cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ
Προέλευση
Διοργανώσεις μεταξύ ομάδων από διαφορετικές πολιτείες υπήρχαν με διάφορες μορφές πριν από το σχηματισμό του NSL. Η εταιρία πετρελαίου Ampol χρηματοδότησε διοργανώσεις κυπέλλου σε διάφορες πολιτείες, ξεκινώντας με τη Νέα Νότια Ουαλία το 1957, με άλλες πολιτείες να ακολουθούν το παράδειγμά της. Αργότερα διεξήχθη μία εθνικού επιπέδου διοργάνωση, το AMPOL Cup, το οποίο συνεχίστηκε σε όλη τη δεκαετία του 1960. Από το 1962 μέχρι το 1968 πραγματοποιήθηκε ένα Αυστραλιανό Κύπελλο, αλλά η φιλοδοξία του να γίνει μια νοκ-άουτ διοργάνωση παρόμοια με το Κύπελλο Αγγλίας δεν εκπληρώθηκε. Στη δεκαετία του 1970 οι κορυφαίες ομάδες από τη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ αγωνίστηκαν σε μία σειρά παιχνιδιών στο τέλος της περιόδου, αλλά η διοργάνωση δεν φαινόταν να καταγράφει αρκετά την επισημότητα και τη δημοτικότητα που ήλπιζαν.
Τα σχέδια για ένα εθνικό πρωτάθλημα με εντός και εκτός έδρας αγώνες επέστρεψαν μέχρι το 1965 για να ξεκινήσουν το 1967 και ακολούθησαν παραλλαγές στο θέμα κατά τη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αλλά αντιμετώπιζαν διάφορες αντιδράσεις από ομάδες που θεωρούσαν την ιδέα αντιοικονομική, όπως και πολιτειακές ομοσπονδίες που φοβούνταν ότι θα έχαναν την εξουσία τους. Η πρόκριση της Αυστραλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 οδήγησε σε διάφορες συζητήσεις το 1975 και το 1976, με τελικά 14 ομάδες να επιλέγονται για να συμμετάσχουν στην εναρκτήρια περίοδο του εθνικού πρωταθλήματος.
Η μετάβαση από τα πολιτειακά πρωταθλήματα σε μία εθνική διοργάνωση δεν ήταν ομαλή. Η Βικτωριανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ήταν απρόθυμη για τη συμμετοχή των μεγάλων συλλόγων της και φάνηκε πως το όνειρο του Άλεξ Πόνγκρας της Σεν Τζορτζ και του Φρανκ Λόβι της Χάκοα Σίντνεϊ για μία εθνικού επιπέδου διασυλλογική διοργάνωση δεν εξελίχθηκε. Η ελάχιστα γνωστή Μούρουλμπαρκ από τα εξωτερικά ανατολικά προάστια της Μελβούρνης έσπασε το αδιέξοδο με τη συμμετοχή της στη διοργάνωση, φέρνοντας μαζί της άλλες τρεις βικτωριανές ομάδες, κάνοντας το εθνικό πρωτάθλημα πραγματικότητα.
1977–1983: Κυριαρχία Σίδνεϊ
Στις πρώτες επτά περιόδους του πρωταθλήματος κυριαρχούσαν οι ομάδες του Σίδνεϊ, με τη Σίντνεϊ Σίτι να κερδίζει τέσσερις τίτλους και μόνο η Ελλάς Αδελαΐδας μπόρεσε να αποσπάσει τον τίτλο από τη Νέα Νότια Ουαλία. Η Ελλάς Αδελαΐδας εξασφάλισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1978 μετά τη νίκη στο ντέρμπι της Αδελαϊδας εναντίον της Αντελάιντε Γιουβέντους στην τελική φάση της περιόδου. Η διοργάνωση σε αυτό το στάδιο ήταν ένα απλό πρωτάθλημα. Εκείνη την εποχή, διεξάγονταν μια σειρά τελικών στο τέλος της κανονικής περιόδου, αλλά θεωρήθηκε περισσότερο ως μια σειρά εκθέσεων παρά ως επίσημους αγώνες με σκοπό την ανακήρυξη της πρωταθλήτριας σε εθνικό επίπεδο, αν και υπάρχει κάποια σύγχυση σχετικά με αυτό το θέμα, ιδιαίτερα μεταξύ ορισμένων υποστηρικτών της Χάιντελμπεργκ που θεωρούν τον τελικό ως επίσημο αγώνα.
1984–1986: Σύστημα περιφεριών και μετατόπιση ισχύος
Η συρρίκνωση του πλήθους των ομάδων οδήγησε στη ριζοσπαστική κίνηση της εισαγωγής περισσότερων ομάδων (κυρίως από τη Βικτώρια και τη Νέα Νότια Ουαλία) και τη διάσπαση του πρωταθλήματος σε δύο περιφέρειες, με τη νικήτρια κάθε περιφέρειας να μετέχει στο τέλος του έτους σε διπλό τελικό. Για την περίοδο 1984, η «Αυστραλιανή» Περιφέρεια είχε ομάδες ανταγωνιστές από τη Νέα Νότια Ουαλία και την Πρωτεύουσα, ενώ η «Εθνική» Περιφέρεια αποτελούνταν από ομάδες της Βικτώριας, της Νότιας Αυστραλίας και του Κουίνσλαντ. Για το 1985 και το 1986 αυτό επανήλθε σε «Βόρεια» και «Νότια» Περιφέρεια. Παραδόξως, οι πιο βόρειες γεωγραφικά ομάδες της διοργάνωσης, η Μπρίσμπειν Λάιονς και η Μπρίσμπειν Σίτι ανήκαν στην τελευταία περιφέρεια.
Αυτή την περίοδο η Ελλάς Μελβούρνης έγινε η πρώτη βικτωριανή ομάδα που κέρδισε το πρωτάθλημα, ενώ ακολούθησε η Μπράνσγουικ Γιουβέντους και η Άντελαϊντ Σίτι, όλες ομάδες της νότιας περιφέρειας. Στο τέλος της περιόδου του 1986, το σύστημα διαλύθηκε και περίπου οι μισές ομάδες επέστρεψαν στα πολιτειακά πρωταθλήματα. Τα κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν για να αποφασιστεί ποιος έμεινε και ποιος έφευγε βασίστηκαν το 50% στα αποτελέσματα του 1986, το 40% στα προηγούμενα αποτελέσματα και το 10% στην υποστήριξη του κόσμου. Το αποτέλεσμα ήταν ότι μόνο μία ομάδα εκτός Σίδνεϊ και Μελβούρνης, η πρωταθλήτρια Άντελαϊντ Σίτι, διατηρήθηκε.
1987–1989: Επιστροφή σε ενιαία κατηγορία και τα τελευταία χρόνια του χειμερινού ποδοσφαίρου
Το ανανεωμένο πρωτάθλημα υπέστη μεγάλη οπισθοδρόμηση από την αρχή όταν ο Σίντνεϊ Σίτι αποχώρησε από τη διοργάνωση μετά τον πρώτο γύρο της νέας περιόδου. Εκτός από την επιστροφή σε μία ενιαία κατηγορία, το πρωτάθλημα έπαυσε να έχει τελικούς την περίοδο 1987, επιστρέφοντας στην προηγούμενη μορφή διεξαγωγής. Πολλοί το θεωρούσαν μια ακατανόητη κίνηση, καθώς απέκλειε από το πρωτάθλημα τους ποιο σπουδαίους αγώνες. Οι τελικοί επανεμφανίστηκαν από το 1988 και παρέμειναν μέχρι τη διάλυση του πρωταθλήματος. Η περίοδος 1989 ήταν η τελευταία που διεξήχθη το χειμώνα. Την περίοδο αυτή παρατηρήθηκε η επανεμφάνιση της κυριαρχίας της Νέας Νότιας Ουαλίας με όλους τους τίτλους, της κανονικής διάρκειας και των αγώνων κατάταξης, να είναι από αυτή την πολιτεία.
1989–1996: Γέννηση του θερινού ποδοσφαίρου
Οι προσπάθειες μετατόπισης του πρωταθλήματος προς τη θερινή περίοδο επέστρεψαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά έγιναν μόνο για την περίοδο 1989–90. Το σκεπτικό αυτής της αλλαγής ήταν απλό. Θα αποφεύγονταν η περιθωριοποίηση του πρωταθλήματος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατά τη διάρκεια της κορύφωσης των περιόδων των Οστρέλιαν Φούτμπολ Λιγκ και Οστρέλιαν Ράγκμπι Λιγκ, καθώς και την παροχή καλύτερων αγωνιστικών χώρων και την άνεση των θεατών λόγω του καλύτερου καιρού.
1996–2001: Νέοι σύλλογοι και προσπάθειες ενταχθούν στην επικρατούσα τάση
Από το 1996 και έπειτα το πρωτάθλημα προσπάθησε να αναζωογονήσει τον ανταγωνισμό και να ενταχθεί στην υποστήριξη της επικρατούσας τάσης, εισάγοντας τελικά μια ομάδα από τη Δυτική Αυστραλία, με τη σύσταση της Περθ Γκλορι, καθώς και με άλλες νέες οντότητες που υποσχέθηκαν να παραδώσουν υποστήριξη στην επικρατούσα τάση, καθώς και γίνουν αμιγώς επαγγελματικοί σε αντίθεση με την πλειοψηφία των συλλόγων και των παικτών που ήταν ημιεπαγγελματικοί. Μεταξύ των νέων συλλόγων εκείνο το διάστημα ήταν οι Κόλινγουντ Ουόριορς, Κάρλτον, Νόρδερν Σπίριτ και Παραμάτα Πάουερ, καθώς και η πρώτη επαγγελματική ομάδα της Νέας Ζηλανδίας, η Φούτμπολ Κινγκζ.
Αυτοί οι σύλλογοι είχαν σημαντικές επιτυχίες εντός και εκτός γηπέδων. Η Κόλινγουντ Ουόριορς μόλις που κατάφερε να ολοκληρώσει μια αγωνιστική περίοδο, ενώ η Κάρλτον έφτασε στο μεγάλο τελικό στην παρθενική της εμφάνιση, αλλά δεν κατάφερε να προσελκύσει αρκετούς φιλάθλους. Η Νόρδερν Σπίριτ ξεκίνησε με πλήθος επιτυχιών και μια καλή πρώτη περίοδο έφθασε στον τελικό, αλλά σταδιακά οι φίλαθλοι λιγόστεψαν και οι οικονομικές δυσκολίες μαζί με μια αμφιλεγόμενη ανάληψη από τους Ρέιντζερς, δεν βοήθησαν τα πράγματα. Διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του NSL, αλλά διαλύθηκε αργότερα. Η Παραμάτα Πάουερ απέτυχε να συγκεντρώσει μεγάλη υποστήριξη, τοποθετημένη όπως ήταν στη μέση της ήδη γεμάτης δυτικής ποδοσφαιρικής αγοράς του Σίδνεϊ, και διαλύθηκε ​​από το τέλος του NSL. Η Περθ Γκλορι έγινε η πιο επιτυχημένη από τις νέες ομάδες της επικρατούσας τάσης. Ο σημαντικός αριθμός φιλάθλων και οι καλές επιδόσεις σε όλη την τελευταία δεκαετία του NSL έκαναν την Περθ Γκλορι για πολλούς παρατηρητές το πρότυπο αναφοράς και το παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους μελλοντικούς συλλόγους του κορυφαίου πρωταθλήματος της Αυστραλίας.
Έπειτα ένα μεγάλο τελικό παρουσία 40.000 θεατών η Μπρίσμπεϊν Στράικερς έγινε η πρώτη ομάδα του Κουίνσλαντ που κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο στην περίοδο 1996–97, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό ώστε η Μπρίσμπεϊν να κερδίσει πολύ μεγαλύτερο αριθμό φιλάθλων στις επόμενες περιόδους από το συνηθισμένο. Η Σάουθ Μέλμπουρν κέρδισε απανωτούς τίτλους στα τέλη της δεκαετίας του '90 και κατέκτησε επίσης το Πρωτάθλημα Συλλόγων Οκεανίας το 1999, κερδίζοντας το δικαίωμα να παίξει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων του 2000, όπου πραγματοποίησε μερικές αξιοσέβαστες εμφανίσεις και ένα καθαρό ποσό σε χρηματικό έπαθλο. Οι Γουόλονγκονγκ Γουλβς αποτέλεσε τη μόνη ομάδα από την περιφερειακή Αυστραλία που κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα, με συνεχόμενους τίτλους το 1999–2000 και το 2000–01. Ο Μεγάλος Τελικός 1999–2000 εναντίον της Περθ Γκλόρι στο Subiaco Oval στο Περθ έγινε παρουσία 43.242 θεατών, ξεπερνώντας τον αριθμό του 1997 στο Μπρίσμπεϊν και ένα ρεκόρ που παρέμεινε μέχρι το Μεγάλο Τελικό της Α-Λιγκ του 2007 στη Μελβούρνη. Ωστόσο, η ακύρωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Συλλόγων του 2001 ήταν ένα σημαντικό πλήγμα για το πρωτάθλημα και τους συλλόγους που έβλεπαν μέσω αυτού έναν τρόπο να αυξήσουν τα έσοδά τους.
2001–2004: Πτώση και διάλυση
Μετά την ακύρωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Συλλόγων του 2001, το NSL βρέθηκε σε μεγάλη αναταραχή. Αυστραλοί παίκτες ποιότητας άρχισαν να εγκαταλείπουν το NSL λόγω των πιο δελεαστικών προσφορών από υπερπόντια πρωταθλήματα. Το 1998, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας πώλησε τα τηλεοπτικά δικαιώματα για τους αγώνες του NSL και της εθνικής ομάδας στο Seven Network με 10ετή σύμβαση αξίας 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Το Seven αγόρασε τα δικαιώματα για τη ναυαρχίδα των αθλητικών τηλεοπτικών καναλιών του, το C7 Sport. Μετέδιδε επίσης ένα μικρό ποσό κάλυψης στο ελεύθερο δίκτυο της. Σε ένα σημείο το 2000, το ποσό ελεύθερης κάλυψης για το NSL ήταν μόνο ένα ωριαίο πακέτο του NSL μετά από τα μεσάνυχτα τις Τετάρτες.
Το 2002, το C7 Sport έκλεισε μετά την απώλεια των τηλεοπτικών δικαιωμάτων του AFL από το Seven Network και τα τηλεοπτικά δίκτυα πληρωμών σταμάτησαν να μεταφέρουν το κανάλι. Την επόμενη χρονιά, το Seven διέκοψε τη σύμβασή του. Αυτό άφησε το NSL χωρίς τηλεοπτική κάλυψη μέχρις ότου το SBS κέρδισε τα δικαιώματα αμέσως μετά. Η επακόλουθη έλλειψη χορηγίας σήμαινε ότι το πρωτάθλημα υποχώρησε ακόμη περισσότερο, γεγονός που οδήγησε στην τελική κατάρρευση του στο τέλος της περιόδου του 2003–04. Οι καλύτερες στιγμές ήταν λίγες και απέδωσαν, αλλά η Σίντνεϊ Ολίμπικ εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μια δεκαετία ως πρωτοπόρος σύλλογος, κερδίζοντας τον δεύτερο τίτλο της και η Περθ Γκλόρι κέρδισε τους δύο τελευταίους τίτλους του NSL, δύο μεγάλους τελικούς. Η δημιουργία της Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ, ως άμεση αντικαταστάτρια της Άντελαϊντ Σίτι, η οποία αποχώρησε λίγο πριν από την έναρξη της τελευταίας περιόδου του NSL, ήταν ίσως το μοναδικό σημαντικό γεγονός αυτής της περιόδου, καθώς είχε καλές επιδόσεις, αλλά το σημαντικότερο, πρωτοφανή αριθμό εγγεγραμμένων φιλάθλων που δεν είχαν φτάσει ούτε στην ακμή τους η Άντελαϊντ Σίτι και η Γουέστ Άντελαϊντ.
Το πρωτάθλημα του 2003–04 κέρδισε η Περθ Γκλόρι μετά από μια νίκη με 1–0 επί της Παραμάτα Πάουερ στις 4 Απριλίου 2004, σχεδόν 27 χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε η διοργάνωση. Ο Νικ Μρτζα είχε την τιμή να σημειώσει το τελευταίο γκολ στο NSL, ένα χρυσό γκολ στο 98ο λεπτό που σφράγισε την κατάκτηση του πρωτάθλημα για το Περθ. Μετά από αυτό, η διοργάνωση έμεινε σε αδράνεια για ενάμιση χρόνο. Το Νοέμβριο του 2004, 8 ομάδες, μεταξύ των οποίων 5 από το διαλυμένο NSL, δημιούργησαν την Α-Λιγκ, την ανανεωμένη εθνικού επιπέδου διοργάνωση. Η πρώτη αγωνιστική περίοδος άρχισε στις 26 Αυγούστου 2005, οπότε τερματίστηκε η μακρά αδράνεια.
Μορφή πρωταθλήματος
Η δομή της διοργάνωσης άλλαξε πολλές φορές σε όλη την ιστορία του NSL. Από την έναρξή του το 1977 έως το 1983, ήταν ένα απλό πρωτάθλημα. Ωστόσο, επινοήθηκε ένας συμβιβαστικός τύπος μεταξύ του παραδοσιακού παρελθόντος και του αυστραλιανού συστήματος τελικών. Το 1978, το 1979 (διπλός Μεγάλος Τελικός), το 1980 και το 1982 διεξήχθη μια σειρά τελικών, αλλά η νικήτρια του Μεγάλου Τελικού δεν εξακρίβωνε ποιος κέρδισε τον τίτλο. Από το 1984 έως το 1986, το πρωτάθλημα εισήγαγε περισσότερες ομάδες που χωρίστηκαν σε δύο περιφέρειες με 12 ομάδες σε κάθε μία. Οι πέντε πρώτες σε κάθε περιφέρεια προκρίνονταν στα πλέι-οφ, με τη νικήτρια του κάθε περιφερειακού πλέι-οφ να παίζει σε ένα διπλό Μεγάλο Τελικό. Το 1987, αποκλείστηκαν 11 ομάδες, διαλύθηκαν οι περιφέρειες και το σύστημα του πρωταθλήματος επανήλθε στην αρχική μορφή.
Το 1988, το πρωτάθλημα επανέφερε ένα σύστημα τελικών, με τις πέντε πρώτες θέσεις να είναι κατάλληλες για τα πλέι-οφ. Την περίοδο 1992–93, το πρωτάθλημα αύξησε τους τελικούς σε έξι. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιήθηκε για το υπόλοιπο της διάρκειας του πρωταθλήματος, εκτός από την εποχή 2002–03, όταν οι έξι πρώτες έδρες έπαιξαν μια σειρά από παιχνίδια εντός και εκτός έδρας, με τους δύο πρώτους να παίζουν στον Μεγάλο Τελικό.
Το NSL χρησιμοποίησε επίσης μια ποικιλία συστημάτων βαθμών σε όλη την ιστορία του. Από το 1977 έως την περίοδο 1991–92, οι ομάδες απονέμονταν δύο βαθμούς για μια νίκη, ένα βαθμό για ισοπαλία και κανένα για την ήττα. Εξαιρέσεις αποτέλεσαν το 1979, στο οποίο για νίκες με τέσσερα ή περισσότερα γκολ, απονέμονταν ένας βαθμός δώρο, και το 1983, στο οποίο απονέμονταν τρεις βαθμοί για τη νίκη. Από την περίοδο 1992–93 και μετά απονέμονταν τρεις βαθμοί για τη νίκη, εκτός από την περίοδο 1994–95. Την περίοδο εκείνη απονέμονταν τέσσερις βαθμοί για τη νίκη, με τα παιχνίδια που έληγαν ισόπαλα να καταλήγουν στη διαδικασία των πέναλτι. Η νικήτρια των πέναλτι λάμβανε δύο πόντους, ενώ η ηττημένη ένα πόντο.
Σχετικές διοργάνωσεις
Οι επιτυχημένοι σύλλογοι του NSL προκρίνονταν στο Πρωτάθλημα Συλλόγων Οκεανίας, αν και η διοργάνωση διεξήχθη μόνο το 1987, το 1999 και το 2001. Εκτός από την κύρια διοργάνωση του πρωταθλήματος, η NSL διεξήγαγε επίσης ένα κύπελλο αγώνων νοκ-άουτ μεταξύ 1977 και 1997 εποχή γνωστή ως Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ Καπ. Το κύπελλο διεξάγονταν αρχικά κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου, προτού σταδιακά γίνει μια ανεπίσημη διοργάνωση. Μεταξύ του 1984 και του 2004, το Νάσιοναλ Γιουθ Λιγκ διεξήχθη σε συνεργασία με το NSL ως εθνικό αναπτυξιακό πρωτάθλημα υποδομών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστραλία
Yes (συγκρότημα)
Οι Yes είναι βρετανικό progressive rock συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1968 και γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία καθ' όλη την διάρκεια των δεκαετιών του '70 και του '80. Οι δίσκοι Tales from Topographic Oceans (1973) και Going for the One (1977) ανέβηκαν στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ, ενώ το 90125 (1983) βραβεύθηκε ως τριπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από την δημιουργία τους μέχρι το 1980, κυκλοφόρησαν δέκα στούντιο δίσκους. Διαλύθηκαν για ένα χρόνο το 1981 και συνέχισαν μέχρι το 2004, όταν και διαλύθηκαν για δεύτερη φορά, πριν επανενωθούν και πάλι το 2008. Έκτοτε, έχουν ηχογραφήσει δύο στούντιο άλμπουμ, τα οποία σκαρφάλωσαν στο Top-40 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Βιογραφία
Η αναγνώριση προς το συγκρότημα ήλθε με την συμμετοχή τους στην εκπομπή Top Gear του Τζον Πιλ και τον Απρίλιο του 1969 οι Yes έπαιξαν και πάλι στο Royal Albert Hall, αυτή την φορά ως support συγκρότημα της Τζάνις Τζόπλιν. Το συγκρότημα υπέγραψε στην Atlantic Records και κυκλοφόρησε το σινγκλ Sweetness στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1969, από τον δίσκο Yes που κυκλοφόρησε μέσα στην χρονιά. Σε παραγωγή του Πολ Κλέι, το άλμπουμ παρουσίασε ένα κράμα progressive rock με φολκ και κλασικές επιρροές.
Ακολούθησε το Time and a Word ένα χρόνο αργότερα σε παραγωγή του Τόνι Κόλτον. Μετά την ηχογράφηση του δίσκου, ο Μπανκς αντικαταστάθηκε από τον Στιβ Χάουι, ο οποίος αναφέρεται στον δίσκο αν και ο προκάτοχος του ηχογράφησε τις κιθάρες του άλμπουμ. Επίσης, την θέση του Κέι πήρε ο Ρικ Γουέικμαν και τον Φεβρουάριο του 1971 κυκλοφόρησαν το The Yes Album, σκαρφαλώνοντας στην τέταρτη θέση των βρετανικών τσαρτ, με το σινγκλ I've Seen All Good People: Your Move να μπαίνει στο Top-40 του Billboard Hot-100.
left|thumb|160px|Ο Τζον Άντερσον το 1973 Ο διάδοχος του The Yes Album κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1971 με τίτλο Fragile, με τον Ρότζερ Ντιν να σχεδιάζει το εξώφυλλο, όπως και σε αρκετά από τα μετέπειτα άλμπουμ του συγκροτήματος. Ο δίσκος εδραιώθηκε με την βοήθεια του επιτυχημένου σινγκλ Roundabout, ανεβαίνοντας στο # 7 στην Βρετανία και το # 4 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιος. Μετά την κυκλοφορία του Close to the Edge το 1972, ο Μπρούφορντ αποχώρησε για να ενταχθεί στους King Crimson και στην συνέχεια στους Genesis. Την θέση του πήρε ο Άλαν Γουάιτ, πρώην ντράμερ του προσωπικού σχήματος του Τζον Λένον.
Μετά την κυκλοφορία του Tales from Topographic Oceans, ο Γουέικμαν αντικαταστάθηκε από τον Πάτρικ Μόραζ, ηχογραφώντας με τους Yes τον χρυσό δίσκο Relayer. Ο Γουέικμαν επέστρεψε το 1976, ηχογραφώντας ακόμη ένα # 1 άλμπουμ με τίτλο Going for the One. Παρ' όλα αυτά, η επιτυχημένη προσωπική του καριέρα, τον οδήγησε σε νέα αποχώρηση μετά την κυκλοφορία του Tormato το 1978. Ο Τζον Άντερσον έδωσε την θέση του στον Τρέβορ Χορν, ενώ τα πλήκτρα ανέλαβε ο Τζεφ Ντάουνς, σύνθεση με την οποία κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Drama, φθάνοντας μέχρι την δεύτερη θέση των τσαρτ της πατρίδας τους.
Το 1983, οι Κέι, Σκουάιρ και Γουάιτ, μαζί με τον κιθαρίστα Τρέβορ Ράμπιν, σχημάτισαν τους Cinema, με τον Κέι να δίνει σύντομα την θέση του στον Έντι Τζόμπσον. Το σχήμα ηχογράφησε τον δίσκο 90125 και μετά την επανηχογράφηση των φωνητικών από τον Τζον Άντερσον, ο δίσκος έφερε το λογότυπο των Yes. Το σινγκλ Owner of a Lonely Heart ανέβηκε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ, ενώ το άλμπουμ έφθασε μέχρι το # 5 του Billboard και βραβεύθηκε ως τριπλά πλατινένιο. Ο δίσκος πούλησε περισσότερα από οκτώ εκατομμύρια παγκοσμίως, όντας ο πιο επιτυχημένος των Yes.
Ακολούθησε το πλατινένιο Big Generator τέσσερα χρόνια αργότερα και μετά από την περιοδεία για την προώθηση του, ο Άντερσον αποχώρησε και πάλι από το συγκρότημα με τον Τρέβορ Ράμπιν να αναλαμβάνει τα φωνητικά μέχρι την δεύτερη επιστροφή του Άντερσον το 1990. Την ίδια περίοδο, στην σύνθεση των Άντερσον, Ράμπιν, Σκουάιρ, Γουάιτ και Κέι, προστέθηκαν οι Στιβ Χάουι, Μπιλ Μπρούφορντ και Ρικ Γουέικμαν και ηχογράφησαν το άλμπουμ Union του 1991.
Μετά την περιοδεία του δίσκου, οι Μπρούφορντ, Γουέικμαν και Χάουι αποχώρησαν και οι Yes υπέγραψαν στην Victory Records κυκλοφορώντας τον δίσκο Talk, με την περιοδεία να ξεκινάει από το Μεξικό και να επικεντρώνεται στην Βόρεια Αμερική, στην συνέχεια. Ο Ράμπιν αποχώρησε και την σύνθεση των Άντερσον, Σκουάιρ και Γουάιτ, πλαισίωσε ο κιθαρίστας Στιβ Χάουι και ο κιμπορντίστας Ρικ Γουέικμαν. Η επανενωμένη σύνθεση ηχογράφησε τα άλμπουμ Keys to Ascension και Keys to Ascension 2, με τον Ιγκόρ Κορόσεφ να αντικαθιστά τον Γουέικμαν αμέσως μετά.
Στην σύνθεση του συγκροτήματος εντάχθηκε ο κιθαρίστας Μπίλι Σέργουντ και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Open Your Eyes. Ακολούθησε το The Ladder του 1999, με τους Σέργουντ και Κορόσεφ να αποχωρούν μετά το τέλος της περιοδείας του δίσκου. Στα τέλη του 2001, οι εναπομείναντες μουσικοί κυκλοφόρησαν το Magnification, με τον Γουέικμαν να επιστρέφει τον Απρίλιο του 2002.
Μετά την περιοδεία για την 35η επέτειο του συγκροτήματος, οι Yes παρέμειναν ανενεργοί για τέσσερα χρόνια. Το 2008, η περιοδεία Close to the Edge and Back αναβλήθηκε λόγω προβλημάτων υγείας του Ρικ Γουέικμαν και του Άντερσον. Ο Ρικ Γουέικμαν αντικαταστάθηκε από τον υιό του, Όλιβερ και μέχρι το 2010 πραγματοποίησαν την περιοδεία In the Present Tour, με τους Asia και τον Πίτερ Φράμπτον να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους.
Το 2011, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Fly from Here με τον Μπένοιτ Ντέιβιντ στα φωνητικά. Μετά από δύο περιοδείες με τους Procol Harum και τους Styx, ο Τζον Ντέιβισον ανέλαβε τα φωνητικά. Ο Τζεφ Ντάουνς αντικατέστησε τον Γουέικμαν και η νέα σύνθεση ηχογράφησε τον δίσκο Heaven & Earth, ο οποίος κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2014 και ανέβηκε στο # 20 στην Βρετανία και το # 26 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2015, ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του box-set 14 CD με τίτλο Progeny: Seven Shows from Seventy-Two, αποτελούμενο από επτά συναυλίες του συγκροτήματος ηχογραφημένες το 1972.
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αγγλικά progressive rock συγκροτήματα
50
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 50 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
φιλόσοφος.
Κατηγορία:Έτη
Μπιάνκα (δορυφόρος)
Η Μπιάνκα (αγγλικά: Bianca) είναι ένας από τους 27 δορυφόρους του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από την Μπιάνκα, η οποία ήταν η αδελφή της Κατερίνας στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Το ημέρωμα της στρίγγλας. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός VIII (Uranus VIII, δηλαδή ο όγδοος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1986 U 9. Οι φωτογραφίες της που λήφθηκαν από το Βόγιατζερ 2, τη δείχνουν ως ένα επιμηκυμένο σώμα. Έχει ωοειδές σχήμα και κύριος άξονάς της είναι 0,7 ± 0,2. Η επιφάνειά της είναι γκρίζα. Η περιφορά της γύρω από τον Ουρανό γίνεται μέσα σε 10 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπιανκα
Πελίκη
thumb|right|250px|Νεανίας πληρώνει Εταίρα. Ερυθρόμορφη πελίκη, περ. 430 π.Χ. Η πελίκη ήταν τύπος αρχαίου ελληνικού αγγείου. Εξελίχτηκε στα αγγειοπλαστικά εργαστήρια της Αττικής και διαδόθηκε και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Διαφέρει από τον αμφορέα και τον στάμνο. Ως προς τον αμφορέα έχει πλατύτερη βάση και ευρύτερη κοιλία στο κάτω ήμισυ του αγγείου. Όπως και ο αμφορέας έχει δύο χειρολαβές. Το στόμιο ήταν ανοιχτό, χωρίς καπάκι και με φαρδύ άνοιγμα.
Πρωτοπαρουσιάστηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. στα εργαστήρια των πρωτοπόρων.
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγγεία ανά είδος
Υπουργείο Εκπαίδευσης (Παλάου)
Το Υπουργείο Εκπαίδευσης είναι κυβερνητική υπηρεσία του Παλάου, που εδρεύει στο Κορόρ.
Λειτουργεί τα δημόσια σχολεία της χώρας.
Σχολεία
Το Γυμνάσιο του Παλάου στο Κορόρ είναι το μόνο δημόσιο γυμνάσιο της χώρας.
Τα δημοτικά σχολεία που λειτουργεί είναι τα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Παλάου Κατηγορία:Κυβέρνηση του Παλάου Κατηγορία:Υπουργεία Παιδείας
Ηχητική ενέργεια
Ηχητική ενέργεια χαρακτηρίζεται εκείνη η ενέργεια που γίνεται αντιληπτή από το αισθητήριο όργανο της ακοής, το αφτί. Δηλαδή η ενέργεια που προκαλεί (διεγείρει) την αίσθηση της ακοής, δηλαδή το έργο που παράγει η ηχητική πηγή το οποίο μετατρέπεται σε κινητική και δυναμική ενέργεια των μορίων του μέσου διάδοσης και έτσι μεταφέρεται από κάθε μόριο στα γειτονικά του.
Η ηχητική ενέργεια δεν είναι τίποτε άλλο από ταλαντώσεις που φθάνουν ως ηχητικό κύμα στο αφτί όπου και μετατρέπεται σε ηλεκτρικό σήμα που μέσω του ακουστικού νεύρου οδηγείται στον εγκέφαλο και δημιουργεί την αίσθηση της ακοής. Ο ήχος διαδίδεται σε όλα τα υλικά οποιασδήποτε μορφής. Να σημειωθεί ότι ο ήχος δεν διαδίδεται στο κενό.
Κατηγορία:Μορφές ενέργειας Κατηγορία:Ήχος Κατηγορία:Ακουστική Κατηγορία:Ισχύς (φυσική)
Δουκάτο της Βουρβόνης
Το Δουκάτο της Βουρβόνης ή Μπουρμπονναί ήταν ένα δουκάτο που υπήρξε μεταξύ του 14ου και του 16ου αιώνα, το οποίο αντιστοιχεί στον σημερινό νομό του Αλλιέ, καθώς και σε ένα τμήμα του νομού του Σερ (Διαμέρισμα του Σαιντ-Αμάν-Μονρόν).
Ιστορία
Πρώτος γνωστός της άρχοντας ήταν ο Αντεμάρ (ή Αϊμάρ), κατά τον 10ο αιώνα. Έλαβε το κάστρο του Μπουρμπόν (σήμερα Μπουρμπόν-λ'Αρκαμπώ) το οποίο έδωσε το όνομά του στην οικογένεια, ή Οίκο των Βουρβόνων.
Ο πρώτος οίκος των Βουρβόνων έλαβε τέλος το 1200 με τον θάνατο του Αρκαμπώ Η΄. Δεν άφησε παρά μόνο μια κληρονόμο, τη Μαώ των Βουρβόνων η οποία έγινε Δέσποινα του Μπουρμπόν. Νυμφεύθηκε τον Γκι Β΄ ντε Νταμπιέρ, προσθέτοντας έτσι το Μονλυσόν στις κτήσεις των αρχόντων του Μπουρμπόν, οι οποίες εκτείνονταν στις όχθες του Σερ κατά τον 11ο και 12ο αιώνα. Ο Γκι έλαβε τότε το όνομα Μπουρμπόν.
Ο δεύτερος οίκος των Βουρβόνων ξεκίνησε το 1218 με τον Αρκαμπώ Ζ΄, γιο του Γκι Β΄ ντε Νταμπιέρ και της Μαώ των Βουρβόνων, και έλαβε τέλος με τον Αρκαμπώ Ι΄, τον εγγονό τους. Ο τελευταίος πέθανε στην Κύπρο το 1249 στη διάρκεια Σταυροφορίας.
Το 1272, η Βεατρίκη των Βουρβόνων (1258-1310), δέσποινα της Βουρβόνης, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο της Γαλλίας (1256-1318), Κόμη του Κλερμόν, μικρότερο γιο του βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ (Άγιος Λουδοβίκος). Ο τελευταίος παραιτήθηκε του ονόματός του της Γαλλίας για αυτό των Βουρβόνων. Αυτή ήταν και η απαρχή του Μεγάλου Οίκου των Βουρβόνων (τρίτου κατά σειρά) ο οποίος έδωσε στη Γαλλία τους βασιλείς από τον Ερρίκο Δ΄ κι έπειτα.
Οι Βουρβόνοι υπήρξαν πάντοτε στην υπηρεσία του γαλλικού θρόνου, τον οποίον είχαν προσεταιριστεί από τον γάμο του Ροβέρτου της Γαλλίας, προσέφεραν τις υπηρεσίες τους ως σύμβουλοι των βασιλέων, με τον τίτλο των θαλαμηπόλων, και υπήρξαν, μάλιστα, αντιβασιλείς και Μεγάλοι Σταβλάρχες της Γαλλίας. Η γεωγραφική θέση του Μπουρμπονναί, το οποίο βρισκόταν μεταξύ των βασιλικών κτήσεων και των δουκάτων της Ακουιτανίας και της Ωβέρνης, παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον για του βασιλείς. Η συμμαχία αυτή, καθώς και ο γάμος της Βεατρίκης των Βουρβόνων με τον Ροβέρτο της Γαλλίας, διευκόλυναν την ανάπτυξη και την ευημερία του Μπουρμπονναί. Το 1327, ως αποτέλεσμα, αναγορεύτηκε σε Δουκάτο-Μέλος της Βουλής των Ομοτίμων από τον βασιλιά Κάρολο τον Ωραίο. Το Δουκάτο του Μπουρμπονναί είχε μόλις γεννηθεί. Ώντες, ήδη, δελφίνοι της Ωβέρνης, σε σύντομο διάστημα τους ανατέθηκε και η εξουσία στο Δουκάτο της Ωβέρνης.
Το 1531, το Δουκάτο του Μπουρμπονναί ενσωματώθηκε στο Στέμμα της Γαλλίας, μετά τον θάνατο του Μέγα Σταβλάρχη της Βουρβόνης, Καρόλου Γ΄ των Βουρβόνων. Η περιοχή αυτή μετατράπηκε τότε σε κυβέρνηση, της οποίας το Μουλέν έγινε έδρα.
Το 1790, το Δουκάτο του Μπουρμπονναί αντικαταστάθηκε από τον νομό του Αλλιέ, τμήμα της περιοχής του Σαιντ-Αμαντουά (Σαιντ-Αμάν-Μονρόν, η οποία είχε ενσωματωθεί στον Σερ). Κατάφερε να κερδίσει σε εδάφη μερικές νησίδες γης στην Ωβέρνη (Κυσέ, Σαιν-Πουρσάν-συρ-Σιουλ), όμως έχασε αρκετά εδάφη προς όφελος των νομών της Νιέβρ και της Σον-ε-Λουάρ.
Με τη δημιουργία των περιοχών το 1972, το Μπουρμπονναί ενσωματώθηκε στην περιοχής Ωβέρνης.
Διαδοχή του Δουκάτου του Μπουρμπονναί
Η μοναρχία είχε εγκρίνει, σε αρκετές περιπτώσεις, τη διατήρηση από τους Βουρβώνους των apanages τους παρά τα προβλήματα διαδοχής που αντιμετώπιζαν. Ο Ιωάννης Β΄ των Βουρβόνων, αποθανών δίχως απογόνους, είχε καταφέρει με αυτό τον τρόπο να παραδώσει το σύνολο των αγαθών του στα δύο του αδέρφια, τον Κάρολο κι έπειτα τον Πέτρο. Ο τελευταίος, είχε λάβει, επίσης, από τη μοναρχία το δικαίωμα να παραδώσει τα αγαθά του στην κόρη του Σουζάνα. Κατά τα πρώτα χρόνια του 16ου αιώνα, μια νέα σειρά συμφωνιών μεταξύ των διάφορων κλάδων του Οίκου και του Στέμματος είχαν ως αποτέλεσμα η Σουζάνα και ο σύζυγός της Κάρολος του Μονπανσιέ, μέλλων Μέγας Σταβλάρχης της Γαλλίας, να είναι κληρονόμοι του συνόλου των αγαθών του Οίκου. Ο Κάρολος είχε, από τον θάνατο κιόλας του Πέτρου των Βουρβόνων, οριστεί ως συγκληρονόμος της γυναίκας του και μπορούσε, συνεπώς, να τη διαδεχτεί εφόσον αυτή πέθαινε δίχως απογόνους. Η Σουζάνα πήρε μια πρόσθετη προφύλαξη, ορίζοντάς τον ως ολικό κληροδόχο στη διαθήκη της.
Από τον θάνατο της Σουζάνας, όμως, το 1521, η διαδοχή υπήρξε θέμα διαφωνιών. Δύο ήταν τα ερωτήματα. Έπρεπε, από τη μια πλευρά, να ξεκαθαριστεί εάν οι συμφωνίες που είχαν γίνει μεταξύ των Βουρβόνων-Μπωζέ, των Βουρβόνων-Μονπανσιέ και του Στέμματος, υπό τον Λουδοβίκο ΙΒ΄, θα τηρούνταν από τον διάδοχό του Φραγκίσκο Α΄. Με την υπόθεση μιας επιστροφής των αγαθών στο Στέμμα, έπρεπε, σε αυτή την περίπτωση, να γίνει ένας διαχωρισμός μεταξύ των εδαφών που αποτελούσαν ιδιοκτησία των δουκών και αυτών που αποτελούσαν μέρος της ευρύτερης περιοχής. Σε αυτά τα ερωτήματα που δεν αφορούσαν παρά μόνο τη μεταβίβαση των αγαθών των Βουρβόνων, και κυρίως των γαιών τους, ήρθε να προστεθεί το ζήτημα της διαδοχής. Η βασιλομήτωρ, Λουίζα της Σαβοΐας, κάλεσε, πράγματι, τον Μέγα Σταβλάρχη σε δίκη εμπρός στο Παρλαμέντο του Παρισιού για να οριστεί ως κληρονόμος των αγαθών του Οίκου των Βουρβόνων, καθώς ήταν ο στενότερος συγγενής της εκλιπούσας (ήταν πρώτα ξαδέρφια). Ήταν τελικώς η αποπομπή του Μέγα Σταβλάρχη που επέφερε τον διαμοιρασμό όλων των αγαθών των Βουρβόνων, γαιών και περιουσίας : ο Κάρολος των Βουρβόνων καθαιρέθηκε από τους τίτλους του για προδοσία και ασέβεια προς το πρόσωπο του βασιλιά. Μονάχα η Κομητεία του Μονπανσιέ επιστράφηκε στην αδερφή του, Λουίζα του Μονπανσιέ, το 1539, αφού πρώτα αναβαθμίστηκε σε Δουκάτο.
Γλώσσες
Το Μπουρμπονναί βρισκόταν στο σημείο συνάντησης τριών μεγάλων γλωσσικών κατηγοριών που καταλάμβαναν το μεγαλύτερο τμήμα της Γαλλίας: τις περιοχές των όιλ, των οξιτανικών και των φραγκοπροβηγκικών.
Ο όρος του μπουρμπονναί είναι αμφισβητήσιμος : μπορεί να αναφέρεται τόσο στις οξιτανικές διαλέκτους (συχνά απαντώμενες ως οξιτανικά μπουρμπονναί) όσο και στις γαλλικές διαλέκτους του Μπουρμπονναί (μπουρμπονναί όιλ). Ωτσόσο, η γενικότερη χρήση του είναι για τον προσδιορισμό των διαλέκτων όιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη στην ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Κουτάνς
Η Κουτάνς (γαλλ. Coutances) είναι πόλη της Γαλλίας στη Χερσόνησο του Κοταντέν και στο Νομό Μανς (Manche) της περιοχής της Νορμανδίας (Normandie). Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον καθεδρικό ναό της και το φεστιβάλ τζαζ που αποκαλείται "Jazz sous les pommiers" (τζαζ κάτω από τις μηλιές). Είναι, επίσης, έδρα του του κακουργοδικείου του Νομού και της Επισκοπής Κουτάνς - Αβράνς. Αριθμεί 9.483 κατοίκους (απογραφή 2007), οι οποίοι αποκαλούνται ''Κουτανσέ" (Coutançais ).
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στη χερσόνησο του Κοταντέν, απέχοντας 12 χλμ. από τη δυτική ακτή της χερσονήσου. Καταλαμβάνει έκταση 1.251 εκταρίων (12,51 τ.χλμ.) ενώ το υψόμετρό της κυμαίνεται από 12 έως 150 μ. Στο κέντρο της πόλης, κτισμένος σε μια προεξοχή της όχθης του ποταμού Σουλ (Soulle) που διασχίζει την πόλη, δεσπόζει το κτίσμα του καθεδρικού ναού της Νοτρ Νταμ.
Η πόλη γειτνιάζει με τις εξής κοινότητες: ΒΔ: Γκρατό (Gratot), Β: Μοντυσόν (Monthuchon), ΒΑ: Μοντυσόν, Καμπερνόν (Cambernon), Α: Κουρσύ (Courcy) και Σεν-Πιέρ-ντε-Κουτάνς (Saint-Pierre-de-Coutances), ΝΑ: Νικόρ (Nicorps), Ν: Σεν-Πιέρ-ντε-Κουτάνς, ΝΔ: Μπρικβίλ-λα-Μπλουέτ (Bricqueville-la-Blouette), Δ: Μπρικβίλ-λα-Μπλουέτ, Γκρατό.
Ιστορία
Η πόλη αποτελούσε οικιστικό κέντρο της κελτικής φυλής των Ουνέλλων (Unelles) με το όνομα Κοσέντια (Cosedia). Το 289 μ.Χ. μετονομάστηκε σε Κωνσταντία (Constantia) προς τιμήν του Κωνστάντιου του Χλωρού. Η ευρύτερη περιοχή έγινε γνωστή με τη λατινική ονομασία pagus Constantinus, ονομασία από την οποία προήλθε και το όνομα της χερσονήσου Κοταντέν (Cotentin). Η πόλη έγινε επισκοπική έδρα ήδη από τον 5ο αιώνα. Η πρώτη εκκλησία στην Κουτάνς οικοδομήθηκε επίσης τον 5ο αιώνα από τον πρώτο της επίσκοπο Άγιο Ερεπτιόλ (saint Éreptiole), ο οποίος είναι και ο προστάτης της πόλης. Το κτίσμα αυτό καταστράφηκε κατά τον 9ο αιώνα (866) ύστερα από επιδρομή των Βίκινγκς, ενώ η επισκοπική έδρα μεταφέρθηκε στη Ρουέν για περισσότερο από έναν αιώνα. Το 1030 ο επίσκοπος Ζοφρουά ντε Μονμπρέ (Geoffroy de Montbray) βοήθησε οικονομικά στην ανέγερση ενός νέου ναού, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1057. Είχε την ίδια έκταση και ευρυχωρία με το ναό που είχε καταστραφεί. Το 1218 ο επίσκοπος Ούγος ντε Μορβίλ (Hugues de Morville) ξεκίνησε την αποκατάσταση των τμημάτων του ναού που είχαν καταστραφεί από πυρκαγιά, αντικαθιστώντας την παλαιά ρωμαϊκή τεχνοτροπία με την αντίστοιχη γοτθική. Η πρόσοψη του ναού ολοκληρώθηκε σε δεύτερο στάδιο εργασιών (1251 - 1274) υπό την επίβλεψη του επισκόπου Ζαν ντ' Εσσύ (ean d'Essey), ενώ την ίδια περίοδο οικοδομήθηκαν και τα πλαϊνά παρεκκλήσια. Το 14ο αιώνα ο ναός απέκτησε τις ροζέτες (παράθυρα σε σχήμα τριαντάφυλλου) από έγχρωμο γυαλί.
Κατά το Μεσαίωνα έγινε η έδρα υποκομητείας και γνώρισε πολλές πολιορκίες. Το 1562, κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών συγκρούσεων, ο ναός λεηλατήθηκε από τους Ουγενότους. Υπέστησαν επίσης καταστροφές και ορισμένα από τα αγάλματα που κοσμούν το εξωτερικό του. Από το 1569 ο επίσκοπος της Κουτάνς επεξέτεινε τη δικαιοδοσία του και στα νησιά της Μάγχης.
Στις αρχές του 18ου αιώνα ο βαρόνος Ντιαμέλ (Duhamel), δήμαρχος της πόλης ανακατασκεύασε τις λεωφόρους στο κέντρο της πόλης, δημιουργώντας κατάφυτους χώρους περιπάτου. left|thumb|200px|Κουτάνς, 1944 Η πόλη βρέθηκε στο επίκεντρο των μαχών κατά την Απόβαση της Νορμανδίας το 1944. Υπέστη σφοδρό βομβαρδισμό, που κατέστρεψε μεγάλο τμήμα της και στοίχισε περισσότερους από 300 θανάτους αμάχων. Με τη λήξη του πολέμου, η πόλη ανοικοδομήθηκε υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Λουί Αρέτς (Louis Arretche) (ο οποίος ασχολήθηκε επίσης και με την ανοικοδόμηση του Σαιν-Μαλό), ο οποίος φρόντισε να της δώσει ξανά την ατμόσφαιρα που είχε πριν καταστραφεί. Ευτυχώς ο καθεδρικός ναός υπέστη μόνον ελάχιστες ζημιές.
right|thumb|150px|Ο ναός Σεν Νικολά Το 1965 η πόλη απορρόφησε την ως τότε περιφερειακή κοινότητα του Σεν-Νικολά-ντε Κουτάνς (Saint-Nicolas-de-Coutances), η οποία είχε τότε 800 κατοίκους.
Σήμερα αποτελεί κέντρο παροχής υπηρεσιών για τους κατοίκους της γύρω περιοχής, κύρια ενασχόληση των οποίων είναι η εκτροφή αγελάδων και η παραγωγή γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων, με αρκετές βιομηχανικές μονάδες παραγωγής κρέατος και γαλακτοκομικών.
Χανς Κρίστιαν Έρστεντ
thumb|Το βιβλίο του Χ.Κ. Έρστεντ Der Geist in der Natur (1854) Ο Χανς Κρίστιαν Έρστεντ (Hans Christian Ørsted, 14 Αυγούστου 1777 – 9 Μαρτίου 1851) ήταν Δανός φυσικός και χημικός. Γενικότερα, διαμόρφωσε τη φιλοσοφία της Επιστήμης και τις σχετικές εξελίξεις μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Είναι περισσότερο γνωστός για την ανακάλυψη της σχέσεως μεταξύ Ηλεκτρισμού και Μαγνητισμού, που επιβεβαιώθηκε αργότερα και κατέληξε στις εξισώσεις του Μάξγουελ, ώστε οι φυσικοί να μιλούν πλέον μόνο για Ηλεκτρομαγνητισμό.
Κουτάνς
Εκδηλώσεις
Η σημαντικότερη εκδήλωση που γίνεται στην πόλη είναι το "Φεστιβάλ τζαζ κάτω από τις μηλιές" (Jazz sous les Pommiers). Διεξάγεται για περισσότερα από 30 χρόνια, κάθε άνοιξη και συγκεντρώνει πλήθος εκτελεστών και θεατών, ενώ θεωρείται από τα σημαντικότερα του είδους του σε διεθνές επίπεδο.
Χανς Κρίστιαν Έρστεντ
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Ο Έρστεντ γεννήθηκε στο Ρούδκεεπενγκ της Δανίας και ενδιαφέρθηκε για την Επιστήμη από μικρό παιδί, ενώ εργαζόταν στο φαρμακείο του πατέρα του Σέρεν Κρίστιαν Έρστεντ. Μαζί με τον αδελφό του Άντερς Σάντε Έρστεντ (μετέπειτα πρωθυπουργό της Δανίας), ο Χανς μορφώθηκε αρχικά διαβάζοντας στο σπίτι. Πήγαν στην Κοπεγχάγη το 1793 για να δώσουν εισαγωγικές εξετάσεις στο εκεί πανεπιστήμιο. Τα δύο αδέλφια πέρασαν τις εξετάσεις και διακρίθηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους εκεί.
Τζων Λάουτνερ
" the term Organic architecture means more than just organized structure. It means the infinite variety of nature applied to spaces for human beings-indefinable, therefore alive" (Wahlroos, Ingalill: John Lautner. αδημοσίευτη συνέντευξη για το UCLA Architecture Journal, 29 Νοεμβρίου 1989)
Χανς Κρίστιαν Έρστεντ
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Το 1801, ο Χανς κέρδισε μια υποτροφία που του επέτρεψε να περάσει τρία χρόνια ταξιδεύοντας στην Ευρώπη. Στη Γερμανία συνάντησε τον Γιόχαν Βίλχελμ Ρίτερ, ένα φυσικό που πίστευε ότι υπήρχε κάποια σχέση ανάμεσα στον ηλεκτρισμό και το μαγνητισμό. Η σύνδεση αυτή φάνηκε λογική στον Έρστεντ, καθώς πίστευε στην ενότητα του φυσικού κόσμου και ότι επομένως κάποια σχέση θα πρέπει να υπάρχει μεταξύ των περισσότερων φυσικών φαινομένων.
Τζων Λάουτνερ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Λάουτνερ γεννιέται στο Marquette, Michigan το 1911 με Αυστριακή και Ιρλανδική καταγωγή. Ο πατέρας του, John Edward Lautner Sr, ήταν καθηγητής στο σημερινό Northern Michigan University και η μητέρα του, Vida Cathleen Gallagher, ήταν καταξιωμένη ζωγράφος και σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων. Το 1924 η οικογένεια άρχισε να κατασκευάζει την οικία τους (Midgaar, το σπίτι της ανθρωπότητας) στο Middle Island Point δίπλα στη λίμνη Lake Superior με θέα τα βουνά Χιούρον όταν ο Lautner είναι ακόμα 12. Ο σχεδιασμός της ειδυλλιακής τους οικίας, με Ιακωβιανό κολονιακό στυλ, γίνεται από τον Joy Wheeler Dow αλλά η κατασκευή, επίπλωση και διακόσμηση γίνεται ολόκληρη από την οικογένεια Lautner. Αυτή ήταν η πρώτη και καθοριστική επαφή του Lautner Jr. με την αρχιτεκτονική και την διαδικασία κατασκευής ενός κτηρίου. Μέσα από αυτή την εμπειρία του ήταν που ενσταλάχθηκαν αξίες όπως η κοινή λογική και η ανθρώπινη σχέση με τη φύση, που αργότερα αφομοιώθηκαν στην αρχιτεκτονική του. Το 1933, ο Λάουτνερ έχοντας τελειώσει το κολλέγιο με πτυχίο στις ελεύθερες τέχνες, περιφρονούσε της συμβατικές αρχιτεκτονικές σχολές.
Χανς Κρίστιαν Έρστεντ
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Οι συζητήσεις του Έρστεντ με τον Ρίτερ οδήγησαν τον πρώτο στη μελέτη της φυσικής. Το 1806 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και συνέχισε τις έρευνές του στο ηλεκτρικό ρεύμα και την ακουστική. Υπό την καθοδήγησή του, το Πανεπιστήμιο ανέπτυξε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα Φυσικής και Χημείας, και δημιούργησε νέα εργαστήρια.
Τζων Λάουτνερ
Τα πρώτα χρόνια
"All they do is grade on neat and to hell with the ideas" (Cohen, Bette Jane: The Spirit in Architecture, John Lautner. Ντοκυμαντέρ 1991)
Χανς Κρίστιαν Έρστεντ
Ηλεκτρομαγνητισμός
thumb|225px|left|Ανδριάντας του Έρστεντ στο ομώνυμο πάρκο της Κοπεγχάγης Ενώ ετοιμαζόταν για μια βραδινή διάλεξη στις 21 Απριλίου 1820, ο Έρστεντ ετοίμαζε ένα πείραμα, όταν κάτι τον εξέπληξε: Πρόσεξε ότι η βελόνα μιας πυξίδας απέκλινε από τον μαγνητικό βορρά όταν το ηλεκτρικό ρεύμα από τη μπαταρία που χρησιμοποιούσε έρεε ή σταματούσε. Αυτή η στροφή της βελόνας τον έπεισε ότι σε όλες τις πλευρές ενός σύρματος που μεταφέρει ηλεκτρικό ρεύμα δημιουργούνται μαγνητικά πεδία. Αυτό το πείραμα, που έμεινε στην Ιστορία της Επιστήμης ως «Πείραμα του Έρστεντ», επιβεβαίωσε την άμεση σχέση του ηλεκτρισμού με τον μαγνητισμό.
Εκείνη την εποχή ο Έρστεντ δεν πρότεινε κάποια ικανοποιητική εξήγηση για το φαινόμενο, ούτε και προσπάθησε να το αναπαραστήσει ποσοτικά-μαθηματικά. Ωστόσο, τρεις μήνες αργότερα άρχισε συστηματικότερες έρευνες. Σύντομα μετά δημοσίευσε τα ευρήματά του. Σήμερα, η μονάδα μέτρησης της μαγνητικής επαγωγής στο σύστημα μονάδων CGS ονομάζεται έρστεντ (oersted) προς τιμή της συνεισφοράς του στον Ηλεκτρομαγνητισμό.
Οι ανακαλύψεις του Έρστεντ είχαν ως αποτέλεσμα την εντατική έρευνα της Ηλεκτροδυναμικής από την επιστημονική κοινότητα. Τα ευρήματα επηρέασαν τον Γάλλο φυσικό Αντρέ Μαρί Αμπέρ στο να βρει μια μοναδική μαθηματική σχέση για τις μαγνητικές δυνάμεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε ρευματοφόρους αγωγούς. Η ανακάλυψη του Έρστεντ αντιπροσωπεύει επίσης ένα σημαντικό βήμα προς μια ενοποιημένη σύλληψη της έννοιας της ενέργειας.
Η κληρονομιά του Έρστεντ
Ο Έρστεντ πέθανε στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 74 ετών. Το 1936 η Δανία εξέδωσε χαρτονομίσματα των 100 κορωνών που απεικόνιζαν τη μορφή του.
Σήμερα τα κτήρια που στεγάζουν το Τμήμα Χημείας και το Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης φέρουν την επιγραφή ''«Ινστιτούτο Χ.Κ. Έρστεντ»'' προς τιμή του. Επίσης, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Δανίας, που εκτοξεύθηκε το 1999, ονομάσθηκε προς τιμή του «Έρστεντ».
Αναφορά
Κατηγορία:Δανοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα
Κουτάνς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας
Τζων Λάουτνερ
Τα πρώτα χρόνια
" We cooked and served and cleaned up for fifty people. So when I design a kitchen, I know what goes on [in it]." (Βιογραφία John Lautner, Melissa Matuscak)
"..the basis of Mr.Wrights work, which has been one of the main things i learnt from him, is that you have to have a major idea. If you don't have an idea you don't have architecture.." (Wahlroos, Ingalill: John Lautner. αδημοσίευτη συνέντευξη για το UCLA Architecture Journal, 29 Νοεμβρίου 1989)
Τα τελευταία έργα των οποίων ήταν επιβλέπων, Sturges House 1939 και Oboler House 1940, φέρνει τον Lautner στο Los Angeles όπου και εγκαθίσταται ξεκινώντας το δικό του γραφείο. Η πλειονότητα των έργων του Τζων Λάουτνερ είναι κατοικίες στη Νότια Καλιφόρνια, με κάποιες εξαιρέσεις στο Μεξικό, Φλόριντα, Αλάσκα και Κολοράντο. Τρία από τα πιο αναγνωρισμένα έργα του είναι τα παρακάτω.
1962 - Garcia Residence, (Λος Άντζελες, Καλιφόρνια)
Η οικία του τζαζ μουσικού Russ Garcia αναπτύσσεται γραμμικά κάτω από ένα ενιαίο καμπύλο μπετονένιο στέγαστρο. Η κατασκευή εξέχει ολόκληρη από την πλαγιά του λόφου και αγκυρώνεται σε αυτή με τη βοήθεια μεγάλων δοκαριών σε σχήμα V. Η είσοδος στην οικία γίνεται από τη μεριά του δρόμου στο χώρο στάθμευσης Ι.Χ., στο ίδιο επίπεδο, και ύστερα έχοντας εισαχθεί κάτω από το στέγαστρο μία ελικοειδής σκάλα καταλήγει στον κοινόχρηστο χώρο. Κατεβαίνοντας προς το σαλόνι παρέχεται η θέα προς το φαράγγι και τα βουνά της Santa Monica. Ο Λάουτνερ είχε συμπεριλάβει στην όψη χρωματιστό γυαλί για να προσθέσει ζεστασιά στο σπίτι καθώς δεν υπήρχε ακόμα βλάστηση γύρω, εξ ου και η ονομασία "Rainbow House". Η οικία Garcia είχε εμφανιστεί στην ταινία "Lethal Weapon 2", 1989 όπου είχε κατασκευαστεί σε κλίμακα 1:1 και καταστράφηκε για τις ανάγκες τις ταινίας.
1963 - Sheats- Goldstein residence (Λος Άντζελες, Καλιφόρνια)
Ίσως το πιο γνωστό από τα έργα του Λάουτνερ, η οικία του Paul και της Helen Sheats βρίσκεται στους λόφους Holmby λίγο έξω από το Μπέβερλι Χιλς και έχει υπάρξει σκηνικό για αρκετές ταινίες, “The Big Lebowski” (1998), “Bandits” (2001), and “Charlie’s Angels: Full Throttle” (2003), αλλά και μουσικά βίντεο Tracie Spencer "It's All About You (Not About Me)", Snoop Dogg "Let's Get Blown", Rebecca Lynn Howard "Forgive".
Μία τριγωνική διαδοκιδωτή πλάκα σηκώνεται φανερώνοντας την κοιλιά της και στο εσωτερικό του σπιτιού το σαλόνι αφήνοντας το φως να τη διαπεράσει μέσα από περισσότερα από 700 μικρά ποτήρια. Ο Lautner θεωρούσε ότι αυτός ο τρόπος προσομοίαζε τον τρόπο που το φως διαπερνά τα φυλλώματα σε δάσος στο βόρειο Michigan. Η φύση παίζει σημαντικό ρόλο και πάλι στην αρχιτεκτονική του καθώς συνδιαλέγεται άμεσα με το εσωτερικό της οικίας και περικλείει τον όγκο της δημιουργώντας μία αίσθηση κρυφής σπηλιάς. Οι ιδιωτικοί χώροι της κατοικίας είναι σε συνέχεια με το σαλόνι παρ' όλα αυτά "κρυμμένοι" καθώς η τριγωνική κάτοψη αλλά και οροφή στενεύουν προς τα εκεί αποδιώχνοντας το βλέμμα και το ενδιαφέρον προς την αντίθετη κατεύθυνση που βρίσκεται το σαλόνι και η θέα του Λος Άντζελες. Το 1972 η κατοικία αγοράζεται από τον επιχειρηματία James Goldstein και μαζί με τον John Lautner τελειοποιούν το σχέδιο της και την επίπλωση της εισάγοντας καινοτομίες στο χώρο και καινούργιες τεχνολογίες. Κατασκευάζει ένα διάφανο νιπτήρα ο οποίος θυμίζει καταρράκτη όποτε βρίσκεται σε χρήση παρέχοντας παράλληλα στον χρήστη μία ανεμπόδιστη θέα του τοπίου. Όλοι οι διακόπτες έχουν αντικατασταθεί από κουμπιά ανοξείδωτου χάλυβα και στα μέσα της δεκαετίας του 90, μια οθόνη από αεροσκάφος είχε εγκατασταθεί ως τηλεόραση, η πρώτη του είδους της.
Βιβλιογραφία
(διευθυντής και επιμελητής του DeVos Art Museum στο Βόρειο πανεπιστήμιο του Michigan)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Opel Omega
Το Opel Omega ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από το 1986 έως το 2003, σε δύο γενιές. Η πρώτη γενιά του μοντέλου παρήχθη από τον Αύγουστο του 1986 έως τον Αύγουστο του 1993 και μάλιστα κέρδισε τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 1987. Η δεύτερη γενιά του, κατασκευάστηκε από τον Ιανουάριο του 1994 έως τις 25 Ιουνίου 2003, ενώ υπέστη μια σημαντική αισθητική ανανέωση τον Αύγουστο του 1999.
Παράλληλες εκδόσεις
Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Omega πωλήθηκε με το σήμα της Vauxhall, που είναι η δεξιοτίμονη δίδυμη της Opel στη χώρα αυτή, ως Vauxhall Omega. Επίσης, η δεύτερη γενιά του Opel Omega πωλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το σήμα της Cadillac από το 1996 έως το 2001, ως Cadillac Catera. Στις χώρες της Λατινικής Αμερικής πουλήθηκε με το σήμα της Chevrolet, ως το Chevrolet Omega.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Omega Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ρογήρος Βερνάρδος Α΄ της Φουά
Ο Ρογήρος-Βερνάρδος Α΄ ο παχύς, γαλλ. Roger Bernard I le gross (π. 1130 - Νοέμβριος 1188) από τον Οίκο της Φουά ήταν ο 4ος κόμης της Φουά (1148-86).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ρογήρου Γ΄ κόμη της Φουά, γιού του Ρογήρου Β΄ κόμη της Φουά (γιου του Πέτρου κυρίου του Κουζεράν, γιου του Βερνάρδου-Ρογήρου κόμη του Μπιγκόρ).
Το 1149 και πάλι το 1163 στο Παμιέρ έπρεπε να αποδώσει στο ναό του Σαιντ-Αντονίν ντε Γρεντελά τις κατασχεθείσες γαίες. Τελικά συμφώνησε με τον ναό να είναι και οι δύο εξίσου ιδιοκτήτες (paréage). Η Αυλή του ήταν υπεύθυνη για την άμυνα και την απονομή δικαίου. Την ίδια συνιδιοκτησία έκανε ο Ρογήρος-Βερνάρδος Α΄ και με το αββαείο τού Σαιν-Βολουσιέν το 1168, όπου τα ενοίκια μοιράστηκαν μεταξύ της εκκλησιαστικής εξουσίας και αυτής τού κόμη.
Νυμφεύτηκε την κόρη τού Ρογήρου Α΄ των Τρανκαβέλ και έγινε υποτελής τού κόμη της Βαρκελώνης. Απέφυγε να συμμετάσχει στον πόλεμο τού επικυρίαρχού του το 1159 και επικεντρώθηκε στην επέκταση της δικής του ζώνης επιρροής, όπως π.χ. με τη συμφωνία με τους κυρίους τού Ντυν το 1162. Το 1185 τελικά αναγκάστηκε να πολεμήσει μαζί με τον Αλφόνσο κόμη της Βαρκελώνης στη νότιο Γαλλία· μόνο ο Βερνάρδος Δ΄ κόμης τού Κομμάνζ μπόρεσε να μείνει ουδέτερος. Φαίνεται, πως ο Αλφόνσος προτίθετο να τού αναθέσει τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας στον Ρογήρο-Βερνάρδο Α΄.
Τάφηκε στο αββαείο τού Μπουλμπόν και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ραϋμόνδος Ρογήρος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Βραβείο Ειρήνης Λένιν
thumb|right|150px Το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Λένιν δημιουργήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1949 από τη Σοβιετική κυβέρνηση και μέχρι το 1955 έφερε την ονομασία Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ενίσχυση της Ειρήνης μεταξύ των Λαών. Η απονομή του γινόταν ετησίως ως το 1990. Μεταξύ των τιμηθέντων ήταν οι Έλληνες Κώστας Βάρναλης, Μανώλης Γλέζος, Γιάννης Ρίτσος, Μίκης Θεοδωράκης, Χαρίλαος Φλωράκης, καθώς και οι Πάμπλο Νερούδα, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ίντιρα Γκάντι, Νέλσον Μαντέλα και άλλοι.
Ιστορικό
Το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ενίσχυση της Ειρήνης μεταξύ των Λαών δημιουργήθηκε τις 21 Δεκεμβρίου 1949 με διάταγμα της προεδρίας του Ανώτατου Σοβιέτ προς τιμήν της εβδομηκοστής επετείου των γενεθλίων του Ιωσήφ Στάλιν. Ήταν το αντίστοιχο του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης του τότε Ανατολικού Μπλοκ. Το βραβείο μετονομάστηκε σε Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Λένιν για την Ενίσχυση της Ειρήνης μεταξύ των Λαών, επειδή το 1956, συγκεκριμένα στις 6 Σεπτεμβρίου, ο Νικήτα Χρουστσώφ καταδίκασε την διακυβέρνηση Στάλιν στο εικοστό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Όλοι οι ως τότε τιμηθέντες κλήθηκαν να επιστρέψουν το μετάλλιο που είχαν πάρει μαζί με το βραβείο τους, το οποίο εν συνεχεία αντικαταστάθηκε από το μετονομασμένο βραβείο Λένιν.
Σύμφωνα με απόφαση του Προεδρίου του Ανώτατου Σοβιέτ της 11ης Δεκεμβρίου του 1989 το βραβείο μετονομάστηκε σε διεθνές βραβείο ειρήνης Λένιν (ρωσικά: международная Ленинская премия мира) και έπαψε να απονέμεται δύο έτη αργότερα, το 1991, όταν η Σοβιετική Ένωση έπαψε να υφίσταται.
Το διεθνές βραβείο Λένιν δεν πρέπει να συγχέεται με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης, που απονέμεται από το Συμβούλιο Παγκόσμιας Ειρήνης. Υπήρξε επίσης ένα βραβείο Στάλιν που δημιουργήθηκε το 1941 και απονεμήθηκε ετησίως σε κορυφαίους σοβιετικούς συγγραφείς, συνθέτες, καλλιτέχνες και επιστήμονες.
Κατάλογος των βραβευθέντων
1. Ο Νέλσον Μαντέλα τιμήθηκε με το βραβείο του Λένιν όταν ήταν στην φυλακή το 1990, γι'αυτό και μέχρι το 2002 δεν μπόρεσε να το παραλάβει αυτοπροσώπως.
Παραπομπές
Ειρηνη Λενιν