της Ivy League. Ο Cuomo, ο οποίος αισθάνθηκε απομονωμένος στο Χάρβαρντ, έγραψε το τραγούδι μετά "την απογοήτευσή του με τη ζωή του ερημίτη που ακολουθούσε, την ασκητική ζωή".
Το τελευταίο single, "Pink Triangle ", περιγράφει έναν άνθρωπο που ερωτεύεται και θέλει να παντρευτεί, αλλά ανακαλύπτει ότι το αντικείμενο της αφοσίωσής του είναι λεσβία.
Το "Across the Sea" ήταν εμπνευσμένο από μια επιστολή που έλαβε ο Cuomo από μια γιαπωνέζα θαυμάστρια: «Όταν πήρα το γράμμα, την ερωτεύτηκα. Ήταν ένα υπέροχο γράμμα, ήμουν πολύ μόνος εκείνη την εποχή, αλλά την ίδια στιγμή ήμουν πολύ καταθλιμμένος γιατί δε θα τη συναντούσα ποτέ. Ακόμη και αν την συναντούσα, θα ήταν πιθανώς κανένα δεκατετράχρονο κορίτσι, που δεν θα μιλούσε καν αγγλικά.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Weezer Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996 Κατηγορία:Emo
Κοκκινοτριμιθιά
Η Κοκκινοτριμιθιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Συνορεύει με το Μάμμαρι που είναι στα βόρεια, το Παλαιομέτοχο που είναι στα νοτιοδυτικά , το Ακάκι που βρίσκεται στα δυτικά και τη Λευκωσία που βρίσκεται στα Ανατολικά του χωριού.
Η κατοικημένη περιοχή της Κοκκινοτριμιθιάς χωρίζεται σε τρεις ζώνες τον Α´ και Β´ συνοικισμό και το κεντρικό χωριό. Επιπλέον η Κοκκινοτριμιθιά αποτελεί βιομηχανική περιοχή της πρωτεύουσας.Ο πληθυσμός της Κοκκινοτριμιθιάς ανερχόταν το 2013 στις 5000.
Ιστορία
Η Κοκκινοτριμιθιά εμφανίζεται στους Ενετικούς χάρτες ως Tremitusa και σύμφωνα με τον Βουστρώνιο παραχωρήθηκε στο Μπελαράζ κατά τον 14ο αιώνα. Σύμφωνα με τον ίδιο ιστορικό το 1464-1468 παραχωρήθηκε στον ενετό Λούκα Μπραγαδίνο. Όμως η ιστορία της Κοκκινοτριμιθιάς χάνεται στα βάθη της ιστορίας μέχρι την εποχή του χαλκού. Πολύ γνωστό το χωριό έγινε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης-κρατητήρια όπου φυλακίστηκαν εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι, κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959. Τα κρατητήρια κτίστηκαν από τους Άγγλους για να μένουν μέσα οι πολιτικοί κρατούμενοι την περίοδο του απελευθερωτικό αγώνα. Βρίσκονται περίπου 2 χλμ. στα ανατολικά του χωριού και λειτούργησαν από το τέλος του 1955 μέχρι τις αρχές του 1959. Το στρατόπεδο αποτελείται από αλλεπάλληλες και ψηλές σειρές συρματοπλεγμάτων, με ξύλινου πύργους για τους φρουρούς. Μετά την τουρκική εισβολή το 1974 το χωριό δέχτηκε αρκετούς πρόσφυγες με αποτέλεσμα να αυξηθεί σημαντικά ο πληθυσμός και να επεκταθεί η κατοικημένη περιοχή με τους δύο προσφυγικούς συνοικισμούς. Στα νότια της Κοκκινοτριμιθιάς βρίσκεται το κτίριο του Αστυνομικού Σταθμού το οποίο αρχικά ήταν σταθμός τρένου που λειτούργησε στη Κύπρο κατά το πρώτο μισό του 20ουαιώνα.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Αρχιτεκτονική
Το κέντρο της κοινότητας φιλοξενεί πολύ ωραία δείγματα τοπικής αρχιτεκτονικής. Πλινθόκτιστα σπίτια με το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα αποτελούν σήμερα τη μαρτυρία της παλιάς αγροτικής ζωής. Η Κοκκινοτριμιθία διαθέτει πέντε συνολικά εκκλησίες, τέσσερις από τις οποίες έχουν ενδιαφέρον αρχιτεκτονικά λόγω της παλαιότητας τους. Στο κέντρο βρίσκεται και η εκκλησία της Παναγίας που χρονολογείται από το 1905. Η εκκλησία είναι κτισμένη, σε ρυθμό μονόκλιτης βασιλικής με δυτικού ρυθμού τρίγωνα και τόξα. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται το πανέμορφο βυζαντινού ρυθμού εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο φαίνεται να είναι κτισμένο στα ερείπια παλιότερης εκκλησίας που ανάγεται στον 11ο ή 12ο αιώνα και αποτελεί πραγματικό στολίδι για την κοινότητα. Στο παλιό νεκροταφείο βρίσκεται η παλιά εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ κτισμένη με πωρόλιθο που ανάγεται στο 16ο αιώνα.
Οι εκκλησίες της κοινότητας
Η Εκκλησία των εισοδίων της Θεοτόκου: Βρίσκεται μεταξύ δύο εκκλησιών, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου, και είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλαιότερων, η εκκλησία άρχισε να κτίζεται το 1900 και περατώθηκε το 1906. Η εκκλησία είναι κτισμένη με πουρόπετρα και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου.
Η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ: Είναι η αρχαιότερη από τις εκκλησίες του χωριού, αν και δεν είναι σίγουρο πότε ακριβώς κτίστηκε. Σε κάποιες αναφορές που γίνονται χρονολογείται το 16ο αιώνα, ενώ σε άλλες αναφορές χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Από επιγραφή που υπάρχει στο τέμπλο της εκκλησίας είναι σίγουρο πως αυτή ολοκληρώθηκε το 1615. Ο ναός διαθέτει και νάρθηκα. Είναι κτισμένος και αυτός επίσης με πουρόπετρα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η μικρή αύτη μονόκλιτη εκκλησία φαίνεται να είναι το αρχοντικό παρεκκλήσι του μεσαιωνικού φέουδου, γιατί και είναι μέχρι σήμερα γνωστή με το όνομα Βενέτικη. Δεξιά από το ιερό σώζεται η τοιχογραφία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ σε πολύ κακή κατάσταση. Ο αυλόγυρος της εκκλησίας χρησιμοποιείται ως κοιμητήριο.
Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου: Η παράδοση αναφέρει πως οι τέσσερις εκκλησίες του χωριού σχηματίζουν σταυρό και αυτό γιατί η πέμπτη χτίστηκε στα μετέπειτα χρόνια. Μια από αυτές τις εκκλησίες είναι και αυτή του Αγίου Γεωργίου. Κτίστηκε στο χώρο που παλαιότερα υπήρχαν ερείπια εκκλησίας και οι χωριανοί άναβαν καντήλι προς τιμή του Αγίου Γεωργίου. Οι εργολάβοι του κτίσματος διατήρησαν κάποια θεμέλια του πρώτου ναού στη νότια έξοδο του, κοντά στα σύνορα με το σχολείο. Το νέο εκκλησάκι αποπερατώθηκε το 1989. Εσωτερικά έχει αγιογραφηθεί από τους Ευγένιο Μαξιμόφ και Γεώργιο Γαβριήλ. Στην πλακόστρωτη αυλή της εκκλησίας του ναού σε ένα απέριττο μνημείο υπάρχει μια πλάκα με χαραγμένα τα ονόματα πεσόντων και αγνοουμένων του 1974.
Η εκκλησία του Αγίου Μάμαντος: Βρίσκεται στα δυτικά του χωριού, στην περιοχή Πετρακούρα. Κτίστηκε λίγο μετά την εισβολή στον Α’ προσφυγικό συνοικισμό. Η εκκλησία είναι λυόμενη με διαστάσεις περίπου 6x14 μέτρα. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Μάμα, τον Άγιο των Ακριτών, για να θυμίζει σε όλους την πόλη του Αγίου Μάμαντος, τη Μόρφου και τα γύρω χωριά. Ο ναός γιορτάζει στις 2 του Σεπτέμβρη.
Η εκκλησία του Αποστόλου Βαρνάβα: Εκτός από τις αρχαίες εκκλησίες που υπάρχουν στο χωριό τα τελευταία χρόνια κτίστηκε μια καινούργια εκκλησία αφιερωμένη στον Απόστολο Βαρνάβα, τον ιδρυτή και προστάτη της εκκλησίας της Κύπρου. Η εκκλησία αυτή λειτούργησε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 2005. Είναι η μεγαλύτερη και η επιβλητικότερη εκκλησία της κοινότητας.
Η εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου. Εκκλησάκι με πρόχειρη κατασκευή που βρίσκεται εντός του χώρου των κρατητηρίων της κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Οροσειρά Βόρας
Η Οροσειρά Βόρας είναι μια οροσειρά στη βαλκανική χερσόνησο η οποία εκτείνεται στα σύνορα μεταξύ Βόρειας Μακεδονίας και Ελλάδας.
Υπόπεριοχές
Η οροσειρά είναι συνήθως χωρισμένη σε τρεις επιμέρους οροσειρές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Ελλάδας Κατηγορία:Οροσειρές της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης Κατηγορία:Σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Θεόφιλος Γάτσος
Ο Θεόφιλος Γάτσος του Δημητρίου (Αριδαία, 1930 – 15 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος και βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία. Έγραψε έργα για τη διατροφή.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ. Εντάχθηκε στο νεοσύστατο κόμμα της ΝΔ. Εξελέγη στις δημοτικές εκλογές του 1975 ως δήμαρχος στη γενέτειρά του, την Αριδαία, και επανεξελέγη με ποσοστό γύρω στο 58% το 1978, με τον αντίπαλό του, Ιωάννη Γαβρά, να λαμβάνει 42%. Παραιτήθηκε από δήμαρχος μετά την εκλογή του στο βουλευτικό αξίωμα, μετά τις εκλογές του 1981, κατά τις οποίες συγκέντρωσε 8.571 σταυρούς. Επανεξελέγη με τη ΝΔ στις εκλογές του 1985 και υπηρέτησε στο Κοινοβούλιο ως το 1989. Λίγο αργότερα προσχώρησε στη Δημοκρατική Ανανέωση του Κωστή Στεφανόπουλου.
Απεβίωσε το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας Κατηγορία:Δήμαρχοι Αριδαίας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Σαμπανί Νοντά
Ο Σαμπανί Κριστόφ Νοντά (Shabani Christophe Nonda) (6 Μαρτίου 1977) είναι πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Γεννημένος στο Μπουρούντι, εκπροσώπησε την Εθνική Λαϊκής Δημοκρατίας του ΛΔ Κονγκό, παίζοντας σε 36 αγώνες και σκοράροντας 20 γκολ. Επιλέχθηκε για την ομάδα της ΛΔ Κονγκό για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2002.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Αφού τερμάτισε πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα Ελβετίας δύο συνεχόμενες σεζόν, μεταγράφηκε στη γαλλική Σταντ Ρενναί ΦΚ το 1998 έναντι ποσού ρεκόρ 9 εκατ. δολαρίων και αργότερα εντάχθηκε στην ΑΣ Μονακό το 2000 για 20 εκατομμύρια ευρώ, για να αντικαταστήσει τον Νταβίντ Τρεζεγκέ. Οι εμφανίσεις του, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στον Τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2004, του κέρδισαν μια μεταγραφή στην ιταλική ΑΣ Ρόμα με τριετή συμφωνία το 2005, για την οποία κέρδισε 1,8 εκατομμύρια ευρώ μεικτά ανά σεζόν (ωστόσο ο φορολογικός συντελεστής συμπεριλαμβανομένου του περιφερειακού φόρου μπορεί να έχει αθροιστεί περίπου στο 50%). Ωστόσο, ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στις δυνατότητές του – εν μέρει λόγω τραυματισμού στο γόνατο που υπέστη ενώ ήταν στο Μονακό – και πέρασε τη σεζόν 2006–07 σεζόν ως δανεικός στην αγγλική Μπλάκμπερν Ρόβερς. Ενώ βρισκόταν στην Μπλάκμπερν, ο Νοντά ανακοίνωσε την πρόθεσή του να υπογράψει μόνιμο συμβόλαιο. Η Μπλάκμπερν επέλεξε να μην υπογράψει τον Νοντά σε μόνιμη συμφωνία και αργότερα υπέγραψε στην τουρκική Γαλατασαράι τον Αύγουστο του 2007, με διετές συμβόλαιο. Στις 28 Ιανουαρίου 2010, η Γαλατασαράι τον αποδέσμευσε με κοινή συναίνεση.
Εθνική ομάδα
Αν και γεννήθηκε στο Μπουρούντι, ο Νοντά έχει υπηκοότητα από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Έκανε 36 συμμετοχές για τη χώρα και σημείωσε 20 γκολ, μεταξύ 2000 και 2010. Αποσύρθηκε από την εθνική το 2005 και επέστρεψε το 2007. Σημείωσε χατ τρικ εναντίον του Τζιμπουτί στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2008.
Διακρίσεις
Μονακό
Ρόμα
Γαλατασαράι
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Μπουρούντι Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Φλόριαν Άλμπερτ
Ο Φλόριαν Άλμπερτ (ουγγρικά: Albert Flórián, 15 Σεπτεμβρίου 1941 – 31 Οκτωβρίου 2011) ήταν Ούγγρος διεθνής ποδοσφαιριστής, που κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου Ευρωπαίου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς το 1967 (Χρυσή Μπάλα). Με το προσωνύμιο «Ο Αυτοκράτορας», αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός με δεινή ικανότητα στο σκοράρισμα. Ήταν από τους κορυφαίους της εποχής του και έχει περιγραφεί ως ένας από τους πιο «κομψούς» ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.
