cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρικ Ρεντλ
Ο σούτινγκ γκαρντ 2,01 μέτρων και 91 κιλών σμολ φόργουορντ είχε μεγάλη επιτυχία και πολλά πρωταθλήματα σε μια μακρά σταδιοδρομία στο αμερικανικό κολεγιακό και διεθνές επαγγελματικό μπάσκετ.
Ερασιτεχνική σταδιοδρομία
Ο Ρεντλ εντοπίστηκε από το προσωπικό του Σμιθ ενώ ήταν μαθητής ανταλλαγής στο Λύκειο Τσάπελ Χιλ, ένα σχολείο που βρίσκεται μόλις λίγα μίλια από την πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας. Ο Ρεντλ και ο συμπαίκτης Μέιτζορ Γκιρ οδήγησαν την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του (CHHS_ στο Λυκειακό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της Βόρειας Καρολίνας το 1987. Επέστρεψε στη Γερμανία για 2 χρόνια πριν επιστρέψει στο Τσάπελ Χιλ.
Επαγγελματική πορεία
Ο Ρεντλ έπαιξε επαγγελματικά με την Άλμπα Βερολίνου για 11 χρόνια. Η ομάδα του κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς του 1995, μία πρώην ευρωπαϊκή διεθνής διοργάνωση καλαθοσφαίρισξς, και άρχισε να χτίζει μία δυναστεία στο γερμανικό μπάσκετ. Οι ομάδες της Άλμπα Βερολίνου με τον Ρεντλ κατέκτησαν επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα στη Γερμανία από το 1997 έως το 2003. Η εμφάνισή του με τον αριθμό 4 αποσύρθηκε από την Άλμπα Βερολίνου το 2010.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ρεντλ έπαιξε επίσης για πολλά χρόνια με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γερμανίας. Ο Ρεντλέπαιξε στην ομάδα που αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και οδήγησε τη γερμανική ομάδα στο χρυσό μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης το 1993. Έπαιξε επίσης στην ομάδα που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της FIBA το 2002. Ο Ρεντλ έπαιξε επίσης με τη γερμανική ομάδα στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 1995, του 1997 και του 1999. Είχε συνολικά 178 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Γερμανίας.
Προπονητική πορεία
Ο Ρεντλ ξεκίνησε την προπονητική του πορεία στις τάξεις νέων της Άλμπα Βερολίνου, προτού διοριστεί επικεφαλής προπονητής της Άλμπα τον Ιανουάριο του 2005 Αποδεσμεύτηκε τον Ιούνιο του 2007, αλλά παρέμεινε στον σύλλογο υπηρετώντας ως διευθυντής του προγράμματος νέων και υπεύθυνος της ομάδας ανάπτυξης. Το 2010 έγινε επικεφαλής προπονητής της TBB Τριρ. Άφησε τη δουλειά του εκεί το 2015.
Ήδη τον Μάιο του 2014, ο Ρεντλ είχε διοριστεί προπονητής της εθνικής ομάδας σπουδαστών της Γερμανίας. Το 2015, προπονούσε την ομάδα, με την οποία πήρε το ασημένιο μετάλλιο στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες. Τον Ιανουάριο του 2016, ο Ρεντλ υπέγραψε συμφωνία με τη Γερμανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ως προπονητής πλήρους απασχόλησης, συνεχίζοντας ως επικεφαλής προπονητής της σπουδαστικής ομάδας και υπηρετώντας ως βοηθός του Κρις Φλέμινγκ με την εθνική ομάδα ανδρών. Ο Ρεντλ ανέλαβε τη θέση του προπονητή στις 18 Σεπτεμβρίου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου
Φίλιππος Βάρβογλης
Ο  Φίλιππος Βάρβογλης (1835-9 Μαΐου 1907) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Ο Φίλιππος Π. Βάρβογλης γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας στην οποία εκλεγόταν βουλευτής και ήταν γιος του βουλευτή και υπουργού Παναγιώτη Βάρβογλη και εγγονός του αγωνιστή και πολιτικού Γεώργιου Βάρβογλη, ενώ ανιψιός του ήταν ο μουσικός Μάριος Βάρβογλης. Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1895. Είχε εκλεγεί βουλευτής πολλές φορές, ενδεικτικά Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1872 και στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1933
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1933 επρόκειτο να διεξαχθεί το φθινόπωρο, όπως τα προηγούμενα δύο, αλλά τελικά αναβλήθηκε για την άνοιξη του 1934, οπότε έγινε μαζί με το ανδρικό. Λίγους μήνες ενωρίτερα, το Σάββατο 17 και την Κυριακή 18 Ιουνίου 1933 είχαν διεξαχθεί στο Παναθηναϊκό Στάδιο οι "Γυναικείοι Αθλητικοί Αγώνες" του Περιφερειακού Πρωταθλήματος Αθηνών-Πειραιώς, για τους οποίους υπάρχουν κάποια στοιχεία.
Πρόγραμμα αγώνων
Αρχικά οι περιφερειακοί γυναικείοι αγώνες Αθηνών-Πειραιώς ήταν προγραμματισμένοι να γίνουν κάποιο προηγούμενο Σαββατοκύριακο αλλά ανεβλήθησαν λόγω βροχής για τις 17 και 18 Ιουνίου. Τους αγώνες διοργάνωσε ο Α.Ο. Παλαιό Φάληρο με εντολή του ΣΕΓΑΣ. Σε αυτούς δήλωσαν συμμετοχή 60 αθλήτριες και στο πρόγραμμα υπήρχαν τα εξής αγωνίσματα:
Αθλήτριες που ξεχώρισαν
Αναμφισβήτητα ξεχώρισε η παρουσία της Κύπριας Δόμνας Λανίτου με έξι χρυσά μετάλλια και τέσσερα Πανελλήνια ρεκόρ αλλά και της Γεωργίας Στεργίου (του Β΄ Γυμνασίου) με τρία χρυσά μετάλλια και ένα Πανελλήνιο ρεκόρ. Εξαιρετική εντύπωση άφησε το γεγονός ότι συμμετείχαν αρκετά σχολεία θηλέων: το Β΄ και το Ζ΄ Γυμνάσια Αθηνών, το Γυμνάσιο Καλλιθέας και το Δ΄ Γυμνάσιο Πειραιώς, με πρωτοπόρο το Ζ΄ Γυμνάσιο Αθηνών που είχε λάβει μέρος και την προηγούμενη χρονιά με την καθοδήγηση της γυμνάστριας δίδος Παππά. Μάλιστα το Ζ΄ Γυμνάσιο κατάφερε να κερδίσει την δεύτερη θέση στην γενική βαθμολογία Α΄ και Β΄ κατηγορίας. Από συλλόγους μετείχαν ο Α.Ο.Π. Φαλήρου και ο Πανιώνιος. Έγιναν χωριστά αγωνίσματα σε δύο ηλικιακές κατηγορίες: Α΄ (άνω των 16 ετών) και Β΄ (ως και 16 ετών).
Τις καλύτερες εντυπώσεις στους αγώνες εκτός από τις προαναφερόμενες άφησαν οι δεσποινίδες Έλενα Κυπριώτου, Βιβή Πολυμεροπούλου, Αγγελική Φλωτίνη, Αγγ. Μπαλόγλου, Αγγ. Φάντη, Δ. Παγώνη του Ζ΄ Γυμνασίου Αθηνών, Τραϊκοπούλου, Φραγγιά του Γυμνασίου Καλλιθέας, Παράσχου, Ιωακείμ και Ισμήνη Λανίτου του ΑΟ Παλαιού Φαλήρου.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1933 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Α.Μ.Σ. Μελιτέας Μελίτης
Ο Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Μελιτέας Μελίτης, γνωστός απλά ως Μελιτέας Μελίτης είναι Ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Μελίτη Φλώρινας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1957 και χρώματά του είναι το μαύρο και το λευκό. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Φλώρινας και αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Φλώρινας.
Μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου είναι η συμμετοχή του στην Γ΄ Εθνική κατηγορία τη σεζόν 2018-19. Έχει πλήθος συμμετοχών στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατά το παρελθόν, όπου πιο συγκεκριμένα αγωνίστηκε τις χρονιές 1982-83, 1986-87, 1991-92, 1995-96, 1997-98, με τελευταία παρουσία τη σεζόν 2003-04.
Έχει κατακτήσει 10 πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Φλώρινας (1981-82, 1985-86, 1987-88, 1990-91, 1994-95, 1996-97, 1998-99, 2002-03, 2017-18 και 2021-22), ενώ τις χρονιές 2003-04, 2011-12 και 2018-19 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Φλώρινας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φλώρινας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957
Σύβοτα Λευκάδας
Τα Σύβοτα είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Λευκάδας. Βρίσκονται στο νότιο τμήμα του νησιού. Χαρακτηριστικό των Συβότων είναι ο στενός κολπίσκος στον οποίο είναι χτισμένα, ο οποίος θυμίζει φιορδ. Τα Σύβοτα ανήκουν διοικητικά στο δήμο Απολλωνίων και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 84 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Δεκαεπτά Επαρχίες
Οι Δεκαεπτά Επαρχίες ήταν μια προσωπική ένωση κρατιδίων στις Κάτω Χώρες το 15ο και 16ο αιώνα (1482–1581), υπό την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, καλύπτοντας σχεδόν τη σημερινή Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και ένα μέρος της βόρειας Γαλλίας (Αρτουά, γαλλική Φλάνδρα) καθώς και ένα μικρό τμήμα της δυτικής Γερμανίας. Οι Δεκαεπτά Επαρχίες ανήκαν αρχικώς στους Δούκες της Βουργουνδίας του Οίκου των Βαλουά που κυβέρνησαν την περιοχή από το 1384 έως το 1477. Αργότερα πέρασαν μέσω δυναστικών διαδικασιών στον Οίκο των Αψβούργων, πρώτα στο ισπανικό του παρακλάδι και κατόπιν στο αυστριακό. Μετά την έναρξη του Ογδοηκονταετούς Πολέμου και την Ένωση της Ουτρέχτης, χωρίστηκαν το 1581 στις Επτά Ηνωμένες Επαρχίες των εξεγερμένων Ολλανδών και τις Ισπανικές Κάτω Χώρες.
Επαρχίες
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
Μπογιούκ Χοσνταρλί
Το Μπογιούκ Χοσνταρλί (αζερικά: Böyük Xoşdarlı) είναι ένα χωριό στο δήμο Γιανικλί στην επαρχία Τοβούζ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ
Λάσκαρις Κανανός
Βιογραφία
Ο Κανανός μπορεί να ταξίδεψε το 1438–1439 (πιθανώς σε σχέση με το Συμβούλιο της Φλωρεντίας), ή μπορεί να ταξίδευσε το 1468 συγκεντρώνοντας ελεημοσύνες για την απελευθέρωση αιχμαλώτων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν και κατά καιρούς έχει ταυτιστεί με τον Ιωάννη Κανανό, δεν υπάρχει κανένας λόγος άλλος από τα επώνυμά τους, για να εξισωθούν οι δύο σκοτεινές μορφές.
Κρίνοντας από το ενδιαφέρον του για τα αργυρά νομίσματα που κόπηκαν στη Στοκχόλμη και το εμπόριο ανταλλαγής στο Μπέργκεν, ο Κανανός μπορεί να ήταν έμπορος. Εκτός από τη Στοκχόλμη και το Μπέργκεν, επισκέφτηκε τη Νορβηγία, το Σλέσβιχ, την Κοπεγχάγη, την Πομερανία, το Ντάντσιγκ, την Πρωσία, τη Λιβονία, τη Λετονία και την Αγγλία, απ' όπου έπλευσε στην Ισλανδία.
Το διασωθέν έργο του Κανανού είναι σύντομο, μόλις τρεις σελίδες στο μοναδικό επιζών χειρόγραφο του 16ου αι. (σήμερα στη Βιέννη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας, ist. gr. 113, στα folios 174r-175r). Μπορεί να είναι ένα κομμάτι ενός άλλοτε μακροσκελούς έργου. Τη Βαλτική Θάλασσα την αποκαλεί Βενδικό Κόλπο (Wendish Bay). Καταγράφει την υποταγή της Σουηδίας και της Νορβηγίας στον βασιλιά της Δανίας στην Ένωση Κάλμαρ, και ότι ο βασιλιάς ζούσε στην Κουπανάβα (Κοπεγχάγη). Αναφέρει ότι οι πόλεις Ρίγα και Ρέβελ ανήκαν στον αρχιεπίσκοπο της Ρίγας και η υπόλοιπη Λιβονία στον δούκα του μεγάλου Μαγίστρου του Τευτονικού Τάγματος. Αναφέρεται στην Ισλανδία ως κατοικημένη από ιχθυοφάγους και την ταυτίζει με τη Θούλη του Κλαυδίου Πτολεμαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Ιωάννης Κανανός
Ο Ιωάννης Κανανός ήταν Βυζαντινός ιστορικός ο οποίος έζησε κατά το πρώτο μισό του 15ου αιώνα. Είναι γνωστός για το χρονικό της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης το 1422, και θεωρείται πιθανό πως είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Λάσκαρι Κανανό ο οποίος ταξίδεψε στις σκανδιναβικές χώρες και την Ισλανδία.
Βιογραφία
Ως Ιωάννης Κανανός είναι αποκλειστικά γνωστός για την περιγραφή των γεγονότων κατά την αποτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1422 από τους Οθωμανούς υπό τον σουλτάνο Μουράτ Β´ (Διήγησις περὶ τού ἐν Κωνσταντινουπόλει γεγονότος πολέμου), την οποία απέδωσε στη θαυματουργή επέμβαση της Θεοτόκου. Οι λεπτομέρειες που παραθέτει για τους Οθωμανούς διαφέρουν από τις μετέπειτα του Ιωάννη Αναγνώστη, ο οποίος περιέγραψε την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς το 1430 ('Διήγησις περί τῆς τελευταίας άλώσεως τῆς Θεσσαλονίχης'). Ωστόσο μεταξύ των 2 ιστορικών υπήρχαν σημαντικές διαφορές, καθώς ο Κανανός έδινε περισσότερη έμφαση στον θρησκευτικό παράγοντα ενώ χρησιμοποιούσε τη δημώδη γλώσσα, σε αντίθεση με τον Αναγνώστη αλλά και τον Μιχαήλ Κριτόβουλο οι οποίοι ήταν αττικιστές.
Λάσκαρις Κανανός
Το πρωτότυπο κείμενο εκδόθηκε έντυπα για πρώτη φορά από τον Σπυρίδωνα Λάμπρου το 1881, μεταφέροντας το κείμενο από χειρόγραφο του 16ου αιώνα το οποίο πλέον φυλάσσεται στην εθνική βιβλιοθήκη της Αυστρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Σαντικλί (Τοβούζ)
Το Σαντικλί (επίσης, Σαντιχλή) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τοβούζ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Γιανικλί και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ
Vileda
H  Vileda είναι μία γερμανική εταιρία οικιακής χρήσης που παρέχει καθαριστικά προϊόντα της εταιρείας. Είναι ένα εμπορικό σήμα των οικιακών τμημάτων του Ομίλου Freudenberg. Η μάρκα έχει πολλά μηχανικά προϊόντα καθαρισμού. Το εμπορικό σήμα διανέμεται μέσω O-Cedar στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδρύθηκε από τον Arkovich Cerdatov Tolomatov.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα
Το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (γερμ: Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei), NSDAP, γνωστό και ως  Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών, Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα ή Ναζιστικό Κόμμα, ήταν ακροδεξιό  πολιτικό κόμμα στη Γερμανία που έδρασε μεταξύ 1920 και 1945 και δημιούργησε και υποστήριξε την ιδεολογία του ναζισμού.
Το Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα προέκυψε από την εξτρεμιστική γερμανική εθνικιστική, ρατσιστική και λαϊκιστική παραστρατιωτική κουλτούρα των Freikorps, που πολέμησαν κατά των κομμουνιστών στη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κόμμα δημιουργήθηκε για να τραβήξει τους εργάτες μακριά από τον κομμουνισμό, προς τον εθνικό (völkisch) εθνικισμό. Το κόμμα είχε μικρή λαϊκή υποστήριξη μέχρι τη Μεγάλη Ύφεση, όταν η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου και η τεράστια ανεργία οδήγησαν τους Γερμανούς στον πολιτικό εξτρεμισμό.
Μετά την ήττα της Γερμανίας στο πόλεμο και αφού η χώρα τέθηκε υπό το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου το κόμμα κηρύχθηκε παράνομο. Συγκεκριμένα με τη διακήρυξη αριθ. 2 του Συμβουλίου Ελέγχου της 20ής Σεπτεμβρίου 1945 κηρύχτηκε εκτός νόμου. ενώ οι συναφείς οργανώσεις του με τον νόμο αριθ. 2 της 10ης Οκτωβρίου 1945, χαρακτηρίστηκαν ως εγκληματικές οργανώσεις και απαγορεύτηκαν. Όσοι από τους ηγέτες του έγινε δυνατόν να συλληφθούν  καταδικάστηκαν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Τα περιουσιακά του στοιχεία κατασχέθηκαν και η γερμανική κοινωνία εκκαθαρίστηκε από τα ναζιστικά στοιχεία με μια διαδικασία γνωστή ως αποναζιστικοποίηση.
Ιστορικό πλαίσιο
Η ανακωχή της Κομπιένης, που σηματοδότησε την ήττα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν καταλύτης σημαντικών εξελίξεων για τη χώρα. Η Νοεμβριανή Επανάσταση που είχε ήδη ξεκινήσει κατέληξε σε έναν εμφύλιο πόλεμο που διήρκεσε ένα έτος, και που έληξε με την πτώση της Μοναρχίας και την εγκαθίδρυση της αβασίλευτης Δημοκρατίας. Οι κομμουνιστές και οι σοσιαλδημοκράτες είχαν υπερισχύσει στις συγκρούσεις τους με τα Φράικορπς, και τον Αύγουστο του 1919, ύστερα από Σύνοδο της Γερμανικής Εθνοσυνέλευσης για την εγκαθίδρυση νέου Συντάγματος στη χώρα, η οποία έγινε στην πόλη Βαϊμάρη, εγκαθιδρύθηκε στη χώρα το νέο κοινοβουλευτικό καθεστώς γνωστό ως Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Το νέο καθεστώς αντιμετώπισε εξ αρχής σημαντικά προβλήματα, προερχόμενα τόσο από την αριστερά όσο και από την άκρα δεξιά. Το βασικό πρόβλημα, όμως, προερχόταν από τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που ήταν ιδιαίτερα ταπεινωτικοί για το Γερμανικό έθνος, όσο και από τις επακόλουθες πολεμικές αποζημιώσεις που απαιτούνταν - κυρίως από την πλευρά της Γαλλίας από τη Γερμανία.
Ίδρυση
Τον Δεκέμβριο του 1918, ο Καρλ Χάρρερ (δημοσιογράφος και μέλος της Εταιρείας της Θούλης) έπεισε τον Ντρέξλερ και αρκετούς άλλους να σχηματίσουν τον Πολιτικό Κύκλο Εργασίας (Politischer Arbeiter-Zirkel). .
Από αυτον τον πυρήνα προέκυψε τον Γερμανικό Εργατικό Κόμμα, (Deutsche Arbeiterpartei, DAP). Αρχικά, ο Ντρέξλερ ήθελε να ονομάσει το Κόμμα «Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα», οι υπόλοιποι, όμως, και κυρίως ο Χάρρερ, αντέδρασαν στον όρο «Σοσιαλιστικό», τον οποίο πέτυχαν να απαλείψουν. Ο Ντρέξλερ ξεκαθάρισε ότι σε αντίθεση με τους μαρξιστές το κόμμα υποστήριζε τη μεσαία τάξη και ότι η σοσιαλιστική πολιτική του είχε ως στόχο να δώσει προσφέρει ευρεία κοινωνική πρόνοια στους Γερμανούς πολίτες που θεωρούνταν μέρος της άριας φυλής. Μέσω της ανακατονομής των κερδών προς όφελος των ασθενέστερων η Γερμανία θα γινόταν μια ενιαία κοινότητα του (Volksgemeinschaft) και όχι μια κοινωνία διαιρεμένη κατά μήκος ταξικών και κομματικών γραμμών. Το DAP ήταν μια σχετικά μικρή ομάδα με λιγότερα από 60 μέλη. Παρ΄όλα αυτά, προσέλκυσε την προσοχή των Αρχών. Έτσι, τον Ιούλιο του 1919, ο Αδόλφος Χίτλερ ο οποίος δούλευε ήδη ως πράκτορας πληροφοριών για την Ράιχσβερ εκλήθη να διεισδύσει στο DAP προκειμένου να διαπιστωθεί o χαρακτήρας και οι επιδιώξεις της ομάδας.
Αν και ο Χίτλερ αρχικά δεν εντυπωσιάστηκε - το κόμμα ήταν ακόμα ανοργάνωτο και λειτουργούσε περισσότερο ως όμιλος πολιτικών συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων - ωστόσο, η θεματολογία των συζητήσεων και οι απόψεις που εκφράζονταν ταυτίζονταν σε μεγάλο βαθμό με τις δικές του, και έτσι συνέχισε να εμφανίζεται στις εκδηλώσεις. Σε μια τέτοια εκδήλωση, που έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1919 στην πίσω αίθουσα της μπυραρίας Sterneckerbräu, ο Χίτλερ λογομάχησε έντονα με έναν άλλο επισκέπτη, τον καθηγητή Μπάουμαν (Baumann) ο οποίος εξέφρασε μεταξύ άλλων και την άποψη ότι η Βαυαρία θα έπρεπε να αποσχιστεί από την Πρωσία και να ιδρύσει ένα νέο νοτιογερμανικό έθνος με την Αυστρία. Οι ρητορικές ικανότητες του Χίτλερ, εντυπωσίασαν το κοινό, και ο Άντον Ντρέξλερ του έστειλε επίσημη πρόσκληση να ενταχτεί στο κόμμα. , που ο Χίτλερ τελικά, αποδέχτηκε. Σχεδόν ταυτόχρονα με τον Χίτλερ, έγιναν μέλη του κόμματος ο Ερνστ Ρεμ, ο τότε φοιτητής του Πανεπιστημίου του Μονάχου, Ρούντολφ Ες, ο Χανς Φρανκ και ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ που θεωρείται ο φιλοσοφικούς νους του κόμματος. Όλοι τους ήταν έγιναν αργότερα σημαντικοί συντελεστές του ναζιστικού καθεστώτος.
Πρόγραμμα του Κόμματος
Στις 24 Φεβρουαρίου 1920 ο Αδόλφος Χίτλερ - που εν τω μεταξύ είχε αναλάβει επικεφαλής της προπαγάνδας του κόμματος- εκφώνησε την πιο σημαντική έως τότε ομιλία του, παρουσιάζοντας δημόσια το πρόγραμμα του κόμματος. Η συγκέντρωση -που την παρακολούθησαν 2000 άτομα - έγινε στην μπυραρία Staatliches Hofbräuhaus του Μονάχου όπου διαβάστηκαν τα 25 σημεία του μανιφέστου που είχαν συντάξει οι Ντρέξλερ, Φέντερ και ο Χίτλερ.
Το πλήρες κείμενο του Προγράμματος αυτού είναι το εξής: Το Πρόγραμμα του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος έχει σχεδιαστεί ως περιορισμένης διάρκειας. Οι ηγέτες του δεν έχουν την πρόθεση, όταν οι στόχοι που αναφέρονται εδώ επιτευχθούν, να θέσουν νέους, απλά για να αυξήσουν, με τεχνητό τρόπο, τη δυσαρέσκεια της λαϊκής μάζας και να επιβεβαιώσουν τη συνέχεια ύπαρξης του Κόμματος.
1. Απαιτούμε την ένωση ολόκληρης της Γερμανίας σε μια Μείζονα Γερμανία πάνω στη βάση του εθνικού αυτοπροσδιορισμού.
2. Απαιτούμε ισότητα δικαιωμάτων του Γερμανικού Λαού στις σχέσεις του με άλλα Έθνη και την κατάργηση των συνθηκών των Βερσαλλιών και του Σεν Ζερμέν (Saint-Germain).
3. Απαιτούμε γη και χώρο (αποικίες) για τη διατροφή του λαού μας και την εγκατάσταση του πλεονάζοντος πληθυσμού.
4. Μόνο μέλη του Έθνους μπορούν να είναι πολίτες του Κράτους. Μόνον αυτοί με γερμανικό αίμα, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, μπορούν να είναι μέλη του Έθνους. Συνεπώς, κανείς Εβραίος δεν μπορεί να ανήκει στο Έθνος.
5. Οι μη πολίτες μπορούν να ζουν στη Γερμανία ως επισκέπτες και πρέπει να υπόκεινται στην περί ξένων νομοθεσία.
6. Του δικαιώματος του εκλέγειν την Κυβέρνηση και τα νομοθετικά όργανα του Κράτους πρέπει να απολαμβάνουν οι πολίτες του Κράτους και μόνον. Απαιτούμε, κατά συνέπεια, όλα τα δημόσια αξιώματα, οιουδήποτε τύπου, είτε εντός του Ράιχ είτε σε ελάσσονες περιοχές, να μην αποδίδονται σε άλλους ει μη σε πολίτες του Κράτους. Είμαστε αντίθετοι προς τη διεφθαρμένη κοινοβουλευτική τακτική της πλήρωσης κρατικών θέσεων σύμφωνα με κομματικές πεποιθήσεις και χωρίς αναφορά στον χαρακτήρα ή στις ικανότητες.
7. Απαιτούμε το Κράτος να εκπληρώσει το πρωταρχικό του καθήκον για να εξασφαλίσει τα προς το ζην σε όλους τους πολίτες του. Αν αποδειχθεί αδύνατη η διατροφή ολόκληρου του πληθυσμού, οι μη πολίτες πρέπει να απελαθούν από το Ράιχ.
8. Η μετανάστευση όλων των μη Γερμανών προς τη χώρα πρέπει να απαγορευθεί. Απαιτούμε όλοι οι μη Γερμανοί, που εισήλθαν στη χώρα μετά τις 2 Αυγούστου 1914, να κληθούν να εγκαταλείψουν άμεσα τη Γερμανία.
9. Όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.
10. Πρέπει να είναι πρωταρχικό καθήκον κάθε πολίτη να εκτελεί χειρωνακτική ή νοητική εργασία. Οι δραστηριότητες κάθε ατόμου δεν πρέπει να έρχονται σε σύγκρουση με το γενικό συμφέρον, αλλά πρέπει να συμπλέουν με το γενικό πλαίσιο της κοινότητας και για το καλό του συνόλου. Κατά συνέπεια, απαιτούμε: την κατάργηση της υποδούλωσης στους τόκους.
11. Την κατάργηση εισοδημάτων που δεν προέρχονται από εργασία.
12. Με την προοπτική των τρομακτικών θυσιών ζωών και περιουσιών που απαιτεί από κάθε έθνος ένας πόλεμος, ο ατομικός πλουτισμός από τον πόλεμο πρέπει να θεωρείται ως έγκλημα κατά του Έθνους. Απαιτούμε, κατά συνέπεια, την άμεση κατάσχεση όλων των κερδών που προήλθαν από τον πόλεμο.
13. Απαιτούμε την εθνικοποίηση όλων των εταιρειών που έχουν συμπήξει ενώσεις σχηματίζοντας τραστ.
14. Απαιτούμε τη διανομή των κερδών μεγάλων βιομηχανικών εταιρειών.
15. Απαιτούμε εκτεταμένη ανάπτυξη της ασφάλισης των ατόμων μεγάλης ηλικίας.
16. Απαιτούμε τη δημιουργία και διατήρηση υγιούς μεσαίας τάξης, την άμεση κοινωνικοποίηση των μεγάλων πολυκαταστημάτων και την παραχώρησή τους, με φθηνό αντίτιμο, σε μικρεμπόρους και ότι ο υπέρτατος σεβασμός θα επιδειχθεί στους μικρεμπόρους με την πρόταξη των Κρατικών και Κοινοτικών διαταγμάτων.
17. Απαιτούμε αναδιανομή της γης σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Έθνους μας και την ψήφιση νόμου για την απαλλοτρίωση γαιών με σκοπό την κοινοτική τους χρήση χωρίς αντάλλαγμα, την κατάργηση της εκμίσθωσης γης και την απαγόρευση κάθε κερδοσκοπίας από τη χρήση γης.
18. Απαιτούμε την αμείλικτη δίωξη όσων οι δραστηριότητες θίγουν το δημόσιο συμφέρον. Οι κοινοί εγκληματίες, οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι κλπ., πρέπει να τιμωρούνται με θάνατο, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων ή φυλετικής καταγωγής.
19. Απαιτούμε το Ρωμαϊκό Δίκαιο, το οποίο υπηρετεί μια υλιστική παγκόσμια τάξη, να αντικατασταθεί από το κοινό Γερμανικό Δίκαιο.
20. Το Κράτος πρέπει να αναλάβει εκτεταμένη ανασυγκρότηση του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος (με σκοπό να καταστεί αυτό προσβάσιμο σε κάθε ικανό και σκληρά εργαζόμενο Γερμανό, δίνοντάς του τη δυνατότητα ανώτερης εκπαίδευσης και επιτυγχάνοντας, έτσι, πρόοδο). Το αναλυτικό πρόγραμμα όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων οφείλει να ευθυγραμμιστεί με τις πρακτικές απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Το σχολείο οφείλει να παράσχει στον μαθητή, εκκινώντας από την πρώτη ένδειξη ευφυίας του, την κατανόηση του Έθνους και του Κράτους (μέσω της μελέτης των πολιτικών υποθέσεων). Απαιτούμε η μόρφωση χαρισματικών παιδιών από φτωχές οικογένειες, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη ή το επάγγελμά τους, να αναλαμβάνεται από το Κράτος.
21. Το Κράτος πρέπει να διασφαλίσει ώστε τα επίπεδα υγείας του Έθνους να ανέλθουν, προστατεύοντας μητέρες και παιδιά, απαγορεύοντας την παιδική εργασία, ενισχύοντας τη φυσική δύναμη μέσω νομοθεσίας για υποχρεωτική γυμναστική και άθληση και με την εκτεταμένη υποστήριξη συλλόγων εμπλεκομένων στη φυσική αγωγή των νέων.
22. Απαιτούμε την κατάργηση του μισθοφορικού στρατού και τη δημιουργία ενός λαϊκού στρατού.
23. Απαιτούμε σύννομη διαμάχη της σκόπιμης πολιτικής ψευδολογίας και της διασποράς της μέσω του Τύπου. Για τη δημιουργία ενός Εθνικού Γερμανικού Τύπου απαιτούμε:
24. Απαιτούμε ελευθερία όλων των θρησκευτικών δογμάτων ανά την Επικράτεια, υπό την προϋπόθεση ότι δεν απειλούν την ύπαρξή της και δεν προσβάλλουν το δημόσιο αίσθημα της Γερμανικής φυλής. Το Κόμμα υποστηρίζει το χριστιανικό δόγμα, αλλά δεν προσαρτά εαυτό σε κανένα συγκεκριμένο δόγμα. Αντιμάχεται την Ιουδαϊκή - υλιστική νοοτροπία, εσωτερική και εξωτερική, και είναι πεπεισμένο ότι το Έθνος μας μπορεί να επιτύχει την αέναη υγεία μόνο επί τη βάσει της εξής αρχής: Το κοινό συμφέρον είναι υπεράνω του ατομικού συμφέροντος.
25. Για να υλοποιηθούν όλα τα σημεία αυτού του Προγράμματος, απαιτούμε τη δημιουργία ισχυρής κεντρικής διακυβέρνησης του Ράιχ, την άνευ όρων εξουσία του πολιτικού Κεντρικού Κοινοβουλίου σε ολόκληρο το Ράιχ και τις οργανώσεις του και τον σχηματισμό Ενώσεων βασισμένων σε κοινωνικά και επαγγελματικά κριτήρια για την εκτέλεση των Νόμων που ψηφίζονται από το Ράιχ σε όλα τα επιμέρους Γερμανικά κρατίδια.
Οι ηγέτες του Κόμματος υπόσχονται να εργαστούν ακατάπαυστα - μέχρι και να θυσιάσουν τη ζωή τους - για να υλοποιήσουν το παρόν Πρόγραμμα.
Το πρόγραμμα του κόμματος σύμφωνα με την κριτική θεώρηση του ιστορικού Ουίλιαμ Σίρερ, ήταν ένα συνονθύλευμα φτηνής προπαγάνδας αρεστής στους εργάτες, την κατώτερη μεσαία τάξη και τους αγρότες. Ωστόσο, επισημαίνει ότι πολλά από τα σημεία του προγράμματος ο Χίτλερ τα εννοούσε πράγματι και μάλιστα μόλις δόθηκαν οι ευκαιρίες τα πραγματοποίησε:
Συγκεκριμένα, το σημείο 2 που απαιτούσε την ένωση όλων των Γερμανών σε μια Μείζονα Γερμονία, έγινε πράξη όταν προσαρτήθηκε η Αυστρία με τα 6.000.000 των Γερμανών της, όταν κατελήφθη η Σουδητία με τα 3.000.000 των Γερμανών της και όταν απαιτήθηκε η επιστροφή του Ντάντσιχ και των άλλων γερμανικών περιοχών που είχαν αποδοθεί στην Πολωνία - που ήταν μάλιστα και η αιτία για την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με την γερμανική επίθεση στη Πολωνία. Αλλά και τα σημεία 4, 5 και 6 που αφορούν στην εχθρότητα και στους περιορισμούς των Εβραίων έγιναν πράξη, που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα. Επίσης, τα σημεία 2 και 25 πραγματοποιήθηκαν αμέσως μετά την ανάληψη της Καγκελαρίας: Καταγγέλθηκη η Συνθήκη των Βερσαλλιών και του Σαιν Ζερμέν και δημιουργήθηκε μια πανίσχυρη κεντρική εξουσία που ήθελε να καθορίζει όλες τις πλευρές της ζωής των Γερμανών.
Για να αυξήσει την απήχησή του σε μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, την 1η Απριλίου 1920 το DAP άλλαξε το όνομά του σε NSDAP "Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei" «Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» Η λέξη σοσιαλιστικό προστέθηκε από την εκτελεστική επιτροπή του κόμματος παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του Χίτλερ, προκειμένου να βοηθήσει στην απήχηση στους αριστερούς εργάτες.
Περίοδος 1921-1923
Μέχρι το τέλος του 1920, τα μέλη του κόμματος αυξήθηκαν σε 2.000. Αυτή η αλματώδης αύξηση οφειλόταν τόσο στην προσωπική δουλειά των Χίτλερ και Ρεμ που στρατολογούσαν συνεχώς νέα μέλη όσο και στην ρητορική ικανότητα του Χίτλερ που έθελγε πολλούς από τους ακροατές του.
Το ταλέντο του Χίτλερ ως ρήτορα και η ικανότητά του να προσελκύει νέα μέλη, τον κατέστησαν σύντομα κυρίαρχη φιγούρα. Κατάφερε να εξουδετερώσει την ανταρσία που ξέσπασε στο Κόμμα κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στο Βερολίνο, με την απειλή της παραίτησης από αυτό. Όλοι συνειδητοποίησαν ότι ήταν αναντικατάστατος και έτσι ενέδωσαν στην απαίτησή του να αναλάβει αυτός την Προεδρία του Κόμματος. Η στρατηγική του Χίτλερ αποδείχθηκε επιτυχής- σε ένα ειδικό συνέδριο του κόμματος στις 29 Ιουλίου 1921, αντικατέστησε τον Ντρέξλερ από πρόεδρο του κόμματος με 533 ψήφους υπέρ και 1 κατά. Η επιτροπή διαλύθηκε και ο Χίτλερ έλαβε σχεδόν απόλυτες εξουσίες στο κόμμα ως μοναδικός ηγέτης του. Ο Χίτλερ απαιτεί, και τελικά παίρνει, τον τίτλο του «Ηγέτη» (Φύρερ, Führer). Το Κόμμα διέρχεται μια σειρά εσωτερικών συγκρούσεων, μέσα από τις οποίες ο Χίτλερ καταφέρνει να περάσει τη βασική του επιδίωξη, την «Αρχή του Ηγέτη» (Führerprinzip), την οποία θα τηρήσει απαρέγκλιτα μέχρι τον θάνατό του, το 1945: Ο Χίτλερ είναι ο μόνος Ηγέτης στο Κόμμα και μόνος αυτός αποφασίζει τόσο για την πολιτική του όσο και για τη στρατηγική του.
Το 1921 επίσης δημιουργεί την παραστρατιωτική οργάνωση «Sturmabteilung» (επί λέξει «Θυελλώδεις μαχητές»), γνωστή ως SA ή «φαιοχίτωνες» (λόγω του φαιού χρώματος των υποκαμίσων τους). Σκοπός της SA είναι οι συγκρούσεις (μερικές φορές ένοπλες) με αντίστοιχες οργανώσεις των άλλων Κομμάτων, κυρίως της Αριστεράς.
left|thumb|120px|Το βιβλιάριο μέλους του NSDAP Η αύξηση των μελών του Κόμματος συνεχίζεται με γοργό ρυθμό. Η οικονομική συγκυρία, καθώς στη Γερμανία έχουν αρχίσει να διαφαίνονται τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργούν οι πολεμικές αποζημιώσεις, ευνοεί το Κόμμα καθώς οι δυσαρεστημένοι αυξάνονται με ταχείς ρυθμόυς. Στη Βαυαρία όπως και σε ολόκληρη τη Γερμανία οι λαϊκές μάζες αποδοκιμάζουν και τους Φιλελεύθερους και στους Σοσιαλιστές.
Τον Ιανουάριο του 1923, η Γαλλία κατέλαβε τη βιομηχανική περιοχή του Ρουρ ως αποτέλεσμα της αδυναμίας της Γερμανίας να ανταποκριθεί στις πληρωμές των αποζημιώσεων.
Αυτό οδήγησε σε οικονομικό χάος, στην παραίτηση της κυβέρνησης του Βίλχελμ Κούνο και στην προσπάθεια του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD) να οργανώσει επανάσταση. Η αντίδραση σε αυτά τα γεγονότα ήταν μια έξαρση του εθνικιστικού συναισθήματος. Τα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος αυξήθηκαν σε περίπου 20.000, σε σύγκριση με τις 6.000 στις αρχές του 1922.[ ] Οι χαώδεις συνθήκες της παραπαίουσας δημοκρατίας της Βαιμάρης οδήγησαν τον Χίτλερ να σκεφτεί ότι μια επανάσταση που θα ανέτρεπε την δημοκρατία ήταν όχι μόνο εφικτή αλλά και επιβεβλημμένη. Το παράδειγμα του Μπενίτο Μουσολίνι με την πορεία προς τη Ρώμη ήταν πολύ πρόσφατο και πολύ αξιοζήλευτο για να μην το μιμηθεί ο Χίτλερ. Σύμφωνα με το σχέδιό του, αφού θα ένωνε υπό την ηγεσία του όλες τις εθνικιστικές δεξιές και ακροδεξιές οργανώσεις θα έπαιρνε πραξικοπηματικά την εξουσία πρώτα στο κρατίδιο της Βαυαρίας και μετά, με τη βοήθεια της Ράιχσβερ (βοήθεια που θα εξασφάλιζε ο Έριχ Λούντεντορφ) θα καταλάμβανε και την εξουσία στο Βερολίνο. Στη Βαυαρία το κρατίδιο κηρύσεται σε κατάσταση εκτάκτης ανάγκης. Ενεργοποιώντας το άρθρο 64 του Συντάγματος της Βαυαρίας ο Πρωθυπουργός Eugen von Knilling παραδίδει την εξουσία σε μια Τριανδρία με επικεφαλής τον Gustav Ritter von Kahr ως Επίτροπο του Κράτους. Η Τριανδρία αρνείται να υπακούσει στις διαταγές του Βερολίνου και τότε την κατάσταση αναλαμβάνει να διευθετήσει ο στρατηγός Σέεκτ, αρχηγός της Ράιχσβερ, με στρατιωτικά μέσα. Όταν ο στρατηγός πληροφορεί την Τριανδρία ότι θα επέμβει στρατιωτικά για να αποκαταστήσει τη νόμιμη τάξη, αυτοί υπαναχωρούν, μη θέλοντας να οδηγήσουν τα πράγματα σε εμφύλιο πόλεμο. Τότε ο Χίτλερ αποφάσισε ότι ήταν η στιγμή να δράσει προκειμένου να ωθήσει τα πράγματα στη ρήξη.
Τη νύχτα της 8ης Νοεμβρίου 1923, κατά τη διάρκεια συγκέντωσης περίπου 3000 πολιτών στην μπυραραρία Bürgerbräukeller, ομάδες των Ταγμάτων Εφόδου με τον Χίτλερ επικεφαλής κραδαίνοντας το πιστόλι του, ορμούν στην συγκέντρωση και περιορίζουν την Τριανδρία στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί ο Χίτλερ προσπαθεί να τους πείσει να συμμετάσχουν και να στελεχώσουν την επανάστασή του. Όταν δεν το κατάφερε ανοκοίνωσε στην αίθουσα ότι η βαυαρική κυβέρνηση κατελύθη και ότι εκεί στο Μόναχο γεννήθηκε μια νέα εθνική κυβέρνηση με πολιτικό αρχηγό τον Χίτλερ και στρατιωτικό αρχηγό τον Λούντεντορφ. Ωστόσο το πραξικόπημα ήταν τόσο ανοργάνωτο που κανείς εκτός από τον Ρεμ δεν είχε φροντίσει να καταλάβει κανένα κυβερνητικό κτίριο. Η Ράιχσβερ ακόμα και μπροστά στον Λούντεντορφ αρνήθηκε να συμμετάσχει και το πραξικόπημα κατελύθη εν τη γεννέση του.
Τις επόμενες ημέρες ο Χίτλερ, ο Λούντεντορφ και όλα τα ηγετικά στελέχη του Κόμματος (εκτός των Γκαίρινγκ και Ες) συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν, ενώ το Κόμμα απαγορεύτηκε. Όλοι οι συλληφθέντες διχάστηκαν επί εσχάτη προδοσία, μια κατηγορία που τιμωρείται με ισόβια στο βαυαρικό ποινικό κώδικα. Παρόλα αυτά, οι ποινές ήταν ήπιες. Ο Λούντεντορφ αθωώθηκε ενώ ηη μεγαλύτερη ποινή που την έλαβε ο Χίτλερ ήταν πενταετή κάθειρξη. Κατά το διάστημα της παραμονής του στη φυλακή, έγραψε το «Ο Αγών Μου». Την 20η Δεκεμβρίου 1924 απελευθερώθηκε
Περίοδος 1924-1933
left|thumb|300px|Γκέρινγκ, Γκέμπελς, Χίτλερ. 1932. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου Το διάδοχο Κόμμα είναι πλέον χωρίς Ηγέτη. Κατά την περίοδο 1924 - 25 το «Γερμανικό Κόμμα» διασπάται σε δύο σκέλη. Ηγέτης του ενός γίνεται ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ονομάζοντάς το «Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα της Ελευθερίας». Παρά την αρχική καταδίκη του σε πενταετή φυλάκιση, ο Χίτλερ αποφυλακίζεται στις 24 Δεκεμβρίου 1924, έχοντας εκμεταλλευθεί το διάστημα της φυλάκισής του για να συγγράψει το βιβλίο του «Ο Αγών μου». Το πραξικόπημα και η δίκη του, όμως, έχουν λάβει μεγάλη δημοσιότητα, και το Κόμμα γίνεται ευρύτερα γνωστό σε ολόκληρη τη Γερμανία. Ο Χίτλερ ασχολείται πλέον με την επανίδρυση του διαλυμένου Κόμματος, πράγμα το οποίο φέρνει λαμπρά σε πέρας. Η αποτυχία του πραξικοπήματος, ωστόσο, έχει αλλάξει την πρακτική που σκέπτεται να ακολουθήσει εφεξής ο Ηγέτης του Κόμματος: Αποκηρύσσει τη δια της βίας κατάληψη της εξουσίας και, αντίθετα, στρέφει όλες του τις προσπάθειες για την επικράτησή του στις εθνικές εκλογές. Ακολουθεί, πλέον, τη «στρατηγική της νομιμότητας» για να κατακτήσει την εξουσία με νόμιμα μέσα. Το Ναζιστικό Κόμμα έχει, το 1925, δύο «πτέρυγες» οργανωτικού χαρακτήρα, το «Σώμα της Πολιτικής Ηγεσίας» (Korps der politischen Leiter) και την πτέρυγα των «κοινών» μελών (Parteimitglieder). Στην ηγετική ομάδα αναπληρωτής ηγέτης είναι ο Ρούντολφ Ες, ο οποίος, όμως, δεν έχει πραγματική ισχύ στο Κόμμα: Ύστερα από τον ίδιο τον Χίτλερ, ηγετικές φυσιογνωμίες του Ναζιστικού Κόμματος είναι οι Χίμλερ, Γκέμπελς και Γκέρινγκ.
Στις εκλογές του Μαΐου 1924 το NSDAP δεν σημειώνει μεγάλη επιτυχία: Κερδίζει 12 μόλις έδρες στο Ράιχσταγκ, έναντι 131 του Σοσιαλιστικού Κόμματος (SPD) και 45 του Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD). Το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα οδηγεί τον Χίτλερ, ο οποίος αποφυλακίζεται και επανιδρύει το Κόμμα, να επιχειρήσει μεγαλύτερα ανοίγματα προς τις λαϊκές μάζες. Το πρώτο άνοιγμα, που πραγματοποιείται το 1925, είναι ο διαχωρισμός του Κόμματος από την SA, καθώς το μεγάλο βάρος ρίχνεται στις νόμιμες δραστηριότητές του. Ευρύτερο άνοιγμα πραγματοποιείται καθώς το Κόμμα δέχεται πλέον, ως μέλη, και γυναίκες. Η SA και η SS, που δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1925 ως Σωματοφυλακή του Ηγέτη, με επικεφαλής τον Χίμλερ, αναφέρονται πλέον όχι ως Κομματικές οργανώσεις, αλλά ως «υποστηρικτικές ομάδες», και όλα τα μέλη τους υποχρεώνονται να εγγραφούν ως τακτικά μέλη στο Κόμμα για να παραμείνουν σε αυτές.
Για τα γερμανικά πληθυσμιακά δεδομένα, εν τούτοις, ο αριθμός αυτός δεν είναι σημαντικός. Ίσως το Ναζιστικό Κόμμα να μην είχε φτάσει ποτέ στην εξουσία, αν δεν έπληττε και τη Γερμανία η διεθνής οικονομική κρίση (το «Κραχ»), που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 1929 και έπληξε ολόκληρη την Ευρώπη. Στα τέλη της δεκαετίας των '20 ο πληθωρισμός στη Γερμανία έχει φτάσει σε τρομακτικά ύψη, όπως και η ανεργία. Συντείνουν σε αυτό και οι όροι της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας είναι διασπασμένα και αδυνατούν να παράσχουν λύση στην οικονομική ανέχεια, που πλήττει ολοένα και περισσότερους απλούς πολίτες και μικρές επιχειρήσεις. Η πολιτική του Χίτλερ, στο σημείο αυτό, είναι να αποδώσει στους Εβραίους οικονομικούς παράγοντες και στους Μπολσεβίκους τα δεινά της χώρας. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1930 το NSDAP παίρνει το 18,3% των ψήφων, εκλέγει 107 βουλευτές στο Ράιχσταγκ και αναδεικνύεται δεύτερο Κόμμα, ύστερα από το Σοσιαλιστικό (SPD). Ο Χίτλερ έχει καταφέρει να αναδείξει το Ναζιστικό Κόμμα σε κόμμα εξουσίας, ενώ ο ικανότατος στην προπαγάνδα Γκέμπελς ασχολείται με τη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας του Ηγέτη.
[[Αρχείο:Bundesarchiv Bild 102-13355, Berlin, Reichspräsidentenwahl, Wahlwerbung.jpg|thumb|200px|Προεκλογική εκστρατεία των Προεδρικών εκλογών. Βερολίνο, 10 Απριλίου 1932. Φωτ. Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο ]]
Το 1931 και το 1932 η πολιτική κρίση βαθαίνει στη χώρα, καθώς η οικονομική κρίση είναι στο απόγειό της. Το 1932 ο Χίτλερ βάζει υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας με αντίπαλο τον Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Στον πρώτο γύρο καταφέρνει να συγκεντρώσει το 30% έναντι 49% του Χίντενμπουργκ και στον δεύτερο συγκεντρώνει περίπου 37%, χάνοντας την εκλογή από τον Χίντενμπουργκ, που συγκεντρώνει το 53%. Οι εκλογές αυτές αποτελούν ένα είδος δημοσκόπησης τόσο για το Κόμμα όσο και για τον Ηγέτη του. Από τον πολιτικό λόγο του Κόμματος έχει πέσει σε δεύτερη μοίρα ο έντονος αντισημιτισμός (χωρίς, ασφαλώς, να απαλειφθεί ποτέ ολοσχερώς). Οι Γερμανοί δίνουν την ψήφο τους στον Χίτλερ κατά κύριο λόγο επειδή υπόσχεται να αναθερμάνει την Οικονομία (χωρίς, ωστόσο, να εξαγγείλει συγκεκριμένα μέτρα) και επειδή υπόσχεται να αποκαταστήσει τον Νόμο και την τάξη. Αυτό είναι σημαντικό για τους πολίτες, καθώς η SA, αριθμώντας ήδη 400.000 μέλη, είναι μια από τις αντιμαχόμενες οργανώσεις (και τα άλλα μεγάλα Κόμματα, SPD και KPD, διαθέτουν αντίστοιχες ομάδες κρούσης), που μετατρέπουν πολλές γερμανικές πόλεις κυριολεκτικά σε πεδία μάχης. Κυρίως, όμως, υπόσχεται να αποκαταστήσει το Γερμανικό γόητρο, το οποίο είχε ταπεινωθεί από τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Κανένα στέλεχός του, βεβαίως, δεν παραλείπει να αναφέρει ότι το Κόμμα θα προστατεύσει (η έκφραση που χρησιμοποιείται είναι «θα σώσει») τη χώρα από την «Κομμουνιστική απειλή».
Νέες εκλογές διεξάγονται τον Ιούλιο του 1932. Ο επικεφαλής της Προπαγάνδας του Κόμματος δρ. Γκέμπελς και η ρητορική δεινότητα του Χίτλερ καταφέρνουν να εκτοξεύσουν το ποσοστό του NSDAP στο 37,4% και 230 έδρες στο Ράιχσταγκ, φέρνοντάς το στην πρώτη θέση στη Γερμανία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα παίρνει 14,6% αλλά, όπως είναι φυσικό, ο σχηματισμός Κυβέρνησης συνασπισμού είναι αδύνατος, καθώς οι ιδεολογικές διαφορές των δύο Κομμάτων είναι αγεφύρωτες. Σχηματίζονται, έτσι, Κυβερνήσεις μειοψηφίας, που αδυνατούν να επιλύσουν τα οξύτατα προβλήματα της Οικονομίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν αναγνωρίζει ως κύριο αντίπαλο το NSDAP αλλά το Σοσιαλιστικό Κόμμα, κι αυτό κάνει χαλαρότερη την αντιπολίτευση απέναντι στους Ναζιστές.
left|thumb|250px|Προεκλογικό περίπτερο του Ναζιστικού Κόμματος. Απρίλιος 1932. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου
Ο Καγκελάριος Φραντς φον Πάπεν προκηρύσσει νέες εκλογές για τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ελπίζοντας να επιτύχει συσχετισμούς που να επιτρέπουν σχηματισμό ισχυρής Κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα για το NSDAP προκαλεί έκπληξη: Το ποσοστό του πέφτει στο 33% και 196 έδρες. Σε αυτό συνέβαλε η μερική υποχώρηση της οικονομικής κρίσης αλλά και ο φόβος των ψηφοφόρων της μεσαίας τάξης, που το είχαν υποστηρίξει στις προηγούμενες εκλογές, ότι πράγματι το NSDAP μπορεί να ερχόταν στην εξουσία. Οι Ναζιστές, από την άλλη, έλαβαν το μήνυμα των εκλογών: Έπρεπε να πάρουν την εξουσία τώρα, πριν τα ποσοστά του Κόμματος μειωθούν ακόμη περισσότερο. Απαιτούν από τον Πρόεδρο να ονομάσει τον Χίτλερ Καγκελάριο, αφού είναι ο ηγέτης του πρώτου Κόμματος στις εκλογές. Ο φον Πάπεν, ο διάδοχός του Κουρτ φον Σλάιχερ και πολλοί μεγαλοεπιχειρηματίες, όπως οι Κρουπ, πιέζουν τον - σφοδρά αντιτιθέμενο - Χίντενμπουργκ προς αυτή την κατεύθυνση. Τελικά ο Πρόεδρος ενδίδει και ονομάζει τον Χίτλερ Καγκελάριο στις 30 Ιανουαρίου 1933. Στις 27 Φεβρουαρίου ξεσπά η πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ, και το Κόμμα κατηγορεί τους Κομμουνιστές, καθώς συλλαμβάνεται στον τόπο της πυρκαγιάς ως υπεύθυνος ο νεαρός Ολλανδός κομμουνιστής Μαρίνους φαν ντερ Λούμπε (Marinus van der Lubbe). Ο Χίτλερ εκμεταλλεύεται στο έπακρο τη θέση του και πείθει τον πρόεδρο φον Χίντενμπουργκ να εκδώσει το λεγόμενο «Διάταγμα του εμπρησμού του Ράιχσταγκ», με το οποίο αναστέλλονται οι συνταγματικά κατοχυρωμένες ατομικές ελευθερίες του γερμανικού λαού. Το Κομμουνιστικό Κόμμα κηρύσσεται εκτός Νόμου, οι ηγέτες του συλλαμβάνονται, τα μέλη του διώκονται.
Δομή του Κόμματος
Το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα είχε δομή σε σχήμα πυραμίδας. Στην κορυφή βρισκόταν ο Πρόεδρος και Ηγέτης (Φύρερ), που είχε την απόλυτη εξουσία. Όλα τα υπόλοιπα αξιώματα ήταν υποδεέστερα και έπρεπε να πράττουν σύμφωνα με τις οδηγίες του. Υπό τον Χίτλερ οι Ράιχσλάιτερ (Reichsleiter), οι «καθοδηγητές του Ράιχ» θα γίνουν μέλη της «Καγκελαρίας του Φύρερ» και ο αριθμός τους ανέρχεται σταδιακά στους 18. Είχαν εξίσου μεγάλη δύναμη όπως και οι Ράιχσμίνιστερ (Reichsminister), οι Υπουργοί δηλαδή του Κράτους, και αυτό οδήγησε πολλές φορές σε επιθυμητές, για τον Χίτλερ, μάχες ανταγωνισμού.
Το NSDAP χωριζόταν (σε σειρά μεγέθους) σε Περιφέρειες (τα λεγόμενα Γκάουε ( Gaue)), Κύκλους (Κράιζε, (Kreise)), Τοπικές Ομάδες (Ορτσγκρούπεν, Ortsgruppen), Πυρήνες (Τσέλεν, Zellen) και Μπλοκ (Blocks). Ένα Μπλοκ ήταν η μικρότερη οργανωτική μονάδα και αντιστοιχούσε σε περίπου 40 με 60 νοικοκυριά.
Με τις οργανώσεις και τα συνδεόμενα σωματεία, το NSDAP κατάφερε να εισχωρήσει σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και να παρακολουθεί τον πληθυσμό. Ο κοινωνικός έλεγχος πετύχαινε κυρίως διαμέσου των τοπικών οργανώσεων, των πυρήνων και των μπλοκ του NSDAP, καθώς είχε δικαίωμα βέτο σε προαγωγές δημοσίων υπαλλήλων, υποψηφίων για θέσεις στο Δημόσιο και σε αιτήσεις για κοινωνική βοήθεια.
Στο Κόμμα υπάγονταν οι παρακάτω οργανώσεις:
Ορισμένες οργανώσεις είχαν δική τους νομική οντότητα και περιουσία. Και αυτές συνδέονταν με το κόμμα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στη Γερμανία Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης Κατηγορία:Ναζιστικό Κόμμα
Τακούμι Μιναμίνο
Ο Τακούμι Μιναμίνο (南野 拓実, 16 Ιανουαρίου 1995) είναι Ιάπωνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος ή επιθετικός μέσος για λογαριασμό της Λίβερπουλ και της εθνικής ομάδας της Ιαπωνίας.
Ο Μιναμίνο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα Ιαπωνίας το 2015 και έχει πραγματοποιήσει 26 εμφανίσεις, σκοράροντας 12 γκολ. Ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό Κυπέλλου Ασίας το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερέσο Όσακα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Επαρχία Ναμίμπε
Η επαρχία Ναμίμπε (Namibe) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Κατά την πορτογαλική κυριαρχία η περιοχή αποτελούσε την περιφέρεια Μοσάμεντες. Έχει έκταση 57.091 χλμ² και είχε 495.326 κατοίκους κατά την απογραφή του 2014. Η πόλη-λιμάνι Μοσάμεντες είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας με πληθυσμό 250.000 κατοίκους το 2014. Το Εθνικό Πάρκο Γιόνα βρίσκεται εντός των ορίων της επαρχίας.
Ιστορία
Από την ίδρυσή της από τους Πορτογάλους το 1840 και μέχρι το 1985, η περιοχή ήταν γνωστή ως Μοσάμεντες (Moçâmedes). Το τρέχον όνομα της επαρχίας προέρχεται από την έρημο Ναμίμπ, που βρίσκεται κυρίως στη Ναμίμπια. Το βορειότερο τμήμα της, ωστόσο, βρίσκεται στην επαρχία Ναμίμπε. Εκτεταμένες πλημμύρες στην επαρχία έλαβαν χώρα στις 5 Απριλίου 2001, με τους ποταμούς Μπέρο και Ζιραούλ να πλημμυρίζουν στις επαρχίες Ναμίμπε, Ουίλα και Μπενγκέλα. Σύμφωνα με πληροφορίες, 20 άτομα στην επαρχία Ναμίμπε έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της πλημμύρας.
Γεωγραφία και άγρια ζωή
μικρογραφία|Οδός Σέρρα ντα Λέμπα Η επαρχία Ναμίμπε καλύπτει έκταση 57.091 χλμ², μεγάλο μέρος της οποίας είναι έρημος. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μοσάμεντες, με τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη να είναι το Τομπούα (πρώην Πόρτο Αλεξάντρε). Στην έρημο Ναμίμπ μπορεί να δει κανείς τα σπάνια Welwitschia mirabilis, «ένα παράξενο φυτό με γιγαντιαία ρίζα», καθώς και το Εθνικό Πάρκο Ιόνα. Η λίμνη Άρκο, μια όαση γλυκού νερού, αποτελεί ξεχωριστό θέαμα στη μέση της ερήμου. Κοντά στην ακτή της ερήμου Μπεντιάμπα και στο Εθνικό Πάρκο Ιόνα, έχουν ανακαλυφθεί ύστερα κρητιδικά απολιθώματα καρχαριών, χελωνών, μοσασαύρων, πλεσιοσαύρων και σαυρόποδων.
Δήμοι
Η επαρχία Ναμίμπε αποτελείται από πέντε (5) δήμους (municípios):
Δημογραφικά στοιχεία
Η επαρχία Ναμίμπε είχε πληθυσμό 495.326 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014. Η έρημος είναι αραιοκατοικημένη, αλλά κατοικείται από ομάδες Χερέρο και μικρές ομάδες Χοϊσάν.
Οικονομία
μικρογραφία|Το εμπορικό λιμάνι του Μοσάμεντες Η γεωργία είναι η κύρια πηγή εισοδήματος στην επαρχία Ναμίμπε, με τις κύριες καλλιέργειες να είναι εσπεριδοειδή, ελιές, γκουάβα, κεχρί και η κτηνοτροφία, συμπεριλαμβανομένης της εκτροφής αιγοπροβάτων. Η αλιεία είναι ένα άλλο μέσο διαβίωσης για τους κατοίκους της επαρχίας Ναμίμπε, με την Τομπούα να είναι η κύρια αγορά. Η επαρχία διαθέτει σημαντικά αποθέματα χρυσού, χαλκού, μαγγανίου, χρωμίου, κασσίτερου, λιγνίτη και μαρμάρου. Το αεροδρόμιο Γιούρι Γκαγκάριν και το εμπορικό λιμάνι του Μοσάμεντεφ, είναι τα δύο κύρια κέντρα μεταφοράς για την εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανγκόλας
Φεντερίκο Κιέζα
Ο Κιέζα ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Φιορεντίνα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κυρία ομάδα το 2016. Τις 5 Οκτωβρίου 2020, ο Κιέζα αποκτήθηκε με μορφή διετούς δανεισμού από τη Γιουβέντους, με 3 εκατομμύρια ευρώ δάνειο τη πρώτη σαιζόν και 7 τη δεύτερη, με υποχρέωση αγοράς για 40 εκατομμύρια συν 10 εκατομμύρια σε διάφορες μεταβλητές.
Ο Κιέζα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών της Ιταλίας τον Μάρτιο του 2018 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 21 συμμετοχές με το εθνόσημο, σκοράροντας μία φορά. Ήταν μέλος της αποστολής της Ιταλίας η οποία κατέκτησε το Euro 2020. Ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας