cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καϊκαούσης Β΄
Θρύλοι
Ο συγγραφέας Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Καϊκαούσης Α΄ είχε "διπλή εθνότητα Ελληνική και Τουρκική και διπλή θρησκεία χριστιανική και Ισλαμική." Ο Καϊκαούσης Β΄ αν και είχε εκθρονιστεί και βρισκόταν στην εξορία παρέμενε εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους Σελτζούκους της Ανατολής και ήταν απειλή στις εύθραυστες σχέσεις ανάμεσα στους Μογγόλους και τους Σελτζούκους, ο βεζίρης του φυλακίστηκε για λίγο (1271). Ο Μωάμεθ Α΄ του Καραμάν ζήτησε την βοήθεια του όταν εξεγέρθηκε εναντίον των Μογγόλων (1276) αλλά ο ίδιος δεν μπορούσε να βοηθήσει. Έστειλε πολλές φορές τους γιους του από την Κριμαία στο Ικόνιο να διεκδικήσουν τον θρόνο του Σελτζουκάτο κάτι που κατάφερε τελικά ο Μεσούντ Β΄ (1280)
Πολλοί ιστορικοί θεωρούν τον Βυζαντινό ευγενή Αθανάσιο Σουλτάνο αδελφό του Καϊκαούσης Β΄ αλλά αυτό θεωρείται απίθανο λόγω της μεταγενέστερης εποχής που έζησε, η χριστιανική αριστοκρατική οικογένεια τον Σουλτάνων διεκδικούσε ωστόσο την καταγωγή της από τον Καϊκαούσης Β΄. Την Οθωμανική περίοδο ο διάσημος θεολόγος Σέικ Μπεντρεντίν (1359 - 1418) διεκδικούσε την καταγωγή του από τον Καϊκαούσης Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι Κατηγορία:Σουλτάνοι του Ρουμ
Κατοχή των κρατών της Βαλτικής
Η κατοχή των κρατών της Βαλτικής αναφέρεται στη στρατιωτική κατοχή των τριών Βαλτικών κρατών, της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας, από τη Σοβιετική Ένωση σύμφωνα με το πρωτόκολλο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ του 1939. Η κατοχή ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1940. Μετά προσαρτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση ως ενωσιακές δημοκρατίες τον Αύγουστο του 1940 αν και οι περισσότερες δυτικές χώρες δεν αναγνώρισαν την ένταξή τους. Στις 22 Ιουνίου 1941 η Ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση και σε λίγες εβδομάδες κατέλαβε τα βαλτικά κράτη. Τον Ιούλιο του 1941 το Τρίτο Ράιχ ενσωμάτωσε την επικράτειά του στη Βαλτική στο νέο Ραϊχσκομισαριάτ Όστλαντ. Το 1944, μετά τη Βαλτική εκστρατεία του Κόκκινου Στρατού, η Σοβιετική Ένωση ανακατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος των βαλτικών κρατών, παγιδεύοντας τις εναπομείνατες γερμανικές δυνάμεις στην Κουρλάνδη μέχρι τη παράδοσή τους τον Μάιο του 1945. Η σοβιετική "προσάρτηση-κατοχή" (Annexionsbesetzung) ή κατοχή sui generis των βαλτικών κρατών διήρκεσε μέχρι τον Αύγουστο του 1991, όταν οι τρεις χώρες ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους.
Τα βαλτικά κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες τα δικαστήρια των ΗΠΑ, το Ευρωκοινοβούλιο,  το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών έχουν δηλώσει ότι αυτές οι τρεις χώρες κατελήφθησαν, προσαρτήθησαν και ενσωματώθηκαν παράνομα στη Σοβιετική Ένωση υπό διατάξεις του συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ του 1939. Ύστερα ακολούθησε κατοχή από τη Ναζιστική Γερμανία από το 1941 έως το 1944 και μετά κατοχή από τη Σοβιετική Ένωση από το 1944 έως το 1991. Η πολιτική της μη αναγνώρισης συνέβαλλε στην άνοδο της έννοιας της νομικής συνέχειας των Βαλτικών κρατών. Σύμφωνα με αυτή την έννοια, τα βαλτικά κράτη ήταν ντε γιούρε ανεξάρτητα, δηλαδή ήταν ανεξάρτητα κράτη υπό παράνομη κατοχή από το 1940 έως το 1991.
Το 1989, λόγω ενός αναθεωρητισμού στη σοβιετική ιστορία που ξεκίνησε στην εποχή της περεστρόικα, η Σοβιετική Ένωση κατήγγειλε το μυστικό πρωτόκολλο του 1939 ανάμεσα σε αυτήν και τη Γερμανία. Ωστόσο, η Σοβιετική Ένωση δεν αναγνώρισε την παρουσία της στη Βαλτική ως αποτέλεσμα προσάρτησης ή κατοχής και θεωρούσε την Εσθονική, Λετονική και Λιθουανική ΣΣΔ ως 3 από τις 15 δημοκρατίες της Ένωσης. Το 1991 η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία αναγνώρισε τα γεγονότα του 1940 ως "προσάρτηση". Η εθνικιστική-πατριωτική ρωσική ιστοριογραφία, καθώς και τα σχολικά βιβλία της Ρωσίας, συνεχίζουν να αποδέχονται τη θεωρία ότι τα βαλτικά κράτη εντάχθηκαν εθελουσίως στη Σοβιετική Ένωση και ότι οι λαοί τους έκαναν σοσιαλιστικές επαναστάσεις χωρίς σοβιετική επιρροή.
Η μετασοβιετική κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και οι αξιωματούχοι της θεωρούν ότι η προσάρτηση των βαλτικών κρατών έγινε με βάση το διεθνές δίκαιο και ότι η προσάρτηση έλαβε ντε γιούρε αναγνώριση στις συμφωνίες της Γιάλτας τον Φεβρουάριο του 1945 και τις συνεδριάσεις του Πότσδαμ τον Ιούλιο-Αύγουστο 1945, καθώς και στις συμφωνίες του Ελσίνκι το 1975,  οι οποίες τόνιζαν το απαράβατο των υπαρχόντων συνόρων. Ωστόσο, η Ρωσία συμφώνησε να βοηθήσει στο ευρωπαϊκό αίτημα "για παροχή βοήθειας σε άτομα που απελάθηκαν από τα κατεχόμενα Βαλτικά κράτη" κατά την ένταξη της στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 1996. Επίσης, η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία υπέγραψε ξεχωριστή συμφωνία με τη Λιθουανία το 1991, αναγνώριζε την προσάρτηση του 1940 ως παραβίαση της κυριαρχίας της Λιθουανίας και αναγνώριζε την ντε γιούρε συνέχεια του λιθουανικού κράτους.
Παρασκήνιο
μικρογραφία|Αριστερά είναι οι σφαίρες επιρροής Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης σύμφωνα με το πρωτόκολλο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Δεξιά είναι η πραγματική αλλαγή των συνόρων το 1939-1940 υπέρ της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Το πρωί της 24ης Αυγούστου 1939, η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν ένα σύμφωνο μη επίθεσης δεκαετούς διαρκείας, το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ. Το σύμφωνο περιείχε ένα μυστικό πρωτόκολλο που διαιρούσε τα κράτη της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης σε γερμανικές και σοβιετικές σφαίρες επιρροής. Στον βορρά, η Φινλανδία, η Εσθονία και η Λετονία τοποθετήθηκαν στη Σοβιετική σφαίρα επιρροής. Η Πολωνία ήταν χωρισμένη σε γερμανική και σοβιετική σφαίρα επιρροής, ενώ σχεδιαζόταν και ο διαμελισμός της Πολωνίας στο γεγονός του "πολιτικού επανακανονισμού" της. Συγκεκριμένα: οι περιοχές ανατολικά των ποταμών Νάρεφ, Βιστούλα και Σαν θα προσαρτούνταν στη Σοβιετική Ένωση και η Γερμανία θα προσαρτούσε όλες τις περιοχές δυτικά των ποταμών αυτών. Η Λιθουανία, η οποία γειτνίαζε με την Ανατολική Πρωσία, ανήκε στη γερμανική σφαίρα επιρροής. Ωστόσο ένα δεύτερο μυστικό πρωτόκολλο μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος της Λιθουανίας στη Σοβιετική Ένωση. Σύμφωνα με αυτό το μυστικό πρωτόκολλο, η Λιθουανία θα επανακτούσε την ιστορική της πρωτεύουσα, το Βίλνιους, το οποίο βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Πολωνίας.
Μετά το τέλος της σοβιετικής επέμβασης στην Πολωνία στις 6 Οκτωβρίου, οι Σοβιετικοί πίεσαν τη Φινλανδία και τα βαλτικά κράτη να υπογράψουν συμφωνίες αμοιβαίας βοήθειας. Οι Σοβιετικοί αμφισβήτησαν την ουδετερότητα της Εσθονίας μετά την απόδραση ενός πολωνικού υποβρυχίου στις 18 Σεπτεμβρίου. Στις 24 Σεπτεμβρίου, ο εσθονός υπουργός εξωτερικών δέχτηκε τελεσίγραφο από τη Μόσχα. Οι Σοβιετικοί ζητούσαν την υπογραφή συμφωνίας αμοιβαίας βοήθειας, η οποία θα οδηγούσε στην ίδρυση στρατιωτικών βάσεων στην Εσθονία. Οι Εσθονοί δεν είχαν άλλη επιλογή από το να δεχθούν την εγκατάσταση ναυτικών, αεροπορικών και στρατιωτικών βάσεων σε δύο εσθονικά νησιά και το λιμάνι του Παλντίσκι. Η αντίστοιχη συμφωνία υπεγράφη στις 28 Σεπτεμβρίου για να ακολουθήσει η Λετονία στις 5 Οκτωβρίου και η Λιθουανία στις 10 Οκτωβρίου. Οι συμφωνίες επέτρεψαν στη Σοβιετική Ένωση να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις στις επικράτειες των βαλτικών κρατών για τη διάρκεια του ευρωπαϊκού πολέμου, ενώ δέχτηκαν τη στάθμευση 25.000 σοβιετικών στρατιωτών στην Εσθονία, 30.000 στη Λετονία και 20.000 στη Λιθουανία ξεκινώντας από τον Οκτώβριο του 1939.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Εσθονίας Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στη Λιθουανία Κατηγορία:Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές
Σίμε Στάρτσεβιτς
Ο Σίμε Στάρτσεβιτς (18 Απριλίου 1784 – 14 Μαΐου 1859, κροατικά: Šime Starčević) ήταν Κροάτης ιερέας και γλωσσολόγος.
Γεννήθηκε στο Ζίτνικ, κοντά στο Γκόσπιτς. Δούλεψε ως πάστορας στο Γκόσπιτς, στο Λίτσκι Νόβι, στην Ούντμπινα και από το 1814 στο Κάρλομπαγκ. Ήξερε λατινικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά και μπορούσε να διαβάσει Σλαβικές γλώσσες. Το 1812 έκδοσε στην Τεργέστη τα έργα Nòva ricsôslovica iliricska vojnicskoj mladosti krajicsnoj poklonjena και το Nòva ricsôslovica iliricsko-francèzka ("Μια νέα Ιλλυριο-Γαλλική γραμματική"). Η γαλλική γραμματική του αναθεωρήθηκε και μεταφράστηκε από τα γερμανικά, χρησιμοποιώντας εγχώριες ορολογίες για γλωσσικούς όρους. Η γραμματική του, η "Ιλλυρική" ήταν η πρώτη κροατική γραμματική που περιέγραφε το τετρατονικό σύστημα της νεοστοκαβιανικής διαλέκτου.
Έργα
Τριάντα χρόνια μετά την δημοσίευση της γραμματικής του ξαναέγινε ενεργός ως συγγραφέας. Δημοσίευσε τα έργα ''Homilie ili tumačenje Sv. evanđelja (1850), το Ričoslovje σε συνέχειες στην Glasnik dalmatinski (1849-1850) και το Zora dalmatinska'' (1844-1849). Υποστήριξε την χρήση μιας ενιαίας διαλέκτου όπως η λογοτεχνική γλώσσα, την Νεοστοκαβιανική Ικαβιανή, χωρίς διαλεκτική μίξη και χωρίς αλλαγές στην παραδοσιακή ορθογραφία.
Έχει περιγραφεί ως ο πιο συνεπής εκπρόσωπος της Ικαβιανής λογοτεχνικής γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Κροάτες κληρικοί
Βέστμανλαντ
To Βέστμανλαντ (Västmanland, προφορά: [ˈvɛ̂sːtmanˌland]) είναι ιστορική επαρχία, στην Κεντρική Σουηδία. Συνορεύει με το Σόντερμανλαντ, το Νάρκε, το Βέρμλαντ, της Νταλάρνα και το Ούπλαντ.
Το "Βέστμανλαντ" σημαίνει "Γη των Δυτικών Ανδρών", καθώς οι "δυτικοί άντρες" ("västermännen") ήταν οι άνθρωποι που ζούσαν δυτικά του Ούπλαντ, της κεντρικής επαρχιακής της πρώιμης Σουηδίας.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Αερόλυση
Η αερόλυση είναι η διαδικασία ή η ενέργεια μετατροπής κάποιας φυσικής ουσίας σε μορφή σωματιδίων, μικρών και ελαφρών ώστε να μεταφέρονται στον αέρα, δηλαδή όπως το αερόλυμα. Η αερόλυση αναφέρεται σε μία διαδικασία σκόπιμης οξειδωτικής μετατροπής και εναιώρησης σωματιδίων ή μιας σύστασης σε ένα κινούμενο ρεύμα αέρα με σκοπό την παράδοση των οξειδωμένων σωματιδίων ή σύνθεσης σε μία συγκεκριμένη θέση.
Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά στην ιατρική για να αναφερθεί συγκεκριμένα στην παραγωγή αερομεταφερόμενων σωματιδίων (π.χ. μικροσκοπικά σταγονίδια υγρού) που περιέχουν μολυσματικό ιό ή βακτήρια. Ο μολυσματικός οργανισμός λέγεται ότι αερολύεται. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν ένα μολυσμένο άτομο βήχει, φτερνίζεται, εκπνέει ή κάνει εμετό, αλλά μπορεί επίσης να προκύψει από το τράβηγμα του καζανακίου τουαλέτας ή τη διαταραχή ξηρών μολυσμένων περιττωμάτων.
Η θεραπεία ορισμένων αναπνευστικών ασθενειών βασίζεται στην αερόλυση ενός υγρού φαρμάκου χρησιμοποιώντας έναν εισπνευστήρα, όπου στη συνέχεια γίνεται εισπνοή για άμεση μεταφορά στους πνεύμονες.
Στο πλαίσιο των χημικών και βιολογικών όπλων, η αερόλυση είναι ένα μέσο διασποράς ενός χημικού ή βιολογικού παράγοντα σε μια επίθεση. Δείτε για παράδειγμα «Αλλαντική τοξίνη ως βιολογικό όπλο».
Αερόλυση και σκόνη
Το σκόνισμα ορίζεται ως η τάση ενός υλικού σκόνης να δημιουργεί αερομεταφερόμενα σωματίδια υπό δεδομένη εξωτερική εισροή ενέργειας. Αυτή η ιδιότητα των κονιοποιημένων υλικών έχει στενή σχέση με τις διαδικασίες αερολύματος σε σκόνη. Έχει επίσης ενδείξεις σχετικά με το επίπεδο έκθεσης του ανθρώπου και τους συναφείς κινδύνους για την υγεία στους χώρους εργασίας. Τα σκονισμένα υλικά τείνουν να παράγουν αερολύματα με υψηλές συγκεντρώσεις, γεγονός που δημιουργεί υψηλότερους κινδύνους έκθεσης για τους εργαζόμενους που βρίσκονται σε άμεση επαφή μαζί τους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας βιομηχανικής παραγωγής και χειρισμού. Εργαστηριακές προσομοιώσεις έχουν καθιερωθεί για να δοκιμάσουν τη συμπεριφορά αερολύματος και το επίπεδο σκονίσματος, προκειμένου να προβλέψουν τις ιδιότητες αερολύματος που συναντώνται σε πραγματικές καταστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αερολύματα
Ιαπωνική γραμματική
Η ιαπωνική είναι μια συνθετική γλώσσα με ομαλή συγκολλητική μορφολογία υποκειμένου-αντικειμένου-ρήματος, με παραγωγικά και σταθερά στοιχεία. Στη γλωσσική τυπολογία, έχει πολλά χαρακτηριστικά που αποκλίνουν από τις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Οι φράσεις της έχουν αποκλειστικά τον πυρήνα στο τέλος και οι σύνθετες προτάσεις αποκλειστικώς διακλαδώνουν αριστερόστροφα. Υπάρχουν πολλές τέτοιες γλώσσες, αλλά λίγες μεταξύ των ευρωπαϊκών γλωσσών. Πρόκειται για μια γλώσσα στην οποία εξέχει το θέμα.
Προτάσεις, φράσεις και λέξεις
Το κείμενο (文章 bunshō) αποτελείται από προτάσεις (文 bun), οι οποίες με τη σειρά τους αποτελούνται από φράσεις (文節 bunsetsu), οι οποίες είναι οι μικρότερες συνεκτικές συνιστώσες του. Όπως και τα κινέζικα και τα κλασσικά κορεάτικα, τα γραπτά ιαπωνικά δεν οριοθετούν τυπικά τις λέξεις με διαστήματα· η συγκολλητική τους φύση καθιστά την έννοια μιας λέξεως μάλλον διαφορετική από τις λέξεις στα ελληνικά. Ο αναγνώστης αναγνωρίζει τους διαχωρισμούς των λέξεων με σημασιολογικά σημάδια και με γνώση της δομής των φράσεων. Οι φράσεις έχουν μία μοναδική λέξη που φέρει το νόημα, ακολουθούμενη από μια σειρά επιθημάτων, βοηθητικών ρημάτων και μορίων για την τροποποίηση του νοήματός της και τον ορισμό του γραμματικού της ρόλου. Στο ακόλουθο παράδειγμα, οι φράσεις υποδεικνύονται με κάθετες γραμμές:
Μερικοί μελετητές λατινοποιούν τις ιαπωνικές προτάσεις, εισάγοντας κενά μόνο στα όρια των φράσεων (δηλαδή, "taiyō-ga higashi-no sora-ni noboru"), αντιμετωπίζοντας μια ολόκληρη φράση ως μία λέξη. Αυτό αντιπροσωπεύει μια σχεδόν καθαρά φωνολογική αντίληψη για το πού μια λέξη τελειώνει και πού αρχίζει η επόμενη. Υπάρχει κάποια εγκυρότητα στη λήψη αυτής της προσέγγισης: Φωνολογικά, τα μεταθετικά μόρια συγχωνεύονται με τη δομική λέξη που προηγείται αυτών, και μέσα σε μια φωνολογική φράση, ο τόνος μπορεί να έχει το πολύ μία πτώση. Συνήθως, ωστόσο, οι γραμματικοί υιοθετούν μια πιο συμβατική έννοια της λέξης (語 tango), η οποία επικαλείται τη σημασία και τη δομή των προτάσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνική γλώσσα Κατηγορία:Γραμματική
Σεντρίνα
Η Σεντρίνα (ιταλικά: Sedrina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Σελβίνο
Το Σελβίνο (ιταλικά: Selvino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Belshina
Η Belshina είναι μια βιομηχανία κατασκευής ελαστικών στη Λευκορωσία. Το όνομά της είναι συντομογραφία του Belaruskaya shina (λευκορωσικά ελαστικά).
Τα λευκορωσικά ελαστικά Belshina βρίσκονται στη βιομηχανική πόλη Μπαμπρούισκ της Λευκορωσίας. Η Belshina παράγει περισσότερα από 180 μεγέθη ελαστικών για αυτοκίνητα, φορτηγά, φορτηγά εξόρυξης, μηχανήματα οδοποιίας, ηλεκτρικά οχήματα, τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα. Πάνω από το 90% των ελαστικών είναι ακτινικά, δηλαδή απορροφούν πιο εύκολα τους κραδασμούς από το οδόστρωμα σε σχέση με τα συμβατικά ελαστικά. Όλοι οι τύποι προϊόντων (πνευματικά ελαστικά) προστατεύονται από διπλώματα ευρεσιτεχνίας σε σχέση με δύο παραμέτρους: τον σχεδιασμό και την εμφάνιση. Η Belshina συνεργάζεται με εταίρους από 36 χώρες.
Η βιομηχανία Belshina είναι ο κύριος χορηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας Μπελσίνα Μπομπρούισκ, που παίζει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Λευκορωσίας.
Ιστορία
Η ίδρυση της βιομηχανίας κατασκευής ελαστικών Belshina στο Bobruisk εγκρίθηκε με το διάταγμα # 299 του υπουργικού συμβουλίου της ΕΣΣΔ της 25ης Μαρτίου 1963 "σχετικά με βήματα που αποσκοπούν στην καλύτερη αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας" και με το ψήφισμα No. 90-p με ημερομηνία 11 Ιουνίου 1965 από το Ανώτατο Σοβιέτ, το οποίο ενέκρινε το έργο σχεδιασμού για την κατασκευή των έργων.
Η ίδια η κατασκευή ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1965. Το 1968 τέθηκε σε λειτουργία η μονάδα μηχανολογικών υπηρεσιών (η οποία αργότερα εξελίχθηκε σε μηχανικό εργοστάσιο), όπου συναρμολογούνταν και κατασκευαζόταν ο εξοπλισμός για τις μελλοντικές περιοχές παραγωγής, αναπτύσσονταν νέες τεχνικές κατασκευής ελαστικών και λάμβανε χώρα η πρακτική εκπαίδευση των εργαζομένων.
Στις 31 Δεκεμβρίου του 1972 τέθηκε σε λειτουργία το εργοστάσιο ελαστικών. Το εργοστάσιο ελαστικών για φορτηγά και αυτοκίνητα άρχισε να παράγει ελαστικά στις 30 Σεπτεμβρίου του 1976. Στις 31 Ιανουαρίου του 1985 ένα τέταρτο εργοστάσιο εντάχθηκε στην οικογένεια της Belshina. Αυτό ήταν το εργοστάσιο ελαστικών για χωματουργικά οχήματα. Τον Μάιο του 1992, η Κρατική Επιτροπή Βιομηχανίας της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας εξέδωσε διάταγμα για τη μετονομασία της Belshina σε Belarus Tire Works Belshina. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2002, η Εκτελεστική Επιτροπή της επαρχίας Mogilev εξέδωσε το ψήφισμα No.18-13 σχετικά με την ίδρυση της ανώνυμης εταιρεία BELSHINA (Πιστοποιητικό Ίδρυσης No.700016217 της 27.09.2003).
Στις 13 Απριλίου του 2011, η Belshina Radial για λεωφορεία και φορτηγά πήρε το Standard Nasional Indonesia (SNI) - το Εθνικό Πρότυπο της Ινδονησίας.
Κυρώσεις από τις ΗΠΑ
Το 2011, μετά τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων της αντιπολίτευσης που ακολούθησαν τις νοθευμένες προεδρικές εκλογές της Λευκορωσίας το έτος 2010, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής επέβαλαν κυρώσεις σε πολλές κρατικές εταιρείες της Λευκορωσίας, μεταξύ των οποίων και η Belshina. Σύμφωνα με αυτές τις κυρώσεις, απαγορεύτηκε τότε στους πολίτες των ΗΠΑ να συνεργάζονται με πολλές εταιρείες του ομίλου Belneftekhim: το διυλιστήριο πετρελαίου Naftan, την κατασκευάστρια λιπασμάτων Grodno Azot, την Grodno συνθετικών ινών Grodno Khimvolokno και εργοστάσιο ελαστικών της Belshina.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες της Λευκορωσίας Κατηγορία:Λευκορωσικά εμπορικά σήματα
Σεριάτε
Το Σεριάτε (ιταλικά: Seriate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Σερίνα (Ιταλία)
Η Σερίνα (ιταλικά: Serina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Αυτοκινητοβιομηχανία στη Σερβία
Η αυτοκινητοβιομηχανία της Σερβίας είναι ένας από τους σημαντικότερους βιομηχανικούς κλάδους της χώρας και αποτελεί το 15% της βιομηχανικής παραγωγής της χώρας και το 18% όλων των εξαγωγών.
Ιστορικά στοιχεία
Η σερβική αυτοκινητοβιομηχανία έχει μια παράδοση άνω των 70 ετών, όταν η περιοχή ήταν ενταγμένη στην ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβίας. Το 1939 στην πόλη Κραγκούγιεβατς, η Ζάσταβα, η γιουγκοσλαβοσερβική εταιρεία παραγωγής μηχανοκίνητων οχημάτων, κατασκεύασε διάφορα μοντέλα αυτοκινήτων με την άδεια της ιταλικής FIAT.
Οι προμηθευτές της Ζάσταβα εργάστηκαν σύμφωνα με πρότυπα παραγωγής υψηλής ποιότητας, που τους επέτρεψαν να συνεργαστούν με άλλους δυτικούς κατασκευαστές αυτοκινήτων, όπως η Mercedes, η Ford, η Peugeot Citroën-PSA, η Renault και η Opel.
Σήμερα, η αυτοκινητοβιομηχανία είναι ένας από τους σημαντικότερους τομείς στη Σερβία, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 10% του συνολικού αποθέματος άμεσων ξένων επενδύσεων στη χώρα από το 2000. 27 ξένοι επενδυτές έχουν επενδύσει σχεδόν 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ στον τομέα, δημιουργώντας περισσότερες από 19.000 θέσεις εργασίας. Η σερβική αυτοκινητοβιομηχανία προμηθεύει σχεδόν όλους τους μεγάλους Ευρωπαίους και μερικούς Ασιατικούς κατασκευαστές αυτοκινήτων.
Η κατασκευή εξαρτημάτων του συστήματος πλαισίου (σασί) των οχημάτων, ελαστικών και εξαρτημάτων ανάρτησης, αποτελεί τη σημαντικότερη δραστηριότητα του κλάδου. Εξαρτήματα του ηλεκτρικού συστήματος είναι μια άλλη κυρίαρχη ομάδα προϊόντων, με τις μπαταρίες αυτοκινήτων και τις εγκαταστάσεις καλωδιώσεως να αποτελούν τα πιο σημαντικά προϊόντα. Επίσης, η παραγωγή εξαρτημάτων κινητήρων, κυρίως χύτευσης, είναι πολύ σημαντική, μαζί με σφυρηλατημένα και κατεργασμένα μέρη όπως εκκεντροφόροι, δίσκοι φρένων, βαλβίδες και σφόνδυλοι.
Μεταξύ αυτών των κατασκευαστικών εταιρειών συγκαταλέγονται οι εξής: Tigar Tires, Leoni Wiring Systems Southeast, Yura Corporation, IGB Automotive comp, NCR Belgrade, Cooper Tire & Rubber Company Serbia και Trayal Corporation.
Ενεργοί κατασκευαστές
Η FCA Srbija δημιουργήθηκε με τη συνεργασία της Δημοκρατίας της Σερβίας με την ιταλική εταιρεία FIAT, το 2008. Η εταιρεία ανακαίνισε και αναμόρφωσε εκτενώς την πρώην μονάδα εγκαταστάσεων και συναρμολόγησης της Zastava Automobiles και τώρα κατασκευάζει εκεί το Fiat 500L (έως 85.000 μονάδες ετησίως).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Σερβίας
Γιάννης Φαφούτης
O Γιάννης Φαφούτης (Θεσσαλονίκη, 1939 - 24 Ιουλίου 2006) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, ζωγράφος, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογράφου. Ευρύτερα γνωστός για την καλτ βραβευμένη ταινία του "Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια" (1981) στην οποία και πρωταγωνίστησε ο κινηματογραφικά πρωτοεμφανιζόμενος, 25χρονος τότε, Γιώργος Κιμούλης (1956), η Διδώ Λυκούδη και ο Δημήτρης Πιατάς. Έζησε κυρίως ανάμεσα στο Παρίσι και στην Αθήνα. Εικαστικά του έργα βρίσκονται σε πολλές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1939 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην σχολή Καλών τεχνών της Θεσσαλονίκης και μαθήτευσε πλάι στο ζωγράφο Λουκά Βενετούλια του οποίου διακρίνονται επιρροές, αφομοιωμένες και δημιουργικά μετασχηματισμένες, τόσο στην εικαστική όσο και στην κινηματογραφική του παραγωγή. Συνέχισε με σπουδές στον κινηματογράφο και στη ζωγραφική στο Παρίσι, σπουδάζοντας Φιλμολογία στη Σορβόνη, Μαζικά Μέσα Επικοινωνίας στην Ecole Pratique και Ιστορία της Τέχνης στη Σχολή του Λούβρου.
Στο Παρίσι, στην Πανεπιστημιούπολη (Cite Universitaire) και συγκεκριμένα στην Fondation Hellenique, ο Φαφούτης στη διάρκεια της δικτατορίας λειτούργησε, σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Ροβήρου Μανθούλη, ως βασικός κινητήρας της Καλλιτεχνικής επιτροπής, όπου και πρωτοστάτησε μαζί με την ηθοποιό Διδώ Λυκούδη, τον ποιητή Ανδρέα Παγουλάτο και τον ζωγράφο Λεωνίδα Τσιριγκούλη, μεταξύ άλλων. Επιτροπή στην οποία συμμετείχε και η Μελίνα Μερκούρη.
Πέθανε το 2006, έτος που τον τίμησε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ταινίες μεγάλου μήκους
"Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια" (1981) (γνωστό και ως "Ο Ληστής με τα Λουλούδια") (ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός)
Κιέριον (1968) (ως ηθοποιός)
Ζήτημα συνήθειας (1966)
Περιπέτειες με τους Forminx (1965) (ως παραγωγός)
"Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια"
Ταινία γνωστή και ως "Ο Ληστής με τα Λουλούδια". Η ταινία διακρίνεται πέρα από την κινηματογραφική ματιά, το σενάριο και το ρυθμό του Φαφούτη, για το μοντάζ της, τη φωτογραφία της (του Σάκη Μανιάτη) και επίσης συνομιλεί με τα καλλιτεχνικά και τα κινηματογραφικά ρεύματα της Ευρώπης και ιδίως της Γαλλίας στην οποία ο σκηνοθέτης φοίτησε, βιώνοντας από μέσα τα γεγονότα του Μάη του '68 και την εκεί "αντανάκλαση" της ελληνικής δικτατορίας.
Η ταινία εμπνέεται από την πραγματική ιστορία του Θόδωρου Βενάρδου, του ανθρώπου που ξεφτίλισε με μυθικό τρόπο τη δικτατορία. "Κατά τη διάρκεια της Χούντας, ένας νεαρός καταφθάνει στην Αθήνα. Μετά από την επανειλημμένα αποτυχημένη προσπάθειά του να συμμετάσχει σε μια αντιφασιστική ομάδα, ο νεαρός τελικά αρχίζει να ληστεύει τράπεζες δίδοντας σε αντάλλαγμα για τα κλοπιμαία ένα μπουκέτο λουλούδια. Θα συλληφθεί και θα δραπετεύσει, με αποτέλεσμα οι αρχές να τον επικηρύξουν".
Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως η ιστορία του Βενάρδου λειτουργεί ως αφορμή για την εκδίπλωση της κινηματογραφικής θεώρησης του Φαφούτη και για την τοποθέτησή του απέναντι στην πολιτική ιστορία του τόπου του και την κινηματογραφική και εικαστική εξέλιξη της τέχνης εν γένει.
Εκθέσεις ζωγραφικής
Ατομική έκθεση Ζωγραφικής στη Γκαλερί Εγγονόπουλος (Κολωνάκι) σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (1984), όπου και λειτούργησε accrochage depot με παλαιότερη δουλειά του ζωγράφου.
Βραβεία
Για την μεγάλου μήκους ταινία του "Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια" (1981)
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΠΑΣΤΙΑ (ΓΑΛΛΙΑ, 1982): Α΄ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ
ΒΑΓΙΑΔΟΛΙΔ (ΙΣΠΑΝΙΑ, 1982): ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
ΠΟΥΑΤΙΕ (ΓΑΛΛΙΑ, 1983): ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Σόλτο Κολλίνα
Το Σόλτο Κολλίνα (ιταλικά: Solto Collina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ανδρέας Μούσκος
Ο Ανδρέας Μούσκος ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1991-2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Μούσκος γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1940. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές διοίκησης επιχειρήσεων. Ήταν επιχειρηματίας.
Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 2019.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2001.
Άλλες δραστηριότητες
Την περίοδο 1988-1991 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης. Την περίοδο 2002-2008 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Κυπριακής Τράπεζας Αναπτύξεως. Επιπλέον, για μικρή περίοδο διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΑΕΚ Λάρνακας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Τζέρεμι Κόρμπιν
Ο Τζέρεμι Μπέρναρντ Κόρμπιν (αγγλικά: Jeremy Bernard Corbyn, 26 Μαΐου 1949) είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από το 2015 έως το 2020.
Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια Ίσλινγκτον Νορθ από το 1983.
Υπήρξε μέλος της Ομάδας για τη Σοσιαλιστική Εκστρατεία (Socialist Campaign Group), της Εκστρατείας Αλληλεγγύης του Παλαιστινιακού Λαού (Palestinian Solidarity Campaign), της Διεθνούς Αμνηστίας, της Εκστρατείας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό (Campaign for Nuclear Disarmament) και του Συνασπισμού Σταματήστε τον Πόλεμο (Stop the War Coalition).
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοινώθηκε η εκλογή του στη θέση του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, συγκεντρώνοντας το 59,5% των ψήφων πρώτης επιλογής στις εσωκομματικές εκλογές. Συμμετείχε στις εκλογές του 2017 και στις εκλογές του 2019 τις οποίες έχασε. Αμέσως μετά την συντριπτική νίκη των Συντηρητικών το 2019 από τον Μπόρις Τζόνσον, προανήγγειλε την παραίτηση του από τα ηνία του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος. Διάδοχος του κρίθηκε ο Κιρ Στάρμερ εκπρόσωπος της Κεντροαριστερής πτέρυγας των Εργατικών. Στις 15 Φεβρουαρίου 2023, ο ηγέτης των Εργατικών Κιρ Στάρμερ είπε ότι ο Κόρμπιν δεν θα ήταν υποψήφιος βουλευτής για το κόμμα στις επόμενες εκλογές.
Διακρίσεις
Το 2013 ο Κόρμπιν τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Γκάντι για τις "διαρκείς προσπάθειές του κατά την τριαντακονταετή του καριέρα ως μέλος της Βουλής για την υπεράσπιση των αξιών του Μαχάτμα Γκάντι για την κοινωνική δικαιοσύνη και τη μη βία".
Πολιτικές απόψεις
Ο Τζέρεμι Κόρπιν είναι παραδοσιακός εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας των Εργατικών και, ως εκ τούτου, υποστηρικτής σοσιαλιστικών πολιτικών στην οικονομία. Στέκεται κατά των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται στη Βρετανία, την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη, με πολλές παρεμβάσεις κατά των πολιτικών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και υπέρ των αριστερών κινημάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Αθλητικός Όμιλος Θύελλα Αγίου Θεοδώρου
Ιστορία
Το 1929 ιδρύθηκε στην κοινότητα του Αγίου Θεοδώρου ο Αθλητικός Ερασιτεχνικός Όμιλος. Δέκα χρόνια αργότερα ιδρύθηκε η Αδελφότητος, η οποία αποτελούσε συνέχιση του Αθλητικού Ερασιτεχνικού Ομίλου. Μέσα των δύο ομίλων οι κάτοικοι δραστηριοποιούνταν στον αθλητισμό.
Το ποδόσφαιρο πρωτοεμφανίστηκε στην κοινότητα στα μέσα της δεκαετίας του ΄50. Η ποδοσφαιρική ομάδα ονομάζεται ΑΤΕ ΠΕΚ. Η ονομασία Θύελλα αποτελούσε το προσωνύμιο της. Το 1976 δημιουργήθηκε η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ) με τη Θύελλα να αποτελεί ιδρυτικό μέλος της. Από τότε η ποδοσφαιρική ομάδα συμμετείχε στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας, έως το 2020. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του '00, η ομάδα παρουσίαζε περίοδο κάμψης.
Το 2015 ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Θύελλας με σκοπό και στόχο την καλύτερη και πιο ομαλή λειτουργία της ομάδας. Μέχρι το 2021 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ). Την περίοδο 2021-2022 συμμετείχε στο κοινό πρωτάθλημα των ομοσπονδιών ΕΠΕΛ - ΟΠΝ ΣΕΚ - ΠΟΕΠΑ κατακτώντας και τον τίτλο της πρωταθλήτριας ομάδας. Το 2022 εξασφάλισε μέσα από το Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2022 την άνοδο της στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2022-23.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Άγιος Θεόδωρος Σκαρίνου
Γαζαρός Αγαγιάν
Ο Γκαζάρος Στεπάνι Αγκαγιάν (Ղազարոս Ստեփանի Աղայան, 16 Απριλίου (Π.Η. 4 Απριλίου) 1840 – 3 Ιουλίου (Π.Η. 20 Ιουνίου] 1911) ήταν Αρμένιος συγγραφέας, εκπαιδευτής, λαογράφος, ιστορικός, γλωσσολόγος και δημόσιο πρόσωπο.
Βιογραφία
Στη ζωή του ο Αγκαγιάν άσκησε πολλά επαγγέλματα και ακολούθησε αρκετές σταδιοδρομίες. Ήταν κυνηγός, εργάτης και αγρεργάτης πριν γνωρίσει τον συγγραφέα Μίκαελ Ναλμπαντιάν. Έγινε ένα από τα πρόσωπα της αρμενικής πολιτιστικής και πνευματικής αναγέννησης του 19ου αιώνα.
Το 1867 επέστρεψε στον Καύκασο, όπου εργάστηκε ως διευθυντής του εκδοτικού οίκου "Ετσμιαντζίν". Ύστερα εργάστηκε ως αρχισυντάκτης του μηνιαίου περιοδικού "Αραράτ" (1869-1870). Το 1870 επέστρεψε στην Τιφλίδα και αφοσιώθηκε στη διδασκαλία. Δίδαξε στην Αχάλτσχα, στο Αλεξαντροπόλ, στο Γερεβάν και στη Σουσά. Επίσης επέβλεπε διάφορα αρμενικά σχολεία της Γεωργίας. Ήταν υπέρ του εκδημοκρατισμού της εκπαίδευσης. Επίσης ο Αγκαγιάν ζητούσε τον τερματισμό της επιρροής των κληρικών στα σχολεία. Επίσης συνέγραψε σχολικά βιβλία για τα Αρμένικα σχολεία, καθώς και άλλα εκπαιδευτικά έργα. Έγραφε στο περιοδικό "Αγκμπιούρ", ένα μηνιαίο εικονογραφημένο παιδικό περιοδικό.
Ο Αγκαγιάν απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας. Ο Αγκαγιάν μετέφρασε έργα των Αλεξάντερ Πούσκιν και Ιβάν Κρύλοφ στα αρμενικά.
Το 1911 πέθανε στην Τιφλίδα, σε ηλικία 71 ετών.
Επίσης, ήταν ο παππούς (από την πλευρά της μητέρας) των Λαζάρ Σαριάν και Ανατόλι Εϊραμντζάν, καθώς και κουνιάδος του διάσημου ζωγράφου Μαρτίρος Σαριάν.
Έργα
μικρογραφία|225x225εσ|Φωτογραφία των μελών του Βερνατούν το 1903. Εικονίζονται οι [[Αβεντίκ Ισαακιάν|Ισαακιάν, Αγκαγιάν, Χοβχάνες Τουμανιάν (καθιστοί) και οι Σαντ, Ντεμιρτσιάν (όρθιοι).]]
μικρογραφία|Η ταφόπλακα του Γκαζάρος Αγκαγιάν στο [[Χοτζιβάνκ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς
Βάση δεδομένων πρωτεϊνών
Η Βάση Δεδομένων Πρωτεϊνών (PDB) είναι μια βάση δεδομένων για τα τρισδιάστατα δομικά δεδομένα μεγάλων βιολογικών μορίων, όπως οι πρωτεΐνες και τα νουκλεϊκά οξέα. Τα δεδομένα, που λαμβάνονται συνήθως με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, φασματοσκοπία NMR ή, ολοένα και περισσότερο, κρυοηλεκτρονική μικροσκοπία, και υποβάλλονται από βιολόγους και βιοχημικούς από όλο τον κόσμο, είναι ελεύθερα προσβάσιμα στο Διαδίκτυο μέσω των ιστοσελίδων των οργανισμών μελών του (PDBe, PDBj, RCSB, και BMRB ). Το PDB εποπτεύεται από έναν οργανισμό που ονομάζεται Worldwide Protein Data Bank, wwPDB.
Το PDB είναι βασικό σε τομείς της δομικής βιολογίας, όπως η δομική γονιδιωματική. Τα περισσότερα μεγάλα επιστημονικά περιοδικά και ορισμένοι φορείς χρηματοδότησης απαιτούν τώρα από τους επιστήμονες να υποβάλουν τα δεδομένα δομής τους στο PDB. Πολλές άλλες βάσεις δεδομένων χρησιμοποιούν πρωτεϊνικές δομές που έχουν κατατεθεί στο PDB. Για παράδειγμα, το SCOP και το CATH ταξινομούν τις πρωτεϊνικές δομές, ενώ το PDBsum παρέχει μια γραφική επισκόπηση των καταχωρήσεων PDB χρησιμοποιώντας πληροφορίες από άλλες πηγές, όπως η οντολογία γονιδίων.
Ιστορία
Δύο δυνάμεις συνέκλιναν για να εκκινήσουν το PDB: μια μικρή αλλά αυξανόμενη συλλογή συνόλων δεδομένων δομής πρωτεΐνης που προσδιορίζονται με περίθλαση ακτίνων Χ και την πρόσφατα διαθέσιμη (1968) οθόνη μοριακών γραφικών, την Οθόνη Brookhaven RAster (BRAD), για την απεικόνιση αυτών των πρωτεϊνικών δομών σε 3-D. Το 1969, με τη χορηγία του Walter Hamilton στο Εθνικό Εργαστήριο Brookhaven, ο Edgar Meyer (Πανεπιστήμιο A&M του Τέξας) άρχισε να γράφει λογισμικό για την αποθήκευση αρχείων ατομικών συντεταγμένων σε μια κοινή μορφή για να τα κάνει διαθέσιμα για γεωμετρική και γραφική αξιολόγηση. Μέχρι το 1971, ένα από τα προγράμματα του Meyer, το SEARCH, επέτρεψε στους ερευνητές να έχουν απομακρυσμένη πρόσβαση σε πληροφορίες από τη βάση δεδομένων για τη μελέτη των πρωτεϊνικών δομών εκτός σύνδεσης. Το πρόγραμμα SEARCH συνέβαλε καθοριστικά στην ενεργοποίηση της δικτύωσης, σηματοδοτώντας έτσι τη λειτουργική αρχή του PDB.
Η Τράπεζα Δεδομένων Πρωτεϊνών ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο του 1971 στο Nature New Biology ως κοινοπραξία μεταξύ του Cambridge Crystallographic Data Centre, UK και του Brookhaven National Laboratory, ΗΠΑ.
Μετά τον θάνατο του Hamilton το 1973, ο Tom Koeztle ανέλαβε τη διεύθυνση του PDB για τα επόμενα 20 χρόνια. Τον Ιανουάριο του 1994, ο Joel Sussman του Ινστιτούτου Επιστημών Weizmann του Ισραήλ διορίστηκε επικεφαλής του PDB. Τον Οκτώβριο του 1998, το PDB μεταφέρθηκε στην Ερευνητική Συνεργασία για Δομική Βιοπληροφορική (RCSB)· η μεταφορά ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1999. Η νέα διευθύντρια ήταν η Helen M. Berman του Πανεπιστημίου Rutgers (ένα από τα διαχειριστικά ιδρύματα του RCSB, το άλλο το κέντρο υπερυπολογιστών του Σαν Ντιέγκο στο UC San Diego). Το 2003, με τη συγκρότηση του wwPDB, το PDB έγινε διεθνής οργανισμός. Τα ιδρυτικά μέλη είναι τα PDBe (Ευρώπη), RCSB (ΗΠΑ) και PDBj (Ιαπωνία). Το BMRB εντάχθηκε το 2006. Καθένα από τα τέσσερα μέλη του wwPDB μπορεί να λειτουργήσει ως κέντρα εναπόθεσης, επεξεργασίας δεδομένων και διανομής δεδομένων PDB. Η επεξεργασία δεδομένων αναφέρεται στο γεγονός ότι το προσωπικό του wwPDB εξετάζει και σχολιάζει κάθε υποβληθείσα καταχώριση. Στη συνέχεια, τα δεδομένα ελέγχονται αυτόματα για αληθοφάνεια (ο πηγαίος κώδικας για αυτό το λογισμικό επικύρωσης έχει διατεθεί στο κοινό χωρίς χρέωση).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοχημεία Κατηγορία:Βιολογικές βάσεις δεδομένων
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ (Ιούλιος 1243 - λίγο πριν από 4 Μαρτίου 1304), 6ος λόρδος του Άναντεϊλ, κόμης του Κάρικ (1271 - 1292), λόρδος του Χάρτνες, του Γουάιρτλ και του Χάτφιλντ Μπρόακ Όακ ήταν γιος και διάδοχος του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Ισαβέλλας ντε Κλερ κόρης του κόμη του Γκλόστερ και του Χέρτφορντ. Ο Ρόμπερτ ήταν μεγάλος πολεμιστής και Σταυροφόρος με συμμετοχή στον Β΄ Πόλεμο των Βαρόνων, στην Θ΄ Σταυροφορία, στους Ουαλικούς Πολέμους και στον Α΄ Πόλεμο της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας. Διεκδικητής του θρόνου της Σκωτίας μέσω του πατέρα του που ήταν τρισέγγονος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας, οι πρόγονοι του ήταν ο Ριχάρδος ντε Κλερ, 2ος κόμης του Πέμπροκ, βασιλιάς του Λένστερ και κυβερνήτης της Ιρλανδίας, ο Γουλιέλμος Μαρσάλ, 1ος κόμης του Πέμπροκ και αντιβασιλιάς της Αγγλίας και ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας. Δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα ο τόπος που γεννήθηκε με περισσότερες πιθανότητες στα οικογενειακά κτήματα στο Γουάιρτλ του Έσσεξ.
Ο θρύλος λέει ότι ο 27χρονος Ρόμπερτ ντε Μπρους ήταν πανέμορφος άντρας που συμμετείχε στην Θ΄ Σταυροφορία. Όταν ένας από τους συντρόφους του ο Αδάμ ντε Κίλκονκουάρ έπεσε στην Άκρα (1270) ο ίδιος ο Ρόμπερτ ανέλαβε να μεταφέρει τα άσχημα νέα στην χήρα του Μαρζορί του Κάρικ. Η Μάρζορι εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον νεαρό άντρα που τον κράτησε αιχμάλωτο μέχρι την στιγμή που συμφώνησε να την παντρευτεί (1271). Οι Σταυροφόροι ωστόσο είχαν φτάσει στην Άκρα στις 9 Μαΐου 1271 και ξεκίνησαν τον πόλεμο με τους Μουσουλμάνους στα τέλη Ιουλίου γι'αυτό η συμμετοχή του Ρόμπερτ αμφισβητείται.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του, ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας, ο Ριχάρδος Α΄ της Κορνουάλης και ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας αιχμαλωτίστηκαν στην μάχη του Λιους στο Σάσσεξ (1264). Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους διαπραγματεύτηκε με τον θείο του Βερνάρδο Μπρους και τον ξάδελφο του Γιλβέρτο ντε Κλερ, κόμη του Γκλόστερ που ήταν οπαδοί του Σίμων ντε Μόνφορντ για τα λίτρα της απελευθέρωσης. Τον Αύγουστο του 1265 μετά την μάχη του Ίβσαμ ο Ρόμπερτ και ο πατέρας του εκμεταλλεύτηκαν την κατάσχεση εδαφών των επαναστατημένων βαρόνων για να αποκτήσουν εδάφη στο Γιορκσάιρ, την Νορθουμβρία και το Μπέντφορντσερ. Ο Ρόμπερτ και ο μικρότερος αδελφός του Ριχάρδος δέχτηκαν τον Ιούλιο του 1270 γράμματα με προτάσεις για την συμμετοχή σε Σταυροφορία τον Αύγουστο με τον πρίγκιπα Εδουάρδο και φαίνεται ότι πήραν τον Σταυρό με τον Εδουάρδο στο Νορθάμπτον το 1268. Τα δυο αδέλφια ενώθηκαν με τον πατέρα τους που ζήτησε συγχώρεση από τον Αλέξανδρο Γ΄ της Σκωτίας αλλά η ημέρα της επιστροφής τους από την Άκρα δεν είναι σίγουρη. Είναι πιθανό να είχαν επιστρέψει τον Οκτώβριο του 1271 όταν ο νεαρός Ροβέρτος δέχτηκε ένα έγγραφο παραίτησης στο Γρουίτλ του Έσσεξ και η μητέρα του δέχτηκε ένα δώρο από τον βασιλιά επίσης στον Έσσεξ.
Το 1272 παντρεύτηκε χωρίς την συγκατάθεση των Σκωτσέζων την Μάρζορι, κόμισσα του Κάρικ. Το αποτέλεσμα του γάμου ήταν να χάσει η Μάρζορι τα εδάφη και τις κομητείες της, ο Οράμ την χαρακτήρισε φτωχή αλλά της επετράπη να κερδίσει χρήματα από τα πρόστιμα. Την ίδια εποχή πέθανε η μητέρα του και ο πατέρας του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Χριστίνα του Ιρέμπι την χήρα του σερίφη της Νορθουμβρίας, ο γάμος έφερε εδάφη του πρώην συζύγου της όπως το Κάμπερλαντ στον πατέρα του και στην οικογένεια των Μπρους. Ο νεαρός Ροβέρτος δεν κέρδισε τίποτα από την θετή του μητέρα αφού προσπαθούσε να κερδίσει περιουσία που ανήκε στον πατέρα του μετά τον θάνατο του (1295). Αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι ο πατέρας του διαχειριζόταν ανεξάρτητα την ιδιοκτησία του στον βορά διατηρώντας την θέση του Κοντόσταυλου του Καρλάιλ, ο Ροβέρτος κατείχε εκτάσεις στα κεντρικά και στα νότια τμήματα και ο αδελφός του Ριχάρδος κρατούσε το Τότεναμ και το Κέμπστον. Ο Ροβέρτος δεν ήταν μέλος της αυλής του Εδουάρδου Α΄ αλλά ήταν απεσταλμένος του Άγγλου βασιλιά στην αυλή του Αλεξάνδρου Γ΄ στο Ουέστμινστερ, ορκίστηκε πίστη στον Εδουάρδο για λογαριασμό του Αλεξάνδρου (1277) και ακολούθησε τον Εδουάρδο στην Γασκώνη. Ο Ροβέρτος στην συνέχεια το φθινόπωρο του 1278 συνόδευσε τον Αλέξανδρο στο Τιουκέσμπουρι.
Γεγονότα
thumb|right|250px|Η ταφική πλάκα του κόμη του Κάρικ
Μάχη του Φόλκερκ
Αμέσως μετά την Μάχη του Στέρλινγκ (1297), ο κόμης του Άναντεϊλ λεηλατήθηκε σαν αντίποινα για τις πράξεις του γιου του, ακολούθησε η μάχη του Φόλκερκ :
Το 1298 ο Άγγλος βασιλιάς αρρώστησε και ο στρατός του κινδύνευσε με βαριές απώλειες από τον Γουίλιαμ Γουάλλας, συγκέντρωσε όλους τους ευγενείς της συνοδείας του πολλοί από τους οποίους ήταν Σκωτσέζοι και με έναν τεράστιο στρατό επιτέθηκε στην Σκωτία. Συναντήθηκε με τον Γουίλιαμ Γουάλλας και τους ευγενείς που του είχαν απομείνει σε μια άνιση μάχη κοντά στο Φόλκερκ στις 22 Ιουλίου. Ο Γουάλλας δραπέτευσε με πολύ βαριές απώλειες τόσο σε ευγενείς όσο και σε λαό, οι Κόμυν δραπέτευσαν από την μάχη για να γλυτώσουν την ζωή τους, όταν έμαθε τα νέα ο Γουάλλας δραπέτευσε από άλλο δρόμο. Η μεγάλη υπερηφάνεια των Σκωτσέζων και το μίσος τους για εκδίκηση τους οδήγησε σε μεγάλη συντριβή στα βουνά και στις πεδιάδες. Ο Τζων Στιούαρτ και ο ΜακΝτάφ του Φάιφ ήταν τελείως αποκομμένοι αλλά ακούγεται ότι ο Ροβέρτος Μπρους πολέμησε στο πλευρό του Άγγλου βασιλιά με αποτέλεσμα να τον βοηθήσει σημαντικά στην νίκη του. Είναι γεγονός ότι οι Σκωτσέζοι ήταν ανίκητοι στις μάχες με τους Άγγλους και κανένας δεν μπορούσε να διασπάσει την γραμμή τους αλλά ο Ροβέρτος Μπρους έσπασε την γραμμή τους και τους χτύπησε από τα όπισθεν. Οι δυνατοί Σκωτσέζοι ήταν πάντα ανίκητοι με τους Άγγλους αλλά η προδοσία των ισχυρών ανδρών και η διχόνοια έφεραν την ήττα.
Βαλάντοβο
Το Βαλανδοβο (Валандово <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[vaˈɫandɔvɔ] <small class="nowrap metadata"> ( ακούστε) ) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Βόρεια Μακεδονία. Η πόλη είναι η έδρα του Δήμου Βαλαντόβου.
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ
Μάχη του Φόλκερκ
Τον 19ο αιώνα οι ιστορικοί άρχισαν να έχουν σοβαρές αμφιβολίες για το εάν ο Ροβέρτος Μπρους πολέμησε στην μάχη του Φόλκερκ μαζί με τους Άγγλους. Οι ιστορικοί Αλεξάντερ Μουρισον (1847 - 1934) και Τζορτζ Χάλμερς (1742 - 1825) τονίζουν ότι ο Ροβέρτος Μπρους δεν συμμετείχε στην μάχη και την επόμενη μέρα έκαψε το κάστρο του Άυρ για να μην πέσει στα χέρια των Άγγλων. Ο Εδουάρδος Α΄ όταν έκανε κατάσχεση των κτημάτων των Σκωτσέζων εξαίρεσε τα κτήματα του Ροβέρτου Μπρους και του πατέρα του με αποτέλεσμα να καταλήξουν οι περισσότεροι στο συμπέρασμα ότι ήταν σύμμαχος του. Ο κόμης του Άναντεϊλ ήταν πάντοτε πιστός μέχρι το τέλος στον Άγγλο βασιλιά και τον γιο του Ροβέρτο όσο ζούσε ο πατέρας του μπορούσε να του έχει εμπιστοσύνη, ο Ρόμπερτ του Άναντεϊλ ήταν ηλικιωμένος και ασθενής και παρακαλούσε πάντα τον γιο του να έχει καλές σχέσεις με τον Εδουάρδο Α΄. Οι εχθρότητες του γιου του με τους Άγγλους δεν επηρέασαν καθόλου τα μεγάλα εισοδήματα του στον νότο αλλά είχε πάντα τον φόβο ότι αν ο γιος του συγκρουστεί με τον Άγγλο βασιλιά και ηττηθεί θα χάσει τα πάντα. Το 1302 ο γιος Ροβέρτος αποφάσισε την υποταγή του στον Εδουάρδο, είχε αποστατήσει υπέρ των Σκωτσέζων από την σύλληψη μέχρι την εξορία του Μπάλλιολ. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που τον ανάγκασαν να επιστρέψει στον Εδουάρδο καθώς η οικογένεια Μπρους δεν μπορούσε να ρισκάρει περισσότερο και να κινδυνεύσουν τα εδάφη, οι τίτλοι και η περιουσία της. Υπήρχαν πολλές φήμες επίσης ότι ο Τζων Μπάλλιολ ήταν έτοιμος να επιστρέψει στην Σκωτία με την βοήθεια ισχυρού Γαλλικού στρατού και να πάρει τον θρόνο κάτι που θα είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν οριστικά όλες οι ελπίδες της οικογένειας Μπρους για τον θρόνο της Σκωτίας.
Βαλάντοβο
Αρχαία ιστορία
Αποδεικτικά στοιχεία ανθρώπινης παρουσίας  μπορούν να εντοπιστούν στην αρχή κατά του 10ου-7ου αι. Π. Χ. Υπάρχει ένας οικισμός, γνωστός ως Μικρή Κωνσταντινούπολη), που χρονολογείται από τη Ρωμαϊκή περίοδο, και η ζωή στο Μεσαίωνα χαρακτηρίζεται από τον  Πύργο του Μάρκο. Στην περιοχή γύρω από την πόλη υπάρχουν, επίσης, δύο πολύ σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι  – Το Isar Marvinci και η γνώση των εμπειρογνωμόνων σχετικά με την ύπαρξη της αρχαίας πόλης Ιδομεναί. Επίσης, πολύ ενδιαφέροντα και σημαντικά ευρήματα είναι τα αρχαία ψηφιδωτά του Βαλάντοβο, η νεκρόπολη, που ανακαλύφθηκε κοντά στο Dedeli που χρονολογείται από την Εποχή του Σιδήρου, το μοναστήρι και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, κ.λπ. Στο λόφο του Isar στο χωριό Μαρβίντσι κοντά στην πόλη του Βαλάντοβο, υπάρχει μια κοινότητα από την πρώϊμη αρχαϊκή περίοδο   που ανήκε στο νότιο μακεδονικό βασίλειο και που ονομάζονταν Amphacsitida. Τα πολλά στρώματα της κοινότητας μιλούν για μονιμότητα χωρίς σημαντικές διακοπές, όπου ο χρόνος δεν κατάφερε να σώσει τα πρώτα ίχνη της ύπαρξής της. Ο λόφος είναι 40 με 45 μέτρα ύψος και βρίσκεται πάνω από την απορροή  του ποταμού Άνσκα, που εισρέει μέσα στον ποταμό  Βαρδάρη. Η Ακρόπολη της πόλης ενισχύθηκε αμυντικά με προπύργια. Τα περισσότερα από τα αρχιτεκτονικά ευρήματα δείχνουν την ύπαρξη καθημερινών αντικειμένων, ενώ η τελευταία φάση δείχνει την πιθανή ύπαρξη ενός κεραμικού εργαστηρίου. Η μέθοδος κατασκευής στα νεότερα πρωτόγονα στάδια, είναι πολύ διαφορετική από τα τελευταία στάδια. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, η πόλη  καταστράφηκε για πρώτη φορά στον 3ο αιώνα π. χ., στην περίοδο της Κέλτικης εισβολής  το 279 π. χ. Το ανασκαμμένο υλικό κατασκευής δείχνει την πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της πόλης μέσα στους αιώνες της επιβίωσης της. Κατά τον 5ο και 4ο αιώνα π. χ., το υλικό  ήταν εισαγόμενο από την Κόρινθο και την Ιωνία, στη Μικρά Ασία. Κεραμικά  από την Εποχή του Σιδήρου βρέθηκαν σε τάφους και ελληνικούς αμφορείς από την κλασική και ύστερη Ελληνική περίοδο. Εκτός από τα εισαγόμενα κεραμικά από τα μεγάλα κέντρα παραγωγής, υπάρχουν επίσης τοπικά κεραμικά προϊόντα με ντόπια παράδοση και συχνά προσομοίωση ελληνικών μορφών. Κατά την αρχαία περίοδο εποχή, οι συνδέσεις με τις γειτονικές κορυφαία πολιτιστικά κέντρα στη Μακεδονία: την Πέλλα, τη  Βέροια, την Αμφίπολη και τη Θεσσαλονίκη ενισχύθηκαν. Κεραμικό πλαστικό, κοσμήματα και νομίσματα κατασκευάζονταν με βάση το μοτίβο αυτών των αναπτυγμένων κέντρων. Η παλαιά πόλη του Isar εξασφάλιζε την οικονομική της ανάπτυξη μέσα από τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την εξόρυξη. Τα πολυάριθμα ορυχεία της περιοχής, καθώς και η κεραμική τέχνη συνεχίστηκε ως παράδοση και κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Μάρτζορι, κόμισσα του Κάρικ, 3η κόμισσα του Κάρικ κόρη και διάδοχο του Γαλάτη από την νότια Σκωτία Νάιαλ, 2ου κόμη του Κάρικ (1271) απέκτησε :
Βαλάντοβο
Σύγχρονη περίοδος
Στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα, το Βαλάντοβο ήταν μέρος του  Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1913, ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών Πολέμων, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Σερβίας, η οποία το 1918, προσχώρησε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Από το 1929 έως το 1941 το Βαλάντοβο ήταν μέρος της  Μπανοβίνας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1941 έως το 1944, κατά τη διάρκεια του Άξονα κατοχή της Γιουγκοσλαβίας, το Βαλάντοβο, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της  Μακεδονίας του Βαρδάρη, προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Βουλγαρίας. Στην πόλη υπάρχει ελληνικό στρατιωτικό κοιμητήριο στο οποίο βρίσκονται οι τάφοι 14 Ελλήνων στρατιωτών που έπεσαν στη μάχη της Δοϊράνης κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις 11 Νοεμβρίου 1918.
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ
Οικογένεια
Με την δεύτερη σύζυγο του Ελεονόρα (πέθανε το 1331) δεν απέκτησε παιδιά.
Βαλάντοβο
Γεωγραφία και κλίμα
Έχοντας ένα ιδανικό μεσογειακό κλίμα, η πόλη και τα περίχωρά της δίνουν την εντύπωση ενός μεγάλου κήπου γεμάτου με τα γνωστά και νόστιμα σύκα και ρόδια του Βαλαντόβο, καθώς και άλλα πρώιμα ανοιξιάτικα λαχανικά και φρούτα.
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ
Τέχνη
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους παριστάνεται από τον ηθοποιό Ίαν Μπάνεν (1928 -1999) στην τηλεοπτική σειρά Braveheart (1995) με πρωταγωνιστή τον γιο του Ροβέρτο Μπρους στην σύλληψη του Γουίλιαμ Γουάλας στο Εδιμβούργο. Ο Ρόμπερτ πέθανε το 1304 και ο Γουίλιαμ Γουάλας αιχμαλωτίστηκε στις 3 Αυγούστου 1305 από τον Σερ Τζων ντε Μεντέιθ στην Γλασκώβη γαμπρό του Γκάρτναιτ κόμη του Μαρ και της Χριστίνας Μπρους.
Βαλάντοβο
Πληθυσμός και εθνότητες
Σύμφωνα με την απογραφή που διενεργήθηκε το 2002, ο πληθυσμός του Δήμου Βαλάντοβο αποτελείται από 11,890 κατοίκους.
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Βαλάντοβο
Πληθυσμός και εθνότητες
Η εθνική δομή του πληθυσμού που ζει στο Βαλάντοβο είναι:
Mουσικό φεστιβάλ
Οι επικεφαλής διοργανωτές του φεστιβάλ αντιμετώπισαν κάποια προβλήματα και δυσκολίες από το ταπεινό του ξεκίνημα, αλλά παρ 'όλα αυτά ποτέ δεν παραιτήθηκαν από την ιδέα τους και το φεστιβάλ έγινε γρήγορα αποδεκτό από το κοινό.