cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παράλληλα και κατανεμημένα συστήματα
Πολυυπολογιστές
Ένας άλλος τύπος πολυυπολογιστή είναι μία συστάδα, ένα πραγματικό LAN ή WAN στο οποίο κάθε κόμβος είναι ένας πλήρης υπολογιστής, το δίκτυο διασύνδεσης ταυτίζεται με ένα σύνηθες δίκτυο υπολογιστών και τα χρησιμοποιούμενα πρωτόκολλα είναι αυτά της τυπικής στοίβας TCP/IP. Τόσο στις συστάδες όσο και στα συστήματα κατανεμημένης κοινής μνήμης που προαναφέρθηκαν το σύνηθες είναι κάθε κόμβος να αποτελεί έναν πλήρη συμμετρικό πολυεπεξεργαστή, οπότε το δίκτυο διασύνδεσης μοιάζει κατά κάποιον τρόπο με WAN και κάθε κόμβος με αυτόνομο LAN που συμμετέχει στο ολικό δίκτυο μέσω του δρομολογητή του. Με αυτόν τον τρόπο η ικανότητα κλιμάκωσης του ολικού συστήματος αυξάνεται κατά πολύ. Σε πολυυπολογιστές κατανεμημένης κοινής μνήμης μπορούν να χρησιμοποιηθούν κρυφές μνήμες σε κάθε κόμβο για την αύξηση των επιδόσεων αλλά έτσι εμφανίζεται πάλι, σε διαφορετικό πλαίσιο, το προαναφερθέν πρόβλημα της συνεκτικότητας. Αντιμετωπίζεται με πρωτόκολλα καταλόγων, αφού συνήθως δεν υπάρχει κοινό μέσο, ενώ όταν κάθε σταθμός είναι συμμετρικός πολυεπεξεργαστής διαύλου χρησιμοποιείται ένα τέτοιο «εξωτερικό» πρωτόκολλο για το ολικό δίκτυο και ένα «εσωτερικό» πρωτόκολλο παρακολούθησης σε κάθε κόμβο.
Παράλληλος προγραμματισμός
Η ανάπτυξη εφαρμογών σε συστήματα κοινής και κατανεμημένης κοινής μνήμης συνήθως γίνεται με τη βοήθεια λογισμικού συστήματος για κατασκευή, χειρισμό και συντονισμό πολλαπλών διεργασιών ή / και νημάτων, ή με API όπως το OpenMP, ένα υψηλού επιπέδου πρότυπο κατασκευής βιβλιοθηκών, επεκτάσεων μεταγλωττιστή και μεταβλητών περιβάλλοντος με υλοποιήσεις για διάφορους συνδυασμούς επεξεργαστή / λειτουργικού συστήματος / γλώσσας προγραμματισμού, το οποίο βασίζεται στην κοινή μνήμη του ενιαίου χώρου διευθύνσεων για τη διαδιεργασιακή / διανηματική επικοινωνία. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων το OpenMP υλοποιείται εσωτερικά με τα συνήθη νήματα του προτύπου POSIX των λειτουργικών συστημάτων Unix, τα οποία (όπως και οι μέθοδοι χειρισμού διεργασιών και διαδιεργασιακής επικοινωνίας του POSIX) προγραμματίζονται με τον ίδιο τρόπο σε έναν σειριακό υπολογιστή και σε έναν πολυεπεξεργαστή για την κατασκευή εφαρμογών που εκμεταλλεύονται τον ταυτοχρονισμό. Στον πολυεπεξεργαστή ωστόσο ο πυρήνας αυτομάτως χρονοπρογραμματίζει καταλλήλως τα νήματα ή τις διεργασίες ώστε, αν είναι εφικτό, να εκτελούνται παράλληλα σε διαφορετικούς επεξεργαστές, ενώ στον σειριακό υπολογιστή όλα τα νήματα ή διεργασίες εκτελούνται σειριακά και ψευδοπαράλληλα στον ίδιο επεξεργαστή χωρίς να υπάρχει πραγματικός παραλληλισμός.
Στους πολυυπολογιστές από την άλλη βρίσκει εφαρμογή το MPI, ένα πρότυπο κατασκευής βιβλιοθηκών για την επικοινωνία παράλληλων διεργασιών μέσω ρητής ανταλλαγής μηνυμάτων. Εσωτερικά, στις περισσότερες υλοποιήσεις της, η βιβλιοθήκη του MPI καλεί το API δικτυακού προγραμματισμού των υποδοχών (sockets) αλλά είναι υψηλότερου επιπέδου από αυτό, προσανατολίζεται αποκλειστικά σε πολυυπολογιστικά κατανεμημένα συστήματα, παρέχει πιο εξελιγμένες δυνατότητες και διατίθεται σε διάφορες εκδόσεις βελτιστοποιημένες για πολυυπολογιστές με συγκεκριμένη τοπολογία δικτύου διασύνδεσης (Ethernet, υπερκύβος, πλέγμα κλπ, ή ακόμη και σε εκδόσεις για πολυεπεξεργαστές κοινής μνήμης). Με το MPI ο υπολογισμός κατανέμεται σε ένα σύνολο πανομοιότυπων διεργασιών, σειριακά αριθμημένων, που εκτελούνται σε διαφορετικούς κόμβους και ο κώδικάς τους διαφοροποιείται ρητά ανάλογα με τον σειριακό αριθμό τους. Το MPI είναι προσανατολισμένο στη μεγιστοποίηση των επιδόσεων και γι' αυτό συνήθως εξετάζεται στα πλαίσια της παράλληλης και όχι της κατανεμημένης επεξεργασίας.
Συνήθως ένας αλγόριθμος παραλληλοποιείται με διάσπασή του σε πολλαπλά τμήματα τα οποία ανατίθενται σε ξεχωριστά νήματα ή διεργασίες και έτσι εκτελούνται παράλληλα σε διαφορετικές επεξεργαστικές μονάδες. Στο μοντέλο κοινού χώρου διευθύνσεων μπορούν να ανακύψουν ζητήματα αμοιβαίου αποκλεισμού αλλά και συγχρονισμού, τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν προγραμματιστικά. Εκ φύσεως στο μοντέλο μεταβίβασης μηνυμάτων ανακύπτουν μόνο αλγοριθμικά ζητήματα συγχρονισμού, αφού δεν υπάρχουν κοινόχρηστες μεταβλητές.
Ο νόμος του Άμνταλ
150px|thumb|right|Ο Τζιν Άμνταλ το 2008 Ο νόμος του Άμνταλ χρησιμοποιείται για να διαπιστωθεί η αναμενόμενη μείωση του χρόνου εκτέλεσης από την παραλληλοποίηση ενός σειριακού προγράμματος. Φέρει το όνομα του Τζιν Άμνταλ που τον πρωτοδιατύπωσε και δηλώνει ότι η επιτάχυνση ενός προγράμματος το οποίο αξιοποιεί πολλαπλούς επεξεργαστές περιορίζεται από τον χρόνο εκτέλεσης που απαιτεί το σειριακό μέρος του προγράμματος. Ο νόμος του Άμνταλ συνήθως ορίζεται με τη βοήθεια του παρακάτω μαθηματικού τύπου:
Στον τύπο αυτόν η μεταβλητή P δηλώνει το ποσοστό των συνολικών υπολογισμών του προγράμματος οι οποίοι μπορούν να παραλληλοποιηθούν και η μεταβλητή Ν το πλήθος των διαθέσιμων επεξεργαστών. Για παράδειγμα, αν το P είναι 90% (0,9), τότε το (1-P) είναι 10% και το ολικό πρόγραμμα (σύμφωνα με τον τύπο του Άμνταλ) μπορεί να επιταχυνθεί το πολύ 10 φορές, όσους επεξεργαστές και αν χρησιμοποιήσουμε. Γι' αυτόν τον λόγο η παράλληλη επεξεργασία είναι χρήσιμη μόνο για περιορισμένο πλήθος επεξεργαστών (μικρό N) ή για προβλήματα με πολύ μεγάλη τιμή P (π.χ. η πρόσθεση δύο ν-διάστατων διανυσμάτων έχει P 100%, αφού πρακτικώς δεν υπάρχει αποκλειστικά σειριακό τμήμα στον αλγόριθμο).
Αυτόματη παραλληλοποίηση
Στις περισσότερες περιπτώσεις ένα παράλληλο πρόγραμμα έχει σχεδιαστεί κατάλληλα και ο πηγαίος κώδικας έχει γραφεί από τον προγραμματιστή έτσι ώστε να υποστηρίζει παραλληλισμό («ρητός παραλληλισμός»). Επειδή η διαδικασία αυτή είναι επίπονη, χρονοβόρα και απαιτεί ειδικές γνώσεις εκ μέρους του προγραμματιστή, έχουν υπάρξει πολλές προσπάθειες για την αυτόματη παραλληλοποίηση τμημάτων σειριακού πηγαίου κώδικα (συνήθως επαναληπτικών βρόχων) από κατάλληλους μεταγλωττιστές. Στην περίπτωση αυτή ο προγραμματιστής συγγράφει τυπικό σειριακό κώδικα, χωρίς κλήσεις σε κάποια υποστηρικτική βιβλιοθήκη όπως των νημάτων POSIX, του OpenMP ή του MPI, και κατά τη μεταγλώττιση εντοπίζονται αυτομάτως τα σημεία που επιδέχονται παραλληλισμό.
Γλώσσες ταυτόχρονου προγραμματισμού
Πέρα από τις, συμπληρωματικές μεταξύ τους, λύσεις της αυτόματης παραλληλοποίησης και της προσθήκης εξειδικευμένων βιβλιοθηκών και επεκτάσεων σε συνήθεις γλώσσες προγραμματισμού όπως η C ή η Fortran, κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί και ορισμένες γλώσσες προγραμματισμού σχεδιασμένες από τη βάση τους με στόχο την εγγενή υποστήριξη ταυτοχρονισμού, είτε παράλληλου είτε ψευδοπαράλληλου. Ακόμη και συνηθισμένες γλώσσες γενικού σκοπού παρέχουν κάποια στοιχειώδη εγγενή υποστήριξη για ταυτοχρονισμό και αμοιβαίο αποκλεισμό (π.χ. η Java και η C), αλλά οι εξειδικευμένες γλώσσες ταυτόχρονου προγραμματισμού είναι βελτιστοποιημένες συγκεκριμένα προς αυτή την κατεύθυνση.
Μη συνεκτικά κατανεμημένα συστήματα
Τα μη συνεκτικά κατανεμημένα συστήματα εκτελούνται συνήθως σε ετερογενείς δικτυωμένους πολυυπολογιστές και βασίζονται σε λογισμικό το οποίο παρέχει υπηρεσίες σε χρήστες, αποκρύπτοντας όμως την ύπαρξη πολλαπλών υπολογιστών και τη χρήση του υποκείμενου δικτύου (διαφάνεια). Το δίκτυο διασύνδεσης ποικίλει, από την κλίμακα ενός τοπικού Ethernet (π.χ. για τις ανάγκες μίας επιχείρησης ή ενός πανεπιστημιακού τμήματος) μέχρι την κλίμακα του Διαδίκτυο. Στόχος αυτών των συστημάτων συνήθως είναι η διαφανής παροχή κάποιας υπηρεσίας (π.χ. διαμοιρασμός πόρων μεταξύ απομακρυσμένων χρηστών, αυτόματη μετάφραση κειμένου μέσω Διαδικτύου κλπ), αλλά σπανιότερα μπορούν να αξιοποιηθούν και για αύξηση των υπολογιστικών επιδόσεων κατά την επίλυση ενός προβλήματος (π.χ. υπολογιστικά πλέγματα, αν και γι' αυτόν τον σκοπό χρησιμοποιούνται κυρίως πολυεπεξεργαστές ή συνεκτικοί πολυυπολογιστές με τοπικά δίκτυα διασύνδεσης χαμηλής υστέρησης). Συνήθως η εργασία που επιτελεί ένα τέτοιο κατανεμημένο σύστημα μπορεί να γίνει και από ένα συγκεντρωτικό σύστημα (π.χ. έναν κεντρικό υπολογιστή στον οποίον συνδέονται οι πελάτες μέσω δικτύου). Ωστόσο τα κατανεμημένα συστήματα πλεονεκτούν έναντι των συγκεντρωτικών ως προς:
Με την εμφάνιση των κατανεμημένων συστημάτων προέκυψαν ζητήματα λογισμικού, αφού έπρεπε να γραφούν κατάλληλες γλώσσες προγραμματισμού, λειτουργικά συστήματα και εφαρμογές που να υποστηρίζουν αυτό το μοντέλο, ζητήματα δικτύωσης, αφού είναι αναγκαία η ύπαρξη δικτύου και αν το δίκτυο καταρρεύσει ή κορεστεί καταρρέει και το σύστημα, και ασφάλειας δεδομένων. Ένα κατανεμημένο σύστημα είναι ανοιχτό, παρέχει δηλαδή υπηρεσίες σύμφωνα με συγκεκριμένους γνωστούς κανόνες, έχει επαρκή κλιμακωσιμότητα και προσφέρει στους χρήστες του κάποιους ή όλους από τους παρακάτω τύπους διαφάνειας:
Προκειμένου να παρουσιάζει ένα κατανεμημένο σύστημα καλή κλιμακωσιμότητα ως προς το πλήθος των κόμβων, συνήθως αποφεύγονται κατά την κατασκευή του οι συγκεντρωτικοί αλγόριθμοι, οι συγκεντρωτικές δομικές μονάδες και οι συγκεντρωτικοί πίνακες. Προτιμώνται κατανεμημένοι αλγόριθμοι, χωρίς συγχρονισμένο καθολικό ρολόι και όπου οι κόμβοι είναι ισότιμοι και παίρνουν αποφάσεις στηριζόμενοι μόνο σε αποσπασματικές, τοπικά διαθέσιμες πληροφορίες για το σύστημα. Έτσι ο φόρτος εργασίας δεν αυξάνει ανάλογα με το πλήθος των κόμβων και αποφεύγεται η κατάρρευση του συστήματος όταν καταρρέει ένας κόμβος.
Όμως ζητήματα κλιμακωσιμότητας προκύπτουν και λόγω των περιορισμών του δικτύου ή των διακομιστών. Ένας κόμβος του συστήματος πρέπει να αποκρύπτει από τον χρήστη τις πιθανές καθυστερήσεις επικοινωνίας όσο μπορεί, π.χ. μεταφέροντας ένα μέρος των υπολογισμών από τον διακομιστή στον πελάτη ή επικαλύπτοντας επικοινωνία και υπολογισμό, ενώ επιτυχημένες μέθοδοι για την αντιμετώπιση του ζητήματος είναι η αντιγραφή (replication), δηλαδή η δημιουργία πολλαπλών αντιγράφων ενός πόρου και η διανομή τους σε ποικίλους κόμβους ώστε να αυξηθεί η διαθεσιμότητα (και επομένως η ανοχή σφαλμάτων ή οι υπολογιστικές επιδόσεις), και η διανομή, ο διαχωρισμός ενός συστατικού σε μικρότερα και η διαμοίρασή τους στο σύστημα.
Λογισμικό
Από τη σκοπιά της κατανεμημένης επεξεργασίας τα λειτουργικά συστήματα διακρίνονται σε συνεκτικά, στα οποία το λογισμικό διατηρεί και εμφανίζει στους χρήστες μία ενιαία καθολική εικόνα των πόρων, και μη συνεκτικά, στα οποία οι κόμβοι είναι θεμελιωδώς ανεξάρτητοι μεταξύ τους και επικοινωνούν σε κάποιον περιορισμένο βαθμό. Έτσι υπάρχουν οι εξής κατηγορίες ΛΣ:
300px|thumb|right|Το [[BOINC είναι μία πλατφόρμα ενδιάμεσου λογισμικού για υποστήριξη κατανεμημένων εφαρμογών υπολογιστικού πλέγματος, οι οποίες αξιοποιούν την πληθώρα υπολογιστών συνδεδεμένων στο Διαδίκτυο για να επιτύχουν εξαιρετικά υψηλές υπολογιστικές επιδόσεις]]
Με βάση τα προηγούμενα, ενδιάμεσο λογισμικό αποτελεί π.χ. μία βιβλιοθήκη η οποία υλοποιεί το MPI, λειτουργώντας έτσι ως «διαμεσολαβητής» για την εύκολη και διαφανή ανάπτυξη παράλληλων εφαρμογών μεταβίβασης μηνυμάτων σε πολυυπολογιστές. Ωστόσο το MPI, λόγω του ρόλου και της φύσης του, παραβιάζει θεμελιωδώς τη διαφάνεια θέσης με τη ρητή ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ των συμμετεχόντων διεργασιών. Ακόμα, κάποιο ενδιάμεσο λογισμικό μπορεί να μην παρέχεται ως ξεχωριστή βιβλιοθήκη για την υποστήριξη πολλαπλών εφαρμογών, αλλά να είναι ενσωματωμένο σε μία μόνο κατανεμημένη δικτυακή εφαρμογή και βελτιστοποιημένο γι' αυτήν. Αυτό συμβαίνει π.χ. με τις περισσότερες ομότιμες εφαρμογές ανταλλαγής αρχείων μέσω Διαδικτύου.
Τα DOS παρουσιάζονται στους χρήστες ως συγκεντρωτικά και μονοεπεξεργαστικά. Ένα DOS σε πολυεπεξεργαστή έχει έναν μοναδικό πυρήνα κοινό για όλες τις CPU (όχι μονολιθικό στην πλειονότητα των περιπτώσεων, για λόγους ευελιξίας) ενώ, αντιθέτως, σ' ένα DOS σε πολυυπολογιστή κάθε κόμβος έχει τον δικό του πυρήνα (ο οποίος χρησιμοποιεί την τοπική μνήμη) αλλά παρέχεται κατάλληλη διασύνδεση που αποκρύπτει αυτό το γεγονός από τις εφαρμογές προσφέροντας, αν χρειάζεται, μέχρι και την ψευδαίσθηση κοινής εικονικής μνήμης: ο χώρος εικονικών διευθύνσεων διαμερίζεται σε σελίδες και σε κάθε κόμβο ανατίθενται κάποιες (κατανεμημένη κοινή μνήμη λογισμικού). Αυτό μοιάζει με ό,τι συμβαίνει στα συστήματα NUMA, όπου ο χώρος διευθύνσεων είναι έτσι κι αλλιώς κοινός από τη σκοπιά του λειτουργικού συστήματος, μόνο που οι επιδόσεις ενός πολυυπολογιστή με κατανεμημένη κοινή μνήμη λογισμικού είναι σαφώς χαμηλότερες απ' ό,τι αν η ψευδαίσθηση του εναίου χώρου διευθύνσεων υλοποιούνταν απευθείας στο υλικό, όπως στην αρχιτεκτονική NUMA.
Ζητήματα σχεδίασης
Η διαδιεργασιακή επικοινωνία στα πολυυπολογιστικά συστήματα συνήθως υλοποιείται σε χαμηλό επίπεδο με το σύνηθες δικτυακό μοντέλο πελάτη-διακομιστή, όπου οι πελάτες αιτούνται μέσω του δικτύου υπηρεσίες που παρέχουν οι διακομιστές και αναμένουν απάντηση. Οι πελάτες θα πρέπει να γνωρίζουν πού να απευθυνθούν για μία υπηρεσία και υπάρχουν τρεις τρόποι για την αντιστοίχηση υπηρεσιών-διακομιστών: χρήση συγκεκριμένων διευθύνσεων τύπου υπηρεσία@μηχάνημα, η οποία όμως παραβιάζει τη διαφάνεια θέσης (π.χ. Παγκόσμιος Ιστός), επιλογή τυχαίας διεύθυνσης από την υπηρεσία και ανακοίνωσή της με πολυδιανεμόμενο μήνυμα, ή χρήση ενός διακομιστή ονομάτων ο οποίος συνδέει ASCII ονόματα υπηρεσιών με χαμηλού επιπέδου δικτυακές διευθύνσεις και τον οποίον συμβουλεύονται οι εφαρμογές. Η επικοινωνία χαμηλού επιπέδου μεταξύ δύο υπολογιστών προγραμματιστικά επιτυγχάνεται μέσω κατάλληλων κλήσεων συστήματος (π.χ.  και , από το API των υποδοχών που παρέχει το λειτουργικό σύστημα για διαδιεργασιακή επικοινωνία μέσω δικτύου).
Στο μοντέλο πελάτη-διακομιστή εμφανίζονται δύο ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν: η αρχιτεκτονική εξυπηρέτησης που προσφέρουν και η κλιμακωσιμότητά τους. Η αρχιτεκτονική μπορεί να είναι είτε ακολουθιακή, όπου κάθε φορά εξυπηρετείται ένας πελάτης σειριακά, είτε παράλληλη, όπου ο διακομιστής δημιουργεί νέα διεργασία ή νέο νήμα για την εξυπηρέτηση κάθε πελάτη και ο χρονοπρογραμματιστής του λειτουργικού του συστήματος αναλαμβάνει την ταυτόχρονη εκτέλεσή τους. Η αύξηση της κλιμακωσιμότητας επιτυγχάνεται με προσθήκη κρυφής μνήμης, χρήση ισχυρότερου υπολογιστή (π.χ. με περισσότερους επεξεργαστές), κατανομή των δεδομένων ή / και των αλγορίθμων σε πολλαπλούς διακομιστές κλπ. Αντί για το μοντέλο πελάτη-διακομιστή όμως μπορεί να αξιοποιηθεί ένα μοντέλο ομότιμης επικοινωνίας, όπου όλοι οι κόμβοι είναι ισότιμοι και μπορούν να λειτουργούν τόσο ως πελάτες όσο και ως διακομιστές. Έτσι η προσθήκη περισσότερων κόμβων σε μία ομότιμη εφαρμογή ανταλλαγής και διαμοιρασμού αρχείων μέσω Διαδικτύου (π.χ. eMule) αυξάνει στην πραγματικότητα την κλιμακωσιμότητα του ολικού συστήματος (αφού με κάθε νέο κόμβο που συμμετέχει προστίθενται νέες συνδέσεις στο λογικό δίκτυο επικάλυψης της εφαρμογής, όπως και περισσότερος αποθηκευτικός χώρος), ενώ η προσθήκη περισσότερων πελατών που αναμένουν την εξυπηρέτησή τους από έναν διακομιστή μεταφοράς αρχείων (π.χ. FTP) οδηγεί σταδιακά στον κορεσμό του τελευταίου, αφού το σύστημα χαρακτηρίζεται από στατική κλιμακωσιμότητα.
Στα κατανεμημένα συστήματα πολλές φορές είναι επιθυμητή η κατασκευή πολλαπλών συνεργαζόμενων διεργασιών, που μπορεί να τοποθετούνται σε διαφορετικούς δικτυωμένους υπολογιστές, για την επίτευξη ενός στόχου. Αυτές οι ομάδες διεργασιών αποτελούν ένα μηχανισμό αφαίρεσης και μία κατανεμημένη εφαρμογή πρέπει να μπορεί να επικοινωνεί μαζί τους ατομικά χωρίς να γνωρίζει το ακριβές πλήθος ή τις διευθύνσεις των μελών. Αυτό επιτυγχάνεται είτε με υποστήριξη από το υλικό του δικτύου (πολυδιανομή, εκπομπή), είτε με χαμηλότερου επιπέδου αποστολή μηνυμάτων σε κάθε μέλος της ομάδας ξεχωριστά, διαφανώς για τον χρήστη. Οι ομάδες μπορούν να είναι είτε κλειστές, όπου επιτρέπεται επικοινωνία μόνο μεταξύ μελών της ομάδας, είτε ανοιχτές, όπου επιτρέπεται επιπλέον και η αμφίδρομη επικοινωνία των μελών της ομάδας με τον «έξω κόσμο», ενώ επίσης μπορούν να είναι ιεραρχικές, με εσωτερική δομή όπου υπάρχει ένας συντονιστής και οι υπόλοιπες διεργασίες θεωρούνται εργάτες, ή ομότιμες, όπου όλα τα μέλη είναι ισότιμα. Το πρόβλημα με τις ιεραρχικές ομάδες είναι ότι αν καταρρεύσει ο συντονιστής καταστρέφεται όλη η εργασία, ενώ το πρόβλημα με τις ομότιμες ομάδες είναι ότι προκειμένου να ληφθεί μία απόφαση πρέπει να διεξαχθεί «ψηφοφορία» όπου κάθε μέλος στέλνει ένα μήνυμα με την ψήφο του στα άλλα. Δύο άλλα ζητήματα, η λύση των οποίων εξαρτάται από την εκάστοτε εφαρμογή, είναι ο ταυτοχρονισμός (αν υπάρχουν δηλαδή περιορισμοί σχετικά με τη σειρά παραλαβής δύο μηνυμάτων σε κάθε μέλος) και τα σφάλματα (είναι αποδεκτή η λήψη ενός μηνύματος μόνο από ένα υποσύνολο των μελών;).
Πολ ΜακΚάρτνεϊ
1980-Σήμερα
Το 1997 χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ, ενώ το 1998 θρήνησε το θάνατο της συζύγου του, Λίντα. Το 2002 παντρεύτηκε το πρώην μοντέλο Χέδερ Μιλς, με την οποία χώρισε το 2006 και πήρε διαζύγιο το 2008. Στις 9 Οκτωβρίου 2011 παντρεύτηκε την Αμερικανίδα Νάνσι Σέβελ, με την οποία έβγαινε από το 2007.
Παράλληλα και κατανεμημένα συστήματα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστή Κατηγορία:Αρχιτεκτονική δικτύων Κατηγορία:Τεχνολογία λειτουργικών συστημάτων
Πολ ΜακΚάρτνεϊ
1980-Σήμερα
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2012, ανακοινώθηκε πως πρόκειται να τιμηθεί από τον πρόεδρο της γαλλικής Δημοκρατίας, Φρανσουά Ολάντ με το τίτλο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:The Beatles Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960
Βερενίκη η τρωγλοδυτική
Ιδρύθηκε το 275 π. Χ. από τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο (285-246 π.Χ.), που έδωσε στην πόλη το όνομα της μητέρας του, Βερενίκη Α΄της Αιγύπτου. Το επίθετο "τρωγλοδυτική" αναφερόταν στους γηγενείς κατοίκους της περιοχής, τους Τρωγλοδύτες ή "ανθρώπους των σπηλαίων".
Ιστορία
Η Βερενίκη ήταν αρκετά γνωστή και γνώρισε εξαιρετική άνθιση κατά την αρχαιότητα. Η πόλη έχει επισημανθεί από τους περισσότερους αρχαίους γεωγράφους, συμπεριλαμβανομένων του Στράβωνος, του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (vi. 23, 26, 29, 33), και του Στεφάνου του Βυζαντίου (s. v.). Η ευημερία μετά τον τρίτο αιώνα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε τρεις αιτίες: στην εύνοια των μακεδόνων βασιλέων, στην ασφαλή αγκυροβόληση, και στο ότι ήταν το τέρμα του μεγάλου δρόμου από τον Κόπτο (τώρα Κιφτ) στο Νείλο, που καθιστούσε την Βερενίκη και τον Μυός Όρμο τα δύο κύρια κέντρα εμπορίου μεταξύ Αιθιοπίας και Αιγύπτου, αφενός, και της Συρίας του Ταμιλάκκαμ από την άλλη. Ο δρόμος μέσω της ερήμου από τον Κόπτο ήταν 258 ρωμαϊκά μίλια ή αλλιώς ταξίδι έντεκα ημερών και ήταν εξοπλισμένος με υδροσταθμούς (υδρεύματα).
Από τον 1ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ., η Βερενίκη υπήρξε σταθμός εμπορικής ναυτιλίας μεταξύ Ινδίας, Αραβίας, και Άνω Αιγύπτου. Η πόλη συνδέθηκε με την Αντινοόπολη του Νείλου της Κάτω Αιγύπτου μέσω της Αδριανής οδού το 137 μ.Χ.. Το εμπόριο από τη Βερενίκη κατά μήκος των ακτών της Ερυθράς Θάλασσας περιγράφεται στο οδοιπορικό του 1ου αιώνα μ.Χ, Περίπλους τῆς Ἐρυθράς Θαλάσσης, γραμμένο από έναν Έλληνα έμπορο της Αλεξάνδρειας. Ο Περίπλους επισημαίνει ότι "στη δεξιά ακτή κάτω από τη Βερενίκη βρίσκεται η χώρα των Βερβέρων", τοποθετόντας έτσι την πόλη βόρεια της αρχαίας Βαρβαρίας. Τον 4ο αιώνα η Βερενίκη γίνεται και πάλι ένα ενεργό λιμάνι, αλλά μετά τον 6ο αιώνα εγκαταλείπεται εξολοκλήρου. Υπό την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Βερενίκη μετασχηματίζεται σαν επαρχία με ξεχωριστό έπαρχο, ο οποίος έφερε τον τίτλο Praefectus Berenicidis, ή P. montis Berenicidis. (Ορέλλι (Orelli), Inscr. Γ. πλάτ.  όχι. 3880, στ.)
Πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα
μικρογραφία|Τα ερείπια του Ναού - Wellsted, 1838
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Η μεγάλη κάψα
Η ταινία Η μεγάλη κάψα (αγγλ. The Big Heat) γνωστή και ως Το μεγάλο χτύπημα ή Τα φώτα έσβησαν νωρίς είναι φιλμ νουάρ παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Φριτς Λανγκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Γκλεν Φορντ, Γκλόρια Γκράχαμ, Τζόσελιν Μπράντο και Λι Μάρβιν. Η ταινία είναι βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Π. Μακ Γκίβερν που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην Saturday Evening Post.
Υπόθεση
Ο ντετέκτιβ του τμήματος ανθρωποκτονιών Ντέιβ Μπάνιον (Γκλεν Φορντ) ερευνά την υπόθεση του θανάτου του φίλου του αστυνομικού Τομ Ντάνκαν. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για αυτοκτονία. Η σύζυγος του θύματος λέει στην ανάκρισή της ότι ο σύζυγός της είχε προβλήματα υγείας που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία, αλλά ο Μπάνιον αρχίζει να εξετάζει το ενδεχόμενο της δολοφονίας, μετά τη συνάντησή του με την ερωμένη του θύματος Λούσι Τσάπμαν (Ντόροθι Γκριν), που υποστηρίζει το αντίθετο. Μετά από έρευνα ο Μπάνιον ανακαλύπτει ότι ο Ντάνκαν είχε ένα δεύτερο σπίτι το οποίο θα ήταν αδύνατο να έχει αγοράσει με τα χρήματα από τη δουλειά του αστυνομικού. Λίγο αργότερα η Τσάπμαν βρίσκεται νεκρή, έχοντας βασανιστεί πρωτύτερα. Επιστρέφοντας στο σπίτι του δέχεται απειλητικό τηλεφώνημα από τον αρχιμαφιόζο της πόλης Μάικ Λαγκάνα (Αλεξάντερ Σκέρμπι) και πηγαίνει να τον αντιμετωπίσει, θεωρώντας τον σχετικό με τον φόνο του Ντάνκαν. Παρά τις προειδοποιήσεις του Λαγκάνα, ο Μπάνιον συνεχίζει την έρευνά του και οι άνδρες του Σκέρμπι του ανατινάζουν το αυτοκίνητο σκοτώνοντας τη σύζυγό του (Τζόσελιν Μπράντο). Ο Μπάνιον τότε αποφασίζει να ξεσκεπάσει όλα τα εγκλήματα του Λαγκάνα και του βοηθού του Βινς Στόουν (Λι Μάρβιν). Η ερωμένη του Στόουν, Ντέμπι Μαρς (Γκλόρια Γκράχαμ) προτίθεται να τον βοηθήσει να τους ξεσκεπάσει, αφού ο Στόουν, σε μια έκρηξη ζήλιας της ρίχνει καυτό καφέ στο πρόσωπο προκαλώντας της εγκαύματα.
Πληροφορίες παραγωγής
Φιλμ νουάρ του 1953 σε σκηνοθεσία Φριτς Λανγκ με πρωταγωνιστές τους Γκλεν Φορντ, Γκλόρια Γκράχαμ και Λι Μάρβιν. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον πρώην ρεπόρτερ Σίντνεϊ Μπεμ και είναι βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Μακ Γκίβερν που δημοσιεύτηκε στην Saturday Evening Post σε συνέχειες και κυκλοφόρησε σε ολοκληρωμένη έκδοση το 1953. Αρχικά η παραγωγή επρόκειτο να γίνει από τον Τζέρι Γουόλντ, ο οποίος ήθελε τον Πολ Μιούνι, τον Τζορτζ Ραφτ ή τον Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον για τον ρόλο του Ντέιβ Μπάνιον. Έπειτα η Columbia πλήρωσε 40.000 δολάρια για τα δικαιώματα του μυθιστορήματος κι άρχισε η παραγωγή του εγχειρήματος. Ο ρόλος της Ντέμπι Μαρς προοριζόταν για την Μέριλιν Μονρόε, αλλά το κασέ της ηθοποιού είχε μεγαλώσει και η Columbia δεν μπορούσε να διαθέσει τα χρήματα. Τη θέση της πήρε η Γκλόρια Γκράχαμ. Στο ρόλο της συζύγου του Γκλεν Φορντ εμφανίζεται η μεγάλη αδελφή του Μάρλον Μπράντο, Τζόσελιν.
Στη σκηνή όπου ο Στόουν και ο Μπάνιον συναντιούνται για πρώτη φορά στο μπαρ ακούγεται το τραγούδι Put the Blame On Mame που είχε χρησιμοποιηθεί στην ταινία του 1946 Τζίλντα (Gilda, 1946) όπου ο Γκλεν Φορντ είχε συμπρωταγωνιστήσει με την Ρίτα Χέιγουορθ, επίσης παραγωγής της Columbia Pictures.
Εισπράξεις
Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 1.25 εκατομμυρίων δολαρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φριτς Λανγκ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν
Ο Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν (Houston Stewart Chamberlain) (Πόρτσμουθ, 9 Σεπτεμβρίου 1855 - Μπαϊρόιτ, 9 Ιανουαρίου 1927) ήταν Αγγλογερμανός συγγραφέας. Οι θεωρίες του συνέβαλαν σημαντικά στη φυλετική ιδεολογία και τις αντιλήψεις του εθνικοσοσιαλισμού.
Ζωή
Ο Τσάμπερλεν ήταν γιος Άγγλου ναυάρχου. Την παιδική του ηλικία την πέρασε κυρίως στη Γαλλία αλλά ερωτεύτηκε με πάθος τη Γερμανία από τα χρόνια της εφηβείας του. Είχε πολύ ασθενική κράση και μια μυστηριώδης αρρώστια τον εμπόδισε να τελειώσει τις σπουδές του στη Βιολογία. Το μόνο πράγμα που τον ανακούφιζε ήταν ο ενθουσιασμός που τον συνέπαιρνε όταν υπεράσπιζε τον Γερμανισμό. Ο ενθουσιασμός αυτός τον οδήγησε στη συγγραφή εργασιών για τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, τον Καντ και τον Γκαίτε, προπάντων όμως στη συγγραφή του ογκώδους βιβλίου (1.500 σελίδες) Τα θεμέλια του 19ου αιώνα.
Το 1916 απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα και έλαβε το παράσημο του Σιδηρού Σταυρού από τον Γερμανό Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β'. Καθ' όλη τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου συμμετείχε στην προπαγάνδα της Γερμανίας κατά της φυσικής πατρίδας του γράφοντας εναντίον της με βιαιότητα, η οποία συντάραξε τον αδελφό του Μπέιζιλ, που αναγκάστηκε έτσι διακόψει για μεγάλο διάστημα κάθε επαφή μαζί του.
Μετά τον πόλεμο η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε, φτάνοντας σε μερική παράλυση. Το 1923 τον συνάντησε σε αυτή την κατάσταση και απελπισμένο από τη βαριά ήττα της Γερμανίας ο -ελάχιστα δημοφιλής τότε- Αδόλφος Χίτλερ. Την επόμενη μέρα ο Τσάμπερλεν του έγραψε πως η διάθεσή του άλλαξε ριζικά μετά τη συνάντησή τους. Έγινε μάλιστα μέλος του Ναζιστικού κόμματος. Τα επόμενα χρόνια, όταν το επέτρεπε η υγεία του, έγραφε άρθρα για τις άσημες τότε εκδόσεις του κόμματος. Σε ένα τέτοιο άρθρο του χαιρετούσε τον τότε φυλακισμένο Χίτλερ ως προορισμένο από τον Θεό για να οδηγήσει τον γερμανικό λαό.
Συνέχισε να κατοικεί στο Μπαϊρόιτ μέχρι τον θάνατό του το 1927. Στην κηδεία του δεν παραβρέθηκαν παρά μόνο δύο επώνυμα πρόσωπα, ένας πρίγκιπας, ως εκπρόσωπος του Γουλιέλμου Β΄, (ο οποίος απαγορευόταν να επιστρέψει στη Γερμανία) και ο Χίτλερ.
Έργο
Ο Τσάμπερλεν έτρεφε απεριόριστο θαυμασμό για τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, για τον οποίο έγραψε το 1883 ότι ήταν μάλλον η μεγαλύτερη ιδιοφυία που γέννησε ποτέ η ανθρωπότητα. Αλλά και στο μεταγενέστερο έργο του είναι μεγάλη η συμβολή των φυλετικών ιδεών του Βάγκνερ.
Τα θεμέλια του 19ου αιώνα ήταν βιβλίο που διέθετε τα απαιτούμενα προσόντα για να τραβήξει την προσοχή του καλλιεργημένου αναγνωστικού κοινού. Γραμμένο με εμπνευσμένο ύφος, επιτίθεται στον επιστημονικό σχολαστικισμό και την εξειδίκευση. Κατά τον Τσάμπερλεν, η υπέρτατη επιστημονική γνώση ερμηνεύει απολύτως μηχανικά τη φύση. Η ερμηνεία αυτή είναι η μόνη αληθινή, από τη σκοπιά των γερμανικών λαών, οι οποίοι και θα την επιβάλουν στους υπόλοιπους. Η γνώση αποκτήθηκε χάρη στην κατανόηση των νόμων της επιστημονικής αναγκαιότητας, η οποία διαφωτίστηκε από το θρησκευτικό ένστικτο των Αρίων. Οι Εβραίοι είναι ανίκανοι να μεταφράσουν μηχανιστικά τη φύση, όπως γίνεται αντιληπτή από τις αισθήσεις. Γι' αυτόν τον λόγο, δεν γνωρίζουν μηχανισμούς και η σκέψη τους κυριαρχείται από μια πανίσχυρη αυθαιρετότητα. Αυτός είναι ο λόγος που, κατά τον Τσάμπερλεν, ο Εβραίος δεν έχει ποτέ ανακαλύψει κάτι.
Στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών, ο Τσάμπερλεν επέμενε στις αβεβαιότητες που αυτές εμπεριέχουν και άσκησε έντονη κριτική στους φανατικούς προπαγανδιστές του επιστημονικού θετικισμού αλλά και του αντισημιτισμού. Όπως πολλές προσωπικότητες της εποχής του, υποστήριξε πως δεν ήταν πράγματι αντισημίτης, αφού μπορούσε να αναφέρει αρκετούς Εβραίους ως φίλους του. Υποστήριξε όμως τις αντιλήψεις περί θρησκευτικής στειρότητας των Εβραίων και κατωτερότητας των Μαύρων, με παραθέσεις από τον ανατολιστή Ρόμπερτσον Σμιθ και τον εντομολόγο/ψυχίατρο Ογκίστ Φορέλ, αντίστοιχα. Ήταν επίσης ο πρώτος συγγραφέας με ευρεία απήχηση ο οποίος μνημόνευσε θετικά τον Φρόυντ, αν και δεν τον είχε κατανοήσει.
Παρά τον μανδύα της οικουμενικής εμβρίθειας, η μεγάλη ευχαρίστηση του Τσάμπερλεν ήταν η ενασχόλησή του με τις δύο μεγάλες ιδέες που μισούσε, τη «Ρώμη» και τον «Ιούδα». Οι επιθέσεις του εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας χρησιμοποιούν το οικείο φόβητρο της ιησουίτικης απειλής, όμως ο Τσάμπερλεν προχώρησε πιο πέρα στα επιχειρήματά του, αναπτύσσοντας τη θεωρία πως ο Ιγνάτιος Λογιόλα (ιδρυτής του τάγματος των Ιησουιτών), ως Βάσκος, ήταν μη Άριος. Έτσι, ο Λογιόλα είναι εκπρόσωπος της πρωτόγονης εκείνης φυλής που κατακτήθηκε μεν από τους Άριους αλλά επιδιώκει να τους ανατρέψει εκ των έσω. Γι' αυτόν τον λόγο, οι Ιησουίτες έχουν οργανώσει την πιο επικίνδυνη επίθεση εναντίον του γερμανικού πνεύματος και του άριου πνεύματος εν γένει.
Ωστόσο ο Τσάμπερλεν πίστευε πως οι Εβραίοι είναι ακόμη πιο επίφοβοι από τους μη Άριους Ευρωπαίους. Κατά τον (εβραϊκής καταγωγής) ιστορικό Λέον Πολιακόφ, οι Εβραίοι είναι η αιτία των κύριων συμπτωμάτων της νεύρωσης του Τσάμπερλεν, τα οποία συνίσταντο στον τρόμο της μόλυνσης και των δόλιων νοθεύσεων. Κατά τον Τσάμπερλεν η εβραϊκή φυλή προέρχεται από την αφύσικη επιμειξία των Βεδουΐνων με τους Χετταίους, τους Σύριους και τους Άριους Αμορίτες. Με τον καιρό, λέει ο ίδιος, οι Εβραίοι αντιλήφθηκαν το μίασμα της προέλευσής τους και αυτό τους οδηγεί στην αίσθηση ότι η ίδια η ύπαρξή τους είναι αμάρτημα. Εξαιτίας αυτού αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια τεχνητή καθαρή φυλή και αυτή ακριβώς η προαιώνια απόφαση είναι η πηγή της εβραϊκής δύναμης και του μεγαλείου. Η στιγμή κατά την οποία ξεκίνησε αυτό το σχέδιο είναι η εποχή που ο Πέρσης βασιλιάς Κύρος ανοικοδόμησε τον Ναό του Σολομώντα. Έτσι, υποστηρίζει ο Τσάμπερλεν, κάτω από την άρια ανοχή, η σημιτική αδιαλλαξία εξαπλώθηκε σαν δηλητήριο σε ολόκληρη τη γη και η επιρροή των Εβραίων έφτασε στο απόγειό της στην Ευρώπη κατά τον 19ο αιώνα, πρακτικά σε όλους τους κλάδους της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Σχετικά με τον τρόπο καταπολέμησης της εβραϊκής κυριαρχίας, ο Τσάμπερλεν υποστήριξε πως η καρδιά του ζητήματος βρίσκεται στην προσωπικότητα του Ιησού, για τον οποίο κατέβαλε σημαντική προσπάθεια για να αποδείξει ότι δεν ήταν Εβραίος. Ήταν ζωτικό γι' αυτόν να ξεριζωθούν τα ιουδαϊκά στοιχεία από τον Χριστιανισμό. Προχωρώντας περισσότερο, θέλησε να βάλει τις βάσεις για μια νέα θρησκεία της Άριας φυλής.
Απήχηση
Όσο ζούσε, τα έργα του είχαν ευρύτατη διάδοση στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γερμανία, με ιδιαίτερα ευνοϊκή αποδοχή από τη γερμανική συντηρητική ελίτ. Ο αυτοκράτορας Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας ήταν προστάτης του και διατηρούσε αλληλογραφία μαζί του, διένειμε τα Θεμέλια στον γερμανικό στρατό και τις βιβλιοθήκες και τα συμπεριέλαβε στη σχολική διδασκόμενη ύλη.
Για τον γερμανικό εθνικισμό, τα Θεμέλια αποδείχτηκαν θεμελιώδες έργο, εξαιτίας της σχέσης του συγγραφέα με τον κύκλο του Βάγκνερ, των ιδεών του για την άρια υπεροχή και του αγώνα του εναντίον της εβραϊκής επιρροής. Αν δεν παρείχε το πλαίσιο του Ναζισμού, σίγουρα παρείχε στους φορείς του τελευταίου την απαραίτητη, έστω και φαινομενική, πνευματική δικαίωση.
Οι ιδέες του Τσάμπερλεν είχαν ιδιαίτερα έντονη επίδραση στον Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, ο οποίος έγινε ο κύριος θεωρητικός του Ναζισμού.
Πέρα από τη Γερμανία του Κάιζερ και των Ναζί, η αποτίμηση του έργου του έφερε ανάμικτα αποτελέσματα. Ο Γαλλογερμανός διανοούμενος Edmond Vermeil θεώρησε τις ιδέες του Τσάμπερλεν ως «ιδιαίτερα φτηνιάρικες», αλλά ο Γερμανός αντιναζιστής συγγραφέας Konrad Heiden, παρά τις ενστάσεις του σχετικά με τη φυλετική ιδεολογία, τον περιέγραψε ως ένα από τα εκπληκτικά ταλέντα της ιστορίας του γερμανικού πνεύματος, ορυχείο γνώσης και βαθυστόχαστων ιδεών. Κατά τον Λέον Πολιακόφ, τα Θεμέλια, πέρα από τις φυλετικές τους ιδέες, είναι μια πολύ προσωπική ομολογία πίστης, η οποία ταίριαζε με αξιοσημείωτο τρόπο στις ανάγκες αναρίθμητων διανοιών του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.
Μάχη του Γκορνιτσόβου
Η Μάχη του Γκορνιτσόβου ή Μάχη της Κέλλας (βουλγάρικα Боят на Малка Нидже μάχη του Κάτω Βόρα) ήταν πολεμικό επεισόδιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εντός Ελληνικού εδάφους, που συνέβαλε στην αρχή της επίθεσης στο Μοναστήρι. Η μάχη διήρκησε 3 μέρες και έληξε με νίκη των δυνάμεων της Αντάντ.
Υπόβαθρο
Τον Αύγουστο του 1916, η σύγκρουση στα Βαλκάνια άλλαξε ροή με την είσοδο της Ρουμανίας στον πόλεμο. Οι Βούλγαροι έπεισαν τους Γερμανούς πως ήσαν χρίσιμη μια επίδειξη ισχύος στο Μακεδονικό Μέτωπο με σκοπό να μειωθεί η γραμμή του μετώπου των Κεντρικών Δυνάμεων και να προβούν σε προληπτικό χτύπημα στη Θεσσαλονίκη κατά των Συμμάχων που ετοίμαζαν επίθεση για να βοηθήσουν τους Ρουμάνους. Στις 17 Αυγούστου, η 1η Βουλγαρική Στρατιά επιτέθηκε στην Τσέγανη (Άγιος Αθανάσιος) και κατέλαβε τη Φλώρινα, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει τους σκοπούς της. Στις 27 Αυγούστου, η 1η Βουλγαρική Στρατιά υποχώρησε στη γραμμή μεταξύ της λίμνης Πετρών, της λίμνης Βεγορίτιδας και της κορυφής Μάλκα του Βόρα.
Πριν τη μάχη
Οι βουλγαρικές δυνάμεις στις κατεχόμενες περιοχές αποτελούσαν το δεξί άκρο της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς. Εκεί παρατάχθηκαν η 3η ταξιαρχία πεζικού της 6ης Μεραρχίας Πεζικού Μπντίν, η 3η ταξιαρχία ιππικού, η 8η Μεραρχία Πεζικού Τούντζα και η 1η ταξιαρχία πεζικού της 3ης Βαλκανικής Μεραρχίας Πεζικού. Συνολικά, οι Βούλγαροι είχαν στη διάθεση τους 36 τάγματα πεζικού, 30 πυροβολαρχίες, 74 πολυβόλα και 10 ίλες ιππικού. Η γραμμή του μετώπου είχε μήκος 79 χιλιόμετρα. Ο στρατός παρατάχθηκε σε ορεινή περιοχή και έλλειψη στο ορειβατικό πυροβολικό.
Οι δυνάμεις της Αντάντ συμπεριλάμβαναν την 3η Σερβική Στρατιά υπό τις διαταγές του Στρατηγού Πάβλε Γιούρισιτς Στούρμ με τις μεραρχίες πεζικού Βαρδάρη, Δούναβη και Δρίνα στην πρώτη γραμμή και την Μεραρχία Μοράβα στη δεύτερη γραμμή. Οι Σέρβοι θα επιχειρούσαν μια μεγάλη επίθεση στην κατεύθυνση Μάλκα - Γκορνίτσοβο. Απέναντι τους, σε μέτωπο 10 χιλιομέτρων, παρατάχθηκαν η 1η ταξιαρχία πεζικού (23ο Σύνταγμα Πεζικού και 30ο Σύνταγμα Πεζικού) και η 2η ταξιαρχία (10ο Σύνταγμα Πεζικού) της 8ης Μεραρχίας Τούντζα - 10.5 τάγματα πεζικού μαζί με 15 πυροβολαρχίες στην πρώτη γραμμή και μια εφεδρεία από 3 τάγματα (12ο Σύνταγμα Πεζικού) στη δεύτερη γραμμή.
Στη νοτιοδυτική πλευρά της λίμνης Βεγορίτιδας, οι δυνάμεις του Στρατηγού Βικτόρ Λουί Κορντοννιέρ (156η μεραρχία πεζικού, 57η μεραρχία πεζικού) ενώθηκαν με μια ρωσική ταξιαρχία πεζικού. Απέναντι τους, σε μέτωπο 20 χιλιομέτρων, παρατάχθηκαν 3 τάγματα, 3 πυροβολαρχίες και 6 ίλες ιππικού στην πρώτη γραμμή, ενώ στη δεύτερη γραμμή παρατάχθηκαν από άλλα 3.5 τάγματα και 5 πυροβολαρχίες. Επιπλέον, στην ανατολική μεριά της λίμνης Βεγορίτιδας, μεταξύ των δύο κύριων συμμαχικών δυνάμεων βρισκόταν η Σερβική Μεραρχία Ιππικού με 4 έφιππες ίλες και 12 πεζοπόρες ίλες.
Και για τις δύο κατευθύνσεις της συμμαχικής προώθησης, οι Βούλγαροι μπορούσαν να υπολογίζουν σε εφεδρεία από 4.5 τάγματα και σε μια πυροβολαρχία στην τρίτη γραμμή.
Μάχη
Νωρίς το πρωϊ της 12ης Σεπτεμβρίου 1916, στην περιοχή της κορυφής Μάλκα Βόρα, το συμμαχικό πυροβολικό ξεκίνησε τον κανονιοβολισμό των θέσεων δύο βουλγαρικών ταξιαρχίων, ο οποίος συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της ημέρας. Το σερβικό πεζικό επιτέθηκε στο δεξί άκρο της βουλγαρικής παράταξης και είχε μικρή επιτυχία στο κέντρο, καθώς το βουλγαρικό πυροβολικό δεν τους επέτρεψε να προωθηθούν περαιτέρω. Οι Βούλγαροι προχώρησαν το απόγευμα σε αντεπίθεση, με αποτέλεσμα να αποκαταστήσουν προσωρινά τις βουλγαρικές θέσεις, αλλά το συμμαχικό πυροβολικό τους ανάγκασε να υποχωρήσουν με βαριές απώλειες (περ. 400 νεκροί, τραυματίες ή αγνοούμενοι).
Ταυτόχρονα με τη σερβική επίθεση στο Γκορνίτσοβο, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι κατέλαβαν την πρώτη γραμμή άμυνας των Βουλγάρων και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν στην κύρια αμυντική γραμμή στην κορυφογραμμή Μαλαρέκα.
Στις 13 Σεπτεμβρίου, το συμμαχικό πυροβολικό συνέχισε τον κανονιοβολισμό και οι Σέρβοι έφθασαν πιο κοντά στις βουλγαρικές θέσεις. Μέχρι το τέλος της ημέρας, οι Βούλγαροι στρατιώτες αποσύρθηκαν προς την κύρια αμυντική γραμμή στην κορυφή Μάλκα του Βόρα.
Εν τω μεταξύ, στα νοτιοδυτικά, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι δεν είχαν πετύχει ένα σοβαρό ρήγμα και αναχαιτίστηκαν προσωρινά από το βουλγαρικό πυροβολικό. Η επιτυχία των Σέρβων απειλούσε το άκρο των βουλγαρικών δυνάμεων στην κορυφογραμμή Μαλαρέκα και τους ανάγκασε να αποσυρθούν.
Επακόλουθα
Κατά τη διάρκεια της μάχης, η 1η ταξιαρχία πεζικού και η 2η ταξιαρχία πεζικού της 8ης Μεραρχίας Πεζικού Τούντζα υπέστησαν απώλειες που ανέρχονται στο 21% των δυνάμεων τους και έχασαν μεγάλο αριθμό πυροβόλων, αν και κατάφεραν να υποχωρήσουν σε νέες θέσεις στη Φλώρινα. Η ήττα τους ανάγκασε τις δυνάμεις στα δυτικά του δεξιού άκρου της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς να υποχωρήσουν και έδωσε ευκαιρία στους Συμμάχους να προχωρήσουν σε νέες επιθέσεις (βλ. Επίθεση στο Μοναστήρι).
Πηγές
Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχες Σερβικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Φλώρινας
Above and Beyond
Το Above and Beyond είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έκτο του δίσκου "Now What?!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου του 2013. Το κομμάτι κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ από την "Ear Music" στις 25 Οκτωβρίου 2013 στην Ευρώπη και τρεις ημέρες αργότερα στη Μεγάλη Βρετανία.
Το κομμάτι, όπως και ολόκληρος ο δίσκος, είναι αφιερωμένος στον αποθανόντα κιμπορντίστα Τζον Λορντ, που έπαιζε στους Deep Purple από το 1968 ως το 1976 και από την επανένωση τους το 1984, μέχρι το 2002 όταν και έδωσε τη θέση του στον Ντον Έρεϊ.
Σύνθεση και ηχογράφηση
Η σύνθεση του "Above and Beyond", όπως και των υπόλοιπων κομματιών του "Now What?!" ξεκίνησε το 2011 στα διαλείμματα των περιοδειών των Deep Purple. Το επόμενο καλοκαίρι, το συγκρότημα ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ με τον Μπομπ Έζριν στην παραγωγή. Η αρχική ηχογράφηση του "Above and Beyond" έγινε στις 3 Ιουλίου 2012, για να συνεχίσουν στις 10 του ίδιου μήνα, με τους Στηβ Μορς, Ρότζερ Γκλόβερ και Ντον Έρεϊ να ολοκληρώνουν τις ηχογραφήσεις του μουσικού μέρους, στις 25 Ιουλίου.
Η κυκλοφορία
Στις 8 Ιουλίου, ανακοινώθηκε διαγωνισμός για το σχέδιο του εξώφυλλου του σινγκλ μέσω της "earMUSIC", με το νικητή να κερδίζει μία ηλεκτρική κιθάρα, υπογεγραμμένη από το συγκρότημα. Ακολούθησε η ενημέρωση στις 20 Σεπτεμβρίου, η οποία έδινε ως επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του σινγκλ τις 25 Οκτωβρίου 2013, όπως και της συλλεκτικής έκδοσης του "Now What?!" σε μορφή διπλού CD, με το δεύτερο μέρος να περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις από την περιοδεία του άλμπουμ. Επίσης, ανακοινώθηκε η έκδοση του σινγκλ σε μορφές 7" δίσκου βινυλίου και CD και τα τραγούδια τους. Το ίδιο διάστημα, προβλήθηκε το βίντεο για την προώθηση του σινγκλ.
Στις 22 Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε ο νικητής του διαγωνισμού, ο οποίος ήταν η εταιρεία "Black Dwarf Designs" από το Μπράιτον της Αγγλίας.
Το σινγκλ κυκλοφόρησε στις 25 Οκτωβρίου και έγινε το πρώτο των Deep Purple το οποίο μπήκε στον κατάλογο επιτυχιών στη Γερμανία, μετά το "Woman from Tokyo" του 1973.
Οι εκδόσεις του σινγκλ
Στην έκδοση του CD συμπεριλήφθηκε η στούντιο έκδοση του "Above and Beyond", το "Things I´ve Never Said" που είχε μείνει εκτός του άλμπουμ "Rapture of the Deep", η ζωντανή εκτέλεση του "Space Truckin' " από τις 22 Ιουλίου 2013 στο "Rock in Roma" της Ρώμης και η επίσης ζωντανή εκτέλεση του "Hush" από τις 10 Αυγούστου στο "Getaway Rock Festival" του Γκέβλε της Σουηδίας.
Η έκδοση του βινυλίου περιλαμβάνει στην πρώτη της πλευρά το "Above and Beyond" και στη δεύτερη την ζωντανή ηχογράφηση του "Space Truckin' " από το "Festival di Majano" στο Ματζάνο της Ιταλίας, στις 24 Ιουλίου 2013.
Θέσεις τσαρτ
Above and Beyond (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Οκτωβρίου 2013
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Above and Beyond ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 2013
1000
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1000 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1000
Υπόθεση Νοτόριους
Η ταινία Υπόθεση Νοτόριους (πρωτότυπος τίτλος: Notorious), γνωστή κι ως Ο Περιβόητος ή Νοτόριους, είναι ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 1946, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι o Κάρι Γκραντ, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, ο Κλοντ Ρέινς κι ο Αλέξης Μινωτής.
Η ταινία σύμφωνα με τους κριτικούς σηματοδοτεί καλλιτεχνική ωρίμανση, όσον αφορά τη θεματολογία του σκηνοθέτη. Ο βιογράφος του Ντόναλντ Σπότο, γράφει ότι η ταινία αποτελεί την πρώτη απόπειρα του Χίτσκοκ να δημιουργήσει μια σοβαρή ερωτική ιστορία.
Η ταινία φημίζεται για δυο συγκεκριμένες σκηνές: Μια από αυτές είναι η σκηνή στην οποία η Ίνγκριντ Μπέργκμαν κρατάει κρυμμένο στο χέρι της το κλειδί από το κελάρι, όπου ο εραστής της, Κάρι Γκραντ, πρόκειται να ψάξει για στοιχεία που πρόκειται να ενοχοποιήσουν το σύζυγό της που υποδύεται ο Κλοντ Ρέινς. Ο Χίτσκοκ μετακινεί την κάμερα από το μπαλκόνι της εσωτερικής σκάλας της έπαυλης καταγράφοντας τον κόσμο που παρίσταται στη δεξίωση κι ύστερα εστιάζει το φακό στο χέρι της Μπέργκμαν, όπου βρίσκεται κρυμμένο το κλειδί του κελαριού. Η άλλη διάσημη σκηνή της ταινίας αφορά ένα από τα φιλιά που η Μπέργκμαν ανταλλάσσει με τον Κάρι Γκραντ, το οποίο διαρκεί δυόμιση λεπτά. Ο κώδικας Χέιζ απαγόρευε την απεικόνιση φιλιών που ξεπερνούσαν τη διάρκεια των 3 δευτερολέπτων. Έτσι ο σκηνοθέτης προκειμένου να μην περάσει από λογοκρισία, έβαλε τους δυο ηθοποιούς να φιλιούνται για 3 δευτερόλεπτα και έπειτα να ανταλλάσσουν γλυκόλογα ο ένας στο αυτί του άλλου, εναλλάσσοντας έτσι το παθιασμένο φιλί με τους ψιθύρους.
Η ταινία συμμετείχε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών το 1946.
Το 2006 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου.
Πλοκή
Μετά την καταδίκη του Γερμανού πατέρα της για εσχάτη προδοσία εις βάρος των Η.Π.Α., η Αλίσια Χούμπερμαν (Ίνγκριντ Μπέργκμαν) πνίγει τον πόνο της στο αλκοόλ και τους άνδρες. Ένα βράδυ συναντά τον αστυνομικό Τ. Ρ. Ντέβλιν (Κάρι Γκραντ), ο οποίος την πείθει να συνεργαστεί με τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. προκειμένου να εξαρθρώσουν μια σπείρα ναζιστών, φίλων του πατέρα της, οι οποίοι δρουν στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Ο έρωτας της Αλίσια για τον Ντέβλιν, καθώς και η αγάπη της για την Αμερική, μια χώρα την οποία αισθάνεται ότι ο πατέρας της πρόδωσε, την ωθούν να δεχτεί την αποστολή. Έτσι η Αλίσια καταφθάνει στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, όπου συναντά τον αρχηγό της σπείρας, έναν πλούσιο Γερμανό επιχειρηματία, τον Άλεξ Σεμπάστιαν (Κλοντ Ρέινς), ο οποίος την ερωτεύεται. Προκειμένου να αποσπάσει ενοχοποιητικά στοιχεία για τη δραστηριότητα της σπείρας, η Αλίσια δέχεται να παντρευτεί τον Σεμπάστιαν, ο οποίος της κάνει πρόταση γάμου παρά το γεγονός ότι η μητέρα του κα Σεμπάστιαν (Λιοπολντίν Κόνσταντιν) δεν την εγκρίνει ως νύφη. Όταν η Αλίσια κι ο Ντέβλιν ανακαλύπτουν ενοχοποιητικά στοιχεία (ουράνιο για την κατασκευή ατομικής βόμβας) στο κελάρι της έπαυλης του Σεμπάστιαν, ο Σεμπάστιαν κι οι μητέρα του σχεδιάζουν τη δολοφονία της γυναίκας, ένα έγκλημα αργό και βάναυσο. Τελικά, το έγκλημα αποκαλύπτεται και η Αλίσια σώζεται από τις σκοτεινές προθέσεις του Σεμπάστιαν και της μητέρας του χάρη στις ενέργειες του Ντέβλιν.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία ξεκίνησε ως παραγωγή της εταιρίας του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, αλλά όταν έκανε πρεμιέρα στις αμερικανικές αίθουσες έφερε το σήμα της εταιρίας παραγωγής RKO. Ο Σέλζνικ είχε στο μεταξύ πουλήσει τα δικαιώματα του σεναρίου του Μπεν Χεχτ, στην RKO κι ο Χίτσκοκ είχε αντικαταστήσει τον Σέλζνικ στο τιμόνι της παραγωγής.
Ο Χίτσκοκ συνέλαβε την ίδεα της δημιουργίας του Υπόθεση Νοτόριους δυο χρόνια πριν, όταν βρέθηκε σε γεύμα παρέα με την Μάργκαρετ Ο'Ντόνελ υπεύθυνη σεναρίων της εταιρίας του Σέλζνικ. Η Ο'Ντόνελ μετά το γεύμα της με το σκηνοθέτη έγραψε στον Σέλζνικ ότι ο Χίτσκοκ ήθελε να δημιουργήσει μια ταινία με θέμα μια γυναίκα, την οποία επρόκειτο να υποδυθεί η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, που αναγκάζεται να υποστεί σεξουαλική σκλαβιά για πατριωτικούς και πολιτικούς λόγους. Eπρόκειτο να είναι μια εκκολαπτόμενη Μάτα Χάρι. Ο Χίτσκοκ συζήτησε και με τον Γουίλιαμ Ντόζιε, υπεύθυνο παραγωγής της εταιρίας RKO, για τα σχέδια του κι ο Ντόζιε έδειξε άμεσο ενδιαφέρον. Ο Ντόζιε επικοινώνησε με τον Σέλζνικ έχοντας σκοπό να προσφέρει χρήματα στον παραγωγό για να αναλάβει εκείνος την παραγωγή του μελλοντικού σχεδίου του Χίτσκοκ. thumb|[[Κάρι Γκραντ και Ίνγκριντ Μπέργκμαν σε σκηνή από την ταινία Notorious, 1946).]] Το ενδιαφέρον του Ντόζιε, κίνησε την περιέργεια του Σέλζνικ, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε δείξει αδιαφορία. Πίστεψε ότι αυτό που ώθησε το σκηνοθέτη, ώστε να θελήσει να δημιουργήσει ταινία με αυτό το θέμα ήταν η ιστορία που είχε δημοσιευτεί στη Saturday Evening Post με τίτλο The Song of the Dragon, της οποίας τα δικαιώματα είχε αποκτήσει ο Σέλζνικ. Η ιστορία διαδραματιζόταν στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ομοσπονδιακοί πράκτορες προσεγγίζουν έναν θεατρικό παραγωγό, ζητώντας του να πείσει μια ηθοποιό, με την οποία είχε σχέση στο παρελθόν, να ξελογιάσει τον αρχηγό μιας ομάδας κατασκόπων προκειμένου να του αποσπάσει πληροφορίες. Αυτό το διήγημα αποτελούσε απλά τη βάση μιας ιδέας, υπέστη αλλαγές κι απέκτησε όλα τα χαρακτηριστικά των κλασικών ταινιών του σκηνοθέτη.
Τα Χριστούγεννα του 1944, ο Χίτσκοκ ταξίδεψε στην Αγγλία κι όταν επέστρεψε, συνάντησε τον Σέλζνικ που του έδωσε πράσινο φως για την ανάπτυξη ενός σεναρίου με θέμα την κατασκοπία. Έπειτα ο σκηνοθέτης βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου για τρεις βδομάδες συνεργάστηκε με τον Μπεν Χεχτ για τη δημιουργία του σεναρίου. Ο Χεχτ κι ο Χίτσκοκ είχαν άριστη συνεργασία, κυρίως επειδή ο Χεχτ δεν νοιαζόταν για τις αλλαγές που ο σκηνοθέτης έκανε στη δουλειά του.
Όταν ο Χίτσκοκ επέστρεψε στο Χόλιγουντ, το σενάριο ηταν ολοκληρωμένο, αλλά ο Σέλζνικ αντιμετώπιζε προβλήματα με την παραγωγή της ταινίας Μονομαχία στον ήλιο (Duel in the Sun, 1946). Στην αρχή ο Σέλζνικ δεχόταν το σεναριογράφο και το σκηνοθέτη στο σπίτι του για να συζητήσουν πάνω στην ταινία, αλλά στη συνέχεια ο παραγωγός απορροφήθηκε τόσο από την παραγωγή του Μονομαχία στον ήλιο, έτσι ώστε το Υπόθεση Νοτόριους να περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Τον Ιούνιο του 1945, ο Σέλζνικ έχασε κάθε πίστη σε μια ταινία για την οποία δεν ενδιαφερόταν από την αρχή. Δεν του άρεσαν οι χαρακτήρες του σεναρίου και φοβόταν ότι το κοινό δε θα συμπαθούσε την Αλίσια. Το κόστος του Μονομαχία στον ήλιο είχε ξεπεράσει κατά πολύ τον προϋπολογισμό και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βρει χρήματα για να ολοκληρώσει την προβληματική αυτή ταινία. Η λύση ήταν να πουλήσει το σενάριο στην RKO και να δανείσει το Χίτσκοκ και την Μπέργκμαν στην εταιρία, προκειμένου να βγάλει χρήματα.
Η συμφωνία ήταν κερδοφόρα για τον Σέλζνικ, ο οποίος έλαβε 800.000 δολάρια μετρητά και 50% των κερδών της ταινίας. Ο Χίτσκοκ ήταν ικανοποιημένος καθώς είχε ξεφύγει από την τυραννία του Σέλζνικ. Ανέλαβε για πρώτη φορά την παραγωγή της ταινίας κι είχε τον απόλυτο έλεγχο για την πραγματοποίησή της. Από τότε ο σκηνοθέτης ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή όλων των ταινιών που σκηνοθέτησε.