Βιογραφία
Γιος σιδηρουργού, γεννήθηκε κοντά στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία στην πόλη Χερτσεγκσάντο και μετακόμισε στη Βουδαπέστη. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα καθώς η μητέρα του πέθανε δύο χρόνια μετά τη γέννησή του αφήνοντας τον πατέρα του με τρία παιδιά. Σε ηλικία 11 ετών άρχισε να μαθαίνει τα μυστικά του ποδοσφαίρου στη Φερεντσβάρος. Δεν εγκατέλειψε το σύλλογο σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του παρά τις δελεαστικές προτάσεις που δέχτηκε μετά την καθιέρωσή του.
Καριέρα σε συλλόγους
Τον ανακάλυψε ο Μάρτον Μπούκοβι. Σταδιακά από τα τμήματα των μικρότερων ηλικιών έφθασε στην ομάδα των ανδρών κάνοντας το ντεμπούτο του στις 2 Νοεμβρίου 1958, σημειώνοντας δύο τέρματα και δίνοντας μία τελική πάσα (ασίστ) για το τρίτο με αντίπαλο την Ντιόσγκιορι ΒΤΚ. Αρχικά αγωνίστηκε ως μέσος αλλά οι επιθετικές ικανότητες τον καθιέρωσαν στο κέντρο της επίθεσης και σε ένα χρόνο έκανε και τη διεθνή πρεμιέρα του με δύο τελικές πάσες σε αγώνα με αντίπαλο τη Σουηδία στις 28 Ιουνίου 1959, που έληξε με νίκη των Μαγυάρων με 3–2. Εξελίχθηκε σε ένα από τους καλύτερους κεντρικούς επιθετικούς στα χρόνια μετά τον πόλεμο και από τους καλύτερους Ούγγρους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Διέθετε μεγάλη ποικιλία στο παιχνίδι του. Ευκίνητος και ικανός ντριπλέρ, με εντυπωσιακές ενέργειες και το έξυπνο τρόπο παιχνιδιού. Είχε ιδιαίτερη ικανότητα εκμετάλλευσης των αμυντικών στις κατάλληλες στιγμές και διακρίνονταν για την ομαδικότητά του δίνοντας ευκαιρίες στους ικανότατους συμπαίκτες του στην επίθεση να σκοράρουν.
Η ταχεία άνοδός του είχε προέλθει από τις ατομικές διακρίσεις που ήρθαν με τον τίτλο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος την αγωνιστική περίοδο 1959–60 (27 τέρματα) και την αμέσως επόμενη χρονιά με 21 τέρματα. Σε συλλογικό επίπεδο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ουγγαρίας για πρώτη φορά το 1963 (ο πρώτος τίτλος της Φερεντσβάρος μετά από 14 χρόνια) επαναλαμβάνοντας την επιτυχία την επόμενη χρονιά. Δύο ακόμα συνεχόμενα πρωταθλήματα ακολούθησαν αργότερα. Η μεγαλύτερη επιτυχία ήρθε το 1965, όταν στο Inter-Cities Fairs Cup, όπου η Φερεντσβάρος νικώντας μεταξύ άλλων την Ρόμα και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο δρόμο προς τον τελικό, θριάμβευσε με αντίπαλο τη Γιουβέντους με 1–0 και έλαβε τον τίτλο του Κυπελλούχου. Στον προκριματικό γύρο σημείωσε πέντε γκολ με αντίπαλο την ισλανδική Κέφλαβικ (αποτέλεσμα 9–1), επίδοση που παραμένει ρεκόρ. Την ίδια χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το 1967 η κατάκτηση του πρωταθλήματος στη χώρα συνοδεύτηκε με τον τίτλο του καλύτερου ποδοσφαιριστή της Ευρώπης (Χρυσή Μπάλα), ο πρώτος και μόνος Ούγγρος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο.
Διεθνής καριέρα
Αγωνίστηκε στην εθνική ελπίδων διακρινόμενος ως πρώτος σκόρερ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων του 1959. Με την εθνική της χώρας του γνώρισε διεθνή επιτυχία γρήγορα κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960 διοργάνωση στην οποία σημείωσε πέντε γκολ, όπως και την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1964. Συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, όπου ήταν ανάμεσα στους πρώτους σκόρερ της διοργάνωσης με τέσσερα τέρματα (έξι παίκτες ήταν στην πρώτη θέση με τον ίδιο αριθμό) και αναδείχθηκε καλύτερος νέος παίκτης.
Ο Άλμπερτ εμφανίστηκε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία χωρίς να σκοράρει, έκανε όμως εξαιρετική εμφάνιση απέναντι στη Βραζιλία σε μία μονομαχία που θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους αγώνες στην ιστορία του θεσμού. Οι Ούγγροι, αφού έχασαν από την Πορτογαλία στον πρώτο αγώνα, μπήκαν για να κερδίσουν στοχεύοντας στην πρόκριση. Η Ουγγαρία νίκησε τελικά με 3–1, και ο Άλμπερτ με το ιδιαίτερα κομψό και υψηλής τεχνικής τρόπο παιχνιδιού του έλαβε πολλές επιδοκιμασίες και έκανε τους φιλάθλους να ξεχάσουν την απουσία του Πελέ με την απόδοσή του. Την ίδια χρονιά ήταν πέμπτος στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας, ενώ αναδείχθηκε ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην πατρίδα του, επιτυχία που επανέλαβε και την επόμενη χρονιά. Με την απόδοσή του εναντίον της Βραζιλίας ο Άλμπερτ έγινε διάσημος στη χώρα του καφέ. Το 1967 οι Βραζιλιάνοι τον κάλεσαν να συμμετάσχει σε φιλικούς αγώνες των κορυφαίων ομάδων της χώρας. Και το 1968 ήταν από τους πρώτους που πήρε πρόσκληση να συμμετάσχει στον αγώνα των Καριόκας με τη Μικτή Κόσμου στην επέτειο των 10 χρόνων από την κατάκτηση του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου σημειώνοντας το μοναδικό γκολ της Μικτής στην ήττα της με 2–1. Η Φλαμένγκο του πρότεινε μάλιστα επαγγελματικό συμβόλαιο, αλλά ο Άλμπερτ αρνήθηκε ευγενικά.
Ένας τραυματισμός του το 1969 σε αγώνα της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 με αντίπαλο τη Δανία τον άφησε εκτός δράσης για ένα σχεδόν χρόνο, με την επιστροφή του να μην είναι ανάλογη της προηγούμενης καριέρας του. Η τελευταία μεγάλη διοργάνωση που συμμετείχε ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1972, όπου κατέλαβε την τέταρτη θέση με την Ουγγαρία αγωνιζόμενος δύο φορές. Με την εθνική της χώρας του συμμετείχε σε 75 συναντήσεις σημειώνοντας 31 τέρματα. Στις 17 Μαρτίου 1974 έλαβε μέρος στον τελευταίο αγώνα πρωταθλήματος της καριέρας του, έχοντας σημειώσει 245 γκολ στο πρωτάθλημα και 383 συμμετέχοντας σε 537 επίσημους αγώνες με τη Φερεντσβάρος. Συνολικά κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σημείωσε τουλάχιστον 1.017 γκολ σε επίσημους και φιλικούς αγώνες.
Μετά το ποδόσφαιρο
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση είχε σύντομη προπονητική καριέρα στην Αλ-Αχλί της Βεγγάζης (Λιβύη), ενώ στη συνέχεια εργάστηκε για τη Φερεντσβάρος σε διάφορες θέσεις, όπως τεχνικός διευθυντής, αρχηγός τμήματος και αργότερα επίτιμος πρόεδρος. Απέκτησε γιο με το ίδιο όνομα που ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του αγωνιζόμενος ως την εθνική Ουγγαρίας. Το 2007 το γήπεδο του συλλόγου πήρε το όνομά του και τοποθετήθηκε και άγαλμά του ύψους 3,5 μέτρων.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1964 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1972 Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Διώρυγα
μικρογραφία|320x320εσ|Διώρυγα [[Δούναβης|Δούναβη - Μαύρης Θάλασσας στη Ρουμανία]] Γενικά με τον όρο διώρυγα χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε επίγειο τεχνικό έργο συνήθως μεγάλου μήκους και πλάτους για παροχέτευση ή αποχέτευση νερού ή σύνδεση ποταμών, λιμνών και θαλασσών, κατ΄ είδος μεταξύ τους ή κεχωρισμένα π.χ. ποταμό με ποταμό, λίμνη με λίμνη ή ποταμό ή θάλασσα, θάλασσα με θάλασσα κλπ.
Η κατασκευή (διάνοιξη) διώρυγας λέγεται διώρυξη, ή διόρυξη, από το ρήμα διορύσσω (= ανοίγω δίοδο σκάβοντας).
Ιστορία
Η κατασκευή διωρύγων εμφανίζεται από τους μυθικούς χρόνους. Πρώτη νύξη τέτοιας κατασκευής αναφέρεται στην Ελληνική Μυθολογία μεταξύ των άθλων του Ηρακλή, στον καθαρισμό των σταύλων του Αυγεία. Έτσι η δημιουργία αυτών ξεκίνησε αρχικά ως ανάγκη καθαρισμών και άρδευσης. Τον 7ο αιώνα π.Χ. ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σεναχερίμπ ή Σενναχειρείμ κατασκεύασε διώρυγα μήκους 80 χλμ. προκειμένου να υδροδοτήσει την πόλη Νινευή, πρωτεύουσα της χώρας του. Το 510 π.Χ. ο βασιλιάς της Περσίας Δαρείος Α΄ ανέλαβε την κατασκευή διώρυγας που συνέδεε τον Νείλο ποταμό με την Ερυθρά Θάλασσα που αποτέλεσε τον πρόδρομο της σημερινής διώρυγας του Σουέζ. Ιστορικά θεωρούνται τα εκτεταμένα συστήματα αρδευτικών διωρύγων στη Βαβυλωνία και Σουμερία με το πλέον φιλόδοξο έργο τη διώρυγα μήκους 320 χλμ. μεταξύ των σημερινών πόλεων του Ιράκ, Σαμάρας και Αλ Κουτ.
Αλλά και οι αρχαίοι κάτοικοι της Κίνας τον 3ο αιώνα π.Χ. ξεκίνησαν κατασκευές εσωτερικών διωρύγων με σημαντικότερη τη λεγόμενη "Μεγάλη διώρυγα" συνολικού μήκους 1600 χλμ. η κατασκευή της οποίας ξεκίνησε το 610 (μ.Χ.) και την οποία επέκτειναν οι επόμενες δυναστείες φθάνοντας τελικά να ενώνει τον ποταμό Γιανγκ Τσε με το Πεκίνο. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σε μήκος τεχνητή υδάτινη αρτηρία του κόσμου.
Πλωτές διώρυγες
Μεγάλες διώρυγες τις οποίες μπορούν να κάνουν χρήση πάσης φύσεως πλωτά μέσα χαρακτηρίζονται πλωτές διώρυγες. Γενικά οι διώρυγες αυτές που λέγονται και διώρυγες ναυσιπλοΐας, διανοίγονται για εμπορικούς σκοπούς ενώνοντας χωριστές υφιστάμενες υδάτινες επιφάνειες. Σε πολλές περιπτώσεις οι πλωτές διώρυγες αποτελούν προεκτάσεις θαλασσών, λιμνών ή ποταμών στο εσωτερικό ηπειρωτικών χωρών για ανάπτυξη πλωτής συγκοινωνίας μεταξύ εμπορικών εσωτερικών κέντρων. Ένα κλασικό τέτοιο παράδειγμα αποτελούν οι πλωτές διώρυγες της Σουηδίας καθώς και η Κανάλ ντι Σάντρ.
Διακρίσεις πλωτών διωρύγων
Οι πλωτές διώρυγες διακρίνονται ανάλογα των υδάτινων επιφανειών που συνδέουν και του τρόπου σύνδεσης. Οι διακρίσεις αυτών είναι:
Διεθνές δίκαιο
Στην έννοια των διεθνών διωρύγων περιλαμβάνονται κατ΄ αρχήν τα διεθνή στενά που ενώνουν δύο ανοικτές θάλασσες που μπορεί να είναι φυσικοί πορθμοί και στενά περάσματα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τη ναυτιλία. Σε αντίθεση αυτών που αποτελούν φυσικοί οδοί, οι διώρυγες αποτελούν τεχνητές οδούς που διορύσσονται μέσα στην επικράτεια ενός κράτους και υπόκεινται στη κυριαρχία του. Στις περιπτώσεις αυτές η εφαρμογή του διεθνούς εθιμικού κανόνα της ελευθεροπλοΐας εξαρτάται από τη συναίνεση του κυρίαρχου κράτους που εκφράζεται με διεθνή σύμβαση που συνάπτει με άλλα ενδιαφερόμενα κράτη. Στη περίπτωση αυτή το καθεστώς της διώρυγας αυτής προσδιορίζεται ελεύθερο, όπως π.χ. η διώρυγα της Κορίνθου στην Ελλάδα, που έχει διανοιχθεί εντός της ελληνικής επικράτειας συνδέοντας το Αιγαίο Πέλαγος με το Ιόνιο Πέλαγος.
Αντίθετα όμως, στις περιπτώσεις διωρύγων, ή φυσικών περασμάτων, που βρίσκονται πάνω σε μεγάλες θαλάσσιες οδούς και παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον στη ναυσιπλοΐα γενικά, τόσο εν καιρώ ειρήνης όσο και εν καιρώ πολέμου, όπως τέτοιες είναι π.χ. η διώρυγα του Παναμά, η διώρυγα του Σουέζ κ.λπ. αυτές υπόκεινται σε διεθνοποιημένο νομικό καθεστώς που καθιερώνει και κατοχυρώνει την ελεύθερη διέλευση.
Δείτε επίσης
Διωρυγα
Σαν
thumb|right|145px|Βάζο από την Κόρινθο. Η επιγραφή «Περσέας» είναι γραμμένη με το κορινθιακό αλφάβητο απο τα δεξιά προς τα αριστερά και περιέχει το γράμμα «Σαν». Το σαν (κεφαλαίο Ϻ, πεζό ϻ) ήταν γράμμα σε πρώιμες μορφές του ελληνικού αλφάβητου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα στη γραφή συγκεκριμένων Δωρικών διαλέκτων για να αποδώσει πιθανώς μια μορφή συρριστικού συμφώνου που φωνητικά προσέγγιζε το /ts/ ή το /s/.
Τὸ Δωριέες μὲν σὰν καλέουσι, Ἴωνες δὲ σίγμα. Ἡρόδοτος.
Ακόμα και ο όρος σαμφορά (ενν. ίππος) πλάστηκε (πρβλ. Αριστοφ. Ιππ 603) για να χαρακτηρίσει τους ίππους της Σικυώνος ( Ϻικύων ) που έφεραν Ϻ) ήταν δηλαδή στιγματισμένοι με το γράμμα σαν, εν αντιθέσει προς τους ίππους της Κορίνθου ( Ϙόρινθος ) που έφεραν το χαρακτηριστικό του γράμματος κόππα (εξ ου και κοππατίαι).
Στο ίδιο αλφάβητο δεν συνυπήρχαν σίγμα και σαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα
Οροσειρά Κιούμρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιουμρα
Μανώλης Ψωμάς
Ο Μανώλης Ψωμάς είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, πρωταθλητής Β΄Εθνικής και με πολυετή θητεία στην Α΄Εθνική κατηγορία.
Η πορεία του
Ο Μανώλης Ψωμάς γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1978 στην Κρήτη και συγκεκριμένα η καταγωγή του είναι από την Επισκοπή Ρεθύμνου. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 17 ετών στην τοπική ΕΑΡ, όπου αγωνίστηκε για 2 έτη και στη συνέχεια μεταπήδησε στον Πανελευσινιακό.
Τον Ιανουάριο του 2001 υπέγραψε στο Αιγάλεω, τον σπουδαιότερο σταθμό της καριέρας του. Έπαιξε εκεί μέχρι και το καλοκαίρι του 2007, κατακτώντας έναν τίτλο Β΄Εθνικής (2001), μια πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας (2003) και μια έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (2004).
Με το Αιγάλεω αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 2004-05 και με τις εμφανίσεις του προσέλκυσε το ενδιαφέρον ευρωπαϊκών συλλόγων, αλλά η διοίκηση της ΠΑΕ Αιγάλεω αρνήθηκε να τον παραχωρήσει.
Συνέχισε την καριέρα του στον Αστέρα Τρίπολης (2008 & 2009), την Καβάλα, τον ΟΦΗ, το Λεβαδειακό και τη Λάρισα.
Πηγές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Αγία Σοφία Πάτρας (συνοικία)
Η Αγία Σοφία είναι συνοικία της Πάτρας, σε κοντινή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Η περιοχή πήρε την ονομασία της από την ομώνυμη εκκλησία που βρίσκεται επί της οδού Αγίας Σοφίας. Είναι από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Πάτρας. Περιβάλλεται από τις περιοχές Αγυιά, Άγιος Αλέξιος, Άγιος Διονύσιος, Πελεκαναίικα, Πυροσβεστείο και Ζαβλάνι.
Οικονομία
Η μικρή απόσταση της περιοχής από το κέντρο της Πάτρας, η συχνή διεύλευση κόσμου και η πυκνή δόμησή της, καθιστούν τη συνοικία ιδανική τόσο για δραστηριοποίηση μεγάλου αριθμού επιχειρήσεων και καταστημάτων όσο και για συνήθη επιλογή ως τόπο φοιτητικής κατοικίας. Στα όρια με την Αγυιά και το Ζαβλάνι και στον Νέο Δρόμο υπάρχουν μεγάλα εμπορικά συγκροτήματα.
Συγκοινωνίες
Επίσης, υπάρχουν πολλοί σταθμοί ταξί καθώς και ο σταθμός ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας.
Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εκδηλώσεις κατά τη θρησκευτική εορτή της Αγίας Σοφίας, με παρουσία πλήθους κόσμου.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
1908
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
1908 (κόμικς)
right|250px|thumb|Το εξώφυλλο του πρώτου τόμου To 1908 είναι ένα κόμικς που πρωτοκυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2018 από την Εκδοτική Belle Époque.
Θεματολογία
Η έκδοση είναι μια σειρά τύπου graphic novel, η οποία έχει αποκλειστικό περιεχόμενο την ιστορική διαδρομή του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου από τη γέννησή του μέχρι σήμερα.
Χρονικά, εκκινεί από το 1906 και παρακολουθεί τον -τότε- πρωταθλητή στίβου του Εθνικού Γ.Σ. και μετέπειτα του Πανελληνίου, Γιώργο Καλαφάτη, στην προσπάθειά του να ιδρύσει, σε ηλικία 18 ετών και κόντρα στις αντιλήψεις της εποχής, οι οποίες ήθελαν μόνο τον κλασικό αθλητισμό ως ευγενές άθλημα και το ποδόσφαιρο περιθωριοποιημένο, ένα αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο: τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αθηνών, δηλαδή τον σημερινό Παναθηναϊκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά κόμικς
Αετίων
Ο Αετίων ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης με καταγωγή από την αρχαία Αμφίπολη, ο οποίος περιγράφεται από τον Καλλίμαχο και τον Θεόκριτο, οι οποίοι αναφέρουν πως κατά παραγγελία του Νικία - διάσημου γιατρού από τη Μίλητο-, φιλοτέχνησε ένα άγαλμα του Ασκληπιού σε ξύλο κέδρου. Έφτασε στο απόγειο της φήμης του περίπου στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ..
Το όνομα του συχνά μπερδεύεται με αυτό του ζωγράφου του 1ου αιώνα μ.Χ., του Εχίωνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Σύνταγμα της Ελλάδος 1968
Το Δικτατορικό Σύνταγμα του 1968 ήταν ένα συνταγματικό κείμενο της Χούντας που ψηφίστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1968 με νόθο δημοψήφισμα. Με αυτό διατηρούνταν το πολίτευμα της Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Καταργήθηκε, όπως και αυτό του 1973, από την Καταστατική Συντακτική Πράξη της 1ης Αυγούστου 1974.
Ιστορικό
Η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967 είχε συγκροτήσει επιτροπή για την κατάρτιση του νέου συντάγματος. Πρόεδρος της επιτροπής αυτής ήταν ο Χαρίλαος Μητρέλιας. Η Επιτροπή άρχισε να λειτουργεί τον Μάιο του 1967. Το «Σχέδιο Συντάγματος» παρεδόθη στη δικτατορική νέα κυβέρνηση του Παπαδόπουλου τον Δεκέμβριο του 1967. Όμως το σχέδιο αυτό τελικά αγνοήθηκε από τους στρατιωτικούς, οι οποίοι παρουσίασαν το δικό τους σχέδιο συντάγματος, μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου 1968.
Στις 15 Μαρτίου 1968, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος σε συνέντευξή του τόνισε οτι το νέο Σύνταγμα επιδιώκει την εξυγίανσιν του δημοσίου βίου και την δημιουργίαν μίας δημοκρατικής Πολιτείας. Επίσης ανακοίνωσε πως θα διεξαχθεί δημοψήφισμα για την έγκρισή του.
Το νόθο δημοψήφισμα διεξήχθη την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 1968, σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, και έδωσε αποτέλεσμα "υπέρ" με ποσοστό 91,87%. Δικαίωμα ψήφου δεν είχαν οι πολιτικοί κρατούμενοι οι οποίοι είχαν συλληφθεί και εκτοπιστεί από τον Απρίλιο του 1967. Κυρίαρχη στη διαφημιστική εκστρατεία της χούντας ήταν η λέξη «ΝΑΙ», η οποία προωθήθηκε από όλα τα μέσα της εποχής, όπως αφίσες, έντυπο υλικό, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και εφημερίδες. Ίσχυσε από τις 15 Νοεμβρίου 1968 και είναι γνωστό ως Δικτατορικό Σύνταγμα του 1968.
Είναι το πρώτο σύνταγμα από τα δύο που κατάρτισε η επταετής Δικτατορία.
Περιεχόμενο
Το νέο σύνταγμα απέδιδε τη νοοτροπία των δικτατόρων. Το μόνο μέλος της κυβέρνησης με βουλευτική έδρα θα ήταν ο πρωθυπουργός και θα λογοδοτούσε στον βασιλιά. Όμως ο βασιλιάς δεν διατηρούσε τους παλιούς δεσμούς του με τις ένοπλες δυνάμεις. Έτσι ο στρατός διασφάλιζε για τον εαυτό του τις θεμελιώδεις εξουσίες. Γενικά, μαζί με το Συνταγματικό Δικαστήριο, τα άρθρα του Συντάγματος παρείχαν στο στρατό υπερβολικές εξουσίες. Σύμφωνα με το νέο σύνταγμα, πολλές αρμοδιότητες της πολιτικής ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων (δηλαδή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας) μεταβιβάστηκαν στην ηγεσία του στρατού. Έτσι, ο διορισμός της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων, οι προαγωγές, οι συνταξιοδοτήσεις και οι διορισμοί έγιναν αποκλειστική αρμοδιότητα του στρατού. Τα άρθρα 129-131, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του ΝΔ 58/1968 για το καθεστώς των Ενόπλων Δυνάμεων όριζαν μάλιστα ως πρόσθετη αποστολή τους "την προστασίαν της πολιτικοκοινωνικής τάξεως". Δημιουργούσαν, ακόμη, οι διατάξεις αυτές ένα πολιτικά πανίσχυρο "Συμβούλιο Εθνικής Αμύνης", το μόνο πολιτικά ανεύθυνο και συνταγματικά αμετακίνητο μέλος του οποίου ήταν ο ενισχυμένος με εξαιρετικές προσωπικές αρμοδιότητες Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Βέβαια, περιείχε και κάποιες διατάξεις πολιτικού εκσυγχρονισμού. Την θεσμοθέτηση των βουλευτών Επικρατείας, και την πρόβλεψη, ορθά μόνο γι' αυτούς, της εκλογής τους με απολύτως αναλογικό εκλογικό σύστημα. Σύμφωνα με το άρθρο 60 παρ.1, η θητεία όλων των βουλευτών ήταν πενταετής, απαγορευόταν η τέταρτη συνεχής εκλογή τους και ο αριθμός τους ήταν 150 (άρθρο 57 παρ.1). Το Συμβούλιον του Στέμματος μετονομάστηκε σε Συμβούλιον του Έθνους (άρθρο 54 παρ.2). Επίσης προέβλεπε την ύπαρξη του Εθνικού Συμβουλιού Παιδείας (άρθρο 17 παρ.2) του οποίου προέδρευε ο Αρχιεπίσκοπος. Κατοχύρωνε Συνταγματικό δικαστήριο και προέβλεπε την μη εκλογιμότητα όσων είχαν διατελέσει εκπρόσωποι της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.
Άλλες διατάξεις περιλάμβαναν τις απεργίες με πολιτικά κίνητρα, οι οποίες κηρύχθηκαν παράνομες. Για το κοινοβούλιο, προβλεπόταν η εκλογή του με με καθολική και μυστική ψηφοφορία και ο χωρισμός του σε δύο τμήματα. Ωστόσο, τα περισσότερα κύρια άρθρα αυτού του συντάγματος έμειναν ανεφάρμοστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σύνταγμα Σύνταγμα Σύνταγμα 1968
Με λένε Στέλιο
Η ταινία Με λένε Στέλιο (σουηδικά Jag heter Stelios) είναι ταινία - κοινωνικό δράμα, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Θεόδωρου Καλλιφατίδη "Μετανάστες", όπου παρουσιάζονται η ζωή και τα προβλήματα των Ελλήνων μεταναστών στη Σουηδία του 1970.
Υπόθεση
Ο Στέλιος έχει μεταναστεύσει από την Ελλάδα στη Σουηδία κατά την περίοδο της χούντας και μοιράζεται ένα μικρό διαμέρισμα με το θείο του Θωμά, τη Μαρία, το Δημήτρη και τον Κώστα. Ο θείος του είναι άρρωστος και ζει με το φόβο ότι θα πεθάνει στα ξένα, ενώ οι υπόλοιποι συγκάτοικοι δουλεύουν σκληρά για το μεροκάματό τους. Ο Στέλιος βρίσκει δουλειά σε ένα εργοστάσιο, παράλληλα όμως βιώνει τη μοναξιά, το ρατσισμό και την ανασφάλεια του μετανάστη. Προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα της κοινωνικής του αποδοχής, φτιάχνει ένα πρόσκαιρο δεσμό με μια Σουηδέζα. Σύντομα όμως θα ξαναβρεθεί μόνος και άνεργος σε μια αλλοτριωμένη κοινωνία.
Πηγές
Internet movie Database
Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες Κατηγορία:Σουηδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σουηδόφωνες ταινίες
Δημοτικό Στάδιο Άρτας
Το Δημοτικό Στάδιο Άρτας είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στην πόλη της Άρτας χτισμένο το 1957 με χωρητικότητα 1.500 ατόμων και είναι η έδρα της Αναγέννησης Άρτας.
Το γήπεδο από το 2014 διαθέτει πλέον μόνο μία εξέδρα καθώς και τάπητα στίβου. Βρίσκεται στην οδό Κομμένου, δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο του νεκροταφείου της Αρχαίας Αμβρακίας.
Το Δημοτικό Στάδιο Άρτας (πρώην Εθνικό Στάδιο) φιλοξενεί κατά καιρούς αγώνες στίβου αλλά και διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ιστορία
Η αρχική θέση του γηπέδου της Άρτας ήταν κοντά στην είσοδο της πόλης, δίπλα στην σημερινή Εθνική οδό Αντιρίου - Ιωαννίνων. Συγκεκριμένα, η θέση του πρώτου γηπέδου ήταν στο πεδίο βολής του σημερινού στρατοπέδου «Παπακώστα». Το 1937, κρίθηκε αναγκαιά η μεταφορά του γηπέδου σε άλλη θέση και τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ξεκίνησαν τα έργα στην τοποθεσία που βρίσκεται το σημερινό γήπεδο, στην οδό Κομμένου. Στο νέο γήπεδο υπήρχε μόνο ο αγωνιστικός χώρος και οι θεατές παρακολουθούσαν τους αγώνες από τον γειτονικό λόφο Περάνθης ενώ το 1957 άρχισαν οι εργασίες διαμόρφωσης του χώρου και το γήπεδο απέκτησε τις βασικές δομές μίας αθλητικής εγκατάστασης.
Σημαντικοί αγώνες
Κατά καιρούς το Δημοτικό Στάδιο έχει φιλοξενήσει αγώνες ανάμεσα στην Αναγέννηση και σημαντικές όμαδες του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ρεκόρ θεατών
Το ρεκόρ θεατών στο Δημοτικό Στάδιο Άρτας σημειώθηκε το 1970 όταν η τοπική Αναγέννηση Άρτας υποδέχτηκε τον ΠΑΣ Γιάννινα για το πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής. Τη συγκεκριμένη περίοδο η ομάδα της Άρτας είχε πραγματοποιήσει μια από τις καλύτερες χρονιές της ιστορίας της και τερμάτισε στην τρίτη θέση ενώ στον συγκεκριμένο αγώνα με την ομάδα των Ιωαννίνων κόπηκαν 7.389 εισιτήρια ενώ ο αγώνας έληξε ισόπαλος 0-0.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το γήπεδο βρίσκεται στην οδό Κομμένου, δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο του δυτικού νεκροταφείου της Αρχαίας Αμβρακίας και απέχει περίπου 1 χλμ. από την ιστορική γέφυρα Άρτας ενώ η απόσταση από τον σταθμό ΚΤΕΛ είναι περίπου 4 χλμ. μέσω της Περιφερειακής οδού, 3,5 χλμ. μέσω της οδού που διατρέχει το λόφο Περάνθης και 2,5 χλμ. μέσω της οδού Τζουμέρκων. Η συντομότερη διαδρομή προς το γήπεδο για τους επισκέπτες από Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Πρέβεζα και Ηγουμενίτσα είναι εκείνη στο ύψος της πλατείας Ευζώνων και διαμέσου της οδού Αλεξάνδρου Ζάρα μπορούν να φθάσουν στην οδό Κομμένου και από εκεί στο Δημοτικό Στάδιο Άρτας.
Νικηφόρος Μελισσηνός (λόγιος)
Ο Νικηφόρος Μελισσηνός ο Κομνηνός ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Νικηφορος
Μύρτις
Η Μύρτις ή Μύρτιδα ήταν λυρική ποιήτρια από την Ανθηδόνα της Βοιωτίας.Ήταν λίγο μεγαλύτερη από τον Πίνδαρο, ο οποίος την είχε ως πρότυπο στις αρχές τις ποιητικής πορείας του.Κάποιες πληροφορίες λένε ότι ήταν δασκάλα της Κόριννας και του Πίνδαρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Ρίο
Το Ρίο (καθαρεύουσα: Ῥίον) είναι παραθαλάσσιος οικισμός του Δήμου Πατρέων, ανήκων διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Ρίου αποτελώντας ταυτόχρονα έδρα της, όπως επίσης και της ομώνυμης δημοτικής κοινότητας. Βρίσκεται στην περιοχή του ομώνυμου ακρωτηρίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 4.664 μόνιμους κατοίκους. Το χρονικό διάστημα 1998-2010 υπήρξε η έδρα του ομώνυμου «καποδιστριακού» δήμου.
Γεωγραφία
Το Ρίο βρίσκεται στα βόρεια της Πελοποννήσου και της Αχαΐας, οκτώ χιλιόμετρα απόσταση βορείως του κέντρου της Πάτρας. Συνορεύει με τα χωριά-προάστια Ακταίο και Κάτω Καστρίτσι και τη συνοικία Προάστιο της Πάτρας. Περιλαμβάνει πολλές περιοχές και οικισμούς, όπως τα Ζαϊμαίικα και τα Πετιμεζαίικα.
Ιστορικά στοιχεία
Στο Ρίο αναφέρεται κατοίκηση από την αρχαιότητα. Εκεί που βρίσκεται σήμερα το κάστρο ήταν ο ναός του Ποσειδώνα και διοργανώνονταν οι αγώνες Ρίεια. Η εγκατάσταση πιστεύεται ότι είναι μόνιμη έως σήμερα σε μικρούς οικισμούς ή αγροικίες. Το 1499 οι Οθωμανοί έκτισαν στη θέση του αρχαίου ναού το κάστρο, που σώζεται και σήμερα, ώστε να ελέγχουν το θαλάσσιο πέρασμα.
Στον Μεσαίωνα αναφέρεται πρώτη φορά σαν οικισμός το 1697 σαν "Καλύβια του Καστελίου" με 61 κατοίκους. Το 1718 γίνεται εγκατάσταση Οθωμανικών οικογενειών λόγω του γειτονικού φρουρίου, αναφέρονται το 1821 πενήντα οικογένειες. Ο Πουκεβίλ αναφέρει 180 οικογένειες Οθωμανών και Ελλήνων. Το 1899 αναφέρεται με το όνομα Άγιος Γεώργιος Ρίου με 421 οικογένειες. Το 1923 έγινε εγκατάσταση Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία.
Υποδομές
Στο Ρίο υπάρχουν το Πανεπιστήμιο Πατρών, το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών, η Γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, το Πορθμείο Ρίου-Αντιρρίου, το Κάστρο του Ρίου, καθώς το Καζίνο Ρίου. Όσον αφορά την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, το Ρίο εξυπηρετείται από δημοτικό σχολείο ήδη από το 1866.
Από το Ρίο περνάει ανισόπεδα ο Αυτοκινητόδρομος 8 (Ελευσίνα - Ρίο). Επίσης αποτελεί το τερματικό σημείο της Εθνικής Οδού 8 (Παλαιά Εθνική Οδός Αθήνας-Κορίνθου-Πάτρας). Η κωμόπολη εξυπηρετείται από λεωφορεία της αστικής συγκοινωνίας με τις γραμμές 6 και 9 και τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο Πάτρας, μέσω της στάσης «Ρίο / Rio» & της λεωφορειακής γραμμής «Καστελλόκαμπος - Πανεπιστήμιο/Νοσοκομείο».
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρίου είναι υπέργειος και διαχειρίζεται από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Σαν σταθμός άνοιξε το 1887 και από το 2010 εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα προς τον Άγιο Ανδρέα και την Πάτρα του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας. Ο Σταθμός Ρίου την παρούσα περίοδο βρίσκεται υπό ανακατασκευή στα πλαίσια της κατασκευής της νέας σιδηροδρομικής γραμμής Αθήνας - Πάτρας, η οποία πρόκειται να ενώσει την περιοχή με την Αθήνα. Για να εξασφαλιστούν αυτές οι ανάγκες, λειτουργεί από τις 26 Μαρτίου 2019 μια νέα προσωρινή αποβάθρα, στο ύψος των οδών Ζαίμη & Ηρώων Πολυτεχνείου, η οποία εξυπηρετεί τους συρμούς του προαστιακού της Πάτρας.
Αθλητισμός
Ο αθλητικός σύλλογος της κωμόπολης είναι ο «Αετός», με έτος ίδρυσης το 1928 και χρώματα του το κίτρινο και το μαύρο. Επίσης στο Ρίο εδρεύει ο ομώνυμος σκακιστικός σύλλογος.
Όσον αφορά την αθλητική ιστορία της περιοχής, στο Ρίο τελέσθηκαν οι πρώτοι Πανελλήνιοι Σκοπευτικοί Αγώνες, τα λεγόμενα τότε «Ελευθέρια». Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 28 Ιουλίου 1910.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας Κατηγορία:Ακρωτήρια της Αχαΐας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1977-1978
Στο Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης της Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών για την περίοδο 1977-78 αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, ο οποίος γνώρισε τη μοναδική του ήττα την τελευταία αγωνιστική από την ΑΕΚ (82-79). Πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος αναδείχθηκε ο Παύλος Σταμέλος του Σπόρτιγκ, δεύτερος ο Βασίλης Γκούμας και τρίτος ο Παναγιώτης Γιαννάκης.
Βαθμολογία
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Ο Απόλλων Πατρών είχε τρεις μηδενισμούς και η ΧΑΝΘ έναν.
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1977 1978 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1977 1978
Έρμαν Γιούσενερ
Ο Έρμαν Γιούσινερ (Hermann Karl Usener, 1834 - 1905) ήταν Γερμανός μελετητής στους τομείς της φιλολογίας και της συγκριτικής θρησκείας. Γεννήθηκε στο Weilburg, όπου και πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του.
Βιβλιογραφικά στοιχεία
Από το 1853 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στο Μόναχο, στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και στη Βόννη. Το 1858 είχε μια θέση διδασκαλίας στο Joachimsthalschen Γυμνάσιο στο Βερολίνο. Ήταν καθηγητής 1861-1863 στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης, στη συνέχεια, στο Πανεπιστήμιο του Greifswald , πριν γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης.
Στην έρευνά του στον αρχαίο κόσμο χρησιμοποίησε μια συγκριτική μέθοδος, αντλώντας από μια ποικιλία από εθνολογικό υλικό για τη μελέτη των κοινωνικών και θρησκευτικών θεμάτων. Θεωρητική μέθοδος του ήταν φαινομενολογική ή ερμηνευτικά, και επικεντρώνεται στην κοινωνική ψυχολογία και πολιτιστική ιστορία. Ανάμεσα στους μεταπτυχιακούς φοιτητές τους ξεχωρίζουν ο Ούλριχ Βιλαμόβιτς και ο Χέρμαν Αλεξάντερ Ντιλς.
Εργογραφία
Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγονται:
Επικούρεια φιλοσοφία
Κατά τον Γιούσινερ για τους Επικούρειους η γνώση δεν συντελείται στην έννοια, αλλά στην αντίληψη · στην αντίληψη που είναι καθαρή, σαφής, που έχει ενάργεια. Έτσι πλησιάζουμε στη γνωσιοθεωρία του Ντέιβιντ Χιουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Ιωάννης Α΄ της Λωρραίνης
Ο Ιωάννης Α΄ (Jean Ier de Lorraine, Φεβρουάριος 1346 - 23 Σεπτεμβρίου 1390) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1346 - 1390). Ήταν γιος και διάδοχος του Ροδόλφου δούκα της Λωρραίνης και της Μαρίας, κόρης του Γκυ Α΄ κόμη του Μπλουά.
Μάχες με τους Γάλλους
thumb|250px|left|Ο Ιωάννης Α΄ της Λωρραίνης και η σύζυγος του Σοφία της Βυρτεμβέργης - έργο του 17ου αιώνα. Ο Ιωάννης ήταν μόλις έξι μηνών βρέφος, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του, που σκοτώθηκε στη Μάχη του Κρεσί. Την περίοδο που ήταν ανήλικος, η αντιβασιλεία βρισκόταν στα χέρια της μητέρας του και του Έμπερχαρντ Β΄ της Βυρτεμβέργης. Τον Δεκέμβριο του 1353 έδωσε όρκο υποτέλειας για το δουκάτο του στον αυτοκράτορα Κάρολο Δ΄. Αυτός σαν ανταμοιβή τον έκανε αρχιστράτηγο στην κομητεία της Μοζέλλας. Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας του έδωσε βασιλική απαλλαγή να κυβερνήσει το δουκάτο, παρά το ότι ήταν ακόμα ανήλικος (1354). Συμμετείχε σε Σταυροφορίες στη Λιθουανία με το Τευτονικό Τάγμα (1356, 1365)
Συμμετείχε στη μάχη του Πουατιέ στο πλευρό του Γάλλου βασιλιά Ιωάννη Β΄ του Αγαθού, όπως ο πατέρας του στην Μάχη του Κρεσί, αλλά οι Άγγλοι τοξότες εξουδετέρωσαν το Γαλλικό ιππικό. Σε αντίθεση με τον πατέρα του επέζησε, αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Γάλλους· αργότερα βοήθησε τον δελφίνο Κάρολο να καταστείλει την εξέγερση του Ετιέν Μαρσέλ στο Παρίσι. Παρέστη στην στέψη του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας στην Ρενς και ενίσχυσε τους δεσμούς με το Γαλλικό στέμμα, που είχε δημιουργήσει η Λωρραίνη από τον περασμένο αιώνα. Συμμετείχε, όπως ο πατέρας του, στον Πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης, όπου υποστήριξε τον θείο του Κάρολο, που βρισκόταν σε πόλεμο με τον Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης. Ο Κάρολος έπεσε στη "μάχη του Ωραί" (29 Σεπτεμβρίου 1364) και ο Ιωάννης Ε΄, σαν αναμφισβήτητος δούκας, συνέλαβε τον Ιωάννη Α΄ αιχμάλωτο.
Το τέλος του σε εξέγερση
Συνέχισε να βοηθά τους Γάλλους βασιλείς Κάρολο Ε΄ και Κάρολο ΣΤ΄ να ανακτήσουν τις περιοχές που είχαν χάσει με τη Συνθήκη του Μπρετινί, αλλά σταδιακά απομακρύνθηκε από τη βασιλική Αυλή. Οι ελεύθερες εταιρείες λεηλατούσαν τα εδάφη του και οι βασιλικοί αξιωματούχοι προσπαθούσαν να απομακρύνουν τον Ιωάννη Α΄ σαν υποτελή του αυτοκράτορα από τους υπηκόους του. Τελικά ο Ιωάννης ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Φίλιππο Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Ο Ιωάννης Α΄ της Λωρραίνης δολοφονήθηκε σε εξέγερση που ξέσπασε στο Παρίσι από πολίτες, που τον κατηγόρησαν για κατάχρηση εξουσίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα (1361) τη Σοφία (1343 - 1369), κόρη του Έμπερχαρτ Β΄ κόμη, μετά δούκα της Βυρτεμβέργης, με την οποία απέκτησε :
Έπειτα ο Ιωάννης Α΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαργαρίτα τού Σινί (απεβ. 1372), η οποία τάφηκε στο αββαείο τού Ορβάλ.
Πηγές
Ιωάννης Α΄