cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρίες συνωμοσίας για τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι
Ακουστικά στοιχεία
Σε ένα άρθρο του 2001 στο Science & Justice ο Τόμας, από μια δημοσίευση της Βρετανικής Εταιρείας Εγκληματολογικών Επιστημών, έγραψε ότι η ίδια η έρευνα της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών ήταν εσφαλμένη. Ο Τόμας ανέλυσε ηχογραφήσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της δολοφονίας και κατέληξε στο συμπέρασμα με βεβαιότητα 96% ότι ένας πυροβολισμός ακούστηκε από τον φράχτη μπροστά και στα δεξιά της λιμουζίνας του Προέδρου. Το 2005, τα συμπεράσματα του Τόμας διαψεύστηκαν στο ίδιο περιοδικό. Ο Ραλφ Λίνσκερ και πολλά μέλη της αρχικής ομάδας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών επανεξέτασαν τις ηχογραφήσεις και επιβεβαίωσαν το προηγούμενο συμπέρασμα της έκθεσης της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών ότι οι υποτιθέμενοι ήχοι πυροβολισμών ηχογραφήθηκαν περίπου ένα λεπτό μετά τη δολοφονία. Σε ένα βιβλίο του 2010, ο Τόμας αμφισβήτησε το άρθρο του στο Science & Justice το 2005 και επανέλαβε το συμπέρασμά του ότι στην πραγματικότητα υπήρχαν δύο ένοπλοι.
Ιατρικές αποδείξεις
Ορισμένοι ερευνητές έχουν επισημάνει τον μεγάλο αριθμό γιατρών και νοσηλευτών του νοσοκομείου Πάρκλαντ που ανέφεραν ότι ένα μεγάλο μέρος του πίσω μέρους του κεφαλιού του Προέδρου είχε διαλυθεί. Το 1979, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες σημείωσε: «Οι διάφορες αναφορές για τη φύση των τραυμάτων στον Πρόεδρο ... όπως περιγράφονται από το προσωπικό του νοσοκομείου Πάρκλαντ, διέφεραν επίσης από αυτές στην έκθεση νεκροψίας του Βηθεσδά, όπως από ό,τι φαίνεται στις φωτογραφίες της νεκροτομής και στις ακτινογραφίες». Η Εξεταστική Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πιο πιθανή εξήγηση για την ασυμφωνία μεταξύ των καταθέσεων των γιατρών του Πάρκλαντ και των μαρτύρων αυτοψίας του Βηθεσδά ήταν «ότι οι παρατηρήσεις των γιατρών του Πάρκλαντ [ήταν] λανθασμένες».
Μερικοί επικριτές οι οποίοι είναι δύσπιστοι για την επίσημη «θεωρία της μοναδικής σφαίρας» έχουν δηλώσει ότι η τροχιά της σφαίρας, η οποία χτύπησε τον Κένεντι πάνω από τη δεξιά ωμοπλάτη και πέρασε από το λαιμό του (σύμφωνα με την αυτοψία), θα έπρεπε να αλλάξει πορεία για να περάσει από το θώρακα του Κόναλλι, και στη συνέχεια να σπάσει τον καρπό του. Το πιστοποιητικό θανάτου του Κένεντι, το οποίο υπέγραψε ο προσωπικός του γιατρός Τζορτζ Μπέρκλεϊ, εντοπίζει τη σφαίρα «στο επίπεδο του τρίτου θωρακικού σπονδύλου» – το οποίο ορισμένοι ισχυρίζονται ότι δεν ήταν αρκετά υψηλό για να βγει από το λαιμό του. Επιπλέον, δεδομένου ότι ο δολοφόνος βρισκόταν σε παράθυρο του έκτου ορόφου του κτιρίου του Αποθετηρίου Σχολικών Βιβλίων, η σφαίρα ταξίδεψε προς τα κάτω. Το φύλλο αυτοψίας εμφανίζει ένα διάγραμμα του σώματος του Προέδρου με την ίδια χαμηλή τοποθέτηση στον τρίτο θωρακικό σπόνδυλο.
Στο βιβλίο του JFK and the Unspeakable, ο Τζέιμς Ντάγκλας παραθέτει τη μαρτυρία του γιατρού της αυτοψίας Πιερ Φινκ στο δίκη του Κλέι Σόου ως απόδειξη ότι ο Φινκ ήταν «... απρόθυμος μάρτυρας του στρατιωτικού προσωπικού στην εξέταση του σώματος του προέδρου από τους γιατρούς».
Σκοπευτική ικανότητα του Όσβαλντ
Η Επιτροπή Γουώρεν εξέτασε τις δυνατότητες του τουφεκιού Καρκάνο και των πυρομαχικών της, καθώς και τη στρατιωτική εκπαίδευση και την μεταστρατιωτική εμπειρία του Όσβαλντ, και διαπίστωσε ότι αυτός είχε την ικανότητα να πραγματοποιήσει τρεις βολές σε χρονικό διάστημα 4,8 έως 5,6 δευτερολέπτων. Σύμφωνα με την έκθεσή τους, ένας ειδικός του στρατού που χρησιμοποιούσε το τουφέκι του Όσβαλντ μπόρεσε να αντιγράψει το κατόρθωμα και μάλιστα βελτιώθηκε στο χρόνο. Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι η δοκιμή του Κλάδου Αξιολόγησης Όπλων Πεζικού του Στρατού πυροβόλησε με το τουφέκι του Όσβαλντ 47 φορές και διαπίστωσε ότι ήταν «αρκετά ακριβές», συγκρίνοντάς το με την ακρίβεια ενός τυφεκίου M14. Στην έκθεση της Επιτροπής περιέχεται επίσης μαρτυρία του Τ αγματάρχη του Σώματος Πεζοναυτών Εουτζίν Άντερσον που επιβεβαιώνει ότι τα στρατιωτικά αρχεία του Όσβαλντ δείχνουν ότι χαρακτηρίστηκε ως «σκοπευτής» το 1956.
Σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία του Σώματος Πεζοναυτών, ο Όσβαλντ δοκιμάστηκε στη σκοποβολή τον Δεκέμβριο του 1956, σημειώνοντας βαθμολογία 212 (λίγο πάνω από το ελάχιστο για τα προσόντα ως σκοπευτής - η ενδιάμεση κατηγορία), αλλά τον Μάιο του 1959, σημείωσε 191 βαθμούς (κερδίζοντας τον χαμηλότερο χαρακτηρισμό του σκοπευτή). Η υψηλότερη κατηγορία σκοποβολής στο Σώμα Πεζοναυτών είναι ο «Ειδικός» με 220 βαθμούς.
Παρά την επιβεβαιωμένη σκοπευτική ικανότητα του Όσβαλντ στο USMC, θεωρητικοί συνωμοσίας όπως ο Γουόλτ Μπράουν και συγγραφείς όπως ο Ρίτσαρντ Πόπκιν υποστηρίζουν ότι ο Όσβαλντ ήταν ένας πολύ κακός σκοπευτής, ότι το τουφέκι του ήταν ανακριβές και ότι καμία ανακατασκευή του γεγονότος δεν μπόρεσε ποτέ να αναπαραγάγει την ικανότητα να ρίξει τρεις σφαίρες εντός του χρονικού πλαισίου που έδωσε η Επιτροπή Γουώρεν.
Ρόλος του Όσβαλντ
Αν και η Επιτροπή Γουώρεν συμπέρανε ότι δεν υπάρχουν ικανά στοιχεία που να συνδέουν τον Όσβαλντ, με οποιαδήποτε συνωμοσία κατά την ζωής του Προέδρου, ωστόσο αρκετοί ήταν οι ερευνητές που αμφισβήτησαν το συμπέρασμα της Επιτροπής. Πολλοί υποστηρίζουν ότι το προφίλ που καλλιέργησε ο Όσβαλντ όλα αυτά τα χρόνια ήταν σχεδιασμένο ώστε να αποκρύψει τον πραγματικό του ρόλο, και τις διασυνδέσεις του, με κύκλους που οργάνωναν τη δολοφονία.
Ο ίδιος στην κατάθεση που έδωσε στους αστυνομικούς, αρνήθηκε ότι πυροβόλησε όχι μόνο τον Πρόεδρο αλλά και τον Τζ. Ντ. Τίππιτ και ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποιήθηκε εν αγνοία του, από ανθρώπους που τον παγίδευσαν.
Εναλλακτικοί δολοφόνοι
Εκτός από τον Όσβαλντ, ο Τζέρομ Κροθ έχει κατονομάσει 26 άτομα ως «Πιθανούς Δολοφόνους στην πλατεία Ντίλι». Σε αυτούς περιλαμβάνονται οι:
Τρεις αλήτες
Ο Βίνσεντ Μπουγκλιόζι παρέχει μια «μερική λίστα με δολοφόνους ... τους οποίους ένας ή περισσότεροι θεωρητικοί συνωμοσίας έχουν πράγματι κατονομάσει και ταυτοποιήσει ότι δολοφόνησαν τον Κένεντι» στο βιβλίο του Reclaiming History. Αναφέρει επίσης τους τρεις αλήτες, που φωτογραφήθηκαν από αρκετές εφημερίδες της περιοχής του Ντάλας υπό τη συνοδεία της αστυνομίας κοντά στο Αποθετήριο Σχολικών Βιβλίων του Τέξας λίγο μετά τη δολοφονία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, έχουν γίνει διάφοροι ισχυρισμοί σχετικά με την ταυτότητα των ανδρών και τη συμμετοχή τους σε μια συνωμοσία για τη δολοφονία του Κένεντι. Τα αρχεία που κυκλοφόρησαν από το αστυνομικό τμήμα του Ντάλας το 1989 ταυτοποίησαν τους άνδρες ως Γκας Άμπραμς, Χάρολντ Ντόιλ και Τζον Γκέντνεϊ.
Θεωρίες συνωμοσίας
Ανάμεσα στις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς, οι πιο συχνές αναφέρουν ως συνωμότες: την CIA - το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ - το οργανωμένο έγκλημα  - τον Φιντέλ Κάστρο και την κυβέρνηση της Κούβας   -  Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ - τους Κουβανούς εξόριστους στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ - την αμερικανική ακροδεξιά.
Δευτερεύουσες θεωρίες αναφέρουν ως συνωμότες: τον μετέπειτα Πρόεδρο, Λύντον Τζόνσον - τον Τζορτζ Μπους, τον Σαμ Τζιανκάνα - τον Κάρλος Μαρτσέλο - τον Τζέι Έντγκαρ Χούβερ - τον Ερλ Γουώρεν - το FBI - τις Μυστικές Υπηρεσίες των ΗΠΑ  και πολλούς άλλους...
Συνωμοσία της Νέας Ορλεάνης
Λίγο μετά τη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι, οι δραστηριότητες του Όσβαλντ στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1963, τέθηκαν υπό έλεγχο. Τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία, στις 25 Νοεμβρίου 1963, ο δικηγόρος της Νέας Ορλεάνης Ντιν Άντριους ανέφερε στο FBI ότι έλαβε ένα τηλεφώνημα από έναν άνδρα που ονομαζόταν Κλέι Μπέρτραντ, την ημέρα της δολοφονίας, ζητώντας του να υπερασπιστεί τον Όσβαλντ. Ο Άντριους θα επανέλαβε αργότερα αυτόν τον ισχυρισμό σε κατάθεσή του στην Επιτροπή Γουώρεν.
Επίσης, στα τέλη Νοεμβρίου 1963, ένας υπάλληλος του ιδιωτικού ερευνητή της Νέας Ορλεάνης, Γκάι Μπάνιστερ, ονόματι Τζακ Μάρτιν, άρχισε να κατηγορεί ότι ο συνάδελφος υπάλληλος του Μπάνιστερ Ντέιβιντ Φέρι συμμετείχε στη δολοφονία του Κένεντι. Ο Μάρτιν ανέφερε στην αστυνομία ότι ο Φέρι «υποτίθεται ότι ήταν ο πιλότος διαφυγής μετά την δολοφονία». Ανέφερε ότι ο Φέρι είχε περιγράψει σχέδια για να δολοφονήσει τον Κένεντι και ότι μπορεί να είχε εκπαιδεύσει τον Όσβαλντ πώς να χρησιμοποιεί ένα τουφέκι με τηλεσκοπική διόπτρα. Ο Μάρτιν ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Φέρι γνώριζε τον Όσβαλντ από τις μέρες τους στην Πολιτική Αεροπορική Περιπολία της Νέας Ορλεάνης και ότι είχε δει μια φωτογραφία, στο σπίτι του Φέρι, του Όσβαλντ σε μια ομάδα Πολιτικής Αεροπορίας. Ο Φέρι ωστόσο αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με τον Όσβαλντ
Αργότερα ανακαλύφθηκε ότι ο Φέρι είχε παρακολουθήσει τις συναντήσεις της Πολιτικής Αεροπορίας στη Νέα Ορλεάνη τη δεκαετία του 1950, στις οποίες συμμετείχε και ένας έφηβος ονόματι Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ. Το 1993, η τηλεοπτική εκπομπή Frontline του PBS απέκτησε μια φωτογραφία που τραβήχτηκε το 1955 (οκτώ χρόνια πριν από τη δολοφονία) που δείχνει τον Όσβαλντ και τον Φέρι σε μια εκδήλωση της Πολιτικής Αεροπορίας με άλλους δόκιμους της. Το αν η παρουσία του Όσβαλντ και τον Φέρι στην Πολιτική Αεροπορική Περίπολο το 1955 είναι σχετική με τη μετέπειτα πιθανή συσχέτισή τους το 1963 είναι θέμα συζήτησης.
Σύμφωνα με αρκετούς μάρτυρες, το 1963, τόσο ο Φέρι όσο και ο Μπάνιστερ εργάζονταν για τον δικηγόρο Τζ. Ρέι Τζιλλ και για λογαριασμό του πελάτη του Τζιλλ, του αφεντικού της Μαφίας της Νέας Ορλεάνης Κάρλος Μάρτσελο, σε μια προσπάθεια να εμποδίσουν την απέλαση του Μάρτσελο στη Γουατεμάλα. Το απόγευμα της 22ας Νοεμβρίου 1963 – την ημέρα που δολοφονήθηκε ο Τζον Κένεντι και την ημέρα που ο Κάρλος Μάρτσελο αθωώθηκε για την υπόθεση απέλασής του – ο ιδιωτικός ερευνητής της Νέας Ορλεάνης Γκάι Μπάνιστερ και ο υπάλληλος του, Τζακ Μάρτιν, έπιναν μαζί σε ένα τοπικό μπαρ. Κατά την επιστροφή τους στο γραφείο του Μπάνιστερ, οι δύο άντρες διαπληκτίστηκαν έντονα. Σύμφωνα με τον Μάρτιν, ο Μπάνιστερ είπε κάτι στο οποίο ο Μάρτιν απάντησε: «Τι θα κάνεις – θα με σκοτώσεις όπως έκανες με τον Κένεντι;». Ο Μπάνιστερ τράβηξε το περίστροφό του και τον χτύπησε με το όπλο τον Μάρτιν αρκετές φορές. Ο Μάρτιν, βαριά τραυματισμένος, πήγε με ασθενοφόρο στο Φιλανθρωπικό Νοσοκομείο.
Νωρίτερα, την άνοιξη του 1963, ο Όσβαλντ είχε γράψει στα κεντρικά γραφεία της επιτροπής Fair Play for Cuba υπέρ του Κάστρο στην πόλη της Νέας Υόρκης, προτείνοντας να νοικιάσει «ένα μικρό γραφείο με δικά του έξοδα για τη δημιουργία ενός υποκαταστήματος στη Νέα Ορλεάνη». Ως το μοναδικό μέλος του παραρτήματος της Νέας Ορλεάνης της Επιτροπής Fair Play για την Κούβα, ο Όσβαλντ παρήγγειλε 1.000 φυλλάδια με τον τίτλο "Hands Off Cuba" από έναν τοπικό τυπογράφο. Στις 16 Αυγούστου 1963, ο Όσβαλντ μοίρασε φυλλάδια Fair Play για την Κούβα μπροστά από το International Trade Mart στη Νέα Ορλεάνη.
Ένα από τα φυλλάδια του Όσβαλντ είχε τη διεύθυνση της οδού Καμπ 544, προφανώς από τον ίδιο τον Όσβαλντ. Η ομιλία ήταν στο κτήριο Νιούμαν, το οποίο από τον Οκτώβριο του 1961 έως τον Φεβρουάριο του 1962 στέγαζε το Κουβανικό Επαναστατικό Συμβούλιο, μια εξόριστη ομάδα κατά του Κάστρο. Στη γωνία, αλλά στο ίδιο κτίριο, με διαφορετική είσοδο, βρισκόταν η διεύθυνση της οδού Λαφαγιέτ 531 – η διεύθυνση του «Guy Banister Associates», του ιδιωτικού γραφείου ντετέκτιβ που διεύθυνε ο Γκάι Μπάνιστερ. Το γραφείο του Μπάνιστερ συμμετείχε σε δραστηριότητες κατά του Κάστρο και ιδιωτικών ερευνών στην περιοχή της Νέας Ορλεάνης. (Ένας φάκελος της CIA ανέφερε ότι τον Σεπτέμβριο του 1960, η CIA είχε σκεφτεί να «χρησιμοποιήσει το γραφείο Guy Banister Associates για τη συλλογή ξένων πληροφοριών, αλλά τελικά αποφάσισε να μην το κάνει».)
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες ερεύνησε την πιθανή σχέση του Όσβαλντ με το γραφείο του Μπάνιστερ. Ενώ η επιτροπή δεν μπόρεσε να πάρει συνέντευξη από τον Γκάι Μπάνιστερ (πέθανε το 1964), η επιτροπή πήρε συνέντευξη από τον αδελφό του, Ρος Μπάνιστερ. Ο Ρος ανέφερε στην επιτροπή ότι ο αδελφός του είχε πει ότι είδε τον Όσβαλντ να μοιράζει φυλλάδια Fair Play για την Κούβα σε μια περίπτωση. Ο Ρος θεώρησε ότι «ο Όσβαλντ είχε χρησιμοποιήσει τη διεύθυνση οδού Καμπ 544 στα έντυπά του για να φέρει σε δύσκολη θέση τον Γκάι.»
Το 1966, ο εισαγγελέας της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρισον ξεκίνησε μια έρευνα για τη δολοφονία του προέδρου Κένεντι. Η έρευνα του Γκάρισον τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι μια ομάδα δεξιών εξτρεμιστών, συμπεριλαμβανομένων των Ντέιβιντ Φέρι και Γκάι Μπάνιστερ, ενεπλάκησαν με παράγοντες της CIA σε μια συνωμοσία για τη δολοφονία του Κένεντι. Ο Γκάρισον θα ισχυριστεί αργότερα ότι το κίνητρο της δολοφονίας ήταν η οργή για τις προσπάθειες του Κένεντι να επιτύχει μια ειρηνευτική διευθέτηση τόσο στην Κούβα όσο και στο Βιετνάμ. Ο Γκάρισον κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι ο επιχειρηματίας της Νέας Ορλεάνης Κλέι Σόου ήταν μέρος της συνωμοσίας και ότι χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο "Κλέι Μπέρτραντ". Ο Γκάρισον πίστευε ότι ο Σόου, ο Μπάνιστερ και ο Φέρι συνωμότησαν για να τοποθετήσουν τον Όσβαλντ ως πιόνι στη δολοφονία του Κέντεντι. Την 1η Μαρτίου 1967, ο Γκάρισον συνέλαβε και κατηγόρησε τον Σόου για συνωμοσία για τη δολοφονία του προέδρου Κένεντι. Στις 29 Ιανουαρίου 1969, ο Κλέι Σόου οδηγήθηκε σε δίκη για αυτές τις κατηγορίες και το δικαστήριο τον έκρινε αθώο.
Συνωμοσία της CIA
Αντιμετωπίζοντας τις εικασίες ότι ο Όσβαλντ ήταν πράκτορας της CIA ή είχε κάποια σχέση με την Υπηρεσία, η Επιτροπή Γουώρεν δήλωσε το 1964 ότι η έρευνά της «δεν αποκάλυψε στοιχεία ότι ο Όσβαλντ είχε ποτέ απασχοληθεί από την CIA με οποιαδήποτε ιδιότητα». Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες ανέφερε παρομοίως το 1979 ότι «δεν υπήρχε καμία ένδειξη στο φάκελο της CIA του Όσβαλντ ότι είχε ποτέ επαφή με την Υπηρεσία» και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η CIA δεν είχε ανάμειξη στη δολοφονία του Κένεντι.
Ο Γκαετόν Φόνζι, ένας ερευνητής για την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες, έγραψε ότι οι ερευνητές πιέστηκαν να μην εξετάσουν τη σχέση μεταξύ του Όσβαλντ και της CIA. Δήλωσε ότι ο πράκτορας της CIA Ντέιβιντ Άτλι Φίλιπς, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Μορίς Μπίσοπ", είχε εμπλακεί με τον Όσβαλντ πριν από τη δολοφονία του Κένεντι σε σχέση με κουβανικές ομάδες κατά του Κάστρο.
Το 1995, ο πρώην αξιωματικός των Πληροφοριών του Στρατού των ΗΠΑ και εκτελεστικός βοηθός της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας Τζον Μ. Νιούμαν δημοσίευσε στοιχεία ότι τόσο η CIA όσο και το FBI σκόπιμα παραβίασαν τα αρχεία τους για τον Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ τόσο πριν όσο και μετά τη δολοφονία. Επιπλέον, διαπίστωσε ότι και οι δύο υπηρεσίες απέκρυψαν πληροφορίες που θα μπορούσαν να είχαν ειδοποιήσει τις αρχές στο Ντάλας ότι ο Όσβαλντ αποτελούσε πιθανή απειλή για τον Πρόεδρο. Στη συνέχεια, ο Νιούμαν εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο επικεφαλής της αντικατασκοπείας της CIA Τζέιμς Άνγκλετον ήταν πιθανότατα το βασικό πρόσωπο της δολοφονίας. Σύμφωνα με τον Νιούμαν, μόνο ο Άνγκλετον «είχε την πρόσβαση, την εξουσία και το διαβολικά έξυπνο μυαλό να διαχειριστεί αυτή την εκλεπτυσμένη πλοκή». Ωστόσο, ο Νιούμαν υπέθεσε ότι η επιχείρηση κάλυψης δεν ήταν υπό τον Τζέιμς Άνγκλετον, αλλά υπό τον Άλεν Ντάλες (τον πρώην διευθυντή της CIA και αργότερα μέλος της Επιτροπής Γουώρεν, που είχε απολυθεί από τον Κένεντι μετά την αποτυχημένη εισβολή στον κόλπο των χοίρων).
Το 1977, το FBI κυκλοφόρησε 40.000 αρχεία σχετικά με τη δολοφονία του Κένεντι, συμπεριλαμβανομένου ενός μνημονίου της 3ης Απριλίου 1967 από την αναπληρώτρια διευθύντρια Κάρθα ΝτεΛοτς προς τον αναπληρωτή διευθυντή Κλάιντ Τόλσον που γράφτηκε σε λιγότερο από ένα μήνα αφότου ο Πρόεδρος Τζόνσον έμαθε από τον Χούβερ για τη CIA ότι σχεδιάζε να σκοτώσει τον Φιντέλ Κάστρο. Το υπόμνημα αναφέρει: «Ο Μάρβιν Γουάτσον [σύμβουλος του Προέδρου Τζόνσον] με τηλεφώνησε αργά χθες το βράδυ και είπε ότι ο πρόεδρος του είχε πει, σε μια στιγμή, ότι ήταν πλέον πεπεισμένος ότι υπήρχε συνωμοσία σε σχέση με τη δολοφονία [Κένεντι]. Ο Γουάτσον δήλωσε ότι ο πρόεδρος ένιωθε ότι η CIA είχε κάποια σχέση με τη συνωμοσία». Αργότερα, η Κάρθα ΝτεΛοτς κατέθεσε στην Επιτροπή Τσερτς ότι «αισθάνθηκε ότι αυτό ήταν σκέτη εικασία».
Στρατιωτικό–βιομηχανικό σύμπλεγμα
Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία που έδωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ πριν αποχωρήσει από το προεδρικό αξίωμα στις 17 Ιανουαρίου 1961, προειδοποίησε τον Αμερικανικό λαό για τη δύναμη του στρατιωτικού κατεστημένου και της βιομηχανίας όπλων. «Στα κυβερνητικά συμβούλια, πρέπει να προφυλαχθούμε από την απόκτηση αδικαιολόγητης επιρροής, είτε επιδιωκόμενης είτε μη, από το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Η πιθανότητα για την καταστροφική άνοδο αυτής της σχέσης υπάρχει και θα συνεχιστεί.» Μερικοί θεωρητικοί συνωμοσίας έχουν υποστηρίξει ότι ο Κένεντι σχεδίαζε να τερματίσει την εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Βιετνάμ, και ως εκ τούτου στοχοποιήθηκε από εκείνους που είχαν συμφέρον από συνεχή στρατιωτική σύγκρουση, συμπεριλαμβανομένου του Πενταγώνου και των αμυντικών βιομηχανιών.
Ο πρώην γερουσιαστής του Τέξας Ραλφ Γιάρμπορο το 1991 δήλωσε: «Αν ζούσε ο Κένεντι, νομίζω ότι δεν θα είχαμε πόλεμο στο Βιετνάμ, με όλες τις τραυματικές και διχαστικές επιρροές του στην Αμερική. Νομίζω ότι θα το είχαμε γλιτώσει.» Σύμφωνα με τον συγγραφέα Τζέιμς Ντάγκλας ο Κένεντι δολοφονήθηκε επειδή απομακρυνόταν από τον Ψυχρό Πόλεμο και αναζητούσε μια ειρήνη με τη Σοβιετική Ένωση κατόπιν διαπραγματεύσεων. Ο Ντάγκλας υποστήριξε ότι αυτό «δεν ήταν το είδος της ηγεσίας που ήθελε η CIA, ο Αρχηγός του Μικτού Επιτελείου και το στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα στον Λευκό Οίκο».
Η ταινία του Όλιβερ Στόουν, JFK, διερεύνησε την πιθανότητα ο Κένεντι να σκοτώθηκε από μια συνωμοσία που αφορούσε το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Ο Λ. Φλέτσερ Προύτυ, Αρχηγός Ειδικών Επιχειρήσεων για το Μικτό Επιτελείο Άμυνας υπό τον Κένεντι, και το πρόσωπο που ενέπνευσε τον χαρακτήρα "Mr. X" στην ταινία του Στόουν, έγραψε ότι η δολοφονία του Κένεντι ήταν στην πραγματικότητα ένα πραξικόπημα.
Συνωμοσία οργανωμένου εγκλήματος
Το 1964, η Επιτροπή Γουώρεν δεν βρήκε κανένα στοιχείο που να συνδέει τη δολοφονία του Όσβαλντ από τον Ρούμπι με κάποια ευρύτερη συνωμοσία για τη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι. Η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα: «Βάσει της αξιολόγησής της, η Επιτροπή πιστεύει ότι τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν σημαντική σχέση μεταξύ του Ρούμπι και του οργανωμένου εγκλήματος. Τόσο οι κρατικοί όσο και οι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι έχουν υποδείξει ότι ο Ρούμπι δεν είχε σχέση με οργανωμένη εγκληματική δραστηριότητα.»
Ωστόσο, το 1979, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες έγραψε: «Η επιτροπή πιστεύει, με βάση τα στοιχεία που διαθέτει, ότι το εθνικό συνδικάτο του οργανωμένου εγκλήματος, ως ομάδα, δεν συμμετείχε στη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι, αλλά ότι τα διαθέσιμα στοιχεία δεν αποκλείουν την πιθανότητα να έχουν εμπλακεί μεμονωμένα μέλη». Ο Ρόμπερτ Μπλέικι, ο οποίος ήταν επικεφαλής σύμβουλος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τις Δολοφονίες, θα καταλήξει αργότερα στο βιβλίο του, The Plot to Kill the President, ότι το αφεντικό της Μαφίας της Νέας Ορλεάνης Κάρλος Μαρτσέλο πιθανότατα ήταν μέρος μιας συνωμοσίας της Μαφίας πίσω από τη δολοφονία και ότι η Μαφία είχε τα μέσα και την ευκαιρία που απαιτούνταν για να το πραγματοποιήσει.
Σε ένα άρθρο της Washington Post το 1993, ο Μπλέικι πρόσθεσε: «Είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί η καταγωγή του Τζακ Ρούμπι από τον υπόκοσμο, αν και η Επιτροπή Γουώρεν το έκανε το 1964. Ο συγγραφέας Τζέραλντ Πόσνερ αναφέρει ομοίως τους δεσμούς του Ρούμπι με τον Τζόζεφ Σιβέλλο, το αφεντικό του οργανωμένου εγκλήματος στο Ντάλας. Η σχέση του με τον Τζόζεφ Καμπίσι, υπαρχηγό της μαφίας στο Ντάλας, είναι ακόμη πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Στην πραγματικότητα, ο Καμπίσι και ο Ρούμπι ήταν στενοί φίλοι, και είχαν πραγματοποιήσει δείπνο μαζί στο εστιατόριο του Καμπίσι, το βράδυ πριν από τη δολοφονία. Αφού ο Ρούμπι φυλακίστηκε για τη δολοφονία του Όσβαλντ, ο Καμπίσι τον επισκεπτόταν τακτικά. Η Εξεταστική επιτροπή θεώρησε ότι η σύνδεση του Καμπίσι με τον Μαρτσέλο ήταν ενδεικτική.
Κυβερνητικά έγγραφα αποκάλυψαν ότι ορισμένα μέλη της Μαφίας συνεργάστηκαν με την CIA σε απόπειρες δολοφονίας κατά του κουβανού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο. Το καλοκαίρι του 1960, η CIA στρατολόγησε τον πρώην πράκτορα του FBI Ρόμπερτ Μέιχιου για να προσεγγίσει τον εκπρόσωπο της δυτικής ακτής του μαφίας του Σικάγο, Τζον Ροσέλλι. Όταν ο Μέιχιου επικοινώνησε με τον Ροσέλλι, του απέκρυψε το γεγονός ότι στάλθηκε από τη CIA, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως συνήγορο των διεθνών εταιρειών. Προσφέρθηκε να πληρώσει 150.000 δολάρια για να σκοτώσει τον Κάστρο, αλλά ο Ροσέλλι αρνήθηκε οποιαδήποτε αμοιβή.
Ο Ροσέλλι σύστησε τον Μέιχιου σε δύο άντρες που τους ανέφερε ως «Σαμ Γκόλντ» και «Τζο». Ο "Σαμ Γκόλντ" ήταν ο Σαμ Τζιανκάνα και ο "Τζο" ήταν ο Σάντο Τραφικάντε, αφεντικό της μαφίας στην Τάμπα της Φλόριντα και ένας από τους πιο ισχυρούς μαφιόζους στην προεπαναστατική Κούβα. Ο Γκλεν Κέσλερ της Washington Post εξήγησε: «Όταν ο Φιντέλ Κάστρο οδήγησε μια επανάσταση που ανέτρεψε μια φιλική κυβέρνηση το 1959, η CIA ήθελε απεγνωσμένα να τον εξοντώσει. Έτσι η υπηρεσία αναζήτησε έναν εταίρο που ανησυχούσε εξίσου για τον Κάστρο - την Μαφία, που είχε προσοδοφόρες επενδύσεις σε κουβανέζικα καζίνο».
Στα απομνημονεύματά του, Bound by Honor, ο Μπιλ Μπονάνο, γιος του αφεντικού της μαφίας της Νέας Υόρκης Τζόζεφ Μπονάνο, αποκάλυψε ότι αρκετές οικογένειες της Μαφίας είχαν μακροχρόνιους δεσμούς με τους Κουβανούς κατά του Κάστρο μέσω των καζίνο της Αβάνας που λειτουργούσε η Μαφία πριν από την Κουβανική Επανάσταση. Πολλοί Κουβανοί εξόριστοι και αφεντικά της Μαφίας αντιπαθούσαν τον Πρόεδρο Κένεντι, κατηγορώντας τον για την αποτυχημένη Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων. Αντιπαθούσαν επίσης τον αδερφό του, τον τότε Γενικό Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόμπερτ Φ. Κένεντι, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο οργανωμένο έγκλημα. Αυτό ήταν ιδιαίτερα προκλητικό επειδή αρκετές «οικογένειες» της Μαφίας φέρεται να είχαν συνεργαστεί με τον πατέρα του Τζον Κένεντι, Τζόζεφ για να εκλεγεί ο γιος του στην προεδρία της χώρας. Τόσο η Μαφία όσο και οι Κουβανοί κατά του Κάστρο ήταν ειδικοί στις δολοφονίες – οι Κουβανοί είχαν εκπαιδευτεί από τη CIA. Ο Μπονάνο ανέφερε ότι αναγνώριζε τον μεγάλο βαθμό εμπλοκής άλλων οικογενειών της Μαφίας όταν ο Τζακ Ρούμπι σκότωσε τον Όσβαλντ, καθώς ο Μπονάνο γνώριζε ότι ο Ρούμπι ήταν συνεργάτης του μαφιόζου του Σικάγο Σαμ Τζιανκάνα.
Ορισμένοι ερευνητές συνωμοσίας έχουν ισχυριστεί ότι μια συνωμοσία εμπλέκει στοιχεία της Μαφίας, της CIA και των Κουβανών κατά του Κάστρο, συμπεριλαμβανομένου του Άντονι Σάμερς, ο οποίος δήλωσε: «Μερικές φορές οι άνθρωποι μπερδεύονται με την ιδέα ότι η μαφία και η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών και η αντι- ακτιβιστές του Κάστρο συμμετείχαν μαζί στη δολοφονία του προέδρου Κένεντι. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Αυτές οι τρεις ομάδες ήταν όλες μαζί ενωμένες εκείνη την εποχή και είχαν αγωνιστεί για αρκετά χρόνια για την ανατροπή του Φιντέλ Κάστρο». Ο δημοσιογράφος Ρούμπεν Καστανέντα έγραψε το 2012: «Με βάση τα στοιχεία, είναι πιθανό ο Τζον Κένεντι να σκοτώθηκε από έναν συνασπισμό Κουβανών κατά του Κάστρο, της μαφίας και παραγόντων της CIA». Στο βιβλίο του, They Killed Our President ο πρώην κυβερνήτης της Μινεσότα Τζέσε Βεντούρα κατέληξε: «Ο Τζον Κένεντι δολοφονήθηκε από μια συνωμοσία που περιελάμβανε δυσαρεστημένους πράκτορες της CIA, Κουβανούς κατά του Κάστρο και μέλη της Μαφίας, όλοι τους ήταν εξαιρετικά θυμωμένοι με αυτό που θεωρούσαν ως κατευναστική πολιτική του Κένεντι προς την κομμουνιστική Κούβα και την Σοβιετική Ένωση.»
Ο Κάρλος Μαρτσέλο φέρεται να απείλησε να δολοφονήσει τον Πρόεδρο για να εγκλωβίσει τον μικρότερο αδερφό του, τον Γενικό Εισαγγελέα Ρόμπερτ Κένεντι, ο οποίος ήταν επικεφαλής της σταυροφορίας της κυβέρνησης κατά της μαφίας. Πληροφορίες που κυκλοφόρησαν το 2006 από το FBI οδήγησαν ορισμένους στο συμπέρασμα ότι ο Κάρλος Μαρτσέλο ομολόγησε στον συγγενή του στο Τέξας, Τζακ Βαν Λάνινγκχαμ, πληροφοριοδότη του FBI, χρησιμοποιώντας ένα ραδιόφωνο που είχε παραβιαστεί από το FBI, ότι είχε οργανώσει τη δολοφονία του Κένεντι και ότι το FBI συγκάλυψε αυτές τις πληροφορίες που είχε στην κατοχή του.
Το βιβλίο Ultimate Sacrifice, των Λάμαρ Γουάλντρον και Θον Χάρτμαν, επιχείρησε να συνθέσει αυτές τις θεωρίες με νέα στοιχεία. Οι συγγραφείς υποστήριξαν ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ένιωθαν υποχρεωμένοι να βοηθήσουν τους δολοφόνους να συγκαλύψουν την αλήθεια επειδή η συνωμοσία της δολοφονίας είχε άμεσους δεσμούς με σχέδια της αμερικανικής κυβέρνησης για τη δολοφονία του Κάστρο. Εξοργισμένοι με την επίθεση του Ρόμπερτ Κένεντι στο οργανωμένο έγκλημα, οι ηγέτες της μαφίας δολοφόνησαν τον Πρόεδρο Κένεντι για να απομακρύνουν τον αδελφό του από την εξουσία. Μια κυβερνητική έρευνα για το σχέδιο ματαιώθηκε, όπως ισχυρίζονται οι συγγραφείς, επειδή θα είχε αποκαλύψει ντροπιαστικά στοιχεία εμπλοκής της αμερικανικής κυβέρνησης με το οργανωμένο έγκλημα σε συνωμοσίες δολοφονίας του Κάστρο.
Συνωμοσία της κουβανικής κυβέρνησης
Στην έκθεσή της, η Επιτροπή Γουώρεν δήλωσε ότι είχε ερευνήσει «δεκάδες ισχυρισμούς για συνωμοτικές επαφές μεταξύ του Όσβαλντ και των πρακτόρων της κουβανικής κυβέρνησης» και δεν βρήκε στοιχεία για συμμετοχή της Κούβας στη δολοφονία του προέδρου Κένεντι. Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες δήλωσε επίσης: «Η επιτροπή πιστεύει, με βάση τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της, ότι η κουβανική κυβέρνηση δεν συμμετείχε στη δολοφονία του προέδρου Κένεντι». Ωστόσο, ορισμένοι θεωρητικοί συνωμοσίας συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι ο Φιντέλ Κάστρο διέταξε τη δολοφονία του Κένεντι ως αντίποινα για τις προηγούμενες απόπειρες της CIA να τον δολοφονήσει.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Κλερ Μπουθ Λούτσε, σύζυγος του εκδότη του Time-Life, Χένρι Λούτσε, ήταν από τους επιφανείς Αμερικανούς που υποστήριξαν ομάδες κατά του Κάστρο. Αυτή η υποστήριξη περιλάμβανε χρηματοδότηση εξόριστων σε επιδρομές ειδικών δυνάμεων κατά της Κούβας. Το 1975, η Κλερ Λούτσε είπε ότι τη νύχτα της δολοφονίας, έλαβε μια κλήση από ένα μέλος μιας ομάδας ανταρτών που είχε υποστηρίξει. Σύμφωνα με την Λούτσε, το όνομα του καλούντος ήταν «κάτι σαν» Χούλιο Φερνάντεζ και ισχυρίστηκε ότι την καλούσε από τη Νέα Ορλεάνη. Σύμφωνα με την Λούτσε, ο Φερνάντεζ της είπε ότι ο Όσβαλντ είχε προσεγγίσει την ομάδα του με μια πρόταση να βοηθήσει στη δολοφονία του Κάστρο. Ο Φερνάντεζ υποστήριξε περαιτέρω ότι αυτός και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν τελικά ότι ο Όσβαλντ ήταν κομμουνιστής και υποστηρικτής του Κάστρο. Ανέφερε ότι με αυτή τη νέα γνώση, η ομάδα του παρακολουθούσε στενά τον Όσβαλντ μέχρι που ξαφνικά ο Όσβαλντ βρήκε χρήματα και πήγε στην Πόλη του Μεξικού και μετά στο Ντάλας. Τέλος, σύμφωνα με την Λούτσε, ο Φερνάντεζ της είπε, «Υπάρχει μια ομάδα δολοφόνων Κουβανών κομμουνιστών και ο Όσβαλντ ήταν το μισθωμένο όπλο τους.»
Η Λούτσε ισχυρίστηκε ότι είπε στον καλούντα να δώσει τις πληροφορίες του στο FBI. Στη συνέχεια, η Λούτσε θα αποκάλυπτε τις λεπτομέρειες του περιστατικού και στην Επιτροπή Τσερτς όσο και στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για της Δολοφονίες. Ωστόσο και οι δύο επιτροπές ερεύνησαν το περιστατικό, αλλά δεν μπόρεσαν να αποκαλύψουν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν αυτούς τους ισχυρισμούς.
Τον Μάιο του 1967, ο διευθυντής της CIA Ρίτσαρντ Χελμς ανέφερε στον Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον ότι η CIA είχε προσπαθήσει να δολοφονήσει τον Κάστρο. Ο Χελμς δήλωσε περαιτέρω ότι η CIA είχε απασχολήσει μέλη της Μαφίας σε αυτή την προσπάθεια και «...ότι η CIA σχεδιάζει να δολοφονήσει τον Φιντέλ Κάστρο από τον Αύγουστο του 1960 – στην κυβέρνηση του Αϊζενχάουερ». Ο Χελμς είπε επίσης ότι οι συνωμοσίες εναντίον του Κάστρο συνεχίστηκαν στην κυβέρνηση Κένεντι και ότι ο Γενικός Εισαγγελέας Ρόμπερτ Κένεντι γνώριζε τόσο για τις συνωμοσίες όσο και για την ανάμειξη της Μαφίας.
Σε διαφορετικές περιπτώσεις, ο Τζόνσον είπε σε δύο εξέχοντες τηλεοπτικούς δημοσιογράφους ότι πίστευε ότι η δολοφονία του Τζον Κένεντι είχε οργανωθεί από τον Κάστρο ως αντίποινα για τις προσπάθειες της CIA να σκοτώσει τον Κάστρο. Τον Οκτώβριο του 1968, ο Τζόνσον είπε στον βετεράνο δημοσιογράφο Χάουαρντ Κ. Σμιθ του ABC ότι «ο Κένεντι προσπαθούσε να φτάσει στον Κάστρο, αλλά ο Κάστρο το έκανε πρώτος». Τον Σεπτέμβριο του 1969, σε μια συνέντευξη με τον Γουόλτερ Κρόνκαιτ του CBS, ο Τζόνσον είπε σχετικά με τη δολοφονία, «[δεν μπορούσα] να πω ειλικρινά ότι ποτέ δεν είχα ανακουφιστεί πλήρως από το γεγονός ότι μπορεί να υπήρχαν διεθνείς διασυνδέσεις». Τελικά, το 1971, ο Τζόνσον δήλωσε στον πρώην συντάκτη του περιοδικού Time ότι «ποτέ δεν πίστεψε ότι ο Όσβαλντ έδρασε μόνος».
Το 1977, ο Κάστρο έδωσε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Μπιλ Μόγερς. Ο Κάστρο αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη στον θάνατο του Κένεντι, λέγοντας:
Όταν ο Κάστρο έδωσε συνέντευξη αργότερα το 2013 στον εκδότη του Atlantic, Τζέφρι Γκόλντμπεργκ, είπε:
Συνωμοσία της σοβιετικής κυβέρνησης
Η Επιτροπή Γουώρεν ανέφερε ότι δεν βρήκε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η Σοβιετική Ένωση συμμετείχε στη δολοφονία του προέδρου Κένεντι. Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες δήλωσε επίσης: «Η επιτροπή πιστεύει, με βάση τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της, ότι η Σοβιετική Κυβέρνηση δεν ενεπλάκη στη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι». Σύμφωνα με ορισμένους θεωρητικούς συνωμοσίας, η Σοβιετική Ένωση, υπό την ηγεσία του Νικίτα Χρουστσόφ, ήταν υπεύθυνη για τη δολοφονία, με κίνητρο την ταπείνωση καθώς έπρεπε να υποχωρήσει κατά τη διάρκεια της κουβανικής κρίσης πυραύλων.
Σύμφωνα με ένα έγγραφο του FBI του 1966, ο συνταγματάρχης Μπόρις Ιβάνοφ – επικεφαλής της έδρας της KGB στη Νέα Υόρκη την εποχή της δολοφονίας – δήλωσε ότι ήταν προσωπική του άποψη ότι η δολοφονία είχε σχεδιαστεί από μια οργανωμένη ομάδα και όχι από ένα μοναχικό άτομο. Το ίδιο έγγραφο ανέφερε, «... αξιωματούχοι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης πίστευαν ότι υπήρχε κάποια καλά οργανωμένη συνωμοσία από την πλευρά των «υπερδεξιών» στις Ηνωμένες Πολιτείες για να πραγματοποιηθεί ένα πραξικόπημα»
Πολύ αργότερα, ο υψηλόβαθμος αποστάτης του Σοβιετικού Μπλοκ, υποστράτηγος Ιον Μιχάι Πατσέπα, ανέφερε ότι είχε μια συνομιλία με τον Νικολάε Τσαουσέσκου ο οποίος του είπε για «δέκα διεθνείς ηγέτες του Κρεμλίνου που σκότωσε ή προσπάθησε να σκοτώσει», συμπεριλαμβανομένου του Κένεντι. Υποστήριξε ότι «μεταξύ των ηγετών των δορυφορικών υπηρεσιών πληροφοριών της Μόσχας υπήρξε ομόφωνη συμφωνία ότι η KGB είχε εμπλακεί στη δολοφονία του προέδρου Κένεντι». Ο Πατσέπα κυκλοφόρησε αργότερα το βιβλίο, Programmed to Kill: Lee Harvey Oswald, the Soviet KGB, and the Kennedy Assassination, το 2007. Παρόμοιες απόψεις για τη δολοφονία του Τζον Κένεντι εξέφρασε ο Ρόμπερτ Χολμς πρώην Πρώτος Γραμματέας της Βρετανικής Πρεσβείας στη Μόσχα, στο βιβλίο του Spy Like No Other το 2012.
Συνομωσία του Λίντον Τζόνσον
Ο Αντιπρόεδρος Λίντον Τζόνσον, ο οποίος φέρεται να οργάνωσε ή συμμετείχε στη δολοφονία. Ο Τζόνσον είναι ένας από τους ανθρώπους που είχαν τα περισσότερα κέρδη από τον θάνατο του προέδρου, καθώς τον έκαναν νέο πρόεδρο. Ο Τζόνσον μερικές φορές περιγράφεται ως ένας άνθρωπος που βρισκόταν σε τρομερό αδιέξοδο πριν από τη δολοφονία: Ο Κένεντι λέγεται ότι δεν τον υπολόγιζε πλέον ως υποψήφιο αντιπρόεδρο του για τις εκλογές του 1964, ιδίως λόγω των ποινικών ερευνών που τον στόχευαν (για επιρροή, υπεξαίρεση κεφαλαίων, ξέπλυμα χρήματος και διαφθορά), οι οποίες σταμάτησαν ή εγκαταλείφθηκαν μετά την προεδρία του Τζόνσον. Ένα άλλο επιχείρημα υπέρ αυτής της συνομωσίας: Ο Τζόνσον κατάγεται από το Τέξας, την πολιτεία όπου δολοφονήθηκε ο Κένεντι. όλες οι υποθέσεις στις οποίες συμμετείχε άμεσα ή έμμεσα έλαβαν χώρα στο Τέξας ή στις παρακείμενες πολιτείες (ειδικότερα στο Νέο Μεξικό). Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες, ο Τζόνσον μπορεί να μην ήταν ο συνωμότης από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά είναι πιθανό ότι συνεργάστηκε με τη νότια ακροδεξιά, τη Μαφία και τη CIA για να τους επιτραπεί να δολοφονήσουν τον πρόεδρο (ρόλος της μαφίας) και να συγκαλύψει την υπόθεση (ρόλος της CIA και ειδικά του Άλλεν Ντάλες). Η θεωρία μιας συνωμοσίας με επικεφαλής τον Τζόνσον υποστηρίζεται από αδημοσίευτες μαρτυρίες, μυστικά έγγραφα και κρυφές ηχογραφήσεις που αναφέρονται σε ένα ντοκιμαντέρ του 2003 που σκηνοθετήθηκε από τον Γουίλιαμ Ρέιμοντ και τον Μπέρναρντ Νίκολας, στο οποίο εντοπίζεται ένας δεύτερος δολοφόνος, που ονομάζεται Μάλκολμ Γουάλας. Αυτή η θεωρία περιγράφεται επίσης λεπτομερώς στο βιβλίο best seller του Μπαρ ΜακΛίλαν που δημοσιεύθηκε το 2003, Blood, Money & Power: How LBJ Killed JFK, καθώς και σε αυτό του Γουίλιαμ Ρέιμοντ, που δημοσιεύθηκε το 2004, JFK: autopsy of a state crime. Η θεωρία του Michael Collins Piper στο βιβλίο Το Final Judgment αναφέρει τον Λίντον Τζόνσον ως συμμετέχοντα στη συνωμοσία, χωρίς να είναι το κέντρο. Τέλος, μια γαλλική έκθεση, που προέκυψε από έρευνα δύο αξιωματικών με τη σύμφωνη γνώμη του Σαρλ ντε Γκολ, δείχνει έντονες υποψίες για τον Λίντον Τζόνσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
δολοφονία Κατηγορία:Δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι Κατηγορία:CIA
Κύπελλο Σαπόρτα
Κύπελλο Σαπόρτα (αγγλικά: FIBA Saporta Cup) είναι το όνομα μιας Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης καλαθοσφαίρισης. Σε αυτή συμμετείχαν οι κυπελλούχες ομάδες ή οι φιναλίστ του κυπέλλου από όλη την Ευρώπη.
Ιστορία
Η διοργάνωση δημιουργήθηκε το 1967 ως Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, αλλά στην πορεία μετονομάστηκε αρκετές φορές μέχρι την οριστική διακοπή της το 2002:
Στις πρώτες τρεις διοργανώσεις ιταλοί, έλληνες και τσεχοσλοβάκοι εναλλάχθηκαν στους τίτλους. Τη δεκαετία του ΄70 στο θεσμό κυριάρχησε η ιταλική Καντού που δημιούργησε μια μεγάλη παράδοση με τις συνεχείς επιτυχίες της. Την επόμενη δεκαετία ήρθε η σειρά των γιουγκοσλάβων και των ισπανών να διακριθούν, ενώ στην δεκαετία του 1990 έρχεται η ώρα της χώρας μας. Η Ιταλία έχει συνολικά φτάσει σε 15 κατακτήσεις, με οκτώ διαφορετικές ομάδες. Ακολουθούν η Ισπανία (7 τρόπαια με 3 διαφορετικές ομάδες) και η Ελλάδα με 5 τίτλους (4 ομάδες). Η πρώην Γιουγκοσλαβία έχει φθάσει τρεις φορές στην κορυφή με την Τσιμπόνα του Ζάγκρεμπ (που σήμερα εκπροσωπεί την Κροατία) και τον Ερυθρό Αστέρα και η ΕΣΣΔ δύο, με τη Σπαρτάκ Λένινγκραντ. Τσεχία, Γαλλία, Λιθουανία και Σλοβενία (όλες από μία κατάκτηση) συμπληρώνουν το παλμαρέ της 36χρονης διαδρομής του Κυπέλλου Ευρώπης.
Από τους 36 Τελικούς που έγιναν οι τρεις ήταν διπλοί, διεξήχθησαν δηλαδή από ένα παιχνίδι στην έδρα κάθε ένα από τους δυο φιναλίστ και κυπελλούχος αναδείχθηκε ο καλύτερος βάσει του συνολικού σκορ. Σε περίπτωση που οι φιναλίστ είχαν από μια νίκες με την ίδια διαφορά, παιζόταν παράταση, μετά τη λήξη της οποίας αναδεικνυόταν ο νικητής.
Οι υπόλοιποι 33 Τελικοί ήταν μονοί και έλαβαν χώρα σε "ουδέτερες" έδρες που ορίζονταν εκ των προτέρων. Ωστόσο, το 1996 σαν έδρα του Τελικού είχε οριστεί η Βιτόρια, έδρα της μιας από τους δυο φιναλίστ (Ταουγκρές), η οποία κέρδισε το κύπελλο. Συνολικά, μονούς Τελικούς φιλοξένησαν 24 διαφορετικές πόλεις δεκατριών διαφορετικών Ευρωπαϊκών χωρών. Εννέα από τις πόλεις αυτές μεταξύ των οποίων και η Αθήνα, οργάνωσαν από δυο Τελικούς, ενώ οι δυο Τελικοί της Θεσσαλονίκης ήταν συνεχόμενοι. Κορυφαία σε διοργανώσεις Τελικών χώρα ήταν η Ιταλία, με επτά Τελικούς. Ελλάδα και Ισπανία είχαν την ευκαιρία να φιλοξενήσουν από 4 Τελικούς.
Ελληνική εκπροσώπηση
Η ελληνική παρουσία στην ευρωπαϊκή αυτή διοργάνωση θεωρείται πολύ επιτυχημένη, ιδιαίτερα στην τελευταία δεκαετία ύπαρξής της (1991-2001). Η ΑΕΚ άνοιξε το δρόμο των επιτυχιών για το ελληνικό μπάσκετ το 1968 και χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο σε διασυλλογικό επίπεδο. Ο τελικός εκείνη την περίοδο διεξήχθη στο Παναθηναϊκό στάδιο, παρουσία 80.000 θεατών, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ Γκίνες ακόμη και σήμερα για αγώνα μπάσκετ εκτός ΝΒΑ. Μεταγενέστερα η ΑΕΚ κατέκτησε για δεύτερη φορά το τρόπαιο το 2000. Ο Π.Α.Ο.Κ. κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο το 1991, ενώ είχε άλλες δύο παρουσίες σε τελικούς, κάτι που δεν έχει καταφέρει άλλη ελληνική ομάδα σε αυτή τη διοργάνωση, χωρίς όμως την ίδια επιτυχία. Ο Άρης Θεσσαλονίκης ήταν νικητής στον τελικό του 1993, ενώ τον κύκλο έκλεισε ο Γ.Σ. Αμαρουσίου, που έγινε η έκτη ελληνική ομάδα μπάσκετ που κατακτά ευρωπαϊκό τίτλο και η τέταρτη που πήρε το Κύπελλο Σαπόρτα.
Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι
Καριέρα προπονητή
Πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήταν το γερμανικό πρωτάθλημα το 1962 με την Κολωνία. Το 1963 ανέλαβε τα ηνία της Μπάγερν Μονάχου, την οποία ανέβασε από τη δεύτερη κατηγορία στην πρώτη, κατέκτησε δύο φορές το κύπελλο Γερμανίας, καθώς και το κύπελλο Κυπελλούχων (1966-67), επικρατώντας στον τελικό εναντίον της Ρέιντζερς Γλασκώβης.
Αργότερα ο Τσαϊκόφσκι ήταν προπονητής στο Αννόβερο, στην Κίκερς Όφενμπαχ, ακολούθησε η Ντιναμό Ζάγκρεμπ και η Νυρεμβέργη, για να επιστρέψει στη συνέχεια στην Κολωνία και για μια ακόμη φορά στην Κίκερς Όφενμπαχ.
Στη συνέχεια πήγε στην Ελβετία αναλαμβάνοντας τη Ζυρίχη (1978-1980) και την Γκρένσεν (1980) και στην Αυστρία με την Γκράτσερ το 1981. Έπειτα επέστρεψε ως προπονητής της ΑΕΚ (1982), ολοκληρώνοντας την προπονητική του σταδιοδρομία στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (1983-84).
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές Απόλλωνα Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954
Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη
Η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη είναι η ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Παρουσιάστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.
Στην παρουσίαση είχαν παραστεί αρκετά στελέχη του ΠΑΚ που ζούσαν μέχρι την πτώση της δικτατορίας στο εξωτερικό όπως και άλλα πρόσωπα από τον χώρο του Κέντρου και της Αριστεράς με συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα στην Ελλάδα μεταξύ των οποίων ο Σάκης Καράγιωργας και ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Αρκετοί από τους παρόντες και τις παρούσες εντάχθηκαν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ και, αργότερα, εκλέχτηκαν βουλευτές του κόμματος ή άσκησαν υπουργικές θητείες στις μετέπειτα κυβερνήσεις του κόμματος. Για το κείμενο της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη συνεργάστηκε και ο μετέπειτα πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ο οποίος συμμετείχε και στην πρώτη Κεντρική Επιτροπή και στο πρώτο Εκτελεστικό Γραφείο του κόμματος.
Περιεχόμενο
Όπως αναφέρει ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, «μετά από επίμονη παλαϊκή απαίτηση για την τιμωρία των ενόχων της δικτατορίας και την αποχουντοποίηση του κρατικού μηχανισμού, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (Ν.Δ.) κατέθεσε καθυστερημένα στη Βουλή στις αρχές Ιανουαρίου 1975 σχέδιο ψηφίσματος με το οποίο θεωρητικά άνοιγε ο δρόμος για να λογοδοτήσουν όλοι οι πραξικοπηματίες, όπως ήταν η παραγραφή και η αμνήστευση των αδικημάτων, με την κατάργηση των νομικών κωλημάτων που είχε δημιουργήσει η Χούντα για να τους προστατεύσει από ενδεχόμενες διώξεις».
Η διακήρυξη ξεκινάει ως εξής: ''«Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική λογική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης Χούντας να μετατραπούν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στην σκέψη κάθε Έλληνα. Όμως η ενότητα του λαού στην απόφαση του να αντιμετώπιση ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή ενάντια στην ακεραιότητα της εθνικής μας παρουσίας δεν δικαιώνει την απραξία της κυβέρνησης σε τρεις κρίσιμους τομείς: την τιμωρία των ενόχων της επταετίας, της σφαγής του Πολυτεχνείου, της Κυπριακής Τραγωδίας, την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού και την πλήρη αποκατάσταση των θυμάτων της Κατοχής».''
Ανάλυση
Ιδεολογικά το κείμενο της Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη έχει άλλοτε σοσιαλιστικό και άλλοτε σοσιαλδημοκρατικό περιεχόμενο. Όπως αναφέρει ο Μιχάλης Σπουρδαλάκης ''«Ο Ανδρέας Παπανδρέου οριοθέτησε τα ιδεολογικά όρια του κόμματος. Στη Δεξιά του κινήματος έβλεπε τη σοσιαλδημοκρατία που ειδικά στην Ευρώπη εκφραζόταν τότε μέσω του S.P.D»''. Το κείμενο της Ιδρυτικής Διακήρυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ χαρακτηρίζεται από έντονη αντιδεξιά ρητορική αλλά και ένα ιδιόμορφο πολιτικό λόγο που αποφεύγει την ταξική ιδεολογική γλώσσα των κομμάτων της Αριστεράς (όπως πχ του ΚΚΕ). Συνδέει επίσης την έννοια «λαός» με την έννοια «έθνος».
Όπως αναφέρει ο Γιώργος Φραντζής: «Το εθνικό στοιχείο που θέτει ο λόγος της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ φεύγει από τη νοηματοδότηση που έπαιρνε μέσω του παραδοσιακού δεξιού λόγου στην Ελλάδα και ταυτίζεται πλέον με το «λαϊκό» στη βάση της ιστορικής διαδρομής και των δεινών που πέρασε ο ελληνικός λαός εξαιτίας της ξένης παρέμβασης».
Ειδικότερα, με αφορμή την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το ΠΑ.ΣΟ.Κ θέτει με την ιδρυτική του διακήρυξη τα ζητήματα της απεξάρτησης της χώρας από την αμερικανική επιρροή και θέτει ως πρώτιστο ζήτημα το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας. Σύμφωνα με τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία του Πανελλήνιου Απελευθερωτικό Κινήματος στην Ελλάδα την περίοδο της Χούντας και μετέπειτα έγινε στέλεχος του ΠΑ.ΣΟ.Κ, «Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Ανδρέας Παπανδρέου ασχολήθηκε αμέσως με την υλοποίηση των αποφάσεων που είχαν ληφθεί από το συμβούλιο του πακέτο στο Βίντετουρ της Ελβετία στις αρχές Αυγούστου του 1974, ευθύς μετά την πτώση της χούντας για την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα ο οποίος θα εξέφραζε τους πόθους, τα οράματα και τις ανάγκες των απλών Ελλήνων πολιτών και όλων των γνήσια προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας».
Όπως αναφέρει ο Ανδρέας Παντζόπουλος, το ΠΑ.ΣΟ.Κ μέσω της διακήρυξης εμφανίζεται ως ένας κομματικός σχηματισμός αρχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας
Θάνατοι το 1955
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1955
Αθηνά και Μαρσύας (Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου)
Το αγγείο βρέθηκε σε τάφο στην Βάρη της Αττικής και σήμερα φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου. Είναι διακοσμημένο με αγγειογραφία που παριστάνει τον διαγωνισμό του Μαρσύα και της Αθηνάς. Η Αθηνά φοράει απλό χιτώνα και αιγίδα, καθώς και κράνος με ψηλό λοφίο. Έκανε ένα βήμα μπροστά και σταμάτησε απότομα. Κρατάει το δόρυ της στο αριστερό χέρι, ενώ με το δεξί ρίχνει το μουσικό όργανο του διαγωνισμού, τον δίαυλο, στο έδαφος. Ο αντίπαλός της, ο σάτυρος Μαρσύας πισωπατάει έντρομος.
Πηγές
Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
Αταξική Δρομολόγηση Δικτυακών Περιοχών
Ο όρος CIDR, ακρωνύμιο των λέξεων Classless Inter Domain Routing, δηλαδή "Αταξική Δρομολόγηση δικτυακών Περιοχών" προσδιορίζει μια νέα (1993) τεχνική  δρομολόγησης  πακέτων από/προς δίκτυα διαφορετικών περιοχών που αντικατέστησε την "Ταξική Δρομολόγηση" στο Διαδίκτυο και αφορά την κατανομή IP διευθύνσεων στην Κοινότητα του Διαδικτύου.
Για να μετακινηθεί ένα πακέτο πληροφορίας από ένα δίκτυο προς ένα άλλο χρειάζεται μια διεύθυνση που αντιστοιχεί στο σύστημα παραλήπτη και μία διεύθυνση για το σύστημα που το αποστέλλει. Οι διαχειριστές των δικτύων αιτούνται από τους οργανισμούς RIPE, ARIN, APNIC κλπ. υποβάλλοντας ένα σχέδιο διευθυνσιοδότησης του δικτύου τους.
Το κάθε δίκτυο πλέον λαμβάνει τόση ποσότητα διευθύνσεων όση πραγματικά χρειάζεται.
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων
Supernetting
Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Αρκαδίας
Η Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου ή Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Στεμνίτσας είναι ιστορικό μοναστήρι της Αρκαδίας, χτισμένο σε απόσταση 14 χλμ. Ν. της Δημητσάνας (έδρα του δήμου) και 47 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Τρίπολης σε κοντινή απόσταση από την Στεμνίτσα (8 χλμ. δυτικά - οδηγικά). Βρίσκεται μέσα σε βράχο της ανατολικής όχθης του φαραγγιού του ποταμού Λούσιου σε υψόμετρο 520 μέτρα. Αναφέρεται ως «Μέγα Σπήλαιο» της Αρκαδίας.
Η μovή είναι κτισμένη σε όλο το μήκος της κoιλότητας τoυ βράχoυ, 200 μέτρα πάνω από την κοίτη του ποταμού και απoτελείται από δύο κτίρια, τo αρχικό στα ανατολικά και τo vεώτερo στα βόρεια το οποίο χρονολογείται τo 1860. Ιδρύθηκε από μοναχούς που ζούσαν σε κοντινά ασκητήρια από τov 12o αιώνα και τα οποία με την πάροδο των χρόνων συvεvώθηκαν (στα τέλη περίπoυ τoυ 16oυ αιώvα, 1500-1600) και σχημάτισαν τo κoιvόβιo της μovής. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως οικισμός το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Υψούντος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Στεμνίτσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Στεμνίτσας που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Τρικολώνων του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν απογράφηκαν μοναχοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Α Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Θάρρος
Θάρρος ( ήτοι γενναιότητα ή ανδρεία) είναι η επιλογή και η προθυμία αντιμετώπισης της αγωνίας, του πόνου, του κινδύνου, της αβεβαιότητας ή του φόβου. Η εκτέλεση πράξεων υπό την απειλή του θανάτου, όπως ο πόλεμος, ή καταστάσεων που αντίκεινται στη γενική πεποίθηση μπορούν να θεωρηθούν ως πράξεις γενναιότητος, όπως επίσης και η επίδειξη υπομονής και επιμονής. Γνωστοί φιλόσοφοι, όπως ο Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Θωμάς Ακινάτης και χριστιανικά κείμενα εκφράζουν αντιλήψεις για το τι εστί γενναιότητα.