cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά
Οπτικά Εφέ
Η Επιστροφή του Βασιλιά περιέχει 1.488 σκηνές με οπτικά εφέ, σχεδόν τρεις φορές περισσότερες από την πρώτη ταινία και σχεδόν δύο φορές περισσότερες από τη δεύτερη. Η δουλειά με τα οπτικά εφέ ξεκίνησε από τους Άλαν Λι και Μαρκ Λιούις, οι οποίοι βγάζοντας κάποιες φωτογραφίες από τοπία της Νέας Ζηλανδίας προσπάθησαν να δημιουργήσουν ψηφιακά τα χωράφια του Πέλενορ (Pelennor Fields) τον Νοέμβριο του 2002. Ο Γκάρι Χόρσφιλντ δημιούργησε επίσης μία ψηφιακή εκδοχή του Μπάραντ-Ντουρ (Barad-dûr) στη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών μόνος του, για την αποκορύφωση της ταινίας. Εν τω μεταξύ, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κρίστιαν Ρίβερς χρησιμοποίησαν υπολογιστές για να σχεδιάσουν την τεράστια μάχη του Πέλενορ, τον Φεβρουάριο του 2003 και οι σκηνές δόθηκαν στην Weta Digital. Προς μεγάλη τους έκπληξη, τα 60 προγραμματισμένα πλάνα ξεπέρασαν τα 250 και οι 50.000 χαρακτήρες έγιναν 200.000 τελικώς.
200px|right|thumb|Ο χαρακτήρας [[Γκόλουμ, όπως παρουσιάζεται στην ταινία]]
Για τη σκηνή της μάχης στη Μίνας Τίριθ, κατέγραψαν 450 κινήσεις για τα ψηφιακά άλογα και έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις που προστέθηκαν στην ταινία, όπως τα τρολ που κάνουν επίθεση στη Μίνας Τίριθ και να ξαναφτιάξουν ένα πλάνο με τα δύο Μούμακιλ που σκότωσε ο Έομερ. Σχετικά με τα ψηφιακά πλάσματα, το κεφάλι της αράχνης Σέλομπ τροποποιήθηκε από μία καναδέζικη εταιρία για δέκα φορές περισσότερες λεπτομέρειες από αυτές της Weta.
Όπως και στις προηγούμενες ταινίες, υπήρχαν ψηφιακά εφέ που πλαισίωναν ή και αντικαθιστούσαν τους ηθοποιούς. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι σκηνές όπου ο Σαμ πέφτει από την πλάτη της Σέλομπ και η σκηνή όπου ο Λέγκολας παλεύει με το Μούμακιλ. Επιπλέον, η σκηνή με τον Γκόλουμ να παίρνει στα χέρια του το Δαχτυλίδι και να πέφτει στο Βουνό του Χαμού ήταν 100% ψηφιακή. Ο Βασιλιάς των Νεκρών παίζεται από τον Πωλ Νόρελ με προσθετικό μακιγιάζ και το κεφάλι του αλλάζει μορφή σε πιο "σκελετώδεις" ψηφιακές εκδοχές, ανάλογα με τη διάθεση του χαρακτήρα.
Λόγω της επιμονής του Πίτερ Τζάκσον στον ρεαλισμό του φανταστικού κόσμου, δημιουργήθηκαν πολλές μινιατούρες, όπως η σε κλίμακα 1:72, μινιατούρα της Μίνας Τίριθ, η οποία έφτανε τα επτά μέτρα σε ύψος και τα 6,5 μέτρα σε διάμετρο. Η ομάδα που ήταν υπεύθυνη για τις μινιατούρες ολοκλήρωσε το έργο της τον Νοέμβριο με τη μινιατούρα της Μαύρης Πύλης, έπειτα από εκατό ημέρες δουλειάς, ενώ τα τελευταία οπτικά εφέ που προστέθηκαν στην ταινία ήταν αυτά της καταστροφής του Δαχτυλιδιού, στις 25 Νοεμβρίου.
Box Office
Με προϋπολογισμό 94.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα στην 1η θέση με 72,6 εκατομμύρια δολάρια στο πρώτο τριήμερο. Στην Αμερική οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 378,2 εκατομμύρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 768,2 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε πάνω από 1,1 δισεκατομμύριο δολάρια. Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά έγινε η δεύτερη κατά σειρά ταινία στην ιστορία που έσπασε το φράγμα του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων μετά τον Τιτανικό. Ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως το 2003. Μέχρι σήμερα παραμένει η 24η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών.
Βραβεία/Υποψηφιότητες
Η τριλογία του Άρχοντα των Δακτυλιδιών είναι η τριλογία με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ. Με το σύνολο των 30 υποψηφιοτήτων, ξεπέρασε την τριλογία του Νονού με 28 υποψηφιότητες και του Πολέμου των Άστρων με 21 υποψηφιότητες. Μαζί με τις ταινίες Ζιζί (Gigi, 1958) και Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας (The Last Emperor, 1987) είναι οι μόνες ταινίες που έχουν κερδίσει όλα τα βραβεία Όσκαρ για τα οποία ήταν υποψήφιες. Επίσης, στην αμερικάνικη ιστοσελίδα IMDb (Διαδικτυακή βάση δεδομένων ταινιών) βρίσκεται στην έβδομη (7η) θέση των 250 καλύτερων ταινιών έχοντας βαθμολογία 8,9.
Ρωμαϊκή Αρμενία
Στα τέλη του 4ου αι. η Αρμενία μοιράστηκε μεταξύ της Ρώμης και των Σασανιδών, οι οποίοι πήραν τον έλεγχο τού μεγαλύτερου μέρους τού Αρμενικού Βασιλείου και, στα μέσα του 5ου αι., κατήργησαν την Αρμενική μοναρχία. Τον 6ο και τον 7ο αι. η Αρμενία έγινε και πάλι πεδίο μάχης μεταξύ της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας και της Σασανιδικής Αυτοκρατορίας, έως ότου και οι δύο δυνάμεις ηττήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από το Μουσουλμανικό Χαλιφάτο στα μέσα του 7ου αι.
Ιστορία
Μετά την πτώση της δυναστείας των Αρταξιαδών μετά την εκστρατεία του Πομπήιου στην Αρμενία το 66 π.Χ., το βασίλειο της Αρμενίας αμφισβητήθηκε συχνά μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Παρθικής Αυτοκρατορίας κατά τους Ρωμαϊκούς-Πάρθους Πολέμους. Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ιστορίας της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπό τη βασιλεία της δυναστείας των Αρσακιδών, η αρμενική αριστοκρατία χωρίστηκε σε πιστούς των Ρωμαίους, πιστούς των Πάρθων και ουδέτερους.
Η Αρμενία συχνά χρησίμευε ως πελατειακό κράτος ή υποτελές στα σύνορα των δύο μεγάλων αυτοκρατοριών και των διαδόχων τους, της Ρωμαϊκής και της Σασσανιδικής αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια των Ρωμαιο-σασανιδικών πολέμων, η Αρμενία διαιρέθηκε τελικά σε Βυζαντινή Αρμενία και Σασανιδική Αρμενία.
Αγώνας για επιρροή με την Παρθία
μικρογραφία|300x300εσ| Η βραχύβια ρωμαϊκή επαρχία της Αρμενίας το 117, βόρεια της Μεσοποταμίας. Με την ανατολική επέκταση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια των Μιθριδατικών Πολέμων, το βασίλειο της Αρμενίας, υπό τη δυναστεία των Αρταξιαδών, έγινε ρωμαϊκό πελατειακό βασίλειο από τον Πομπήιο το 66–65 π.Χ. Για τα επόμενα 100 χρόνια η Αρμενία παρέμεινε υπό ρωμαϊκή επιρροή. Προς τα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. η ανερχόμενη παρθική επιρροή αμφισβήτησε τη ρωμαϊκή κυριαρχία, η οποία αποκαταστάθηκε από τις εκστρατείες του Γναίου Δομιτίου Κόρβουλο.
Αυτή η σύγκρουση έληξε μετά τη μάχη της Ράνδειας, σε ένα ουσιαστικό αδιέξοδο και έναν επίσημο συμβιβασμό: ένας Πάρθιος πρίγκιπας της γραμμής των Αρσακιδών θα καθόταν στο εξής στον αρμενικό θρόνο, αλλά η υποψηφιότητά του έπρεπε να εγκριθεί από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
Ρωμαϊκή επαρχία της Αρμενίας (114 μ.Χ.–118 μ.Χ.)
