cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οίκος του Νεβέρ
Η καταγωγή
Ο Λαντρύ Α΄ υποστήριζε τον Κάρολο Β΄ και τον εκπροσώπησε το 842 στο Μακόν της Βουργουνδίας. Πριν το 868 νυμφεύτηκε τη Χιλντεσίντε και απέκτησαν τον Λαντρύ Β΄. Η Ιστορία των κομήτων του Νεβέρ αναφέρει τον Λαντρύ Β΄ ως ανιψιό του Χιλντεγκαίρ. Ο Λαντρύ Β΄ (απεβ. 922) διακρίθηκε κατά την πολιορκία του πύργου του Μετς-λε-Κοντ από τον Ριχάρδο των Μποζονιδών δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος του τον παραχώρησε περί το 880. Ο Λεμπέφ προσθέτει, ότι ο Ριχάρδος τον έκανε διοικητή του ιππικού του. Ο Λαντρύ Β΄ νυμφεύτηκε πρώτα την Άντα, με την οποία έκανε μία δωρεά το 910 και μετά την Έμμα. Απέκτησε τον Λαντρύ Γ΄ (απεβ. 950), τον Μποντόν και την Ανταλγκάρντις. Ο Λαντρύ Γ΄ αναφέρεται σε ένα καταστατικό του 950 ως κύριος του Μετς-λε-Κοντ. Ο Μποντόν(εμ) (απεβ. 950), στην Ιστορία των κομήτων του Νεβέρ αναφέρεται ότι, έκτισε τον πύργο του Μονσώ-λε-Κοντ και καλείται κύριος του Μονσώ.
Από τους γιους του Μποντόν(εμ), ο Λαντρύ Δ΄ είναι ο πρώτος που αναφέρεται ως κόμης του Νεβέρ, ενώ ο άλλος γιος έγινε μοναχός στο Κλυνύ. Ο Λαντρύ Δ΄ νυμφεύτηκε τη Ματίλντε, κόρη του Όθωνα-Γουλιέλμου των Ιβρέα κόμη της Βουργουνδίας, με προίκα την κομητεία του Νεβέρ. Παιδιά τους ήταν:
Υδρούσσα Φλώρινας
Η Υδρούσσα (παλαιότερη ονομασία Κάτω Κόττορι ) είναι χωριό στον νομό Φλώρινας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 304 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Ισοδύναμο βάρος
Το ισοδύναμο βάρος (επίσης γνωστό ως ισοδύναμο γραμμαρίου) είναι η μάζα ενός ισοδυνάμου, δηλαδή η μάζα μιας δεδομένης ουσίας η οποία θα συνδυαστεί ή θα μετατοπίσει μια καθορισμένη ποσότητα άλλης ουσίας. Το ισοδύναμο βάρος ενός στοιχείου είναι η μάζα που συνδυάζει ή εκτοπίζει 1.008 γραμμάρια υδρογόνου ή 8.0 γραμμάρια οξυγόνου ή 35.5 γραμμάρια χλωρίνης.
Για τις αντιδράσεις οξέος-βάσης, το ισοδύναμο βάρος ενός οξέος ή βάσης είναι η μάζα που προμηθεύει ή αντιδρά με ένα γραμμομόριο κατιόντων υδρογόνου (Η+). Για τις αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, το ισοδύναμο βάρος κάθε αντιδραστή προμηθεύεται ή αντιδρά με ένα γραμμομόριο ηλεκτρονίων (e-) σε οξειδοαναγωγική αντίδραση.
Το ισοδύναμο βάρος έχει τις διαστάσεις και τις μονάδες της μάζας, σε αντίθεση με το ατομικό βάρος, το οποίο είναι αδιάστατο. Τα ισοδύναμα βάρη καθορίστηκαν αρχικά με πειράματα, αλλά (εφόσον χρησιμοποιούνται ακόμα) τώρα προέρχονται από μοριακές μάζες. Επιπροσθέτως, το ισοδύναμο βάρος μιας ένωσης μπορεί να υπολογιστεί διαιρώντας το μοριακό βάρος με τον αριθμό των θετικών ή αρνητικών ηλεκτρικών φορτίων που προκύπτουν από τη διάλυση της ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχειομετρία
Ντζάλμα Σάντος
Ο Ντζάλμα Περέιρα Ντίας ντος Σάντος (Djalma Pereira Dias dos Santos, πορτογαλική προφορά: Ντζιζάλμα Σάντος, 27 Φεβρουαρίου 1929 – 23 Ιουλίου 2013), γνωστός ως Ντζάλμα Σάντος (πορτογαλικά Βραζιλίας:  [diˈʒawmɐ ˈsɐ̃tus]), ήταν  Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόμενος ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, αναδείχθηκε σε ένα από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών και συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα, κέρδισε τα δύο και ήταν στην καλύτερη ενδεκάδα στα τρία.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του με την Πορτουγκέσα. Αρχικά έπαιξε στο κέντρο της άμυνας, αλλά αργότερα μετακινήθηκε στη δεξιά πλευρά της άμυνας. Το 1959, μετακόμισε στην Παλμέιρας. Έπαιξε 501 παιχνίδια για τον σύλλογο, κερδίζοντας συνολικά επτά τίτλους πρωταθλήματος και κυπέλλου. Έφυγε από το σύλλογο το 1968 και μετά από ένα χρόνο στην Ατλέτικο Παραναένσε εγκατέλειψε την ενεργό δράση σε ηλικία 41 ετών έχοντας αγωνιστεί σε 1.065 επίσημους αγώνες.
Ο Σάντος έκανε 98 επίσημες εμφανίσεις για τη Βραζιλία μεταξύ του 1952 και του 1968 (επίδοση που ήταν εθνικό ρεκόρ για σχεδόν τρεις δεκαετίες) και ήταν στην ομάδα για τέσσερα συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα μεταξύ 1954 και 1966. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση απέναντι στο Περού στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα του 1952 (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) σε αγώνα που έληξε με 0–0. Η εθνική Βραζιλίας κέρδισε το τρόπαιο σε αυτή τη διοργάνωση. Έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 στη νίκη με 5–0 με αντίπαλο το  Μεξικό και έπαιξε σε όλους τους αγώνες της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Βραζιλία με πέναλτι στην ήττα με 4–2 από την Ουγγαρία, συνάντηση που έμεινε γνωστή ως "Μάχη της Βέρνης".
Στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο (1958) αγωνίστηκε μόνο στον τελικό έχοντας εξαιρετική απόδοση και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 ήταν στην αρχική σύνθεση, παίζοντας σε όλα τα παιχνίδια της εθνικής. Στον τελικό απέναντι στην Τσεχοσλοβακία έδωσε την τελική πάσα (ασίστ) για το τελευταίο γκολ της Βραζιλίας. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 ο Σάντος ήταν σε ηλικία 37 ετών, επιλέχθηκε για τέταρτη συνεχή διοργάνωση και αγωνίστηκε βασικός, αν και αυτό ήταν έκπληξη για ορισμένους. Η αποτυχία της εθνικής δεν άφησε περιθώρια διάκρισης για τον πολύπειρο παίκτη.
Γνώρισε μεγάλη επιτυχία ως δεξιός πλάγιος αμυντικός με χαρακτηριστικά την ηρεμία του, την εργατικότητα, τον υποδειγματικό επαγγελματισμό καθώς και των συνεπών εμφανίσεων του σε αυτή τη θέση. Ήταν γρήγορος και σωματικά ισχυρός αμυντικός, γνωστός για την αντοχή του, και την ικανότητα αντιμετώπισης τόσο χαμηλά όσο και στον αέρα. Εκτός από την αμυντική ικανότητά του, που του έδωσε το ψευδώνυμο Muralha (ο τοίχος) από τον Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο, είχε και εξαιρετική τεχνική και επιθετικές ικανότητες, με καλό έλεγχο και δημιουργικότητα όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες. Ήταν επίσης ικανός στις εκτέλεσεις πέναλτι.
Στις 23 Οκτωβρίου 1963 συμμετείχε ως μέλος της Μικτής Κόσμου στον αγώνα απέναντι στην Εθνικής Αγγλίας για τον εορτασμό των 100 χρόνων της αγγλικής ποδοσφαιρικής ιστορίας μαζί με τους Αλφρέδο Ντι Στέφανο, Φέρεντς Πούσκας, Λεβ Γιασίν, Εουσέμπιο, Γιόζεφ Μάζοπουστ, Φρανσίσκο Χέντο, Ρεϊμόν Κοπά, Ούβε Ζέελερ, Ντένις Λόου κα. Συνολικά κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αγωνίστηκε σε 1.065 επίσημους αγώνες χωρίς να αποβληθεί ποτέ. Το 1994 επιλέχθηκε από τη ΦΙΦΑ στην καλύτερη ομάδα όλων των εποχών του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, αποφάσισε να γίνει προπονητής, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι δεν του άρεσε πλέον ο ανταγωνιστικός κόσμος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Έτσι, ξεκίνησε μια νέα ζωή ως προπονητής ποδοσφαίρου και εκπαιδευτής για μικρά παιδιά, εστιάζοντας όχι στα αθλητικά αποτελέσματα, αλλά πάνω απ' όλα να τους αφήσει να διασκεδάσουν παίζοντας. Απομακρύνθηκε από την πατρίδα του στη Σαουδική Αραβία και - στη δεκαετία του 1980 - έφτασε και στην Ιταλία, σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Bassano del Grappa, προσκεκλημένος από πολύ στενό του φίλο, Βραζιλιάνο παίκτη, ο οποίος ήταν προπονητής στην τοπική ομάδα ποδοσφαίρου, Virtus Bassano. Εκεί, άνοιξε με το φίλο του μια ακαδημία ποδοσφαίρου για παιδιά. Ωστόσο, η πορεία του αθλητισμού και της εκπαίδευσης δεν τελείωσε, καθώς στη χώρα του ίδρυσε μια άλλη ακαδημία ποδοσφαίρου στον δήμο Ουμπεράμπα για φτωχά παιδιά. Αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία σε αγόρια και κορίτσια, δίνοντας προσοχή και στα σχολικά τους αποτελέσματα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Πορτουγκέσα Παλμέιρας Βραζιλία Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Πορτουγκέσα ντε Ντεσπόρτος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Παραναένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Βασιλάδα Μεσσηνίας
Η Βασιλάδα είναι οικισμός κοντά στην Ανδρούσα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Βασιλάδα βρίσκεται νότια από την Ανδρούσα από την οποία απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 88 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 14 χιλιόμετρα. Κοντά στην Βασιλάδα βρίσκονται, προς τα ανατολικά της η Αμφιθέα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της το Σπιτάλι και η Πιλαλίστρα σε απόσταση 3 και 4,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά της η Μυρτοποταμιά σε απόσταση 6 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοδυτικά της ο Πολύλοφος σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Επίσης η Βασιλάδα βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Ανδρούσας κατά την μεσαιωνική εποχή. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Βασιλάδα.
Β΄ Ενετοκρατία
Το χωριό, στα τέλη του 17ου αιώνα και τις αρχές του 18ου αιώνα, αναφέρεται σε διάφορες ενετικές πηγές-απογραφές, ως οικισμός ο οποίος ανήκε στην επαρχία της Ανδρούσας (Territorio d'Androussa).
Νεότερη ιστορία
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως Vassilada σύμφωνα με τον Pouqueville, το 1815, ο οποίος αναφέρει το χωριό στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί (Nisi: η Μεσσήνη). Στη συνέχεια αναφέρεται επίσης ως Vasilada, έδρα και οικισμός της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), που έμεναν σε αυτόν 7 οικογένειες με εκτιμώμενο σύνολο 28 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν με το όνομα η Βασιλάδα.
Διοικητική ιστορία
Η Βασιλάδα προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Εύας, που είχε ως έδρα αρχικά το Ναζήρι (σήμερα η Εύα), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, ως η Βασιλάδα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Εύας της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 76 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως έδρα του Δήμου Εύας το Ναζίρι (σήμερα η Εύα). Από το 1867 ως το 1868, που έγινε πρόσκαιρα έδρα του δήμου το Καρτερόλι και από το 1879 ως το 1912 η έδρα του Δήμου Εύας μεταφέρεται, δυο φορές, από το Ναζήρι και το Καρτερόλι αντίστοιχα, στην Ανδρούσα. Το 1912 το χωριό προσαρτάται στην Κοινότητα Ανδρούσης. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Καλογερόρραχι και Ανδρούσα ως έδρα. Η Βασιλάδα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Ανδρούσης, ως το 1948, που η κοινότητα αυτή καταργήθηκε και αναγνωρίσθηκε ως ο Δήμος Ανδρούσης, ενώ και μετά το 1997, με τις αλλαγές που επήλθαν τότε στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Βασιλάδα συνέχισε να παραμένει οικισμός ενταγμένος στον κατηργημένο Δήμο Ανδρούσας,  με έδρα την Ανδρούσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Βασιλάδα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Βασιλάδα σήμερα είναι η οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Ανδρούσης του Δήμου Μεσσήνης, στην οποία κοινότητα υπάγεται επίσης η Ανδρούσα ως έδρα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 83 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, την ελαιοκαλλιέργεια και την αμπελουργία.
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου υπάρχει και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Αγίας Κυριακής, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας (الحكومة المؤقتة للجمهورية الجزائرية, Gouvernement provisoire de la République Algérienne) ήταν η εξόριστη κυβέρνηση του Αλγερινού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (FLN) κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους του Αλγερινού Πολέμου της Ανεξαρτησίας (1954–1962).
Δημιουργία και σκοπός
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας συστάθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου, από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο στις 19 Σεπτεμβρίου 1958, τέσσερα χρόνια από την έναρξη του Αλγερινού Πόλεμου της Ανεξαρτησίας. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο μετριοπαθής εθνικιστής Φερχάτ Αμπάς, ο οποίος επί δεκαετίες επέμενε στην προσπάθεια της ειρηνικής μεταρρύθμισης του γαλλικού αποικιακού συστήματος, προτού τελικά απογοητευτεί και ενταχθεί στον ένοπλο αγώνα του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Εκλέχτηκε και πάλι στο αξίωμα, το 1960, αλλά ήδη από τον επόμενο χρόνο παραγκωνίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον Μπενγιουσέφ Μπενχεντά, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος κατά τη στιγμή που η Αλγερία κηρύχθηκε ανεξάρτητη.
Ο σκοπός της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας ήταν να χρησιμεύσει ως διπλωματικό και πολιτικό εργαλείο για το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Επέτρεψε στις φίλιες κυβερνήσεις να επεκτείνουν την επίσημη αναγνώρισή της (μεταξύ εκείνων που το έκαναν ήταν τα γειτονικά Μαρόκο και η Τυνησία, καθώς και η Νασερική Αίγυπτος, άλλες αραβικές χώρες και το Πακιστάν). Η έδρα της ήταν στην Τύνιδα, αλλά οι διπλωμάτες τοποθετήθηκαν στις περισσότερες μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου για να προσπαθήσουν να ασκήσουν πιέσεις στις κυβερνήσεις και να οργανώσουν τοπικές ομάδες υποστήριξης. Εν μέρει προοριζόταν να χρησιμεύσει ως προληπτικό διπλωματικό πλήγμα κατά της πρότασης του Γάλλου Προέδρου Σαρλ ντε Γκωλ για διεξαγωγή δημοψηφίσματος σύμφωνα με το οποίο η Αλγερία θα αποκτούσε αυτόνομο καθεστώς εντός της Γαλλία.
Διάλυση μετά την ανεξαρτησία
Μετά τον πόλεμο, ξέσπασαν διαμάχες στις τάξεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Ο Μπενχεντά της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας κατείχε για λίγο την εξουσία στο Αλγέρι, αλλά δεν υπήρχε ενιαία εξουσία για ολόκληρη τη χώρα. Στα τέλη του 1962, η Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας διαλύθηκε, αφού ο Αχμέντ Μπεν Μπελά κατέλαβε την εξουσία σχηματίζοντας έναν αντίπαλο θεσμό (Πολιτικό Γραφείο του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου) με την υποστήριξη του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (ALN), υπό τον έλεγχο του Συνταγματάρχη Χουαρί Μπουμεντιέν. Μια προσπάθεια πολιτικών της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας και πιστών αντάρτικων μονάδων να αντισταθούν στην υποστηριζόμενη από τον στρατό ανάληψη της εξουσίας συνετρίβη σε μια σύντομη αλλά έντονη έκρηξη εσωτερικών συγκρούσεων. Ένας συμβιβασμός που επιβλήθηκε από τον Μπουμεντιέν είχε ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της προσωρινής κυβέρνησης να εισέλθει σε ένα διευρυμένο Πολιτικό Γραφείο και η ίδια η Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας να διαλυθεί. Στη συνέχεια ιδρύθηκε μονοκομματικό κράτος υπό την ηγεσία του Μπεν Μπελλά, μετά την έγκριση ενός συντάγματος για τη νέα δημοκρατία.
Ενώ μερικοί υποστηρίζουν ότι το γεγονός αυτό διέσπασε τη θεσμική συνέχεια μεταξύ της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας την περίοδο του πολέμου και του σημερινού κράτους της Αλγερίας, η Αλγερινή προεδρία και η κυβέρνηση θεωρούνται συνήθως ως διάδοχοι της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας μετά την ανεξαρτησία.
Κατάλογος μελών της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας ανασχηματίστηκε δύο φορές, το 1960 και το 1961, με την αλλαγή υπουργών και χαρτοφυλακίων να αντικατοπτρίζει σε κάποιο βαθμό τις μετατοπίσεις εξουσίας εντός του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Παρακάτω ακολουθεί κατάλογος με τις τρεις μορφές της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας. δεξιά|μικρογραφία|Από αριστερά προς τα δεξιά: [[Μοχάμεντ Χιντέρ, Μουσταφα Λασεράφ, Χοσίν Αΐτ Αχμέντ, Μοχάμεντ Μπουντιάφ και Αχμέντ Μπεν Μπελά. Η φωτογραφία τραβήχτηκε μετά τη σύλληψή τους από τη Γαλλία.]]
Δέσποινα Θεοδωρομανωλάκη
Η Δέσποινα Θεοδωρομανωλάκη, γεννημένη στις 23 Δεκεμβρίου 1991 στο Ηράκλειο, είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 180 εκατοστά, αγωνίζεται ως Shooting Guard και Small Forward.
Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προσωρινές κυβερνήσεις Κατηγορία:Πολιτική της Αλγερίας
Δέσποινα Θεοδωρομανωλάκη
Στις 10 Ιουνίου 2022 ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό.
Ζωή στον Τιτάνα
μικρογραφία|250x250εσ|Πολυφασματική απεικόνιση του Τιτάνα Η ύπαρξη ζωής στον Τιτάνα, το μεγαλύτερο φεγγάρι του Κρόνου, επί του παρόντος είναι ένα ανοιχτό ερώτημα και θέμα επιστημονικής αξιολόγησης και έρευνας. Ο Τιτάνας είναι πολύ πιο κρύος από τη Γη, και στην επιφάνειά του δεν υπάρχει σταθερά νερό σε υγρή μορφή, οπότε αρκετοί επιστήμονες θεωρούν τη ζωή εκεί απίθανη. Αλλά, η πυκνή ατμόσφαιρά του είναι χημικά δραστική και πλούσια σε ενώσεις του άνθρακα. Στην επιφάνεια του υπάρχουν σώματα από υγρό μεθάνιο και αιθάνιο, και είναι πιθανό να υπάρχει ένα στρώμα από υγρό νερό κάτω από το στρώμα πάγου· ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτά τα υγρά μίγματα μπορούν να παρέχουν προ-βιοτική χημεία για ζωντανά κύτταρα διαφορετικά από της Γης.
Τον Ιούνιο του 2010, οι επιστήμονες αναλύοντας τα δεδομένα από την αποστολή Κασσίνι-Χόιχενς ανέφεραν ανωμαλίες στην ατμόσφαιρα κοντά στην επιφάνεια που θα μπορούσαν να συσχετίζονται με την παρουσία οργανισμών που παράγουν μεθάνιο, ή εναλλακτικά μπορεί να οφείλονται σε άβιες χημικές ή μετεωρολογικές διεργασίες. Η αποστολή Κασσίνι-Χόιχενς δεν ήταν εξοπλισμένη για αναζήτηση μικροοργανισμών ή για να παράσχει λεπτομερή απογραφή των σύνθετων οργανικών ενώσεων.
Χημεία
Η θεώρηση του Τιτάνα ως ένα περιβάλλον για τη μελέτη της προβιοτικής χημείας ή δυνητικά εξωτικής ζωής, οφείλεται κατά πολύ στην ποικιλότητα της οργανικής χημείας που βρίσκεται στην ατμόσφαιρά του από φωτοχημικές αντιδράσεις στα εξωτερικά στρώματά της. Οι ακόλουθες χημικές ουσίες που έχουν ανιχνευθεί στην άνω ατμόσφαιρα του Τιτάνα από φασματόμετρο μάζας του Κασσίνι: Καθώς η φασματομετρία μάζας προσδιορίζει την ατομική μάζα μιας ουσίας αλλά όχι τη δομή της, απαιτούνται επιπρόσθετες έρευνες για την ποιοτική ανάλυση του δείγματος. Τα δεδομένα Μαγκι (2009) περιλαμβάνουν διορθώσεις για περιβάλλον με υψηλή πίεση. Άλλες ενώσεις που ενδεικνύονται από τα δεδομένα και τα συναφή μοντέλα είναι: αμμωνία, πολυαλκίνια, αμίνες, αιθυλενιμίνη, δευτερίδια, αλλένια, 1,3 βουταδιένιο και άλλα πιο περίπλοκα χημικά σε χαμηλότερες συγκεντρώσεις, όπως και διοξείδιο του άνθρακα και μικρές ποσότητες υδρατμών.
Θερμοκρασία επιφανείας
Λόγω της μεγάλης απόστασής του από τον Ήλιο, ο Τιτάνας είναι πολύ ψυχρότερος από τη Γη. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά του είναι συνήθως 90 K (-179 °C). Σε αυτή τη θερμοκρασία, ο υδατικός πάγος —αν υπάρχει— παραμένει σταθερός και δεν λιώνει, δεν εξατμίζεται και δεν εξαχνώνεται. Λόγω του υπερβολικού κρύου και της έλλειψης διοξείδιου του άνθρακα (CO2) στην ατμόσφαιρα, αρκετοί επιστήμονες όπως ο Τζόναθαν Λουνίν θεωρούν τον Τιτάνα αφιλόξενο για εξωγήινη ζωή, αλλά κατάλληλο για πειραματική εξέταση υποθέσεων για τις συνθήκες που επικρατούσαν πριν από την εμφάνιση της ζωής στη Γη. Αν και η συνήθης επιφανειακή θερμοκρασία του Τιτάνα είναι ασύμβατη με την παρουσία υγρού νερού, ο Λούνιν και άλλοι εκτιμούν ότι από προσκρούσεις μετεωριτών θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί περιστασιακές "οάσεις πρόσκρουσης"—κρατήρες όπου το νερό σε υγρή μορφή θα μπορούσε να παραμείνει για εκατοντάδες χρόνια ή περισσότερο, και θα επέτρεπαν υδρόβια οργανική χημεία.
Παρελθοντικές υποθέσεις για τη θερμοκρασία
μικρογραφία|200x200εσ|Τιτάνας - υπέρυθρη απεικόνιση. (13 Νοεμβρίου 2015). Τη δεκαετία του 1970, οι αστρονόμοι ανίχνευσαν απροσδόκητα υψηλά επίπεδα εκπομπών υπέρυθρης ακτινοβολίας από τον Τιτάνα. Μια πιθανή εξήγηση θα ήταν ότι η επιφάνεια είναι θερμότερη από το αναμενόμενο, λόγω φαινόμενου του θερμοκηπίου. Μια άλλη πιθανή εξήγηση θα ήταν ότι η επιφάνεια του Τιτάνα είναι πράγματι πολύ κρύα, αλλά η άνω ατμόσφαιρα του θερμάνθηκε εξαιτίας απορρόφησης υπεριώδους ακτινοβολίας από μόρια όπως το αιθάνιο, το αιθυλένιο και το ακετυλένιο.
