cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λολίτα (ταινία, 1962)
Η Λολίτα (πρωτότυπος τίτλος: Lolita) είναι αμερικανοβρετανική ταινία μαύρης κωμωδίας-δράματος του 1962 σε σκηνοθεσία του Στάνλεϊ Κούμπρικ. Βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, που έγραψε επίσης το σενάριο. Αναφέρεται σε έναν μέσης ηλικίας φιλόλογο λογοτεχνίας που έχει εμμονή με ένα έφηβο κορίτσι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζέιμς Μέισον ως Humbert Humbert, η Σου Λιόν ως Dolores Haze (Λολίτα), και Σέλλεϊ Γουίντερς ως Charlotte Haze, με τον Πίτερ Σέλλερς ως Clare Quilty.
Λόγω των περιορισμών της Ένωσης Εταιρειών Κινηματογράφου της Αμερικής εκείνη την εποχή, η ταινία περιόρισε τις πιο προκλητικές πτυχές του μυθιστορήματος, μερικές φορές αφήνοντας πολλά στη φαντασία του κοινού. Η ηθοποιός που υποδύθηκε τη Λολίτα, η Sue Lyon, ήταν 14 ετών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Η Λολίτα προκάλεσε πόλωση στους κριτικούς, αλλά είναι αναγνωρισμένη σήμερα. Ο Κούμπρικ σχολίασε αργότερα, ωστόσο, ότι αν είχε συνειδητοποιήσει πόσο σοβαροί θα ήταν οι περιορισμοί της λογοκρισίας, πιθανότατα δεν θα είχε κάνει ποτέ την ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Τέρμα τα δίφραγκα
Το Τέρμα τα δίφραγκα είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Σάκη Τσολακάκη και σε σενάριο του Ηλία Μπακόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Αυλωνίτης, Πάρη Λεβέντη, Νίκος Ρίζος και Θανάσης Μυλωνάς.
Πλοκή
Ένας αξιοπρεπής μεροκαματιάρης, ο Αγησίλαος, έρχεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο της έξωσης από τον σπιτονοικοκύρη του και έτσι δεν έχει άλλη επιλογή από το να απευθυνθεί σε φίλους και συγγενείς, ελπίζοντας να πάρει δανεικά χρήματα για να βγει από την δύσκολη κατάσταση. Η Ρίτα, μια νεαρή ξανθιά κοπέλα η οποία έχει μακροχρόνιο δέσμο με τον γιο του Αγησίλαου, τον Τάκη, αρχίζει να τον ακολουθεί, παρακαλώντας τον να δεχθεί να του μιλήσει, αλλά εκείνος την αποφεύγει συνεχώς. Με την μεσολάβηση του Ναπόλεοντα, ενός φίλου του ζευγαριού, ο Αγησίλαος πείθεται τελικά να συναινέσει στον αρραβώνα του Τάκη με τη Ρίτα. Παράλληλα, ο Αγησίλαος λύνει και το οικονομικό του πρόβλημα με τη βοήθεια μιας νεαρής χήρας που θα γνωρίσει και την οποία επιθυμούσε και ο σπιτονοικοκύρης του.
Διανομή ρόλων
Το καστ συμπληρώνουν με μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί:
Παραγωγή
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο του Γιώργου Παπαζήση.
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1962-1963 και έκοψε 8.425 εισιτήρια και βρέθηκε στην 68η θέση σε σύνολο 82 ταινιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σάκη Τσολακάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Σενάρια του Ηλία Μπακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ρίσσα Φιλμ
Άνω Πιτσά Κορινθίας
Τα Άνω Πιτσά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πιτσών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ξυλοκάστρου, του δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Τα Άνω Πιτσά είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας, στις βορειοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Δραγουνέρα» (1.157μ.) και στις ανατολικές όχθες του Σκουπαίικου ρέματος, πάνω στον επαρχιακό δρόμο προς Καλλιθέα και Σοφιανά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 930. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΒΔ. της Κορίνθου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πιτσών του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πιτσών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ξυλοκάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης
Αγωνιστική περίοδος BAA 1946-1947
Στο εναρκτήριο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 11 ομάδες και έδωσαν 60 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Φιλαδέλφεια Ουόριορς επικράτησαν των Σικάγο Σταγκς με 4-1 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο.
Κανονική περίοδος
Η κανονική περίοδος ξεκίνησε την 1η Νοεμβρίου 1946 και ολοκληρώθηκε στις 31 Μαρτίου 1947 μετά από 331 αγώνες. Τα 331 παιχνίδια παρακολούθησαν κατά μέσο όρο 3.142 θεατές. Οι τρεις πρώτες ομάδες κάθε κατηγορίας πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Πλέι-οφ
Στον πρώτο γύρο, οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη και τρίτη θέση κάθε κατηγορίας (δυτική και ανατολική) αγωνίστηκαν μεταξύ τους, με την πρόκριση να κρίνεται στις δύο νίκες. Οι νικητές των δύο αγώνων δημιούργησαν το ένα ζευγάρι των ημιτελικών, όπου και εκεί η πρόκριση για τους τελικούς του πρωταθλήματος κρίθηκε στις δύο νίκες.
Στο άλλο ζευγάρι των ημιτελικών, αγωνίστηκαν μεταξύ τους οι ομάδες που τερμάτισαν στην πρώτη θέση των δύο κατηγοριών, με την πρόκριση για τους τελικούς του πρωταθλήματος να κρίνεται στις τέσσερις νίκες. Στα τελικά, ο πρωταθλητής αναδείχθηκε επίσης στις τέσσερις νίκες. Αυτό το σύστημα διεξαγωγής των πλέι-οφ χρησιμοποιήθηκε μόνο τις δυο πρώτες σεζόν της διοργάνωσης.
Το πρωτάθλημα κατέκτησαν οι Φιλαδέλφεια Ουόριορς επικρατώντας των Σικάγο Σταγκς με 4-1 νίκες στους τελικούς. Αξιοσημείωτο είναι ότι το τουρνουά διεξήχθη το διάστημα 2-22 Απριλίου 1947, με τους Ουόριορς να παίζουν 10 και τους Σταγκς 11 παιχνίδια σε 21 ημέρες, ενώ για τους τελικούς έπαιξαν 5 αγώνες σε μόλις 7 ημέρες.
Ταξιάρχης Νάξου
Με την ονομασία Ταξιάρχης Νάξου μπορεί να αναφέρονται
Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια
Το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια (αγγλικά: University of Pennsylvania, γνωστό επίσης ως Penn ή UPenn), είναι το τέταρτο παλαιότερο Αμερικανικό πανεπιστήμιο, και ένα από τα 8 μέλη του Ivy League (Harvard University, Yale University, University of Pennsylvania, Princeton University, Columbia University, Dartmouth College, Brown University, Cornell University). Βρίσκεται στη Φιλαδέλφεια, στην πολιτεία της Πενσυλβάνια. Το μότο του πανεπιστημίου είναι «Νόμοι άνευ ηθικής (είναι) μάταιοι». Πρόκειται για ένα από τα πλουσιότερα πανεπιστήμια του κόσμου, με περιουσία που ανέρχεται στα 14 δισεκατομμύρια δολάρια (2019). Ιδρύθηκε από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο και παρέχει τόσο προπτυχιακές, όσο και μεταπτυχιακές σπουδές σε διάφορες ειδικότητες.
Αποτέλεσε πυρήνα καινοτομίας για διάφορες ακαδημαϊκές και ερευνητικές εξελίξεις, όπως η πρώτη σχολή ιατρικής και η πρώτη σχολή διοίκησης επιχειρήσεων στην Αμερική, η πρώτη φοιτητική ένωση αμερικανικού πανεπιστημίου, καθώς και ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής γενικής χρήσης (ENIAC), τα εμβόλια για την ηπατίτιδα Β και την ερυθρά, η γνωσιακή θεραπεία, η ανακάλυψη της ρεζιστίνης, και άλλες. Το Πενν ήταν επίσης το πρώτο πανεπιστήμιο που απένειμε διδακτορικό σε Αφροαμερικανίδα γυναίκα στις ΗΠΑ, τη Σάντι Τάνερ Μόσελ Αλεξάντερ, η οποία ήταν και η πρώτη γυναίκα απόφοιτος της νομικής σχολής του Πενν. Σήμερα, το Πενν είναι ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά πανεπιστήμια στην Αμερική και θεωρείται ένα από τα δέκα κορυφαία ερευνητικά ιδρύματα του κόσμου. Το έτος 2019, ο ερευνητικός προϋπολογισμός του ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο δολάρια, ενώ ο γενικός προϋπολογισμός του τα 6 δισεκατομμύρια δολάρια, μεγαλύτερος από κάθε άλλο πανεπιστήμιο του Ivy League.
Είναι ιδιαίτερα γνωστό για τη σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Ουάρτον (Wharton School for Business) και το τμήμα Οικονομικών, για την Ιατρική σχολή (Perelman School of Medicine), τη νομική, τα τμήματα βιοτεχνολογίας και νανοτεχνολογίας (Singh center), τη ρομποτική (General Robotics Autonomy Sensing & Perception Laboratory - GRASP), τη σχολή σπουδών επικοινωνίας (Annenberg School for Communication), την οδοντιατρική, τη νοσηλευτική. Σε όλα τα παραπάνω αντικείμενα το Πενν βρίσκεται σταθερά μέσα στα πέντε ή δέκα καλύτερα των ΗΠΑ.
Πολλοί από τους καθηγητές και αποφοίτους του έχουν αποσπάσει εθνικές και διεθνείς διακρίσεις. Το Πενν αριθμεί 151 μέλη των Εθνικών Ακαδημιών (National Academies), 88 μέλη της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (Academy of Arts and Sciences), 170 βραβευθέντες καθηγητές από το ίδρυμα Guggenheim, 108 βραβευθέντες καθηγητές από το ίδρυμα Alfred P. Sloan, και 35 Νομπελίστες. Ανάμεσα στους διάσημους αποφοίτους του βρίσκονται 12 αρχηγοί κρατών, 28 εν ζωή δισεκατομμυριούχοι (Το Penn έχει το μεγαλύτερο αριθμό δισεκατομμυριούχων προπτυχιακών αποφοίτων), τρεις δικαστές του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ καθώς και πολλοί δικαστές ανωτάτων δικαστηρίων άλλων χωρών, ιδρυτές τεχνολογικών εταιριών, όπως της Cisco, της Paypal, της Silicon Graphics και της Zynga (της εταιρίας πίσω από το Farmville), και άλλοι καταξιωμένοι πολιτικοί, επιστήμονες και επαγγελματίες. Ενδεικτικά αναφέρονται οι Πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ και Γουίλιαμ Χ. Χάρισον, ο γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι, οι επιχειρηματίες Ντόναλντ Τραμπ και Γουόρεν Μπάφετ (ο οποίος μεταγράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα), ο νυν CEO της Google, Sundar Pichai, ο πρόεδρος της Εστέ Λόντερ (Estée Lauder), Leonard Lauder, η νυν πρόεδρος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Ντρου Φάουστ, ο νυν πρόεδρος της Ακτής Ελεφαντοστού, Αλασάνε Ουαταρά, ο ποιητής Έζρα Πάουντ και άλλοι. Ανάμεσα στους γνωστούς Έλληνες που έχουν διδάξει, εργαστεί ή αποφοιτήσει από το Πενν βρίσκονται ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Φώτης Μήτσης, ο πρώην πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Γρηγόριος Πραστάκος, ο νυν Υποργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος, ο μαθηματικός Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, ο διάσημος Ελληνοαμερικανός καθηγητής Νικόλας Χριστάκις, ο ιστορικός Κώστας Γαβρόγλου, η πρώην βουλευτής και ειδική σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, Έλενα Παναρίτη και άλλοι.
Ιστορία
thumb|left|Το άγαλμα του [[Βενιαμίν Φραγκλίνος|Βενιαμίν Φραγκλίνου, ιδρυτή του Πανεπιστημίου, στην κεντρική πλατεία. Πίσω διακρίνεται το College Hall.]] Το Πενν έχει τις ρίζες του στο όραμα του Βενιαμίν Φραγκλίνου να δημιουργήσει ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα του οποίου η εκπαίδευση δεν θα στόχευε κυρίως σε άτομα που συνδεόταν με την εκκλησία, αντίθετα με την τακτική των τριών άλλων κολεγίων που λειτουργούσαν εκείνη την περίοδο, του Χάρβαρντ, του Γέιλ και του Κολεγίου Γουΐλιαμ και Μέρι. Το 1749 ο Φραγκλίνος κυκλοφόρησε ένα κείμενο με τίτλο «Προτάσεις για την Εκπαίδευση των Νέων στη Φιλαδέλφεια», το οποίο οδήγησε στην ίδρυση του πανεπιστήμιου, όμως η επίσημη ημερομηνία ίδρυσης τοποθετήθηκε στο 1740 με βάση τα προϋπάρχοντα ιδρύματα που απορρόφησε το Πενν όταν απέκτησε το 1750 μόνιμη έδρα.
Από το 1755 μέχρι το 1779 το Πενν ήταν γνωστό ως Κολέγιο της Φιλαδέλφεια, το 1779 μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Πενσυλβάνιας, ενώ το σημερινό του όνομα -Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας- το απέκτησε το 1791. Πολλά κτίρια του αρχικού κάμπους και κάποιες πρώτες επεκτάσεις, όπως το κτίριο της νομικής σχολής, σχεδιάστηκαν με πρότυπο τα πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και της Οξφόρδης από την εταιρία Κόουπ και Στιούαρτσον, η οποία σχεδίασε επίσης το κάμπους του Πρίνστον.
Το πανεπιστήμιο άρχισε να επεκτείνεται γρήγορα ιδρύοντας πολλές επαγγελματικές σχολές. Ανάμεσά τους ήταν η πρώτη ιατρική σχολή της Αμερικής το 1765, το πρώτο πανεπιστημιακό νοσοκομείο το 1874, και η πρώτη σχολή διοίκησης επιχειρήσεων το 1881. Η νομική ιδρύθηκε το 1790 από τον Τζέιμς Γουίλσον, έναν από τους ιδρυτικούς πατέρες των ΗΠΑ έχοντας υπογράψει τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ενώ με τη σημερινή της μορφή λειτουργεί από το 1850. Εξάλλου από το Πενν είχαν αποφοιτήσει 8 από τους 56 υπογράψαντες ιδρυτικούς πατέρες.
Σχολές και τμήματα
thumb|right|Η Νομική Σχολή του Πενν ιδρύθηκε το 1850.
Το Πενν προσφέρει προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση. Σε προπτυχιακό επίπεδο χωρίζεται:
Οι παραπάνω σχολές χορηγούν επίσης μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους. Οι επαγγελματικές σχολές του, δηλαδή αυτές στις οποίες ο φοιτητής εγγράφεται μετά την κολεγιακή του εκπαίδευση, περιλαμβάνουν:
Το πανεπιστήμιο δίνει μεγάλη έμφαση στη διατομεακή εκπαίδευση και προσφέρει πολλά πτυχία που συνδυάζουν αντικείμενα και μαθήματα από δύο ή περισσότερες σχολές. Τέτοια παραδείγματα περιλαμβάνουν το Πρόγραμμα Jerome Fisher στο μάνατζμεντ και την τεχνολογία και το πρόγραμμα Huntsman στις Διεθνείς Σπουδές και τη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Ανεξάρτητα από το αν είναι γραμμένοι σε κάποιο συγκεκριμένο διατομεακό πρόγραμμα οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο μπορούν να πάρουν μαθήματα από οποιαδήποτε σχολή, κάτι που είναι γνωστό ως πολιτική του «Ενιαίου Πανεπιστημίου» ("One University Policy").
Ακαδημαϊκές επιδόσεις και έρευνα
Με 189 ερευνητικά κέντρα και πάνω από 4.700 ερευνητές μέλη ΔΕΠ το Πενν είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα ερευνητικά ιδρύματα στην Αμερική. Ο ερευνητικός προϋπολογισμός του ξεπέρασε το 2019 το 1 δισεκατομμύριο δολάρια. To 2017 ήταν 4ο σε ερευνητικό προϋπολογισμό στην Αμερική και πρώτο ανάμεσα στα πανεπιστήμια του Ivy League. Σε παγκόσμια κλίμακα το Πενν είναι 11ο όσον αφορά την επιρροή που έχουν οι δημοσιεύσεις του ακαδημαϊκού προσωπικού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πενσυλβάνιας Πανεπιστημιο
Γιάννης Οικονόμου (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γιάννης Οικονόμου ή Ιωάννης Οικονόμου αναφέρονται οι:
Κάστρο Αγριδίου
Το Κάστρο του Αγριδίου είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα κατάλοιπα του οποίου υπάρχουν πάνω σε έναν κωνοειδή λόφο που ονομάζεται «Παλαιόκαστρο» δυτικά του χωριού Αγρίδι του Δήμου Καλαβρύτων πάνω από την κοιλάδα του Αροάνιου.
Από τα λίγα ερείπια που διασώζονται φαίνεται πως πρόκειται για κάποιον πύργο και όχι κάστρο που χτίστηκε από τους Φράγκους τον 13ο αιώνα για την εποπτεία των ορεινών περασμάτων της περιοχής. Ο πύργος αυτός, όπως και το γειτονικό Κάστρο της Παλαιορούμελης, ανήκε στη βαρωνία των Καλαβρύτων.
Πηγές
Α Α Κ Κ
The Originals (4ος κύκλος)
Το The Originals είναι Αμερικανική υπερφυσική δραματική σειρά φαντασίας η οποία ανανεώθηκε για τέταρτο κύκλο επεισοδίων από το κανάλι The CW στις 11 Μαρτίου 2016. Την ανανέωση της σειράς, όπως και τον άλλων σειρών του καναλιού που ανανεώθηκαν για την τηλεοπτική περίοδο 2016-2017, ανακοίνωσε ο πρόεδρος του The CW, Μαρκ Πέντοβιτς.
Η πρεμιέρα του τέταρτου κύκλου προγραμματίστηκε για το δεύτερο μισό της τηλεοπτικής σεζόν 2016-17 κι έγινε στις 17 Μαρτίου 2017. Ο κύκλος ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουνίου 2017 έπειτα από 13 επεισόδια.
Διακρίσεις
Για τον τέταρτο κύκλο, ο Τζόζεφ Μόργκαν υπήρξε υποψήφιος στην κατηγορία «Καλύτερος ηθοποιός σε τηλεοπτική σειρά φαντασίας/επιστημονικής φαντασίας» στα βραβεία Teen Choice.
Home media
Ο τέταρτος κύκλος της σειράς κυκλοφόρησε τόσο σε DVD, όσο και σε Blu ray μορφή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου 2017, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε στις 23 Οκτωβρίου 2017.
Παραπομπές
Originals, The
Μονή Αγίου Γεωργίου Χίου
Η Μονή Αγίου Γεωργίου είναι μοναστήρι στη Χίο, το οποίο βρίσκεται δίπλα και νοτιοδυτικά από το Πυργί.
Είναι κτισμένο στους πρόποδες του λόφου Πατέλλα σε υψόμετρο 150 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πυργίου.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυργίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μαστιχοχωρίων του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μοναχούς/ες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Χίο Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κοινοβούλιο της Οξφόρδης (1258)
Το Κοινοβούλιο της Οξφόρδης (1258), επίσης γνωστό και ως Τρελό Κοινοβούλιο και Α΄ Αγγλικό Κοινοβούλιο, συγκλήθηκε κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Το Κοινοβούλιο πήρε το προσωνύμιο «τρελό» ως αποτέλεσμα μιας αναφοράς που εντοπίζεται στο Liber de Antiquis Legibus («Βιβλίο των Αρχαίων»). Την απόφαση για την δημιουργία του την έλαβε ο Σίμων του Μονφόρ, 6ος Κόμης του Λέστερ. Κεντρικός ομιλητής σε αυτό ήταν ο Πέτρος του Μονφόρ υπό την καθοδήγηση του Σίμων του Μονφόρ. O τελευταίος ηγήθηκε του Κοινοβουλίου, αλλά και ολόκληρης της Αγγλίας, για 18 μήνες, από το 1264 μέχρι το θάνατό του στη Μάχη του Ίβσαμ.
Επιχειρήματα και συμβιβασμός
Στο Κοινοβούλιο του Λονδίνου που συγκλήθηκε στις 2 Απριλίου του 1258, η δυσαρέσκεια των μεγάλων γαιοκτημόνων απέναντι στον Βασιλιά έφτασε σε οριακό σημείο. Εκεί έγινε συμφωνία να εξεταστεί το ζήτημα της φορολογίας τους επόμενους μήνες. Στο Κοινοβούλιο της Οξφόρδης στις 11 Ιουνίου, υπό την ηγεσία του Σίμων του Μονφόρ, ο Ερρίκος αποδέχθηκε μια νέα μορφή διακυβέρνησης, κατά την οποία η εξουσία τέθηκε στα χέρια ενός ανακτοβουλίου, που αποτελούνταν από 15 μέλη τα οποία θα επόπτευαν τους υπουργικούς διορισμούς, την τοπική διοίκηση και τη φύλαξη των βασιλικών κάστρων. Το Κοινοβούλιο, ωστόσο, το οποίο έπρεπε να συνεδριάσει τρεις φορές το χρόνο, θα είχε το καθήκον να επιβλέπει τις επιδόσεις του ανακτοβουλίου.
Ο Ερρίκος συμφώνησε με αυτούς τους όρους και ως αποτέλεσμα σχηματίστηκε ένα ανακτοβούλιο αποτελούμενο από δεκαπέντε μέλη. Αυτά τα μέλη περιλάμβαναν τόσο τον Σίμων του Μονφόρ όσο και τον γιο του Πέτρο, ο οποίος ενήργησε ως προεδρεύων στις συνεδριάσεις. Στους υπόλοιπους δώδεκα περιλαμβάνονταν ο Βονιφάτιος της Σαβοΐας, ο Ουαλτέρος της Καντιλούπης, ο Ρότζερ Μπίγκοντ, ο Ρίτσαρντ του Κλαρέ, ο Χάμφρεί του Μποχούν, ο Γουίλιαμ Μοντουίτ, o Ουίλιαμ του Φορς, ο Χιου Μπίγκοντ, ο Πέτρος Β΄ της Σαβοΐας, ο Ρότζερ Μόρτιμερ, ο Τζέιμς του Οντελεϊέ και ο Τζον Μονσέλ.
Επακόλουθα γεγονότα
Η λειτουργία του Κοινοβουλίου δεν κράτησε για πολύ. Ο Πάπας δικαιολόγησε τον Βασιλιά για την αμέλεια των υποχρεώσεών του όσον αφορά το ζήτημα της Σικελίας, κάτι που σήμαινε ότι δεν απαιτούσε πλέον τα κεφάλαια τα οποία θα έπρεπε να εξασφαλίσει με μία νέα φορολογία που θα θέσπιζε το Κοινοβούλιο. Το ζήτημα επιλύθηκε με παρέμβαση του Γάλλου Βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄, ο οποίος ενήργησε διαιτητικά μεταξύ του Ερρίκου και των Βαρόνων στην Απόφαση της Αμιένης. Ο Λουδοβίκος έλαβε την απόφαση να υποστηρίξει τον ομόλογό του Άγγλο Βασιλιά, ανατρέποντας τη συμφωνία που συνάφθηκε στο Κοινοβούλιο της Οξφόρδης και ακυρώνοντας την ανάγκη του Ερρίκου να επιτρέψει στο Κοινοβούλιο να διορίσει υπουργούς, παραχωρώντας αυτή τη βασιλική εξουσία.
Τα γεγονότα οδήγησαν σύντομα στον Δεύτερο Πόλεμο των Βαρόνων, όταν οι δυνάμεις του Σίμων του Μονφόρ εξεγέρθηκαν εναντίον του Βασιλιά. Στις 14 Μαΐου του 1264, οι δυνάμεις των Βαρόνων κατάφεραν να νικήσουν τις βασιλικές δυνάμεις στη Μάχη του Λούις και να αιχμαλωτίσουν τον Βασιλιά Ερρίκο και τον Πρίγκιπα Εδουάρδο. Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος κατάφερε να ξεφύγει από την αιχμαλωσία, ξεκινώντας την επανακατάκτηση της Αγγλίας/ Οι δυνάμεις του Μονφόρ παγιδεύτηκαν στο Ίβσαμ και στην επακόλουθη μάχη ο Σίμων και οι σημαντικότεροι Βαρόνοι σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις του Εδουάρδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αγγλίας
Θειούχος άργυρος
Ο θειούχος άργυρος είναι το σουλφίδιο του αργύρου. Χρησιμεύει ως φωτοευαίσθητη ουσία στην φωτογραφία.
Ιδιότητες
Αυτό το πυκνό μαύρο στερεό αποτελεί το θόλωμα που σχηματίζεται με την πάροδο του χρόνου στα ασημικά και σε άλλα αργυρά αντικείμενα. Ο θειούχος άργυρος είναι αδιάλυτος σε όλους τους διαλύτες, αλλά αποσυντίθεται από ισχυρά οξέα. Ο θειούχος άργυρος είναι μια ιοντική ένωση, καθώς αποτελείται από άργυρο (ηλεκτραρνητικότητας 1,98) και θείο (με ηλεκτραρνητικότητα 2,58). Είναι ένα συστατικό της κλασικής ποιοτικής ανόργανης ανάλυσης. Όταν σχηματίζεται σε ηλεκτρικές επαφές που λειτουργούν σε ατμόσφαιρα πλούσια σε υδρόθειο, μπορούν να σχηματιστούν μεγάλα νήματα γνωστά ως νηματίδια αργύρου (silver whiskers).
Η αποσύνθεση ξύλινων θαμμένων μπαούλων σε βυθισμένες γαλέρες μπορεί να δώσουν τα απαιτούμενα θειούχα ιόντα σε συγκεκριμένα βακτήρια που τα καταναλώνουν για να παραγάγουν αέριο υδρόθειο. Όταν συνδυαστεί με άργυρο το αέριο υδρόθειο δημιουργεί μια στρώση μαύρου θειούχου αργύρου στον άργυρο, που προστατεύει τον εσωτερικό άργυρο από παραπέρα μετατροπή σε θειούχο άργυρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Tarnishing of Silver: A Short Review V&A Conservation Journal
Κατηγορία:Σουλφίδια Κατηγορία:Ενώσεις αργύρου
Μικροσεισμός
Μικροσεισμός λέγεται ο πολύ χαμηλής έντασης σεισμός ο οποίος μπορεί να είναι 2,0 Ρίχτερ ή λιγότερο σε μέγεθος. Είναι πολύ σπάνια αισθητός μακρύτερα από 8 χιλιόμέτρα από το επίκεντρο της δόνησης. Εκτός από να έχει φυσικά τεκτονικά αίτια, μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα υπόγειας πυρηνικής δοκιμής ή ακόμη και από μεγάλες εκρήξεις συμβατικών εκρηκτικών σε εκσκαφές. Συνήθως δεν προκαλεί απώλειες από ζωές ή καταστροφές κτιρίων και πολύ σπάνια τον αισθάνεται ο άνθρωπος.
Μικροσεισμοί συμβαίνουν συχνά κοντά σε ηφαίστεια καθώς πλησιάζει η έκρηξή τους και σε ορισμένες περιοχές εκμετάλλευσης για τη γεωθερμική ενέργεια, όπως κοντά στο Geyserville στη βόρεια Καλιφόρνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεκτονική
Αρχιεπισκοπικό ζήτημα Κύπρου
Το «Αρχιεπισκοπικό ζήτημα» ήταν μια μείζων πολιτική κρίση που έπληξε την Κυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία και την ελληνική κοινότητα του νησιού κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα (1900-1910) και που έφθασε στον κίνδυνο της κατάλυσης του Αυτοκέφαλου της.
thumb|right|Ο Αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος Γ΄, για την διαδοχή του οποίου ξέσπασε η δεκαετής διαμάχη Το ζήτημα ξεκίνησε τον Μάιο του 1900 όταν, μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου, η ιεραρχία της αποτελούνταν από δύο μόνο Μητροπολίτες, τον Κιτίου Κύριλλο και τον προ έτους χειροτονηθέντα Κυρηνείας (επίσης) Κύριλλο. Και οι δύο διεκδίκησαν το αξίωμα του αρχιεπισκόπου. Η σύγκρουση επιδεινώθηκε από το γεγονός ότι ο καθένας τους είχε το δικό του πολιτικό πρόγραμμα: οι υποστηρικτές του Μητροπολίτη Κιτίου προσχώρησαν σε πιο ριζοσπαστική εθνικιστική ιδεολογία, ενώ οι υποστηρικτές του Κυρηνείας ακολουθούσαν μια πιο παραδοσιακή πολιτική γραμμή, την οποία πρέσβευε το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Αυτή η διαμάχη, καθαρά εκκλησιαστική στην αρχή, στη συνέχεια πήρε ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις και δίχασε βαθιά τον λαό, σε σημείο ώστε να παρέμβει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ακόμα και η Κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας για εξομάλυνση της κατάστασης.
Ιστορικό
Τον Ιανουάριο του 1899 πέθανε ο Μητροπολίτης Πάφου Μητροπολίτης Πάφου Επιφάνιος (1890-1899). Διενεργήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη εκλεκτόρων οι οποίοι θα εξέλεγαν, μαζί με την Ιερά Σύνοδο, τον διάδοχό του. Όταν ήρθαν στην Λευκωσία στις 30 Απριλίου, έμαθαν ότι η Ιερά Σύνοδος είχε ενστάσεις για τις εκλογές και ευνοούσε άλλον υποψήφιο από αυτόν που ήθελαν οι εκλέκτορες. Τον Απρίλιο του 1900 οι εκλογές επαναλήφθηκαν και εξελέγη ο Κυρηνείας Κύριλλος, ο οποίος όμως δεν δέχθηκε την εκλογή και έτσι η Μητρόπολη παρέμεινε σε χηρεία.
Στις 9 Μαΐου 1900 πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος και υποψηφιότητα για την διαδοχή του έθεσαν και οι δυο εναπομείναντες ιεράρχες, ο Κιτίου Κύριλλος Παπαδόπουλος, ο επονομαζόμενος «Κυριλλάτσος » και ο Κυρηνείας Κύριλλος Βασιλείου, ο επονομαζόμενος «Κυριλλούι ». Οι «Αδιάλλακτοι» ή «Κιτιακοί» υποστήριξαν τον πρώτο και οι «Διαλλακτικοί» ή «Κυρηνειακοί» τον δεύτερο. Ο Κιτίου υποστηριζόταν από τα λαϊκά στρώματα και εκπροσωπούσε την αδιάλλακτη ενωτική γραμμή. Ο Κυρηνείας, αντίθετα, υποστηριζόταν από την πλούσια αστική τάξη και πρέσβευε μια μετριοπαθή στάση αναφορικά με την προώθηση του ενωτικού στόχου. Ο φανατισμός που κυριάρχησε εκατέρωθεν υπήρξε τόσο άγριος που ουδεμία σημασία δίνονταν στις διάφορες εκκλήσεις των λοιπών ορθοδόξων Εκκλησιών, (του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας), περί αμοιβαίας υποχώρησης. Μάλιστα κάθε αδελφική τέτοια συμβουλή για ειρήνευση των παραπάνω εκλαμβάνονταν ως παρέμβαση στα εσωτερικά και παραβίαση του Αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Κύπρου. Η εκατέρωθεν λασπολογία έφτασε στο ζενίθ της. Οι οπαδοί του Κιτίου κατηγορούσαν τον Κυρηνείας ως «αιρετικό» και οι οπαδοί του Κυρηνείας κατηγορούσαν τον Κιτίου ως «μασόνο».
thumb|right|Ο Κιτίου Κύριλλος, νικητής της διαμάχης Γύρω από τον Κυρηνείας συσπειρώθηκαν και αυτοί που προσέβλεπαν σε διατήρηση της πολιτικής εξουσίας της Εκκλησίας μέσω της σύνδεσής της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ενώ γύρω από τον Κιτίου αυτοί που εξελάμβαναν τον ρόλο του Πατριαρχείου ως απειλή για το Αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου και τον αγώνα για Ένωση με την Ελλάδα. Ακολούθησαν απόπειρες μεσολάβησης, τόσο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όσο και από τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων, οι οποίες απέτυχαν. Στις 19 Φεβρουαρίου του 1908, επί πατριαρχίας Ιωακείμ Γ΄, η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου συνεκλήθη και εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο τον Κυρηνείας, αγνοώντας τον υπέρμετρο φανατισμό που είχε δημιουργηθεί. Ο Κιτίου και οι οπαδοί του χαρακτήρισαν την εκλογή αντικανονική, προκαλώντας νέα έκτροπα ακόμα εντονότερα με βαρύτατους χαρακτηρισμούς αυτή τη φορά και κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Επιχείρισαν να θεσπίσουν νομοθεσία που να ρυθμίζει τις αρχιεπισκοπικές εκλογές, κάτι που θα οδηγούσε στη νίκη του υποψηφίου τους. Οι «Κυρηναϊκοί» αντέδρασαν έντονα.
Υπό τον φόβο εμφυλίου πολέμου, ο Ύπατος Αρμοστής (Κυβερνήτης) κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο, εκκένωσε το κτήριο της Αρχιεπισκοπής στη Λευκωσία και χρησιμοποίησε τον βρετανικό στρατό κατοχής για να επιβάλει την τάξη. Τον Μάιο του 1908 θεσπίστηκε Νόμος περί αρχιεπισκοπικών εκλογών, με βάση τον οποίο ο Κιτίου συγκάλεσε Επισκοπική Σύνοδο με την συμμετοχή τριών επισκόπων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Έτσι, τον Απρίλιο του 1909 εξελέγη ομόφωνα Αρχιεπίσκοπος ο Κιτίου, ως Κύριλλος Β΄. Ο Κυρηνείας συνέχισε να θεωρεί τον εαυτό του Αρχιεπίσκοπο μέχρι τον Μάρτιο του 1910, οπότε αναγνώρισε την εκλογή του Κιτίου και έτσι λύθηκε το «Αρχιεπισκοπικό ζήτημα».
Ο Κύριλλος Β΄ απεβίωσε το 1916 και τον διαδέχθηκε ο Κυρηνείας, ως Κύριλλος Γ΄, ο οποίος απεβίωσε το 1933.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησία της Κύπρου
Σημαία των Νήσων Γκάμπιερ
Η Σημαία των Νήσων Γκάμπιερ είναι η σημαία που χρησιμοποιείται από τις Νήσους Γκάμπιερ της Γαλλικής Πολυνησίας. Αυτό το νησιωτικό σύμπλεγμα βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό και βρίσκεται κάτω από γαλλική κυριαρχία.
Αρχική πρόταση της σημαίας
Κατά το έτος 1837, ο θαλασσοπόρος κι έμπορος Αρμάντ Μαουρούκ (Armand Mauruc) περιμένοντας να κάνει εμπόριο κάτω από την επίσημη σημαία των Νήσων Γκάμπιερ, κατάφερε να πείσει τον Βασιλιά Μαπουετόα να υιοθετήσει τη συγκεκριμένη επίσημη εθνική σημαία.
Σύγχρονη εποχή και εκ νέου υιοθέτηση
Στις 4 Δεκεμβρίου 1985, η επίσημη κυβέρνηση της Γαλλικής Πολυνησίας, ορίζει με διάταγμα πως οι σημαίες των αρχιπελάγων και των νησιών της Γαλλικής Πολυνησίας μπορούν να κυματίζουν δίπλα στις εδαφικές και εθνικές σημαίες.
Εικόνα της σημαίας
Η επίσημη σημαία των Νήσων Γκάμπιερ αποτελείται από τρεις ίσες λωρίδες, δύο λευκού χρώματος στο επάνω και στο κάτω μέρος αντίστοιχα, και μία σκούρου μπλε χρώματος στη μέση. Η αναλογία της σημαίας είναι 2:3. Παρατηρούνται και πέντε ίδια αστέρια. Ένα ζεύγος αστεριών βρίσκεται στην πάνω δεξιά και στην πάνω αριστερή γωνία της πρώτης λευκής λωρίδας, ενώ άλλο ένα ζεύγος σκούρων μπλε αστεριών βρίσκεται στην κάτω δεξιά και στην κάτω αριστερή γωνία της τελευταίας λευκής λωρίδας. Τέλος, ένα λευκού χρώματος αστέρι βρίσκεται στη μέση της μπλε λωρίδας. Να σημειωθεί, εδώ, πως το χρώμα των μπλε αστεριών είναι το ίδιο με αυτό της μπλε λωρίδας, ενώ αυτό του λευκού αστεριού είναι το ίδιο με αυτό των λευκών λωρίδων.
Συμβολισμός
Κάθε χρώμα συμβολίζει μία αρετή, μία ιδιότητα ή ένα χαρακτηριστικό φυσικό στοιχείο. Πιο συγκεκριμένα:
Περιγραφή Χρωμάτων
Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικότερα τα δύο χρώματα που εμφανίζονται στη σημαία: το λευκό και το μπλε, στις κατάλληλες αποχρώσεις. Παρουσιάζονται δύο διαφορετικοί τρόποι περιγραφής: το δεκαεξαδικό (HEX) και το RGB. Έτσι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες
Λίμνη Πουρναρίου
Η Λίμνη Πουρναρίου είναι τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος στον ποταμό Άραχθο. Βρίσκεται στον νομό Άρτας. Η έκτασή της είναι 18,233 τ.χλμ.
Παραπομπές
Π Π
Αλεχάντρο Μαγιόρκας
Ο Αλεχάντρο Νίκολας Μαγιόρκας (αγγλικά: Alejandro Nicholas Mayorkas, 24 Νοεμβρίου 1959), είναι Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος, πρώην εισαγγελέας και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 7ος Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών από τις 2 Φεβρουαρίου 2021, στην κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν.
Προηγουμένως, υπό την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, είχε υπηρετήσει ως Υφυπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ από το 2013 έως το 2016, καθώς και ως Διευθυντής της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Ιθαγένειας των Ηνωμένων Πολιτειών (USCIS) από το 2009 έως το 2013.
Επιπλέον, από το 1998 έως το 2001, υπηρέτησε ως ομοσπονδιακός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών για την Κεντρική περιφέρεια της Καλιφόρνιας.
Βιογραφία
Ο Μαγιόρκας, γεννήθηκε στην Αβάνα της Κούβας το 1959. Με την Κουβανική Επανάσταση, το ίδιο έτος η οικογένειά του μετανάστευσε στην Φλόριντα των ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Καλιφόρνια, όπου και μεγάλωσε. Έχει σερφαδίτικη καταγωγή από τον πατέρα του (από την Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία), και ρουμανική και εβραϊκή καταγωγή από την μητέρα του.
Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1981. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Λογιόλα Μεριμάουντ (στο Λος Άντζελες), και έλαβε πτυχίο (JD) το 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικής Ασφάλειας (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί εισαγγελείς Κατηγορία:Κουβανοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Απελευθερωτικό Μέτωπο (Σλοβενία)
μικρογραφία|Σημαία του Απελευθερωτικού Μετώπου του Σλοβένικου Έθνους. Οι τεθλασμένες αναπαριστούν το [[όρος Τρίγκλαβ.]] Το Απελευθερωτικό Μέτωπο (στα σλοβένικα: Osvobodilna Fronta, συντομευμένο σε OF), ή, υπό τον πλήρη μορφή του, Απελευθερωτικό Μέτωπο του Σλοβένικου Έθνους (Osvobodilna Fronta Slovenskega Naroda) ήταν αντιστασιακή οργάνωση ιδρυθείσα στην υπό κατοχή Σλοβενία στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ελεγχόμενο κατά κύριο λόγω από στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σλοβενίας, το Απελευθερωτικό Μέτωπο αποτελούσε τον σλοβενικό κλάδο των Παρτιζάνων Κομμουνιστών που ευρίσκονταν υπό την ηγεσία του Τίτο.
Ιστορία
μικρογραφία|Σλοβένοι Παρτιζάνοι τον χειμώνα του 1942. Μετά την εισβολή της Γιουγκοσλαβίας τον Απρίλιο του 1941 από τη Ναζιστική Γερμανία, την Ιταλία και τους συμμάχους τους, η χώρα κατελήφθη και διαμελίστηκε. Τα εδάφη της σημερινής Σλοβενίας διαμοιράστηκαν μεταξύ της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ουγγαρίας. Καθώς η γερμανική ζώνη κατοχής στα βόρεια της χώρας, η οποία ευρισκόταν υπό γερμανικό έλεγχο, παρουσίαζε αρκετούς κινδύνους, ήταν στην ιταλική ζώνη στα νότια - την οποία η Ιταλία μετέτρεψε στην Επαρχία της Λουμπλιάνα - όπου οι τοπικοί Κομμουνιστές άρχισαν να οργανώνονται. Από τις 26 Απριλίου, ίδρυσαν μυστική οργάνωση, αρχικά ονομασμένη ως Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (Protiimperialistična Fronta, ή PIF): οι δράσεις τους περιορίστηκαν, αρχικά, στην διάδοση προπαγάνδας. Υπό την ηγεσία, κυρίως, των κομμουνιστικών στελεχών Έντβαρντ Καρντέλι και Μπόρις Κίντριτς, το Απελευθερωτικό Μέτωπο παρουσιαζόταν κυρίως ως μία « πατριωτική » οργάνωση με μετριοπαθείς ιδέες, ενώ έκανε λόγο για μια Σλοβενία ως ανεξάρτητη οντότητα. Η οργάνωση προσέλκυσε, πέραν των Κομμουνιστών, Χριστιανούς Αριστερούς, όπως ο συγγραφέας Έντβαρντ Κόκμπεκ, καθώς και Φιλελεύθερους Αριστερούς. Από τον μήνα Ιούλιο, οι Σλοβένοι Παρτιζάνοι πέρασαν στην ένοπλη δράση και πολλαπλασίασαν τις επιθέσεις εναντίον των κατακτητών: οι Ιταλοί αντέδρασαν βίαια και κατέστησαν το σύνολο της Επαρχίας της Λουμπλιάνα ως ζώνη στρατιωτικών επιχειρήσεων. Οι Τσέτνικ του Ντράζα Μιχαΐλοβιτς, οι οποίοι επιζητούσαν την εγκατάστασή τους στη Σλοβενία, σύναψαν σχέσεις με τους μη-Κομμουνιστές μέλη του Απελευθερωτικού Μετώπου, ωστόσο οι Κομμουνιστές αρνήθηκαν οποιαδήποτε σχέση μαζί τους. Το Απευλευθερωτικό Μέτωπο, του οποίου οι δράσεις είχαν ως αποτέλεσμα σκληρά αντίποινα από την πλευρά των Ιταλών και το οποίο είχε ξεκινήσει τις δολοφονίες « προδοτών » οι οποίοι κατέδιδαν τους τοπικούς Παρτιζάνους, ή στρατολογούσαν για λογαριασμό των αντιστασιακών οργανώσεων της Δεξιάς, έφθασε να προκαλεί τον τρόμο αριθμού μη-Κομμουνιστών, τους οποίους και ώθησε στον δωσιλογισμό με τους κατακτητές: προκάλεσε, κυρίως, την εχθρική απέναντί του στάση των παραδοσιακών ανώτερων τάξεων της σλοβενικής κοινωνίας, οι οποίες έκριναν την πολιτική του δράση ως ιδιαιτέρου ρίσκου. Σταδιακά, οι Κομμουνιστές απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του Απελευθερωτικού Μετώπου.
Το 1942, οι οργανώσεις της Δεξιάς ενώθηκαν μεταξύ τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό του Απελευθερωτικού Μετώπου. Μετά την ίδρυση της Σλοβενικής Συμμαχίας, η οποία είχε ως αρχικό στόχο την αντίσταση σε συνεργασία με την εξόριστη βασιλική κυβέρνηση, ξεκίνησαν, λίγο καιρό αργότερα, να συνεργάζονται ανοιχτά με τους Ιταλούς, για λογαριασμό των οποίων και ίδρυσαν μια Αντικομμουνιστική Εθελοντική Πολιτοφυλακή, καθιστάμενοι, με αυτό τον τρόπο, για το Απελευθερωτικό Μέτωπο ως ο κατ'εξοχήν εχθρός.
Στις 1 Μαρτίου 1943, το Απελευθερωτικό Μέτωπο εξέδωσε μια διακήρυξη, γνωστή ως « διακήρυξη των Δολομιτών », μέσω της οποίας τα φιλελεύθερα και χριστιανοκοινωνικά στελέχη του απαρνήθηκαν οποιαδήποτε αυτόνομη δράση τους και αναγνώρισαν τον ηγετικό ρόλο των Κομμουνιστών εντός της σλοβενικής αντιστάσεως. Από τις 1 έως τις 4 Οκτωβρίου, οι Σλοβένοι αντιστασιακοί οργάνωσαν στο Κοτσέβιε μια « λαϊκή συνέλευση », ένα είδος προσωρινού κοινοβουλίου, το οποίο διακήρυξε την επιθυμία του σλοβενικού λαού για την δημιουργία μιας « συνομοσπονδίας » με τα υπόλοιπα γιουγκοσλάβικα έθνη. Διακήρυξε, επίσης, πέραν της επιθυμίας του για επανένωση του συνόλου του σλοβενικού έθνους, την προσάρτηση αυστριακών και ιταλικών εδαφών, γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα εντάσεις με τους Ιταλούς Κομμουνιστές των οποίων τα δίκτυα αντίστασης συνεργάζονταν με εκείνα των Σλοβένων στην περιοχή της Τεργέστης. Το Νοέμβριο, ο Έντβαρντ Καρντέλι κατέστη Αναπληρωτής Πρωθυπουργός εντός της Εθνικής Επιτροπής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας, της προσωρινής κυβέρνησης των Παρτιζάνων.
Με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Κομμουνιστές απέκτησαν τον έλεγχο της Σλοβενίας, γεγονός το οποίο οι Σλοβένοι εκμεταλλεύτηκαν για την προσάρτηση των ιταλικών εδαφών της Ίστριας και της Ιουλιανής Βενετίας, προβαίνοντας, ταυτόχρονα, σε σφαγές ιταλικών πληθυσμών. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Σλοβενίας κατέστη, στην συνέχεια, τμήμα της νεοϊδρυθείσας Γιουγκοσλάβικης Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Ιστορία της Σλοβενίας Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατάρα
Ετυμολογία
Κατάρα ή Κατάδεσμος ονομάζεται η εκφρασμένη επιθυμία πρόκλησης ατυχίας και αντιξοοτήτων σε ένα πρόσωπο. Πιστεύεται ότι μπορεί να προκληθεί, επίσης, από ένα πνεύμα ή μια υπερφυσική δύναμη. Στη Γένεση κεφάλαιο 3.14 αναπαρίσταται ο Θεός να καταριέται το φίδι (τον Αντίχριστο ο οποίος είχε πάρει την μορφή φιδιού ώστε να αποπλανήσει τον Αδάμ και την Εύα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάρες
Γκρεγκ Λουγκάνις
Ο Γκρέγκορι Ευθύμιος "Γκρεγκ" Λουγκάνις (, γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου το 1960) είναι Αμερικανός Ολυμπιονίκης στις καταδύσεις, ΛΟΑΤ ακτιβιστής και συγγραφέας, που κέρδισε Ολυμπιακά μετάλλια στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1984 και του 1988 τόσο στο αναπηδητήριο όσο και στην πλατφόρμα. Είναι ο μόνος άντρας αθλητής και ο δεύτερος καταδύτης στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων, που σάρωσε τα μετάλλια στις καταδύσεις σε συνεχόμενες Ολυμπιάδες. Το 1984, έλαβε το βραβείο James E. Sullivan Award από την Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση (AAU) ως ο πιο εξαιρετικός ερασιτέχνης αθλητής των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πρώιμα χρόνια
Ο Λουγκάνις γεννήθηκε στο El Cajon, της Καλιφόρνια και έχει καταγωγή από τη Σαμόα και τη Σουηδία. Οι έφηβοι βιολογικοί του γονείς, τον έδωσαν για υιοθεσία όταν ήταν οκτώ μηνών και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια από τους θετούς γονείς του, Φράνσις και Πίτερ Λουγκάνις (ο θετός πατέρας του είναι ελληνικής καταγωγής). Ο ίδιος άρχισε να κάνει χορό, ακροβατικά και μαθήματα γυμναστικής όταν ήταν 18 μηνών, αφού παρακολουθούσε τα μαθήματα της αδελφής του και προσπαθούσε να συμμετέχει. Από την ηλικία των τριών, έκανε καθημερινή εξάσκηση και συμμετείχε σε διαγωνισμούς και δημόσιες εμφανίσεις. Για τα επόμενα χρόνια, αγωνιζόταν τακτικά και έκανε εμφανίσεις σε διάφορα μέρη, συμπεριλαμβανομένων γηροκομείων και της τοπικής ναυτικής βάσης. Σαν παιδί, είχε διαγνωστεί με άσθμα και αλλεργίες και για να βοηθηθεί με τις παθήσεις του, τον ενθάρρυναν να συνεχίσει τα μαθήματα χορού και γυμναστικής. Επίσης ξεκίνησε το τραμπολίνο και σε ηλικία εννέα ετών άρχισε τα μαθήματα καταδύσεων αφού η οικογένειά του απέκτησε πισίνα. Φοίτησε στα σχολεία Santa Ana High School της Καλιφόρνια, στο Valhalla High School στο El Cajon της Καλιφόρνια, καθώς και στο Mission Viejo High School στο Mission Viejo. Το 1978, πήγε στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, όπου σπούδασε θέατρο. Το 1981, πήρε μεταγραφή στο Πανεπιστήμιο Irvine της Καλιφόρνια, όπου το 1983 αποφοίτησε με ειδίκευση στην ηθοποιία και με σπουδές στο χορό.
Στέφανος Τσουρής
Ο Στέφανος Τσουρής (1939-1982), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος από το 1975 ως το 1978 και υπήρξε πολιτευτής με το ΠΑΣΟΚ. Κόρη του είναι η συμβολαιογράφος και πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ελπίδα Τσουρή.
Δήμαρχος
Στις δημοτικές εκλογές του 1975 εξελέγη δήμαρχος Χίου, λαμβάνοντας 54,3% στον 2ο γύρο.
Πολιτευτής
Στις εκλογές του 1974 ήταν υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ, λαμβάνοντας 2.457 σταυρούς προτίμησης. Πολιτεύτηκε στην ίδια εκλογική περιφέρεια το 1981 με 5.661 σταυρούς.
Θάνατος
Απεβίωσε σε νοσοκομείο της Αθήνας στις 20 Φεβρουαρίου 1982 και η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη στη Χίο, όπου είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.
Παραπομπές
Τσουρης Στεφανος
Μαλατέστα Ουνγκάρο
Βιογραφία
Ήταν γιος του Mαλατέστα Γ΄ του Καταστροφέα, κυρίου του Πέζαρο και του Ρίμινι. Ο Γκαλεότο άλλαξε το όνομά του σε Ουνγκάρο, όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας τον έχρισε ιππότη τον Δεκέμβριο του 1347.
Αφού φυλακίστηκε κατά τον πόλεμο του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Τάραντα στη νότια Ιταλία, πολέμησε ως στρατιωτικός διοικητής στον παπικό στρατό υπό τον καρδινάλιο Γκιλ δε Αλβόρνοθ ενάντια στους Ορντελάφι του Φορλί και τους Μανφρέντι της Φαέντσα. Στις 16 Απριλίου 1363 νίκησε σκληρά τον Μπερναμπό Βισκόντι και τα επόμενα χρόνια αντικαθιστούσε συχνά τον γηραιό θείο του Γκαλεότο Α΄ Μαλατέστα ως αρχιστράτηγος του παπικού στρατού.
Το 1367 βοήθησε τον πάπα Ουρβανό Ε΄ να επιστρέψει στη Ρώμη. Τον επόμενο χρόνο, όταν δεν μπόρεσε να καταστείλει μία εξέγερση στη Σιένα εναντίον του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας, προτίμησε να επιστρέψει στο Ρίμινι.
Απεβίωσε το 1372.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κοστάντσα των Έστε, κόρη του Oμπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φεράρα, το 1363.
Έλληνες στο Καζακστάν
Στις μέρες μας υπάρχουν 10-12 χιλιάδες Έλληνες που ζουν στο Καζακστάν σε 17 κοινότητες, και μαζί με την ελληνική κοινότητα του Κιργιστάν συνθέτουν την ομοσπονδία Φιλίας των ελληνικών κοινοτήτων στο Καζακστάν και Κιργιστάν. Η Ομοσπονδία τυπώνει μια μικρή εφημερίδα, διοργανώνει χορευτικές εκδηλώσεις, και προσφέρει μαθήματα χορού και ελληνικής γλώσσας. Αυτή τη στιγμή στο Καζακστάν υπάρχουν 6 Έλληνες δάσκαλοι που χρηματοδοτούνται από την Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού. Επιπλέον, τα ελληνικά διδάσκονται από δύο δάσκαλους, αποσπασμένους από την Ελλάδα.
Παραπομπές
Ελληνες Καζακσταν
Γυμναστικός Σύλλογος «Ευαγόρας»
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ευαγόρας» (ΓΣΕ,, διαβάζεται «ΓαΣιΈ») είναι κυπριακός γυμναστικός σύλλογος με έδρα την Αμμόχωστο.
Ίδρυση
Οι βάσεις για ίδρυση Γυμναστικού Συλλόγου στην Αμμόχωστο τέθηκαν στις αρχές του 1892, με την ίδρυση αναγνωστηρίου με όνομα «Ελληνικό Αναγνωστήριο Σαλαμίς». Τον Αύγουστο του 1899 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη φιλάθλων της πόλης και πάρθηκε απόφαση για δημιουργία του πρώτου γυμναστηρίου της πόλης. Η απόφαση αυτή υλοποιήθηκε σε χώρο που παραχώρησε δωρεάν ο δάσκαλος Ευάγγελος Μαντζούρας. Στις 23 Φεβρουαρίου 1903, σε νέα συγκέντρωση φιλάθλων της πόλης, ιδρύθηκε ο πρώτος Γυμναστικός Σύλλογος της Αμμοχώστου με το όνομα Σύλλογος Φιλάθλων «Ο Ευαγόρας», από το όνομα του βασιλιά της Σαλαμίνας Ευαγόρας του Α΄. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Λούης Ευαγγέλου Λοΐζου.
Το 1918 αποφασίστηκε η μετονομασία του συλλόγου σε Γυμναστικός Σύλλογος «Ευαγόρας» (ΓΣΕ). Την ίδια χρονιά ο ΓΣΕ αγόρασε χώρο για δημιουργία νέου μικρού γυμναστηρίου εκεί που αργότερα κατασκευάστηκε το στάδιο ΓΣΕ.
Στάδιο ΓΣΕ
Το Στάδιο ΓΣΕ ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1919. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1923. Στα εγκαίνια διοργανώθηκαν μεγάλες γιορτές και αγώνες με τη συμμετοχή αθλητών από την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Το στάδιο ανήκει στον ΓΣΕ.
Προσφυγοποίηση
Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα, ο ΓΣΕ έγινε ένας προσφυγικός σύλλογος. Το στάδιο ΓΣΕ παραμένει μέχρι σήμερα στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, εγκατατελειμένο στο χρόνο. Ο ΓΣΕ επαναδραστηριοποιήθηκε στην ελεύθερη Κύπρο σε τρία κλιμάκια στη Λάρνακα, Παραλίμνι και Λεμεσό. Παρόλο που αντιμετωπίζει σοβαρότατα οικονομικά και γηπεδικά προβλήματα, με τους αθλητές του σκορπισμένους σε όλα τα μέρη της Κύπρου, εξακολουθεί να λειτουργεί απρόσκοπτα και να έχει σημαντικές επιτυχίες και οι αθλητές του να ενισχύουν σημαντικά, με επιτυχίες σε Βαλκανικούς, Μεσογειακούς, Ευρωπαϊκούς, Κοινοπολιτειακούς, Παγκόσμιους και Ολυμπιακούς Αγώνες.
Διακρίσεις
Ο αθλητής του ΓΣΕ Αμμοχώστου, Σταύρος Τζιωρτζής, είναι ο πρώτος Έλληνας Ολυμπιονίκης αθλητής Στίβου των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Ακόμη, ο ΓΣΕ το 1980 κέρδισε την πρώτη θέση στους Πανελλήνιους Αγώνες Στίβου Ανδρών που διεξήχθησαν στο Μακάρειο Στάδιο και είναι ο μοναδικός κυπριακός σύλλογος που, μεταπολεμικά, κατάφερε να κερδίσει την πρώτη θέση σε Πανελλήνιους Αγώνες Στίβου.
Σημαντικοί αθλητές
Σημαντικοί αθλητές του ΓΣΕ ήταν: Αβραάμ Μάρκου, Κωνσταντίνος Αρτυματάς, Κώστας Τσούκκας, Αντώνης Γιάλλουρος, Μιχάλης Μέρτακκας, Μωυσής Μάντζιαλος, Νικής Γεωργίου, Αντώνης Παπαδόπουλος, Γιαννάκης Κωνσταντίνους, Δημητράκης Παντελίδης, Χάρης Δημητρίους, Γιώργος Φιαλάς, Γιώργος Τσάκκιρος, Λουκάς Λουκά, Άντης Ιακώβου, Σταύρος Τζιωρτζής, Αντώνης Ιωάννου, Ανθή Λοΐζου, Μαρία Νεοφύτου, Ευαγγελία Λοΐζου, Πέτρος Τσιάκκιρος, Μιχάλης Τσιάκκιρος, Λάμπρος Κεφάλας, Παναγιώτης Χατζηστάθης, Έλενα Σωφρονίου, Γιαννούλα Ιωάννου, Παναγιώτης Παντελίδης, Φίλιππος Φιλίππου, Άντρη Αβραάμ, Λάμπρος Ιακώβου, Μιχάλης Λουκά, Ηλίας Λουκά, Λευτέρης Κολοκούδιας, Αγνή Χαραλάμπους, Άντρη Σιάλου, Φώτης Στεφανή, Φάνης Γεωργίου, Προκόπης Γεωργίου, Άντης Ιωάννου, Πιέρος Τσιήσος, Κυριάκος Κυριάκους, Πρόδρομος Κατσαντώνης, Ελένη Αρτυματά και Νεκταρία Παναγή.
Πλατάνια Άρτας
Τα Πλατάνια είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 181 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στα ορεινά της Άρτας, σε υψόμετρο 692 μέτρων και απέχει από την πόλη περίπου 21 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Πλατάνια υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Τα Πλατάνια μαζί με την Καλλιθέα και τα Πιστιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πιστιανών με συνολικό πληθυσμό 259 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Το αρχικό όνομα του οικισμού ήταν Μπατσούδια. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στην κοινότητα Πιστιανών Νέας Ελλάδος (Ροδαυγή). Το 1954 μετονομάστηκε σε Πλατάνια. Το 1997 εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Τα Πλατάνια γειτνιάζουν με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Πιστιανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλατανια Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουζμπεκιστάν
thumb|130px|Παλαιό λογότυπο 2004–2017 Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά: Oʻzbekiston Futbol Assotsiatsiyasi, ρωσικά: Футбольная ассоциация Узбекистана, αγγλικά: Uzbekistan Football Association, UFA) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στο Ουζμπεκιστάν. Εδρεύει στην Τασκένδη. Είναι μέλος της FIFA και της AFC από το 1994. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Ουζμπεκιστάν.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουζμπεκιστάν (ПФЛ) υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ουζμπεκιστάν.
Ιστορία
Στις 7 Ιανουαρίου του 2013, σε τελετή στην Ζυρίχη της Ελβετίας, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουζμπεκιστάν τιμήθηκε με το FIFA Fair Play Award από τη FIFA. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουζμπεκιστάν πήρε επίσης την πρώτη θέση στο Fair Play της AFC το 2012. Το 2017 μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά: Oʻzbekiston Futbol Assotsiatsiyasi, ρωσικά: Футбольная ассоциация Узбекистана, αγγλικά: Uzbekistan Football Association, UFA).
Βραβεύσεις
Τα Γκαλά Βραβείων της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ουζμπεκιστάν είναι μια τελετή απονομής που διοργανώνεται από την ομοσπονδία. Η εναρκτήρια τελετή πραγματοποιείται τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο κάθε έτους. Η τελετή απονομής του 2015 πραγματοποιήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2013. Η τελετή απονομής του 2015 πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαρτίου του 2016.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουζμπεκισταν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ουζμπεκιστάν
Μπόργκο Λάρες
Το Μπόργκο Λάρες (ιταλικά: Borgo Lares) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Γκυ, κόμης της Φλάνδρας
thumb|right|250px|Στερλίνα του Γκυ, κόμη της Φλάνδρας από το Ναμύρ. Κόπηκε το 1295-96, επιγρ. + MARChIO NAMVRΕ. / G COMЄS FLADRЄ. thumb|right|250px|Μετάλλιο του Γκυ, κόμη της Φλάνδρας.
Ο Γκυ, κόμης της Φλάνδρας (Gwijde van Dampierre, 1226 - Καμπανία, 7 Μαρτίου 1305) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμης της Φλάνδρας (1251 - 1305) και μαργράβος του Ναμύρ (1268 - 1297).