cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ωτ-Βιέν
Γλώσσα
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης περιοχών και διαλέκτων της [[Οξιτανική γλώσσα|οξιτανικής γλώσσας]] Μέχρι τον 16ο αιώνα, η γλώσσα που ομιλούνταν σχεδόν αποκλειστικά στην περιοχή ήταν τα λιμουζέν, διάλεκτος της οξιτανικής γλώσσας (όπως τα ωβέρνι, λανγκεντόκ, γασκωνικά, προβενσάλ και βιβαρο-αλπίν). Τα οξιτανικά ήταν η γλώσσα των πρώτων τροβαδούρων.
Τα λιμουζέν παρέμειναν η κυρίαρχη προφορική γλώσσα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν κυριάρχησε η γαλλική, κυρίως μέσω της επίσημης διδασκαλίας της στο σχολείο. Από τη δεκαετία του 1930, η γλώσσα σταδιακά περιορίστηκε στις πιο αγροτικές περιοχές, όπου σήμερα ομιλείται, ειδικά από μεσήλικες και ηλικιωμένους. Πολλοί νεότεροι, ωστόσο, καταλαβαίνουν το ιδίωμα από τους γονείς και τους παππούδες τους.
Ο οξιτανικός πολιτισμός και η γλώσσα είναι ακόμα ζωντανοί, ιδιαίτερα στην παραδοσιακή μουσική. Το Ινστιτούτο Οξιτανικών Μελετών και άλλοι σύλλογοι και οργανώσεις, εργάζονται για αρκετές δεκαετίες για να συνεχίσουν την πρακτική και τη μελέτη της οξιτανικής λιμουζέν.
Οικονομία
Οι κυριότεροι τομείς οικονομικής δραστηριότητας του νομού Ωτ-Βιέν είναι:
μικρογραφία|Τα γουρουνάκια Λιμουζέν
Η πορσελάνη
μικρογραφία|Σερβίτσιο πορσελάνης Λιμόζ Γύρω στο 1768, στο Σαιν-Υριέ-λα-Περς, νοτιοδυτικά της Λιμόζ ανακαλύφθηκε ένα κοίτασμα καολίνη, ένα αργιλοπυριτικό ορυκτό, με χρώμα λευκό ή υπόλευκο, ουσιαστικό στοιχείο για την κατασκευή πορσελάνης. Το τεράστιο οικονομικό συμφέρον αυτού του «λευκού χρυσού» δεν διέφυγε από τον Τυργκό, τότε διοικητή του Λιμουζέν, ο οποίος ενθάρρυνε τη δημιουργία πολλών εργοστασίων από το 1771. Έτσι δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε η βιομηχανία της πορσελάνης κατά τη διάρκεια των αιώνων, καθορίζοντας την οικονομική ζωή της περιοχής. Σταδιακά δημιουργήθηκαν πολλά εργαστήρια, βιοτεχνίες και βιομηχανίες που σχεδιάζουν, κατασκευάζουν, ψήνουν και διακοσμούν την πορσελάνη. Οι εταιρείες πορσελάνης της Ωτ-Βιέν εξάγουν σε όλο τον κόσμο (Ευρώπη, Κίνα, Ηνωμένες Πολιτείες, Μέση Ανατολή, Ρωσία).
Η δραστηριότητα αυτή επέτρεψε επίσης την ανάπτυξη πολλαπλών κέντρων κατάρτισης σε ποικίλους τομείς. Γνωστή και αναγνωρισμένη παγκοσμίως, η πορσελάνη Λιμόζ έχει προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες της βιομηχανίας διατηρώντας παράλληλα μοναδική τεχνογνωσία. Είναι συνώνυμο της καινοτομίας και της αριστείας.
Χάρη στην εξαιρετική της ποιότητα και σε συνδυασμό με σημαντικές επιστημονικές εξελίξεις, η πορσελάνη Λιμόζ έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά και συνέβαλε στην ανάπτυξη ενός άκρως δυναμικού τομέα προηγμένης τεχνολογίας στην περιοχή.
Τουρισμός-Αξιοθέατα
μικρογραφία|180x180εσ|[[Πεζοπορία|Μονοπάτι πεζοπορίας στην Ωτ-Βιέν]] Ο νομός Ωτ-Βιέν είναι ένας προορισμός για ξεκούραση και πράσινο τουρισμό. Αποτελείται από χαλαρωτικά και βουκολικά τοπία, που περιλαμβάνουν δύο Περιφερειακά φυσικά πάρκα, λίμνες και βουνά, με μονοπάτια πεζοπορίας.
Περιλαμβάνει επίσης ένα από τα «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», το Μορτεμάρ.
Έχει επίσης μια σημαντική αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική κληρονομιά που αποτελείται από τα προϊστορικά ντολμέν, τα ρωμαϊκά μνημεία, τα θρησκευτικά κτίρια, τα κάστρα, τις μεσαιωνικές πόλεις και τη μεγάλη παράδοση της πορσελάνης.
Στο νομό γίνονται πολλά φεστιβάλ και εκδηλώσεις σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Νέας Ακουιτανίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Σάλκα Φίρτελ
Η Φίρτελ, το γένος Steuermann, είχε παντρευτεί τον επίσης σεναριογράφο Μπέρτολντ Φίρτελ, με τον οποίον απέκτησε τρεις γιους, ένας εκ των οποίων ήταν ο Πίτερ Φίρτελ, γνωστός συγγραφέας και σεναριογράφος επίσης. Η οικογένεια μετακόμισε στις ΗΠΑ, με το σκεπτικό τετράχρονης παραμονής, αλλά με την άνοδο του Χίτλερ, αποφάσισαν την παραμονή τους. Η Φίρτελ, ωστόσο, βοηθούσε ενεργά, όσους είχαν εγκλωβιστεί στην Ευρώπη. Το 1969, κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά της με τον τίτλο The Kindness of Strangers. Απεβίωσε, σε ηλικία 89 ετών στην Ελβετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Αυστρία Κατηγορία:Αυστριακοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς
Λούμπος Κόχουτεκ
Ο Λούμπος Κόχουτεκ (Luboš Kohoutek, γενν. 29 Ιανουαρίου 1935) είναι Τσέχος αστρονόμος, που ανεκάλυψε πολλούς αστεροειδείς και κομήτες, μεταξύ των οποίων περιώνυμος έγινε ο Κομήτης Κόχουτεκ, ορατός με γυμνό μάτι το 1973.
Ο Κόχουτεκ ενδιαφερόταν για την αστρονομία από τα γυμνασιακά του χρόνια. Σπούδασε φυσική και αστρονομία στα πανεπιστήμια του Μπρνο και της Πράγας, αποφοιτώντας το 1958. Τότε άρχισε να εργάζεται στο Αστρονομικό Ινστιτούτο της Τσεχοσλοβακικής Ακαδημίας επιστημών, όπου δημοσίευσε έναν πολύ χρησιμοποιούμενο κατάλο γαλαξιακών πλανητικών νεφελωμάτων το 1967. Μετά από αυτό, ο Κόχουτεκ πήρε μία θέση στο Αστεροσκοπείο του Αμβούργου (Μπέργκεντορφ). Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968, ο Κόχουτεκ αποφάσισε να παραμείνει στη Δυτική Γερμανία (1970). Οι ανακαλύψεις του κατά τη δεκαετία του 1970 τον κατέστησαν γνωστό στα ΜΜΕ. Κατά τις επόμενες δεκαετίες ο Κόχουτεκ εργάσθηκε και σε αστεροσκοπεία στην Ισπανία και τη Χιλή, ερευνώντας τα πλανητικά νεφελώματα. Επισήμως συνταξιοδοτήθηκε το 2001, αλλά συνεχίζει να ερευνά στο Αστεροσκοπείο του Αμβούργου, έχοντας δημοσιεύσει 162 επιστημονικές εργασίες.
Ο Κόχουτεκ είναι γνωστός για τις ανακαλύψεις κομητών, μεταξύ των οποίων οι περιοδικοί 75D/Kohoutek και 76P/West–Kohoutek–Ikemura, καθώς και ο περίφημος ως «Κομήτης Κόχουτεκ» C/1973 E1.
Ανεκάλυψε ωστόσο και πολλούς αστεροειδείς, 76 τον αριθμό, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο Απολλώνειος αστεροειδής 1865 Κέρβερος. Οι πρώτες σχετικές ανακαλύψεις του ήταν 7 αστεροειδών στις 30 Οκτωβρίου 1967. Από την άλλη, ο αστεροειδής της Κύριας ζώνης 1850 Κόχουτεκ, που ανακαλύφθηκε το 1942, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Λούμπος Κόχουτεκ, πολύ μεταγενέστερα από την ανακάλυψή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι αστρονόμοι
Ιστοχημεία
thumb|Φέτα εγκεφαλικού ιστού ποντικιού χρωσμένη με ιστοχημεία. Ο όρος ιστοχημεία ή ανοσοϊστοχημεία (αγγλ.: immunohistochemistry, IHC) αναφέρεται στη διαδικασία και τεχνική της επιλεκτικής απεικονίσεως αντιγόνων (π.χ. πρωτεϊνών) στα κύτταρα τμήματος ενός ιστού, η οποία εκμεταλλεύεται την αρχή της ειδικής συνδέσεως των αντισωμάτων σε αντιγόνα σε βιολογικούς ιστούς. Η διαδικασία επινοήθηκε και εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά από τον Άλμπερτ Κουνς το 1941.
Η ιστοχημική χρώση εφαρμόζεται ευρύτατα στη διάγνωση ανώμαλων κυττάρων, όπως αυτών που βρίσκονται σε κακοήθεις όγκους. Ειδικοί μοριακοί σημαντήρες είναι χαρακτηριστικοί συγκεκριμένων κυτταρικών γεγονότων, όπως ο πολλαπλασιασμός ή ο κυτταρικός θάνατος δια αποπτώσεως). Η ανοσοϊστοχημεία χρησιμοποιείται επίσης πολύ στη βασική έρευνα, για την κατανόηση της κατανομής και του εντοπισμού των βιοσημαντήρων και διαφορετικά εκφραζόμενων πρωτεϊνών σε διαφορετικά μέρη ενός ιστού.
Η οπτικοποίηση μιας αλληλεπιδράσεως αντισώματος-αντιγόνου μπορεί να επιτευχθεί με διαφορετικούς τρόπους. Στον πλέον συνηθισμένο, ένα αντίσωμα συζεύγνυται με ένα ένζυμο, όπως η υπεροξειδάση, που μπορεί να καταλύσει μία αντίδραση η οποία παράγει χρωστική. Εναλλακτικά, το αντίσωμα μπορεί επίσης να προσδεθεί σε ένα φθορισμοφόρο, όπως η φθοροσκεΐνη ή η ροδαμίνη, τεχνική η οποία ονομάζεται ανοσοφθορισμός (immunofluorescence).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστολογία Κατηγορία:Παθολογική ανατομία Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές
Στάνλι Κορτέζ
Ο Στάνλι Κορτέζ, A.S.C. (αγγλικά: Stanley Cortez, 4 Νοεμβρίου 1908 - 23 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Αμερικανός κινηματογραφιστής. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συμμετείχε σε πάνω από 70 ταινίες, μεταξύ των οποίων, το Οι Υπέροχοι Άμπερσον (1942), το Απ' όταν έφυγες (1944), το Η Νύχτα του Κυνηγού (1955) και το Η Εύα δίχως πέπλο (1957), συνεργαζόμενος με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Όρσον Γουέλς και ο Τσαρλς Λότον. Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών, στο Χόλιγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές
Ρύντεσχαϊμ
Το Ρύντεσχαϊμ (επισήμως: Ρύντεσχαϊμ επί του Ρήνου γερμανικά: Rüdesheim am Rhein) είναι πόλη της Γερμανίας στο νοτιοδυτικό τμήμα του ομόσπονδου κρατιδίου της Έσσης, με πληθυσμό 9.959 κατοίκους. Βρίσκεται στην δεξιά όχθη του ποταμού Ρήνου, σε ιδιαίτερα σημαντική οινοπαραγωγική περιοχή και ανήκει στην Κοιλάδα του κεντρικού Ρήνου, η οποία συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
Η περιοχή είχε κατοικηθεί αρχικά από τους Κέλτες, στη συνέχεια από τους Ουβίους και άλλα γερμανικά φύλα. Τον 1ο μ.Χ. αιώνα οι Ρωμαίοι, φτάνοντας στην περιοχή, έχτισαν στην απέναντι όχθη του Ρήνου ένα φρούριο ενώ από την πλευρά του Ρύντεσχαϊμ έχτισαν ένα προγεφύρωμα που ανήκε στον γερμανικό Λίμες. Μετά τους Ρωμαίους, ήρθε η σειρά των Αλαμαννών και ύστερα των Φράγκων. Αρχαιολογικά ευρήματα αυτής της εποχής από ύαλο μαρτυρούν τη διάδοση της αμπελοκαλλιέργειας στην περιοχή.
Το Ρύντεσχαϊμ αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του 1074. Τα έσοδα της πόλης προέρχονταν κυρίως από την αμπελουργία και τις ποτάμιες μεταφορές. Η αρχοντική οικογένεια της περιοχής ονομαζόταν «φον Ρύντεσχαϊμ», ο πιο σημαντικός της εκπρόσωπος υπήρξε δε ο Ροδόλφος φον Ρύντεσχαϊμ (1402-1482), ο οποίος μετά από σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης είχε αναλάβει σημαντικές θέσεις στην εκκλησιαστική ιεραρχία και τέλος είχε χειροτονηθεί επίσκοπος του Βρότσλαβ. Την 1η Ιανουαρίου 1818 το Ρύντεσχαϊμ αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη.
Μετά την προσάρτηση του Δουκάτου του Νασσάου στο Βασίλειο της Πρωσίας, το 1866, το Ρύντεσχαϊμ έγινε πρωτεύουσα επαρχίας, θέση που διατήρησε μέχρι τη διοικητική μεταρρύθμιση του κρατιδίου της Έσσης το 1977. Κατά την ίδια μεταρρύθμιση οι κοινότητες Άσμανσχαουζεν, Αουλχάουζεν και Πρέσμπεργκ ενώθηκαν ως δημοτικά διαμερίσματα του Ρύντεσχαϊμ, ενώ νωρίτερα, το 1939 είχε ενωθεί στον Δήμο του Ρύντεσχαϊμ και η κοινότητα Άιμπινγκεν
Αδελφές πόλεις
Το Ρύντεσχαϊμ είναι αδελφοποιημένο με τις πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Έσσης
Γουίλιαμ Τζον Χέιλ
Ο Γουίλιαμ Τζον Χέιλ (William John Hale, Μάρτιος 1862-25 Νοεμβρίου 1929) ήταν αρχιτέκτονας με έδρα το Σέφιλντ της Αγγλίας, και σχεδίασε την πιο επιβλητική αρχιτεκτονική της πόλης κατά τον 20ου αιώνα. Δραστηριοποιήθηκε μεταξύ του 1896 έως και το 1929 και σχεδίασε αρκετά σχολεία και εκκλησίες στο Σέφιλντ, με βάση το κίνημα Άρτς εντ Κράφτς(Arts and Crafts) και το Αρ Νουβό.
Βιογραφία
Ο Χέιλ γεννήθηκε στο Σέφιλντ τον Μάρτιο του 1862. Μεγάλωσε ως μεθοδιστής και φοίτησε στο κολέγιο Ουέλσει στο Σέφιλντ. Μόλις αποφοίτησε από το σχολείο, ο Χέιλ δούλεψε σε μια πολύ γνωστή αρχιτεκτονική εταιρία του Σέφιλντ. Η εταιρία ήταν αρμόδια για να σχεδιάσει 25 σχολεία για την Σχολική Επιτροπή του Σέφιλντ μεταξύ του 1873 έως και το 1893. Ο Χέιλ εκείνη την περίοδο ήταν εκπαιδευόμενος αρχιτέκτονας και η εργασία του σε αυτήν την εταιρία τον εξοικείωσε στις σχεδιαστικές ανάγκες για την δημιουργία σχολείων. Το 1887 ο Χέιλ ήταν ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων και Τοπογράφων του Σέφιλντ. Της 3 Σεπτεμβρίου 1891 ο Χέιλ παντρεύτηκε την Έντιθ Τούθχιλ. Η οικογένεια Τούθχιλ ήταν εύποροι Μεθοδιστές από το Φούλγουντ με ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους να προέρχεται από την ιδιοκτησία γης. Ο Χέιλ έγινε μέλος του παρεκκλησίου Ουέλσει στο Φούλγουντ, ένας τόπος λατρείας της υψηλής κοινωνίας της εποχής σε ένα εύπορο προάστιο. Οι κοινωνικές επαφές του Χέιλ με τους Μεθοδιστές θα τον δώσουν πολύ δουλειά για τα επόμενα χρόνια. Το 1892 ο Χέιλ σε ηλικία 30 ετών έγινε πατέρας και άνοιξε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Το 1895 έφτιαξε το σπίτι που θα στέγαζε την οικογένεια του. Ήταν μια βίλα με Ιταλικές επιρροές στο Μπρούμχιλ.
Έναρξη αρχιτεκτονικής καριέρας
Η πρώτη δουλειά για την εταιρία του Χέιλ ήταν ο σχεδιασμός του παρεκκλησίου του Στέφεν Χιλ Ουέσλιαν στο Κρόσπουλ, το οποίο άνοιξε τον Μάρτιο του 1896. Ήταν ένα απλό πέτρινο παρεκκλήσι με λεπτομέρειες του κινήματος Άρτς εντ Κράφτς. Το έργο χρειάστηκε μια επέκταση για να δημιουργηθεί ένας χώρος μελέτης την οποία και ανέλαβε το 1899. Η πρώτη δουλεία όμως που τον έδωσε κύρος ήταν ο σχεδιασμός του δημοτικού σχολείο του Μπόλ Χίλ στο Γουόκλει. Εκείνη την περίοδο το Σέφιλντ έκτιζε συνεχώς σχολεία εξαιτίας της νομοθετικής πράξης του Φόστερ το 1870. Ο Χέιλ εξαιτίας της προϋπηρεσίας του κατάφερε να κερδίσει τον διαγωνισμό καθώς είχε εμπειρία στην κατασκευή σχολείων. Το σχολείο που άνοιξε τον Μάιο του 1896, αποτελείτε από ένα εντυπωσιακό σύμπλεγμα κτιρίων πάνω από την κοιλάδα Ρίβελιν. Τότε είχε χώρο για 815 μαθητές και σήμερα είναι ακόμα σε εξαιρετική κατάσταση παρόλο που είναι εκτεθειμένο στην θέση που βρίσκεται. Αυτό είναι μια απόδειξη της καλής σχεδίασης και χρήσης καλών υλικών από τον Χέιλ.
Έπειτα σχεδίασε τρία παρεκκλήσια στο Μπρίντσαιντ, στο Λόου Μπράντφιλντ και ο Άγιος Λουκάς στο Κρούκς μετά το 1900. Η οικογένεια Ιμπότσον ήταν ευγενής χορηγός του παρεκκλησίου του Λόου Μπράντφιλντ, και έδωσαν την δυνατότητα στον Χέιλ να βάλει λεπτομέρειες στο έργο του, διαφορετικά δε θα τις έβαζε γιατί οι κάτοικοι του χωριού δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα. Παρομοίως και στον Άγιο Λουκά ο Σάμιουελ Μέτζιτ Τζόνσον, ιδιοκτήτης της ομώνυμης εταιρίας ζαχαροπλαστικής, πλήρωσε εξολοκλήρου το κόστος για την κατασκευή της εκκλησίας. Έτσι ο Χέιλ τελείωσε το κτίριο με μεράκι βάζοντας σε αυτό πέτρα από το Μπολ Χιλ και επενδύοντας το με πέτρα από το Μάτλοκ σκαλισμένο από τον Φρανκ Τόρυ.
Το απόγειο της αρχιτεκτονικής καριέρας
Ο Χέιλ έκανε την καλύτερη και πιο γνωστή δουλειά του μεταξύ του 1904 και έως το 1908. Το δημοτικό σχολείο της οδού Χάμερτον χαρακτηρίζεται ως θρίαμβος στο Σέφιλντ. Άνοιξε τον Οκτώβριο του 1904 και κόστισε 14,000 λίρες. Το σχολείο έχει παράθυρα με περίτεχνα υπέρθυρα, περίτεχνες κλειδαριές και διακοσμημένους σωλήνες όμβριων υδάτων καθώς ο Χέιλ έβαλε στοιχεία μπαρόκ στο κτίριο. Μεταξύ το 1906 και 1908 ο Χέιλ κατασκεύασε δύο μεγάλες, οκτάγωνες εκκλησίες στο Κρούκς, ένα προάστιο του Σέφιλντ. Η εκκλησιά στην οδό Σπρινγκβέιλ έχει θέση για 700 άτομα, ενώ το Ουέλσει Χαλ στο Κρούκς έχει θέση για 900 άτομα. Η απόφαση του Χέιλ να χρησιμοποιήσει ένα οκτάγωνο σχήμα δεν είναι εξολοκλήρου δικιά του ιδέα καθώς υπάρχουν 14 παραδείγματα από επτάπλευρες Μεθοδικές εκκλησίες από τον 18ο αιώνα. Ο Χέιλ επηρεάστηκε από την σκέψη του Τζον Ουέλσει, ο οποίος πιστεύει ότι το πολύγωνο προσφέρει καλύτερη ακουστική για τον ιερέα, και βελτιώνει τον τρόπο που μπορούν να κάτσουν οι πιστοί και καλύτερη οπτική στην Λειτουργία.
Το 1907 ο Χέιλ ολοκλήρωσε ένα ακόμη έργο για την εκπαιδευτική επιτροπή του Σέφιλντ. Το δημοτικό σχολείο στην οδό Λιντγκέιτ στο Κροσπουλ ήταν μια επιτυχής συνέχεια του κινήματος Αρτς εντ Κραφτς στην οδό Χάμερτον. Το σχολείο δεν ήταν διπλότυπο και έχει ένα ιδιαίτερο σχέδιο από αμμόλιθο από τα λατομεία του Μπολ Χιλ ή του Μπέλ Χάγκ. Το 1908 ο Χέιλ συμμετείχε στον σχεδιασμό του Βικτόρια Χαλ στο κεντρικό Σέφιλντ. Σε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για τον σχεδιασμό του κτηρίου της εταιρίας Γουόντικτον βγήκε δεύτερος αλλά μετά τον θάνατο του αρχικού αρχιτέκτονα τον Ιανουάριο του 1907, ανέλαβε ο Χέιλ. Οι προσθήκες του Χέιλ στο κτίριο είναι ασαφής αλλά ο πύργος και τα υψώματα έχουν αλλάξει.
Το διάλειμμα της αρχιτεκτονικής καριέρας του
Το 1909 ο Χέιλ και η οικογένεια του μετακόμισαν σε μία άλλη περιοχή του Ράνμορ. Ο Χέιλ σχεδίασε το νέο του σπίτι και το ονόμασε Τέινμπαι. Κατασκευάστηκε εξολοκλήρου από πέτρα με την μπροστινή όψη να κοιτάει νότιο-δυτικά, μακριά από τον δρόμο. Στα παράθυρα και στις πόρτες έβαλε λεπτομέρειες από το κίνημα εντ Κράφτς που διαφοροποιούσαν και αναδείκνυαν το σπίτι από τα σπίτια τις περιοχής. Η μετακόμιση συν έπεσε με το δεκαετές διάλειμμα του Χέιλ από μεγάλα έργα. Δεν είναι γνωστός ο λόγος που έγινε αυτό αλλά είναι γνωστό ότι ο Χέιλ από το 1914 είχε προβλήματα με την καρδιά του και η κόρη του έμαθε να οδηγεί για να τον εξυπηρετεί. Κάποιοι υποθετικοί λόγοι που μπορεί να σταμάτησε είναι ότι δούλευε σε έργα για τον πόλεμο ή ότι ήθελε να απολαύσει το νέο του σπίτι. Ο Χέιλ ήταν πρόεδρος του συλλόγου Αρχιτεκτόνων του Σέφιλντ μεταξύ του 1909 έως και το 1911 και την ίδια στιγμή συμμετείχε στο τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστήμιου του Σέφιλντ.
Επιστροφή στην εργασία
Το 1919 ένας γείτονας του Χέιλ, ιδιοκτήτης εταιρίας παραγωγής ατσαλιού, του ζήτησε να του σχεδιάσει ένα νέο κατάστημα πώλησης σιδηροδρομικών ελατηρίων στο Ράτλαντ Γουόρκς στο Νίπσεντ. Το κατάστημα αυτό είναι το μόνο γνωστό βιομηχανικό κτήριο του Χέιλ. Έχει μεγάλα αψιδωτά παράθυρα, διακριτικές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, και ελαφριά πάνελ που αναγράφουν το όνομα της εταιρίας. Ο Χέιλ στην συνέχεια έκτισε το σπίτι της κόρης του, κοντά στο σπίτι του, αφού παντρεύτηκε το 1921.
Η τελευταία φάση της καριέρας του είναι ανάμεσα στο 1926 έως και το 1929 οπού πέθανε. Αυτήν την περίοδο, ο Χέιλ έκανε πέντε εκκλησίες με νέο γεωμετρικό στυλ, με λίγες ιστορικές λεπτομέρειες. Έχει προτεθεί ότι το στυλ της δουλειάς του Χέιλ εκείνη την περίοδο αντανακλά την νηφαλιότητα που ακολουθεί μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό φαίνεται καθαρά στην Μεθοδική εκκλησία Μπάνερ Κρος που είναι ένα πολεμικό μνημείο που μοιάζει με κενοτάφιο. Η τελευταία δουλειά του Χέιλ, τελείωσε μετά τον θάνατο του, από τον μαθητή του στα σχέδια του Χέιλ και ήταν η Μεθοδική εκκλησία του ΜπέντςΓκριν.
Ζαν-Λουί Πονς
Ο Ζαν-Λουί Πονς (Jean-Louis Pons, 24 Δεκεμβρίου 1761 – 14 Οκτωβρίου 1831) ήταν Γάλλος αστρονόμος. Παρά το γεγονός ότι ήταν αυτοδίδακτος, κατέληξε να γίνει ο μεγαλύτερος ανιχνευτής κομητών όλων των εποχών: Μεταξύ του 1801 και του 1827, ο Πονς ανεκάλυψε 37 κομήτες, περισσότερους από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο στην ιστορία.
Βιογραφία
Ο Πονς γεννήθηκε στην κοινότητα Peyre (σημερινό La Piarre) της νοτιοανατολκής Γαλλίας από φτωχούς γονείς και πήγε λίγα χρόνια σχολείο. Το 1789 άρχισε να εργάζεται στο Αστεροσκοπείο της Μασσαλίας ως θυρωρός και φύλακας. Βαθμιαία απέκτησε κάποια εμπειρία στο να βοηθά τους αστρονόμους στις παρατηρήσεις τους. Μετά έμαθε να πραγματοποιεί ο ίδιος αστρονομικές παρατηρήσεις, επιδεικνύοντας αξιόλογη ικανότητα στο να θυμάται οπτικά πεδία αστέρων από μνήμης και να επισημαίνει μεταβολές σε αυτά.
Στις αρχές της αστρονομικής αυτής σταδιοδρομίας, ο ταπεινός και εύπιστος Πονς ήταν συχνά ο στόχος πειραγμάτων από πιο έμπειρους αστρονόμους: Ο Φραντς Ξαβέρ φον Τσαχ (Zach) κάποτε τον είχε συμβουλεύσει να αναζητεί κομήτες όταν ήταν ορατές ηλιακές κηλίδες, αν και σήμερα γνωρίζουμε ότι ο Τσαχ είχε δώσει μια πολύ καλή συμβουλή στον Πονς, παρά το ότι δεν μπορούσε να το γνωρίζει εκείνη την εποχή.
Ο Πονς πραγματοποιήσε την πρώτη του ανακάλυψη κομήτη στις 11 Ιουλίου 1801, ενός κομήτη που ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από τον Σαρλ Μεσιέ. Φαίνεται ότι ο Πονς χρησιμοποιούσε και τηλεσκόπια ή φακούς δικής του σχεδιάσεως. Ο «Μεγάλος Αναζητητής» του («Grand Chercheur») ήταν μάλλον ένα τηλεσκόπιο με μεγάλο διαμέτρημα και μικρή εστιακή απόσταση, κατάλληλο για την ανακάλυψη κομητών. Ωστόσο, δεν ήταν ιδιαιτέρως επιμελής καταγραφέας των παρατηρήσεών του και οι σημειώσεις του ήταν συχνά εξαιρετικά ασαφείς.
Το 1819 ο Πονς διορίσθηκε διευθυντής του νέου αστεροσκοπείου στη Μάρλια, κοντά στη Λούκκα, το οποίο άφησε το 1825 προκειμένου να διδάξει αστρονομία στη Λα Σπέκολα της Φλωρεντίας, δεχόμενος την πρόσκληση του Μέγα Δούκα της Τοσκάνης να γίνει διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Φλωρεντίας.
Πέντε από τους κομήτες που ανακαλύφθηκαν από τον Πονς είναι περιοδικοί, και οι τρεις από αυτούς φέρουν (και) το όνομά του: οι 7P/Πονς-Βίνεκε, 12P/Πονς-Μπρουκς και 273P/Πονς-Γκαμπάρ. Τέταρτος περιοδικός κομήτης που παρατηρήθηκε από τον Πονς στις 26 Νοεμβρίου 1818 ονομάσθηκε Κομήτης του Ένκε (σημερινή επίσημη ονομασία 2P/Enke) προς τιμή του Γιόχαν Ένκε, ο οποίος υπολόγισε την τροχιά του και την εντυπωσιακά μικρή περίοδο περιφοράς του (ο ίδιος ο Ένκε ωστόσο συνέχισε να τον αναφέρει ως «Κομήτη του Πονς»). Ο Πονς επίσης ανεκάλυψε ανεξάρτητα από άλλους τον περιοδικό κομήτη που ήταν παλαιότερα γνωστός ως «Pons–Coggia–Winnecke–Forbes» και σήμερα ως 27P/Κρόμελιν, προς τιμή του γαλλοϊρλανδού αστρονόμου Άντριου Κρόμελιν που υπολόγισε την τροχιά του.
Ο Πονς τιμήθηκε με το Βραβείο Λαλάντ της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1818 για την ανακάλυψη τριών κομητών μέσα στο ίδιο έτος. Το κέρδισε και πάλι το 1820 (από κοινού με τον Ζοζέφ Νικολέ) για επιπλέον ανακαλύψεις κομητών στη Μάρλια, καθώς και για μια τρίτη φορά (ο μόνος που πέτυχε ποτέ κάτι τέτοιο), το 1827 (από κοινού με τον Ζαν-Φελίξ Αντόλφ Γκαμπάρ) για την ανακάλυψη άλλων επτά κομητών στο Αστεροσκοπείο της Φλωρεντίας.
Το 1827 η όραση του Πονς είχε αρχίσει να μειώνεται και εγκατέλειψε οριστικά τις αστρονομικές παρατηρήσεις λίγο πριν από τον θάνατό του. Ο κρατήρας Πονς στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του. Το πιστοποιητικό θανάτου του, προσωπικές πληροφορίες και επιστημονικές σημειώσεις του φυλάσσονται στο αρχείο της βιβλιοθήκης του Μουσείου Γαλιλαίου, στη Φλωρεντία
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι
Πόλεμος κατά των Ισαύρων
Ο πόλεμος κατά των Ισαύρων (492 - 497) ήταν σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά των εξεγερμένων Ισαύρων την περίοδο της διακυβέρνησης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τον Αναστάσιο τον Α΄.
Ιστορικό υπόβαθρο της σύγκρουσης
Η ανάρρηση σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις Ισαύριων αξιωματούχων που άρχισε επί βασιλείας του Θεοδοσίου Β' και κορυφώθηκε επί Λέοντος Α΄, όταν ο αυτοκράτορας, σε μια προσπάθεια να ανατρέψει την ολοένα και αυξανόμενη επιρροή των Γότθων, τοποθέτησε σε διοικητικές θέσεις συμπατριώτες του, προκάλεσε δυσαρέσκεια στους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης, που μετατράπηκε σε έμπρακτη αντίδραση το 473, όταν ξέσπασαν ταραχές εναντίον των Ισαύρων στον Ιππόδρομο της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας. Το 474 δε, όταν ένας Ίσαυρος, ο Ζήνων, έφτασε να γίνει Αυτοκράτορας, οι ταραχές έγιναν εξέγερση, που τον επόμενο χρόνο,(475) οδήγησε στην πτώση του Ζήνωνα από το θρόνο.
Ο Ζήνων κατέφυγε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου αφού ετοίμασε στρατό, βάδισε εναντίον της Κωνσταντινούπολης, την οποία κατέλαβε στρατιωτικά και επανακατέλαβε τον Θρόνο το 476 και μέχρι το θάνατό του, το 491.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οι Ίσαυροι ευδοκιμούσαν αν και η αντιπαλότητα  παρέμενε σταθερή αλλά κρυφή. Το 484 ο στρατηγός Ίλλος και οι στρατιώτες του εξεγέρθηκαν εναντίον του Ζήνωνα και έφυγε προς την Αντιόχεια όπου υποστήριξε τον σφετεριστή Λεόντιο. Η εξέγερση αυτή τελείωσε το 488 με την ήττα και το θάνατο των δυο σφετεριστών.
Συγκρούσεις
Η πολιτική έναντι των Ισαύρων άλλαξε μετά το θάνατο του Ζήνωνα, το 491 και την ανάρρηση στο Θρόνο του Αναστάσιου του Α΄. Η ίδια η ενθρόνιση του Αναστάσιου, επιβλήθηκε κατά κάποιο τρόπο και από το λαό, που διαδήλωσε στον Ιππόδρομο την αντίθεσή του στην διαδοχή του Ζήνωνα, από τον αδελφό του Λογγίνο, οδηγώντας την αυτοκράτειρα Αριάδνη, στην επιλογή του μέχρι πρότινος σιλεντιάριου, Αναστασίου.
Το 492 έγιναν οι πρώτες πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ Ισαυρικών στρατιωτικών σωμάτων και του Βυζαντινού στρατού. Στην Μάχη του Κοτύαιου στη Φρυγία, οι στρατηγοί Ιωάννης Σκύθης και Ιωάννης Κυρτός κατάφεραν να νικήσουν τον Ισαύριο Λιγγινίνη και τον στρατό του. Οι επιζώντες Ίσαυροι κατέφυγαν στα προπύργια τους στα ορεινά της χώρας τους και συνέχισαν τον πόλεμο. Το 493 ο στρατηγός Διογενιάνης κατάφερε να εισβάλλει και να κυριεύσει την πρωτεύουσα της Ισαυρίας, Σελεύκεια παρά την αντίσταση που προέβαλαν οι Ισαύριοι, καθοδηγούμενοι από τον επίσκοπό τους, Κόνωνα.
Το 494, στρατιωτικές φρουρές των Ισαύρων κατέλαβαν και οχυρώθηκαν στα φρούρια της πατρίδας τους εμποδίζοντας και παρενοχλώντας την βυζαντινή δικαιοδοσία στην περιοχή. Τελικά, το 495 επήρθε μια πρώτη συμφωνία, μεταξύ του αυτοκράτορα Αναστάσιου και του αρχηγού των Ισαύρων, Αθηνόδωρα. Η συμφωνία όμως, χρειάστηκε την επέμβαση των όπλων για να ισχύσει. Το 497, στην τελειωτική αναμέτρηση, ο Ιωάννης ο Σκύθης, σκότωσε τους δυο αρχηγούς των εξεγερμένων, Λογγίνο της Καρδάλα και Αθηνόδωρο ενώ ο Ιωάννης Κυρτός εξουδετέρωσε τους αρχηγούς Λογγίνο Σελίνο και Ινδό, εκκαθαρίζοντας την περιοχή από στασιαστές. Οι αιχμάλωτοι μάλιστα, στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη όπου και διαπομπεύτηκαν στη Μέση οδό.
Επακόλουθα
Μετά το πόλεμο ο Αναστάσιος Ά επιβράβευσε τους στρατηγούς του με αξιώματα, τον Ιωάννη τον Σκύθη το 498 (μ.Χ.) και τον Ιωάννη τον Γίββο το 499 (μ.Χ.) , επίσης διέταξε τον αρχιτέκτονα Αιθέριο να χτίσει τη Χάλκη Πύλη στο μεγάλο παλάτι στη Κωνσταντινούπολη για να γιορτάσει τη νίκη του. Ο ιστοριογράφος Χριστόδωρος εξιστόρησε τον πόλεμο στο χαμένο πια βιβλίο, Ισαυρικά.
Αμάρ Φαρχάτ
Πραγματοποίησε την πρώτη συλλογική έκθεσή του το 1938, ενώ την πρώτη προσωπική έκθεσή του δύο χρόνια αργότερα, το 1940. Το 1949, υπήρξε συνιδρυτής της Σχολής της Τύνιδας, ενώ, επίσης, έλαβε το Βραβείο Καλλιτεχνικού Σχεδίου. Το 1983, έλαβε το Εθνικό Βραβείο Πλαστικών Τεχνών.
Σήμερα, ένας οίκος του πολιτισμού φέρει το όνομά του στη γενέτειρά του, Μπετζά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυνήσιοι ζωγράφοι
Τομ Φίνεϊ
Ο Τόμας Φίνεϊ (Thomas Finney, 5 Απριλίου 1922 – 14 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός (συνήθως ως αριστερός ακραίος). Ένας από τους κορυφαίους παίκτες της εποχής του και από τους καλύτερους Άγγλους όλων των εποχών, του δόθηκε ο τίτλος του «Σερ» προς τιμή των υπηρεσιών του στο άθλημα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πρέστον το 1922 και γρήγορα ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο καθώς ο πατέρας του ήταν ένθερμος φίλαθλος, αλλά δεν επιθυμούσε την επαγγελματική ενασχόληση του γιου του με το άθλημα. Ο νεαρός Τομ ενδιαφέρθηκε για να προσχωρήσει στην τοπική ομάδα από πολύ νωρίς και τελικά γράφτηκε στο ερασιτεχνικό τμήμα στα 17 του. Έγινε επίσης μαθητευόμενος υδραυλικός – ένα επάγγελμα που θα ήταν παράλληλο (και θα διαρκούσε) με την ποδοσφαιρική του καριέρα και θα οδηγούσε στο παρατσούκλι του, ο υδραυλικός του Πρέστον. Το μεγάλο ταλέντο του φάνηκε στον αποκαλούμενο τελικό του League War Cup στο Γουέμπλεϊ το 1941, καθώς το Κύπελλο Αγγλίας είχε διακοπεί καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Η Πρέστον στην οποία είχε ενταχθεί, συνάντησε το ισχυρό φαβορί της Άρσεναλ, αλλά ο 19χρονος Φίνεϊ έπαιξε εντυπωσιακά και το παιχνίδι θα τελείωνε ισόπαλο 1–1. Η Πρέστον θα κέρδιζε τον επαναληπτικό απέναντι στην Άρσεναλ με δέκα παίκτες στο Μπλάκμπερν. Με το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τομ κλήθηκε στο στρατό. Υπηρέτησε πέντε χρόνια μάχης, μερικές φορές οδηγώντας τανκ, στη Μέση Ανατολή και στην Ιταλία.
Αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1960 και την αμέσως επόμενη χρονιά η Πρέστον έπεσε από την πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος. Το 1962 συμμετείχε σε ένα αγώνα στον Καναδά. Το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα.
Στις 31 Ιουλίου 2004, ο Φίνεϊ παρουσίασε το γλυπτό με το νερό The Splash (ο παφλασμός), από τον γλύπτη Πίτερ Χόντζκισον, έξω από το στάδιο Ντιπντέιλ του Πρέστον, το οποίο τότε στέγαζε το Εθνικό Μουσείο Ποδοσφαίρου. Το γλυπτό εμπνεύστηκε από την αθλητική φωτογραφία της χρονιάς του 1956 που δείχνει τον Φίνεϊ να συγκρούεται με δύο αμυντικούς της Τσέλσι σε ένα καταβρεγμένο γήπεδο, και τραβήχτηκε στις 25 Αυγούστου 1956 από τον φωτογράφο Τζον Χόρτον. Το μουσείο μεταφέρθηκε στο Μάντσεστερ, αλλά το άγαλμα παραμένει στη θέση του.
Τίτλοι και διακρίσεις
Πρέστον Εθνική Αγγλίας
Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958
Μαξιμιλιανός της Αυστρίας-Έστε
Ο Μαξιμιλιανός-Ιωσήφ, γερμ. Maximilian-Joseph (14 Ιουλίου 1782 - 1 Ιουνίου 1863) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης - Αυστρίας-Έστε ήταν μέγας μάγιστρος των Τευτόνων ιπποτών (1835-63).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Φερδινάνδου-Καρόλου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Μαρίας-Βεατρίκης των Έστε δούκισσας της Μάσσα & της Καρράρα, κόρης τού Έρκολε Γ΄ δούκα της Μόντενα & Ρέτζιο.
Γεννήθηκε στο Μιλάνο και πέρασε τη νεανική του ζωή στη Μόντσα της Λομβαρδίας, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά του μετά από τη Γαλλική εισβολή στο δουκάτο της Μόντενα. Αφού έμεινε στη Βερόνα, την Πάδουα, την Τεργέστη και τη Λιουμπλιάνα, η οικογένειά του μετακινήθηκε στο Βήνερ Νόιστατ (κοντά στη Βιέννη).
Το 1801 προσχώρησε στο Τευτονικό Τάγμα και έλαβε τον Σταυρό της Αυστρίας το 1804. Αφού σπούδασε στο Κολλέγιο Τερεζιάνουμ του Βήνερ Νόιστατ, ονομάστηκε αντισυνταγματάρχης τού Αυστριακού στρατού το 1805. Το 1809 πολέμησε στη Γερμανία εναντίον των Γάλλων και συγκρούστηκε με τον στρατό του Ναπολέοντα στο Ρέγκενσμπουργκ, οδηγώντας το στράτευμά του προς το Λιντς. Το 1819 εξελέγη βασιλιός εταίρος της Βασιλικής Κοινότητας τού Λονδίνου.
Το 1830 εγκαταστάθηκε στο κάστρο Έμπεντσβαϊερ, κοντά στο Άλτμυνστερ αμ Τράουνσεε, ενώ το διάστημα 1831-39 έζησε στο Λιντς. Το 1835 ονομάστηκε μέγας μάγιστρος τού Τευτονικού Τάγματος. Ο Μαξιμιλιανός ανήγειρε αρκετά οχυρά στις Αυστριακές ιδιοκτησίες στην Ιταλία, όπως το Τόρρι Μασσιμιλιάνε της Βερόνας και το Τόρρε Μασσιμιλιάνα της Βενετίας. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών στο κάστρο Έμπεντσβαϊερ και τάφηκε στο Άλτμυνστερ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Ιωάννης Σπυριδωνάκης
Ο Ιωάννης Σπυριδωνάκης (άκμασε π. 1195-1201) ήταν Βυζαντινός κυβερνήτης και στασιαστής στην περιοχή της Μακεδονίας, κατά τη βασιλεία του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου (1195-1203).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κύπρο και αρχικά ήταν χαμηλής καταγωγής βιοτέχνης, που με την εύνοια του Αλεξίου Γ΄ ανήλθε στη θέση του οικιακού βεστιαρίου (επικεφαλής του ιδιωτικού θησαυρού του Αυτοκράτορα).
Στη συνέχεια διορίστηκε διοικητής του θέματος Σμολενών στην ανατολική Μακεδονία. Ωστόσο το 1201 εξεγέρθηκε εναντίον του Αλεξίου Γ΄, καθώς εκμεταλλεύτηκε μία σειρά επιδρομών και εξεγέρσεων εναντίον του Αυτοκράτορα, όπως αυτές των Βλαχο-Βουγάρων Δοβρομιρού Χρυσού και του Ιβάνκο, που εμφανίστηκαν στις Βαλκανικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας.
Σύντομα ο στρατός του Αυτοκράτορα, υπό τον Αλέξιο Παλαιολόγο, σύζυγο της Ειρήνης (κόρης του Αλεξίου Γ΄) νίκησε τον Σπυριδωνάκη, που διέφυγε στην Αυλή του Καλογιάν της Βουλγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Σουλλάροι Κεφαλονιάς
Οι Σουλλάροι είναι χωριό που βρίσκεται 3 χμ νοτιοδυτικά της χερσονήσου της Παλικής. Υπάγεται διοικητικά στο δήμο Κεφαλληνίας και έχει 335 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2011. Το χωριό έχει υψόμετρο 47 μέτρα από την επιφάνεια της θαλάσσης.
Περιβάλλεται από αρκετές παραλίες, με πιο γνωστή αυτή του Μέγα Λάκκου μήκος 4χμ. Χαρακτηριστικό της είναι η κόκκινη άμμος.
Μανουσάκης
Το ελληνικό επώνυμο Μανουσάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σουλλάροι Κεφαλονιάς
Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας κτίστηκε τον 17ο αιώνα σε επτανησιακό μπαρόκ με ανάγλυφες μορφές αγγέλων στη θύρα του Βήματος και με εντοιχισμένα οικόσημα. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι αξιοσημείωτο, όπως και η αγιογράφηση του ναού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Αικατερίνη του Βαντόμ
Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine (1354 - 1 Απριλίου 1412) από τον Οίκο των Μοντουάρ ήταν κόμισσα τού Βαντόμ & Καστρ (1372-1403) και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λα Μαρς. Έτσι η κομητεία τού Βαντόμ πέρασε στον Οίκο των Βουρβόνων, στον κλάδο Λα Μαρς, που μετονομάστηκε σε Βαντόμ.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη τού Βαντόμ και της 2ης εξαδέλφης του Ιωάννας του Ποντιέ. Το 1372 απεβίωσε η ανιψιά της Ιωάννα και έτσι η Αικατερίνη κληρονόμησε το Βαντόμ. Το κυβέρνησε αρχικά μαζί με τον σύζυγό της και, έπειτα από το τέλος του, μαζί με τον γιο της Λουδοβίκο ως το 1403.
Γρηγόριος (έξαρχος Ραβέννας)
Ο Γρηγόριος ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και έξαρχος Ραβένας περίπου μεταξύ 619 και 626, και 666-678. Υπάρχει μία θεωρία ότι ο Γρηγόριος πατρίκιος σχετίζεται με τη δολοφονία των δουκών του Φρίουλι Κάκο και Τάσσο μεταξύ 619 και 625, αν αληθεύει, τότε ο Έξαρχος Γρηγόριος της περιόδου 666-678 μπορεί να ήταν άλλο πρόσωπο με το ίδιο όνομα.
Το όνομα του αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του 666 του αυτοκράτορα Κώνστα Β προς τον αρχιεπίσκοπο της Ραβέννας Μάουρο με το οποίο χορηγούσε στην Εκκλησία της Ραβέννας το αυτοκέφαλο, ή ανεξαρτησία από τον Παπισμό. Στο εν λόγω έγγραφο αναφέρετε ότι ο Γρηγόριος χειροτονήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο.
Μπάτζι
Το μπατζεριγκάρ (budgerigar) πιο γνωστό ως μπάτζι, ή απλά παπαγαλάκι (επιστημονική  ονομασία Melopsittacus undulatus) είναι ένας μικρός σε μέγεθος παπαγάλος, με μακριά ουρά. Το μπάτζι είναι το μόνο είδος του γένους Melopsittacus. Το χρώμα τως φτερών του είδος είναι πράσινο και κίτρινο με μαύρα, σημάδια στον αυχένα, την ράχη και τα φτερά πτήσης. Ωστόσο στην αιχμαλωσία έχουν εκτραφεί πουλιά με άλλα χρώματα όπως μπλε, λευκά, κίτρινα, γκρι, ακόμη και με μικρά λοφία στο κεφάλι. Οι νεοσσοί και τα νεαρά πουλιά είναι μονομορφικά, ενώ οι ενήλικες ξεχωρίζουν από τον χρωματισμό του χαλινού, δηλαδή του πάνω μέρους του ράμφους τους γύρω από τα ρουθούνια, αλλά και τη συμπεριφορά τους.
Η προέλευση του ονόματος μπάτζι είναι ασαφής. Καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1805.Τα μπάτζι είναι δημοφιλή κατοικίδια σε όλο τον κόσμο λόγω του μικρού τους μεγέθους, του χαμηλού κόστους και της ικανότητας να μιμούνται την ανθρώπινη ομιλία. Είναι το τρίτο πιο δημοφιλές κατοικίδιο ζώο στον κόσμο, μετά το σκύλο και τη γάτα. Τα μπάτζι είναι παπαγάλοι που ζουν σε κοπάδια και εκτρέφονται στην αιχμαλωσία από τον 19ο αιώνα. Τόσο στην αιχμαλωσία όσο και στην άγρια φύση, οι παπαγάλοι αυτοί ζευγαρώνουν και γεννούν όποτε το επιτρέπουν οι συνθήκες.
Βρίσκεται στην άγρια φύση σε όλα τα ξηρότερα μέρη της Αυστραλίας, όπου έχει επιβιώσει από σκληρές εσωτερικές συνθήκες για πάνω από πέντε εκατομμύρια χρόνια. Η επιτυχία του μπορεί να αποδοθεί στον νομαδικό τρόπο ζωής και την ικανότητά του να αναπαράγεται εν κινήσει. Το μπάτζι συνδέεται στενά με τους παπαγάλους lories καθώς επίσης και με τους παπαγάλους των σύκων.
Ταξονομία και ετυμολογία
Έχουν βρεθεί απολιθώματα budgie πολύ παλιά απολιθώματα μπάτζι, έως και 50 έως 70 χιλιάδων ετών. Έχουν δοθεί διάφορες προτάσεις για το όνομά του. Αφ΄ ενός πιστεύεται ότι πρόκειται για παραφθορά της λέξης gidjirrigaa της γλώσσας Gamilaraay ή gijirragaa της Yuwaalaraay. Άλλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για σύνθετη των budgery ή boojery (Αργκίστικη λέξη των Αγγλικών Αυστραλίας, που σημαίνει "καλό") και gar ("κακατούα"), budgerygah ή betcherrygah, το τελευταίο μάλιστα χρησιμοποιείται από ιθαγενείς της Νέας Νότιας Ουαλίας. Πολλοί το αποδίδουν ως "καλό πουλί", ενώ άλλοι ως "καλό φαΐ".
Το μπάτζι περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Τζωρτζ Σω το 1805 και έλαβε το τρέχον διωνυμικό του όνομα από τον John Gould το 1840. Το όνομα του γένους Melopsittacus, από τα αρχαία ελληνικά, σημαίνει "μελωδικός παπαγάλος".
Το δε "undulatus" είναι λατινικό και αναφέρεται στις κυματιστές λωρίδες στα φτερά και τον σβέρκο τους.
Άλλα ονόματα είναι "παπαγάλος-κοχύλι", "παπαγάλος-καναρίνι", "παπαγάλος-ζέβρα", κα. Αν και το όνομα "lovebird" αναφέρεται ως επί το πλείστον στις Αγαπόρνιθες, έχει αναφερθεί και στα μπάτζι λόγω των μεταξύ τους σχέσεων. Αρχικά το μπάτζι θεωρούνταν να είναι συνδεδεμένο με τα γένη Neophema και Pezoporus λόγω των κυματιστών σχεδίων στο κεφάλι και τον αυχένα. Ωστόσο, νεότερες έρευνες το τοποθετούν κοντύτερα στα λόρρις και τους παπαγάλους των σύκων.
Περιγραφή
Τα άγρια μπάτζι έχουν μήκος 18 εκατοστών, ζυγίζουν 30-40 γραμμάρια και το άνοιγμα των φτερών τους είναι 30 εκατοστά. Είναι ως επί το πλείστον πράσινα και φέρουν κυματιστές λωρίδες στον σβέρκο και τα φτερά, τα οποία φέρουν και κίτρινα στοιχεία. Το κεφάλι είναι κίτρινο στα ενήλικα, αλλά τα νεαρά φέρουν και μαύρες ρίγες γύρω από το ράμφος τους, μέχρι την ηλικία των 3-4 μηνών. Έχουν μία μαύρη βούλα σε κάθε μάγουλο και άλλες τρεις στο λαρύγγι τους, ενώ η ουρά τους είναι σκούρη μπλε. Τα ποδαράκια τους είναι γκρι με μπλε και φέρουν δύο δάκτυλα. Στο φυσικό τους περιβάλλον στην Αυστραλία, τα μπάτζι είναι εμφανώς μικρότερα από αυτά που ζουν σε αιχμαλωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψιττακόμορφα
Μαρία του Αινώ
Η Μαρία, γαλλ. Marie (1280 - 1354) από τον Οίκο του Αβέν γεννήθηκε ως κόρη τού κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα τού Μπουρμπόν.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη τού Ιωάννη Β΄ κόμη τού Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας και της Φιλίππης του Λουξεμβούργου, κόρης τού Ερρίκου Ε΄ κόμη τού Λουξεμβούργου.
Ο αδελφός της Γουλιέλμος Α΄ κόμης τού Αινώ είχε κόρες: τη Μαργαρίτα Β΄ κόμισσα τού Αινώ, σύζυγο τού Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας· τη Φιλίππη, σύζυγο τού Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας· την Ιωάννα, σύζυγο τού Γουλιέλμου Ε΄ δούκα του Γύλιχ· και την Ισαβέλλα, σύζυγο τού Ροβέρτου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1310 τον Λουδοβίκο Α΄ των Βουρβόνων κόμη τού Μπουρμπόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν Κατηγορία:Δούκισσες της Βουρβόνης
Ιερά και Ναοί της Νίκκο
Τα Ιερά και Ναοί της Νίκκο (Ιαπωνικά: 日光の社寺, προφέρεται: Νικόνο σατζί) είναι μία ιστορική τοποθεσία που βρίσκεται στην πόλη Νίκκο του Νομού Τότσιγκι, στο βόρειο τμήμα της περιοχής Καντό της νήσου Χονσού, στην Ιαπωνία. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που περιλαμβάνει 103 θρησκευτικά κτίρια και δομές. Από αυτά, τα 23 κτίρια/κατασκευές ανήκουν στο Σιντοϊστικό Ιερό του Όρους Φουτάρα, τα 42 ανήκουν στο Σιντοϊστικό Ιερό Τοσόγκου και τα 38 ανήκουν στον Βουδιστικό ναό Ρίννοτζι. Τα πρώτα κτίρια είναι του 8ου αιώνα, ενώ τα περισσότερα είναι του 17ου αιώνα και σχετίζονται με την ιστορία του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα.
Το 1999 η ιερή ιστορική τοποθεσία με τα εξαιρετικά δείγματα της παραδοσιακής Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής ανακηρύχθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Περιγραφή
Τα 103 κτίρια/δομές του συγκροτήματος είναι τοποθετημένα σε ένα φυσικό τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς. Τα πρώτα θρησκευτικά κτίρια κατασκευάστηκαν στις πλαγιές των ιερών βουνών της Νίκκο, από έναν Βουδιστή μοναχό, τον 8ο αιώνα μ.Χ. Τα περισσότερα κτίρια κατασκευάστηκαν τον 17ο αιώνα και είναι διαταγμένα στις βουνοπλαγιές με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούνται διάφορα οπτικά φαινόμενα. Πρόκειται για τεκμήρια μιας μακραίωνης παράδοσης συντήρησης και ανακαινίσεων καθώς και διατήρησης των θρησκευτικών πρακτικών που συνδέονται με μία τοποθεσία που θεωρείται ως ιερή. Επίσης, συνδέονται με σημαντικά κεφάλαια της Ιαπωνικής ιστορίας, ιδιαίτερα με αυτά που σχετίζονται με τη συμβολική μορφή του μεγάλου Σόγκουν Τοκουγκάβα Ιεγιάσου.
Η προστατευόμενη τοποθεσία της ΟΥΝΕΣΚΟ περιλαμβάνει μία έκταση 50,8 εκτάρια και περιβάλλεται από μία ουδέτερη ζώνη έκτασης 373,2 εκτ. Τα Ιερά και οι Ναοί της Νίκκο είναι ενδείξεις αρχιτεκτονικής και καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας, μία άποψη που ενισχύεται από την αρμονική ενσωμάτωση των δομών στο φυσικό και δασικό τοπίο. Πρόκειται για εξαιρετική απεικόνιση της αρχιτεκτονικής νοοτροπίας της περιόδου Έντο, όπως εφαρμόστηκε στα Σιντοϊστικά Ιερά και στους Βουδιστικούς ναούς. Το αρχιτεκτονικό στυλ Γκόνγκεν-ζούκουρι των Μαυσωλείων του Τοσόγκου και του Τάιγιουιν έφτασε στο αποκορύφωμα της έκφρασής του στα ιερά και τους ναούς της Νίκκο, και αποτέλεσε μεγάλη επιρροή για τις μετέπειτα κατασκευές. Η ευρηματικότητα και η πρωτοτυπία των αρχιτεκτόνων και διακοσμητών αποκαλύφθηκαν με έναν εξαιρετικό και μεγαλοπρεπή τρόπο. Τα Ιερά και οι Ναοί της Νίκκο, μαζί με το περιβάλλον τους, αποτελούν ένα υποδειγματικό παραδοσιακό Ιαπωνικό θρησκευτικό κέντρο, που αντικατοπτρίζει την αντίληψη των Σίντο για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, σύμφωνα με την οποία τα βουνά και τα δάση έχουν ιερή σημασία και παραμένουν αντικείμενα λατρείας σε μία θρησκευτική πρακτική που διατηρείται ζωντανή ως σήμερα.
Ιερό του Όρους Φουτάρα
Το Σιντοϊστικό Ιερό του Όρους Φουτάρα (Ιαπωνικά: 二荒山神社, προφέρεται Φουταράσαν τζίντζα) περιλαμβάνει 23 κτίρια και κατασκευές, που όλα έχουν κηρυχθεί ως Σημαντικές Πολιτιστικές Ιδιοκτησίες. Είναι αφιερωμένο σε τρεις θεότητες: στον κάμι Οκουνινούσι, προστάτη της εθνικής ανάπτυξης, της γεωργίας, του εμπορίου και της ιατρικής, στον Ατζισουκιτακαχικόνε, θεό του κεραυνού, και στην Ταγκοριχίμε. Το Ιερό ιδρύθηκε το 767 μ.Χ. από τον ιερέα Σόντο. Ο θρύλος λέει, ότι το 766 ο Σόντο και οι ακόλουθοί του, ανέβηκαν στο όρος Φουτάρα για να προσευχηθούν για εθνική ευημερία. Αλλά δεν μπορούσαν να διασχίσουν τον ορμητικό ποταμό Νταΐγια. Ο Σόντο προσευχήθηκε, και τότε εμφανίστηκε ένας τρίμετρος θεός με το όνομα Τζίντζα Ντάιου. Ο θεός είχε 2 φίδια τυλιγμένα στο δεξί του χέρι, ένα κόκκινο και ένα μπλε. Τα έστειλε στο ποτάμι και αυτά μεταμορφώθηκαν σε μία γέφυρα που έμοιαζε με ουράνιο τόξο, την οποία χρησιμοποίησε ο Σόντο και οι ακόλουθοί του για να διασχίσουν το ποτάμι. Η γέφυρα ονομάστηκε Ιερή Γέφυρα (神橋, Σίνκιο) και είναι μία από τις τρεις ομορφότερες γέφυρες της Ιαπωνίας. Έχει μήκος 28 μ., πλάτος 7,4 μ. και ύψος 10,6 μ. πάνω από το ποτάμι. Η γέφυρα έχει ανακατασκευαστεί πολλές φορές, αλλά διατηρεί την αρχική μορφή της. Από το 1973 είναι ανοιχτή στο κοινό.
Κατάλογος Κτιρίων του Ιερού
μικρογραφία|210x210εσ|Χάρτης του Τοσόγκου
Ιερό του Τοσόγκου
Το Σιντοϊστικό Ιερό του Τοσόγκου (Ιαπωνικά: 日光東照宮) περιλαμβάνει 42 κτίρια και κατασκευές. Από αυτά, τα 8 έχουν κηρυχθεί ως Εθνικοί Θησαυροί της Ιαπωνίας και τα 34 είναι Σημαντικές Πολιτιστικές Ιδιοκτησίες. Το όνομα Τοσόγκου σημαίνει ότι το Ιερό είναι αφιερωμένο στον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. τον ιδρυτή του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα. Χτίστηκε το 1617, κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, όταν σόγκουν ήταν ο Τοκουγκάβα Χιντέταντα, ο γιος του Ιεγιάσου. Το Ιερό επεκτάθηκε περαιτέρω κατά την εποχή του τρίτου σόγκουν, του Ιεμίτσου.
Η αρχική πενταώροφη παγόδα δωρίστηκε το 1650 από έναν ντάιμιο (ισχυρός Ιάπωνας φεουδάρχης), καταστράφηκε από μια πυρκαγιά και ανακατασκευάστηκε το 1818. Κάθε όροφος αντιπροσωπεύει ένα στοιχείο: γη, νερό, φωτιά, άνεμος και αιθέρας (ή κενό).
Εκατοντάδες πέτρινα σκαλιά οδηγούν μέσω ενός δάσους από Ιαπωνικούς κέδρους, πάνω στο βουνό, όπου βρίσκεται το μαυσωλείο του Ιεγιάσου. Στην είσοδο υπάρχει ένα τορίι με επιγραφή.
Ο στάβλος των Ιερών αλόγων είναι διακοσμημένος με ένα ανάγλυφο που απεικονίζει τις τρεις σοφές μαϊμούδες που δεν βλέπουν, δεν ακούν και δεν λένε τίποτα κακό. Εξίσου γνωστό είναι το ξυλόγλυπτο της "Νεμούρι Νέκο" (眠り猫), που απεικονίζει μία γάτα που κοιμάται και είναι σύμβολο της ειρήνης.
Ναός του Ρίννοτζι
μικρογραφία|Ο Κήπος Σογιοέν Ο Βουδιστικός ναός Ρίννοτζι (輪王寺) αποτελείται από 38 κτίρια και κατασκευές. Από αυτά, το Μαυσωλείο του Τάιγιουιν έχει κηρυχθεί ως Εθνικός Θησαυρός της Ιαπωνίας, ενώ τα 37 κτίρια/κατασκευές είναι Σημαντικές Πολιτιστικές Ιδιοκτησίες. Θρησκευτικά υπάγεται στο Βουδιστικό δόγμα των Τεντάι. Ο Ναός ιδρύθηκε το 766 μ.Χ. από τον Βουδιστή μοναχό Σόντο Σόνιν (735–817). Λόγω της γεωγραφικής του απομόνωσης, βαθιά στα βουνά της Ιαπωνίας, η τοποθεσία σύντομα προσέλκυσε και άλλους Βουδιστές μοναχούς που ζητούσαν ηρεμία, και παραμένει σημαντική βάση για την ασκητική ζωή των μοναχών. Το Τάιγιουιν Ρέιμπιο (大猷院霊廟) είναι το Μαυσωλείο του Τοκουγκάβα Ιεμίτσου (1604–1651), του τρίτου σόγκουν. Χτίστηκε το 1653, με αρχιτεκτονική νοοτροπία Γκόνγκεν-ζούκουρι, και θεωρείται ως ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής και διακόσμησης.
Το πιο γνωστό κτίριο είναι η «Αίθουσα με τους Τρεις Βούδες». Εκεί βρίσκονται τα τρία επίχρυσα αγάλματα: του Βούδα Αμίντα, του "Κανόν με τα Χίλια Χέρια" και του Μπατό Κανόν (με το κεφάλι αλόγου). Ο Κήπος Σογιοέν είναι ένας Ιαπωνικός κήπος με λιμνούλα, πέτρινα φανάρια, γέφυρες, φράχτες από μπαμπού, μία παγόδα και τεϊοποτείο. Στο Θησαυροφυλάκιο του ναού φυλάσσεται μία σημαντική συλλογή από Βουδιστικά έργα τέχνης, γλυπτά, πίνακες, χειρόγραφα και παπύρους, κυρίως του 8ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία
Αλγόριθμος του Ντάικστρα
Ο αλγόριθμος του Ντάικστρα πήρε το όνομά του από τον Ολλανδό Έντσγκερ Ντάικστρα, ο οποίος τον επινόησε το 1956 και τον δημοσίευσε το 1959. Πρόκειται για έναν αλγόριθμο εύρεσης συντομότερων διαδρομών (single-source shortest path problem) από κοινή αφετηρία σε έναν (κατευθυνόμενο ή μη) γράφο με μη αρνητικά βάρη στις ακμές. Ο αλγόριθμος του Ντάικστρα είναι άπληστος. Δηλαδή, σε κάθε βήμα επιλέγει την τοπικά βέλτιστη λύση, ώσπου στο τελευταίο βήμα συνθέτει μια συνολικά βέλτιστη λύση. Αν ο γράφος περιέχει αρνητικά βάρη, ο αλγόριθμος του Ντάικστρα δεν δίνει σωστό αποτέλεσμα. Για γράφους που μπορεί να έχουν αρνητικά βάρη στις ακμές, χρησιμοποιούνται πιο περίπλοκοι αλγόριθμοι, όπως αυτός των Μπέλμαν και Φορντ ή των Φλόιντ-Ουόρσολ.
Ο αλγόριθμος του Ντάικστρα είναι πλέον ευρέως διαδεδομένος και χρησιμοποιείται σε πολλές εφαρμογές. Χρήση του αλγόριθμου αυτού κάνει το πρωτόκολλο OSPF, το οποίο είναι το εσωτερικό πρωτόκολλο πύλης δικτύου του Διαδικτύου.
Περιγραφή
Έχουμε έναν γράφημα G(V,E), όπου V το σύνολο των κόμβων του και Ε το σύνολο των ακμών του. Επίσης, έχουμε μια συνάρτηση βάρους ορισμένη στις ακμές του γράφου. Αυτό σημαίνει ότι για να πάμε από έναν κόμβο του γράφου σε έναν άλλο, θα έχουμε κάποιο κόστος. Είναι σημαντικό, όπως θα φανεί παρακάτω, τα βάρη να μην είναι αρνητικά, επειδή διαφορετικά ο αλγόριθμος δεν δίνει σωστό αποτέλεσμα. Ο αλγόριθμος του Ντάικστρα βρίσκει τα μονοπάτια που πρέπει να ακολουθήσουμε από έναν κόμβο-αφετηρία προς τους υπόλοιπους, ώστε να έχουμε το λιγότερο δυνατό κόστος.
Για τη λειτουργία του αλγόριθμου, σε ένα διάνυσμα d[] μεγέθους |V|=n αποθηκεύουμε την έως τώρα υπολογισμένη απόσταση των κόμβων από την αφετηρία. Κατά την αρχικοποίηση, οι αποστάσεις σημειώνονται d[s]=0 και για κάθε v \not= s, όπου s είναι ο κόμβος-αφετηρία. Επιπλέον ο αλγόριθμος διατηρεί μια ουρά προτεραιότητας Q, για την επεξεργασία των κόμβων του γραφήματος στη σωστή σειρά, και ένα σύνολο S, το σύνολο των κόμβων για τους οποίους ο αλγόριθμος έχει βρει την ελάχιστη διαδρομή. Στην Q εισάγονται όλοι οι κόμβοι του γραφήματος με κλειδί την τιμή d[*], ενώ το σύνολο S είναι αρχικά κενό. Τέλος, ο αλγόριθμος χρησιμοποιεί ένα ακόμη διάνυσμα, το prev[], μεγέθους n, στο οποίο για κάθε κόμβο u αποθηκεύεται ο αμέσως προηγούμενος κόμβος στο ελάχιστο μονοπάτι προς τον u. Για παράδειγμα, έστω ότι το ελάχιστο μονοπάτι από τον s στον b περνά πρώτα από τον a και αμέσως μετά φτάνει στον b. Τότε, prev[b]=a. Αρχικά, κάθε θέση του διανύσματος prev[] λαμβάνει την τιμή null (κενό).