cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατλαντισία
Απώλεια πτητικής ικανότητας
Η ατλαντισία ανήκει σε εκείνα τα μη-ιπτάμενα είδη, που απώλεσαν την πτητική τους ικανότητα λόγω απουσίας θηρευτών. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο λόγος που τα περισσότερα από τα πουλιά που δεν μπορούν να πετάξουν, απαντούν σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως λ.χ. απομονωμένα νησιά. Οι ανεπαρκείς και, πολλές φορές ανύπαρκτες, συγκοινωνιακές υποδομές βοήθησαν στην απουσία σημαντικών θηρευτών από τα μέρη αυτά, που στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν έλθει εκεί από τον άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα ανίκανα προς πτήση πτηνά, βρίσκονται στη Νέα Ζηλανδία και τα νησιά του νότιου Ατλαντικού, περιοχές που -τουλάχιστον στο παρελθόν- ήσαν δυσπρόσιτες.
Αναπαραγωγή
Τα αρσενικά υπερασπίζονται το ζωτικό τους χώρο έντονα, με χαρακτηριστικούς ήχους και επιθετική διάθεση, μέχρις ότου το ένα να υποχωρήσει. Εκτός από κάποιες αναφορές για τα αυγά και τους νεοσσούς του είδους, από τους δύο προηγούμενους αιώνες, η αναπαραγωγή της ατλαντισίας παραμένει σε μεγάλο βαθμό όχι καλά μελετημένη.
Φωλιά
Κατασκευάζει τη φωλιά της πάνω στο έδαφος, κάτω από ένα πυκνό κάλυμμα βλάστησης, συχνά σε περιβάλλον με το πτεριδόφυτο Blechnum penna-marina. Είναι προσεκτικά υφασμένη από προσκείμενο φυτικό υλικό, συνήθως οβάλ ή σε σχήμα αχλαδιού, με την είσοδο στο στενότερο άκρο της και, προσβάσιμη μέσω ενός τμήματος που λειτουργεί ως δίοδος, συνήθως σηραγγοειδούς μορφής, που εκτείνεται μέχρι 50 εκατοστά μέσα στη βλάστηση. Έχει ειπωθεί ότι η ατλαντισία μπορεί να σκάβει υπόγειες σήραγγες, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί, αν και υπάρχει αναφορά για μία τέτοια τρύπα που είχε βρεθεί στις ρίζες ενός φυτού, με βάθος 30 εκατοστά, περίπου. Η φωλιά μπορεί έχει λεπτά τοιχώματα έτσι ώστε, σε περίπτωση κινδύνου το πουλί να μπορεί να διαφύγει εύκολα, αλλά μπορεί και να είναι πιο στιβαρή κατασκευή.
Οι διαστάσεις της φωλιάς ποικίλλουν: μία (1) είχε μήκος 17 εκατοστά, πλάτος 13 εκ. και ύψος 13 εκ., επίσης. Η εσωτερική διάμετρος ήταν 9 εκ. και η διάμετρος εισόδου 4 εκ. Σε τέσσερις καταμετρημένες φωλιές, οι τρεις είχαν ως βασικό υλικό κατασκευής τα γειτονικά αγρωστώδη και μία, ξερά φυτά Cyperaceae.
Γέννα
Παρόλο που υπάρχουν πολύ λίγα δεδομένα, η περίοδος αναπαραγωγής τοποθετείται από τον Οκτώβριο έως τον Ιανουάριο και, η γέννα αποτελείται από 2, πολύ σπάνια 3 αβγά. Οι διαστάσεις των δύο αβγών από μια φωλιά ήταν 32,6Χ22,0 και 33,8Χ23,3 χιλιοστά. Τα αβγά ζυγίστηκαν έξι φορές πριν την εκκόλαψη και είχαν μέσο βάρος 8,7±0,12 γραμμάρια, δηλαδή το 25% του βάρους του θηλυκού, το οποίο ζυγίστηκε στα 36,9 γραμμάρια. Η περίοδος επώασης παραμένει άγνωστη, αλλά επωάζουν και οι δυο γονείς, με το αρσενικό να επωάζει κατά μέσον όρο 81 λεπτά σε κάθε «βάρδια», και το θηλυκό 50 λεπτά, περίπου.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, γεννιούνται δηλαδή με ανεπτυγμένο χνούδι και μπορούν να περπατήσουν μέσα σε δύο ώρες. Αφήνουν τη φωλιά ήδη από την επόμενη ημέρα της εκκόλαψής τους και επιτηρούνται από τον ένα γονέα, ενώ ο άλλος σιτίζεται. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ο ήδη ανεπτυγμένος όνυχας στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού.
Απειλές
Όπως προαναφέρθηκε, η ατλαντισία δεν έχει σημαντικούς θηρευτές στη νήσο Ιναξέσιμπλ (Inaccesible, ελλ. απόδοση Απρόσιτη Νήσος), γι’ αυτό καταφέρνει όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να έχει σχετικά σταθερούς πληθυσμούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι απουσιάζουν όλοι οι θηρευτές. Ο σημαντικότερος από αυτούς είναι η τσίχλα των Τριστάν ντα Κούνια (Nesocichla eremita), επίσης ενδημικό στη νήσο αλλά και στα γύρω νησιά, που τρέφεται συνήθως με θνησιμαία, αλλά μπορεί κάλλιστα να λεηλετήσει τη φωλιά ενός άλλου πουλιού, όπως της ατλαντισίας.
Επίσης, ο πολύ υγρός καιρός του νησιού, μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο, ιδιαίτερα για τους ευάλωτους νεοσσούς, χωρίς όμως να είναι πραγματική απειλή. Ωστόσο, υπάρχει ένας μόνιμος «φόβος» ότι το νησί θα εποικιστεί από αρπακτικά θηλαστικά, έναν πραγματικά σοβαρό κίνδυνο, ιδιαίτερα από τον κοινό αρουραίο Rattus rattus από τα γειτονικά νησιά. Ο αποικισμός της νήσου Ιναξέσιμπλ από δυνητικούς ανταγωνιστές θα μπορούσε επίσης να είναι μια απειλή, καθώς και ξενικά είδη ασπονδύλων, που θα μπορούσε να τροποποιήσουν αρνητικά τη βάση της τροφικής αλυσίδας της ατλαντισίας. Άλλωστε, και, παρά την ονομασία του, το νησί είναι πλέον πιο προσιτό μέσω ενός περιπολικού σκάφους για τον έλεγχο της αλιείας, με βάση το Τριστάν.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο πληθυσμός του είδους ήταν γύρω στα 1.200 άτομα το 1938, αυξήθηκε κατόπιν στα 5.000-10.000 το 1952, για να πέσει και πάλι στα 1.000-2.000 ζευγάρια αναπαραγωγής το 1974. Η πιο ακριβής μέχρι στιγμής έρευνα, έδωσε μια εκτίμηση 8.400 ατόμων, που αντιστοιχούν χονδρικά σε 5.600 ενήλικες. Οι πυρκαγιές που ξέσπασαν στο νησί μεταξύ 1872 και 1909, θα μπορούσαν να είχαν σκοτώσει πολλά άτομα, φαίνεται όμως ότι οι άφθονες παραλιακές κρυψώνες προσέφεραν και προσφέρουν ασφαλή καταφύγια σε αυτές τις περιπτώσεις. Γενικά, δεν υπήρξαν σοβαρές πυρκαγιές στο νησί για περισσότερα από ογδόντα χρόνια. Πάντως, η ατλαντισία απαντά παντού στη νήσο, πιθανόν όμως να βρίσκεται στην υψηλότερη δυνατή πληθυσμιακή κατάσταση (carrying capacity), λόγω της υψηλής πυκνότητας του πληθυσμού της και της έλλειψης μεγάλων θηρευτών ή ανταγωνιστών, οπότε έχουν αναπτυχθεί αντισταθμιστικοί παράγοντες, όπως καθυστερημένη ωριμότητα και μικρή σε μέγεθος ωοτοκία.
Το είδος, κυρίως λόγω του ότι είναι στενοενδημικό και περιορισμένο σε ένα τόσο μικρό νησί, ακόμη και αν οι πληθυσμοί του είναι σχετικά σταθεροί, θεωρείται Ευάλωτο (VU) από την IUCN. ref>http://www.iucnredlist.org/details/full/22692556/0
Μέτρα διαχείρισης
Η νήσος Ιναξέσιμπλ είναι προστατευόμενο Φυσικό Καταφύγιο (Natural Reserve) αν και, οι κάτοικοι των γειτονικών νησιών διατηρούν το δικαίωμα να συλλέγουν επιπλέοντα ξύλα και γκουανό, παρά την περιορισμένη πρόσβαση. Ένα σχέδιο διαχείρισης για το νησί επρόκειτο να συζητηθεί το 2000. Κάποια από τα προτεινόμενα διαχειριστικά μέτρα είναι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ραλλίδες Κατηγορία:Τριστάν ντα Κούνια
10 Σεπτεμβρίου
Η 10η Σεπτεμβρίου είναι η 253η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (254η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 112 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Εθνικό Πάρκο του Γκομπουστάν
To Εθνικό Πάρκο του Γκομπουστάν (αζερικά: Qobustan Milli Parkı), επισήμως Πολιτιστικό Τοπίο Τέχνης των Βράχων του Γκομπουστάν, είναι ορεινή περιοχή στο νοτιοανατολικό άκρο της οροσειράς του Καυκάσου, στο Αζερμπαϊτζάν. Το πάρκο βρίσκεται δυτικά του Γκομπουστάν, περίπου 65 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου του Μπακού, στη δυτική όχθη της Κασπίας. Το όνομα προέρχεται από τις βαθιές χαράδρες (στα αζερικά: gobu) της περιοχής του πάρκου.
Το 1966, το Γκομπουστάν ανακηρύχθηκε εθνικό ιστορικό μνημείο του Αζερμπαϊτζάν με στόχο να προστατευθούν τα αρχαία ανάγλυφα, τα ηφαίστεια λάσπης και οι λίθοι γνωστοί ως Γκαβάλ Ντας στην περιοχή. Το 2007, το Γκομπουστάν ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO λόγω της ποιότητας και της πυκνότητας των τέχνης των βράχων στο πάρκο, όπου απεικονίζει πρωτόγονους ανθρώπους, τελετουργίες, σκηνές κυνηγιού και μαχών, τη πανίδα και χλωρίδα της περιοχής και τον τρόπο ζωής στην προϊστορική εποχή καθώς και τον Ήλιο και τα αστέρια. Ανάμεσα στα ανάγλυφα των ζώων ξεχωρίζουν θαλάσσια είδη τα οποία σήμερα δεν είναι παρόντα στη Κασπία θάλασσα, όπως φάλαινες και δελφίνια.
Στο πάρκο σώζονται περίπου 6.000 ανάγλυφα τα οποία χρονολογούνται από 40.000 έως 5.000 χρόνια πριν. Ο χώρος περιλαμβάνει επίσης κατοικημένα σπήλαια, οικισμούς και χώρους ταφής, οι οποίοι χρονολογούνται από το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων, από την παλαιολιθική εποχή μέχρι τον Μεσαίωνα. Ο χώρος έχει έκταση 537 εκτάρια και ανήκει στο ευρύτερο καταφύγιο του Γκομπουστάν. Τα ανάγλυφα ανακαλύφθηκαν τυχαία το 1930 από εργάτες οι οποίοι δούλευαν σε ένα λατομείο στην περιοχή. Η πρώτη αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή έλαβε χώρα το 1939. Το 1948, ο Ισχάγκ Τζαφαρζαντέχ, ένας από τους πρωτοπόρους αρχαιολόγους και εθνογράφους του Αζερμπαϊτζάν, ανακάλυψε στο Γκομπουστάν μια επιγραφή στα λατινικά, η οποία χρονολογείται στην εποχή του Δομιτιανού (81-96 μ.Χ.), αναφερόμενη στην 12η Λεγεώνα. Αυτή η επιγραφή είναι το ανατολικότερο γνωστό ρωμαϊκό εύρημα. Μια άλλη επιγραφή στα περσικά η οποία χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και αναφέρει ότι ο «Ιμάντ Σάκι ήταν εδώ, προσευχήθηκε και έφυγε».
Επίσης, η περιοχή του Γκομπουστάν είναι γνωστή για τα περίπου 400 ηφαίστεια λάσπης που διαθέτει, περισσότερα από τα μισά σε όλο τον κόσμο. Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του πάρκου είναι οι λίθοι που είναι γνωστοί ως Γκαβάλ Ντας. Αυτές οι πέτρες ακούγονται σαν ταμπούρλα όταν κάποιος τις χτυπήσει σε διάφορα σημεία. Το Γκαβάλ Ντας είναι ασβεστόλιθος ο οποίος έχει δημιουργηθεί από όστρακα και ανάλογα με την πυκνότητα των οστράκων παράγει διαφορετικό ήχο. Είναι πιθανό να είχαν χρησιμοποιηθεί σε διάφορους τελετουργικούς χορούς.
Τα πετρογλυφικά του Γκομπουστάν απεικονίζονται στο χαρτονόμισμα των 5 μανάτ από το 2006.
Παραπομπές
κατηγορία:εθνικά πάρκα Κατηγορία:Προϊστορικοί αρχαιολογικοί τόποι στο Αζερμπαϊτζάν κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Αζερμπαϊτζάν
Λεωνίδας Καμπάνταης
Ο Λεωνίδας Καμπάνταης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Aπό το 2021 εργάζεται ως team manager του Πανιωνίου.
Βιογραφικό
Ο Λεωνίδας Καμπάνταης γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1982 στην Αθήνα. O πρώην επιθετικός, με ύψος 1,83, ξεκίνησε την καριέρα του στο Χαϊδάρι. Τη σεζόν 1998-99 εντυπωσίασε στο πρωτάθλημα Λυκείων, σκοράροντας στον τελικό του νομού Αττικής και την επόμενη χρονιά καθιερώθηκε στον Α.Ο. Χαϊδαρίου που αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική. Τα προσόντα του τράβηξαν το ενδιαφέρον του Άρη Θεσσαλονίκης και την περίοδο 2000-01 μεταγράφηκε στην ομάδα της Θεσσαλονίκης. Τις πρώτες δύο περιόδους δεν κατάφερε να πάρει θέση στη βασική ενδεκάδα και αγωνίστηκε μόνο σε αγώνες Κυπέλλου. Όμως, τις δύο επόμενες (2002 ως 2004) είχε περισσότερες συμμετοχές και είχε την ευκαιρία να δείξει τα αγωνιστικά του προσόντα. Οι καλές εμφανίσεις του στο πρωτάθλημα είχαν ως αποτέλεσμα να κληθεί στην Εθνική ομάδα που συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του 2004.
Τη σεζόν 2004-2005 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, όπου αγωνίστηκε σε 18 παιχνίδια πρωταθλήματος, κυπέλλου και ευρωπαϊκά. Όμως, ο προπονητής του υπέδειξε να αγωνιστεί για ένα χρόνο δανεικός σε ομάδα μικρότερων φιλοδοξιών, ώστε να αποκτήσει την κατάλληλη πείρα. Έτσι το πρώτο εξάμηνο της σεζόν 2005-06 πήγε δανεικός στην Ανόρθωση Αμμοχώστου της Κύπρου και από τον Ιανουάριο 2006 στον Πανιώνιο.
Την επόμενη περίοδο 2006-07 επέστρεψε στην ΑΕΚ και είχε μια πολύ καλή χρονιά με 22 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και 9 γκολ ενώ σε δυο παιχνίδια αναδείχθηκε ο πολυτιμότερος παίκτης (MVP). Στο τέλος της σεζόν ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτόν διάφορες ομάδες. Τελικά προτίμησε τη μεταγραφή στην γερμανική Αρμίνια Μπίλεφελντ όπου και αγωνίστηκε σε οκτώ παιχνίδια πετυχαίνοντας ένα γκολ. Τη σεζον 2009-2010 επιστρέφει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Βόλου που εκείνο το διάστημα αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος, και επιτυγχάνει την άνοδο της ομάδας στη Σούπερ Λίγκ. Τον Ιανουάριο του 2011 παίρνει μεταγραφή για την ομάδα του Ηρακλείου Κρήτης, τον ΟΦΗ ενω στη συνέχεια αγωνίστηκε σε Πανιώνιο και ΑΟΚ Κέρκυρα. Το Σεπτέμβριο του 2016 επέστρεψε στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο υπογράφοντας στην Ατλαντίδα Ανθούσας, ομάδα της EΠΣ Ανατολικής Αττικής με την οποία και έκλεισε την καριέρα του.
Χαϊτάγ
Το Χαϊτάγ (αρμενικά: Հայթաղ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 3,096 κατοίκους.
Γκαργκόιλ
μικρογραφία |Γκαργκόιλ στην Παναγία των Παρισίων. μικρογραφία |Γκαργκόιλ στο Μαυσωλείο της Βασίλισσας Λουίζας της Ορλεάνης. To γκαργκόιλ (gargoyle) είναι αρχιτεκτονική κατασκευή που έχει σχεδιαστεί σε στυλ γκροτέσκο στα πλευρά ενός κτηρίου, η οποία αποτρέπει το νερό της βροχής να έλθει σε επαφή με την φέρουσα τοιχοποιία με αποτέλεσμα την προστασία του οικοδομήματος από την υγρασία και την διάβρωση. Συνήθως πρόκειται για άγαλμα με φιγούρα επιμήκη ενός φανταστικού ζώου, η οποία είναι κενή και συνδέεται με σωληνώσεις με το κτήριο από όπου κυλά το νερό της βροχής, το οποίο κατόπιν εκτοξεύεται μακριά από τα πλευρά του κτηρίου από το ανοικτό στόμα του αγάλματος.
Ετυμολογία
Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για την προέλευση της λέξης.
Μύθος - Ιστορία
Η χρησιμότητά τους ήταν να μεταδώσουν στους αναλφάβητους χωρικούς της εποχής εκείνης την έννοια του κακού μέσω της γκροτέσκο φιγούρας καθώς και να διώξουν μακριά τα κακά πνεύματα τα οποία επιβουλεύονταν το ναό και το κακό να κρατηθεί μακριά από τους τοίχους της εκκλησίας, σύμφωνα πάντα με την λαϊκή αντίληψη της εποχής.
Εδώ έρχεται και ο γαλλικός θρύλος της Καθολικής Εκκλησίας του Αγίου Ρωμανού της Ρουέν. Ήταν επίσκοπος της Ρουέν την εποχή του βασιλέα Clotaire ΙΙ της Μεροβίγγειας δυναστείας. Τότε λέγεται πως στην περιοχή της Ρουέν ένας φτερωτός δράκος που τον ονόμαζαν Gargouille έβγαζε φωτιές από το στόμα και κατέστρεφε τις σοδειές και σκότωνε τους χωρικούς. Ο Άγιος Ρωμανός τότε με την βοήθεια ενός καταδίκου μπόρεσε και τον αιχμαλώτισε και τον μετέφερε στην πλατεία της πόλης όπου και έβαλαν τον δράκο στην πυρά. Μόνο το κεφάλι του δεν μπόρεσε να καεί εξαιτίας της πύρινης ανάσας του. Η κεφαλή του στη συνέχεια τοποθετήθηκε στους τοίχους του νεόκτιστου καθεδρικού για να τρομάζει τα κακά πνεύματα. thumb|left|Ελληνιστικό γκαρκόιλ του 1ου π.Χ. αιώνα, που αναπαριστά κωμικό σκλάβο-μάγειρα, από το [[Άϊ-Χανούμ, Αφγανιστάν.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων
Αλ Κουρά
Η Αλ Κουρά είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία της Μέκκας
Βασιλική του Αγίου Αχιλλείου
Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου είναι ερειπωμένος χριστιανικός ναός του 10ου-11ου αιώνα αιώνα, ο οποίος βρίσκεται στο νησί του Αγίου Αχιλλείου, στη λίμνη Μικρή Πρέσπα. Οικοδομήθηκε στο σημείο όπου βρισκόταν μεγαλύτερος παλαιοχριστιανικός ναός του 6ου αιώνα. Ο ναός λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τους Αλαμανούς περίπου το 1045 και τόσο οι πηγές όσο και η αρχαιολογική έρευνα δείχνουν ότι στη συνέχεια ανακαινίσθηκε από τον δραστήριο επίσκοπο Αχριδών Θεόφραστο που διοργάνωνε εκεί Επισκοπικές και Αρχιερατικές Συνόδους.
Με τις ανασκαφές δεν έχει βρεθεί κεραμικό ή νόμισμα από τα νομισματοκοπεία της εποχής που να συνδέει το κτίσμα με τον Τσάρο Σαμουήλ, για τον λόγο αυτό η αρχική θεωρία πως κτίστηκε από αυτόν ώστε να τοποθετηθεί το σκήνωμα του Αγίου Αχιλλείου (που απέσπασε από τη Λάρισα) δεν ευσταθεί. Οι Βούλγαροι είχαν καταλάβει την περιοχή για 15 έτη και μετά την ανάκτησή της από τους τους Βυζαντινούς έγινε έδρα επισκοπής μέχρι τον 15ο αιώνα.
Περιγραφή
Από αρχιτεκτονικής άποψης, ο ναός είναι τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική. Τα κλίτη του ναού χωρίζονται από πεσσούς, που ενώνονται μεταξύ τους με δύο σειρές από τόξα.
Το δάπεδο του ναού είναι στρωμένο με πέτρινες πλάκες. Οι τοίχοι αποτελούνται από αργολιθοδομή με ασβεστοκονίαμα ενώ οι τρουλίσκοι αποτελούνταν από ισόδομο σύστημα με πλίνθους και λίθους. Από τα παράθυρα του ναού σώζεται μόνο το τρίλοβο παράθυρο της κόγχης του ιερού.
Στο διακονικό εντοπίστηκε πέτρινος κτιστός τάφος, ο οποίος μάλλον προοριζόταν για το σκήνωμα του Αγίου Αχιλλείου, ενώ στο νότιο κλίτος βρέθηκαν λάρνακες, οι οποίες μάλλον ήταν τάφοι σημαντικών προσωπικοτήτων. Σε επαφή με το νότιο τοίχο βρίσκεται κτίριο μάλλον ταφικού χαρακτήρα, της υστεροβυζαντινής περιόδου, ενώ ο χώρος γύρω από τον ναό χρησιμοποιήθηκε από τους Βυζαντινούς ως κοιμητήριο.
Ο ναός φέρει δύο στρώματα τοιχογραφιών. Το παλαιότερο χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και εντοπίζεται στην κόγχη και είναι ανεικονικός διάκοσμος κόκκινου χρώματος, που δείχνει αψίδες. Το νεότερο στρώμα περιλαμβάνει τοιχογραφίες, που χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα και αφορούν τοιχογραφίες με μορφές αγίων, αγγέλου και της Παναγίας. Αυτές αποκολλήθηκαν και εκτίθενται στη Φλώρινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πρεσπών κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Δυτική Μακεδονία
Ράτιγκεν
Το Ράτιγκεν είναι Γερμανική πόλη στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, απέχοντας περίπου 12 χιλιόμετρα από το Ντίσελντορφ. Με απογραφή στα τέλη του 2016, το Ράτιγκεν είχε 87.158 κατοίκους.
Ιστορία
Το Ράτιγκεν δημιουργήθηκε πριν από το 849. Από τον Μεσαίωνα, η περιοχή Ράτιγκεν ανήκε στο Δουκάτο του Μπεργκ. Στις 11 Δεκεμβρίου 1276 ο οικισμός έλαβε δικαιώματα πόλης. Το Ράτιγκεν ήταν ένας από τους τέσσερις τόπους του Berg που γνώρισε οικονομική άνθηση στο τέλος του Μεσαίωνα, αλλά επιβραδύνθηκε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου. Στην αρχή της βιομηχανικής εποχής, τα πρώτα εργοστάσια παραγωγής άνοιξαν το 1783. Κατά την εποχή του Ναπολέων Α΄, το 1815, έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας.
Στην κοινοτική αναδιοργάνωση του 1929, το Ράτιγκεν διατήρησε την ανεξαρτησία του.
Αδελφοποιήσεις
Αδελφοποιήσεις υπάρχουν μεταξύ του Ράτιγκεν με τις παρακάτω πόλεις:
Νεοχώρι Ιστιαίας Εύβοιας
Το Νεοχώρι Ιστιαίας είναι πεδινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας το οποίο βρίσκεται στον κάμπο της Ιστιαίας σε απόσταση από αυτήν μόλις 3 χλμ. βόρεια και σε υψόμετρο 25 μέτρα ενώ απέχει από την Χαλκίδα 112 βορειοδυτικά. Οι κάτοικοί του που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες παλιότερα το ονόμαζαν Νιχωριό. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικόλαου (κτισμένη το 1900) δίπλα σε μεγάλο αιωνόβιο πλάτανο. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1897 ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιστιαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Ιστιαία, τα Κανατάδικα, τη Νέα Σινασό και τον Άγιο Γεώργιο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ιστιαίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιστιαίας του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 170 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Άπσλεϊ Τσέρι-Γκάραρντ
Ο Άπσλεϊ Τσέρι-Γκάραρντ (Apsley George Benet Cherry-Garrard, 2 Ιανουαρίου 1886 – 18 Μαΐου 1959) ήταν Άγγλος εξερευνητής της Ανταρκτικής, επιζήσας της αποστολής ανακάλυψης του Νότιου Πόλου του 1910–1912 (Terra Nova Expedition, επίσημα γνωστή ως British Antarctic Expedition 1910) υπό τον Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ, στην οποία αναφέρεται μέσω του βιβλίου του The Worst Journey in the World (του 1922).
Γέννηση και σπουδές
Γεννήθηκε το 1886 στο Lansdowne Road του Μπέντφορντ. Το κανονικό του όνομα ήταν Apsley George Benet Cherry και ήταν γιος του υποστράτηγου Άπσλεϊ Τσέρι (Apsley Cherry, αργότερα Cherry-Garrard) και της Έβελιν Έντιθ (Evelyn Edith), κόρης του Χένρι Γουίλσον Σάρφιν του Μπέντφορντ. Σπούδασε στα κολλέγια Winchester College και Christ Church της Οξφόρδης. Το επώνυμό του άλλαξε σε Τσέρι-Γκάραρντ (Cherry-Garrard) ύστερα από τους όρους μιας κληρονομιάς, μέσω της οποίας ο πατέρας του κληρονόμησε μια τεράστια περιουσία.
Στην Ανταρκτική
Ο Άπσλεϊ επηρεάστηκε από την ζωή του στρατιωτικού πατέρα του και θεώρησε ότι πρέπει να ανταποκριθεί στο παράδειγμα του. Τον Σεπτέμβριο του 1907, ο Δρ. Έντουαρντ Άντριαν Γουίλσον (Edward Adrian Wilson, γνωστός και με το προσωνύμιο "Θείος Μπιλ"), ένας από τους γνωστούς εξερευνητές των πόλων της εποχής, συναντήθηκε με τον Ρόμπερτ Σκοτ, στο σπίτι του Ρέτζιναλντ Σμιθ, για να συζητήσουν μια νέα αποστολή στην Ανταρκτική. Στη συνάντηση αυτή έτυχε να παρευρίσκεται και ο νεαρός Άσπλεϊ, ο οποίος ήταν ξάδελφος του Σμιθ, και αποφάσισε να δηλώσει εθελοντικά την συμμετοχή του. Ως ένα από τα νεαρότερα μέλη της αποστολής Terra Nova Expedition, σε ηλικία μόνο 24 ετών, η αίτησή του Τσέρι-Γκάραρντ απορρίφθηκε αρχικά 2 φορές, μέχρι ο Γουίλσον να πείσει τον Σκοτ να συμπεριλάβει τον νεαρό Άσπλεϊ, ο οποίος δώριζε επίσης στην αποστολή το ποσό των 1000 λιρών, ως βοηθό βιολόγο.
Τον Ιούλιο του 1911 (εποχή χειμώνα για το Νότιο ημισφαίριο) συμμετείχε μαζί με τον Γουίλσον και τον υπολοχαγό Χένρι Ρόμπερτσον Μπόουερς (Henry Robertson Bowers, γνωστό με το προσωνύμιο Birdie) στο ακρωτήριο Κρόζιερ με σκοπό την εξασφάλιση ενός αυγού Αυτοκρατορικού Πιγκουίνου. Σέρνοντας οι ίδιοι τα έλκηθρα τους αντιμετώπιζαν το εξαιρετικά παγωμένο καιρό της περιοχής, με θερμοκρασίες από -40°C έως περίπου -61°C, ταξιδεύοντας για περίπου 60 μίλια από την βάση του Σκοτ στο ακρωτήριο Έβανς μέχρι την αθέατη πλευρά στη νήσο Ρος (Ross). Ταυτόχρονα ο Τσέρι ήταν αναγκασμένος να περπατά σχεδόν στο σκοτάδι, καθώς έπασχε από μεγάλου βαθμού μυωπία, ενώ δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα γυαλιά του. Όταν έφτασαν στον προορισμό τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια χιονοθύελλα που παρέσυρε την σκηνή τους σε κάποια βράχια, ενώ από το κρύο ο Τσέρι έχασε μεγάλο μέρος του αριθμού των δοντιών του. Καταφέρνοντας να συλλέξουν 3 αυγά, επέστρεψαν τελικά εξαντλημένοι στο ακρωτήριο Έβανς. Ο Τσέρι αργότερα περιέγραφε την εμπειρία του στον γείτονά του Μπερνάρντ Σω ως "το χειρότερο ταξίδι στον κόσμο", ενώ τον ίδιο τίτλο χρησιμοποίησε και στο βιβλίο του για την περιγραφή της αποστολής του 1910–13. Τα απομεινάρια από το ιγκλού της αποστολής στο ακρωτήριο Κρόζιερ ανακαλύφθηκε από τους Φουχς και Χίλαρι κατά την διάρκεια της απόστολής τους το 1957–58 (Commonwealth Trans-Antarctic Expedition), με ευρήματά από εκεί να έχουν μεταφερθεί σε μουσεία της Νέας Ζηλανδίας. Τα 3 αυγά δόθηκαν στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, όπου και φυλάσσονται μέχρι σήμερα.
Μέχρι τον Απρίλιο του 1912, με τον Ανταρκτικό χειμώνα να πλησιάζει, είχε γίνει πια αντιληπτό πως η αποστολή στο Νότιο Πόλο δεν θα επέστρεφε. Ο χειρουργός Έντουαρντ Λ. Άτκινσον ανέλαβε καθήκοντα αρχηγού, ενώ ο Τσέρι, που είχε υποστεί διάστρεμμα, ανέλαβε την φύλαξη του αρχείου και συνέχισε τις ζωολογικές εργασίες. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1912, κατά την διάρκεια του χειμώνα, η αποστολή συνέχισε κανονικά το επιστημονικό έργο της. Τότε μόνο μπόρεσαν να κατευθυνθούν προς αναζήτηση των χαμένων τους συντρόφων. Και ήταν στις 12 Νοεμβρίου όταν πια κατάφεραν να ανακαλύψουν τα πτώματα των Σκοτ, Γουίλσον και Μπόουερς στην σκηνή στην οποία διέμεναν, μαζί με τα ημερολόγια τους, τα αρχεία τους και γεωλογικά δείγματα τα οποία είχαν μεταφέρει από τα βουνά της ενδοχώρας.
Τελευταία χρόνια
Ο Τσέρι επηρεάστηκε βαθιά από τον θάνατο των συντρόφων του, ιδιαίτερα των Γουίλσον και Μπόουερς με τους οποίους είχε πραγματοποιήσει την αποστολή στο Ακρωτήριο Κρόζιερ. Μετά την επιστροφή του από την Ανταρκτική ανέπτυξε κλινική κατάθλιψη και σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, ως μετατραυματικό στρες. Αν και ψυχολογικά δεν μπόρεσε να θεραπευτεί ποτέ, κατάφερε να φροντίζει σε κάποιον βαθμό τον εαυτό του, καταγράφοντας τις εμπειρίες του, αν και πέρασε πολλά χρόνια κλινήρης, λόγω της κατάθλιψης.
Το 1939, παντρεύτηκε την Άντζελα Τέρνερ (Angela Turner, 1916-2005). Επέλεξαν να μην αποκτήσουν παιδιά, υπό τον φόβο να αποκτήσουν προβλήματα ψυχικής υγείας. Πέθανε τελικά τον Μάιο του 1959.
Γραπτά
Το 1922, με την υποστήριξη του φίλου και γείτονά του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω πραγματοποιεί την συγγραφή του έργου του "Το Χειρότερο Ταξίδι στον Κόσμο" (The Worst Journey in the World). Το βιβλίο, το οποίο εξακολουθεί να τυπώνεται έως σήμερα, παραμένει ακόμα ως ένα από τα κλασικά ταξιδιωτικά αναγνώσματα.
Στο έργο του, ο Τσέρι-Γκάραρντ, πολλές φορές, επανεξετάζει το τι θα μπορούσε να είχε κάνει διαφορετικά για να σώσει την ομάδα του Νότιου Πόλου. Το βιβλίο θεωρείται από διάφορούς ως η μεγαλύτερη αληθινή περιπέτεια που γράφτηκε ποτέ. Το 1994, Το Χειρότερο Ταξίδι στον Κόσμο, εκδόθηκε ως η πρώτη αριθμητική καταχώρηση στο Classics Travel Picador. Το National Geographic Adventure, τοποθετεί το Χειρότερο Ταξίδι στον Κόσμο πρώτο στη λίστα με "Τα 100 καλύτερα βιβλία περιπέτειας όλων των εποχών".
Τον Απρίλιο του 2007 το BBC Four παρουσίασε το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ με τίτλο "Το Χειρότερο Ταξίδι στον Κόσμο", βασισμένο στο βιβλίο του Τσέρι-Γκάραρντ. Το βιβλίο προσαρμόστηκε επίσης σε δύο ραδιοφωνικά επεισόδια τα οποία μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο του BBC στις 21 και 28 Σεπτεμβρίου 2008. Εκτός από "Το Χειρότερο Ταξίδι στον Κόσμο", δημοσίευσε επίσης μια νεκρολογία στη μνήμη του φωτογράφου της εκστρατεία Χέρμπερτ Πόντινγκ (Herbert Ponting) και μια εισαγωγή για το βιβλίο Έντουαρντ Γουίλσον της Ανταρκτικής: Φυσιολάτρης και φίλος (Edward Wilson of the Antarctic: Naturalist and Friend), ένα βιβλίο από τον φυσιοδίφη Τζορτζ Σίβερ.
Έγραψε, επίσης, ενα δοκίμιο εις ανάμνηση του Τόμας Έντουαρντ Λόρενς (γνωστότερου ως "Λόρενς της Αραβίας"), για την πρώτη έκδοση του τόμου T. E. Lawrence, by His Friends που εκδόθηκε μέ την επιμέλεια του αδερφού του Τόμας Έντουαρντ, Άρνολντ Γουόλτερ. Σε αυτό, το οποίο παραλείπεται από τις νεότερες εκδόσεις του βιβλίου, ο Τσέρι υποθέτει πως ο Λόρενς προέβη στις εξεζητημένες πράξεις του ως αποτέλεσμα του αισθήματος κατωτερότητας που τον διακατείχε και της ανάγκης να αποδείξει τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί εξερευνητές Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Ιταλική αποικιοκρατία
Η ιταλική αποικιοκρατία (ιταλικά: colonialismo italiano) δημιουργήθηκε αφότου το Βασίλειο της Ιταλίας ακολούθησε τις άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις στην ίδρυση υπερπόντιων αποικιών κατά τον "αγώνα για την Αφρική". Η σύγχρονη Ιταλία ως ένα ενοποιημένο κράτος υπήρχε μόνο από το 1861. Αυτήν την εποχή η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Βρετανία, και οι Κάτω Χώρες, είχαν ήδη δημιουργήσει μεγάλες αυτοκρατορίες για αρκετές εκατοντάδες χρόνια. Μια από τις τελευταίες απομένουσες περιοχές ανοικτές για αποικιοποίηση βρίσκονταν στην Αφρικανική ήπειρο.
Με την έκρηξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το 1914, η Ιταλία είχε προσαρτήσει την Ερυθραία και τη Σομαλία, και είχε αποσπάσει τον έλεγχο τμημάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένου της Λιβύης, μολονότι απέτυχε στην προσπάθειά της να κατακτήσει την Αιθιοπία. Η φασιστική κυβέρνηση υπό τον Ιταλό δικτάτορα Μπενίτο Μουσσολίνι, η οποία ήρθε στην εξουσία το 1922, επεδίωξε να αυξήσει περαιτέρω το μέγεθος της αυτοκρατορίας. Η Αιθιοπία πάρθηκε επιτυχώς τέσσερις δεκαετίες ύστερα από την προηγούμενη αποτυχία και τα ευρωπαϊκά σύνορα της Ιταλίας επεκτάθηκαν. Μία επίσημη "Ιταλική Αυτοκρατορία" ανακηρύχθηκε στις 9 Μαΐου 1936 μετά την κατάκτηση της Αιθιοπίας. Η Ιταλία συμμάχησε με τη Ναζιστική Γερμανία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αρχικά απέλαβε επιτυχίες. Ωστόσο, οι Συμμαχικές Δυνάμεις κατέλαβαν, εν τέλει, τις Ιταλικές υπερπόντιες αποικίες και από τη στιγμή που η ίδια η Ιταλία δέχθηκε εισβολή το 1943, η αυτοκρατορία της έπαψε να υπάρχει πια.
Η ενοποίηση των Ιταλικών κρατιδίων και ο αγώνας για μία αυτοκρατορία (1861-1914)
Η ενοποίηση της Ιταλίας το 1861 έφερε την πεποίθηση ότι η Ιταλία άξιζε τη δική της υπερπόντια αυτοκρατορία, παράλληλα με αυτές των άλλων Δυνάμεων της Ευρώπης, και μια αναζωπύρωση της ιδέας Mare Nostrum'. Ωστόσο, η Ιταλία μπήκε αργά στον αποικιακό αγώνα, και η σχετική της αδυναμία στις διεθνείς υποθέσεις σήμαινε ότι οι προσπάθειές της για το χτίσιμο μίας αυτοκρατορίας ήταν εξαρτημένες από τη συναίνεση της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Από καιρό η Ιταλία θεωρούσε την οθωμανική επαρχία της Τυνησίας, όπου ζούσε μία μεγάλη κοινότητα Τυνήσιων Ιταλών, εντός της οικονομικής σφαίρας επιρροής της. Δεν ελάμβανε υπ' όψιν την προσάρτησή της μέχρι το 1879 όταν έγινε προφανές ότι η Βρετανία και η Γερμανία ενθάρρυναν τη Γαλλία να την προσθέσει στις αποικιακές κτήσεις της στη Βόρεια Αφρική. Μία προσφορά της τελευταίας στιγμής από την Ιταλία, να χωριστεί η Τυνησία ανάμεσα στις δύο χώρες, απορρίφθηκε. Η Γαλλία, με σιγουριά από τη γερμανική υποστήριξη, διέταξε τα στρατεύματά της από τη Γαλλική Αλγερία να μπουν, επιβάλλοντας προτεκτοράτο στην Τυνησία το Μάιο του 1881 στο πλαίσιο της συνθήκης του Μπάρντο. Ο Κλομισμός της "Τυνησιακή Βόμβας", όπως αναφέρθηκε στον ιταλικό Τύπο, και η αίσθηση της απομόνωσης της Ιταλίας στην Ευρώπη, οδήγησε στην υπογραφή της Τριπλής Συμμαχίας το 1882 με τη Γερμανία και Αυστροουγγαρία.
Η αναζήτηση της Ιταλίας για αποικίες συνεχίστηκε μέχρι το Φεβρουάριο του 1885, όταν με μυστική συμφωνία με τη Βρετανία προσάρτησε το λιμάνι της Μασάουα στην Ερυθραία από την καταρρέουσα Αίγυπτο. Η Ιταλική προσάρτηση της Μασσάουα αρνήθηκε την έξοδο της Αιθιοπικής Αυτοκρατορίας του Ιωάννη Δ΄ της Αιθιοπίας προς τη θάλασσα και εμπόδισε οποιαδήποτε επέκταση της Γαλλικής Σομαλιλάνδης. Την ίδια στιγμή, η Ιταλία κατέλαβε την περιοχή στη νότια πλευρά του κέρατος της Αφρικής, σχηματίζοντας την Ιταλική Σομαλιλάνδη. Ωστόσο, η Ιταλία εποφθαλμιούσε την ίδια την Αιθιοπία, και το 1887 ο Ιταλός πρωθυπουργός Αγκοστίνο Ντεπρέτις διέταξε εισβολή. Η εισβολή αυτή σταμάτησε μετά την απώλεια πεντακοσίων Ιταλών στρατιωτών στη μάχη της Ντογκάλι. Ο διάδοχος του Ντεπρέτι, ο πρωθυπουργός Φραντσέσκο Κρίσπι υπέγραψε τη συνθήκη της Wuchale το 1889 με τον Μενελίκ Β΄, τον νέο αυτοκράτορα. Αυτή η συνθήκη παραχώρησε την Αιθιοπική επικράτεια γύρω από τη Μασσάουα στην Ιταλία, για να σχηματιστεί έτσι η αποικία της Ερυθραίας, και -τουλάχιστον σύμφωνα με την ιταλική εκδοχή της συνθήκης- έκανε την Αιθιοπία ιταλικό προτεκτοράτο.
Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς
Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς είναι μία συλλογή δώδεκα διηγημάτων του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, η οποία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 14 Οκτωβρίου 1892. Περιέχει τις πρώτες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον συμβουλευτικό ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς, οι οποίες δημοσιεύτηκαν σε δώδεκα μηνιαία τεύχη του περιοδικού The Strand Magazine από τον Ιούλιο του 1891 μέχρι τον Ιούνιο του 1892. Οι ιστορίες συλλέχθηκαν με την ίδια σειρά που δημοσιεύτηκαν, χωρίς να στηρίζονται σε κάποια φανταστική χρονολογική σειρά. Οι μόνοι κοινοί χαρακτήρες και στις δώδεκα ιστορίες είναι ο Σέρλοκ Χολμς και ο Δρ. Γουάτσον, ενώ η αφήγηση γίνεται σε όλες σε πρώτο πρόσωπο από την οπτική γωνία του Γουάτσον.
Γενικά οι ιστορίες στις Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς εντοπίζουν, και προσπαθούν να διορθώσουν, κοινωνικές αδικίες. Ο Χολμς απεικονίζεται να προσφέρει μία καινούρια, πιο δίκαιη αίσθηση της δικαιοσύνης. Οι ιστορίες είχαν θετική ανταπόκριση από το κοινό και ενίσχυσαν τις συνδρομές του περιοδικού, παρακινώντας τον Ντόυλ να απαιτήσει περισσότερα χρήματα για τις επόμενες ιστορίες του. Η πρώτη ιστορία, «Ένα σκάνδαλο στη Βοημία», περιλαμβάνει τον χαρακτήρα της Αϊρίν Άντλερ η οποία, παρά το ότι υπάρχει μόνο σε αυτή την ιστορία του Ντόυλ, είναι ένας επιφανής χαρακτήρας στις σύγχρονες προσαρμογές του Σέρλοκ Χολμς, που παρουσιάζεται γενικά ως το ερωτικό ενδιαφέρον του Χολμς. Ο Ντόυλ συμπεριέλαβε τέσσερις από τις δώδεκα ιστορίες αυτής της συλλογής στις δώδεκα συνολικά αγαπημένες του ιστορίες με τον Σέρλοκ Χολμς, επιλέγοντας την «Περιπέτεια του πιτσιλωτού κορδονιού» ως την πιο αγαπημένη του.
Γενικό πλαίσιο
Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ ξεκίνησε να γράφει στα τέλη της δεκαετίας του 1870, ενώ σπούδαζε ακόμη ιατρική, με την πρώτη του ιστορία μικρού μήκους, «The Mystery of Sasassa Valley», να δημοσιεύεται τον Σεπτέμβριο το 1879. Οκτώ χρόνια αργότερα, η πρώτη του ιστορία με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς, το μυθιστόρημα Σπουδή στο Κόκκινο, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ward Lock & Co. Αν και έλαβε θετικής ανταπόκρισης από το κοινό, ο Ντόυλ δεν πληρώθηκε αρκετά κι έπειτα από την κυκλοφορία μιας συνέχειας, του μυθιστορήματος Το σήμα των Τεσσάρων, από το περιοδικό Lippincott, έστρεψε την προσοχή του σε ιστορίες μικρού μήκους.
Σύνοψη
Η αφήγηση όλων των ιστοριών που βρίσκονται στη συλλογή Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς γίνεται από την οπτική γωνία του Δρ. Γουάτσον, όπως συμβαίνει και με όλες τις υπόλοιπες ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς, πλην τεσσάρων.
Η καταχώρηση για τον Ντόυλ στο Λεξικό Εθνικών Βιογραφιών της Οξφόρδης, αναφέρει πως οι ιστορίες μικρού μήκους που εμπεριέχονται στις Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς τείνουν να επισημαίνουν κοινωνικές αδικίες όπως: «η προδοσία ενός Βασιλιά με μία τραγουδίστρια της όπερας, η εξαπάτηση ενός πατριού προς τον περίγυρό του ως φανταστικός εραστής, η εκμετάλλευση ενός αποτυχημένου ενεχυροδανειστή από έναν αριστοκρατικό απατεώνα, η μεγάλη περιουσία ενός ζητιάνου στο Κεντ». Αντίθετα, αναφέρει πως ο Χολμς εμφανίζεται να προσφέρει μία καινούρια και δίκαιη προσέγγιση σε έναν άδικο κόσμο «επίσημης ανικανότητας και αριστοκρατικών προνομίων».
Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς περιέχουν αρκετές από τις αγαπημένες ιστορίες μικρού μήκους του Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς. Το 1927, δημοσίευσε στο περιοδικό The Strand Magazine έναν κατάλογο με τις δώδεκα ιστορίες Σέρλοκ Χολμς που ο ίδιος πίστευε πως ήταν οι καλύτερές του. Ανάμεσα σε αυτές ήταν «Η περιπέτεια του πιτσιλωτού κορδονιού» (ως η αγαπημένη του), «Η ένωση των κοκκινομάλληδων» (δεύτερη θέση), «Ένα σκάνδαλο στη Βοημία» (πέμπτη θέση) και «Τα πέντε κουκούτσια πορτοκαλιού» (έβδομη θέση).
Το 1929, το βιβλίο λογοκρίθηκε στη Σοβιετική Ένωση εξαιτίας του δήθεν «μυστικισμού» του. Ωστόσο, το 1940 έγινε άρση της απαγόρευσης, αφού το βιβλίο είχε γίνει δημοφιλές στη μαύρη αγορά παρόμοιων απαγορευμένων βιβλίων.
Κριτικές
Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς αντιμετωπίστηκαν θετικά κατά την κυκλοφορία τους στο περιοδικό The Strand Magazine.
Ακολουθώντας την κυκλοφορία της ιστορίας «Ένα σκάνδαλο στη Βοημία» τον Ιούλιο του 1891, η εφημερίδα Hull Daily Mail περιέγραψε την ιστορία ως «αντάξια της εφευρετικής ιδιοφυΐας» του Ντόυλ. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, έπειτα από την ολοκλήρωση των Περιπετειών του Σέρλοκ Χολμς και όταν ο Ντόυλ έκανε διάλειμμα από τη δημοσίευση ιστοριών μικρού μήκους, μια κριτική στην εφημερίδα The News Letter μιας ιστορίας άλλου συγγραφέα που δημοσιεύτηκε στο The Strand Magazine, ανέφερε πως «μπορεί να διαβαζόταν με μία μετριοπαθή ποσότητα ενδιαφέροντος ένα χρόνο πριν», αλλά «η μοναδική δύναμη» της γραφής του Ντόυλ ήταν εμφανής στο χάσμα της ποιότητας των δύο ιστοριών.
Η εφημερίδα Leeds Mercury επαίνεσε ιδιαίτερα την απεικόνιση του Χολμς «με όλες τις μικρές του ιδιορρυθμίες», ενώ αντίθετα η Cheltenham Looker-On περιέγραψε τον Χολμς ως «μάλλον βαρετό κάποιες φορές», σημειώνοντας πως οι περιγραφές των ιδιορρυθμιών του «αρχίζουν να γίνονται ανιαρές». Ο ανταποκριτής της Hampshire Telegraph θρήνησε το γεγονός πως η πιο προσεκτική γραφή του Ντόυλ, όπως στο βιβλίο του Micah Clarke, δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο οι ιστορίες του Χολμς, συμπεραίνοντας πως ένας συγγραφέας «ο οποίος επιθυμεί να βγάλει χρήματα από τα έργα του, πρέπει να γράψει αυτά που θέλουν οι αναγνώστες του».
Προσαρμογές
Ο Σέρλοκ Χολμς έχει προσαρμοστεί αρκετές φορές τόσο στη μεγάλη και στη μικρή οθόνη όσο και στη θεατρική σκηνή, και ο χαρακτήρας έχει ενσαρκωθεί από πάνω από 70 διαφορετικούς ηθοποιούς σε περισσότερες από 200 ταινίες. Ένας αριθμός ταινιών και τηλεοπτικών σειρών φέρουν τον τίτλο Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς, αλλά κάποιες από αυτές είναι είτε αυθεντικές ιστορίες, είτε συνδυασμός διαφόρων ιστοριών του Ντόυλ, είτε - σε μία περίπτωση - προσαρμογή του βιβλίου Το σήμα των Τεσσάρων.
Η Αϊρίν Άντλερ, η οποία εμφανίζεται στην πρώτη ιστορία μικρού μήκους «Ένα σκάνδαλο στη Βοημία», είναι επιφανής χαρακτήρας σε αρκετές σύγχρονες προσαρμογές, παρά το ότι στη λογοτεχνία εμφανίζεται μόνο σε αυτή τη μία ιστορία. Συχνά, στις σύγχρονες προσαρμογές, απεικονίζεται ως το ερωτικό ενδιαφέρον του Χολμς, όπως στην τηλεοπτική σειρά Elementary του Ρόμπερτ Ντόερτι και στην τηλεοπτική σειρά Sherlock του BBC, παρά το ότι στην αυθεντική ιστορία ο Γουάτσον ισχυρίζεται στην αφήγησή του πως ο Σέρλοκ «δεν είχε νιώσει κάποιο συναίσθημα παρόμοιο της αγάπης για την Αϊρίν Άντλερ». Στο Sherlock Holmes Handbook, ο Κρίστοφερ Ρέντμοντ σημειώνει: «Η εργογραφία του Σέρλοκ Χολμς παρέχει ελάχιστα είτε για αισθηματικές είτε για λάγνες θεωρίες όσον αφορά τη σύνδεση μεταξύ Χολμς και Άντλερ».
Αρκετές από τις ιστορίες της συλλογής συμπεριλήφθηκαν ως επεισόδια στην τηλεοπτική σειρά Σέρλοκ Χολμς που προβλήθηκε από το ITV Granada τις χρονιές 1984-1994. Τις χρονιές 1990-1991, οι Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς δραματοποιήθηκαν για το BBC Radio 4 με τους Κλάιβ Μέρισον και Μάικλ Γουίλιαμς στους ρόλους των Χολμς και Γουάτσον αντίστοιχα. Ο Μπερτ Κουλς ήταν ο επικεφαλής σεναριογράφος, αλλά ιστορίες έγραψαν και οι Βίνσεντ ΜακΊνερνι και Πίτερ Μακί, ενώ τη σκηνοθεσία έκαναν οι Πάτρικ Ρέινερ και Ένιντ Γουίλιαμς.
Ομογενείς
Με τον όρο ομογενείς αναφερόμαστε σε άτομα του ιδίου γένους που κατά βάση ζουν σε μία άλλη χώρα είτε μεμονωμένα είτε σε οργανωμένες κοινότητες. Παιδιά των ομογενών χαρακτηρίζονται ως δεύτερης γενιάς και τα παιδιά αυτών τρίτης γενιάς.
Έλληνες ομογενείς
Η ομογένεια ανέκαθεν ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον Ελληνισμό. Για λόγους κυρίως εμπορικούς και οικονομικούς οι Έλληνες μετανάστευαν σε μεγάλους αριθμούς δημιουργώντας μεγάλες κοινότητες σε πολλά μέρη του πλανήτη. Από τις μεγαλύτερες κοινότητες Ελλήνων ομογενών είναι αυτές των Η.Π.Α., της Αυστραλίας και του Καναδά. Κοινότητες ομογενών συναντούμε επίσης στη Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε χώρες της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και τη Νότια Αφρική.
Σχετικά άρθρα
Απόδημος Ελληνισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική διασπορά
Λεύκιος Λικίνιος Κράσσος
Ο Λεύκιος Λικίνιος Κράσσος, λατιν.: Lucius Licinius Crassus, (140 – 91 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός. Θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος ρήτορας της εποχής του, κυρίως από τον μαθητή του Κικέρωνα. Ο Λ. Λ. Κράσσος είναι επίσης διάσημος ως ένας από τους κύριους χαρακτήρες στο έργο τού Κικέρωνα Περί Ρητορικής (De Oratore), έναν δραματικό διάλογο για την τέχνη της ρητορικής, που διαδραματίζεται λίγο πριν από το τέλος τού Κράσσου το 91 π.Χ.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε το 140 π.Χ. Δεν είναι γνωστό ποιος ακριβώς ήταν ο Λικίνιος Κράσσος ο πατέρας του, καθώς υπάρχουν αρκετοί Λικίνιοι Κράσσοι με παρόμοια ονομασία, που δραστηριοποιούνται στα μέσα τού 2ου αι. π.Χ. Ωστόσο η προσωπογραφική έρευνα από μελετητές έδειξε, ότι πρέπει να ήταν εγγονός τού Γάιου Λικίνιου Κράσσου, υπάτου τού 168 π.Χ., που οδήγησε τον στρατό του από την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία ως στη Μακεδονία, παρά τη θέληση της Συγκλήτου. Ο Λεύκιος ήταν, επομένως, το παιδί ενός από αυτούς τους γιους τού Γάιου Λικίνιου Κράσσου.
Ο Λεύκιος διδάχθηκε σε νεαρή ηλικία από τον Ρωμαίο ιστορικό και νομικό Λεύκιο Κοίλιο Αντίπατρο. Σπούδασε επίσης νομικά κοντά σε δύο επιφανείς πολιτικούς, οι οποίοι προέρχονταν και οι δύο από κλάδους τού γένους Mucii Scaevolae: Πόπλιο Μούκιο Σκαιβόλα (πατέρας τού συναδέλφου τού ΚΡάσσου ως υπάτου, Κόιντου Μούκιου Σκαιβόλα Ποντίφικα) και Κόιντο Μούκιο Σκαιβόλα Οιωνοσκόπο. Ο τελευταίος ήταν ακόμη ζωντανός το έτος τού τέλους τού Κράσσου (91 π.Χ.), και εμφανίζεται δίπλα στον Κράσσο ως χαρακτήρας στο De Oratore τού Κικέρωνα: ήταν επίσης ο πατέρας της συζύγου τού Κράσσου, Μουκίας.
Δίωξη του Γναίου Παπίριου Κάρβο
Το 119 π.Χ., όταν ήταν μόλις 21 ετών, ο Κράσσος έγινε γνωστός για τη δίωξη του ανθυπάτου Γάιου Παπίριου Κάρβο, που αυτοκτόνησε αντί να αντιμετωπίσει την αναπόφευκτη κατηγορία ως ενόχου. Από αυτό το σημείο και μετά, ο Κράσσος αναγνωρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους ρήτορες στη Ρώμη.
Ωστόσο, ο Κράσσος μετάνιωσε γι' αυτή την περίφημη δίωξη, διότι τού έφερε πολλούς πολιτικούς εχθρούς. Ένας τέτοιος εχθρός ήταν ο γιος τού Κάρβo, Γάιος Παπίριος Κάρβο Αρβίνα, ο οποίος ακολούθησε τον Κράσσο στην επαρχία του το 94 π.Χ., με στόχο να συγκεντρώσει στοιχεία για μία δίωξη εκδίκησης. Ο Κράσσος έμεινε στη μνήμη των μεταγενέστερων Ρωμαίων για τη σοφή απάντησή του στον νεότερο Κάρβο. Αντί να τον στείλει μακριά από το στρατόπεδό του, ο Κράσσος κάλεσε στην πραγματικότητα τον Κάρβο στον στενότερο κύκλο συμβούλων του, για να κερδίσει τον πρώην εχθρό του.
Άλλη πρώιμη δραστηριότητα
Λίγα άλλα είναι γνωστά για τις πολιτικές δραστηριότητες του Κράσσου τη δεκαετία του 110 π.Χ. Είναι γνωστό ότι υποστήριξε τις προσπάθειες του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου ΙΙΙ να δημιουργήσει μία αποικία πολιτών στο Narbo Martius το 117 π.Χ. Σε ηλικία 27 ετών (δηλαδή το 113 π.Χ.), ο Κράσσος υπερασπίστηκε τη συγγενή του Λικινία, μία από τις Εστιάδες Παρθένες, που είχαν κατηγορηθεί σκανδαλωδώς για απιστία εκείνη τη χρονιά. Ο Κράσσος ήταν επιτυχής κατά τη διάρκεια της πρώτης δίωξης της Λικινίας ενώπιον τού ποντίφικα, και αθωώθηκε. Ωστόσο, διώχθηκε εκ νέου από τον ειδικό ανακριτή Λεύκιο Κάσσιο Λογγίνο Ραβίλα στις αρχές τού 113. Αυτή τη φορά, ο Κράσσος δεν ήταν επιτυχής και η Λικινία θάφτηκε ζωντανή.
Ο Κράσσος υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) κάπου γύρω στο έτος 109 π.Χ. Διορίστηκε στην επαρχία της Ασίας. Στο ταξίδι της επιστροφής του, σπούδασε ρητορική στην Αθήνα, αλλά έφυγε μετά από διαμάχη με τους εντόπιους: έχοντας χάσει την τελετή των Ελευσίνιων Μυστηρίων για μόνο δύο μέρες, ο Κράσσος ζήτησε από τους Αθηναίους να επαναλάβουν την τελετή, για να μυηθεί και αυτός. Όταν οι Αθηναίοι αρνήθηκαν, εκείνος θυμωμένος έφυγε από την πόλη. Φαίνεται ότι ο Κράσσος συσχέτισε αυτό το ανέκδοτο με τον νεαρό Κικέρωνα, ο οποίος το κατέγραψε πολλά χρόνια αργότερα στο De Oratore.
Ο Κράσσος υπηρέτησε ως τριβούνος των πληβείων το 107 π.Χ. σε ηλικία 33 ετών Η τριβουνία του ήταν ένα παράδειγμα μίας ιδιαίτερα ήσυχης θητείας: ο Κικέρων δεν είχε συνειδητοποιήσει, ότι ο Κράσσος ήταν τριβούνος, μέχρι που διάβασε γι' αυτό τυχαία σε ένα απόσπασμα τού Γ. Λουκίλιου.
Ο Κράσσος πιθανότατα ήταν αγορανόμος (aediles) το 100 π.Χ. Μαζί με τον Σκαιβόλα Ποντίφικα (μελλοντικό συνάδελφό του στην υπατεία), ο Κράσσος έκανε ακριβούς αγώνες-παιχνίδια για τον κόσμο, τα οποία μνημονεύτηκαν δεκαετίες μετά για την υπερβολή τους.
Συζήτηση ιππέων δικαστών, 106 π.Χ.
Όπως ήταν σύνηθες με πολλούς νέους πολιτικούς στην αρχή της σειράς αξιωμάτων (cursus honorum), ο Κράσσος ήταν μεροληπτικός υπέρ των λαϊκών (populares) στη δίωξη του Κάρβο. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, έγινε ολοένα και πιο ένθερμος υπερασπιστής των συντηρητικών αξιών.
Το 106 π.Χ. ο Κράσσος έδωσε μία περίφημη ομιλία, στην οποία υπερασπίστηκε τον Lex Servilia, έναν νόμο που προτάθηκε από τον ύπατο Κόιντο Σερβίλιο Καίπιo, ο οποίος στόχευε να τερματίσει το μονοπώλιο των ιππέων ως δικαστών. Από τις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις τού Γάιου Γράκχου, οι δικαστές για μία σειρά από σημαντικές δίκες είχαν προέλθει μόνο από τις τάξεις των ιππέων. Ο Κράσσος και οι άλλοι συντηρητικοί συγκλητικοί (οι άριστοι, optimates) ήθελαν μικτές επιτροπές, που προέρχονται τόσο από συγκλητικούς, όσο και από ιππείς. Ως εκ τούτου, επιτέθηκε στα δικαστήρια των ιππέων σε μία περίφημη ομιλία, που θεωρήθηκε από τον Κικέρωνα (ο οποίος διατηρεί επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την ομιλία) ως την καλύτερη στιγμή τού Κράσσου: μικρογραφία| Ένας ρήτορας (Γάιος Γράκχος), που απευθύνεται στο Ρωμαϊκό Λαό. "Σώσε μας από την αθλιότητα, σώσε μας από τους κυνόδοντες των ανθρώπων, των οποίων η σκληρότητα μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο με το αίμα μας. Μη μας αφήσεις να γίνουμε σκλάβοι των άλλων, εκτός και μόνο για ολόκληρο τον Λαό, του οποίου μπορούμε και πρέπει να είμαστε υπηρέτες."""Η ρητορική τού Κράσσου κέρδισε την ημέρα και ο Lex Servilia πέρασε με επιτυχία. Ωστόσο, έμελλε να αποδειχτεί βραχύβια, καθώς λίγα χρόνια αργότερα ένας νόμος τού Γάιου Σερβίλιου Γλαυκία (που ψηφίστηκε είτε το 104, είτε το 101 π.Χ.) αποκατέστησε το μονοπώλιο των ιππέων στα δικαστήρια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ο Κόιντοε Σερβίλιος Καίπιο, ο εισηγητής τού εν λόγω νόμου των δικαστών, διώχθηκε το 103 π.Χ. από τον τριβούνο Γάιο Νορβανό για την καταστροφική του απώλεια στη μάχη τού Αραύσιoυ, ήταν ο Κράσσος που ανέλαβε την άμυνα. Ωστόσο, το μίσος τού λαού εναντίον τού Καίπιo ήταν πολύ ισχυρό. Ο Κράσσος έχασε την υπόθεση και ο Καίπιο εξορίστηκε.
Όταν ήταν ύπατος το 95 π.Χ., ο Κράσσος υπερασπίστηκε επίσης με επιτυχία τον γιο τού Καίπιου, τον Κόιντο Σερβίλιο Καίπιο τον Νεότερο, από μία απροσδιόριστη κατηγορία. Ωστόσο, ο Κικέρων σημειώνει ότι σε αυτή την περίπτωση η υπεράσπιση τού Κράσσου για τον νεότερο Καιπίωνα ήταν μάλλον μισόλογη: «για τον εγκωμιαστικό του σκοπό, ήταν αρκετά μακρύς· αλλά στο σύνολό του ο λόγος ήταν πολύ σύντομος».
Αξίωμα υπάτου
εναλλ.=The Growth of Roman Power in Italy.jpg|μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει την κατανομή της ιταλικής, λατινικής και ρωμαϊκής επικράτειας κατά τη δεκαετία του 90 π.Χ. Ο Κράσσος πιθανότατα είχε υπηρετήσει ως πραίτορας μέχρι το 98 π.Χ. Εξελέγη ύπατος για το 95 π.Χ. μαζί με τον μακροχρόνιο σύμμαχό του Κόιντο Μούκιο Σκαιβόλα Ποντίφικα. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της υπατείας, που ο Κράσσος υπερασπίστηκε τον νεότερο Καίπιο από μία απροσδιόριστη κατηγορία (βλ. παραπάνω).
Lex Licinia Mucia
Η πιο αξιοσημείωτη πράξη της υπατείας τού Crassus και τού Σκαιβόλα ήταν ο Lex Licinia Mucia. Αυτός ήταν ένας περιβόητος νόμος, που στόχευε όλους τους αλλοδαπούς, που μεταμφιέζονταν παράνομα σε Ρωμαίους πολίτες. Ο νόμος δημιούργησε ένα ανακριτικό δικαστήριο (quaestio) με αποστολή να αναγκάσει τέτοια άτομα να επιστρέψουν στην προηγούμενη ιθαγένειά τους.
Ήταν πολύ αντιδημοφιλές, ιδιαίτερα μεταξύ των μη Ρωμαίων Ιταλών συμμάχων. Στην πραγματικότητα ήταν τόσο αμφιλεγόμενο, που οι μεταγενέστεροι Ρωμαίοι σχολιαστές το είδαν μερικές φορές ως κύρια αιτία τού Κοινωνικού Πολέμου (91–88 π.Χ.), που ξεκίνησε αρκετά χρόνια αργότερα.
Γαλατικός θρίαμβος
Ο Κράσσος έλαβε τη Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία ως ανθυπατική επαρχία του για το 94 π.Χ. Παρά το γεγονός ότι νίκησε αρκετούς Γαλάτες επιδρομείς, δεν κατάφερε να τελέσει έναν θρίαμβο, λόγω της αρνησικυρίας (veto) τού υπατικού συναδέλφου του, Σκαιβόλα Ποντίφικα.
Ο Κικέρων έκρινε αργότερα ότι ο Κράσσος είχε κάνει λάθος, παρατηρώντας ότι «ο Κράσσος παραλίγο να λεηλατήσει τις Άλπεις με έναν ανιχνευτή, για να βρει οποιοδήποτε πρόσχημα για έναν θρίαμβο, σε μία περιοχή όπου δεν υπήρχαν εχθροί». Αλλά ακόμα και αν ο Κράσσος ενεργούσε αδίστακτα, το βέτο τού Σκαιβόλα εξακολουθεί να είναι αξιοσημείωτο. Ο Tέοντορ Μόμσεν, για παράδειγμα, δεν μπορούσε να βρει κανένα προηγούμενο γι' αυτό. Το βέτο είναι ιδιαίτερα ανεξήγητο δε,δομένης της πρώην φιλίας μεταξύ των δύο ανδρών: είχαν, τελικά, κοινό αξίωμα σε κάθε στάδιο της σειράς αξιωμάτων (cursus honorum), όπως επισημαίνει ο Κικέρων, και δεν υπήρχαν ενδείξεις εχθρότητας κατά τη διάρκεια της υπατείας τους.
Η αιτία του Κούριο (Causa Curiana)
Ήταν πιθανό το 94 π.Χ. ότι ο Κράσσος κέρδισε τη λεγόμενη «Causa Curiana»: μία διαβόητη κληρονομική διαμάχη μεταξύ τού Mάνιου Κούριο και της οικογένειας ενός Mάρκου Κοπόνιου. Ο Κράσσος εκπροσώπησε τον Κούριο στην υπόθεση, ενώ ο Σκαιβόλα Ποντίφικας εκπροσώπησε την οικογένεια Κοπονίων. Ο Κικέρων αναφέρεται στη διαμάχη πολλές φορές κατά τη διάρκεια των έργων του.
Ο Μ. Κοπόνιος είχε αφήσει έναν (αν αποκτούσε) γιο ως κύριο κληρονόμο του, με τον Κούριο ως αναπληρωματικό κληρονόμο μέχρι να ενηλικιωθεί ο (αν αποκτιόταν) γιος. Ωστόσο, ο Κοπόνιος σύντομα απεβίωσε και δεν είχε γεννηθεί γιος. Ως εκ τούτου, οι Κοπόνιοι ισχυρίστηκαν, ότι οι προαπαιτούμενοι όροι (δηλαδή η γέννηση ενός γιου) δεν είχαν ποτέ εκπληρωθεί, πράγμα που σημαίνει ότι η διαθήκη έπρεπε να ακυρωθεί. Ωστόσο, ο Κράσσος έπεισε με επιτυχία το Δικαστήριο των Εκατό Ανδρών (Centumviral Court) ότι ο Κούριος ήταν ο νόμιμος κληρονόμος, εξασφαλίζοντας έτσι τη σημαντική κληρονομιά τού Μ. Κουπόνιου μόνο για τον Κούριο. Ο Κικέρων θεώρησε την υπεράσπιση τού Κράσσου το τέλειο παράδειγμα για το πώς να κερδίσεις μία υπόθεση μέσω ωραιοτήτων στην ορολογία.