cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουρτ Γκέρρον
Υπό ναζιστικό καθεστώς
Ο Γκέρρον έγινε το θέμα τριών ταινιών ντοκιμαντέρ, Prisoner of Paradise (PBS), Kurt Gerrons Karussell και Tracks to Terezín, όπου ο επιζών του Ολοκαυτώματος Χέρμπερτ Τόμας Μαντλ μιλά για τον Κουρτ Γκέρρον ως σκηνοθέτη της ταινίας Theresienstadt. Ein Dokumentarfilm aus dem jüdischen Siedlungsgebiet.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
1662 Χόφμαν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χόφμαν εκτιμάται σε 18 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι Sr (κατά SMASSII). Η Χόφμαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 47 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χοφμαν
Λεωνίδας ο Ρόδιος
Ο Λεωνίδας ήταν διάσημος ολυμπιονίκης δρομέας, που έζησε τον 2ο π.Χ. αιώνα και καταγόταν από τη Ρόδο.
Διακρίθηκε αγωνιζόμενος σε τρία αθλήματα του δρόμου: το στάδιο, τον δίαυλο και τον οπλίτη δρόμο και αναδείχτηκε τριαστής, αφού κατάφερε να τερματίσει πρώτος και στα τρία αθλήματα την ίδια ημέρα. Μνημονεύεται ως ο επιφανέστερος δρομέας από τους αρχαίους συγγραφείς, διότι νίκησε και στα τρία αθλήματα, όχι σε μία, αλλά σε τέσσερις διαδοχικές διοργανώσεις των Ολυμπίων · πιο συγκεκριμένα στην 154η, την 155η, την 156η και την 157η Ολυμπιάδα.
Οι δώδεκα, συνολικά, νίκες του, τον ανέδειξαν ως τον πιο πολυνίκη αθλητή στην ιστορία των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων. Ο Φιλόστρατος ο Αθηναίος αναλύει περισσότερο τον άθλο του κατορθώματος του Λεωνίδα, εξηγώντας πως τα τρία αθλήματα στα οποία πρώτευσε, απαιτούσαν εντελώς διαφορετικά σωματικά χαρακτηριστικά. Το σύνολο των νικών του ξεπεράστηκε μετά από 2.168 χρόνια στους σύγχρονους ολυμπιακούς αγώνες από τον Αμερικανό κολυμβητή Μάικλ Φελπς το 2016, ο οποίος κατέκτησε το 13ο μετάλλιο του στους ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Τριαστές Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του οπλίτη δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1966 ήταν η όγδοη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στην Αγγλία. Με τη συμπλήρωση τότε ενός αιώνα από τη δημιουργία της σύγχρονης έκδοσης του ποδοσφαίρου, η FIFA έκρινε ότι η διοργάνωση έπρεπε δικαιωματικά να γίνει στη χώρα που γέννησε το ποδόσφαιρο.
Πρόεδρος της FIFA ήταν τότε ο σερ Στάνλεϊ Ράους, που έλαβε τα μέτρα του ώστε να ευνοηθεί η εθνική ομάδα της πατρίδας του. Η Αγγλία βρέθηκε σε έναν εύκολο όμιλο και μάλιστα ορίστηκε να δώσει όλους τους αγώνες της στο Στάδιο Γουέμπλεϊ. Ποτέ άλλοτε διοργανώτρια χώρα δεν έτυχε ανάλογης εύνοιας. Επιπλέον, πολλά παράπονα εκφράστηκαν και από παίκτες, κυρίως Νοτιοαμερικανούς για το σκληρό παιχνίδι των Ευρωπαίων (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Πελέ ) που έμεινε ατιμώρητο ή επιεικώς τιμωρημένο από τους διαιτητές που στην πλειοψηφία τους ήταν Ευρωπαίοι. Δημιουργήθηκαν έτσι υποψίες και για ευρωπαϊκή πλεκτάνη για να ξαναγυρίσει το τρόπαιο στη γηραιά ήπειρο (επειδή είχαν προηγηθεί δύο συνεχόμενες κατακτήσεις του τροπαίου από τη Βραζιλία), ενώ τα παράπονα πολλών άλλων ομάδων (κυρίως των Νοτιοαμερικανών), δημοσιογράφων ακόμα και των φωτογράφων ήταν διαρκή. Με αφορμή τα παρασκήνια της διοργάνωσης ο κορυφαίος Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο δημοσίευσε πολύ αργότερα άρθρο του που καταλήγει στο δυσάρεστο συμπέρασμα ότι στο ποδόσφαιρο η εξαπάτηση αποδίδει. Ο μετέπειτα πρόεδρος της FIFA Ζοάο Χαβελάνζε επιπεβαίωσε το γεγονός δεκαετίες αργότερα. Για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία της διοργάνωσης, δεν προκρίθηκε ομάδα της Νότιας Αμερικής στην τετράδα των ημιτελικών.
Για την ιστορία, ήταν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου με αποκλειστικά ασπρόμαυρη τηλεοπτική μετάδοση, ενώ ήταν το πρώτο στο οποίο έγινε έλεγχος ντόπινγκ.
Ιστορική σημασία
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1966 πέρασε στην ιστορία ως ένα από τα συναρπαστικότερα και πλέον αμφιλεγόμενα για τα αμφισβητούμενα γκολ στον τελικό, για τον «Μαύρο Πάνθηρα» της Πορτογαλίας Εουσέμπιο, για δύο τραυματισμούς του ίδιου παίκτη και για τους «τρελούς» Βορειοκορεάτες. Παραλίγο επίσης η διοργάνωση να περάσει στην ιστορία του ποδοσφαίρου και για έναν ακόμα λόγο, όταν δύο μήνες πριν από την έναρξη των αγώνων, το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ κλάπηκε. Το ανακάλυψε λίγες μέρες αργότερα, σε έναν λονδρέζικο κήπο, ο «Πικλς», το σκυλάκι ενός καντηλανάφτη.
Η διοργάνωση βρήκε στο τέλος θριαμβεύτρια τη γηπεδούχο Αγγλία, η οποία έσβησε έτσι τη μεγάλη ντροπή της διοργάνωσης του 1950. Τότε, στη Βραζιλία, οι ερασιτέχνες Αμερικανοί είχαν νικήσει 1-0 τους υπερόπτες Άγγλους και είχαν βυθίσει στη θλίψη την ποδοσφαιρική Αγγλία. Οι υπερήφανοι κάτοικοι του μεγάλου νησιού έψαχναν ευκαιρία να αποκατασταθούν στα μάτια του κόσμου. Και τη βρήκαν στα γήπεδα της "Γηραιάς Αλβιόνος". Με τέσσερις νίκες -δύσκολες οι περισσότερες- έφτασαν στον τελικό, αφού στον ημιτελικό απέκλεισαν με 2-1 την Πορτογαλία, με δύο γκολ του Μπόμπι Τσάρλτον.
Στις 30 Ιουλίου 1966, στο Γουέμπλεϊ, οι Γκόρντον Μπανκς, Τζορτζ Κοέν, Ρέι Γουίλσον, Νόμπι Στάιλς, Τζακ Τσάρλτον, Μπόμπι Μουρ, Τζεφ Χερστ, Μπόμπι Τσάρλτον, Ρότζερ Χαντ, Μάρτιν Πίτερς, παρατάχθηκαν απέναντι στους Δυτικογερμανούς, Χανς Τιλκόφσκι, Καρλ Χάιντς Σνέλινγκερ, Χορστ-Ντίτερ Χέτγκες, Φραντς Μπεκενμπάουερ, Βίλι Σουλτς, Βόλφγκανγκ Βέμπερ, Χέλμουτ Χάλερ, Ούβε Ζέελερ, Ζίγκφριντ Χελντ, Βόλφγκανγκ Όβερατ, Λόταρ Έμεριχ (που στον ημιτελικό είχαν νικήσει με 2-1 τη Σοβιετική Ένωση), έχοντας ανάμεσά τους τους "άρχοντες" του μεγάλου τελικού. Δύο από τους τελευταίους, ο Ελβετός διαιτητής Γκότφριντ Ντινστ και ο Σοβιετικός επόπτης Μπαχράμοφ έπειτα από σχεδόν 2,5 ώρες έγιναν οι πρωταγωνιστές του τελικού. Ήταν το 101' (δηλαδή το 11' της παράτασης, 2-2 ο κανονικός αγώνας, με τέρματα των Χάλερ στο 12', Χερστ στο 18', Πίτερς στο 78' και Βέμπερ στο 90'), όταν ο Τζεφ Χερστ σούταρε από μακριά. Η μπάλα προσέκρουσε στο οριζόντιο δοκάρι, αναπήδησε κατακόρυφα προς τα κάτω, έπεσε πάνω στη γραμμή του τέρματος των Δυτικογερμανών και απομακρύνθηκε. Ο διαιτητής αμφιταλαντεύτηκε. Ο επόπτης δεν έδειξε σέντρα. Ο Ντινστ τον συμβουλεύτηκε, κατόπιν πίεσης των Άγγλων και τελικώς ο επόπτης υπέδειξε γκολ και 3-2. Ακόμη και σήμερα δεν έχει δοθεί κατηγορηματική απάντηση. Πάντως, δεκαετίες αργότερα, φοιτητές του Κέιμπριτζ με ηλεκτρονικό υπολογιστή συμπέραναν ότι η μπάλα δεν είχε περάσει ολόκληρη τη γραμμή. Ακριβώς στη λήξη της παράτασης (120') ο Χερστ σημείωσε και άλλο γκολ και 4-2, και η Αγγλία του Αλφ Ράμσι γιόρτασε τη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας της. Ο αρχηγός Μπόμπι Μουρ πήρε το τρόπαιο από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και το 1950 ξεχάστηκε, έστω και πρόσκαιρα.
Το 1966 δεν ξεχάστηκε, όμως, για την Ιταλία των Σάντρο Ματσόλα, Τζάνι Ριβέρα, Τζατσίντο Φακέτι, Ενρίκο Αλμπερτόζι, Ταρτσίζιο Μπούργκνιτς κ.α. Στο Μίντλεσμπρο, έγινε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του θεσμού. Η 19η Ιουλίου του 1966 σήμανε για την ποδοσφαιρική Ιταλία ό,τι η 29η Ιουνίου του 1950 για την Αγγλία. Η Βόρεια Κορέα με τέρμα του Πακ Ντου Ικ, νίκησε 1-0 την Ιταλία, αποκλείοντάς την από τον πρώτο γύρο και στέλνοντας πρόωρα τους Ιταλούς στην πατρίδα τους. Αποδοκιμασίες, ειρωνείες και σάπια λαχανικά περίμεναν τους «ατζούρι» στην πατρίδα τους. Οι Βορειοκορεάτες, που ήταν και η παρθενική τους εμφάνιση σε Παγκόσμιο Κύπελλο, φάνηκαν ορεξάτοι και για νέα έκπληξη στον προημιτελικό. Στις 23 Ιουλίου, προηγήθηκαν στο 24' με 3-0 της Πορτογαλίας των Εουσέμπιο, Κολούνα, Σιμόες, Τόρες και Αουγκούστο. Αλλά στη συνέχεια, τέσσερα γκολ του Εουσέμπιο και ένα του Αουγκούστο οδήγησαν την ομάδα τους στα ημιτελικά (5-3). Η Πορτογαλία στις 28 Ιουλίου νίκησε 2-1 τη Σοβιετική Ένωση στον μικρό τελικό και αναδείχθηκε τρίτη.
Ο άτυχος της διοργάνωσης (όπως και στην προηγούμενη) ήταν ξανά ο Πελέ. Τραυματίστηκε στην πρεμιέρα από τον Βούλγαρο Ζέτσεφ, ενώ είχε σημειώσει ένα γκολ (το μοναδικό που έβαλε στη διοργάνωση αυτή) και μία εβδομάδα αργότερα τραυματίστηκε πάλι από τον Πορτογάλο Μοράις, ο μάλιστα οποίος δεν αποβλήθηκε παρά το αντιαθλητικό μαρκάρισμα σε ένα από τα σημαντικότερα λάθη στην ιστορία της διοργάνωσης. Η προηγούμενη παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο μετά από δύο ήττες, η πρώτη από την Ουγγαρία, που διέκοψε την ακολουθία των 13 συνεχόμενων αήττητων αγώνων σε Παγκόσμια Κύπελλα (επίδοση ρεκόρ που παραμένει) και η δεύτερη με 3-1 από την Πορτογαλία, που είχε τον Εουσέμπιο, που με δύο προσωπικά γκολ οδήγησε την Πορτογαλία στον θρίαμβο αυτό και τελικά στην τρίτη θέση της διοργάνωσης.
Επιλογή Διοργανωτή
Για την διοργάνωση του 1966 δήλωσαν ενδιαφέρον 3 χώρες. Οι 3 χώρες ήταν η Αγγλία, η Δυτική Γερμανία και η Ισπανία. Πριν την διαδικασία της ψηφοφορίας, η Ισπανία απέσυρε την υποψηφιότητα της. Στην τελική ψηφοφορία που έγινε στην Ρώμη, η Αγγλία κατάφερε να συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους και να κερδίσει την διοργάνωση
Προκριματικά
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 συμμετείχαν 74 εθνικές ομάδες και διαγωνίστηκαν για τις 16 θέσεις που δόθηκαν για την τελική φάση των Μουντιάλ. Οι 2 από τις 16 θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Βραζιλία και την Αγγλία ως διοργανώτρια χώρα. Στα προκριματικά αρνήθηκαν να συμμετάσχουν οι χώρες της Αφρικής που μποϊκόταραν την διοργάνωση λόγω της απόφασης της ΦΙΦΑ να συμμετάσχουν σε κοινά προκριματικά με την Ασία και την Ωκεανία όπου θα δικαιούνταν μόλις μία θέση και οι 3 ήπειροι μαζί. Για πρώτη φορά στην τελική φάση συμμετείχαν η Βόρεια Κορέα και η Πορτογαλία
Οι ομάδες
Οι 16 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ του 1966 ήταν οι εξής:
600px
Στάδια
Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 8 στάδια
Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966
Στον τελικό μπροστά σε 100.000 θεατές, στο Γουέμπλεϊ, ο Χέλμουτ Χάλερ στο 12' άνοιξε το σκορ για τους Δυτικογερμανούς, αλλά 6 λεπτά αργότερα ο Τζεφ Χερστ ισοφάρισε για την Αγγλία και στο 78' ο Πίτερς έκανε το 2-1 για τους διοργανωτές. Και ακριβώς στο 90' ενώ απέμεναν δευτερόλεπτα για το σφύριγμα της λήξης, εκτέλεση φάουλ του Έμεριχ, κεφαλιά του Χελντ, προβολή του Βέμπερ και 2-2 για τη Δυτική Γερμανία, και το Γουέμπλεϊ σίγησε. Για πρώτη φορά ύστερα από 32 χρόνια, ο τελικός θα κρινόταν στην παράταση.
Η φάση του 101' έμεινε στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία. Από σουτ του Χερστ, η μπάλα προσέκρουσε στο οριζόντιο δοκάρι, αναπήδησε κατακόρυφα προς τα κάτω, έπεσε πάνω στη γραμμή του τέρματος των Δυτικογερμανών και απομακρύνθηκε. Ο Ελβετός διαιτητής Ντινστ δίστασε. Έτρεξε στον Σοβιετικό επόπτη Μπαχράμοφ που ανέλαβε την ευθύνη. Κατά τη γνώμη του, η μπάλα είχε περάσει ολόκληρη τη γραμμή. Η Αγγλία προηγήθηκε με 3-2. Μετά από αυτό, οι Δυτικογερμανοί κατέρρευσαν ψυχολογικά και ο Χερστ στο 120' έκανε το 4-2, για να γίνει ο πρώτος και μοναδικός ποδοσφαιριστής που πέτυχε τρία γκολ σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πανευτυχείς οι Άγγλοι διεθνείς παρέλαβαν από τα χέρια της βασίλισσας Ελισάβετ το βαρύτιμο έπαθλο. Όταν μελετήθηκε το βίντεο του τελικού για να πιστοποιηθεί κατά πόσο ήταν έγκυρο το τρίτο γκολ της Αγγλίας, διαπιστώθηκε ότι συζητήσιμη ήταν η εγκυρότητα και των τριών γκολ του Χερστ. Το πρώτο γκολ το πέτυχε με κεφαλιά ύστερα από φάουλ που εκτελέστηκε τη στιγμή που ο διαιτητής ακόμα τοποθετούσε στο τείχος τους Δυτικογερμανούς παίκτες. Στο δεύτερο γκολ του, η μπάλα δεν είχε ολόκληρη περάσει τη γραμμή της εστίας, ενώ το τρίτο του (και 4ο της Αγγλίας) σημειώθηκε σε μία στιγμή που έπρεπε να είχε διακοπεί ο αγώνας, αφού τρεις φίλαθλοι είχαν εισβάλει στο γήπεδο.
Κύριλλος (όνομα)
Κύριλλος είναι ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό) προσώπου.
Ετυμολογία
Από το μεταγενέστερο αγιωνύμιο Κύριλλος, που προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη Κύριος.
Διάδοση του ονόματος
Το όνομα οφείλει τη διάδοσή του στον μοναχό άγιο Κύριλλο ο οποίος, μαζί με τον αδελφό του επίσης μοναχό Μεθόδιο, διέδωσε το χριστιανισμό στους σλαβικούς λαούς και επινόησε το αλφάβητο της σλαβικής γραφής, τα κυριλλικά. Σήμερα το όνομα χρησιμοποιείται κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) από μοναχούς και ιερείς.
Θηλυκοί τύποι
Κυρίλλα
Κυριλλία, Κυρίλλη
Ονομαστική γιορτή
Στις 18 Ιανουαρίου, Κυρίλλου Αλεξανδρείας.
11 Μαΐου [Π.Η. 24 Μαΐου] (Ορθόδοξη Εκκλησία), Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου.
14 Φεβρουαρίου (Σημερινή Καθολική Εκκλησία), 5 Ιουλίου (Ρωμαιοκαθολικό Ημερολόγιο 1880-1886), 7 Ιουλίου (Ρωμαιοκαθολικό Ημερολόγιο 1887-1969), 5 Ιουλίου (Ρωμαιοκαθολική Τσεχία και Σλοβακία), Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα
Λοσαρτάνη
Η λοσαρτάνη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Cozaar μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης. Χρησιμοποιείται επίσης για διαβητική νεφρική νόσο, καρδιακή ανεπάρκεια και διόγκωση της αριστερής κοιλίας. Λαμβάνεται από το στόμα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο του ή μαζί με άλλα φάρμακα για την αρτηριακή πίεση. Ενδέχεται να απαιτούνται έως και έξι εβδομάδες για να εμφανιστεί η πλήρης δράση.
Η λοσαρτάνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1986 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1995. Είναι στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Διατίθεται ως γενικό φάρμακο. Το 2017, ήταν το ένατο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 51 εκατομμύρια συνταγές. Διατίθεται μια έκδοση σε συνδυασμό με την υδροχλωροθειαζίδη και, το 2017, ήταν η 67η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από έντεκα εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η λοσαρτάνη χρησιμοποιείται για την υπέρταση, συμπεριλαμβανομένων ατόμων με υπερτροφία της αριστερής κοιλίας (διευρυμένος καρδιακός μυς) και νεφρική δυσλειτουργία σε ασθενείς με διαβήτη τύπου II. Μπορεί επίσης να καθυστερήσει την πρόοδο της διαβητικής νεφροπάθειας. Είναι κατάλληλος φαρμακολογικός παράγοντας για τη μείωση της εξέλιξης της νεφρικής νόσου σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, υπέρταση και μικρολευκωματινουρία (> 30 mg / 24 ώρες) ή πρωτεϊνουρία (> 900 mg / 24 ώρες).
Παρενέργειες
Οι πιο συχνές παρενέργειες της λοσαρτάνης σε ενήλικες είναι λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, ζάλη και πόνος στην πλάτη. Τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 και νεφρική νόσο μπορεί να παρουσιάσουν διάρροια, κόπωση, χαμηλή αρτηριακή πίεση, χαμηλή γλυκόζη στο αίμα, αυξημένο κάλιο, πόνο στο στήθος ή αλλεργική αντίδραση. Η λοσαρτάνη δεν πρέπει να λαμβάνεται από άτομα που είναι διαβητικά και λαμβάνουν αλισκιρένη. Μπορεί να εμφανιστεί αναιμία, λόγω αναστολής του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης. Όπως και με άλλους αναστολείς των υποδοχέων της αγγειοτασίνης, η λοσαρτάνη μπορεί να βλάψει το ήπαρ, αν και αυτό το φαινόμενο φαίνεται να είναι σπάνιο. Μπορεί να εμφανιστούν ανισορροπίες ηλεκτρολυτών σε άτομα με νεφρικά προβλήματα που λαμβάνουν λοσαρτάνη. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες δεν διαφέρουν ανάλογα με το φύλο, την ηλικία ή τη φυλή.
Εγκυμοσύνη
Τον Οκτώβριο του 2014, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) εξέδωσε προειδοποίηση ότι η λοσαρτάνη μπορεί να προκαλέσει εμβρυϊκή τοξικότητα και θα πρέπει να διακοπεί μόλις εντοπιστεί εγκυμοσύνη. Η χρήση λοσαρτάνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε εμβρυϊκό τραυματισμό ή θάνατο.
Υπερβολική δόση
Η υπερδοσολογία πιθανότατα θα είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της αρτηριακής πίεσης, η οποία θα μπορούσε να εκδηλωθεί ως αυξημένος καρδιακός ρυθμός, ζάλη, αίσθημα ελαφριάς κεφαλής ή απώλεια συνείδησης. Μελέτες ποντικών έδειξαν ότι η θνησιμότητα εμφανίστηκε σε δόσεις περίπου 44 έως 170 φορές μεγαλύτερες από τη μέγιστη συνιστώμενη δόση μετά την προσαρμογή του βάρους των ποντικών.
Αλληλεπιδράσεις
Η λοσαρτάνη μπορεί να έχει ανεπιθύμητες αλληλεπιδράσεις με τη φαινοβαρβιτάλη, τη ριφαμπίνη ή τη φλουκοναζόλη, πιθανόν αναστέλλοντας τη δράση της στη μείωση της αρτηριακής πίεσης.
Μηχανισμός δράσης
Η λοσαρτάνη είναι ένας επιλεκτικός, ανταγωνιστικός ανταγωνιστής υποδοχέα αγγειοτασίνης II τύπου 1 (ΑΤ1), μειώνοντας τις αποκρίσεις των τελικών οργάνων στην αγγειοτασίνη II. Η χορήγηση της λοσαρτάνης οδηγεί σε μείωση της συνολικής περιφερειακής αντίστασης (μεταφορτίο) και της καρδιακής φλεβικής επιστροφής (προφορτίο). Όλες οι φυσιολογικές επιδράσεις της αγγειοτασίνης II, συμπεριλαμβανομένης της απελευθέρωσης αλδοστερόνης, ανταγωνίζονται παρουσία λοσαρτάνης. Η μείωση της αρτηριακής πίεσης συμβαίνει ανεξάρτητα από την κατάσταση του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης. Ως αποτέλεσμα της χορήγησης λοσαρτάνης, η δραστηριότητα της ρενίνης στο πλάσμα αυξάνεται λόγω της αφαίρεσης της ανατροφοδότησης της αγγειοτασίνης II. Η ρενίνη απελευθερώνεται από τα νεφρά όταν υπάρχει μειωμένη νεφρική αρτηριακή πίεση, συμπαθητική ενεργοποίηση ή αυξημένη παροχή νατρίου στο απομακρυσμένο νεφρικό σωληνάριο. Η ρενίνη δρα στη συνέχεια μετατρέποντας το αγγειοτασινογόνο σε αγγειοτασίνη Ι. Το ένζυμο μετατροπής αγγειοτασίνης (ACE) μετατρέπει την αγγειοτασίνη I σε αγγειοτασίνη II. Η αγγειοτασίνη II προκαλεί αγγειοσυστολή και απελευθέρωση αλδοστερόνης. Η αλδοστερόνη χρησιμεύει για τη συγκράτηση νατρίου από το περιφερικό νεφρικό σωληνάριο. Η κατακράτηση νατρίου οδηγεί τελικά σε αυξημένη αρτηριακή πίεση. Επομένως, η χρήση ανταγωνιστών του υποδοχέα της αγγειοτασίνης II όπως η λοσαρτάνη έχει ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της κατάντη επίδρασης της ρενίνης, της αγγειοτασίνης II και τελικά τη μείωση της αρτηριακής πίεσης.
Καλάμαι
Οι Καλάμαι ήταν αρχαία κώμη της Λακωνικής.
Μετά την εγκατάσταση των Σλάβων στις ορεινές περιοχές του Ταϋγέτου, η περιοχή η οποία σήμερα ανήκει στον Νομό Μεσσηνίας, μετονομάστηκε σε Γιάνιτζα (ή Γιάνιτσα) και πρόσφατα σε Ελαιοχώριον ή Ελαιοχώρι. Με βάση επιγραφικά ευρήματα το Ελαιοχώρι, μάλλον ταυτίζεται με την αρχαία κώμη Καλάμαι όπως προκύπτει από τα ευρήματα στο κάστρο του Ελαιοχωρίου και στη θέση Περιβολάκια.
Η Καλαμάτα ταυτίζεται με τις αρχαίες Φαρές ή Φηρές. Από την παραλία Καλαμάτας ως την συνοικία Περιβολάκια της Γιάνιτσας, διάφορες θέσεις με νερά και βλάστηση θα μπορούσαν να συσχετισθούν με το αναφερόμενο άλσος του "Καρνείου" Απόλλωνα ευρισκόμενο σε μικρή απόσταση από τις Φαρές.
Στα "Μεσσηνιακά - Ηλειακά" του Παυσανίου "Ελλάδος περιήγησις" (ιν. 31.3) αναφέρεται: "Έστι δε εν τη μεσογαίω κώμη Καλάμαι, και Λίμναι χωρίον ...".
Ο Πολύβιος (Ιστορ. Ε') αναφέρει: "Λυκούργος δ' εξορμήσας τας μεν Καλάμας, χωρίον τι των Μεσσηνίων, προδοσία μετέσχε, μετά δε ταύτα προήγε σπεύδων συμμίξαι τοις Αιτωλοίς".
Εσμεράλδα (αποσαφήνιση)
Το όνομα Εσμεράλδα μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ιστορία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Παναθηναϊκού (2000-2009)
Η δεκαετία του 2000 ήταν από τις χειρότερες στην ιστορία του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού από πλευράς συγκομιδής τίτλων. Το 2000 αποχώρησε από την προεδρία και τη διοίκηση του συλλόγου ο Γιώργος Βαρδινογιάννης. Η ομάδα τα επόμενα χρόνια κατέκτησε μόνο το νταμπλ την περίοδο 2003–04. Παρά την κακή πορεία του στις εγχώριες διοργανώσεις, ο Παναθηναϊκός παρέμεινε ο καλύτερος εκπρόσωπος του ελληνικού ποδοσφαίρου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπου είχε τις περισσότερες επιτυχίες από τις ελληνικές ομάδες και συνέχισε την καλή παράδοση που έχει δημιουργήσει στις ευρωπαϊκές του εμφανίσεις από τη δεκαετία του 1970.
Πορεία στο πρωτάθλημα
Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε μόνο ένα πρωτάθλημα στη διάρκεια της δεκαετίας, την αγωνιστική περίοδο 2003–04. Τις υπόλοιπες χρονιές, στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, τερμάτισε πέντε φορές δεύτερος (τις δύο από αυτές μετά τη διαδικασία των play off) και τρεις τρίτος. Από αυτές τις χρονιές καλύτερη ήταν η περίοδος 2002–03 που ισοβάθμησε στο τέλος του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό αλλά έχασε το πρωτάθλημα γιατί υστερούσε στους μεταξύ τους αγώνες και χειρότερη ήταν η περίοδος 2006–07 που τερμάτισε 17 βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό. Ο Παναθηναϊκός σημείωσε την καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα την περίοδο 1999–2000 με 92 γκολ ενώ η καλύτερη αμυντική του επίδοση ήταν 18 γκολ, κάτι που πέτυχε τέσσερις φορές.
Κύπελλο Ελλάδας
Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε μόνο ένα κύπελλο τη δεκαετία του 2000. Αυτό ήταν την περίοδο 2003–04, νικώντας στον τελικό τον Ολυμπιακό με σκορ 3–1. Στον τελικό κατάφερε να φτάσει άλλη μία φορά, την περίοδο 2006–07 όπου ηττήθηκε από τη Λάρισα με σκορ 2–1. Τις υπόλοιπες χρονιές δεν κατάφερε να προχωρήσει πέρα από τα προημιτελικά. Μέχρι τα προημιτελικά έφτασε την περίοδο 2000–01 που αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό, την περίοδο 2002–03 που αποκλείστηκε από το Αιγάλεω, και την περίοδο 2008–09 που αποκλείστηκε από τον Πανσερραϊκό. Προώρους αποκλεισμούς από τη φάση των 16 είχε την περίοδο 1999–2000 που αποκλείστηκε από τον Άρη, την περίοδο 2001–02 που αποκλείστηκε από τον Ηρακλή, την περίοδο 2004–05 που αποκλείστηκε από την ΑΕΚ και την περίοδο 2007–08 που αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό. Χειρότερη ήταν η πορεία του την περίοδο 2005–06 που αποκλείστηκε από τη φάση των 32 από τον Εργοτέλη.
Ευρωπαϊκή πορεία
Ο Παναθηναϊκός συνέχισε και τη δεκαετία του 2000 την παράδοση των καλών εμφανίσεων στους Ευρωπαϊκούς αγώνες καθώς ήταν η ελληνική ομάδα με την καλύτερη παρουσία. Ήταν η μοναδική ελληνική ομάδα που κατάφερε να φτάσει μέχρι την προημιτελική φάση και μάλιστα δύο φορές. Την περίοδο 2001–02 έφτασε στην προημιτελική φάση του Champions League τερματίζοντας πρώτος στον αρχικό όμιλο, με αντιπάλους, την Άρσεναλ, τη Μαγιόρκα και την ΦΚ Σάλκε 04 και δεύτερος στον επόμενο όμιλο, με αντιπάλους τη Ρεάλ Μαδρίτης, την Πόρτο και τη Σπάρτα Πράγας. Στα προημιτελικά αποκλείστηκε από την Μπαρτσελόνα με νίκη 1–0 και ήττα 3–1. Χάρη στα εκπληκτικά αποτελέσματα και την παρουσία του στη διοργάνωση, ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε ως η καλύτερη ομάδα στον κόσμο για το μήνα Σεπτέμβριο του 2001 από την IFFHS (International Federation of Football History & Statistics), ένα μοναδικό επίτευγμα που ο Παναθηναϊκός είναι η μοναδική ελληνική ομάδα που το κατέχει. Την επόμενη χρονιά έφτασε στα προημιτελικά του κυπέλλου UEFA όπου αποκλείστηκε από την Πόρτο με νίκη 1–0 στην Πορτογαλία και ήττα στη Λεωφόρο με 2–0 στην παράταση.
Συνολικά ο Παναθηναϊκός συμμετείχε όλες τις χρονιές της δεκαετία στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στο Champions League αγωνίστηκε έξι φορές. Εκτός από την περίοδο 2001–02 που έφτασε στα προημιτελικά άλλες δύο φορές έφτασε μέχρι τη φάση των δεκαέξι, την περίοδο 2000–01 και την περίοδο 2008–09. Τρίτος στη φάση των ομίλων, οπότε και συνέχισε στο κύπελλο UEFA, τερμάτισε δύο φορές, την περίοδο 2003–04 και 2004–05 ενώ τελευταίος στον όμιλό του τερμάτισε μόνο τη χρονιά 2005–06. Η χρονιά αυτή που συνοδεύτηκε και από βαριές ήττες από την Μπαρτσελόνα και τη Βέρντερ Βρέμης αποτελεί τη χειρότερη Ευρωπαϊκή πορεία του Παναθηναϊκού στη διάρκεια της δεκαετίας.
Σύνθεση και μεταγραφές
Ο Παναθηναϊκός στο πρώτο μισό της δεκαετίας στηρίχθηκε κυρίως σε Έλληνες παίκτες, οι οποίοι αποτελούσαν τον βασικό κορμό της ομάδας. Σημαντικότεροι Έλληνες παίκτες που αγωνίστηκαν αυτή την περίοδο στον Παναθηναϊκό ήταν ο Γιώργος Καραγκούνης, ο Άγγελος Μπασινάς, ο Αντώνης Νικοπολίδης, ο Γιούρκας Σεϊταρίδης (αποκτήθηκε το 2001 από τον ΠΑΣ Γιάννενα), ο Τάκης Φύσσας, ο Σωτήρης Κυργιάκος, ο Γιάννης Γκούμας, ο Νίκος Λυμπερόπουλος και ο Μιχάλης Κωνσταντίνου (αποκτήθηκε το 2001 από τον Ηρακλή). Σημαντικότερες μεταγραφές ξένων παικτών αυτή την περίοδο ήταν του ΠορτογάλουΠάουλο Σόουζα και του Κροάτη Γκόραν Βλάοβιτς.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας ο Παναθηναϊκός είχε τελείως διαφορετική σύνθεση. Από τους Έλληνες παίκτες που αποτελούσαν τον κορμό της ομάδας την πρώτη πενταετία της δεκαετίας είχε απομείνει μόνο ο Γκούμας. Την περίοδο αυτή σημαντικότερες μεταγραφές του Παναθηναϊκού ήταν οι Ιγκόρ Μπίσκαν και Φλάβιο Κονσεϊσάο που ήρθαν στον Παναθηναϊκό το 2005, ο Εσεκιέλ Γκονσάλες, ο Αντρέας Ίβανσιτς, ο Ζιλμπέρτο Σίλβα και από την εγχώρια αγορά ο Δημήτρης Σαλπιγκίδης. Επίσης στον βασικό κορμό της ομάδας συμμετείχαν οι Έλληνες παίκτες, Αλέξανδρος Τζόρβας, Λουκάς Βύντρα, Αλέξανδρος Τζιόλης και Νίκος Σπυρόπουλος.
Προπονητές
Από τους πολλούς προπονητές που πέρασαν από τον Παναθηναϊκό τη δεκαετία του 2000 όλοι είχαν σύντομη παρουσία που σπάνια ξεπερνούσε τη μία σεζόν. Οι μόνοι που κατάφεραν να παραμείνουν για περισσότερο από ένα χρόνο στον πάγκο του Παναθηναϊκού ήταν ο Ιτζάκ Σουμ και Αλμπέρτο Μαλεζάνι που παρέμειναν για διάστημα λίγο μεγαλύτερο του ενός έτούς. Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 1999-2000 με προπονητή τον Γιάννη Κυράστα, τον οποίο διαδέχτηκε ο Άγγελος Αναστασιάδης την περίοδο 2000-01. Ο τελευταίος δεν παρέμεινε όλη τη χρονιά και αντικαταστάθηκε από τον Στράτο Αποστολάκη. Ο Κυράστας επανήλθε στις αρχές της περιόδου 2001-02 αλλά αντικαταστάθηκε στα μέσα της χρονιάς από τον Σέρτζιο Μαρκαριάν. Την περίοδο 2002-03 ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με προπονητή τον Φερναντο Σάντος ο οποίος αποχώρησε από τις αρχές της χρονιάς μετά από ένα πολύ κακό ξεκίνημα και τον διαδέχτηκε ο Σέρτζιο Μαρκαριάν που κάθησε για δεύτερη φορά στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε προπονητής ο Ιτζάκ Σουμ που κατάφερε να κατακτήσει του μοναδικούς τίτλους του Παναθηναϊκού μέσα στη δεκαετία. Την επόμενη χρονιά ο Σουμ λόγω διαφωνίας με τη διοίκηση αποχώρησε από τις πρώτες αγωνιστικές και το πρωτάθλημα ολοκλήρωσε ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι. Ο τελευταίος παρέμεινε προπονητής του Παναθηναϊκού και την επόμενη χρονιά την οποία ολοκλήρωσε. Την περίοδο 2006-07 ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με προπονητή τον Χανς Μπάκε και ολοκλήρωσε τη χρονιά με τον Βίκτορ Μουνιόθ ενώ τις επόμενες δύο χρονιές κάθησαν στον πάγκο του Παναθηναϊκού οι Ζοσέ Πεσέιρο και Χενκ Τεν Κάτε.
Παραπομπές
Παναθηναϊκός 2000 Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)
Λονκοσόν
Το Λονκοσόν (γαλλικά: Longcochon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουστάρ (γαλλικά: Couchetards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιερό Τακέντα
δεξιά|μικρογραφία| Κύρια πύλη στο ναό Τακέντα Το ιερό Τακέντα (武田神社, Τακέντα Τζίντζα) είναι σιντοϊστικό ιερό, που βρίσκεται στην πόλη Κόφου, στο νομό γιαμανάσι της Ιαπωνίας και είναι αφιερωμένο στο κάμι του Τακέντα Σίνγκεν. Ο ετήσιος εορτασμός στο ιερό γίνεται στις 12 Απριλίου, την επέτειο του θανάτου του Σίνγκεν.
Ιστορία
Μετά την ήττα της φυλής Τακέντα κατά την περίοδο Σενγκόκου, η οχυρωμένη κατοικία Τσουτσουτζιγκασάκι του Τακέντα Σίνγκεν αφέθηκε να ερειπωθεί και το κέντρο του Κόφου μετατοπίστηκε νότια, για να περιβάλλει το Κάστρο Κόφου, το κέντρο της διοικητικής εξουσίας υπό το σογκουνάτο Τοκουγκάβα. Μετά την αποκατάσταση Μέιτζι, τα ερείπια Τσουτσουτζιγκασάκι τέθηκαν υπό την προστασία της κυβέρνησης για την ιστορική τους αξία και τελικά έγιναν Εθνικό Ιστορικό Μνημείο της Ιαπωνίας. μικρογραφία|Ιερό Τακέντα Μετά την επίσκεψη του αυτοκράτορα Μέιτζι στη Νομαρχία Γιαμανάσι το 1880, αναπτύχθηκε ένα τοπικό κίνημα για ένα ιερό, για να τιμήσει τους πιστούς, που είχαν υπηρετήσει στον πόλεμο του Μπόσιν. Αυτό συνδυάστηκε με τα έργα του Κρατικού Σίντο για την ανέγερση ιερών αφιερωμένων σε ιστορικές προσωπικότητες, που διακρίνονταν για την πολεμική τους ανδρεία και με την ανάγκη για ένα ιερό, για να τιμήσουν τους νεκρούς του πολέμου του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου. Το 1915, ο αυτοκράτορας Ταϊσό ανέθεσε το ιερό, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1919. Το ιερό κατατάχθηκε ως Νομαρχιακό Ιερό σύμφωνα με το Σύγχρονο σύστημα κατάταξης Σιντοϊστικών Ιερών πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο χώρος του ιερού περιέχει ένα μουσείο, στο οποίο εκτίθενται πολυάριθμα αντικείμενα, που σχετίζονται με τον Τακέντα Σίνγκεν, συμπεριλαμβανομένων πανοπλιών, όπλων, λαβάρων μάχης και προσωπικών αντικειμένων. Εκτός από την κύρια αίθουσα και την αίθουσα προσευχής το ιερό Τακέντα διαθέτει επίσης μία σκηνή θεάτρου Νο και ένα δίκτυο μονοπατιών γύρω από το ιερό. Ο χώρος του ιερού Τακέντα προσελκύει επισκέπτες την άνοιξη, για να απολαύσουν τις ανθισμένες κερασιές της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τακεντα
1663 Βαν ντεν Μπος
Ο Βαν ντεν Μπος (van den Bos) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,682. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Χάρρυ Έντγουιν Γουντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδού αστρονόμου Βίλεμ Χέντρικ Βαν ντεν Μπος (Willem Hendrik van den Bos, 1896-1974).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βαν ντεν Μπος εκτιμάται σε 12,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1584 ± 0,024. Ο Βαν ντεν Μπος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 740 ώρες (ή 30,8 γήινες ημέρες), μία από τις μεγαλύτερες περιόδους για αστεροειδή της Κύριας Ζώνης (Stephens & Higgins 2011, Stephens 2011).
Εμμανυέλ Πετί
Ο Εμμανυέλ Λωράν "Μανύ" Πετί (γαλλικά: Emmanuel Laurent "Manu" Petit, [ γαλλική προφορά : ɛmanɥɛl pəˈti], 22 Σεπτεμβρίου 1970 - ) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής. Ήταν μέλος και της Εθνικής Γαλλίας, με την οποία κατέκτησε ένα Μουντιάλ το 1998 κι ένα Euro το 2000, πετυχαίνοντας και γκολ στο τελικό του πρώτου, εναντίον της Βραζιλίας, σε έναν αγώνα που έληξε 3-0. Συνολικά αγωνίστηκε 63 φορές με την εθνική του, πετυχαίνοντας 6 γκολ.
Σε συλλογικό επίπεδο ο Πετί αγωνίστηκε τέσσερις ομάδες στη Μονακό, στην Άρσεναλ, στην Μπαρτσελόνα και στην Τσέλσι. Στην πρώτη πέρασε τη μεγαλύτερη περίοδο της καριέρας του, αγγίζοντας σχεδόν μία δεκαετία εκεί, ενώ πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα Γαλλίας κι ένα Κύπελλο Γαλλίας. Διακρίσεις, επίσης, υπήρξαν και με την Άρσεναλ, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, τη σεζόν 1997-98, ένα κύπελλο την ίδια σεζόν (νταμπλ). Με την Άρσεναλ κατέκτησε και δύο Κομιούνιτι Σιλντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Ροδόδενδρο
thumb|right|140px|Ροδόδενδρο και με λευκά άνθη, το είδος διαπρεπές Αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό το ροδόδενδρο ανήκει στην τάξη ερεικώδη και στην οικογένεια των Ερεικοειδών με πολλά είδη φυλλοβόλων και αείφυλλων θάμνων, ποωδών φυτών και λίγων δέντρων. Τα ροδόδενδρα έχουν ωραία φύλλα και όμορφα πολύχρωμα άνθη είναι δε συγγενικά φυτά με τις αζαλέες.
Η καταγωγή του φυτού είναι από τα Ιμαλάια όπου και σήμερα βρίσκεται σε υψόμετρο πάνω από 5,500 μέτρα, δημιουργώντας μία εικόνα που ενέπνευσε διάφορους ζωγράφους.
Τα φύλλα του ποικίλουν σε μέγεθος, από 2 έως 25 εκατοστά μήκος, αλλά και σε σχήμα και είναι δερματώδη, σκληρά και ελαστικά. Τα άνθη του είναι πολύχρωμα, αλλού μικροσκοπικά και αλλού πολύ μεγάλα και αρωματικά όπως του είδους νουτάλι που φτάνουν σε διάμετρο τα 15 εκατοστά.
Οι χρωματισμοί των ανθών ποικίλουν, έτσι έχουμε αποχρώσεις του μοβ, του κίτρινου, λευκά , πορτοκαλί , πορφυρά και μπλε.
Τα ροδόδενδρα εξαιτίας της διακοσμητικής τους αξίας έχουν γίνει αιτία να δημιουργηθούν πολλές υβριδικές ποικιλίες και πάμπολλες διασταυρώσεις από τις οποίες έχουν δημιουργηθεί πολλά καλλωπιστικά οικιακά φυτά.
Κατηγορία:Ερεικοειδή
Γιάννης Μουσούρης
Ο Γιάννης Μουσούρης (γενν. Πειραιάς, 28 Ιανουαρίου 1951) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε επί σειρά ετών στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ήταν πολυσύνθετος, καθώς ενώ στο ξεκίνημα της καριέρας του έπαιζε ως επιθετικός, αργότερα διακρίθηκε στην άμυνα. Μέχρι το καλοκαίρι του 1970, οπότε αποκτήθηκε από τον Αργοναύτη (που ήταν στη Β΄ Εθνική), ο Μουσούρης αγωνιζόταν στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πειραιά με τα χρώματα του Περαμαϊκού. Ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στον Εθνικό και γρήγορα προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Για τα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν έπαιξε στην Α΄ Εθνική κατηγορία, συμπληρώνοντας110 συμμετοχές, ενώ σκόραρε 35φορές. Την επόμενη διετία έπαιξε στη Λάρισα (Β΄ Εθνικής) και το καλοκαίρι του 1977 υπέγραψε στην ΑΕΚ, έπειτα από εισήγηση του Φράντισεκ Φάντρονκ. Με την «Ένωση» όμως έγινε περισσότερο γνωστός ως πλάγιος μπακ, θέση στην οποία τον καθιέρωσε ο προπονητής Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι, ύστερα από τους πρώτους αγώνες της ομάδας. Επί μία πενταετία (1977 – 1982) στην ΑΕΚ, ο Μουσούρης πήρε μέρος σε 161επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και πέτυχε, ως μοντέρνος οπισθοφύλακας,32γκολ. Επίσης αγωνίστηκε σε διεθνείς αγώνες των Κυπέλλων Ευρώπης. Κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλήματος (1977-78, 1978-79) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (1978). Μετά τη θητεία του στην ΑΕΚ, έπαιξε, κατά σειρά, σε Βέροια (1982-83), Ρόδο (1983-84) και Κόρινθο (1984-85) ολοκληρώνοντας την επαγγελματική του διαδρομή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Φριτς Κλάιν
Ο Φριτς Κλάιν (γερμανικά:Fritz Klein ,24 Νοεμβρίου 1888 - 13 Δεκεμβρίου 1945) ήταν Γερμανός ναζί γιατρός και εγκληματίας πολέμου και απαγχονίστηκε για το ρόλο του στις φρικαλεότητες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν Μπέλζεν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Καριέρα
μικρογραφία|254x254εσ|Ο Φριτς Κλάιν περιτριγυρισμένος από πτώματα σε μαζικό τάφο στο Μπέργκεν Μπέλζεκ. Ο Βρετανικός στρατός που απελευθέρωσε το  στρατόπεδο τον ανάγκασε να θάψει τα πτώματα των κρατουμένων. Στις 15 Δεκεμβρίου 1943, έφτασε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, όπου στην αρχή υπηρέτησε ως γιατρός στρατοπέδευσης στο στρατόπεδο των γυναικών στο Μπιρκενάου. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως γιατρός στο στρατόπεδο των Τσιγγάνων. Συμμετείχε επίσης σε πολλές επιλογές κρατουμένων κατά τη διάρκεια της άφιξης τους στη ράμπα. Τον Δεκέμβριο του 1944 μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νόιενγκαμε, από όπου στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν Μπέλζεν τον Ιανουάριο του 1945. Παρέμεινε στο στρατόπεδο με τον διοικητή Γιόζεφ Κράμερ και παραδόθηκαν μαζί στα βρετανικά στρατεύματα. Ο Κλάιν φυλακίστηκε και αναγκάστηκε να βοηθήσει στη ταφή όλων τα νεκρών σε μαζικούς τάφους. Η Βρετανική Στρατιωτική Μονάδα Κινηματογράφου και Φωτογραφίας φωτογράφισε τον Κλάιν να στέκεται σε έναν μαζικό τάφο, σε μια γνωστή φωτογραφία του 1945 (φαίνεται στα δεξιά).
Όταν ρωτήθηκε πώς συμβάδιζαν οι ενέργειές του με τις ηθικές του υποχρεώσεις ως γιατρός, ο Κλάιν δήλωσε περήφανα:
Ο Κλάιν και 44 άλλοι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν στη δίκη του Μπέλζεν από βρετανικό στρατιωτικό δικαστήριο στο Λύνεμπουργκ. Η δίκη διήρκεσε αρκετές εβδομάδες, από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο του 1945. Κατά τη διάρκεια της δίκης, η Ανίτα Λάσκερ κατέθεσε ότι ο Κλάιν συμμετείχε σε επιλογές κρατουμένων για τους θαλάμους αερίου.
Καταδικάστηκε σε θάνατο και κρεμάστηκε στη φυλακή Χάμελιν από τον Βρετανό εκτελεστή Άλμπερτ Πιερπόιντ στις 13 Δεκεμβρίου 1945.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου
Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε
Οι μεγάλες νίκες απέναντι στους πολύ ισχυρότερους και πολυπληθέστερους Οθωμανούς του επέτρεψαν να δημιουργήσει την πιο δοξασμένη αυτοκρατορία στην ιστορία. Έχουν καταγραφεί σημαντικές επιτυχίες του απέναντι σε πολύ ισχυρότερους στρατούς και στόλους, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν κατέλαβε τα Στενά του Ορμούζ από τους Πέρσες με 7 πλοία (1507). Η κατάκτηση της Γκόα (1507) και της Μαλάκας (1511) είναι εξίσου μεγάλες επιτυχίες, έγινε διοικητής του Ινδικού Ωκεανού και "αρχηγός του στόλου της Αραβικής και της Περσικής θάλασσας" (1506). Τα πέντε τελευταία χρόνια της ζωής του αναδιοργάνωσε τη διοίκηση της Πορτογαλικής αυτοκρατορίας σαν δεύτερος κυβερνήτης της Πορτογαλικής Ινδίας. Απέκτησε ολόκληρο το Ευρωπαϊκό εμπόριο με την Κίνα την εποχή που διοικούσε η Δυναστεία Μινγκ, με την Ταϊλάνδη με απεσταλμένο τον Ντουάρτε Φερνάντες και με την Τιμόρ περνώντας από τη Μαλαισία και την Ινδονησία με απεσταλμένο τον Αντόνιο ντι Αμπρέου. Είχε επίσης διπλωματικές σχέσεις με την Αιθιοπία με απεσταλμένους τους Ζοάο Γκόμες και Ζοάο Σάντσες και με τους Σαφαβίδες στην Περσία. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε έμεινε γνωστός στην ιστορία με τα προσωνυμία "Ο Μέγας", "Ο Τρομερός", ο "Καίσαρας της Ανατολής", το "Λιοντάρι της Θάλασσας" και ο "Πορτογάλος Άρης".
Εκπαίδευση
thumb|250px|right|Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ως αντιβασιλιάς της Ινδίας (1509) Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε γεννήθηκε στην Αλάντρα κοντά στη Λισαβώνα, ήταν δεύτερος γιος του Γκονσάλο ντε Αλμπουκέρκε και της Ντόνα Ελεονώρας ντε Μενέζες. Ο πατέρας του είχε υψηλή θέση στην Πορτογαλική αυλή, ήταν νόθος γόνος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας. Εκπαιδεύτηκε στα μαθηματικά και τα Λατινικά στην αυλή του βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσου του Αφρικανού, στενός του φίλος ήταν ο διάδοχος Ιωάννης, ο μελλοντικός Ιωάννης Β΄ της Πορτογαλίας. Ο Ντιόγκο Μπαρμπόσα Μασάντο (1682-1772) περιγράφει την εκπαίδευση του Αφόνσο ως εξής :
"Ο ευγενής Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε γνωστός σαν Μέγας για τα ηρωικά του κατορθώματα που δόξασε την Ευρώπη σε ολόκληρη την Ασία γεννήθηκε το έτος 1453 στον Παράδεισο του κήπου της Αλάντρας περίπου έξι στάδια από τη Λισαβώνα. Ήταν δεύτερος γιος του Γκονσάλο ντε Αλμπουκέρκε και της Ντόνα Ελεονώρας ντε Μενέζες κόρης του Άλβαρο Γκονσάλβες de Ατάυντε. Η ευγενής καταγωγή του επέτρεψε να ανέβει σημαντικά σε αρετές τόσο ηθικές όσο και πολιτικές. Η εκπαίδευση του έγινε στα ανάκτορα του βασιλέως Αλφόνσου Ε΄, στην παλαίστρα του έβαλε στόχο να ξεπεράσει τον Αφρικανό Άρη".
Πρώτες στρατιωτικές υπηρεσίες
Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε υπηρέτησε στη νεότητα του 10 χρόνια στη βόρεια Αφρική, απέκτησε μεγάλη στρατιωτική εμπειρία στους πολέμους απέναντι στους Μαυριτανούς και τους Οθωμανούς. Την εποχή που ο Αλφόνσος ο Αφρικανός κατέκτησε την Ταγγέρη και την Αρζίλα στο Μαρόκο (1471) ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε βρέθηκε στο πλευρό του, υπηρέτησε πολλά χρόνια ως αξιωματούχος. Συνόδευσε τον διάδοχο Ιωάννη στην εκστρατεία του στο Βασίλειο της Καστίλης (1476), συμμετείχε στη "μάχη του Τόρο". Ακολούθησε εκστρατεία στην Ιταλική χερσόνησο (1480) με στόχο να βοηθήσουν τον βασιλιά Φερδινάνδο τον Καθολικό (1480) που είχε δεχτεί επίθεση από τους Οθωμανούς στο Οτράντο, ήταν νικητές. Με την επιστροφή (1481) ο πρίγκιπας Ιωάννης τον έστεψε "Κύριο των Ίππων", ήταν μια εξαιρετική διάκριση που ο Αφόνσο διατήρησε ολόκληρη την περίοδο της βασιλείας του Ιωάννη Β΄ (1481-1495). Επέστρεψε από εκστρατεία στη βόρεια Αφρική (1489) σαν αρχηγός φρουράς που υπεράσπισε το κάστρο του Γκρασιόσα. Συνόδευσε τον Ιωάννη Β΄ σε εκστρατεία στην Αρζίλα (1490), επέστρεψαν σε πέντε χρόνια (1495), ο νεώτερος αδελφός του Μαρτίμ είχε πέσει στη μάχη. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε συνόδευσε τον βασιλιά σε όλες τις εκστρατείες στην Αφρική και τη Μεσόγειο αλλά πάντοτε το μεγάλο του όνειρο ήταν η Ασία.
Εκστρατείες στην Ινδία (1503, 1506)
thumb|200px|right|Τα σύμβολα του Οίκου του Αλμπουκέρκε Ο νέος βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας (1495) έδειξε στην αρχή δυσπιστία απέναντι στον Αφόνσο επειδή ήταν για πολλά χρόνια στενός φίλος του ξαδέλφου και προκατόχου του. Σε οκτώ χρόνια και ενώ ο Αφόνσο είχε φτάσει σε αρκετά ώριμη ηλικία (6 Απριλίου 1503) ανέλαβε την πρώτη αποστολή για την Ινδία μαζί με τον ξάδελφο του Φραντσέσκο ντε Αλμπουκέρκε, συμμετείχαν επίσης ο συγγραφέας Ντουάρτε Πατσέκο Περέιρα (1460-1533) και ο πλοηγός Νικολάου Κοέλιο (1460-1502). Πολέμησαν σε πολλές μάχες εναντίον του βασιλιά του Κοζικόντε στη νότια Ινδία και βοήθησαν τον βασιλιά του Κοτσί να παραμείνει στον θρόνο του. Ο βασιλιάς του Κοτσί τους επέτρεψε σαν ανταμοιβή να κτίσουν το "κάστρο Εμμανουήλ" από το οποίο ξεκίνησαν τις εμπορικές σχέσεις με το Κολλάμ, ήταν η δημιουργία της ανατολικής Πορτογαλικής αυτοκρατορίας. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε επέστρεψε στην Πορτογαλία τον Ιούλιο του 1504 και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄.
Πρώτη κατάκτηση της Ορμούζ (1507)
thumb|250px|right|Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ως αντιβασιλιάς της Ινδίας, έργο της εποχής του Στο Κανάλι της Μοζαμβίκης απελευθέρωσαν τον Καπετάνιο Ζοάο ντα Νόβα που είχε συναντήσει δυσκολίες στον δρόμο επιστροφής από την Ινδία, το πλοίο του "Φρολ ντε λα Μαρ" ενώθηκε με τον στόλο του Κούνια. Από το Μαλίντι στην Κένυα ο Τριστάν ντα Κούνια έστειλε απεσταλμένους στην Αιθιοπία τον Ζοάο Γκόμες και τον Ζοάο Σάντσες αλλά απέτυχαν να διασχίσουν την περιοχή. Μετά από πολλές πετυχημένες επιθέσεις σε Αραβικές πόλεις της ανατολικής ακτής στην Αφρική κατέκτησαν το νησί Σοκότρα και έκτισαν ένα κάστρο στο Σουκ με στόχο να ιδρύσουν μια εμπορική βάση ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό. Τη Σοκότρα την εγκατέλειψαν σε μερικά χρόνια καθώς είδαν ότι δεν ήταν κατάλληλο μέρος για εμπορική βάση. Ο στόλος χωρίστηκε στη Σοκότρα σε τρία τμήματα, ο Τριστάν ντα Κούνια απέπλευσε για την Ινδία με στόχο να βοηθήσει την Πορτογαλική δύναμη που πολιορκούσε την Κανούρ, ο ίδιος ο Αφόνσο με 7 πλοία και 500 άντρες απέπλευσε για το Ορμούζ ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα. Στη διαδρομή κατέκτησε τον Ιούλιο του 1507 τη Μουσκάτ και δέχτηκε την υποταγή των πόλεων Καλχάτ και Σαχάρ. Έφτασε στην Ορμούζ (25 Σεπτεμβρίου 1507), κατέλαβε την πόλη που δήλωσε την υποτέλεια της στον βασιλιά της Πορτογαλίας.
Το Ορμούζ ήταν ένα υποτελές κρατίδιο στον Σάχη της Περσίας Ισμαήλ Α΄, οι Πέρσες απεσταλμένοι ζήτησαν από τον Αφόνσο να τους δώσει τον ανάλογο φόρο υποτέλειας που έπαιρναν από το κρατίδιο. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε τους παρουσίασε μια σειρά από κανόνια, βέλη, τόξα και όπλα με την απάντηση "αυτό είναι το νόμισμα με το οποίο ο βασιλιάς Εμμανουήλ παίρνει τον φόρο από τις αποικίες του". Ο ιστορικός Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε (1500-1581) γράφει ότι ο Σάχης της Περσίας Ισμαήλ Α΄ έδωσε στον Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε τον τίτλο "Λιοντάρι της Θάλασσας". Ο Αφόνσο αμέσως έδωσε εντολή για την κατασκευή του περίφημου "Κάστρου της Κυρίας της Νίκης", στην εργασία συμμετείχαν όλοι οι άντρες του. Οι άντρες που ήταν στην υπηρεσία του άρχισαν να διαμαρτύρονται έντονα για τη σκληρή δουλειά και τις ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας, τον εγκατέλειψαν και έμεινε μονάχα με δύο πλοία. Ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε αποφάσισε τον Ιανουάριο του 1508 να εγκαταλείψει την Ορμούζ, πήγε προσωρινά στη Σοκότρα για εφοδιασμό και έφυγε για την Ινδία.
Αιχμαλωσία στην Κανούρ
Ο Αφόνσο έφτασε τον Δεκέμβριο του 1508 στο Κανούρ και άνοιξε μπροστά στον αντιβασιλιά Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα τη σφραγισμένη επιστολή με την εντολή του βασιλιά να τον διαδεχθεί στην αντιβασιλεία. Ο αντιβασιλιάς που είχε γύρω του τους δραπέτες του Αφόνσο είπε ότι έχει και ο ίδιος την ίδια επιστολή αλλά ο όρος έληξε τον Ιανουάριο και το αρνήθηκε, του τόνισε επίσης ότι αρνήθηκε να πολεμήσει μαζί του τους Μαμελούκους για να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του. Ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε προτίμησε να μην συγκρουστεί μαζί του, μετακινήθηκε στον Κοτσί με στόχο να δεχτεί νέες εντολές από τον βασιλιά, διατήρησε τη συνοδεία του, ο Φερνάο Λόπεζ ντε Καστανιέδα τον περιγράφει σαν εξαιρετικά ήρεμο και υπομονετικό. Την ίδια εποχή έφτασε στην Ινδία ο Ντιόγκο Λόπες ντι Σεκέιρα με νέο στόλο, ο Αφόνσο ζήτησε τη βοήθεια του αλλά ο ντι Σεκέιρα αμέσως προσέγγισε τον Αλμέιντα και του αρνήθηκε οποιαδήποτε βοήθεια. Ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε δέχτηκε πολλές προτροπές από τους οπαδούς του να αναλάβει την αντιβασιλεία με τη βία αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα πολέμησε στη "μάχη του Ντιού" (3 Φεβρουαρίου 1509) με τους Μαμελούκους, τους Οθωμανούς, τον Ζαμορίν του Κοχικόδε και τον Σουλτάνο του Γκουτζαράτ, ο στόχος του ήταν να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του. Η νίκη του ήταν αποφασιστική, οι Μαμελούκοι και οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν τον Ινδικό Ωκεανό καθορίζοντας την Πορτογαλική κυριαρχία στην Ινδία τον επόμενο αιώνα. Τον Αύγουστο μετά από αίτημα των αξιωματούχων που είχαν δραπετεύσει και του Ντιόγκο Λόπες ντι Σεκέιρα ο Αφόνσο κρίθηκε ακατάλληλος για διακυβέρνηση, φυλακίστηκε στο "κάστρο του Σαν Άντζελο" στην Κανούρ. Τον Σεπτέμβριο του 1509 ο ντι Σεκέιρα προσπάθησε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Σουλτάνο της Μαλάκα αλλά απέτυχε, άφησε πίσω του 19 Πορτογάλους αιχμαλώτους.
Διορισμός στην αντιβασιλεία
Ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε παρέμεινε υπό κράτηση τρεις μήνες, ελευθερώθηκε όταν έφτασε στην Κανούρ ο Στρατάρχης της Πορτογαλίας με έναν μεγάλο στόλο. Ο Στρατάρχης της Πορτογαλίας έφτασε στην Ινδία με έναν στόλο από 15 πλοία και 3.000 άντρες, είχε εντολή από τον βασιλιά να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του Αφόνσο στην αντιβασιλεία και να καταλάβει την Κοχικόδε. Ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε ορκίστηκε δεύτερος αντιβασιλιάς της Ινδίας (4 Νοεμβρίου 1509), διατήρησε τη θέση μέχρι τον θάνατο του. Ο Αφόνσο έδειξε αμέσως τη δυναμικότητα του χαρακτήρα του, οι στόχοι του ήταν να υποτάξει το Ισλάμ και να ελέγξει το παγκόσμιο εμπόριο. Ο Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας προσπάθησε να καθορίσει τις ζώνες διακυβέρνησης της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας στον Ινδικό Ωκεανό. Ο Ντιόγκο Λόπες ντι Σεκέιρα απεστάλη με στόλο στη νοτιοανατολική Ασία (1509) με στόχο να κλείσει συμφωνία με τον Σουλτάνο της Μαλάκας Μαχμούντ Σαχ, απέτυχε και επέστρεψε στην Πορτογαλία. Ο Χόρχε ντε Αγκιάρ ανέλαβε να κυβερνήσει την περιοχή ανάμεσα στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος και την Γκουτζαράτ, τον διαδέχθηκε ο Ντουάρτε ντε Λέμος που έφυγε για το Κόχι και στη συνέχεια για την Πορτογαλία, άφησε τον στόλο του στον Αφόνσο.
Κατάκτηση της Γκόα
thumb|250px|right|Μνημείο με τον ανδριάντα του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε στη Λισαβώνα Τον Ιανουάριο του 1510 ο Αφόνσο βάδισε για την Κοχικόδε με εντολή του Πορτογάλου βασιλιά. Η επίθεση ήταν αποτυχημένη αφού ο Στρατηγός Φερνάντο Κουτίνιο δεν υπάκουσε στις εντολές, γοητεύτηκε από τον πλούτο της πόλης, βάδισε επιπόλαια στο κέντρο της και έπεσε στην παγίδα των Μουσουλμάνων που τον συνέλαβαν αιχμάλωτο. Στην επιχείρηση για τη διάσωση του ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε πυροβολήθηκε στο στήθος και σώθηκε η ζωή του μετά βίας, ο ίδιος ο Φερνάντο Κουτίνιο σκοτώθηκε στην προσπάθεια να δραπετεύσει. Αμέσως μετά την αποτυχημένη επιχείρηση ο Αφόνσο συγκέντρωσε έναν στόλο με 23 πλοία και 1200 άντρες, ήθελε σύμφωνα με τις πηγές της εποχής να πολεμήσει τον Μαμελούκο Σουλτάνο στην Ερυθρά Θάλασσα και να επιστρέψει στην Ορμούζ. Ο Τιμοτζί ένας απεσταλμένος του Ινδουιστή αυτοκράτορα του είπε ότι θα ήταν καλύτερο να πολεμήσει στην Γκόα που είχε καταφύγει μετά τη "μάχη του Ντιού", τον πληροφόρησε επίσης ότι ο Σουλτάνος Γιουσούφ Αντίλ Σαχ ήταν άρρωστος και για τον εμφύλιο ανάμεσα στα Σουλτανάτα του Ντέκκαν. Ο Αφόνσο είδε με μεγάλη έκπληξη ότι το Σουλτανάτο του Μπίτζαμπουρ κατέλαβε την Γκόα. Μια πρώτη επίθεση την περίοδο 4 Μαρτίου 1510 - 20 Μαρτίου 1510 ήταν επιτυχής, απέτυχε να κρατήσει την πόλη λόγω της έλλειψης των οχυρώσεων και της ψυχρότητας που αντιμετώπισε από τους Ινδουιστές κατοίκους.