cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μυστικισμός
Μυστικισμός και θρησκεία
Ο όρος αναφέρεται επίσης σε ορισμένα παρακλάδια των "επίσημων" θρησκευτικών συστημάτων, όπως για παράδειγμα η Καμπαλά, που αποτελεί μυστικιστικό παρακλάδι του ιουδαϊσμού, και ο σουφισμός που είναι μυστικιστικό κίνημα του Ισλάμ. Ο γνωστικισμός ιστορικά υπήρξε ένα άθροισμα από παρεμφερείς μυστικιστικούς θρησκευτικούς πυρήνες, κάποιοι εκ των οποίων κατείχαν ορισμένα χαρακτηριστικά κοινά με τον χριστιανισμό. Αν και οι μεγάλες ανατολικές ασιατικές θρησκείες θεωρούν την έννοια του μυστικισμού πλεονασμό, η μη παραδοσιακή τους γνώση και ορισμένα τελετουργικά θεωρούνται τύποι εσωτερισμού, όπως για παράδειγμα η Βαραγιάνα από τον βουδισμό. Η βεντάντα (βεδάντα) θεωρείται μυστικό παρακλάδι του ινδουισμού.
Ισλαμικός Μυστικισμός
Συνίσταται κυρίως στις πρακτικές τις οποίες έχουν οι λεγόμενοι σούφι.
Ο μυστικισμός στην κοινωνιολογία της θρησκείας
Σύμφωνα με τον Έρνστ Τρελτς είναι μία από τις τρεις μορφές θρησκευτικής οργάνωσης: οι άλλες δύο είναι η Εκκλησία και η Σέκτα ή θρησκευτική μερίδα. Ο όρος μυστικισμός παραπέμπει σε ομάδες που γεννιούνται μέσα στην Εκκλησία με βασικό γνώρισμα την εσωτερικοποιήση της θρησκευτικότητας και τη διαμαρτυρία εναντίον της εκκοσμίκευσης της εκκλησίας. Τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Διαδριατικός Αγωγός Φυσικού Αερίου
thumb|250px|Χαρτογραφική αποτύπωση της περιοχής από την οποία θα διέρχεται ο αγωγός φυσικού αερίου. Ο Διαδριατικός ή Αδριατικός Αγωγός Φυσικού Αερίου (ΔΑΦΑ) (αγγλικά: Trans Adriatic Pipeline, TAP) είναι ένας υπό κατασκευή αγωγός με σκοπό την μεταφορά φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα του Αζερμπαϊτζάν στην Κασπία Θάλασσα. Θα περνά από την ελληνοτουρκική μεθόριο στη Θράκη και διασχίζοντας την Βόρεια Ελλάδα, θα περνά στην Αλβανία και στην συνέχεια υποθαλάσσια της Αδριατικής Θάλασσας στην Ιταλία. Από την Ιταλία, θα μπορεί να τροφοδοτεί και τις αγορές της Δυτικής Ευρώπης. Το κύριο κοίτασμα από το οποίο θα τροφοδοτείται ο αγωγός, θα είναι το πεδίο του κοιτάσματος Σαχ Ντενίζ ΙΙ στα ανοιχτά της Κασπίας Θάλασσας.
Έως τις αρχές του 2019, οι εργασίες εκσκαφής σε Ελλάδα και Αλβανία είχαν ολοκληρωθεί σε ποσοστό 98% (758 σε σύνολο 765 χιλιομέτρων), με το συνολικό ποσοστό ολοκλήρωσης του αγωγού να ξεπερνά το 80%.
Ιστορικό
Ο σχεδιασμός του έργου έγινε αρχικά από την ελβετική εταιρία ενέργειας EGL Group, που αργότερα αγοράστηκε από την Axpo. Η ανακοίνωση του έργου έγινε το 2003 και η μελέτη ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2006. Αρχικά, δύο πιθανές διαδρομές του αγωγού μεταφοράς στη νότια Βαλκανική είχαν μελετηθεί. Η βόρεια διαδρομή που θα περνούσε μέσω της Βουλγαρίας, της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας και η νότια διαδρομή μέσω της Ελλάδας και της Αλβανίας. Τελικά επιλέχθηκε η νότια διαδρομή ως πιο πραγματοποιήσιμη. Έως τον Μάρτιο του 2007, o τελικός βασικός σχεδιασμός του έργου είχε ολοκληρωθεί.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2008, ο όμιλος επιχειρήσεων EGL Group και η νορβηγική εταιρία ενέργειας Statoil, υπέγραψαν μια συμφωνία ώστε να συσταθεί η κατασκευάστρια κοινοπραξία Trans Adriatic Pipeline AG με σκοπό την υλοποίηση του σχεδιασμού, την κατασκευή και την εκμετάλλευση του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου. Τον Ιούνιο του 2008, η κατασκευάστρια κοινοπραξία υπέγραψε ένα μνημόνιο συνεργασίας με τις ελληνικές αρχές για την κατασκευή του τμήματος του αγωγού από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την ελληνοαλβανική μεθόριο. Τον Ιανουάριο του 2009, η κοινοπραξία ολοκλήρωσε τη θαλάσσια έρευνά της, με σκοπό την επιλογή της βέλτιστης υποθαλάσσιας διαδρομής του μελλοντικού αγωγού. Τον Μάρτιο του 2009, έγινε και η υπογραφή της συμφωνίας στρατηγικής σημασίας μεταξύ των κυβερνήσεων της Ιταλίας και της Αλβανίας, όπου επιβεβαιώθηκε η κοινή των δύο πλευρών στην υλοποίηση του αδριατικού αγωγού φυσικού αερίου. Μια έρευνα αξιολόγησης της διαδρομής ξεκίνησε τον Ιούλιο του ιδίου έτους στην Αλβανία. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2010, η κατασκευάστρια κοινοπραξία ίδρυσε τα γραφεία αντιπροσώπευσής της στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στην Αλβανία. Τον Μάρτιο του 2010, υπέβαλε στις ιταλικές αρχές αίτηση για να έχει δικαίωμα πρόσβασης στο ιταλικό δίκτυο φυσικού αερίου.
Τον Μάιο του 2010, ανακοινώθηκε η υπογραφή συμφωνίας με την γερμανική εταιρία διανομής ενέργειας E.ON, η οποία γίνεται εμπορικός εταίρος του έργου, ενώ τον Ιούλιο του ιδίου έτους, η E.ON ολοκληρώνει την επιχειρηματική συμφωνία ως συνέταιρος. Τον Νοέμβριο του 2010, η κατασκευάστρια κοινοπραξία ξεκίνησε τη μελέτη της για να αποτυπωθεί η βέλτιστη διαδρομή του αγωγού στη Βόρεια Ελλάδα, ώστε να συνταχθεί η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Τον Σεπτέμβριο του 2011, η Trans Adriatic Pipeline AG (TAP) χορήγησε στις τρεις χώρες υποδοχής του αγωγού, τις αιτήσεις λήψης των δεσμευτικών απαιτήσεων που υπέβαλε στην Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η πρόσβαση των τρίτων, η ρύθμιση των τιμών και το ιδιοκτησιακό διαχωρισμό που προβλέπεται. Τον Φεβρουάριο του 2012, η κατασκευάστρια κοινοπραξία ήταν η πρώτη από αντίστοιχες κοινοπραξίες, που επιλέχθηκε να εισέλθει στη φάση αποκλειστικών διαπραγματεύσεων με την επενδυτική εταιρία εκμετάλλευσης του κοιτάσματος Shah Deniz Consortium. Τον Αύγουστο του 2012, υπογράφηκε συμφωνία χρηματοδότησης από τη βρετανική BP, την αζερική SOCAR και τη γαλλική Total S.A., με τους μετόχους της κοινοπραξίας. Στη συμφωνία υπάρχει η δυνατότητα επέκτασης της χρηματοδότησης με ίδια κεφάλαια μέχρι το ποσοστό του 50% των απαιτήσεων χρηματοδότησης του έργου. Στις 22 Νοεμβρίου 2012, υπογράφη μνημόνια κατανόησης μεταξύ της κοινοπραξίας TAP και της κοινοπραξίας εκμετάλλευσης του Αγωγού Φυσικού Αερίου της Ανατολίας (Trans-Anatolian gas pipeline), που καθόρισε το πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ των δύο μερών.
Οι δεσμευτικές απαιτήσεις χορηγήθηκαν τελικώς από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 16 Μαΐου 2013 και στις 28 Ιουνίου του ιδίου έτους, επιβεβαιώθηκε η επιλογή της επενδυτικής εταιρίας εκμετάλλευσης του κοιτάσματος Shah Deniz II να συνεργαστεί με τη κοινοπραξία TAP, απορρίπτοντας το αντίστοιχο επενδυτικό σχέδιο του Ναμπούκο (Nabucco West).
Πολιτική υποστήριξη
Μιας και θα παράσχει ενεργειακή ασφάλεια και θα αυξήσει τη παροχή αερίου στις Ευρωπαϊκές αγορές, το έργο του TAP υποστηρίζεται από τα Ευρωπαϊκά ιδρύματα και θεωρείται ως "Έργο κοινού ενδιαφέροντος" ως μέρος του Νοτίου Διαδρόμου Αερίου. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2012, η Ελλάδα, η Αλβανία και η Ιταλία, επικύρωσαν την πολιτική τους στήριξη στο έργο, μέσω της υπογραφής μνημονίου κατανοήσης. Τον Φεβρουάριο 2013, η Ελλάδα, η Αλβανία και η Ιταλία, υπέγραψαν μια διακρατική συμφωνία.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο αγωγός ξεκινά στα ελληνο-τουρκικά σύνορα στους Κήπους του Έβρου, όπου συνδέεται με τον Διανατολικό αγωγό αερίου. Θα διασχίζει την Ελλάδα, την Αλβανία και την Αδριατική Θάλασσα και θα εξέρχεται στην ακτή της Ιταλίας κοντά στο Σαν Φόκα. Το συνολικό μήκος του αγωγού θα είναι 867 χιλιόμετρα, από τα οποία 547 στην Ελλάδα, 211 στην Αλβανία, 104 υποθαλάσσια, και 5 χιλιόμετρα στην Ιταλία. Το υποθαλάσσιο τμήμα, ένα ιδιαίτερα απαιτητικό κομμάτι της κατασκευαστικής διαδικασίας, θα βρίσκεται σε μέγιστο βάθος 810 μέτρων.
Η δυναμικότητα μεταφοράς του αγωγού ανέρχεται στα 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, με τη δυνατότητα αύξησης της δυναμικότητας στα 20 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Θα χρησιμοποιηθούν σωλήνες διαμέτρου 1.200 χιλιοστών για πίεση 95 bar στο τμήμα της στεριάς και διαμέτρου 910 χιλιοστών για πίεση 145 bar στο υποθαλάσσιο τμήμα.
Η TAP σχεδιάζει επίσης την κατασκευή υπόγειου σταθμού αποθήκευσης αερίου στην Αλβανία, και παρέχει ως αντίκρυσμα 85 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Αυτά τα στοιχεία θα διασφαλίσουν επιπλέον ενεργειακή ασφάλεια στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Το συνολικό κόστος κατασκευής ανέρχεται στο ποσό του 1.5 δις ευρώ. Η TAP δηλώνει έτοιμη για την έναρξη επιχειρήσεων για τις πρώτες εξαγωγές από το Σαχ Ντενίζ.
Εταιρεία κατασκευής
Ο Αδριατικός Αγωγός Φυσικού Αερίου, είναι μια κοινοπραξία με έδρα το Μπάαρ, στο καντόνι "Τσουγκ" της Ελβετίας, με σκοπό το σχεδιασμό και την κατασκευή του αγωγού. Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας είναι ο Ian Bradshaw. Η εταιρεία που έχει αναλάβει τη μελέτη, προμήθεια, κατασκευή και εγκατάσταση του υποθαλάσσιου τμήματος του αγωγού είναι η Saipem.
Μέτοχοι της εταιρείας είναι οι BP (20%), SOCAR (20%), Snam (20%), Fluxys (19%), Enagas (16%) και Axpo (5%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωγοί μεταφοράς της Ελλάδας Κατηγορία:Αγωγοί μεταφοράς της Αλβανίας Κατηγορία:Αγωγοί μεταφοράς της Ιταλίας Κατηγορία:Αδριατική Θάλασσα Κατηγορία:Ελληνοαλβανικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοϊταλικές σχέσεις Κατηγορία:Αγωγοί φυσικού αερίουν στην Ευρώπη
Ζιζάνι Μεσσηνίας
Το Ζιζάνιο ή Ζιζάνι, αναφερόμενο επίσημα ως το Ζιζάνιον, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Ζιζάνι βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 23,5 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 27,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 232 μέτρα και απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Κοντά στο Ζιζάνι βρίσκονται, προς τα νότιά του το Καπλάνι σε απόσταση μικρότερη των 3 περίπου χιλιομέτρων, η Υάμεια σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά του ο Γριζόκαμπος σε απόσταση 6 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Η περιοχή του χωριού, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το χωριό αναφέρεται σε διάφορες πηγές, τουλάχιστον από τα πρώτα χρόνια της σύστασης του νεοελληνικού κράτους, με την ονομασία Ζιζάνι.
Διοικητική ιστορία
Το Ζιζάνι ή Ζιζάνιον προσαρτήθηκε, το 1845, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1889 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Ζιζάνι, ενώ από το 1889 ως το 1896 ως το Ζιζάνιον. Από το 1896 ως το.1940 αναφερόταν και πάλι ως το Ζιζάνι και από το 1940 ως σήμερα ως το Ζιζάνιον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Ζιζάνι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 52 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται στην Κοινότητα Καπλανίου, με έδρα το Καπλάνι. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Βάλτσουκα (σήμερα το Εξοχικόν), Γρίζι (σήμερα το Ακριτοχώριον και Τσαΐζι (σήμερα η Υάμεια). Το Ζιζάνιον παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Καπλανίου, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Ζιζάνιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Ζιζάνιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος.  Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Ζιζάνιον σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Καπλανίου, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Εξοχικόν και Καπλάνι (έδρα).
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 56 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, την παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, το οποίο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1905 και ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Διάφορες εκδηλώσεις και πολιτιστικά δρώμενα διοργανώνει ο Σύλλογος Απανταχού Ζιζαναίων. Σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι το Παλιόκαστρο, αλλά και οι μυκηναϊκοί θολωτοί τάφοι στη θέση Βίγλα, ανάμεσα στο χωριό και το Καπλάνι.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Νίκος Καζαντζάκης
Οικογένεια – Νεαρή ηλικία
Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης (τότε Χάνδακας), στις 18 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου του 1883, εποχή κατά την οποία το νησί αποτελούσε ακόμη τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν γιος του καταγόμενου από το χωριό Βαρβάροι (σημερινή Μυρτιά, όπου βρίσκεται και το Μουσείο Καζαντζάκη) εμπόρου γεωργικών προϊόντων και κρασιού, Μιχάλη Καζαντζάκη (1856–1932) και της Μαρίας Χριστοδουλάκη (1862–1932) με καταγωγή από το χωριό Ασσυρώτοι, το σημερινό Κρυονέρι του Δήμου Μυλοποτάμου στον νομό Ρεθύμνου. Είχε δύο αδελφές, την Αναστασία (1884) και την Ελένη (1887), και έναν αδελφό, τον Γιώργο (1890), που πέθανε σε βρεφική ηλικία. Στο Ηράκλειο έλαβε τη στοιχειώδη μόρφωση κι έπειτα το 1897 γράφτηκε στη Γαλλική Εμπορική Σχολή του Τίμιου Σταυρού στη Νάξο, όπου διδάχθηκε τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα και ήρθε σε μία πρώτη επαφή με τον δυτικό πολιτισμό. Το 1899 επέστρεψε στο Ηράκλειο και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του.
Σε μία σχολική παράσταση έπαιξε τον ρόλο του Κρέοντα στην τραγωδία του Σοφοκλή, Οιδίπους Τύραννος.
Πρώτη εμφάνιση στα γράμματα
Το 1902 μετακόμισε στην Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1906 πήρε το δίπλωμά του διδάκτορα της Νομικής με άριστα. Στο πτυχίο του Νίκου Καζαντζάκη φαίνεται και η υπογραφή του Κωστή Παλαμά, ο οποίος ήταν γραμματέας στο πανεπιστήμιο, θέση μία και μοναδική τότε.
Το 1906 πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα Όφις και Κρίνο (με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβαμή), για να ακολουθήσουν την ίδια χρονιά το δοκίμιο Η Αρρώστια του Αιώνος και έπειτα το θεατρικό έργο Ξημερώνει. Το τελευταίο το υπέβαλε στον Παντελίδειο Δραματικό Αγώνα και επαινέθηκε, δίχως όμως ούτε αυτό ούτε κανένα άλλο εκείνη τη χρονιά να βραβευθεί. Την επόμενη χρονιά ο Καζαντζάκης υπέβαλε ανεπιτυχώς και αυτή τη φορά δύο ακόμη θεατρικά του έργα στον ίδιο διαγωνισμό, το Έως πότε;, το οποίο επαινέθηκε, και το Φασγά, ενώ έγραψε και ένα δεύτερο μυθιστόρημα, τις Σπασμένες Ψυχές. Ακολούθησαν δύο ακόμη θεατρικά έργα, τη μονόπρακτη τραγωδία Κωμωδία και το Η Θυσία, το οποίο δημοσιεύθηκε αργότερα με τον τίτλο Ο Πρωτομάστορας. Το τελευταίο υποβλήθηκε το 1910 στον Λασσάνειο Δραματικό Αγώνα και κέρδισε το πρώτο βραβείο, ενώ διασκευάστηκε και σε λιμπρέτο από τον Μανώλη Καλομοίρη, ο οποίος το μελοποίησε σε όπερα.
Παράλληλα αρθρογραφούσε σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά υπό τα ψευδώνυμα Ακρίτας, Κάρμα Νιρβαμή και Πέτρος Ψηλορείτης, ενώ το 1907 ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Σημαντική επίδραση στον Καζαντζάκη είχαν οι διαλέξεις του Ανρί Μπεργκσόν, τις οποίες παρακολουθούσε και τον οποίο παρουσίασε στην Αθήνα με ένα δοκίμιό του το 1912, H. Bergson. Το 1909 επέστρεψε στην Ελλάδα και εξέδωσε στο Ηράκλειο τη διατριβή του επί υφηγεσία Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη Φιλοσοφία του Δικαίου και της Πολιτείας. Το 1910 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και το 1911 παντρεύτηκε τη Γαλάτεια Αλεξίου, στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, στο νεκροταφείο Ηρακλείου, κι αυτό γιατί φοβόταν τον πατέρα του, που δεν ήθελε για νύφη τη Γαλάτεια.
Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912, κατατάχθηκε εθελοντής, αλλά τελικά διορίστηκε στο γραφείο του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου.
Σικελιανός και Νίκος Καζαντζάκης
Το 1910 ήταν ένας εκ των ιδρυτών του Εκπαιδευτικού Ομίλου, μέσω του οποίου συνδέθηκε φιλικά, το 1914, με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό. Μαζί ταξίδεψαν στο Άγιον Όρος, όπου διέμειναν περίπου σαράντα ημέρες, ενώ περιηγήθηκαν και σε πολλά ακόμη μέρη της Ελλάδας αναζητώντας «τη συνείδηση της γης και της φυλής τους» : Αθήνα, Ελευσίνα, Δελφοί, Κόρινθος, Μυκήνες, Άργος, Τεγέα, Σπάρτη, Μυστράς κ.α. Την περίοδο αυτή ήρθε σε επαφή και με το έργο του Δάντη, τον οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει στα ημερολόγιά του ως έναν από τους δασκάλους του, μαζί με τον Όμηρο και τον Μπεργκσόν, ενώ ο Παντελής Πρεβελάκης, φίλος και βιογράφος του, θεωρεί πως τότε άναψε και η πρώτη σπίθα που θα έδινε έπειτα από 24 χρόνια την Οδύσεια.
Το 1915 σχεδίασαν με τον Ι. Σκορδίλη να κατεβάσουν ξυλεία από το Άγιον Όρος. Η αποτυχημένη αυτή εμπειρία, μαζί με μία άλλη παρόμοια, το 1917, όπου με έναν εργάτη, τον Γιώργη Ζορμπά, προσπαθούν να εκμεταλλευθούν ένα λιγνιτωρυχείο. στην Πραστοβά της Μάνης, μεταμορφώθηκαν πολύ αργότερα στο μυθιστόρημα Bίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά.
Το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος διόρισε τον Καζαντζάκη Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως με αποστολή τον επαναπατρισμό Ελλήνων από την περιοχή του Καυκάσου. Οι εμπειρίες που αποκόμισε αξιοποιήθηκαν αργότερα στο μυθιστόρημά του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Τον επόμενο χρόνο, μετά την ήττα του κόμματος των Φιλελευθέρων, ο Καζαντζάκης αποχώρησε από το Υπουργείο Περιθάλψεως και πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στην Ευρώπη.
Το 1923 χώρισαν οι δρόμοι του Καζαντζάκη και του Σικελιανού. Ξαναέσμιξαν έπειτα από 19 χρόνια, το 1942.
Ταξίδια
Ο Καζαντζάκης ταξίδεψε πολύ στη ζωή του: Νάξος, Αθήνα, Παρίσι, Άγιο Όρος, Καύκασος, Βιέννη, Βερολίνο, Ιταλία, Κύπρος, Παλαιστίνη, Ιαπωνία, Ισπανία, Τσεχοσλοβακία, Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία, Αυστρία, Γιουγκοσλαβία και αλλού.
Το 1922 επισκέφτηκε τη Βιέννη, όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Σίγκμουντ Φρόυντ και τις βουδιστικές γραφές. Επισκέφτηκε ακόμη τη Γερμανία, ενώ το 1924 έμεινε για τρεις μήνες στην Ιταλία. Την περίοδο 1923–1926 πραγματοποίησε επίσης αρκετά δημοσιογραφικά ταξίδια στη Σοβιετική Ένωση, την Παλαιστίνη, την Κύπρο και την Ισπανία, όπου του παραχώρησε συνέντευξη ο δικτάτορας Πρίμο ντε Ριβέρα. Τον Οκτώβριο του 1926 πήγε στη Ρώμη και πήρε συνέντευξη από τον Μπενίτο Μουσολίνι. Επίσης, εργάστηκε ως ανταποκριτής των εφημερίδων Ακρόπολις, Ελεύθερος Λόγος, Ελεύθερος Τύπος, Η Καθημερινή κ.ά. Είχε, βέβαια, γνωριστεί με την Ελένη Σαμίου, το 1924 (το διαζύγιο με τη Γαλάτεια εκδόθηκε το 1926), με την οποία έζησε 21 χρόνια χωρίς γάμο. Παντρεύτηκαν το 1945 κι αυτό γιατί με τον καλό του φίλο, τον Άγγελο Σικελιανό και τη δεύτερη γυναίκα του, θα πήγαιναν στις ΗΠΑ. Το 1925 ο Καζαντζάκης συνελήφθη στο Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά κρατήθηκε μόνο για είκοσι τέσσερις ώρες, επειδή από το 1924 είχε αναλάβει την πνευματική ηγεσία μιας κομμουνιστικής οργάνωσης δυσαρεστημένων προσφύγων και παλαιμάχων από τη Μικρασιατική εκστρατεία. Σ' αυτό το επεισόδιο αναφέρεται ο Παντελής Πρεβελάκης και η Έλλη Αλεξίου.
Το 1927 ξεκίνησε την ανθολογία των ταξιδιωτικών του άρθρων για την έκδοση του πρώτου τόμου του Ταξιδεύοντας, ενώ το περιοδικό Αναγέννηση, του Δημήτρη Γληνού, δημοσίευσε την Ασκητική, το φιλοσοφικό του έργο. Τον Οκτώβριο του 1927, ο Καζαντζάκης, όντας αριστερός, έφυγε για τη Μόσχα προσκεκλημένος από την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης, για να πάρει μέρος στις γιορτές για τα δεκάχρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Εκεί γνωρίστηκε με τον ομοϊδεάτη, αριστερό Ελληνορουμάνο λογοτέχνη, Παναΐτ Ιστράτι, μαζί με τον οποίον επέστρεψε στην Ελλάδα. Τον Ιανουάριο του 1928 στο θέατρο «Αλάμπρα», στην Αθήνα, μίλησαν εξυμνώντας τη Σοβιετική Ένωση, ο Καζαντζάκης και ο Ιστράτι. Στο τέλος της ομιλίας έγινε και διαδήλωση. Τόσο ο Καζαντζάκης όσο και ο συνδιοργανωτής της εκδήλωσης Δημήτρης Γληνός διώχθηκαν δικαστικά. Η δίκη ορίσθηκε στις 3 Απριλίου, αναβλήθηκε μερικές φορές και δεν έγινε ποτέ.
Τον Απρίλιο, ο Καζαντζάκης, ξαναβρέθηκε στη Ρωσία, όπου γράφει ένα κινηματογραφικό σενάριο για τον ρωσικό κινηματογράφο με θέμα από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, Το Κόκκινο Μαντήλι. Τον Μάιο του 1929 απομονώθηκε σε ένα αγρόκτημα στην Τσεχοσλοβακία, όπου ολοκλήρωσε στα Γαλλικά τα μυθιστορήματα Τόντα-Ράμπα (Toda-Raba, μετονομασία του αρχικού τίτλου Moscou a crié) και Kapétan Élia. Τα έργα αυτά εντάσσονταν στην προσπάθεια του Καζαντζάκη να καταξιωθεί διεθνώς ως συγγραφέας. Η γαλλική έκδοση του μυθιστορήματος Toda-Raba έγινε με το ψευδώνυμο Nikolaï Kazan. Το 1930 θα δικαζόταν, πάλι, ο Καζαντζάκης για αθεϊσμό, για την Ασκητική. Η δίκη ορίσθηκε για τις 10 Ιουνίου, αλλά κι αυτή δεν έγινε ποτέ.
Το 1943 ολοκλήρωσε το γράψιμο του μυθιστορήματός του Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά.
Το όνομά του έχει δοθεί στον Κρατικό Αερολιμένα Ηρακλείου.
Ακρίτας (1945–1957)
μικρογραφία|Προτομή του Καζαντζάκη στο [[Ηράκλειο.]] Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, δραστηριοποιήθηκε έντονα στην ελληνική πολιτική ζωή, αναλαμβάνοντας την προεδρία της Σοσιαλιστικής Εργατικής Κίνησης, ενώ διετέλεσε και υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου της κυβέρνησης του Θεμιστοκλή Σοφούλη από τις 26 Νοεμβρίου 1945 έως τις 11 Ιανουαρίου 1946. Υπήρξε μέλος του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου. Παραιτήθηκε από το αξίωμά του μετά από την ένωση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Τον Μάρτιο του 1945 προσπάθησε να πάρει μια θέση στην Ακαδημία της Αθήνας, αλλά απέτυχε για δύο ψήφους. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου παντρεύτηκε την Ελένη Σαμίου, στον Άι - Γιώργη τον Καρύτση, με κουμπάρους τον Άγγελο και την Άννα Σικελιανού.
Ο Καζαντζάκης προτάθηκε 9 χρονιές (1947, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956 και 1957) για το Βραβείο Νόμπελ, με συνολικά 14 διαφορετικές προτάσεις: ,
Το 1947 διορίστηκε στην UNESCO με αποστολή την προώθηση μεταφράσεων κλασικών λογοτεχνικών έργων, με απώτερο στόχο τη γεφύρωση των διαφορετικών πολιτισμών. Παραιτήθηκε τελικά το 1948, προκειμένου να αφοσιωθεί στο λογοτεχνικό του έργο. Για τον σκοπό αυτό εγκαταστάθηκε στην Αντίμπ της Γαλλίας, όπου τα επόμενα χρόνια ακολούθησε μία ιδιαίτερα παραγωγική περίοδος, κατά την οποία ολοκλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος του πεζογραφικού του έργου.
Το 1953 προσβλήθηκε από μία μόλυνση στο μάτι, γεγονός που τον υποχρέωσε να νοσηλευτεί αρχικά στην Ολλανδία και αργότερα στο Παρίσι. Τελικά έχασε την όρασή του από το δεξί μάτι.
Η στάση της Εκκλησίας απέναντι στον Νίκο Καζαντζάκη
Η πρώτη εκκλησιαστική αντίδραση στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη εκδηλώθηκε το 1928, όταν ο επίσκοπος Σύρου Αθανάσιος με υπόμνημά του στη Σύνοδο καταδίκαζε την Ασκητική. Σημαντικό ρόλο στην ενασχόληση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος με το έργο του συγγραφέα διαδραμάτισε ο Τύπος της εποχής και κυρίως η εφημερίδα Εστία, που με τη δημοσίευση των άρθρων της, έφερε την Εκκλησία ενώπιον του ζητήματος. Συγκεκριμένα, μετά την κυκλοφορία του μυθιστορήματος Καπετάν Μιχάλης από τις εκδόσεις Μαυρίδης το 1953, δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα σχόλια που αποσκοπούσαν στην αποτροπή του αναγνωστικού κοινού από την ανάγνωση του έργου. Στις 22 Ιανουαρίου 1954 άρθρο υπογεγραμμένο από τον Κρητικό με τίτλο Ένα βιβλίο διασύρει την Κρήτην και την θρησκείαν, καλούσε την Ιερά Σύνοδο και την Αρχιεπισκοπή να μην αφήσει ακαθοδήγητους τους πιστούς έναντι των ερυθρών υβριστών της θρησκείας. Στις 10 Μαΐου 1954 η ίδια εφημερίδα με ανταπόκρισή της από τις ΗΠΑ παράθετε ανακοινωθέν της Ελληνικής Αρχιεπισκοπής Β. και Ν. Αμερικής σύμφωνα με το οποίο συνεδρίασαν οι ιερατικοί προϊστάμενοί με αφορμή δημοσίευμα της Εστίας και καταδίκασαν τον Τελευταίο πειρασμό.
Εκκλησία της Ελλάδος και το καζαντζακικό ζήτημα
Τελικά η Εκκλησία της Ελλάδος δεν τόλμησε να προχωρήσει στον αφορισμό του Νίκου Καζαντζάκη, καθώς ήταν αντίθετος σε κάτι τέτοιο ο οικουμενικός πατριάρχης Αθηναγόρας. Όπως επισημαίνει η λέκτορας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης Αντωνία Κυριατζή, «Οι αναφορές των εφημερίδων σε ...αφορισμόν των βιβλίων... επηρέαζαν την κοινή γνώμη και δημιουργούσαν στο αναγνωστικό κοινό εντυπώσεις περί αφορισμού του συγγραφέα[...]». Επιτίμιο αφορισμού στον συγγραφέα, μπορούσε να επιβληθεί από τον οικείο σε αυτόν επίσκοπο και με την προϋπόθεση της ομολογίας και αποδοχής αμαρτημάτων. Ο Καζαντζάκης γεννημένος στην Κρήτη και κάτοικος του εξωτερικού, υπαγόταν υπό την πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν είχε την πνευματική δικαιοδοσία να αποφασίσει οτιδήποτε σχετικά με το πρόσωπο του Νίκου Καζαντζάκη. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήταν αρμόδιο να λάβει σχετικές αποφάσεις. Στις 22 Ιουνίου 1954 συνεδρίασε η Ιερά Σύνοδος και ασχολήθηκε με τον Καπετάν Μιχάλη και τον Τελευταίο Πειρασμό. Στις 25 Ιουνίου ξανασυνεδρίασαν: εκεί ο Φλωρίνης Βασίλειος εισηγήθηκε τον αφορισμό του συγγραφέα εάν κυκλοφορούσαν και άλλα αντιχριστιανικού περιεχομένου βιβλία του. Ο Φωκίδος Αθανάσιος ήταν αντίθετος στον αφορισμό του επειδή θα συντελούσε στη διαφήμισή του, ο Δρυινουπόλεως Δημήτριος επίσης ήταν αντίθετος στον αφορισμό αλλά έπρεπε το ποίμνιο να πληροφορηθεί για το βέβηλο βιβλίο του Καζαντζάκη. Οι προτάσεις των μελών της συνόδου κυμάνθηκαν ανάμεσα στο να καλέσουν τον συγγραφέα σε ειλικρινή μετάνοια, να καταδικάσουν τα βιβλία και τις ιδέες του, να στραφούν στην κυβέρνηση ζητώντας την απαγόρευση των βιβλίων του και να αποκηρύξουν με συνοδικό ανακοινωθέν τις ιδέες του. Επίσης, ο Τελευταίος Πειρασμός προστέθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1954 στον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, το καταργηθέν πλέον Index Librorum Prohibitorum. Ο Καζαντζάκης απέστειλε τότε σχετικό τηλεγράφημα στην Επιτροπή του Index με τη φράση του χριστιανού απολογητή Τερτυλλιανού «Ad tuum, Domine, tribunal appello», δηλαδή «Στο Δικαστήριό σου, Κύριε, κάνω έφεση».
Ο θάνατος του συγγραφέα και η κήδευσή του
Ο «Ζορμπάς» του Καζαντζάκη εκδόθηκε στο Παρίσι το 1947 και με την επανέκδοση του το 1954 βραβεύτηκε ως το καλύτερο ξένο βιβλίο της χρονιάς. Το 1955 ο συγγραφέας μαζί με τον Κακριδή χρηματοδότησαν την έκδοση της δικής τους μετάφρασης της Ιλιάδας, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε τελικά στην Ελλάδα ο Τελευταίος Πειρασμός. Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου στην Αθήνα για τους τρεις τόμους Θέατρο Α΄, Β΄, Γ΄ και με το Παγκόσμιο Βραβείο Ειρήνης στη Βιέννη, ένα βραβείο το οποίο προερχόταν από το σύνολο των τότε Σοσιαλιστικών χωρών. Καθώς μια από αυτές ήταν η Κίνα, επιχείρησε δεύτερο ταξίδι εκεί τον Ιούνιο του 1957, προσκεκλημένος της κινεζικής κυβέρνησης. Επέστρεψε με κλονισμένη την υγεία του προσβληθείς από λευχαιμία. Νοσηλεύτηκε στην Κοπεγχάγη της Δανίας και το Φράιμπουργκ (Freiburg im Breisgau) της Γερμανίας, όπου τελικά κατέληξε στις 26 Οκτωβρίου 1957 σε ηλικία 74 ετών. Εντούτοις σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες η λευχαιμία εμφανίστηκε στον Καζαντζάκη κατά τον χειμώνα του 1938, 19 χρόνια πριν απ' το τέλος του, το οποίο αποδίδεται σε βαριάς μορφής ασιατική γρίπη.
μικρογραφία|Φωτογραφία από τον τάφο του Καζαντζάκη. Η σορός του μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Στο Φράιμπουργκ μετέβη η δικηγόρος Αγνή Ρουσοπούλου. Η Ελένη Καζαντζάκη ζήτησε από την Εκκλησία της Ελλάδος να τεθεί η σορός του σε λαϊκό προσκύνημα, επιθυμία την οποία ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Θεόκλητος Β΄ απέρριψε με τη δικαιολογία του ότι υπήρχαν σχετικοί φόβοι πρόκλησης επεισοδίων εκ μέρους παραεκκλησιαστικών οργανώσεων. Μάλιστα εστάλησαν σχετικά τηλεγραφήματα προς τον Αρχιεπίσκοπο. Έτσι, η σορός του συγγραφέα μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο. Συνοδευόταν από τη σύζυγό του, τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Κακριδή. Το αεροσκάφος για τη μεταφορά διέθεσε ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Έπειτα από μεγάλη λειτουργία στον Ναό του Αγίου Μηνά, η οποία εψάλη στις 11 το πρωί παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου και 17 ακόμη ιερέων, έγινε η ταφή του Νίκου Καζαντζάκη, στην οποία όμως εκείνοι δεν συμμετείχαν κατόπιν απαγόρευσης του Αρχιεπισκόπου. Η ταφή έγινε στην Τάπια Μαρτινέγκο, πάνω στα βενετσιάνικα τείχη του Ηρακλείου, διότι η ταφή του σε νεκροταφείο απαγορεύτηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος. Τη σορό συνόδευσαν ο τότε υπουργός Παιδείας Αχιλλέας Κ. Γεροκωστόπουλος και ο στρατιωτικός ιερέας Σταύρος Καρπαθιωτάκης, ο οποίος αργότερα τιμωρήθηκε με ποινή φυλάκισης 20 ημερών, επειδή απουσίαζε από την υπηρεσία του χωρίς άδεια. Στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη χαράχτηκε, όπως το θέλησε ο ίδιος, η επιγραφή:
Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.
Εργογραφία
Ο Νίκος Καζαντζάκης υπήρξε πολυγραφότατος. Ασχολήθηκε σχεδόν με κάθε είδος λόγου: Ποίηση (δραματική, επική, λυρική), δοκίμιο, μυθιστόρημα (στα Ελληνικά και στα Γαλλικά), ταξιδιωτικές εντυπώσεις, αλληλογραφία, παιδικό μυθιστόρημα, μετάφραση (από τα Αρχαία Ελληνικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά), κινηματογραφικά σενάρια, ιστορία, σχολικά βιβλία, παιδικά βιβλία (διασκευή και μετάφραση), λεξικά (γλωσσικά και εγκυκλοπαιδικά), δημοσιογραφία, κριτική, αρθρογραφία.
Το κύριο σώμα του έργου του αποτελείται από την Ασκητική, η οποία είναι ο σπόρος απ' όπου βλάστησε όλο του το έργο, την Οδύσεια, δίπλα στην οποία όλα τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται ως «πάρεργα», τους «21 σωματοφύλακες της Οδύσειας», τις Τερτσίνες, τις 14 τραγωδίες που περιέχονται στους τρεις τόμους Θέατρο Α΄, Β΄, Γ΄, τα δύο μυθιστορήματα που έγραψε στα Γαλλικά και τα 7 μυθιστορήματα της όψιμης ηλικίας του, τις εντυπώσεις από τα ταξίδια του σε Ιταλία, Αίγυπτο, Σινά, Ρωσία, Ισπανία, Ιαπωνία, Κίνα, Αγγλία, Ιερουσαλήμ, Κύπρο και Πελοπόννησο, τις μεταφράσεις του Δάντη και του Ομήρου και τέλος τις επιστολές του προς τη Γαλάτεια Αλεξίου και τον Παντελή Πρεβελάκη.
Οδύσσεια
Τέλη 1924 ξεκίνησε να γράφει το έπος της ζωής του, την Οδύσεια. 33.333 17σύλλαβοι στίχοι χωρισμένοι σε 24 ραψωδίες. Και περίπου 7.500 αθησαύριστες λέξεις, οι οποίες δεν υπάρχουν σε κανένα λεξικό της Ελληνικής.
Αρχές του 1925 έγραψε τις ραψωδίες Α έως και Ζ. Και το 1927 ολοκλήρωσε την α' γραφή (ραψωδίες Η έως και Ω). Ακολούθησαν άλλες έξι γραφές: η β' γραφή το 1929-1930, η γ' το 1931, η δ' το 1933, η ε' το 1935, η στ' το 1937 και η τελική ζ' το 1938. Συνολικές ώρες εργασίας περίπου 15.000. Η πρώτη έκδοση της Οδύσειας πραγματοποιήθηκε το 1938 και αφιερώθηκε στην Αμερικανίδα Τζο Μακλέοντ (Joe MacLeod), χορηγό της έκδοσης.
Η εκτύπωση της δεύτερης έκδοσης άρχισε τον Οκτώβριο του 1955, με φιλολογική και τυπογραφική επιμέλεια του Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη, και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβρη του 1957, μετά τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη. Οδύσσεια, με δύο σίγμα αυτή τη φορά ο τίτλος, και δίχως την αφιέρωση της πρώτης έκδοσης.
Ιδιόγραφη περίληψη της Οδύσσειας από τον δημιουργό της, στάλθηκε στον Παντελή Πρεβελάκη, τέλη Δεκέμβρη 1938.
Σενάρια
Στο αρχείο του συγγραφέα έχουν βρεθεί σενάρια για τον κινηματογράφο, τα οποία όμως παραμένουν - μέχρι στιγμής - αδημοσίευτα: ''«γιατί έχουν πολλά προβλήματα και όχι μόνο υφολογικά. Είναι και τεχνικά τα προβλήματα. Κάποια από αυτά είναι κακογραμμένα. Έχει δημοσιευθεί ο «Δον Κιχώτης» και η «Έκλειψη ηλίου». Στόχος μας είναι κάποια στιγμή να δημιουργήσουμε μια ομάδα επιστημόνων, να τα μεταγράψουμε, γιατί όλα αυτά βρίσκονται και φυλάσσονται στο μουσείο Καζαντζάκη, να τα μεταγράψουμε, να τα τεκμηριώσουμε και να τα σχολιάσουμε προκειμένου να τα δώσουμε στο αναγνωστικό κοινό.»'', όπως διευκρινίζει ο Νίκος Μαθιουδάκης, επιστημονικός σύμβουλος των εκδόσεων Καζαντζάκη.
Ενδεικτικά, αναφέρονται οι εξής τίτλοι:
Επιρροή στη σύγχρονη κουλτούρα
Το 2015 ο Οργανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ αντλώντας έμπνευση από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική, παρουσίασε την έκθεση σύγχρονης τέχνης Η Υπέρβαση της Άβυσσος στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης. Η έκθεση έφερε το έργο του Καζαντζάκη σε διάλογο με δημιουργίες 34 ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της σύγχρονης τέχνης, φωτίζοντας τη διαδρομή της ανθρώπινης ζωής, από το τραύμα της γέννησης, τον αγώνα για τη ζωή και τη δημιουργικότητα, έως τον θάνατο.
Αργότερα, την ίδια χρονιά η έκθεση παρουσιάστηκε στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και το 2016, εμπλουτισμένη με περισσότερα έργα, παρουσιάστηκε στο Ωδείο Αθηνών στην Αθήνα, στον νέο χώρο πολιτισμού που άνοιξε για το κοινό για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια μετά από αναμόρφωση που χρηματοδοτήθηκε από τον ΝΕΟΝ.
Η έκθεση περιελάμβανε έργα των: Marina Abramović, Αλέξη Ακριθάκη, Matthew Barney, Hans Bellmer, Lynda Benglis, John Bock, Louise Bourgeois, Heidi Bucher, Σταύρου Γασπαράτου, Helen Chadwick, Paul Chan, Abraham Cruzvillegas, Gilbert & George, Robert Gober, Asta Gröting, Jim Hodges, Jenny Holzer, Κώστα Ιωαννίδη, Βλάσση Κανιάρη, Mike Kelley, William Kentridge, Martin Kippenberger, Γιώργου Κουμεντάκη, Σοφίας Κοσμάογλου, Gabriel Kuri, Sherrie Levine, Στάθη Λογοθέτη, Ana Mendieta, Μάρως Μιχαλακάκου, Bruce Nauman, Αλίκης Παλάσκα, Ιωάννας Πανταζοπούλου, Doris Salcedo, Beverly Semmes, Kiki Smith, Paul Thek, Κώστα Τσόκλη, Adriana Varejão, Mark Wallinger, Gary Webb και Σάββα Χριστοδουλίδη.
Το χειρόγραφο της Ασκητικής εκτίθετο στο πλαίσιο της έκθεσης.
Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη
Ένα Μουσείο για τον Καζαντζάκη βρίσκεται στη Μυρτιά Ηρακλείου. Σε αυτό έχει συγκεντρωθεί αρχειακό υλικό για τη ζωή και το έργο του συγγραφέα. Η ίδρυση του μουσείου ήταν καρπός των προσπαθειών του σκηνογράφου και ενδυματολόγου Γιώργου Ανεμογιάννη, ο οποίος συνδεόταν συγγενικά με την οικογένεια Καζαντζάκη. Για αρκετά χρόνια, ο μόνος χώρος αφιερωμένος στον συγγραφέα ήταν η ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, όπου, σύμφωνα με επιθυμία του ίδιου του συγγραφέα που διατυπώθηκε στη διαθήκη του το 1956, έχει ανασυσταθεί το γραφείο του όπως ήταν στην Αντίμπ, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Σήμερα, το Μουσείο διαθέτει περισσότερα από 50.000 αντικείμενα, ταξινομημένα σε 10 συλλογές, ανάλογα με τη μορφή και το περιεχόμενό τους. Πρόκειται για το επιστολικό αρχείο, χειρόγραφα και δακτυλόγραφα του συγγραφέα, όπως και ένα αρχείο των πρώτων εκδόσεων των έργων του. Το Μουσείο διαθέτει αρχείο περισσότερων από 45.000 άρθρων από τη συστηματική αποδελτίωση του ημερήσιου και περιοδικού τύπου που έγινε από τον Γιώργο Ανεμογιάννη για τη χρονική περίοδο από το 1905 μέχρι το 2005. Περιλαμβάνεται ακόμη φωτογραφικό αρχείο, αρχείο ήχου και κινούμενης εικόνας, θεατρικό αρχείο και έργα τέχνης. Τέλος φυλάσσονται και εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα του Νίκου Καζαντζάκη.
Το Μουσείο εγκαινιάστηκε το 1983 από την τότε υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη. Το 2009, το διώροφο κτίριο που στεγάζει τη Μόνιμη Έκθεση ανακαινίστηκε ριζικά, με συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσιάζοντας μια νέα πρόταση έκθεσης των συλλογών του Μουσείου. Η Έκθεση εμπλουτίστηκε με νεότερα «καζαντζακικά» αποκτήματα, έγινε ευκολότερα επισκέψιμη από ΑμεΑ, εκσυγχρονίστηκε και εξοπλίστηκε με τεχνολογικά μέσα, δημιουργώντας έτσι την εικόνα ενός σύγχρονου και δυναμικού μουσείου. Τα εγκαίνια της νέας Έκθεσης έγιναν το 2010. Στα επόμενα χρόνια το Μουσείο απέκτησε σε γειτονικό κτήριο Πολυχώρο όπου στεγάζονται το Πωλητήριο, το Καφέ και η Παιδική Γωνιά.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες περιηγητές Κατηγορία:Έλληνες λεξικογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 20ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών
Ευφροσύνη Νέγρη
Η Ευφροσύνη Νέγρη, ήταν Φαναριώτισα αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Ευφροσύνη ήταν κόρη του δραγουμάνου Νικολάου Μαυρογένη και της Μαρίας Σκαναβή, είχε άλλα οκτώ αδέλφια. Ήταν παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Νέγρη, Καϊμακάμη της Μολδοβλαχίας, που εκτελέστηκε το 1822 από τους Τούρκους. Παιδιά τους ήταν η Μαρία και ο Νικόλαος που έγινε γερουσιαστής της Ρουμανίας.
Η Ευφροσύνη είχε μετατρέψει το σπίτι της στην Κωνσταντινούπολη σε χώρο συναθροίσεων Ελλήνων μυημένων στη Φιλική Εταιρεία. Επίσης έκρυβε στο σπίτι της όπλα και εγχειρίδια που προμήθευε με αυτά μελλοντικούς αγωνιστές ,τα μαθαινουμε ολα αυτα απο την συγγραφέα Παρρέν. .
Άννα Μαρία της Ουγγαρίας
Η Άννα, μετέπειτα Μαρία (1204 - 1237) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βουλγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και της Γερτρούδης των Άντεχς, κόρης του Μπέρτολντ δούκα της Μερανίας. Αδέλφια της ήταν ο Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και η Αγία Ελισάβετ της Ουγγαρίας.
Παντρεύτηκε τον Ασέν Β΄ βασιλιά ("τσάρο") της Βουλγαρίας ως η δεύτερη σύζυγός του. Ο πατέρας της αναγκάστηκε να συμφωνήσει στον γάμο, για να επιτευχθεί η απελευθέρωσή του από τη Βουλγαρία, όπου είχε συλληφθεί κατά την επιστροφή του από Σταυροφορία στα τέλη του 1218. Η προίκα της περιλάμβανε τις πόλεις Μπέογκραντ και Μπρανίτσεβο.
Απεβίωσε από λοιμό (επιδημία) το 1237 και τάφηκε στον ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στο Τάρνοβο. Ο σύζυγός της έπειτα έκανε τρίτο γάμο με την Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του Θεοδώρου δεσπότη της Ηπείρου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιανουάριο του 1221 τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Minos EMI
Η Minos EMI είναι δισκογραφική εταιρία που εδρεύει στην Αθήνα. Η εταιρία λειτουργεί ως θυγατρική της Universal Music Group. Ιδρύθηκε το 1821
Ιστορία
Το 1930, η εταιρία Gramphone Company, η οποία έναν χρόνο αργότερα συγχωνεύθηκε για να σχηματιστεί η EMI Group, συνεταιρίστηκε με την Lambropoulos Brothers Limited. Μέχρι το 1931, οι δραστηριότητες της εταιρείας ήταν σε πλήρη εξέλιξη και ο πρώτος δίσκος που παρήχθη στην Ελλάδα είχε το λογότυπο της EMIAL. Μετά από πέντε χρόνια χρήσης των χώρων των μεγάλων ξενοδοχείων για την ηχογράφηση τραγουδιών, η EMIAL δημιούργησε το πρώτο studio της Ελλάδας και έγινε ο πρώτος διανομέας της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας.
Το 1991, η EMIAL αγόρασε μετοχές της Minos Matsas & Son, και ξεκίνησε εκ νέου την εταιρεία με την επωνυμία Minos EMI. Κατά τη στιγμή της εξαγοράς, στην "Μίνως Μάτσας & Υιός" προήδρευσε ο Μάκης Μάτσας, ο οποίος έγινε διευθύνων σύμβουλος της νέας εταιρείας. Διαπιστώθηκε ότι η Minos EMI θα διέθετε το ένα τρίτο της ελληνικής αγοράς, καθώς ο Μίνως Μάτσας & Υιός κατείχε μερίδιο αγοράς 22%, ενώ η EMIAL κατείχε το 9%. Από το 2001, η Minos EMI ήταν η μοναδική επιχείρηση της EMI στην Ελλάδα, μετά το κλείσιμο της Virgin Records Greece.
Μεταξύ 2002 και 2004, η Minos EMI χειρίστηκε τη διανομή της BMG στην Ελλάδα, έχοντας αποκτήσει τα δικαιώματα μετά το κλείσιμο της BMG Ελλάδος. Μετά την παγκόσμια κοινοπραξία (μεταξύ της BMG και της Sony Music Entertainment) που δημιουργήθηκε η Sony BMG. Λόγω της επανεισαγωγής στην ελληνική αγορά (μέσω της Sony BMG Ελλάδας) της εταιρείας BMG, η προϋπάρχουσα συμφωνία διανομής με την Minos EMI τερματίστηκε με ρήτρα που επέτρεψε στην BMG να ανακαλέσει τη διανομή.
Τον Οκτώβριο του 2010, η εταιρία συνήψε τετραετή συμφωνία με το Dailymotion, εξασφαλίζοντας αποκλειστικά δικαιώματα για την πρεμιέρα όλων των νέων μουσικών βίντεο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές δισκογραφικές εταιρίες Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες pop μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες λαϊκής μουσικής Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μαρσέλ Σμέλτσερ
Ο Μαρσέλ Σμέλτσερ (Marcel Schmelzer) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 22 Ιανουαρίου 1988 στο Μαγδεβούργο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Αγωνίζεται στη θέση του αριστερού μπακ για την Μπορούσια Ντόρτμουντ στη γερμανική Μπουντεσλίγκα.
Βιογραφία
Έχοντας περάσει από τις ακαδημίες της Μπορούσια Ντόρτμουντ, ο Μαρσέλ Σμέλτσερ κάνει το ντεμπούτο του με τις ρεζέρβες του συλλόγου στην Regionalliga Nord το 2007. Ένα χρόνο αργότερα, κάνει το επαγγελματικό του ντεμπούτο στην Μπουντεσλίγκα στην ηλικία των 20 ετών, αντικαθιστώντας τον Βραζιλιάνο Ντέντε, τον πιο συχνά χρησιμοποιούμενο ποδοσφαιριστή της ομάδας στο αριστερό άκρο της άμυνας. Θα πάρει μέρος σε μόλις 12 αγώνες στην διάρκεια της πρώτης επαγγελματικής του χρονιάς, αλλά στη διάρκεια της επόμενης σεζόν, το 2009/2010, επιβάλλεται οριστικά εντός της ομάδας αποτελώντας βασική επιλογή του προπονητή του στη θέση του αριστερού μπακ.
Ενσωματωμένος στην εθνική ελπίδων της Γερμανίας, κατακτά το 2009 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων. Στις 17 Νοεμβρίου 2010, πραγματοποιεί την πρώτη του συμμετοχή με την Εθνική Γερμανίας σε επίπεδο ανδρών απέναντι στη Σουηδία.
Πραγματοποιεί το ξεπέταγμά του στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011, όπου επιβάλλεται ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στην θέση του στην Μπουντεσλίγκα, και κατακτά με την ομάδα του την Μπορούσια Ντόρτμουντ το γερμανικό πρωτάθλημα. Ταυτόχρονα υπάρχει έντονος ανταγωνισμός ανάμεσα στον ίδιο και τον Ντένις Αόγκο του Αμβούργου για την θέση του βασικού στην εθνική ομάδα.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κιλκίς
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κιλκίς είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Κιλκίς. Βρίσκεται έξω από το Κιλκίς, στο χωριό Κρηστώνη του ομώνυμου νομού. Ο σταθμός άνοιξε το 1900 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.
Πολ Ντιράκ
Ο Πωλ Άντριεν Μορίς Ντιράκ (αγγλ. Paul Α.Μ. Dirac, 8 Αυγούστου 1902 - 20 Οκτωβρίου 1984), Μέλος του Τάγματος της Αξίας, Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας ήταν Βρετανός θεωρητικός φυσικός. Η συμβολή του Ντιράκ στα αρχικά στάδια της Κβαντομηχανικής και της Κβαντικής Ηλεκτροδυναμικής θεωρείται πολύ σημαντική.
Μεταξύ άλλων ανακαλύψεων, διετύπωσε την εξίσωση Ντιράκ, η οποία περιγράφει την συμπεριφορά των φερμιονίων, και προέβλεψε την ύπαρξη αντιύλης.
Ο Ντιράκ μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1933 με τον Έρβιν Σρέντινγκερ «για την ανακάλυψη νέων, παραγωγικών μορφών της ατομικής θεωρίας».
Πρώτα χρόνια
Ο Paul Adrien Maurice Dirac γεννήθηκε στο σπίτι της οικογενείας του στο Bristol, England, στις 8 Αυγούστου 1902.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Μεγάλη Επανεκκίνηση
Η Πρωτοβουλία της Μεγάλης Επανεκκίνησης (Great Reset) αναπτύχθηκε από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ το 2020-2021.
Περιγραφή
Ο διευθύνων σύμβουλος του Φόρουμ Κλάους Σβαμπ, και εμπνευστής του τίτλου, παρουσίασε τα τρία βασικά στοιχεία της «Μεγάλης Επανεκκίνησης»: Το πρώτο περιλαμβάνει τη δημιουργία συνθηκών για μια "οικονομία ενδιαφερομένων μερών". Το δεύτερο στοιχείο περιλαμβάνει την οικοδόμηση με έναν τρόπο πιο «ανθεκτικό, δίκαιο και βιώσιμο» που θα ενσωματώνει περισσότερα πράσινα δημόσια έργα και υποδομές. Το τρίτο στοιχείο είναι η αξιοποίηση των καινοτομιών της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης. Στην κεντρική ομιλία, η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα απαρίθμησε τρεις βασικές πτυχές της βιώσιμης ανάκαμψης: πράσινη ανάπτυξη, έξυπνη ανάπτυξη και δίκαιη ανάπτυξη.
Κριτική
Άρθρο στο Forbes, ανέφερε ότι η ατζέντα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για τη Μεγάλη Επανεκκίνηση ήταν "ένα άλλο παράδειγμα πλούσιων και ισχυρών ελίτ, που επαναπαύονται και ηρεμούν με την συνείδησή τους, πραγματοποιώντας ψεύτικες προσπάθειες τάχα για να βοηθήσουν τους λαούς, και στην πορεία να γίνουν ακόμη πιο πλούσιοι και ισχυρότεροι"
Η δημοσιογράφος και πολέμια της παγκοσμιοποίησης Ναόμι Κλάιν, σε άρθρο της στο The Intercept τον Δεκέμβριο του 2020, περιέγραψε την ιδέα του ΠΟΦ ως ένα "καταπληκτικό μείγμα θεωριών συνωμοσίας της μεγάλης επαναφοράς". Είπε ότι ήταν απλώς μια "επωνυμία με θέμα τον κορονοϊό" και ότι ήταν απλά μια προσπάθεια των πλουσίων να κάνουν τους εαυτούς τους να φαίνονται καλοί. Η Κλάιν αποκάλυψε ότι ο Σβάμπ έδινε κάθε χρόνο (από το 2003) ένα παρόμοιο θέμα στις συναντήσεις του ΠΟΦ στο Νταβός και ότι "η Μεγάλη Επανεκκίνηση είναι απλώς η τελευταία έκδοση αυτής της επιχρυσωμένης παράδοσης, που διαφέρει ελάχιστα από τις προηγούμενες «μεγάλες ιδέες» του Νταβός".
Σφοδρή αρνητική κριτική έχει δεχθεί και το βιβλίο «Η μεγάλη επανεκκίνηση» που συνυπογράφουν οι Κλάους Σβαμπ, Τιερί Μαλερέ, όπου παρουσιάζεται γενικά η ατζέντα της Μεγάλης Επανεκκίνησης. Ο Μπεν Σίξμιθ, συνεργάτης του The Spectator and Quillette, δήλωσε ότι "«η Μεγάλη Επανεκκίνηση», είναι ένα σύνολο «κακών ιδεών» που υιοθετήθηκαν διεθνώς από μερικούς από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο και είναι κάτι ακόμα πιο τρομακτικό και από την πονηρή πλοκή της θεωρίας συνωμοσίας που διαδίδεται στο Twitter". Ο Σίξμιθ, περιέγραψε τμήματα του βιβλίου ως "σοβαρά και ζοφερά" και άλλα ως "επιμελή και ήπια".
Ομοίως, στην κριτική του για το βιβλίο «Η μεγάλη επανεκκίνηση», ο ηθικολόγος Στίβεν Άμπρελο, κάνει παράλληλες κριτικές στην ατζέντα. Θεωρεί ότι η ατζέντα δεν είναι τίποτε άλλο παρά "μια «χορταστική» (αν όχι πλήρης) κοινωνικο-πολιτική-οικονομική αναθεώρηση" και ότι μια τέτοια πρόταση είναι ένα "ψευδές δίλημμα". Σύμφωνα με τον ίδιο, "ο Σβαμπ και ο Μαλερέ ωραιοποιούν ένα υποτιθέμενο μέλλον μετά τη Μεγάλη Επανεκκίνηση, χρησιμοποιώντας υπερβολικές λέξεις όπως η «καθαρότητα» και η «βιωσιμότητα»", που όμως θεωρεί πως είναι ένα μέλον "φαινομικά αισιόδοξο" και ότι "λειτουργικά, αυτοί οι (υποτιθέμενοι) θαυμαστοί στόχοι, θέτονται σε κίνδυνο".
Μια δήλωση του Καναδού Πρωθυπουργού Τζαστίν Τρυντώ, όπου ανέφερε ότι "η πανδημία αποτελεί μια ευκαιρία ώστε να επανεκκινήσουμε την οικονομία", προκάλεσε αντιδράσεις. Η δήλωση αυτή δέχθηκε κριτική από δημοσιογράφους και πολιτικούς της χώρας, όπως ο Ερίν Ο'Τουλ που δήλωσε ότι "παγκόσμιες οικονομικές ελίτ προσπαθούν να επανασχεδιάσουν οικονομίες και κοινωνίες προκειμένου να ενδυναμώσουν τις ελίτ σε βάρος του λαού" και ο πρόεδρος του Καναδικού Λαϊκού Κόμματος Μαξίμ Μπερνιέ που έκανε έκκληση για "μάχη κατά της παγκοσμιοποίησης, της οποίας ο Τρυντώ είναι ο μεγαλύτερος υπερασπιστής".
Ο Γερμανός οικονομολόγος Άντονυ Μίλερ, δήλωσε μεταξύ άλλων, ότι "οι επιρροές και η καταστροφή που θα επιφέρει η επικείμενη Μεγάλη Επαναφορά, θα είναι χειρότερο από αυτό που προκάλεσε η διάλυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης", καθώς και ότι "πανδημία χρησιμοποιείται από την παγκόσμια ελίτ με σκοπό να καταστρέψουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και να επισπεύσουν μια νέα παγκόσμια τάξη".
Στις 13 Δεκεμβρίου του 2020, ο παρουσιαστής του Sky News Australia, υποστήριξε ότι "η μεγάλη επανεκκίνηση, είναι σοβαρή και επικίνδυνη απειλή για την ευημερία και την ελευθερία".
Αναφορές σε θεωρίες συνωμοσίας από τα ΜΜΕ
Οι New York Times, BBC, The Guardian και άλλα μέσα ενημέρωσης, υποστηρίζουν ότι οι αβάσιμες θεωρίες συνωμοσίας, που διαδίδονται από αμερικανικές ακροδεξιές ομάδες όπως η QAnon, αυξήθηκαν κατά την έναρξη του φόρουμ. Σύμφωνα με τις παραπάνω εφημερίδες αλλά και άλλες, που μπορούν να χαρακτηριστούν ως "συστημικές", ορισμένες κριτικές που γίνονται κατά της "Μεγάλης Επανεκκίνησης" και αναφέρονται παραπάνω, τροφοδοτούν αυτές τις θεωρίες συνωμοσίας.
Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες (κατά τα ΜΜΕ), η "Μεγάλη Επανεκκίνηση" είναι ένα σχέδιο, κατά το οποίο διάφοροι ισχυροί ηγέτες ενορχήστρωσαν επίτηδες την πανδημία με σκοπό να αποκτήσουν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανδημία COVID-19