cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλικές προεδρικές εκλογές 2022
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το άρθρο 7 του Συντάγματος της Γαλλίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται για μια πενταετή θητεία μετά από εκλογές. Εάν κανένας υποψήφιος δεν εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων (πάνω από 50%) στον πρώτο γύρο, διεξάγεται ένας δεύτερος γύρος, δυο εβδομάδες αργότερα, μεταξύ των δυο υποψηφίων που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών πρέπει να διεξάγεται μεταξύ 20 και 35 ημερών πριν τη λήξη της πενταετούς θητείας του νυν προέδρου. Καθώς ο Εμμανουέλ Μακρόν ανέλαβε καθήκοντα στις στις 14 Μαΐου 2017, η θητεία του αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 13 Μαΐου 2022. Αντίστοιχα, ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών θα διεξαχθεί μεταξύ 8 και 23 Απριλίου 2022 ενώ ο δεύτερος γύρος θα διεξαχθεί δυο εβδομάδες μετά τον πρώτο. Στις 13 Ιουλίου 2021, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γκαμπριέλ Αττάλ ανακοίνωσε τις ημερομηνίες διεξαγωγής των εκλογών, στις 10 Απριλίου 2022 για τον πρώτο γύρο και στις 24 Απριλίου 2022 για τον δεύτερο γύρο.
Όλοι οι Γάλλοι πολίτες που είναι άνω των 18 ετών έχουν δικαίωμα ψήφου.
Προϋποθέσεις για τους υποψηφίους
Όλοι οι Γάλλοι πολίτες άνω των 18, μπορούν να επιδιώξουν να είναι υποψήφιοι. Ωστόσο, προκειμένου να συμπεριληφθούν στο ψηφοδέλτιο του πρώτου γύρου, οι υποψήφιοι πρέπει να εξασφαλίσουν 500 υπογραφές από τοπικούς ή περιφερειακούς εκλεγμένους αξιωματικούς, από τουλάχιστον 30 διαφορετικά διαμερίσματα ή υπερπόντιες συλλογικότητες, με αυτές τις υπογραφές να μην ξεπερνούν το ένα δέκατο σε οποιονδήποτε μεμονωμένο διαμέρισμα. Οι υπογραφές αυτές υποβάλλονται στο Συνταγματικό Συμβούλιο, το οποίο θεωρείται ως η μοναδική αρχή για τον ορισμό των υποψηφίων.
Επίσης, για να είναι κάποιος υποψήφιος δεν πρέπει να έχει αποστερηθεί έπειτα από απόφαση δικαστηρίου το δικαίωμα να κατέχει δημόσια αξιώματα (συνήθως αυτό γίνεται για υποθέσεις διαφθοράς ή συναφή αδικήματα).
Υποψήφιοι για την Προεδρία
Στις 7 Μαρτίου 2022, το Συνταγματικό Συμβούλιο δημοσίευσε τα ονόματα των δώδεκα υποψηφίων που έλαβαν 500 έγκυρες υπογραφές έκαστος, με τη σειρά που προέκυψαν από την κλήρωση.
Κόμμα Οικολόγων
Τον Σεπτέμβριο 2021, το Κόμμα Οικολόγων διεξήγαγε εκλογές για να επιλέξει τον υποψήφιό του. Στις εκλογές πήραν μέρος οι :
Το Κόμμα των Οικολόγων επέλεξε ως Υποψήφιο για την Προεδρία τον Γιανίκ Ζαντό
Σοσιαλιστικό κόμμα
Τον Οκτώβριο 2021, το σοσιαλιστικό κόμμα επέλεξε τον υποψήφιό του ανάμεσα στους
Η δήμαρχος του Παρισιού Αν Ινταλγκό κέρδισε με ποσοστό 72% τη θέση της υποψήφιας Προέδρου.
Ρεπουμπλικανικό κόμμα
Το ρεπουμπλικανικό κόμμα επέλεξε τον υποψήφιό του κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του, ανάμεσα στους
Εκλογές για εκπροσώπηση της γαλλικής Αριστεράς
Οργανώσεις της γαλλικής Αριστεράς προσπάθησαν να αναδείξουν μέσω προκριματικών εκλογών έναν υποψήφιο που θα μπορούσε να εκπροσωπήσει όλες τις τάσεις που υπάρχουν σήμερα στο χώρο αυτό. Οι ψηφοφόροι ανέδειξαν επτά υποψήφιους, από τους οποίους οι τρεις δεν αποδέχτηκαν την εκλογή τους. Η ψηφοφορία διεξήχθη σύμφωνα με το σύστημα εκλογής κατά πλειοψηφία, στο οποίο όλοι οι ψηφοφόροι πρέπει να ψηφίσουν όλους τους υποψηφίους και ο υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους να αναδεικνύεται νικητής.
Νικήτρια της διαδικασίας αναδείχθηκε η Κριστιάν Τομπιρά, υπουργός δικαιοσύνης της Γαλλίας την περίοδο 2012–2016. Η Τομπιρά όμως στις 2 Μαρτίου 2022 αποσύρθηκε από την προεκλογική εκστρατεία θεωρώντας ανεπαρκές το ποσοστό στήριξής της. Μετά από αυτήν την εξέλιξη οι οργανωτές των προκριματικών εκλογών προέκριναν ως υποψήφιό τους, τον υποψήφιο του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία,Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ήδη μέλος της Εθνοσυνέλευσης της Γαλλίας.
Οι υποψήφιοι ανάμεσα στους οποίους επιλέχθηκε η Τομπιρά ήταν οι παρακάτω:
Δημοσκοπήσεις
Στο ακόλουθο διάγραμμα φαίνονται οι δημοσκοπήσεις για τις εκλογές από το 2021 έως και τον Απρίλιο του 2022:
Διευκρινίσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2022 Γαλλικες προεδρικες
Γουέντι Γκονσάλες
Η Γουέντι Γκονσάλες (Wendy González, γεννημένη ως Γουέντι Γκονσάλες Σαλίνας Wendy González Salinas, 17 Αυγούστου 1985 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο και τηλεπαρουσιάστρια.
Φιλμογραφία
Τηλεόραση
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Γκέοργκ φον Κύχλερ
Ο Γκέοργκ–Καρλ Φρίντριχ Βίλχελμ φον Κύχλερ (Georg–Karl Friedrich Wilhelm von Küchler, 30 Μαΐου 1881 - 25 Μαΐου 1968) ήταν Γερμανός αξιωματικός του πυροβολικού, από το 1942 στρατάρχης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Γεννήθηκε στον Πύργο Φίλιππσρουε κοντά στο Χάναου της Έσσης. Καταγόμενος από οικογένεια ευγενών της Έσσης, ο Κύχλερ προορίστηκε από τη νεανική του ηλικία για στρατιωτικός. Από το Όπλο του Πυροβολικού κατόρθωσε να εισέλθει στο Γενικό Επιτελείο στο Βερολίνο,. Από τις τάξεις του επιτελείο αναδύθηκε σταθερά, εργάστηκε κατά το Μεσοπόλεμο στο Γραφείο Στρατευμάτων (Truppenamt), έγινε Επιθεωρητής των Στρατιωτικών Σχολών στη Γερμανία και Διοικητής των μονάδων Πυροβολικού της Στρατιωτικής Περιφέρειας Ι στο Κένιχσμπεργκ. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία η σταδιοδρομία του εκτοξεύθηκε. Στην Πολωνική Εκστρατεία ήταν ήδη Στρατηγός του Πυροβολικού και διοικητής της 3ης Στρατιάς, με την οποία διακρίθηκε ιδιαίτερα. Το 1940 οι μονάδες του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην κατατρόπωση της Ολλανδίας και εισήλθαν θριαμβευτικά στο Παρίσι.
Συμμετείχε στη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση ως διοικητής της 18ης Στρατιάς και έφτασε ως τις πύλες του Λένινγκραντ, το οποίο πολιόρκησε συστηματικά, από τις αρχές Ιανουαρίου 1942 ως διοικητής της Ομάδας Στρατιών «Βορράς». Για την εκεί δράση του προήχθη σε Στρατάρχη και του απονεμήθηκαν τα Φύλλα Δρυός στον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού. Οι σοβιετικές επιθέσεις του χειμώνα του 1943 τον έφεραν σε ρήξη με τον Χίτλερ, ο οποίος αρνήθηκε να του επιτρέψει υποχώρηση σε ασφαλείς θέσεις, αντικαθιστώντας τον στα τέλη Ιανουαρίου 1944. Ο Κύχλερ δεν έλαβε καμία άλλη διοίκηση έκτοτε. Το 1945 συνελήφθη από αμερικανικά στρατεύματα και προσήχθη στη Νυρεμβέργη, όπου και καταδικάστηκε σε εικοσαετή κάθειρξη το 1948, αλλά απελευθερώθηκε το 1952. Επέστρεψε στο σπίτι του στη Βαυαρία όπου και πέθανε στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν το 1968.
Πρώτα χρόνια
Ο Γκέοργκ φον Κύχλερ γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1881 στον Πύργο Φίλιππσρουε (Schloß Philippsruhe), τόπο εργασίας του πατέρα του, κοντά στην πόλη του Χάναου. Ήταν γόνος οικογένειας Ευαγγελικών ευγενών της Έσσης με μακραίωνη στρατιωτική παράδοση. Πατέρας του ήταν ο Καρλ Φρίντριχ Λούντβιχ Όττο φον Κύχλερ (Karl Friedrich Ludwig Otto von Küchler, 1831–1922) Συνταγματάρχης του Γερμανικού Στρατού, ο οποίος κατείχε τα αξιώματα του Υπασπιστή (Flügeladjunant) και του Αυλάρχη (Hofmarschall) στην υπηρεσία του βασιλικού οίκου της περιοχής. Ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα του, Φρίντριχ (1785–1843), ο οποίος εισήλθε στις τάξεις των Εσσιανών ευγενών στις 23 Ιανουαρίου 1837, είχε και αυτός το βαθμό του Συνταγματάρχη, ενώ η μητέρα του Γκέοργκ φον Κύχλερ, Μαρί φον Σόλτεν (Mari von Scholten, 1851–1924) ήταν κόρη του Πρώσου Αντιστράτηγου Βίλχελμ φον Σόλτεν (1797–1868). Είχε μια μεγαλύτερη αδελφή, τη Φρίντα (γενν. 1880), ενώ το 1884 γεννήθηκαν οι αδελφοί του Ερνστ Λούντβιχ Όττο και Έριχ Γκούσταφ Λέοπολντ (1884–1914).
Στα πλαίσια της εν λόγω προετοιμασίας ο Κύχλερ προσπάθησε να ξεχωρίσει μέσα από τη διεύρυνση των στρατιωτικών του ασχολιών, αλλά κυρίως με την ενασχόλησή του με ρηξικέλευθα όπλα της εποχής, η οποία χάριζε αναμφίβολα μεγάλο κύρος στον αξιωματικό, καθώς οι τεχνικές γνώσεις και η εμπειρία στα νέα όπλα, όπως η Αεροπορία, ήταν περιζήτητες. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1907 ο Κύχλερ έλαβε μετάθεση στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο Ιππασίας (Militär–Reitinstitut) στο Αννόβερο, στο οποίο παρέμεινε ως τον Αύγουστο του 1909. Στις 18 Αυγούστου 1910 έγινε Υπολοχαγός. Την 1η Οκτωβρίου ο ικανός Κύχλερ, έχοντας συμπληρώσει τα απαιτούμενα χρόνια υπηρεσίας, εισήλθε στην πρωσική Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου, η οποία δεχόταν από το 1909 μόνο 160 αξιωματικούς ετησίως, επιλεγμένους με εξαιρετικά απαιτητικά κριτήρια προσωπικότητας, όπως και νοητικών και σωματικών ικανοτήτων.
Η φοίτηση στην Πολεμική Ακαδημία ήταν τριετής, με περιόδους φοίτησης από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο και αποτελούσε τη μοναδική ευκαιρία για είσοδο στην επιτελική σταδιοδρομία, τουλάχιστον εν καιρώ ειρήνης. Ο Κύχλερ πέτυχε την εισαγωγή του σε μια περίοδο όπου ο όγκος των μαθημάτων γενικής φύσεως είχε μειωθεί αισθητά, καλύπτοντας πλέον το 36% της εκπαίδευσης από το 50% των προηγούμενων ετών. Εκεί διδάχτηκε μαθήματα ποικίλης φύσης, κυρίως Τακτική και Στρατιωτική Ιστορία, αλλά και Ιστορία, Φυσική, Χημεία, Γεωγραφία και ξένες γλώσσες. Ανήκε στο ένα τρίτο των εκείνων που αποφοίτησαν επιτυχώς και διέθεταν την προοπτική μετάθεσης στο επιτελείο κάποιας μονάδας στο άμεσο μέλλον. Για την ώρα, ο Κύχλερ εστάλη, όπως συνηθιζόταν, πίσω στο Σύνταγμά του. Για ένα μήνα, από τον Ιούλιο ως το Σεπτέμβριο του 1913 βρισκόταν στο Τάγμα Αεροπλοίων Νο. 1, στα πλαίσια απόκτησης εμπειρίας στα νέα όπλα του εκσυγχρονισμένου γερμανικού στρατού. Ακολούθησαν μερικοί μήνες στο 1ο Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού, ώσπου το Μάρτιο του 1914 εισήλθε στο Τμήμα Τοπογραφίας του Μεγάλου Γενικού Επιτελείου στο Βερολίνο και πραγματοποίησε με αυτό τοπογραφικές μελέτες στο Μαζούρεν της Πρωσίας (σημερινό Μαζούρια της βορειοανατολικής Πολωνίας). Κατόπιν μετατέθηκε στο Γενικό Επιτελείο του Στρατού Ξηράς (Generalstab des Feldheeres). Στη θέση αυτή βρισκόταν όταν ξέσπασε, τέλη Αυγούστου 1914, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και τη γενική κινητοποίηση των μονάδων του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Στρατού, ο Γκέοργκ φον Κύχλερ. Στις 8 Οκτωβρίου έλαβε το βαθμό του Λοχαγού και τον ίδιο μήνα ανέλαβε καθήκοντα διοικητή Πυροβολαρχίας στο 43ο Εφεδρικό Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού, καθώς οι επιτελικοί αξιωματικοί προτιμούνταν για να διοικήσουν μονάδες στο Σύνταγμα στο οποίο υπάγονταν, ώστε να αποκτήσουν την ανάλογη τακτική εμπειρία στο πεδίο της μάχης. Η περίοδος διοίκησής του ήταν εξαιρετικά σύντομη, καθώς το Νοέμβριο έγινε 2ος Υπασπιστής της 43ης Εφεδρικής Μεραρχίας Πεζικού, ενώ τον Φεβρουάριο του 1915 ακολούθησε η μετάθεση στο Γενικό Επιτελείο της Επιθεώρησης των Μετόπισθεν (Generalstab der Etappeninspektion) η οποία εξυπηρετούσε γενικά τη διαχείριση στρατιωτικού υλικού στα μετόπισθεν του εκάστοτε μετώπου. Στο διάστημα που μεσολάβησε, ο Κύχλερ είχε τιμηθεί και με τις δύο τάξεις του Σιδηρού Σταυρού, ενώ το 1914 έφερε και το πρώτο πλήγμα στην οικογένειά του, με τον θάνατο του μικρότερου αδελφού του Έριχ, που σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης.
Από τις 7 Ιουνίου 1915 βρισκόταν στο Επιτελείο του IV Σώματος Στρατού και από τον Απρίλιο του 1916 σε αυτό του VIII Σώματος Στρατού. Ακολουθώντας σταθερή ανέλιξη, έλαβε τη θέση του Ia (πρώτου Επιτελικού Αξιωματικού, ή Αξιωματικού Επιχειρήσεων. Το Φεβρουάριο του 1918 έγινε ο Ia της 9ης Εφεδρικής Μεραρχίας, θέση την οποία κατείχε ως τη συνθηκολόγηση των Κεντρικών Δυνάμεων στην Κομπιέν της Γαλλίας το Νοέμβριο του 1918 και την ήττα της πατρίδας του.
Γενικά, στον πόλεμο αυτό η σταδιοδρομία του Κύχλερ δεν παρουσίασε κάτι το εξαιρετικό ή το εκπληκτικό: αποτελούσε απλώς τη σταδιοδρομία ενός επιτελικού αξιωματικού της εποχής. Σε αντίθεση με συναδέλφους του που πολεμούσαν ήδη στο μέτωπο και κατόπιν θα εξελίσσονταν σε υψηλόβαθμους στρατιωτικούς στη Ναζιστική Γερμανία, ο Κύχλερ δεν διακρίθηκε ιδιαίτερα για κάποια πράξη του στο μέτωπο, στο οποίο ούτως ή άλλως δεν πολεμούσε, ούτε ήταν κάτοχος κάποιου υψηλού παρασήμου, όπως το φημισμένο Pour le Mérite. Για τον ίδιο ασφαλώς αποτελούσε στάδιο της ταχείας ανέλιξής του στις τάξεις των αξιωματικών. Η απουσία κάποιας κλάσης του Εμβλήματος Τραυμάτων του 1918 στη σειρά των διακρίσεών του καταδεικνύει πως δεν τραυματίστηκε, τουλάχιστον σοβαρά, στην πορεία του πολέμου. Εκτός από τους δύο Σιδερένιους Σταυρούς, από τις πολεμικές του διακρίσεις ξεχωρίζουν ο Σταυρός των Ιπποτών του Βασιλικού Πρωσικού Τάγματος του Οίκου των Χοεντσόλερν με Ξίφη. Ο Κύχλερ χρίσθηκε επίσης επίτιμος Ιππότης του Τάγματος των Ιωαννιτών Ιπποτών.
Από τον Αυτοκρατορικό Στρατό στη Ράιχσβερ (1919)
Η ήττα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στον Πόλεμο σήμανε κάτι παραπάνω από το τέλος του Αυτοκρατορικού Στρατού. Για τους περισσότερους εν υπηρεσία αξιωματικούς η εξέλιξη αυτή των πραγμάτων αποτελούσε ισχυρό κλονισμό, καθώς σηματοδοτούσε την κατάρρευση του κόσμου στον οποίο είχαν ανατραφεί και ορκιστεί να υπηρετούν. Το Μάρτιο του 1918 η συνθήκη του Μπρεστ–Λιτόφσκ και η συνθηκολόγηση της Ρωσίας είχαν ανακουφίσει την ηγεσία από τις μάχες στα ανατολικά και αναζωπυρώσει τις ελπίδες τους για μια γρήγορη νίκη στη Δύση. Η αποτυχία της τελευταίας μαζικής τους επίθεσης, η εμπλοκή των Αμερικανών και η φθορά των δυνάμεων της Αυτοκρατορίας σφράγισαν τις εξελίξεις. Ο Κάιζερ θεώρησε πως ο πόλεμος είχε πλέον χαθεί και συνθηκολόγησε, σε μια στιγμή όμως που τα γερμανικά στρατεύματα βρίσκονταν ακόμη επί εχθρικού εδάφους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εγχώρια έξαρση των κινημάτων που εμπνέονταν από την επικράτηση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία γέννησαν την ιδέα του «πισώπλατου μαχαιρώματος» (Dolchstoß) των μαχόμενων στρατιωτών, «ανίκητων στο πεδίο της μάχης», από τους διεφθαρμένους πολιτικούς, τους Εβραίους και του Σοσιαλιστές.
Η άποψη αυτή είναι πιθανό να επηρέασε και τον ίδιο των Κύχλερ, όπως και την πλειοψηφία του σώματος των αξιωματικών. Άλλοι, όπως ο Ταγματάρχης Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ, δεν είχαν την ίδια άποψη. Ο συγκεκριμένος, κατέχοντας επιτελική θέση σε Ομάδα Στρατιών, αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό την εκδοχή των γεγονότων. Έχοντας λόγω της θέσης του μια πιο ξεκάθαρη άποψη, μεμφόταν τα λάθη της ηγεσίας του Έριχ Λούντεντορφ. Ωστόσο λίγοι ήταν αυτοί που ήταν διαθέσιμοι να παραδεχτούν ίδια σφάλματα: ο μύθος του «πισώπλατου μαχαιρώματος» αποτελούσε πιο βολική εξήγηση. Έτσι αξιωματικοί σαν τον Λέεμπ έμειναν μειοψηφία.
Ο Κύχλερ είχε υπηρετήσει στο Δυτικό Μέτωπο κατά τον πόλεμο. Έτσι η ιδέα του «κόκκινου κινδύνου» ήταν κατά πάσα πιθανότητα νέα σε αυτόν, έμελλε όμως να επηρεάσει τη νοοτροπία όχι μόνο του ίδιου αλλά και πολλών άλλων συναδέλφων του στα επόμενα χρόνια. Την ταραγμένη αυτή εποχή βρισκόταν, από το Φεβρουάριο του 1919, στο 25ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Τον επόμενο μήνα επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, υπηρετώντας στη Διοίκηση της Φρουράς του Χάναου.
Η εγγύτητα του Κόκκινου Στρατού στις περιοχές της Ανατολικής Πρωσίας επέβαλαν την αποστολή μονάδων στις χώρες της Βαλτικής, υπό την αιγίδα της νικήτριας Αντάντ. Τον Απρίλιο του 1919, ο Κύχλερ μετατέθηκε στα Freikorps, και συγκεκριμένα στο επιτελείο της Ταξιαρχίας «Κουρλάνδη» (Brigade Kurland). Οι επιτυχίες των Freikorps στο πεδίο της μάχης, με τη συμμετοχή και του Ρωσικού Λευκού Στρατού ήταν σαρωτικές. Μέχρι τον Μάιο του 1919 είχαν εξαναγκάσει τον Κόκκινο Στρατό σε υποχώρηση και ανακατέλαβαν τη Ρίγα. Δεν υπάρχουν ιδιόχειρες σημειώσεις του Κύχλερ για αυτή την περίοδο, παρ' όλα αυτά ο παραλληλισμός του με τις εμπειρίες του Χάιντς Γκουντέριαν, που εκείνη την εποχή βρισκόταν στην ίδια περιοχή ως της «Σιδηράς Μεραρχίας» μπορεί να δείξει πως επηρεάστηκε από τα γεγονότα, αποκρυσταλλώνοντας στο μυαλό του την ιδέα του «κόκκινου κινδύνου». Χωρίς αμφιβολία, ο Κύχλερ είχε την ευκαιρία να γίνει μάρτυρας των ακροτήτων που σημειώθηκαν κατά την περίοδο της κατοχής των περιοχών της Βαλτικής από τους Μπολσεβίκους, αλλά και των σφαγών των κομμουνιστών από τα Freikorps, στις οποίες κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει ιδιαίτερη σημασία.
Από τη Ράιχσβερ στη Βέρμαχτ (1919–1935)
400px|thumb|right|Άντρες των Φράικορπς στο Βερολίνο Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία είχε υπογραφεί στις 28 Ιουνίου 1919 υποχρέωνε τη Γερμανία να μειώσει το στρατό της σε 100.000 άτομα. Αυτό σήμαινε μεταξύ άλλων και τη μείωση των 38.118 αξιωματικών που βρίσκονταν εν ενεργεία όταν τελείωσε ο πόλεμος σε περίπου 4.000. Το νέο στρατό, τη Ράιχσβερ ή τον «Στρατό των 100.000 ανδρών» η νέα στρατιωτική ηγεσία είχε την ευχέρεια να τον στελεχώσει με την ελίτ των αξιωματικών που διέθετε, και ο Γκέοργκ φον Κύχλερ ήταν ένας από αυτούς. Ο Κύχλερ δεν παρέμεινε στη Βαλτική καθ' ολόκληρη τη διάρκεια των μαχών. Το θέρος του 1919, ενώ ο στρατός μειωνόταν σταδιακά, ανακλήθηκε από την «Ταξιαρχία Κουρλάνδη» και επέστρεψε στη Γερμανία, όπου ανέλαβε τον Ιούλιο Ia της 2ης Ταξιαρχίας της Ράιχσβερ στο Στετίν και τον Οκτώβριο μετατέθηκε στο Επιτελείο της Διοίκησης Στρατιωτικής Περιφέρειας Ι (Wehrkreis I) με έδρα το Κένιχσμπεργκ. Κατόπιν επέστρεψε στη Βαλτική τον Οκτώβριο, πλέον με το επιτελείο του VI Εφεδρικού Σώματος, όπως είχε μετονομαστεί η «Ταξιαρχία Κουρλάνδη», στη Λετονία και τη Λιθουανία, ενώ παράλληλα την ίδια εποχή υπηρετούσε και ως καθηγητής τακτικής στη Σχολή Πεζικού στο Μόναχο.
Το τέλος των επιτυχιών των Freikorps, συμπεριλαμβανομένης της «Ταξιαρχίας Κουρλάνδη» ήρθε κατά τα τέλη 1919–αρχές 1920, όταν οι Γερμανοί εξαναγκάστηκαν να εκκενώσουν τη Βαλτική, λόγω πιέσεων από την Αντάντ. Ο Κύχλερ έπαιξε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με την Αντάντ, καθώς τον Οκτώβριο του 1919 έλαβε μετάθεση στη Διασυμμαχική Επιτροπή για την Εκκένωση της Βαλτικής (Interalliierte Kommission zur Räumung des Baltikums). Από τη θέση του αυτή επέστρεψε το Μάρτιο του 1920. Στο εξής θα ανελισσόταν στη μικρή μερίδα των υψηλόβαθμων στρατιωτικών, ηγετών του νέου στρατού.
Έχοντας περάσει προ πολλού τα 30 και όντας πλέον Λοχαγός, κριτήρια απαραίτητα για τον γάμο ενός αξιωματικού της εποχής, νυμφεύτηκε το 1921 στο Ντάρμστατ την Ελίζαμπεθ («Λίζα» ) φον Ένκεφορτ (1888– 1966), κόρη του Πρώσου Υποστράτηγου Έντουαρντ φον Ένκεφορτ (1845–1924). Λίγα χρόνια αργότερα απέκτησε το πρώτο του παιδί, τον Ντίτερ (1926–1951) και το 1929 την κόρη του Ζυμπίλε. Τα επόμενα χρόνια σημαδεύτηκαν ωστόσο από τον θάνατο των δύο γονιών του, καθώς στις 22 Αυγούστου 1922 απεβίωσε ο πατέρας του στο Ντάρμστατ. Αυτόν θα ακολουθούσε δύο χρόνια αργότερα η μητέρα του († 19 Οκτωβρίου 1924 στο Ντάρμστατ) και ο πεθερός του.
Την 1η Οκτωβρίου 1921 επελέγη για να υπηρετήσει στο Υπουργείο της Ράιχσβερ (Reichswehrministerium) στο Βερολίνο και συγκεκριμένα στο Γραφείο Στρατευμάτων (Truppenamt), διάδοχο του απαγορευμένου από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών Μεγάλου Γενικού Επιτελείου της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Στο τμήμα Εκπαίδευσης (Τ4) όπου εργάστηκε για τα επόμενα χρόνια είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τους μελλοντικούς συναδέλφους του, υψηλόβαθμους αξιωματικούς της Βέρμαχτ, όπως τον Γκύντερ φον Κλούγκε, τον Βάλτερ Μόντελ, τον Φρίντριχ Πάουλους και τον Γκέοργκ–Χανς Ράινχαρτ. Η εργασία στο Υπουργείο της Ράιχσβερ ήταν θέση απαιτητική και σαν σκοπό είχε την εκ βάθρων αναδημιουργία του νέου στρατού της Γερμανίας, την εκπαίδευση, τον επανεξοπλισμό και την εκπόνηση νέων τακτικών, με την παράλληλη προσπάθεια να κρατά τις δραστηριότητές του κρυφές από τους Δυτικούς Συμμάχους.
Από τη θέση αυτή έλαβε μια σύντομη απόσπαση στην 7η Μεραρχία της Ράιχσβερ στο Μόναχο και την 1η Απριλίου 1923 ανέλαβε χρέη διοικητή της 5ης Πυροβολαρχίας του 5ου Συντάγματος Πυροβολικού με έδρα το Ουλμ. Στις 17 Μαρτίου 1924, μετά από δέκα χρόνια παραμονής στο βαθμό του Λοχαγού, έγινε Ταγματάρχης. Το Φεβρουάριο του 1926 βρέθηκε στο Διοικητήριο του Μύνστερ και την 1η Μαρτίου τοποθετήθηκε ση «Σχολή Πεζικού» (Όρντρουφ, και από το 1926 στη Δρέσδη), για την οποία έλαβε μετάθεση τον Φεβρουάριο του 1927. Πέρασε εκεί τον επόμενο χρόνο ως εκπαιδευτής. Την 1η Μαρτίου 1929 επέστρεψε στο Υπουργείο της Ράιχσβερ, στην Επιθεώρηση των Σχολών Όπλων (Inspekteur der Waffenschulen ή In 1).
Στα πλαίσια της ανοικοδόμησης του Στρατού πολλοί από τους στρατιωτικούς που ξεχώρισαν με την εργασία τους στον υψηλό τομέα του Υπουργείο επελέγησαν για να μεταλαμπαδεύσουν την εμπειρία τους σε νεότερους αξιωματικούς. Η σύσταση των νέων στρατιωτικών σχολών, κατά παράβαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών περιλάμβανε επιτελική εκπαίδευση (αποκαλούμενη Führergehilfenausbildung, «Εκπαίδευση Βοηθών Ηγετών»), την οποία αναλάμβαναν να περατώσουν διακεκριμένοι στρατιωτικοί. Έτσι την 1η Φεβρουαρίου 1932 εισήλθε στη Σχολή Πυροβολικού Γύτεμποργκ (Artillerieschule Jüteborg), όπου διεύθυνε κάποια σειρά μαθημάτων. Προηγουμένως, την Πρωτοχρονιά του 1929 είχε φτάσει το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη και την 1η Μαΐου 1931 έγινε Συνταγματάρχης. Την 1η Οκτωβρίου 1932 ονομάστηκε Ηγέτης Πυροβολικού Ι, άμεσα υπαγόμενος στη Στρατιωτική Περιφέρεια Ι.
Εθνικοσοσιαλισμός (1933–1939)
Η άνοδος του ακροδεξιού NSDAP του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία το 1933 είναι βέβαιο πως δημιούργησε ανάμικτες αντιδράσεις στη Γερμανία. Η μερίδα των στρατιωτικών της γενιάς του 1880 σε γενικές γραμμές καλωσόρισε την αναρρίχηση του Χίτλερ στον θώκο του Καγκελάριου. Ασφαλώς αντικομμουνιστής, ο Κύχλερ μάλλον θα συμφωνούσε με τις διώξεις των κομμουνιστών από το νέο καθεστώς. Άλλωστε, ο Χίτλερ είχε υποσχεθεί την αποδέσμευση της Γερμανίας από τη μισητή συνθήκη των Βερσαλλιών και την αποκατάσταση του γερμανικού κύρους και της στρατιωτικής ισχύος στο παγκόσμιο στερέωμα, πράγμα που ήταν ασφαλώς αρκετό για να ωθήσει και τους πλέον σκεπτικιστές να αποβάλλουν το επικριτικό τους πνεύμα. Έτσι, πολλοί από αυτούς εναπόθεσαν τις ελπίδες τους – ίσως και τις φιλοδοξίες τους – στο νέο καθεστώς. Παρά το γεγονός ότι πολλοί ιστορικοί περιγράφουν τον Κύχλερ ως φιλοναζιστή, έχει διατυπωθεί η άποψη πως στην πραγματικότητα δεν ήταν ιδιαίτερα θετικά διακείμενος προς το Ναζισμό.
Ο Κύχλερ βρισκόταν και αυτός μέσα στον αριθμό των αξιωματικών που ωφελήθηκαν από τις κινήσεις του Χίτλερ και είδαν τη σταδιοδρομία τους να απογειώνεται. Η δραματική αύξηση του νέου Στρατού (Wehrmacht), η υποχρεωτική θητεία, η συγκρότηση νέων μονάδων, ο ριζικός εκσυγχρονισμός του στρατού απαιτούσαν τη διεύρυνση του σώματος των αξιωματικών. Αυτό σήμαινε φυσικά για τους γηραιότερους νέες, υψηλότερες θέσεις, προαγωγές, όπως και διάφορα ηθικά και υλικά οφέλη. Ο Χίτλερ γνώριζε πως με αυτό τον τρόπο μπορούσε να προσεταιριστεί τους επιφανέστερους υψηλότερους αξιωματικούς της Ράιχσβερ, και όντως τα γεγονότα τον επαλήθευσαν.
Προαχθείς σε Υποστράτηγο την 1η Απριλίου 1934, τον Οκτώβριο ανέλαβε διοικητής της 1ης Μεραρχίας Πεζικού στο Κένιχσμπεργκ. Την 1η Απριλίου του 1934 έλαβε Επιθεωρητής των Σχολών Όπλων στο Υπουργείο Πολέμου του Ράιχ (Reichskriegsministerium) στο Βερολίνο. Έγινε Αντιστράτηγος την 1η Δεκεμβρίου 1935 και από τον Αύγουστο του 1936 ως την 1η Απριλίου 1937 αναπληρωτής Πρόεδρος του Πολεμικού Δικαστηρίου του Ράιχ. Η 1η Απριλίου 1937 αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα του, καθώς ο Χίτλερ τον ανακήρυξε Διοικούντα Στρατηγό του Ι Σώματος Στρατού και Ανώτατο Διοικητή στη Στρατιωτική Περιφέρεια Ι. Στις 20 Απριλίου, ημέρα γενεθλίων του Χίτλερ, προήχθη από τον ίδιο σε Στρατηγό του Πυροβολικού. Τη θέση αυτή κατείχε όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος το Σεπτέμβριο του 1939.
Ο Κύχλερ ήταν αρκετά ευχαριστημένος με τη νέα του θέση, καθώς θεωρούσε πως στο χώρο της ανατολής βρισκόταν το επαγγελματικό του μέλλον. Κατά την εποχή της ειρήνης, το σπίτι του στο Κένιχσμπεργκ αποτελούσε εστία συγκέντρωσης της αριστοκρατίας και της διανόησης της περιοχής, με ώρες συζητήσεων πάνω σε μια ποικιλία θεμάτων. Σε αυτές τις συζητήσεις συμμετείχε και η σύζυγος του Κύχλερ, η οποία χαρακτηριζόταν από την αντίθεσή της στο καθεστώς, κάτι που προφανώς το ζεύγος δεν κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια να κρύψει, σε σημείο τέτοιο ώστε στους κόλπους του Ναζιστικού Κόμματος γινόταν λόγος για «Κλίκα του Κύχλερ».
Πολωνία
Αναμφίβολα, για την Πολωνική Εκστρατεία, ο Κύχλερ ήταν ένας από τους καταλληλότερους διοικητές για να ηγηθεί μιας Στρατιάς. Όντας στρατιωτικός με πολυετή εμπειρία και υπηρεσία στη Στρατιωτική Περιφέρεια Ι, η οποία συνόρευε με την Πολωνία, είχε αποκτήσει γνώση της περιοχής. Στα πλαίσια της προετοιμασίας για την εισβολή στην Πολωνία, στις 22 Αυγούστου 1939 δημιουργήθηκε η Ανώτερη Διοίκηση Στρατιάς Ασκήσεων 3 (Übungs-Armeeoberkommando 3) στη Στρατιωτική Περιφέρεια Ι με διοικητή τον Ανώτατο Διοικητή της Περιφέρειας. Στις 28 Αυγούστου ο σχηματισμός έλαβε το όνομα 3η Στρατιά.
Το γερμανικό σχέδιο ήταν σε γενικές γραμμές απλό. Η 3η Στρατιά, μαζί με τη 10η του Βάλτερ φον Ράιχεναου θα εφορμούσαν από τη Δυτικό Πρωσία προς νότο, τη Βαρσοβία και το Σιέλντσε, με τη βοήθεια της 4ης Στρατιάς του Γκύντερ φον Κλούγκε, με την οποία θα έπρεπε να συναντηθεί στο Γκράουντεντς της Πομερανίας. Ο κυριότερος στόχος της Στρατιάς ήταν η κατάληψη της περιοχής ανατολικά της Βαρσοβίας. Τις υπόλοιπες κινήσεις θα τις περαίωναν οι υπόλοιπες Στρατιές. Κατά τα τέλη Αυγούστου ο Κύχλερ ξεκίνησε να συγκεντρώνει τις δυνάμεις του στο τόξο Οστερόντε–Νάιντεμπουργκ–Αλλενστάιν, με σκοπό να επιτεθεί στις οχυρωμένες πολωνικές θέσεις πέρα από τον ποταμό Μλάβα και να διαβεί τους ποταμούς Νάρεβ και Μπουγκ προς τη Βαρσοβία.
Η επίθεση στην Πολωνία ξεκίνησε τα ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου 1939. Οι μονάδες του Κύχλερ πέρασαν τα σύνορα και αποπειράθηκαν να καταλάβουν την πόλη του Μλάβα, ωστόσο συνάντησαν ισχυρή αντίσταση από τους υπερασπιστές της, οι οποίοι καθήλωσαν τις μεραρχίες μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου. Ο Κύχλερ αντιλήφθηκε πως η κατά μέτωπο επίθεση δεν ωφελούσε, και έτσι αποφάσισε να ελιχθεί. Τη νύχτα της 2ας προς την 3η Σεπτεμβρίου, οι μηχανοκίνητοι σχηματισμοί της Στρατιάς αναπτύχθηκαν ανατολικότερα και κινήθηκαν κατόπιν στα νώτα των Πολωνών, καταλαμβάνοντας τον κρίσιμης σημασίας οδικό κόμβο του Πρζατσνύζ το απόγευμα της ημέρας. Απειλούμενοι πλέον με περικύκλωση, οι Πολωνοί αναγκάστηκαν σε αναδίπλωση και υποχώρησαν προς τη Βαρσοβία. Μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου οι δυνάμεις του Κύχλερ είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν ρήγμα στην αμυντική διάταξη των Πολωνών κατά μήκος του Νάρεβ. Την ίδια ημέρα, η 3η Στρατιά έλαβε σημαντικές ενισχύσεις (23η Μεραρχία Πεζικού και 3η Μεραρχία Πάντσερ) ώστε να επιτεθεί προς το Μπρεστ-Λιτόφσκ. Οι μεραρχίες άρχισαν να μετακινούνται προς την Ανατολική Πρωσία κατά τη νύχτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου.
Πίσω στον Νάρεβ, ο Κύχλερ δοκίμαζε και πάλι την επιτυχημένη τακτική του. Αντί να πολεμήσει κατά μέτωπο τους Πολωνούς, διέταξε τις μεραρχίες του να διαβούν τον Νάρεβ και να κινηθούν προς το Σιέντλτσε. Ο Νάρεβ ήταν η τελευταία αμυντική γραμμή των Πολωνών πριν την πρωτεύουσα. Όταν οι Γερμανοί πέρασαν τον ποταμό στις 7 Σεπτεμβρίου, η μοίρα της πόλης σφραγίστηκε. Μετά από αυτά, περικύκλωσαν τη Βαρσοβία, την οποία απέκοψαν οριστικά στις 14 του μήνα. Οι Γερμανοί, έχοντας απόλυτη αεροπορική υπεροχή, βομβάρδισαν την οχυρωμένη με 150.000 περίπου στρατιώτες πόλη από όλες τις πλευρές, με πυροβολικό και αεροπορία. Στις 25 Σεπτεμβρίου, αεροσκάφη της «Μεραρχίας Ειδικής Χρήσης» του Υποπτεράρχου Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν, έριξαν 632 τόνους εμπρηστικών βομβών και βομβών υψηλής εκρηκτικότητας, προκαλώντας περίπου 7.000 θύματα στον άμαχο πληθυσμό. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, η διοίκηση της πόλης αποφάσισε να συνθηκολογήσει. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1939 η φρουρά της πόλης και της γειτονικής Μοντλίν παραδόθηκε στους Γερμανούς, αν και ορισμένες μονάδες συνέχισαν τον μάταιο αγώνα τους ως τις 5 Οκτωβρίου.
Η Πολωνική Εκστρατεία υπήρξε αναμφίβολα η πρώτη επιτυχία της Βέρμαχτ, αν και επισκιάστηκε από τις 43.000 περίπου απώλειες (πάνω από 10.000 νεκροί, 30.000 τραυματίες και 3.000 αγνοούμενοι). ο Κύχλερ ήταν από τους πρώτους που έλαβαν τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού από τον ίδιο τον Χίτλερ στην Καγκελαρία του Ράιχ στις 30 Σεπτεμβρίου 1939.
Τριβές με την ηγεσία
Η εκστρατεία, εκτός από την πρώτη πολεμική επιχείρηση μεγάλης κλίμακας του πολέμου, υπήρξε επίσης και θέατρο εφαρμογής της φυλετικής πολιτικής των Ναζί. Μονάδες ασφαλείας των SS που ακολουθούσαν κατά πόδας τις μάχιμες μονάδες της Βέρμαχτ αναλάμβαναν την «εκκαθάριση» των «ανεπιθύμητων στοιχείων» στα μετόπισθεν – η κατηγορία αυτή περιλάμβανε Εβραίους, τσιγγάνους, νοητικά καθυστερημένους, ομοφυλόφιλους αλλά και απλούς πολίτες. Κάποιες ακρότητες των Πολωνών εναντίον του Γερμανικού πληθυσμού όσο πριν τόσο και κατά τη διάρκεια της εκστρατείας παρακίνησαν πολλούς διοικητές να εκδώσουν διαταγές για ανηλεή πάταξη της αντίστασης στα κατεχόμενα εδάφη, καθιερώνοντας συλλογικά αντίποινα εναντίον αμάχων. Αυτές οι τακτικές στοίχισαν μέχρι το τέλος του 1939 τη ζωή σε 50.000 Πολωνούς, μέσα σε αυτούς 7.000 περίπου Εβραίους. 350px|thumb|left|Γερμανοί στρατιώτες των Einsatzgruppen εκτελούν Πολωνούς ομήρους (1939) Η πολιτική εκκαθάρισης των Εβραίων στα μετόπισθεν βρήκε αντίθετους πολλούς από τους ανώτατους διοικητές. Στις 10 Σεπτεμβρίου, άνδρες του συντάγματος Πυροβολικού των SS που υπαγόταν στον τομέα ευθύνης της 3ης Στρατιάς, μαζί με ένα στρατιώτη της Βέρμαχτ σκότωσαν στο Ροζάν χωρίς λόγο πενήντα περίπου Εβραίους. Το στρατοδικείο της Μεραρχίας Πάντσερ Κεμπφ έδωσε μια αρκετά ελαφριά ποινή στους στρατιώτες, καταδικάζοντάς τους σε ένα χρόνο κάθειρξη, το θέμα δεν έληξε παρ' όλα αυτά εκεί. Μόλις ο Κύχλερ πληροφορήθηκε το συμβάν, ήρε την ποινή και προσπάθησε να επιβάλλει πολύ βαρύτερη τιμωρία. Πηγαίνοντας ακόμα ένα βήμα μακρύτερα, μίλησε ιδιαίτερα υποτιμητικά για τους διοικητές των SS, αποκάλεσε το σώμα «κηλίδα [Schandfleck] του Στρατού» και υπέβαλε αίτηση στην OKH για την εκδίωξη των μονάδων από την περιοχή ευθύνης του. Ανάλογα κατέβαλε προσπάθειες για την επιβολή σκληρών ποινών στους άντρες του Einsatzgruppe V, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για δολοφονίες Εβραίων στο Μλάβα. Η στάση του αυτή τον έφερε μοιραία σε σύγκρουση με τον Reichsführer των SS Χάινριχ Χίμλερ και τον Γκαουλάιτερ της Ανατολικής Πρωσίας Έριχ Κοχ, όπως και τον επικεφαλής της Sicherheitspolizei Ράινχαρντ Χάιντριχ, η δολοφονική πολιτική των οποίων αποτελούσε και επίσημη γραμμή της ηγεσίας. Οι προσπάθειες του Κύχλερ απέβησαν άκαρπες, καθώς σύντομα ο Χίμλερ αναίρεσε την απόφαση τόσο του στρατοδικείου όσο και του Κύχλερ και οι άνδρες έμειναν ατιμώρητοι.
Η δεύτερη περίπτωση σύγκρουσης ήρθε κατά τις 22 Σεπτεμβρίου, όταν ο προσωπικός του φίλος Βέρνερ φον Φριτς σκοτώθηκε από εχθρικά πυρά κοντά στο Πράγκα. Ο Κύχλερ ανέλαβε να εκφωνήσει τον επικήδειο στην εκκλησία του Στρούγκα. Εκεί έκανε λόγο για την «αναίσχυντη εκστρατεία δυσφήμισης» που είχε γίνει εναντίον του Φριτς το 1938. Αναφερόταν προφανώς στο σκάνδαλο Φριτς-Μπλόμπεργκ, στο οποίο ο Φριτς είχε πέσει θύμα συνωμοσίας των Ναζί, κατηγορηθεί ψευδώς για ομοφυλοφιλικές σχέσεις και αποτάχθηκε μαζί με τον Στρατάρχη Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ, για να αποκατασταθεί τυπικά το Μάρτιο του 1938. Οι αιχμές που άφησε για την ηγεσία ήταν αντιληπτές στο σύνολο των αξιωματικών που παρίσταντο.
Παραδόξως, οι ενέργειές του αυτές δεν στοίχισαν απολύτως τίποτα στον Κύχλερ. Στις 21 Οκτωβρίου 1939 άφησε τη διοίκηση της 3ης Στρατιάς. Τον επόμενο μήνα τον πέρασε ως Ανώτατος Διοικητής του Συνοριακού Τμήματος Βορρά και της Στρατιωτικής Περιφέρειας I, και στις 4 Νοεμβρίου 1939 ανέλαβε την ηγεσία της νεοσύστατης 18ης Στρατιάς.
Ολλανδία και Γαλλία
Η επίθεση ξεκίνησε τα ξημερώματα της 10ης Μαΐου 1940. Οι Γερμανοί προωθήθηκαν ως τις 14 Μαΐου, οπότε βρέθηκαν μπροστά στο υδάτινο κώλυμα του Μάας, τον οποίο σχεδίασαν να διαβούν στο Ρότερνταμ, χρησιμοποιώντας την 9η Μεραρχία Πάντσερ και την επίλεκτη μονάδα Leibstandarte SS Adolf Hitler. Λόγω έλλειψης μέσων, της πιθανότητας Βρετανικών ενισχύσεων και του φόβου η 9η να καθηλωθεί στη γεμάτη κανάλια περιοχή, άρχισε να σκέφτεται τη χρήση δραστικότερων μέσων. Ο Κύχλερ έγραψε χαρακτηριστικά πως η αντίσταση έπρεπε να λυγίσει «με όλα τα μέσα» και «αν κριθεί απαραίτητο, η πόλη να απειληθεί με καταστροφή [Vernichtung] και αυτή να πραγματοποιηθεί». Οι Γερμανοί παρέδωσαν στη διοίκηση της πόλης τελεσίγραφο κατά τις 9, απειλώντας να καταστρέψουν την πόλη με βομβαρδισμό εάν οι Ολλανδοί αρνούνταν να παραδοθούν. Η έναρξη των διαπραγματεύσεων παρέτεινε τη διορία, αλλά λόγω κακού συντονισμού η πόλη εν τέλει βομβαρδίστηκε, με θύματα πάνω από 800 πολίτες.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις και αντιμετωπίζοντας ολοκληρωτική ήττα, για να δώσει τέλος σε επιπλέον απώλειες η Ολλανδική ηγεσία αποφάσισε να συνθηκολογήσει. Ο Κύχλερ κάλεσε τον στρατηγό Χένρι Βίνκελμαν στο Ρότερνταμ για να συζητήσει τους όρους της παράδοσης. Ο Βίνκελμαν προσφέρθηκε να παραδώσει τις δυνάμεις του Στρατού Ξηράς, του Ναυτικού και της Αεροπορίας, αλλά αρνήθηκε την πρόταση του Κύχλερ να αντιμετωπιστούν οι Ολλανδοί πιλότοι που πολεμούσαν με τους Συμμάχους ως francs–tireurs, έξω από τους κανόνες του πολέμου. Πέρα από αυτό οι δύο πλευρές έκαναν συμβιβασμούς και η παράδοση υπεγράφη στις 10:15 της ημέρας. Μέχρι τις 27 Μαΐου η Ολλανδία είχε καταληφθεί εξ ολοκλήρου.
Η ήττα των Γάλλων υπήρξε συντριπτική. Η 18η Στρατιά εισήλθε θριαμβευτικά στο Παρίσι στις 14 Ιουνίου 1940. Ο ίδιος ο Κύχλερ επιθεώρησε τα στρατεύματά του στο Σανς Ελιζέ. Σε αναγνώριση της επιτυχημένης του ηγεσίας, προήχθη σε Αρχιστράτηγο στις 19 Ιουλίου 1940.
Προετοιμασία
Εν τω μεταξύ, στην Πολωνία συνεχίζονταν ακατάπαυστα οι διώξεις εναντίον των Εβραίων και του πληθυσμού. Αυτή τη φορά, ο Κύχλερ αντέδρασε εκ διαμέτρου αντίθετα απ' ό,τι το 1939. Δικαιολογώντας τον «αγώνα του λαού [Volkstumskamp]» στην κατεχόμενη χώρα, «όπως για παράδειγμα την αντιμετώπιση των πολωνικών μειονοτήτων, των Εβραίων και του καθολικού κλήρου», απαγορεύοντας παρέμβαση ή κριτική στο «έργο» αυτό.
Η στάση του αυτή αποτελούσε μικρό δείγμα για το πώς ακριβώς θα διεξαγόταν η επίθεση στη Σοβιετική Ένωση. Λίγους μήνες πριν την εισβολή, στις 25 Απριλίου 1941, ανακοίνωσε στα στρατεύματά του: Μια βαθιά άβυσσος μας χωρίζει, ιδεολογικά και φυλετικά, από τη Ρωσία. Η Ρωσία είναι κατά κύριο λόγο, έστω και από εδαφική και μόνο άποψη, ασιατικό κράτος. Ο Φύρερ δεν θέλει να μεταθέσει την ευθύνη της ύπαρξης της Γερμανίας σε μια μεταγενέστερη γενιά: αποφάσισε να αναγκάσει τη Ρωσία να τον αντιμετωπίσει πριν από το τέλος του χρόνου. Αν η Γερμανία επιθυμεί να ζήσει ειρηνικά για πολλές γενιές, ασφαλής από τον απειλητικό κίνδυνο εξ' ανατολών, δεν μπορεί να το κάνει απωθώντας για λίγο — ή ακόμα και εκατοντάδες χιλιόμετρα — τη Ρωσία˙ Σκοπός της πρέπει να είναι ο αφανισμός της Ευρωπαϊκής Ρωσίας, η διάλυση του ασιατικού κράτους στην Ευρώπη.
Ο Κύχλερ ήταν πρόθυμος να εφαρμόσει τις πλέον ακραίες διαταγές του Χίτλερ, συμπεριλαμβανομένης και της «Διαταγής των Κομισαρίων» της 6ης Ιουνίου 1941, η οποία διέταζε την εκτέλεση των Σοβιετικών πολιτικών επιτρόπων αμέσως μετά τη σύλληψή τους, χωρίς δίκη. Σχετικά με το μέτρο αυτό, ο Κύχλερ δήλωσε πως οι κομισάριοι ήταν «εγκληματίες» που έπρεπε «να οδηγηθούν στα δικαστήρια και να καταδικαστούν σε θάνατο». Όπως υποστήριζε, τα μέτρα αυτά θα έσωζαν τις ζωές πολλών στρατιωτών και θα επιτάχυναν την προέλαση στη Ρωσία. Αυτό ήταν το ιδεολογικό υπόβαθρο που συνόδευε τους Γερμανούς στρατιωτικούς ηγέτες: θα οδηγούσε στον πλέον πολυαίμακτο πόλεμο της ανθρωπότητας και θα προκαλούσε εκατομμύρια αθώων θυμάτων εκατέρωθεν.
Στις πύλες του Λένινγκραντ
400px|thumb|right|Ο Γκέοργκ φον Κύχλερ στο [[Τάλιν της Εσθονίας (θέρος 1941)]] Ως μέρος της Ομάδας Στρατιών «Βορράς» του Στρατάρχη Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ, η 18η Στρατιά του Κύχλερ μαζί με την 16η του Ερνστ Μπους, συνεπικουρούμενη από την Ομάδα Πάντσερ 4 του Αρχιστράτηγου Έριχ Χέπνερ. Έπρεπε να περάσει τον ποταμό Ντβίνα, το φυσικό εμπόδιο μεταξύ των συνόρων Γερμανίας — ΕΣΣΔ και να διασπάσει την οχυρωματική γραμμή «Στάλιν». Η Ομάδα Στρατιών θα έφτανε μέχρι το Λένινγκραντ, την πόλη – σύμβολο της Οκτωβριανής Επανάστασης, την οποία και θα έθετε υπό τον έλεγχό της.
Η Επιχείρηση ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ, το κωδικό όνομα της εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, ξεκίνησε τα ξημερώματα της 22ας Ιουνίου 1941. Ο Λέεμπ αποφάσισε να χωρίσει τα Πάντσερ του σε δύο μονάδες: η μία θα αντιμετώπιζε τις μονάδες που οι Σοβιετικοί είχαν απερίσκεπτα παρατάξει στα σύνορα και η άλλη θα κατευθυνόταν προς τον Ντβινά για να εξασφαλίσει τις μείζονος σημασίας γέφυρές του. Η 16η και η 18η Στρατιές θα αναλάμβαναν να ακολουθούν κατά πόδας τα Πάντσερ του Χέπνερ, που λόγω ταχύτητας και ισχύος θα οδηγούσαν την προέλαση. Οι γέφυρες του Ντβίνα κατελήφθησαν με τέχνασμα, από Γερμανούς που φορούσαν ρωσικές στολές σε φορτηγά, κατά τις 8:00 το πρωί της 26ης Ιουνίου. Μέχρι τότε η Ομάδα Στρατιών είχε καλύψει πάνω από 300 χιλιόμετρα μέσα στο εχθρικό έδαφος. Οι μονάδες του Χέπνερ προχώρησαν μέσα από τη Βαλτική, περνώντας μέσα από τη Γραμμή «Στάλιν».
Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια έφτασαν στις 14 Ιουλίου. Η Ομάδα Στρατιών «Βορράς» απείχε κάτι περισσότερο από 100 μόνο χιλιόμετρα από το Λένινγκραντ. Η 18η Στρατιά όμως ήταν αδύνατο να ακολουθήσει το ραγδαίο ρυθμό των μηχανοκίνητων μονάδων της Ομάδας Πάντσερ 4 και συνάντησε ισχυρή αντίσταση στη Νάρβα, βόρεια της Λίμνης Πέιπους. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, το βαλτώδες έδαφος που επικρατούσε δυσχέραινε ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Οι Σοβιετικοί εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός, εκτοξεύοντας σφοδρές επιθέσεις στα πλευρά των απροετοίμαστων Γερμανών. Τελικώς η κρίση αποσοβήθηκε χάρη στην ιδιοφυΐα του Έριχ φον Μάνσταϊν, αλλά κατά τις 18–19 Ιουλίου η Ομάδα Πάντσερ 4 σταμάτησε στο προγεφύρωμα που είχε δημιουργήσει στον ποταμό Λούγκα, για να περιμένει τη 18η Στρατιά. Η προώθηση ξεκίνησε εκ νέου στις αρχές Αυγούστου, αλλά η 18η Στρατιά δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στις επιχειρήσεις. Σταδιακά το Λένινγκραντ περικυκλώθηκε και στις 8 Σεπτεμβρίου κατελήφθη το Σλύσελμπουργκ στα ανατολικά της πόλης. Η «πολιορκία των 900 ημερών» μόλις ξεκινούσε.
Το μέτωπο σταθεροποιήθηκε κατά το Σεπτέμβριο και παρέμεινε σχετικά ήρεμο για ένα μεγάλο διάστημα. Από την OKH ελήφθη η απόφαση, η Ομάδα Στρατιών «Βορράς» να μην καταλάβει το Λένινγκραντ με έφοδο. Αντίθετα, προτεινόταν ο συστηματικός στραγγαλισμός της πόλης. Απλώς οι κάτοικοι θα αφήνονταν να λιμοκτονήσουν. Λόγω του φόβου μετάδοσης ασθενειών κάτοικοι που θα προσπαθούσαν να φύγουν από την πόλη θα χτυπιούνταν με άμεσες βολές πυροβολικού. Αργά ή γρήγορα η πείνα θα τους εξανάγκαζε να παραδοθούν — οι Γερμανοί υπολόγιζαν πως αυτό θα γινόταν το πολύ μέχρι την άνοιξη του 1942 — και τότε θα καταλάμβαναν την πόλη αμαχητί και θα την ισοπέδωναν ολοκληρωτικά, εξαφανίζοντας από τον χάρτη την πόλη των 3.000.000 κατοίκων. Μονάδες της SD και της Αστυνομίας θα αναλάμβαναν τη μεταφορά των «ανεπιθύμητων στοιχείων» σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η 18η Στρατιά μεταβλήθηκε έτσι σε στρατό στατικής πολιορκίας.
Κατοχική πολιτική
500px|thumb|right|Χάρτης της πολιορκίας του Λένινγκραντ Ο παράγοντας της πείνας καθόρισε κατά πολύ την πολιτική του Κύχλερ στα εδάφη γύρω από το Λένινγκραντ. Με την 16η Στρατιά να έχει αποτραβηχτεί νοτίως της λίμνης Ίλμεν, ο Κύχλερ επωμιζόταν την αποστολή να καταστήσει ασφαλή την περιοχή για τα στρατεύματά του. Ο ίδιος ο Κύχλερ ασχολήθηκε με το πρόβλημα των χιλιάδων πολιτών που βρίσκονταν στις κατεχόμενες περιοχές κοντά στο μέτωπο. Κατέληξε στο συμπέρασμα πως αποτελούσαν σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια των ανδρών, λόγω π.χ. της συμμετοχής τους σε αντιστασιακές οργανώσεις και τη μεταφορά λοιμωδών νοσημάτων, αλλά και την ακεραιότητα του πολεμικού υλικού — όπως των τηλεπικοινωνιών — και η λύση που προώθησε ήδη από τις 28 Σεπτεμβρίου ήταν η σύλληψη όλων των ανδρών από 15 ως 50 χρονών και η μεταφορά τους στα μετόπισθεν. Το ποιος και το πώς θα συντηρούνταν στη ζωή με τα απαραίτητα εφόδια έμεινε χωρίς απάντηση. Παρ' όλα αυτά διέταξε την εκκένωση του προαστίου του Λένινγκραντ Πούσκιν τον Οκτώβριο. Οι 20.000 κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στα μετόπισθεν και αφέθηκαν χωρίς κατάλυμα και τροφή στο χιόνι της βαλτώδους και ανθυγιεινής περιοχής. Ως το Μάιο του 1942 ο αριθμός έφτασε τις 75.000. Η απόφαση του Κύχλερ να διατάξει τους στρατιώτες να απομακρύνουν τους ενοίκους κάθε καταλύματος αφού το επέτασσαν, η απαγόρευση της χρήσης στρατιωτικών μέσων για τη μεταφορά τους και γενικά ο διακοπή των σχέσεων μεταξύ του στρατού και του πληθυσμού έκανε τα πράγματα χειρότερα.
Η πείνα είχε ήδη αρχίσει να κάνει αισθητή την εμφάνισή της στην πόλη. Η απόφαση των αρχών της να συγκεντρώσουν όλα τα αποθέματα τροφίμων σε ένα μόνο σημείο της πόλης ήταν ολέθριο σφάλμα. Το απόγευμα της 8ης Σεπτεμβρίου η Luftwaffe βομβάρδισε εσκεμμένα τις αποθήκες Μπαντάγεφ, καταστρέφοντας όλα τα τρόφιμα της πόλης με ένα και μόνο χτύπημα. Πλέον, η μόνη οδός ανεφοδιασμού που έμενε ήταν μέσω της λίμνης Λαντόγκα, ο αποκαλούμενος «Δρόμος της Ζωής». Από την πείνα και το κρύο το λιγότερο 632.000 κάτοικοι θα έβρισκαν το θάνατο.
Απαντώντας στην ερώτηση ενός διοικητή των μετόπισθεν για τη συντήρηση των αμάχων, ο Συνταγματάρχης Γενικού Επιτελείου Βόλφγκανγκ Μπούχερ, διαχειριστής υλικού της 18ης Στρατιάς δήλωσε πως «όλα τα μέτρα για τη συντήρηση του πληθυσμού του Λένινγκραντ έχουν απορριφθεί» και συνέχισε με την κυνική διατύπωση πως ήταν προτιμότερο ''«οι δικοί μας στρατιώτες να έχουν κάτι να φάνε και οι Ρώσοι να πεινάσουν. Αλλά και η μεταφορά εφοδίων από την Ουκρανία απαγορεύεται»''. Αυτά εξέφραζαν πλήρως το πνεύμα του Κύχλερ, που απέρριπτε μετά βδελυγμίας την ιδέα του εφοδιασμού σοβιετικών πολιτών χρησιμοποιώντας το παραμικρό μέσο που θα μπορούσε να χρησιμεύσει για τον εφοδιασμό των δικών του στρατευμάτων, επιθεωρώντας προσωπικά τα στρατεύματά του για να σιγουρευτεί πως οι διαταγές του εκτελούνταν.
Το ίδιο σκληρή ήταν και η αντιμετώπιση των σοβιετικών ανταρτών — «παρτιζάνων» — που δρούσαν στα μετόπισθεν του μετώπου, επιτιθέμενοι σε φάλαγγες ανεφοδιασμού, μεμονωμένες μονάδες και διαταράσσοντας τις τηλεπικοινωνίες. Η πολιτική αντιμετώπισης της Βέρμαχτ συνίστατο κυρίως στις συνοπτικές εκτελέσεις πολιτών ως αντίποινα, και η περιοχή ευθύνης της 18ης Στρατιάς δεν παρουσίαζε σημαντική διαφορά. Ο Κύχλερ διέταξε τους στρατιώτες του να αφιερωθούν με «όλη την ενέργεια και σκληρότητα» στα αντίμετρα εναντίον τόσο των παρτιζάνων όσο και των πολιτών. Οι απαγχονισμοί και οι εκτελέσεις αποτελούσαν καθημερινό φαινόμενο, όπου η ηθική δεν είχε θέση. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η διαταγή του Κύχλερ τον Ιούλιο του 1941. Ως αντίποινα για τη δολοφονία 15 στρατιωτών από τους παρτιζάνους, «όλοι οι Ρώσοι, οι οποίοι συνελήφθησαν στη Ρίγα, να τουφεκιστούν».
Αντιπροσωπευτικό περιστατικό και μεγάλης σημασίας, καθώς συνέβαλε στην καταδίκη του Κύχλερ στη Νυρεμβέργη, υπήρξε το περιστατικό της Κλινικής Μακαρέφσκαγια Πουστίν κοντά στο Σλύσελμπουργκ. Στις 26 Δεκεμβρίου 1941 η 18η Στρατιά ενέκρινε την πρόταση του XXVIII Σώματος Στρατού να θανατωθούν από την SD οι άρρωστες από σύφιλη και επιληψία γυναίκες που νοσηλεύονταν εκεί, με το σκεπτικό πως αποτελούσαν κίνδυνο για την υγεία των στρατευμάτων και «υπάρξεις ανάξιες ζωής». Παρομοίως δύο μήνες νωρίτερα, οι 1.200 περίπου ψυχικά ασθενείς του ασύλου Κατσένκο στο Νικόλσκογιε κρίθηκε αναγκαίο να «εκκενωθούν» (sic, ευφημισμός) μέσω της SD, επειδή η Στρατιά θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το άσυλο για στρατιωτικό νοσοκομείο. Ο Κύχλερ αντιπρότεινε τη μεταφορά τους στα μετόπισθεν, ώστε να απαλλαγεί από την ευθύνη της θανάτωσής τους. Τελικά στις 10.30 της 15ης Νοεμβρίου αναφέρθηκε πως η συντήρησή τους δεν ήταν πλέον δυνατή. Μισή ώρα αργότερα ο Κύχλερ ενέκρινε την «παράδοση» των ασθενών στην SD. Στις 20 Νοεμβρίου 800–900 από αυτούς εκτελέστηκαν με θανατηφόρο ένεση και ρίχτηκαν σε όρυγμα σε κάποιο παρακείμενο χωριό. Τέσσερις μέρες αργότερα ο Κύχλερ επιθεώρησε ο ίδιος την εγκατάσταση.
Αλλαγή ηγεσίας: Επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών «Βορράς»
350px|thumb|right|Ο Γκέοργκ φον Κύχλερ (δεύτερος από δεξιά) μαζί με τον Λέεμπ σε συνομιλία με αξιωματικούς Τον Οκτώβριο ο Λέεμπ διέταξε την κατάληψη του Τιχβίν, 120 χιλιόμετρα ανατολικά του Λένινγκραντ, και του παρακείμενου Βολχόβ, ώστε να αποκόψει την πρόσβαση του Κόκκινου Στρατού στη Λαντόγκα και να αποκόψει την τελευταία δίοδο επικοινωνίας του Λένινγκραντ με τον έξω κόσμο. Είχε ήδη αρχίσει να πέφτει ο χειμώνας, και οι ελλιπώς προετοιμασμένοι Γερμανοί είχαν απώλειες από το κρύο, και επιπλέον δυσκολίες στον χειρισμό των όπλων τους, που δυσκολεύονταν να λειτουργήσουν στις θερμοκρασίες δεκάδων βαθμών υπό το μηδέν που επικρατούσαν. Οι μάχες στην περιοχή συνεχίστηκαν για όλο το χειμώνα, αλλά τελικά η κατάληψη του Τιχβίν δεν επετεύχθη. Αν και σημαντικά αποδυναμωμένοι, οι Σοβιετικοί πολέμησαν με γενναιότητα και κατάφεραν να κρατήσουν τη δίοδο στη Λαντόγκα. Η πίεση που ασκούνταν στην Ομάδα Στρατιών «Βορράς» ήταν πλέον αφόρητη. Η σοβιετική επίθεση στις 7 Ιανουαρίου στοίχισε στους Γερμανούς επιπλέον νεκρούς από τις χιλιάδες που είχε χάσει ως τότε. Ο Λεεμπ, που ήταν τότε 66 χρονών, είχε εξαντληθεί ψυχικά και σωματικά με τον πόλεμο και με την πολιτική της μη–οπισθοχώρησης του Χίτλερ, που απειλούσε τις μονάδες του με περικύκλωση και έκανε διπλωματικά αίτηση για την απαλλαγή του από τη διοίκηση στις 15 Ιανουαρίου 1942. Την επόμενη κιόλας μέρα ο Κύχλερ ανέλαβε τη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών «Βορράς».
Η αδράνεια παρέμεινε το κυρίαρχο στοιχείο στις αρχές του 1943. Το καλοκαίρι ξέσπασαν μάχες κοντά στην πόλη Μγκα, στις οποίες η Ομάδα Στρατιών «Βορράς» είχε το πλεονέκτημα, αλλά η Ομάδα Στρατιών «Βορράς» αποδυναμωνόταν σταδιακά: το Σεπτέμβριο είχε μόλις 7 τεθωρακισμένα επιχειρησιακά και εκτελούνταν μισές αναγνωριστικές πτήσεις απ' όσες έκαναν οι Σοβιετικοί. Για τις επιδόσεις του στις αμυντικές μάχες του θέρους, ο Κύχλερ τιμήθηκε ως ο 273ος στρατιώτης της Βέρμαχτ με τα Φύλλα Δρυός στον Σταυρό των Ιπποτών από τον ίδιο τον Χίτλερ.
Νέβελ
400px|thumb|right|Ο Λέεμπ με τον Κύχλερ επισκέπτονται προωθημένες θέσεις παρατηρητών στο μέτωπο του Λένινγκραντ. Ο Κύχλερ παρέμεινε καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου εξαιρετικά δημοφιλής στους στρατιώτες του, καθώς σε πολλές περιπτώσεις εξέθετε τον εαυτό του σε κίνδυνο για να σώσει τραυματισμένους στρατιώτες του Οι Σοβιετικοί στις 6 Οκτωβρίου 1943 επιτέθηκαν στο όριο μεταξύ της περιοχής ευθύνης των Ομάδων Στρατιών «Βορράς» και «Κέντρο» κοντά στο Νέβελ. Ο Κύχλερ επιστράτευσε τις τρεις μεραρχίες που κρατούσε ως εφεδρεία για να κλείσει το ρήγμα, αλλά μόνο μία κατάφερε να φτάσει εγκαίρως λόγω της καταστροφής του σιδηροδρόμου από τους παρτιζάνους. Και αυτή αντιμετώπισε σφοδρές επιθέσεις και αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, ο Κύχλερ δεν είχε άλλη επιλογή από το να περιμένει ενισχύσεις, χάνοντας το Νέβελ. Παράλληλα, οι Σοβιετικοί άρχιζαν να συγκεντρώνουν δυνάμεις βορειότερα, στο Νοβοσοκολνίκι. Ανήσυχος για τις εξελίξεις, ο Κύχλερ απέρριψε την πρόταση του διοικητή της Ομάδας Στρατιών «Κέντρο» Κλούγκε για κοινή προσπάθεια επανάκτησης του Νέβελ στις 19 Οκτωβρίου.
Οι Σοβιετικοί συνέχισαν την επίθεση. Στις 2 Νοεμβρίου επιτέθηκαν στην 3η Στρατιά Πάντσερ, απειλώντας το βόρειο πλευρό της 16ης Στρατιάς. Ο Κύχλερ αναγκάστηκε να μεταφέρει ενισχύσεις και να σταθεροποιήσει το μέτωπο προσωρινά. Ο Χίτλερ δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος από τις εξελίξεις και διέταξε τον Κύχλερ να κλείσει το ρήγμα μαζί με την Ομάδα Στρατιών «Κέντρο», που βρισκόταν υπό την ηγεσία του Μπους. Ο Κύχλερ αρνήθηκε. Η θερμοκρασία στο Λένινγκραντ ήταν πολύ χαμηλή και ευνοϊκή για μια επίθεση των Σοβιετικών, έτσι προτιμούσε να κρατήσει διαθέσιμες εφεδρείες σε περίπτωση που τις χρειαζόταν εκεί, αλλά ο Χίτλερ ήταν αμετάπειστος, δίνοντας διορία στον Κύχλερ να ετοιμάσει αντεπίθεση ως το τέλος του μήνα.