cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Van Canto
Οι Van Canto είναι φωνητικό συγκρότημα από τη Γερμανία που ιδρύθηκε το 2006 και αποτελείται από πέντε τραγουδιστές και έναν ντράμερ. Παρόλο που το συγκρότημα χαρακτηρίζεται ως a cappella, χρησιμοποιεί ντραμς. Οι επιρροές των Van Canto προέρχονται κυρίως από το heavy metal, το power metal και το Συμφωνικό metal δημιουργώντας έναν ήχο που οι ίδιοι ονομάζουν "ηρωικό, φωνητικό μέταλ" (hero metal a capella). Κατά κανόνα το συγκρότημα χρησιμοποιεί δύο τραγουδιστές για τα φωνητικά ενώ οι υπόλοιποι χρησιμοποιούν τις φωνές τους για να μιμηθούν τις ηλεκτρικές κιθάρες και το μπάσο, με τη βοήθεια ενισχυτών, σε μία προσπάθεια να προσομοιώσουν όσο το δυνατόν καλύτερα των ήχο των πραγματικών μουσικών οργάνων.
Ιστορία
Το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος A Storm to Come, κυκλοφόρησε αμέσως μετά τη δημιουργία της μπάντας από την General Schallplatten. Περιέχει επτά κομμάτια, όπως επίσης και επανεκτελέσεις γνωστών κομματιών όπως το "Battery" των Metallica και το "Stora Rövardansen" από την ταινία Ronja Rövardotter. Για τα κομμάτια "The Mission", "Battery", και "Rain" κυκλοφόρησαν επίσης και βίντεο κλιπ.
Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2007, ανακοινώθηκε η συνεργασία τους με τον ντράμερ Bastian Emig, ο οποίος αντικατέστησε τον Dennis Strillinger στο συγκρότημα. Τον Δεκέμβριο του 2007, οι Van Canto υπέγραψαν συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία Gun Records/Sony BMG. Επίσης τον Δεκέμβριο το συγκρότημα ανακοίνωσε τη συμμετοχή του στο γερμανικό φεστιβάλ Wacken Open Air που έγινε το 2008. Το συγκρότημα επίσης ανακοινωσε ότι ξεκινούσε την ηχογράφηση του δεύτερού τους άλμπουμ με τίτλο |Hero". Το Hero κυκλοφόρησε τελικά στις 26 Σεπτεμβρίου του 2008 με παραγωγό τον Charlie Bauerfeind.
Οι Van Canto πραγματοποίησαν μία περιοδεία στη Λατινική Αμερική για την προώθηση του δίσκου τους από τις 23 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου του 2008, με επίκεντρο τη Βραζιλία που είναι η πατρίδα του Ingo Sterzinger. Αμέσως μετά το συγκρότημα επέστρεψε στη Γερμανία για να εμφανιστεί στο φεστιβάλ Wacken Open Air 2008. Στις 8 Αυγούστου του 2008 ένα νέο τραγούδι, το "Speed of Light", κυκλοφόρησε ως single. Για το ίδιο τραγούδι κυκλοφόρησε και το αντίστοιχο βίντεο κλιπ.
Στο τέλος του 2009, οι Van Canto ξεκίνησαν την ηχογράφηση του τρίτου τους δίσκους στα Twilight Hall Studios, με τη Napalm Records. Ο δίσκος αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα περιείχε περίπου 11 τραγούδια, λιγότερες επανεκτελέσεις απ´ότι το Hero και μερικά bonus tracks. Κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις αρχές του 2010, που συνέπεσε με την παγκόσμια κυκλοφορία των δύο προηγούμενων δίσκων τους. Ο τίτλος του δίσκου, όπως ανακοινώθηκε και στην επίσημη ιστοσελίδα του Nuclear Blast, είναι Tribe of Force. Αποτελείται από 13 κομμάτια, δύο εκ των οποίων είναι επανεκτελέσεις("Master of Puppets" των Metallica και "Rebellion" των Grave Digger). Επίσης σε τρία τραγούδια υπήρξαν και συμμετοχές άλλων καλλιτεχνών: του Victor Smolski (από τους Rage) που συμμετέχει στο κομμάτι "One to Ten", του Tony Kakko (από τους Sonata Arctica) που εμφανίζεται στο κομμάτι "Hearted" και του Chris Boltendahl (των Grave Digger) που συμμετέχει στο κομμάτι "Rebellion".
Οι Van Canto έχουν επίσης συμμετάσχει στις δισκογραφικές δουλειές άλλων συγκροτημάτων όπως οι Blind Guardian και οι Grave Digger αλλά και στον δίσκο της Tarja Turunen με τίτλο What Lies Beneath (στο τραγούδι "Anteroom of Death").
Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2010 ανακοινώθηκε ότι συμφώνησαν να δημιουργήσουν ένα μουσικό βίντεο για το δημοφιλές MMO RPG παιχνίδι Runes of Magic
Στις 17 Φεβρουαρίου του 2011 ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα ξεκινούσε την ηχογράφηση του νέου τους δίσκου. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2011, κυκλοφόρησε ο τέταρτος δίσκος του συγκροτήματος με τίτλο Break the Silence. Περιέχει συνολικά 10 τραγούδια και τρία bonus tracks.
Μέλη
Τρέχοντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα
Λεσσεψιανή μετανάστευση
Το όνομα αυτό δόθηκε προς τιμήν του Φερντινάρντ ντε Λεσσέψ, αρχιτέκτονα και υπεύθυνου του έργου της διώρυγας του Σουέζ.
Οι θαλάσσιοι οργανισμοί οι οποίοι περνούν τη διώρυγα από την Ερυθρά Θάλασσα καταλήγοντας στη Μεσόγειο, ονομάζονται λεσσεψιανοί μετανάστες.
Αναφορές
Κατηγορία:Θαλάσσια βιολογία Κατηγορία:Υδρόβια Οικολογία
Αθανάσιος Φροντιστής
Στρατιωτική καριέρα
Ήταν γιος του Ιωάννη Φροντιστή και εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων σε ηλικία 19 ετών. Αποφοίτησε έπειτα από 3 χρόνια με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και αργότερα κατά τον Πόλεμο του 1940. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ως μέλος της οργάνωσης ΠΑΟ. Πολέμησε σε επιχειρήσεις στο Γράμμο και στο Βίτσι κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Το 1949 έγινε Διοικητής της 31ης Ταξιαρχίας. Στα 1956 ήταν διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού.
Ο Αντιστράτηγος Αθανάσιος Φροντιστής υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ από το 1959 ως το 1962, οπότε και αποστρατεύτηκε.
Επτάφωτος λυχνία
thumb|250px|Ανακατασκευή της μενορά του Ναού του Σολομώντα από το Temple Institute
Αθανάσιος Φροντιστής
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Αθανάσιος Φροντιστής κατήλθε στην πολιτική μετά την αποχώρησή του από το στράτευμα, το 1962. Στις εκλογές του 1963 εξελέγη βουλευτής του νομού Μαγνησίας με την ΕΡΕ και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Στις 3 Απριλίου 1967 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών στη βραχύβια κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967.
Επτάφωτος λυχνία
Η επτάφωτος λυχνία ή μενορά ήταν φωτιστικό σκεύος με επτά λυχνάρια, που έκαιγε αρχικώς στα άγια της Σκηνής του Μαρτυρίου στην έρημο και στη συνέχεια στον Ναό του Σολομώντα. Με τον καιρό έγινε σύμβολο των Ισραηλιτών και της ιουδαϊκής θρησκείας, ενώ σήμερα εμφανίζεται και ως ένα από τα σύμβολα του κράτους του Ισραήλ μαζί με το εξάκτινο Άστρο του Δαβίδ.
Αθανάσιος Φροντιστής
Πολιτική σταδιοδρομία
Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 10 Ιανουαρίου 1979
Επτάφωτος λυχνία
Επτάφωτες λυχνίες εισήχθησαν στους χριστιανικούς ναούς κατά το πρότυπο της βιβλικής και συμβολίζουν τα επτά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ή τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας.
Η αρχαία λυχνία
Η πρωτότυπη επτάφωτος λυχνία, όπως περιγράφεται στην Αγία Γραφή, ήταν κατασκευασμένη από συμπαγή χρυσό και είχε ύψος τριών πήχεων. Οι έξι κλάδοι της καμπυλώνονταν προς τα επάνω ώστε οι κορυφές τους να είναι παράλληλες με το κεντρικό στέλεχος.
Βιέδμα (ηφαίστειο)
Το Βιέδμα (ισπανικά: Viedma, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈbjeðma]) είναι ηφαίστειο που βρίσκεται κάτω από τον πάγο του νότιου πεδίου του πάγου της Παταγονίας, μια περιοχή που αμφισβητείται μεταξύ της Αργεντινής και της Χιλής. Η έκρηξη του 1988 απόθεσε τέφρα και ελαφρόπετρα στο πεδίο πάγου και παρήγαγε μια ροή λάσπης που έφθασε στη Λίμνη Βιέδμα. Το ηφαίστειο έχει ύψος περίπου 1.500 μέτρα και αποτελείται από τέσσερις καλντέρες διαμέτρου από 1,5 μέχρι 4 χιλιόμετρα.
Επτάφωτος λυχνία
Η αρχαία λυχνία
Η Πεντάτευχος γράφει ότι ο Θεός απεκάλυψε το σχέδιο της λυχνίας στον Μωυσή και περιγράφει λεπτομερώς την κατασκευή της στο 25ο κεφάλαιο της Εξόδου (κε΄ 31-40):
Μέχρι το 2009 η αρχαιότερη γνωστή αναπαράσταση της λυχνίας σωζόταν στον θριγγό της Αψίδας του Τίτου, μνημείο του θριάμβου του στη Ρώμη μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. Αλλά το 2009 ανακαλύφθηκαν στα Μάγδαλα τα ερείπια μιας συναγωγής με κεραμικά χρονολογούμενα πριν την καταστροφή του Δεύτερου Ναού. Ανάμεσα στα ερείπια αυτά ανακαλύφθηκε μία ορθογώνια πέτρα με χαραγμένο, μεταξύ άλλων, ένα σχέδιο της επτάφωτης λυχνίας που διαφέρει καθαρά από την απεικόνιση της Αψίδας του Τίτου και πιθανώς χαράχθηκε από κάποιον που είχε δει την πραγματική μενορά που υπήρχε εκείνη την εποχή στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Οι κλάδοι αυτής της λυχνίας είναι πολυγωνικοί και όχι στρογγυλεμένοι, ενώ η βάση δεν είναι βαθμιδωτή αλλά τριγωνική.
Βιέδμα (ηφαίστειο)
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Χιλής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αργεντινής
Επτάφωτος λυχνία
Η αρχαία λυχνία
Αναπαραστάσεις επτάφωτης λυχνίας έχουν βρεθεί σε τάφους και μνημεία από τον 1ο αιώνα ως συχνά χρησιμοποιούμενο σύμβολο του Ιουδαϊσμού και των Ισραηλιτών.
Συμπλήρωμα ως προς 2
Το συμπλήρωμα ως προς 2 (Αγγλικά: 2s' complement) ενός δυαδικού αριθμού ορίζεται ως η τιμή που παίρνουμε όταν αντιστρέφουμε όλα τα ψηφία (bits) του δυαδικού αριθμού (αλλάζοντας τα 0 σε 1 και το αντίστροφο - το 0 είναι το συμπλήρωμα του 1 και το αντίθετο) και στην συνέχεια προσθέτουμε το 1. Δηλαδή για να υπολογίσουμε το συμπλήρωμα ως προς 2, υπολογίζουμε πρώτα το συμπλήρωμα ως προς 1 και στην συνέχεια προσθέτουμε το 1. Στα ψηφιακά κυκλώματα υπολογιστών χρησιμοποιείται το συμπλήρωμα ως προς 2 για την αναπαράσταση αρνητικών αριθμών. Η πράξη της αφαίρεσης "στο χαρτί" από τον άνθρωπο χρησιμοποιεί την ιδέα του "δανεικού κρατούμενου" (Αγγλικά: borrow). Συγκεκριμένα όταν το ψηφίο του μειωτέου είναι μικρότερο από το αντίστοιχο ψηφίο του αφαιρετέου παίρνουμε ένα "δανεικό κρατούμενο". Οι πράξεις όπως η αφαίρεση απλοποιείται στα ψηφιακά κυκλώματα με την χρήση συμπληρώματος. Πρώτα ο αριθμός που πρέπει να αφαιρεθεί μετατρέπεται στην αρνητική αναπαράσταση συμπληρώματος ως προς 2 και στην συνέχεια η αφαίρεση γίνεται ως πρόσθεση.
Επτάφωτος λυχνία
Η αρχαία λυχνία
Ως προς την έμπνευση του σχήματος, έχει υποστηριχθεί ότι η μορφή της μενορά μοιάζει με του φυτού Salvia palaestina. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη σύγχρονη αναπαράσταση, η αρχαία επτάφωτος λυχνία δεν είχε επτά κεριά, καθώς δεν υπήρχαν τότε, δεν ήταν δηλαδή κηροπήγιο.
Χρήση
Οι λύχνοι της επτάφωτης λυχνίας ανάβονταν καθημερινά με νωπό, αγιασμένο ελαιόλαδο και έκαιγαν από το βράδυ μέχρι το πρωί (Έξοδος κζ΄ 20-21). Ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει ότι οι τρεις από τους επτά λύχνους επιτρεπόταν να καίνε και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ωστόσο, σύμφωνα με την προφορική εβραϊκή παράδοση, το Ταλμούδ (Rashi, Tractate Shabbat 22b), μόνο ο κεντρικός λύχνος αφηνόταν να καίει όλη την ημέρα, και μάλιστα κατά θαυματουργικό τρόπο αφού, ξεκινώντας με την ίδια ποσότητα λαδιού και απτόμενος πρώτος, παρέμενε αναμμένος όταν οι άλλοι 6 λύχνοι είχαν κάψει όλο το λάδι τους και είχαν σβήσει. Αυτό το αποκαλούμενο «θαύμα του ner hama'aravi» (= του δυτικού λύχνου) λέγεται ότι σταμάτησε 40 περίπου χρόνια πριν από την καταστροφή του Δεύτερου Ναού (Ταλμούδ, Yoma 39a).
Συμπλήρωμα ως προς 2
Το πιο σημαντικό bit του αριθμού (MSB) όταν είναι 1 δηλώνει ότι είναι αρνητικός αριθμός. Για παράδειγμα αν θέλουμε να δούμε την τιμή του αρνητικού αριθμού την βρίσκουμε:
Επτάφωτος λυχνία
Ιστορία
Η αρχική επτάφωτος λυχνία κατασκευάστηκε για τη Σκηνή του Μαρτυρίου και η Βίβλος καταγράφει την ύπαρξή της όταν οι Ισραηλίτες διέσχισαν τον Ιορδάνη. Ωστόσο δεν αναφέρεται καθόλου κατά τα έτη των μετακινήσεων της Κιβωτού της Διαθήκης επί Σαμουήλ και Σαούλ. Αντί αυτής ο Σολομών στον Ναό του κατασκευάζει 10 λυχνίες (Β΄Χρον. δ΄ 7) που λεηλατούνται και μεταφέρονται στη Βαβυλώνα από τους εισβολείς (Ιερεμίας νβ΄ 19) αιώνες αργότερα.
Κατά την αναστήλωση του Ναού μετά την εβδομηντάχρονη αιχμαλωσία της Βαβυλώνας δεν αναφέρεται επιστροφή της επτάφωτης λυχνίας, αλλά μόνο «σκευών» (Έσδρας α΄ 9-10). Το βιβλίο των Μακκαβαίων αναφέρει ότι ο Αντίοχος ο Επιφανής ανήρπασε «τις λυχνίες» (πληθυντικός) όταν εισέβαλε και λεηλάτησε τον Ναό (Α΄ Μακ. α΄ 21). Καμιά άλλη βιβλική αναφορά δεν υπάρχει.
Συμπλήρωμα ως προς 2
Για παράδειγμα ο αριθμός (-1)_{10} ο οποίος αναπαριστάται ως με βάση το συμπλήρωμα ως προς 2 υπολογίζεται ως:
Επτάφωτος λυχνία
Ιστορία
Η μοίρα της επτάφωτης λυχνίας που υπήρχε στον Δεύτερο Ναό καταγράφεται από τον Ιώσηπο: μεταφέρθηκε στη Ρώμη, όπου και επιδείχθηκε κατά τον θρίαμβο του Βεσπασιανού και του Τίτου. Πιθανότατα παρέμεινε στη συνέχεια στον Ναό της Ειρήνης στη Ρώμη μέχρι και τη λεηλασία από τους Βησιγότθους του Αλάριχου Α΄ το 410. Το πιθανότερο όμως είναι ότι η επτάφωτος λυχνία αρπάχθηκε από τους Βανδάλους κατά την επιδρομή τους στη Ρώμη το 455 και μεταφέρθηκε στην πρωτεύουσά τους Καρχηδόνα. Ο Βυζαντινός στρατός του στρατηγού Βελισσαρίου πιθανώς τη μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη το 533: Σύμφωνα με τον Προκόπιο λιτανεύθηκε στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης κατά τη θριαμβική παρέλαση του Βελισσαρίου. Ο Προκόπιος προσθέτει ότι το σκεύος στάλθηκε αργότερα πίσω στην Ιερουσαλήμ, όπου δεν υπάρχει πλέον αναφορά σε αυτό. Πιθανώς καταστράφηκε κατά τη λεηλασία της Ιερουσαλήμ από τους Πέρσες το 614.
Συμπλήρωμα ως προς 2
Συμπλήρωμα ως προς την βάση
Ένας αριθμός N με βάση r και n ψηφία έχει συμπλήρωμα ως προς r^n-N για N \ne 0 και 0 για N=0. Αν δούμε τον ορισμό συμπληρώματος ως προς βάση μείον 1 δηλαδή r-1 θα δούμε ότι το συμπλήρωμα ως προς βάση r προκύπτει με πρόσθεση 1 στο συμπλήρωμα r-1:.
Επτάφωτος λυχνία
Συμβολισμός
Σύμφωνα με Εβραίους διανοουμένους η επτάφωτος λυχνία συμβόλιζε το ιδανικό του παγκόσμιου διαφωτισμού. Οι επτά λύχνοι της συμβολίζουν τους κλάδους της ανθρώπινης γνώσεως, που αναπαριστούν οι έξι πλάγιοι λύχνοι, οι οποίοι ανυψωμένοι στρέφονται προς τον κεντρικό λύχνο, που συμβολίζει το φως του Θεού. Επιπροσθέτως η επτάφωτος λυχνία συμβολίζει την Εξαήμερο Δημιουργία του κόσμου, με τον κεντρικό λύχνο να συμβολίζει το Σάββατο, την έβδομη ημέρα αναπαύσεως του Θεού. Λέγεται επίσης ότι συμβολίζει τη φλεγόμενη και μη καιόμενη βάτο που αντίκρισε ο Μωυσής στο όρος Χωρήβ.
Συμπλήρωμα ως προς 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυαδική αριθμητική
Επιτάφιο μνημείο Αιανής
Το μεγάλο επιτάφιο μνημείο της Αιανής είναι σπουδαίο αρχαιολογικό εύρημα από την Αιανή Ελιμίας της Κοζάνης.
Επτάφωτος λυχνία
Συμβολισμός
Η επτάφωτος λυχνία υπάρχει στον θυρεό του Κράτους του Ισραήλ, αυτή η αναπαράστασή της όμως βασίζεται στην απεικόνιση της Αψίδας του Τίτου.
Ως σύγχρονο λειτουργικό σκεύος
Στον νεότερο Ιουδαϊσμό η μενορά είναι στενά συνδεδεμένη με την εβραϊκή Εορτή των Φώτων (Χανουκά): Σύμφωνα με το Ταλμούδ, μετά τη βεβήλωση του Ναού της Ιερουσαλήμ από τους Σελευκίδες, υπήρχε σφραγισμένο (άρα μη βεβηλωμένο) ελαιόλαδο που μόλις επαρκούσε για να τροφοδοτήσει τον λύχνο του Ναού για μία ημέρα. Κατά θαυματουργό τρόπο όμως το λάδι κράτησε οκτώ ημέρες, χρόνος αρκετός για να παραχθεί νέο αγιασμένο ελαιόλαδο. Το Ταλμούδ αναφέρει επίσης (Menahot 28b) ότι απαγορεύεται η χρήση επτάφωτης λυχνίας έξω από τον Ναό. Για τον λόγο αυτόν η μενορά του Χανουκά έχει εννέα λύχνους ή κεριά (οκτώ κλάδοι συν ο κεντρικός), ώστε ο όρος «επτάφωτος λυχνία» δεν εφαρμόζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αυτός ο τύπος τής μενορά αποκαλείται hanukiah ή και chanukkiyah (χανουκίγια) στη σύγχρονη Εβραϊκή.
Επιτάφιο μνημείο Αιανής
Περιγραφή
Είναι από λευκό μάρμαρο. Δεν φέρει καμία επιγραφή. Είναι σπασμένο και λείπουν οι δύο γωνίες επάνω αριστερά και κάτω δεξιά. Ο νεκρός απεικονίζεται κατά την αρχαία ελληνική εποχή της τέχνης καθισμένος εν μέσω της οικογένειάς του, ενθρονισμένος σε υψηλή έδρα. Μπροστά από τον νεκρό είναι η γυναίκα του, ιστάμενη όρθια, η οποία του προτείνει το χέρι για τον τελευταίο χαιρετισμό. Τρία άλλα πρόσωπα, μια γυναίκα, μια παρθένος που κρατάει κιβώτιο στο αριστερό της χέρι, και ένας νεανίας συμπληρώνουν τη σκηνή.
Επτάφωτος λυχνία
Ως σύγχρονο λειτουργικό σκεύος
Στις συναγωγές και στους ορθόδοξους χριστιανικούς ναούς υπάρχει λύχνος συνεχώς αναμμένος, μπροστά στην Κιβωτό και στην Αγία Τράπεζα αντιστοίχως, που δεν πρέπει να συγχέεται με την επτάφωτο λυχνία (βλ. ακοίμητη κανδήλα). Στους ορθόδοξους χριστιανικούς ναούς η χρήση της επτάφωτης λυχνίας έχει διατηρηθεί μέσα στο ιερό, είτε πάνω είτε πίσω από την Αγία Τράπεζα. Η λυχνία αυτή είναι συνήθως κηροπήγιο με επτά κεριά που ανάβουν μόνο κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, είτε όλα είτε τα τρία κεντρικά.
Επιτάφιο μνημείο Αιανής
Ερμηνεία
Η στάση του νεκρού συμβολίζει την εικόνα της αιώνιας ανάπαυσης. Είναι σύμβολο του ιερού χαρακτήρα της μετάβασης από τη ζωή στο θάνατο των ευσεβών πιστών. Ο αποχαιρετισμός που βλέπουμε περιγράφεται από τον Όμηρο αφηγούμενος τον αποχωρισμό του Οδυσσέα από την Πηνελόπη.
Επτάφωτος λυχνία
Σε άλλες παραδόσεις
Στον Ταοϊσμό η «Επτάστερος Λυχνία» κι-σινγκ-ντενγκ (七星燈) είναι μία λυχνία με επτά καντήλια που ανάβουν σε αναπαράσταση των επτά αστέρων της Μεγάλης Άρκτου. Η ύπαρξή της είναι απαραίτητη σε όλους τους ναούς του Ταοϊσμού και τα καντήλια της δεν σβήνουν ποτέ. Κατά τις πρώτες 9 ημέρες της εορτής του ένατου σεληνιακού μήνα, μία επιπλέον λυχνία με 9 συνδεδεμένους λύχνους μπορεί να ανάβεται συμβολίζοντας τα άστρα της Μεγάλης Άρκτου και δύο ακόμα «βοηθητικά», με τα οποία συναποτελούν τους Εννέα Αυτοκρατορικούς Αστέρες, γιους του Ντου Μι που ορίσθηκαν από την Ταοϊκή Τριάδα να κρατούν τα Βιβλία της Ζωής και του Θανάτου της ανθρωπότητας. Οι λύχνοι αντιπροσωπεύουν το φως των επτά αστέρων και το άναμμά τους πιστεύεται ότι συγχωρεί τις αμαρτίες και επιμηκύνει τον χρόνο ζωής.
Επιτάφιο μνημείο Αιανής
Ιστορική τοποθέτηση
Το ύφος του ανάγλυφου ανάγεται στην εποχή της αυτονομίας της Μακεδονίας.
Αξιολόγηση
Το Ελληνο-Μακεδονικό μνημείο της Αιανής είναι έργο όχι και πολύ έμπειρου καλλιτέχνη. Η εργασία της σμίλης στερείται ακρίβειας και στερεότητας, ενώ λείπουν οι λεπτομέρειες. Ωστόσο κρίνεται στο σύνολό του ως καλαίσθητο έργο ελληνικής τέχνης και μοναδικό και πολύτιμο τεκμήριο Μακεδονικής τέχνης. Ο ιματισμός του καθισμένου είναι αξιοσημείωτος για μια λεπτομέρεια, η οποία είναι χαρακτηριστική στις βόρειες περιοχές της Ελλάδας. Το κάλυμμα της κεφαλής είναι το εθνικό κάλυμμα των Μακεδόνων.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Επιφανειακή πυκνότητα χαρτιού
Η επιφανειακή πυκνότητα χαρτιού (paper density, grammage), είναι ένα φυσικό μέγεθος που χαρακτηρίζει ένα χαρτί ή ένα χαρτόνι, και αναφέρεται στην επιφανειακή του μάζα, δηλαδή στη μάζα ανά μονάδα επιφάνειας. Η μονάδα μέτρησης είναι συνήθως το γραμμάριο ανά τετραγωνικό μέτρο (g/m²). Ένα χαρτί είναι πιο εύκαμπτο όταν έχει μικρή επιφανειακή πυκνότητα, ενώ όταν αυτή είναι αυξημένη, είναι πιο άκαμπτο.
Η επιφανειακή πυκνότητα χαρτιού ορίζεται από τα πρότυπα ISO 536 και 4046.
Το χαρτί που χρησιμοποιείται συνήθως στα γραφεία έχει επιφανειακή πυκνότητα 80 g/m² και ένα χαρτί μεγέθους A4, το οποίο εξ ορισμού έχει επιφάνεια ένα δέκατο έκτο του τετραγωνικού μέτρου, έχει μάζα 5 γραμμάρια.
Ένα ελαφρότερο χαρτί (για παράδειγμα με 60 g/m²) τείνει να γεμίζει πιο εύκολα την υποδοχή ενός εκτυπωτή, ενώ ένα χαρτί φωτογραφίας έχει συνήθως πυκνότητα μεταξύ 150 και 200 g/m².
Δείτε επίσης
Flächenbezogene Masse
Ντεσβεντουράδας Νήσοι
right|250px|thumb|Χάρτης των Ατυχών Νήσων right|250px|thumb|Θέση των Νήσων έξω από τις ακτές της Νοτίου Αμερικής right|thumb|250px|NASA Landsat 7 Pseudo Geocover 2000, Worldwind
Οι Νήσοι Ντεσβεντουράδας (στα Ισπανικά: Islas Desventuradas, αποδίδεται ως "Νήσοι της Ατυχίας") είναι σχετικά μικρά ωκεάνια νησιά που βρίσκονται περίπου 870 χμ έξω από τις ακτές της Χιλής, είναι τμήμα του δήμου Βαλπαραΐσο. Οι Ατυχείς Νήσοι αποτελούνται από 2 κύρια νησιά, τα Σαν Φελίξ (Άγιος Ευτύχιος) και Σαν Αμπρόσιο (Άγιος Αμβρόσιος) και αρκετές βραχονησίδες και βράχους: Νησίδα Γκονσάλες, μια μικρή νησίδα που βρίσκεται νοτιοανατολικά του Σαν Φελίξ και Ρόκα Κατέδραλ (Καθεδρικός Βράχος) που βρίσκεται βόρεια του Σαν Φελίξ. Μαζί, οι Ατυχείς Νήσοι έχουν έκταση μόλις 3,9 χμ². Η τοπογραφία είναι πολύ τραχιά, με υψόμετρα κορυφών 193 μ στο Σαν Φελίξ, 479 μ στο Σαν Αμπρόσιο, 173 μ στην Νησίδα Γκονσάλες και 53 μ στο Ρόκα Κατέδραλ.
Και τα 2 νησιά είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης, και η χλωρίδα και η πανίδα έχουν μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον, αν και λίγα είναι γνωστά γι' αυτά. Η Νήσος Σαν Αμπρόσιο υψώνεται από την θάλασσα με απότομους γκρεμούς σχεδόν σε όλες του τις πλευρές, έχει μήκος 4 χμ και πλάτος 850 μ, και είναι κυρίως βασαλτική. Η Νήσος Σαν Φελίξ είναι ελαφρώς μικρότερη και έχει 2 μικρές κορυφές, που φτάνουν τα 193 μ, και είναι απογυμνωμένες από τους ισχυρούς ανέμους. Η βλάστηση είναι ένα μικρό μωσαϊκό θαμπών, γυμνών βράχων, δένδρα ποικίλλων μεγεθών, και θάμνους ανακατεμένα με φτέρες και αειθαλή βότανα. Υπάρχει ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο με έναν διάδρομο στο Σαν Φελίξ (Κωδικός Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπλοΐας: SCFX).
Δεν υπάρχουν μόνιμες πηγές γλυκού νερού στα νησιά. Τα σπονδυλωτά που κατοικούν και στα 2 νησιά περιορίζονται αποκλειστικά στα πτηνά. Δέκα είδη θαλάσσιων πτηνών και ένα είδος χερσαίων πτηνών, κάποια από αυτά βρίσκονται υπό εξαφάνιση, κάνουν τις φωλιές τους ή επισκέπτονται τα νησιά.
Λόγω της απομόνωσης τους και την δυσκολία προσέγγισης τους, δεν υπάρχουν ανθρώπινοι οικισμοί σ' αυτά τα νησιά, αλλά ένα απόσπασμα του Χιλιανού Ναυτικού σταθμεύει στην Νήσο Σαν Φελίξ.
Ιστορία
Τα νησιά τα είδε ο Χουάν Φερνάντες το 1574, και ίσως πρωτύτερα ο Φερδινάνδος Μαγγελλάνος το 1520. Ο Πέδρο Σαρμιέντο ντε Γκαμπόα έγραψε το 1579 ότι "τώρα ονομάζονται από τον Άγιο Φελίξ και τον Άγιο Αμπόρ (δηλ. Φελίξ και Ναμπόρ)". Όμως, από γλωσσική διαφθορά, το όνομα του μάρτυρα Αμπόρ (Ναμπόρ) μπερδεύτηκε με εκείνο του πιο διάσημου επισκόπου Αγίου Αμπρόζ (Σαν Αμπρόσιο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Χιλής Κατηγορία:Απομονωμένα νησιά Κατηγορία:Αρχιπελάγη
Μιχάλης Γαλενιανός
Ο Μιχάλης Γαλενιανός του Εμμανουήλ (Ηράκλειο, 10 Οκτωβρίου 1945 - 11 Νοεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Ηρακλείου με τη Νέα Δημοκρατία και υφυπουργός Οικονομικών.
Βιογραφία
Καταγόταν από οικογένεια πολιτικών, με τον πατέρα του και τον παππού του να έχουν διατελέσει βουλευτές. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο 10ο Γυμνάσιο Αρρένων στην Αθήνα τη δεκαετία του '60. . Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, εν συνεχεία στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών της ίδιας γαλλικής πόλης.
Πολιτική καριέρα
Εντάχθηκε στη ΝΔ τη χρονιά της ίδρυσής της (1974), εξελέγη γραμματέας της Βουλής και βουλευτής στις εκλογές της ίδιας χρονιάς με το κόμμα αυτό συγκεντρώνοντας 5.789 ψήφους. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1977 και ήταν πρώτος σε σταυρούς προτιμήσεως στο νομό Ηρακλείου, με 11.982 σταυρούς. Στις εκλογές του 1981, κατά τις οποίες κέρδισε το ΠΑΣΟΚ ο Γαλενιανός δεν εξελέγη βουλευτής, μένοντας στις 8.187 ψήφους. Ωστόσο, στις εκλογές του 1985 επέστρεψε στη Βουλή. Επανεξελέγη στις μεθεπόμενες εκλογές, το Νοέμβριο του 1989 και συνεχώς από το 1990 ως και το 1993. Η θητεία του στη Βουλή τερματίστηκε το 1996.
Χρημάτισε υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση της ΝΔ από τις 7 Αυγούστου 1992 ως τις 13 Οκτωβρίου 1993.
Το Νοέμβριο του 1993 εξελέγη αντιπρόεδρος της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου (ΟΚΕ) της ΝΔ επί θεμάτων σχετικών με το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.
Βαλ Κίλμερ
Ο Βαλ Κίλμερ (Val Edward Kilmer), γεννημένος στις 31 Δεκεμβρίου 1959, είναι Αμερικανός ηθοποιός. Αρχικά ηθοποιός του θεάτρου, ο Κίλμερ έγινε ευρέως γνωστός μετά από εμφανίσεις σε κωμικές ταινίες, ξεκινώντας από το Άκρως... τρελό και απόρρητο (1984) και Real Genius (1985), την ταινία δράσης Top Gun (1986) καθώς και την ταινία φαντασίας Γουίλοου, η οργή των θρύλων (Willow) (1988).
Μιχάλης Γαλενιανός
Πολιτική καριέρα
Στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 ήταν υποψήφιος στο Ηράκλειο, ηττήθηκε όμως στο δεύτερο γύρο από το Δημήτριο Σαρρή, με ποσοστό 46,1%.
Βαλ Κίλμερ
Ο Κίλμερ κέρδισε την αναγνώριση για την ερμηνεία του ως Τζιμ Μόρισον στο The Doors (1991) του Όλιβερ Στόουν. Η ανοδική πορεία του Κίλμερ συνεχίστηκε, καθώς συχνά έπαιρνε τον ρόλο του πρωταγωνιστή σε ταινίες με θετικές κριτικές, όπως το γουέστερν Σύγκρουση στον πράσινο βάλτο (Tombstone) (1993) και τα αστυνομικά δράματα Ιλιγγιώδης έρωτας (1993) και Ένταση (1995). Αντικατέστησε τον Μάικλ Κίτον υποδυόμενος τον Μπρους Γουέιν/Μπάτμαν στο Μπάτμαν για πάντα (1995) του Τζόελ Σουμάχερ. Συνέχισε να παίζει σε ταινίες όπως τις Σκιά μέσα στο σκοτάδι (1996), Το νησί του δρος Μορό (1996), Ο άγιος (The Saint) (1997), Ο πρίγκιπας της Αιγύπτου (1998), Pollock (2000), Αλέξανδρος (2004), Kiss Kiss Bang Bang (2005), Déjà Vu (2006), Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009) και Song to Song (2017).
Μιχάλης Γαλενιανός
Πολιτική καριέρα
Ο Γαλενιανός πέθανε το 2003 σε ηλικία 58 ετών, αντιμετωπίζοντας προβλήματα με την καρδιά του.
Βαλ Κίλμερ
«Αν υπάρχει βραβείο για τον πιο αφανή ηγέτη της γενιάς του, ο Κίλμερ θα πρέπει να το πάρει», έγραψε ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ. «Έχει υποδυθεί μια σειρά από χαρακτήρες τόσο πειστικούς που είναι πιθανό οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και τώρα, να μην το συνειδητοποιούν ότι κοιτούσαν τον ίδιο ηθοποιό».
Μιχάλης Γαλενιανός
Πολιτική καριέρα
Ήταν παντρεμένος με την Γκίζελα 'Αβερμπεκ και είχε 3 κόρες.
Βαλ Κίλμερ
Από το 2015 ο Κίλμερ παλεύει με τον καρκίνο του λάρυγγα και έκανε μια επέμβαση στην τραχεία που κατέστρεψε τις φωνητικές του χορδές σε σημείο που δυσκολευόταν πολύ να μιλήσει. Υποβλήθηκε επίσης σε χημειοθεραπεία και δύο τραχειοτομές. Το 2020 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο I'm Your Huckleberry: A Memoir. Η μάχη που δίνει για την υγεία του καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ του 2021 με τίτλο Val, το οποίο κατέγραψε θέματα καριέρας και υγείας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών με την αποδοχή των κριτικών. Το 2022, ο Κίλμερ επανέλαβε τον ρόλο του ως Άισμαν, επανασυνδέοντας τον Τομ Κρουζ στο Top Gun: Maverick (2022). Ήταν ένας από τους πιο καλοπληρωμένους ηθοποιούς της δεκαετίας του 1990, με τις ταινίες του να έχουν εισπράξει πάνω από 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office.
Εξωτερικοί σύνεδσμοι
Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μιχάλης Γαλενιανός
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Άγγελος Α΄ Ατσαγιόλι
Ο Άγγελος Ατσαγιόλι (ιταλικά : Angelo Acciaiuoli ), ήταν Ιταλός ιερωμένος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, ανιψιός και θετός γιος του Νικολό Ατσαγιόλι, ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, Λατίνος αρχιεπίσκοπος Πάτρας και πολιτικός διοικητής βαρώνος της Πάτρας (1365-1369).
Διορίσθηκε αρχιεπίσκοπος Πάτρας από τον Πάπα Ουρβανό Ε΄, όπου διαδέχτηκε τον Ιωάννη Γ΄ Ατσαγιόλι. Το 1366, η Μαρία των Βουρβόνων διεκδικούσε την ηγεμονία του πριγκιπάτου και πολιόρκησε τη Πάτρα. Ο Ατσαγιόλι έβαλε αρχηγό των πολιορκημένων έναν νεαρό ιερέα και ευνοούμενό του, τον μετέπειτα ναύαρχο Κάρολο Ζένο, που κατάφερε να κρατήσει την πολιορκία για 6 μήνες και αργότερα να καταδιώξει τους πολιορκητές. Μετά αυτή την εξέλιξη η Μαρία αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Αρχιεπισκόπου και της Βαρωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Αγγελος
Κράους
Το Κράους είναι γερμανικό επώνυμο που σημαίνει «σγουρός». Με τη μετανάστευση, απαντάται σήμερα και στις ΗΠΑ, καθώς και σε άλλες χώρες. Είτε με τη γραφή Krauss (Krauß), είτε με τη γραφή Kraus, μπορεί να αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Εκτός από πρόσωπα, μπορεί ακόμα να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κραους
Αραβισσός
Η Αραβισσός, αναφερόμενη και ως Τριπόταμος, ήταν πόλη στην αρχαία Καταονία στην Καππαδοκία και αργότερα στη ρωμαϊκή επαρχία της Μικρής Αρμενίας (Armenia Secunda). Εκεί γεννήθηκε το 539 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μαυρίκιος.
Τοποθεσία
Η πόλη αντιστοιχεί στο σημερινό Afşin, πρώην Yarpuz, στην επαρχία Καχραμάνμαρας της Τουρκίας.
Εκκλησιαστική ιστορία
Η Αραβησσός ήταν επισκοπική έδρα, υπαγόμενη στην Μελιτηνή.
Επίσκοποί της αναφέρονται ο Οτρέας, που συμμετείχε στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, ο Αδόλιος που συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αδέλφιος, ο οποίος υπέγραψε επιστολή 458 επισκόπων της επαρχίας της Μικράς Αρμενίας προς τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας, και ο Γεώργιος, ο οποίος συμμετείχε στην εν Τρούλλω Πενθέκτη Σύνοδο του 692. Ο Μιχαήλ ο Σύρος αναφέρει αρκετούς Ιακωβίτες επισκόπους Αραβισσού τον 7ο έως 10ο αιώνα.
Ο τίτλος της Αραβισσού αποδίδεται σε τιτουλάριους επισκόπους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και σήμερα φέρει τον τίτλο ο Κασσιανός (Νότης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας
Πουθενά χωρίς την κόρη μου
Πουθενά χωρίς την κόρη μου (πρωτότυπος ισπανικός τίτλος: No se aceptan devoluciones) ονομάζεται η μεξικανική δραματική κωμωδία του 2013 που σκηνοθετήθηκε από τον Εουχένιο Ντερμπέζ με πρωταγωνιστή τον ίδιο.
Πλοκή
Ο Βαλεντίν Μπράβο ήταν πάντα ένα μάλλον φοβιτσιάρικο παιδί, που φοβόταν τα πάντα, από τα ύψη μέχρι τις αράχνες. Ο πατέρας του, Τζόννυ Μπράβο, προσπαθούσε να τον κάνει ατρόμητο, βάζοντας μια ταραντούλα να περπατάει πάνω στον Βαλεντίν και πετώντας τον από ένα ψηλό βράχο στη θάλασσα, γνωστό ως Λα Κεμπράδα. Όταν ο πατέρας του τον κλείδωσε σε μια κρύπτη σε ένα νεκροταφείο, ο Βαλεντίν άρχισε να εκνευρίζεται με τον πατέρα του και έφυγε αφού δήλωσε ότι δεν τον αγαπάει πλέον.
Ο Βαλεντίν, μεγαλώνοντας, έγινε ένας τοπικός πλέιμποϊ του Ακαπούλκο και κοιμάται με κάθε τουρίστρια που πέφτει πάνω του. Μια μέρα μια πρώην κοπέλα του ονόματι Τζούλι εμφανίζεται στο κατώφλι του με ένα κοριτσάκι, ισχυριζόμενη ότι είναι κόρη του. Η Τζούλι αφήνει το μωρό με τον Βαλεντίν για να πληρώσει το ταξί, αλλά δεν επιστρέφει. Αφού έλαβε ένα τηλεφώνημα από την Τζούλι, όπου του λέει ότι δεν είναι διατεθειμένη να μεγαλώσει ένα παιδί, ο Βαλεντίν σπεύδει στο αεροδρόμιο για να προσπαθήσει να επιστρέψει το μωρό στην Τζούλι, αλλά δεν κατάφερε να το προφτάσει πριν προχωρήσει στην πτήση του στο Λος Άντζελες.
Ο Βαλεντίν φεύγει από το Ακαπούλκο με το μωρό, τη Μάγκι, προς την Τιχουάνα. Αφού γυρίσει πίσω στα σύνορα των ΗΠΑ, μπαίνει λαθραία σε ένα μεταφορικό φορτηγό μαζί με πολλούς άλλους Μεξικανούς. Πηγαίνοντας με μόνο μια φωτογραφία της Τζούλι στην οποία είναι σ' ένα ξενοδοχείο στο Λος Άντζελες, ο Βαλεντίν επισκέπτεται το ξενοδοχείο για να την εντοπίσει. Ωστόσο, όταν η Μάγκι περιπλανιέται σε μια κοντινή πισίνα, ο Βαλεντίν καταλήγει να πηδήξει δέκα μέτρα ύψος, διασώζοντας την κόρη του. Ένας σκηνοθέτης παρακολουθεί το σκηνικό και προσλαμβάνει τον Βαλεντίν ως κασκαντέρ -μια δουλειά που δέχεται ο Βαλεντίν αφού πιστεύει ότι είναι ο μόνος τρόπος για μπορέσει να μεγαλώσει τη Μάγκι.
Ως μια απίθανη πατρική φιγούρα, ο Βαλεντίν μεγαλώνει την Μάγκι για έξι χρόνια, δίνοντάς της ένα ευτυχισμένο, διασκεδαστικό και ξέγνοιαστο σπίτι. Εν τω μεταξύ, ο ίδιος καθιερώνεται ως ένας από τους κορυφαίους κασκαντέρ του Χόλιγουντ, με τη Μάγκι να ενεργεί ως μεταφράστριά του, καθώς ο Βαλεντίν δεν γνωρίζει ακόμα αγγλικά. Εν τω μεταξύ, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο γιατρό, ο γιατρός λέει στον Βαλεντίν -ενώ η Μάγκι λείπει- ότι οι θεραπείες δεν λειτουργούν.
Για να κρύψει από τη Μάγκι το γεγονός ότι η μητέρα της την εγκατέλειψε, ο Βαλεντίν γράφει εβδομαδιαίες επιστολές προς την Μάγκι από αυτήν, περιγράφοντας διάφορες περιπέτειες και επιτεύγματα σε όλο τον κόσμο για να εξηγήσει την απουσία της. Αλλά η Μάγκι θέλει να συναντήσει τη μητέρα της, οπότε ο Βαλεντίν πηγαίνει στον σκηνοθέτη του και ψάχνει για μια ηθοποιό για να παίξει την Τζούλι. Πριν ολοκληρωθεί το κάστινγκ, ο Βαλεντίν λαμβάνει μια κλήση από τη Τζούλι, που λέει ότι είναι στο Λος Άντζελες και θέλει να συναντηθούν.
Η Τζούλι, που είναι σε σχέση με μια γυναίκα, προσπαθεί να γίνει ξανά μέρος της ζωής της Μάγκι, μαζί με την σύντροφό της, την Ρενέ, που ζει στη Νέα Υόρκη, αλλά συνειδητοποιεί ότι δεν θέλει απλά να βλέπει τη Μάγκι κατά τις επισκέψεις και τις αργίες. Διεκδικεί την επιμέλεια και αναφέρει την επικίνδυνη δουλειά του Βαλεντίν και την έλλειψη γνώσεων της αγγλικής γλώσσας για να αποδείξει ότι είναι ακατάλληλος για να μεγαλώσει τη Μάγκι. Η ειλικρίνεια του Βαλεντίν και η ιστορία του τολμηρού άλματος δέκα μέτρων πείθουν τον δικαστή ότι το συμφέρον της Μάγκι είναι να μείνει με τον Βαλεντίν, καθώς είναι ο μόνος γονέας που έχει πραγματικά γνωρίσει. Η Τζούλι ζητά ένα τεστ DNA που αποδεικνύει ότι ο Βαλεντίν δεν είναι ο βιολογικός πατέρας της Μάγκι. Ο Βαλεντίν χάνει τη νόμιμη επιμέλεια της Μάγκι, αλλά δραπετεύουν μακριά και αποφασίζει να επιστρέψει στο Ακαλπούκο όπου επανενώνεται με τους φίλους του, αν και ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του πέθανε πριν από λίγα χρόνια.
Η Τζούλι και η Ρενέ απειλούν τον σκηνοθέτη του Βαλεντίν για να αποκαλύψει τη θέση του Βαλεντίν, αν κι εκείνος επαναλαμβάνει ότι δεν ξέρει πού βρίσκονται πατέρας και κόρη. Τελικά δηλώνει ότι ο Βαλεντίν ξυπνάει κάθε μέρα χωρίς να ξέρει αν θα ήταν η τελευταία μέρα που θα έβλεπε την κόρη του, αλλά οι λεπτομέρειες δεν αποκαλύπτονται στην οθόνη. Η Τζούλι βρίσκει τον Βαλεντίν και την Μάγκι στην παραλία και έχει εγκαταλείψει τις προσπάθειές της να πάρει την επιμέλεια. Αντ' αυτού, οι τρεις τους περνάνε το χρόνο μαζί ως οικογένεια στο Ακαπούλκο, ο Βαλεντίν αφηγείται πώς οι γιατροί μπορούν μερικές φορές να ανακαλύψουν ένα καρδιακό ελάττωμα για το οποίο δεν υπάρχει θεραπεία και που θα μπορούσε να σκοτώσει τον ασθενή ανά πάσα στιγμή. Καθώς ο Βαλεντίν και η Τζούλι κάθονται στην παραλία με την Μάγκι να κοιμάται στην αγκαλιά του Βαλεντίν, η Μάγκι πεθαίνει ειρηνικά, γεγονός που αποκαλύπτει ότι αυτή, και όχι ο Βαλεντίν, ήταν αυτή με το καρδιακό ελάττωμα.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Βαλεντίν περπατάει στην παραλία, με έναν σκύλο αλλά χωρίς την Τζούλι, λέγοντας ότι τώρα καταλαβαίνει τα κίνητρα του πατέρα του θέλοντας να τον προετοιμάσει για το μέλλον και να του δώσει το θάρρος να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Η ταινία ολοκληρώνεται με ένα όραμα της Μάγκι που παίζει στον ουρανό με τον παππού της.
Box office
Στο Μεξικό, η ταινία έχει ρεκόρ 11.500.000 δολάρια από 2.755 οθόνες στο ξεκίνημα του Σαββατοκύριακου, καθιστώντας το το πιο υψηλό άνοιγμα για μια μεξικανική ταινία όλων των εποχών, διπλασιάζοντας το ρεκόρ που είχε το El Crimen del Padre Amaro με $ 5.500.000. Τη δεύτερη εβδομάδα πήρε περίπου 9.350.000 δολάρια για να ανακτήσει την πρώτη θέση, συσσωρεύοντας περίπου $ 27.000.000 και κάνοντας τον εαυτό της την υψηλότερη μεξικανική ταινία όλων των εποχών, σπάζοντας τα αρχεία του 2013.
Στο τέλος του 2013, το "Πουθενά χωρίς την κόρη μου" τέλειωσε με ένα ποσό $ 46.103.013, εδραιώνοντάς την ως την τρίτη ταινία υψηλότερου κέρδους της χρονιάς στο Μεξικό, λίγο κάτω από το Εγώ, ο Απαισιότατος 2 και το Iron Man 3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Μεξικάνικες ταινίες Κατηγορία:Μεξικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό
Krupp
Μερικά προϊόντα
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Βιομηχανίες Κατηγορία:Έσσεν Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Βανάτο
thumb|300px|Περιοχή του Βανάτου (σκούρο πράσινο) στην Ευρώπη (με ανοιχτό πράσινο οι χώρες που το μοιράζονται) thumb|300px|Διαμερισμός του Βανάτου μεταξύ των γειτονικών κρατών
Το Βανάτο είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, που σήμερα μοιράζεται σε τρεις χώρες: το ανατολικό τμήμα βρίσκεται στη δυτική Ρουμανία (οι επαρχίες Τίμις, Κάρας-Σεβέριν, Αράντ νότια του ποταμού Κέρες / Κρις και το δυτικό τμήμα της Mεχέντιντσι), το δυτικό τμήμα στη βορειοανατολική Σερβία (που ανήκει κυρίως στη Βοϊβοντίνα, εκτός από ένα μικρό μέρος του που ανήκει στην Περιοχή του Βελιγραδίου) και ένα μικρό βόρειο τμήμα βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ουγγαρία (επαρχία Τσόνγκραντ).
Η περιοχή του Βανάτου κατοικείται από εθνοτικά Ρουμάνους, Σέρβους, Ούγγρους, Ρομά, Γερμανούς, Κρασοβάνι, Ουκρανούς, Σλοβάκους, Βούλγαρους, Τσέχους, Κροάτες, Εβραίους και άλλες εθνότητες. Τα γεωγραφικά όρια του Βανάτου συνιστούν, στα ανατολικά τα Νότια Καρπάθια, στο βορά ο ποταμός Μούρες, στα δυτικά ο ποταμός Τίσα και στο νότο ο Δούναβης. Αποτελεί το νότιο τμήμα του Παννονικού βαθυπέδου ενώ μεγαλύτερη πόλη και ιστορική πρωτεύουσα της περιοχής, είναι η Τιμισοάρα. Εκτός από το ανατολικό της τμήμα, είναι πεδινή και εύφορη γεωργική περιοχή.
Ονόματα
Κατά το Μεσαίωνα, ο όρος "μπανάτ" προσδιόριζε μια συνοριακή επαρχία υπό την ηγεσία ενός στρατιωτικού κυβερνήτη που ονομαζόταν μπαν. Τέτοιες επαρχίες υπήρχαν κυρίως στα Νότια Σλαβικά, τα Ουγγρικά και τα Ρουμανικά εδάφη. Στις Νότιες Σλαβικές και άλλες γλώσσες της περιοχής οι όροι για το "μπανάτο" ήταν: Σερβικά - бановина / μπανόβινα, Ουγγρικά - bánság, Ρουμανικά - banat και Λατινικά - banatus.
Κατά την εποχή του μεσαιωνικού βασιλείου της Ουγγαρίας, η περιοχή του σημερινού Βανάτου εμφανιζόταν σε γραπτές πηγές ως "Temesköz" ( για πρώτη φορά το 1374). Η ουγγρική ονομασία αναφέρεται κυρίως στις πεδινές περιοχές μεταξύ των Ποταμών Μούρες, τ Τίσα και Δούναβη. Το Οθωμανικό όνομά του ήταν Βιλαέτι της Τεμεσβάρ. Κατά την τουρκοκρατία η περιοχή του Temesköz (Βανάτου) ονομαζόταν επίσης Rascia ("χώρα των Σέρβων", 1577).
Το όνομα Βανάτο είναι παρόμοιο στις διάφορες γλώσσες της περιοχής. Ρουμανικά: Banat, Σερβοκροατικά: Banat η Банат, Ουγγρικά: Bánát ή Bánság, Βουλγαρικά: Банат, Γερμανικά Banat, Ουκρανικά Банат, Τουρκικά Banat, Σλοβάκικα Banát Τσέχικα Banát. Ορισμένες από αυτές τις γλώσσες έχουν επίσης άλλους όρους, από το δικό τους πλαίσιο αναφοράς, για να περιγράψουν αυτήν την ιστορική και γεωγραφική περιοχή.
Γεωγραφία
Το Βανάτο ορίζεται ως το τμήμα της Πεδιάδας της Παννονίας, που συνορεύει με τον Ποταμό Δούναβη στα νότια, τον Ποταμό Τίσα στα δυτικά, τον Ποταμό Μούρες στα βόρεια και τα Νότια Καρπάθια στα ανατολικά. Ιστορική του πρωτεύουσα ήταν η Τιμισοάρα, που σήμερα ανήκει στην επαρχία Τίμις της Ρουμανίας.
Το Ρουμανικό Βανάτο είναι ορεινό στα νότια και τα νοτιοανατολικά, ενώ στα βόρεια, δυτικά και νοτιοδυτικά είναι επίπεδο και σε μερικά σημεία ελώδες. Το κλίμα, εκτός από τα ελώδη μέρη, είναι γενικά υγιεινό. Σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, σίκαλη, καλαμπόκι, λινάρι, κάνναβη και καπνός καλλιεργούνται σε μεγάλες ποσότητες και τα προϊόντα των αμπελώνων είναι καλής ποιότητας. Το κυνήγι είναι άφθονο και οι ποταμοί γεμάτοι ψάρια. Ο ορυκτός πλούτος είναι σημαντικός, όπως χαλκός, κασσίτερος, μόλυβδος, ψευδάργυρος, σίδηρος και ιδιαίτερα άνθρακας. Από τις πολλές μεταλλικές πηγές της, σημαντικότερες είναι εκείνες της Μεχάντια, με θειούχα νερά, πουήταν ήδη γνωστά τη Ρωμαϊκή περίοδο ως Termae Herculis (Ηράκλειαι Θέρμαι). Η σημερινή ''Περιοχή Βανάτο" της Ρουμανίας περιλαμβάνει ορισμένες περιοχές που είναι ορεινές και δεν αποτελούσαν τμήμα του ιστορικού Βανάτου ή της Πεδιάδας της Παννονίας.
Στη Σερβία το Βανάτο είναι κυρίως πεδινό. Καλλιεργούνται σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, σίκαλη, καλαμπόκι, κάνναβη και ηλίανθος και ο ορυκτός πλούτος αποτελείται από πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Δημοφιλής τουριστικός προορισμός στο Βανάτο είναι η Ντελίμπλατσκα Πέσκαρα. Υπάρχουν επίσης πολλές εθνικές μειονότητες στην περιοχή, όπως Ούγγροι (10,21% του πληθυσμού), Ρουμάνοι, Σλοβάκοι, Βούλγαροι, Σλαβομακεδόνες, Ρομά και άλλοι.
Αρχαία χρόνια
Οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι του σημερινού Βανάτου ήταν οι διάφορες Θρακικές φυλές: οι Αγάθυρσοι, οι Γέτες, οι Δάκες και οι Σίγκοι. Τον 3ο αιώνα π.Χ. στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Κελτικές φυλές. Ηταν τμήμα του βασιλείου της Δακίας υπό το Bυρεβίστα τον 1ο αιώνα π.Χ., αλλά η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή άλλαξε εν μέρει κατά τις εκστρατεές του Αυγούστου. Στις αρχές του 2ου αι. μ.Χ. ο Τραϊανός ηγήθηκε δύο πολέμων κατά των Δακών: των εκστρατειών 101-102 και 105-106. Τελικά η περιοχή του Βανάτου περιήλθε υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία και έγινε σημαντικός σύνδεσμος μεταξύ της επαρχίας της Δακίας και των υπόλοιπων τμημάτων της Αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή κυριαρχία είχε σημαντικές συνέπειες: κατασκευάσθηκαν μόνιμα στρατόπεδα και φρουριακοί σταθμοί, δρόμοι και δημόσια κτίρια. Επίσης οι εγκαταστάσεις των δημόσιων λουτρών Ad Aquas Herculis, οι σύγχρονες Băile Herculane (Ηράκλειαι Θέρμαι). Μερικοί από τους σημαντικούς ρωμαϊκούς οικισμούς στο Βανάτο ήταν: Arcidava (σήμερα Βαράντια), Centum Putea (σήμερα Σούρντουκου Μάρε), Berzobis (σήμερα Μπερζόβια), Tibiscum (σήμερα Καράνσεμπες), Agnaviae (σήμερα Ζάβοϊ), Ad Pannonios (σήμερα Tερέγκοβα), Praetorium (σήμερα Mεχάντια), και Ντιέρνα (σήμερα Oρσοβα).
Το 273 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός απέσυρε το Ρωμαϊκό Στρατό από τη Δακία. Η περιοχή έπεσε στα χέρια των φοιδεράτων, όπως οι Σαρμάτες (Ἰάζυγες, Ροξολάνοι, Λιμιγάντες) και αργότερα οι Γότθοι, που ανέλαβαν επίσης τον έλεγχο άλλων τμημάτων της Δακίας.
Περίοδος των Μεταναστεύσεων και Πρώιμος Μεσαίωνας
Οι Γότθοι εκδιώχθηκαν από τους Ούννους, που οργάνωσαν το κέντρο του κράτους τους στην Πεδιάδα της Παννονίας, μια περιοχή που περιελάμβανε το βορειοδυτικό τμήμα του σημερινού Καρλομάγνος. Μετά το θάνατο του Αττίλα η αυτοκρατορία των Ούννων αποσυντέθηκε μέσα σε μέρες. Οι προηγουμένως υποταχθέντες Γέπιδες σχημάτισαν ένα νέο βασίλειο στην περιοχή, για να ηττηθούν 100 χρόνια αργότερα από τους Αβάρους.
Στην περιοχή δημιουργήθηκε ένα κυβερνητικό κέντρο των Αβάρων, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στους πολέμους Αβάρων-Βυζαντινών. Μια επιγραφή στα Ελληνικά,σε ένα από τα σκεύη του Θησαυρού του Σαννικόλαου Μάρε (του οποίου αμφισβητείται η προέλευση), ανέφερε ονόματα δύο τοπικών ηγεμόνων, Μπούταουλ και Μπούιλα, οι οποίοι έφεραν το Σλαβικό τίτλο κυριαρχίας ζούπαν. Η κυριαρχία των Αβάρων στην περιοχή διήρκεσε μέχρι τον 9ο αιώνα, τις εκστρατείες του Καρλομάγνου. Η περιοχή του Καρλομάγνος περιήλθε στην λίγες δεκαετίες αργότερα. Αρχαιολογικές μαρτυρίες δείχνουν ότι οι Άβαροι και οι Γέπιδες έζησαν εδώ μέχρι τα μέσα του 10ου αιώνα. Η κυριαρχία των Αβάρων είχε προκαλέσει σημαντική μετανάστευση Σλάβων στη νότια Πεδιάδα της Παννονίας και στα Βαλκάνια.
Το 895 οι Ούγγροι, που ζούσαν μεταξύ Κάτω Δούναβη και Ντον ενεπλάκησαν στο Βυζαντινοβουλγαρικό πόλεμο ως σύμμαχοι του Βυζαντίου και νίκησαν τους Βούλγαρους. Εξαιτίας αυτού οι Βούλγαροι συμμάχησαν με τους Πετσενέγους, που επιτέθηκαν στους Ουγγρικούς οικισμούς. Αυτό οδήγησε στη λεγόμενη Ουγγρική κατάκτηση της Πεδιάδας της Παννονίας, που αναφέρεται στα Ουγγρικά ως "κατάληψη" (honfoglalás). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια μέρους των εδαφών βόρεια του Δούναβη υπέρ της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.Σύμφωνα με το χρονικό Gesta Hungarorum ένας τοπικός ηγέτης γνωστός ως Γκλαντ κυβέρνησε το Βανάτο και ο στρατός του αποτελείτο από Βλάχους, Βούλγαρους και Κουμάνους.
Ουγγρική κυριαρχία (11ος–16ος αιώνας)
Το 1233, υπό τη διοίκηση του Βασιλείου της Ουγγαρίας, σχηματίστηκε το Βανάτο του Σέβεριν, μια στρατιωτική συνοριακή επαρχία, συμπεριλαμβανομένων μερικών ανατολικών τμημάτων του σύγχρονου Βανάτου. Το 14ο αιώνα η περιοχή απέκτησε πρωταρχική σημασία για το Βασίλειο, καθώς τα νότια σύνορά της ήταν η πιο σημαντική αμυντική γραμμή ενάντια στην Οθωμανική επέκταση από τα νοτιοανατολικά.
Oθωμανική διοίκηση (1552–1716)
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέλαβε την περιοχή και προσάρτησε το Βανάτο το 1552. Απορροφήθηκε ως Οθωμανικό εγιαλέτι (επαρχία) με το όνομα Eγιαλέτι της Τεμεσβάρ. Η περιοχή του Βανάτου κατοικείτο κυρίως από Ράσκιους (Σέρβους) στα δυτικά και Βλάχους (Ρουμάνους) στα ανατολικά. Έτσι σε κάποιες ιστορικές πηγές αναφέρεται ως Ράσκιακαι σε άλλες ως Βλαχία. Πολλοί Οθωμανοί Μουσουλμάνοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ζώντας κυρίως στις πόλεις και ασχολούμενοι με το εμπόριο και τη διοίκηση.
Δεν περιήλθε αμέσως όλο το Βανάτο υπό την τουρκική κυριαρχία. Οι ανατολικές περιοχές γύρω από το Λούγκο και το Καρανσέμπες πέρασαν την κυριαρχία των Πριγκίπων της Τρανσυλβανίας. Σε αυτή την περιοχή σχηματίστηκε ένα νέο βανάτο, γνωστό ως Βανάτο Λούγκο και Καρανσέμπες.
Την άνοιξη του 1594, λίγο μετά την έναρξη του Αυστροτουρκικού Πολέμου (1593-1606), οι Σέρβοι Χριστιανοί στο Eγιαλέτι της Τεμεσβάρ ξεκίνησαν μια εξέγερση κατά της Τουρκικής κυριαρχίας. Οι ντόπιοι Ρουμάνοι συμμετείχαν επίσης σε αυτήν την εξέγερση. Στην αρχή οι επαναστάτες σημείωσαν επιτυχίες. Κατέλαβαν την πόλη Βρσατς και διάφορες άλλες μικρότερες στο Βανάτο και άρχισαν διαπραγματεύσεις με τον Πρίγκηπα της Τρανσυλβανίας. Ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης ήταν ο τοπικός Σέρβος Ορθόδοξος Επίσκοπος Θεόδωρος.
Στα μέσα του 17ου αιώνα η περιοχή του Βανάτου Λούγκο και Καρανσέμπες πέρασε τελικά υπό την τουρκική κυριαρχία και ενσωματώθηκε στο Eγιαλέτι της Τεμεσβάρ.
Κατά τον Αυστριοτουρκικό πόλεμο (1683-1699) ξέσπασαν τοπικές σερβικές εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη του Eγιαλέτιου της Τεμεσβάρ. Ο Αυστριακός στρατός και η Σερβική πολιτοφυλακή επιχείρησαν να εκδιώξουν το στρατό των σουλτάνων από την επαρχία, αλλά οι Τούρκοι κατάφεραν να κρατήσουν το φρούριο του Τέμεσβαρ. Το 1689 ο Σέρβος πατριάρχης Αρσένιος Γ΄ πήρε το μέρος των Αυστριακών. Η δικαιοδοσία του (συμπεριλαμβανομένης της επαρχίας) αναγνωρίστηκε επισήμως από διατάγματα του Αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄ το 1690, 1691 και 1695. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699) τα βόρεια τμήματα του Eγιαλέτιου της Τεμεσβάρ προσαρτήθηκαν στη Μοναρχία των Αψβούργων, ενώ το έδαφος του Βανάτου παρέμεινε υπό τουρκική κυριαρχία.
Διοίκηση των Αψβούργων (1716–1867)
Στις αρχές του επόμενου Αυστροτουρκικού Πολέμου (1716-1718) ο Πρίγκηπας Ευγένιος της Σαβοΐας απέσπασε την περιοχή του Βανάτου από τους Τούρκους. Μετά τη Συνθήκη του Πασάροβιτς (1718) η περιοχή έγινε επαρχία της Μοναρχίας των Αψβούργων, χωρίς να ενσωματωθεί στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, αλλά αυγκροτήθηκε ειδική επαρχιακή διοίκηση, με κέντρο το Τέμεσβαρ.
Το 1738 πάνω από 50 Ρουμανικά χωριά της Σερβίας και του Βσνάτου καταστράφηκαν και οι κάτοικοί τους δολοφονήθηκαν από Αυστριακούς και Σερβικές πολιτοφυλακές κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης των Ρουμάνων. Παρόλο που ο κυβερνήτης της επαρχίαςδεν έλαβε τον τίτλο "μπαν", η περιοχή έγινε γνωστή ως Bανάτο του Τέμες ή Βανάτο του Τέμεσβαρ. Παρέμεινε ξεχωριστή επαρχία μέσα στη Μοναρχία των Αψβούργων και υπό στρατιωτική διοίκηση μέχρι το 1751, όταν η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας αναδιοργάνωσε την επαρχία, διαιρώντας την μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής διοίκησης. Το Bανάτο της επαρχίας Τέμεσβαρ καταργήθηκε το 1778, όταν το πολιτικό τμήμα τουενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας και χωρίστηκε σε κομητείες. Το νότιο τμήμα της περιοχής του Βανάτου παρέμεινε στην επαρχία της Στρατιωτικής Μεθορίου (Banat Krajina) μέχρι την κατάργησή της το 1871.
Κατά την Τουρκοκρατία τμήματα του Βανάτου ήταν αραιοκατοικημένα λόγω των πολυετών πολέμων ενώ και αρκετοί κάτοικοί του έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των Αψβουργοοθωμανικών πολέμων και της κατάκτησης από τον Πρίγκιπα Ευγένιο της Σαβοΐας. Μεγάλο μέρος της περιοχής είχε μετατραπεί σε σχεδόν ακατοίκητο βάλτο, θαμνότοπο και δάσος. Ο Κόμης Κλωντ ντε Μερσί (1666-1734), που διορίστηκε διοικητής του Βανάτου του Τέμεσβαρ το 1720, έλαβε πολλά μέτρα για την αναγέννησή του. Στρατολόγησε Γερμανούς τεχνίτες και κυρίως αγρότες από τη Βαυαρία και άλλες νότιες περιοχές ως εποίκους, επιτρέποντάς τους να απολαύουν προνόμια όπως η διατήρηση της γλώσσας και της θρησκείας τους στους οικισμούς τους. Οι αγρότες έφεραν τις οικογένειες και τα υπάρχοντά τους σε σχεδίες μέσω του Ποταμού Δούναβη και ενθαρρύνθηκαν να αποκαταστήσουν τη γεωργία στην περιοχή. Καθάρισαν τους βάλτους κοντά στους ποταμούς Δούναβη και Τίσα, βοήθησαν στην κατασκευή δρόμων και καναλιών και αποκατέστησαν τη γεωργία. Το εμπόριο ενθαρρύνθηκε επίσης.
Ομοίως μια μειοψηφία που προέρχεται από Γαλλόφωνες ή γλωσσικά μικτές κοινότητες της Λωρραίνης διατήρησε τη Γαλλική της γλώσσα για αρκετές γενιές και ανέπτυξε μια συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα, γνωστή αργότερα ως Γαλλική του Βανάτου, Français du Banat.
Το 1779 η περιοχή του Βανάτου ενσωματώθηκε στο Αψβουργικό Βασίλειο της Ουγγαρίας και δημιουργήθηκαν οι τρεις επαρχίες Τόρονταλ, Τέμες και Κάρας. Το 1848, μετά τη Συνέλευση του Μαΐου, το δυτικό Βανάτο εντάχθηκε στη Σερβική Βοϊβοντίνα, Σερβική αυτόνομης περιοχή μέσα στη Μοναρχία των Αψβούργων. Κατά τις Επαναστάσεις του 1848-1849 το Βανάτο καταλήφθηκε διαδοχικά από Σερβικά και Ουγγρικά στρατεύματα.
Μετά την Επανάσταση του 1848 το Βανάτο (μαζί με τη Συρμία και τη Μπάτσκα) ορίστηκε ως ξεχωριστή περιοχή του Αυστριακού στέμματος, γνωστή ως Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ. Το 1860 η επαρχία αυτή καταργήθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας.