cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρύγες
thumb|right|350px|[[Οπλίτης|Οπλίτες της Φρυγίας.]]
Φρύγες ονομάζονταν οι κάτοικοι της Φρυγίας, (στον ενικό: ο Φρυξ, του Φρυγός). Ήταν αρχαίος ινδο-ευρωπαϊκός λαός που κατέλαβε τη δυτικοκεντρική Μικρά Ασία μετά την κατάρρευση των Χετταίων. Το βασίλειό τους το ίδρυσαν περί τα μέσα της 2ης χιλιετίας προς τη 1η χιλιετία π.Χ. για να κατακτηθούν έπειτα από τους Λυδούς. Έκτοτε δεν κατάφεραν να ανακτήσουν την ανεξαρτησία τους.
Μυθολογία
Κατά τον Όμηρο, οι Φρύγες ήταν σύμμαχοι των Τρώων στον πόλεμο κατά των Αμαζόνων. Μάλιστα η Εκάβη, σύζυγος του Πριάμου, ήταν κόρη του βασιλιά των Φρυγών Δύμα. Βασιλιάς των Φρυγών επίσης ήταν ο μυθικός Μίδας.
Ιστορία
Κατά τον Ηρόδοτο ήταν αρχαίος λαός που μετανάστευσε στη Μικρά Ασία, από τη Βαλκανική, οπότε και μετονομάστηκαν από "Βρύγες" σε "Φρύγες". Ο Παυσανίας στα «φωκικά» αναφέρει ότι οι Φρύγες που κατοικούσαν πλησίον του ποταμού Πεγκελα είχαν έρθει τα αρχαία χρόνια από την Αζανία της Αρκαδίας και συγκεκριμένα έδειχναν ένα σπήλαιο με την ονομασία Στευνος, κυκλικό και πολύ ψηλό, το «ιερό της Μητρός». Στο σπήλαιο αυτό υπήρχε άγαλμα της Μητρός. Θρησκεία που απαντάται στον Ελλαδικό χώρο τα προϊστορικά χρόνια.
Οι Φρύγες σύμφωνα με τον Ρώσο ιστορικό Ιγκόρ Ντιακόνωφ (Igor Diakonoff) πιθανόν ταυτίζονται με τον λαό "Μουσκί" των Ασσυριακών επιγραφών και τους "Μεσέχ" της Βίβλου που κάνουν την εμφάνισή τους ως βόρειος πολεμοχαρής λαός. Στην ιστοριογραφία έχει γίνει προσπάθεια ταύτισης των Φρυγών με τους πρωτο-Αρμένιους.
Κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. οι Φρύγες είχαν καταλάβει την Καππαδοκία, την Καταονία, τη Λυκαονία και αργότερα τη Λυδία, εκτεινόμενοι από τα παράλια του Αιγαίου μέχρι τον ποταμό Ευφράτη, εκτός από τη Μυσία και τη Βιθυνία. Με την εισβολή των Κιμμερίων τον 7ο αιώνα, ο τελευταίος βασιλιάς των Φρυγών Μίδας πέφτει μαχόμενος, οι Φρύγες κατακτώνται, γεγονός που οδήγησε βαθμιαία υποταγή τους από τους νικήσαντες Κιμμερίους στους Λυδούς αργότερα τον 6ο αιώνα π.Χ..
Με την επέκταση του κράτους των Περσών, υποτάχθηκαν σ' αυτούς. Έπειτα περιήλθαν στην επικυριαρχία του Μ. Αλεξάνδρου ο οποίος διόρισε σατράπη στη χώρα τους τον Αντίγονο από το 333 π.Χ..
Μετά την Μακεδονική κατάκτηση, χάνεται κάθε ιστορική αναφορά σε αυτούς, όταν υποτάσσονται στους Ρωμαίους. Για το βασιλικό όνομα "Μίδας", έχει διατυπωθεί η άποψη ότι αναφέρεται σε τουλάχιστον δύο διαφορετικά πρόσωπα, έναν βασιλιά που αναφέρεται σε γεγονότα του 696 και σε αυτόν που σκοτώθηκε κατά την εισβολή των Κιμμερίων. Κατά μια άλλη σύγχρονη θεωρία, οι βασιλείς των Φρυγών έφεραν ονόματα εναλλάξ "Γόρδιος" και "Μίδας" τα οποία φαίνεται πως δεν ήταν κύρια, αλλά σχεδόν τιμητικοί τίτλοι. Το τοπωνύμιο Γόρδιος συναντάται επίσης στην αρχαιότητα, όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας έκοψε με το ξίφος του τον Γόρδιο Δεσμό.
Γλώσσα
Η φρυγική γλώσσα ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Υπάρχουν σε αυτήν ομοιότητες με τη λατινική αλλά, αναμφισβήτητα, η φρυγική είναι πιο στενά συνδεδεμένη με την ελληνική. Οι δύο αυτές γλώσσες ανήκαν αναμφίβολα στην ίδια διαλεκτική υπο-ομάδα της πρώιμης Ινδοευρωπαϊκής. Παράδειγμα φρυγικής πρότασης, που υποδεικνύει κοινή καταγωγή με την ελληνική, είναι η παρακάτω επιγραφή από τον τάφο του Μίδα. Οι δύο προσδιορισμοί που απαντώνται σε αυτήν, και οι οποίοι απαντώνται στα μυκηναϊκά κείμενα ως lawagetas και wanax, δεν θεωρούνται δάνεια από την ελληνική αλλά μάλλον αντανακλούν κοινή κληρονομιά με αυτή.
Σκέψεις για στενούς δεσμούς της Φρυγικής με τη Θρακική πρέπει να απορριφθούν, προς το παρόν τουλάχιστον, καθώς η Θρακο-Δακική φαίνεται να ανήκει στην ανατολική (σάτεμ) ομάδα γλωσσών της Ινδοευρωπαϊκής, των οποίων το φωνητικό σύστημα είναι πολύ λιγότερο συντηρητικό από αυτό της Φρυγικής.
Η Φρυγική αφομοιώθηκε σταδιακά από την Ελληνιστική Κοινή, αρκετά πριν το τέλος του 7ου αιώνα μ.Χ.
Καθημερινή ζωή
Οι κατοικίες των Φρυγών, συνηθίζονταν να κατασκευάζονται σε κοιλώδεις βράχους και να διαμορφώνουν κατοικίες μέσα σ' αυτούς. Κατά τους αρχαίους, η μουσική των Φρυγών είχε έντονο διεγερτικό τόνο. Η θρησκεία τους συνδεόταν με τη γη. Κύριες θεότητες ήταν ο Σαβάζιος ή Βαγαίος, θεός αντίστοιχος του Δία, η «μήτηρ» Γη, η Κυβέλη ή Άγδιστις ή Νάνα. Οι γιορτές προς τιμήν της θεάς Κυβέλης εορταζόταν με έντονο θόρυβο, προπομποί του άρματός ήταν οι ιερείς της, οι αποκαλούμενοι κορύβαντες, ακολουθούμενοι από πλήθος ανδρών που κραύγαζαν με τη συνοδεία θορυβωδών ήχων από σάλπιγγες, κέρατα, αυλούς και κύμβαλα. Με τη λατρεία της Κυβέλης συνδεόταν και η λατρεία του γιου και ερωμένου της Άττυος, θεού που συμβόλιζε την περιοδική βλάστηση της Γης, όμοιο με τον αντίστοιχο μύθο της Περσεφόνης. Άλλοι θεοί ήταν ο Διόνυσος και η σεληνιακή θεά Μιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου * Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Σχολή Ιωάννου Ντέκα
Η Σχολή Ιωάννου Ντέκα λειτούργησε στην Αθήνα από το 1750 έως την Ελληνική Επανάσταση του 1821 στη σημερινή οδό Μητροπόλεως μεταξύ των οδών Ευαγγελιστρίας και Αιόλου. Σε αυτό το διάστημα διακόπηκε η λειτουργία της, αλλά δεν είναι γνωστό πότε. Είναι γνωστό όμως, ότι τον Δεκέμβριο του 1807 υπήρξε σιγγίλιο από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε' που αφορούσε την επαναλειτουργία της. Ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Ντέκα, που γεννήθηκε το 1680 στην Αθήνα και πέθανε το 1762 στη Βενετία, όπου είχε διαπρέψει στο εμπόριο. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο της τουρκοκρατούμενης Αθήνας, η λειτουργία της σχολής πολλές φορές κινδύνεψε, αλλά τελικά υποστηρίχθηκε οικονομικά και ηθικά από πολλούς.
Ιστορία της σχολής
Η ιδέα της δημιουργίας της σχολής στην Αθήνα ξεκίνησε από τον Μιχαήλ Ντέκα, ο οποίος υπήρξε άνθρωπος των γραμμάτων, στην τότε οθωμανική Αθήνα. Ο Ιωάννης Ντέκας ήταν ξάδελφος του Μιχαήλ που είχε ξενιτευτεί στην Βενετία και είχε την οικονομική δύναμη αλλά και τις γνωριμίες στην Ευρώπη, ώστε να ξεκινήσει την υλοποίηση αυτής της ιδέας. Ο ηγούμενος Ιερόθεος Β’ Δέγλερης της Μονής Πεντέλης χρησιμοποίησε την επιρροή του στους οθωμανούς για να δοθεί η σχετική άδεια. Την επιστασία της ανοικοδόμησης της σχολής είχε αναλάβει ο Μιχαήλ Ντέκας. Με την ίδρυση της σχολής ο Ιωάννης Ντέκας κληροδότησε την βιβλιοθήκη του και 12.000 δουκάτα ώστε να πληρώνονται οι δάσκαλοι με 200 δουκάτα ετησίως και οι 12 άποροι μαθητές με 25 δουκάτα. Τα χρήματα αυτά κατατέθηκαν σε κάποιο τραπεζικό ίδρυμα της Βενετίας, όπου η διαχείρισή τους και η επικύρωση των δασκάλων και των μαθητών, γινόταν από την Ελληνική Αδελφότητα του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων στη Βενετία. Στους 12 μαθητές συμπεριλαμβάνονταν και 3 άποροι μαθητές από την Λειβαδιά που επιχορηγούνταν από το κληροδότημα του ευεργέτη Σταμάτη Ρούφου, ο οποίος ήταν επίσης έμπορος στην Βενετία. Οι 12 μαθητές ήταν εσωτερικοί, δηλαδή η σχολή τους εξασφάλιζε και στέγη.
Το 1797, όταν ο Ναπολέων κατέλαβε την Βενετία, ότι κεφάλαια υπήρχαν στο Νομισματοκοπείο της Βενετίας κατασχέθηκαν. Το άμεσο επακόλουθο ήταν η σχολή να έχει οικονομικές δυσκολίες, που όμως αντιμετωπίστηκαν προσωρινά, με βοήθεια από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμο, όταν απευθύνθηκε σε αυτόν ο Ιωάννης Βενιζέλος (20/7/1798), ο οποίος ήταν τότε δάσκαλος στη σχολή και όπως αναφέρει είχε να πληρωθεί 2 χρόνια.
Το 1806, βοηθάει στη συντήρηση της σχολής και ο ηγούμενος της Μονής Ασωμάτων Διονύσιος Πετράκης. Με έγγραφο της 1ης Μαΐου 1806 ορίστηκε δωρεά σε χρήμα και σε τρόφιμα (σιτάρι, τυρί και λάδι) για τον μισθό του δασκάλου και τους 12 άπορους μαθητές από την Αθήνα και τη Λειβαδιά, συμπεριλαμβανομένου και του χαράτζι τους. Τον Δεκέμβριο του 1807, με σιγγίλιό του Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' συγχαίρει την Μονή για την στήριξη και την επαναλειτουργία της Σχολής.
Το 1812, μετά τον θάνατο του διδασκάλου Σαμουήλ Κουβελάνου, η «Σχολή του Κοινού», μια επίσης ελληνική σχολή στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, παύει την λειτουργία της και η εκπαίδευση των νέων στρέφεται στη Σχολή του Ιωάννου Ντέκα. Μαζί με τους μαθητές, η σχολή Ντέκα, «κληρονομεί» και το εκπαιδευτικό υλικό, βιβλιοθήκη 600 τόμων, όργανα αστρονομίας και σφαίρες γεωγραφίας.
Το 1813 ιδρύθηκε η Φιλόμουσος Εταιρία, η οποία ανέλαβε την οικονομική στήριξη της σχολής.
Το οίκημα που στεγαζόταν η Σχολή Ντέκα βρισκόταν κοντά στη σημερινή πλατεία Μητροπόλεως, και τμήμα της σημερινής οδού Μητροπόλεως ονομαζόταν οδός Ντέκα Ιωάννου τουλάχιστον μέχρι το 1965. Οδός Ντέκα Ιωάννου υπάρχει και στη Θεσσαλονίκη δίπλα από τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό.
Διδάσκαλοι
Διδάσκαλοι της σχολής:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αθήνα Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Αθήνα Κατηγορία:18ος αιώνας
Σεστάο
Το Σεστάο (Sestao) είναι κωμόπολη και δήμος της μητροπολιτικής περιοχής του Μπιλμπάο της Βισκαΐας στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Βρίσκεται στο τέλος της κοιλάδας του Σομορόστρο, μεταξύ Πορτουγαλέτε και Μπαρακάλντο και η σημασία διαχρονικά του εντοπίζεται στον ρόλο του ως σημείο φόρτωσης του σιδήρου που εξορυγνύονταν στην κοιλάδα σε μεταγωγικά πλοία με προορισμό την Αγγλία. Ο εκβιομηχανισμός επέφε σταδιακή άνοδο του πληθυσμού από τα τέλη του 19ου αιώνα και είδε να εγκαθίστανται στην κωμόπολη σημαντικές σιδηρουργικές βιομηχανίες όπως οι Altos Hornos de Vizcaya, μία από τις μεγαλύτερες βαριές βιομηχανίες του Ισπανικού κράτους που έκλεισαν την δεκαετία του 1980. Το 2017 είχε 27.744 κατοίκους.
Βελιμίρ Χλέμπνικωφ
Ο Βελιμίρ Χλέμπνικωφ (Велимир Хлебников, Πραγματικό όνομα Βίκτωρ Βλαντίμιροβιτς Χλέμπνικωφ, Виктор Владимирович Хлебников; 9 Νοεμβρίου 1885 – 28 Ιουνίου 1922), ήταν Ρώσος συγγραφέας, κεντρική μορφή του ρωσικού φουτουρισμού.
Τα πρώτα χρόνια 1885-1908
Ο Βίκτωρ Βλαντίμιροβιτς Χλέμπνικωφ γεννήθηκε το 1885 στο Μάλυε Ντερμπέτυ, στην Περιφέρεια Αστραχαν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπου ο πατέρας του ήταν Περιφερειάρχης, κοντά στο σημείο όπου ο ποταμός Βόλγας χύνεται στην Κασπία Θάλασσα. Ο πατέρας του, Βλαντιμίρ Χλέμπνικωφ, ήταν βιολόγος, ειδικός στην ορνιθολογία. Η μητέρα του, Αικατερίνη Νικολάγιεβνα, ήταν εκπαιδευτικός και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την εκπαίδευση των παιδιών της. Ο Βίκτωρ ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας, μετά την Εκατερίνα (1883) και τον Μπορίς (1884). Έπειτα ήρθε ο Αλεξάντρ (1887) και η Βέρα (1891).
Η γενέτειρα του Χλέμπνικωφ ήταν ένας χειμερινός οικισμός των νομάδων Καλμίκοι, και αυτό καθόρισε από νωρίς τη μελλοντική του σχέση με τους ανθρώπους αυτούς και την κουλτούρα τους. Ένιωθε πάντα σεβασμό για τον τρόπο ζωής των Καλμίκων και σεβασμό για τη φύση. Όταν ο Χλέμπνικωφ ήταν έξι χρονών, το 1891, η οικογένεια μετακόμισε στην Κυβερνείο της Βολύν, στη σημερινή Ουκρανία (τότε μια επαρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Εκεί ο νεαρός Χλέμπνικωφ πέρασε τα παιδικά του χρόνια ασχολούμενος με το κυνήγι, το ψάρεμα και τη συλλογή πεταλούδων. Από εκείνη την περίοδο έχουμε και το παλαιότερο γνωστό του ποίημα, που χρονολογείται το 1897, και είναι η περιγραφή ενός πουλιού σε ένα κλουβί. Την ίδια χρονιά, η οικογένεια εγκαθίσταται στο Σιμπίρσκ (τώρα Ουλιάνοφσκ). Έμειναν εκεί μόνο ένα χρόνο, αφού το 1898 μετακόμισαν στο Καζάν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής του, ο Χλέμπνικωφ συνέχισε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη επιστήμη, και το καλοκαίρι του 1903 συμμετείχε σε μια γεωλογική αποστολή στο Νταγκεστάν. Όταν πήγε στο κολέγιο επέλεξε να σπουδάσει μαθηματικά. Αλλά η Ρωσία ζούσε, ήδη, μια εποχή αναταραχής που θα κορυφωθεί με την Επανάσταση του 1905. Ο Χλέμπνικωφ δεν παρέμεινε μακριά από όλα αυτά και μόλις τον πρώτο χρόνο των σπουδών του, το 1903, συμμετέχει σε μια φοιτητική διαμαρτυρία στο Πανεπιστήμιο του Καζάν, συλλαμβάνεται και περνάει ένα μήνα στη φυλακή, μεταξύ Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του 1903. Τον Μάιο του 1905, μαζί με τον αδελφό του Αλεξάντρ, πραγματοποιεί μια αποστολή στα Ουράλια, ενώ το 1907 και το 1911 δημοσιεύει τις πρώτες του ορνιθολογικές παρατηρήσεις.
Πρώτα γραπτά
Το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία υπήρχε από παλιά: ήδη το 1904, σε ένα διερευνητικό ταξίδι στη Μόσχα, έγραψε στον διάσημο συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι ζητώντας τις απόψεις τους σχετικά με ορισμένα από τα πρώιμα έργα του, χωρίς να λάβει θετική ανταπόκριση. Μέχρι τότε ο Χλέμπνικωφ ενδιαφερόταν κυρίως για τον Συμβολισμό. Το 1908, στο Σουντάκ της Κριμαίας, συναντήθηκε με έναν από τους πιο σημαντικούς εκπρόσωπους του Συμβολισμού, τον Βιατσεσλάβ Ιβάνωφ.
Στην Αγία Πετρούπολη
Το 1908 ο Χλέμπνικωφ φεύγει από το Καζάν, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του, και μετακομίζει στην Αγία Πετρούπολη. Αρχικά σκέφτηκε να συνεχίσει την ακαδημαϊκή του καριέρα. Ωστόσο, σύντομα, άρχισε να τον απορροφά η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία. Αρχίζει να παρακολουθεί τις «Ποιητικές Τετάρτες» που διοργανώνει το περιοδικό «Απόλλων», το οποίο συνδέεται με την ομάδα ακμεϊστές, τους μετά-συμβολιστές. Ο Χλέμπνικωφ συμμερίζεται το ενδιαφέρον των Συμβολιστών για τη φιλοσοφία, τη μυθολογία, τη ρωσική ιστορία και τη σλαβική λαογραφία. Εκτός από τον Ιβάνωφ, ο οποίος ζούσε στην Αγία Πετρούπολη, συνάντησε ποιητές, όπως ο Φιόντορ Σολογκούμπ, ο Σεργκέι Γκοροντέτσκι, ο Νικολάι Γκουμιλιόφ, ο Αλεξέι Τολστόι και ο Μιχαήλ Κουζμίν. Συχνάζει μαζί τους στο λογοτεχνικό σαλόνι του Ιβάνωφ. Η επιθυμία τους ήταν να δημοσιεύουν στο περιοδικό «Απόλλων» αλλά απογοητεύτηκαν από την εχθρική στάση του επιμελητή της έκδοσης, Σεργκέι Makovsky. Αυτό ήταν και μια από τις αιτίες της διακοπής των σχέσεών τους με το Συμβολισμό.
Οι απαρχές του κινήματος του φουτουρισμού
Ο Βασίλι Καμένσκι, ο οποίος θα εξελιχθεί από συμβολιστής σε έναν από τους κορυφαίους ποιητές του φουτουρισμού και είναι ο εκδότης του περιοδικού Весна («Άνοιξη»), φέρνει σε επαφή τον Χλέμπνικωφ, το 1909, με τον συνθέτη Μιχαήλ Ματιούσιν και την συγγραφέα Έλενα Γκουρό, και αυτοί, με τη σειρά τους, με τον καλλιτέχνη και ποιητή Δαβίδ Μπουρλιούκ. Κι ήταν αυτοί, μαζί με τους Αλεξέι Κρουτσόνιχ και τον Μπενεδίκτο Λιφσιτς που θα αποτελέσουν  αργότερα την ομάδα   «Υλαία», όνομα που είχε δοθεί στην περιοχή των Σκυθών από το ελληνικό «ύλη-ξυλεία».
Είναι αυτήν την περίοδο που ο Χλέμπνικωφ θα αλλάξει το λατινογενές όνομά του Βίκτωρ στο σλαβικό Βελιμίρ και χρησιμοποιεί τον τίτλο "Πρόεδρος της Υδρογείου" (Председатель земного шара). Αυτή του η ενέργεια συνδυάζεται από τη μια με τις εθνολογικές και γλωσσολογικές μελέτες που έχει ήδη αρχίσει και την μελέτη της λαϊκής γλώσσας των λαών και των νομάδων της Ασίας και από την άλλη με την αντίθεση του ρωσικού στον ιταλικό φουτουρισμό.
Ο ρωσικός φουτουρισμός αναπτύσσεται μέσα στο επαναστατικό κλίμα της Ρωσίας και, παρά τα κοινά σημεία με τον ιταλικό, διαφοροποιείται έντονα. Ο Χλέμπνικωφ όπως και ο Λίβσιτς αντιδρούν έντονα στους Ιταλούς φουτουριστές για την αδιαφορία που δείχνουν οι Ιταλοί προς την ύλη ως οργανική υπόσταση της τέχνης. Από την άλλη, αντιμετωπίζουν διαφορετικά την παράδοση, και ιδιαίτερα την ρώσικη και την ασιατική νομαδική παράδοση. Γενικά, αντιτάσσουν στη δυτική σκέψη ολόκληρη την Ανατολή.
Με την ευκαιρία της έκθεσης που διοργάνωσε η ομάδα αυτή των καλλιτεχνών, τον Μάρτιο του 1910, δημοσιεύονται δύο ποιήματα του Χλέμπνικωφ, που είχε απορρίψει το περιοδικό των συμβολιστών  Απόλλων. Ένα από τα ποιήματα ήταν το περίφημο «Χρησμός με το γέλιο» (заклинание смехом). . Είναι η εποχή που η ομάδα αρχίζει να ονομάζεται Φουτουριστές. Ωστόσο, ο Χλέμπνικωφ, ο οποίος αποδοκίμαζε την ενσωμάτωση στα ρωσικά δάνειων από άλλες γλώσσες, ποτέ δεν χρησιμοποίησε τον όρο  φουτουριστές, αλλά έναν νεολογισμό σλαβικής προέλευσης, τη λέξη будетлянин, “οι άνθρωποι του Μέλλοντος”, από τον μέλλοντα του βοηθητικού ρήματος ‘είμαι’ {будет}), οι Μελλόντιοι .  Ο όρος ήταν ήδη σε χρήση από  το 1911  από μια άλλη λογοτεχνική ομάδα  της Πετρούπολης, τους λεγόμενους «εγώ-φουτουριστές» ''.
Οι αριθμοί
Ο Χλέμπνικωφ είχε σπουδάσει Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Καζάν, όπου ο Lobachevsky δίδαξε τη "μη ευκλείδεια γεωμετρία" και συνέχισε τις σπουδές του στη Αγία Πετρούπολη.Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκληρώνει το έργο του "Πίνακες του Πεπρωμένου" όπου αποδομεί ιστορικές περιόδους και χρονολογίες σε σχέσεις του 3 και του 2.
Το τέλος
Στα 1919 βρίσκεται στο Χάρκοβο, κλεισμένος σε μια ψυχιατρική κλινική, για να αποφύγει τις επιθέσεις των Λευκών που κατέχουν εναλλάξ την πόλη με τον Κόκκινο Στρατό. Μετά από ένα σύντομο ταξίδι στην Περσία γυρίζει στη Ρωσία και αποφασίζει να πάει στο Άστραχαν, για να επισκεφθεί τους συγγενείς του. Στον δρόμο σταματάει στο σπίτι του φίλου του Pyotr Miturlich στο Santalovo, κοντά στο Νόβγκοροντ. Εκεί τον βρίσκει ο θάνατος στις 28 Ιουνίου 1922 χτυπημένο από παράλυση και γάγγραινα. Πάνω στον τάφο του γράφεται η φράση «Ο Πρόεδρος της Υδρογείου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Πρόσωπα αρμενικής καταγωγής
Επισμηνίας
Στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, Επισμηνίας (Εσμίας) ονομάζεται ο ανώτερος βαθμοφόρος (OR-7), ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ο κατώτατος Υπαξιωματικός. Είναι ανώτερος του Σμηνία και κατώτερος του Αρχισμηνία. Ο βαθμός αυτός κατέχεται μόνο από μονιμα στελέχη : Εθελοντές Μακράς Θητείας (ΕΜΘ), Επαγγελματίες Οπλίτες(ΕΠ.ΟΠ), και αποφοιτοι σχολων Υπξκων.
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Επιλοχίας και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είναι ο Επικελευστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
1610
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1610 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγησίστρατος (μηχανικός)
Ο Αγησίστρατος ήταν σπουδαίος αρχαίος Σπαρτιάτης μαθηματικός και μηχανικός. Άκμασε περί τον 2ο αιώνα π.Χ.. Υπήρξε μαθητής του Απολλωνίου του Περγαίου.
Ο Αγησίστρατος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις πολεμικές οχυρώσεις και με τις κατασκευές πολεμικών μηχανών. Συνέγραψε το έργο "Πολιορκητικές μηχανές" που αναφέρονταν χαρακτηριστικά σε "μείζονες καταπέλτες". Συγκεκριμένα ο Αγησίστρατος κατασκεύασε τον μεγαλύτερο καταπέλτη της αρχαιότητας του οποίου το δραστικό βεληνεκές βολής ακοντίου, μήκους 1,85 μ., έφθανε τα 4 στάδια, περίπου τα 750 μ., στα οποία διαπερνούσε κυριολεκτικά οποιαδήποτε ασπίδα μετά φερόμενου θώρακα πίσω απ΄ αυτή. Θεωρείται ότι το όριο αυτό καμία άλλη πολεμική μηχανή της αρχαιότητας δεν μπόρεσε να υπερβεί. Σημειώνεται ότι σε σύγχρονη προσπάθεια ανακατασκευής αυτού του καταπέλτη με βολή βέλους 0.88 εκατ., (έναντι ακοντίου που χρησιμοποίησε ο Αγησίστρατος), το βεληνεκές δεν ξεπέρασε τα 375 μ.
Το σύγγραμμα του Αγησίστρατου δεν σώζεται. Αναφέρεται όμως το έργο του από τον μαθητή του, επίσης μαθηματικό και μηχανικό, τον Αθήναιο τον Τακτικό καθώς και από τον Ρωμαίο αρχιτέκτονα Βιτρούβιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Ναυτικό δάνειο
thumb|300px|right|Ελληνική τριήρης (με φανταστική απεικόνιση εμβόλου) Το ναυτικό δάνειο, λεγόμενο και ναυτοδάνειο, είναι ένα ιδιαίτερο είδος δανειακής συναλλαγής που ουδεμία σχέση έχει με το κοινό δάνειο. Η ουσιαστική νομική διαφορά του είναι ότι το δανειζόμενο χρηματικό ποσό συνδέεται είτε με το πλοίο, είτε με το μεταφερόμενο φορτίο πλοίου - εμπόρευμα, είτε και με τα δύο (μικτό), ακολουθώντας την τύχη αυτών, όπου και χαρακτηρίζεται αντίστοιχα σε "θαλασσοδάνειο", ή "φορτοδάνειο" (περίπτωση μόνο για φορτίο).
Σημαντική επίσης διαφορά είναι ότι η εξόφληση αυτού δεν εξαρτάται από την παρέλευση κάποιου προκαθορισμένου χρόνου, αλλά αντίθετα από την αίσια άφιξη του πλοίου. ή του φορτίου ή πλοίου και φορτίου στον λιμένα προορισμού της ναυτικής δανειακής σύμβασης.
Το ναυτοδάνειο ήταν ήδη γνωστό από την αρχαιότητα, ακολουθώντας την ανάπτυξη της ναυτιλίας των αρχαίων Ελλήνων όπου και φέρεται ιστορικά ως δική τους επινόηση. Η πλήρης διαμόρφωσή του συνέβη στην κλασική περίοδο όπως τούτο αποκαλύπτεται από τους λόγους Ελλήνων ρητόρων της εποχής όπως στη του Δημοσθένη προς Ζηνόθεμιν παραγραφή στην οποία γίνεται παρουσίαση του θεσμού "ναυτικά δανείσματα". Ακολουθεί η παρουσία του στο Νόμο των Ροδίων για να μεταλαμπαδευτεί στο Ρωμαϊκό Δίκαιο όπου από τους Πανδέκτες πέρασε στους μεσαιωνικούς κώδικες και στις νεότερες ευρωπαϊκές νομοθεσίες.
Σημειώνεται ότι κατά την ελληνική αρχαιότητα η χρήση του ναυτοδανείου ήταν ευρύτατα διαδεδομένη καθώς ο θεσμός της ασφάλισης ήταν ακόμα άγνωστος ακόμα και μέχρι τον μεσαίωνα με συνέπεια τούτο να αποτελεί τη σπουδαιότερη πράξη του κατά θάλασσα εμπορίου και παρά την τότε σημειούμενη αντίδραση της Καθολικής Εκκλησίας στην είσπραξη τόκων.
Στη σύγχρονη όμως εποχή με την ανάπτυξη της ασφάλισης ως τελείως ανεξάρτητης σύμβασης άρχισε να υποχωρεί ο θεσμός του ναυτικού δανείου στην έκταση που αυτό συνομολογούταν. Παρά ταύτα μέχρι τον προηγούμενο αιώνα συνέχιζε να υφίσταται, ειδικότερα όταν ο Πλοίαρχος του πλοίου έπρεπε να βρει χρήματα για να αντιμετωπίσει μια έκτακτη ανάγκη (π.χ. επισκευή, αντικατάσταση υλικών κ.λπ.) σε ξένο λιμένα, μακριά από τους πλοιοκτήτες και φορτωτές όπου και η επικοινωνία μ΄ αυτούς ήταν αδύνατη.
Στην ελληνική νομοθεσία το ναυτικό δάνειο προβλεπόταν στα άρθρα 451-462 του παλαιού Εμπορικού Νόμου, καθώς και στο νόμο "Περί θαλασσίας εμπορίας" όπως είχε τροποποιηθεί με τον ν. ΓΨΙΖ/1910 που επέτρεπε τη σύναψή του εκ μέρους του πλοιάρχου. Από της εφαρμογής όμως του Κ.Ι.Ν.Δ. που επικυρώθηκε δια του ν.3816/1958, τούτο καταργήθηκε (η σύναψη από τον πλοίαρχο). Αντ΄ αυτού θεσπίστηκαν ως όργανα ναυτικής πίστης: α) την πιστωτική μεταβίβαση της κυριότητας του πλοίου, β) την ναυτική υποθήκη και γ) το ναυτικό δάνειο της πλοιοκτησίας, αντί του πλοιάρχου "ως ουδένα πλέον εξυπηρετούν σκοπόν", όπως αναφέρθηκε στην εισηγητική έκθεση της συντακτικής επιτροπής του Κ.Ι.Ν.Δ.
Πηγές
Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο Κατηγορία:Δανεισμός Κατηγορία:Ναυτιλιακή οικονομία
Εμμανουήλ Ρούκουνας
Ο Εμμανουήλ Ρούκουνας είναι ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Γεννήθηκε το 1933 στο Ζαγκαζίγκ της Αιγύπτου και σπούδασε νομική στο Παρίσι, τη Χάγη και τη Νέα Υόρκη. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και το 1970 έγινε υφηγητής στη νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1980 εξελέγη τακτικός καθηγητής διεθνούς δικαίου της ίδιας σχολής και συνταξιοδοτήθηκε το 2001, οπότε και του δόθηκε ο τίτλος του ομότιμου καθηγητή. Ως καθηγητής έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού καθώς και στην σχολή Διεθνούς δικαίου της Χάγης. Το 1997 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας το 2005 χρημάτισε πρόεδρος.
Την περίοδο 1985-1991 διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών ενώ έχει διατελέσει και μέλος της Διευθύνουσας Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, μέλος του Ινστιτούτου του Διεθνούς Δικαίου (1993), του Διεθνούς Μονίμου Δικαστηρίου Διαιτησίας (2001) κ.α. Την περίοδο 1993 - 1999 ήταν εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για τη Δυτική Σαχάρα. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε αρκετές επιτροπές των Ηνωμένων Εθνών. Το 2008 ορίστηκε ως ad hoc δικαστής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μετά την προσφυγή της Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας για το θέμα της εφαρμογής της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, η οποία απαγορεύει στην Ελλάδα να προβάλλει αρνησικυρία (veto) για την συμμετοχής της πΓΔΜ σε διεθνή οργανισμό. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2009 εξελέγη πρόεδρος του Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου.
Έχει συγγράψει πλήθος επιστημονικών βιβλίων.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Ένωσις Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών
Η Ένωσις Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) είναι επαγγελματικό σωματείο των συντακτών των ημερησίων εφημερίδων και των ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης που έχουν έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1914 στην Αθήνα.
Αρχικά ήταν γνωστή σαν «Ένωσις Συντακτών», πήρε όμως τη σημερινή της ονομασία το 1947. Σήμερα είναι η σημαντικότερη ελληνική ένωση συντακτών με πάνω από 3.000 μέλη. Ακόμη είναι τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Σκοποί της ΕΣΗΕΑ, όπως αναφέρονται στο καταστατικό του 1979 που ισχύει μέχρι σήμερα, είναι, μεταξύ άλλων:
Το 1966 ολοκληρώθηκε η ανέγερση του κτιρίου της ΕΣΗΕΑ, στην οδό Ακαδημίας. Το εγκαινίασε ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος, στις 2 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Με την ευκαιρία αυτή η ΕΣΗΕΑ του απένειμε "Χρυσούν εύσημον πνευματικής αξίας" σε αναγνώριση "των υπηρεσιών του δια την διατήρησιν και ανάπτυξιν του ελληνικού πνεύματος". Ο Κωνσταντίνος, αποδεχόμενος το εύσημο, τόνισε ότι "εις μίαν δημοκρατικήν χώραν όπως η Ελλάς, είναι φυσικόν και αναγκαίον να εκπροσωπούνται διά του Τύπου όλαι αι πολιτικαί τάσεις". Παράλληλα, απένειμε "εύσημα δημοσιογραφίας" σε 26 μέλη της Ένωσης μεταξύ άλλων στους Η. Αποστολίδη, Δ. Κόκκινο, Φ. Γιοφύλλη, Δ. Κ. Σβολόπουλο, Γεράσιμο Λύχνο, Κ. Θ. Παπαλεξάνδρου, Παύλο Παλαιολόγο, Γ. Φτέρη, Γ. Καράντζα, Φ. Δημητριάδη, Στράτη Μυριβήλη και Απ. Δασκαλάκη. Ακολούθως ο Κωνσταντίνος, συνοδευόμενος από τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Λ. Πετρομανιάτη, επισκέφθηκε τους χώρους της βιβλιοθήκης της Ενώσεως όπου ο διευθυντής της Π. Πατρίκιος του παρουσίασε παλαιές εκδόσεις εφημερίδων. Στα εγκαίνια παρευρέθηκε και ο αρχηγός της Ε.Ρ.Ε. Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
Η Ένωση Συντακτών Περιοδικού - Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ) είναι δεύτερη σε επιρροή ένωση συντακτών στην Ελλάδα και καλύπτει πολλούς δημοσιογράφους που δεν μπορούν να γίνουν μέλη της ΕΣΗΕΑ.
Διοικητικό συμβούλιο
Το διοικητικό συμβούλιο, όπως προέκυψε από τις εκλογές της 27ης, 28ης, 29ης, 30ης και 31ης Ιανουαρίου 2022, αποτελείται από τους:
Αγκριτζέντο
Το Αγκριτζέντο (ιταλ. Agrigento, ; αρχ. ελλ. Ἀκράγας; λατ. Agrigentum; σικ. Girgenti) είναι πόλη στη νότια ακτή της Σικελίας στην Ιταλία, πρωτεύουσα της ομώνυμης ιταλικής επαρχίας του Ακράγαντα. Το ιστορικό κέντρο της πόλης ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως "Ἀκράγας", μια από τις επιφανέστερες πόλεις στη Μεγάλη Ελλάδα. Ο πληθυσμός του Ακράγαντα εκτιμάται πριν από το 406 π.Χ. σε αριθμούς της τάξης των 200.000 - 800.000 κατοίκων.
Αρχαιότητα
αριστερά|μικρογραφία|[[Τετράδραχμο του Ακράγαντα, 465-446 π.Χ.]] Ο Ακράγαντας ιδρύθηκε σε ένα οροπέδιο που βλέπει στη θάλασσα με δύο γειτονικούς ποταμούς και μια κορυφογραμμή που έχει τον ρόλο της φυσικής οχύρωσης. Οι αρχαίοι Έλληνες έποικοι ήρθαν από τη Γέλα (582 π.Χ.- 580 π.Χ.) και έδωσαν στον νέο οικισμό το όνομα "Ἀκράγας" από τον ομώνυμο γειτονικό ποταμό. Η πόλη εξελίχτηκε ταχύτητα και έγινε από τις κορυφαίες πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας. Τον 6ο αιώνα π.Χ. έφτασε στην κορυφή της ακμής του όταν κυβέρνησαν οι τύραννοι Φάλαρις, για 16 χρόνια, και Θήρων ο Ακραγαντίνος, όταν δε ανατράπηκε ο γιος του Θήρωνος Θρασυδαίος του Ακράγαντα ανακηρύχτηκε δημοκρατία. Ο πληθυσμός της πόλης έφτασε εκείνη την εποχή στους 100.000 - 200.000 κατοίκους. Εδώ γεννήθηκε ο Εμπεδοκλής, σημαντικός προσωκρατικός φιλόσοφος.
Η πόλη παρέμεινε ουδέτερη στη σύγκρουση ανάμεσα στην Αρχαία Αθήνα και τις Συρακούσες αλλά τελικά καταστράφηκε από την Καρχηδόνα (406 π.Χ.). Ο Ακράγαντας δεν ανέκτησε ποτέ την περασμένη ισχύ του, πέρασε μονάχα μια περίοδο ακμής όταν κυβέρνησε ο Κορίνθιος στρατηγός Τιμολέων (4ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος την επανίδρυσε με αποίκους από την Ελέα. Ο Φιντίας του Ακράγαντα έγινε τύραννος και ίδρυσε στο ακρωτήριο Εκνόμο μια νέα πόλη που της έδωσε το όνομα "Φιντιάδα" τη σημερινή Λικάτα (282 π.Χ.), ισοπέδωσε τη Γέλα και μετέφερε τους κατοίκους στη νέα πόλη (280 π.Χ.).
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος η πόλη διεκδικήθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και την Καρχηδόνα. Οι Ρωμαίοι πολιόρκησαν τον Ακράγαντα (262 π.Χ.) και τον κατέλαβαν αφού νίκησαν μια δύναμη Καρχηδονίων (261 π.Χ.), ύστερα δε πούλησαν ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης ως δούλους. Οι Καρχηδόνιοι ανακατέλαβαν προσωρινά την πόλη (255 π.Χ.), αλλά στην τελική ειρήνη που υπεγράφη ανάμεσα στις δύο πόλεις ο Ακράγαντας παραχωρήθηκε στη Ρώμη. Ο Ακράγαντας είχε σημαντικές απώλειες όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (218 π.Χ. - 201 π.Χ.) αφού τόσο η Ρώμη όσο και η Καρχηδόνα προσπαθούσαν να τον ελέγξουν. Οι Ρωμαίοι τον κατέλαβαν οριστικά (210 π.Χ.) τον μετονόμασαν σε "Agrigentum" και πέρασε μεγάλη περίοδο ευημερίας για πολλούς αιώνες. Όταν πέθανε ο Ιούλιος Καίσαρ (44 π.Χ.), οι κάτοικοι του έλαβαν τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη.
Μεσαίωνας
Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την πόλη κατέκτησαν οι Βάνδαλοι, οι Οστρογότθοι και τελικά πέρασε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Την περίοδο αυτή οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τα χαμηλότερα τμήματα της πόλης και εγκαταστάθηκαν στην Ακρόπολη, με πιθανότερη αιτία να γλυτώσουν από τις επιδρομές που έκαναν εκείνη την εποχή οι Σαρακηνοί. Οι Άραβες κατέκτησαν τελικά την πόλη (828) και της έδωσαν το όνομα "Τζερτζέντ" στα Αραβικά. Όταν κατέκτησαν την πόλη οι Νορμανδοί άλλαξαν το Αραβικό όνομα της Τζερτζέντ σε "Τζιρτζέντι". Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας τοποθέτησε Λατίνο επίσκοπο (1087), οι Νορμανδοί έκτισαν επιπλέον το "κάστρο του Ακριτζέντο" για να ελέγξουν την περιοχή. Ο πληθυσμός παρουσίασε πτώση σε ολόκληρο τον Μεσαίωνα, αλλά η πόλη επέζησε μέχρι τον 18ο αιώνα.
Ιταλική ενοποίηση
Με την "Εκστρατεία των Χιλίων" του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι στη Σικελία, το Αγκριτζέντο τον υποστήριξε με τις υπόλοιπες σικελικές πόλεις, στη συνέχεια συμμετείχε στην Ιταλική ενοποίηση (1860). Ο Μπενίτο Μουσολίνι με διάταγμα (12 Ιουλίου 1927) εισήγαγε την τελική σημερινή ιταλική της ονομασία. Η απόφαση αυτή προκάλεσε πολλές αντιδράσεις επειδή πολλοί την εξέλαβαν ως σύμβολο του φασισμού. Με εισήγηση του περίφημου συγγραφέα Αντρέα Καμιλλέρι που καταγόταν από το Αγκριτζέντο το ιστορικό κέντρο της πόλης πήρε το όνομα "Τζιρτζέντι" (2016). Η πόλη γνώρισε μεγάλες καταστροφές από βομβαρδισμούς όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο θεατρικός συγγραφέας Λουίτζι Πιραντέλλο κατάγεται από τον Ακράγαντα, γεννημένος στη γειτονιά "Χάος".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αγκριτζέντο
1611
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1611 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σταυρός του Ιησού Χριστού
μικρογραφία|Χρυσός βυζαντινός σταυρός, 7ος-9ος αιώνας thumb|right|Σταυρός
Ο Σταυρός του Ιησού Χριστού, αναφέρεται στο όργανο θανατικής εκτέλεσης, πάνω στο οποίο πέθανε ο Ιησούς Χριστός, γεγονός που απετέλεσε την κατάληξη της τριετούς δράσης του ιδρυτή του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τις ευαγγελικές διηγήσεις, ο Ιησούς, με εντολή του Πιλάτου, οδηγήθηκε εκτός των τειχών της Ιερουσαλήμ, στο μικρό λόφο Γολγοθά, για να σταυρωθεί από ειδικό εκτελεστικό τμήμα στρατού, που το διοικούσε κάποιος εκατόνταρχος.
Ο Ιησούς υποχρεώθηκε να μεταφέρει στους ώμους του τον σταυρό, καθώς ήταν συνήθεια για τους κατάδικους, και μόνο αργότερα, όταν ήταν εξαντλημένος από τις μαστιγώσεις και την κόπωση, επέβαλλαν την «αγγάρευση» της μεταφοράς σε κάποιο περαστικό αγρότη με το όνομα Σίμων ο Κυρηναίος (Μάρκ. 15:21).
Έχουν διατυπωθεί διαφορετικές απόψεις από επιστήμονες, για τη μέθοδο που ακολουθήθηκε στην περίπτωση της σταύρωσης του Ιησού, όπως και για το σχήμα που είχε ο σταυρός επάνω στον οποίο πέθανε.
Ρωμαϊκή σταύρωση σε σχήμα ΤΑΥ
Όταν η Ρώμη με σειρά εκστρατειών μετέβαλε σε επαρχίες της, την Ισπανία, τη Ναρβονική Γαλατία, μέρος της Μικράς Ασίας, ενώ υπέταξε την Ελλάδα (στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ.) και την καρχηδονιακή Αφρική, η pax romana επιβλήθηκε σε όλη τη Μεσόγειο και η Ρώμη εισχώρησε στην πνευματική σφαίρα του ελληνιστικού κόσμου, του οποίου έγινε κληρονόμος με την ενοποίηση του μεσογειακού χώρου. Οι αρχαίες μαρτυρίες δείχνουν ότι η λέξη σταυρός απόκτησε την σημερινή της έννοια κάτω από την επιρροή της λατινικής λέξης crux που αναφερόταν σε ποικίλους τρόπους σταύρωσης. Έχει ενδιαφέρον μια σχετική περιγραφή του Σενέκα του Νεώτερου, σύγχρονου του Ιησού: Video istic cruces ne unius quidem generis sed aliter ab aliis fabricatas: [...] alii brachia patibulo explicuerunt
(Dial. 6 [Cons. Marc.] 20.3)''
Βλέπω σταυρούς εκεί, όχι ενός είδους αλλά διαφορετικούς: [...] σε κάποιους βρίσκονται με τα χέρια σε έκταση επάνω στο patibulum Ο Σενέκας (η μαρτυρία του οποίου θεωρείται ότι βοηθά στα συμπεράσματα μας για τη σταύρωση την εποχή της Κ.Δ. και του Χριστού ειδικότερα ονομάζει crux (σε μετάφραση "cross" ή "Σταυρός" ), είτε τον απλό πάσσαλο, είτε το σύνθετο σχήμα κάθετου-οριζόντιου πασσάλου.
Την ίδια εποχή (1ος αιώνας μ.Χ.) οι ειδικοί καταγράφουν άλλη μια μαρτυρία που θεωρούν ότι αναφέρεται σε σύνθετο σταυρικό σχήμα οριζόντιου και κάθετου άξονα. Είναι αυτή του φιλοσόφου Επίκτητου: εκδυσάμενος και εκτείνας σεαυτόν ως οι εσταυρωμένοι τρίβη ένθεν και ένθεν" (Επικτήτου Διατριβαί, 3.26.22'')
Στην περίπτωση του σταυρού σχήματος Τ, ή στις περιπτώσεις που ο Σταυρός είχε σχήμα όπου η κατακόρυφη κεραία ήταν μακρύτερη από την οριζόντια, το σχήμα το προσδιόριζε η θέση του ονομαζόμενου από τους Ρωμαίους, Patibulum, της οριζόντιας δοκού δηλ. επάνω στην οποία τοποθετούσαν συνήθως το σώμα του μελλοθάνατου. Αν το patibulum υψωνόταν στην κορυφή του κάθετου πασσάλου, έδινε το σχήμα crux commissa ( Τ ) ενώ αν καρφωνόταν λίγο χαμηλότερα, έδινε το σχήμα του crux immissa ( † ).
Γενικά, οι περιγραφές σταυρώσεων είναι σπάνιες, γεγονός που δεν προξενεί έκπληξη λόγω της ευρείας αποστροφής για τη συγκεκριμένη μέθοδο. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ακόμη και η λέξη σταυρός (crux) ήταν απαγορευμένη στα μέλη μιας πολιτισμένης κοινωνίας (Pro Rabirio, 16).
Από τις πληροφορίες που σώζονται, γνωρίζουμε ότι πριν από τη σταύρωση οι Ρωμαίοι έγδυναν και μαστίγωναν τα θύματα τους σε δημόσιο χώρο. Κατόπιν, με τα χέρια προσαρτημένα επάνω στο patibulum, υποχρεώνονταν να περάσουν μέσα από τους δρόμους των κατοικημένων περιοχών και κάτω από τη χλεύη των κατοίκων να οδηγηθούν στο σημείο όπου θα σταυρώνονταν.
Μία από τις αρχαιότερες ρωμαϊκές περιγραφές της σταύρωσης αυτής, μας δίνει ο λατίνος κωμικός ποιητής Πλαύτος (254-184 π.Χ.):
Patibulum ferat per urbem, deinde adfigatur cruci."''
(Plautus, Carbonaria, fragment 2)
που σημαίνει:
"Θα φέρω/βαστάξω/κρατήσω το Patibulum περνώντας μέσα από την πόλη, και μετά θα προσαρτηθώ στο σταυρό'' (cruci/crux)"
Με παρόμοιο τρόπο ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς (τέλη του 1ου αι. π.Χ. - αρχές του 1ου αι. μ.Χ.), ο ιστορικός που έζησε στη Ρώμη και κατέγραψε την λεγόμενη "Ρωμαϊκή αρχαιολογία" σε 20 βιβλία, περιγράφει και επιβεβαιώνει την πορεία εξευτελισμού όπως και τον τρόπο με τον οποίο σταύρωναν οι Ρωμαίοι:
Ἀνὴρ Ρωμαῖος οὐκ ἀφανὴς θεράποντα ἴδιον ἐπὶ τιμωρίᾳ θανάτου παραδοὺς τοῖς ὁμοδούλοις ἄγειν, ἵνα δὴ περιφανὴς ἡ τιμωρία τοῦ ἀνθρώπου γένηται, δι΄ ἀγορᾶς αὐτὸν ἐκέλευσε μαστιγούμενον ἕλκειν καὶ εἴ τις ἄλλος ἦν τῆς πόλεως τόπος ἐπιφανὴς ἡγούμενον τῆς πομπῆς, ἣν ἔστελλε τῷ θεῷ κατ΄ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἡ πόλις. Οἱ δ΄ ἄγοντες τὸν θεράποντα ἐπὶ τὴν τιμωρίαν τὰς χεῖρας ἀποτείναντες ἀμφοτέρας καὶ ξύλῳ προσδήσαντες παρὰ τὰ στέρνα τε καὶ τοὺς ὤμους καὶ μέχρι τῶν καρπῶν διήκοντι παρηκολούθουν ξαίνοντες μάστιξι γυμνὸν ὄντα}}».
(Ρωμαϊκή αρχαιολογία, Λόγος 7ος, 69.1-2)
Οι περιγραφές αυτές θυμιζουν τη μέθοδο σταύρωσης του Ιησού :
"Η έκφρασις 'αίρω τον σταυρόν' είναι ειλημμένη από των συμβαινόντων κατά τας σταυρώσεις. Πλείσται όσαι πληροφορίαι μαρτυρούν ότι οι οδηγούμενοι εις τόπον τινά μαρτυρίου, προκειμένου να σταυρωθούν, ήσαν υποχρεωμένοι να αίρουν τον σταυρόν, επί του οποίου αργότερον θα προσηλούντο. Συγγραφεύς του Β' π.Χ. αιώνος πληροφορεί, ομιλών περί καταδίκων, ότι 'έκαστος αυτών τον σταυρόν έφερεν' (Χαρίτωνος, Τα κατά Χαιρέαν καί Καλλιρρόην...Κατά Πλούταρχον, έκαστος '...εκφέρει τον εαυτού σταυρόν'...Η έκφρασις του Ιησού 'αίρειν τον σταυρόν'...προϋποθέτει την γνώσιν των κατά τας σταυρώσεις γινομένων...κατά τους χρόνους της ρωμαϊκής κυριαρχίας...'''."
Αρκετοί λόγιοι θεωρούν ότι στην περίπτωση του Ιησού ακολουθήθηκε η ίδια ακριβώς διαδικασία προσάρτησης στο patibulum, κατά τη γνωστή μέθοδο των Ρωμαίων.
Τελικά, ο όρος "σταυρός" στην εποχή της Καινής Διαθήκης φαίνεται να σήμαινε ένα όργανο εκτέλεσης με ή χωρίς προσθήκη οριζόντιας δοκού όπως αντίστοιχα παρόμοια σημασία είχε και ο όρος crux. Σε σχέση με το ζήτημα αλλαγής της ομηρικής έννοιας του σταυρού στη Ρωμαϊκή εποχή, δεν θα πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε αν οι Έλληνες είχαν κάποια ειδική λέξη για τη μέθοδο σταύρωσης των Ρωμαίων:
"Ενω γνωρίζομεν τι ηννόουν οι αρχαίοι Έλληνες δια της λέξεως σταυρός, εν τούτοις δεν γνωρίζομεν πως ωνόμαζον τα γεωμετρικά εκείνα σχήματα τα οποία οι μεταγενέστεροι ονομάζομεν σταυρούς. Επιθυμούντες να...δείξωμεν την μεταξύ της, κατά τους αρχαίους Έλληνας, εννοίας του σταυρού και του κατά τους μεταγενεστέρους σχήματος του σταυρού...εκ των έργων του Λουκιανού...Ο Λουκιανός...επιτρέπει δια τής περιγραφής του βασανισμού του σώματος του Προμηθέως να υπονοήσωμεν το σχήμα του σταυρού, δια τό οποίον όμως δίδει στοιχεία ακριβή εις την «Δίκην των φωνηέντων», πληροφορών ότι είχε σχήμα Τ ...Κατά την εποχήν της Κ. Διαθήκης...ο σταυρός συνίστατο εκ δύο καθέτων ξύλων. Ταύτα ηδύναντο να έχουν σχήμα Ταυ, ήτοι Τ, ως επιτρέπει να συμπεράνωμεν η «Δίκη των φωνηέντων» του Λουκιανού, αλλά και η ερμηνεία ην δίδει ο Βαρνάβας...Θα δυνάμεθα να παρατηρήσωμεν ενταύθα ότι...οι προαναφερθέντες και ελληνιστί γράφοντες συγγραφείς δέν είχον έτερον ελληνικόν γράμμα, όπερ να απέδιδε πιστότερον το σχήμα του σταυρού.'''."
Η μαρτυρία της "Επιστολής Βαρνάβα" (χρονολογ. από 70 έως 130 μ.Χ.)
Στην Επιστολή Βαρνάβα δίνεται η εξής αριθμολογική αλληγορική ερμηνεία:
Μάθετε οὖν, τέκνα ἀγάπης, περὶ πάντων πλουσίως, ὅτι Ἀβραάμ, πρῶτος περιτομὴν δούς, ἐν πνεύματι προβλέψας εἰς τὸν Ἰησοῦν περιέτεμεν, λαβὼν τριῶν γραμμάτων δόγματα. Λέγει γάρ· "Καὶ περιέτεμεν Ἀβραὰμ ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἄνδρας δεκαοκτὼ καὶ τριακοσίους". Τίς οὖν ἡ δοθεῖσα αὐτῷ γνῶσις; Μάθετε, ὅτι τοὺς δεκαοκτὼ πρώτους, καὶ διάστημα ποιήσας λέγει τριακοσίους. Τὸ δεκαοκτὼ ι’ δέκα, η’ ὀκτώ· ἔχεις Ἰησοῦν. Ὃτι δὲ ὁ σταυρὸς ἐν τῷ ταῦ ἤμελλεν ἔχειν τὴν χάριν, λέγει καὶ τοὺς "τριακοσίους". Δηλοῖ οὖν τὸν μὲν Ἰησοῦν ἐν τοῖς δυσὶν γράμμασιν, καὶ ἐν τῷ ἑνὶ τὸν σταυρόν. (Επιστολή Βαρνάβα 9.7, 8)
Η έκφραση «λέγει καὶ τοὺς "τριακοσίους"» συνδέει το σχήμα του συνεπτυγμένου σταυρού (crux commissa, δηλ. Τ) με το ελληνικό αριθμητικό τ|τ’ που αντιστοιχεί στον αριθμό 300 και με τον ιστορικό Ιησού που επάνω στο όργανο αυτό «|σταυρωθεὶς ἐποτίζετο ὄξει καὶ χολῇ». (Επ. Βαρν. 7.3) Την ίδια συλλογιστική ακολούθησε λίγες δεκαετίες αργότερα και ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός σε αναφορά του στο σχήμα του "σημείου του Κυρίου".
Οι μαρτυρίες Κέλσου-Λουκιανού-Ωριγένη
Ο Κέλσος έγραψε περίπου το 170-180 μ.Χ. ένα αντιχριστιανικό έργο που ονομάζεται "Αληθής λόγος" και ο Ωριγένης μετά από λίγες δεκαετίες, στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. απάντησε πρόταση-πρόταση στα επιχειρήματα του Κέλσου με το απολογητικό του έργο "Κατά Κέλσου". Εξαιτίας αυτού, μας σώζονται σήμερα τα 3/4 από το έργο του Κέλσου παρόλο που το πρωτότυπο έχει χαθεί.
Όπως σώζει ο Ωριγένης, ο Κέλσος μέσα στο έργο του αναφέρει σε διάφορα σημεία την εκτέλεση του Ιησού ως Ανασκολοπισμό:
"Είτα φησιν ο Κέλσος: Τι φησι και ανασκολοπιζομένου του σώματος;"''
(Ωριγένης, Κατά Κέλσου 2.36)
Ο Ωριγένης στο έργο του απαντά στον Κέλσο, ταυτίζοντας τους όρους Σταύρωση και Ανασκολοπισμός:
"και "Κράξας φωνή μεγάλη αφήκε το πνεύμα", προλαβών τους επί των ανασκολοπιζομένων δήμιους, υποτέμνοντας τά σκέλη των σταυρουμένων"''
Την ίδια αυτή εννοιολογική ταύτιση του Σταυρού με τον Σκόλοπα κάνει και σε άλλο σημείο ο Ωριγένης γράφοντας για τον θάνατο του Ιησού:
"'σταυρωθήναι τον Ιησούν' (Κατά Κέλσου 3.56.27) και 'υπομείναι το επί σκόλοπος κρεμασθήναι' (Κατά Κέλσου 2.69.50'')"
Μάλιστα, με τους δύο αυτούς όρους, ο Ωριγένης αναφέρεται σε σταυρό σχήματος Τ: "τα αρχαία στοιχεία εμφερές έχειν το Θαυ τω του σταυρού χαρακτήρι"''
(Ωριγένη, Εκλογαί εις τον Ιεζεκιήλ, 9.4)
Τα παραπάνω μπορούν να συνδυαστούν με τις μαρτυρίες του Λουκιανού που έγραψε την ίδια περίπου εποχή με τον Κέλσο. Ο Λουκιανός, κάνοντας μια άμεση αναφορά στα γεγονότα της Καινής Διαθήκης και στη σταύρωση, περιγράφει τον Ιησού ως "εν τη Παλαιστίνη ανασκολοπισθέντα" (Περί της Περεγρίνου τελευτής, 11.11).
Χρησιμοποιεί το ανασκολοπίζω για τον Ιησού, όρος που χρησιμοποιήθηκε και από τον Κέλσο και από τον Ωριγένη, ενώ στο έργο του Δίκη Φωνηέντων, ο Λουκιανός μας εξηγεί τι ακριβώς εννοούσε όταν αναφερόταν σε ανασκολοπισμό:
"το Ταυ ες το των στοιχείων γένος παρήγαγε: τω γαρ τούτου σώματι φασι τους τυράννους ακολουθήσαντας και μιμησαμένους αυτού το πλάσμα έπειτα σχήματι τοιούτου ξύλα τεκτήναντας ανθρώπους ανασκολοπίζειν επ' αυτά: από δε τούτου και τω τεχνήματι τω πονηρω την πονηράν επωνυμίαν συνελθείν. Τούτων ούν απάντων ένεκα πόσων θανάτων το Ταυ άξιον είναι νομίζετε;"''
(Δίκη Φωνηέντων, 12.4-13)
Οι τύραννοι λοιπόν, παρατηρώντας τη μορφή του γράμματος Τ, αντέγραψαν το σχήμα του και έφτιαξαν μία ξύλινη κατασκευή για να ανασκολοπίζουν ανθρώπους επάνω σ’ αυτά και έτσι ο ανασκολοπισμός γινόταν σε όργανο με σχήμα Τ.
Εκτός αυτού, ο Λουκιανός εξηγεί τη μέθοδο του σταυρικού μαρτυρίου και περιγράφει τη μορφή που αποδεχόμαστε για τον σταυρό σήμερα:
"ει δοκεί κατά μέσον ενταύθα που υπέρ της φάραγγος ανεσταυρώσθω εκπετασθείς τω χείρε από τουτουι του κρημνού προς τον εναντίον […] και όλως επικαιρότατος αν ο σταυρός γένοιτο, […] αλλ' όρεγε την δεξιών: συ δε, ω Ήφαιστε, κατάκλειε και προσήλου και την σφύραν ερρωμένως κατάφερε, δος και την ετέραν: κατειλήφθω ευ μάλα και αύτη. ευ έχει."
(Λουκιανού, Προμηθέας,1-2)
Σύμφωνα με τα παραπάνω, "ο Προμηθεύς αναγκάζεται αρχικώς να απλώση την δεξιάν χείρα, την οποίαν ο Ήφαιστος, τη υποδείξει του Ερμού, έδεσε και εκάρφωσε κτυπών την σφύραν ερρωμένως. Αφού επανελήφθησαν τα αυτά και δια την αριστεράν χείρα, προς την ετέραν κατεύθυνσιν, επερατώθη η σταύρωσις".
Η μαρτυρία Ειρηναίου (τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ.)
Ο Ειρηναίος, αντιρρητικός και αντιγνωστικός χριστιανός συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ., περιγράφει ένα σταυρό με πέντε άκρα στα οποία περιλαμβάνεται και η ξύλινη sedecula όπου στηριζόταν το σώμα του θύματος:
"'Το ίδιο το σχήμα του σταυρού, διαθέτει πέντε άκρα: δύο κατά μήκος, δύο κατά πλάτος, και ένα στο κέντρο του, επάνω στο οποίο στηρίζεται εκείνος που είναι καθηλωμένος με τα καρφιά. ' (Κατά Αιρέσεων'', ΙΙ, 24.4)"
Η μαρτυρία του Τερτυλλιανού (αρχές 3ου αιώνα μ.Χ.)
Ο Εκκλησιαστικός συγγραφέας Τερτυλλιανός (γεν. 155 μ.Χ.) σπούδασε νομικά και ελληνική και λατινική φιλολογία στην πατρίδα του και από θαυμασμό προς το θάρρος των χριστιανών στους διωγμούς, έγινε χριστιανός και ο ίδιος. Έγραψε πολλά συγγράμματα, ανάμεσά τους και μελέτες κατά των, κατά την αντίληψη του, αιρετικών. Στο έργο του Κατά Μαρκίωνος αναφέρει για το σχήμα του Σταυρού:
(Adversus Marcionem, ΙΙΙ,22)
που σημαίνει:
"το Ελληνικό γράμμα Ταυ και το δικό μας γράμμα 'Τ' είναι ολόιδιο με το σχήμα του Σταυρού, που ο ίδιος είχε προβλέψει πως θα γινόταν το σημείο στα μέτωπά μας, στην αληθινή καθολική Ιερουσαλήμ."''
(Κατά Μαρκίωνος, ΙΙΙ,22)
Βιβλιογραφία (αλφαβητικά)
( Επίσης, η αναφερόμενη στις υποσημειώσεις βιβλιογραφία )
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιησούς Χριστός
Πίτσμπουργκ Στίλερς
Οι Πίτσμπουργκ Στίλερς (αγγλικά: Pittsburgh Steelers) είναι επαγγελματική ομάδα του αμερικανικού ποδοσφαίρου και συμμετέχει στο NFL. Εδρεύει στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνιας, στο στάδιο Heinz Feild, χωρητικότητας 65.050 θέσεων. Τα χρώματα της είναι το κίτρινο και το μαύρο και είναι οι μοναδικοί στο NFL που έχουν το διακριτικό της ομάδας μόνο στην δεξιά πλευρά του κράνους εν αντιθέσει με τις άλλες ομάδες του NFL που το έχουν και στις δυο πλευρές ή και καθόλου.
Ο σύλλογος έχει κατακτήσει εξι φορές το πρωτάθλημα (Super Bowl) και πολλές φορές τον τίτλο του Πρωταθλητή Ομίλου ΑFC. Ειναι η μοναδικη ομαδα στο NFL που εχει εξι τιτλους (Super Bowl). Ιστορικα η ομαδα των Steelers εχει ιδιαιτερη σημασια και αξια για τους ανθρωπους της πολης του Πιτσμπουργκ. Εχει αναπτυχθει μια στενη οικογενειακη σχεση αναμεσα τους απο την δεκαετια του 1970 οταν ειχε καταρευσει οικονομικα η πολη και το μονο ηθικο στηριγμα των πολιτων ηταν η ομαδα των Steelers. Οι υποστηρικτες των Steelers ονομαζονται Steelers Nation(Εθνος των Steelers). Η ομαδα των Steelers εχει χαρακτηρισθει ως America's Team (Ομαδα της Αμερικης).
Οι Pittsburgh Steelers δημιουργήθηκαν στις 8 Ιουλίου του 1933 από τον Άρθουρ Τζόσεφ Ρούνεϊ, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον αθλητικό τότε κόσμο. Ο γιος του, Νταν Ρούνεϊ, είναι σήμερα ιδιοκτήτης και πρόεδρος της ομάδας. Ο σύλλογος ονομάστηκε αρχικά Pittsburgh Pirates (πειρατές του Πίτσμπουργκ), ωστόσο το 1940 μετονομάστηκε σε Pittsburgh Steelers (steelers ονομάζονται οι τεχνίτες που κατασκευάζουν μεταλλικά κτίρια, ουρανοξύστες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Ομάδες αμερικανικού ποδοσφαίρου
Αρχισμηνίας
Στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, Αρχισμηνίας (Ασμιας) ονομάζεται ο ανώτερος βαθμοφόρος (OR-8), ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ο ανώτατος Υπαξιωματικός. Είναι ανώτερος του Επισμηνία και κατώτερος του Ανθυπασπιστή. Ο βαθμός αυτός κατέχεται μόνο από μόνιμα στελέχη.{ Εθελοντές Μακράς Θητείας (ΕΜΘ),Επαγγελματίες Οπλίτες(ΕΠ.ΟΠ) και από σχολή υπαξιωματικών}.
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Αρχιλοχίας και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είναι ο αρχικελευστής.
Άλλες χώρες
Στην Αγγλική, καλείται chief master sergeant (τσιφ μάστερ σάρτζαντ), δηλαδή είναι κοινός με τον βαθμό του Αρχικελευστή του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ων βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί