cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δανικές γενικές εκλογές 2011
Αποτελέσματα
' !style="text-align:left" colspan="2"| Κόμματα !style="text-align:left"| Αρχηγοί ! Ψήφοι ! % ! Έδρες ! ± !style="background-color:#E9E9E9; text-align:center" colspan="7"| Δανία (εκτός νησιών Φερόε και Γροιλανδίας) !style="background-color:#E9E9E9; text-align:center" colspan="7"| Φερόε Νήσοι !style="background-color:#E9E9E9; text-align:center" colspan="7"| Γροιλανδία !style="background-color:#E9E9E9; text-align:center" colspan="7"| Γενικό σύνολο Όλα τα στοιχεία για την προσέλευση στις κάλπες συμπεριλαμβάνουν τα άκυρα ψηφοδέλτια. Στα υποσύνολα και τα σύνολα δεν περιλαμβάνονται τα άκυρα ψηφοδέλτια.
Παραπομπές
2011 Δανια
Σαιντ-Κολόμπ (Ντου)
Το Σαιντ-Κολόμπ (γαλλικά: Sainte-Colombe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Nakajima Ki-116
Το Nakajima Ki-116 ήταν μονοκινητήριο ιαπωνικό μαχητικό το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Επρόκειτο για έκδοση του περίφημου Nakajima Ki-84 με κινητήρα Mitsubishi Ha-112. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο στο Μαντσουκούο πριν από το τέλος της σύρραξης κι αυτός είναι ο λόγος που το αεροσκάφος συχνά καλείται Mansyū Ki-116.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Ki-116 ήταν το τέταρτο Ki-84 που κατασκευάστηκε στο Χαρμπίν από την Mansyū. Τροποποιήθηκε ώστε να δοκιμασθεί ο κινητήρας Mitsubishi Ha-112-II των 1.500 hp, τον οποίο ήδη αξιοποιούσε το Kawasaki Ki-100. Ο Ha-112 έστρεφε τρίφυλλη έλικα που προέρχονταν από ένα Mitsubishi Ki-46. Η μετασκευή αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη, όμως το αεροσκάφος βρίσκονταν ακόμα στο στάδιο των δοκιμών όταν συνθηκολόγησε η Ιαπωνία. Οι σημαντικότερες διαφορές του σε σχέση με τα Ki-84 παραγωγής ήταν ότι είχε διαφοροποιημένο ουραίο και ελαφρώς επιμηκυμένη άτρακτο.
Βιβλιογραφία
Ki-116 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Φελίπε Σαντάνα
Φιγκεϊρένσε
Ο Σαντάνα ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 10 ετών, όταν και εντάχθηκε στην Φιγκεϊρένσε. Σε ηλικία 20 ετών υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Το ντεμπούτο του, όμως, με την ομάδα της Φιγκεϊρένσε, στις 3 Μαΐου 2007 δεν ήταν επιτυχημένο, καθώς η ομάδα του έχασε 6-3 από την Ατλέτικο Παραναένσε.
Μπορούσια Ντόρτμουντ
Στις 16 Μαΐου 2008, ο Σαντάνα υπέγραψε συμβόλαιο ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ και ισχύος 5 έτη, με την Μπορούσια. Η αρχική του συμμετοχή ήταν μικρή. Και υπήρξε φημολογία ότι θα αποχωρήσει νωρίτερα από την ομάδα, ωστόσο υπήρξε επέκταση του του συμβολαίου έως το 2014. Παρόλα αυτά, το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Μπορούσια το έκανε στις 21 Σεπτεμβρίου 2011, εναντίον της Χόφενχαϊμ 1899 πετυχαίνοντας μάλιστα και το πρώτο του γκολ.
Αύξηση συμμετοχής, γνώρισε μετά από τους τραυματισμούς 2 συμπαικτών του τού Ματς Χούμελς και του Νέβεν Σούμποτιτς, ενώ εκείνη τη σεζόν, όπου η ομάδα του είχε πάει έως και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, του πιστώθηκε σημαντικός ρόλος, μετά από αυτά τα γεγονότα. Σε αυτήν την πορεία της Μπορούσια, ο Σαντάνα, κατάφερε και πέτυχε ένα πολύ σημαντικό γκολ κόντρα στης Μάλαγα, στις 9 Απριλίου 2013, στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Απόρροια του γκολ αυτού ήταν η νίκη και η πρόκριση της ομάδας του στην ημιτελική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ.
Μολαταύτα, ελέω γενικότερου μικρού χρόνου συμμετοχής, ο παίχτης θέλησε να φύγει από την Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Σάλκε 04
Στις 30 Ιανουαρίου 2015, δόθηκε δανεικός στον Ολυμπιακό, έως το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
2302 Φλόρια
Ο Φλόρια (Florya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Εφίμοβιτς Κουρότσκιν, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Νικολάι Φιοντόροβιτς Φλόρια (Николай Фёдорович Флоря, 1912-1941). Ο Φλόρια υπήρξε ο πρώτος από τους δύο συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο Κουρότσκιν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Φλόρια είναι άγνωστα. Ο Φλόρια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 12 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλορια
Βίσμαρκ (αποσαφήνιση)
To όνομα Βίσμαρκ (εξελληνισμένη μορφή του Μπίσμαρκ) μπορεί να αναφέρεται :
Κατηγορία:Επώνυμα
Bismarck
Άτλας (αρχιτεκτονική)
μικρογραφία Άτλας ονομάζεται το γλυπτό που έχει ανδρική μορφή και χρησιμεύει στην στήριξη κτιρίων. Η λέξη Άτλας στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει γιος, μια πόλη κοντά στην Σπάρτη. Είναι μια παραλλαγή της Κόρης και χρησιμοποιείται στην αρχιτεκτονική αντί για κίονες ως διακοσμητικό στήριγμα σε πύλες, προσόψεις, γείσα, ζωφόρους, σκεπές και λοιπά.Το αντίστοιχο αρχιτεκτονικό στοιχείο που έχει γυναικεία μορφή ονομάζεται Καρυάτις.
Στον Δωρικό ρυθμό,προτιμούσαν τα γεροδεμένα ανδρικά κορμιά.
Οι Καρυάτιδες έχουν τα χέρια ελεύθερα, ενώ το βάρος στηρίζεται απλά και ανάλαφρα με το κεφάλι. Οι Άτλαντες αντίθετα χρησιμοποιούν τους ώμους, την πλάτη και τα χέρια δίνοντας την εντύπωση ιδιαίτερου φόρτου βάρους.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αγάλματα
Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα
Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ( Partito Comunista Italiano, PCI, ΙΚΚ στη συνέχεια) ήταν κομμουνιστικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία.
Το ΙΚΚ ιδρύθηκε ως Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας στις 21 Ιανουαρίου 1921 στο Λιβόρνο ως διάσπαση από το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI). Οι Αμεντέο Μπορντίγκα και Αντόνιο Γκράμσι καθοδήγησαν τη διάσπαση. Αν και παράνομο κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, το κόμμα έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ιταλικό κίνημα αντίστασης. Το 1943 άλλαξε το όνομά του σε Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) και έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Ιταλίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, προσελκύοντας την υποστήριξη περίπου του ενός τρίτου των ψηφοφόρων στη δεκαετία του '70. Την εποχή εκείνη, ήταν το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στη Δύση (με το ανώτατο όριο να είναι 2,3 εκατομμύρια μέλη το 1947 και 34,4% των ψήφων το 1976).
Το 1991, κι ενώ είχε διανύσει πολύ δρόμο από τον δογματικό κομμουνισμό μέχρι τον δημοκρατικό σοσιαλισμό από τη δεκαετία του 1970 ή του 1980,   το ΙΚΚ εξελίχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς (PDS), το οποίο προσχώρησε στη Σοσιαλιστική Διεθνή και στο Κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Τα πιο ριζοσπαστικά μέλη του κόμματος σχημάτισαν το Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC).
Πρώτα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|213x213εσ| [[Αντόνιο Γκράμσι ]] Το ΙΚΚ συμμετείχε στις πρώτες γενικές εκλογές του το 1921 ως Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας, συγκεντρώνοντας το 4,6% των ψήφων και 15 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Την εποχή εκείνη, ήταν μια ενεργή αλλά μικρή ομάδα στο εσωτερικό της ιταλικής πολιτικής αριστεράς, η οποία καθοδηγούνταν έντονα από το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI), ενώ στο διεθνές προσκήνιο αποτελούσε μέρος της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Το 1926, η φασιστική κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι απαγόρευσε το ΙΚΚ. Παρά το γεγονός ότι αναγκάστηκε να δρα παράνομα, το ΙΚΚ διατήρησε την παρουσία στην Ιταλία κατά τα χρόνια του φασιστικού καθεστώτος. Πολλοί από τους ηγέτες του ήταν επίσης ενεργοί στην εξορία. Κατά τη διάρκεια της πρώτης χρονιάς του ως απαγορευμένου κόμματος, ο Αντόνιο Γκράμσι νίκησε την αριστερή πτέρυγα του κόμματος στην οποία επικεφαλής ήταν ο Αμεντέο Μπορτίγκα.
Ο Γκράμσι αντικατέστησε την ηγεσία του Μπορντίγκα σε μια διάσκεψη στη Λυών και εξέδωσε ένα μανιφέστο που εξέφραζε την προγραμματική βάση του κόμματος. Ωστόσο, ο Γκράμσι σύντομα βρέθηκε φυλακισμένος από το καθεστώς του Mussolini και η ηγεσία του κόμματος πέρασε στον Παλμίρο Τολιάτι. Ο Τολιάτι θα ηγείτο στο κόμμα μέχρι να βγει από την απαγόρευση το 1944 και να ανανεωθεί ως IKK.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το κόμμα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της εθνικής απελευθέρωσης (Resistenza) και τον Απρίλιο του 1944 μετά το svolta di Salerno (σειρά του Σαλέρνο), ο Τολιάτι συμφώνησε να συνεργαστεί με τον βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ ΙΙΙ, ώστε οι κομμουνιστές να συμμετάσχουν σε όλες τις κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της εθνικής απελευθέρωσης και τη συνταγματική περίοδο από τον Ιούνιο του 1944 έως τον Μάιο του 1947. Η συμβολή των κομμουνιστών στο νέο ιταλικό δημοκρατικό σύνταγμα ήταν καθοριστική. Τα διατάγματα Gullo του 1944, για παράδειγμα, επιδίωκαν να βελτιώσουν τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες στην ύπαιθρο.
Εκλογικές και διοικητικές προσπάθειες
Στις πρώτες γενικές εκλογές του 1948, το κόμμα εντάχθηκε μαζί με το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI) στο Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο (FDP), αλλά νικήθηκε από το Κόμμα της Χριστιανοδημοκρατίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπάνησαν πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια για να υποστηρίξουν ομάδες κατά του IKK στις εκλογές. Φοβούμενοι την πιθανή εκλογική νίκη του FDP, οι βρετανικές και αμερικανικές κυβερνήσεις υπονόμευσαν επίσης την αναζήτηση δικαιοσύνης, ανεχόμενες τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι ανώτατες αρχές της Ιταλίας για να αποτρέψουν την εκδίωξη και την παραπομπή σε δίκη οποιουδήποτε από τους Ιταλούς εγκληματίες πολέμου. Η άρνηση των ιταλικών εγκλημάτων πολέμου υποστηρίχθηκε από το ιταλικό κράτος, την ακαδημία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επανεφεύροντας την Ιταλία ως θύμα του γερμανικού ναζισμού και μόνο, και των μεταπολεμικών σφαγών Foibe.
Το κόμμα κέρδισε σημαντική εκλογική επιτυχία κατά τα επόμενα χρόνια και κατά καιρούς παρείχε εξωτερική στήριξη στις κεντροαριστερές κυβερνήσεις, αν και ποτέ δεν προσχώρησε απευθείας σε κυβέρνηση. Το επιτυχημένο όραμα της Fiat ήταν να εγκαταστήσει το εργοστάσιο αυτοκινήτων AvtoVAZ (Lada) στη Σοβιετική Ένωση (1966). Το κόμμα έκανε τα καλύτερα στην Εμίλια-Ρομάνια, την Τοσκάνη και την Ούμπρια, όπου κέρδισε τακτικά τις τοπικές διοικητικές εκλογές, και σε ορισμένες από τις βιομηχανικές πόλεις της Βόρειας Ιταλίας. Στο επίπεδο της κυβέρνησης της πόλης κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, το ΙΚΚ κατέδειξε (σε πόλεις όπως η Μπολόνια και η Φλωρεντία) την ικανότητά του για άκαμπτη, αποτελεσματική και καθαρή κυβέρνηση. Μετά τις εκλογές του 1975, το ΙΚΚ ήταν η ισχυρότερη δύναμη σε όλα σχεδόν τα δημοτικά συμβούλια των μεγάλων πόλεων.
Μπολόνια
Η δημοτική βιτρίνα του ΙΚΚ ήταν η Μπολόνια, η οποία κυβερνήθηκε συνεχώς από το ΙΚΚ από το 1945 και μετά. Μεταξύ άλλων μέτρων, η τοπική διοίκηση του ΙΚΚ αντιμετώπισε αστικά προβλήματα με επιτυχημένα προγράμματα υγείας για τους ηλικιωμένους, τη νηπιακή εκπαίδευση και τη μεταρρύθμιση της κυκλοφορίας ενώ παράλληλα ανέλαβε πρωτοβουλίες για τη στέγαση και την παροχή σχολικών γευμάτων. Από το 1946 έως το 1956, το Κομμουνιστικό Δημοτικό Συμβούλιο δημιούργησε 31 νηπιαγωγεία, 896 διαμερίσματα και 9 σχολεία. Η υγειονομική περίθαλψη βελτιώθηκε σημαντικά, εγκαταστάθηκε οδικός φωτισμός, δημιουργήθηκαν νέοι αποχετευτικοί αγωγοί και δημοτικές πλύσεις και 8.000 παιδιά έλαβαν επιδοτούμενα σχολικά γεύματα. Το 1972, ο τότε δήμαρχος της Μπολόνια, Ρενάτο Ζανγκέρι, εισήγαγε ένα νέο και καινοτόμο σχέδιο κυκλοφορίας με αυστηρούς περιορισμούς για τα ιδιωτικά οχήματα και μια επικέντρωση στις φτηνές δημόσιες συγκοινωνίες. Οι κοινωνικές υπηρεσίες της Μπολόνιας συνέχισαν να επεκτείνονται καθόλη τη διάρκεια των αρχών και των μέσων του 1970. Το κέντρο της πόλης αναστηλώθηκε, δημιουργήθηκαν κέντρα για ψυχικά άρρωστους, για να βοηθήσουν όσους είχαν απελευθερωθεί από πρόσφατα κλειστά ψυχιατρικά νοσοκομεία, άτομα με αναπηρία προσέφεραν κατάρτιση και βρήκαν κατάλληλες θέσεις εργασίας, οι απογευματινές δραστηριότητες για τους μαθητές έγιναν λιγότερο χωρίς νόημα από την παραδοσιακή doposcuola - σχολικές δραστηριότητες και ο σχολικός προγραμματισμός για όλη την ημέρα βοήθησε τους γονείς που εργάζονταν. Οι διοικητικές αρχές των κομμουνιστών σε τοπικό επίπεδο συνέβαλαν επίσης στην ενίσχυση των νέων επιχειρήσεων, εισάγοντας ταυτόχρονα καινοτόμες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.
Νάπολη
Στη Νάπολη, η κυβέρνηση του IKK υπό τον δήμαρχο Μαυρίσιο Βαλέντσι (1975-1983) μείωσε τη διαφθορά στην τοπική αυτοδιοίκηση και άνοιξε μεταξύ των ετών 1975 και 1979, 333 τάξεις νηπιαγωγείων, σε σύγκριση με τις 210 που χτίστηκαν τα προηγούμενα 30 χρόνια.
Από τη δεκαετία του '50 έως τη δεκαετία του '60
μικρογραφία|198x198εσ| [[Παλμίρο Τολιάτι ]] Η βίαιη καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956 από τη Σοβιετική Ένωση δημιούργησε διάσπαση μέσα στο ΙΚΚ. Η ηγεσία του κόμματος, μεταξύ των οποίων οι Παλμίρο Τολιάτι και Τζόρτζιο Ναπολιτάνο (ο οποίος το 2006 έγινε πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας), θεωρούσαν τους Ούγγρους αντιστασιακούς ως αντεπαναστάτες, όπως αναφέρθηκε στη l'Unità, την επίσημη εφημερίδα του IKK. Εντούτοις, ο Giuseppe Di Vittorio, επικεφαλής της κομμουνιστικής συνδικαλιστικής οργάνωσης της Ιταλικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CGIL), απέρριψε την ηγετική θέση όπως και ο επίσημος βουλευτής Antonio Giolitti και ο εθνικός γραμματέας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Pietro Nenni, στενός σύμμαχος του ΙΚΚ. Ο Napolitano αργότερα υπαινίχθηκε ότι αμφέβαλε για την ορθότητα της απόφασής του. Θα γράψει τελικά στο βιβλίο του «Από το Κομμουνιστικό Κόμμα στον Ευρωπαϊκό Σοσιαλισμό. Μια Πολιτική Αυτοβιογραφία ("Dal Pci al socialismo europeo.  Un'autobiografia politica)» ότι εξέφρασε τη λύπη του για την δικαιολόγησή του για τη σοβιετική παρέμβαση, αλλά εγκατέλειψε τις ανησυχίες του εκείνη την περίοδο για χάρη της ενότητας του κόμματος και της διεθνούς ηγεσίας του σοβιετικού κομμουνισμού.  Οι Giolitti και Nenni συνέχισαν να διαφωνούν με το ΙΚΚ για αυτό το θέμα.  Ο Ναπολιτάνο έγινε ηγετικό μέλος της φατρίας των miglioristi στο πλαίσιο του ΙΚΚ το οποίο προωθούσε μια σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση στην πολιτική του κόμματος.
Στα μέσα της δεκαετίας του '60, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών εκτιμούσε ότι η συμμετοχή στα κόμματα είναι περίπου 1.350.000 (4.2% του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας, αναλογικά το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στον καπιταλιστικό κόσμο την εποχή εκείνη και το μεγαλύτερο κόμμα σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη μαζί με το γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα). Οι κυβερνητικές πηγές των Ηνωμένων Πολιτειών υποστήριξαν ότι το κόμμα λάμβανε 40-50 εκατομμύρια δολάρια ετησίως από τους Σοβιετικούς, ενώ οι επενδύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιταλία ήταν 5-6 εκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, οι αποχαρακτηρισμένες πληροφορίες δείχνουν ότι αυτό είναι υπερβολικό μολονότι το ΙΚΚ στηρίχθηκε στη σοβιετική οικονομική βοήθεια περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κομμουνιστικό κόμμα που υποστήριξε η Μόσχα.
Σύμφωνα με τον πρώην αρχειοθέτη της KGB Vasili Mitrokhin, ο Λόγκο και άλλοι ηγέτες του ΙΚΚ ανησύχησαν για την πιθανότητα πραξικοπήματος στην Ιταλία μετά τη χούντα των Αθηνών τον Απρίλιο του 1967. Αυτοί οι φόβοι δεν ήταν εντελώς αβάσιμοι, καθώς υπήρξαν δύο απόπειρες πραξικοπημάτων στην Ιταλία, το Piano Solo το 1964 και το Golpe Borghese το 1970, από στρατιωτικές και νεοφασιστικές ομάδες. Ο Τζόρτζιο Αμέντολα (Giorgio Amendola) του ΙΚΚ ζήτησε επισήμως από τη Σοβιετική βοήθεια να προετοιμάσει το κόμμα σε περίπτωση τέτοιας εκδήλωσης. Η KGB συνέταξε και εφάρμοσε ένα σχέδιο για να παράσχει στην βοήθεια στο ΙΚΚ. Από το 1967 έως το 1973, τα μέλη του PCI αποστέλλονταν στην Ανατολική Γερμανία και τη Μόσχα για να καταρτιστούν σε μη στρατιωτικές μάχες και τεχνικές συλλογής πληροφοριών τόσο από το Στάζι όσο και από την KGB. Λίγο πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 1972, ο Λόγκο έγραψε προσωπικά στον Λεονίντ Μπρέζνεφ ζήτησε και τελικά έλαβε πρόσθετη χρηματοδότηση ύψους 5,7 εκατομμυρίων δολαρίων. Το ποσό αυτό υπερέβη τα 3,5 εκατομμύρια δολάρια που είχε δώσει η Σοβιετική Ένωση στο ΙΚΚ το 1971. Τα Σοβιέτ έδωσαν επίσης πρόσθετη χρηματοδότηση μέσω της χρήσης ελεγχόμενων εταιρειών οι οποίες παρείχαν γενναιόδωρες συμβάσεις στα μέλη του ΙΚΚ.
Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
μικρογραφία|198x198εσ| [[Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ]] Το 1969, ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, αναπληρωτής εθνικός γραμματέας του ΙΚΚ και αργότερα γενικός γραμματέας, συμμετείχε στη διεθνή διάσκεψη των κομμουνιστικών κομμάτων στη Μόσχα, όπου η αντιπροσωπεία του διαφώνησε με την «επίσημη» πολιτική γραμμή και αρνήθηκε να στηρίξει την τελική έκθεση. Απροσδόκητα για τους φιλοξενούντες του, η ομιλία του αμφισβήτησε την κομμουνιστική ηγεσία στη Μόσχα. Αρνήθηκε να αποκηρύξει τους Κινέζους Κομμουνιστές και δήλωσε απευθείας στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ ότι η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία από τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας (που ονομάστηκε «τραγωδία στην Πράγα») κατέστησε διακριτές τις σημαντικές διαφορές στο κομμουνιστικό κίνημα σε θεμελιώδη ζητήματα όπως την εθνική κυριαρχία, τη σοσιαλιστική δημοκρατία και την ελευθερία του πολιτισμού. Εκείνη την εποχή, το ΙΚΚ ήταν το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα σε ένα καπιταλιστικό κράτος, συγκεντρώνοντας το 34,4% των ψήφων στις γενικές εκλογές του 1976.
Οι σχέσεις μεταξύ του ΙΚΚ και της Σοβιετικής Ένωσης υποχώρησαν βαθμιαία καθώς το κόμμα απομακρύνθηκε από τη σοβιετική υπακοή και τη μαρξιστική-λενινιστική ορθοδοξία στη δεκαετία του 1970 και του 1980 και κινήθηκε προς τον ευρωκομμουνισμό και τη σοσιαλιστική διεθνή. Το ΙΚΚ επιδίωξε συνεργασία με τα κόμματα των Σοσιαλιστών και των Χριστιανοδημοκρατών (τον λεγόμενο ιστορικό συμβιβασμό). Ωστόσο, η απαγωγή και η δολοφονία των ηγετών του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Άλντο Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες τον Μάιο του 1978 έθεσε τέρμα στις ελπίδες ενός τέτοιου συμβιβασμού. Ο συμβιβασμός εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό ως πολιτική του ΙΚΚ το 1981. Το Κόμμα της Προλεταριακής Ενότητας συγχωνεύθηκε στο ΙΚΚ το 1984.
Κατά τη διάρκεια των Μολυβένιων χρόνων, το ΙΚΚ αντιτάχθηκε σθεναρά στην τρομοκρατία και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, οι οποίες με τη σειρά τους δολοφόνησαν ή τραυμάτισαν πολλά μέλη του ΙΚΚ ή συνδικαλιστές κοντά στο ΙΚΚ. Σύμφωνα με τον Mitrokhin, το κόμμα ζήτησε από τους Σοβιετικούς να πιέσουν την Τσεχοσλοβακική Κρατική Ασφάλεια (StB) να αποσύρει την υποστήριξή της στην ομάδα, ωστόσο η Μόσχα δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να κάνει. Το γεγονός αυτό, όπως και η σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, οδήγησε σε πλήρη ρήξη με τη Μόσχα το 1979. Το 1980, το ΙΚΚ αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διεθνή διάσκεψη κομμουνιστικών κομμάτων στο Παρίσι, παρόλο που οι πληρωμές σε μετρητά στο ΙΚΚ συνεχίστηκαν μέχρι το 1984.
Διάλυση
Ο Ακίλε Οκέτο (Achille Occhetto) έγινε γενικός γραμματέας του ΙΚΚ το 1988. Σε μια διάσκεψη του 1991 στην εργατική τάξη της Μπολόνια, ο Οκέτο άφησε άναυδους τους πιστούς του κόμματος με μια ομιλία που σηματοδοτούσε το τέλος του κομμουνισμού, μια κίνηση που τώρα αναφέρεται στην ιταλική πολιτική ως η svolta della Bolognina (στροφή της Μπολόνια). Η κατάρρευση των κομμουνιστικών κυβερνήσεων στη Σοβιετική Ένωση και την Ανατολική Ευρώπη είχε πείσει τον Οκέτο ότι η εποχή του ευρωκομμουνισμού είχε τελειώσει και έτσι μετέτρεψε το ΙΚΚ στο Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς (PDS), το οποίο χαρακτηρίστηκε ως προοδευτικό αριστερό και δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα. Το ένα τρίτο της συμμετεχόντων στο ΙΚΚ, υπό την ηγεσία του Αρμάντο Κοσούτα (Armando Cossutta), αρνήθηκε να συμμετάσχει στο PDS και αποσπάστηκε για να σχηματίσει το Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC).
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα Κομμουνιστικο
Φρειδερίκη Φος
Η Φρηντερίκε Μαργκαρέτε Πορτ (γερμ.: Friederike Margarethe Porth, μετέπειτα Vohs, 1777 - 10 Ιουνίου 1860) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός και υψίφωνος της όπερας.
Βιογραφία
Γεννημένη στο Χάλμπερστατ, η Πορτ ήρθε με τους γονείς της στο θέατρο της Βαϊμάρης το 1793, όπου παντρεύτηκε τον ηθοποιό Χάινριχ Φος στις 29 Ιουνίου 1793. Μαζί του είχε πέντε παιδιά.
Η Φος ήταν η πρώτη ηθοποιός που υποδύθηκε τον ρόλο του τίτλου στο δράμα του Σίλλερ Mαρία Στούαρτ, στην παγκόσμια πρεμιέρα στις 14 Ιουνίου 1800 στο Γερμανικό Εθνικό Θέατρο και Κρατικό Παρεκκλήσιο της Βαϊμάρης. Ήταν επίσης η πρώτη "Θέκλα" στο έργο του Σίλλερ Βάλλενσταϊν στο Μπαντ Λάουχστετ. Άλλοι ρόλοι που δημιούργησε ήταν η "Κρέουσα" στον Ίωνα του Άουγκουστ Βίλεμ Σλέγκελ το 1801, η "Τουραντότ" στο ομώνυμο δράμα του Σίλλερ, καθώς και η "Ιφιγένεια" στο δράμα Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, το 1802. Χάρη στο ταλέντο της στο τραγούδι βρήκε επίσης αναγνώριση στους ρόλους της όπερας, αλλά πήγε με τον σύζυγό της στη Στουτγκάρδη το 1802. Όταν χήρευσε, έγινε μητέρα μίας νόθης κόρης του πρίγκηπα Παύλου της Βυρτεμβέργης το 1805. Μέσω της κόρης της είναι πρόγονος του Μπόρις Τζόνσον.
Έγινε μέλος του Aυλικού Θεάτρου της Βιέννης το 1808, απασχολήθηκε στη Φρανκφούρτη από το 1805 έως το 1817 και στο Αυλικό Θέατρο τη Δρέσδης από το 1818 έως το 1839. Το 1818 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον αυλικό ηθοποιό της Δρέσδης Φρήντιχ Άουγκουστ Βέρντυ (1770-1847).
Ένα πορτρέτο που προηγουμένως πιστευόταν ότι ήταν η σύζυγος του Γκαίτε, Κριστιάνε Βούλπιους, που είναι ένα σχέδιο κιμωλίας του Φρήντριχ Μπύρυ από το έτος 1800, στην πραγματικότητα δείχνει τη Φρηντερίκε Φος.
Απεβίωσε στη Φρανκφούρτη.
Οικογένεια
Από τη σχέση της με τον Παύλο της Βυρτεμβέργης είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί θεάτρου
1901 Μοραβία
Η Μοραβία (Moravia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,2. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ιστορική περιοχή της κεντρικής Ευρώπης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μοραβίας εκτιμάται σε 27,0 ± 4,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,080 ± 0,032. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μοραβία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοραβια
Σαιντ-Μαρί (Ντου)
Το Σαιντ-Μαρί (γαλλικά: Sainte-Marie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κασίδα Σκοπέλου
Η Κασίδα είναι μία μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα των Βορείων Σποράδων και βρίσκεται δυτικά της Σκοπέλου, κοντά στη Δασιά.
Στη βραχονησίδα υπάρχει ναυάγιο μάλλον της ρωμαϊκής εποχής, για το οποίο δεν υπάρχουν περαιτέρω πληροφορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Σποράδες Κατηγορία:Σκόπελος
Ανδρέας Γεωργιάδης (ζωγράφος, 1972)
Ο Ανδρέας Γεωργιάδης (Θεσσαλονίκη, 1972) είναι Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος.
Βιογραφία
Ο Ανδρέας Γεωργιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1972 (23 Μαΐου 1972). Ζει και εργάζεται στον Υμηττό. Σπούδασε Γραφιστική στη Σ.Γ.Τ.Κ.Σ. (ΤΕΙ Αθήνας). Παρακολούθησε ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. μαθήματα εικονογράφησης στο Institut d' Arts Visuels στην Orléans στη Γαλλία. Διδάχθηκε ζωγραφική με δάσκαλο τον Γιώργο Ρόρρη στην «Άποψη» (2000-2002) και στο «Σημείο» (2002-2006). Έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αποσπώντας σημαντικές διακρίσεις, και έχει συμμετάσχει σε πολλές σημαντικές ομαδικές. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Έχει φιλοτεχνήσει με έργα του βιβλία και δίσκους. Ανήκει στην καλλιτεχνική ομάδα της Μικρής Άρκτου.
Από το 2017 ασχολείται συστηματικά με τη σκηνογραφία για το θέατρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κασσιτερίτης
Ο κασσιτερίτης (αγγλ. Cassiterite) είναι ορυκτό οξείδιο του κασσιτέρου. Το όνομά του προέρχεται, όπως και του μετάλλου, από τις "Κασσιτερίδες νήσους", όπως ονομάζονταν, κατά τους προ-ρωμαϊκούς χρόνους, οι ακτές της δυτικής Ευρώπης.
Ο κασσιτερίτης είναι η κύρια πηγή κασσιτέρου από τα παλαιότερα χρόνια ως σήμερα. Το μεγαλύτερο κοίτασμά του βρίσκεται στη Βολιβία και είναι πρωτογενές, καθώς είναι σχηματισμένο από υδροθερμικές φλέβες. Τα περισσότερα σημερινά κοιτάσματά του, ωστόσο, είναι δευτερογενή, σε αλλουβιακές αποθέσεις, καθώς το ορυκτό είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό στις μηχανικές καταπονήσεις. Παλαιότερα, πρωτογενές κοίτασμα υπήρχε και στην Κορνουάλλη της Βρετανίας, σήμερα, όμως, είναι σχεδόν ολοσχερώς εξαντλημένο. Ερωτηματικό παραμένει ο τρόπος εμπλουτισμού των συγκεκριμένων κοιτασμάτων σε κασσίτερο.
Εμφανίζει χαρακτηριστική διδυμία, καθώς οι δίδυμοι κρύσταλλοί του μοιάζουν με κεκαμμένο στον αγκώνα χέρι (διδυμία αγκώνος). Πολλαπλές αλλεπάλληλες διδυμίες αυτού του τύπου στο ίδιο συσσωμάτωμα σχηματίζουν τους αποκαλούμενους "κυκλικούς διδύμους", που εμφανίζονται, επίσης, και στο ρουτίλιο.
Οι κρύσταλλοί του είναι πρισματικοί, συχνά απολήγοντες σε τετραεδρική πυραμίδα. Σε ορισμένες ποικιλίες απαντά και ως βελονοειδής ή και βοτρυοειδής. Σχετίζεται με ρουτίλιο, βολφραμίτη, τουρμαλίνη, αρσενοπυρίτη και μολυβδαινίτη. Είναι ευρέως διαδεδομένο ορυκτό και, εκτός από τα προαναφερθέντα κοιτάσματά του, ανευρίσκεται επίσης στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Τσεχία, την Πορτογαλία, τη Νιγηρία και τη Ναμίμπια. Μεγάλα, επίσης, κοιτάσματα απαντούν στη Μαλαισία, την Ινδονησία, την Αυστραλία και την Κίνα, καθώς επίσης και στην περιοχή Minas Gerais στη Βραζιλία.
Σημειώσεις
Κασσιτερίτης
Ραμψίνιτος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ραμψίνιτος είναι γνωστός ένας Αιγύπτιος φαραώ τον οποίο αναφέρει ο Ηρόδοτος. Αναφέρεται και από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη με το όνομα Ρέμφις. Γενεαλογείται ως γιος του Πρωτέως και πρόγονος του Χέοπα. Μνημονεύεται ότι ο Ραμψίνιτος οικοδόμησε τα προπύλαια στα δυτικά του ναού του Ηφαίστου με τους δύο ανδριάντες στην πρόσοψη. Υποτίθεται ότι ο Ραμψίνιτος κατέβηκε και στον `Αδη, όπου έπαιζε ζάρια με τη θεά Δήμητρα και όταν ανέβηκε στον επάνω κόσμο πήρε από τη θεά ως δώρο ένα χρυσό ύφασμα. Σε ανάμνηση της επανόδου του Ραμψινίτου από τον `Αδη οι Αιγύπτιοι τελούσαν μια γιορτή που σχετιζόταν γενικώς με τον θάνατο και τη ζωή. Η νεότερη επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να ταυτίσει τον Ραμψίνιτο με κάποιον πραγματικό φαραώ, ώστε να τον κατατάξει σε κάποια από τις δυναστείες της Αρχαίας Αιγύπτου. Συμβατικά ταυτίζεται με τον φαραώ Ραμσή Γ΄ (1186-1155 π.Χ.).
2304 Σλάβια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σλάβια εκτιμάται σε 11,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,137 ± 0,027. Η Σλάβια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ως 4 ώρες περίπου, μία γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σλαβια
Ευεργέτης
Το επίθετο Ευεργέτης, που σημαίνει "ο δωρητής" (από το ευ-, "καλό", + εργέτης, "ο ποιών, ο εργάτης"), ήταν ένας τιμητικός τίτλος, που δόθηκε σε διάφορους ηγεμόνες. Ο ευεργετισμός (κυριολεκτικά «το να κάνεις καλές πράξεις») ήταν η πρακτική των υψηλού επιπέδου και πλούσιων ατόμων, που διένειμαν μέρος του πλούτου τους στην κοινότητα. Για παράδειγμα, επειδή ο Αρχέλαος Α΄ της Μακεδονίας παρείχε ξυλεία στην Αθήνα, έλαβε τους τίτλους του Προξένου και του Ευεργέτη στο 407/6 π.Χ. από τον δήμο.
Ο τίτλος δόθηκε σε αρκετούς της Ελληνιστικής εποχής μονάρχες:
Η γυναικεία μορφή Εὐεργέτις χρησιμοποιήθηκε επίσης:
Κατηγορία:Αρχαίος βίος Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Άξελ Βίτσελ
Ο Άξελ Τόμας Βίτσελ (γαλ. Axel Thomas Witsel) γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1989 στη Λιέγη και είναι Βέλγος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για λογαριασμό της Ατλέτικο Μαδρίτης. Η φυσική του θέση είναι αυτή του κεντρικού μέσου, ενώ μπορεί να αγωνιστεί επίσης στη θέση του επιθετικού μέσου, αν και καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα ως δεξί χαφ. Ο πατέρας του έχει καταγωγή από την Μαρτινίκα (Γαλλική Καραϊβική) και είναι πρώην ποδοσφαιριστής, ενώ η μητέρα του είναι Βελγίδα.
Σταντάρ Λιέγης
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2006, σε ηλικία 17 ετών, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του για την Σταντάρ Λιέγης στον αγώνα κατά της ΦΚ Βρυξέλλες, μπαίνοντας στο παιχνίδι στο 89ο λεπτό ως αλλαγή του Στέβεν Ντεφούρ. Έντεκα μέρες αργότερα, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρώπη - και πάλι ως αλλαγή.
Κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2007-2008, ήταν βασικός παίκτης της Σταντάρ Λιέγης, η οποία κατέκτησε τον τίτλο. Το επόμενο έτος, ο Βίτσελ έδωσε στη Σταντάρ Λιέγης το τρόπαιο, χάρη σε επιτυχημένη εκτέλεση πέναλτι στον τελικό (ο τελικός χωρίστηκε σε δύο αγώνες) του πρωταθλήματος Βελγίου.
Στις 30 Αυγούστου 2009, ο Βίτσελ βρέθηκε στο στόχαστρο καθώς έσπασε το πόδι του Μάρτσιν Βασιλέφσκι (πάτησε το γόνατο του τελευταίου) κατά τη διάρκεια του αγώνα της Άντερλεχτ και της Σταντάρ. Μετά το τάκλιν, ο Βίτσελ διαμαρτυρήθηκε για την κόκκινη κάρτα, λέγοντας ότι δεν ήθελε να τραυματίσει τον αντίπαλο του. Ο Βίτσελ απολογήθηκε σύντομα, ωστόσο, έγινε θέμα για κριτική από διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έλαβε απειλές από άγριους οπαδούς της Άντερλεχτ και της Εθνικής Πολωνίας. Η αρχική τιμωρία της Βασιλικής Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας διαρκούσε μέχρι τις 23 Νοεμβρίου, ωστόσο, μειώθηκε με απουσία από 8 αγώνες.
Μπενφίκα
Στις 13 Ιουλίου 2011, ο Άξελ Βίτσελ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Μπενφίκα. Ο Βίτσελ πέτυχε δύο τέρματα στον αγώνα με την ΦΚ Τβέντε (3-1), στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, στις 24 Αυγούστου 2011. Πέτυχε το πρώτο τέρμα της Μπενφίκα στον αγώνα με την Βιτόρια ΣΚ (4-1) για το Κύπελλο ποδοσφαίρου Πορτογαλίας 2011-2012. Ο Βίτσελ έδωσε ασίστ στον Νολίτο σε ακόμα μια νίκη με σκορ 4-1 κατά της Βιτόρια ΦΚ. Ο Βίτσελ πέτυχε το τέταρτο του τέρμα στον αγώνα κατά της Σάντα Κλάρα στις 18 Ιανουαρίου 2012 για το κύπελλο Πορτογαλίας 2011-2012.
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2012, ο Βίτσελ υπέγραψε με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης για 40 εκατομμύρια ευρώ και θα παίζει με το νούμερο 28.
Διεθνής καριέρα
Πριν κάνει το ντεμπούτο του στην εθνική Βελγίου των ανδρών, ο Άξελ Βίτσελ έπαιξε για την εθνική Βελγίου κάτω των 21, με την οποία έφθασε στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κάτω των 21, το 2007.
Στις 26 Μαρτίου 2008, ο Βίτσελ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Βελγίου των ανδρών στον αγώνα με την εθνική Μαρόκο. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1-4 κατά του Βελγίου, αλλά ο Βίτσελ πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την εθνική Βελγίου.
Συλλογικοί
Σταντάρ Λιέγης
Μπενφίκα
Στατιστικά
Μέχρι τις 3 Σεπτεμβρίου 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρωσία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Σαιντ-Συζάν (Ντου)
Το Σαιντ-Συζάν (γαλλικά: Sainte-Suzanne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Βουλιαράτι
Το Βουλιαράτι ή Βουλιαράτες (αλβανικά: Bularat) αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Άνω Δρόπολης, στην Αλβανία. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 350 μέτρων, απέχει 6 χιλιόμετρα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα και υπάγεται στον νομό Αργυροκάστρου. Το χωριό απλώνεται στους πρόποδες της ανατολικής πλευράς του όρους Κόζιακα, μια από τις κορυφές της οροσειράς του Πλατοβουνίου.
Στο χωριό υπάρχει σχολείο, στο οποίο διδάσκονται τόσο η ελληνική όσο κι η αλβανική γλώσσα, και καλύπτει τις ανάγκες και των γύρω χωριών. Ακόμη, το Βουλιαράτι είναι διάσημο για την ίδρυση του μοναδικού ελληνικού στρατιωτικού νεκροταφείου στην Αλβανία, την στέγαση Οικοτροφείου Θηλέων στο βόρειο τμήμα του χωριού και το γραφικό Μεσοχώρι, στο κέντρο του οικισμού, όπου υπάρχει καφενείο όπου συγκεντρώνονται οι κάτοικοι. Επίσης, υπάρχει μια κεντρική εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο νεκροταφείο του χωριού, ένα παρεκκλήσι στην κορυφή του βουνού δυτικά του χωριού, επίσης Άγιος Αθανάσιος και διάφορα εικονίσματα (κόντισμα κατά τους χωριανούς), αυτό του Αγίου Κοσμά, του Αγίου Νεκταρίου κι αυτό του Άη Λια.
Το Οικοτροφείο Θηλέων ανακαινίσθηκε το 2000 και φοιτούν σε αυτό 30 μαθήτριες του σχολείου. Το Οικοτροφείο συντηρείται από την Μητρόπολη Αργυροκάστρου και υπεύθυνη είναι η Αδελφή Μαρία.
Δημογραφία
Η δημογραφική πορεία των κατοίκων του χωριού ξεκινάει από το 1584. Η απογραφή του 1431 δεν αναφέρει το Βουλιαράτι καθότι οι προύχοντες και δημογέροντες αρνήθηκαν να προσέλθουν στους αφεντάδες έτσι ώστε να μην παρέχουν καμμία πληροφόρηση για τα οικονομικά, τον πληθυσμό κτλ.
Από την πλάκα της εκκλησίας Άγιος Αθανάσιος το 1584 κι από την πλάκα της Μονής Δρυάνου, προκύπτει το συμπέρασμα πως τότε το Βουλιαράτι ήταν κεφαλοχώρι. Συμφωνία με μια έρευνα του 1928, στο κτηματολόγιο του Αργυροκάστρου επιβεβαιώνεται ότι το 1750 το Βουλιαράτι είχε πάνω από 800 νοικοκυριά και βάσει της εφημερίδας του χωριού «Το Γραφικό Βουλιαράτι» (αρ. 24), η μελέτη έδειξε τα εξής στοιχεία:
Κατά την τελευταία απογραφή, καταγράφτηκαν 1.000 κάτοικοι ελληνικής καταγωγής εκ των οποίων λιγότεροι από 300 μένουν πλέον μόνιμα στο χωριό. Στο θρήσκευμα οι Βουλιαρατινοί είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και μητρική τους γλώσσα η Ελληνική. Αρκετοί ομιλούν και την αλβανική λόγω της μόρφωσης τους, της εμπορικής δραστηριότητας που ανέπτυξαν με την υπόλοιπη Αλβανία ή πολύ απλά επειδή όταν έφυγαν από το χωριό μετακόμισαν προς την πρωτεύουσα.
Οι περισσότεροι κάτοικοι μετά το άνοιγμα των συνόρων το 1990, κατέφυγαν στα μεγάλα κέντρα της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Πάτρα), ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που πήγαν στα Τίρανα ή σε κάποια άλλη χώρα του εξωτερικού. Το 1993, κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων της 28ης Οκτωβρίου, οι αλβανικές αρχές συνέλαβαν τον δήμαρχο του χωριού, επειδή θεωρήσαν προσβλητική την έπαρση ελληνικών σημαιών.
Σήμερα το Βουλιαράτι, όπως και τα περισσότερα χωριά της Δρόπολης, έχει ερημώσει απαριθμώντας πολύ λίγους μόνιμους κατοίκους. Οι ντόπιοι επανέρχονται στο χωριό την περίοδο του Πάσχα και του καλοκαιριού, κοντά στον Δεκαπενταύγουστο που λαμβάνουν χώρα τα καθιερωμένα πανηγύρια της περιοχής.
Ετυμολογία
Το πρώτο ντοκουμέντο που διατίθεται έως και σήμερα για την ονομασία του χωριού είναι η σφραγίδα της εκκλησίας του έτους 1502, όπου στον εξωτερικό της κύκλο γράφει: «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΒΟΥΛΙΑΡΑΤΙΝΩΝ 1912». Το δεύτερο ντοκουμέντο είναι η πλάκα της εκκλησίας που χρονολογείται στο 1584 και πάνω στην οποία γίνεται αναφορά του χωριού σε διάφορες χρονολογίες υπό το όνομα «Βουλλιαράτες» και «Πουλλιαράτες». Στην ίδια πλάκα, το 1612, το χωριό αναφέρεται ως «Βουλλάρατες» ή «Βουλλαράτες» και το έτος 1832 ως «Μπουλλιαράτες».
Δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία για την ακριβή προέλευση του ονόματος Βουλιαράτι. Είναι πολύ πιθανό να απαιτείται ειδική γλωσσολογική ανάλυση. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες εκδοχές από παλαιές έρευνες λογίων του χωριού πάνω στην ονομασία Βουλιαράτι ή Βουλιαράτες ή στην κοινή καθομιλουμένη Μπουλιαράτι ή Μπουλιαράτες.
Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το όνομα του χωριού προέρχεται από τη λέξη πώλος-πουλάρι, που σημαίνει νέος και βγαίνει το «Πουλαράτες», δηλαδή Νεοχώρι. Η εξήγηση αυτή δόθηκε διότι σε ορισμένες επιγραφές το χωριό αναφέρεται ως Πουλαράτες. Η δεύτερη εκδοχή προέρχεται από γέροντες χωριανούς, όπως ο Ζωγράφος, ο οποίος υποστήριζε πως η ονομασία Μπουλιαράτες προήλθε από τη λέξη Πορρύακες, εξαιτίας των πολλών ρυάκων που είχε το χωριό από τα παλαιά ήδη χρόνια. Η τρίτη εκδοχή αναφέρεται στο φυτό βούλιαρη που φυτρώνει στον κάμπο του χωριού. Φυσικά δεν πρέπει να συγχέεται η διαφορά στη συλλαβή «Μπου» αντί για «Βου», διότι αυτές οι αλλαγές επέρχονται στην ομιλία με το πέρασμα των ετών.
Τέλος, η τέταρτη εκδοχή διατυπώθηκε από τον Βουλιαρατινό δάσκαλο Στ. Παπαδόπουλο, ο οποίος επεσήμανε πως τα ονόματα των χωριών που τελειώνουν σε «-άτες», «-άτα» και «-άτι» είναι Ελληνικής καταγωγής και σημαίνει συνοικισμός. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Κεφαλλονιά με τα χωριά Μεταξάτα και Ζερβάτα που σημαίνουν συνοικισμό ή κτήμα του Μεταξά και του Ζέρβα αντίστοιχα. Έτσι λοιπόν, βάσει της ερμηνείας του Παπαδόπουλου, στο χωριό κατοικούσε κάποιος γενάρχης με το όνομα Μπουλαράς κι έβοσκε τα μπουλάρια (μουλάρια) του. Κατά συνέπεια, όλη η περιοχή-συνοικισμός ονομάσθηκε Μπουλαράτι ή Μπουλαράτες. Η παχειά συλλαβή «λα» μετατράπηκε σε «λια» λόγω κάποιας παραφθοράς της λέξης κατά την ομιλία κι έτσι τελικώς έχουμε την ονομασία «Μπουλιαράτες».
Ιστορία
thumb|280px|Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου
Η ιστορία του Βουλιαρατιού ξεκινάει από αρχαιοτάτων χρόνων, πράγμα το οποίο μαρτυράται από τα ελάχιστα ντοκουμέντα που έχουν διασωθεί ανά τους αιώνες. Τα ευρήματα δείχνουν πως το χωριό κατοικείται από τον 3ο αιώνα π.Χ. Τα ευρήματα αυτά είναι τα εξής:
thumb|280px|Στρατιωτικό Νεκροταφείο προς τιμήν των Ελλήνων Πεσόντων του '40
Από τους πρόσφατους χρόνους, ύστερα από τον καθορισμό των συνόρων στους Βαλκανικούς Πολέμους και την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (17 Φεβρουαρίου 1914), με βάση το οποίο κηρύσσεται αυτόνομη η Βόρειος Ήπειρος και αναγνωρίζεται επίσημα η χρήση του όρου, συνέβησαν δύο γεγονότα πολύ σημαντικά στο χωριό.
Το πρώτο αφορά την φονική μάχη στον Άγιο Αθανάσιο την 1η Δεκέμβρη του 1940, το οποίο ακολουθήθηκε από την οπισθοχώρηση των Ιταλών και την απώλεια 15 Ελλήνων, 8 από τους οποίους είναι θαμμένοι στο χωριό και 130 τραυματίες. Το δεύτερο γεγονός αποτελεί η λειτουργία υγειονομικού σχηματισμού (Σ1 Πεδινό χειρουργείο δυναμικότητας 300 κλινών) επί περίπου 3.5 μήνες μεταξύ του 1940 και του 1941. Στόχος ήταν η περίθαλψη των Ελλήνων τραυματιών που έρχονταν από διάφορα σημεία του μετώπου. Παράλληλα, η συνεισφορά των κατοίκων, η οποία συνίσταντο σε σπίτια ως χρήση θαλάμων, τρόφιμα, νερό και άλλες υπηρεσίες, ήτο πολύτιμη για την δύσκολη εκείνη εποχή. Όσοι έχασαν τη ζωή τους στη χειρουργική μονάδα (περί τους 60 στρατιώτες), τιμήθηκαν κι ετάφησαν από τους Βουλιαρατινούς σε ένα χωράφι που παραχωρήθηκε ειδικά για τους Έλληνες Πεσόντες του Πολέμου. Έτσι έπραξαν κατά τα λόγια του Περικλή στον «Επιτάφιο» του: «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος».
Υπήρξαν πολλές ελλείψεις για τη δημιουργία του νεκροταφείου, παρ’ όλα αυτά οι κάτοικοι χρησιμοποίησαν ότι είχαν διαθέσιμο, όπως ξύλινους σταυρούς με τα ονόματα των πεσόντων. Κορυφαίος συντηρητής υπήρξε ο Δημήτρης Μπάκος, ο οποίος διατηρούσε έναν κατάλογο με τα ονόματα των στρατιωτών, περιμένοντας την ημέρα που θα ενημέρωνε τις οικογένειες των θυμάτων για το που είναι θαμμένοι οι δικοί τους άνθρωποι, πράγμα το οποίο δεν κατάφερε κι έτσι παρέδωσε τα στοιχεία στους συγγενείς του και συγκεκριμένα στον Γεώργιο Μπάκο (1967), για τη συνέχιση του έργου του.
Έτσι λοιπόν, στο Βουλιαράτι υπάρχει και σήμερα το μοναδικό Ελληνικό στρατιωτικό νεκροταφείο στην Αλβανία, με την πλειοψηφία πλέον των πεσόντων να έχουν αναγνωρισθεί. Μετά το άνοιγμα των συνόρων, δόθηκαν χρήματα κι από την Ελληνική πλευρά ώστε να επιτευχθεί η αναστήλωση των μνημάτων και να συντηρείται σε μια πλέον καλύτερη κατάσταση. Τέλος, πρέπει να τονισθεί πως κάθε χρόνο, την 28η Οκτώβρη, στην επέτειο του «ΟΧΙ» πραγματοποιείται κατάθεση στεφάνων εις μνήμην των Πεσόντων παρουσία μελών της Ελληνικής ηγεσίας και των Βουλιαρατινών (και μη) που βρίσκονται εκείνη την περίοδο στην περιοχή.
Το στρατιωτικό κοιμητήριο στο Βουλιαράτι είναι το δεύτερο αναγνωρισμένο στρατιωτικό νεκροταφείο Ελλήνων πεσόντων και το μοναδικό με αναγνωρισμένους πεσόντες.
Το 2009 υπογράφτηκε διακρατική συμφωνία η οποία κυρώθηκε από την Ελληνική Βουλή με το Ν.3782/7.8.2009 και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 135/7.8.2009 Τεύχος Α'.
Από την Αλβανική Βουλή η συμφωνία κυρώθηκε στις 25 Μαρτίου 2010.
Προβλέπει η συμφωνία αυτή την κατασκευή την κατασκευή 2 κοιμητηρίων Ελλήνων πεσόντων σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Αλβανία την περίοδο 1940-41, ένα στα στενά της Κλεισούρας και το δεύτερο στο Βουλιαράτι (Περισσότερα στο ΦΕΚ 135 Α'/7.8.2009)
thumb|280px|Είσοδος του σχολείου
Υψίστης ιστορικής σημασίας αποτελεί η παιδεία στους Βουλιαρατινούς, οι οποίοι ήταν γνωστοί για την εξάπλωση των τεχνών και των γραμμάτων και του πολιτισμού στην περιοχή της Δρόπολης. Το πρώτο σχολείο λειτούργησε περίπου το 1700 στο Νάρθηκα της εκκλησίας και το πρώτο σχολικό κτήριο ήταν ένα διώροφο στην πλατεία του Τσέτσου. Το 1830 αναπαλαιώθηκε το κτήριο από τον Γεώργιο Κουρεμένου, το όνομα του οποίου βρέθηκε στην επιγραφή μιας εντοιχισμένης πλάκας.
Το 1905 άρχισε να λειτουργεί στο χωριό Παρθεναγωγείο, που στεγάσθηκε στο αγορασθέν σπίτι του Βαγγέλη Παναγιώτη. Το Παρθεναγωγείο ιδρύθηκε με έξοδα του αρχιτέκτονα ακαδημαϊκού Βασιλάκη Κουρεμένου και διευθύντρια διετέλεσε η Ελένη Γεωργιάδη. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1917, το σχολείο έγινε μικτό, αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο μαζί. Για την λειτουργία του σχολείου, το Μοναστήρι του Δρυάνου έδινε 2700 γρόσια, ενώ οι Βουλιαρατινοί της Κωνσταντινούπολης από το 1907 έως το 1914 είχαν συγκεντρώσει και στείλει 28,700 γρόσια.
Στα 12 χρόνια που το σχολείο λειτούργησε μόνο ως Παρθεναγωγείο, η μόρφωση των κορασίδων ήταν υψηλού επιπέδου, αφού παράλληλα με τα γράμματα διδάσκονταν και γνώσης οικοκυρικής, ραπτικής, κεντήματος κτλ. Κάθε χρόνο φοιτούσαν 25 μαθήτριες. Το Παρθεναγωγείο άνοιξε με τη μέριμνα της Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας Βουλιαρατινών Κωνσταντινούπολης σε συνεργασία με τους προύχοντες του χωριού Στεφανή Κουρεμένου, Γιάννη Δαλιάνη και Μήτρο Βασίλη. Το 1935 οι αλβανικές αρχές προσωρινά έκλεισαν το σχολείο, με αποτέλεσμα να προκληθούν αντιδράσεις από το τοπικό στοιχείο και να ακολουθήσουν συμπλοκές με την αλβανική χωροφυλακή στις 17 Ιουνίου 1935.
Φυσική Διάπλαση
thumb|280px|Κουτσουπιά Το χωριό είναι κτισμένο στην ανατολική πλευρά του βουνού Κόζιακα. Από αυτόν κατεβαίνουν δύο λάκκοι ή αλλιώς χείμαρροι, αυτός της Κάναλης και αυτός της Μπιστερής. Η ενδιάμεση περιοχή ανθοφορεί κάθε έτος περί τα μέσα του Μάρτη και μπορεί κανείς να διακρίνει διάφορα είδη δέντρων, όπως συκιές, καρυδιές, αμυγδαλιές, κουμπουλιές, κουτσουπιές και πουρνάρια.
Κλίμα
thumb|280px|Χιόνια, Φεβρουάριος 2011
Το κλίμα του χωριού είναι ήπιο, με ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα. Την εμφάνισή τους κάνουν επίσης και πολλές βροχές οι οποίες τρέφουν την έντονη για τα σημερινά δεδομένα βλάστηση, καθώς δε ζει μεγάλος αριθμός κατοίκων ώστε να τα φροντίζει. Η ύπαρξη αρκετών άγριων δέντρων, όπως πλατάνια, συκιές, καρυδιές και κουτσουπιές προσφέρει ίσκιο και δροσιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Σπανίως πλέον παρουσιάζονται ισχυρές χιονοπτώσεις όπως παλαιότερα, με εξαίρεση τον Φλεβάρη του 2011 που χιόνι σκέπασε κάθε σημείο του χωριού με σταθερή θερμοκρασία κάτω του μηδενός και τα Χριστούγεννα του 2008, με θερμοκρασία έως -6° C. Η χιονόπτωση του 2008 δε διήρκησε πάνω από 2 μέρες, αφού τα σημάδια ήταν πολύ σύντομα εμφανή μόνο στις κορυφές των βουνών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Ράρος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ράρος ήταν Ελευσίνιος ήρωας, γιος του βασιλιά της Αθήνας Κραναού και πατέρας του Τριπτολέμου. Ο Ράρος απέκτησε τον Τριπτόλεμο από μία κόρη του Αμφικτύονα, την ίδια που γέννησε και τον διαβόητο ληστή Κερκύονα. Σε άλλες πηγές ο Ράρος αναφέρεται ως παππούς και όχι πατέρας του Τριπτολέμου. Στην περίπτωση αυτή ο Ράρος ήταν ο πατέρας του Κελεού, ο οποίος όμως συνήθως θεωρείται γιος του Ελευσίνου.
Ο Ράρος υποδέχθηκε στην Ελευσίνα τη θεά Δήμητρα όταν αναζητούσε την κόρη της Περσεφόνη. Η Δήμητρα, σε ανταπόδοση της φιλοξενίας, δίδαξε στον Τριπτόλεμο την καλλιέργεια του σιταριού. Από τον Ράρο πήρε το όνομά του το Ράριον Πεδίον κοντά στην Ελευσίνα, όπου κατά τον μύθο πρωτοκαλλιεργήθηκε το σιτάρι.
Πηγή
Ραρος Ραρος
Γαυδοπούλα Γαύδου
μικρογραφία|Φωτογραφία του νησιού Γαυδοπούλα από αεροπλάνο. Η Γαυδοπούλα είναι νησίδα και οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων, στην Περιφέρεια Κρήτης. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Γαύδου.
Γενικές πληροφορίες
Η Γαυδοπούλα Γαύδου βρίσκεται σε υψόμετρο 101 μέτρων, στη νησίδα Γαυδοπούλα και έχει πληθυσμό 0 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης
<mapframe latitude="34.872412" longitude="24.071045" zoom="11" width="1000" height="260" align="center" /> Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Νομός Χανίων Καστρι Κατηγορία:Γαύδος
Περιοχή 51
Είναι μεγάλο στρατιωτικό αεροδρόμιο στη νότια όχθη της Λίμνης Γκρουμ. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Νεβάδα στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, 83 μίλια (133 χλμ.) βόρεια-βορειοδυτικά του Λας Βέγκας. Επίσημα ο πρωταρχικός σκοπός της βάσης είναι απροσδιόριστος, ωστόσο με βάση τα ιστορικά στοιχεία, πιθανόν να υποστηρίζει την εξέλιξη και δοκιμή πειραματικών αεροσκαφών και οπλικών συστημάτων. Η έντονη μυστικότητα που περιβάλλει τη βάση είναι συχνά θέμα για διάφορες θεωρίες συνωμοσίας και θεάσεις Άγνωστου Ταυτότητας Ιπτάμενων Αντικειμένων (ΑΤΙΑ). Έχει χρησιμοποιηθεί ως εξωγήινη βάση σε πολλές Αμερικανικές τηλεοπτικές εκπομπές και πολλοί Αμερικάνοι υποστηρίζουν αυτή την θεωρία και στην πραγματική τους ζωή. Υπάρχουν όμως κάποιοι επιστήμονες που πιστεύουν ότι σε εκείνη την βάση η Αμερικανική κυβέρνηση κατασκευάζει αεροσκάφη παρόμοια με ΑΤΙΑ. Παρά το γεγονός ότι η βάση δεν έχει κηρυχθεί ως μυστική, όλες οι έρευνες και τα γεγονότα που αφορούν την περιοχή 51 είναι απόρρητες πληροφορίες (TS/SCI). Τον Ιούλιο του 2013, μετά από μια αίτηση που είχε υποβληθεί το 2005 από την FOIA, η CIA αναγνώρισε δημοσίως για πρώτη φορά την ύπαρξή της με τον αποχαρακτηρισμό εγγράφων που περιέχουν λεπτομέρειες για την ιστορία και τον σκοπό της περιοχής 51.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεβάδα Κατηγορία:Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας Κατηγορία:Μυστήρια
Οστρυά
μικρογραφία|Οστρυά (καρπός), Περιοχή Αργαλαστής, Πήλιο, 29-10-2006 μικρογραφία|Οι άρρενες ίουλοι της οστρυάς, [[Όλυμπος|Όρος Όλυμπος, Πιερία, 23-3-2019]] Η οστρυά ή όστρυα ή μελιόγαυρος, με επιστ. ονομασία Όστρυα η καρπινόφυλλη (Ostrya carpinifolia) ανήκει στην οικογένεια των Σημυδοειδών (Betulaceae). Είναι είδος με ορεινή-μεσογειακή κατανομή από την Τουρκία και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Γαλλία (ελάχιστα) στα δυτικά που όμως λείπει από την Ιβηρική χερσόνησο και τη Μεσογειακή Αφρική. Κατανέμεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, με ευρεία εξάπλωση κυρίως στις βόρειες περιοχές, καθώς και σε ορισμένα μεγάλα νησιά. Συνήθως γίνεται μικρό δέντρο, μέχρι 15 μ. ύψος και αποτελεί βασικό στοιχείο των φυλλοβόλων δασών και θαμνώνων, των ανοιχτών δασών κωνοφόρων και της μακκίας βλάστησης. Απαντά κυρίως σε ασβεστολιθικά εδάφη και σε υψόμετρο μεταξύ 200-1400 (-1800) μ. Τα φύλλα του είναι μήκους μέχρι 9 εκ., με μίσχο χνουδωτό, δις σεγαριστά, ωοειδή και οξύληκτα, με 13-19 ζεύγη πλευρικά νεύρα. Η ανθοφορία πραγματοποιείται την άνοιξη (Απρίλιο-Μάιο). Τα άρρενα άνθη φύονται σε κρεμάμενους ίουλους, ενώ τα θήλεα ανά δύο σε μασχάλες βρακτίων. Η ταξικαρπία παρόμοια με ένα μικρό τσαμπί, αποτελείται από λευκωπά κυστεοειδή κύπελλα (1,5-2 cm), καλυμμένα από ερεθιστικά τριχίδια που προέρχονται από τη συνένωση δυο βρακτίων, τα οποία περικλείουν από ένα λείο αχαίνιο (κάρυο) το καθένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Σημυδοειδή
Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα
right|thumb|350px|Ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα πετούν πέτρες πίσω από την πλάτη τους Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών.