cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τό-τζι
Ιδρύθηκε το 796, και ήταν ένας από τους τρεις βουδιστικούς ναούς, που επιτρέπονταν στην πόλη την περίοδο που το Κιότο, έγινε η πρωτεύουσα της Ιαπωνίας. Ως εκ τούτου, έχει μακρά ιστορία, στεγάζει θησαυρούς και έγγραφα από την πρώιμη περίοδο Χεϊάν και τη δυναστεία Τανγκ, ενώ τα κτίρια του συγκροτήματος καλύπτουν τις ιστορικές περιόδους Καμακούρα, Μουρομάτσι, Μομογιάμα και Έντο. Πέντε από αυτά τα κτήρια έχουν χαρακτηριστεί Εθνικοί Θησαυροί. Η Πύλη των Λουλουδιών του Λωτού (rengemon), η Αίθουσα Μιέι ( mieidō), η Χρυσή Αίθουσα (kondō) η πενταώροφη Παγόδα ( gojūnotō) και η Αίθουσα Επισκεπτών Καντσίιν ( kanchiin kyakuden).
Το Τό-τζι χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1994, ως μέρος των Ιστορικών Μνημείων του Αρχαίου Κιότο.
Ιστορία
Το Τό-τζι ιδρύθηκε στην πρώιμη περίοδο Χεϊάν. Ο ναός χρονολογείται από το 796, δύο χρόνια μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας στο Χεϊάν-κιό. Μαζί με το Σάι-τζι και τον ναό Σινγκόν-ιν (βρίσκεται στο παλάτι Χεϊάν), ήταν ένας από τους τρεις μόνο βουδιστικούς ναούς, που επιτρέπονταν στην πρωτεύουσα εκείνη την εποχή και είναι ο μόνος από τους τρεις, που επιβίωσε μέχρι σήμερα. .
Κάποτε υπήρχε ένας αντίστοιχος ναός, ο Σάι-τζι (Δυτικός Ναός) και, μαζί, στάθηκαν δίπλα στην πύλη Ρασόμον, προς την πρωτεύουσα Χεϊάν. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Kyō-ō-gokoku-ji, που δείχνει ότι προηγουμένως λειτουργούσε ως ναός, που προστάτευε το έθνος. Το Τό-τζι βρίσκεται στο Μινάμι-κου κοντά στη διασταύρωση της οδού Όμιγια και της οδού Κουτζό, νοτιοδυτικά του σταθμού του Κιότο.
Το Τό-τζι συνδέεται συχνά με το Κόμπο Ντάισι (Κουκάι). Αν και το Τό-τζι άρχισε να παρακμάζει στο τέλος της περιόδου Χεϊάν, επανήλθε στο προσκήνιο με την άνοδο του Ντάισι Σίνκο (λατρεία του Κόμπο Ντάισι) στην περίοδο Καμακούρα. Ο γνωστός βουδιστής ιερέας τέθηκε επικεφαλής του Τό-τζι το 823 με εντολή του αυτοκράτορα Σάγκα. Η κύρια εικόνα του ναού είναι ο Γιακούσι Νιοράι, ο Βούδας της Ιατρικής. Πολλές θρησκευτικές λειτουργίες για τον Ντάισι πραγματοποιούνται στο Μιέι-ντο (御影堂, Miei-dō) (ή Ντάισι-ντο,  (大師堂, Daishi-dō) με άλλο όνομα), την κατοικία του Κόμπο Ντάισι. Το 1586, ο ναός υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία| Πενταώροφη Παγόδα (Εθνικός Θησαυρός) δεξιά|μικρογραφία| κοντινή άποψη της Πενταώροφης παγόδας μικρογραφία| Η Πενταώροφη Παγόδα του Τό-τζι, Κιότο
Πενταώροφη παγόδα
Η Πενταώροφη Παγόδα (五重塔, gojūnotō) του Τό-τζι χρονολογείται από το 1643 (περίοδος Έντο), όταν ξαναχτίστηκε με εντολή του τρίτου Τοκουγκάβα σόγκουν, Ιεμίτσου. Η αρχική παγόδα χτίστηκε τον 9ο αιώνα, αλλά καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε τέσσερις φορές πριν φτάσει στη σημερινή της κατάσταση. Χαρακτηρίστηκε Εθνικός Θησαυρός το 1952.
Η παγόδα έχει ύψος 55 μέτρα και είναι η ψηλότερη ξύλινη παγόδα στην Ιαπωνία. Η είσοδος στην ίδια την παγόδα επιτρέπεται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, αλλά είναι συνήθως ανοιχτή και το εσωτερικό φαίνεται από το εξωτερικό. Φιλοξενεί κειμήλια, γλυπτά και πίνακες ζωγραφικής. Στο επίπεδο του εδάφους υπάρχουν αγάλματα τεσσάρων Βούδων, που βλέπουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις.
Κόντο
Το Κόντο ή Χρυσή Αίθουσα είναι η κύρια αίθουσα του ναού και περιέχει ένα άγαλμα του Γιακούσι από το 1603, το οποίο θεωρείται ότι θεραπεύει ασθένειες των ανθρώπων. Το Κόντο καταστράφηκε από φωτιά το 1486. Ανακατασκευάστηκε στην πρώιμη περίοδο Έντο.
Μέι-ντο
Το Μέι-ντο είναι αφιερωμένο στον Κόμπο Ντάισι, που ονομάζεται επίσης Κουκάι, και ο οποίος ήταν ο ιδρυτής του ναού. Βρίσκεται στην τοποθεσία της αρχικής του κατοικίας. Η αίθουσα ανοίγει στις 21 κάθε μήνα, όταν τελείται μνημόσυνο για τον Κουκάι.
Μουσείο Χομοτσουκάν
Δίπλα στην Αίθουσα Μέι-ντο υπάρχει το Μουσείο Χομοτσουκάν, όπου εκτίθενται πολλά αγάλματα Βούδων και άλλα σημαντικά έργα τέχνης. Το μουσείο είναι ανοικτό τέλη Μαρτίου έως τέλη Μαΐου και από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα τέλη Νοεμβρίου.
Ο χώρος του ναού
Ο ευρύτερος χώρος του ναού διαθέτει κήπο και λίμνη, όπου κολυμπούν χελώνες και κυπρίνοι. Στους χώρους στεγάζεται επίσης ένα ακαδημαϊκά αυστηρό ιδιωτικό σχολείο, το Ρακουνάν, από το οποίο πολλοί μαθητές στέλνονται σε ελίτ πανεπιστήμια.
Αρχιτεκτονική Ανάλυση
Το Τό-τζι ξαναχτίστηκε στην πρώιμη περίοδο Έντο, στα όρια της περιόδου Καμακούρα. Κατά τη διάρκεια αυτής της ανοικοδόμησης, το Τό-τζι αφιερώθηκε ως βουδιστικός ναός της σχολής Σινγκόν (το Σινγκόν είναι μία μορφή του βουδισμού Βατζραγιάνα, μεταφέρθηκε στην Ιαπωνία από τον Κουκάι, έναν ιερέα το 806). Αυτοί οι ναοί χτίστηκαν συνήθως στα βουνά και χρησιμοποιούσαν πιο φυσικά και δημογραφικά στοιχεία σχεδιασμού, υπαγορεύοντας την αρχιτεκτονική διάταξη, που προέκυψε. Στην περίοδο Καμακούρα, οι Ιάπωνες αρχιτέκτονες άρχισαν να χρησιμοποιούν την τεχνολογία, για να αποτρέπουν ζημιές από σεισμούς, βροχοπτώσεις, ήλιο και ζημιές από θερμότητα. Αυτές οι οχυρώσεις ενσωματώθηκαν στην αναδιαμόρφωση του Τό-τζι. Αυτό το στυλ δόμησης άμυνας ενάντια στα στοιχεία της φύσης εξελίχθηκε στο στυλ Ζενσουγιό (Zenshūyō), που παρατηρήθηκε αργότερα στην περίοδο Καμακούρα. Αυτό το στυλ χρησιμοποιεί την καινοτομία της "κρυφής στέγης". Οι ναοί του στιλ Ζενσουγιό, όπως το Τό-τζι, χαρακτηρίζονται από γραμμικά περιγράμματα του χώρου του γκάραν, πόρτες με μεντεσέδες, παράθυρα που ονομάζονται Κατομάντο και διακοσμητικές στέγες, που ονομάζονται μοκόσι. Αν και περιέχει πολλά από τα στοιχεία της αρχιτεκτονικής του στυλ Ζενσουγιό, ο ναός Τό-τζι χρησιμοποιεί τη φυσική γη γύρω του, για να υπαγορεύσει τη διάταξη του γκάραν, η οποία είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται στην περίοδο Χεϊάν και Έντο της Ιαπωνικής Αρχιτεκτονικής. Αυτό συσχετίζεται με την απόδοση της σχολής Σινγκόν από τον Αυτοκράτορα Σάγκα το 823. Το διακοσμητικό μοκόσι και ο εξοπλισμός της σύγχρονης δομικής τεχνολογίας (της εποχής), πιθανότατα ενσωματώθηκε κατά την αναδιαμόρφωση του πύργου την περίοδο Καμακούρα.
Αναγνωρίζοντας την ιστορική και πνευματική σημασία του Τό-τζι, η UNESCO το χαρακτήρισε, μαζί με αρκετούς άλλους θησαυρούς στο Νομό Κιότο, ως μέρος των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς «Ιστορικά Μνημεία του Αρχαίου Κιότο».
Υπαίθρια αγορά
Μια παρόμοια αγορά πραγματοποιείται στις 25 κάθε μήνα στο Κιτάνο Τενμάνγκου, που ονομάζεται επίσης Τέντζιν. Μια παροιμία του Κιότο αναφέρει ότι, «Ο καλός καιρός στην αγορά Τό-τζι σημαίνει βροχερός καιρός στην αγορά Τέντζιν», θυμίζοντας τον άστατο καιρό του Κιότο.
Μια μικρότερη, λιγότερο πολυσύχναστη αγορά, με γνώμονα τις αντίκες, διοργανώνεται στους χώρους του Τό-τζι την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα.
Σάι-τζι
Το Ρασόμον βρισκόταν στο παρελθόν στα δυτικά του Τό-τζι, αν και τώρα έχει απομείνει μόνο ένας δείκτης, ο οποίος είναι προσβάσιμος σε μικρή απόσταση με τα πόδια δυτικά κατά μήκος της οδού Κουτζό. Λίγο πιο δυτικά ήταν το Σάι-τζι (Δυτικός Ναός), αν και τώρα έχει απομείνει μόνο ένα μικρό πάρκο.
Οι Τό-τζι και Σάι-τζι χτίστηκαν στο νότιο άκρο της πρωτεύουσας και ήταν οι μόνοι βουδιστικοί ναοί, που επιτρέπονταν επίσημα στο Χεϊάν-κιο εκείνη την εποχή. Ο ναός Σάι-τζι εξαφανίστηκε τον 16ο αιώνα. Ο λόγος ήταν η κακή άρδευση του Ουκιό-κου και η έλλειψη κεφαλαίων για τη συντήρησή του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κιότο
Λουδοβίκος Γουλιέλμος στη Βαυαρία (1884-1968)
Ο Λουδοβίκος-Γουλιέλμος (γερμ. Ludwig Wilhelm, 17 Ιανουαρίου 1884 - 5 Νοεμβρίου 1968) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκέλνχαουζεν ήταν δούκας εν Βαυαρία.
Βιογαφία
Ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος Κάρολος Νορβέρτος Θεόδωρος Ιωάννης γεννήθηκε στο Κάστρο Τέγκερνσεε και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Θεοδώρου εν Βαυαρία και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αβίς-Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Το 1917 νυμφεύτηκε την Ελεονώρα Άννα Λουκία, κόρη του Φραντς τσου Ζάυν-Βίττγκενσταϊν-Μπέρλενμπουργκ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Το 1965 απεβίωσε η σύζυγός του και ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος υιοθέτησε τον μικρανιψιό του Μαξ, εγγονό της αδελφής του Μαρίας Γαβριέλλας, ο οποίος τον διαδέχθηκε στον τίτλο και την σημαντική περιουσία.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Καράτσι (Αζερμπαϊτζάν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Γαμήλια τελετή του Κωνσταντίνου Β' της Ελλάδας και της Πριγκίπισσας Άννας-Μαρίας της Ελλάδας
Ο γάμος του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ της Ελλάδας και της πριγκίπισσας Άννας-Μαρίας της Ελλάδας ετελέστη την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου του 1964, στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν ο βασιλέας της Ελλάδας, ενώ η πριγκίπισσα Άννα-Μαρία ήταν η μικρότερη κόρη του βασιλιά Φρειδερίκου Θ΄ της Δανίας και της βασίλισσας Ίνγκριντ. Ήταν ο δεύτερος και τελευταίος γάμος εν ενεργεία Έλληνα μονάρχη που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα.
Αρραβώνας
Το ζευγάρι, τρίτα ξαδέρφια μέσω της βασίλισσας Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του βασιλιά Χριστιανού Θ' της Δανίας, συναντήθηκε για πρώτη φορά το 1959, όταν ο τότε πρίγκιπας διάδοχος Κωνσταντίνος συνόδευσε τους γονείς του σε επίσημη επίσκεψη στη Δανία. Η πριγκίπισσα Άννα-Μαρία ήταν τότε μόλις 13 ετών. Συναντήθηκαν ξανά το 1961 και το 1962 η Άννα-Μαρία ήταν παράνυμφος στο γάμο της μεγαλύτερης αδελφής του Κωνσταντίνου, της πριγκίπισσας Σοφίας, με τον Ινφάντε Χουάν Κάρλος της Ισπανίας. Το 1962, η πριγκίπισσα Άννα-Μαρία έκανε διακοπές με την γκουβερνάντα της στη Νορβηγία, όπου ο διάδοχος Κωνσταντίνος συμμετείχε σε αγώνες ιστιοπλοΐας. Εκείνος της έκανε πρόταση γάμου και εκείνη δέχτηκε. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Θ΄ αρχικά δεν έδωσε τη συγκατάθεσή του, καθώς η Άννα-Μαρία ήταν μόλις 15 ετών τότε, αλλά τελικά υποχώρησε υπό τον όρο να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της και ο γάμος να μην πραγματοποιηθεί πριν από τα 18α γενέθλιά της.
Στις 23 Ιανουαρίου 1963, η βασιλική αυλή της Δανίας ανακοίνωσε τον αρραβώνα. Ο γάμος είχε αρχικά οριστεί για τον Ιανουάριο του 1965. Μετά το θάνατο του βασιλιά Παύλου στις 6 Μαρτίου 1964, η ημερομηνία του γάμου άλλαξε.
Προγαμιαίες εορτές
δεξιά|μικρογραφία|Ο Κωνσταντίνος Β΄ και η Άννα-Μαρία στο προγαμιαίο γκαλά τους στο [[Προεδρικό Μέγαρο (Αθήνα)|Βασιλικό Παλάτι.]]
Στην Δανία
Οι εορτασμοί ξεκίνησαν στις αρχές Σεπτεμβρίου 1964. Στις 7 Σεπτεμβρίου, ο Κωνσταντίνος Β' έφτασε στη Δανία, όπου παρατέθηκε ιδιωτικό δείπνο στο παλάτι Φρέντενσμποργκ. Την επόμενη ημέρα, δόθηκε εορταστική παράσταση στο Βασιλικό Θέατρο της Δανίας και ακολούθησε συμπόσιο στο Ανάκτορο Κρίστιανμποργκ. Το επόμενο πρωί, πραγματοποιήθηκε δεξίωση στο Δημαρχείο της Κοπεγχάγης.
Στην Ελλάδα
Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄, η πριγκίπισσα Άννα-Μαρία, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Θ΄, η βασίλισσα Ίνγκριντ, η πριγκίπισσα Μαργκρέτε και η πριγκίπισσα Μπενεντίκτε ταξίδεψαν στην Ελλάδα με το βασιλικό γιοτ Ντάντενμπρογκ. Προς τιμήν της βασιλικής οικογένειας της Δανίας παρατέθηκε δεξίωση στο Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, οι περισσότεροι από τους βασιλικούς προσκεκλημένους έφτασαν στην Ελλάδα με αεροπλάνο. Το ίδιο βράδυ, πραγματοποιήθηκε γκαλά στο Βασιλικό Παλάτι για 1.600 προσκεκλημένους.
Γάμος
Ο Κωνσταντίνος και η Άννα-Μαρία παντρεύτηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου 1964, δύο εβδομάδες μετά τα 18α γενέθλια της Άννας-Μαρίας.
Τελετή
Η τελετή του γάμου πραγματοποιήθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και τελέστη από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομο Β΄.
Ενδυμασία
Η πριγκίπισσα Άννα-Μαρία φόρεσε ένα σχετικά λιτό φόρεμα του Δανού σχεδιαστή Χόλγκερ Μπλομ, με τη βοήθεια του Γιόρχεν Μπέντερ. Το ιρλανδικό δαντελένιο πέπλο της, το οποίο φορούσε η γιαγιά της από τη μητέρα της, πριγκίπισσα Μαργαρίτα Κόννωτ, στο γάμο της το 1905, ήταν αγκυροβολημένο από μια διαμαντένια τιάρα Κάρτιερ που δόθηκε στην πριγκίπισσα Μαργαρίτα από τον Αμπά Β' της Αιγύπτου. Το πέπλο είχε φορέσει και η μητέρα της, η βασίλισσα Ίνγκριντ, το 1935. Το πέπλο και η τιάρα μαζί έχουν φορεθεί από όλες τις γυναίκες απογόνους της Ίνγκριντ.
Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β' φορούσε την τελετουργική στολή του στρατάρχη του Ελληνικού Στρατού. Φορούσε την κορδέλα και το αστέρι του Τάγματος του Λυτρωτή, καθώς και όλα τα άλλα μετάλλια και παράσημα.
Καλεσμένοι
Στο γάμο παρευρέθηκαν 1200 καλεσμένοι από όλο τον κόσμο. Καθώς τόσο η νύφη όσο και ο γαμπρός ήταν απόγονοι της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Χριστιανού Θ' της Δανίας, είχαν στενή συγγένεια με όλους σχεδόν τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης, πολλοί από τους οποίους ήταν παρόντες.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Μοναρχία της Ελλάδας
Μαριώ (τραγουδίστρια)
Η Μαριώ (Θεσσαλονίκη, 30 Μαρτίου 1945) (πραγματικό όνομα: Μαρία Κωνσταντινίδου), είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Έχει συμμετάσχει στην τηλεοπτική σειρά "Το καφέ της Χαράς" με έκτακτη εμφάνιση, στον ρόλο της θείας Ρόζας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρεμπέτες
Έφιππος πολεμιστής (Βρετανικό Μουσείο)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 53 ειδώλιο έφιππου πολεμιστή που βρέθηκε στο Αρμέντο και αγοράστηκε στη Νάπολη το 1833 από τον συλλέκτη Gábor Fejérváry, για να μεταπουληθεί το 1904 στο Βρετανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Το αγαλματάκι διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Η επιφάνειά του είναι επικαλυμμένη με μια υπέροχη πατίνα. Αποτελείται από δύο μέλη, το άλογο και τον ιππέα, τα οποία κατασκευάστηκαν ξεχωριστά, εφαρμόζουν απόλυτα σχηματίζοντας ένα ενιαίο σύνολο. Το κράνος που φοράει ο καβαλάρης είναι διακοσμημένο με ανάγλυφα άνθη λοτού και καλύπτει ολόκληρη την κεφαλή. Το πρόσωπό του είναι νεανικό, αγένειο. Η κόμη προβάλει στο σβέρκο. Πρέπει να είχε μαι μια κορώνα, η οποία έχει χαθεί. Επίσης λείπει το χαλινάρι που κρατούσε στα χέρια του. Φοράει κοντό χιτώνα σφιγμένο με ζώνη στην μέση του. Η χαίτη και τα μαλλιά στο κούτελο του αλόγου είναι ανάγλυφα.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Θεωρείται ως ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα Ελληνικής χαλκογλυπτικής τέχνης του 6ου αιώνα π.Χ.. Φέρει τα χαρακτηριστικά κορινθιακού εργαστηρίου, και πιθανόν να το έφεραν μαζί τους Κορίνθιοι αποικιστές που εγκαταστάθηκαν στην Νότιο Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδώλια Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα
Φραγκίσκος Ιωσήφ στη Βαυαρία (1888-1912)
Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ (γερμ. Franz Joseph, 23 Μαρτίου 1888 - 23 Σεπτεμβρίου 1912) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκέλνχαουζεν ήταν δούκας στη Βαυαρία.
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Μιχαήλ Κάρολος Μαρία Ευάρεστος Κυρίνιος Οδόακρος γεννήθηκε στο κάστρο Τέγκερνσεε και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Θεοδώρου εν Βαυαρία και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αβίς-Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας.
Απεβίωσε 24 ετών στο Μόναχο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Τηλεκλής
Ο Τηλεκλής από τη Φώκαια ή τη Φωκίδα, ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και σχολάρχης της Ακαδημίας Πλάτωνος μαζί με τον Εύανδρο. Διαδέχτηκε τον Λακύδη του οποίου ήταν και μαθητής χωρίς τις τυπικές διαδικασίες εκλογής που ήταν τότε συνηθισμένες. Ο Τηλεκλής και ο Εύανδρος είχαν αναλάβει ατύπως τη διοίκηση της Ακαδημίας τα τελευταία δέκα χρόνια της σχολαρχίας του Λακύδη (215 π.Χ. με 205) λόγω σοβαρής ασθένειας του. Ο Τηλεκλής πέθανε περίπου το 167 π.Χ. και ο Εύανδρος συνέχισε για λίγα χρόνια ακόμη ως επικεφαλής της Ακαδημίας. Τον Εύανδρο διαδέχθηκε ο μαθητής του Ηγησίνος. Σχετικά με τα γραπτά και τις απόψεις του Τηλεκλή δεν γνωρίζουμε τίποτα μέχρι σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Καρατσαϊτσέκ
Το Καρατσαϊτσέκ (επίσης, Καρατσάϊτσεκ και Καρατσαϊντζέκ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Χατσμάζ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 994 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Καρατσαϊτσέκ και Σιχχαπίτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Στιβ Μπουσέμι
Ο Στίβεν Βίνσεντ "Στιβ" Μπουσέμι (αγγλικά: Steven Vincent "Steve" Buscemi, αγγλική προφορά: buːˈsɛmi, ιταλική προφορά: buʃˈʃɛːmi, 13 Δεκεμβρίου 1957) είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Συμμετείχε σε αρκετές ταινίες, όπως το Reservoir Dogs (1992), Desperado (1995), Φάργκο (1996), Αρμαγεδδών (1998), Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι (1998), Big Fish: Απίθανες Ιστορίες (2003) κ.ά. Επίσης, έχει συμμετάσχει και σε ταινίες κινουμένων σχεδίων, όπως στο Μπαμπούλας Α.Ε. (2001) και Μπαμπούλες Πανεπιστημίου (2013), που υποδύεται τον Randall Boggs. Συμμετείχε και στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά The Sopranos.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Τσαρλς Ρόμπερτς Σουάρτ
Ο Τσαρλς Ρόμπερτς Σουάρτ (5 Δεκεμβρίου 1894 - 16 Ιουλίου 1982) ήταν ένας Νοτιοαφρικανός πολιτικός που υπήρξε τελευταίος γενικός κυβερνήτης της Ένωσης της Νότιας Αφρικής (1959 έως 1961) και πρώτος πρόεδρος του κράτους της Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής (1961 έως 1967).
Βιογραφία
Ο Σουάρτ γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1894 στο αγρόκτημα Μοργκένζον του Γουίνμπουργκ, που αποτελούσε εκείνη την περίοδο μέρος της δημοκρατίας των Μπόερς, της Ελεύθερης Πολιτείας του Οράγγη. Το κράτος στο οποίο γεννήθηκε έγινε βρετανική αποικία το 1902 και επαρχία της Ένωσης της Νότιας Αφρικής το 1910.
Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά του Χερμάνους Μπερνάρντους Σουάρτ (1866–1949) και της Αλέτα Καταρίνα Ρόμπερτς (1870–1929). Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς φυλακίστηκε με τη μητέρα και τα αδέλφια του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γουίνμπουργκ. Ο πατέρας του τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια της μάχης του Πάρντεμπεργκ. Παρέμεινε αιχμάλωτος μέχρι το τέλος του πολέμου το 1902.
Σε ηλικία επτά ετών ο Τσαρλς Ρόμπερτς Σουάρτ ξεκίνησε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στο Γουίνμπουργκ. Αργότερα πήγε στο σχολείο Χριστιανική Εθνική Αγωγή («Christelike Nasionale Onderwys»), που ιδρύθηκε από τους Αφρικάνερς ως απάντηση στην πολιτική αγγλικοποίησης που ακολούθησε ο Άλφρεντ Μίλνερ.
Το 1914 έγινε δικηγόρος, όμως πριν ξεκινήσει τη δημόσια καριέρα του βρέθηκε για ένα σύντομο διάστημα στο Χόλιγουντ, συμμετέχοντας σε βουβές ταινίες. Άσκησε τη δικηγορία στο Μπλούμφοντεϊν από το 1919 έως το 1948, με εξαίρεση τα έτη 1921-1922 όπου σπούδαζε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Αρθρογράφησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα για την εφημερίδα Die Burger από την Ουάσινγκτον.
Από το 1923 έως το 1938 υπήρξε βουλευτής της Βουλής της Συνέλευσης, εκπροσωπώντας το Λέιντιμπραντ. Έγινε επικεφαλής του Εθνικού Κόμματος στην επαρχία της Ελεύθερης Πολιτείας του Οράγγη και εξελέγη εκ νέου βουλευτής το 1941, εκπροσωπώντας το Γουίνμπουργκ. Όταν το Εθνικό Κόμμα ήρθε στην εξουσία το 1948, διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης και έγινε υπεύθυνος για την ενδυνάμωση της Νοτιοαφρικανικής Αστυνομίας. Μεταξύ 1949 και 1950 κατείχε για ένα μικρό διάστημα το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εκπαίδευσης, Τεχνών και Επιστημών και διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μεταξύ των ετών 1954-1959.
Το 1959 ο Τσαρλς Ρόμπερτς Σουάρτ διορίστηκε γενικός κυβερνήτης της Νότιας Αφρικής, αλλά όπως και ο προκάτοχός του Έρνεστ Τζορτζ Γιάνσεν, διέθετε αντιμοναρχικά αισθήματα. Παρόλα αυτά, είχε γονατίσει ενώπιον της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄, εκτελώντας το λεγόμενο χειροφίλημα. Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη το επόμενο έτος, μια μικρή πλειοψηφία λευκών ψηφοφόρων ενέκρινε την κυβερνητική πρόταση για την επιβολή του πολιτεύματος της αβασίλευτης δημοκρατίας. Το 1961 αφού επικύρωσε το σύνταγμα της Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής, που είχε ψηφιστεί από το κοινοβούλιο, ζήτησε από τη Βασίλισσα να τον απαλλάξει από το αξίωμα του γενικού κυβερνήτη. Το κοινοβούλιο τον εξέλεξε στις 31 Μαΐου 1961 πρόεδρο του κράτους, μία θέση που αντικαθιστούσε εκείνες του μονάρχη και του γενικού κυβερνήτη. Ο Νέλσον Μαντέλα και άλλες προσωπικότητες της μαύρης αντιπολίτευσης προσπάθησαν να διαμαρτυρηθούν για την αλλαγή του πολιτεύματος, σχεδιάζοντας μια τριήμερη γενική απεργία, αλλά η κυβέρνηση απέτρεψε τα περισσότερα από αυτά τα σχέδια μέσω εκτεταμένης χρήσης αστυνομικών δυνάμεων καταστολής.
Κληροδότημα
Το υψηλότερο κτίριο στο Μπλούμφοντεϊν, το οποίο στέγαζε διάφορα κυβερνητικά τμήματα και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ελεύθερης Πολιτείας του Οράγγη, ονομάστηκε «Κτίριο Πρόεδρος Τ.Ρ. Σουάρτ» προς τιμήν του. Το 2015 η κυβέρνηση του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου μετονόμασε το κτίριο σε «Κτίριο Φιντέλ Κάστρο».
Ένα άγαλμα του Τσαρλς Ρόμπερτς Σουάρτ, που βρισκόταν στο Πανεπιστήμιο της Ελεύθερης Πολιτείας, καταστράφηκε από διαδηλωτές φοιτητές στα τέλη Φεβρουαρίου του 2016.
Το πορτρέτο του Σουάρτ απεικονίστηκε στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων της Νότιας Αφρικής (1 έως 50 λεπτών) του έτους 1968, για να τιμηθεί ως πρώτος πρόεδρος του κράτους της Νότιας Αφρικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί κυβερνήτες της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Πρόεδροι της Νότιας Αφρικής
Ιωνάθαν του Τούσκουλου
Ο Ιωνάθαν (απεβ. πριν από το 1167) ήταν κόμης του Τούσκουλου από το τέλος τού πατέρα του, Πτολεμαίου Β΄ το 1153 μέχρι το δικό του τέλος. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν, από κληρονομιά, φεουδαλικά υποτελής του βασιλιά, αλλά ο πάπας Αδριανός Δ΄ του παραχώρησε την παπική περιουσία (το μεγάλο φρούριο) στο Tούσκουλου και τον έκανε φεουδαλικά υποτελή του πάπα. Δήλωσε υποτέλεια (homage) στις 9 Ιουλίου 1155 στον πάπα εκτός από την αντίθεση του Imperatorem — «εκτός από τον αυτοκράτορα». Με τη σειρά του, παρέδωσε τον Μοντισφορτίνι και τη Φαϊόλα στον πάπα. Η Σύγκλητος της Ρώμης, ωστόσο, αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση του φρουρίου στον κόμη.
Το 1163 του έδωσε το λιμάνι της Αστούρα, που ο πατέρας του είχε παράνομα κρατήσει από την Εκκλησία, από τον ηγούμενο του Σ. Αλέσιο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, πρέπει να είχε κάνει συγκυρίαρχο τον μικρότερο αδελφό του Ράινο, διότι ο Ράινο εμφανίζεται ως μοναδικός κόμης το 1167.
Πτολεμαίος Β΄ του Τούσκουλου
Ο Πτολεμαίος Β΄ (Ptolemæus or Tolomeo) (απεβ. το 1153) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν ο κόμης του Tούσκουλου και ύπατος των Ρωμαίων (consul Romanorum) από το 1126 έως το τέλος του. Ήταν γιος και διάδοχος του Πτολεμαίου Α΄.
Βιογραφία
Ο νεότερος Πτολεμαίος Β΄ εισήλθε στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ιταλίας για πρώτη φορά το 1117, όταν εμφανίζεται ως κοινός κόμης με τον πατέρα του και νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας. Εκείνη την εποχή, οι κόμητες του Tούσκουλου ισχυρίστηκαν για πρώτη φορά την καταγωγή τους από τα γένη Ιουλίων και Oκταβίων, ένας ισχυρισμός που συνέχισε ο Πτολεμαίος Β΄. Επίσης οι κόμητες επιβεβαιώθηκαν ότι είχαν στην κατοχή τους όλη την επικράτεια του υπάτου Γρηγορίου, πάππου του Πτολεμαίου Α΄.
Όταν ο Λοθάριος Β΄ βασιλιάς των Φράγκων βάδισε πίσω από τη Νότια Ιταλία το 1137, ο Πτολεμαίος Β΄ τον συνάντησε στο Τίβολι. Εκεί, ο Λοθάριος Β΄ επιβεβαίωσε όλες τις ιδιοκτησίες του Πτολεμαίου Β΄ και τον τίτλο του «πρίγκιπα του Λατίου». Με τη σειρά του, ο Πτολεμαίος Β΄ έδωσε τον γιο του Ράινο στον αυτοκράτορα ως υπόσχεση πίστης.
Στα τελευταία χρόνια του Πτολεμαίου Β΄ ο Οίκος του παρήκμασε. Το 1141, η Μπέρτα απεβίωσε και ο δεσμός με την παλιά βασιλική οικογένεια έσπασε. Ο Πτολεμαίος Β΄ νυμφεύτηκε μία Πιερλεόνι, κόρη του ίδιου του Πιέρ Λεόνι. Περιέπεσε σε χρέη, που προκάλεσαν απώλεια ή υποθήκη πολλών ακινήτων στο ίδιο το Tούσκουλο. Πολλά περιήλθαν στην οικογένεια Φραντζιπάνι και το παλαιό φρούριο περιήλθε στον Eυγένιο Γ΄. Ο Πτολεμαίος Β΄ απεβίωσε το 1153 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιωνάθαν. Ο δεύτερος γιος του, ο προαναφερθείς Ράινο, ήταν από κοινού με τον αδελφό του κόμης και στη συνέχεια μόνος κόμης: ο τελευταίος κόμης του Tούσκουλου. Ο Πτολεμαίος Β΄ άφησε ακόμη έναν γιο, τον Ιορδάνη, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Γκαβινιάνo της Βόλσια μετά την καταστροφή του Tούσκουλου το 1191.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα των Σαλίων, νόθη κόρη του Ερρικου Ε΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Πομπίλος
Ο πομπίλος (Pompilus) είναι γένος από υμενόπτερα, που ανήκει στην ομώνυμη οικογένεια πομπιλίδες, τα μέλη της οποίας είναι γνωστά ως σφήκες αραχνών, επειδή τρώνε αράχνες. Εκτός από την οικογένεια, ο πομπίλος έδωσε το όνομά του και στην υποοικογένειά του, τις πομπιλίνες. Σήμερα υπάρχουν επτά είδη που αναγνωρίζονται γενικώς και με τη στενή έννοια (sensu stricto) ως ανήκοντα στο γένος αυτό.
Οι πομπίλοι σκάβουν μικρά λαγούμια σε αμμώδη εδάφη και εκεί περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, γεμίζοντάς τα με απόθεμα τροφής, που συνήθως είναι μία αράχνη, πάνω στην οποία γεννούν ένα αβγό, ώστε η προνύμφη τους να μεγαλώσει τρεφόμενη με το κρέας της αράχνης.
Τα είδη του γένους Pompilus έχουν ευρεία γεωγραφική κατανομή σε ολόκληρο τον Παλαιό Κόσμο, τόσο σε εύκρατες όσο και σε τροπικές περιοχές της Γης, αλλά παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία τους στην Αφρική.
Τα είδη του γένους που έχουν περιγραφεί, χωρίς να είναι όλα γενικής αποδοχής, είναι τα εξής:
Παραπομπές
Πομπιλος
Τζον Μπάνυαν
Ο Τζον Μπάνυαν, αγγλ.: John Bunyan (βαπτίστηκε 30 Νοέμβρη 1628 – 31 Αυγούστου 1688) ήταν Άγγλος συγγραφέας και πουριτανός ιεροκήρυκας, που τον θυμόμαστε περισσότερο ως συγγραφέα της χριστιανικής αλληγορίας Η Πορεία του Προσκυνητή. Εκτός από την Πορεία του Προσκυνητή, ο Μπάνυαν έγραψε σχεδόν εξήντα τίτλους, πολλοί από τους οποίους είναι ανεπτυγμένα κηρύγματα.
Ο Μπάνιαν καταγόταν από το χωριό Έλστοου, κοντά στο Μπέντφορντ. Είχε κάποια εκπαίδευση και σε ηλικία δεκαέξι ετών εντάχθηκε στον Κοινοβουλευτικό Στρατό κατά το πρώτο στάδιο του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου. Μετά από τρία χρόνια στον στρατό επέστρεψε στο Έλστοου και ασχολήθηκε με το επάγγελμα του επικασσιτερωτή, που είχε μάθει από τον πατέρα του. Ενδιαφέρθηκε για τη θρησκεία μετά τον γάμο του, παρακολουθώντας πρώτα την εκκλησία της ενορίας και στη συνέχεια εντάχθηκε στη Συνάντηση του Μπέντφορντ, μια αντικομφορμιστική ομάδα στο Μπέντφορντ και έγινε ιεροκήρυκας. Μετά την παλινόρθωση της μοναρχίας, όταν περιορίστηκε η ελευθερία των αντικομφορμιστών, ο Μπάνυαν συνελήφθη και πέρασε τα επόμενα δώδεκα χρόνια στη φυλακή, καθώς αρνήθηκε να εγκαταλείψει το κήρυγμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψε μία πνευματική αυτοβιογραφία, Η Χάρη Αφθονεί στον Αρχηγό των Αμαρτωλών και άρχισε να εργάζεται για το πιο διάσημο βιβλίο του, Η Πορεία του Προσκυνητή, το οποίο δημοσιεύτηκε λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία του.
Τα τελευταία χρόνια του Μπάνιαν, παρά τη μία ακόμη, μικρότερη φυλάκιση, πέρασαν με σχετική άνεση, καθώς ήταν ένας δημοφιλής συγγραφέας και ιεροκήρυκας, και πάστορας της Συνάντησης του Μπέντφορντ. Απεβίωσε σε ηλικία 59 ετών, αφού αρρώστησε σε ένα ταξίδι στο Λονδίνο και τάφηκε στο Μπάνχιλ Φηλντς. Το έργο Η Πορεία του Προσκυνητή έγινε ένα από τα πιο δημοσιευμένα βιβλία στην αγγλική γλώσσα. Είχαν τυπωθεί 1.300 εκδόσεις μέχρι το 1938, 250 χρόνια μετά το τέλος του συγγραφέα.
Ο Μπάνιαν μνημονεύεται στην Εκκλησία της Αγγλίας με ένα Μικρό Φεστιβάλ στις 30 Αυγούστου και στο λειτουργικό ημερολόγιο της Επισκοπικής Εκκλησίας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 29 Αυγούστου. Κάποιες άλλες εκκλησίες της Αγγλικανικής Κοινότητας, όπως η Αγγλικανική Εκκλησία της Αυστραλίας, τον τιμούν την ημέρα του τέλους του (31 Αυγούστου).
Πρώιμη ζωή
δεξιά|μικρογραφία| Το εξοχικό σπίτι του Μπάνυαν στην Χάι Στρητ. Ο Τζον Μπάνυαν γεννήθηκε το 1628 από τον Tόμας και τη Mάργκαρετ στο Μπάνυανς Εντ στην ενορία του Έλστοου, στο Μπέντφορντσαϊρ. Το Μπάνυανς Εντ βρίσκεται περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ του οικισμού Χάροουντεν (ένα μίλι νοτιοανατολικά του Μπέντφορντ) και της Λεωφόρου Έλστοου. Η ημερομηνία γέννησης του Μπάνιαν δεν είναι γνωστή, αλλά βαπτίστηκε στις 30 Νοεμβρίου 1628, με την καταχώριση βάπτισης στο μητρώο της ενορίας να γράφει «John the sonne of Thomas Bunnion Jun., the 30 November». Το όνομα Bunyan γράφεται με πολλούς τρόπους (υπάρχουν 34 παραλλαγές στο Bedfordshire Record Office) και πιθανότατα έχει την προέλευσή του στο νορμανδο-γαλλικό όνομα Buignon. Υπήρχαν Μπάνυαν στο Μπέντφορντσαϊρ τουλάχιστον από το 1199.
Ο πατέρας του Μπάνυαν ήταν χαλκουργός ή επικασσιτερωτής, που ταξίδευε στην περιοχή επιδιορθώνοντας κατσαρόλες και τηγάνια, και ο παππούς του ήταν μάστορας ή μικροέμπορος. Οι Μπάνυαν κατείχαν γη και περιουσίες στο Έλστοου, επομένως η καταγωγή του Μπάνυαν δεν ήταν τόσο ταπεινή, όσο πρότεινε στο αυτοβιογραφικό του έργο Η Χάρη Αφθονεί στον Αρχηγό των Αμαρτωλών, όταν έγραψε ότι το σπίτι τού πατέρα του ήταν «της τάξης που είναι η πιο άθλια και περιφρονημένη στη χώρα".
Ως παιδί, ο Μπάνυαν έμαθε το επάγγελμα τού πατέρα του, τού τεχνίτη και τού δόθηκε κάποια εκπαίδευση, αλλά δεν είναι γνωστό ποιο σχολείο παρακολούθησε. Στο Η Χάρη Αφθονεί ο Μπάνυαν κατέγραψε λίγες λεπτομέρειες για την ανατροφή του, αλλά σημείωσε πώς πήρε τη συνήθεια να βρίζει (από τον πατέρα του), ότι υπέφερε από εφιάλτες και πως διάβαζε τις δημοφιλείς ιστορίες της ημέρας σε φτηνά τεύχη. Το καλοκαίρι του 1644 ο Μπάνυαν έχασε τόσο τη μητέρα του, όσο και την αδελφή του Mαργαρίτα. Εκείνο το φθινόπωρο, λίγο πριν ή μετά τα 16α γενέθλιά του, ο Μπάνιαν κατατάχθηκε στον Κοινοβουλευτικό στρατό, όταν ένα διάταγμα απαιτούσε 225 νεοσύλλεκτους από την πόλη Μπέντφορντ. Υπάρχουν ελάχιστες διαθέσιμες λεπτομέρειες για τη στρατιωτική του θητεία, η οποία έλαβε χώρα κατά το πρώτο στάδιο του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου. Μία λίστα συγκέντρωσης για τη φρουρά του Newport Pagnell τον δείχνει ως ιδιώτη "Τζον Μπάνυαν". Στο Η Χάρη Αφθονεί, αφηγήθηκε ένα περιστατικό από αυτή την εποχή, ως απόδειξη της χάρης του Θεού:"Όταν ήμουν στρατιώτης, με διέταξαν, μαζί με άλλους, να πάω σε ένα μέρος για να το πολιορκήσουμε. Αλλά όταν ήμουν έτοιμος να πάω, ένας από την παρέα αποφάσισε να πάει στο δωμάτιό μου, στο οποίο, αφού είχα συναινέσει, πήρε τη θέση μου. 'Οταν πήγε στην πολιορκία, καθώς στεκόταν στη σκοπιά, χτυπήθηκε στο κεφάλι με σφαίρα μουσκέτου και πέθανε."Η στρατιωτική θητεία του Μπάνυαν του παρείχε γνώση της στρατιωτικής γλώσσας, την οποία χρησιμοποίησε στη συνέχεια στο βιβλίο του Ο Ιερός Πόλεμος και επίσης τον εξέθεσε στις ιδέες των διαφόρων θρησκευτικών αιρέσεων και ριζοσπαστικών ομάδων, που συνάντησε στο Newport Pagnell. Η πόλη της φρουράς τού έδωσε επίσης ευκαιρίες να επιδοθεί στο είδος της συμπεριφοράς, που θα εξομολογηθεί αργότερα στο Η Χάρη Αφθονεί : «Έτσι, μέχρι να έρθω στην κατάσταση του Γάμου, ήμουν ο ίδιος ο αρχηγός όλης της Νεολαίας, που μου έκανε παρέα, σε κάθε είδους κακία και ασέβεια». Ο Μπάνυαν πέρασε σχεδόν τρία χρόνια στον στρατό, φεύγοντας το 1647 για να επιστρέψει στο Έλστοου και στο επάγγελμά του ως τεχνίτη. Ο πατέρας του είχε ξανανυμφευτεί και είχε περισσότερα παιδιά και ο Μπάνυαν μετακόμισε από το Μπάνυανς Εντ σε ένα εξοχικό σπίτι στη λεωφόρο Έλστοου.
Γάμος και μεταστροφή
Μέσα σε δύο χρόνια από την εγκατάλειψη του στρατού, ο Μπάνυαν νυμφεύτηκε. Το όνομα της συζύγου του και η ακριβής ημερομηνία του γάμου του δεν είναι γνωστά, αλλά ο Μπάνυαν θυμάται ότι η γυναίκα του, μία ευσεβής νεαρή γυναίκα, έφερε μαζί της στο γάμο δύο βιβλία που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της: το Arthur Dent 's Plain Το Man's Pathway to Heaven και το Practice of Piety του Lewis Bayly. Υπενθύμισε επίσης ότι, εκτός από αυτά τα δύο βιβλία, οι νεόνυμφοι είχαν ελάχιστα πράγματα: «να μην έχουμε τόσα οικιακά είδη όπως ένα πιάτο ή ένα κουτάλι ανάμεσα στους δύο». Η πρώτη κόρη του ζευγαριού, η Μαίρη, γεννήθηκε το 1650 και σύντομα έγινε φανερό ότι ήταν τυφλή. Θα έκαναν άλλα τρία παιδιά, την Ελισάβετ, τον Τόμας και τον Τζον.
Σύμφωνα με τον δικό του λογαριασμό, ο Μπουνιάν ως νεαρός απολάμβανε να χτυπά την καμπάνα, να χορεύει και να παίζει παιχνίδια, ακόμη και την Κυριακή, κάτι που απαγορευόταν από τους Πουριτανούς, οι οποίοι είχαν σε ιδιαίτερα υψηλή θέση την Κυριακή, που ονομαζόταν Ημέρα του Κυρίου. Μία Κυριακή, ο εφημέριος του Έλστοου κήρυξε ένα κήρυγμα κατά της εργασίας του Σαββάτου, και ο Μπάνυαν πήρε αυτό το κήρυγμα κατά βάθος. Εκείνο το απόγευμα, καθώς έπαιζε χτύπα-τη-γάτα (ένα παιχνίδι στο οποίο χτυπιέται ένα μικρό κομμάτι ξύλου με ένα ρόπαλο) στον κάμπο του Έλστοου, άκουσε μία φωνή από τους ουρανούς: «θα αφήσεις τις αμαρτίες σου, για να πας στον Παράδεισο; Ή θα κρατήσεις τις αμαρτίες σου και θα πας στην Κόλαση;» Τα επόμενα χρόνια ήταν μία περίοδος έντονης πνευματικής σύγκρουσης για τον Μπάνυαν, καθώς πάλευε με τις αμφιβολίες και τους φόβους του για τη θρησκεία και τις ενοχές, γι' αυτό που έβλεπε ως την κατάσταση της αμαρτίας του.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπάνυαν, ενώ ταξίδευε ως τεχνίτης, έτυχε να βρίσκεται στο Μπέντφορντ και να προσπεράσει μία ομάδα γυναικών, που μιλούσαν για πνευματικά θέματα στο κατώφλι τους. Οι γυναίκες ήταν στην πραγματικότητα μερικά από τα ιδρυτικά μέλη της Ελεύθερης Εκκλησίας ή Συνάντησης του Μπέντφορντ και ο Μπάνυαν, που παρακολουθούσε την ενοριακή εκκλησία του Έλστοου, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ομιλία τους, που προσχώρησε στην εκκλησία τους. Εκείνη την εποχή η ομάδα των αντικομφορμιστών συνεδρίαζε στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο Μπέντφορντ υπό την ηγεσία του πρώην αξιωματικού του βασιλικού στρατού Τζον Γκίφορντ. Με την παρότρυνση άλλων μελών της εκκλησίας, ο Μπάνυαν άρχισε να κηρύττει τόσο στην εκκλησία, όσο και σε ομάδες ανθρώπων στην γύρω ύπαιθρο. Το 1656 έχοντας ήδη μετακομίσει με την οικογένειά του στην οδό Σαιν Κάθμπερτ στο Μπέντφορντ, δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, Ευαγγελικές Αλήθειες Ανοικτές, το οποίο εμπνεύστηκε από μία διαμάχη με τους Ράντερς και τους Κουάκερους.
Το 1658 η γυναίκα του Μπάνυαν απεβίωσε, αφήνοντάς τον με τέσσερα μικρά παιδιά, ένα από αυτά τυφλό. Έναν χρόνο αργότερα νυμφεύτηκε μία δεκαοχτάχρονη γυναίκα, που λεγόταν Ελισάβετ.
Φυλάκιση
μικρογραφία| Ο Μπάνυαν στη φυλακή όπως τον φαντάστηκαν το 1881. Η θρησκευτική ανοχή, που είχε επιτρέψει στον Μπάνυαν την ελευθερία να κηρύττει, περιορίστηκε με την παλινόρθωση της μοναρχίας το 1660. Τα μέλη της Συνάντησης του Μπέντφορντ δεν μπορούσαν πλέον να συναντηθούν στην εκκλησία του Σαιν Τζον, την οποία μοιράζοντο με τους Αγγλικανικούς πιστούς. Εκείνο τον Νοέμβριο, ο Μπάνυαν κήρυττε στο Λόουερ Σάμσελ, ένα αγρόκτημα κοντά στο χωριό Χάρλινγκτον, δεκατρία μίλια από το Μπέντφορντ, όταν τον προειδοποίησαν ότι είχε εκδοθεί ένταλμα για τη σύλληψή του. Αποφασίζοντας να μην κάνει κάποια απόδραση, συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον του τοπικού δικαστή σερ Φράνσις Γουίνγκεϊτ, στο Χάρλινγκτον Χάουζ. Ο Μπάνυαν συνελήφθη βάσει της Πράξης για τους Αντισυμβατικούς του 1593, η οποία καθιστούσε αδίκημα τη συμμετοχή σε θρησκευτική συγκέντρωση εκτός της ενοριακής εκκλησίας με περισσότερα από πέντε άτομα εκτός της οικογένειας. Το αδίκημα τιμωρείτο με φυλάκιση 3 μηνών, ακολουθούμενη από εξορία ή εκτέλεση, εάν το άτομο δεν υποσχόταν ότι δεν θα επαναλάβει το αδίκημα. Ο νόμος είχε χρησιμοποιηθεί ελάχιστα και η σύλληψη του Μπάνυαν πιθανότατα οφειλόταν εν μέρει στις ανησυχίες, ότι οι μη συμβατικές θρησκευτικές συναθροίσεις γίνοντο ως κάλυψη, για άτομα που συνωμοτούσαν εναντίον του βασιλιά (αν και αυτό δεν συνέβαινε με τις συναντήσεις του Μπάνυαν). Η Πράξη Ομοιομορφίας, η οποία καθιστούσε υποχρεωτική τη χειροτονία των ιεροκήρυκων από έναν Αγγλικανό επίσκοπο και τη χρήση του αναθεωρημένου Βιβλίου της Κοινής Προσευχής στις εκκλησιαστικές λειτουργίες, απείχε ακόμη δύο χρόνια και η Πράξη για τις Παρασυναγωγές, που καθιστούσε παράνομη τη διεξαγωγή θρησκευτικών συναθροίσεων πέντε ή περισσότερων ατόμων εκτός της Εκκλησίας της Αγγλίας, ψηφίστηκε το 1664.
Καθώς ο Μπάνυαν αρνήθηκε να δεχτεί να εγκαταλείψει το κήρυγμα, η περίοδος φυλάκισής του επεκτάθηκε τελικά στα 12 χρόνια, πράγμα που έφερε μεγάλες δυσκολίες στην οικογένειά του. Η Ελισάβετ, η οποία έκανε έντονες προσπάθειες να επιτύχει την απελευθέρωσή του, ήταν έγκυος όταν συνελήφθη ο σύζυγός της και στη συνέχεια γέννησε πρόωρα ένα νεκρό παιδί. Έμεινε να μεγαλώσει τέσσερα θετά παιδιά, ένα από τα οποία ήταν τυφλό, και έπρεπε να βασιστεί στη φιλανθρωπία των συναδέλφων του Μπάνυαν στις Συναντήσεις του Μπέντφορντ και άλλων υποστηρικτών και στα λίγα που μπορούσε να κερδίσει ο σύζυγός της στη φυλακή φτιάχνοντας κορδόνια. Αλλά ο Μπάνυαν παρέμεινε αποφασιστικός: «Είδα ότι σε αυτή την κατάσταση ήμουν ένας άνδρας που γκρέμιζε το σπίτι του επάνω στο κεφάλι της γυναίκας και των παιδιών του· όμως σκέφτηκα, πρέπει να το κάνω, πρέπει να το κάνω».
Ο Μπάνυαν πέρασε τα 12 χρόνια φυλάκισής του στη φυλακή της κομητείας Μπέντφορντ, η οποία βρισκόταν στη γωνία της Χάι Στρητ και της Σίλβερ Στρητ. Υπήρχαν ωστόσο περιπτώσεις που του επέτρεπαν να βγει από τη φυλακή, ανάλογα με τους δεσμοφύλακες και τη διάθεση των αρχών εκείνης της εποχής, και μπορούσε να παρακολουθήσει τη Συνάντηση του Μπέντφορντ και ακόμη και να κηρύξει. Η κόρη του Σάρα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του (το άλλο παιδί του δεύτερου γάμου του, ο Τζόζεφ, γεννήθηκε μετά την απελευθέρωσή του το 1672).
Στη φυλακή ο Μπάνυαν είχε ένα αντίγραφο της Βίβλου και του Βιβλίου των Μαρτύρων του Τζον Φοξ, καθώς και υλικά γραφής. Είχε επίσης κατά καιρούς παρέα άλλους ιεροκήρυκες, που είχαν φυλακιστεί. Ήταν στη φυλακή του Μπέντφορντ που έγραψε το Η Χάρη Αφθονεί και άρχισε να εργάζεται για το Η Πορεία του Προσκυνητή, και έγραψε πολλά φυλλάδια, που μπορεί να του απέφεραν λίγα χρήματα. Το 1671, ενώ ήταν ακόμα στη φυλακή, επιλέχθηκε ως πάστορας της Συνάντησης του Μπέντφορντ. Εκείνη την εποχή υπήρχε μία διάθεση αυξανόμενης θρησκευτικής ανοχής στη χώρα και τον Μάρτιο του 1672 ο βασιλιάς εξέδωσε μία διακήρυξη επιείκειας, που ανέστειλε τους ποινικούς νόμους κατά των αντισυμβατικών. Χιλιάδες αντισυβατικοί απελευθερώθηκαν από τη φυλακή: ανάμεσά τους ο Μπάνυαν και πέντε από τους συγκρατούμενούς του στο Μπέντφορντ Γκάολ. Ο Μπάνυαν αφέθηκε ελεύθερος τον Μάιο του 1672 και έλαβε αμέσως άδεια να κηρύξει βάσει της διακήρυξης επιείκειας.
Μετέπειτα ζωή
Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή το 1672, ο Μπάνυαν πιθανότατα δεν επέστρεψε στην προηγούμενη ενασχόληση της επικασσιτέρωσης. Αντίθετα, αφιέρωσε το χρόνο του στο γράψιμο και το κήρυγμα. Συνέχισε ως πάστορας των Συναντήσεων του Μπέντφορντ και ταξίδεψε πέρα από το Μπέντφορντ και τις παρακείμενες κομητείες έφιππος για να κηρύξει, και έγινε γνωστός με στοργή ως «ο επίσκοπος Μπάνυαν». Το κήρυγμά του τον οδήγησε επίσης στο Λονδίνο, όπου ο λόρδος δήμαρχος σερ Τζον Σόρτερ έγινε φίλος και του χάρισε ένα αργυρό μπαστούνι. Το έργο Η Πορεία του Προσκυνητή δημοσιεύτηκε το 1678 από τον Nαθάνιελ Πόντερ και έγινε αμέσως δημοφιλές, αν και πιθανότατα έβγαζε περισσότερα χρήματα για τον εκδότη του, παρά για τον συγγραφέα του.
Δύο γεγονότα στιγμάτισαν τη ζωή του Μπάνυαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1670. Πρώτα ενεπλάκη σε ένα σκάνδαλο σχετικά με μία νεαρή γυναίκα, που ονομαζόταν Ανιές Μπωμόν. Όταν πρόκειτο να κηρύξει στο Γκέιμλινγκεϋ το 1674 πήρε τη Μπωμόν, ένα μέλος της Συνέλευσης του Μπέντφορντ, για μία βόλτα με το άλογό του και την έβαλε πίσω του στη σέλλα, προς μεγάλη οργή του πατέρα της, ο οποίος στη συνέχεια απεβίωσε ξαφνικά. Η κόρη του αρχικά θεωρήθηκε ύποπτη ότι τον δηλητηρίασε, αν και ο ιατροδικαστής διαπίστωσε ότι αυτός είχε αποβιώσει από φυσικά αίτια. Το 1676-7 καταδικάστηκε σε δεύτερη φυλάκιση, πιθανώς επειδή αρνήθηκε να παρακολουθήσει τον ενοριακό ναό. Αυτή η δεύτερη φυλάκιση κράτησε έξι μήνες. μικρογραφία| Το ομοίωμα του Bunyan στον τάφο του στο [[Bunhill Fields]] Το 1688, καθ' οδόν προς το Λονδίνο, ο Μπάνυαν έκανε μία παράκαμψη στο Ρήντινγκ, στο Μπέρκσαϊρ, για να προσπαθήσει να λύσει μία διαμάχη μεταξύ πατέρα και γιου. Συνεχίζοντας για το Λονδίνο στο σπίτι του φίλου του, τού παντοπώλη Τζον Στράντγουικ, στο Σνόου Χιλ του Σίτυ του Λονδίνου, τον έπιασε μία καταιγίδα και αρρώστησε από πυρετό. Απεβίωσε στο σπίτι τού Στράντγουικ το πρωί της 31ης Αυγούστου 1688 και θάφτηκε στον τάφο που ανήκε στον Στράντγουικ, στο αντισυμβατικό κοιμητήριο Μπάνχιλ Φηλντς στο Λονδίνο.
Η περιουσία του Μπάνυαν κατά το τέλος του άξιζε £42 19s 0d (περίπου £5.200 το 2021). Η χήρα του Ελισάβετ απεβίωσε το 1691.
Έργα
αριστερά|μικρογραφία| Η Πορεία του Προσκυνητή, πρώτη έκδοση 1678. Μεταξύ του 1656, όταν δημοσίευσε το πρώτο του έργο, Κάποιες Αλήθειες του Ευαγγελίου Άνοιξαν (ένα φυλλάδιο ενάντια στους Ρέιντερς και τους Κουάκερους —που εκείνη την εποχή ήταν κάπως αδιάκριτοι), και του τέλους του το 1688, ο Μπάνυανν δημοσίευσε 42 τίτλους. Άλλα δύο έργα, συμπεριλαμβανομένου του Τελευταίου Κηρύγματός του, εκδόθηκαν τον επόμενο χρόνο από τον Τζορτζ Λέιρκιν. Το 1692, ο κατασκευαστής κτενών στο Σάουθγουαρκ Τσαρλς Ντόε, ο οποίος ήταν φίλος κατά τα τελευταία έτη του Μπάνυαν, κυκλοφόρησε, με τη συνεργασία της χήρας του Μπάνυαν, μία συλλογή έργων του συγγραφέα, συμπεριλαμβανομένων 12 αδημοσίευτων τίτλων, κυρίως κηρύγματα. Έξι χρόνια αργότερα ο Ντόε δημοσίευσε το Ο Ουράνιος Υπηρέτης και τελικά το 1765 δημοσιεύτηκε το Σχέση της Φυλάκισής μου, δίνοντας συνολικά 58 δημοσιευμένους τίτλους.
Είναι η αλληγορία Η Πορεία του Προσκυνητή, που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της δωδεκάχρονης φυλάκισης του Μπάνυαν, αν και δεν δημοσιεύτηκε μέχρι το 1678 (έξι χρόνια μετά την απελευθέρωσή του), που έκανε το όνομα του Μπάνυαν ως συγγραφέα με την άμεση επιτυχία της. Παραμένει το βιβλίο για το οποίο θυμόμαστε καλύτερα τον Μπάνυαν. Οι εικόνες που χρησιμοποιεί ο Μπάνυαν στην Πορεία του Προσκυνητή είναι αντανακλάσεις εικόνων από τον δικό του κόσμο: η στενή πύλη είναι μία εκδοχή της μικρής πύλης στην εκκλησία Έλστοου Άμπυ, ο Λασπότοπος της Απελπησίας είναι μία αντανάκλαση του Σκουίτς Φεν, μίας υγρής και με βρύα περιοχής κοντά στο εξοχικό του στο Χάροουντεν, τα Απολαυστικά Όρη είναι μία εικόνα των Τσίλτεν Χιλς γύρω από το Μπέντφορντ. Ακόμη και οι χαρακτήρες του, όπως ο Ευαγγελιστής, που επηρεάστηκε από τον Τζον Γκίφορντ, είναι αντανακλάσεις πραγματικών ανθρώπων.
Θα ακολουθούσαν και άλλα αλληγορικά έργα: Η ζωή και το τέλος του κυρίου Μπάντμαν (1680), Η Πορείας του Προσκυνητή Μέρος II και ο Ιερός Πόλεμος (1682). Η Χάρη Αφθονεί στον Αρχηγό των Αμαρτωλών, μία πνευματική αυτοβιογραφία, δημοσιεύτηκε το 1666, όταν ήταν ακόμη στη φυλακή.
Μνημεία
Υπάρχει ένας μικρός οβελίσκος, που σηματοδοτεί το σημείο γέννησής του σε ένα χωράφι δίπλα στο «Μπάμπυ Λέιν», το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στο Έλστοου και το Ολντ Χάροουντεν Λέιν. μικρογραφία| Ταφικό μνημείο στο Μπάνχιλ Φηλντς. Το 1862 δημιουργήθηκε ένα ανακεκλιμένο άγαλμα, για να κοσμεί τον τάφο τού Μπάνυαν. Ανακαινίστηκε το 1922.
Υπάρχει ένα άλλο άγαλμά του στο Kίνγκσγουέι του Λονδίνου και υπάρχουν αναμνηστικά παράθυρα στο Αβαείο Γουεστμίνστερ, τον καθεδρικό ναό Σάουθγουαρκ και διάφορες εκκλησίες, όπως το Έλστοου Άμπυ (την ενοριακή εκκλησία του Έλστοου) και η Συνάντηση του Μπάνυαν της Ελεύθερης Εκκλησίας στο Μπέντφορντ.
Ο Μπάνυαν μνημονεύεται στην Εκκλησία της Αγγλίας με ένα Μικρό Φεστιβάλ στις 30 Αυγούστου και στο λειτουργικό ημερολόγιο της Επισκοπικής Εκκλησίας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 29 Αυγούστου. Κάποιες άλλες εκκλησίες της Αγγλικανικής Κοινωνίας, όπως η Αγγλικανική Εκκλησία της Αυστραλίας, τον τιμούν την ημέρα του θανάτου του (31 Αυγούστου).
Υστεροφημία
Ο Μπάνυαν μνημονεύεται περισσότερο για το Η Πορεια του Προσκυνητή, ένα βιβλίο που κέρδισε αμέσως δημοτικότητα. Μέχρι το 1692, τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του συγγραφέα, ο εκδότης Τσαρλς Ντόε υπολόγισε ότι είχαν τυπωθεί 100.000 αντίτυπα στην Αγγλία, καθώς και εκδόσεις «στη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Νέα Αγγλία και το Welch». Μέχρι το 1938, 250 χρόνια μετά το τέλος του Μπάνυαν, είχαν τυπωθεί περισσότερες από 1.300 εκδόσεις τού βιβλίου.
Κατά τη διάρκεια του 18ου αι., το ακατέργαστο ύφος του Μπάνυαν έπεσε σε δυσμένεια, αλλά η δημοτικότητά του επέστρεψε με τον Ρομαντισμό, ο ποιητής Ρόμπερτ Σάουθυ έγραψε μία εκτενή, επαινετική βιογραφία το 1830, για να συνοδεύσει μία έκδοση της Πορείας του Προσκυνητή, που πολλοί κριτικοί θεωρούν σημείο καμπής στη γραμματεία του Μπάνυαν. Η φήμη του Μπάνυαν ενισχύθηκε περαιτέρω από την ευαγγελική αναβίωση και έγινε αγαπημένος συγγραφέας των Βικτωριανών. Η τριακοσιετία από τη γέννηση του Μπάνιαν, που εορτάστηκε το 1928, απέσπασε επαίνους από την πρώην αντίπαλό του, την Εκκλησία της Αγγλίας. Αν και το δημοφιλές ενδιαφέρον για τον Μπάνυαν μειώθηκε κατά το δεύτερο μισό του 20ού α., το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για τον συγγραφέα έχει αυξηθεί και το Τυπογραφείο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κυκλοφόρησε μία νέα έκδοση των έργων του, ξεκινώντας το 1976. Οι συγγραφείς που έχουν επηρεαστεί από τον Μπάνυαν περιλαμβάνουν τους Κ. Σ. Λιούις, Nαθάνιελ Χόθρον, Χέρμαν Μέλβιλ, Τσαρλς Ντίκενς, Λουίζα Μέι Άλκοτ και Τζορτζ Μπέρναρντ Σω.
Το έργο του Μπάνυαν, ιδιαίτερα η Πορεία του Προσκυνητή, έχει φτάσει σε ένα ευρύτερο κοινό μέσω σκηνικών παραγωγών, κινηματογράφου, τηλεόρασης και ραδιοφώνου. Ένα σκηνικό έργο του Ραλφ Βον Γουίλιαμς, το οποίο ο συνθέτης αποκάλεσε μία Ηθική, βασισμένο στην Πορεία του Προσκυνητή, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βασιλική Όπερα το 1951 ως μέρος του Φεστιβάλ της Βρετανίας και αναβίωσε το 2012 από την Εθνική Όπερα της Αγγλίας.
Ο Τζον Μπάνυαν είχε έξι παιδιά, πέντε από τα οποία είναι γνωστό ότι παντρεύτηκαν, εκ των οποίων τα τέσσερα είχαν παιδιά. Το μουσείο Mουτ Χωλ (στο Έλστοου) έχει ένα αρχείο των απογόνων του Ιωάννη, μέχρι τον 19ο αι., αλλά από τον Σεπτέμβριο του 2013, δεν έχει βρεθεί κανένα επαληθεύσιμο ίχνος μεταγενέστερων απογόνων.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
The Works of John Bunyan, επιμέλεια George Offor:
Βιογραφίες του John Bunyan:
Εικονογραφήσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διώξεις Χριστιανών Κατηγορία:Επικοί ποιητές Κατηγορία:Άγιοι της Αγγλικανικής Εκκλησίας
Ρυμστ
Το Ρυμστ (ολλανδικά: Rumst), είναι δήμος του Βελγίου, στην επαρχία της Αμβέρσας. Έχει έκταση 19,9 χμ² και πληθυσμό 15.114 κατοίκους (2018).
Η βιομηχανία στο Ρυμστ, όπως και στο Μπομ, επικεντρωνόταν βαρέως στη παραγωγή πήλινων προϊόντων όπως τα τούβλα. Αυτή η βιομηχανία έχει εξαφανιστεί σε μεγάλο βαθμό μετά το 1970.
Στο Ρυμστ, ο ποταμός Ρύπελ ξεκινά ως συνδυασμός των ποταμών Ντέιλε και Νέτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Γλώσσα Αμπέ
Η γλώσσα Αμπέ (ISO 639-3: aba, Ethnologue: aba, Glottolog: solo1258) είναι γλώσσα σε χρήση στο τμήμα Αγκμποβίλ της νοτιοανατολικής Ακτής Ελεφαντοστού. Σύμφωνα με την απογραφή του 1995 χρησιμοποιούνταν από 170.000 ομιλητές, και γράφεται με χρήση της λατινικής γραφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ακτής Ελεφαντοστού
Ιτέα Έβρου
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ιτέα
Η Ιτέα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 30 μέτρων.