cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θανάσης Απάρτης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Απάρτης εργάστηκε συνολικά στο Παρίσι και σε δύο περιόδους επί τριάντα δύο χρόνια (1919 – 1940 και 1945 – 1956). Το 1940 επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1961 εκλέχθηκε καθηγητής και δίδαξε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, ενώ το 1967 εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού. Έλαβε τις τιμητικές διακρίσεις του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Γαλλία, 1939) και του Ταξιάρχη του Φοίνικα (1960).
Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς
Πρώτα χρόνια
Μετά τον θάνατο του πατέρα του σε μάχη με Αλβανικές φάρες, η μητέρα του ανήλικου Θωμά, η Ειρήνη, διεκδίκησε για λογαριασμό του τη Θεσσαλία. Τελικά και οι δύο μαζί, αναγκάστηκαν να αποσυρθούν στη Σερβία, μετά την προέλαση του Νικηφόρου Β΄ Ορσίνι, το 1356. Η Ειρήνη έπειτα παντρεύτηκε κάποιον Σέρβο ηγεμόνα της Έδεσσας (Βοδενών), τον Ράντοσλαβ Χλάπεν, ο οποίος υιοθέτησε τον Θωμά Β΄. Ενώ ο νέος ηγεμόνας της Θεσσαλίας Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος απουσίαζε στην Ήπειρο, ο Χλάπεν εισέβαλε σε αυτήν προσπαθώντας να την υποτάξει και να την προσφέρει ως κτήση στον θετό γιο του. Η προσπάθειά του αυτή τελικά απέτυχε, αλλά ο Συμεών Ούρεσης παρέδωσε στη δικαιοδοσία του Χλάπεν και του θετού γιου του Θωμά την Καστοριά και πάντρεψε την κόρη Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα με τον Θωμά. Τα επόμενα έτη, ο Συμεών Ούρεσης, λόγω της αδυναμίας του να κυριαρχήσει ουσιαστικά στον χώρο της Ηπείρου, έχρισε με τον τίτλο του δεσπότη ορισμένους Αλβανούς φύλαρχους και αναγνώρισε και την κυριαρχία τους στην Άρτα και το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας. Το 1366 οι κάτοικοι των Ιωαννίνων και του Αγίου Δονάτου έστειλαν πρεσβεία στον Συμεών Ούρεση, ζητώντας να τους ορίσει κάποιον χαρισματικό ηγέτη, που να είναι σε θέση να τους προστατέψει από τις αλβανικές επιδρομές.
Θανάσης Απάρτης
Βιογραφικά στοιχεία
Παρουσίασε πολλές φορές τα έργα του στο Παρίσι και στην Αθήνα σε ομαδικές ή ατομικές εκθέσεις, ενώ το 1950 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Πέθανε στην Αθήνα την 1 Απριλίου 1972.
Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς
Δεσπότης των Ιωαννίνων
Ο Συμεών-Ούρεσης πρότεινε τον Θωμά Β΄ και τους παρέπεμψε σε αυτόν, έστειλε διατάγματα σχετικά με τον διορισμό του Θωμά στα Ιωάννινα και τη Βαγενετία. Τελικά ο Θωμάς Β΄ δέχτηκε και εισήλθε ως δεσπότης της Ηπείρου στα Ιωάννινα το 1367. Ο Θωμάς Β΄ στο «Χρονικό των Ιωαννίνων» περιγράφεται ως αδίστακτος και δεσποτικός τύραννος, ωστόσο πολλοί ιστορικοί εκφράζουν την άποψη ότι έγραφε με προκατάλειψη εναντίον του. Δήμευσε εκκλησιαστική και ιδιωτική περιουσία και την πρόσφερε σε Σέρβους. Αμέσως μετά την εγκατάσταση του στα Ιωάννινα ο Θωμάς πολιόρκησε χωρίς επιτυχία τον Αλβανό ευγενή Πέτρο Λιόσα στο Δεσποτάτο της Άρτας. Ο Θωμάς έκλεισε κατόπιν ειρήνη με τους Αλβανούς της Άρτας, για να τους ικανοποιήσει και να τελειώσουν οι συγκρούσεις αρραβώνιασε την κόρη του με τον γιο του Λιόσα (1370). Ο Πέτρος Λιόσας πέθανε από επιδημία που ξέσπασε στην Άρτα (1374) και ο Πέτρος Μπούας Σπάτας Αλβανός φύλαρχος που κυβερνούσε το Αγγελόκαστρο κατέλαβε την Άρτα. Ο Θωμάς δεν μπόρεσε να συνεχίσει την ειρήνη με τον Ιωάννη Σπάτα που πολιόρκησε τα Ιωάννινα και λεηλάτησε την ύπαιθρο της πόλης. Ο Θωμάς έκλειξε ξανά νέα ειρήνη μαζί του την επόμενη χρονιά αρραβωνιάζοντας την κόρη του Ελένη με τον Ιωάννη Σπάτα. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν στα Σπάτα από μια άλλη φυλή τους Μαλακασαίους που δεν έπαιρναν εντολή από τους Σπάτα, ο Θωμάς Β΄ τους απέκρουσε επιτυχώς (1377, 1379). Τον Μάιο του 1379 ο ίδιος ο Ιωάννης Σπάτα λεηλάτησε ξανά την ύπαιθρο των Ιωαννίνων.
Θανάσης Απάρτης
Εργογραφία του Απάρτη
thumb|Ο ιστορικός ανδριάντας του [[Χρυσόστομος Σμύρνης|Χρυσοστόμου Σμύρνης, έργο του Θανάση Απάρτη του έτους 1960 στην πλατεία Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης.]] thumb|Προτομή του [[Νίκος Καζαντζάκης|Νίκου Καζαντζάκη, έργο του Θανάση Απάρτη]] Ο Θανάσης Απάρτης επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την αιγυπτιακή και την αρχαϊκή ελληνική γλυπτική του 6ου π.Χ. αιώνα. Με φανερές επιρροές από τον Ροντέν και το δάσκαλό του Μπουρντέλ, φιλοτέχνησε με ρεαλιστικό τρόπο των εικονιζόμενων προσώπων μια σειρά από προτομές, οι περισσότερες από τις οποίες κοσμούν σήμερα δημόσιους χώρους στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Mad (περιοδικό)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες‎ Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα
Θανάσης Απάρτης
Εργογραφία του Απάρτη
Δείγματα της δουλειάς του, που την χαρακτηρίζει ιδιαίτερη ρεαλιστική απόδοση και εκφραστικός δυναμισμός, είναι οι παρακάτω προτομές προσωπικοτήτων:
Ανάμεσα στα μνημειακά έργα του Απάρτη συγκαταλέγονται:
Όπως σημειώνει ο Ε. Στεφανίδης, «Ο Απάρτης, μαζί με το Μιχάλη Τόμπρο, θεωρείται ο καλλιτέχνης που μετέφερε το ανανεωτικό πνεύμα των καλλιτεχνικών ρευμάτων του Παρισιού και επηρέασε αποφασιστικά τη νεότερη γενιά των Ελλήνων γλυπτών».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Απαρτης Θανασης Απαρτης Θανασης Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς
Δεσπότης των Ιωαννίνων
Το 1382 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος τον ονόμασε επίσημα δεσπότη, μέσω του μητροπολίτη Ματθαίου, τον οποίο όμως αργότερα εξόρισε ο Θωμάς Β΄. Επίσης ο Θωμάς Β΄ κατηγορήθηκε ότι καταπίεζε την τοπική αριστοκρατία, η οποία συνωμότησε τελικά εναντίον του. Ο Πρελιούμποβιτς επέβαλε νέους επιπρόσθετους φόρους και μονοπώλια σε αγαθά, όπως το ψάρι και τα φρούτα. Επιπλέον, βρισκόταν σε συνεχή πόλεμο με τα γειτονικά αλβανικά φύλλα. Μετά από μία οργανωμένη επίθεση των Αλβανών, που λίγο έλειψε να καταληφθούν ακόμη και τα Ιωάννινα, το 1379 στράφηκε για συμμαχία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Τούρκοι έστειλαν στρατό προς ενίσχυσή του το 1382 και σταδιακά κατάφερε και ανέκτησε αρκετές περιοχές, που ως τότε είχαν καταλάβει Αλβανοί φύλαρχοι. Έλαβε και τον άτυπο χαρακτηρισμό «Αλβανοκτόνος» λόγω αυτών των στρατιωτικών επιτυχιών και των βιαιοτήτων σε βάρος των Αλβανών. Οι Αλβανικές φυλές Σπάτα και Μαζαράκη συμμάχησαν και μπόρεσαν να νικήσουν τον Θωμά για άλλη μια φορά. Ο Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς συγκρούστηκε τελικά και με τη σύζυγο του Μαρία που προχώρησε σε συνομωσία εναντίον του, ο Θωμάς δολοφονήθηκε από τους άνδρες της φρουράς του (23 Δεκεμβρίου 1384). Ο λαός των Ιωαννίνων δήλωσε την πίστη του στη Μαρία, της ανέθεσε τη διακυβέρνηση της πόλης και κάλεσε τον αδελφό της Ιωάννη Ούρεση Δούκα Παλαιολόγο να τη βοηθήσει.
Οικογένεια
Η δεύτερη σύζυγός του Ειρήνη των Νεμάνιτς ήταν εξαδέλφη της πρώτης και κόρη του Στεφάνου Ούρεση Δ΄ Δουσάν της Σερβίας. Από αυτήν είχε τουλάχιστον ένα παιδί, την:
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Μεταγείτνια
Τα Μεταγείτνια ή Μετοίκια ήταν αρχαία ελληνική γιορτή προς τιμήν του Μεταγείτνιου Απόλλωνα. Εορταζόταν την έβδομη μέρα του αττικού μήνα Μεταγειτνιώνα. Κατά τη γιορτή τελούνταν θυσίες και προσφορές, ωστόσο δεν έχουν σωθεί περισσότερες λεπτομέρειες από αρχαίες πηγές.
Η ονομασία της γιορτής σήμαινε την αλλαγή πόλεως λόγω αποικίας, εξορίας, εμπορικών ή άλλων δραστηριοτήτων (γειτνίασις πρός ετέρους). Είχαν μεγάλη κοινωνική και πολιτική σημασία, καθώς προβαλλόταν η αρμονία κι η ειρήνη στις πολιτικές και διπλωματικές υποθέσεις μεταξύ δυο πόλεων και των μετοικισμένων κατοίκων τους.
Στην αρχαία Αθήνα, κάτοικοι του δήμου Μελίτης, κοντά στον Αγοραίο Κολωνό, ακολούθησαν το Δίομο στη συνοικία της Διομείας, κοντά στο ιερό του Κυνοσάργους προς τιμήν του Ηρακλή. Εις ανάμνησιν της μετοίκησης αυτής και της ευγενικής υποδοχής των Μελιτέων από τους κατοίκους της Διομείας γιορτάζονταν τα Μεταγείτνια κατά το τέλος του καλοκαιριού, οπότε τελούνταν και τα Ηράκλεια εν Κυνοσάργει.
Τα Μεταγείτνια εορτάζονταν επίσης σε πολλές ιωνικές πόλεις, όπως η Μίλητος, η Έφεσος, η Σάμος και η Δήλος. Επειδή ήταν γνωστά και ως Μετοίκια, σε πηγές φαίνεται ότι συγχέονταν με τα Συνοίκια ή Συνοικέσια, τα οποία εορτάζονταν τον προηγούμενο μήνα, Εκατομβαιώνα, και ήταν προς τιμήν του Θησέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1992-93
Η διοργάνωση
Στην 51η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1992-93 μετείχαν συνολικά 72 ομάδες (18 Α' εθνικής, 18 Β' εθνικής και 36 Γ' εθνικής κατηγορίας) και διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού.
Στα χαρακτηριστικά της προκριματικής φάσης των ομίλων υπήρξε το γεγονός ότι το σύστημα βαθμολογίας που ακολουθήθηκε ήταν το 2-1-0, ενώ στα πρωταθλήματα που ξεκίνησαν αμέσως μετά τη φάση αυτή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το σύστημα 3-1-0.
Από τη φάση αυτή, μόνη έκπληξη αποτέλεσε ο αποκλεισμός του Άρη από ομάδες μικρότερων κατηγοριών (Εθνικό και Πανηλειακό), ενώ οι τρεις μεγάλες ομάδες της Αττικής έφτασαν εύκολα ή δύσκολα ως τους ημιτελικούς. Εκεί ο Ολυμπιακός απέκλεισε μετά από 2 πολύ ενδιαφέροντες αγώνες (η ρεβάνς κρίθηκε στην παράταση) τη μετέπειτα πρωταθλήτρια ΑΕΚ, τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός είχε πιο εύκολο έργο με αντίπαλο τον Απόλλωνα.
Στον τελικό που έγινε στο Ολυμπιακό Στάδιο (έδρα του Παναθηναϊκού), οι "πράσινοι" έφτασαν στη νίκη επί του αιωνίου αντιπάλου τους με σκορ 1-0, ανοίγοντας το δρόμο για μια μικρή σειρά 3 συνεχόμενων κατακτήσεων του κυπέλλου. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Βασίλης Δημητριάδης της ΑΕΚ που σημείωσε 10 γκολ.
Ο τελικός
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1992-1993
Αρσένιος Καλλούδης
Ο Αρσένιος Καλλούδης ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη και ήταν ανιψιός του Γεράσιμου Βλάχου, από τον οποίο διδάχτηκε τα ελληνικά. Πήγε στην Πάδουα και καταρτίστηκε τελειότερα, και έγινε ηγητής του Κοτουνιανού Φροντιστηρίου, διαδεχόμενος τον Ιλαρίωνα Κιγάλα. Αργότερα χρημάτισε εφημέριος της εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων στο προάστιο Ανεμόμυλος της Κέρκυρας, και ιεροκήρυκας της πόλης. Έγινε αργότερα ηγούμενος της Παναγίας της Παλαιοπόλεως στο προάστιο Γαρίτζας. Όταν ο θείος του προχειρίστηκε μητροπολίτης Φιλαδέλφειας ήρθε και ο Αρσένιος στην Βενετία και εκεί απεβίωσε το 1693, σε ηλικία περίπου 73 χρονών. Τον Καλλούδη επαινούν οι περιηγητές Σπον και Βέλερ που επισκέπτηκαν την Κέρκυρα, έχοντας και βιβλιοθήκη, της οποίας μέρος δώρησε στον Κερκυραίο ιερομόναχο Γεράσιμο Δαρκά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Δημήτριος Γερανιώτης
right|205px|thumb|Κορίτσι στην εξοχή (1916). Λάδι σε καμβά, 128 εκ. x 88 εκ., [[Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος|Εθνική Πινακοθήκη]] Ο Δημήτριος Γερανιώτης (Αθήνα, 1871 – Αθήνα, 23 Μαΐου 1966) ήταν Έλληνας ζωγράφος και καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Βιογραφία
Σπούδασε αρχικά ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δασκάλους τον Νικηφόρο Λύτρα, τον Σπυρίδωνα Προσαλέντη και τον Κωνσταντίνο Βολανάκη. Μετά την αποφοίτησή από τη Σχολή της Αθήνας συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου κοντά στον Νικόλαο Γύζη, τον Γεώργιο Ιακωβίδη και τον Φραντς φον Στουκ (Franz von Stuck). Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα προσλήφθηκε καθηγητής της προσωπογραφίας στην Καλλιτεχνική Σχολή Κυριών και Δεσποινίδων της Εταιρείας Φιλοτέχνων. Το 1903 διορίστηκε καθηγητής της αγαλματογραφίας στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και το 1904 διαδέχθηκε τον Βολονάκη στην έδρα της σκιαγραφίας, στην οποία παρέμεινε ως το 1936. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται ο Μιχάλης Τόμπρος, ο Γιάννης Μόραλης, ο Σπύρος Παπαλουκάς, ο Απόστολος Λευκάδιος κ.ά.
Ο Γερανιώτης ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία και την τοπιογραφία. Στα πορτρέτα του απεικόνισε κυρίως μέλη της αθηναϊκής αριστοκρατίας. Εργάστηκε επίσης για την ελληνική βασιλική οικογένεια. Τα πορτρέτα του Γερανιώτη χαρακτηρίζονται από την αυστηρή προσήλωση στις αρχές του ακαδημαϊσμού, που επέβαλε η «Σχολή του Μονάχου». Αν και ο καλλιτέχνης επικρίθηκε για τη συμβατικότητά του και την επιμονή του σε συντηρητικά πρότυπα, εντούτοις οι τοπιογραφίες του δείχνουν μία τάση προς τον ιμπρεσιονισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Kawasaki Ki-28
Το Kawasaki Ki-28 ήταν ιαπωνικό μονοκινητήριο μονοπλάνο μαχητικό το οποίο σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα διπλάνα Kawasaki Ki-10 του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1936, όμως δεν εντάχθηκε σε παραγωγή διότι προτιμήθηκε το ανταγωνιστικό Nakajima Ki-27. Οι Σύμμαχοι απέδωσαν στο Ki-28 την ονομασία αναφοράς Bob.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Στα μέσα του 1935 οι εταιρείες Kawasaki, Mitsubishi και Nakajima έλαβαν οδηγίες να αναπτύξουν πρωτότυπα τα οποία θα συμμετείχαν σε συγκριτικές δοκιμές από τις οποίες θα προέκυπτε το νέο μαχητικό του Στρατού. Η πρόταση της Kawasaki βασίζονταν στο Ki-5, ένα σχέδιο που δεν είχε ενταχθεί σε παραγωγή. Επρόκειτο για ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής, εξαιρουμένων των επιφανειών ελέγχου. Είχε συμβατικό ουραίο, σταθερό σύστημα προσγείωσης και προωθούνταν από υδρόψυκτο κινητήρα Kawasaki Ha 9-II-Ko ισχύος 800 hp.
Στις συγκριτικές δοκιμές το Ki-28 αποδείχθηκε το ταχύτερο αεροσκάφος με μεγάλη διαφορά, όμως το Ki-27 ήταν πολύ πιο ευέλικτο και είχε χαμηλότερο πτερυγικό φόρτο και αυτά ήταν τα πλεονεκτήματα τα οποία οδήγησαν στην ένταξή του σε υπηρεσία. Παρόλο που η Kawasaki δεν πήρε παραγγελίες για το Ki-18, η εμπειρία από τον σχεδιασμό του ήταν σημαντική για την ανάπτυξη των μαχητικών Ki-60 και Ki-61.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ki-28 Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Καρνοτίτης
Ο καρνοτίτης (αγγλ. carnotite), ουρανυλ-βαναδικό νάτριο, είναι ένυδρο ορυκτό του νατρίου, του βαναδίου και του ουρανίου. Το όνομα καρνοτίτης του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου ορυκτολόγου και χημικού Μαρί Καρνό (Marie Adolphe Carnot, 1839 - 1920).
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι δευτερογενές ορυκτό του ουρανινίτη συνδεόμενο, επίσης, με την εξαλλοίωση των επίσης ουρανιούχων ορυκτών μοντροσεΐτη και δαβιδίτη. Απαντά σε ψαμμιτικές ή ασβεστιτικές αποθέσεις ή κοντά σε σχηματισμούς εποχιακών λιμνών (playas). Λόγω του περιεχομένου ουρανίου είναι ραδιενεργός, ωστόσο δεν παρατηρείται κανείς φθορισμός σε δείγματά του. Σχετίζεται έντονα με τον τιουγιαμουνίτη (tyuyamunite), Ca(UO2)2(VO4)2. 5 - 8H2O, με τον οποίο σχεδόν πάντα συνυπάρχει, ενώ η διάκρισή τους είναι σχεδόν αδύνατη μακροσκοπικά, αν και ο τελευταίος κρυσταλλώνεται στο ρομβικό σύστημα.
Απαντά σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ, κυρίως στο Κολοράντο, το Ουαϊόμινγκ, την Αριζόνα, την Γιούτα και το Νέο Μεξικό. Ανευρίσκεται, επίσης, στο Μαρόκο, στο Ζαΐρ, στην περιοχή Radium Hill της Αυστραλίας και στο Καζακστάν.
Λόγω της ραδιενέργειάς του σπάνια αποκτάται από συλλέκτες, καθώς είναι δυνατό να προκαλέσει βλάβες στους ανθρώπους αλλά και στα δείγματα άλλων ορυκτών που επηρεάζονται από την ραδιενέργεια. Δείγματά του πρέπει να φυλάσσονται σε ειδικές θήκες με επένδυση από μόλυβδο.
Αποτελεί σημαντικό ορυκτό τόσο για την παραγωγή ουρανίου όσο και βαναδίου.
Βιβλιογραφία
Καρνοτίτης Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου Κατηγορία:Ορυκτά του ουρανίου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
fa:تیویامونیت
Brass and the Blues
Brass and the Blues είναι ο τίτλος του άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου του 1966 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".
Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1966 στο "Ter Mar Recording Studio" του Σικάγου, με παραγωγούς τους Τζορτζ Μπαρτζ και Ραλφ Μπέις. Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι δουλειά του Ντον Μπρόνσταϊν, όπως και πολλών από τις κυκλοφορίες του Waters.
Το "Brass and the Blues" ήταν το τρίτο στούντιο άλμπουμ του καλλιτέχνη και ήλθε ως προσπάθεια της "Chess" να δώσει ώθηση στις νέες ηχογραφήσεις του, μετά την κυκλοφορία της συλλογής "The Real Folk Blues" λίγους μήνες νωρίτερα. Σε αυτό τον δίσκο, η εταιρεία προσπάθησε να αλλάξει το ύφος του Waters, με την προσθήκη πνευστών οργάνων και πολλών σόουλ επιρροών, στο στυλ του B. B. King.
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Brass and the Blues" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 1966
Δήμος Ρίου
Ο Δήμος Ρίου ήταν δήμος της διοικητικής διαίρεσης της Ελλάδας του 1997 που προέκυψε βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας», στο Νομό Αχαΐας, βόρεια της Πάτρας. Έδρα του υπήρξε η ομώνυμη κωμόπολη.
Ιστορία - στοιχεία
Ο δήμος συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο Καποδίστριας. Το 2010, με το Σχέδιο Καλλικράτης, ο δήμος καταργήθηκε και έγινε μέρος του διευρυμένου Δήμου Πατρέων ως δημοτική ενότητά του Στη Δημοτική ενότητα Ρίου υπάρχει η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου και το Κάστρο Ρίου, ενώ για το πέρασμα του πορθμείου υπάρχουν και τα φεριμπότ. Υπάρχει ακόμα το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και το Πανεπιστήμιο Πατρών. Έμβλημα του δήμου ήταν η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου και το πορθμείο Ρίου-Αντιρρίου.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αχαΐας * Δ
Σύνδρομο της χρόνιας κοπώσεως
Ως σύνδρομο της χρόνιας κοπώσεως είναι κυρίως γνωστή η κατάσταση κατά την οποία ένας άνθρωπος κουράζεται ευκολότερα από το μέσο όρο και (συνεπώς) χρειάζεται περισσότερο χρόνο ανάπαυσης, συμπεριλαμβανομένου του ύπνου. Η κατάσταση αυτή είναι παθολογική στον βαθμό και μόνο, που προκαλεί έκπτωση στη λειτουργικότητα του εν λόγω ατόμου.
Η νόσος χαρακτηρίζεται από μακροχρόνια κόπωση που δεν εξαλείφεται ακόμη και μετά από ανάπαυση. Τα συμπτώματα της νόσου περιλαμβάνουν αδιαθεσία μετά την άσκηση, γνωστικές δυσκολίες, χρόνια και σοβαρή ψυχική και σωματική εξάντληση. Κατά τη διάρκεια παροξυσμού της νόσου παρατηρείται εμφάνιση της απάθειας, κατάθλιψης, παράλογων εκρήξεων θυμού, επιθετικότητας και μερικής αμνησίας.
Κατηγορία:Σύνδρομα Κατηγορία:Ύπνος
Haematococcus pluvialis
To Haematococcus pluvialis ανήκει στην κλάση των Chlorophyceae που περιλαμβάνει περίπου 500 γένη και 8000 είδη χλωροφυκών. Ανήκει στην τάξη των Volvocales και στην οικογένεια των Haematococcaeae. Είναι γνωστό και ως Haematococcus lacustris ή Sphaenella lacustris. Έχει βρεθεί σε ποικίλες κλιματολογικές συνθήκες, σε υφάλμυρα νερά, σε βράχια της θάλασσας, σε λεκάνες γλυκού νερού από λιωμένο χιόνι και σε λιμνοθάλασσες γλυκού νερού. Έχει απομονωθεί στην Ευρώπη, την Αφρική, την Βόρειο Αμερική και την Χιματσάλ Πραντές της Ινδίας.
Περιγραφή
Το Haematococcus pluvialis είναι ένας μονοκύτταρος μαστιγωτός οργανισμός ο οποίος κάτω από αντίξοες συνθήκες αλλάζει μορφολογικά μέχρι τελικά να γίνει μία ώριμη κοκκινόχρωμη, μη κινητή κύστη με υψηλή περιεκτικότητα σε ασταξανθίνη.
Ο κύκλος ζωής του Haematococcus pluvialis διακρίνεται σε 4 κυτταρικούς τύπους οι οποίοι είναι:
Μετά το πρώτο στάδιο, χάνονται τα μαστίγια. Έχει αγενή αναπαραγωγή μέσω σποροκύστεων με 8 – 16 ζωοσπόρια, αλλά έχει αναφερθεί και γαμετογένεση με γαμετοκύστες με 16 και 32 γαμέτες.
Τα κύτταρα του Haematococcus pluvialis καλύπτονται από ένα δυναμικό, σύνθετο, πλούσιο σε υδατάνθρακες κυτταρικό τοίχωμα που είναι υπεύθυνο για την βιολογική σταθερότητα και την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Με χημικές, φυσικές και φυσικοχημικές μεθόδους γίνεται η διάτρηση του κυτταρικού τοιχώματος προκειμένου να γίνει η εξαγωγή της αντιοξειδωτικής ουσίας ασταξανθίνης. Είναι φωτοτροφικός οργανισμός και η περιεκτικότητα σε ασταξανθίνη είναι διαφορετική σε διαφορετικές συνθήκες φωτισμού. Στην βιομηχανία καλλιεργείται σε κλειστά συστήματα φωτοβιοαντιδραστήρων. Αναπτύσσεται καλά σε θερμοκρασίες μεταξύ 20 – 30ο C, pH ουδέτερο (7,0 – 7,5) και αλκαλικό (8,0 – 9,0). Κυριότερα θρεπτικά στοιχεία είναι ο C (άνθρακας), το N (άζωτο), ο P (φώσφορος), K (κάλιο). Σε μικρότερες ποσότητες αναγκαία είναι τα μικροστοιχεία S (θείο), Fe (σίδηρος), Mg (μαγνήσιο), Ca (ασβέστιο) και άλλα μέταλλα όπως μολυβδαίνιο, νικέλιο, βανάδιο.
Βιομηχανική σημασία
Το μικροφύκος Haematococcus pluvialis είναι σημαντικός μικροοργανισμός στη βιοτεχνολογία και μελετάται εντατικά για την παραγωγή βιοπροϊόντων, όπως λιπίδια, καροτενοϊδή, πρωτεΐνες, αντιοξειδωτικά. Μελετάται επίσης η χρήση του ως πρώτη ύλη για βιοκαύσιμο αλλά και οι θρεπτική, φαρμακολογική του αξία, όπως και η χρήση του στην κοσμετολογία. Φέρει μεγάλο ενδιαφέρον στην ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και στην βιομηχανία κυρίως για τα λιπίδια και την ασταξανθίνη. Περίπου 300t ξηρής βιομάζας του Haematococcus pluvialis παράγεται ετησίως, ως φυσική πηγή υψηλής αξίας της ασταξανθίνης (3,3’ –dihydroxy – β – carotene – 4,4’ –dione)  η οποία έχει θεραπευτικές εφαρμογές στην ανοσοδιέγερση, αντιφλεγμονώδη δράση, πρόληψη του καρκίνου και άλλες. Το κόστος της ανέρχεται σε 7,150 $ /Kgr, η μεγαλύτερη παραγωγή βιομάζας Haematococcus pluvialis γίνεται στις ΗΠΑ, Ινδία, και Ισραήλ.
Τζιανμάρκο Ταμπέρι
Ο Τζιανμάρκο Ταμπέρι (Gianmarco Tamberi, γεννήθηκε 1 Ιουνίου 1992) είναι Ιταλός αθλητής του στίβου, που ειδικεύεται στο άλμα εις ύψος. Είναι χρυσός Ολυμπιονίκης του 2021 στο Τόκιο και πρωταθλητής Ευρώπης το 2016 και 2022.
Καριέρα
Ο Ταμπέρι προπονείται από τον πατέρα του, Μάρκο Ταμπέρι, πρώην αθλητή του άλματος εις ύψος.
Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, με άλμα στα 2.36. Το ίδιο μετάλλιο κατέκτησε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016.
Δεν συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, λόγω σοβαρού τραυματισμού κατά τη διάρκεια του μίτινγκ Herculis στο Μονακό.
Κατέκτησε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, με άλμα στα 2.29.
Επανήλθε ξανά στις πρωτιές, με το χρυσό μετάλλιο που κέρδισε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019, με άλμα στα 2.32 μέτρα.
Ατομικά ρεκόρ
μικρογραφία|Το νικητήριο άλμα του Ταμπέρι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ιταλικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Πολύ αργά για δάκρυα
Το Πολύ αργά για δάκρυα (αγγλικά: Too Late for Tears) είναι αστυνομικό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1949 σε σκηνοθεσία Μπάιρον Χάσκιν και σενάριο του Ρόι Χούγκινς. Πρωταγωνιστούν η Λίζαμπεθ Σκοτ, Άρθουρ Κένεντι και ο Νταν Ντούρια.
Η ταινία επανεκδόθηκε με τον τίτλο Killer Bait το 1955 και βρίσκεται στο δημόσιο χώρο για πολλά χρόνια, εχόντας κερδίσει αναγνώριση από τους λάτρεις των φιλμ νουάρ. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές τροποποιήσεις της ταινίας με διαφορετικούς χρόνους εκτέλεσης. Στις 25 Ιανουαρίου 2014, πραγματοποιήθηκε πρεμιέρα από το Ίδρυμα Φιλμ Νουάρ στην αίθουσα Noir City 12 στον κινηματογράφο Castro του Σαν Φρανσίσκο. Η ταινία αποκαταστάθηκε από το Αρχείο Κινηματογράφου & Τηλεόρασης του Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες και το Ιδρύματος Φιλμ Νουάρ, με την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλυγουντ να παρέχει μέρος της απαραίτητης χρηματοδότησης. Η αποκατάσταση συνδύασε αρνητικές κόπιες 35 mm από τη Γαλλία με κάποιο υλικό από τις εκδόσεις 35 mm και 16 mm.
Πλοκή
thumb|200px|Ο Ντον Ντεφόρε και η Λίζαμπεθ Σκοτ Η Τζέιν και ο Άλαν Πάλμερ φευγόντας από ένα πάρτι στο Χόλιγουντ Χιλς, βρίσκουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου τους μια τσάντα που κάποιος άφησε κατά λάθος. Την ανοίγουν και ανακαλύπτουν μέσα να υπάρχουν δεσμίδες μετρητών. Η Τζέιν αναλαμβάνει την οδήγηση, ώσπου λίγο αργότερα εμφανίζεται ένα άγνωστο αυτοκίνητο από πίσω τους, το οποίο αρχίζει να τους καταδιώκει. Ο Άλαν συμπεραίνει ότι αυτός που τους καταδιώκει είναι ο άνθρωπος που έπρεπε να λάβει τα χρήματα.
Ο Άλαν λέει στην Τζέιν ότι πρέπει να παραδώσουν την τσάντα στην αστυνομία και ότι πιθανότατα τα χρήματα αποτελούν μέρος ενός εκβιασμού, αλλά εκείνη που ήδη κάνει όνειρα για μεγάλη ζωή, διαφωνεί λέγοντας ότι αυτό συμβαίνει μια φορά στη ζωή. Κατά την επιστροφή στο δικό τους διαμέρισμα στο Χόλιγουντ, βγάζουν τα χρήματα από την τσάντα με τον Άλαν να εκτιμά ότι υπάρχουν περίπου 100.000 δολάρια σε μετρητά. Η Τζέιν τελικά πείθει τον σύζυγό της ότι θα πρέπει να κρύψουν τα μετρητά για μια εβδομάδα. Έτσι πηγαίνουν την τσάντα στις θυρίδες αποσκευών στο Union Station, με την απόδειξη της θυρίδας να καταλήγει φαινομενικά στην τσέπη του παλτού του Άλαν.
