cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεκανδρία
Decemviri Agris Dandis Adsignandis
Οι decemviri agris dandis adsignandis (δέκα άνδρες για τη διανομή δημοσίων γαιών) διοριζόταν κατά καιρούς για τον έλεγχο της διανομής των δημοσίων εκτάσεων (ager publicus).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Ρωμαϊκή Δημοκρατία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν παραπομπή σε κείμενο της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα 1911 με παράμετρο Βικιθήκης
Αρνάκ-λα-Ποστ
Το Αρνάκ-λα-Ποστ (γαλλικά: Arnac-la-Poste, οξιτανικά: Arnac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρνακουά (γαλλικά: Arnacois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Βιέν
Πολιτισμός του Λατίου
Ο Πολιτισμός του Λατίου εμφανίζεται στην κεντρική Ιταλία, στο Παλαιό Λάτιο την εποχή που ξεκίνησε η Εποχή του Σιδήρου (1000 π.Χ.-800 π.Χ.), με την άφιξη ενός λαού των Λατίνων που μιλούσαν τα Αρχαία Λατινικά. Διατηρήθηκε στην περιοχή ολόκληρη την περίοδο από την εποχή των βασιλέων της Άλμπα μέχρι το πρώτο Ρωμαϊκό Βασίλειο. Ο Πολιτισμός του Λατίου χαρακτηρίζεται από τα ταφικά δοχεία που αναγνωρίζονται από το σχήμα καλύβας. Ο προγενέστερος Πολιτισμός της Πρώτο-Βιλανόβα χρησιμοποιούσε επίπεδα δικωνικά δοχεία με την στάχτη του νεκρού που τα τοποθετούσαν σε λάκκο στο έδαφος. Τα ταφικά δοχεία των Λατίνων είχαν το σχήμα τετράγωνης ή κυκλικής καλύβας καλυμμένης με δίκλινη στέγη, η είσοδος γινόταν από πόρτα στην μία από τις πλευρές. Η βασική τακτική που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι Λατίνοι ήταν η Καύση των νεκρών, βρέθηκαν και περιπτώσεις Ταφής αλλά σημαντικά λιγότερες. Το σχήμα της ταφικής καλύβας ήταν πιστή αντιγραφή από τις καλύβες που ζούσε ο απλός λαός εκείνη την εποχή. Η πέτρα ξεκίνησε ωστόσο την χρήση της για την κατασκευή ναών και δημόσιων κτιρίων. Ο Πολιτισμός των Απεννίνων μετασχηματίστηκε σταδιακά στον Πολιτισμό του Λατίου με μετακινήσεις πληθυσμών σε ασφαλέστερες τοποθεσίες που αργότερα δημιούργησαν τις πρώτες πόλεις. Οι λόγοι της μετακίνησης βασίζονται περισσότερο στην αύξηση των επιδρομών από εξωτερικούς εχθρούς. Οι χρονολογίες του πολιτισμού έγιναν καθολικά αποδεκτές με μια απόκλιση 25 ετών.
Η περιοχή του πολιτισμού επεκτεινόταν γύρω από την σημερινή Ρώμη με επίκεντρο το ιερό Αλβανό Όρος, τα ευρήματα του προσδιορίζονται βασικά από τις νεκροπόλεις. Οι ταφικές καλύβες περιείχαν την στάχτη του νεκρού, έμπαινε μέσα σε αυτήν σε ένα δικονικό δοχείο που είχε το σχήμα της προηγούμενης περιόδου πρώτο-Βιλανόβα. Σε λιγότερους τάφους βρέθηκε αντί για καλύβα ένα δοχείο το οποίο κάλυπτε μια κωνική οροφή ή ένα κράνος.
Λε Τορκέν
Το Λε Τορκέν (γαλλικά: Le Torquesne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τορκενουά (γαλλικά: Torquesnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ώνι
Το Ώνι (γαλλικά: Augne, οξιτανικά: Ònha) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Βιέν
Καταζίνα Γουανιέφσκα
Η Καταζίνα Γιανίνα Γουανιέφσκα-Μπουάστσακ (πολωνικά: Katarzyna Janina Łaniewska-Błaszczak) (20 Ιουνίου 1933 - 7 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Πολωνή ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου, ακτιβίστρια της αντιπολίτευσης στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας και πολιτική ακτιβίστρια από το 1989.
Βιογραφία
Και οι δύο γονείς της Καταζίνα Γουανιέφσκα κατάγονταν από το Λοτζ. Ο πατέρας της ήταν ακτιβιστής του συνεταιριστικού κινήματος και Πολωνός λεγεωνάριος κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος θεωρήθηκε ως «επικίνδυνο στοιχείο» από τους Ναζί και δολοφονήθηκε στο Άουσβιτς, μετά την κατάδοση του από έναν συνάδελφο λευκορωσικής καταγωγής. Μαζί με τη μητέρα και τα αδέλφια της, επέζησε από την Εξέγερση της Βαρσοβία και στάλθηκε στο στρατόπεδο διέλευσης στο Προύσκουφ. Η Γουανιέφσκα και η οικογένειά της επέστρεψαν στη Βαρσοβία στις 17 Ιανουαρίου 1945.
Μετά τον πόλεμο, έγινε μέλος του «harcerstwo» (πολωνική έκδοση του προσκοπισμού). Το 1955, αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας και έκανε το ντεμπούτο της τον ίδιο χρόνο. Ήταν πρόεδρος του παραρτήματος της Βαρσοβίας της Ένωσης Πολωνών Σκηνικών Καλλιτεχνών και από το 1992 έως το 2006 υπηρέτησε στην Επιτροπή Σκολιμόφσκα (Skolimowska) του Συμβουλίου της Ένωσης Πολωνών Σκηνικών Καλλιτεχνών.
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013, ήταν αρθρογράφος του εβδομαδιαίου περιοδικού «W Sieci».
Πολιτικές δραστηριότητες
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, ανήκε στη Σοσιαλιστική Πολωνική Ένωση Νεολαίας, αλλά όπως είπε, «δεν είναι αλήθεια, καθώς ορισμένοι προσπαθούν να υπονοήσουν ότι διαχειρίζομαι την Ένωση Πολωνών Σκηνικών Καλλιτεχνών. Δεν ήταν έτσι.». Στη συνέχεια ήταν μέλος του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, ασχολήθηκε με την αντικομμουνιστική αντιπολίτευση. Το 1980, ίδρυσε ένα παράρτημα της Αλληλεγγύης στο Θέατρο Ateneum. Συμμετείχε στη διοργάνωση πατριωτικών συναυλιών και στη διανομή υπόγειων δημοσιεύσεων. Εργάστηκε με τον Γέζι Ποπιεουούσκο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Πολωνίας το 2011, η Γουανιέφσκα ήταν μη κομματική υποψήφιος στη Γερουσία εξ ονόματος του κόμματος Νόμου και Δικαιοσύνης στη Βαρσοβία. Έλαβε σχεδόν 100 χιλιάδες ψήφους (σχεδόν το 31%) και έχασε από την Μπαρμπάρα Μπόρις-Νταμιέντσκα του κόμματος Πολιτική Πλατφόρμα, με διαφορά σχεδόν 197 χιλιάδων ψήφων. Συμμετείχε τακτικά σε δραστηριότητες υποστήριξης του Κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη και ήταν μια από τους κύριους ομιλητές εκ μέρους των διοργανωτών της «Πορείας Ελευθερίας και Δικαιοσύνης» στις 13 Δεκεμβρίου 2015.
Προσωπική ζωή
Μετά το τρίτο έτος σπουδών της, παντρεύτηκε τον Ιγκνάτσι Γκογκολέφσκι, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Αγκνιέσκα. Ο γάμος διαλύθηκε μετά από δέκα χρόνια. Από το 1984 μέχρι το θάνατό του το 2018, ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Άντζεϊ Μπουάστσακ. Η Γουανιέφσκα πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 2020, σε ηλικία 87 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ψηφοφορία στη Eurovision
Ο νικητής του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision επιλέγεται από ένα σύστημα ψηφοφορίας με θέσεις. Το πιο πρόσφατο σύστημα ψηφοφορίας εφαρμόστηκε στο, όπου κάθε χώρα απονέμει δύο σετ 12, 10, 8–1 βαθμών στα 10 πιο αγαπημένα τραγούδια: ένα σετ από την επαγγελματική κριτική επιτροπή της και ένα σετ από την τηλεψηφοφορία/ψηφοφορία του κοινού της, με τη χρήση μόνο τηλεψηφοφορίας στους ημιτελικούς και τόσο της κριτικής επιτροπής όσο και της τηλεψηφοφορίας στον τελικό.
Γενικά
Μικρές, δημογραφικά ισορροπημένες κριτικές επιτροπές αποτελούμενες από απλούς ανθρώπους είχαν χρησιμοποιηθεί για την κατάταξη των συμμετοχών, αλλά μετά την ευρεία χρήση της ψηφοφορίας μέσω τηλεφώνου το, οι διοργανωτές του διαγωνισμού κατέφυγαν σε κριτικές επιτροπές μόνο σε περίπτωση δυσλειτουργιών της τηλεοπτικής ψηφοφορίας. Το, το τηλεφωνικό σύστημα ψηφοφορίας της Eircom δεν λειτούργησε σωστά. Ο ιρλανδικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας RTÉ δεν έλαβε έγκαιρα τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων από την Eircom και αντικατέστησε τις ψήφους από μια ομάδα κριτών. Μεταξύ 1997 και 2003 (τα πρώτα χρόνια της τηλεοπτικής ψηφοφορίας), οι γραμμές άνοιξαν στο κοινό μόνο για πέντε λεπτά μετά την παράσταση και την ανακεφαλαίωση του τελικού τραγουδιού. Μεταξύ 2004 και 2006 οι γραμμές άνοιξαν για δέκα λεπτά και από το 2007 έως το 2009 άνοιξαν για δεκαπέντε λεπτά. Το 2010 επιτράπηκε στους θεατές να ψηφίσουν κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, αλλά αυτό ακυρώθηκε για τον διαγωνισμό του 2012. Από τον, οι παρουσιαστές θα ξεκινήσουν τη διαδικασία τηλεοπτικής ψηφοφορίας με τη φράση "Europe, start voting now!"/"Ευρώπη, ξεκίνα να ψηφίζεις τώρα!". Αυτή η πρόσκληση ισχύει και για την από το  ("Europe and Australia, start voting now!"/"Ευρώπη και Αυστραλία, ξεκινήστε να ψηφίζετε τώρα!"). Στο τέλος της περιόδου ψηφοφορίας, οι παρουσιαστές θα καλέσουν τους θεατές και το κοινό να σταματήσουν με την τελευταία αντίστροφη μέτρηση δέκα δευτερολέπτων μαζί με τη φράση "Europe, stop voting now!"/"Ευρώπη, σταμάτα να ψηφίζεις τώρα!".
Το BBC επικοινώνησε τηλεφωνικά με τις τοπικές κριτικές επιτροπές για να επιλέξει τους νικητές του και η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (παραγωγοί του διαγωνισμού) άρχισε αργότερα να επικοινωνεί τηλεφωνικά με διεθνείς κριτικές επιτροπές. Αυτή η μέθοδος συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1993. Το επόμενο έτος έγινε η πρώτη σύνδεση δορυφόρου με κριτικές επιτροπές.
Για την ανακοίνωση των ψήφων, οι παρουσιαστές του διαγωνισμού συνδέονται με δορυφόρο σε κάθε χώρα με τη σειρά τους και προσκαλούν έναν εκπρόσωπο να διαβάσει τις ψήφους της χώρας στα Γαλλικά ή στα Αγγλικά. Οι παρουσιαστές επανέλαβαν αρχικά τις ψήφους και στις δύο γλώσσες, αλλά από το 2004 οι ψήφοι μεταφράστηκαν λόγω χρονικών περιορισμών. Για να αντισταθμιστεί ο αυξημένος χρόνος ψηφοφορίας που απαιτείται από μεγαλύτερο αριθμό συμμετεχόντων χωρών, από το 2006 μόνο οι βαθμολογίες των 8, 10 και 12 βαθμών διαβάστηκαν δυνατά. Οι ψήφοι ενός έως επτά πόντων προστέθηκαν αυτόματα στον πίνακα αποτελεσμάτων ενώ παρουσιάστηκε ο εκπρόσωπος κάθε χώρας. Ο πίνακας αποτελεσμάτων εμφανίζει τον αριθμό των βαθμών που έχει λάβει κάθε χώρα και, από το, μια γραμμή προόδου που δείχνει τον αριθμό των χωρών που έχουν ψηφίσει. Από το 2016, μόνο η βαθμολογία των 12 πόντων διαβάζεται δυνατά λόγω του νέου συστήματος ψηφοφορίας, πράγμα που σημαίνει ότι οι εννέα χώρες που βαθμολογούνται προστέθηκαν αυτόματα στον πίνακα αποτελεσμάτων (1-8 και 10 βαθμοί). Επιπλέον, οι πόντοι της τηλεοπτικής ψηφοφορίας συνδυάζονται και οι παρουσιαστές τα ανακοινώνουν με τη σειρά, ξεκινώντας από τη χώρα με τη χαμηλότερη βαθμολογία και τελειώνοντας με τη χώρα με την υψηλότερη βαθμολογία από την τηλεοπτική ψηφοφορία. Από το διαγωνισμό του 2019, οι πόντοι της τηλεοπτικής ψηφοφορίας ανακοινώνονται από τους παρουσιαστές με βάση την κατάταξη των κριτικών επιτροπών με αντίστροφη σειρά.
Βαθμολογικά συστήματα
Το πιο χρησιμοποιούμενο σύστημα ψηφοφορίας (εκτός από το τρέχον) χρησιμοποιήθηκε τελευταία φορά για τον. Αυτό το σύστημα χρησιμοποιήθηκε από το 1957 έως το 1961 και από το 1967 έως το 1969. Δέκα κριτές από κάθε χώρα έδωσαν μία ψήφο για το αγαπημένο τους τραγούδι. Το 1969 αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια ισοπαλία τεσσάρων κατευθύνσεων για την πρώτη θέση (μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Ολλανδίας, Γαλλίας και Ισπανίας), χωρίς διαδικασία σπασίματος της ισοπαλίας. Ένας δεύτερος γύρος ψηφοφορίας σε περίπτωση ισοψηφίας εισήχθη σε αυτό το σύστημα το επόμενο έτος.
Από το 1962 έως το 1966 χρησιμοποιήθηκε ένα σύστημα ψηφοφορίας παρόμοιο με το σημερινό. Το 1962, κάθε χώρα απένειμε στους πρώτους τρεις καλύτερους της με 1, 2 και 3 ψήφους, ενώ το 1963 οι πέντε πρώτοι κάθε χώρας λάμβαναν 1, 2, 3, 4 και 5 βαθμούς, και από το 1964 έως το 1966, κάθε χώρα συνήθως έδινε στους τρείς πρώτους της 1, 3 και 5 ψήφους. Με το τελευταίο σύστημα, μια χώρα θα μπορούσε να επιλέξει να δώσει βαθμούς σε δύο χώρες αντί για τρεις (δίνοντας 3 στη μία και 6 στην άλλη), όπως το 1965, που το Βέλγιο απένειμε στο Ηνωμένο Βασίλειο 6 βαθμούς και την Ιταλία 3. Αν και ήταν δυνατό να δοθούν 9 βαθμοί σε μια χώρα, αυτό δεν συνέβη ποτέ.
Οι διαγωνισμοί του, του και του  είχαν για πρώτη φορά ζωντανά τους κριτές. Κάθε χώρα εκπροσωπήθηκε από δύο κριτές: έναν μεγαλύτερο από 25 ετών και έναν νεότερο, με διαφορά ηλικίας τουλάχιστον 10 ετών. Κάθε κριτής έδινε τουλάχιστον 1 βαθμό και μέγιστο 5 βαθμούς σε κάθε τραγούδι. Το χρησιμοποιήθηκε το προηγούμενο σύστημα των δέκα κριτών και  εισήχθη το σημερινό σύστημα. Εκπρόσωποι εμφανίστηκαν στη συνέχεια στην οθόνη το με δορυφορική σύνδεση με τον χώρο.
Ο είχε τον πρώτο του ημιτελικό, με μια μικρή αλλαγή στην ψηφοφορία: οι χώρες που δεν προκρίθηκαν από τον ημιτελικό θα μπορούσαν να ψηφίσουν στον τελικό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Ουκρανή Ρουσλάνα να τερματίσει πρώτη, με ρεκόρ 280 βαθμών. Εάν η ψηφοφορία είχε διεξαχθεί όπως είχε γίνει από το 1956 έως το 2003 (όταν μόνο οι φιναλίστ χώρες μπορούσαν να ψηφίσουν), ο Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς της Σερβίας και Μαυροβουνίου θα κέρδιζε τον αγώνα με 190 βαθμούς: προβάδισμα 15 πόντων έναντι της Ρουσλάνα, η οποία θα είχε 175. Μέχρι σήμερα, οι χώρες που δεν προκρίνονται εξακολουθούν να επιτρέπεται να ψηφίζουν στον τελικό. Το, η Σερβία και Μαυροβούνιο μπόρεσε να ψηφίσει στον ημιτελικό και στον τελικό παρά τη μη συμμετοχή της λόγω σκανδάλου στη διαδικασία επιλογής (που είχε ως αποτέλεσμα την είσοδο της ΠΓΔΜ στον τελικό αντί της Πολωνίας).
Με την εισαγωγή δύο ημιτελικών το 2008, δημιουργήθηκε μια νέα μέθοδος επιλογής φιναλίστ. Τα εννέα κορυφαία τραγούδια (κατάταξη με τηλεψηφοφορία) προκρίθηκαν, μαζί με ένα τραγούδι που επιλέχθηκε από την κριτική επιτροπή υποστήριξης. Αυτή η μέθοδος, στις περισσότερες περιπτώσεις, σήμαινε ότι το δέκατο τραγούδι στην τηλεψηφοφορία απέτυχε να προκριθεί. Αυτό προσέλκυσε κάποια κριτική, ειδικά από την πΓΔΜ (η οποία είχε τοποθετηθεί 10η στην τηλεψηφοφορία και τα δύο χρόνια). Το 2010 χρησιμοποιήθηκε το τελικό σύστημα του 2009, με συνδυασμό τηλεψηφοφορίας και ψήφων κριτικής επιτροπής από κάθε χώρα που χρησιμοποιήθηκε επίσης για την επιλογή των ημιφιναλίστ. Κάθε συμμετέχουσα χώρα είχε μια εθνική κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από πέντε επαγγελματίες της μουσικής βιομηχανίας που διορίστηκαν από τους εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς.
Υψηλότερα σκορ
Η Ρωσική συμμετοχή στο διαγωνισμό του 2015, το "A Million Voices" από την Πωλίνα Γκαγκάρινα, έγινε το πρώτο τραγούδι που πήρε πάνω από 300 βαθμούς χωρίς να κερδίσει τον διαγωνισμό (και το μοναδικό την εποχή που κάθε χώρα παρέδιδε μόνο ένα σύνολο πόντων). Με ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας που εισήχθη το 2016, η Αυστραλία έγινε η πρώτη χώρα που συγκέντρωσε πάνω από 500 βαθμούς χωρίς να κερδίσει τον διαγωνισμό. Το 2017, η Βουλγαρία έγινε η πρώτη μη νικήτρια χώρα που σκόραρε πάνω από 600 πόντους, καθώς και η Πορτογαλία έγινε η πρώτη χώρα που πήρε πάνω από 750 πόντους – κερδίζοντας το διαγωνισμό ως αποτέλεσμα αυτού με το τραγούδι "Amar pelos dois" του Σαλβαντόρ Σομπράλ. Καθώς ο αριθμός των χωρών ψηφοφορίας και τα συστήματα ψηφοφορίας ποικίλλουν, ίσως είναι πιο σχετικό να συγκρίνετε το ποσοστό όλων των πόντων που απονεμήθηκαν στον διαγωνισμό που έλαβε κάθε τραγούδι (υπολογισμένο από τους δημοσιευμένους πίνακες βαθμολογίας).
Από την εισαγωγή του νέου συστήματος ψηφοφορίας το 2016, η σουηδική συμμετοχή στο διαγωνισμό του 2022, "Hold Me Closer" της Κορνέλια Γιάκομπς, κατέχει επί του παρόντος το ρεκόρ λήψης του υψηλότερου ποσοστού μέγιστων πόντων από την κριτική επιτροπή, λαμβάνοντας 222 από τους 240 βαθμούς (92,50%) στον δεύτερο ημιτελικό. Το "Stefania" των Kalush Orchestra, νικητές του διαγωνισμού εκείνης της χρονιάς για την Ουκρανία, κατέχει αυτήν τη στιγμή το ρεκόρ λήψης του υψηλότερου ποσοστού μέγιστων πόντων από την τηλεψηφοφορία, λαμβάνοντας 439 από τους 468 βαθμούς (93,80%) στον τελικό.
Top 5 νικητές κατά ποσοστό όλων των ψήφων
Αυτός ο πίνακας δείχνει τα 5 καλύτερα τραγούδια με το ποσοστό των ψήφων όλων των ψηφοφόρων.
Top 5 νικητές κατά το ποσοστό του μέγιστου δυνατού σκορ
Αυτός ο πίνακας δείχνει τα 5 καλύτερα τραγούδια κερδίζοντας το ποσοστό από το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα που μπορεί να επιτύχει ένα τραγούδι.
Top 10 συμμετέχοντες ανά αριθμό ψήφων
Αυτός ο πίνακας δείχνει τα 10 πρώτα τραγούδια που συμμετέχουν (τόσο νικηφόρα όσο και μη κερδοφόρα) με τον αριθμό των ψήφων. Σύμφωνα με το σύστημα ψηφοφορίας για το 2013-15, η Πορτογαλία θα είχε πάρει 17,12% των πόντων.
Σπάσιμο ισοβαθμιών (tie-break)
Μια διαδικασία σπασίματος ισοβαθμίας εφαρμόστηκε μετά τον, όπου η , η , η και το  κέρδισαν την πρώτη θέση. Χωρίς να υπάρχει σύστημα που να σπάει την ισοβαθμία εκείνη τη στιγμή, καθορίστηκε ότι και οι τέσσερις χώρες θα απονεμηθούν τον τίτλο του νικητή. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, η Αυστρία, η Φινλανδία, η Σουηδία, η Νορβηγία και η Πορτογαλία δεν συμμετείχαν.
Το, η διαδικασία ισοπαλίας εφαρμόστηκε όταν η και η  είχαν αμφότερες 146 βαθμούς στο τέλος της ψηφοφορίας. Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε σύστημα τηλεψηφοφορίας και ο κανόνας του σπασίματος ισοβαθμίας ήταν ελαφρώς διαφορετικός. O πρώτος κανόνας tie-break εκείνη την εποχή αφορούσε τον αριθμό των 12 πόντων που είχε λάβει κάθε χώρα. Τόσο η Σουηδία όσο και η Γαλλία είχαν λάβει τέσσερις φορές τους μέγιστους 12 βαθμούς και όταν καταμετρήθηκαν οι βαθμολογίες των 10 πόντων, η Σουηδία, εκπροσωπούμενη από την Καρόλα με το "Fångad av en stormvind", κέρδισε την τρίτη της νίκη αφού έλαβε πέντε σκορ 10 πόντων έναντι των δύο της Γαλλίας. Το γαλλικό τραγούδι, "Le Dernier qui a parlé..." που ερμήνευσε η Amina, τερμάτισε δεύτερο με το μικρότερο περιθώριο ήττας ποτέ.
Η τρέχουσα διαδικασία tie-break εφαρμόστηκε στον. Στη διαδικασία, μερικές φορές γνωστή ως αντίστροφη μέτρηση, εάν δύο (ή περισσότερες) χώρες ισοβαθμούν, το τραγούδι που λαμβάνει περισσότερους πόντους από την τηλεψηφοφορία είναι ο νικητής. Εάν τα τραγούδια έλαβαν τον ίδιο αριθμό πόντων τηλεψηφοφορίας, το τραγούδι που έλαβε τουλάχιστον έναν βαθμό τηλεψηφοφορίας από τον μεγαλύτερο αριθμό χωρών είναι ο νικητής. Εάν εξακολουθεί να υπάρχει ισοπαλία, μια δεύτερη ισοπαλία μετράει τον αριθμό των χωρών που εκχώρησαν δώδεκα πόντους τηλεψηφοφορίας σε κάθε συμμετοχή στην ισοπαλία. Τα tie-break συνεχίζονται με δέκα πόντους, οκτώ πόντους και ούτω καθεξής μέχρι να επιλυθεί η ισοπαλία. Εάν η ισοπαλία δεν μπορεί να επιλυθεί αφού ο αριθμός των χωρών που χάρισαν έναν βαθμό στο τραγούδι είναι ίσος, το τραγούδι που εκτελέστηκε νωρίτερα στη σειρά εκτέλεσης ανακηρύσσεται νικητής. Η διαδικασία του tie-break αρχικά εφαρμοζόταν μόνο για τις ισοπαλίες πρώτης θέσης ή για τον καθορισμό ενός φιναλίστ από τον ημιτελικό, αλλά από το 2008 εφαρμόζεται σε όλες τις θέσεις.
Μηδέν βαθμοί
Καθώς κάθε συμμετέχουσα χώρα εκτελεί μια σειρά ψηφοφοριών προτιμήσεων, στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος βαθμολόγησης είναι σπάνιο το γεγονός ότι ένα τραγούδι αποτυγχάνει να λάβει οποιεσδήποτε ψήφοι. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα σημαίνει ότι το τραγούδι απέτυχε να κάνει τα δέκα πιο δημοφιλή τραγούδια σε οποιαδήποτε χώρα.
Πριν το 1975
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν πόντους πριν από την εισαγωγή του σημερινού συστήματος βαθμολόγησης το 1975 είναι:
Τελικοί
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν πόντους από την εισαγωγή του συστήματος το 1975 μέχρι την αναθεώρηση των βαθμολογιών το 2016 είναι:
Την πρώτη φορά που ένα φιλοξενούν έθνος τερμάτισε με 0 πόντους, ήταν ο τελικός του 2015, όταν η Αυστρία με το "I Am Yours" των The Makemakes σημείωσε μηδέν. Το 2003, μετά την πρώτη μηδενική βαθμολογία του Ηνωμένου Βασιλείου, διεξήχθη μια ηλεκτρονική δημοσκόπηση για να καθοριστεί η κοινή γνώμη για την αξία κάθε βαθμολογίας του μηδενικού στοιχείου. Το "¿Quién maneja mi barca;" (1983) της Ισπανίας κέρδισε την ψηφοφορία ως το τραγούδι που άξιζε λιγότερο το μηδέν και η "Lisa Mona Lisa" (1988) της Αυστρίας ήταν το τραγούδι που άξιζε το μηδέν.
Το 2012, αν και σημείωσε στη συνδυασμένη ψηφοφορία, το "Echo (You and I)" της Γαλλίας από την Anggun δεν θα είχε λάβει πόντους εάν είχε χρησιμοποιηθεί μόνο τηλεψηφοφορία. Στο πρώτο ημιτελικό του έτους, το Βέλγιο με το "Would You?" από την Iris έλαβε δύο βαθμούς στα υποθετικά αποτελέσματα μόνο της τηλεοπτικής μετάδοσης από την αλβανική κριτική επιτροπή (δεδομένου ότι η Αλβανία δεν χρησιμοποίησε τηλεψηφοφορία)· Το Βέλγιο δεν θα λάμβανε επίσημα βαθμούς από την τηλεψηφοφορία μόνο. Στο βιβλίο του, Nul Points, ο συγγραφέας Tim Moore συνεντεύξεις αρκετούς από αυτούς τους ερμηνευτές για το πώς η βαθμολογία τους στη Eurovision επηρέασε τη σταδιοδρομία τους.
Ημιτελικοί
Από τη δημιουργία ενός προκριματικού γύρου (ημιτελικού) το 2004 και την επέκταση σε δύο ημιτελικά το 2008, περισσότερες από τριάντα χώρες ψηφίζουν κάθε βράδυ - ακόμη και χώρες που έχουν εξαλειφθεί ή έχουν ήδη πιστοποιηθεί. Κανένα σημείο δεν είναι πιο σπάνιο. Θα απαιτούσε ένα τραγούδι να τοποθετεί λιγότερο από το δέκατο σε κάθε χώρα στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής και στην τηλεόραση.
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν πόντους κατά τη διάρκεια των ημιτελικών είναι:
Στους τελικούς
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν καθόλου βαθμούς είναι:
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν ψήφους από τις επιτροπές είναι:
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν ψήφους από την τηλεψηφοφορία είναι:
Στους ημιτελικούς
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν καθόλου βαθμούς είναι:
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν ψήφους από τις επιτροπές στους ημιτελικούς είναι:
Οι συμμετοχές που δεν έλαβαν ψήφους από την τηλεψηφοφορία στους ημιτελικούς είναι:
Junior Eurovision
Καμία συμμετοχή στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision δεν έλαβε ποτέ μηδέν βαθμούς. Μεταξύ του 2005 και του 2015, κάθε διαγωνιζόμενος ξεκινά με 12 βαθμούς για να αποτρέψει ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Ωστόσο, δεν υπήρξε μια κατάσταση στην οποία οι 12 βαθμοί που λαμβάνονται αρχικά θα παρέμεναν ως μοναδικοί βαθμοί. Το πλησιέστερο σε αυτό ήταν η Κροατία το, η οποία κατέληξε με 13 βαθμούς αφού έλαβε έναν μόνο βαθμό από τον Άγιο Μαρίνο. Στις 15 Οκτωβρίου 2012, ανακοινώθηκε από την EBU, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού μια νέα "Παιδική Κριτική Επιτροπή" εισήχθη στο σύστημα ψηφοφορίας. Η κριτική επιτροπή αποτελείται από μέλη ηλικίας μεταξύ 10 και 15 ετών και εκπροσωπούν καθεμία από τις συμμετέχουσες χώρες. Στη συνέχεια, ένας εκπρόσωπος της κριτικής επιτροπής θα ανακοίνωνε τους βαθμούς 1–8, 10 και τους μέγιστους 12, όπως αποφασίστηκε από τα μέλη της κριτικής επιτροπής. Το η παιδική κριτική επιτροπή αφαιρέθηκε και, αντί αυτού, κάθε χώρα απονέμει 1-8, 10 και 12 πόντους από τις επιτροπές ενηλίκων και παιδιών, εξαλείφοντας επίσης την τηλεψηφοφορία από τον διαγωνισμό. Μια ομάδα εμπειρογνωμόνων ήταν επίσης παρόντες στο διαγωνισμό του 2016, με τον καθένα από τους εμπειρογνώμονες να μπορεί να απονείμει 1-8, 10 και 12 βαθμούς. Από τον διαγωνισμό του, θεατές από όλο τον κόσμο αποφασίζουν τα αποτελέσματα σε μια διαδικτυακή ψηφοφορία.
Ψηφοφορία περιφερειακού μπλοκ
Είναι φυσιολογικό οι χώρες να απονέμουν τακτικά στους γείτονές τους σημεία, ακόμη και αν δεν αποτελούν μέρος μιας ομάδας ψηφοφορίας (για παράδειγμα, η Φινλανδία και η Εσθονία, η Γερμανία και η Δανία, οι χώρες της Βαλτικής και η Ρωσία ή η Αλβανία και η Ελλάδα). Οι ψήφοι μπορούν επίσης να βασίζονται σε μια διασπορά. Η Ελλάδα, η Τουρκία, η Πολωνία, η Ρωσία και οι πρώην Γιουγκοσλαβικές χώρες λαμβάνουν συνήθως υψηλές βαθμολογίες από τη Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αρμενία από τη Γαλλία ή το Βέλγιο, την Πολωνία από την Ιρλανδία, τη Ρουμανία από την Ισπανία και την Ιταλία και την Αλβανία από την Ελβετία, την Ιταλία και τον Άγιο Μαρίνο. Ο πρώην τηλεοπτικός διευθυντής της Eurovision Bjørn Erichsen διαφώνησε με τον ισχυρισμό ότι η περιφερειακή ψηφοφορία επηρεάζει σημαντικά την έκβαση του διαγωνισμού, λέγοντας ότι η πρώτη νίκη της Ρωσίας το 2008 ήταν δυνατή μόνο με ψήφους από τριάντα οκτώ από τις συμμετέχουσες χώρες.
Σε μια μελέτη του 2017, παρουσιάζεται μια νέα μεθοδολογία που επιτρέπει μια πλήρη ανάλυση του ανταγωνισμού από το 1957 έως το 2017. Τα πρότυπα ψηφοφορίας αλλάζουν και οι προηγούμενες μελέτες περιόρισαν την ανάλυσή τους σε ένα συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο όπου το σύστημα ψηφοφορίας είναι ομοιογενές και αυτή η προσέγγιση επιτρέπει τη δειγματοληπτική σύγκριση σε αυθαίρετες περιόδους που συνάδουν με την αμερόληπτη υπόθεση των προτύπων ψηφοφορίας. Αυτή η μεθοδολογία επιτρέπει επίσης σε ένα συρόμενο χρονικό παράθυρο για τη συσσώρευση ενός βαθμού συμπαιγνίας κατά τη διάρκεια των ετών δημιουργώντας ένα σταθμισμένο δίκτυο. Τα προηγούμενα αποτελέσματα υποστηρίζονται και οι αλλαγές με την πάροδο του χρόνου παρέχουν μια εικόνα για τις συμπαιγνιακές συμπεριφορές στις οποίες δίνεται περισσότερη ή λιγότερη επιλογή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Eurovision
Τουφρεβίλ
Το Τουφρεβίλ (γαλλικά: Touffréville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουφρεβιλαί (γαλλικά: Touffrévillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τουκ (Καλβαντός)
Το Τουκ (γαλλικά: Touques) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουκαί (γαλλικά: Touquais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Γιούλιους Σάουντερ
Ο Γιούλιους Πάβεου Σάουντερ (Juliusz Paweł Schauder) (21 Σεπτεμβρίου 1899, Λβουφ, Αυστροουγγαρία – Σεπτέμβριος 1943, Λβουφ, Κατεχόμενη Πολωνία) ήταν Πολωνός μαθηματικός εβραϊκής καταγωγής, γνωστός για το έργο του στη συναρτησιακή ανάλυση, τις μερικές διαφορικές εξισώσεις και τη μαθηματική φυσική.
Βιογραφία
Γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1899 στο Λβουφ, έπρεπε να πολεμήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο. Συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ιταλία. Εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ το 1919 και πήρε το διδακτορικό του το 1923. Δεν προσλήφθηκε στο πανεπιστήμιο και συνέχισε την έρευνά του ενώ εργαζόταν ως δάσκαλος σε ένα σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Λόγω των εξαιρετικών αποτελεσμάτων του, έλαβε μια υποτροφία το 1932 που του επέτρεψε να περάσει αρκετά χρόνια στη Λειψία και, ιδιαίτερα, στο Παρίσι. Στο Παρίσι ξεκίνησε μια πολύ επιτυχημένη συνεργασία με τον Ζαν Λερέ. Γύρω στο 1935 ο Σάουντερ έλαβε τη θέση του ανώτερου βοηθού στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ. Ο Σάουντερ, μαζί με τον Στανίσουαφ Μάζουρ, ήταν προσκεκλημένος ομιλητής του Διεθνούς Συνεδρίου Μαθηματικών το 1936 στο Όσλο.
Ο Σάουντερ ήταν Εβραίος και μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στο Λβουφ το 1941 του ήταν αδύνατο να συνεχίσει το έργο του. Ακόμη και πριν δημιουργηθεί το Γκέτο του Λβουφ, έγραψε στον Λούντβιχ Μπίμπερμπαχ παρακαλώντας για την υποστήριξή του. Αντίθετα, ο Μπίμπερμπαχ έδωσε το γράμμα του στην Γκεστάπο και ο Σάουντερ συνελήφθη. Στις επιστολές του προς Ελβετούς μαθηματικούς, έγραψε ότι είχε σημαντικά νέα αποτελέσματα, αλλά δεν υπήρχε χαρτί για να τα γράψει. Εκτελέστηκε από την Γκεστάπο, πιθανότατα τον Οκτώβριο του 1943.
Το μεγαλύτερο μέρος της μαθηματικής του δουλειάς είναι στον τομέα της συναρτησιακής ανάλυσης, αποτελώντας μέρος μιας μεγάλης πολωνικής ομάδας μαθηματικών, π.χ. Σχολή Μαθηματικών του Λβουφ. Υπήρξε πρωτοπόρος σε αυτόν τον τομέα με ευρείες εφαρμογές σε όλα τα σημεία της σύγχρονης ανάλυσης. Ο Σάουντερ είναι περισσότερο γνωστός για το θεώρημα σταθερού σημείου του Σάουντερ, το οποίο είναι ένα σημαντικό εργαλείο για την απόδειξη της ύπαρξης λύσεων σε διάφορα προβλήματα, τη βάση Σάουντερ (γενίκευση μιας ορθοκανονικής βάσης από το Χώρο Χίλμπερτ στο Χώρο Μπάναχ) και την αρχή Λερέ−Σάουντερ, ένας τρόπος δημιουργίας λύσεων μερικών διαφορικών εξισώσεων από εκ των προτέρων εκτιμήσεις.
Εις μνήμην
Το Μετάλλιο Σάουντερ απονέμεται από το Κέντρο Μη Γραμμικών Μελετών «Γιούλιους Σάουντερ» στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» του Τόρουν της Πολωνίας, σε άτομα για τα σημαντικά τους επιτεύγματα που σχετίζονται με τις τοπολογικές μεθόδους στη μη γραμμική λειτουργική ανάλυση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Εβραίοι από τη Γαλικία (Ανατολική Ευρώπη) Κατηγορία:Πολωνοεβραίοι που πέθαναν στο Ολοκαύτωμα
Τοπική κοινότητα Δολών Μεσσηνίας
Ιστορία
Στο παρελθόν αποτελούσαν την κοινότητα Δολών μαζί με τα χωριά Καλλιανέϊκα και Κιτριές, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αβίας. Τώρα πλέον μετά το νομοσχέδιο Καλλικράτης αποτελεί μέλος του νεοσύστατου Νομού Δυτικής Μάνης. Έχει σημαντική καλλιεργήσιμη έκταση.
Κατά το Μεσαίωνα το χωριό συγκέντρωνε μεγάλο πληθυσμό. Ο Εβλιγιά Τσελεμπή, ένας Τούρκος ταξιδιώτης που βρισκόταν στην περιοχή γύρω στο 1670 μ.χ σημειώνει ότι το χωριό έχει 300 σπίτια και στεγάζει 1800 πολεμιστές, ενώ στις αρχές του 1800 μ.χ ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι οι Δολοί ήταν πολύ δημοφιλές χωριό με πάνω από 500 σπίτια.
Η περιοχή παρουσιάζει επίσης προϊστορική κατοίκηση ενώ στη θέση Κότουλας έχουν βρεθεί νεολιθικά και πρωτοελλαδικά όστρακα.
Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά γραπτώς το 1618.
Εκκλησίες
Στο χωριό υπάρχουν αρκετές αξιόλογες εκκλησίες όπως του Αγ. Βασιλείου στην κεντρική πλατεία των Κάτω Δολών, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1776 και του οποίου το καμπαναριό επισκευάσθηκε μετά από ένα μεγάλο σεισμό που έπληξε την περιοχή, του Αγ. Νικολάου μέσα στον πύργο του Κετσέα με τοιχογραφίες του 1785, της Αγ. Παρασκευής που βρίσκεται 2 χλμ. νοτιοδυτικά των κάτω Δολών, η οποία έχει διπλό τρούλο και τοιχογραφίες του 1698 οι οποίες δημιουργήθηκαν από τον Παναγιώτη Μπενιζέλο. Η κεντρική εκκλησία των Πάνω Δολών, ο Αγ. Ηλίας, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία και χρονολογείται η κατασκευή του γύρω στο 18ο αιώνα.
Άλλες εκκλησίες που μπορούμε να συναντήσουμε στους Πάνω Δολούς είναι της Αγ. Τριάδας με τοιχογραφίες του 1739 και της Παναγίας με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα. Αξιόλογος θεωρείται και ο μοναστηριακός ναός του Αγ. Νικήτα που βρίσκεται 2 χλμ. βόρεια των Πάνω Δολών και ο οποίος διαθέτει ωραία αγιογράφηση του 1752. Κατά το παρελθόν λειτούργησε κρυφό σχολείο στο ναό.
Στην περιοχή των Άνω Δολών σώζεται και ο πύργος του Σαράβα, κλασσικό δείγμα Μανιάτικης αρχιτεκτονικής.
Εκπαίδευση
Στους Κάτω Δολούς, στα κτήματα των αδελφών Κετσέα και Ξαρχάκου Λούλας βρίσκεται το Δημοτικό σχολείο Δολών, το οποίο ήταν το δεύτερο σχολείο που χτίστηκε μετά την απελευθέρωση. Το πρώτο ήταν της Τρίπολης. Στο σχολείο αυτό δίδαξε κατα τη διαμονή του, το στέλεχος της Φιλικής Εταιρίας Χριστόφορος Περραιβός. Έγινε δάσκαλος του σχολείου για να διασκεδάζει τις εντυπώσεις της εδώ παρουσίας του και των μυστικών επαφών που είχε με καπεταναίους της περιοχής, εν όψει της επανάστασης. Το 1944 το σχολείο έπεσε με το σεισμό. Τα παιδιά τότε πήγαιναν για μάθημα στον πύργο του Σαράβα στους Άνω Δολούς. Το σχολείο ξανακτίζεται το 1952 με τη βοήθεια ακόμα και των μαθητών που δούλευαν μετά τα μαθήματά τους και γίνεται και διθέσιο. Το 1947-48 η περιοχή είχε 108 παιδιά για το Δημοτικό σχολείο. Πλέον το σχολείο δεν λειτουργεί λόγω της έλλειψης μαθητών.
Πρόσωπα
Το χωριό των Κάτω Δολών είναι και η γενέτειρα του ακαδημαϊκού και καθηγητή Σωκράτη Κουγέα (1877-1966) με πλούσιο συγγραφικό έργο που αναφέρεται στην επιγραφική, στην παλαιογραφία, στη νεοελληνική ιστορία και φιλολογία και στην ιστορία της Μάνης, καθώς επίσης και του ηθοποιού Δημήτρη Κουκή.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάνη
Non ho sonno
Το Non ho sonno (μετάφραση από τα ιταλικά: "Δεν νυστάζω") είναι μια ιταλική ταινία τζάλο, σε σκηνοθεσία του Ντάριο Αρτζέντο. Πρωταγωνιστούν οι Μαξ φον Σίντοφ και Στέφανο Ντιονίζι. Θεωρήθηκε η τίμια επιστροφή του Αρτζέντο στο υποείδος τζάλο. Η ταινία αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία στην Ιταλία, εισπράττοντας πάνω από 5 εκατομμύρια λιρέτες κατά τη διάρκεια της προβολής της.
Υπόθεση
Το 1983, στο Τορίνο της Ιταλίας, ο ντετέκτιβ Ούλισες Μορέτι ερευνά μια σκηνή φόνου και λέει σε ένα νεαρό αγόρι, ονόματι Τζάκομο, ότι θα βρει τον δολοφόνο της μητέρας του, ακόμη και αν χρειαστεί για όλο το υπόλοιπο της ζωής του.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα.
Η Άντζελα, μια ιερόδουλη, αρνείται να αφήσει έναν άνδρα να κάνει "αηδιαστικά πράγματα". Έπειτα εκείνος της δίνει χρήματα και της ζητάει να φύγει. Αφότου καθαρίσει το μπάνιο, η Άντζελα ακούει τον αθέατο άνδρα να παραμιλάει στον ύπνο του, λέγοντας ότι έχει σκοτώσει "πολλούς ανθρώπους". Πανικοβλημένη, η Άντζελα ενώ τρέπεται σε φυγή, πέφτει πάνω σε ένα τραπέζι (το οποίο έχει πολλά μαχαίρια πάνω), μαζεύει τα πράγματά της και φεύγει. Στο τρένο με προορισμό το Τορίνο, η Άντζελα συνειδητοποιεί ότι πήρε μαζί της ακούσια έναν μπλε φάκελο, ο οποίος είναι γεμάτος από άρθρα, φωτογραφίες πτωμάτων, και ένα αντίγραφο ενός ποιήματος ("Η φάρμα του θανάτου") του Τζον Μακένζι. Φέρνει στη μνήμη της μιας παλιά υπόθεση φόνου, η οποία αφορούσε έναν "νάνο δολοφόνο". Η Άντζελα τηλεφωνεί στην φίλη της, την Αμάντα, και της λέει για το αρχείο, ενώ παράλληλα της ζητά να την συναντήσει στο σταθμό του τρένου. Ένα λεπτό αργότερα, ο δολοφόνος τηλεφωνεί την Άντζελα, αποκαλώντας την κλέφτρα, ότι θα την σκοτώσει και ότι είναι μέσα στο τρένο. Τρέχει στον διάδρομο, ώσπου βρίσκει τον εισπράκτορα του τρένου και του ζητά να κάτσει μαζί της μέχρις ότου να φτάσουν στον προορισμό της. Επιστρέφει στο βαγόνι για να πάρει τα πράγματά της, ακούει έναν ήχο και τρέχει. Πηγαίνει στον εισπράκτορα, αλλά τον βρίσκει λιπόθυμο. Προσπαθεί να κρυφτεί σε μια κενή καμπίνα, αλλά ο αθέατος δολοφόνος την πιάνει και την μαχαιρώνει μέχρι θανάτου.
Η Άντζελα φθάνει στον σταθμό του τρένου και βρίσκει μέσα στο τρένο τον μπλε φάκελο. Επιστρέφει στο αυτοκίνητό της, αλλά ο δολοφόνος είναι ήδη εκεί και την περιμένει και την μαχαιρώνει στο λαιμό, σκοτώνοντάς την. Ο Μπέπε, ο παρκαδόρος, βρίσκει ένα χρυσό στιλό στο έδαφος, ενώ παράλληλα βλέπει τον δολοφόνο να βγαίνει από το αυτοκίνητο με τον μπλε φάκελό του. Λίγο αργότερα, ο επιθεωρητής Μάνι και κάποιοι άλλοι αστυνομικοί καταφθάνουν στη σκηνή του εγκλήματος, όπου ερευνούν τις δύο δολοφονίες και ο εισπράκτορας λέει στον Μάνι ότι η Άντζελα του είπε για έναν νάνο δολοφόνο. Το επόμενο πρωί, ο Μάνι επισκέπτεται τον Μορέτι, ο οποίος ήταν σε ενεργό δράση το 1983, μιλάει για ορισμένες "εκκρεμότητες" για τον νάνο, για τον οποίο υποπτεύεται ότι βρέθηκε πυροβολημένος στο κεφάλι, μια υποτιθέμενη αυτοκτονία, προτού συλληφθεί για τις δολοφονίες. Ο Μορέτι, διανύοντας την έβδομη δεκαετία του και προ πολλού συνταξιούχος από τις αστυνομικές δυνάμεις, λέει στον Μάνι ότι η μνήμη του δεν είναι όπως πριν.
Στην πόλη, η Μελ, μια νεαρή γυναίκα, η οποία χορεύει με μια κολλητή στολή "γάτας" στο τοπικό νυχτερινό κλαμπ, ετοιμάζεται να φύγει, όταν πηγαίνει στο καμαρίνι της και σβήνουν ξαφνικά τα φώτα. Ακούει ένα ουρλιαχτό γάτας και την τρομάζει ο Μάρκο, ο πορτιέρης, ο οποίος της λέει η ασφάλεια υπέστη βραχυκύκλωμα. Αφότου φεύγει, η Μελ ανεβαίνει μια σκοτεινή σκάλα για την έξοδο, αλλά στην κορυφή βλέπει μια φιγούρα η οποία φοράει ένα κίτρινο γιλέκο. Νομίζει ότι είναι ο Μάρκο, μέχρι που η φιγούρα γυρνάει και φοράει κουκούλα. Ο δολοφόνος την αρπάζει, η Μελ αντιστέκεται, γρατζουνώντας το λαιμό του δολοφόνου, μέχρις ότου εκείνος την την χτυπάει με την πυγμή του. Ο δολοφόνος τη σέρνει μέχρι το δοχείο νερού, όπου την πνίγει, και έπειτα κόβει τα νύχια της, για να μην αφήσει αποδεικτικά στοιχεία. Αργότερα, ο Μάνι και η αστυνομία φθάνουν στη σκηνή του εγκλήματος, όπου βρίσκουν ένα πατρόν γάτας κοντά στο πτώμα της Μελ. Ο Μάνι ενημερώνει τον Μορέτι σχετικά με την τελευταία δολοφονία, και ο ηλικιωμένος ντετέκτιβ λέει στον Μάνι ότι ο δολοφόνος συνήθιζε να αφήνει πατρόν ζώων στην υπόθεση με τον "νάνο δολοφόνο" πριν από 17 χρόνια.
Εντωμεταξύ στη Ρώμη, το νεαρό αγόρι ονόματι Τζάκομο, του οποίου ο Μορέτι υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να βρει το δολοφόνο της μητέρας του, εργάζεται ως σερβιτόρος σε ένα τοπικό κινέζικο εστιατόριο, ώσπου λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον Λορέντσο, έναν παλιό του παιδικό φίλο, τον οποίον έχει να δει 10 χρόνια, και ο οποίος τον παρακινεί να επιστρέψει στο Τορίνο, για να τον βοηθήσει με κάποια οικογενειακά προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ο Τζάκομο φθάνει και ο Λορέντσο τον φιλοξενεί στο πατρικό του σπίτι. Έπειτα, ο Τζάκομο πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα, όπου ο Μορέτι βρίσκεται εκεί και τον ακούει να μιλάει στον Μάνι και αρχίζει να θυμάται όταν ο Τζάκομο αναφέρει το όνομα της μητέρας του: Μαρία Γκάλο. Ο Τζάκομο και ο Μορέτι επανασυνδέονται και συζητάνε για το τι διέρρευσε όλα αυτά τα 17 χρόνια, και πηγαίνουν μαζί στη σκηνή εγκλήματος της Μαρίας. Ο Τζάκομο λέει στον Μορέτι ότι δεν μπορούσε να δει το πρόσωπο του δολοφόνου, αλλά θυμάται έναν ήχο "σφυρίγματος" ή "συριγμού" αμέσως μετά.
Εκείνο το απόγευμα, ο Τζάκομο δειπνεί με την οικογένεια του Λορέντσο, όπου ο πατέρας του, κος Μπέτι, δεν μπορεί να βρει το χρυσό στιλό του. Αργότερα, ο Λορέντσο λέει στον Τζάκομο ότι ο αυστηρός πατέρας του ήθελε να τον κάνει αθλητή και τον έστειλε σε διάφορα σχολεία στο εξωτερικό, ενώ ο Τζάκομο μιλάει για τους τσακωμούς του με τον βίαιο πατέρα του. Ο Τζάκομο πηγαίνει να δει την παλιά του φίλη Γκλόρια, η οποία παίζει άρπα για ένα πλήθος όπερας. Αμέσως μετά, εκείνος, η Γκλόρια, ο Λορέντσο και η κοπέλα του, και ο Φάουστο, ο φίλος της Γκλόρια, βγαίνουν σε ένα τοπικό νυχτερινό κλαμπ για να διασκεδάσουν. Ο Φάουστα μιλάει για τους πρόσφατους φόνους και ότι πιστεύει πως ο νάνος δολοφόνος, ο Βιντσέντσο ντε Φαμπρίτις (αλλιώς Τζον Μακένζι), δεν είναι νεκρός. Την επόμενη μέρα, ο Τζάκομο και ο Μορέτι πηγαίνουν στη βίλα των ντε Φαμπρίτις και ο Τζάκομο νομίζει ότι βλέπει τον Βιντσέντσο στο παράθυρο. Συναντούν έναν άστεγο, ονόματι Λεόνε, ο οποίος απαγγέλλει έναν οικείο στίχο του ποιήματος στον Μορέτι, αλλά λέει ότι δεν μπορεί να θυμηθεί πια.
Εντωμεταξύ, ο Μπέπε συναντά τον αθέατο δολοφόνο, για να του επιστρέψει το χρυσό στιλό, αλλά τον εκβιάζει για χρήματα, ούτως ώστε να μην τον αποκαλύψει. Ο δολοφόνος δίνει στον Μπέπε μια δεσμίδα από μετρητά, και ο Μπέπε του επιστρέφει το χρυσό στιλό. Αλλά τότε, ο δολοφόνος γράφει κάτι στο χέρι του Μπέπε και ξαφνικά τον μαχαιρώνει με το στιλό στο κεφάλι πολλές φορές. Ο Τζάκομο και ο Μορέτι καταφθάνουν στη σκηνή λίγα λεπτά αργότερα και παρατηρούν την πρόταση που είναι γραμμένη στο χέρι του Μπέπε: "Είμαι κακό αγόρι". Καλούν την αστυνομία, όπου ο Μάνι εκνευρίζεται που εκείνοι οι δύο προσπαθούν να ερευνήσουν από μόνοι τους τους φόνους και τους λέει να αφήσουν την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της.
Ο Τζάκομο και ο Λορέντσο συναντούν τους φίλους τους σε ένα μπαρ. Όταν κάθονται στο τραπέζι τους, ο Λορέντσο πίνει κατά λάθος την μπίρα του Τζάκομο, αναφέρει ότι έχει περίεργη γεύση και καταρρέει. Στο νοσοκομείο, ο Τζάκομο λέει ότι το δηλητήριο ήταν για τον ίδιο, και ο πατέρας του Λορέντσο, ο κος Μπέτι, καταφθάνει και λέει στον Τζάκομο να μείνει μακριά από τον γιο του. Ο Τζάκομο φεύγει, και η Γκλόρια τον ακολουθεί. Ο Μορέτι είναι ξύπνιος αργά το βράδυ, λόγω της αϋπνίας που τον ταλαιπωρεί, αρχίζει να θυμάται το στίχο του ποιήματος και πιστεύει πως δολοφόνος σκοτώνει σύμφωνα με το παιδικό τραγουδάκι.
Την επόμενη μέρα, η Ντόρα, μια σερβιτόρα σε ένα τοπικό ταχυφαγείο και την οποία οι φίλες της την αποκαλούν "λαγουδάκι", λόγω των μπροστινών δοντιών της, εργάζεται, μέχρι που ο αθέατος δολοφόνος την κοιτάζει. Εκείνο το απόγευμα, η Ντόρα σχολάει από τη δουλειά, παίρνει το τρένο και περπατάει μέχρι το διαμέρισμά της. Ενώ προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα, ο δολοφόνος τρέχει κατά πάνω της και της επιτίθεται. Η Ντόρα αντιστέκεται και δαγκώνει το χέρι του δολοφόνου με τα μπροστινά μεγάλα δόντια της. Ο δολοφόνος την χτυπάει στη μπροστινή πόρτα, αφαιρώντας τα δόντια της. Ο δολοφόνος αφήνει ένα πατρόν λαγού δίπλα στο πτώμα της.
Ο Μορέτι λέει στον Τζάκομο για ένα χειρόγραφο, το οποίο ο Βιντσέντσο είπε πως είχε κλαπεί, πιστεύοντας ότι ο δολοφόνος το χρησιμοποιούσε για να σκοτώνει. Στο σπίτι, συναντούν την ηλικιωμένη μητέρα του Βιντσέντσο, Λάουρα, και την ρωτάνε για τα βιβλία του. Η Γκλόρια τηλεφωνεί τον Τζάκομο και του λέει ότι απόψε θα εκτελέσει τη "Λίμνη των κύκνων". Ο Μορέτι βρίσκει ένα παιδικό βιβλίο, με τον τίτλο "Η φάρμα των ζώων", αλλά ορισμένες σελίδες λείπουν, και πιστεύει ότι ο Βιντσέντσο έκρυψε σελίδες του αυθεντικού κειμένου από τον δολοφόνο. Κοιτάζει ένα παλιό αντίγραφο του βιβλίου του Τζορτζ Όργουελ, "Η φάρμα των ζώων", και βρίσκει τις χαμένες σελίδες, οι οποίες περιλαμβάνουν το τραγουδάκι. Ο τελευταίος στίχος, που ακολουθεί μετά τον θάνατο μιας γάτας, και ενός λαγού, αναφέρει τη δολοφονία ενός κύκνου. Τότε, ο Τζάκομο σπεύδει προς την όπερα και συγκεκριμένα στα παρασκήνια, όπου βρίσκει την Γκλόρια ζωντανή και ασφαλή. Αλλά ένα λεπτό αργότερα, βρίσκουν την Μάρα, την μπαλαρίνα που χόρευε όσο έπαιζε η Γκλόρια με την άρπα, νεκρή και αποκεφαλισμένη στο καμαρίνι της.
Στο τοπικό κοιμητήριο, το φέρετρο του Βιντσέντσο έχει ξεθαφτεί, αλλά το πτώμα λείπει. Η Λάουρα πηγαίνει στον Μορέτι και του λέει ότι δε θέλει να ξεκινήσουν οι φήμες να οργιάζουν ξανά. Λέει ότι ξέρει ότι ο γιος της είναι νεκρός, επειδή δεν ήθελε να πάει ο γιος της φυλακή, οπότε τον σκότωσε η ίδια και το έκανε να φανεί σαν αυτοκτονία. Ο Μορέτι της λέει ότι το όπλο που χρησιμοποιήθηκε δεν βρέθηκε ποτέ, και η Λάουρα λέει ότι το έχει η ίδια. Η Λάουρα επιστρέφει στη βίλα για να πάρει το πιστόλι από την κρυψώνα. Βλέπει μια κοντή φιγούρα να την πλησιάζει στο σκοτάδι, εκείνη κάνει πίσω και πέφτει νεκρή από τα κάγκελα.
Εκείνο το απόγευμα, ο Μορέτι τηλεφωνεί στον Τζάκομο και αφήνει μήνυμα στην Γκλόρια. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, οι τηλεφωνικές γραμμές πέφτουν, όπως και το ρεύμα. Ο Μορέτι βλέπει μια μικροσκοπική φιγούρα να ξεπροβάλλει από το σκοτάδι. Ο Μορέτι βγάζει ένα πιστόλι από το συρτάρι του γραφείου του και πυροβολεί ακατάπαυστα, αλλά η φιγούρα εξακολουθεί να πλησιάζει. Ξαφνικά, ο Μορέτι πιάνει το στήθος του και πέφτει νεκρός στο πάτωμα. Το επόμενο πρωί, αφότου πέρασε μια παθιασμένη νύχτα με την Γκλόρια, ο Τζάκομο ακούει το μήνυμα που άφησε ο Μορέτι και μιλάει για του φόνους που διαπράχθηκαν σε μια μικρή γειτονιά το 1983, και τώρα λαμβάνουν χώρα ξανά στην πόλη το 2000, συν του ότι αναφέρει και μια "ανακολουθία" όσον αφορά τη δολοφονία της μητέρας του και τον γραφικό χαρακτήρα στο χέρι του Μπέπε. Ο Μάνι τηλεφωνεί στον Τζάκομο και του λέει ότι ο Μορέτι πέθανε από καρδιακή προσβολή.
Ο Τζάκομο και η Γκλόρια μπαίνουν στο αυτοκίνητό της και πηγαίνουν μια βόλτα τον άστεγο τον Λεόνε. Τον αφήνουν και ο Τζάκομο βγαίνει για να του επιστρέψει το κρασί του, το οποίο ξέχασε στο πίσω κάθισμα. Στο υπόστεγο του κτήματος του Βιντσέντσο, βλέπει τον Λεόνε με μια μαριονέτα-νάνο και σπεύδει πίσω στο αυτοκίνητο, για να το πει στη Γκλόρια. Ο Τζάκομο και η Γκλόρια ακολουθούν τον Λεόνε σε μια πολυκατοικία και η Γκλόρια πηγαίνει στο αυτοκίνητό της για να καλέσει την αστυνομία, ενώ ο Τζάκομο σκαρφαλώνει σε έναν φράχτη και μπαίνει μέσα. Στον πρώτο όροφο, βρίσκει τον Λεόνε νεκρό από μια σφαίρα στο κεφάλι και ο κος Μπέτι εμφανίζεται στο δωμάτιο και πυροβολεί τον Τζάκομο στον ώμο. Ο Λορέντσο και η Γκλόρια μπαίνουν μέσα και φωνάζουν στην μπροστινή πόρτα και ο κος Μπέτι ξαφνικά αυτοπυροβολείται. Ο Λορέντσο και η Γκλόρια τρέχουν και ο Λορέντσο είναι απεγνωσμένος που βλέπει τον πατέρα του νεκρό και χρησιμοποιεί την συσκευή εισπνοής για το άσθμα του.
Όταν ο Λορέντσο βγαίνει από το δωμάτιο, για να καλέσει την αστυνομία, ο Τζάκομο λέει στην Γκλόρια για το τι έμαθε ο Μορέτι. Οι φόνοι που διαπράχθηκαν το 1983, ήταν σε μια μικρή περιοχή, επειδή ο δολοφόνος τότε ήταν παιδί και τώρα το 2000, έχουν επεκταθεί σε όλη την πόλη, διότι ο δολοφόνος πλέον είναι ενήλικας και μπορεί να πάει όπου θέλει. Επιπροσθέτως, μόνο ένα παιδί μπορούσε να λάβει σοβαρά υπόψη του το ποιηματάκι, χωρίς να ξέρει ότι η λέξη "όργανο" αναφέρεται σε όπλο. Τότε ο Λορέντσο επιστρέφει στο δωμάτιο και με τρελαμένο τόνο, συγχαίρει τον Τζάκομο που τα κατάλαβε όλα. Ο Τζάκομο παίρνει τον εισπνευτήρα του Λορέντσο και του λέει ότι εκείνη την ημέρα είχε ακούσει τον συγκεκριμένο ήχο, και ξέρει ότι ο κος Μπέτι ήξερε για τους φόνους που είχε διαπράξει ο γιος του, γι' αυτό τον έστειλε μακριά, για να τον αποτρέψει στο να σκοτώσει ξανά. Ο Λορέντσο λέει ότι περνούσε καλά και μόνος του και κάλεσε τον Τζάκομο πίσω στο Τορίνο, γιατί ήθελε να παίξουν ένα παιχνίδι οι δυο τους, για να πιαστεί ο Λορέντσο, και σκόπιμα ήπιε μια γουλιά από τη δηλητηριασμένη μπίρα του Τζάκομο, για να διώξει κάθε υποψία που θα μπορούσε να του επιβληθεί. Ο Λεόνε ήταν ο συνεργός του Λορέντσο, ο οποίος χρησιμοποιούσε την μαριονέτα-νάνο, για να φανεί ότι ένας νάνος δολοφονούσε την παρούσα περίοδο. Ο Λορέντσο πιάνει ξαφνικά την Γκλόρια και κρατάει ένα μαχαίρι κοντά στο λαιμό της, απειλώντας να τη σκοτώσει, αν ο Τζάκομο πλησιάσει περισσότερο. Ο Τζάκομο ρωτάει τον Λορέντσο, γιατί δεν σκότωσε όλο αυτό το διάστημα κανέναν και γιατί ξεκίνησε πάλι μετά από 17 χρόνια. Ο Λορέντσο απαντά: "ποιος είπε ότι σταμάτησα;" αναφέρει διάφορα μέρη, την Ελβετία, το Παρίσι, τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ισπανία, και τις ΗΠΑ, όπου υπήρξαν διάφορες άλυτες υποθέσεις δολοφονιών και ότι ήξεραν κι εκεί το παιδικό ποιηματάκι. Πηγαίνοντας προς το παράθυρο, ο Λορέντσο απειλεί να σκοτώσει την Γκλόρια ενώ ο Τζάκομο να παρακολουθεί, όταν ο Μάνι και η αστυνομία φθάνουν εγκαίρως και βλέπουν τον Λορέντσο στο παράθυρο, πυροβολούν πολλές φορές, ανατινάσσοντας στην κυριολεξία το κεφάλι του Λορέντσο. Ο Τζάκομο και η Γκλόρια αγκαλιάζονται, ενώ η αστυνομία μπαίνει μέσα στο διαμέρισμα και τους συνοδεύει έξω για ασφάλεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο 2000 Κατηγορία:Giallo ταινίες
Τουρ-αν-Μπεσέν
Το Τουρ-αν-Μπεσέν (γαλλικά: Tour-en-Bessin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουρουά (γαλλικά: Tourois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ανδρέας Κριαράς
Ο Ανδρέας Κριαράς (1765 - 1872) ήταν κορυφαίος επαναστάτης και σωτήρας της κρητικής σημαίας. Ήταν γιος του Εμμανουήλ Νομικού ή Κριαρά και της Κατίγκως Βλάχου, αδελφής του εθνομάρτυρα Ιωάννη Δασκαλογιάννη (Ιωάννη Βλάχου). Ήταν από τους πρώτους Φιλικούς. Ο Χατζή-Ανδρέας Κριαράς διέθετε βαθιά γνώση γύρω από τις πολιτικές και διπλωματικές εξελίξεις που επικρατούσαν στην εποχή του.
Πρώτα χρόνια
Ο Χατζή – Ανδρέας Κριαράς από την Ανώπολη Σφακίων είναι ένας των λίγων πρωτεργατών της Κρητικής Επαναστάσεως του 1821. Ασχολήθηκε με τον εμπορικό στόλο της οικογένειάς του, συνεχίζοντας έτσι την παράδοση των προγόνων του. Το χρονικό διάστημα 1800-1821 ταξίδεψε ως πλοίαρχος και καραβοκύρης στα λιμάνια της ανατολικής Μεσογείου και στη Μαύρη Θάλασσα. Διατηρούσε δεσμούς με τους Έλληνες πατριώτες της Οδησσού, της  Τεργέστης, της Βιέννης, της Ύδρας και της Καλαμάτας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να επηρεαστεί από τα φιλελεύθερα κινήματα της εποχής και να γνωρίσει από κοντά προσωπικότητες και πατριώτες που αφύπνισαν το σκλαβωμένο έθνος και το οδήγησαν προς την Παλιγγενεσία. Ήταν προσωπικός φίλος του Εμμανουήλ Ξάνθου και του Σίμου Μπερτουμέ και υπήρξε ένας από τους πρώτους Φιλικούς της Οδησσού.
Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση του 1821, ο Κριαράς ψηφίσθηκε ως πρόεδρος της πενταμελούς Επαναστατικής Αρχής, μαζί με τον Πρωτοπαπά Σφακών Γεωργίου, τον Ιωάννη Ψαρρουδάκη, τον Χ. Σ. Βουρδουμπά, τον ιατρού Πωλιουδάκη και τον Σ. Παπαδάκη.
Σταδιοδρομία
Η συνάθροιση των Προεστών της Κρήτης ξεκίνησε στις 15 Απριλίου 1821 στο Λουτρό και διήρκεσε μια εβδομάδα. Εκεί εγκρίθηκε ομόφωνα η απόφαση της Συνέλευσης των Γερόντων, όπου καταμετρήθηκαν τα όπλα και ορίσθηκε η προσωρινή Διοίκηση του Αγώνα, που ονομάστηκε «Καγκελλαρία των Σφακίων». Η «Καγκελλαρία των Σφακίων» ήταν εξαμελής και αποτελείτο από πρόκριτους και εμποροπλοίαρχους, υπό την προεδρία του Χατζή-Ανδρέα Κριαρά: Ο Πρωτόπαπας Σφακίων, Γεώργιος Μωράκης, ο Χατζή Ιωάννης Πωλιουδάκης, ο Ιωσήφ Παπαδάκης, ο Αναγνώστης Ψαρουδάκης και ο Χ. Βουρδουμπάς, με γραμματέα τον Ηρακλειώτη Δημήτρη Φλαμπουργιάρη. Είχε ως έδρα το Λουτρό, επίσημο λιμάνι και διοικητικό κέντρο της Επανάστασης.