cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Ζαχαριάδης
Εξορία στο Σουργκούτ
Στο Σουργκούτ, ο Ζαχαριάδης, ζώντας υποχρεωτικά με ψευδώνυμο (Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ) και υπό 24ωρη επιτήρηση, προέβη σε 3 απεργίες πείνας ζητώντας την αποκατάσταση της φήμης του και την απελευθέρωσή του. Το 1963 ζήτησε να του επιτραπεί να φύγει για την ΛΔ Κίνας. Τον Σεπτέμβριο του 1964 δημιουργήθηκε από δηλωμένους οπαδούς του και άλλα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, στη ΛΔ Ρουμανίας, το ΚΚΕ (μαρξιστών-λενινιστών), το οποίο άρχισε αμέσως προσπάθειες για επαφές με τους οπαδούς του Ζαχαριάδη στις άλλες λαϊκοδημοκρατικές χώρες και την ΕΣΣΔ. Αντιδρώντας, η ΚGB, τον Οκτώβρη του 1964, με σκοπό την πρόκληση ιδεολογικής σύγχυσης στους οπαδούς του Ζαχαριάδη, καθώς ήταν επί αυτού που δημοσιεύτηκαν πολλά βιβλία του Μάο Τσε Τουνγκ, τη θεωρία του οποίου ο Ζαχαριάδης, στο βιβλίο του «Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ» (1952) χαρακτήριζε πηγή έμπνευσης για την ανάπτυξη του ΔΣΕ, διακίνησε απόσπασμα επιστολής που απέδιδε στον εξόριστο, στην οποία αυτός φερόταν να καταφέρεται ενάντια στον Μάο. Το 1967, μάλιστα, με προφανή σκοπό να μην επωφεληθούν οι οπαδοί του από την επικείμενη διάσπαση στην ηγεσία του ΚΚΕ, εν μέσω Χούντας στην Ελλάδα, η KGB άρχισε να διακινεί ολόκληρες επιστολές. Τα γράμματα αυτά από τους οπαδούς του Μάο και του Ζαχαριάδη θεωρήθηκαν πλαστά, αν και στο τέλος οδήγησαν σε διάσπαση των οπαδών του. Ο έμπειρος πάντως Ζαχαριάδης είχε προειδοποιήσει για «παράσιτα» στις επικοινωνίες με τους οπαδούς του. Το 1968 έστειλε επιστολή σε αυτούς, καλώντας τους να προχωρήσουν στην περαιτέρω οργανωτική συγκρότησή τους με τη δημιουργία της «Οργάνωσης ΚΚΕ(κουκουέ)».
Θάνατος
Στις διαμαρτυρίες του Ζαχαριάδη για τα περιοριστικά μέτρα εναντίον του που, μετά από όλα αυτά εντείνονταν, το ΚΚΣΕ το 1972, του απάντησε ότι την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη για ό,τι του συμβεί θα έχει ο ίδιος.
Η σορός του Νίκου Ζαχαριάδη μεταφέρθηκε στην Ελλάδα το 1991 και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, μετά από παραχώρηση τάφου από τον Δήμο Αθηναίων. Στην τελετή παραβρέθηκαν πλήθος οπαδών του, εκ μέρους των οποίων οι συνεξόριστοί του, Πέτρος Τουλούδης και Γιάννης Καραστάθης, εκφώνησαν αποχαιρετιστήριους λόγους. Παραβρέθηκε η ηγεσία του ΚΚΕ, υπό τον Χαρίλαο Φλωράκη, ενώ εκφώνησαν λόγο τα στελέχη του κόμματος, Σπύρος Χαλβατζής και Νίκανδρος Κεπέσης, με τον τελευταίο να εκδίδει το 2006 βιβλίο στο οποίο παραδεχόταν ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε «γιατί σε λίγους μήνες, θα υποχρεωνόταν να απολύσει (σ.σ.: η ηγεσία του ΚΚΣΕ) απ’ τη φυλακή τον Ν. Ζαχαριάδη που κρατιόταν χωρίς καμία δικαστική απόφαση πέρα για πέρα παράνομα. Θα απολυόταν και θα αναλάμβανε την ηγεσία του ΚΚΕ».
Αποκατάσταση από το ΚΚΕ
Το ΚΚΕ αποκατέστησε και επισήμως το Νίκο Ζαχαριάδη, τον Ιούλιο του 2011, με την έγκριση απόφασης της Κ.Ε. από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του κόμματος. Με την συγκεκριμένη απόφαση ακυρώθηκαν όλες οι αποφάσεις της 6ης και της 7ης Ολομέλειας (1956 και 1957) σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς και τα πορίσματα του 1964 και του 1967 και αποφάσισε την πλήρη αποκατάστασή του στο ΚΚΕ. Είχε προηγηθεί η μεταφορά και ταφή της σορού στην Ελλάδα και ακολούθησε, το 2014, η επίσκεψη της γ.γ. του ΚΚΕ, Αλέκας Παπαρήγα, στο Σουργκούτ (τόπο εξορίας του) για τα αποκαλυπτήρια της τιμητικής πλάκας στη μνήμη του.
Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν παντρεμένος δυο φορές και είχε τρία παιδιά. Είχε παντρευτεί στη Μόσχα τη Μάνια Νοβάκοβα, Τσέχα κομμουνίστρια που δούλευε ως γραμματέας στην Κομιντέρν, με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Κύρο (1934) και την Όλγα (1947). Στη διάρκεια του εμφυλίου, παντρεύτηκε, σε τελετή με ιερέα του ΔΣΕ, τη Ρούλα Κουκούλου, μέλος του ΚΚΕ, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Ιωσήφ (Σήφη) το 1950.
Φάκελοι Ζαχαριάδη
Φάκελος με στοιχεία για τον Νίκο Ζαχαριάδη υπάρχει στην Ελλάδα και είναι απόρρητος μέχρι το 2029. Αντίστοιχος απόρρητος φάκελος υπάρχει και στη Ρωσία. Σύμφωνα με τη Ναταλία Τομίλινα, διευθύντρια των ρωσικών κρατικών αρχείων το 2000, δεν έχουν δημοσιευθεί όλα τα στοιχεία για τον Ζαχαριάδη και ειδικότερα αυτά που αφορούν τις συνθήκες θανάτου του.
Ύμνοι για τον Ζαχαριάδη
Πολλοί ύμνοι έχουν γραφεί για τον Ζαχαριάδη, όπως του Γιάννη Ρίτσου, του Ναζίμ Χικμέτ και άλλων.
Γιγαντιαία δομή
Γιγαντιαία δομή ονομάζεται η χημική ουσία που συγκροτείται από ένα πλέγμα ατόμων.
Πολλοί κρύσταλλοι αποτελούν γιγαντιαίες δομές. Για παράδειγμα τα ιόντα νατρίου και χλωρίου στο αλάτι (χλωριούχο νάτριο) συνδέονται σε ένα τεράστιο πλέγμα που σχηματίζει αυτό τούτο τον κρύσταλλο. Αποτελούν δε γιγαντιαία "ιονική" δομή.
Επίσης τα πλαστικά συγκροτούνται από μακρομόρια (πολύ μεγάλα μόρια) καθένα από τα οποία περιέχει χιλιάδες άτομα, δημιουργώντας έτσι γιγαντιαία "μακρομοριακή" δομή.
NGC 999
Ο NGC 999 είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα και απέχει περίπου 195 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) το 1871.
’u’
’u’  είναι ο τίτλος της πρώτης όπερας στη γλώσσα Κλίνγκον. Την συνέθεσε ο Έεφ βαν Μπρέεν σε λιμπρέτο των Κέες Λίγκτελεν (Kees Ligtelijn) και Μάρκ Όουκραντ υπό την καλλιτεχνική επίβλεψη του Φλόρις Σένφελντ (Floris Schönfeld). Η ιστορία του   βασίζεται στον επικό θρύλο του Κέιλες (Kahless), μεσσιανική προσωπικότητα στην φανταστική αφήγηση της ιστορίας των Κλίνγκον. Η πρεμιέρα της όπερας δόθηκε στη Χάγη στις 10 Σεπτεμβρίου 2010 και σημείωσε επιτυχία, ενώ έκτοτε έχει ανέβει και άλλες φορές.
NGC 999
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 0999 10026 02127 Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
’u’
Υπόβαθρο
Η γλώσσα Κλίνγκον ήταν ιδέα του ηθοποιού Τζέιμς Ντούχαν (James Doohan), ο οποίος έπαιζε τον ρόλο του Μοντγκόμερι Σκοτ («Σκότι») στην αρχική τηλεοπτική σειρά του Star Trek, για να χρησιμοποοιηθεί στην ταινία Star Trek: The Motion Picture (1979). Επινόησε μερικές λέξεις με τραχύ άκουσμα για να μιλιούνται από τους χαρακτήρες Κλίνγκον. Για τις επόμενες ταινίες, οι παραγωγοί προσέλαβαν τον γλωσσολόγο Μαρκ Όουκραντ ώστε να δημιουργήσει με βάσει αυτές μια πλήρως λειτουργική γλώσσα, με το δικό της λεξιλόγιο, γραμματική και ιδιωματισμούς. Ο Όουκραντ σχεδίασε τη γλώσσα ώστε να ακούγεται «εξωγήινη», χρησιμοποιόντας σπάνια τυπολογικά χαρακτηριστικά. Καθώς οι Κλίνγκον αρχισαν να γίνονται ολοένα και πιο σημαντικοί στις επακόλουθες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, ο Όουκραντ συνέχισε να επεκτείνει τη γλώσσα, και αυτή εξελίχθηκε σε ομιλούμενη γλώσσα έχοντας και κάποιους ομιλητές που την μιλούν με ευχέρεια.
Οι Κλίνγκον παρουσιάζονται στο Star Trek ως φανατικοί λάτρεις της όπερας. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της όπερας, «η Κλίνγκον όπερα χρησιμοποιεί την αρχή της μουσικής μάχης. Η ομορφιά στην Κλίνγκον μουσική αναδύεται από την σύγκρουση δύο αντίθετων δυνάμεων.» Η λέξη   μεταφράζεται ως «σύμπαν» ή «συμπαντικό».
Η διαφημιστική εκστρατεία για το   περιλάμβανε διαλέξεις και εκτελέσεις από τον Σένφελντ και το KTRE σε συνέδρια επιστημονικής φαντασίας και αλλού. Στις 18 Απριλίου, ο Όουκραντ εκ μέρους του KTRE, εξέπεμπψε μήνυμα από το ραδιοτηλεσκόπιο CAMRAS προς τις υποθετικές συντεταγμένες του, του πλανήτη των Κλίνγκον, στο ηλιακό σύστημα του Αρκτούρου. Το μήνυμα, στη γλώσσα Κλίνγκον, καλούσε τους Κλίνγκον στην πρεμιέρα της όπερας, ωστόσο το μήνυμα δεν έφτασε στον πλανήτη εγκαίρως για την παράσταση καθώς ο  απέχει 36 έτη φωτός από τη Γη.
Παραγωγές
Η επίσημη πρεμιέρα έγινε στο Θέατρο Ζέεμπελτ της Χάγης στην Ολλανδία, στις 10 Σεπτεμβρίου 2010 (είχε προηγηθεί αβάν πρεμιέρ προηγουμένως) για τέσσερεις παραστάσεις. Αφηγητής στο ρόλο του Master of the Scream (άρχοντας της κραυγής) ήταν ο ολλανδός καλλιτέχνης Χένρι βαν Ζάντεν. Η παραγωγή της όπερας έγινε από το Ζέεμπελτ και το KTRE, σε συνεργασία με το τμήμα ArtScience του Βασιλικού Ωδείου της Χάγης.
Το κοινό μετά την αβάν πρεμιέρ ήταν ενθουσιώδες, ενώ για την ημέρα της πρεμιέρας, στην οποία παραβρέθηκε και ο Όουκραντ, τα εισητήρια ξεπουλήθηκαν. Η όπερα ανέβηκε ξανά αργότερα στον Σεπτέμβριο του 2010 στη συνάντηση φίλων του Star Trek « "» στο Φαρνσμπεργκ. κοντά στο Μπαντ Μπρούκεναου, της Γερμανίας. Εκτελέστηκε ξανά στις 23 και 24 Νοεμβρίου στο θέατρο Frascati στο Άμστερνταμ. Το 2011 η όπερα ανέβηκε στο φεστιβάλ όπερας Voi-Z στο Zwolle στις 5 Απριλίου και στο Μουσικό Φεστιβάλ Huygens στο Λάιντσενταμ στις 28 Μαΐου.
Παραστάσεις του  έγιναν στο Θέατρο Ζέεμπελτ της Χάγης στις 17 Φεβρουαρίου 2012 και στη Ριέκα της Κροατίας στις 25 Φεβρουαρίου 2012. Η όπερα ανέβηκε επίσης στο Βερολίνο στις 22 Φεβρουαρίου 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπερες
Επαρχία Σαμκίρ
Η επαρχία Σαμκίρ (Şəmkir) είναι επαρχία στο βορειοδυτικό μέρος του Αζερμπαϊτζάν. Η επαρχία προηγουμένως ονομαζόταν Σαμχόρ, κατά την σοβιετική περίοδο και ονομάστηκε πάλι Σαμκίρ μετά την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν. Η επαρχία ιδρύθηκε το 1930. Η πρωτεύουσα είναι το Σαμκίρ, ενώ αναφέρεται και ως Σαμκούρ σε μεσαιωνικές Αραβικές και Περσικές πηγές.
Εδαφικές στατιστικές
Η επαρχία συνορεύει με τις επαρχίες Γκοϊγκόλ, Γκανταμπάι, Ντασκασάν, Τοβούζ και Σαμούχ.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 192.900 κάτοικοι με το 33,49% των κατοίκων να ζουν σε αστική περιοχή και το υπόλοιπο 66,51% ζει στην εξοχή. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 113,49 κάτοικοι το τετραγωνικό χιλιόμετρο. Οι άνδρες έχουν το 49,58% του πληθυσμού και το 50,42% οι γυναίκες. Τα παιδιά αποτελούν το 11,26% του πληθυσμού, ενώ το 33,18% είναι κάτω τον 18 ετών, και το 57,86% του πληθυσμού είναι 18 με 60 ετών. Το 5,79% έχουν ανώτερη εκπαίδευση, ενώ το 56,1% μόνο δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ο αριθμός των προσφύγων και τον εσωτερικά εκτοπισμένων ανθρώπων από την σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι 12.240 και 1.897, αντίστοιχα.
Αθλητισμός
Από το 2014, η πόλη φιλοξενεί το τουρνουά σκακιού στο Σαμκίρ προς τιμήν της μνήμης του σκακιστή Βουγκάρ Γκασίμοφ.
Σάουδαρκροκουρ
Γεωγραφία
Η Σάουδαρκροκουρ βρίσκεται βορειοδυτικά της Ισλανδίας. Βρίσκεται δυτικά της πόλης Σιάφαρμποργκ και βορειοδυτικά της Λίμνης Τιόρν.
Κλίμα
Η μέση θερμοκρασία κάθε χρόνο είναι 3.1°C (37.5°F), ενώ η χαμηλότερη -5°C, κυρίως τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο.
Στη Σάουδαρκροκουρ φυσούν μερικοί άνεμοι. Παρ'όλα αυτά, δεν συμβαίνουν εύκολα καταιγίδες. Η μέση ταχύτητα των ανέμων είναι 6.7 m/s.
Ο μέσος υετός κάθε χρόνο είναι περίπου 514 mm (20 ίντσες)
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Σάουδαρκροκουρ.
Αθλητισμός
Η πόλη έχει ένα στάδιο, το Σαουδαρκρόκσβολλουρ, το οποίο χτίστηκε το 2004. Υπάρχει, επίσης, ένα αθλητικό κλαμπ, το UMF Tindastóll.
Σημαντικά πρόσωπα
Η Σάουδαρκροκουρ ήταν η γενέτειρα του ζωγράφου και ποιητή Sigurlaugur Elíasson και του παίκτη της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας και διευθυντή Eyjólfur Sverrisson.
Παραπομπές
Σαουδαρκροκουρ
Εραστές του πεπρωμένου
Οι Εραστές του πεπρωμένου (Πρωτότυπος τίτλος: Shockproof ) είναι ένα αστυνομικό δραματκό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1949 σε σκηνοθεσία Ντάγκλας Σερκ και σενάριο των Σάμιουελ Φούλερ και Έλεν Ντατς. Πρωταγωνιστούν οι Κόρνελ Γουάιλντ, Πατρίσια Νάιτ και ο Τζον Μπαραγκρέι.
Πλοκή
Ο Γκριφ Μαράτ, ανώτερος δικαστικός υπάλληλος και υπεύθυνος αναστολών, γνωρίζει και ερωτεύεται την Τζένη Μαρς, η οποία είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης πέντε ετών προκειμένου να προστατεύσει τον Χάρι Ουέσον, έναν τζογαδόρο με τον οποίο είχε δεσμό. Ο Γκριφ προειδοποιεί την Τζένη να μείνει μακριά από τον Χάρι, αλλά αυτήν δεν υπακούει, εξακολουθώντας να αισθάνεται πιστή σε αυτόν. Σε μια επιδρομή της αστυνομίας σε ένα παράνομο γραφείο στοιχημάτων, η Τζένη συλλαμβάνεται και πάλι για παραβίαση των όρων αποφυλάκισης της. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την σύγκρουση της Τζένη με τον Γκριφ, ο οποίος δείχνει αποφασισμένος να φέρει την Τζένη στην ίσιο δρόμο, και γι αυτό τον λόγο της βρίσκει δουλειά ως οικονόμο μέσα στο ίδιο του το σπίτι προκειμένου να φροντίζει την τυφλή μητέρα του.
Ο Γκριφ έχει πολιτικές φιλοδοξίες που ο Χάρι θέλει να καταστρέψει, οπότε, γνωρίζοντας ότι είναι αντίθετο με τους κανονισμούς για την ανάμιξη του Γκριφ στη επιτήρηση της Τζένη, ο Χάρι ενθαρρύνει τη Τζένη να δεχτεί το ρομαντικό φλερτ του Γκριφ. Η Τζένη γνωρίζει επίσης τους κανονισμούς, αλλά συνειδητοποιεί ότι αγαπά τον Γκριφ και τελικά παντρεύονται. Όταν η Τζένη θα πάει να συναντήσει κρυφά τον Χάρι, για να του πει ότι αγαπάει πραγματικά τον Γκριφ, εκείνος κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, την απειλεί να αποκαλύψει επιστολές που του είχε γράψει, στις οποίες εξέφρασε την αγάπη της. Η Τζένη τότε βγάζει το όπλο του Χάρι και, μετά από μια σύντομη πάλη, καταλήγει να τον πυροβολήσει και να τον τραυματισεί σοβαρά.
Ο Γκριφ αποφασίζει έναντια στους κανονισμούς να πάρει την Τζένη και προσπαθήσουν να διαφύγουν στο Μεξικό, προκειμένου η Τζένη να μην συλληφθεί. Αυτό αποτυγχάνει, αλλά, ο Γκριφ δείχνει πρόθυμος να κάνει οτιδήποτε για να αποτρέψει τη σύζυγό του να επιστρέψει στη φυλακή. Έτσι ξεκινά και πιάνει δουλειά σε ένα διυλιστήριο πετρελαίου. Παρόλα αυτά όμως οι φωτογραφίες τους θα αρχίζουν να εμφανίζονται τακτικά σε εφημερίδες, κάτι που θα έχει σαν αποτέλεσμα να αλλάζουν συνεχώς μέρη για να κρύβονται. Τελικά συνειδητοποιώντας ότι βρίσκονται σε αδιέξοδο, το ζευγάρι αποφασίζει να επιστρέψει πίσω και να παραδοθεί. Όταν η αστυνομία τους μεταφέρει στον Χάρι στο νοσοκομείο, εκείνος αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή της Τζένης στον τραυματισμό του, ορκιζόμενος ότι ήταν ένα δικό του λάθος και το όπλο εκπυρσοκρότησε. Ο Γκριφ και η Τζένη αποχωρούν από το νοσοκομείο ελεύθεροι πια για να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στην ζωή τους.
Κριτικές
Ένας δημοσιογράφος των New York Times, ο Ματ Ζόλερ Σέιτζ, συζήτησε τη σημασία της ταινίας το 2007, όταν αυτήν προβλήθηκε στη Νέα Υόρκη αναφέροντας πως: «Η προσωπικότητα του κ. Σερκ εκφράζεται στην αγάπη της ταινίας για τους αναστατωμένους χαρακτήρες της, στην ποιητική ανάπτυξη τοποθεσιών όπως τις χαμηλές γωνίες του σπιτιού του Γκριφ, ενός χώρου που φαίνεται τόσο οικείος όσο και καταπιεστικός».
Γεγονότα
Ο Βρετανός κατά συρροήν δολοφόνος Τζον Στράφεν διέπραξε έναν φόνο στο δρόμο για να δει την ταινία στον κινηματογράφο το 1951.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντάγκλας Σερκ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Εθνογραφικό Μουσείο της Γενεύης
Το Εθνογραφικό Μουσείο της Γενεύης (γαλλικά: Musée d' ethnographie de Genève) είναι ένα από τα σημαντικότερα εθνογραφικά μουσεία στην Ελβετία. Το Μουσείο διέρχεται από μια άνευ προηγουμένου μετάβαση από τότε που ιδρύθηκε το 1901. Πριν από δύο χρόνια, ξεκίνησε μια εις βάθος μεταμόρφωση, η οποία περιλαμβάνει και την αλλαγή του ονόματος του μουσείου. Το νέο όνομα θα ανακοινωθεί μόλις ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Δωρητές του μουσείου. αριστερά|μικρογραφία|Πρόσοψη του παλαιού κτιρίου. Το Εθνογραφικό Μουσείο της Γενεύης ιδρύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1901, με πρωτοβουλία του καθηγητή Ουζέν Πιτάρ (1867-1962), ο οποίος κατείχε επίσης την πρώτη έδρα ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Στεγάστηκε για πρώτη φορά στη βίλα Μον Ρεπό. Ο Πιτάρ συγκέντρωσε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, κυρίως τις εθνογραφικές συλλογές του Αρχαιολογικού Μουσείου και του Μουσείου Αριάνα, τις συλλογές του Μουσείου της Ευαγγελικής Ιεραποστολικής Εταιρείας και όπλα από το Ιστορικό Μουσείο Γενεύης.
Το 1939, το μουσείο μετακόμισε στα εγκαταλειμμένα κτίρια του δημοτικού σχολείου Μέιλ στη λεωφόρο Καρλ Φογκτ. Άνοιξε στις νέες εγκαταστάσεις στις 12 Ιουλίου 1941, μοιράζοντας τον χώρο με το Τμήμα Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου μέχρι το 1967. Το κτίριο επεκτάθηκε το 1949, ενώ το 1975 εξαγοράστηκε η βίλα Λομπάρ στο δήμο Σεν-Μπουζερί (καντόνι της Γενεύης), η οποία έγινε το παράρτημα με τις κόγχες.
Μεταξύ 1980 και 2001, απορρίφθηκαν τρεις προτάσεις για την κατασκευή ενός νέου μουσείου στην πλατεία Στουρμ. Στη συνέχεια, υπήρξαν προτάσεις να ανακαινιστεί και να επεκταθεί το κτίριο στη σημερινή του τοποθεσία. Το Δημοτικό Συμβούλιο της Γενεύης ενέκρινε ομόφωνα το έργο στις 21 Μαρτίου 2007.
Το νέο κτίριο του μουσείου σε σχήμα παγόδας εγκαινιάστηκε στις 31 Οκτωβρίου 2014, μετά από τέσσερα χρόνια κατασκευαστικών εργασιών. Οι γκαλερί και ένα αμφιθέατρο βρίσκονται στο υπόγειο, η καφετέρια, το μουσείο και το εκδοτήριο εισιτηρίων βρίσκονται στο ισόγειο, με θέα στον κήπο. Στον επάνω όροφο υπάρχουν εργαστήρια αποκατάστασης και πολιτιστικής ενημέρωσης, καθώς και η βιβλιοθήκη, η οποία πήρε το όνομά της από μια γενναιόδωρη προστάτιδα, τη Μαρί Μαντλέν Λανκού. Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει έναν μικρό χώρο για να μπορεί κάποιος ν' ακούσει μουσική από όλα τα μέρη του κόσμου. Το παλιό κτίριο έχει επίσης ανακαινιστεί και τώρα στεγάζει τα γραφεία και τα εργαστήρια εθνομουσικολογίας. Τα τρία κτίρια του συνόλου - το παλιό μουσείο, το νέο μουσείο και ένα δημοτικό σχολείο - περικλείουν μια μικρή πλατεία φυτεμένη με δέντρα και λουλούδια.
Συλλογές
αριστερά|μικρογραφία|Αγαλματίδιο ελέφαντα, ανάγλυφο ασήμι, Ινδία (19ος αιώνας). αριστερά|μικρογραφία|Ιαπωνικό κράνος του 15ου αιώνα. Το μουσείο διατηρεί 74.000 αντικείμενα, 20.000 φωνογραφήματα και 100.000 φωτογραφικά μέσα. Το μουσείο επέλεξε να εκθέσει μόνιμα 1.000 επιλεγμένα κομμάτια.
Η είσοδος της μόνιμης έκθεσης συγκεντρώνει εξωτικά αντικείμενα, έργα τέχνης που γίνονται αντιληπτά για την αγοραία αξία τους και αντικείμενα που έχουν συλλεγεί από τους ιεραπόστολους και τους επιστήμονες. Δίπλα, βρίσκεται η εγκατάσταση με βίντεο του σύγχρονου καλλιτέχνη Άνζ Λετσιά.
Αφρική
Ανάμεσα στις μάσκες και στα γλυπτά, υπάρχουν λίγα δισδιάστατα έργα. Υπογράφονται από πρωτοπόρους καλλιτέχνες του μεγάλου κινήματος της αφρικανικής εικαστικής τέχνης, ζωγράφους και σχεδιαστές: πολιτική νωπογραφία από την Αιθιοπία, καμβάδες του Ρατζονά, ενός καλλιτέχνη από τη Μαδαγασκάρη από τις αρχές του 20ου αι., ή ακόμη και του Κονγκολέζου υδατογραφιστή Άλμπερτ Λουμπάκι, του οποίου τα πολύχρωμα έργα έχουν εκτεθεί στην Ευρώπη τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Τέλος, εκτίθεται μια σύνθεση από πορτρέτα βασιλιάδων του Καμερούν του Καμερουνέζου καλλιτέχνη Ιμπραχήμ Νζογιά (1890-1960), με ένα πορτρέτο του ίδιου στο κέντρο.
Ασία
Εκτίθεται συλλογή αντικειμένων από την Ιαπωνία και συλλογή γλυπτών από τη Νότια Ινδία, όπως επίσης ο μποντισάτβα του Αβαλοκιτεσβάρα, με το ύψος του 190 εκατοστά.
Αμερική
μικρογραφία|Βάζο σε σχήμα ανθρώπινου κεφαλιού (Περού, μεταξύ 3ου και 4ου αι.). μικρογραφία|Ναγκασβαράμ ή Ναντασβαράμ (όμποε), Ινδία, τέλη 20ου αιώνα. Εκτίθενται προκολομβιανά αντικείμενα ή πολιτιστικά αντικείμενα του Αμαζονίου. Επίσης υπάρχουν αντικείμενα από τον Βορρά, όπως ένας τελετουργικός κάδος από μια κοινωνία των Ινουίτ που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της φαλαινοθηρίας.
Ωκεανία
Εκτίθενται αντικείμενα από τη Νέα Γουινέα και την Αυστραλία. Ο Ουζέν Πιτάρ θεωρούσε την κάπα με πούπουλα "ahu'ula" ως το πιο πολύτιμο κομμάτι στο μουσείο του: αποτελείται από χιλιάδες μικρά φτερά από πουλιά που ζούσαν στα νησιά της Χαβάης. Φοριόταν από τον αρχηγό κατά τη διάρκεια τελετών ή μάχης, πιστευόταν ότι είχε προστατευτική δύναμη.
Ευρώπη
Ο Πιτάρ είχε ήδη εργαστεί για να διασφαλίσει ότι αντικείμενα από ευρωπαϊκούς λαϊκούς πολιτισμούς θα συμπεριληφθούν στον κατάλογο. Χάρη σε συνεργασίες και επιστημονικές ανταλλαγές, το τμήμα διατηρεί συλλογές από 46 χώρες ή πολιτιστικές περιοχές, όπου αντιπροσωπεύονται ακόμα και τα Βαλκάνια και το τόξο των Άλπεων.
Εθνομουσικολογία
Το μουσείο διαθέτει τμήμα εθνομουσικολογίας με αίθουσα μουσικής στη βιβλιοθήκη πολυμέσων, με μεγάλη συλλογή μουσικών ηχογραφήσεων που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα (16.000 ώρες μουσικής).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Ελβετία Κατηγορία:Εθνογραφικά μουσεία
Καμαντάρ
Το Καμαντάρ , επίσης γνωστό ως Κομαντάρ, είναι χωριό της επαρχίας Σαμκίρ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ελεσγκερλί.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμκίρ
Γιανικπεγιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ
Ρέιμοντ Κατέλ
Ο Κατέλ ανέλαβε επίσης μια σειρά εμπειρικών μελετών στις βασικές διαστάσεις άλλων ψυχολογικών τομέων: ευφυΐα, κίνητρο, αξιολόγηση σταδιοδρομίας και επαγγελματικά ενδιαφέροντα. Ο Κατέλ θεώρησε την ύπαρξη ρευστής και κρυσταλλωμένης νοημοσύνης για να εξηγήσει την ανθρώπινη γνωστική ικανότητα, ερεύνησε τις αλλαγές στα Gf και Gc κατά τη διάρκεια της ζωής και κατασκεύασε το Culture Fair Intelligence Test για να ελαχιστοποιήσει την προκατάληψη της γραπτής γλώσσας και του πολιτισμικού υπόβαθρου στη νοημοσύνη δοκιμή.
Καινοτομίες και επιτεύγματα
Η έρευνα του Κατέλ αφορούσε κυρίως την προσωπικότητα, τις ικανότητες, τα κίνητρα και τις καινοτόμες πολυπαραγοντικές μεθόδους έρευνας και στατιστικής ανάλυσης (ειδικά οι πολλές βελτιώσεις του στη μεθοδολογία διερευνητικής ανάλυσης παραγόντων). Στην έρευνά του για την προσωπικότητά του, μνημονεύεται περισσότερο για το μοντέλο 16 παραγόντων της κανονικής δομής προσωπικότητας που προέρχεται από ανάλυση παραγόντων, υποστηρίζοντας αυτό το μοντέλο έναντι του απλούστερου μοντέλου 3 παραγόντων ανώτερης τάξης του Χανς Άιζενκ και κατασκευάζοντας μέτρα αυτών των πρωταρχικών παράγοντες με τη μορφή του ερωτηματολογίου 16PF (και των προς τα κάτω επεκτάσεών του: HSPQ και CPQ, αντίστοιχα). Ήταν ο πρώτος που πρότεινε ένα ιεραρχικό, πολυεπίπεδο μοντέλο προσωπικότητας με τους πολλούς βασικούς πρωταρχικούς παράγοντες στο πρώτο επίπεδο και τους λιγότερους, ευρύτερους, «δεύτερης τάξης» παράγοντες σε ένα υψηλότερο στρώμα της οργάνωσης της προσωπικότητας. Αυτές οι κατασκευές «παγκόσμιων χαρακτηριστικών» είναι οι πρόδρομοι του δημοφιλούς προς το παρόν μοντέλου προσωπικότητας 5 παραγόντων (FFM). Η έρευνα του Κατέλ οδήγησε σε περαιτέρω προόδους, όπως η διάκριση μεταξύ μετρήσεων κατάστασης και χαρακτηριστικού (π.χ. άγχος κατάστασης-χαρακτηριστικού), που κυμαίνονται σε μια συνέχεια από άμεσες μεταβατικές συναισθηματικές καταστάσεις, μέσω καταστάσεων διάθεσης μεγαλύτερης διάρκειας δράσης, δυναμικών παρακινητικών χαρακτηριστικών και επίσης σχετικά ανθεκτικά χαρακτηριστικά προσωπικότητας. Ο Κατέλ διεξήγαγε επίσης εμπειρικές μελέτες για τις αναπτυξιακές αλλαγές στις δομές των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Στον τομέα των γνωστικών ικανοτήτων, ο Κατέλ ερεύνησε ένα ευρύ φάσμα ικανοτήτων, αλλά είναι περισσότερο γνωστός για τη διάκριση μεταξύ ρευστής και κρυσταλλωμένης νοημοσύνης. Διέκρινε μεταξύ των αφηρημένων, προσαρμοστικών, βιολογικά επηρεαζόμενων γνωστικών ικανοτήτων που ονόμασε «ρευστή νοημοσύνη» και της εφαρμοσμένης, βασισμένης στην εμπειρία και της μαθησιακής ικανότητας που ονόμασε «κρυσταλλωμένη νοημοσύνη». Έτσι, για παράδειγμα, ένας μηχανικός που έχει εργαστεί σε κινητήρες αεροπλάνων για 30 χρόνια μπορεί να έχει τεράστια «κρυσταλλωμένη» γνώση σχετικά με τη λειτουργία αυτών των κινητήρων, ενώ ένας νέος μηχανικός με πιο «ρευστή ευφυΐα» μπορεί να επικεντρωθεί περισσότερο στη θεωρία της λειτουργίας του κινητήρα, με αυτούς τους δύο τύπους ικανοτήτων να μπορούν να αλληλοσυμπληρώνονται και να συνεργάζονται για την επίτευξη ενός στόχου. Ως βάση για αυτή τη διάκριση, ο Κατέλ ανέπτυξε το επενδυτικό μοντέλο ικανότητας, υποστηρίζοντας ότι η κρυσταλλική ικανότητα προέκυψε από την επένδυση της ρευστής ικανότητας σε ένα συγκεκριμένο θέμα γνώσης. Συνέβαλε στη γνωστική επιδημιολογία με τη θεωρία του ότι η κρυσταλλωμένη γνώση, ενώ είναι πιο εφαρμοσμένη, θα μπορούσε να διατηρηθεί ή ακόμα και να αυξηθεί αφού η ικανότητα υγρών αρχίσει να μειώνεται με την ηλικία, μια έννοια που χρησιμοποιείται στο Εθνικό Τεστ Ανάγνωσης Ενηλίκων (ΕΤΑΕ). Ο Κατέλ κατασκεύασε μια σειρά από τεστ ικανοτήτων, συμπεριλαμβανομένου της Μπαταρίας Ολοκληρωμένης Ικανότητας (ΜΟΙ), που παρέχει μέτρα 20 πρωταρχικών ικανοτήτων και του Culture Fair Intelligence Test (CFIT), που σχεδιάστηκε για να παρέχει ένα εντελώς μη λεκτικό μέτρο νοημοσύνης όπως αυτό που φαίνεται τώρα στις προοδευτικές μήτρες του Ρέιβεν. Οι Κλίμακες Δίκαιης Νοημοσύνης Πολιτισμού είχαν σκοπό να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή του πολιτισμικού ή εκπαιδευτικού υπόβαθρου στα αποτελέσματα των τεστ νοημοσύνης.
Όπως δήλωσε ο Λι Κρόνμπαχ στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ:
Αγγλία
Ο Κατέλ γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1905 στο Χιλ Τοπ του Γουέστ Μπρόμιτς, μια μικρή πόλη στην Αγγλία κοντά στο Μπέρμιγχαμ, όπου η οικογένεια του πατέρα του ασχολήθηκε με την εφεύρεση νέων εξαρτημάτων για κινητήρες, αυτοκίνητα και άλλες μηχανές. Έτσι, τα χρόνια της ενηλικίωσής του ήταν μια εποχή που συνέβαιναν μεγάλες τεχνολογικές και επιστημονικές ιδέες και πρόοδοι και αυτό επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την άποψή του για το πώς λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν πραγματικά να κάνουν τη διαφορά στον κόσμο. Έγραψε: «Το 1905 ήταν μια ευτυχισμένη χρονιά για να γεννηθείς. Το αεροπλάνο ήταν μόλις ενός έτους. Οι Κιουρί και ο Ράδερφορντ εκείνη τη χρονιά διείσδυσαν στην καρδιά του ατόμου και στο μυστήριο των ακτινοβολιών του, ο Αλφρέντ Μπινέ ξεκίνησε το πρώτο τεστ νοημοσύνης και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, τη θεωρία της σχετικότητας».
Όταν ο Κατέλ ήταν περίπου 5 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στο Τορκί του Ντέβον, στη νοτιοδυτική Αγγλία, όπου μεγάλωσε με έντονα ενδιαφέροντα για την επιστήμη και πέρασε πολύ χρόνο με ιστιοπλοϊκά γύρω από την ακτογραμμή. Ήταν ο πρώτος από την οικογένειά του (και ο μόνος στη γενιά του) που φοίτησε στο πανεπιστήμιο: το 1921, του απονεμήθηκε υποτροφία για να σπουδάσει χημεία στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου, όπου απέκτησε πτυχίο BSc (Hons) με τιμές 1ης τάξης σε ηλικία 19 ετών. Ενώ σπούδαζε φυσική και χημεία στο πανεπιστήμιο έμαθε από ανθρώπους με επιρροή σε πολλούς άλλους τομείς, που επισκέφθηκαν ή έζησαν στο Λονδίνο. Αυτός γράφει:
Καθώς παρατηρούσε από πρώτο χέρι τις τρομερές καταστροφές και τα βάσανα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κατέλ έλκονταν όλο και περισσότερο από την ιδέα της εφαρμογής των εργαλείων της επιστήμης στα σοβαρά ανθρώπινα προβλήματα που έβλεπε γύρω του. Δήλωσε ότι στην πολιτιστική αναταραχή μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένιωθε ότι το εργαστηριακό τραπέζι του είχε αρχίσει να φαίνεται πολύ μικρό και τα προβλήματα του κόσμου τόσο τεράστια. Έτσι, αποφάσισε να αλλάξει πεδίο σπουδών και να συνεχίσει το διδακτορικό του στην ψυχολογία στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου, το οποίο έλαβε το 1929. Ο τίτλος της διδακτορικής του διατριβής ήταν «Ο υποκειμενικός χαρακτήρας της γνώσης και η προ-αισθητηριακή ανάπτυξη της αντίληψης». Ο σύμβουλός του για το διδακτορικό στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου ήταν ο Φράνσις Έιβελινγκ, DD, D.Sc., PhD, D.Litt., ο οποίος ήταν επίσης Πρόεδρος της Βρετανικής Ψυχολογικής Εταιρείας από το 1926 έως το 1929. Το 1939, ο Κατέλ τιμήθηκε για την εξαιρετική συνεισφορά του στην ψυχολογική έρευνα με την ανάθεση του διάσημου διδακτορικού διπλώματος – D.Sc. από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Ενώ εργαζόταν για το διδακτορικό του, ο Κατέλ είχε αποδεχτεί μια θέση διδασκαλίας και συμβουλευτικής στο Τμήμα Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ. Τελικά το βρήκε αυτό απογοητευτικό επειδή υπήρχαν περιορισμένες ευκαιρίες για διεξαγωγή έρευνας. Ο Κατέλ έκανε το μεταπτυχιακό του έργο με τον Τσαρλς Έντουαρντ Σπίαρμαν, τον Άγγλο ψυχολόγο και στατιστικολόγο που είναι διάσημος για την πρωτοποριακή του εργασία στην αξιολόγηση της νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της ιδέας ενός γενικού παράγοντα νοημοσύνης που ονομάζεται g. Κατά τη διάρκεια των τριών ετών του στο Έξετερ, ο Κατέλ φλέρταρε και παντρεύτηκε τη Μόνικα Ρότζερς, την οποία γνώριζε από την παιδική του ηλικία στο Ντέβον και απέκτησαν μαζί έναν γιο. Τον άφησε περίπου τέσσερα χρόνια αργότερα. Αμέσως μετά μετακόμισε στο Λέστερ όπου οργάνωσε μια από τις πρώτες κλινικές παιδικής καθοδήγησης στην Αγγλία. Ήταν επίσης σε αυτή τη χρονική περίοδο που ολοκλήρωσε το πρώτο του βιβλίο «Under Sail Through Red Devon», το οποίο περιέγραφε τις πολλές του περιπέτειες που έπλεε γύρω από την ακτογραμμή και τις εκβολές του Νότιου Ντέβον και του Ντάρτμουρ.
Ηνωμένες Πολιτείες
Το 1937, ο Κατέλ άφησε την Αγγλία και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν προσκλήθηκε από τον Έντουαρντ Θόρνταϊκ να πάει στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Όταν η θέση καθηγητή Τζ. Στάνλεϊ Χολ στην ψυχολογία έγινε διαθέσιμη στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ το 1938, ο Κατέλ προτάθηκε από τον Θόρνταϊκ και διορίστηκε στη θέση. Ωστόσο, διεξήγαγε λίγη έρευνα εκεί και ήταν «συνεχώς σε κατάθλιψη». Ο Κατέλ προσκλήθηκε από τον Γκόρντον Όλπορτ να ενταχθεί στη σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1941. Ενώ ήταν στο Χάρβαρντ ξεκίνησε κάποια από την έρευνα στην προσωπικότητα που θα αποτελούσε το θεμέλιο για μεγάλο μέρος της μετέπειτα επιστημονικής του δουλειάς.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κατέλ υπηρέτησε ως πολιτικός σύμβουλος της κυβέρνησης των ΗΠΑ ερευνώντας και αναπτύσσοντας δοκιμές για την επιλογή αξιωματικών στις ένοπλες δυνάμεις. Ο Κατέλ επέστρεψε στη διδασκαλία στο Χάρβαρντ και παντρεύτηκε την Αλμπέρτα Κάρεν Σούτερ, φοιτήτρια σε διδακτορικό στα μαθηματικά στο Κολλέγιο Ράντκλιφ. Με τα χρόνια, εργάστηκε με τον Κατέλ σε πολλές πτυχές της έρευνας, της συγγραφής και της εξέλιξής του δοκιμών. Είχαν τρεις κόρες και έναν γιο. Χώρισαν το 1980.
Ο Χέρμπερτ Γούντροου, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στις Σαμπέιν-Ερμπάνα, έψαχνε για κάποιον με υπόβαθρο σε πολυπαραγοντικές μεθόδους για να ιδρύσει ένα ερευνητικό εργαστήριο. Ο Κατέλ προσκλήθηκε να αναλάβει αυτή τη θέση το 1945. Με αυτή τη νεοσύστατη ερευνητική θέση καθηγητή στην ψυχολογία, μπόρεσε να λάβει επαρκή επιχορήγηση για δύο συνεργάτες με διδακτορικό, τέσσερις μεταπτυχιακούς βοηθούς ερευνητές και βοηθούς γραφείου.
Ένας λόγος που ο Κατέλ μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι ήταν επειδή ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής που κατασκευάστηκε και ανήκει εξ ολοκλήρου σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα των ΗΠΑ – «Αυτόματος Υπολογιστής Ιλινόις» – αναπτύχθηκε εκεί, γεγονός που του έδωσε τη δυνατότητα να ολοκληρώσει μεγάλης κλίμακας αναλύσεις παραγόντων. Ο Κατέλ ίδρυσε το Εργαστήριο Αξιολόγησης Προσωπικότητας και Ομαδικής Συμπεριφοράς. Το 1949, μαζί με τη σύζυγό του ίδρυσαν το Ινστιτούτο Δοκιμών Προσωπικότητας και Ικανοτήτων (ΙΔΠΙ). Η Κάρεν Κατέλ υπηρέτησε ως διευθύντρια του ΙΔΠΙ μέχρι το 1993. Ο Κατέλ παρέμεινε στην ερευνητική θέση του Ιλινόι μέχρι να φτάσει στην υποχρεωτική ηλικία συνταξιοδότησης του πανεπιστημίου το 1973. Λίγα χρόνια αφότου συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόι έχτισε ένα σπίτι στο Μπόλντερ του Κολοράντο, όπου έγραψε και δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας ποικιλίας ερευνητικών έργων που είχαν μείνει ημιτελή στο Ιλινόι.
Το 1977, ο Κατέλ μετακόμισε στη Χαβάη, κυρίως λόγω της αγάπης του για τον ωκεανό και την ιστιοπλοΐα. Συνέχισε την καριέρα του ως καθηγητής μερικής απασχόλησης και σύμβουλος στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης. Υπηρέτησε επίσης ως βοηθός καθηγητής της Σχολής Επαγγελματικής Ψυχολογίας της Χαβάης. Αφού εγκαταστάθηκε στη Χαβάη παντρεύτηκε την Χέδερ Μπίρκετ, κλινική ψυχολόγο, η οποία αργότερα πραγματοποίησε εκτεταμένη έρευνα χρησιμοποιώντας το 16PF και άλλα τεστ. Κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του στη Χαβάη, ο Κατέλ συνέχισε να δημοσιεύει μια ποικιλία επιστημονικών άρθρων, καθώς και βιβλία σχετικά με τα κίνητρα, την επιστημονική χρήση της παραγοντικής ανάλυσης, δύο τόμους θεωρίας προσωπικότητας και μάθησης, την κληρονομικότητα της προσωπικότητας και συν-επεξεργάστηκε ένα βιβλίο σχετικά με τις λειτουργικές ψυχολογικές δοκιμές, καθώς και μια πλήρη αναθεώρηση του εξαιρετικά διάσημου Εγχειριδίου του Πολυπαραγοντικής Πειραματικής Ψυχολογίας.
Ο Κατέλ και η Χέδερ Μπίρκετ Κατέλ ζούσαν σε μια λιμνοθάλασσα στη νοτιοανατολική γωνία του Οάχου, όπου διατηρούσε ένα μικρό ιστιοφόρο. Γύρω στο 1990, έπρεπε να εγκαταλείψει την καριέρα του στην ιστιοπλοΐα λόγω των προκλήσεων ναυσιπλοΐας που προέκυψαν από τα γηρατειά. Πέθανε στο σπίτι του στη Χονολουλού στις 2 Φεβρουαρίου 1998, σε ηλικία 92 ετών. Είναι θαμμένος στην Κοιλάδα των Ναών στην πλαγιά ενός λόφου με θέα στη θάλασσα. Η διαθήκη του προέβλεπε τα εναπομείναντα κεφάλαιά του να χρησιμοποιηθούν για να χτίσει ένα σχολείο για μη προνομιούχα παιδιά στην Καμπότζη. Ήταν αγνωστικιστής.
Επιστημονικός προσανατολισμός
Όταν ο Κατέλ ξεκίνησε την καριέρα του στην ψυχολογία τη δεκαετία του 1920, ένιωσε ότι ο τομέας της προσωπικότητας κυριαρχούνταν από κερδοσκοπικές ιδέες που ήταν σε μεγάλο βαθμό διαισθητικές με ελάχιστη/καμία εμπειρική ερευνητική βάση. Ο Κατέλ αποδέχτηκε την εμπειρική άποψη του Έντουαρντ Θόρνταϊκ ότι «Εάν κάτι πράγματι υπήρχε, υπήρχε σε κάποιο ποσό και ως εκ τούτου θα μπορούσε να μετρηθεί».
Ο ομότιμος καθηγητής Άρθουρ Μπ.. Σουένεϊ, ειδικός στην κατασκευή ψυχομετρικών τεστ, συνόψισε τη μεθοδολογία του Κατέλ:
Επίσης, σύμφωνα με τον Σίχι (2004, σελ. 62):
Το 1994, ο Κατέλ ήταν ένας από τους 52 υπογράφοντες του «Mainstream Science on Intelligence», ένα άρθρο που γράφτηκε από τη Λίντα Γκότφρεντσον και δημοσιεύτηκε στη The Wall Street Journal. Στην επιστολή οι υπογράφοντες, ορισμένοι από τους οποίους ήταν ερευνητές πληροφοριών, υπερασπίστηκαν τη δημοσίευση του βιβλίου The Bell Curve. Υπήρξε έντονη αντίδραση στην επιστολή, με αρκετούς υπογράφοντες (όχι τον Κατέλ) να έχουν λάβει χρηματοδότηση από οργανώσεις λευκής υπεροχής.
Τα έργα του μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ή να οριστούν ως μέρος της γνωστικής ψυχολογίας, λόγω της φύσης του να μετράει κάθε ψυχολογική πτυχή, ιδιαίτερα την πτυχή της προσωπικότητας.
Πολυπαραγοντική έρευνα
Αντί να ακολουθήσει μια «μονομεταβλητή» ερευνητική προσέγγιση στην ψυχολογία, μελετώντας την επίδραση που μπορεί να έχει μια μεμονωμένη μεταβλητή (όπως η «κυριαρχία») σε μια άλλη μεταβλητή (όπως η «λήψη αποφάσεων»), ο Κατέλ πρωτοστάτησε στη χρήση της πολυμεταβλητής πειραματικής ψυχολογίας (την ανάλυση πολλών μεταβλητών ταυτόχρονα). Πίστευε ότι οι συμπεριφορικές διαστάσεις ήταν πολύ περίπλοκες και διαδραστικές για να κατανοήσουν πλήρως τις μεταβλητές μεμονωμένα. Η κλασική μονομεταβλητή προσέγγιση απαιτούσε να φέρει το άτομο σε μια τεχνητή εργαστηριακή κατάσταση και να μετρήσει την επίδραση μιας συγκεκριμένης μεταβλητής σε μια άλλη – επίσης γνωστή ως «διμεταβλητή» προσέγγιση, ενώ η πολυπαραγοντική προσέγγιση επέτρεψε στους ψυχολόγους να μελετήσουν ολόκληρο το άτομο και τον μοναδικό συνδυασμό χαρακτηριστικών του μέσα σε ένα φυσικό περιβαλλοντικό πλαίσιο. Τα πολυπαραγοντικά πειραματικά ερευνητικά σχέδια και οι πολυπαραγοντικές στατιστικές αναλύσεις επέτρεψαν τη μελέτη καταστάσεων της «πραγματικής ζωής» (π.χ. κατάθλιψη, διαζύγιο, απώλεια) που δεν μπορούσαν να μελετηθούν πλήρως σε τεχνητό εργαστηριακό περιβάλλον.
Το 1960, ο Κατέλ οργάνωσε και συγκάλεσε ένα διεθνές συμπόσιο για να αυξήσει την επικοινωνία και τη συνεργασία μεταξύ των ερευνητών που χρησιμοποιούσαν πολυμεταβλητές στατιστικές για τη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση της Εταιρείας Πολυμεταβλητής Πειραματικής Ψυχολογίας (ΕΠΠΨ) και του εμβληματικού της περιοδικού, Multivariate Behavioral Research. Έφερε πολλούς ερευνητές από την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική, την Αυστραλία και τη Νότια Αμερική για να εργαστούν στο εργαστήριό του στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι. Πολλά από τα βιβλία του που αφορούσαν πολυπαραγοντική πειραματική έρευνα γράφτηκαν σε συνεργασία με αξιόλογους συναδέλφους.
Παραγοντική ανάλυση
Ο Κατέλ σημείωσε ότι στις σκληρές επιστήμες όπως η χημεία, η φυσική, η αστρονομία, καθώς και η ιατρική επιστήμη, οι αβάσιμες θεωρίες ήταν ιστορικά διαδεδομένες μέχρι να αναπτυχθούν νέα όργανα για τη βελτίωση της επιστημονικής παρατήρησης και μέτρησης. Στη δεκαετία του 1920, ο Κατέλ συνεργάστηκε με τον Τσαρλς Έντουαρντ Σπίαρμαν, ο οποίος ανέπτυξε τη νέα στατιστική τεχνική της παραγοντικής ανάλυσης στην προσπάθειά του να κατανοήσει τις βασικές διαστάσεις και τη δομή των ανθρώπινων ικανοτήτων. Η παραγοντική ανάλυση έγινε ένα ισχυρό εργαλείο για να βοηθήσει στην αποκάλυψη των βασικών διαστάσεων που κρύβονται πίσω από μια μπερδεμένη σειρά μεταβλητών επιφάνειας σε έναν συγκεκριμένο τομέα.
Η παραγοντική ανάλυση βασίστηκε στην προηγούμενη ανάπτυξη του συντελεστή συσχέτισης, ο οποίος παρέχει μια αριθμητική εκτίμηση του βαθμού στον οποίο οι μεταβλητές «συσχετίζονται». Για παράδειγμα, εάν η «συχνότητα άσκησης» και το «επίπεδο της αρτηριακής πίεσης» μετρούνταν σε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων, τότε η αλληλοσυσχέτιση αυτών των δύο μεταβλητών θα παρείχε μια ποσοτική εκτίμηση του βαθμού στον οποίο η «άσκηση» και η «αρτηριακή πίεση» συνδέονται άμεσα η μία με την άλλη. Η παραγοντική ανάλυση εκτελεί σύνθετους υπολογισμούς στους συντελεστές συσχέτισης μεταξύ των μεταβλητών σε έναν συγκεκριμένο τομέα (όπως οι γνωστικές ικανότητες ή οι κατασκευές χαρακτηριστικών της προσωπικότητας) για να προσδιορίσει τους βασικούς, ενιαίους παράγοντες που κρύβονται πίσω από τον συγκεκριμένο τομέα.
Ενώ εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου με τον Σπίαρμαν εξερευνώντας τον αριθμό και τη φύση των ανθρώπινων ικανοτήτων, ο Κατέλ υπέθεσε ότι η ανάλυση παραγόντων θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε άλλους τομείς πέρα από τον τομέα των ικανοτήτων. Συγκεκριμένα, ο Κατέλ ενδιαφέρθηκε να εξερευνήσει τις βασικές ταξινομικές διαστάσεις και τη δομή της ανθρώπινης προσωπικότητας. Πίστευε ότι εάν η διερευνητική παραγοντική ανάλυση εφαρμοζόταν σε ένα ευρύ φάσμα μετρήσεων της διαπροσωπικής λειτουργίας, θα μπορούσαν να εντοπιστούν οι βασικές διαστάσεις εντός του τομέα της κοινωνικής συμπεριφοράς. Έτσι, η παραγοντική ανάλυση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ανακαλύψει τις θεμελιώδεις διαστάσεις που κρύβονται πίσω από τον μεγάλο αριθμό επιφανειακών συμπεριφορών, διευκολύνοντας έτσι την πιο αποτελεσματική έρευνα.
Όπως σημειώθηκε παραπάνω, ο Κατέλ έκανε πολλές σημαντικές καινοτόμες συνεισφορές στη μεθοδολογία ανάλυσης παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του Τεστ Κορήματος για την εκτίμηση του βέλτιστου αριθμού παραγόντων προς εξαγωγή, τη στρατηγική λοξής περιστροφής «Προκρούστης», τον συντελεστή ομοιότητας προφίλ, τον παράγοντα Π-τεχνικής ανάλυσης, την ανάλυση παραγόντων dR-technique, το πρόγραμμα Taxonome, καθώς και το πρόγραμμα Rotoplot για την επίτευξη μέγιστων λύσεων απλών δομών. Επιπλέον, πολλοί επιφανείς ερευνητές έλαβαν τη βάση τους στη μεθοδολογία ανάλυσης παραγόντων υπό την καθοδήγηση του Κατέλ, συμπεριλαμβανομένου του Ρίτσαρντ Γκόρσουχ, μιας αρχής στις μεθόδους διερευνητικής ανάλυσης παραγόντων.
Θεωρία της προσωπικότητας
Προκειμένου να εφαρμοστεί η παραγοντική ανάλυση στην προσωπικότητα, ο Κατέλ πίστευε ότι ήταν απαραίτητο να δειγματιστεί με το ευρύτερο δυνατό φάσμα μεταβλητών. Προσδιόρισε τρία είδη δεδομένων για ολοκληρωμένη δειγματοληψία, για να συλλάβει όλο το φάσμα των διαστάσεων της προσωπικότητας:
Προκειμένου μια διάσταση της προσωπικότητας να ονομαστεί «θεμελιώδης και ενιαία», ο Κατέλ πίστευε ότι έπρεπε να βρεθεί σε αναλύσεις παραγόντων των δεδομένων και από τους τρεις αυτούς τομείς μέτρησης. Έτσι, ο Κατέλ κατασκεύασε μέτρα ενός ευρέος φάσματος χαρακτηριστικών της προσωπικότητας σε κάθε μέσο (L-data, Q-data, T-data). Στη συνέχεια διεξήγαγε μια προγραμματική σειρά αναλύσεων παραγόντων στα δεδομένα που προέρχονται από καθένα από τα τρία μέσα μέτρησης προκειμένου να αποσαφηνιστεί η διάσταση της δομής της ανθρώπινης προσωπικότητας.
Στάδιο Μαρσέλ Πικό
Το Στάδιο Μαρσέλ Πικό είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο ευρισκόμενο στο Τομπλαίν, προάστιο της πόλης του Νανσί στη Γαλλία.
Ρέιμοντ Κατέλ
Θεωρία της προσωπικότητας
Προκειμένου να μετρηθούν αυτές οι δομές χαρακτηριστικών σε διαφορετικά εύρη ηλικιών, ο Κατέλ κατασκεύασε όργανα (Q-data) που περιελάμβαναν το ερωτηματολόγιο Sixteen Personality Factor Questionnaire (16PF) για ενήλικες, το High School Personality Questionnaire (HSPQ) – που τώρα ονομάζεται το Adolescent Personality Questionnaire (APQ). και το Ερωτηματολόγιο Παιδικής Προσωπικότητας (CPQ). Ο Κατέλ κατασκεύασε επίσης την Αντικειμενική Αναλυτική Μπαταρία (ΟΑΒ) (T-data) που παρείχε μέτρα των 10 μεγαλύτερων παραγόντων χαρακτηριστικών της προσωπικότητας που εξήχθησαν αναλυτικά, καθώς και αντικειμενικά μέτρα (δεδομένα Τ) δομών δυναμικών χαρακτηριστικών, όπως το τεστ ανάλυσης κινήτρων (MAT), το σχολικό τεστ ανάλυσης κινήτρων (SMAT) και το τεστ ανάλυσης κινήτρων για παιδιά (CMAT). Προκειμένου να μετρηθούν οι κατασκευές χαρακτηριστικών εντός της σφαίρας της μη φυσιολογικής προσωπικότητας, ο Κατέλ κατασκεύασε το Ερωτηματολόγιο Κλινικής Ανάλυσης (CAQ) Το Μέρος 1 του CAQ μετρά τους 16 παράγοντες PF, ενώ το Μέρος 2 μετρά επιπλέον 12 μη φυσιολογικές (ψυχοπαθολογικές) διαστάσεις χαρακτηριστικών της προσωπικότητας. Το CAQ αργότερα ονομάστηκε εκ νέου το PsychEval Personality Questionnaire (PEPQ). Επίσης, στον ευρύτατα εννοιολογημένο τομέα της προσωπικότητας, ο Κατέλ κατασκεύασε μέτρα των καταστάσεων της διάθεσης και των παροδικών συναισθηματικών καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένου του ερωτηματολογίου των οκτώ καταστάσεων (8SQ)
Στάδιο Μαρσέλ Πικό
Έχοντας αποτελέσει έδρα των Σταντ Ουνιβερσιταίρ Λορραίν και ΦΚ Νανσί, το Πικό αποτελεί, σήμερα, έδρα του πλέον προσφάτως ιδρυθέντος συλλόγου της πόλης του Νανσί: της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη. Η χωρητικότητά του είναι της τάξεως των 20,087 θέσεων.
Ανέγερση
Το σχέδιο ανέγερσης του γηπέδου γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1913, κατά τη διάρκεια της κατάθεσης ενώπιον του Δήμου του Νανσί μιας έκθεσης περί της ιδέας ανέγερσης ενός αθλητικού κέντρου, μια έκθεση η οποία είχε συγγραφεί από τον γραμματέα της φοιτητικής ένωσης του Νανσί. Ο στόχος ήταν διπλός: να αποτελέσει ένα πανεπιστημιακό κέντρο άθλησης και, ταυτόχρονα, έναν χώρο εκδηλώσεων. Παυθέν λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το σχέδιο τέθηκε εκ νέου σε εφαρμογή μετά τη λήξη των εχθροπραξιών. Η Σταντ Ουνιβερσιταίρ Λορραίν, υπό την προεδρία ενός καπελλά ονόματι Μαρσέλ Πικό, έλαβε, τότε, ένα οικόπεδο έξι εκταρίων, το οποίο ευρισκόταν στην κοινότητα του Τομπλαίν, πλησίον της γέφυρας του Εσσέ, στα ανατολικά της πόλης του Νανσί.
Εγκαίνια
Το κέντρο εγκαινιάστηκε επισήμως στις 8 Αυγούστου 1926 υπό την ονομασία « Παρκ ντε Σπορ ντυ Πον ντ'Εσσέ », ενώ ήταν επίσης γνωστό ως « Σταντ ντε λ'Ουνιβερσιτέ ». Το γήπεδο φιλοξένησε το 1935 τις επαγγελματικές ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις της ΦΚ Νανσί, συλλόγου ο οποίος ιδρύθηκε στη διάρκεια της ίδιας χρονιάς, ενώ δεν διέθετε παρά μόνον μία κερκίδα, την κερκίδα Ζακέ, η οποία είχε λάβει την ονομασία ενός παλαιού σχολιαστή. Περιμετρικά των υπολοίπων τριών πλευρών του γηπέδου, οι θεατές ήσαν τοποθετημένοι επί χωμάτινων λόφων, οι οποίοι ήσαν έτσι τροποποιημένοι, ώστε να έχουν κλιμακωτή μορφή. Το 1963, τοποθετήθηκαν οι πρώτοι προβολείς στο γήπεδο για τη διεξαγωγή νυχτερινών αναμετρήσεων.
Ρέιμοντ Κατέλ
Θεωρία της προσωπικότητας
Έτσι, η «παγκόσμια» εξωστρέφεια ορίζεται θεμελιωδώς από τα πρωτεύοντα χαρακτηριστικά που ομαδοποιούνται αναλυτικά παράγοντας και, κινούμενος προς την αντίθετη κατεύθυνση, ο παράγοντας εξωστρέφειας δεύτερης τάξης δίνει εννοιολογική σημασία και δομή σε αυτά τα πρωτεύοντα χαρακτηριστικά, προσδιορίζοντας την εστίαση και τη λειτουργία τους σε ανθρώπινη προσωπικότητα. Αυτά τα δύο επίπεδα δομής της προσωπικότητας μπορούν να παρέχουν μια ολοκληρωμένη κατανόηση ολόκληρου του ατόμου, με τα «παγκόσμια χαρακτηριστικά» να δίνουν μια επισκόπηση της λειτουργίας του ατόμου με ευρεία βάση και τις πιο συγκεκριμένες βαθμολογίες του πρωτεύοντος χαρακτηριστικού να παρέχουν μια εις βάθος λεπτομερής εικόνα των μοναδικών συνδυασμών χαρακτηριστικών του ατόμου («Depth Psychometry» του Κατέλ, σελ. 71).
Στάδιο Μαρσέλ Πικό
Εγκαίνια
Το γήπεδο μετονομάστηκε το 1968, λαμβάνοντας το όνομα του παλαιού προέδρου της Σταντ Ουνιβερσιταίρ Λορραίν και της ΦΚ Νανσί, Μαρσέλ Πικό.
Ρέιμοντ Κατέλ
Θεωρία της προσωπικότητας
Έρευνα στους παράγοντες προσωπικότητας 16PF έχει δείξει ότι αυτές οι κατασκευές είναι χρήσιμες στην κατανόηση και την πρόβλεψη ενός ευρέος φάσματος συμπεριφορών στην πραγματική ζωή. Έτσι, τα 16 κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα συν τους πέντε κύριους παράγοντες δεύτερου στρώματος έχουν χρησιμοποιηθεί σε εκπαιδευτικά περιβάλλοντα για τη μελέτη και την πρόβλεψη των κινήτρων επίτευξης, της μάθησης ή του γνωστικού στυλ, της δημιουργικότητας και των συμβατών επαγγελματικών επιλογών. σε εργασιακά ή εργασιακά περιβάλλοντα για την πρόβλεψη του στυλ ηγεσίας, των διαπροσωπικών δεξιοτήτων, της δημιουργικότητας, της ευσυνειδησίας, της διαχείρισης του στρες και της επιρρέπειας σε ατυχήματα. σε ιατρικά περιβάλλοντα για την πρόβλεψη της επιρρεπούς καρδιακής προσβολής, των μεταβλητών διαχείρισης του πόνου, της πιθανής συμμόρφωσης με ιατρικές οδηγίες ή του τρόπου ανάρρωσης από εγκαύματα ή μεταμοσχεύσεις οργάνων. σε κλινικά περιβάλλοντα για την πρόβλεψη της αυτοεκτίμησης, των διαπροσωπικών αναγκών, της ανοχής στην απογοήτευση και του ανοίγματος στην αλλαγή· και, σε ερευνητικά περιβάλλοντα για να προβλέψουμε ένα ευρύ φάσμα συμπεριφορικών τάσεων όπως η επιθετικότητα, η συμμόρφωση και ο αυταρχισμός.
Στάδιο Μαρσέλ Πικό
Επεκτάσεις (1973 - 1978)
Το 1973, μια νέα μεγάλου μεγέθους κερκίδα ανεγέρθηκε, η κερκίδα Αζότ. Χάρη σε ορισμένες τροποποιήσεις στα διαχωριστικά τμήματα μεταξύ των διαφορετικών κερκίδων, το γήπεδο ήταν, πλέον, θέση να φιλοξενήσει 25,000 θεατές. Το ρεκόρ προσέλευσης του γηπέδου ήταν της τάξεως των 30,384 θεατών και σημειώθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1976, στα πλαίσια της αναμέτρησης ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη - ΑΣ Σαιντ-Ετιέν.
Ρέιμοντ Κατέλ
Θεωρία της προσωπικότητας
Η προγραμματική πολυπαραγοντική έρευνα του Κατέλ που επεκτάθηκε από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του '70  οδήγησε σε πολλά βιβλία που έχουν αναγνωριστεί ευρέως ως εντοπίζοντας θεμελιώδεις ταξινομικές διαστάσεις της ανθρώπινης προσωπικότητας και κινήτρων και τις αρχές οργάνωσής τους:
Στάδιο Μαρσέλ Πικό
Επεκτάσεις (1973 - 1978)
Το 1978, το γήπεδο εξοπλίσθηκε με νέους πυλώνες φωτισμού, οι οποίοι ήσαν ισχυρότεροι σε σύγκριση με τους προηγούμενους ως προς το επίπεδο φωτισμού. Την ίδια χρονιά, ο στίβος που περιτριγύριζε τον αγωνιστικό χώρο αφαιρέθηκε, με στόχο την ανέγερση των κερκίδων Μαρμότ και Σωντρόν, οι οποίες ευρίσκονταν πίσω από τις δύο εστίες.
Ρέιμοντ Κατέλ
Θεωρία της προσωπικότητας
Τα βιβλία που αναφέρονται παραπάνω τεκμηριώνουν μια προγραμματική σειρά εμπειρικών ερευνητικών μελετών που βασίζονται σε ποσοτικά δεδομένα προσωπικότητας που προέρχονται από αντικειμενικά τεστ (T-data), από ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς (Q-data) και από αξιολογήσεις παρατηρητών (L-data). Παρουσιάζουν μια θεωρία ανάπτυξης της προσωπικότητας κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής, συμπεριλαμβανομένων των επιδράσεων στη συμπεριφορά του ατόμου από οικογενειακές, κοινωνικές, πολιτιστικές, βιολογικές και γενετικές επιρροές, καθώς και επιρροές από τους τομείς των κινήτρων και των ικανοτήτων..
Στάδιο Μαρσέλ Πικό
Επεκτάσεις (1973 - 1978)
Στις 23 Μαΐου 1988, το Σταντ Μαρσέλ-Πικό φιλοξένησε το ιωβηλαίο του Πλατινί, το οποίο και σηματοδότησε το τέλος της αγωνιστικής καριέρας του γεννημένου στο Νανσί Γάλλου διεθνή, με σειρά διασημοτήτων να λαμβάνουν μέρος στην εκδήλωση. Το Σταντ Μαρσέλ-Πικό έγινε, τότε, το μοναδικό γήπεδο παγκοσμίως όπου αγωνίστηκαν ταυτόχρονα τρεις από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα: ο Μαραντόνα, ο Πελέ και ο Πλατινί.
Ρέιμοντ Κατέλ
Θεωρία της προσωπικότητας
Όπως ανέφερε ο Χανς Άιζενκ του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής του Λονδίνου:"«Ο Κατέλ είναι ένας από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς στην ψυχολογία από τον Βίλχελμ Βουντ… Σύμφωνα με το Citation Index, είναι ένας από τους δέκα ψυχολόγους με τις περισσότερες αναφορές και αυτό ισχύει όχι μόνο για αναφορές σε περιοδικά κοινωνικών επιστημών αλλά και αυτά στα επιστημονικά περιοδικά γενικά. Από τους διακόσιους πενήντα επιστήμονες που αναφέρθηκαν περισσότερο, μόνο τρεις ψυχολόγοι έλαβαν τον βαθμό, δηλαδή ο Σίγκμουντ Φρόυντ στην πρώτη θέση, μετά ο κριτικός [Χανς Άιζενκ], και μετά ο Κατέλ. Επομένως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κατέλ έχει κάνει τεράστια εντύπωση στην ψυχολογία και στην επιστήμη γενικότερα»."