cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λογρόνιο
Το Λογρόνιο (ισπανικά: Logroño, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [loˈɣɾoɲo]) είναι η πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας (και πρώην επαρχίας) Λα Ριόχα στη βορειοανατολική Ισπανία. Η πόλη το 2013 υπολογίζεται ότι είχε 153.066 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη πόλη στην κοινότητα. Η μητροπολιτική περιοχή της πόλης έχει περίπου 200.000 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 384 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Έβρου. Βρίσκεται στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου και αυτός ήταν λόγος για τον οποίο η πόλη αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Στην ευρύτερη περιοχή της πόλης κατά την αρχαιότητα βρισκόταν η ρωμαϊκή πόλη Vareia, η οποία έλαβε το καθεστώς πόλης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα άρχισε να αναπτύσσεται, όταν έγινε πιο δημοφιλής η διαδρομή του Αγίου Ιακώβου. Το 1092 καταστράφηκε από τον Ελ Σιντ Καμπεαδόρ, αλλά το 1095 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Καστίλλης της έδωσε δικαιώματα ώστε να κατασκευαστεί ξανά. Το 1431, το Λογρόνιο έλαβε καθεστώς πόλης. Το 1521, γαλλικά στρατεύματα επιχείρησαν να καταλάβουν την πόλη, αλλά οι κάτοικοί της τα αιφνιδίασαν με αποτέλεσμα να φύγουν. Το 1982 έγινε πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας της Λα Ριόχα.
Η πόλη είναι γνωστή ως το κέντρο εμπορίου του κρασιού Ριόχα. Επίσης στην πόλη βρίσκονται βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων, μεταλλουργίες και υφαντουργίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Λα Ριόχα (Ισπανία)
Κομφετί
thumb|right|250px|Κομφετί σε δημόσια εκδήλωση στην Αμερική Το κομφετί ή χαρτοπόλεμος είναι μικρά στρογγυλά κομματάκια από χαρτί. Χρησιμοποιούνται σε πάρτι, στο καρναβάλι και σε κάθε είδους διασκεδαστικών εκδηλώσεων. Τα πετάμε χούφτες χούφτες στον αέρα και πέφτουν σαν τις νιφάδες του χιονιού, γεμίζοντας τον τόπο όλο. Η ετυμολογία της λέξης είναι ιταλική και προέρχεται από το confetti που είναι ο πληθυντικός της λέξης confetto, που σημαίνει σοκολατάκι, καραμελίτσα, ή γενικά ζαχαρωτό. Προέλευσή του είναι οι καραμελίτσες που πετούσαν παλιά στην Ιταλία στο πανηγύρι του καρναβαλιού.
Κατηγορία:Απόκριες Κατηγορία:Προϊόντα από χαρτί
Εναλλάκτης θερμότητας
Ο εναλλάκτης θερμότητας είναι η συσκευή που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά της θερμικής ενέργειας μεταξύ δύο ρευστών που έχουν διαφορετική θερμοκρασία. Διακρίνονται δύο τύποι εναλλακτών θερμότητας: ο άμεσης επαφής και ο έμμεσης επαφής. Στον άμεσης επαφής υπάρχουν ρευστά σε διαφορετική φάση που έρχονται σε άμεση επαφή, ανταλλάσσουν θερμότητα και στη συνέχεια διαχωρίζονται πάλι. Στον έμμεσης επαφής, τα δύο ρευστά παραμένουν συνεχώς χωρισμένα και η θερμότητα μεταφέρεται μέσω διαχωριστικής επιφάνειας.
Ντουντούκα
thumb|right|250px|Παιδιά με ντουντούκες σε πάρτυ. Η ντουντούκα (τουρκ. düdük) είναι δημοφιλές τρικ παιχνίδι. Χρησιμοποιείται σε πάρτι, στο καρναβάλι και σε κάθε είδους διασκεδαστική εκδήλωση. Είναι κατασκευασμένη από χαρτί, μεταλλική σπείρα και πλαστική καραμούζα, έτσι ώστε ο συσπειρωμένος σωλήνας να ευθυγραμμίζεται απότομα επειδή φουσκώνει όταν φυσάμε, ενώ σφυρίζει. Όταν παύουμε να φυσάμε, ξεφουσκώνει, ενώ η μεταλλική σπείρα το επαναφέρει στην αρχική του μαζεμένη μορφή.
Εναλλάκτης θερμότητας
Κατηγορία:Θερμότητα Κατηγορία:Τεχνολογίες αερίων
Μέγαρο Ιωάννη Μεταξά
Το Μέγαρο Ιωάννη Μεταξά βρίσκεται στο γωνιακό πολυώροφο συγκρότημα στη συμβολή των οδών Πατησίων 150, Αγίου Μελετίου και Φωκίωνος Νέγρη 1, κοντά στην πλατεία Αμερικής της Αθήνας.
Το Μέγαρο Μεταξά κτίστηκε στην καρδιά του Μεσοπολέμου, περίπου το 1928, σύμφωνα με τις επικρατούσες αρχιτεκτονικές τάσεις στη Δύση και μακριά από τους καθιερωμένους ως τότε κανόνες του αθηναϊκού κλασικισμού. Στο κτήριο κυριαρχεί ο γεωμετρικός ρεαλισμός, χωρίς ιδιαίτερο διάκοσμο και με επίπεδες στέγες.
Η αρχιτεκτονική μορφολογία του Μεγάρου Μεταξά το καθιστά εμβληματικό σύμβολο, σύμφωνα με τα μέτρα της εποχής, αθηναϊκής πολυκατοικίας, που συνδυάζει εμπλουτισμένα στοιχεία εκλεκτικισμού με πλούσιες αναφορές σε πρώιμες αρ-ντεκό διακοσμητικές λεπτομέρειες, όπως οι τονισμένες προεξοχές των προσόψεων (έρκερ).
Πηγές
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Σαρία
Με τον όρο Σαρία (αραβικά: شريعة,‎ ) ή Ισλαμικός Νόμος εννοείται ο ισλαμικός θρησκευτικός κώδικας διαβίωσης. Είναι εμπνευσμένη από το Κοράνιο και χρησιμοποιείται ως αναφορά στο ισλαμικό δίκαιο, αλλά και τον ισλαμικό τρόπο ζωής γενικότερα. Ετυμολογικά σημαίνει ο δρόμος προς την πηγή ύδατος από το ρήμα «shara'a» (شرع), που σύμφωνα με το Λεξικό του Ιερού Κορανίου του Αμπντούλ Μανάν Ομάρ σχετίζεται με την ιδέα ενός συστήματος θείου νόμου, μιας ατραπού πίστης και πρακτικής.
Ιστορική προοπτική
Η Σαρία θεμελιώνεται καταρχήν στον 7ο αι. στο Κοράνιο και τη Σουνά, δηλαδή τις ρήσεις, τις πρακτικές και τις διδασκαλίες του προφήτη Μωάμεθ. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι σε κανένα δίκαιο δεν υφίσταται η έννοια της παρθενογένεσης η Σαρία φέρεται ενίοτε ως σύστημα που έχει δεχθεί επιρροές από το ρωμαϊκό δίκαιο, δεδομένου ότι αναπτύχθηκε κυρίως τον 8ο αι. σε περιοχές της άλλοτε ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως και σε χριστιανικές περιοχές του Ιράκ, στις οποίες οι μουσουλμανικές κοινότητες χρειάστηκε να διαμορφώσουν το δικό τους δίκαιο, πολύ πριν επηρεάσει η αρχαιοελληνική φιλοσοφία την ισλαμική θεολογία. Άλλωστε σχολές δικαίου με την αυστηρή έννοια του όρου ξεπήδησαν στη Συρία και το Ιράκ πριν το τέλος του Χαλιφάτου των Ομαγιαδών, περίπου το 750. Σε όλες τις περιόδους της ιστορίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η συναίνεση της μουσουλμανικής κοινότητας στον καθορισμό και τη χρήση αυτού του θεολογικού ουσιαστικά εγχειριδίου.
Αναπτυσσόμενη σχεδόν δύο αιώνες μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, το 632, η Σαρία ακολούθησε την ανάπτυξη της ισλαμικής αυτοκρατορίας στη βόρεια Αφρική δυτικά και την Κίνα ανατολικά. Λαμβανομένου υπ' όψιν ότι ο προφήτης Μωάμεθ θεωρείτο ο ευσεβέστερος των πιστών, η ζωή του και οι τρόποι του έγιναν πρότυπο για τους μουσουλμάνους και καταγράφηκαν από λογίους στο Χαντίθ. Δεδομένου ότι κάθε διακριτή κοινότητα προσπάθησε να συμφιλιώσει τα τοπικά ήθη με το Ισλάμ, η χαντίθ λογοτεχνία αναπτύχθηκε σε ξεχωριστές σχολές ισλαμικής σκέψης: Από αυτές ξεχωρίζουν οι σουνιτικές σχολές, Χανμπαλί, Μαλίκι, Σαφί'ι και Χαναφί και οι σιιτική σχολή Τζα'φαρί.
Σημαντική για την ανάπτυξη της Σαρία υπήρξε η διαφωνία ανάμεσα σε δύο από τους ιδρυτές της, τον Μαλίκ ιμπν Ανάς και τον μαθητή του Ιμπν αλ-Σαφ'ί στο ζήτημα της αξιοπιστίας των διάφορων Χαντίθ. Ο Μαλίκ ιμπν Ανάς χρησιμοποίησε επιπλέον πηγές για τη διαμόρφωση της σαρία, όπως ο πρακτικός βίος των Μεδινέζων, καθώς δυνητικά οδηγούσε πίσω στον βίο του Προφήτη. Η πηγή του αμφισβητήθηκε από πολλούς λογίους, καθώς η συναίνεση δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στις εθιμικές πρακτικές των κατοίκων της Μεδίνας, αποκλείοντας τους υπόλοιπους μουσουλμάνους. Ο Ιμπν αλ-Σαφ'ί θεώρησε πως ήταν αναγκαίο να διερευνήσει κάθε «χαντίθ» ξεχωριστά, από την εποχή του Μωάμεθ και πέρα. Επί μακρόν οι ισλαμιστές λόγιοι ασχολήθηκαν με το ποιο «χαντίθ» είναι αληθές και ποιο όχι, γεγονός που οδήγησε σε συγκρούσεις για την ορθή εφαρμογή του νόμου της σαρία. Οι πρωτοποριακές τεχνικές που εισήγαγε ο Αλ-Σαφ'ί ήταν:
Πρωτοπόρα μορφή της διαμόρφωσης του ισλαμικού νόμου υπήρξε ο ιμάμης Αμπού Χανίφα, ιδρυτής της σχολής Χαναφί. Η σχολή Χαναφί και η σχολή Μαλίκι είναι οι πρώτες που καταγράφονται σε διαφορετικά νομικά συμπιλήματα, με σημαντικές διαφορές μεταξύ τους εξαιτίας κυρίως του γεγονότος ότι αναπτύχθηκαν σε διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα.
200px|thumb|Η πρακτική της Σαρία στο Αφγανιστάν. Εικόνες που καταγράφηκαν κρυφά από την Επαναστατική Ένωση Γυναικών στις 26 Αυγούστου 2001. Μια γυναίκα τιμωρείται δημόσια με ένα ραβδί από τη θρησκευτική αστυνομία, καθήκον της οποίας είναι να διατάξει το καλό και να απαγορεύει το κακό, επειδή αποκάλυψε την μπούρκα (το πρόσωπό της).
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Σαρία δεν εφαρμόζεται παρά μόνο στην Ελληνική Θράκη όπου οι Μουσουλμάνοι Έλληνες έχουν τη δυνατότητα να προσφύγουν στο ιεροδικείο (Μουφτής  Κομοτηνής, Ξάνθης ή Διδυμοτείχου σε υποθέσεις γάμου, διαζυγίου, διατροφών, επιτροπειών, κηδεμονιών, επιτροπείας, χειραφεσίας ανηλίκων, ισλαμικών διαθηκών και της εξ αδιαθέτου διαδοχής. Απόφαση του Αρείου Πάγου του 2013 ή μη τι άλλο επεκτείνει την εφαρμογή της Σαρίας). Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλοί Έλληνες νομικοί οι οποίοι είναι υπέρ της κατάργησης της Σαρίας στη Θράκη και χρησιμοποιούν ως επιχείρημα ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα όπου αυτή εφαρμόζεται. Υποστηρίζουν ότι η εφαρμογή της συνεπάγεται πολλές φορές και παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων και της ισότητας των δύο φύλων (π.χ. όταν εφαρμόζεται η Σαρία σε οικογενειακό δίκαιο έχουν παρουσιαστεί περιπτώσεις ανισομέρειας στην κληρονομική διαδοχή). Επίσης επιχείρημα των νομικών είναι το ότι ακόμη και στην Τουρκία η Σαρία έχει καταργηθεί από το 1926. Στις 8 Μαρτίου 2010 ο βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός από το Συνασπισμό κατέθεσε ερωτήματα στην βουλή για την εφαρμογή της Σαρίας στην Ελλάδα. Το δικαίωμα μειονοτικών (μουσουλμάνων) για προσφυγή σε πολιτικά δικαστήρια, αποφεύγοντας τον Μουφτή και την εφαρμογή της Σαρίας είναι θέμα που συζητείται. Το 2006 ο Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Ιλχάν Αχμέτ πρότεινε την δυνατότητα επιλογής πολιτικού δικαστηρίου θεωρώντας ότι ιδιαίτερα σε θέματα δικαιωμάτων των μουσουλμάνων γυναικών η σαρία δεν δίνει την καλύτερη λύση.
Στη Βρετανία έχουν θεσμοθετηθεί τα "Ισλαμικά Διαιτητικά Δικαστήρια" (Muslim Arbitration Tribunals) στα πλαίσια του βρετανικού Νόμου περί Διαιτησίας του 1996. Οι αρμοδιότητές τους είναι η εξωδικαστική επίλυση διαφορών κυρίως σε θέματα εμπορικά. Επίσης υπάρχουν τα "Συμβούλια Σαρία" (Islamic Sharia Councils) όπου μουσουλμάνοι μπορούν να ζητήσουν συμβουλές για θρησκευτικά θέματα και πιστοποιητικά ισλαμικού διαζυγίου. Αυτά τα συμβούλια έχουν κατηγορηθεί ότι εκδίδουν αποφάσεις κάνοντας διακρίσεις εις βάρος των γυναικών και παραβιάζοντας το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Νομικοί κώδικες  Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία
Τείχος του Ατλαντικού
thumb|right|250px|Το τείχος του Ατλαντικού (κίτρινη παραθαλάσσια γραμμή). Το Τείχος του Ατλαντικού (γερμ. Atlantikwall) ήταν μια εκτεταμένη σειρά παράκτιων οχυρωματικών έργων που κατασκευάστηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία κατά το χρονικό διάστημα από το 1942 έως το 1944. Τα έργα κάλυπταν σχεδόν ολόκληρο το μήκος των ακτών της δυτικής Ευρώπης και αποσκοπούσαν στην αντιμετώπιση της αναμενόμενης απόβασης των Συμμάχων σε αυτήν με ορμητήριο τη Μεγάλη Βρετανία.
Ιστορικό υπόβαθρο
Τον Μάιο του 1940 η Γερμανία εισέβαλε στη Γαλλία και έθεσε υπό την κατοχή και τον έλεγχό της τις ακτές ολόκληρου του βόρειου τμήματος της χώρας. Στη Γαλλία υπήρχε και Βρετανικό εκστρατευτικό σώμα, το οποίο συγκεντρώθηκε στη Δουνκέρκη και, με την επιχείρηση "Ντιναμό" κατάφερε να διασωθεί, χάνοντας μόνο τον εξοπλισμό του Ύστερα από αυτό το γεγονός, ο Χίτλερ πίστευε ότι θα ερχόταν σε συνεννόηση με τους Βρετανούς, οι οποίοι όμως απέρριψαν την πρόταση. Μη μπορώντας να υλοποιήσει την πρόθεσή του να εισβάλει στη Βρετανία, αναγκάστηκε να διατηρήσει αμυντική στάση κατά μήκος των ευρωπαϊκών ακτών.
Με στόχο να παρεμποδίσουν αποβατική ενέργεια οι Γερμανοί άρχισαν να κατασκευάζουν μια σειρά από οχυρωματικά έργα αρχικά κατά μήκος των γαλλικών ακτών που ήσαν πλησιέστερα προς τη Βρετανία. Το γεγονός αυτό ώθησε τους Βρετανούς να αχρηστεύσουν τις δεξαμενές επισκευών του γαλλικού λιμένα στον Ατλαντικό Σεν Ναζέρ.
Στόχος των Βρετανών ήταν να μη διαθέτουν οι Γερμανοί ναυπηγοεπισκευαστικές εγκαταστάσεις για τα μεγάλα σκάφη επιφανείας, όπως το Τίρπιτς, στον Ατλαντικό αλλά να υποχρεώνονται να καταφεύγουν σε εγκαταστάσεις της Γερμανίας. Η επιχείρηση αυτή σημείωσε επιτυχία, καθώς η δεξαμενή αχρηστεύτηκε με τη βύθιση (με έκρηξη) του παλαιού αντιτορπιλικού HMS Campbeltown. Στοίχισε όμως στους Βρετανούς απώλειες σε υλικό και άνδρες: 18 μικρότερα σκάφη βυθίστηκαν, και μόνο 228 άνδρες επέστρεψαν στη Βρετανία. 169 σκοτώθηκαν και 215 συνελήφθησαν αιχμάλωτοι.
Ύστερα από αυτό το γεγονός ο Χίτλερ εξέδωσε τη διαταγή Νο 40, με την οποία σηματοδοτούσε την επίσημη έναρξη κατασκευής του Τείχους του Ατλαντικού. Αρχικά οι οχυρώσεις κάλυπταν τις περιοχές γύρω από τα γαλλικά λιμάνια.
Τον Αύγουστο του 1942 οι Καναδοί, υποστηριζόμενοι από Βρετανούς κομμάντος και δυνάμεις των Ελεύθερων Πολωνών προσπάθησαν να αποβιβαστούν στη Διέππη.
Ύστερα και από αυτή την προσπάθεια, οι γερμανικές προσπάθειες εντάθηκαν. Οι οχυρώσεις άρχισαν, από το 1943, να επεκτείνονται κατά μήκος ολόκληρης της ακτογραμμής.
Κατασκευές
Ένα επιπλέον πρόβλημα ήταν η αδυναμία παροχής επαρκούς παραλλαγής στις κατασκευές. Παρά το γεγονός ότι οι Γερμανοί είχαν αναγνωρίσει έγκαιρα το πρόβλημα, δεν κατάφεραν να το λύσουν με επιτυχία - πώς θα μπορούσαν να κρύψουν από τα εχθρικά αναγνωριστικά τις τάφρους με νερό και τις κατασκευές οχυρωμένων καταφυγίων; Περιορίστηκαν στο να λάβουν υπ' όψη τους ότι οι Σύμμαχοι θα γνώριζαν τις θέσεις των οχυρωματικών τους έργων.
Ακρογωνιαίους λίθους του Τείχους αποτέλεσαν τα κατειλημμένα Βρετανικά νησιά της Μάγχης, οι βάσεις των υποβρυχίων και ορισμένα πολύ σημαντικοί λιμένες, οι οποίοι απέκτησαν οχυρώσεις εν είδει φρουρίων, ονομάστηκαν μάλιστα "φρούρια" (Festungen) λόγω της ιδιαίτερης σημασίας τους ως πιθανοί στόχοι ενδεχόμενης απόβασης. Οι παράκτιες πυροβολαρχίες απαρτίσθηκαν από πυροβόλα 28 διαφορετικών διαμετρημάτων, από 7,5 εκ. έως 40,6 εκ. Λόγω της ανεπάρκειας νέων πυροβόλων, χρησιμοποιήθηκαν πυροβόλα προερχόμενα από παροπλισμένα σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού αλλά και λεία παλαιότερων επιχειρήσεων από τη Γαλλία, την Τσεχία ακόμη και σοβιετικά πυροβόλα καθώς και παλαιά απομεινάρια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση (OKH, Oberkommando des Heeres) ανέμενε πιθανή απόβαση στις περιοχές που παρουσίαζαν μεγαλύτερη εγγύτητα προς τις βρετανικές ακτές. Για το λόγο αυτό τα ισχυρότερα οχυρά κατασκευάστηκαν στην περιοχή αυτή, ενώ οι πιο απομακρυσμένες περιοχές έμειναν είτε ανεπαρκώς οχυρωμένες είτε και ολοσχερώς ανοχύρωτες. Αυτό συνέβη στην περιοχή του κόλπου του Σηκουάνα, μεταξύ Χάβρης και Σερμπούρ, περιοχή την οποία κάλυπταν μόνο 47 πυροβολαρχίες, σε αντίθεση με την πολύ λιγότερο ευρεία περιοχή του Πα ντε Καλαί, την οποία κάλυπταν 132 πυροβολαρχίες.
Αναλαμβάνει ο Ρόμελ
Στα τέλη του 1943 ο Χίτλερ ανακαλεί τον Στρατάρχη Έρβιν Ρόμελ από την Νότια Ευρώπη και του αναθέτει την αρχηγία της ομάδας στρατιών Β μαζί με την ευθύνη της άμυνας της Νορμανδίας, η οποία περιλάμβανε την επίβλεψη του Τείχους του Ατλαντικού στην περιοχή. Ο Ρόμελ έκανε μια περιοδεία στις εγκαταστάσεις της περιοχής ευθύνης του, τις οποίες βρήκε εντελώς ανεπαρκείς. Ο Στρατάρχης αποφάσισε να βελτιώσει τις οχυρώσεις της περιοχής του: Κάποια οχυρά ενισχύθηκαν, οι φράκτες συρματοπλεγμάτων βελτιώθηκαν, τα ναρκοπέδια μεγάλωσαν και ενισχύθηκαν, ενώ στις ακτές τοποθετήθηκαν κάθε τύπου και είδους αντιαρματικά και αντιαποβατικά εμπόδια. Οι επίπεδοι αγροί πλημμύρισαν με νερά και εμφυτεύτηκαν με στύλους, ώστε να μην είναι δυνατή η χρήση τους ως πρόχειρων αεροδρομίων ούτε ως πεδίων προσεδάφισης αλεξιπτωτιστών. Πρόκειται για τα περίφημα "Σπαράγγια του Ρόμελ" (Rommelspargel).
Ο Ρόμελ αντιλήφθηκε - και ορθά - ότι οι οχυρώσεις των οποίων είχε οριστεί υπεύθυνος δεν επρόκειτο να σταματήσουν μια μεγάλης κλίμακας οργανωμένη απόβαση. Το μέγιστο που μπορούσε να ελπίζει ήταν πως τα αμυντικά αυτά έργα θα μπορούσαν να καθυστερήσουν τους εισβολείς και να προκαλέσουν σημαντική σύγχυση στις δυνάμεις τους. Είχε την άποψη ότι δεν έπρεπε να επιτραπεί στους αποβιβαζόμενους να εγκαταστήσουν κάποιο προγεφύρωμα γιατί, αν το επιτύγχαναν, από εκεί θα μπορούσαν να εμπλέξουν στη σύγκρουση σχεδόν απεριόριστες δυνάμεις τόσο σε άνδρες όσο και σε υλικό. Αυτό που επιδίωκε ο Ρόμελ ήταν η άμεση αντιμετώπιση των εισβολέων από τα στρατεύματά του και ιδιαίτερα από τις θωρακισμένες μονάδες του. Πεποίθησή του ήταν ότι οι Σύμμαχοι έπρεπε να αντιμετωπιστούν και να ηττηθούν στην ακτή, διαφορετικά η υπόθεση έπρεπε να θεωρηθεί χαμένη.
Ωστόσο, ο Ρόμελ είναι πολύ αισιόδοξος. Οι δυνάμεις που διοικεί πολύ απέχουν από το να χαρακτηριστούν "αξιόλογες". Οι περισσότερες μεραρχίες του περιλαμβάνουν στρατιώτες ελαφρά ακρωτηριασμένους σε άλλα πεδία μαχών, άνδρες που πάσχουν από αναπνευστικές, οπτικές, ακουστικές και άλλου τύπου διαταραχές, ενώ κάποιοι αξιωματικοί τους είναι μονόφθαλμοι, μονόχειρες, χωλοί και η μέση ηλικία τους είναι από 50 έως 60. Η 70ή Μεραρχία αποτελείται εξ ολοκλήρου από άνδρες που πάσχουν από το στομάχι τους και χρειάζονται ειδική τροφή και ψωμί διαίτης.
Στις αντιλήψεις του Ρόμελ αντιτίθεται τόσο ο γενικός διοικητής των στρατευμάτων της Δύσης Γκερντ φον Ρούντστεντ όσο και ο διοικητής των θωρακισμένων Γκέιρ φον Σβέππενμπουργκ. Και οι δύο (ιδιαίτερα ο δεύτερος) πιστεύουν ότι η απόβαση στη Δύση θα εξελιχθεί σε μια μεγάλη μάχη θωρακισμένων, που θα κρίνει και την έκβαση της επιχείρησης. Κανείς δεν δικαιώνεται: Ο Φύρερ θα διευθύνει προσωπικά τη μάχη της Δύσης. Σε ένα σημείο, ωστόσο, οι αντιλήψεις του συμφωνούν με αυτές του Ρόμελ: Ενώ στο αχανές ανατολικό μέτωπο είναι μέχρις ενός σημείου παραδεκτή η απώλεια εδάφους, στη δύση αυτό είναι απολύτως απαράδεκτο. Τα γερμανικά στρατεύματα δεν πρέπει να οπισθοχωρήσουν και να παραχωρήσουν "ούτε μια σπιθαμή γης". Για τον απόλυτο αυτό στόχο, υπάρχει συγκεκριμένος λόγος: Οι βάσεις εκτόξευσης των ιπτάμενων βλημάτων V1 και V2 βρίσκονται κοντά στη Βρετανία και απώλειά τους σημαίνει απώλεια ενός σημαντικού - κατά τον Φύρερ - όπλου της Γερμανίας.
Εκτός από τα υλικά έχουν αρχίσει να λείπουν και τα εργατικά χέρια. Η οργάνωση Τοντ δεν ασχολείται μόνο με το Τείχος του Ατλαντικού, έχει επιφορτιστεί και με τις βάσεις εκτόξευσης των ιπταμένων βομβών αλλά και με το δυσχερέστατο έργο της συντήρησης του σιδηροδρομικού δικτύου και της αποκατάστασης των ζημιών που προκαλούν οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί. Κάποιες μεγάλες μονάδες "εμπλουτίζονται" με τάγματα μηχανικού και επιστρατεύεται ακόμη και η δύναμη των 2.850 ανδρών από τη Γαλλική Υπηρεσία Εργασίας. Μια μόνον εργατική δύναμη απομένει: Αυτή των ίδιων των στρατιωτών του Πεζικού, που "επιστρατεύονται" για την εκτέλεση εργασιών οχύρωσης. Ως συνέπεια δεν εκτελούν ασκήσεις και το αξιόμαχο των μονάδων τους μειώνεται σημαντικά. Τα αποτελέσματα παραμένουν πενιχρά: Η 709η Μεραρχία, που καλύπτει ένα τμήμα της Νορμανδικής παραλίας διαθέτει ένα μόνο οχυρό από μπετόν, έναντι 42 που προβλέπονταν. Ένα φρούριο μπορεί να αντιμετωπίσει τις επίγειες δυνάμεις. Πώς θα αντιμετωπίζονταν, όμως, οι υπόλοιπες; Για το Ναυτικό είχαν προβλεφθεί παράκτιες πυροβολαρχίες, καθώς το Kriegsmarine δεν προβλεπόταν να συμμετάσχει, για τον απλό λόγο ότι δε διέθετε πλέον σκάφη επιφανείας: Τα μεγαλύτερα σκάφη του ήταν τα (ελάχιστα και αυτά) αντιτορπιλικά. Για την Αεροπορία χρειάζονταν αντιαεροπορικά και αεροσκάφη. Και ο μεν Άλμπερτ Σπέερ είχε καταφέρει να αυξήσει την παραγωγή αεροσκαφών, αλλά τα αεροσκάφη χρειάζονται πιλότους και καύσιμα. Η Λουφτβάφε δεν διαθέτει πλέον ούτε το ένα ούτε το άλλο: Η αυξανόμενη έλλειψη καυσίμων αναγκάζει τους υποψήφιους πιλότους να εκπαιδεύονται από 100 έως 50 ώρες μόνον, λόγω ελλείψεως καυσίμων. Τα εκπαιδευτικά ατυχήματα εξισώνονται σχεδόν με τις πολεμικές απώλειες. Η Λουφτβάφε λάμπει δια της απουσίας της στο δυτικό μέτωπο. Η συμμαχική υπεροπλία σε θάλασσα και αέρα θεωρείται από τους Γερμανούς δεδομένη. Επιπλέον, ο "πρώτος διδάξας" του κεραυνοβόλου πολέμου με αλεξιπτωτιστές, ο Χίτλερ, δε λαμβάνει καθόλου υπόψη του την ύπαρξή τους στο αντίπαλο στρατόπεδο, παρά το γεγονός ότι ο πιστός του Άλφρεντ Γιοντλ του το υπέδειξε, προτείνοντας να δοθεί βάθος στην παράκτια άμυνα της χερσονήσου του Κοταντέν για ενδεχόμενη απόβαση αερομεταφερομένων δυνάμεων.
Διοίκηση
Ο Ρόμελ δεν είχε υπό την εποπτεία και τη διοίκησή του παρά μόνο την επίβλεψη και επαρκή οργάνωση της κατασκευής του Τείχους. Η διοίκησή του είχε διαμοιραστεί σε οκτώ τομείς: Η πολυδιάσπαση αυτή είχε επιβληθεί από τον ίδιο το Χίτλερ, που, όπως προαναφέρθηκε, θέλησε να διοικήσει ο ίδιος τα στρατεύματα που μετείχαν στο δυτικό μέτωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τ Κατηγορία:Οχυρωματικές γραμμές
Ποτήρι ζέσεως
Το ποτήρι ζέσεως είναι ένα απλό δοχείο που χρησιμοποιείται σε χημικά εργαστήρια για την ανάδευση, ανάμιξη και θέρμανση, υγρών συνήθως, χημικών ουσιών.
Τα συνήθη ποτήρια ζέσεως έχουν λόγο ύψους προς διάμετρο ίση με 1,4 (ποτήρια Griffin). Επίσης, υπάρχουν και ψηλότερα ποτήρια με λόγο ύψους προς διάμετρο ίση με 2 (συνήθως ονομάζονται ποτήρια Berzelius).
Ποτήρια ζέσεως υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα μεγέθη, από 1 ml έως αρκετά λίτρα. Τα πιο εύχρηστα είναι αυτά από 250 – 600 ml. Είναι συνήθως διαβαθμισμένα, δηλαδή έχουν γραμμές με ενδείξεις από τις οποίες μπορεί να υπολογιστεί (αν και όχι με μεγάλη ακρίβεια) ο όγκος του υγρού που περιέχεται. Για την ακριβή μέτρηση όγκων θα πρέπει να χρησιμοποιείται προχοΐδα, σιφώνιο, ή ογκομετρική φιάλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου χημείας
Ταγκό των μαύρων ίππων
Το Ταγκό των μαύρων ίππων (Black Knights' Tango), γνωστό επίσης ως Μεξικανική άμυνα (Mexican Defense) και Κέβιτζ–Τράικοβιτς άμυνα (Kevitz–Trajkovic Defense), είναι ένα άνοιγμα στο σκάκι το οποίο χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις 1.δ4 Ιζ6 2.γ4 Ιγ6 (σε αλγεβρική σημειογραφία).
Η θέση μπορεί να προκύψει και από μεταφορά, για παράδειγμα μετά από 1.γ4 Ιζ6, ή 1.δ4 Ιγ6, ή 1.γ4 Ιγ6.
Ονομασία
Το άνοιγμα προέρχεται από τη δεκαετία του 1920, όταν παιζόταν από τον Μεξικάνο γκρανμαίτρ Κάρλος Τόρρε Ρεππέτο (εξ ου και η ονομασία του ως «Μεξικανική άμυνα»). Επίσης, παιζόταν τότε από τον Αμερικανό μαιτρ Αλεξάντερ Κέβιτζ και αργότερα από τον Γιουγκοσλάβο μαιτρ Μιχαΐλο Τράικοβιτς (εξ ου και η ονομασία του ως «Κέβιτζ–Τράικοβιτς άμυνα»).
Μετά από δεκαετίες στην αφάνεια, το άνοιγμα αναζωογονήθηκε από τον διεθνή μαιτρ Γκεόργκι Ορλώφ, ο οποίος δημοσίευσε ένα εγχειρίδιο και ένα βιβλίο για το άνοιγμα αυτό, το 1992 και το 1998 αντίστοιχα. Ο Ορλώφ μετονόμασε το άνοιγμα, εξηγώντας ότι:
Τελικά ο Ορλώφ, το 1998 στο βιβλίο του, το έγραψε στη γενική ως «Ταγκό των μαύρων ίππων».
Ιστορία
Το 1925 ο Κάρλος Τόρρε το χρησιμοποίησε εναντίον του τότε Πρωταθλητή Σκακιού των Η.Π.Α. Φρανκ Τζέιμς Μάρσαλ και τον νίκησε σε επτά μόνο κινήσεις. Το άνοιγμα έμεινε στην αφάνεια για αρκετό καιρό, ώσπου ο Σοβιετικός γκρανμαίτρ Ανατόλι Λουτίκοβ  το επανέφερε και πάλι στο προσκήνιο. Από το 1992, το άνοιγμα χρησιμοποιήθηκε από αρκετούς ισχυρούς γκρανμαίτρ, συμπεριλαμβανομένων των Βίκτωρ Μπολογκάν, Τζόελ Μπέντζαμιν, Λάρι Κρίστιανσεν και Άλεξ Γερμολίνσκι. Ο Άλεξ Γερμολίνσκι το αποτήλμησε ανεπιτυχώς εναντίον του Γκάρι Κασπάροφ το 1996 στην 32η Σκακιστική Ολυμπιάδα του Ερεβάν.
Θεωρία
Αν και αρκετά ασυνήθιστο, το «Ταγκό» βασίζεται σε μια ισχυρή θέση από ό,τι τα περισσότερα άλλα εκκεντρικά ανοίγματα, καθώς τα μαύρα αναπτύσσονται γρήγορα, έχουν μια ευέλικτη δομή πιονιών και είναι έτοιμα να αντεπιτεθούν στο κέντρο με 3...ε5, είτε με ...ε6 και ...δ5. Το άνοιγμα έχει κάποιες διακριτές βαριάντες, αν και συνήθως είναι αποτέλεσμα κάποιας μεταφοράς, μπορεί επίσης να μεταφερθει σε Ινδική άμυνα του βασιλιά, Μπογκοϊνδική άμυνα, Νιμζοϊνδική άμυνα, Άμυνα Τσιγκόριν, Σύστημα Ραγκοζίν, Καταλανικό άνοιγμα και Αγγλικό άνοιγμα.
Βαριάντες
Οι πιο κοινές βαριάντες του ανοίγματος είναι οι:
Παρτίδες
<references group="π." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Σωκράτης Χρηστός
Ο Σωκράτης από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν ένας πρίγκιπας του βασιλικού οίκου της Βιθυνίας, κατά την ελληνιστική εποχή, ο οποίος κυβέρνησε για μία σύντομη χρονική περίοδο τον 1ο αιώνα π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Νικομήδης Γ' ο Ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικομήδης Γ' είχε ήδη έναν νόμιμο γιο από τη σύζυγό του, την Αριστονίκη, ο οποίος βασίλεψε αργότερα με το όνομα Νικομήδης ο Φιλοπάτωρ. Ωστόσο απέκτησε κι έναν γιο ακόμη, τον Σωκράτη, από την παλλακίδα του, την Αγνή. Γύρω στο 94 π.Χ. ο Νικομήδης έστειλε την Αγνή και τον γιο της στην Κύζικο, την ιδιαίτερή της πατρίδα, μαζί με 500 τάλαντα για την ανατροφή του.
Αργότερα ο Σωκράτης έγινε δεκτός με τιμές από τον βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη τον Ευπάτορα, ο οποίος επωφθαλμιούσε τα εδάφη της Βιθυνίας. Ο Μιθριδάτης του έδωσε το τιμητικό όνομα «ο Χριστός». Ο Σωκράτης μετέβη κατόπιν στη Ρώμη προκειμένου να διεκδικήσει τον θρόνο της Βιθυνίας. Όταν οι προσπάθειές του αποδείχτηκαν άκαρπες, ντροπιασμένος δεν επέστρεψε στον Μιθριδάτη, αλλά κατέφυγε στην Εύβοια, στο σπίτι κάποιου Κορνηλίου, Ρωμαίου από την τάξη των ιππέων.
Όταν οι Ρωμαίοι διέταξαν τον Μιθριδάτη να επιστρέψει την Καππαδοκία στον Αριοβαρζάνη Α' τον Φιλορωμαίο, ο οποίος είχε κάνει προσφυγή σε εκείνους, ο βασιλιάς υπάκουσε τη διαταγή, ωστόσο διέθεσε στον Σωκράτη ένα στρατό, με τον οποίο ο τελευταίος πήρε στα χέρια του την εξουσία της Βιθυνίας από τον Νικομήδη τον Φιλοπάτορα, που ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα γύρω στο 92 με 90 π.Χ.
Ωστόσο, η Ρώμη αντέδρασε και αρνήθηκε να δεχτεί την παρουσία του Σωκράτη στον θρόνο. Την περίοδο που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον Μιθριδάτη, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για το θέμα, με αποτέλεσμα ο Μιθριδάτης να φροντίσει ο ίδιος για την εξόντωση του πρώην ευνοουμένου του, προκειμένου να τους εξευμενίσει.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βιθυνίας Κατηγορία:Δυναστεία των Νικομηδιδών
1409
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1409 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αρωματοθεραπεία
Η αρωματοθεραπεία είναι μια μέθοδος εναλλακτικής ιατρικής, στην οποία χρησιμοποιούνται αιθέρια έλαια φυτών ώστε να προκληθεί χαλάρωση και ανακούφιση από τα συμπτώματα κάποιας πάθησης. Τα αιθέρια έλαια είναι ιδιαίτερα πυκνά αρωματικά εκχυλίσματα, που εξάγονται με ψυχρή πίεση από ανθούς, φύλλα ή ρίζες. Συχνά τα έλαια διαλύονται μέσα στα λεγόμενα λάδια-φορείς, όπως σε αμυγδαλέλαιο ή σογιέλαιο, και εφαρμόζονται μέσω μασάζ, αναμειγμένα με νερό και χρησιμοποιούμενα ως κομπρέσες πάνω στο δέρμα, ή προστίθενται στο νερό του μπάνιου ή διαχέονται στον αέρα για εισπνοές. Τα αιθέρια έλαια δεν πρέπει ποτέ να καταποθούν. Μία σταγόνα ελαίου μπορεί να ισοδυναμεί με 30gr (ή περισσότερο) ολόκληρου του φυτού. Αν ληφθούν εσωτερικά, τα αιθέρια έλαια φυτών όπως η θούγια, η αρτεμισία,ύσσωπος, το φασκόμηλο είναι τοξικά και είναι δυνατό ακόμη και να αποβούν μοιραία. Οι αρωματοθεραπευτές πιστεύουν πως το άρωμα των ελαίων δρα θεραπευτικά στο μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη, το συναίσθημα και τον έλεγχο των ορμονών. Κάποιοι θεραπευτές υποθέτουν επίσης ότι τα έλαια απορροφώνται απευθείας από το δέρμα, και δρουν άμεσα στο σώμα. Οι επικριτές της αρωματοθεραπείας υποστηρίζουν πως η χαλάρωση που αποδίδεται στα έλαια μπορεί στην ουσία να οφείλεται στη χρήση τους με τη βοήθεια μασάζ, ζεστών λουτρών και άλλων ευχάριστων μεθόδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Εναλλακτική ιατρική
Σαρλ Μπωντλαίρ
thumb|250px|right|Ο Μπωντλαίρ, φωτογραφία του Nadar. Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ (Charles Pierre Baudelaire, Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 – 31 Αυγούστου 1867) ήταν Γάλλος ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους της γαλλικής λογοτεχνίας.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και τη θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν. Στις 5 Ιουλίου 1857, η γαλλική εφημερίδα Le Figaro έγραφε σχετικά με την πρόσφατη εμφάνιση των Ανθέων του Κακού: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του κ. Μπωντλαίρ. Όμως ορισμένα άλλα, δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα — για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».
Ο Μπωντλαίρ σήμερα αναγνωρίζεται ως σημαντικός ποιητής της γαλλικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, και συγκαταλέγεται μεταξύ των κλασικών. Χαρακτηριστικά, ο Μπαρμπέ ντ' Ωρεβιγύ τον αποκάλεσε «Δάντη μιας παρηκμασμένης εποχής».
Σε ολόκληρο το έργο του ο Μπωντλαίρ προσπάθησε να ενυφάνει την ομορφιά με την κακία, τη βία με την ηδονή (Une martyre), καθώς και να καταδείξει τη μεταξύ τους σχέση. Παράλληλα με τη συγγραφή ποιημάτων σοβαρών (Semper Eadem) και σκανδαλιστικών για την εποχή (Delphine et Hippolyte), κατόρθωσε επίσης να εκφράσει τη μελαγχολία (Mœsta et errabunda) και τη νοσταλγία (L' Invitation au voyage).
Η ζωή του
Ο πατέρας του Μπωντλαίρ ήταν άνθρωπος μορφωμένος, αφοσιωμένος στα ιδανικά του Διαφωτισμού και ερασιτέχνης ζωγράφος. Με τον θάνατό του το 1827 άφησε στον Σαρλ πλούσια πνευματική κληρονομιά. Έναν χρόνο αργότερα, η μητέρα του παντρεύτηκε τον Συνταγματάρχη Οπίκ, πράξη που ο Μπωντλαίρ ποτέ δεν της συγχώρεσε. Ο Οπίκ ενσάρκωνε για τον Μπωντλαίρ όλα όσα στέκονταν ανάμεσα σε αυτόν και σε ό,τι αγαπούσε: τη μητέρα του, την ποίηση, το όνειρο, μία ζωή χωρίς δυστυχή περιστατικά. Επιστρέφοντας από το Λύκειο το 1839, ο Μπωντλαίρ αποφασίζει να ζήσει τη ζωή του ενάντια στις παραδοσιακές αστικές αξίες που ενσαρκώνει η μητέρα του και ο πατριός του. Αποπειράται να ταξιδέψει ως τις Ινδίες, αλλά τελικά αποτυχαίνει. Το ταξίδι αυτό, ωστόσο, πρόκειται να ερεθίσει την φαντασία και την έμπνευσή του (αγάπη για την θάλασσα, οράματα τόπων εξωτικών).
Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι συνδέεται με τη Ζαν Ντυβάλ (Jeanne Duval), μια νεαρή μιγάδα, η οποία θα τον μυήσει στις ηδονές, αλλά και στις πληγές του πάθους. Δανδής και χρεωμένος, τίθεται υπό δικαστική επιτήρηση το 1842 και διάγει άθλιο βίο. Αρχίζει να συνθέτει πληθώρα ποιημάτων για τη συλλογή «Τα Άνθη του Κακού». Ως κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος μάχεται τις μεγαλόστομες μορφές του Ρομαντισμού. Το 1848 συμμετέχει στην επανάσταση των οδοφραγμάτων και λέγεται ότι παροτρύνει τους επαναστάτες να πυροβολήσουν τον πατριό του, Οπίκ. Αργότερα, συμμερίζεται την απέχθεια των Γκυστάβ Φλωμπέρ και Ουγκώ για την κυβέρνηση του Ναπολέοντος Γ΄. Τα Άνθη του Κακού εκδίδονται το 1857 και στην συνέχεια καταδικάζονται μερικώς «για προσβολή των δημοσίων και των καλών ηθών». Η επόμενη έκδοση του 1861 είναι εμπλουτισμένη, αναδομημένη αλλά και ακρωτηριασμένη κατά έξι ποιήματα (Les bijoux, Le Léthé, À celle qui est trop gaie, Lesbos,  Femmes damnées (το πρώτο ποίημα της συλλογής), Les métamorphoses du vampire), την δημοσίευση των οποίων απαγόρευσε ο δικαστής Πινάρ. Κατόπιν, ο ποιητής φεύγει για το Βέλγιο και εγκαθίσταται στις Βρυξέλλες, όπου συγγράφει ένα φυλλάδιο για το Βέλγιο, το οποίο και θεωρεί καρικατούρα της γαλλικής αστικής τάξης. Επίσης, συναντά εκεί τον Φελισιέν Ροπ, ο οποίος θα εικονογραφήσει τα Άνθη.
Πεθαίνει στο Παρίσι από πάρεση και αφασία το 1867. Ενταφιάζεται στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς (6ο τμήμα), στον ίδιο τάφο με τον πατριό και την μητέρα του. Η τρίτη έκδοση των «Ανθέων» (1868) δεν θα βρει τον Μπωντλαίρ εν ζωή. Μετά τον θάνατό του, η λογοτεχνική του κληρονομιά δημοπρατήθηκε και τελικά αγοράστηκε από τον εκδότη Μισέλ Λεβί για 750 φράγκα. Η δικαστική απόφαση του 1857 δεν ανακλήθηκε πριν από το 1949, οπότε και έγινε αποκατάσταση του πλήρους έργου του Μπωντλαίρ.
Τρόμος και Έκσταση
Κάθε μεγάλο έργο του Ρομαντισμού μαρτυρεί αυτό το πέρασμα από τη φρίκη στην έκσταση και από την έκσταση στη φρίκη. Από εκεί εντυπώθηκε βαθιά στον Μπωντλαίρ η αίσθηση της κατάρας που βαραίνει κάθε ανθρώπινο πλάσμα μετά το προπατορικό αμάρτημα. Κατ' αυτήν την έννοια, τα Άνθη του Κακού συγγενεύουν με το Πνεύμα του Χριστιανισμού.
Αναλύοντας την έκφρασή του «το κύμα του πάθους», ο Σατωμπριάν έγραψε στον πρόλογο του 1805 του πιο πάνω έργου του: «Ο Χριστιανός πάντοτε βλέπει τον εαυτό του σαν έναν ταξιδιώτη που απλώς διασχίζει εδώ κάτω την κοιλάδα των δακρύων και που δεν θα ξεκουραστεί παρά μόνον στον τάφο». Για τον Μπωντλαίρ, δεν πρόκειται απλώς για λογοτεχνία ή για έννοιες λίγο ή πολύ αφηρημένες αλλά για το «ζωντανό θέαμα της θλιβερής δυστυχίας [του]». Ακριβώς όπως η φύση, έτσι και ο άνθρωπος έχει σπιλωθεί από το προπατορικό αμάρτημα και, όπως στην περίπτωση του René ή του Werther (Γκαίτε), ο Μπωντλαίρ νιώθει διαρκώς απέχθεια για το «άθλιο πλήθος» (Recueillement). Αυτό που τον ταλανίζει πάνω από όλα είναι ο εγωισμός και η μοχθηρία των ανθρώπων, η πνευματική τους παραλυσία και η απουσία συναίσθησης του τι είναι Ωραίο και τι είναι Καλό. Το ποίημα σε πεζό La Corde, που εμπνεύστηκε από πραγματικά γεγονότα, αφηγείται την ιστορία μιας μητέρας που, αδιαφορώντας για την τύχη του παιδιού της που θανατώθηκε στην αγχόνη, καταφέρνει να πάρει στην κατοχή της το σχοινί της εκτέλεσης, ώστε να το χρησιμοποιήσει για εμπορικό κέρδος. Ο Μπωντλαίρ υπέφερε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο: το Albatros επιτιμά την ηδονή που ο «χύδην όχλος» βρίσκει στο Κακό, ειδικότερα με το να βασανίζει τον ποιητή. Στο Art Romantique (Ρομαντική Τέχνη) ο Μπωντλαίρ παρατηρεί: «Αποτελεί θαυμαστό προνόμιο της Τέχνης, το να μπορεί να μετατρέπει την φρίκη σε ομορφιά εκφράζοντάς την καλλιτεχνικά. Ο πόνος, όταν του δίνεται ρυθμός και μέτρο, γεμίζει το πνεύμα με μια γαλήνια χαρά». Ποιήματα, όπως τα Le Mauvais Moine, L'Ennemi, Le Guignon, καταδεικνύουν την φιλοδοξία του να μεταμορφώσει τον πόνο σε ομορφιά.
Ήταν αδύνατον για τον Μπωντλαίρ να πιστέψει ότι οποιοσδήποτε πολιτισμός θα μπορούσε να προσεγγίσει την τελειότητα. Περιφρονούσε τόσο το σοσιαλισμό, όσο το ρεαλισμό και τον νατουραλισμό. Όπως και ο Πόε, θεωρούσε την "πρόοδο και την σύγχρονη μεγάλη ιδέα, την έκσταση μιας μυγοσκοτώστρας". Συγκεφαλαιώνοντας αυτό που ονόμαζε «σύγχρονες αιρέσεις», ο Μπωντλαίρ απέρριψε επίσης την «αίρεση της παιδείας»: ''«Η Ποίηση, για το ελάχιστο που μπορούμε να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, να ανακρίνουμε την ψυχή μας, να θυμηθούμε τις πιο υπέροχες αναμνήσεις μας, δεν έχει άλλο σκοπό πέρα από την ίδια. (…) Εάν η υποκινούσα δύναμη του ποιητή είναι η ηθική, τότε χάνει από την ποιητική του δύναμη και το ξέρει καλά ότι το έργο του θα είναι κακό»'' (από άρθρο για τον Τεοφίλ Γκοτιέ).
Η ποιητική τέχνη του
thumb|right|[[Γκυστάβ Κουρμπέ: Πορτρέτο του Μπωντλαίρ]] Απορρίπτοντας τις πλάνες του ρεαλισμού και της «τέχνης για την τέχνη», ο Μπωντλαίρ στοχεύει να κατακτήσει την θεμελιώδη αλήθεια, την κοσμική ανθρώπινη πραγματικότητα στις συμπαντικές διαστάσεις της. Γράφει στο Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1846: «Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώστε να επαναστατήσει εναντίον της. Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική. Λαμβάνει χώρα παρορμητικά και αφελώς, ακριβώς όπως η αμαρτία, όπως το πάθος, όπως η επιθυμία». Στο δε Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1859 προσθέτει: «Ο καλλιτέχνης—ο αληθινός καλλιτέχνης, ο αληθινός ποιητής—δεν πρέπει να ποιεί παρά μόνον όταν βλέπει και όταν ακούει. Πρέπει να είναι αληθινά πιστός στην φύση του». Με αυτόν τον τρόπο ο Μπωντλαίρ αρθρώνει την θεμελιώδη ανακάλυψη της σύγχρονης αισθητικής: «''Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο»''.
Γι' αυτό και θεωρεί τη φαντασία «βασίλισσα όλων των προικισμάτων». Στην πραγματικότητα, η φαντασία υποκαθιστά «την παραδοσιακή μετάφραση της υλικής ζωής», υποκαθιστά την πράξη με το όνειρο. Η ποίηση έτσι ορισμένη εκφράζει σχεδόν κάθε μεταγενέστερο ποιητή. Ωστόσο, ο Μπωντλαίρ δεν βίωσε το έργο του, διότι για αυτόν η ζωή και η ποίηση ήταν πάντα μέχρι ενός σημείου ξεχωρισμένες. Αυτό που τόσο ο Μπωντλαίρ όσο και ο Στεφάν Μαλαρμέ όριζαν ως έργο τέχνης, οι Σουρρεαλιστές μετά τον Αρτούρ Ρεμπό ονόμαζαν έργο ζωής, θέλοντας να αλλάξουν την ζωή. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και τον φόρο τιμής που απέτισε στον Μπωντλαίρ ο νεαρός Ρεμπό: «Ο Μπωντλαίρ είναι ο πρώτος οραματιστής, ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός». Αρκεί να συγκρίνουμε αυτό το απόσπασμα του Μπωντλαίρ:
<blockquote style="font-size: 90%; margin-right: 25%; "> ''[…] ποιος δεν έχει βιώσει τούτες τις θαυμάσιες στιγμές, που είναι πραγματικές γιορτές του νου, κατά τις οποίες οι πιο άγρυπνες αισθήσεις συλλαμβάνουν τις πιο εκτυφλωτικές εντυπώσεις, όταν το γαλάζιο του ουρανού γίνεται πιο διάφανο και σε βυθίζει σε μια άβυσσο πιο απέρατη, όταν οι ήχοι αναβλύζουν μουσική, όταν τα χρώματα μιλούν και όταν τα αρώματα περιγράφουν ολόκληρους κόσμους ιδεών; Η ζωγραφική, λοιπόν, του Ντελακρουά για εμένα είναι η αποτύπωση αυτών των υπέροχων στιγμών του πνεύματος. Είναι επενδυμένη με τέτοια ένταση που το μεγαλείο της καθίσταται ασύγκριτο. Αποκαλύπτει τον υπερρεαλισμό, σαν να αντιλαμβάνεται την φύση μέσα από υπερευαίσθητες νευρικές απολήξεις.
με το παρακάτω απόσπασμα από το Πρώτο Μανιφέστο του Σουρεαλισμού:
Έτσι, ο Υπερνατουραλισμός φέρει μέσα του το σπέρμα του έργου του Λωτρεαμόν, του Ρεμπώ και του ίδιου του Σουρεαλισμού.
Ο Μπωντλαίρ επιστράτευσε την περίφημη αυτή φόρμουλα που τόσο ταιριαστά περιγράφει την τέχνη του για να σχολιάσει την ζωγραφική του Ντελακρουά και το έργο του Θεοφίλου Γκωτιέ: «Ο έντεχνος χειρισμός της γλώσσας έγκειται στο να κατορθώνεις ένα είδος παρεμφατικής μαγείας. Μόνον έτσι μπορεί να μιλήσει το χρώμα σαν φωνή βαθιά και ζωηρή, μόνον έτσι μπορούν τα μνημεία να ξεχωρίσουν και να αναδυθούν από τα βάθη του χώρου, μόνον έτσι τα ζώα και τα φυτά, που αντιπροσωπεύουν την ασχήμια και την κακία, μπορούν να κάνουν σαφείς τους μορφασμούς τους, μόνον έτσι τα αρώματα προσκαλούν τις αντίστοιχές τους σκέψεις και αναμνήσεις, μόνον έτσι το πάθος ψιθυρίζει ή κραυγάζει στην γλώσσα που θα μας είναι αιώνια γνώριμη».
Μόνον ο Ζεράρ ντε Νερβάλ πριν από τον Μπωντλαίρ είχε κατορθώσει να καταγράψει ποίηση που δεν αποτελούσε λογοτεχνία. Απαλλαγμένη από το βάρος της λογικής, η ποίηση μπορεί ωστόσο να εντυπώσει το συναίσθημα μέσα από την βαναυσότητά της. Όντως, στα καλύτερα ποιήματά του ο Μπωντλαίρ διατηρεί από τον κλασικό στίχο μόνον την μουσικότητά του, προβαίνει σε τομές των στίχων και απορρίπτει τον υπερβολικά μηχανιστικό αλεξανδρινό στίχο. Το παράδειγμά του θα ακολουθήσουν αργότερα οι Πολ Βερλέν, Μαλαρμέ, Μωρίς Μαίτερλινκ. Εμπνευσμένος από την ανάγνωση του Gaspard de la Nuit του Aloysius Bertrand, ο οποίος πρώτος συνέθεσε ποιήματα σε πεζό, ο Μπωντλαίρ συγγράφει τα Μικρά Ποιήματα σε Πεζό και στον πρόλογο εξηγεί: «Και ποιος δεν έχει ονειρευτεί κατά τις φιλόδοξες μέρες του, το θαύμα μιας ποιητικής πρόζας, που να έχει μουσική χωρίς να έχει ρυθμό και ρίμα, που να είναι τόσο ευέλικτη και τόσο χτυπητή, ώστε να προσαρμόζεται στους λυρικούς λικνισμούς της ψυχής, στους κυματισμούς της ονειροπόλησης και στα τραντάγματα της συνείδησης;».
Κυριότερα έργα
Ο Μπωντλαίρ υπήρξε επίσης ο πρώτος μεταφραστής, στα γαλλικά, του Πόε (κυρίως μετέφρασε τις "Αλλόκοτες Ιστορίες"), συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στην διάδοση του έργου του στην Ευρώπη. Αρκετοί θεωρούν πως κάποιες μεταφράσεις του Μπωντλαίρ είναι ανώτερες ακόμα και των πρωτότυπων κειμένων.
Χασούν Καμαρά
Ο Χασούν Καμαρά (γεννημένος στις 3 Φεβρουαρίου 1984 στο Νουαζί-λε-Σεκ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται αυτό τον καιρό για λογαριασμό της Μόντρεαλ Ίμπακτ στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ.
Σαρλ Μπωντλαίρ
Κυριότερα έργα
ελληνικές μεταφράσεις:
Χασούν Καμαρά
Γαλλία
Ο Καμαρά ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα της γενέτειράς του, Ολιμπίκ Νουαζί-λε-Σεκ, αγωνιζόμενος μαζί της σε συνολικά 67 αναμετρήσεις και έχοντας πετύχει ένα τέρμα. Υπέγραψε το πρώτο του ολοκληρωμένο επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 2006. Ωστόσο, έπειτα από παρουσία μόλις λίγων μηνών στην ομάδα της Μασσαλίας, δεν κατάφερε να πάρει την θέση του βασικού αμυντικού του συλλόγου, Χαμπίμπ Μπεγιέ και αναζητώντας αγωνιστικό χρόνο, υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς συνεργασίας με την ομάδα της Λιγκ 2, ΣΚ Μπαστιά, αγωνιζόμενος κυρίως στην θέση του δεξιού και του κεντρικού αμυντικού. Η πλέον παραγωγική του χρονιά ήταν η σεζόν 2008–09, όπου και σημείωσε συνολικά 26 συμμετοχές με τρία γκολ. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας στις 22 Φεβρουαρίου 2008, σε αναμέτρηση απέναντι στην Λιμπούρν-Σαιν-Σεράν. Την επόμενη σεζόν δεν περιλαμβανόταν, πλέον, στα πλάνα του προπονητή του κι έτσι η συνεργασία του με την Μπαστιά λύθηκε κοινή συναίνεση στις 18 Ιανουαρίου 2010.
Σαρλ Μπωντλαίρ
Βιβλιογραφία
Proust, Marcel: Σχετικά με τον Μπωντλαίρ - Η επιστολή του στον Ζακ Ριβιέρ, μετάφρ. Μαριάννα Παπουτσοπούλου, εκδ. «Κουκούτσι», Αθήνα 2017, 72 σελ., ISBN 978-618-5202-13-2
Χασούν Καμαρά
Καναδάς
Στις 7 Φεβρουαρίου 2011, ο Καμαρά υπέγραψε με την Μόντρεαλ Ίμπακτ, ομάδα της North American Soccer League. Στη διάρκεια της πρώτης του σεζόν με την Μόντρεαλ, ο Καμαρά αγωνίστηκε σε 22 αναμετρήσεις πρωταθλήματος και πέτυχε 2 τέρματα, ενώ βραβεύτηκε ως ο καλύτερος παίκτης της ομάδας εκείνης της σεζόν. Έπειτα από μια άκρως επιτυχημένη πρώτη σεζόν με την Μόντρεαλ, στην διάρκεια της οποίας ήταν ένας από τους κορυφαίους παίκτες του πρωταθλήματος της North American Soccer League, ο Καμαρά υπέγραψε εκ νέου με την Μόντρεαλ Ίμπακτ στις 11 Οκτωβρίου 2011, ενόψει της πρώτης σεζόν της ομάδας, το 2012, στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ. Στις 29 Μαΐου 2013, πέτυχε το νικητήριο τέρμα για την Μόντρεαλ Ίμπακτ στον τελικό του Καναδικού Πρωταθλήματος απέναντι στους Βανκούβερ Γουάιτκαπς. Το τέρμα αυτό, έδωσε, ταυτόχρονα, την ευκαιρία στην Μόντρεαλ Ίμπακτ να πάρει την πρόκριση για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόντρεαλ Ίμπακτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόντρεαλ Ίμπακτ (1992–2011)
Μάκης Μπέκος
Ο Μάκης Μπέκος (1947 - 30 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας λαϊκός οργανοπαίκτης, από το Αγρίνιο γνωστός για τη μουσική που έπαιξε με το κλαρίνο. Πέθανε σε ηλικία 67 ετών το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κλαριντζήδες
Σολομών της Ουγγαρίας
Ο Σολομών, ουγγρ. Salamon (1053 - 1087) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας (1063-74).
Βιογραφία
Ήδη από τότε που ζούσε ο πατέρας, του είχε στεφθεί βασιλιάς (1057/08). Όμως το 1060 ο Μπέλα Α΄ εκθρόνισε τον αδελφό του Ανδρέα Α΄ και ο Σολομών διέφυγε από την Ουγγαρία. Με τη βοήθεια Γερμανικού στρατού επέστρεψε και στέφθηκε το 1063. Με την ευκαιρία αυτή νυμφεύτηκε τη Γιούντιθ, αδελφή τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Το επόμενο έτος ήλθε σε συμφωνία με τα εξαδέλφια του, τους τρεις γιους τού Μπέλα Α΄: ο Γκέζα Α΄, ο Λαδίσλαος Α΄ και ο Λάμπερτ αναγνώρισαν την εξουσία του και έλαβαν το 1/3 του βασιλείου ως ξεχωριστό δουκάτο.
Κατά τα επόμενα έτη ο Σολομών και τα εξαδέλφια του πολέμησαν ενωμένοι τους Τσέχους, τους Κουμάνους κ.ά. εχθρούς τού βασιλείου. Όμως οι σχέσεις τους χάλασαν στις αρχές της δεκαετίας τού 1070 και ο Γκέζα Α΄ εξεγέρθηκε εναντίον του. Ο Σολομών το 1074 στη μάχη τού Μογκυορόντ ηττήθηκε και μπόρεσε να κρατήσει την εξουσία του μόνο σε μία μικρή ζώνη κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Ουγγαρίας. Επίσημα παραιτήθηκε το 1081, αλλά συνελήφθη για συνωμοσία εναντίον τού Λαδίσλαου Α΄, που είχε διαδεχθεί τον Γκέζα Α΄.
Ελευθερώθηκε κατά την αγιοποίηση του Στεφάνου Α΄ πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας. Συμμάχησε με τους Πετσενέγκους για να ανακτήσει τον θρόνο του, αλλά όταν εισέβαλλαν, ο Λαδίσλαος Α΄ νίκησε τον στρατό τους. Σύμφωνα με μία σχεδόν σύγχρονη πηγή, ο Σολομών απεβίωσε σε μία επιδρομή λεηλασίας στη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1063 την Ιουδήθ των Σαλίων, κόρη τού Ερρίκου Γ΄ της Γερμανίας στο Σεκεσφεχερβάρ (=Λευκό κάστρο), αλλά δεν είχαν τέκνα και διαζεύχθηκαν π. το 1075. Το 1087 ο Σολομών απεβίωσε και η Ιουδήθ έκανε δεύτερο γάμο με τον Βλαδίσλαο Α΄ Χέρμαν των Πιαστ δούκα της Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2021-2022
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2021-22 ήταν η 82η σεζόν του ελληνικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών, της κορυφαίας επαγγελματικής κατηγορίας συλλογικής καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα. Η σεζόν ξεκίνησε στις 2 Οκτωβρίου 2021. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για 13η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στους τελικούς του πρωταθλήματος του Παναθηναϊκού, με σκορ 3-0.
Playoffs
Συμμετέχουν οι ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1 έως 8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2021 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2022
Βακτηριολογία
Η Βακτηριολογία (bacteriology), είναι μια εξειδικευμένη βιολογική επιστήμη που κύριο αντικείμενο σύγχρονης έρευνας και μελέτης της είναι οι μορφές και οι ιδιότητες των βακτηρίων. Αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Μικροβιολογίας.
Οι απασχολούμενοι στην έρευνα της επιστήμης αυτής καλούνται βακτηριολόγοι.
Πολιχνίτος
Ο Πολιχνίτος είναι παραδοσιακός οικισμός που βρίσκεται στη νότια πλευρά της νήσου Λέσβου. Χαρακτηριστικά του οικισμού είναι το πετρόχτιστο διδακτήριο του Δημοτικού Σχολείου με διπλή είσοδο στην πρόσοψή του και τα θερμά λουτρά του, τα οποία μοιάζουν με κολυμβήθρες και χρονολογούνται από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Ακόμη είναι γνωστές οι αλυκές του, από τις οποίες και εξάγεται μέχρι και σήμερα αλάτι. Οι κάτοικοι του Πολιχνίτου ασχολούνται ως επί το πλείστον με την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το επίνειο του Πολιχνίτου, η Σκάλα Πολιχνίτου, βρίσκεται σε απόσταση 4,2 χιλιομέτρων στον κόλπο της Καλλονής, όπου υπάρχει μεγάλο αλιευτικό καταφύγιο. Μία άλλη γνωστή για τους Λέσβιους παραθαλάσσια περιοχή είναι η Νυφίδα, κοντά στο στόμιο του κόλπου της Καλλονής.
Βακτηριολογία
Γενικά
Η Βακτηριολογία θεωρείται μεταγενέστερη της Μικροβιολογίας και φέρεται να ξεκίνησε το 1680 από τις έρευνες του Άντον φαν Λέβενχουκ. Ως ιδιαίτερη όμως επιστήμη άρχισε να εμφανίζεται σχεδόν 200 χρόνια μετά, το 1850 από τους Γάλλους ερευνητές Ραβαίν και Ρουαγιέ που συνεχίσθηκε από τον Γερμανό Κον όταν το 1872 δημοσίευσε τη πρώτη ταξινόμηση βακτηρίων. Για την ιστορία όμως της επιστήμης αυτής θα πρέπει ν΄ αναφερθεί ότι η πρώτη καλλιέργεια βακτηρίων που έγινε σε πειράματα ήταν το 1776 από τον Ιταλό φυσιοδίφη Λάζαρο Σπαλατζάνι.
Πολιχνίτος
Ο Πολιχνίτος έχει πληθυσμό 2.102 κατοίκους και αποτελεί έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας. Από το 2011 μέχρι το 2019, ο Δήμος Πολιχνίτου ήταν ενωμένος με τους υπόλοιπους δήμους της Λέσβου, σε έναν ενιαίο Δήμο Λέσβου. Από το 2019, ανήκει στον Κλεισθενικό Δήμο Δυτικής Λέσβου.
Βακτηριολογία
Γενικά
Η Βακτηριολογία έφθασε στην ακμή της με τις εργασίες και τα σχόλια των Παστέρ και Ρόμπερτ Κοχ.
Πολιχνίτος
Ετυμολογία
μικρογραφία|Παραδοσιακή οικία στον Πολιχνίτο Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση της περιοχής, η λέξη Πολιχνίτος προέρχεται από την ένωση των λέξεων “πολλά ίχνη”, όπου ίχνος ερμηνεύεται ως οικισμός. Η συνένωση αυτή των οικισμών στη σημερινή θέση του Πολιχνίτου οφείλεται στις επιδρομές πειρατών κατά τον 14ο αιώνα, μια και η νέα τοποθεσία που επέλεξαν οι κάτοικοι των άλλοτε παραλιακών οικισμών, παρείχε την ασφάλεια μιας μη ορατής εγκατάστασης από τη θάλασσα, τόσο από τον κόλπο της Καλλονής, όσο και από την πλευρά του Αιγαίου Πελάγους. Άλλη παράδοση αναφέρει πως πήρε το όνομά του από τη λέξη "Πολίχνη" που σημαίνει μικρή πόλη. Η θέση του Πολιχνίτου περιβάλλεται από χαμηλούς λόφους με πυκνή βλάστηση, σήμερα με ελαιώνες, και ο κάμπος που εκτείνεται προς τα Βασιλικά έδινε στους κατοίκους πλουσιοπάροχα τα προς το ζην.
Ιστορικά στοιχεία
Η παρουσία του ανθρώπου στην ευρύτερη περιοχή του Πολιχνίτου χάνεται στην προϊστορική εποχή και τεκμηριώνεται από την ύπαρξη προϊστορικών οικισμών στη θέση «Χαλακιές » του Πολιχνίτου, στη θέση «Κουρτήρ(ι) » στον οικισμό Σκαμιούδι του Λισβορίου και στη θέση «Κατάπυργος » σε λόφο στα δυτικά του Λισβορίου, που θεωρείται ο μόνος προϊστορικός οικισμός του νησιού, που δεν αναπτύχθηκε στα παράλια αλλά στην ενδοχώρα.