cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έφη Μιχελή
Ζωγράφος
Η ζωγράφος Έφη Μιχελή, αποδίδει μέσα από τα έργα της με απαλούς τόνους και απλή αμεσότητα, τα βιώματα του κοντινού της κόσμου, επηρεασμένη από την Grandma Moses, Αμερικανή ζωγράφο. Βλέπει και δίνει μορφές σε χωριά και τοπία της Ελλάδας με μάτια ανεπηρέαστα από συμβατικότητες, ενώ κάποιες φορές αποτυπώνει στις εικόνες της τη μαγεία της παιδικής ζωγραφικής.
Η ζωγράφος εμφανίστηκε στον καλλιτεχνικό χώρο το 1952 και σύντομα χαρακτηρίστηκε από τους τεχνοκριτικούς ως ναϊφ ζωγράφος. Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής της δραστηριότητας πήρε μέρος σε όλες τις Πανελλήνιες εκθέσεις και σε περισσότερες από 50 ομαδικές σε ολόκληρη την Ελλάδα. Παρουσίασε επίσης τη δουλειά της σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Βοστόνη και τη Στοκχόλμη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (Online Film Critics Society Award For Best Suporting Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Ιωάννης Κύπριος
Ο Ιωάννης Κύπριος (16ος αιώνα - 17ος αιώνας), γνωστός επίσης ως Τζοβάνι Κύπριος και Ζουάνε Κιπριότο, ήταν Έλληνας ζωγράφος από την Κύπρο, που ζούσε στη Βενετία. Άλλοι Έλληνες ζωγράφοι που έζησαν στη Βενετία την ίδια περίοδο ήταν ο Θωμάς Μπαθάς και ο Εμμανουήλ Τζανφορνάρης. Ο Κύπριος δραστηριοποιήθηκε κατά το δεύτερο μέρος του 16ου αιώνα. Συνδέθηκε με τον διάσημο ζωγράφο Τιντορέττο. Ο Κύπριος ζωγράφισε στο παραδοσιακό βυζαντινό στυλ. Ανέμειξε την παραδοσιακή βυζαντινή τεχνοτροπία με τη βενετική ζωγραφική. Το έργο του επηρεάστηκε επίσης από τους Κρητικούς καλλιτέχνες και συγκεκριμένα τον Μιχαήλ Δαμασκηνό. Σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, στον Κύπριο αποδίδονται 8 πίνακες. Το πιο αξιοσημείωτο έργο του είναι ο Θόλος στην Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων.
Ιστορία
Ο Κύπριος γεννήθηκε στην Κύπρο. Μετανάστευσε στη Βενετία κάποια στιγμή στα μέσα του 16ου αιώνα. Δεν είναι πολλά γνωστά για τη ζωή του. Συνδέθηκε με την ελληνική κοινότητα της Βενετίας προς τα τέλη του 1500. Ήταν συνδεδεμένος με τη διάσημη ελληνική εκκλησία στην περιοχή, που ονομάζεται Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες ζωγράφους εκείνη την εποχή ήταν ο Μιχαήλ Δαμασκηνός. Έκανε σημαντικό έργο για την Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Ο Δαμασκηνός επέστρεψε στην Κρήτη για προσωπικούς λόγους. Η επιτροπή της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων κάλεσε τον διάσημο ζωγράφο πίσω στη Βενετία για να ζωγραφίσει τον τρούλο της εκκλησίας, αλλά εκείνος αρνήθηκε να επιστρέψει για προσωπικά οικογενειακά ζητήματα. Η επιτροπή επέλεξε τον Κύπριο για να σχεδιάσει και να ζωγραφίσει τον τρούλο της περίφημης εκκλησίας.
Σύμφωνα με το πρακτικό της Ελληνικής Κοινότητας της Βενετίας στις 9 Μαρτίου 1589, ανατέθηκε στον Κύπριο να προετοιμάσει τα υλικά και τις σκαλωσιές για τη διακόσμηση του τρούλου. Ετοίμασε τα εργαλεία για τον Δαμασκηνό αλλά δεν έφτασε ποτέ να τελειώσει τη δουλειά. Στις 9 Νοεμβρίου 1589, η κοινότητα αποφάσισε να επιτρέψει στον Κύπριο να ολοκληρώσει το έργο. Το συμβόλαιο όριζε ότι ο διάσημος Ιταλός ζωγράφος Τιντορέττο θα επέβλεπε, θα συμβούλευε και θα διόρθωνε το έργο. Ο Κύπριος ολοκλήρωσε το έργο μέσα σε 11 μήνες. Στις 4 Οκτωβρίου 1590, ο Κύπριος έλαβε 220 δουκάτα. Οκτώ χρόνια αργότερα, ο Έλληνας ζωγράφος Θωμάς Μπαθάς ολοκλήρωσε ένα Μωσαϊκό του Χριστού στην κόγχη του ιερού της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων.
Άσλεϊ Τζόνσον (υδατοσφαιρίστρια)
Η Άσλεϊ Ελίζαμπεθ Τζόνσον (Μαϊάμι, 12 Σεπτεμβρίου 1994) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια της υδατοσφαίρισης. Αγωνίζεται στην θέση του τερματοφύλακα και αποτελεί μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ. Η Τζόνσον το 2016 έγραψε ιστορία καθώς έγινε η πρώτη αφροαμερικανή αθλήτρια που κατάφερε να λάβει μέρος με την εθνική των ΗΠΑ σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο άθλημα της υδατοσφαίρισης. Θεωρείται η καλύτερη τερματοφύλακας στον κόσμο.
Έχει υπάρξει μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο και του Τόκιο.
Την περίοδο 2018–19 αγωνίστηκε για τον Ν.Ο. Βουλιαγμένης ενώ για την περίοδο 2021–22 αγωνίστηκε με το σκουφάκι του Εθνικού με τον οποίο πανηγύρισε το δεύτερο Κύπελλο Ευρώπης της πειραϊκής ομάδας και πρώτο της Ευρωπαϊκό κύπελλο σε επίπεδο συλλόγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΝΟΒ
Δεύτερη κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον
Η δεύτερη κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον σχηματίστηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2019, τρεις ημέρες μετά τη συνάντηση του Μπόρις Τζόνσον με την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, όπου έλαβε την εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Η εντολή δόθηκε στον επικεφαλής του Συντηρητικού Κόμματος που είχε την πλειοψηφία (365 έδρες) στη Βουλή των Κοινοτήτων, έπειτα από τις γενικές εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου. Αρχικά, οι υπουργοί ήταν σε μεγάλο βαθμό οι ίδιοι με εκείνους της προηγούμενης κυβέρνησης του Μπόρις Τζόνσον, αλλά άλλαξαν σημαντικά με τους ανασχηματισμούς του υπουργικού συμβουλίου τον Φεβρουάριο του 2020 και τον Σεπτέμβριο του 2021.
Τον Ιούλιο του 2022, μετά από πολλές παραιτήσεις μελών της κυβέρνησής του, ο Μπόρις Τζόνσον παραιτήθηκε από ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος. Ο Τζόνσον δεσμεύτηκε να παραμείνει πρωθυπουργός έως ότου εκλεγεί ένας νέος αρχηγός στο Συντηρητικό Κόμμα. τον Σεπτέμβριο του 2022 η πρωθυπουργός Λιζ Τρας, και η οποία επίσης παραιτήθηκε μετά από 44 ημέρες στην εξουσία.
Όιγκεν Στάιναχ
Ο Όιγκεν Στάιναχ (28 Ιανουαρίου 1861 – 14 Μαΐου 1944) ήταν Αυστριακός φυσιολόγος και πρωτοπόρος στην ενδοκρινολογία. Ο Στάιναχ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανακάλυψη της σχέσης μεταξύ των ορμονών του φύλου (οιστρογόνο και τεστοστερόνη) και των ανθρώπινων φυσικών αναγνωριστικών.
Βιογραφία
Ο Στάιναχ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1861, στο Χόενεμς, στην κομητεία του Τιρόλου, στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Η οικογένειά του ήταν εύπορη και είχε εξέχουσα θέση στις εβραϊκές υποθέσεις στο Χόενεμς για αρκετές γενιές. Ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν και οι δύο γιατροί. Ο πατέρας του σπούδασε υπό τον Ερνστ Βίλχελμ φον Μπρίκε, κορυφαίο Γερμανό φυσιολόγο.
Ο Στάιναχ ήταν φυσιολόγος, ερευνητής ορμονών και καθηγητής βιολογίας, που έγινε Διευθυντής του Βιολογικού Ινστιτούτου της Ακαδημίας Επιστημών της Βιέννης το 1912, τη χρονιά κατά την οποία διεξήγαγε πειράματα στη μεταμόσχευση όρχεων ενός αρσενικού ινδικού χοιριδίου σε ένα θηλυκό και στον ευνουχισμό του αρσενικού. Η έκκριση των όρχεων, γνωστή πλέον ως τεστοστερόνη, είχε ως αποτέλεσμα το θηλυκό ινδικό χοιρίδιο να αναπτύξει αρσενική σεξουαλική συμπεριφορά, όπως να καβαλήσει τον σύντροφο. Αυτό οδήγησε τον Στάιναχ να διατυπώσει τη θεωρία ότι οι εκκρίσεις του αδένα ήταν υπεύθυνες για τη σεξουαλικότητα.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στάιναχ προσπάθησε να αλλάξει τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ομοφυλόφιλων ανδρών μεταμοσχεύοντας όρχεις στο σώμα τους. Το 1923 παρήγγειλε μια ταινία για αυτό το έργο.
Ανέπτυξε την «επέμβαση Στάιναχ» ή «αγγειοσύνδεση Στάιναχ», οι στόχοι της οποίας ήταν να μειώσει την κόπωση και τις συνέπειες της γήρανσης και να αυξήσει τη συνολική ευρωστία και τη σεξουαλική ισχύ στους άνδρες. Αποτελούνταν από μισή (μονόπλευρη) βαζεκτομή, για την οποία ο Στάιναχ θεωρούσε ότι θα μετατόπιζε την ισορροπία από την παραγωγή σπέρματος προς την αυξημένη παραγωγή ορμονών στον προσβεβλημένο όρχι.
Οι διάσημοι χειρούργοι Στάιναχ τη δεκαετία του 1920 και του 1930 ήταν οι Βίκτωρ Μπλουμ, Ρόμπερτ Λιχτενστέρν και Νόρμαν Χερ.
Η διαδικασία αργότερα απαξιώθηκε, αλλά ακόμη και στο απόγειο της δημοτικότητάς της υπήρχαν ιατροί σκεπτικιστές όπως ο Μόρρις Φισμπάιν, ο οποίος επιμελήθηκε το Περιοδικό της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης (Journal of the American Medical Association) και το 1927 παρομοίασε τις θεραπείες αναζωογόνησης με την εύρεση χρυσού: κάποτε η «κραυγή του «χρυσό, χρυσό» καταλήφθηκε από λάτρεις του Στάιναχ και διάσημοι ηθοποιοί, γιατροί και χρηματοδότες έκαναν τις εγχειρήσεις, οι εφημερίδες ανέφεραν τις καλές ειδήσεις τους και υπήρξε μια επιπλέον βιασύνη υποψηφίων. Το μυθιστόρημα της Γερτρούδη Άθερτον το 1922 Μαύρα Βόδια περιλαμβάνει μια φανταστική ενδοκρινική θεραπεία, που αποδίδεται στο μυθιστόρημα στον Στάιναχ. Ο Ουίλιαμ Μπάλτερ Γέιτς είχε ένα ξέσπασμα λυρικής ποίησης και μια «δεύτερη εφηβεία», αφού ο Χερ του έκανε την επέμβαση του Στάιναχ στις 6 Απριλίου 1934.
Ο Στάιναχ έλαβε έξι υποψηφιότητες για το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας από το 1921 έως το 1938, αν και δεν έλαβε ποτέ το βραβείο.
Πέθανε στις 14 Μαΐου 1944, κατά τη διάρκεια της εξορίας στην Ελβετία. Ο Χάρι Μπέντζαμιν, σε μια νεκρολογία τον Ιούνιο του 1944 για τον συνάδελφό του, απέδωσε τη μελαγχολία των τελευταίων χρόνων του στην αναγκαστική εξορία του στη Ζυρίχη και την «άδικη κριτική» της αναζωογόνησής του και τόνισε την «τεράστια ώθηση», που είχε το έργο του για τους βιοχημικούς, για να ασχοληθούν με όλους τους ενδοκρινείς αδένες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί επιστήμονες
Θέσπισμα του Κάλις
Ο Γενικός Χάρτης των Εβραϊκών Ελευθεριών, γνωστός ως το Θέσπισμα του Κάλις και ως το Προνόμιο του Κάλις, εκδόθηκε από τον Δούκα της Μείζονος Πολωνίας, Μπολέσλαφ τον Ευσεβή, στις 8 Σεπτεμβρίου 1264 στο Κάλις.
Το θέσπισμα παραχώρησε στους Εβραίους άνευ προηγουμένου νομικά δικαιώματα στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της αποκλειστικής δικαιοδοσίας επί εβραϊκών θεμάτων σε εβραϊκά δικαστήρια και δημιούργησε ένα ξεχωριστό δικαστήριο για άλλα ποινικά θέματα που αφορούσαν Χριστιανούς και Εβραίους. Το καταστατικό επικυρώθηκε από τους επόμενους Πολωνούς Βασιλείς: τον Καζίμιρ Γ΄ το 1334, τον Καζίμιρ Δ΄ το 1453 και τον Σιγισμούνδο Α΄ το 1539.
Αποσπάσματα
Ακολουθούν συνοπτικά και μεταφρασμένα αποσπάσματα από τις 36 ρήτρες του Θεσπίσματος του Κάλις:
Εταιρεία Ζυθοποίας Τέντονγκανγκ
δεξιά|μικρογραφία|Ένα καπάκι μπουκαλιού μπύρας Τέντονγκανγκ Η Εταιρεία Ζυθοποιίας Τέντονγκανγκ (Τέντονγκανγκ, Τζόσονγκουλ: 대동강 맥주) είναι κρατική βορειοκορεατική εταιρεία ζυθοποιίας μπύρας που παρασκευάζει τη μπύρα Τέντονγκανγκ. Η ζυθοποιία βρίσκεται στην Ανατολική Πιονγιάνγκ αλλά και εγκαταστάσεις δεκάδων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων.
Θέσπισμα του Κάλις
Κριτική
Ορισμένοι Πολωνοί ερευνητές, όπως ο Ρομούαλντ Χούμπε, ανέλυσαν τα έγγραφα προέλευσης και ισχυρίστηκαν ότι τόσο το πρωτότυπο όσο και τα επικυρωμένα αντίγραφά του δεν βρέθηκαν και ότι το κείμενο ήταν πλαστογραφία του 15ου αιώνα που έγινε για πολιτικούς σκοπούς.
Εταιρεία Ζυθοποίας Τέντονγκανγκ
Ιστορία
μικρογραφία|Μπουκάλι 640ml μικρογραφία|Μπουκάλι 500ml Το 2000, η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας αποφάσισε να αγοράσει ένα ζυθοποιείο. Σε αυτό το σημείο, έχοντας καλές σχέσεις με τη Δύση, μέσω συνδέσεων με τη Γερμανία, αγόρασε το άθικτο και ακόμα στη θέση του εργοστάσιο ζυθοποιίας στο κλειστό Ούσερς οφ Τράουμπριντζ στο Ουίλτσαϊρ της της Αγγλίας για 1.5 εκατομμύρια λίρες μέσω του μεσίτη Ούι Όεμς. Καθώς υπήρχαν ανησυχίες ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για παραγωγή χημικών όπλων, μετά από διαβεβαιώσεις του Πίτερ Γουόρντ της εταιρείας ζυθοποιίας Thomas Hardy Brewing and Packaging αγόρασε το εργοστάσιο, και μετά έστειλε μια ομάδα από τη Βόρεια Κορέα για να ταξιδέψει στο Τράουμπριτζ ώστε να το αποσυναρμολογήσει. Τα θεμέλια του εργοστάσιο μπύρας Τέντονγκανγκ τέθηκαν στις 15 Ιανουαρίου 2000. Επανεγκαταστάθηκε και λειτουργεί από το 2002. Η ζυθοποιία βρίσκεται στην επαρχία Σάντονγκ της Πιονγιάνγκ.
Θέσπισμα του Κάλις
Έκδοση του 20ού αιώνα
Τη δεκαετία του 1920, ο Πολωνός Εβραίος καλλιτέχνης και ακτιβιστής Άρτουρ Σικ (1894–1951) εικονογράφησε το Θέσπισμα του Κάλις σε έναν κύκλο 45 μικρογραφιών υδατογραφίας και τέμπερας. Εκτός από το λατινικό πρωτότυπο, ο Σικ μετέφρασε το κείμενο του Θεσπίσματος στα πολωνικά, στα εβραϊκά, στα γίντις, στα ιταλικά, στα γερμανικά, στα αγγλικά και στα ισπανικά. Το 1929, οι μινιατούρες του Θεσπίσματος του Σικ εκτέθηκαν σε όλη την Πολωνία και συγκεκριμένα στο Λοτζ, τη Βαρσοβία, την Κρακοβία και το Κάλις. Με την υποστήριξη της πολωνικής κυβέρνησης, οι επιλογές των μινιατούρων του Θεσπίσματος εκτέθηκαν στη Γενεύη το 1931, για άλλη μια φορά στην Πολωνία ως μέρος μιας περιοδείας 14 πόλεων το 1932, στο Λονδίνο το 1933, στο Τορόντο το 1940 και στη Νέα Υόρκη το 1941 και έπειτα, χωρίς κυβερνητική υποστήριξη, στη Νέα Υόρκη το 1944, 1952 και 1974-75. Το 1932, το Θέσπισμα του Κάλις δημοσιεύθηκε από το Éditions de la Table Rode de Paris ως συλλεκτική πολυτελής περιορισμένη έκδοση των 500. Οι πρωτότυπες μινιατούρες του Σικ βρίσκονται τώρα στις εγκαταστάσεις του Εβραϊκού Μουσείου του Μανχάταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:13ος αιώνας στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία Κατηγορία:Νομική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Κάλις
Εταιρεία Ζυθοποίας Τέντονγκανγκ
Ιστορία
Στις 3 Ιουλίου 2009, μια διαφήμιση για το προϊόν μεταδόθηκε στη κρατική Κορεατική Κεντρική Τηλεόραση σε μια σπάνια κίνηση, καθώς υπάρχουν πολύ λίγες διαφημίσεις στη βορειοκορεατική τηλεόραση. Μεταδόθηκε τρεις φορές.
Προϊόντα
Η Εταιρεία Ζυθοποιίας Τέντονγκανγκ είναι ως επί το πλείστον γνωστή εκτός της ΛΔ Κορέας ως παραγωγός της μπύρας Τέντονγκανγκ η οποία είναι η ναυαρχίδα της μπύρας των εταιρειών. Ωστόσο, η ζυθοποιία παράγει επίσης ένα ακόμα εμπορικό σήμα, το εμπορικό σήμα μιας μαύρης μπύρας και μπύρας ρυζιού.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Τρικάλων 2018–19
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Τρικάλων έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Τρικάλων, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Τρικάλων είναι η εξής:
Β΄ Κατηγορία
Στη Β΄ κατηγορία συμμετείχαν 34 σύλλογοι χωρισμένοι σε δυο ομίλους. Από κάθε όμιλο οι 2 πρώτοι ανεβαίνουν κατηγορία, οι 2 τελευταίοι υποβιβάζονται στην Β'
1ος όμιλος
Πηγή: epst.gr
2ος όμιλος
Πηγή: epst.gr
Γ΄ Κατηγορία
Α' Όμιλος Πηγή: epst.gr
Β' Όμιλος Πηγή: epst.gr
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Τρικάλων
Ντέιρ ελ-Μεντίνα
Το Ντέιρ ελ-Μεντίνα (αγγλικά: Deir el-Medina, Αιγυπτιακά Αραβικά: دير المدينة‎ ) είναι ένα χωριό της αρχαίας Αιγύπτου όπου ζούσαν οι εργάτες οι οποίοι δούλευαν στην κατασκευή των τάφων της Κοιλάδας των Βασιλέων στη διάρκεια του Νέου Βασιλείου της Αιγύπτου (περ. 1550–1080 π.Χ.), από τη 18η έως την 20η δυναστεία. Στην αρχαιότητα η θέση ονομαζόταν «Ο Τόπος της Αλήθειας» και οι εργάτες που κατοικούσαν εκεί αποκαλούνταν «Υπηρέτες στον Τόπο της Αλήθειας». Στην αιγυπτιακή-αραβική γλώσσα η ονομασία Ντέιρ ελ-Μεντίνα («μοναστήρι της πόλης») προέρχεται από την εποχή του Εκχριστιανισμού, όταν ο ναός της θεάς Άθωρ μετατράπηκε σε εκκλησία. αριστερά|μικρογραφία|Άγαλμα του Κα (Kha) από τον άθικτο τάφο (TT8) του ίδιου και της συζύγου του, της Μερίτ (Μerit) που ζούσαν στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Ο Κα ήταν επιστάτης στις εργασίες κατασκευής των τάφων, την εποχή της 18ης δυναστείας. Μουσείο Τορίνο. Το 1922, όταν τα βλέμματα ήταν στραμμένα στον Τάφο του Τουταγχαμών που ανακάλυψε ο Χάουαρντ Κάρτερ, μία ομάδα υπό την καθοδήγηση του Bernard Bruyère, ξεκίνησε να ανασκάπτει τη θέση Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Το αποτέλεσμα ήταν να έλθει στο φως μία θέση που σήμερα αποτελεί μία από τις πλέον λεπτομερώς τεκμηριωμένες καταγραφές κοινοτικής ζωής του αρχαίου κόσμου, με διάρκεια ζωής σχεδόν τετρακόσια χρόνια. Στον οικισμό αυτό η κοινωνική οργάνωση και οι σχέσεις, η εργασία και oι συνθήκες ζωής της κοινότητας μπορούν να μελετηθούν με τέτοια λεπτομέρεια που δεν υπάρχει αντίστοιχη συγκρίσιμη περίπτωση αρχαιολογικής θέσης.
Το Ντέιρ ελ-Μεντίνα βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από το σημερινό Λούξορ. Το χωριό απλώνεται αμφιθεατρικά στο φυσικό τοπίο και συνδέεται με την Κοιλάδα των Βασιλέων στα βόρεια, τους νεκρικούς ναούς στα ανατολικά και νοτιοανατολικά και την Κοιλάδα των Βασιλισσών στα δυτικά, μέσω ενός δρόμου που μπορεί κανείς εύκολα να περπατήσει. Είναι πιθανό ο οικισμός αυτός να κτίστηκε απομονωμένος από τον υπόλοιπο πληθυσμό ώστε να διαφυλαχθεί η μυστικότητα που απαιτεί η ευαίσθητη φύση της εργασίας στους χώρους ταφής. αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Ρα φονεύει τον Απέπ (διακοσμητική παράσταση από τάφο στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα)]]
Ιστορικό των ανασκαφών
Σημαντική ήταν η ανακάλυψη ενός αριθμού παπύρων που βρέθηκαν το 1840 στην περιοχή του οικισμού, ενώ διάφορα άλλα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Η πρώτη οργανωμένη ανασκαφική έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον Ερνέστο Σκιαπαρέλλι μεταξύ 1905-1909, η οποία έφερε στην επιφάνεια μεγάλες ποσότητες οστράκων. Μία γαλλική αποστολή υπό τη διεύθυνση του Μπερνάρντ Μπρυγιέρ ανέσκαψε μεταξύ των ετών 1922-1951 ολόκληρη τη θέση, συμπεριλαμβανομένου του οικισμού, του χώρου απορριμμάτων και του νεκροταφείου. Δυστυχώς, σήμερα θεωρείται ότι εξαιτίας ελλιπούς ελέγχου, περισσότεροι από τους μισούς παπύρους που διασώθηκαν, αποσπάστηκαν εν αγνοία του επικεφαλής της ομάδας. Σε ένα πηγάδι κοντά στο χωριό βρέθηκαν γύρω στα πέντε χιλιάδες όστρακα διαφόρων ειδών εμπορικών και λογοτεχνικών κειμένων. O Γιαροσλάβ Τσέρνι, ο οποίος ήταν μέλος της ομάδας του Μπρυγιέρ, μελέτησε αδιάκοπα τη θέση αυτή για περίπου πενήντα χρόνια, μέχρι τον θάνατό του το 1970 και μπόρεσε να βρει τα ονόματα και να περιγράψει τις ζωές πολλών από τους κατοίκους. Η κορυφή του λόφου που βρίσκεται επάνω από το χωριό άλλαξε ονομασία και αποκαλείται “Το βουνό Cernabru” προς τιμήν του έργου που προσέφεραν ο Τσέρνι και ο Μπρυγιέρ. αριστερά|μικρογραφία|Αρχαιολογικά κατάλοιπα στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Τοποθεσία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της [[Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών|ΟΥΝΕΣΚΟ. |318x318εσ]]
Το χωριό
Τα πρώτα χρονολογούμενα κατάλοιπα της θέσης ανήκουν στην περίοδο βασιλείας του Τούθμωση Α΄ (περίπου 1506 – 1493 π.Χ.), ενώ ο οικισμός έλαβε την τελική μορφή του στην εποχή των Ραμσίδων. Στην περίοδο ακμής του περιείχε εξήντα οκτώ σπίτια διασκορπισμένα σε μία περιοχή συνολικής έκτασης 5.600 τ.μ., με έναν στενό δρόμο κατά μήκος του. Η κύρια αυτή οδός του χωριού είναι πιθανό ότι ήταν στεγασμένη για να προστατεύει του κατοίκους από το εκτυφλωτικό φως και την έντονη ζέστη του ήλιου. Το μέγεθος των κατοικιών ποίκιλε και κατά μέσο όρο καθεμία από αυτές καταλάμβανε έκταση 70 τ.μ. περίπου. Η ίδια κατασκευαστική μέθοδος είχε εφαρμοστεί σε όλες τις οικίες του χωριού. Οι τοίχοι ήταν χτισμένοι από ωμοπλίνθους που εδράζονταν σε λίθινη θεμελίωση. Οι τοιχοποιίες επιχρίονταν με λάσπη και στη συνέχεια ασβεστώνονταν στις εξωτερικές επιφάνειές τους. Ορισμένοι τοίχοι στο εσωτερικό των κτισμάτων ασβεστώνονταν μέχρι το ύψος του ενός μέτρου περίπου. Μία ξύλινη πόρτα στην πρόσοψη των σπιτιών πιθανόν να έφερε το όνομα των ιδιοκτητών τους. Κάθε κατοικία αποτελούταν από τέσσερα έως πέντε δωμάτια, που περιλάμβαναν την είσοδο, τον κύριο χώρο διαμονής, δύο μικρότερα δωμάτια και κουζίνα με υπόγειο και σκάλα η οποία οδηγούσε στην οροφή. Για να προστατεύονται οι ένοικοι των κτισμάτων από την υπεριώδη ακτινοβολία, τα παράθυρα ανοίγονταν όσο το δυνατόν ψηλότερα στους τοίχους. Στον βασικό χώρο διαμονής διαμορφωνόταν μία πλινθόκτιστη βάση με σκαλοπάτια η οποία λειτουργούσε είτε ως οικιακό ιερό ή ως κρεβάτι τοκετού (λίκνο βρεφών). Όλα σχεδόν τα σπίτια είχαν στους τοίχους ειδικά διαμορφωμένες εσοχές όπου τοποθετούνταν αγάλματα, και μικρούς βωμούς. μικρογραφία|O τάφος ενός εργάτη στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα Οι τάφοι που κτίζονταν από τους κατοίκους της κοινότητας για ιδιωτική χρήση περιείχαν μικρά ιερά και ταφικούς θαλάμους που ήταν υπόγεια, λαξευμένα στον βράχο, και διακοσμούνταν με υπέργειες μικρές πυραμίδες. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|307x307εσ|Ο τάφος ενός εργάτη στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα Εξαιτίας της θέσης του οικισμού, οι συνθήκες διαβίωσης σε αυτόν δεν πρέπει να ήταν ευνοϊκές. Ο τειχισμένος οικισμός είχε το σχήμα της στενής κοιλάδας στην οποία ήταν κτισμένος, με τους ερημικούς λόφους που τον περικύκλωναν να αντανακλούν τη θερμότητα του ηλιακού φωτός και τον λόφο Gurnet Murai στα βόρεια να "κόβει" το δροσερό αεράκι όπως και τη θέα προς την εύφορη και καταπράσινη κοιλάδα του ποταμού Νείλου. Το χωριό εγκαταλείφθηκε την εποχή μεταξύ 1110–1080 π.Χ., στη διάρκεια της βασιλείας του Ραμσή ΙΑ' ( ο τάφος του οποίου ήταν ο τελευταίος βασιλικός τάφος που κτίστηκε στην Κοιλάδα των Βασιλέων), εξαιτίας της αυξανόμενης απειλής των τυμβωρύχων, των Λιβυκών επιδρομών και της αστάθειας που προκαλούσε η εμφύλια έριδα. Οι Πτολεμαίοι έκτισαν αργότερα έναν ναό αφιερωμένο στην Άθωρ στη θέση του αρχαίου ιερού της.
Ιστορικά κείμενα του Ντέιρ ελ-Μεντίνα
αριστερά|μικρογραφία|Όστρακο (λίθινο) του αναγλύφου του Καουί (Khawy), "Υπηρέτη στον Τόπο της Αλήθειας", όπως ονομάζονταν οι κάτοικοι του Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Μουσείο Petrie, Λονδίνο. Τα σωζόμενα κείμενα περισσότερο καταγράφουν την καθημερινή ζωή παρά τις σημαντικές ιστορικές εξελίξεις. Τα προσωπικά γράμματα αποκαλύπτουν πολλά γύρω από τις κοινωνικές σχέσεις και την οικογενειακή ζωή των χωρικών. Η αρχαία οικονομία περιγράφεται σε αρχεία συναλλαγών που παρέχουν πληροφορίες σχετικά με τις τιμές και τις ανταλλαγές. Τα αρχεία που αναφέρονται σε προσευχές και μαγικά ξόρκια φανερώνουν ότι επικρατούσαν οι συνήθεις θρησκευτικές αντιλήψεις, ενώ για τους ερευνητές των αρχαίων νόμων και κανονισμών τα αρχεία του Ντέιρ ελ-Μεντίνα προσφέρουν πλούσιο πληροφοριακό υλικό. Σε αυτά τα αρχεία έχουν βρεθεί επίσης πολλές αναφορές στα πιο διάσημα έργα της Αρχαίας Αιγυπτιακής λογοτεχνίας. Χιλιάδες πάπυροι και όστρακα αναμένουν τη δημοσίευσή τους.
Η ζωή στο χωριό
μικρογραφία|Αγροτική σκηνή οργώματος από τον τάφο ΤΤ1 του Σενετζέμ (Sennedjem) στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Στον οικισμό κατοικούσαν άνθρωποι ποικίλης καταγωγής, όπως Αιγύπτιοι, Νούβιοι, Ασιάτες, οι οποίοι προσλαμβάνονταν ως εργάτες (λιθοξόοι, σοβατζήδες, νερο-κουβαλητές και άλλες ειδικότητες), αλλά και άτομα που ασχολούνταν με τη διοικητική οργάνωση και τη διακόσμηση των βασιλικών τάφων και ναών. Οι χειρώνακτες για την κατασκευή των τάφων οργανώνονταν σε δύο ομάδες που καθεμιά είχε αντίθετο σημείο εκκίνησης και έναν προϊστάμενο που επέβλεπε τη δουλειά τους. αριστερά|μικρογραφία|400x400εσ|H ανθρωπόμορφη σαρκοφάγος του Nubnen από το Ντέιρ ελ-Μεντίνα (18η δυναστεία/ πρώιμη περίοδος). Εθνικό Μουσείο [[Βαρσοβία|Βαρσοβίας]] Για να έφθανε κάποιος ως το βασικό πηγάδι χρειαζόταν να περπατήσει τριάντα λεπτά και προκειμένου το χωριό να τροφοδοτείται κανονικά με νερό, απασχολούνταν εργάτες οι οποίοι διένυαν την απόσταση αυτή και μετέφεραν το νερό από το πηγάδι στον οικισμό. Όταν οι εργάτες δούλευαν στην κατασκευή των τάφων μέχρι αργά το βράδυ, διανυκτέρευαν σε έναν καταυλισμό που είχε θέα προς τον ναό της Χατσεψούτ (1479 – 1458 π.Χ. περίπου) που σώζεται μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τα σωζόμενα αρχεία οι εργάτες είχαν έτοιμο φαγητό, μαγειρεμένο στο σπίτι τους, που τους το έφερναν στη δουλειά από το χωριό.
Όπως υπολογίζεται από την ανάλυση των σχετικών με τα εισοδήματα και τις τιμές πληροφοριών, οι εργάτες του Ντέιρ ελ-Μεντίνα χαρακτηρίζονται με τα σημερινά δεδομένα ως άτομα της μεσαίας τάξης. Ως μισθωτοί υπάλληλοι του βασιλείου της Αιγύπτου πληρώνονταν τμηματικά ένα ποσό που αναλογούσε περίπου στο τριπλάσιο του εισοδήματος όσων εργάζονταν στις αγροτικές καλλιέργειες. Υπήρχαν όμως και δευτερεύουσες εργασίες με τις οποίες οι κάτοικοι ασχολούνταν ευρέως, οι οποίες τους επέτρεπαν να συμπληρώνουν το εισόδημά τους. Στις μεγάλες γιορτές όπως το Heb Sed, οι βασιλείς παρείχαν στους εργάτες των τάφων επιπλέον τροφή και νερό ώστε να δουλέψουν με περισσότερο ζήλο και να διακοσμήσουν τους τάφους πιο όμορφα.
Κάθε εβδομάδα εργασίας αποτελούνταν από οκτώ εργάσιμες ημέρες ακολουθούμενες από δύο ημέρες αργίας, ενώ έξι ημέρες τον μήνα οι εργαζόμενοι δικαιούνταν επιπλέον συμπληρωματική άδεια για λόγους όπως συχνά ήταν η ασθένεια ή διάφοροι οικογενειακοί λόγοι ή, όπως αναφέρεται στα σωζόμενα αρχεία, εξαιτίας κάποιου καβγά με τη σύζυγο ή λόγω πονοκέφαλου από μεθύσι.
Στη διάρκεια της βασιλείας του Μερενπτά (1213–1203 π.Χ. περίπου), υπολογίζεται ότι συμπεριλαμβανομένων των ημερών που δεν εργάζονταν λόγω επίσημων εορτών, για τους εργάτες του Ντέιρ ελ-Μεντίνα πάνω από το ένα τρίτο κάθε έτους ήταν αργία. μικρογραφία|250x250εσ|Διακοσμητική τοιχογραφία από τον τάφο του Σενετζέμ (Sennedjem) όπου απεικονίζεται σκηνή θερισμού. Τις ημέρες που οι εργάτες του βασιλικών τάφων είχαν ρεπό, μπορούσαν να απασχολούνται στην προετοιμασία των δικών τους τάφων και καθώς οι τεχνίτες αυτοί ήταν μεταξύ των καλύτερων μαστόρων της αρχαίας Αιγύπτου οι οποίοι όχι μόνο έσκαβαν τα βαθιά ορύγματα των τάφων, αλλά εκτελούσαν και τη διακόσμησή τους, θεωρείται πως οι τάφοι των ίδιων βρίσκονται ανάμεσα στους εντυπωσιακότερους της δυτικής όχθης.
Ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων της κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων και γυναικών, είχαν βασικές γνώσεις ανάγνωσης και γραφής.
Οι δουλειές των εργατών ήταν αξιοζήλευτες και θεωρούνταν τιμητικές, ενώ κληρονομούνταν από γενιά σε γενιά.
Επίσης, δεν ήταν άγνωστοι σε αυτούς οι χωρισμοί, τα διαζύγια ή οι νέοι γάμοι μετά από χωρισμό. Ένα κείμενο πληροφορεί ότι η Merymaat ζητά να χωρίσει από τον σύζυγό της εξαιτίας της συμπεριφοράς της πεθεράς της. Στις περιπτώσεις που η σύζυγος ενός άνδρα δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει, νεαρές υπηρέτριες αναλάμβαναν να φέρουν στη ζωή τα παιδιά της οικογένειας, αναβαθμίζοντας με αυτό τον τρόπο την κοινωνική τους θέση και προωθώντας την ελευθερία τους.
Οι κάτοικοι του χωριού μπορούσαν να μετακινούνται ελεύθερα εκτός των τειχών, αλλά για λόγους ασφαλείας δεν επιτρεπόταν η είσοδος σε οποιονδήποτε, παρά μόνο σε αυτούς που είχαν σοβαρό επαγγελματικό λόγο.
Οι γυναίκες και η ζωή στο χωριό
μικρογραφία|Αγγεία που βρέθηκαν ως [[κτερίσματα στον τάφο της Μερίτ (ΤΤ8), τα οποία χρησιμοποιούσε για την περιποίησή της (Μουσείο Τορίνο)]] αριστερά|μικρογραφία|Ο ναός της Άθωρ στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα Τα αρχεία του Ντέιρ ελ-Μεντίνα αποτελούν τη σημαντικότερη πηγή πληροφοριών για τον τρόπο ζωής των γυναικών κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου.
Το βασίλειο παρείχε σε αυτές υπηρέτες για να τις βοηθούν στο άλεσμα των σιτηρών, αλλά και στο πλύσιμο. Οι γυναίκες των εργατών αναλάμβαναν την ανατροφή των παιδιών και ετοίμαζαν το ψωμί, το οποίο βρισκόταν στην κορυφή της διατροφικής πυραμίδας αυτών των κοινωνιών. Η πλειοψηφία των γυναικών που είχαν ένα συγκεκριμένο ιερό αξίωμα ενσωματωμένο στο όνομά τους, παντρεύονταν τους επιστάτες ή τους γραφείς, πρόσωπα με υψηλή κοινωνική θέση, και μπορούσαν να έχουν τον τίτλο της αοιδού (χορωδού) διατηρώντας επίσημες θέσεις στα τοπικά ιερά ή τους ναούς, ίσως και στους μεγάλους ναούς των Θηβών.
Σύμφωνα με τον Αιγυπτιακό νόμο είχαν δικαιώματα περιουσίας και τίτλους ιδιοκτησίας, ενώ τους ανήκε επίσης το ένα τρίτο των συζυγικών εσόδων. Σε περίπτωση διαζυγίου ή θανάτου του άνδρα, το ποσοστό αυτό μεταβιβαζόταν μόνο στις συζύγους, ενώ αν πέθαινε η ίδια πριν από τον άνδρα της, το ποσοστό αυτό θα μεταβιβαζόταν στους κληρονόμους της και σε καμία περίπτωση στον σύζυγό της.
Νόμος και τάξη
μικρογραφία|H [[Μάατ|Μαάτ, η φτερωτή θεά της Δικαιοσύνης, της Αλήθειας και της Αρμονίας, όπως απεικονίζεται σε διακοσμητικό ανάγλυφο στον τάφο του Ραμσή Γ΄.|316x316εσ]] αριστερά|μικρογραφία|334x334εσ|Η συνοικία των μαστόρων στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα Οι εργάτες και οι οικογένειές τους δεν ήταν σκλάβοι, αλλά ελεύθεροι πολίτες και μπορούσαν να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη όταν χρειαζόταν. Γενικά, κάθε Αιγύπτιος μπορούσε να ζητήσει να έλθει σε επαφή με τον Ανώτατο Αξιωματούχο του βασιλιά και να απαιτήσει δίκη από τους ομοτίμους του. Η κοινότητα είχε το δικό της δικαστήριο το οποίο συγκροτούσαν ένας προϊστάμενος, εκπρόσωποί του, εργάτες και ένας γραφέας. Αυτοί ήταν εξουσιοδοτημένοι να επιλύουν όλες τις διαφορές μεταξύ των μελών της κοινότητας και ορισμένες παραβάσεις που σχετίζονταν με υποθέσεις μη πληρωμής αγαθών ή υπηρεσιών. Οι κάτοικοι είχαν το δικαίωμα να απολογηθούν και υπήρχαν δίκες που διαρκούσαν αρκετά χρόνια. Μία περίπτωση στην οποία εμπλεκόταν ο αρχηγός της χωροφυλακής διήρκεσε έντεκα χρόνια. Ο ρόλος της τοπικής αστυνομίας (Medjay) ήταν η διαφύλαξη του νόμου και της τάξης, καθώς και ο έλεγχος της πρόσβασης στους τάφους της Κοιλάδας των Βασιλέων. Μία από τις πιο διάσημες καταγεγραμμένες υποθέσεις σχετίζεται με τον Paneb, που ήταν γιός ενός επιστάτη και κατηγορήθηκε για τυμβωρυχία σε βασιλικούς τάφους, μοιχεία και διατάραξη του ήρεμου βίου της κοινότητας. Το αποτέλεσμα της δίκης δεν είναι γνωστό, αλλά στις σωζόμενες πηγές γίνεται λόγος για την εκτέλεση κάποιου επιστάτη των εργατών την εποχή του Paneb.
Oι άνθρωποι του Ντέιρ ελ-Μεντίνα συχνά συμβουλεύονταν τα μαντεία (χρησμούς) για διάφορα ζητήματα της ζωής τους, συμπεριλαμβανομένων και υποθέσεων απονομής δικαιοσύνης. Μπροστά στα αγάλματα των θεών έθεταν ερωτήματα, προφορικά ή γραπτά, καθώς αυτά μεταφέρονταν επάνω στα φορεία από τους ιερείς. Όταν η απάντηση ήταν θετική τότε το άγαλμα χαμήλωνε προς τα κάτω, ενώ μία αρνητική απάντηση από τους θεούς δηλωνόταν με την "αποχώρηση" του αγάλματος. Κάθε φορά που προέκυπτε ένα ζήτημα δικαιοσύνης και δεν ήταν δυνατό να επιλυθεί από τους δικαστές, μετέφεραν το άγαλμα του θεού στον κατηγορούμενο και ο ενδιαφερόμενος το ρωτούσε: “Αυτός είναι που μου έκλεψε τα αγαθά μου;”. Εάν το άγαλμα έγνεφε καταφατικά, τότε ο κατηγορούμενος θεωρούταν ένοχος. Εντούτοις, μερικές φορές ο κατηγορούμενος μπορούσε να αρνηθεί την ενοχή του και να ζητήσει άλλον χρησμό, και αν αυτός δεν του έδινε την επιθυμητή απόκριση, μπορούσε τουλάχιστον για μία φορά ακόμη να ζητήσει και τρίτο μαντείο. Στην περίπτωση που και ο τρίτος ήταν υπέρ της ενοχής του, τότε του απεύθυναν επισήμως κατηγορία και θα έπρεπε να επανορθώσει και να τιμωρηθεί. Οι άνθρωποι πίστευαν επίσης ότι ένας θεϊκός χρησμός μπορούσε να τιμωρήσει ή να επιβραβεύσει κάποιο πρόσωπο φέρνοντάς του αντίστοιχα αρρώστια ή τύφλωση ως τιμωρία ή θαυματουργές θεραπείες ως ανταμοιβή.
Ιατρική φροντίδα
Δείτε επίσης: Ιατρικά όστρακα του Ντέιρ ελ-Μεντίνα αριστερά|μικρογραφία|Αυτό το προσθετικό δάκτυλο ποδιού φτιαγμένο από ξύλο και δέρμα, χρησιμοποιήθηκε από ένα άτομο που είχε ακρωτηριαστεί, ώστε να διευκολυνθεί στο περπάτημα. Τα αρχεία και τα όστρακα που βρέθηκαν στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα περιγράφουν με εντυπωσιακό τρόπο τις ιατρικές μεθόδους του Νέου Βασιλείου. Όπως και σε άλλες Αιγυπτιακές κοινότητες, έτσι και στους εργαζόμενους του Ντέιρ ελ-Μεντίνα και τις οικογένειές τους, προσφερόταν θεραπευτική φροντίδα για τα προβλήματα υγείας που τύγχανε να αντιμετωπίζουν, μέσω ιατρικών πρακτικών, προσευχής και μαγικών ξορκιών. Ωστόσο, τα αρχεία του Ντέιρ ελ-Μεντίνα, υποδηλώνουν ότι υπήρχε μία σχετική διάκριση μεταξύ, από τη μια πλευρά, ενός “γιατρού” που εξέταζε τους ασθενείς και συνταγογραφούσε τις θεραπείες και, από την άλλη, ενός “μάγου του σκορπιού” o οποίος ειδικευόταν σε μαγικές θεραπείες για το δάγκωμα του σκορπιού.
Τα ιατρικά κείμενα του Ντέιρ ελ-Μεντίνα παρουσιάζουν διαφορές ως προς τον τρόπο που κυκλοφορούσαν. Τα μαγικά ξόρκια και τα γιατρικά (φάρμακα) ήταν ευρέως διαδεδομένα ανάμεσα στους εργάτες. Υπάρχουν επίσης και ορισμένες περιπτώσεις που τα ξόρκια στέλνονταν προφορικά από τον έναν εργάτη στον άλλον, χωρίς κάποιον “ειδικά εκπαιδευμένο” μεσάζοντα. Tα γραπτά ιατρικά κείμενα ήταν όπως φαίνεται πιο σπάνια, γεγονός που δείχνει ότι οι ειδικευμένοι γιατροί παρασκεύαζαν οι ίδιοι τα πιο σύνθετα φάρμακα. Υπάρχουν επίσης ορισμένες γραπτές πηγές στις οποίες ο γράφων στέλνει κάποιον για να του φέρουν ουσίες με φαρμακευτικές ιδιότητες, αλλά είναι άγνωστο αν αυτά ζητούνται σύμφωνα με κάποιαν ιατρική συνταγή ή με σκοπό να παρασκευάσουν κάποιο ιατρικό γιατροσόφι. αριστερά|μικρογραφία|191x191εσ|Η στήλη του Ιρινεφέρ, Υπηρέτη του Τόπου της Αλήθειας, κατά την 19η δυναστεία. Προέρχεται από τον τάφο 290 του Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Μουσείο Αιγυπτιακής Αρχαιολογίας Petrie, Λονδίνο.
Κοινοτική ευσέβεια
Δείτε επίσης: Αρχαία Αιγυπτιακή Θρησκεία
Οι ανασκαφές στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα, τη μικρή πόλη των βασιλικών μαστόρων, έχουν φέρει στο φως πολλά στοιχεία ιδιωτικών θρησκευτικών πρακτικών και τελετουργιών. Οι θεοί του αιγυπτιακού βασιλείου λατρεύονταν ελεύθερα παράλληλα με τις "ιδιωτικές" θεότητες και χωρίς να υπάρχει κάποια σύγκρουση ανάμεσα στην επίσημη λατρεία του βασιλείου και τις ιδιωτικές λατρευτικές εκφράσεις. μικρογραφία|202x202εσ|Η τράπεζα προσφορών του Πενρενού (Penrenu), Υπηρέτη του Τόπου της Αλήθειας. 19ης δυναστεία. Από το Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Μουσείο Petrie. Στην κοινότητα υπήρχαν πολλοί ιεροί χώροι, μεταξύ δεκάξι και δεκαοκτώ στον αριθμό. Οι μεγαλύτεροι από αυτούς ήταν αφιερωμένοι στην Άθωρ, τον Πτα και τον Ραμσή Β΄. Οι εργαζόμενοι στους βασιλικούς τάφους φαίνεται ότι τιμούσαν τον Πτα και τον Ρεσέφ (Resheph) και τους θεούς της γραφής και της σοφίας Θωθ και Σεσχάτ, ως προστάτες της δραστηριότητάς τους. Οι γυναίκες ήταν αφιερωμένες συγκεκριμένα στην Άθωρ, την Ταουρέτ, και τον Βησά στη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, ενώ απευθυνόταν στις θεότητες Ρενενουνέτ και Mερετσεγκέρ για να τους παρέχουν τροφή και προστασία. Η Μερετσεγκέρ (όνομα που μεταφράζεται ως “Αυτή που Αγαπά τη Σιωπή”), ήταν ίσως μία τοπική θεότητα, τουλάχιστον το ίδιο σημαντική με τον Όσιρη, τον μεγάλο θεό των νεκρών. μικρογραφία|[[Αλ Κορν, ένα βουνό με κορυφή που μοιάζει με πυραμίδα επιβλέπει και προστατεύει την Κοιλάδα των Βασιλέων. |330x330εσ]] Στη συνείδηση των κατοίκων του Ντέιρ ελ-Μεντίνα ο Αμενχοτέπ Α΄ (1500 π.Χ. περίπου) της 18ης δυναστείας και η μητέρα του, η βασίλισσα Αχμόζε-Νεφερτάρι, βρίσκονταν για πολλές γενεές σε υψηλή θέση, πιθανώς ως θεοποιημένοι προστάτες της κοινότητας. Μετά τον θάνατό του ο Αμενχοτέπ τοποθετήθηκε στο κέντρο της νεκρικής λατρείας του οικισμού, με την ονομασία “Ο Aμενχοτέπ της Πόλης”. H βασίλισσα θεοποιήθηκε επίσης μετά τον θάνατό της και ονομάστηκε “H Οικοδέσποινα του Ουρανού” και “Η Κυρία της Δύσης”. Κάθε χρόνο οι κάτοικοι του χωριού γιόρταζαν την Επέτειο του Αμενχοτέπ Α΄, στην οποία οι πρεσβύτεροι είχαν τη θέση των ιερέων στις τελετουργίες που γινόταν προς τιμήν των τοπικών θεοτήτων οι οποίοι δεν λατρεύονταν σε κανένα άλλο μέρος της Αιγύπτου. αριστερά|μικρογραφία|287x287εσ|Ο ναός της Άθωρ στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα Διάφορες ωδές αφιερώνονταν ως προσφορά προς τιμήν μίας συγκεκριμένης θεότητας, οι οποίες ήταν παρόμοιες με τους ύμνους της Εβραϊκής Βίβλου και αποτελούσαν εκφράσεις μεταμέλειας και ευχαριστίας για συγχώρεση. Στις στήλες καταγράφεται η θλίψη για το ανθρώπινο λάθος και η ταπεινή επίκληση προς τους θεούς για συγχώρεση και οίκτο. Μία επιγραφή αναθηματικής στήλης αναφέρει την παράκληση προς τη θεά Μερετσεγκέρ να φέρει ανακούφιση στον πόνο κάποιου και η απάντηση της θεάς ήταν θετική, χαρίζοντας στο πρόσωπο αυτό “γλυκιές αύρες”.
'' “ Είμαι ένας άνδρας που δεν τήρησε τον όρκο του προς τον Πτα, Άρχοντα της Αλήθειας, και αυτός έφερε το σκοτάδι στην ημέρα μου. Τώρα θα μιλήσω για τη δύναμή του και σε όσους δεν τη γνωρίζουν, αλλά και σε εκείνους που είναι ενήμεροι”. ''
O Άμων θεωρούταν ως ο ιδιαίτερος προστάτης των φτωχών και ένας θεός έδειχνε επιείκεια σε όσους μετανοούσαν. Σε μία στήλη αναφέρεται: μικρογραφία|Μικρή πυραμίδα από τον τάφο ΤΤ1 του τεχνίτη Σενετζέμ (Sennedjem) στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα " [Ο Άμων] αυτός που έρχεται μόλις ακούει τη φωνή του φτωχού που βρίσκεται σε δυστυχία, αυτός που δίνει πνοή σε εκείνον που ταλαιπωρείται. Είσαι ο Άμων, ο Άρχοντας της σιωπής, που έρχεσαι όταν ακούς το κάλεσμα του φτωχού, έρχεσαι όταν κι εγώ σε καλώ στη δυστυχία μου και με σώζεις … Και παρόλο που ο Υπηρέτης είχε τη διάθεση να πράξει το κακό, ο Άρχοντας έχει τη διάθεση να συγχωρέσει. Ο Άρχοντας των Θηβών δεν ξοδεύει ούτε μία μέρα στον θυμό. Η οργή του περνάει σε μία στιγμή, δεν έχει διάρκεια. Η ανάσα του έρχεται πάλι σε εμάς που χρειαζόμαστε τη φιλευσπλαχνία του … Ας είναι η ψυχή σου ευγενική και ας μας συγχωρέσεις. Δεν θα ξανασυμβεί. " αριστερά|μικρογραφία|εναλλ.=|Διακοσμητική τοιχογραφία από τον τάφο του Σενετζέμ Η ερμηνεία των ονείρων ήταν συνηθισμένη την εποχή εκείνη. Σύμφωνα με τις γραπτές πηγές, στη βιβλιοθήκη του γραφέα Kenhirkhopeshef βρέθηκε ένα βιβλίο, παλιό ήδη από την εποχή του. Το βιβλίο αυτό χρησιμοποιούταν για να ερμηνεύει διαφόρων ειδών όνειρα. Οι ερμηνείες αυτές δεν ήταν ακριβείς και συχνά έδιναν διαφορετική εξήγηση σε παρόμοια όνειρα. Σε πολλές περιπτώσεις ένα όνειρο είχε ακριβώς το αντίθετο νόημα από αυτό που έβλεπε κάποιος στον ύπνο του, για παράδειγμα, ένα ευχάριστο όνειρο συχνά ήταν σημάδι στενοχώριας, ένα όνειρο γεμάτο αγαθά, συχνά σήμαινε έλλειψη κλπ. Μερικά παραδείγματα από το βιβλίο του "Ονειροκρίτη" της εποχής εκείνης αναφέρονται παρακάτω:
"  Αν κάποιος δει στον ύπνο του ότι είναι νεκρός, είναι καλό, και σημαίνει ότι θα ζήσει πολλά χρόνια.
Αν κάποιος ονειρευτεί ότι τρώει κρέας κροκόδειλου, θα του βγει σε καλό, σημαίνει ότι θα αποκτήσει σημαντική θέση στην κοινωνία (π.χ. θα γίνει φοροσυλλέκτης)
'' Αν κάποιος δει στο όνειρό του το πρόσωπό του στον καθρέφτη, αυτό είναι άσχημο. Σημαίνει ότι θα πεθάνει και θα περάσει στην αιώνια ζωή. ''
'' Αν κάποιος δει στον ύπνο του ότι ξεσκεπάζει τα νώτα του, αυτό δεν είναι καλό, σημαίνει ότι θα ορφανέψει λίγο αργότερα. " ''
Αναθηματικές στήλες ανεγείρονταν επίσης από εργάτες στο ιερό της Άθωρ. Μία τέτοια στήλη είναι του Νεφερσενούτ (Nefersenut), όπου παριστάνεται ο ίδιος και ένας από τους γιούς του γονατιστοί να κάνουν προσφορές στη θεά, η οποία έχει ανθρώπινη μορφή.
Απεργίες
αριστερά|μικρογραφία|Στήλη από ναό στο Ντέιρ ελ-Μεντίνα, αφιερωμένη στον θεό [[Πτα. Η στήλη αφιερώθηκε από τον προϊστάμενο των εργατών Nakht-em-Mut.]] Οι δημιουργοί των βασιλικών νεκρικών κατασκευών συνήθως είχαν καλή κοινωνική θέση επειδή η δουλειά τους θεωρούταν ιδιαίτερα σημαντική. Η πληρωμή των τακτικών φόρων τους αποτελούσε ιερό καθήκον απέναντι στη θεά Μαάτ. Όταν κάποιος χρεωκοπούσε αυτό σήμαινε προβλήματα για τον ίδιο, αλλά και για ολόκληρο το βασίλειο. Το τέλος της Εποχής του Χαλκού χαρακτηρίστηκε από την κατάρρευση των μεγάλων βασιλείων, μεταξύ αυτών και της Αιγύπτου, οικονομική ύφεση και πολιτική-κοινωνική αστάθεια. Τα υψηλά ιδανικά που εκφράστηκαν στους Νόμους της Μαάτ περνούσαν κρίση και οι ζωές των εργαζομένων στους βασιλικούς τάφους είχαν αναστατωθεί.
Στο 25ο έτος περίπου της βασιλείας του Ραμσή Γ΄ (1180-1153 π.Χ.), οι εργάτες ήταν τόσο οργισμένοι από τις καθυστερήσεις στις αμοιβές τους που μία μέρα πέταξαν κάτω τα εργαλεία τους και έφυγαν από τη δουλειά. Αυτό ήταν ίσως η πρώτη απεργιακή κινητοποίηση που έχει καταγραφεί στην ιστορία. Έγραψαν μία επιστολή στον αντιβασιλέα διαμαρτυρόμενοι για τις ελλείψεις στο σιτάρι που τους αναλογούσε. Οι άρχοντες του Ντέιρ ελ-Μεντίνα προσπάθησαν να διαπραγματευτούν μαζί τους, αλλά εκείνοι αρνούνταν να επιστρέψουν στην εργασία τους μέχρι τη διευθέτηση όλων των αιτημάτων τους. Η άλλη πλευρά απάντησε δίνοντάς τους ψεύτικες υποσχέσεις.
Στα σωζόμενα κείμενα αναφέρεται ότι οι εργαζόμενοι έλεγαν:
“ '' Πεινάμε! Δεκαοκτώ μέρες πέρασαν αυτόν τον μήνα ... ” '' μικρογραφία|242x242εσ|Μάστορες εν ώρα εργασίας (τοιχογραφία από τον τάφο του Nebamun στο Deir el-Medina) Και ακόμη δεν είχαν πληρωθεί. Oι εργαζόμενοι στους βασιλικούς τάφους αναγκάζονταν να αγοράζουν σιτάρι για να καλύπτουν τις καθημερινές ανάγκες τους, αφού έμεναν απλήρωτοι. Οι κοινοτάρχες τους παρέπεμπαν στον Φαραώ ή στον Αντιβασιλέα για να παραπονεθούν σε εκείνους. Όταν στο φαραωνικό μέγαρο πληροφορήθηκαν τις διαμαρτυρίες των κατοίκων του Ντέιρ ελ-Μεντίνα, διαπραγματεύτηκαν το ζήτημα και οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στη δουλειά τους την επόμενη ημέρα. Πολλές όμως ακόμη απεργίες ακολούθησαν.
Η απεργία αυτή δεν ήταν η τελευταία στην ιστορία της Αιγύπτου και είχε θετικά αποτελέσματα, καθώς σύντομα αποκαταστάθηκαν οι προμήθειες σιτηρών. Στο υπόλοιπο διάστημα της βασιλείας του Ραμσή Γ΄ δεν σημειώθηκαν άλλες απεργίες. Καθώς όμως οι εργαζόμενοι διαπίστωσαν ότι οι μέχρι τότε αντιπρόσωποί τους στήριζαν τα συμφέροντα του παλατιού, η εμπιστοσύνη τους προς αυτούς κλονίσθηκε και εξέλεξαν τους δικούς αντιπροσώπους, μέσα από τον χώρο της εργασίας τους.
Στη διάρκεια της βασιλείας των Ραμσή Θ΄ και Ραμσή Ι΄, 40-50 χρόνια αργότερα από τις πρώτες απεργίες, στις πηγές έχει καταγραφεί ότι οι εργάτες του Ντέιρ ελ-Μεντίνα ξεσηκώθηκαν ξανά.
Τυμβωρυχία
μικρογραφία|[[Πυραμίδιο του Nebamun, πιθανώς επίστεψη στήλης, από ασβεστόλιθο. 19η δυναστεία. Προέρχεται μάλλον από το Ντέιρ ελ-Μεντίνα, αν και αποτέλεσε προϊόν αγοραπωλησίας στις Θήβες. Μουσείο Αιγυπτιακής Αρχαιολογίας Petrie, Λονδίνο]] Μετά το τέλος της βασιλείας του Ραμσή Δ΄, η κατάσταση στον οικισμό άρχισε με κλιμακούμενους ρυθμούς να τίθεται εκτός ελέγχου. Υπήρχαν περίοδοι που δεν υπήρχε δουλειά εξαιτίας του φόβου των επιθέσεων από εξωτερικούς εισβολείς. Η αγροτική παραγωγή άρχισε να μειώνεται δραματικά και δεν κάλυπτε τις ανάγκες του πληθυσμού. Αυτό είχε ως συνέπεια να δημιουργηθεί ένα κλίμα αβεβαιότητας στους κατοίκους και να ξεσπούν αλλεπάλληλες απεργίες. Οι συμμορίες των τυμβωρύχων αυξάνονταν συνεχώς. Εισέβαλαν κρυφά στους τάφους από το πίσω μέρος τους, ώστε να μην καταστρέφουν τα σφραγίσματα των κυρίων εισόδων τους και γίνεται αντιληπτή η παραβίασή τους. Η σύληση των τάφων ήταν τόσο συχνή που αποτελούσε ένα σύνηθες φαινόμενο της εποχής, στο οποίο συμμετείχαν, εκτός από τους ίδιους τους ληστές, και κλεπταποδόχοι, καθώς και ορισμένοι Ανώτατοι Αξιωματούχοι οι οποίοι δωροδοκούνταν και δεν ανέφεραν τις παραβιάσεις των τάφων. Στις περιπτώσεις που οι ληστές των τάφων συλλαμβάνονταν, οι αρχές χρησιμοποιούσαν βασανιστικές μεθόδους συστροφής των άκρων στη διάρκεια της ανάκρισής τους, ώστε να αποκαλύψουν την προέλευση των κλοπιμαίων και τους συνεργούς τους. αριστερά|μικρογραφία|311x311εσ|Ντέιρ ελ-Μεντίνα Στον Πάπυρο Abbott (Abbott Papyrus) αναφέρεται μία περίπτωση, στην οποία κάποιοι αξιωματούχοι γυρεύοντας για εξιλαστήριο θύμα ώστε να μην τιμωρηθούν οι ίδιοι, βασάνισαν έναν σεσημασμένο ληστή, αναγκάζοντάς τον να ομολογήσει. Όμως, ο Ανώτατος Επιστάτης του βασιλιά υποψιάστηκε τη μηχανορραφία των αξιωματούχων και διέταξε τον κατηγορούμενο να οδηγήσει όλους τους εμπλεκόμενους αξιωματούχους στον τάφο που είχε ληστέψει με τη δική τους υποστήριξη. Αυτός τους οδήγησε σε έναν ημιτελή τάφο που δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ και ισχυρίστηκε ότι ήταν ο τάφος της Ίσιδος. Όταν οι νεκρικοί θησαυροί επανακτήθηκαν, δεν τοποθετήθηκαν ξανά στους τάφους, αλλά προστέθηκαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο.
Το Ντέιρ ελ-Μεντίνα στη μυθιστοριογραφία
Ο Γάλλος Αιγυπτιολόγος και συγγραφέας Christian Jacq έγραψε μία τετραλογία που πραγματεύεται τον οικισμό του Ντέιρ ελ-Μεντίνα και τους μαστόρους του, καθώς και την πολιτική ζωή της Αιγύπτου την εποχή εκείνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αφρική
Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Στρουμπίου
Η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Στρουμπίου ήταν μια κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα την Πάφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2012 Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Φαιγκαιράς
Το Φαιγκαιράς (ρουμανικά: Făgăraș, γερμανικά: Fugreschmarkt, ουγγρικά: Fogaras) είναι πόλη στην κεντρική Ρουμανία, η οποία βρίσκεται στην κομητεία Μπρασόβ. Βρίσκεται επί του Άλυτου ποταμού, γνωστού σήμερα ως Ολτ, και έχει πληθυσμό 28.330 κατοίκους από το 2011. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Τρανσυλβανίας και είναι η κύρια πόλη μιας υποπεριοχής, της Γης του Άλυτου.
Το Φαιγκαιράς έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Cfb στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας (πετοσφαίριση ανδρών)
Η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας είναι μια κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα την Έμπα.
Ιστορία
Η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας ιδρύθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2013 για να καλύψει το κενό που είχε αφήσει η αναστολή λειτουργίας του Διόνυσου Στρουμπίου. Ιδρυτές της ομάδας ήταν φίλοι του Διόνυσου Στρουμπίου.
Αρχική έδρα της ομάδας ήταν η Πάφος. Περίπου ένα χρόνο μετά την ίδρυση της, η ομάδα άλλαξε έδρα και μεταφέρθηκε στην κοινότητα Έμπας.
Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2013 Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου Κατηγορία:Έμπα Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Σαμπάτα (ταινία)
Σαμπάτα (Ιταλικά: Ehi amico... c'è Sabata. Hai chiuso!), είναι ένα σπαγγέτι γουέστερν του 1969 σε σκηνοθεσία Τζανφράνκο Παρολίνι και πρωταγωνιστεί ο Λι Βαν Κλιφ στον ομώνυμο ρόλο.
Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος της Τριλογίας Σαμπάτα του Παρολίνι, με το δεύτερο μέρος να είναι το Αντίος, Σαμπάτα (1970) και να ολοκληρώνει την τριλογία Η Επιστροφή του Σαμπάτα (1971).
Πλοκή
Στο Ντολτσέρτι Σίτι, μια μικρή πόλη του Τέξας, κάποια μέλη της υψηλής κοινωνίας θα ληστέψουν την τοπική τράπεζα του Στρατού με λεία 100 χιλιάδες δολάρια, για να μπορέσουν να αγοράσουν την έκταση, απ'όπου σύντομα θα κατασκευαστεί ο καινούργιος σιδηρόδρομος,
Στην πόλη όμως θα εμφανιστεί ο Σαμπάτα (Λι Βαν Κλιφ), ένας κυνηγός επικηρυγμένων. Ενώ πίνει στο σαλούν, μαθαίνει ότι έχει γίνει ληστεία στην τράπεζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζιανφράνκο Παρολίνι Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Αλμπέρτο Γκριμάλντι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία
Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924
Η Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924 (Οκτώβριος 1924 - Ιούνιος 1925) ανέλαβε την εξουσία μετά την παραίτηση της Κυβέρνησης Θεμιστοκλή Σοφούλη.
Μετά την παραίτηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη (του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη ισχυρού άντρα του κόμματος των Φιλελευθέρων, μετά από τον αρχηγό της πτέρυγας των Προοδευτικών Φιλελευθέρων, Γεώργιο Καφαντάρη), και ύστερα από την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας των κομμάτων της Βουλής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει την εντολή στον Ανδρέα Μιχαλακόπουλο (ηγέτη της πτέρυγας των Συντηρητικών Φιλελεύθερων), ο οποίος, αφού εξασφαλίζει τη συνεργασία του Γεωργίου Κονδύλη, σχηματίζει κυβέρνηση, στις 7 Οκτωβρίου 1924.
Η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου ήρθε αντιμέτωπη με πολλά σημαντικά γεγονότα, ήδη από την αρχή σχεδόν της διακυβέρνησής της.
Μαρμάρινη Κυκλαδική Κεφαλή
Η Μαρμάρινη Κυκλαδική Κεφαλή είναι έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Είναι πρώιμο καλλιτέχνημα των Κυκλάδων που βρέθηκε σε τάφο στην Αμοργό. Το έργο κατατάσσεται στην πρωτοκυκλαδική γλυπτική του 28ου-23ου αιώνα π.Χ.
Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924
Στις 20 Νοεμβρίου 1924, ξεσπάει ένα ακόμα κίνημα στο στρατό, το Κίνημα που έμεινε γνωστό ως «Κίνημα Λούφα - Ντερτιλή». Αρχηγοί του ήταν ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Λούφας και ο αντισυνταγματάρχης Βασίλειος Ντερτιλής. Οι δυο αξιωματικοί σκόπευαν να καταλάβουν κυβερνητικά κτίρια, ώστε να αναγκάσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ορκίσει Κυβέρνηση που θα μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων (όπως ισχυρίστηκε ο Λούφας στην απολογία του). Όμως, οι κινήσεις του στρατιωτικού τμήματος έγιναν αμέσως αντιληπτές, και ο διοικητής του Α' Σώματος Στρατού, αντιστράτηγος Παπαθανασίου, κατάφερε να τους σταματήσει και να τους συλλάβει.