cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Επανάσταση στη Σαξονία
Ο Ερρίκος σε απελπιστική κατάσταση έστειλε επιστολή στον πάπα αναγνώρισε τη Σιμωνία και ζήτησε συγχώρεση. Έριξε τις ευθύνες για τις αμαρτίες στη νεανική του αλαζονεία και στους κακούς συμβούλους που τον είχαν παρασύρει. Ο Ζίγκφριντ του Μάιντζ, ο Άννο της Κολωνίας, ο Ρούντολφ του Ράινφενλντεν, ο Βερθόλδος Α΄ του Τσέρινγκεν και άλλοι Γερμανοί αριστοκράτες συναντήθηκαν τον Οκτώβριο του 1073 με τους Γερμανούς επαναστάτες. Προσπάθησαν να πείσουν τον Ερρίκο να δεχτεί τα αιτήματα των Σαξόνων αλλά εκείνος αρνήθηκε και έδειξε αποφασισμένος να συντρίψει την επανάσταση με κάθε μέσο. Σε έναν μήνα ένας υπηρέτης του Ερρίκου πληροφόρησε τον Ρούντολφ και τον Μπέρτολτ ότι ο βασιλιάς είχε στόχο να τους θανατώσει, ήταν έτοιμος να υποβληθεί σε δοκιμαστική δίκη για να αποδείξει ότι λέει αλήθεια αλλά τον Ιανουάριο του 1074 πέθανε αιφνίδια. Ο Ερρίκος Δ΄ ανέκαμψε πλήρως από την ασθένεια του και μετακινήθηκε στη Βορμς. Ο τοπικός επίσκοπος Αδαλβέρτος αρνήθηκε την είσοδο του στην πόλη αλλά ο λαός της πόλης επαναστάτησε εναντίον του επισκόπου και άνοιξε τις πύλες στον βασιλιά. Ο Ερρίκος απήλλαξε τους κατοίκους της Βορμς από όλους τους δασμούς για να τους ευχαριστήσει επειδή "στάθηκαν στο πλευρό του την εποχή που ολόκληρο το βασίλειο ήταν εναντίον του".
Οπισθοχώρηση του Ερρίκου
thumb|250px|right|Ο γαμπρός του Ερρίκου Δ΄ [[Σολομών της Ουγγαρίας ζητάει βοήθεια από τον πεθερό του.]] Οι αρχιεπίσκοποι της Βρέμης, του Τρίερ και οκτώ ακόμα επίσκοποι ήρθαν στις αρχές του 1074 στη Βορμς για να συναντηθούν με τον Ερρίκο. Οι οπαδοί τους και οι κάτοικοι του Βορμς ενώθηκαν μαζί του στην εκστρατεία εναντίον των Σαξόνων και των Θουριγγίων. Οι Θουρίγγιοι άρχισαν να πολιορκούν το κάστρο στο οποίο βρισκόταν η έγκυος σύζυγος του βασιλιά, την άφησαν να δραπετεύσει για το αβαείο του Χέρσφιλντ. Ο Ερρίκος έσπευσε στο Χέρσιλντ αλλά κατάλαβε σύντομα ότι ο στρατός του ήταν σημαντικά μικρότερος από τους επαναστάτες και αποφάσισε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις μαζί τους. Τα στρατεύματα του Ερρίκου ήταν απρόθυμα να πολεμήσουν και πίεσαν τον βασιλιά να κλείσει ειρήνη (2 Φεβρουαρίου 1074). Ο Ερρίκος Δ΄ συμφώνησε να καταστρέψει τα κάστρα του και να διορίσει μόνο Σάξονες κυβερνήτες στη Σαξονία, σε αντάλλαγμα θα έπρεπε και οι ίδιοι οι Σάξονες να καταστρέψουν τα δικά τους νεόκτιστα κάστρα. Όταν άκουσαν την απόφαση οι Σάξονες χωρικοί κατέστρεψαν το Χάρτσμπουργκ και βεβήλωσαν τους τάφους του μικρότερου αδελφού του βασιλιά και του νεογέννητου γιου του. Η καταστροφή των βασιλικών τάφων θεωρήθηκε ιεροσυλία και έφερε μεγάλη δημόσια οργή, ο Ερρίκος δήλωσε ότι ήταν παραβίαση της συνθήκης. Ο πάπας ανέθεσε στους καρδιναλίους επισκόπους Γεράλδο της Όστια και Χούμπερτ της Παλεστρίνα να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τον Ερρίκο, η Αγνή τους συνόδευσε στην αυλή του γιου της. Ο Ερρίκος ανακοίνωσε δημόσια ποινή για τη Σιμωνία και οι απεσταλμένοι τον απήλλαξαν (27 Απριλίου 1074). Συγκλήθηκε μια Σύνοδος Γερμανών επισκόπων με στόχο να εξετάσει την περίπτωση του επισκόπου Χέρμανν Α΄ του Μπάμπεργκ που είχε κατηγορηθεί για Σιμωνία αλλά οκτώ ιερείς δεν τήρησαν την κλήση τους. Ο Ερρίκος Δ΄ δεν συμμετείχε στις Συνόδους επειδή οι περισσότεροι ιερείς που είχαν κατηγορηθεί για Σιμωνία ήταν φανατικοί οπαδοί του.
Ανταρσία του Γκέζα στην Ουγγαρία
Ο γαμπρός του Ερρίκου Σολομών της Ουγγαρίας έστειλε απεσταλμένους στον πεθερό του για να του ζητήσει βοήθεια απέναντι στον πρώτο του ξάδελφο Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας μεγαλύτερο γιο του Μπέλα Α΄. Ο Γκέζα Α΄ νίκησε τον Σολομών και τον ανάγκασε να καταφύγει στα κάστρα του Μοσονμαγιαροβάρ και της Μπρατισλάβα. Ο Σολομών υποσχέθηκε να παραχωρήσει έξι κάστρα στον πεθερό του και να αναγνωρίσει την υποτέλεια του με την προϋπόθεση να τον βοηθήσει να ανακτήσει το βασίλειο του. Ο Ερρίκος Δ΄ επιτέθηκε στην Ουγγαρία αλλά ο Γκέζα δεν παραδόθηκε. Ο πάπας Γρηγόριος κατηγόρησε τον Σολομών για την απόφαση του να αναγνωρίσει την υψηλή επικυριαρχία επειδή η Ουγγαρία ήταν παπικό δώρο.
Τελική νίκη επί των Σαξόνων
thumb|250px|right|Ερείπια του "κάστρου του Χόμπουργκ" στο οποίο ο Ερρίκος Δ΄ πέτυχε σημαντική νίκη επί των Σαξόνων (1074). Ο Ερρίκος Δ΄ αποφάσισε να επιτεθεί στη Σαξονία, υποσχέθηκε αμνηστία και δώρα σε όλους όσους τον ακολουθούσαν. Οι περισσότεροι Γερμανοί αριστοκράτες έσπευσαν τον Ιούνιο του 1074 να ενωθούν με τον βασιλικό στρατό, οι Σάξονες ιερείς και κληρικοί αποχώρησαν. Υπό τις διαταγές του Ρούντολφ του Ράινφενλντεν ο βασιλικός στρατός έκανε αιφνίδια επίθεση στους Σάξονες που βρίσκονταν στο κάστρο του Χόμπουργκ (9 Ιουνίου 1074). Οι περισσότεροι Σάξονες ευγενείς δραπέτευσαν από το πεδίο της μάχης αλλά πολλοί απλοί Σάξονες στρατιώτες σφαγιάστηκαν. Όσοι διασώθηκαν κατηγόρησαν τους ευγενείς ότι τους εγκατέλειψαν, η αγροτιά της Σαξονίας στράφηκε εναντίον των αρχόντων. Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ συνεχάρη τον βασιλιά για τη νίκη του στο Χόμπουργκ, του δήλωσε ότι ήταν "Θεία τιμωρία" απέναντι στους Σάξονες. Ο Ερρίκος σε απάντηση ζήτησε από τον πάπα να κρατήσει τη συνομιλία τους μυστική επειδή υπήρχε περίπτωση οι Γερμανοί ευγενείς να προσπαθήσουν να επαναλάβουν τη σύγκρουση.
Ο Ερρίκος Δ΄ επιτέθηκε ξανά στη Σαξονία το φθινόπωρο του 1075, ο Γοδεφρείδος Δ΄ της Κάτω Λωρραίνης ήταν ο μοναδικός Γερμανός δούκας που πήγε μαζί του στην εκστρατεία αλλά οι Σάξονες στάθηκαν ανίκανοι να αντισταθούν. Ο Όθων του Νόρτχαϊμ παραδόθηκε με τη θέληση του στον βασιλιά (26 Οκτωβρίου 1075), ο Ερρίκος τον συγχώρεσε και του έδωσε πίσω την περιουσία του εκτός από τη Βαυαρία. Δεν έδειξε την ίδια επιείκεια στους υπόλοιπους ευγενείς, τους φυλάκισε και έκανε κατάσχεση στην περιουσία τους. Ο Ερρίκος Δ΄ συγκάλεσε τους Γερμανούς ευγενείς στο Γκόσλαρ για να ορκιστούν πίστη στον δίχρονο γιο του Κορράδο ως διάδοχο, μονάχα ο Βρατίσλαος Β΄ της Βοημίας υπάκουσε.
Προστριβές με τον πάπα
Ο Ερρίκος Δ΄ γνώριζε ότι η εξάρτηση του από τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ μείωνε τη μεγάλη αξία που του έδιναν οι νίκες του στους Σαξονικούς πολέμους. Έστειλε στην Ιταλία τον Εβεράρδο τον Γενειοφόρο σαν αντιπρόσωπο, ο Εβεράρδος έθεσε παράνομους τους οπαδούς του κινήματος της Παταρίας και ζήτησε όρκο πίστης από τον υποτελή του πάπα Ροβέρτο Γυισκάρδο Κόμη της Απουλίας. Ο Ερρίκος τοποθέτησε τον Καγκελάριο του αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου σε πλήρη αντίθεση με τον πάπα, ο πάπας τον απείλησε με αφορισμό αν δεν αλλάξει την πολιτική του. Ο Ερρίκος Δ΄ αναγνώρισε ξεκάθαρα ότι οι ενέργειες του πάπα ήταν ενάντια στην ιερή φύση της βασιλείας του. Συγκάλεσε Σύνοδο στη Βορμς (24 Ιανουαρίου 1076) στην οποία συμμετείχαν δυο αρχιεπίσκοποι, 24 Γερμανοί επίσκοποι, ένας Βουργούνδιος, ένας Ιταλός επίσκοπος και ο Γοδεφρείδος Δ΄ της Κάτω Λωρραίνης. Με τις εντολές του Ερρίκου οι αποφάσεις του πάπα κηρύχτηκαν άκυρες και απαίτησαν την παραίτηση του. Μια Συνέλευση με Λομβαρδούς επισκόπους και αριστοκράτες στην Πιατσέντσα (5 Φεβρουαρίου 1076) έβγαλε την ίδια απόφαση. Ο σημαντικότερος σύμμαχος του Ερρίκου Γοδεφρείδος δολοφονήθηκε (22 Φεβρουαρίου 1076), ο Γερμανός βασιλιάς αγνόησε τη διαθήκη του που κληροδοτούσε την Κάτω Λωρραίνη στον ανεψιό του Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν, την έδωσε στον γιο του Κορράδο.
Αφορισμός
Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ όταν πληροφορήθηκε τις αποφάσεις των δύο Συνόδων συγκάλεσε δύο Συνόδους τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή στη Ρώμη. Αφόρισε δημόσια τον Ερρίκο Δ΄ και απήλλαξε όλους τους υπηκόους του από τον όρκο πίστης στον βασιλιά σε δημόσια προσευχή που έκανε στον Απόστολο Πέτρο. Ο αφορισμός ενός μονάρχη ήταν πρωτοφανές γεγονός στα χριστιανικά χρονικά αλλά ο Γρηγόριος πίστευε ότι η αλαζονεία του Ερρίκου είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που δεν γινόταν διαφορετικά. Ο Ερρίκος με τη σειρά του όταν έμαθε τις αποφάσεις του πάπα συγκάλεσε νέα Σύνοδο στην Ουτρέχτη αλλά μόνο ένας τοπικός επίσκοπος ο Γουλιέλμος Α΄ δέχτηκε να αφορίσει τον πάπα. Ο Ερρίκος πίστευε ότι η άρνηση του πάπα να συμμετέχουν οι μονάρχες στη διοίκηση των χριστιανικών κοινοτήτων ήταν η αιτία της σύγκρουσης. Ο καγκελάριος έγραψε μια επιστολή στην οποία τόνιζε ότι μόνο ο θεός μπορούσε να δικάσει έναν μονάρχη. Η επιστολή πήγε στον πάπα με το όνομα "ψευδομοναχός Χίλντεμπραντ" με μια δραματική προειδοποίηση "Κατέβαινε! Κατέβαινε!". Δύο τυχαία δραματικά γεγονότα στη συνέχεια έφεραν μεγάλο τρόμο στους οπαδούς του Ερρίκου, η φωτιά στον Καθεδρικό ναό της Ουτρέχτης (27 Μαρτίου 1076) και ο αιφνίδιος θάνατος του επισκόπου Γουλιέλμου (27 Απριλίου 1076).
Οι αντίπαλοι του Ερρίκου είδαν τα γεγονότα αυτά σαν "θεία τιμωρία" για τις πράξεις του. Ο επίσκοπος Χέρμαν του Μαίντς πήρε πίσω τους Σάξονες επαναστάτες που είχε στείλει στη συνοδεία του. Ο επίσκοπος Μπούρχαρτ Β΄ του Χάλμπερσταντ ένας από τους αρχηγούς της επανάστασης των Σαξόνων δραπέτευσε από τη φυλακή και επέστρεψε στη Σαξονία. Άλλα δύο μέλη από τον Οίκο του Βέττιν ο Θεοδώριχος και ο Γουλιέλμος επέστρεψαν από την εξορία και επαναστάτησαν εναντίον του Ερρίκου. Ο Ερρίκος Δ΄ επιτέθηκε τον Αύγουστο του 1076 στη Σαξονία αλλά μονάχα ο Βρατίσλαος Β΄ της Βοημίας τον συνόδευσε. Η άφιξη του βασιλικού στρατού προκάλεσε ολική εξέγερση και ο Ερρίκος αναγκάστηκε να δραπετεύσει στη Βοημία.
Εκλογή αντί-βασιλιά
Ο Ερρίκος μετά την απαλλαγή του παρέμεινε στην Ιταλία, εξέδωσε διατάγματα με τα οποία παραχωρούσε δώρα στους Ιταλούς οπαδούς του. Η απαλλαγή εξόργισε τους αντιπάλους του στη Γερμανία, συγκάλεσαν Συνέλευση και αποφάσισαν ότι ο πάπας τον αθώωσε παράνομα χωρίς να τηρήσει τους θρησκευτικούς όρκους. Οι τρεις αρχιεπίσκοποι, οι τέσσερις επίσκοποι, οι τρεις δούκες και αντιπρόσωποι των Σαξόνων αποφάσισαν να τοποθετήσουν νέο αντί-βασιλιά, εξελέγη ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν (14 Μαρτίου 1078). Οι παπικοί απεσταλμένοι στη Γερμανία αναγνώρισαν τον νέο βασιλιά αλλά ο πάπας παρέμεινε ουδέτερος στην εμφύλια διαμάχη. Αποφάσισε να λύσει ο ίδιος τη διαφορά και πληροφόρησε τον Ερρίκο και τον Ροδόλφο ότι θα ακούσει τα αιτήματα τους σε συνέλευση στη Γερμανία. Όταν άκουσε ο Ερρίκος ότι εξελέγη νέος αντί-βασιλιάς αντικατέστησε στο δουκάτο της Καρινθίας τον Μπέρτολτ Β΄ με τον Λιούτολντ του Έπσταϊν και παραχώρησε στον πατριάρχη της Ακυληία το Φρίουλι. Προχώρησε σε κατάσχεση της Σουηβίας από τον Ροδόλφο και της Βαυαρίας από τον Γουέλφο, οι δύο περιοχές πέρασαν απ΄ευθείας στον ίδιο. Τον Απρίλιο του 1078 λίγο πριν αναχωρήσει για την Ιταλία όρισε τον τρίχρονο γιο του Κορράδο υπολοχαγό, ανέθεσε σε δύο αφορισμένους Ιταλούς ιερείς του Μιλάνου και της Πιατσέντζα την κηδεμονία του Κορράδου.
Ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν δεν μπόρεσε να εμποδίσει την επιστροφή του Ερρίκου στη Γερμανία και μετακινήθηκε στη Σαξονία. Ο Ερρίκος επισκέφτηκε την Ουλμ, τη Νυρεμβέργη, τη Μάιντς, το Στρασβούργο, την Ουτρέχτη και την Άουγκσμπουργκ για να αποδείξει ότι αποκαταστάθηκε πλήρως η βασιλική εξουσία. Έδωσε πολλά δώρα στους οπαδούς του και έκανε κατάσχεση της περιουσίας των αντιπάλων του, δεν μπορούσε να τα κάνει όμως χωρίς να χρησιμοποιήσει βία. Οι στρατοί του Ερρίκου και του Ροδόλφου συναντήθηκαν τον Αύγουστο κοντά στο Βύρτσμπουργκ, ο Ερρίκος απέφυγε να δώσει μάχη επειδή ο στρατός του ήταν αριθμητικά μικρότερος. Οι αριστοκράτες που ήθελαν ειρήνη και από τα δύο στρατόπεδα συμφώνησαν να συναντηθούν στον Ρήνο χωρίς τους βασιλιάδες τους, ο Ερρίκος εμπόδισε με τη βία τους οπαδούς του να πάνε.
Προσπάθειες για ειρήνη
Ο παπικός λεγάτος καρδινάλιος Μπερνάρντ αφόρισε τον Ερρίκο (12 Νοεμβρίου 1077). Ο Ερρίκος έστειλε στη Ρώμη τους επισκόπους του Οσναμπρύκ και του Βερντέν για διαπραγματεύσεις με τον πάπα που είχε εξασθενήσει σημαντικά η θέση του. Ο πάπας διόρισε νέο λεγάτο που γιόρτασε το Πάσχα μαζί με τον Ερρίκο στην Κολωνία (8 Απριλίου 1078), αυτό δείχνει ότι ο πάπας διαφωνούσε με τον αφορισμό. Ο Ερρίκος επιτέθηκε στη Λοθαριγγία και πίεσε τον επίσκοπο Χέρμανν του Μαίντς να πάει εξορία, αλλά ο Βερθόλδος Α΄ του Τσέρινγκεν και ο Γουέλφ της Βαυαρίας νίκησαν τους οπαδούς του από τη Σουηβία και τη Φραγκονία. Ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν πήγε στη Φραγκονία και συναντήθηκε με τον Ερρίκο και τον στρατό του που περιείχε 12.000 Φράγκονες χωρικούς (7 Αυγούστου 1078). Η μάχη ήταν αποφασιστικής σημασίας αλλά τελικά τόσο ο Ερρίκος όσο και ο Ροδόλφος δραπέτευσαν.
Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ απαγόρευσε τον Νοέμβριο του 1078 σε όλους τους κληρικούς να λάβουν βασιλικά αξιώματα σε επισκοπές και αβαεία, τις κήρυξε παράνομες και απείλησε τους κληρικούς που θα τις λάβουν με αφορισμό. Οι χορηγίες ήταν στοιχείο της βασιλικής εξουσίας, έδειχναν τη δύναμη του βασιλιά και την εξάρτηση των ιερέων από τους μονάρχες. Στη Σύνοδο της Μεγάλης Σαρακοστής οι αντίπαλοι επίσκοποι του Ερρίκου Άλτμαν του Πάσσαου και Χέρμανν του Μάιντς έπεισαν τον πάπα να στείλει νέους λεγάτους στη Γερμανία, τους απαγόρευσε ωστόσο να πάρουν μέτρα κατά των κληρικών που είχαν διοριστεί από τον Ερρίκο. Ο Ερρίκος Δ΄ έκανε κατάσχεση των εδαφών του Ροδόλφου του Ράινφελντεν στη Σουηβία και τα παραχώρησε στον επίσκοπο Μπέρχαρντ της Λωζάνης. Τον ίδιο μήνα διόρισε έναν πλούσιο αριστοκράτη τον Φρειδερίκο γενάρχη του Οίκου των Χοενστάουφεν πρώτο Δούκα της Σουηβίας. Ο Φρειδερίκος Α΄ πήρε τα τμήματα της Σουηβίας βόρεια του Δούναβη, τα νότια είχε καταλάβει ο Μπέρτχολντ, γιος του Ροδόλφου του Ράινφελντεν.
Δεύτερος αφορισμός
Ο Ερρίκος έστειλε απεσταλμένους στη Σύνοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής στη Ρώμη και ζήτησε τον αφορισμό του Ροδόλφου από τον πάπα, απείλησε μάλιστα ότι θα τοποθετήσει ο ίδιος έναν αντίπαπα στη θέση του. Η Σύνοδος απαγόρευσε τους μονάρχες να επεμβαίνουν στην εκκλησία και αποφάσισε τον αφορισμό όσων ακολουθούσαν την πρακτική. Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ αφόρισε για δεύτερη φορά τον Ερρίκο και αναγνώρισε τον Ροδόλφο σαν νόμιμο βασιλιά. Ακολούθησε η έκδοση ενός κειμένου από τον Ερρίκο με τίτλο "Η Άμυνα του βασιλιά Ερρίκου" στο οποίο υπερασπιζόταν τα κληρονομικά του δικαιώματα, το κείμενο βασίστηκε στο Ρωμαϊκό Δίκαιο και τον Ιουστινιάνειο Κώδικα που εφαρμόστηκαν πολλούς αιώνες στην Ιταλία. Οι απεσταλμένοι του Ερρίκου αρχιεπίσκοποι της Βρέμης και του Μπάμπεργκ πριν επιστρέψουν στη Γερμανία επαναστάτησαν απέναντι στη Ματθίλδη της Κανόσα, σύμμαχο του πάπα και εξασφάλισαν την υποστήριξη της Λομβαρδικής αριστοκρατίας. Ο δεύτερος αφορισμός του Ερρίκου όχι μόνο του στοίχισε πολύ λιγότερο από τον πρώτο αλλά θα του αποδειχτεί εξαιρετικά επικερδής. Συγκάλεσε Συμβούλιο στο Μάιντς (31 Μαΐου 1080), οι 19 Γερμανοί ιερείς και αριστοκράτες που συμμετείχαν εκθρόνισαν τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ με τη φράση ότι "παραβιάζει τους θείους και τους ανθρώπινους νόμους". Ακολούθησε δεύτερη Σύνοδος στην Μπρεσανόνε με 19 Ιταλούς ιερείς, 7 Γερμανούς και 1 Βουργούνδιο που επιβεβαίωσε την εκθρόνιση του Γρηγορίου και τον κατηγόρησε για Σιμωνία, αιρετικό και άλλα αμαρτήματα (25 Ιουνίου 1080). Η Σύνοδος εξέλεξε αντίπαπα τον αρχιεπίσκοπο Γιβέρτο της Ραβένας ως Αντίπαπας Κλήμης Γ΄ με αναφορές στον πάπα Κλήμη Β΄, τον πρώτο μεταρρυθμιστή πάπα που είχε εκλεγεί από τον πατέρα του Ερρίκου.
Πολιορκία της Ρώμης
Ο Ερρίκος επέστρεψε στη Γερμανία και συγκέντρωσε τον στρατό του για επίθεση στη Σαξονία, ο στρατός του συναντήθηκε με αυτόν του Ροδόλφου (14 Οκτωβρίου 1080). Ο στρατός του Ερρίκου συνετρίβη αλλά ο Ροδόλφος τραυματίστηκε θανάσιμα στο χέρι και πέθανε από τα τραύματα του. Ο Ερρίκος το εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο διαδίδοντας φήμες για τη "θεία τιμωρία του Ροδόλφου" με τον ίδιο τρόπο που είχε πέσει θύμα ο ίδιος. Ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους Σάξονες, τους πρότεινε να τοποθετήσει βασιλιά τους τον γιο του Κορράδο αλλά ο Όθων του Νόρτχαϊμ τους έπεισε να αρνηθούν. Τον Μάρτιο του 1081 ο Ερρίκος πήγε με μικρό στρατό στην Ιταλία, οι Λομβαρδοί οπαδοί του είχαν νικήσει τη Ματθίλδη της Τοσκάνης την προηγούμενη χρονιά και του άνοιξαν τον δρόμο να πάει εύκολα στη Ρώμη. Οι Ρωμαίοι δήλωσαν ωστόσο πιστοί στον Γρηγόριο Ζ΄, ο Ερρίκος αναγκάστηκε στα τέλη Ιουνίου 1081 να αποσυρθεί στη βόρεια Ιταλία. Ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό για συμμαχία απέναντι στον Ροβέρτο Γυισκάρδο. Παραχώρησε προνόμια στη Λούκκα και την Πίζα, τις απελευθέρωσε από την κηδεμονία της Ματθίλδης. Την εποχή που ο Ερρίκος βρισκόταν στην Ιταλία οι Σάξονες επιτέθηκαν στη Φρανκονία, οι αντίπαλοι του ανακήρυξαν αντί-βασιλιά τον Αύγουστο τον ευγενή του Γουέλφ Χέρμαν του Ζαλμ αλλά οι Σάξονες του έδωσαν όρκο υποτέλειας μόνο 4 μήνες αργότερα. Το φθινόπωρο του 1081 ο Ερρίκος εγκατέλειψε την Ιταλία για τη Γερμανία, επέστρεψε τον Φεβρουάριο του 1082, ξεκίνησε την πολιορκία της Ρώμης αλλά δεν μπόρεσε να λυγίσει την αντίσταση τους. Κατηγόρησε τον αντίπαπα Γιβέρτο της Ραβένας για την αποτυχία της πολιορκίας και ξεκίνησε τη λεηλασία των εδαφών της Ματθίλδης. Οι φήμες ότι ετοίμαζε επίθεση ο Χέρμαν του Ζαλμ ανάγκασαν τον Ερρίκο να παραμείνει στη βόρεια Ιταλία αλλά ο ίδιος ο Χέρμαν δεν τόλμησε Ιταλική εκστρατεία, ο Ερρίκος επέστρεψε στη Ρώμη στα τέλη του 1082.
Αυτοκρατορική στέψη
thumb|250px|right|Ο Ερρίκος Δ΄ και ο [[Αντίπαπας Κλήμης Γ΄ στη διάρκεια της αυτοκρατορικής στέψης.]] Ο αυτοκράτορας Αλέξιος του έστειλε 144.000 χρυσά τεμάχια και του υποσχέθηκε να του στείλει άλλα 216.000 για να αντιμετωπίσει τον Ροβέρτο Γυισκάρδο. Ο θησαυρός του επέτρεψε να προχωρήσει σε γάμους με τη Ρωμαϊκή αριστοκρατία, τα στρατεύματα του κατέλαβαν την πόλη των Λεονίνων στη Ρώμη (3 Ιουνίου 1083) αλλά ο Γρηγόριος Ζ΄ συνέχισε να αντιστέκεται στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Ο Ερρίκος έφυγε από τη Ρώμη στα τέλη Ιουλίου αλλά είχε κάνει μυστική συμφωνία με τους Ρωμαίους αριστοκράτες να ανατρέψουν τον Γρηγόριο ή να στέψουν τον ίδιο αυτοκράτορα. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1084 ο Ερρίκος προχώρησε σε στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Ροβέρτου Γυισκάρδου. Στη διάρκεια της απουσίας του ο αντίπαπας έπεισε περισσότερους από 10 καρδιναλίους να ανατρέψουν τον Γρηγόριο Ζ΄, τους υποστήριξαν και άλλοι κληρικοί και αξιωματούχοι. Η αντίσταση εναντίον του Ερρίκου κατέρρευσε και ο ίδιος εισήλθε στη Ρώμη (21 Μαρτίου 1084). Μία νέα Σύνοδος καταδίκασε τον Γρηγόριο Ζ΄ για προδοσία και τον εκθρόνισε αλλά ο ίδιος δεν παραιτήθηκε. Ο Γιβέρτος της Ραβένας ορκίστηκε νέος πάπας ως Κλήμης Γ΄ και έστεψε τον Ερρίκο αυτοκράτορα στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου ως Ερρίκος Δ΄ (1 Απριλίου 1084). Ο Ερρίκος Δ΄ παρέμεινε στο Ανάκτορο του Λατερανού για 6 βδομάδες αλλά έφυγε από τη Ρώμη πριν έρθει ο στρατός του Ροβέρτου Γυισκάρδου για να βοηθήσει τον Γρηγόριο (24 Μαΐου 1084). Τα στρατεύματα του Ροβέρτου Γυισκάρδου κατέστρεψαν τη Ρώμη εξοργίζοντας τους Ρωμαίους και ο Γρηγόριος Ζ΄ δραπέτευσε για το Σαλέρνο. Ο Ερρίκος Δ΄ διέταξε τους Λομβαρδούς οπαδούς του να κατακτήσουν τα εδάφη της Ματθίλδης της Κανόσα πριν φύγει για τη Γερμανία αλλά ο στρατός της τους συνέτριψε στη "μάχη της Σορμπάρα" (2 Ιουλίου 1084).
Νέα ανταρσία των Σαξόνων
Ο Γρηγόριος Ζ΄ αφόρισε ξανά τον Ερρίκο (1084) αλλά οι πρώην οπαδοί του πάπα ήρθαν στην Κολωνία τα Χριστούγεννα να του δηλώσουν υποτέλεια. Οι οπαδοί και οι αντίπαλοι του αυτοκράτορα συναντήθηκαν στον ποταμό Βέρρα (20 Ιανουαρίου 1085) αλλά δεν ήρθαν σε συμφωνία. Ο κόμης Θεοδώριχος Α΄ του Κάλτενμπουργκ και ο επίσκοπος Ούντο του Χιλντεσχάιμ ξεκίνησαν μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Ερρίκο αλλά οι αντίπαλοι ευγενείς θανάτωσαν τον Θεοδώριχο και ανάγκασαν τον επίσκοπο να φύγει από τη Σαξονία. Όταν ο Ερρίκος μετά από πίεση του επισκόπου δήλωσε ότι θα σεβαστεί τις ελευθερίες των Σαξόνων οι περισσότεροι ευγενείς κατέθεσαν τα όπλα. Ο παπικός λεγάτος Όντο της Όστια συγκάλεσε Σύνοδο στο Κβέντλινμπουργκ με τους ευγενείς που ήταν πιστοί στον Γρηγόριο Ζ΄. Η Σύνοδος αποφάσισε να μην συγχωρέσουν κανέναν από τους ιερείς που αποστάτησαν και να παραμείνουν αφορισμένοι. Ο Ερρίκος Δ΄ απάντησε με τη σύγκλιση δικής του Συνόδου στο Μάιντς στα τέλη Απριλίου. Οι τέσσερις αρχιεπίσκοποι, οι 15 επίσκοποι και οι δύο δούκες υπάκουσαν στην αυτοκρατορική κλήση, οι δύο αρχιεπίσκοποι και οι 13 επίσκοποι που δεν εμφανίστηκαν έχασαν τα δώρα τους. Η Σύνοδος ίδρυσε την "Ειρήνη του Θεού" και προειδοποίησε για ένοπλες συγκρούσεις στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές. Στη Σύνοδο ο πιο πιστός οπαδός του Ερρίκου Βρατίσλαος Β΄ της Βοημίας πήρε τον τίτλο του βασιλιά.
Ο Ερρίκος Δ΄ ταξίδευσε τον Ιούνιο του 1085 στην Κάτω Λωρραίνη για να τερματίσει τη σύγκρουση ανάμεσα στους δύο οπαδούς του, τους επισκόπους Θεοδώριχο του Βερντέν και Ερρίκο της Λιέγης. Παραχώρησε το Βερντέν στον ευγενή του Ερρίκου Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν και έδωσε στον Θεοδώριχο τις εκτάσεις που είχαν κατασχεθεί από τη Ματθίλδη. Η ειρήνη δεν αποκαταστάθηκε επειδή ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν ζητούσε τις εκτάσεις της Ματθίλδης. Ο αυτοκράτορας επιτέθηκε στη Σαξονία και έφτασε τον Ιούλιο μέχρι το Μαγδεβούργο. Ο Χέρμαν του Ζαλμ, ο Χάρτγουιγκ, αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου και οι τρεις βοηθοί του αρχιεπισκόπου δραπέτευσαν στη Δανία, οι Σάξονες ορκίστηκαν υποτέλεια στον Ερρίκο. Ο αυτοκράτορας δεν έδωσε στους επαναστάτες τις περιουσίες τους που είχαν κατασχεθεί, οι Σάξονες προχώρησαν σε νέα επανάσταση και ο Ερρίκος Δ΄ δραπέτευσε στη Φρανκονία. Ο Ερρίκος συγκέντρωσε ξανά στρατό και επιτέθηκε τον Ιανουάριο του 1066 στη Σαξονία, οι Σάξονες απέφυγαν να τον αντιμετωπίσουν. Ο αυτοκράτορας οπισθοχώρησε στο Ρέγκενσμπουργκ, το Πάσχα ο Γουέλφος της Βαυαρίας πολιόρκησε την πόλη αλλά βοήθησαν τον Ερρίκο οι οπαδοί του. Οι Βαυαροί, οι Σουηβοί και οι Σάξονες αντίπαλοι ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1086 την πολιορκία του Βύρτσμπουργκ, ήθελαν την πόλη επειδή ήταν σε στρατηγικό σημείο. Ο Ερρίκος Δ΄ τους πίεσε να λύσουν την πολιορκία αλλά οι επαναστάτες συνέτριψαν τον στρατό του (11 Αυγούστου 1086). Πριν τη μάχη οι Σουηβοί επαναστάτες που θεωρούσαν τους εαυτούς τους εκπροσώπους ενός ιερού πολέμου έφεραν στο πεδίο έναν ψηλό σταυρό. Το Βύρτσμπουργκ παραδόθηκε στους επαναστάτες αλλά σύντομα το εγκατέλειψαν. Ο αυτοκράτορας ξεκίνησε νέα εκστρατεία εναντίον των εχθρών του στη Βαυαρία. Σε μία προσπάθεια να κλείσουν ειρήνη συναντήθηκαν τον Φεβρουάριο του 1087 Σουηβοί και Βαυαροί στρατιώτες και από τα δύο στρατεύματα, ο αυτοκράτορας απουσίαζε. Ο Ερρίκος Δ΄ παρέστη στη στέψη του γιου του Κορράδου ως συμβασιλέα στο Άαχεν (30 Μαίου 1067). Ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν έγινε κατόπιν Δούκας της Κάτω Λωρραίνης.
Υποταγή των Σαξόνων
thumb|250px|right|Ο Καθεδρικός ναός του [[Σπάιερ.]] Τον Αύγουστο του 1087 ακολούθησε νέα συνάντηση από Γερμανούς ιερείς και αριστοκράτες, οι αντίπαλοι του Ερρίκου του πρότειναν να του δώσουν υποτέλεια υπό τον όρο να πάρει απαλλαγή από τον πάπα, εκείνος αρνήθηκε επειδή ήταν αφορισμένος παράνομα. Ο διάδοχος του Γρηγορίου Ζ΄ Πάπας Βίκτωρ Γ΄ συγκάλεσε Σύνοδο στο Μπενεβέντο, δεν βρήκε λύση αλλά εγγυήθηκε ότι θα ήταν ειρηνικός. Μία ξαφνική ασθένεια εμπόδισε τον Ερρίκο Δ΄ σε νέο πόλεμο, όταν ανάρρωσε ξεκίνησε νέα εκστρατεία στη Σαξονία. Ο Εγβέρτος Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για ειρήνη με τον αυτοκράτορα, ο Ερρίκος του πρόσφερε το Μέισεν, αυτό εξόργισε τον Βρατίσλαο Β΄ της Βοημίας που το κατείχε. Ο Εγβέρτος Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ προτίμησε να συνεχίσει τον πόλεμο επειδή δύο Σάξονες ιερείς ο Χάρτγουιγκ του Μαγδεβούργου και ο Μπέρχαρντ του Χάλμπερσταντ του υποσχέθηκαν να τον στέψουν βασιλιά. Οι δύο ιερείς δεν κράτησαν την υπόσχεση τους και ο Εγβέρτος ορκίστηκε πίστη στον Ερρίκο (1088). Η περίεργη συμπεριφορά του Εγβέρτου και ο αιφνίδιος θάνατος του Μπέρχαρντ του Χάλμπερσταντ (7 Απριλίου 1088) έφεραν διάλυση στους επαναστάτες. Ο Χάρτγουιγκ του Μαγδεβούργου έδωσε όρκο υποτέλειας στον αυτοκράτορα, τον ακολούθησαν και οι υπόλοιποι Σάξονες ευγενείς. Ο Ερρίκος Δ΄ διόρισε τον Χάρτγουιγκ του Μαγδεβούργου υπολοχαγό του στη Σαξονία.
Όταν τον εγκατέλειψαν οι σύμμαχοι του ο Χέρμαν του Ζαλμ ζήτησε από τον Ερρίκο Δ΄ άδεια να φύγει από τη Σαξονία, πήγε στη Λωρραίνη όπου και πέθανε (28 Σεπτεμβρίου 1088). Ο Εγβέρτος Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ ξεκίνησε νέα επανάσταση και νίκησε τον στρατό του αυτοκράτορα (25 Δεκεμβρίου 1088), τον Φεβρουάριο του 1089 έγινε κατάσχεση της περιουσίας του. Ο Ερρίκος Δ΄ που είχε χηρέψει πήγε το καλοκαίρι του 1089 στην Κολωνία για να παντρευτεί την Ευπραξία του Κιέβου. Το φθινόπωρο επέστρεψε στη Σαξονία για να προστατέψει το Χιλντεσχάιμ από την επίθεση του Εγβέρτου αλλά ο ίδιος συνέχισε να αντιστέκεται. Ο Ερρίκος Δ΄ ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τους Βαυαρούς και τους Σουηβούς αντιπάλους του, δήλωσαν πρόθυμοι να υποταχθούν αν παραιτηθεί ο αντίπαπας Κλήμης Γ΄. Ο Ερρίκος ήταν έτοιμος να δεχτεί τα αιτήματα τους αλλά οι δικοί του επίσκοποι τον έπεισαν να αρνηθεί επειδή φοβήθηκαν αφορισμό από τον νέο πάπα. Ο Πάπας Ουρβανός Β΄ μεσολάβησε για ειρήνη, ρύθμισε το φθινόπωρο του 1089 τον γάμο ανάμεσα στον 18χρονο γιο του Γουέλφου της Βαυαρίας Γουέλφο τον Παχύ με την 43χρονη Ματθίλδη της Κανόσα.
Εκστρατεία στην Ιταλία
Ο αυτοκράτορας ήταν έτοιμος για μια νέα επίθεση στην Ιταλία. Οι Ιουδαίοι του Σπάιερ τον πλησίασαν και του ζήτησαν να κατοχυρώσει τα δικαιώματα τους. Κατέγραψε τις ελευθερίες τους σε ένα διάταγμα, τους προστάτευσε από καταστροφές και απαγόρευσε το βίαιο βάπτισμα τους, έκανε το ίδιο και με τους Ιουδαίους του Βορμς. Ο ιστορικός Ίαν Ρόμπινσον γράφει ότι ο αυτοκράτορας είχε ανάγκη τους Ιουδαίους, του έδιναν μεγάλα χρηματικά ποσά με αντάλλαγμα την προστασία. Ο Ερρίκος Δ΄ επιτέθηκε τον Μάρτιο του 1090 στα εδάφη της Ματθίλδης και την ανάγκασε να καταφύγει τον Απρίλιο στα βουνά. Οι οπαδοί της αδελφής του αυτοκράτορα Αδελαΐδας Β΄ του Κβέντλινμπουργκ θανάτωσαν τον Εγβέρτο του Μπράουνσβαϊγκ (3 Ιουλίου 1090). Ο Ερρίκος τοποθέτησε τον γαμπρό του Εγβέρτου Ερρίκο του Νόρτχαϊμ αντιπρόσωπο του στη Σαξονία. Ο θάνατος του Εγβέρτου τερμάτισε στις συγκρούσεις του αυτοκράτορα με τη Σαξονία, ο Ερρίκος εξασφάλισε την υποστήριξη του Νόρτχαϊμ με βασιλικά δώρα. Ο Ερρίκος Δ΄ προχώρησε σε νέες εκστρατείες στην Ιταλία, κατέλαβε στα τέλη του 1091 πολλά κάστρα της Ματθίλδης βόρεια από τον Πάδο. Τον Ιούνιο του 1092 διέσχισε ξανά τον Πάδο και πίεσε τη Ματθίλδη να παραδοθεί, η ίδια και οι οπαδοί της αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τον Κλήμεντα Γ΄ σαν νόμιμο πάπα. Ο Ερρίκος ξεκίνησε την πολιορκία της Κανόσα αλλά η φρουρά του δέχτηκε μια αιφνίδια επίθεση και αναγκάστηκε τον Οκτώβριο να εγκαταλείψει την πολιορκία. Ο Μπέρτολτ Α΄ της Σουαβίας πρόωρα (1090), οι αντίπαλοι του αυτοκράτορα όρισαν νέο δούκα τον γαμπρό του Βερθόλδος Β΄ του Τσέρινγκεν ως "υποτελή της Αγίας Έδρας". Ο Ερρίκος Δ΄ έστειλε τα στρατεύματα του πίσω στη Γερμανία για να πολεμήσουν στη Σουηβία και τη Βαυαρία. Ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για συμμαχία με τον Λαδίσλαο Α΄ της Ουγγαρίας αλλά ο Γουέλφος Α΄ εμπόδισε τη συνάντηση τους. Ο Ερρίκος οπισθοχώρησε στην Παβία και τα στρατεύματα της Ματθίλδης πήραν πίσω τα κάστρα τους.
Η αποστασία της οικογένειας του
Ο γάμος της Ματθίλδης με τον νεαρό σύζυγο της διαλύθηκε, ο Γουέλφος ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Ερρίκο, αυτό ήταν ισχυρό πλήγμα για τον πάπα. Ο Ερρίκος Δ΄ συναντήθηκε στη Βενετία τον Ιούνιο του 1095 με τον Δόγη Βιτάλε Φαλιέρ, ανανέωσαν μια ετήσια εμπορική συνθήκη και ο Δόγης υποσχέθηκε ετήσιο φόρο στον αυτοκράτορα. Ο πάπας Ουρβανός Β΄ ανακήρυξε τον Νοέμβριο του 1095 στο Συμβούλιο της Κλερμόντ την Α΄ Σταυροφορία. Το Συμβούλιο αποφάσισε επίσης να ορκιστούν όλοι οι κληρικοί και οι ηγούμενοι πίστη στους κοσμικούς βασιλείς τους. Τα πλήθη που συνόδευαν την Α΄ Σταυροφορία ιδιαίτερα χωρικοί αναχώρησαν για τους Αγίους Τόπους (1096), επιτέθηκαν στις πόλεις κατά μήκος του Ρήνου και έσφαξαν χιλιάδες Ιουδαίους. Οι Ιουδαίοι έστειλαν ένα γράμμα στον αυτοκράτορα και ζήτησαν την προστασία του, ο Ερρίκος Δ΄ διέταξε τους πρίγκιπες και τους επισκόπους να τους προστατεύσουν αλλά δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τις σφαγές.
Αποκατάσταση της ειρήνης
Ο ηλικιωμένος πατέρας του Γουέλφου Αλβέρτος Άτσο Β΄ του Μιλάνου μεσολάβησε για να συμφιλιωθεί ο γιος του με τον Ερρίκο (1096). Ο Ερρίκος Δ΄ αποκατέστησε τον Γουέλφο στη Βαυαρία και ο Γουέλφος με τη σειρά του άνοιξε τις Άλπεις στον αυτοκράτορα που επέστρεψε τον Μάιο στη Γερμανία. Οι αριστοκράτες που επαναστάτησαν εναντίον του Ερρίκου έπρεπε να του δώσουν φόρο υποτέλειας όπως αποφασίστηκε σε Συνόδους που συγκλήθηκαν στο Ρέγκενσμπουργκ, στη Νυρεμβέργη και στο Μαίντς. Επέτρεψε στους Ιουδαίους που είχαν προσηλυτιστεί με τη βία στον χριστιανισμό να επιστρέψουν στη θρησκεία τους. Στις αρχές του 1098 ο Βερθόλδος Β΄ του Τσέρινγκεν συμφιλιώθηκε με τον αυτοκράτορα και παρέλαβε τον κληρονομικό τίτλο του δούκα. Οι Γερμανοί ιερείς και ευγενείς εκθρόνισαν τον Κορράδο που είχε επαναστατήσει εναντίον του πατέρα του, τον Μάιο του 1098 αντικαταστάθηκε με τον 12χρονο αδελφό του Ερρίκο. Ο νεώτερος Ερρίκος υποσχέθηκε ότι δεν θα επαναστατήσει ποτέ εναντίον του πατέρα του. Την εποχή που έμενε στο Μαίντς ο Ερρίκος Δ΄ διέταξε έρευνα για την περιουσία των Ιουδαίων που είχαν σφαγιαστεί από τους Σταυροφόρους. Πολλοί δήλωσαν ότι ο αρχιεπίσκοπος του Μαίντς είχε κλέψει μεγάλα ποσά, ο αρχιεπίσκοπος δραπέτευσε στη Θουριγγία λόγω του φόβου τιμωρίας και άρχισε να συνωμοτεί εναντίον του αυτοκράτορα.
Ο Ερρίκος Δ΄ συναντήθηκε το Πάσχα του 1099 στο Ρέγκενσμπουργκ με τον Μπρετίσλαφ Β΄ της Βοημίας, ήθελε να εξασφαλίσει τη διαδοχή του θρόνου στον αδελφό του Μποζιβόι Β΄ της Βοημίας. Ο Ερρίκος έχρισε τον Μποζιβόι διάδοχο στη Βοημία (19 Απριλίου 1100). Οι δούκες της Βοημίας είχαν αναγνωρίσει την υποτέλεια στον Γερμανό βασιλιά, ήταν η πρώτη φορά ωστόσο που το χρίσμα δόθηκε σύμφωνα με τα Γερμανικά πρότυπα. Ο στόχος του αυτοκράτορα τα επόμενα χρόνια ήταν η αποκατάσταση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Σε συνελεύσεις που συγκλήθηκαν στο Μπάνμπεργκ και το Μαίντς διέταξε τους ευγενείς να καταδιώξουν τους κακοποιούς και τους ληστές.
Τρίτος αφορισμός από τον νέο πάπα
Ο αντίπαπας Κλήμης Γ΄ πέθανε (8 Σεπτεμβρίου 1100), τον διαδέχθηκε ο καρδινάλιος του Θεοδώριχος του Αλμπάνο. Οι οπαδοί του Ερρίκου στην Ιταλία τον αναγνώρισαν σαν νόμιμο πάπα αλλά ο ίδιος δεν ήθελε να συναντηθεί μαζί του. Ο Ερρίκος Β΄ του Λίμπουργκ κατέλαβε τα εδάφη που ανήκαν στο Αββαείο του Προυμ. Ο αυτοκράτορας πολιόρκησε τη Λιμβουργία και ανάγκασε τον Μάιο του 1101 τον κόμη να παραδοθεί. Ο αυτοκράτορας συγχώρεσε τον Ερρίκο του Λίμπουργκ για την εξέγερση και τον τοποθέτησε στα τέλη του χρόνου Δούκα της Κάτω Λωρραίνης. Μία συγκέντρωση Γερμανών δουκών πρότεινε στον αυτοκράτορα να κλείσει ειρήνη με τον νέο πάπα Πασχάλη Β΄ (1101) αλλά δεν ακολούθησε τη συμβουλή τους. Ο πάπας ήταν αποφασισμένος να υποτάξει τον Ερρίκο, διέταξε τον λεγάτο του στη Γερμανία να προχωρήσει σε ισχυρή αντίσταση. Η Σύνοδος των επισκόπων αποφάσισε να απαγορεύσει στους ιερείς να κατέχουν αυτοκρατορικά αξιώματα και αφόρισε τον Ερρίκο Δ΄ στο Λατερανό (3 Απριλίου 1102). Ο Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας συμμάχησε με τον επίσκοπο Μανασσή του Καμπραί εναντίον του επισκόπου Γουόλτσερ τον οποίο είχε διορίσει ο Ερρίκος Δ΄ επίσκοπο του Καμπραί. Ο Ροβέρτος άρχισε να πολιορκεί το Καμπραί αλλά ήρθε ο Ερρίκος για να βοηθήσει τον Γουόλτσερ και ανάγκασε τον Οκτώβριο του 1102 τον Ροβέρτο να φύγει. Ο Ροβέρτος επιτέθηκε ξανά στον Γουόλτσερ όταν έφυγαν ο αυτοκράτορας. Ο Ερρίκος Δ΄ συγκάλεσε Σύνοδο στο Μαίντς (6 Ιανουαρίου 1103), ανακήρυξε την ειρήνη για πρώτη φορά σε ολόκληρη την αυτοκρατορία και την απαγόρευση πρακτικών βίας. Η Σύνοδος απείλησε όσους παραβιάσουν τη συμφωνία με ακρωτηριασμό, οι πλούσιοι μπορούσαν να μην τιμωρηθούν.
Ο Ερρίκος Δ΄ ανακοίνωσε τις σκέψεις του να ξεκινήσει για Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους. Έγραψε επιστολή στον Ούγο του Κλυνύ πιστό οπαδό του πάπα, τους εξήγησε τις προθέσεις του και τους στόχους του να κλείσει ειρήνη με την εκκλησία. Ο πάπας ωστόσο αποκαλούσε τον Ερρίκο "αρχηγό των αιρετικών", έκανε έκκληση στον Ροβέρτο Β΄ της Φλάνδρας να ξεκινήσει Σταυροφορία με αντάλλαγμα την "άφεση των αμαρτιών του". Ο Ροβέρτος Β΄ φοβήθηκε την απώλεια των αυτοκρατορικών δώρων και δήλωσε στη Λιέγη την υποταγή του στον αυτοκράτορα (29 Ιουνίου 1103).
Ανταρσία του γιου του
thumb|300px|right|Ο Ερρίκος Δ΄ με τους δύο γιους του Κορράδο και Ερρίκο. Ένας Βαυαρός κόμης ο Σίγκαρντ κατηγόρησε τον Ιανουάριο του 1104 τον Ερρίκο Δ΄ για την εύνοια που έδειξε στην αριστοκρατία από τη Σαξονία και τη Φρανκονία. Ο Σίγκαρντ ήρθε στο Ρέγκενσμπουργκ με μια μεγάλη συνοδεία, δημιουργήθηκαν υποψίες στον αυτοκράτορα ότι ήθελε να τον ανατρέψει. Όταν ο Σίγκαρντ έδιωξε μια μεγάλη ομάδα υπουργών του εχθρικών στον Ερρίκο οι ίδιοι τον δολοφόνησαν (4 Φεβρουαρίου 1104). Οι απολυμένοι υπουργοί πιθανότατα εκδικήθηκαν την εκδίωξη τους αλλά οι ευγενείς του Σίγκαρντ κατηγόρησαν τον Ερρίκο Δ΄ για τη δολοφονία επειδή αδιαφόρησε για την προστασία του.
Ο αρχιεπίσκοπος Χάρτγουιγκ του Μαγδεβούργου πέθανε το φθινόπωρο του 1204, ο αδελφός του Χέρμαν και ο ανεψιός του Χάρτγουικ ήρθαν στον αυτοκράτορα για να διορίσει τον νεώτερο Χάρτγουικ αρχιεπίσκοπο. Ο κόμης Θεοδώριχος Γ΄ του Κάτλενμπουργκ τους συνέλαβε και τους φυλάκισε αφού τους κατηγόρησε για Σιμωνία, ο Ερρίκος Δ΄ προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον του. Η εκστρατεία είχε μια τραγική εξέλιξη, ο 18χρονος γιος του αυτοκράτορα Ερρίκος αποστάτησε και δραπέτευσε στη Βαυαρία (12 Δεκεμβρίου 1204). Ο μικρότερος Ερρίκος δήλωσε ότι αιτία της αποστασίας ήταν η αποτυχία του πατέρα του να δεχτεί απαλλαγή από τον πάπα, οι ιστορικοί πιστεύουν ότι ήθελε να πετύχει την υποστήριξη των αριστοκρατών σε περίπτωση που ο ηλικιωμένος πατέρας του πέθαινε. Οι δυσαρεστημένοι αριστοκράτες μετέφεραν τον νεώτερο Ερρίκο στον πάπα Πασχάλη Β΄, στις αρχές του 1105 τον απήλλαξε από τον αφορισμό. Ο Ερρίκος Δ΄ μετέφερε απεσταλμένους στον γιο του αλλά εκείνος αρνήθηκε κάθε διαπραγμάτευση επειδή ήταν αφορισμένος. Οι ευγενείς από τη Σουηδία και τη Φρανκονία υποστήριξαν τον μικρότερο Ερρίκο στην επανάσταση εναντίον του πατέρα του, σε μια επίσκεψη στη Σαξονία τον Απρίλιο του 1105 εξασφάλισε και την υποστήριξη των Σαξόνων. Προχώρησε τον Ιούνιο του 1105 σε στρατιωτική εκστρατεία στο Μαίντς για να επαναφέρει στην έδρα του τον αρχιεπίσκοπο Ρούτχαρντ αλλά ο στρατός του πατέρα του δεν τον άφησε να διασχίσει τον Ρήνο.
Ανατροπή
thumb|250px|right|Η παραίτηση του Ερρίκου Δ΄ για χάρη του γιου του Ερρίκου Ε΄. Η εξουσία του γηραιότερου Ερρίκου σύντομα κατέρρευσε, ο γιος του εκμεταλλεύτηκε τον θάνατο του Φρειδερίκου του Μπούρεν και ανέλαβε την εξουσία στη Σουηβία. Ο Λεοπόλδος Γ΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας και ο Μποζιβόι Β΄ της Βοημίας εγκατέλειψαν τον αυτοκράτορα στο Ρέγκενσμπουργκ στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο Μποζιβόι το μετάνιωσε και επέστρεψε. Υποστήριξε τον Ερρίκο Δ΄ να δραπετεύσει από το Ρέγκενσμπουργκ στη Σαξονία και ο γαμπρός του τον συνόδευσε μέχρι το Μαίντς. Ο Ερρίκος Δ΄ έστειλε ένα γράμμα στον γιο του, τον παρακάλεσε θερμά να διακόψει την ανταρσία και να τον δεχτεί αλλά εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά. Ο Ερρίκος Δ΄ μετακινήθηκε στην Κολωνία αλλά σύντομα επέστρεψε στο Μαίντς επειδή ήθελε να υπερασπιστεί τον εαυτό του στη Συνέλευση των Γερμανών πριγκίπων που είχε συγκαλέσει ο γιος του. Ο γιος Ερρίκος συνάντησε τον πατέρα του στο Κόμπλεντς (21 Δεκεμβρίου 1105), του εγγυήθηκε την ασφάλεια του αλλά δεν κράτησε τον λόγο του, τον συνέλαβε και τον φυλάκισε. Ο Ερρίκος Δ΄ πιέστηκε έντονα να παραδώσει τα αυτοκρατορικά παράσημα στον γιο του. Οι κάτοικοι του Μαίντς παρέμειναν πιστοί στον αυτοκράτορα, ο γιος του συγκάλεσε Σύνοδο των ευγενών στο Ίνγκελχαϊμ. Ο Ερρίκος Δ΄ παραβρέθηκε στη συνάντηση αλλά κυριάρχησαν πλήρως οι εχθροί του, παραιτήθηκε υπέρ του γιου του (31 Δεκεμβρίου 1105). Αργότερα δήλωσε ότι αναγκάστηκε να παραιτηθεί από "φόβο μήπως τον εκτελέσουν".
Μετά την παραίτηση του ο Ερρίκος έμενε στο Ίνγκελχαϊμ, οι οπαδοί του τον προειδοποίησαν ότι ο γιος του είχε στόχο να τον φυλακίσει ή να τον εκτελέσει, τον Φεβρουάριο του 1106 δραπέτευσε στην Κολωνία και οι κάτοικοι τον δέχτηκαν με μεγάλο σεβασμό. Αρνήθηκε να παραστεί σε όλες τις θρησκευτικές δηλώνοντας ότι το κάνει γα να συγχωρεθεί για τις αμαρτίες του. Ο πιο πιστός οπαδός του επίσκοπος της Λιέγης έκλεισε ειρήνη με τον Ερρίκο του Λίμπουργκ για να αποκτήσει την υποστήριξη του δούκα, στη συνέχεια συναντήθηκαν με πρωτοβουλία του Ερρίκου Δ΄ ο Ερρίκος του Λίμπουργκ και ο Αλβέρτος Γ΄ του Ναμύρ. Ο πρώην εχθρός του Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας δήλωσε επίσης τη συμπαράσταση του στον Ερρίκο Δ΄. Ακολούθησαν επιστολές του Ερρίκου στον Ούγο του Κλυνύ που δήλωσε αποφασισμένος να δεχτεί κάθε όρο για την απαλλαγή του.[340] Έγραψε και άλλες επιστολές στον γιο του, τους Γερμανούς πρίγκιπες και τον Φίλιππο Α΄ της Γαλλίας, σε όλες έδειχνε αποφασισμένος να απαλλαγεί και να αναλάβει ξανά τον θρόνο του.
Οικογένεια
Τα παλιότερα Νορβηγικά και Ιρλανδικά Σάγκας καταγράφουν την κόρη ενός αυτοκράτορα που έχει αναγνωριστεί ως ο Ερρίκος Δ΄ με το όνομα Ματθίλδη. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ο βασιλιάς Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας αντάλλαξε μεταξύ της επιστολές και συνέθεσε για χάρη της μία Στροφή. Οι ιστορικές πηγές ωστόσο δεν καταγράφουν τη Ματθίλδη στα παιδιά του Ερρίκου Δ΄. Η Μπέρτα της Σαβοΐας πέθανε πρόωρα (27 Δεκεμβρίου 1087).
Η δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ Ευπραξία του Κιέβου γνωστή στη Γερμανία ως "Αδελαΐδα" γεννήθηκε το 1068, ήταν κόρη του Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου αλλά δεν συνδέεται με το Κράτος των Ρως. Όταν πέθανε ο πρώτος της σύζυγος Ερρίκος Α', Μαργράβος του Νόρντμαρκ (1087) ο αυτοκράτορας την είδε σαν ιδανικότερη λύση για να την παντρευτεί σε δεύτερο γάμο. Ο Ερρίκος του Νόρντμαρκ ήταν ένας πλούσιος Σάξονας αριστοκράτης, ο γάμος του αυτοκράτορα με τη χήρα του βελτίωσε τις σχέσεις του με τους Σάξονες, παντρεύτηκαν το 1088. Η Ευπραξία σε αντίθεση με την Μπέρτα καταγράφεται μόνο μια φορά στα βασιλικά διατάγματα, οι σχέσεις τους ήταν πάντα άσχημες, η Ευπραξία δεν κέρδισε ποτέ την εμπιστοσύνη του Ερρίκου Δ΄. Μετά τη σκανδαλώδης διάλυση του γάμου τους η Ευπραξία επέστρεψε στο Κίεβο όπου και πέθανε (10 Ιουλίου 1109).
Αυστροπρωσικός Πόλεμος
Με την ονομασία Αυστροπρωσικός πόλεμος, ή Αυστριακός πόλεμος του 1866, γνωστός και ως Πόλεμος των επτά Εβδομάδων, εκ της διάρκειάς του, φέρεται στην Ιστορία υπό ενιαία ονομασία οι πόλεμοι που διεξάχθηκαν στην Ευρώπη, σε τρία μέτωπα, την περίοδο Ιουνίου - Ιουλίου του 1866.
Στους πολέμους αυτούς συγκρούστηκαν αφενός οι Αυστριακοί με τους Πρώσους στη Βοημία, οι Αυστριακοί με τους Ιταλούς στη πεδιάδα της Βενετίας και του Τυρόλου, καθώς και οι σύμμαχοι της Αυστρίας (γερμανικά κράτη), κατά των Πρώσων στην κοιλάδα του Μάιν. Συνολικά στις συγκρούσεις αυτές ενεπλάκησαν περισσότερα από τριάντα Ηγεμονίες και άλλες πολιτείες της κεντρικής Ευρώπης. Σημειώνεται ότι στην ιστορία της Γερμανίας αναφέρεται με τον χαρακτήρα του εμφυλίου πολέμου, στη δε ιστορία της Ιταλίας, όσον αφορά το μέτωπο Βενετίας - Τυρόλου αναφέρεται ως «τρίτος πόλεμος ανεξαρτησίας».
Αίτια
Κύρια αίτια αυτού του πολέμου ήταν αφενός το λεγόμενο γερμανικό ζήτημα λύση του οποίου φερόταν η ενοποίηση των γερμανικών λαών που προσδιοριζόταν με τον μεγαλοϊδεατισμό, «Μείζων Γερμανία», και αφετέρου η μεγάλη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ των ηγεμονικών οίκων της Αυστρίας και Πρωσίας σχετικά με τη διοίκηση του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, κρίση η οποία αποτέλεσε και την αφορμή για το ξέσπασμα του πολέμου. Ενορχηστρωτής της πολεμικής αυτής σύγκρουσης φέρεται ο «σιδηρούς καγκελάριος» της Πρωσίας, Όθων φον Βίσμαρκ που καιροσκοπικά εκμεταλλεύτηκε τις διάφορες ευνοϊκές γι΄ αυτόν συγκυρίες της τότε διεθνούς κατάστασης.
Υφιστάμενη κατάσταση
Μετά τους ναπολεόντειους πολέμους (1805-1815), που είχαν επιφέρει μεγάλες καταστροφές κυρίως στη Πρωσία, αλλά και τις συνθήκες που συνομολογήθηκαν στη Βιέννη (1814 – 1815), καθώς και η αναπροσάρτηση της Κρακοβίας το 1846 στην Αυστρία επανέφεραν τα σύνορα της τελευταίας σ΄ εκείνα του 1772, εξαιρουμένης κάποιας περιοχής της Βαυαρίας. Τότε η Αυστρία απέκτησε το Βασίλειο της Λομβαρδίας, τη Δαλματία ενώ το Φιούμε δόθηκε στην Ουγγαρία. Παράλληλα ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας έγινε πρόεδρος της λεγόμενης «Παγγερμανικής Συνομοσπονδίας». Σημειώνεται ότι το 1804 οι Αρχιδούκες της Αυστρίας έλαβαν τον τίτλο των Αυτοκρατόρων της Αυστρίας και το 1806 παραιτήθηκαν του τίτλου του «Αυτοκράτορα της Γερμανίας». Το κενό αυτό του τίτλου επιζήτησε στη συνέχεια το εκπληκτικά αναπτυσσόμενο Βασίλειο της Πρωσίας (που το πέτυχε αργότερα στον γαλλοπρωσικό πόλεμο). Η υπερ-απολυταρχική  όμως κυβέρνηση του Μέττερνιχ είχε γίνει αφορμή άσπονδου μίσους και εχθρότητας των αστικών τάξεων που εκδηλώθηκε σε μεγάλου εύρους επανάσταση το 1848. Ο Αυτοκράτορας Φερδινάνδος Α' της Αυστρίας αν και είχε υποσχεθεί συνταγματικό πολίτευμα τελικά αντ΄ αυτού παραιτήθηκε υπέρ του ανεψιού του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α' ο οποίος κατάφερε να καταπνίξει την επανάσταση (ουγγρική) με τη βοήθεια της Ρωσίας. Αλλά και αυτός αν και υποσχέθηκε σύνταγμα δεν το έπραξε.
Την ίδια περίοδο (1848-1849) οι Ιταλοί ξεκίνησαν πολέμους εθνικής ενότητας – ανεξαρτησίας. Τότε οι Αυστριακοί κατέλαβαν την Φεράρα (1847) καταπνίγοντας και κάθε προσπάθεια εξέγερσης των Ιταλών. Στο δε πόλεμο που ακολούθησε μεταξύ Αυστρίας και Σαρδηνίας, που ήταν σύμμαχος της Γαλλίας, το 1859, οι Αψβούργοι απώλεσαν την Λομβαρδία την οποία ο Αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Γ΄ παραχώρησε στον Βασιλέα της Ιταλίας Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄. Η Πρωσία τότε επωφελούμενη της ήττας αυτής των Αψβούργων απέκλεισε αυτούς από την Παγγερμανική Συνομοσπονδία, προσπαθώντας όμως και να τους παρασύρει στον πόλεμο κατά της Δανιμαρκίας. Εξέλιξη αυτών ήταν τελικά η από καιρό μελετώμενη κήρυξη πολέμου της Πρωσίας κατά της Αυστρίας, ως κυρίαρχη προστάτιδα δύναμη των γερμανικών λαών.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστροπρωσικός πόλεμος Α Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Πρωσίας
Ζλάτκο Ζάχοβιτς
Ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς (σλοβενικά: Zlatko Zahović, γεννημένος στις 1 Φεβρουαρίου του 1971) είναι Σλοβένος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού μέσου.
Καριέρα
Γεννημένος στο Μάριμπορ της σημερινής Σλοβενίας, ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην τοπική ΝΚ Κόβιναρ Μάριμπορ. Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε τις μεγάλες ικανότητές του με τη μπάλα στα πόδια, προκαλώντας το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων. Ο ίδιος ο Ζάχοβιτς είδε σαν καλύτερη περίπτωση αυτή της Παρτιζάν Βελιγραδίου, στην οποία και μεταπήδησε το 1989.
Στην πρώτη του σεζόν με την Παρτιζάν Βελιγραδίου, ο 18χρονος τότε Ζάχοβιτς πραγματοποίησε συνολικά 9 εμφανίσεις, ενώ κατάφερε να πετύχει και ένα γκολ. Το καλοκαίρι του 1990 κρίθηκε σκόπιμο από την διοίκηση της Παρτιζάν Βελιγραδίου να δοθεί κάπου δανεικός ώστε να πάρει παιχνίδια στα πόδια του και να αποκτήσει εμπειρίες. Πράγματι, δόθηκε για ένα χρόνο στη Πρόλετερ, στην οποία πραγματοποίησε 25 εμφανίσεις, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Μετά την επιστροφή από το δανεισμό του, ο Ζάχοβιτς παρέμεινε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου για τα επόμενα δύο χρόνια, πραγματοποιώντας συνολικά 28 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 5 γκολ. Την αγωνιστική περίοδο 1992-1993 κατέκτησε με τη Σερβική ομάδα το Πρωτάθλημα Σερβίας.
Το 1993 αποφάσισε να αφήσει την Παρτιζάν Βελιγραδίου και να ταξιδέψει στην Πορτογαλία για λογαριασμό της Βιτόρια Γκιμαράες. Η Πορτογαλική ομάδα του έδωσε την ευκαιρία να αγωνίζεται βασικός και να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του, με αποτέλεσμα τρία χρόνια μετά να τον αποκτήσει με μεταγραφή η Πόρτο έχοντας πραγματοποιήσει αυτά τα τρία χρόνια με την Γκιμαράες 79 εμφανίσεις και έχοντας πετύχει και 13 γκολ.
Στην Πόρτο αγωνίστηκε για 3 χρόνια, πραγματοποιώντας κατά διαστήματα εξαιρετικές εμφανίσεις στις εγχώριες αλλά και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Με την πορτογαλική ομάδα πραγματοποίησε συνολικά 84 εμφανίσεις, ενώ πέτυχε και 27 γκολ. Τα 14 από αυτά, τα πέτυχε την τελευταία του σεζόν με την Πόρτο, αριθμός τερμάτων που αποτελεί ρεκόρ καριέρας για τον Ζάχοβιτς. Με την πορτογαλική ομάδα κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Πορτογαλίας (1997, 1998, 1999), 1 Κύπελλο Πορτογαλίας (1998) και 2 Σούπερ Καπ Πορτογαλίας (1998, 1999)
Το καλοκαίρι του 1999, και παρά το ενδιαφέρον πολλών ευρωπαϊκών ομάδων για την απόκτηση του Ζάχοβιτς, αυτός που τελικά έκανε την έκπληξη και κατάφερε να τον αποκτήσει ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς, με τον τότε πρόεδρο της ομάδας Σωκράτη Κόκκαλη να δαπανά 13.500.000 ευρώ για την απόκτηση του Σλοβένου άσσου. Η μεταγραφή αυτή, σε συνδυασμό με την απόκτηση του διεθνή Βραζιλιάνου άσσου Τζιοβάνι επίσης από τον Ολυμπιακό την ίδια σεζόν, προκάλεσε αίσθηση σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο.
Με τον Ολυμπιακό, αγωνίστηκε σε αγώνες Πρωταθλήματος, Κυπέλλου αλλά και Τσάμπιονς Λινγκ. Παρά την αδιαμφισβήτητη ποιότητά του, ο Ζάχοβιτς δεν κατάφερε να "πιάσει" στους ερυθρόλευκους και έκατσε μόλις ένα χρόνο στην ομάδα, καθώς είχε υποπέσει σε πολλαπλά πειθαρχικά παραπτώματα με τον τότε προπονητή της ομάδας Ντούσαν Μπάγεβιτς. Παρ' όλα αυτά, πραγματοποίησε συνολικά με τους ερυθρόλευκους 14 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 7 γκολ. Επίσης, κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Πρωτάθλημα Ελλάδας εκείνης της περιόδου.
Ο Ζάχοβιτς πραγματοποίησε με τη φανέλα της Ισπανικής ομάδας 20 εμφανίσεις και πέτυχε και 3 γκολ. Επίσης, κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του Champions League της περιόδου 2000-2001 με αντίπαλο τη Γερμανική Μπάγερν Μονάχου. Το παιχνίδι έληξε 1-1 με τις δύο ομάδες να λύνουν τις διαφορές τους στη διαδικασία των πέναλτι. Ο Ζάχοβιτς, έχασε μεταξύ άλλων το πέναλτι που εκτέλεσε (3ο κατά σειρά) και τελικά η Μπάγερν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο με επιμέρους σκορ 5-4 στα πέναλτι. Τα περιστατικά απειθαρχίας του Ζάχοβιτς δεν έλειψαν ούτε στη Βαλένθια, με το Σλοβένο άσσο να παραπονιέται έντονα στον τότε προπονητή των "Νυχτερίδων" πως δεν του δίνει τις ευκαιρίες που ζητεί για να αγωνιστεί, με αποτέλεσμα να παραγκωνιστεί.
Η Βαλένθια και ο Ζάχοβιτς έλυσαν κοινή συναινέσει το συμβόλαιό του και το καλοκαίρι του 2001 τον απέκτησε με ελεύθερη μεταγραφή η πορτογαλική Μπενφίκα. Με την πορτογαλική ομάδα βρήκε και πάλι θέση στη βασική ενδεκάδα και επέστρεψε στις καλές εμφανίσεις. Στην Μπενφίκα έμεινε για 4 χρόνια, πραγματοποιώντας συνολικά 80 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 14 γκολ. Τελικά, έκλεισε την πλούσια καριέρα του το καλοκαίρι του 2005, ενώ προηγουμένως είχε κατακτήσει με τη Μπενφίκα ένα Πρωτάθλημα Πορτογαλίας (2005) και ένα Κύπελλο Πορτογαλίας (2004).
Σήμερα, ο Ζάχοβιτς συνεχίζει τη ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο, αλλά από άλλη θέση, εκτός αγωνιστικών χώρων. Συγκεκριμένα, από το 2007 έχει αναλάβει πόστο αρχικά αθλητικού επόπτη στην ΝΚ Μάριμπορ κι έπειτα θέση τεχνικού διευθυντή, στην ίδια ομάδα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την Εθνική Σλοβενίας στις 7 Νοεμβρίου του 1992, σε αγώνα εναντίον της Εθνικής Κύπρου. Η τελευταία του εμφάνιση με το της Εθνική Σλοβενίας πραγματοποιήθηκε στις 28 Απριλίου 2004, σε αγώνα εναντίον της Ελβετίας.
Συνολικά, έχει πραγματοποιήσει 80 διεθνείς συμμετοχές και έχει πετύχει και 35 γκολ, επίδοση ρεκόρ για την εθνική ομάδα της χώρας του (Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα).
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Μάριμπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Σλοβένοι σερβικής καταγωγής
ISO 639-1
Το ISO 639-1 είναι το πρώτο τμήμα του ISO 639, διεθνούς στερεότυπου προτυποποίησης της οικογένειας γλωσσικών κωδικών. Διαμορφώνεται από 136 διγράμματους κωδικούς, που χρησιμοποιούνται για την ταυτοποίηση των μείζονων γλωσσών παγκοσμίως. Οι κωδικοί χρησιμοποιούνται ως συντομεύσεις για την αναγνώριση των γλωσσών. Για παράδειγμα
Το ISO 639-1 έγινε επίσημη τυποποίηση το 2002, αλλά προϋπήρχε σε μορφή προσχέδιου πριν από αρκετά χρόνια. Ο τελευταίος κωδικός που προστέθηκε ήταν το <tt>ht</tt>, για την αϊτινή κρεολή γλώσσα στις 26 Φεβρουαρίου 2003. Η χρήση της τυποποίησης προτάθηκε από την RFC 1766 τον Μάρτιο του 1995, και συνεχίστηκε με την RFC 3066 από τον Ιανουάριο του 2001.