cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννα Α΄ της Νάπολης
Πρώτα χρόνια
Η Ιωάννα ήταν τέταρτο παιδί των γονέων της αλλά το μεγαλύτερο που επέζησε, τα μεγαλύτερα αδέλφια της που πέθαναν σε βρεφική ηλικία ήταν : η Ελοίσα (Ιανουάριος 1325 - 27 Δεκεμβρίου 1325), η Μαρία (Απρίλιος 1326 - 1328) και ο Κάρολος Μαρτέλος (13 Απριλίου 1327 - 21 Απριλίου 1327), έγινε η επόμενη διάδοχος του παππού της μετά τον θάνατο του πατέρα της (9 Νοεμβρίου 1328). Η μητέρα της είχε μείνει έγκυος στο πέμπτο παιδί τη Μαρία που γεννήθηκε τον Μάιο του 1329, σε δύο χρόνια (23 Οκτωβρίου 1331) η Μαρία του Βαλουά πέθανε σε προσκύνημα στο Μπάρι. Με τον θάνατο του δούκα της Καλαβρίας ο βασιλιάς Ροβέρτος βρέθηκε σε σοβαρό πρόβλημα διαδοχής, έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στη μεγαλύτερη εγγονή του και τους ανιψιούς του. Οι απόγονοι του μεγαλύτερου αδελφού του Καρόλου Μαρτέλου είχαν παραιτηθεί από τον θρόνο της Νεαπόλεως και ο Ροβέρτος επέλεξε διάδοχο την Ιωάννα, δέχτηκε όρκο υποτέλειας από τους ευγενείς και ανακηρύχτηκε δούκισσα της Καλαβρίας (26 Σεπτεμβρίου 1333) και πριγκίπισσα του Σαλέρνο (26 Ιουνίου 1334).
Πρώτος γάμος
Ο Ροβέρτος για να συμφιλιωθεί με τους απογόνους του μεγαλύτερου αδελφού του τακτοποίησε τον γάμο της εγγονής του με τον εξάχρονο Ανδρέα δεύτερο γιο του ανιψιού του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, ο Ανδρέας της Καλαβρίας μέσω του παππού του είχε περισσότερα δικαιώματα στον θρόνο της Νεαπόλεως από τον Ροβέρτο και από την εγγονή του. Μετά την υπογραφή της γαμήλιας συνθήκης (8 Νοεμβρίου 1332) ακολούθησε ο γάμος στη Βασιλική Αγίας Κλάρας (26 Σεπτεμβρίου 1333) παρά το γεγονός ότι το ζεύγος ήταν ακόμα σε νηπιακή ηλικία αφού ο Ανδρέας ήταν έξι ετών και η Ιωάννα πέντε, μετά την τελετή ο Ανδρέας πήρε τον τίτλο του δούκα της Καλαβρίας και άρχισε να ζει στη Νάπολη.
Όταν πέθανε ο βασιλιάς Ροβέρτος (20 Ιανουαρίου 1343) είδαν όλοι με έκπληξη στη διαθήκη του ότι είχε αποκλείσει τον μικρό Ανδρέα, αν η Ιωάννα πέθαινε χωρίς απογόνους θα τη διαδεχόταν η μικρότερη αδελφή της Μαρία. Η Ιωάννα έπρεπε να ετοιμαστεί για τον ρόλο της βασίλισσας, ορίστηκε συμβούλιο αντιβασιλείς με Ναπολιτσιάνους ευγενείς υπό την προεδρία της θετής της γιαγιάς Σάντσας της Μαγιόρκας. Ο πάπας βλέποντας την ανικανότητα της αντιβασιλείας έστειλε τον καρδινάλιο Αμωρί ντε Σατελού. Αμέσως ξέσπασαν σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα στα μέλη της Ανδεγαυικής οικογένειας, αυτοί που βρέθηκαν στο επίκεντρο ήταν :
Με τον γάμο του Καρόλου του Δυρραχίου με τη Μαρία πριγκίπισσα της Άλμπα (21 Απριλίου 1343) μικρότερη αδελφή της βασίλισσας Ιωάννας Α΄ ο κλάδος του Δυρραχίου απέκτησε τα μεγαλύτερα δικαιώματα διαδοχής.
Δολοφονία του Ανδρέα της Καλαβρίας
thumb|right|250px|Η δολοφονία του Ανδρέα της Καλαβρίας - έργο του [[Καρλ Μπριουλόφ.]] Οι ευγενείς από φόβο μήπως αλλάξει γνώμη ο πάπας αποφάσισαν να τον θανατώσουν, σε ένα κυνηγητικό ταξίδι στην Αβέρσα οι συνωμότες τον συνέλαβαν όταν έβγαινε τη νύχτα από το δωμάτιο του ενώ η Ιωάννα κοιμόταν, ένας υπηρέτης έκλεισε την πόρτα για να μην δραπετεύσει. Μετά από άγρια πάλη οι συνωμότες στραγγάλισαν τον Ανδρέα με ένα κορδόνι και πέταξαν το πτώμα του από το παράθυρο. Η Ουγγαρέζα νοσοκόμα του Ανδρέα Ισόλδη το μετέφερε στην εκκλησία των μοναχών και παρέμεινε μέχρι το επόμενο πρωί, όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι από την Ουγγαρία τους είπε αναλυτικά στη γλώσσα τους τι έγινε και πληροφόρησαν τον βασιλιά τους. Η Ιωάννα στιγματίστηκε για όλη την υπόλοιπη ζωή της με τον φόνο αν και εισήχθη δυο φορές σε δίκη και αθωώθηκε, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας έκανε πολλές εκστρατείες στη Νάπολη για να εκδικηθεί τον φόνο του αδελφού του. Η Ιωάννα Α΄ γέννησε μετά τη δολοφονία του Ανδρέα έναν μεταθανάτιο γιο τον Κάρολο Μαρτέλο (25 Δεκεμβρίου 1345) που ανακηρύχτηκε δούκας της Καλαβρίας, πρίγκιπας του Σαλέρνο (11 Δεκεμβρίου 1346) και διάδοχος της Νεαπόλεως.
Πόλεμος με το Πεδεμόντιο
Με την άνοδο της Ιωάννας στον θρόνο οι λόρδοι του βορά βρήκαν μεγάλη ευκαιρία να επεκταθούν σε βάρος της Νάπολης, ο Ιωάννης Β΄ του Μομφερράτου κατέκτησε την Αλεσσάντρια, την Άστι, την Τορτόνα, την Μπρα και την Άλμπα (1344). Η Ιωάννα έστειλε τον αντιβασιλιά της Ρεφόρς ντ' Αγκούλτ να τον αντιμετωπίσει αλλά συνετρίβη και σκοτώθηκε στη μάχη του Γκαμενάριο (23 Απριλίου 1345). Ο Ιωάννης του Μομφερράτου κατέλαβε το Τσιέρι μαζί με τα εδάφη του Ιακώβου του Πεδεμοντίου που ήταν ο κύριος σύμμαχος της Ιωάννας, η Ιωάννα κάλεσε σε βοήθεια τον ξάδελφο της Αμεδαίο ΣΤ΄ της Σαβοΐας (1347) που έδιωξαν μαζί τους εισβολείς τον Ιούλιο. Η Ιωάννα απέκτησε στη συνέχεια νέους συμμάχους τον Τόμας Β΄, μαρκήσιο του Σαλούτσο και τον Χούμπερτ Β΄ του Βιενουά που ανακατέλαβαν όλα τα εδάφη της στον βορά.
Δεύτερος γάμος
thumb|right|250px|Νόμισμα της Προβηγκίας του βασιλέως Λουδοβίκου και της βασίλισσας Ιωάννας (1349 - 1362) Όταν έγιναν γνωστά τα σχέδια της να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο έναν από τους ξαδέλφους της από τον κλάδο του Τάραντα και όχι τον Στέφανο της Σλαβονίας μικρότερο αδελφό του Ανδρέα οι Ούγγροι την κατηγόρησαν ανοιχτά για τον φόνο του. Ο Λουδοβίκος του Τάραντα γνώριζε τη Ναπολιτσιάνικη πολιτική σαν έμπειρος πολεμιστής αφού τον είχε αναθρέψει η Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί θεία της Ιωάννας. Όταν η Ιωάννα εκδήλωσε πρόθεση να τον παντρευτεί ο αδελφός του Ροβέρτος του Τάραντα συμμάχησε με τον ξάδελφο τους Κάρολο του Δυρραχίου. Πολλοί αυλικοί και υπηρέτες της Ιωάννας βασανίστηκαν ή εκτελέστηκαν, ανάμεσα τους η Σικελή κυβερνήτης Φιλίππη από την Κατάνια και η οικογένεια της. Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας μπήκε αρχηγός των Ουγγρικών δυνάμεων αλλά πριν φτάσει στις πύλες της Νάπολης έγινε γνωστό στους κατοίκους της πόλης ότι οι Ούγγροι ήταν έτοιμοι να εισβάλουν. Η Ιωάννα έκλεισε ειρήνη με το Βασίλειο της Σικελίας για να αποφύγει πόλεμο σε διπλό μέτωπο και παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο του Τάραντα χωρίς άδεια από τον πάπα που ήταν απαραίτητη λόγω συγγένειας. Σε αναμονή του γάμου τους ο Λουδοβίκος έγινε στρατηγός και προστάτης του βασιλείου (1 Μαΐου 1347) με τον Κάρολο του Δυρραχίου, σε έναν μήνα έγινε αντιβασιλιάς (20 Ιουνίου 1347). Ο δεύτερος γάμος έριξε σημαντικά τη δημοτικότητα της βασίλισσας στους Ναπολιτσιάνους.
Η Ουγγρική επίθεση
Ο Λουδοβίκος μεγαλύτερος αδελφός του Ανδρέα βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει τη Νάπολη και να την ενσωματώσει στο βασίλειο του, ο στρατός του πήγε στη Λ' Άκουιλα (10 Μαίου 1347). Τα Ουγγρικά στρατεύματα έφτασαν στο Μπενεβέντο έτοιμα να επιτεθούν στο βασίλειο της Νεαπόλεως (11 Ιανουαρίου 1348). Η Ιωάννα μπροστά στην απειλή αποσύρθηκε στο Καστέλ Νουόβο και με εμπιστοσύνη στους κατοίκους της Μασσαλίας ετοίμασε τη δραπέτευση της για να αποφύγει την εκδίκηση του Λουδοβίκου. Περιμένοντας την επιστροφή του συζύγου της δραπέτευσε με δύο γαλέρες του Μασσαλού Ζακ ντε Γκομπέρτ για την Προβηγκία με τον πιστό οπαδό της Ερρίκο Καρατσιόλο. Ο Λουδοβίκος του Τάραντα έφτασε στη Νάπολη την επόμενη μέρα και δραπέτευσε με άλλη γαλέρα. Μετά την άλωση της Νεάπολης ο Λουδοβίκος διέταξε την εκτέλεση του κουνιάδου της Ιωάννας και ξαδέλφου του Καρόλου του Δυρραχίου, αποκεφαλίστηκε (23 Ιανουαρίου 1348) συμβολικά στην ίδια θέση που δολοφονήθηκε ο Ανδρέας. Ο μικρός γιος της Ιωάννας Κάρολος Μαρτέλος μεταφέρθηκε από τη μητέρα του στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, στην αυλή του θείου του στο Βίσεγκραντ όπου πέθανε σε ηλικία δύο ετών (10 Μαΐου 1348).
Εξορία στην Προβηγκία
thumb|right|250px|Η Ιωάννα Α΄ της Νάπολης - μικρογραφία του 14ου αιώνα. Η Ιωάννα έφτασε στη Μασσαλία και οι κάτοικοι τη δέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό (20 Ιανουαρίου 1348). Ορκίστηκε να διατηρήσει τα προνόμια της πόλης και δέχτηκε όρκο υποταγής από τους κατοίκους, ένωσε τα δυο τμήματα της πόλης σε μια διοικητική μονάδα. Μετέβη κατόπιν στην Αιξ-αν-Προβάνς της Προβηγκίας που οι κάτοικοι τη δέχτηκαν αντίθετα με μεγάλη εχθρότητα, η Ιωάννα ορκίστηκε ότι δεν θα κάνει το παραμικρό εναντίον της Προβηγκίας και θα της επιτρέψει να διοικηθούν με τοπικούς κόμητες. Η Ιωάννα αναχώρησε για την Αβινιόν στις 15 Μαρτίου για προσωπική συνάντηση με τον πάπα Κλήμη ΣΤ΄, ο σύζυγος της Λουδοβίκος Α΄ της Νάπολης συναντήθηκε μαζί της στο Αιγκ-Μορτ. Ο στόχος της επίσκεψης στον πάπα ήταν τριπλός : ήθελε να πάρει απαλλαγή για τον δεύτερο γάμο της, απαλλαγή για τον φόνο του Αντρέα και βοήθεια για να ανακτήσει το βασίλειο της. Ο πάπας έδωσε στο ζεύγος την επιθυμητή απαλλαγή και διόρισε μια επιτροπή για να εξετάσει τις συνθήκες δολοφονίας του Ανδρέα, αγόρασε την πόλη της Αβινιόν με 80.000 φιορίνια που ουσιαστικά διαχωρίστηκε από την Προβηγκία. Η Ιωάννα στη δίκη που ακολούθησε αθωώθηκε από τον πάπα. Την περίοδο που έμενε στην Αβινιόν από τα τέλη Ιουνίου γέννησε το δεύτερο παιδί της και πρώτο από τον δεύτερο γάμο της την Αικατερίνη.
Βασιλεία του Λουδοβίκου του Τάραντα
Όλα τα κείμενα του βασιλείου εκδόθηκαν από το 1349 στο όνομα της Ιωάννας και του συζύγου της, ο Λουδοβίκος είχε τον έλεγχο των στρατιωτικών φρουρίων. Στα νομίσματα που εκδόθηκαν το όνομα του Λουδοβίκου προηγήθηκε από αυτό της Ιωάννας. Οι Ναπολιτσιάνοι τον θεωρούσαν από την αρχή κανονικά σαν μονάρχη παρά το ότι ο πάπας Κλήμης τον αναγνώρισε το 1352. Ο Λουδοβίκος εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα από τις στρατιωτικές επιθέσεις των Ούγγρων για να αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία από τη σύζυγο του. Καταδίωξε τους οπαδούς της και την αυλή της, συνέλαβε τον οπαδό της Ερρίκο Καρατσιόλο, τον κατηγόρησε για μοιχεία και τον εκτέλεσε. Σε δυο μήνες η κόρη του Λουδοβίκου και της Ιωάννας Αικατερίνη πέθανε σε ηλικία ενός έτους (8 Ιουνίου 1349). Μετά από άλλη μια Ουγγρική επίθεση που έφτασαν μέχρι έξω από τα τείχη της Νάπολης ο πάπας Κλήμης έστειλε τον Ραυμόνδο Σακέτ, επίσκοπο του Σαιντ-Ομέρ και στόλο υπό τη διοίκηση του Ούγου ντε Μπω. Ο Λουδοβίκος του Τάραντα υποσχέθηκε να σεβαστεί την ανεξαρτησία της Ιωάννας και ο Λουδοβίκος της Ουγγαρίας φανερά τραυματισμένος επέστρεψε στην πατρίδα του.
Η Ιωάννα γέννησε τον Οκτώβριο του 1351 το δεύτερο παιδί της με τον Λουδοβίκο άλλη μια κόρη τη Φραγκίσκη. Ο Λουδοβίκος δέχτηκε σε πέντε μήνες πλήρη αναγνώρισε από τον πάπα σαν συμβασιλέας της Ιωάννας για όλα τα βασίλεια (23 Μαρτίου 1352). Ο Λουδοβίκος στέφτηκε επίσημα από τον αρχιεπίσκοπο της Μπράγκα στο Χότελ ντι Τάραντο στη Νάπολη (27 Μαΐου 1352). Λίγες μέρες αργότερα πέθανε και η δεύτερη κόρη τους Φραγκίσκη (2 Ιουνίου 1352), η Ιωάννα δεν έκανε νέα σύλληψη παιδιού από τότε. Ο Λουδοβίκος και η Ιωάννα οργάνωσαν την ανακατάκτηση της Σικελίας (1356), μετά από μια νίκη στη Μεσσήνη οι επιτυχίες τους διεκόπησαν με συντριβή από τους Καταλανούς (29 Ιουνίου 1357). Την ίδια εποχή τα στρατεύματα του Αρνόλντ ντε Κερβολέ λεηλάτησαν την Προβηγκία (13 Ιουλίου 1357). Ο μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκου Φίλιππος Β΄ του Τάραντα και τρίτος σύζυγος της μικρότερης αδελφής της Ιωάννας Μαρίας από τον Απρίλιο του 1355 απεστάλη στην Προβηγκία για να πολεμήσει τον στρατό που τη λεηλατούσε. Είχε την υποστήριξη των δυνάμεων του κόμη του Αρμανιάκ που ήταν τρόμος στους κατοίκους της περιοχής, τελικά ο Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ πέτυχε την απαλλαγή τους με πληρωμές. Ο Λουδοβίκος του Τάραντα έπεσε σε κρυολόγημα μετά από κρύο μπάνιο και αρρώστησε, η κατάσταση του χειροτέρευσε και πέθανε (25 Μαΐου 1362).
Τρίτος γάμος
thumb|right|250px|Το Καστέλ Νουόβο σήμερα. Ο θάνατος του βίαιου και αυταρχικού Λουδοβίκου του Τάραντα έδωσε την ευκαιρία στην Ιωάννα να ανακτήσει τη χαμένη εξουσία της. Τα επόμενα τρία χρόνια η βασίλισσα πήρε μια σειρά από μέτρα για να γίνει ξανά δημοφιλής : συγχώρεσε τον Ραυμόνδο του Μπω (20 Μαρτίου 1363), αντικατέστησε τον Ρογήρο του Σαν Σεβερίνο με τον Φουκ ντ' Αγκούλτ στη θέση του Καγκελάριου της Προβηγκίας και πήρε πολλά μέτρα για τις εμφύλιες συγκρούσεις. Η Ιωάννα προχώρησε σε τρίτο γάμο της με προξενιό (14 Δεκεμβρίου 1362) με τον Ιάκωβο Δ΄ της Μαγιόρκας που ήταν δέκα χρόνια νεώτερος της τιτλούχο βασιλιά στη Μαγιόρκα και το Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο γάμος έγινε 5 μήνες αργότερα τον Μάιο του 1363 στο Καστέλ Νουόβο αλλά και ο γάμος αυτός ήταν αρκετά ταραγμένος. Ο Ιάκωβος Δ΄ φυλακίστηκε από τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας σε ένα σιδερένιο κλουβί γεγονός που του έφερε διανοητική στέρηση. Ο Ιάκωβος Δ΄ ζητούσε επιπλέον να έχει και ο ίδιος ενεργό ρόλο στη διακυβέρνηση αλλά είχε αποκλειστεί με την υπογραφή της γαμήλιας συνθήκης. Χωρίς καμιά ελπίδα να γίνει βασιλιάς της Νεαπόλεως ο Ιάκωβος έφυγε για την Ισπανία και έκανε στα τέλη του Ιανουαρίου 1366 ανεπιτυχή προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Μαγιόρκα. Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης τον συνέλαβε, τον παρέδωσε στον Βερτράνδο του Γκεσλίν που τον μετέφερε αιχμάλωτο στο Μονπελιέ, ελευθερώθηκε με λύτρα που πλήρωσε η Ιωάννα (1370) επανήλθε στη Νάπολη μέχρι να φύγει αυτή τη φορά για πάντα. Οι τελευταίες του προσπάθειες να καταλάβει τη Ρουσιγιόν και της Σερδάνια απέτυχαν (1375), δραπέτευσε για την Καστίλη και πέθανε τον Φεβρουάριο του 1375 στη Σόρια πιθανώς δηλητηριασθείς.
Διοίκηση της Προβηγκίας
Ο Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για να διεκδικήσει τα δικαιώματα της Αγίας Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο Βασίλειο της Αρλ διέσχισε την Αβινιόν και στέφτηκε βασιλιάς της Αρλ (4 Ιουνίου 1365) αλλά παραχώρησε την Προβηγκία στην Ιωάννα. Ο δεύτερος αδελφός του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού, υπολοχαγός του Λανγκντόκ διεκδίκησε την Προβηγκία, με τη βοήθεια του στρατού του Βερτράνδου του Γκεσλίν ξεκίνησε επίθεση. Η Αβινιόν έγινε υποτελής, η Αρλ και η Ταρασκόν πολιορκήθηκαν αλλά μόνο η Αρλ κυριεύθηκε, η Ταρασκόν διασώθηκε ύστερα από πολιορκία εννιά ημερών χάρη στα στρατεύματα της Προβηγκίας, τα στρατεύματα του Καγκελάριου Ραυμόνδου ντ'Αγκούλτ ηττήθηκαν. Η επέμβαση του πάπα Ουρβανού Ε΄, του Καρόλου Ε΄ και ο αφορισμός του Γκεσλίν (1 Σεπτεμβρίου 1368) είχαν σαν αποτέλεσμα να οπισθοχωρήσει. Ακολούθησαν δυο ειρηνικές συνθήκες η πρώτη στις 13 Απριλίου 1369 και η δεύτερη στις 2 Ιανουαρίου 1370.
Διοίκηση και αυλή
thumb|right|250px|Η σφραγίδα της Ιωάννας Α΄ της Νάπολης. Μετά από μεγάλη περίοδο ταραχών ακολούθησε περίοδος ηρεμίας για την Ιωάννα που διατήρησε φιλικές σχέσεις με τους πάπες Ουρβανό Ε΄ και Γρηγόριο ΙΑ΄. Η Έλζαρ του Σαμπράν αγιοποιήθηκε και η Μπρίτζετ της Σουηδίας επισκέφτηκε τη Νάπολη. Η τελική ειρηνική συνθήκη με τον Λουδοβίκο Α΄ του Ανζού έγινε με τη μεσολάβηση του πάπα Γρηγορίου ΙΑ΄ (11 Απριλίου 1371), εγκατέλειψε τα δικαιώματα του στην Ταρασκόν. Η Ιωάννα κέρδισε επίσης το Πεδεμόντιο και ευχαρίστησε για τις υπηρεσίες του τον Όθων του Γκρουμπενχάγκεν, Κοντοτιέρο του Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που αργότερα παντρεύτηκε σαν τέταρτο σύζυγο.
Με τη Συνθήκη της Βιλνέβ (1372) η Ιωάννα αναγνώρισε επίσημα την απώλεια της Σικελίας, μια περιπέτεια που είχε ξεκινήσει 90 χρόνια νωρίτερα (1282). Η Ιωάννα αφοσιώθηκε ολόψυχα στη συνετή διοίκηση του βασιλείου της Νεαπόλεως αλλά ποτέ δεν μπόρεσε κανένα συμβούλιο να πάρει οριστική απόφαση χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της βασίλισσας. Η Ιωάννα προστάτευσε τη βιομηχανία, το τοπικό εμπόριο και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και αρνήθηκε να αλλάξει το νόμισμα, ήταν εγγυητής της ειρήνης στη Νάπολη. Παρά τη μεγάλη της ευσέβεια και τις φιλίες της με την Αικατερίνη της Σιένα και της Μπρίτζετ της Σουηδίας έμεινε γνωστή για τη μεγάλη ποικιλία από ζώα που είχε στους κήπους της αυλής της και τον πολυφυλετικό χαρακτήρα των υπηρετών της ανάμεσα στους οποίους βρέθηκαν Τούρκοι, Σαρακηνοί και Αφρικανοί. Ο σύγχρονος ποιητής Βοκάκιος που έζησε στο βασίλειο της αναφέρει "Η Ιωάννα βασίλισσα της Σικελίας και της Ιερουσαλήμ ήταν ο ευγενέστερος, ισχυρότερος και πιο ακέραιος χαρακτήρας της εποχής της". Οι πηγές της εποχής της την περιγράφουν ξανθιά και ανοιχτόχρωμη.
Τέταρτος γάμος
Η Ιωάννα δεν είχε παιδιά, διάδοχος της ήταν η ανιψιά της Μαργαρίτα του Δυρραχίου μικρότερη κόρη της αδελφής της Μαρία της Καλαβρίας και του πρώτου της συζύγου Καρόλου του Δυρραχίου. Η Μαργαρίτα είχε παντρευτεί με πρόταση του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας τον Κάρολο του Δυρραχίου, γιο του πρώτου της εξαδέλφου Λουδοβίκου κόμη της Γκραβίνα Ο πρώην κουνιάδος της Ιωάννας και θετός πατέρας της Μαργαρίτας Φίλιππος Β΄ του Τάραντα αντέδρασε σκληρά στον γάμο αυτό και τον Νοέμβριο του 1373 μετά από θανατηφόρα ασθένεια κληροδότησε τα δικαιώματα του στον γαμπρό του Φραγκίσκο του Μπω και τον γιο του Ιάκωβο του Μπω. Ο Φραγκίσκος του Μπω διεκδίκησε με τη βία τα δικαιώματα του Φιλίππου Β΄ και η Ιωάννα έκανε κατάσχεση της περιουσίας του (8 Απριλίου 1374).
Η Ιωάννα αποφάσισε να αντισταθεί σκληρά στην πιθανότητα να είναι ο Κάρολος του Δυρραχίου, ο μελλοντικός Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως διάδοχος της και με την έγκριση του πάπα Γρηγορίου ΙΑ΄ υπέγραψε τέταρτο γάμο με τον Όθων του Γκρουμπενχάγκεν που είχε υποστηρίξει τα δικαιώματα της στο Πεδεμόντιο (25 Δεκεμβρίου 1375). Ο γάμος έγινε τρεις μήνες αργότερα (25 Μαρτίου 1376) στο Καστέλ Νουόβο. Ο Κάρολος εξοργίστηκε αν και ο Όθων δεν είχε εξουσίες παρά μόνο τον τίτλο του πρίγκιπα - συζύγου και συμμάχησε με τον μεγάλο εχθρό της Ιωάννας Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας.
Το σχίσμα
Την ίδια εποχή το Δυτικό Σχίσμα ήταν ένα από τα συγκλονιστικότερα γεγονότα της χριστιανοσύνης με τη εκλογή δυο διαφορετικών παπών. Ο πρώτος πάπας ο αρχιεπίσκοπος του Μπάρι εξελέγη ως Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ και ο δεύτερος ο Ροβέρτος, καρδινάλιος της Γενεύης ως Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄, ο πρώτος ζούσε στη Ρώμη και ο δεύτερος στην Αβινιόν, η Ιωάννα υποστήριξε τελικά με 50.000 φιορίνια τον Κλήμη Ζ΄. Ο Ουρβανός ΣΤ΄ για να εκδικηθεί ενίσχυσε τους εχθρούς της Ιωάννας : τον βασιλιά της Ουγγαρίας, τον δούκα της Άντρια και τον Κάρολο του Δυρραχίου. Η Ιωάννα σε δύσκολη θέση έκανε έκκληση στον αντίπαπα και του είπε ότι θα παραχωρήσει στη διάθεση του τον Λουδοβίκο του Ανζού. Ο πραγματικός λόγος που η Ιωάννα υποστήριξε τον Κλήμη Ζ΄ ήταν το ότι ο Ουρβανός ΣΤ΄ είχε στόχο να της πάρει τμήμα του βασιλείου της και να το δώσει στον ανιψιό του Φραντσέσκο Πριγκάνο. Ο Ουρβανός ΣΤ΄ κήρυξε την Ιωάννα αιρετική, έκανε κατάσχεση του βασιλείου της Νεαπόλεως και το παραχώρησε στον Κάρολο του Δυρραχίου.
Πτώση
thumb|right|250px|Το Κάστρο του Αυγού Η Ιωάννα σε απάντηση κήρυξε διάδοχο της τον Λουδοβίκο Α΄ του Ανζού (29 Ιουνίου 1380) με εντολή να πάρει το βασίλειο αντί για τον Κάρολο του Δυρραχίου, ο Λουδοβίκος του Ανζού είχε μεγάλο όνειρο πολλά χρόνια να γίνει βασιλιάς της Νάπολης. Τον Νοέμβριο του 1380 με έναν μεγάλο στρατό σε συντριπτική πλειοψηφία από Ούγγρους πιστούς στον βασιλιά Λουδοβίκο επιτέθηκε στη Νάπολη. Ο Λουδοβίκος του Ανζού αναγνώρισε την κρισιμότητα της κατάστασης στη Νάπολη και δεν ανέλαβε αμέσως δράση, παρέμεινε στη Γαλλία μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του επειδή είχε οριστεί αντιβασιλιάς και κηδεμόνας του ανήλικου ανιψιού του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Η Ιωάννα είχε εμπιστοσύνη στον τέταρτο σύζυγο της Όθωνα που ήταν έτοιμος να υπερασπιστεί τη Νάπολη από τον Κάρολο που έφτασε στα σύνορα του βασιλείου (28 Ιουνίου 1381). Μετά την ήττα του Όθωνα στο Άναγνι και την προσπέραση των δυνάμεων της Νάπολης στην Αβέρσα ο Κάρολος μπήκε στη Νάπολη (16 Ιουλίου 1381) και πολιόρκησε την Ιωάννα στο Καστέλ Νουόβο. Η Ιωάννα χωρίς καμιά υποστήριξη παραδόθηκε, (25 Αυγούστου 1381), φυλακίστηκε στην αρχή στο Κάστρο του Αυγού και στη συνέχεια στο φρούριο της Νοσέρα.
Η Αικατερίνη της Σιένα έβλεπε την Ιωάννα σαν αιρετική ηγεμόνα σε δαιμονικό βαθμό επειδή στήριζε τον αντίπαπα Κλήμη Ζ΄ αντί τον νόμιμο πάπα Ουρβανό ΣΤ΄. Σε επιστολή της στην Ιωάννα η Αγία Αικατερίνη τόνισε "έκανες τον εαυτό σου υπηρέτη και σκλάβο εκείνου που έχει υποταχθεί στο ψέμα και στον Σατανά". Η εχθρότητα της αφορούσε σαφώς τη στήριξη της στον Κλήμη Ζ΄, οι διαφορές τους ήταν σαφώς πολιτικές χάρη στο Μεγάλο Σχίσμα. Η Αγία Αικατερίνη σαν πρώην Δομηνικανή μοναχή ήταν με φανατισμό πιστή στην Καθολική Εκκλησία με έδρα την Αγία Έδρα στη Ρώμη, ενεργούσε σαν απεσταλμένη του πάπα με στόχο να απομακρύνει με κάθε μέσο τη βασίλισσα από τον αιρετικό αντίπαπα της Αβινιόν. Σε άλλο γράμμα της η Αικατερίνη τονίζει ότι είναι λανθασμένη η στήριξη της Ιωάννας στον αντίπαπα γράφοντας "ακόμα και εάν θεωρήσουμε ότι η κατάσταση σας είναι παρόμοια με τα προσωρινά αγαθά που τα παίρνει ο άνεμος με τις πράξεις σας τα στερηθήκατε". Η Ιωάννα σαν βασίλισσα της Νεαπόλεως έπρεπε να είναι πιστή στον πάπα της Ρώμης επειδή το βασίλειο ήταν ιδιοκτησία του από τον 13ο αιώνα και η πόλη σημαντική πηγή εσόδων. Με την απόφαση της να στηρίξει τον αντίπαπα η Ιωάννα ήταν σύμφωνα με την Αικατερίνη όχι μόνο αιρετική αλλά και προδότρια.
Δολοφονία
thumb|right|250px|Ανάγλυφο της Ιωάννας Α΄ της Νάπολης στο Σαιν-Μαξιμάν-λα-Σαιντ-Μπωμ. Ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού αποφάσισε να δράσει δυναμικά και με μεγάλο στρατό ξεκίνησε να ελευθερώσει την Ιωάννα (31 Μαΐου 1382). Περνώντας από το Τορίνο και το Μιλάνο έφτασε τον Σεπτέμβριο στη Ρώμη αλλά η βασίλισσα ήταν ήδη νεκρή, ο Κάρολος Γ΄ με φόβο ότι δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στον Λουδοβίκο τη θανάτωσε σε ηλικία 54 ετών (27 Ιουλίου 1382). Η επίσημη ανακοίνωση ήταν ότι η Ιωάννα πέθανε από φυσικά αίτια αλλά όλες οι πηγές της εποχής δείχνουν δολοφονία, οι γνώμες σχετικά με τον τρόπο που θανατώθηκε διαφέρουν, σύμφωνα με τις δυο αυθεντικότερες πηγές :
Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια ποια περιγραφή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, μια άλλη πηγή αναφέρει ότι την έπνιξαν με μαξιλάρια. Το σώμα της μεταφέρθηκε στη Νάπολη και παρέμεινε σε κοινή θέα πολλές μέρες σαν απόδειξη ότι ήταν νεκρή, επειδή είχε αφοριστεί από τον πάπα Ουρβανό ΣΤ΄ δεν μπορούσε να ταφεί και έριξαν το σώμα της σε ένα πηγάδι στα εδάφη της εκκλησίας Σάντα Κιάρα. Το βασίλειο της Νεαπόλεως βρέθηκε σε εμφύλιο πόλεμο για τη διαδοχή πολλά χρόνια αλλά ο Λουδοβίκος του Ανζού μπόρεσε να κρατήσει τις κομητείες της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ. Ο ανιψιός του Φιλίππου Β΄ του Τάραντα Ιάκωβος των Μπω διεκδίκησε το πριγκιπάτο της Αχαίας μετά την εκθρόνιση της (1381).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Νεαπόλεως Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Νάπολης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Κόμησσες της Προβηγκίας Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα
Ιερά Μητρόπολις Μελενίκου
Η Ιερά Μητρόπολις Μελενίκου ήταν Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης με έδρα το Μελένικο της σημερινής νοτιοδυτικής Βουλγαρίας.
Ιστορία
Το 1737 εξελέγη Μητροπολίτης Μελενίκου ο Κύριλλος Καράκαλλος, αλλά αναφέρεται ότι «άρπαξε» τη Μητρόπολη με τη βοήθεια εξωτερικών παραγόντων και ότι η ποιμαντορία του ήταν τόσο κακή, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη για να μην τον σκοτώσει το ποίμνιό του. Από τα μέσα του 19ου αιώνα οι Έλληνες του Μελενίκου οργανώνουν την κοινότητά τους και ανεγείρουν ναούς και σχολεία. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 αρχίζει να εμφανίζεται ο βουλγαρικός εθνικισμός. Στις 31 Δεκεμβρίου 1895 πυρπολήθηκε από τους Βούλγαρους ο ελληνορθόδοξος μητροπολιτικός ναός. Το πολυτιμότερο κειμήλιο, ένα αυτοκρατορικό σκήπτρο, που έφερε χρυσοποίκιλτη και αδαμαντοκόλλητη σφαίρα αντί των δρακόντων, έλιωσε μέσα στη κρύπτη λόγω της υψηλής θερμοκρασίας. Μητροπολίτης Μελενίκου από το 1911 διετέλεσε ο Κωνσταντίνος Ασημιάδης, ο οποίος ανέπτυξε πλούσια δράση για την προάσπιση της θρησκευτικής, εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων κατοίκων του Μελενίκου και της ευρύτερης περιοχής. Στις 25 Ιουνίου 1913 συνελήφθη, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από τον βουλγαρικό στρατό κατά την παραμονή του στο Σιδηρόκαστρο (Ντεμίρ Ισάρ).
Το Μελένικο κατελήφθη τον Ιούνιο του 1913 από τον Ελληνικό Στρατό και ακολούθως παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο για δυο περίπου μήνες. Μετά την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου κατακυρώθηκε οριστικά στη Βουλγαρία, με αποτέλεσμα οι Έλληνες της πόλης να μεταναστεύσουν στην ελεύθερη Ελλάδα και η ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Μελενίκου να παρακμάσει.
Το τμήμα της που περιήλθε στην επικράτεια της Ελλάδας αποτελεί ως σήμερα την Μητρόπολη Σιδηροκάστρου. Από την 1η Οκτωβρίου 1998, ο τίτλος Μελενίκου αποδίδεται σε τιτουλάριο επίσκοπο, δηλαδή επίσκοπο χωρίς επισκοπή, της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|250px|Πιστοποιητικό βάπτισης, 1902
Παραπομπές
Κατηγορία:Μελένικο Μελενικου
Τάσος Κολοκυθάς
Ο Αναστάσιος Κολοκυθάς (1904 - 17 Μαρτίου 1979), του Αντωνίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Αθηνών από το 1958 ως το 1967 με τη Δημοκρατική Ένωση και με την Ένωση Κέντρου.
Βιογραφία
Γνωστότερος ως Τάσος Κολοκυθάς, γεννήθηκε στα Χανιά το 1904. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών πρώτα με την Δημοκρατική Ένωση (ΦΙ.Δ.Ε.) το 1956 και στη συνέχεια βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Μετά τη Μεταπολίτευση πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, χωρίς επιτυχία, συγκεντρώνοντας 5.338 ψήφους.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Σαχουμιανί τρτσναφαμπρικά
Το Σαχουμιανί τρτσναφαμπρικά (αρμενικά: Շահումյանի թռչնաֆաբրիկա) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,220 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Σιφ
Στην Σκανδιναβική μυθολογία η Σιφ (Sif) είναι μια θεά του Εσίρ και σύζυγος του Θωρ.
Έχει χρυσα μαλλιά κατασκευασμένα από νάνους. Ως σύζυγος του θεού των θυελλών και της βροχής πιστεύαν πως βοηθούσε στην ανάπτυξη της σοδειάς και το χρώμα των μαλλιών της μπορεί να αντιπροσώπευε το ώριμο στάρι. Ο Λόκι σε μία από τις αταξίες του έκοψε τα μαλλιά της Σιφ, αλλά όταν το έμαθε ο Θωρ τον ανάγκασε να υποσχεθεί πως θα της φέρει χρυσά μαλλιά φτιαγμένα από τα σκοτεινά ξωτικά.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 – 400 μέτρα γυναικών
140px|right 140px|right Τα 400 μέτρα Γυναικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου 2012 πραγματοποιήθηκαν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι στις 27, 28 και 29 Ιουνίου.
Γύρος 1
Οι πρώτοι 3 σε κάθε σειρά (Π) και οι 4 καλύτερες επιδόσεις (π) προχωράνε στα Ημιτελικά.
Ημιτελικοί
Οι πρώτοι 3 σε κάθε σειρά (Π) και οι 2 καλύτερες επιδόσεις (π) προχωράνε στον Τελικό.
Αναφορές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 Κατηγορία:400 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Πουιμισόν
Το Πουιμισόν (γαλλικά: Puimisson, οξιτανικά: Puègmiçon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουιμισοναί (γαλλικά: Puimissonnais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αρτάσυρος
Ο Αρτάσυρος ή Αρδασήρ (5ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν σατράπης της Αρμενίας. Ο γιος του Ορόντης Α΄, έδωσε το όνομα στην πρώτη δυναστεία της Αρμενίας.
Βιογραφία
Ήταν σατράπης της Αρμενίας κατά τη βασιλεία τού Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας· αναφερόταν ως "το μάτι τού βασιλιά". Είχε καταγωγή από τη Βακτρία. Ο γιος του Ορόντης, που αναφέρεται ως Ορόντης από τη Βακτρία, είναι πιο γνωστός και υπηρέτησε ως σατράπης της Σωφηνής & Ματιηνής (Μιτάννι) κατά τη βασιλεία τού Αρταξέρξη Β΄. Μερικές ιστορικές καταγραφές αναφέρουν τον Αρταξέρξη Β΄ ως πατέρα τού Ορόντη, δηλ. ταυτίζουν τον Αρτάσυρο με τον Πέρση βασιλιά. Στην πραγματικότητα ο Αρταξέρξης Α΄ ήταν πεθερός τού Ορόντη.
Σύμφωνα με τον Χ. Καχατριάν, ο Αρτάσυρος δεν κατασκεύασε αρδευτικά κανάλια, άφησε όμως όλη την περιουσία στους γιους του για να φτιάξουν στο όνομά του. Πριν το τέλος του τους μάζεψε και τους είπε, πώς υποχρέωση κάθε ηγεμόνα Οροντίδη θα είναι να κατασκευάσει ένα τουλάχιστον κανάλι ύδρευσης. Πράγματι αυτό κράτησε για αιώνες.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ασάτηρα και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
2442 Κόρμπετ
Ο Κόρμπετ (Corbett) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1980 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού κυνηγού Τζιμ Κόρμπετ (1875-1955).
Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξανδρείας
Η Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξανδρείας (ΑΕΕΑ) είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ιδρύθηκε το 1910 με χρώματα το μπλε και άσπρο και έμβλημα το δικέφαλο αετό με ανοιχτά φτερά. Αργότερα στην ΑΕΕΑ συγχωνεύτηκε και ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Αλεξανδρείας που είχε ιδρυθεί επίσης το 1910. Στην πολύχρονη ιστορία της η Ένωση διέθετε τμήματα ποδοσφαίρου αντρών και γυναικών, καλαθοσφαίρισης αντρών και γυναικών, πετοσφαίρισης αντρών και γυναικών, ενόργανης γυμναστικής, κλασικού αθλητισμού, χόκεϊ επί χόρτου και επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Διαθέτει ιδιόκτητο οίκημα και αγωνίζεται στο κοινοτικό στάδιο της Ελληνικής Κοινότητας.
2442 Κόρμπετ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κόρμπετ είναι άγνωστα. Ο Κόρμπετ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 13 ώρες περίπου.
Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξανδρείας
Ήταν μέλος των τοπικών εφορειών του ΣΕΓΑΣ στην Αίγυπτο κατακτώντας πολλά τοπικά πρωταθλήματα. Το τμήμα στίβου έχει συμμετάσχει σε πολλά πανελλήνια πρωταθλήματα έχοντας αναδείξει πολλούς πανελληνιονίκες. Τον Ιούλιο του 1939 η Ένωση ξεκίνησε την έκδοση αθλητικού περιοδικού με τίτλο: "Αθλητική Ένωσις", Δελτίον της Αθλητικής Ενώσεως Ελλήνων Αλεξανδρείας, το οποίο εκδιδόταν τουλάχιστον ως το 1975.
2442 Κόρμπετ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κορμπετ
Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξανδρείας
Στίβος
Στον κλασσικό αθλητισμό η ΑΕΕΑ έχει συμμετάσχει σε πολλά πανελλήνια πρωταθλήματα όπως και στα τοπικά πρωταθλήματα της εφορείας ΣΕΓΑΣ Αιγύπτου. Έχει αναδείξει πολλούς μεγάλους αθλητές. Πολλοί από αυτούς διετέλεσαν αθλητές της εθνικής ομάδας, όπως η Νικολάου στα 60μ., η Γερολαίμου στο άλμα εις μήκος, δισκοβολία και σφαιροβολία, ο Αλέξανδρος Παπαφίγκος στους δρόμους ταχύτητας, ο Κ. Βαρότσης στα άλματα, ο Α. Παρόδος επίσης στα άλματα, ο Χατζηκώστας στη σφαιροβολία, οι Γιαννόπουλος και Ασσουάντ στη δισκοβολία, η Κουτλάκη, η Μπορζ, η Άννυ Σοκ, η Σούαρτζ και η Νικολάου στους δρόμους ταχύτητας, η Μαχά στη δισκοβολία , η Βλαστουδάκη στον ακοντισμό που είχε καταρρίψει πολλάκις το Παναιγυπτιακό ρεκόρ.
Το 1955 η ΑΕΕΑ κατέκτησε το διασυλλογικό πρωτάθλημα Αιγύπτου με 69 βαθμούς έναντι 68 της Νάσιοναλ Καΐρου, με 6 χρυσά 5 αργυρά και 7 χάλκινα μετάλλια. Από τους αθλητές ήταν όλοι ομογενείς εκτός από έναν Αιγύπτιο.
Ποδόσφαιρο
thumb|right|200px|Ο ποδοσφαιριστής Κλάψης με τη φανέλα της ΑΕΕΑ με το δικέφαλο αετό (1934). Το ποδοσφαιρικό τμήμα αγωνιζόταν αρχικά στο τοπικό πρωτάθλημα της Αλεξάνδρειας κατακτώντας πολλές φορές το πρωτάθλημα με μεγάλο αντίπαλο την "Γιούνον Ρεγκρέσιον". Την εποχή εκείνη στην Αίγυπτο γίνονταν τρία τοπικά - περιφερειακά πρωταθλήματα: του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας και της Διώρυγας. Οι πρώτοι διεκδικούσαν το Αιγυπτιακό πρωτάθλημα.
Με την καθιέρωση της εθνικής κατηγορίας στην Αίγυπτο η ΑΕΕΑ αγωνίστηκε δύο χρονιές στην Α΄  Εθνική της Αιγύπτου ενώ έχει πολλές παρουσίες στην Β' Εθνική. Την 1η φορά το 1948-1949 τερματίζοντας στην 9η θέση με 17 βαθμούς, 5 νίκες, 7 ισοπαλίες, 8 ήττες και τέρματα 20-30. Και το 1949-1950 καταλαμβάνοντας την 10η θέση με 14 βαθμούς, 4 νίκες, 6 ισοπαλίες, 8 ήττες και τέρματα 16-29.
Μετά το 1960, όταν η Ελληνική κοινότητα συρρικνώθηκε, το ποδοσφαιρικό τμήμα κατά περιόδους συμμετέχει σε πρωταθλήματα υποδομών ή στα τοπικά της Αλεξάνδρειας.
Καλαθοσφαίριση
Τα τμήματα καλαθοσφαίρισης της ΑΕΕΑ συμμετείχαν στα τοπικά πρωταθλήματα τοπικής εφορείας ΣΕΓΑΣ κατακτώντας πολλά από αυτά.
Πετοσφαίριση
Τα τμήματα πετοσφαίρισης της ΑΕΕΑ συμμετείχαν στα τοπικά πρωταθλήματα τοπικής εφορείας ΣΕΓΑΣ κατακτώντας πολλά από αυτά.
Χόκεϊ
Το τμήμα χόκεϊ ιδρύθηκε το 1937 και ήταν από τις πρώτες ομάδες που καλλιέργησαν το άθλημα στην Αίγυπτο. Οι πρώτοι αγώνες λόγω έλλειψης πρωταθλήματος ήταν με αγγλικές στρατιωτικές ομάδες και την ομάδα "Γαλλική Ένωση", η οποία στην πορεία διαλύθηκε και οι αθλητές της προσχώρησαν στην ΑΕΕΑ. Με το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου συμμετείχε στο αιγυπτιακό πρωτάθλημα πρωταγωνιστώντας σε πολλές διοργανώσεις.
Επιτραπέζια αντισφαίριση
Το τμήμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης της ΑΕΕΑ είχε πολλούς αθλητές που συμμετείχαν κυρίως στα ομογενειακά πρωταθλήματα και στα τοπικά της Αλεξάνδρειας. Ο μεγαλύτερος αθλητής που ανέδειξε ήταν ο Αλέκος Κασσαβέτης, πρωταθλητής Αιγύπτου το 1948 και αργότερα Αυστραλίας όταν μετανάστευσε εκεί. Ο Κασσαβέτης είχε συμμετάσχει με την εθνική ομάδα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1939 και στο πανελλήνιο ατομικό πρωτάθλημα του 1950, όπου έχασε στον τελικό από το Λεβέντη με 3-0 κι ανακηρύχθηκε 2ος πανελληνιονίκης. Στην ίδια διοργάνωση από πλευράς ΑΕΕΑ είχαν πάρει μέρος και οι: Ιωάννης Βαβάκης, Ανδρεάδης. Επίσης, ο Βλ. Ψιάκης ήταν πρωταθλητής εφήβων Αιγύπτου το 1959 ενώ ανέδειξε και άλλους πιγκπονίστες.
Το γυναικείο τμήμα ανέδειξε πολλές μεγάλες αθλήτριες. Ανάμεσα τους ήταν οι: Αργυρώ Λαλαΐτου και Καριδιά, οι οποίες μεταγράφηκαν στον Παναθηναϊκό. Η Καριδιά μάλιστα είχε αναδειχτεί πρωταθλήτρια Αιγύπτου στις κορασίδες (κάτω των 17) το 1965. Ανέδειξε επίσης τη Θάλεια Κυριακού, πρωταθλήτρια Αιγύπτου κορασίδων και 2η στις νεανίδες το 1967 και την Κική Καράμπελλα, πρωταθλήτρια του ομογενειακού πρωταθλήματος το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αιγύπτου Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1910 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σύλλογοι χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Βασιλικό Νομισματοκοπείο Ισπανίας
Το Βασιλικό Νομισματοκοπείο Ισπανίας (Fábrica Nacional de Moneda y Timbre – Real Casa de la Moneda) είναι το εθνικό νομισματοκοπείο της Ισπανίας. Είναι μια δημόσια εταιρεία, την οποία διαχειρίζεται το ισπανικό Υπουργείο Οικονομίας και Επιχειρήσεων.
Ιστορία
Υπήρχαν πολλά δημόσια και ιδιωτικά νομισματοποκοπεία στην Ισπανία μέχρι την εποχή του Φίλιππου Ε΄, ο οποίος αποφάσισε να κάνει την παραγωγή νομισμάτων κρατικό μονοπώλιο.
Η παραγωγή χαρτονομισμάτων ξεκίνησε το 1940.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομισματοκοπεία Κατηγορία:Οικονομία της Ισπανίας
Σέρτζιο Μαρτίνο
Ο Σέρτζιο Μαρτίνο, ορθότερα Σέρτζο Μαρτίνο (ιταλ. Sergio Martino, 19 Ιουλίου 1938) είναι Ιταλός σκηνοθέτης. Σε μια καριέρα 40 και πλέον ετών σκηνοθέτησε ταινίες κάθε είδους, όντας ένας από του πιο πολυσχιδείς εκπροσώπους του επαγγέλματος του, αλλά έγινε γνωστός στο παγκόσμιο κοινό κυρίως με τα φιλμ του στο χώρο του τζάλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1938 σε "κινηματογραφική" οικογένεια. Παππούς του ήταν ο φημισμένος σκηνοθέτης Τζενάρο Ριγγέλι, ενώ ο αδερφός του Λουτσιάνο Μαρτίνο είναι γνωστός παραγωγός και σεναριογράφος. Σκηνοθέτησε και έγραψε σενάρια για δεκάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές ασχολούμενος με ιστορίες τρόμου, θρίλερ, κωμωδίες, γουέστερν και επιστημονική φαντασία. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα στα 20 του σαν βοηθός του αδερφού του Λουτσιάνο. Το 1963 εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στον μεγάλο Μάριο Μπάβα στην ταινία "La frusta e il corpo". Λίγα χρόνια αργότερα, το 1969, κάνει το ντεμπούτο του στην θέση του σκηνοθέτη με το "Mille peccati... nessuna virtù" (Mondo Sex), ένα από τα δεκάδες σοκαριστικά ψευδο-ντοκιμανταίρ που έγιναν μόδα εκείνη την εποχή μετά την τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του "Mondo Cane" των Καβάρα, Προσπέρι και Τζακοπέτι.
Η επιτυχία και η παγκόσμια αναγνώριση έρχεται στις αρχές τις δεκαετίας του '70 με μια σειρά από εξαιρετικά τζιάλι με συνήθη πρωταγωνίστρια την δημοφιλέστατη Έντβιτζε Φένεκ (σύζυγος του αδερφού του κατά τη δεκαετία του 70). Μέσα σε μόλις 2 χρόνια ο Μαρτίνο υπογράφει 4 κορυφαία φιλμ: "Lo strano vizio della signora Wardh" (1971), "La coda dello scorpione" (1971 - γυρισμένο στην Αθήνα), "Tutti i colori del buio" (1972) και "Il tuo vizio è una stanza chiusa e solo io ne ho la chiave" (1972). Στη συνέχεια θα συνεργαστεί και πάλι με τη Φένεκ σε μια σειρά από εμπορικά επιτυχημένες σεξοκωμοδίες όπως: "40 gradi all'ombra del lenzuolo" (1976), "La moglie in vacanza... l'amante in città" (1980), "Cornetti alla crema" (1981). Συχνοί συνεργάτες του υπήρξαν επίσης οι ηθοποιοί Τζορτζ Χίλτον, Ιβάν Ρασίμοβ, Κλαούντιο Κασινέλι και ο σεναριογράφος Ερνέστο Γκαστάλντι. Αλλές αξιόλογες δουλείες του περιλαμβάνουν το σπαγγέτι γουέστερν "Arizona si scatenò... e li fece fuori tutti" (1970), το φιλμ τρόμου "I corpi presentano tracce di violenza carnale" (1973), την περιπέτεια "La montagna del dio cannibale" (1978) και το μετα-αποκαλυπτικό "2019 - Dopo la caduta di New York" (1983).
Στα μετέπειτα χρόνια της καριέρας του ασχολήθηκε κυρίως με την τηλεόραση σκηνοθετώντας τηλεταινίες και σειρές με ελάχιστες σποραδικές εμφανίσεις στο σινεμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λας Κρούσες
Το Λας Κρούσες ή Λας Κρούσις (Las Cruces, New Mexico), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην πολιτεία Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και έδρα της κομητείας Ντόνια Άνα. Στην απογραφή του 2020 ο πληθυσμός της ήταν 111.385 κάτοικοι, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη πόλη στο νότιο Νέο Μεξικό. Η μητροπολιτική περιοχή του Λας Κρούσες, έχει σχεδόν τον διπλάσιο πλυθυσμό, αριθμώντας πάνω από 217.522 κατοίκους.
Η ονομασία της πόλεως είναι ισπανική φράση που κατά λέξη σημαίνει «οι σταυροί» και συνεκδοχικά «το σταυροδρόμι».
Το Λας Κρούσες αποτελεί το οικονομικό και γεωγραφικό κέντρο της Κοιλάδας Μεσίλα, αγροτικής περιοχής εντός του πεδίου προσχώσεων του Ρίο Γκράντε, ο οποίος κυλά στα δυτικά της πόλεως. Στην πόλη έχει την έδρα του το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού (NMSU), ενώ κοντά βρίσκεται το Κέντρο Δοκιμών Χουάιτ Σαντς (White Sands Test Facility) της NASA και το Πεδίο δοκιμών βαλλιστικών πυραύλων του Χουάιτ Σαντς του αμερικανικού στρατού. Στο τοπίο της πόλεως κυριαρχούν τα Όρη Όργκαν στα ανατολικά, ενώ από τις άλλες πλευρές υπάρχουν τα Όρη Ντόνια Άνα, τα Όρη Ρομπλέντο και η κορυφή Πικάτσο.
Γεωγραφία
Το Λας Κρούσες είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περίπου 1.191 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου του 32°18΄52΄ Βόρειο πλάτος και 106°46΄44΄΄ Δυτικό μήκος. Περιβάλλεται από βουνά και βρίσκεται πραγματικά στο κέντρο της Καλδέρας Όργκαν, που διαμορφώθηκε από μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη πριν από 32 εκατομμύρια έτη και τα όριά της είναι τα όρη Ντόνια Άνα στα βόρεια της πόλεως και τα Όρη Όργκαν 16 χιλιόμετρα στα ανατολικά της. Η πόλη, αλλά και όλη η Κομητεία Ντόνια Άνα βρίσκονται μέσα σε έρημο, συγκεκριμένα στην οικοπεριοχή της Ερήμου της Τσιουάουα. Το Λας Κρούσες απέχει 362 χιλιόμετρα από την Αλμπουκέρκη και 68 χιλιόμετρα από το Ελ Πάσο (Τέξας), ενώ βρίσκεται μόλις 66 χιλιόμετρα βόρεια από τα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, όπου η μικρή πόλη Σάνλαντ Παρκ.
Ο μεγάλος ποταμός Ρίο Γκράντε χωρίζει στα δύο την Κοιλάδα Μεσίλα και περνά δυτικά από το Λας Κρούσες, παρέχοντας νερό για άρδευση των εντατικών καλλιεργειών που περιβάλλουν την πόλη. Τώρα πλέον η κοίτη του Ρίο Γκράντε γεμίζει τελείως μόνο όταν ανοίγουν τα φράγματα που υπάρχουν πιο πάνω στον ρου του. Εξαιτιας των συνθηκών ξηρασίας, που ενισχύονται από την κλιματική αλλαγή, ο ποταμός έχει συχνότερα μικρή ποσότητα υδάτων. Πριν την έναρξη της έντονης γεωργοκτηνοτροφικής δραστηριότητας, η θαμνώδης βλάστηση της ερήμου εκτεινόταν στην κοιλάδα and catclaw acacia (Acacia greggii).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λας Κρουσες
Βε
Στη Σκανδιναβική μυθολογία ο Βε (αρχαία σκανδιναβικά: Vé, προφορά: Ουέ) ήταν ένας από τους Εσίρ, γιος της Μπέστλα και του Μπορ, αδερφός του Βίλι και του Οντίν. Είναι γνωστός ως αυτός που έδωσε στην ανθρωπότητα τις δυνάμεις της ομιλίας και των εξωτερικών αισθήσεων. Μαζί με τον Βίλι κατασκεύασε το Υγκντράσιλ.
Ταρονίκ
Το Ταρονίκ (αρμενικά: Տարոնիկ, παλαιότερα γνωστό ως Ζεϊβά Τουρκακάν ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,141 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
ΝΠΜΜ ΦΚ
Η Ντουλί Πενγκιράν Μουντά Μακοτά Φούτμπολ Κλαμπ (μαλαϊκά: Duli Pengiran Muda Mahkota Football Club, αγγλικά: His Royal Highness the Crown Prince of Brunei Football Club), γνωστή ως ΝΠΜΜ ΦΚ (DPMM FC), είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Μπρουνέι, με έδρα το Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν. Ο σύλλογος έπαιξε στην Πρέμιερ Λιγκ Μπρουνέι στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κερδίζοντας τον τίτλο του πρωταθλήματος το 2002 και το 2004. Στη συνέχεια, ο σύλλογος αποφάσισε να παίξει στη Μαλαισία και εντάχθηκε στην Πρέμιερ Λιγκ Μαλαισίας ως ομάδα με έδρα το εξωτερικό για τη σεζόν 2005–06. Κέρδισε την άνοδο στην Σούπερ Λιγκ Μαλαισίας (την πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου της Μαλαισίας) στο τέλος της πρώτης σεζόν της και στη συνέχεια τερμάτισε 3η και 10η στις επόμενες δύο σεζόν στη Σούπερ Λιγκ. Στη συνέχεια, ο σύλλογος αποχώρησε από τη Μαλαισία και εντάχθηκε στο Πρωτάθλημα Σιγκαπούρης για τη σεζόν 2009. Κέρδισε το Λιγκ Καπ Σιγκαπούρης, αλλά στη συνέχεια αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το πρωτάθλημα πέντε αγώνες πριν από το τέλος της σεζόν, αφού η FIFA ανέστειλε την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπρουνέι Νταρουσαλάμ για κυβερνητική παρέμβαση στις υποθέσεις της, εμποδίζοντας έτσι ομάδες από το Μπρουνέι να συμμετάσχουν σε διοργανώσεις στο εξωτερικό. Όλα τα αποτελέσματα του πρωταθλήματος του συλλόγου για το 2009 ακυρώθηκαν. Στο τέλος της αναστολής, μπήκε ξανά στο Πρωτάθλημα Σιγκαπούρης και κέρδισε τον τίτλο το 2015.
Η ΝΠΜΜ ΦΚ ανήκει στον Διάδοχο του Θρόνου του Μπρουνέι, τον πρίγκιπα Αλ-Μουχταντί Μπιλά, ο οποίος είχε παίξει στο παρελθόν ως τερματοφύλακας για την ομάδα.
Ξεκίνημα στο Μπρουνέι
Η ΝΠΜΜ ΦΚ ξεκίνησε ως ομάδα κολεγίου το 1994, προτού ιδρυθεί επίσημα ως επαγγελματική ομάδα το 2000. Αφού ήταν η πιο επιτυχημένη ομάδα στο ποδόσφαιρο σε επίπεδο κολεγίου στο Μπρουνέι, οι περισσότεροι ταλαντούχοι παίκτες της ομάδας εντάχθηκαν στη ΝΠΜΜ ΦΚ όταν έγινε επαγγελματική ομάδα και ο σύλλογος έγινε ισχυρότερος και πιο αναγνωρισμένος.
Ο σύλλογος σημείωσε σημαντική επιτυχία στις εγχώριες διοργανώσεις του Μπρουνέι στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Μπρουνέι το 2002 και το 2004, το Κύπελλο Μπρουνέι το 2004 και το Σούπερ Καπ Μπρουνέι το 2002 και το 2004.
Συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Μαλαισίας
Το 2005, η ΝΠΜΜ ΦΚ σταμάτησε να παίζει στο εγχώριο πρωτάθλημα του Μπρουνέι και προσχώρησε στην Πρέμιερ Λιγκ Μαλαισίας (δεύτερη κατηγορία του μαλαισιανού ποδοσφαίρου) ως ομάδα με έδρα το εξωτερικό, αντικαθιστώντας την αντιπροσωπευτική ομάδα του Μπρουνέι. Στη συνέχεια, ο σύλλογος προήχθη στην κορυφαία κατηγορία του μαλαισιανού ποδοσφαίρου, τη Σούπερ Λιγκ Μαλαισίας, όπου τερμάτισε στην 3η θέση την πρώτη σεζόν (2006-07). Την επόμενη σεζόν (2007–08), τερμάτισε στην 10η θέση. Στη συνέχεια έπρεπε να αποχωρήσει από τη Σούπερ Λιγκ Μαλαισίας λόγω της κατάργησης της εγγραφής του Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μπρουνέι από το Μητρώο Ενώσεων.
Από το 2004, η ΝΠΜΜ ΦΚ αγωνιζόταν επίσης κάθε χρόνο στο Κύπελλο Σιγκαπούρης (ένα τουρνουά νοκ-άουτ, στο οποίο η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σιγκαπούρης προσκαλεί μια σειρά ομάδων από άλλες χώρες να συμμετάσχουν μαζί με τους συλλόγους της Σιγκαπούρης).
S.League και αναστολή
Αφού αποχώρησε από τη Σούπερ Λιγκ Μαλαισίας, η ΝΠΜΜ ΦΚ προσχώρησε στο Πρωτάθλημα Σιγκαπούρης (S.League) για τη σεζόν 2009 και έγινε η πρώτη ομάδα στο πρωτάθλημα που έπαιξε εντός έδρας αγώνες εκτός Σιγκαπούρης. Ο σύλλογος έκανε γρήγορα αντίκτυπο στη σκηνή ποδοσφαίρου της Σιγκαπούρης κερδίζοντας το Λιγκ Καπ Σιγκαπούρης τον Ιούνιο του 2009. Κέρδισε την ποδοσφαιρική ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων Σιγκαπούρης στον τελικό στη διαδικασία των πέναλτι, αφού ο αγώνας είχε τελειώσει με ισοπαλία 1-1. Ωστόσο, στις 30 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, η FIFA ανέστειλε την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπρουνέι Νταρουσαλάμ για κυβερνητική παρέμβαση στις υποθέσεις της. Αυτό σήμαινε ότι οι ομάδες από το Μπρουνέι δεν είχαν πλέον τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε τουρνουά που διοργανώνονται από άλλες εθνικές ενώσεις μελών. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σιγκαπούρης ζήτησε από τη FIFA να επιτρέψει στην ΝΠΜΜ ΦΚ να ολοκληρώσει τη σεζόν της S.League, αλλά η ένσταση απορρίφθηκε. Συνεπώς, τα αποτελέσματα όλων των αγώνων πρωταθλήματος της ΝΠΜΜ ΦΚ για το 2009 ακυρώθηκαν.
Άρση αναστολής και επιτυχία στη Σιγκαπούρη
Μετά από 20 μήνες αναστολής, η FIFA αποφάσισε να άρει την αναστολή από το Μπρουνέι Νταρουσαλάμ. Αυτό σήμαινε ότι η εθνική ομάδα καθώς και οι ποδοσφαιρικές ομάδες από το Μπρουνέι Νταρουσαλάμ επιτρεπόταν να συμμετέχουν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες στο πλαίσιο της FIFA. Η ΝΠΜΜ ΦΚ επανήλθε στη S.League το 2012 και έγινε κυρίαρχη μετά την άφιξη του πρώην προπονητή στην Πρέμιερ Λιγκ, Στιβ Κιν το 2014. Κέρδισε τον πρώτο της τίτλο S.League το 2015, ένα χρόνο μετά την απώλεια του τίτλου στην τελευταία αγωνιστική της σεζόν 2014.
Πρόθεση για απομάκρυνση από το S.League
Από τη σεζόν 2016, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σιγκαπούρης (ΠΟΣ) μείωσε τον αριθμό των επιτρεπόμενων ξένων παικτών ανά ομάδα της S.League. Αυτό επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ομάδα του Μπρουνέι, με λιγότερες επιλογές εγχώριων παικτών έναντι της Σιγκαπουριανών (ή των Ιαπώνων στην περίπτωση της Αλμπίρεξ Νίγκατα Σιγκαπούρης ΦΚ).
Προς το τέλος της σεζόν 2017 το Νοέμβριο, η ΝΠΜΜ ΦΚ ανακοίνωσε την πρόθεσή της στον ιστότοπό της να μετακομίσει πιθανώς στο πρωτάθλημα Μαλαισίας, στο οποίο συμμετείχε για τελευταία φορά το 2008. Αυτή η πρόθεση αργότερα «διακόπηκε» από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλαισίας και ειδικότερα από το Football Malaysia LLP, το οποίο όριζε ότι η ΝΠΜΜ ΦΚ πρέπει να παίξει τα εντός έδρας παιχνίδια της στη Μαλαισία και να έχει μια ομάδα γεμάτη από Μαλαισιανούς, με τους παίκτες από το Μπρουνέι να θεωρούνται ξένοι παίκτες. Η ΝΠΜΜ ΦΚ χαρακτήρισε αυτές τις αποφάσεις «μη επαγγελματικές» και «παράλογες».
Στα τέλη Δεκεμβρίου, η ΝΠΜΜ ΦΚ δήλωσε ότι προτίθεται να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα της Ινδονησίας για το 2018. Αυτό έγινε μετά από μια συνάντηση μεταξύ των συλλόγων της S.League σύμφωνα με την οποία θεσπίστηκαν νέοι κανόνες για τον περιορισμό των ξένων παικτών σε δύο, και την εφαρμογή ενός ρόστερ με επίκεντρο τους νεαρούς. Ωστόσο, η κίνηση θα ήταν «τεχνικά αδύνατη» σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ινδονησίας λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση.
Παρόλο που συμμετείχε στην S.League 2018, τερματίζοντας στην τρίτη θέση κάτω από τους πρωταθλητές Αλμπίρεξ και Χομ Γιουνάιτεντ, η ΝΠΜΜ ΦΚ σκεφτόταν να συμμετάσχει σε άλλο πρωτάθλημα. Αναφορές από τον Τύπο της Σιγκαπούρης τον Οκτώβριο του 2018 αποκάλυψαν ότι η ΝΠΜΜ ΦΚ υπέβαλε επίσημη έρευνα για συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ταϊλάνδης για τη σεζόν του 2019. Ο σύλλογος ανακοίνωσε αργότερα ότι θα αγωνιστεί στην S.League το 2019, αλλά στη συνέχεια εξέφρασε το ενδιαφέρον του να συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα Ινδονησίας το 2020.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2019, η ΝΠΜΜ ΦΚ στέφθηκε πρωταθλήτρια της S.League 2019, αφού οι κοντινότερη αντίπαλός της, Χοουγκάνγκ Γιουνάιτεντ ΦΚ, ήρθε ισοπαλία με 4-4 εναντίον της Γκεϊλάνγκ Ιντερνάτιοναλ ΦΚ, αφήνοντας τη ΝΠΜΜ ΦΚ με προβάδισμα τεσσάρων πόντων στην κορυφή της βαθμολογίας. Έφτασε επίσης στους ημιτελικούς του Κύπελλο Σιγκαπούρης πριν αποκλειστεί στα πέναλτι από την Ουόριος ΦΚ στις 30 Οκτωβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΝΠΜΜ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μπρουνέι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2000
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1994-95
Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 1994–95 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 146 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 8 διαφορετικούς ομίλους. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ' Εθνική ενώ οι ομάδες από την 8η θέση και κάτω υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
4ος όμιλος
* Αγώνας κατάταξης: 10 Ιουνίου 1995, Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης: Παναιγιάλειος - Αχαϊκή 0-0 (κανονική διάρκεια), 2-0 (παράταση).