cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γλώσσα σήμανσης
Η γλώσσα σήμανσης (αγγλικά: markup language) παρέχει τη δυνατότητα να υποσημειώσουμε ένα κείμενο κατά αντιστοιχία με τον παραδοσιακό τρόπο όπου με μπλε στυλό υποσημειώναμε ένα κείμενο προσθέτοντας πληροφορίες για τη σημασιολογία του ή παραπομπές σε άλλες σχετικές πηγές κτλ. Στα ψηφιακά μέσα και συγκεκριμένα στις ιστοσελίδες, ως γλώσσα σήμανσης χρησιμοποιείται η Γλώσσα Σήμανσης Υπερκειμένου (HTML - Hypertext Markup Language) όπου η σήμανση γίνεται με τη χρήση ετικετών (tags). Μέσω των ετικετών μπορεί να καθοριστεί η σημασιολογία τμημάτων του κειμένου (επικεφαλίδα, παράγραφος, περιεχόμενο με εμφατικό χαρακτήρα, απόσπασμα, παραπομπή, σύνδεσμος κτλ.).
Κομίζο
Η Κομίζο είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας της Ραγκούζας στην Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Ο πληθυσμός του Κομίζο είναι 29.857 κάτοικοι (Απογραφή 2017). Συνορεύει με τους Δήμους Κιαραμόντε Γκούλφι, Ραγκούζα και Βιτόρια. Στην αρχαιότητα βρισκόταν στο ίδιο σημείο η αποικία των Συρακουσίων Κασμέναι. Με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία αναπτύχθηκε ένας νέος οικισμός γύρω από τα μοναστήρια του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Βλασσίου, επεκτάθηκε όταν κυβέρνησαν τη Σικελία οι Νορμανδοί και το Στέμμα της Αραγωνίας. Η Κομίζο δόθηκε δώρο στις οικογένειες Κιαραμόντε, Καμπρέρα και Νασελλί, οι τελευταίοι κόμητες μετά το 1571 επέκτειναν σημαντικά την πόλη έξω από τα αρχαία τείχη. Ο καταστροφικός σεισμός του 1693 ισοπέδωσε την πόλη, τα κτίρια κτίστηκαν ξανά στο ίδιο σημείο με ρυθμό Μπαρόκ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής πραγματοποίησαν τον Ιούνιο του 1983 πυραυλικές ασκήσεις στην αεροπορική βάση του Κομίζο, γυναίκες από ολόκληρη την Ευρώπη ήρθαν να διαμαρτυρηθούν για τη δημιουργία της βάσης. Οι γυναίκες είχαν εμπνευστεί από ακτιβίστριες στο στρατόπεδο της Γκρίνχαμ στην Αγγλία. Οι πύραυλοι τελικά αποσυναρμολογήθηκαν όταν οι Η.Π.Α. και η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών υπέγραψαν τη Συνθήκη για τις Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίας Εμβέλειας (8 Δεκεμβρίου 1987). Τα τελευταία 16 "GLCM" εγκατέλειψαν τη βάση που πέρασε σε Ιταλικό έλεγχο.
Ραϋμόνδος της Βουργουνδίας
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και της Στεφανίας. Νυμφεύτηκε την Ουρράκα, κληρονόμο του βασιλείου της Λεόν από τον πατέρα της Αλφόνσο ΣΤ΄ και έγινε ο πατέρας τού μελλοντικού Αλφόνσου Ζ΄. Είναι αβέβαιο πότε έφτασε στην Ισπανία· μαζί με τον εξάδελφό του Ερρίκο συμμετείχαν στον στρατό τού Εύδη Α΄ κόμη της Βουργουνδίας, ο οποίος πολεμούσε για την Ανακατάληψη της Ιβηρικής από τους μουσουλμάνους. Τον Απρίλιο 1087 η πολιορκία της Τουδέλας εγκαταλείφθηκε και οι περισσότεροι από τους ευγενείς επέστρεψαν στην πατρίδα τους· ο Ραϋμόνδος αντίθετα κατέφυγε στην Λεόν στην Αυλή τού βασιλιά Αλφόνσου ΣΤ΄. Ο βασιλιάς τού έδωσε το χέρι της κόρης του Ουρράκας, η οποία ήταν διάδοχος και κληρονόμος του· οι πληροφορίες ότι ο Ραϊμόνδος έφτασε στην Ισπανία πριν το 1087, θεωρούνται υπερβολικές.
Κομίζο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ραγκούζας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Ραϋμόνδος της Βουργουνδίας
Κληρονόμος της Γαλικίας
Η προίκα για τον γάμο τού Ραϋμόνδου ήταν το βασίλειο της Γαλικίας, το οποίο περιείχε την κομητεία της Πορτογαλίας και την κομητεία της Κοΐμπρα. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ λίγο αργότερα διαχώρισε από το υπόλοιπο βασίλειο την κομητεία της Πορτογαλίας και την έδωσε στον εξάδελφο τού Ραϋμόνδου, τον Ερρίκο· πρώτος βασιλιάς της Πορτογαλίας θα εκλεγεί ο γιος τού Ερρίκου Αλφόνσος Α΄ της Πορτογαλίας. Στην διάρκεια της διακυβέρνησής του πήρε πολλούς τίτλους, όπως "κόμης", "πρίγκιπας", "αυτοκράτορας και πρόξενος της Γαλικίας". Ο γιος τού Ραϋμόνδου της Βουργουνδίας, ο Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης στέφθηκε βασιλιάς της Γαλικίας (1111). Αδελφός τού Ραϋμόνδου ήταν ο Πάπας Κάλλιστος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ουράκα των Χιμένεθ βασίλισσα του Λεόν, Καστίλης & Γαλικίας, κόρη τού Αλφόνσου ΣΤ΄ τού Λεόν κσι της Καστίλης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Καζουσίγκε Νοτζίμα
Πρώιμα χρόνια
Ο Νοτζίμα γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1964 στο Σαππόρο της Ιαπωνίας.
Καριέρα
Ο Καζουσίγκε Νοτζίμα αρχικά ήταν μέλος της Data East, εταιρίας ανάπτυξης και έκδοσης βιντεοπαιχνιδιών.
Square Co.
Μπήκε στην Square το 1994. Ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στο Final Fantasy VII αφού έγιναν οι ρυθμίσεις για τους βασικούς χαρακτήρες. Δούλευε ήδη στο παιχνίδι Bahamut Lagoon. Ο Νοτζίμα είχε την ιδέα ότι ένας από τους δύο θηλυκούς χαρακτήρες, η Tifa ή η Aerith, θα πρέπει να πεθάνει. Επίσης, έγραψε τη μυθολογία του Fabula Nova Crystallis, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως η θεμελιώδης ιστορία για όλους τίτλους της σειράς Final Fantasy. Επιπλέον, έχει γράψει τα περισσότερα παιχνίδια της σειράς Kingdom Hearts, αλλά και το σενάριο του Final Fantasy XV (παλαιότερα γνωστό ως Final Fantasy Versus XIII).
Ελεύθερος επαγγελματίας
Ο Καζουσίγκε Νοτζίμα άφησε την Square Enix το 2003, και ίδρυσε την Stellavista Ltd, μια ανεξάρτητη εταιρία σεναρίου. Έγραψε την ιστορία του παιχνιδιού περιπέτειας, Sakura Note, ενώ ακόμη παραχώρησε μερικές ιδέες για το σενάριο του Final Fantasy XIII. Το 2008, για την ανάπτυξη του σεναρίου του παιχνιδιού ρόλων Glory of Heracles, ο Νοτζίμα εμπνεύστηκε από την Πτώση της Τροίας και τη Μάχη των Θερμοπυλών. Δεν χρησιμοποιήθηκαν πολλές πραγματικές ελληνικές περιοχές, αλλά περιοχές από την ελληνική μυθολογία.
Στυλ γραφής και υποδοχή
Ο Καζουσίγκε Νοτζίμα έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις "δυνατότερες φωνές" στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών για τη γραφή του. Οι ιστορίες του φημίζονται για την πολυπλοκότητα και τη γενναιότητα των χαρακτήρων όσον αφορά τη ρομαντική πλοκή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Final Fantasy Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Σεναριογράφοι βιντεοπαιχνιδιών
Βοσνοχώρι
Το Βοσνοχώρι ή Μποσνοχώρι (τουρκικά: Bosna, Μπόσνα) είναι χωριό στην Ανατολική Θράκη, στην επαρχία Αδριανούπολης της Τουρκίας.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται 7 χλμ. δυτικά της Αδριανούπολης.
Ιστορία
Την εποχή της Τουρκοκρατίας μια μικρή ομάδα οικογενειών κατοικούσε σε έναν μικρό οικισμό, σε απόσταση 8 με 10 χλμ. περίπου νοτιοδυτικά της Αδριανούπολης, στις παρυφές υψωμάτων με την ονομασία Παλάτι. Ο οικισμός αυτός, επειδή διέτρεχε τον κίνδυνο του πλήρους αφανισμού, λόγω του ότι βρισκόταν υπό τη διαρκή απειλή ληστών αναγκάστηκε να μετοικήσει πλησιέστερα προς την Αδριανούπολη, όπου και περιορίζονταν οι κίνδυνοι. Στον τόπο όπου εγκαταστάθηκαν οι λίγες αυτές οικογένειες κατοικούσαν Βόσνιοι αιχμάλωτοι και για το λόγο αυτό με τον καιρό ονομάστηκε Μπόσνα (τόπος των Βοσνίων), ενώ οι Τούρκοι τον αποκαλούσαν Μποσνάκιοϊ. Οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι ενώθηκαν με εξόριστους Χριστιανούς, με κατοίκους του οικισμού Παλατάκι και άλλες χριστιανικές οικογένειες που μετέβησαν εκεί από διάφορες γωνιές της Αυτοκρατορίας, όπως Φιλιππούπολη, Αδριανούπολη, Χίο, Βάρνα, Σαράντα Εκκλησιές, Μικρά Ασία, Πόντο και άλλες περιοχές και δημιούργησαν το Βοσνοχώρι. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η παραμονή των Βοσνίων ήταν βραχύχρονη και κατά συνέπεια δεν υπήρξε καμία αφομοίωση με τους ντόπιους. Βέβαια σαν αποτέλεσμα της διέλευσης των Βοσνίων από το μέρος εκείνο έμεινε μόνο η ονομασία του οικισμού ως Βοσνοχώρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Αδριανούπολης
Μαρκ Έσπερ
Ο Μαρκ Τόμας Έσπερ (αγγλικά: Mark Thomas Esper, 26 Απριλίου 1964), είναι Αμερικανός πολιτικός, επιχειρηματικό στέλεχος, πρώην στρατιωτικός και πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος, που υπηρέτησε ως 27ος Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την Κυβέρνηση Τραμπ, από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Νοέμβριο του 2020. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Επίσης, υπηρέτησε ως 23ος Υπουργός του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Νοέμβριο του 2017 έως τον Ιούλιο του 2019, στην Κυβέρνηση Τραμπ υπό τον Υπουργό Άμυνας Τζιμ Μάτις.
Τον Ιούνιο του 2019, ανέλαβε υπηρεσιακός Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών. Τον ίδιο μήνα, προτάθηκε από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, προκειμένου να αναλάβει την θέση του Υπουργού Άμυνας. Η υποψηφιότητά του, εγκρίθηκε από την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, τον Ιούλιο του 2019, με 90 ψήφους υπέρ και 8 ψήφους κατά.
Στις 9 Νοεμβρίου 2020, απολύθηκε από την θέση του, ύστερα από σχετικό tweet του Ντόναλντ Τραμπ.
Βιογραφία
Ο Μαρκ Έσπερ, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1964, στο Γιούνιονταουν της Πενσυλβάνια (μια μικρή πόλη έξω από το Πίτσμπεργκ), όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από τον Λύκειο "Laurel Highlands High School" στο Γιούνιονταουν το 1982. Σπούδασε Μηχανολογία στη Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών (Γουέστ Πόιντ), και έλαβε πτυχίο (BS) το 1986 με διάκριση. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPA) το 1995. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (PhD) πάνω στη Δημόσια Πολιτική, από το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον στην Ουάσινγκτον, από το 2008.
Υπηρέτησε στον Στρατό Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1986 έως τον 2007, όπου και αποστρατεύτηκε. Κατά την διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του, ήταν συνεργάτης στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1998 έως το 2002. Πριν αναλάβει αξίωμα στην Κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ το 2017, ήταν λομπίστας στην Ουάσινγκτον.
Προσωπική ζωή
Ο Έσπερ, είναι παντρεμένος με την Λιχ Λέισι, από το 1989, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί τρια παιδιά. Διαμένουν στο Άρλινγκτον της Βιρτζίνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Αμερικανοί από την Βιρτζίνια Κατηγορία:Αμερικανοί από την Πενσυλβάνια
Φάμπιαν Έμαν
Ο Φάμπιαν Έμαν (Fabian Ehmann, γενν. στις 28 Αυγούστου 1998) είναι Αυστριακός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Αγωνίστηκε και εξελίχθηκε στις ακαδημίες της Στουρμ Γκρατς και εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα το 2016.
Τη σεζόν 2018-19, αγωνίστηκε με δανεισμό στην Καπφενμπέργκερ της Β΄ Κατηγορίας Αυστρίας.
Στις 24 Ιουνίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Αυστρίας U17 (9 συμ.), U18 (4 συμ.), U19 (7 συμ.), U20 (1 συμ.) και U21 (2 συμ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στουρμ Γκρατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καπφενμπέργκερ ΣΒ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Β΄ Κατηγορίας Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ισαβέλλα Μαγκόεβα
Η Ισαβέλλα Μαγκόεβα (Ρωσικά: Изабель Казбековна Магкоева, γεννημένη στις 20 Ιανουαρίου 1991) είναι Ρωσίδα πολιτική ακτιβίστρια. Είναι απόφοιτη του Ρωσικού κρατικού πανεπιστημίου για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, με ειδίκευση στις ανατολίτικες σπουδές και την ιαπωνική λογοτεχνία και εξέχουσα μέλος του ρωσικού σοσιαλιστικού κινήματος.
Ακτιβισμός
Η Μαγκόεβα στην εφηβεία της εργάστηκε ως μοντέλο μόδας. Άρχισε να ενδιαφέρεται για την αριστερή ιδεολογία όταν ήταν στο τέλος της εφηβείας της και άρχισε να συμμετέχει σε πολιτικά γεγονότα κατά τη διάρκεια των ρωσικών διαμαρτυρίων του 2011-2012.
Ήταν μια από τις κορυφαίες ομιλήτριες στην τρίτη διαδήλωση του κινήματος «March of Millions» στη Μόσχα και μια από τους διοργανωτές της «Σχολής Δημοτικής Δημοσιογραφίας» για την Επιτροπή της 6ης Μαΐου (ένας οργανισμός που υποστηρίζει τους Ρώσους πολιτικούς κρατούμενους). Συμμετείχε επίσης σε πολλές συζητήσεις, μερικές από τις οποίες προβλήθηκαν στη Ρωσική Τηλεόραση. Κατά τη διάρκεια των εκλογών του Συμβουλίου Συντονισμού της Αντιπολίτευσης, ήταν υποψήφια από το μπλοκ «Νέα Αριστερά».
Ορισμένοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί ακτιβιστές την συνέκριναν με τη γνωστή ακτιβίστρια της Χιλής Καμίλα Βαλέχο.
Πολιτικές απόψεις
Σε μια συνέντευξη της στην εφημερίδα «Moi Raion» (Η Περιφέρεια Μου), η Μαγκόεβα μίλησε για την ανάπτυξη των κοινωνικών κινημάτων και την ανάγκη να αγωνιστεί η ίδια για την πολιτική εξουσία, για τις εκλογές στο Συντονιστικό Συμβούλιο της Αντιπολίτευσης, για τον αριστερό φεμινισμό, τον αντι-φασισμό και τι μπορούν να μάθουν οι σύγχρονοι πολιτικοί ακτιβιστές από την αρχαία Ιαπωνική τέχνη της περιφρούρησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ακτιβιστές
Ούνι (γράμμα)
Το Ούνι (ασομταβρούλι: ႭჃ, αργότερα Ⴓ, νουσχούρι: ⴍⴣ, αργότερα ⴓ, μχεντρούλι: უ) είναι το 23ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.
Το Ούνι συνήθως αντιπροσωπεύει τον ήχο.
Μανιτούλιν
right|thumb|325px|Η θέση του Μανιτούλιν στις [[Μεγάλες Λίμνες]] Το Μανιτούλιν (Manitoulin Island) είναι νησί στη λίμνη Χιούρον, το οποίο υπάγεται στην επαρχία Οντάριο του Καναδά. Με έκταση 2.766 τ.χλμ., το Μανιτούλιν είναι το μεγαλύτερο νησί μέσα σε λίμνη παγκοσμίως (δεύτερο έρχεται το Ρενέ-Λεβασέρ με 2.020 τ.χλμ., στην τεχνητή λίμνη). Είναι τόσο μεγάλο, ώστε το ίδιο έχει στο εσωτερικό του περισσότερες από 100 λίμνες. Επίσης, παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, με ίχνη ανθρώπινης κατοικήσεως από το 10.000 μέχρι το 2000 π.Χ..
Το όνομα της νήσου προέρχεται, μέσω της γαλλικής γλώσσας, από το όνομα που του είχαν δώσει οι Ινδιάνοι Οντάουα: Μαντιντουουααλίνγκ,, που σημαίνει «σπηλιά του πνεύματος» και προήλθε από ένα υποβρύχιο σπήλαιο, όπου λεγόταν ότι ζούσε ένα ισχυρό πνεύμα. Τον 19ο αιώνα το «λ» των Οντάουα προφερόταν ως «ν», οπότε η ίδια λέξη έδωσε το όνομα για την κωμόπολη Μανιτόουανινγκ (σήμερα Ασίγκινακ), που βρίσκεται στο νησί, κοντά στο υποβρύχιο σπήλαιο-κατοικία του πνεύματος κατά τον θρύλο. Το σημερινό όμως όνομα των Οντάουα για τη νήσο Μανιτούλιν είναι Μνιντού Μνις, δηλαδή «Νήσος του Πνεύματος».
Γεωγραφία και γεωλογία
thumb|right|295px|Θέα από το μονοπάτι πεζοπορίας της κορυφής «Φλιτζάνι και πιατάκι» Το Μανιτούλιν χωρίζει το μεγάλο μέρος της λίμνης Χιούρον (στα νότια και δυτικά του) από τον Γεωργιανό Κόλπο στα ανατολικά του και τον «Βόρειο Δίαυλο» στα βόρειά του.
Το ίδιο το νησί έχει πάνω του 108 λίμνες, όλες με γλυκό νερό, κάποιες από τις οποίες διαθέτουν τα δικά τους μικρά νησιά και αρκετά από αυτά τα «νησιά μέσα στο νησί» έχουν τις δικές τους λιμνούλες! Η Λίμνη Μανιτού, με έκταση 104 τ.χλμ., είναι η μεγαλύτερη λίμνη πάνω σε λιμναίο νησί στον κόσμο, ενώ το Νησί των Θησαυρών στη λίμνη Μιντεμόγια του Μανιτούλιν είναι το μεγαλύτερο νησί μέσα σε λίμνη λιμναίου νησιού στον κόσμο. Η λίμνη Μιντεμόγια (έκταση 38,7 τ.χλμ.) είναι η τρίτη σε έκταση λίμνη του νησιού, με μεγαλύτερες τις Μανιτού και Καγκαουόνγκ (Kagawong, 55,56 τ.χλμ.). Υπάρχει επίσης η «Ανώνυμη Λίμνη» (αγγλ. «Nameless Lake»), η μόνη από τις 108 στην οποία απαγορεύονται τα πλεούμενα με μηχανή.
Το νησί Μανιτούλιν έχει επίσης 4 αξιοσημείωτα ποτάμια. Αυτά είναι τα (ομώνυμα των λιμνών του) ποτάμια Καγκαουόνγκ, Μανιτού και Μιντεμόγια, καθώς και το Μπλου Τζέι Κρικ (Blue Jay Creek). Αποτελούν τόπους αναπαραγωγής για τον σολομό και την πέστροφα.
Οι άνθρωποι
Το νησί Μανιτούλιν έχει δύο δήμους («Northeastern Manitoulin and the Islands» και «Gore Bay»), οκτώ κοινότητες (townships) και μια εξάδα περιοχών Ινδιάνων.
Φυλετικές ομάδες
Οι πιο συνηθισμένες μητρικές γλώσσες στο νησί το 2016 ήταν η αγγλική (80,8%), η οτζίμπουε (11,2%), η γαλλική (2,8%), η γερμανική (0,8%) και η οντάουα (0,8%).
Υπάρχει όλο το έτος οδική πρόσβαση στο Μανιτούλιν χάρη στη μιας λωρίδας γέφυρα του Λιτλ Κάρεντ, η οποία γεφυρώνει τον Βόρειο Δίαυλο. Επιπλέον, από τα τέλη Μαΐου μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου ένα πορθμείο εκτελεί καθημερινά δρομολόγια μεταξύ του Τομπερμόρι στο άκρο της Χερσονήσου Μπρους και του Σάουθ Μπέιμάουθ (της κοινότητας Tehkummah). Ο πάγος της λίμνης τον χειμώνα αποτρέπει τα δρομολόγια το υπόλοιπο έτος.
Το έδαφος του Μανιτούλιν είναι σχετικώς αλκαλικό, κάτι που δεν ευνοεί την τυπική βλάστηση του Βόρειου Οντάριο, όπως είναι τα blueberries, αλλά επιτρέπει την ευδοκίμηση του ιδιαίτερου γνωρίσματος του νησιού, των hawberries. Αυτοί οι καρποί είναι τόσο διακριτικά γνωρίσματα του τόπου, ώστε οι κάτοικοι που έχουν γεννηθεί πάνω στο νησί αναφέρονται και με το παρατσούκλι «Haweaters». Κάθε Αύγουστο διοργανώνεται στο Μανιτούλιν το ομώνυμο Φεστιβάλ, που προσελκύει αρκετούς τουρίστες.
Αρχαιολογία και ιστορία
Το 1952 ο αρχαιολόγος Τόμας Ε. Λη ανεκάλυψε πάνω στο νησί Μανιτούλιν την προϊστορική τοποθεσία Sheguiandah. Εκεί με ανασκαφές βρήκε τεχνουργήματα της Παλαιοϊνδιανικής και της αρχαϊκής περιόδου, χρονολογούμενα πριν από το 10.000 π.Χ. και ίσως φθάνοντα έως και το 28.000 π.Χ.. Πρόσθετες έρευνες διεξάχθηκαν κατόπιν από μια ομάδα του Εθνικού Μουσείου του Καναδά υπό τον ίδιο αρχαιολόγο. Το ενδιαφέρον του κοινού για τα ευρήματα ήταν τόσο μεγάλο, ώστε η κυβέρνηση της Επαρχίας Οντάριο νομοθέτησε το 1953 για την προστασία των αρχαιολογικών τόπων της νήσου.
Μια άλλη ομάδα πραγματοποίησε ανασκαφές και πάλι τη δεκαετία του 1990, εφαρμόζοντας νέες μεθόδους βοτανολογικής και άλλης επιστημονικής αναλύσεως. Κατέληξε ότι η θέση είχε ηλικία τουλάχιστον 9.500 έτη, κάτι που την καθιστά μία από τις σημαντικότερες σε όλο το Οντάριο.
Το νησί θεωρείται ιερό από όσους Ινδιάνους αυτοαποκαλούνται «άνθρωποι των Τριών Φωτιών». Αυτή η χαλαρή ενότητα αποτελείται από τις φυλές Οτζίμπουε, Οντάουα και Παταουάτομι.
Ο Βόρειος Δίαυλος, μεταξύ της νήσου και της βόρειας ακτής της λίμνης Χιούρον, ήταν μέρος του δρομολογίου των Γάλλων εμπόρων γουναρικών για τη Λίμνη Σουπίριορ. Ο πρώτος γνωστός Ευρωπαίος που εγκαταστάθηκε στο νησί ήταν ο πατήρ Ιωσήφ-Αντώνιος Πονσέ (Joseph-Antoine Poncet de la Rivière, 1610-1675), ένας Γάλλος Ιησουίτης ιερέας, που ίδρυσε μια ιεραποστολή κοντά στους Ινδιάνους Wiikwemkoong το 1648. Οι Ιησουίτες ονόμασαν το νησί «Isle de Ste-Marie». Ωστόσο οι ντόπιοι Ινδιάνοι υπέφεραν από τις λοιμώδεις νόσους που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι.
Επιπλέον, τα «Πέντε Έθνη» των Ινδιάνων Ιροκέζων άρχισαν επιδρομές στο νησί προκειμένου να ελέγξουν το εμπόριο γούνας με τους Γάλλους. Ως μέρος των λεγόμενων «Πολέμων των καστόρων», οι Ιροκέζοι έδιωξαν τους ντόπιους Ινδιάνους από το Μανιτούλιν (περ. 1650). Σύμφωνα με την προφορική παράδοση των τελευταίων, για να εξαγνίσουν το νησί από τις ασθένειες, έκαψαν τους καταυλισμούς τους καθώς έφευγαν. Το νησί παρέμεινε σχεδόν ακατοίκητο επί σχεδόν 150 χρόνια.
Οι ντόπιοι Ινδιάνοι (Οντάουα, Οτζίμπουε και Παταουάτομι) άρχισαν να επιστρέφουν στο νησί μετά τον War of 1812 μεταξύ Βρετανίας και ΗΠΑ (ο Καναδάς ήταν τότε βρετανική αποικία). Το 1836 οι Ινδιάνοι αυτοί ήρθαν σε συμφωνία με τη Μεγάλη Βρετανία να της παραχωρήσουν τα εδάφη τους και η βρετανική κυβέρνηση να τα διαφυλάξει ως καταφύγιο των Ινδιάνων. Το 1838 ο ιερέας Ζαν-Μπατίστ Προυλξ (Proulx) ξαναδημιούργησε μια Ρωμαιοκαθολική ιεραποστολή, την οποία ανέλαβαν οι Ιησουίτες το 1845.
Το 1862, η κυβέρνηση άνοιξε για πρώτη φορά το νησί για εγκατάσταση και μη Ινδιάνων, κατόπιν της Συμφωνίας της Νήσου Μανιτούλιν. Ο αρχηγός της φυλής Wikwemikong δεν αποδέχθηκε αυτή τη συμφωνία και έτσι το καταφύγιο της φυλής του παρέμεινε όπως είχε μέχρι σήμερα. Στις 7 Αυγούστου 1975 αυτό το «Wikwemikong Unceded Indian Reserve» διετύπωσε τη διεκδίκησή του στην κυριαρχία των νησιών στο ανατολικό άκρο του Μανιτούλιν «και στα περιβάλλοντα ύδατα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά λιμνών Κατηγορία:Γεωγραφία του Οντάριο Κατηγορία:Νησιά του Καναδά
Όρη Καντίλ
Τα Όρη Καντίλ (چیای قەندیل Çiyayên Qendîl) είναι περιοχή βουνών του Νοτίου Κουρδιστάν κοντά στα σύνορα Ιράκ-Ιράν. Η περιοχή ανήκει στην οροσειρά Ζάγκρος και είναι δυσπρόσιτη, με εξαιρετικά τραχύ έδαφος. Οι ψηλότερες κορυφές φτάνουν τα 3.000μ.
Η περιοχή είναι αξιοσημείωτη ως το καταφύγιο και αρχηγείο του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Περίπου 5.000 μέλη και άλλες ένοπλες φατρίες ελέγχουν περιοχή περίπου 50 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK) εδρεύει επίσης στα Καντίλ, τα οποία τους επιτρέπουν να διεισδύσουν στο Ιράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνείο της Ερμπίλ Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιρακινού Κουρδιστάν Κατηγορία:Ιρανικό Κουρδιστάν
Σάντσο Ραμίρεθ, κόμης της Ριβαγόρθα
Ο Σάντσο Ραμίρεθ, ισπαν.: Sancho Ramirez, (πριν από το 1043 – 1105/Νοέμβριος 1110) ήταν νόθος γιος του βασιλιά Ραμίρο Α΄ της Αραγονίας και της Αμούνια, ο πρωτότοκος και αδελφός του συνονόματός του, που θα κληρονομούσε τον θρόνο και θα βασίλευε ως Σάντσο Ραμίρεθ.
Βιογραφία
Παρόλο που δεν μπορούσε να κληρονομήσει τον θρόνο, επειδή ο πατέρας του τον είχε αποκτήσει όχι νόμιμα, ονομάστηκε κόμης σε νεαρή ηλικία και ήταν εξέχον μέλος της curia regis (συμβουλίου), και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα καταστατικό του 1049, με την υποψία ότι είναι πλαστό, ως μάρτυρας μίας δωρεάς που έκανε ο πατέρας του στο Μοναστήρι του Σαν Βικτοριάν. Σε αυτό το καταστατικό, επιβεβαιώνει ως Sancius Ranimiri regis filius primogenitus (Σάντσο, ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά Ραμίρo) ακολουθούμενος από τον αδελφό και ομώνυμό του, Σάντσo, ο οποίος επιβεβαιώνει ως Sancius Ranimiri regis filius prolis Ermmisendis regine (Σάντσο, γιος του βασιλιά Ραμίρo και της βασίλισσας Ερμεσίνδας). Στον Σάντσο ανατέθηκε η διακυβέρνηση πολλών σημαντικών και στρατηγικών terencias, όπως: Άιβαρ (1061 – 1062), Σος (1062); Μπεναβάρε (1063 – 1093), Φαντόβα (1063 πιθανώς μέχρι το 1110), Ριναγόρθα (1083 – 1093), Moνθόν (Φεβρουάριος 1090), Aριέσo (Ιανουάριος 1091) και Xαβιέρ (Σεπτέμβριος 1091 έως Δεκέμβριος 1097) και Άιβαρ, πάλι από τον Σεπτέμβριο του 1091 έως τον Μάρτιο του 1100.
Ο Σάντσο Ραμίρεθ πιθανότατα συμμετείχε στην Ανακατάκτηση, όπως μπορεί να συναχθεί από την πρώτη διαθήκη τού πατέρα του, που εκτελέστηκε στις 29 Ιουλίου 1059, όταν ο βασιλιάς τον συμπεριέλαβε ως έναν από τους κληρονόμους του, εάν επέστρεφε από τη "γη των Μαυριτανών". Στη δεύτερη διαθήκη του με ημερομηνία 15 Μαρτίου 1061, ο πατέρας του του αφήνει το Άιβαρ και το Χαβιερελάτρε «με όλες τις βίλες του». Το 1092, όταν ήταν ήδη στα 50 του, πήγε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, που εκείνη την εποχή βρισκόταν στην κατοχή της δυναστείας των Σελτζούκων. Ήταν γενναιόδωρος προστάτης πολλών θρησκευτικών ιδρυμάτων, όπως μία εκκλησία στο Λασιέσo, το Σαν Σαλβαδόρ δε Χανιερελάτρε και τον καθεδρικό ναό της Χάκα, όπου ανέθεσε την κατασκευή ενός παρεκκλησίου για την ταφή του.
Στη διαθήκη του με ημερομηνία 1105, άφησε τις περισσότερες περιουσίες του στον γιο του Γκαρσία, αν και δεν αγνόησε τις δύο κόρες του, την Ταλέσα και τη Βεατρίκη, οι οποίες κληρονόμησαν γη και άλλες περιουσίες, με τον όρο ότι μετά το τέλος τους αυτές θα δίδονταν στον τον γιο τού Γκαρθία ή στα νόμιμα τέκνα του. Ο Σάντσο Ραμίρεθ απεβίωσε μεταξύ της ημερομηνίας της τελευταίας διαθήκης που εκτέλεσε το 1105, και της 24ης Νοεμβρίου 1110, όταν η σύζυγός του έκανε μία δωρεά στο μοναστήρι του Σαν Βινσέντε δε Ρόδα για την ψυχή των γονιών της και του συζύγου της κόμη Σάντσο, με τον γιο της Γκαρθία να επιβεβαιώνει το καταστατικό. Από το 1111 ο Γκαρθία εμφανίζεται να κυβερνά τα κτήματα, που κληρονόμησε από τον πατέρα του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, της οποίας το πατρώνυμο δεν έχει καταγραφεί σε κανένα μεσαιωνικό έγγραφο, και εμφανίζεται μαζί της σε ένα χάρτη του 1100 από την πόλη Ουνκαστίγιo, που επιβεβαιώνει την πώληση, που έκανε ο αποθανών γιος τους Πέδρo σε κάποιον "δον Χουάν". Τον Νοέμβριο του 1110 η -πλέον- χήρα Bεατρίκη έκανε μία δωρεά στο μοναστήρι του Σαν Βισέντε στη Ρόδα δε Ισάβενα μερικά αλατωρυχεία, που είχε λάβει από τον κουνιάδο της, τον βασιλιά Σάντσο Ραμίρεθ. Τέσσερα παιδιά γεννήθηκαν από αυτόν τον γάμο:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Θανατοφοβία
Η θανάτια αγωνία είναι το άγχος που προκαλείται από τις σκέψεις του θανάτου. Μία πηγή ορίζει το άγχος αυτό ως μια "αίσθηση του φόβου, ανησυχίας ή άγχους όταν κάποιος σκέφτεται τη διαδικασία του θανάτου, ή την παύση της ύπαρξης.  Δεν έχει σχέση με την νεκροφοβία η οποία είναι μια συγκεκριμένη φοβία για τα νεκρά άτομα ή πράγματα (δηλαδή άλλοι που πέθαναν ή πεθαίνουν, όχι δικό του θάνατο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θάνατος Κατηγορία:Φιλοσοφία της ζωής Κατηγορία:Φοβίες
Γουλιέλμος Α΄, κόμης της Βουργουνδίας
Ο Γουλιέλμος Α΄, κόμης της Βουργουνδίας ή Γουλιέλμος ο Μέγας (1020 - 12 Νοεμβρίου 1087), κόμης της Βουργουνδίας (1057 - 1087) και του Μακόν (1078 - 1087), ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ρενώ Α΄ της Βουργουνδίας και της Αλίκης, κόρης του Ριχάρδου Β΄ της Νορμανδίας. Ο Γουλιέλμος ήταν πατέρας πολλών επιφανών παιδιών ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται και ο πάπας Κάλλιστος Β΄. Διαδέχθηκε τον πατέρα του (1057) και κυβέρνησε σε μια περιοχή αρκετά διευρυμένη περιλαμβάνοντας και το ίδιο το Φρανς-Κοντέ. Πέθανε στη Μπεζανσόν, μια ανεξάρτητη πόλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα στα όρια της Βουργουνδίας, και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη της Μπεζανσόν.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Στεφανία, παιδιά του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Κόμητες της Βουργουνδίας
Μπιντσαρόβα
Η Μπιντσαρόβα (πολωνικά: Binczarowa, ρουθηνικά: Білцарьова, ουκρανικά: Більцарева) είναι χωριό στο Πόβιατ Νόβι Σοντς, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας στη νότια Πολωνία. Βρίσκεται παράλληλα με το ρέμα γνωστό ως Μπιντσάρτσε (Binczarce).
Ιστορία
Η Μπιντσαρόβα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Πολωνίας το 1365, σε ένα διάταγμα του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, με το όνομα Bibyczareban (Μπιμπιτσαρέμπαν), το οποίο ανάγκασε την πόλη Γκρίμπουφ να παραιτηθεί από τα δικαιώματά της στο γύρω δάσος. Το 1531, ο Ρουθήνιος Ίβαν Τρουχανόβιτς (πολωνικά: Iwan Truchanowicz) απέκτησε την πόλη και την πολωνική αριστοκρατία από τον Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, ήταν μέρος της γαλικιανής συνοικίας του Γκρίμπουφ και μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η γενέτειρα του Γιαρόσλαφ Καρμάρτσικ (1885-1944), προέδρου της Λεμκικής Δημοκρατίας, και του Μετόντι Τρουχανόφσκι (1885-1947), ο οποίος δημοσίευσε μια λεμκική γραμματική. Ήταν για λίγο ανεξάρτητη από τις 5 Δεκεμβρίου 1918 έως τον Μάρτιο του 1920, ως τμήμα της Λεμκικής Δημοκρατίας (Ruska Narodna Respublika Lemkiu, ή Ruska Lemkivska Respublyka).
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός μειώθηκε δραματικά από την πολωνική κυβέρνηση στην Επιχείρηση Βιστούλας το 1947.
Γεωγραφία
Η Μπιντσαρόβα είναι ένα λέμκικο χωριό στη δυτική Λεμκίστσινα. Καταλαμβάνει μια ορεινή κοιλάδα στην πολωνική Γκμίνα Γκρίμπουφ, στο Πόβιατ Νόβι Σοντς του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας. Βρίσκεται κατά μήκος ενός ρέματος που είναι γνωστό ως Μπιντσάρτσε, παραπόταμος του Πόπραντ. Βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Φλορίνκα στα ανατολικά και Μπογκούσα στα δυτικά.
Αξιοθέατα
Η πόλη είναι η τοποθεσία της Εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, που χτίστηκε το 1760 και ενός μεγάλου νεκροταφείου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου είναι ενταφιασμένοι 120 στρατιώτες (60 Ρώσοι και 60 Αυστροούγγροι).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Χωριά του Πόβιατ Νόβι Σοντς
Τσ'ίλι
Το Τσ'ίλι (ασομταβρούλι: Ⴜ, νουσχούρι: ⴜ, μχεντρούλι: წ) είναι το 32ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.
Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης η τιμή του γράμματος είναι 4000.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωργιανό αλφάβητο
Φρειδερίκος ΙΒ΄ του Χοεντσόλερν
Ο Φρειδερίκος ΙΒ΄, γερμ. Friedrich III (πριν το 1401 - 1443) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν κόμης του Χοεντσόλερν (1401-1443).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου ΙΑ΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Αδελαΐδας, κόρης του Χούγκο κόμη του Φύρστενμπερκ-Τσίνντελσταϊν.
Η κομητεία είχε οικονομικές δυσχέρειες και είχε πωλήσει περιοχές, όμως έτσι μειώθηκε η πολιτική της σημασία. Η υπόλοιπη κομητεία είχε διαιρεθεί σε πολλά μέλη του Οίκου. Το 1401 απεβίωσε ο Φρειδερίκος ΙΑ΄ και το επόμενο έτος η κομητεία διαιρέθηκε μεταξύ του αδελφού του Άιτελ-Φρειδερίκου Α΄ και του Φρειδερίκου ΙΒ΄, που ανέλαβε κόμης. Το κάστρο Χοεντσόλερν, η πόλη Χέχινγκεν και ο μύλος ήταν από κοινού. Ο κόμης φιλονικούσε με τον θείο του Άιτελ-Φρειδερίκο Α΄.
Ο Φρειδερίκος ΙΒ΄ αναγκάστηκε να πωλήσει και άλλη περιοχή στον κόμη της Βυρτεμβέργης, αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε και το 1418 η Αυλή της Γερμανίας στο Ρόττβαϊλ κήρυξε βασιλική απαγόρευση επί του Φρειδερίκου ΙΒ΄, ο οποίος έπρεπε να φύγει. Ο Φρειδερίκος ΙΒ΄ ξεκίνησε διαμάχη με την ελεύθερη, βασιλική πόλη του Ρόττβαϊλ. Τότε η "Ομάδα των ελευθέρων Σουαβικών πόλεων", ο θείος του και ο κόμης της Βυρτεμβέργης τον πολιόρκησαν στο κάστρο Χοεντσόλερν. Έπειτα από δέκα μήνες αναγκάστηκε να παραδοθεί το 1423. Ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας τον τιμώρησε διατάζοντας την καταστροφή του κάστρου του και του απαγόρευσε να το οικοδομήσει πάλι.
Το 1426 συμφιλιώθηκε με τον θείο του. Τα χρέη κινδύνευαν να κάνουν το Χοεντσόλερν υποτελές στη Βυρτεμβέργη. Το 1428/29 η χήρα Ενριέττα, κηδεμόνας του ανήλικου γιου της Λουδοβίκου Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης-Ούραχ, αιχμαλώτισε τον κόμη ως το 1440. Όταν ελευθερώθηκε, ξεκίνησε ταξίδι στους Αγ. Τόπους, αλλά στη διαδρομή απεβίωσε το 1443. Ήταν 42 ετών, άτεκνος και άφησε την κομητεία με σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα του Ζουλτς· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Αρχηγός κράτους των Σαμόα
Ο O le Ao Mamalu o le Malo (στη γλώσσα Σαμόα σημαίνει "αρχηγός κράτους") είναι ο αρχηγός του κράτους της Σαμόα. Η θέση περιγράφεται στο Μέρος III του συντάγματος της Σαμόα του 1960. Την εποχή που εγκρίθηκε το σύνταγμα, αναμενόταν ότι οι μελλοντικοί αρχηγοί κρατών θα επιλέγονταν μεταξύ των τεσσάρων αρχηγών Tama a 'Aiga "matai" σύμφωνα με το εθιμικό πρωτόκολλο. Αυτό δεν είναι συνταγματική απαίτηση, επομένως η Σαμόα μπορεί να θεωρηθεί κοινοβουλευτική δημοκρατία παρά συνταγματική μοναρχία. Η κυβερνητική Γραμματεία Τύπου περιγράφει τον Αρχηγό του Κράτους ως «εθιμοτυπικό πρόεδρο». Στον κάτοχο αποδίδεται ο επίσημος τίτλος της Αυτού Υψηλότητας, όπως και στους επικεφαλής των τεσσάρων δυναστειών των αρχηγών φυλών.
Τα μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων ενεργούν ως αναπληρωτές αρχηγοί κράτους, αντικαθιστώντας τον αρχηγό του κράτους όταν δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει τα καθήκοντά του.
Ο τρέχων O le Ao o le Malo είναι ο Τουιμαλεαλιιφάνο Βααλετόα Σουλαούβι Β΄, ο οποίος εξελέγη για πενταετή θητεία που ξεκίνησε στις 21 Ιουλίου 2017 και επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 2022.
Ιστορία της θέσης
Όταν η Σαμόα έγινε ανεξάρτητη την 1η Ιανουαρίου 1962, το Σύνταγμα του 1960 όρισε από κοινού δύο από τους τέσσερις κορυφαίους αρχηγούς ( Tama a 'Aiga ) στο αξίωμα ισόβια: ήταν οι Τανουμαφίλι Β΄ και Τουπούα Ταμασέσε Μεαόλε. Αντιπροσώπευαν, αντίστοιχα, τους Malietoa και Tupua Tamasese, τις «δύο από τις τέσσερις κύριες οικογενειακές γενεαλογίες» της Σαμόα. Ήταν από κοινού γνωστοί ως O Ao o le Malo και μεμονωμένα ως O le Ao o le Malo. Ο Μεαόλε πέθανε έναν χρόνο αργότερα το 1963, αφήνοντας τον Τανουμαφίλι ως τον μοναδικό κάτοχο του αξιώματος μέχρι το θάνατό του το 2007, σε ηλικία 94 ετών. Ο αντικαταστάτης του, Tui Ātua Tupua Tamasese Efi, είχε υπηρετήσει δύο προηγούμενες θητείες ως πρωθυπουργός και είναι το μεγαλύτερο παιδί του Tupua Tamasese Meaʻole. Εξελέγη από τη Νομοθετική Συνέλευση της Σαμόα για πενταετή θητεία που άρχισε στις 20 Ιουνίου 2007 και ξανά τον Ιούλιο του 2012 για μια περαιτέρω πενταετή θητεία. Ο 4ος και σημερινός αρχηγός του κράτους, Tuimaleali'ifano Va'aleto'a Eti Sualauvi II, το δισέγγονο του ηγέτη του Κινήματος Mau Tuimaleali'ifano Fa'aoloi'i και ανιψιός του αρχικού μέλους του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων Tuimaleali'ifano Suatipatipa II, διαδέχθηκε τον Tui Atua Tupua Tamasese Efi μετά την εκλογή του από τη Νομοθετική Συνέλευση για πενταετή θητεία στις 30 Ιουνίου 2017, όταν η θητεία του Τουφούγκα Έφι πλησίαζε στο τέλος της.
Το 2019 η κυβέρνηση της Σαμόα τροποποίησε το σύνταγμα, εισάγοντας όρια θητείας για τον αρχηγό του κράτους. Μόλις ένας αρχηγός κράτους ολοκληρώσει την πρώτη πενταετή θητεία του, είναι επιλέξιμος για επαναδιορισμό μόνο μία φορά. Έτσι, κάθε αρχηγός κράτους επιτρέπεται να υπηρετήσει το πολύ για δέκα χρόνια.
Προσόντα
Το άρθρο 18 του συντάγματος της Σαμόα ορίζει τα προσόντα για τη θέση του αρχηγού κράτους. Αυτός πρέπει:
Θητεία
Ο αρχηγός του κράτους εκλέγεται από το Fono για πέντε χρόνια και μπορεί να επανεκλεγεί μία φορά. Οι εξαιρέσεις σε αυτό ήταν οι Tanumafili και Meaʻole, οι οποίοι εξαιρέθηκαν από την πενταετή θητεία που ορίζεται στο άρθρο 19. Μια τροπολογία του 2019 στο σύνταγμα ορίζει ότι ο αρχηγός του κράτους δεν μπορεί να υπηρετήσει περισσότερες από δύο θητείες. Κατανοήθηκε ότι το αξίωμα θα εναλλάσσεται μεταξύ των τεσσάρων οικογενειών tama aiga, από τις οποίες ο πιο πρόσφατα εκλεγμένος αρχηγός κράτους ανήκει στη φυλή Tuimaleali'ifano, έναν από τους τέσσερις κορυφαίους αρχηγούς μαζί με τους Mataʻafa (κενό αρχηγίας από το 2014).
Η απομάκρυνση από το αξίωμα μπορεί να γίνει με τέσσερις τρόπους:
Καθήκοντα και εξουσίες
Η θέση είναι αυτή ενός εθιμοτυπικού Αρχηγού Κράτους, ενώ την πραγματική εξουσία κατέχει ο Πρωθυπουργός, τον οποίο ο Αρχηγός του Κράτους διορίζει με σύσταση του Fono. Ενώ ο αρχηγός του κράτους "δεν παίζει ενεργό ρόλο στην κυβέρνηση", μπορεί να διαλύσει το Fono και καμία πράξη του κοινοβουλίου δεν θα γίνει νόμος χωρίς την έγκρισή του. Ο αρχηγός του κράτους μπορεί επίσης να χορηγήσει χάρη.
Εκλογές αρχηγού κράτους
Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί τέσσερις εκλογές για το αξίωμα του αρχηγού κράτους.
2007
Η πρώτη εκλογή αρχηγού κράτους πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουνίου 2007, στην οποία ο Τουί Ατούα Τουπούα Ταμασέσε Έφι εξελέγη χωρίς αντίπαλο από το 49μελές κοινοβούλιο.
2012
Η δεύτερη πραγματοποιήθηκε στις 19 Ιουλίου 2012, στην οποία ο Έφι προτάθηκε από τον πρωθυπουργό Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι και κέρδισε τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Παλουσαλούε Φαάπο Β΄.
2017
Η τρίτη έμμεση εκλογή πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017, στην οποία ο Τουιμαλεαλιιφάνο Βααλετόα Σουαλαούβι Β΄ εξελέγη χωρίς αντίπαλο.
2022
Στις 23 Αυγούστου 2022 διεξήχθη η 4η έμμεση εκλογή του αρχηγού κράτους και ο Σουαλαούβι επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο. Τον είχε ονομάσει ως υποψήφιο η πρωθυπουργός Φιαμέ Ναόμι Ματαάφα.
Σημειώσεις και παραπομπές
Αρχηγοί κράτους των Σαμόα
ΦΚ Προγκρές Νίντερκορν
Η ΦΚ Προγκρές Νίντερκορν είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Νίντερκορν του Λουξεμβούργου, που ιδρύθηκε το 1919. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Jos Haupert χωρητικότητας 4830 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λουξεμβούργου.
Σίτσαινα Ιωαννίνων
Τα Σίτσαινα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται προς το Ανατολικό Ζαγόρι και είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές της Πίνδου σε υψόμετρο 890 μέτρα. Απέχει 45 χλμ. ΒΑ. (οδικά - μέσω Εγνατίας) από την πόλη των Ιωαννίνων και 19 χλμ. Δ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πέτρας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Σιτσαίνων της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 175 κάτοικοι.
Σημείωση
Ως Σίτσαινα αναφερόταν παλιότερα ο γειτονικός οικισμός Αμπέλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Μουκορμυκητίαση
Η μουκορμυκητίαση είναι μια σοβαρή αλλά σπάνια μυκητιασική λοίμωξη, η οποία προκαλείται από μια ιδιαίτερη κατηγορία μυκήτων, τους μουκορμύκητες. Η λοίμωξη μπορεί να είναι θανατηφόρα σε ασθενείς με μειωμένο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως σε εκείνους με αιματολογικές κακοήθειες ή ανεπαρκώς ελεγχόμενο διαβήτη ή σε άτομα που λαμβάνουν στεροειδή ή άλλα ανοσοκατασταλτικά. Δομικές παραβιάσεις, όπως τραύματα στο δέρμα, μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε μουκορμυκητίαση.
Γενικά, η μουκορμυκητίαση κατατάσσεται σε πέντε βασικές κατηγορίες: ρινοεγκεφαλική, πνευμονική, δερματική, γαστρεντερική και διάσπαρτη. Στην πιο κοινή μορφή της, η λοίμωξη εκδηλώνεται ως μια ταχέως αναπτυσσόμενη, αγγειοϊστική λοίμωξη, με ρινοκογχικές, εγκεφαλικές και πνευμονικές εκδηλώσεις. Μεταδίδεται από σπόρια μούχλας της τάξης Mucorales, πιο συχνά μέσω εισπνοής, μολυσμένων τροφίμων ή μόλυνσης ανοιχτών πληγών.
Η λοίμωξη δεν είναι μεταδοτική. Ωστόσο, η έγκαιρη διάγνωση και η θεραπεία είναι κρίσιμες για την αντιμετώπισή της, καθώς είναι συνήθως ταχέως εξελισσόμενη και σχετίζεται με υψηλή θνητότητα. Η διάγνωση γίνεται με βιοψία και μικροβιολογική καλλιέργεια, σε συνδυασμό με την ιατρική απεικόνιση που βοηθά στον προσδιορισμό της έκτασης της νόσου. Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει τη χρήση αντιμυκητιασικών φαρμάκων (π.χ. αμφοτερικίνη Β) και χειρουργικό καθαρισμό.
Ο ακριβής αριθμός των περιπτώσεων μουκορμυκητίασης είναι δύσκολο να προσδιοριστεί επειδή συνήθως δεν υπάρχει εθνική επιτήρηση από τις αρχές των χωρών. Στις ΗΠΑ, η συχνότητα εμφάνισης της ασθένειας υπολογίζεται να είναι περίπου 1,7 περιπτώσεις ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού. Σε μια ανασκόπηση δημοσιευμένων περιπτώσεων μουκορμυκητίασης βρέθηκε ότι ένα συνολικό ποσοστό θνητότητας από όλες τις αιτίες είναι 54%. Το ποσοστό θνητότητας διέφερε ανάλογα με την υποκείμενη κατάσταση του ασθενούς, τον τύπο του μύκητα και το σημείο του σώματος που επηρεάστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Μυκητιάσεις
Χρήστος Καλαϊτζίδης
Ο Χρήστος Καλαϊτζίδης του Ιωάννη (25 Απριλίου 1937 - 12 Μαΐου 2014) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Tο 1977 ήταν υποψήφιος βουλευτής με την Εθνική Παράταξη και έπειτα εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Εκλέχθηκε βουλευτής Σερρών με τη Νέα Δημοκρατία το 1990 και το 1993. Στις 20 Απριλίου 1994 ανεξαρτητοποιήθηκε και προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Σετίφ
Το Σετίφ (سطيف, καβυλιακά: Sṭif), είναι πόλη της Αλγερίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Αποτελεί μια από τις σημαντικότερες πόλεις της ανατολικής Αλγερίας και της χώρας συνολικά, δεδομένου ότι θεωρείται εμπορική πρωτεύουσα της χώρας. Είναι μια εσωτερική πόλη, που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Αλγερίας, 270 χιλιόμετρα ανατολικά του Αλγερίου και 131 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντίνης, στην περιοχή Ωτ Πλαιν στα νότια της Καβυλίας. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μέτρων.
Η πόλη ήταν μέρος του αρχαίου βερβερικού βασιλείου της Νουμιδίας, πρωτεύουσα της Μαυριτανίας Σιτιφένσις, υπό την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προτού γίνει μουσουλμανική κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κατάκτησης του Μαγκρέμπ.
Θεωρείται ως το σημείο έναρξης των διαμαρτυριών της 8ης Μαΐου 1945, οι οποίες ήταν κρίσιμος παράγοντας για την έναρξη του πολέμου της Αλγερίας.
Τοπωνυμία
Το Σετίφ ήταν νουμιδικό πριν βρεθεί υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Το όνομα Σετίφ δεν προέρχεται από τα λατινικά, αλλά είναι βερβερική λέξη («ζντιφ») που σημαίνει «μαύρες εκτάσεις», αναφερόμενη στη γονιμότητα των εδαφών στο Σετίφ. Κατέχοντας στρατηγική θέση (δυτική πύλη προς τα υψίπεδα της Κωνσταντίνης) και ένα μεγάλο σημείο υδροδότησης χάρη στις πηγές που βρίσκονται στους πρόποδες των βουνών στους πρόποδες μιας τεράστιας πεδιάδας, το Σετίφ με όλα τα πλεονεκτήματα του ήταν ένα σημείο στρατηγικής διέλευσης μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού τμήματος της Αλγερίας. Το Σετίφ ήταν μέρος του μεσσασυλιακού βασιλείου και το 225 π.Χ. έγινε πρωτεύουσα ενός βερβερικού βασιλείου, έναν τίτλο που έχασε όταν ο Τζούμπα προτίμησε το Τσερτσέλ. Κοντά στο Σετίφ ο Τζουγκούρτα πραγματοποίησε μια μεγάλη μάχη ενάντια στον Κάιο Μάριο.
Γεωγραφία
Το Σετίφ είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Σετίφ και έχει πληθυσμό 252.177 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2008. Βρίσκεται 270 χιλιόμετρα ανατολικά του Αλγερίου, 65 χιλιόμετρα από το Μπορντζ Μπου Αρερίντζ και 132 χιλιόμετρα από την Κωνσταντίνη στην περιοχή Ωτ Πλαιν στα νότια της Καβυλίας. Η πόλη βρίσκεται 1.096 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, καθιστώντας τη δεύτερη υψηλότερη πρωτεύουσα επαρχίας στην Αλγερία.
Νουμιδία
Η πόλη βρισκόταν στην περιοχή του Νουμιδικού βασιλείου των Μασεσυλίων. Κοντά στο Σετίφ ο Τζουγκούρτα πολέμησε και ηττήθηκε από τον Μάριο στο 105 π.Χ.. Συνελήφθη από τον Μάριο, μεταφέρθηκε στη Ρώμη όπου εκτελέστηκε στη φυλακή του Τουλιάνου. Δεν βρέθηκαν υπολείμματα αυτής της περιόδου. Η πόλη ήταν μικρή υπό τις βασιλείες των Νουμιδίων.
Ρωμαϊκή εποχή
Όταν ιδρύθηκε η Μαυριτανία Σιτιφένσις, στα τέλη του 3ου αιώνα, το Σιτίφις έγινε η πρωτεύουσά της. Στη νεοευημερούσα πόλη κατασκευάστηκε ένα κτίριο λουτρών, διακοσμημένο με ψηφιδωτά: η αποκατάστασή του τον πέμπτο αιώνα περιελάμβανε ένα δωμάτιο ψυχρών λουτρών (frigidarium) με ένα μεγάλο μωσαϊκό που παρουσίαζε τη γέννηση της Αφροδίτης. Στο βορειοδυτικό άκρο της πόλης χτίστηκαν δύο μεγάλες χριστιανικές βασιλικές στο τέλος του τέταρτου αιώνα, διακοσμημένες και πάλι με ψηφιδωτά ενώ παράλληλα ιδρύθηκε επισκοπή. Υπήρχε εβραϊκή κοινότητα στην περιοχή. Τον 5ο αιώνα η πόλη υπέστη καταστροφές από ισχυρό σεισμό.
Παρόλο που δεν είναι γνωστό τι συνέβη υπό βανδαλική κυριαρχία, η βυζαντινή κατάκτηση έφερε μαζί της ένα μεγάλο φρούριο, από το οποίο διατηρούνται τμήματα.
Υπό τους Βανδάλους ήταν η κύρια πόλη της περιοχής Ζάμπα. Ήταν ακόμα η πρωτεύουσα επαρχίας υπό βυζαντινή κυριαρχία και ήταν τότε τόπος στρατηγικής σημασίας. Η περιοχή βρέθηκε υπό βυζαντινό έλεγχο για σύντομη περίοδο όπου έλαβε χώρα εισαγωγή ορθόδοξων δογμάτων.
Βυζαντινή εποχή
Το 531, ο βασιλιάς των Βανδάλων, Χιλδέριρχος, ανατράπηκε από τον σφετεριστή Γελίμερ, δίνοντας στον αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιουστινιανό, ο οποίος αγωνιζόταν για να αποκαταστήσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ένα πρόσχημα για επέμβαση. Μετά την αναχώρησή του από το Βυζάντιο, ο στρατηγός Βελισάριος εκμεταλλεύτηκε τις εξεγέρσεις στην Τριπολιτανία και τους Μαυριτανούς, που του επέτρεψαν να μεταβεί στην Καρχηδόνα (533) και στη συνέχεια στον ίδιο τον Γελίμερ (534). Οι Βυζαντινοί βρήκαν στο Σιτίφις, ελάχιστο πληθυσμό, εξαιτίας των βανδαλικών καταστροφών. Το 539, το Σιτίφις έγινε πάλι πρωτεύουσα βυζαντινής «ρωμαϊκής» επαρχίας: της Μαυριτανίας Σιτιφένσις. Εκείνη την εποχή, ο Σολομώντας έχτισε τα βυζαντινά φρούρια, τα δυτικά και τα νότια τείχη του οποίου διατηρούνται ακόμη. δεξιά|μικρογραφία|Λεπτομέρεια του χάρτη [[Χάρτης του Πόιτινγκερ|Tabula Peutingeriana (4ος αιώνας. Παρουσιάζει τη Sitifi Colonia (Αποικία Σίτιφις)]]
Επισκοπή
Η πόλη ήταν η έδρα μιας επισκοπής. Ο Αυγουστίνος, ο οποίος είχε συχνές σχέσεις με το Σιτίφις, αναφέρει ότι την εποχή του η Επισκοπή διέθετε ένα μοναστήρι και μια επισκοπική σχολή. Έχουν βρεθεί αρκετές χριστιανικές επιγραφές. Μία από τις 452 αναφέρει τα λείψανα του Αγίου Λαυρεντίου, ένα μία άλλη ονομάζει δύο μάρτυρες του Σιτίφις, του Ιούστο και τον Δεκούριο.
Αραβοποίηση
Το 647 μ.Χ. (το έτος 27 της Εγίρας), έλαβε χώρα η πρώτη μουσουλμανική εκστρατεία στην Αφρική. Μεχρι το 700 μ.Χ., η περιοχή είχε καταληφθεί και εξισλαμιστεί. Ελάχιστα είναι γνωστά για την πρώιμη ισλαμική πόλη, αλλά τον 10ο αιώνα η περιοχή έξω από το οχυρό ήταν γεμάτη κατοικίες: πάνω από δώδεκα εξ αυτών ανασκάφηκαν στην περιοχή των Ρωμαϊκών λουτρών, με μεγάλες αυλές περικυκλωμένες από δωμάτια. Μετά την κατάληψη του Καΐρου, οι Φατιμίδες εγκατέλειψαν την Τυνισία και τμήματα της ανατολικής Αλγερίας στους γηγενείς Ζιρίδες (972–1148). Η εισβολή της Ιφρικίγια από τους Μπανού Χιλάλ, μια φιλοπόλεμη αραβική φυλή που ενθαρρύνθηκε από τους Φατιμίδες της Αιγύπτου να καταλάβει τη Βόρεια Αφρική οδήγησε την αστική και οικονομική ζωή της περιοχής σε περαιτέρω συρρίκνωση.
Αποικιοκρατία
μικρογραφία|Το Σετίφ κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας. Στα μέσα του ενδέκατου αιώνα, η εξέλιξη αυτή σταμάτησε απότομα και ένα αμυντικό τείχος χτίστηκε γύρω από την πόλη. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό από το Σετίφ μέχρις ότου τα ερείπια της πόλης χρησιμοποιήθηκαν από τον γαλλικό στρατό, ο οποίος κατασκεύυασε το δικό του οχυρό στην περιοχή το 1848, χρησιμοποιώντας τη γραμμή του μεσαιωνικού τείχους της πόλης και του βυζαντινού φρουρίου.
Στις 8 Μαΐου 1945, ημέρα που επισήμως ολοκληρώθηκε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη, μια εξέγερση εναντίον των κατοχικών γαλλικών δυνάμεων στο Σετίφ και τις κοντινές πόλεις Γκελμά και Χεράτα είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 104 πιε-νουάρ. Η εξέγερση καταστάλθηκε μέσω αυτής που αργότερα έγινε γνωστή ως σφαγή του Σετίφ. Οι εκτιμήσεις των αλγερινών θυμάτων ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό από 2.000 έως 40.000.
Οικονομία
Η τοπική οικονομία ασχολείται τόσο με το εμπόριο όσο και με τις βιομηχανίες. Το εμπόριο αφορά κυρίως σιτηρά και ζώα από τη γύρω περιοχή. Το σιτάρι που παράγεται στην περιοχή υποβάλλεται σε επεξεργασία από εργοστάσια για την παραγωγή σιμιγδαλιού, κουσκούς και ζυμαρικών. Άλλες βιομηχανίες είναι η κατεργασία ξύλου, η κατασκευή χαλιών και μεταλλικών χειροτεχνιών. Ο ψευδάργυρος εξάγεται από κοντινά κοιτάσματα και υπάρχει υδροηλεκτρική ανάπτυξη στα βόρεια. Έχει γίνει το εμπορικό κέντρο μιας περιοχής όπου κατασκευάζονται κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, εξορύσσονται φωσφορικά άλατα και καλλιεργούνται σιτηρά. Η πόλη διαθέτει γραμμή τραμ, και είναι η πρώτη πόλη στην περιοχή της Καβυλίας στην Αλγερία με σύστημα ελαφρού σιδηροδρόμου. μικρογραφία|389x389εσ|Το κέντρο της πόλης του Σετίφ.
Κλίμα
Το Σετίφ έχει ξηρό μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk). Τα καλοκαίρια του είναι ζεστά και ξηρά, ενώ οι χειμώνες του δροσεροί και σχετικά υγροί.
Λόγω της θέσης του στα Υψηλά Οροπέδια σε υψόμετρο 1.096 μ., είναι μια από τις πιο κρύες περιοχές κατά τη διάρκεια του χειμώνα στην Αλγερία. Η επαρχία δέχεται συχνά ετήσια χιονόπτωση μέχρι 40 εκατοστά. Το καλοκαίρι είναι αρκετά ζεστό όπου τα ακραία κύματα καύσωνα είναι συνηθισμένα τον Ιούλιο, όπου οι θερμοκρασίες μπορούν μερικές φορές να φτάσουν ακόμα και τους 40 °C.
Ποδοσφαιρική ομάδα
Η ΕΣ Σετίφ είναι μία από τις πιο γνωστές ομάδες της ανώτερης κατηγορίας της Αλγερίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Έφη Μελά
Η Έφη Μελά είναι ελληνίδα πρώην ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Καριέρα
Το 1954 αναδείχθηκε Μις Ελλάς στα ελληνικά καλλιστεία που έλαβαν χώρα στις 26 Ιουνίου 1954, στο παραλιακό κέντρο "Αρζεντίνα", ενώ τον τίτλο της Σταρ Ελλάς κατέκτησε η Ρίκα Διαλυνά. Την ίδια χρονιά το εν λόγω μοντέλο κατέκτησε την τρίτη θέση στα καλλιστεία για την ανάδειξη της Μις Κόσμος. Από το 1954 έως το 1972, οπότε και αποφάσισε να κατέβει από την πασαρέλα, ήταν ένα από τα πιο καλοπληρωµένα και περιζήτητα µοντέλα, μάλιστα την αποκαλούσαν «Μπριζίτ Μπαρντό της ελληνικής µόδας».
Παράλληλα με το μόντελιγκ ασχολήθηκε και με την υποκριτική, συμμετέχοντας, από το 1957 έως το 1968, σε 11 ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες. Ο κυριότερος ρόλος που ενσάρκωσε είναι αυτός της Ρόζας Δελλή στο καλύτερο ίσως φιλμ νουάρ του ελληνικού κινηματογράφου, την ταινία του 1960 με τίτλο Έγκλημα στα παρασκήνια, σε σενάριο του Γιάννη Μαρή και σκηνοθεσία του Ντίνου Κατσουρίδη.
Προσωπική ζωή
Το 1976 και μετά από το διαζύγιό της από τον αθλητικό συντάκτη Χάρη Λυμπερόπουλο, παντρεύτηκε τον σχεδιαστή μόδας Γιάννη Τσεκλένη.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Μπε-ιν Κιούν
Το Μπε-ιν Κιούν, επίσης γνωστό ως νήσος Αμπάι, είναι μικρό νησί στα ανοικτά των ακτών της πολιτείας Ραχίν στη Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία).
Γεωγραφία
Το Μπε-ιν Κιούν έχει μήκος 1.1 χλμ. και πλάτος 0.35 τ.χλμ.. Το νησί είναι επίπεδο με μέγιστο ύψος 4 μ. Βρίσκεται 1.2 χλμ. μακριά από την ηπειρωτική ακτή.