Το Σεπτέμβριο 1979 το Πάιονηρ 11, το πρώτο διαστημικό όχημα για διεξαγωγή παρατηρήσεων του Κρόνου και των φεγγαριών του από κοντά, έστειλε στοιχεία που δείχνουν ότι η επιφάνεια του Τιτάνα είναι υπερβολικά κρύα για τα πρότυπα της Γης, και μάλλον αφιλόξενη για πλανητική κατοικησιμότητα.
Μελλοντική θερμοκρασία
Ο Τιτάνας μπορεί να γίνει θερμότερος στο μέλλον. Σε πέντε με έξι δισεκατομμύρια χρόνια από τώρα, καθώς ο Ήλιος γίνεται ερυθρός γίγαντας, οι επιφανειακές θερμοκρασίες ίσως αυξηθούν σε ~200 K, αρκετά για σχηματισμό σταθερών ωκεανών μείγματος νερού-αμμωνίας στην επιφάνειά του. Καθώς οι εκπομπές υπεριώδους ακτινοβολίας από τον Ήλιο μειώνονται, η ομίχλη στην ανώτερη ατμόσφαιρα του Τιτάνα θα εξαντληθεί, αυξάνοντας την επίδραση του φαινομένου του θερμοκηπίου από το ατμοσφαιρικό μεθάνιο στην επιφάνεια. Από κοινού αυτές οι συνθήκες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον κατάλληλο για εξωτικές μορφές ζωής, και ίσως θα διαρκούσε για αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Τόσος χρόνος ήταν αρκετός για την ανάπτυξη της ζωής στη Γη, αν και η παρουσία αμμωνίας στον Τιτάνα θα επιβράδυνε τις ανάλογες χημικές αντιδράσεις.
Έλλειψη επιφανειακών υδάτων
Το 2009 ο αστροβιολόγος του NASA Άντριου Ποχοριλ για να υποστηρίξει τη θεωρία ότι δεν υπάρχει ζωή στον Τιτάνα ανέφερε την έλλειψη επιφανειακών υδάτων. Ο Ποχοριλ θεωρεί ότι το νερό είναι σημαντικό όχι μόνο ως διαλύτης για "τη μόνη ζωή που γνωρίζουμε" αλλά και επειδή οι χημικές του ιδιότητες είναι "μοναδικά κατάλληλες για την προώθηση της αυτοοργάνωσης της οργανικής ύλης".
Πιθανά υπόγεια ύδατα
Οι εργαστηριακές προσομοιώσεις οδήγησαν στην πρόταση ότι υπάρχει αρκετό οργανικό υλικό στον Τιτάνα για να ξεκινήσει μια χημική εξέλιξη ανάλογη με αυτή που πιστεύεται ότι ξεκίνησε τη ζωή στη Γη. Ενώ η αναλογία υποθέτει την παρουσία νερού σε υγρή μορφή για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα από ό, τι είναι σήμερα παρατηρήσιμα, αρκετές υποθέσεις προτείνουν ότι το υγρό νερό από μια πρόσκρουση θα μπορούσε να διατηρηθεί απομονωμένο κάτω από ένα στρώμα πάγου. Έχει επίσης προταθεί ότι ωκεανοί αμμωνίας θα μπορούσαν να υπάρχουν βαθιά κάτω από την επιφάνεια, και έστω διάλυμα αμμωνίας-νερού που βρίσκεται 200 χλμ υπό του στρώματος πάγου, σε συνθήκες "μολονότι ακραίες για τα επίγεια πρότυπα εν τούτοις η ζωή θα μπορούσε πράγματι να επιβιώσει". Η μεταφορά θερμότητας μεταξύ του εσωτερικού και των ανώτερων στρωμάτων θα ήταν κρίσιμη για τη διατήρηση κάθε υπεδάφιας ωκεάνιας ζωής. Η ανίχνευση μικροβιακής ζωής στον Τιτάνα μπορεί να βασιστεί στα βιογενή της αποτελέσματα. Για παράδειγμα, το ατμοσφαιρικό μεθάνιο και άζωτο μπορούν να εξεταστούν για βιογενή προέλευση.
Το 2012 το διαστημικό όχημα Κασσίνι του NASA δημοσίευσε στοιχεία που ενισχύουν τη θεωρία ότι υπάρχουν στρώματα νερού σε υγρή μορφή κάτω από το στρώμα πάγου.
Σχηματισμός σύνθετων μορίων
Τον Απρίλιο 2013 το NASA ανέφερε ότι σύνθετες οργανικές χημικές ουσίες θα μπορούσαν να σχηματιστούν στον Τιτάνα σύμφωνα με μελέτες προσομοίωσης της ατμόσφαιράς του. Τον Ιούνιο 2013 ανιχνεύτηκαν πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες στην άνω ατμόσφαιρα του Τιτάνα.
Οι έρευνες έχουν δείξει ότι μια πολυιμίνη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δομικό στοιχείο στις συνθήκες του Τιτάνα. Στην ατμόσφαιρα του παράγονται σημαντικές ποσότητες υδροκυανίου, το οποίο πολυμερίζεται εύκολα σε μορφές που μπορούν να συλλάβουν ηλιακή ενέργεια. Η διαδρομή της κυκλοφορίας του κυανίου στον Τιτάνα παραμένει άγνωστη· ενώ παράγεται άθφονα στην άνω ατμόσφαιρα, εξαντλείται στην επιφάνεια, γεγονός που σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο είδος αντίδρασης που το καταναλώνει.
Υδρογονάνθρακες ως διαλύτες
μικρογραφία|392x392εσ|Λίμνες υδρογονανθράκων του Τιτάνα. Εικόνα από το ραντάρ του Κασσίνι το 2006 Αν και όλα τα έμβια όντα στη Γη (με συμπεριλαμβανόμενα τα μεθανογόνα) χρησιμοποιούν το νερό σε υγρή μορφή ως διαλύτη, είναι πιθανό η ζωή στον Τιτάνα να μπορεί αντ' αυτού να χρησιμοποιήσει έναν υγρό υδρογονάνθρακα, όπως το μεθάνιο και το αιθάνιο. Το νερό είναι ισχυρότερος διαλύτης από τους υδρογονάνθρακες, ωστόσο το νερό είναι πιο δραστικό χημικά και μπορεί να διασπάσει τα μεγάλα οργανικά μόρια μέσω υδρόλυσης. Συνεπώς τα βιομόρια μιας μορφής ζωής της οποίας ο διαλύτης είναι υδρογονάνθρακας δεν θα υποστούν αποικοδόμηση με αυτόν τον τρόπο.
Στην επιφάνεια του Τιτάνα φαίνεται πως υπάρχουν λίμνες υγρού αιθανίου ή υγρού μεθανίου, καθώς και ποτάμια και θάλασσες, τα οποία θα μπορούσαν υποθετικά να υποστηρίξουν ζωή που δεν βασίζεται στο νερό. Δηλαδή θα μπορούσε να υπάρχει ζωή στο υγρό μεθάνιο και αιθάνιο. Τα υποθετικά πλάσματα θα προσλάμβαναν H2 αντί για O2, και κατόπιν αντίδρασης με ακετυλένιο αντί για γλυκόζη, θα παρήγαγαν μεθάνιο αντί για διοξείδιο του άνθρακα. Συγκριτικά, ορισμένα μεθανογόνα στη Γη λαμβάνουν ενέργεια από αντίδραση υδρογόνου με διοξείδιο του άνθρακα προς παραγωγή μεθανίου και νερού.
Το 2005 οι αστροβιολόγοι Κρίς Μακέι και Χίθερ Σμιθ πρόβλεψαν ότι αν η μεθανογενής ζωή καταναλώνει ατμοσφαιρικό υδρογόνο σε επαρκή όγκο, θα έχει μετρήσιμη επίδραση στις αναλογίες του μείγματος στην τροπόσφαιρα του Τιτάνα. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα περιλάμβαναν ένα επίπεδο ακετυλενίου πολύ μικρότερο καθώς και μείωση στη συγκέντρωση του υδρογόνου.
Τον Ιούνιο 2010 ο Ντάρελ Στρόμπελ του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς ανέφερε στοιχεία που συνάδουν με αυτές τις προβλέψεις, κατόπιν προσδιορισμού των συγκεντρώσεων υδρογόνου στην άνω και κάτω ατμόσφαιρα. Ο Στρόμπελ διαπίστωσε ότι η συγκέντρωση υδρογόνου στην άνω ατμόσφαιρα είναι τόσο μεγαλύτερη από ότι στην επιφάνεια που λόγω φυσικής διάχυσης το υδρογόνο ρέει προς τα κάτω με ρυθμό περίπου 1025 μορίων ανά δευτερόλεπτο. Κοντά στην επιφάνεια η προς τα κάτω ροή υδρογόνου προφανώς εξαφανίζεται. Μια άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε τον ίδιο μήνα έδειξε πολύ χαμηλά επίπεδα ακετυλενίου στην επιφάνεια του Τιτάνα.
Ο Κρις Μακέι συμφώνησε με τον Στρόμπελ ότι η παρουσία ζωής, όπως προτάθηκε στο άρθρο του 2005, είναι μια πιθανή εξήγηση για τα ευρήματα υδρογόνου και ακετυλενίου, αλλά υπάρχουν και άλλες πιθανές εξηγήσεις: δηλαδή τα αποτελέσματα ίσως οφείλονται σε ανθρώπινο λάθος, σε μετεωρολογική διαδικασία, ή στην παρουσία ανόργανων καταλυτών που καταλύουν την αντίδραση του υδρογόνου με το ακετυλένιο. Σημείωσε ότι ένας τέτοιος καταλύτης, με δραστικότητα σε -178 °C (95 K), θα ήταν μια εκπληκτική ανακάλυψη, συγκρίσιμη μόνο με την ανακάλυψη εξωγήινης μορφής ζωής.
Τον Ιούνιο 2010 τα ενδιαφερόμενα μέσα ενημέρωσης, όπως η Βρετανική εφημερίδα Telegraph, ανέφεραν ευρήματα που ενδεικνύουν την ύπαρξη "πρωτόγονων εξωγήινων".
Κυτταρικές μεμβράνες
Το Φεβρουάριο 2015 παρουσιάστηκε μια υποθετική κυτταρική μεμβράνη που θα λειτουργούσε σε περιβάλλον υγρού μεθανίου. Η προτεινόμενη χημική βάση για τη μεμβράνη είναι το ακρυλονιτρίλιο, που έχει ανιχνευτεί στον Τιτάνα. Ονομάστηκε "αζωτόσωμα" ("σώμα αζώτου") επειδή αντί για φώσφορο και οξυγόνο που έχουν τα φωσφολιπίδια στη Γη διαθέτει άζωτο. Παρά τις μεγάλες διαφορές στη χημική δομή και το εξωτερικό περιβάλλον, οι ιδιότητές του είναι εκπληκτικά παρόμοιες, όπως η αυτοσυγκρότηση της μεμβράνης, η ευελιξία και η σταθερότητα.
Μια ανάλυση των δεδομένων του Κασσίνι που ολοκληρώθηκε το 2017 επιβεβαίωσε την ανίχνευση σημαντικών ποσοτήτων ακρυλονιτριλίου στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα.
Συγκριτική κατοικησιμότητα
Προκειμένου να εκτιμηθεί η πιθανότητα εύρεσης οποιουδήποτε είδους ζωής σε διάφορους πλανήτες και φεγγάρια, ο Ντιρκ Σκούλζε-Μάκατς και άλλοι επιστήμονες έχουν αναπτύξει έναν Δείκτη Πλανητικής Κατοικησιμότητας που λαμβάνει υπόψη παράγοντες όπως τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας και της ατμόσφαιρας, τη διαθεσιμότητα της ενέργειας, τους διαλύτες και τις οργανικές ενώσεις. Βάσει του Δείκτη και των διαθέσιμων δεδομένων στα τέλη του 2011 ο Τιτάνας έχει την υψηλότερη βαθμολογία κατοικησιμότητας από κάθε γνωστό κόσμο, εκτός από τη Γη.
Ο Τιτάνας ως δοκιμαστική περίπτωση
Παρόλο που η αποστολή Κασσίνι-Χόιχενς δεν ήταν εξοπλισμένη για να παράσχει στοιχεία βιολογικής καταγραφής ή πολύπλοκων οργανικών ουσιών, έδειξε ένα περιβάλλον στον Τιτάνα που είναι κάπως παρόμοιο με το θεωρητικό περιβάλλον της αρχέγονης Γης. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η ατμόσφαιρα της πρώιμης Γης ήταν παρόμοια στη σύσταση με την τρέχουσα ατμόσφαιρα του Τιτάνα, με σημαντική εξαίρεση την έλλειψη υδρατμών στον Τιτάνα.
Το 2007 σε μία έκθεση για τις περιοριστικές συνθήκες της ζωής που εκπονήθηκε από επιτροπή επιστημόνων του Αμερικάνικου Εθνικού Συμβούλιου Ερευνών, ο Τιτάνας παρουσιάστηκε ως δοκιμαστική περίπτωση για τη συσχέτιση μεταξύ ζωής και χημικής αντιδραστικότητας. Η επιτροπή, υπό την προεδρία του Τζον Μπάρος, θεώρησε ότι "αν η ζωή είναι μια εγγενής ιδιότητα με χημική αντιδραστικότητα, τότε θα έπρεπε να υπάρχει στον Τιτάνα. Πράγματι, για να μην υπάρχει ζωή στον Τιτάνα, θα έπρεπε να υποστηρίξουμε ότι η ζωή δεν είναι εγγενής ιδιότητα με αντιδραστικότητα μορίων που περιέχουν άνθρακα σε συνθήκες που είναι σταθερά..."
Ο Ντέιβιντ Γκρινσπούν, ένας από τους επιστήμονες που το 2005 πρότειναν ότι οι υποθετικοί οργανισμοί στον Τιτάνα ίσως χρησιμοποιούν υδρογόνο και ακετυλένιο ως πηγές ενέργειας, ανέφερε τη Θεωρία της Γης στο πλαίσιο της συζήτησης για τη ζωή στον Τιτάνα. Προτείνει ότι, όπως το περιβάλλον της Γης και οι οργανισμοί του έχουν εξελιχθεί από κοινού, το ίδιο πράγμα πιθανότατα συνέβη και σε άλλους κόσμους με ζωή. Σύμφωνα με την άποψη του Γκρινσπούν, οι κόσμοι που είναι "ζωντανοί από γεωλογική και μετεωρολογική άποψη είναι πολύ πιο πιθανό να είναι ζωντανοί και από βιολογική άποψη".
Πανσπερμία ή ανεξάρτητη προέλευση
Έχει προταθεί μια εναλλακτική εξήγηση για την υποθετική ύπαρξη ζωής στον Τιτάνα: αν βρεθεί ζωή στον Τιτάνα, θα μπορούσε να έχει προέλθει από τη Γη με μια διαδικασία που ονομάζεται πανσπερμία. Θεωρείται ότι από τις προσκρούσεις μεγάλων αστεροειδών και κομητών στην επιφάνεια της Γης έχουν προκύψει εκατοντάδες εκατομμύρια θραύσματα πετρωμάτων με μικροβιακό φορτίο που διέφυγαν από τη Γήινη βαρύτητα. Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι ορισμένα από αυτά θα έπεφταν σε κάποια από τα σώματα του Ηλιακού Συστήματος, όπως τον Τιτάνα. Αφετέρου, ο Τζόναθαν Λουνιν διαφώνησε λέγοντας ότι οποιοιδήποτε οργανισμοί ζουν στις κρυογονικές λίμνες υδρογονανθράκων του Τιτάνα θα έπρεπε να διαφέρουν χημικά τόσο πολύ από της Γης που θα ήταν αδύνατο να είναι ο ένας πρόγονος του άλλου. Κατά την άποψη του Λούνιν, η παρουσία οργανισμών στις λίμνες του Τιτάνα θα σήμαινε ότι στο Ηλιακό σύστημα υπάρχει μια δεύτερη, ανεξάρτητη ζωοφόρος πηγή, και άρα υπάρχουν αρκετές πιθανότητας εμφάνισης ζωής σε κατοικήσιμους κόσμους σε όλο το σύμπαν.
Αποστολές που έχουν προταθεί
Η προτεινόμενη αποστολή Θαλάσσιος Εξερευνητής του Τιτάνα περιλαμβάνει ένα διαστημικό όχημα της τάξης του Discovery που θα βουτήξει σε μια λίμνη "και θα έχει τη δυνατότητα να ανιχνεύσει ζωή", σύμφωνα με τον αστρονόμο Κρις Ίμπι από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.
Η προτεινόμενη αποστολή Διαστημικό ελικόπτερο Dragonfly περιλαμβάνει προσγείωση σε στέρεο έδαφος και αρκετές μετακινήσεις. Πρόκειται για πρόταση του τύπου Νέων Συνόρων. Ένας στόχος της αποστολής θα ήταν να ανακαλύψει πόσο μακριά «έχουν ανέλθει τα πλούσια οργανικά του Τιτάνα στη σκάλα της ζωής». Το Dragonfly θα φέρει εξοπλισμό για τη μελέτη της χημικής σύνθεσης της επιφάνειας του Τιτάνα, για δειγματοληψία της κάτω ατμόσφαιρας και αναγνώριση των πιθανών βιοδείκτων, όπως τις συγκεντρώσεις υδρογόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξωγήινη ζωή Κατηγορία:Βιοαστρονομία
Κατάλογος συνδικαλιστικών σωματείων στη Κύπρο
Τα εργατικά συνδικάτα στην Κύπρο περιλαμβάνουν:
Κατηγορία:Συνδικαλιστικά σωματεία στη Κύπρο
Μαύρος Άγγελος (ταινία)
Ο Μαύρος Άγγελος Αγγλικά: Black Angel) γνωστή επίσης και με τον τίτλο Senso '45. είναι μια ιταλική ερωτική δραματική ταινία του 2002 σε σκηνοθεσία του Τίντο Μπρας και πρωταγωνιστούν η Άννα Γκαλιένα και ο Γκάμπριελ Γκάρκο.
Η ταινία είναι εμπνευσμένη από ένα μυθιστόρημα του Καμίλο Μπόιτο, που ήδη είχε προσαρμοστεί στο παρελθόν από τον Λουκίνο Βισκόντι στην ταινία του "Σένσο". Ο Μπρας θέτει την δικιά του ταινία στα τελευταία χρόνια του φασισμού.
Υπόθεση
Μάρτιος 1945 Ασόλο, Ιταλία. Η Λιβία Ματσόνι (Άννα Γκαλιένα), μια ελκυστική σύζυγος ενός ανώτερου αξιωματούχου του υπουργείου προπαγάνδας, μπαίνει στο αυτοκίνητο του δικηγόρου Ούγκο Οτζιάνο, θαυμαστή της Λιβία και πληροφοριοδότης του συζύγου της. Η Λιβία πρέπει να φτάσει στη Βενετία για να συνάντησει τον εραστή της, Χέλμουτ Σουλτς (Γκάμπριελ Γκάρκο), έναν υπολοχαγό της Βέρμαχτ, με τον οποίο έχει μια καυτή σχέση αγάπης.
Η πόλη στους τελευταίους μήνες του πολέμου, είναι γεμάτη με εμπόρους, αξιωματούχους και τυχοδιώκτες κάθε είδους. Ωστόσο, μια έκπληξη περιμένει την Λιβία κατά την άφιξή της στη Βενετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τίντο Μπρας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βενετία Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε
Ντεοντόρο ντα Φονσέκα
Ο Μανουέλ Ντεοντόρο ντα Φονσέκα (πορτογαλικά: Manuel Deodoro da Fonseca, 5 Αυγούστου 1827 - 23 Αυγούστου 1892) ήταν Βραζιλιάνος στρατιωτικός και πολιτικός και υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Βραζιλίας. Ανέλαβε καθήκοντα μετά από το στρατιωτικό πραξικόπημα που εκθρόνισε τον αυτοκράτορα Πέτρο Β΄ και ανακήρυξε τη δημοκρατία το 1889 καταλύοντας την Αυτοκρατορία της Βραζιλίας και αποχώρησε λίγο μετά τη συμπλήρωση δύο χρόνων από την εκλογή του, το 1891, υπό μεγάλη πολιτική πίεση.
Βιογραφία
Ο Φονσέκα γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1827 και ήταν το τρίτο παιδί μιας μεγάλης στρατιωτικής οικογένειας από τη Βίλα Μανταλένα της Αλαγκόας, μιας πόλης που σήμερα ονομάζεται Μαρεσάλ Ντεοντόρο προς τιμήν του Ντεοντόρο ντα Φονσέκα. Ήταν γιος του Μανουέλ Μέντες ντα Φονσέκα Γκαλβάο (1785-1859) και της συζύγου του Ρόσα Μαρία Παουλίνα ντε Μπάρος Καβαλκάντι (1802-1873). Την εποχή της Αυτοκρατορίας της Βραζιλίας, ο μεγαλύτερος αδελφός του Σεβερίνο Μαρτίνς ντα Φονσέκα διορίστηκε πρώτος βαρώνος της Αλαγκόας. Ένας άλλος αξιοσημείωτος συγγενής του ήταν ο Πορτογάλος ανθρωπιστής Φρανσίσκο ντε Ολάντα (1517-1585), μακρινός θείος του.
Ο Φονσέκα ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, με σημαντικό της σημείο την καταστολή της εξέγερσης Πραϊέιρα στο Περναμπούκο το 1848, που θεωρείται η απάντηση της Βραζιλίας στις αποτυχημένες ευρωπαϊκές φιλελεύθερες επαναστάσεις εκείνου του έτους. Έλαβε, επίσης, μέρος στον Πόλεμο της Παραγουάης (1864-1870), φτάνοντας στον βαθμό του λοχαγού. Το 1884 προήχθη στον βαθμό του στρατάρχη και αργότερα έφτασε στο βαθμό του αρχιστρατήγου. Το προσωπικό του θάρρος, η στρατιωτική του ικανότητα και το ανδροπρεπές προσωπικό του ύφος τον μετέτρεψαν σε εθνική φιγούρα. Ως κυβερνήτης του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, ο Φονσέκα περιστοιχίστηκε από δημοκρατικούς διανοούμενους, όπως ο Μπενζαμέν Κονστάν και ο Ρουί Μπαρμπόσα. Το 1886, έχοντας την πληροφορία ότι η αυτοκρατορική κυβέρνηση διέταξε τη σύλληψη επιφανών δημοκρατικών, ο Φονσέκα μετέβη στο Ρίο ντε Τζανέιρο και ανέλαβε την ηγεσία της στρατιωτικής φατρίας που ήταν υπέρ της κατάργησης της δουλείας.
Ο αυτοκράτορας Πέτρος Β΄ υποστήριζε την κατάργηση της δουλείας για δεκαετίες, απελευθερώνοντας τους δικούς του δούλους το 1840, όμως θεωρούσε ότι η δουλεία έπρεπε να καταργηθεί σταδιακά, ώστε να μη βλάψει τη βραζιλιάνικη οικονομία. Η κόρη του, πριγκίπισσα Ισαβέλλα, κατάργησε τελικώς τη δουλεία ολοκληρωτικά το 1888, κατά τη διάρκεια της τρίτης αντιβασιλείας της (όταν ο πατέρας της απουσίαζε από τη χώρα). Το κύρος του Φονσέκα τον έθεσε επικεφαλής του στρατιωτικού πραξικοπήματος που εκθρόνισε τον αυτοκράτορα Πέτρο στις 15 Νοεμβρίου 1889, στο οποίο διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο οργισμένοι ολιγάρχες που είχαν πληγεί από την κατάργηση της δουλείας. Ο Ντεοντόρο ντα Φονσέκα υπήρξε για σύντομο διάστημα επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης που προχώρησε στη σύσταση συντακτικής εθνοσυνέλευσης για την εκπόνηση ενός νέου συντάγματος για τη Δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών της Βραζιλίας. Ωστόσο, βρέθηκε σε σύγκρουση με τους πολιτικούς δημοκρατικούς ηγέτες. Η εκλογή του ως προέδρου της δημοκρατίας, στις 25 Φεβρουαρίου 1891, με μικρή πλειοψηφία, υποστηρίχθηκε μέσω στρατιωτικής πίεσης στο Κογκρέσο.
Η διοίκηση του Φονσέκα, διαιρεμένη από την πολιτική και προσωπική εχθρότητα μεταξύ του προέδρου και του αντιπροέδρου Φλοριάνο Πεϊσότο, γνώρισε έντονη αντιπολίτευση στο Κογκρέσο, το οποίο επέλεξε μια πολιτική αντιπαράθεσης. Κατά τους πρώτους μήνες της προεδρίας του, επέτρεψε στους υπουργούς του να ελέγχουν σχεδόν απεριόριστα τα υπουργεία τους. Αυθαίρετα προεδρικά διατάγματα (όπως η παραχώρηση του λιμένα του Τόρες σε ιδιωτική επιχείρηση και το διάταγμα 528 που άνοιξε τη χώρα σε νέο κύμα μετανάστευσης πέρα των Αφρικανών) και η καταστροφική διεξαγωγή της οικονομικής πολιτικής κατά τη διάρκεια της φούσκας του Ενσιλιαμέντο ενίσχυσαν την πολεμική στο Κογκρέσο και μείωσαν δραστικά τη δημοτικότητα της κυβέρνησης στην κοινή γνώμη. Ταυτόχρονα τα γεγονότα ώθησαν τους δημοκράτες του Νότου να αποσύρουν την υποστήριξή τους προς την κυβέρνηση. Η κατάσταση έφθασε σε τέλμα, όταν ο Φονσέκα διέλυσε το Κογκρέσο και κήρυξε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» στις 3 Νοεμβρίου 1891. Μια ομάδα βουλευτών αντιτάχθηκε σε αυτή την απόφαση και βρήκε υποστήριξη σε υψηλόβαθμους αξιωματικούς του ναυτικού, συμπεριλαμβανομένου του ναυάρχου Κουστόντιο Ζοζέ ντε Μέλο. Ο Ντεοντόρο ντα Φονσέκα διαπίστωσε ότι η χώρα βρισκόταν στο χείλος του εμφυλίου πολέμου και, έτσι, στις 23 Νοεμβρίου 1891 υπέγραψε την παραίτησή του και παρέδωσε την προεδρία στον Φλοριάνο Πεϊσότο.
Απεβίωσε στις 23 Αυγούστου 1892 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σε ηλικία 65 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Βραζιλίας
Στημιές Ζακύνθου
Οι Στημιές είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Ζακύνθου ο οποίος βρίσκεται στα νότια του νησιού σε υψόμετρο 276 μέτρα και σε απόσταση 17 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου. Βορειοδυτικά του είναι ο Αγαλάς και στα ανατολικά ο Άη Γιάννης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αγαλά του δήμου Λαγανά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Αγαλά, την Άμπελο και τον Άη Γιάννη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγαλά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λαγανά του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 9 κάτοικοι.
Γιουετσί
Οι Γιουέ-τσι ή Γιουετσί ή Ροουτσί (Αγγλικά: Yuezhi, Κινεζικά: 月氏, πινγίν: Yuèzhī, Wade–Giles: Yüeh4-chih1) ήταν αρχαίος λαός αναφερθείς για πρώτη φορά στα κινεζικά χρονικά ως νομάδες κτηνοτρόφοι που ζούσαν στην άνυδρη λιβαδοβριθή περιοχή του δυτικού τμήματος της σημερινής κινεζικής επαρχίας Γκανσού, κατά τη διάρκεια της 1ης π.Χ. χιλιετίας. Μετά από μια μεγάλη ήττα από τους Σιονγκ-νου τον 2ο αιώνα π.Χ., οι Γιουέ-τσι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: τους Μεγάλους Γιουέ-τσι (Dà Yuèzhī 大月氏, Τα Γιουέ-τσι), και τους Μικρούς Γιουέ-τσι (Xiǎo Yuèzhī 小月氏, Σιάο Γιουέ-τσι). Γιουέ στα κινεζικά σημαίνει "φεγγάρι", και Τσι "φυλή".
Οι Μεγάλοι Γιουέ-τσι αρχικώς μετανάστευσαν βορειοδυτικά στην κοιλάδα του ποταμού Ιλί (στα σημερινά σύνορα Κίνας-Καζακστάν), όπου αναφέρεται ότι εκτόπισαν στοιχεία των Σακών. Από την κοιλάδα του ποταμού Ιλί εκδιώχθηκαν με τη σειρά τους από τους πρωτοτουρκικής καταγωγής Ου-σουν (Wusun) και μετανάστευσαν νότια στη Σογδιανή και αργότερα στη Βακτριανή, όπου νίκησαν και κατέλαβαν το Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής. Οι Μεγάλοι Γιουέ-τσι συχνά έχουν αναγνωριστεί ως οι κάτοικοι της Βακτριανής που αναφέρονται στις κλασικές ευρωπαϊκές πηγές με ονόματα όπως Τοχάριοι και Άσιοι, αν και η σύνδεση αυτή δεν συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες. Κατά τη διάρκεια του 1ου αιώνα π.Χ., μία από τις πέντε κύριες φυλές των Μεγάλων Γιουέ-τσι στη Βακτριανή, οι Κοσσανοί (Κινεζικά: 貴霜, πινγίν: Γκουέισουάνγκ), άρχισε να υποτάσσει τις άλλες φυλές και τους όμορους λαούς.
Το μεγαλύτερο τμήμα των Μικρών Γιουέ-τσι φαίνεται να μετανάστευσε νότια στην περιοχή του Θιβέτ. Παρόλα αυτά, κάποιοι αναφέρονται να έχουν εγκατασταθεί ανάμεσα στους Τσιανγκ (λαός πιθανής θιβετοβιρμανικής καταγωγής) της περιοχής Τσινγκχάι, και να έχουν πάρει μέρος στην Εξέγερση της Λιανγκτζόου (184-221 μ.Χ.). Άλλοι λέγεται ότι ίδρυσαν την πόλη-κράτος της Κουμούντα στο ανατολικό τμήμα της κοιλάδας Ταρίμ. Μια τέταρτη ομάδα των Μικρών Γιουέ-τσι ίσως αποτέλεσε τμήμα των Τσιε (μικρή φυλή άγνωστης καταγωγής) του Σαανσί (Shanxi), που ίδρυσαν τον 4ο αιώνα μ.Χ. το κράτος των Ύστερων Τσάο. Ενώ οι Γιουέ-τσι έχουν συχνά συσχετιστεί με στοιχεία χαμένων πολιτισμών στην κοιλάδα Ταρίμ, όπως οι μούμιες του Ταρίμ και οι αποκαλούμενες Τοχαρικές γλώσσες, οι αποδείξεις για μια τέτοια σύνδεση είναι καθαρά περιστασιακές.
Γιουέ-τσι και Σιονγκ-νου
Η περιοχή ανάμεσα στα όρη Τσιλιέν και το Ντουνχουάνγκ βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της σημερινής κινεζικής επαρχίας Γκανσού, αλλά κανένα αρχαιολογικό κατάλοιπο των Γιουέ-τσι δεν έχει βρεθεί στην περιοχή. Κάποιοι επιστήμονες ισχυρίστηκαν ότι το "Ντουνχουάνγκ" θα πρέπει να είναι το Ντουχούνγκ, ένα βουνό στην οροσειρά Τιεν Σαν, και ότι το όνομα Τσιλιέν πρέπει να ερμηνευθεί ως ονομασία του Τιεν Σαν. Έτσι τοποθέτησαν την αρχική κοιτίδα των Γιουέ-τσι 1.000 χλμ. πιο βορειοδυτικά, στα λιβάδια στα βόρεια της οροσειράς Τιεν Σαν (στο βόρειο τμήμα της σημερινής κινεζικής επαρχίας Σιντζιάνγκ). Άλλοι συγγραφείς προτείνουν ότι η περιοχή που αναφέρει ο Κινέζος ιστορικός Σίμα Τσιεν ήταν το κέντρο μιας αυτοκρατορίας που περιελάμβανε το δυτικό τμήμα της πεδιάδας της Μογγολίας, τις άνω περιοχές του Κίτρινου Ποταμού, το λεκανοπέδιο Ταρίμ, και πιθανόν μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ασίας, μεταξύ αυτού την οροσειρά Αλτάι και την τοποθεσία των ταφικών μνημείων του πολιτισμού Πάζιρικ στο οροπέδιο Ουκόκ.
Στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. οι Γιουέ-τσι ήταν τόσο δυνατοί που ο μονάρχης Τουμάν των Σιονγκ-νου (προφορά στα κινεζικά: Σιονγκ-νου, στην ελληνική ιστοριογραφία η ονομασία απαντάται ως Χιονγκ-νου) έστειλε τον μεγαλύτερο γιο του Μοντού ως όμηρο στους Γιουέ-τσι. Συχνά οι Γιουέ-τσι επιτίθονταν στους γείτονές τους Ου-σουν (Wusun) για να αποκτήσουν σκλάβους και βοσκοτόπια. Οι Ου-σουν αρχικώς ζούσαν μαζί με τους Γιουέ-τσι στην περιοχή ανάμεσα στο Ντουνχουάνγκ και τα όρη Τσιλιέν. Οι Γιουέ-τσι επιτέθηκαν στους Ου-σουν, σκότωσαν τον αρχηγό τους Ναντουμί και κατέλαβαν την περιοχή τους. Ο γιος του Ναντουμί, Κουνμό, κατέφυγε στους Σιονγκ-νου και ανατράφηκε από τον ηγέτη τους.
Σταδιακά οι Σιονγκ-νου δυνάμωσαν και ξέσπασε πόλεμος με τους Γιουέ-τσι. Τουλάχιστον τέσσερεις πόλεμοι συνέβησαν μεταξύ τους σύμφωνα με τα κινεζικά χρονικά. Ο πρώτος πόλεμος ξέσπασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του μονάρχη Τουμάν των Σιονγκ-νου (δολοφονήθηκε το 209 π.Χ.), που επιτέθηκε αιφνίδια στους Γιουέ-τσι. Οι Γιουέ-τσι ήθελαν να σκοτώσουν τον Μοντού, γιο του βασιλιά Τουμάν, που κρατούσαν ως όμηρο, αλλά ο Μοντού τούς έκλεψε ένα καλό άλογο και κατάφερε να δραπετεύσει στη χώρα του. Κατόπιν σκότωσε τον πατέρα του και έγινε ηγέτης των Σιονγκ-νου. Φαίνεται ότι οι Σιονγκ-νου δεν νίκησαν τους Γιουέ-τσι κατά τον πρώτο πόλεμο μεταξύ τους. Ο δεύτερος πόλεμος έλαβε χώρα τον 7ο χρόνο της βασιλείας του Μοντού (203 π.Χ.). Από αυτόν τον πόλεμο, μια μεγάλη περιοχή, που αρχικώς ανήκε στους Γιουέ-τσι, κατελήφθη από τους Σιονγκ-νου και η ηγεμονία των πρώτων άρχισε να καταρρέει. Κατά τον τρίτο πόλεμο, που πιθανόν έλαβε χώρα το 176 π.Χ. ή λίγο πρωτύτερα, οι Γιουέ-τσι υπέστησαν μεγάλη ήττα.
Λίγο αργότερα, υπό την ηγεσία ενός φυλάρχου-στρατηγού του Μοντού, οι Σιονγκ-νου εισέβαλαν στην επικράτεια των Γιουέ-τσι στη σημερινή περιοχή Γκανσού και επέτυχαν συντριπτική νίκη. Ο Μοντού καυχήθηκε σε ένα γράμμα (174 π.Χ.) του στον Κινέζο αυτοκράτορα των Χαν ότι εξαιτίας "της υπεροχής των πολεμιστών του, και της δύναμης των αλόγων του, επέτυχε να εξαλείψει τους Γιουέ-τσι, σφαγιάζοντας ή αναγκάζοντας σε υποταγή κάθε μέλος της φυλής". Ο γιος του Μοντού, σανγιού (τίτλος του ηγέτη) Λάο-σανγκ (κυβέρνησε την περίοδο 174-166 π.Χ.), σκότωσε κατόπιν τον ηγέτη των Γιουέ-τσι, και σύμφωνα με τις νομαδικές παραδόσεις έφτιαξε ένα κύπελλο από το κρανίο του.
Έξοδος των Μεγάλων Γιουέ-τσι
Μετά τη συντριπτική ήττα από τους Σιονγκ-νου, οι Γιουέ-τσι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Οι Μικροί Γιουέ-τσι μετακινήθηκαν στα "νότια βουνά", που πιστεύεται ότι είναι τα όρη Τσιλιέν στην άκρη του Θιβετιανού Οροπεδίου, για να ζήσουν με τους Τσιανγκ.
Οι αποκαλούμενοι Μεγάλοι Γιουέ-τσι άρχισαν να μεταναστεύουν βορειοδυτικά περίπου το 165 π.Χ., εγκαθιστάμενοι πρώτα στην κοιλάδα του ποταμού Ιλί, αμέσως βορείως της οροσειράς Τιεν Σαν, όπου νίκησαν τους Σάι (Σάκες): "Οι Γιουέ-τσι επιτέθηκαν στον βασιλιά των Σάι, οι οποίοι μετακινήθηκαν σε μια σημαντική απόσταση στα νότια, και οι Γιουέ-τσι κατέλαβαν κατόπιν τα εδάφη τους" (από το κινεζικό έργο "Βιβλίο των Χαν"). Η μετακίνηση αυτή αποτέλεσε την πρώτη ιστορικώς καταγεγραμμένη μετανάστευση λαών που προέρχονταν από τα υψίπεδα της Ασίας.
Το 132 π.Χ. οι Ου-σουν, σε συμμαχία με τους Σιονγκ-νου και από διάθεση εκδίκησης για μια πρότερη σύγκρουση, κατάφεραν να εκτοπίσουν τους Γιουέ-τσι από την κοιλάδα του ποταμού Ιλί, αναγκάζοντάς τους να μεταναστεύσουν στα νοτιοδυτικά. Οι Γιουέ-τσι κινήθηκαν μέσα από τις γειτονικές αστικές περιοχές της κοιλάδας Φεργκάνα και εγκαταστάθηκαν στη βόρεια όχθη του ποταμού Ώξου, στην περιοχή της βόρειας Βακτρίας και στην Υπερωξιανή (σημερινό Τατζικιστάν και Ουζμπεκιστάν).
Συσχετίσεις με άλλους λαούς
Η σχέση μεταξύ των Γιουέ-τσι και άλλων λαών της Κεντρικής Ασίας παραμένει ασαφής. Βασισμένοι σε ισχυρισμούς περί ομοιότητας ονομασιών, διαφορετικοί επιστήμονες έχουν προτείνει τη σύνδεσή τους με διάφορες ομάδες, αλλά καμία από τις ταυτοποιήσεις αυτές δεν είναι ακόμη ευρέως αποδεκτή. Ο Αμερικανοβορειοϊρλανδός επιστήμονας Tζαίημς Πάτρικ Μάλλορυ (γεν. 1945) και ο Αμερικανός επιστήμονας Βίκτορ Χένρυ Μαίηρ (γεν. 1943) υποστηρίζουν ότι οι Γιουέ-τσι και οι Ου-σουν ήταν νομάδες, κάποιοι τουλάχιστον εκ των οποίων μιλούσαν ιρανικές γλώσσες, και οι οποίοι μετανάστευσαν στη βόρεια Σιντζιάνγκ από τη στέπα της Κεντρικής Ασίας τη 2η π.Χ. χιλιετία. Επιστήμονες όπως ο Καναδός Έντουιν Πούλεϊμπλανκ (1922-2013), ο Γερμανός Γιόζεφ Μάκβαρτ (1864-1930) και ο Ούγγρος Λάσζλο Τορντάι, προτείνουν ότι το όνομα Ιάτιοι - ένας λαός της Κεντρικής Ασίας που αναφέρεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο στο έργο του «Γεωγραφία» (150 π.Χ.) - ίσως αποτελεί μια απόπειρα να οριστούν οι Γιουέ-τσι.