cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμοργός (ποίημα)
Περιεχόμενο
Το τέταρτο «ποίημα» είναι ένας ύμνος στην δύναμη της ζωής και της «απόλυτης Ποίησης»,  γραμμένος στην μορφή πεζού. Ακολουθεί το πέμπτο και πιο μικρό ποίημα (στίχοι 123–127), ένα επιγραμματικό γλωσσικό παιχνίδι στην απλή καθαρεύουσα της εποχής που γράφτηκε η Αμοργός. Τέλος, το έκτο ποίημα (στίχοι 128–168) είναι ένα λυρικό νοσταλγικό όραμα: Το όραμα αυτό κλείνει ως στάση ενός κόσμου αγέρωχου, ενός κόσμου αγάπης:
Κριτική
Η κυκλοφορία της Αμοργού μέσα στην Κατοχή, η μορφή και το περιεχόμενο του έργου προβλημάτισαν τους Έλληνες κριτικούς της εποχής εκείνης, αλλά και μεταγενέστερους. Ορισμένες εκτιμήσεις για την Αμοργό από κριτικούς του αθηναϊκού Τύπου (Μ. Ροδάς, Α. Σπύρης, κ.ά.) ήταν απαξιωτικές και ειρωνικές σε βαθμό χλευασμού. Άλλωστε, για πολλούς κριτικούς της εποχής, η υπερρεαλιστική γραφή ήταν τελείως ακατανόητη.
Οι πρώτοι που αναγνώρισαν την αξία του έργου ήταν ο Τάκης Παπατσώνης και ο Ανδρέας Καραντώνης. Στα επόμενα χρόνια, και ιδιαίτερα μετά το 1960, ακολούθησαν θετικές κριτικές από τους Τάσο Λιγνάδη, Λίνο Πολίτη, Μάριο Βίττι, κ.ά. Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως ο Γιώργος Βελουδής κατέταξε την Αμοργό στα ελάχιστα ελληνικά λογοτεχνικά έργα που τόλμησαν και εξέφρασαν την αντίσταση κατά των κατακτητών και της ηττοπάθειας μέσα στην περιόδο της Κατοχής, και όχι εκ των υστέρων. Αντιθέτως, ο Νικήτας Παρίσης βρήκε πως το συγκεκριμένο έργο του Γκάτσου είναι μεν «κείμενο μοναδικής ποιητικότητας», αλλά δεν περιέχει «ορατές και άμεσες αναφορές στο ζόφο της εποχής [της Κατοχής]».
Μεταφράσεις
Η Αμοργός έχει μεταφραστεί εξ ολοκλήρου στις εξής γλώσσες:
Μέρη της Αμοργού έχουν μεταφραστεἰ στα Τουρκικά, στα Ισπανικά και πιθανώς και σε άλλες γλώσσες.
Μελοποίηση
Ο Μάνος Χατζιδάκις μελοποίησε την Αμοργό, αλλά μόνον κομμάτια της είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους όσο καιρό ζούσαν ο ποιητής και ο συνθέτης. Η πλήρης μελοποίηση κυκλοφόρησε σε δίσκο το 2005, δεκατρία χρόνια μετά τον θάνατο του Γκάτσου και έντεκα χρόνια μετά τον θάνατο του Χατζιδάκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα
Σάγκος
Ο Σάγκος (Sancus ή Sangus ή Semo Sancus) ήταν πρώιμη θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας, Σαβίνικης ή Ετρούσκικης καταγωγής.
Ήταν θεός που προστάτευε τους όρκους του γάμου, την φιλοξενία, την νομοθεσία, το εμπόριο, και τις ιδιωτικές συμφωνίες, τα συμβόλαια. Ορισμένες φορές ορκίζονταν στο όνομά του  κατά τη στιγμή της υπογραφής των συμβολαίων και σε άλλες σημαντικές αστικές πράξεις.
Στην Ρώμη υπήρχε ναός αφιερωμένος στον Σάγκο, οι Ρωμαίοι τον ταύτιζαν με τον Ντίας Φιντίας (Semo Sancus Dius Fidus). Άγαλμα του βρέθηκε για το νησί Τίβερη. Γιος του ήταν ο Σαβίνος Σάμπους.
Πίτερ Ντίνερ
Ο Πίτερ Ντίνερ (γενν. 29 Ιανουαρίου 1929 στο Τσιτάου) είναι Ελβετός ορειβάτης, πρωτοπόρος της extreme αναρρίχησης στην Ελβετία, γνωστός για την πρώτη ανάβαση του Νταουλαγκίρι.
Βίος
Ο Ντίνερ μεγάλωσε στην περιοχή Όλμπερσντορφ στο Γκέρλιτζ, στην Ανατολική Γερμανία. Το 1950 μετανάστευσε με περιπετειώδη τρόπο από την Ανατολική Γερμανία. Aπό το 1952 ζει στην Ελβετία, από το 1961 στο Βίλντχαους. Από το 1965 είναι Ελβετός πολίτης και το 1966 ίδρυσε τη δική του επιχείρηση.
Σε ηλικία 13 ετών άρχισε να αναρριχάται στα ψαμμιτικά όρη Τσιτάου. Την περίοδο 1943-44 αναρριχήθηκε στις Τσίλερταλερ Άλπεις και το Χόχε Τάουερν. Μετά από την αναρριχητική δράση του στις Άλπεις έγινε πρόεδρος της Αλπικής Λέσχης στην περίοδο 1964 - 1970. Στις δεκαετίες του '50 και του '60 πραγματοποίησε αρκετές πρώτες αναβάσεις στο μασίφ των Άλπεων και δύσκολες διαδρομές, όπως 15η ανάβαση στη βόρεια όψη του Άιγκερ.
Το 1960 έλαβε μέρος στην αποστολή στο Νταουλαγκίρι που οργάνωσε ο Μαξ Άισελιν (Max Eiselin) από τη Λουκέρνη μαζί με τους Κουρτ Ντιμπέργκερ, Ερνστ Φόρερ κ.ά. .
Ήταν επίσης ενεργός ως διασώστης στο βουνό και υπεύθυνος διάσωσης στην περίοδο 1986-1988 στην κεντρική επιτροπή της Ελβετικής Αλπικής Λέσχης.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελβετοί ορειβάτες
Ντουάτ
Το Ντουάτ (επίσης αναφερόμενο ως Τουάτ, Τουαούτ ή Ακέρτ, Αμένθης, Αμέντι, ή Νέτερ-χέρτετ) ήταν το βασίλειο των νεκρών στην αρχαία Αιγυπτιακή μυθολογία. Στα ιερογλυφικά η αναπαράσταση του ήταν ένα αστέρι σε ένα κύκλο. Ο θεός Όσιρις πιστευόταν ότι ήταν ο κύριος του κάτω κόσμου, καθώς προσωποποιούσε την αναγέννηση και τη μεταθανάτια ζωή, όντας η πρώτη μούμια όπως περιγράφεται στον Μύθο του Όσιρι. Ο Κάτω κόσμος επίσης πιστευόταν ότι ήταν ο κατοικία διάφορων θεών μαζί με τον Όσιρι. Το Ντουάτ ήταν η περιοχή από όπου ταξίδευε ο θεός ήλιος Ρα από τη δύση στην ανατολή κάθε νύχτα, και ήταν εκεί όπου μαχόταν τον Άποφι, ο οποίος ήταν η προσωποποίηση του αρχέγονου χάους το οποίο έπρεπε να νικήσει ο ήλιος προκειμένου να ανατείλει κάθε πρωί και να ξαναφέρει την τάξη στη γη. Ήταν επίσης το μέρος όπου πήγαιναν οι ψυχές των νεκρών μετά τον θάνατο για την κρίση, αν και δεν περιοριζόταν η μεταθανάτια ζωή μόνο σ’ αυτό. Οι τάφοι ήταν τα «ενωτικά» σημεία μεταξύ του απτού κόσμου και του Ντουάτ, και η πνεύμα της ψυχής (ακχ), μπορούσε να χρησιμοποιεί τον τάφο για να ταξιδεύει από και προς το Ντουάτ.
Κάθε βράδυ μέσω του Ντουάτ ο θεός ήλιος Ρα ταξίδευε, σηματοδοτώντας την αναγέννηση ως τον κύριο σκοπό του νεκρού. Ο Ρα ταξίδευε πάνω στη βάρκα Ατέτ από τη δύση στην ανατολή, και μεταμορφωνόταν από γηραιό Ατούμ στο Κεπρί, τον νέο ανατέλλοντα ήλιο. Ο νεκρός βασιλιάς, που λατρευόταν ως θεός, είχε επίσης κεντρική θέση στη μυθολογία που αφορούσε το Ντουάτ, απεικονιζόμενος συχνά ως ένα με τον Ρα. Μαζί με τον θεό ήλιο ο νεκρός φαραώ ταξίδευε στο Βασίλειο του Όσιρι, το Ντουάτ, χρησιμοποιώντας την ειδική γνώση που υποτίθεται ότι κατείχε, η οποία ήταν καταγεγραμμένη στα Κείμενα των Σαρκοφάγων, τα οποία είχαν σκοπό να αποτελέσουν οδηγό για τη μεταθανάτια ζωή όχι μόνο για για τον βασιλιά αλλά και για όλους τους νεκρούς. Σύμφωνα με το ταφικό κείμενο Αμντουάτ, ο κάτω κόσμος αποτελείται από δώδεκα περιοχές, που αντιστοιχούν στις δώδεκα ώρες του ταξιδιού του θεού ήλιου πολεμώντας τον Άποφι για να ξαναφέρει στη γη την ημέρα το πρωί. Καθώς οι ακτίνες του φωτίζουν το Ντουάτ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, ζωντανεύουν τους νεκρούς που βρίσκονταν σε εκείνο το σημείο της νύχτας, μετά από το οποίο ξανακοιμούνταν περιμένοντας την επόμενη νύχτα.
Όπως ο νεκρός φαραώ, και οι άλλοι νεκροί ταξίδευαν από τα διάφορα μέρη του Ντουάτ, όχι για να ενωθούν με τον θεό ήλιο αλλά για να κριθούν. Αν ο νεκρός περνούσε επιτυχώς διάφορους δαίμονες και δοκιμασίες, τότε θα έφταναν στο ζύγισμα της καρδιάς. Σε αυτό το τελετουργικό καρδιάς η καρδιά του νεκρού ζυγιζόταν από τον Άνουβι με το φτερό της Μαάτ, που αντιπροσώπευε την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Αν ήταν βαρύτερη από το φτερό την έτρωγε η Αμμούτ, και αυτοί οι νεκροί στερούνταν της ύπαρξης στη μεταθανάτια ζωή στο Ντουάτ. Η καρδιές (ψυχές) που ήταν ελαφρότερες από το φτερό, περνούσαν αυτή την πολύ σημαντική δοκιμασία επιτυχώς, και μπορούσαν να ταξιδέψουν στο Ααρού, το "Πεδίο των Καλαμιώνων" μια ιδεώδη εκδοχή του κόσμου που ξέρανε, όπου θα όργωναν, θα έσπερναν, και θα μάζευαν άφθονα σπαρτά.
Αυτά που είναι γνωστά για το Ντουάτ προέρχονται κυρίως από το Βιβλίο των Πυλών, το Βιβλίο των Σπηλαίων, τα Κείμενα των Σαρκοφάγων, το Αμντουάτ, και το Βιβλίο των Νεκρών. Κάθε ένα από αυτά τα γραπτά είχαν διαφορετικό σκοπό και έδιναν διαφορετική έννοια του Ντουάτ, και διαφορετικά κείμενα μέσα σε αυτά μπορεί να ήταν αντικρουόμενα. Τα κείμενα που έχουν διασωθεί διαφέρουν σε χρονολογία και προέλευση, και είναι πιθανό ότι ποτέ δεν υπήρχε μία και μοναδική καθολική έννοια για το Ντουάτ, όπως είναι η περίπτωση και πολλές άλλες θεολογικές έννοιες στην αρχαία Αίγυπτο.
Η «γεωγραφία» του Ντουάτ ήταν παρόμοια με αυτή που γνωρίζανε οι Αιγύπτιοι. Υπήρχαν ποτάμια, νησιά, λίμνες, βουνά και σπήλαια, όμως, υπήρχαν επίσης φανταστικές λίμνες φωτιάς, τείχη από σίδερο και δέντρα από τουρκουάζ. Στο Βιβλίο των δύο Οδών μάλιστα (ένα από τα Κείμενα των Σαρκοφάγων), υπάρχει μια αναπαράσταση σαν χάρτη του Ντουάτ. Το Βιβλίο των Νεκρών και τα Κείμενα των Σαρκοφάγων είχαν σκοπό να καθοδηγήσουν τα άτομα που είχαν πεθάνει πρόσφατα μέσω των δύσκολων τοπίων του Ντουάτ, και προς τη ζωή ως ακχ (ζωντανή ψυχή). Σε κάποια από αυτά τα κείμενα υπάρχει έμφαση για βουνά και σπηλιές που κατοικούνται από θεούς, δαίμονες, και υπερφυσικά θηρία, που απειλούσαν τον νεκρό καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του. Ο σκοπός των Βιβλίων δεν ήταν η παρουσία της τοπογραφίας, αλλά η περιγραφεί των απαραίτητων διαδοχικών τελετουργικών τα οποία έπρεπε να περάσει ο νεκρών για φτάσει στην αιώνια ζωή Taylor, pp. 138–140.
Παρά τους πολλούς δαιμονόμορφους «κατοίκους» του Ντουάτ, δεν είναι το αντίστοιχο των Αμβρααμικών αντιλήψεων για την Κόλαση, όπου οι ψυχές είναι καταδικασμένες τρομερά βασανιστήρια. Η απόλυτη τιμωρία πάντως στην αρχαία Αιγυπτιακή σκέψη ήταν η άρνηση της μεταθανάτιας ζωής, με την παύση της ύπαρξης με τη μορφή του ακχ. Τα πνεύματα του κάτω κόσμου δεν είναι σατανικά, αλλά υπό τον έλεγχο των θεών, και η παρουσία τους έχει τη θέση δοκιμασιών που πρέπει να αντιμετωπίσει ο νεκρός. Το Ντουάτ επίσης ήταν η κατοικία και άλλων θεών εκτός του Όσιρι, όπως του Άνουβι, του Θωθ, του Ώρου, της Αθώρ, και της Μαάτ, που όλοι κάνουν την εμφάνιση τους στη ψυχή του νεκρού καθώς αυτή βαδίζει προς την κρίση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία Κατηγορία:Μεταθανάτια ζωή
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Μπεατρίς Νταλ
Η Μπεατρίς Νταλ (γαλλικά: Béatrice Dalle, πραγματικό όνομα Καμπαρού, 19 Δεκεμβρίου 1964 - ) είναι Γαλλίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Νταλ γεννήθηκε στη Βρέστη του Φινιστέρ της Γαλλίας και λεγόταν Μπεατρίς Καμπαρού. Το 1985 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Ζαν-Φρανσουά Νταλ, με τον οποίο χώρισε το 1988.
Εργαζόταν ως μοντέλο όταν γνώρισε τον σκηνοθέτη Ζαν-Ζακ Μπενέξ, ο οποίος της έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Μπέτυ Μπλου του 1986, η οποία έλαβε υποψηφιότητες για BAFTA και Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας, και έκανε αστέρι την Νταλ.
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε σε μια σειρά σημαντικών ρόλων σε γαλλικές ταινίες όπως η Χαίμαιρα του 1989, η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1989.
Πρωταγωνίστησε στην ταινία Μια νύχτα στον κόσμο του Τζιμ Τζάρμους το 1991. Το 1997, πήρε έναν ρόλο στο The Blackout, την πρώτη της ταινία που γυρίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2001, η Νταλ εμφανίστηκε στην αμφιλεγόμενη ταινία Κάθε μέρα και χειρότερα, στην οποία έπαιξε ένα βαμπίρ. Πρωταγωνίστησε στην ταινία Μέσα μου του 2007, στην οποία έπαιξε μια σκληρή ψυχοπαθή που καταδιώκει μια έγκυο.
Το 1988, η Νταλ είπε σε μια συνέντευξή της ότι είχε βαρεθεί το Παρίσι και ήθελε να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη.
Αντιπαραθέσεις
Η Νταλ έχει συλληφθεί σε πολλές περιπτώσεις για κλοπές καταστημάτων, κατοχή ναρκωτικών και επίθεση. Τον Ιανουάριο του 2005, ενώ γύριζε μια ταινία για τη ζωή στη φυλακή στη Βρέστη, η Νταλ γνώρισε τον Γκουεναέλ Μετζιανί, που εξέτιε ποινή φυλάκισης 12 ετών για επίθεση και βιασμό της πρώην κοπέλας του. Τον παντρεύτηκε μετά από 24 ωριαίες επισκέψεις και μίλησε εκ μέρους του στις ακροαματαικές διαδικασίες για πρόωρη αποφυλάκισή του. Το 2015, η Νταλ είπε ότι ο γάμος ήταν "πλήρης καταστροφή" και το διαζύγιό τους βγήκε τον Ιούλιο του 2014.
Σε συνέντευξη σε γαλλικό τηλεοπτικό πρόγραμμα το 2016, η Νταλ δήλωσε ότι όταν δούλευε σε νεκροτομείο με τους φίλους της, πουλούσαν μέρη πτωμάτων και ενώ βρίσκονταν υπό την επήρρεια ναρκωτικών, έφαγαν το αυτί ενός νεκρού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άκαρδος (ταινία)
Άκαρδος (Ρωσικά: Духless) είναι ρωσική ταινία του 2012 στο είδος ψυχολογικό δράμα. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα με το ίδιο όνομα του Σεργκέι Μινάγεφ, στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ντανίλα Κοζλόφσκι.
Πλοκή
Η ιστορία εστιάζει στη ζωή του 29χρονου μάνατζερ Μαξ (Ντανίλα Κοζλόφσκι), ο οποίος είναι σίγουρος για την επιτυχία του και τη χαρούμενη ζωή. Το μόνο που κάνει είναι να κερδίζει και να ξοδεύει χρήματα. Η ζωή του είναι γεμάτη από ακριβά αυτοκίνητα, ρετιρέ, νυχτερινά κέντρα, κορίτσια, πάρτι και ναρκωτικά. Μία μέρα θα γνωρίσει μία κοπέλα η οποία όλα αυτά που ζει ο Μαξ δεν είναι μέρος του κόσμου της. Ο ίδιος αργότερα αρχίζει να καταλαβαίνει ότι κάτι πάει λάθος στο τρόπο ζωής του. Από εδώ και πέρα όλα γύρω του και μέσα του αρχίζουν να αλλάζουν.
Ενδιαφέρουσα Πληροφορία
Ο Ντανίλα Κοζλόφσκι, ο οποίος παίζει τον κύριο ρόλο της ταινίας, έσπασε το χέρι του κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Παρά το γεγονός ότι αποφάσισε να συνεχίσει τα γυρίσματα σε δύσκολα μέρη όπου το απαιτούσε η ταινία, όπως τα κλαμπ, οι χοροί και οι προσωπικές σκηνές, το αποτέλεσμα ήταν άψογο. Οι άνθρωποι που παρακολούθησαν την ταινία δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν το σπασμένο χέρι του Ντανίλα.
Box Office
Ρωσία & Χώρες CIS (666+21 оf copy)
Η Ταινία Άκαρδος έκανε πολύ καλή εμφανιση στο Box Office, και δέχτηκε πολύ καλές κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ψυχολογικές δραματικές ταινίες
Κοτομίστα Ιωαννίνων
Η Κοτομίστα είναι χωριό που βρίσκεται στο Νομό Ιωαννίνων. Βρίσκεται 17,5 χιλιόμετρα νότια της πόλης των Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, ενώ μέχρι το 2010 ανήκε στον Δήμο Παμβώτιδος.
Πηγές
https://web.archive.org/web/20080526115428/http://www.dimospambotidos.gr/
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
3
Το έτος 3 (III) ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει τη Δευτέρα ή την Τρίτη (σύνδεσμος που θα εμφανίσει το πλήρες ημερολόγιο: Ιουλιανό ημερολόγιο) του Ιουλιανού ημερολογίου (οι πηγές διαφέρουν) και ένα κοινό έτος που αρχίζει τη Δευτέρα από το προληπτικό Ιουλιανό ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Λαμία και Σερβίλιου (ή, λιγότερο συχνά, το 756 Ab urbe condita). χαρακτηρισμός 3 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών.
Παραπομπές
03
Λουκαΐτι Αργολίδας
Το Λουκαΐτι είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 240 μέτρων στην νότια πλευρά του όρους Δίδυμο, ανάμεσα στα χωριά Δίδυμα και Ηλιόκαστρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 196 μόνιμους κατοίκους. Το χωριό ιδρύθηκε από κτηνοτρόφους Αρβανίτικης καταγωγής που εγκαταστάθηκαν στην νότια Αργολίδα στα μέσα του 14ου αιώνα. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός των Ταξιαρχών.
Πληθυσμός
Το χωριό υπήρχε σαν ανεξάρτητος οικισμός ήδη απο το 1834 αλλά αναγνωρίστηκε στις απογραφές μόλις το 1907. Απο το 1907 μέχρι και το 1961 είχε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση ενώ έκτοτε ο πληθυσμός του έχει μειωθεί αρκετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Παλάτσο ντελ Τερτζεστέο
Το Παλάτσο ντελ Τερτζεστέο (ιταλικά: Palazzo del Tergesteo) είναι από τα σημαντικότερα νεοκλασσικά οικοδομήματα της Τεργέστης. Κατασκευάστηκε το 1842 και υπήρξε έδρα του Χρηματιστηρίου της Τεργέστης. Βρίσκεται κοντά στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Πιάτσα Ουνιτά ντ' Ιτάλια.
Ιστορία
thumb|right|275px|Η στοά του Τερτζεστέο. Το 1838, το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα το κτίριο πουλήθηκε από τον Τζουζέπε Μπραμμπίλα στην ιδιωτική εταιρεία «s.p.a. Tergesteo», με σκοπό την ανέγερση ενός νέου μεγαλοπρεπούς κτιρίου στο κέντρο της Τεργέστης.
Το Τερτζεστέο προοριζόταν να λειτουργήσει ως κέντρο εμπορικών δραστηριοτήτων αλλά και ως σημείο συνάντησης των κατοίκων. Με βάση αυτό το σκεπτικό, η κατασκευή του έγινε δίπλα στο θέατρο «Βέρντι» και το παλαιό Χρηματιστήριο. Το έργο ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Francesco Bruyn και οι εργασίες, που άρχισαν το 1840, ολοκληρώθηκαν το 1842. Το 1844 μεταφέρθηκε στο κτίριο η έδρα του Χρηματιστηρίου της Τεργέστης. Στο εσωτερικό του Τερτζεστέο υπάρχει μια στοά, η οποία από το 1842 έως το 1883 υπήρξε έδρα της αυστριακής ναυτιλιακής εταιρείας Lloyd. Η στοά σήμερα φιλοξενεί ένα από τα πιο ιστορικά καφέ της πόλης, το Caffè Tergesteo, το οποίο πρωτοάρχισε να λειτουργεί το 1863 και αρχικά βρισκόταν κοντά στο θέατρο Βέρντι.
Η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία Χρηματιστηρίου ενώ η πρόσβαση είναι εφικτή και από την πλατεία Βέρντι. Γλυπτά αλληγορικής σημασίας κοσμούν τις δύο εισόδους του κτιρίου. Το Τερτζεστέο ανακαινίστηκε πρόσφατα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεργέστη Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης
Ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης ή αλλιώς SJF(Shortest Job First) είναι ένας αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού της ΚΜΕ(Κεντρικής μονάδας επεξεργαστή) ο οποίος βασίζεται στη διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος μιας διεργασίας.
Περιγραφή
Για την υλοποίηση του αλγορίθμου SJF λαμβάνεται υπόψη η διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος της ΚΜΕ για μια διεργασία, και όχι η συνολική διάρκειά της,και επιλέγεται η διεργασία με τον μικρότερο χρόνο επόμενου ξεσπάσματος ΚΜΕ. Αν δυο διεργασίες έχουν ίδιο χρόνο ξεσπάσματος ΚΜΕ τότε χρησιμοποιείται ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης για να γίνει η επιλογή μιας διεργασίας. Ο SFJ οδηγεί σε starvation όσο μπαίνουν διεργασίες με μικρότερο χρόνο εκτέλεσης.
Παράδειγμα
Έστω οι διεργασίες P1, P2, P3, P4, οι οποίες καταφτάνουν ταυτόχρονα στην ΚΜΕ και έχουν χρόνους ξεσπάσματος 20 ms, 3 ms, 5 ms και 2 ms αντίστοιχα.
Αν οι παραπάνω διεργασίες εξυπηρετηθούν με τον Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης θα έχουμε τους εξής χρόνους αναμονής:
P1: 10 ms
P2: 2 ms
P4: 0 ms
Μέσος χρόνος αναμονής: (10 + 2 + 5 + 0)/4 = 4,25 ms
Για τις ίδιες διεργασίες αν χρησιμοποιούσαμε τον Αλγόριθμο Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Σειρά Άφιξης θα είχαμε μέσο χρόνο αναμονής 17,75 ms.
Συμπέρασμα
Ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης δίνει τον ελάχιστο μέσο χρόνο αναμονής για δεδομένο όγκο διεργασιών αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον βραχυπρόθεσμο χρονοπρογραμματισμό της ΚΜΕ διότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την διάρκεια του επόμενου ξεσπάσματος της.
Παραλλαγές
Ο Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης μπορεί να εφαρμοστεί και με διακοπές.
Στην περίπτωση αυτή όταν μια διεργασία εκτελείται και μια άλλη φτάσει στην ουρά έτοιμων διεργασιών τότε ελέγχεται αν το εναπομείναν ξέσπασμα της διεργασίας που εκτελείται είναι μεγαλύτερο από αυτό της νέας διεργασίας. Στην περίπτωση που η τελευταία έχει μικρότερο χρόνο ξεσπάσματος ΚΜΕ τότε διακόπτεται η διεργασία που εκτελείται και την θέση παίρνει η νέα διεργασία. Αυτή η παραλλαγή του αλγόριθμου SJF μπορεί και να ονομαστεί αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού με βάση τον μικρότερο εναπομείναντα χρόνο εκτέλεσης.
Πηγές
Αλγόριθμος Χρονοπρογραμματισμού με Βάση τη Μικρότερη Διάρκεια Εκτέλεσης
Μεσογειακοί Αγώνες 2022
Οι 19οι Μεσογειακοί Αγώνες, γνωστοί ως Μεσογειακοί Αγώνες 2022, ήταν μια διεθνής αθλητική διοργάνωση που διεξήχθη από τις 25 Ιουνίου έως την 6 Ιουλίου 2022 στην Οράν της Αλγερίας. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί να διεξαχθούν το 2021, αλλά λόγω της πανδημίας του COVID-19 αναβλήθηκαν για το 2022.
Τελετή έναρξης
Η ελληνική ομάδα μπήκε πρώτη στον αγωνιστικό χώρο, όπως πάντα. Οι υπόλοιπες χώρες που συμμετείχαν ακολούθησαν με αλφαβητική σειρά στα ισπανικά. Η τελευταία που εισήλθε ήταν η διοργανώτρια χώρα, Αλγερία, η οποία έκλεισε το σόου στην τελετή.
Χώρες
Η Πορτογαλία αγωνίστηκε ως προσκεκλημένη χώρα, και όχι ως μέλος της ICMG.
Πίνακας μεταλλίων
Από τον επίσημο ιστότοπο των αγώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες 2022 Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2022
Setanta Sports Cup
Το Setanta Sports Cup, γνωστό ως Setanta Cup, ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία λάμβαναν μέρος ομάδες και από τις δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της νήσου Ιρλανδίας. Ξεκίνησε το 2005 και αποτελούσε διασυνοριακή διοργάνωση μεταξύ συλλόγων που αγωνίζονταν στα πρωταθλήματα Λιγκ οφ Άιρλαντ Πρέμιερ Ντιβίζιον από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και ΝΙΦΛ Πρέμιερσιπ από τη Βόρεια Ιρλανδία. Το κύπελλο χρηματοδοτούνταν από τη Setanta Sports, το ιρλανδικό συνδρομητικό αθλητικό τηλεοπτικό δίκτυο. Από το 2019 διοργανώνεται και πάλι ένα Πανιρλανδικό Κύπελλο, με την ονομασία Τσάμπιονς Καπ (Champions Cup) αυτήν τη φορά και με άλλη χορηγό, την Unite the Union.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ιρλανδίας
Δούκας του Γκριμάλντι
Ο Δούκας του Γκριμάλντι (ισπανικά: Duque de Grimaldi) είναι ένας κληρονομικός τίτλος στων Ευγενών της Ισπανίας, συνοδευόμενος από τον τίτλο του Άρχοντα, που παραχωρήθηκε το 1777 από τονΚάρολο Γ´ στον Πάμπλο Χερόνιμο δε Γκριμάλντι, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός της Ισπανίας ως υφυπουργός και μέλος του Οίκου των Γκριμάλντι, της πριγκιπικής οικογένειας του Μονακό.
Όταν πέθανε ο δεύτερος δούκας, ο τίτλος έμεινε κενός για σχεδόν έναν αιώνα, έως ότου ο Αλφόνσο ΙΓ΄ τον αποκατέστησε εκ μέρους της Μαρία δελ Ροσάριο Πατίνιο ι Λοσάδα, η οποία ήταν άμεσος απόγονος του τελευταίου δούκα, και έγινε η 3η Δούκισσα του Γκριμάλντι το 1927.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι δουκών
Βερνάρδος Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Ο Βερνάρδος Β΄ (γερμ. Bernhard II, 17 Δεκεμβρίου 1800 - 3 Δεκεμβρίου 1882) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1803-1866).
Βιογραφία
Ο Βερνάρδος Ερρίκος Φρόινδος ήταν ο μόνος γιος του Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Λουίζας Ελεονώρας, κόρης του Χριστιανού Αλβέρτου του Χόενλοε-Λάνγκενμπουρκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1825 με τη Μαρία Φρειδερίκη, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ της Έσσης, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Το δυσκολότερο λογικό παζλ
Το δυσκολότερο λογικό παζλ είναι ο τίτλος που δόθηκε από τον Αμερικανό φιλόσοφο και λογικολόγο Τζορτζ Μπούλος σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Harvard Review of Philosophy το 1996 (η Ιταλική μετάφραση είχε εκδοθεί προηγουμένως στην εφημερίδα La Repubblica, υπό τον τίτλο L'indovinello più difficile del mondo) για το ακόλουθο λογικό παζλ:
Τρεις θεοί ο Α, ο Β και ο Γ ονομάζονται, χωρίς απαραίτητα να διατηρείται αυτή η σειρά ο Θεός της Αλήθειας, ο Θεός του Ψεύδους και ο Θεός της Τύχης. Ο Θεός της Αλήθειας λέει πάντα αλήθειες, ο Θεός του Ψεύδους ψέματα και ο Θεός της Τύχης απαντάει με τελείως τυχαίο τρόπο. Ο σκοπός είναι να βρούμε τις ταυτότητες των θεών κάνοντας τρεις ερωτήσεις, που απαντώνται με ναι ή όχι, ενώ κάθε ερώτηση πρέπει να απευθύνεται σε ακριβώς έναν θεό. Οι θεοί καταλαβαίνουν ελληνικά, αλλά θα απαντήσουν τις ερωτήσεις στην δική τους γλώσσα, στην οποία το ναι και το όχι μεταφράζονται σε ντα και τζα, με κάποια σειρά, αλλά δεν ξέρουμε ποια λέξη σημαίνει ποια.
Ο Μπούλος έδωσε τις ακόλουθες διευκρινήσεις:
Ιστορία
Ο Μπούλος αναφέρει τον λογικολόγο Raymond Smullyan σαν τον δημιουργό του παζλ και τον Τζον Μακάρθι σαν αυτόν που προσέθεσε την δυσκολία του να μην γνωρίζουμε τι σημαίνει ντα και τζα.
Η λύση
Ο Μπούλος έδωσε την λύση του στο ίδιο δημοσίευμα που εισήγαγε το παζλ. Ισχυρίζεται ότι η πρώτη κίνηση είναι να βρεις έναν θεό που σίγουρα δεν είναι ο Θεός της Τύχης, δηλαδή, να είναι είτε ο Θεός της Αλήθειας είτε ο Θεός του Ψεύδους. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές ερωτήσεις για να επιτευχθεί αυτό. Μια στρατηγική είναι να χρησιμοποιήσεις πολύπλοκους λογικούς συνδέσμους στην ερώτηση (είτε λογική ισοδυναμία είτε κάτι ισοδύναμο).
Η ερώτηση του Μπούλος ήταν:
Παρατηρήθηκε από τον Ρόμπερτς (2001) και ανεξάρτητα από τους Rabern and Rabern (2008) ότι η ερώτηση μπορεί να απλοποιηθεί με την χρήση συνεπαγωγής. Το νόημα αυτής της ερώτησης είναι ότι, για κάθε ναι/όχι ερώτηση Ε, αν ρωτήσεις τον Θεό της Αλήθειας ή τον Θεό του Ψεύδους την ερώτηση
οδηγεί στην απάντηση τζα αν η αληθοτιμή της ερώτησης Ε είναι ναι, και στην απάντηση ντα αν η αληθοτιμή της ερώτησης Ε είναι όχι (οι Rabern και Rabern ονομάζουν αυτό το αποτέλεσμα "το λήμμα της εμφωλευμένης ερώτησης"). Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι αυτό λειτουργεί αν εξετάσουμε τις οκτώ ακόλουθες περιπτώσεις:
Το αποτέλεσμα είναι ότι ανεξάρτητα με το αν ο Θεός λέει ψέματα ή όχι και από το ποια λέξη σημαίνει ναι ή όχι, μπορείς να καθορίσεις αν η πραγματική απάντηση στην ερώτηση Ε είναι ναι ή όχι. Αν όμως ο Θεός απαντά τυχαία, η απάντηση στην ερώτηση δεν σου δίνει καμία πληροφορία.
Η ακόλουθη λύση κατασκευάζει τις τρεις ερωτήσεις χρησιμοποιώντας το προηγούμενο λήμμα. Αν ο Β απαντήσει τζα, τότε είτε ο Β είναι ο Θεός της Τύχης (και απαντά τυχαία), είτε δεν είναι και η απάντηση δείχνει ότι ο Α είναι ο Θεός της Τύχης. Σε κάθε περίπτωση, ο Γ δεν είναι ο Θεός της Τύχης. Αν ο Β απαντήσει ντα, τότε είτε είναι ο Θεός της Τύχης (και απαντάει τυχαία), είτε όχι και η απάντηση δείχνει ότι ο Α δεν είναι ο Θεός της Τύχης. Σε κάθε περίπτωση, ο Α δεν είναι ο Θεός της Τύχης. Αφού δεν είναι ο Θεός της Τύχης, αν απαντήσει ντα σημαίνει ότι είναι ο Θεός της Αλήθειας, ενώ αν απαντήσει τζα σημαίνει ότι είναι ο Θεός του Ψεύδους. Αν η απάντηση είναι τζα, τότε ο Β είναι ο Θεός της Τύχης, διαφορετικά ο Θεός της Τύχης είναι αυτός που δεν του έχεις μιλήσει. Ο τελευταίος θεός μπορεί να βρεθεί με αποκλεισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική
Σεπτεμβριανά
thumb|Οι κύριοι στόχοι των Σεπτεμβριανών thumb|Ο πληθυσμός και το ποσοστό των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη 1844-1997
Με την ονομασία «Σεπτεμβριανά» έμεινε στην ιστορία το οργανωμένο πογκρόμ της νύχτας της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, εξ ου και η ονομασία, που συνέβη στη Κωνσταντινούπολη, όταν καθοδηγούμενος τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των περιουσιών των Ελλήνων (Ρωμιοί) και των Αρμένιων, πλην όμως Τούρκων υπηκόων, καθώς και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων, λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και βεβηλώνοντας εκκλησίες ακόμα και νεκροταφεία δημιουργώντας τρομοκρατία και ανασφάλεια για τις υφιστάμενες μειονότητες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, που όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια ήταν σκηνοθετημένη προβοκάτσια από την ίδια την τουρκική κυβέρνηση.
Η πορεία της ελληνικής μειονότητος της Κωνσταντινούπολης κατά την περίοδο 1923 - 1947
Το 1927, τρία χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινουπόλεως περιοριζόταν στις 100.000 περίπου άτομα, συν άλλες 26.000 Έλληνες πολίτες, ενώ κατά το 1924, μερικούς μήνες μετά την υπογραφή της συνθήκης ο ελληνικός πληθυσμός της ευρύτερης Κωνσταντινουπόλεως υπολογιζόταν σε 298.000 άτομα. Όσοι Έλληνες παρέμειναν στην Κωνσταντινούπολη υποτίθεται ότι προστατεύονταν από διάφορες πρόνοιες της συνθήκης. Από την επομένη όμως της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάνης η Τουρκία άρχισε να περιορίζει τα δικαιώματα που παρείχε στους Έλληνες η συνθήκη, καταπατώντας με απροκάλυπτο τρόπο διάφορα άρθρα της και ασκώντας με παντοιοτρόπως ποικίλες πιέσεις στους μειονοτικούς και στο ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρξει ουδεμία αντίδραση από το ελληνικό κράτος, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Ενδεικτικώς και πολύ περιληπτικώς αναφέρονται μερικά μόνον από τα μέτρα που έλαβε το τουρκικό κράτος κατά των Ελλήνων μειονοτικών: κατά καιρούς αυθαίρετες απελάσεις ομογενών και δη σημαινόντων προσώπων, απαγόρευση εξασκήσεως πολλών επαγγελμάτων σε Έλληνες, κατασχέσεις περιουσιών, επεμβάσεις στις εκλογές των ομογενειακών ιδρυμάτων, παρεμβολή διαφόρων προσκομμάτων στην ομαλή οργάνωση και λειτουργία των εκπαιδευτηρίων και ένα σωρό άλλα. Αποκορύφωμα της τουρκικής εχθρικής πολιτικής κατά της ελληνικής μειονότητας ήταν η στρατολόγηση είκοσι κλάσεων ομογενών, ηλικίας 25 – 45 ετών, το 1941 και η αποστολή τους σε νέα «τάγματα εργασίας» (amele taburlarι) προς πραγματοποίηση εκχιονισμών, εκβραχισμών και έργων οδοποιίας στα βάθη της Τουρκίας, υπό άθλιες καιρικές συνθήκες. Όλα αυτά μετά την πλήρη επιβολή της τριπλής γερμανο-ιταλο-βουλγαρικής κατοχής στην Ελλάδα.
Τέλος, το πιο εξοντωτικό μέτρο κατά της ομογένειας υπήρξε η περιβόητη «φορολογία περιουσίας» (varlιk vergisi) –  «βαρλίκι» για τους ντόπιους Κωνσταντινουπολίτες. Σύμφωνα μ’ αυτόν το νόμο, οι τουρκικές αρχές, με αυθαίρετο τρόπο, όρισαν για τους μειονοτικούς φόρο που έφθανε να είναι διπλάσιος ή και τριπλάσιος της συνολικής αξίας της περιουσίας τους. Σε περίπτωση που ο φορολογούμενος δεν κατέβαλλε τον φόρο εντός δεκαπέντε ημερών, οι έφοροι είχαν δικαίωμα να κατάσχουν κάθε κινητή και ακίνητη περιουσία του. Αργοπορία τριάντα ημερών σήμαινε τον εκτοπισμό των «οφειλετών» σε ειδικά στρατόπεδα και εκτέλεση καταναγκαστικών έργων. Αποτέλεσμα αυτού του νόμου υπήρξε η δήμευση πολλών περιουσιών (αφού οι ομογενείς εκλήθησαν να πληρώσουν μέχρι και δεκαπλάσια από τα νομίμως αναλογούντα σ’ αυτούς – σε αντίθεση με τους Τούρκους, που πλήρωναν συμβολικά ποσά) ή η πώλησή τους σε Τούρκους έναντι ποσών ευτελέστατων. Επίσης, πάρα πολλοί Έλληνες οδηγήθηκαν στην Ανατολία για καταναγκαστικά έργα. Πολλοί εξ αυτών πέθαναν από τις κακουχίες, ενώ όσοι σώθηκαν επέστρεψαν σε άθλια κατάσταση στις αρχές του 1944, και όταν πλέον άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα η ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βάσει αυτού του νόμου η ελληνική ομογένεια, αν και αποτελούσε λιγότερο από το 0,5% του συνολικού πληθυσμού της Τουρκίας, εκλήθη να πληρώσει το 20% του συνολικού ποσού του φόρου.
Γενικώς, η τουρκική κυβέρνηση, με τα μέτρα που έλαβε εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως έπληξε καίρια τους κοινωνικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς θεσμούς της ελληνικής μειονότητας.
Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ιδίως μετά το 1947, η Τουρκία αναγκάστηκε να χαλαρώσει τα μέτρα κατά της ελληνικής μειονότητας, καθώς η Ελλάδα βρέθηκε με το μέρος των νικητών του πολέμου, ενώ η Τουρκία είχε τηρήσει ευμενή ουδετερότητα προς την ναζιστική Γερμανία και ευρίσκετο σε πολύ δύσκολη θέση, ιδίως έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Εξάλλου, μετά την δημιουργία του Ν.Α.Τ.Ο. και την ένταξη της Τουρκίας και της Ελλάδος στον οργανισμό αυτό το 1952, οι σχέσεις των δύο χωρών έγιναν αρκετά πιο φιλικές.
Η αναγέννηση της ελληνικής μειονότητας κατά τα έτη 1947 – 1955
Μετά το 1947 βλέπουμε την ελληνική ομογένεια να αναδιοργανώνεται και να ανακάμπτει, εκμεταλλευόμενη μια αναπάντεχη χαλάρωση των ασφυκτικών όρων και συνθηκών της πολιτικής ζωής στην Τουρκία. Σ’ αυτό συνέτεινε η ίδρυση και λειτουργία κομμάτων εκτός του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, που είχε ιδρύσει ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Μετά το 1946, όταν κατ’ ουσίαν διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές, τα δύο μεγάλα κόμματα (Ρ.Λ.Κ. του Ισμέτ Ίνονου και Δημοκρατικό Κόμμα των Τζελάλ Μπαγιάρ και Αντνάν Μεντερές) έπρεπε να προσεταιρισθούν τις ψήφους των ομογενών. Ο τρόπος δε με τον οποίο ήσαν εγκατεστημένοι οι Έλληνες κατά περιοχές στην Κωνσταντινούπολη, που τότε δεν αριθμούσε πάνω από ενάμισι εκατομμύριο κατοίκων, και το τότε εκλογικό σύστημα, επέτρεπαν και αυτή την εκλογή μειονοτικών βουλευτών στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση.
Μέσα σε μια οκταετία περίπου, και παρά τους οποιουσδήποτε περιορισμούς, η ελληνική κοινότητα κατόρθωσε να αναδιοργανώσει επί νέας βάσεως τους διάφορους πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους, ανασυγκρότησε τα νοσοκομεία και τα φιλανθρωπικά της ιδρύματα και αναβάθμισε την λειτουργία των σχολείων, με αποτέλεσμα να διπλασιαστεί μέσα σε λίγα χρόνια ο αριθμός των μαθητών. Οι 106 ελληνικές κοινότητες και τα διάφορα ιδρύματα, που διέθεταν νόμιμο καταστατικό, υπήχθησαν (προς καλύτερο συντονισμό και μεγαλύτερη συνεργασία) στις κεντρικές εφορίες των τριών περιοχών με τον μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό: του Σταυροδρομίου, του Γαλατά και της Χαλκηδόνος.
Όλα τα πιο πάνω, βεβαίως, και κυρίως η οικονομική ανάπτυξη της ομογενείας, επέτειναν τα ήδη έντονα εχθρικά αισθήματα της κυβερνήσεως Μεντερές και των εξαθλιωμένων Τούρκων μουσουλμάνων της Κωνσταντινουπόλεως εναντίον των ομογενών.
Οι πρώτες ενδείξεις της επερχομένης θύελλας
Ενώ η κυβέρνηση Μεντερές είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνει μια σαφώς πιο εχθρική στάση έναντι της μειονότητας, προβάλλοντας διάφορα προσκόμματα στις ελληνικές κοινότητες, που επιζητούσαν να ανακτήσουν τις χαμένες περιουσίες τους, ξεκίνησε να επεξεργάζεται ένα μέτρο, το οποίο ονομάστηκε «Γενικοί Κανονισμοί». Οι κανονισμοί αυτοί είχαν στόχο να αντιμετωπίσουν τα μειονοτικά προβλήματα στο σύνολό τους και κρατήθηκαν μυστικοί για καιρό.
Εκείνο όμως που έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και στον τύπο και στον τουρκικό όχλο να στραφεί απροκάλυπτα εναντίον των Ελλήνων ήταν η ανακίνηση του Κυπριακού ζητήματος από τον Στρατάρχη Παπάγο το 1954. Με την υποκίνηση της Μεγάλης Βρετανίας η Τουρκία ενεπλάκη ενεργώς στο Κυπριακό ζήτημα, θέτοντας θέμα αν όχι επιστροφής της νήσου στην ίδια, τουλάχιστον διχοτομήσεως, για την προστασία, δήθεν, της μουσουλμανικής μειονότητας, η οποία βαφτίστηκε «τουρκική» και αναβαθμίστηκε σε «κοινότητα».
Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο δύσκολη για τους Έλληνες με την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνος της Ε.Ο.Κ.Α. την 1η Απριλίου 1955. Ο τύπος δημοσίευε εμπρηστικά άρθρα, εστηλίτευε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα, επειδή δεν καταδίκαζε δημοσίως τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., διέσπειρε ψευδείς ειδήσεις περί δήθεν εράνων που διεξήγαν οι ομογενείς υπέρ των αγωνιζομένων Ελλήνων της Κύπρου και περί επικείμενης γενικής σφαγής που περίμενε τους Τουρκοκυπρίους στις 28 Αυγούστου 1955. Στις 24 Αυγούστου, εξάλλου, ο Α. Μεντερές προέβη σε εμπρηστικές δημόσιες δηλώσεις ενώπιον υπουργών, βουλευτών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων, υιοθετώντας όλα τα μυθεύματα εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και της Κύπρου. Όλα αυτά ήταν επόμενο να εξερεθίζουν έτι περαιτέρω τον τουρκικό όχλο.
Στις 28 Αυγούστου συνέβη ένα γεγονός, το οποίο μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε το προανάκρουσμα των όσων επρόκειτο να ακολουθήσουν. Την ώρα της Θείας Λειτουργίας είκοσι Τούρκοι, υπό τα απαθή όμματα της αστυνομίας, όρμησαν και λεηλάτησαν τις εκκλησίες Παναγίας Νεοχωρίου και Αγίων Ταξιαρχών Στένης.
Εν τω μεταξύ είχε συγκληθεί, στις 29 Αυγούστου, στο Λάγκαστερ Χάουζ του Λονδίνου η Τριμερής Διάσκεψη μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας, Ελλάδος και Τουρκίας, στην οποία παρέστη τουρκική αντιπροσωπία υπό τον Υπουργό Εξωτερικών Φ. Ρ. Ζορλού.
Τα προηγηθέντα των γεγονότων της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955
Στις 3 Σεπτεμβρίου η γυναίκα του Τούρκου Προξένου στην Θεσσαλονίκη κάλεσε Έλληνα φωτογράφο και του ζήτησε να φωτογραφήσει τον περίβολο του Προξενείου, το οποίο στεγάζεται δίπλα σε παλιό σπίτι, στο οποίο υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ. Τις φωτογραφίες τις ζήτησε ως «ενθύμιο», διότι την επομένη επρόκειτο να αναχωρήσει για την Τουρκία.
Τα μεσάνυκτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου εξερράγη βόμβα στον κήπο του τουρκικού Προξενείου, η οποία προκάλεσε μικρές μόνον ζημιές σε υαλοπίνακες στην παρακείμενη «οικία του Κεμάλ». Η βόμβα, όπως εξακριβώθηκε από τις έρευνες που διεξήγαγαν οι ελληνικές αρχές και όπως απεδείχθη αργότερα στην δίκη των πρωταιτίων των γεγονότων το 1961 στην νήσο Yassιada (Πλάτη), μεταφέρθηκε από την Τουρκία από Τούρκο πράκτορα (Έλληνα υπήκοο από την Κομοτηνή) και τοποθετήθηκε από τον Τούρκο κλητήρα του Προξενείου.
Στις 4:00 το απόγευμα η τουρκική εφημερίδα İstanbul Ekspres κυκλοφόρησε σε έκτακτη έκδοση και δημοσίευσε τις φωτογραφίες της συζύγου του Τούρκου Προξένου φρικτά παραποιημένες, εις τρόπον ώστε να δίδεται η εντύπωση ότι στο σπίτι του πατέρα των Τούρκων είχε σημειωθεί μια τεράστια έκρηξη από βόμβα που είχαν τοποθετήσει οι Έλληνες. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητος οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη, γνωστών με το όνομα «Σεπτεμβριανά του 1955».
Το ανθελληνικό πογκρόμ της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955
Μόλις δόθηκε το σύνθημα, ο μαινόμενος τουρκικός όχλος ξεχύθηκε στους δρόμους της Πόλης και άρχισε να λεηλατεί κάθε τι το ελληνικό. Ασφαλώς, όμως, οι «αγανακτισμένοι» Τούρκοι πολίτες δεν έδρασαν αυθόρμητα. Το σχέδιο είχε σχεδιαστεί προσεκτικότατα και με απόλυτη μυστικότητα. Είναι χαρακτηριστικό το ότι, ενώ πολλοί απλοί Τούρκοι ασφαλώς δεν ενέκριναν τα όσα διεπράχθησαν εναντίον των Ελλήνων, εν τούτοις, ουδείς Τούρκος πρόδωσε λεπτομέρειες του σχεδίου σε Ρωμιό φίλο του, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπου γενικώς και αορίστως ανέφεραν για «κάτι άσχημο που επρόκειτο να συμβεί εκείνες τις ημέρες».
Το σχέδιο είχε άρτια οργανωθεί, αφού μέρες ή και εβδομάδες πριν στρατολογήθηκαν άτομα από την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη – εκτός των Κωνσταντινουπολιτών Τούρκων, μεταφέρθηκαν με σιδηροδρόμους, ταξί, λεωφορεία και πλοία, εφοδιάστηκαν με ρόπαλα, αξίνες, λοστούς, βενζίνη, δυναμίτιδα, ενώ παρεσχέθη στους επίδοξους ταραχοποιούς τροφή και κατάλυμα για μία ή δύο ημέρες. Ακόμη συντάχθηκαν οι κατάλογοι των επικείμενων στόχων σε κάθε συνοικία και σημαδεύτηκαν την κατάλληλη στιγμή τα ελληνικά κτήρια. Τέλος, εκπαιδεύτηκαν οι αστυνομικοί και στρατιώτες με πολιτικά που θα ελάμβαναν μέρος στη λεηλασία και θα κατηύθυναν το πλήθος, ενώ αργότερα θα έπαιζαν τον ρόλο των ειρηνοποιών.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της 12 Αυγούστου 2008 της εφημερίδας Ραντικάλ, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (Özel Harp Dairesi), το οποίο αποτελούσε τον μηχανισμό, που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου.
Με στρατιωτική πειθαρχία κινούμενος ο τουρκικός όχλος, ο οποίος ανερχόταν σε δεκάδες χιλιάδες άτομα, κινήθηκε κατά παντός ελληνικού στοιχείου. Μέσα σε εννέα περίπου ώρες (διότι σε πολλά σημεία οι βανδαλισμοί συνεχίστηκαν και μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου μετά τα μεσάνυκτα) καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή.
Επίθεση δέχτηκαν και ένας μικρός αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μια εβραϊκή συναγωγή.
Τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σε δύο περίπου χιλιάδες υπολογίζονται από τους κύκλους της ομογένειας οι βιασμοί, αν και επισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200.
Ιδιαίτερο μίσος επεδείχθη κατά των ιερωμένων, αφού πολλοί απ’ αυτούς ξυλοκοπήθηκαν αγριότατα, άλλοι γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν, εξαναγκαζόμενοι να φωνάζουν: «Η Κύπρος είναι τουρκική», ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι σε κάποιο ιεροδιάκονο έγινε αναγκαστική περιτομή. Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο ηλικιωμένος μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ενώ ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παραφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο απεβίωσε.
Η οικονομική πτυχή των ταραχών
Μέσα σε λίγες ώρες η ελληνική οικονομική δραστηριότητα καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς, αφού τα σπίτια και οι περιουσίες των περισσότερων Ελλήνων και τα ιδρύματα της ομογένειας λεηλατήθηκαν. Χιλιάδες Έλληνες έμειναν κυριολεκτικώς μόνο με τα ρούχα που φορούσαν, αφού στα σπίτια τους καταστράφηκαν με πρωτοφανή μανία ή εκλάπησαν τα πάντα• από οικιακά σκεύη και τρόφιμα μέχρι κρεβάτια, καναπέδες και ακριβά κοσμήματα. 8.700 περίπου άτομα έμειναν άνεργα, αφού οι επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονταν είχαν καταστραφεί.
Αν και οι πρώτες εκτιμήσεις τουρκικών και ξένων τραπεζών μιλούσαν για ζημιές της τάξης του ενός ή δύο δισεκατομμυρίων τουρκικών λιρών, τον Φεβρουάριο του 1956 η τουρκική κυβέρνηση μείωσε κατά πολύ το ποσό, υπολογίζοντας τις συνολικές ζημιές σε 69.578.744 λίρες Τουρκίας, δηλ. περίπου 25 εκατομμύρια δολάρια.
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών υπολόγισε ότι μόνο οι ζημιές που υπέστησαν οι εκκλησίες ξεπερνούσαν τα 150 εκατομμύρια δολάρια της εποχής. Βρετανοί διπλωμάτες υπολόγισαν τις ζημιές σε περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια, ενώ σύμφωνα με εκτίμηση της ελληνικής κυβερνήσεως οι ζημιές ανήρχοντο σε 500 εκατομμύρια δολλάρια. Ο Γάλλος συγγραφέας και καθηγητής στην Σορβόννη Francois Crouzet στο βιβλίο του Le Conflit de Chypre (Η διένεξη της Κύπρου) υπολογίζει τις ζημιές σε 300 εκατομμύρια δολάρια της εποχής, δηλαδή πολύ περισσότερα του ενός δισεκατομμυρίου σημερινών (2008) δολαρίων.
Από το ποσό που υπολόγισε και ενέκρινε η τουρκική κυβέρνηση κατέβαλε τελικώς ποσό μικρότερο των 10 εκατομμυρίων Λ.Τ., και μάλιστα ύστερα από πολλούς μήνες, όταν η αξία της τουρκικής λίρας είχε υποτιμηθεί δραματικά. Δηλαδή, δόθηκαν αποζημιώσεις μικρότερες του 1% της αξίας των καταστροφών. Πάρα πολλοί δικαιούχοι δεν εισέπραξαν καμία απολύτως αποζημίωση, ενώ υπήρξαν και περιπτώσεις επιχειρηματιών που, ενώ έχασαν τα πάντα – και άρα είχαν ζημιά την χρονιά εκείνη – υποχρεώθηκαν να πληρώσουν και φόρο κερδών.
Η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης
Η αντίδραση της ελληνικής κυβερνήσεως στα γεγονότα της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 υπήρξε από χλιαρή έως ανύπαρκτη. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι ο τότε πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος νοσούσε βαρύτατα και ουσιαστικώς η κυβέρνηση ήταν ακέφαλη. Από την άλλη, υπήρξαν έντονες συμμαχικές πιέσεις, ιδίως από τον Αμερικάνο Υπουργό Εξωτερικών Τζων Φόστερ Ντάλλες, ο οποίος κάλεσε και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να συμφιλιωθούν.
Μετά την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία στις 6 Οκτωβρίου 1955 και την αποχή της Ελλάδος από γυμνάσια του Ν.Α.Τ.Ο. στην Μεσόγειο, η Άγκυρα υποχρεώθηκε να αποδώσει μια στοιχειώδη ηθική ικανοποίηση στην Ελλάδα. Στις 24 Οκτωβρίου τίμησε σε ειδική τελετή στο στρατηγείο του Ν.Α.Τ.Ο. στην Σμύρνη την ελληνική σημαία, την οποία ύψωσε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών. Ταυτόχρονα με την έναρξη των ανθελληνικών γεγονότων στην Κωνσταντινούπολη, ο τουρκικός όχλος στην Σμύρνη επετέθη και κατέστρεψε το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, που λειτουργούσε στο στρατηγείο του Ν.Α.Τ.Ο. για τις ανάγκες των Ελλήνων αξιωματικών, λεηλάτησε τα σπίτια τους, ενώ προπηλάκισε αρκετούς απ’ αυτούς.
Η αντιμετώπιση των χαμηλόβαθμων πρωταγωνιστών των επεισοδίων από την τουρκική δικαιοσύνη
Μετά τις ανθελληνικές ταραχές η τουρκική κυβέρνηση προσπάθησε να επιρρίψει την ευθύνη της οργανώσεως των επεισοδίων σε «κομμουνιστές πράκτορες», ενώ η αστυνομία συνέλαβε 3.151 άτομα. Τελικώς, παρέμειναν υπό κράτηση τεσσάρων έως έξι μηνών 17 άτομα: εννέα μέλη της Κιbrιs Türktür, έξι φοιτητές και δύο συντάκτες της İstanbul Ekspres. Στην δίκη που ακολούθησε δικάστηκαν και έξι μέλη του παραρτήματος Σμύρνης της Κιbrιs Türktür. Στις 24 Ιανουαρίου 1957 το ποινικό δικαστήριο Κωνσταντινουπόλεως αθώωσε και τους 23 κατηγορούμενους.
Η τύχη των πρωταιτίων του πογκρόμ
Από τα μέλη της κυβερνήσεως Μεντερές, συμμετοχή στην διοργάνωση του ανθελληνικού πογκρόμ φαίνεται να είχαν, εκτός από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, οι Μαχμούτ Τζελάλ Μπαγιάρ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Μεχμέτ Φουάτ Κιοπρουλού, πρώην Υπουργός Εξωτερικών, Φατίν Ρουστού Ζορλού, Υπουργός Εξωτερικών, Ναμίκ Γκεντίκ, Υπουργός Εσωτερικών, Ετχέμ Μεντερές, Υπουργός Αμύνης και Φαχρεττίν Κερίμ Γκιοκάυ, βαλής (κυβερνήτης) της Κωνσταντινουπόλεως.
Στις 27 Μαΐου 1960 ομάδα αξιωματικών υπό τον στρατηγό Τζεμάλ Γκιουρσέλ κατέλαβε την εξουσία και οδήγησε σε δίκη 592 μέλη και συνεργάτες του Δημοκρατικού Κόμματος. Πολλοί απ’ αυτούς δικάστηκαν σε περισσότερες της μιας δίκες. Μια από τις σημαντικότερες δίκες ήταν αυτή για το Πογκρόμ της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955. Ο Γκεντίκ αυτοκτόνησε λίγο μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος. Οι Μπαγιάρ και Ετχέμ Μεντερές δεν δικάστηκαν καθόλου για την συμμετοχή τους στην διοργάνωση του πογκρόμ, ενώ ο Κιοπρουλού αθωώθηκε. Ο Γκιοκάυ απλώς στερήθηκε των πολιτικών του δικαιωμάτων. Ένοχοι ευρέθησαν μόνον οι Μεντερές και Ζορλού, γι’ αυτό και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 6 ετών. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι για άλλη, πολύ πιο ασήμαντη υπόθεση, αυτή της καταχρήσεως κεφαλαίων, ο Μεντερές καταδικάστηκε σε φυλάκιση 14 ετών και 2 μηνών. Αν και οι Αντνάν Μεντερές και Ζορλού καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών και απαγχονίστηκαν στην νήσο Ιμραλί, τον Σεπτέμβριο του 1961, εκείνο που βάρυνε στην θανατική καταδίκη τους ήταν οι κατηγορίες για παραβίαση του Τουρκικού Συντάγματος.
Οι Τούρκοι πρόξενοι της Θεσσαλονίκης, ο θυρωρός του Προξενείου που τοποθέτησε την βόμβα και ο φοιτητής Οκτάυ Εγκίν που μετέφερε την βόμβα στην Θεσσαλονίκη αθωώθηκαν. Ο Εγκίν αργότερα διορίστηκε Γενικός Διευθυντής Κρατικής Ασφαλείας και αργότερα Νομάρχης στην Νεάπολη (Nevşehir) της Καππαδοκίας.
Ο πρόεδρος του Σωματείου «Η Κύπρος είναι Τουρκική» Χικμέτ Μπιλ κατέθεσε στο δικαστήριο ως μάρτυρας κατηγορίας. Αργότερα απεστάλη από την τουρκική κυβέρνηση ως ακόλουθος τύπου στην Τουρκική Πρεσβεία στην Βηρυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Τουρκίας Κατηγορία:Πογκρόμ Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Διωγμός στην Τουρκία
Μαύρος Πητ
Ο Μαύρος Πητ είναι χαρακτήρας της The Walt Disney Company. Δημιουργήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1925 από τον Γουώλτ Ντίσνεϋ και τον συνεργάτη του, Ουμπ Άιγουερκς. Κατά καιρούς ονομαζόταν και Πέδρο ο Ξυλοπόδαρος, Τομ ο Τρομερός και άλλα. Το όνομα του Πητ που επικράτησε τελικά είναι Πέρσυ Π. Πέρσιβαλ. Στα αγγλικά τη γλώσσα των Ηνωμένων Πολιτειών από όπου προέρχεται, λέγεται Peg-Leg-Pete, Bootleg Pete -που σημαίνουν πειρατής- Pistol Pete, Black Pete, Al Muldoon, Julius, Captain Black, Captain Blackheart και διάφορα άλλα. Αρχικά ήταν μια ανθρωπόμορφη αρκούδα αλλά μετά με την προσθήκη του χαρακτήρα του Μίκυ Μάους χαρακτηρίστηκε ως γάτος.