cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιγνάτιος Αντιοχείας
Εκδόσεις επιστολών
Για τις επιστολές του Ιγνατίου γράφτηκαν πολλές μονογραφίες, εκ των οποίων μερικές είναι οι εξής: Th. Zahn, Ign. v. ant., Gotha 1873. A. Harnack, Die Zeit des J. v. A. 1883. E. Bruston, Ign. d' An., Paris 1897. Delafosse, Nouvel examen des Lettres d' Ign. d' ant., στο Revue d' hist. et de Litt. religieuses, Paris 1922, 303 - 337 και 477 - 533.
Ιερά Λείψανα & Υμνογραφία
Απολυτίκιο
Θείῳ ἔρωτι ἐπτερωμένος, τοῦ σὲ ψαύσαντος χερσὶν ἀχράντοις θεοφόρος ἀνεδείχθης, Ἰγνάτιε· καὶ ἐν τῇ Δύσει τελέσας τὸν δρόμον σου, πρὸς τὴν ἀνέσπερον λῆξιν ἐσκήνωσας. Πάτερ ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Η Κάρα του Αγίου Ιγνατίου φυλάσσεται στη Μητρόπολη Βεροίας ενώ αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Ιγνατίου βρίσκονται στις παρακάτω Ιερές Μονές:
Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους, Βαρνάκοβας Ναυπακτίας και Νταού Πεντέλης. Επίσης στην Λαύρα Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως και στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.
172 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημοτική ενότητα Παπαφλέσσα Μεσσηνίας
Ονομασία δημοτικής ενότητας
Το όνομα της δημοτικής ενότητας οφείλεται στον ήρωα της επανάστασης του 1821, Παπαφλέσσα, που αγωνίστηκε στα Ταμπούρια του Μανιακίου και έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά τη Μάχη στο Μανιάκι. Το όρος Μαγκλαβά διατρέχει τη δημοτική ενότητα Παπαφλέσσα.
Διαίρεση δημοτικής ενότητας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες, καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Παπαφλέσσα.
Τοπική κοινότητα Βλαχοπούλου Μεσσηνίας
Συνολικός πληθυσμός: [ 789 ]
Τοπική κοινότητα Μανιακίου Μεσσηνίας
Συνολικός πληθυσμός: [ 101 ]
Τοπική κοινότητα Μαργελίου Μεσσηνίας
Συνολικός πληθυσμός: [ 42 ]
Τοπική κοινότητα Μεταμορφώσεως Μεσσηνίας
Συνολικός πληθυσμός: [ 313 ]
Τοπική κοινότητα Παπαφλέσσα Μεσσηνίας
Συνολικός πληθυσμός: [ 71 ]
Δημήτρης Βασιλάκης
Ο σαξοφωνίστας, συνθέτης και πανεπιστημιακός Δημήτρης Βασιλάκης είναι Έλληνας τζαζ μουσικός με διεθνή καριέρα και ηχογραφήσεις σε μία από τις ιστορικότερες εταιρείες, την Candid Records που εδρεύει στο Λονδίνο.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα, αρχικά μαθαίνει πιάνο, κιθάρα και βιολί και σπουδάζει χημικός μηχανικός. Τελικά η μουσική τον κερδίζει και μεταβαίνει  στο Λονδίνο όπου εγγράφεται  στο London College of Music. Αποκτά δίπλωμα στο κλασικό σαξόφωνο, κερδίζει πανεπιστημιακά βραβεία και εντάσσεται στην τοπική jazz σκηνή με εμφανίσεις στα διάφορα κλαμπ και μούζικ χώλ του Λονδίνου. Η πανεπιστημιακή του καριέρα διαρκεί πάνω από μια πενταετία και κορυφώνεται με υποτροφία από τον Βρετανικό συμβούλιο για σπουδές στο jazz σαξόφωνο και την σύνθεση και την απόκτηση του πτυχίου LRAM στην Διδασκαλία της jazz. Επιστρέφει στην Αθήνα όπου μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του σε Ελληνικούς μουσικούς κύκλους και αρχίζει ένα συνεχές ταξίδι  live εμφανίσεων σε  Ελλάδα και  Ευρώπη. Έχει συνεργαστεί και περιοδεύσει με σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Abdullah Ibrahim, ο Ralph Peterson, ο Andy Sheppard, ο Marc Johnson, o Alfredo Rodriguez, o Ed Schuller, ο David Liebman, o Bobby Watson, o Jeff Tain Watts και άλλοι.
Το 1999 ηχογραφεί στην Candid το ντεμπούτο του με τίτλο “Secret Path” και το 2001 με την συμμετοχή και παραγωγή του David Liebman, το “Daedalus Project – Labyrinth”, ένα άλμπουμ που γρήγορα δέχτηκε εξαιρετικές κριτικές διεθνώς. Στο τελευταίο του άλμπουμ “Parallel Lines” συμμετέχει ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους μάστερς της ντραμς, ο Jeff Tain Watts. Ο Δημήτρης Βασιλάκης ταξιδεύει και παρουσιάζει την μουσική του συνεχώς στον κόσμο, από το Λονδίνο στην Νέα Υόρκη, σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ αλλά και στην Θεσσαλονίκη όπου διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Ερμόδωρος (επιγραμματοποιός)
Ο Ερμόδωρος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός. Στην Ανθολογία του Πλανούδη σώζεται ένα επίγραμμά του από τον Στέφανο του Μελέαγρου (Ελληνική Ανθολογία XVI 170).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου
Σανκτ Γιάκομπ-Παρκ
Το Σανκτ Γιάκομπ-Παρκ (γερμανικά: Sankt Jakob-Park) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου που βρίσκεται στη Βασιλεία της Ελβετίας και χρησιμοποιείται από την ΦΚ Βασιλεία, αντικαθιστώντας την παλιότερη (ανεγερθείσα το 1954) έδρα της, το Σανκτ Γιάκομπ Στάντιον.
Το σύγχρονο αθλητικό κέντρο ανήκει βάσει των προδιαγραφών της ΟΥΕΦΑ στην ανώτατη κατηγορία 4. Η κατασκευή του γηπέδου ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1998 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2001. Η χωρητικότητα του είναι 38.512 θέσεων.
Χώρος στάθμευσης
Το στάδιο έχει 680 χώρους στάθμευσης σε δύο ορόφους σε υπόγειο πάρκινγκ που βρίσκεται κάτω από το γήπεδο.
Κόστος
Το στάδιο κόστισε 220 εκατομμύρια Ελβετικά φράγκα (δηλ. 143 εκατομμύρια €).
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008
Το Σανκτ Γιάκομπ-Παρκ ήταν ένα από τα οκτώ γήπεδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008, που διοργανώθηκε από κοινού στην Αυστρία και την Ελβετία.
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2015–16
Το Σανκτ Γιάκομπ-Παρκ ήταν το γήπεδο του τελικού του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2015-2016, που διεξήχθη στις 18 Μαΐου 2016 μεταξύ Λίβερπουλ και Σεβίλλης (1-3).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελβετία Κατηγορία:ΦΚ Βασιλεία
Ελεύθερη πόλη
Ο όρος ελεύθερη πόλη είναι ένας ιδιαίτερα καθοριστικός όρος του Διεθνούς Δικαίου με τον οποίο προσδιορίζεται μία πόλη εδαφικά ανεξάρτητη, πολιτικά ουδέτερη, αποτελώντας συνήθως αποστρατικοποιημένη ζώνη και της οποίας το νομικό καθεστώς καθορίζεται από διεθνή συνθήκη, τελώντας υπό την εγγύηση κρατών, ή συνασπισμού κρατών, ή διεθνούς οργανισμού.
Γενικά
Ως έννοια η "ελεύθερη πόλη" εμφανίζεται ιστορικά από εποχής του Μ. Αλεξάνδρου, (ελληνιστική περίοδος), όπου κάποιες πόλεις που τον συνέδραμαν στη μεγάλη εκστρατεία του συνέχισαν ν΄ απολαμβάνουν την ανεξαρτησία τους εντός των ορίων της μακεδονικής αυτοκρατορίας, διατηρώντας και δικό τους νόμισμα, όπως π.χ. η Αμφίπολη, η Κασσάνδρεια, η Ταρσός, η Σελεύκεια κ.ά.. Τον θεσμό αυτό ακολούθησε αργότερα και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την ονομασία "civitas libera", ειδικότερα σε πόλεις της Ιωνίας και του ελλαδικού χώρου. Πολύ αργότερα περί τα τέλη του 13ου με αρχές του 14ου αιώνα κάποιες πόλεις της Β. Ευρώπης άρχισαν ν΄ αποδεσμεύονται συνήθως από εξουσία αρχιεπισκόπου, ή επισκόπου (χωροδεσπότη) πετυχαίνοντας πλήρη αυτοδιοίκηση, όπως π.χ. η Κολωνία, το Άαχεν, το Στρασβούργο, η Βορμς κ.ά. Μάλιστα σε συνθήκες μιας Αυτοκρατορίας διαμελισμένης σε φέουδα στην ουσία οι πόλεις αυτές αποτελούσαν μικρές αυτόνομες δημοκρατίες ή μικρές ηγεμονίες.
Βαθμιαία οι πόλεις αυτές, που κάποια περίοδο έφθασαν να αριθμούνται περίπου στις πενήντα, χαρακτηρίστηκαν "αυτοκρατορικές ελεύθερες πόλεις", ή "ελεύθερες πόλεις της Αυτοκρατορίας" σε αντίθεση με τις άλλες τις λεγόμενες απλά "αυτοκρατορικές πόλεις". Τέτοιες ελεύθερες πόλεις ήταν και οι φερόμενες στη Χανσεατική Ένωση.
Σύγχρονη εποχή
Η πολιτειακή αυτή κατάσταση ίσχυσε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Το Συνέδριο της Βιέννης του 1814 - 1815 αναγνώρισε το καταστατικό ελεύθερης πόλης για τη Φραγκφούρτη (μέχρι το 1866) και τις πρώην χανσεατικές Λύμπεκ (μέχρι το 1937), το Αμβούργο και τη Βρέμη. Επίσης με τη συνθήκη της Βιέννης του 1815 ως ελεύθερη πόλη χαρακτηρίστηκε η Κρακοβία μαζί με το πέριξ αυτής έδαφος. Η συγκεκριμένη αυτή αναγνώριση, σύμφωνα και με τα πρακτικά της συνθήκης, θεωρείται από πολλούς διεθνολόγους ως η πρώτη πόλη που ανακηρύχθηκε "ελεύθερη πόλη" από της καθιέρωσης του Διεθνούς Δικαίου, σε αντίθεση των προηγουμένων που προϋπήρξαν και μάλιστα με τον ιδιαίτερο χαρακτηρισμό "ελεύθερη, ανεξάρτητη και εντελώς ουδετεροποιημένη", η οποία και τέθηκε υπό την προστασία των Αυτοκρατόρων της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Πρωσίας. Σημειώνεται ότι το νομικό καθεστώς της Κρακοβίας ως ε.π. καθορίστηκε με ιδιαίτερη συμπληρωματική συμφωνία με ημερομηνία 21 Απριλίου του 1815 σε συνδυασμό άρθρων αρχικής πράξης του Συμβουλίου της Βιέννης με ημερομηνία 28 Μαΐου του 1815.
Μετά τον Α' Π.Π. με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919, άρθρα 100 - 108, καθώς και με την παρισινή σύμβαση Πολωνίας - Ντάντσιχ, της 9ης Νοεμβρίου του 1920, η πόλη Ντάντσιχ απέκτησε νομικό καθεστώς "ελεύθερης πόλης", αναδειχθείσα σε "ελεύθερη πολιτεία", ως ανεξάρτητη πολιτική οντότητα με δικό της σύνταγμα, που επικυρώθηκε προηγουμένως από την Κοινωνία των Εθνών και που τέθηκε σε ισχύ στις 4 Ιουνίου του 1922, δικά της όργανα εξουσίας, διοίκηση, γερουσία, η καλούμενη Φόλκσταγκ, απονέμοντας υπηκοότητα στους πολίτες της. Τη συνέχεια της κατάστασης αυτής διέκοψαν τον Σεπτέμβριο του 1939 οι χιτλερικές ερπύστριες με το ξέσπασμα του Β' Π.Π.. Το 1945 όταν το Ντάντσιχ απελευθερώθηκε από τα ρωσικά στρατεύματα, και όπως ακολούθως ορίστηκε με τη συμφωνία του Πότσδαμ του 1945 η πόλη προσαρτήθηκε στην Πολωνία, λαμβάνοντας επίσημα το πολωνικό της όνομα Γκντανσκ.
Άλλες πόλεις που προβλέπονταν να ανακηρυχθούν, ή ανακηρύχθηκαν ως ελεύθερες πόλεις ήταν η Τριέστη, ή Τεργέστη στην Ιταλία, που δεν έγινε ποτέ, η Ταγγέρη από το 1923 μέχρι το 1940 και από το 1945 μέχρι το 1956, καθώς και η Ιερουσαλήμ, με απόφαση του ΟΗΕ του 1947, που και αυτή δεν επιτεύχθηκε λόγω άρνησης του Ισραήλ και της Ιορδανίας. Τέλος αναφέρεται η περίπτωση για το Βερολίνο που το 1958 όπως είχαν διαμορφωθεί οι καταστάσεις με τη διχοτόμησή του, η τότε ΕΣΣΔ με σύμφωνη γνώμη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής), είχε προτείνει στις δυτικές δυνάμεις τη ψήφιση ειδικού θεσπίσματος που να εγκαθιστούσε στο δυτικό Βερολίνο καθεστώς αποστρατικοποιημένης, ουδέτερης ελεύθερης πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Ειρηναίος Ρεφερενδάριος
Ο Ειρηναίος Ρεφερενδάριος (6ος αιώνας μ.Χ.) υπήρξε ποιητής σύγχρονος του Ιουστινιανού Α'. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται τρία ερωτικά επιγράμματά του από τον Κύκλο του Αγαθία (V 249, 251, 253).
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Κύκλος του Αγαθία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Παμμένης
Ο Παμμένης (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) ήταν ένας από τους μεγάλους πολιτικούς και στρατιωτικούς άνδρες της αρχαίας Θήβας. Συνδεόταν με τον Επαμεινώνδα με πολιτικούς δεσμούς και δεσμούς φιλίας και πήρε μέρος σε όλους τους αγώνες του Επαμεινώνδα και του Πελοπίδα.
Μετά την κατάληψη της Καδμείας από τους Σπαρτιάτες με τον στρατηγό Φοιβίδα και την βοήθεια των ολιγαρχικών Θηβαίων, ο Παμμένης έμεινε στην Θήβα, όπου και εργάστηκε μαζί με τον Επαμεινώνδα και τον Γοργίδα για την ανασύσταση του Ιερού Λόχου και την αποτίναξη του Σπαρτιατικού ζυγού.
Όταν ο Φίλιππος Β΄, μετέπειτα βασιλιάς της Μακεδονίας, εστάλη ως όμηρος στη Θήβα, τέθηκε υπό την φροντίδα του Παμμένη και έμεινε στο σπίτι του. Ο Φίλιππος εκμεταλλεύτηκε την παραμονή του αυτή για να μπορέσει να μάθει και να τελειοποιήσει νέες τεχνικές, που πρώτος εφάρμοσε ο Επαμεινώνδας. Μετά τον θάνατο του Επαμεινώνδα στην Μάχη της Μαντίνειας, ο Παμμένης ήταν ο μόνος επιφανής Θηβαίος που επέζησε και οδήγησε την στρατιά πίσω στην Θήβα. Ηγήθηκε ως αρχιστράτηγος στον πόλεμο εναντίον των Φωκέων και, όταν οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να καταστρέψουν την Μεγάλη Πόλη (Μεγαλόπολη), που ο Επαμεινώνδας είχε ιδρύσει, ο Παμμένης στάλθηκε ξανά στην Πελοπόννησο και κατάφερε να την σώσει.
Όταν ο Αρτάβαζος Β΄, σατράπης της Φρυγίας, εξεγέρθηκε το 353 π.Χ. εναντίον του Αρταξέρξη Γ΄ της Περσίας, ο Παμμένης οδήγησε 5.000 Θηβαίους προς βοήθεια τού Αρταβάζου Β΄ και κατέβαλε τις δυνάμεις τοy βασιλιά σε δύο μεγάλες μάχες. Αλλά ο Αρτάβαζος Β΄ υποπτεύθηκε, ότι ο Παμμένης συνωμοτούσε με τους εχθρούς του και αφού τον συνέλαβε, τον παρέδωσε στους αδελφούς του Οξύθρα και Δίβικτο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Αιγόσθενα
Τα Αιγόσθενα ήταν αρχαία πόλη των Μεγαρέων. Ήταν κτισμένα στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, κοντά στην αρχαία, επίσης Μεγαρική πόλη Παγές στην θέση που βρίσκεται σήμερα το χωριό Πόρτο Γερμενό. Η στρατηγική θέση των Αιγοσθένων έγινε αιτία να τα διεκδικήσουν από τους Μεγαρείς οι Βοιωτοί και οι Αθηναίοι. Τον 4ο αιώνα π.Χ. στα Αιγόσθενα έγιναν μεγάλα οχυρωματικά έργα με την βοήθεια των Αθηναίων για την αντιμετώπιση τοι Βοιωτικού κινδύνου, επειδή τότε οι Μεγαρείς είχαν συμμαχήσει με την Αθήνα. Τα τείχη αυτά σώζονται σήμερα σε καλή κατάσταση. Για λίγες δεκαετίες προς το τέλος του 2ου αι. π.Χ. ήταν στην κατοχή των του Κοινού των Βοιωτών και ανεξάρτητο μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας από το 192 π.Χ. ως τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Τα Αιγόσθενα ήταν το κέντρο της λατρείας του μάντη και θεραπευτή ήρωα Μελάμποδα και χάρη στο σχετικό ιερό τα αναφέρει και ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας. Στην ετήσια γιορτή του ιερού τελούνταν αγώνες. Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ο οικισμός πρέπει να είχε μια σχετική άνθηση, αν κρίνει κανείς από τα θεμέλια της βασιλικής που απέμειναν. Κατά την Τουρκοκρατία η περιοχή ήταν σχεδόν τελείως έρημη κι έτσι το οχυρό διατηρείται σε πολύ καλή (σε σχέση με την παλαιότητά του) κατάσταση, καθώς τα υλικά του δε χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο κάποιου νεώτερου οικισμού. Εντός του αρχαίου φρουρίου υπάρχουν τα ερείπια κελιών, καθώς και το καθολικό της μονής, αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεγαρίδας Κατηγορία:Κάστρα της Αττικής
Πέτερ Φρόυχεν
Ο Πέτερ Φρόυχεν (Lorenz Peter Elfred Freuchen, 2 Φεβρουαρίου 1886 - 2 Σεπτεμβρίου 1957) ήταν Δανός εξερευνητής, συγγραφέας, δημοσιογράφος και ανθρωπολόγος. Είναι αξιοσημείωτος για το ρόλο του στην εξερεύνηση της Αρκτικής, ειδικά στις αποστολές Thule Expeditions.
Προσωπική ζωή
Ο Φρόυχεν γεννήθηκε στο Nykøbing Falster της Δανίας, ηταν γιος της Anne Petrine Frederikke (née Rasmussen, 1862-1945) και του Lorentz Benzon Freuchen (1859-1927). Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας. Ο Φρόυχεν παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης όπου για κάποιο διάστημα σπούδασε ιατρική.
Μετεπειτα χρόνια
Ο Φρόυχεν και η σύζυγός του Νταγκμάρ έζησαν στη Νέα Υόρκη και διατήρησαν ένα δεύτερο σπίτι στο Noank του Κονέκτικατ. Ο πρόλογος του τελευταίου έργου του, Βιβλίο των Επτά Θαλασσών, χρονολογείται στις 30 Αυγούστου 1957 στον Noank.
Εξωτερικοι συνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί εξερευνητές Κατηγορία:Δανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δανοί συγγραφείς
Γιανγκ Μπόις Βέρνης
Από το 2005 η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Σταντ ντε Σουίς, στην τοποθεσία του παλιού Βάνκντορφσταντιον (Wankdorfstadion). Ο σύλλογος διαθέτει μία από τις πιο γνωστές και επιτυχημένες ποδοσφαιρικές ομάδες στην Ελβετία. Η Γιανγκ Μπόις διαθέτει μια δραστήρια και συνεπή κοινότητα οπαδών και αποτελεί εδώ και καιρό συμμέτοχο της ομοσπονδίας. Μάλιστα η ομάδα δεν δίνει σε παίκτη τη φανέλα με το νούμερο 2, επειδή ο αριθμός αυτός έχει αφιερωθεί στην ομοσπονδία. Ο σύλλογος διαθέτει επίσης εξαιρετικές ακαδημίες. Η ομάδα U-21 (BSC Young Boys II) αγωνίζεται στη Swiss 1. Liga, η οποία είναι η τρίτη εθνική κατηγορία του ελβετικού ποδοσφαίρου.
Τα αθλήματα του συλλόγου περιλαμβάνουν επίσης ομάδες χόκεϊ επί χόρτου και μπόουλινγκ. Η γυναικεία ομάδα χόκεϊ αγωνίζεται και αυτή στη κορυφαία κατηγορία της Ελβετίας.
Ιστορία
Στις 14 Μαρτίου του 1898 η ΦΚ Γιανγκ Μπόις (FC Young Boys) ιδρύθηκε από τους αδερφούς Μαξ και Όσκαρ Σβαμπ και τους Χέρμαν Μπάουερ και Φραντς Κέρλι, που είχαν εντυπωσιαστεί από έναν αγώνα της ΦΚ Ολντ Μπόις Βασιλείας που παρακολούθησαν, υιοθετώντας και τα χρώματα αυτής, κίτρινο και μαύρο. Στις 17 Ιουνίου 1898 η ομάδα έδωσε τον πρώτο της αγώνα κόντρα στην ΦΚ Βικτόρια. Το 1909, 1910 και 1911 η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελβετίας και ήταν η πρώτη ομάδα που το πραγματοποίησε για τρεις διαδοχικές χρονιές στην ιστορία του ελβετικού ποδοσφαίρου.
Από το 1925 χρησιμοποιούσε το Βάνκντορφσταντιον. Την ίδια χρονιά η ομάδα μετονομάστηκε σε BSC (Berner Sport Club) Young Boys. Το γήπεδο κατεδαφίστηκε και ανοικοδομήθηκε για το παγκόσμιο κύπελλο του 1954 και φιλοξένησε μεταξύ άλλων τον τελικό της διοργάνωσης.
Η περίοδος δόξας της ομάδας ήταν η δεκαετία του 1950, όπου κατέκτησε το Κύπελλο Ελβετίας το 1953 και το 1958, ενώ αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ελβετίας τέσσερις συνεχόμενες φορές από το 1957 μέχρι και το 1960.
Γήπεδο
thumb|200px|Οπαδοί της BSC Young Boys Από το 2005 η ομάδα αγωνίζεται στο Σταντ ντε Σουίς (Stade de Suisse), στην περιοχή Βάνκντορφ (σημερινή επίσημη ονομασία Μπράιτενραϊν) της Βέρνης. Το στάδιο μπορεί να υποδεχτεί μέχρι 32.000 θεατές  και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Ελβετία (μετά το Ζανκτ Γιάκομπ-Παρκ της Βασιλείας). Το στάδιο αποτελεί μέρος ενός πολυδύναμου συμπλέγματος αναψυχής και εμπορίου, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της χώρας. Η συνολική κατασκευή κόστισε 350 εκατομμύρια φράγκα (το στάδιο καθαυτό 123,4 εκατομμύρια ), καθιστώντας την την πλέον ακριβή κατασκευή κτίσματος στην Ελβετία. Στους διεθνείς αγώνες υπάρχουν μόνο θέσεις καθημένων στο γήπεδο, αλλά για τις εθνικές διοργανώσεις πωλούνται και εισιτήρια ορθίων σε τμήμα της κερκίδας των οργανωμένων οπαδών, με αφαίρεση των εκεί καθισμάτων.
Το γήπεδο διαθέτει πάνω στο στέγαστρό του το μεγαλύτερο ηλιακό πάρκο προσαρμοσμένο σε γήπεδο στο κόσμο. Στην οροφή του Σταντ ντε Σουίς υπάρχουν αρκετοί ηλιακοί πίνακες για να παραγάγουν ετησίως ενέργεια ίση με 700,000 kWh και ήδη μελετάται η αναβάθμιση ώστε να φτάσει τις 1,3 MWh. Η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται τροφοδοτεί το γήπεδο και κάποια σπίτια στη περιοχή του Βάνκντορφ. Στον πολυχώρο βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα στην Ελβετία και ένα πάρκινγκ που διαθέτει πάνω από 700 θέσεις. Η κατασκευή περιλαμβάνει επίσης ένα σχολείο, σπίτια, ένα κέντρο εκγύμνασης, αρκετά γυμναστήρια και μερικά εστιατόρια. Το γήπεδο βρίσκεται κοντά σε μια στάση τρένου και σε απόσταση μερικών λεπτών από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό στη Βέρνη και είναι μόνο μερικά μέτρα με τα πόδια από το νέο σταθμό του Βάνκντορφ. Ακόμα υπάρχουν τόσο μια στάση λεωφορείου όσο και τραμ δίπλα στο Βάνκντορφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελβετίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1898 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898
173 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ερμοκρέων
Με το όνομα Ερμοκρέων σώζεται ένα επίγραμμα στην Παλατινή Ανθολογία (ΙΧ 327). Ο Waltz, ακολουθώντας τον Σαλμάσιο (Claude de Saumaise) πιστεύει ότι πρόκειται περί λάθους και ότι το όνομα αυτού που αναφέρεται στο ποίημα εξελήφθη ως όνομα του ποιητή.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Αλάνια
Εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης σε μια μικρή χερσόνησο στη Μεσόγειο κάτω από την οροσειρά του Ταύρου, η Αλάγια ήταν σημαντική οχυρή θέση για πολλές αυτοκρατορίες της Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένων των Πτολεμαίων, των Σελευκιδών, των Ρωμαίων, των Βυζαντινών και των Οθωμανών. Η Αλάγια απέκτησε τη μέγιστη πολιτική σημασία της κατά τον Μεσαίωνα, με το Σελτζουκικό Σουλτανάτο του Ρουμ υπό την εξουσία του Αλαεντίν Καϊκουμπάντ Α΄, από τον οποίο η πόλη πήρε το σύγχρονο όνομά της. Πολλά από τα αξιοθέατα της πόλης, όπως ο Κιζίλ Κουλέ (Κόκκινος Πύργος), ο ταρσανάς το κάστρο, χτίστηκαν κατά τη διάρκεια της εξουσίας του.
Το μεσογειακό κλίμα, τα φυσικά αξιοθεάτα και η ιστορική κληρονομιά της καθιστούν την Αλάνια ένα δημοφιλή τουριστικό προορισμό, ο οποίος αποτελεί το 9% του τουριστικού τομέα της χώρας και το 30% των αγορών ιδιοκτησίας από ξένους. Ο τουρισμός άρχισε να αναπτύσσεται μετά το 1958 και έχει γίνει η κυρίαρχη βιομηχανία της πόλης, με αποτελέσμα την επακόλουθη αύξηση του πληθυσμού της πόλης.
Ιστορία
Ευρήματα στην κοντινή σπηλιά Καραΐν δείχνουν ότι κατοικείται από την παλαιολιθική εποχή, από το 20.000 π.Χ., και αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν μια πόρτα υπήρχε στο Σγιέντρα, νότια της σύγχρονης πόλης, κατά τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού γύρω στο 3000 π.Χ.. Μια πινακίδα στη φοινικική γλώσσα που βρέθηκε στην περιοχή χρονολογείται από το 625 π.Χ., και η πόλη αναφέρεται σε ένα αρχαιοελληνικό χειρόγραφο γεωγραφίας του 4ου αιώνα π.Χ., το «Περίπλους του Ψευδο-Σκύλακα». Ο βράχος στον οποίο βρίσκεται το κάστρο πιθανότατα κατοικήθηκε την περίοδο των Χετταίων και των Αχαιμενιδών αυτοκρατόρων και οχυρώθηκε για πρώτη φορά κατά την Ελληνιστική περίοδο, μετά την κατάκτηση της περιοχής από τον Μέγα Αλέξανδρο. Οι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου άφησαν την περιοχή στον Πτολεμαίο Α΄ Σωτήρα μετά το 323 π.Χ.. Η δυναστεία του διατήρησε χαλαρό έλεγχο επί του, κυρίως Ισαυρικού, πληθυσμού, και το λιμάνι έγινε ένα δημοφιλές καταφύγιο για τους πειρατές της Μεσογείου. Η πόλη αντιστάθηκε στον Αντίοχο Γ΄ τον Μέγα του γειτονικού βασιλείου των Σελευκιδών το 199 π.Χ., αλλά ήταν πιστή στον πειρατή Διόδοτο Τρύφωνα, όταν κατέλαβε το στέμμα των Σελευκιδών τη περίοδο 142-138 π.Χ.. Ο αντίπαλός του Αντίοχος Ζ΄ Σιδήτης ολοκλήρωσε τις εργασίες που άρχισαν από τον Διόδοτο, πάνω σε ένα νέο κάστρο και το λιμάνι το 137 π.Χ..
Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία πολέμησε τους Κίλικες πειρατές το 102 π.Χ., όταν ο Μάρκος Αντώνιος ο ρήτορας εγκατέστησε έναν ανθύπατο στην κοντινή Σίδη, ενώ το 78 π.Χ. ο Σερβίλιος Βατίας προσπάθησε να ελέγξει τις ισαυρικές φυλές. Η περίοδος της πειρατείας στην Αλάνια (τότε Κορακήσιον) τελικά έληξε μετά την ενσωμάτωση της πόλης στην επαρχία Παμφυλίας από τον Πομπήιο το 67 π.Χ., με τη ναυμαχία του Κορακήσιου να λαμβάνει χώρα στο λιμάνι της πόλης. Οι Ίσαυροι ληστές παρέμειναν ένα ζήτημα, και οι φυλές επαναστάτησαν κατά τον τέταρτο και πέμπτο αιώνα μ.Χ., με τη μεγαλύτερη εξέγερση να λαμβάνει χώρα τη περίοδο 404-408. Μετά την κατάρρευση και διάσπαση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη παρέμεινε υπό βυζαντινή επιρροή, και έγινε έδρα του βοηθού επισκόπου της Σίδης, η οποία υπαγόταν στη μητρόπολη της Παμφυλίας. Το Ισλάμ έφτασε τον 7ο αιώνα με τους Άραβες επιδρομές, με αποτέλεσμα την κατασκευή νέων οχυρώσεων. Το 681 σηματοδότησε το τέλος της επισκοπής στην Αλάγια, αν και ο όσιος Πέτρος της Ατρώας μπορεί να είχε καταφύγει εδώ από τις εικονοκλαστικές διώξεις στις αρχές του 9ου αιώνα. Μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 η περιοχή πέρασε στο έλεγχο των Σελτζούκων Τούρκων, μόνο για να επιστρέψει στους Βυζαντινούς το 1120 υπό τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό. thumb|200px|Άγαλμα του Καϊκουμπάντ Α΄ στην Αλάγια Μετά την επίθεση της Τέταρτης Σταυροφορίας κατά των Βυζαντινών, το χριστιανικό Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας κατείχε ανά διαστήματα το λιμάνι, και ήταν από έναν Αρμένιο, τον Κιρ Φαρντ, από τον οποίο οι Τούρκοι πήραν τον έλεγχο της πόλης το 1221, όταν ο Σελτζούκος σουλτάνος ​​Αλαεντίν Καϊκουμπάντ την κατέλαβε και ανέθεσε την κυβέρνηση του Ακσεχίρ στο πρώην κυβερνήτη, του οποίου τη κόρη παντρεύτηκε. Κατά τη κυριαρχία των Σελτζούκων η πόλη γνώρισε τη χρυσή εποχή της, και μπορεί να θεωρηθεί η χειμερινή πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας τους. Οικοδομικά έργα, συμπεριλαμβανομένων του κάστρου, των τειχών της πόλης, του οπλοστασίου και του Κιζίλ Κουλέ, την κατέστησαν ένα σημαντικό λιμάνι στη Δυτική Μεσόγειο, ιδιαίτερα στο εμπόριο με τους Αγιουβίδες της Αιγύπτου και τις ιταλικές πόλεις-κράτη. Ο Αλαεντίν Καϊκουμπάντ κατασκεύασε επίσης πολυάριθμους κήπους και περίπτερα έξω από τα τείχη, και πολλά από τα έργα του είναι ακόμη και σήμερα ορατά στην πόλη. Αυτά πιθανόν χρηματοδοτήθηκαν από το προσωπικό ταμείο του και από τους τοπικούς εμίρηδες και κατασκευάστηκαν από τον ανάδοχο Αμπού Αλί αλ-Καττανί αλ-Χαλαμπί. Ο γιος του Αλαεντίν Καϊκουμπάντ, ο Σουλτάνος Γιγιασεντίν Κεϊχιουσρέβ Β΄, κατασκεύασε μια νέα δεξαμενή το 1240.
Στη μάχη του Κιοσέ Νταγ το 1242, οι ορδές των Μογγόλων έσπασαν την ηγεμονία των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία. Η Αλάνγια τότε υπέστη μια σειρά εισβολών από τους Τουρκομάνους μπέηδες. Το 1293, η δυναστεία των Καραμανιδών κατέλαβε την πόλη, αλλά και η κυριαρχία τους ήταν διαλείπουσα. Οι Λουζινιάνοι από τη Κύπρο ανέτρεψαν για μικρό χρονικό διάστημα τους τότε κυβερνόντες Χαμιδίδες το 1371. Οι Καραμανίδες πούλησαν την πόλη το 1427 για 5.000 χρυσά κέρματα στους Μαμελούκους της Αιγύπτου και το 1471 ενσωματώθηκε από το στρατηγό Γκεντίκ Αχμέντ Πασά στην αναπτυσσόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πόλη έγινε πρωτεύουσα ενός τοπικού σαντζακίου στο εγιαλέτι Ιτσέλ. Οι Οθωμανοί επέκτειναν την κυριαρχία τους το 1477, όταν έφεραν την κύρια εμπορική ναυτιλία, ξυλεία, η οποία τότε γινόταν κυρίως από τους Ενετούς, υπό το μονοπώλιο της κυβέρνησης. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1608, η πόλη άντεξε σε μια ναυτική επίθεση του τάγματος του Αγίου Στεφάνου από τη Δημοκρατία της Βενετίας.
Το εμπόριο στην περιοχή επηρεάστηκε αρνητικά από την ανάπτυξη ωκεάνιων διαδρομών από την Ευρώπη γύρω από την Αφρική στην Ινδία, καθώς και τη φορολογία στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα, και έτσι η Αλάνγια απέτυχε να γίνει αστικό κέντρο. Το 1571 οι Οθωμανοί ορίσαν τη πόλη ως μέρος της πρόσφατα κατεκτημένης επαρχίας της Κύπρου. Η κατάκτηση μείωσε περαιτέρω την οικονομική σπουδαιότητα του λιμανιού της πόλης. Ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή επισκέφτηκε την πόλη το 1671/1672 και έγραψε για τη διατήρηση του κάστρου, αλλά και την φθορά των προαστίων της. Η πόλη το 1864 υπάχθηκε στο Ικόνιο και το 1868 στην Αττάλεια, όπως είναι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα πολλές βίλες χτίστηκαν στην πόλη από την οθωμανική αριστοκρατία. Οι ληστές έγιναν πάλι κοινοί σε όλη την επαρχία στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αλάγια δώθηκε στη συμφωνία του Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριάν το 1917 στην Ιταλία, πριν επιστρέψει στην Τουρκική Δημοκρατία το 1923 σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Όπως και άλλες σε αυτή την περιοχή, η πόλη επλήγη βαριά μετά τον πόλεμο και τις ανταλλαγές πληθυσμών που προανήγγειλαν την Τουρκική Δημοκρατία, όταν πολλοί από τους Χριστιανούς της πόλης εγκαταστάθηκαν στην Νέα Ιωνία, έξω από την Αθήνα. Η οθωμανική απογραφή του 1893 αναφέρει ότι ο αριθμός των Ελλήνων στην πόλη ήταν 964 από το συνολικό πληθυσμό 37.914. Ο τουρισμός στην περιοχή ξεκίνησε από Τούρκους που ήρθαν στην Αλάγια στη δεκαετία του 1960 για τις υποτιθέμενες θεραπευτικές ιδιότητες του σπηλαίου Νταμλατάς. Η κατασκευή του αεροδρομίου της Αττάλειας το 1998 επέτρεψε στην πόλη να αναπτυχθεί σε ένα διεθνές θέρετρο. Το 2010 άρχισε να λειτουργεί το αεροδρόμιο Γκαζίπασα, το οποίο βρίσκεται εγγύτερα στην πόλη. Η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού τη δεκαετία του 1990 ήταν αποτέλεσμα της μετανάστευσης προς την πόλη και έχει οδηγήσει σε ταχύ εκσυγχρονισμό των υποδομών.
Στις 15 Νοεμβρίου του έτους 2015 έγιναν τα θυρανοίξια της Παναγίας Πισιδιώτισσας, του πρώτου Ορθόδοξου Ιερού Ναού που Χτίστηκε μετα το 1922, όπου τα Θυρανοίξια έγιναν μετά του Οικουμενικού Πατριάρχου Κ.κ. Βαρθολομαίου και Συμπαραστεκομένων Σεβ. Ικονίου Κ.κ. Θεόληπτο και Πισιδίας Κ.κ. Σωτήριο.
Αρχιτεκτονική
thumb|230px|Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου μέσα στο κάστρο Στη χερσόνησο βρίσκεται το κάστρο της Αλάγια, μια ακρόπολη της εποχής των Σελτζούκων που χρονολογείται από το 1226. Τα περισσότερα από τα κυριότερα αξιοθέατα της πόλης βρίσκονται μέσα και γύρω από το κάστρο. Το σημερινό κάστρο χτίστηκε πάνω στις υπάρχουσες οχυρώσεις και υπηρέτησε τον διπλό σκοπό του παλατιού της τοπικής αυτοδιοίκησης και της αμυντικής κατασκευής σε περίπτωση επίθεσης. Το 2007, η πόλη άρχισε να ανακαινίζει διάφορα τμήματα της περιοχής του κάστρου, συμπεριλαμβανομένης της προσαρμογής μιας βυζαντινής εκκλησίας για χρήση ως ένα χριστιανικό κοινοτικό κέντρο. Μέσα στο κάστρο βρίσκεται το τζαμί Σουλεϊμανίγιε και το Καραβάν Σεράι Σουλεϊμανίγιε, που χτίστηκαν από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Τα τείχη της παλιάς πόλης περιτειχίζουν ένα μεγάλο μέρος της ανατολικής χερσονήσου, και μπορούν να περπατηθούν. Εντός των τειχών είναι πολλές ιστορικές βίλες, καλά διατηρημένα παραδείγματα της κλασικής περιόδου της οθωμανικής αρχιτεκτονικής, πολλές χτισμένες στις αρχές του 19ου αιώνα.
Το Κιζίλ Κουλέ (Ερυθρός Πύργος) είναι ένα άλλο πολύ γνωστό κτίριο στην Αλάγια. Το ύψους 33 μέτρων πλίνθινο κτίριο βρίσκεται στο λιμάνι κάτω από το Κάστρο και στεγάζει το δημοτικό εθνογραφικό μουσείο. Ο σουλτάνος Καϊκουμπάντ έφερε τον επιτυχημένο αρχιτέκτονα Εμπού Αλί από το Χαλέπι της Συρίας στην Αλάνια για να σχεδιάσει το κτίριο. Ο τελευταίος από τους 83 πύργους του κάστρου, η οκτάγωνη δομή προστάτευε τον ταρσανά (ναυπηγείο) και παραμένει ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της μεσαιωνικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής. Ο ταρσανάς, μια μεσαιωνική δεξαμενή που χτίστηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους το 1221, με διαστάσεις 57 επί 40 μέτρα, διαιρείται σε πέντε θολωτούς κολπίσκους με ισόπλευρα οξυκόρυφα τόξα. Το κάστρο Αλάρα και το καραβανσεράι (χάνι) κοντά στο Μαναβγκάτ, επίσης κατασκευασμένα υπό την εξουσία του Καϊκουμπάντ, έχουν μετατραπεί σε μουσείο και κέντρο πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το Σπίτι και Μουσείο του Ατατούρκ, από τη σύντομη παραμονή του στην πόλη στις 18 Φεβρουαρίου του 1935, διατηρείται στην ιστορική του κατάσταση και είναι ένα καλό παράδειγμα του εσωτερικού ενός παραδοσιακού οθωμανικού εξοχικού, με εκθέματα από τη δεκαετία του 1930. Το σπίτι χτίστηκε μεταξύ 1880 και 1885 σε ρυθμό καρνιγιαρίκ. Τα φωτεινά χρώματα και οι κόκκινες στέγες δίνουν χρώμα στη πόλη. Στεγασμένο σε ένα κτίριο του 1967, το Μουσείο Αλάνια είναι κοντά στην παραλία Νταμλατάς. Με την πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά της, η Αλάνια είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ιστορικών Πόλεων και Περιφερειών. Το 2009, οι αξιωματούχοι της πόλης κατέθεσαν πρόταση το κάστρο και ο ταρσανάς να γίνουν μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Γιώργος Λιάβας
O Γιώργος Λιάβας (Αρχοντοχώρι Αιτωλοακαρνανίας, 12 Φεβρουαρίου 2001) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για τον Παναιτωλικό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες του Παναιτωλικού, με τον οποίο υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στις 14 Αυγούστου 2018.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Ο μέγας Ζίγκφελντ
μικρογραφία|260x260εσ|Η [[Λουίζ Ράινερ στους τίτλους αρχής της ταινίας]] μικρογραφία|381x381εσ|Η Χάριετ Χόκτορ σε στιγμιότυπο της ταινίας Ο μέγας Ζίγκφελντ (αγγλ. The Great Ziegfeld) είναι ταινία μιούζικαλ παραγωγής 1936 και σκηνοθεσίας Ρόμπερτ Ζ. Λέοναρντ, βραβευμένο με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το μιούζικαλ αυτό πραγματεύεται τη ζωή του επιχειρηματία του Μπρόντγουεϊ Φλόρενς Ζίγκφελντ, από το ξεκίνημα μέχρι και το θάνατο του, ενώ έντονο είναι το φαινόμενο της μυθοπλασίας. Η ταινία περιλαμβάνει πρωτότυπη μουσική από τους Έρβιν Μπερλίν και Γουόλτερ Ντόναλντσον.
Πληροφορίες
Η ιδέα της μεταφοράς της ζωής του Φλόρενζ Ζίγκφελντ στη μεγάλη οθόνη επινοήθηκε από την εταιρία παραγωγής Universal, όταν αγόρασε τα δικαιώματα της βιογραφίας του Ζίγκφελντ από τη χήρα του κι ηθοποιό Μπίλι Μπουρκ (γνωστή για την εμφάνισή της ως καλή νεράιδα στο Μάγο του Οζ (Wizard Of Oz, 1939). Αρχικά η Universal δανείστηκε από τη MGM τον Γουίλιαμ Πάουελ για το ρόλο του Ζίγκφελντ, ενώ η Μπίλι Μπουρκ θα υποδυόταν τον εαυτό της. Σε πρώιμο στάδιο της παραγωγής όμως, η Universal αποφάσισε ότι δε μπορούσε να αναλάβει τη χρηματοδότηση της ταινίας λόγω του μεγάλου χρηματικού κόστους και η MGM ανέλαβε να χρηματοδοτήσει την ταινία. Αυτό είχε ως συνέπεια αλλαγές στο επιτελείο των ηθοποιών και μόνο ο Πάουελ και η Φάνι Μπράις παρέμειναν σε σχέση με τ. Η Μίρνα Λόι ανέλαβε το ρόλο της δεύτερης γυναίκας του Ζίγκφελντ, Μπίλι Μπουρκ κι η σχετικά νεοφερμένη από τη Γερμανία Λουίζ Ράινερ το ρόλο της πρώτης γυναίκας του Ζίγκφελντ, Άννα Χελντ.
Η ταινία προβλήθηκε στην Αμερική το 1936 γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Κόστισε 2 εκατομμύρια στην MGM και έκανε εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 40 εκατομμύρια, ενώ δεν άφησε ασυγκίνητη ούτε την ακαδημία των όσκαρ που την τίμησε με 7 υποψηφιότητες και 3 βραβεία (μεταξύ και των οποίων κι εκείνο για την καλύτερη ταινία του 1936, κατατροπώνοντας τα: ''Ο Πρίγκηψ των Δολλαρίων (Mr. Deeds Goes To Town, 1936) του Φρανκ Κάπρα και το Χαμένα Νιάτα (Dodsworth, 1936)'' του Γουίλιαμ Γουάιλερ).
Η Λουίζ Ράινερ (σύζυγος του δραματουργού Κλίφορντ Όντετς), ήταν η πρώτη ηθοποιός που κατάφερε να κερδίσει 2 όσκαρ ερμηνείας (το δεύτερο την επόμενη χρονιά για το "Υπό το βλέμμα του Βούδα" (A Good Earth, 1937), ερμήνευε την Άννα Χελντ, τη γαλλίδα τραγουδίστρια και ερωμένη του Φλόρενς Ζίγκφελντ. Ρόλος μάλιστα που ήταν σχετικά μικρός, αλλά συγκίνησε ιδιαίτερα τους ψηφοφόρους για ένα ακόμη λόγο: γλίτωσε από τα αντισημιτικά πογκρόμ της Πολωνίας καταφεύγοντας στο Παρίσι, κατάφερε να φτάσει στην Αμερική χάρη στον Ζίγκφελντ και συνέβαλε στην εξεύρεση και περισυλλογή χρημάτων για τα θύματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Βραβεία Όσκαρ
Η ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στο Θέατρο Carthay Circle, έκανε τεράστια επιτυχία και χάρισε όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου στην πρωταγωνίστρια Λουίζ Ράινερ. Ήταν η πρώτη φορά που βραβευόταν ηθοποιός που συμμετείχε σε μιούζικαλ για την ερμηνεία της. Η ταινία κέρδισε συνολικά 3 όσκαρ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
174 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ερύκιος ο Θεσσαλός
Με το όνομα Ερύκιος ο Θεσσαλός σώζεται το επίγραμμα VII 397 στην Παλατινή Ανθολογία. Ο Waltz πιστεύει ότι πρόκειται περί λάθους ενός αντιγραφέα και αποδίδει το επίγραμμμα στον Ερύκιο τον Κυζικηνό. Ο Paton πιστεύει ότι ενδέχεται να υπήρξαν δύο ποιητές με το όνομα Ερύκιος.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Πόπλιος Αίλιος Αρτεμάς
Ο Πόπλιος Αίλιος Αρτεμάς (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Λαοδίκεια -άγνωστο ποια από όλες- ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα των κηρύκων παίδων κατά τους 229ους (137 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Η στήλη με την αναγραφή της αφιέρωσης του βρέθηκε στην Ολυμπία όπου και διασώζεται έως σήμερα, και τον μνημονεύει ως περιοδονίκη με παράλληλες νίκες στα Ίσθμια, Πύθια και Νέμεα, καθώς και τα Παναθήναια και τα Καπιτώλια και με πολλές νίκες και διακρίσεις και σε άλλες πόλεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες κήρυκες‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μικρά Ασία
Monty Python
Οι Monty Python (γνωστοί και ως The Pythons  ) είναι το όνομα της ομάδας παραγωγής της τηλεοπτικής σειράς «Το Ιπτάμενο Τσίρκο των Μόντυ Πάιθον» (Monty Python's Flying Circus), μιας κωμωδίας που άρχισε να εκπέμπεται στη Μεγάλη Βρετανία το 1969, αλλά και μιας σειράς εκπομπών, κινηματογραφικών έργων, ηχογραφήσεων και θεατρικών παραγωγών από το 1969 μέχρι το 1989.
Έργα των Μόντυ Πάιθον
Τα κωμικά και σατιρικά έργα τους είχαν μεγάλη επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα στη Βρετανία, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, επηρεάζοντας μετέπειτα Βρετανούς δημιουργούς.
Από τα πιο σημαντικά έργα τους είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί παραγωγοί ταινιών
175 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεώργιος Χορτάτσης
thumb|Εξώφυλλο του 1637 του έργου [[Ερωφίλη|Ερωφύλη του Χορτάτση]] Ο Γεώργιος Χορτάτσης (1550 – 1610) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας της περιόδου της ακμής της κρητικής λογοτεχνίας. Έγραψε τα έργα Ερωφίλη, Κατσούρμπος και Πανώρια.
Βίος
Για τη ζωή του ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά και δεν έχουμε πληροφορίες για το πατρώνυμό του, ώστε να επιτευχθεί με βεβαιότητα η ταύτισή του με βάση τις αρχειακές πηγές. Φαίνεται πως ανήκε σε παλιά, και πιθανόν αρχοντική οικογένεια της Κρήτης. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε έζησε, αλλά πιθανότατα γεννήθηκε στα μέσα του 16ου και πέθανε στις αρχές του 17ου.
Πολύτιμη μαρτυρία για το έργο του Χορτάτση είναι οι ακόλουθοι στίχοι του Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή, από το ποίημά του Φιλονικία του Χάνδακος και του Ρεθέμνου:
Από το έργο του Χορτάτση αλλά και από μαρτυρίες της εποχής συμπεραίνει κανείς ότι είχε ευρεία μόρφωση. Δεν μπορεί να αποκλειστεί και η πιθανότητα να είχε σπουδάσει στην Ιταλία. Είναι βέβαιο πως παρακολουθούσε το σύγχρονο με αυτόν ιταλικό θέατρο και γνώριζε τους κλασικούς Λατίνους συγγραφείς. Φαίνεται ότι είχε και επαφές με βενετούς ευγενείς, αφού δύο από τα έργα του, η Πανώρια και η Ερωφίλη, είναι αφιερωμένα στον ευγενή από τα Χανιά Μαρκαντώνιο Βιάρο, σημαντικό προστάτη των γραμμάτων, και τον δικηγόρο από τα Χανιά Ιωάννη Μουρμούρη. Εξίσου πιθανό είναι να συμμετείχε και σε κάποια από τις Ακαδημίες που είχαν ιδρυθεί στις μεγάλες κρητικές πόλεις και πρωταγωνιστούσαν στην πνευματική ζωή.
Έργα
Έγραψε σίγουρα τρία θεατρικά έργα: την τραγωδία Ερωφίλη, την κωμωδία Κατσούρμπος και το ποιμενικό δράμα Πανώρια. Είναι πιθανό επίσης να είναι ο συγγραφέας και της κωμωδίας Στάθης. Η χρονολόγηση των έργων του και η χρονική σειρά τους δεν είναι βέβαιη, αλλά τοποθετείται στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 16ου αι. Το ποιητικό ύφος του Χορτάτση διακρίνεται για την πολύ φροντισμένη στιχουργική και την περίπλοκη γλωσσική μορφή, με μεγάλου μήκους προτάσεις, συχνούς διασκελισμούς και υπερβατά σχήματα. Υφολογικά όμως διαφοροποιείται από έργο σε έργο, προσαρμοζόμενος στις συμβάσεις του λογοτεχνικού είδους που κάθε φορά επιλέγει: ο λόγος του είναι πιο σύνθετος στην Ερωφίλη, ενώ στον Κατσούρμπο το λεξιλόγιο είναι πιο καθημερινό, με πολλές ιταλικές λέξεις. Έργο του Χορτάτση φαίνεται πως είναι και τα ιντερμέδια που διασώζονται στα χειρόγραφα των έργων του.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Λέλα Πατρικίου
Η Λέλα Σταματοπούλου (μετέπειτα Πατρικίου) (Αθήνα, 1904 - 13 Απριλίου 1975) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του μουσικού θεάτρου και του κινηματογράφου.
Προσωπική ζωή
Ήταν κόρη του ηθοποιού του Εθνικού Θεάτρου Παναγιώτη Σταματόπουλου, και της επίσης ηθοποιού Ευδοξίας Σταματοπούλου. Παντρεύτηκε τον ηθοποιό Σπύρο Πατρίκιο, ο οποίος ήταν και πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Γιος τους είναι ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Ben 10
Το Βen 10 είναι ένα αμερικάνικο franchise σειρών κινουμένων σχεδίων. Προβάλλεται στην Αμερική από το 2005 μέχρι σήμερα. Στην Ελλάδα προβάλλεται από το Cartoon Network και το Star. Πρωταγωνιστής της είναι ο δεκάχρονος στην αρχή και δεκαπεντάχρονος και δεκαεξάχρονος μετέπειτα χαρακτήρας Μπεν Τέννισον, ο οποίος σε μια καλοκαιρινή εκδρομή με τον παππού του και την ξαδέρφη του βρίσκει ένα εξωγήινο ρολόι που τον μετατρέπει σε εξωγήινες μορφές. Από το 23ο επεισόδιο της σειράς Omniverse και μετά, σταμάτησε η μεταγλώττιση του franchise στην Ελλάδα.
Πλοκή
Στην πρώτη σειρά, Ben 10, ο Μπεν Τένισον, ένα δεκάχρονο αγόρι, πάει καλοκαιρινές διακοπές με τον παππού του Μαξ και την ξαδέρφη του Γκουέν η οποία δεν τον πολυσυμπαθεί. Ένα βράδυ βλέπει ένα αντικείμενο να πέφτει στην γη, σκύβει, το παίρνει, το παρατηρεί καλά και διαπιστώνει πως είναι ένα εξωγήινο ρολόι, το Όμνιτριξ. Αμέσως το φορά στο αριστερό του χέρι και χάρη σ' αυτό μπορεί να μεταμορφώνεται σε παντοδύναμες εξωγήινες μορφές. Δεν ξέρει να το λειτουργεί καλά, όμως ο παππούς και η ξαδέρφη του τον βοηθούν. Στη διάρκεια αυτών των καλοκαιρινών διακοπών βγαίνει στην επιφάνεια ένα μεγάλο μυστικό για τον παππού Μαξ. Αυτό είναι πως εκείνος δούλευε για μια μυστική ομάδα δίωξης εξωγήινου εγκλήματος. Η Γκουέν μαθαίνει να κάνει μαγικά με ένα μαγικό βιβλίο. Ο Μπεν και η Γκουέν τα βάζουν με κάθε λογής κακούς και πρώτα πρώτα με τον Βίλγκαξ, έναν εξωγήινο εγκληματία ο οποίος έχει σκοπό του ν' αποσπάσει το Όμνιτριξ απ' τον Μπεν και να το πάρει εκείνος για να κατακτήσει το σύμπαν.
Η δεύτερη σειρά, Ben 10: Alien Force, διαδραματίζεται πέντε χρόνια αργότερα και τότε ο Μπεν έχει αφαιρέσει πια το ρολόι από πάνω του. Τους λόγους για τους οποίους το έκανε αυτό δεν τους γνωρίζουμε. Όταν όμως πληροφορείται πως ο παππούς του εξαφανίστηκε, το φοράει εκ νέου και πηγαίνει να ερευνήσει αυτό το μυστήριο. Με την βοήθεια της ξαδέρφης του και ενός παλιού εχθρού του, του Κέβιν Λέβιν, φτιάχουν μια αχτύπητη ομάδα εφήβων, η οποία ανακαλύπτει και αποτρέπει πολλές εξωγήινες συνωμοσίες.
Στην τέταρτη σειρά, Ben 10: Omniverse, η Γκουέν και ο Κέβιν φεύγουν και ο Μπεν ετοιμάζεται να κάνει σόλο καριέρα. Όμως ο παππούς του τον κάνει ομάδα με τον Ρουκ, έναν ξερόλα υδραυλικό ο οποίος έχει ένα εκπληκτικό όπλο. Τότε, κάνει την εμφάνισή του ένας πιο επικίνδυνος εχθρός που θέλει τον Μπεν για τρόπαιο όμως έχει βαθύτερους σκοπούς.
Χαρακτήρες
διακοπές παρέα με τον παππού του το Μαξ και την ξαδέρφη του την Γκουέν. Ένα βράδυ βλέπει ένα αντικείμενο να πέφτει στη Γη, σκύβει και το παίρνει και ανακαλύπτει πως είναι ένα εξωγήινο ρολόι, το Όμνιτριξ. Το ρολόι αυτό μπορεί να μεταμορφώνει τον Μπεν σε 10 παντοδύναμα εξωγήινα όντα χωρίς όμως να χάνει την προσωπικότητά του. Μ' αυτό τον τρόπο ο Μπεν μπορεί να καταπολεμά το κακό. Οι κακοί τους οποίους αντιμετωπίζει είναι άπειροι όμως πρώτος απ' όλους ο Βίλγκαξ. Αυτός είναι ένας εξωγήινος εγκληματίας ο οποίος έχει σκοπό του ν' αποσπάσει το Όμνιτριξ απ' τον Μπεν και να το πάρει εκείνος.
Ελληνική μεταγλώττιση
Οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στην ελληνική μεταγλώττιση της σειράς.
Ben 10
Ben 10 Alien Force
Ben 10 Ultimate Alien
Ben 10 Omniverse
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Cartoon Network
Φορτουνάτος
Ο Φορτουνάτος είναι κωμωδία του Μάρκου-Αντωνίου Φώσκολου.
Υπόθεση
Ο μισέρ Γιαννούτσος βρήκε σε ένα καράβι κουρσάρικο και υιοθετεί τον μικρό Φορτουνάτο. Νεαρός πια ο Φορτουνάτος ερωτεύεται την Πετρονέλλα, κόρη της χήρας Μηλιάς, η οποία όμως θέλει να την παντρέψει με τον πλούσιο γέρο Λούρο, από το Ληξούρι. Ταυτόχρονα ο Γιαννούτσος ψάχνει να παντρέψει τον θετό γιο του και ζητά τη βοήθεια ενός φίλου του κι αυτός τη βοήθεια μιας προξενήτρας. Αυτή μαθαίνει πως ο γιατρός Λόυρος είχε έναν μικρό γιο που τον τον είχαν αρπάξει οι πειρατές πριν δεκαέξι χρόνια. Αποκαλύπτεται πως το παιδί αυτό είναι ο Φορτουνάτος. Τελικά οι δύο νέοι παντρεύονται.
Πληροφορίες
Η κωμωδία Φορτουνάτος γράφτηκε στον υπό πολιορκία Χάνδακα, διότι ο ποιητής αναφέρεται σε δρόμους, συνοικίες και εκκλησίες της πόλης και το 1655 από τον Μάρκο-Αντώνιο Φώσκολο. Για τον Εμμανουήλ Κριαρά η συγγραφή της πρέπει να τοποθετηθεί πριν το 1669 και τουλάχιστον ως το 1669 αφού τα φύλλα πάνω στα οποία έχει γραφτεί είναι επιστολές του Φώσκολου προς τον ανιψιό του Μιχαήλ χρονολογημένες από το 1666-1669. Πρόκειται για την πιο οργανωμένη δραματουργικά κρητική κωμωδία και με ηθικοδιδακτικά στοιχεία.
Ιστορία της μελέτης της κωμωδίας
Η κωμωδία αυτή πρωτομνημονεύεται από τον Σάθα στα προλεγόμενα της μελέτης του Κρητικόν θέατρον στα 1879 Δεν τη δημοσιεύει όμως λόγω των αισχρολογιών που περιέχει. Στα 1904 ο Γάλλος Labaste ξαναμελετά των κώδικα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης ενώ στα 1922 πρωτοεκδίδεται από τον Στέφανο Ξανθουδίδη
Πηγή έμπνευσης της κωμωδίας
Για τον Σάθα ο συντάκτης της στηρίζεται στον Στάθη αλλά ο Ξανθουδίδης πιστεύει πως έχει ως πρότυπό του μια ιταλική κωμωδία.
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του Φορτουνάτου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρητική λογοτεχνία Κατηγορία:Κρητικό θέατρο
Νικολάι Καραμζίν
Ο Νικολάι Μιχάιλοβιτς Καραμζίν (ρωσική γραφή: Николай Михайлович Карамзин , προφορά στα ρωσικά:  Νικαλάι Μιχάιλαβιτς Καραμζίν),(1 (12 γρηγοριανό ημερολόγιο) Δεκεμβρίου 1766 - 22 Μαΐου (3) Ιουνίου 1826) ήταν Ρώσος συγγραφέας, που έμεινε στην ιστορία των ρωσικών γραμμάτων για τον κυρίαρχο ρόλο του στο μετασχηματισμό και την εξέλιξη της ρωσικής λογοτεχνίας και τη συγγραφή του μνημειώδους έργου Ιστορία του Ρωσικού Κράτους.
Πρώτα χρόνια και λογοτεχνία
Ο Καραμζίν γεννήθηκε στην περιοχή του μέσου Βόλγα, κοντά στο Σιμπίρσκ (σημερινό Ουλιάνοφσκ). Γιος ευγενούς γαιοκτήμονα και λοχαγού του τσαρικού στρατού, του Μιχαήλ Γιεγκόροβιτς Καραμζίν, έτυχε λαμπρής μόρφωσης από οικοδιδάσκαλους στο κτήμα του πατέρα του στο χωριό Μιχαήλοφκα, μετέπειτα στην πόλη του Σιμπίρσκ και αργότερα στη Μόσχα. Στη συνέχεια πήγε στην Αγία Πετρούπολη όπου γνώρισε τον αξιόλογο ποιητή Ιβάν Ιβάνοβιτς Ντμίτριγιεφ με τη βοήθεια τού οποίου βρήκε εργασία ως μεταφραστής έργων ξένων συγγραφέων στη ρωσική γλώσσα. Επέστρεψε στο Σιμπίρσκ μέχρι που μετακόμισε πάλι στη Μόσχα όπου και ξανάρχισε τη λογοτεχνική εργασία την οποία είχε σταματήσει για μικρό διάστημα.
Ανάμεσα στα διηγήματα του Καραμζίν ξεχωρίζει Η φτωχή Λίζα (1792). Στο διήγημα αυτό ένας κακομαθημένος και ελαφρόμυαλος ευγενής γοητεύει μια όμορφη και αθώα χωριατοπούλα. Για τη φτωχή Λίζα δεν υπάρχει στον κόσμο τίποτα άλλο παρά μόνο ο εραστής της, στον οποίο δίνεται ολοκληρωτικά. Πείθεται από τα λόγια του ότι θα μπορούσε να ζήσει μαζί της ως απλός βοσκός, μακριά από τις ανέσεις και τα θέλγητρα του πολιτισμού. Ο κακομαθημένος όμως ευγενής δεν αντέχει την ποιμενική ζωή, την εγκαταλείπει και νυμφεύεται μια πλούσια χήρα. Η νεαρή Λίζα, απελπισμένη, ρίχνεται στα νερά μιας λιμνούλας και πνίγεται. Ο Γκράσχοφ μάς πληροφορεί πως ''το διήγημα αυτό χαρακτηρίζεται από μια ρωμαλέα εξέλιξη της πλοκής και μια επιγραμματική βραχύτητα. Πλούσιες σε χρώματα εικόνες τοπίων συνδυάζονται με την περιγραφή των ψυχικών καταστάσεων και με ισχυρούς σε αισθήματα διαλόγους. Η φύση στις αλλαγές της αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα της ηρωίδας. Στροφές λόγου, που απευθύνονται στον αναγνώστη, ξαφνικά επιφωνήματα και αποδοκιμαστικές εκφράσεις του συγγραφέα, διακόπτουν συχνά την πορεία της περιγραφής ή κάνουν ακόμα μεγαλύτερη τη διεισδυτική της δύναμη''.
Στους σύγχρονους του Καραμζίν το έργο άσκησε τεράστια επίδραση. Ο Καραμζίν είχε προικίσει το διήγημα αυτό με τόση αξιοπιστία, ώστε η λιμνούλα πλάι στη Μονή του Σίμωνος στα περίχωρα της Μόσχας όπου δήθεν πνίγεται η Λίζα, έγινε τόπος προσκυνήματος για τους ευαίσθητους Μοσχοβίτες αναγνώστες. Η φτωχή Λίζα που έκανε τον συγγραφέα να προσεγγίσει τη ρεαλιστική αφηγηματική τέχνη, είχε-με την αριστοτεχνική διαμόρφωση ενός μεγάλου θέματος, με τη δύναμη του συγκινησιακού λόγου και με την υψηλή γλωσσική τέχνη της-αποφασιστική σημασία για την περαιτέρω εξέλιξη της ρωσικής λογοτεχνίας.
Στροφή στην ιστοριογραφία
Τον Σεπτέμβριο του 1802, αφού συμβουλεύτηκε τον παλιό του φίλο από τα χρόνια της Αγίας Πετρούπολης, Ιβάν Ντμίτριγιεφ, έγραψε στον αναπληρωτή υπουργό Φωτισμού (Παιδείας) Μιχαήλ Νίκιτιτς Μουράβιοφ ότι θα ήθελε να γράψει μια ιστορία της Ρωσίας, όμως δεν είχε τα αναγκαία μέσα για να ζήσει, καθώς από καιρό αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες. Ο Μουράβιοφ, άντρας με λαμπρή μόρφωση, αφοσιωμένος στην επιστήμη, ξεχώρισε την επιστολή του Καραμζίν και με τη συνδρομή του, εκδόθηκε διαταγή του τσάρου Αλέξανδρου Α' που διόριζε τον Καραμζίν ιστοριογράφο της Αυλής με μισθό δυο χιλιάδες ρούβλια το χρόνο. Κατά αυτό τον τρόπο γεννήθηκε η μεγάλη Ιστορία του Ρωσικού Κράτους, με τους πρώτους οκτώ τόμους να εκδίδονται το 1818, τους τρεις επόμενους αργότερα κι ενώ ζούσε ακόμα ο συγγραφέας, ενώ ο δωδέκατος έμεινε ανολοκλήρωτος λόγω του θανάτου του Καραμζίν.
Με το έργο του Καραμζίν εγκαινιάσθηκε στη Ρωσία η υψηλή σε λογοτεχνικό ύφος, αλλά και συστηματικά θεμελιωμένη σε όλες τις προσιτές ως την ώρα εκείνη πηγές, ιστοριογραφία. Έξοχος διηγηματογράφος, καθιέρωσε στον πεζό λόγο τη ζωντανή ρωσική γλώσσα, και επιδόθηκε σε επίμονη και συστηματική μελέτη των Χρονικών, τα οποία φυλάγονταν σε μοναστήρια, όπως και των δημόσιων εγγράφων, που ήταν καταχωνιασμένα σε αρχεία. Αφιέρωσε πολλά χρόνια στην ανακάλυψη των ιστορικών αυτών πηγών και στη μελέτη τους, χωρίς διόλου να απωλέσει τη φρεσκάδα του πνεύματός του, όπως σε πολλούς ερευνητές συμβαίνει σε τόσο απαιτητικές εργασίες. Κατάφερε να μεταβιβάσει στο μέγα ιστορικό σύγγραμμά του το λογοτεχνικό του ύφος, το ύφος του σανταμανταλισμού που διέκρινε τα διηγήματά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρώσοι περιηγητές Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί