cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάτολ Φέιτζιν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Εβραίοι σοσιαλιστές Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Αξιωματικοί του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας της Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Πολιτικοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας (1943-1989) Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 3η τάξη Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Γενικές εκλογές στη Γιούκον (2016)
Ανάμεσα στα σημαντικότερα ζητήματα που απασχόλησαν τις εκλογές ήταν η οικονομία και τα οφέλη από τον φόρο στον άνθρακα. Η κυβέρνηση της Γιούκον, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Ντάρελ Πασλόσκι, ηττήθηκε από το τρίτο κόμμα Φιλελεύθερο Κόμμα της Γιούκον με επικεφαλής την Σάντι Σίλβερ, τερματίζοντας τα 14 χρόνια της διακυβέρνησης από το Κόμμα Γιούκον. Ο πρωθυπουργός Πασλάκι έχασε την έδρα του.
Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 79,9% (18.787 ψήφοι) και ήταν η υψηλότερη στην ιστορία της Γιούκον και η μεγαλύτερη από το 1996.
Αποτελέσματα
!rowspan="2"|Κόμμα !rowspan="2"|Αρχηγός !rowspan="2"| Υποψήφιοι !colspan="4"|Έδρες !colspan="3"|Λαϊκή ψήφος !2011 ! Διάλυση κοινοβουλίου !2016 !+/- !Ψήφοι !% !% μεταβολή
Παραπομπές
2016 Γιουκον Κατηγορία:Γιούκον
Λεόν Μαρτ
Ο Λεόν Μαρτ (Léon Mart, 18 Σεπτεμβρίου 1914 – 14 Ιουλίου 1984) ήταν Λουξεμβούργιος ποδοσφαιριστής.
Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε ένα σύλλογο (ΣΣ Φόλα Ες) στην πατρίδα του ως κεντρικός επιθετικός. Αγωνίστηκε επίσης και στην Εθνική Λουξεμβούργου σε 24 αγώνες σημειώνοντας 16 γκολ. Αναγνωρίζεται ως πρώτος σκόρερ της ιστορίας της εθνικής ομάδας της χώρας. Συμμετείχε σε ένα αγώνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣ Φόλα Ες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Γέφυρα Ράμστορ
Η γέφυρα Ράμστορ (επίσημα ονομάζεται Τοξωτή Γέφυρα Ράμστορ) είναι μια τοξωτή γέφυρα, που εκτείνεται στον ποταμό Ισίμ στο Νουρ-Σουλτάν του Καζακστάν. Χτίστηκε μεταξύ 2007 και 2008 ως οδική γέφυρα που διασχίζει τον ποταμό Ισίμ.
Περισσότερες λεπτομέρειες
Το κατάστρωμα της γέφυρας Ράμστορ συγκρατείται από καλώδια, που κρέμονται από την μοναδική αψίδα της γέφυρας. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γέφυρας είχε δημιουργηθεί ένας σωρός από χώμα στον ποταμό έτσι ώστε τα τμήματα του καταστρώματος να υποστηρίζονται πάνω σε μία προσωρινή ατσάλινη κατασκευή. Η γέφυρα έχει συνολικό μήκος 180 μέτρα και ύψος 60 μέτρα. Το πρωτότυπο σχέδιο της γέφυρας έχει καταστήσει τη γέφυρα ένα δημοφιλές αξιοθέατο στην Αστάνα. Το κατάστρωμα της γέφυρας αποτελείται από 19 κομμάτια, που το καθένα έχει μήκος 10 έως 14 μέτρα. Υπάρχουν τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση για τα οχήματα πάνω στο κατάστρωμα της γέφυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Καζακστάν
Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου, γεννημένος στο Νέο Φάληρο τον Ιούνιο του 1952, είναι σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος.
Σπούδασε ζωγραφική και Ιστορία της Τέχνης στην Αθήνα (Pierce College 1970-73) και στη Ρώμη (Istituto Restauro 1975-78). Το έργο του καλλιτέχνη αποτελείται από πέντε ενότητες: τοπία, μορφές, ερωτικά, νεκρές φύσεις και συνθέσεις. Η ζωγραφική του είναι ημιπαραστατική, αλλά με ιδιαίτερη έμφαση σε επιλεγμένα ρεαλιστικά στοιχεία και με ιδιαίτερο σεβασμό στην λεπτομέρεια. Επίσης καθοριστικός στα έργα του είναι ο ρόλος του φόντου, που τις περισσότερες φορές συμπρωταγωνιστεί με τα κυρίως θέματά του.
Για το έργο του έχουν γράψει ο Ακαδημαϊκός Χρύσανθος Χρήστου, (Κατάλογος Γκαλερί Sellini,1998 και Κατάλογος Α΄Αναδρομικής Έκθεσης στην Δημ. Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης,1999), η Ιστορικός της Τέχνης και Τεχνοκριτικός Ντόρα Ηλιοπούλου Ρογκάν, (Πρόσκληση Ζυγού,1994- Κατάλογος "Τα Δυσυπόστατα", Γκαλερί της Έρσης,1996),  η Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου και Τεχνοκριτκός Αθηνά Σχινά, (Κατάλογος "Εαρινή Συμφωνία", Γκαλερί Ζυγός, 2004), η Ιστορικός της Τέχνης  Ελένη Καπλάνη-Κοκκίνη, (Κατάλογος Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης,1999)  οι Δημοσιογράφοι Τεχνοκριτικοί, Ηλιάνα Μόρτογλου, (Ριζοσπάστης, 22.04.98), Ηρώ Μαυροϊδη, (Αυγή, 22.05.94)  Δημήτρης Χαρίτος, (ΑΝΤΙ, Καλοκάιρι΄94), Αλεξάνδρα Κοροξενίδου  (Περιοδικό ARTMAGAZIN, Καλοκαίρι '94),  η Ιστορικός της Τέχνης Ήρα - Παρακευή  Παπαποστόλου (ART 22, 2018)  κ.ά,.
Θεωρείται ο θεμελιωτής της «Μεταφυσικής Ημιπαραστατικής Γραφής». Ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής Φιλοσοφίας της Αισθητικής Ίων Διαμαντόπουλος, σε σχετικό πόνημά του για τον καλλιτέχνη, τον χαρακτηριζει «Τον Μεγάλο Άγνωστο» της Νεοελληνικής Ζωγραφικής. Ομοίως, ο Άγγλος Ακαδημαϊκός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σέφηλντ, Άλαν Άντριου Μοράν, σε ανάλογη μελέτη του για το ζωγράφο, τον θεωρεί ως τον κατ' εξοχήν μεταφυσικό σύγχρονο ζωγράφο. Η ιστορικός της Τέχνης και τεχνοκριτικός Δρ. Ντόρα Ηλιοπούλου Ρογκάν υπογράφει επίσης σχετική μελέτη για τον καλλιτέχνη, με τον τίτλο «Αλέξανδρος Παπακωνσταντινου - Ο Μεταφυσικός». Ανάλογη είναι και η τοποθέτηση του Ακαδημαϊκού - Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών - Χρύσανθου Χρήστου, σε πόνημά του για το ζωγράφο. Έχει στο ενεργητικό του δεκαεπτά Ατομικές Εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και πάνω από εκατό Ομαδικές, όπου έχει συνεκθέσει με τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου.
Έργα του υπάρχουν στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, στην Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών, στην Πινακοθήκη "Αλέκος Κοντόπουλος" (Λαμία),  στην Πινακοθήκη Κυκλάδων, στην Πινακοθήκη Γ.Βογιατζόγλου, καθώς και σε άλλες Πινακοθήκες της Ελλάδας, στη Συλλογή της Εμπορικής Τράπεζας, στη Συλλογή της Γενικής Τράπεζας  και σε μεγάλες ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Πρόσφατα και μέσα στο 2023 πρωτοστάτησε στην δημιουργία του Διεθνούς Μαραθωνίου Κέντρου Εικαστικών Τεχνών με τη συνεργασία εικαστικών διεθνούς βεληνεκούς, όπως ο Πέτρος Ζουμπουλάκης, ο Βαγγέλης Ρήνας, ο Μανόλης Χάρος, η Αγγέλικα Κοροβέση, η Αθηνά Λατινοπούλου, κ.ά. Ζει και εργάζεται από το 2000 στην περιοχή του Μαραθώνα.
Ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου έχει αναδείξει εικαστικούς, όπως ο Κώστας Σπηλιωτόπουλος,, ο Γιάννης Στρατής, ο Βασίλης Βλάχος, η Βούλα Ασωνίτη κ.ά.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Χόλγκερ Ντάνσκε
Σύμφωνα με το θρύλο στη Δανία, ο Χόλγκερ, μετά τις μάχες που έδωσε στη Γαλλία, περπάτησε έως τη Δανία και το κάστρο Kronborg στην πόλη Helsingor. Από τότε κοιμάται εκεί, μέχρι την ημέρα που η Δανία θα βρεθεί σε κίνδυνο, και τότε θα ξυπνήσει για να βοηθήσει το λαό του. Ο θρύλος διαδόθηκε μέσα από το διήγημα του Δανού Χανς Κρίστιαν Άντερσεν "Holger Danske". Σήμερα, άγαλμα του Χόλγκερ βρίσκεται στα υπόγεια του κάστρου Kronberg.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στη Δανία (1940-1945), η μεγαλύτερη ένοπλη ομάδα της Δανικής αντίστασης έφερε το όνομα " Holger Danske".
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Δανίας
Ντάνιελ Μόργκαν
Ο Ντάνιελ Μόργκαν (30 Απριλίου 1830 – 9 Απριλίου 1865) ήταν Αυστραλός δασοφύλακας. Ο Μόργκαν έχει περιγραφεί ως «ο πιο αιμοδιψής ληστής που πήγε ποτέ στους θαμνότοπους στην Αυστραλία» και «ένας από τους πιο αποφασιστικούς και αιμοδιψείς των αποικιακών ληστών». Πολλές αφηγήσεις για τις δραστηριότητές του, ιδιαίτερα τα χρόνια μετά το θάνατό του, τονίζουν τη βαρβαρότητα και την ακανόνιστη συμπεριφορά του, αλλά ο Μόργκαν είχε πολλούς συμπαθούντες και πληροφοριοδότες στις περιοχές όπου ασκούσε τις δραστηριότητές του. Ήταν ένας έμπειρος δασοφύλακας με εξαιρετικές ικανότητες ιππασίας, ένας συνδυασμός ικανοτήτων που του επέτρεψαν να αποφύγει τη σύλληψη από τις αρχές για σημαντικό χρονικό διάστημα.
Σόλων Ράγκας
Ο Σόλων Ράγκας ήταν Έλληνας Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Άρτα και ήταν γιος του Δημητρίου Ράγκα. Σπούδασε νομικά και εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1940 φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Αρεοπαγίτη (1972). Το 1977 διορίστηκε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1979.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1981 τοποθετήθηκε υπηρεσιακός υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη προκειμένου να διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές του 1981. Στις 21 Οκτωβρίου 1981 παραιτήθηκε μαζί με όλη την κυβέρνηση Ράλλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Εισαγγελείς του Αρείου Πάγου
Σοβιετικός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς
Το βραβείο Σοβιετικός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς (ρωσικά: Футболист года в СССР) απονεμόταν στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Σοβιετικής Ένωσης από το 1964 έως το 1991. Η δημοσκόπηση διεξήχθη μεταξύ δημοσιογράφων της εβδομαδιαίας αθλητικής εφημερίδας Ποδόσφαιρο (Ποδόσφαιρο-Χόκεϊ). Κάθε χρόνο, κάθε δημοσιογράφος ονόμαζε τους καλύτερους τρεις παίκτες σύμφωνα με την γνώμη του. Στην ψηφοφορία, ο πρώτος ποδοσφαιριστής σύμφωνα με κάθε δημοσιογράφο λάμβανε τρεις πόντους, ο δεύτερος δύο πόντους και ο τρίτος ένα πόντο.
Η ιδέα για το βραβείο εμφανίστηκε αμέσως μετά από την βράβευση του Λεβ Γιασίν με την Χρυσή Μπάλα το 1963 (Χρυσή Μπάλα του 1963).
Δείτε επίσης
Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης τα περισσότερα νέα ανεξάρτητα κράτη δημιούργησαν τα δικά τους βραβεία για τον καλύτερο παίκτη της χρονιάς. Μερικές χώρες όπως η Ουκρανία, η Λευκορωσία και η Λιθουανία, ξεκίνησαν τα δικά τους βραβεία πριν την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικά βραβεία
Άντι Ρίνε
Ο Άντι Ρίνε (φιν. Antti Juhani Rinne (3 Νοεμβρίου 1962-) είναι Φινλανδός δικηγόρος και πολιτικός, αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από το 2014. Έπειτα από τις
εκλογές του 2019, ορκίστηκε ως Πρωθυπουργός της Φινλανδίας και παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία τον Δεκέμβριο του 2019. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 6 Ιουνίου 2019. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μεταξύ 2014 και 2015 και εκλέγεται βουλευτής από το 2015. Λίγο πριν την πρωθυπουργία, ήταν Πρόεδρος της Βουλής.
Ο Ρίνε σπούδασε νομικά και κατέχει πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της Ένωσης Επαγγελματιών Ιδιωτικού Τομέα (ERTO) από το 2002 ως το 2005, της Ένωσης Μισθωτών Εργαζομένων από το 2005 ως το 2010 και των Συνδικάτων Επαγγελματιών από το 2010 ως το 2014. Ο Ρίνε εξελέγη πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDP) στις 9 Μαΐου 2014.
O πρωθυπουργός παραιτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2019 έπειτα από τη διαφωνία του Κόμματος του Κέντρου (ένα από τα κόμματα που άνηκαν στον κυβερνητικό συνασπισμό) με τον τρόπο που ο Ρίνε χειρίστηκε την απεργία στα ταχυδρομεία και την απόσυρση της εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού. Ο πρόεδρος της χώρας Σάουλι Νιινίστο ζήτησε από τον Ρίνε να παραμείνει υπηρεσιακός πρωθυπουργός ως τον ορισμό αντικαταστάτη. Στις 10 Δεκεμβρίου 2019, η παραίτησή του έγινε και επισήμως δεκτή, ενώ στον πρωθυπουργικό θώκο τον αντικατέστησε η Σάνα Μαρίν, η νεότερη πρωθυπουργός στη Φινλανδία, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Φινλανδίας
Κανσού (επαρχία)
Η Κανσού (κινεζικά: 甘肃, ) είναι επαρχία στα βορειοδυτικά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το όνομα της προέρχεται από το ουϊγκουρικό κανγκ = «φαρδύς» και σου = «νερό», οι οποίες κατά προσέγγιση μεταφράζονται ως «τόπος των υδάτινων πηγών». Βρίσκεται ανάμεσα στα οροπέδια Θιβέτ και Χουανγκτού, και συνορεύει με τη Μογγολία, τις αυτόνομες περιφέρειες Εσωτερική Μογγολία και Νινγκσιά στα βόρεια, την αυτόνομη περιφέρεια Σιντζιάνγκ και την επαρχία Τσινγκχάι στα δυτικά, την επαρχία Σετσουάν στο νότο, και την επαρχία Σαανξί στα ανατολικά. Ο Κίτρινος Ποταμός περνάει μέσα από το νότιο τμήμα της επαρχίας.
Καταλαμβάνει έκταση 454.000 τετρ. χιλιομέτρων και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 25.575.254, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Λαντσόου, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της επαρχίας.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Κανσού χωρίζεται σε 14 Νομούς.
Κρίστιαν ντε λα Κάμπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τουρκικός εθνικός όρκος
Ο τουρκικός εθνικός όρκος (τουρκικά: Mîsâk-ı Millî ή Millî Misak) είναι διακήρυξη έξι σημείων που ψήφισε το τελευταίο οθωμανικό κοινοβούλιο στις αρχές του 1920, με αναφορά τις αποφάσεις της συνελεύσεων των Τούρκων εθνικιστών στο Ερζερούμ και στη Σεβάστεια. O όρκος έθεσε τα σύνορα της μελλοντικής Τουρκικής Δημοκρατίας, στη βάση των πρόσφατων συνόρων της, ηττημένης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, «τις περιοχές του Κιρκούκ, της Θεσσαλονίκης, του Χαλεπίου και της Μοσούλης». Ειδικά όσον αφορά τα αραβικά εδάφη, ο Όρκος αρχικά είχε θεωρηθεί ότι κατά βάση τα απεμπολούσε, η σύγχρονη όμως έρευνα έδειξε ότι αυτό κάθε άλλο παρά ίσχυε.
Ιστορικό
Οι βασικές γραμμές του Όρκου διαμορφώθηκαν στο εθνικό Συνέδριο του Ερζερούμ (Erzurum Kongresi· 22 Ιουλίου - 7 Αυγούστου 1919) και στο αντίστοιχο της Σεβάστειας (Sivas Kongresi· 4-11 Σεπτεμβρίου 1919), του Τουρκικού Εθνικού Κινήματος και του Κεμάλ πασά. Η Οθωμανική κυβέρνηση, αποδεχόμενη το αίτημα του Συνεδρίου της Σεβάστειας έκανε εκλογές. Σε αυτές, οι οπαδοί των εθνικιστών επικράτησαν ολοκληρωτικά στην Ανατολία. Οι αντιπρόσωποί τους συναντήθηκαν στην Άγκυρα το Δεκέμβριο του 1919. Τον Ιανουάριο του 1920 έγιναν διάφορες συσκέψεις των αντιπροσώπων με τον Κεμάλ και διαμορφώθηκε ένα ψήφισμα, το οποίο στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Hüsrev Sami Bey, αντιπρόσωπο της Τραπεζούντας. Στις 12 Ιανουαρίου 1920 το Κοινοβούλιο ξεκίνησε τις εργασίες του στην οθωμανική πρωτεύουσα και υιοθέτησε άμεσα το ψήφισμα που είχε αποσταλεί, αμέσως μετά τον ορισμό των κυβερνητικών σωμάτων. Στις 28 Ιανουαρίου, σε κλειστή συνεδρίαση, έγινε αποδεκτή η «Ηθική διακήρυξη του έθνους» (Ahd-ı Millî Beyannamesi), το γνωστό Mîsâk-ı Millî. Στις 12 Φεβρουαρίου, μετά από πρόταση του Şeref Bey, αντιπροσώπου της Αδριανούπολης, αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση του κειμένου. Όπως έχει σημειωθεί από μελετητές, ήταν η πρώτη φορά που ένα επίσημο οθωμανικό έγγραφο έκανε λόγο για «μειονότητες».
Μεταξύ του κειμένου που προετοιμάστηκε στην Άγκυρα και είχε 8 σημεία και του κειμένου των 6 θέσεων που υιοθετήθηκε στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν διαφορές. Παραμένει αδιευκρίνιστος ο τρόπος που ο Όρκος έγινε αποδεκτός από τους αντιπροσώπους και δημοσιεύθηκε. Στα πρακτικά του κοινοβουλίου δεν υπάρχει κάτι διαφωτιστικό πάνω σε αυτό το ζήτημα. Υπάρχει η υποψία ότι το τελικό ψήφισμα μπορεί να μην εκφράζει το σύνολο του σώματος, αλλά μια ομάδα. Όπως είχε επισημάνει ο Βρετανός πρεσβευτής Sir Horace Rumbold, στο δημοσιευμένο κείμενο της Διακήρυξης δεν υπάρχουν υπάρχουν υπογραφές, πράγμα που ενισχύει την αμφιβολία σχετικά με τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν.
Oι αναφορές του Όρκου
Οι όροι του τουρκικού εθνικού όρκου είναι:
Αναβίωση
Αν και η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 αναιρεί τον τουρκικό εθνικό όρκο, ωστόσο η σύγχρονή εξωτερική πολιτική της Τουρκίας φαίνεται να τον αναβιώνει μαζί με τον τουρκικό εθνικισμό. Η Αλεξανδρέττα (προσαρτήθηκε με αμφισβητούμενο δημοψήφισμα το 1939) και η κατεχόμενη Κύπρος (από το 1979) ευρίσκονται εντός των ορίων του τουρκικού εθνικού όρκου, όπως και εδάφη ξένων και κυρίαρχων κρατών στα οποία επιχειρεί σήμερα η Τουρκία χωρίς τη συγκατάθεση τους (Ιράκ, Συρία). Σε ότι αφορά τα ελληνικά εδάφη, η δυτική Θράκη, τα δωδεκάνησα και ολόκληρη η Κύπρος περιλαμβάνονται στα όρια του αναβιούμενου τουρκικού εθνικού όρκου (βλέπε χάρτη). .
Χάρτες
Διάφορες εκδοχές των συνόρων της Τουρκικής Δημοκρατίας σύμφωνα με τον Όρκο
Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Τ Κατηγορία:Ιστορία της Τουρκίας
Αδελαΐδα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ
Η Αδελαΐδα (γερμ. Adelaid von Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, 3 Απριλίου 1831 - 16 Δεκεμβρίου 1909) από τον Οίκο του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ ήταν κόρη του Διαδόχου στο πριγκιπάτο του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του πρώην Βασιλιά της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Η Σοφία Αμαλία Αδελαΐδα Λουίζα Ιωάννα Λεοπολδίνα ήταν η μόνη κόρη του Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ και της Αγνής, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ.
Γεννήθηκε στο Κλάινχοϊμπαχ, κοντά στο Μίλτενμπεργκ της Βαυαρίας την Κυριακή του Πάσχα. Στα 4,5 έτη της απεβίωσε η μητέρα της και στα 7 ο πατέρας της. Αυτή και ο αδελφός της Κάρολος ανατράφηκαν από τους γονείς του πατέρα τους, τον Κάρολο Θωμά και τη Σοφία του Βίντις-Γκράετς. Ο Οίκος της, που ήταν μοργανατικός κλάδος του Οίκου των Βίττελσμπαχ, είχε ανέλθει σε πριγκιπικό Οίκο.
Ο γάμος
Παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας σε ηλικία 20 ετών, ενώ ο Βασιλιάς ήταν 49. Αυτός είχε πρώτα υπηρετήσει ως αντιβασιλέας της Πορτογαλίας κατά την ανηλικιότητα της ανιψιάς του Μαρίας Β΄, την οποία μνηστεύθηκε. Όμως το 1828 κατέλαβε τον θρόνο για τον εαυτό του. Ήταν ένθερμα συντηρητικός και θαυμαστής του Κλέμενς φον Μέττερνιχ. Ανέτρεψε το Συνταγματικό Καταστατικό που είχε γράψει ο αδελφός του Πέτρος Α΄ (πατέρας της Μαρίας Β΄) και προσπάθησε να κυβερνήσει ως απόλυτος μονάρχης. Το αποτέλεσμα ήταν οι αποκαλούμενοι Φιλελεύθεροι Πόλεμοι (1828-34), που στην πραγματικότητα ήταν ένας παρατεταμένος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των προοδευτικών συνταγματικών και των απολυταρχικών μοναρχιστών.
Ο πόλεμος έληξε με την εκθρόνιση του Μιχαήλ, που αποκήρυξε όλες τις διεκδικήσεις του στον θρόνο με αντάλλαγμα μία ετήσια σύνταξη· επειδή αποποιήθηκε τους όρους της παραίτησής του, δεν την έλαβε ποτέ. Αναγκάστηκε σε ισόβια εξορία. Ήταν το πρεσβύτερο μέλος του Οίκου του· δεν αποκαταστάθηκε ποτέ στον θρόνο του και είναι αμφισβητήσιμο αν τα δυναστικά δικαιώματα των απογόνων του μπορούν να αποκατασταθούν. Το 1837 υποστήριξε τον Κάρολο των Βουρβόνων, πρώτο Καρλιστή διεκδικητή για τον θρόνο της Ισπανίας· αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση των δικών του δικαιωμάτων στον θρόνο αυτόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Δούκισσες της Πορτογαλίας
Λίπνο (Πόβιατ Λίπνο)
Η πόλη είναι η γενέτειρα της ηθοποιού Πόλα Νέγκρι, του οικονομολόγου Λέσεκ Μπαλτσερόβιτς, του πολιτικού Γιάκοφ Μέριντορ και της νευρολόγου Μιλένα Σφιτόνσκα.
Ιστορία
Το Λίπνο χρονολογείται από τον Μεσαίωνα, όταν ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ. Το 1349 της παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης. Διοικητικά, το Λίπνο βρισκόταν στη Γη του Ντόμπζιν στο Βοεβοδάτο Ινοβρότσουαφ στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Παρά το γεγονός ότι δεν ήταν η πρωτεύουσα της Γης του Ντόμπζιν, το Λίπνο έγινε το πιο σημαντικό κέντρο της περιοχής και η έδρα του σέιμικ της.
Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, το 1807 έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 έγινε μέρος της λεγόμενης Πολωνίας του Συνεδρίου στο Ρωσικό Διαμελισμό. Πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν στις ανεπιτυχείς εξεγέρσεις του Νοεμβρίου και του Ιανουαρίου κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μετά τις οποίες το Λίπνο υπέστη σοβαρές διώξεις. Ωστόσο, οι ντόπιοι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορες οργανώσεις. Το Λίπνο έγινε και πάλι μέρος της ανεξάρτητης Πολωνίας, όταν η χώρα κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 11 Νοεμβρίου 1918, και στη συνέχεια η πολιτιστική ζωή της πόλης αναβίωσε. αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Μνημείο στους Πολωνούς στρατιώτες που έπεσαν στον [[Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος|Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο]] Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε για λίγο από τους Σοβιετικούς από τις 13 έως τις 14 Αυγούστου 1920. Στη συνέχεια, οι Σοβιετικοί λεηλάτησαν κατοικίες και καταστήματα, καθώς και το δημοτικό γραφείο και τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό. Ο εξέχων ντόπιος ακτιβιστής και οργανωτής της πολωνικής άμυνας, Γέζι Σταζίνσκι, υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια και δολοφονήθηκε. Σχεδόν οι μισοί στρατολογημένοι στις δυνάμεις ασφαλείας κατοχής ήταν ντόπιοι κομμουνιστές Εβραίοι, κυρίως φτωχοί. Οι πλούσιοι Εβραίοι και οι Ορθόδοξοι Εβραίοι δεν υποστήριξαν τους Σοβιετικούς, και αρκετοί πλούσιοι Εβραίοι ληστεύτηκαν και δολοφονήθηκαν από τους Σοβιετικούς. Το Λίπνο απελευθερώθηκε από τους Πολωνούς στις 20 Αυγούστου 1920. Ένα μνημείο για τους ντόπιους Πολωνούς στρατιώτες που έπεσαν στον πόλεμο ανεγέρθηκε το 1930.
Το 1924, ο Ζίγκμουντ Ουζαρόβιτς, πρώην Πολωνός ακτιβιστής για την ανεξαρτησία στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας, έγινε δήμαρχος της πόλης και κράτησε το αξίωμα μέχρι τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην πόλη έγινε επιδρομή από Γερμανούς στις 2 Σεπτεμβρίου 1939 και κατελήφθη στις 8 Σεπτεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Πολωνοί υπέστησαν μαζικές συλλήψεις, απελάσεις και εκτελέσεις. Μια φυλακή για Πολωνούς ιδρύθηκε στην πόλη. Τον Οκτώβριο του 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις Πολωνών δασκάλων και ιδιοκτητών γης από το Λίπνο και τα γύρω χωριά, συγκεντρώνοντάς τους με δόλο στο Λίπνο για υποτιθέμενες διασκέψεις για θέματα της πόλης. 71 δάσκαλοι και αρκετές δεκάδες ιδιοκτήτες γης συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας και ως επί το πλείστον αργότερα δολοφονήθηκαν. Επίσης 20 ιερείς συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ, όπου 13 από τους οποίους πέθαναν. Περίπου 200 Πολωνοί και Εβραίοι από το Λίπνο και τα γύρω χωριά δολοφονήθηκαν στο δάσος κοντά στο Καρνκόβο. Επόμενες μαζικές συλλήψεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν τον Απρίλιο του 1940. 10 Πολωνοί δολοφονήθηκαν σε δημόσια εκτέλεση στην πλατεία αγοράς στις 3 Νοεμβρίου 1940. Ο προπολεμικός δήμαρχος, Ζίγκμουντ Ουζαρόβιτς, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Γκρούντζιοντς το 1940 και στη συνέχεια απελάθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Νταχάου και του Μπούχενβαλντ, όπου ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τους Γερμανούς το 1942. Επιπλέον, περίπου 3.300 Πολωνοί εκδιώχθηκαν από το Πόβιατ Λίπνο και οι Εβραίοι απελάθηκαν στα ναζιστικά γκέτο, ωστόσο οι Πολωνοί κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα υπόγειο κίνημα αντίστασης. Το 1939, οι Γερμανοί κατέστρεψαν το πολωνικό μνημείο από το 1930, το οποίο ξαναχτίστηκε το 1992.
Νικόλαος Α΄ του Σαιντ-Ομέρ
Ο Νικόλαος Α΄ του Σαιντ-Ομέρ (γαλλ. Nicolás de Saint-Omer, απεβ. το 1212/14 ή μετά το 1217) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν ιππότης, που μετά την Δ΄ Σταυροφορία έγινε κύριος των Θεσπιών στη Θήβα, φέουδου που ανήκε στο δουκάτο των Αθηνών.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Γουλιέλμου Δ΄, κυρίου του Σαιντ-Ομέρ, και της Ίντα των Αβέν, κόρης του Νικολάου, κυρίου του Αβέν.
Ο αδελφός τής Ίντα είχε λάβει μέρος στη Δ΄ Σταυροφορία (1203-04) και ακολούθησε τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό στην επακόλουθη κατάληψη και διανομή της Ελλάδας. Αμοίφθηκε με κτήσεις στην Εύβοια, αλλά απεβίωσε σύντομα, το 1204/05. Ο Νικόλαος έμεινε στην πατρίδα του ως περίπου το 1209, οπότε, μαζί με τον τρίτο αδελφό του Ιάκωβο, ήλθαν οι δύο τους στην Ελλάδα και έλαβαν ένα φέουδο στο «Ερημόκαστρο», τις αρχαίες Θεσπιές της Βοιωτίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φίλιπ φαν Τριχτ, πιθανότατα το φέουδο αυτό αποτελούσε μέρος των εκτάσεων των Ναϊτών ιπποτών που κατείσχε περί το 1209 ο Ερρίκος της Φλάνδρας, λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Το 1210, το όνομά του αναφέρεται μεταξύ των βαρόνων που υπέγραψαν το κονκορδάτο με την Λατινική Εκκλησία στην δεύτερη σύνοδο της Ραβέννικα.
Το έτος του θανάτου του Νικολάου είναι άγνωστο. Παραδοσιακά τοποθετείται το 1212 ή το 1214, αλλά ο φαν Τριχτ θεωρεί, ότι νυμφεύτηκε μετά το 1217, άρα απεβίωσε μερικά έτη κατόπιν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα των Άρπαντ, κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και ήδη χήρα δις: του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και του Βονιφάτιου Μομφερρατικού. Ο ιστορικός Φίλιπ φαν Τριχτ εκτιμά, ότι ο γάμος έγινε μετά το 1217. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ Κατηγορία:Ιστορία της Βοιωτίας Κατηγορία:Ευγενείς του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:13ος αιώνας στην Ευρώπη Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Γκαουντεμούντα της Λιθουανίας
Η Γκαουντεμούντα/Γκαουντιμαντέ, λιθουαν. Gaudemunda Lietuvos, που βαπτίστηκε Σοφία, (π. 1260 - 1288/1313) ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Τραϊντένις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας (π.1270-82). Τον Τραϊντένις διαδέχθηκε ο Νταουμάντας και μετά ο Οίκος των Γκεντιμινιδών. Δεν γνωρίζουμε πώς συνδέονται οι ηγεμόνες αυτοί.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1279 τον Μπολέσλαφ Β΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Εθνική Ανώτατη Σχολή Τηλεπικοινωνιών
Το 1991, η Télécom Paris και το EPFL ίδρυσαν ένα σχολείο με το όνομα Eurécom που βρίσκεται στη Σοφία-Αντίπολη. Οι φοιτητές μπορούν να γίνουν δεκτοί είτε στο Palaiseau είτε στη Sophia-Antipolis.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκραντ εκόλ Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης «Αργύρης Εφταλιώτης»
H Δημόσιας Ιστορικής Βιβλιοθήκης Μηθύμνης «Αργύρης Εφταλιώτης», ιδρύθηκε το 1859 με την επωνυμία  "Εν Μεθύμνῃ Βιβλιοθήκης τῆς τῶν Μουσῶν Ἀδελφότητος". Με την επέτειο των 150 χρόνων της Βιβλιοθήκης προστέθηκε το όνομα του Αργύρη Εφταλιώτη στην επωνυμία της.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη είναι κτισμένη σύμφωνα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική στο ιστορικό κέντρο του οικισμού  της Μήθυμνας. Οι όροφοί είναι επενδυμένοι εξωτερικά με ξύλο κόκκινο της Βενετίας.
Ψηφιακός Ηρόδοτος
Σημαντικός σταθμός στην ιστορία της Βιβλιοθήκης είναι η συμμετοχή της στο Σχέδιο "Ψηφιακός Ηρόδοτος " με συνεργασία Ελλάδα-Κύπρος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Μυτιλήνης με σκοπό τη διάσωση και την ανάδειξη του Ιστορικού Αρχείου.
Στο πλαίσιο του Σχεδίου "Ψηφιακός Ηρόδοτος", η βιβλιοθήκη ψηφιοποίησε εφημερίδες και περιοδικά της Λέσβου και της Μικράς Ασίας, αντικείμενα της οικογένειας Εφταλιώτη, τα γυαλιά του Στρατή Μυριβήλη, παλιά βιβλία, αρχεία, το αρχείο του Αργύρη Εφταλιώτη, Κατασκευάστηκε επίσης την ιστοσελίδα της  βιβλιοθήκης και τοποθέτησε υπερσύχρονος ηλεκτρονικός εξοπλισμός.
Καρλ Σολομόν
Ο Καρλ Σολομόν (30 Μαρτίου 1928 - 26 Φεβρουαρίου 1993) ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι η «Έκθεση από το Άσυλο: Ύστερες σκέψεις ενός Ασθενούς».
Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης «Αργύρης Εφταλιώτης»
Ψηφιακός Ηρόδοτος
Ο Ψηφιακός Ηρόδοτος αποτελεί σημαντική καινοτομία για τη βιβλιοθήκη και λειτούργει ως  αποθετήριο γνώσεις. Οι χρήστες σε συνεργασία με τη βιβλιοθήκη έχουν την ευκαιρία να εμπλουτίσουν το ψηφιοποιημένο υλικό με  προσθήκη νέων στοιχείων στη συλλογή (γεγονότα, μαρτυρίες, παλιές φωτογραφίες, κτλ...) και δημιουργούν με τον τρόπο αυτό  μια μοναδική "τράπεζα μνήμης" της ελληνικής και ξένης ιστορίας της χώρας.
Καρλ Σολομόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης «Αργύρης Εφταλιώτης»
Συλλογές
Ο ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΗΡΟΔΟΤΟΣ περιέχει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μήθυμνα Λέσβου Κατηγορία: Μήθυμνα Λέσβου
Ουρλιαχτό
Το Ουρλιαχτό (αγγλ. The Howl) είναι το διασημότερο ποίημα του αμερικανού συγγραφέα Άλλεν Γκίνσμπεργκ. Έκανε πρεμιέρα στις 7 Οκτωβρίου του 1955 στην Σιξ Γκαλερί στο Σαν Φρανσίσκο και είναι αφιερωμένο στον φίλο του Γκίνσμπεργ, τον Καρλ Σολομόν, τον οποίο είχε γνωρίσει σε ψυχιατρική κλινική. Θεωρείται το κατ'εξοχήν ποιητικό έργο της Γενιάς Μπιτ.
Κατηγορία:Γενιά Μπητ Κατηγορία:Ποιήματα Κατηγορία:Αμερικανική λογοτεχνία Κατηγορία:20ός αιώνας στη λογοτεχνία
Hero of the Day
To "Hero of the Day" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον έκτο δίσκο τους, Load (1996). Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και σε single, το δεύτερο από τον παραπάνω δίσκο. Το single σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 1 των αμερικανικών Mainstream Rock του Billboard. Επίσης, έφτασε στο νούμερο 2 των αυστραλιανών charts, στο νούμερο 3 των φινλανδικών και στο νούμερο 8 των ισπανικών. Στο Billboard Hot 100, έφτασε έως και το νούμερο 60.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1996 Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Russia-24
Το Russia-24 (Россия-24) είναι κρατικό ρωσόφωνο κανάλι ειδήσεων από τη Ρωσία. Καλύπτει τα σημαντικότερα εθνικά και διεθνή γεγονότα ενώ εστιάζει και σε εγχώρια ζητήματα. Ανήκει στην Πανρωσική Κρατική Εταιρεία Τηλεοπτικών και Ραδιοφωνικών Μεταδόσεων.
Η εκπομπή ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2007 στη Ρωσία, στις 7 Φεβρουαρίου στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 19 Μαΐου 2008 στη Σερβία και στις 9 Οκτωβρίου 2008 στο Κιργιστάν. Το ΒΓΤΡΚ Κριμαία άρχισε να εκπέμπει στις 10 Μαρτίου 2014.
Διευθυντής ειδήσεων του καναλιού από το 2012 είναι ο Εβγκένι Μπεκάσοφ.
Το κανάλι φιλοδοξεί να δώσει ευρύ και αμερόληπτο περίγραμμα της ζωής σε όλες της περιοχές της Ρωσίας από τον Ευρωπαϊκό θύλακα του Καλίνινγκραντ μέχρι το Βλαδιβοστόκ στην Άπω Ανατολή.
Το κανάλι ονομαζόταν Vesti μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2010, όταν ο δημόσιος φορέας VGTRK αναδιοργάνωσε τα κανάλια του.
Το κανάλι έχει απαγορευτεί στην Ουκρανία και τη Μολδαβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2006 Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία
Παγκόσμιο Ημερολόγιο
Το Παγκόσμιο Ημερολόγιο είναι μια προτεινόμενη μεταρρύθμιση του Γρηγοριανού ημερολογίου που δημιουργήθηκε από την Ελίζαμπεθ Άκελις στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκη το 1930.
Χαρακτηριστικά
Κάθε τρίμηνο ξεκινά την Κυριακή και τελειώνει το Σάββατο. Τα τέταρτα είναι ίδια: το καθένα έχει ακριβώς 91 ημέρες, 13 εβδομάδες ή 3 μήνες. Οι τρεις μήνες σε κάθε τρίμηνο έχουν 31, 30 και 30 ημέρες αντίστοιχα. Κάθε τρίμηνο ξεκινά με τους μήνες των 31 ημερών του Ιανουαρίου, Απριλίου, Ιουλίου ή Οκτωβρίου.
Το Παγκόσμιο Ημερολόγιο έχει επίσης τις ακόλουθες δύο επιπλέον ημέρες για να διατηρήσει τις ίδιες ημέρες του νέου έτους με το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Η τελευταία ημέρα του έτους μετά το Σάββατο 30 Δεκεμβρίου. Αυτή η επιπλέον ημέρα φέρει την ημερομηνία "W" και ονομάζεται "Παγκόσμια ημέρα", μια παγκόσμια αργία στο τέλος του έτους. Ακολουθεί η Κυριακή, 1 Ιανουαρίου του νέου έτους. Αυτή η ημέρα προστίθεται ομοίως στο τέλος του δεύτερου τριμήνου σε δίσεκτα έτη. Έχει επίσης ημερομηνία "W" και ονομάζεται ημέρα δίσεκτου έτους. Ακολουθεί η Κυριακή, 1 Ιουλίου εντός του ίδιου έτους.
Το Παγκόσμιο Ημερολόγιο αντιμετωπίζει την Παγκόσμια Ημέρα και την Ημέρα του δίσεκτου έτους ως περίοδο αναμονής 24 ωρών προτού συνεχίσει ξανά το ημερολόγιο. Αυτές οι ημέρες αντιμετωπίζονται ως διακοπές.
Επειδή οποιαδήποτε ακολουθία τριών μηνών επαναλαμβάνεται με την ίδια διάταξη ημερών, το Παγκόσμιο Ημερολόγιο μπορεί να εκφραστεί συνοπτικά:
Ιστορικό
Το Παγκόσμιο Ημερολόγιο έχει τις ρίζες του στο προτεινόμενο ημερολόγιο του Ηγούμενου Marco Mastrofini, μια πρόταση για μεταρρύθμιση του Γρηγοριανού ημερολογιακού έτους έτσι ώστε να ξεκινά πάντα την Κυριακή, 1 Ιανουαρίου, και θα περιέχει ίσα τέταρτα των 91 ημερών το καθένα. Η 365η ημέρα του ηλιακού κύκλου θα ήταν το τέλος του έτους, και  ημέρα διακοπών. Στα δίσεκτα έτη, ακολουθεί μια δεύτερη «ημέρα παρεμβολής» που ακολουθεί το Σάββατο, 30 Ιουνίου.
Η Elisabeth Achelis ίδρυσε τον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Ημερολογίου (TWCA) το 1930 με στόχο την υιοθέτηση του Παγκόσμιου Ημερολογίου παγκοσμίως. Λειτουργούσε για τα περισσότερα από τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια ως The World Calendar Association, Inc. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, η υποστήριξη για την ιδέα αυξήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών, ο πρόδρομος των Ηνωμένων Εθνών. η Αχέλης ξεκίνησε το Journal of Calendar Reform το 1931, δημοσιεύοντάς το για είκοσι πέντε χρόνια, και έγραψε πέντε βιβλία σχετικά με την έννοια του ημερολογίου.
Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αχέλης ζήτησε παγκόσμια υποστήριξη για το Παγκόσμιο Ημερολόγιο. Καθώς το κίνημα κέρδισε διεθνή αναγνώριση με νομοθεσία που εισήχθη στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, εν αναμονή διεθνών αποφάσεων, η Αχέλης δέχτηκε συμβουλές ότι τα Ηνωμένα Έθνη ήταν το κατάλληλο όργανο για να ενεργήσει για τη μεταρρύθμιση ημερολογίου. Στα Ηνωμένα Έθνη το 1955, οι Ηνωμένες Πολιτείες καθυστέρησαν σημαντικά την καθολική υιοθέτηση, εγκαταλείποντας την υποστήριξη "εκτός εάν μια τέτοια μεταρρύθμιση ευνοήθηκε από τη σημαντική πλειοψηφία των πολιτών των Ηνωμένων Πολιτειών που ενεργούσαν μέσω των εκπροσώπων τους στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών." Επίσης, η Αχέλης έγραψε το 1955 (JCR τόμος 25, σελ. 169), «Ενώ οι Συνεργάτες και οι Επιτροπές έχουν περάσει τα χρόνια και εξακολουθούν να είναι σε θέση να προσεγγίσουν όλους τους κλάδους των κυβερνήσεών τους, η Ενσωματωμένη (Διεθνής) Ένωση εμποδίστηκε να ζητήσει νομοθεσία στο Ηνωμένες Πολιτείες, για να μην χάσει το καθεστώς απαλλαγής από το φόρο. Εξαιτίας αυτού, δεν μου επιτρέπεται να κάνω στη χώρα μου αυτό που έχω παροτρύνει όλους τους άλλους Συνεργάτες να κάνουν στη δική τους."
Μέχρι το 1956, διέλυσε την ένωση The World Calendar Association, Incorporated. Συνέχισε ως Διεθνής Παγκόσμιος Ημερολογιακός Σύλλογος μέχρι το υπόλοιπο του αιώνα με αρκετούς διευθυντές, συμπεριλαμβανομένης της Molly E. Kalkstein, που σχετίζεται με την Achelis, και παρείχε τον πρώτο επίσημο ιστότοπο του Συλλόγου κατά τη διάρκεια της θητείας της 2000-2004. Ο Σύνδεσμος αναδιοργανώθηκε το 2005 ως The World Calendar Association, International. Τελευταία φορά ήταν ενεργός το έτος 2013 με σκοπό την υιοθέτηση του Παγκόσμιου Ημερολογίου το έτος 2017 ή το έτος 2023. Ο τελευταίος διευθυντής του Παγκόσμιου Ημερολογιακού Συλλόγου ήταν ο Wayne Edward Richardson του Ellinwood, Kansas.
Θρησκευτικές αντιρρήσεις
Οι κύριοι αντίπαλοι του Παγκόσμιου Ημερολογίου τον 20ο αιώνα ήταν ηγέτες θρησκειών που λατρεύουν σύμφωνα με έναν κύκλο επτά ημερών. Για τους Εβραίους, τους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους, συγκεκριμένες ημέρες λατρείας είναι αρχαία και θεμελιώδη στοιχεία της πίστης τους.
Οι Εβραίοι τηρούν το Σάββατο ως «Shabbat», βάσει της εντολής του του Μωσαϊκού Νόμου να «Θυμηθείτε την ημέρα του Σαββάτου, για να τη διατηρήσετε ιερή» (Έξοδος 20: 8). Οι Χριστιανοί λατρεύουν την Κυριακή, την Ημέρα του Κυρίου, στην οποία πιστεύουν ότι ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς. Οι Μουσουλμάνοι εκτελούν την προσευχή "jumu'ah" στα Τζαμιά τις Παρασκευές, την ημέρα που πιστεύουν ότι δημιουργήθηκε ο Αδάμ. Ομοίως, οι Αντβεντιστές της έβδομης μέρας απαιτείται να λατρεύουν κάθε Σάββατο.
Οι οπαδοί αυτών των θρησκειών αντιτίθενται στο ότι οι παρενθετικές ημέρες μετρώνται εκτός της συνηθισμένης εβδομάδας επτά ημερών και διαταράσσουν τον παραδοσιακό εβδομαδιαίο κύκλο. Μια εβδομάδα με μια Παγκόσμια Ημέρα θα ήταν οκτώ ημέρες. Οι οπαδοί αυτών των θρησκειών επιμένουν ότι θα πρέπει να συνεχίσουν να τηρούν τις διακοπές τους κάθε έβδομη ημέρα, προκαλώντας τις ημέρες λατρείας να παρασύρονται κατά μία ημέρα κάθε χρόνο (δύο σε ένα δίσεκτο έτος), σε σχέση με την εβδομάδα του Παγκόσμιου Ημερολογίου. Η ημέρα ανάπαυσης τότε δεν συμπίπτει πλέον με το Σαββατοκύριακο.
Επίσης η εφαρμογή του Παγκόσμιου ημερολογίου είναι δύσκολη γιατί όλες τις γιορτές πρέπει να γίνουν σταθερές ως προς την ημέρα της εβδομάδας και την ημερομηνία, ενώ σήμερα ορισμένες είναι κινητές όπως το Πάσχα. Έτσι προσκρούει στα εορτολόγια των θρησκειών και στον καθορισμό του εβραϊκού και του χριστιανικού Πάσχα.
Αυτές οι ανησυχίες έπαιξαν ρόλο στην απόφαση της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, στα Ηνωμένα Έθνη, το 1955, να μην προτείνει περαιτέρω μελέτη.
Οι υποστηρικτές του Παγκόσμιου Ημερολογίου δεν αρνούνται ότι το σύστημά τους έρχεται σε αντίθεση με τις παραδόσεις ενός σημαντικού μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά υποστηρίζουν ότι οι παγκόσμιες ημέρες και οι ημέρες δίσεκτου έτους μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «διπλές» διακοπές από εκείνους που επιθυμούν να διατηρήσουν την ακολουθία των επτά ημερών.
ISO 8601
Το Παγκόσμιο Ημερολόγιο, σε αντίθεση με ορισμένες άλλες προτάσεις, δεν είναι συμβατό με το διεθνές πρότυπο ISO 8601, το οποίο βασίζεται, αλλά διαφέρει από, το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Διαφέρουν ως προς την πρώτη εβδομάδα της εβδομάδας (Κυριακή έναντι Δευτέρας) και το ISO 8601 δεν υποστηρίζει παρενθετικές ημερομηνίες (π.χ. στη σημειογραφία). Το Παγκόσμιο Ημερολόγιο, ωστόσο, τροποποιεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο λιγότερο από άλλες προτάσεις μεταρρύθμισης του ημερολογίου για να επιτύχει τις περιζήτητες βελτιώσεις ενός απλούστερου και διαρκούς ημερολογίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:1930
Survivor Ελλάδας (2017)
Το Survivor 2017 ήταν η 5η σεζόν της ελληνικής έκδοσης του ριάλιτι σόου επιβίωσης, Survivor. Το παιχνίδι έκανε πρεμιέρα στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ στις 13 Φεβρουαρίου 2017 στην Ελλάδα, και την ίδια μέρα στην Κύπρο, στον τηλεοπτικό σταθμό SIGMA. Στην πέμπτη, ή πρώτη, όσον αφορά τη προβολή του στο ΣΚΑΪ, σεζόν (όπως και στη έκτη σεζόν το 2018, και στη έβδομη σεζόν το 2019), παρουσιαστής ήταν ο Σάκης Τανιμανίδης.
Σε δύο επεισόδια (38 και 39), παρουσιαστής ήταν ο Τούρκος παραγωγός του παιχνιδιού, Ατζούν Ιλίτζαλι, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του Σάκη Τανιμανίδη στην Ελλάδα (ώστε να πάρει μέρος σε γυρίσματα χορηγού του). Μάλιστα υπήρξε ιδέα και για δημιουργία παιδικού Survivor. Στα επεισόδια 59 και 60, πραγματοποιήθηκαν αγώνες μεταξύ της τουρκικής και ελληνικής ομάδας του παιχνιδιού. Επιπλέον, στις 18 Ιουνίου 2017 προβλήθηκε το πρώτο νυχτερινό αγώνισμα. Από το επεισόδιο 78 και μετά, τα αγωνίσματα έγιναν ατομικά, αντί για ομαδικά. Νικητής του παιχνιδιού ήταν ο Γιώργος Αγγελόπουλος (ή Ντάνος) με έπαθλο 100.000 ευρώ.
Περιγραφή
Δώδεκα μη διάσημα και δώδεκα γνωστά πρόσωπα στην Ελλάδα, καλούνται να επιβιώσουν στη Δομινικανή Δημοκρατία για μερικούς μήνες, έχοντας στις αποσκευές τους μόνο τα απαραίτητα. Κάθε Δευτέρα, τους δίνεται προμήθεια φαγητού, που καλύπτει ελάχιστες βασικές ανάγκες, καθώς και διαρκής άφθονη προμήθεια νερού. Οι παίκτες συμμετέχουν σε αθλήματα με τρεις, διαφορετικούς κάθε φορά, σκοπούς: το αγώνισμα φαγητού (με έπαθλο έξτρα φαγητό για τον νικητή), το αγώνισμα επικοινωνίας (με έπαθλο την επικοινωνία με οικεία πρόσωπα εκτός παιχνιδιού) και το αγώνισμα ασυλίας (όπου οι ηττημένοι επιλέγουν ποιο άτομο από την ομάδα τους θέλουν να αποχωρήσει).
Μέσα στην εβδομάδα, οι παίκτες παίζουν μεταξύ τους ένα παιχνίδι ψυχαγωγίας, αλλά και επάθλου για τον νικητή. Επίσης, λίγο πριν την τελική ευθεία, έγινε ένα πάρτυ ένωσης για τις δύο ομάδες, ως ευκαιρία για να ξεφύγουν από τις δυσκολίες του Survivor, και μετά οι ομάδες συνενώθηκαν και οι παίκτες συγκατοίκησαν στην ίδια παραλία. Έγινε μία μεγάλη 24ωρη ψηφοφορία και όλοι οι παίκτες μπήκαν σε μία λίστα ανάλογα με τις θετικές ψήφους που τους έδωσε το τηλεοπτικό κοινό.
Ωστόσο, όταν έμειναν στο παιχνίδι 7 παίκτες (2 από τους διάσημους και 5 από τους μαχητές), το παιχνίδι έγινε ατομικό λόγω του τραυματισμού της Ευρυδίκης Βαλαβάνη. Έτσι, σε κάθε αγώνισμα ασυλίας οι δύο νικητές έπαιρναν ο καθένας ατομική ασυλία και πρότειναν για αποχώρηση ένα άτομο ο καθένας, ενώ οι παίκτες που είχαν χάσει ψήφιζαν για να προτείνουν έναν τρίτο παίκτη. Τελικά, έφευγε ο παίκτης που ήταν χαμηλότερα στην λίστα που είχε δημιουργηθεί από την 24ωρη ψηφοφορία που είχε προηγηθεί. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ότι το αγώνισμα ασυλίας έγινε διπλό τις 2 τελευταίες εβδομάδες, δηλαδή γίνονταν δύο αγωνίσματα ασυλίας και στο πρώτο νικούσε μόνο ένας παίκτης, ενώ στο δεύτερο γινόταν το ίδιο, μόνο που δεν αγωνιζόταν ο παίκτης που είχε ήδη νικήσει, και έτσι αυτοί οι δύο πρότειναν έναν παίκτη ο καθένας για αποχώρηση και οι υπόλοιποι παίκτες έκαναν μία ψηφοφορία για να προτείνουν έναν τρίτο παίκτη.
Υποδοχή
Καθ' όλη την διάρκεια του παιχνιδιού, προβλήθηκε μια εκπομπή σχολιασμού του Survivor στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, με παρουσιάστρια την Ελεονώρα Μελέτη και σχολιαστές διάφορους καλεσμένους από την εγχώρια showbiz και παίκτες του παιχνιδιού, που είχαν ήδη αποχωρήσει. Η εκπομπή, από το ξεκίνημα της, ονομαζόταν αρχικά Survivor Πανόραμα και μετέπειτα μετά το φινάλε του παιχνιδιού μετονομάστηκε για λίγες μέρες σε Πανόραμα, η οποία και σταμάτησε μέσα στο καλοκαίρι.
Το SURVIVOR από το ξεκίνημά του και σε ολόκληρη τη διάρκεια προβολής του, σημείωσε υψηλά ποσοστά τηλεθέασης και δέχτηκε θερμή υποδοχή από το τηλεοπτικό κοινό. Επίσης, έχουν πραγματοποιηθεί και παιδικά πάρτι με θέμα το Survivor.
Αναφορές
Κατηγορία:Survivor Ελλάδας
Ούγγροι στη Σερβία
Ο ουγγρικός πληθυσμός παρουσιάζει σταθερά πτωτική τάση από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίως λόγω των χαμηλών ποσοστών γεννήσεων και της μετανάστευσης. Το 1974 το γιουγκοσλαβικό σύνταγμα τροποποιήθηκε και έδωσε στη Βοϊβοντίνα ένα πολύ υψηλό επίπεδο αυτονομίας και τοπικοί Ούγγροι συμμετείχαν στη διοίκηση της επαρχίας τους. Οι Ούγγροι είχαν επίσης την ευκαιρία να διατηρήσουν ζωντανή την κουλτούρα και τη γλώσσα τους, είχαν δικά τους σχολεία και πολιτιστικά ιδρύματα. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, η ζωή στη Βοϊβοντίνα ήταν ειρηνική τόσο για τους Ούγγρους όσο και για τους άλλους λαούς της. Το σοσιαλιστικό καθεστώς εναντιώθηκε έντονα σε εθνικιστικές πολιτικές.
Όσο οι πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1990 ήταν σε εξέλιξη, οι περισσότεροι Ούγγροι υπήκοοι εγκατέλειψαν τη Βοϊβοντίνα. Ένας από τους λόγους αυτής της μετανάστευσης ήταν η καταστροφή της τοπικής οικονομίας και η αδυναμία για εξεύρεση απασχόλησης, γεγονός που ήταν και ο λόγος για τον οποίο πολλοί Σέρβοι, καθώς και άλλοι, μετανάστευσαν επίσης από τη Βοϊβοντίνα. Παρόλο που η επαρχία ήταν ειρηνική και ήρεμη σε σύγκριση με άλλα μέρη της Γιουγκοσλαβίας, ορισμένοι Ούγγροι αισθάνθηκαν απειλούμενοι, ειδικά επειδή η Βοϊβοντίνα ήταν κοντά στις πρώτες γραμμές κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κροατίας. Με τη μετανάστευση των Ούγγρων από τη Βοϊβοντίνα, ένα μέρος των πρώην κατοικιών τους χρησιμοποιήθηκε για την επανεγκατάσταση προσφύγων από άλλα μέρη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Αυτό δημιούργησε μια αλλαγή της εθνοτικής δομής σε ορισμένα μέρη της περιοχής. Ο ουγγρικός πληθυσμός μειώθηκε από 340.946 (16,9%) το 1991 σε 290.207 (14,28%) το 2002. Τα τελευταία χρόνια (κυρίως το 2004 και το 2005) ορισμένα μέλη της ουγγρικής εθνικής κοινότητας έγιναν μερικές φορές στόχοι Σέρβων εθνικιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Σερβίας Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ουγγαρίας
Στεφανία του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Η Στεφανία (γερμ. Stephanie, 15 Ιουλίου 1837 - 17 Ιουλίου 1859) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του πρίγκιπα του Χοεντσόλλερν και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Η Στεφανία Ιωσηφίνα Φρειδερίκη Βιλελμίνη Αντωνία ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Καρόλου του Μπάντεν. Αδέλφια της ήταν ο Λεοπόλδος, ο Κάρολος Α΄ της Ρουμανίας, η Μαρία, μητέρα του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου, κ.ά.
Παντρεύτηκε τον Πέτρο Ε΄ της Πορτογαλίας δι' αντιπροσώπου στον Καθεδρικό της Αγίας Χεδβίγης στο Βερολίνο στις 29 Απριλίου 1858, όπου ο Λεοπόλδος στεκόταν στη θέση του γαμπρού. Έπειτα από 19 ημέρες παντρεύτηκε προσωπικά στον Ναό του Αγίου Δομίνικου στη Λισαβόνα. Ο γαμπρός και η νύφη ήταν σχεδόν 21 ετών. Η Στεφανία έγινε δεκτή με μεγάλη πολυτέλεια· έγραψε στο σπίτι της, ότι οι Πορτογάλοι αντιλαμβάνονται την πολυτέλεια καλύτερα από την αξιοπρέπεια. Πάντως ασθένησε από διφθερίτιδα και απεβίωσε το επόμενο έτος στη Λισαβόνα, σε ηλικία 22 ετών. Κατά τη σύντομη περίοδο ως βασίλισσα άφησε καλό όνομα λόγω των πρωτοβουλιών της για την ίδρυση νοσοκομείων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1858 τον Πέτρο Ε΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Μαρί Σουινάρ
Η Μαρί Σουινάρ (Marie Chouinard) είναι Καναδή χορεύτρια, χορογράφος και διευθύντρια εταιρείας χορού.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1990, ιδρύει την εταιρεία «Compagnie Marie Chouinard» στο Μόντρεαλ. Το 1993, ανέβασε μια δική της παραλλαγή της «Ιεροτελεστίας της Άνοιξης» του Ιγκόρ Στραβίνσκι. Αργότερα, χορογραφεί το 1999 τα «24 Πρελούδια του Σοπέν» (γαλλικά: «Les 24 préludes de Chopin») και το 2000 την «Κραυγή της Άνοιξης» (γαλλικά: «Sacre du printemps»). Το 2007, με ομοσπονδιακή και επαρχιακή επιχορήγηση ύψους περίπου δυο εκατομμυρίων καναδικών δολαρίων, η «Compagnie Marie Chouinard» αποκτά το κτίριο της παλιάς βιβλιοθήκης της συνοικίας Πλατώ Μον-Ρουαγιάλ ώστε να στεγαστούν οι αίθουσες χορού της εταιρείας. Παράλληλα, διετέλεσε μέλος της επιτροπής εικαστικών τεχνών της «Société des auteurs et compositeurs dramatiques Canada» (SACD) (μτφ. «Εταιρεία των δραματουργών και εικαστικών παραγωγών του Καναδά»). Το 2016, διορίστηκε, με τετραετή θητεία από το 2016 έως το 2020, διευθύντρια στον τομέα του χορού στην Μπιενάλε της Βενετίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί χορευτές Κατηγορία:Καναδοί χορογράφοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ
Ο Μπέλα, ουγγρ. Bela (άκμασε το α΄ τέταρτο του 13ου αι.) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος του 1/2 της Θήβας, ως σύζυγος της Μπόνης των Λα Ρος, αδελφής τού Γκυ Α΄ Κύρη των Αθηνών.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Νικολάου Α΄ κυρίου των Θεσπιών στη Θήβα και της Μαργαρίτας των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας. Ο πατέρας του ήλθε μετά την Δ΄ Σταυροφορία και έλαβε το φέουδο των Θεσπιών στη Βοιωτία. Nυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, χήρα του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και μετά του Βονιφάτιου Α΄ της Θεσσαλονίκης. Ο γάμος εθεωρείτο ότι έγινε π. το 1213, αλλά ο ιστορικός Φίλιπ φαν Τριχτ εκτιμά ότι έγινε μετά το 1217. Έλαβε το όνομα του πάππου του Μπέλα Γ΄ και είχε νεότερο αδελφό τον Γουλιέλμο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1240 τη Μπόνη των Λα Ρος, αδελφή του Γκυ Α΄ Κύρη των Αθηνών & Θηβών και έλαβε ως προίκα το 1/2 της Θήβας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Χοσέ Βερδού Νικολάς
Ο Χοσέ Βερδού Νικολάς (ισπανικά: José Verdú Nicolás), γνωστός και ως Τοτσέ, γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1983 στη Σαντομέρα, Μούρθια, είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής.