cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
EN 1991
Μέρος 1-7: Γενικές Δράσεις - Τυχηματικές Δράσεις
Το μέρος αυτό του κώδικα δεν καλύπτει φορτία που προκαλούνται από εξωτερικές εκρήξεις, πολεμικές επιχειρήσεις, πράξεις τρομοκρατίας και δεν αφορούν την υπολειπόμενη ευστάθεια των κτιρίων και των λοιπών δομιμάτων στα οποία έχουν προκληθεί βλάβες λόγω σεισμού, φωτιάς κ.λπ. Για κτιριακά έργα, στο Παράρτημα Α, παρουσιάζονται στρατηγικές για την εξασφάλιση των, από τις συνέπειες τοπικών βλαβών υπό το σκεπτικό, ότι μία τοπική βλάβη δεν θα πρέπει να προκαλεί στο δόμημα συνέπειες οι οποίες να είναι δυσανάλογες με το μέγεθος της βλάβης αυτής κάθε αυτής.
Μέρος 2: Γενικές Δράσεις - Φορτία κυκλοφορίας σε γέφυρες
Ο EN 1991-2 ορίζει τα επιβαλλόμενα φορτία (προσομοιώματα και αντιπροσωπευτικές τιμές) που αφορούν την οδική κυκλοφορία, τις δράσεις πεζών και την σιδηροδρομική κυκλοφορία και τα οποία περιλαμβάνουν, όταν αυτό κρίνεται σκόπιμο, δυναμικές επιδράσεις και δράσεις φυγόκεντρες, πέδησης και επιτάχυνσης καθώς και δράσεις για τυχηματικές καταστάσεις σχεδιασμού.
Τα επιβαλλόμενα φορτία τα οποία ορίζονται στον EN 1991-2 προορίζονται για χρήση κατά το σχεδιασμό νέων γεφυρών, συμπεριλαμβανομένων βάθρων, ακρόβαθρων, τοίχων αντεπιστροφής, πτερυγότοιχων κλπ. και των θεμελιώσεών τους. Ο EN 1991-2 απαρτίζεται από τα κάτωθι μέρη:
Μέρος 3: Γενικές Δράσεις - Δράσεις οφειλόμενες σε Γερανούς και Μηχανήματα
Στον EN 1991-3 περιγράφονται τα φορτία και τα προσωμοιώματα φόρτισης που σχετίζονται με Γερανογέφυρες και στατικά μηχανήματα και περιλαμβάνει δυναμικά φορτία, φορτία πέδης, φορτία επίταχυνσης καθώς και τυχηματικά φορτία.
Μέρος 4: Γενικές Δράσεις - Σιλό και Δεξαμενές
Στον EN 1991-4 περιγράφονται οι βασικές αρχές σχεδιασμού και τα φορτία σε σιλό και δεξαμενές που προέρχονται από την αποθήκευση κοκκώδους υλικού ή υγρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυποποίηση Κατηγορία:Επιστήμη Πολιτικού Μηχανικού
Παναφρικανισμός
Ο παναφρικανισμός είναι η κοινωνική και πολιτική κοσμοαντίληψη η οποία πρεσβεύει ότι όλοι οι Αφρικανικοί εντός και εκτός της Αφρικής πρέπει να σχηματίσουν μία παγκόσμια αφρικανική κοινότητα.
Ιστορία
Ήδη από το τέλος του 19ου αιώνα και πέρα από τις εξεγέρσεις των δούλων, είχε δημιουργηθεί στην Ευρώπη, την Αμερική και την Αφρική ένα πολιτικό κίνημα με σκοπό την ενοποίηση αυτών των διάσπαρτων κινημάτων σε ένα δίκτυο αλληλεγγύης ώστε τερματιστεί η καταπίεση. Μία από τις πρώτες ομάδες υπήρξε η ομάδα με το όνομα «Γιοι της Αφρικής» (Sons of Africa) που απέστειλε επιστολές σε εξέχουσες πολιτικές φιγούρες της εποχής μεταξύ των οποίων και τον τότε βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας, Γεώργιο Γ'.
Το σύγχρονο παναφρικανικό κίνημα ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Αφρικανική Ένωση (αργότερα μετονομάστηκε Παναφρικανική Ένωση· African Association και μετά Pan African Association) οργανώθηκε από τον Χένρι Σιλβέστερ-Γουίλιαμς (Henry Sylvester-Williams) γύρω στο 1887 ενώ η πρώτη συνέλευσή της έγινε το 1900. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα φαινόμενα ρατσιστικού διαχωρισμού όπως το καθεστώς του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική επέτειναν τα αισθήματα υπέρ του παναφρικανισμού.
Ο Παναφρικανισμός αναδύθηκε μέσα από 6 συνέδρια Αφρικανών ακτιβιστών που έγιναν σε πόλεις μακριά από την Αφρική μεταξύ 1900 και 1945. Τα συνέδρια άσκησαν πίεση για ανεξαρτητοποίηση των αφρικάνικων αποικιών από την ευρωπαϊκή διοίκηση. Δεν ήταν όμως τόσο αποτελεσματικά. Πιο αποτελεσματική υπήρξε η ίδρυση του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας (ΟΑΕ), το 1963, που προσπάθησε να επιλύσει διαφωνίες και να προωθήσει τη συνεργασία των 53 κρατών-μελών της. Τον Ιούνιο του 2002 εξελίχθηκε στα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλαξε το όνομα της σε Αφρικανική Ένωση.
Σκοποί του κινήματος
Ένας από τους σκοπούς του κινήματος είναι η επανεξέταση της ιστορίας της Αφρικής από μία περισσότερο αφροκεντρική σκοπιά παρά από την ευρωκεντρική που κυριαρχεί στην ιστορική αφήγηση. Για τον σκοπό αυτό ορισμένοι ακαδημαϊκοί τονίζουν ότι και η αιγυπτιακή ιστορία πρέπει να εξεταστεί σαν μέρος της αφρικανικής. Από τη δεκαετία του 1960 οι αφρικανικές σπουδές έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα αρκετών πανεπιστημίων της Βόρειας Αμερικής.
Κριτική
Η πιο συχνή κριτική στον παναφρικανισμό αφορά την παράβλεψη των πολιτιστικών, κοινωνικών, πολιτικών και εθνικών διαφορών των αφρικανικών λαών ή των ανθρώπων αφρικανικής καταγωγής που ζουν έξω από την Αφρική.
Εμβλήματα
Η κόκκινη, μαύρη και πράσινη σημαία είναι το αντιπροσωπευτικό σύμβολο του παναφρικανισμού:
Οργανώσεις και προσωπικότητες
Οι πλέον ενεργές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται υπέρ του παναφρικανισμού είναι:
Στις προσωπικότητες που στηριξαν το κίνημα του παναφρικανισμού περιλαμβάνονται:
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Αφρική Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής Κατηγορία:Πανεθνικισμός
Γρηγόρης Αχαΐας
Ο Γρηγόρης, όπως είναι η επίσημη ονομασία, ή συνηθέστατα Γρηγόρι (παλαιότερα: Γληγούρι ή Γληγόρι) είναι ορεινό χωριό, στα 585 μέτρα υψόμετρο, της πρώην Επαρχίας Αιγιαλείας του Νομού Αχαΐας. Σήμερα ανήκει στην ομώνυμη κοινότητα μαζί με τη γειτονική Επταπίττα, του Δημοτικής Ενότητος Συμπολιτείας του Δήμου Αιγιαλείας. Στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 97 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
Στο χωριό έχει βρεθεί αρχαίο οικοδόμημα, πύργος των ελληνιστικών χρόνων. Αναφέρεται πρώτη φορά το 1700 στην ενετική απογραφή Γκριμάνι, όπως και στο βενετικό κτηματολόγιο της ίδιας εποχής που αναγράφεται σαν "Χωριό Γλιγόρι-Εφταπίττα", μαζί δηλαδή με τη γειτονική Επταπίττα. Αναφέρεται από την Γαλλική αποστολή του Μαιζών το 1830 με 6 οικογένειες. Σε απογραφή του 1879 είχε 215 κατοίκους, το 1951 είχε 201 και το 1981 είχε 150 κατοίκους.
Διοικητική εξέλιξη
Το 1835 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Αιγιέων έως το 1912 που προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Τούμπας. Το 1946 έγινε ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1960 στην κοινότητα αποσπάστηκε και το χωριό Επταπίττα. Από το 1997 μαζί με τη γειτονική Επταπίττα αποτέλεσαν το Δημοτικό Διαμέρισμα Γρηγορίου του Δήμου Συμπολιτείας και από το 2010 ανήκει στον Δήμο Αιγιαλείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Λιβίσι
Το Λιβίσσι (τουρκικά: Kayaköy, Καγιάκιοϊ), ή επίσης Λειβίσσι και Λεβίσσι, είναι χωριό 8 χιλιόμετρα νότια της Μάκρης (Φετίγιε) στη νοτιοδυτική Τουρκία, όπου ζούσαν Έλληνες της Ανατολίας μέχρι περίπου το 1923. Το χωριό-φάντασμα, που διατηρείται πλέον ως μουσείο, αποτελείται από εκατοντάδες κατοικίες και δύο εκκλησίες, οι οποίες καλύπτουν ένα μικρό μέρος βουνοπλαγιάς και χρησιμεύουν ως τόπο στάθμευσης για τους τουρίστες που επισκέπτονται τη Φετίγιε και το Ολουντενίζ.
Ιστορία
Η περιοχή όπου βρίσκεται το Λιβίσι κατοικούνταν από τα πρώιμα αρχαϊκά χρόνια, όπως αναφέρουν αρχαίοι συγγραφείς. Στην ίδια περιοχή που βρισκόταν το Λιβίσι, οι μελετητές τοποθετούν την Λυκιακή πόλη Καρμυλησσό. Η Καρμυλησσός ήταν ένα μικρό πόλισμα κοντά στην παραλία, στο όρος Αντικράγος.
Κατά τη δεκαετία του '90, μια ομάδα Ιαπώνων αρχαιολόγων διενήργησε ανασκαφές στο γειτονικό νησί Γκεμιλέρ Αντάσι (το νησί του Αγίου Νικολάου των Λιβισιανών). Το νησί αυτό ταυτίστηκε με τη Λεβισσό των βυζαντινών πηγών. Η Λεβισσός μαρτυρείται σε Νεαρές από τον 7ο αιώνα έως και το 1120. Δεχόμενοι αυτές τις μαρτυρίες μπορούμε να πούμε ότι το Λιβίσι αποτελεί τη μετεξέλιξη-μετεγκατάσταση της βυζαντινής Λεβισσού, σε μια προσπάθεια των κατοίκων να καταφύγουν στο πιο ασφαλές εσωτερικό, σε μία θέση όπου δεν ήταν ορατός ο οικισμός από τη θάλασσα και τους πειρατές. Κατά τον Σοντίνι, αυτή η μετακίνηση προς το εσωτερικό έγινε στο 2ο μισό του 17ου αιώνα ή στις αρχές του 18ου αιώνα.
Το Λιβίσι διοικητικά ανήκε στο βιλαέτι Αϊδινίου/Σμύρνης, στο σαντζάκι Μεντεσέ και στον καζά Μάκρης. Το χωριό εκκλησιαστικά υπαγόταν στη Μητρόπολη Πισιδίας, γεγονός που οδήγησε πολλούς στο λάθος να εντάσσουν το Λιβίσι και τη Μάκρη και γεωγραφικά στην Πισιδία. Η ανάπτυξη του Λιβισίου σε έναν από τους σημαντικότερους ελληνικούς οικισμούς της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας φαίνεται και στις πολλές μαρτυρίες του 19ου αιώνα από ξένους, κυρίως Άγγλους, περιηγητές. Παρότι οι περιηγητές αυτοί κινήθηκαν στην περιοχή κυρίως ή αποκλειστικά από αρχαιολογικό ενδιαφέρον, μπορούμε εντούτοις μέσα στα βιβλία τους να βρούμε ενδιαφέροντα στοιχεία για το Λιβίσι.
Το 1851 το Λιβίσι και η γύρω περιοχή υπέστησαν μεγάλες ζημιές από καταστροφικό σεισμό. Σχετική είναι η αναφορά (ενδεικτικά) :
Συνοικίες και ενορίες
Το χωριό χωριζόταν σε τρεις συνοικίες-ενορίες, την πάνω γειτονιά (με την εκκλησία του Ταξιάρχη και τη βοτσαλωτή πλατεία του Στούμπου, τα καφενεία και το Αρρεναγωγείο), τη μέση γειτονιά (με την εκκλησία της Αγίας Άννας-«μέση Παναγιά» και το Παρθεναγωγείο-«κάτω σχολειό») και την κάτω γειτονιά με την Παναγία Πυργιώτισσα-«κάτω Παναγιά». Η κάτω γειτονιά θεωρούνταν από τους Λιβισιανούς του Ταξιάρχη πιο λαϊκή συνοικία και ανάλογα ήταν τα περιπαιχτικά δίστιχα: "Στην πάνου γειτονιάν παίζουν τα σπαθιά, στην κάτου γειτονιάν πνίουν τα γατιά".
Άλλες γειτονιές ήταν οι Άι Παρασκηυγή, Καμάρα, Ορούτζα, Αλαμά, Κουνουσάτα, Πουρτίν, Φουρνάρη, Βουνάριν, Ληά του κυρ Παλιού, Σκυλλαρούδα, Χάνιν, Βούρβουρη, Ξηρά Περιβόλια και Σταυρίν.thumb|280px
Πληθυσμός
Οι διώξεις των κατοίκων του Λιβισίου, αλλά και της γειτονικής Μάκρης, εντάσσονται στο ευρύτερο σχέδιο των Νεοτούρκων να εκκενώσουν τα πλούσια παράλια από τους Έλληνες κατοίκους τους. Οι διωγμοί στην περιοχή άρχισαν το 1914 με τον εγκλεισμό των κατοίκων στη Μάκρη. Το 1916 πολλές οικογένειες οδηγήθηκαν στο Ντενιζλί, μετά από πορεία έξι ημερών. Το 1917 άλλοι κάτοικοι οδηγήθηκαν στα χωριά Χουρουτούμ, Ατζί Παγιάμ και Στεφενή, επίσης κοντά στο Ντενιζλί.
Το 1919 εξορίστηκαν οι άντρες ηλικίας 13-70 χρόνων και το 1921 οι εναπομείναντες 480 στο Ικόνιο, την Καισάρεια και τελικά, μετά από πεζοπορία 55 ημερών, στο Χαμητιέ της Συρίας, όπου παρέμειναν έως τον Νοέμβριο του 1922. Οι πρόσφυγες από την περιοχή της Μάκρης εγκαταστάθηκαν στην Αττική ιδρύοντας τον Δήμο Νέας Μάκρης, ενώ οι κάτοικοι από το Λιβίσι ίδρυσαν το Νέο Λειβήσι (/ Νέο Λιβύσσι), που ανήκε στην κοινότητα Μαρκόπουλου. Επίσης Λιβισιανοί εγκαταστάθηκαν στη Βοιωτία (Αγ. Γεώργιος Άμφισσας), τη Φωκίδα (Ιτέα) και την Εύβοια (Φάρακλα).
Αφού το χωριό εγκαταλείφθηκε από τον ελληνικό πληθυσμό του δεν ξανακατοικήθηκε ποτέ. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση οι Τούρκοι αρνήθηκαν να εγκατασταθούν στο Λιβίσι, γιατί είχε στοιχειωθεί από τα πνεύματα των Ελλήνων που σφαγιάστηκαν. Έτσι μέχρι και σήμερα παραμένει ερειπωμένο.
Όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλους τους ελληνικούς οικισμούς της Μικράς Ασίας, οι πληροφορίες που έχουμε για τον αριθμό των κατοίκων είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Σχετικά με το Λιβίσι μπορούν να παρατεθούν οι πληροφορίες:
Ο Μουσαίος αναφέρει για τον πληθυσμό της Λυκίας: «Σήμερον τα ναυάγια των Λυκίων ανέρχονται εις δεκαεπτά περίπου χιλιάδας Γραικούς […] πέντε δε περίπου χιλιάδες οικούσι την Μάκρη και το Λειβήσιον» και αλλού «Προς Νότον της Μάκρης εις απόστασιν ωριαίαν κείται κοιλάς ευμεγέθης και εις την μεσημβρινήν αυτής πλευράν εύρηται η κωμόπολις Λειβήσιον, κατοικουμένη υπό 650-700 περίπου οικογενειών χριστιανικών, αμιγής πάσης άλλης φυλής». Νεότεροι μελετητές δίνουν τον αριθμό των 6.500 Ελλήνων κατοίκων ή 4.500 Ελλήνων / 550 οικογενειών.
Σήμερα ο οικισμός είναι ακατοίκητος, εκτός από τις ομάδες τουριστών και τους επιχώριους πωλητές που πωλούν χειροτεχνήματα και αντικείμενα ξεθαμμένα από το χωριό.
Εκπαίδευση
Όπως και στην υπόλοιπη Μικρά Ασία, έως και τα μέσα του 19ου αιώνα η μοναδική εκπαιδευτική προσπάθεια ήταν η διδασκαλία από ιερείς.
Στο Λιβίσι τα παιδιά συγκεντρώνονταν στον νάρθηκα της εκκλησίας της Αγίας Άννας. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης στο Λιβίσι έπαιξε ο Μιχαήλ Μουσαίος, ο οποίος έμεινε στη μνήμη των Λιβισιάνων έως και μετά την Καταστροφή με το χαρακτηριστικό όνομα "ο δάσκαλος". Προσπάθησε, εκτός των άλλων, να βελτιώσει τη γλώσσα των κατοίκων της περιοχής γράφοντας το "Βατταρισμοί ήτοι λεξιλόγιον της Λειβησιανής διαλέκτου", πολύτιμη και σπάνια πηγή για τη Λυκία του 19ου αιώνα. Με ενέργειες του Μουσαίου ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο το 1864 στη θέση Κουνουσάτα.
Τα έξοδα της εκπαίδευσης καλύπτονταν με πολλούς και ποικίλους τρόπους: με δωρεές, με δίδακτρα, με φορολογία της προίκας με 2%, με αφιερώματα από τις εκκλησίες, από ενοικίαση κοινοτικών κτημάτων και κτισμάτων, από πρόστιμα για όσους παραβίαζαν τις κοινοτικές αποφάσεις. Σημαντική ήταν η προσφορά του Χατζή Νικόλαου Λουιζίδη, ο οποίος απέκτησε σημαντική περιουσία από τα ορυχεία χρωμίου. Βοήθησε στην κατασκευή Αστικής Σχολής στη Μάκρη, επισκεύασε το παλιό σχολείο και ίδρυσε το 1886 σχολείο στο λόφο του Αγίου Γεωργίου. Επίσης χορήγησε υποτροφίες σε δασκάλους και δασκάλες για σπουδές στην Αθήνα. Ανάλογη ήταν η γενναιοδωρία του και προς την Τουρκική και Εβραϊκή κοινότητα της Μάκρης. Αξιόλογη επίσης ήταν η προσφορά του Βασίλειου Βασιλειάδη με την αγορά οικίας, τη μετασκευή της σε Παρθεναγωγείο και τη χορήγηση 300 φράγκων για μισθούς δασκάλων. Η τελευταία χρονολογικά πληροφορία που έχουμε προέρχεται από τη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.
Στο χάρτη που συνοδεύει την «Επίτομη Ιστορία της Μικρασιατικής εκστρατείας» της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού αναφέρεται ότι το Φεβρουάριο του 1919 συνολικά στον καζά Μάκρης υπήρχαν 1053 μαθητές και 6 εκκλησίες.
Εκκλησίες
Ο πλούτος των Λιβισιανών αλλά και το αυξημένο θρησκευτικό αίσθημα τους οδήγησε στο χτίσιμο συνολικά είκοσι μίας εκκλησιών και παρεκκλησίων μέσα στο χωριό και στη γύρω περιοχή.
Από αυτές οι εννιά βρίσκονταν εντός του οικισμού: Παναγία η Πυργιώτισσα, Ταξιάρχης, Αγία Άννα, ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Γεωργίου, δεύτερος ναός του Αγίου Γεωργίου, ο Άγιος Ιωάννης, η Αγία Μαρίνα, ο Άγιος Θαραννός και ο Άγιος Γεώργιος. Επίσης η ανώνυμη εκκλησία ανατολικά από την Παναγία Πυργιώτισσα με κτητορική επιγραφή και σωζόμενες τοιχογραφίες.
Καλύτερα διατηρημένες και πολύ ικανοποιητικά δημοσιευμένες είναι οι δύο μεγαλύτερες, η Παναγία Πυργιώτισσα και ο Ταξιάρχης. Οι δύο αυτοί ναοί ανήκουν στον τύπο των σταυροθολιακών ναών των Δωδεκανήσων. Πιθανώς χτίστηκαν από Δωδεκανήσιους περιοδεύοντες μαστόρους. Η Παναγία Πυργιώτισσα είναι η παλαιότερη των δύο, χτίστηκε το 1840 και επιβίωσε από τον καταστροφικό σεισμό του 1851. Η χρονολογία κατασκευής της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ - Ταξιάρχη δεν είναι γνωστή. Είναι όμως παλαιότερη του βοτσαλωτού (στην πλατεία του Στούμπου) με χρονολογία 1910. Είναι μονόχωρη βασιλική με πέντε σταυροθόλια και σε δεύτερη φάση προστέθηκε γυναικωνίτης (συνολικές διαστάσεις 27 x 9,45 μέτρα). Εξωτερικά οι επιφάνειες είναι από επιχρισμένες λιθοδομές και πιο επιμελημένη η νότια και κύρια όψη. Το τέμπλο ήταν μάλλον μαρμάρινο, αλλά σώζονται μόνο ελάχιστα ίχνη της βάσης του.
Η εκκλησία της Αγίας Άννας θεωρείται η παλαιότερη του χωριού και ονομαζόταν Παλιά Παναγιά, ενώ γύρω από αυτήν βρίσκονταν τα παλαιότερα σπίτια του χωριού. Η Μονή Ευκόλων -στα δυτικά του χωριού- πήρε το όνομα της κατ΄ ευφημισμόν, επειδή η περιοχή όπου βρισκόταν ήταν δύσβατη και απόκρημνη. Υπάρχει όπως και η άποψη ότι ονομάστηκε έτσι επειδή οι γυναίκες που γεννούσαν επικαλούνταν τον προστάτη της μονής Άγιο Ελευθέριο για να ευκολύνει τη γέννα. Στη μονή ανήκαν και δύο σπήλαια, το "Καταφυγίν" προς τιμή του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας.
Άλλα
Το Λεβίσσι υποτίθεται ότι είναι το χωριό που ενέπνευσε το «Εσκίμπαχτσε», το φανταστικό χωριό που επέλεξε ο Λουί ντε Μπερνιέ για το μυθιστόρημά του Πουλιά χωρίς Φτερά του 2004.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Δήμος Άργους
right|300px|thumb|Το κάστρο του Άργους Ο Δήμος Άργους ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το σχέδιο «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Άργους-Μυκηνών. Βρίσκόταν στα βορειοδυτικά του νομού και κάλυπτε μεγάλο τμήμα της αργολικής πεδιάδας, μέχρι το όρος Αρτεμίσιο. Συνόρευε με τους δήμους Κουτσοποδίου, Λυρκείας, Μιδέας, Λέρνας, Μυκηναίων, Νέας Κίου και με την κοινότητα Αχλαδοκάμπου. Ο δήμος είχε πληθυσμό 29.228 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και ήταν ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό δήμος της Αργολίδας. Έδρα του δήμου ήταν το Άργος.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο δήμος Άργους περιλεάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι Άργους
Ο δήμος συστάθηκε το 1834 και λειτούργησε ως το 1914 και ξανά ως δήμος από το 1925 ως το 2010, οπότε καταργήθηκε. Πριν από το σχέδιο «Καποδίστριας» το 1997, ο δήμος Άργους περιελάμβανε μόνο την κοινότητα Άργους. Πρώτος δήμαρχος διετέλεσε ο Χρήστος Βλάσης.
Διετέλεσαν δήμαρχοι τα εξής πρόσωπα: Για τους δημάρχους μετά την 31 Δεκεμβρίου 2010, βλ. Δήμος Άργους - Μυκηνών.
Κούσα Κεσλάκ-ε Μπαχς Αλί Σαχριάρ
Το Κούσα Κεσλάκ-ε Μπαχς Αλί Σαχριάρ (επίσης Romanized ως Qūshā Qeshlāq-e Bakhsh ʿAlī Shahrīār) είναι ένα χωριό στην αγροτική επαρχία Κεσλάκ-ε-Σαρκί, στην επαρχία Κεσλάκ Νταστ, στην επαρχία Μπιλέχ Σαβάρ της περιφέρειας Αρνταμπίλ στο Ιράν. Κατά την απογραφή του 2006, η ύπαρξή του είχε επισημανθεί, αλλά ο πληθυσμός δεν αναφέρθηκε.
Άλαβα
Η Άλαβα (ονομασία στα ισπανικά Álava ['alaβa], ονομαστία στα βασκικά Araba, Άραμπα, προφορά [a'ɾaβa], επίσημα Araba/Álava ) είναι ιστορική περιοχή και επαρχία της περιφέρειας της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Πρωτεύουσά της και έδρα των κυβερνητικών θεσμών της περιφέρειας είναι η Βιτόρια-Γκαστέις. Αποτελεί την μεγαλύτερη από τις τρεις επαρχίες της περιφέρειας και αυτή με τον μικρότερο πληθυσμό, 326.574 κατοίκους το 2017.
Χαρακτηρίζεται από μια μακροκεφαλία, δεδομένου ότι περίπου το 70% των κατοίκων της συγκεντρώνονται στο Γκαστέις με κωμοπόλεις όπως το Λάουδιο ή το Αμούριο να ξεπερνούν μετά βίας τις 10.000 κατοίκων. Περικλύει την κομητεία του Τρεβίνιο, εξκλάβιο της επαρχίας του Μπούργος.
Γεωγραφία
Το ψηλότερο σημείο της είναι το όρος Γκορμπέα με ύψος 1482 μ. στα σύνορα με τη Βισκαΐα. Γενικότερα η επαρχία κυριαρχείται από την πεδιάδα της Άλαβας, ένα ευρύ οροπέδιο μεταξύ βουνών με μέσο υψόμετρο 500-600 μ. όπου εντοπίζεται και η πρωτεύουσα και που τη διαρρέει ο σημαντικότερος ποταμός της επαρχίας, Σαδόρα. Την επαρχία διαρρέει επίσης και ο Νερβιόν και στα νότια ο ποταμός Έβρος.
Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού
Η επίσκεψη της Αγίας Ελένης στους Αγίους Τόπους
μικρογραφία Η Αγία Ελένη το 326 μ.Χ. επισκέφτηκε την πόλη της Ιερουσαλήμ για να ασπαστεί και να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους με σκοπό να ευχαριστήσει τον Θεό για τις μεγάλες επιτυχίες του υιού Κωνσταντίνου. Όμως ο Θείος ζήλος έκανε την Ελένη να αρχίσει βαθιές έρευνες για την ανεύρεση του Τίμιου Σταυρού.
Το συμβάν στον Γολγοθά
Στον Γολγοθά υπήρξε ένας ναός που ήταν ειδωλολατρικός και ήταν αφιερωμένος στη θεά Αφροδίτη τον οποίον η Αγία Ελένη τον γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές για την ανεύρεση του Τίμιου Σταυρού. Τότε βρέθηκαν τρεις σταυροί αλλά δεν γνώριζαν ποιος σταυρός ήταν του Ύψιστου. Τότε ο Μακάριος Α΄ ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων άρχισε μια δέηση μαζί με άλλους πρεσβύτερους και αφού τελείωσε η δέηση ακούμπησαν τους τρεις σταυρούς με το σώμα μιας πεθαμένης γυναίκας. Εκείνη τη στιγμή όταν ακούμπησε τον τρίτο σταυρό η γυναίκα αναστήθηκε αμέσως. Αυτή η είδηση διαδόθηκε γρήγορα σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη Χριστιανών έτρεξαν για να ασπαστούν και να προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό.
Η πρώτη Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού
Επειδή όμως συνέβησαν πολλά ατυχήματα κατά τον συνωστισμό οι φύλακες ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό στις 14 Σεπτεμβρίου το 335 μ.Χ. μέσα στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως σε ψηλό μέρος για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι οι πιστοί του Χριστιανισμού. Επίσης μερικοί συναξαριστές αναφέρουν την ημέρα αυτή και την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 628 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο που πήρε ξανά τον Τίμιο Σταυρό από τους Πέρσες που τον είχανε αρπάξει από τους Αγίους Τόπους.
Η αρπαγή του Τιμίου Σταυρού από τους Πέρσες
Όταν οι Πέρσες κατάκτησαν την Πόλη της Παλαιστίνης το 613 μ.Χ. έκαψαν και κατέστρεψαν τις αγιογραφίες και τα ιερά προσκυνήματα των εκκλησιών και πήραν μαζί τους για πολεμικό λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό επειδή τον θεώρησαν ως μαγικό από τα γεγονότα που συνέβησαν το 326 μ.Χ.
Η επιστροφή του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη και ύστερα στα Ιεροσόλυμα
Ύστερα από την πανηγυρική νίκη του Ηρακλείου εναντίων των Περσών έφερε ξανά τον Τίμιο Σταυρό, το ιερό σύμβολο του Χριστιανισμού στην Κωνσταντινούπολη όπου και τον ύψωσε ξανά σε ψηλό μέρος στις 14 Σεπτεμβρίου το 629 μ.Χ. και ύστερα τον μετέφεραν στα Ιεροσόλυμα. Τέλος το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων τεμάχισε τον Τίμιο Σταυρό σε Τίμιο Ξύλο διανέμοντας το σε όλη την Εκκλησία, πιστεύοντας ότι ο Σταυρός του Ιησού Χριστού ανήκει για όλες τις εκκλησίες της Οικουμένης.
Ἦχος α’.
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου,
νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν
φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.
Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.
Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως, τῇ ἐπωνύμῳ σου καινὴ πολιτεία,
τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι, Χριστὲ ὁ Θεός, Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει
σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν
πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον
Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Τοῦ Σταυροῦ σου τὸ ξύλον προσκυνοῦμεν Φιλάνθρωπε, ὅτι ἐν αὐτῷ
πίστει προσελθόντι σοι Ληστῇ· καὶ τρυφῆς κατηξιώθη, ὁμολογῶν σοι,
Ἡμάρτομεν, πάντες τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου, μὴ ὑπερίδῃς ἡμᾶς. (Δίς)
Ἦχος πλ. β’.
Μόνον ἐπάγη τὸ ξύλον Χριστὲ τοῦ Σταυροῦ σου, τὰ θεμέλια ἐσαλεύθη
τοῦ θανάτου Κύριε· ὃν γὰρ κατέπιε πόθῳ ᾍδης, ἀπήμεσε τρόμῳ· ἔδειξας
(Δίς)
Ἦχος πλ. δ’. Τὸ προσταχθὲν.
τὸν τύπον, ὡς τὰς χεῖρας ἐξέτεινε σταυροφανῶς Σωτήρ μου· καὶ ἔστη ὁ
ἥλιος ἕως ἐχθρούς, ἀνεῖλεν, ἀνθισταμένους σοι τῷ Θεῷ· νῦν δὲ οὗτος
ἐσκότισται, ἐπὶ Σταυροῦ σε ὁρῶν, θανάτου κράτος λύοντα, καὶ τὸν ᾍδην
σκυλεύοντα.
Ἐν Παραδείσῳ με τὸ πρίν, ξύλον ἐγύμνωσεν, οὗπερ τῇ γεύσει, ὁ ἐχθρὸς
εἰσφέρει νέκρωσιν, τοῦ Σταυροῦ δὲ τὸ ξύλον, τῆς ζωῆς τὸ ἔνδυμα, ἀνθρώποις
φέρον, ἐπάγη ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ κόσμος ὅλος ἐπλήσθη πάσης χαρᾶς· ὃν ὁρῶντες
ὑψούμενον, Θεῷ ἐν πίστει λαοί, συμφώνως ἀνακράξωμεν· Πλήρης δόξης
ὁ οἶκός σου. (Δίς)
Ὁ Οἶκος
Ὁ μετὰ τρίτον οὐρανὸν ἀρθεὶς ἐν Παραδείσῳ, καὶ ῥήματα τὰ ἄρρητα καὶ
θεῖα, ἃ οὐκ ἐξὸν γλώσσαις λαλεῖν, τὶ τοῖς Γαλάταις γράφει, ὡς ἐρασταὶ τῶν
Γραφῶν, ἀνέγνωτε καὶ ἔγνωτε. Ἐμοί, φησί, καυχᾶσθαι μὴ γένοιτο, πλὴν εἰ
μὴ ἐν μόνῳ τῷ Σταυρῷ τῷ τοῦ Κυρίου, ἐν ᾧ παθών, ἔκτεινε τὰ πάθη. Αὐτὸν
οὖν καὶ ἡμεῖς βεβαίως κρατῶμεν τοῦ Κυρίου τὸν Σταυρὸν καύχημα πάντες·
ἔστι γὰρ σωτήριον ἡμῖν τοῦτο τὸ ξύλον, ὅπλον εἰρήνης ἀήττητον τρόπαιον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
Ο Μικρός Πρίγκιπας (2010)
Το Ο Μικρός Πρίγκιπας (γαλλικά: Le Petit Prince) είναι μια στερεοσκοπική παιδική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων υπολογιστή εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ που ξεκίνησε να μεταδίδεται στα τέλη του 2010. Η σειρά δημιουργήθηκε από τη Method Animation και την Saint-Exupéry-d'Agay Estate Production, σε συν- παραγωγή με LPPTV, Sony Pictures Home Entertainment, Fabrique d'Images, DQ Entertainment και ARD, σε συμμετοχή με τις France Télévisions, WDR, Rai Fiction, Télévision Suisse Romande και την δορυφορική εταιρεία SES S.A.
Παρήχθη από τους Aton Soumache, Alex Vonarb, Dimitri Rassam και Cedric Pilot, σε συμπαραγωγή των Jean-Marie Musique, Christine Parisse και Tapaas Chakravarti και αναπτύχθηκε για την τηλεόραση από τους Matthieu Delaporte και Alexandre de la Patelliere με τον Romain Van Leimt. Η δημιουργία και η προσαρμογή του βασικού χαρακτήρα έγινε από τον Bertrand Catignol, με την καλλιτεχνική διεύθυνση των Gabriel Villate και Pierre-Alain Chartier. Η επίβλεψη του Storyboard έγινε από τους Augusto Zanovello και Jean Charles Andre και την έκδοση σεναρίου από την Christel Gonnard. Η αρχική μουσική για τη σειρά συντέθηκε, ενορχήστρωσε και διασκευάστηκε από τον Frederic Talgorn και ερμηνεύτηκε από τον WDR Rundfunkorchester Köln.
Η σειρά προβλήθηκε σε περισσότερες από 150 αγορές σε όλο τον κόσμο. Διανεμήθηκε ως 36 μίνι ταινίες, καθεμία από τις οποίες περιλάμβανε μια ξεχωριστή ιστορία, καθώς και 78 μισάωρα επεισόδια, όπου αυτά τα τόξα ιστορίας χωρίζονται σε πολλά μέρη. Μια αγγλική έκδοση, που δημιουργήθηκε από την Ocean Productions, άρχισε να προβάλλεται στον Καναδά στο TVOntario στις 6 Νοεμβρίου 2011. Ξεκίνησε επίσης να προβάλλεται στο Knowledge Network στις 8 Ιανουαρίου 2012. Στην Αυστραλία, άρχισε να προβάλλεται στο ABC3 στις 19 Αυγούστου 2012. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η σειρά ξεκίνησε μαζί με το Primo TV στις 16 Ιανουαρίου 2017. Η σειρά είναι επίσης επίσημα διαθέσιμη διαδικτυακά, μέσω συνεργατών μέσων ενημέρωσης, στο YouTube.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές
Κωνσταντίνος Γράψας
Ο Κωνσταντίνος Γράψας (1899-1948) ήταν συγγραφέας και εκδότης. Εργάστηκε ως υπάλληλος στη διεύθυνση των νομοπαρασκευαστικών και νομοθετικων εργασιών της Βουλής, ενώ διετέλεσε και διευθυντής της. Μετέφρασε στη δημοτική τα Ειδύλλια του Θεοκρίτου και την Οδύσσεια του Ομήρου. Έγραψε επίσης ποιήματα, ενώ υπήρξε ο εκδότης της Ελληνικής Πολιτικής Εγκυκλοπαίδειας (1938).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Χελάνδιον
Το Χελάνδιον ήταν συνδυασμός βυζαντινού πολεμικού πλοίου με μεταφορικό. Δημιουργήθηκε από την ανάγκη να υπάρχει ένα πλοίο που να μπορεί να μάχεται αλλά και να μεταφέρει φορτία. Παραλλαγή του δρόμωνα, ήταν και αυτό μια διήρης ή δίκροτο, δηλ. είχε δύο σειρές κουπιών σε κάθε πλευρά, καθώς και έναν ή δύο ιστούς με τετράγωνα πανιά που χρησιμοποιούνταν βοηθητικά εκτός πολεμικής εμπλοκής.
Το χελάνδιον αποτελούσε τον βασικό τύπο πολεμικού πλοίου του Βυζαντίου, κατά τους 9ο-11ο αιώνες. Υπήρχαν δύο βασικές παραλλαγές: το «ουσιακόν χελάνδιον» με πλήρωμα περίπου 110 ατόμων (δηλαδή μία «ουσία»), και το μεγαλύτερο «πάμφυλον χελάνδιον» με πλήρωμα 120 έως 160 ατόμων (το όνομα δηλώνει είτε προέλευση από την Παμφυλία είτε επάνδρωση με διαλεχτά πληρώματα, από το πᾶν+φῦλον). Όπως και όλα τα μεσαιωνικά πλοία, δεν έφερε έμβολο, αλλά ήταν συχνά εξοπλισμένο με έναν ή περισσότερους σίφωνες για την εκτόξευση υγρού πυρός.
Ετυμολογία
Η λέξη “χελάνδιον” από πολλούς μελετητές θεωρείται ως προερχόμενη από την ελληνική λέξη “κέλης” (=πολεμικός ίππος) και το ρήμα “αντάω-ώ”, και σημαίνει “ιππαγωγό πλοίο”. Οι Λατίνοι την μετέτρεψαν σε “chelandium”, και η λέξη επανήλθε στην ελληνική γλώσσα ως αντιδάνειο εκ της Λατινικής, μέσα από τη Ρωμαϊκή στρατιωτική ορολογία που κληροδοτήθηκε και χρησιμοποιήθηκε στο Βυζάντιο.
Στην αρχαία Ελλάδα
Βλέπουμε λοιπόν ότι από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρχε ειδική κατηγορία ιππαγωγών πλοίων, και είναι όχι μόνο αυτονόητο, αλλά ιστορικά αποδεδειγμένο πως μια τέτοια κατηγορία πλοίων εξακολούθησε να υπάρχει τόσο στα Ρωμαϊκά όσο και στα Βυζαντινά χρόνια. Με βάση τις γνώσεις μας για τα Ρωμαϊκά και τα Βυζαντινά πλοία, μόνο το χελάνδιο (chelandium) μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο αυτό - ίσως και το "καματηρόν" το οποίο θεωρείται ως μεταγωγικό-οπλιταγωγό.
Στο Βυζάντιο
Η ανάγκη μεταφοράς ιππικού με ιππαγωγά πλοία δεν ήταν συνεχής στρατιωτική ανάγκη. Έτσι η συνήθης τακτική ήταν, όταν υπήρχε ανάγκη, να ναυπηγούνται ιππαγωγά πλοία, ή να μετασκευάζονται άλλα πλοία για τη μεταφορά των ίππων, και μετά το τέλος της εκστρατείας τα ιππαγωγά πλοία να μετασκευάζονται και πάλι για άλλες χρήσεις, π.χ. εμπορικά, εφοδιασμού, ή μαχητικά υγρού πυρός. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μεγάλη σύγχυση σχετικά με τον όρο “χελάνδιον”, γιατί μετά τη μετασκευή του το πλοίο συχνά διατηρούσε το ίδιο όνομα-χαρακτηρισμό, αλλά και γιατί η προέλευση και η ακριβής αρχική σημασία της λέξης ήταν άγνωστη στους πολλούς. Σαν παράδειγμα, μπορούμε να αναφέρουμε την εκστρατεία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρώνυμου που ανάμεσα στο 763 και το 775 έστειλε ένα σύνολο 5,500 χελανδίων που μετέφεραν άλογα και στρατιώτες ενάντια στους Βουλγάρους. Επίσης, την εκστρατεία του Νικηφόρου Φωκά το 961 μ.Χ. για την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Άραβες, όπου κατά τους μετριότερους υπολογισμούς των ιστορικών, μεταξύ των άλλων στρατευμάτων μεταφέρθηκαν και τουλάχιστο 5,000 ιππείς.
Είναι προφανές ότι οι όροι “χελάνδιον”, “chelandium” και τα παράγωγά τους, τόσο στο Βυζάντιο, όσο και στη Δύση, στη διάρκεια των 25 αιώνων που μεσολάβησαν από τον Ηρόδοτο μέχρι σήμερα, χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα σε λανθασμένες χρήσεις και δόθηκαν κατά καιρούς ορισμοί, ερμηνείες και παρετυμολογίες τελείως εκτός πραγματικότητας. Η λέξη “χελάνδιον” δεν έχει καμιά σχέση με το “χέλι” (έγχελυς στην αρχαία ελληνική γλώσσα), όπως ισχυρίζονται μερικοί. To "πάμφυλον" (ή ο "πάμφυλος") ήταν ιδιαίτερος τύπος εμπορικού πλοίου, και ο όρος "πάμφυλον χελάνδιον" μπορεί να σημαίνει μετασκευή παμφύλου σε χελάνδιο ή το αντίστροφο. Το "ουσιακόν" είναι χαρακτηρισμός που αφορά μόνο τον αριθμό του πληρώματος, το οποίο σημαίνει πως πλοίο σχεδόν οποιουδήποτε τύπου θα μπορούσε να είναι "ουσιακόν". Είναι βασικό λοιπόν, όταν αναφερόμαστε στο “χελάνδιο”, να διευκρινίζουμε για ποια εποχή μιλάμε, για ποια γεωγραφική περιοχή και για ποιο συγκεκριμένο πολιτισμό (της Δύσης ή της Ανατολής), και αν είναι δυνατόν, να γίνεται σαφής αναφορά στις ιστορικές πηγές.
Τα χαρακτηριστικά του
Το χελάνδιο λοιπόν δεν ήταν ένας συγκεκριμένος τύπος πλοίου από ναυπηγική-μορφολογική άποψη, αλλά τύπος πλοίου για συγκεκριμένη χρήση, και υπήρχαν σημαντικές διαφορές για τους εξής λόγους:
Διαφορές και ομοιότητες ως ιππαγωγά
Ωστόσο, τα χελάνδια ως ιππαγωγά διατηρούσαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, λόγω της συγκεκριμένης αποστολής τους. Κάποια τέτοια χαρακτηριστικά είναι τα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Βυζαντινό ναυτικό
Μπάγκσυ Σίγκελ
Ο Μπέντζαμιν "Μπάγκσυ" Σίγκελ (Benjamin "Bugsy" Siegel), (28 Φεβρουαρίου 1906 - 20 Ιουνίου 1947) ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ που συνεργαζόταν με την οικογένεια του εγκλήματος Τζενοβέζε (μια από τις πέντε οικογένειες που κυριαρχούσαν στις δραστηριότητες του οργανωμένου εγκλήματος στη Νέα Υόρκη σαν μέρος της Μαφίας). Έχοντας το παρατσούκλι "Μπάγκσυ", ο Σίγκελ ήταν γνωστός ως αδίστακτος με τους συνεργάτες του και ήταν γνωστός ως ένας από τους πιο "κακόφημους και επίφοβους γκάνγκστερ της εποχής του". Περιγραφόμενος ως όμορφος και χαρισματικός, έγινε ένα από τους πρώτους γκάνγκστερ-διασημότητες που φιγούραραν στην πρώτη σελίδα. Ήταν επίσης μια κινητήρια δύναμη πίσω από την ανάπτυξη του Λας Βέγκας με την δημιουργία του καζίνο Φλαμίνγκο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1906 και μεγάλωσε στα Εβραϊκά γκέτο της Νέας Υόρκηςς. Ο Σίγκελ ήταν ένας από τους ιδρυτές και τους ηγέτες της οργάνωσης, Murder Inc., και έγινε λαθρέμπορος οινοπνευματώδων κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης, κάτω από τον Άρνολντ Ρόθσταϊν. Μετά την άρση της ποτοαπαγόρευσης το 1933, στράφηκε προς τα τυχερά παιχνίδια. Το 1936, έφυγε από τη Νέα Υόρκη και μετακόμισε στην Καλιφόρνια. Το 1939, ο Σίγκελ δικάστηκε για τη δολοφονία του μαφιόζου συνεργάτη του, Χάρι Γκίνμπεργκ και αθωώθηκε το 1942.
Ο Σίγκελ ταξίδεψε στο Λας Βέγκας, της Νεβάδα, όπου χειρίστηκε και χρηματοδότησε ορισμένες από τις αρχικές χαρτοπαικτικές λέσχες. Bοήθησε τον δημιουργό του Ξενοδοχείου Φλαμίνγκο, William Wilkerson από τη στιγμή που αυτός ξέμεινε από κεφάλαια. Ο Σίγκελ ανέλαβε το έργο και διαχειρίστηκε τα τελικά στάδια της κατασκευής. Το Φλαμίνγκο άνοιξε στις 26 Δεκεμβρίου 1946 αλλά έτυχε κακής υποδοχής και σύντομα έκλεισε. Επαναλειτούργησε Μάρτιο του 1947 όταν το ξενοδοχείο είχε ολοκληρωθεί. Τρεις μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου 1947, ο Σίγκελ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε στο σπίτι της φίλης του Βιρτζίνια Χιλ στο Μπέβερλι Χιλς.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Αμερικάνοι μαφιόζοι εβραϊκής καταγωγής
Αρχαιολογικό Μουσείο Σερρών
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Σερρών στεγάζεται από το 1970 στο Μπεζεστένι κλειστή στεγασμένη αγορά του β' μισού του 15ου αι. που βρίσκεται στο σημερινό κέντρο της πόλης. Χτίστηκε κατά το πρότυπο των βυζαντινών αγορών και το όνομα του σημαίνει αγορά υφασμάτων. Εκτίθενται ευρήματα, από την Μέση και Ύστερη Νεολιθική εποχή, Πρώιμη και Ύστερη εποχή του Χαλκού (αγγεία, πήλινα ειδώλια), από τον 4ο έως και 6ο -7ο π.Χ, τους Ρωμαϊκούς χρόνους, την Ελληνιστική και Βυζαντινή εποχή. Τα ευρήματα προέρχονται από την πόλη των Σερρών αλλά και από ανασκαφές σε αρχαίες πόλεις του Νομού Σερρών όπως η αρχαία Βέργη, η αρχαία Άργιλος κ.ά.
Παραπομπές
Σερρες Κατηγορία:Σέρρες
Metapedia
Η Metapedia είναι μια πολύγλωσση ακροδεξιά, νεοναζιστική, φασιστική, αντισημιτική, ισλαμοφοβική, ομοφοβική και αντιφεμινιστική εγκυκλοπαίδεια που μάχεται υπέρ της ανωτερότητας της λευκής φυλής και αρνείται την ύπαρξη Ολοκαυτώματος. Εγκαινιάστηκε επίσημα στις 26 Οκτωβρίου του 2006, με την έκδοση στη σουηδική γλώσσα. Η αγγλική έκδοση εγκαινιάστηκε στις 28 Απριλίου του 2007, ενώ η ουγγρική έκδοση είναι η πιο ανεπτυγμένη και έχει τα περισσότερα άρθρα: 144.189 στις 27 Σεπτεμβρίου 2013.
Ταυτότητα του εγχειρήματος
Στην αρχική σελίδα της ελληνικής Metapedia αναφέρονται τα εξής για την ταυτότητα του εγχειρήματος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικισμός Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Ιστότοποι
Ρουβίκωνας
μικρογραφία|Η διάβαση του Ρουβίκωνα|300x300εσ Ο Ρουβίκωνας (ιταλικά: Rubicone) είναι μικρός ποταμός στη βόρεια Ιταλία που χύνεται στην Αδριατική θάλασσα και βρίσκεται βόρεια του Ρίμινι και νότια της Τσεζένα. Η ελληνική φράση «διαβαίνω τον Ρουβίκωνα» αναφέρεται όταν κάποιο άτομο λαμβάνει εν γνώσει του μια ριψοκίνδυνη και συγχρόνως τελεσίδικη απόφαση.
Ιστορικά γεγονότα
Στη ρωμαϊκή εποχή, κατά τη ρεπουμπλικανική περίοδο, ο νόμος απαγόρευε στους Ρωμαίους στρατηγούς να τον διαβούν με τις λεγεώνες τους. Το μέτρο αποσκοπούσε στο να αποτρέψει την είσοδο στρατού στην Ιταλία, επομένως και το ενδεχόμενο πραξικοπήματος ή εμφυλίου πολέμου. Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ το 49 π.Χ. αποφάσισε να τον περάσει, πριν συγκρουστεί με τον Πομπήιο, αναφώνησε την περίφημη ιστορική φράση "Ο κύβος ερρίφθη" (alea jacta est) .
Στη περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η 3η Ελληνική Ταξιαρχία, στις 27 Σεπτεμβρίου 1944, έδωσε νικηφόρα μάχη με τους Γερμανούς. Μετά τη μάχη στο Ρίμινι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1944, το 1ο Τάγμα της Ταξιαρχίας αντικατέστησε το 25ο Νεοζηλανδικό Τάγμα, ξεπέρασε την κατεστραμμένη γέφυρα και τα οχυρωματικά έργα του ποταμού, ανάγκασε τους Γερμανούς να υποχωρήσουν και προέλασε 8 χλμ. μέχρι την πόλη Μπελάρια. Κατά τη διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν 1 αξιωματικός και 4 οπλίτες. Για το λόγο αυτό ο τόπος της μάχης, Ρουβίκωνας, αναγράφεται στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Εμίλια-Ρομάνια
Quasithin group
Στα μαθηματικά μία quasithin ομάδα είναι πεπερασμένη απλή ομάδα που μοιάζει με μια ομάδα τύπου Lie βαθμίσας το πολύ 2 πάνω από ένα πεδίο χαρακτηριστικής 2. Πιο συγκεκριμένα είναι μια πεπερασμένη απλή ομάδα  χαρακτηριστικής τύπου 2 και πλάτος 2. Εδώ χαρακτηριστική τύπου 2 σημαίνει ότι η κανονικοποιητής της involutions μοιάζουν με αυτά των ομάδων τύπου Lie πάνω από τα πεδία με τα χαρακτηριστική  2, και το πλάτος του είναι περίπου η μέγιστη βαθμίδα της αβείανής ομάδας περριττού χαρακτήρα  ομαλοποιώντας μια μη-τετριμμένη 2-υποομάδα της G. Όταν η G είναι μια ομάδα τύπου Lie του χαρακτηριστικής τύπου 2, το πλάτος του είναι συνήθως η βαθμίδα (η διάσταση της μέγιστης torus της αλγεβρικής ομάδας).
Ταξινόμηση
Η ταξινόμηση των quasithin ομάδων είναι ένα κρίσιμο μέρος της ταξινόμησης των πεπερασμένων απλών ομάδων. Οι quasithin ομάδες κατατάσσονται σε 1221 σελίδες χαρτί από τον . Μια παλαιότερη ανακοίνωση του  γαι την ταξινόμηση, με βάση την οποίο η κατάταξη των πεπερασμένων απλών ομάδων ανακοινώθηκε ότι τελείωσε το 1983, ήταν πρόωρη, όπως το χειρόγραφο του έργου  ήταν ελλιπής και περιείχε σοβαρά κενά.
Σύμφωνα με, οι πεπερασμέεςο απλές quasithin ομάδες άρτιας χαρακτηριστικής δίνονται από Αν ο όρος "άρτιας χαρακτηριστικής ήταν άρτιου τύπου", με την έννοια της Γκορενστείν-Λυών-Solomon αναθεώρησης της ταξινόμησης,στη συνέχεια, η μόνη επιπλέον ομάδα που εμφανίζεται είναι ο Γιάνκο ομάδα J1.
Αναφορές
Κατηγορία:Θεωρία ομάδων
Μοσχοχώρι Λάρισας
Το Μοσχοχώρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Το Μοσχοχώρι βρίσκεται στον κάμπο της Λάρισας σε απόσταση περίπου 21 χλμ. ΝΑ. από το κέντρο της πόλης και 11 χλμ. ΝΑ. από την Νίκαια (έδρα του δήμου), σε υψόμετρο 140 μέτρα. Ανατολικά και βόρεια του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι). Στην γύρω περιοχή έχουν εντοπιστεί τρεις νεολιθικές εγκαταστάσεις σε μαγούλες. Οι κάτοικοί του είναι ντόπιοι και Σαρακατσαναίοι οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία.
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα με το παλιό της όνομα από την τουρκοκρατία ως Μπεχτσιλέρ το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ογχήστου. Το 1913 με το ΦΕΚ 201Α - 10/10/1913 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1919 μετονομάστηκε σε Μοσκοχώρι. Το 1940 το ονομά του διορθώθηκε σε Μοσχοχώριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Κυπαρίσσια αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νίκαιας του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 152 κατοίκους.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Κώστας Χαρδαβέλλας
Ο Κώστας Χαρδαβέλλας είναι Έλληνας δημοσιογράφος, με πολυετή καριέρα στον Τύπο και στην τηλεόραση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 5 Σεπτεμβρίου 1945 και σπούδασε δημοσιογραφία στην Αθήνα.
Πρωτοεμφανίστηκε στη δημοσιογραφία κατά την περίοδο της Χούντας, όταν προσλήφθηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Έθνος. Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση έγινε το 1977, με την παρουσίαση της εκπομπής Πρόσκληση στο στούντιο στην ΕΡΤ. Από τότε απέκτησε μεγάλη δημοφιλία, λόγω της πρωτοτυπίας που είχαν οι εκπομπές του. Συμμετείχε στην ψυχαγωγική εκπομπή Σάββατο πρωί, Κυριακή βράδυ το 1978, ενώ μαζί με τους δημοσιογράφους Γιάννη Δημαρά και Γιώργο Λιάνη παρουσίαζε την πετυχημένη και πολυσυζητημένη εκπομπή της εποχής εκείνης Ρεπόρτερς, στην ΥΕΝΕΔ το 1982 και μετέπειτα στην ΕΡΤ2.
Με αυτούς τους δύο δημοσιογράφους συμμετείχε και στην επετειακή εκπομπή της ΕΡΤ2 για το κλείσιμο των 20 χρόνων από τη δημιουργία της ελληνικής τηλεόρασης. Το 1993 μετά το άνοιγμα της ιδιωτικής τηλεόρασης, έφυγε από την κρατική και πήγε στο Mega, όπου παρουσίαζε δύο τηλεοπτικές εκπομπές: το 60 λεπτά χωρίς μοντάζ και το Ρεπορτάζ στην ομίχλη η οποία μετετέθη το 1994 στον τότε ΣΚΑΪ και το 1995 στο Star, όπου παρέμεινε μέχρι το 1999. Τον ίδιο χρόνο ξεκινά να παρουσιάζει για λίγο καιρό, την ψυχαγωγική εκπομπή Πρεμιέρα. Το 2000 πηγαίνει στον ΑΝΤ1 και παρουσιάζει την ενημερωτική εκπομπή 9η Εντολή, ενώ τον επόμενο χρόνο επιστρέφει στην κρατική τηλεόραση και συγκεκριμένα στην ΕΤ1, όπου παρουσίασε την ενημερωτική εκπομπή www.άνθρωποι.gr.
Το 2002 μετακινείται στο Alter, όπου παρουσίαζε, μέχρι το κλείσιμο του, τρεις ενημερωτικές εκπομπές: Ο Αθέατος Κόσμος (2002-2011), το Χωρίς Μοντάζ ΙΙ (2003-2004), και Οι Πύλες του ανεξήγητου (2004-2010). Το 2011, με το κλείσιμο του Alter, έμεινε για λίγο χωρίς τηλεοπτική στέγη. Το 2013 εντάσσεται στο δυναμικό του τηλεοπτικού σταθμού GR TV, όπου συνέχισε να παρουσιάζει τον Αθέατο Κόσμο. Λίγο αργότερα πηγαίνει στο Extra 3, με την ίδια εκπομπή.
Λίγο μετά, εντάσσεται στο δυναμικό του τηλεοπτικού σταθμού Epsilon TV, όπου παρέμεινε μέχρι το 2016, παρουσιάζοντας για λίγο καιρό το Κεντρικό δελτίο του σταθμού  και δύο εκπομπές: για λίγους μήνες την ενημερωτική Εξελίξεις και την ψυχαγωγική Όλοι οι καλοί χωράνε. Ταυτόχρονα από το 2011, αρθρογραφεί στην εφημερίδα Real News και στο ενημερωτικό ιστότοπο Newsbomb, ενώ τα Σαββατοκύριακα, παρουσιάζει ενημερωτική εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM 97.8.
Το 2009, ο Κώστας Χαρδαβέλλας, αποκάλυψε ότι έπασχε από καρκίνο, από τον οποίο κατάφερε να απαλλαγεί το 2010. Είναι παντρεμένος με την επίσης δημοσιογράφο, Μαρία Παναγοπούλου και έχει 1 γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δημοσιογράφος-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2010
Δήμος Ναυπλίου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
right|200px|thumb|Το Ναύπλιο από το Παλαμήδι Ο Δήμος Ναυπλίου του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του προϋπάρχοντος δήμου Ναυπλίου και προϋπαρχόντων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Ναυπλιέων. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού στις βόρειες ακτές του Αργολικού κόλπου. Συνόρευε με τους δήμους Νέας Τίρυνθας, Ασίνης και Ασκληπιείου. Περιλάμβανε τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 16.885 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Ναύπλιο
Ο δήμος Ναυπλίου περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ν
Κασίμπασα
Η Κασίμπασα (τουρκικά: Kasımpaşa ) είναι εργατική συνοικία στη βόρεια όχθη του Κεράτιου Κόλπου στην περιοχή Μπέγιογλου της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία, στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης. Κάποτε ήταν περισσότερο γνωστή για τις ναυτικές βάσεις και τα ναυπηγεία της.
Οι γειτονικές περιοχές περιλαμβάνουν την Πιγιαλέπασα, το Χάσκιοϊ και το Σισέχανε με τα οποία συνδέεται με σήραγγα του μετρό. Επίσης κοντά βρίσκεται το Ντολάπντερε και το Κουρτουλιούς που ιδρύθηκε, ως Ταταύλα, από Έλληνες από τη Χίο οι οποίοι επέλεξαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στην Κασίμπασα για υψηλότερο έδαφος, αφότου η εκκλησία τους μετατράπηκε σε τζαμί. Το πλοίο Golden Horn κάνει στάση στην Κασίμπασα και τη συνδέει με το Σκουτάρι, το Καράκιοϊ, το Φανάρι, το Παλάτι, τις Βλαχέρνες, το Κοσμίδιο και το Σούτλουτζε.
Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1955, ελληνικές κατοικίες στην Κασίμπασα δέχθηκαν επίθεση και λεηλατήθηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κωνσταντινούπολης
Συλλογική νοημοσύνη
Συλλογική νοημοσύνη (Συλλογική Ευφυΐα) είναι η ιδιότητα που προκύπτει μέσω της συνεργασίας ή του ανταγωνισμού πολλών ανεξάρτητων ατόμων όταν αυτές οδηγούν σε νέες και καινοτόμες μορφές κατανόησης.
Η Συλλογική Ευφυΐα δεν είναι πάντα το αποτέλεσμα τέτοιων συλλογικών διεργασιών, παρά μόνο όταν οδηγούν σε νέα και καινοτόμα γνώση. Οι συνθήκες που πρέπει να ισχύουν ώστε οι συλλογικές διεργασίες να οδηγήσουν σε Συλλογική Ευφυΐα είναι ένας πολύ ενδιαφέρων τομέας έρευνας.
Ο όρος εμφανίζεται σε μια πληθώρα τομέων-επιστημών όπως στην κοινωνιοβιολογία, τις πολιτικές επιστήμες, τις θετικές επιστήμες, τις οικονομικές επιστήμες και την επιστήμη των υπολογιστών και επικοινωνιών.
Η συλλογική νοημοσύνη δεν είναι ανθρώπινο προνόμιο αφού στη φύση συναντάται σε πολλούς έμβιους οργανισμούς, ακόμη και σε βακτήρια.
Παρά του ότι η έννοια της συλλογικής νοημοσύνης χρησιμοποιείται για δεκαετίες, τον τελευταίο καιρό με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου δημιουργήθηκαν ιδανικότερες συνθήκες για την αποτελεσματικότερη διεκπεραίωση εργασιών και ερευνών μέσα από συλλογικές διαδικασίες.
Παραδείγματα χρήσης συλλογικής ευφυίας.
Ένα χαραχτηριστικό παράδειγμα χρήσης συλλογικής ευφυίας είναι η δημιουργία συστημάτων για παροχή συμβουλών σε χρήστες - επισκέπτες ηλεκτρονικών καταστημάτων. Για παράδειγμα το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο Amazon χρησιμοποιεί προσωπικά σχόλια για δημιουργία προσωπικών υποδείξεων σε πιθανούς αγοραστές των βιβλίων. Αυτό το κάνει συγκρίνοντας τα προϊόντα που ερευνά ένας συγκεκριμένος χρήστης με παρόμοια προϊόντα που έχουν αγοράσει άλλοι χρήστες του ηλεκτρονικού τόπου και χρησιμοποιώντας παραμέτρους ομοιότητας.
Η Wikipedia είναι ένα παράδειγμα εφαρμογής της Συλλογικής Ευφυΐας βασισμένο στην προσφορά, τη γνώση και τις ιδέες των ανεξάρτητων χρηστών της. Η επιτυχία της δεν οφείλεται σε κάποιο εξεζητημένο λογισμικό παρά μόνο στη συνέργεια των χρηστών της.
Παράδειγμα συλλογικής ευφυίας σε σμήνος πουλιών
«Ant Colony Optimization Algorithms» του Dorico Marco Αξιόλογη έρευνα σε αυτό το θέμα είναι η «Ant Colony Optimization Algorithms» του Dorico Marco.
Σε αυτή παρουσιάζεται η προσπάθεια αλγορίθμων βελτιστοποίησης οι οποίοι στηρίζονται στην κίνηση των μυρμηγκιών στην φύση. Στα ανάλογα άρθρα παρουσιάζονται παραλλαγές του Main ACO Algorithm (βασικός αλγόριθμος) όπως οι: •	Ant System (AS) •	Ant Colony Systems (ACS) •	Max-Min Ant System (ΜΜΑS)
Οι αλγόριθμοι αυτοί λειτουργούν σε περιβάλλοντα στα οποία συμμετέχουν πολλές οντότητες, υπονοώντας ότι αυτά μπορεί να είναι είτε φυσικά περιβάλλοντα είτε τεχνητά/πλασματικά όπως το διαδίκτυο και ότι έχουν ως αρχή λειτουργίας τους το γεγονός ότι όταν μια οντότητα κινείται αφήνει πίσω του ένα «στίγμα» (σημάδι). Το πως ορίζεται αλγοριθμικά η ένταση ή η εξασθένιση και η φύση αυτού του στίγματος αλλάζει από τις διάφορες εφαρμογές της.
Παράδειγμα συλλογικής ευφυίας στα μυρμήγκια
Η συχνότητα και η ποσότητα των μυρμηγκιών που θα πάνε να φέρουν τροφή στη φωλιά, εξαρτάται από την ποσότητα των  «μυρμηγκιών ανιχνευτές» που θα έρθουν σε επαφή με τα υπόλοιπα μυρμήγκια. Δηλαδή αν υπάρχει τροφή, οι «ανιχνευτές» θα βρουν εύκολα την τροφή με αποτέλεσμα να επιστρέψουν γρήγορα και με μεγάλη συχνότητα ,δίνοντας το μήνυμα στα άλλα μυρμήγκια να πάνε και αυτά. Ακόμα υπολογίζουν το πόσο ασφαλές είναι εκτός της φωλιάς ανάλογα με τη συχνότητα και τη διάρκεια της ώρας που βγαίνουν έξω οι «ανιχνευτές». Αυτή η επικοινωνία επιτυγχάνεται μέσω των κεραιών. Ακόμα ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα αναφορικά με τα μυρμήγκια είναι το γεγονός ότι ακολουθούν το δρόμο που χάραξε ένα άλλο, ανάμεσα σε πολλές πιθανές διαδρομές ώστε να φτάσουν στη τροφή. Κάθε φορά που τα μυρμήγκια βγαίνουν για να πάρουν τροφή εκκρίνεται μια χημική ουσία που ονομάζεται φερορμόνη, η οποία ουσία  προσελκύει τα άλλα μυρμήγκια. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα μονοπάτι, που ακολουθούν τα άλλα μυρμήγκια και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το να βρίσκουν αυτά τη πιο σύντομη διαδρομή από τη φωλιά τους για να πάρουν τη τροφή. Η διαδρομή που είναι πιο σύντομη, είναι η πρώτη που έχει διπλό ίχνος φερορμόνης και προτιμείται από τα άλλα μυρμήγκια.
Παραδείγματα