cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαντζέλ Μέκσι
Μετάφραση της Καινής Διαθήκης
Το 1819, προφανώς με την ευλογία των ανωτέρων του στο BFBS, ο Πίνκερτον συναντήθηκε με τον Μέξη (αναφερόμενος ως Evangelos Mexicos - Ευάγγελος Μεξικός) στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μέξης, ο οποίος ήταν τότε δάσκαλος στις Σέρρες, είχε προταθεί στον Πίνκερτον λόγω του αλβανικού γραμματικού βιβλίου του. Ο Πίνκερτον αναφέρεται, επίσης, σε μία από τις επιστολές του στο BFBS ότι ο Μέξης είχε καλή φήμη στην Αλβανική κοινότητα, την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε. Ο Γρηγόριος, σύμφωνα με τον Πίνκερτον, προσφέρθηκε επίσης, να βρει δύο κατάλληλους κληρικούς για να βοηθήσει τον Μέξι στην προσπάθειά του. Τέλος, ο Πίνκερτον πρότεινε να χρησιμοποιηθεί το ελληνικό αλφάβητο, ως το πιο κατάλληλο για την αλβανική γλώσσα. Στις 19 Οκτωβρίου 1819, οι Πίνκερτον και Μέξι σύνηψαν συμβόλαιο για τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης στα Αλβανικά για λογαριασμό της οργάνωσης. Συμφωνήθηκε ότι η Βίβλος θα έπρεπε να μεταφραστεί στην αλβανική διάλεκτο των Ιωαννίνων. Ο Μέξι ολοκλήρωσε το έργο σε δύο χρόνια, δέκα μήνες νωρίτερα από την προθεσμία του συμβολαίου.
Στις αρχές του 1821 ο κύριος Λιβς του BFBS επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη για να επιβλέψει τη μετάφραση. Στις 8 Φεβρουαρίου 1821 έγραψε ότι το έργο είχε ολοκληρωθεί και ότι η μόνη εκκρεμή εργασία ήταν η τελική αναθεώρηση από ένα αρμόδιο άτομο, στο οποίο είχε ήδη ανατεθεί στην εργασία. Το 1822 το αναθεωρημένο χειρόγραφο στάλθηκε στη Μάλτα για εκτύπωση και το 1823, ο Λιβς έστειλε από τη Μάλτα στον εκπρόσωπο της Κοινωνίας στην Κέρκυρα το πρώτο αντίγραφο μίας τυπωμένης Καινής Διαθήκης στα Αλβανικά. Εν τω μεταξύ, η Καινή Διαθήκη είχε μία τελική αναθεώρηση που πραγματοποιήθηκε από τον Αρχιμανδρίτη της Εύβοιας, τον Γρηγόριο Αργυροκαστρίτη, έναν Αλβανό που στη συνέχεια έγινε Αρχιεπίσκοπος Γρηγόριος IV της Αθήνας. Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος πρότεινε να εκτυπωθεί η Βίβλος σε μία μεγάλη γραμματοσειρά σε δύο στήλες, η μία στα Αλβανικά και η άλλη στα Νέα Ελληνικά, γιατί οι Αλβανοί προτιμούν να διαβάζουν τη Νέα Ελληνική από την Ελληνιστική Κοινή.
Στις 16 Μαρτίου 1824, ο κ. Λόουντς, γραμματέας του BFBS στην Κέρκυρα, έστειλε μία επιστολή στην Εταιρεία, στην οποία ανέφερε ότι το ποσό που καταβλήθηκε στον Μέξη για το έργο του ήταν 6.000 piastras και ότι ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος πληρώθηκε 60 κορώνες. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1824 το Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον δημοσιεύθηκε στα Αλβανικά. Σύμφωνα με τις επιστολές του Λόοντς, η αλβανική κοινότητα του Μεσολογγίου ήταν πολύ ενθουσιασμένη όταν στη λειτουργία ειπώθηκε ένα κομμάτι από τον Άγιο Ματθαίο, καθώς από τη στιγμή της μετάφρασης του ήταν ανυπόμονοι να το ακούσουν στα Αλβανικά. Τον Ιούλιο του 1827 η μορφή με την οποία τα πρώτα 500 Αντίγραφα της Καινής Διαθήκης έπρεπε να δεθούν αποφασίστηκε στο Λονδίνο. Ολόκληρη η έκδοση ανήλθε σε 2.000 αντίγραφα.
Αν και η έκδοση της Καινής Διαθήκης του Αργυροκαστρίτη γράφτηκε στα Αλβανικά, χρησιμοποίησε το ελληνικό αλφάβητο. Δεν είναι γνωστό ποιο αλφάβητο χρησιμοποίησε ο Μέξης στο δικό του χειρόγραφο.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν αντίθετο με το έργο του Μέξη ή της Βιβλικής Εταιρείας εκείνη την εποχή. Αντίθετα, για τη μετάφραση οι Βρετανοί ιεραπόστολοι ζήτησαν με επιτυχία τη βοήθεια του Γρηγορίου Ε' και πήραν τη βοήθεια ενός Ορθόδοξου επισκόπου, του Γρηγορίου Αργυροκαστρίτη, για την τελική έκδοση της Καινής Διαθήκης στα Αλβανικά.
Ελληνικός πόλεμος της ανεξαρτησίας
Ο Μέξης ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, μυστική κοινωνία με σκοπό την ανατροπή της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια και την ίδρυση ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Όταν ξέσπασε ο Ελληνικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας το 1821, μετά την ολοκλήρωση της μετάφρασής του, ο Μέξης ένωσε τους Έλληνες στην Πολιορκία της Τριπολίτσας. Παρά το ότι υπέφερε από μία σοβαρή περίπτωση πνευμονίας, συνέχισε να εργάζεται ως γιατρός κατά τη διάρκεια του πολέμου. Λέγεται, επίσης, ότι συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη συμφωνία που πρότεινε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που επέτρεψε στους Αλβανούς, που υπερασπίζονταν την Τριπολίτσα, να αποχωρήσουν με ασφάλεια, μία συμφωνία που βοήθησε τους Έλληνες να καταλάβουν την πόλη από τους Τούρκους.
Κληρονομιά
Ο Μέξης δεν έζησε για να δει τη δημοσίευση της Νέας Διαθήκης το 1827, πέθανε έξι χρόνια νωρίτερα, σε ηλικία περίπου 51 ετών. Η πρώτη έκδοση μίας μετάφρασης της Βίβλοου από τα Ελληνικά σε μια σύγχρονη Βαλκανική γλώσσα, έφτασε τα 2.000 αντίγραφα, ένας τεράστιος αριθμός για την εποχή. Προηγήθηκε της σύγχρονης βουλγαρικής έκδοσης για δύο χρόνια και της ρουμανική ς μετάφρασης για είκοσι χρόνια. Μία δεύτερη έκδοση δημοσιεύθηκε το 1858 στην Αθήνα, αλλά καθώς δεν είχε αναθεωρηθεί από κανέναν γηγενή ομιλητή των αλβανικών, ήταν γεμάτη λάθη.
Το έργο του Μέξι ήταν σημαντικό για την ανάπτυξη γραπτών αλβανικών και οι προσπάθειές του ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι έπρεπε να δημιουργηθεί ένα σταθερό αλβανικό αλφάβητο. Η μετάφρασή του χρησίμευσε ως βάση για τις μελέτες του Γιόζεφ Ρίτερ φον Ξυλάντερ για την αλβανική γλώσσα, η οποία αντέκρουσε οριστικά τη θέση ότι η γλώσσα είχε προέλευση ταταρική. Ο φον Ξυλάντερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο τα αλβανικά είχαν ινδοευρωπαϊκή ρίζα.
Δύο άλλοι διεθνείς μελετητές μελέτησαν επίσης την αλβανική γλώσσα κυρίως με βάση τη μετάφραση της Νέας Διαθήκης από τον Μέξη: ο Αύγουστος Σλάιχερ, ο οποίος δήλωσε ότι η γνώση του για τη σύζευξη των αλβανικών ρημάτων βασίστηκε στο έργο του Μέξη και ο Γιόχαν Γκεοργκ φον Χαν ένας Αυστριακός διπλωμάτης, φιλόλογος και ειδικός στην ιστορία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της Αλβανίας, οι οποίοι μετέφρασαν τη Βίβλο στα γκεγκικά αλβανικά με τη βοήθεια του Κωσταντίνου Χριστοφορίδη.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άγιος Βεντσέσλαος
Πηγές για τον βίο του
μικρογραφία|left|Το λεγόμενο [[:en:Crown of Saint Wenceslas|"Στέμμα του Αγίου Βεντσέσλαου", ένα από τα σύμβολα του Τσεχικού βασιλείου, έργο όμως του 14 αιώνα (φτιάχθηκε με πρωτοβουλία του αυτοκράτορα Καρόλου Δ' των Λουξεμβούργων).]] Κύριες πηγές για τη ζωή του αποτελούν οι "Βίοι" του, που οι πιο πρώϊμοι από αυτούς πρέπει να τοποθετούνται πιθανότατα στη δεκαετία των 970, με αφορμή τη δημιουργία στην πρωτεύουσα της Βοημίας, την Πράγα, επισκοπής (πρόκειται για τα κείμενα του «Crescente fide» και του "Πρώτου Σλαβικού Βίου του Αγίου Βεντσέσλάου". Λίγα χρόνια αργότερα, ο επίσκοπος της Μαντούας ονόματι Γουμπόλδος, βασιζόμενος στην ύλη που του έφεραν από την Τσεχία, έγραψε έναν ακόμα Βίο του Αγίου κατ'εντολή του Γερμανού αυτοκράτορα Όθωνα Β'. Μερικές σημαντικές πληροφορίες για τον Άγιο Βεντσέσλαο διασώζονται επίσης στο "Εισαγωγικό Βίο του Βεντσέσλαου" (ένα κείμενο που σώζεται σε πολλά χειρόγραφα), στο "Εισαγωγικό Βίο της Ιερονάρτυρος Λιουντμίλας" και στο "Χρονικό" του Βιδουκίνδου από την επισκοπή Κορβέυ (το οποίο γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 970). Εκτός αυτού, μερικές πληροφορίες για τον Άγιο Βεντσέσλαο μπορούμε να εντοπίσουμε στον "Θρύλο του Κριστιάν", ο οποίος γράφτηκε στην Πράγα μεταξύ 992 και 996 κατ'εντολήν του επισκόπου της Πράγας, του Αγίου Αδαλβέρτου της Πράγας. Ο συγγραφέας αυτού του έργου προσπάθησε να αποτυπώσει ό,τι ήταν γνωστό ως εκείνη τη στιγμή στην Πράγα για τον Άγιο Βεντσέσλαο. Ακόμα δύο Βίοι του Αγίου γράφτηκαν στον 11ο αιώνα (ο πρώτος από αυτούς συντάχθηκε από τον Λαυρέντιο του Μόντε-Κασσίνο κατά τη δεκαετία του 1030 με βάση υλικό που εκείνος έλαβε από την Τσεχία· ο δεύτερος φέρει την ονομασία "Θρύλος του Νικόλσκι", που γράφτηκε κατά το 2-ο ήμισυ του 11ου αιώνα, και πιθανότατα στο μοναστήρι του ποταμού Σαζάβα, στην Τσεχία - βάση αυτού του κειμένου αποτέλεσε ο "Βίος του Αγίου Βεντσεσλάου" που είχε συντάξει έναν αιώνα νωρίτερα ο Γουμπόλδος, η ύλη του οποίου συμπληρώθηκε από κάποιες άγνωστες σήμερα πηγές).
μικρογραφία|left|[[:en:David Černý|Νταβίντ Τσέρνι. Άγαλμα του Αγίου Βεντσέσλαου να κάθεται σε πεθαμένο και κρεμασμένο ανάποδα άλογο. Έργο του 1999.]]
Ανάλυση και κριτική των πηγών
Κατά την ανασύσταση της βιογραφίας του Αγίου Βεντσεσλάου παρουσιάζονται ορισμένες δυσκολίες, που συνδέονται με το ότι οι Βίοι του δεν δύνουν ακριβείς χρονολογήσεις των γεγονότων της ζωής του, ενώ τα λιγοστά στοιχεία περί της χρονολόγησης ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως. Ακόμα και το έτος του θανάτου του υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα αντικείμενο επιστημονικών διαφωνιών. Σήμερα ως οι πιο αποδεκτές και πιο βάσιμες χρονολογίες της ζωής του θεωρούνται αυτές που προτάθηκαν από τον Ντ. Τρζέστικ, έναν ερευνητή της πρώϊμης ιστορίας της Τσεχίας.
Βίος του Αγίου Βεντσεσλάου του Α' στο Χρονικό του Κοσμά της Πράγας
μικρογραφία|250px|Έφιππο [[άγαλμα του Αγίου Βεντσέσλαου στην Πλατεία του Αγίου Βεντσέσλαου στην Πράγα. Σύμβολο της ισχύoς του Τσεχικού βασιλείου, του οποίου θεωρείται προστάτης. Έργο του Ιωσήφ Βεντσέσλαου Μυσλμπέκ, σύπλεγμα που ολοκληρώθηκε στο διάστημα 1887-1924.]]
Κατά το "Χρονικό της Βοημίας", το οποίο συνέγραψε ο Κοσμάς της Πράγας, ένας ηγεμόνας του πριγκιπάτου της Βοημίας, ονόματι Μπορζιβόϊ ή Μποριβόϊ (Bořivoj στη σύγχρονη γραφή στα Τσεχικά, ενώ στο πρωτότυπο του κειμένου στα Λατινικά αναφέρεται ως Borivoy), που ήταν ο άνθρωπος ο οποίος βαπτίστηκε Χριστιανός από τους Κύριλλο και Μεθόδιο, είχε δύο γιους από την κόρη του κόμητος της πόλης του Πσόβ (Psov) Σλαβιμπόριδος (Zlaviborus), η οποία έφερε το όνομα Λιουντμίλα. Τους γιους αυτούς τους έλεγαν Σπιτιγκνέβος (Zpitigneus) και Βρατίσλαβος (Wratizlaus). Τον Μπορζιβόϊ τον διαδέχτηκε ο Σπιτιγκνέβος, και εκείνον - ο αδελφός του, ο Βρατίσλαβος. Αυτός παντρεύτηκε τη Δραγκομίρα, που ήταν από τη σκληρή φυλή των Λούτιτσοι (η Ρωσική "Ορθόδοξη Εγκυκλοπαίδεια" λέει ότι η Ντραγκομίρα ήταν από τη φυλή των Γκαβολιάνων από τους Πολάμπους Σλάβους) που ζούσε στην περιοχή του Στόντορ (Stodor). Μαζί γέννησαν δύο γιους, τους Βεντσέσλαο (Wencezlaus) και αδελφοκτόνο Μπολέσλαβο (Bolezlaus).
Ο Βεντσέσλαος έγινε πρίγκιπας της Βοημίας μετά τον πατέρα του, και έχτισε την πρώτη εκκλησία προς τιμήν του Αγίου μάρτυρα Βίτου στην κύρια πόλη του κράτους του, την Πράγα, που όμως δεν πρόλαβε να καθαγιάσει εξ'αιτίας του πρόωρου θανάτου του. Στις 28 Σεπτεμβρίου του έτος 929 (DCCCCXXVIIII) ο πρίγκιπας της Βοημίας (dux Boemorum) Βεντσέσλαος κατά το ύπουλο σχέδιο του αδελφού του, του Μπολεσλάβου, είχε μαρτυρήσει στην πόλη Μπολέσλαβο (Bolezlaum) - ένα φρούριο, που ο Μπολέσλαβος είχε χτίσει με μια πρωτοφανή σκληρότητα που επέδειξε προς τον λαό του, καθ'ομοίωση της Ρώμης. Ο Μποσλεσλάβος τον είχε δελεάσει να έλθει σε πριγκιπικό συμπόσιο, έχοντας κρυφά αποφασίσει να τον εξοντώσει και να καταλάβει τη θέση του. Αφού ο Μπολεσλάβος σκότωσε τον αδελφό του, κατάφερε να κρύψει την αδελφοκτονία, που είχε διαπράξει. Κατά το τρομερό αδελφοκτόνο συμπόσιο ο Μπολεσλάβος απέκτησε από τη γυναίκα του και έναν γιο, ο οποίος εξ'αιτίας αυτού του γεγονότος απέκτησε το όνομα Στράχκβας (Ztrahquaz), που σημαίνει "τρομακτικό συμπόσιο". Ο Μπολεσλάβος με πολύ δυσκολία κατάφερε να πείσει τον επίσκοπο του Ρέγκενσμπουρκ, ονόματι Μιχαήλ, που ήταν φίλος και καθοδηγητής του Βεντσέσλαου, να καθαγιάσει την εκκλησία του Αγίου Βίτου στην Πράγα στις 22 Σεπτεμβρίου, ενώ ο Άγιος Βεντσέσλαος ήδη είχε δολοφονηθεί. Στις 4 Μαρτίου του 932 (DCCCCXXXII) τω πτώμα του μαρτυρήσαντα Αγίου Βεντσεσλάου μεταφέρθηκε από το φρούριο Μπολέσλαβο (Bolezlaum oppidum) στην Πράγα, στο ναό του Αγίου Βίτου, επειδή στον πρώτο τάφο του στο φρούριο Μπολέσλαβο συνεχώς γίνονταν διάφορα θαύματα, και ο ηγεμόνας με τη μεταφορά της σορού του αγίου ήθελε να φανεί ότι τα θαύματα αυτά προέρχονταν από τον Άγιο Βίτο, κάτοχο της εκκλησίας στην οποία μεταφέρθηκε η σορός. Εξ'αίτίας της σκληρότητάς του ο πρίγκιπας Μπολέσλαβος έλαβε την επωνομασία Σκληρός.
μικρογραφία|left|300px|Γενική άποψη της [[:en:Wenceslas Square|Πλατείας του Αγίου Βεντσέσλαου στη συνοικία της Νέας Πόλης (Νόβε Μέστο) της Πράγας, και γενικότερα ολόκληρης της Πράγας.]]
Διάφορες εκδοχές του βίου του Αγίου Βεντσέσλαου
Στον Πρώτο Σλαβικό Βίο του Αγίου Βεντσέσλαου, ο οποίος σώζεται σε αρχαία Ρωσικά και σε Κροατικά χειρόγραφα, όπως και, εν μέρει, στον "Βίο του Αγίου Βεντσέσλαου" που συνέγραψε ο Λαυρέντιος από το μοναστήρι του Μόντε-Κασσίνο, διατηρείται η εκδοχή, η οποία διαφέρει σημαντικά από την εκδοχή, η οποία αποτυπώθηκε στο "Crescente fide", στον "Θρύλο του Γουμπόλδου" και στον "Θρύλο του Κριστιάν". Η εκδοχή των δευτέρων βρίσκει την αντιστοιχία της επίσης και στη μαρτυρία του "Εισαγωγικού Βίου της Αγίας Λιουντμίλας". Σύμφωνα με αυτήν την περισσότερο διαδεδομένη εκδοχή, στους ηγεμόνα της Βοημίας Βρατίσλαβου και ηγεμόνισσα Ντραγκομίρα γεννήθηκαν δύο γιοί - ο Βεντσέσλαος και ο Μπολέσλαβος. Όταν απεβίωσε ο πατέρας τους, αυτοί και οι δύο ήταν πάρα πολύ μικροί, και γι'αυτό την διοίκηση του κράτους την ανέλαβε η Ντραγκομίρα, ενώ ο Βεντσέσλαος δόθηκε στη Αγία Λιουντμίλα για να τον μεγαλώσει και να τον εκπαιδεύσει. Αυτό το τελευταίο γεγονός προκάλεσε ένα έντονο μίσος της Ντραγκομίρας και του στρατού της ηγεμόνιδος προς την Αγία Λιουντμίλα, γιατί θεωρούσαν ότι εκείνη τον μεγάλωνε σαν έναν μοναχό, και όχι σαν έναν ηγεμόνα. Κατά την εντολή της Ντραγκομίρας η οσιομάρτυρ Λιουντμίλα δολοφονήθηκε, ενώ οι Χριστιανοί ιερείς με επικεφαλής τον αρχιπρεσβύτερο Παύλο, με τους οποίους η Αγία Λιουντμίλα είχε συνδεθεί, εκδιώχθηκαν από την χώρα. Τον ίδιο τον Βεντσέσλαο τον παρότρυναν να κάνει θυσίες σε παγανιστικές θεότητες των Τσέχων, αλλά εκείνος το απέφευγε, ενώ επίσης κουβαλούσε κάτω από τα ρούχα του τη "Μικρή Βίβλο", την οποία συνέχισε να διαβάζει κρυφά.
μικρογραφία|250px|Έφιππο [[άγαλμα Αγίου Βεντσέσλαου, έργο του Γιόχαν Ιρζι Μπεντλ, που εκτίθεται σήμερα στο Βίσεχραντ (ως το 1879 εκτίθετο στην Πλατεία της Αγοράς Αλόγων (Koňský trh) στη συνοικία της Νέας Πόλης της Πράγας, τη νυν Πλατεία του Αγίου Βεντσέσλαου). Φιλοτεχνήθηκε το 1680.]] Όταν ο Άγιος Βεντσέσλαος ενηλικιώθηκε, τότε έλαβε στα χέρια του την εξουσία στο κράτος του, και εξεδίωξε από εκεί τη μητέρα του τη Ντραγκομίρα και τους υποστηρικτές της. Επίσης έδωσε την εντολή να μεταφερθούν στην Πράγα τα λείψανα της οσιομάρτυρος Λιουντμίλας, όπου και τάφηκαν στις 25 Οκτωβρίου του 925 στον ναό του μεγαλομάρτυρα Γεωργίου (Ίρζι). Επίσης ο Άγιος Βεντσέσλαος επανέφερε στη χώρα τους ιερείς που είχαν διωχθεί από τη Ντραγκομίρα, και προσκάλεσε από τα γειτονικά Γερμανικά εδάφη να προσέλθουν και πολλοί άλλοι ιερείς, τους οποίους τίμησε γενναιόδωρα. Αυτός πρόσεχε, ώστε τα μέλη του εκλεκτού του στρατιωτικού ηγεμονικού σώματος περνούσαν μια ζωή πρέπουσα για Χριστιανούς, ενώ όσους δεν φέρονταν σωστά τιμωρούσε με ραβδισμούς. Ως ηγεμόνας ο Άγιος Βεντσέσλαος τελούσε δίκαιες δίκες. Κανέναν δεν καταδίκαζαν εκείνη την εποχή σε θάνατο. Ο ηγεμόνας κατέστρεφε τις φυλακές και τις κρεμάλες, ενώ φρόντιζε τους φτωχούς, τους ορφανούς και τις χήρες. Ο Βεντσέσλαος συνέχεια προσευχόταν, ενώ κάτω από τα ηγεμονικά του ρούχα συνέχεια φορούσε κιλίκιο. Κατά τη διάρκεια της νηστείας, ξυπόλυτος και πεζός, αυτός, σπάζοντας τα πόδια του μέχρι αίματος, "πήγαινε σε χριστιανικούς ναούς σε διάφορες πόλεις", ενώ τις νύχτες ετοίμαζε οίνο και έψηνε προσφορές για το μυστήριο της Θείας ευχαριστίας.
μικρογραφία|left|[[Άγαλμα του Αγίου Βεντσέσλαου στον καθεδρικό ναό του Αγίου Βίτου στην Πράγα, στο παρεκκλήσι του Αγίου Βεντσέσλαου. Δουλειά του Πέτρου Παρλέρζ ή του Ερρίκου Παρλέρζ, το έτος 1373.]] Στην Πράγα ο Άγιος Βεντσέσλαος έχτισε ναό προς τιμήν του Αγίου Βίτου - έπειτα από καιρό ο ναός αυτός έγινε καθεδρικός της επισκοπής της Πράγας. Στοιχεία των Βίων του Αγίου συμπληρώνωνται σε αυτό το επεισόδειο από τον χρονικογράφο Βιδουκίνδο από το μοναστήρι του Κορβέυ. Ο τελευταίος διευκρινίζει, ότι το 929 ο Γερμανός βασιλιάς Ερρίκος Α' ο Ορνιθοθήρας διεξήγε στρατιωτική εκστρατεία στην Πράγα, και έτσι ο Βεντσέσλαος υποχρεώθηκε να αποδεχτεί την ανώτατη εξουσία του, και να του αποδίδει φόρο υποτελείας. Επίσης, το ίδιο το γεγονος της δημιουργίας ενός ναού προς τιμήν του Αγίου Βίτου, προστάτη της Σαξωνίας, πατρίδος του Ερρίκου Α' του Ορνιθοθήρα, πρέπει να μαρτυρεί την επιθυμία του Αγίου Βεντσέσλαου να έχει καλές σχέσεις με τον ηγεμόνα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεντσέσλαος Α΄ της Βοημίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 10ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Εξέγερση Βόνιτσας-Ξηρομέρου 1583
Το 1581 οι Ενετοί υποκίνησαν τους Έλληνες να επαναστατήσουν. Απεσταλμένοι τους ήρθαν στην Ελλάδα και έδωσαν πολλές υποσχέσεις. Οι Έλληνες απάντησαν με επιστολή προς τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ', στην οποία τον παρακαλούσαν να παρακινήσει τον βασιλέα Φίλιππο να τους βοηθήσει. Στην Ήπειρο και Ακαρνανία οι υπόδουλοι Έλληνες προετοιμάστηκαν, και σίγουροι ότι έρχεται βοήθεια, ξεκίνησαν πόλεμο.
Ο Θεόδωρος Μπούας - Γρίβας με τους άνδρες του μια νύχτα έσφαξε τους Τούρκους στο Ξηρόμερο και τη Βόνιτσα. Ακολούθησαν εξεγέρσεις και σε άλλα μέρη, ο Πούλιος Δράκος και ο Μαλάμος στην Άρτα κατέλαβαν την πόλη και από εκεί πήγαν στα Γιάννενα. Καθ' οδόν έσφαξαν και κατέστρεψαν τα πάντα. Οι Τούρκοι αντέδρασαν. Ο πασάς των Τρικάλων χτύπησε τους αντάρτες στην Ήπειρο προστατεύοντας τα Γιάννενα. Και στην Ναύπακτο ξεκίνησαν οι Τούρκοι για την Ακαρνανία.
Τελικά η επανάσταση καταπνίγηκε. Ο Μπούας - Γρίβας πέθανε στην Ιθάκη όπου κατέφυγε πληγωμένος, ενώ ο αδερφός του, Γκίνος Μπούας δεν κατάφερε να τον προστατεύσει και σκοτώθηκε από τους Τούρκους ενώ υποχωρούσε.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Βενετοτουρκικοί πόλεμοι
Φώτης Μήτσης
Ο Φώτης Μήτσης (1926 - 2019), ήταν Έλληνας οδοντίατρος, ιατρός και πανεπιστημιακός, Ομότιμος καθηγητής της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1926 στο Φοινίκι Θεσπρωτίας και σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1951. Αναγορεύθηκε διδάκτορας της ίδιας Σχολής το 1962, ενώ δυο χρόνια αργότερα (1964) έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Ως υπότροφος του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας (NIH) των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, πραγματοποίησε μεταδιδακτορική έρευνα στους τομείς της Ενδοδοντίας και της Περιοδοντολογίας, στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια (1964–1965).
Άρχισε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του το 1956 στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώτα ως βοηθός (1956), θέση από την οποία και εξελίχθηκε έως και καθηγητής στην έδρα Οδοντικής Παθολογίας και Θεραπευτικής της Οδοντιατρικής Σχολής. Διετέλεσε κοσμήτορας (1975–1977) και Πρόεδρος (1983–1987) της Οδοντιατρικής Σχολής, ενώ επί σειρά ετών (1974–1985) υπήρξε μέλος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978 εξελέγη από τη Γενική Συνέλευση των Καθηγητών του Πανεπιστημίου Αθηνών στη θέση του Πρύτανη, όπου και υπηρέτησε ως Αντιπρύτανης (1978–1979), Πρύτανης (1979–1980) και Προπρύτανης (1980–1981). Ως Πρόεδρος της Επιτροπής Πρυτάνεων (1979 – 1980), εργάστηκε για την εκπόνηση σχεδίου νόμου που ως στόχο είχε τον εκσυγχρονισμό και τη μεταρρύθμιση της Ανώτατης Παιδείας. Επίσης, χρημάτισε Πρόεδρος του Νοσηλευτικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα έτη 1985 και 1986. Το έτος 1977 εκλήθη και δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Tufts της Βοστώνης (Η.Π.Α.). Τέλος, διατέλεσε τακτικό μέλος (1981 – 1990) της Συμβουλευτικής Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) για τον εκσυγχρονισμό της οδοντιατρικής εκπαίδευσης και την εναρμόνιση της με τα υπόλοιπα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στo πλαίσιο της δραστηριότητάς του συμμετείχε ως μέλος στην Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, συνέβαλε αποφασιστικά στην ίδρυση και οργάνωση του Λαογραφικού Μουσείου Φοινικίου Θεσπρωτίας. Τέλος, έχει τιμηθεί με Μετάλλιο και Δίπλωμα Εξαιρέτων Πράξεων για τη συμμετοχή και δράση του στην Εθνική Αντίσταση κατά των Ιταλογερμανών.
Διετέλεσε τακτικός καθηγητής έως το 1994, και εν-συνεχεία, ομότιμος καθηγητής.
Επιστημονική Δράση και Εργογραφία
Ανέπτυξε ευρεία επιστημονική δράση με ενεργό συμμετοχή σε επιστημονικές εταιρείες, συμβούλια και σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά συνέδρια. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 200 ερευνητικές και επιστημονικές εργασίες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, ενώ πολυάριθμες αναφορές στο έργου του υπάρχουν στην ελληνική και τη διεθνή βιβλιογραφία.
Το συγγραφικό έργο του περιλαμβάνει:
Ο Αιχμάλωτος της Ζέντα (ταινία 1937)
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Ρόναλντ Κόλμαν και η Μάντλεν Κάρολ σε σκηνή της ταινίας]] Το Ο Αιχμάλωτος της Ζέντα (πρωτότυπος τίτλος The Prisoner of Zenda) είναι επικό δράμα περιπέτειας, παραγωγής 1935 και σε σκηνοθεσία Τζον Κρόμγουελ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άντονι Χόουπ, καθώς και στη θεατρική του μεταφορά, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Γουέλς Ρουτ, Ντόναλντ Όγκντεν Στιούαρτ, Μπεν Χεχτ, Σίντνεϊ Χάουαρντ, Τζον Λ. Μπάλντεστρον και Έντουαρντ Ρόουζ. Πρωταγωνιστούν οι Ρόναλντ Κόλμαν, Μάντελιν Κάρολ, Ντάγκλας Φέρμπανκς Τζούνιορ, Σι Όμπρεϊ Σμιθ, Μαίρη Άστορ, Ρέιμοντ Μάσεϊ, και Ντέιβιντ Νίβεν. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τον Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ για τη νεοσύστατή του εταιρία Selznick International Pictures.
Πλοκή
Ο Βρετανός Ρούντολφ Ράσσεντυλ (Ρόναλντ Κόλμαν), φτάνει στο κρατίδιο της Ρουριτάνιας (ένα φανταστικό κρατίδιο κοντά στην Αυστρία) για διακοπές, ξεκούραση και ψάρεμα, την παραμονή της στέψης του Βασιλιά Ροδόλφου Ε'. Πέρα από το γεγονός ότι ο Ρούντολφ είναι μακρινός συγγενής του Ροδόλφου, οι δυο τους φέρουν τρομακτική ομοιότητα και συναντιούνται τυχαία κοντά στο ποτάμι μην μπορώντας να πιστέψουν στα μάτια τους. Ο Ροδόλφος καλεί τον Ρούντολφ για δείπνο στη θερινή του κατοικία. Το ίδιο βράδυ, ενώ όλοι κοιμούνται, ο Ροδόλφος πέφτει στην παγίδα, που έχει στήσει ο ετεροθαλής αδελφός του, Μιχαήλ (Ρέιμοντ Μάσεϊ), που σφετερίζεται τον θρόνο. Ο Μιχαήλ προσπαθώντας να εμποδίσει τον αδελφό του να παραστεί στην τελετή της στέψης, πληρώνει μια υπηρέτρια να ρίξει δηλητήριο, σε ένα μπουκάλι κρασί το οποίο ο Ροδόλφος πίνει και πέφτει σε βαθύ ύπνο. Όταν ξυπνούν το επόμενο πρωί ο Ρούντολφ και οι ακόλουθοι του Ροδόλφου, Φριτς Φον Τάλενχαϊμ (Ντέιβιντ Νίβεν) και στρατηγός Ζαπτ (Σι Όμπρεϊ Σμιθ), βρίσκουν τον άνδρα αναίσθητο στο πάτωμα και ανίκανο να παραστεί στην τελετή της στέψης του. Τότε πείθουν τον Ρούντολφ, να παρουσιαστεί ο ίδιος στη θέση του μακρινού του ξάδελφου προκειμένου να πραγματοποιηθεί η τελετή στέψης και ο θρόνος να μην περάσει στα χέρια του Μιχαήλ. Ο Ρούντολφ συμφωνεί να βοηθήσει και οι άνδρες κλείνουν τον Ροδόλφο στην αποθήκη της θερινής οικίας και φεύγουν για την τελετή. Κατά την τελετή της στέψης, ο Ρούντολφ που υποδύεται το Ροδόλφο, γνωρίζει και ερωτεύεται την πριγκίπισσα Φλάβια (Μάντλεν Κάρολ), η οποία πρόκειται να γίνει γυναίκα του Ροδόλφου και Βασίλισσα. Ο Ρούντολφ και η Φλάβια ερωτεύονται με την πρώτη ματιά, αλλά δεν μπορεί να της αποκαλύψει την πραγματικότητα. Όταν λήγει η τελετή της στέψης, ο Ρούντολφ και οι ακόλουθει του Ροδόλφου επιστρέφουν στην θερινή οικία όπου έχουν αφήσει τον βασιλιά ελπίζοντας ότι θα έχει ξυπνήσει, αλλά οι άνδρες του Μιχαήλ τον έχουν απαγάγει. Ο Ρούντολφ τότε καλείται να συνεχίσει να υποδύεται τον Βασιλιά και προσπαθώντας παράλληλα, να αποπνίξει τα συναισθήματά του για τη Φλάβια, να ξεσκεπάσει την πλεκτάνη του Μιχαήλ και να ελευθερώσει τον αιχμάλωτο βασιλιά. Βοηθός του στην προσπάθεια αυτήν είναι η Γαλλίδα Αντουανέτ Ντε Μομπάν (Μαίρη Άστορ), που είναι χρόνια ερωτευμένη με τον Μιχαήλ και αντίπαλός του ο τυχοδιώκτης Ρούπερτ Χέντσλαου (Ντάγκλας Φέρμπανκς Τζούνιορ), εκτελεστικό όργανο του Μιχαήλ.
Παραγωγή
Βασισμένη στο κλασικό μυθιστόρημα του Άντονι Χόουπ, η ταινία αποτελεί την τρίτη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος μετά τις βωβές εκδοχές του 1913 και του 1922. Η ταινία χαρακτηρίστηκε ως μια από τις τελευταίες προπολεμικές παραγωγές, της οποίας το καστ αποτελούνταν αποκλειστικά από Βρετανούς ηθοποιούς. Ήταν επίσης η τελευταία ταινία του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ πριν ξεκινήσει την παραγωγή του Όσα παίρνει ο άνεμος. Ο Σέλζνικ είχε αφήσει την Metro-Goldwyn-Mayer, στην οποία είχε μια επιτυχημένη πορεία χρόνων και ήταν έτοιμος για να ξεκινήσει τη δική του εταιρία παραγωγής, την Selznick International Pictures. Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Λούι Μπι Μάγιερ, Αϊρίν, και δεν ήθελε να ζητήσει δάνειο από τον πεθερό του για την παραγωγή του Ο Αιχμάλωτος της Ζέντα και γι' αυτόν το λόγο στράφηκε προς την United Artists. Οι πινελιές του τελειομανούς πνεύματος του Σέλζνικ είναι εμφανείς σε κάθε καρέ της ταινίας.
Ο Ντάγκλας Φέρμπανκς Τζούνιορ ήθελε να ερμηνεύσει εκείνος τον διπλό ρόλο του Βασιλιά Ροδόλφου - Ρούντολφ Ράσσεντυλ και έμεινε απογοητευμένος όταν ανακοινώθηκε το όνομα του Ρόναλντ Κόλμαν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Σέλζνικ προσέφερε στον Φέρμπανκς τον ρόλο του μοχθηρού Ρούπερτ Χέντσαου αντ' αυτού. Ο Φέρμπανκς πείστηκε να ερμηνεύσει το ρόλο του Χέντσαου από τον πατέρα του, τον θρυλικό Ντάγκλας Φέρμπανκς, ο οποίος του είπε ότι ήταν ο σημαντικότερος ρόλος της ταινίας και τον βοήθησε με την προετοιμασία και την επιλογή κοστουμιών.
Ο σκηνοθέτης Τζον Κρόμγουελ δεν ήταν ευχαριστημένος από τους ηθοποιούς που έπρεπε να σκηνοθετήσει. Στην αυτοβιογραφία του ο Σέλζνικ, έγραψε ότι οι Φέρμπανκς και Νίβεν ήταν τεμπέληδες και ότι ο Κόλμαν δεν ήξερε ποτέ τα λόγια του. Επίσης ο Κόλμαν και η Μάντλεν Κάρολ δημιούργησαν θέμα για το καλό τους προφίλ, το οποίο έπρεπε να απαθανατίζεται από την κάμερα. Το πρόβλημα είναι ότι το καλό προφίλ και των δυο ήταν το ίδιο, πράγμα που καθιστούσε αδύνατο να τους πάρει κανείς λήψη από τα πλάγια.
Μετά το τέλος των γυρισμάτων, ο Σέλζνικ δεν έμεινε ικανοποιημένος από τις σκηνές δράσης της ταινίας και κάλεσε τον Τζορτζ Κιούκορ και τον Γ. Σ. Βαν Ντάικ να τις ξαναγυρίσουν.
Ο Σέλζνικ είχε στα σκαριά την παραγωγή της κινηματογραφικής μεταφοράς του δεύτερου μυθιστορήματος του Χόουπ, με τίτλο Ρούπερτ Χέντσαου, που συνέχιζε την υπόθεση του Ο αιχμάλωτος της Ζέντα. Πρωταγωνιστές επρόκειτο να είναι ο Τζόζεφ Κότεν στο ρόλο του Ροδόλφου / Ρούντολφ, ο Λουί Ζουρντάν στο ρόλο του Ρούπερτ και η Αλίντα Βάλι αλλά η ταινία δε γυρίστηκε ποτέ.
Επανεκτελέσεις
Η ταινία επανεκτελέστηκε δυο φορές. Η πρώτη επανεκτέλεση γυρίστηκε το 1952 με πρωταγωνιστή τον Στιούαρτ Γκρέιντζερ σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Θορπ, ενώ η δεύτερη γυρίστηκε το 1979 με πρωταγωνιστή τον Πίτερ Σέλερς σε τριπλό ρόλο. Καμιά όμως από αυτές τις εκτελέσεις δεν είχε την απήχηση και την καλλιτεχνική αξία της εκδοχής του 1937, που το 1991 επελέγη να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υποδοχή
Η ταινία απέφερε κέρδη της τάξης των 182.000 δολαρίων.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε 2 υποψηφιότητες για βραβείο όσκαρ το 1937. Ο Άλφρεντ Νιούμαν που επιμελήθηκε της μουσικής επένδυσης της ταινίας έλαβε την πρώτη από τις 43 του υποψηφιότητες για Όσκαρ Μουσικής Επένδυσης.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
ΑΦΚ Μπόρνμουθ
Ονομασία
Η Μπόρνμουθ ιδρύθηκε το 1890 με το όνομα «Μπόσκαμ Σαιντ Τζον'ς Ίνστιτιουτ Φούτμπωλ Κλαμπ» (Το Μπόσκαμ είναι προάστιο της πόλης Μπόρνμουθ). Το 1899 διαλύθηκε και ξαναδημιουργήθηκε την ίδια χρονιά με το όνομα «Μπόσκαμ Φούτμπωλ Κλαμπ». Το όνομα του συλλόγου άλλαξε το 1923 σε «Μπόρνμουθ & Μπόσκαμ Αθλέτικ Φούτμπωλ Κλαμπ» για να πάρει τελικώς η ομάδα το 1972 τη σημερινή της ονομασία, «Μπόρνμουθ Αθλέτικ Φούτμπωλ Κλαμπ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Λεβ Μάνοβιτς
Ο Λεβ Μάνοβιτς (Lev Manovich) είναι συγγραφέας βιβλίων για τον ψηφιακό πολιτισμό και τα νέα μέσα και καθηγητής Πληροφορικής στο Κέντρο Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Η τρέχουσα έρευνα και διδασκαλία του Μάνοβιτς επικεντρώνεται στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες, την κοινωνική πληροφορική, την τέχνη και τη θεωρία των νέων μέσων και τις σπουδές λογισμικού.
Ο Μάνοβιτς είναι επίσης ο ιδρυτής και διευθυντής του εργαστηρίου Cultural Analytics Lab (που ονομαζόταν Software Studies Initiative την περίοδο 2007-2016), το οποίο περιγράφηκε σε σχετικό δελτίο τύπου ως υπολογιστική ανάλυση μαζικών συλλογών εικόνων και βίντεο (cultural analytics). Στο εργαστήριό του ανατέθηκε η δημιουργία οπτικοποιήσεων πολιτιστικών συνόλων δεδομένων για την Google, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA).
Ένα από τα βιβλία του, The Language of New Media, έχει μεταφραστεί σε δεκατρείς γλώσσες. Το τελευταίο ακαδημαϊκό βιβλίο του Μάνοβιτς, Cultural Analytics, εκδόθηκε το 2020 από το MIT Press.
Βιογραφία
Ο Μάνοβιτς γεννήθηκε στη Μόσχα της ΕΣΣΔ, όπου σπούδασε ζωγραφική, αρχιτεκτονική, πληροφορική και σημειωτική. Αφού πέρασε αρκετά χρόνια ασχολούμενος με τις καλές τέχνες, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1981. Τα ενδιαφέροντά του μετατοπίστηκαν από την ακίνητη εικόνα και τον φυσικό τρισδιάστατο χώρο στον εικονικό χώρο, τις κινούμενες εικόνες και τη χρήση των υπολογιστών στα μέσα επικοινωνίας. Ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στην Πειραματική Ψυχολογία (NYU, 1988) και επιπλέον εργάστηκε επαγγελματικά στην τρισδιάστατη ηλεκτρονική εμψύχωση από το 1984 έως το 1992. Στη συνέχεια έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στις οπτικές και πολιτισμικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ το 1993 υπό την επίβλεψη της Μίκε Μπαλ. Η διδακτορική του διατριβή The Engineering of Vision from Constructivism to Computers (Η μηχανική της όρασης από τον κονστρουκτιβισμό στους υπολογιστές) παρακολουθεί τις απαρχές των ηλεκτρονικών μέσων, συσχετίζοντάς τες με την αβάν-γκαρντ της δεκαετίας του 1920.
Ο Μάνοβιτς εργάζεται με τα ηλεκτρονικά μέσα ως καλλιτέχνης, animator, σχεδιαστής και προγραμματιστής από το 1984. Τα καλλιτεχνικά του έργα περιλαμβάνουν το Little Movies το πρώτο ψηφιακό κινηματογραφικό έργο σχεδιασμένο για τον Παγκόσμιο Ιστό (1994-1997), το Freud-Lissitzky Navigator έένα εννοιολογικό λογισμικό για την πλοήγηση στην ιστορία του εικοστού αιώνα (1999), και το Anna and Andy, να μυθιστόρημα ροής (2000). Είναι επίσης γνωστός για τα διεισδυτικά άρθρα του, όπως "New Media from Borges to HTML" (2001) και "Database as Symbolic Form" (1998). Στο τελευταίο άρθρο, εξηγεί γιατί οι βάσεις δεδομένων έχουν γίνει τόσο δημοφιλείς, ενώ τις αντιπαραβάλλει με έννοιες όπως οι αλγόριθμοι και η αφήγηση. Τα έργα του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές σημαντικές διεθνείς εκθέσεις τέχνης των νέων μέσων. Το 2002, ο Μάνοβιτς παρουσίασε τη μίνι-αναδρομική του έκθεση στο ICA του Λονδίνου με τίτλο Lev Manovich: Adventures of Digital Cinema (Λεβ Μάνοβιτς: Περιπέτειες του ψηφιακού κινηματογράφου).
Ο Μάνοβιτς διδάσκει τέχνη των νέων μέσων από το 1992. Έχει επίσης διατελέσει επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνών της Καλιφόρνιας, στο UCLA, στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και στο Πανεπιστήμιο Τέχνης και Σχεδιασμού του Ελσίνκι. Το 1993, οι μαθητές των μαθημάτων του για τη δημιουργία ψηφιακών ταινιών στο Εργαστήριο Νέων Μέσων του UCLA ίδρυσαν την Post-Cinematic Society, η οποία διοργάνωσε μερικά από τα πρώτα φεστιβάλ ψηφιακών ταινιών που βασίστηκαν στις ιδέες του για τα νέα μέσα, όπως ο κινηματογράφος βάσεων δεδομένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί της λογοτεχνίας
Κοτζά Αναστάς
Ο Αναστάσιος Παπαδόπουλος (1896 - 2 Δεκεμβρίου 1922), γνωστός και με το ψευδώνυμο Κοτζά Αναστάς, ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της περιοχής του δυτικού Πόντου. Υπήρξε ηγετική μορφή της πρώτης και της δεύτερης μάχης της οροσειράς του Τοπ Τσαμ, ενώ ήταν ένας από τους σπουδαιότερους επικεφαλής αντάρτικων ομάδων κατά την Αντίσταση των Ποντίων στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά τον θάνατό του, καθιερώθηκε στην συνείδηση του Ελληνισμού ως Ο Τελευταίος Ακρίτας του Πόντου.
Αναγνώριση
Τον Ιούλιο του 2015, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του πρώτου μνημείου για τον οπλαρχηγό Παπαδόπουλο, στο χωριό Νεράιδα Κοζάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός
Μαλάκι Μαγνησίας
Το Μαλάκι  ή Μαλάκιο είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μαλάκι βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Παγασητικού κόλπου με υψόμετρο 10 μέτρα και απέχει περίπου 14 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο. Αποτελεί παραθεριστικό προορισμό της περιοχής, γνωστό για την μεγάλη παραλία με αρκετά τουριστικά καταλύματα και κέντρα εστίασης. Στα βόρεια του χωριού υπάρχει μουσείο κεραμικής-αγγειοπλαστικής και στα ανατολικά είναι οι εγκαταστάσεις των Κ.Α.Α.Υ. Μαγνησίας. Ανατολικά και πολύ κοντά στη θάλασσα, έχει ανακαλυφθεί σπήλαιο με υπόγειο ποταμό και μια μικρή λίμνη, που οι ντόπιοι αποκαλούν "η τρύπα τ’ς Λενιώς".
Αναφέρεται επίσημα το 1908 ως Μαλάκι στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νηλείας. Το 1940 καταργήθηκε και αναφέρεται ξανά ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία Μαλάκιον το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Αγίου Βλασίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Βλάσιο, το Παλαιόκαστρο και τον Στρόφιλο αποτελούν την κοινότητα Αγίου Βλασίου που που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βλασίου του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 113 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Κατάκαλη Γρεβενών
Η Κατάκαλη είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Δεσκάτης. Πριν από τις τοπικές κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις του 2011, αποτελούσε μέρος του δήμου Χασίων, του οποίου αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 176 κατοίκους. Η κοινότητα έχει έκταση 15.9 τ.χλμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Δεσκάτης
Καθεδρικός Ναός του Κουμούρντο
Ο Καθεδρικός Ναός του Κουμούρντο ( კუმურდო) είναι μία Γεωργιανή Ορθόδοξη καθεδρική εκκλησία. Βρίσκεται στο Οροπέδιο Τζαβαχέτι, 12 χλμ. νοτιοδυτικά από το Αχαλκαλάκι. Σύμφωνα με τις επιγραφές στους τοίχους, που είναι γραμμένες με το αρχαίο Γεωργιανό σύστημα γραφής ασομταβρούλι, ο καθεδρικός ναός του Κουμούρντο χτίστηκε από τον Επίσκοπο Ιωάννη κατά την περίοδο που βασιλεύς των Αμπχαζιανών ήταν ο Λέων Γ', το 964. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το Κουμούρντο ήταν ένα σημαντικό πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και θρησκευτικό κέντρο. Ο καθεδρικός ναός έχει ανακαινιστεί δύο φορές (1930, 1970-1980), αλλά εξακολουθεί να μην διαθέτει θόλο. Το 2015 παρουσιάστηκε ένα σχέδιο για την πλήρη ανακατασκευή του καθεδρικού ναού.
Αρχιτεκτονική
Το θολωτό κτίριο ήταν πέτρινο και διακοσμημένο με εξαιρετικά έργα χαρακτικής. Τα παράθυρα γύρω από την Αγία Τράπεζα είναι διακοσμημένα με απεικονίσεις ταύρων, αετών, λιονταριών και αγγέλων. Το εσωτερικό του καθεδρικού ναού είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα ανάγλυφο πορτρέτο της βασίλισσας Γκουραντούχτ, της μητέρας του Βασιλιά Μπαγκράτ Γ'.
Αεροδρόμιο Κατταβιάς
Το Αεροδρόμιο της Κατταβιάς (ιταλικά: aerodromo di Cattavia) ήταν ένα αεροδρόμιο στη νότια πλευρά του νησιού της Ρόδου στο χωριό της Κατταβιάς
Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την Regia Aeronautica (Βασιλική Ιταλική Αεροπορία) ως εφεδρικό αεροδρόμιο. Το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε ως διέλευση για τη Luftwaffe κατά τη διάρκεια της γερμανικής επίθεσης στην Κρήτη τον Μάιο του 1941. Μετά από αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε στόσο, ωστόσο βομβαρδίστηκε από την Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (RAF) αρκετές φορές.
Στις αρχές του 1943, οι Ιταλοί είχαν καταστήσει το αεροδρόμιο άχρηστο για προσγείωση αεροσκαφών και αλεξιπτωτιστών, τοποθετώντας κοντάρια στον διάδρομο προσγείωσης. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 το αεροδρόμιο έγινε σκηνικό σφοδρών μαχών μεταξύ των Ιταλών και των γερμανικών δυνάμεων. Αν και κατάφεραν να απωθήσουν τους Γερμανούς και μάλιστα να αιχμαλωτίσουν μεγάλο αριθμό από αυτούς, οι Ιταλοί έπρεπε να παραδοθούν στις 11 Σεπτεμβρίου. Δεν το έκαναν όμως πριν ανατινάξουν την εγκατάσταση. Μετά τις 11 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τις εγκαταστάσεις του αεροδρομίου ως στρατόπεδο αιχμαλώτων για τους Ιταλούς. Οι συνθήκες ήταν φρικτές, με τους Ιταλούς στρατιώτες να υποβάλλονται σε υποσιτισμό, βία και βασανιστήρια.
Δείτε Επίσης
Αεροδρόμιο Κάλαθου
Παραπομπές
Σαγκριού
Σάντρα Ρέινολντς Πράις
Η Σάντρα Ρέινολντς Πράις (αγγλ. Sandra Reynolds Price, γενν. 4 Μαρτίου 1934, Μπλουμφοντέιν) είναι πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης από τη Νότια Αφρική.
Σύμφωνα με την Daily Telegraph και την Daily Mail, η Ρέινολντς ήταν στην πρώτη δεκάδα στον κόσμο από το 1959 έως το 1962, φθάνοντας στο No 3 το 1960.
Με συμπαίκτρια στο διπλό γυναικών τη Ρένι Σούρμαν Χέιγκουορθ κέρδισαν το Αυστραλιανό Πρωτάθλημα του 1959 και το Γαλλικό Πρωτάθλημα του 1959, του 1961 και του 1962. Επιπλέον, ήταν οι δεύτερες στο Γουίμπλεντον το 1960 και το 1962. Με συμπαίκτη τον Μπομπ Μαρκ στο μεικτό κέρδισαν το 1959 το Αυστραλιανό Πρωτάθλημα.
Πήτερ Μπένενσον
Ο Πίτερ Μπένενσον (πλήρες όνομα: Πίτερ Τζέιμς Χένρι Σόλομον, 31 Ιουλίου 1921 – 25 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Βρετανός δικηγόρος, ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδρυτής της Διεθνής Αμνηστίας. Αρνήθηκε όλες τις τιμές, αλλά το 2001 δέχτηκε το βραβείο δια βίου επιτευγμάτων "Υπερηφάνεια της Βρετανίας", κυρίως για την ευχαρίστηση της οικογένειας του.
Πρώτα χρόνια
Εγγράφηκε στο κολέγιο Μπάλιολ της Οξφόρδης αλλά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε τις σπουδές του. Εργάστηκε στην υπηρεσία πληροφοριών στο υπουργείο πληροφοριών όπου γνώρισε τη Μάργκαρετ Άντερσον, την πρώτη σύζυγό του. Δούλεψε στο Μπλέτσλεϊ Παρκ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο δοκιμαστήριο. Είναι καταγεγραμμένος ως RSM Benenson στο δωμάτιο 41 ως κρυπτογράφος.
Σταδιοδρομία
Μετά την αποστράτευση του το 1946, ο Μπένενσον άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος πριν ενταχθεί στο Εργατικό Κόμμα, όπου έκανε κάποιες ανεπιτυχείς προσπάθειες να εκλεγεί στο Στρίτχαμ το 1950 και στο Νορθ Χερτς μέχρι το 1959. Το 1957 ίδρυσε την οργάνωση JUSTICE με άλλους βρετανούς δικηγόρους, μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μεταρρύθμιση του νομικού συστήματος. Το 1958, έπεσε άρρωστος και μετακόμισε στην Ιταλία για να αναρρώσει. Το ίδιο έτος, βαπτίστηκε στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Ακτιβισμός
Ο Μπένενσον φαίνεται ότι σοκαρίστηκε και εξοργίστηκε από ένα άρθρο εφημερίδας που αναφερόταν σε δύο πορτογάλους φοιτητές από την Κόιμπρα καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση γιατί σήκωσαν τα γυαλιά τους σε μια πρόποση για την ελευθερία στο καθεστώς του Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ, αλλά η ιστορία έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας μύθος. Εκείνη την εποχή η Πορτογαλία κυβερνόταν από το καθεστώς του Νέου Κράτους και οι αντικαθεστωτικές συνωμοσίες θεωρούνταν από την κρατική αστυνομία μη πορτογαλικές και καταστέλονταν. Έγραψε στον Ντέιβιντ Άστορ, αρχισυντάκτη του The Observer. Στις 28 Μαΐου 1961, δημοσιεύτηκε το άρθρο του Μπένενσον με τίτλο "The Forgotten Prisoners". Η επιστολή ζήτησε από τους αναγνώστες να γράψουν γράμματα που να δείχνουν την υποστήριξη για όλους τους φυλακισμένους για τις πολιτικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις. Για τον συντονισμό των δράσεων αυτών, ίδρυσε την οργάνωση της Διεθνούς Αμνηστίας τον Ιούλιο του 1961 μαζί με άλλους έξι άνδρες, μεταξύ άλλων ένα βουλευτή των Συντηρητικών, των Φιλελεύθερων και των Εργατικών. Η ανταπόκριση ήταν τόσο μεγάλη, που σε ένα έτος είχαν ιδρυθεί σε πάνω από 12 χώρες ομάδες συγγραφέων γραμμάτων.
Διεθνής Αμνηστία
Αρχικά διορίστηκε γενικός γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, αλλά παραιτήθηκε το 1964, λόγω προβλημάτων υγείας. Το 1966, η Διεθνής Αμνηστία βρισκόταν αντιμέτωπη με μια εσωτερική κρίση. Η συμβουλευτική θέση του Διεθνούς Εκτελεστικού προέδρου δημιουργήθηκε για τον ίδιο. Το 1966, μετά από μια έκθεση που ανέφερε ότι οι βρετανοί έπραταν βασανιστήρια στην Υεμένη, άρχισε να ισχυρίζεται ότι η Βρετανική κυβέρνηση είχε διεισδύσει στη διακυβέρνηση της οργάνωσης. Μια σχετική έρευνα αναφέρθηκε στο Ελσινόρε στη Δανία το 1967. Οι ισχυρισμοί απορρίφθηκαν και ο Μπένενσον παραιτήθηκε.
Ενώ δεν ασχολήθηκε ποτέ ξανά με την οργάνωση, αργότερα ήρθε και πάλι σε επαφή με άλλα ηγετικά πρόσωπα της οργάνωσης όπως ο Σιν ΜακΜπράιντ.
Προσωπική ζωή
Ο Μπένενσον νυμφεύτηκε τη Μάργκαρετ Άντερσον με την οποία χώρισε το 1972. Παντρεύτηκε τη Σούζαν Μπουθ το 1973, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά και ήταν παντρεμένοι μέχρι το θάνατό του το 2005.
Θάνατος
Ο Μπένενσον πέθανε από πνευμονία στις 25 Φεβρουαρίου 2005, στο νοσοκομείο Τζον Ράντκλιφ στην Οξφόρδη, σε ηλικία 83 ετών. Ήταν κάτοικος του κοντινού χωριού Νιούνχαμ Κουρτενέ όπου ετάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ακτιβιστές
Ουγγρική Νομική Κύρωση
Η Ουγγρική Νομική Κύρωση του 1723 ήταν συνθήκη της ουγγρικής Εθνοσυνέλευσης με την οποία επικύρωνε την Νομική Κύρωση του 1713 Καρόλου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με την επικύρωση αυτή η Δίαιτα της Ουγγαρίας αναγνώριζε τις κόρες του βασιλιά (αν δεν είχε: τις ανιψιές και τις αδελφές του) ως κληρονόμους του Θρόνου.
Ιστορικό
Η μελλοντική διαδοχή στο θρόνο του βασιλείου της Ουγγαρίας έγινε αμφιλεγόμενη με την άνοδο του άτεκνου Καρόλου Γ΄ (επίσης Αυτοκράτορα της Γερμανίας ως Καρόλου ΣΤ΄), του τελευταίου άνδρα του Οίκου των Αψβούργων, το 1711. Το ουγγρικό στέμμα είχε γίνει κληρονομική ιδιοκτησία των Αψβούργων το 1687, αλλά μόνο άνδρες μπορούσαν να το κληρονομήσουν. Ο Κάρολος ΣΤ΄ είχε συμφωνήσει ιδιωτικά με τον μεγαλύτερο αδελφό και τον προκάτοχό του, βασιλιά Ιωσήφ Α΄, με το Αμοιβαίο Σύμφωνο Διαδοχής το 1703. Αυτό προέβλεπε τη γυναικεία διαδοχή στη μοναρχία των Αψβούργων σε περίπτωση εξαφάνισης της ανδρικής γραμμής, αλλά έδινε προτεραιότητα στις κόρες του μεγαλύτερου -και όχι του επιζώντος- αδελφού. Ο Κάρολος ΣΤ΄ ήθελε να εξασφαλίσει όλα τα κληρονομικά του βασίλεια για τη δική του κόρη, αν είχε.
Ουγγρικές αντιρρήσεις
Αρνούμενος να κάνει συνταγματικές παραχωρήσεις, ο Κάρολος ΣΤ΄ δεν κατάφερε να κερδίσει την ουγγρική έγκριση κατά τις διαπραγματεύσεις του 1712. Η Δίαιτα του βασιλείου της Κροατίας, παρά τη μακροχρόνια σχέση του με την Ουγγαρία, εξέδωσε τη δική του Πραγματική Κύρωση του 1712, εγκρίνοντας μονομερώς την πρόθεση του Καρόλου ΣΤ΄ και προκαλώντας την ουγγρική δυσαρέσκεια. Ο Κάρολος ΣΤ΄ επισημοποίησε την πρόθεσή του εκδίδοντας την πραγματιστική κύρωση του 1713, τονίζοντας το αδιαίρετο των περιοχών των Αψβούργων και τα δικαιώματα των μελλοντικών θυγατέρων του. Στη συνέλευση της Δίαιτας της Ουγγαρίας το 1715 ο Κάρολος ΣΤ΄ συμφώνησε, ότι η Δίαιτα έπρεπε να εκλέξει έναν βασιλιά, εάν απεβίωνε χωρίς άρρενα διάδοχο. Έλπιζε ακόμα για έναν γιο: ένα αρσενικό παιδί γεννήθηκε πράγματι το 1716, αλλά απεβίωσε την ίδια χρονιά.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1710, ο Κάρολος ΣΤ΄ είχε μείνει με μόνο δύο παιδιά: τη Μαρία-Θηρεσία (γεννημένη το 1717) και τη Μαρία-Άννα (γεννημένη το 1718). Οι ανιψιές του, Μαρία-Ιωσηφίνα και Μαρία-Αμαλία (κόρες του Ιωσήφ Α΄), συμφώνησαν να παραχωρήσουν την αξίωσή τους στη Μαρία-Θηρεσία και τη Μαρία-Άννα, διευκολύνοντας σημαντικά την αποδοχή της Πραγματικής Κύρωσης του 1713 από τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης. Ωστόσο οι προθέσεις του Καρόλου ΣΤ΄ δεν έγιναν ακόμη αποδεκτές από όλα τα βασίλειά του: η κομητεία του Τιρόλου και το βασίλειο της Ουγγαρίας αντιτάχθηκαν. Οι Ούγγροι πίστευαν, ότι η συμφωνία του 1687 για κληρονομική διαδοχή από άρρενες Αψβούργους είχε ήδη πάει πολύ μακριά και αντιτάχθηκαν στην επέκτασή της στις γυναίκες των Αψβούργων, προτιμώντας αντ' αυτού να επανέλθουν σε μια εκλεκτική μοναρχία. Το βασίλειο της Κροατίας και το πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας, δύο χωριστά εδάφη του Ουγγρικού Στέμματος που διοικούντο χωριστά, ενέκριναν αυτόνομα τη διαθήκη του βασιλιά το 1721 και το 1722 αντίστοιχα.
Συμφωνία
Το 1722 ο Κάρολος ΣΤ΄ ηγήθηκε άτυπων συζητήσεων με τους Ούγγρους, καθησυχάζοντάς τους με πολυάριθμες επιχορηγήσεις γης. Όταν η Δίαιτα συγκεντρώθηκε στο Πρέσενμπουργκ εκείνη τη χρονιά, ο Κάρολος ΣΤ΄ επέτυχε να υποβάλει τις προτάσεις του στην Κάτω Βουλή. Οι πιθανότητες αποδοχής των προτάσεών του ήταν ελάχιστες. Ο προκαθήμενος της Ουγγαρίας, Χριστιανός-Αύγουστος της Σαξονίας-Τσάιτς, δεν μπόρεσε να προεδρεύσει στις συζητήσεις της Κάτω Βουλής, λόγω των φόβων ότι η συμπάθειά του για τον Ιωσήφ Α΄ θα τον έτρεπε να αντιταχθεί στο να παραμερίσει τις κόρες του Ιωσήφ Α΄ υπέρ του Καρόλου ΣΤ΄. Ο Φέρεντς Σλούχα, συμβολαιογράφος της κομητείας του Ποζόνυ, έδωσε έναν διεγερτικό λόγο υπέρ του βασιλιά, εξασφαλίζοντας απροσδόκητα την υποστήριξη της Κάτω Βουλής. Η Άνω Βουλή ακολούθησε το παράδειγμά της.
Έτσι η Δίαιτα συμφώνησε το 1723 να επεκτείνει τα δικαιώματα διαδοχής στις κόρες του Καρόλου Γ' (Μαρία-Θηρεσία και Μαρία-Άννα), ακολουθούμενες από τις κόρες του Ιωσήφ Α΄ (Μαρία-Ιωσηφίφα και Μαρία-Αμαλία), και τέλος στις κόρες του Λεοπόλδου Α΄ (Μαρία-Ελισάβετ, Μαρία-Άννα και Μαρία-Μαγδαληνή). Οι βασιλικές εκλογές επρόκειτο να επαναληφθούν, εάν αυτές οι γραμμές επρόκειτο να εξαφανιστούν. Η Δίαιτα συμφώνησε, ότι η Ουγγαρία ήταν αδιαχώριστη από την υπόλοιπη μοναρχία των Αψβούργων και τόνισε την ανάγκη για κοινή δράση, ειδικά όταν επρόκειτο για την άμυνα. Σε αντάλλαγμα, ο Κάρολος Γ΄/ΣΤ΄ επιβεβαίωσε επίσημα τα δικαιώματα των τάξεων του βασιλείου και ιδιαίτερα αυτών των Ούγγρωνν ευγενών.
Η Πραγματική Κύρωση του 1723 είχε μεγάλο αντίκτυπο στον Αυστρο-Ουγγρικό Συμβιβασμό του 1867. Ο Ούγγρος πολιτικός Φέρεντς Ντεάκ υποστήριξε, ότι σύμφωνα με την πραγματιστική κύρωση του 1723, η συνταγματική διακυβέρνηση της Ουγγαρίας ήταν προϋπόθεση της κυριαρχίας των Αψβούργων στην Ουγγαρία. Η εξωτερική πολιτική και η άμυνα, καθώς και η χρηματοδότησή τους, ήταν οι πιο σημαντικές κοινές υποθέσεις της Αυστρο-Ουγγαρίας, της προκύπτουσας δυαδικής μοναρχίας, που θα βασιστεί στην Πραγματιστική Κύρωση του 1723.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας υπό αψβουργική κυριαρχία Κατηγορία:18ος αιώνας στη Μοναρχία των Αψβούργων
Γκαμπί του Έβανς
Το Γκαμπί του Έβανς είναι άνοιγμα στο σκάκι το οποίο χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή)
Μαρκ Ντρέικφορντ
Ο Μαρκ Ντρέικφορντ (Mark Drakeford, γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1954) είναι πολιτικός του Εργατικού Κόμματος της Ουαλίας που υπηρετεί ως Πρώτος Υπουργός της Ουαλίας και ηγέτης της Ουαλικής Εργασίας από το 2018. Προηγουμένως υπηρέτησε στην κυβέρνηση της Ουαλίας ως Υπουργός Οικονομικών από το 2016 έως το 2018 και υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών από το 2013 έως το 2016. Εξελέγη για πρώτη φορά ως μέλος του Senedd (MS) για το Δυτικό Κάρντιφ (Cardiff West) το 2011.
Γκαμπί του Έβανς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαμπι Εβανς
Μαρκ Ντρέικφορντ
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Κάρμαρθεν της Δυτικής Ουαλίας. Σπούδασε Λατινικά στο Πανεπιστήμιο του Κεντ και στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ. Ήταν λέκτορας στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Σουάνσι από το 1991 έως το 1995 και στο Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, στο Κάρντιφ από το 1995 έως το 1999. Ήταν καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής και Εφαρμοσμένων Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ από το 2003 έως το 2013.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ντρέικφορντ θεωρείται ευρέως ότι ανήκει στην αριστερή πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος και υποστηρίζεται από ορισμένα μέλη της Ουαλικής Εργατικής βάσης και τον οργανισμό Momentum. Ήταν το μόνο εν ενεργεία μέλος του υπουργικού συμβουλίου σε οποιοδήποτε μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου που υποστήριξε τον Τζέρεμι Κόρμπιν στην προσπάθειά του για την εθνική ηγεσία του Εργατικού Κόμματος το 2015, ενώ ήταν υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών.
Παραπομπές
Ντρεικφορντ Ντρεικφορντ Ντρεικ