μικρογραφία|300x300εσ| Το βασίλειο της Αρμενίας το 63μ.Χ.-299 μ.Χ., όταν ήταν υποτελές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 114 ο Αυτοκράτορας Τραϊανός ενσωμάτωσε την Αρμενία στην Αυτοκρατορία, καθιστώντας την πλήρη ρωμαϊκή επαρχία.
Το 113 ο Τραϊανός εισέβαλε στην Παρθική Αυτοκρατορία, επειδή ήθελε να αποκαταστήσει έναν υποτελή βασιλιά στην Αρμενία (λίγα χρόνια πριν περιπέσει υπό τον έλεγχο των Πάρθων). Το 114 ο Τραϊανός από την Αντιόχεια της Συρίας βάδισε στην Αρμενία και κατέλαβε την πρωτεύουσα Αρτάξατα. Τότε ο Τραϊανός καθαίρεσε τον Αρμένιο βασιλιά Παρθαμασίρη και διέταξε την προσάρτηση της Αρμενίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως νέα επαρχία.
Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος εξέδωσε νομίσματα με την ευκαιρία αυτή, που έφεραν την ακόλουθη επιγραφή: ARMENIA ET MESOPOTAMIA IN POTESTATEM P[οpuli] R[omani] REDACTAE, (δηλ. με την επιμέλεια του Λαού της Ρώμης εξουσιάζεται) στερεοποιώντας έτσι τη θέση της Αρμενίας ως τη νεότερη ρωμαϊκή επαρχία. Μία εξέγερση από τον Πάρθιο διεκδικητή Σανατράκη Β΄ καταπνίγηκε, αν και η σποραδική αντίσταση συνεχίστηκε και ο Βολογέσης Γ΄ της Παρθίας κατάφερε να εξασφαλίσει μία περιοχή της νοτιοανατολικής Αρμενίας λίγο πριν το τέλος τού Τραϊανού τον Αύγουστο του 117.
Ρωμαϊκό προτεκτοράτο
Μετά το τέλος τού Τραϊανού, ο διάδοχός του Αδριανός αποφάσισε να μην διατηρήσει την επαρχία της Αρμενίας. Το 118 ο Αδριανός εγκατέλειψε την Αρμενία και εγκατέστησε τον Παρθαμασπάτη ως βασιλιά της. Ο Παρθαμασπάτης σύντομα ηττήθηκε από τους Πάρθους και κατέφυγε ξανά στους Ρωμαίους, οι οποίοι τού παραχώρησαν τη συγκυβέρνηση της Οσροηνής στη δυτική Μεγάλη Αρμενία ως παρηγοριά.
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ρωμαϊκός σηστέρτιος του 141-143, που δείχνει τον Αυτοκράτορα [[Αντωνίνος ο Ευσεβής|Aντωνίνο Πίο να φορεί ένα στέμμα στο κεφάλι του βασιλιά της Αρμενίας. Επιγρ.: ANTONINVS AVG. PIVS P. P. TR[ibunicia]. P[odestatis] COS III / REX ARMENIIS DATVS. Κόπηκε στη Ρώμη, 30χλστ., 26,62 γραμ.]]
Ο Σόαιμος ονομάστηκε βασιλιάς της Αρμενίας από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Aντωνίνο Πίο το 140. Μόλις λίγα χρόνια αργότερα, το 161, η Αρμενία χάθηκε ξανά από τον Βολογάση Δ' της Παρθίας. Το 163 μία ρωμαϊκή αντεπίθεση υπό τον Στάτιο Πρίσκο νίκησε τους Πάρθους στην Αρμενία, και επανεγκατέστησε τον Σόαιμο ως τον ευνοούμενο υποψήφιο των Ρωμαίων στον αρμενικό θρόνο.
Η Αρμενία βρισκόταν σε συχνή διαμάχη μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών και των υποψηφίων τους για τον αρμενικό θρόνο, κατάσταση που κράτησε μέχρι την εμφάνιση μίας νέας δύναμης, των Σασανιδών. Η δύναμη και η επιρροή της Ρώμης αυξήθηκαν με τα χρόνια από τότε, αλλά η Αρμενία διατήρησε την ανεξαρτησία της, έστω και μόνο ως υποτελές κράτος, αν και ήταν σύμμαχος της Ρώμης ενάντια στη Σασανιδική Αυτοκρατορία. Όταν ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος λεηλάτησε την πρωτεύουσα των Πάρθων Κτησιφώντα, πολλοί Αρμένιοι στρατιώτες ήταν στον στρατό του. Αργότερα τον 4ο αι. αποτελούσαν δύο ρωμαϊκές λεγεώνες, τη Λεγεώνα I Armeniaca και τη Λεγεώνα II Armeniaca.
Στο δεύτερο μισό του 3ου αι. η πρωτεύουσα των Σασσανιδών Κτησιφών και περιοχές της νότιας Αρμενίας λεηλατήθηκαν από τους Ρωμαίους υπό τον Αυτοκράτορα Κάρο και όλη η Αρμενία, μετά από μισό αιώνα περσικής κυριαρχίας, παραχωρήθηκε στον Διοκλητιανό το 299 ως υποτελής περιοχή.
Ανατολική Ρωμαϊκή Αρμενία
Το 363 υπογράφηκε μία συνθήκη μεταξύ της Ανατολικής Ρωμαϊκής και της περσικής αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, η οποία χώριζε την Αρμενία μεταξύ των δύο. Οι Πέρσες διατήρησαν το μεγαλύτερο μέρος της Αρμενίας ("Περσαρμενίας") ενώ οι Ρωμαίοι έλαβαν ένα μικρό μέρος της Δυτικής Αρμενίας.
Μια άλλη συνθήκη ακολούθησε μεταξύ 384 και 390, η Ειρήνη της Ακιλισένης (συνήθως χρονολογείται γύρω στο 387), η οποία καθιέρωσε μια καθορισμένη γραμμή διαίρεσης, που εκτείνεται από ένα σημείο ακριβώς ανατολικά της Καρίν (σύντομα θα μετονομαστεί σε Θεοδοσιούπολη ) έως ένα άλλο σημείο νοτιοδυτικά της Νισίμπις στο Μεσοποταμία. Η περιοχή υπό τον έλεγχο της Ανατολικής Ρώμης αυξήθηκε, αλλά παρόλα αυτά, περίπου τα τέσσερα πέμπτα του παλαιού Βασιλείου της Αρμενίας παρέμειναν υπό περσική κυριαρχία. μικρογραφία|300x300εσ| Τα ανατολικά ρωμαϊκά σύνορα μετά τη συνθήκη της Ακιλισηνής. Σε αντίθεση με τη Μικρά Αρμενία δυτικά του Ευφράτη, η οποία είχε συγκροτηθεί σε πλήρεις επαρχίες (Αρμενία I και Αρμενία II) υπό τη διοίκηση τού Πόντου ήδη από την εποχή του Διοκλητιανού, οι νέες περιοχές διατήρησαν ένα ποικίλο επίπεδο αυτονομίας. Η Armenia Major, το βόρειο μισό, συγκροτήθηκε ως πολιτεία μισθωτή (civitas stipendaria) υπό έναν πολιτικό κυβερνήτη με τον τίτλο κόμης Αρμενίας (comes Armeniae), που σημαίνει ότι διατήρησε την εσωτερική αυτονομία, αλλά ήταν υποχρεωμένη να πληρώνει φόρο υποτέλειας και να παρέχει στρατιώτες για τον τακτικό ανατολικό ρωμαϊκό στρατό.
Κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία, η Μελιτηνή ήταν το στρατόπεδο βάσης της Λεγεώνας XII Fulminata. Ήταν ένα σημαντικό κέντρο στη Μικρά Αρμενία (P'ok'r Hayk ' ), παρέμεινε έτσι μέχρι τα τέλη του 4ου αι. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' χώρισε την περιοχή σε δύο επαρχίες: Αρμενία Πρώτη (Hayk'), με πρωτεύουσα τη Σεβάστεια (σημερινό Σίβας), και Αρμενία Δεύτερη, με πρωτεύουσα τη Μελιτηνή.
Οι σατραπείες στο νότο από την άλλη πλευρά, οι οποίες βρίσκονταν υπό ρωμαϊκή επιρροή ήδη από το 298, ήταν μία ομάδα έξι πλήρως αυτόνομων πριγκιπάτων, που είχαν συμμαχήσει με την Αυτοκρατορία (πολιτεία υπόσπονδη, civitates foederatae): Iνγιληνή, Σοφηνή, Aντζιτηνή, Aσθιανηνή, Σοφανηνή και Bαλανιτηνή. Οι εντόπιοι Αρμένιοι ναχαράρ ήταν πλήρως κυρίαρχοι στα εδάφη τους και έπρεπε απλώς να παρέχουν στρατιώτες κατόπιν αιτήματος, και να αποστείλουν ένα χρυσό στέμμα στον Αυτοκράτορα, ως ένδειξη υποταγής. Σε αντάλλαγμα, λάμβαναν τα βασιλικά τους διακριτικά, μεταξύ των οποίων και ερυθρά πέδιλα, από τον Αυτοκράτορα.
Η κατάσταση παρέμεινε αμετάβλητη για σχεδόν έναν αιώνα, μέχρι μία μεγάλης κλίμακας εξέγερση από τους σατράπες το 485 κατά τού Αυτοκράτορα Ζήνωνα (βασ. 474–491). Στη συνέχεια, οι σατράπες αποσπάστηκαν από την κυριαρχία τους και τα δικαιώματα κληρονομικής διαδοχής, περιοριζόμενοι στην πραγματικότητα σε φορολογούμενους και αυτοκρατορικά διοικούμενους civitates stipendariae.
Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' (βασ. 527–565) πραγματοποίησε μία σειρά από ολοκληρωμένες διοικητικές μεταρρυθμίσεις. Ήδη αμέσως μετά την ανάρρησή του το 527, ο dux Armeniae (υπεύθυνος για τη Μικρά Αρμενία) και ο comes Armeniae καταργήθηκαν, και οι στρατιωτικές δυνάμεις των αρμενικών εδαφών υπήχθησαν σε έναν νέο magister militum per Armeniam στη Θεοδοσιούπολη.
Το 536 θεσπίστηκαν νέες μεταρρυθμίσεις, που κατήργησαν την αυτονομία των πέραν-τού-Ευφράτη εδαφών και σχημάτισαν τέσσερις νέες κανονικές επαρχίες. Η Arnenia Interior ενώθηκε με τμήματα τού Πολεμωνιακού Πόντου και της Αρμενίας Ι για να σχηματιστεί μία νέα επαρχία, η Αrmenia I Magna, η παλιά Αρμενία Ι και η Αρμενία II επαναδιαιρέθηκαν σε Αρμενία II και Αρμενία III και οι παλαιές σατραπίες σχημάτισαν τη νέα επαρχία Αρμενία IV. Το 538 οι Αρμένιοι ευγενείς ξεσηκώθηκαν ενάντια στη βαριά φορολογία, αλλά ηττήθηκαν, και αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στην Περσία.
Μεταγενέστερη ιστορία
Με την υποχώρηση της δύναμης του Χαλιφάτου και τη διάσπαση των απομακρυσμένων περιοχών του σε αυτόνομα κράτη, οι Βυζαντινοί μπόρεσαν να επαναβεβαιώσουν την επιρροή τους στα αρμενικά πριγκιπάτα κατά τις εκστρατείες του Ιωάννη Κουρκούα στις αρχές του 10ου αι.. Στο πρώτο μισό του 11ου αι., υπό τον Βασίλειο Β΄ και τους διαδόχους του, το μεγαλύτερο μέρος της Αρμενίας τέθηκε υπό άμεσο βυζαντινό έλεγχο, ο οποίος διήρκεσε μέχρι τη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, όταν όλη η Αρμενία περιήλθε στους Σελτζούκους.
Ρωμαϊκός Χριστιανισμός
μικρογραφία| Το [[Μονή Αγίου Βαρθολομαίου|μοναστήρι του Αγίου ύΒαρθολομαίου στον τόπο το μαρτυρίου τού Αποστόλου στην ιστορική Αρμενία.]] Η επίδραση του Χριστιανισμού έγινε αισθητή τον 1ο αι. μ.Χ., όταν ο Χριστιανισμός εισήχθη για πρώτη φορά από τους αποστόλους Βαρθολομαίο και Ιούδα Θαδδαίο. Έτσι και οι δύο Άγιοι θεωρούνται προστάτες άγιοι της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.
Ο Απόστολος Βαρθολομαίος λέγεται ότι εκτελέστηκε στην Αλβανόπολη της Αρμενίας. Σύμφωνα με τους λαϊκούς βίους αγίων, ο απόστολος γδάρθηκε το δέρμα του ζωντανός και αποκεφαλίστηκε. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες σταυρώθηκε ανάποδα (το κεφάλι προς τα κάτω), όπως ο Άγιος Πέτρος. Λέγεται ότι μαρτύρησε, επειδή προσηλύτησε τον Πολύμιο, τον βασιλιά της Αρμενίας, στον Χριστιανισμό. Έξαλλος από τη μεταστροφή τού μονάρχη και φοβούμενος μία αντίδραση των Ρωμαίων, ο αδελφός τού βασιλιά Πολύμιου, πρίγκιπας Αστιάγης, διέταξε τα βασανιστήρια και την εκτέλεση του Βαρθολομαίου, κάτι που ο Βαρθολομαίος υπέμεινε με θάρρος. Ωστόσο, δεν υπάρχουν αρχεία για κανέναν Αρμένιο βασιλιά της δυναστείας των Αρσακιδών της Αρμενίας με το όνομα Πολύμιος. Η τρέχουσα έρευνα δείχνει, ότι ο Βαρθολομαίος πιθανότατα απεβίωσε στο Kαλυάν στην Ινδία, όπου υπήρχε ένας αξιωματούχος ονόματι Πολύμιος.
Η Αρμενία έγινε η πρώτη χώρα, που καθιέρωσε τον Χριστιανισμό ως κρατική της θρησκεία, όταν -σε μία εκδήλωση που παραδοσιακά χρονολογείται στο 301- ο Γρηγόριος ο Φωτιστής έπεισε τον Τιριδάτη Γ', τον βασιλιά της Αρμενίας, να ασπαστεί τον Χριστιανισμό.
Ως συνέπεια της νίκης του Διοκλητιανού επί των Σασσανιδών, όλη η Αρμενία ήταν και πάλι υποτελές κράτος της Ρώμης το 299: η Ρώμη εξασφάλισε με αυτόν τον τρόπο μία ευρεία ζώνη πολιτιστικής επιρροής ανατολικά της Μ. Ασίας, η οποία οδήγησε σε ευρεία διάδοση του Συριακού Χριστιανισμού από ένα κέντρο στη Νίσιβη στις πρώτες δεκαετίες του 4ου αι. και στον τελικό εκχριστιανισμό της Αρμενίας.
Πριν από αυτό, η κυρίαρχη θρησκεία στην Αρμενία ήταν ο Ζωροαστρισμός (που προωθήθηκε από την Αυτοκρατορία των Πάρθων/Σασσανιδών) και σε μικρότερο βαθμό ο τοπικός παγανισμός. Ο Άγιος Γρηγόριος και ο γιος του Αριστάκης επέτυχαν τον πλήρη εκχριστιανισμό όλων των Αρμενίων στο πρώτο μισό του 4ου αι., κυρίως αφότου ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ νομιμοποίησε τον Χριστιανισμό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 313. δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Καθεδρικός Ναός Etchmiadzin|καθεδρικός ναός του Eτσμιατζίν.]] Είναι ένα καλά αναγνωρισμένο ιστορικό γεγονός, ότι οι Αρμένιοι ήταν το πρώτο έθνος στον κόσμο, που προσχώρησε επίσημα στον Χριστιανισμό. Αυτή τη μεταστροφή ακολούθησε τον 4ο και 5ο αι. μία διαδικασία θεσμοθέτησης και αρμενοποίησης τού χριστιανισμού στην Αρμενία. Πράγματι, ο Γρηγόριος ο Φωτιστής έγινε ο οργανωτής της ιεραρχίας της Αρμενικής Εκκλησίας. Από τότε, οι επικεφαλής της Αρμενικής Εκκλησίας ονομάζονται Καθολικοί και εξακολουθούν να έχουν τον ίδιο τίτλο.
Ο Άγιος Γρηγόριος επέλεξε ως τόπο τού «Καθολικού» την πρωτεύουσα Βαγαρσαπάτ (σημερινό Ετσμιάτσιν) στην Αρμενία και έκτισε εκεί τον καθεδρικό ναό Ετσμιάτζιν ως θολωτή βασιλική το 301-303 (Ο Βαχάν Μαμικονιάν, Ρωμαίος κυβερνήτης της Αρμενίας, το 480 διέταξε η ερειπωμένη βασιλική να αντικατασταθεί με μία νέα σταυροειδή εκκλησία, που εξακολουθεί να στέκεται στη σύγχρονη Αρμενία).
Οι συνεχείς ανατροπές, που χαρακτήρισαν τις πολιτικές σκηνές της Αρμενίας τους επόμενους αιώνες, έκαναν την πολιτική εξουσία να μετακινηθεί σε ασφαλέστερα μέρη, που συχνά σχετίζονται με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το εκκλησιαστικό κέντρο μετακινήθηκε επίσης σε διαφορετικές τοποθεσίες μαζί με την πολιτική εξουσία, καταλήγοντας στη Βυζαντινή Κιλικία τον 13ο αι.
Επισκοπικές έδρες
Οι αρχαίες επισκοπικές έδρες της ρωμαϊκής επαρχίας της Αρμενίας ΙΙΙ αναφέρονται στο Annuario Pontificio ως τιτουλάριες έδρες:
Για αρχαίες επισκοπικές έδρες στις ρωμαϊκές επαρχίες της Αρμενίας I και της Αρμενίας II, βλέπε Μικρή Αρμενία#Επισκοπικές έδρες.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1931
Οι Β΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1931 διεξήχθησαν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 4, 10 & 11 Οκτωβρίου 1931. Συμμετείχαν σε αυτούς πέντε βαλκανικά κράτη: Ελλάδα, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία και Τουρκία. Νικήτρια αναδείχθηκε και πάλι η Ελλάδα με 12 νίκες.
Χρονικό των αγώνων
Η Β΄ Βαλκανιάδα υπήρξε και αυτή πολύ επιτυχημένη αθλητική διοργάνωση. Όλες τις ημέρες το Στάδιο ήταν κατάμεστο και επιτεύχθηκαν πολύ καλές επιδόσεις και αρκετά νέα ρεκόρ. Σε κάθε αγώνισμα μετείχαν δύο αθλητές από κάθε χώρα και μία ομάδα σκυταλοδρομίας. Βαθμολογήθηκαν οι πέντε πρώτοι με 5-4-3-2-1 βαθμούς αντίστοιχα και στη γενική βαθμολογία πρώτευσε η Ελλάδα, όπως ήταν αναμενόμενο.
Οι αγώνες ξεκίνησαν την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, με τη διεξαγωγή κάποιων αγωνισμάτων. Στην τελετή έναρξης παρέστησαν ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, πολλοί υπουργοί, διπλωμάτες ξένων χωρών, ο δήμαρχος Αθηναίων Σπυρίδων Μερκούρης, η στρατιωτική και η πολιτική ηγεσία. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η παρουσία στο Στάδιο των Τούρκων υπουργών Ισμέτ πασά και Ρουσδή, οι οποίοι καταχειροκροτήθηκαν. Το τελετουργικό της έναρξης περιλάμβανε για πρώτη φορά την πτήση 50 περίπου αεροπλάνων και υδροπλάνων, τα οποία πέταξαν εντυπωσιακά πάνω από το Στάδιο ενθουσιάζοντας το πλήθος. Μετά την ανάκρουση των πέντε εθνικών ύμνων και την έπαρση των σημαιών ο επικοντιστής Αργύρης Καραγιάννης απήγγειλε τον όρκο των αθλητών. Την λιτή τελετή έναρξης έκλεισε ομάδα σπουδαστών της "Σχολής Γυμναστικής" που έκανε επίδειξη σουηδικών και άλλων ασκήσεων.
Οι αγώνες συνεχίστηκαν τη Δευτέρα 5/10 με τη διεξαγωγή της δισκοβολίας και την Τετάρτη 7/10 με τη σφυροβολία και τελείωσαν το επόμενο Σαββατοκύριακο 10-11 Οκτωβρίου. Την ενδιάμεση εβδομάδα, 5 ως 9 Οκτωβρίου, στις εγκαταστάσεις του Ομίλου Αντισφαίρισης πραγματοποιήθηκε το βαλκανικό πρωτάθλημα τένις με τη συμμετοχή και των πέντε χωρών.
Αποτελέσματα
1929 | 1930 | 1931 | 1932 | 1933
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1931 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Μάρτζιορι Εστιάνο
Marjorie Dias de Oliveira (Marjorie Estiano), γεννημένη στις 8 Μαρτίου του 1982, είναι Βραζιλιάνα ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ηθοποιοί
United Artists
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Τσάρλι Τσάπλιν Κατηγορία:Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1919 Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις παραγωγής κινηματογραφικών και τηλεοπτικών έργων των ΗΠΑ
Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη 1834
Η Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη του 1834 ανέλαβε την εξουσία στις 31 Μαΐου 1834, όταν ο Ιωάννης Κωλέττης κλήθηκε από την Αντιβασιλεία να πάρει τη θέση του Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου (Πρωθυπουργού), όταν αποχώρησε από το κυβερνητικό σχήμα ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.
Λειτουργία της κυβέρνησης
Η κυβέρνηση μπορεί να χαρακτηριστεί αμιγώς γαλλόφιλη.
Την κυβέρνηση Κωλέττη αντικατέστησε η Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ 1835 στις 9 Μαΐου 1835 όταν Αρχιγραμματεύς ορίστηκε ο Άρμανσπεργκ με την ενηλικίωση του Όθωνα, ενώ ο Κωλέττης στάλθηκε Πρεσβευτής στο Παρίσι.
Αναφορές
1834 Κατηγορία:Ιωάννης Κωλέττης
Διονύσιος Ζακυθηνός
Ο Διονύσιος Ζακυθηνός (1905 - 1993) ήταν Έλληνας ιστορικός που ασχολήθηκε με την βυζαντινή περίοδο και τα μεταβυζαντινά χρόνια, ακαδημαϊκός, πολιτικός και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Διονύσιος Ζακυθηνός γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στις 15 Δεκεμβρίου 1905, όπου τέλειωσε το γυμνάσιο. Από το 1922, ως μαθητής γυμνασίου, εξέδιδε μια μαθητική εφημερίδα με τίτλο Προμηθέας, μηνιαίο περιοδικό των νέων. Το 1926 δημοσίευσε την πρώτη του αυτοτελή μελέτη για το σονέτο στην ελληνική ποίηση. Το 1927 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αν και ο πατέρας του τον προέτρεπε να ασχοληθεί με την εμπορική ναυτιλία. Η δράση του Ζακυθηνού εκτεινόταν σε πολλούς τομείς. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού κοντά στον Γάλλο βυζαντινολόγο Κάρολο Ντηλ, λαμβάνοντας το διδακτορικό του δίπλωμα από το πανεπιστήμιο αυτό το 1932. Η διδακτορική διατριβή του είχε τον τίτλο Το Ελληνικό Δεσποτάτο του Μωρέως. Κατά τη διαμονή του στο Παρίσι (1928-1935) διατέλεσε γραμματέας του Νεοελληνικού Ιννστιτούτου της Σορβόννης (1931-1932) και πρώτος διευθυντής του Ελληνικού Ιδρύματος (Fondation Hellenique) της Παρισινής Πανεπιστημιούπολης (1932-1935). Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, διορίστηκε διευθυντής των Γενικών Αρχείων του Κράτους, όπου για περίπου μια δεκαετία (1937-46) εργάστηκε με σκοπό την οργάνωση, την ταξινόμηση και τον εμπλουτισμό της μέχρι τότε εγκαταλελειμμένης κρατικής και επιστημονικής αυτής υπηρεσίας. Διατέλεσε καθηγητής της ιστορίας του Βυζαντινού Κράτους στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών από το 1939 μέχρι το 1970, οπότε παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για την στάση της Δικτατορίας στα Πανεπιστήμια. Το ακαδημαϊκό έτος 1956-1957 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε καθηγητής της Ιστορίας του Πολιτισμού (1951-57) και κατόπιν της ιστορίας της Νεωτέρας Ελλάδος (1957-65) στην Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών και πρύτανης της ίδιας Σχολής (1962-63). Επίσης υπήρξε ο πρώτος διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών (1960-1975). Έδειξε κυρίως ενδιαφέρον για την εποχή της Τουρκοκρατίας, αλλά και η θέση της Ελλάδας στην μεταπολεμική εποχή. Εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από την 6η Ιουνίου 1966 και Πρόεδρός της το 1974. Για είκοσι χρόνια ήταν μέλος του αρχαιολογικού συμβουλίου, καθώς και πρόεδρος της Επιτροπής Ιστορικών Ερευνών από το 1956 έως το 1970.
Στην πολιτική του σταδιοδρομία διετέλεσε υπουργός Τύπου και Διαφωτίσεως στην κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη τον Απρίλιο του 1945, υπουργός Προεδρίας της υπηρεσιακής κυβέρνησης Παρασκευόπουλου το 1963 και βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας το 1974.
Απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 1993, και τάφηκε στον οικογενειακό τάφο του που βρίσκεται στη Μονή Κεγχρεών στο Ληξούρι.
Διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με τον Σταυρό των Ανωτέρων Ταξιαρχών του Φοίνικος τον Ιανουάριο του 1967, Officier de la Legion d'honner (Νοέμβριος 1961), Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου των Ιεροσολύμων και Μάλτας (1972). Το 1967 εξελέγη μέλος στην Ακαδημία του Παλέρμο, το 1968 στην Γαλλική Ακαδημία Γραμμάτων και Επιγραφών, το 1971 στην Σερβική Ακαδημία Επιστημών, το 1973 στην Βασιλική Ακαδημία της Μαδρίτης, το 1976 στη Βουλγαρική και τη Βρετανική Ακαδημία και το 1981 στην Ισπανοαμερικανική Ακαδημία Γραμμάτων.
Παρατηρήσεις
Ως ιστορικός ήταν «θετικιστής στη μέθοδο» κατορθώνοντας να ενσωματώνει σε ευρύτερες συνθέσεις τα γεγονότα και τα φαινόμενα που μελετούσε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, το 1942, με δικές του πρωτοβουλίες, εορτάστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, η γιορτή της 25ης Μαρτίου, εκφωνώντας ο ίδιος τον πανηγυρικό της ημέρας. Ήταν ένθερμος δημοτικιστής, όμως μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία, έγινε υποστηρικτής της καθαρεύουσας.
Εργογραφία
Έχει εκδώσει είκοσι αυτοτελείς τόμους και έχει δημοσιεύσει περισσότερες από εκατό εργασίες, σε επιστημονικά περιοδικά, σχετικά με το Βυζάντιο και τη Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία.
Οι πρώτες δημοσιεύσεις του καλύπτουν τη δημοσίευση πηγών, πατριαρχικών και άλλων εγγράφων, μελέτες οικονομικής ιστορίας, αλλά και τις σχέσεις των Βυζαντινών με τους Λατίνους. Η εργασία αυτή συντάχθηκε σαν απάντηση στη μελέτη του Γερμανού Vasmer, η οποία είχε εκδοθεί το 1941 με τίτλο, Die Slawen in Griecheland (Οι Σλάβοι εν Ελλάδι), στο οποίο καταγράφονταν όλα τα σλαβικής ετυμολογίας τοπωνύμια και μικροτοπωνύμια, σε μια εμπερίστατη για την Ελλάδα περίοδο. Ο Ζακυνθηνός επανεξέταζε το που βρίσκονταν τα τοπωνύμια αυτά και καταδείκνυε πως οι σλαβικοί εποικισμοί έγιναν σε ορεινές κυρίως περιοχές.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1982–83
Το πρωτάθλημα της Α΄ ΕΠΣΑ κατέκτησαν ο Γ.Σ. Πετραλώνων στον Α΄ όμιλο, η Α.Ε. Χαλανδρίου στο Β΄ όμιλο και ο Χαραυγιακός στο Γ΄ όμιλο. Υπερπρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Χαραυγιακού, έπειτα από αγώνες μπαράζ που δόθηκαν με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, μεταξύ των τριών πρωταθλητών ομίλων. Η καθυστέρηση οφείλονταν σε μια ένσταση του Διαγόρα Αιγάλεω, ο οποίος αμφισβητούσε το αποτέλεσμα του ισόπαλου τελευταίου του αγώνα κατά του Α.Ο. Πεύκης, λόγω του οποίου απώλεσε τον τίτλο του Α΄ομίλου. Τελικά, τα μπαράζ διεξήχθησαν το Σεπτέμβριο στο γήπεδο Ζωγράφου και οι δυο πρώτες ομάδες, Χαραυγιακός και '''Α.Ε. Χαλανδρίου''', κέρδισαν την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1983-84, ενώ ο Α.Σ. Πετράλωνα (προέκυψε τον Ιούλιο από συγχώνευση των Γ.Σ. Πετραλώνων και Α.Ο. Πετραλώνων) παρέμεινε στην Α΄ Αθηνών. Τα αποτελέσματα ήταν: Χαραυγιακός-Α.Σ. Πετράλωνα 1-0, '''Α.Ε. Χαλανδρίου'''-Α.Σ. Πετράλωνα 1-0 και Χαραυγιακός-Α.Ε. Χαλανδρίου 3-0.
Στους τρεις ομίλους της Β΄ Αθηνών τους τίτλους πήραν ο Εθνικός Νέας Μάκρης, η Α.Ε. Γαλατσίου και ο Γ.Σ. Πατησίων.
Κυπελλούχος ΕΠΣΑ για το 1983 αναδείχτηκε η Α.Ε. Χαλανδρίου που επικράτησε με 3-0 στα πέναλτι του Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου, στον τελικό που διεξήχθη στις 23 Φεβρουαρίου στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Αξιοσημείωτο είναι πως ο αγώνας καλύφτηκε τηλεοπτικά από το κανάλι της ΕΡΤ 2, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού αλλά και στην ιστορία του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου γενικότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1982-1983
Κυρά Φροσύνη
Η Κυρα-Φροσύνη όπως έγινε γνωστή η Ευφροσύνη Βασιλείου (1773 - 11 Ιανουαρίου 1801) συνδέθηκε με την ιστορία του Αλή Πασά των Ιωαννίνων και το τραγικό τέλος της στις 11 Ιανουαρίου του 1801 τραγουδήθηκε σε δημοτικά τραγούδια αλλά έγινε και όπερα, μυθιστόρημα και ταινία. Υπήρξε μητέρα δύο παιδιών και σύζυγος του εμπόρου και προκρίτου των Ιωαννίνων Δημητρίου Βασιλείου -επίσης ανιψιά του μητροπολίτη Λάρισας και μετέπειτα Ιωαννίνων Γαβριήλ Γκάγκα. Ο Αλή Πασάς αποφάσισε να την εκτελέσει μαζί με άλλες 17 συντοπίτισσές της δια πνιγμού στη λίμνη των Ιωαννίνων, με την επίσημη αιτιολογία ότι ζούσαν ανήθικα, κάτι για το οποίο έχουν εκφραστεί αμφιβολίες και η Ευφροσύνη Βασιλείου έφτασε να θεωρείται έως και θύμα πολιτικών διώξεων. Τα πραγματικά περιστατικά σε γενικές γραμμές έχουν χαθεί ή παραμορφωθεί από συναισθηματικούς, οικονομικούς, ακόμα και εθνικούς παράγοντες τόσο της εποχής εκείνης, όσο και των επόμενων δεκαετιών που μεταμόρφωσαν την Ελλάδα και τον τρόπο που η κοινωνία της αντιμετώπιζε παρόμοια γεγονότα.
Οι διάφορες εκδοχές
Ο Μουχτάρ τότε είχε έναν γιο, τον Χουσεΐν, ηλικίας 5 ετών, όχι όμως από την πρώτη σύζυγό του, κόρη του πασά του Βερατίου Ιμπαήμ, η οποία δεν απέκτησε ποτέ κανένα παιδί μαζί του, αλλά από την δεύτερη σύζυγό του, συγγενή ενός μπέη του Λιμποχόβου. Η Φροσύνη είχε δύο μικρά παιδιά, ένα γιο και μια κόρη. Ο Αλή Πασάς πάντως δεν είχε ιδιαίτερη εύνοια στο γιο του Μουχτάρ αφού παρέδωσε τον ίδιο του τον εγγονό Χουσεϊν ως όμηρο στους Σουλιώτες. Από την ίδια πηγή (τον Αραβαντινό) γνωρίζουμε επίσης ότι ο Αλή Πασάς καμία εκτίμηση δεν έτρεφε για τους γιους του και τους αποκαλούσε "κότες" είχε δε ερωτικές σχέσεις με την όμορφη σύζυγο του δευτερότοκου γιου του Βελή.
Κατά τις απουσίες του προκρίτου Βασιλείου, η Φροσύνη συναντιόταν ερωτικά με τον φιλήδονο,  γλεντζέ και ανέμελο  όπως περιγράφεται γιο του Αλή Πασά. Οι περισσότεροι παρουσιάζουν αυτή τη σχέση και ως τη μοναδική αιτία της καταδίκης της Φροσύνης. Άλλοι θεωρούν ότι η εύπορη νεαρή γυναίκα είχε γενικά ανοιχτό το σπίτι της και δεχόταν πολλές επισκέψεις ανδρών.Την παρουσιάζουν σχεδόν σαν εταίρα με ποικίλους δεσμούς. Αναφέρεται μάλιστα σαν μια πιθανή αιτία της οργής του Αλή Πασά το ότι βρέθηκε μια ερωτική επιστολή της Κυρά Φροσύνης προς ένα γιατρό -κάτι που πάντως δεν επιβεβαιώνεται. Επίσης αυτό το αίτιο δεν θα δικαιολογούσε ότι μαζί της εκτελέστηκαν άλλες 17 γυναίκες.
Μία τρίτη θεωρία παρουσιάζει τα ελευθεριάζοντα ερωτικά ήθη της Φροσύνης ως γενικότερο φαινόμενο της οικονομικά ακμάζουσας τότε κοινωνίας των Ιωαννίνων. Πολλές γυναίκες δηλαδη πιθανόν να φέρονταν χαλαρά και με ελευθεριότητα μιμούμενες το αντίστοιχο ρεύμα σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες και ο Αλή Πασάς ήθελε ή δεχόταν πιέσεις να το καταπνίξει και να επαναφέρει την τοπική κοινωνία στο δόκιμο συντηρητισμό της.
Το κίνητρο του Αλή Πασά
Η σύζυγος του Μουχτάρ δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο, αλλά κόρη του Πασά του Βερατίου στον οποίο ο Αλή Πασάς δεν ήθελε να δώσει αφορμές αφού χάρη σε εκείνον ήλεγχε σημαντικό τμήμα της Αλβανίας. Εξάλλου η αδελφή της είχε παντρευτεί τον άλλο γιο του Αλή Πασά και ήταν κι αυτή σύμφωνη στο να εκδικηθούν τη Φροσύνη και τις γυναίκες με τις οποίες την απατούσε ο δικός της σύζυγος. Κατά συνέπεια ο πασάς των Ιωαννίνων μπορεί όντως να ένιωσε ασφυκτική πίεση στο ενδεχόμενο και οι δύο νύφες του συγχρόνως να τον βάλουν σε διαμάχες με τον συμπέθερο και πατέρα τους.
Μία άλλη εξήγηση για την εκτέλεση της κυρά-Φροσύνης που προήλθε από τον Γάλλο στρατηγο Γκυγιόμ ντε Βωντονκούρ ήταν ότι οφείλονταν σε καθαρά πολιτικούς λόγους καθώς ο Αλή Πασάς ίσως να φοβούνταν ότι ο γιος του Μουχτάρ δεχόταν επικίνδυνα πολλές επιρροές από τους Έλληνες μέσω της κυρά-Φροσύνης.
Υπάρχει και η εκδοχή ότι ο Αλή Πασάς είχε προσωπικό κίνητρο, δηλαδή ήταν ουσιαστικά αντεραστής του γιου του και ενδιαφερόταν ερωτικά για τη Φροσύνη ο ίδιος -κάτι που αναδεικνύει τη Φροσύνη σε γυναίκα που προτίμησε να πεθάνει παρά να προδώσει τον εραστή της. Εντούτοις, αν και μυθιστορηματικά ιδιαίτερα προβεβλημένη, ιστορικά η εκδοχή αυτή είναι η λιγότερο τεκμηριωμένη.
Σοβαρό κίνητρο θεωρείται και η απόφασή του "να πατάξει τη διαφθορά και τις μοιχείες" που ειδικά για τους μουσουλμάνους αποτελούσαν πολύ σοβαρά παραπτώματα και που ως κοινωνικό φαινόμενο του δημιουργούσε τριβές με τους άλλους βεζίρηδες. Την ίδια εποχή εξάλλου αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα με ληστείες και αρπαγές και ίσως δεν ήθελε να φαίνεται αδύναμος ακόμα και στο εσωτερικό της πόλης του για ένα θέμα παρανομίας ή ατιμίας.
Αν πάντως δεν αποφάσισε να κάνει μια μαζική εκκαθάριση προς παραδειγματισμό και το κίνητρό του ήταν απλώς να ικανοποιήσει τις νύφες του, τότε ο μόνος λόγος που έπνιξε 17 γυναίκες και όχι μόνον τη Φροσύνη ήταν για να μη διαρρήξει πλήρως τις σχέσεις με το γιο του Μουχτάρ -κάτι που ασφαλώς θα γινόταν αν η Φροσύνη ήταν το μοναδικό θύμα.
Η σύλληψη
Ο Αλή Πασάς επισκέφθηκε στις 10 Ιανουαρίου τον υπήκοό του Νικόλαο Γιάγκα στο σπίτι του. Έφαγε εκεί σαν να μην συνέβαινε τίποτα και στο τέλος ζήτησε να σερβίρει τον καφέ η σύζυγος του οικοδεσπότη που μέχρι τότε δεν είχε εμφανιστεί (ύποπτη κι αυτή για μοιχεία κατά τη γνώμη του Αλή Πασά). Στη συνέχεια, χωρίς να πει τι ακριβώς ήθελε, της ζήτησε να καλέσει διάφορες γυναίκες στο σπίτι της (δεν ξέρουμε με ποια κριτήρια). Ο ίδιος πήγε με τη φρουρά του στο σπίτι της Ευφροσύνης Βασιλείου και διέταξε να τη συλλάβουν και να την οδηγήσουν στο σπίτι του Γιάγκα. Την ώρα της σύλληψης της Φροσυνης, φέρεται εκείνη να του είπε τρομαγμένη "Δεν ντρέπεσαι να μπαίνεις νύχτα;" και εκεινος να της απάντησε "Μη φοβάσαι μπιρό μου, μόνο ντύσου καλά να μην κρυώσεις" Στη συνέχεια εκείνος αναχώρησε για το κάστρο του. Στο σπίτι του Γιάγκα σταδιακά κατέφθαναν οι γυναίκες που είχε ειδοποιήσει η σύζυγός του. Αργότερα οδηγήθηκαν εκεί άρον-άρον και αρκετές γυναίκες (φερόμενες ως ελευθερίων ηθών) που είχαν συλληφθεί από άνδρες του Αλή Πασά σε διάφορα σημεία της πόλης. Βρέθηκαν να συνωστίζονται όλες μαζί μάλλον έκπληκτες παρά φοβισμένες στη φάση εκείνη, και στη συνέχεια οδηγήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στα βόρεια της λιμνης.
Μία από τις συλληφθείσες είναι πιθανόν να απελευθερώθηκε γρήγορα, επειδή το ζήτησε ως χάρη από τον Αλή Πασά ο άνδρας της, που όταν ο πασάς τον ρώτησε αν είναι διατεθειμένος να ζει με μια πόρνη εκείνος απάντησε "ναι". Αλλά για τις υπόλοιπες φέρεται να μην ενδιαφέρθηκε κανείς -ούτε η διάσωση πάντως της μίας είναι τεκμηριωμένη αλλά ούτε και η δυνατότητα διάσωσης οιασδήποτε ήταν βέβαιη ακόμα κι αν εμφανίζονταν συγγενείς τους ως ικέτες. Σε εκείνη τη φάση είτε από φόβο είτε επειδή αυτές οι γυναίκες ήταν όντως αντιπαθείς στην κοινωνία, δεν παρουσιάστηκε κανείς να ζητήσει επίσημα την απελευθέρωσή τους. Οι ίδιες οι γυναίκες και οι συγγενείς τους πάντως είναι πιθανόν και να μην περίμεναν ένα τόσο τραγικό τέλος, αφού πιθανότερη εξέλιξη θα ήταν με την πρακτική της εποχής η απλή φυλάκιση ή η εξαγορά της ελευθερίας τους μια που οι περισσότερες ήταν χριστιανές και μια που η κοινωνία των Ιωαννίνων θεωρείτο αρκετά προοδευτική και ανεκτική.
Σχετικά με τη σύλληψη δίνεται και άλλη εκδοχή σύμφωνα με την οποία  προτού ο Αλή Πασάς πάει στο σπίτι του Γιάγκα, ζήτησε από τον αστυνομικό διευθυντή να του συντάξει κατάλογο με τις γυναίκες "ελευθερίων ηθών" των Ιωαννίνων (άγνωστο όμως με ποια έννοια νοείτο ο χαρακτηρισμός, αν δηλαδή αφορούσε γυναίκες που εκδίδονταν για χρήματα ή απλώς γυναίκες που είχαν σχέσεις εκτός γάμου). Ο διευθυντής του αυτός, ο Ταχίρ Αμπάζης, του έδωσε μια λιστα και ο Αλή Πασάς φέρεται να επέλεξε 16 ονόματα για να συλληφθούν. Ανάμεσά τους ήταν "τέσσαρες αδελφαί Σελεκοπούλαι ονόματι, ράπτριαι Χριστιαναί και ένδεκα άλλαι, ουκ ολίγαι Οθωμανίδες". Στις 9 Ιανουαρίου έγινε αυτό και την επομένη το βράδυ πήγε στο σπίτι του Νικόλαου Γιάγκα ή Γιάγκο και επακολούθησαν οι συλλήψεις και οι προσαγωγές στην οικία του, οπου προσήχθη και η Φροσύνη. Συνολικά συνελήφθησαν λοιπόν 18 γυναίκες -16 οι προσαχθείσες, μία η οικοδέσποινα και μία η Φροσύνη. Αν απελευθερώθηκε η μία, τότε εκτελέστηκαν 17.
Η εκτέλεση
thumb|180px|Η λίμνη [[Παμβώτιδα ή λίμνη των Ιωαννίνων]] Κάποια στιγμή ανακοινώθηκε στις γυναίκες η μοίρα που τις περίμενε. Επειδή όμως είχε πια σχεδόν χαράξει και σύμφωνα με τα ισλαμικά έθιμα οι γυναίκες μπορούσαν να εκτελεστούν μόνον νύχτα, απέμενε μια ολόκληρη μέρα ελπίδων. Κάποιες εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι όλα αυτά ήταν ακραία και ότι ο Αλή Πασάς τα έκανε από τη φιλαργυρία του για να εκμαιεύσει υψηλότερα λύτρα απελευθέρωσης. Οι φτωχές όμως ήταν ήδη απελπισμένες. Στη διάρκεια της ημέρας η πόλη ήταν αναστατωμένη αλλά δεν γνωρίζουμε αν έγιναν επίσημα διαβήματα προς τον Αλή Πασά ή όχι. Έφτασε η νύχτα και τα παγερά μεσάνυχτα (ήταν και Γενάρης) χωρίς να έρθει η λύτρωση.
Οι γυναίκες οδηγήθηκαν όλες μαζί σε βάρκες και συνειδητοποιησαν τι τις περίμενε στα παγερά νερά της λίμνης. Όντως οι δήμιοι τις έριξαν στο νερό -δεμένες και όχι μέσα σε σακί όπως ήταν η ισλαμική συνήθεια. Μία εκδοχή αναφέρει ότι τις έβαλαν σε σακιά, αλλά η Φροσύνη και η υπηρέτριά της (πιθανόν η ηλικιωμένη τροφός της) πρόλαβαν προτού τις βάλουν στα σακιά να πηδήξουν δεμένες και πνίγηκαν όπως και οι υπόλοιπες. Κάποιες υποτάχθηκαν μοιρολατρικά κάνοντας την προσευχή τους και κάποιες φώναζαν "Βοήθεια". Ένας από τους δήμιους ανέφερε αργότερα ότι είχε δει πολλά βασανιστήρια,  αλλά δεν θα ξεχνούσε ποτέ τα πρόσωπα των γυναικών στο νερό και ότι ξυπνούσε πολλές νύχτες ακούγοντας τις  κραυγές τους. στους εφιάλτες του. Τα πτώματα εκβράσθηκαν και έγινε η ταφή τους μέσα στη γενική κατακραυγή, αλλά ο Αλή Πασάς ανακοίνωσε ότι κακώς διαμαρτύρονται οι Έλληνες αφού θα τις χάριζε τη ζωή αν εμφανιζόταν εγκαίρως έστω και ένας συγγενής τους. Σύμφωνα με μια εκδοχή ο θείος της Φροσύνης, Μητροπολίτης Γαβριήλ, προσπάθησε με πλούσια δώρα να ζητήσει τη συγχώρεση της Φροσύνης από τον Αλή Πασά, αλλά εκείνος το μόνο που δέχθηκε ήταν να επιτρέψει την προστασία των παιδιών της Φροσύνης από τον ίδιο τον Μητροπολίτη προκειμένου να τύχουν ηθικής ανατροφής.
Τα υπόλοιπα πρόσωπα
Άγνωστο για ποιον λόγο, για τις άλλες 17 ή 16 γυναίκες ουδείς έγραψε τίποτε, ενώ η Φροσύνη έγινε σχεδόν πατριωτικός θρύλος. Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι περισσότερες ήταν πράγματι ελευθερίων ηθών, κάτι που πάντως ακόμα κι αν ευσταθούσε δεν θα αιτιολογούσε την κοινωνική αδιαφορία για την τραγική τιμωρία τους -ανάμεσά τους εξάλλου ήταν και η υπηρέτρια της Φροσύνης που πήγε μαζί της μόνον για συμπαράσταση ή η σύζυγος του Νικολάου Γιάγκου που είναι ιδιαίτερα αμφίβολο ότι τον απατούσε και οι τέσσερεις ράφτες αδελφές που δεν φαίνεται πιθανό να εκπορνεύονταν όλες μαζί και συνάμα να δούλευαν σε ραφτάδικο. Επιπλέον, ακόμα και όσες από τις εκτελεσθείσες ήταν μοιχαλίδες, είχαν γονείς ή παιδιά ή αδέλφια -η σιωπή γύρω από αυτές ίσως δείχνει μάλλον τον τρόμο για τον Αλή Πασά παρά τον άκρατο συντηρητισμό της κοινωνίας.
Η Φροσύνη πιθανόν απόλαυσε τιμητικών διακρίσεων επειδή ήταν συγγενής ιερέα ή επειδή την πήρε η πέννα του Ραγκαβή και του Βαλαωρίτη που την παρουσίασαν ως ένα άτομο που προέβαλε ηρωική αντίσταση -ότι θα μπορούσε δηλαδή να είχε γλιτώσει αν είχε ενδώσει στις πιέσεις του Αλή Πασά
Η Φροσύνη θάφτηκε στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και η τοπική Μητρόπολη έσπευσε με επικήδειες τιμές να αναγορεύσει τα λείψανα όλων των γυναικών σε "καλλιμάρτυρες". Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ίσως την προσπάθεια που κατέβαλε ο τότε Μητροπολίτης προκειμένου οι γυναίκες αυτές και προ πάντων η Φροσύνη να θεωρηθούν θύματα του τυράννου και όχι κατάδικοι ηθικής παρανομίας και να τύχουν συμπάθειας από το λαό.
Σημειώνεται πως, αργότερα, επί των πρώτων κυβερνήσεων του υπό ανάδειξη ελληνικού κράτους, ο Μητροπολίτης Γαβριήλ προσπάθησε να αναδείξει τη Φροσύνη και ως ηρωίδα της Επανάστασης.
Η απήχησή της στην λογοτεχνία και στην τέχνη
Η ιστορία αυτή ενέπνευσε αφενός τη δημοτική μούσα, αφετέρου και τους Έλληνες λογοτέχνες όπως τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο οποίος έγραψε το 1859 ένα ποίημα αφιερωμένο σε αυτήν, επί του οποίου και βασίσθηκε ο Ζακυνθινός μουσουργός Παύλος Καρρέρ και έγραψε ομώνυμη όπερα. Ενέπνευσε επίσης τους Α. Ραγκαβή, Αντώνιο Αντωνιάδη, Δημήτριο Βερναρδάκη και τον Σωτήρη Σκίπη, όπου στο ποίημα του τελευταίου βασίσθηκε ο Θεόδωρος Σπάθης αφήνοντας ημιτελή ομώνυμη επίσης όπερα. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω δημοτικό τραγούδι:
Το επεισόδιο με τον πνιγμό της παρέχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της ρομαντικής λαϊκής τραγωδίας: τη φρίκη από την βαραβαρότητα του τυράννου, την υπέρ της πίστεως, τιμής και πατρίδας θυσία μιας ελληνίδας χριστιανοπούλας, και το εξωτικό φόντο της Γιαννιώτικης λίμνης με τα χιονοσκεπή βουνά της Ηπείρου και τους μιναρέδες του σεραγιού του κάστρου του Αλή Πασά. Δεν έμεινε ανεπηρέαστος και ο Ελληνικός κινηματογράφος από την σχετική θεματική και αποτύπωσε στο πανί την μυθοποιημένη ιστορία της. Το 1959 γυρίζεται από τον Γρηγόρη Γρηγορίου η ταινία ‘’Λίμνη των στεναγμών’’ εμπνευσμένη από το ποίημα ‘’Κυρά Φροσύνη’’ του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Στο ρόλο του Αλή Πασά ο Τζαβαλάς Καρούσος και της Φροσύνης η Ειρήνη Παπά
Μεθυλοσιλάνιο
Το μεθυλοσιλάνιο (αγγλικά methylsilane) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο CH6Si, αν και συνήθως παριστάνεται από τον ημισυντακτικό του τύπο, H3SiCH3, ή ακόμη και συντομογραφικά H3SiMe. Είναι το απλούστερο οργανικό σιλάνιο. Πιο συγκεκριμένα, ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκυλο(μονο)σιλανίων, που έχουν γενικό τύπο CvH2v+4Si. Το χημικά καθαρό μεθυλοσιλάνιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι εύφλεκτο, άχρωμο και με ήπια δυσάρεστη οσμή αέριο, που μπορεί να υγροποιηθεί και με συμπίεση (στην κανονική θερμοκρασία, όπως και το υγραέριο), εφόσον έχει κρίσιμη θερμοκρασία 79,3°C (>25°C).
Δομή
Η μοριακή δομή του μεθυλοσιλανίου ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του αιθανίου. Ωστόσο, οι δεσμοί C-Si και Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Siδ+ και Siδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) αλλά και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling).
Με οργανομεταλλικές ενώσεις
1. Με επίδραση μεθυλομαγνησιοϊωδίδιου (CH3MgI) σε χλωροσιλάνιο (SiH3Cl) παράγεται μεθυλοσιλάνιο :
2. Με επίδραση μεθυλολιθίου (CH3Li) σε χλωροσιλάνιο (SiH3Cl) παράγεται μεθυλοσιλάνιο :
3. Με επίδραση χλωροσιλανίου (SiH3Cl) σε διμεθυλοψευδάργυρο [Zn(CH3)2], παράγεται μεθυλοσιλάνιο:
Με αναγωγή μεθυλοτριχλωροσιλανίου
Με αναγωγή μεθυλοτριχλωροσιλανίου (CH3SiCl3) από λιθιοαργιλιοϋδριδίο (LiAlH4), παράγεται μεθυλοσιλάνιο:
Με δυσαναλογοποίηση διαιθοξυμεθυλοσιλανίου
Με αντίδραση δυσαναλογοποίησης διαιθοξυμεθυλοσιλανίου CH3SiH(OCH2CH3)2, παράγεται μεθυλοσιλάνιο:
Με μεθυλένιο
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε σιλάνιο (SiH4) παράγεται μεθυλοσιλάνιο :
Φυσικοχημικές ιδιότητες
Το μεθυλοσιλάνιο είναι ένα εξαιρετικά εύφλεκτο (με ελάχιστη θερμοκρασια ανάφλεξης ≤ -30 ° C) και άχρωμο αέριο με δυσάρεστη οσμή. Είναι βαρύτερο από τον αέρα (με σχετική πυκνότητα 1,606). Σχηματίζει εκρηκτικά μείγματα με τον αέρα, με ελάχιστη περιεκτικότητα ανάφλεξης 1,3% και μέγιστη περιεκτικότητα ανάφλεξης 88,9% κατ' όγκο. Μάλιστα, τα μείγματα αυτά αυτοαναφλέγονται. Θερμοδιασπάται.
Είναι αδιάλυτο στο νερό, αν και υδρολύεται. Είναι, όμως, ευδιάλυστο στην αιθανόλη (|EtOH|) και στο διαιθυλαιθέρα (|Et2O|).
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το μεθυλοσιλάνιο έχει (σχετικά) ισχυρές αναγωγικές ιδιότητες, καθώς συνδυάζει τη συμπεριφορά καρβιδίου με εκείνη υδριδίου.
Θερμική διάσπαση
Η θερμική διάσπαση του μεθυλοσιλανίου αξιοποιείται πρακτικά για την παραγωγή στρωμάτων καρβιδίου του πυριτίου (SiC):
Αντίδραση με αλογόνα
Αντιδρά με αλογόνα, όπως για παράδειγμα το χλώριο (Cl2):
Πυρηνόφιλη υποκατάσταση
Διάφορα πυρηνόφιλα αντιδραστήρια, διασπούν, ανάλογα με τις συνθήκες, το δεσμό C-Si ή έναν από τους τρεις (3) δεσμούς Si-Η (πιο εύκολα). Ο μηχανισμός που επικρατεί είναι ο SN2, στην περίπτωση της διάσπασης ενός από τους δεσμούς Si-Η σχηματίζεται ενδιάμεσο ασταθές προϊόν γενικού τύπου [CH3SiH3Nu]–, με δομή τριγωνικής διπυραμίδας, αφού το πυρίτιο μπορεί να αξιοποιεί και τα 3d τροχιακά του, με υβριδισμό 3sp³d. Η γενική μορφή της πυρηνόφιλης υποκατάστασης υδρογόνου σε μεθυλοσιλάνιο είναι η ακόλουθη:
Αντίστοιχα, η γενική μορφή της πυρηνόφιλης υποκατάστασης μεθυλίου σε μεθυλοσιλάνιο, στην οποία επικρατεί ο SN1 μηχανισμός, δηλαδή με ενδιάμεσο σχηματισμό κατιόντος SiH3+ και ανιόντος CH3–, είναι η ακόλουθη:
Μεθυλοσιλανόλη
Με επίδραση νερού (H2O) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και μεθυλοσιλανόλη ή σιλανόλη και μεθάνιο, αντίστοιχα:
ή
Αλκοξυμεθυλοσιλάνιο
1. Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και (αλκοξυμεθυλο)σιλάνιο ή αλκοξυσιλάνιο και μεθάνιο, αντίστοιχα:
ή
2. Με επίδραση αιθέρα (ROR) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στον αιθέρα αλκάνιο (RH) και (αλκοξυμεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2OR) ή αλκοξυσιλάνιο και αλκάνιο, αντίστοιχα:
Αλκινυλομεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση αλκινίων (RC ≡ CH) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και (αλκινυλομεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2C ≡ CR) ή αλκινυλοσιλάνιο και μεθάνιο, αντίστοιχα:
ή
Καρβαλκοξυμεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση εστέρα (RCOOR) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στον εστέρα αλκάνιο (RH) και (καρβαλκοξυμεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2OOCR, εστέρας της μεθυλοσιλανόλης) ή καρβαλκοξυσιλάνιο και αλκάνιο, αντίστοιχα:
ή
Μεθυλοσιλανονιτρίλιο
Με επίδραση νιτριλίων (RCN) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στο νιτρίλιο αλκάνιο (RH) και (κυανομεθυλο)σιλάνιο ή κυανοσιλάνιο και αλκάνιο, αντίστοιχα:
ή
Αλκυλομεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση οργανομεταλλικών ενώσεων (π.χ RNa) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο υδρίδιο (π.χ. NaH) και (αλκυλομεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2R) ή αλκυλοσιλάνιο και μεθυλονάτριο, αντίστοιχα:
Αλκυλοθειομεθυλοσιλάνιο
1. Με επίδραση θειόλης (RSH) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και (αλκυλοθειομεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2SR) ή αλκυλοθειοσιλάνιο και μεθάνιο, αντίστοιχα:
ή
2. Με επίδραση θειαιθέρα (RSR) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στο θειαιθέρα αλκάνιο (RH) και (αλκυλοθειομεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2SR) ή αλκυλοθειοσιλάνιο και αλκάνιο, αντίστοιχα:
Αλομεθυλοσιλάνιο
1. Με επίδραση υδραλογόνου (RX) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αλο(μεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2Χ) ή αλοσιλάνιο και μεθάνιο, αντίστοιχα:
ή
2. Το μεθυλοσιλάνιο μπορεί να ανάγει αλαλκάνια (RX) σε αλκάνια (RH), συμπαράγοντας παράγοντας (αλομεθυλο)σιλάνιο (CH3SiH2Χ) ή αλοσιλάνιο και αλκάνιο, αντίστοιχα :
Μεθυλοσιλαναμίνες
1. Με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και μεθυλοσιλαναμίνη ή σιλαναμίνη και σιλάνιο, αντίστοιχα:
ή
2. Με επίδραση πρωτοταγούς αμίνης (RNH2) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και αλκυλο(μεθυλοσιλυλ)αμίνη ή αλκυλοσιλυλαμίνη και μεθάνιο, αντίστοιχα:
3. Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (R2NH) σε μεθυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και διαλκυλο(μεθυλοσιλυλ)αμίνη, ή διαλκυλοσιλυλαμίνη και μεθάνιο, αντίστοιχα:
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει αιθυλομεθυλοσιλάνιο ή προπυλοσιλάνιο, αντίστοιχα, ανάλογα με τις συνθήκες αντίδρασης:
ή
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς.. Π.χ. με αιθίνιο δίνει βινυλομεθυλοσιλάνιο ή 1-προπενυλοσιλάνιο, αντίστοιχα, ανάλογα με τις συνθήκες αντίδρασης:
3. Προσθήκη σε συζυγείς διπλούς δεσμούς. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο με 1,4-προσθήκη δίνει (2-βουτενυλο)μεθυλοσιλάνιο ή 2-πεντυλοσιλάνιο, αντίστοιχα, ανάλογα με τις συνθήκες αντίδρασης: