cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φασσοπερίστερο
Βιότοπος
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Αρόσιμες εκτάσεις, Πλατύφυλλα Δένδρα, Χωριά, Λιβάδια και Θαμνότοποι.
Στην Ελλάδα, το φασσοπερίστερο απαντά σε δασικές περιοχές, απότομα βράχια και, ενίοτε, σε πόλεις.
Μορφολογία
thumb|right|400px|Το φασσοπερίστερο πήρε την επιστημονική του ονομασία από τη χαρακτηριστική κοκκινωπή, στο χρώμα του κρασιού, περιοχή του στήθους Το φασσοπερίστερο είναι περιστέρι με μέγεθος ίδιο με εκείνο του κοινού περιστεριού των πόλεων, αλλά με πτέρωμα όπου κυριαρχεί ο γκριζοκυανός χρωματισμός. Μοιάζει πολύ με το κοινό περιστέρι, αλλά δεν διαθέτει το λευκό ουροπύγιο εκείνου, ούτε τις έντονες χαρακτηριστικές μπάρες στις πτέρυγες –αν και υπάρχουν μικρά, διακεκομμένα μαύρα «μπαλώματα» στην περιοχή. Επίσης, η ίριδα των οφθαλμών είναι μαύρη, ενώ στα περισσότερα αγριοπερίστερα είναι κόκκινη. Το πτέρωμα του φασσοπερίστερου έχει τη χαρακτηριστική μπλε/ιώδη μεταλλική απόχρωση στην περιοχή του στήθους και του τραχήλου, που μοιάζει με εκείνην του ροζέ κρασιού (βλ. και Ονοματολογία), καθώς και το χαλκόχρωμο «μπάλωμα» στα πλάγια του λαιμού. Οι άκρες των πρωτευόντων και δευτερευόντων ερετικών φτερών είναι μαύρες. Η ουρά είναι γκρίζα με τερματική μαύρη ζώνη, και τα εξωτερικά πηδαλιώδη φτερά με άσπρες άκρες. Τα πόδια είναι κόκκινα, όπως και το ράμφος που διαθέτει κιτρινωπό άκρο.
Συχνά, τα φασσοπερίστερα αναμιγνύονται με φάσσες, όταν αναζητούν την τροφή τους, αλλά ξεχωρίζουν από το σημαντικά μικρότερο μέγεθος και την έλλειψη του μεγάλου επιτραχήλιου λευκού «μπαλώματος», που διαθέτουν εκείνες. Επίσης οι πτέρυγες της φάσσας έχουν μεγάλες λευκές ζώνες στις άκρες τους.
Τα φύλα είναι παρόμοια, αλλά τα αρσενικά έχουν περισσότερο κυανή απόχρωση στο γκρίζο πτέρωμά τους, ενώ τα θηλυκά, περισσότερο καφέ απόχρωση. Επίσης, τα νεαρά άτομα δεν διαθέτουν το χαρακτηριστικό χρωματιστό «μπάλωμα» του λαιμού των ενηλίκων.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
thumb|right|300px|Ενήλικο φασσοπερίστερο Όπως συμβαίνει με όλα τα είδη του γένους Columba, το μεγαλύτερο μέρος του διαιτολογίου του φασσοπερίστερου είναι φυτικό υλικό. Οι νεαροί βλαστοί προτιμώνται, όπως και σπέρματα σιτηρών. Σε ορισμένες περιοχές τρέφεται κυρίως με βελανίδια και κουκουνάρια. Η διατροφή μπορεί να περιλαμβάνει ποικιλία καρπών: σωροκάρπια (μούρα), καρπούς κράταιγου, σύκα, φασόλια και μπιζέλια. Κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση, τον Οκτώβριο, τα φασσοπερίστερα κάνουν στάσεις σε περιοχές με βελανιδιές και τρώνε βλαστούς και φύλλα. Τη -φυτική- διατροφή τους συμπληρώνουν με ζωική ύλη, όπως μικρά ασπόνδυλα, σαλιγκάρια και έντομα, που συλλαμβάνονται στο έδαφος. Πίνουν συχνά, γι’ αυτό και η αναζήτηση τροφής γίνεται κοντά σε κάποια πηγή νερού.
Πτήση
Η πτήση του φασσοπερίστερου είναι γρήγορη –γρηγορότερη της φάσσας-, με κανονικά φτεροκοπήματα και με περιστασιακές απότομες κινήσεις των πτερύγων, ένα χαρακτηριστικό όλων των περιστεριών, σε γενικές γραμμές. Κατά τη διάρκεια των ερωτικών επιδείξεων, εκτελεί κυκλικές πτήσεις, με τα φτεροκοπήματα να είναι πιο «βαθιά» και αργά, ενώ μπορεί να κτυπά τις πτέρυγες πίσω από τη ράχη του, παράγοντας έναν χαρακτηριστικό ήχο «μαστιγίου» («whippping»). Επίσης, όπως όλα τα περιστέρια, παράγει κατά την απογείωση τον γνωστό ήχο από τις πτέρυγες που μοιάζει με «χειροκρότημα» («clapping»). Συχνά, εποπτεύει τον χώρο από εκτεθειμένη θέση («perching»).
Αναπαραγωγή
Η εποχή φωλιάσματος είναι τον Μάρτιο για πολλούς ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, αλλά σε κάποιες περιοχές μπορεί να διαρκέσει μέχρι τον Οκτώβριο. Πραγματοποιούνται τουλάχιστον δύο ωοτοκίες, με πιθανή και τρίτη. Πέρα από τις τελετουργικές πτήσεις (βλ. Πτήση) τα φασσοπερίστερα συνηθίζουν να ερωτοτροπούν περπατώντας κατά μήκος ενός μεγάλου κλάδου πάνω στα δένδρα, με διογκωμένο λαιμό, χαμηλωμένες πτέρυγες και την ουρά τους σε σχήμα βεντάλιας.
Η φωλιά του φασσοπερίστερου είναι, συνήθως, μια τρύπα σε ένα παλιό δέντρο. Πριν από την αποψίλωση των δασών, φώλιαζε κυρίως σε βελανιδιές ή πεύκα, κυρίως σε παλαιά δάση. Στις φυτείες δεν υπάρχουν τόσες θέσεις φωλιάσματος, γι’ αυτό και είναι πιο σπάνιο εκεί. Επιπλέον, επειδή το φασσοπερίστερο έχει διπλή ωοτοκία, απαιτεί δύο τρύπες για τα αβγά του. Έχει παρατηρηθεί να φωλιάζει σε λαγούμια κουνελιών, ερείπια, παλαιούς φράκτες με λεύκες, ρωγμές σε απόκρημνα βράχια ή απότομες πλαγιές, στην πυκνή βλάστηση γύρω από κορμούς φιλύρας, ακόμη και μέσα σε κισσούς. Επίσης, χρησιμοποιεί παλιές φωλιές μαύρου δρυοκολάπτη, πιο σπάνια σε αμμοθίνες και, όταν παρέχονται, χρησιμοποιεί και τεχνητά κατασκευασμένες φωλιές.
Η κοιλότητα πρέπει να έχει 75 εκατοστά βάθος και η είσοδός της να είναι αρκετά μεγάλη όσο μια «γροθιά», περίπου. Παρόλο που, σπάνια χρησιμοποιείται κάποιο υλικό επίστρωσης, τα νεογνά (πιτσούνια) λερώνουν πολύ τη φωλιά. Εκτός αναπαραγωγικής εποχής, τα φασσοπερίστερα μπορεί επίσης να κουρνιάζουν σε κοιλότητες.
Η γέννα αποτελείται συνήθως από 2 λευκά, υποελλειπτικά αβγά, σπανιότερα μόνον 1, με διαστάσεις 38 Χ 29 χλστ. και βάρους 16,7 γρ., εκ των οποίων ποσοστό 7% είναι κέλυφος. Η επώαση αρχίζει με την εναπόθεση του πρώτου αβγού, πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και διαρκεί 16-18 ημέρες (21-23 ημέρες στο Ηνωμένο Βασίλειο). Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και, αρχικά, σιτίζονται και από τους δύο γονείς, με το χαρακτηριστικό γαλακτώδες έκκριμα των προλόβων τους («γάλα περιστεριού»). Στη συνέχεια, τα πιτσούνια τρέφονται με σπέρματα που συλλέγουν οι γονείς και τα μαλακώνουν, υγραίνοντάς τα στους προλόβους τους. Η πτέρωση επιτυγχάνεται στις 28-29 ημέρες, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις στις 20 ημέρες. Κατόπιν, το θηλυκό επανωοτοκεί ενώ το αρσενικό αναλαμβάνει τα πιτσούνια της πρώτης γέννας.
Απειλές
Εκτός από την αποψίλωση των δασών, τα φυτοφάρμακα και το κυνήγι αποτελούν σοβαρή απειλή για το είδος, το οποίο θεωρείται πιο «εύκολο» θήραμα από τη φάσσα. Στη νοτιοδυτική Γαλλία (περιοχή με 110.000 κυνηγούς) υπολογίζεται ότι, μεταξύ 50.000 και 100.000 ατόμων θανατώνονται κάθε χρόνο. (ONC, 1986).
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος, παρά το κυνήγι, γενικά δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας από την IUCN. Τους μεγαλύτερους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς διαθέτουν το Ηνωμένο Βασίλειο (με μεγάλη διαφορά), η Ολλανδία, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία, ενώ λίγους πληθυσμούς σχετικά με το μέγεθός της, διαθέτει η Ρωσία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Το φασσοπερίστερο αποτελεί από τα λιγότερο μελετημένα πτηνά της Ελλάδας. Αναπαράγεται κυρίως στην οριζόντια ορεινή «ραχοκοκκαλιά» της Μακεδονίας και της Θράκης, ενώ η νοτιότερη γνωστή περιοχή αναπαραγωγής είναι η Χαράδρα του Βίκου. Άλλες αναφορές για φώλιασμα αμφισβητούνται.
Φωλιάζει κυρίως στα δάση οξιάς, καθώς και σε άλλα φυλλοβόλα και μικτά δάση, σε υψόμετρα που, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, κινούνται ανάμεσα στα 500-1500 μ. Ο συνολικός αριθμός αναπαραγομένων ατόμων στην Ελλάδα είναι μικρός (<1000 ζευγάρια) και συνεχώς μειώνεται λόγω του ότι, είναι από τα είδη που θηρεύονται εντατικά.
Εκτός αναπαραγωγικής εποχής είναι πιο κοινό και, μπορεί να το δει κανείς στα πεδινά της βόρειας χώρας, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, σε αγρούς και κοντά σε υγροτόπους. Επίσης, είναι διαβατικό από την Ελλάδα, αλλά λίγα είναι γνωστά για τις μεταναστευτικές του κινήσεις. Ελάχιστα άτομα έχουν παρατηρηθεί από την Κρήτη, τα Ιόνια και τις Κυκλάδες, κυρίως στην αρχή του φθινοπώρου και της άνοιξης.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο το Φασσοπερίστερο απαντά και με τις ονομασίες Φασσοτρύγονο και Κουτουπάνι (Κύπρος)
Πηγές
Κατηγορία:Περιστερίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Ενέργεια στην Αυστρία
Η Ενέργεια στην Αυστρία περιλαμβάνει τις πηγές παραγωγής ενέργειας και ηλεκτρισμού, τις καταναλώσεις και τις πιθανές εισαγωγές πηγών ενέργειας στην Αυστρία. Η Αυστρία είναι μία από τις σπουδαιότερες χώρες παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη. Οι πιο σημαντικές εγκαταστάσεις τροφοδοσίας ανήκουν στο δημόσιο τομέα, ενώ το 50% των μετοχών των μεγάλων ιδιωτικών παραγωγών βρίσκονται στον έλεγχο των κυβερνήσεων των κρατιδίων.
Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Σύμφωνα με τον αυστριακό υπουργό περιβάλλοντος, Νικολάους Μπερλακόβιτς, η Αυστρία έχει θέσει ως στόχο μέχρι το 2020 να παράγει το 34% των αναγκών της σε ενέργεια ανανεώσιμες πηγές, καθώς και 100% αυτάρκεια σε ενέργεια έως το 2050. Όπως δήλωσε ο Μπερλακόβιτς σε εκδήλωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας, υπολογίζεται ότι 100.000 νέες πράσινες θέσεις εργασίας θα ανοίξουν μέχρι το 2020 στη χώρα.
Ηλεκτρισμός
Το 2000, η καθαρή παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας έφθασε τις 58,8 TWh, εκ των οποίων το 28,5% προερχόταν από ορυκτά καύσιμα, το 68,6% από υδροηλεκτρικές πηγές και το υπόλοιπο από άλλες πηγές. Κατά το ίδιο έτος, η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ανήλθε σε 54,8 TWh. Η συνολική εγκατεστημένη ισχύ στις αρχές του 2001 ήταν 14,2 εκατομμύρια kW. Το 2000 το πετρέλαιο αντιπροσώπευε το 39% της καταναλώσιμης ενέργειας, το φυσικό αέριο το 20%, ο άνθρακας το 10%, η υδροηλεκτρική ενέργεια το 31%, ενώ η πυρηνική ενέργεια 0%. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν υπάρχει μικρότερη ροή νερού για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, η εγχώρια ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας συμπληρώνεται από εισαγωγές μέσω γειτονικών χωρών.
Πετρέλαιο
Πετρέλαιο παράγεται στη χώρα από το 1863 και βρίσκεται τόσο στην Άνω Αυστρία, κοντά στο Βόλγσεγκ αμ Χάουσρουκ, όσο και στην Κάτω Αυστρία, στην περιοχή της Βιέννης. Μετά την άντληση των περίπου 3.700.000 τόνων πετρελαίου το 1955, η παραγωγή σταδιακά μειώθηκε στα 22.000 βαρέλια την ημέρα, κατά το 2000. Η παραγωγή φυσικού αερίου έφθασε τα 1,698 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 1998, πολύ λιγότερα από τις εγχώριες ανάγκες. Η κατανάλωση ανήλθε στα 6.862 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το εν λόγω έτος.
Παραπομπες
Κατηγορία:Οικονομία της Αυστρίας Αυστρια
Μέσα (Αριζόνα)
Η Μέσα (αγγλικά: Mesa, Arizona) είναι πόλη στην Κομητεία Μαρικόπα, στην πολιτεία Αριζόνα των ΗΠΑ και είναι προάστιο που βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα ανατολικά του Φοίνιξ. Η Μέσα βρίσκεται στην περιοχή East Valley της Μητροπολιτικής περιοχής του Φοίνιξ. Συνορεύει με το Τέμπε στα δυτικά, την Ινδιάνικη Κοινότητα Σολτ Ρίβερ Πίμα-Μαρικόπα στα βόρεια, το Τσάντλερ και το Γκίλμπερτ στα νότια, και το Απάτσι Τζάνξιον στα ανατολικά. Στην Απογραφή του 2010 η Μέσα έγινε το κέντρο πληθυσμού της Αριζόνα.
Η Μέσα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Αριζόνα, μετά το Φοίνιξ και το Τούσον, η 38η μεγαλύτερη πόλη και το μεγαλύτερο προάστιο στις ΗΠΑ. Παρότι είχε 439.041 κατοίκους το 2010, σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών, καθιστώντας τον πληθυσμό της μεγαλύτερο από άλλων περισσότερων γνωστών πόλεων όπως η Ατλάντα, το Μαϊάμι, η Μιννεάπολις, το Σαιντ Λούις και το Κλίβελαντ, η Μέσα έχει έκταση 324 χλμ², ενώ οι πόλεις Μαϊάμι (92,4 χλμ²), Μιννεάπολις (142 χλμ²), Σαιντ Λούις (160,4 χλμ²) και το Κλίβελαντ (200,9 χλμ²) είναι αρκετά μικρότερες σε όρους έκτασης ξηράς. Αν αυτές οι πόλεις είχαν έκταση ίδια με της Μέσα, οι πληθυσμοί τους θα ήταν πολύ μεγαλύτεροι. Η Μιννεάπολις, για παράδειγμα, θα είχε πληθυσμό πάνω από 761.000 σε 324 χλμ². Η Μέσα είναι χαρακτηριστική πόλη δορυφόρος, δηλαδή μια πόλη της οποίας οι κάτοικοι εργάζονται σε άλλες πόλεις. Είναι έδρα της Πολυτεχνικής πανεπιστημιούπολης του Πανεπιστημίου της Αριζόνα.
Ιστορία
Η ιστορία της Μέσα ανάγεται τουλάχιστον 2.000 έτη πριν, στην άφιξη της φυλής Χοχόκαμ. Οι Χοχόκαμ, των οποίων το όνομα σημαίνει οι «Αναλωμένοι» ή οι «Αναχωρήσαντες», έκτισαν το αρχικό σύστημα καναλιών. Τα κανάλια ήταν τα μεγαλύτερα και πιο εξελιγμένα στον προϊστορικό Νέο Κόσμο. Μερικά είχαν πλάτος 27 μέτρα και βάθος τρία μέτρα στις κύριες πύλες τους, εκτεινόμενα μέχρι και 26 χιλιόμετρα κατά μήκος της ερήμου. Κατά το 1100 μ.Χ. το νερό μπορούσε να μεταφερθεί σε μια έκταση πάνω από 450 χλμ2, μετατρέποντας την Έρημο Σονόρα σε μια αγροτική όαση. Το 1450, οι Χοχόκαμ είχαν κατασκευάσει εκατοντάδες μίλια καναλιών, πολλά από τα οποία χρησιμοποιούνται ακόμη σήμερα.
Μετά την εξαφάνιση των Χοχόκαμ και πριν την άφιξη των πρώτων εποίκων λίγα είναι γνωστά, καθώς οι εξερευνητές δεν τόλμησαν να εισέλθουν σε αυτή την περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αριζόνα
Κατοικία Αζούμα
Κεντρική ιδέα
Η κεντρική ιδέα της κατοικίας προήλθε εν μέρει από την ανάγκη του αρχιτέκτονα να δημιουργήσει μια κατοικία η οποία επί το πλείστον θα είναι λειτουργική και με επαρκή ικανότητα υποστήριξης των ενοίκων μέσα στα στενά αυτά όρια της πόλης. Στην ανάπλαση της κεντρικής ιδέας όμως είχε σημαντικότερο ρόλο η πεποίθηση του Ando ότι η σχέση μεταξύ φύσης και ανθρώπων είναι μεγίστης σημασίας για τους τελευταίους και κατά συνέπεια η αλληλεπίδρασή τους πρέπει να συμβαίνει άμεσα. Η αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων και φύσης επιτυγχάνεται μέσω του κεντρικού αιθρίου στο σπίτι που ενώνει τους δυο χώρους διαβίωσης το οποίο είναι εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες. Ένα αίθριο ανοικτό προς τον ουρανό το οποίο λειτουργεί σαν "παράθυρο" στην ψυχή του παρατηρητή όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ando. Συνεπώς η μετάβαση από τον ένα χώρο στον άλλο απαιτεί την έκθεση στα στοιχεία της φύσης είτε είναι βροχή είτε είναι ήλιος και ζέστη.
Κάτοψη
Η κατοικία έχει παραλληλόγραμμο σχήμα με την μεγάλη διάσταση εμφανώς μεγαλύτερη από την μικρή και οργανώνεται σε δύο επίπεδα τα οποία χωρίζονται βάσει της κάθετης τριμερούς οργάνωσης που προαναφέρθηκε. Στο πρώτο μέρος το οποίο είναι κτισμένο στην οικοδομική γραμμή του δρόμου περιλαμβάνονται το καθιστικό και είσοδος στο ισόγειο και ένα εκ των δυο υπνοδωματίων στον πρώτο όροφο. Ακολουθώντας την γραμμική πορεία της κατοικίας σε συνέχεια με το καθιστικό βρίσκεται το αίθριο το οποίο είναι ένα κενό που καταλαμβάνει όλο το ύψος της κατοικίας. Τέλος, στο τρίτο μέρος της βρίσκεται η κουζίνα και το μπάνιο στο ισόγειο και το δεύτερο υπνοδωμάτιο στον πρώτο. Το αίθριο είναι ακάλυπτο σε όλη του την έκταση που σημαίνει ότι η μετάβαση από τον ένα χώρο στον άλλον απαιτεί την άμεση επαφή τις συνθήκες περιβάλλοντος.
Όψη
Η κατοικία έχει τέσσερις όψεις από τις οποίες οι δυο έρχονται σε επαφή με τις μεσοτοιχίες των γειτονικών σπιτιών και οι άλλες δυο είναι τυφλές με εξαίρεση τον άνοιγμα τις εξώπορτας. Η μπροστινή όψη ,στην οποία υπάρχει η είσοδος, είναι εντελώς "τυφλή" λειτουργώντας σαν ένα στιβαρό εμπόδιο μεταξύ του σπιτιού και του έξω κόσμου. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο αρχιτέκτονας "ένα σπίτι πρέπει να είναι γαλήνιο και ήσυχο" και αυτό ακριβώς πετυχαίνει.
Σχετικά με την τομή
Η σύνθεση της τομής είναι κάθετη εξαιτίας της ιδιομορφίας του μακρόστενου οικοπέδου στο οποίο ο Ταντάο Άντο έπρεπε να σχεδιάσει την κατοικία.Η ιδιαιτερότητα και η σημασία της έγκειται στο γεγονός ότι η κατοικία αποκρύπτει το περιεχόμενό της και το φανερώνει μόνο σε αυτούς που βρίσκονται στο εσωτερικό της εξαιτίας της ιδιαιτερότητας των όψεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόκρυψης και εμφάνισης είναι το αίθριο στο κέντρο το οποίο λειτουργεί ως προσθήκη-έκπληξη και ενώ αποτελεί βασικό στοιχείο για την σύνθεση, δεν υπάρχει καμία υπόνοια για την ύπαρξή του. Παρομοίως "κρυμμένοι" είναι και δυο φωταγωγοί ( ένας πάνω από την εξώπορτα και ένας πάνω από το απέναντι υπνοδωμάτιο) οι οποίοι διαχέουν το φως μετατρέποντάς το σε στοιχείο καθοριστικού ρόλου με αισθητικά και λειτουργικά άρτιο αποτέλεσμα. Η σημασία της σύνθεσης της τομής φαίνεται επίσης απο τον τρόπο με τον οποίο ο αρχιτέκτονας δείχνει την αρχική του πρόθεση η οποία ήταν να δημιουργήσει έναν κλειστό εσωστρεφή χώρο ο οποίος θα ανοίγεται μόνο προς τον ουρανό και μέσω αυτού ο άνθρωπος θα μπορεί να έρχεται σε άμεση επαφή με τα στοιχεία της φύσης αλλά και με τον θεό. Η τομή της κατοικίας φανερώνει επίσης τον τριμερή οριζόντιο διαχωρισμό σε χώρους λειτουργίας-αίθριο-χώρους λειτουργίας. Οι χώροι είναι σχετικά χαμηλοτάβανοι με ύψος ορόφου περίπου 2.5 μέτρα και επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω του αιθρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Γιάγκοντινα
Η Γιάγκοντινα (Σερβικά: Јагодина) είναι πόλη στη Σερβία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 36.092 κατοίκους, ενώ ο δήμος 71.195 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται 136 χιλιόμετρα νότια του Βελιγραδίου, στις όχθες του ποταμού Μπέλιτσα, ενός παραποτάμου του Μεγάλου Μοράβα. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη σέρβικη λέξη για τη φράουλα.
Ιστορική εξέλιξη
Στο β μισό του 15ου αι. ήταν ένα μεγάλο χωριό. Εκεί πραγματοποιείτο κάθε εβδομάδα μια αγορά και ένα πανηγύρι, όπου συγκεντρώνονταν τεχνίτες και έμποροι των γύρω περιοχών. Στα 1476-1478 είχε 155 οικογένειες εκ των οποίων οι 105 ήταν χριστιανικές και οι άλλες 50 βλάχικες. Στη συνεχεια εγκαταστάθηκαν διάφοροι τιμαριούχοι σπαχήδες. Ο μεγαλοφεουδάρχης Ντερβίς αγάς, κατά την υποχώρησή του από το Σέγκεντιν της Ουγγαρίας, επέλεξε για να μείνει εκεί. Αρχικά έκτισε ένα τζαμί, ένα πύργο, με ρολόι και ένα σεράι, ενώ εγκατέστησε πενήντα ουγγρικές οικογένειες στα περίχωρα της Γιάγκοντινα. Στη δεκαετία του 1560 ο οικισμός είχε 172 νοικοκυριά εκ των οποίων τα 110 μουσουλμανικά και τα 62 χριστιανικά. Απέκτησε καθεστώς καζαμπά.. Στη δεκαετία του 1580 τα μουσουλμανικά νοικοκυριά απέμειναν σε 27 και τα χριστιανικά αυξήθηκαν σε 77.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Σοσιεντάντε Εσπορτίβο ντο Γκάμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Σοσιεντάντε Εσπορτίβο ντο Γκάμα
Τίλμαν Φρας
Ο Τίλμαν Φρας είναι ιστορικός και εργάζεται στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Αυτός μελετάει Βιρμανικές ιστορικές πηγές από την περίοδο Παγκάν. Ο Φρας έλαβε το διδακτορικό του στη Χαϊδελβέργη το 1994, με έργο για το βασίλειο του Παγκάν, το Pagan: Stadt und Staat (απόδοση στα ελληνικά - Παγκάν: Πόλη και Κράτος). ''
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Δήμος Γκακένκε
Ο Δήμος Γκακένκε είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Βόρεια Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Γκακένκε.
Κοινότητες
Ο Δήμος Γκακένκε διαιρείται σε 19 κοινότητες:
Δείτε επίσης
γ Κατηγορία:Βόρεια Ρουάντα
Μαρίνα (ταινία, 1947)
Η Μαρίνα είναι ελληνική αισθηματική-δραματική ταινία του 1947, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη σε συνεργασία με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο.
Πλοκή
Η Μαρίνα πηγαίνει από το νησί της στην Αθήνα με σκοπό να ζήσει τα όνειρά της και να φτιάξει τη ζωή της. Καταλήγει όμως να τραγουδά σε ένα καμπαρέ, όπου γνωρίζει έναν ναυτικό που λέγεται Βάσος. Η ζωή της πόλης και οι εντάσεις της δεν κατορθώνουν να σβήσουν από την ψυχή της Μαρίνας το ταξίδι του μυαλού της στην ιδιαίτερη πατρίδα της και τον Δημήτρη, ένα νέο που την αγαπά και που καρτερά να γυρίσει πίσω. Ο πατέρας της έρχεται και την βρίσκει κάποια στιγμή και κατορθώνει να την πείσει να επιστρέψει στον τόπο τους. Αυτό πράγματι γίνεται, παντρεύεται τον Δημήτρη και αποκτούν μαζί ένα παιδί. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Βάσος επισκέπτεται το νησί της Μαρίνας και τα πράγματα γίνονται προς στιγμήν επικίνδυνα για την οικογενειακή γαλήνη της, αλλά όλα στο τέλος καταλήγουν αίσια.
Παρατηρήσεις
Η αισθηματική αυτή περιπέτεια διαδραματίζεται σε μεγάλο μέρος στην Ύδρα και ήταν το πρώτο φιλμ που γυρίστηκε εκεί. Ήταν επίσης το πρώτο που εμφάνιζε επί οθόνης φιλί, αυτό μεταξύ των Γκρέκα και Μυράτ.
Το "Τραγούδι της Μαρίνας" ("Την τρεχαντήρα μου πουλώ"), ερμηνευμένο από τη Στέλλα Γκρέκα, έγινε μεγάλη επιτυχία, όπως άλλωστε και η ταινία, που έκοψε 101 χιλιάδες εισιτήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Γιαννίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Γιουγκοσλαβική νοηματική γλώσσα
Η νοηματική γλώσσα των εθνών της πρώην Γιουγκοσλαβίας, γνωστή ως Κροατική Νοηματική Γλώσσα (Hrvatski znakovni jezik, HZJ), Νοηματική Γλώσσα του Κοσσυφοπεδίου, Σερβική Νοηματική Γλώσσα, Σλοβενική Νοηματική Γλώσσα, ή Γιουγκοσλαβική Νοηματική Γλώσσα (ΓΝΓ), ξεκίνησε να υπάρχει όταν τα παιδιά στάλθηκαν σε σχολεία κωφών στην Αυστροουγγαρία στις αρχές του 19ου αιώνα. Τα δύο πρώτα σχολεία της περιοχής άνοιξαν το 1840 στη Σλοβενία και το 1885 στην Κροατία.
Παραμένουν διαλεκτικές διακρίσεις μεταξύ της σλοβενικής, κροατικής και σερβικής νοηματικής γλώσσας, καθώς δημοσιεύονται ξεχωριστά (καθώς και ενοποιημένα) λεξικά. Οι ποικιλίες αυτές είναι φέρεται να είναι αμοιβαία κατανοητές, αλλά το πραγματικό ποσό της μεταβολής, και ο βαθμός στον οποίο οι ποικιλίες θα πρέπει να θεωρούνται μια γλώσσα ή χωριστές γλώσσες, δεν έχουν συστηματικά αξιολογηθεί, και δεν υπάρχουν πολλά γνωστά πράγματα για τη κατάσταση της νοηματικής γλώσσας σε άλλες χώρες των Βαλκανίων.
Ένα αλφάβητο δύο χεριών είναι σε ευρεία χρήση με το αλφάβητο του ενός χωριού, το οποίο αν και χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά, έχει επίσημο καθεστώς.
Στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, οι κωφοί έχουν τα ίδια γλωσσικά δικαιώματα με τη νοηματική γλώσσα όπως έχουν οι ακούοντες με την προφορική γλώσσα. Θα πρέπει να παρέχονται διερμηνείς μεταξύ της νοηματικής και της Σερβοκροατικής για κωφούς ανθρώπους που ασχολούνται με κρατικούς φορείς και οι κυβερνητικές τηλεοπτικές εκπομπές θα πρέπει να μεταφράζονται σε νοηματική γλώσσα. Υπάρχει μια Επιτροπή για τη Νοηματική Γλώσσα που αποτελείται από μέλη που εκπροσωπούν την εκπαίδευση, την γλωσσολογία/παιδαγωγία, και τους τρεις λαούς της Βοσνίας. Από το νόμο, η Κροατική Ραδιοφωνία έχει στους ρόλους της να προωθήσει τη μετάφραση των προγραμμάτων στη νοηματική γλώσσα. Στο Κοσσυφοπέδιο, υπάρχουν διερμηνείς νοηματικής γλώσσας στα δελτία ειδήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Γλώσσες της Κροατίας Κατηγορία:Γλώσσες του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Γλώσσες της Σερβίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σλοβενίας Κατηγορία:Πολιτισμός στη Γιουγκοσλαβία Κατηγορία:Νοηματικές γλώσσες
Γκακένκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Τούνα Λούζο Μπραζιλέιρα
Η Τούνα Λούζο Μπραζιλέιρα είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπελέμ. Ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1903. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Francisco Vasques, χωρητικότητας 5000 θεατών. Συμμετέχει στην Campeonato Brasileiro Série C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Τούνα Λούζο Μπραζιλέιρα
Κεντρική Πλατεία Νέας Σμύρνης
Η '''Κεντρική Πλατεία Ν. Σμύρνης''' αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο γεωγραφικό σημείο στη Νέα Σμύρνη. Είναι μια από τις μεγαλύτερες πλατείες της Ελλάδας, έκτασης περίπου 20 στρεμμάτων μαζί με τον πεζοδρομημένο περίγυρο. Αποτελεί χώρο αναψυχής και περιπάτου, ενώ γύρω της έχει αναπτυχθεί το εμπορικό και διοικητικό κέντρο της πόλης. Στο χώρο της πλατείας γίνονται καλλιτεχνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις (συναυλίες, εκθέσεις βιβλίων, εορτές πρωτομαγιάς, ιωνικές γιορτές), πολιτικές συγκεντρώσεις, πανηγυρισμοί αθλητικών επιτυχιών και άλλα.
Θέση
Η Πλατεία Νέας Σμύρνης, ή «Κεντρική Πλατεία», βρίσκεται στο κέντρο του πολεοδομικού ιστού της πόλης. Στα ΒΑ οριοθετείται από τη λεωφόρο Ελευθερίου Βενιζέλου που αποτελεί τον κεντρικό οδικό άξονα της Νέας Σμύρνης και από τη γραμμή του τραμ. Ακριβώς στην πλατεία υπάρχει η στάση του τραμ «Αγία Φωτεινή» που συνδέει συγκοινωνιακά την πλατεία με την υπόλοιπη πόλη, το κέντρο της Αθήνας, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και τα παραλιακά προάστια Παλαιό Φάληρο, Ελληνικό, Γλυφάδα, Βούλα. Απ' την λεωφ. Ελ. Βενιζέλου διέρχεται η λεωφορειακή γραμμή 219 προς/από τα προάστια: Καλλιθέα, Δάφνη, Άγιος Δημήτριος. Απ΄την οδό Ομήρου διέρχoνται οι λεωφορειακές γραμμές: 218 προς το σταθμό Δάφνη (μέσω Άνω Ν.Σμύρνης), 219 προς τον Άγιο Δημήτριο και το σταθμό Δάφνη και 130 ερχόμενο από Πειραιά. Απ' την οδό Αγ.Φωτεινής διέρχονται οι λεωφορειακές γραμμές: 218 προς Καλλιθέα, Μοσχάτο και Πειραιά, 219 προς το σταθμό Καλλιθέα και 130 προς Πειραιά μέσω της συνοικίας Αμφιθέα Παλαιού Φαλήρου.
Στα ΒΔ η Κεντρική πλατεία οριοθετείται από την «οδό 25ης Μαρτίου» (πεζόδρομος) και εφάπτεται με την «πλατεία Καρύλλου», η οποία συνδέεται με το Άλσος Νέας Σμύρνης αποτελώντας έναν τεράστιο ενιαίο χώρο περιπάτου και αναψυχής. Kάτω από την έκταση αυτή έχει ήδη δημιουργηθεί και λειτουργεί υπόγειο parking.
Προς τα ΝΔ η Πλατεία οριοθετείται από την «οδό Ειρήνης» (πεζόδρομος), ενώ σε μικρή απόσταση υψώνεται το μέγαρο της Εστίας Νέας Σμύρνης.
Στα ΝΑ η Πλατεία οριοθετείται από την «οδό 2ας Μαΐου 1919» (πεζόδρομος), ημερομηνία της απόβασης στη Σμύρνη του ελληνικού στρατού. Επίσης, συνδέεται με τους μικρούς πεζόδρομους (οδοί Τροίας και Γορδίου) με την κεντρική εμπορική «οδό Ομήρου».
Διαμόρφωση
Η χωροθέτηση της Κεντρικής Πλατείας προβλέφθηκε από το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Νέας Σμύρνης, στα τέλη της δεκαετίας 1920-30, με προοπτική να αποτελέσει το εμπορικό κέντρο της προσφυγικής πόλης. Ήδη από το 1938 είχε δενδροφυτευτεί ο περίγυρός της, ενώ το εσωτερικό της για αρκετές δεκαετίες ήταν μια τεράστια επίπεδη αλάνα, μορφή που είχε ως το 1970.
Το 1968-1970, επί δημαρχίας Αθ. Παπαθανασίου, ο χώρος της πλατείας Ν. Σμύρνης αναπλάστηκε και δημιουργήθηκε μία από τις ομορφότερες ελληνικές πλατείες. Απέκτησε έξι λίμνες που επικοινωνούν με μικρούς καταρράκτες και συντριβάνια, τουριστικό περίπτερο, παιδικές γωνιές κλπ. Η μελέτη και η επίβλεψη της διαμόρφωσης έγιναν από τους αρχιτέκτονες Γιώργο Λεονάρδο και Λάζαρο Καλυβίτη. Το έργο υπήρξε πρωτοποριακό για την εποχή του με το μεγάλο σύστημα συνεχόμενων λιμνών, που λειτουργούσαν ως "καθρέπτες" πάνω στο μπετόν. Επίσης, δημιουργήθηκαν μικροί καταρράκτες και σιντριβάνια σε πολλά επίπεδα, γέφυρες και είσοδοι σε αυτή, με χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία τη στήλη και την πυραμίδα.
Σε κεντρικό σημείο του συμπλέγματος και εντός του υδάτινου στοιχείου προβλέφθηκε απ' τη μελέτη και υψώθηκε μνημειακή στήλη - οβελίσκος ύψους 15 μέτρων. Οι ανάγλυφες παραστάσεις και το βυζαντινό κιονόκρανο που κοσμούν τη στήλη είναι έργο του γλύπτη Βάσου Καπάνταη και υπενθυμίζουν τη σύνδεση της προσφυγικής αρχικά πόλης με τη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία.
Από το 2003 ξεκίνησε μια νέα ανάπλαση της πλατείας. Πεζοδρομήθηκαν οι τρεις οδικές πλευρές της (25ης Μαρτίου, Ειρήνης, 2ας Μαΐου) και στις 12 Αυγούστου 2004 έγιναν τα εγκαίνια με την υποδοχή της Ολυμπιακής Φλόγας. Το ίδιο έτος τοποθετήθηκε άγαλμα του Ε. Βενιζέλου στην κεντρική πρόσοψη της πλατείας και απέναντι από στάση του τραμ. Το 2005 ξεκίνησαν τα έργα ενοποίησης με την παρακείμενη πλατεία Καρύλλου, τα οποία διήρκεσαν περίπου μία πενταετία και περιλάμβαναν την κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ, το οποίο ολοκληρώθηκε το 2008. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενιαίου χώρου από την Πλατεία μέχρι και το Άλσος Νέας Σμύρνης, με την κατασκευή οδογέφυρας για πεζούς και περιπατητές.
Υπηρεσίες - Καταστήματα
Κάποια από τα γραφεία, υπηρεσίες και ιστορικά καταστήματα που λειτούργησαν κατά καιρούς γύρω από την πλατεία υπήρξαν:
Some Nights
Some Nights είναι το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος Fun., κυκλοφόρησε στις 21 Φεβρουαρίου 2012 από την Fueled by Ramen και ο παραγωγός του ήταν ο
Jeff Bhasker. Μετά την υπογραφή σε μια νέα δισκογραφική εταιρία, το συγκρότημα άρχισε να εργάζεται σ'αυτό το άλμπουμ για 9 μήνες στο 2011. Σε ορισμένες χώρες, το άλμπουμ έλαβε ένα αυτοκόλλητο της Parental Advisory, λόγω της χρήσης της λέξης fuck στο ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ.
To We Are Young κυκλοφόρησε ως το πρώτο single από το άλμπουμ για να ενισχυθεί το συγκρότημα στην mainstream επιτυχία με τη βοήθεια της τηλεόρασης και κέρδισε ένα Grammy. Το δεύτερο single έχει μπει τρίτο στα τοπ 100 του Billiboard για έξι εβδομάδες με έξι εκατομμύρια downloads.
Τραγούδια
Κατηγορία:Δισκογραφία των Fun. Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Τρίτωνας (δορυφόρος)
Τρίτωνας (αγγλικά: Triton) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ποσειδώνα. Ανακαλύφθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1846 από τον Ουίλιαμ Λάσελ. Ο Τρίτωνας είναι ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Ποσειδώνα και ο έβδομος, κατά σειρά μεγέθους, δορυφόρος του ηλιακού συστήματος. Επίσης είναι ο μοναδικός μεγάλος δορυφόρος του ηλιακού συστήματος ο οποίος έχει αντίθετη φορά από την φορά περιστροφής του πλανήτη του, του Ποσειδώνα. Λόγω της ανάδρομης τροχιάς του και του ότι η σύνθεση του είναι παρόμοια με του Πλούτωνα, πιστεύεται ότι ο Τρίτωνας ήταν σώμα της Ζώνης του Κάιπερ που πιάστηκε από την βαρύτητα του Ποσειδώνα. Το όνομά του προέρχεται από τον Τρίτωνα ο οποίος κατά την ελληνική μυθολογία ήταν μία θαλάσσια θεότητα και γιος του θεού Ποσειδώνα. Η άλλη σημερινή ονομασία του είναι Ποσειδώνας Ι (Neptune I). Ο Τρίτωνας είναι ένας από τους λίγους δορυφόρους στο Ηλιακό Σύστημα που είναι γνωστό ότι είναι γεωλογικά ενεργοί. Κύριο χαρακτηριστικό της επιφάνειας του Τρίτωνα είναι η παρουσία κρυοηφαιστείων αλλά και θερμοπιδάκων που εκτοξεύουν άζωτο.
Έρευνες έχουν δείξει ότι ο Τρίτωνας μπορεί να συντηρεί ένα υπόγειο ωκεανού νερού σε υγρή μορφή. Κύριο συστατικό αυτού του ωκεανού είναι το νερό ενώ υπάρχουν μεγάλες συγκεντρώσεις αμμωνίας που δρα ως αντιπυκτική ουσία, επιτρέποντας στο νερό να παραμείνει υγρό στους -90 βαθμούς Κελσίου. Είναι ο πιο μακρινός από τον Ήλιο ωκεανός νερού στο Ηλιακό Σύστημα, όμως όχι και το πιο κρύο υγρό περιβάλλον, τίτλο που κατέχουν οι λίμνες υδρογονανθράκων του Τιτάνα.
Ανακάλυψη και όνομα
Ο Τρίτωνας ανακαλύφθηκε από τον Βρετανό αστρονόμο Ουίλιαμ Λάσελ στις 10 Οκτωβρίου 1846 και μάλιστα μόλις 17 ημέρες μετά την ανακάλυψη του Ποσειδώνα. Όταν ο Τζον Χέρσελ έλαβε την είδηση ​​της ανακάλυψης του Ποσειδώνα, έγραψε στο Λάσελ προτείνοντάς του να αναζητήσει πιθανούς δορυφόρους. Ο Λάσελ το έπραξε και μετά από οκτώ ημέρες ανακάλυψε τον Τρίτωνα. Ακόμη ισχυρίστηκε ότι είχε ανακαλύψει και δακτυλίους. Παρά το γεγονός ότι ο Ποσειδώνας επιβεβαιώθηκε αργότερα να διαθέτει δακτυλίους, είναι τόσο εξασθενημένοι και σκοτεινοί που είναι αμφίβολο ότι τους είδε στην πραγματικότητα.
Χαρακτηριστικά
Ο Τρίτωνας είναι ένας ξεχωριστός δορυφόρος σε σύγκριση με τους άλλους δορυφόρους του Ηλιακού μας συστήματος, λόγω της ανάδρομης τροχιάς του γύρω από τον Ποσειδώνα (δηλαδή έχει τροχιά με αντίθετη κατεύθυνση από την περιστροφή του πλανήτη). Οι περισσότεροι από τους εξωτερικούς δορυφόρους του Δία και του Κρόνου έχουν επίσης ανάδρομη τροχιά, όπως και μερικά από τα εξωτερικά φεγγάρια του Ουρανού. Ωστόσο, αυτά τα φεγγάρια είναι όλα πολύ πιο μακριά από τους πλανήτες τους και είναι και αρκετά πιο μικρά. Το μεγαλύτερο από αυτά (Φοίβη) έχει διάμετρο ίση με το 8 % της διαμέτρου (και 0,03 % της μάζας) του Τρίτωνα. Επίσης, ο Τρίτωνας είναι σε συγχρονισμένη περιστροφή με τον Ποσειδώνα, έχει δηλαδή πάντα μία όψη προσανατολισμένη προς τον πλανήτη.
Ο Τρίτωνας είναι o έβδομος μεγαλύτερος δορυφόρος και το δέκατο έκτο μεγαλύτερο αντικείμενο στο ηλιακό σύστημα, είναι ελαφρώς μεγαλύτερος από τον Πλούτωνα και την Έρις. Αποτελεί περισσότερο από το 99,5% του συνόλου της μάζας των αντικειμένων που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Ποσειδώνα, συμπεριλαμβανομένων των δακτυλίων του πλανήτη και των άλλων δεκατριών γνωστών δορυφόρων. Ενώ η ακτίνα, η πυκνότητα (2,061 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό), η θερμοκρασία και η χημική σύνθεση του είναι παρόμοια με εκείνα του Πλούτωνα. Όπως και στον Πλούτωνα, 55% της επιφάνειας του Τρίτωνα καλύπτεται με παγωμένο άζωτο, με παγωμένο νερό καλύπτεται το 15-35% και με ξηρό πάγο (παγωμένο διοξείδιο του άνθρακα) το υπόλοιπο 10-20%. Επίσης υπάρχουν ίχνη από μεθάνιο (0,1%) και μονοξείδιο του άνθρακα (0,05%). Η πυκνότητα του Τρίτωνα συνεπάγεται ότι είναι πιθανώς περίπου 30-45% παγωμένο νερό, και το υπόλοιπο βραχώδες υλικό. Η επιφάνεια του Τρίτωνα είναι 23 εκατομμύρια τχλμ., δηλαδή 4,5% της επιφάνειας της Γης, ή 15,5% της χερσαίας επιφάνειας της Γης. Ακόμη έχει σημαντικά υψηλή λευκαύγεια, αντανακλώντας έτσι το 60-95% του ηλιακού φωτός που φθάνει σε αυτόν. Για σύγκριση μόνο, η Σελήνη αντανακλά μόνο 11%.
Παρατηρήσεις και εξερεύνηση
Η τροχιά του Τρίτωνα είχε οριστεί με μεγάλη ακρίβεια κατά τον 19ο αιώνα. Βρέθηκε να έχει ανάδρομη τροχιά, με πολύ μεγάλη γωνία κλίσης ως προς το επίπεδο της τροχιάς του Ποσειδώνα. Οι πρώτες λεπτομερείς παρατηρήσεις του Τρίτωνα δεν έγιναν μέχρι το 1930. Λίγα ήταν γνωστά για το δορυφόρο μέχρι που το Βόγιατζερ 2 έφτασε εκεί στο τέλος του 20ου αιώνα. Πριν από την άφιξη του Βόγιατζερ 2, οι αστρονόμοι υποψιάστηκαν ότι ο Τρίτωνας θα μπορούσε να έχει θάλασσες από υγρό άζωτο και μια ατμόσφαιρα αζώτου και μεθανίου με πυκνότητα ίσο με το 30% αυτής της Γης. Όπως και οι διάσημες υπερεκτιμήσεις της ατμοσφαιρικής πυκνότητας του Άρη, αυτό ήταν εντελώς εσφαλμένο. Η πρώτη προσπάθεια για τη μέτρηση της διαμέτρου του Τρίτωνα έγινε από τον Γκέραρντ Κάιπερ το 1954 ο οποίος την υπολόγισε γύρω στα 3.800 χιλιόμετρα. Μεταγενέστερες προσπάθειες μέτρησης έφτασαν σε τιμές που κυμαίνονται από 2.500 έως 6.000 χλμ., ή ελαφρώς μικρότερη από ότι η Σελήνη σε σχεδόν με το ήμισυ της διαμέτρου της Γης. Τα στοιχεία από την προσέγγιση του Βόγιατζερ 2 με τον Ποσειδώνα στις 25 Αυγούστου του 1989, οδήγησαν σε μια πιο ακριβή εκτίμηση της διαμέτρου του Τρίτωνα (2.706 χιλιόμετρα). Στη δεκαετία του 1990, διάφορες παρατηρήσεις που έγιναν από τη Γη χρησιμοποιώντας την απόκρυψη των κοντινών αστεριών, έδειξαν την παρουσία μιας ατμόσφαιρας και μιας εξωτικής επιφάνειας. Οι παρατηρήσεις αυτές δείχνουν ότι η ατμόσφαιρα είναι πυκνότερη από ότι είχαν δείξει οι μετρήσεις του Βόγιατζερ 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ποσειδώνα
Γιώργος Σιδέρης
Ο Γιώργος Σιδέρης (Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 5 Απριλίου 1938) είναι Έλληνας διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής. Γνωστός και με το προσωνύμιο Φόντακας, υπήρξε από τους κορυφαίους του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η καταγωγή του είναι από τη Νάξο με πατέρα από την Κόρωνο και μητέρα από τον Δαμαριώνα.
Σε συλλογικό επίπεδο
Το 1969 είχε καταταγεί 17ος στο δημοψήφισμα για τον καλύτερο παίκτη της Ευρώπης, πρώτος είχε ψηφιστεί ο Ιταλός Τζιάνι Ριβέρα. Το 1970 πήγε στην Αντβέρπ στο Βέλγιο, για να ξαναγυρίσει στον Ολυμπιακό τον Ιανουάριο του 1972. Τελευταίος του επίσημος ή φιλικός αγώνας του υπήρξε το ντέρμπι πρωταθλήματος Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 0-0 της 20ης Φεβρουαρίου 1972, όπου σχεδόν 34ετής αντικαταστάθηκε στο 55' από τον Γιώτη Παπαδημητρίου.
Το 1962 φόρεσε τη φανέλα της ιταλικής Λανερόσι σε φιλικούς αγώνες μετά από πρόσκληση της ιταλικής ομάδας, ενώ την ίδια χρονιά είχαν δείξει ενδιαφέρον για την απόκτησή του οι Ίντερ, Φιορεντίνα, και Ατλέτικο Μαδρίτης.
Συνολικά με τη φανέλα του Ολυμπιακού (1959-1970, 1972) είχε 285 συμμετοχές και 224 τέρματα σε αγώνες της Α' Εθνικής κατηγορίας, επίδοση που τον καθιστά πρώτο σκόρερ όλων των εποχών για τους "ερυθρόλευκους" και τέταρτο συνολικά στην ιστορία του θεσμού.
Το 1969, με 35 γκολ αναδείχθηκε 2ος σκόρερ των ευρωπαϊκών εθνικών πρωταθλημάτων και πήρε το "αργυρό παπούτσι". Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του ελληνικού Κυπέλλου με 73 γκολ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε συνολικά 542 τέρματα, εκ των οποίων τουλάχιστον 351 σε επίσημους αγώνες, αριθμοί μεγαλύτεροι από οποιοδήποτε άλλου παίκτη στην ελληνική ποδοσφαιρική ιστορία.
Στην Εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας, για την οποία αγωνίστηκε πρώτη φορά στις 3 Δεκεμβρίου 1958 στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Γαλλίας (1-1), για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών 1960. Υπήρξε μέλος της ομάδας από το 1958 έως το 1970 επιτυγχάνοντας 14 τέρματα σε 28 συνολικά συμμετοχές, που τον καθιστούν ένατο στη σχετική λίστα με τους σκόρερ όλων των εποχών της Ελλάδας.
Σύμφωνα με ψηφοφορία μεταξύ των Ελλήνων φιλάθλων, που διοργάνωσε το 2010 ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ, ο Σιδέρης συγκαταλέγεται στην καλύτερη ενδεκάδα της δεκαετίας του '60.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Αναστάσιος Ζίννης
Ο Αναστάσιος Ζίννης (1829–1899) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1829 στο Μονοδένδρι Ιωαννίνων και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου το 1854 αναγορεύθηκε διδάκτωρ ιατρικής, χειρουργικής και μαιευτικής. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στην παιδιατρική σπουδάζοντας στο Παρίσι. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1858 και διορίστηκε ως πρώτος διευθυντής του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι το 1879. Διορίστηκε αρχικά έκτακτος και έπειτα τακτικός καθηγητής της κλινικής παιδικών νοσημάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα υπήρξε μέλος επιστημονικών ερευνών, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες. Πέθανε στις 8 Μαρτίου του 1899 στην Αθήνα.
Εργογραφία
Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του ήταν τα εξής :
Γιώργος Καράγκουτης
Ο Γιώργος Καράγκουτης (Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 1976) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,08 μέτρα, αγωνιζόταν τόσο στη θέση του σμολ φόργουορντ όσο και σε αυτή του πάουερ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Ο Καράγκουτης ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Πανιωνίου. Ως μαθητής με τη σχολική ομάδα του Ομηρείου Λυκείου Ν. Σμύρνης, στην οποία μετείχε και ο Γιώργος Καλαϊτζής, έφτασε ως τον τελικό του πανελληνίου σχολικού πρωταθλήματος 1994. Από 16 ετών αγωνιζόταν στην πρώτη ομάδα του Πανιωνίου δίπλα σε μεγάλα αστέρια της ομάδας. Με τον Πανιώνιο το 1995 ήταν φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος και το 1998 έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς.
Συνέχισε στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο τη σεζόν 1999-2000 κατέκτησε την Ευρωλίγκα και το Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Τη σεζόν 2000-01 αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Το 2002 μεταγράφηκε στη Νήαρ Ηστ και το 2003 έπαιξε Μαρούσι. Με το Μαρούσι το 2004 κατέκτησε τη δεύτερη θέση της Α1, το 2005 τη δεύτερη θέση στην κανονική περίοδο της Α1 και το 2006 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας.
Αποσύρθηκε από τα παρκέ το 2007, σε ηλικία 31 ετών.
Είναι ο 3ος καλαθοσφαιριστής στη συγκομιδή ριμπάουντ στην ιστορία του επαγγελματικού ελληνικού πρωταθλήματος με 1.877.
Εθνικές ομάδες
Έχει συμμετάσχει στις εθνικές ομάδες όλων των ηλικιών ξεκινώντας από την εθνική παίδων το 1992. Με την Εθνική εφήβων αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στο Μουντομπάσκετ Εφήβων το 1995.
Με την εθνική ανδρών έκανε ντεμπούτο στις 8-11-1994 σε φιλικό με τη Γερμανία πετυχαίνοντας 5 πόντους. Τελευταίο διεθνές ματς έπαιξε στις 23-6-1999 στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα επί της Λιθουανίας. Υπήρξε διεθνής 25 φορές και σημείωσε 100 πόντους. Συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1999 και στο Μουντομπάσκετ 1998, στα οποία η Εθνική Ελλάδας κατέκτησε την 4η θέση.
Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας
μικρογραφία|δεξιά|Το εξώφυλλο του λεξικού Το Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας (Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology) δημοσιεύθηκε το 1849 (αρχικά δημοσιεύθηκε το 1844 υπό ελαφρώς διαφορετικό τίτλο) και είναι βιογραφικό λεξικό σε μορφή εγκυκλοπαίδειας, που το επιμελήθηκε ο λεξικογράφος Ουίλλιαμ Σμιθ (William Smith). Το λεξικό είναι τρίτομο με 3.700 σελίδες και πρόκειται για κλασικό έργο λεξικογραφίας του 19ου αιώνα. Το έργο είναι μέρος «τριλογίας» του Σμιθ μαζί με τα Λεξικό των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων (1842) και Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής γεωγραφίας (1854).
Γιώργος Καράγκουτης
Εθνικές ομάδες
Το ρεκόρ του σκοραρίσματος με την Εθνική είναι 11 πόντοι σε φιλικό με την Ολλανδία στις 2-6-1999. Στα ματς των μικρών εθνικών ομάδων το ρεκόρ του είναι 26 πόντοι σε φιλικό αγώνα της εθνικής εφήβων με τη Γαλλία, στις 29-12-1994.
Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας
Συγγραφείς και πεδίο εφαρμογής
μικρογραφία|δεξιά|Σελίδα από το λήμμα Φιλόλαος (Charles Peter Mason, 1870) Στο έργο συμμετέχουν τριάντα πέντε συγγραφείς, εκτός από τον επιμελητή του, ο οποίος είναι επίσης συγγραφέας για ορισμένα από τα λήμματα και άρθρα του έργου. Οι συγγραφείς του ήταν κλασικοί λόγιοι της εποχής, κυρίως από τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Κέιμπριτζ, της Βόννης και της Σχολής Ράγκμπυ, καθώς και από μερικά άλλα θεσμικά όργανα. Πολλές από τις μυθολογικές καταχωρήσεις στο λεξικό ήταν έργο του Γερμανού ομογενούς Λέοναρντ Σμιτς, ο οποίος ήταν τότε γνωστός, διότι βοήθησε στη διάδοση της γερμανικής κλασικής φιλολογίας στη Μεγάλη Βρετανία.
Γιώργος Καράγκουτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας
Συγγραφείς και πεδίο εφαρμογής
Όσον αφορά στις βιογραφίες, ο Σμιθ επιδιώκει να είναι πλήρεις. Στον πρόλογο του έργου, γράφει:
Πολλά από τα λήμματα και τα άρθρα του λεξικού παραπέμπουν στα πιο πρόσφατα έργα, αλλά ο Ρόμπερτ Γκρέιβς έχει κατηγορηθεί για «ανάρτηση εντυπωσιακών εμφανίσεων με αναφορές σε πηγές του, κατ' ευθείαν και ανεξέλεγκτα», ιδίως σε αυτά που γράφει στο έργο του The Greek Myths.
Ο Charles Peter Mason έγραψε μεταξύ άλλων στις σελίδες 304 και 305 του λεξικού:
Χρήση και διαθεσιμότητα σήμερα
Το έργο είναι σήμερα κοινό κτήμα, έτσι είναι διαθέσιμο σε διάφορα σημεία στο διαδίκτυο.
Αν και γενικά πολύ ακριβές (σπανίως τα αρχαία κείμενα έχουν τροποποιηθεί τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογούν μια βιογραφική αλλαγή) του λείπει κατά πολύ η σε μεγάλο βαθμό ακρίβεια, ιδιαίτερα στο επιγραφικό υλικό και στις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις, όπως η Αθηναίων Πολιτεία του Αριστοτέλη και η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β. Το πιο σοβαρό είναι ίσως το πλαίσιο εντός του οποίου αντιμετωπίζονται οι αρχαίες μαρτυρίες, καθώς αυτό έχει αλλάξει πολλές φορές κατά τον έναν και μισό αιώνα που μεσολάβησε.
Κότινος (στεφάνι)
Ο κότινος ήταν στεφάνι από κλαδί αγριελιάς με το οποίο στεφάνωναν τον νικητή στους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Τα κλαδιά από την ελιά, που βρισκόταν κοντά στο ναό του Δία, τα έκοβε ένας «παις αμφιθαλής» (δηλαδή ένα αγόρι του οποίου και οι δύο γονείς βρίσκονταν εν ζωή) με χρυσό ψαλίδι. Στη συνέχεια τα πήγαινε στο ναό της Ήρας και τα τοποθετούσε πάνω σε μια χρυσελεφάντινη τράπεζα. Από εκεί τα έπαιρναν οι Ελλανοδίκες, οι κριτές των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων, έφτιαχναν στεφάνια και τα πρόσφεραν στους νικητές ως βραβείο.
Ιστορικά στοιχεία
Στους ολυμπιακούς αγώνες ο κότινος καθιερώθηκε ως έπαθλο για τους νικητές από τον Ίφιτο τον βασιλιά της Ηλείας ύστερα από χρησμό που του δόθηκε από το μαντείο των Δελφών για να ενθαρρύνει τους αθλητές να συμμετέχουν. Πρώτη φορά δόθηκε, σύμφωνα με τον Παυσανία το 752 π.Χ. κατά την έκτη ολυμπιακή διοργάνωση και αντικατέστησε τον καρπό της μηλιάς που δινόταν ως τότε ενώ σύμφωνα με τη μυθολογία εισήχθη ως έπαθλο για τον νικητή του δρόμου (το αρχαιότερο αγώνισμα) από τον Ηρακλή, προς τιμήν του πατέρα του Δία. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Ιδαίος Ηρακλής ήταν αυτός που έφερε την ελιά από την πατρίδα του την Κρήτη ή από τον βορρά και τη φύτεψε στην Ολυμπία. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του πήγε μια μέρα στην Ολυμπία για να τρέξουν και λέγεται ότι αυτοί υπήρξαν οι πρώτοι αγώνες δρόμου, ενώ ο Ηρακλής ήταν αυτός που στεφάνωσε πρώτος με κλαδί ελιάς τον νικητή. Το στεφάνι ελιάς είχε συμβολική σημασία, καθώς θεωρούσαν πως έφερνε τύχη και θεϊκή προστασία στον στεφανωμένο αθλητή. Ο Φλέγων ο Τραλλιανός αναφέρει ότι στους πρώτους πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν βράβευαν με στεφάνι τους νικητές. Αργότερα, αφού συμβουλεύτηκαν το μαντείο των Δελφών, πήραν απάντηση ότι το στεφάνι του νικητή θα πρέπει να είναι φτιαγμένο από κλαδιά αγριελιάς. αριστερά|μικρογραφία|308x308εσ
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική γραμματεία
Ο Ηρόδοτος περιγράφει την ακόλουθη ιστορία που σχετίζεται με το στεφάνι ελιάς: Ο Ξέρξης ανέκρινε μερικούς από τους Αρκάδες μετά τη μάχη των Θερμοπυλών. Απορημένος ρώτησε να μάθει γιατί τόσοι λίγοι Έλληνες πολέμησαν για την υπεράσπιση των Θερμοπυλών. Η απάντηση τους ήταν: «Όλοι οι υπόλοιποι άνδρες συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες». Και όταν ρώτησε «Ποιο είναι το έπαθλο για το νικητή;»...«Ένα στεφάνι ελιάς» αποκρίθηκαν. Τότε, ο Τιγράνης, ένας από τους στρατηγούς του, πρόφερε: «Αλίμονο, Μαρδόνιε, ενάντια σε τί άνδρες μας έφερες να πολεμήσουμε, σ' αυτούς που δεν πολεμούν για χρήματα αλλά για την αρετή.» [Link]
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες διέφεραν από τους άλλους Πανελληνίους αγώνες, οι οποίοι είχαν ο καθένας έπαθλο από διαφορετικό φυτό, που χρησιμοποιούνταν στην τελετή απονομής των νικητών (πεύκο στα Ίσθμια, σέλινο στα Νέμεα και δάφνη στα Πύθια).
Ολυμπιακά μετάλλια
Σε αντίθεση με την αρχαιότητα, στους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες, οι νικητές είναι οχτώ και αποκαλούνται Ολυμπιονίκες, ενώ μόνον οι τρεις πρώτοι ανεβαίνουν στο βάθρο. Ο πρώτος βραβεύεται με το χρυσό, ο δεύτερος με το αργυρό και ο τρίτος με το χάλκινο μετάλλιο. Στους υπόλοιπους πέντε Ολυμπιονίκες απονέμεται δίπλωμα συμμετοχής. Λόγω του συμβολισμού του ο κότινος (παγκόσμιο σύμβολο ειρήνης και ελευθερίας) επιλέχθηκε να είναι το έμβλημα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 που διεξήχθησαν στην Αθήνα, όπου για πρώτη φορά αναβίωσε η αρχαία παράδοση απονομής κότινου στους νικητές. Οι τρεις πρώτοι διακριθέντες αθλητές κάθε αθλήματος βραβεύονταν με μετάλλιο και στέφονταν με κότινο. Οι επόμενοι πέντε Ολυμπιονίκες έλαβαν δίπλωμα συμμετοχής και στέφθηκαν επίσης με στεφάνι ελιάς.
Παραπομπές
Κότινος
3Γεια
Επαρχία Μπουκ (Ουλσάν)
Η Επαρχία Μπουκ (Μπουκ-γκου) είναι η βορειότερη επαρχία του Ούλσαν στη Νότια Κορέα. Το όνομά της επαρχίας σημαίνει κυριολεκτικά "Βόρεια Πτέρυγα". Εκτείνεται περίπου από τον Κυκλικό Δρόμο προς την Μόχουα στη βόρεια και προς την ακτή στα ανατολικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Η έκταση είναι 80.41 τ.χλμ. και 149.676 ζούσαν στην επαρχία το 2006. Υπάρχουν 77.214 άνδρες και 71.183 γυναίκες. 961 άνδρες και 318 γυναίκες ήταν από άλλες χώρες το 2006. Σε κανένα ντονγκ (υποδιαίρεση) οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άνδρες.
Διοικητικές διαιρέσεις
Τα 27 ντονγκ του Μπουκ-γκου είναι τα εξής:
Τοπικά αξιοθέατα
Η παραλία Τζόνγκτζα (κορεατικά: 정자 해수욕장) είναι η πιο δημοφιλής στο Ούλσαν. Υπάρχουν αρκετά εστιατόρια ωμού ψαριού και ευχάριστα εστιατόρια-μπαρ που ευθυγραμμίζουν τον παραλιακό δρόμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι στο Ούλσαν την επισκέπτονται σπάνια, επειδή βρίσκεται στην άλλη άκρη ενός διεστραμμένου δρόμου πάνω από τους λόφους νότια του Μούριονγκσαν (무룡산), τον δεύτερο μεγαλύτερο λόφο του Ούλσαν.