Την επόμενη μέρα, ενώ ο Άλαν εργάζεται και καθώς η Τζέιν κρύβει πακέτα που περιέχουν πράγματα που έχει ήδη αγοράσει έχοντας υπόψη τα χρήματα της τσάντας, εμφανίζεται ο Ντάνι, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι ντετέκτιβ και ότι πρέπει να κάνει μια έρευνα στο σπίτι. Δεν της λέει γιατί και δεν έχει ένταλμα, αλλά λέει ότι μπορεί να πάρει ένα αν εκείνη αυτό προτιμά. Η Τζέιν του επιτρέπει να προχωρήσει και να κάνει την έρευνα του. Ο Ντάνι ανακαλύπτει τα πακέτα, ένα από τα οποία περιέχει ένα γούνινο παλτό, και της λέει, "Άρα έχετε ήδη αρχίσει να τα ξοδεύετε, ε;" Προφανώς ο Ντάνι δεν είναι ο ντετέκτιβ, αλλά στην πραγματικότητα ο άνθρωπος για τον οποίο προορίζονταν τα χρήματα. ο Ντάνι χτυπάει την Τζέιν λίγο και της ζητά να του πει πού είναι τα χρήματα.
Η Τζέιν τότε ισχυρίζεται ψευδώς, ότι αυτή και ο Άλαν τα έχουν παραδώσει στην αστυνομία. Ο Ντάνι της υπόσχεται ότι θα επιστρέψει εάν δεν υπάρχουν νέα στο απογευματινό έγγραφο σχετικά με την παράδοση χρημάτων στους μπάτσους.Ο Άλαν επιστρέφει σπίτι και της λέει ότι ο τραπεζίτης τους τηλεφώνησε για να τον ενημερώσει ότι ο λογαριασμός τους έχει πέσει μερικές εκατοντάδες δολάρια. Η Τζέιν του απαντά ότι αγοράζει μόνο πράγματα που χρειαζόταν. Ο Άλαν την απειλεί ότι θα στείλει την απόδειξη της θυρίδας στο γραφείο του εισαγγελέα αμέσως. Η Τζέιν απειλεί να πάρει τα χρήματα και να τον εγκαταλείψει. Τελικά, συμφωνούν και οι δυο να τα κρατήσουν για το υπόλοιπο της συμφωνημένης εβδομάδας.
Ως μέρος της νυχτερινής διασκεδάσης τους, ο Άλαν και η Τζέιν νοικιάζουν βάρκα. Μέσα στο πορτοφόλι της, η Τζέιν έχει κρύψει το όπλο του συζύγου της. Ενώ βγαίνουν στα ανοιχτά, η Τζέιν φαίνεται να αισθάνεται μια ενοχή. Λέει στον Άλαν ότι θέλει να παραδώσει τα χρήματα αμέσως΄αλλά ο Άλαν προσπαθεί να βγάλει από το μυαλό της συζύγου του αυτό το θέμα. Θέλοντας να κάνει ένα τσιγάρο, παίρνει το πορτοφόλι της για να ψάξει, αλλά εκείνη την στιγμή το όπλο που βρίσκεται μέσα πέφτει. Ακολουθεί μια πάλη και ο Άλαν σκοτώνεται.
Η Τζέιν παίρνει τον έλεγχο του σκάφους και, σύμφωνα με τη συμφωνία τους, συναντά τον Ντάνι στο προκαθορισμένο ραντεβού τους. Ο Ντάνι βλέπει το πτώμα και αντιστέκεται να εμπλακεί στην δολοφονία, αλλά η Τζέιν ύπο την απειλή του όπλου του υπόσχεται να πει στην αστυνομία ότι σκότωσε τον σύζυγό της, εκτός εάν τη βοηθήσει.
Αφού πετούν το πτώμα στη λίμνη, δεμένο από την άγκυρα της βάρκας, η Τζέιν και ο Ντάνι αφήνουν μαζί την βάρκα, παίρνοντας το παλτό και το καπέλο του Άλαν, με σκοπό να παραπλανήσουν τους μάρτυρες για να υποθέσουν ότι έφυγε με τον σύζυγό της. Έχοντας κανονίσει να συναντήσει τον Ντάνι αργότερα εκείνο το βράδυ, για να πάρουν τα χρήματα από την θυρίδα, η Τζέιν καλεί πρώτα την αδερφή του Άλαν, την Κάθι, που ζει απέναντι για ένα βραδινό ποτό. Λέει στην Κάθι ότι ο Άλαν μόλις βγήκε για να αγοράσει ένα μπουκάλι ποτό. Καθώς ο χρόνος περνάει και ο Άλαν δεν επιστρέφει, η Τζέιν αρχίζει να υποκρίνεται φόβο. Τηλεφωνεί στην αστυνομία για να τον αναφέρει ως αγνοούμενο. Η Κάθι συνειδητοποιεί ότι το ζευγάρι έχει άφθονο ποτό στο διαμέρισμα και αναρωτιέται γιατί ο Άλαν θα πήγαινε να αγοράσει και άλλο. Η Τζέιν προσπαθεί να πει στην κουνιάδα της ότι ο γάμος τους είναι στο τέλος του. Η Κάθι δεν την πιστεύει και της λέει ότι ο Άλαν θα είναι σύντομα στο σπίτι.
Εν τω μεταξύ, έχοντας χρησιμοποιήσει το προσωπικό της κλειδί για το διαμέρισμα των Πάλμερ, η Καθι μπαίνει μέσα και αρχίζει να ψάχνει τον τόπο, έχοντας τις υποψίες της για την Τζέιν. Βρίσκει την απόδειξη τη θυρίδας σε ένα συρτάρι. Καθώς ανοίγει την πόρτα για να φύγει, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με έναν άντρα που παρουσιάζεται ως Ντον Μπλέικ, ένας παλιός φίλος του Άλαν από τον στρατό, ο οποίος βρίσκεται σε διακοπές στο Λος Άντζελες. Η Κάθι του λέει ότι ο Άλαν λείπει.
Αργότερα, ενώ η Τζέιν κοιτάζει γύρω από το διαμέρισμά της για την απόδειξη, ένας αστυνομικός έρχεται για να της αναφέρει ότι το όχημα του Πάλμερ είχε σχεδόν ατύχημα την προηγούμενη νύχτα και ότι ένας άντρας βγήκε από το αυτοκίνητο τρέχοντας. Το αυτοκίνητο έχει εντοπιστεί και η υπόθεση φαίνεται να κλείνει, αλλά όχι για την Κάθι, η οποία όμως του λέει ότι έχει αμφιβολίες για την κουνιάδα της.
Ο Ντον και η Κάθι προσελκύονται μεταξύ τους. Ώστοσο αυτήν αναρωτιέται γιατί είναι τόσο ανήσυχος να την βοηθήσει να βρει τον Άλαν και όμως δεν του μιλάει σαν να ήταν πραγματικά φίλοι στην Αγγλία. Ο μεθυσμένος Ντάνι επιστρέφει με το δηλητήριο και, μετά από λίγα λεπτά, φεύγει. Ο Ντον προτείνει στην Κάθι να πάνε κάπου για δείπνο. Τότε αυτήν του δείχνει την απόδειξη της θυρίδας, ζητώντας του να την μεταφέρει στο Union Station μετά. Ο Ντον είναι ενθουσιασμένος και προτείνει να φύγουν αμέσως.
Η Τζέιν διακόπτει το ζευγάρι καθώς φεύγουν και τους λέει ένα ψέμα για ένα σημείωμα από τον Άλαν που βρήκε στο αυτοκίνητο. Τους λέει ότι ο Άλαν βρίσκεται στο Μεξικό και θα πάει εκεί για να τον βρει. Τους ζητά να έρθουν στο διαμέρισμά της, όπου εκεί περιμένει ο άντρας που ήταν πραγματικά σύντροφος της στρατιωτικής θητείας του Άλαν. Είναι προφανές ότι ο Ντον έχει πει ψέματα.
Η Τζέιν αναθέτει σε έναν ξένο για να πάρει την τσάντα από τις θυρίδες του σταθμού και μετά πηγαίνει στον Ντάνι. Του ζητά να την βοηθήσει να φύγει, αλλά πρέπει να ξέρει από πού προήλθαν τα χρήματα και αν είναι ασφαλές να τα ξοδεύει. Ο Ντάνι της αποκαλύπτει ότι ήταν εκβιασμός από μια απάτη ασφάλισης, που αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα δεν είναι σημαδεμένα και η εξαφάνισή τους δεν θα αναφέρονταν στην αστυνομία. Η Τζέιν σκοτώνει τον Ντάνι με ένα ποτό το οποίο περιειχε το δηλητήριο που της είχε δώσει.
Η Τζέιν φεύγει με τα χρήματα για την Πόλη του Μεξικού, όπου έχει ρετιρέ στο πολυτελές Reforma Hotel. Ο Ντον εμφανίζεται στην πόρτα της και της αποκαλύπτει ότι είναι ο αδελφός του πρώτου συζύγου της Τζέιν, Μπομπ Μπλάνσαρντ, και ότι «αυτή είναι μια βεντέτα, αλλά τελείωσε τώρα», καθώς τώρα που την γνώρισε, αντιλαμβάνεται ο ίδιος πώς αυτήν θα μπορούσε να οδηγήσει τον αδερφό του να αυτοκτονήσει.
Καθώς οι ντετέκτιβ της αστυνομίας του Μεξικού σπεύδουν στο δωμάτιο, η Τζέιν τους κρατά μακριά της με το όπλο της, γεμάτη δάκρυα, κατευθύνεται προς το μπαλκόνι, όπου πηδά στο κενό, ουρλιάζοντας, μέχρι το θάνατό της. Ο Ντον συναντά την Κάθι στο λόμπι και της ζητά συγγνώμη, λέγοντας, "Λοιπόν, ήταν ένας σύντομος μήνα του μέλιτος, Κάθι. Πάμε σπίτι τώρα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπάιρον Χάσκιν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες
Αριστόβουλος Μάνεσης
Ο Αριστόβουλος Μάνεσης (Αργοστόλι, 1922 - Αθήνα, 2 Αυγούστου 2000) ήταν διαπρεπής Έλληνας πανεπιστημιακός, ακαδημαϊκός και νομικός. Γεννήθηκε το 1922 στο Αργοστόλι και σπούδασε νομικά στη νομική σχολή του Αριστοτελείου πανεπιστημίου στην Θεσσαλονίκη. Μετεκπαιδεύτηκε στο δημόσιο δίκαιο στα πανεπιστήμια της Αμιέν της Γαλλίας και στη Χαϊδελβέργη. Το 1953 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου στην Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου στο οποίο και σταδιοδρόμησε ως υφηγητής (1957). Το 1961 εξελέγη έκτακτος καθηγητής και τέσσερα χρόνια αργότερα τακτικός καθηγητής στην έδρα του συνταγματικού δικαίου. .
Στη διάρκεια της Απριλιανής Δικτατορίας αντιστάθηκε και εντάχθηκε από τους πρώτους στην αντιδικτατορική οργάνωση «Δημοκρατική Άμυνα» στη Θεσσαλονίκη. Η δράση του επέφερε τη δίωξή του από το καθεστώς και από το Πανεπιστήμιο (1968) και τον εκτοπισμό του για ένα διάστημα στο Λιδωρίκι. Στη συνέχεια αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία (1970 – 1974), όπου δίδαξε Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Αμιένης. Στο πανεπιστήμιο αυτό αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ το 1981. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την μεταπολίτευση επέστρεψε και δίδαξε Συνταγματικό Δίκαιο στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης της οποίας διετέλεσε κοσμήτορας κατά τη διετία 1974 - 1975. Δίδαξε ως μετακλητός καθηγητής στη Νομική Σχολή της Αθήνας, της οποίας διετέλεσε και κοσμήτορας κατά τα έτη 1982-1983 και 1987-1988. Δίδαξε Συνταγματικό Δίκαιο και στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου (1964-1966 και 1975-1978) και στην έδρα του πανεπιστημίου Αθηνών (εξελέγη τακτικός καθηγητής το 1980).
Διακρίσεις
Ο Μάνεσης υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων (1982-1988), αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και μέλος του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου (1987, 1988). Υπήρξε επίσης μέλος και πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου της ελληνικής Βουλής (1988,1989). Το 1993 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1998 τιμήθηκε με το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος.
Πέθανε στις 2 Αυγούστου του 2000 σε ηλικία 78 ετών.
«Όπoιoς σιωπά φαίνεται ότι συναινεί»
Διάσημη είναι η διάλεξη του Αριστόβουλου Μάνεση, πριν συλληφθεί το 1968 από το δικτατορικό καθεστώς, η οποία δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Συνταγματική Θεωρία και Πράξη με τίτλο Το τελευταίο μάθημα επί δικτατορίας. :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες Συνταγματολόγοι
Αλέξανδρος του Ιμερέτι (γιος Αρτσίλ)
Ο Αλέξανδρος, ალექსანდრე Αλεξάντρε, γνωστός και ως Tσάρεβιτς Aλεξάντρ Αρτσίλοβιτς Ιμερετίνσκι, Александр Арчилович Имеретинский, (1674 – 20 Φεβρουαρίου 1711) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) του βασιλείου του Ιμερέτι. Έζησε ως μετανάστης στην Αυτοκρατορία της Ρωσίας και στη συνέχεια υπηρέτησε ως πρώτος Στρατηγός του Πυροβολικού (Feldzeugmeister), ο δεύτερος υψηλότερος στρατιωτικός βαθμός υπό τον Τσάρο Πέτρο Α΄. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, ο Αλέξανδρος πιάστηκε αιχμάλωτος στη Νάρβα το 1700 και πέρασε δέκα χρόνια στη Σουηδική αιχμαλωσία. Απεβίωσε στον δρόμο της επιστροφής στη Ρωσία.
Οικογενειακό υπόβαθρο
Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στην Τιφλίδα από τον Αρτσίλ, έναν Γεωργιανό πρίγκιπα του βασιλικού Οίκου του Μουχράνι, κλάδου του Οίκου των Μπαγκρατιόνι και κάποτε βασιλιά του Ιμερέτι, ο οποίος στη συνέχεια διέφυγε από την αναρχία στη χώρα του προς τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η μητέρα του Αλέξανδρου, Κετεβάν, ήταν μέλος του βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι-Καχέτι.
Πρώιμη ζωή
Ο Αλέξανδρος και ο γιος του, Μαμούκα (Μάτβεϊ) (πέθαναν το 1693), μεταφέρθηκαν από τον πατέρα τους, Άρχιλ, στη Μόσχα στις 10 Αυγούστου 1684. Μεγάλωσαν στο δικαστήριο υπό την αιγίδα των Knyaz Fedul Volkonsky και Dyak Ivan Kazarinov. Ο Αλέξανδρος έγινε φίλος με τον νεαρό Ρώσο Τσάρο Πέτρο Α', με τον οποίο συμμετείχε στους πολεμικούς του αγώνες. Στις 30 Ιουλίου 1688, ο Αλέξανδρος και ο Μαμούκα έφυγαν από τη Μόσχα για να ενωθούν με τον πατέρα τους στην τελικά αποτυχημένη προσπάθειά του να ανακτήσει τον χαμένο θρόνο της Ιμερέτης. Πίσω στη Ρωσία το 1692, ο Αλέξανδρος ακολούθησε τον Πέτρο στη Μεγάλη Πρεσβεία στην Ευρώπη το 1697 και στάλθηκε στη Χάγη για να σπουδάσει οπλισμό και συναφείς επιστήμες. Έμεινε εκεί μέχρι το 1699, μετά από το οποίο επισκέφτηκε τον πατέρα του σε έναν ρωσικό στρατιωτικό οικισμό στο δέλτα του Τέρεκ πριν επιστρέψει στη Μόσχα. Στις 19 Μαΐου 1700 έγινε ο πρώτος Ρώσος αξιωματικός που προήχθη στο βαθμό του στρατηγού Feldzeugmeister και διορίστηκε αρχηγός του Πυροβολικού (Pushkarsky Prikaz, κυριολεκτικά, «διοίκηση κανονιών»).
Μάχη της Νάρβα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Narva_1700.png/220px-Narva_1700.png|μικρογραφία| Η μάχη της Νάρβα, ένας πίνακας του [[:sv:Daniel Stawert|Ντάνιελ Στάβερτ.]] Με το ξεκίνημα του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, στον οποίο η Ρωσία αντιμετώπισε τη Σουηδία, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος τέθηκε επικεφαλής του ρωσικού πυροβολικού. Ήταν μέρος του στρατού, που στάλθηκε εναντίον του φρουρίου της Νάρβα, που βρισκόταν στη Σουηδική φρουρά της Βαλτικής τον Οκτώβριο του 1700 και η δύναμη υπό τη διοίκησή του περιλάμβανε μεταξύ 139 και 181 πυροβόλα. Ο Αλέξανδρος τοποθέτησε σχεδόν όλο το πυροβολικό του -πολλά μεγαλύτερα όπλα ήταν αρκετά απαρχαιωμένα- για τον βομβαρδισμό της Νάρβα, αφήνοντας εκτεθειμένο το πίσω μέρος των ρωσικών θέσεων. Στη μάχη της Νάρβα που ακολούθησε, ένας στρατός ανακούφισης με επικεφαλής τον Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας προκάλεσε μία καταστροφική ήττα στις ρωσικές δυνάμεις στις 19 Νοεμβρίου 1700. Ολόκληρη η γραμμή πυροβόλων χάθηκε από τον νικητή. Οι περισσότεροι Ρώσοι στρατηγοί παραδόθηκαν. Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος, ο πρίγκιπας Ιάκοβ Ντολγκορούκοφ, ο Αβτονόμ Γκολόβιν και ο Ιβάν Μπουτουρλίν ήταν οι τελευταίοι που το έκαναν. Σύμφωνα με την Ιστορία του Καρόλου ΙΒ΄ του Βολταίρου του 1731, ο αιχμάλωτος πρίγκιπας Αλέξανδρος άρπαξε τον Σουηδό στρατηγό κόμη Καρλ-Γκούσταβ Ρένσκιολντ από τα χέρια Φινλανδών στρατιωτών, που επρόκειτο να τον σκοτώσουν.
Αιχμάλωτος πολέμου
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Prince_Alexander_of_Imereti_%281674%E2%80%931711%29.jpg/220px-Prince_Alexander_of_Imereti_%281674%E2%80%931711%29.jpg|μικρογραφία| Η εικόνα του Αλέξανδρου ζωγραφίστηκε την εποχή που ήταν αιχμάλωτος στη Σουηδία. Αφού κρατήθηκε αιχμάλωτος στο Nάρβα και στο Ρεβάλ, ο Αλέξανδρος μεταφέρθηκε στη Στοκχόλμη τον Μάιο του 1701. Οι Σουηδοί τον θεωρούσαν ως τον υψηλότερο βαθμό από τους ευγενείς αιχμαλώτους πολέμου. Κλείστηκε στο σπίτι του αρχιεπιθεωρητή Στήρνταλ, αλλά αργότερα προφανώς μετακόμισε στην οικία του Θησαυροφύλακα (Räntmästarhuset) στο Σκέπσμπρον. Ο Αλέξανδρος απολάμβανε περισσότερη ελευθερία από άλλους Ρώσους κρατούμενους και είχε καλές σχέσεις με πολλούς στο Βασιλικό Συμβούλιο και την αυλή. Μεταξύ αυτών ήταν ο Γιόχαν-Γκάμπριελ Σπάρβενφελντ, ο οποίος ήταν κοντά στον Αλέξανδρο και τον πατέρα του κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μόσχα. Ο Σπάρβενφελντ βοήθησε τον Aλέξανδρο να χυτεύσει τα γεωργιανά τυπογραφικά στοιχεία στη Στοκχόλμη και να τα στείλει σπίτι στη Μόσχα.
Οι συνθήκες έγιναν αυστηρότερες το 1705. Όταν οι Σουηδοί ανακάλυψαν ότι ο πρίγκιπας είχε μυστική αλληλογραφία, συζητώντας σχέδια απόδρασης με τον συγκρατούμενο πρίγκιπα Ιάκοβ Ντολγκορούκοφ, ο Αλέξανδρος εξορίστηκε σε ένα κάστρο στο Λινκόπινγκ. Καθώς η υγεία του επιδεινώθηκε, ο πρίγκιπας μεταφέρθηκε από το κάστρο σε ένα σπίτι στην πόλη και, τον Απρίλιο του 1706, επέστρεψε στη Στοκχόλμη. Το 1708 ο πρίγκιπας, και άλλοι Ρώσοι κρατούμενοι, ανακαλύφθηκε ότι κατείχαν σχέδια Σουηδικών οχυρώσεων, και με εντολή του Καρόλου ΙΒ΄, τα δικαιώματά τους, συμπεριλαμβανομένου της αλληλογραφίας, περιορίστηκαν ξανά. Ωστόσο ο Αλέξανδρος συνέχισε να χαίρει ορισμένης εύνοιας με τη χήρα βασίλισσα και την πριγκίπισσα Ουλρίκα-Ελεονόρα και του επετράπη, προς δυσαρέσκεια της Επιτροπής Άμυνας, να επισκεφθεί την αυλή. Στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του Αλέξανδρου, ο πρώην βασιλιάς Αρτσίλ προσπάθησε να προσεγγίσει την αυλή των Αψβούργων για μεσολάβηση. Ο πρίγκιπας φον Κάουνιτς, ο αυτοκρατορικός καγκελάριος, έδωσε εντολή στον πρέσβη των Αψβούργων στη Στοκχόλμη να μεσολαβήσει στη σουηδική αυλή, αλλά τίποτε δεν προέκυψε από αυτό. Στη συνέχεια, ο Αρτσίλ, τον Φεβρουάριο του 1706, προσέφυγε προσωπικά στον Κάρολο ΙΒ΄, παρακαλώντας τον να ανταλλάξει τον Αλέξανδρο με πολλούς Σουηδούς αιχμαλώτους πολέμου.
Απελευθέρωση και το τέλος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/Prince_Alexander_of_Imereti_memorial_plaque_in_Gamla_stan%2C_Stockholm.jpg/220px-Prince_Alexander_of_Imereti_memorial_plaque_in_Gamla_stan%2C_Stockholm.jpg|μικρογραφία|Μία πλάκα στη Στοκχόλμη σε ανάμνηση του πρίγκιπα Αλεξάνδρου. Κατά τη διάρκεια της επιδημίας πανώλης, ο Αλέξανδρος μετακινήθηκε στο Όμπερμπο τον Οκτώβριο του 1710. Σε σχέση με την ανταλλαγή αιχμαλώτων το 1710, ο Αλέξανδρος τελικά απελευθερώθηκε και του επετράπη να επιστρέψει στο σπίτι του. Τον Δεκέμβριο του 1710, ξεκίνησε ένα ταξίδι, μέσω του Γκάφλε και του Ουμέα, γύρω από τον κόλπο της Βοθνίας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η υγεία του πρίγκιπα είχε επιδεινωθεί σοβαρά, αλλά απέρριψε όλες τις προτάσεις να ξεκουραστεί. Απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 1711 στο Πίτεα, από πέτρες στα νεφρά ή νεφρική ανεπάρκεια. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Βίλνας (Aσκαίνεν) και θάφτηκαν εκ νέου στο μοναστήρι Ντονσκόι κοντά στη Μόσχα τον Μάρτιο του 1712. Η δίγλωσση γεωργιανο-σουηδική αναμνηστική πλάκα που εκτίθεται επί του παρόντος στο Σπίτι του Θησαυροφύλακα στη Στοκχόλμη δείχνει λανθασμένα ότι έζησε εκεί, όλο το διάστημα που ήταν στη Σουηδία από 1701 έως 1710. Περαιτέρω, η πλάκα αναφέρει επίσης κατά λάθος ότι ανταλλάχθηκε με τον Σουηδό κόμη Καρλ Πάιπερ.
Σύμφωνα με τον Βολταίρο, ο Κάρολος ΙΒ΄ είχε σχολιάσει ο ίδιος τις αντιξοότητες του Γεωργιανού πρίγκιπα: «Είναι, είπε, σαν να ήμουν μία ημέρα αιχμάλωτος ανάμεσα στους Τατάρους της Κριμαίας», τα λόγια που θα αποδεικνύονταν προφητικά: μία νύξη στην επιβολή του Καρόλου στο να μείνει στην οθωμανική επικράτεια μετά την ήττα του στη μάχη της Πολτάβα το 1709.
Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος είναι ο θεωρούμενος μεταφραστής της Διαθήκης του Βασιλείου του Μακεδόνα στα γεωργιανά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Πρώτα π. το 1688 τη Φεοντοσία (απεβ. 1689), κόρη του Ρώσου βογιάρου Ιβάν Μιχαήλοβιτς Μιλοσλάβσκι. Η προίκα της, το χωριό Βσεχσβγιάτσκογιε κοντά στη Μόσχα, έγινε τελικά κτήμα των Γεωργιανών βασιλικών επαναπατρισθέντων στη Ρωσία. Ο Αλέξανδρος έκανε δεύτερο γάμο με τη Γλικερία (1672 – 28 Ιουλίου 1720), κόρη του πρίγκιπα Eλιζμπάρ (Ηλία) Μπαγκρατιόν-Νταβιτισβίλι π. το 1690. Ο γάμος απέκτησε το μοναχοπαίδι του Αλέξανδρου, τη Σοφία (18 Σεπτεμβρίου 1691 – 4 Ιανουαρίου 1747), η οποία παντρεύτηκε τον Γεωργιανό εξόριστο στη Ρωσία, υποστράτηγο πρίγκιπα Ιγκόρ Νταντιάνι (1691–1765).
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Αδελαΐδα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ
Η Αδελαΐδα (γερμ. Adelheid, 20 Ιουλίου 1835 - 25 Ιανουαρίου 1900) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ήταν ανιψιά της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και πεθερά του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας. Ο Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας και ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Ισπανίας είναι απόγονοί της.
Βιογραφία
Η Αδελαΐδα Βικτωρία Αμαλία Λουίζα Μαρία Κωνσταντία ήταν η δεύτερη κόρη του Ερνέστου Α΄ του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Θεοδώρας, κόρης του Έμιχ Καρόλου του Χοενλόε-Λάινινγκεν.
Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι
Ο Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι (Kauoman-ni-Beretitenti στη γλώσσα I-Kiribati ) είναι ο αναπληρωτής αρχηγός Κράτους της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι. Ασκεί τα καθήκοντα του Προέδρου προσωρινά ή μόνιμα, σε περίπτωση που ο τελευταίος δεν είναι ικανός να τα ασκήσει και είναι αρμόδιος για οποιαδήποτε εργασία της Κυβέρνησης την οποία θα του αναθέσει ο Πρόεδρος. Ο διορισμός του γίνεται από τον Πρόεδρο. Ο Αντιπρόεδρος προέρχεται από το υπουργικό συμβούλιο κατά τη διάρκεια της θητείας της εκάστοτε Κυβέρνησης. .
Αδελαΐδα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ
Βιογραφία
Η μητέρα της ήταν κόρη -από τον πρώτο γάμο- της Βικτωρίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, η οποία από τον δεύτερο γάμο της είχε αποκτήσει τη Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου. Έτσι η Αδελαΐδα ήταν ανιψιά της Βασίλισσας.
Πρόταση από τον Ναπολέοντα Γ΄ Βοναπάρτη
Το 1852, λίγο μετά την ανακήρυξη του Ναπολέοντα Γ΄ σε αυτοκράτορα των Γάλλων, ο Βοναπάρτης έκανε πρόταση γάμου στους γονείς της. Λίγο πριν τον είχε απορρίψει η Καρόλα της Σουηδίας. Αν και δεν την είχε συναντήσει ποτέ, τα πολιτικά οφέλη για τον αυτοκράτορα ήταν πρόδηλα. Θα συγγένευε με δυναστικούς Οίκους της Ευρώπης, ώστε ο Οίκος Βοναπάρτη να γίνει αξιοσέβαστος και να μπορέσει να συμμαχήσει με τη Βρετανία, όπου βασίλευε η θεία της Αδελαΐδας. Επειδή η Αδελαΐδα δεν ήταν επίσημα μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, ο κίνδυνος απόρριψης της πρότασής του ήταν μικρός. Ο Ναπολέων Γ΄ ίσως ανέμενε να μεταστραφεί η Αδελαΐδα εύκολα στον Καθολικισμό.
Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι
== Κατάλογος Αντιπροέδρων του Κιριμπάτι ==
Αδελαΐδα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ
Πρόταση από τον Ναπολέοντα Γ΄ Βοναπάρτη
Όμως η πρόταση τρόμαξε τη Βικτωρία και τον σύζυγό της Αλβέρτο, που προτίμησαν να μην δώσουν τόσο βιαστικά νομιμότητα στο πρόσφατο "επαναστατικό" καθεστώς της Γαλλίας, του οποίου η διάρκεια ήταν αμφίβολη. Δεν θέλησαν να παραδώσουν μια νεαρή συγγενή τους στις σκοπιμότητες του αυτοκράτορα. Η Αυλή της Βρετανίας κράτησε αυστηρή σιωπή έναντι του Οίκου του Χοενλόε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του γάμου, ώστε να μη φανεί πως η βασίλισσα επιθυμούσε είτε απευχόταν την προοπτική να κάνει τον Ναπολέοντα Γ΄ σύζυγο της ανιψιάς της.
Οι γονείς της ερμήνευσαν ορθά τη σιωπή της Βρετανίας ως αποδοκιμασία και αρνήθηκαν την προσφορά της Γαλλίας, κάτι που φόβισε τη 16ετή Αδελαΐδα. Η άρνηση θα μπορούσε να ερμηνευθεί και ως αίτημα περισσότερων παραχωρήσεων από τους Γάλλους· πριν όμως οι υπουργοί του Ναπολέοντα Γ΄ προσφέρουν και άλλα, ο Αυτοκράτορας εγκατέλειψε την επιδίωξη ανεύρεσης συζύγου από βασιλικό οίκο και ζήτησε σε γάμο την Ευγενία ντε Μοντίχο, Κόμισσα της Τέμπα, που πρωτύτερα της είχε ζητήσει να γίνει η ερωμένη του και αυτή το είχε αρνηθεί.
Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι
Παραπομπές
*
Αδελαΐδα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ
Σύζυγος του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Με τον σύζυγό της Φρειδερίκο εγκαταστάθηκε στο Ντόλτσιχ της Κάτω Λουσατίας, αλλά το 1863 μετακόμισε στο Κίελο, όταν ο Φρειδερίκος έγινε δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Με τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο το δουκάτο προσαρτήθηκε στην Πρωσία, οπότε επέστρεψαν στο Ντόλτσιχ τρεις μήνες μετά τη μετακόμισή τους. Τους επόμενους μήνες ζούσαν αλληλοδιαδόχως στο Ντόλτσιχ, τη Γκότα και το Πρίμκεναου. Το 1880 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Η΄. Έπειτα από τον γάμο -το επόμενο έτος- της κόρης της Αυγούστας Βικτωρίας με τον Διάδοχο της Πρωσίας, η Αδελαΐδα αποσύρθηκε στη Δρέσδη, ασχολούμενη με τη ζωγραφική και τη μουσική. Απεβίωσε το 1900 σε ηλικία 65 ετών. Κατά την Αυστρο-Ουγγρική αποστολή στον Βόρειο Πόλο (1872-74) ανακαλύφθηκε το νησιωτικό σύμπλεγμα "Φραγκίσκος Ιωσήφ" και το όνομα της Αδελαΐδας δόθηκε σε ένα από τα νησιά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1856 τον Φρειδερίκο Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και είχε τέκνα:
Ιγκνάτσι Λουκασιέβιτς
Ο Γιαν Γιόζεφ Ιγκνάσι Λουκασιέβιτς (Jan Józef Ignacy Łukasiewicz, 8 Μαρτίου 1822 - 7 Ιανουαρίου 1882) ήταν Πολωνός φαρμακοποιός και εφευρέτης της πρώτης μεθόδου για την απόσταξη της κηροζίνης από το πετρέλαιο. Υπήρξε ο ιδρυτής της πολωνικής βιομηχανίας πετρελαίων και ένας από τους πρωτοπόρους της πετρελαϊκής βιομηχανίας διεθνώς. Στα επιτεύγματά του συμπεριλαμβάνεται η ανακάλυψη της διύλισης της κηροζίνης από το αργό πετρέλαιο (1852), ο φανός κηροζίνης (1853), η ανεύρεση του πρώτου κοιτάσματος πετρελαίου (1854) και η οικοδόμηση του πρώτου διυλιστηρίου πετρελαίου (1856).
Ο Λουκασιέβιτς έγινε πλούσιος άνθρωπος και ανέπτυξε σημαντική φιλανθρωπική δράση στη Γαλικία της Κεντρικής Ευρώπης. Εξαιτίας της συνεισφοράς του στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, δημιουργήθηκε μια λαϊκή παροιμία, που παρομοιάζει όλους τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους με τα γκούλντεν της Αυστρουγγαρίας.