cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοχάμεντ Σιά Αλ Σουντανί
Πρώτα χρόνια
Μετά την εισβολή στο Ιράκ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους το 2003, ο Σουντανί εργάστηκε ως συντονιστής μεταξύ της διοίκησης της επαρχίας Μαϊσάν και της Προσωρινής Αρχής Συνασπισμού (CPA). Το 2004 ο Σουντάνι διορίστηκε δήμαρχος της πόλης Αμαράχ, το 2005 εξελέγη μέλος του Συμβουλίου της επαρχίας Μαϊσάν. Επανεξελέγη το 2009 και διορίστηκε κυβερνήτης από το συμβούλιο.
Υπουργός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιράκ
Διορίστηκε από τον πρωθυπουργό Νουρί αλ Μαλίκι ως υπουργός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2010, που εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο στις 21 Δεκεμβρίου 2010.
Κατά τη διάρκεια του 2011, ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιοσύνης και Λογοδοσίας για την Απο-Μπααθοποίηση, η οποία είχε την εξουσία να απαγορεύει σε άτομα από την κυβέρνηση λόγω δεσμών με το πρώην κυβερνών Κόμμα Μπάαθ.
Ήταν υπουργός τον Αύγουστο του 2014 όταν χιλιάδες Γιαζίντι σφαγιάστηκαν στο βόρειο Ιράκ από το ISIS. Το περιέγραψε ως « μια μοχθηρή θηριωδία » και είπε ότι « είναι ευθύνη της διεθνούς κοινότητας να λάβει σταθερή θέση κατά του Ισλαμικού Κράτους » και να « ξεκινήσει τον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους για να σταματήσει τις γενοκτονίες και τις φρικαλεότητες κατά των αμάχων ».
Ζήτησε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών να ξεκινήσει έρευνα για εγκλήματα κατά αμάχων που διαπράχθηκαν από το ISIS. Περιέγραψε τα εγκλήματα του ISIS ως γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. « Είμαστε αντιμέτωποι με ένα τρομοκρατικό τέρας », εξήγησε. « Η κίνησή τους πρέπει να περιοριστεί. Τα περιουσιακά τους στοιχεία θα πρέπει να δεσμευτούν και να δημευθούν. Οι στρατιωτικές τους ικανότητες πρέπει να καταστραφούν. "
Τον διαδέχθηκε ο Μοχάμεντ Μαχντί Αμίν αλ-Μπαγιατί τον Οκτώβριο του 2014, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της η κυβέρνηση του Χαϊντέρ αλ-Αμπαντί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ιράκ Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Ιωάννης Ναυπάκτου
Με το όνομα Ιωάννης αναφέρονται οι παρακάτω επίσκοποι/μητροπολίτες Ναυπάκτου:
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ναυπάκτου
Θανασουλαίικα Ηλείας
Ο οικισμός Θανασουλαίικα βρίσκεται στον νομό Ηλείας και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα (πρώη Δημοτικό Διαμέρισμα) Καπελέτου της Δημοτικής Ενότητας Δήμου Βουπρασίας του καλλικρατικού Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Απέχει από την Εθνική Οδό Πατρών Πύργου, περίπου 500-700 μέτρα, και δύο χιλιόμετρα από τη Βάρδα. Η περιοχή είναι γνωστή για τις γεωργικές καλλιέργειες πατάτας και καρπουζιού.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας
Τσεβάπι
Το τσεβάπι (κυριλλικά: ћевапи), ή τσεβάπτσιτσι (επίσημο υποκοριστικό, κυριλλικά: ћевапчићи) είναι ψητό πιάτο κρέατος που τρώγεται παραδοσιακά στις χώρες της νοτιοανατολικής Ευρώπης (συγκεκριμένα στα Βαλκάνια). Θεωρείται εθνικό πιάτο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, και είναι επίσης κοινό στην Κροατία, τη Σερβία,  το Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Μακεδονία, το Κοσσυφοπέδιο, τη Σλοβενία, την Αυστρία και την Αλβανία.
Το τσεβάπι προέρχεται από τα Βαλκάνια και την οθωμανική εποχή, εκπροσωπώντας μια τοπική σπεσιαλιτέ παρόμοιο με το κεφτέ κεμπάπ.
Συνήθως σερβίρονται σε ομάδες πέντε με δέκα πιάτων σε ένα πιάτο ή σε πίτα (λέπινιε ή σόμουν), συχνά με κομμένα κρεμμύδια, κρέμα, καϊμάκι, αϊβάρ, φέτα, κόκκινο πιπέρι και αλάτι. Το βοσνιακό τσεβάπι φτιάχνεται από δύο τύπους μοσχαρίσιου κρέατος, αναμειγνένες με το χέρι και σχηματισμένα με μια χοάνη, ενώ το σχηματισμένο τσεβάπι είναι ψημένο. Το σερβικό τσεβάπτσιτσι φτιάχνεται από κρέας αρνιού, μοσχαριού ή χοιρινού ή από μείγμα αυτών.
Ονομασίες
Η λέξη τσεβάπ προέρχεται από την τουρκική λέξη κεμπάπ. Η λέξη χρησιμοποιείται μερικές φορές σε συνδυασμό με το νοτιοσλαβικό υποκοριστικό επίθημα - čići. Οι ονομασίες στις γλώσσες τις περιοχής είναι: Αλβανική: Qebapa / Qofte, кебапчета, βοσνιακά: ćevapi/ćevapčići, čevabčiči, ќебапчиња, ћевапи/ћевапчићи, čevapčiči, Σλοβενικά: čevapčiči. Η λέξη τσεβάπι είναι πληθυντικός της λέξης τσεβάπ. Η ονομασία χρησιμοποιείται σπάνια σε ενική μορφή καθώς μια τυπική μερίδα αποτελείται από πολλά πιάτα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Τσεβάπι με [[Πίτα (ψωμί)|σόμουν, με κρεμμύδι, από Σεράγεβο.]] Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής διοίκησης, οι χαϊδούκοι (αντάρτες, παράνομοι) έφτιαχναν το χαϊντούτσκι τσεβάπ, το οποίο παρασκευαζόταν εύκολα. Αποτελούνταν από κομμάτια κρέατος και καπνιστό λαρδί σε ένα σουβλάκι ψημένο πάνω από τη φωτιά. Η συνταγή του λεσκοβάτσκι τσεβάπ ("τσεβάπ του Λεσκοβάτς"), μια τοπική σπεσιαλιτέ της Σερβίας, βασίζεται στην παραδοσιακή πλιεσκάβιτσα, η οποία σχηματίζεται ως τσεβάπ.
Το Λέσκοβατς έχει μια μακρά ιστορία όσον αφορά τις ψησταριές. Στο Βελιγράδι, εισήχθη για πρώτη φορά από το Λέσκοβατς στη δεκαετία του 1860, στο καφάνα "Ράγιτς" (Rajić) στη μεγάλη αγορά (σημερινό Στουντέντσκι Τργκ), απ'όπου γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλη τη πόλη και μετά στη Σερβία. Η βιομηχανία γρήγορα πολλαπλασιάστηκε, καθώς το τσεβάπι έγινε δημοφιλές έδεσμα στη κοινότητα.
Τα τσεβάπτσιτσι σερβίρονταν σε καταστήματα, γνωστά ως τσεβάμπντζιγια. Σύμφωνα με μελέτη του 1927-28 στο Βελιγράδι, οι άνθρωποι είτε έτρωγαν στο εστιατόριο είτε έξω (στον καλντρμά), και συχνά το έπαιρναν για το σπίτι. Τα καταστήματα το σέρβιραν από νωρίς το πρωί έως τις 10 το πρωί. Συχνά το πιάτο αγοραζόταν ως πρωινό.
Πριν από τη δεκαετία του 1930, το τσεβάπι διαδόθηκε σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Σερβίας και της Περιφέρεια Μακεδονίας. Μέχρι το 1932, τα τσεβάπτσιτσι θεωρούταν τοπική σπεσιαλιτέ στη νότια Σερβία, τα Σκόπια και το Ιπέκιο. Το 1933, εμφανίστηκε ο πρώτος πωλητής φαγητών του δρόμου στο Μάριμπορ της βόρειας Σλοβενίας, ο οποίος ήρθε από το Λέσκοβατς και σέρβιρε ψητό κρέας, συμπεριλαμβανομένων των τσεβάπτσιτσι. Το 1940, δέκα κομμάτια κόστιζαν ένα γιουγκοσλαβικό δηνάριο. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, τα τσεβάπτσιτσι και άλλα ανατολίτικα πιάτα εισήλθαν στην κροατική κουζίνα. Τα ψητά κρέατα στον τύπο του Λέσκοβατς, συμπεριλαμβανομένου του τσεβάπτσιτσι, έχουν γίνει σήμερα μέρος της καθημερινής διατροφής στη Σλοβενία. Σήμερα, τα τσεβάπτσισι είναι διαθέσιμα και στις κοινότητες της διασποράς των εθνών της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Σήμερα, τα καταστήματα που σερβίρουν τσεβάπι λέγονται τσεβαμπτζίνιτσα, σερβ. ćevabdžinica (πλ. ćevabdžinice).
Το Λέσκοβατς διοργανώνει ετήσιο φεστιβάλ ψησταριάς, το Φεστιβάλ Σχάρας του Λέσκοβατς, ως επίδειξη των τσεβάπι και άλλων ψητών κρεάτων.
Προετοιμασία
μικρογραφία|250x250εσ|Ένας τύπος σερβικού τσεβάπι με μείγμα από διάφορα είδη κρεάτων. Συνήθως σερβίρεται από 5-10 κομμάτια σε ένα πιάτο ή σε μια πίτα (λεπίνιε ή σόμουν), συχνά με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ξινή κρέμα, καϊμάκι, αϊβάρ, τυροκομείο, κόκκινο πιπέρι και αλάτι. Είναι κατασκευασμένο από δύο τύπους βοδινού κρέατος με κιμά, ο οποίος αναμειγνύεται με το χέρι και σχηματίζεται με μια χοάνη ενώ το τσεβάπι έπειτα ψήνεται. Το σέρβικο τσεβάπι σχηματίζεται από βόειο κρέας, αρνί ή χοιρινό, ή ένα μείγμα τους.
Στην Αυστρία, τη Ρουμανία, την Τσεχική Δημοκρατία και τη Σλοβακία, το τσεβάπτσιτσι σερβίρεται γενικά ως γρήγορο φαγητό, με μουστάρδα αναμεμειγμένη με ψιλοκομμένα ωμά κρεμμύδια και πατάτες ή πατάτες τηγανητές.
Ποικιλίες
μικρογραφία|250x250εσ|Τα τσεβάπτσιτσι φαίνονται στα δεξιά σε αυτή τη φωτογραφία με εδέσματα της [[Σερβική κουζίνα|σερβικής κουζίνας.]]
Υπάρχουν παραλλαγές στην περιεκτικότητα σε κρέας και καρυκεύματα. Το πιάτο διατηρείται απλό και παραδοσιακά σερβίρεται με πίτα με κρεμμύδια και/ή καϊμάκι και γιαούρτι ως ορεκτικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπάρμπεκιου Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα Κατηγορία:Αλβανική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα Κατηγορία:Κροατική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Μαυροβουνιακή κουζίνα Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Σλοβενική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Ρουμάνικη κουζίνα Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Διάλυμα
Η διαλυμένη ουσία διασπάται σε πλήθος μικροσκοπικών σωματιδίων όπως είναι τα ιόντα και τα μόρια που αναμιγνύονται πλήρως με τα σωματίδια του διαλύτη. Τόσο οι διαλυμένες ουσίες όσο και εκείνες των διαλυτών μπορεί να είναι είτε στερεά σώματα είτε υγρά είτε τέλος αέρια.
Προεδρικές εκλογές Νότιας Οσετίας 2012
Οι προεδρικές εκλογές του 2011 και του 2012 διεξήχθησαν στην Νότια Οσσετία.
Διάλυμα
Συγκέντρωση διαλυμάτων
Η συγκέντρωση των διαλυμάτων είναι ένας αριθμός και μια έκφραση που μας δείχνει πόση διαλυμένη ουσία υπάρχει σε μια ποσότητα διαλύματος. π.χ. όταν λέμε "διάλυμα ζάχαρης 12 %κ.β", το "12" είναι ο αριθμός και το "%κ.β." είναι η έκφραση. Εκφράσεις συγκέντρωσης διαλυμάτων υπάρχουν πολλές. Οι σημαντικότερες είναι:
Προεδρικές εκλογές Νότιας Οσετίας 2012
Αρχικά οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 13 Νοεμβρίου 2011 μαζί με ένα δημοψήφισμα. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 27 Νοεμβρίου, όμως τα αποτελέσματα ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο της Νότιας Οσσετίας. Νέες προεδρικές εκλογές ορίστηκαν για τις 25 Μαρτίου 2012 και τον τελικό γύρο να διεξάγεται στις 8 Απριλίου 2012. Πρόεδρος εξελέγη ο Λεονίντ Τιμπίλοφ με ποσοστό 54,1%.
Διάλυμα
Συγκέντρωση διαλυμάτων
1) %κ.β (επί τοις 100 κατά βάρος ή %m/m ή %w/w). Δείχνει τα μέρη βάρους διαλυμένης ουσίας στα 100 μέρη βάρους διαλύματος. Δηλ. στο παραπάνω παράδειγμα 12 γραμμάρια ζάχαρης σε 100 γραμμάρια διαλύματος ή 12 ουγγιές ζάχαρης σε 100 ουγγιές διαλύματος ή 100 τόννοι ζάχαρης σε 100 τόννους διαλύματος κ.ο.κ. Είναι ο ακριβέστερος και σαφέστερος τρόπος έκφρασης. Ακριβέστερος, διότι δεν μεταβάλλεται με την αλλαγή της θερμοκρασίας και σαφέστερος γιατί παρέχει εμμέσως -με μια απλή αφαίρεση- το ποσό του διαλύτη. Στο παράδειγμα μας το 88 % (100-12) είναι νερό.
Προεδρικές εκλογές Νότιας Οσετίας 2012
Αποτελέσματα
Πρόεδρος, 25 Μαρτίου και 8 Απριλίου 2012 !style="background-color:#E9E9E9" rowspan="2" align=left width=350|Υποψήφιος !style="background-color:#E9E9E9" rowspan="2" align=left width=350|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=right|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=right|Τελικός γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right|ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Παραπομπές
2012 Νοτια Οσετια
Διάλυμα
Συγκέντρωση διαλυμάτων
2) % κ.ο. (επί τοις 100 κατ' όγκο ή %m/v ή %w/v) Δείχνει τα μέρη βάρους της διαλυμένης ουσίας -σε γραμμάρια- ανά 100 ml διαλύματος. Δηλαδή "υδατικό διάλυμα ζάχαρης 10% m/v" σημαίνει 10 γραμμάρια ζάχαρης σε 100 ml διαλύματος. Δεν είναι ούτε πολύ σαφής, ούτε πολύ ακριβής τρόπος έκφρασης. Διότι αφ ενός δεν μπορεί να υπολογιστεί -από την έκφραση και μόνο- η ποσότητα του διαλύτη: Στο παραπάνω παράδειγμα ο διαλύτης είναι περίπου 94 ml (και όχι 90 (100-10) όπως θα μπορούσε να υπολογίσει κάποιος, διότι ο όγκος 10 γραμμαρίων ζάχαρης είναι περίπου 6 ml). Επίσης δεν είναι πολύ ακριβής, διότι το ίδιο διάλυμα "αραιώνει" με την άνοδο της θερμοκρασίας ένεκα διαστολής π.χ. 100 ml διαλύματος 12% m/v στους 4ο C, στους 24ο C έχουν συγκέντρωση ~ 11,9% m/v (διότι πλέον δεν είναι 100,0 ml, αλλά 100,4 ένεκα διαστολής).
3)% κ.ο. (επί τοις 100 κατ' όγκο ή %v/v ή vol) Μόνο για υγρή διαλυμένη ουσία και διαλύτη. Δείχνει τα μέρη όγκου της διαλυμένης ουσίας ανά 100 μέρη όγκου διαλύματος. Δεν είναι ούτε πολύ σαφής, ούτε πολύ ακριβής τρόπος έκφρασης. Για όλους τους παραπάνω λόγους της περιπτώσεως "2)" και επιπροσθέτως ότι πολλές ουσίες διαλυόμενες αλλάζει ο όγκος τους. π.χ. αν αναμίξουμε 50 ml αλκοόλης και 50 ml νερού θα πάρουμε ~96 ml διάλυμα! Παρ όλα αυτά χρησιμοποιείται συνήθως -και μάλιστα επισήμως από την ευρωπαϊκή νομοθεσία- για να εκφράσει περιεκτικότητα αλκοόλης σε ποτά.
4) Μ (μοριακά διαλύματα) Εκφράζουν τον αριθμό των γραμμομορίων (mole) που περιέχονται σε 1 λίτρο διαλύματος. Έτσι ΝαΟΗ 0,1 Μ σημαίνει 4 γραμμάρια ανά λίτρο ΝαΟΗ (0,4% κ.ο) διότι το mole του ΝαΟΗ είναι 40 (40 x 0,1=4).
5) Ν (κανονικά διαλύματα) Εκφράζουν τον αριθμό των γραμμοϊσοδυνάμων (gr-eq) που περιέχονται σε 1 λίτρο διαλύματος. Έτσι ΚΟΗ 2 N σημαίνει 112 γραμμάρια ανά λίτρο ΚΟΗ (11,2% κ.ο) διότι το gr-eq του ΚΟΗ είναι 56 (56 x2=112).
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης
Οράριο
Η λέξη προέρχεται από το λατινικό orare = προσεύχομαι. Είναι μακριά ταινία υφάσματος, που φοριέται πάνω από τον αριστερό ώμο, με το ένα άκρο του εμπρός και το άλλο πίσω. Το άκρο του που βρίσκεται εμπρός κρατάει ο διάκονος με το δεξί του χέρι, όταν δέεται. Στο «Πάτερ Ημών», ο διάκονος τυλίγει και τις δύο άκρες του οραρίου στις πλάτες του, για να έχει ευχέρεια κινήσεων κατά τη Θεία Κοινωνία, που ακολουθεί.
Το οράριο συμβολίζει τα φτερά των Αγγέλων, γι' αυτό συνηθίζεται να κοσμείται με αγγέλους-διακόνους, ουράνιες δυνάμεις, ή να γράφεται πάνω του η αρχή του επινίκιου ύμνου που ψάλλουν γύρω από το θρόνο του Θεού: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ...». Επίσης, η μπροστινή πλευρά του, την οποία κρατάει ο διάκονος με το δεξί του χέρι, συμβολίζει την Καινή Διαθήκη, ενώ η άλλη πλευρά του συμβολίζει την Παλαιά Διαθήκη.
Σήμερα, στις Ελληνορθόδοξες Εκκλησίες, οι διάκονοι συνηθίζουν να φέρουν το διπλό οράριο, ενώ στις Σλαβορθόδοξες Εκκλησίες οι διάκονοι φέρουν το απλό οράριο, το οποίο απλά κρέμεται πάνω στον αριστερό ώμο τους. Ένας Αρχιδιάκονος ή ένας πρωτοδιάκονος φέρει τιμητικά το διπλό οράριο, το οποίο έχει διπλάσιο μήκος από το απλό. Κρέμεται πάνω στον αριστερό ώμο τους, αλλά τυλίγεται γύρω από την μέση τους και κάτω από το δεξί τους χέρι.
Κατηγορία:Άμφια
Πουσάν
thumb|300px|Μπούσαν: Ο επιβατηγός λιμένας και στο βάθος ο τερματικός σταθμός των [[Εμπορευματοκιβώτιο|κοντέινερ]] Το Πουσάν (Busan, Χάνγκουλ: 부산광역시) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Νότιας Κορέας μετά τη Σεούλ με πληθυσμό περίπου 4,3 εκατομμύρια. Είναι το μεγαλύτερο λιμάνι στη Νότια Κορέα και το πέμπτο μεγαλύτερο λιμάνι στον κόσμο. Η πόλη βρίσκεται στην νότια άκρη της χερσονήσου της Κορέας. Οι πιο πυκνοδομημένες περιοχές της πόλης βρίσκονται σε μια σειρά από στενές κοιλάδες.
Το Πουσάν χωρίζεται σε 15 μεγάλες διοικητικές περιφέρειες και μια ενιαία κομητεία, που μαζί στεγάζουν πληθυσμό περίπου 3,6 εκατομμυρίων κατοίκων. Η πλήρης μητροπολιτική περιοχή, η Νοτιοανατολική Ναυτική Βιομηχανική Περιφέρεια, έχει πληθυσμό περίπου 8 εκατομμυρίων. Οι πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της πόλης βρίσκονται σε μια σειρά από στενές κοιλάδες μεταξύ των ποταμών Νακτόνγκ και Σουιεόνγκ, με βουνά που χωρίζουν τις περισσότερες περιοχές. Ο Νακτόνγκ είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Κορέας και η παραλία Χαεουντέ του Πουσάν είναι επίσης η μεγαλύτερη της χώρας.
Το Πουσάν είναι κέντρο διεθνών συνεδρίων, φιλοξενώντας την APEC το 2005. Είναι επίσης κέντρο αθλητικών τουρνουά στην Κορέα, έχοντας φιλοξενήσει τους Ασιατικούς Αγώνες του 2002 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002. Το 2005 η πόλη ανακοίνωσε επίσημα την προσφορά της να φιλοξενήσει το 2020 τους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά δεν επιλέχθηκε. Εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο πολυκατάστημα στον κόσμο, το Shinsegae Centum City. Το Πουσάν προστέθηκε στο Δίκτυο Δημιουργικών Πόλεων της UNESCO ως «Πόλη του Κινηματογράφου» τον Δεκέμβριο του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
ΦΚ Φάρουλ Κονστάντσα
Η ΦΚ Φάρουλ Κονστάντσα (ρουμανικά: FC Farul Constanța, προφορά ΔΦΑ : [ˈfarul konˈstant͡sa]) είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Κωνστάντζα, Ρουμανία. Ιδρύθηκε το 1949. Αγωνίζεται στη Liga I. Τη σεζόν 2004/05 έφτασε στον τελικό του κυπέλλου όπου αποκλείστηκε από τη Ντιναμό Βουκουρεστίου. Τη σεζόν 2022-23, κατέκτησε το πρωτάθλημα Ρουμανίας.
Στη Ρουμανική γλώσσα φάρουλ σημαίνει φάρος.
Ιστορία
Το 1949, δύο ομάδες της Κωνστάντζα, η Dezrobirea και η PCA, ενοποιήθηκαν για να δημιουργήσουν μια νέα ομάδα, τη Locomotiva PCA Constanţa, η οποία αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία της χώρας. Το 1954 προήχθηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας και το 1958 άλλαξε το όνομα της σε ΦΚ Φάρουλ Κονστάντσα. Καλύτερη θέση που έχει κατακτήσει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας είναι η 1η θέση το 2023. Έχει συμμετάσχει στα ημιτελικά του Βαλκανικού κυπέλλου.
Πρωταθλήματα
1 (2023)
Μύρτος Κεφαλονιάς
thumb|250px|Η παραλία του Μύρτου από ψηλά το 2007. μικρογραφία|Η μαγευτική παραλία του Μύρτου κόβει την ανάσα. Η παραλία Μύρτου ή απλά Μύρτος είναι μια παραλία στη Κεφαλονιά. Θεωρείται η πιο διάσημη παραλία του νησιού και ένα από τα κύρια αξιοθέατά του, αφού τα τελευταία χρόνια συγκεντρώνει πολύ κόσμο. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος του νησιού, στο Δήμο Πυλαρέων, 30 χιλιόμετρα βόρεια από το Αργοστόλι. Το πιο κοντινό χωρίο είναι τα Διβαράτα, 2,5 χλμ νότια της παραλίας. Έχει άσπρα βότσαλα και γαλάζια νερά λόγω των ρευμάτων της περιοχής. Η παραλία περιβάλλεται από γκρεμούς και έχει μήκος περίπου 800 μέτρα. Στην άκρη της υπάρχει μια μικρή σπηλιά. 200px|thumb|left Η παραλία είναι βραβευμένη με τη γαλάζια σημαία και έχει αναδειχθεί 11 φορές ως η καλύτερη παραλία της Ελλάδας σε ψηφοφορία του thalassa.gr, περισσότερες από κάθε άλλη παραλία. Ο Μύρτος είναι οργανωμένη παραλία, με καντίνα, ομπρέλες, ξαπλώστρες και ναυαγοσώστη. Η παραλία είναι επικίνδυνη διότι ως ανοικτός κόλπος, κατά τη διάρκεια κακοκαιρίας εμφανίζονται μεγάλα κύματα, και πολλοί κολυμβητές έχουν πεθάνει. Στην παραλία διοργανώνεται κάθε Αύγουστο το Πολιτιστικό Καλοκαίρι, ένα μουσικό φεστιβάλ του δήμου Πυλαρέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεφαλονιά Κατηγορία:Παραλίες της Κεφαλονιάς
Στέλιος Μαρκίδης
Ο Στέλιος Μαρκίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Μέσα Γειτονιάς την περίοδο 1997-2001.
Πολιτική διαδρομή
Διεκδίκησε και κέρδισε τη θέση του Δημάρχου Μέσα Γειτονιάς στις Δημοτικές εκλογές του 1996. Διεκδίκησε επανεκλογή στις Δημοτικές εκλογές του 2001 αλλά δεν εξελέγη. Επιπλέον, ήταν υποψήφιος στις Δημοτικές εκλογές του 2006, του Δημοτικές εκλογές του 2011 και του Δημοτικές εκλογές του 2016  αλλά δεν εξελέγη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Μέσα Γειτονιάς
2256 Βισνιέφσκι
Ο Βισνιέφσκι (Wiśniewski) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,963. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Πολωνού αστρονόμου Βιέσουαφ Βισνιέφσκι (Wiesław Z. Wiśniewski, 1931–1994).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βισνιέφσκι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βισνιεφσκι
Πάου Τόρες
Ο Πάου Τόρες (Pau Torres, 16 Ιανουαρίου 1997) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Βιγιαρεάλ και την εθνική ομάδα της Ισπανίας.
Γεννημένος στο Βιγιαρρεάλ, ο Πάου Τόρες ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της τοπικής Βιγιαρεάλ και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη δεύτερη ομάδα το 2016 και αργότερα στο ίδιο έτος αγωνίστηκε και για την πρώτη ομάδα, ως αλλαγή. Τη σαιζόν 2018-19 δόθηκε δανεικός στη Μάλαγα. Την επόμενη χρονιά ήταν βασικό μέλος στην ομάδα της Βιγιαρεάλ. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς του Γιουρόπα Λιγκ για τη σαιζόν 2020-21.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Ισπανίας τις 15 Νοεμβρίου 2019, όταν και σκόραρε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Αγώνες Αθλητριών Πανιωνίου 1926
thumb|right|200px|"Οι Αγώνες Αθλητριών Πανιωνίου", εφ. "Εμπρός", 6/12/1926.
Οι Α΄ Αγώνες Αθλητριών του γυναικείου τμήματος του Πανιωνίου διεξήχθησαν στις 5 Δεκεμβρίου 1926 στο Παναθηναϊκό Στάδιο με τη συμμετοχή 28 αθλητριών του συλλόγου και αποτελούν την πρώτη διοργάνωση γυναικείου αθλητισμού στίβου στην Ελλάδα. Οι αγώνες συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια με διοργανωτή τον Πανιώνιο και αναφέρονται στον αθηναϊκό τύπο ως "Γυναικείοι Αγώνες του Πανιωνίου". Οι αγώνες αυτοί υπήρξαν άτυπα γυναικεία πρωταθλήματα, δεδομένου πως δεν υπήρχε άλλη επίσημη διοργάνωση γυναικείου στίβου εκείνα τα χρόνια. Σταδιακά άρχισαν να μετέχουν σε αυτούς και αθλήτριες άλλων συλλόγων που δημιούργησαν γυναικείο αθλητικό τμήμα και αποτέλεσαν τον πρόδρομο του πανελλήνιου πρωταθλήματος γυναικών που ξεκίνησε το 1931.
Το ξεκίνημα του γυναικείου στίβου
Οι πρώτες γυναικείες αθλητικές δραστηριότητες στην Ελλάδα καταγράφονται στις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως σε τένις, γκολφ και σουηδική γυμναστική. Δυναμική είσοδο των γυναικών στο στίβο έχουμε τη δεκαετία του ’20, ιδίως έπειτα από τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας Γυναικών στο Παρίσι το 1922. Στην Ελλάδα οι πρώτοι επίσημοι γυναικείοι αγώνες έγιναν το 1926, με πρωτοβουλία του προέδρου του Πανιωνίου Δημητρού Δάλλα, με τη συμμετοχή αθλητριών του Πανιωνίου και μαθητριών του Διδασκαλείου Γυμναστικής.
To 1926 ο Δάλλας δημιούργησε τμήμα γυναικείου αθλητισμού στον Πανιώνιο πολύ πριν ιδρυθεί η "Επιτροπή Γυναικείου Αθλητισμού" στον ΣΕΓΑΣ, την οποία ο Δάλλας εμπνεύστηκε και δημιούργησε το 1929 λίγο πριν από το θάνατό του. Στις 20 και 21 Ιουνίου 1926 στους ετήσιους εσωτερικούς αγώνες νέων αθλητών του συλλόγου αγωνίστηκαν για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό οι νεανίδες και κορασίδες, οι "από καιρού προπονούμεναι δια τους αγώνας του Πανιωνίου" από τον γυμναστή Εμμανουήλ Μπαμιέρο. Νικήτριες σε αυτό το πρώτο εσωτερικό μίτιγκ του συλλόγου ήταν οι: Δήμητρα Παππά (60μ νεανίδων), Ε. Οικονομοπούλου (μήκος νεαν.), Λιλή Καραμπάτη (ύψος νεανίδων, μήκος κορασίδων), Μπεναρδή (50μ κορασ. α΄), Δεδεγιάν (50μ κορ. β΄). Ήταν το βάφτισμα του πυρός για τον ελληνικό γυναικείο στίβο.
Οι Α΄ Αγώνες Αθλητριών
Παρά το βροχερό καιρό τους αγώνες παρακολούθησε αρκετός κόσμος και σημείωσαν επιτυχία. Συμμετείχαν 28 αθλήτριες και έγιναν 7 αγωνίσματα νεανίδων (80μ, 200μ, λιθοβολία, δίσκος, μήκος, ύψος, σκυταλοδρομία 5Χ80μ) και 4 κορασίδων (50μ, λιθοβολία, δίσκος, σκυταλοδρομία 4Χ50μ). Πολυνίκης στις νεάνιδες αναδείχθηκε η Σοφία Μπεναρδή με 5 ατομικές νίκες (80μ, 200μ, λιθοβολία, δίσκος, μήκος) ενω μία νίκη είχε η Λάουρα Μπαχώμη (ύψος). Στις κορασίδες νίκησαν οι Ν. Ζησίμου (50μ), Γιαταγάνα (λιθοβολία) και Ε. Κουφουδάκη (δίσκος). Έγιναν, επίσης, σκυταλοδρομίες 5Χ80μ νεανίδων και 4Χ50μ κορασίδων. Στο τέλος των αγώνων στις νικήτριες απονεμήθηκαν βραβεία και διπλώματα. Οι αγώνες κινηματογραφήθηκαν:
Από τις αθλήτριες που μετείχαν είναι γνωστές οι εξής: Γεωργοπούλου, Μπαχώμη, Σουγιουτζόγλου, Μπεναρδή, Νομίδου, Καζάκου, Κάρμεν, Λώλη, Σβώλου, Ραϊτσίδου, Καρύδη, Κασίμη, Λουλουδάκη, Δεδεγιάν, Μ. Κοντού, Κ. Κοντού, Καραΐσκου, Γιαταγάνα, Ζησίμου, Δημητρίου, Κουφουδάκη.
Τα αποτελέσματα
1Μετείχαν 11 αθλήτριες και έγιναν δύο σειρές, από τις οποίες προκρίθηκαν έξι στον τελικό: Μπεναρδή, Μπαχώμη, Καρύδη, Σβώλου, Νομίδου, Καζάκου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ελλάδα Κατηγορία:Στίβος το 1926 Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης
Ιερόθεος Ιερομόναχος
Ο ιερομόναχος Ιερόθεος ήταν λόγιος κληρικός του 13ου αιώνα. Άκμασε επί της βασιλείας του Μιχαήλ Παλαιολόγου, από τον οποίο ρίχτηκε στις φυλακές το 1278, επειδή αντιδρούσε με τις καινοτομίες των Λατίνων.
Συγγράμματα
Έγραψε πονήματα, τα οποία σώζονται στην βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου. Επίσης ο Αλλάτιος μνημονεύει έργο του Ιερόθεου με τον τίτλο «Διάγραμμα περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος».
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Who's the boss?
Το Ποιός είναι το αφεντικό; (Who's the boss?) ήταν αμερικανική κωμική σειρά του Μάρτιν Κοάν και του Μπλέηκ Χάντερ, που προβαλόταν από το ABC από τις 20 Σεπτεμβρίου 1984 μέχρι τις 25 Απριλίου 1992. Ήταν παραγωγή της Embassy Television σε συνεργασία με τη Hunter-Cohan Productions και τη Columbia Pictures Television. Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν ο κωμικός Tόνυ Ντάνζα στο ρόλο ενός πρώην παίκτη baseball που μετακομίζει στο Κονέκτικατ μαζί με την κόρη του, που υποδύοταν η Αλύσσα Μιλάνο, για να εργαστεί ως εσόκλειστος οικονόμος μίας διαζευγμένης διευθύντριας διαφήμισης, που υποδυόταν η Judith Light. Συμμετέχουν επίσης στη σειρά ο Danny Pintauro και η Katherine Helmond.
Θεοδοσίου
Το ελληνικό επώνυμο Θεοδοσίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Who's the boss?
Στην Ελλάδα η σειρά παραμένει πολύ δημοφιλής για τους retro fans των 80s και 90s.
Κριτικές
Οι πρώτες κριτικές της σειράς ήταν χλιαρές. Ο Τζέρρυ Μπακ, που έγραφε στο Ocala Star-Banner, είχε αναφέρει πως "αν και η σειρά δεν έχει τον ίδιο αντίκτυπο με το Μπιλ Κόσμπι, δεν θεωρείται αδιάφορη". Συνέκρινε τη τηλεοπτική χημεία του Ντάνζα με την Λάιτ με αυτή των Κάθριν Χέιμπορν και Σπένσερ Τρέισυ. Το The Pittsburgh Press ανέφερε πως "η σειρά έχει μεν πανανθρώπινο θέμα αλλά είναι κάτι που χάνεται στη κωμωδία", ενώ ο Duane Dudek της Milwaukee Journal Sentinel χαρακτήρισε τη σειρά ως "μία ευχάριστη οικογενειακή κωμική σειρά με στοιχεία ρομαντικής κομεντί". Ο Τζων Τζ. Ο'Κόννορ της The New York Times εγκωμίασε τις γυναίκες της σειράς, τη Light και τη Helmond, ενώ επιβράβευσε τους μικρούς πρωταγωνιστές (Μιλάνο και Πιντώρο) και εξέφρασε την ανησυχία του για το αν ο Danza θα μπορούσε να δώσει διάρκεια ζωής στη σειρά μέσα από ένα ρόλο που δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα με το πέρασμα των επεισοδίων. Έκτοτε, οι κριτικές ήταν κατά βάση θετικές ενώ η σειρά μετατράπηκε σταδιακά ήδη σε αγαπημένη σειρά του κοινού και θεωρήθηκε διαχρονική. Στα τέλη της δεκαετίας τού 1980, η σειρά ως τυπικό οικογενειακό sitcom συναγωνιζόταν το "Παντρεμένοι με παιδιά" και το "Mama's family" σε δημοτικότητα και τηλεθεάσεις.
Βραβεία
Το Who's the Boss? ήταν υποψήφιο για περισσότερα από 40 βραβεία, μεταξύ των οποίων 10 Emmy και 5 Χρυσές Σφαίρες. Συνολικά, κέρδισε 1 Emmy και 1 Χρυσή Σφαίρα. Η Kάθριν Χέλμοντ έλαβε το 1989 Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη υποστηρική ηθοποιό σε σειρά ενώ ο Μαρκ Λεβίν βραβεύτηκε το 1989 με βραβείο Emmy σκηνοθεσίας για το επεισόδιο "Two on a Billboard." Η Aλύσσα Μιλάνο ήταν συχνά υποψήφια στα ετήσια βραβεία Young Artist Awards, κερδίζοντας συνολικά 3 βραβεία για το ρόλο της ως Samantha. Ο Danny Pintauro και Scott Bloom έλαβαν από ένα βραβείο ο καθένας τους.
Remakes
Η σειρά έβγαλε δύο σειρές-παρακλάδια, ένα το 1986 με πρωταγωνίστρια την Φραν Ντέσερ και ένα το 1989 με τους Λία Ρεμίνι,Μάικλ Λέρντ και Χάλλη Μπέρρυ. Το 1990 προβλήθηκε μία σειρά βασισμένο στο σενάριο του Who's the Boss, το "The Upper Hand" στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1998, γυρίστηκε ριμέικ της σειράς στο Μεξικό, το "Una familia con angel". Άλλες επανεκδοχές (remakes) της σειράς είναι οι σειρές : "Ein Job fürs Leben" (1992), "¿Quién es el Jefe?" (2005), "Quién manda a quién" (2006), "Madame est servie" (1987) και "Casalingo Superpiù" (1989).
Ελληνική Προβολή
Στην Ελλάδα η σειρά προβαλλόταν για πολλά χρόνια από την ΕΤ2 που αργότερα μετονομάστηκε σε ΝΕΤ. Κάποια στιγμή αγόρασε τα δικαίωματα της σειράς ο Antenna και πιο μετά το Makedonia TV.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company Κατηγορία:Sitcoms
Λάμπρος Λάμπρου (ποδοσφαιριστής)
Ο Λάμπρος Λάμπρου είναι Κύπριος διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ανόρθωση Αμμοχώστου.
Βιογραφικό
Ο Λάμπρου γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1977 και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1997 από τον Εθνικό Άχνας.Το 1998 μεταγράφηκε στην Ανόρθωση Αμμοχώστου, την αμέσως επόμενη σεζόν όμως επέστρεψε στον Εθνικό όπου έμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2006 όταν μεταγράφηκε για δεύτερη φορά στην Ανόρθωση.
Καριέρα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Άχνας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Εθνολογικό Μουσείο Θράκης
Το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης στεγάζεται σε ένα μισθωμένο μαρμάρινο Νεογοτθικό κτήριο του 1899 που ανήκει στην οικογένεια Παπαθανασίου στην Αλεξανδρούπολη, επί της 14ης Μαΐου 63. Λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2002 και είναι ένα έργο αυτοχρηματοδοτούμενο όπως συμφωνήθηκε.
Το κτήριο
Όπως μαρτυρεί η λαξευμένη χρονολογία, το σπίτι κτίστηκε το 1899 και αποτέλεσε την εξοχική κατοικία του Μιλτιάδη Αλτιναλμάζη ύστερα την μόνιμη κατοικία του Γρηγορίου Χρυσοστόμου. Στην συνέχεια κληρονομήθηκε στην Ζαφειρία Γρ. Χρυσοστόμου και αυτή την στιγμή ανήκει στα παιδιά της Μαρία και Γεώργιο Παπαθανασίου.
Εκθέματα
Η συλλογή του μουσείου αποτελείται 500 εκθέματα τα οποία βρίσκςνται στις αίθουσες του. Αποτέλεσμα της συλλογής της Αγγελικής Γιαννακίδου. Οι θεματικές ενότητες που αναπτύσσονται χρονικά καλύπτουν την εποχή από τα τέλη του 17ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού.
Το εθνολογικό και ιστορικό υλικό που εκτίθεται έχει οργανωθεί σε δύο χρονικούς άξονες:
Θρακης Κατηγορία:Αλεξανδρούπολη
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Ο Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας (ρωσικά: Никола́й II, 18 Μαΐου 1868 – 17 Ιουλίου 1918) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ-Ρομανώφ υπήρξε ο προτελευταίος αυτοκράτορας της Ρωσίας, Βασιλιάς της Πολωνίας και Μεγάλος Δούκας της Φινλανδίας. Κυβέρνησε από το 1894 μέχρι την αναγκαστική παραίτησή του από τον θρόνο το 1917 μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση. Μετά τη δεύτερη επανάσταση τον Οκτώβριο το καθεστώς έγινε σκληρότερο μαζί του και εν τέλει δολοφονήθηκε από τους Μπολσεβίκους μαζί με τη γυναίκα του, τα 5 παιδιά του και το προσωπικό της οικογένειας, στο Γεκατερίνμπουργκ της Σιβηρίας στις 17 Ιουλίου 1918. Το πλήρες όνομα του Νικολάου ήταν "Νικολάι Αλεξάντροβιτς Ρομάνοφ" (Никола́й Алекса́ндрович Рома́нов) και ο επίσημος τίτλος του ήταν "Νικόλαος Β΄, Αυτοκράτορας και Μονοκράτορας πασών των Ρωσιών". Κάποιες φορές αναφέρεται ως ο Νικόλαος ο Μάρτυρας εξαιτίας της δολοφονίας του ή και ως ο Αιματοβαμμένος Νικόλαος εξαιτίας των τραγικών γεγονότων που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ενθρόνισής του και της ακόλουθης εναντίωσης της κυβέρνησής του. Αγιοκατατάχθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία με το όνομα "Άγιος Νικόλαος ο το Πάθος Φέρων".
Οικογένεια και τα πρώτα χρόνια της ζωής του
Ο Μεγάλος Δούκας Νικόλαος Αλεξάνδροβιτς γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Αλεξάνδρου στο Τσάρσκογιε Σελό, στα περίχωρα της Αγίας Πετρούπολης, και ήταν το πρώτο παιδί και μεγαλύτερος γιος του Αλεξάνδρου Γ΄ της Ρωσίας και της Δάγμαρ της Δανίας (Μαρίας Φιόντοροβνας). Οι γονείς του πατέρα του ήταν ο Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας και η Μαρία της Έσσης-Ντάρμστατ (Μαρία Αλεξανδρόβνα). Οι γονείς της μητέρας του ήταν ο Χριστιανός Θ΄ της Δανίας και η Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ. Ο Νικόλαος Β΄ ήταν ευαίσθητο παιδί και αισθανόταν πολύ καταπτοημένος από τη δύναμη του πατέρα του, παρόλο που ταυτόχρονα τον λάτρευε. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Νικόλαος Β΄ συχνά αναφερόταν σε εκείνον στα γράμματά του και στα ημερολόγια του με νοσταλγία. Πολύ κοντινή σχέση είχε με τη μητέρα του, Μαρία Φιόντοροβνα, όπως προκύπτει μετά τη δημοσιοποίηση των γραμμάτων που αντάλλασσαν μεταξύ τους.
Ήταν πρώτος ξάδελφος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, του Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας, του Χριστιανού Ι΄ της Δανίας και του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας. Ήταν επίσης ξάδελφος του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας: είχαν συγγένεια δεύτερου (από το Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ της Πρωσίας) και τρίτου βαθμού (από τον Παύλο της Ρωσίας).
Ο Νικόλαος ερωτεύτηκε την Αλίκη της Έσσης-Ντάρμστατ (μετέπειτα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα), κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου, δεύτερης μεγαλύτερης κόρης της Βασίλισσας Βικτωρίας και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Οι γονείς του Νικόλαου δεν ενέκριναν αυτή τη σχέση, καθώς ήλπιζαν ότι ο Νικόλαος θα νυμφευόταν την Ελένη της Ορλεάνης, κόρη του Φίλιππου, Κόμη του Παρισιού. Έτσι θα σφράγιζαν τη νέα συμμαχία της Ρωσίας με τη Γαλλία. Ο Νικόλαος και η Αλίκη είχαν συγγένεια δεύτερου (από Λουδοβίκο Β΄ της Έσσης) και τρίτου βαθμού (από το Φρειδερίκο Γουλιέλμο Β΄ της Πρωσίας).
Πριν γίνει Τσάρος, ο Νικόλαος πραγματοποίησε έναν αξιοζήλευτο αριθμό ταξιδιών. Κατά τη διάρκεια ενός αξιομνημόνευτου ταξιδιού στην Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας, μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του με σπαθί, τον άφησε με μια ουλή στο μέτωπο. Η άμεση αντίδραση του ξαδέλφου του, Γεωργίου της Ελλάδος, ο οποίος απέκρουσε το δεύτερο χτύπημα με το μπαστούνι του, του έσωσε τη ζωή. Το κίνητρο του παρολίγον δολοφόνου ήταν ότι ο Νικόλαος είχε επισκεφτεί έναν πολύ άγιο ναό, στον οποίο ποτέ πριν δεν επιτρεπόταν η είσοδος σε μη πιστούς. Αυτό το συμβάν είχε μια απρόβλεπτη επίδραση στην ιστορία της Ρωσίας. Ο Νικόλαος Β΄ μίσησε την Ιαπωνία και το 1905 υποστήριξε πόλεμο εναντίον της, ο οποίος κατέληξε στην καταστροφική ναυμαχία της Τσουσίμα.
Αυτοκράτορας
Χαρακτηρισμένος ως υπερβολικά υποχωρητικός από τον σκληρό και απαιτητικό πατέρα του, ο Νικόλαος ελάχιστα προετοιμάστηκε για τον ρόλο του ως αυτοκράτορας. Ως παιδί ήταν ευγενικό και αξιαγάπητο, αλλά έδειχνε ελάχιστο ενδιαφέρον στα μαθήματά του. Ακόμα και όταν ο Τσάρος αποφάσισε να τον μυήσει στις υποθέσεις του Κράτους, βάζοντάς τον να παρακολουθήσει συνεδρίαση του Συμβουλίου του Κράτους, ο Νικόλαος μετά από είκοσι λεπτά προτίμησε να φύγει και να συναντήσει τους φίλους του. Όταν ο Αλέξανδρος Γ΄ απεβίωσε το 1894 σε ηλικία 49 ετών από νεφρική ανεπάρκεια, ο Νικόλαος αισθανόταν τόσο απροετοίμαστος για τα καθήκοντά του, που ρώτησε τον ξάδελφό του κλαίγοντας: "Τι θα απογίνω εγώ και ολόκληρη η Ρωσία;". Αποφάσισε να διατηρήσει τη συντηρητική πολιτική του πατέρα του. Και ενώ ο Αλέξανδρος Γ΄ είχε συγκεντρωθεί στον σχηματισμό μιας γενικής πολιτικής, ο Νικόλαος Β΄ ασχολήθηκε πολύ περισσότερο με διοικητικές λεπτομέρειες. Σε ένα ταξίδι του στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Νικόλαος Β΄ παρακολούθησε μια συνεδρίαση του Κοινοβουλίου και έδειξε εντυπωσιασμένος από τους μηχανισμούς της δημοκρατίας. Ωστόσο γύρισε την πλάτη του σε οποιαδήποτε ιδέα παραχώρησης δύναμης στους εκλεγμένους αντιπροσώπους στη Ρωσία. Λίγο μετά αφότου ανέβηκε στον θρόνο, δέχτηκε στα Χειμερινά Ανάκτορα μια επιτροπή από χωρικούς και εργάτες από διάφορες τοπικές οργανώσεις (ζιέμστβο) με αίτημα κάποιες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Παρόλο που η επιτροπή, πριν συναντήσει τον Τσάρο, είχε ήδη απευθυνθεί προς αυτόν σε ήπιους και νομιμόφρονες τόνους, ο Νικόλαος τους υποδέχτηκε θυμωμένος και αγνοώντας έναν σύμβουλο της αυτοκρατορικής οικογένειας, τους είπε "...μου έγινε γνωστό ότι στη διάρκεια των τελευταίων μηνών ακούστηκαν σε κάποιες συγκεντρώσεις των ζιέμστβο οι φωνές εκείνων που έλκονται από ένα χωρίς νόημα όνειρο, πως οι ζιέμστβο θα κληθούν να συμμετάσχουν στη διακυβέρνηση της χώρας. Θέλω όλοι να μάθουν ότι θα δώσω όλη μου τη δύναμη για να διατηρήσω, για το καλό όλου του έθνους, τις αρχές της απόλυτης μοναρχίας, όσο σταθερά και ισχυρά έκανε και ο πρόσφατα απολεσθείς πατέρας μου."
Επεκτατική εξωτερική πολιτική προς την Άπω Ανατολή
Παράλληλα με τις φιλειρηνικές μεθοδεύσεις του, ο Νικόλαος Β΄ συναίνεσε στη χάραξη επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής ως προς την Άπω Ανατολή (ρωσική συμμετοχή στη διανομή της Κίνας), πολιτική που έφερε τη χώρα του αντιμέτωπη με την ανερχόμενη δύναμη της Ιαπωνίας. Κατάληξη του πολύχρονου ανταγωνισμού στην περιοχή υπήρξε ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος του (1904- 5), που τελείωσε με θεαματική νίκη των Ιαπώνων και προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας. Η εθνική ταπείνωση, συνδυασμένη με τη γενικότερη δυσαρέσκεια των φιλελεύθερων πολιτικών δυνάμεων και την οικονομική εξουθένωση των λαϊκών στρωμάτων, μετουσιώθηκε σε επαναστατικό κίνημα, που κλόνισε σοβαρά τις βάσεις του τσαρικού καθεστώτος. Η πολυαίμακτη καταστολή του κινήματος εκείνου, στην οργάνωση του οποίου είχαν συμβάλει σημαντικά οι Μπολσεβίκοι του Λένιν, απλώς ανέλαβε την ήδη προδιαγεγραμμένη πορεία προς την ανατροπή της πολιτειακής και κοινωνικής τάξης στη Ρωσία.
Σχέσεις με τη Δούμα
Κάτω από την πίεση που δημιούργησε μια προσπάθεια για Επανάσταση στις 5 Αυγούστου 1905, ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ εξέδωσε ένα μανιφέστο για τη σύγκληση της Κρατικής Δούμας, η οποία αρχικά ήταν συμβουλευτικό όργανο. Η προσπάθεια αυτή για επανάσταση ήταν μια απόδειξη πως οι φιλελεύθεροι συνταγματικοί θεσμοί είχαν γίνει, σε κάποιο βαθμό, αποδεκτοί. Με αυτό τον τρόπο στις 30 Οκτωβρίου του 1905 εκδόθηκε το «Μανιφέστο του Οκτωβρίου». Στο μανιφέστο του Οκτωβρίου που ακολουθούσε, ο Τσάρος δεσμεύτηκε να δώσει βασικές πολιτικές ελευθερίες, αναγνωρίζοντας επίσης και μερικές θεμελιώδεις ατομικές ελευθερίες αλλά και ένα φιλελεύθερο εκλογικό σύστημα με ευρεία συμμετοχή στην εκλογή της Κρατικής Δούμας. Έτσι προέκυψε η νέα Βουλή, η Δούμα του 1906. Συνολικά, η Δούμα ανασυγκροτήθηκε τρεις φορές εξαιτίας των διαφορετικών απόψεων μεταξύ υπουργών και τσάρου. Έγινε επομένως κατανοητό πως ο τσάρος ήταν αποφασισμένος να διατηρήσει τη μοναρχία του, και δεν σκόπευε να προβεί σε ριζοσπαστικές ή φιλελεύθερες πολιτικές. Άρα, η εξουσία της Δούμας περιορίστηκε με πολλούς τρόπους και κατέληξε να είναι ένα ελεγχόμενο σώμα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι σχέσεις του Τσάρου με τη Δούμα να μην είναι πολύ καλές. Η Πρώτη Δούμα σχεδόν αμέσως συγκρούστηκε μαζί του. Παρόλο που ο Νικόλαος Β΄ αρχικά είχε καλές σχέσεις με τον σχετικά φιλελεύθερο πρωθυπουργό Σεργκέι Βίττε, η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα δεν τον εμπιστευόταν (διότι ξεκίνησε μια έρευνα για τον Γκριγκόρυ Ρασπούτιν), και καθώς η πολιτική κατάσταση ξέφευγε, ο Νικόλαος Β΄ διέλυσε τη Δούμα. Ο Βίττε, ανίκανος να χειριστεί τα -κατά πώς φαινόταν- ανυπέρβλητα εμπόδια της μεταρρύθμισης της Ρωσίας και της μοναρχίας, έγραψε στον Νικόλαο Β΄ στις 14 Απριλίου 1906, όταν παραιτήθηκε από τη θέση του. Ωστόσο διάφοροι σύμβουλοί του είπαν, ότι δέχτηκε πιέσεις από τον Αυτοκράτορα για να παραιτηθεί. Ο Νικόλαος δε φάνηκε αχάριστος στον Βίττε και τον έκανε Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Αλέξανδρου Νιέφσκι, με διαμάντια. Γενικότερα όμως όσον αφορά την ανάμειξη του τσάρου Νικολάου Β’ στις δραστηριότητες της Δούμας, εκείνος θέσπισε συμβούλια εκλεκτόρων τα οποία ήταν υπεύθυνα να εκλεγουν τους αντιπροσώπους της Δούμας. Το σώμα όμως απαρτίζονταν από οπαδούς του Τσάρου, άρα μπορεί να γίνει αντιληπτός ο βαθμός ελέγχου της Δούμας από τον τσάρο. Η τακτική αυτή φαίνεται να επηρέασε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα καθώς οι επαναστάτες περιθωριοποιήθηκαν ή και σε άλλες περιπτώσεις εξορίστηκαν και αυξήθηκε η παρουσία ομάδων συντηρητικών. Παρόλα αυτά το γεγονός πως υπήρχε σύνταγμα και βουλή αποτέλεσε ένα βήμα προοδευτικό για την απολυταρχική Ρωσία, αφήνοντας περιθώρια για ένα μετασχηματισμό της απολυταρχίας σε φιλελεύθερη κυβέρνηση.
Η ασθένεια του Τσάρεβιτς Αλέξιου
Ένα ζήτημα που περιέπλεξε ακόμα περισσότερο τις εσωτερικές υποθέσεις, ήταν αυτό της διαδοχής. Η Αλεξάνδρα γέννησε τέσσερις κόρες, την Όλγα (1895), την Τατιάνα (1897), τη Μαρία (1899) και την Αναστασία (1901), πριν γεννήσει τον υιό Αλέξιο στις 12 Αυγούστου 1904. Ο νεαρός κληρονόμος έπασχε από αιμορροφιλία, μια κληρονομική ασθένεια που προκαλεί αδυναμία πήξης του αίματος σε περιπτώσεις αιμορραγίας, η οποία εκείνη την εποχή ήταν ανίατη και συνήθως οδηγούσε σε πρόωρο θάνατο. Ως εγγονή της βασίλισσας Βικτωρίας, η Αλεξάνδρα έφερε τα ίδια γονίδια αιμορροφιλίας, που προκάλεσαν την πάθηση σε κάποιους από τους μεγάλους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης, όπως τον ισπανικό και τον πρωσικό. Έτσι η αιμορροφιλία ονομάστηκε «βασιλική ασθένεια» και η Αλεξάνδρα την κληροδότησε στον γιο της. Καθώς όλες οι κόρες της Αλεξάνδρας και του Νικολάου βρήκαν πρόωρο θάνατο στο Γεκατερίνμπουργκ το 1918, δεν είναι γνωστό κατά πόσον κάποια από αυτές ήταν φορέας της ασθένειας.
Εξαιτίας της εύθραυστης κατάστασης στην οποία βρισκόταν η μοναρχία εκείνον τον καιρό, ο Νικόλαος Β΄ και η Αλεξάνδρα επέλεξαν να μην πληροφορήσουν κανέναν εκτός της βασιλικής οικίας για την ασθένεια. Και πράγματι υπήρχαν πολλοί, ακόμη και μέσα στην οικία, που δεν γνώριζαν την ακριβή φύση της ασθένειας του μικρού Τσάρεβιτς. Γνώριζαν ωστόσο ότι υπέφερε από κάποια σοβαρή ασθένεια.
Αρχικά η Αλεξάνδρα απευθύνθηκε σε Ρώσους γιατρούς και φαρμακοποιούς για να θεραπεύσουν τον Αλέξιο: ωστόσο, οι θεραπείες σε γενικές γραμμές απέτυχαν και η Αλεξάνδρα άρχισε να στρέφεται σε μυστικιστές και όσιους. Ένας από αυτούς, ο Γκριγκόρυ Ρασπούτιν, φάνηκε να έχει κάποια επιτυχία.
Ως μονάρχης (και πατέρας τεσσάρων κορών μέχρι τη γέννηση του Τσάρεβιτς το 1904) μέχρι το 1905, ο Νικόλαος Β΄ είχε την απόλυτη δύναμη να τροποποιήσει το νόμο του αυτοκράτορα Παύλου για τη διαδοχή στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ώστε οι κόρες του να μπορούν να τον διαδεχτούν στον θρόνο. Του έλειπε ωστόσο η θέληση να το πράξει. Ο νόμος του τσάρου Παύλου είχε εισαχθεί μετά τον θάνατο της μητέρας του, Αικατερίνης Β΄, περισσότερο ως εκδίκηση προς αυτήν. Αυτοί οι νόμοι εμπόδιζαν μια γυναίκα να γίνει μονάρχης της Ρωσίας εκτός και αν όλοι οι άρρενες διάδοχοι εξέλειπαν. Δεδομένης της ευαίσθητης υγείας του Τσάρεβιτς και της απόλυτης δύναμης του Τσάρου, είναι περίεργο που ο νόμος δεν άλλαξε.
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ως επακόλουθο της δολοφονίας του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1914, από τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ, μέλος του Σερβικού εθνικού μετώπου γνωστό ως Μαύρο Χέρι, ο Νικόλαος Β΄ ταλαντεύτηκε ως προς τη στάση που έπρεπε να κρατήσει η Ρωσία. Οι ανερχόμενες ιδέες του Πανσλαβισμού είχαν οδηγήσει τη Ρωσία να θεσπίσει συμφωνίες προστασίας της Σερβίας. Ο Νικόλαος δε θέλησε ούτε να παραδώσει τη Σερβία στο τελεσίγραφο της Αυστροουγγαρίας, ούτε να προκαλέσει μια γενικότερη σύρραξη. Σε μια σειρά από γράμματα που αντάλλαξε με τον Γερμανό αυτοκράτορα (την αποκαλούμενη και "αλληλογραφία του Ουίλλυ (Willy) και του Νίκυ (Nicky)") και οι δύο διακήρυξαν την επιθυμία τους για ειρήνη και ο ένας προσπαθούσε να κάνει τον άλλον να υποχωρήσει. Ο Νικόλαος Β΄ πήρε αυστηρά μέτρα προς αυτήν την κατεύθυνση, διατάζοντας την κινητοποίηση του ρωσικού στρατού μόνο προς τα αυστριακά σύνορα, με την ελπίδα να αποφύγει έτσι τον πόλεμο με τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Ήταν μια παράτολμη απόφαση καθώς η Αυστρία ήταν επί χρόνια σύμμαχος της Γερμανίας. Έτσι πόλεμος με την Αυστρία σήμαινε και πόλεμο με τη Γερμανία. Φαίνεται λοιπόν πως ο Νικόλαος είχε τη δυνατότητα να αποτρέψει τον πόλεμο.
thumb|left|250px|Ο Νικόλαος Β΄ στο Τσάρσκογιε Σελό το Μάρτιο του 1917.
Οι Ρώσοι δεν είχαν κανένα πλάνο για μερική κινητοποίηση των ρωσικών στρατευμάτων, και στις 31 Ιουλίου 1914 ο Νικόλαος έκανε το μοιραίο βήμα δίνοντας την εντολή για γενική επιστράτευση. Παρόλο που οι σύμβουλοί του επέμεναν εναντίον της επιστράτευσης, εκείνος επέλεξε να τους αγνοήσει. Καθώς η Γερμανία και η Αυστροουγγαρία είχαν συνάψει αμοιβαίες αμυντικές συμφωνίες, αυτό οδήγησε σχεδόν άμεσα σε μία γερμανική επιστράτευση και ταυτόχρονη κήρυξη πολέμου, του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πόλεμος αυτός ήταν ένας μεγάλος κίνδυνος για τη σταθερότητα της δυναστείας των Ρομανώφ.
Το ξέσπασμα του πολέμου την 1η Αυγούστου 1914, βρήκε τη Ρωσία καθ' όλα απροετοίμαστη. Παρόλα αυτά διατάχθηκε μια άμεση επίθεση εναντίον της γερμανικής επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας, όπου οι Γερμανοί εκεί παρατάχθηκαν πολύ αποτελεσματικά και νίκησαν ολοκληρωτικά τα δύο ρωσικά στρατεύματα που είχαν εισβάλλει. Η Μάχη του Τάνενμπεργκ, όπου ένα ολόκληρο ρωσικό στράτευμα εξολοθρεύθηκε, έριξε μια απειλητική σκιά πάνω στο μέλλον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι αφοσιωμένοι αξιωματικοί που χάθηκαν, ήταν ακριβώς αυτοί που έπρεπε να μείνουν για να προστατέψουν τη δυναστεία. Τα ρωσικά στρατεύματα αργότερα σημείωσαν νίκες τόσο εναντίον της Αυστροουγγαρίας όσο και εναντίον των δυνάμεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ποτέ όμως δεν κατάφεραν να κάμψουν τη δύναμη του γερμανικού στρατού.
Οι δυσκολίες στη διαβίωση όλο και αυξανόταν, καθώς η κυβέρνηση δεν μπορούσε να παρέχει τον απαραίτητο εφοδιασμό και αυτό οδηγούσε σε μαζικές αναταραχές και εξεγέρσεις. Με τον Νικόλαο Β΄ να βρίσκεται μακριά στο μέτωπο και την Αλεξάνδρα να κυβερνά ουσιαστικά μαζί με τον Ρασπούτιν, η εξουσία φαινόταν έτοιμη να καταρρεύσει και η Αγία Πετρούπολη αφέθηκε στα χέρια των απεργών και των στασιαστών στρατιωτών. Παρά τις προσπάθειες του Βρετανού πρέσβη Τζορτζ Μπιουκάναν να προειδοποιήσει τον Τσάρο, ότι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ήταν επιβεβλημένες, προκειμένου να αποσοβηθεί η επανάσταση, ο Νικόλαος συνέχιζε να βρίσκεται 400 μίλια μακριά στο Μογκιλιόφ, αφήνοντας την πρωτεύουσα εκτεθειμένη σε δολοπλοκίες και εξεγέρσεις.
Αποχώρηση από τον θρόνο
thumb|right|Ο θυρεός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Τον Φεβρουάριο του 1917 στην Πετρούπολη (η πρωτεύουσα είχε πλέον μετονομαστεί), ο συνδυασμός του εξαιρετικά βαρύ χειμώνα και της έλλειψης φαγητού, οδήγησε τον κόσμο στο να σπάει βιτρίνες καταστημάτων για να προμηθευτεί τα απαραίτητα αγαθά, όπως το ψωμί. Η αστυνομία άρχισε να πυροβολεί από τις στέγες όσους υποκινούσαν εξεγέρσεις. Στις δυνάμεις στην πρωτεύουσα δεν είχε δοθεί κανένα κίνητρο και έτσι δεν είχαν κανένα καλό λόγο να είναι πιστοί στο καθεστώς. Έτσι, γεμάτοι από θυμό και επαναστατική διάθεση, πήραν το μέρος του λαού. Η τάξη διαλύθηκε και μέλη της Δούμας, προκειμένου να αποκαταστήσουν την τάξη, σχημάτισαν μία «Προσωρινή Κυβέρνηση», κίνηση που αποδείχτηκε αδύναμη να αντιστρέψει το επαναστατικό κλίμα. Στο τέλος της Φεβρουαριανής Επανάστασης του 1917, στις 2 Μαρτίου (Ιουλιανό Ημερολόγιο)/ 15 Μαρτίου (Γρηγοριανό Ημερολόγιο), ο Νικόλαος Β΄ εκδιώχθηκε από τον θρόνο. Αρχικά τη θέση του πήρε ο γιος του, αλλά επειδή σύμφωνα με τους γιατρούς ο μικρός δε θα κατάφερνε να ζήσει για πολύ μακριά από τους γονείς του, που θα βρίσκονταν στην εξορία, ο Νικόλαος Β΄ ανακάλεσε την απόφασή του. Στο μανιφέστο που εξέδωσε ονομάτιζε τον αδελφό του, Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς, ως τον επόμενο αυτοκράτορα «πασών των Ρωσιών» και προέβη στην ακόλουθη δήλωση, η οποία συγκαλύφτηκε από την Προσωρινή Κυβέρνηση: