cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρμενία
Οικονομία
Όπως συνέβη και σε άλλες πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, η οικονομία της Αρμενίας έμεινε μετέωρη μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, καθώς ήταν προσαρμοσμένη στον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό της Μόσχας. Η υποστήριξη που παρείχε η ΕΣΣΔ στις βιομηχανίες και επιχειρήσεις εξαφανίστηκε, με αποτέλεσμα λίγες μόνο να καταφέρουν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Επιπλέον, τα καταστρεπτικά αποτελέσματα του σεισμού του 1988, που σκότωσε 50.000 ανθρώπους και άφησε 500.000 άστεγους, είναι ακόμα αισθητά. Η διαμάχη με το Αζερμπαϊτζάν για τον θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν έχει ακόμη λυθεί, και το κλείσιμο των συνόρων με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την οικονομία της Αρμενίας, που εξαρτάται από το εξωτερικό όσον αφορά πρώτες ύλες και ενέργεια. Οι εμπορικές οδοί μέσω της Γεωργίας και του Ιράν είναι ανεπαρκείς ή μη αξιόπιστες. Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν μειώθηκε σχεδόν κατά 60% από το 1989 έως το 1993. Το εθνικό νόμισμα, το ντραμ, έχασε αρκετή από την αξία του λόγω υπερπληθωρισμού τα πρώτα χρόνια μετά την καθιέρωσή του το 1993. Λόγω επίσης των έντονων οικονομικών της προβλημάτων, η Αρμενία είναι, τόσο πηγή όσο και πέρασμα για τη διακίνηση (trafficking) γυναικών με προορισμό κυρίως την Ευρώπη και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Αυτή η σταθερή οικονομική πρόοδος προσέλκυσε το ενδιαφέρον διάφορων διεθνών οργανισμών. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης και άλλοι διεθνείς οργανισμοί, καθώς και τρίτες χώρες, προσφέρουν δάνεια και κεφάλαια στη χώρα. Τα δάνεια προς την Αρμενία από το 1993 έχουν ξεπεράσει το 1,1 δις δολάρια. Το 1994 η κυβέρνηση πέρασε έναν φιλελεύθερο νόμο για τις εξωτερικές επενδύσεις, και το 1997 εξαγγέλθηκε πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης της κρατικής περιουσίας. Η Αρμενία έγινε μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στις 5 Φεβρουαρίου του 2003. Μια από τις κύριες πηγές εξωτερικών επενδύσεων παραμένει η αρμενική διασπορά, που χρηματοδοτεί ένα σημαντικό τμήμα της ανοικοδόμησης των υποδομών, και άλλα δημόσια προγράμματα. Η ανεργία παραμένει σημαντικό πρόβλημα και κυμαίνεται στο 15%, κατάσταση που επιδεινώνεται από την άφιξη χιλιάδων προσφύγων από το Καραμπάχ.
Στην έκθεση του 2007 Corruption Perceptions Index, για τους δείκτες διαφθοράς σε διάφορες χώρες, η ΜΚΟ Transparency International τοποθετεί την Αρμενία στην 99η θέση ανάμεσα σε 197 χώρες. Η Αρμενία βρισκόταν στην 80η θέση της κατάταξης κατά Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, την υψηλότερη ανάμεσα στις χώρες της Υπερκαυκασίας. Όσον αφορά τον «Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας» η Αρμενία βρισκόταν στην 28η θέση, ψηλότερα από αναπτυγμένες χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία ή η Αυστρία.
Δημογραφία
Η Αρμενία έχει πληθυσμό 2.981.200 ανθρώπων, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023 και είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε δραματικά μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, καθώς ένας σημαντικός αριθμός των κατοίκων μετανάστευσαν. Παρόλα αυτά, η κατάσταση έχει αντιστραφεί τα τελευταία χρόνια, και έχει δημιουργηθεί ένα μικρό ρεύμα επιστροφής στην Αρμενία, που είναι πιθανόν να συνεχιστεί.
Οι εθνοτικά Αρμένιοι αποτελούν το 97,9% του πληθυσμού. Οι Γεζίτες (που μιλούν την κουρδική γλώσσα) αποτελούν το 1,3% (περίπου 40.000 άτομα) και οι Ρώσοι το 0,5%. Υπάρχουν και άλλες μειονότητες, όπως Ασσύριοι, Ουκρανοί, Έλληνες, Κούρδοι, Γεωργιανοί και Λευκορώσοι. Υπάρχουν και μικρές κοινότητες Βλάχων, Μορδοβών, Οσσετών, Ούντι και Τατ. Υπάρχουν επίσης και Πολωνοί καθώς και Γερμανοί του Καυκάσου, όμως οι πληθυσμοί τους έχουν σε μεγάλο βαθμό ρωσοποιηθεί. Στα χρόνια της ΕΣΣΔ, οι Αζέροι ήταν ιστορικά η δεύτερη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στη χώρα (αποτελώντας περίπου το 2,5% το 1989 ). Όμως, λόγω του πολέμου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ σχεδόν όλοι έφυγαν από την Αρμενία. Αντίστροφα, η Αρμενία δέχτηκε ένα μεγάλο αριθμό προσφύγων από το Αζερμπαϊτζάν. Παλαιότερα οι Αζέροι αποτελούσαν πλειοψηφία σε πολλά τμήματα της σημερινής Αρμενίας.
Στατιστικά πληθυσμού
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,0 χρόνια (72,5 χρόνια οι άνδρες και 79,2 οι γυναίκες).
Διασπορά
Η Αρμενία έχει αρκετά μεγάλη διασπορά (8 εκατομμύρια άτομα κατά μερικές εκτιμήσεις, αριθμός πολύ μεγαλύτερος από τα περίπου 3 εκατομμύρια κατοίκων της ίδιας της χώρας), και παροικίες Αρμενίων υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Οι μεγαλύτερες αρμενικές κοινότητες απαντώνται στη Ρωσία, τη Γαλλία, το Ιράν, τις ΗΠΑ, τη Γεωργία, τη Συρία, τον Λίβανο, την Αργεντινή, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ελλάδα και την Κύπρο, το Ισραήλ και την Ουκρανία. Περί τις 40.000 Αρμένιοι ζουν επίσης στην Τουρκία, κυρίως μέσα και γύρω από την Κωνσταντινούπολη. Περίπου 1.000 Αρμένιοι ζουν στην Αρμένικη συνοικία στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου παλαιότερα υπήρχε μεγαλύτερη κοινότητα. Στην Ιταλία βρίσκεται το νησί του Σαν Λάτζαρο ντέλι Αρμένι (San Lazzaro degli Armeni, Αγιος Λάζαρος των Αρμενίων), ένα νησί στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας, πάνω στο οποίο βρίσκεται το ομώνυμο μοναστήρι που κατοικείται από Μεχιταριστές, Αρμένιους Καθολικούς. Επιπλέον, περίπου 130.000 Αρμένιοι ζουν στον θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, όπου αποτελούν και την πλειοψηφία.
Στην Ελλάδα
thumb|right|Ελληνόπουλα και Αρμενόπουλα από τη [[Μικρά Ασία στην Αθήνα, 1923]] Σημαντική αρμενική παρουσία στην Ελλάδα υπάρχει από τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα, οι περισσότεροι όμως Αρμένιοι ήρθαν μετά τον Τουρκοαρμενικό Πόλεμο και τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκατεστημένοι κυρίως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όπου μάλιστα δημιούργησαν μεγάλη παροικία 10.000 κατοίκων, ενώ στο σύνολο έφταναν περίπου 60.000-80.000. Πολλοί από τους Αρμένιους της Ελλάδας αναχώρησαν στα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο, είτε επαναπατριζόμενοι στη Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία της Αρμενίας είτε μεταναστεύοντας στην Αμερική. Άλλο ένα κύμα μετανάστευσης προς τη χώρα μας, παρατηρήθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, κυρίως προς τη Βόρεια Ελλάδα.
Σήμερα οι Αρμένιοι που ζουν στην Ελλάδα, υπολογίζονται περίπου σε 33.000-40.000 και ζουν κυρίως στην Αθήνα και τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη και τις πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Αρκετές είναι οι αρμενικές εκκλησίες σε όλη την Ελλάδα, ενώ η κοινότητα των Αρμενίων λειτουργεί και έναν αριθμό σχολείων. Υπάρχουν επίσης δυο πολιτιστικά σωματεία, ενώ κυκλοφορεί μια ημερήσια και μια εβδομαδιαία εφημερίδα, καθώς και διμηνιαίο περιοδικό με αρμενικά θέματα.
Θρησκεία
150px|right|thumb|Η επιρροή του Αγίου Γρηγόριου του Φωτιστή οδήγησε στην υιοθέτηση του Χριστιανισμού ως επίσημη θρησκεία στην Αρμενία το έτος 301. Είναι προστάτης άγιος της [[Αρμενική Αποστολική Εκκλησία|Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας]] Η κύρια θρησκεία στην Αρμενία είναι ο Χριστιανισμός. Οι ρίζες της Εκκλησίας της Αρμενίας βρίσκονται στον 1ο μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση, η Εκκλησία της Αρμενίας ιδρύθηκε από δύο εκ των Δώδεκα Αποστόλων, τον Θαδδαίο και τον Βαρθολομαίο, που κήρυξαν το Χριστιανισμό στην Αρμενία το 40-60 μ.Χ. Λόγω αυτού, το επίσημο όνομα της Εκκλησίας της Αρμενίας είναι Αρμενική Αποστολική Εκκλησία. Η Αρμενία ήταν η πρώτη χώρα που υιοθέτησε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία, στις αρχές του 4ου αιώνα, κατά την παράδοση το έτος 301. Σήμερα επίσημη θρησκεία του κράτους είναι ο Χριστιανισμός τον οποίο ασπάζεται το 99% των πολιτών. Περίπου το 95% των Αρμενίων, που προσδιορίζονται ως Ορθόδοξοι, υπάγονται στην Εκκλησία της Αρμενίας, που είναι μια Προχαλκηδόνια Εκκλησία. Το τυπικό της είναι έντονα τελετουργικό και οι θέσεις της συντηρητικές, περίπου όπως της Κοπτικής,της Αιθιοπικής και της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επίσης αρκετοί Αρμένιοι είναι Ρωμαιοκαθολικοί (τόσο Ρωμαιοκαθολικοί Λατίνοι, όσο και Μεχιταριστές, 180.000 κατά το Αρμενικό Καθολικάτο), Προτεστάντες, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Αντβεντιστές της Έβδομης Μέρας, Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών αλλά και πιστοί της παραδοσιακής αρμενικής θρησκείας και Γεζίτες Κούρδοι, που ζουν στα δυτικά της χώρας. Οι μη-Γεζίτες κούρδοι (1,900 άτομα) είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Η Αρμενική Καθολική Εκκλησία έχει την έδρα της στο Μπζουμάρ του Λιβάνου. Η Εβραϊκή κοινότητα της χώρας έχει απομείνει με μόλις 750 μέλη, καθώς οι περισσότεροι έφυγαν στο εξωτερικό, κυρίως στο Ισραήλ, λόγω των οικονομικών προβλημάτων στην Αρμενία.
Μεταφορές
Η οδήγηση στη χώρα γίνεται στα δεξιά. Η χώρα διαθέτει δύο διεθνή αεροδρόμια, το Ζβαρτνότς το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα, Γερεβάν και το Σιράκ που βρίσκεται στο Γκιουμρί.
Πολιτισμός
Οι Αρμένιοι χρησιμοποιούν το δικό τους αλφάβητο και γλώσσα. Το αρμενικό αλφάβητο επινοήθηκε το 405 μ.Χ. από τον Άγιο Μεσρόπ Μαστότς και αποτελείται από τριάντα εννέα γράμματα, από τα οποία τρία προστέθηκαν κατά την περίοδο της παραμονής των Αρμενίων στην Κιλικία. Το 96% του πληθυσμού μιλά Αρμενικά, ενώ ένα 75,8% μιλά Ρωσικά σαν δεύτερη γλώσσα, αν και τα Αγγλικά γίνονται όλο και πιο δημοφιλή.
Μουσική και τέχνες
Η Εθνική Πινακοθήκη του Γερεβάν διαθέτει περισσότερα από 16.000 έργα, που χρονολογικά φτάνουν έως και τον Μεσαίωνα. Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η Παιδική Πινακοθήκη και το Μουσείο Μαρτιρός Σαριάν είναι μερικές μόνο από τις αξιόλογες συλλογές της χώρας. Επιπλέον, λειτουργούν πολλές ιδιωτικές γκαλερί, που διοργανώνουν εκθέσεις και δημοπρασίες.
Η αρμένικη μουσική έχει μακραίωνη παράδοση, ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα, όταν μετά το βασίλειο Ουραρτού (Αραράτ) δημιουργείται το κράτος των Αρμενίων. Επικά τραγούδια, χοροί και μπαλάντες από τους βάρδους κουσάν αντιπροσωπεύουν το αρχαίο ρεπερτόριο, και στην αυλή του Αρτάβασδου (1ος αι. π.Χ.) κυριαρχούσαν το θέατρο και η μουσική.
Η τέχνη των τροβαδούρων (achough) φτάνει στο αποκορύφωμά της τον 18ο αι. με τον περίφημο Sayat-Nova. Από τον 19ο αι. αρχίζει μια νέα περίοδος μεταρρυθμίσεων με τους Limondjian (δημιουργός νέας σημειογραφίας), Tchouhadjian (θεμελιωτής επαγγελματικής μουσικής σχολής), Gara-Mouzra (ιδρυτής σχολής σύνθεσης) και Tigranian (ιδρυτής της εθνικής όπερας). Για να καταλήξουμε στον Komitas Vardapet (1869-1935), τον κορυφαίο συνθέτη και μουσικολόγο που κατέγραψε και διέσωσε την αρμενική λαϊκή και έντεχνη μουσική, αναδεικνύοντάς την σε Εθνική Σχολή.
Η αρμενική μουσική περιλαμβάνει λαϊκή και λόγια, θρησκευτική και κοσμική, αγροτική και αστική παράδοση. Τα κυριότερα μουσικά όργανα είναι το λαούτο tar (με χαρακτηριστικό οκτώσχημο ηχείο καλυμμένο με δέρμα και έξι χορδές), το έγχορδο με δοξάρι kamancha (με στρογγυλό ηχείο, επίσης καλυμμένο με δέρμα και τρεις ή τέσσερις χορδές), τα λαϊκά πνευστά doudouk (λαϊκό όμποε, με διπλό καλαμένιο γλωσσίδι) και shevi (απλή ξύλινη φλογέρα), καθώς και το κρουστό dhohol (νταούλι).
Το παζάρι του Γερεβάν, κοντά στην Πλατεία Δημοκρατίας, φιλοξενεί πλήθος εμπόρων, που πουλούν διάφορα είδη τα Σαββατοκύριακα και τις Τετάρτες. Η αγορά προσφέρει ξυλόγλυπτα, αντίκες, δαντέλες και τα χειροποίητα χαλιά και κιλίμια, για τα οποία είναι ξακουστή η περιοχή του Καυκάσου. Ο οψιδιανός, που παράγεται στην περιοχή, κατεργάζεται σε διάφορα κοσμήματα και διακοσμητικά είδη. Η χρυσοχοΐα, που έχει μεγάλη παράδοση στην Αρμενία, αντιπροσωπεύεται σε ένα τμήμα της αγοράς προσφέροντας διάφορα χρυσά αντικείμενα. Στο Βερνισάζ του Γερεβάν, μπορεί ακόμα κανείς να βρει ενθύμια της Σοβιετικής εποχής και μπιμπελό ρωσικής κατασκευής -μπαμπούσκες, ρολόγια, κουτιά κ.α. Απέναντι από την Όπερα λειτουργεί τα Σαββατοκύριακα και η αγορά τέχνης.
Η μεγάλη ιστορία της Αρμενίας και η διασταύρωση των πολιτισμών στο έδαφός της, έχει αφήσει πάρα πολλά μνημεία και αρχαιολογικούς τόπους. Μνημεία του Μεσαίωνα, της Εποχής του Σιδήρου, του Χαλκού ή και της Λίθινης Εποχής βρίσκονται παντού στην Αρμενία.
Γνωστοί Αρμένιοι
Πολλά διάσημα ονόματα από τον χώρο της μουσικής είναι αρμενικής καταγωγής, μεταξύ άλλων ο γνωστός συνθέτης Άραμ Χατσατουριάν, ο Γάλλος τραγουδιστής Σαρλ Αζναβούρ και η τραγουδίστρια Cher. Τα μέλη του συγκροτήματος System of a Down είναι όλα αρμενικής καταγωγής, όμως μόνο ο μπασίστας του συγκροτήματος Σάβο Ονταντζιάν έχει γεννηθεί στην Αρμενία.
Αρμένιοι είναι επίσης οι ζωγράφοι Ιβάν Αϊβαζόφσκι και Μαρτιρός Σαριάν, ο συγγραφέας Ουίλιαμ Σαρογιάν, ο σκηνοθέτης Ατόμ Εγκογιάν και ο φωτογράφος Γιουσούφ Καρς. Αρμενικής καταγωγής, από την Καππαδοκία, ήταν η βυζαντινή δυναστεία των Φωκάδων, και οι αυτοκράτορες Νικηφόρος Β' Φωκάς και Λέων Ε' ο Αρμένιος.
Ο Αλέν Προστ, τετράκις πρωταθλητής της Formula 1 είναι μεν Γάλλος, όμως οι παππούδες του είναι επιζώντες της Γενοκτονίας του 1915, ενώ η μητέρα του λέγεται Μαρί Καρατσιάν.
Ο Αντι Σέρκις, διάσημος ηθοποιός που είναι ευρέως γνωστός για τον ρόλο του Γκόλουμ στις ταινίες του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» του Πίτερ Τζάκσον, είναι Βρετανός με αρμένικη καταγωγή, καθώς ο πατέρας του ονομαζόταν Σαρκισιάν. Το «Σέρκις» είναι σύντμηση του αρμένικου επώνυμου.
Τα αδέλφια Χιούζ, οι σκηνοθέτες των ταινιών «Από την Κόλαση» και «Το Βιβλίο του Ιλάι» γεννήθηκαν στο Ντιτρόιτ από αφροαμερικανό πατέρα και αμερικανοαρμένια μητέρα. Μάλιστα η μητέρα τους ήταν αυτή που μεγάλωσε τους δίδυμους Αλμπερτ και Αλεν, καθώς ο πατέρας τους τους εγκατέλειψε.
Σεργκέι Λαβρόφ, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας έχει αρμένικες ρίζες από την πλευρά του πατέρα του. Η μητέρα του είναι Ρωσίδα, αλλά ο ίδιος έχει δηλώσει πως «τρέχει μπόλικο αρμένικο αίμα στις φλέβες μου».
Αντρέ Αγκάσι, ο 44χρονος παλαίμαχος τενίστας γεννήθηκε στις ΗΠΑ από αμερικανίδα μητέρα και Αρμένιο πατέρα. Το κανονικό του επώνυμο είναι Αγκασιάν, αλλά το άλλαξε ένας από τους παππούδες του προκειμένου να αποφύγει διώξεις κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.
Επίσης αρμένικης καταγωγής είναι και οι αδερφές Κιμ Καρντάσιαν, Κλοέ Καρντάσιαν και Κόρτνεϊ Καρντάσιαν.
Εκπαίδευση
Η βασική εκπαίδευση στη Δημοκρατία της Αρμενίας είναι δωρεάν, πράγμα που αποτελεί υποχρέωση του κράτους κατά το Σύνταγμά της, όπως και η παροχή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ωστόσο, μετά το 1991 επιτράπηκε η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, καθώς το κράτος αδυνατούσε να χρηματοδοτήσει τα υπάρχοντα. Η Αρμενία εμφανίζει εξαιρετικά χαμηλό δείκτη αναλφαβητισμού και πριν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ θεωρούνταν μια από τις Δημοκρατίες με το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης. Σήμερα στη χώρα λειτουργούν δεκαεπτά Πανεπιστήμια, Σχολές και Πολυτεχνεία, από τα οποία αρκετά ιδρύθηκαν επί Σοβιετικής Ένωσης. Τα περισσότερα βρίσκονται στο Γερεβάν.
Η ελληνική γλώσσα διδάσκεται ως προαιρετικό μάθημα σε δυο σχολεία του Γερεβάν και σε ένα ως υποχρεωτικό, καθώς και σε τέσσερις πανεπιστημιακές Σχολές και τη Στρατιωτική Ακαδημία. Στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν λειτουργεί και «Ελληνικό Κέντρο». Τα Υπουργεία Παιδείας και Εξωτερικών της Ελλάδας καθώς και το ΙΚΥ, χορηγούν κατά καιρούς υποτροφίες σε Αρμένιους που θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα.
Φιλοξενία
Η φιλοξενία είναι διαδεδομένη στην Αρμενία και αποτελεί αρχαία παράδοση. Οι κοινωνικές συνευρέσεις συχνά επικεντρώνονται γύρω από την προσφορά περίτεχνα προετοιμασμένων και έντονα καρυκευμένων φαγητών. Ο οικοδεσπότης συχνά θα βάλει συμπλήρωμα στο πιάτο του καλεσμένου όταν αυτό αδειάσει, ή θα του γεμίσει το ποτήρι. Μετά από μια ή δυο μερίδες είναι αποδεκτό κάποιος να αρνηθεί ευγενικά περισσότερο φαγητό, ή πιο απλά να αφήσει λίγο στην άκρη. Το αλκοόλ, κυρίως κονιάκ, βότκα ή και κόκκινο κρασί, σερβίρεται και καταναλώνεται συχνά. Είναι σπάνιο και ασυνήθιστο, κάποιος να επισκεφθεί το σπίτι ενός Αρμένιου και να μην του προσφερθεί καφές, κάποιο γλυκό ή φαγητό, ή απλά ένα ποτήρι νερό.
Αρμενική κουζίνα
Το εθνικό φαγητό των Αρμενίων είναι οι ντολμάδες με αμπελόφυλλα και κιμά.
Χαρακτηριστικά πιάτα και εδέσματα που υπάρχουν, είναι ο παστουρμάς, το τουρσί, το λαχματζούν, οι κεφτέδες, οι ντολμάδες, σαλάτα μελιτζάνας, η σούπα γιαουρτιού, κοτόπουλο με πληγούρι, το γλυκό γκάτα κ.α.
Πολλές συνταγές έχουν επιβιώσει από τα αρχαία χρόνια, για παράδειγμα, khorovats (shashlik) και berek (ζύμη με γέμιση κρέατος). Οι Αρμένιοι προετοιμάζουν αυτά τα πιάτα για σχεδόν 1500 χρόνια.
Η ποιότητα και η αποκλειστικότητα της γεύσης των τροφίμων, επηρεάζονται έντονα από το κλίμα και άλλες γεωγραφικές συνθήκες. Το Αρμενικό φαγητό είναι πολύ θρεπτικό. Το εορταστικό τραπέζι κυριολεκτικά ξεχειλίζει από την αφθονία και την ποικιλία των πιάτων, με σαλάτες και επιδόρπια. Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς ένα αρμενικό γεύμα χωρίς κόλιανδρο, εστραγκόν, μαϊντανό, άνηθο, κάρδαμο, βασιλικό, βάλσαμο λεμονιού και πράσινα κρεμμύδια.
thumb|right|180px|[[Χοροβάτς, το αρμενικό κεμπάπ]] Λόγω της γεωγραφικής θέσης της Αρμενίας και της μεγάλης της ιστορίας, η κουζίνα της αποτελεί διασταύρωση αυτής της Μεσογείου και του Καύκασου, με ισχυρές επιρροές από την Ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή - ειδικά τον Λίβανο - και, σε μικρότερο βαθμό, τα Βαλκάνια.
Πολύ δημοφιλή στην Αρμενία είναι τα ψητά κρέατα, που αποτελούν το κυρίως πιάτο στα εστιατόρια και τρώγονται ακόμα και σαν γρήγορο φαγητό. Το χοροβάτς είναι το αρμένικο κεμπάπ, στο οποίο το κρέας ψήνεται μαζί με το κόκκαλο. Το πιο διαδεδομένο κρέας είναι το χοιρινό, που καθιερώθηκε επί σοβιετικής εποχής, όμως οι Αρμένιοι της διασποράς προτιμούν το αρνί ή το κοτόπουλο. Το κρέας τηγανίζεται σε σούβλα σε ξύλο ή σε tandoor (φούρνος-μαγκάλι) και σερβίρεται με ψητά λαχανικά. Διαδεδομένο είναι το μεσανατολικό πιάτο χαρισά (ή κεσκέκ, κρέας μαγειρεμένο με σιτάρι), καθώς και οι κεφτέδες που φτιάχνονται σε πολλές παραλλαγές, από κρέας ή άλλα υλικά. Το Khash είναι ένα πιάτο φτιαγμένο από πόδια αγελάδας. Τρώγεται με σκόρδο και αποξηραμένο ψωμί πίτας. Αυτό το πιάτο είναι πολύ θρεπτικό, επομένως τρώγεται τα πρωινά του χειμώνα. Το αρμενικό ψωμί λαβάς, είναι σήμερα αρκετά διαδεδομένο στη Μέση Ανατολή, ενώ τρώγεται και το μαντνακάς που μοιάζει με λαγάνα. Συνηθίζονται ακόμα και μερικά φαγητά που υπάρχουν και στην Ελλάδα, όπως ο μουσακάς, το καταΐφι, ο μπακλαβάς κ.α. Γνωστό επίσης είναι και το αρμένικο σουτζούκι.
Καθώς η Αρμενία είναι χώρα που δεν βρέχεται από θάλασσα, τα θαλασσινά δεν υπάρχουν σε μεγάλη ποικιλία. Τρώγονται όμως μερικά ψάρια του γλυκού νερού που ζουν στις λίμνες και τα ποτάμια της χώρας, ειδικά οι πέστροφες.
Η Αρμενία φημίζεται επίσης για το κρασί και το κονιάκ της. Ειδικά το αρμενικό κονιάκ είναι γνωστό διεθνώς, και ήταν το αγαπημένο ποτό του Ουίνστον Τσόρτσιλ. Το βερίκοκο, αλλά το ρόδι, με τη συμβολική του σημασία της γονιμότητας, θεωρείται εθνικό φρούτο από το οποίο παρασκευάζεται και κρασί. Τα αμπέλια καλλιεργούνται τόσο για την παραγωγή ποτών, όσο και για τα σταφύλια τους.
Διεθνείς σχέσεις
Στην Αρμενία υπάρχουν πολλές πρεσβείες και προξενεία από χώρες που εκπροσωπούνται άμεσα σε αυτήν. Οι χώρες αυτές είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη Κατηγορία:Χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης
Κυμπρί
Το Κυμπρί (γαλλικά: Cubry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Σταύρος Σταυρόπουλος
Ο Σταύρος Σταυρόπουλος γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1962. Σπούδασε στο Παρίσι κοινωνιολογία και στην Αθήνα δημοσιογραφία, εγκαταλείποντας και τα δύο στη μέση, χωρίς να πάρει πτυχίο. Συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα και εφημερίδες και υπήρξε για χρόνια κριτικός δίσκων και βιβλίου σε περιοδικά της εποχής. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 συνεργάζεται με το περιοδικό "Αγκάθι".
Έργο
Κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο «Διαμελίζομαι» το 1983 και το 2002 επανέρχεται στο προσκήνιο με το βιβλίο «Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου» (εκδ. Απόπειρα, β΄ εκδ. 2004). Δύο χρόνια μετά και συγκεκριμένα το 2004, εκδίδεται το ποιητικό - φωτογραφικό λεύκωμα "Φως γυναίκας", όπου συνεργάζεται με τον φωτογράφο Μανόλη Τσαντάκη από τις εκδ. Αστάρτη.
Το 2005 κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο «Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα» (εκδ. Απόπειρα) και το 2007 το ποιητικό του βιβλίο "Οι άλλοι που είμαι" (εκδ. Μεταίχμιο).
Tο 2009 τον συναντάμε με την νέα ποιητική του συλλογή "Δύο μέρη σιωπή ένα μέρος λέξεις" πάλι από τις εκδ. Μεταίχμιο.
Η άνοιξη του 2010 τον βρίσκει με ένα καινούριο και πολύ πρωτόγνωρο και πρωτοποριακό για τα Ελληνικά δεδομένα της Λογοτεχνίας μυθιστόρημα υπό τον τίτλο "Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια" από τις εκδ. Απόπειρα. Το βιβλίο προχώρησε και σε δεύτερη έκδοση.
Το 2011 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ μια σειρά κειμένων που περιγράφουν την πτώση του ανθρώπινου μύθου κι όχι μόνο υπό τον τίτλο "Πιο νύχτα δεν γίνεται". Ένα κομβικό σημείο στην γραφή του Σταύρου Σταυρόπουλου που ξεφεύγει από τα στενά πεζολογικά στοιχεία και τις φόρμες και με εικόνες λυρισμού, εκφράσεις ποιητικής οπτικής, μας βάζει σε ένα άλλον τόπο ανάγνωσης και μας συστήνει έναν νέο κόσμο αντίληψης και πραγματικότητας. Ποίηση και πεζογραφία γίνονται δυσδιάκριτα. Κι ωστόσο εξαιρετικά ορατά.
Μέσα στον επόμενο χρόνο, το 2012, επιστρέφει για άλλη μια φορά στις εκδ. Απόπειρα όπου και μας παραδίδει το ποιητικό του πόνημα "ΜΕΤΑ" το οποίο έρχεται να συνεχίσει με τον δικό του τρόπο ό, τι είχε ξεκινήσει με το βιβλίο "Πιο νύχτα δεν γίνεται". Μια διαρκής συνομιλία βιβλίων μεταξύ τους αλλά και με τον ίδιο τον συγγραφέα τους. Μια διακειμενικότητα μεταξύ ποίησης και πεζογραφίας πιάνοντας το ένα το νήμα από το σημείο που το προηγούμενο το είχε αφήσει. Ωστόσο το "ΜΕΤΑ" είναι ένα ξεχωριστό βήμα τόσο για τον συγγραφέα όσο και για την Λογοτεχνία. Είναι ένα εγχείρημα καταγραφής της ζωής αλλά και της ίδιας της γραφής από το σημείο μηδέν τους.
Το 2013 συνεργάζεται για πρώτη φορά με τις εκδόσεις Σμίλη εκδίδοντας το βιβλίο "Καπνισμένο Κόκκινο" ως συνέχεια του "ΜΕΤΑ, "όπου σε αυτό το νέο βιβλίο του προσπαθεί να αναπλάσει έναν αποπλεύσαντα κόσμο από το δικό του μηδέν. Θέλει να παραστεί  σαν μοναδικός μάρτυρας απογραφής του είδους που θα προκύψει, παρατηρώντας  τα γεγονότα να συμβαίνουν. Από μια φλεγόμενη θέληση. Με τα μάτια να παραληρούν.Υπάρχει μια τεράστια εμπλοκή της θάλασσας. Ένα γυναικείο ερωτικό πορτρέτο. Μια υφέρπουσα νεκροφάνεια. Το νερό θα γεννήσει, με τον δικό του εκλεπτυσμένο τρόπο, σαν πίδακας, τη νέα ζωή.
Το 2014 συνεχίζει την συνεργασία του με τις εκδόσεις Σμίλη, παρουσιάζοντας το βιβλίο "Ολομόναχοι Μαζί", όπου και ολοκληρώνει την τετραλογία που είχε ξεκινήσει από το βιβλίο του "Πιο νύχτα δεν γίνεται". Τα τριάντα ποιήματα – γράμματα του παρόντος βιβλίου συνθέτουν, μαζί με τα τρία βιβλία που προηγήθηκαν, μια ενιαία και αδιαίρετη σάρκα,ολοκληρώνοντας έναν μεγάλο και δύσκολο κύκλο. Οι τίτλοι είναι μονολεκτικοί: επτά από αυτούς αποτελούν τα θανάσιμα αμαρτήματα και οι υπόλοιποι είκοσι τρεις, τον χαρακτηρισμό των ιδιοτήτων της γυναίκας που ήταν ο κόσμος. Εξετάζονται οι προθέσεις – όλες εμμονικές -  πάντα σε σχέση με την οριστική τους κατάληξη. Επιχειρήθηκε να διατηρηθεί μια επιστολογραφική διάθεση που να ταυτοποιεί και να ακεραιώνει τον φόβο της ανασύστασης του ευκταίου. Ο χρόνος πραγμάτωσής του, όχι επτά ημέρες, αλλά τριάντα, ενός μήνα που έχει σχεδόν ταυτιστεί με την έλευση του καινούριου, εμφιλοχωρεί και αναδεικνύει το ρίσκο.
Πριν εκπνεύσει το 2014 κυκλοφορεί πάλι από τις Εκδόσεις Σμίλη, ένα συλλεκτικό και εκτός εμπορίου Μονόφυλλο υπό τον τίτλο "Ανθεκτικό Μαύρο".
Τον Απρίλιο του 2015 κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης, η νέα ποιητική του συλλογή υπό τον τίτλο "Ο άνθρωπος έσπασε". Ένα βιβλίο αποτελούμενο από 43 ποιήματα με ιστορίες για έναν κόσμο που έφυγε χωρίς αντίο.
Τον Ιούλιο του 2015 εκδίδεται άλλο ένα νέο βιβλίο του. Άλλη μια συνεργασία με τις Εκδόσεις Σμίλη, το "Κατά τον δαίμονα εαυτού". Φράσεις και νύξεις αλλιευμένες όλες τον τελευταίο χρόνο. Με λόγο ποιητικό, μεστό και ξεκάθαρο για όλα όσα υπήρξαν, όσα δεν ήρθαν όσα γεννήθηκαν και δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
Τον Δεκέμβριο του 2015, ένα ακόμη Μονόφυλλο του συλλεκτικό και εκτός εμπορίου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη με τον τίτλο "Επίλογος".
Τον Απρίλιο του 2016 κυκλοφορεί η πλακέτα «Καληνύχτα, μικρέ πρίγκιπα» (Σμίλη) σε 300 συλλεκτικά αντίτυπα εκτός εμπορίου και τον Νοέμβριο του 2016 από τις ίδιες εκδόσεις η ποιητική συλλογή «Πράξη εξαφάνισης», που οριστικοποιεί σχεδόν την απώλεια του οράματος του κόσμου.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 κυκλοφορεί το δίφυλλο "M" από τις εκδόσεις Απόπειρα, ενώ τον Νοέμβριο του ίδιου έτους εκδίδεται το So long, Marianne: Ποιήματα στη Μαρία από τις εκδόσεις Σμίλη.
Τον Μάρτιο του 2018 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα το "Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ", που περιλαμβάνει "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" και το "Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα" σε ένα ενιαίο τόμο. Τον ίδιο μήνα κυκλοφορεί το τετράπτυχο "Ασκήσεις ήθους, πάλι απ' τις εκδόσεις Απόπειρα.
Τον Δεκέμβριο του 2020 εκδίδεται το "Νω", ένας θεατρικός μονόλογος από τις εκδόσεις Απόπειρα.
Τον Ιούνιο του 2022 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σμίλη μια ακόμα ποιητική συλλογή με τίτλο "Θα σε δω ξανά στο άδοξο τέλος". Εδώ το πρόσωπο της λογοτεχνίας φιλοτεχνείται σαν ένα γυναικείο πορτρέτο στο οποίο ο ποιητής απευθύνεται διαρκώς σαν να ζητά εξηγήσεις. Το συναίσθημα αρδεύεται πολλές φορές ανεμπόδιστα, άλλες πάλι φορές συγκρατείται για να αφήσει χώρο στο υπερβατικό και το ανοίκειο. Στο τέλος, το τέλος είναι αναπόφευκτο..
Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με την εφημερίδα "Μετρό" διατηρώντας στήλη κριτικής βιβλίου για πολλά χρόνια και με την εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" όπου διατηρούσε την μόνιμη στήλη "Νύχτα είναι θα περάσει" στο ένθετο "Βιβλιοθήκη" που κυκλοφορούσε μαζί με την εφημερίδα κάθε Σάββατο.
Το βιβλίο του "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" ανέβηκε στο Θέατρο Altera Pars τον Απρίλιο του 2011 από την μουσικοχοροθεατρική κολλεκτίβα IlluminArti, τον Φεβρουάριο του 2015 και συγκεκριμένα στις 3 Φεβρουαρίου, κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Διόνυσος στην Κύπρο, η παράσταση "Αυτόχειρας" που βασίζεται στο βιβλίο του "Καπνισμένο Κόκκινο", σε σκηνική σύνθεση της Βάσιας Βασιλείου.και τον Μάιο του 2016 ανεβαίνει θεατρικά η ποιητική παράσταση "Ο άνθρωπος έσπασε", σε σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια του ίδιου, στην Death Disco.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Δήμος Γόμφων
Ο Δήμος Γόμφων υπήρξε δήμος της Ελλάδας στον νομό Τρικάλων. Λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον οικισμό Λυγαριά.
Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε στα βόρεια με τον Δήμο Πιαλείων, στα βορειοανατολικά με τον Δήμο Τρικκαίων, στα ανατολικά με τον Δήμο Μεγάλων Καλυβίων, στα νότια με τον Δήμο Μουζακίου του νομού Καρδίτσας και στα δυτικά με τον Δήμο Πύλης και τον Δήμο Πιαλείων. Ήταν δήμος αγροτικός και πεδινός με μέσο σταθμικό υψομέτρου 136 μέτρων. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα (από το 2006 ονομάζονταν τοπικά διαμερίσματα) με έναν οικισμό το καθένα, καταλάμβανε έκταση 58,482 τ.χλμ. και είχε μόνιμο πληθυσμό 4901 κατοίκων στην απογραφή του 2001.
Με τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), ο Δήμος Γόμφων ενσωματώθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Πύλης της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Τα όρια του πρώην Δήμου Γόμφων ταυτίζονται με τα όρια της Δημοτικής Ενότητας Γόμφων του Δήμου Πύλης.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά/τοπικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι του καποδιστριακού δήμου Γόμφων διετέλεσαν οι εξής:
Αναφορές
Γ
Φιλάρετος (επίσκοπος Ωλένης)
Ο Φιλάρετος ήταν επίσκοπος Ωλένης και αγωνιστής επανάστασης του 1821. Υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρίας και βρέθηκε στην Τριπολιτσά κατά την διάρκεια της πολιορκίας, όπου και αιχμαλωτίστηκε και απεβίωσε στην φυλακή. Κατά την τοπική παράδοση της Ωλένης κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ του συνόλου των ατόμων που διετέλεσαν επίσκοποι, και αποτέλεσε τον τελευταίο επίσκοπο της περιοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Διονύσιος Παρδαλός
Ο μητροπολίτης Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος Παρδαλός ή Δημητρίου ήταν κληρικός, αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Καταγόταν από τη Ζαγορά του Πηλίου και γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη την 3 Οκτωβρίου του 1786. Έγινε κληρικός πολύ νέος και διετέλεσε μέγας πρωτοσύγκελλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επί πατριάρχου Καλλινίκου του Ε΄.
Είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία γύρω στα 1818 και μετέπειτα και ήταν από τους πρωτεργάτες του ξεσηκωμού στην Τσακωνιά. Ήταν ο τελευταίος μητροπολίτης της επισκοπής Ρέοντος και Πραστού από το 1812 έως που μετονομάσθηκε το 1833 σε "Κυνουρίας" και είχε έδρα τον Πραστό της Τσακωνιάς. Είχε διαδεχτεί στον επισκοπικό θρόνο τον Ιάκωβο Χλωμό (1803-1812) που καταγόταν από τα Τσίντζινα του Πάρνωνα.
Το 1820 γίνεται συνοδικός και φεύγει για την Πόλη όπου μένει εκεί μέχρι την κήρυξη της Επανάστασης. Ο Διονύσιος υπογράφει μαζί με άλλους αρχιερείς το αφοριστικό «επί του Ιερού Θυσιαστηρίου», γνωρίζοντας την «ακυρότητά» του, και σε λίγες μέρες αναχωρεί για να επιστρέψει στην Πελοπόννησο, για να ειρηνεύσει τους επαναστάτες. Γύρισε στο Λεωνίδιο μετά από περιπετειώδες ταξίδι αφού ναυάγησε, συνελήφθη από τους Τούρκους, φυλακίστηκε στη Χίο και δραπέτευσε.
Φυσικά όχι μόνο δεν συνέστησε ειρήνευση και «προσκύνημα», αλλά πήρε ενεργό μέρος στην Επανάσταση. Σπουδαιότερη αποστολή του ήταν η μετάβασή του στη Ζάκυνθο όπου πήγε ως πρέσβης για να ζητήσει βοήθεια από τον Άγγλο αρμοστή για τα γυναικόπαιδα που κατέφευγαν εκεί για να σωθούν από τις αγριότητες των Τούρκων και όχι μόνο.
Μετέπειτα η επισκοπή του μετονομάσθηκε σε Κυνουρίας και ο Διονύσιος παρέμεινε αρχιεπίσκοπος της νέας επισκοπής που είχε έδρα το Λεωνίδιο η οποία μετά τον θάνατο του συγχωνεύθηκε στη νέα μητρόπολη Μαντινείας και Κυνουρίας. Ίδρυσε στο Λεωνίδιο αλληλοδιδακτικό σχολείο και πλήρες ελληνικό σχολείο. Επί Ιωάννη Καποδίστρια για τη στέγαση και λειτουργία αυτών των σχολείων διενεργήθηκε έρανος όπου ο Διονύσιος έδωσε 600 φοίνικες.
Χρημάτισε πληρεξούσιος των Τσακώνων (δηλ. της επαρχίας Πραστού) στη Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους το 1823. Εκεί προήδρευσε σε επταμελή επιτροπή για τη σύνταξη του πρώτου ποινικού νόμου, δηλαδή του πρώτου ελληνικού ποινικού κώδικα.
Το 1827 παίρνει μέρος στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Ερμιόνη και Τροιζηνία, όπου μαζί με άλλους 4 ιεράρχες, προσπαθούν ενωμένοι και να κατευνάσουν τα πάθη του εμφυλίου πολέμου που είχε ξετινάξει την Επανάσταση.
Αντέδρασε και αγωνίσθηκε μετά πείσματος κατά των απόψεων της Αντιβασιλείας περί της ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας του Βασιλείου της Ελλάδος και του χωρισμού της από του Οικουμενικού Πατριαρχείου και δια τούτο εσυκοφαντήθη, κατετρέχθη και ποικίλους υπέστη διωγμούς. Στους αγώνες του είχε ικανότατο και άριστο σύμβουλο και συμμαχητή τον περίφημο ιερέα Κωνσταντίνο Οικονόμο των εξ Οικονόμων, με τον οποίο αλληλογραφούσε σχεδόν μέχρι τον θάνατό του. Ο Διονύσιος διετέλεσε πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου το 1835-1841 και σύνεδρος από το 1850 έως τον θάνατο του το 1852.
Πέθανε στην Αθήνα την 21η Ιανουαρίου 1852 και κηδεύθηκε με δαπάνη της κυβέρνησης στη Μονή Πετράκη.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
1478 Βίχουρι
Ο Βίχουρι (Vihuri) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,028. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού πλοιοκτήτη και ευεργέτη των επιστημών Α. Βίχουρι (A. Vihuri).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βίχουρι εκτιμάται σε 21 χιλιόμετρα περίπου. Ο Βίχουρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 19,5 ώρες.
Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός
Ίδρυση
Ο ΙΡΑ ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1919, διαδεχόμενος την ένοπλη οργάνωση Ιρλανδοί Εθελοντές (Irish Volunteers), η οποία είχε ιδρυθεί το 1913. Πολλά από τα τότε μέλη της ήταν -ταυτόχρονα- και μέλη του Κόμματος, Σιν Φέιν (Sinn Féin). Παρά την εμπλοκή των εθνικιστών, ο ΙΡΑ δρούσε ανεξάρτητα από το κόμμα και σπάνια είχε πολιτική επιρροή.
Πόλεμος Ανεξαρτησίας και εμφύλιος
right|thumb|230px|Ταξιαρχία του ΙΡΑ, κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το 1921
Κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1919-1921), ο ΙΡΑ εφήρμοσε τακτικές ανταρτοπολέμου, στήνοντας ενέδρες, κάνοντας επιδρομές και προκαλώντας δολιοφθορές, με ομάδες των 15 έως 30 μελών. Την 21η Νοεμβρίου του 1920, μέλη του ΙΡΑ δολοφόνησαν δεκατέσσερις Βρετανούς πράκτορες και Ιρλανδούς συνεργάτες τους, στο Δουβλίνο. Οι Βρετανοί απάντησαν ανοίγοντας πυρ ενάντια σε πλήθος που παρακολουθούσε ποδοσφαιρικό αγώνα σκοτώντας δεκαπέντε άτομα, ενώ άλλοι τρεις Ιρλανδοί πολιτικοί κρατούμενοι βρέθηκαν νεκροί στο Κάστρο του Δουβλίνου, το οποίο, εκείνη την περίοδο, χρησιμοποιείτο ως φυλακή. Η ημέρα αυτή έμεινε στην ιστορία ως "Ματωμένη Κυριακή" (Bloody Sunday), καθώς βρήκαν το θάνατο συνολικά 32 άνθρωποι. Οι επιτυχίες του ανταρτοπολέμου του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού ανάγκασαν τη βρετανική κυβέρνηση να προχωρήσει σε πολιτική ρύθμιση, η οποία προέβλεπε τη δημιουργία ιρλανδικού κράτους, υπό τη μορφή κτήσης. Παρά την υποχώρηση των Βρετανών, ένα μεγάλο μέρος των μελών της οργάνωσης θεώρησε τους όρους απαράδεκτους. Αυτό δίχασε τα μέλη και τα χώρισε σε δύο στρατόπεδα: το μεν πρώτο, το οποίο υποστήριζε την σύναψη ειρήνης με τους Βρετανούς και το δεύτερο, το οποίο θεωρούσε ότι, η συμφωνία έπρεπε να γίνει μόνο με ευνοϊκότερους όρους και πως, σε διαφορετική περίπτωση, ο ένοπλος αγώνας έπρεπε να συνεχιστεί. Η πρώτη παράταξη δημιούργησε τον επίσημο τακτικό στρατό του Ελεύθερου Ιρλανδικού Κράτους (Irish Free State Army) και η δεύτερη παράταξη, η οποία ξεκίνησε να ετοιμάζει ένοπλη αντίσταση ενάντια στην ανεξάρτητη κυβέρνηση ίδρυσε το "Στρατό των Ατάκτων", καθώς τα μέλη της είχαν ονομαστεί "Άτακτοι" (The Irregulars). Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος, με σφοδρές συγκρούσεις (1922-1923), ο οποίος έληξε μετά από συνθηκολόγηση του Στρατού των Ατάκτων και επικράτηση του τακτικού κρατικού στρατού.. Ωστόσο, παρά την ήττα τους οι Άτακτοι δεν παρέδωσαν τα όπλα, ούτε διαλύθηκαν ως οργάνωση, επιδιώκοντας να πραγματοποιήσουν το όραμά τους για μια ενιαία και δημοκρατική Ιρλανδία, το οποίο θα επέβαλλαν ακόμη και με τη βία.
Μετά τον εμφύλιο
Το 1931, η οργάνωση κηρύχθηκε παράνομη από την κυβέρνηση της Ιρλανδίας, καθώς διαρκώς στρατολογούσε νέα μέλη, τα οποία εκπαιδεύονταν και εκγυμνάζονταν στους κόλπους αυτής και δημιουργούσαν αρκετές φορές επεισόδια. Το 1936, ο ΙΡΑ κηρύχθηκε παράνομος για δεύτερη φορά. Το 1939, πραγματοποίησε μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων επί αγγλικού εδάφους, με αποτέλεσμα η ιρλανδική Βουλή των Αντιπροσώπων (Ντάιλ Έιριν) να αποφασίσει να λάβει ακόμα σκληρότερα μέτρα ενάντια στην οργάνωση, συμπεριλαμβανομένης της κράτησης χωρίς δίκη. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα μέλη του ΙΡΑ προκαλούσαν πολλά προβλήματα στην κυβέρνηση του κράτους, η οποία εκτέλεσε πέντε ηγετικά και φυλάκισε πολλά άλλα στελέχη της οργάνωσης.
Ανεξαρτησία της Ιρλανδίας, νέοι διχασμοί, Προσωρινός και "Πραγματικός ΙΡΑ"
left|thumb|230px|Μέλη της λεγόμενης "Προσωρινής" παράταξης του ΙΡΑ (Πρόβος)
Τον Δεκέμβριο του 1948, η Ιρλανδία μετατράπηκε σε ανεξάρτητη δημοκρατία, αποχωρώντας από τη Βρετανική Κοινοπολιτεία. Αφού, λοιπόν, η Ιρλανδία δεν αποτελούσε πια κτήση της Μεγάλης Βρετανίας και είχε γίνει ανεξάρτητο κράτος, οι βλέψεις της οργάνωσης στράφηκαν στο μικρό κομμάτι του νησιού, στα βορειοανατολικά, το οποίο είχε παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60, υπήρξαν κάποιες ενέργειες στη Βόρεια Ιρλανδία, από πλευράς ΙΡΑ, όμως, δεν υπήρξε ανταπóκριση από τους Ιρλανδούς της περιοχής. Στα τέλη της δεκαετίας του '60, οι ρωμαιοκαθολικοί του Ώλστερ, ξεκίνησαν διαδηλώσεις ενάντια των διακρίσεων στο δικαίωμα ψήφου, στη στέγαση και στην απασχόληση, με τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό να τούς στηρίζει ενεργά. Αυτή η ενέργεια επανέφερε το διχασμό στις τάξεις του ΙΡΑ (η κύρια διαφωνία ήταν ο βαθμός χρήσης βίας στις διαδηλώσεις), με αποτέλεσμα τα μέλη του να χωριστούν εκ νέου σε δύο παρατάξεις, έπειτα από συνέδριο του Σιν Φέιν, το 1969: την λεγόμενη "επίσημη" (official) και την λεγόμενη "προσωρινή" (provisional). Τα μέλη της Προσωρινής πτέρυγας (Πρόβος - Provos) τάχθηκαν υπέρ της τρομοκρατίας, καθώς αποτελούσαν, κυρίως, τα νεαρότερα ηλικιακά και μαχητικότερα μέλη της οργάνωσης. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, οι Πρόβος εξαπέλυσαν πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις, οι οποίες κόστισαν τη ζωή σε πολλούς Βρετανούς στρατιωτικούς και πολίτες, ενώ άφησαν πίσω τους και αρκετούς τραυματίες. Μεταξύ 1973 και 1975, η δράση των Πρόβος μειώθηκε, όμως, στο επόμενο διάστημα, η "προσωρινή" πτέρυγα του ΙΡΑ ξεκίνησε, και πάλι, τις βομβιστικές επιθέσεις, για να τραβήξει την προσοχή της κοινής γνώμης. Στις 20 Ιουλίου του 1981, εξερράγη μια βόμβα του ΙΡΑ στο Χάυντ Παρκ του Λονδίνου, η οποία σκότωσε τρεις άνδρες της έφιππης βασιλικής φρουράς και τραυμάτισε άλλους 23 ανθρώπους. Σχεδόν ταυτόχρονα, μια δεύτερη βόμβα του ΙΡΑ εξερράγη, η οποία σκότωσε έξι μέλη της στρατιωτικής φιλαρμονικής. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μια παραφυάδα του ΙΡΑ, ο Ιρλανδικός Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (Irish National Liberation Army) ανέλαβε την ευθύνη για την βόμβα που εξερράγη σε μπαρ, στη Βόρειο Ιρλανδία, και σκότωσε 11 Βρετανούς στρατιώτες. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1974, βόμβα του ΙΡΑ εξερράγη στο Γκραν Οτέλ του Μπράιτον, στο οποίο διέμεναν μέλη της τότε κυβέρνησης του Συντηρητικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένης της πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ, προκαλώντας τεράστιες υλικές ζημιές, οδηγώντας στο θάνατο πέντε ανθρώπους και τραυματίζοντας, παράλληλα, πολλούς ακόμα. Ανάμεσα στους τραυματίες ήταν και ο υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας, Νόρμαν Τέμπιτ. Το 1990, υπήρξε νέος διχασμός στις τάξεις του ΙΡΑ, από τον οποίο προέκυψε ο "Πραγματικός ΙΡΑ" (Real IRA), ο οποίος αποτελείτο, κυρίως, από τα περισσότερο σκληροπυρηνικά μέλη της οργάνωσης. Στον Πραγματικό IRA αποδίδονται οι ευθύνες για τη βομβιστική επίθεση στο Όμα, το 1998 και στο Λονδίνο, το 2001.
Διασπάσεις
Μετά το τέλος του Ιρλανδικού εμφυλίου πολέμου (1922-23), ο IRA παρέμεινε στην ίδια μορφή για σαράντα χρόνια, όταν χωρίστηκε στον επίσημο IRA και τον προσωρινό IRA το 1969.
Πολιτικοποίηση της οργάνωσης και κατάπαυση του πυρός
right|thumb|180px|Ο Μάρτιν ΜακΓκίνες right|thumb|180px|Ο Τζέρρυ Άνταμς (ηγέτης του Σιν Φέιν) έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτικοποίηση του ΙΡΑ
Μετά από απεργίες πείνας, το 1981, οι οποίες κόστισαν τη ζωή σε δέκα Ρεπουμπλικανούς, οι οκτώ εκ των οποίων ήταν μέλη του ΙΡΑ, οι ηγέτες του Σιν Φέιν, Τζέρρυ Άνταμς και Μάρτιν ΜακΓκίνες προσπάθησαν να πολιτικοποιήσουν την οργάνωση, έχοντας απώτερο σκοπό τα μέλη της να μπορούν να μετέχουν σε πολιτικές συζητήσεις, κάτι το οποίο κατάφεραν σε συνεργασία με τον ηγέτη του Σοσιαλδημοκρατικού και Εργατικού Κόμματος, Τζων Χιουμ, τον Αύγουστο του 1994, οπότε και ο ΙΡΑ κήρυξε "πλήρη κατάπαυση οποιασδήποτε στρατιωτικής δράσης". Δύο μήνες μετά, την παύση του πυρός από πλευράς τους, κήρυξαν και οι ενωτικοί προτεστάντες παραστρατιωτικοί. Ωστόσο, οι υποσχέσεις για εκπροσώπηση σε πολυμερείς συζητήσεις προς το Σιν Φέιν και τα πρώην μέλη του ΙΡΑ δεν τηρήθηκαν, λόγω της απαίτησης των ενωτικών για πλήρη αφοπλισμό του ΙΡΑ, με αντάλλαγμα το δικαίωμα συμμετοχής του Σιν Φέιν σε αυτές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια νέα βομβμιστική επίθεση από τον ΙΡΑ στο Ντόκλαντς του Λονδίνου, η οποία σκότωσε δύο ανθρώπους. Τον Ιούλιο του 1997, τα μέλη του ΙΡΑ κήρυξαν εκ νέου κατάπαυση του πυρός, δεχόμενα τους όρους του αφοπλισμού και ορκιζόμενα να τηρήσουν τις αρχές της μη βίας. Έτσι, δύο μήνες μετά, τούς επιτράπηκε η συμμετοχή σε πολιτκές συζητήσεις. Τον Απρίλιο του 1998, υπογράφηκε η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής, σύμφωνα με την οποία θα προέκυπτε νέα κυβέρνηση στη Βόρεια Ιρλανδία, μέσω μιας ημιαυτόνομης εθνοσυνέλευσης, στην οποία θα συμμετείχαν κόμματα και προτεσταντών και καθολικών και ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός θα αφοπλιζόταν πλήρως. Ωστόσο, η Εθνοσυνέλευση διαλύθηκε, λόγω αλληλοκατηγοριών. Οι Ιρλανδοί ρεπουμπλικανοί συμφώνησαν, τελικά, με την παραμονή της Βορείου Ιρλανδίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, για όσο το επιθυμούσε η πλειοψηφία των κατοίκων της, αλλά τα μέλη του ΙΡΑ αρνήθηκαν να αχρηστεύσουν το σύνολο του οπλοστασίου της οργάνωσης. Το Δεκέμβριο του 2004, τα ηγετικά μέλη του ΙΡΑ πρότειναν την ολοκλήρωση του αφοπλισμού τους, όμως οι προτεστάντες απαίτησαν φωτογραφική τεκμηρίωση, κάτι που δεν έγινε δεκτό από την οργάνωση, η οποία έκανε λόγο για "απαράδεκτο εξευτελισμό". Στα τελευταία χρόνια δράσης του, ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός έτεινε να μετατραπεί σε μια αποκλειστικά εγκληματική οργάνωση, ιδιαίτερα μετά τη ληστεία της τράπεζας Northern Bank, το Δεκέμβριο του 2004, στο Μπέλφαστ και τη δολοφονία του ρωμαιοκαθολικού Ρόμπερτ ΜακΚάρτνυ, τον Ιανουάριο του 2005, επίσης στο Μπέλφαστ. Στις 28 Ιουλίου του 2005, ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός κήρυξε τον τερματισμό οποιασδήποτε ένοπλης ενέργειας και ανακοίνωσε πως, στο μέλλον, θα προσπαθούσε να επιτύχει τους στόχους του μόνο με ειρηνικά μέσα. Ο Τζέρρυ Άνταμς χαρακτήρισε την απόφαση αυτή "θαρραλέα και αξιόπιστη".
Πράσινη βίβλος
Η Πράσινη Βιβλος είναι ένα εγχειρίδιο εκπαίδευσης και καθοδήγησης που εκδίδονταν από την οργάνωση και δίνονταν σε νέους εθελοντές. Χρησιμοποιήθηκε από τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (IRA) μετά τον Ιρλανδικό Εμφύλιο Πόλεμο μαζί με μεταγενέστερες ενσαρκώσεις όπως ο Προσωρινός IRA (PIRA). Περιλαμβάνει μια δήλωση στρατιωτικών στόχων, τακτικών και όρων για την επιβολή της στρατιωτικής νίκης ενάντια στη βρετανική κυβέρνηση. Η πράσινη βίβλος έχει διανεμηθεί και δημοσιευτεί κρυφά από άγνωστα τυπογραφεία και διανέμεται ή μοιράζεται από εθελοντές του IRA, όταν γίνονται δεκτοί για ενεργό καθήκον. Λόγω αυτής της μυστικότητας μόνο δύο εκδόσεις του Πράσινου Βιβλίου έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα στο δημόσιο τομέα. Η πρώτη, που δημοσιεύθηκε το 1956 ενώ η δεύτερη, χρονολογείται από την σύλληψη του τότε αρχηγού του IRA του Seamus Twomey το 1977. Το βιβλίο περιέχει πληροφορίες σχετικά με την πολιτική φιλοσοφία του IRA, την ιρλανδική ιστορία όσον αφορά την πάλη ενάντια στην κατοχή της Ιρλανδίας, τους στρατιωτικούς στόχους της οργάνωσης, αλλά και τρόπους προπαγάνδας, σύλληψης και αιχμαλωσίας όπως και τον στρατιωτικό εξοπλισμό και την εκπαίδευση των εθελοντών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδικές παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" είναι ο τίτλος του όγδοου άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος The Beatles, το οποίο κυκλοφόρησε στις 1 Ιουνίου 1967 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Parlophone" στην Ευρώπη και της "Capitol" στην Αμερική.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ παρουσιάζει το συγκρότημα σε μία πιο ώριμη μορφή, από συνθετικής άποψης, σε σχέση με τα τέσσερα πρώτα χρόνια της δισκογραφικής τους παρουσίας. Το συγκεκριμένο άλμπουμ γνώρισε τεράστια επιτυχία ανεβαίνοντας στην κορυφή των τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, παραμένοντας στην κορυφή για 27 εβδομάδες στη Μεγάλη Βρετανία και 15 εβδομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι πωλήσεις του έχουν ξεπεράσει τα τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και θεωρείται ένα από τα καλύτερα και πιο επιδραστικά άλμπουμ όλων των εποχών, έχοντας καταταχθεί στην κορυφή της λίστας με τα "500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών" του περιοδικού "Rolling Stone".
Το "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" κέρδισε το βραβείο "Grammy" του 1968 στην κατηγορία του άλμπουμ της χρονιάς, του καλύτερου εξωφύλλου, της καλύτερης ηχογράφησης και των καλύτερων φωνητικών.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα κομμάτια είναι γραμμένα από τον Τζων Λένον και τον Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, με τις εξαιρέσεις να αναφέρονται σε παρένθεση.
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 1 Ιουνίου 1967
Βραβεία
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (άλμπουμ)
Σιτάλκης
Ο Σιτάλκης ήταν βασιλιάς των Οδρύσων της Θράκης, 431-424 π.Χ., γιος του Τήρη ιδρυτή του βασιλείου και αδελφός του Σπαράδοκου.
Βίος
Επί Σιτάλκη το βασίλειο των Οδρυσών έφτασε τη μεγαλύτερη ακμή του και στη μεγαλύτερη έκταση. Παρέλαβε από τον πατέρα του ένα μικρό βασίλειο και σταδιακά υποτάσσοντας ένα ένα τα υπόλοιπα θρακικά βασίλεια το έφτασε στη μεγαλύτερη έκτασή του. Η χώρα του ξεκινούσε από τον Στρυμόνα μέχρι τον Βόσπορο και μέχρι τον Δούναβη. Κατασκεύασε δρόμους, δημιούργησε ισχυρό στρατό, ενώ επέτρεψε την εγκατάσταση αποικιών στη χώρα του υποχρεώνοντας τις αποικίες να πληρώνουν φόρο καθιστώντας το κράτος του πλούσιο. Ο ίδιος αναφέρεται ικανός στρατηγός και ανδρείος στη μάχη.
Το 431 π.Χ. στον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Αθηναίους και μάλιστα ο γιος του Σάδοκος έγινε Αθηναίος πολίτης. Όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης, τους παρέδωσε πρέσβεις αντίπαλων πόλεων που βρέθηκαν στη Θράκη, αυτοί τους μετέφεραν στην Αθήνα και τους θανάτωσαν χωρίς δίκη ρίχνοντας τους σε βάραθρο. Τον χειμώνα του ίδιου έτους ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Περδίκκα συνεχίζοντας και τον πόλεμο κατά των αποικιών της Χαλκίδας στη Χαλκιδική. Ο σκοπός του πολέμου με τον Περδίκκα ήταν η εγκατάσταση στον θρόνο της Μακεδονίας του Αμύντα, γιου του Φιλίππου, που υποστηριζόταν από τον Σιτάλκη. Η εκστρατεία δεν είχε αποτελέσματα, μάχη μεγάλη με τους Μακεδόνες δεν έγινε και ο στρατός του περιορίστηκε στις λεηλασίες. Λόγω του χειμώνα και της έλλειψης ανεφοδιασμού πείστηκε από τον ανιψιό του διάδοχο Σεύθη να εγκαταλείψει την εκστρατεία και να επιστρέψει στη Θράκη. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, ο Σεύθης είχε κάνει συμφωνία με τον Περδίκκα και παντρεύτηκε την αδελφή του.
Γυρίζοντας στη Θράκη αντιμετώπισε την εξέγερση των Τριβαλών, σε μάχη εναντίον των οποίων σκοτώθηκε το 424 π.Χ.. Διάδοχος του ήταν ο ανιψιός του Σεύθης Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
1479 Ίνκερι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ίνκερι είναι XFU (κατά Tholen). Ο Ίνκερι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 5 περίπου ώρες.
Ευσταθία Γεωργοπούλου-Σαλτάρη
Η Ευσταθία (Έφη) Γεωργοπούλου-Σαλτάρη, (Αθήνα 30 Ιουνίου 1954) είναι Ελληνίδα πολιτικός, εικαστικός και καθηγήτρια της ιστορίας της τέχνης.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια της Ηλείας και από τότε εξελέγη στις επόμενες τρεις αναμετρήσεις (Ιούνιος 2012, Ιανουάριος 2015 και Σεπτέμβριος 2015). Στις εκλογές του 2019 δεν ήταν υποψήφια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Φρανκ Γκοντιό
Γεννήθηκε το 1947 στην Καζαμπλάνκα. Σπούδασε στατιστική και οικονομικά, ασχολείται όμως από το 1985 με την αρχαιολογία. Έκανε σημαντικές ανακαλύψεις, στην Αλεξάνδρεια και. Συνεργάζεται με κρατικούς οργανισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι
Κορίνθου Κύριλλος
Ο αρχιεπίσκοπος Κορίνθου Κύριλος ήταν ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την Βυτίνα της Καρύταινας. Βρέθηκε κλεισμένος στην Τριπολιτσά. Μετά την άλωση της πόλης υπηρέτησε πολιτικώς και έγινε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας.
Έτρεφε σπάνια φιλία με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίο τον σεβόταν. Όταν ο Κολοκοτρώνης μετά την πολιορκία των Πατρών ήταν εξοργισμένος με την απόφαση της Πελοποννησιακής Γερουσίας να ματαιώσουν την πολιορκία, ο Κύριλλος μεσολάβησε και καταπράυνε τον Κολοκοτρώνη, αποτρέποντας και μεγαλύτερη πολιτική σύρραξη.
Πηγές
Κυριλλος Κυριλλος