Βελλήιος_Πατέρκουλος
Ύφος
Το ύφος του Βελλήιου χαρακτηρίζεται από την επιδεικτική ρητορική, την υπερβολή και τα υπερβολικά σχήματα λόγου, που ήταν τυπικά των Λατινικών της Αργυρής Εποχής. Οι σύγχρονες εκτιμήσεις της προσέγγισής του και των αποτελεσμάτων της ποικίλλουν σημαντικά. Στο Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, ο Γουίλιαμ Σμιθ γράφει,"Κατά την εκτέλεση του έργου του, ο Βελλήιος έδειξε μεγάλη δεξιοτεχνία και κρίση και υιοθέτησε το μοναδικό σχέδιο, με το οποίο μία ιστορική περικοπή μπορεί να αποδειχθεί ενδιαφέρουσα ή διδακτική. Δεν επιχειρεί να δώσει μία διαδοχική περιγραφή όλων των γεγονότων της ιστορίας. Παραλείπει εξ ολοκλήρου έναν τεράστιο αριθμό γεγονότων, και αξιοποιεί μόνο μερικά από τα πιο εξέχοντα περιστατικά, τα οποία περιγράφει αρκετά εκτενώς, για να τα αφήσει εντυπωσιασμένα στη μνήμη των ακροατών του. Επιδεικνύει επίσης μεγάλη διακριτικότητα στον τρόπο, με τον οποίο περνά από το ένα θέμα στο άλλο. Οι ανακλάσεις του είναι εντυπωσιακές και εύστοχες, και το ύφος του, που είναι μία στενή μίμηση του Σαλούστιου, χαρακτηρίζεται από σαφήνεια, περιεκτικότητα και ενέργεια, αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζει μερικά από τα ελαττώματα των συγγραφέων της ηλικίας του, όπως μία αγάπη για παράξενα και ασυνήθιστες εκφράσεις. Ως ιστορικός ο Βελλήιος δεν δικαιούται καμία μέση βαθμίδα: στην αφήγησή του επιδεικνύει αμεροληψία και αγάπη για την αλήθεια, και στην εκτίμηση του για τους χαρακτήρες των κορυφαίων ηθοποιών της ρωμαϊκής ιστορίας γενικά επιδεικνύει τόσο διάκριση, όσο και κρίση."Μία πιο κριτική άποψη εμφανίζεται στην έκδοση του 1911 της Βρεταννικής Εγκυκλοπαίδειας:"Ο συγγραφέας είναι ένας ματαιόδοξος και ρηχός αυλικός, στερημένος από πραγματική ιστορική διορατικότητα, αν και γενικά είναι αξιόπιστος στις δηλώσεις του για μεμονωμένα γεγονότα. Μπορεί να θεωρηθεί ως αυλικός αναλυτής, παρά ως ιστορικός. Οι γνώσεις του είναι επιφανειακές, οι γκάφες του πολλές, η χρονολογία του ασυνεπής. Ασχολείται με τη ζωγραφική πορτρέτων, αλλά τα πορτρέτα του είναι διακοσμητικά. . . Οι επαναλήψεις, οι πλεονασμοί και η προχειρότητα της έκφρασης που παραμορφώνουν το έργο, μπορεί εν μέρει να οφείλονται στη βιασύνη, με την οποία (όπως μας θυμίζει συχνά ο συγγραφέας) γράφτηκε. Ορισμένα ελαττώματα του ύφους, ιδιαίτερα η αδέξια και εμπλεκόμενη δομή των προτάσεών του, μπορεί ίσως να αποδοθούν σε ανεπαρκή λογοτεχνική κατάρτιση. Η φουσκωμένη ρητορική, η ένταση μετά το αποτέλεσμα μέσω της υπερβολής, της αντίθεσης και του επιγράμματος, σηματοδοτούν την εκφυλισμένη γεύση της Αργυρής Εποχής, της οποίας ο Πατέρκουλος είναι το πρώτο παράδειγμα."Στην εισαγωγή του στον Βελλήιο Πατέρκουλο, ο Frederick W. Shipley παίρνει μία μέση λύση:"Μία επιτομή της ρωμαϊκής ιστορίας, που συντάχθηκε βιαστικά από έναν αξιωματικό του στρατού... δύσκολα θα περίμενε κανείς να ανέλθει στο επίπεδο είτε της σπουδαίας ιστορίας, είτε της σπουδαίας λογοτεχνίας. Και όμως, λαμβανόμενος ως αυτό που είναι, ένα γρήγορο σκίτσο περίπου δέκα αιώνων ιστορίας, είναι, παρά τα πολλά του ελαττώματα... η πιο επιτυχημένη και πιο ευανάγνωστη από όλες τις συντομεύσεις της ρωμαϊκής ιστορίας, που μας έχουν φτάσει. Οι συντομεύσεις είναι συνήθως κάτι παραπάνω από λείψανα, αλλά ο Βελλήιος κατάφερε, παρά τη σύντομη πυξίδα του έργου του, να ντύσει τα γυμνά οστά με αληθινή σάρκα και να προικίσει τη σύνοψή του με κάτι περισσότερο από μία απλή σκιά ζωτικότητας, χάρη στο δικό του ενθουσιώδες ενδιαφέρον για την ανθρώπινη πλευρά των μεγάλων χαρακτήρων της ιστορίας. . . Έχει ορισμένες δικές του αριστεύσεις στην αντιμετώπιση ειδικών θεμάτων, ειδικά στα κεφάλαια για την ιστορία της λογοτεχνίας, στα οποία ο συγγραφέας έχει γνήσιο -αν όχι πολύ- κριτικό ενδιαφέρον. Επίσης στα κεφάλαια για τις ρωμαϊκές αποικίες και αυτά για την ιστορία της οργάνωσης των ρωμαϊκών επαρχιών και σε ορισμένα πορτρέτα χαρακτήρων των μεγάλων μορφών της ρωμαϊκής ιστορίας."