cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία της Μαδρίτης
Πρώτη επίθεση
Ο Μόλα επιτέθηκε στις 8 Νοεμβρίου με 20.000 στρατιώτες, κυρίως μαροκινούς regulars, υποστηριζόμενους από ιταλικό ελαφρύ πεζικό και γερμανικά άρματα μάχης Panzer I υπό τον Γερμανό αξιωματικό Wilhelm von Thoma. Η γερμανική Λεγεώνα Κόνδορ παρείχε επίσης αεροπορική υποστήριξη.
Οι δημοκρατικοί είχαν αναπτύξει 12.000 στρατιώτες στο Carabanchel και 30.000 περισσότεροι για να αντιμετωπίσουν την κύρια επίθεση στο Casa de Campo. Παρά την υπεροχή τους σε αριθμούς, ήταν άθλια εξοπλισμένοι, έχοντας ως επί το πλείστον μόνο ελαφρά όπλα. Επιπλέον, οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν ποτέ εκπαιδευτεί στη χρήση όπλων, πόσο μάλλον σε έμπειρους αγώνες. Εντούτοις, έκρυψαν την εθνικιστική επίθεση στην Casa de Campo. Οι Regulars τελικά έσπασαν στη Φυλακή Modelo, αλλά η επίθεση σταμάτησε στο δυτικό περιθώριο της πόλης. Ο Δημοκρατικός στρατηγός Μιάχα ο οποίος, ο ίδιος, αγωνιζόταν να φτάσει στα κατεστραμμένα κτίρια όπου τα δημοκρατικά στρατεύματα βρίσκονταν και με το πιστόλι στο χέρι, κάλεσε τα στρατεύματα που υποχωρούσαν να πεθάνουν μαζί του, αντί να φύγουν σαν δειλοί.
Καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, το ραδιόφωνο της πόλης καλούσε τους πολίτες της πόλης να κινητοποιήθούν και να υποστηρίξουν το μέτωπο, με το σλόγκαν "Νο pasarán!" («Δεν θα περάσουν!»). Αργά στις 8 Νοεμβρίου, η πρώτη διεθνής ταξιαρχία, η οποία αριθμούσε συνολικά 1.900 άνδρες, έφτασε στο μέτωπο, περνώντας από τη Gran Via στο κέντρο της πόλης. Η άφιξή τους ήταν μια σημαντική ώθηση για τους υπερασπιστές της Μαδρίτης. Τα ξένα στρατεύματα, ήταν στην πραγματικότητα ένα μείγμα εθελοντών από τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία και διάφορα άλλα έθνη - συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού του Ουίνστον Τσόρτσιλ, Esmond Romilly. Οι δημοκρατικοί υποδέχτηκαν με κραυγές το σοβιετικό πεζικό.
Παύση και αντεπιθέσεις
Στις 9 Νοεμβρίου, οι εθνικιστές άλλαξαν το επίκεντρο της επίθεσης τους προς το προάστιο της Καραμπανσέλ, αλλά ο τρόπος που ήταν χτισμένη η αστική αυτή περιοχή αποδείχτηκε πολύ δύσκολο εμπόδιο. Τα αποικιακά μαροκινά στρατεύματα συνεπλάκησαν σε μάχες σε αστικό περιβάλλον (στο οποίο είχαν μικρή προηγούμενη εμπειρία, η μεγαλύτερη δύναμή τους ήταν σε πόλεμο ανοιχτών χωρών) με πολλές απώλειες.
Το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου, ο στρατηγός Kléber ξεκίνησε μια επίθεση της XI Διεθνούς Ταξιαρχίας στις εθνικιστικές θέσεις στο Casa de Campo, η οποία διήρκεσε όλη τη νύχτα και μέρος του επόμενου πρωινού. Στο τέλος του αγώνα, τα εθνικιστικά στρατεύματα είχαν αναγκαστεί να υποχωρήσουν, εγκαταλείποντας όλες τις ελπίδες μιας άμεσης επίθεσης και επικράτησης στη Μαδρίτη μέσω του Casa de Campo, ενώ η ΧΙ ταξιαρχία είχε χάσει το ένα τρίτο των ανδρών της. Εν τω μεταξύ, τα δημοκρατικά στρατεύματα προέλασαν σε όλη τη διάρκεια της μάχης στη Μαδρίτη, στις 9, 10 και 17 Νοεμβρίου, οδηγώντας τους εθνικιστές σε κάποιες θέσεις, αλλά δεχόμενοι σοβαρές απώλειες κατά την διαδικασία.
Την 10η, 4.000 αναρχικοί στρατιώτες της CNT υπό τον αναρχικό πρωθυπουργό της πρωτεύουσας, Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, έφτασαν από το μέτωπο της Αραγονίας ως ενισχύσεις για την υπεράσπιση της πρωτεύουσας. Στις 11 Νοεμβρίου, ξεκίνησαν Σφαγή Παρακουέγιος από την δημοκρατική πλευρά, όταν 1.029 εθνικιστές αιχμάλωτοι από την φυλακή Μοντέλο και εκτελέστηκαν στην κοιλάδα Χαράμα από το Δημοκρατικό 5ο σύνταγμα ως πιθανοί συμπαθούντες της εθνικιστικής πλευράς.Υποστηρίχθηκε ότι οι δολοφονίες διατάχθηκαν από τον κομμουνιστή ηγέτη Σαντιάγο Καρρίλο, αλλά αυτό δεν αποδείχθηκε ποτέ. Σύμφωνα με τον Άντονυ Μπίβορ, η διαταγή για τη σφαγή προήλθε είτε από τον José Cazorla Maure, τον αναπληρωτή του Carrillo, είτε από τον σοβιετικό σύμβουλο Μιχαήλ Κολτσόφ. Οι εκτελέσεις καταδικάστηκαν από τον αναρχικό διευθυντή φυλακισμένων, Melchor Rodriguez.
Στις 12, η νεοαφιχόμενη XII Διεθνής Ταξιαρχία, υπό τον στρατηγό Mate "Lukacs" Zalka (γερμανικά, σκανδιναβικά, γαλλικά, βελγικά και ιταλικά στρατεύματα), ξεκίνησε επίθεση στις εθνικιστικές θέσεις στο λόφο Cerro de los Ángeles, νότια της πόλης, για να αποφευχθεί η αποκοπή του δρόμου της Βαλένθια. Η επίθεση κατέρρευσε λόγω προβλημάτων γλώσσας και επικοινωνίας και ανεπαρκούς υποστήριξης πυροβολικού. Ωστόσο, ο δρόμος προς τη Βαλένθια παρέμεινε ανοικτός.
Σαιν-Ζυστ-αν-Μπρι
Το Σαιν-Ζυστ-αν-Μπρι (γαλλικά: Saint-Just-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Πολιορκία της Μαδρίτης
Η τελική επίθεση των εθνικιστών
Την 19η, οι εθνικιστές έκαναν την τελική μετωπική επίθεση και, υπό την κάλυψη του πυροβολικού, στρατεύματα του Μαρόκου και της Ισπανικής Ξένης Λεγεώνας πολέμησαν στην πανεπιστημιακή συνοικία της Μαδρίτης. Οι πολεμικές μάχες του δρόμου ακολούθησαν. Ο Ντουρρούτι, ο αναρχικός ηγέτης, σκοτώθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες από φίλια πυρά. Παρά τις άγριες αντεπιθέσεις της XI Διεθνούς Ταξιαρχίας και των ισπανικών Δημοκρατικών μονάδων, οι Εθνικιστές συνέχισαν να παραμένουν στην Πανεπιστημιακή Πόλη και μέχρι το τέλος της μάχης είχαν στην κατοχή τους τρία τέταρτα του συγκροτήματος. Ωστόσο, η προσπάθειά τους να κατακλύσουν τη Μαδρίτη είχε αποτύχει, ενόψει της απροσδόκητα σκληρής αντίστασης των δημοκρατικών.
Σαιν-Ζυστ-αν-Μπρι
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πολιορκία της Μαδρίτης
Το μέτωπο σταθεροποιείται
Τον Δεκέμβριο, και οι δύο πλευρές είχαν εξαντληθεί και το μέτωπο είχε σταθεροποιηθεί στην πόλη, που ξεκινά από το Εθνικιστικό τομέα πάνω από τον ποταμό Manzanares, στην Πανεπιστημιακή Πόλη, μέσω του πάρκου Casa de Campo και στους δρόμους της περιοχής Carabanchel. Ο πληθυσμός της Μαδρίτης υποβλήθηκε σε ένα σποραδικό βομβαρδισμό από το πυροβολικό και εναέριο βομβαρδισμό και τα διαθέσιμα τρόφημα ξοδεύονταν καθώς ο χειμώνας συνεχίστηκε. Η ένωση UGT μεταβίβασε ορισμένες ζωτικής σημασίας βιομηχανίες σε σήραγγες του μετρό κάτω από την πόλη. Η τελική δράση του Φράνκο το 1936 ήταν να προσπαθήσει να αποκόψει το δρόμο προς την Κορουνία, βορειοανατολικά της Μαδρίτης, ως το πρώτο βήμα προς την περιπέτεια της ισπανικής πρωτεύουσας. Η Μάχη της οδού Corunna οδήγησε επίσης σε ένα αδιέξοδο. Τα θύματα που προκλήθηκαν στη μάχη της Μαδρίτης δεν υπολογίστηκαν ποτέ με ακρίβεια, αλλά ο Βρετανός ιστορικός Hugh Thomas εκτιμά ότι έφτασαν τις 10.000 μεταξύ των δύο πλευρών και του άμαχου πληθυσμού.
Μάχες στην Μαδρίτη (1937)
Μετά τη Μάχη της Μαδρίτης, η δημοκρατική κυβέρνηση προσπάθησε να αναδιοργανώσει τις ένοπλες δυνάμεις της με πολιτοφύλακες σε έναν τακτικό στρατό, τον Λαϊκό Δημοκρατικό Στρατό. Αυτό επιτεύχθηκε με την ενσωμάτωση των πολιτοφυλακών στον προπολεμικό στρατό που είχε μεσολαβήσει με τη Δημοκρατία. Αν και θεωρητικά αυτό μείωσε τη δύναμη των πολιτικών κομμάτων σε σχέση με την κυβέρνηση, στην πράξη αύξησε την επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο οδήγησε στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής μέσω των πιστών, πειθαρχημένων και στρατιωτικών μονάδων του Αντιφασιστικού Εργατικού και Αγροτικού Militias (MAOC ). Επίσης, κοντά στο Κομμουνιστικό Κόμμα υπήρχαν οι σοβιετικοί πάροχοι όπλων και ξένοι εθελοντές και σύμβουλοι (και οι δύο ομάδες παρείχαν μεγάλο μέρος της πρακτικής στρατιωτικής εμπειρίας από τη δημοκρατική πλευρά). Ως εκ τούτου, το κόμμα είχε δυσανάλογη επίδραση στον διορισμό στρατιωτικών διοικητών και στον καθορισμό στρατιωτικής πολιτικής και στρατηγικής. Το έτος 1937 σημειώθηκαν δύο μεγάλες μάχες στην άμεση περιοχή γύρω από τη Μαδρίτη, η μάχη του Jarama (Ιανουάριος-Φεβρουάριος) και η μάχη του Brunete τον Ιούλιο. Επιπλέον, δύο άλλες μάχες διεξήχθησαν μακρύτερα στο πλαίσιο της εκστρατείας του Φράνκο για την ανάληψη της πρωτεύουσας: το Μάρτιο, στη Γκουανταλαχάρα και στο τέλος Δεκεμβρίου στο Teruel, και τα δύο βορειοανατολικά της Μαδρίτης. Στην πρώτη από αυτές τις μάχες, στις αρχές του 1937 ο Φράνκο προσπάθησε να διασχίσει τον ποταμό Jarama για να κόψει το δρόμο μεταξύ Μαδρίτης και Βαλένθια, όπου οι δημοκρατικοί είχαν μεταφέρει την κυβέρνησή τους. Τα στρατεύματα του Φράνκο κατάφεραν να φτάσουν στην ανατολική όχθη του Jarama, αλλά απέτυχαν να διακόψουν τις επικοινωνίες μεταξύ Μαδρίτης και Βαλένθια. Οι απώλειες και στις δύο πλευρές ήταν μεγάλες, εκτιμώντας από 6.000 έως 20.000 σε κάθε πλευρά. Τον Μάρτιο, η μάχη της Γουαδαλαχάρα διεξήχθη περίπου 60 χλμ. Βορειοανατολικά της Μαδρίτης, όταν οι δημοκρατικοί στρατιώτες διεύθυναν μια προσπάθεια Ιταλών να διασχίσουν τον ποταμό Jarama, περικλείοντας τις άμυνες της Μαδρίτης και να ξεκινήσουν μια επίθεση στην πόλη. Τον Μάιο, οι δημοκρατικές δυνάμεις του πολωνού κομμουνιστή αξιωματικού Karol Świerczewski προσπάθησαν να ξεφύγουν από τη Μαδρίτη σε μια θωρακισμένη επίθεση, αλλά απωθήθηκαν. Μια πολύ πιο φιλόδοξη βόρεια επίθεση ξεκίνησε από τους δημοκρατικούς τον Ιούλιο, με σκοπό να περικυκλωθούν οι εθνικιστές. Ωστόσο, η επακόλουθη Μάχη του Μπρουνέ ήταν αιματηρή. Η αρχική δημοκρατική επίθεση πήρε το Μπρουνέ και έσπρωξε πίσω το εθνικιστικό μέτωπο περίπου 12 χιλιόμετρα, αλλά οι αποφασισμένες εθνικιστικές αντεπιθέσεις ανακατέλαβαν αυτή την επικράτεια μέχρι το τέλος των μαχών. Στην περίπτωση αυτή, οι Δημοκρατικές απώλειες ήταν σημαντικά υψηλότερες από αυτές των εθνικιστών. Στα τέλη του 1937, οι εθνικιστές έλαβαν μεγάλο μέρος της βόρειας Ισπανίας της βιομηχανικής καρδιάς της χώρας.
Πτώση της Μαδρίτης
Το 1938, η πολιορκία της Μαδρίτης έγινε πιο στενή και ο πληθυσμός της υπέφερε όλο και περισσότερο από έλλειψη φαγητού, ζεστά ρούχα και όπλα και πυρομαχικά. Ωστόσο, ο Φράνκο από αυτό το σημείο είχε εγκαταλείψει την ιδέα μιας ακόμη μετωπικής επίθεσης στην πόλη και αντ' αυτού συνέχισε τον βομβαρδισμό της πόλης.
Παρόλο που o στρατηγός Casado να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί τους όρους παράδοσης με τον Φράνκο. Ωστόσο, ο εθνικιστής ηγέτης επέμεινε ότι η άνευ όρων παράδοση ήταν ό, τι θα δεχόταν. Στις 26 Μαρτίου, ο Φράνκο διέταξε μια γενική πρόοδο στη Μαδρίτη και στις 27, το μέτωπο κατέρρευσε - πολλά από τα στρατεύματά τους παραδόθηκαν ή απλώς έριξαν τα όπλα και ξεκίνησαν για το σπίτι. Στις 28 Μαρτίου 1939, η Μαδρίτη έπεσε τελικά στις δυνάμεις του Φράνκο. Παρά τις προσπάθειες της Casado για διαπραγματεύσεις, πολλοί από τους δημοκρατικούς υπερασπιστές της Μαδρίτης ήταν μεταξύ των 200.000 ανθρώπων που εκτελέστηκαν ή έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της φυλάκισης από το καθεστώς του Φράνκο μεταξύ 1939 και 1943.
Η πολιορκία της Μαδρίτης έγινε ένα σχεδόν μυθικό θέμα στη λαϊκή φαντασία κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου έγινε το θέμα των τραγουδιών, όπως ο Los Emboscados - μια έκδοση του Si me quieres escribir, και ποιήματα όπως αυτό από τον διάσημο ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι της Μαδρίτης, Corazón de España.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Μαδρίτη
Βάμμα ηλιοτροπίου
Το βάμμα ηλιοτροπίου (αγγλικά: litmus tincture) είναι σκούρο ιώδες-μαύρο υδατικό διάλυμα που προκύπτει από την διάλυση της φυσικής χρωστικής ουσίας ηλιοτρόπιο (αγγλικά: litmus) και χρησιμοποιείται ως δείκτης για έλεγχο του pH ενός διαλύματος. Σταγόνες βάμματος ηλιοτροπίου, στους 25°C, χρωματίζουν κόκκινο ένα όξινο διάλυμα με pH < 4,5 και γαλάζιο ένα αλκαλικό διάλυμα με pH > 8,3. Σε ενδιάμεσες τιμές pH το βάμμα διατηρεί το αρχικό του χρώμα. Τις ιδιότητές του ως δείκτη, το βάμμα ηλιοτροπίου, τις οφείλει στη χρωμοφόρα ουσία 7-υδροξυ-φαινοξαζόνη.
Το ηλιοτρόπιο είναι σκόνη με χρώμα μπλε-μαύρο και είναι μίγμα 10 έως 15 φυσικών χρωστικών ουσιών οι οποίες εξάγονται από τις λειχήνες και ειδικότερα από το είδος Roccella tinctoria. Τα περισσότερα από τα χημικά συστατικά του ηλιοτροπίου είναι πιθανό να είναι οι ίδια με εκείνα του παραπλήσιου μίγματος που είναι γνωστό ως ορσεΐνη αλλά σε διαφορετικές αναλογίες. Σε αντίθεση με την ορσεΐνη, το ηλιοτρόπιο έχει μέσο μοριακό βάρος 3300. Ορισμένα παράγωγα (κλάσματα) που προκύπτουν από το ηλιοτρόπιο έχουν ιδιαίτερα ονόματα όπως ερυθρολείνη, αζολιτμίνη, σπανιολιτμίνη κ.α. Η αζολιτμίνη μάλιστα έχει σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα με το ηλιοτρόπιο. .
Η σκόνη ηλιοτροπίου πολλές φορές προσρροφάται πάνω σε διηθητικό χαρτί το οποίο έχει δύο χρώματα. Το μπλε χαρτί ηλιοτροπίου χρησιμοποιείται για έλεγχο της οξύτητας αφού παίρνει χρώμα κόκκινο σε όξινο περιβάλλον και το κόκκινο χαρτί ηλιοτροπίου χρησιμοποιείται για έλεγχο της αλκαλικότητας ενός διαλύματος αφού παίρνει μπλε χρώμα σε βασικό περιβάλλον.
Ιστορία
Το ηλιοτρόπιο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά περίπου το 1300 μ.Χ. από τον Ισπανό αλχημιστή Αρνάλντο ντε Βίλλα Νόβα (Arnaldus de Villa Nova, 1235–1311). Από το 16ο αιώνα και μετά, η μπλε χρωστική εξαγόταν από κάποια είδη λειχηνών, ειδικά στην Ολλανδία. Το όνομα litmus προέρχεται από την αρχαία Σκανδιναυική λέξη για τα έγχρωμα βρύα. Στις τιτλοδοτήσεις, και ειδικότερα στον προσδιορισμό του καλίου, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Lewis
Παρασκευή - Χρήσεις
Για την παρασκευή εργαστηριακού βάμματος ηλιοτροπίου 4 % w/v, διαλύονται 4 g σκόνης ηλιοτροπίου σε 100 mL νερού.
Η κυριότερη χρήση του βάμματος ηλιοτροπίου αλλά και του χαρτιού είναι οι δοκιμές οξύτητας και αλκαλικότητας (litmus test). Υγρό χαρτί ηλιοτροπίου μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης σε δοκιμές υδατοδιαλυτών αερίων : το αέριο διαλύεται στο νερό και το διάλυμα χρωματίζει το χαρτί. Έτσι, για παράδειγμα, η αέρια αμμωνία, που είναι βάση, χρωματίζει κόκκινο το μπλε χαρτί ηλιοτροπίου.
Κι άλλες όμως χημικές αντιδράσεις, εκτός από αυτές μεταξύ οξέων-βάσεων μπορούν να προκαλέσουν αλλαγή του χρώματος στο χαρτί ηλιοτροπίου. Για παράδειγμα, το αέριο χλώριο μετατρέπει σε άσπρο το μπλε χαρτί ηλιοτροπίου. Η αντίδραση αυτή είναι μη αναστρέψιμη και, συνεπώς, το χαρτί ηλιοτροπίου δεν ενεργεί ως δείκτης σ' αυτή την περίπτωση.
Τοξικότητα - Προφυλάξεις
Παρόλο που δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για την τοξικότητα του βάμματος ηλιοτροπίου και τα αραιά διαλύματά του (< 1% w/v) δεν είναι τοξικά, το διάλυμα πρέπει να θεωρηθεί επικίνδυνο σε περίπτωση επαφής με το δέρμα (ερεθιστικό), επαφής με τα μάτια (ερεθιστικό), κατάποσης, εισπνοής. Το διάλυμα δεν είναι εύφλεκτο, αλλά όταν αποσυντίθεται εκλύονται οξείδια του άνθρακα από την καύση των οργανικών ουσιών που περιέχονται.
Το βάμμα ηλιοτροπίου ως δείκτης
Το ηλιοτρόπιο συμπεριφέρεται ως ασθενές οξύ και επειδή δεν έχει συγκεκριμένο χημικό τύπο, για απλοποίηση θα συμβολιστεί HLit. Το Η είναι το κατιόν υδρογόνου που μπορεί να αποδοθεί σε μια βάση και το Lit είναι το υπόλοιπο τμήμα του μορίου του ασθενούς οξέος. Όταν το ηλιοτρόπιο διαλυθεί στο νερό και δημιουργηθεί το βάμμα ηλιοτροπίου, αποκαθίσταται η ισορροπία : Όταν στο διάλυμα προστεθεί μια βάση, τα υδροξυλιόντα (ΟΗ—) δεσμεύουν τα κατιόντα υδρογόνου (υδροξώνια, Η3Ο+) και η παραπάνω ισορροπία μετατοπίζεται προς τα δεξιά σύμφωνα με την αρχή Le Chatelier, οπότε το διάλυμα αποκτά μπλε χρώμα. Για να υπάρξει αλλαγή χρώματος του βάμματος ηλιοτροπίου, η βάση που θα προστεθεί πρέπει να δώσει διάλυμα με pH > 8,3.
Όταν στο διάλυμα προστεθεί ένα οξύ, τα κατιόντα υδρογόνου πλεονάζουν και η παραπάνω ισορροπία μετατοπίζεται προς τα αριστερά σύμφωνα πάλι με την ίδια αρχή, οπότε το διάλυμα αποκτά κόκκινο χρώμα. Για να υπάρξει αλλαγή χρώματος του βάμματος ηλιοτροπίου, το οξύ που θα προστεθεί πρέπει να δώσει διάλυμα με pH < 4,5.
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δείκτες PH Ηλιοτρόπιο
Παλάτσο Καπρίνι
Το Παλάτσο Καπρίνι (Palazzo Caprini) ήταν ένα αναγεννησιακό παλάτι στην Ρώμη της Ιταλίας, στην περιοχή Borgo μεταξύ της Piazza Scossacavalli και της οδού Alessandrina (η οποία λέγεται επίσης Borgo Nuovo). Σχεδιάστηκε από τον Ντονάτο Μπραμάντε περί το 1510, ή μερικά χρόνια πριν.
Ήταν επίσης γνωστό ως Palazzo di Raffaello, ή Οικία Ραφαήλ, καθώς ο γνωστός καλλιτέχνης το είχε αγοράσει το 1517 και έζησε εκεί μέχρι το θάνατό του τρία χρόνια αργότερα, αν και τότε σχεδίαζε ένα πολύ μεγαλύτερο νέο παλάτι αλλού. Στα τέλη του 16ου αιώνα, το κτίριο που ήταν ήδη σε αποσύνθεση και υπό κατάρρευση, υποβλήθηκε σε πλήρη ανακαίνιση και αποτέλεσε τον πυρήνα του πολύ μεγαλύτερου Palazzo dei Convertendi και ο κήπος του καταστράφηκε το 1848. Η πρόσοψή του μας είναι γνωστή από ένα χαρακτικό του Antoine Lafréry και ένα μερικό σκίτσο που αποδίδεται στον Αντρέα Παλλάντιο.
Στα πολλά κτίρια που βασίζονται σε παραλλαγές του σχεδίου αυτού συγκαταλέγεται το Somerset House στο Λονδίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Ραφαήλ
Ζόφια Χοντζίνσκα
Η Ζόφια Χοντζίνσκα (πολωνικά: Zofia Chądzyńska), ή Σοφί Μποντάν (γαλλικά: Sophie Bohdan) (24 Φεβρουαρίου 1912 – 23 Σεπτεμβρίου 2003), ήταν Πολωνή συγγραφέας και μεταφράστρια της ιβηροαμερικανικής λογοτεχνίας. Το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε στα γαλλικά με το ψευδώνυμο Σοφί Μποντάν, με τίτλο Comme l'ombre qui passe («Σαν τη σκιά που περνά»), το οποίο εκδόθηκε στο Παρίσι το 1960. Αργότερα δημοσίευσε στα πολωνικά με το αρχικό της όνομα, Ζόφια Χοντζίνσκα.
Ήταν μια από τις πιο διάσημες Πολωνές συγγραφείς της δεκαετίας του 1970 και άλλαξε το λογοτεχνικό τοπίο στην Πολωνία εισάγοντας την ιβηροαμερικανική λογοτεχνία.
Χρόνια στην Πολωνία και στη Γαλλία
Η Χοντζίνσκα αποφοίτησε από την Οικονομική Σχολή της Ακαδημίας Πολιτικών Επιστημών της Βαρσοβίας. Από το 1930 έως το 1939 ήταν υπάλληλος στο Υπουργείο Θρησκευμάτων και Δημόσιας Παιδείας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν αιχμάλωτη της Γκεστάπο στη φυλακή Πάβιακ (1940). Μετά τον πόλεμο έζησε στη Γαλλία, όπου ο σύζυγός της, Μπόχνταν Χοντζίνσκι, ήταν Πολωνός πρόξενος στη Λυών μέχρι το 1949, και στη συνέχεια εξορίστηκε μέσω του Μαρόκου στην Αργεντινή.
Εξορία στην Αργεντινή
Από το 1949 έως το 1959 έζησε στο Μπουένος Άιρες, όπου ηγήθηκε του καθαριστηρίου λευκών ειδών και έγινε φίλος του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, ο οποίος αργότερα έγινε ένας από τους πιο διάσημους Πολωνούς συγγραφείς. Την βοήθησε στην καθημερινή του ζωή αλλά και στη μετάφραση των έργων του στα ισπανικά. Την σύστησε επίσης στους φίλους της, την πολιτική και πολιτιστική ελίτ του Μπουένος Άιρες. Υπό την επιρροή του Ζαν Ρεβερζί, τον οποίο γνώριζε από τη Λυών, άρχισε να γράφει το δικό της βιβλίο. Πολλά χρόνια αργότερα μετέφρασε τα δύο βιβλία του στα πολωνικά. Ο αγαπημένος της σύζυγος, Μπόχνταν, πέθανε νωρίς το 1951 και ο πατέρας της (ο οποίος ήταν φίλος του Άρτουρ Ρούμπινσταϊν) πέθανε δύο εβδομάδες μετά από αυτόν, στην Πολωνία.
Χρόνια στην Πολωνία
Όταν τα πρώτα της βιβλία εκδόθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, το ένα στα γαλλικά στο Παρίσι και το άλλο στα πολωνικά στη Βαρσοβία, επέστρεψε στην Πολωνία το 1960 και έζησε στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της από την Αργεντινή στην Πολωνία διάβασε ένα βιβλίο για το κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ, το οποίο πήρε από τους φίλους της. Αυτό την ενέπνευσε να το μεταφράσει στα πολωνικά. Αυτό ήταν μια μεγάλη επιτυχία και ο Κορτάσαρ (αργότερα ο καλός της φίλος) ήταν πιο δημοφιλής στην Πολωνία από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Αργότερα εξέδιδε τα δικά της βιβλία και μετέφρασε σχεδόν 100 ιβηροαμερικανικά βιβλία στα πολωνικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Άνω Κλεινές Φλώρινας
Οι Άνω Κλεινές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κάτω Κλεινών, του δήμου Φλώρινας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλωρίνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Οι Άνω Κλεινές είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Φλωρίνης. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Άνω Καλλινίκης-Ακρίτα και στις όχθες του Παλαιορέματος (Καλλινικιώτικου Ρέματος), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 635. Απέχει 8 χλμ. περίπου Β. της Φλώρινας. Η τοπική κοινότητα Άνω Καλλινίκης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,717 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Άνω Κλέστινα και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Φλωρίνης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Άνω Κλεινές. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Κλεινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κάτω Κλεινών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κάτω Κλεινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης.
Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό κατοικούσαν εξ΄ ολοκλήρου Οθωμανοί οι οποίοι έφυγαν το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών που έγινε ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ο πληθυσμός του χωριού κατά τις απογραφές του 1920 ήταν 911 κάτοικοι όλοι τους Μουσουλμάνοι, του 1928 ήταν 584 Έλληνες από το χωριό Καβακλί Ανατολικής Θράκης αλλά και των γύρω περιοχών που ήρθαν στο χωριό μας όταν έφυγαν οι Μουσουλμάνοι, του 1940 ήταν 743 και του 1951 ήταν 656.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας
Σαιν-Λεζέ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Σαιν-Λεζέ (γαλλικά: Saint-Léger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεοντεζαντιέν (γαλλικά: Léodegendiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Χαλβάντερε
Το Χαλβάντερε (τουρκικά: Helvadere «Χελβάντερε») είναι κωμόπολη στην επαρχία Ακσαράι της Κεντρικής Τουρκίας, εντός της ιστορικής και γεωγραφικής περιοχής της Καππαδοκίας. Σύμφωνα με υπολογισμούς του 2015, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 2579 κατοίκους.
Τοποθεσία
Το Χαλβάντερε είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους-ανενεργού ηφαιστείου Χασάν Νταγ, σε υψόμετρο 1350 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Ακσαράι και 17 χλμ νοτιοδυτικά του Γκέλβερι σε εύφορη τοποθεσία που παρέχει ικανοποιητική ύδρευση και εκτάσεις που προσφέρονται για βοσκοτόπια και καλλιέργειες. Μέσα από την κωμόπολη ξεκινάει το ρέμα Μπεγιάζ Σου, το οποίο ενώνεται με τον ποταμό Καρασού Τσαγί. Στα βορειοανατολικά όρια του Χαλβάντερε υπάρχει λίμνη.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο χρόνος της ίδρυσης του Χαλβάντερε είναι άγνωστος αν και εικάζεται πως οι πρώτοι οικιστές του προέρχονταν από κάποια κοντινή τοποθεσία που εγκαταλείφθηκε. Σύμφωνα με μια εκδοχή, οι ιδρυτές του ενδέχεται να σχετίζονταν με εγκαταλελειμμένο οικισμό που βρίσκεται στην τοποθεσία Ορενσάρ, πλησίον της κωμόπολης. Κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Χαλβάντερε υπαγόταν στο σαντζάκι Νίγδης του βιλαετίου του Ικονίου, ενώ ο πληθυσμός του ήταν μικτός, καθώς πέρα από Τούρκους περιλάμβανε και Έλληνες, οι οποίοι, αν και τουρκόφωνοι, είχαν διατηρήσει στη διάλεκτό τους ορισμένες λέξεις ελληνικής προέλευσης. αριστερά|μικρογραφία|207x207εσ|Κτηνοτρόφοι στο Χαλβάντερε. Αναφορά στον οικισμό γίνεται για πρώτη φορά το 1815 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κύριλλο ΣΤ΄, ο οποίος το χαρακτήρισε ως «χωρίον μικρόν» , ενώ το 1837, σύμφωνα με τον περιηγητή Ουίλιαμ Τζον Χάμιλτον (που δημοσίευσε το 1842 το δίτομο Researches in Asia Minor, Pontus and Armenia) είχε 50 τουρκικά σπίτια και περίπου 15 ελληνικά. Διάφορες εκτιμήσεις των τελευταίων ετών του 19ου αιώνα και των πρώτων του 20ού, αναφέρουν πως στο Χαλβάντερε ζούσαν 140-180 κάτοικοι με τις δύο κοινότητες να είναι ισάριθμες ή τους Έλληνες να έχουν ελαφρά πλειοψηφία. Σύμφωνα με αναφορά του Έλληνα προξένου στην Κωνσταντινούπολη που χρονολογείται το 1916, στο χωριό κατοικούσαν 50 ελληνικές οικογένειες και ισάριθμες τουρκικές. Επιπλέον, η ελληνική κοινότητα διέθετε σχολείο (με έναν δημοδιδάσκαλο), όπως και η τουρκική. μικρογραφία|196x196εσ|Ο παλιός ναός του Χαλβάντερε (νυν τζαμί). Κτίσμα του 19ου αιώνα. Με βάση τα στοιχεία του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, προτού τεθεί σε εφαρμογή η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Χαλβάντερε κατοικούσαν 196 Έλληνες και 80 Τούρκοι. Οι δύο κοινότητες ζούσαν σε ξεχωριστές συνοικίες, ενώ οι σχέσεις τους αναφέρονται σε γενικές γραμμές καλές, με μικρές περιόδους έντασης που οφείλονταν σε μεμονωμένες περιπτώσεις (ακούσιων ή εκούσιων) απαγωγών και εξισλαμισμών νεαρών γυναικών. Η πλειοψηφία των κατοίκων ασχολείτο με αγροτικές εργασίες (καλλιέργειες, κτηνοτροφία και αλιεία), ενώ υπήρχαν και ολιγάριθμοι τεχνίτες.
Από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο του 1924 ξεκίνησε η εγκατάσταση Τούρκων προσφύγων από την Ελλάδα, οι οποίοι προέρχονταν από τη Δυτική Μακεδονία και ήταν ελληνόφωνοι. Η βραχύβια συνύπαρξη προκάλεσε εντάσεις μεταξύ των ανταλλάξιμων πληθυσμών μέχρι και την αποχώρηση των Ελλήνων.
Το 1968 η ονομασία της κωμόπολης τροποποιήθηκε σε «Χελβάντερε». Οι ασχολίες των κατοίκων σχετίζονται κυρίως με τον αγροτικό τομέα και δευτερευόντως με τον τουρισμό. Στο Χαλβάντερε υπάρχει τζαμί που χρονολογείται στις αρχές του 18ου αιώνα, ενώ στην ανατολική πλευρά σώζεται και ο εγκαταλελειμμένος ναός του Αγίου Νικολάου (κτίστηκε περίπου του 1850 πάνω σε παλιότερο ναό ), ο οποίος μετά το 1924 μετατράπηκε σε τζαμί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κόλικο
Το Κόλικο (ιταλικά: Colico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Διεθνής Αερολιμένας Τιράνων
Ο Διεθνής Αερολιμένας Τιράνων «Μητέρα Τερέζα» (Αλβανικά: Aeroporti Ndërkombëtar i Tiranës Nene Tereza, IATΑ) είναι προς το παρόν μόνο διεθνές αεροδρόμιο της Αλβανίας. Είναι κοινώς γνωστό ως Διεθνές Αεροδρόμιο Ρίνας, καθώς βρίσκεται στο χωριό της Ρίνας 11 χιλιόμετρα, βορειοδυτικά των Τιράνων.
Το αεροδρόμιο πήρε την ονομασία του από την Αλβανή ιεραπόστολο Μητέρα Τερέζα. Είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα αεροδρόμιο στα Βαλκάνια, αφού διακινεί σχεδόν 2,2 εκατομμύρια επιβάτες το 2016. Χρησιμεύει ως ένα κομβικό σημείο για την τοπική αεροπορική εταιρεία Albawings και την Air Albania και ως πόλη εστίασης για τις εταιρίες Blue Panorama Airlines, Adria Airways και Mistral Air.
Πρώτα χρόνια
Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου δύο ετών, από το 1955 έως το 1957. Ωστόσο, τα Τίρανα είχαν εμπορικές αεροπορικές υπηρεσίες πριν. Ήδη από το 1938, ο γιουγκοσλαβικός αερομεταφορέας Aeroput εισήγαγε τακτικές εμπορικές πτήσεις, που συνέδεαν τα Τίρανα με το Βελιγράδι με ενδιάμεση στάση το Ντουμπρόβνικ. Με την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία το 1991 και την επακόλουθη απελευθέρωση των ταξιδιωτικών περιορισμών στο εξωτερικό για τους Αλβανούς, ο αριθμός των αεροπορικών εταιρειών στο αεροδρόμιο αυξήθηκε.
Ανάπτυξη από τη δεκαετία του 2000
Ο εξοπλισμός και οι εγκαταστάσεις εναέριας κυκλοφορίας του αεροδρομίου έχουν σε μεγάλο βαθμό εκσυγχρονιστεί με ακόλουθες επενδύσεις από την Tirana International Airport SHPK, μια κοινοπραξία με επικεφαλής τη Hochtief AirPort. Η Hochtief ανέλαβε τη διαχείριση του αερολιμένα στις 23 Απριλίου του 2005, με περίοδο παραχώρησης 20 ετών.
Η παραχώρηση περιελάμβανε την κατασκευή ενός εντελώς νέου τερματικού σταθμού επιβατών και διάφορες βελτιώσεις των υποδομών, μεταξύ των οποίων την κατασκευή ενός νέου δρόμου πρόσβασης, νέων χώρων στάθμευσης και μιας γέφυρας πάνω από τον παλιό δρόμο πρόσβασης προς το αεροδρόμιο. Η επέκταση οδήγησε σε αύξηση του αριθμού των επιβατών ετησίως (υπολογίζεται σε 1,5 εκατομμύριο επιβάτες για το 2009). Ο αριθμός των επιβατών αυξήθηκε ουσιαστικά σε περισσότερα από 1,5 εκατομμύριο το 2010. Το κτίριο του τερματικού και η δεύτερη επέκτασή του, το κτίριο Cargo και τα στέγαστρα του πάρκινγκ σχεδιάστηκαν από τον Μαλαισιανό αρχιτέκτονα Hin Tan της Hintan Associates.
Το 2016, η κυβέρνηση της Αλβανίας κατέληξε σε συμφωνία με το Διεθνές Αεροδρόμιο των Τιράνων για τον τερματισμό του μονοπωλίου του στις πτήσεις, ανοίγοντας το δρόμο για την λειτουργία του αεροδρομίου στο Κούκεσι στον βορρά.
Ιδιοκτησία
Οι ακόλουθες εταιρείες ήταν οι ιδιοκτήτες της Tirana International Airport Nene Tereza μέχρι το 2016:
Αφού η κυβέρνηση της Αλβανίας κατέληξε σε συμφωνία με το αεροδρόμιο για τον τερματισμό του μονοπωλίου του στις πτήσεις, το αεροδρόμιο πωλήθηκε στην Κίνα Everbright Limited, μια εταιρεία που ειδικεύεται στη διαχείριση περιουσιακών στοιχείων και άμεσων χρηματιστηριακών και τραπεζικών επενδύσεων.
Με αυτοκίνητο
Το αεροδρόμιο συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο SH60 (10 χιλιόμετρα) με οδική πρόσβαση SH2 Δυρράχιο-Τίρανα. Ταξί και εγκαταστάσεις ενοικίασης αυτοκινήτων είναι διαθέσιμα στο αεροδρόμιο. Η διαδρομή από τα Τίρανα για το αεροδρόμιο διαρκεί 20-25 λεπτά, ανάλογα με την κίνηση.
Με λεωφορείο
Το λεωφορείο Rinas Express για το αεροδρόμιο, το οποίο βρίσκεται έξω από το τερματικό των αφίξεων, φεύγει κάθε ώρα (8 π.μ. έως 19:00) προς το κέντρο της πόλης και η διαδρομή διαρκεί περίπου 25 με 30 λεπτά. Το Rinas Express λειτουργεί 12 ώρες (6 π.μ. έως τις 6 μ.μ.) ως ωριαίο λεωφορείο μεταξύ του αεροδρομίου και του Εθνικού Μουσείου στο κέντρο των Τιράνων. Το ενιαίο εισιτήριο είναι 250 Αλβανικά Λεκ. Από το Δυρράχιο, το ενιαίο εισιτήριο είναι 480 Αλβανικά Λεκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Κρατικοί Αερολιμένες διεθνών συγκοινωνιών
Κόλλε Μπριάντσα
Το Κόλλε Μπριάντσα (ιταλικά: Colle Brianza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Σαιν-Λου-ντε-Νω
Το Σαιν-Λου-ντε-Νω (γαλλικά: Saint-Loup-de-Naud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄
Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄, (عبد الرحمن الأول) γνωστός ως «Κατακτητής» ή «Εξόριστος» και με το παρατσούκλι «Γεράκι των Κουραϊσιτών», γεννήθηκε στη Δαμασκό τον Μάρτιο του 731 και πέθανε στην Κόρδοβα στις 30 Σεπτεμβρίου 788. Ήταν ο ιδρυτής του εμιράτου της Κόρδοβας, στην Αλ-Άνταλους (756). Παρέμεινε στην εξουσία για 32 χρόνια και οι απόγονοί του κυβέρνησαν το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής Χερσονήσου για σχεδόν τρεις αιώνες.
Πρώτα χρόνια και φυγή
Γεννημένος κοντά στη Δαμασκό της Συρίας, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ήταν εγγονός του Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ, του δέκατου χαλίφη των Ομαγιαδών της Δαμασκού, και γιος του πρίγκιπα των Ομαγιαδών Μουαουίγια ιμπν Χισάμ και μιας Βέρβερης παλλακίδας από τη φυλή Ναφζά. Το 750 ήταν είκοσι ετών όταν η οικογένειά του ανατράπηκε από μια λαϊκή εξέγερση γνωστή ως επανάσταση των Αββασιδών. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν και ένα μικρό μέρος της οικογένειάς του που επέζησε από τη σφαγή κατάφεραν να διαφύγουν από τη Δαμασκό, την πρωτεύουσα του χαλιφάτου των Ομαγιαδών. Μεταξύ εκείνων που κατάφεραν να τον ακολουθήσουν ήταν ο αδελφός του Γιαχία, ο γιος του Σουλαϊμάν, μερικές από τις αδελφές του και ένας απελευθερωμένος Έλληνας σκλάβος ονόματι Μπαντρ. Οι επιζώντες της δυναστείας των Ομαγιαδών έφτασαν στον Ευφράτη, όπου οι στρατιώτες των Αββασιδών τους κυνήγησαν και τους σκότωσαν.
Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν παραλίγο να δολοφονηθεί όταν τους περικύκλωσαν σε ένα χωριό, από το οποίο μόλις και μετά βίας κατάφεραν να ξεφύγουν. Για άλλη μια φορά, απειλήθηκαν από ιππείς των Αββασιδών κοντά στον Ευφράτη, όπου αποφάσισαν να βουτήξουν και να ρισκάρουν να πνιγούν. Στο σημείο αυτό χωρίστηκαν ο Ισάμ και ο αδελφός του Αμπντ αλ-Ραχμάν. Οι ιππείς των Αββασιδών υποσχέθηκαν στα δύο αδέλφια ότι αν παραδοθούν δεν θα πάθουν τίποτα και, σε αντίθεση με τον Αμπντ αλ-Ραχμάν, ο Ισάμ αποφάσισε να παραδοθεί. Η απόφασή του αυτή αποδείχθηκε μοιραία, καθώς αποκεφαλίστηκε μόλις πάτησε το πόδι του στην όχθη. Το κεφάλι του κρεμάστηκε ως απόδειξη του θανάτου του. Ένας ιστορικός του δέκατου έβδομου αιώνα, ο Αχμέντ Μοχάμεντ αλ-Μακάρι, έγραψε ότι ο Αμπντ αλ-Ραχμάν, τρομαγμένος και τρομοκρατημένος από τη σκηνή, έφτασε στην άλλη πλευρά του ποταμού και έτρεξε μέχρι που εξαντλήθηκε.
Με την αλλαγή της δυναστείας και την επακόλουθη σύγχυση, η Αφρική διαιρέθηκε μεταξύ διαφόρων τοπικών φατριών, πρώην εμίρηδων ή υποτελών των χαλίφηδων Ομαγιαδών. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν, που δεν αισθανόταν ασφαλής, κατέφυγε δυτικότερα και βρήκε καταφύγιο ανάμεσα στις βερβερικές φυλές της Μαυριτανίας (η κάθε μία προσέφερε στον Αμπντ αλ-Ραχμάν να παντρευτεί την κόρη του αρχηγού). Τελικά, μετά από πολλές περιπέτειες, συνειδητοποίησε ότι θα σωζόταν μόνο στην Ιβηρική Χερσόνησο, όπου η οικογένεια των Ομαγιαδών είχε ακόμη πολλούς Μαυριτανούς υποστηρικτές.
Κρυμμένος στην περιοχή της Θέουτα, αναζήτησε υποστήριξη μεταξύ των απογόνων των κατακτητών της Ισπανίας και των υποστηρικτών των Ομαγιάδων, οι οποίοι ήταν πολυάριθμοι στην επαρχία της Ελβίρα (σημερινή Γρανάδα). Η χώρα τότε σπαράσσονταν από εντάσεις μεταξύ των αραβικών φυλών, μεταξύ Αράβων και Βερβέρων, καθώς και από τις επικρίσεις για τη βασιλεία του Εμίρη Γιουσούφ αλ-Φίχρι, ο οποίος θεωρήθηκε αδύναμος και διασπασμένος μεταξύ διαφόρων φατριών. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν είδε σε αυτή την πολιτική ατμόσφαιρα την ευκαιρία που δεν είχε βρει στην Αφρική.
Τον Ιούνιο του 754, ο Μπαντρ, ο έμπιστος του Αμπντ Αλ-Ραχμάν, διέσχισε τα Στενά του Γιβραλτάρ με μια επιστολή που έδειχνε την προθυμία του πρίγκιπα των Ομαγιαδών να αναλάβει το θρόνο, αν ο πληθυσμός της Ανδαλουσίας το αποδεχόταν. Η επιστολή έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από τους ευγενείς της Ανδαλουσίας, οι οποίοι την αντιμετώπισαν θετικά, αλλά προτίμησαν να ζητήσουν την άδεια του κυβερνήτη Γιουσούφ αλ-Φίχρι και του υφισταμένου του Αλ-Σουμαΐλ. Οι δύο άνδρες είχαν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τη στάση που έπρεπε να υιοθετήσουν: ως άνθρωπος με αδύναμο χαρακτήρα, ο Γιουσούφ δέχτηκε την πρόταση του Αμπντ αλ-Ραχμάν, αλλά ο Αλ-Σουμαΐλ όχι, και αποφάσισε να πάρει τα όπλα.
Οι απεσταλμένοι του Αμπντ αλ-Ραχμάν συμμάχησαν με τους Άραβες της Υεμένης, αντιπάλους του Αλ-Σουμαΐλ. Με την υποστήριξη δύο αραβικών φυλών και ένα ικανοποιητικό χρηματικό απόθεμα, ο Μπαντρ αγόρασε ένα πλοίο το οποίο αναχώρησε αμέσως για την Αφρική, όπου ο απόγονος των Ομαγιαδών επιβιβάστηκε για το Αλμουνιέκαρ (Al-Munakab), στην επαρχία της Γρανάδας, ανατολικά της Μάλαγας.
Άφιξη στην Ισπανία
μικρογραφία|Άγαλμα του Αμπντ αλ-Ραχμάν στο [[Αλμουνιέκαρ.]] μικρογραφία|Ντιράμ με το όνομα του Αμπντ αλ-Ραχμάν τα οποία φυλάσσονται στο [[Αρχαιολογικό και Εθνολογικό Μουσείο της Κόρδοβα.]] Μόλις είκοσι πέντε ετών, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν, ένας ψηλός άνδρας με κόκκινα μαλλιά, κατάφερε τελικά να φτάσει στην Αλ-Άνταλους μετά από ένα μακρύ ταξίδι και να κρυφτεί ανάμεσα στους υποστηρικτές του, ορισμένοι από τους οποίους είχαν σημαντικό κύρος στον πληθυσμό. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, οι Υεμενίτες ενέκριναν τον Αμπντ αλ-Ραχμάν, οι Βέρβεροι λίγο λιγότερο, και οι Καϊσίτες ήταν διχασμένοι. Τα στρατεύματα του Αμπντ αλ-Ραχμάν ήταν ανεπαρκώς εξοπλισμένα (ο Αμπντ αλ-Ραχμάν ήταν ο μόνος που διέθετε ένα καλό πολεμικό άλογο). Επειδή δεν είχαν λάβαρο, αυτοσχεδίασαν ένα με ένα τουρμπάνι και μια λόγχη. Το αντίπαλο στρατόπεδο του κληρονόμου των Ομαγιαδών είχε επικεφαλής τον Γιουσούφ, ο οποίος ήταν αδύναμος χαρακτήρας και υποστηριζόταν από διάφορες ομάδες που θεωρούσαν ότι ήταν προς το συμφέρον τους να τον κρατήσουν στην εξουσία. Στις 13 Μαρτίου 756, στις πύλες της Κόρδοβα, οι δύο στρατοί συναντήθηκαν και ο Γιουσούφ ηττήθηκε μέσα σε λίγες ώρες στις όχθες του Γουαδαλκιβίρ. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν πήγε αμέσως στο τζαμί για να τελέσει την καθημερινή προσευχή ως ιμάμης. Με αυτή τη νίκη έγινε επίσημα ο εμίρης της Ανδαλουσίας.
Ο Γιουσούφ, ηττημένος και αποδυναμωμένος, συντάχθηκε απρόθυμα με τον Αμπντ αλ-Ραχμάν και δεν δίστασε να συνωμοτήσει για να τον ανατρέψει. Έχοντας επίγνωση του κινδύνου, ο εμίρης αποφάσισε να φυλακίσει τους δύο κύριους αντιπάλους του: αιχμαλώτισε τον Σουμαΐλ, αλλά ο Γιουσούφ, ο οποίος είχε εγκαταλείψει την Κόρδοβα, συγκρότησε εκ νέου στρατό και τον οδήγησε προς τη Σεβίλλη. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν του επέφερε μια δεύτερη συντριπτική ήττα. Ο Γιουσούφ σκοτώθηκε ενώ προσπαθούσε να διαφύγει και ο Σουμαΐλ δολοφονήθηκε στη φυλακή. Οι δύο πιο επικίνδυνοι αντίπαλοι του Αμπντ αλ-Ραχμάν εξουδετερώθηκαν με αυτόν τον τρόπο.
Περίληψη και ανασκόπηση της βασιλείας
Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄, ένας από τους πιο χαρισματικούς εμίρηδες της Ανδαλουσίας, κατόρθωσε να θέσει τα θεμέλια ενός νέου κράτους στην Ιβηρική Χερσόνησο, διαιωνίζοντας παράλληλα τη δυναστεία των Ομαγιαδών που είχε εκδιωχθεί από τη Δαμασκό. Εκμεταλλευόμενος το κενό που άφησε μια εξουσία έρμαιο των εντάσεων και των διαιρέσεων σε ένα κράτος που καταρρέει, εδραίωσε την εξουσία του χρόνο με τον χρόνο χωρίς να παύσει να αντιμετωπίζει μια εξέγερση, να αποτρέπει μια συνωμοσία ή να διεξάγει έναν πόλεμο. Εξαιρετικά επιδέξιος διπλωμάτης, κατάφερε να διατηρήσει την τάξη και τη σταθερότητα εκμεταλλευόμενος τις διαιρέσεις του πληθυσμού της Ανδαλουσίας.
Η φήμη του έφτασε μέχρι τον Αλ-Μανσούρ, τον χαλίφη των Αββασιδών της Βαγδάτης, ο οποίος εξήρε την αξία του εχθρού του αδελφού του κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με την αυλή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμίρηδες της Κόρδοβας
Κωνσταντίνος Μπότασης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Ιωάννη Μπόταση, πολιτικού, λόγιου και μέλους της οικογένειας Μπόταση. Αδελφός του ήταν ο Πέτρος - Αναγνώστης Μπότασης.
Συμμετείχε στην εθνική ομάδα ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ (1928) και του Βερολίνου (1936).
Παραπομπές
Κ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Γκαζιβερέν
Το Γκαζίβερέν είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Καζιβερά. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15
Η Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15 ήταν η 9η έκδοση της Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ολυμπιάδα Νεάπολης.
Σαιν-Μαμές
Το Σαιν-Μαμές (γαλλικά: Saint-Mammès) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2014-15 συμμετείχαν 7 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η ομάδα που ήταν στην πρώτη θέση ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Σαιν-Μαμές
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαμεζιέν (γαλλικά: Mammesiens).
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Σαιν-Μαμές
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2013-14
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2014-15 δεν συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 2013-14, Άρης Πολεμίου ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία 2014-15. Επίσης, δεν συμμετείχε ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η Ολυμπιάδα Νεάπολης η οποία είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορία 2013-14. Επίσης, συμμετείχε ο Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (ΑΠΟΚ) και η Ανόρθωσις Πετόσφαιρα.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2014-15
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος.
Πηγή : Αποτελέσματα 2014-15
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2014 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2015
Κούκλια Πάφου
Τα Κούκλια είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Κορτενόβα
Η Κορτενόβα (ιταλικά: Cortenova) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Γοστόμελ
Το Γοστόμελ (ουκρανικά: Гостомель) είναι ένας οικισμός αστικού τύπου στην περιφέρεια Κιέβου, βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του Κιέβου. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ιρπίν. Ο πληθυσμός του είναι περίπου 17.534 (εκτίμηση 2021).
Ο οικισμός είναι κυρίως γνωστός για το αεροδρόμιο Γοστόμελ, γνωστό και ως Αεροδρόμιο Αντόνοβ, μια σημαντική διεθνής εγκατάσταση εμπορευμάτων. Υπάρχει επίσης ένα εργοστάσιο γυαλιού Vetropack στην περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Η Κατάρα μου
Η Κατάρα μου (Ισπανικά: Mi adorable maldición) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2017.
Πρωταγωνιστούν Ρενάτα Νότνι, Πάμπλο Λάιλε, Λάουρα Καρμίν και Ρομπέρτο Μπλαντόν.
Υπόθεση
Η Αουρόρα, είναι μια όμορφη έφηβη που, όταν γεννήθηκε, στιγματίστηκε από τη Μακρίνα, ως πλάσμα που γεννήθηκε από το κακό, φέρνοντας κακοτυχία, πόνο και θάνατο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Μακρίνα ανακαλύπτει πάνω στο σώμα της Αουρόρα μια σελήνη σε σχήμα κρανίου και ότι η μητέρα της Αουρόρα πέθανε αμέσως μετά τη γέννα. Ο Ανσέλμο, πατέρας της Αουρόρα, δεν καταφέρνει να ξεπεράσει την απώλεια της συζύγου του, Κάρμεν. Δίνει όλη την αγάπη του στην Αουρόρα και την προστασία του, αφού την κρατά μακριά από τους ανθρώπους της πόλης που την δείχνουν ως κακό πλάσμα. Το περίεργο πνεύμα της Αουρόρα την κάνει μια μέρα, να μην υπακούσει τον πατέρα της και να πλησιάσει στο χωριό.
Αρχικά, η Αουρόρα δεν καταλαβαίνει γιατί ο πατέρας της αρνείται να συναντήσει αυτούς τους ανθρώπους που είναι τόσο ευγενικοί, αλλά όλα αλλάζουν τη στιγμή που συναντά τη Μακρίνα, η οποία αναγνωρίζει την Αουρόρα και την υποτιθέμενη κατάρα που κουβαλάει πάνω της. Οι άνθρωποι, όταν την αναγνωρίζουν, επιτίθενται στην Αουρόρα. Ο Ροδρίγο, ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι, παρεμβαίνει για να την υπερασπιστεί. Από εκείνη τη στιγμή Αουρόρα και Ροδρίγο ξεκινούν μια όμορφη φιλία που τελικά θα γίνει η πρώτη και μοναδική αγάπη και των δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Διδύμη Σύρου
Η Διδύμη ή Γάιδαρος ή Γαϊδουρονήσι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης, στο ανατολικό τμήμα της Σύρου.
Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης υπαγόταν στον Δήμο Ερμουπόλεως.
Το νησί διαθέτει ένα μεγάλο φάρο και μερικές μικρές παραλίες. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η επίσης ακατοίκητη βραχονησίδα Στρογγυλό.
Φάρος Διδύμης
μικρογραφία|Ο φάρος της Διδύμης. Ο φάρος του νησιού θεμελιώθηκε με βασιλική δαπάνη στις 25 Ιανουαρίου 1834 για το πρώτο έτος της βασιλείας του Όθωνα. Αρχιτέκτονας ήταν ο Βαυαρός Γιόχαν Ερλάχερ, ενώ κατασκευάστηκε από τη Γαλλική εταιρεία φάρων.
Το ύψος του κυλινδρικού του πύργου είναι 29,5 μέτρα και τό εστιακό του ύψος είναι 68,3 μέτρα. Είναι ο πιo παλιός και ταυτόχρονα ψηλότερος φάρος του Ελληνικού φαρικού δικτύου. Είναι ο πρώτος με περιστρεφόμενο μηχανισμό στο Αιγαίο και από τους σπανιότερους ελληνικούς τύπους με το φαρόσπιτο στο ισόγειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύρου
Γιουγιαϊγιάκο
Το Γιουγιαϊγιάκο (Llullaillaco) είναι το δεύτερο υψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, μετά το Όχος ντελ Σαλάδο και είναι ο υψηλότερος αρχαιολογικός χώρος στον κόσμο. Το ηφαίστειο βρίσκεται στις Άνδεις στα σύνορα μεταξύ Αργεντινής (στην επαρχία Σάλτα) και Χιλής (στην περιφέρεια Αντοφαγάστα).
Τοπωνύμιο
Το όνομά της πιθανότατα προέρχεται από την κέτσουα Yuyaq yaku, ή «απατηλό νερό», το όνομα μιας ελώδους λιμνοθάλασσας στους ανατολικούς πρόποδες της Αργεντινής.
Γεωγραφία
Το βουνό φτάνει σε υψόμετρο 6.739 μέτρων.
Η κορυφή και οι πλευρές του είναι χιονισμένες και έχουν μικρούς παγετώνες, καθώς και μεγάλες ροές τέφρας και ηφαιστειακών πετρωμάτων. Από τις κορυφές του ρέουν ακτινωτά μικρά ρυάκια, μερικά από τα οποία τροφοδοτούν έλη στην πλευρά της Αργεντινής.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Μούμιες του Γιουγιαϊγιάκο στη [[Σάλτα (Αργεντινή).]] αριστερά|μικρογραφία|Αεροφωτογραφία του ηφαιστείου με ροή λάβας. Την 1η Δεκεμβρίου 1952, ο Μπιόν Γκονσάλες και ο Χουάν Χαρσίμ ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ανέβηκαν στην κορυφή.
Το ηφαίστειο είναι ανενεργό από το 1877, όταν έγινε η τελευταία έκρηξη. Ωστόσο, οι σχετικές αναφορές είναι πολύ ασαφείς.
Τον Μάρτιο του 1999 ανακαλύφθηκε ένα νεκροταφείο κοντά στην κορυφή του, από το οποίο απομακρύνθηκαν τρεις μούμιες, οι «μούμιες του Γιουγιαϊγιάκο». Πρόκειται για τα σώματα των παιδιών που οι Κέτσουα θυσίαζαν σε αυτό που θεωρούσαν θεότητες τους, σχεδόν 500 χρόνια πριν από την ανακάλυψή τους και λίγο πριν από την άφιξη των πρώτων κονκισταδόρων. Μουμιοποιήθηκαν με κατάψυξη. Οι μούμιες εκτίθενται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Υψηλών Ορέων (Museo de Arqueología de Alta Montaña) στη Σάλτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής Κατηγορία:Βουνά της Χιλής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αργεντινής
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2017)
Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος που κατατάσσει τα καλύτερα τραγούδια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα στοιχεία του, που δημοσιεύονται από το περιοδικό Billboard και συντάσσονται από τη Nielsen SoundScan, βασίζονται συλλογικά στις εβδομαδιαίες φυσικές και ψηφιακές πωλήσεις κάθε τραγουδιού, καθώς και στην ποσότητα του airplay που λαμβάνεται στους αμερικανικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην ροή σε online ψηφιακά μουσικά καταστήματα.
Κατά τη διάρκεια του 2017 έντεκα σινγκλς έφτασαν στην κορυφή στο Hot 100. Ένα δωδέκατο, το "Black Beatles" από τον Rae Sremmurd featuring Γκούτσι Μάνε, ξεκίνησε την πορεία του στην κορυφή του καταλόγου τον Νοέμβριο του 2016. Από τα 11 συνολικά κορυφαία τραγούδια, τα έξι ήταν συνεργασίες. Οι 12 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα (Daft Punk, Migos, Lil Uzi Vert, Εντ Σίραν, DJ Khaled, Quavo, Chance the Rapper, Λούις Φόνσι, Daddy Yankee, Cardi B, Post Malone, και 21 Savage) πέτυχαν για πρώτη φορά να έχουν τραγούδι στην πρώτη θέση του Hot 100. Το τραγούδι με την μεγαλύτερη διάρκεια παρουσίας (16 εβδομάδες) στην πρώτη θέση του καταλόγου για όλη την χρονιά ήταν το "Despacito" του Λούις Φόνσι και Daddy Yankee με τη συμμετοχή του Τζάστιν Μπίμπερ, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ παραμονής για τραγούδι στον εν λόγω κατάλογο στα χρονικά. Παρά το γεγονός αυτό στην κορυφή του καταλόγου για το 2017 ήταν το "Shape of You" του Εντ Σίραν στο Billboard Year-End Hot 100.
Παραπομπές
2017
Κόστα Μαζνάγκα
Η Κόστα Μαζνάγκα (ιταλικά: Costa Masnaga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Σαιν-Μαρ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Σαιν-Μαρ (γαλλικά: Saint-Mard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρντοσιέν (γαλλικά: Mardochiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σαιν-Μαρς-Βιέ-Μαιζόν
Το Σαιν-Μαρς-Βιέ-Μαιζόν (γαλλικά: Saint-Mars-Vieux-Maisons) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν