cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκουανγκντόνγκ
Η Γκουανγκντόνγκ (κινεζικά: 广东, γουέιντ-τζάιλς: Kwangtung, ) είναι επαρχία στην ακτή της Θάλασσας της Νότιας Κίνας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Το όνομα Γκουανγκντόνκ (Guangdong) και η γειτονική επαρχία Κουανγκσί σημαίνει κυριολεκτικά «Ανατολική Έκταση» και «Δυτική Έκταση» αντίστοιχα, και προέρχεται από το κουάνγκ (guǎng: έκταση ή τεράστιο) που έχει συνδεθεί με την περιοχή από τη δημιουργία του Νομού Γκουάνγκ το 226 μ.Χ., και ντονγκ (dōng: ανατολή). Συνορεύει με τις επαρχίες Φουτζιάν στα βορειοανατολικά, Τσιανγκσί και Χουνάν στα βόρεια, την αυτόνομη περιφέρεια Κουανγκσί στα δυτικά, και τις περιοχές με ειδικό διοικητικό καθεστώς Χονγκ Κονγκ και Μακάο στα νότια. Η επαρχία Χαϊνάν βρίσκεται απέναντι από την χερσόνησο Λεϊτζόου.
Η πριγκίπισσα Μαλέν
Το έργο
Ένα σημαντικό θέμα στην Πριγκίπισσα Μαλέν είναι η παρακμή. Ο Μαίτερλινκ πίστευε ότι ο άνθρωπος ήταν εντελώς ανίσχυρος απέναντι στη μοίρα, η οποία ασκεί τη δύναμή της στα παθητικά όντα που στερούνται βούλησης. Έτσι, οι χαρακτήρες κυριαρχούνται από το περιβάλλον και αδυνατούν να ελέγξουν τα γεγονότα στη ζωή τους, καθοδηγούνται από ένα πεπρωμένο που αισθάνονται αλλά που ποτέ δεν προσπαθούν να εκτρέψουν. Η Ιγκλιάν εξουσιάζεται πλήρως από τη μητέρα της και δεν έχει καθόλου φωνή στο έργο. Ο πρίγκιπας είναι δειλός. Ο βασιλιάς είναι ηλικιωμένος, άρρωστος, άβουλος, βυθιζόμενος στην τρέλα, προσωποποιεί την παρακμή και τα χρόνια που εξασθενούν μια αδύναμη εξουσία.
Η βασίλισσα Άννα, η κυρίαρχη φιγούρα στο δράμα, ενσαρκώνει δαιμονικές δυνάμεις. Αισθησιακή, σκληρή και φιλόδοξη, το βαθύ κίνητρο των πράξεών της είναι η ευχαρίστηση του κακού και μια μυστική δύναμη που την καθοδηγεί. Απέναντί ​​της βρίσκεται ένας αδύναμος γέρος βασιλιάς, τρομοκρατημένος συνεργός στο δράμα που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, και οι δύο αρραβωνιασμένοι, χαμένοι στην ομίχλη της αγωνίας και του μυστηρίου, όλοι θύματα μιας πλοκής της οποίας η θηλιά σταδιακά σφίγγει γύρω τους, χαρακτηριστικά που αποκαλύπτουν την επιρροή έργων του Σαίξπηρ αλλά και του ρομαντικού δράματος των αρχών του 19ου αιώνα.
Γκουανγκντόνγκ
Καταλαμβάνει έκταση 177.900 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 104.303.132, σύμφωνα με την απογραφή του (2010) που την καθιστά πρώτη σε πληθυσμό επαρχία της Κίνας. Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Γκουανγκτζόου (Καντόνα).
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Κουανγκντόνγκ χωρίζεται σε 21 Νομούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Κάζις Γκρίνιους
Ο Κάζις Γκρίνιους (λιθ. Kazys Grinius) ήταν ο 3ος Πρόεδρος της Λιθουανίας, καταλαμβάνοντας αυτή τη θέση από τις 7 Ιουνίου 1926 μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου 1926. Διετέλεσε, επίσης, Πρωθυπουργός της Λιθουανίας από τις 19 Ιουνίου 1920 μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 1922.
Πρώτα χρόνια
Ο Κάζις Γκρίνιους γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1866 στη Σελέμα, κοντά στη Μαριγιάμπολε, η οποία ανήκε στο Κυβερνείο Αουγκούστοφ του Βασιλείου της Πολωνίας, τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Σπούδασε ιατρική στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και έγινε ιατρός. Στα νιάτα του δραστηριοποιούνταν πολιτικά στη Λιθουανία, ενώ είχε υποστεί διώξεις από το τσαρικό καθεστώς. Το 1896 ήταν εκ των ιδρυτών του Λιθουανικού Δημοκρατικού Κόμματος και της Λιθουανικής Λαϊκής Ένωσης Χωρικών.
Πολιτική σταδιοδρομία
Με την ανεξαρτησία της Λιθουανίας το 1918, ο Γκρίνιους έγινε μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Λιθουανίας ως μέλος της Λιθουανικής Λαϊκής Ένωσης Χωρικών. Διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από το 1920 μέχρι το 1922, ενώ υπέγραψε και συνθήκη με τη Σοβιετική Ένωση.
Εξελέγη πρόεδρος της χώρας από την Τρίτη Σέιμας της Λιθουανίας, όμως παρέμεινε στη θέση αυτή για μόλις έξι μήνες, καθώς ανατράπηκε με πραξικόπημα από τον Αντάνας Σμετόνα με το πρόσχημα της κομμουνιστικής απειλής για τον έλεγχο της Λιθουανίας.
Όταν η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλλε στη Λιθουανία το 1941, ο Γκρίνιους αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους Γερμανούς λόγω της αντίθεσής του σε κάθε είδους κατοχή της Λιθουανίας από οποιαδήποτε ξένη δύναμη. Ο ίδιος κατέφυγε στη Δύση όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλλε στη Λιθουανία το 1944 και μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1947.
Πέθανε στο Σικάγο του Ιλινόι στις 4 Ιουνίου 1950. Τα απομεινάρια του επέστρεψαν στη Λιθουανία το 1990 μετά την ανεξαρτησία της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Λιθουανίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λιθουανίας Κατηγορία:Ευρωπαίοι σοσιαλιστές
Τετρακένιο
Το τετρακένιο (αγγλ. tetracene), που ονομάζεται επίσης ναφθακένιο, είναι πολυκυκλικός αρωματικός υδρογονάνθρακας, που έχει την εμφάνιση πορτοκαλί σκόνης. Είναι μέλος στα αρένια και έχει τέσσερις εξαγωνικούς δακτυλίους. Το τετρακένιο είναι μοριακός οργανικός ημιαγωγός, που χρησιμοποιείται σε οργανικά τρανζίστορ επίδρασης πεδίου (OFET) και σε οργανικές φωτοδιόδους (OLED).
Τον Μάιο του 2007, ερευνητές από δύο ιαπωνικά πανεπιστήμια, το Πανεπιστήμιο Tohoku στο Σεντάι και το Πανεπιστήμιο της Οσάκα, ανέπτυξαν ένα αμφίπολο τρανζίστορ το οποίο εκπέμπει φως που παράγεται από έναν μόνο κρύσταλλο τετρακενίου. Διπολικό σημαίνει ότι το ηλεκτρικό φορτίο μεταφέρεται τόσο από θετικά φορτισμένες οπές όσο και από αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια. Το τετρακένιο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως μέσο σε λέιζερ βαφής ως ευαισθητοποιητικό στη χημειοφωταύγεια.
Ο Γερμανός φυσικός Jan Hendrik Schön κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του στα Bell Labs (1997–2002) ισχυρίστηκε ότι ανέπτυξε ένα ηλεκτρικά αντλούμενο λέιζερ με βάση το τετρακένιο. Ωστόσο, τα αποτελέσματά του δεν μπόρεσαν να αναπαραχθούν και για αυτό, η εργασία του αυτή θεωρείται επιστημονική απάτη.
Το ναφθακένιο είναι το κύριο χημικό συστατικό της κατηγορίας αντιβιοτικών των τετρακυκλινών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρένια Κατηγορία:Πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες
Κωνσταντία της Αυστρίας
Η Κωνσταντία (γερμ. Konstanza, πολων. Konstancja, 24 Δεκεμβρίου 1588 - 10 Ιουλίου 1631) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η έκτη κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1605 τον Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Οριζόντια μεταφορά γονιδίων
Οριζόντια μεταφορά γονιδίων είναι η μετάδοση των γενετικών πληροφοριών που είναι γραμμένες στο DNA μεταξύ διαφόρων οργανισμών. Πολλαπλά τμήματα του DNA μπορούν να μεταφερθούν ταυτόχρονα σε άλλα μέλη του ίδιου είδους (αυτό είναι για παράδειγμα, το πώς δημιουργήθηκε η αντοχή των βακτηριδίων στα αντιβιοτικά) ή σε μέλη άλλων ειδών.
Σε αντίθεση με την κατακόρυφη μεταφορά των γονιδίων κατά την αναπαραγωγή των οργανισμών, τα γονίδια που μεταφέρονται οριζόντια δεν γίνονται πάντα γονίδια που μεταβιβάζονται στους απογόνους τους. Τρεις τυπικοί μηχανισμοί οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων σε μικρόβια είναι: ο μετασχηματισμός (εισαγωγή νουκλεϊκών οξέων), η μεταγωγή (μεταβίβαση γονιδίου μέσω κάποιου ιού) και η σύζευξη (γονιδιακή μεταφορά μέσω των πλασμίδιων).
Το ένα έκτο των γονιδίων στο γονιδίωμα ή γένωμα (genome) των βραδυπόρων βρέθηκε ότι έχει αποκτηθεί μέσω οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων, γεγονός που θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει επηρεάσει την εξαιρετική ανθεκτικότητα τους σε ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες.
Κατηγορία:Γενετική
Στέφανος Α΄ του Σανσέρ
O Στέφανος Α΄ του Σανσέρ, (Γαλλική γλώσσα : Etienne, 1133 - 1190) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ο πρώτος κόμης του Σανσέρ (1151 - 1190) και ο ιδρυτής του κλάδου Μπλουά-Σανσέρ. Ήταν Σταυροφόρος και απεβίωσε στην Άκρα. Ήταν ο τρίτος γιος του Θεοβάλδου Β΄, κόμη της Καμπανίας & Δ΄ του Μπλουά και της Ματίλντας των Σπόνχαϊμ, κόρης του Ένγκελμπερτ, δούκα της Καρινθίας. Το 1152 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Σανσέρ, ενώ ο πρωτότοκος Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας έλαβε την Καμπανία και ο δευτερότοκος Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά το Μπλουά. Η κτήση του ήταν η μικρότερη και μαζί με τον Θεοβάλδο Ε΄ δήλωσε υποτέλεια στον Ερρίκο Α΄. Το 1169 έφθασε αντιπροσωπεία υπό τον Φρειδερίκο του Λα Ρος αρχιεπίσκοπο της Τύρου, προς αναζήτηση συζύγου για τη Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ, πρώτη κόρη του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ. Έκαναν πρόταση στον Στέφανο Α΄, που τη δέχθηκε, ταξίδευσε μαζί τους στην Ανατολή μαζί με τον Ούγο Γ΄, δούκα της Βουργουνδίας το 1170. Μετέφερε τον ειδικό φόρο, που συνέλεγε ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας από το 1166 για την Ιερουσαλήμ. Όμοιο φόρο εισέπραξε και στην Παλαιστίνη το 1183.
Ως υποψήφιος γαμπρός και μέλλων βασιλιάς, δεδομένου ότι ο μόνος γιος του Αμωρί Α΄ ήταν λεπρός, η Υψηλή Αυλή της Ιερουσαλήμ τον κάλεσε να αποφασίσει για την κληρονομία του Ερρίκου του Μπούφφαλο μεταξύ των τριών θυγατέρων αυτού: ο Στέφανος τη διαίρεσε σε ίσα μέρη, με τις δύο μικρότερες να είναι υποτελείς στη μεγαλύτερη. Έπειτα από μερικούς μήνες αρνήθηκε να νυμφευτεί τη Σίβυλλα και επέστρεψε στη Γαλλία. Ο Στέφανος Α΄ οικοδόμησε στον τοπικό λόφο του Σανσέρ ένα κάστρο με 6 πύργους και ενίσχυσε τις οχυρώσεις της πόλης, παντρεύτηκε την κόρη του Γοδεφρείδου του Ντονζύ Αδέλα/Αλίκη (ή Ματίλντα) (1153). Στάθηκε ένας από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς αρχηγούς που εξεγέρθηκαν απέναντι στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο (1181 - 1185), ηττήθηκε (1184) από τον βασιλιά και μια ομάδα του πολεμιστών του που είχε οργανωθεί στο Λε Πουί-αν-Βελαί (1182). Ο Στέφανος Α΄ αποφάσισε την κατάργηση της δουλείας από τα εδάφη του, την ίδια συνήθεια ακολούθησε ο ανεψιός του Λουδοβίκος του Μπλουά (1196). Ο Στέφανος Α΄ και οι αδελφοί του συμμετείχαν στην Γ΄ Σταυροφορία, η δεύτερη εκστρατεία τους στους Αγίους Τόπους (1190). Πέθανε πριν την Πολιορκία της Άκρας (21 Οκτωβρίου 1190), ο Θεοβάλδος πέθανε μερικούς μήνες αργότερα τον Ιανουάριο του 1191. Διάδοχος του Στεφάνου Α΄ ήταν ο γιος του με την Ματίλντα Γουλιέλμος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1153 την Αδέλα/Αλίκη (ή Ματίλντα), κόρη του Γοδεφρείδου του Ντονζύ και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Τάνελ Τάμμετ
Ο Τάνελ Τάμμετ (εσθονικά: Tanel Tammet, γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1965 στο Τάλιν της Εσθονικής ΣΣΔ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης) είναι Εσθονός επιστήμονας υπολογιστών, καθηγητής και μηχανικός λογισμικού. Ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Εσθονικού Κόμματος των Πρασίνων και βοήθησε στην ίδρυση του Κολλεγίου Πληροφορικής στο Τάλιν.
Ζωή και καριέρα
Ο Τάμμετ έλαβε διεθνή φήμη για το αυτοματοποιημένο πρόγραμμα απόδειξης θεωρημάτων Γκάνταλφ, το οποίο κέρδισε διάφορες κατηγορίες του διαγωνισμού CASC του Συμβουλίου Αυτοματοποιημένης Απόδειξης Θεωρημάτων έξι φορές μεταξύ 1997 και 2003. Έχει διατελέσει ο Εσθονός εκπρόσωπος στην Ομάδα Τεχνολογίας Πληροφοριακών Συστημάτων του Οργανισμού Έρευνας και Τεχνολογίας του ΝΑΤΟ και έχει γράψει για την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο. Συχνά διδάσκει ή δίνει ομιλίες για την τεχνητή νοημοσύνη και υποστηρίζει ότι υπάρχει ήδη, αν και σε μια πρωτόγονη και διανεμημένη μορφή.
Από το 2006, ο Τάμμετ ήταν ιδρυτικό μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Εσθονών Πρασίνων. Το κόμμα εξελέγη στο Ριιγκικόγκου το επόμενο έτος με το 7,1% της εθνικής ψήφου, με αποτέλεσμα να κερδίσουν έξι έδρες. Το 2010, εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων μετά τις αποτυχημένες εκλογές τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τις τοπικές εκλογές το 2009, ο Τάμμετ μαζί με 19 άλλα μέλη διώχθηκαν από το κόμμα. Στη συνέχεια απέτυχε να επιτύχει το εκλογικό όριο 5% που απαιτείται για την είσοδο στη βουλή στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2011.
Ο Τάμμετ είναι καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τάλιν και είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Πληροφορικής του πανεπιστημίου. Προηγουμένως είχε βοηθήσει στην ίδρυση του Κολλεγίου Πληροφορικής του Τάλιν και βρισκόταν στο συμβουλευτικό συμβούλιο του από την ίδρυσή του το 2003. Ο Τάμμετ εργάστηκε επίσης στο Ινστιτούτο Κυβερνητικής στο Τάλιν. Το 2012, έλαβε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης για τη δημιουργία του Sightsmap, ενός ιστότοπου που απεικονίζει τη δημοτικότητα των τόπων σε όλο τον κόσμο με βάση δεδομένα από το Panoramio, τη Βικιπαίδεια και το Foursquare.
Ο Τάμμετ έχει τρεις γιους. Το 2002, βραβεύθηκε με το Τάγμα του Λευκού Αστέρα πέμπτης τάξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί επιστήμονες Κατηγορία:Επιστήμονες υπολογιστών
Εθνικό Πάρκο Μπελοβέσκαγια Πούσια
μικρογραφία|280x280εσ|Εθνικό Πάρκο Μπελοβέσκαγια Πούσια. Το Εθνικό Πάρκο Μπελοβέσκαγια Πούσια (ρωσικά: Национальный парк «Беловежская пуща», Нацыянальны парк Белавежская пушча) είναι ένας εθνικός δρυμός στο εσωτερικό τμήμα της περιοχής Μπρεστ (περιφέρειες Kamyanyets και Pruzhany) και της περιοχής Γκρόντνο (περιφέρεια Svislach) στη Λευκορωσία δίπλα στα σύνορα της χώρας με την Πολωνία. Από το 1992, ο εθικός δρυμός είναι ένα διατηρητέα περιοχή και αποτελεί μέρος του Δάσους Μπιαλοβιέζα, που είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Πρόκειται για το τελευταίο παρθένο δάσος των ευρωπαϊκών δασικών εκτάσεων που κάποτε εκτείνονταν στην ευρωπαϊκή πεδιάδα. Εκεί κατοικεί μεγάλο τμήμα του πληθυσμού του ευρωπαϊκού βίσονα, του βαρύτερου χερσαίου ζώου όλης της ηπείρου. Τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών διασχίζουν το Εθνικό Πάρκο της Μπιαλοβιέζα. Από τον Μάιο του 2015, τα σύνορα ανάμεσα στην Πιερανόβα και την Μπιαλοβιέζα διασχίζονται, με ειδικό καθεστώς, χωρίς βίζα από πεζοπόρους και ποδηλάτες.
Ιστορία
Το μεγαλύτερο μέρος του δάσους της Μπιαλοβιέζα ανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο στις 11 Αυγούστου 1932 κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το δάσος διαιρέθηκε σύμφωνα με την πολωνοσοβιετική συνοριακή συμφωνία του Αυγούστου του 1945 μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας που ανήκε στη Σοβιετική Ένωση. Η Πολωνία άνοιξε εκ νέου το Εθνικό Πάρκο Μπιαλοβιέζα το 1947. Το 1957, το τμήμα της Λευκορωσίας απέκτησε κατεστώς εθνικού βιότοπου άγριας ζωής (Государственное заповедно-охотничье хозяйство), που προοριζόταν για την αναψυχή κορυφαίων ηγετών του σοβιετικού κράτους και καλεσμένων τους από φιλικά προσκείμενες χώρες. Το 1991, το δάσος απέκτησε το σημερινή του κατεστώς ως κρατικό εθνικό πάρκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα
Νόνη Ιωαννίδου
Η Νόνη Ιωαννίδου (Αθήνα 15 Απριλίου 1958) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και μοντέλο.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1958. Ξεκίνησε την πορεία της αρχικά ως μοντέλο ενώ στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική. Έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ξεκινώντας τις σπουδές της, ενώ αποφοίτησε λίγα χρόνια μετά.
Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός το 1986 μέσω της τηλεοπτικής σειράς Η ζωή του Αττίκ και της κινηματογραφικής ταινίας Τατουάζ με βελόνες. Ακολούθησαν αρκετοί πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε τηλεοπτικές σειρές με την πρώτη από αυτές να είναι η Κερένια Κούκλα το 1987 στην ΕΡΤ2 όπου συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Νίκο Βερλέκη. Τη σεζόν 1988-1989 πρωταγωνίστησε στη σατιρική σειρά Όλη η δόξα... όλη η χάρη και στη νεανική σειρά Στο κάμπινγκ. Ένας αρκετά γνωστός της τηλεοπτικός ρόλος ήταν αυτός της Αντιγόνης στη δραματική σειρά Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά την περίοδο 1992-1993.
Από το 1999 μέχρι το 2003 είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά της ΕΤ1 Στα φτερά του έρωτα. Τη σεζόν 2003-2004 υποδύθηκε την Αγγέλα Σολωμού στη σειρά μυστηρίου Με θεά στο πέλαγο. Ακολούθησε ο ρόλος της Αμαλίας Αγγελίδου στη 14η σεζόν της καθημερινής σειράς του ANT1 Η Λάμψη. Από το 2005 μέχρι το 2007 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά Έρωτας υποδυόμενη τη Βέρα Δούκα.
Τα τελευταία χρόνια συνεχίζει την πορεία της ως ηθοποιός κυρίως στο θέατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Φώτιος Μακρής
Ο Φώτιος Μακρής του Γεωργίου (1904 - 3 Μαΐου 1980), ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Διατέλεσε γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ για συνολικά 21 χρόνια (1945-46, 1948-65, 1966-69) και αποτέλεσε τον άνθρωπο - κλειδί για τον έλεγχο του εργατικού κινήματος από το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος. Συνεργαζόταν στενά με την ΚΥΠ και πολλές άλλες κρατικές υπηρεσίες με στόχο την καθυπόταξη οποιασδήποτε απόπειρας αριστερών δυνάμεων να εισχωρήσουν στην ΓΣΕΕ. Μαζί με τον Δημήτρη Θεοδώρου (πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης μεταξύ 1950 και 1969) υπήρξαν οι κυριότεροι εκπρόσωποι του φαινομένου που αποκλήθηκε «εργατοπατερισμός».
Βιογραφία
Μετά τα Δεκεμβριανά επανήλθε στις αντικομμουνιστικές του θέσεις, διορίστηκε γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ τον Ιούλιο του 1945 (παραμένοντας ως τον Ιανουάριο του 1946) και ίδρυσε την Εθνική Ριζοσπαστική Εργατική Παράταξη (ΕΡΕΠ). Το 1946 εκλέχτηκε βουλευτής του δεξιού Λαϊκού Κόμματος και το 1948 έγινε ξανά γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ.
Ο Μακρής υπήρξε για πολλά χρόνια συνεργάτης των κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας, ενώ η διοίκησή του χαρακτηρίστηκε από εκτεταμένη νοθεία με «σωματεία - σφραγίδες», μαζικές διαγραφές αντιπάλων συνδικαλιστών με την κατηγορία της «συνοδοιπορίας» με τους κομμουνιστές, καθαίρεση διοικήσεων αντίπαλων σωματείων με δικαστικές αποφάσεις και σκανδαλώδη προσωπικό πλουτισμό του ίδιου και της έμπιστης ομάδας που τον περιέβαλλε.
Ταυτόχρονα αντίπαλος και συνεργάτης του Μακρή ήταν ο Δημήτρης Θεοδώρου (δωσίλογος επί Κατοχής), πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για σχεδόν 20 χρόνια (1950-69), ο οποίος ξεκίνησε να αντιπολιτεύεται τον Μακρή από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 με ακόμα περισσότερο δεξιές και αντικομμουνιστικές θέσεις, ως επικεφαλής της «Επιτροπής Οργανώσεων Δημοκρατικής Λειτουργίας της ΓΣΕΕ».
Ο Μακρής πέθανε στις 3 Μαΐου 1980, σε ηλικία 76 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Ρόζι Ο'Νιλ
Η Ρόζι Σέσιλ Ο'Νιλ (25 Ιουνίου, 1874 – 6 Απριλίου,1944) ήταν Αμερικανίδα εικονογράφος, (η πρώτη γυναίκα επαγγελματίας σκιτσογράφος) καλλιτέχνης και συγγραφέας που δημιούργησε τους δημοφιλείς χαρακτήρες κόμικς, Kewpies. Έπειτα από την αυξανόμενη δημοτικότητα των καρτούνς Kewpie της Ο'Νιλ με την δημοσίευσή τους το 1909, οι χαρακτήρες έγιναν πορσελάνινες bisque κούκλες το 1912 από μια Γερμανική εταιρεία παιχνιδιών και αργότερα συναρμολογούμενες κούκλες από ταρταρούγα. Υπήρξαν ιδιαίτερα δημοφιλείς στις αρχές του 20ου αιώνα και θεωρούνται τα πρώτα παιχνίδια μαζικής αγοράς στην Αμερική. Η O'Neill έγραψε επίσης πολλά μυθιστορήματα και βιβλία ποίησης και υποστήριξε ενεργά το φεμινιστικό κίνημα (Σουφραζέτες)της εποχής της. Στην εποχή της η καλύτερα αμειβόμενη γυναίκα εικονογράφος στον κόσμο εξαιτίας της επιτυχίας που είχαν οι κούκλες Kewpie.
Πρώιμα χρόνια
Η Ο'Νιλ γεννήθηκε στο Γουίλκς - Μπέαρ (Wilkes-Barre) της Πενσυλβάνια και ήταν το δεύτερο από τα επτά παιδιά του Ουίλιαμ Πάτρικ και της Άλις Ασενέθ (Μίμι) Σμιθ Ο'Νιλ. Όταν ήταν τριών ετών, η οικογένειά της μετακόμισε στην αγροτική Νεμπράσκα, όπου και μεγάλωσε. Από την πρώιμη παιδική ηλικία της έδειξε σημαντικό ενδιαφέρον για τις τέχνες, επικεντρώνοντας την προσοχή της στο σχέδιο, τη ζωγραφική και τη γλυπτική. Στην ηλικία των 13 η Ρόζι έλαβε μέρος σε ένα διαγωνισμό ζωγραφικής για παιδιά που χρηματοδοτούνταν από το Omaha World-Herald και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Μέσα σε δύο χρόνια έκανε εικονογραφήσεις για το Excelsior και το The Great Divide καθώς και άλλα περιοδικά, έχοντας εξασφαλίσει τη δουλειά με τη βοήθεια του εκδότη του Omaha World-Herald και του καλλιτεχνικού διευθυντή του περιοδικού Everybody Magazine που είχε κρίνει το διαγωνισμό. Τα έσοδά της βοήθησαν να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της, κάτι που δεν μπορούσε να κάνει ο πατέρας της ως βιβλιοπώλης.
Αργότερα ο πατέρας της, αποφάσισε πως η Ο'Νιλ θα προόδευε περισσότερο αν πήγαινε στη Νέα Υόρκη. Ο Ουίλιαμ Πάτρικ Ο'Νιλ πήρε την κόρη του το 1893 στη Νέα Υόρκη, σταματώντας στο Σικάγο για να επισκεφθούν την Παγκόσμια Κολομβιανή Έκθεση, όπου η Ρόζι είδε μεγάλα έργα ζωγραφικής και γλυπτά για πρώτη φορά. Πριν είχε δει τέτοια έργα μόνο στα βιβλία του πατέρα της. Μόλις έφτασε στη Νέα Υόρκη, έμεινε μόνη της ζώντας στις μοναχές του Αγίου Regis. Οι μοναχές τη συνόδευαν σε διάφορους εκδότες για να πουλήσει τα έργα από το πορτφόλιό της που περιελάμβανε 60 σχέδια. Η Ρόζι πούλησε όλες τις εργασίες της και πήρε παραγγελίες για περισσότερες. Σύντομα έγινε εξαιρετικά δημοφιλής εικονογράφος και λάμβανε υψηλή αμοιβή για τη δουλειά της. Στις 19 του Σεπτέμβρη του 1896, βγήκε το πρώτο τεύχος του περιοδικού True με εικονογραφήσεις της Ο'Νιλ κάτι που την έκανε την πρώτη Αμερικανίδα γυναίκα σκιτσογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι Κατηγορία:Νέα Γυναίκα Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Συνοδιανός
Ο Συνοδιανός ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας για λίγους μήνες το 1042 (Φεβρουάριος-Απρίλιος). Διορίστηκε από τον Μιχαήλ Ε΄, μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄. Ζήτησε αμέσως την παράδοση όλων των πρώην ελληνικών πόλεων της Απουλίας και άρχισε τη συγκρότηση στρατού για να τις ξαναπάρει πίσω όταν ανεκλήθη στην Απρίλιο 1042 από την αυτοκράτειρα Ζωή μετά το θάνατο του Μιχαήλ Β.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Στέφανος Β΄ του Τρουά
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς, Τρουά, Μω και της Ερμενγκάρντ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Ωβέρν.
Το 1037 διαδέχθηκε τον πατέρα του: ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεοβάλδος Γ΄ έλαβε το Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς και ο Στέφανος Β΄ του Τρουά & Μω.
Το 1047 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Όντο Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδέλα και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Ταρίμε
Η πόλη Ταρίμε (αγγλικά: Tarime town, σουαχίλι: Mji wa Tarime), βρίσκεται στην Περιοχή Ταρίμε (Tarime District), της Περιφέρειας Μάρα (Mara Region), στα βορειοδυτικά της Τανζανίας.
Η πόλη είναι η επαρχιακή έδρα στην Περιοχή Ταρίμε (Tarime District). Η κύρια συνοριακή πρόσβαση μεταξύ της Τανζανίας και της Κένυας στο Σιράρι (Sirari), απέχει από την Ταρίμε (Tarime), λιγότερα από 20 χλμ. και η πρόσβαση σε αυτή, μπορεί να γίνει από τον ασφαλτοστρωμένο οδικό κορμό T4.
Κατά το 2002, στην Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην πόλη Ταρίμε (Tarime) ήταν 29.339 άτομα.
Κατά την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός της πόλης Ταρίμε (Tarime), απαρτίζεται από τα Αστικά Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Αστικά Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των [κατά την απογραφή του 2012], η έκτασή τους [σε τ.χλμ.] και η πυκνότητα του πληθυσμού [ανά τ.χλμ.]):
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μάρα Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας
Όμιλος Επιχειρήσεων Σαρακάκη
Ο Όμιλος Επιχειρήσεων Σαρακάκη, είναι μια σημαντική ελληνική Εμπορική και Βιομηχανική ομάδα, για δύο δεκαετίες ο παραδοσιακός ανταγωνιστής της Biamax (μεταξύ τους οι δύο εταιρείες, ουσιαστικά κυριάρχησαν στην αγορά λεωφορείων στην Ελλάδα). Δύο από τους πιο ταλαντούχους έλληνες μηχανικούς οχημάτων, οι οποίοι είχαν εργαστεί για τη Biamax, οι Α. Ρίζος και Ι. Δρακούλης επίσης εργάστηκαν για την Σαρακάκης, ενώ ο Δρακούλης έχει σχεδιάσει για την εταιρεία το χαρακτηριστικό, αναγνωρίσιμο λογότυπο "Σ".
Ιστορία
Ο Ιωάννης Σαρακάκης ξεκίνησε την εταιρεία του στη Θεσσαλονίκη το 1923, με την εισαγωγή και πώληση οχημάτων και μελών οχημάτων. Το 1941, τα κεντρικά γραφεία μεταφέρθηκαν στην Αθήνα, όπου ιδρύθηκε επίσημα ο Όμιλος το 1954. Η παραγωγή σωμάτων λεωφορείων σε εισαγόμενα σασί ξεκίνησε το 1962, αλλά το 1966 η εταιρεία εισήγαγε τα δικά του αναπτυσσόμενα σασί με μηχανές της Volvo. Από τότε, όλοι οι τύποι των σασί της εταιρείας, είχαν τις ονομασίες που αρχίζουν με "SB" (αρχικά του αγγλικού "Saracakis Brothers"). Η πρώτη χρήση του ακρονυμίου, έγινε στη σειρά SB55, στην οποία ένα είδος αστικών και υπεραστικών λεωφορείων αναπτύχθηκαν. Ακολούθησαν οι σειρές SB556, SB85 και SB95. Τα πρώτα λεωφορεία χωρίς σασί ήταν τα SBAV του 1974, ένα είδος που βελτιώθηκε με την πάροδο των ετών με αποκορύφωμα το καινοτόμο SBAV90 του 1990. Εξαγωγές έγιναν, επίσης, στη Μέση Ανατολή. Εκτός από την οικοδόμηση πλήρων οχημάτων (τα οποία περιλαμβάνουν και τρίκυκλα ελαφρά φορτηγά), η εταιρεία παρέμεινε ένα μεγάλος κατασκευαστής σωμάτων φορτηγών και λεωφορείων, επίσης, συναρμολόγος 4χ4, τρακτέρ, μοτοσικλετών, εξοπλισμό κατασκευών, κ.λπ. Το πιο γνωστό σώματα λεωφορείου σε πλαίσια της Volvo ήταν το αρθρωτό μοντέλα για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη (η εταιρεία μπορεί να υπερηφανεύεται για το πρώτο στον κόσμο με χαμηλό δάπεδο αρθρωτό λεωφορείο).
Σημερινή κατάσταση
Η Saracakis επέζησε από την καταιγίδα των αρχών της δεκαετίας του 1980 (το άνοιγμα της αγοράς για εισαγωγές βαρέων οχημάτων) που σχεδόν αφάνισε την ελληνική εμπορική βιομηχανία βαρέων οχημάτων, αλλά οι τομείς εισαγωγών και εμπορίου έγιναν κυρίαρχοι. Η κατασκευή πλήρων οχημάτων έχει σταματήσει, αλλά η παραγωγή σωμάτων συνεχίζεται μέχρι σήμερα, σε περιορισμένη κλίμακα.
Άντζεϊ Μουνκ
Ο Άντζεϊ Μουνκ (πολωνικά: Andrzej Munk) (16 Οκτωβρίου 1921 – 20 Σεπτεμβρίου 1961) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ντοκιμαντερίστας. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της μετασταλινικής περιόδου στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Οι μεγάλου μήκους ταινίες του, Άνθρωπος στις ράγες (Człowiek na torze, 1956), Eroica (Ηρωισμός, 1958), Κακή τύχη (Zezowate szczęście, 1960) και Επιβάτης (Pasażerka 1963), θεωρούνται κλασικές της Πολωνικής Σχολής Κινηματογράφου της δεκαετίας του 1950. Πέθανε από τροχαίο στο χωριό Κομπίνα, σε μετωπική σύγκρουση με φορτηγό.
Βιογραφία
Ο Μουνκ γεννήθηκε στην Κρακοβία, σε μια εβραϊκή οικογένεια. Η ιατρός Κριστίνα Μαγκνταλένα Μουνκ ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του. Λίγο πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (τον Ιούνιο του 1939), αποφοίτησε από τοπικό γυμνάσιο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας μετακόμισε στη Βαρσοβία, όπου αναγκάστηκε να κρυφτεί. Χρησιμοποιώντας ψεύτικο όνομα, εργαζόταν ως εργάτης οικοδομών. Το 1944, ο Μουνκ πήρε μέρος στην Εξέγερση της Βαρσοβίας. Μετά τη συνθηκολόγηση, κατάφερε να εγκαταλείψει την πόλη και να επιστρέψει στην Κρακοβία και αργότερα στο Κασπρόβι Βιερχ, όπου άρχισε να εργάζεται ως θυρωρός στον σταθμό του τελεφερίκ. μικρογραφία|Το αστέρι του Άντζεϊ Μουνκ στον Περίπατο της Δόξας στην [[Οδός Πιοτρκόφσκα|οδό Πιοτρκόφσκα στο Λοτζ.]] Μετά τον πόλεμο, ο Μουνκ επέστρεψε στη Βαρσοβία και έγινε μέλος της Σχολής Αρχιτεκτονικής που άνοιξε ξανά στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Λόγω κακής υγείας άφησε το πανεπιστήμιο και αργότερα σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Τελικά μετακόμισε στο Λοτζ, όπου έγινε μέλος της Σχολής Κινηματογράφου και Θεάτρου του Λοτζ. Αποφοίτησε το 1951 και άρχισε να εργάζεται ως εικονολήπτης στην Polska Kronika Filmowa (Πολωνικό Κινηματογραφικό Χρονικό). Σε αυτή την περίοδο, ο Μουνκ ολοκλήρωσε αρκετές μικρού μήκους ταινίες και ντοκουμέντα. Το 1948 εντάχθηκε στο Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας, αλλά το 1952 εκδιώχθηκε για «επιλήψιμη συμπεριφορά».
Έργο
Το 1956 ολοκλήρωσε το Άνθρωπος στις ράγες (Człowiek na torze ), μια από τις σημαντικότερες πολωνικές ταινίες της δεκαετίας του 1950. Την επόμενη χρονιά άρχισε να δίνει διαλέξεις στο Alma Mater του. Το 1957 ολοκλήρωσε το Eroica, ένα σετ δύο κινηματογραφικών μυθιστορημάτων για την πολωνική ιδέα του ηρωισμού και της αρετής. Το 1960, ο Μουνκ ολοκλήρωσε την τρίτη του ταινία, Κακή τύχη (Zezowate szczęście), μια κωμικοτραγική ιστορία ενός Πολωνού καθημερινού ανθρώπου που βρίσκεται πάντα στο λάθος μέρος και στη λάθος στιγμή.
Ο Μουνκ πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα κοντά στο Γουόβιτς στις 20 Σεπτεμβρίου 1961, ενώ επέστρεφε στο σπίτι του από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς όπου γυρίστηκε το Επιβάτης (Pasażerka ), το οποίο κυκλοφόρησε σε μερικώς πλήρη μορφή το 1963.
Από το 1965, η Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ βραβεύει το καλύτερο ντεμπούτο με το Βραβείο Κινηματογράφου Άντζεϊ Μουνκ. Κατά τη διάρκεια της Μπιενάλε της Βενετίας του 2001, διοργανώθηκε στη Βενετία ένα αναδρομικό φεστιβάλ των ταινιών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου του Λοτζ Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Παύλος
Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Παύλος (κατά κόσμον Πολυμερόπουλος, 1922-1966) ήταν Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά Στοιχεία
Χειροτονήθηκε Διάκονος και στη συνέχεια Πρεσβύτερος, λαμβάνοντας το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας Δαμασκηνό (Χαντζόπουλο) το 1950. Χρημάτησε Ιεροκήρυκας και Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Τριφυλίας και Ολυμπίας από το 1950 έως το 1955. Από το 1955 έως το 1959 υπηρέτησε ως εφημέριος του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίου Στεφάνου Παρισίων. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ανέλαβε εκ νέου Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Τριφυλίας και Ολυμπίας για ένα έτος. Το 1960 ανέλαβε εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Βύρωνος Αττικής και Διευθυντής Θείου Κηρύγματος της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος έως το 1965.
Στις 21 Νοεμβρίου 1965 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Κύριλλου και συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Ιωαννίνων Σεραφείμ, Δημητριάδος και Αλμυρού Δαμασκηνού, Αλεξανδρουπόλεως και Τραϊανουπόλεως Ιωακείμ και Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου Ιακώβου.
Απεβίωσε στη Χίο από πνευμονία στις 18 Οκτωβρίου 1966.
Συγγραφικό Έργο
Κατηγορία:Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Μίνα Χειμώνα
Η Μίνα (Ασημίνα) Χειμώνα είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρολόγος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ μετά το τέλος του πρώτου της πτυχίου αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματική με την υποκριτική. Πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου απ' όπου αποφοίτησε κάποια χρόνια μετά. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως ηθοποιός στην τηλεόραση το 1990 στην καθημερινή σειρά «Οικογένεια». Ακολούθησε ο ρόλος της Μήδειας στην κοινωνική σειρά «Ανατολικός άνεμος» τη σεζόν 1991-1992. Το 1992, έκανε μια guest εμφάνιση στην κωμική σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα «Η Ελίζα και οι άλλοι» ενώ το 1993 έπαιξε μαζί με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση σε ένα επεισόδιο της αστυνομικής σειράς «Τμήμα Ηθών». Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό το 1993. Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησε η καθημερινή σειρά «Καλημέρα Ζωή» στον ANT1 σε σκηνοθεσία και σενάριο Νίκου Φώσκολου. Στη σειρά ερμήνευσε το ρόλο της Ηλέκτρας Θεοχάρη από το πρώτο επεισόδιο της σειράς συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιώργο Βασιλείου, Φαίδωνα Γεωργίτση και Ελένη Κούρκουλα. Το 1997, δέχτηκε πρόταση από τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Ρήγα, να αποχωρήσει από τη σειρά και να πρωταγωνιστήσει στους «Δύο Ξένους» στο ρόλο της Μίνας Αγγελοπούλου. Η ίδια απέρριψε την πρόταση και συνέχισε στο «Καλημέρα Ζωή». Τον Ιούλιο του 2005, παρά την ανανέωση της σειράς για 13η σεζόν, αποφάσισε να αποχωρήσει από το «Καλημέρα Ζωή» μετά από 12 χρόνια συνεχής παρουσίας. Η τελευταία παρουσία της στη σειρά έγινε στο επεισόδιο 2927 όπου ο ρόλος της Ηλέκτρας Θεοχάρη μετακομίζει στην Αμερική. Μετά την αποχώρηση της από τη σειρά αφοσιώθηκε αποκλειστικά στο θέατρο όπου έχει συνεχή παρουσία μέχρι σήμερα.
Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1987 παίζοντας στις ταινίες «Ο κλοιός» και «Όνειρο αριστερής νύχτας». Ακολούθησαν κι άλλες κινηματογραφικές συμμετοχές όπως στην ταινία «Η γάτα» το 2016 και «Πολυξένη μια ιστορία από την πόλη» το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Στάδιο Σπαρτάκ
Στάδιο Σπαρτάκ μπορεί να ονομάζεται ένα από τα ακόλουθα στάδια:
Τουργκούτ Ρέις
Ο Τουργκούτ Ρέις (Turgut Reis, 1485 – 23 Ιουνίου 1565) ήταν Mουσουλμάνος Οθωμανός ναύαρχος, κυβερνήτης και ευγενής με τουρκική   ή ελληνική καταγωγή απο τα Αρφαρά της Αλικαρνασσού (τώρα Turgutreis). Υπό τις διαταγές του, η ναυτική ισχύς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επεκτάθηκε σε όλη τη Βόρεια Αφρική. Αναγνωρισμένος για τη στρατιωτική του ιδιοφυΐα και ως μεταξύ των «πιο επικίνδυνων» κουρσάρων, ο Τουργκούτ Ρέις αναφέρεται ως «ο μεγαλύτερος πειρατής πολεμιστής όλων των εποχών», «αναμφίβολα ο πιο ικανός από όλους τους Τούρκους ηγέτες», και «ο βασιλιάς δίχως στέμμα της Μεσογείου ». Ένας Γάλλος ναύαρχος τον περιέγραψε ως «ένας ζωντανός χάρτης της Μεσογείου, αρκετά επιδέξιος στη στεριά για να συγκριθεί με τους καλύτερους στρατηγούς της εποχής. Κανείς δεν ήταν πιο άξιος από αυτόν να φέρει το όνομα του βασιλιά».
Πέρα από τη θέση του ως Ναύαρχος και Κουρσάρος στο Ναυτικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, ο Τουργκούτ Ρέις διορίστηκε επίσης Μπέης του Αλγερίου και της Τζέρμπα, Μπεηλέρμπεης της Μεσογείου, καθώς και Μπέης, και στη συνέχεια Πασάς, της Τρίπολης. Ενώ υπηρετούσε ως Πασάς της Τρίπολης, ο Τουργκούτ Ρέις κατασκεύασε εντυπωσιακά κτίρια στην πόλη, καθιστώντας την μια από τις πιο εντυπωσιακές πόλεις σε όλη τη βορειοαφρικανική ακτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Τριπολιτανία Κατηγορία:Ναύαρχοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αικατερίνη της Σουηδίας, κόμισσα του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ
Η Αικατερίνη, σουηδ. Katarina (10 Νοεμβρίου 1584 - 13 Δεκεμβρίου 1638) από τον Οίκο των Βάσα ήταν κόρη του βασιλιά της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας και της Άννας-Μαρίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου ΣΤ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1615 τον Ιωάννη-Καζιμίρ των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ και είχε τέκνα;
Πείνα στην Κατοχή (Ελλάδα)
Η Πείνα της Κατοχής στην Ελλάδα (1941–1944) ήταν μεγάλος λιμός κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα και υπήρξε το αποτέλεσμα κυρίως των αυθαιρεσιών των κατακτητών. Τα περισσότερα θύματα ήταν στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Ιδιαίτερα ο πρώτος κατοχικός χειμώνας του (1941–1942) υπήρξε ο πιο πολύνεκρος. Στην Αθήνα και στον Πειραιά, υπολογίζεται ότι οι νεκροί από τον λιμό έφτασαν τους 63.734, ενώ τα συνολικά θύματα σε όλη την Ελλάδα τους 100.000.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι κατοχικές δυνάμεις, Γερμανίας, Βουλγαρία, Ιταλίας (Τριπλή Κατοχή της Ελλάδας) προχώρησαν σε συστηματική καταλήστευση των κατεχόμενων χωρών, καθώς τις θεωρούσαν πηγή πρώτων υλών, τροφίμων και εργατικού δυναμικού. Η Ελλάδα βίωσε ιδιαίτερα έντονα την άμετρη δραστηριότητα των κατακτητών με αποτέλεσμα να υποστηριχθεί αργότερα από τον Βρετανό ιστορικό Μαρκ Μαζάουερ ότι βίωσε τον χειρότερο λιμό από τους αρχαίους χρόνους.
Οι πρώτες ημέρες της Κατοχής
Με την κατάληψη της Ελλάδας τον Απρίλιο του 1941, το ναζιστικό διοικητικό σύστημα είχε ως κύριο στόχο τη δημιουργία μιας στοιχειώδους κρατικής μηχανής στην Ελλάδα και την ύπαρξη πολλών πόλων εξουσίας. Η πρώτη κατοχική κυβέρνηση σχηματίστηκε υπό τον Γεώργιο Τσολάκογλου λίγες ημέρες αφού είχε υπογράψει την συνθηκολόγηση της χώρας κατά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα.
Η Ελλάδα χωρίστηκε σε τρεις ζώνες κατοχής. Οι Γερμανοί περιορίστηκαν σε περιοχές στρατηγικής σημασίας: θύλακες στην Αττική, Θεσσαλονίκη και Κεντρική Μακεδονία, ορισμένα νησιά του Αιγαίου, το μεγαλύτερο μέρος της Κρήτης και την όχθη του Έβρου. Οι Ιταλοί κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας, ενώ οι Βούλγαροι την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη.
Άμεσες κοινωνικές συνέπειες
Η δοσίλογη κυβέρνηση Τσολάκογλου ήταν αδύνατο να αμβλύνει τις συνέπειες της κατοχικής πραγματικότητας, του υπερπληθωρισμού και των ανεξέλεγκτων επιτάξεων. Χαρακτηριστικά, τα υπέρογκα έξοδα που υποτίθεται ότι όφειλε η Ελλάδα προς τους κατακτητές υπήρξαν τα υψηλότερα κατά κεφαλήν της κατεχόμενης Ευρώπης, φτάνοντας στο 113,7% του Εθνικού Εισοδήματος της χώρας. Επίσης η επιδρομή στα συναλλαγματικά αποθέματα των τραπεζών κατάφερε και αυτή καίρια πλήγματα στα οικονομικά μεγέθη.
Δημεύσεις και εξαναγκαστική «συνεργασία» με το Γ΄ Ράιχ
Ήδη από τα μέσα Μαΐου του 1941, αξιωματούχοι του Γραφείου Πολεμικής Οικονομίας της Βέρμαχτ κατέσχεσαν όλα τα διαθέσιμα ζωτικής σημασίας εμπορεύματα και τα βιομηχανικά προϊόντα, προκειμένου να τα αποστείλουν στη Ναζιστική Γερμανία. Επίσης, εξασφάλισαν μακράς διάρκειας παραδόσεις για όλα τα σημαντικά ακατέργαστα υλικά και τα αγροτικά προϊόντα. Κατά παράβαση των κανόνων περί επιτάξεων σε κατεχόμενη χώρα, σύμφωνα με τους Κανονισμούς της Χάγης του 1907, οι γερμανικές και οι ιταλικές κατοχικές Αρχές αντιμετώπισαν τα περισσότερα προϊόντα ως λάφυρα πολέμου. Επιχειρήσεις που δεν δέχονταν να συνεργαστούν με τις κατοχικές Αρχές, δημεύονταν και τα κινητά τους περιουσιακά στοιχεία (μηχανήματα κάθε είδους) αποστέλλονταν στο Γ΄ Ράιχ για εκμετάλλευση.
Γενικότερα, δεν ήταν προτεραιότητα του Γ΄ Ράιχ η προστασία των οικονομικών δομών των κατεχόμενων χωρών ή έστω η διατήρηση του ελάχιστου αποθεματικού σε τρόφιμα και πρώτες ύλες για την επιβίωση του πληθυσμού. Προείχε η στήριξη της στρατιωτικής μηχανής και η νίκη της Γερμανίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο, στόχοι ασύμβατοι με τις ανθρωπιστικές ανάγκες. Σε αυτά τα πλαίσια, οι επιτάξεις και δεσμεύσεις δημόσιων και ιδιωτικών αποθεμάτων διοχετεύθηκαν για τη συντήρηση του γερμανικού στρατού και του γερμανικού πληθυσμού του Γ΄ Ράιχ.
Καταστροφή μεταφορών και υποδομών
Επιπρόσθετα, λόγω και των πολεμικών συγκρούσεων, οι υποδομές της Ελλάδας ήταν κατεστραμμένες: γέφυρες, σιδηροδρομικό δίκτυο, αρδευτικά έργα. Από την άλλη πλευρά οι κατακτητές μετέτρεψαν την χώρα σε βάση ανεφοδιασμού για τα γερμανικά στρατεύματα του Ρόμελ που βρίσκονταν τότε στην Βόρεια Αφρική. Κατά τον βιογράφο του Ρόμελ, φον Έσμπεκ, ο διοικητής του Άφρικα Κορπς δεν έλαβε τίποτε μέσω της Ελλάδας, οι δε θυσίες για την κατάληψη της Κρήτης χρησίμευσαν μόνον για να στέλνουν οι Γερμανοί στρατιώτες τενεκέδες λάδι στις οικογένειές τους. Η πλήρης αδιαφορία και καταδυνάστευση του άμαχου πληθυσμού από τις κατοχικές αρχές ήταν ποικιλόμορφη: οι μεταφορές τροφίμων από τη μία περιοχή στην άλλη ήταν αδύνατη και ως αποτέλεσμα σχεδόν ποτέ δεν έφτασε στην Αθήνα λάδι από την Κρήτη και τη Μυτιλήνη.
Οι παραδοσιακά εύφορες περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, που παρείχαν την μεγαλύτερο μέρος των τροφίμων σε ολόκληρη την χώρα προπολεμικά, είχαν βρεθεί υπό βουλγαρική κατοχή. Οι βουλγαρικές Αρχές δεν είχαν καμία διάθεση να διοχετεύσουν την παραγωγή προς την υπόλοιπη χώρα, αλλά πλέον τη μετέφεραν στο εσωτερικό της Βουλγαρίας.
Τον Σεπτέμβριο του 1941, και ενώ τα πρώτα σημάδια του λιμού διαφαίνονταν, η κυβέρνηση του Γ΄ Ράιχ δήλωνε:
Συμμαχικός αποκλεισμός
Εκτός από τον απάνθρωπο χαρακτήρα των κατοχικών Αρχών, μεγάλο μέρος ευθύνης φέρει και η αγγλική κυβέρνηση για την ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα, με την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού. Η απόφαση αυτή στέρησε τον ανεφοδιασμό της Ελλάδας με βασικά είδη διατροφής. Επιπρόσθετα, την κατάσταση επιδείνωσε ο ιδιαίτερα ψυχρός πρώτος κατοχικός χειμώνας του 1941–1942.
Ανθρωπιστικό αδιέξοδο
Ο λιμός έπληξε κυρίως τις μεγάλες πόλεις της χώρας: Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, αλλά και τη νησιωτική Ελλάδα και ιδιαίτερα τη Μύκονο, τη Σύρο και τη Χίο. Τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα υπήρξαν τα πιο ευάλωτα, ενώ στις λίστες των θανάτων μεγάλο τμήμα ήταν άνεργοι, αλλά και οι εργάτες, οι συνταξιούχοι και οι υπάλληλοι καθώς το χρήμα έχανε ραγδαία την αξία του.
Πολλά θύματα υπήρξαν ανάμεσα στους στρατιώτες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Οι τραυματίες και ασθενείς είχαν αφεθεί στα νοσοκομεία χωρίς μέριμνα και οι υγιείς στρατιώτες από την επαρχία δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους και γίνονταν επαίτες στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά.
Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες του 1922-1923, που ήταν εγκατεστημένοι στα αστικά κέντρα, δοκιμάστηκαν σκληρά καθώς λίγα έτη από την άφιξή τους στη μητροπολιτική Ελλάδα, διέμεναν σε παραπήγματα σε προσφυγικές γειτονιές. Με την οικονομική κρίση, πολλοί πρόσφυγες εργάτες σε βιομηχανίες και βιοτεχνίες έμειναν χωρίς εργασία και εισόδημα. Επιπλέον πολλοί δεν είχαν κοινωνικές διασυνδέσεις με άλλους σε καλύτερη τύχη ούτε χωριά στην ύπαιθρο για να καταφύγουν και να επιβιώσουν.
Οι κάτοικοι είχαν εξοικειωθεί με την εικόνα του θανάτου στους δρόμους. Στα απομνημονεύματα του ο Σουηδός διπλωμάτης και μέλος του Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα από το 1942, Πολ Μον, περιγράφει την πρωτεύουσα της χώρας:
Σύμφωνα με τα αρχεία των κατοχικών Αρχών, που παρουσιάζουν πιο συντηρητικά το μέγεθος του λιμού, ο αριθμός των θανάτων τον χειμώνα του 1941–1942 εκτοξεύτηκε: ο μέσος όρος θανάτων τον Νοέμβριο του 1941 τετραπλασιάστηκε από τον αντίστοιχο της περιόδου 1931–1940, ενώ το διάστημα Ιανουαρίου–Μαρτίου εξαπλασιάστηκε. Η πραγματική έκταση της ανθρωπιστικής καταστροφής ήταν πιο δραματική, καθώς ένας μεγάλος αριθμός θανάτων δεν αναφέρονταν στις τότε Αρχές. Πολλοί θάνατοι δεν αναφέρονταν σκόπιμα, προκειμένου τα κουπόνια διατροφής που χρησιμοποιούσαν για τα συσσίτια να χρησιμοποιηθούν κυρίως από συγγενείς τους.
Με το ένστικτο της επιβίωσης ιδιαίτερα έντονο, ο κόσμος άρχισε να εφευρίσκει ασυνήθιστες διατροφικές μεθόδους, έτσι συνώνυμο της κατοχικής πείνας γίνονται η μπομπότα (καλαμποκάλευρο) και το κουκουτσάλευρο. Παρατηρήθηκαν περιπτώσεις βρώσης σκαντζόχοιρων, μουλαριών και χελωνών.
Τυχεροί μπορούν να θεωρηθούν όσοι ζούσαν σε μέρη όπου υπήρχε παραγωγική, αγροτική και κτηνοτροφική, δραστηριότητα, όσο επέτρεπαν οι κατοχικές συνθήκες. Έτσι στη Θεσσαλία και στην Ήπειρο δεν σημειώθηκε εκτόξευση του αριθμού των θανάτων από λιμό, παρά μόνο όταν ξεκίνησαν στην περιοχή οι μαζικές εκκαθαρίσεις και εμπρησμοί το 1943.
Άρση του αγγλικού αποκλεισμού
Ανθρωπιστική βοήθεια, περισσότερο συμβολική και όχι ουσιαστική, προσέφερε αρχικά το τουρκικό πλοίο Κουρτουλούς. Αμέσως μετά επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ των εμπόλεμων πλευρών και συστάθηκε σουηδοελβετική επιτροπή που διένειμε τρόφιμα στην Ελλάδα. Έτσι από το φθινόπωρο του 1942 ξεκίνησαν τα φορτία τροφίμων του Ερυθρού Σταυρού να εφοδιάζουν διάφορα μέρη της χώρας.
Ναζιστικό πρόγραμμα διάσωσης προς αποφυγή χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας
Ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, που τότε ήταν πολύ πιθανή, θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στον διοικητικό-οικονομικό μηχανισμό της Ναζιστικής Γερμανίας και στην ασφάλεια των στρατευμάτων της στην Ελλάδα. Με αυτό το κίνητρο και όχι λόγω της καθαυτής επιβίωσης του ελληνικού πληθυσμού, καθώς και εν όψει του διαφαινόμενου κινδύνου χρεοκοπίας, ο ίδιος ο Χίτλερ διόρισε ως εντεταλμένο για οικονομικά θέματα στην Ελλάδα των πρώην δήμαρχο Βιέννης, Χέρμαν Νόιμπαχερ. Ο τελευταίος, μαζί με τον Ιταλό ομόλογό του Ντ' Αγκοστίνο, αποκατέστησε στοιχειωδώς τα βασικά μεγέθη της οικονομίας, κάτι που επιτεύχθηκε στη πραγματικότητα και από την ανθρωπιστική βοήθεια που προσέφερε ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός.
Ο Νόιμπαχερ, για την επίτευξη αυτού του σκοπού και πιστός στο πνεύμα της πλήρους οικειοποίησης των τοπικών πόρων και της λεηλασίας των κατοίκων της χώρας, δεν δίστασε να προβεί στην πώληση περίπου ενός εκατομμυρίου χρυσών λιρών μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος. Το ποσό αυτό προερχόταν από την καταλήστευση της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, ενώ αργότερα δαπανήθηκαν αποθέματα της Κεντρικής Γερμανικής Τράπεζας, που υπήρξαν επίσης προϊόντα λεηλασίας κατεχόμενων χωρών.
Η επόμενη δοσίλογη κυβέρνηση του Λογοθετόπουλου κινήθηκε στα ίδια αδύναμα πλαίσια χωρίς να μετριάσει τις συνέπειες της εξαθλίωσης, παρόλο όμως που η πορεία οικονομικής δυσπραγίας είχε κάπως ομαλοποιηθεί. Η πτώση της όμως επισπεύσθηκε λόγω των μαζικών εκδηλώσεων και απεργιών στην Αθήνα στις αρχές του 1943, εξαιτίας έντονης φημολογίας ότι το ναζιστικό καθεστώς ετοίμαζε τη βίαιη μεταφορά Ελλήνων εργατών σε εργοστάσια στη Γερμανία.
Επίδραση στη μεταπολεμική κοινωνία και τον πολιτισμό
Λόγω των ακραίων καταστάσεων που βίωσε ο άμαχος πληθυσμός της Ελλάδας από την έλλειψη τροφής, ακόμη και σήμερα στην καθομιλουμένη ελληνική γλώσσα ο όρος Κατοχή είναι σχεδόν συνώνυμος με την πείνα και την εξαθλίωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική οικονομία Κατηγορία:Κατοχή της Ελλάδας Ελλαδα Κατηγορία:Καταστροφές στην Ελλάδα
Αλφρέδο Κάστρο
Ο Αλφρέδο Κάστρο (Alfredo Castro, 19 Δεκεμβρίου 1955) είναι Χιλιανός ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Γεννήθηκε το 1955 στο Σαντιάγο της Χιλής ως Αλφρέδο Αρτούρο Κάστρο Γκόμεζ. Έχει σπουδάσει υποκριτική στη Χιλή και στην Αγγλία και σκηνοθεσία στη Γαλλία.
Έχει λάβει το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τον ρόλο του στην ταινία Από μακριά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Χιλιανοί σκηνοθέτες
Μεδίνα-Σιδόνια
Η Μεδίνα Σιδόνια (ισπανικά: Medina Sidonia) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία του Κάδιθ στην αυτόνομη κοινότητα της Ανδαλουσίας, στη νότια Ισπανία. , χρησιμοποιούμενη ως τοποθεσία στρατιωτικής αμύνης λόγω της υπερυψωμένης της θέσης. Η ονομασία της πόλης προέρχεται από την Μεδίνα (στα αραβικά σημαίνει πόλη) και την Σιδώνα. Η πόλη έχει πληθυσμό γύρω στους 12.000 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Ανδαλουσία
Αθανάσιος Βαχλιώτης
Ο Αθανάσιος Βαχλιώτης (1888 - 20 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν Έλληνας στρατιωτικός γιατρός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός.
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε στη Βάχλια Γορτυνίας το 1888 και σπούδασε ιατρική στην Αθήνα. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως στρατιωτικού γιατρού το 1914 ως Ανθυπίατρος και το 1916 έγινε Υπίατρος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων, επανεξελέγη 1946 με την Εθνική Πολιτική Ένωση (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων) με 2.297 ψήφους, το 1951 με την ΕΠΕΚ και το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση.
Στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 24 Μαρτίου 1950 ως τις 15 Απριλίου της ίδιας χρονιάς.
Θάνατος
Ο Βαχλιώτης απεβίωσε Στρατηγός εν αποστρατεία στην Αθήνα υποφέροντας από μακρά ασθένεια, το 1966. Κηδεύτηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1966 από το Πρώτο Νεκροταφείο. Στη Βουλή τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή λίγο μετά την ανακοίνωση του θανάτου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως