cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηγησίστρατος του Πεισίστρατου
Ο Ηγησίστρατος ήταν γιος του τυράννου της Αθήνας, Πεισίστρατου και της Τιμώνασσας, γυναίκας από το Άργος. Επειδή ο Πεισίστρατος είχε παντρευτεί την Τιμώνασσα την περίοδο που βρισκόταν στο Άργος και ο γάμος του δεν έγινε με τα έθιμα των Αθηνών, τα παιδιά του από αυτό τον γάμο θεωρήθηκαν νόθα. Ο Πεισίστρατος αργότερα τοποθέτησε τον Ηγησίστρατο τύραννο στην πόλη Σίγειο της Τρωάδας. Αυτός κατάφερε να διατηρήσει την θέση του αποκρούοντας τα επόμενα χρόνια επίθεση της Μυτιλήνης. Όταν ο Ιππίας ανατράπηκε από την εξουσία της Αθήνας το 510 π.Χ. βρήκε καταφύγιο στον αδερφό του στο Σίγειο, πριν καταλήξει στην αυλή του Δαρείου.
Screamin' Jay Hawkins
Ο Screamin' Jay Hawkins (Jalacy "Screamin' Jay" Hawkins, 18 Ιουλίου 1929 - 12 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της Rhythm and blues, μουσικός παραγωγός, πυγμάχος και ηθοποιός. Γνωστός για τη δυναμική της φωνής του και τη θεατρικότητα των παραστάσεων του, γνώρισε επιτυχία με το κομμάτι "I Put a Spell on You" το 1956, το οποίο έχει καταταχθεί στο # 320 στη λίστα με τα "500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών" του περιοδικού Rolling Stone και έχει διασκευαστεί από εκατοντάδες καλλιτέχνες.
Βιογραφία
Ο Χόκινς γεννήθηκε το 1929 στο Κλίβελαντ. Σαν βρέφος βρέθηκε σε ορφανοτροφείο και υιοθετήθηκε σε ηλικία 18 μηνών. Μελέτησε κλασικό πιάνο και έμαθε να διαβάζει στην ηλικία των έξι ετών, ενώ έμαθε να παίζει κιθάρα μετά την εφηβεία του, με το όνειρο του να είναι να τραγουδήσει όπερα. Όταν δεν τα κατάφερε, ξεκίνησε την καριέρα του ως πιανίστας της μπλουζ μουσικής.
Κατά τα εφηβικά του χρόνια ξεκίνησε την καριέρα του ως πυγμάχος, κερδίζοντας τα χρυσά γάντια του 1943. Την επόμενη χρονιά, σταμάτησε τη φοίτηση του στο σχολείο για να πολεμήσει στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη θητεία του, χρησιμοποιούσε το ταλέντο του στη μουσική για να διασκεδάζει τους στρατιώτες.
left|thumb|160px|Ο Χόκινς το 1957 Το 1949, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή πυγμάχου μεσαίων βαρών στην πολιτεία της Αλάσκα και σταμάτησε την αθλητική του καριέρα για να ενταχθεί στο συγκρότημα του Tiny Grimes. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τον Fats Domino, πριν αποφασίσει να συνεχίσει ως σόλο καλλιτέχνης.
Η μεγάλη επιτυχία ήλθε με το σινγκλ "I Put a Spell on You", του οποίου η αρχική έκδοση μέσω της Okeh Records δεν είχε γνωρίσει επιτυχία. Όταν το κομμάτι επανηχογραφήθηκε από την "Columbia", ο Χόκινς ήταν μεθυσμένος με αποτέλεσμα μία μπλουζ, χιουμοριστική εκτέλεση, με αστεία ουρλιαχτά και άλλα εφέ. Η συγκεκριμένη εκτέλεση του έδωσε την πρώτη του επιτυχία το 1956 και τον ώθησε να ενισχύσει την εικόνα των ζωντανών του εμφανίσεων με μακάβρια σκηνικά, αφού ανέβαινε στη σκηνή μέσα σε φέρετρο, κρατώντας ένα σκήπτρο με ένα κρανίο. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου είχε περασμένο ένα κόκκαλο στη μύτη του και κουβαλούσε δόρυ και ασπίδα.
Παράλληλα με τη μουσική του καριέρα, συμμετείχε στις ταινίες "Mystery Train" και "Perdita Durango" του σκηνοθέτη Τζιμ Τζάρμους και στα τέλη της δεκαετίας του '90 μετακόμισε στη Γαλλία. Ο Χόκινς πέθανε μετά από μία επέμβαση για ανεύρυσμα στις 12 Φεβρουαρίου 2000 στο Νεϊγί-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι. Είχε παντρευτεί έξι φορές και υπολογιζόταν ότι ήταν πατέρας 57 παιδιών.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μουσική στο Κλίβελαντ
Μαντλίν Ολμπράιτ
Η Μαντλίν Γιάνα Κόρμπελ Ολμπράιτ (γεννήθηκε ως Μαρί Γιάνα Κορμπελόβα, γεν. 15 Μαΐου 1937-23 Μαρτίου 2022 ) ήταν Αμερικανίδα διπλωμάτης και πολιτικός. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα Αμερικανίδα Υπουργός Εξωτερικών, υπηρετώντας στο αξίωμα την περίοδο 1997-2001, επί προεδρίας Μπιλ Κλίντον.
Γεννήθηκε στο Σμίχοφ της Πράγας στην πρώην Τσεχοσλοβακία. Μαζί με την οικογένεια της η Ολμπράιτ μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Τσεχοσλοβακία. Ο πατέρας της, ο διπλωμάτης Γιόζεφ Κόρμπελ, μετοίκησε με την οικογένεια του στο Ντένβερ του Κολοράντο. Η Ολμπράιτ έγινε Αμερικανίδα πολίτης το 1957. Η Ολμπράιτ αποφοίτησε από το κολλέγιο Ουέλσλεϊ το 1959 και ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1975, γράφοντας τη διατριβή της για την Άνοιξη της Πράγας. Εργάστηκε ως βοηθός του γερουσιαστή Έντμουντ Μάσκι πριν λάβει αξίωμα υπό τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1981, όταν ο Τζίμι Κάρτερ δεν επανεξελέγη ως πρόεδρος.
Η Ολμπράιτ ήταν πρόεδρος του Albright Stonebridge Group από το 2009. Διετέλεσε καθηγήτρια στην πρακτική της διπλωματίας στην Σχολή της Διπλωματικής Υπηρεσίας στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν. Τον Μάιο του 2012, βραβεύτηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα. Η Ολμπράιτ ήταν επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Πρόσωπα τσεχικής καταγωγής
Κρατικός Αερολιμένας Πάρου
Ο Κρατικός Αερολιμένας Πάρου (συντομογραφίες: IATA: PAS, ICAO: LGPA, ΥΠΑ: ΚΑΠΑ) βρίσκεται σε απόσταση 9 χιλιομέτρων νότια από την Παροικιά, στη νοτιοδυτική Πάρο, στη περιοχή Βουτάκος Αγκαιριάς.
Ιστορικά γεγονότα
Το 1985 ο διάδρομος ασφαλτοστρώθηκε, ενώ το 1987 προστέθηκε ένας επιπλέον όροφος στο κτήριο του αεροσταθμού. Επίσης, την ίδια χρονιά το κτήριο ανακαινίσθηκε για να στεγάσει την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας και μετεωρολογικό σταθμό της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας.
Το 1989 ο αερολιμένας έγινε κρατικός. Το 2016 μεταφέρθηκε δυτικότερα, με νέο διάδρομο μήκους 1.400 μ. και σε νέες προσωρινές κτιριακές εγκαταστάσεις. Η Aegean Airlines υποστήριξε οικονομικά, μετά από έγκριση του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, την κατασκευή της πρώτης φάσης του αεροσταθμού επιβατών, όσο και τα έργα υποδομής του νέου αερολιμένα. Η χρηματοδότηση και κατασκευή του τερματικού σταθμού, έγιναν με την υποστήριξη των εταιρειών σε διάστημα λίγων μηνών του 2016, προκειμένου να συμπληρωθεί άμεσα η επένδυση του Δημοσίου και να επιτραπεί η λειτουργία του νέου αεροδρομίου, αναβαθμίζοντας την προσβασιμότητα της Πάρου.
Οι νέες εγκαταστάσεις του αεροδρομίου εγκαινιάστηκαν στις 29 Ιουλίου 2016, παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Οι εγκαταστάσεις αυτές επέτρεψαν τη μεταφορά περισσότερων επιβατών λόγω της δυνατότητας προσγείωσης μεγαλύτερων αεροσκαφών.
Στατιστικά
Ετήσια επιβατική κίνηση εντός 13 χρόνων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάρο Παρος
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, αρχικά Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, αργότερα Νικολαΐδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου (1893 - 7 Ιανουαρίου 1972) ήταν η πρώτη Ελληνίδα στιχουργός, και η σημαντικότερη του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, αναγκάστηκε όμως να καταφύγει στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Έχασε σε μικρή ηλικία τον πατέρα της. Το 1911 την πάντρεψαν μετά από προξενιό με τον Κωστή Νικολαΐδη, 20 χρόνια μεγαλύτερό της. Απέκτησαν 2 παιδιά την Καίτη και την Μαίρη. Ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στο Αϊδίνι και μαζί με τους Τσέτες έκαναν την οικογένειά της να εγκαταλείψει τη Σμύρνη. Τα επόμενα χρόνια η Ευτυχία μαζί με τη μητέρα της και τις δυο κόρες της έζησαν πρόσφυγες λίγο στην ασιατική Σπάρτη αλλά και στην Αττάλεια.
Καριέρα
Ζώντας μια έντονη και περιπετειώδη ζωή, στην Ελλάδα αρχικά σταδιοδρόμησε ως ηθοποιός, δασκάλα και ποιήτρια , ενώ αργότερα αναδείχθηκε σε μια σημαντική λαϊκή στιχουργό. Η μεγάλη αξία της στιχουργικής της αναγνωρίστηκε πολύ αργότερα, ιδίως μετά το θάνατό της.
Ξεκίνησε να γράφει στίχους για τραγούδια το 1948 και να τα πουλά για ποσά από 200 έως 300 δραχμές. Έχοντας όμως μεγάλο εθισμό στη χαρτοπαιξία έχασε πάρα πολλά λεφτά με αυτόν τον τρόπο. Όταν έγραφε τους στίχους, έπειτα αποποιείτο τα πνευματικά της δικαιώματα.
Πολλές δικές της στιχουργικές δημιουργίες έγιναν πολύ μεγάλες επιτυχίες, με τη βοήθεια σπουδαίων συνθετών της εποχής, όπως του Βασίλη Τσιτσάνη, του Μανώλη Χιώτη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Αποστόλου Καλδάρα κ.α. Στίχοι της υπάρχουν σε πολλές λαϊκές επιτυχίες:
Με τον Βασίλη Τσιτσάνη έκανε συνολικά τρία τραγούδια "Το Ντιβάνι" που ηχογραφήθηκε για δίσκο γραμμοφώνου το 1954 με την Αννα Χρυσάφη και τον ίδιο τον Βασίλη Τσιτσάνη, "Τα αντράκια" που ηχογραφήθηκε το 1957 με τον Στέλιο Καζαντζίδη και "Ο φλώρος", πάλι το 1957, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Γιώτα Λύδια.
Μερικά τραγούδια της είναι : «Ηλιοβασιλέματα», «Περασμένες μου αγάπες», «Δυο πόρτες έχει η ζωή», «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», «Γυάλινος κόσμος», «Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά», «Όνειρο απατηλό», «Στο τραπέζι που τα πίνω», «Στου Αποστόλη το κουτούκι», «Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι», «Μου σπάσανε το μπαγλαμά», «Ανεμώνα», «Αργά, είναι πια αργά», «Λίγο-λίγο, θα με συνηθίσεις», «Πήρα απ' τη νιότη χρώματα», «Αν είναι η αγάπη έγκλημα», «Η διπρόσωπη», «Ένας αϊτός γκρεμίστηκε», «Συρματοπλέγματα βαριά», «Είμαι αετός χωρίς φτερά», «Τι έχει και κλαίει το παιδί», «Η Μαλάμω», «Πετραδάκι, πετραδάκι», «Του ντερβίση το πιοτό», «Τι να σου κάνει μια καρδιά».
Θεωρείται ότι έχει μερικές άγνωστες δημιουργίες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της. Η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την αναγνώριση του έργου της και για την είσπραξη δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα, παρά την επιτυχία των τραγουδιών της, να πεθάνει φτωχή.
Προσωπική ζωή
Γνώρισε τον Γεώργιο Παπαγιαννόπουλο, τον μόνο άντρα που κέρδισε την καρδιά της, και παντρεύτηκαν το 1932. Μετά τον θάνατο της κόρης της Μαίρης το 1960, βρήκε καταφύγιο στη χαρτοπαιξία. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών, στις 7 Ιανουαρίου 1972, έχοντας στο πλευρό της την εγγονή της, Ρέα, που τη φρόντισε ως τα γεράματά της.
Κληρονομιά
Η ζωή της μεταφέρθηκε σε μορφή βιβλίου γραμμένο από την εγγονή της, Ρέα Μανέλη, με τίτλο "Η Γιαγιά Μου η Ευτυχία". Αυτή η βιογραφία ενέπνευσε τον θεατρικό μονόλογο που ερμηνεύει η Νένα Μεντή στην παράσταση με το ονοματεπώνυμό της ως τίτλο.
Το 2019 η ζωή της έγινε ταινία με το όνομά της ως τίτλο και με πρωταγωνίστριες στον ρόλο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, τις Κάτια Γκουλιώνη (νεαρή ηλικία) και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (μεγαλύτερη ηλικία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Φιλ Τζαγκιέλκα
Ο Φίλιπ Νίκοντεμ "Φιλ" Τζαγκιέλκα (Philip Nikodem "Phil" Jagielka) είναι ένας Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα της Αγγλίας.
Βιογραφικό
Ο Τζαγκιέλκα γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1982 στο Σέιλ του Μάντσεστερ, και ξεκίνησε την καριέρα του το 2000 από την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Με τη φανέλα της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ενδιαφέρον ομάδων. Τελικά, μετά τον υποβιβασμό της ομάδας από την Πρέμιερ Λιγκ, τον απέκτησε η Έβερτον, καταβάλλοντας 4 εκατομμύρια λίρες στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ τον Ιούλιο του 2007. Ο Τζαγκιέλκα έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Έβερτον σε φιλικό παιχνίδι εναντίον της Βέρντερ Βρέμης. Γρήγορα, καθιερώθηκε στην Έβερτον ως μια από τις βασικές επιλογές του Ντέιβιντ Μόγιες. Το 2013-14, μετά την απόσυρση του Φιλ Νέβιλ, έγινε ο αρχηγός της Έβερτον. Τον Ιούλιο του 2019, επέστρεψε στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.
Εθνική Αγγλίας
Ο Τζαγκιέλκα έχει αγωνιστεί στην Εθνική Αγγλίας κάτω των 21 ετών. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αγγλίας το 2008. Ήταν στην ομάδα της Εθνικής Αγγλίας που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012, όμως δεν συμμετείχε σε κανένα αγώνα. Με την Εθνική Αγγλίας ήταν και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014, όπου και αγωνίστηκε στα δύο από τα τρία παιχνίδια που έπαιξε η Αγγλία.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Γουίλιαμ Σπένσερ Μπαγδατόπουλος
Ο Γουίλιαμ Σπένσερ Μπαγδατόπουλος ή Μπαγκντατόπουλος (William Spencer Bagdatopoulos, 1888-1965) ήταν ζωγράφος και εικονογράφος, εταίρος της αγγλικής Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών και γνωστός για τις οριενταλιστικές απεικονίσεις ανθρώπων και μνημείων της Ανατολής.
Νεανικά χρόνια
Ο Μπαγδατόπουλος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο από Έλληνα πατέρα και Αγγλίδα μητέρα, και πέρασε την παιδική του ηλικία στην Ολλανδία. Σε ηλικία μόλις 11 ετών έγινε δεκτός για σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Academie van Beeldende Kunsten) του Ρότερνταμ, ενώ σε ηλικία 16 ετών ταξίδεψε και ζωγράφισε στην Τουρκία, την Αίγυπτο και την Παλαιστίνη. Αναφέρεται επίσης ότι μελέτησε τέχνη για ένα ακόμα έτος στην Αθήνα (1906–1907). Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο το 1908, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του και άρχισε να εργάζεται ως καλλιτέχνης, ζωγραφίζοντας παραγγελίες για προσωπογραφίες, εικονογραφήσεις, τοιχογραφίες και αφίσες για επιχειρηματικούς οίκους, για ναυτιλιακές εταιρείες και για τους σιδηροδρόμους. Εκλέχθηκε μέλος της αγγλικής Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών το 1909 και τιμήθηκε με μετάλλιο στον Εθνικό Διαγωνισμό του 1913 στο Σάουθ Κένσινγκτον. Το επόμενο έτος υπηρέτησε στον βρετανικό στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στην Ινδία
Το 1924 ο Μπαγδατόπουλος προσλήφθηκε από την εφημερίδα The Times of India για να γυρίσει και να ζωγραφίσει την Ινδία. Μέχρι το 1926 ταξίδεψε σε κάθε περιοχή της Ινδίας, ζωγραφίζοντας αξιοθέατα όπως ο Χρυσός Ναός (Αμριτσάρ), το γκοπούρα του Μαντουράι, το Τατζ Μαχάλ και τα παζάρια του Νταρτζήλινγκ. Μέρος των έργων του δημοσιεύθηκε σε ετήσιες εκδόσεις της εφημερίδας. Επιπλέον, εικονογράφησε διαφημίσεις για το περιοδικό και ταξιδιωτικές αφίσες για λογαριασμό των Ινδικών Σιδηροδρόμων. Μία βιογραφική αναφορά στο Who's Who on the Pacific Coast τον αναφέρει ως «επικεφαλής καλλιτέχνη και εικονογραφικό σύμβουλο του περιοδικού των Times of India, και αναγνωρισμένο ως αυθεντία στη διαφήμιση της άπω και μέσης Ανατολής».
Στις ΗΠΑ
Το 1928 ο Μπαγδατόπουλος μετακόμισε στις ΗΠΑ, όπου του δόθηκε αμέσως η αμερικανική υπηκοότητα. Εγκαταστάθηκε στη Σάντα Μπάρμπαρα (Καλιφόρνια), όπου εργάσθηκε ως ζωγράφος (κυρίως ως προσωπογράφος), αλλά και ως σκηνογράφος για το θέατρο και τον κινηματογράφο, αφού η αναφορά σε αυτόν στο Who's who in California: a biographical directory, 1928-29 μνημονεύει ότι ο Μπαγδατόπουλος «ως σχεδιαστής σκηνικών είναι πάντοτε εφευρετικός και δημιουργός νέων καινοτομιών». Αργότερα στράφηκε στην οξυγραφία και την ξηρή χαρακτική, «παράγοντας σε αμφότερα τα πεδία ένα σημαντικό corpus έργων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί χαράκτες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Τρόπαιο
thumb|350px|Δηνάριο του [[Ιούλιος Καίσαρ|Ιουλίου Καίσαρα που εικονίζει Ρωμαϊκό τρόπαιο δίπλα σε καθιστή προσωποποίηση της Γαλατίας που θρηνεί την ήττα της (46-45 π.Χ., Μουσείο της Περγάμου)]] Το τρόπαιο ήταν σύμβολο νίκης που τοποθετείτο μετά τη μάχη στο σημείο ακριβώς εκείνο που ο εχθρός τράπηκε σε φυγή.
Περιγραφή
Το τρόπαιο ήταν ένα απλό ραβδί ή παλούκι ή σκελετός, στο οποίο κρεμούσαν εν είδη σκιάχτρου την στολή του εχθρού, την πανοπλία, κράνος, σπαθί και ασπίδα του. Το ανδρείκελο αυτό παρέμενε για λίγο χρονικό διάστημα στον τόπο του για να ικανοποιηθούν τα αισθήματα των νικητών στρατιωτών και ως προειδοποίηση του εχθρού να μην ξαναγυρίσει.
Πηγές
Κατηγορία:Επινίκιες τιμές Κατηγορία:Αρχαία ελληνική ιστορία Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρώμης
Καπ κέικ
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά του καπ κέικ μπορεί να εντοπιστεί στο 1796, όταν μία συνταγή στο βιβλίο της Αμέλια Σίμονς «Αμερικάνικη Μαγειρική», αναφέρεται σε «... ένα κέικ που ψήνεται σε μικρές κούπες ...». Η πρώτη αναφορά του όρου cupcake (κάπ κέικ) υπήρξε στο «75 Συνταγές για Γλυκά, Κέικ και Γλυκίσματα» του 1828 στο Βιβλίο Συνταγών της Ελίζας Λέσλι.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, υπήρξαν 2 διαφορετικές χρήσεις της ονομασίας, το cup cake (καπ κέικ) και το cupcake (κάπκέικ). Σε προηγούμενους αιώνες, πριν κυκλοφορήσει ευρέως το ταψί για μάφιν, τα κέικ συχνά ψηνόντουσαν σε μεμονωμένα φλιτζάνια του τσαγιού, σε ρέμεκινς ή σε φόρμες και πήραν το όνομα από τα cups (φλιτζάνια) που ψήθηκαν μέσα. Αυτή η χρήση των φλιτζανιών και των μεμονωμένων φορμών καθόρισαν και το όνομα που έχει παραμείνει το ίδιο έως και σήμερα, και ορίζει το όνομα “cupcake” (κάπκέικ) να δίδεται σε κάθε μικρό κέικ που είναι στο μέγεθος ενός φλιτζανιού του τσαγιού. Εν τω μεταξύ τα Αγγλικά fairy cakes (κέικ της νεράιδας) δεν έχουν πολλά μεγέθη και διαφέρουν από τα Αμερικάνικα cupcakes (κάπκέικς), διότι είναι παραδοσιακά μικρότερα και σπανίως ολοκληρώνονται με περίτεχνο γλάσο. μικρογραφία|Καπ Κέικ Το άλλο είδος "cup cake" (κάπ κέικ), αναφέρεται στα κέικ των οποίων τα υλικά είναι μετρημένα χρησιμοποιώντας μια κούπα, αντί για ζύγισμα. Οι συνταγές των οποίων τα υλικά μετρούνται με κούπα, μπορούν επίσης να ψηθούν και σε κούπες, ωστόσο χρησιμοποιούνταν για να ψήνουν τούρτες σε ορόφους με στρώσεις ή για το κέικ ταψιού (καρβέλι). Στα επόμενα χρόνια όταν η χρήση της ογκομετρικής μέτρησης (με κούπες) καθιερώθηκε ευρέως στις σπιτικές συνταγές, αυτές οι συνταγές έγιναν γνωστές ως 1234 cakes (1234 κέικ) ή quarter cakes (κέικ του τετάρτου), ονομάστηκαν έτσι γιατί τα υλικά τους ήταν : μία κούπα βούτυρο, δύο κούπες ζάχαρη, τρεις κούπες αλεύρι και τέσσερα αυγά. Ήταν απλά κίτρινα κέικ κάπως λιγότερο πλούσιο και λιγότερο δαπανηρό απ’ ότι το κέικ λιβρών (pound cake), διότι χρησιμοποιούσε τη μισή ποσότητα βουτύρου και αυγών σε σύγκριση με το κέικ λιβρών (pound cake). Οι ονομασίες αυτών των δύο μεγάλων κατηγοριών κέικ, είχαν σκοπό να σηματοδοτήσουν τις δύο διαφορετικές μεθόδους κατασκευής: το "cup cake" (κάπ κέικ), χρησιμοποιούσε την ογκομετρική μέτρηση (κούπες), ενώ το "pound cake" (κέικ λιβρών) χρησιμοποιούσε το ζύγισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα
Σερβική Επανάσταση
μικρογραφία|Το λάβαρο της Σερβικής επανάστασης Η Σερβική Επανάσταση (σερβικά : Српска револуција) ήταν η εθνική εξέγερση και συνταγματική αλλαγή που συνέβη στη Σερβία από το 1804 μέχρι το 1835, οπότε η χώρα αυτή μετεξελίχθηκε από Οθωμανική επαρχία σε επαναστατημένη, συνταγματική μοναρχία και τη νεότερη Σερβία. Η πρώτη της περίοδος, από το 1804 ως το 1815, σημαδεύτηκε από το βίαιο αγώνα για ανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με δύο ένοπλες εξεγέρσεις, που τερματίστηκαν με κατάπαυση του πυρός. Την επόμενη περίοδο (1815–1835) σημειώθηκε μια ειρηνική ενοποίηση της πολιτικής εξουσίας από την ολοένα και πιο αυτόνομη η Σερβία, με αποκορύφωμα την αναγνώριση του κληρονομικού δικαιώματος εξουσίας σε Σέρβους ηγεμόνες το 1830 και το 1833 και την εδαφική επέκταση της νεαρής μοναρχίας. Η έγκριση του πρώτου γραπτού Συντάγματος το 1835 κατήργησε τη φεουδαρχία και τη δουλοπαροικία και κατέστησε τη χώρα αυτόνομη. [2] Ο όρος Σερβική Επανάσταση επινοήθηκε από ένα Γερμανό ακαδημαϊκό ιστοριογράφο, το Λέοπολντ φον Ράνκε, στο βιβλίο του Die Serbische Revolution, που δημοσιεύθηκε το 1829. Αυτά τα γεγονότα αποτέλεσαν τη θεμελίωση της σύγχρονης Σερβίας.
Η περίοδος διαιρείται περαιτέρω ως εξής:
Ιστορικό υπόβαθρο
Οι νέες συνθήκες, όπως η Αυστριακή κατοχή της Σερβίας, η άνοδος της Σερβικής ελίτ πέρα από το Δούναβη, οι κατακτήσεις του Ναπολέοντα στα Βαλκάνια και οι μεταρρυθμίσεις στη Ρωσική Αυτοκρατορία σήμαιναν, επίσης, την έκθεση σε νέες ιδέες. Οι Σέρβοι μπορούσαν τώρα να συγκρίνουν καθαρά πώς οι συμπατριώτες τους προόδευαν στη Χριστιανική Αυστρία, στις Ιλλυρικές επαρχίες κλπ., ενώ οι Οθωμανοί Σέρβοι υπόκειντο ακόμη σε φόρο με βάση τη θρησκεία, που τους αντιμετώπιζε ως δεύτερης κατηγορίας πολίτες.
Κατά τη διάρκεια της Αυστριακής κατοχής της Σερβίας (1788-1791), πολλοί Σέρβοι υπηρέτησαν ως στρατιώτες και αξιωματικοί στο στρατό των Αψβούργων, όπου απέκτησαν γνώσεις σχετικά με στρατιωτικές τακτικές, οργάνωση και όπλα. Άλλοι απασχολούντο σε διοικητικά γραφεία στην Ουγγαρία ή στην κατεχόμενη ζώνη. Άρχισαν να ταξιδεύουν σε αναζήτηση εμπορίου και εκπαίδευσης και εκτέθηκαν σε ευρωπαϊκές ιδέες για την κοσμική κοινωνία, την πολιτική, το δίκαιο και τη φιλοσοφία, συμπεριλαμβανομένων τόσο του ορθολογισμού και του Ρομαντισμού. Εκεί γνώρισαν τις αξίες της Γαλλικής Επανάστασης, που θα επηρεάσουν πολλούς Σέρβους εμπόρους και μορφωμένους ανθρώπους. Υπήρξε μια δραστήρια Σερβική κοινότητα στο νότιο τμήμα της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, από όπου οι ιδέες περνούσαν προς τα νότια (πέρα από τον Δούναβη). Ένα άλλο πρότυπο ήταν η Ρωσική Αυτοκρατορία, η μόνη ανεξάρτητη Σλαβική και Ορθόδοξη χώρα, που είχε μεταρρυθμιστεί πρόσφατα και ήταν τώρα σοβαρή απειλή για τους Τούρκους. Η ρωσική εμπειρία ενέπνεε ελπίδα για τη Σερβία.
Άλλοι Σέρβοι στοχαστές εντόπιζαν δυνάμεις στο ίδιο το Σερβικό έθνος. Δύο κορυφαίοι Σέρβοι μελετητές είχαν επηρεαστεί από τη Δυτική εκπαίδευση και έστρεψαν την προσοχή τους προς τη γλώσσα και τη λογοτεχνία της ίδιας της Σερβίας. Ο ένας ήταν ο Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς (1739 – 1811), πρώην ιερέας που κατέφυγε στη Δυτική Ευρώπη. Σοκαρισμένος που ο λαός του δεν είχε καθόλου σύγχρονη κοσμική λογοτεχνία, συγκέντρωσε γραμματικές και λεξικά για να δημιουργήσει μια σύγχρονη Σερβική γλώσσα, έγραψε μερικά βιβλία ο ίδιος και μετέφρασε άλλα. Άλλοι ακολούθησαν το παράδειγμά του και αναβίωσαν ιστορίες μεσαιωνικής δόξας της Σερβίας. Αργότερα έγινε ο πρώτος Υπουργός Παιδείας της σύγχρονης Σερβίας (1805). Στον μητροπολίτη του Καρλοβίτσι Στέφαν Στρατιμίροβιτς αποδίδεται το πρώτο μανιφέστο υπέρ της σερβικής ανεξαρτησίας, το 1804. Ο Στρατιμίροβιτς πίστευε ότι η Σερβία μπορούσε να απελευθερωθεί μόνο με τη βοήθεια της Ρωσίας.
Η δεύτερη μορφή ήταν ο Βουκ Κάρατζιτς (1787 - 1864)). Ο Βουκ ήταν λιγότερο επηρεασμένος από τον ορθολογισμό του Διαφωτισμού, όπως ο Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς και περισσότερο από το Ρομαντισμό, που εξιδανίκευε τις κοινότητες των αγροτών και των χωρικών. Ο Βουκ συνέλεξε και δημοσίευση τη Σερβική επική ποίηση, έργο που βοήθησε να δομηθεί η Σερβική επίγνωση της κοινής ταυτότητας που βασιζόταν σε κοινά έθιμα και κοινή ιστορία. Αυτό το είδος της γλωσσικής και πολιτιστικής αυτογνωσίας ήταν κεντρικό χαρακτηριστικό του Γερμανικού εθνικισμού αυτή την περίοδο και οι Σέρβοι διανοούμενοι που εφάρμοζαν τώρα τις ίδιες ιδέες στα Βαλκάνια.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση (1804–1813)
Κατά την Πρώτη Σερβική Εξέγερση (1804-1813) η Σερβία ένιωσε ως ανεξάρτητο κράτος, για πρώτη φορά μετά από 300 χρόνια Οθωμανικής και βραχύβιας Αυστριακής κατοχής. Με την ενθάρρυνση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τα αιτήματα για αυτοδιοίκηση εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1804 εξελίχθηκαν σε πόλεμο για ανεξαρτησία το 1807. Συνδυάζοντας την πατριαρχική δημοκρατία των αγροτών με τους σύγχρονους εθνικούς στόχους η Σερβική επανάσταση προσέλκυσε χιλιάδες εθελοντές, μεταξύ των Σέρβων από όλα τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Η Σερβική επανάσταση τελικά έγινε σύμβολο της διαδικασίας οικοδόμησης των εθνών στα Βαλκάνια, προκαλώντας αγροτικές αναταραχές μεταξύ των Χριστιανών τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Βουλγαρία. Μετά την επιτυχή πολιορκία με 25.000 άνδρες, στις 8 Ιανουαρίου 1807 ο χαρισματικός ηγέτης της εξέγερσης Καραγιώργης Πέτροβιτς ανακήρυξε το Βελιγράδι ως πρωτεύουσα της Σερβίας.
Εξέγερση του Χατζί Προντάν (1814)
Παρά την ήττα οι εντάσεις εξακολούθησαν. Το 1814 επιχειρήθηκε η ανεπιτυχής εξέγερση του Χατζί Προντάν, που ξεκίνησε από το Χατζί Προντάν Γκλιγκορίγεβιτς, έναν από τους βετεράνους της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης.Ήξερε οι Τούρκοι θα τον συλλάβουν και έτσι σκέφτηκε ότι θα ήταν καλύτερα να αντισταθεί στους Οθωμανούς, αλλά ο Μίλος Ομπρένοβιτς, άλλος βετεράνος, διαισθανόταν ότι ο χρόνος ήταν ακατάλληλος για εξέγερση και δεν του παρείχε βοήθεια.
Η Εξέγερση του Χατζί Προντάν απέτυχε σύντομα και έτσι αυτός κατέφυγε στην Αυστρία. Μετά από μια στάση σε ένα τουρκικό τσιφλίκι το 1814 οι τουρκικές αρχές κατέσφαξαν τον τοπικό πληθυσμό και παλούκωσαν δημοσίως 200 κρατούμενους στο Βελιγράδι. Μέχρι τον Μάρτιο του 1815 οι Σέρβοι είχαν πραγματοποιήσει αρκετές συναντήσεις και αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν μια νέα εξέγερση.
Δεύτερη Σερβική Εξέγερση (1815–1817)
Η Δεύτερη Σερβική Εξέγερση (1815-1817) ήταν η δεύτερη φάση της εθνικής επανάστασης των Σέρβων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ξέσπασε λίγο μετά τη βίαιη προσάρτηση της χώρας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την αποτυχημένη εξέγερση του Χατζί Προντάν. Το επαναστατικό συμβούλιο κήρυξε εξέγερση στο Τάκοβο στις 23 Απριλίου 1815 με εκλεγμένο ηγέτη το Μίλος Ομπρένοβιτς (ενώ ο Καραγιώργης ήταν ακόμη εξορία στην Αυστρία). Η απόφαση των Σέρβων ηγετών βασίστηκε σε δύο λόγους. Πρώτον φοβούνταν μια γενική σφαγή των προυχόντων και δεύτερον έμαθαν ότι ο Καραγιώργης σχεδίαζε να επιστρέψει από την εξορία στη Ρωσία και η αντικαραγιωργική φατρία, συμπεριλαμβανομένου του Μίλος Ομπρένοβιτς, ανυπομονούσε να προλάβει τον Καραγιώργη και να τον κρατήσει έξω από την εξουσία.
Οι εχθροπραξίες επαναλήφθηκαν το Πάσχα το 1815 και ο Μίλος έγινε ανώτατος ηγέτης της νέας εξέγερσης. Όταν οι Οθωμανοί το ανακάλυψαν καταδίκασαν το σύνολο των ηγετών της σε θάνατο. Οι Σέρβοι πολέμησαν στις μάχες σε Λιούμπιτς, Τσάτσακ, Πάλεζ, Ποζάρεβατς και Ντούμπλιε και κατάφεραν να ανακαταλάβουν το Πασαλίκι του Βελιγραδίου. Ο Μίλος υποστήριζε μια πολιτική αυτοσυγκράτησης: δεν σκότωσε τους αιχμάλωτους Οθωμανούς στρατιώτες και άφησε ελεύθερους τους πολίτες. Διακηρυγμένος στόχος του δεν ήταν η ανεξαρτησία, αλλά ο τερματισμός της καταχρηστικής κακοδιοίκησης.
Τα ευρύτερα Ευρωπαϊκό γεγονότα βοηθούσαν τώρα τη Σερβική υπόθεση. Πολιτικά και διπλωματικά μέσα στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Πρίγκιπα της Σερβίας και της Οθωμανικής Πύλης, αντί των περαιτέρω πολεμικών συγκρούσεων πολέμου συνήδαν με τους πολιτικούς κανόνες στο πλαίσιο της Ευρώπης του Μέτερνιχ. Ο Πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς, οξυδερκής πολιτικός και ικανός διπλωμάτης, προκειμένου να επιβεβαιώσει την αυστηρή πίστη του στην Πύλη, το 1817 διέταξε τη δολοφονία του Καραγιώργη Πέτροβιτς. Η τελική ήττα του Ναπολέοντα το 1815 προκάλεσε φόβους στους Τούρκους ότι η Ρωσία θα μπορούσε και πάλι να παρέμβει στα Βαλκάνια. Για να το αποφύγει ο σουλτάνος συμφώνησε να γίνει η Σερβία αυτόνομη- ημιανεξάρτητο κράτος ονομαστικά υπαγόμενο στην Υψηλή Πύλη.
Νομικό καθεστώς της Σερβίας (1815-30)
Στα μέσα του 1815 άρχισαν οι πρώτες διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ομπρένοβιτς και του Μαρασλή Αλή Πασά, του Οθωμανού διοικητή. Το αποτέλεσμα ήταν η αναγνώριση ενός Σερβικού Πριγκιπάτου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν και υποτελές στην Πύλη (με ετήσιο φόρο), ήταν, ως προς τα περισσότερα στοιχεία, ένα ανεξάρτητο κράτος. Το 1817 ο Ομπρένοβιτς πέτυχε να υποχρεώσει το Μαρασλή Αλή Πασά να διαπραγματευθεί μια άγραφη συμφωνία, τερματίζοντας έτσι τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση. Την ίδια χρονιά ο Καραγιώργης, ο ηγέτης της Πρώτης Εξέγερσης (και αντίπαλος του Ομπρένοβιτς για το θρόνο) επέστρεψε στη Σερβία και δολοφονήθηκε με εντολές του Ομπρένοβιτς, που στη συνέχεια έλαβε τον τίτλο του Πρίγκιπα της Σερβίας.
Κατά τη διάρκεια της ενδιάμεσης περιόδου ( "ουσιαστικά αυτονομία" - τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων μεταξύ Βελιγραδίου και Κωνσταντινούπολης 1817-1830) ο Πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς εξασφάλισε μια σταδιακή αλλά αποτελεσματική μείωση της Τουρκικής εξουσίας και οι Σερβικοί θεσμοί αναπόφευκτα κάλυψαν το κενό. Παρά την αντίδραση της Υψηλής Πύλης ο Mίλος δημιούργησε το Σερβικό στρατό, μετέφερε περιουσίες στη νεοδημιούργητη Σερβική αστική τάξη και πέρασε τα "νόμους της κατοικίας" που προστάτευαν τους αγρότες από τοκογλύφους και πτωχεύσεις.
Νέο σχολικά πρόγραμματα και η επανίδρυση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εξέφραζαν το Σερβικό εθνικό συμφέρον. Σε αντίθεση με τη Σερβική μεσαιωνική παράδοση ο Πρίγκιπας Μίλος είχε διαχωρίσει την εκπαίδευση από τη θρησκεία, για να μπορέσει να αντιταχθεί ευκολότερα στην Εκκλησία μέσω της ανεξάρτητης εκπαίδευσης (κοσμικό κράτος). Τότε η Μεγάλη Ακαδημία στο Βελιγράδι ήταν ήδη σε λειτουργία εδώ και δεκαετίες (από το 1808).
Η Σύμβαση του Ακκερμαν (1828), η Συνθήκη της Αδριανούπολης (1829) και τέλος το Χαττ-ι-Σερίφ (1830) αναγνώρισαν επίσημα την αυτονομία του Πριγκιπάτου της Σερβίας με το Μίλος Ομπρένοβιτς Α΄ ως κληρονομικό του Πρίγκιπα.
Αναφορές
* Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας
Ελευθερία σκέψης
μικρογραφία|200x200εσ|«Χωρίς ελευθερία σκέψης, δεν μπορεί να υπάρξει σοφία & δημοκρατική ελευθερία χωρίς ελευθερία λόγου», [[Βενιαμίν Φραγκλίνος|Benjamin Franklin, 1722]] Η ελευθερία της σκέψης (που ονομάζεται επίσης ελευθερία συνείδησης ή ιδεών ) είναι η ελευθερία ενός ατόμου να διατηρεί ή να εξετάζει μια ιδέα, άποψη, ή σκέψη, ανεξάρτητα από τις απόψεις των άλλων.
Επισκόπηση
Η ελευθερία της σκέψης είναι ο πρόδρομος και πρόγονος - και συνεπώς συνδέεται στενά με - άλλες ελευθερίες, συμπεριλαμβανομένης της θρησκευτικής ελευθερίας, της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της έκφρασης. Αν και η ελευθερία της σκέψης είναι αξιωματική για πολλές άλλες ελευθερίες, η ισχύς αυτών των άλλων ελευθεριών στη πράξη δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη ελευθερίας σκέψης. Η έννοια της ελευθερίας ή του δικαιώματος δεν εγγυάται την ένταξη, τη νομιμότητα ή την προστασία της μέσω μιας φιλοσοφικής ρήτρας. Είναι μια πολύ σημαντική έννοια στον δυτικό κόσμο και όλα σχεδόν τα δημοκρατικά συντάγματα προστατεύουν αυτές τις ελευθερίες. Για παράδειγμα, η Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1791) περιέχει την περίφημη εγγύηση στην Πρώτη Τροποποίηση ότι δεν επιτρέπεται η θέσπιση νόμων που παρεμποδίζουν τη θρησκεία "ή απαγορεύουν την ελεύθερη άσκηση αυτής".
Τέτοιες ιδέες αποτελούν επίσης ζωτικό μέρος του διεθνούς δικαίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (UDHR), η οποία είναι νομικά δεσμευτική για τα κράτη μέλη του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR), η «ελευθερία σκέψης» αναφέρεται στο άρθρο 18.
Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών δηλώνει ότι αυτό το άρθρο «διακρίνει την ελευθερία σκέψης, συνείδησης, θρησκείας ή πεποιθήσεων από την ελευθερία έκφρασης θρησκείας ή πεποιθήσεων. Δεν επιτρέπει κανέναν περιορισμό στην ελευθερία σκέψης και συνείδησης ή στην ελευθερία να έχει ή να υιοθετεί ένα άτομο θρησκεία ή πεποιθήσεις της επιλογής του. Αυτές οι ελευθερίες προστατεύονται άνευ όρων ". Ομοίως, το άρθρο 19 του UDHR εγγυάται ότι "Όλοι έχουν το δικαίωμα στην ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης· αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνει την ελευθερία να διατυπώνει γνώμες χωρίς παρέμβαση".
Ιστορία ανάπτυξης και καταστολής
Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι σκέφτεται ένα άλλο άτομο, καθιστώντας δύσκολη την καταστολή της σκέψης. Η ιδέα αυτή διαπερνά όλη την Αγία Γραφή, κυριώτερα στα γραπτά του Παύλου από την Ταρσό (π.χ., «Διότι γιατί θα πρέπει η ελευθερία μου να κριθεί από τη συνείδηση κάποιου άλλου;» Α' Κορινθίους 10:29). αριστερά|μικρογραφία|Χάλκινο άγαλμα του [[Τζορντάνο Μπρούνο|Giordano Bruno, Campo de 'Fiori, Ρώμη]] Αν και οι Έλληνες φιλόσοφοι Πλάτωνας και Σωκράτης είχαν συζητήσει ελάχιστα την Ελευθερία της Σκέψης, τα διατάγματα του Βασιλιά Ashoka (3ος αιώνας π.Χ.) έχουν χαρακτηρισθεί ως το πρώτο διάταγμα που σέβεται την Ελευθερία της Συνείδησης. Στην ευρωπαϊκή παράδοση, εκτός από το διάταγμα της θρησκευτικής ανεκτικότητας από τον Κωνσταντίνο Α' στο Μιλάνο το 313, οι φιλόσοφοι Θεμιστίς, Μισέλ ντε Μονταίν, Μπαρούχ Σπινόζα, Τζων Λόκ, Βολταίρος, Αλεξάντρ Βίντεν και Τζον Στιούαρτ Μιλ και οι θεολόγοι Ρότζερ Ουίλιαμς και Σαμουήλ Ράδερφορντ έχουν θεωρηθεί σημαντικοί υποστηρικτές της ιδέας της Ελευθερίας της Συνείδησης (ή «ψυχική ελευθερία» κατά τον Roger Williams).
Η Βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ ανακάλεσε ενός νόμο λογοκρισίας σκέψης στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα, διότι, σύμφωνα με τον Σερ Φράνσις Μπέικον, «δεν ήθελε να κάνει παράθυρα στις ψυχές των ανθρώπων και στις μυστικές σκέψεις τους». Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, ο φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρολόγος και αστρονόμος Τζορντάνο Μπρούνο κατέφυγε στην Αγγλία από την ιταλική ιεροεξέταση, όπου δημοσίευσε αρκετά βιβλία σχετικά με το άπειρο του σύμπαντος και θέματα που απαγόρευε η Καθολική Εκκλησία. Αφού έφυγε από την ασφάλεια της Αγγλίας, ο Μπρούνο τελικά κάηκε ως αιρετικός στη Ρώμη επειδή αρνήθηκε να αναιρέσει τις ιδέες του. Για αυτόν τον λόγο, θεωρείται από μερικούς ως μάρτυρας για την ελεύθερη σκέψη.
Ωστόσο, η ελευθερία της έκφρασης μπορεί να περιοριστεί μέσω λογοκρισίας, συλλήψεων, καύσεων βιβλίων ή προπαγάνδας, και αυτό τείνει να αποθαρρύνει την ελευθερία σκέψης. Παραδείγματα αποτελεσματικών εκστρατειών κατά της ελευθερίας της έκφρασης είναι η σοβιετική καταστολή της έρευνας της γενετικής υπέρ μιας θεωρίας που είναι γνωστή ως Λυσενκοϊσμός, οι εκστρατείες για την καύση βιβλίων της ναζιστικής Γερμανίας, ο ριζοσπαστικός αντι-διανοητισμός που επιβλήθηκε στην Καμπότζη υπό τον Πολ Ποτ, τα αυστηρά όρια στην ελευθερία της έκφρασης που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και της Κούβα ς. <sup class="noprint Inline-Template" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This statement is possibly biased. (September 2020)">ουδετερότητα  αμφισβητείται ] Η υπόθεση Sapir – Whorf, κατά την οποία ότι η σκέψη είναι εγγενώς ενσωματωμένη στη γλώσσα, θα υποστήριζε τον ισχυρισμό ότι η προσπάθεια περιορισμού της χρήσης λέξεων της γλώσσας είναι στην πραγματικότητα μια μορφή περιορισμού της ελευθερίας σκέψης. Αυτό διερευνήθηκε στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ του 1984, με την ιδέα του Newspeak, μια απογυμνωμένη μορφή της αγγλικής γλώσσας που φέρεται να στερείται ικανότητας μεταφοράς και περιορίζοντας τη έκφραση των αρχικών ιδεών.
Πιο πρόσφατα, η ανάπτυξη τεχνολογιών νευροαπεικόνισης προκάλεσε ανησυχίες σχετικά με μηχανικές οντότητες που μπορούν να αναγιγνώσκουν, εκ του οποίου έπεται ενδεχόμενη καταστολή της ανθρώπινης σκέψης. Παρά το γεγονός ότι το θέμα περιπλέκεται από το πρόβλημα νου-σώματος, οι ανησυχίες αυτές αποτελούν το αναδυόμενο πεδίο της νευροηθικής και νευροϊδιοτικότητας.
Περαιτέρω ανάγνωση
http://www.portagepub.com/dl/caa/sr-lexrex17.pdf ; (πρόσβαση στις 17 Δεκεμβρίου 2018, στο portagepub.com)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκέψη Κατηγορία:Λογοκρισία Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα
Ιωάννα, πριγκίπισσα της Πορτογαλίας
Η Ιωάννα της Πορτογαλίας (Πορτογαλική γλώσσα : Santa Joana, 6 Φεβρουαρίου 1452 - 12 Μαΐου 1490) μέλος του Οίκου των Αβίς ήταν Πορτογαλίδα Αγία, πριγκίπισσα και αντιβασίλισσα της Πορτογαλίας. Η Ιωάννα ήταν κόρη του Βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσου του Αφρικανού με την σύζυγο και πρώτη ξαδέλφη του Ισαβέλλα της Κοΐμπρα. Με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού της Αλφόνσου την ίδια χρονιά που γεννήθηκε (1451) ορίστηκε από τον πατέρα της διάδοχος του Πορτογαλικού θρόνου με τον τίτλο "Πριγκίπισσα της Πορτογαλίας". Όταν γεννήθηκε ο μικρότερος αδελφός της, μελλοντικός Ιωάννης Β΄ της Πορτογαλίας έπαψε να είναι διάδοχος αλλά εξακολουθούσε να είναι γνωστή στον Πορτογαλικό λαό σαν "Πριγκίπισσα Ιωάννα". Από νεαρή ηλικία η Ιωάννα είχε στόχο να γίνει μοναχή, ο πατέρας της όμως που την προόριζε σαν δεύτερη διάδοχο του θρόνου δεν της το επέτρεψε. Την περίοδο που ο Αλφόνσος Ε΄ έκανε εκστρατεία στην Ταγγέρη (1471) η Ιωάννα παρέμεινε στο Βασίλειο της Πορτογαλίας σαν αντιβασίλισσα.
Μοναχή και Αγία
thumb|250px|left|Η Αγία Πριγκίπισσα Ιωάννα με το βρέφος Ιησού, έργο του 18ου αιώνα Αφού απέρριψε αρκετές γαμήλιες προτάσεις η Ιωάννα κλείστηκε στην Δομηνικανή μονή του Ιησού στην Αβέιρο (1475). Η Πορτογαλική αυλή την κάλεσε πολλές φορές να εγκαταλείψει την αυλή με στόχο να της κάνει γαμήλιες προτάσεις, απέρριψε άλλη μια πρόταση με τον 18 χρόνια νεώτερο της Κάρολο Η΄ της Γαλλίας. Αργότερα (1485) δέχτηκε νέα πρόταση να παντρευτεί τον πρόσφατα χήρο και 8 μήνες νεώτερο της Ριχάρδο Γ΄ της Αγγλίας, η ανεψιά του Ελισάβετ της Υόρκης θα παντρευόταν ταυτόχρονα τον πρώτο της ξάδελφο μελλοντικό Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Ο θάνατος του σε μάχη όμως που είχε προβλέψει η ίδια η Ιωάννα σε προφητεία της ακύρωσε τα σχέδια. Η Ιωάννα της Πορτογαλίας παρέμεινε φανατική οπαδός του αδελφού της Ιωάννη Β΄ μέχρι το τέλος της ζωής της. Η Ιωάννα πέθανε στην Αβέιρο (12 Μαΐου 1490) και τάφηκε στον μονή του Ιησού στην Αβέιρο. Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄ την αγιοποίησε (1693), μέχρι τότε ήταν γνωστή στην Πορτογαλία σαν "Πριγκίπισσα Αγία Ιωάννα". Στις αρχές του 18ου αιώνα η αριστοκρατία και ο κλήρος της Πορτογαλίας άρχισε να δείχνει έντονο ενδιαφέρον για την πρώην πριγκίπισσα. Ο πιο διάσημος Πορτογάλος καλλιτέχνης της εποχής Μάνουελ Φερέιρα ε Σούσα ανέλαβε την απεικόνιση της, ζωγράφισε πολλές σκηνές που αφορούσαν την βασιλική οικογένεια την εποχή που ζούσε.
Πηγές
Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Ναυτικό μουσείο της Ρουέν
Το Ναυτικό Μουσείο της Ρουέν είναι ένα μουσείο με εκθέματα που αφορούν περισσότερο την ιστορία της ναυσιπλοΐας και τον λιμένα της Ρουέν. Η λειτουργία του άρχισε το 1999. Το λιμάνι της Ρουέν ήταν επί αιώνες το μεγαλύτερο λιμάνι της Γαλλίας λόγω της γειτνίασης με το Παρίσι. Το μουσείο στεγάζεται σε μια παλιά αποθήκη του λιμανιού.
Τα κύρια εκθέματα του μουσείου κατηγοριοποιούνται στα τμήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος δικτυακός τόπος του Μουσείου
Ρουεν
Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού
Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού (αγγλικά: Eternal Sunshine of the Spotless Mind) είναι αμερικανική αισθηματική κομεντί φαντασίας παραγωγής 2004, σε σκηνοθεσία Μισέλ Γκοντρί και σε σενάριο Τσάρλι Κάουφμαν. Ο Τζόελ, συντετριμμένος που η κοπέλα του, Κλέμενταϊν, έσβησε τη σχέση τους από το μυαλό της, αποφασίζει να κάνει το ίδιο. Καθώς βλέπει τις αναμνήσεις του να διαγράφονται, συνειδητοποιεί ότι την αγαπάει ακόμα και ότι μπορεί να είναι αργά για να διορθώσει το λάθος του. Η ταινία χρησιμοποιεί στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, θρίλερ, μη γραμμικής αφήγησης και σουρεαλισμού, για να εξερευνήσει τη φύση της μνήμης και του έρωτα. Πρωταγωνιστούν ο Τζιμ Κάρεϊ και η Κέιτ Γουίνσλετ. Μαζί τους εμφανίζονται οι Κίρστεν Ντανστ, Μαρκ Ράφαλο, Τομ Γουίλκινσον, Ελάιτζα Γουντ και Τομ Γουίλκινσον.
Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Μαρτίου 2004. Έλαβε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούς με αρκετούς να τη θεωρούν ως μία από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας. και αποδείχτηκε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 74 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Βραβεύτηκε με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου και έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Γουίνσλετ.
Πλοκή
Ο Τζόελ και η Κλέμενταϊν γνωρίζονται στο τραίνο και παρ' όλο που είναι δύο πολύ διαφορετικές προσωπικότητες, ερωτεύονται. Στην αρχή δε συνειδητοποιούν ότι τη μέρα που συναντήθηκαν, ο Τζόελ και η Κλέμενταϊν είναι στην ουσία πρώην εραστές, που τώρα είναι χωρισμένοι, αφού ήταν δύο χρόνια μαζί. Μετά από έναν άσχημο τσακωμό, η Κλέμενταϊν πήγε σε μια κλινική στη Νέα Υόρκη όπου με μία ειδική μέθοδο θα της σβήσουν όλες τις αναμνήσεις με τον Τζόελ. Όταν ο Τζόελ το ανακάλυψε, αποφάσισε να κάνει και αυτός το ίδιο.
Το περισσότερο μέρος της ταινίας λαμβάνει χώρο στο μυαλό του Τζόελ όσο αυτός κοιμάται. Καθώς οι αναμνήσεις του διαγράφονται, βρίσκει τον εαυτό του να τις ξαναζεί. Έτσι βλέπει τις ευτυχισμένες στιγμές της σχέσης του με την Κλέμενταϊν και παλεύει να διατηρήσει έστω και τη μικρότερη ανάμνηση από τη σχέση τους. Παρ' όλες τις προσπάθειές του, οι αναμνήσεις του σιγά σιγά διαγράφονται.
Κατά τη διάρκεια διαγραφής της μνήμης του Τζόελ, οι υπάλληλοι της κλινικής έχουν ο καθένας τη δική τους ιστορία. Ο Πάτρικ, ένας τεχνικός, έχει σχέση με την Κλέμενταϊν και αντιγράφει τις κινήσεις του Τζόελ για να τη σαγηνεύσει. Η Μαίρη, η ρεσεψιονίστ, είχε σχέση με το Δόκτωρ Χάουαρντ Μιέρζβιακ, τον παντρεμένο γιατρό και διευθυντή της κλινικής. Η Μαίρη όμως δε θυμάται ότι συμφώνησε να διαγράψει τη σχέση αυτή από το μυαλό της, παρά μόνο όταν το ανακάλυψε η σύζυγος του γιατρού. Όταν η Μαίρη μαθαίνει όλη την αλήθεια, κλέβει τα αρχεία της κλινικής και τα στέλνει σε όλους τους πελάτες.
Ο Τζόελ και η Κλέμενταϊν λαμβάνουν τα αρχεία της κλινικής, λίγο μετά που ξανά γνωρίστηκαν αφού είχαν διαγράψει τις αναμνήσεις τους. Στην αρχή σοκάρονται, καθώς δε θυμούνται τίποτα. Ο Τζόελ προσπαθεί να πείσει την Κλέμενταϊν ότι μπορούν να ξαναπροσπαθήσουν, αλλά η Κλέμενταϊν φοβάται ότι θα έχουν την ίδια κατάληξη. Ο Τζόελ το δέχεται και τελικά αποφασίζουν να είναι και πάλι μαζί.
Box office
Με προϋπολογισμό 20.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 7η θέση με 8,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 34,4 εκατομμύρια δολάρια, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 39,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 74 εκατομμύρια δολάρια.
Βραβεία & υποψηφιότητες
Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού ήταν υποψήφια πολλές κατηγορίες βραβείων ταινιών. Μεταξύ αυτών, ήταν υποψήφια στις δύο κατηγορίες του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες και AFI 10 Top 10... 10 Ταινίες Επιστημονικής Φαντασίας.
Αρκάντζελο Κορέλι
Βιογραφία
Ο Κορέλλι ήταν περιζήτητος ως εκτελεστής του βιολιού και ως συνθέτης. Κατάφερε να αναδείξει το βιολί σαν όργανο και να το καθιερώσει τόσο ως σολιστικό όσο και ως όργανο για την ορχήστρα. Έγραψε τέσσερα έργα, που το καθένα αποτελείται από 12 τρίο σονάτες (σονάτες για τρία όργανα, δυο βιολιά και ένα βαθύτερο έγχορδο ή ένα τσέμπαλο). Επίσης έγραψε ένα έργο με τρίο σονάτες για βιολί, βιολόνε και τσέμπαλο και ένα έργο με 12 κοντσέρτι γκρόσι. Ο Κορέλλι ήταν, επίσης, και σπουδαίος δάσκαλος. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Τζεμινιάνι και Λοκατέλι.
Πέθανε στη Ρώμη το 1713.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί βιολιστές
Τίμαιος ο Σοφιστής
Ο Τίμαιος ο Σοφιστής, συγγραφέας της ελληνορωμαϊκής εποχής, ήταν συντάκτης ενός ειδικού λεξικού, βοηθητικού στην ανάγνωση του Πλάτωνος. Το έργο του διασώθηκε σ' ένα (και μοναδικό) βυζαντινό κώδικα του 10ου αιώνος που φυλάσσεται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Εκδόθηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα στην Ολλανδία με τίτλο:  (Lexicon vocum Platonicarum).
Βιογραφικά στοιχεία
Για τη ζωή του Τιμαίου του Σοφιστού δεν υπάρχει καμιά συγκεκριμένη πληροφορία. Ο πρώτος αρχαίος συγγραφέας που αναφέρεται σ' αυτόν είναι ο Πατριάρχης Φώτιος με ένα σύντομο σχόλιο για το Λεξικό. Εικάζεται ότι ο Τίμαιος ανήκε στο ρητορικό και φιλοσοφικό κίνημα της δεύτερης σοφιστικής. Ο Ολλανδός φιλόλογος David Ruhnken τον τοποθετούσε στον 3ο μ.Χ. αιώνα, εποχή κατά την οποία το ενδιαφέρον για την πλατωνική φιλοσοφία ήταν ιδιαίτερα αυξημένο. Θεωρείται επίσης πολύ πιθανόν, ο Τίμαιος ο Σοφιστής να έγραψε και άλλα έργα για τα οποία όμως δεν έχει διασωθεί καμία απολύτως πληροφορία. Ο Ruhnken πάντως υποστήριξε ότι το αποδιδόμενο από τη Σούδα στον ιστορικό Τίμαιο τον Ταυρομενίτη έργο ρητορικού περιεχομένου με τίτλο  είναι πιθανότερο να γράφτηκε από τον Τίμαιο τον Σοφιστή.
Το χειρόγραφο και οι εκδόσεις
Το Πλατωνικό λεξικό του Τιμαίου διασώθηκε σε ένα βυζαντινό χειρόγραφο που περιείχε και άλλα αρχαία λεξικογραφικά κείμενα, μεταξύ των οποίων και το Ομηρικό λεξικό του Απολλωνίου του Σοφιστή. Γράφτηκε το 10ο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη, και μέχρι το 1637 φυλασσόταν στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος. Εκεί το βρήκε ο Αθανάσιος ο Ρήτωρ (ιερέας που είχε αποσταλεί από τη Γαλλία στην Ανατολή προς άγραν βυζαντινών χειρογράφων) και το αγόρασε, μαζί με πολλούς άλλους κώδικες, για τη βιβλιοθήκη του καρδιναλίου Πιέρ Σεγκιέ (Pierre Séguier). Το χειρόγραφο κληρονόμησε (μαζί με 400 άλλα ελληνικά χειρόγραφα) ο εγγονός του Σεγκιέ Ενρί Σαρλ Ντυ Καμπού (Henri Charles du Cambout), επίσκοπος του Μετς και δούκας του Coislin. Το 1796 κατέληξε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Αντίγραφο του χειρογράφου αυτού προμηθεύθηκε ο γερμανικής καταγωγής Ολλανδός καθηγητής φιλόλογος David Ruhnken και το εξέδωσε το 1754 και 1789 στην ολλανδική πόλη Λέιντεν. Ακολούθησαν οι εκδόσεις της Λειψίας το 1828, 1833 και 1853. Το 2005 το επανεξέδωσε ο διεθνής εκδοτικός οίκος Brill με εκτεταμένη εισαγωγή και σχόλια του Βρετανού φιλοσόφου Τζόναθαν Μπαρνς (Jonathan Barnes).
Δομή και περιεχόμενο του λεξικού
Ο τίτλος του βυζαντινού χειρογράφου (), αφήνει να εννοηθεί (αν δεν πρόκειται για κάποιο λάθος των αντιγραφέων, όπως πίστευε ο Ruhnken) ότι το κείμενο που ακολουθεί είναι μια επιτομή ενός ευρύτερου έργου με πιθανό τίτλο Πλάτωνος λέξεις. Το λεξικό ανοίγει με την επιστολή του Τιμαίου προς τον Ρωμαίο φίλο του Γαιατιανό (ή Γεντιανό, σύμφωνα με τη διόρθωση που πρότεινε ο Ruhnken). Του λέει ότι έγραψε το λεξικό, επειδή πολλές από τις λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Πλάτων έχουν καταστεί πλέον ασαφείς όχι μόνον για τους Ρωμαίους, αλλά και για τους ίδιους τους Έλληνες. Το λεξικό είναι ταυτόχρονα ένα δώρο του Τιμαίου προς τον Γαιατιανό για τη γιορτή των Κρονίων (Σατουρνάλια). Το λεξικό του Τιμαίου δεν είναι φιλοσοφικό λεξικό. Προσπαθεί απλώς να εξηγήσει τις λέξεις των πλατωνικών κειμένων που ήταν δυσνόητες την εποχή που γράφτηκε ή είχαν αποκτήσει διαφορετικό νόημα. Το λεξικό που γνωρίζουμε σήμερα έχει υποστεί πολλές προσθήκες και παρεμβολές: υπολογίζεται ότι το ένα πέμπτο από τα περίπου 460 λήμματα που περιέχει δεν ανευρίσκεται σε κείμενα του Πλάτωνος, αλλά σε κείμενα άλλων συγγραφέων.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λεξικογράφοι
Καβανσίτης
Ο καβανσίτης (αγγλ. cavansite) είναι ένυδρο φυλλοπυριτικό βαναδινικό ορυκτό του ασβεστίου. Οφείλει το όνομά του στα στοιχεία που τον αποτελούν: Calcium, Vanadium, Silicon (ασβέστιο, βανάδιο, πυρίτιο). .
Σχηματίζεται δευτερογενώς σε εξαλλοιώσεις βασαλτικών διεισδύσεων ή σε ηφαιστειακούς τόφφους, ενώ στην Ινδία σχηματίζεται επί εξαλλοιώσεων ανδεσίτη μαζί με ζεολίθους.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο στιλβίτης και ο χιουλανδίτης (ομάδα ζεολίθων), ο αποφυλλίτης, ο ασβεστίτης, ο χαλαζίας, το ανάλκιμο, ο χαλκοσίνης και ο δίμορφός του πενταγωνίτης.
Θεωρείται σπάνιο ορυκτό, καθώς μέχρι στιγμής έχει ανακαλυφθεί μόνο στους ζεολιθικούς σχηματισμούς της Poona στην Ινδία, την Πολιτεία Όρεγκον των ΗΠΑ και τη Βόρεια Νήσο στη Νέα Ζηλανδία.
Παρά το γεγονός ότι περιέχει βανάδιο, δεν αποτελεί μετάλλευμά του. Είναι, όμως, λόγω υφής, χρώματος και σπανιότητας, ορυκτό περιζήτητο από συλλέκτες.
Σημειώσεις
Καβανσιτης Κατηγορία:Ορυκτά του βαναδίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Καρδάμυλα Χίου
Τα Καρδάμυλα είναι χωριό (πρώην κωμόπολη) στην Ελλαδα, στη βόρεια-βορειοανατολική Χίο, σε οδική απόσταση 27 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Χίου. Παλαιότερα ο όρος «Καρδάμυλα» συμπεριελάμβανε τόσο τα Άνω Καρδάμυλα, που βρίσκονται σε κάποια απόσταση από τη θάλασσα, όσο και τον παραθαλάσσιο οικισμό-επίνειό τους, το Μάρμαρο, καθώς και τον μικρότερο οικισμό Ράχη. Στο παρόν λήμμα αναφερόμαστε κυρίως στον άνω οικισμό, σε συμφωνία με την Ελληνική Στατιστική Αρχή. Υπήρχε επίσης ο δήμος Καρδαμύλων.