cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιβύλλα της Αρμενίας
Βιογραφία
Παντρεύτηκε (1254) τον πρίγκιπα Βοημούνδο ΣΤ΄ της Αντιόχειας. Η Αντιόχεια έπεσε το 1268 στους Μαμελούκους της Αιγύπτου, που είχαν αρχηγό τον Μπαϊμπάρ, αλλά ο σύζυγός της εξακολουθούσε να φέρει τυπικά τον τίτλο του πρίγκιπα της Αντιόχειας. Παρέμενε κόμης της Τρίπολης. Όταν ο Βοημούνδος ΣΤ΄ απεβίωσε, ο διάδοχος του, Βοημούνδος Ζ΄, ήταν μόλις 14 ετών και η μητέρα του Σιβύλλα ασκούσε την αντιβασιλεία. Όταν πέθανε ο γιος της, τον διαδέχθηκε η αδελφή του, Λουκία, αλλά ο λαός της Τρίπολης δεν δεχόταν τον ξένο σύζυγό της να ασκήσει την εξουσία, προσφέροντάς την στην Σιβύλλα. Αργότερα η Λουκία κλήθηκε ξανά, ενώ η Σιβύλλα αποσύρθηκε στην αυλή του αδελφού της, βασιλιά της Αρμενίας Λέοντα Β΄. Η Τρίπολη κατακτήθηκε το 1289 από τους Μαμελούκους του Αλ-Μανσούρ Καλαβούν σουλτάνου της Αιγύπτου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1254 τον Βοημούνδο ΣΤ΄ των Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αντιόχειας Κατηγορία:Κόμητες της Τρίπολης
Σόνγκναμ
Το Σόνγκναμ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Επαρχίας Γκιόνγκι, δηλαδή το Γκιόνγκι-ντο της Νότιας Κορέας μετά το Σούουον. Η πόλη έχει 994.271 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2012.
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Όσκαρ Λουτς
Ο Όσκαρ Λουτς (εσθονική γλώσσα: Oskar Luts, 26 Δεκεμβρίου 1886/ 7 Ιανουαρίου 1887 – 23 Μαρτίου 1953) ήταν Εσθονός συγγραφέας που άκμασε κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Τιμήθηκε με διάφορα βραβεία για το συνολικό έργο του, ενώ πολλές από τις νουβέλες του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο.
Βιογραφία
Ο Λουτς γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του 1886 (π.η.) στο Järvepera της επαρχίας Κααρέπερε της Εσθονίας (η οποία τότε αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και ήταν γιος υποδηματοποιού. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον οικισμό Παλαμούσε, κοντά στο Τάρτου και στη συνέχεια εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, όπου σπούδασε φαρμακευτική. Αργότερα έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως στρατιωτικός φαρμακοποιός στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό. Τα πρώτα έργα του δημοσιεύθηκαν και γνώρισαν επιτυχία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1910 και κατά το 1922 αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη συγγραφή. Υποστηρίζεται πως κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου συγκαταλεγόταν στους δημοκρατικών πεποιθήσεων λογοτέχνες της πατρίδας του. αριστερά|μικρογραφία|191x191εσ|Η οικία-μουσείο του Λουτς στο Τάρτου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την προσάρτηση της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση, παρέμεινε στη χώρα και ήταν ο πρώτος Εσθονός λογοτέχνης κατά τη σοβιετική περίοδο που τιμήθηκε με το βραβείο του Συγγραφέα του Λαού από την Ένωση Συγγραφέων της ΣΣΔ Εσθονίας, ενώ κατόπιν έλαβε και το παράσημο της Εργατικής Κόκκινης Σημαίας. Επιπλέον, αρκετά από τα έργα του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Σε αυτά περιλαμβάνονται το Στο παρασκήνιο (1956) σε σκηνοθεσία Κάλγιο Κίισκ και η τριλογία του Άρβο Κρουούσεμεντ, Άνοιξη, Καλοκαίρι και Φθινόπωρο. Από την άλλη, ορισμένα από τα βιβλία του απαγορεύτηκαν από το σοβιετικό καθεστώς. Απεβίωσε τον Μάρτιο του 1953 από καρκίνο. Στο Τάρτου λειτουργεί μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του.
Ήταν παντρεμένος με τη Βαλεντίνα Κριβίτσκαγια (πολωνικής και λευκορωσικής καταγωγής). Αδελφός του ήταν ο σκηνοθέτης και επιχειρηματίας, Θίοντορ Λουτς (1896-1980), ο οποίος αναφέρεται ως ένας από τους θεμελιωτές του εσθονικού κινηματογράφου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
2360 Βολγο-ντόν
Ο Βολγο-Ντόν (Volgo-Don) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το ποτάμιο κανάλι (Волго-Донской судоходный канал) μήκους 101 χιλιομέτρων που ενώνει τους ποταμούς Βόλγα και Ντον.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βολγο-Ντόν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βολγο-Ντον
Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη
Η Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη (Российская государственная библиотека, με λατινικά γράμματα: Rossijskaya gosudarstvennaya biblioteka) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Ρωσίας, που βρίσκεται στη Μόσχα. Είναι η μεγαλύτερη στη χώρα και η πέμπτη στον κόσμο για τη συλλογή βιβλίων της (17,8 εκατομμύρια στις 28 Απριλίου 2014). Ονομάστηκε Κρατική Βιβλιοθήκη Β. Λένιν της ΕΣΣΔ από το 1925 έως ότου μετονομάστηκε το 1992 σε Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη.
Η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερα από 275 χιλιόμετρα ράφια με περισσότερα από 43 εκατομμύρια τεκμήρια, συμπεριλαμβανομένων των 17 εκατομμυρίων βιβλίων και σειριακών τόμων, 13 εκατομμυρίων περιοδικών, 350.000 μουσικών παρτιτούρων και ηχογραφήσεων, 150.000 καρτών και άλλων. Υπάρχουν άρθρα σε 247 γλώσσες του κόσμου, με το ξένο μέρος να αποτελεί περίπου το 29 τοις εκατό ολόκληρης της συλλογής.
Μεταξύ 1922 και 1991, τουλάχιστον ένα αντίγραφο κάθε βιβλίου που εκδόθηκε στην ΕΣΣΔ κατατέθηκε στη βιβλιοθήκη, πρακτική που συνεχίζεται και σήμερα με παρόμοιο τρόπο, με τη βιβλιοθήκη να ορίζεται από το νόμο ως βιβλιοθήκη νόμιμης απόθεσης.
Ιστορία
εναλλ.=Μόσχα. Το σπίτι του Pashkov 1896-1897|μικρογραφία|285x285εσ|Μόσχα. Το σπίτι του Pashkov 1896-1897 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1862, ως η πρώτη δωρεάν δημόσια βιβλιοθήκη της Μόσχας με την ονομασία The Library of the Moscow Museum and Rumiantsev Museum, ή The Rumiantsev Library. Το παρατσούκλι της είναι "Leninka". Μέρος του Μουσείου Rumyantsev και του συγκροτήματος ήταν το πρώτο δημόσιο μουσείο της Μόσχας και φιλοξενούσε τη συλλογή τέχνης του κόμη Νικολάι Πέτροβιτς Ρουμιάντσεφ, η οποία χαρίστηκε στον ρωσικό λαό και μεταφέρθηκε από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα. Η δωρεά του περιείχε πάνω από όλα βιβλία και χειρόγραφα καθώς και μια τεράστια νομισματική και μια εθνογραφική συλλογή. Αυτά, καθώς και περίπου 200 πίνακες ζωγραφικής και πάνω από 20.000 σφραγίδες, που είχαν επιλεχθεί από τη συλλογή του Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, μπορούσε να τα δει κανείς στη λεγόμενη οικία του Πασκόφ (ένα παλάτι, που ιδρύθηκε μεταξύ 1784 και 1787, το η εγγύτητα του Κρεμλίνου). Ο τσάρος Αλέξανδρος Β της Ρωσίας δώρισε τον πίνακα Η εμφάνιση του Χριστού μπροστά στους ανθρώπους του Αλεξάντερ Αντρέγιεβιτς Ιβάνοφ για τα εγκαίνια του μουσείου.
Οι πολίτες της Μόσχας, βαθιά εντυπωσιασμένοι από την αλτρουιστική δωρεά του κόμη, ονόμασαν το νέο μουσείο με το όνομα του ιδρυτή του και πάνω από την είσοδό του είχαν χαραγμένη την επιγραφή «Κόμης Ρουμιάντσεφ για καλή φώτιση». Τα επόμενα χρόνια, η συλλογή του μουσείου αυξήθηκε με πολυάριθμες επιπλέον δωρεές αντικειμένων και χρημάτων, έτσι ώστε το μουσείο σύντομα φιλοξένησε μία ακόμη μεγαλύτερη συλλογή δυτικοευρωπαϊκών πινάκων, μία τεράστια συλλογή από αντίκες και μια μεγάλη συλλογή εικόνων. Πράγματι, η συλλογή μεγάλωσε τόσο πολύ που σύντομα οι χώροι του Οίκου Pashkov έγιναν ανεπαρκείς και ένα δεύτερο κτίριο χτίστηκε δίπλα στο μουσείο λίγο μετά τις αρχές του 20ού αιώνα για να στεγάσει τους πίνακες πιο συγκεκριμένα. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, το περιεχόμενο αυξήθηκε ξανά πάρα πολύ και η έλλειψη χώρου έγινε ξανά επείγον ζήτημα. Υπήρχαν επίσης οξεία οικονομικά προβλήματα, καθώς τα περισσότερα χρήματα για τη χρηματοδότηση του μουσείου πήγαν στο Μουσείο Πούσκιν, το οποίο είχε ολοκληρωθεί μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα και ανέλαβε τον ρόλο του Μουσείου Ρουμιαντσέφ. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε το 1925 να διαλυθεί το Μουσείο Rumyantsev και να επεκταθούν οι συλλογές του σε άλλα μουσεία και ιδρύματα της χώρας. Μέρος των συλλογών, ιδίως τέχνης και αντίκες από τη Δυτική Ευρώπη, μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Πούσκιν. Η οικία Pashkov (στην οδό Mokhovaya 3) μετονομάστηκε στο παλιό κτίριο της ρωσικής κρατικής βιβλιοθήκης. Το κτίριο των παλαιών κρατικών αρχείων στη γωνία των οδών Mokhovaya και Vozdvizhenka εξολοθρεύτηκε και αντικαταστάθηκε από τα νέα κτίρια.
Kατασκευή
Το 1925 το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Κρατική Βιβλιοθήκη Β. Ι. Λένιν της ΕΣΣΔ. Το 1992, μετονομάστηκε σε Ρωσική κρατική βιβλιοθήκη με εντολή του Προέδρου Μπόρις Γέλτσιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρ
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Ρωσία Ρω
Ιωάννης Φωκάς (θαλασσοπόρος)
right|325px|thumb|Χάρτης της Βορείου Αμερικής με τα μυθικά Στενά του Ανιάν που αναζητούσε ο Ιωάννης-Απόστολος Φωκάς ή Βαλεριάνος για λογαριασμό της Ισπανίας. Χάρτης του 1670 σχεδιασμένος από τον Υγκό Αλλάρ (Hugo Allard, 1685). Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας Ο Ιωάννης Φωκάς ή Απόστολος Βαλεριάνος, γνωστός με το ισπανικό όνομα Χουάν ντε Φούκα (Juan de Fuca, Βαλεριάνο Κεφαλονιάς, 1536 – Κεφαλονιά, 1602) ήταν Έλληνας θαλασσοπόρος, που εξερεύνησε τις δυτικές ακτές της Βορείου Αμερικής για λογαριασμό του ισπανικού θρόνου. Το όνομά του δόθηκε σε στενό ανάμεσα στη νήσο Βανκούβερ και τις ΗΠΑ, το οποίο οδηγεί στο λιμάνι του Βανκούβερ.
Βιογραφία
Νέος ξενιτεύτηκε και εργάστηκε επί σαράντα χρόνια ως πλοηγός στον στόλο των Δυτικών Ινδιών της Ισπανίας. Σε ένα του ταξίδι στις Φιλιππίνες τον Νοέμβριο του 1587, το πλοίο στο οποίο επέβαινε, η Αγία Άννα (Santa Anna), κατελήφθη από Άγγλους πειρατές και ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος και υποχρεώθηκε να δώσει όλες του τις οικονομίες καθώς και το πλοίο του με φορτίο αξίας 60.000 δουκάτων, ώστε να αφεθεί ελεύθερος.
Τα θαλασινά ταξίδια του
Το 1588 πήγε στο Μεξικό, που τότε ονομαζόταν Νέα Ισπανία. Ο Ισπανός αντιβασιλέας του Μεξικού, Λουίς ντε Βελασέο (Luis de Velaseo), του έδωσε μία μικρή καραβέλα με την εντολή να εξερευνήσει τις δυτικές ακτές της Βορείου Αμερικής και να βρει τα μυθικά Στενά του Ανιάν (ισπ., Estrecho de Anián) που υποτίθεται πως ένωναν τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Το πρώτο του ταξίδι το 1592 έληξε άδοξα, επειδή το πλήρωμά του στασίασε, και έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Ακαπούλκο. Κατά το δεύτερο ταξίδι του ανέβηκε βόρεια και νόμισε πως πραγματικά είχε βρει το πέρασμα προς τον Ατλαντικό μεταξύ του 47ου και 48ου γεωγραφικού παραλλήλου. Επέστρεψε στο Ακαπούλκο περιμένοντας δύο χρόνια να λάβει την ανταμοιβή του για τις ανακαλύψεις του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το 1593 ή 1594 έφυγε για την Ισπανία ελπίζοντας πως θα τον ανταμείψει ο βασιλιάς της Ισπανίας. Τελικά δεν βρήκε καμία ανταπόκριση και από τον ισπανικό θρόνο και απογοητευμένος αποφάσισε να αποσυρθεί στην πατρίδα του.
Στην πορεία του προς την Κεφαλονιά πέρασε από τη Φλωρεντία. Εκεί έτυχε να συναντήσει έναν Άγγλο ονόματι Τζον Ντάγκλας (John Douglass), στον οποίο αφηγήθηκε τις περιπέτειές του. Ο Ντάγκλας του έδωσε μια συστατική επιστολή και τον έστειλε στον Μάικλ Λοκ (Michael Lok ή Locke), πλούσιο έμπορο και πρόξενο της Αγγλίας, ο οποίος έτυχε να βρίσκεται τότε στην Βενετία. Ο Φωκάς εξιστόρησε τις εξερευνήσεις του και έπεισε τον τελευταίο να μεσολαβήσει ώστε η Αγγλία να του χορηγήσει δύο πλοία για να συνεχίσει τις εξερευνήσεις του για το πέρασμα ανάμεσα στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο Φωκάς ήλπιζε ακόμα πως οι Άγγλοι θα τον αποζημίωναν για όσα έχασε όταν τον αιχμαλώτισαν στις Φιλιππίνες.
Ο Λοκ προσπάθησε να έρθει σε επαφή με την βρετανική κυβέρνηση, ζητώντας 100 λίρες για να πάει τον Φωκά στην Αγγλία, αλλά η απάντηση καθυστερούσε και ο Φωκάς έφυγε τελικά για την Κεφαλονιά. Το 1602 ο Λοκ έγραψε μια επιστολή στον Φωκά, αλλά δεν έλαβε ποτέ απάντηση. Έτσι υπέθεσε πως ο ηλικιωμένος Φωκάς είχε ήδη πεθάνει.
Υστεροφημία
Η ιστορία του Φωκά, έτσι όπως την μετέφερε στον Λοκ, πρωτοδημοσιεύθηκε το 1625 στο βιβλίο του Άγγλου ταξιδιωτικού συγγραφέα Σάμιουελ Πέρτσες (Samuel Purchas, π. 1575–1626) Hakluytus Posthumus or 'Purchas His Pilgrimes Contayning a History of the World in Sea Voyages and Lande Travells by Englishmen and others. Το 1787 ο Βρετανός πλοίαρχος Τσαρλς Μπάρκλεϊ (Charles Barkley), αναγνωρίζοντας τον πορθμό ανάμεσα στην νήσο Βανκούβερ και την Πολιτεία Ουάσιγκτον των ΗΠΑ ως τα μέρη που εξερεύνησε ο Φωκάς, έδωσε στην περιοχή το όνομα Στενά του Χουάν ντε Φούκα (αγγλ., Strait of Juan de Fuca).
Αναστάσιος Διομήδης Κυριακός
Ο Αναστάσιος Διομήδης Κυριακός (1843 - 1923) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Ιωάννης Φωκάς (θαλασσοπόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θαλασσοπόροι Κατηγορία:Εξερευνητές του Καναδά Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες τυχοδιώκτες Κατηγορία:Εξερευνητές της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Έλληνες κονκισταδόρες
Αναστάσιος Διομήδης Κυριακός
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1843. Πατέρας του ήταν ο καθηγητής και πρωθυπουργός Διομήδης Κυριακός. Φοίτησε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και εν συνεχεία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1863. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, ιστορίας και φιλολογίας σε διάφορα πανεπιστήμια. Το 1866 έλαβε από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας, διδακτορικό τίτλο φιλοσοφίας.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε το 1866 υφηγητής και το 1868 έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο το 1911, λόγω βασιλικού διατάγματος και το 1913 αναγορεύθηκε επίτιμος καθηγητής. Δίδαξε συμβολική και εκκλησιαστική ιστορία. Διετέλεσε επτά φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής (1875-1876, 1878-1879, 1884-1885, 1888-1889, 1897-1898, 1904-1905 και 1909-1910) και πρύτανης του Πανεπιστημίου το ακαδημαϊκό έτος 1895-1896. Δίδαξε επίσης και στη Ριζάρειο Σχολή από το 1870 έως το 1910 και επανειλημμένα διετέλεσε βασιλικός επίτροπος στην Ιερά Σύνοδο. Ήταν ακόμη μέλος της επιτροπής του Υπουργείου Εξωτερικών για την ενίσχυση της Εκκλησίας.
Έργο
Είχε εκφράσει φιλελεύθερες απόψεις, αναφορικά με εκκλησιαστικά και θεολογικά ζητήματα, και για αυτό κρίθηκε ως «προτεσταντίζων» από τους αντιπάλους του. Έδειξε έντονο ενδιαφέρον για να ανυψώσει το μορφωτικό επίπεδο των κληρικών, ενώ υποστήριξε ενεργά τη δημιουργία εκκλησιαστικού ταμείου καθώς και το έργο των ιεροκηρύκων. Όταν η κυβέρνηση, εξέφρασε την επιθυμία της να καταργήσει τη διδασκαλία των θρησκευτικών στη μέση εκπαίδευση αντέδρασε δριμύτατα, εκδίδοντας και σχολικό εγχειρίδιο. Υποστήριζε την ένωση της Ορθόδοξης και της Παλαιοκαθολικής εκκλησίας. Εξέδιδε τα θεολογικά περιοδικά Ορθόδοξος Επιθεώρησις και Θρησκευτική Φωνή. Δεν έγραψε μονογραφίες αυστηρού επιστημονικού περιεχομένου, αλλά μεταξύ των έργων του περιλαμβάνεται δοκίμιο για την εκκλησιαστική ιστορία (1874), το οποίο έγινε δίτομο (1881) και στη συνέχεια τρίτομο (1898). Άλλα έργα του: Μελέται (1888), Αντιπαπικά (1893), Θεολογικαί διατριβαί (1898).
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου 1923. Μετά τον θάνατό του, τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με την έκδοση ειδικού τόμου για το έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Αναστασιος
Ιάκωβος Γ΄ της Σκωτίας
Ο Ιάκωβος Γ΄ της Σκωτίας (James III of Scotland, 10 Ιουλίου 1451 – 11 Ιουνίου 1488) βασιλιάς της Σκωτίας (1460 - 1488) ήταν γιος και διάδοχος του Ιακώβου Β΄ της Σκωτίας και της Μαρίας του Χέλρε. Ο Ιάκωβος Γ΄ έγινε αντιδημοφιλής και μισητός μονάρχης επειδή δεν απέδωσε δικαιοσύνη, έκανε ανεπιθύμητες συμμαχίες με την Αγγλία και είχε καταστροφικές σχέσεις με την οικογένεια του. Ο γάμος τoυ ωστόσο με τη Μαργαρίτα της Δανίας έφεραν στη Σκωτία τις Ορκάδες και τα Σέτλαντ. Οι φήμες ότι ήταν ο πρώτος Αναγεννησιακός μονάρχης στη Σκωτία θεωρούνται υπερβολικές, είχε ενδιαφέρον για δραστηριότητες όπως η μουσική αντί για το κυνήγι, η ιππασία και ο πόλεμος. Οι καλλιτεχνικοί θρύλοι γύρω από το όνομα του ήταν ελάχιστοι σε σχέση με τους διαδόχους του Ιάκωβο Δ΄ και Ιάκωβο Ε΄. Οι προτομές του βασιλιά στα νομίσματα της εποχής του τον παρουσιάζουν να φοράει το αυτοκρατορικό στέμμα, ο Ιάκωβος Γ΄ ανέθεσε στον Χούγκο φαν ντερ Χους το "Τριαδικό Πολύπτυχο" σε ένα ασυνήθιστο εξαγωνικό παρεκκλήσι στο Ρέσταλριγκ κοντά στο Εδιμβούργο στα πρότυπα του Ναού της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ.
Αντιβασιλεία
Η ημερομηνία γέννησης του Ιακώβου Γ΄ είναι άγνωστη, γεννήθηκε τον Μάιο του 1452 ή στις 10 ή στις 20 Ιουλίου 1451 στο κάστρο του Στέρλινγκ ή στο κάστρο του Αγίου Ανδρέα ανάλογα με τη χρονιά. Ο πιο αξιόπιστος βιογράφος του, ο ιστορικός Νόρμαν Μακντογκαλλ σημειώνει ότι γεννήθηκε στα τέλη του 1452 στον Άγιο Ανδρέα στο Φάιφ, διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 3 Αυγούστου 1460 και στέφθηκε μια βδομάδα αργότερα στο αβαείο του Κέλσο. Την εποχή που ήταν ακόμα ανήλικος την αντιβασιλεία ασκούσαν η μητέρα του, ο Ιάκωβος Κένεντι επίσκοπος του Αγίου Ανδρέα και ο Ζιλμπέρ λόρδος του Κένεντι, στη συνέχεια αντιβασιλιάς έγινε ο Ροβέρτος λόρδος του Μπόιντ. Η οικογένεια του Μπόιντ έκανε τον βασιλιά αντιδημοφιλή, ο Τόμας Μπόιντ γιος του Ροβέρτου έγινε κόμης του Άρραν και παντρεύτηκε την αδελφή του βασιλιά Μαρία Στιούαρτ, κόμισσα του Αρράν. Οι Μπόιντ ωστόσο με επιτυχείς διαπραγματεύσεις επικύρωσαν τον γάμο του βασιλιά με τη Μαργαρίτα κόρη του Χριστιανού Α΄ της Δανίας (1469) χάρη της ετήσιας οφειλής στη Νορβηγία για τα δυτικά νησιά, ο γάμος έδωσε στη Σκωτία σαν προίκα τα Σέτλαντ και τις Ορκάδες. Με την προσάρτηση των νησιών όταν έγινε ο γάμος (1472) η Σκωτία έφτασε στο μέγιστο της εδαφικής της έκτασης. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στον Ιάκωβο Γ΄ και την οικογένεια Μπόιντ ξέσπασαν μετά τον γάμο της πριγκίπισσας Μαρίας, όταν ανατράπηκε η αντιβασιλεία ο Ροβέρτος ο Τόμας Μπόιντ και η Μαρία εξορίστηκαν, ο γάμος με τη Μαρία κηρύχθηκε άκυρος (1473) και η οικογένεια του Σερ Αλεξάντερ Μπόιντ εκτελέστηκε (1469).
Σχέσεις με τον λόρδο του Άιλα
μικρογραφία|250px|Μικρογραφία με παράσταση του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας και της συζύγου του Μαργαρίτας
Ο Ιάκωβος Γ΄ έγινε τόσο ισχυρός που υπέταξε τον λόρδο των νησιών που κυβερνούσε τα δυτικά νησιά και τα Χάιλαντ (1475). Η συνθήκη ανάμεσα στους λόρδους και την Αγγλία (1462) έγινε πρόσχημα από τους λόρδους για να σφετεριστούν τη βασιλική εξουσία, ο Τζων του Άιλα, κόμης του Ρος και λόρδος τον νησιών αφού έκανε τον γιο του Άνγκους υπολοχαγό πολιόρκησε το κάστρο του Ρόθεσει και το νησί Μπιουτ. Ο Τζων, λόρδος του Άιλα κλήθηκε στο Εδιμβούργο στις 1 Δεκεμβρίου να δικαστεί για προδοσία και όταν δεν εμφανίστηκε ο βασιλιάς τον επικήρυξε, η επικήρυξη στάλθηκε στους κόμητες του Λέννοξ, του Άρτζιλ και του Χάντλι με εντολή να λειτουργήσει. Ο Τζων, λόρδος του Άιλα ήρθε στο Εδιμβούργο τον Ιούλιο του 1476 και η επικήρυξη καταργήθηκε, ο Τζων παρέδωσε στο στέμμα την κομητεία του Ρος, εδάφη στο Αργκύλ και Μπουτ και τα καθήκοντα του σερίφη στο Ινβερνές και το Ναίρν. Ο Τζων αποκαταστάθηκε σαν λόρδος του Άιλα, η αποκατάσταση επικυρώθηκε με διάταγμα τον Δεκέμβριο του 1476. Τον Απρίλιο του 1478 ο Τζων, λόρδος του Άιλα κλήθηκε από τον βασιλιά στο κοινοβούλιο να απαντήσει στις κατηγορίες για την υποστήριξη που παρείχε στους επαναστάτες του κάστρου του Σουίν.
Αιχμαλωσία του βασιλιά
Η πολιτική του Ιακώβου Γ΄ τη δεκαετία του 1470 είχε προτεραιότητα την εδαφική επέκταση της Σκωτίας και τη συμμαχία με την Αγγλία, την περίοδο 1471 - 1473 προσαρτήθηκαν η Βρετάνη, Σαιντόνζ και Γκάλντερς. Η πολιτική έφερε σοβαρές αντιδράσεις στο Κοινοβούλιο που τον κατηγόρησε ότι αδιαφορούσε να επαναφέρει τη δικαιοσύνη στο εσωτερικό της χώρας του. Το 1474 έκλεισε γαμήλια συμφωνία με τον Ερρίκο Δ΄ της Σκωτίας στην οποία ο γιος και διάδοχος του Ιάκωβος Δ΄ θα παντρευόταν τη Σεσίλ της Υόρκης κόρη του Ερρίκου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ. Η απόφαση έφερε σκληρές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Σκωτίας, οι Σκωτσέζοι είχαν έντονο μίσος στους Άγγλους από την εποχή του Ροβέρτου Μπρους και των Πολέμων Ανεξαρτησίας, η συμφωνία έφερε επίσης μίσος των Σκωτσέζων στον βασιλιά τους από το 1479. Τη δεκαετία του 1470 ο Αλέξανδρος Στιούαρτ, δούκας του Όλμπανυ και ο Τζων κόμης του Μαρ συγκρούστηκαν με τον Ιάκωβο Γ΄, ο κόμης του Μαρ πέθανε σε ύποπτες συνθήκες στο κάστρο του Εδιμβούργου, τα εδάφη του κατασχέθηκαν και δόθηκαν στον βασιλικό ευνοούμενο Ροβέρτο Κοχράν. Ο δούκας του Όλμπανυ δραπέτευσε στη Γαλλία (1479), κατηγορήθηκε για προδοσία και έσπασε η συμμαχία με την Αγγλία.
Η κατάρρευση της συμμαχίας με τους Άγγλους που ξεκίνησε το 1479 έφτασε σε κορυφαίο σημείο την τριετία 1480 - 1482. Ο Εδουάρδος Δ΄ ξεκίνησε μεγάλη εκστρατεία εναντίον της Σκωτίας με επικεφαλής τον δούκα του Γκλόστερ τον μελλοντικό Ριχάρδο Γ΄, στην εκστρατεία συμμετείχε και ο δούκας του Όλμπανυ με το όνομα "Αλέξανδρος Δ΄". Ο Ιάκωβος Γ΄ ετοιμάστηκε να αποκρούσει την επίθεση αλλά συνελήφθη από μια ομάδα δυσαρεστημένων ευγενών στη γέφυρα του Λόντερ τον Ιούλιο του 1482 που ανήκαν πιθανότητα στους οπαδούς του δούκα του Όλμπανυ. Ο βασιλιάς φυλακίστηκε στο κάστρο του Εδιμβούργου, στη Σκωτία τοποθετήθηκε αντιβασιλεία με τον δούκα του Όλμπανυ Υπολοχαγό. Οι Άγγλοι ωστόσο που υπέφεραν από έλλειψη χρημάτων δεν κατέλαβαν το κάστρο του Εδιμβούργου, επέστρεψαν στην πατρίδα τους κερδίζοντας μονάχα το Μπέργουικ-απόν-Τουίντ.
Εξόντωση του δούκα του Όλμπανυ
Την εποχή που ο Ιάκωβος ήταν αιχμάλωτος στο κάστρο του Εδιμβούργου οι δυο ετεροθαλείς θείοι του ανάμεσα τους και ο Άντριου Στιούαρτ είχαν τη διοίκηση της χώρας, ο Ιάκωβος Γ΄ ελευθερώθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου 1482. Μετά την απελευθέρωση του ο βασιλιάς εξαγόρασε τους περισσότερους οπαδούς του δούκα του Όλμπανυ, τον Δεκέμβριο του 1482 η κυβέρνηση του Όλμπανυ είχε καταρρεύσει ολοκληρωτικά, το 1483 εξαγοράστηκαν και οι τελευταίοι οπαδοί του. Ο ισχυρός Τζωρτζ Γκόρντον, 2ος κόμης του Χάντλι στις προσπάθειες του να κερδίσει την κενή κομητεία του Μαρ δήλωσε τη στήριξη του στον βασιλιά.
Τον Ιανουάριο του 1483 ο δούκας του Όλμπανυ δραπέτευσε στις κομητείες του στο Ντάνμπαρ, ο θάνατος του προστάτη του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας στις 9 Απριλίου τον έφερε σε πολύ δύσκολη θέση και μετά την ήττα του στη μάχη του Λοχμάμπρν Φαιρ δραπέτευσε στην Αγγλία. Όταν επέστρεψε στη Σκωτία συνελήφθη και φυλακίστηκε στο ίδιο κάστρο που είχε φυλακίσει ο ίδιος τον Ιάκωβο Γ΄ αλλά δραπέτευσε με ένα σκοινί αφού πρώτα σκότωσε τη φρουρά. Ο δούκας του Όλμπανυ κατέφυγε στη Γαλλία (1483) εκεί σκοτώθηκε στο Παρίσι σε μια μονομαχία με τον Λουδοβίκο, δούκα της Ορλεάνης που τον χτύπησε με τη λόγχη του (1485). Την ίδια εποχή ο βασικότερος συνεργάτης του δούκα του Όλμπανυ Ιάκωβος Λιντλ του Χαλκέρστον συνελήφθη και εκτελέστηκε ενώ ο τελευταίος μεγάλος υποστηρικτής του Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας έπεσε στη Μάχη του Μπόσγουορθ. Στις 5 Μαρτίου 1486 την ημέρα της Κυριακής των Λατερανών ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ ευλόγησε ένα χρυσό τριαντάφυλλο και το έστειλε με τον Τζιάκομο Πασαρέλι, επίσκοπο της Ίμολα στον Ιάκωβο Γ΄, ο επίσκοπος στη συνέχεια μετέβη στο Λονδίνο για να ολοκληρώσει τον γάμο του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας.
Τελευταία χρόνια
thumb|right|250px|Τάφος του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας και της συζύγου του Μαργαρίτας Παρά την περιπέτεια που είχε ο Ιάκωβος Γ΄ (1482) δεν άλλαξε τη συμπεριφορά του, οι προσπάθειες για νέες συμμαχίες με την Αγγλία συνεχίστηκαν αν και δεν είχαν πλέον κανένα νόημα. Συνέχισε να ευνοεί μεγιστάνες με χαμηλή δημοτικότητα, αδιαφορούσε για την απονομή της δικαιοσύνης στη χώρα και έμενε μόνιμα στο Εδιμβούργο, αποξενώθηκε με τη σύζυγο του Μαργαρίτα που έμενε στο Στέρλινγκ με τον μεγαλύτερο γιο τους ευνοώντας προκλητικά τον δεύτερο γιο του. Το Κοινοβούλιο προσπάθησε τον Ιανουάριο του 1488 να κερδίσει τη βασιλική υποστήριξη με μέλη που ήταν οπαδοί του δεύτερου γιου του όπως ο Τζων Ντράμοντ του Κάργκιλ που έγινε λόρδος του Ντράμοντ, ο Ρόμπερτ Κραίτον του Σανκουάρ που έγινε λόρδος του Σανκουάρ, ο Τζών Χάι του Γιέστερ που έγινε λόρδος του Γιέστερ και ο ιππότης Γουίλιαμ Ράθβεν που έγινε λόρδος του Ράθβεν. Η αντιπολίτευση στον Ιάκωβο Γ΄ εξεγέρθηκε με τους κόμητες του Άνγκους και του Άρτζιλ και την οικογένεια Χέρμπορν.
Ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του ο μελλοντικός Ιάκωβος Δ΄ απήχθη από την αντιπολίτευση στις 2 Φεβρουαρίου 1488 και έγινε αρχηγός της ή από εκβιασμό ή επειδή φοβόταν ότι ο πατέρας του θα ορίσει διάδοχο τον αδελφό του. Ο βασιλιάς αντιμετώπισε τους επαναστάτες σε μάχη κοντά στο Στέρλινγκ στις 11 Ιουνίου 1488, δεν είναι βέβαιο αν έπεσε στο πεδίο της μάχης ή αν δραπέτευσε και σκοτώθηκε στη συνέχεια. Ο Ιάκωβος Γ΄ της Σκωτίας τάφηκε στο αβαείο του Κάμπουσκεννεθ, ο τάφος του επισκευάστηκε και επεκτάθηκε από τη Βασίλισσα Βικτώρια (1865). Χρονικογράφοι του 16ου αιώνα όπως ο Άνταμ Αμπελλ (1480 - 1540), ο Ρομπέρ Λίντσεϊ (1532 - 1580), ο Τζον Λέσλι και ο Τζωρτζ Μπιουκάναν αναφέρουν ότι ο βασιλιάς δολοφονήθηκε αμέσως μετά τη μάχη κοντά στο Μπάνοκμπερν.
Λογοτεχνία
Ο Ιάκωβος Γ΄ της Σκωτίας αναφέρεται στα παρακάτω μυθιστορήματα:
Οικογένεια
Ο γάμος του Ιακώβου Γ΄ με τη Μαργαρίτα των Όλντενμπουργκ έγινε τον Ιούλιο του 1469 στο αβαείο του Χόλυρουντ. Μαζί της απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Icky Thump
Το άλμπουμ έφτασε στο #1 των UK Albums Chart και το #2 του Billboard 200. Μέχρι το τέλος του Ιουλίου το άλμπουμ είχε γίνει χρυσό στις ΗΠΑ. Είναι το τρίτο συνεχόμενο άλμπουμ της μπάντας που έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου εναλλακτικού άλμπουμ στα Grammy.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Jack White εκτός από τα σημειωμένα
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007 Κατηγορία:Δισκογραφία των The White Stripes
Ανακτόριο
Το Ανακτόριο ήταν αρχαία ελληνική πόλη χτισμένη στα βόρεια της Ακαρνανίας στη θέση του οικισμού Νέας Καμαρίνας Βόνιτσας και πιο συγκεκριμένα στο λόφο "Καστρί" στον όρμο του Αγίου Πέτρου του Αμβρακικού κόλπου. Ήταν μία από τις αποικίες που ίδρυσε η Κόρινθος στην περιοχή του Ιονίου κατά την διάρκεια του 7ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη ιδρύθηκε από τον νόθο γιο του τυράννου Εχιάδη γύρω στα 630 π.Χ. σε θέση ευνοϊκή για εμπόριο, ναυτιλία και λιγότερο για την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Η πόλη συμμετείχε στην μάχη των Πλαταιών στο πλευρό των Ελλήνων. Το 425 π.Χ. κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Αθηναίοι με τους Ακαρνάνες κατέλαβαν την πόλη η οποία αποσπάστηκε πλέον από την Κόρινθο και έγινε μέρος της Ακαρνανίας. Το 230 π.Χ. το Ανακτόριο εντάχθηκε στην συμπολιτεία των Ακαρνάνων. Παρήκμασε οριστικά με την ίδρυση της Νικόπολης οπότε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της όπως και της γειτονικής Αμβρακίας μετοίκησε εκεί.
Η πόλη έκοβε δικά της νομίσματα από τις αρχές του 5ου αι. π.Χ. μέχρι τον 2ο αι. π.Χ. Έχουν βρεθεί κορινθιακοί στατήρες οι οποίοι στην μία όψη φέρουν Πήγασο και στην άλλη κεφαλή της θεάς Αθηνάς με κορινθιακό κράνος καθώς και χάλκινα νομίσματα με κεφαλή του Απόλλωνα στην μία και λύρα με την επιγραφή "ΑΝΑΚΤΟΡΙΕΩΝ" στην άλλη πλευρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Αποικίες της Κορίνθου
Ιός υπολογιστή
Ιός ενός υπολογιστή (αγγλικά: Virus) είναι ένα κακόβουλο πρόγραμμα υπολογιστή, το οποίο μπορεί να αντιγραφεί χωρίς παρέμβαση του χρήστη και να «μολύνει» τον υπολογιστή χωρίς τη γνώση ή την άδεια του χρήστη του. Ο αρχικός ιός μπορεί να τροποποιήσει τα αντίγραφά του ή τα ίδια τα αντίγραφα μπορούν να υποστούν από μόνα τους τροποποίηση, όπως συμβαίνει σε έναν μεταμορφικό ιό. Ένας ιός μπορεί να διαδοθεί από έναν υπολογιστή σε άλλους. Π.χ. από χρήστη που στέλνει τον ιό μέσω δικτύου ή του Διαδικτύου, ή με τη μεταφορά του σε ένα φορητό μέσο αποθήκευσης, όπως δισκέτα, οπτικό δίσκο ή μνήμη flash USB («φλασάκι»). Οι ιοί ορισμένες φορές εσφαλμένα συγχέονται με τα «σκουλήκια» υπολογιστών (worms) και τους δούρειους ίππους (trojan horses). Ένα «σκουλήκι» μπορεί να διαδοθεί σε άλλους υπολογιστές χωρίς να πρέπει να μεταφερθεί ως τμήμα ενός υπολογιστή-οικοδεσπότη (host), ενώ ένας δούρειος ίππος είναι ένα αβλαβές πρόγραμμα μέχρι να εκτελεσθεί ή μέχρι να ικανοποιηθεί κάποια συνθήκη, την οποία έχει προκαθορίσει ο δημιουργός του. Πολλοί προσωπικοί υπολογιστές συνδέονται πλέον με το Διαδίκτυο και σε τοπικά δίκτυα και διευκολύνουν έτσι τη διάδοση του κακόβουλου κώδικα. Σήμερα οι ιοί μπορούν επίσης να εκμεταλλευθούν τις υπηρεσίες του Διαδικτύου, όπως το World Wide Web, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και την υπηρεσία συνομιλιών (Internet Relay Chat, IRC).
Μερικοί ιοί δημιουργούνται για να προξενήσουν ζημιά στον υπολογιστή, στον οποίο εγκαθίστανται, είτε με την καταστροφή των προγραμμάτων του είτε με τη διαγραφή αρχείων ή με τη διαμόρφωση (format) του σκληρού δίσκου. Μερικές, μάλιστα, φορές, δημιουργούν σε συγκεκριμένο τομέα του σκληρού δίσκου τέτοια καταστροφή, ώστε να είναι αδύνατη η ανάκτηση ολόκληρου του περιεχομένου του. Άλλοι δεν έχουν ως σκοπό να προκαλέσουν οποιαδήποτε ζημία, αλλά απλά γνωστοποιούν την παρουσία τους με την εμφάνιση στην οθόνη κειμένου, βίντεο, ή ηχητικών μηνυμάτων, μερικές φορές αρκετά χιουμοριστικών. Όμως, ακόμη και αυτοί οι «καλοκάγαθοι» ιοί μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στο χρήστη υπολογιστών: Καταλαμβάνουν τη μνήμη που χρησιμοποιείται από τα κανονικά προγράμματα και κατά συνέπεια προκαλούν συχνά ασταθή συμπεριφορά του συστήματος και μπορούν να οδηγήσουν σε κατάρρευσή του (system crash). Επιπλέον, πολλοί ιοί είναι, εγγενώς, γεμάτοι προγραμματιστικά σφάλματα, τα οποία πιθανόν να οδηγήσουν στην κατάρρευση των υπολογιστικών συστημάτων και στην απώλεια δεδομένων. Τέλος, ένα μεγάλο ποσοστό των ιών δεν έχει σκοπό την καταστροφή των δεδομένων του χρήστη ή την παρενόχλησή του, αλλά την κλοπή προσωπικών του δεδομένων ή την εισαγωγή του υπολογιστή-στόχου σε κάποιο παράνομο δίκτυο (botnet) χωρίς τη συγκατάθεση του χρήστη.
Ιστορία
Ιός ανιχνεύθηκε για πρώτη φορά στο ARPANET, τον πρόδρομο του Διαδικτύου στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Διαδόθηκε μέσω του λειτουργικού συστήματος TENEX, που χρησιμοποιούσε τότε το ARPANET και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει όποια σύνδεση γινόταν με το δίκτυο για να μολύνει τους συνδεδεμένους υπολογιστές. Εμφάνιζε το μήνυμα "I'M THE CREEPER! CATCH ME IF YOU CAN". Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ωστόσο, εμφανίστηκε ένα πρόγραμμα, το οποίο αποκαλούσε εαυτόν "Reaper", ανώνυμου δημιουργού, το οποίο ανίχνευε τον CREEPER στους υπολογιστές που είχε μολύνει και τον διέγραφε.
Ο πρώτος ιός που αναφέρεται ως εξαπλούμενος εκτός του συστήματος μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε (ο σχετικός όρος είναι "in the wild") υπήρξε ο "Elk Cloner". Τον δημιούργησε το 1982 ο δεκαπεντάχρονος τότε Ρίτσαρντ Σκρέντα (Richard Skrenta) για υπολογιστές Apple II με λειτουργικό σύστημα το Apple DOS 3.3. Τον αποθήκευσε σε μια δισκέτα και την έδωσε σε φίλους και γνωστούς του. Οι περισσότεροι υπολογιστές, εκείνη την εποχή, δε διέθεταν σκληρό δίσκο κι έτσι οι ανταλλαγές δισκετών ήταν πολύ συχνές. Όταν ο υπολογιστής εκκινούσε από τη μολυσμένη δισκέτα αντιγραφόταν μόνος του σε όποια άλλη δισκέτα είχε εκείνη τη στιγμή πρόσβαση ο υπολογιστής. Μετά την πεντηκοστή εκκίνηση από μολυσμένη δισκέτα, ο υπολογιστής εμφάνιζε το εξής μήνυμα (υπό μορφή στίχων - σε παρένθεση η ελληνική απόδοση):
Ο πρώτος ιός που εμφανίστηκε στους προσωπικούς υπολογιστές ήταν ο ιός Brain (γνωστός και ως Ashar, (C)Brain, Clone, Nipper, Pakistani, Lahore, Pakistani flu, Pakistani Brain). Δημιουργήθηκε στο Πακιστάν το 1986 από τους αδελφούς Basit και Amjad Farooq Alvi. Προσέβαλε τον τομέα εκκίνησης (boot sector) του σκληρού δίσκου.
Από τότε έως σήμερα έχουν δημιουργηθεί και κυκλοφορήσει χιλιάδες ιοί, αρκετοί από τους οποίους είναι πολύ επικίνδυνοι, όταν προσβάλλουν κάποιο υπολογιστικό σύστημα ή δίκτυο. Εκτιμάται ότι το έτος 2000 υπήρχαν περίπου 50.000 γνωστοί ιοί, ενώ σήμερα ο αριθμός τους έχει υπερβεί τις 60.000. Οι περισσότεροι είναι γραμμένοι για υπολογιστές με λειτουργικά συστήματα MS-DOS και/ή Windows. Αυτό πιστεύεται ότι οφείλεται είτε στην αυξημένη διάδοση των συστημάτων αυτών είτε στα κενά ασφάλειας που παρουσιάζουν και κάνουν ευκολότερη τη μόλυνση του συστήματος και τη διάδοσή τους.
Τύποι ιών
Οι ιοί μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες:
Τρόπος δράσεως
Ανεξάρτητα από το τι και πώς μολύνει σε ένα σύστημα, ο ιός πρέπει να εξασφαλίσει ορισμένες βασικές συνθήκες, προκειμένου να δράσει. Συγκεκριμένα, πρέπει να μπορεί να εκτελέσει τον κώδικά του και να εξασφαλίσει πρόσβαση σε μέσα αποθήκευσης (κύρια στο σκληρό δίσκο, αλλά όχι μόνο). Γι' αυτό το λόγο, πολλοί ιοί προσκολλώνται σε εκτελέσιμα (executable) αρχεία είτε του λειτουργικού συστήματος είτε του κανονικού λογισμικού ενός συστήματος. Εξασφαλίζουν έτσι δύο πράγματα: Πρώτον, ότι θα μπορούν να αναπαραχθούν και δεύτερον ότι θα μπορέσουν να εκτελέσουν τον κώδικά τους.
Τρόποι διάδοσης
Οι ιοί διαδίδονται από τον ένα υπολογιστή στον άλλο με δύο τρόπους: Είτε μέσω φορητού μέσου αποθήκευσης, είτε μέσω δικτύου. Ο δεύτερος τρόπος είναι σήμερα ο πλέον διαδεδομένος, λόγω της ευρείας διάδοσης του Διαδικτύου διεθνώς. Η βασική υπηρεσία διάδοσης ιών είναι αυτή του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e-mail), μέσω του οποίου αποστέλλονται είτε ως συνημμένα είτε ως τμήμα αυτού καθαυτού του μηνύματος. Για το λόγο αυτό, πολλές υπηρεσίες e-mail προσφέρουν πρώτα σάρωση των μηνυμάτων και των συνημμένων τους με κάποιο αντιβιοτικό, πριν επιτρέψουν στο χρήστη να τα λάβει.
Ρωμαϊκό υδραγωγείο Πάτρας
Ιστορικά στοιχεία
Η χρήση του υδραγωγείου ήταν αδιάκοπη μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα και επισκευάστηκε πολλές φορές με τελευταία το 1838 από τον δήμαρχο Ι. Μπουκαούρη. Το 1874 σταμάτησε η χρήση του μετά την διοχέτευση νερού στην πόλη με σωλήνες.
Ιός υπολογιστή
Τρόποι αντιμετώπισης
Οι ιοί αποτέλεσαν και αποτελούν έναν από τους πλέον διαδεδομένους τύπους κακόβουλου λογισμικού. Η ανίχνευση τους από τον απλό χρήστη είναι από δύσκολη έως αδύνατη, ορισμένοι μάλιστα ιοί είναι τόσο προσεκτικά δημιουργημένοι που ακόμη και ο πλέον ειδικευμένος χρήστης αδυνατεί να τους εντοπίσει χωρίς να διαθέτει ειδικά προγραμματιστικά εργαλεία. Για την προστασία ενός συστήματος έχει δημιουργηθεί μια ειδική κατηγορία λογισμικού, γνωστή ως αντιϊκό (antivirus). Προκειμένου να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη και χωρίς μολύνσεις λειτουργία ενός συστήματος, τα αντιϊκά εκκινούν ταυτόχρονα με το λειτουργικό σύστημα του υπολογιστή, χωρίς εντολές από το χρήστη, και παραμένουν ως διαδικασίες στη μνήμη (memory resident), ώστε να είναι σε θέση να ανιχνεύουν τυχόν μολύνσεις σε πραγματικό χρόνο. Τα προγράμματα αυτά πρέπει να αναβαθμίζονται σε τακτική βάση, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν με επιτυχία τους νεοδημιουργούμενους ιούς. Σήμερα, αρκετοί οίκοι δημιουργίας λογισμικού ασχολούνται με τη δημιουργία τέτοιων προγραμμάτων. Τα αντιϊκά είναι σε θέση τόσο να εντοπίσουν μόλυνση τη στιγμή που αποπειράται, όσο και να «καθαρίσουν» τυχόν μολυσμένα αρχεία που εντοπίζουν.
Κάθε αντιϊκό έχει τον δικό του τρόπο δράσης απέναντι στους ιούς. Ωστόσο τα περισσότερα είναι σε θέση να εργάζονται σε πραγματικό χρόνο, εντοπίζοντας τους ιούς τη στιγμή ακριβώς που αποπειρώνται να μολύνουν το σύστημα. Ορισμένα τέτοια προγράμματα προσφέρονται δωρεάν για προσωπική χρήση (δεν καλύπτουν, ωστόσο, ούτε μικρό τοπικό δίκτυο υπολογιστών) και άλλα έναντι σχετικά χαμηλής τιμής (κανένα αντιϊκό για υπολογιστές δικτύου δεν προσφέρεται δωρεάν μέχρι σήμερα). Οι δημιουργοί ιών λαμβάνουν υπόψη τις μεθόδους εντοπισμού και προσπαθούν να τις εξουδετερώσουν ακόμη και με απενεργοποίηση του αντιϊκού. Αυτό σημαίνει ότι ο χρήστης θα πρέπει να ενημερώνει συχνά το λογισμικό του αλλά και να δημιουργεί τις ειδικές δισκέτες, που τα περισσότερα αντιβιοτικά προγράμματα προτείνουν τη δημιουργία τους, ώστε να είναι δυνατή η εκκαθάριση και η επαναφορά του συστήματος μετά από τυχόν μόλυνσή τους.
Ρωμαϊκό υδραγωγείο Πάτρας
Ιστορικά στοιχεία
Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν μια μεγάλη δεξαμενή νερού στις πηγές του Διακονιάρη στην Ρωμαϊκή Νερομάνα στο Ρωμανός  Η δεξαμενή έγινε με τη μορφή τεχνητού φράγματος στην αρχή του λαγκαδιού και σ' απόσταση δέκα μέτρων από τις πηγές. Τμήμα του αρχικού τοίχου του φράγματος βρίσκεται σήμερα ενσωματωμένο στη βάση της σύγχρονης δεξαμενής, ενώ σε απόσταση 20 μ., μέσα στην κοίτη του ποταμού βρίσκονται αρκετά μεγάλα κομμάτια ισχυρού τοίχου.
Το υδραγωγείο κατασκευάστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. πιθανότατα από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας στην Πάτρα που έως τότε υδρευόταν από πηγάδια. Το υδραγωγείο ήταν μήκους 7,5 χιλιομέτρων, από τις πηγές του σημερινού Ρωμανού έως και την ακρόπολη, όπου σήμερα βρίσκεται το κάστρο της πόλης, ενώ από τις ίδιες πηγές υδρεύεται και σήμερα η πόλη της Πάτρας. Το υδραγωγείο σε πολλά τμήματα του ήταν υπόγειο ενώ σε άλλα χρειάστηκε να κτιστεί γεφύρωση, τμήματα της οποίας διασώζονται σήμερα στη Σαμακιά.
Ιός υπολογιστή
Τρόποι αντιμετώπισης
Βέβαια σε περίπτωση που το antivirus που έχουμε εγκαταστήσει στον υπολογιστή μας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον ιό, μπορούμε να κάνουμε Format είτε από μόνοι μας είτε να πάμε τον υπολογιστή μας σε κάποιο ειδικό κατάστημα για να μας κάνουν Format.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών Κατηγορία:Ιοί υπολογιστών Κατηγορία:Εξαπάτηση
Ρωμαϊκό υδραγωγείο Πάτρας
Ιστορικά στοιχεία
Η Χριστιανική θρησκευτική παράδοση αναφέρει ότι κατασκευάστηκε επί βασιλείας του αυτοκράτορα Κωνστάντιου. Ο Κωνστάντιος στην Αδριανούπολη συνάντησε και γνώρισε τον επίσκοπο Πατρών Πλούταρχο που είχε συμμετάσχει στην σύνοδο της Σαρδικής, από τον οποίο έμαθε ότι στην Πάτρα φυλάσσονταν τα λείψανα του Αγίου Ανδρέα. Ο Κωνστάντιος κάλεσε τον Αρτέμιο και τον διέταξε να μεταβεί στην Πάτρα και να μεταφέρει το λείψανο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αρτέμιος ερχόμενος στην Πάτρα συνάντησε την αντίδραση των Πατρέων και την άρνηση τους να δώσουν το λείψανο παρά τις απειλές του. Τελικά οι Πατρείς φοβούμενοι μην το πάρει με την βία αποφάσισαν και του ζήτησαν σαν ανταπόδοση να τους φέρει πόσιμο νερό από το Παναχαϊκό στην πόλη. Ο Αρτέμιος δέχτηκε και κατασκεύασε το υδραγωγείο μετά από αρκετά χρόνια λόγω της μορφολογίας του εδάφους, έπειτα οι Πατρείς έδωσαν το λείψανο του Αγίου που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 353 ή το 357 μ.Χ. .
Ξένοι περιηγητές που πέρασαν από την πόλη τον 17ο αιώνα αναφέρουν ότι διατηρούνταν σε καλή κατάσταση ακόμα και μετέφερε νερό. Είχε δυο σειρές τόξα που ήταν κατασκευασμένα από πελεκητή πέτρα και επενδυμένα με τούβλα και στην κορυφή το αυλάκι που μετέφερε το νερό. εναλλ.=NEROMANA STO ROMANO |μικρογραφία|Νερομάνα Ρωμανός, Ρωμαϊκή Νερομάνα της Πάτρας
Το μνημείο σήμερα
Ο σχεδιασμός της μικρής περιμετρικής της Πάτρας έτεμνε κάθετα το μνημείο, γεγονός που καθυστέρησε την ολοκλήρωση της για τουλάχιστον μια δεκαετία. Το 2006 κατά τη διάρκεια των έργων διάνοιξης της οδού, ανακαλύφθηκε σε απόσταση 157 μέτρων από τα ερείπια του Ρωμαϊκού υδραγωγείου και ένα μεσαιωνικό της οθωμανικής περιόδου (15ος-16ος αιώνας μ.Χ) μήκους 40 μέτρων, δίπλα στη γέφυρα της Αρόης. Το 2009 προκειμένου να συνεχιστεί η κατασκευή της μικρής περιμετρικής, ένα τμήμα του περίπου 23 μέτρων αποκόπηκε τμηματικά και μεταφέρθηκε νοτιότερα κοντά στο Ρωμαϊκό υδραγωγείο. Πλέον ο χώρος των δύο υδραγωγείων διαμορφώθηκε σε ενοποιημένο επισκέψιμο πάρκο με την ονομασία Ρωμαϊκό και Μεσαιωνικό Υδραγωγείο Πάτρας. Τμήματα και των δύο υδραγωγείων εκατέρωθεν της μίνι περιμετρικής βρίσκονται σε ιδιωτικούς χώρους που αναμένεται να απαλοτροιωθούν στο μέλλον. Ορατά τμήματα σε καλή κατάσταση του Ρωμαϊκού υδραγωγείου διασώζονται επίσης στη γειτονιά του Ασυρμάτου, όπου τέμνει αυλές σπιτιών καθώς και το δρόμο της συνοικίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάτρα Υδραγωγείο ρωμαϊκό υδραγωγειο Κατηγορία:Υδραγωγεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία εκτός Ρώμης
Εθνική Χώρας των Βάσκων (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Χώρας των Βάσκων θεωρείται η εθνική ομάδα της Χώρας των Βάσκων. Σε αυτή συμμετέχουν ποδοσφαιριστές από την αυτόνομη κοινότητα της Χώρας των Βάσκων, τη Ναβάρρα και τη Γαλλική Χώρα των Βάσκων. Δεν ανήκει ούτε στη FIFA, ούτε στην UEFA και έτσι δίνει μόνο φιλικούς αγώνες. Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βασκονίας (EFF) έχει αιτηθεί πολλές φορές να γίνει μέλος της FIFA αλλά χωρίς την υποστήριξη της Βασιλικής Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (RFEF) η αίτηση της δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες αυτόνομων κοινοτήτων της Ισπανίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκές εθνικές και επίσημες ομάδες μη συνδεδεμένες με τη FIFA
Λίρα Φώκλαντ
Η λίρα (πένα) είναι το νόμισμα των Νήσων Φώκλαντ, που αποτελούν Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Το σύμβολο του νομίσματος είναι το £ ή εναλλακτικά το FK£, ώστε να ξεχωρίζει από άλλα νομίσματα με την ονομασία λίρα. Ο κωδικός ISO 4217 του νομίσματος είναι FKP. Είναι κλειδωμένη σε ισοτιμία με τη Λίρα Αγγλίας. Τα χαρτονομίσματα και των δύο λιρών χρησιμοποιούνται στα νησιά.
Ιστορία
Η λίρα εισήχθη μετά την κατάληψη των Νησιών Φώκλαντ από τους Βρετανούς, το 1833. Στη διάρκεια της κατοχής από την Αργεντινή, χρησιμοποιούνταν το Πέσος. Αρχικά, χρησιμοποιούνταν η βρετανική λίρα και υποδιαιρούνταν σε 20 σελίνια, ενώ το 1 σελίνι ήταν ίσο με 12 πένες.
Από το 1899 άρχισαν να τυπώνονται συγκεκριμένες σειρές χαρτονομισμάτων. Το 1971 η λίρα έγινε δεκαδικό νόμισμα και υποδιαιρέθηκε σε 100 πένες. Από το 1974 άρχισε και η παραγωγή κερμάτων στα Φώκλαντ.
Κέρματα
Το 1974 εισήχθησαν κέρματα των ½, 1, 2, 5 και των 10 πενών, το 1980 κυκλοφόρησαν οι 50 πένες, το 1982 οι 20 πένες, η 1 λίρα το 1987 και τα κέρματα των 2 λιρών το 2004. Το κέρμα της ½ πένας κυκλοφόρησε για τελευταία φορά το 1983 και αποσύρθηκε από την κυκλοφορία. Η σύνθεση και το μέγεθος όλων των κερμάτων είναι ίδια με τα αντίστοιχα βρετανικά κέρματα.
Τραπεζογραμμάτια
Από το 1899 ως το 1901 η κυβέρνηση εισήγαγε χαρτονομίσματα των 5 και των 10 σελινιών, και επίσης της 1 και των 5 λιρών. Ως το 1916 τυπώνονταν χαρτονομίσματα των 5 σελινιών. Το 1969 το τραπεζογραμμάτιο των 10 σελινιών αντικαταστάθηκε από ένα χαρτονόμισμα των 50 πενών. Οι 10 λίρες εισήχθησαν το 1975, οι 20 λίρες το 1984 και τα χαρτονομίσματα των 50 λιρών το 1990. Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής τραπεζογραμμάτια: Στην εμπρόσθια όψη όλα τα χαρτονομίσματα φέρουν το πορτρέτο της Ελισάβετ Β΄, το εθνόσημο των Νήσων Φώκλαντ, έναν μικρό χάρτη των νησιών, πιγκουίνους και θαλάσσιους λέοντες. Στην πίσω όψη υπάρχουν εικόνες, όπως ο ναός της Εκκλησίας του Χριστού στο Στάνλεϊ και την επίσημη κατοικία του Κυβερνήτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Νήσοι Φώκλαντ
2361 Γκόγκολ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκόγκολ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκογκολ
Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν
Νεανικά χρόνια και αρχική σταδιοδρομία
Ο Βάλλενσταϊν γεννήθηκε στο Χερμάνικ της Βοημίας στις 15 Σεπτεμβρίου του 1583. Ανήκε σε οικογένεια λουθηρανών ευγενών, που όμως είχαν ξεπέσει οικονομικά. Οι γονείς του, Wilhelm von Waldstein και Margarete Smiricky, πέθαναν όταν αυτός ήταν 12 ετών και την κηδεμονία του ανέλαβε ο θείος του, Αλβέρτος Σλαβάτα (Albrecht Slawata von Koschumberg). Ενώ οι γονείς του τον είχαν μεγαλώσει με προτεσταντικές αρχές ο θείος του τον έστειλε στο ιησουϊτικό κολλέγιο του Όλμουτς (Olmütz). Το 1599 συνέχισε τις σπουδές του στο προτεσταντικό Πανεπιστήμιο του Άλντορφ της Σιλεσίας κι έπειτα ταξίδεψε στη δυτική και νότια Ευρώπη συνοδεύοντας έναν νεαρό ευγενή. Στο ταξίδι αυτό απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον για την Αστρολογία, που ήταν πολύ δημοφιλής εκείνη την εποχή, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Έτσι κατέληξε στην Ιταλία όπου μελέτησε Αστρολογία στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα. Επίσης για ένα διάστημα φοίτησε και στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια.
Το 1604 επέστρεψε από την Ιταλία και κατατάχθηκε στον στρατό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διακρίθηκε για την ανδρεία του στις επιχειρήσεις τού αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ εναντίον των Τούρκων στην Ουγγαρία, όπου κέρδισε τη διοίκηση ενός συντάγματος (χωρίς να χρειαστεί να την εξαγοράσει όπως συχνά συνέβαινε). Μέχρι το 1606 είχε προσηλυτιστεί στον Ρωμαιοκαθολικό δόγμα, μάλλον για να κερδίσει την εύνοια του καθολικού Οίκου των Αψβούργων. Ωστόσο έγινε πραγματικά ευσεβής, χωρίς όμως να γίνει ζηλωτής, πράγμα που τον χαρακτήριζε σε όλη τη ζωή του. Προσπάθησε, με τη στήριξη του γαμπρού του, να ενταχθεί στην αυλή του αρχιδούκα Ματθαίου (μετέπειτα αυτοκράτορας Ματθαίος Β' (1612-1619)) αλλά δεν τα κατάφερε και το 1609 επέστρεψε στη Βοημία. Εκεί λίγο αργότερα παντρεύτηκε την ηλικιωμένη πάμπλουτη Λουκρητία φον Βίτσκοφ (Lukrezia von Witschkow), η οποία πέθανε πέντε χρόνια αργότερα αφήνοντάς του όλη την περιουσία της και τεράστιες εκτάσεις στη Μοραβία. Αργότερα προίκισε ένα μοναστήρι στο όνομά της και μετέφερε τη σορό της εκεί. Επίσης ο Βάλλενσταϊν κληρονόμησε 14 τεράστιας αξίας κτήματα από τον θείο του. Έτσι έγινε ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της περιοχής του.
Για αρκετό διάστημα ο Βάλλενσταϊν ασχολήθηκε με την οργάνωση και τη διαχείριση της περιουσίας του. Εντατικοποίησε τις καλλιέργειες, τις οποίες συχνά επιθεωρούσε, δημιουργούσε βιοτεχνίες όπου ήταν δυνατόν με αποτέλεσμα να αυξηθεί η παραγωγή αγαθών στις περιοχές του. Τα περισσεύματα αποθηκεύονταν σε αποθήκες, που είχε κτίσει για τον σκοπό αυτό, και σε μεγάλο ποσοστό εξάγονταν. Επίσης φρόντιζε για την ευημερία των πληθυσμών που κατοικούσαν στο φέουδό του. Οργάνωσε την εκπαίδευση, που τη θεωρούσε απαραίτητη για κάθε άνθρωπο, την πρόνοια για τους φτωχούς, την ιατρική περίθαλψη και διανομή τροφίμων σε περίπτωση ανάγκης. Μα δεν έμεινε για πολύ στη Βοημία. Πάντοτε αναζητούσε τον τρόπο να διακριθεί στον πολιτικό και στρατιωτικό στίβο και η ευκαιρία δεν άργησε να έρθει.
Το 1617, ο αρχιδούκας της Στυρίας Φερδινάνδος (μετέπειτα αυτοκράτορας Φερδινάνδος Β΄ της Βοημίας) οργάνωσε μια μικρή εκστρατεία εναντίον της Βενετίας, στην οποία συμμετείχε και ο Βάλλενσταϊν. Η αύξηση της περιουσίας του τού έδωσε τη δυνατότητα να εξοπλίσει σώμα 200 ιππέων με αποκλειστικά δικά του έξοδα, κερδίζοντας φήμη μεταξύ των στρατιωτικών διοικητών και την προσοχή του αρχιδούκα. Στην εκστρατεία δεν σημειώθηκαν σημαντικές μάχες και γενικώς ήταν υποτονική. Έτσι ένα κατόρθωμα του Βάλλενσταϊν έκανε μεγάλη εντύπωση. Μ’ αυτόν τον τρόπο κέρδισε και την εύνοια του Φερδινάνδου και πέτυχε την πρόσκλησή του στην Αυλή της Βιέννης. Από εκεί και πέρα η ανέλιξή του υπήρξε ραγδαία. Αρχικά προήχθη σε διοικητή της εθνοφυλακής, θέση που δίνονταν μόνον σε έμπιστα άτομα. Αργότερα το ίδιο έτος παντρεύτηκε τη βαθύπλουτη Ισαβέλλα Αικατερίνη, κόρη του κόμη Χάρραχ (Harrach) και έλαβε από τον Φερδινάνδο τον τίτλο του κόμη. Με τη δεύτερη σύζυγό του απέκτησε δύο παιδιά, έναν γιο, που πέθανε σε νηπιακή ηλικία, και μια κόρη.