cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
Τοπία - αστικά τοπία
Διαφορετικός τύπος τοπιογραφίας, που δημιουργήθηκε μέσω της "τονικής" και της κλασικής φάσης, ήταν το ρομαντικό "ιταλικό" τοπίο, κατά κανόνα σε πιο ορεινές περιοχές από αυτές που υπάρχουν στην Ολλανδία, με χρυσαφένιο φως και, ορισμένες φορές, γραφικότερο μεσογειακό "σταφάζ" (πρόσθεση μορφών ανθρώπων και/ή ζώων στην εικόνα) και ερείπια. Δεν είχαν επισκεφθεί όμως όλοι οι καλλιτέχνες, που ασχολήθηκαν με αυτό τον τύπο, την Ιταλία. Ο Γιαν Μποτ, που είχε επισκεφθεί τη Ρώμη και εργάστηκε μαζί με τον Κλωντ Λορραίν ήταν ο κύριος εκφραστής αυτής της υποκατηγορίας, που επηρέασε πολλούς τοπιογράφους σκηνών της Ολλανδίας, όπως ο Έλμπερτ Κόυπ. Άλλοι καλλιτέχνες που εργάστηκαν σταθερά με αυτό το ύφος ήταν οι Νικολάες Μπέρχεμ (1620–1683) και Άνταμ Πάινακερ. Τα "ιταλικά" τοπία ήταν δημοφιλή και ως χαρακτικά και περισσότερα έργα ζωγραφικής του Μπέρχεμ αναπαράχθηκαν σε χαρακτικά κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου από εκείνα οποιουδήποτε άλλου καλλιτέχνη.
Μερικοί άλλοι καλλιτέχνες δεν είναι δυνατό να καταταγούν σε καμία από αυτές τις κατηγορίες, πρωτίστως ο Ρέμπραντ, του οποίου τα λίγα τοπία εμφανίζουν ποικίλες επιδράσεις, μεταξύ των οποίων και αυτή του Χέρκουλες Σέγκερς (Hercules Seghers, 1598 - 1638): Τα πολύ μεγάλα τοπία με ορεινές κοιλάδες που απεικόνισε, ήταν μια ολοσχερής προσωπική υφολογική εξέλιξη του 16ου αιώνα. Ο Ερτ φαν ντερ Νέιρ (Aert van der Neer) ζωγράφισε πολύ μικρές σκηνές σε ποτάμια τη νύχτα ή παγωμένα τοπία με χιόνι.
Τα τοπία που απεικονίζουν ζώα στο προσκήνιο αποτέλεσαν ένα διαφορετικό υπο-τύπο και τα ζωγράφιζαν οι Κόυπ, Πάουλους Πόττερ (Paulus Potter 1625–1654), Άντριεν φαν ντε Φέλντε (Adriaen van de Velde 1636-1672) και Κάρελ Ντουγιαρντίν (Karel Dujardin, 1626–1678, ζώα της φάρμας) και Φίλιπς Βάουβερμαν (Philips Wouwerman), ο οποίος ζωγράφιζε άλογα και ιππείς σε ποικίλα τοπία. Η αγελάδα ήταν σύμβολο ευμάρειας για τον Ολλανδό, ζώο που κάποτε η τέχνη το αγνοούσε, αλλά πλέον έγινε, εκτός από το άλογο, μακράν το πλέον κοινά απεικονιζόμενο. Οι κατσίκες χρησιμοποιούνταν για να καταδείξουν τοπίο στην Ιταλία, αν και οι αναλυτές παρατήρησαν από την απεικόνιση διαφόρων τμημάτων της ανατομίας τους, ότι μάλλον πρόκειται για μια σύνθεση προερχόμενη από σπουδές σε έξι διαφορετικά ζώα που απέχουν χρονικά κατά πολύ μεταξύ τους.
Η αρχιτεκτονική επίσης συνάρπαζε τους Ολλανδούς, ιδιαίτερα οι εκκλησίες. Στην αρχή της περιόδου η κύρια παράδοση αφορούσε φανταστικά ανάκτορα και αστικά τοπία με επινοημένα αρχιτεκτονήματα του μανιερισμού του βορρά, η οποία στην φλαμανδική ζωγραφική συνέχιζε να εξελίσσεται και στην Ολλανδία αντιπροσωπεύεται από τον Ντιρκ φαν Ντέλεν (Dirck van Delen). Έκανε όμως την εμφάνισή του ο μεγαλύτερος ρεαλισμός και άρχισαν να εμφανίζονται απεικονίσεις του εξωτερικού και του εσωτερικού πραγματικών κτιρίων, αν και δεν είναι πάντα πιστές. Κατά τη διάρκεια του αιώνα, αυξήθηκε η κατανόηση της καλύτερης σχεδίασης της προοπτικής και εφαρμόστηκε με ενθουσιασμό. Ορισμένοι καλλιτέχνες ειδικεύτηκαν στην απεικόνιση του εσωτερικού ναών.
Ο Πίτερ Σένρενταμ, του οποίου ο πατέρας Γιαν Πίτερς Σένρενταμ δημιούργησε ορισμένα αισθησιακά γυμνά χαρακτικά με θεές σε μανιεριστικό ύφος, ζωγράφισε το εσωτερικό μερικών ασβεστωμένων (ένεκα καλβινισμού) και χωρίς εκκλησίασμα εκκλησιών γοτθικού ρυθμού. Η έμφασή του στον ομαλό φωτισμό και στη γεωμετρία, με μικρή απεικόνιση των επιφανειακών υφών αποκαλύπτεται με σύγκριση των έργων του με αυτά του Εμάνουελ ντε Βίττε (Emanuel de Witte), ο οποίος απεικονίζει τις εκκλησίες του με κόσμο και όχι άδειες, αντιθέσεις στο φωτισμό και αταξία στην επίπλωση που είχε απομείνει στους καλβινικούς ναούς, στοιχεία που όλα αγνοούνται από τον Σένρενταμ. Οι Χέραρντ Χάουκχεϊστ (Gerard Houckgeest) και Χέντρικ φαν Φλιτ (Hendrick van Vliet) είχαν συμπληρώσει την παραδοσιακή θέαση κατά μήκος ενός κύριου άξονα του ναού με διαγώνιες απόψεις του, που προσέθεταν δραματικότητα κι ενδιαφέρον. Ο Χέρριτ Μπερκχέιντε (Gerrit Berckheyde) ειδικευόταν σε απεικονίσεις των κεντρικών δρόμων, πλατειών και μεγάλων δημόσιων κτιρίων, χωρίς όμως πολύ κόσμο. Ο Γιαν φαν ντερ Χέιντεν (Jan van der Heyden) προτιμούσε πιο οικείες σκηνές ήσυχων δρόμων του Άμστερνταμ, συχνά με δένδρα και κανάλια. Αυτές ήταν πραγματικές απεικονίσεις, τις οποίες όμως δεν δίσταζε να τροποποιεί για λόγους σύνθεσης.
Θαλασσογραφίες
Η Ολλανδική Δημοκρατία στήριξε στο θαλάσσιο εμπόριο την εξαιρετική της ευμάρεια, διεξήγαγε πολέμους στη θάλασσα με τη Βρετανία και άλλα έθνη κατά την περίοδο αυτή και διασχίζεται από αναρίθμητους ποταμούς και, κυρίως, κανάλια. Δεν είναι, συνεπώς, κάτι το εκπληκτικό η ενασχόληση της ζωγραφικής με τη θαλασσογραφία, η οποία έγινε εξαιρετικά δημοφιλής και άρθηκε σε νέα ύψη από τους Ολλανδούς καλλιτέχνες. Όπως και με την τοπιογραφία, η μετακίνηση από την τεχνητά υπερυψωμένη θέαση προς την "κανονική" ήταν αποφασιστικό βήμα. Απεικονίσεις ναυμαχιών αφηγούνται την ιστορία του ολλανδικού ναυτικού στο απόγειο της δόξας του, αν και σήμερα συνήθως είναι ιδιαίτερα εκτιμώμενες οι εικόνες περισσότερο ήσυχων σκηνών. Τα πλοία απεικονίζονται περισσότερο στη θάλασσα, με τις σκηνές σε καρνάγια ή ναυπηγεία να είναι εκπληκτικά απούσες. Πολύ συχνά, ακόμη και στα μικρά πλοία κυματίζει η τρίχρωμη ολλανδική σημαία και πολλά σκάφη μπορούν να ταυτοποιηθούν ως πολεμικά ή κυβερνητικά. Σε πολλές εικόνες εμφανίζεται και μικρό μέρος στεριάς, μια παραλία ή ένα λιμάνι ή άποψη εκβολών ποταμού. Άλλοι καλλιτέχνες ειδικεύτηκαν στη ζωγραφική ποτάμιων σκηνών : από τους μικρούς πίνακες του Σάλομον φαν Ράουσντελ (Salomon van Ruysdael) με μικρές βάρκες και όχθες με καλάμια ως τους μεγάλους πίνακες με "ιταλικά" τοπία του Έλμπερτ Κόυπ (Aelbert Cuyp), όπου ο ήλιος συνήθως δύει πάνω από ένα πλατύ ποτάμι. Αυτή η κατηγορία έχει πολλά κοινά με την τοπιογραφία και η εξέλιξη της απεικόνισης του ουρανού συμβαδίζει και στις δύο. Πολλοί τοπιογράφοι, εξ άλλου, ζωγράφισαν παραλίες ή σκηνές σε ποτάμια. Ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγονται οι Γιαν Πορσέλλις (Jan Porcellis), Σίμον ντε Φλίχερ (Simon de Vlieger), Γιαν φαν ντε Καπέλλε (Jan van de Cappelle), Χέντρικ Ντούμπελς (Hendrick Dubbels) και Άμπραχαμ Στορκ (Abraham Storck). Οι Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο πρεσβύτερος (Willem van de Velde the Elder) και ο ομώνυμος γιος του είναι οι κορυφαίοι ζωγράφοι των τελευταίων δεκαετιών, τείνοντας, όπως γινόταν και στην αρχή του αιώνα, να έχουν ως θέμα το πλοίο, ενώ στις τονικές απεικονίσεις των προηγούμενων δεκαετιών κύριο θέμα αποτελούσαν η θάλασσα και ο ουρανός. Έφυγαν για το Λονδίνο το 1672, αφήνοντας τον γερμανικής καταγωγής δάσκαλο των ταραγμένων θαλασσών Λούντολφ Μπακχάουζεν (Ludolf Bakhuizen) ως τον κορυφαίο καλλιτέχνη.
Νεκρές φύσεις
Οι νεκρές φύσεις ήταν ιδανική ευκαιρία στην ανάδειξη επιδεξιότητας στη ζωγραφική υφών και επιφανειών με μεγάλη λεπτομέρεια με ρεαλιστικά εφέ φωτισμού. Τρόφιμα κάθε είδους τοποθετημένα σε τραπέζι, ασημένια σερβίτσια, περίπλοκα σχέδια και λεπτές πτυχώσεις στα τραπεζομάντηλα και τα λουλούδια "προκαλούσαν" τους καλλιτέχνες.
Εδώ αναγνωρίζονται ορισμένες υποκατηγορίες, όπως "αντικείμενα συμποσίου" (banketje) και απλούστερα "αντικείμενα πρωινού" (ontbijtjes). Σχεδόν όλες οι νεκρές φύσεις εμπεριείχαν ηθικά διδάγματα, συνήθως αναφερόμενα στη συντομία του βίου - συνθέσεις αποκαλούμενες vanitas, ματαιότης - υπονοούμενη ακόμη και με απουσία ενός προφανούς συμβόλου, όπως το κρανίο, ή και λιγότερο προφανούς, όπως ένα μισοξεφλουδισμένο λεμόνι (όπως η ζωή, γλυκό στην εμφάνιση, ξινό στη γεύση). Τα άνθη μαραίνονται και τα τρόφιμα αποσυντίθενται, ενώ το ασήμι δεν έχει καμία χρήση για την ψυχή. Ωστόσο, η δύναμη αυτού του μηνύματος μοιάζει μικρότερη στους πιο πολύπλοκους πίνακες του δεύτερου μισού του αιώνα.
Αρχικά, τα αντικείμενα που απεικονίζονταν ήταν σχεδόν πάντα τετριμμένα. Εν τούτοις, από τα μέσα του αιώνα κάνουν την εμφάνισή τους οι pronkstilleven, οι "επιδεικτικές" νεκρές φύσεις, στις οποίες εμφανίζονται ακριβά και εξωτικά αντικείμενα. Η υποκατηγορία αυτή αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1640 στην Αμβέρσα, από Φλαμανδούς καλλιτέχνες, όπως οι Φρανς Σνάιντερς και Άντριεν φαν Ούτρεχτ και έγινε πιο δημοφιλής. Η πρώιμη ρεαλιστική, τονική και κλασική φάση της τοπιογραφίας είχαν τις αντίστοιχές τους και στις νεκρές φύσεις. Οι Βίλλεμ Κλες Χέντα (Willem Claeszoon Heda, 1595–περ. 1680) και Πίτερ Κλες (Pieter Claesz) προτιμούσαν να ζωγραφίζουν ontbijt (αντικείμενα για το πρωινό) ή πίνακες με σαφή τη "ματαιοδοξία".
Σε όλους αυτούς τους ζωγράφους τα χρώματα είναι συχνά μουντά, με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του καφέ, ιδιαίτερα κατά τα μέσα του αιώνα. Αυτό είναι λιγότερο εμφανές στα έργα του Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ (Jan Davidszoon de Heem, 1606–1684), μιας σημαντικής μορφής του χώρου, που πέρασε μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του έχοντας βάση κοντά στα σύνορα με την Αμβέρσα. Εδώ, τα έργα του είναι απεικονίσεις από τα πλάγια που σχηματίζουν μεγάλες, επιμήκεις εικόνες, ασυνήθιστες στον βορρά, αν και ο Χέντα είχε κάνει μερικούς πίνακες με "κατακόρυφη" διάταξη. Οι ζωγράφοι των νεκρών φύσεων είχαν ιδιαίτερα αναπτυγμένη την τάση να αναπτύσσουν "δυναστείες". Υπήρχαν πολλοί με τα επώνυμα "ντε Χέιμ" και "Μπόσχερτ", ο γιος του Χέντα συνέχισε στο ύφος του πατέρα του και ο Κλες ήταν ο πατέρας του Νικολάες Μπέρχεμ.
Μια ιδιαίτερη υποκατηγορία σχηματίζουν οι απεικονίσεις ανθέων, με τους δικούς της εξειδικευμένους ζωγράφους και ήταν, περιστασιακά, η ειδικότητα ορισμένων γυναικών καλλιτεχνών, όπως η Μαρία φαν Οοστερβάικ (Maria van Oosterwyck) και η Ράχελ Ρόις (Rachel Ruysch)
Οι Ολλανδοί ήταν επίσης ηγέτες σε παγκόσμιο επίπεδο σε ζωγραφική σχετική με τη βοτανική και άλλες επιστήμες, δημιουργώντας εικόνες, χαρακτικά και εικονογραφήσεις βιβλίων. Παρά τον έντονο ρεαλισμό στα άνθη, οι πίνακες δημιουργούνταν είτε από προσωπικού επιπέδου σπουδές ή ακόμη και εικονογραφήσεις βιβλίων και μπουμπούκια από πολύ διαφορετικές εποχές περιλαμβάνονταν σταθερά στην ίδια σύνθεση, ενώ τα ίδια λουλούδια επανεμφανίζονταν σε διαφορετικά έργα, όπως γίνεται με τα επιτραπέζια σκεύη. Υπήρχε, επίσης, το στοιχείο του εξωπραγματικού, καθώς μπουκέτα λουλουδιών σε βάζα δεν μπορούσαν να βρίσκονται σε όλα τα σπίτια των μέσων ανθρώπων - ακόμη και οι πολύ πλούσιοι επεδείκνυαν τα λουλούδια ένα προς ένα σε πορσελάνες του Ντελφτ ειδικές για τουλίπες (Tulipiere).
Η ολλανδική παράδοση εν πολλοίς ξεκίνησε με τον Αμπρόσιους Μπόσχερτ (Ambrosius Bosschaert, 1573–1621), Φλαμανδό ζωγράφο που εγκαταστάθηκε στον βορρά κατά τις αρχές της περιόδου και δημιούργησε "δυναστεία": Ο γυναικάδελφός του Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ (Balthasar van der Ast) ήταν πρωτοπόρος ζωγραφίζοντας νεκρές φύσεις με κοχύλια καθώς και λουλούδια. Οι πρώιμοι αυτοί πίνακες είχαν συνήθως λαμπρό φωτισμό, με τα λουλούδια διευθετημένα με σχετικά απλό τρόπο. Από τα μέσα του αιώνα η διευθέτηση αυτή, που μπορεί να αποκληθεί μπαρόκ, συνήθως σε σκούρο φόντο, έγινε πιο δημοφιλής και εκπροσωπείται από έργα του Βίλλεμ φαν Ελστ (Willem van Aelst, 1627–1683). Το είδος αρίστευσε στη Χάγη και στο Άμστερνταμ.
Νεκρά ζώα από κυνήγι και πουλιά που ζωγραφίζονταν ζωντανά αλλά είχαν μελετηθεί νεκρά, ήταν άλλη μια υποκατηγορία, όπως και τα νεκρά ψάρια, βασικό προϊόν διατροφής των Ολλανδών. Ο Άμπραχαμ φαν Μπέγερεν (Abraham van Beijeren) έφτιαξε πολλούς παρόμοιους πίνακες. Οι Ολλανδοί είχαν ενδώσει λιγότερο στο φλαμανδικό ύφος του συνδυασμού μεγάλων αντικειμένων νεκρής φύσης με άλλες κατηγορίες ζωγραφικής - αυτό θα είχε θεωρηθεί δείγμα υπεροψίας σε πορτρέτα - και στη φλαμανδική συνήθεια της συνεργασίας ζωγράφων εξειδικευμένων ζωγράφων στο ίδιο έργο. Αυτό, εν τούτοις, συνέβη μερικές φορές: Ο Φίλιπς Βάουβερμαν κλήθηκε μερικές φορές να "συμπληρώσει" ανθρώπους και άλογα ώστε να μετατραπεί το σκηνικό ενός τοπίου σε σκηνή κυνηγίου ή αψιμαχιών, ενώ οι Άντριεν και Μπέρχεμ φαν ντε Φέλντε για να προσθέσουν ανθρώπους ή ζώα της φάρμας.
Ξένες χώρες
Το Schilderboeck του Κάρελ φαν Μάντερ δεν ήταν μόνον ένας κατάλογος βιογραφιών, αλλά και πηγή συμβουλών για νέους καλλιτέχνες. Γρήγορα έγινε κλασικό πρότυπο έργο για γενιές Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών του 17ου αιώνα. Το βιβλίο συμβούλευε τους καλλιτέχνες να ταξιδεύουν και να επισκεφθούν τα αξιοθέατα στη Φλωρεντία και στη Ρώμη και, μετά το 1640, πολλοί ακολούθησαν τη συμβουλή. Είναι, εν τούτοις, αξιοσημείωτο ότι οι περισσότεροι σημαντικοί σε όλα τα πεδία καλλιτέχνες, όπως οι Ρέμπραντ, Βερμέερ, Χαλς, Στέιν, και Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, όπως και πολλοί άλλοι, δεν πραγματοποίησαν παρόμοιο ταξίδι.
Πολλοί Ολλανδοί και Φλαμανδοί καλλιτέχνες εργάζονταν στο εξωτερικό ή εξήγαν τα έργα τους. Η χαρακτική ήταν επίσης σημαντική εξαγωγική αγορά, μέσω της οποίας ο Ρέμπραντ έγινε διάσημος σε όλη την Ευρώπη. Το "Ολλανδικό Δώρο" προς τον Κάρολο Β΄ της Αγγλίας ήταν διπλωματικό δώρο, το οποίο περιλάμβανε και τέσσερις σύγχρονους ολλανδικούς πίνακες. Η ζωγραφική στην Αγγλία βασιζόταν πολύ στους Ολλανδούς ζωγράφους, με τον Σερ Πέτερ Λέλυ, ακολουθούμενο από τον Σερ Γκόντφρι Νέλλερ (Godfrey Kneller), να πρωτοστατούν στην εξέλιξη του ύφους των πορτρέτων που είχε δημιουργήσει ο Άντονι βαν Ντάικ πριν τον Αγγλικό εμφύλιο πόλεμο. Οι θαλασσογράφοι φαν ντε Φέλντε πατέρας και υιός ήταν από τους καλλιτέχνες που εγκατέλειψαν την Ολλανδία, ύστερα από τη γαλλική εισβολή του 1672, η οποία επέφερε κατάρρευση της αγοράς έργων τέχνης. Οι καλλιτέχνες αυτοί εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο και οι απαρχές της αγγλικής τοπιογραφίας βασίζονται σε λιγότερο διακεκριμένους Ολλανδούς καλλιτέχνες, όπως ο Χέντρικ Ντάνκερτς (Hendrick Danckerts).
Ως Bamboccianti έγιναν γνωστοί οι Ολλανδοί και Φλαμανδοί καλλιτέχνες που εισήγαγαν τη ζωγραφική της καθημερινότητας στην Ιταλία, καθώς ήταν εγκατεστημένοι εκεί. Οι Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ (Jan Weenix) και Μέλχιορ ντ' Οντεκούτερ (Melchior d'Hondecoeter) ειδικεύονταν σε θηράματα και πουλιά, νεκρά ή ζωντανά και ζήτηση για τα έργα τους υπήρχε για τη διακόσμηση εξοχικών κατοικιών και κυνηγετικών περιπτέρων σε ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη. Ο Φρανς Ποστ, τοπιογράφος, και ο Άλμπερτ Έκχαουτ (Albert Eckhout), ζωγράφος νεκρών φύσεων που άρχισε να απεικονίζει μορφές ντόπιων, στάλθηκαν στη βραχύβια αποικία της Ολλανδίας στη Βραζιλία. Οι οικονομικά πιο σημαντικές Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες καλύφθηκαν καλλιτεχνικά σε πολύ μικρότερο βαθμό.
Ζωγράφοι
Στους γνωστότερους Ολλανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα περιλαμβάνονται οι:
Περισσότερο αναλυτικά αναφέρονται στον κατάλογο Ολλανδών ζωγράφων. Λιγότερο διάσημοι, αλλά εξ ίσου σημαντικοί, καλλιτέχνες της περιόδου είναι οι:
Μεταγενέστερη φήμη
Η τρομακτική επιτυχία της ζωγραφικής των Ολλανδών του 17ου αιώνα υποσκέλισε το έργο των επερχόμενων γενεών και κανείς Ολλανδός καλλιτέχνης του 18ου αιώνα - και, υπό αίρεση, και του 19ου, πριν την εμφάνιση του Βίνσεντ βαν Γκογκ - δεν έγινε γνωστός εκτός Ολλανδίας. Ήδη προς τα τέλη της περιόδου οι καλλιτέχνες παραπονιούνταν ότι οι αγοραστές ενδιαφέρονταν περισσότερο για τους αποβιώσαντες παρά για τους ζώντες ζωγράφους.
Αν και μόνο λόγω των τεράστιων ποσοτήτων πινάκων που παράχθηκαν, η ζωγραφική της "Χρυσής Ολλανδικής Εποχής" αποτέλεσε πάντα σημαντικό τμήμα των Συλλογών (ιδιωτικών και μουσειακών) από πίνακες των "Παλαιών Δασκάλων" - όρος που επινοήθηκε τον 18ο αιώνα για να γίνεται αναφορά στους καλλιτέχνες της "Χρυσής Ολλανδικής Εποχής". Μόνο οι πίνακες του Βάουβερμαν, σε παλαιές βασιλικές συλλογές, σήμερα ξεπερνούν τους 60 στην Πινακοθήκη της Δρέσδης και τους 50 στο Μουσείο Ερμιτάζ. Αλλά η φήμη της περιόδου σημείωσε πολλές αλλαγές και μετατοπίσεις έμφασης. Ένας σχεδόν σταθερός παράγοντας ήταν ο θαυμασμός για τον Ρέμπραντ, ειδικά από την περίοδο του ρομαντισμού. Άλλοι καλλιτέχνες επέφεραν δραστικές μεταβολές στις αγοραίες τιμές. Στο τέλος της περιόδου, ορισμένοι ζωγράφοι του Λέιντεν (fijnschilders) είχαν αποκτήσει τεράστια φήμη, αλλά από τα μέσα του 19ου αιώνα άρχισαν να εκτιμώνται περισσότερο τα έργα του ρεαλισμού.
Ο Βερμέερ διασώθηκε από την σχεδόν τέλεια αφάνεια κατά τον 19ο αιώνα, εποχή κατά την οποία ορισμένα από τα έργα του επαν-αποδόθηκαν σε άλλους. Εντούτοις, το γεγονός ότι τόσα πολλά έργα του βρίσκονταν ήδη σε μεγάλες Συλλογές, συχνά έχοντας αποδοθεί σε άλλους καλλιτέχνες, δείχνει ότι η ποιότητα των συγκεκριμένων έργων αναγνωριζόταν, ακόμη και αν το συλλογικό τους έργο παρέμενε άγνωστο. Άλλοι καλλιτέχνες συνέχισαν να ξεχωρίζουν από τη μάζα των λιγότερο γνωστών καλλιτεχνών: Οι τελευταίες και πολύ απλές νεκρές φύσεις του Άντριεν Κοόρτε (Adriaen Coorte) στα 1950 και των τοπιογράφων Γιάκομπους Μανκάνταν (Jacobus Mancadan) και Φρανς Ποστ νωρίτερα.
Οι σκηνές της καθημερινότητας ήταν από μακρού χρόνου δημοφιλείς αλλά σε χαμηλή υπόληψη. Το 1780 ο Οράτιος Γουόλπολ (Horace Walpole) απέρριπτε τον ισχυρισμό ότι "προκαλούν γέλιο το ίδιο με τους πλέον άξεστους χωρικούς". Ο Σερ Τζόσουα Ρέινολντς (Joshua Reynolds), ο κορυφαίος Άγγλος ζωγράφος της ακαδημαϊκής τέχνης του 18ου αιώνα, έκανε ορισμένα αποκαλυπτικά σχόλια επί της ολλανδικής τέχνης. Εντυπωσιάστηκε από την ποιότητα της "Γαλατούς" του Βερμέερ και τη ζωντάνια των πορτρέτων του Χαλς, εκφράζοντας τη λύπη του που δεν είχε "την υπομονή να τα ολοκληρώσει κανονικά" και "θρηνούσε" που ο Στέιν δεν είχε γεννηθεί στην Ιταλία και διαμορφωθεί από την ύστερη Αναγέννηση, ώστε να εκμεταλλευτεί το ταλέντο του με πιο πρόσφορο τρόπο. Μέχρι την εποχή του Ρέινολντς το ηθικοπλαστικό τμήμα της ζωγραφικής της καθημερινότητας δεν ήταν πλέον κατανοητό, ακόμη και στην Ολλανδία. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι αυτό της Πατρικής νουθεσίας του Χέραρντ τερ Μπορχ, όπως ήταν τότε γνωστός ο πίνακας. Επαινέθηκε από τον Γκαίτε και άλλους για τη λεπτότητα της απεικόνισης ενός πατέρα που επιπλήττει την κόρη του. Στην πραγματικότητα για τους περισσότερους (όχι όμως για όλους) ιστορικούς τέχνης, πρόκειται για σκηνή μιας πρότασης σε οίκο ανοχής. Υπάρχουν δύο παραλλαγές του έργου - μια στο Βερολίνο και μια στο Άμστερνταμ - και είναι ασαφές αν το "αποκαλυπτικό νόμισμα" στο χέρι του άνδρα έχει αφαιρεθεί ή βαφεί από πάνω και στις δύο παραλλαγές.
Κατά το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα, ο "προσγειωμένος" ρεαλισμός της ολλανδικής ζωγραφικής ήταν "προτίμηση των Ουίγων" στην Αγγλία και στη Γαλλία είχε συνδεθεί με τον ορθολογισμό που επικρατούσε στην εποχή του Διαφωτισμού και τις φιλοδοξίες για την πολιτική μεταρρύθμιση. Κατά τον 19ο αιώνα, με τον σχεδόν παγκόσμιο σεβασμό για τον ρεαλισμό και την τελική κατάρρευση της ιεραρχίας των θεμάτων, οι τότε σύγχρονοι ζωγράφοι είχαν αρχίσει να "δανείζονται" από τους ζωγράφους της καθημερινότητας τον ρεαλισμό τους και τη χρήση των αντικειμένων για αφηγηματικούς σκοπούς και να ζωγραφίζουν και οι ίδιοι παρόμοια θέματα, με όλες τις κατηγορίες θεμάτων, στις οποίες οι Ολλανδοί είχαν πρωτοπορήσει, να εμφανίζονται σε μεγαλύτερους πίνακες - με εξαίρεση τις νεκρές φύσεις.
Στην τοπιογραφία, οι ιταλικής νοοτροπίας καλλιτέχνες ήταν αυτοί που άσκησαν τη μεγαλύτερη επίδραση και έχαιραν υψηλής εκτίμησης κατά τον 18ο αιώνα, αλλά ο Τζων Κονστέιμπλ ήταν ανάμεσα στους ρομαντικούς εκείνους που τους κατηγόρησαν για έλλειψη φυσικότητας, προτιμώντας τους "τονικούς" και κλασικούς καλλιτέχνες. Στην πράξη και οι δύο ομάδες άσκησαν επίδραση και ήταν δημοφιλείς κατά τον 19ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωγραφική στην Ολλανδία
Αγία Ταβιθά
Η Ταβιθά (αραμαϊκά: טביתא), το οποίο μεταφράζεται στα ελληνική ως Δορκάς, δηλαδή Δορκάδα, Ζαρκάδι, είναι ένα πρόσωπο του 1ου αιώνα μ.Χ. από την Ιόππη (σημερινή Γιάφα) που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων.
Η Ταβιθά ήταν ευκατάστατη, και διακρινόταν για τη φιλανθρωπία και τις ελεημοσύνες της. Αργότερα αρρώστησε και πέθανε. Οι χριστιανοί της εκκλησίας της Ιόππης, έστειλαν δύο άντρες στον Πέτρο, ο οποίος βρισκόταν στα γειτονικά Λύδδα, παρακαλώντας τον να πάει άμεσα στην Ιόππη. Ο Πέτρος αφού προσευχήθηκε, ανέστησε την Ταβιθά. Ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι μεταστράφηκαν στο Χριστιανισμό.
Η Καθολική, η Ορθόδοξη καθώς και η Λουθηρανική Εκκλησία-Σύνοδος του Μιζούρι την τιμούν ως αγία και εορτάζουν τη μνήμη της στις 25 Οκτωβρίου, ενώ άλλες προτεσταντικές εκκλησίες όπως η Ευαγγελική Λουθηρανική και η Επισκοπελιανή, στις 27 Ιανουαρίου.
Υποσημειώσεις
Ταβιθα Ταβιθα Ταβιθα
Ημερολόγιο των Αζτέκων
Το ημερολόγιο των Αζτέκων είναι το ημερολογιακό σύστημα που χρησιμοποιούσαν οι Αζτέκοι και άλλοι προκολομβιανοί λαοί που κατοικούσαν στο κεντρικό Μεξικό. Ανήκει στα μεσοαμερικανικά ημερολόγια και έχει δανειστεί τα βασικά χαρακτηριστικά του από διάφορα αρχαία ημερολόγια της Κεντρικής Αμερικής.
Το ημερολόγιο αυτό αποτελείτο από δύο κύκλους: έναν ημερολογιακό 365 ημερών, ο οποίος μετρούσε τα έτη και λεγόταν σιουποουάλι (xiuhpohualli), και έναν τελετουργικό 260 ημερών, ο οποίος μετρούσε τις ημέρες και λεγόταν τοναλποουάλι (tonalpohualli). Αυτά τα δύο ημερολόγια συνδυασμένα δημιουργούν έναν «αιώνα» 52 ετών, ο οποίος αναφέρεται και ως «ημερολογιακός κύκλος». Το σιουποουάλι, ηλιακό γαρ, θεωρείται πιο πρακτικό και χρησιμοποιούνταν κυρίως για αγροτικές εργασίες, σε αντίθεση με το ιερό τοναλποουάλι, το ημερολόγιο του ιερατείου και των τελετουργιών.
Τοναλποουάλι
Το τοναλποουάλι (σημαίνει «μέτρηση ημερών» στα Νάουατλ) ολοκληρώνει έναν πλήρη κύκλο σε 260 ημέρες και κάθε μέρα αναφέρεται με συνδυασμό δύο ψηφίων: έναν αριθμό από το 1 έως το 13 και ένα από τα είκοσι «σύμβολα ημέρας». Με κάθε καινούργια ημέρα, αυξάνεται κατά ένα τόσο ο αριθμός όσο και το σύμβολο ημέρας - η 1 Κροκόδειλος ακολουθείται από την 2 Άνεμος, την 3 Οικία, την 4 Σαύρα κ.ό.κ. μέχρι την 13 Καλαμιά, στην οποία ολοκληρώνεται ο κύκλος των αριθμών και επανεκκινεί, ενώ ο κύκλων των συμβόλων ημέρας δεν έχει ακόμα εξαντληθεί. Ως εκ τούτου, την 13 Καλαμιά διαδέχεται η 1 Ιαγουάρος, ακολουθεί η 2 Αετός και συνεχίζει αντιστοίχως. Με αυτόν το τρόπο συνεχίζεται η μέτρηση μέχρι την 20η επανεκκίνηση των αριθμών, η οποία ξεκινάει την ημέρα 1 Κουνέλι και ολοκληρώνεται την 13 Λουλούδι. Αυτή είναι η τελευταία ημέρα του τοναλποουάλι, το οποίο διαρκεί 260 ημέρες (20 επανεκκινήσεις 13 αριθμών). Η επόμενη ημέρα, η 1 Κροκόδειλος, είναι η πρώτη της νέας ευθυγράμμισης των δύο κύκλων (της λίστας των αριθμών και των συμβόλων ημέρας).
Σύμβολα ημέρας
Υπάρχει διαφοροποίηση στον σχεδιασμό ή τη χάραξη των συμβόλων, ανάλογα με την πηγή. Στη λίστα που ακολουθεί έχουν χρησιμοποιηθεί οι απεικονίσεις από τον κώδικα Magliabechiano.
Ο Άνεμος και η Βροχή απεικονίζονται με τις μορφές των θεοτήτων που τους κυβερνούν, τον Εέκατλ (Ehēcatl) και τον Τλάλοκ.
Τρεθένας
Οι 260 ημέρες του ιερού ημερολογίου είχαν μοιραστεί σε 20 περιόδους 13 ημερών. Οι ερευνητές συνήθιζαν να αποκαλούν αυτές τις «εβδομάδες» των 13 ημερών τρεθένας (trecenas), από την ισπανική ονομασία του αριθμού δεκατρία (τρέθε, trece) (ο όρος σημαίνει δεκατριάδες στα ισπανικά). Η αρχική ονομασία της στα νάουατλ είναι άγνωστη.
Κάθε τρεθένα παίρνει το όνομά της πρώτη ημέρα της περιόδου, και κάθε μία από τις 20 τερθένας είχε τη δική της θεότητα προστάτη, όπως φαίνεται αναλυτικά στον πίνακα που ακολουθεί:
Veintena (εικοσάδα)· metzli (σελήνη)
Το σιουποουάλι είναι το αζτέκικο ετήσιο ημερολόγιο. Στα Νάουατλ σιούιτλ (xihuitl) σημαίνει έτος, ενώ ποουάλι (pohualli) μέτρηση. Σύμφωνα με αυτή τη μέτρηση, το έτος αποτελείται από 360 «ονομασμένες» ημέρες και 5 χωρίς όνομα (νεμοντέμι, Nemontemi), οι οποίες θεωρούνταν ιδιαίτερα άτυχες. Το έτος διαιρούνταν σε 18 περιόδους των 20 ημερών. Οι Αζτέκοι αποκαλούσαν τη Σελήνη μέτζλι, αλλά δεν γνωρίζουμε την ονομασία των 20-μερων αυτών περιόδων. Αντιθέτως, έχει επικρατήσει η ισπανική περιγραφή τους, εξ ου και η ονομασία βεϊντένα (εικοσάδα στα ισπανικά).
''«Στις παλιότερες εποχές το έτος αποτελούνταν από δεκαοκτώ μήνες, και έτσι το μετρούσαν και οι ιθαγενείς. Αφού οι μήνες τους δεν είχαν πάνω από είκοσι ημέρες ο καθένας, αυτές ήταν όλες οι μέρες σε έναν μήνα, επειδή [οι Αζτέκοι] δεν ακολουθούσαν τη Σελήνη αλλά τις ημέρες· επομένως, το έτος είχε δεκαοκτώ μήνες. Οι μέρες του έτους μετριούνταν σε εικοσάδες.» Από το βιβλίο του Ντιέγκο Ντουράν (1537 - 1588), Book of the Gods and Rites and the Ancient Calendar'' (1579).
Κάθε μία από αυτές τις εικοσαήμερες περιόδους ξεκινούσε την ημέρα σιπάτσλι (κροκόδειλος) με τη διοργάνωση γιορτής. Στον κάτωθι πίνακα παρουσιάζονται οι 18 βεϊντένας. Οι ημερομηνίες που αναφέρονται είναι σχετικές και καταγράφηκαν από τους πρώτους αυτόπτες μάρτυρες των αζτέκικων τελετών. Οι μαρτυρίες του Μπερναδίνο ντε Σααγκούν (Bernardino de Sahagún, 1499 - 1590) προηγούνται των αντίστοιχων του Ντιέγκο Ντουράν κατά μερικών δεκαετιών και θεωρούνται περισσότερο αξιόπιστες, μίας και ήταν πιο κοντά στην πτώση της Τενοτστιτλάν. Και οι δύο φαίνεται να στέκονται στο γεγονός ότι η αρχή του έτους έπαψε να είναι κοινή για τους ιθαγενείς ως αποτέλεσμα της απουσίας της ενωτικής δύναμης που προσέφεραν οι Μεσίκα.
Κατηγορία:Αζτέκοι Αζτεκων
Η Barbie στον Καρυοθραύστη
Η Barbie στον Καρυοθραύστη (Αγγλικά: Barbie in the Nutcracker) είναι ταινία κινουμένων σχεδίων του 2001, σε σκηνοθεσία Όουεν Χάρλεϊ. Η πρώτη ταινία της Μπάρμπι, ήταν Η Μπάρμπι και η Rockers: από αυτόν τον κόσμο το 1987. Η Μπάρμπι στον Καρυοθραύστη είναι η πρώτη ταινία amimation μέσω γραφικών στοιχείων.
Η ιστορία είναι προσαρμοσμένη στο βιβλίο Ο Καρυοθραύστης και ο Βασιλιάς Ποντικός και στη μουσική μπαλέτου του Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι. Η ταινία περιλαμβάνει ένα σημαντικό ποσό των συλλήψεων κίνησης, συμπεριλαμβανομένων των χορών από τα μέλη του New York City Ballet και η χορογραφία από τον Πίτερ Μάρτινς. Επίσης είναι η πρώτη ταινία της Μπάρμπι που διαθέτει φωνή.
Υπόθεση
Η ιστορία ξεκινά με την Μπάρμπι και την μικρή αδελφή της Κέλι λέγοντας της, ότι δεν είναι σε θέση να εκτελέσει μια κίνηση μπαλέτου και φοβάται να πάει στη σκηνή. Η Μπάρμπι της λέει την ιστορία για τον Καρυοθραύστη για να της φτιάξει το κέφι. Η Κλάρα ζει με μαζί με τον παππού της Ντροσελμάγιερ και τον μικρότερο αδελφό της Τόμυ. Την παραμονή των Χριστουγέννων, η οικογένεια δέχεται μια αιφνιδιαστική επίσκεψη από τη ζωηρή θεία Ελίζαμπεθ, η οποία έρχεται φέρνοντας δώρα για την ανιψιά και τον ανιψιό της. Η Κλάρα λαμβάνει έναν Καρυοθραύστη και η θεία Ελίζαμπεθ της λέει ότι στο εσωτερικό του, χτυπάει η καρδιά ενός πρίγκιπα. Ο Τόμυ το έχει πάρει για να παίξει αλλά στον καυγά, σπάει το χέρι του.
Η Κλάρα καταφέρνει να διορθώσει το Καρυοθραύστη και αποκοιμιέται κοντά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Εκείνη ξυπνά για να δει τον Καρυοθραύστη και την καταπολέμηση του Βασιλιά Ποντικού και του στρατού του. Όταν η Κλάρα προσπαθεί να βοηθήσει, ο Βασιλιάς Ποντικός την συρρικνώνει στο μέγεθος του. Ο Καρυοθραύστης αποκαλύπτει ότι έχει ένα μαγεμένο κουφέτο και προσπαθεί να βρει την Ζαχαρωτή Πριγκίπισσα, το μόνο πρόσωπο που μπορεί να τον σταματήσει είναι ο Βασιλιάς Ποντικός. Ακολουθώντας τη συμβουλή η σοφή κουκουβάγια και το ρολόι του παππού, ο Καρυοθραύστης δείχνει στην Κλάρα να τον ακολουθήσει, δεδομένου ότι η Ζαχαρωτή Πριγκίπισσα είναι η μόνη που μπορεί να την κάνει στο αρχικό μέγεθος της.
Η κουκουβάγια δίνει στην Κλάρα ένα μενταγιόν σε σχήμα καρδιάς από ένα στολίδι-χορευτή μπαλέτου. Αυτό το μενταγιόν έχει τη δύναμη να στείλει την Κλάρα πίσω στο σπίτι αφού βρει τη Ζαχαρωτή Πριγκίπισσα. Με αυτό ο Καρυοθραύστης και η Κλάρα ξεκινάνε το ταξίδι τους. Οι δύο τους στο ταξίδι στη γη των Περβένια και στο χωριό Τζίντζερμπέρντ, οι ντόπιοι δείχνουν ότι ο νόμιμος κληρονόμος του θρόνου, είναι ο πρίγκιπας Έρικ, ενώ έχει χαθεί στον απόηχο των προσπαθειών του Βασιλιά Ποντικού να κατακτήσει τον κόσμο. Η Κλάρα και ο Καρυοθραύστης έχουν στοιχεία ότι λείπει πρίγκιπας και ο ίδιος αποκαλύπτει την ανευθυνότητα του. Λόγω της απρόσεχτης στάσης του ο Βασιλιάς Ποντικού, έχει ενεργήσει ώστε να είναι Βασιλιάς μέχρι ο Έρικ (Καρυοθραύστης) να αντιληφθεί τις ευθύνες του.
Μετά τη διέλευση της Θάλασσας των καταιγίδων, η ομάδα έχει φτάσει στο νησί της Ζαχαρωτής Πριγκίπισσας. Όταν η Κλάρα χωρίζεται από την ομάδα, οι οποίοι είναι όλοι φυλακισμένοι από τον Βασιλιά Ποντικό, κάνει προσπάθειες να ελευθερώσει τους φίλους της. Μετά από την διάσωση, ο Καρυοθραύστης παλεύει μια τελική μάχη με τον Βασιλιά Ποντικό. Ο Βασιλιάς Ποντικό παίρνει φαινομενικά πλεονέκτημα σε σχέση με τον καρυοθραύστη, η Κλάρα κάνει άλματα ανάμεσά τους. Ο Βασιλιάς Ποντίκι προσπαθεί να μετατρέψει την Κλάρα σε πιο μικρή, αλλά ο Καρυοθραύστης χρησιμοποιεί το σπαθί του για να εκτρέψει την μαγεία του Βασιλιά Ποντικού πίσω στο Βασιλιά Ποντικό. Ο Βασιλιάς Ποντικός συρρικνώνεται στο μέγεθος ενός ποντικιού και φεύγει στους υπονόμους.
Ο Καρυοθραύστης έχει φαινομενικά τραυματιστεί, η Κλάρα τον φιλάει, τότε αυτός έχει αποκατασταθεί στην πραγματική μορφή του - τον Πρίγκηπα Έρικ, και η Κλάρα, επειδή ήταν σε θέση να σπάσει τα μάγια, αποκαλύπτεται ως την Ζαχαρωτή Πριγκίπισσα. Η Στολή της, μεταμορφώνεται σε ένα όμορφο φόρεμα και ο Έρικ στέφεται Βασιλιάς. Το ζευγάρι έχει αγάπη ανάμεσά του, στο χορό οι πολίτες του κράτους της Περβένια γιορτάζουν τη νίκη τους. Ο Έρικ την ρωτά αν θέλει να επιστρέψουν στην πατρίδα της, αλλά η Κλάρα λέει ότι μέσα από την καρδιά, ότι είναι ήδη εκεί. Ωστόσο, ο συρρικνωμένος Βασιλιάς Ποντίκι κάνει μια τελευταία προσπάθεια για να νικήσει την Κλάρα. Ορμά προς την Κλάρα και κλέβει την καρδιά μενταγιόν σε σχήμα φοράει και την ανοίγει. Η Κλάρα αρχίζει να εξασθενίζει και τελικά εξαφανίζεται. Για τον Έρικ είναι το πιο λυπηρό γεγονός.
Η Κλάρα ξυπνάει το σαλόνι όπου και αποκοιμήθηκε. Βρίσκει το Καρυοθραύστη να λείπει για μια ακόμη φορά. Τρέχει στον παππού της, ο οποίος απορρίπτει για την ιστορία και την φαντασία της. Εκείνη τη στιγμή, η θεία Ελισάβετ επιστρέφει με έναν νεαρό άνδρα που είναι ο Έρικ. Αποκαλύπτοντας ότι είναι ένας φίλος, που ήρθε για το δείπνο και σέρνει τον Παππού Ντροσελμάγιερ και Τόμυ μακριά. Ο Έρικ δίνει πίσω το μενταγιόν και της ζητάει να χορέψουν. Εκείνη απαντά: «Δεν θα μπορούσα να πω« όχι »στο Βασιλιά, και το ζευγάρι μαζί χορεύει βαλς. Η Χιονόσφαιρα δείχνει τον Πρίγκιπα, τώρα Βασιλιά και Ζαχαρωτή Πριγκίπισσα να χορεύουν ευτυχισμένοι στην αυλή του παλατιού. Η ιστορία πηγαίνει πίσω στο Κέλι και την Μπάρμπι. Η Κέλι αντιλαμβάνεται τη σημασία του να μην σταματήσει και να κάνει μία ακόμη προσπάθεια για το μπαλέτο που απλά δεν μπορεί να κάνει. Η Κέλι και η Μπάρμπι χορεύουν με τη μουσική και η Κέλι παίρνει τελικά την απόφαση.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Κούκλες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Barbie (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2001
Παλαιοχώρι Μπότσαρη Ιωαννίνων
Το Παλαιοχώρι είναι ημιορεινό χωριό στην πρώην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 350 μέτρων.
Γεωγραφία - ιστορία
Το Παλαιοχώρι βρίσκεται στους πρόποδες από τα Όρη Σουλίου, δυτικά του Αχέροντα ποταμού και ανήκει γεωγραφικά στην περιοχή Λάκκας Σουλίου. Είναι το χωριό της ιστορικής οικογένειας (φάρας) των Μποτσαραίων, γι΄ αυτό και αναφέρεται ως Παλαιοχώρι Μπότσαρη. Απέχει 58 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Ιωάννινα.
Στη τοθεσία "Kαστρί " υπάρχουν ερείπια αρχαίας ακροπόλεως και στη τοποθεσία "Γκούτρα" αρχαίο νεκροταφείο, τα οποία με την ΥΑ 15794/19-12-1961 - ΦΕΚ 35/Β/2-2-1962 έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία και αρχαιολογικοί χώροι. Σε κοντινή απόσταση έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίου νεκροταφείου.
Διοικητικά
Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, γραμμένη ως Παλαιοχώρι Βότσαρη στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη κοινότητα Παλαιοχωρίου Μπότσαρη που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του δήμου Δωδώνης της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων και σύμφωνα με απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 132 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγων
Το Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγων (Afro-Asian Club Championship) ήταν μια ετήσια διηπειρωτική, διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση, στην οποία αγωνίζονταν η νικήτρια χώρα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Αφρικής με την νικήτρια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ασίας. Διεξήχθη έντεκα φορές από το 1986 ως το 1998. Αν και έφερε την ονομασία "Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα", στην πραγματικότητα ήταν ένας μονός ή διπλός τελικός, για την ανάδειξη του κορυφαίου ποδοσφαιρικού συλλόγου εκτός Ευρώπης και Νότιας Αμερικής, δηλαδή μια διοργάνωση ανάλογη με το ευρωαμερικανικό Διηπειρωτικό Κύπελλο.
Ιστορικό
Οι πρώτες δύο διοργανώσεις, του 1986 και 1987 ήταν μονοί τελικοί και έγιναν στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Στις επόμενες δύο διοργανώσεις (1988, 1989) ο τελικός ήταν διπλός, στις δύο έδρες των φιναλίστ, και έγιναν και αυτές με χρονική υστέρηση, δηλαδή την επόμενη χρονιά. Ακολούθησαν δυο χρονιές (1990, 1991) χωρίς να διεξαχθεί η διοργάνωση και στη συνέχεια συνεχίστηκε κανονικά από το 1992 ως το 1998, με διπλούς τελικούς, χωρίς χρονική υστέρηση εκτός από τους δύο τελικούς του 1998 που έγιναν τον Απρίλιο του 1999.
Στις επτά διοργάνωσεις που ολοκληρώθηκαν, το Αφρο-ασιατικό κύπελλο κατέκτησαν 8 φορές αφρικανικές και 3 φορές ασιατικές χώρες. Οι αιγυπτιακές ομάδες το κατέκτησαν τρεις φορές, περισσότερες από κάθε άλλη χώρα. Η μοναδική ομάδα που κατέκτησε το τρόπαιο δύο φορές ήταν η αιγυπτιακή Ζάμαλεκ Γκίζα.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
NBA
Το ΝΒΑ (National Basketball Association, προφορά: Νάσιοναλ Μπάσκετμπολ Ασοσιέισον, σε ελεύθερη μετάφραση: Εθνική Καλαθοσφαιρική Ομοσπονδία) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης των ΗΠΑ. Απαρτίζεται από 30 δικαιοδόχες ομάδες (29 με έδρα στις ΗΠΑ και μία με έδρα στον Καναδά) και είναι μέλος της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης των ΗΠΑ (USAB), η οποία είναι αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) ως αρμόδια για το άθλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πρωτάθλημα του NBA αποτελεί ένα από τα τέσσερα μεγάλα πρωταθλήματα σε επίπεδο επαγγελματικού αθλητισμού στη Βόρεια Αμερική. Οι παίκτες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα του NBA είναι οι καλύτερα αμειβόμενοι αθλητές του κόσμου, με βάση το μέσο ετήσιο μισθό για κάθε παίκτη.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη στις 6 Ιουνίου του 1946 με την επωνυμία BAA (Basketball Association of America). Ο πρώτος αγώνας στη ιστορία τους NBA έγινε στις 1 Νοεμβρίου 1946 ανάμεσα στους New York Knickerbocker και  Toronto Huskies με τελικό αποτέλεσμα 68-66. Στις 3 Αυγούστου του 1949 μετονομάστηκε σε NBA (National Basketball Association) έπειτα από τη συγχώνευση της BAA με την ανταγωνίστρια της NBL (National Basketball League).
Διαίρεση των ομάδων
Για την καλύτερη διεξαγωγή του πρωταθλήματος οι ομάδες έχουν χωριστεί σε δύο περιφέρειες, την Ανατολική και τη Δυτική. Αυτές με την σειρά τους χωρίζονται σε τρία μικρότερα γκρουπ ομάδων (5). Η Ανατολική Περιφέρεια χωρίζεται στις Atlantic (Ατλαντική), Central (Κεντρική) και Southeast (Νοτιοανατολική) ενώ η Δυτική στις Southwest (Νοτιοδυτική), Northwest (Βορειοδυτική) και Pacific (Ειρηνικού).
Κανονική περίοδος
Μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα, οι ομάδες ξεκινούν τις προπονήσεις στα τέλη Σεπτεμβρίου. Τα προπονητικά στρατόπεδα επιτρέπουν στο προπονητικό επιτελείο να αξιολογήσει τους παίκτες (ειδικά τους πρωτάρηδες), να ανιχνεύσει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της ομάδας, να προετοιμάσει τους παίκτες για την κανονική περίοδο και να καθορίσει το ενεργό ρόστερ 12 ατόμων (και μία λίστα ανενεργών τριών ατόμων) με το οποίο θα ξεκινήσει η κανονική περίοδος. Οι ομάδες έχουν τη δυνατότητα να αναθέσουν παίκτες με λιγότερη από δύο χρόνια εμπειρίας στη NBA G League. Μετά την προπόνηση, πραγματοποιείται σειρά φιλικών παιχνιδιών πριν από την έναρξη. Οι αγώνες πριν από την σεζόν γίνονται μερικές φορές σε πόλεις εκτός του ΝΒΑ, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στο εξωτερικό. Η κανονική περίοδος του ΝΒΑ ξεκινά την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου.
Το ΝΒΑ προγραμματίζει τακτικά αγώνες την ημέρα των Χριστουγέννων από το 1947, αν και τα πρώτα παιχνίδια της Ημέρας των Χριστουγέννων δεν μεταδίδονταν τηλεοπτικά μέχρι το 1983–84. Τα παιχνίδια που παίζονται αυτήν την ημέρα έχουν από τις υψηλότερες ακροαματικότητες της σεζόν.
Τον Φεβρουάριο, η κανονική σεζόν σταματά για να γιορτάσει το ετήσιο παιχνίδι All-Star του NBA. Οι φίλαθλοι ψηφίζουν σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και στο διαδίκτυο και οι κορυφαίοι σε ψήφους ονομάζονται αρχηγοί. Οι ψήφοι των θαυμαστών καθορίζουν τους υπόλοιπους της αρχικής πεντάδας. Οι προπονητές ψηφίζουν για να επιλέξουν τους υπόλοιπους 14 παίκτες. Στη συνέχεια, οι κορυφαίοι σε ψήφους σε κάθε περιφέρεια συντάσσουν τη δική τους ομάδα από μία ομάδα παικτών. Ο κορυφαίος ψηφοφόρος στο πρωτάθλημα κερδίζει την πρώτη επιλογή και ούτω καθεξής. Ο παίκτης με την καλύτερη απόδοση κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού ανταμείβεται με ένα βραβείο MVP του παιχνιδιού. Άλλα αξιοθέατα της διακοπής All-Star περιλαμβάνουν το Rising Stars Challenge (αρχικά Rookie Challenge), όπου οι κορυφαίοι πρώτης χρονιάς παίκτες και οι παίκτες του δεύτερου έτους στο ΝΒΑ παίζουν σε έναν αγώνα, με το τρέχον σχήμα να αντιπαραβάλλει τους Αμερικανούς παίκτες από εκείνους από τον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης το Skills Challenge, όπου οι παίκτες ανταγωνίζονται για να ολοκληρώσουν μια πορεία εμποδίων που αποτελείται από σουτ, πάσα και ντρίμπλες στον ταχύτερο χρόνο, ο Διαγωνισμός Τριών Πόντων, όπου οι παίκτες ανταγωνίζονται για να πετύχουν τον μεγαλύτερο αριθμό γκολ τριών πόντων σε δεδομένο χρόνο, και ο Διαγωνισμός Καρφωμάτων ( NBA Slam Dunk), όπου οι παίκτες ανταγωνίζονται για να βάλουν την μπάλα καρφώνοντας με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο σύμφωνα με τους κριτές. Αυτά τα άλλα αξιοθέατα έχουν διαφορετικά ονόματα που περιλαμβάνουν τα ονόματα των διαφόρων χορηγών που έχουν πληρώσει για δικαιώματα ονομασίας.
Λίγο μετά το διάλειμμα του παιχνιδιού των All-Star είναι η προθεσμία ανταλλαγών, η οποία αναμένεται να πέσει την 16η Πέμπτη της σεζόν (συνήθως τον Φεβρουάριο) στις 15:00 Ανατολική ώρα. Μετά από αυτήν την ημερομηνία, οι ομάδες δεν επιτρέπεται να ανταλλάσσουν παίκτες μεταξύ τους για το υπόλοιπο της σεζόν, αν και ενδέχεται να εξακολουθούν να υπογράφουν και να αφήνουν παίκτες. Οι μεγάλες συναλλαγές συχνά ολοκληρώνονται ακριβώς πριν από την προθεσμία διαπραγμάτευσης, καθιστώντας την ημέρα εκείνη μια ταραχώδη ώρα για τους γενικούς διευθυντές.
Περί τα μέσα Απριλίου, τελειώνει η κανονική περίοδος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αρχίζει η ψηφοφορία για ατομικά βραβεία, καθώς και η επιλογή των τιμητικών ομάδων μετά το πέρας της σεζόν. Το Βραβείο Έκτος Άνδρας της Χρονιάς απονέμεται στον καλύτερο παίκτη που βγαίνει από τον πάγκο (πρέπει να έχει περισσότερα παιχνίδια από τον πάγκο από ό,τι ξεκίνησαν τα πραγματικά παιχνίδια). Το βραβείο Rookie of the Year απονέμεται στον πιο εξαιρετικό παίκτη που αγωνίζεται για πρώτη χρονιά. Το Βραβείο Πιο Βελτιωμένου Παίκτη απονέμεται στον παίκτη που θεωρείται ότι έχει δείξει τη μεγαλύτερη βελτίωση από την προηγούμενη σεζόν. Το βραβείο του αμυντικού παίκτη της χρονιάς απονέμεται στον καλύτερο αμυντικό του πρωταθλήματος. Ο Προπονητής της Χρονιάς απονέμεται στον προπονητή που έχει κάνει τη θετικότερη διαφορά σε μια ομάδα. Το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη απονέμεται στον παίκτη που θεωρείται ο πιο πολύτιμος για (την ομάδα του) εκείνη τη σεζόν και θεωρείται το πιο σημαντικό ατομικό βραβείο.
Πλέι οφ
Τα πλέι οφ του ΝΒΑ ξεκινούν τον Απρίλιο μετά το τέλος της κανονικής περιόδου με τις οκτώ κορυφαίες ομάδες σε κάθε περιφέρεια (σύνολο 16), που ανταγωνίζονται για τον τίτλο του πρωταθλήματος, το Larry O'Brien Championship Trophy. Τα ζεύγη των αντιπάλων γίνονται με αυστηρή σειρά ρεκόρ κανονικής περιόδου.
Έχοντας υψηλότερο ρεκόρ νικών προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα. Δεδομένου ότι ο πρώτος ξεκινά τα πλέι-οφ παίζοντας με τον όγδοο στην κατάταξη, ο δεύτερος παίζει τον έβδομο, ο τρίτος παίζει τον έκτο και ο τέταρτος παίζει τον πέμπτο, έχοντας υψηλότερο ρεκόρ σημαίνει ότι μία ομάδα αντιμετωπίζει μία ασθενέστερη ομάδα στον πρώτο γύρο. Η ομάδα σε κάθε σειρά με το καλύτερο ρεκόρ έχει πλεονέκτημα εντός έδρας, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου γύρου. Πριν το πρωτάθλημα αλλάξει τη μορφή προσδιορισμού των πλέι-οφ για τη σεζόν 2006–07, αυτό σήμαινε ότι, για παράδειγμα, εάν η ομάδα που έλαβε το έκτο ρεκόρ είχε καλύτερο ρεκόρ από την ομάδα με τον τρίτο (λόγω πρωταθλήματος κατηγορίας), ο έκτος θα είχε πλεονέκτημα εντός έδρας, παρόλο που η άλλη ομάδα είχε υψηλότερο βαθμό. Επομένως, η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ κανονικής περιόδου στο πρωτάθλημα έχει εγγυημένο πλεονέκτημα εντός έδρας σε κάθε σειρά που παίζει.
Τα πλέι-οφ ακολουθούν τη μορφή τουρνουά. Κάθε ομάδα παίζει έναν αντίπαλο στη σειρά των καλύτερων από επτά αγώνες, με την πρώτη ομάδα που κερδίζει τέσσερα παιχνίδια να προκρίνεται στον επόμενο γύρο, ενώ η άλλη ομάδα αποκλείεται από τα πλέι-οφ. Στον επόμενο γύρο, η επιτυχημένη ομάδα παίζει ενάντια σε μία άλλη ομάδα που προκρίθηκε από την ίδια περιφέρεια. Όλες εκτός από μία ομάδα σε κάθε περιφέρεια αποκλείονται από τα πλέι-οφ. Σε κάθε γύρο, οι αγώνες του ΝΒΑ ακολούθησαν το πρότυπο 2–3–2, πράγμα που σημαίνει ότι η μία ομάδα είχε εντός έδρας γήπεδο στα παιχνίδια 1, 2, 6 και 7, ενώ η άλλη έπαιζε στην έδρα της στα παιχνίδια 3, 4 και 5.
Ο τελευταίος γύρος των πλέι-οφ, μία από τις επτά καλύτερες σειρές μεταξύ των νικητών και των δύο περιφερειών, είναι γνωστός ως "Τελικοί του ΝΒΑ" και διεξάγεται κάθε χρόνο τον Ιούνιο. Ο νικητής των τελικών του ΝΒΑ λαμβάνει το τρόπαιο του πρωταθλήματος. Κάθε παίκτης και σημαντικός συνεργάτης - συμπεριλαμβανομένων των προπονητών και του γενικού διευθυντή - στη νικήτρια ομάδα λαμβάνει ένα δαχτυλίδι πρωταθλήματος. Επιπλέον, το πρωτάθλημα απονέμει το Bill Russell NBA Finals Most Valuable Player Award στον παίκτη με την καλύτερη απόδοση της σειράς. Το πρωτάθλημα άρχισε να χρησιμοποιεί την τρέχουσα μορφή του, με τις οκτώ κορυφαίες ομάδες σε κάθε περιφέρεια να προχωρούν ανεξάρτητα από την ευθυγράμμιση των τμημάτων, τη σεζόν 2015–16.
Πρώτοι σκόρερ κανονικής περιόδου στην ιστορία του ΝΒΑ
Πηγή: NBA All time leaders
Λογότυπα
Ακολουθούν οι μορφές του λογότυπου με χρονολογική σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Ιξός
Ο ιξός (Viscum album), γνωστός και ως γκι ή γκυ (από το γαλλικό gui), ανήκει στην οικογένεια LORANTHACEAE (Λωρανθίδες) και είναι αειθαλές παράσιτο δέντρων, κυρίως των ελάτων, αλλά και των καστανιών. Το φυτό παράγει έναν λευκό σφαιρικό καρπό από τον οποίο εξάγεται μία κολλητική ύλη. Είναι φυτά που προτιμούν τα κρύα ή δροσερά μέρη. Μπορούν να αναπτυχθούν ακόμη και σε σκιερά μέρη ή ημισκιερές τοποθεσίες, καθώς και σε υγρά, καλά στραγγιζόμενα, γόνιμα εδάφη.
Ιξός εννοιολογικά σημαίνει κόλλα, κολλητική ύλη, ιξεύω: πιάνω πουλιά με τη ξόβεργα και ιξευτής: ο ορνιθήρας. Η επάλειψη μιας βέργας με το πυκνόρρευστο χυμό της ανθοφορούσας ειδικά γαλατσίδας μας δίνει μια άριστη ξόβεργα. Στη βοτανική το είδος του ιξού Viscum album (Ιξός ο λευκός, Βίσκον το λευκόν) παρασιτεί κυρίως στα έλατα.
Αξιοσημείωτες αναφορές
Ο Λουκιανός την φτώχεια την παριστάνει ως ιξώδη και ευκολόπιαστη: «Η πενία δ' έμπαλιν ιξώδης τε και ευλαβής (που πιάνεται εύκολα) και μυρία τά άγκιστρα εκπεφυκότα εξ άπαντος του σώματος έχουσα, ως πλησιάσαντας ευθύς έχεσθαι και μή έχειν ραδίως απολυθήναι»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιξοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
1342 Μπραμπαντία
Η Μπραμπαντία (Brabantia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,061. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά της από το όνομα της ιστορικής περιοχής (επαρχίας) Βραβάντη στο σημερινό Βέλγιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπραμπαντίας εκτιμάται σε 18,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1573. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μπραμπαντία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπραμπαντια
CAL
μικρογραφία|CAL Boeing 747-400F 4X-ICA Η Ισραηλινή εμπορευματική αεροπορική εταιρεία CAL Cargo Air Lines ειδικεύεται στην μεταφορά αλλοιώσιμων τροφίμων και άλλων αγαθών από το Ισραήλ προς την Ευρώπη, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου. Η κύρια βάση της είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion του Τελ Αβίβ. Έχει όμως δευτερεύουσες βάσεις το αεροδρόμιο του Bierset (ΙΑΤΑ:LGG) στην πόλη της Λιέγης (Γαλλία), και το Διεθνές Αεροδρόμιο Σκίπχολ στο Άμστερνταμ.
Ιστορία
Η CAL ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1976 και ξεκίνησε το πτητικό της έργο στις 2 Νοεμβρίου 1976. Ξεκίνησε ως εμπορευματική εταιρεία ναυλωμένων πτήσεων, επινοικιάζοντας αεροσκάφη από την El Al. Ξεκίνησε τις προγραμματισμένες πτήσεις με δικό της αεροσκάφος την 1η Δεκεμβρίου του 1999. Ο Ισραηλινός Όμιλος Αγροτικών Συνεταιρισμών είναι κάτοχος της εταιρείας.
Προορισμοί
Η CAL Cargo Air Lines εκτελεί εμπορευματικές προγραμματισμένες πτήσεις προς (Ιανουάριος 2005): Άμστερνταμ, Λιέγη, Λουξεμβούργο, Νέα Υόρκη και Σικάγο.
Στόλος
Ο στόλος της CAL Cargo Air Lines απαρτίζεταια από 4 αεροσκάφη Boeing 747-200.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Εμπορευματικές αεροπορικές εταιρείες
1532 Ίναρι
Ο Ίναρι (Inari) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,687. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από τη λίμνη Ίναρι , την τρίτη μεγαλύτερη της Φινλανδίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ίναρι εκτιμάται σε 28,10 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0562 ± 0,008. Ο Ίναρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 25 περίπου ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιναρι
278 Παυλίνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Παυλίνας εκτιμάται σε 35 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι πιθανώς C. Η Παυλίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 30 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 ως 120 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παυλινα
Τευμησσός
Η λέξη Τευμησσός μπορεί να αναφέρεται στα εξής θέματα:
T.U.F.F. Puppy
Το T.U.F.F. Puppy είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Butch Hartman για το κανάλι Nickelodeon. Έκανε πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου 2010 και στην Ελλάδα στις 26 Ιουνίου 2012. Ο κύριος χαρακτήρας είναι ένα σκυλί που λέγεται Dudley, ο οποίος εργάζεται στην οργάνωση T.U.F.F. και μαζί με αυτόν είναι η γάτα Kitty Kittsvell. Έχει 60 επεισόδια απ'αυτά τα μισά προβάλλονται στην Αμερική και ο πρώτος κύκλος προβάλλεται στην Ελλάδα, ενώ ο δεύτερος κύκλος προβάλεται στην Ελλάδα από την Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013 στο Nickelodeon Greece.
Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
Ακούστηκαν οι ηθοποιοί
Μετάπτωση
Ο όρος Μετάπτωση μπορεί να αφορά:
Σίδες
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας