cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Τζιφόπουλος
Καριέρα
Το 1978-79, ο Άρης πραγματοποίησε το απόλυτο των νικών στην έδρα του, με δεκαεπτά νίκες σε δεκαεπτά αγώνες, αλλά ο Τζιφόπουλος στάθηκε άτυχος, αφού ένας τραυματισμός του στέρησε την αγωνιστική δράση μέχρι την εικοστή αγωνιστική ημέρα. Παρ' όλα αυτά, υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, γράφοντας δεκαέξι συμμετοχές.
Ίαν Γκίλαν
Deep Purple
Στις αρχές του 1969 οι Deep Purple αποφάσισαν να αλλάξουν τραγουδιστή και μπασίστα. Ο ντράμερ των Episode Six, Μικ Άντεργουντ πρότεινε στον κιθαρίστα των Deep Purple και φίλο του Ρίτσι Μπλάκμορ να παραβρεθεί σε μία από τις συναυλίες των Episode Six. Ο Γκίλαν έκανε πολύ θετική εντύπωση στη συναυλία τους στις 4 Ιουνίου του 1969 και του προτάθηκε να ενταχθεί στους ήδη αναγνωρισμένους Deep Purple. Μαζί, προτάθηκε η θέση του μπασίστα στον Ρότζερ Γκλόβερ ο οποίος αποδέχθηκε την πρόταση.
left|thumb|210px|Ο Γκίλαν με τους Deep Purple το 1970 Η πρώτη του εμφάνιση με το νέο του συγκρότημα έγινε στις 10 Ιουλίου του 1969 στο "Speakeasy Club" του Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων ορχηστρικών κομματιών που έπαιζαν οι Deep Purple στις ζωντανές τους εμφανίσεις ο Γκίλαν έπαιζε ένα ζευγάρι κρουστά. Ένα από τα πρώτα τραγούδια τα οποία συνέθεσαν οι Deep Purple με τον Ίαν Γκίλαν ήταν το Child in Time, με τα χαρακτηριστικά πολύ ψηλά φωνητικά ως σήμα κατατεθέν. Το συγκεκριμένο τραγούδι παρέμεινε στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος ως το 2002, ενώ η πρώτη του ηχογράφηση ήταν για το ζωντανά ηχογραφημένο με τη Φιλαρμονική ορχήστρα του Λονδίνου, "Concerto for Group and Orchestra". Ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν ο πρώτος τον οποίο ηχογράφησαν ο Γκίλαν και Γκλόβερ με το συγκρότημα αλλά, παρ' όλη την επιτυχία του, το συγκρότημα επιθυμούσε ένα στούντιο δίσκο που ήρθε το επόμενο έτος με το ιστορικό "Deep Purple in Rock". Ο δίσκος έφθασε στο βρετανικό Top-5 και παρέμεινε στα βρετανικά τσαρτ για 68 εβδομάδες, ενώ ταυτόχρονα το σινγκλ "Black Night" ανέβηκε στη δεύτερη θέση του καταλόγου επιτυχιών της Μεγάλης Βρετανίας.
Γιάννης Τζιφόπουλος
Καριέρα
Την σεζόν 1979-80 οι "κίτρινοι" πραγματοποίησαν εξαιρετική πορεία, ισοβαθμώντας με τον Ολυμπιακό στην πρώτη θέση και χάνοντας τον τίτλο του πρωταθλητή σε αγώνα μπαράζ που έγινε στο Βόλο. Ο Τζιφόπουλος συμμετείχε σε τέσσερις αγώνες για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ εναντίον της Περούτζια του Πάολο Ρόσι και της Σαιντ Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Για το πρωτάθλημα αγωνίστηκε σε είκοσι αγώνες, πετυχαίνοντας ένα γκολ.
Την επόμενη χρονιά, ο Θόδωρος Πάλλας μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό και ο Τζιφόπουλος μετατέθηκε στο αριστερό άκρο της άμυνας του Άρη, αγωνιζόμενος σε 22 ματς πρωταθλήματος και βοηθώντας την ομάδα του να τερματίσει για τρίτη συνεχή χρονιά στην πρώτη τριάδα του πρωταθλήματος. Παρέμεινε στη θέση του αριστερού μπακ ως το 1988, όταν και μεταγράφηκε στον Ηρακλή, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν, κερδίζοντας την έξοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και στις δύο.
Ίαν Γκίλαν
Deep Purple
Η μεγάλη επιτυχία που γνώρισε το συγκρότημα έφερε αναγνώριση στο πρόσωπο του Γκίλαν, ο οποίος μερικούς μήνες νωρίτερα είχε εμφανιστεί στο αρχικό σάουντρακ του μιούζικαλ "Jesus Christ Superstar". Αργότερα, το 1973, του προτάθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην ταινία αλλά οι απαιτήσεις του για πληρωμή έφτασαν τις 250 χιλιάδες βρετανικές λίρες και αποζημίωση όλων των μελών των Deep Purple λόγω της επιρροής που θα είχε στο συγκρότημα η απουσία του Γκίλαν λόγω γυρισμάτων, τελικά οδήγησαν τους παραγωγούς της ταινίας να αποσύρουν την πρόταση τους.
Γιάννης Τζιφόπουλος
Καριέρα
Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, υπήρξε μέλος του τεχνικού επιτελείου του Άρη και ανέλαβε ρόλο υπηρεσιακού προπονητή το 1995-96 και το 2002, για ένα σύνολο 14 αγώνων. Έκανε σύντομα περάσματα από τον πάγκο του Ηρακλή, Πανσερραϊκού, Αναγέννησης Επανομής, ΠΑΟΝΕ, Κιλκισιακού  (2009), Αναγέννησης Γιαννιτσών (2013), Καβάλα (ως βοηθός προπονητής, δίπλα στον Diethelm Fernner) (2013) και Απόλλωνα Αρναίας (2014-15).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αναγέννησης Γιαννιτσών
Ίαν Γκίλαν
Deep Purple
Ανάμεσα σε συνεχείς περιοδείες, οι Deep Purple κυκλοφόρησαν δύο στούντιο δίσκους οι οποίοι έφθασαν στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ, το "Fireball" και το "Machine Head". Ταυτόχρονα, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη με τα σινγκλ "Strange Kind of Woman", "Fireball", "Never Before" και "Woman from Tokyo" ενώ επιτυχία σε παγκόσμια κλίμακα γνώρισε το "Smoke on the Water", το οποίο έγινε χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μετά από άλλους δύο δίσκους, το πλατινένιο και ζωντανά ηχογραφημένο "Made in Japan" και το χρυσό "Who Do We Think We Are", οι σχέσεις του Ίαν Γκίλαν με το Ρίτσι Μπλάκμορ είχαν φτάσει σε πολύ άσχημο επίπεδο. Η αποχώρηση του Γκίλαν είχε ως επακόλουθο την αποχώρηση του Ρότζερ Γκλόβερ από τους Deep Purple. Η τελευταία ζωντανή εμφάνιση τους ήταν στις 29 Ιουνίου του 1973 στην Ιαπωνία.
Μετά την αποχώρηση
Αφού αποχώρησε από τους Deep Purple, ο Γκίλαν αποφάσισε να αφήσει για λίγο καιρό τη μουσική βιομηχανία. Έτσι, έγινε διευθυντής των στούντιο "Kingsway Recorders", στο Λονδίνο, δημιούργησε ένα εργοστάσιο κατασκευής μοτοσυκλετών στο Σώλσμπερι αλλά και ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην κοιλάδα του Τάμεση. Από τον Σεπτέμβριο του 1975, δημιούργησε τους Ian Gillan Band, κυκλοφορώντας και τον πρώτο τους δίσκο, "Child in Time" (# 55 στη Μεγάλη Βρετανία), που περιείχε μία διασκευή στο πολυαγαπημένο κομμάτι των Deep Purple. Κιθαρίστας του συγκροτήματος ήταν ο Ρέι Φένγουικ, μπασίστας ο Τζον Γκούσταβσον, ντράμερ ο Μαρκ Νόσεφ και κιμπορντίστας ο Μάικ Μόραν, ενώ στην παραγωγή βοήθησε και ο Ρότζερ Γκλόβερ. Το Μάρτιο του 1976, τα πλήκτρα ανέλαβε ο Μίκι Λι Σουλ για μία γαλλική περιοδεία. Οι Ian Gillan Band συνέχισαν με τον Κόλιν Τάουνς σαν κιμπορντίστα, κυκλοφορώντας τα "Clear Air Turbulence" τον Απρίλιο του 1977, "Scarabus" τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, αλλά και το διπλό ζωντανά ηχογραφημένο στο "Budokan Hall" του Τόκιο, "Live at the Budokan", αρχικά μόνο στην Ιαπωνία και έξι χρόνια αργότερα σε όλο τον κόσμο.
Τον Αύγουστο του 1978 και αφού ο Γκίλαν είδε ότι οι Ian Gillan Band δεν είχαν την εμπορική επιτυχία την οποία επιθυμούσε, αποφάσισε να δημιουργήσει τους Gillan μαζί με τον Κόλιν Τάουνς και τους Τζον ΜακΚόι στο μπάσο, Πητ Μπάρνακλ στα τύμπανα, και Στηβ Μπιρντ στην κιθάρα. Μετά από κάποιες ηχογραφήσεις, ο Μπάρνακλ αντικαταστάθηκε από τον παλιό φίλο του Γκίλαν, Μικ Άντεργουντ, ενώ ο Μπέρνι Τορμ ανέλαβε την κιθάρα. Τον Σεπτέμβριο του 1979, κυκλοφόρησε το "Mr. Universe" στην Ιαπωνία και ένα μήνα αργότερα σε όλο τον κόσμο (# 11 στη Μεγάλη Βρετανία). Ακολούθησαν τα "Glory Road" (# 3) τον Αύγουστο του 1980 και "Future Shock" (# 2) το 1981. Σε μία από τις περιοδείες τους, οι Gillan, πέρασαν και από την Ελλάδα, στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο της Θεσσαλονίκης στις 13 Σεπτεμβρίου του 1980 και δύο μέρες αργότερα στο γήπεδο του Απόλλωνα Αθηνών, στην Αθήνα. Η τελευταία αυτή εμφάνιση διακόπηκε λόγω σοβαρών επεισοδίων που δημιουργήθηκαν από την αστυνομία, που προσπάθησε να καθησυχάσει τους υπερενθουσιασμένους οπαδούς του συγκροτήματος. Τον Ιούνιο του 1981, ο μετέπειτα κιθαρίστας των Iron Maiden, Τζάνικ Γκερς, αντικατέστησε τον Μπέρνι Τορμ και το συγκρότημα κυκλοφόρησε το διπλό LP, "Double Trouble" (# 12). Το 1982, κυκλοφόρησε μέσω της εταιρείας Virgin το "Magic" (# 17) για να διαλυθούν και οι Gillan το Νοέμβριο του 1982, επειδή ο Γκίλαν ήθελε να ξεκουράσει τις φωνητικές του χορδές, οι οποίες είχαν τραυματιστεί. Από το 1980 ως και το 1982 οι Gillan κυκλοφόρησαν έξι σινγκλ τα οποία ανέβηκαν στο βρετανικό Top-40.
Μετά από αδρά χρηματική αμοιβή, ο Ian Gillan προσχώρησε στο θρυλικό συγκρότημα των Black Sabbath, τον Ιανουάριο του 1983, αντικαθιστώντας τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο στα φωνητικά. Δύο μήνες αργότερα κυκλοφόρησε παγκοσμίως το άλμπουμ "Born Again". Ο δίσκος έφτασε ως το # 4 των βρετανικών τσαρτ, θέση που ήταν και η καλύτερη στην οποία βρέθηκαν οι Black Sabbath από το 1973. Η σύνθεση του συγκροτήματος ήταν: Τόνι Αϊόμι (κιθάρα), Γκίζερ Μπάτλερ (μπάσο), Μπιλ Γουόρντ (τύμπανα) και Τζεφ Νίκολς (πλήκτρα). Στην περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Μπεβ Μπέβαν από τους E.L.O. αντικατέστησε τον Μπιλ Γουόρντ. Στη συγκεκριμένη περιοδεία, οι Black Sabbath έπαιζαν σαν encore μεταξύ άλλων και το "Smoke on the Water".
Η επανένωση
Τον Απρίλιο του 1984 οι Deep Purple επανενώθηκαν με την κλασική σύνθεση τους, έχοντας τον Ρίτσι Μπλάκμορ στην κιθάρα, τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά, τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο, τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα και τον Ίαν Πέις. Αποτέλεσμα της επανένωσης τους ήταν το πλατινένιο "Perfect Strangers" (# 5 στη Μεγάλη Βρετανία). Η παγκόσμια περιοδεία που ακολούθησε παρουσίασε τεράστια εμπορική επιτυχία, με τους Deep Purple να είναι το δεύτερο πιο επιτυχημένο συγκρότημα στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1987 με τίτλο "The House of Blue Light" (# 10).
Μετά το ζωντανά ηχογραφημένο "Nobody's Perfect" (# 38), οι σχέσεις του Γκίλαν με τον Μπλάκμορ έφτασαν για άλλη μια φορά σε πολύ άσχημη κατάσταση και οι διαμάχες ήταν συνεχείς. Η όλη κατάσταση οδήγησε σε αποχώρηση τον Ίαν Γκίλαν για δεύτερη φορά από το συγκρότημα.
Η περίοδος 1989-1992
Το 1989 ο Γκίλαν σχημάτισε μια νέα εκδοχή των Moonshiners με τους κιθαρίστες Χάρι Σο και Στηβ Μόρις. Τον Ιούλιο του 1990 κυκλοφόρησαν υπό την ονομασία "Ian Gillan" το δίσκο "Naked Thunder" (# 63 στη Μεγάλη Βρετανία).
Επίσης, σε αυτό το διάστημα συμμετείχε στην ηχογράφηση του "Smoke on the Water" για φιλανθρωπικούς σκοπούς με το "Rock Aid Armenia" και την συμμετοχή των Τόνι Αϊόμι, Ντεηβιντ Γκίλμορ, Μπράιαν Μέι, Ρότζερ Τέιλορ, Μπρους Ντίκινσον και Πωλ Ρότζερς. Το 1992 εμφανίστηκε ως γκεστ στο σινγκλ "Get Away" του Μιχάλη Ρακιντζή (πλατινένιο στην Ελλάδα), ενώ άλλες συνεργασίες του σε αυτό το διάστημα ήταν με τους Pretty Maids και τους The Bolland Project.
Η τελική επιστροφή
Το 1992 και μετά από προτροπή των Γκλόβερ, Λορντ και Πέις, ο Ίαν Γκίλαν επέστρεψε στους Deep Purple για να ηχογραφήσουν το "The Battle Rages On" (# 21 στη Μεγάλη Βρετανία) και την επετειακή περιοδεία για τα 25 χρόνια του συγκροτήματος. Παρ' όλη την επιτυχία του συγκεκριμένου εγχειρήματος, ο Ρίτσι Μπλάκμορ δεν μπόρεσε να κρύψει τη δυσαρέσκεια του για την επιστροφή του Γκίλαν και αποχώρησε για δεύτερη φορά για να δημιουργήσει ξανά τους Rainbow και αργότερα τους Blackmore's Night μαζί με τη σύζυγο του, Κάντις Νάιτ.
Οι Deep Purple τον αντικατέστησαν προσωρινά με τον Τζο Σατριάνι και αργότερα με τον Στηβ Μορς, ο οποίος παραμένει στο συγκρότημα μέχρι σήμερα. Οι Deep Purple κυκλοφόρησαν με αυτή τη σύνθεση τα άλμπουμ "Purpendicular" και "Abandon" για να αντικαταστήσουν τον αποχωρήσαντα Τζον Λορντ με τον Ντον Έρεϊ, το 2002, και να συνεχίσουν με άλλα δύο στούντιο άλμπουμ, τα "Bananas" και "Rapture of the Deep". thumb|300px|Ο Ίαν Γκίλαν ζωντανά το 1997 Οι συνεχείς ηχογραφήσεις και περιοδείες με τους Deep Purple δεν εμπόδισαν τον Γκίλαν να εμφανιστεί σε ένα μεγάλο αριθμό ηχογραφήσεων και συναυλιών οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με το συγκρότημα. Στις 31 Μαρτίου του 2006 εμφανίστηκε στη συναυλία προς τιμή του ραδιοφωνικού παραγωγού Τόμι Βανς, μαζί με νυν και πρώην μέλη των Deep Purple. Επίσης, συμμετείχε σε δύο τραγούδια του συγκροτήματος του Τζον Λορντ, The Hoochie Coochie Men, με τίτλο "Danger, White Men Dancing", το 2007. Συμμετείχε στη συναυλία εις μνήμην του Τζεφ Χίλι στις 3 Μαΐου του 2008, στην πόλη Τορόντο του Καναδά. Το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ του με τίτλο "One Eye to Morocco".
Το 2011, δημιούργησε το "super group" WhoCares με τον Τόνι Αϊόμι των Black Sabbath, τον Τζον Λορντ, τον Τζέισον Νιούστεντ, πρώην μπασίστα των Metallica και του Ozzy Osbourne, τον Νίκο Μακ Μπρέιν των Iron Maiden και τον Μίκο Λίντστρομ των HIM. Μαζί, κυκλοφόρησαν το δίσκο "Ian Gillan & Tony Iommi: WhoCares" με το σινγκλ "Out of my Mind".
Επίσης, το 2010 ο Γκίλαν συμμετείχε στα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ για τον Φρεντερίκ Σοπέν, τα οποία έγιναν στην Πολωνία, ως παρουσιαστής και αφηγητής του έργου.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Ναρίν (ποταμός)
Ο ποταμός Ναρίν (Κιργιζικά: Нарын, Ουζμπεκικά: Norin) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός στο Κιργιστάν. Πηγάζει από τα όρη Τιαν Σαν εντός του Κιργιστάν, στην Κεντρική Ασία, ρέοντας προς τα δυτικά, μέσω της κοιλάδας Φεργκάνα, στο Ουζμπεκιστάν. Ειδικότερα ξεκινά την ροή του από μια λίμνη που ονομάζεται Κουμτόρ και βρίσκεται στους πρόποδες του παγετώνα Πετρόφ στη βορειοδυτική πλευρά της οροσειράς Ακ-Σιράκ, σε υψόμετρο 3730 μέτρων, και στη συνέχεια ενώνεται με τους χειμάρους Ταραγκάι και Καρασάι, ονομαζόμενος πλέον ως Τσον-Ναρίν και ρέει δυτικά μέσα από μια ήπια κοιλάδα. Στην κοιλάδα Τζογκόρκ Ναρίν ο ποταμός διευρύνεται περισσότερο καθώς ενώνεται με τους παραποταμούς Καρακόλ και Ουλάν. Καθ’όλη τη ροή του, μικροί και μεγαλύτεροι παραπόταμοι ενώνονται με το βασικό ποτάμι. Κοντά στο χωριό Κουλανάκ, ο ποταμός διακλαδώνεται σε μικρότερες ροές και σχηματίζει μικρά νησάκια ενώ στις όχθες του σχηματίζονται μικρά δάση. Με την είσοδο του στην κοιλάδα Φεργκάνα συγχωνεύεται με το ποταμό Καρά Νταρία (κοντά στο Ναμανγκάν) για να σχηματίσει το Συρ Ντάρια. Ο ποταμός Ναρίν έχει συνολικό μήκος 807 χιλιόμετρα (501 μίλια) μήκος και λεκάνη απορροής 59.100 τετραγωνικά χιλιόμετρα (22.800 τετραγωνικά μίλια). Με ετήσια εκροή 13,7 κυβικά χιλιόμετρα (11.100.000 στρέμματα), ο ποταμός τροφοδοτεί πολλούς ταμιευτήρες που είναι σημαντικοί για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο ταμιευτήρας Τοκτογκούλ στο Κιργιστάν που παρακρατεί 19,9 κυβικά χιλιόμετρα (16.100.000 στρέμματα) νερού. Κατά τη ροή του ο ποταμός διασχίζει διαδοχικά στο Κιργιστάν: το Καρά-Σάι, την Περιφέρεια Ναρίν, την πόλη Ναρίν, το Ντοστούκ, την Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ, το Κάζαρμαν, τον ταμιευτήρα Τοκτογκούλ, το Καρά-Κολ και το Τας-Κομούρ.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Συρ Ντάρια Κατηγορία:Περιφέρεια Ναρίν Κατηγορία:Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ Κατηγορία:Τιάν Σαν
2588 Φλαβία
Η Φλαβία (Flavia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Μπράιαν Σκιφ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά της από τη Φλαβία γενεά της αρχαίας Ρώμης, οικογένεια που έδωσε πολλούς αυτοκράτορες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Φλαβίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Φλαβια
Εσκί Ικρίγκ
Το Εσκί Ικρίγκ (επίσης, Εσκί Ικρίκ, Ασκί Ιγκρύχ, Εζκί-Ιγκρίκ, και Κέβνα-Ιγκρίκ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 325 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Σημαία του Ουζμπεκιστάν
thumb|right|250px|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η σημαία του Ουζμπεκιστάν υιοθετήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1991.
Αποτελείται από τρια ίσομεγέθη τμήματα χρώματος γαλάζιου, άσπρου και πράσινου που διαχωρίζονται από δύο λεπτές κόκκινες γραμμές. Στα αριστερά του γαλάζιου τμήματος υπάρχει μιά λευκή ημισέληνος και δώδεκα λευκά αστέρια.
Μαρία Παπαγιάννη
Η Μαρία Παπαγιάννη (Λάρισα 1964 -) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας βιβλίων για παιδιά και εφήβους.
Σημαία του Ουζμπεκιστάν
Το γαλάζιο χρώμα συμβολίζει τον ουρανό και το νερό. που αποτελούν την κύρια πηγή της ζωής. Γαλάζιο ήταν και το κύριο χρώμα της σημαίας του κράτους του Ταμερλάνου. Το λευκό είναι το παραδοσιακό χρώμα της ειρήνης και της καλοτυχίας Το πράσινο χρώμα συμβολίζει τη φύση, τη νέα ζωή και την καλή σοδειά. Οι κόκκινες γραμμές συμβολίζουν τη δύναμη της ζωής. Η ημισέληνος, ως νέα σελήνη, συμβολίζει την πρόσφατα ανεξάρτητη Δημοκρατία. Τα δώδεκα αστέρια συμβολίζουν τις ιστορικές παραδόσεις του ουζμπέκικου λαού, καθώς και το αρχαίο ηλιακό ημερολόγιο. Κατά μία άλλη εκδοχή συμβολίζουν την αστρολογία που είχε ανθίσει ως επιστημονική σκέψη στα κράτη που προϋπήρχαν του Ουζμπεκιστάν στη ίδια περιοχή. Συμβολίζουν επίσης τις αρχαίες ρίζες του τοπικού πολιτισμού και την αφοσίωση του ουζμπέκικου λαού στην τελειότητα και την αφοσίωση.
Μαρία Παπαγιάννη
Βιογραφία
Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο ΑΠΘ. Ξεκίνησε να εργάζεται στην Αθήνα ως δημοσιογράφος στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, σε εφημερίδες και σε περιοδικά. Τα τελευταία χρόνια έχει αφοσιωθεί στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά και εφήβους και στην μετάφραση βιβλίων στα ελληνικά. Έχει γράψει θεατρικά έργα για παιδιά, έργα για κουκλοθέατρο καθώς και λιμπρέτα.
Έχει κερδίσει αρκετά βραβεία για το λογοτεχνικό της έργο, συμπεριλαμβανομένων του βραβείου ΙΒΒΥ Καλύτερου Παιδικού Βιβλίου και του Εθνικού Βραβείου Νεανικής Λογοτεχνίας.
Σημαία του Ουζμπεκιστάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ουζμπεκιστάν
Μαρία Παπαγιάννη
Βιογραφία
Το 2012 έγινε μέλος της επιτροπής του Das außergewöhnliche Buch des Kinder- und Jugendprogramms στο Διεθνές Φεστιβαλ Λογοτεχνίας του Βερολίνου. Είναι υποψήφια για το βραβείο Hans Christian Andersen (HCAA 2020).
Το 1996 παντρεύτηκε με τον μουσικοσυνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, με τον οποίο έζησε μέχρι τον θάνατό του. Το ζευγάρι είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Μυθιστορήματα
(2003) Άγιε Βασίλη,θα µου κάνεις µια χάρη;
(2003) Μια περιπέτεια για το Ρωµαίο
(2003) Πιάστε τους! (συνεργασία με τον Φίλιππο Μανδηλάρα)
(2006) Ως διά µαγείας
(2008) Με λένε Μάγια (εικονογράφηση του Γιώργου Σγουρού)
(2009) Ο γύρος του κόσµου µε το ποδήλατο
(2010) Το ∆έντρο το Μονάχο
(2016) Παπούτσια µε φτερά
Εικονογραφημένα βιβλία
(2001) Καληνύχτα, µαµά!
(2006) Η κλέφτρα των ονείρων
(2007) Παράξενο δεν είναι; Το χρυσοφλιδάκι της γης
(2008) Χριστούγεννα, καιρός για θαύµατα
(2013) I Want To Win! / On ne gagne pas tous les jours / Wer gewinnt? Minedition
(2013) Ο Μίλτος, η Μίνα, η Ροζαλία, ο Τσε και... η βαλίτσα (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου, A.P.H.C.A.)
(2015) Είχε απ’ όλα και είχε πολλά • συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο White Ravens, στην κατηγορία Internationale Jugendbibliothek (International Youth Library), στο Μόναχο.
(2017) Τουλάχιστον δύο
Νεανική λογοτεχνία
(2004) Ποιος είναι ο αρχηγός;
(2005) Πάντα;
(2005) Πρώτος!
(2005) Τρεις παλάµες όλη η Γη
(2006) Βιβλιοφάγος κατά... λάθος!
(2007) Στον πίνακα!
(2008) Επιστροφή στο σχολείο
(2009) Μικρές αγάπες
(2012) Η Έλλη στο φεγγάρι
(2013) Μια άλλη μέρα θα νικήσεις εσύ!
(2014) Εκεί και πάντα αλλού
(2014) Οι µικρές ιστορίες του Πέτρου (μια επετειακή έκδοση που περιλαμβάνει τις ιστορίες : Ποιος είναι ο αρχηγός;, The Accidental Bookworm!, Στον πίνακα!, Πόσο διαρκεί το ‘Για Πάντα’?, Πρώτος!, Επιστροφή στο σχολείο)
(2015) Η µυστική συνταγή της Έλλης
(2017) Είχε απ' όλα και είχε πολλά
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2013) Ο Μίλτος, η Μίνα, η Ροζαλία, ο Τσε και... η βαλίτσα, Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου
(2008) Το σχολικό ημερολόγιο των βιβλιοφάγων 2008-2009, Εκδόσεις Πατάκη
(2003) Πιάστε τους, Εκδόσεις Πατάκη
CDs και Βιβλία με CDs
(2007) Παράξενο δεν είναι? Μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και στίχοι της Μαρίας Παπαγιάννη και της Μελίνας Καρακόστα.
Μεταφράσεις
(2018)	Chabbert, Ingrid, Εγώ, ο Αριστοτέλης, μισώ τα βιβλία, Εκδόσεις Πατάκη
(2018)	Η ορχήστρα διηγείται: Ο Καρυοθραύστης, Εκδόσεις Πατάκη
(2018)	Η ορχήστρα διηγείται: Τέσσερις εποχές σε μια μέρα, Εκδόσεις Πατάκη
(2018)	Cali, Davide, Μπιζελάκης, Εκδόσεις Πατάκη
(2018)	Vere, Ed, Πώς να είσαι λιοντάρι, Εκδόσεις Πατάκη
(2018)	Bruckner, Pascal, 1948-, Το κουτί με τα φιλιά, Εκδόσεις Πατάκη
(2018)	Jalbert, Philippe, Το λεξικό του τέλειου μαθητή, Εκδόσεις Πατάκη
(2018)	Rosen, Michael, Φύγαμε για το κυνήγι της αρκούδας, Εκδόσεις Πατάκη
(2017)	Brown, Peter, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, Η δασκάλα μου είναι τέρας!, Εκδόσεις Πατάκη
(2017)	Chabbert, Ingrid, Η μέρα που μεταμορφώθηκα σε πουλί, Εκδόσεις Πατάκη
(2017)	Jalbert, Philippe, Το λεξικό των κακών τρόπων, Εκδόσεις Πατάκη
(2017)	Lionni, Leo, Φρέντερικ, Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	Duddle, Jonny, Γιγαντόσαυρος, Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	Cali, Davide, Δεν έκανα τα μαθήματά μου γιατί..., Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	McKee, David, Η μπάντα του Έλμερ, Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	Ross, Tony, Θέλω το γιογιό μου!, Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	McKee, David, Ο Έλμερ κι ο αγώνας δρόμου, Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	Ο μικρός πρίγκιπας, Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	Watt, Fiona, Ο χορός του σχολείου, Εκδόσεις Πατάκη
(2016)	Sanna, Francesca, Το ταξίδι, Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Taplin, Sam, Άγιος Βασίλης έρχεται..., Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Dexet, Hector, Κούκου, Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Saint - Exupéry, Antoine de, 1900-1944, Ο Μικρός Πρίγκιπας, Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Ο μικρός πρίγκιπας, Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Bone, Emily, Σχεδιάστρια μόδας, Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Watt, Fiona, Σχεδιάστρια μόδας, Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Jalbert, Philippe, Το λεξικό των καλών τρόπων, Εκδόσεις Πατάκη
(2015)	Bowman, Lucy, Φίλες κολλητές, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Είμαι η πριγκίπισσα του χιονιού, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Είμαι η πριγκίπισσα των αστεριών, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Είμαι η πριγκίπισσα των λουλουδιών, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Είμαι η πριγκίπισσα των πεταλούδων, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Goodall, Jane, 1934-, Ο γιατρός Ασπρούλης, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Όλα τα μυστικά για να σχεδιάσεις βραδινά φορέματα, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Όλα τα μυστικά για να σχεδιάσεις με παγέτες, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Όλα τα μυστικά για να σχεδιάσεις τις πριγκίπισσες των ονείρων σου, Εκδόσεις Πατάκη
(2014)	Watt, Fiona, Σχεδιάστρια μόδας, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	McKee, David, Έλμερ και Ρόζα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Εντυπωσιακές δημιουργίες με απλά υλικά, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Μικρή μου κυρία: Γιαπωνέζικη κούκλα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Μικρή μου κυρία: Ζωάκια, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Μικρή μου κυρία: Μπαλαρίνα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Μικρή μου κυρία: Νεράιδα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Μικρή μου κυρία: Πόνι, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Μικρή μου κυρία: Ρώσικη κούκλα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Pratt, Leonie, Μπαλαρίνες, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Αίσωπος, Μύθοι του Αισώπου, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Watt, Fiona, Ντύστε τα κορίτσια με αυτοκόλλητα: Ώρα για δράση, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Όλα τα μυστικά για τη μόδα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Watt, Fiona, Παιχνίδια στα χιόνια, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Πάμε για μπάλα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Watt, Fiona, Πατινάζ στον πάγο, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Beckett - Bowman, Lucy, Ποπ σταρ, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Watt, Fiona, Τα καλύτερα πάρτι, Εκδόσεις Πατάκη
(2013)	Watt, Fiona, Ταξίδια, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Dr. Reiko, Αχ, το δοντάκι μου!, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Watt, Fiona, Ένα έλκηθρο γεμάτο δώρα, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Επαγγέλματα, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Watt, Fiona, Επιστροφή στα θρανία, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Εποχές, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Bone, Emily, Η δουλειά των ονείρων σας, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Davies, Kate, Θρυλικοί πειρατές, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Κοκκινοσκουφίτσα, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Κοντορεβιθούλης, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Μεταμφιέσεις, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Ο λύκος και τα εφτά κατσικάκια, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Ferri, Giuliano, Ο μικρός γυρίνος στον μεγάλο κόσμο, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Ο παπουτσωμένος γάτος, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	D' Andon, Pascale, Οίκος μόδας 3: Χορός, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	D' Andon, Pascale, Οίκος μόδας 4: Μουσική, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	D' Andon, Pascale, Οίκος μόδας 5: Υψηλή ραπτική, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	D' Andon, Pascale, Οίκος μόδας 6: Υψηλή ραπτική, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Όλα τα μυστικά για να δημιουργήσεις τις παραδοσιακές φορεσιές της Ασίας, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Όλα τα μυστικά για να δημιουργήσεις τις ωραιότερες εμφανίσεις για τις γιορτές του κόσμου, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Όλα τα μυστικά για τα γιορτινά μου φορέματα, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Watt, Fiona, Πάμε για ψώνια, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Συλλογικό έργο, Πες μου ένα παραμύθι για καληνύχτα, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Πινόκιο, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Watt, Fiona, Σταρ του σινεμά, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Σταχτοπούτα, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Watt, Fiona, Τα πάντα γύρω από τα σπορ, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Τα τρία μικρά γουρουνάκια, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Watt, Fiona, Ταξιδεύοντας, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Ταξίδι στον κόσμο, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Το ταξίδι μου γύρω από τον κόσμο, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Χιονάτη, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Watt, Fiona, Χορεύτριες, Εκδόσεις Πατάκη
(2012)	Ωραία Κοιμωμένη, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Aertssen, Kristien, Η βασίλισσα των φιλιών, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Watt, Fiona, Κούκλες, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Menezes, Sueli, Λήδα η μικρή πυγολαμπίδα, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	D' Andon, Pascale, Οίκος μόδας 1: Basic, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	D' Andon, Pascale, Οίκος μόδας 2: Expert, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Όλα τα μυστικά για να δημιουργήσεις μαγικά άλογα, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Παιχνίδια στο βουνό, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Watt, Fiona, Πάσχα, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Watt, Fiona, Πειρατές, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Σχεδίασε τους δικούς σου δράκους, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Σχεδίασε τους δικούς σου ιππότες, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Watt, Fiona, Τα κορίτσια των σπορ, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Χοροί του κόσμου, Εκδόσεις Πατάκη
(2011)	Davies, Kate, Ώρα για σπορ, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	Knister, Η υπόσχεση είναι υπόσχεση, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	Rowe, John A., Θέλω μια αγκαλιά, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	Pratt, Leonie, Ιππότες και κάστρα, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	McKee, David, Ο Έλμερ και το ουράνιο τόξο, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	Οι νεράιδες στήσανε γιορτή, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	Bowman, Lucy, Στις διακοπές, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	Beckett - Bowman, Lucy, Στο χορό, Εκδόσεις Πατάκη
(2010)	Ωραία Κοιμωμένη, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Bright, Rachael, Αν θέλετε να ξέρετε, ο μπαμπάς μου..., Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Seed, Rachel, Αυτή είμαι εγώ!, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Knister, Θέλω κι εγώ..., Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Yonezu, Yusuke, Μια κούπα για τον καθένα, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Μικρές αγάπες, Καμηλοπάρδαλη, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Μικρές αγάπες, Σκυλάκι, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Μικρές αγάπες, Τίγρη, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Goschke, Julia, Ο Αυτιάς, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Ο μικρός πρίγκιπας, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Σταχτοπούτα: Μαγνητικό θέατρο, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Kerleroux, Dan, Το ασχημόπαπο, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Rowe, John A., Χαμογέλα, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Kightley, Rosalinda, Χιονάτη, Εκδόσεις Πατάκη
(2009)	Moundlic, Charlotte, Ψείρες, στα όπλα!, Εκδόσεις Πατάκη
(2008)	Weninger, Brigitte, Αντίο πιπίλα, Εκδόσεις Πατάκη
(2008)	Weninger, Brigitte, Καληνύχτα Νόρι, Εκδόσεις Πατάκη
(2008)	Clarke, Catriona, Οι νεράιδες των Χριστουγέννων, Εκδόσεις Πατάκη
(2008)	Andersen, Hans Christian, 1805-1875, Το ασχημόπαπο, Εκδόσεις Πατάκη
(2007)	Knister, Η υπόσχεση είναι υπόσχεση, Εκδόσεις Πατάκη
(2007)	Rowe, John A., Θέλω μια αγκαλιά, Εκδόσεις Πατάκη
(2007)	Rowe, John A., Καπετάν Μπαμπέσης, Εκδόσεις Πατάκη
(2007)	Weninger, Brigitte, Μίκο, "Μαμά, μετακομίζω!", Εκδόσεις Πατάκη
(2007)	Weninger, Brigitte, Μίκο, Έχουμε γενέθλια, Εκδόσεις Πατάκη
(2006)	Weninger, Brigitte, Μίκο, Δεν κάνω μπάνιο! Αποκλείεται!, Εκδόσεις Πατάκη
(2006)	Weninger, Brigitte, Μίκο, Εγώ το 'κανα, μαμά!, Εκδόσεις Πατάκη
(2006)	Weninger, Brigitte, Μίκο, Θέλω σκυλάκι, Εκδόσεις Πατάκη
(2004)	Ο Αλαντίν και το μαγικό λυχνάρι, Εκδόσεις Πατάκη
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ιβάν ο Τρομερός (φρουρός Τρεμπλίνκα)
Ιβάν ο Τρομερός είναι το παρατσούκλι που δόθηκε σε έναν διαβόητο φρουρό του στρατοπέδου εξόντωσης στην Τρεμπλίνκα κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος και ο οποίος ταυτοποιήθηκε ως Ιβάν Μαρσένκο σε δηλώσεις που έγιναν από άλλους φρουρούς. Το παρατσούκλι είναι υπαινιγμός προς τον Ιβάν Δ΄, ο οποίος ήταν γνωστός ως Ιβάν ο Τρομερός, τον περιβόητο Τσάρο της Ρωσίας. Ο «Ιβάν ο Τρομερός» απέκτησε διεθνή αναγνώριση μετά την υπόθεση του Τζον Ντεμιανιούκ το 1986. Ήδη το 1994 ένας σκληρός φρουρός με το όνομα «Ιβάν», ο οποίος μοιραζόταν διακριτά καθήκοντα και εξαιρετικά βίαιη συμπεριφορά με έναν φρουρό με το όνομα «Νίκολας», αναφέρεται σε βιογραφία επιζώντα (Rok w Treblince του Γιάνκιελ Γιέρνικ, μεταφρασμένη στα αγγλικά ως Ένας Χρόνος στην Τρεμπλίνκα το 1945). Ο Ντεμιανιούκ ήταν ο πρώτος που κατηγορήθηκε πως ήταν ο Ιβάν ο Τρομερός του στρατοπέδου στην Τρεμπλίνκα. Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου και καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού, αλλά αυτή η απόφαση ακυρώθηκε αργότερα από το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ. Το 2011, ο Ντεμιανιούκ καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου λόγω του ότι υπηρέτησε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ.
Ιστορικό
Το στρατόπεδο της Τρεμπλίνκα διαχειρίζονταν 20 με 25 SS επιμελητές (Γερμανοί) και 80 με 120 Χίβι φρουροί διαφόρων Σοβιετικών εθνικοτήτων, συμπεριλαμβανομένων Ρώσων και Ουκρανών στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού, αιχμαλώτων πολέμου. Τους Χίβι βοηθούσαν στελέχη των Εβραίων κρατουμένων, γνωστοί ως Κάπο, οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι λειτουργοί. Το όνομα Ιβάν δεν ήταν ασυνήθιστο στο στρατόπεδο, καθώς είναι σύνηθες ουκρανικό, ρωσικό και λευκορωσικό όνομα. Οι Volksdeutsche ήταν γνωστό πως είχαν σλαβικά ονόματα. Ένα παράδειγμα ήταν ο Ιβάν Κλατ, ή ένας Volksdeutscher, που υπηρέτησε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ ως ο Ουκρανός αρχηγός της φρουράς. Σύμφωνα με τον Τσιλ Ρατζμάν, έξι άντρες με το όνομα Ιβάν εργάζονταν στην Τρεμπλίνκα. Η συντριπτική πλειοψηφία των Χίβι φρουρών οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν στις εγκαταστάσεις του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Τραβνίκι, είχαν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της γλώσσας. Ωστόσο, υπήρχε ανάμεσά τους ένας αριθμός Volksdeutsche που εκτιμήθηκαν επειδή μιλούσαν γερμανικά, ουκρανικά, ρωσικά και άλλες γλώσσες. Μπορούσαν επίσης να καταλάβουν βασικά Γίντις. Οι Γερμανοί και Αυστριακοί SS διοικητές, οι τοπικοί Πολωνοί και οι Εβραίοι κρατούμενοι αναφέρονταν συχνά στους φρουρούς ως Ουκρανούς, όχι μόνο λόγω της εθνικότητάς τους ή επειδή προέρχονταν από την Ουκρανία, αλλά επειδή μιλούσαν μεταξύ τους ουκρανικά. Οι περισσότεροι από τους διοικητές της ομάδας ωστόσο, ήταν Volksdeutsche.
Καθήκοντα
Αν και υπήρχαν περισσότεροι φρουροί γνωστοί ως Ιβάν στην Τρεμπλίνκα, ο Ιβάν ο Τρομερός αναφερόταν κι αυτός ως Ουκρανός. Η δουλειά του στο στρατόπεδο ήταν να λειτουργεί τους δύο κινητήρες των δεξαμενών που τροφοδοτούσαν τους θαλάμους αερίων. Οι κινητήρες είχαν εγκατασταθεί και συντονίζονταν από τον Scharführer (αρχηγό ομάδας) Έριχ Φουχς. Ο επιζήσας του Ολοκαυτώματος Τσιλ Ρατζμάν κατέθεσε πως ο Ιβάν ήταν περίπου 25 ετών την περίοδο που δούλευε στο στρατόπεδο. Ήταν επίσης γνωστός για την ακραία σκληρότητά του. Ο Ιβάν ο Τρομερός συνήθιζε να κόβει τα αυτιά των εργατών καθώς περπατούσαν, και εκείνοι αναγκάζονταν να συνεχίσουν να δουλεύουν ενώ αιμορραγούσαν. Σύντομα μετά από αυτό, προχωρούσε στη θανάτωσή τους. Βασάνιζε τα θύματα με σωλήνες, ένα σπαθί και μαστίγια πριν εκείνα μπουν στους θαλάμους αερίων.
Ταυτότητα
Η αληθινή ταυτότητα του φρουρού που αναφερόταν ως Ιβάν ο Τρομερός δεν έχει καθοριστεί ολοκληρωτικά. Καθ' όλη τη διάρκεια των δεκαετιών 1970 και 1980, ο Τζον Ντεμιανιούκ, ένας συνταξιούχος εργάτης σε αυτοκινητοβιομηχανία από ένα προάστιο του Κλίβελαντ με Ουκρανική καταγωγή, κατηγορήθηκε πως ήταν ο Ιβάν. Δικάστηκε στο Ισραήλ το 1988 και καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά αυτή η καταδίκη ακυρώθηκε στη συνέχεια.
Ένα αξιοσημείωτο γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια της δίκης στο Ισραήλ είχε να κάνει με έναν μάρτυρα κλειδί της κατηγορούσας αρχής, τον Ελιγιάχου Ρόζενμπεργκ. Όταν ρωτήθηκε αν αναγνωρίζει τον Ντεμιανιούκ, ο Ρόζενμπεργκ ζήτησε από τον Ντεμιανιούκ να βγάλει τα γυαλιά του «ώστε να μπορώ να βλέπω τα μάτια του». Ο Ρόζενμπεργκ πλησίασε τον κατηγορούμενο και κοίταξε προσεκτικά το πρόσωπό του. Όταν ο Ντεμιανιούκ του χαμογέλασε και του πρόσφερε το χέρι του, ο Ρόζενμπεργκ αναπήδησε προς τα πίσω και φώναξε «Grozny!», δηλαδή «τρομερός» στα ρωσικά. «Ιβάν, το λέω αδίστακτα, χωρίς την παραμικρή σκιά αμφιβολίας. Είναι ο Ιβάν από την Τρεμπλίνκα, από τους θαλάμους αερίων, ο άντρας που κοιτάζω τώρα. Είδα τα μάτια του, είδα αυτά τα δολοφονικά μάτια» είπε ο Ρόζενμπεργκ στο δικαστήριο κοιτάζοντας τον Ντεμιανιούκ. Έπειτα απευθυνόμενος στον Ντεμιανιούκ: «Πώς τολμάς να μου προσφέρεις το χέρι σου, δολοφόνε! Αυτό είσαι!» Αργότερα αποκαλύφθηκε πως στο παρελθόν, σε μία κατάθεση του 1947, ο Ρόζενμπεργκ είχε πει πως ο «Ιβάν ο Τρομερός» είχε σκοτωθεί κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης των κρατουμένων.
Στις 29 Ιουλίου 1993, κατά την έφεση, το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ ανέτρεψε την καταδικαστική απόφαση. Αυτή η αλλαγή βασίστηκε στις γραπτές καταθέσεις 37 πρώην φυλάκων της Τρεμπλίνκα (κάποιοι από τους οποίους είχαν εκτελεστεί από τη Σοβιετική Ένωση, ενώ άλλοι είχαν πεθάνει από γηρατειά και έτσι δεν μπορούσαν να επανεξεταστούν) που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, όπου ταυτοποιούσαν τον Ιβάν τον Τρομερό ως κάποιον άλλον άντρα με το όνομα Ιβάν Μαρσένκο. Ένα έγγραφο περιέγραφε τον Ιβάν τον Τρομερό ως έναν άντρα με καστανά μαλλιά, καστανά μελί μάτια, τετράγωνο πρόσωπο και με μια μεγάλη ουλή χαμηλά στον λαιμό του. Ο Ντεμιανιούκ ήταν ξανθός με γκρι-μπλε μάτια, στρογγυλό πρόσωπο και δεν είχε καμία ουλή σαν αυτή που περιγραφόταν. Σύμφωνα με μία μαρτυρία, ο Μαρσένκο είχε εντοπιστεί τελευταία φορά στη Γιουγκοσλαβία το 1944. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Νικολάι Γιεγκόροβιτς Σελάγιεφ, ενός Ρώσου λειτουργού των θαλάμων αερίων στην Τρεμπλίνκα, εκείνος και ο Μαρσένκο μαζί με δύο Γερμανούς και δύο Εβραίους, ήταν οι χειριστές των κινητήρων που παρήγαγαν τα αέρια που χρησιμοποιούνταν τους θαλάμους. Ο Σελάγιεφ και ο Μαρσένκο μεταφέρθηκαν τον Ιούλιο του 1943 από την Τρεμπλίνκα στο Τριέστε, όπου ο Μαρσένκο φρουρούσε γερμανικές αποθήκες και μία τοπική φυλακή. Το 1944, καθώς οι Συμμαχικές Δυνάμεις πλησίαζαν, ο Μαρσένκο και ένας οδηγός με το όνομα Γκρέγκορι «το έσκασαν με ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο προς τους παρτιζάνους στη Γιουγκοσλαβία». Ο Σελάγιεφ είδε για τελευταία φορά τον Μαρσένκο την άνοιξη του 1945, στην πόλη Φιούμε, καθώς εκείνος εξερχόταν από έναν οίκο ανοχής. Ο Μαρσένκο είπε στον Σελάγιεφ πως είχε γίνει μέλος των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων, ενώ μέχρι το 1962, τον έψαχναν οι αρχές της Σοβιετικής Ένωσης. Τα Σοβιετικά αυτά έγγραφα δημιούργησαν αρκετές εύλογες αμφιβολίες για να αποκλειστεί ο Ντεμιανιούκ ως Ιβάν ο Τρομερός κι έτσι η προηγούμενη καταδίκη ακυρώθηκε. Κάποια από τα απαλλακτικά στοιχεία που οδήγησαν στην απελευθέρωση του Ντεμιανιούκ το 1993 είχαν έρθει στο φως χρόνια πριν, αλλά το Γραφείο Ειδικών Ερευνών (OSI) του Αμερικανικού Τμήματος Δικαιοσύνης τα απέκρυψε σκόπιμα από τους Ισραηλινούς, οδηγώντας στην καταδίκη του Ντεμιανούκ ως Ιβάν ο Τρομερός.
Ο Γκίλμπερτ Σ. Μέριτ Τζούνιορ, δικαστής του Αμερικανικού Εφετείου της Έκτης Περιφέρειας, είπε σχετικά με τον χειρισμό του OSI για την υπόθεση Ντεμιανιουκ: «Σήμερα γνωρίζουμε πως εκείνοι - το OSI, η εισαγγελία και το Υπουργείο Εξωτερικών - είπαν ψέματα. Ακόμη και τότε γνώριζαν χωρίς αμφιβολία πως ο Ντεμιανιούκ δεν ήταν ο Ιβάν ο Τρομερός, αλλά μας έκρυψαν αυτή την πληροφορία. Λυπάμαι που δεν είχα την πληροφορία εκείνη την περίοδο. Αν την είχα, ποτέ δε θα αποφασίζαμε υπέρ της έκδοσής του στο Ισραήλ». Ο Μέριτ ισχυρίστηκε πως αυτό που συνέβη στο δικαστήριο δεν ήταν «τίποτα λιγότερο από ένα κυνήγι μαγισσών. Αναδρομικά, μου θυμίζει τις δίκες μαγισσών στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης που γίνονταν πριν από 300 χρόνια. Η εισαγγελία παρουσίασε έγγραφα και μάρτυρες των οποίων η μαρτυρία ήταν βασισμένη σε συναισθήματα και υστερία, αλλά όχι σε ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία. Προς λύπη μου, τους πιστέψαμε. Αυτή η περίπτωση είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η δικαιοσύνη μπορεί να διαστρεβλωθεί».
Ο Ντεμιανιούκ εκδόθηκε αργότερα στη Γερμανία με τις κατηγορίες πως ήταν κάποιος άλλος φρουρός με το όνομα Ιβάν Ντεμιανιούκ, ο οποίος υπηρέτησε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ. Κατά τη διάρκεια της δίκης, το πρόβλημα της ταυτότητας υπήρξε για ακόμα μία φορά βασικό ζήτημα. Ο Ντεμιανιούκ ισχυρίστηκε πως δεν ήταν ο Ιβάν Ντεμιανιούκ που φερόταν να είναι φύλακας στο Σομπίμπουρ και πως η ταυτότητα Τραβνίκι που παρασχέθηκε από το OSI στη Γερμανία πάνω στην οποία βασίστηκε η υπόθεση, ήταν μία πλαστογραφία της Σοβιετικής KGB. Στις 12 Μαΐου 2011, ο Ντεμιανιούκ καταδικάστηκε ως να ήταν φρουρός στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ και ανέμενε την έφεση από το Γερμανικό ποινικό δικαστήριο. Όταν απεβίωσε τον Μάρτιο του 2012, δεν είχε γίνει ακόμα η ακρόαση της έφεσης από το Γερμανικό δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Ως συνέπεια, το Γερμανικό Περιφερειακό Δικαστήριο του Μονάχου τον ανακήρυξε «τεκμαιρόμενο ως αθώο». Το δικαστήριο επιβεβαίωσε επίσης πως η προηγούμενη προσωρινή καταδίκη του Ντεμιανιούκ ήταν άκυρη και πως είχε απαλλαχθεί από οποιοδήποτε ποινικό μητρώο.
Ο Ιβάν Μαρσένκο δεν βρίσκεται στη λίστα με τους πιο καταζητούμενους Ναζί εγκληματίες πολέμου. Ο Μαρσένκο, σε περίπτωση που ήταν ζωντανός και συλλαμβανόταν μέχρι το 2020, θα ήταν 109 χρονών και ως εκ τούτου, αδύνατον να παραπεμφθεί σε δίκη. Το ντοκιμαντέρ του Netflix με τίτλο The Devil Next Door παρουσιάζει έγγραφα τα οποία υποδεικνύουν ως ημερομηνία γέννησης του Μαρσένκο την 2α Μαρτίου 1911.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωπικό του στρατοπέδου εξόντωσης της Τρεμπλίνκα Κατηγορία:Ουκρανοί συνεργάτες με τη Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Ούντμπινα
Η Ούντμπινα (Κροατικά: Udbina, Σερβικά: Удбина) είναι κωμόπολη της Κροατίας, στην επαρχία Λίκα-Σεντζ. Στην πόλη ζουν 735 κάτοικοι (2001) και στο δήμο 1.649 (2001). Το 1991 το 80% των κατοίκων ήταν Σέρβοι, ενώ το 1995 μόλις το 15% ήταν Σέρβοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουντμπινα
Τάκης Λουκανίδης
Ο Νεοτάκης (Τάκης) Λουκανίδης ήταν Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Παρανέστι της Δράμας το 1937.
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ΑΕΚ Κομοτηνής και το 1955 υπέγραψε στη Δόξα Δράμας. Στα πέντε χρόνια του στον σύλλογο γνωρίζει στιγμές δόξας, που παρόμοιες δεν είχε ζήσει ως τότε επαρχιακό σωματείο, αφού οι «μαυραετοί του Βορρά» φτάνουν τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Μάλιστα το 1958 έγινε ο μόνος παίκτης εκτός ΠΟΚ που κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδας για το παιχνίδι του Κυπέλλου Εθνών με την πανίσχυρη Γαλλία των Φοντέν και Κοπά.
Το 1962 μετακόμισε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε για επτά χρόνια, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο. Μάλιστα, ήταν μέλος της θρυλικής ομάδας του αήττητου πρωταθλήματος την σεζόν 1963-64. Σε 142 αγώνες στην Α΄ Εθνική με τον Παναθηναϊκό σκόραρε 59 φορές και άλλες 12 στο Κύπελλο.
Στο μεσοδιάστημα γνώρισε τη σύζυγό του, την Άννη, αλλά επειδή δεν τον ήθελαν οι δικοί της αναγκάστηκαν να φύγουν στη Νότια Αφρική το 1965, όπου αγωνίστηκε και εκεί. Έκλεισε την καριέρα του στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 45 αγώνες έχοντας οκτώ γκολ ενώ κατέκτησε και το Κύπελλο το 1970. Συμμετείχε σε 23 αγώνες της Εθνικής Ελλάδας (1958-1967) και σκόραρε 3 φορές.
Η οικογένειά του
Ο Νεοτάκης Λουκανίδης γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1937 στο Μεσοχώρι Παρανεστίου Δράμας από αγροτική πολύτεκνη οικογένεια. Οι γονείς του ονομάζονταν Γιώργος και Χριστίνα και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια: τον Θανάση που επίσης υπήρξε σπουδαίος ποδοσφαιριστής της Δόξας και του Ολυμπιακού, τον Χαράλαμπο, την Κωνσταντία και την Σοφία. Σε ηλικία πέντε ετών έχασε τον πατέρα του, τον οποίο κρέμασαν οι βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής το 1942.
Από τότε η μητέρα τους έγινε και πατέρας για τα πέντε παιδιά της. Τους συμπαραστεκόταν ακόμα και στο γήπεδο, στις κερκίδες της θρυλικής Δόξας. Από το 1947 είχαν μετακομίσει στη Δράμα σε ένα σπιτάκι δύο δωματίων και η μάνα του έκανε δυο δουλειές για να ζήσουν. Ωστόσο, τον μικρό Τάκη αναγκάστηκε να τον βάλει στο ορφανοτροφείο, από όπου βγήκε πτυχιούχος της Μέσης Γεωπονικής Σχολής της Κομοτηνής.
Το ξεκίνημα
Ο Τάκης έπαιζε μπάλα στο ορφανοτροφείο της Δράμας και στη Γεωπονική μπήκε στην ομάδα της Σχολής ως τερματοφύλακας αρχικά και έπειτα ως μέσος, αμυντικός, επιθετικός... Σε όποια θέση είχε ανάγκη η ομάδα, μπορούσε να αγωνιστεί.
Υπέγραψε το πρώτο του δελτίο το 1953 στην ΑΕΚ Κομοτηνής. Τον πρότεινε ένας καθηγητής του, που ήταν στο συμβούλιο της ομάδας. Όμως, επειδή δεν σκόπευε να μείνει μόνιμα στην Κομοτηνή, έκανε συμφωνία μόλις τελειώσει τη σχολή να του επιτρέψουν να πάρει μεταγραφή στη Δόξα Δράμας. Δεν τήρησαν το λόγο τους και η μεταγραφή έγινε με επεισοδιακό τρόπο, χάρη στην επιμονή και στην ευστροφία της μητέρας του.
Στη Δόξα
Το 1955 υπογράφει στη Δόξα Δράμας, αλλά ένα σπάσιμο στο χέρι τον αφήνει πίσω στις προπονήσεις την πρώτη χρονιά. Τελικά με μεγάλη προσπάθεια καταφέρνει να παίξει στην πρώτη ομάδα, αν και ήταν μόλις 19 χρονών. Και τι ομάδα: Αντώνης Γεωργιάδης, Παρ. Γρηγοριάδης, Παύλος Γρηγοριάδης, Κοτρίδης, Ιωάννου, Πιστικός κι ο αδελφός του Θανάσης. Παράλληλα, πιάνει δουλειά στην Ηλεκτρική Εταιρεία της πόλης και εξασφαλίζεται επαγγελματικά.
Με προπονητή το Νίκο Πάγκαλο, που διέκρινε το τεράστιο χάρισμα του Λουκανίδη να αγωνίζεται σε όλες τις θέσεις με επιτυχία, στα πέντε χρόνια του στη Δόξα γνωρίζει στιγμές δόξας, που παρόμοιες δεν είχε ζήσει ως τότε επαρχιακό σωματείο. Οι μαυραετοί του Βορρά φτάνουν τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Στον τελικό του 1958 στο Στάδιο Καραϊσκάκη κατά του ουσιαστικά γηπεδούχου Ολυμπιακού αγωνίζεται και ο Τάκης. Χάνουν με 1-5, αλλά τον επόμενο χρόνο είναι και πάλι παρόντες στον τελικό. Αντίπαλος ξανά ο Ολυμπιακός. Χάνουν με 1-2 και η Δόξα αποκτά τον τίτλο της "βασίλισσας χωρίς στέμμα".
Στον Παναθηναϊκό
Ο Λουκανίδης προσελκύει πλέον την προσοχή των ομάδων του κέντρου. Πρώτη ενδιαφέρθηκε η ΑΕΚ το 1959 αλλά 2.000 κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από τα γραφεία της ομάδας αποτρέποντας τη μεταγραφή. Επίσης, ενδιαφέρθηκε η ιταλική Γιουβέντους, παράγοντες της οποίας τον είχαν δει να αγωνίζεται με την Εθνική Ενόπλων.
Στον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε ως το 1969, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ελλάδος. Υπήρξε μέλος της ομάδας του Παναθηναϊκού που κατάκτησε το μοναδικό (μαζί με του ΠΑΟΚ το 2019) αήττητο πρωτάθλημα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Στο μεσοδιάστημα γνώρισε τη σύζυγό του, την Άννη, αλλά επειδή δεν τον ήθελαν οι δικοί της αναγκάστηκαν να φύγουν στη Νότια Αφρική το 1965. Έπαιξε κι εκεί σε μια ομάδα για λίγους μήνες.
Στον Άρη
Η σχέση του με τον Παναθηναϊκό είχε χαλάσει από το 1967 και ο προπονητής Στέφαν Μπόμπεκ δεν τον χρησιμοποιούσε. Τελικά, κατάφερε να πάρει μεταγραφή στον Άρη, στον οποίο αγωνίστηκε μία σεζόν και έφτασε ως την κατάκτηση του Κυπέλλου. Ήταν το τέλος μιας λαμπρής καριέρας. Στη συνέχεια ασχολήθηκε επαγγελματικά με το πρακτορείο ΠΡΟΠΟ που είχε ανοίξει στην Κυψέλη.
Θάνατος
Την Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018 ο  Τάκης Λουκανίδης απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών, έχοντας υποστεί έμφραγμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα