cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τοσκανικός ρυθμός
Ο Τοσκανικός ρυθμός (λατινικά: Ordo Tuscanicus or Ordo Tuscanus ) είναι αρχιτεκτονικός ρυθμός, που αναπτύχθηκε από τους Ρωμαίους . Είναι ο ένας από τους δύο ρυθμούς που ανέπτυξαν, ο άλλος είναι ο σύνθετος.
Μοιάζει με τον Δωρικό ρυθμό αλλά είναι απλούστερος, χωρίς ανάγλυφη διακόσμηση στο κιονόκρανο ή στο θριγκό. Στις αναλογίες του, στη διάταξη και στις αποστάσεις των κιόνων, ακολουθεί τον Ιωνικό ρυθμό.
Το αρχαιότερο δείγμα είναι o ναός της Μινέρβα (Αθηνά) στο Πορτονάτσιο (Portonaccio) στην Ετρουσκική αρχαία πόλη Βήιοι, βόρεια της Ρώμης, και χρονολογείται στο 510 π.Χ.
Περιγράφεται αναλυτικά μετά τα 1400, ενώ ο Βιτρούβιος τον αναφέρει επιφανειακά στα γραπτά του περί Ετρουσκικών ναών.
Ο ρυθμός βελτιώθηκε κατά την Ιταλική Αναγέννηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνικοί και ρωμαϊκοί αρχιτεκτονικοί ρυθμοί
Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο
Οι Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο αποτελούν μια μικρή μειοψηφία στη χώρα. Η τελευταία επίσημη απογραφή έδειξε ότι υπάρχουν 900 Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο. Σύμφωνα με τις σλαβομακεδόνες ενώσεις του Μαυροβουνίουυπάρχουν περίπου 2.000 Σλαβομακεδόνες οι οποίοι ζουν στο Μαυροβούνιο.
Λουίζα της Πρωσίας (1838-1923)
Η Λουίζα (γερμ. Louise von Preußen, 3 Δεκεμβρίου 1838 - 23 Απριλίου 1923) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν Πριγκίπισσα της Πρωσίας & κόρη του Αυτοκράτορα της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα του Μπάντεν.
Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο
Ιστορία των Σλαβομακεδόνων στο Μαυροβούνιο
Σύμφωνα με την απογραφή του 1948, υπήρχαν 133 Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο. Ο αριθμός τους είχε αυξηθεί σε 875 το 981, ενώ στην Γιουγκοσλαβική Απογραφή του 1991 είχαν αυξηθεί σε 1.072 άτομα. Το 2003, ο αριθμός είχε μειωθεί στα 819 άτομα. Η σλαβομακεδονική ήταν η μητρική γλώσσα για 507 άτομα. Οι Σλαβομακεδόνες ήταν συγκεντρωμένοι στην Ποντγκόριτσα, το Χέρτσεγκ Νόβι και το Τίβατ. Υπολογίζεται ότι στο Μαυροβούνιο ζουν περίπου 2.500 Σλαβομακεδόνες.
Λουίζα της Πρωσίας (1838-1923)
Βιογραφία
Η Λουίζα Μαρία Ελισάβετ ήταν η μοναδική κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Αυγούστας, κόρης του Καρόλου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Αδελφός της ήταν ο Φρειδερίκος Γ´ της Γερμανίας και ανιψιός της ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας.
Μνημείο Ελευθερίας (Λευκωσία)
Το Μνημείο Ελευθερίας είναι μνημείο της Λευκωσίας στην Κύπρο.
Λουίζα της Πρωσίας (1838-1923)
Βιογραφία
Λόγω της ιδιότητάς της ως Μεγάλης Δούκισσας συμμετείχε σε φιλανθρωπικές οργανώσεις.
Μνημείο Ελευθερίας (Λευκωσία)
Το μνημείο Ελευθερίας ανεγέρθηκε το 1973 για να τιμήσει τους μαχητές της ΕΟΚΑ στον Απελευθερωτικό αγώνα της Κύρπου του 1955-1959. Βρίσκεται στον Προμαχώνα Ποντοκατάρο των ενετικών τειχών.
Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο
Οργανώσεις
Οι δύο κύριες Σλαβομακεδονικές οργανώσεις στο Μαυροβούνιο είναι η Ένωση της Μαυροβουνιακής-Σλαβομακεδονικής Φιλίας και η Εθνική Κοινότητα των Σλαβομακεδόνων στο Μαυροβούνιο, η οποία ιδρύθηκε το 2006.
Μνημείο Ελευθερίας (Λευκωσία)
Το μεγάλο μνημείο περιέχει πολλά αγάλματα. Στην κορυφή της δομής, ένα άγαλμα αντιπροσωπεύει τα ρολόγια της ελευθερίας πάνω από δύο ηρωικούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ που ανοίγουν τις αλυσίδες για να ανοίξουν τη πύλη της φυλακής, επιτρέποντας σε ελληνοκύπριους αιχμαλώτους, αγρότες και κληρικούς (αντιπροσωπεύεται από διάφορα αγάλματα) να ξεφύγουν από τη Βρετανική κυριαρχία.
Λουίζα της Πρωσίας (1838-1923)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1856 τον Φρειδερίκο Α΄ του Μπάντεν και είχε τέκνα:
Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο
Οργανώσεις
Η Εθνική Κοινότητα των Σλαβομακεδόνων στοχεύει στην αύξηση της δημοφιλίας της σλαβομακεδονικής γλώσσας στη χώρα και να βοηθήσει τους Σλαβομακεδόνες να ενταχθούν καλύτερα στην αγορά και το σύστημα του Μαυροβουνίου.
Λουίζα της Πρωσίας (1838-1923)
Οικογένεια
Όταν ανατράπηκε η Γερμανική Αυτοκρατορία, της οποίας βασίλευε ο ανιψιός της Γουλιέλμος Β', η νέα κυβέρνηση της έβγαλε σύνταξη. Απεβίωσε το 1923 σε ηλικία 84 ετών.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες του Μπάντεν
Σλαβομακεδόνες στο Μαυροβούνιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Μαυροβουνίου
Ιωάννης Ε΄ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ
Ο Ιωάννης Ε΄ ο επιφανής, γερμ. Johann V der illustre (1302 - 24 Μαρτίου 1317) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1308-1317) μαζί με τον Βάλντεμαρ.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Χέρμαν μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και της Άννας των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρη του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ και Ζάγκαν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μνημείο Ελευθερίας (Λευκωσία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία Κατηγορία:Μνημεία στην Κύπρο
Foudre (υδροπλανοφόρο)
Το Foudre ήταν γαλλικό υδροπλανοφόρο, το πρώτο στην ιστορία. Η ανάπτυξή του ακολούθησε την εφεύρεση του υδροπλάνου το 1910 με το γαλλικό Le Canard.
Μεταφορικό τορπιλοβόλων
thumb|left|Το Foudre ως [[μεταφορικό τορπιλοβόλων.]] thumb|left|Το Foudre έλκοντας [[Τορπιλοβόλο|τορπιλοβόλα.]] Το Foudre επιφορτίστηκε αρχικά λειτουργίες μεταφορικού τορπιλοβόλων το 1896 (Croiseur porte-torpilleurs), έχοντας ρόλο βοήθειας στη μεταφορά τορπιλοβόλων στην ανοιχτή θάλασσα και την προετοιμασία τους για επίθεση.
Στη συνέχεια τροποποιήθηκε σε πλοίο επισκευών το 1907, ναρκοθέτιδα το 1910, υδροπλανοφόρο με γερανό το 1911 και υδροπλανοφόρο με κατάστρωμα απογείωσης το 1913. Αρχικά μετατράπηκε ώστε να μεταφέρει αεροπλάνα μεταφοράς τορπιλών σε υπόστεγα στο κύριο κατάστρωμα του. Στη συνέχεια με τη βοήθεια γερανού έλκονταν από την επιφάνεια της θάλασσας.
Πρώτο υδροπλανοφόρο
Τον Απρίλιο του 1910, ο Υποναύαρχος Ωγκύστ Μπουέ ντε Λαπεϋρέρ, υπουργός ναυτικών, όρισε μία επιτροπή για να μελετήσει τη χρήση των αεροστάτων και των αεροπλάνων από το ναυτικό.
Μεταγωγικό υδροπλάνων
Στις 29 Νοεμβρίου 1911, δημιουργήθηκε η αεροπορική βάση του ναυτικό στο Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ, και το μεταφορικό τορπιλοβόλων Foudre στάλθηκε στον ναύσταθμο της Τουλόν ώστε να μετατραπεί σε μεταγωγικό υδροπλάνων. Το πλοίο απέκτησε νέα μορφή. Δημιουργήθηκε κατάστρωμα στην πρώρα για την απογείωση των υδροπλάνων. Τα υδροπλάνα θα πραγματοποιούσαν προσυδάτωση και θα ανέλκονταν με τη χρήση γερανού στο κατάστρωμα.
thumb|left|Το Foudre ως [[υδροπλανοφόρο.]] thumb|left|Τακτικές ασκήσεις του υδροπλάνου [[Canard Voisin από το υδροπλανοφόρο Foudre τον Ιούνιο του 1912.]] Ένα υδροπλάνο με πλωτήρες τύπου Canard Voisin αγοράστηκε από το ναυτικό για τον σκοπό αυτό τον Δεκέμβριο του 1911. Η βάση του Foudre βρισκόταν στο Φρεζύς, από όπου επιχειρούσε ως μεταγωγικό υδροπλάνων, προσφέροντας χώρο για την παραμονή, επισκευή και προμήθεια των υδροπλάνων. Το πλοίο εξοπλίστηκε στις 15 Απριλίου 1912 όταν και ξεκίνησαν οι δοκιμές με το υδροπλάνο Canard Voisin.
thumb|Δοκιμές του υδροπλάνου Canard Voisin τον Αύγουστο το 1911. Οι δοκιμές στη θάλασσα άρχισαν με το Foudre τον Ιούλιο του 1912 κατά τη διάρκεια τακτικών ασκήσεων στη Μεσόγειο. Χρησιμοποιήθηκαν το Canard Voisin και ένα νέο πτυσσόμενο Nieuport. Κατά τη διάρκεια των ασκήσεων, όπου υπήρξε προσομοίωση πολέμου, η χρήση του Nieuport επέτρεψε την ανακάλυψη μιας αιφνιδιαστικής επίθεσης από τους «αντιπάλους». Το καλοκαίρι του 1912 πολλές πτήσεις του Canard Voisin από το Foudre πραγματοποιήθηκαν στον κόλπο του Σαιν-Ραφαέλ.
Μέχρι τα μέσα του 1913, το ναυτικό διέθετε 11 κυβερνήτες υδροπλάνων. Το Foudre χρησιμοποιήθηκε και πάλι σε μεγάλης κλίμακας ναυτικές ασκήσεις. Ένα από τα αεροπλάνα του, ένα Nieuport που χρησιμοποιούνταν για παρατηρήσεις, απέτρεψε μια «αιφνιδιαστική επίθεση» ομάδας πολεμικών πλοίων. Μετά από αυτές τις δοκιμές πραγματοποιήθηκε παραγγελία πέντε ακόμη υδροπλάνων.
Πειράματα με πλατφόρμες απογείωσης
thumb|Υδροπλάνο τύπου [[Caudron, ανέλκεται στο La Foudre τον Απρίλιο του 1914.]] Τον Νοέμβριο του 1913, τοποθετήθηκε ένα κατάστρωμα απογείωσης 10 μέτρων, με σκοπό τη χρησιμοποίησή του από ένα υδροπλάνο Caudron G.3. Το αεροπλάνο απογειώθηκε με επιτυχία από το πλοίο στις 8 Μαΐου 1914. Κατά την έναρξη του πολέμου, η πλατφόρμα απομακρύνθηκε, και τα πειράματα συνεχίστηκαν σε μεταγενέστερο χρόνο.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|left|Το Foudre περίπου το 1914. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι ρόλοι του πλοίου ήταν πολυάριθμοι καθώς συνέβαλε από τη μεταφορά υποβρυχίων έως τη μεταφορά υδροπλάνων και αεροσκαφών, ενώ το 1916 είχε ρόλο αρχηγείου. Μετά τον πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό πλοίο.
Το πλοίο φιλονικεί για το γεγονός πως ήταν το πρώτο υδροπλανοφόρο με το HMS Hermes το οποίο μετατράπηκε προσωρινά σε πειραματικό υδροπλανοφόρο για δύο μήνες την περίοδο Απριλίου-Μαΐου 1913, και θεωρείται ως το πρώτο πλοίο αυτού του είδους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά πολεμικά πλοία
Μαϊγουέν
Η Μαϊγουέν Λε Μπεσκό (Γαλλικά: Maïwenn Le Besco), γεννημένη στις 17 Απριλίου 1976, γνωστή ως Μαϊγουέν, είναι Γαλλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Η Μαϊγουέν Λε Μπεσκό γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1976 στο Λε Λιλά, Σεν-Σαιν-Ντενί, είναι κόρη της ηθοποιού Κατρίν Μπελχοτζά. Είναι μικτής καταγωγής από το Βιετνάμ, Γαλλία και Αλγερία. Η Αλγερινή καταγωγή της προέρχεται από την μητέρα της.
Ο Μαϊγουέν συμμετείχε σε πολλές ταινίες από τα παιδικά της χρόνια, έπειτα ως έφηβη, όπως στην ταινία του 1983 L'été meurtrier στο ρόλο της πρωταγωνίστριας Ιζαμπέλ Ατζανί σε παιδική ηλικία.
Μετά τον γάμο της με τον σκηνοθέτη Λυκ Μπεσόν και τη γέννηση της κόρης τους το 1993, η Μαϊγουέν διέκοψε την καριέρα της για αρκετά χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εμφανίστηκε μόνο σε μικρούς ρόλους όπως στην ταινία Léon: The Professional του Λυκ Μπεσσόν (1994). Ίσως ο πιο γνωστός διεθνώς ρόλος της ήταν η εμφάνισή της στην ταινία Το Πέμπτο Στοιχείο του Λυκ Μπεσόν (1997).
Μετά το χωρισμό της με τον Μπεσόν, η Μαϊγουέν επέστρεψε στη Γαλλία. Έπαιξε ως κωμικός σε μια αυτοβιογραφική σόλο παράσταση ( one woman show) και επανήλθε στον κινηματογραφικό χώρο αφού αρκετοί κινηματογραφιστές εκτίμησαν την εμφάνισή της στο Παρίσι. Εμφανίστηκε σε πολλές αξιόλογες ταινίες, μεταξύ των οποίων η ταινία τρόμου Haute Tension, στην οποία πρωταγωνίστησε με την Σεσίλ ντε Φρανς. Το 2003, αποφάσισε να στραφεί στη σκηνοθεσία.
Το 2006, σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, την ημι-αυτοβιογραφική Pardonnez-moi. Σύμφωνα με την ίδια, όταν ο Μπεσόν έμαθε ότι σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει δικά της χρήματα για την παραγωγή της ταινίας, την απέτρεψε αλλά αφού είδε την ταινία ζήτησε συγγνώμη, λέγοντας ότι είχε δίκιο. Η δεύτερη ταινία της ήταν το Le bal des actrices (2009), στην οποία εμφανίζεται η ίδια κάνοντας ένα ντοκιμαντέρ. Πέτυχε τη διεθνή αναγνώριση όταν η τρίτη της ταινία, το κοινωνικό δράμα Polisse (2011), κέρδισε το βραβείο κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών το 2011. Και οι τρεις ταινίες της δείχνουν τη Μαϊγουέν με κάμερα, που προέρχεται από το ενδιαφέρον της για την παρουσίαση μιας ιστορίας μέσα σε μια άλλη ιστορία. Η ταινία της του 2015 Ο Βασιλιάς μου (Mon roi) με πρωταγωνιστές τον Βενσάν Κασέλ και την Εμμανουέλ Μπερκό ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2015.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|Η Μαϊγουέν στις Κάννες το 2011|αριστερά Το 1991 η Μαϊγουέν γνώρισε τον σκηνοθέτη Λυκ Μπεσόν σε ηλικία 15 ετών και παντρεύτηκαν στα τέλη του 1992. Τον Ιανουάριο του 1993, σε ηλικία 16 ετών, γέννησε την κόρη τους Σανά. Στα πρόσθετα DVD για την ταινία του 1994 Léon: The Professional, η Μαϊγουέν είπε ότι η ταινία βασίζεται στη σχέση τους με τον Μπεσόν. Ήταν 20 χρονών, στην αρχή των γυρισμάτων (αρχές 1996) της ταινίας Το Πέμπτο Στοιχείο, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Μπεσόν την εγκατέλειψε για την πρωταγωνίστρια της ταινίας Μίλα Γιόβοβιτς. Πέρασε μια δύσκολη περίοδο υποφέροντας από κατάθλιψη, έγινε βουλιμική, αλκοολική και τοξικομανής αλλά κατάφερε να το ξεπεράσει.
Λόγω της κακής σχέσης με τους γονείς της, αποφάσισε να μην χρησιμοποιεί πλέον το επώνυμό της στις επαγγελματικές της δραστηριότητες αλλά μόνο το μικρό όνομά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Σχέσεις Ελλάδας και Τσεχοσλοβακίας
Οι σχέσεις Ελλάδας και Τσεχοσλοβακίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας και της Τσεχοσλοβακίας (1918-1993). Η Τσεχοσλοβακία διατηρούσε πρεσβεία στην Ελλάδα και η Ελλάδα διατηρούσε πρεσβεία στην Τσεχοσλοβακία.
Μεσοπόλεμος
Η Τσεχοσλοβακία ξεκίνησε επίσημες διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα το 1920. Το συγκεκριμένο έτος θεωρείται έτος έναρξης των ελληνοτσεχικών σχέσεων. Ο πρώτος Πρέσβης της Τσεχοσλοβακίας στην Ελλάδα ήταν ο Κάρελ Μετσίρ (1876-1947), ο οποίος διετέλεσε πρέσβης της χώρας του και στο Βέλγιο, ενώ η αντιπροσωπεία της Τσεχοσλοβακίας στην Ελλάδα άρχισε τις εργασίες της στις 8 Απριλίου 1922. Στις 15 Μαρτίου 1939 οι διμερείς σχέσεις διακόπηκαν, λόγω της διαίρεσης της Τσεχοσλοβακίας το 1938-39, καθώς τα εδάφη της προσαρτήθηκαν στη Γερμανία, τη Πολωνία, την Ουγγαρία και επίσης δημιουργήθηκε ανεξάρτητο σλοβακικό κράτος (το οποίο επανενώθηκε με την Τσεχία στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να σχηματίσει τη νέα Τσεχοσλοβακία, αν και δεν συμπεριλάμβανε την Καρπαθο-Ουκρανία που παραχωρήθηκε στη Σοβιετική Ένωση και τη ΣΣΔ Ουκρανίας γιατί ήθελε να έχει σύνορο με την Ουγγαρία). Οι δύο χώρες ήταν σύμμαχοι στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και βρίσκονταν υπό την κατοχή του Άξονα.
Μεταπολεμική εποχή
Οι δύο χώρες ήταν ιδρυτικά μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Το 1945-49 η Τσεχοσλοβακία διατηρούσε γραφείο στην Αθήνα. Παράλληλα, στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η τσεχοσλοβάκικη κυβέρνηση υποδέχτηκε 13.000 πολιτικούς πρόσφυγες από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, αρκετοί από τους οποίους ζουν μέχρι σήμερα στην Τσεχία.
Λίγα χρόνια αργότερα, υπήρξε ένα άνοιγμα στις διμερείς σχέσεις, το οποίο τελείωσε με την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών.
Οι σχέσεις των δύο χωρών διεκόπησαν και πάλι στις 1 Ιανουαρίου 1993, αυτή τη φορά μόνιμα, όταν η Τσεχοσλοβακία διαλύθηκε σε δύο νέα ανεξάρτητα κράτη, τη Τσεχία και τη Σλοβακία. Η Ελλάδα αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο χωρών την ίδια μέρα.
Δείτε επίσης
Για μια επισκόπηση των σχέσεων της Ελλάδας με τα διάδοχα κράτη της Τσεχοσλοβακίας, δείτε:
Παραπομπές
Τσεχοσλοβακια Κατηγορία:Πολιτική της Τσεχοσλοβακίας
Βασιλικό μπλε
Το Βασιλικό μπλε είναι ταυτόχρονα μια φωτεινή και μια σκοτεινή απόχρωση του Αζούρ. Λέγεται ότι κατασκευάστηκε από μυλωνάδες στην Rode, Somerset από μια κοινοπραξία που κέρδισε ένα διαγωνισμό για την κατασκευή ενός φορέματος της βρετανικής βασίλισσας Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, που παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Πήρε το όνομά του από το οικόσημο των Γάλλων βασιλέων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρώματα
Βω-συρ-Ωρ
Το Βω-συρ-Ωρ (γαλλικά: Vaux-sur-Aure) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλοναί (γαλλικά: Vallonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Παουλίνα Κουτσάλσκα-Ράινσμιτ
Η Παουλίνα Κουτσάλσκα-Ράινσμιτ (πολωνικά: Paulina Kuczalska-Reinschmit) (15 Ιανουαρίου 1859, Βαρσοβία - 13 Σεπτεμβρίου 1921, Βαρσοβία) ήταν Πολωνή κοινωνική μεταρρυθμίστρια και φεμινιστική ακτιβίστρια, εκδότρια και συγγραφέας. Αγωνίστηκε ενεργά για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στην Πολωνία, η οποία στη συνέχεια διαχωρίστηκε μεταξύ Ρωσικής Αυτοκρατορίας, Γερμανικής Αυτοκρατορίας και Αυστροουγγαρίας.
Ζωή
Η Παουλίνα γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1859 στη Βαρσοβία, τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ήταν κόρη της Εβελίνα Πορτσίνσκα και του Λέον Κουτσάλσκι. Ξεκίνησε την εκδοτική της καριέρα το 1881, όταν εμφανίστηκε το πρώτο της κείμενο στο «Echo». Δημοσίευσε στα Tygodnik Ilustrowany, Kurier Warszawski, Kurier Codzienny, Ogniwa και Nowa Gazeta.
Ήταν μια από τις πρώτες που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των γυναικών ξεχωριστά και για το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας. Το 1894 ίδρυσε την «Delegacja Pracy Kobiet przy Towarzystwie Popierania Przemysłu i Handlu» («Αντιπροσωπεία για την Εργασία των Γυναικών στην Εταιρεία Προώθησης Βιομηχανίας και Εμπορίου»), με στόχο να αποκτήσει στις γυναίκες πλήρη δικαιώματα πρόσβασης στις τέχνες και να παρέχει μαθήματα για τις γυναίκες. Σε αυτή την προσπάθεια συνεργάστηκε με την Γιουζέφα Μπογιανόφσκα. Το 1889 συμμετείχε στο διεθνές συνέδριο ενώσεων των γυναικείων στο Παρίσι.
Το 1895, ίδρυσε το περιοδικό Ster αφιερωμένο στα δικαιώματα των γυναικών, που δημοσιεύθηκε πρώτα στο Λβιβ (1895-1897) και στη συνέχεια στη Βαρσοβία (1907-1914). Διοργάνωσε συναντήσεις σουαρέ με ομοϊδεάτισες γυναίκες στην οδό Μαρσαουκόφκσα, με τη συμμετοχή της Γιανίνα Μπορνουάν ντε Κορτενέ, της Γιουστίνα Μπουντζίνσκα-Τιλίτσκα, της Καζιμιέρα Μπουιβιντόβα, της Μάρια Ντουλενμπιάνκα, της Μάρια Κομορνίτσκα, της Μάρια Κονοπνίτσκα, της Ιζαμπέλα Μοστσένσκα-Ζεπέτσκα, της Ελίζα Οζεσκόβα, της Γιουζέφα Σαβίτσκα και της Τσετσίλια Βαλέφσκα. Ο Πιότρ Χμιελόφσκι και ο Στέφαν Ζερόμσκι συνέβαλαν επίσης σε αυτό το περιοδικό.
Το 1907, ίδρυσε την «Związek Równouprawnienia Kobiet Polskich» («Ένωση για τα Ίσα Δικαιώματα των Πολωνών Γυναικών»), πολεμώντας για μια γενική χειραφέτηση ανεξάρτητα από το φύλο, το εθνικό υπόβαθρο ή τη θρησκεία, μέσω μιας άμεσης και μυστικής ψηφοφορίας. Μέχρι το θάνατό της παρέμεινε ηγέτιδα της.
Παντρεύτηκε τον Στανίσουαφ Ράινσμιτ και απέκτησε μαζί του έναν γιο, τον Λέον.
Η Τσετσίλια Βαλέφσκα, χρονογράφος του πολωνικού κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών, θεώρησε ότι η Κουτσάλσκα-Ράινσμιτ ήταν η πρώτη αδιάκοπη υποκινήτρια για πλήρη και ασυμβίβαστα δικαιώματα για τις γυναίκες.
Εκκλησία Αγίας Ειρήνης (Οδός Αιόλου)
Η παλαιότερη μεσαιωνική εκκλησία της Αγίας Ειρήνης είχε αποτεφρωθεί κατά τον πρώτο χρόνο της επανάστασης και είχε μείνει μόνο το μπροστινό του μέρος. Μετά την επανάσταση και την αναδόμησή της, έγινε ιδιαίτερα σημαντική εκκλησία, δεδομένου ότι εκεί γίνονταν οι επίσημες τελετές όταν η Αθήνα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Η επέκταση και τελικά η ανοικοδόμησή της, ανατέθηκε από τους επιτρόπους της εκκλησίας στον αρχιτέκτονα Λύσανδρο Καυταντζόγλου. Ο νεότερος ναός σχεδιάστηκε ως τρίκλιτη βασιλική με τρούλο, με δύο κωδωνοστάσια και χαρακτηρίζεται ως «νεοκλασικού ρυθμού, με αναγεννησιακές αλλά και βυζαντινές επιδράσεις». Η αρχή των εργασιών έγινε το 1847, και στην κατασκευή του αναφέρεται ότι χρησιμοποιήθηκαν υλικά από παλαιότερες Αθηναϊκές εκκλησίες που είχαν κατεδαφιστεί αλλά και υλικά από τα ερείπια της Ακρόπολης. Τα εγκαίνια του ναού έγιναν τρία χρόνια αργότερα, το 1850, ενώ η εσωτερική διακόσμηση, ολοκληρώθηκε ανάμεσα στα χρόνια 1879-1892. Ο ναός αγιογραφήθηκε από τον ζωγράφο Σπυρίδωνα Χατζηγιαννόπουλο (1820 – 1905) και η διακόσμηση έγινε από τους κοσμηματογράφους Β. Κώττα και Α. Πέττα. Σε αρκετούς τοίχους του ναού υπάρχουν χωρία της Αγίας Γραφής και οι μορφές των αγίων σε αυτούς είναι ελάχιστες. Υπάρχουν δυο μεγάλες τοιχογραφίες στις κόγχες των εγκάρσιων κλιτών. Στη νότια κόγχη (αριστερά κοιτώντας το ιερό), βρίσκεται η διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο, σημαντικό έργο του Σπυρίδωνα Χατζηγιαννόπουλου, ενώ στην βόρεια κόγχη του εγκάρσιου κλίτους, βρίσκεται η διδασκαλία του Ιησού στα Ιεροσόλυμα από τον Αθ. Γ. Βασιλείου. Το επιχρυσωμένο τέμπλο είναι δωρεά του τσάρου της Ρωσίας Νικόλαου, το 1850.
Την περίοδο 1995-1997 έγινε αποκατάσταση του ναού, από τη Διεύθυνση Αναστήλωσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού με μελέτη της αρχιτέκτονος Α. Μπουλαμάκη-Θωμοπούλου.
Στον ναό της Αγίας Ειρήνης, όταν αυτός ήταν η Μητρόπολη της Αθήνας, είχε γίνει η τελετή ενηλικίωσης του Όθωνα το 1835 και η νεκρώσιμη ακολουθία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη το 1843, η δοξολογία για το ελληνικό σύνταγμα, στην οποία πρωτοστάτησε ο Νεόφυτος Βάμβας και η δοξολογία για τη το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος το 1850.
Στις 19 Ιουλίου 2019, ο σταυρός του τρούλου λύγισε και στην συνέχεια αποκόπηκε τελείως, έπειτα από τον σεισμό της Μαγούλας του 2019, με αποτέλεσμα την πτώση και την καταστροφή του.
Επιπλέον βιβλιογραφία
ειρηνης
Πανεπιστήμιο του Λβιβ
Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1661, όταν ο Βασιλιάς Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας χορήγησε έναν χάρτη στο Κολέγιο των Ιησουιτών της πόλης, που ιδρύθηκε το 1608, δίνοντάς του «την τιμή μιας ακαδημίας και τον τίτλο ενός πανεπιστημίου». Το 1589, οι Ιησουίτες είχαν προσπαθήσει να ιδρύσουν ένα πανεπιστήμιο νωρίτερα, αλλά δεν τα κατάφεραν. Η ίδρυση άλλης έδρας μάθησης στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας θεωρήθηκε ως απειλή από τις αρχές του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου της Κρακοβίας, το οποίο δεν ήθελε αντίπαλο και εμπόδισε τα σχέδια των Ιησουιτών για τα επόμενα χρόνια.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Χάντιατς (1658), μια Ορθόδοξη Ρουθηνική Ακαδημία επρόκειτο να δημιουργηθεί στο Κίεβο και μια άλλη σε απροσδιόριστη τοποθεσία. Οι Ιησουίτες υποψιάζονταν ότι θα ιδρυόταν στο Λβουφ/Λβιβ στα θεμέλια του σχολείου της Ορθόδοξης Αδελφότητας και το χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα για να λάβουν μια βασιλική εντολή που ανέβαζε το κολέγιό τους σε ακαδημία (καμία πόλη δεν θα μπορούσε να έχει δύο ακαδημίες). Ο Βασιλιάς Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ ήταν υποστηρικτής των Ιησουιτών και η στάση του ήταν καθοριστική. Ο αρχικός βασιλικός χάρτης επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια με άλλο διάταγμα που εκδόθηκε στην Τσενστοχόβα στις 5 Φεβρουαρίου 1661.
Το 1758, ο Βασιλιάς Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας εξέδωσε ένα διάταγμα, το οποίο περιέγραφε το Κολέγιο ως μια ακαδημία, ίση στην πραγματικότητα με το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, με δύο σχολές, αυτές της Θεολογίας και της Φιλοσοφίας.
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
μικρογραφία| Το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου του Λβιβι κατασκευάστηκε για να στεγάσει το [[Σέιμ της Γαλικίας και Λοδομερίας]] Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, η περιοχή ήταν μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και το πανεπιστήμιο ήταν γνωστό ως Πανεπιστήμιο «Γιαν Καζίμιες» (Uniwersytet Jana Kazimierza), προς τιμήν του ιδρυτή του, βασιλιά Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας. Η απόφαση να ονομαστεί το σχολείο από τον βασιλιά ελήφθη από την κυβέρνηση της Πολωνίας στις 22 Νοεμβρίου 1919.
Το 1920, το πανεπιστήμιο επανεγκαταστάθηκε από την πολωνική κυβέρνηση στο κτήριο που χρησιμοποιούσε παλαιότερα το Σέιμ της Γαλικίας και Λοδομερίας, που από τότε ήταν η κύρια τοποθεσία του πανεπιστημίου. Ο πρώτος πρύτανης του κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας ήταν ο διάσημος ποιητής Γιαν Κασπρόβιτς.
Το Λβουφ ήταν το δεύτερο ισχυρότερο ακαδημαϊκό κέντρο στη μεσοπολεμική Πολωνία. Το Πανεπιστήμιο «Γιαν Καζίμιες» ήταν το τρίτο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη χώρα μετά το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία. Ήταν ένα από τα πιο σημαίνοντα επιστημονικά ιδρύματα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, αξιοσημείωτο για τις σχολές μαθηματικών (Στέφαν Μπάναχ, Χιούγκο Στάινχαους), λογικής (Καζίμιες Τφαρντόφσκι), ιστορίας και δικαίου (Όσβαλντ Μπάλτσερ), ανθρωπολογίας (Γιαν Τσεκανόφσκι) και γεωγραφίας (Εουγκένιους Ρόμερ).
Η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου απέκτησε, μεταξύ άλλων, τη συλλογή του Βίτολντ Καζίμιες Τσαρτορίσκι και 1.300 παλιά πολωνικά βιβλία του 16ου και 17ου αιώνα, που ανήκαν προηγουμένως στον Γιούζεφ Κοζιεμπρόντζκι. Μέχρι το Σεπτέμβριο του 1939, επεκτάθηκε σε 420.000 τόμους, συμπεριλαμβανομένων 1.300 χειρογράφων, 3.000 διπλωμάτων και αρχέτυπων, και διέθετε 14.000 νομισματικά αντικείμενα.
Το 1924, η Φιλοσοφική Σχολή χωρίστηκε σε Τμήματα Ανθρωπιστικών Σπουδών και Μαθηματικών και Βιολογίας, οπότε υπήρχαν πλέον 5 σχολές. Το ακαδημαϊκό έτος 1934/35 η κατανομή του μαθητικού σώματος ήταν ως εξής:
Συνολικά, κατά το ακαδημαϊκό έτος 1934/35, στο πανεπιστήμιο φοιτούσαν 5.900 φοιτητές, αποτελούμενοι κατά θρήσκευμα:
Οι Ουκρανοί καθηγητές έπρεπε να δώσουν επίσημο όρκο πίστης στην Πολωνία. Οι περισσότεροι από αυτούς αρνήθηκαν και εγκατέλειψαν το πανεπιστήμιο στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Η αρχή του «Numerus clausus» είχε εισαχθεί μετά την οποία οι Ουκρανοί αιτούντες υπέστησαν διακρίσεις – οι ουκρανικές αιτήσεις περιορίστηκαν στο 15% της πρόσληψης, ενώ οι Πολωνοί απολάμβαναν ποσόστωση 50% εκείνη την εποχή.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία και τη συνοδευτική σοβιετική εισβολή το Σεπτέμβριο του 1939, η σοβιετική διοίκηση επέτρεψε τη συνέχιση των μαθημάτων. Αρχικά, το πανεπιστήμιο λειτούργησε στο προπολεμικό πολωνικό σύστημα. Στις 18 Οκτωβρίου, ωστόσο, ο Πολωνός πρύτανης, καθηγητής Ρομάν Λονσάμπ ντε Μπεριέ, απολύθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Μιχαΐλο Μαρτσένκο, Ουκρανό ιστορικό που μεταφέρθηκε από το Ινστιτούτο Ιστορίας της Ουκρανίας στο Κίεβο, παππούς του Ουκρανού δημοσιογράφου και αντιφρονούντα Βαλερί Μαρτσένκο. Ο Μαρτσένκο είχε επιφορτιστεί με την ουκρανοποίηση και σοβιετοποίηση του πανεπιστημίου. Στις 8 Ιανουαρίου 1940, το πανεπιστήμιο μετονομάστηκε σε Κρατικό Πανεπιστήμιο «Ιβάν Φράνκο» του Λβιβι. Ως γλώσσα διδασκαλίας εισήχθη η ουκρανική. Πολωνοί καθηγητές και διοικητικοί βοηθοί απολύονταν όλο και περισσότερο και αντικαταστάθηκαν από στελέχη που ειδικεύονταν στον μαρξισμό, τον λενινισμό, την πολιτική οικονομία, καθώς και τη λογοτεχνία, την ιστορία και τη γεωγραφία της Ουκρανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό συνοδευόταν από το κλείσιμο τμημάτων που θεωρούνταν ότι σχετίζονται με τη θρησκεία, την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, τον καπιταλισμό ή τη Δύση γενικότερα. Όλοι οι ακαδημαϊκοί που ειδικεύονται στην πολωνική γεωγραφία, λογοτεχνία και ιστορία απολύθηκαν. Ο Μαρτσένκο αποδεσμεύθηκε από τη θέση του την άνοιξη του 1940 και συνελήφθη τον Ιούνιο του 1941. Από το 1939 έως το 1941, οι Σοβιετικοί σκότωσαν 17 και φυλάκισαν 37 ακαδημαϊκούς από το Πανεπιστήμιο «Γιαν Καζίμιες».
Μετά την κατάληψη του Λβιβ από τη Ναζιστική Γερμανία τον Ιούνιο του 1941, οι Γερμανοί έκλεισαν το Πανεπιστήμιο «Ιβάν Φράνκο» και σκότωσαν πάνω από 20 Πολωνούς καθηγητές (καθώς και μέλη των οικογενειών και τους καλεσμένους τους, αυξάνοντας τον συνολικό αριθμό των θυμάτων σε πάνω από σαράντα). Στα θύματα περιλαμβάνονται καθηγητές από το Πανεπιστήμιο του Λβιβι και άλλα τοπικά ακαδημαϊκά ιδρύματα. Μεταξύ των νεκρών ήταν ο τελευταίος πρύτανης του Πανεπιστημίου «Γιαν Καζίμιες», Ρομάν Λονσάμπ ντε Μπεριέ, οι τρεις γιοι του και ο πρώην πρωθυπουργός της Πολωνίας και καθηγητής πολυτεχνείου, Καζίμιες Μπάρτελ. Το υπόγειο Πανεπιστήο μι«Γιαν Καζίμιε»z ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 194.
Το καλοκαίρι του 1944, ο προωθούμενος Κόκκινος Στρατός, βοηθούμενος από τις δυνάμεις του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού (που εφάρμοζε τοπικά την Επιχείρηση Τρικυμία ), απώθησαν τη Βέρμαχτ έξω από το Λβιβ και το πανεπιστήμιο άνοιξε ξανά. Λόγω των μεταπολεμικών αλλαγών των συνόρων, ο πολωνικός πληθυσμός της πόλης εκδιώχθηκε και οι περισσότεροι Πολωνοί ακαδημαϊκοί από το Πανεπιστήμιο «Γιαν Καζίμιες» εγκαταστάθηκαν στο Βρότσουαφ (πρώην Μπρέσλαου), όπου ανέλαβαν θέσεις στα νεοσύστατα πολωνικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα κτίρια του πανεπιστημίου είχαν επιβιώσει από τον πόλεμο χωρίς να καταστραφούν, ωστόσο, το 80% του προπολεμικού φοιτητικού και ακαδημαϊκού του σώματος είχε φύγει. Οι παραδόσεις του Πανεπιστημίου «Γιαν Καζίμιες» έχουν αντιγραφεί στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ, το οποίο αντικατέστησε το προπολεμικό Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου, αφού οι Γερμανοί κάτοικοι αυτής της πόλης είχαν εκδιωχθεί πιο δυτικά ύστερα από την ίδρυση των ανατολικών συνόρων από τη Γερμανία του Στάλιν.
Ανεξάρτητη Ουκρανία
μικρογραφία| Κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου «Ιβαν Φράνκο» (2005) Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας το 1991 επέφερε ριζικές αλλαγές σε κάθε τομέα της πανεπιστημιακής ζωής. Ο καθηγητής Ιβάν Βακαρτσούκ, διάσημος μελετητής στον τομέα της Θεωρητικής Φυσικής, ήταν πρύτανης του πανεπιστημίου από το 1990 έως το 2013. Ανταποκρινόμενες στις απαιτήσεις που προκύπτουν τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί νέες σχολές και τμήματα: η Σχολή Διεθνών Σχέσεων και η Φιλοσοφική Σχολή (1992), η Σχολή Προεισαγωγικής Πανεπιστημιακής Προετοιμασίας (1997), η Έδρα Μεταφραστικών Σπουδών και Συγκριτικής Γλωσσολογίας (1998). Από το 1997 έχουν δημιουργηθεί οι ακόλουθες νέες μονάδες στο πλαίσιο διδασκαλίας και έρευνας του πανεπιστημίου: η Νομική Σχολή, το Κέντρο Ανθρωπιστικών Επιστημών, το Ινστιτούτο Σπουδών Λογοτεχνίας, το Κέντρο Πόρων Ιταλικής Γλώσσας και Πολιτισμού. Το διδακτικό προσωπικό του πανεπιστημίου αυξήθηκε φτάνοντας τους 981, με τίτλους σπουδών που απονέμονται σε πάνω από τα δύο τρίτα του συνόλου του διδακτικού προσωπικού. Εδώ λειτουργούν πάνω από εκατό εργαστήρια και μονάδες εργασίας καθώς και το Υπολογιστικό Κέντρο. Τα Μουσεία Ζωολογικού, Γεωλογικού, Ορυκτολογικού μαζί με αυτά της Νομισματικής, της Σφραγιστικής και της Αρχαιολογίας κεντρίζουν τα ενδιαφέροντα των μαθητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λβιβ
Αζούρ
Το αζούρ είναι μια απόχρωση του μπλε προς γαλάζιου, που συχνά περιγράφεται ως το χρώμα του ουρανού σε μια καθαρή μέρα. Πήρε το όνομά του, από το έντονο μεταλλικό μπλε ημιπολύτιμο πέτρωμα λάπις λάζουλι. Lapis στη Λατινική γλώσσα σημαίνει πέτρα και lazuli στη γενική πτώση των μεσαιωνικών λατινικών lazulum, το οποίο προέρχεται από την Αραβική γλώσσα لازورد lāzaward, που προέρχεται από την Περσική γλώσσα لاژورد lāžaward, που είναι η ονομασία της πέτρας στα περσικά και επίσης ενός μέρους όπου εξορύσσεται το λάπις λάζουλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρώματα
Λούκιος Ανναίος Κορνούτος
O Λούκιος ή Λεύκιος Ανναίος Κορνούτος ήταν στωικός φιλόσοφος, ο οποίος διέπρεψε την εποχή του Νέρωνα (60 π.Κ.Ε.), ενώ το σπίτι του στη Ρώμη αποτελούσε ένα σχολείο φιλοσοφίας.
Η ζωή του
Ο Κορνούτος γεννήθηκε στη πόλη Λέπτις Μάγκνα (Νεάπολη) της Λιβύης, αλλά έμεινε το μεγαλύτερο διάστημα στη Ρώμη. Είναι γνωστός ως δάσκαλος και φίλος του Πέρσιου, του οποίου η πέμπτη σάτιρα εκφωνήθηκε στον δάσκαλό του, όπως επίσης και άλλων διακεκριμένων μαθητών, όπως ο Κλαύδιος Αγαθήμερος. "Μέσω του Κορνούτου ο Πέρσιος γνώρισε τον Ανναίο, όπως επίσης τον συνομίληκό του Λουκανό, μαθητή του πρώτου". Κατά τον θάνατο του Πέρσιου, ο Κορνούτος επέστρεψε στις αδερφές του ποιητή την κληρονομιά που του άφησε, αλλά δέχτηκε τη βιβλιοθήκη του Πέρσιου με τους 700 παπύρους. Επιμελήθηκε τις σάτιρες του νεκρού ποιητή με σκοπό να τις δημοσιεύσει, αλλά τις έδωσε στον Καίσιο Βάσσο για διόρθωση, ύστερα από ειδικό αίτημα του τελευταίου.
Ανάμεσα στις σάτιρες του Πέρσιου υπήρξαν στίχοι που, όπως καταγράφει ο Σουητώνιος, "ακόμη και τον ίδιο τον Νέρωνα χτυπήσαν, ο οποίος τότε ήταν πρίγκηπας.
Η στροφή αναπτύσσεται ως εξής:
για να μην υπονοηθεί ότι προοριζόταν για τον Nέρωνα."
Εντούτοις, ο Κορνούτος εξορίστηκε από τον Νέρωνα --το 66 ή 68 π.Κ.Ε.-- λόγω της έμμεσης δυσφήμισης του αυτοκράτορα στην προβαλλόμενη ιστορία των Ρωμαίων, γραμμένη σε ηρωικό εξάμετρο· μετά από καιρό δεν ακούστηκε κάτι από τον πρώτο.
Γραπτά
Ήταν συγγραφέας ποικίλων έργων ρητορικής, γραμμένα στα ελληνικά και στα λατινικά, όπως το De figuris sententiarum. Aποσπάσματα της πραγματείας του De enuntiatione vel orthographia διασώθηκαν από τον Κασσιόδωρο. Ένας σχολιασμός στον Βιργίλιο παρατίθεται συχνά από τον Σέρβιο, αλλά οι τραγωδίες που αναφέρθηκαν από τον Σουητώνιο δεν έχουν διασωθεί.
O Κορνούτος έγραψε ένα έργο Περί Ρητορικής και έναν σχολιασμό στο Προς Αθηνόδωρον και Αριστοτέλην, των οποίων η φιλοσοφία δέχθηκε έντονη επίθεση. Επίσης, έγραψε ένα έργο με τίτλο Περί Εκτών.
Επιδρομή των κατά την ελληνική Θεολογία Παραδεδομένων
Ένα από τα σημαντικότερα διασωθέντα έργα του, μια φιλοσοφική πραγματεία, το Theologiae Graecae compendium είναι ένα εγχειρίδιο της "λαϊκής μυθολογίας όπως παρουσιάζεται με ετυμολογικές και συμβολικές ερμηνείες από τους Στωικούς". Αυτό το πρώιμο παράδειγμα ρωμαϊκής εκπαιδευτικής πραγματείας, έδινε μια περιγραφή της ελληνικής μυθολογίας με βάση πιο περίπλοκες ετυμολογικές αναλύσεις. Ο Κορνούτος επεδίωξε να ανατρέψει τις πρωτόγονες αντιλήψεις που είχαν οι άνθρωποι για τον κόσμο, εξετάζοντας τα ονόματα και τις προσφωνήσεις των Θεών. Το αποτέλεσμα, για τον σημερινό άνθρωπο, μοιάζει αλλόκοτο· με πολλές επιβεβλημένες ετυμολογίες, όπως φαίνεται από την αρχική παράγραφο, όπου ο Κορνούτος δίνει μια περιγραφή του Ουρανού: "Ο Ουρανός, παιδί μου, περικλείει την Γη,την θάλασσα και οτιδήποτε γύρω απ' αυτά. Γι' αυτό τον λόγο έχει αποκτήσει αυτό το όνομα, καθώς έχει ένα 'ανώτατο όριο' [oύρος άνω] για όλα τα πράγματα και 'ορίζει τα σύνορα' [ορίζων] της φύσης. Ορισμένοι, ωστόσο, λένε ότι αποκαλείται Ουρανός επειδή 'παρακολουθεί' [ορείν] ή 'φροντίζει' [ορεύειν] τα πράγματα, δηλαδή τα προστατεύει· από κει ονομάζεται με τις λέξεις θυρωρός και 'παρακολουθώ στενά' [πολυορείν]. Άλλοι εξάγουν την ετυμολογία του από το 'όπως φαίνεται από πάνω' [οράσθαι άνω]. Μαζί με όλα αυτά που περικλείει, ονομάζεται Κόσμος· επειδή είναι 'τόσο όμορφα ταξινομημένος' [διακεκοσμήσθαι]" Το βιβλίο συνεχίζει σε παρόμοιο μοτίβο, συνεχίζοντας με τους Θεούς Δία, Ήρα, Κρόνο και Ποσειδώνα, και καταλήγοντας στις Ερινύες, τις Μοίρες, τις Μούσες και τις Χάριτες. Το έργο είναι έντονα επηρεασμένο από την στωική Φυσική.
Έχουμε πει ότι ο κόσμος έχει μια ψυχή που τον συντηρεί και ονομάζεται Ζευς, ο οποίος κατοικεί στον Ουρανό· η ουσία του δε είναι πύρινη. Ο Ζευς είναι η δύναμη που διαπερνά τα πάντα· και που ορίζει την Μοίρα τού κάθε ανθρώπου. Οι Θεοί μάς έχουν στείλει τον Λόγο, ο οποίος δεν περιέχει κακία, αλλά αποτελεί κομμάτι του θείου συμπαντικού Λόγου: "Ο 'Ωκεανός' είναι ο Λόγος που 'κυλάει γρήγορα' και μεταβάλλεται αδιάκοπα, ενώ η Τηθύς είναι η σταθερότητα των ιδιοτήτων. Από τον συνδυασμό ή την ανάμειξη των δύο παραπάνω προκύπτουν τα πράγματα που γνωρίζουμε ότι υπάρχουν· και τίποτα δεν θα υπήρχε εάν το ένα από τα δύο,που δεν έχει αναμειχθεί, κυριαρχούσε πάνω στο άλλο."
Πλαστά έργα
Το Σχόλια στον Πέρσιο αποδίδεται στον Ανναίο Κορνούτο· το έργο, όμως, είναι μεταγενέστερο, και ανήκει στον Γιαν· της Καρολίγγειας περιόδου. Το υποτιθέμενο έργο Disticha Cornuti ανήκει στον Ύστερο Μεσαίωνα.
To 1891, o Γιοχάνες Γκρέβεν πρότεινε ότι μια ανώνυμη ρητορική πραγματεία (ο Ανώνυμος Σεγουεριάνος), η οποία γράφτηκε τον 3ο αιώνα, ανήκει στον Κορνούτο. Αυτό όμως δεν έγινε γενικά αποδεκτό και πιθανόν να αναφερόταν σε έναν μεταγενέστερο Κορνούτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι
Ωμπενά
Το Ωμπενά ή Ομπενά  είναι κοινότητα στο νότιο τμήμα του νομού Αρντές στην κοιλάδα του Ροδανού στη νότια Γαλλία. Είναι η έδρα πολλών κυβερνητικών υπηρεσιών. Η γύρω περιοχή, η οποία είναι ορεινή και ανθεκτική, είναι δημοφιλής για εξοχικές κατοικίες. Ο ποταμός Αρντές διατρέχει την κοινότητα.
Το Ωμπενά είναι μέρος της περιοχής Ωμπενά-Βαλ, αποτελούμενης από 10 πόλεις και χωριά, συμπεριλαμβανομένου του Βαλ-λε-Μπαιν, με περίπου 23.000 άτομα. Εκτός από μια μακροχρόνια εμπορική δραστηριότητα, το Ωμπενά έχει καλή στρατηγική θέση στον τουριστικό τομέα, σε ένα σταυροδρόμι ενός περιφερειακού φυσικού πάρκου, της ζώνης του φαραγγιού του ποταμού Αρντές και των παρυφών των βουνών.
Η βιομηχανία καστανιάς είναι μια μαρτυρία της έντονης γεωργικής δραστηριότητας που προϋπήρχε.
Ετυμολογία
Η ρίζα -αλμπ, που σημαίνει ύψος, είναι παρούσα στο όνομα της πόλης (λατινικά: Αλμπενάτε). Και στην πραγματικότητα, είναι ευρισκόμενη στη στρατηγική θέση μιας βάσης ασβεστόλιθου με θέα την κοιλάδα του Αρντές. Λόγω της μεγάλης απόστασης από μια υδάτινη πηγή, η πόλη ήταν γνωστή ανεπίσημα ως η πόλη χωρίς νερό μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν στις 28 Ιουνίου 1863, υπό την ηγεσία του τότε δήμαρχου Ζαν Ματόν, αντλήθηκε νερό από μια εξωτερική πηγή που τροφοδοτούσε 50 βρύσες σε όλη την πόλη. Στους πρόποδες του μονοπατιού του Μοντελιμάρ στο Λε Πουί-αν-Βλαί, βρίσκεται ο παλαιότερος άξονας της κίνησης μεταξύ της κοιλάδας του Ροδανού και των βουνών της Ωβέρνης. Η προνομιακή θέση μεταξύ του Νότιου και του Πράσινου Αρντές, επέτρεψε ένα σταυροδρόμι μεταξύ των διαφόρων τύπων γεωργίας και επιχειρήσεων.
Μεσαίωνας
Ο λόφος στον οποίο χτίστηκε η πόλη αναφέρεται στον 5ο αιώνα μ.Χ. Αναφέρεται σε μια σύγκρουση μεταξύ των επισκόπων του λόφου και των επισκόπων της Βιβιέ, που είναι μια τοπική κοινότητα στο ίδιο σύγχρονο τμήμα για την κατασκευή ενός φρουρίου. Το 1084, ο επίσκοπος του λόφου κέρδισε τη μακρά μάχη. Η περιοχή έγινε η κατοχή του βαρόνου Μοντλώρ. όλη τη διαδρομή από τα βουνά του Αρντές μέχρι τα σημερινά δυτικά σύνορα του σημερινού τμήματος του Αρντές. Η οικογένεια του βαρόνου βασίλεψε το 1084 έως το 1441 και έκτισε τον πύργο, τον τοίχο και τους δύο μεγάλους, στρογγυλότερους πύργους του κάστρου, που περιβάλλεται από μια τάφρο και γι 'αυτό στη γαλλικά το Ωμπενά ονομάζεται "Η πόλη του Μοντλώρ". Οι άρχοντες δεν ήταν μόνο στην αιτία της οικονομικής ανάπτυξης της πόλης, αλλά και η κοινωνική και υλική ανάπτυξη των κατοίκων της. Το σύνθημά τους ήταν: "Μοντλώρ, στο υψηλότερο σημείο!".
Αναγέννηση
Κατά την διάρκεια της Αναγέννησης, η πόλη έγινε προτεσταντική και μετά τον τρίτο θρησκευτικό πόλεμο, οι κάτοικοι αρνήθηκαν να επιτρέψουν βασιλικά στρατεύματα μέσα στα τείχη της πόλης.
Τοπική κυβέρνηση
Ο δήμαρχος του Ωμπενά είναι ο Ζαν-Πιερ Κονστάν. Ανέλαβε καθήκοντα το 2006.
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Ο [[Καθεδρικός Ναός|καθεδρικός ναός του Σαιν-Μπενουά]] δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Η κοιλάδα του [[Αρντές (ποταμός)|Αρντές, που φαίνεται από τα προμαχώνα του Ωμπενά]] δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Θέα στην περιοχή "Πον ντ' Ωμπενά" δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Ωμπενά Το Ωμπενά είναι εμπορική και βιομηχανική έδρα του Νότιου Αρντές. Είναι επίσης έδρα του Κέντρου Διασφάλισης της Απασχόλησης (CFA) και αποτελεί κέντρο κατάρτισης.
Η πόλη φιλοξένησε τον τερματισμό του Γύρου της Γαλλίας στις 24 Ιουλίου 2009, την ημέρα πριν την ανάβαση στο Βεντού.
Η πόλη
Το δημαρχείο, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, περιβάλλεται από πολλούς ασφαλτοστρωμένους δρόμους, είναι και το ψηλότερο σημείο της πόλης, με θέα στο μεσαιωνικό κάστρο που βλέπει στην κοιλάδα του Αρντές.
Η πόλη είχε μία σιδηροδρομική γραμμή μέχρι το 1969 για τους επιβάτες και μέχρι το 1988 για εμπορεύματα. Η γραμμή Βογκιουέ - Λαβελάντ-ντ' Αρντές. Ο σταθμός εξακολουθεί να πωλεί εισιτήρια της SNCF.
Από τις 4 Ιουνίου 2007, η υπηρεσία "τούτ' ανμπιούς" της κοινότητας των δήμων Παίη ντ' Ωμπενά-Βαλ εργάστηκε επίσης στην κοινότητα Ωμπενά, Σαιν-Πριβά, Ουσέλ και Βαλ-λε-Μπαιν.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ωμπενά είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Αρντές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βω-συρ-Σελ
Το Βω-συρ-Σελ (γαλλικά: Vaux-sur-Seulles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωσουά (γαλλικά: Vaussois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ανδρέας Μπιράκης
Ο '''Ανδρέας Ν. Μπιράκης''' (1885 - 17 Οκτωβρίου 1960) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε βουλευτής Θεσσαλονίκης και υπουργός, σημαίνον στέλεχος του Κόμματος των Φιλελευθέρων.
Βιογραφία
Καταγόταν από τους Κομητάδες Σφακίων. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών και ο ίδιος πολέμησε στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 και έπειτα στον Πρώτο Παγκόσμιο. Ήταν σύμβουλος του στρατιωτικού διοικητή της Αρκαδίας από το 1917 ως το 1918.
Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έγινε διδάκτορας του Δικαίου. Στη συνέχεια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη Θεσσαλονίκη.
Εξελέγη βουλευτής στη συμπρωτεύουσα αρχικά το 1923 και μετά το 1933.
Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1946 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Χρημάτισε υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 7 Σεπτεμβρίου 1947 ως τις 18 Νοεμβρίου 1948.
Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών στις 17 Οκτωβρίου 1960 και κηδεύτηκε από το ναό της Αγίας Σοφίας στη συμπρωτεύουσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων
C6H6OS
Ο μοριακός τύπος C6H6OS, με μοριακή μάζα 126,176 amu, μπορεί να αναφέρεται σε ισομερείς  οργανικές ενώσεις, πουβ περιέχουν Οξυγόνο και θείο, με βαθμό ακορεστότητας 4, και πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων και) στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Άλλα
Βενζολοθειενικό οξύ, με ημισυντακτικό τύπο PhSOH και αριθμό CAS 27610-20-4. Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο
Βαντ (Καλβαντός)
Το Βαντ (γαλλικά: Vendes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαντουά (γαλλικά: Vendois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κρις Τάκερ
Ο Κρις Τάκερ (Christopher Tucker, 31 Αυγούστου 1971) είναι Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παλαιστής πολεμικών τεχνών και μουσικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κωνσταντίνος Γκάτζιος
Ο Κωνσταντίνος Γκάτζιος του Παναγιώτη και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Λυγουριό Αργολίδας στις 18 Ιουνίου 1958. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Πατρών (1977-1982) και είναι πτυχιούχος του Μαθηματικού Τμήματος. Ζει μόνιμα στο Λυγουριό με την οικογένειά του και εργάζεται στο Γυμνάσιο ως μαθηματικός. Από την 1/1/2011 είναι Δήμαρχος Επιδαύρου.
Από νωρίς εκδήλωσε ενδιαφέρον για την άμεση ενασχόληση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, γεγονός που φανερώνεται από την πολύχρονη προσφορά του στον τόπο:
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Πατρών
Πιάττο (Ιταλία)
Το Πιάττο (ιταλικά: Piatto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Βαντέβρ
Το Βαντέβρ (γαλλικά: Vendeuvre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαντεβριέν (γαλλικά: Vendeuvriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μπάρτον Φινκ
Το Μπάρτον Φινκ (πρωτότυπος τίτλος: Barton Fink) είναι αμερικανική ταινία του 1991 σε σκηνοθεσία Τζόελ Κοέν και σε σενάριο του ίδιου και του Ήθαν Κοέν.
Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 44ο Φεστιβάλ των Καννών.
Πλοκή
Νέα Υόρκη, 1941. Ο Μπάρτον Φινκ είναι ένας επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας. O ατζέντης του του λέει ότι τον ζητά μία εταιρεία στο Χόλυγουντ. Μετά από ενδοιασμούς δέχεται και πηγαίνει στο Λος Άντζελες, όπου μένει στο ξενοδοχείο Earle.
O Φινκ συναντά τον επικεφαλής της εταιρείας, Τζακ Λίπνικ, ο οποίος είναι ενθουσιώδης μαζί του και του προτείνει να γράψει το σενάριο για μία ταινία πάλης. Πίσω στο ξενοδοχείο, ο Μπάρτον παρατηρεί διάφορα περίεργα πράγματα και το μόνο που του αρέσει είναι μία εικόνα στον τοίχο με μία γυναίκα που κοιτά την θάλασσα. Σε κάποια στιγμή, ακούει φασαρία από το διπλανό δωμάτιο και τηλεφωνεί για να παραπονεθεί. Μετά από λίγο έρχεται στο δωμάτιό του ο Τσάρλι, που μένει δίπλα και του ζητά συγγνώμη. Οι δυο τους μιλάνε και ο Τσάρλι του λέει πως είναι ασφαλιστής.
Όλο αυτόν το καιρό, ο Μπάρτον δεν έχει έμπνευση, οπότε στρέφεται σε έναν έμπειρο συγγραφέα, τον Μπιλ Μέιχιου. Ο Μπιλ είναι αλκοολικός,ανίκανος να συμμετάσχει σε μία συζήτηση και ζει μαζί με την Όντρεϊ, η οποία είναι γραμματέας και ερωμένη του. Μία μέρα ζητά τη βοήθειά της για το σενάριο, εκείνη έρχεται στο δωμάτιό του και κοιμούνται μαζί. Το πρωί, είναι δίπλα του στο κρεβάτι δολοφονημένη και μες στα αίματα. Αμέσως, πηγαίνει στον Τσάρλι, ο οποίος τον υπερασπίζεται. Μετά από λίγο, ο Τσάρλι του λέει ότι θα πάει στη Νέα Υόρκη για λίγες μέρες και του δίνει να κρατήσει ένα κουτί.
Λίγο αργότερα, έρχονται στο ξενοδοχείο δύο αστυνομικοί, οι οποίοι του αποκαλύπτουν πως ο Τσάρλι λέγεται Καρλ Μαντ, είναι δολοφόνος και πως μετά τους φόνους αποκεφαλίζει τα θύματά του. Στη συνέχεια, αποκτά έμπνευση και ολοκληρώνει σε λίγη ώρα το σενάριό του. Μετά από μια νύχτα χορού, ο Μπάρτον γυρίζει στο ξενοδοχείο και βρίσκει τους δύο αστυνομικούς στο δωμάτιο του, οι οποίοι του βάζουν χειροπέδες. Μετά από λίγο, το ξενοδοχείο τυλίγεται στις φλόγες. Ο Τσάρλι εμφανίζεται και σκοτώνει τους δύο αστυνομικούς, ενώ απελευθερώνει τον Μπάρτον. Του λέει πως επισκέφθηκε τους γονείς του και τον θείο του στη Νέα Υόρκη και ο Μπάρτον φεύγει από το ξενοδεοχείο, τηλεφωνεί στους δικούς του χωρίς να πάρει απάντηση.
Στο τέλος, ο Λίπνικ γίνεται στρατηγός και όταν βλέπει τον Μπάρτον, αποδοκιμάζει το σενάριό του και του λέει πως θα παραμείνει στην εταιρεία χωρίς όμως να γίνει ταινία τίποτα από αυτά που θα γράψει. Αμέσως μετά, ο Μπάρτον βρίσκεται σε μια παραλία με το κουτί που το έδωσε ο Τσάρλι και βλέπει μία γυναίκα που είναι ακριβώς όπως αυτή στην εικόνα στον τοίχο του Earle, η οποία ρωτάει για το κουτί. Της λέει ότι δεν ξέρει τι περιέχει ή ποιος το κατέχει. Στη συνέχεια, η γυναίκα παίρνει την πόζα της εικόνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αδερφών Κοέν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Αυγούστα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ
Η Αυγούστα (γερμ. Augusta, 30 Σεπτεμβρίου 1811 - 7 Ιανουαρίου 1890) ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πρωσίας και μετά Αυτοκρατειρα της Γερμανίας.
Βιογραφία
Η Αυγούστα Μαρία Λουίζα Αικατερίνη ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Μαρίας Πάβλοβνα, κόρης του Παύλου της Ρωσίας. Ο Παύλος ήταν γιος της Αικατερίνης Β΄, έτσι η Αυγούστα ήταν δισέγγονή της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1829 τον Γουλιέλμο της Πρωσίας, που τον είχε συναντήσει πρώτη φορά τρία χρόνια νωρίτερα. Μετά το γάμο της έγινε βασίλισσα της Πρωσίας και μετά την στέψη του άνδρα της ως Αυτοκράτορα της Γερμανίας το 1871, έγινε πρώτη Αυτοκράτειρα της Γερμανίας. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Γερμανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ
Αμφορέας Burgon (Βρετανικό Μουσείο αρ. B130)
Ο Αμφορέας Burgon που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου αγγείων 130 (αρ. καταλόγου GR 1842.7-28.834), είναι παναθηναϊκός αμφορέας, αρχαιολογικό εύρημα από την Αθήνα.