cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της βιολογίας
Δέκατος έβδομος και δέκατος όγδοος αιώνας
Η συστηματική ταξινόμηση, η ονοματοδοσία και η κατάταξη κυριάρχησαν στη φυσική ιστορία κατά το μεγαλύτερο μέρος του 17ου και 18ου αιώνα. Ο Κάρολος Λινναίος δημοσίευσε μία βασική ταξινομία για το φυσικό κόσμο το 1735 (παραλλαγές της οποίας χρησιμοποιούνται έως σήμερα) και το 1750 εισήγαγε την επιστημονική ονοματολογία για όλα τα είδη. Ενώ ο Λινναίος θεωρούσε τα είδη ως αμετάβλητα μέρη μιας σχεδιασμένης ιεραρχίας, ο άλλος μεγάλος φυσιοδίφης του 18ου αιώνα, Ζωρζ Λουί Λεκλέρκ κόμης του Μπουφόν, αντιμετώπισε τα είδη ως τεχνητές κατηγορίες και τις μορφές ζωής ως ικανές να μεταβληθούν, προτείνοντας ακόμη και το ενδεχόμενο της κοινής καταγωγής. Παρόλο που ήταν αντίθετος με την εξέλιξη, ο Μπουφόν είναι καθοριστική μορφή στην ιστορία της εξελικτικής σκέψης και το έργο του επηρέασε τις εξελικτικές θεωρίες του Λαμάρκ και του Δαρβίνου.
Η ανακάλυψη και η περιγραφή νέων ειδών και η συλλογή δειγμάτων κατέστη πάθος των επιστημόνων και επικερδής επιχείρηση για τους επιχειρηματίες. Πολλοί φυσιοδίφες ταξίδεψαν ανά την υφήλιο αναζητώντας επιστημονική γνώση και περιπέτεια.
Δέκατος ένατος αιώνας: η εμφάνιση των κλάδων της βιολογίας
Μέχρι το δέκατο ένατο αιώνα το πεδίο της βιολογίας ήταν κατά κύριο λόγο χωρισμένο μεταξύ της ιατρικής, που διερευνούσε ερωτήματα μορφής και λειτουργίας (π.χ. φυσιολογία) και της φυσικής ιστορίας, η οποία ασχολούνταν με την ποικιλότητα της ζωής και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των διαφόρων μορφών ζωής καθώς και μεταξύ ζωής και μη ζωής. Περί το 1900 το μεγαλύτερο μέρος αυτών των τομέων αλληλεπικαλύπτονταν, ενώ η φυσική ιστορία (και η ομόλογή της φυσική φιλοσοφία) είχαν παραχωρήσει τη θέση τους σε πιο εξειδικευμένους επιστημονικούς τομείς, την κυτταρική βιολογία, βακτηριολογία, μορφολογία, εμβρυολογία, γεωγραφία, και γεωλογία.
Φυσική ιστορία και φυσική φιλοσοφία
thumb|left|Στα πλαίσια των ταξιδιών του, ο [[Αλεξάντερ φον Χούμπολντ χαρτογράφησε την κατανομή των φυτών και κατέγραψε ποικίλες φυσικές συνθήκες όπως η πίεση και η θερμοκρασία]]
Τα εκτεταμένα ταξίδια των φυσιοδιφών στις αρχές και τα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα είχαν ως αποτέλεσμα ένα πλούτο νέων πληροφοριών για την ποικιλότητα και την κατανομή των ζωντανών οργανισμών. Ξεχωριστής σπουδαιότητας ήταν το έργο του Αλεξάντερ φον Χούμπολντ, το οποίο ανέλυε τη σχέση μεταξύ των οργανισμών και του περιβάλλοντός τους (δηλ. στο πεδίο της φυσικής ιστορίας) χρησιμοποιώντας ποσοτικές προσεγγίσεις της φυσικής φιλοσοφίας (δηλ. φυσική και χημεία). Το έργο του Χούμπολντ έθεσε τις βάσεις της βιογεωγραφίας και ενέπνευσε αρκετές γενιές επιστημόνων.
Γεωλογία και παλαιοντολογία
Ο νέος κλάδος της γεωλογίας έφερε τη φυσική ιστορία και τη φυσική φιλοσοφία πιο κοντά, ενώ η στρωματογραφία συνέδεσε τη χωρική κατανομή των οργανισμών με τη χρονική κατανομή τους, ένα νευραλγικό προαπαιτούμενο για την έννοια της εξέλιξης. Ο Ζωρζ Κυβιέ (Georges Cuvier) και άλλοι έκαναν μεγάλα άλματα στη συγκριτική ανατομία και την παλαιοντολογία στα τέλη της δεκαετίας του 1790 και τις αρχές της δεκαετίας του 1800. Σε μία σειρά διαλέξεων και εργασιών του, όπου έκανε λεπτομερείς συγκρίσεις ανάμεσα σε ζώντα θηλαστικά και απολιθωμένα υπολείμματα, ο Κυβιέ μπόρεσε να τεκμηριώσει ότι τα απολιθώματα ήταν τα υπολείμματα ειδών που είχαν εξαφανιστεί — και όχι τα υπολείμματα ειδών που ζούσαν ακόμη κάπου στον κόσμο, όπως πιστευόταν ευρέως. Απολιθώματα που ανακαλύφθηκαν και περιγράφηκαν από τον Γκίντεον Μάντελ, τον Ουίλιαμ Μπάκλαντ, την Μέρι Άνινγκ και τον Ρίτσαρντ Όουεν μεταξύ άλλων βοήθησαν στο να καταδειχτεί ότι είχε υπάρξει μία «εποχή των ερπετών», η οποία είχε προηγηθεί ακόμη και αυτής των προϊστορικών θηλαστικών. Αυτές οι ανακαλύψεις συνεπήραν τη φαντασία του κοινού και εστίασαν την προσοχή στην ιστορία της ζωής στη Γη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους γεωλόγους υποστήριζαν την ιδέα του καταστροφισμού, αλλά το έργο Principles of Geology (1830) του Τσαρλς Λάιελ εκλαΐκευσε τον ομοιομορφισμό, θεωρία που πρότεινε ο Τζέιμς Χάντον, και εξηγούσε το γεωλογικό παρελθόν και παρόν επί ίσοις όροις.
Εξέλιξη και βιογεωγραφία
right|thumb|Το πρώτο προσχέδιο του [[Κάρολος Δαρβίνος|Κάρολου Δαρβίνου ενός εξελικτικού δέντρου από το First Notebook on Transmutation of Species (1837)]]
Η δημοσίευση το 1859 της θεωρίας του Δαρβίνου στο On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life (Η καταγωγή των ειδών) θεωρείται συχνά το κεντρικό γεγονός στην ιστορία της σύγχρονης βιολογίας. Η αναγνωρισμένη αξιοπιστία του Δαρβίνου ως φυσιοδίφη, ο νηφάλιος τόνος του έργου του, και πάνω από όλα αυτή καθεαυτή η δύναμη και ο όγκος των στοιχείων που παρουσίασε, επέτρεψε στην Καταγωγή των Ειδών να πετύχει εκεί που τα προηγούμενα εξελικτικά έργα όπως το ανώνυμο Vestiges of Creation είχαν αποτύχει. Οι περισσότεροι επιστήμονες είχαν πειστεί για την εξέλιξη και την κοινή καταγωγή μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Εντούτοις η φυσική επιλογή δεν έγινε δεκτή ως ο κύριος μηχανισμός της εξέλιξης παρά μόνο στον 20ό αιώνα, καθώς όλες οι σύγχρονές της θεωρίες κληρονομικότητας έμοιαζαν ασύμβατες με την κληρονομικότητα τυχαίων παραλλαγών.
Ο Γουάλας, ακολουθώντας το προηγούμενο έργο του ντε Καντόλ, του Χούμπολντ και του Δαρβίνου, συνεισέφερε πολύ στη ζωογεωγραφία. Εξαιτίας του ενδιαφέροντός του στην υπόθεση της μεταλλαγής, έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη γεωγραφική κατανομή στενά συγγενικών ειδών κατά τη διάρκεια της έρευνάς του στη Νότια Αμερική και μετέπειτα στο Αρχιπέλαγος της Μαλαισίας. Ενώ βρισκόταν στο αρχιπέλαγος αναγνώρισε τη γραμμή Γουάλας η οποία διατρέχει τα Νησιά Σπάις χωρίζοντας την πανίδα του αρχιπελάγους σε μία ασιατική ζώνη και μία ζώνη Νέας Γουινέας/Αυστραλίας. Το κύριο ερώτημά του, δηλαδή γιατί η πανίδα των νησιών με τόσο παρεμφερές κλίμα ήταν τόσο διαφορετική, μπορούσε να απαντηθεί μόνο λαμβάνοντας υπόψη την καταγωγή της. Το 1876 έγραψε το The Geographical Distribution of Animals, το οποίο αποτέλεσε έργο αναφοράς για περισσότερο από μισό αιώνα, καθώς και τη συνέχειά του, Island Life (1880), το οποίο επικεντρωνόταν στη βιογεωγραφία των νησιών. Επέκτεινε το σύστημα των έξι ζωνών που ανέπτυξε ο Φίλιπ Σκλάτερ για να περιγράψει τη γεωγραφική κατανομή των πτηνών και των ζώων όλων των ειδών. Η μέθοδος που κατέτασσε τα δεδομένα σε ομάδες ζώων σε γεωγραφικές ζώνες κατέδειξε τις ασυνέχειες, και η εκτίμησή του στην εξέλιξη του επέτρεψε να προτείνει λογικές εξηγήσεις, που δεν είχαν προταθεί προηγουμένως.
Η επιστημονική μελέτη της κληρονομικότητας αναπτύχθηκε ραγδαία με το έργο του Φράνσις Γκάλτον και των βιομετριστών. Οι απαρχές της γενετικής συνήθως ανιχνεύονται στο έργο του 1866, του μοναχού Γκρέγκορ Μέντελ, στον οποίο αναγνωρίστηκαν αργότερα οι νόμοι της κληρονομικότητας. Εντούτοις, το έργο του δεν αναγνωρίστηκε ως σημαντικό παρά μόνο 35 χρόνια αργότερα. Εν τω μεταξύ, μια ποικιλία θεωριών κληρονομικότητας, βασισμένες στην παραγένεση, την ορθογένεση, ή άλλους μηχανισμούς, συζητήθηκαν και εξετάστηκαν διεξοδικά. Η εμβρυολογία και η οικολογία έγιναν επίσης κεντρικοί βιολογικοί κλάδοι, ειδικά καθώς συνδέθηκαν με την εξέλιξη και έγιναν δημοφιλείς με το έργο του Ερνστ Χέκελ. Το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας πάνω στην κληρονομικότητα στον 19ο αιώνα, δεν ήταν εντούτοις στο πεδίο της φυσικής ιστορίας αλλά σε αυτό της πειραματικής φυσιολογίας.
Φυσιολογία
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το εύρος του πεδίου της φυσιολογίας επεκτάθηκε πολύ, από όντας κυρίως προσανατολισμένο στην ιατρική, σε μία μεγάλου εύρους διερεύνηση των φυσικών και χημικών διαδικασιών της ζωής, περιλαμβάνοντας φυτά, ζώα, ακόμη και μικροοργανισμούς, μαζί με τον άνθρωπο. Η έκφραση έμβια όντα ως μηχανές, ως σχήμα λόγου, έγινε η κυρίαρχη μεταφορά στη βιολογική και κοινωνιολογική σκέψη.
Κυτταρική θεωρία, εμβρυολογία και μικροβιακή θεωρία
Η πρόοδος στη μικροσκοπία είχε και αυτή έντονη επίδραση στη βιολογική σκέψη. Στις αρχές του 19ου αιώνα κατανοήθηκε η κεντρική σημασία του κυττάρου. Το 1838 και 1839 ο Σλάιντεν και ο Σβαν ξεκίνησαν να προάγουν τις ιδέες ότι η βασική μονάδα των οργανισμών είναι το κύτταρο και ότι τα ίδια τα κύτταρα έχουν όλα τα χαρακτηριστικά της ζωής, παρόλο που αντιτίθονταν στην ιδέα ότι όλα τα κύτταρα προέρχονται από τη διαίρεση άλλων κυττάρων. Χάρη στο έργο του Ρόμπερτ Ρέμακ και του Ρούντολφ Φίρχοφ, εντούτοις, από την δεκαετία του 1860 οι περισσότεροι βιολόγοι δέχονταν και τα τρία αυτά δόγματα αυτού που έγινε αργότερα γνωστό ως κυτταρική θεωρία.
Η κυτταρική θεωρία οδήγησε τους βιολόγους στο να επανασυλλάβουν τους ξεχωριστούς οργανισμούς ως ανεξάρτητες συγκεντρώσεις ξεχωριστών κυττάρων. Οι επιστήμονες στο ανερχόμενο πεδίο της κυτταρικής βιολογίας, που ήταν εξοπλισμένοι με ισχυρά μικροσκόπια και νέες μεθόδους χρώσης, σύντομα ανακάλυψαν ότι ακόμη και τα ίδια τα κύτταρα ήταν πολύ πιο πολύπλοκα από τους ομοιογενείς θαλάμους γεμάτους υγρό που περιέγραψαν οι πρώτοι μικροσκοπιστές. Ο Ρόμπερτ Μπράουν είχε περιγράψει τον πυρήνα το 1831, και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι κυτταρολόγοι είχαν αναγνωρίσει πολλά από τα κύρια στοιχεία των κυττάρων: τα χρωμοσώματα, τα κεντροσωμάτια, τα μιτοχόνδρια, οι χλωροπλάστες, και άλλες δομές έγιναν ορατές με τη χρώση. Μεταξύ 1874 και 1884, ο Βάλτερ Φλέμινγκ περιέγραψε τα διακριτά στάδια της μίτωσης, δείχνοντας ότι συνέβαινε σε ζωντανά κύτταρα, και επιπλέον ότι τα χρωμοσώματα διπλασιάζονταν αμέσως πριν το κύτταρο διαιρεθεί. Μεγάλο μέρος της έρευνας στην αναπαραγωγή των κυττάρων ήρθε μαζί με τη θεωρία του Άουγκουστ Βάισμαν για την κληρονομικότητα: αναγνώρισε τον πυρήνα (πιο συγκεκριμένα τα χρωμοσώματα) ως το υλικό της κληρονομικότητας και πρότεινε το διαχωρισμό μεταξύ των σωματικών κυττάρων και τον γενετικών κυττάρων (υποστηρίζοντας ότι ο αριθμός των χρωμοσωμάτων πρέπει να είναι ο μισός για τα γενετικά κύτταρα, πρόδρομος της έννοιας της μείωσης), και υιοθέτησε την θεωρία του Χούγκο ντε Βρις. Ο Βαϊσμανισμός επηρέασε σημαντικά το πεδίο της πειραματικής εμβρυολογίας.
Περί τα μέσα της δεκαετίας του 1850 η θεωρία του μιάσματος είχε ευρέως αντικατασταθεί από τη μικροβιακή θεωρία, δημιουργώντας εκτεταμένο ενδιαφέρον για τους μικροοργανισμούς και τις αλληλεπιδράσεις τους με άλλες μορφές ζωής. Μέχρι τη δεκαετία του 1880 η βακτηριολογία είχε γίνει συνεκτικός κλάδος, ειδικά με το έργο του Ρόμπερτ Κοχ, ο οποίος εισήγαγε μεθόδους για την ανάπτυξη καθαρών καλλιεργειών σε γέλη άγαρ που περιείχαν συγκεκριμένα θρεπτικά συστατικά σε τρυβλία Petri. Η επικρατούσα, για αρκετό καιρό, ιδέα ότι οι ζωντανοί οργανισμοί μπορούν εύκολα να προκύψουν από μη ζωντανή ύλη (αυτόματη γένεση) καταρρίφθηκε από μία σειρά πειραμάτων που έκανε ο Λουί Παστέρ, ενώ οι διαμάχες πάνω στο βιταλισμό και το μηχανιστικό υλισμό (χρόνιο ζήτημα από την εποχή του Αριστοτέλη και των Ελλήνων ατομιστών) εξελίσσονταν.
Η εμφάνιση της οργανικής χημείας και της πειραματικής φυσιολογίας
Στη χημεία, ένα κεντρικό ζήτημα ήταν η διάκριση μεταξύ οργανικών και ανόργανων ουσιών, ειδικά στο πλαίσιο των οργανικών μετασχηματισμών όπως η ζύμωση και η αποσύνθεση. Από την εποχή του Αριστοτέλη αυτά θεωρούνταν ουσιωδώς βιολογικές (ζωικές) διεργασίες. Εντούτοις, ο Φρίντριχ Βέλερ, ο Γιούστους φον Λήμπιχ και άλλοι πρωτοπόροι στο νέο πεδίο της οργανικής χημείας — συνεχίζοντας το έργο του Λαβουαζιέ — έδειξαν ότι ο οργανικός κόσμος μπορούσε συχνά να αναλυθεί με φυσικές και χημικές μεθόδους. Το 1828 ο Βέλερ έδειξε ότι η οργανική ουσία ουρία μπορούσε να δημιουργηθεί με χημικά μέσα τα οποία δεν εμπεριέχουν ζωή, παρέχοντας μία δυνατή πρόκληση για το βιταλισμό. Ανακαλύφθηκαν εκχυλίσματα κυττάρων τα οποία μπορούσαν να επηρεάσουν χημικούς μετασχηματισμούς, ξεκινώντας με τη διαστάση το 1833. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα η έννοια των ενζύμων είχε εδραιωθεί, παρόλο που εξισώσεις της χημικής κινητικής δεν εφαρμόστηκαν στις ενζυματικές αντιδράσεις μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα.
Φυσιολόγοι όπως ο Κλοντ Μπερνάρ εξερεύνησαν μέσω ζωοτομών και άλλων πειραματικών μεθόδων τις χημικές και φυσικές λειτουργίες των ζωντανών σωμάτων σε πρωτοφανή βαθμό, θέτοντας το υπόβαθρο για την ενδοκρινολογία (πεδίο που αναπτύχθηκε γρήγορα μετά την ανακάλυψη της πρώτης ορμόνης, της σεκρετίνης, το 1902), την βιομηχανική, και την μελέτη της θρέψης και της πέψης. Η σημασία της ποικιλότητας στις μεθόδους της πειραματικής φυσιολογίας, στα πλαίσια και της ιατρικής και της βιολογίας, αυξήθηκε δραματικά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Ο έλεγχος και ο χειρισμός των διαδικασιών της ζωής έγινε κεντρικό μέλημα, και το πείραμα τέθηκε στο κέντρο της βιολογικής εκπαίδευσης.
Οι βιολογικές επιστήμες του 20ού αιώνα
Στο ξεκίνημα του 20ού αιώνα, η βιολογική έρευνα ήταν ήδη κατά μεγάλο μέρος συστηματική ασχολία. Το περισσότερο έργο γίνονταν κατά τον τρόπο της φυσικής ιστορίας, ο οποίος έδινε έμφαση στην μορφολογική και φυλογενετική ανάλυση με βάση εξηγήσεις που βασίζονταν σε πειράματα. Εντούτοις οι αντιβιταλιστές πειραματικοί φυσιολόγοι και εμβρυολόγοι, ειδικά στην Ευρώπη, άρχισαν να αποκτούν αυξανόμενη επιρροή. Η τεράστια επιτυχία των πειραματικών προσεγγίσεων στην ανάπτυξη, την κληρονομικότητα, και το μεταβολισμό τις δεκαετίες του 1900 και 1910 έδειξαν τη δύναμη του πειραματισμού στη βιολογία. Τις ακόλουθες δεκαετίες, το πείραμα αντικατέστησε τη φυσική ιστορία ως ο κυρίαρχος τρόπος έρευνας.
Οικολογία και περιβαλλοντική επιστήμη
Στις αρχές του 20ού αιώνα οι φυσιοδίφες ήρθαν αντιμέτωποι με την αυξανόμενη πίεση να προσθέσουν αυστηρότητα και κατά προτίμηση πειραματισμό στις μεθόδους τους, όπως οι κυρίως προσανατολισμένοι στο εργαστήριο άλλοι βιολογικοί κλάδοι. Η οικολογία προέκυψε ως συνδυασμός της βιογεωγραφίας με τον βιοχημικό κύκλο, έννοια που αναπτύχθηκε από τους χημικούς. Οι βιολόγοι του πεδίου ανέπτυξαν ποσοτικές μεθόδους όπως το τετραγωνίδιο (quadrat) και υιοθέτησαν εργαστηριακά όργανα και φωτογραφικές μηχανές για το πεδίο απομακρυνόμενοι περαιτέρω από την παραδοσιακή φυσική ιστορία. Οι ζωολόγοι και οι βοτανολόγοι έκαναν ό,τι ήταν δυνατό ώστε να αμβλύνουν την μη προβλεψιμότητα του έμβιου κόσμου, εκτελώντας εργαστηριακά πειράματα και μελετώντας ημιελεγχόμενα φυσικά περιβάλλοντα, όπως οι κήποι. Νέα ιδρύματα όπως το Carnegie Station for Experimental Evolution και το Εργαστήριο Θαλάσσιας Βιολογίας (Marine Biological Laboratory) παρείχαν περισσότερο ελεγχόμενα περιβάλλοντα για την μελέτη οργανισμών και των πλήρων κύκλων ζωής τους.
Η έννοια της οικολογικής διαδοχής που προήγαγαν τις δεκαετίες του 1900 και 1910 οι Χένρι Κάουλς (Henry Chandler Cowles) και Φρέντερικ Κλέμεντς, ήταν σημαντική για την πρώιμη οικολογία των φυτών. Οι εξισώσεις θηρευτών-θηραμάτων του Άλφρεντ Λότκα, οι μελέτες του G. Evelyn Hutchinson για την βιογεωγραφία και την βιοχημική δομή των λιμνών και των ποταμών (λιμνολογία) και οι μελέτες του Τσαρλς Έλτον για την τροφική αλυσίδα των ζώων ήταν τα κυριότερα σημεία της σταδιακής εδραίωσης των ποσοτικών μεθόδων στις αναπτυσσόμενες ειδικότητες της οικολογίας. Η οικολογία έγινε ανεξάρτητος κλάδος τις δεκαετίες του 1940 και 1950 αφού ο Eugene P. Odum συνέθεσε πολλές από της έννοιες της οικολογίας των οικοσυστημάτων, τοποθετώντας τις σχέσεις μεταξύ των ομάδων των αργανισμών (ειδικά τις σχέσεις υλικού και ενέργειας) στο κέντρο του πεδίου.
Την δεκαετία του 1960 καθώς οι εξελικτικοί θεωρητικοί εξερευνούσαν την πιθανότητα πολλαπλών μονάδων επιλογής, οι οικολόγοι στράφηκαν προς τις εξελικτικές προσεγγίσεις. Στην οικολογία των πληθυσμών, η διαμάχη πάνω στην ομαδική επιλογή ήταν σύντομη αλλά έντονη. Μέχρι το 1970, οι περισσότεροι βιολόγοι συμφωνούσαν ότι η φυσική επιλογή είναι σπανίως αποτελεσματική στο επίπεδο ξεχωριστών οργανισμών. Η εξέλιξη των οικοσυστημάτων, εντούτοις, έγινε διαρκές εστία έρευνας. Η οικολογία επεκτάθηκε ραγδαία με την εμφάνιση του οικολογικού κινήματος. Το Διεθνές Βιολογικό Πρόγραμμα προσπάθησε να εφαρμόσει της μεθόδους της μεγάλης επιστήμης (η οποία είχε πετύχει στις φυσικές επιστήμες) στην οικολογία των οικοσυστημάτων και πιεστικά περιβαλλοντικά ζητήματα, ενώ μικρότερης κλίμακας ανεξάρτητες προσπάθειες όπως η βιογεωγραφία των νησιών και το Hubbard Brook Experimental Forest βοήθησαν να επαναπροσδιοριστεί το πεδίο ενός αυξανόμενα διαφοροποιούμενου κλάδου.
Κλασική γενετική, η σύγχρονη σύνθεση και η εξελικτική θεωρία
thumb|right|Εικονογράφηση της διασταύρωσης, του [[Τόμας Χαντ Μόργκαν, μέρος της Μεντελικής χρωμοσωμικής θεωρίας της κληρονομικότητας]]
Το 1900 σημάδεψε την αποκαλούμενη επανανακάλυψη του Μέντελ: ο Χούγκο ντε Βρις, ο Καρλ Κόρρενς και ο Έριχ φον Τσέρμαρκ ανακάλυψαν ανεξάρτητα τους Νόμους του Μέντελ (οι οποίοι στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν στο έργο του Μέντελ). Αμέσως μετά, οι κυτταρολόγοι πρότειναν ότι τα χρωμοσώματα ήταν το κληρονομικό υλικό. Μεταξύ 1910 και 1915, ο Τόμας Χαντ Μόργκαν και οι «Δροσοφιλιστές» διαμόρφωσαν αυτές τις δύο ιδέες — αμφιλεγόμενες και οι δύο — στην Μεντελική χρωμοσωμική θεωρία της κληρονομικότητας. Ποσοτικοποίησαν το φαινόμενο της γενετικής σύνδεσης και υπέθεσαν ότι τα γονίδια βρίσκονται στα χρωμοσώματα σαν χάντρες σε σπάγκο. Υπέθεσαν την διασταύρωση για να εξηγήσουν την σύνδεση και κατασκεύασαν γενετικούς χάρτες του εντόμου «Δροσόφιλα» Drosophila melanogaster, η οποία έγινε ευρέως χρησιμοποιούμενος πρότυπος οργανισμός.
Ο Χούγκο ντε Βρις προσπάθησε να συνδέσει τη νέα γενετική με την εξέλιξη, βασιζόμενος στο έργο του πάνω στην κληρονομικότητα και τον υβριδισμό, προτείνοντας μια θεωρία βασισμένη στη μετάλλαξη (mutationism), η οποία έγινε ευρέως αποδεκτή στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο λαμαρκισμός είχε επίσης πολλούς υποστηρικτές. Ο Δαρβινισμός θεωρούνταν ασύμβατος με τα συνεχώς μεταβλητά χαρακτηριστικά που μελετούσε η βιομετρία, τα οποία φαίνονταν να είναι μόνο μερικώς κληρονομήσιμα. Στις δεκαετίες του 1920 και 1930, ως συνέπεια της αποδοχής της Μεντελικής χρωμοσωμικής θεωρίας, η εμφάνιση του κλάδου της γενετικής των πληθυσμών, με το έργο των Ρ.Α. Φίσερ, Τζ.Μπ.Σ. Χάλντειν και Σίγουολ Ράιτ, ενοποίησε την ιδέα της εξέλιξης δια της φυσικής επιλογής με την Μεντελική γενετική, παράγοντας τη σύγχρονη εξελικτική σύνθεση. Η κληρονομικότητα των επίκτητων χαρακτηριστικών απορρίφθηκε, ενώ η θεωρία του Βρις (mutationism) έχασε έδαφος όσο οι γενετικές θεωρίες ωρίμαζαν.
Στο δεύτερο μισό του αιώνα οι ιδέες της γενετικής των πληθυσμών άρχισαν να εφαρμόζονται στο νέο κλάδο της γενετικής της συμπεριφοράς, την κοινωνιοβιολογία, και ειδικότερα για τους ανθρώπους, την εξελικτική ψυχολογία. Τη δεκαετία του 1960 ο Γ.Ν. Χάμιλτον και άλλοι ανέπτυξαν προσεγγίσεις βασισμένες στη θεωρία παιγνίων ώστε να εξηγήσουν τον αλτρουισμό από εξελικτική σκοπιά, μέσω της επιλογής συγγενών. Η πιθανή καταγωγή των ανώτερων οργανισμών μέσω της ενδοσυμβίωσης, και οι αντικρουόμενες προσεγγίσεις στη μοριακή εξέλιξη μεταξύ της γονιδιοκεντρικής άποψης (η οποία θεωρούσε την επιλογή ως το κυρίαρχο αίτιο της εξέλιξης) και της ουδέτερης θεωρίας (το οποίο έκανε την γενετική παρέκκλιση αποφασιστικό παράγοντα) γέννησαν διαρκείς διαμάχες πάνω στην κατάλληλη ισορροπία μεταξύ προσαρμοστικότητας (adaptationism) και απρόοπτου στην εξελικτική θεωρία.
Τη δεκαετία του 1970 ο Στήβεν Τζέι Γκουλντ και ο Νάιλς Έλντριντ πρότειναν τη θεωρία της διακοπτόμενης ισορροπίας (punctuated equilibrium) σύμφωνα με την οποία η στασιμότητα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του αρχείου απολιθωμάτων, και οι περισσότερες εξελικτικές αλλαγές συμβαίνουν ραγδαία σε σχετικά σύντομες χρονικές περιόδους. Το 1980 ο Luis Alvarez και ο Walter Alvarez πρότειναν την υπόθεση ότι ένα συμβάν πρόσκρουσης ήταν υπεύθυνο για το συμβάν εξαφάνισης Κρητιδικής - Τριτογενούς. Στις αρχές του 1980 επίσης, στατιστικές αναλύσεις του αρχείου απολιθωμάτων θαλάσσιων οργανισμών, που εξέδωσαν οι Jack Sepkoski και David M. Raup οδήγησαν σε καλύτερη εκτίμηση της σημασίας των συμβάντων μαζικής εξαφάνισης στην ιστορία της ζωής.
Βιοχημεία, μικροβιολογία και μοριακή βιολογία
Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα όλοι οι κύριες οδοί του μεταβολισμού των φαρμάκων είχαν ανακαλυφθεί, μαζί με γενική εικόνα του μεταβολισμού των πρωτεϊνών και των λιπαρών οξέων και την σύνθεση της ουρίας. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα άρχισαν να απομονώνονται και να συντίθενται τα ελάσσονα στοιχεία της ανθρώπινης διατροφής, οι βιταμίνες. Βελτιωμένες εργαστηριακές τεχνικές όπως η χρωματογραφία και η ηλεκτροφόρηση οδήγησαν στη ραγδαία ανάπτυξη της φυσιολογικής χημείας, η οποία, όπως και η βιοχημεία, άρχισε να ανεξαρτητοποιείται από τον ιατρικό προσανατολισμό της. Τις δεκαετίες του 1920 και 1930, βιοχημικοί, με επικεφαλής τον Χανς Άντολφ Κρέμπς τον Καρλ και την Γκέρτι Κόρι, ξεκίνησαν να ανακαλύπτουν πολλές από τις κύριες μεταβολικές οδούς της ζωής: ο κύκλος του κιτρικού οξέος, η γλυκογένεση και η γλυκόλυση καθώς και η σύνθεση των στεροειδών και της πορφυρίνης. Μεταξύ της δεκαετίας του 1930 και του 1950, ο Φριτς Λίπμαν και άλλοι κατέδειξαν το ρόλο του ATP ως του καθολικού φορέα ενέργειας του κυττάρου, και τα μιτοχόνδρια ως των εργοστασίων ενέργειας του. Τέτοιου είδους βιοχημική έρευνα συνεχίστηκε σε όλο τον 20ό αιώνα και συνεχίζεται ακόμη.
Η προέλευση της μοριακής βιολογίας
Ακολουθώντας την εμφάνιση της κλασικής γενετικής, πολλοί βιολόγοι, καθώς και ένα κύμα φυσικών επιστημόνων στη βιολογία, μελέτησαν το ζήτημα των γονιδίων και της φύσης τους. Ο Warren Weaver, επικεφαλής του επιστημονικού τμήματος του Ιδρύματος Ρόκφελερ, έδωσε επιχορηγήσεις για την προαγωγή της έρευνας που εφάρμοζε φυσική και χημεία σε βασικά βιολογικά προβλήματα, δημιουργώντας το νεολογισμό μοριακή βιολογία για αυτού τους είδους την προσέγγιση το 1938. Πολλές από τις σημαντικές βιολογικές ανακαλύψεις της δεκαετίας του 1930 και 1940 χρηματοδοτήθηκαν από το Ίδρυμα Ροκφέλερ.
thumb|left| Η κρυσταλοποίηση του [[ιός μωσαϊκής του καπνού|ιού της μωσαϊκής του καπνού ως καθαρή νουκλεοπρωτεΐνη από τον Wendell Stanley το 1935 έπεισε πολλούς επιστήμονες ότι η κληρονομικότητα μπορεί να εξηγηθεί πλήρως μέσω της φυσικής και της χημείας]]
Όπως η βιοχημεία, οι αλληλεπικαλυπτόμενοι κλάδοι της βακτηριολογίας και της ιολογίας (που αργότερα συνδυάστηκαν στη μικροβιολογία), ευρισκόμενοι μεταξύ επιστήμης και ιατρικής, αναπτύχθηκαν ραγδαία στις αρχές του 20ού αιώνα. Η απομόνωση των βακτηριοφάγων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τον Félix d'Herelle πυροδότησε εκτενή έρευνα εστιασμένη στους φάγους και τα βακτήρια που προσβάλλουν.
Η ανάπτυξη τυποποιημένων, γενετικά ομοιόμορφων οργανισμών οι οποίοι θα μπορούσαν να παράγουν επαναλήψιμα πειραματικά αποτελέσματα ήταν ουσιώδης για την ανάπτυξη της μοριακής γενετικής. Μετά το πρώιμο έργο με τα δροσόφυλλα και το καλαμπόκι, η υιοθέτηση απλούστερων πρότυπων οργανισμών όπως η μούχλα του ψωμιού Neurospora crassa κατέστησε δυνατή τη σύνδεση γενετικής και βιοχημείας, κυρίως με την υπόθεση του 1941 των Beadle και Tatum, «ένα γονίδιο, ένα ένζυμο». Τα γενετικά πειράματα σε ακόμη απλούστερα συστήματα όπως ο ιός μωσαϊκού του καπνού και οι φάγοι, βοηθούμενα από τις νέες τεχνολογίες του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου και της υπερφυγοκέντρισης ανάγκασαν τους επιστήμονες να επανεκτιμήσουν το κυριολεκτικό νόημα της ζωής. Η κληρονομικότητα των ιών και η αναπαραγωγή κυτταρικών δομών νουκλεοπρωτεΐνης έξω από τον πυρήνα (πλασμογονίδια) έκαναν πιο πολύπλοκη την αποδεκτή Μεντελική χρωμοσωμική θεωρία.
thumb|Το «[[Κεντρικό δόγμα Μοριακής Βιολογίας|κεντρικό δόγμα μοριακής βιολογίας» προτάθηκε από τον Φράνσις Κρικ το 1958. Αυτός είναι ο τρόπος που εξέλαβε το δόγμα εκείνη την εποχή ο Κρικ. Οι συμπαγείς γραμμές αναπαριστούν (όπως θεωρούνταν το 1958) γνωστές οδούς μετάδοσης πληροφορίας και οι στικτές υποθετικές]]
Ο Όσβαλντ Έιβερι (Oswald Avery) έδειξε το 1943 ότι το DNA ήταν κατά πάσα πιθανότητα το γενετικό υλικό του χρωμοσώματος, και όχι η πρωτεΐνη του. Το θέμα λύθηκε οριστικά το 1952 με το πείραμα των Hershey-Chase. Το 1953 ο Τζέιμς Ντ. Γουότσον και ο Φράνσις Κρικ, συνεχίζοντας το έργο του Μόρις Γουίλκινς και της Ρόζαλιντ Φράνκλιν, πρότειναν τη διπλή ελικοειδή δομή του DNA. Στη διάσημη διατριβή τους, Molecular structure of Nucleic Acids (Μοριακή δομή των Νουκλεϊκών Οξέων), σημείωσαν επιφυλακτικά: «Δεν διέφυγε της προσοχής μας το ότι το συγκεκριμένο ζευγάρωμα που υποθέσαμε, αυτομάτων υποδεικνύει ένα πιθανό μηχανισμό αντιγραφής του γενετικού υλικού.» Μετά την επιβεβαίωση της ημισυντηρητικής αντιγραφής του DNA από το πείραμα Meselson-Stahl του 1958, έγινε ξεκάθαρο στους περισσότερους βιολόγους ότι η ακολουθία των νουκλεϊκών οξέων πρέπει με κάποιο τρόπο να καθορίζει την ακολουθία των αμινοξέων στις πρωτεΐνες. Ο φυσικός George Gamow πρότεινε ότι ένας σταθερός γενετικός κώδικας συνέδεε τις πρωτεΐνες με το DNA. Μεταξύ 1953 και 1961, ήταν γνωστές λίγες βιολογικές ακολουθίες, είτε DNA είτε πρωτεΐνες, αλλά υπήρχε αφθονία προτεινόμενων συστημάτων κωδικοποίησης, μια κατάσταση που έγινε ακόμη πιο πολύπλοκη με την επεκτεινόμενη γνώση για τον ενδιάμεσο ρόλο του RNA. Για την πραγματική αποκωδικοποίηση του κώδικα, χρειάστηκε εκτεταμένη σειρά πειραμάτων στη βιοχημεία και τη γενετική βακτηρίων, μεταξύ 1961 και 1966, και κυρίως το έργο των Nirenberg και Khorana.
Η επέκταση της μοριακής βιολογίας
Η περίοδος από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, υπήρξε περίοδος έντονης έρευνας και επέκτασης στην μοριακή βιολογία, η οποία είχε μόλις πρόσφατα γίνει κάπως συνεκτικό πεδίο. Σε αυτό που ο βιολόγος E. O. Wilson αποκάλεσε Μοριακούς Πολέμους οι μέθοδοι και οι εξασκώντες τη μοριακή βιολογία αυξήθηκαν ραγδαία, συχνά κυριαρχώντας σε ολόκληρα τμήματα. Η μοριοποίηση ήταν ιδιαίτερα σημαντική για την γενετική, την ανοσολογία, την εμβρυολογία και την νευροβιολογία, ενώ η ιδέα ότι η ζωή ελέγχεται από ένα γενετικό πρόγραμμα, μία μεταφορά των Jacob και Monod εισηγμένη από τα νέα πεδία της κυβερνητικής και της επιστήμης των υπολογιστών, επηρέασε όλη τη βιολογία. Η ανοσολογία, συγκεκριμένα, συνδέθηκε με τη μοριακή βιολογία, με την καινοτομία να ρέει αμφίδρομα: η κλωνική θεωρία επιλογής (clonal selection theory) που αναπτύχθηκε από τους Niels Jerne και Frank Macfarlane Burnet στα μέσα της δεκαετίας του 1950 βοήθησε να εξακριβωθούν οι γενικοί μηχανισμοί της σύνθεσης πρωτεϊνών.
Η αντίσταση στην αυξανόμενη επιρροή της μοριακής βιολογίας ήταν ειδικότερα εμφανής στην εξελικτική βιολογία. Η αλληλούχιση των πρωτεϊνών είχε μεγάλες προοπτικές για την ποσοτική μελέτη της εξέλιξης (μέσω της υπόθεσης του μοριακού ρολογιού (molecular clock hypothesis), αλλά διαπρεπείς εξελικτικοί βιολόγοι αμφισβήτησαν την σχετικότητα της μοριακής βιολογίας στην απάντηση των μεγάλων ερωτημάτων σχετικά με την εξέλιξη. Τμήματα και τομείς διασπάστηκαν καθώς οι οργανικοί βιολόγοι διεκδίκησαν την ανεξαρτησία τους. Ο Theodosius Dobzhansky είπε την διάσημη φράση πως «τίποτα στην βιολογία δεν έχει νόημα χωρίς την εξέλιξη» (nothing in biology makes sense except in the light of evolution) σαν απάντηση στη μοριακή πρόκληση. Το ζήτημα έγινε ακόμη πιο κρίσιμο μετά το 1968. Η ουδέτερη θεωρία της μοριακής εξέλιξης του Motoo Kimura πρότεινε ότι δεν είναι η φυσική επιλογή το μοναδικό αίτιο της εξέλιξης, τουλάχιστον σε μοριακό επίπεδο, και ότι η μοριακή εξέλιξη μπορεί να είναι θεμελιωδώς διαφορετική διαδικασία από την μορφολογική εξέλιξη. Η επίλυση αυτού του μοριακού/μορφολογικού παραδόξου είναι το κύριο μέλημα της έρευνας στη μοριακή εξέλιξη από την δεκαετία του 1960.
Βιοτεχνολογία, γενετική μηχανική και γενωμική
Η βιοτεχνολογία, εν γένει, ήταν σημαντικό τμήμα της βιολογίας από τα τέλη του 19ου αιώνα. Με τη βιομηχανοποίηση της ζυθοποιίας και της γεωργίας, οι χημικοί και οι βιολόγοι συνειδητοποίησαν τις μεγάλες προοπτικές της δυνατότητας ελέγχου των βιολογικών διεργασιών. Πιο συγκεκριμένα, η ζύμωση αποδείχθηκε μεγάλο ευτύχημα για τις χημικές βιομηχανίες. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1970, άρχισε να αναπτύσσεται ένα μεγάλο εύρος βιοτεχνολογιών, από φάρμακα όπως η πενικιλίνη και τα στεροειδή μέχρι τρόφιμα όπως η Chlorella και την gasohol, καθώς και ένα μεγάλο εύρος υβριδίων και γεωργικών τεχνολογιών, την βάση για την πράσινη επανάσταση.
thumb|left|Προσεκτικά επεξεργασμένα υβρίδια του βακτηρίου [[Ερσέχια Κόλι, τα οποία είναι ζωτικής σημασίας στη Βιοτεχνολογία όπως και σε άλλα πεδία της Βιολογίας]]
Ανασυνδυασμένο DNA
Η βιοτεχνολογία με τη σύγχρονη έννοια της γενετικής μηχανικής ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 με την εφεύρεση των τεχνικών ανασυνδυασμένου DNA. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ανακαλύφθηκαν και χαρακτηρίστηκαν τα περιοριστικά ένζυμα, ακολουθώντας την απομόνωση, μετά την αντιγραφή και τη σύνθεση των ιικών γονιδίων. Ξεκινώντας από το εργαστήριο του Πολ Μπεργκ το 1972 (με την βοήθεια του EcoRI από το εργαστήριο του Herbert Boyer), συνεχίζοντας το έργο πάνω στη λιγάση του εργαστηρίου του Άρθουρ Κόρνεμπεργκ, οι μοριακοί βιολόγοι συνέδεσαν αυτά τα κομμάτια ώστε να παραγάγουν τους πρώτους διαγονιδιακούς οργανισμούς. Λίγο αργότερα, άλλοι άρχισαν να χρησιμοποιούν πλασμίδια ως φορείς και να προσθέτουν γονίδια αντιβιοτικής αντίστασης, αυξάνοντας ευρέως το φάσμα των τεχνικών ανασυνδύασης.
Ανήσυχη για τους δυνατούς κινδύνους (ειδικά την πιθανότητα ενός γόνιμου βακτηρίου με ιικό γονίδιο που να προκαλέι καρκίνο), η επιστημονική κοινότητα αντέδρασε σε αυτές τις εξελίξεις με ενθουσιασμό αλλά και φοβισμένα. Καταξιωμένοι μοριακοί βιολόγοι καθοδηγούμενοι από τον Μπεργκ πρότειναν ένα προσωρινό μορατόριο στην έρευνα ανασυνδυασμένου DNA μέχρι να αποτιμηθούν οι κίνδυνοι και να δημιουργηθούν πολιτικές. Το μορατόριο έγινε ευρέως σεβαστό, μέχρι οι συμμετέχοντες στο Συνέδριο Ανασυνδυασμένου DNA του Asilomar το 1975 να δημιουργήσουν προτάσεις για πολιτικές και να καταλήξουν στο ότι η τεχνολογία μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια.
Μετά το Asilomar, αναπτύχθηκαν ραγδαία νέες τεχνικές γενετικής μηχανικής και εφαρμογές. Οι μέθοδοι αλληλούχισης του DNA βελτιώθηκαν πολύ, όπως και τεχνικές σύνθεσης ολιγονουκλεοτιδίων και διαμόλυνσης. Οι ερευνητές έμαθαν να ελέγχουν τις εκφράσεις των διαγονιδίων, και σύντομα διαγωνίζονταν, σε ακαδημαϊκό και βιομηχανικό επίπεδο, στο να δημιουργούν οργανισμούς ικανούς να εκφράζουν ανθρώπινα γονίδια για την παραγωγή ανθρώπινων ορμονών. Εντούτοις, αυτή ήταν πιο εκφοβιστική αποστολή από όσο ανέμεναν οι μοριακοί βιολόγοι. Εξελίξεις μεταξύ 1977 και 1980 έδειξαν ότι λόγω των φαινομένων των διακεκομμένων γονιδίων και του ματίσματος, ανώτεροι οργανισμοί είχαν πολύ πιο πολύπλοκο σύστημα γονιδιακής έκφρασης από ότι τα πρότυπα βακτήρια των προγενέστερων μελετών. Η πρώτη τέτοιου είδους κούρσα, για την σύνθεση της ανθρώπινης ινσουλίνης, κερδήθηκε από την Genentech. Αυτό σηματοδότησε το ξεκίνημα μιας βιοτεχνολογικής έκρηξης (και μαζί με αυτή την εποχή της κατοχύρωσης γονιδίων), με μία άνευ προηγουμένου αλληλεπικάλυψη βιολογίας, βιομηχανίας και νόμου.
Μοριακή συστηματική και γενωμική
thumb|upright|Εσωτερικό μιας συσκευής σαρανταοχτώ θέσεων για την πρόκληση αλυσιδωτής αντίδρασης της πολυμεράσης ταυτόχρονα σε πολλά δείγματα
Μέχρι την δεκαετία του 1980, η αλληλούχιση των πρωτεϊνών είχε ήδη μεταμορφώσει την επιστημονική ταξινόμιση (ειδικά την Κλαδιστική) των οργανισμών αλλά οι βιολόγοι άρχισαν σύντομα να χρησιμοποιούν τις αλληλουχίες RNA και DNA ως φαινοτυπικά χαρακτηριστικά. Αυτό επέκτεινε την σπουδαιότητα της μοριακής εξέλιξης στα πλαίσια της εξελικτικής βιολογίας, καθώς τα αποτελέσματα της μοριακής συστηματικής μπορούσαν να συγκριθούν με τα παραδοσιακά εξελικτικά δέντρα που βασίζονταν στην μορφολογία. Ακολουθώντας τις πρωτοποριακές ιδέες του Lynn Margulis πάνω στην ενδοσυμβιωτική θεωρία, που υποστηρίζει ότι κάποια από τα οργανίδια των ευκαριωτικών κυττάρων προήλθαν από προκαρυώτες οργανισμούς μέσω της συμβιωτικών σχέσεων, αναθεωρήθηκε ακόμη και το συνολικό δέντρο της ζωής. Μέσα στην δεκαετία του 1990, οι πέντε επικράτειες (Φυτά, Ζώα, Μύκητες, Πρώτιστα και Μονήρη) έγιναν τρεις (Αρχαία, Βακτήρια, και Ευκάρυα) βάσει της πρωτοποριακής μοριακής συστηματικής εργασίας του Carl Woese με την αλληλούχιση του 16S rRNA sequencing.
Η ανάπτυξη και η διάδοση της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) στα μέσα της δεκαετίας του 1980 (από τον Kary Mullis και άλλους στην Cetus Corp.) σηματοδότησε ακόμη ένα σταθμό στην ιστορία της σύγχρονης βιοτεχνολογίας, αυξάνοντας και τα πολύ την ευκολία και την ταχύτητα της γενετικής ανάλυσης. Μαζί με την χρήση expressed sequence tags η PCR οδήγησε στην ανακάλυψη πολλών περισσοτέρων γονιδίων από αυτά που μπορούσαν να βρεθούν με τις παραδοσιακές βιοχημικές και γενετικές μεθόδους και επέτρεψαν την δυνατότητα αλληλούχισης ολόκληρων γονιδιωμάτων.
Η ενότητα μεγάλους μέρους της μορφογένεσης των οργανισμών από την γονιμοποίηση έως την ενηλικίωση άρχισε να αποκαλύπτεται μετά την ανακάλυψη των ομοιωτικών γονιδίων (homeobox genes), πρώτα σε μύγες και μετά σε άλλα έντομα και ζώα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων. Αυτές οι εξελίξεις οδήγησαν σε προόδους στον τομέα της εξελικτικής αναπτυξιακής βιολογίας προς την κατεύθυνση της κατανόησης του πως τα διάφορα σχέδια σωμάτων των φύλων των ζώων εξελίχθηκαν και πως σχετίζονται μεταξύ τους.
Το Human Genome Project (Πρόγραμμα του Ανθρώπινου Γονιδιώματος), η μεγαλύτερη και ακριβότερη βιολογική μελέτη που έχει ποτέ αναληφθεί, ξεκίνησε το 1988 υπό την ηγεσία του Τζέιμς Ντ. Γουότσον, μετά από προκαταρκτική δουλειά σε γενετικά απλούστερους πρότυπους οργανισμούς όπως οι E. coli, S. cerevisiae και C. elegans. Η τυφλή αλληλούχιση (Shotgun sequencing) και οι καινοτόμες μέθοδοι ανακάλυψης γονιδίων του Craig Venter—τροφοδοτημένες από την οικονομική υπόσχεση της κατοχύρωσης γονιδίων από την Celera Genomics—οδήγησαν σε ένα διαγωνισμό μεταξύ ιδιωτών και δημοσίου για την αλληλούχιση που τέλειωσε με συμβιβασμό και το πρώτο προσχέδιο της ακολουθίας του ανθρώπινου DNA που ανακοινώθηκε το 2000.
Ντένις Γκέιμπορ
Ο Ντένις Γκέιμπορ (Dénes Gábor, 5 Ιουνίου 1900 – 9 Φεβρουαρίου 1979) ήταν Ούγγρος ηλεκτρολόγος μηχανικός και φυσικός, γνωστός κυρίως για την επινόηση της ολογραφίας, για την οποία και βραβεύθηκε αργότερα με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1971.
Βιογραφία
Ο Γκέιμπορ έφυγε από τη ναζιστική Γερμανία εξαιτίας της εβραϊκής του καταγωγής το 1933, οπότε προσκλήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία για να εργασθεί στο τμήμα αναπτύξεως της Εταιρείας Thomson-Houston, στο Ράγκμπυ του Γουόργουικσάιρ. Κατά τη διαμονή του εκεί γνώρισε τη Μάρτζορι Μπάτλερ (Marjorie Butler) και τη νυμφεύθηκε το 1936. Απέκτησε τη βρετανική υπηκοότητα το 1946 και στα εργαστήρια της ίδιας εταιρείας εφεύρε την ολογραφία, το 1947. Πειραματίστηκε με μία πολύ φιλτραρισμένη λυχνία ατμών υδραργύρου ως πηγή φωτός. Ωστόσο, το πρώτο ολόγραμμα πραγματοποιήθηκε μόλις το 1964, αφού έπρεπε να εφευρεθεί προηγουμένως το λέιζερ, η πρώτη πηγή σύμφωνου φωτός. Μετά από αυτό το βήμα, η ολογραφία εξελίχθηκε σε μια εμπορικά διαθέσιμη τεχνολογία.
Η έρευνα του Γκέιμπορ επικεντρώθηκε στην είσοδο και την έξοδο των ηλεκτρονίων, κάτι που τον οδήγησε στην εφεύρεση της επανολογραφίας (re-holography). Η βασική ιδέα ήταν ότι για τέλεια οπτική απεικόνιση πρέπει να χρησιμοποιείται όλη η πληροφορία: όχι μόνο το πλάτος-ένταση του φωτός, όπως στη συνηθισμένη απεικόνιση, αλλά και η φάση. Με τον τρόπο αυτό μια πλήρης χωρική εικόνα μπορεί να αποκτηθεί. Ο Γκέιμπορ δημοσίευσε τις θεωρίες του για την επανολογραφία σε μία σειρά ερευνητικών εργασιών ανάμεσα στο 1946 και το 1951.
Ο Γκέιμπορ επίσης ερεύνησε το πώς ακούν και επικοινωνούν οι άνθρωποι: το αποτέλεσμα των ερευνών του αυτών υπήρξε η θεωρία της granular synthesis, παρότι ο `Ελληνας συνθέτης Ιάνης Ξενάκης ισχυρίσθηκε ότι εκείνος ήταν ο πρώτος εισηγητής αυτής της τεχνικής. Η εργασία του Γκέιμπορ σε αυτό και άλλα πεδία υπήρξε θεμελιώδης για την ανάπτυξη της ανάλυσης χρόνου-συχνότητας.
Το 1948 ο Γκέιμπορ μετακόμισε στο Imperial College, στο Λονδίνο, και το 1958 εκλέχθηκε εκεί καθηγητής της Εφαρμοσμένης Φυσικής μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1967. Παρότι μετά περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στην Ιταλία, διατήρησε μια σχέση με το Imperial College ως "Senior Research Fellow" και επίσης ως επιστήμονας (Staff Scientist) των εργαστηρίων της CBS, στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ. Εκεί, συνεργάσθηκε με τον παλαιό του φίλο, διευθυντή των Εργαστηρίων δρα. Πίτερ Καρλ Γκόλντμαρκ, σε πολλά νέα σχέδια για την επικοινωνία και την οπτική παρουσίαση πληροφοριών. Ο Γκέιμπορ ενδιαφέρθηκε για την κοινωνική ανάλυση και εξέδωσε το βιβλίο The Mature Society: a view of the future (Η ώριμη κοινωνία: μια εικόνα του μέλλοντος) το 1972.
Μετά την ταχεία ανάπτυξη των λέιζερ και την ευρεία ποικιλία των εφαρμογών της ολογραφίας (π.χ. τέχνη, αποθήκευση πληροφοριών, αναγνώριση μορφών), ο Γκέιμπορ γνώρισε τη διεθνή φήμη αργά στη ζωή του. Πέθανε στο Λονδίνο σε ηλικία 78 ετών.
Διακρίσεις και βραβεύσεις
Πολυάριθμες είναι οι διακρίσεις που απέσπασε ο Ντένις Γκέιμπορ, εκτός από το Βραβείο Νόμπελ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί εφευρέτες Κατηγορία:Βρετανοί φυσικοί Κατηγορία:Ούγγροι φυσικοί Κατηγορία:Ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Ουγγροεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Μέλη της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Εβραίοι μηχανικοί
Αντιδικτατορικός αγώνας
Αντιδικτατορικός αγώνας ονομάστηκε στην σύγχρονη ελληνική ιστορία η πάλη κατά της δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Από τις κορυφαίες στιγμές του αγώνα αυτού ήταν η απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου το 1968 από τον Αλέκο Παναγούλη, το Κίνημα του Ναυτικού το 1973 με την συμμετοχή του αντιστασιακού αξιωματικού του στρατού ξηράς Σπύρου Μουστακλή και η φοιτητική Εξέγερση του Πολυτεχνείου, επίσης το 1973.
Αντισταστιακές οργανώσεις
Οι κυριότερες οργανώσεις που έδρασαν την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών ήταν οι παρακάτω. Το Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο ή Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) που ιδρύθηκε στα τέλη Απριλίου 1967, αρχικά ως Πατριωτικό Μέτωπο (ΠΜ), η Δημοκρατική Άμυνα (ΔΑ) που ιδρύθηκε το Μάιο 1967, το Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντιστάσεως (ΕΚΔΑ): που ιδρύθηκε το Μάιο 1967, η Οργάνωση Ρήγας Φεραίος, οι Δημοκρατικοί Σύνδεσμοι (ΔΣ), το Αντιδικτατορικό Εργατικό Μέτωπο (ΑΕΜ), το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (ΠΑΚ), που ιδρύθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στη Σουηδία, το Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα Κρήτης (ΕΑΚΚ), η Ελληνική Αντίσταση, η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ), το Ελληνικό Δημοκρατικό Κίνημα (ΕΔΚ), οι Δημοκρατικές Επιτροπές Αντιστάσεως (ΔΕΑ), ο Εθνικός Αντιδικτατορικός Στρατός (ΕΑΣ), το Κίνημα 20ης Οκτώβρη, το Αντιδικτατορικό Αγροτικό Μέτωπο της Υπαίθρου (ΑΑΜΥ), η Ελληνική Μαχητική Αντίσταση (ΕΜΑ) η Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση Νέων (ΕΚΙΝ), η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων (ΕΜΕΠ), η Αντι-ΕΦΕΕ, η Κομματική Οργάνωση Σπουδαστών (ΚΟΣ), η Προοδευτική Πανσπουδαστική Σπουδαστική Παράταξη (ΠΠΣΠ), η Αντιφασιστική Αντιιμπεριαλιστική Σπουδαστική Παράταξη Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ), το Κίνημα Εθνικής Αντιστάσεως (ΚΕΑ), η Λαικη Αντιστασιακη Οργανωση Σαμποταζ (ΛΑΟΣ), το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΚΚΕ), οι Φοιτητικές Ενώσεις Αντίστασης (ΦΕΑ). Η Σοσιαλιστική Φοιτητική Πρωτοπορία (ΣΦΠ), το Εθνικό Αντιστασιακό Συμβούλιο (ΕΑΣ), το Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού (ΑΜΕΕ), η Ένωση Εθνικής Σωτηρίας, οι Ελεύθεροι Έλληνες, η Ένωση Εθνικής Σωτηρίας, το Απελευθερωτικό Κίνημα Ελλάδας (ΑΚΕ), οι Υπερασπιστές της Ελευθερίας, Αντίσταση Απελευθέρωση Ανεξαρτησία (ΑΑΑ), οι Αόρατοι Αγωνιστές του Ελληνικού Έθνους, κ.α.
Εξορίες και φυλακίσεις από την Χούντα
Η αντίδραση της Χούντας στον αντιδικτατορικό αγώνα υπήρξε σκληρή. Χιλιάδες εξορίστηκαν σε τόπους εξορίας όπως η Γυάρος ή η Λέρος, φυλακίστηκαν στις στρατιωτικές φυλακές (Επταπύργιο κ.α.), κρατήθηκαν και βασανίστηκαν στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ
Βασανισμοί και άσκηση βίας από την Χούντα
Αμέσως μετά την επιβολή του καθεστώτος πραγματοποιήθηκαν χιλιάδες συλλήψεις, συνήθως νύχτα και χωρίς εντάλματα. Τα πρόσωπα που συλλαμβάνονταν στην πλειονότητά τους εκτοπίστηκαν, άλλοι κρατήθηκαν στην ασφάλεια και ορισμένοι οδηγήθηκαν στα έκτακτα Στρατοδικεία. Η χούντα σε όλη τη διάρκειά της επέβαλε απηνή διωγμό εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων και κυρίως των κομμουνιστών, ενεργοποιώντας και επεκτείνοντας όλο το αντικομμουνιστικό μετεμφυλιακά νομοθετικό πλαίσιο (νόμος 509 «περί ασφάλειας του κοινωνικού καθεστώτος» κ.λπ.). Κύριες μέθοδοι που χρησιμοποιούσαν οι βασανιστές της Ασφάλειας ήταν: σωματική κακοποίηση, ξυλοδαρμός, φάλαγγα (βασανισμός με συνεχή ραβδισμό των πελμάτων των ποδιών), αυστηρή απομόνωση σε άθλιες συνθήκες, ηλεκτροσόκ (με τη συμμετοχή ιατρικού προσωπικού που υπηρετούσε τη χούντα), εκφοβισμός, ταπείνωση, χορήγηση παραισθησιογόνων, εικονικές εκτελέσεις.
Στα κτίρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ (Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας στην περιοχή της σημερινής Πλατείας Ελυθρερίας της Αθήνας) λάμβαναν χώρα βασανισμοί κατά τη διάρκεια ανακρίσεων και σύμφωνα με μαρτυρίες από τις στρατιωτικές δίκες, το δόγμα της ΕΣΑ ήταν «Φίλος ή σακάτης βγαίνει όποιος έρχεται εδώ μέσα». Ο Αλέξανδρος Παναγούλης ήταν ένα από τα πολλά πρόσωπα που βασανίστηκαν στα κτίρια της ΕΑΤ-EΣA, όπως και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος και ο Βαγγέλης Λιάρος. Χαρακτηριστικό για την βιαιότητα των βασανιστηρίων είναι το μαρτύριο του Σπύρου Μουστακλή, αξιωματικού του ελληνικού στρατού με αντιδικτατορική δράση, ο οποίος συνεπεία των βασανιστηρίων του ΕΑΤ-ΕΣΑ έμεινε παράλυτος και δεν κατάφερε ποτέ να ξαναμιλήσει.
Πολλοί συλληφθέντες οδηγούνται στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, στη οδό Μπουμπουλίνας 18, στο άντρο των βασανιστών Μάλλιου, Μπάμπαλη και Λάμπρου. Εκεί ανακρίνονταν με συστηματική χρήση βασανιστηρίων χιλιάδες συλληφθέντες, όπως ο Περικλής Κοροβέσης και η Κίττυ Αρσένη. Στη διαβόητη ¨Ταράτσα της οδού Μπουμπουλίνας¨ οδηγούνταν οι συλληφθέντες από την ασφάλεια της Χούντας και βασανίζονταν με τις πιο άγριες και απάνθρωπες μεθόδους. Η βιαιότητα των βασανιστηρίων ήταν τέτοια ώστε 22 άτομα πέθαναν κατά τη διάρκεια της κράτησης τους και άλλα 21 λίγες μέρες ή μέσα σε ένα χρόνο από τότε που αποφυλακίστηκαν.
Εκατοντάδες πρόσωπα με αντιδικτατορική δράση βασανίστηκαν στα γραφεία και στα κελιά του κτιρίου της Ασφάλειας της λεωφόρου Μεσογείων 14-18 (Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφαλείας Αθηνών) καθώς και στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου και στα νταμάρια της Κυψέλης. right|thumb|Πρωτοσέλιδο της εποχής για την [[εξέγερση του Πολυτεχνείου ]]
Greek Report
Οι Έλληνες του εξωτερικού εξέδωσαν διάφορα έντυπα για να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους απέναντι στην Χούντα των Συνταγματαρχών. Αρκετά ήταν στην ελληνική γλώσσα και κάποια στις τοπικές γλώσσες των χωρών στις οποίες διέμεναν.Ένα από αυτά ήταν το εκδιδόμενο στο Λονδίνο "Greek report", περιοδικό μηνιαίο για πληροφόρηση χωρίς λογοκρισία στα ελληνικά ζητήματα, όπως τιτλοφορείται, με υπεύθυνο έκδοσης τον Παναγιώτη Λαμπρία.
Δημοκρατία: Μηνιαίο περιοδικό Ελεύθερων Ελλήνων
Οι Έλληνες του εξωτερικού εξέδωσαν διάφορα έντυπα για να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους απέναντι στην Χούντα των Συνταγματαρχών. Αρκετά ήταν στην ελληνική γλώσσα και κάποια στις τοπικές γλώσσες των χωρών στις οποίες διέμεναν.Ένα από αυτά ήταν η εκδιδόμενη στη Γερμανία «Δημοκρατία», περιοδικό μηνιαίο Ελεύθερων Ελλήνων όπως τιτλοφορείται, με υπεύθυνο έκδοσης τον Γιώργο Παπαδόπουλο και τόπο έκδοσης την Βόννη της Δυτικής Γερμανίας.
Παραπομπές
*
Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας
Το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας (ATA) είναι το αρχηγείο του επιχειρησιακού τομέα της Πολεμικής Αεροπορίας και υπάγεται στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας (ΓΕΑ). Ιδρύθηκε το 1952 και έχει έδρα την πόλη της Λάρισας. Έχει την ευθύνη εποπτείας για την παροχή έγκαιρης προειδοποίησης στην αεράμυνα της Ελλάδος και την άμεση επιχειρησιακή ετοιμότητα και μαχητική ικανότητα.
Ιστορία
Το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας ιδρύθηκε το 1952 με το βασιλικό διάταγμα 46 της 30-4-1952. Τον Ιούνιο του 1952 συμμετέχει στις πρώτες Εθνικές και Νατοϊκές ασκήσεις. Το 1953 μετονομάζεται σε 28ο ΑΤΑ και μεταφέρει την έδρα του στην σημερινή θέση όπου και λειτουργεί ανελλιπώς. Το 1968 το 28ο ΑΤΑ μετονομάστηκε σε 28η Τακτική Αεροπορική Διοίκηση. Το 1970 έχουμε ξανά αλλαγή της ονομασίας, από 28η Τακτική Αεροπορική Διοίκηση μετονομάζεται σε 28η Τακτική Αεροπορική Δύναμη. Για άλλη μια φορά το 1977 έχουμε αλλαγή ονομασίας σε 28ο Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορικής Δύναμης. Το 1979 αφαιρείται το αριθμητικό πρόθεμα και μένει ως ΑΤΑΔ. το 1984 έχουμε την σημερινή ονομασία Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας (ΑΤΑ). Όλα αυτά τα χρόνια ο εκσυγχρονισμός του αρχηγείου είναι διαρκής, διαθέτει έξι πτέρυγες μάχης και 8 σμηναρχίες μάχης.
Οργάνωση
Το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας είναι οργανωμένο σε Κλάδους και Διευθύνσεις, επικεφαλής των οποίων είναι ο Αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας (Α/ΤΑ) και ο οποίος ασκεί τα καθήκοντά του με τη βοήθεια του Επιτελικού του Γραφείου.
Στον Α/ΤΑ υπάγονται ο Υπαρχηγός, το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων (ΕΚΑΕ), το Γραφείο Νομικού Συμβούλου, η Διεύθυνση Ασφάλειας Πτήσεων και Εδάφους (ΔΑΠΕ) και οι Μονάδες του ΑΤΑ.
Στον Υπαρχηγό ΑΤΑ υπάγονται ο Επιτελάρχης, το Ελεγκτήριο Δαπανών Λάρισας και ο Φορέας Αξιολογήσεων Ελέγχου, ο οποίος αποτελείται από τις Διευθύνσεις Αξιολογήσεων-Επιθεωρήσεων, Τυποποίησης – Αξιολόγησης και Ελέγχου Οικονομικής Μέριμνας.
Στον Επιτελάρχη υπάγονται το Υπαρχείο ΕΤΝΑ-ΝΑΤΟ, η Γενική Γραμματεία, το Κέντρο Μηχανογράφησης, η Μοίρα ΑΤΑ, το Περιφερειακό Μετεωρολογικό Κέντρο, το Δημόσιο Στρατιωτικό Ταμείο Λάρισας, η Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών Αεροπορική Βάση Λάρισας καθώς και οι Κλάδοι, με τις Διευθύνσεις και τα Τμήματα που τους απαρτίζουν.
Οι Κλάδοι του ΑΤΑ είναι οι εξής :
Στο ΑΤΑ υπάγονται οι ακόλουθες Μονάδες – Υπηρεσίες :Το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας είναι οργανωμένο ως εξής:
Εθνική Ουκρανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (ουκρανικά: Збірна України з футболу) εκπροσωπεί την Ουκρανία σε διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουκρανίας. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της είναι η πρόκριση στους προημιτελικούς του Μουντιάλ του 2006. Το 2012 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Euro ως συνδριοργανώτρια της διοργάνωσης.
Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Εθνική Ουκρανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Τρέχουσα σύνθεση
Για το Euro 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ουκρανίας (ποδόσφαιρο)