cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρσα Ίβινς
Διαστημικές Εμπειρίες
Το STS-81 Atlantis (12-22 Ιανουαρίου 1997) ήταν μια αποστολή 10 ημερών, η πέμπτη που προσδέθηκε με τον Διαστημικό Σταθμό Mir της Ρωσίας και η δεύτερη που αντάλλαξε Αμερικανούς αστροναύτες. Η αποστολή μετέφερε επίσης τον διπλό θάλαμο Spacehab παρέχοντας επιπλέον χώρο ντουλαπιών για μεσαία για δευτερεύοντα πειράματα. Σε πέντε ημέρες προσδεμένων επιχειρήσεων περισσότεροι από τρεις τόνοι τροφίμων, νερού, εξοπλισμού πειράματος και δειγμάτων μετακινήθηκαν μπρος-πίσω μεταξύ των δύο διαστημικών σκαφών. Μετά από 160 τροχιές της Γης, η αποστολή STS-81 ολοκληρώθηκε με την προσγείωση στο Διάδρομο 33 του Διαστημικού Κέντρου Kennedy που τερμάτισε ένα ταξίδι 3,9 εκατομμυρίων μιλίων. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 244 ώρες, 56 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες
Μόντε Σαν Τζούστο
Το Μόντε Σαν Τζούστο (ιταλικά: Monte San Giusto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Φράνσις Τζιμνάσιουμ
Το Φράνσις Τζιμνάσιουμ είναι κτίριο εντός του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις της πολιτείας Μιζούρι, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα από το τμήμα αθλητισμού του πανεπιστημίου.
Ιστορία
Κατασκευάστηκε το 1903 από την ολυμπιακή επιτροπή της χώρας και βρίσκεται πολύ κοντά στο Φράνσις Φιλντ. Χρησιμοποιήθηκε για την Παγκόσμια Έκθεση του 1904 που διοργανώθηκε στην περιοχή, ενώ ήταν και ο κύριος εσωτερικός χώρος για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904. Κατά τη διάρκεια της Ολυμπιάδας, φιλοξένησε τα αγωνίσματα ξιφασκίας και πυγμαχίας.
Μετά το τέλος των Αγώνων, η εγκατάσταση παραδόθηκε στο τμήμα αθλητισμού του πανεπιστημίου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ένα γήπεδο και μία πισίνα κατασκευάστηκαν δίπλα από το κτίριο. Το 1985, έγινε μία μεγάλη ανακαίνιση που συνέδεσε το κτίριο και το ανακαινισμένο γήπεδο με πρόσθετες εγκαταστάσεις και χώρο αναψυχής, ενώ η πισίνα αντικαταστάθηκε από μία νέα ολυμπιακών διαστάσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1904 Κατηγορία:Μιζούρι (πολιτεία)
Αλιάδα
Η αλιάδα είναι σκορδαλιά με πατάτα, που παρασκευάζεται με πατάτες, σκελίδες σκόρδου, ελαιόλαδο, χυμό λεμονιού και αλάτι. Συνοδεύει πιάτα με τηγανητό μπακαλιάρο. Είναι νηστίσιμο πιάτο, και παραδοσιακό πιάτο του Ευαγγελισμού. Ετυμολογικά, η ονομασία αλιάδα προέρχεται από την επιστημονική ονομασία του σκόρδου (επιστημονική ονομασία: Allium sativum, Άλλιον το ήμερον). Η Κεφαλονίτικη Αλιάδα φτιάχνεται με καφκιά και μουρτάρι, χωρίς ψωμί και καρύδια. Συνοδεύει μπακαλιάρο, κοφίσι (παστό ψάρι), βραστά χόρτα και ψητά λαχανικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κεφαλονιά
Αλέστια Ευρυτανίας
Τα Αλέστια είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ευρυτανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον Δήμο Καρπενησίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Προυσού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Η Τοπική Κοινότητα Αλεστίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,622 χμ² (2011).
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ευρυτανίας, κοντά στα δυτικά όρια του νομού με την Αιτωλοακαρνανία, σε καταπράσινο περιβάλλον με πολλά νερά, και είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 840 μέτρων στις νοτιοανατολικές υπώρειες του όρους Τσόκα. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Πτελέα και Τσέρκοβα, απέχοντας από αυτά 5,5 και 6,5 χλμ. αντίστοιχα. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η Λίμνη Κρεμαστών και ο ποταμός Κρικελιώτης. Απέχει από το Καρπενήσι 49,5 χλμ. και 58 χλμ. από το Αγρίνιο.
Ονομασία
Σύμφωνα με τις σχετικές παραδόσεις οφείλει την ονομασία του στο χωριό Αλέσταινα Καλαβρύτων, απ' όπου καταγόταν ο Ν. Μπακάλης, κάτοικος του χωριού, που κατέφυγε εκεί κυνηγημένος από τους Τούρκους.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Μόντε Σαν Μαρτίνο
Το Μόντε Σαν Μαρτίνο (ιταλικά: Monte San Martino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Μαρία του Μανγκούπ
Η Μαρία Ασανίνα Παλαιολογίνα (απεβ. 19 Δεκεμβρίου 1477), περισσότερο γνωστή ως Μαρία του Μανγκούπ ή Μαρία του Δώρου, (Mangup: μετέπειτα ονομασία της πόλης Δώρου, στο πριγκιπάτο του Θεοδώρου) ήταν η δεύτερη σύζυγος του πρίγκιπα Στεφάνου Γ΄ του Μεγάλου (βασ. 1457–1504) και έτσι πριγκιπική σύζυγος της Μολδαβίας από τον Σεπτέμβριο του 1472 έως το 1475 ή το 1477. Με αβέβαιη καταγωγή, αλλά πιθανότατα απόγονος αυτοκρατορικών βουλγαρικών και Βυζαντινών δυναστειών, ανήκε στην άρχουσα τάξη του μικρού Κριμαϊκού πριγκιπάτου του Θεοδώρου. Στους στενούς της συγγενείς περιλαμβάνονταν και οι δύο αντιμαχόμενοι πρίγκιπες της Θεοδωρούς, ο Αλέξιος Β΄ και ο Ισαάκιος, καθώς και ο Ζουάν Τζαμπλάκων, διπλωμάτης και αρχηγός των μισθοφόρων (stratioti).
Μόντε Σαν Μαρτίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Μαρία του Μανγκούπ
Διάφορες όψιμες καταγραφές τοποθετούν τη Μαρία Ασανίνα στην Ανατολική Μολδαβία ή στο Άγιο Όρος. Από τον γάμο της με τον Στέφανο Γ΄ είχε αποκτήσει έως και πέντε παιδιά, από τα οποία μόνο μία κόρη, η Άννα, πιστεύεται ότι επέζησε μέχρι την ενηλικίωση. Το περίτεχνο ταφικό ύφασμα της Μαρίας, με το πορτρέτο της και τα εμβλήματα των Παλαιολόγων, σώζεται στη μονή Πούτνα, όπου και τάφηκε. Το ύφασμα είναι ένα σημαντικό ορόσημο στη μεσαιωνική Ρουμανική τέχνη, συνθέτοντας δυτικές και ανατολικές χειροτεχνίες. Ο γάμος της Μαρίας έγινε μυθιστόρημα από τον Μιχαήλ Σαντοβεάνου στο Αδελφοί Γιντέρι. Αυτή η με φαντασία διήγηση του 1935 έγινε η βάση για μία ταινία μεγάλου μήκους του 1974, στην οποία η Βιολέτα Αντρέι υποδύθηκε τη Μαρία.
Προέλευση
Οι γονείς της Μαρίας του Μανγκούπ έφυγαν για την Τραπεζούντα το 1446 ή το 1447, γεγονός που αφήνει ανεξήγητη την εμφανή παρουσία της στο Μανγκούπ μέχρι τη μετακίνησή της στη Σουτσεάβα και τον γάμο της. Το Γερμανικό Χρονικό της Μολδαβίας, που συντάχθηκε αργά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Στεφάνου Γ΄, συνδέει τη Μαρία με τον Καύκασο, περιγράφοντάς την ως «Κιρκάσια». Αυτή η παρατήρηση, σημειώνει ο Βασίλιεφ, είναι «εντελώς σκοτεινή», χωρίς κανένα άλλο αρχείο που να τεκμηριώνει τον «κιρκάσιο» ισχυρισμό. Προτείνει ότι μία τέτοια σύγχυση στο κείμενο μπορεί να συνδέεται με την «όχι πολύ αξιόπιστη» ιστορία, σύμφωνα με την οποία ορισμένοι πρίγκιπες της Γοτθίας είχαν εγκατασταθεί στη Φαναγορία. Το 1999, ο γενεαλόγος Σορίν Ιφτίμι σημείωσε, ότι η δήλωση στο Γερμανικό Χρονικό δεν είχε ακόμη διευκρινιστεί από τους ιστορικούς.
Όπως αφηγείται ο Βασίλιεφ, η Μαρία έφτασε στη Μολδαβία στις 4 Σεπτεμβρίου 1472. Ωστόσο άλλοι μελετητές τοποθετούν το γεγονός σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο πριν από αυτό, στις 14 Σεπτεμβρίου 1471. Ο γάμος, που πραγματοποιήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1472, πιθανότατα συνήφθη για πολιτικούς λόγους. Όπως σημειώνει ο ιστορικός Κονσταντίν Ιορντάχι, η παρουσία της στη Μολδαβία αποτελούσε μέρος μίας «πολύπλευρης επιρροής» των μεταβυζαντινών πολιτικών, η οποία σε εκείνη τη φάση ήταν ακόμη «άμεση». Η δυναστική ένωση είχε επίσης πλεονεκτήματα για τη Μολδαβική πλευρά: σύμφωνα με τον Γκέιν, ο Στέφανος «έκανε σπουδαία επιλογή». Ένας άλλος ερευνητής, ο Aλεξάντρου Σίμων, σημειώνει ότι η γαμήλια συμφωνία «είχε [...] ενισχύσει τη θέση και τα συμφέροντα [του Στεφάνου] στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας», ενώ επίσης ακύρωσε μία προηγούμενη υποταγή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μία επιστημονική θεωρία, που ασπάστηκε τόσο ο Βασίλιεφ, όσο και ο Ταφράλι, προτείνει ότι ο Στέφανος, ισχυρός ηγεμόνας και «υπέρμαχος του Χριστού», νυμφεύτηκε τη Μαρία για να μπορέσει να διεκδικήσει τον θρόνο του Βυζαντίου, εάν η Κωνσταντινούπολη ανακτηθεί από την Οθωμανική κατοχή. Αυτή η ερμηνεία απορρίφθηκε από διάφορους άλλους μελετητές.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ (Waardenburg) είναι ομάδα σπάνιων γενετικών παθήσεων που χαρακτηρίζονται από τουλάχιστον κάποιο βαθμό συγγενούς απώλειας ακοής και ελλείψεων μελάγχρωσης, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν φωτεινά γαλανά μάτια (ή ένα γαλανό και ένα καστανό μάτι), λευκό εμπρόσθιο μέρος μετώπου ή κηλίδες ανοιχτού δέρματος. Αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά αποτελούν τον τύπο 2 του συνδρόμου. Στον τύπο 1 υπάρχει, επίσης, ευρύτερο χάσμα μεταξύ των εσωτερικών γωνιών των ματιών που ονομάζεται "telecanthus" ή δυστοπία canthorum. Στον τύπο 3, ο οποίος είναι σπάνιος, έχουν επίσης δυσμορφία οι βρχίονες και οι άκρες χείρες, με μόνιμες συσπάσεις των δακτύλων ή συνοστεωμένα δάκτυλα, ενώ στον τύπο 4 το άτομο έχει επίσης νόσο του Hirschsprung, η οποία είναι μια συγγενής έλλειψη νεύρων στα έντερα που οδηγεί σε δυσλειτουργία τους. Υπάρχουν επίσης τουλάχιστον δύο τύποι (2Ε και PCWH) που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπτώματα του κεντρικού νευρικού συστήματος όπως καθυστέρηση στην ανάπτυξη και ανωμαλίες μυϊκού τόνου.
Μαρία του Μανγκούπ
Πριγκιπική σύζυγος της Μολδαβίας
Σύμφωνα με τον Γκάνε, ο Στέφανος δεν είχε παιδιά από τη Μαρία. Άλλες πηγές επιβεβαιώνουν ότι το ζεύγος είχε δύο κόρες, η μία από τις οποίες πιθανότατα ονομαζόταν Άνα. Η άλλη παραμένει ανώνυμη, γνωστή μόνο μέσω δύο παραπομπών στο Γερμανικό Χρονικό. Ο Σακερντοτεάνου προτείνει επίσης, ότι η Μαρία ήταν μητέρα δύο γιων, των διδύμων Μπογκντάν (π. 1473–1479) και Ιλίας, και πιθανώς ενός τρίτου, του Πετράσκο, οι οποίοι είναι όλοι θαμμένοι στο μοναστήρι Πούτνα. Ο Γκάνε περιγράφει τον Μπογκντάν και τον Πετράσκο ως γεννημένους από την Ευδοκία του Κιέβου, την προηγούμενη σύζυγο του Στέφανου, και τον Ιλία ως γεννημένο από έναν ακόμη προηγούμενο γάμο. Σύμφωνα με τον Γκοροβέι, η Μαρία ενήργησε ως διδάσκαλος του Αλεξάντρουu "Σαντρίνn", γιου της Eυδοκίας, και μπορεί να ενέπνευσε το ενδιαφέρον της νεαρής κληρονόμου για την οικογενειακή ιστορία των Ασάνων.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Το σύνδρομο προκαλείται από μεταλλάξεις σε οποιοδήποτε από τα πολλά γονίδια που επηρεάζουν τη διαίρεση και τη μετανάστευση των βλαστικών νευρικών κυττάρων κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης (αν και ορισμένα από τα εμπλεκόμενα γονίδια επηρεάζουν επίσης το νευρικό σωλήνα - πρόδρομο του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού στην εμβρυϊκή ηλικία). Τα νευρικά βλαστικά κύτταρα είναι βλαστικά κύτταρα που έχουν απομείνει μετά το κλείσιμο του νευρικού σωλήνα, που συνεχίζουν να σχηματίζουν τα διαφορετικά κύτταρα όχι του κεντρικού νευρικού συστήματος σε διάφορα μέρη του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των μελανοκυττάρων, διαφόρων οστών και χόνδρου του προσώπου και του εσωτερικού αυτιού και τα περιφερικά νεύρα των εντέρων. Ο τύπος 1 προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο PAX3, ενώ το γονίδιο που προκαλεί συχνότερα τον τύπο 2 όταν μεταλλάσσεται είναι το MITF. Ο τύπος 3 είναι μια πιο σοβαρή εμφάνιση του τύπου 1 και προκαλείται από μετάλλαξη στο ίδιο γονίδιο, ενώ ο τύπος 4 προκαλείται συχνότερα από μετάλλαξη στο SOX10. Οι μεταλλάξεις σε άλλα γονίδια είναι επίσης δυνατόν να προκαλέσουν τους διαφορετικούς τύπους, και σε ορισμένα από αυτά έχουν δοθεί οι δικοί τους υποτύποι. Οι περισσότεροι τύποι είναι επικτρατείς αυτοσωμικοί.
Μαρία του Μανγκούπ
Πριγκιπική σύζυγος της Μολδαβίας
Ο Στέφανος εξοργίστηκε, όταν οι Βυζαντινοί στο πριγκιπάτο του Θεοδώρου δέχθηκαν τους Οθωμανούς και τους άρχοντες του Χανάτου της Κριμαίας και διαπραγματεύτηκαν μία συμμαχία με τη Δημοκρατία της Γένουας, η οποία κρατούσε την Κάφφα, στην άλλη πλευρά της χερσονήσου. Εξόπλισε επίσης μία αποστολή, που καθαίρεσε τον Ισαάκιο και τον αντικατέστησε με τον αντι-Οθωμανό Αλέξιο Β΄. Ο γάμος του Στεφάνου Γ΄, σημειώνει ο Βασίλιεφ, του επέτρεψε να ασκήσει «εξαιρετική επιρροή στη Γοτθία» και «ίσως [εξεταζόταν] ακόμη και να αποκτήσει την κατοχή» του πριγκιπάτου του Θεόδωρου. Το τελευταίο υποστηρίζεται επίσης από τους Ξενοπόλ και Γκάνε. Τόσο ο Ξενοπόλ, όσο και ο Βασίλιεφ σημειώνουν τον συναγερμό του Στέφανου τον Ιούνιο του 1475, όταν η Καφφα έπεσε στους Οθωμανούς. Συνολικά, ωστόσο, η Μαρία φαίνεται να αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον σύζυγό της και έζησε μία δυστυχισμένη οικογενειακή ζωή μέχρι το τέλος της, περίπου δύο χρόνια αργότερα.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Ο εκτιμώμενος επιπολασμός του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχείναι 1 στους 42.000. Οι τύποι 1 και 2 είναι οι πιο συνηθισμένοι, που περιλαμβάνουν περίπου το ήμισυ και το ένα τρίτο των περιπτώσεων αντίστοιχα, ενώ ο τύπος 4 περιλαμβάνει το ένα πέμπτο και τον τύπο 3 λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων. Υπολογίζεται ότι το 2–5% των συγγενών κωφών έχουν σύνδρομο Waardenburg. Οι περιγραφές του συνδρόμου χρονολογούνται τουλάχιστον στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα, ωστόσο το σύνδρομο έλαβε το όνομά του από τον Ολλανδό οφθαλμίατρο και γενετιστή Πέτρους Γιοχάννες Βάαρντεμπουρχ (Petrus Johannes Waardenburg), ο οποίος το περιέγραψε το 1951. Οι υπότυποι του ανακαλύφθηκαν προοδευτικά τις επόμενες δεκαετίες και τα γονίδια τους αποδόθηκαν κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000.
Μαρία του Μανγκούπ
Πριγκιπική σύζυγος της Μολδαβίας
Ο Ξενοπόλ προτείνει ότι, λίγο μετά τον γάμο τους, ο Στέφανος είχε ερωτευτεί την όμηρό του Μαρία Βόιτσι, κόρη του Ράντου Γ΄ του Ωραίου πρίγκιπα της Βλαχίας. Το ίδιο υποστηρίζει ο Γκάνε, ο οποίος περαιτέρω εικάζει ότι «ένα φρικτό δράμα πρέπει να έλαβε χώρα στην ακρόπολη της Σουτσεάβα και πολλά δάκρυα πρέπει να έχουν χυθεί από την Κυρία στο σπίτι της». Ο Ξενοπόλ και ο Βασίλιεφ υποστηρίζουν, ότι ο Στέφανος έχασε κάθε ενδιαφέρον για τη Μαρία, όταν το πριγκιπάτο του Θεοδώρου κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς τον Δεκέμβριο του 1475 και είχε εγκαταλείψει τις ελπίδες του να καταλάβει το πριγκιπάτο αυτό της Κριμαίας. Ένα Γενουατικό αρχείο υποδηλώνει, ότι τον Μάιο του 1476 ο Στέφανος προσπαθούσε να λάβει αμνηστία για τον Αλέξιο, ο οποίος τελικά εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς απαγωγείς του.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Ενδείξεις και συμπτώματα
Το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχέχει πολλούς διαφορετικούς τύπους με κάποιες διαφορές στα συμπτώματα και αυτά μπορεί να διαφέρουν μεταξύ ατόμων με τον ίδιο τύπο. Τα δύο χαρακτηριστικά που είναι όμοια σε όλους τους τύπους του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχείναι κάποιος βαθμός συγγενούς αισθητηριακής απώλειας ακοής και κάποιος βαθμός ελλείψεων μελάγχρωσης, πιο συχνά στους οφθαλμούς.
Μαρία του Μανγκούπ
Φαινόμενη απόσυρση και το τέλος
Η πτώση του πριγκιπάτου του Θεοδώρου ήταν ένα τελευταίο κεφάλαιο, στις προσπάθειες να κάνει τον Στέφανο Γ΄ να ασπαστεί τον Καθολικισμό. Στα τελευταία της χρόνια, όπως σημειώνει ο Mουρεσάν, η Μαρία του Mανγκούπ είχε επιστρέψει στους κόλπους της Οθόδοξης Κωνσταντινούπολης. Η παράδοση θεωρεί ότι δώρισε στη μονή Νεάμτς μία εικόνα της Θεοτόκου (Παναγίας και Βρέφους). Διάφορα αρχεία δείχνουν επίσης, ότι ζούσε στη μοναξιά, μακριά από την Αυλή. Τον Ιούλιο του 1476, καθώς το χανάτο της Κριμαίας εισέβαλε στην ανατολική Μολδαβία, η Μαρία καταγράφηκε μεταξύ των προσφύγων στο Kοτύν ή Κοστέστι. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ζούσε στο σπήλαιο Κοστέστι, που σήμερα είναι γνωστό ως Γκρεμός της Κυρίας (Stânca Doamnei). Άλλα αρχεία δείχνουν, ότι επέστρεψε στη Σουτσεάβα μετά την ήττα του Στέφανου στη Βαλέα Άλμπα, εξακολουθώντας να ενεργεί ως πιστή σύζυγός του και να ρωτά για το πού βρίσκεται.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Τύπος 1
Ο τύπος 1 χαρακτηρίζεται από συγγενή αισθητηριακή νευρική απώλεια ακοής, ελλειμματικές μελαγχρωματικές τρίχες, όπως λευκούς βοστρύχους μαλλιών (πολιοποίηση, απουσία χρωστικής από ομάδα τριχών) στο πρόσθιο κέντρο της κεφαλής ή πρόωρο γκριζάρισμα, μελαγχρωματικές ανεπάρκειες των οφθαλμών, όπως διαφορετικό χρώμα στουε οφθαλμούς (πλήρης ετεροχρωμία ίριδας), πολλαπλά χρώματα σε ένα μάτι (τομειακή ετεροχρωμία ίριδας) ή λαμπερά μπλε μάτια, "μπαλώματα" αποχρωματισμού του δέρματος και ένα ευρύτερο χάσμα μεταξύ των εσωτερικών γωνιών των ματιών, η οποία ονομάζεται "telecanthus" ή "dystopia canthorum". Άλλα χαρακτηριστικά του προσώπου που συνδέονται με τον τύπο 1 μπορεί να περιλαμβάνουν υψηλή ρινική γέφυρα, επίπεδη άκρη της μύτης, σχεδόν ενιαία φρύδια, μικρότερες ακμές των ρουθουνιών (alae) ή μια ομαλή (λεία) διαχωριστική γραμμή του άνω χείλους, κάτω από τη μύτη.[
Μαρία του Μανγκούπ
Φαινόμενη απόσυρση και το τέλος
Αχρονολόγητη επιγραφή στο καθολικό της μονής Οσίου Γρηγορίου στο Άγιο Όρος αναφέρει, ότι «η ευσεβέστατη Μαρία Ασανίνα Παλαιολογίνα, κυρία της Μολδοβλαχίας» προσευχόταν εκεί κατά την περίοδο που ήταν πριγκίπισσα. Αυτή η προσφορά μπορεί ωστόσο να μην αναφέρεται στη Μαρία του Mανγκούπ, αλλά στη -μετά ο τέλος της- νύφη της από τον Σαντρίν, γνωστή από άλλα αρχεία απλώς ως Φαναριώτισσα αριστοκράτισσα. Εμφανίζεται μία «κυρία Μαρία», που αναφέρεται σε μία αχρονολόγητη επιστολή, που έστειλε ο Ορθόδοξος Πατριάρχης. Ο Mουρεσάν υποστηρίζει, ότι αυτό το φιλικό κείμενο αναφέρεται στον σύζυγό της και όχι σε έναν προηγούμενο πρίγκιπα Στέφανο Β΄, όπως έχει υποστηριχθεί από άλλους ειδικούς, αλλά παραδέχεται ότι η "Κυρία Μαρία" μπορεί να μην είναι η Μαρία του Mανγκούπ. Χρονολογεί το κείμενο σε μία γενική περίοδο, που ο Στέφανος Γ΄ είχε επιβεβαιώσει τη Βυζαντινή του Ορθοδοξία.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Τύπος 2
Η διαφορά που διαχωρίζει τον τύπο 2 από τον τύπο 1 είναι ότι οι ασθενείς δεν έχουν το ευρύτερο χάσμα μεταξύ των εσωτερικών γωνιών των ματιών (telecanthus / dystopia canthorum). Η απώλεια ακοής τείνει να είναι πιο συχνή και πιο σοβαρή σε αυτόν τον τύπο. Με μεγάλη διαφορά το πιο κοινό γονίδιο που προκαλεί αυτόν τον τύπο όταν μεταλλάσσεται είναι το MITF (ταξινομείται ως τύπος 2Α). Εάν δύο άτομα με μετάλλαξη σε αυτό το γονίδιο έχουν ένα παιδί που φέρει και τις δύο μεταλλάξεις (ομόζυγο \), για τα οποία υπάρχει πιθανότητα 25%, υπάρχουν επιπλέον συμπτώματα στο παιδί, όπως μια οπή στην ίριδα (κολόβωμα), μικρά μάτια (μικροφθαλμία), σκληρυμένα οστά (οστεοπέτρωση ), μακροκεφαλία, αλφισμός και κώφωση.
Μαρία του Μανγκούπ
Φαινόμενη απόσυρση και το τέλος
Σύμφωνα με την πλάκα του τάφου της στην Pούτνα, η Μαρία απεβίωσε στις 19 Δεκεμβρίου του έτους 6985 από κτίσεως Κόσμου, δηλ. 1477/76, με μερικούς ιστορικούς να θεωρούν το 1477. Ο μελετητής Πέτρε Σ. Ναστουρέλ εξηγεί, ότι οι προηγούμενες αναγνώσεις ως "1476" βασίστηκαν στην εσφαλμένη υπόθεση ότι το έτος της Μολδαβίας ξεκινά την 1η Σεπτεμβρίου (κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο) αντί την 1η Ιανουαρίου. Ομοίως ο Γκάνε καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι το γεγονός έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της νηστείας για την παραμονή των Χριστουγέννων του 1477, και περιγράφει το "1476" ως μία εσφαλμένη ανάγνωση. Η κηδεία της πριγκίπισσας τελέστηκε από τον Tεοκτίστ, ο οποίος προφανώς είχε συμφιλιωθεί μαζί της.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Τύπος 2
Υπάρχουν δύο γνωστοί ασθενείς που αναγνωρίζονται με μεταλλάξεις και στα δύο αντίγραφα του SNAI2 (ταξινομούνται ως τύπος 2D). Αυτά τα άτομα παρουσιάστηκαν με σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 2, αλλά δεν είχαν ελαττώματα στο χρωμα των μαλλιών.
Μαρία του Μανγκούπ
Φαινόμενη απόσυρση και το τέλος
Ο Στέφανος πήρε για τρίτη σύζυγό του τη Μαρία Βοϊχίτσα, η οποία ήταν συγγενής, πιο μακρινή, με τους Παλαιολόγους. Σύμφωνα με τον Ξενοπόλ, ο χρονικογράφος Γκριγκόρε Ουρέχε έχει δίκιο να υποστηρίζει, ότι ο Στέφανος είχε πάρει τη νέα Μαρία για σύζυγό του ήδη από το 1475, αφού αυτός και η Μαρία του Mανγκούπ είχαν ουσιαστικά χωρίσει μέχρι τότε. Το Γερμανικό Χρονικό καταγράφει αυτόν τον νέο γάμο ως τον Δεκέμβριο του 1477, ο οποίος, αν ήταν αλήθεια, θα είχε σπάσει το διάστημα του πένθους του χήρου. Διάφοροι μελετητές συμφωνούν, ότι το κείμενο πρέπει να είναι από αυτή την άποψη εσφαλμένο. Ο Γκάνε ωθεί επίσης την ημερομηνία για τον νέο γάμο του Στέφανου στο 1480, «είτε επειδή ήθελε να θρηνήσει σωστά, είτε επειδή η [Μαρία Βοϊχίτσα] ήταν ακόμα πολύ νέα». Ο Τζαμπλάκων πιθανότατα είχε φύγει από τη Μολδαβία λίγο πριν ή μετά το τέλος της προστάτιδάς του, και επέστρεψε για να πολεμήσει υπέρ της Βενετίας και οδηγώντας τους stratioti της στον πόλεμο της Φεράρα. Από τα υποτιθέμενα παιδιά της Μαρίας, η Άνα επέζησε τουλάχιστον έως το 1499 και πιστεύεται ότι ενταφιάστηκε στο πλάι του Σαντρίν στη Μονή Μπιστρίτσα.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Τύπος 2
Όταν το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 2 προκαλείται από μετάλλαξη στο SOX10 (ταξινομείται ως τύπος 2Ε), μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να παρουσιάζεται με πολλαπλά νευρολογικά συμπτώματα. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη, νυσταγμό κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας, αυξημένο μυϊκό τόνο, ανωμαλίες λευκής ουσίας ή υπομυελίνωση στον εγκέφαλο, συμπεριφορά που μοιάζει με αυτισμό και υποανάπτυξη ή πλήρη απουσία πολλών δομών στο έσω ους, όπως του αιθουσαίου συστήματος ή του κοχλία. Μπορεί επίσης να υπάρχει έλλειψη αίσθησης οσμών (ανοσμία) λόγω έλλειψης του οσφρητικού βολβού στον εγκέφαλο.
Μαρία του Μανγκούπ
Στον πολιτισμό
Το περίτεχνο σάβανο της Μαρίας του Mανγκούπ, το οποίο φυλάσσεται στην Πούτνα, που βρίσκεται τώρα στη Ρουμανία, φέρει την ακόλουθη επιγραφή κεντημένη στα Κυριλλικά: "Αυτό είναι το κάλυμμα του τάφου της δούλης του Θεού, της ευσεβούς και φιλοχρίστου κυρίας του Ιωάννη Στεφάνου βοεβόδα της γης της Μολδαβίας, της Μαρίας, η οποία μετέβη στην αιώνια κατοικία [της] το έτος 1476, την 19η [ημέρα] του μήνα Δεκεμβρίου, Παρασκευή, την πέμπτη ώρα της ημέρας".
Η ιστορικός μόδας Τζένιφερ Μ. Σκαρς θεωρεί το σάβανο ως το πρώτο δείγμα ενός «μοναδικού» θέματος στη Ρουμανική θρησκευτική χειροτεχνία, με «τη νεκρή ντυμένη με αυλικά ενδύματα». Το κέντημα περιλαμβάνει δύο μονογράμματα, που γράφουν «Ασανίνα» και «Παλαιολογίνα» και δύο δικέφαλους αετούς, σύμβολο του Βυζαντίου, σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες. Όπως υποστήριξε ο ιστορικός Ούγκο Μπουχτάλ, ο αετός και άλλα στοιχεία των διακριτικών των Παλαιολόγων είναι εκεί, για να υπογραμμίσουν τη Βυζαντινή κληρονομιά και το «αυτοκρατορικό πρόγραμμα» της Μαρίας. Το σάβανο, ραμμένο από κόκκινο μετάξι και κεντημένο με χρυσή κλωστή, απεικονίζει την σύζυγο του πρίγκιπα ξαπλωμένη μέσα σε μία αψίδα στον τάφο της, ντυμένη με ένα μπλε-γκρι τελετουργικό ένδυμα διακοσμημένο με στυλιζαρισμένα λουλούδια και ένα υψηλό στέμμα και μετάλλια στο κεφάλι της. Ο Ναστούρελ περιγράφει την κεντρική στυλιζαρισμένη εικόνα ως «διακριτική υπενθύμιση του παρελθόντος, αν και επώδυνου».
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Τύπος 4
Επίσης γνωστό ως σύνδρομο Shah – Βάαρντενμπουρχή σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ– Shah, ο τύπος 4 έχει τα περισσότερα όμοισ χαρακτηριστικά με τον τύπο 2 (αλλα χωρίς το φαινόμενο "telecanthus" και το φαινόμενο ευρύτερου ανοίγματος των οφθαλμών) αλλά με επιπλέον εμφανίζει την νόσο του Hirschsprung, η οποία είναι μια συγγενής έλλειψη νεύρων στα έντερα που οδηγεί σε δυσλειτουργία του εντέρου. Επιπλέον, η απώλεια ακοής δεν είναι τόσο συχνή όσο στον τύπο 2. Σπανίως έχουν αναφερθεί σχιστίες χείλους σε αυτήν τη μορφή συνδρόμου Waardenburg.
Μαρία του Μανγκούπ
Στον πολιτισμό
Ο ιστορικός τέχνης Eρνστ Ντητς θεωρεί, ότι αυτό είναι το αρχαιότερο πορτρέτο ταφικής σινδόνης, που ανακαλύφθηκε σε Ρουμανικό μοναστήρι καθώς και «αρμονικό» και «το πιο όμορφο από τα άλλα στην ομάδα» που ανέλυσε. Το σάβανο έχει διαστάσεις 1,88 Χ 1,02 μ. Στυλιστικά, ανήκει στη Βυζαντινή τέχνη, αν και με κάποιες δυτικές επιρροές, συνδυάζοντας απόηχους της γοτθικής τέχνης και των ισλαμικών γεωμετρικών μοτίβων. Η Σκαρς σημειώνει επίσης, ότι η φορεσιά που φορούσε η Μαρία είναι ένα δείγμα Οθωμανικής ενδυμασίας, το καφτάνι (zerbaft), "πιθανώς η παλαιότερη" τέτοια απεικόνιση στη Ρουμανική τέχνη. Επιπλέον, οι ιστορικοί τέχνης Λίλια Ντεργκασίοβα και Σβετλάνα Ρεάμπτεβα συζητούν την επιρροή των μογγολικών χειροτεχνιών στα κοσμήματά της, προτείνοντας ότι η Μαρία μπορεί να διέταξε Μολδαβούς τεχνίτες να μάθουν τεχνικές της Κριμαίας.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Τύπος 4
Ο τύπος 4 μπορεί επίσης να προκληθεί από μια μετάλλαξη στο SOX10 (το ίδιο γονίδιο με τον τύπο 2Ε), οπότε και είναι γνωστό ως τύπος 4C. Η απώλεια ακοής είναι πολύ συχνή και σοβαρή σε αυτόν τον τύπο.
Μαρία του Μανγκούπ
Στον πολιτισμό
Η ερευνήτρια Άνκα Παουνέσκου επαινεί αυτό το «μοναδικό έργο» και «αριστούργημα» «ευρείας ανθρωπιστικής έμπνευσης». Το σάβανο, σημειώνει, πιστοποιεί «τη μεγαλύτερη φάση μεγαλοπρέπειας στο κέντημα Μολδαβικού τύπου» και μέσω αυτής την πολιτική και πολιτιστική σταθερότητα, που επιβάλλει ο Στέφανος. Σύμφωνα με τον Ναστούρελ, η ίδια η ύπαρξη του σάβανου δείχνει, ότι ένας «εκλεπτυσμένος πολιτισμός [...] του Βυζαντινού κόσμου είχε έρθει να ανθίσει στην Αυλή του Στεφάνου». Ομοίως, ο Τεοντορέσκου βλέπει το αντικείμενο ως απόδειξη ενός «πολυπολιτισμικού Ρουμανικού κόσμου», μίας «αισθητικής μετάλλαξης» που εξυπηρετεί τη «γεωπολιτική» του Στέφανου. Η απεικόνιση των δικέφαλων αετών και μίας «πριγκιπική συνοδείας» επάνω σε μία στόφα (χονδρό ύφασμα) εποχής από το Βασλούι οδήγησε ορισμένες έρευνες να δηλώσουν, ότι η αυτοκρατορική καταγωγή της Μαρίας είχε επίσης εισχωρήσει στη λαϊκή τέχνη. Η υπόθεσή τους παραμένει αμφιλεγόμενη. Μία άλλη διαφωνία περιβάλλει την παρουσία ενός εραλδικού ήλιου σε μερικούς από τους πριγκιπικούς θυρεούς του Στεφάνου. Ο εραλδιστής Γκριγκόρε Γιτάρου προτείνει, ότι αντιπροσωπεύει τον γάμο στο πριγκιπάτο του Θεοδώρου, αλλά η υπόθεσή του απορρίφθηκε από έναν άλλο μελετητή, τον Tούντορ-Ραντου Τίρον.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
PCWH
Μια μετάλλαξη στο SOX10, το γονίδιο που εμπλέκεται στον τύπο 2Ε και στον τύπο 4C, μπορεί, μερικές φορές, να οδηγήσει σε συμπτώματα και των δύο τύπων (νευρολογικά συμπτώματα, όπως μερικές φορές παρατηρούνται στον τύπο 2Ε και της νόσου του Hirschsprung, όπως εμφανίζεται στον τύπο 4). Όταν συμβεί αυτό, η πάθηση ονομάζεται "περιφερική απομυελινωτική νευροπάθεια - κεντρική δυσμυελινωτική λευκοδυστροφία - σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ- ασθένεια Hirschsprung" (συντομογραφικά PCWH).
Μαρία του Μανγκούπ
Στον πολιτισμό
Η Μαρία είναι επίσης το θέμα πολλών απεικονίσεων στη Ρουμανική λογοτεχνία και στα σχετικά μέσα. Ο γάμος της με τον Στέφανο Γ΄ αποτελεί ένα σημαντικό επεισόδιο στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Σαντοβεάνου του 1935, Αδελφοί Γιντέρι (Frații Jderi). Το καλωσόρισμά της στη Μολδαβία έχει σκοπό να τονίσει τον πατριωτισμό του Στέφανου Γ΄ και τις εγγυήσεις για ηρεμία: η φανταστική Μαρία κατακλύζεται από αισθήματα «γαλήνης και αναψυχής», όταν τον συναντά για πρώτη φορά. Απεικονίζεται ως πολιτική πράξη από τον Σαντοβεάνου· η γαμήλια τελετή συμπίπτει επίσης με το κυνηγετικό ταξίδι του Στεφάνου και τη μύηση από έναν ερημίτη. Το μυθιστόρημα έχει εμπνεύσει μία ταινία του 1974, στην οποία τη Μαρία υποδύεται η Βιολέτα Αντρέι, με τον Γκεόργκε Κοζορίτσι ως Στέφανο Γ΄. Μία άλλη συγγραφέας του Μεσοπολέμου, η Άνα Μπουκούρ, συνέβαλε επίσης σε ένα ιστορικό έργο, που επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στη ζωή της Μαρίας στη Μολδαβία. Το 2013 η βιογραφία της πριγκίπισσας ενέπνευσε ένα τραγούδι της Μαρία Γκεόργκιου. Αυτό συμπεριλήφθηκε αργότερα στο μιούζικαλ Κάτω από το σημάδι της Μαρίας (Sub zodia Mariei), το οποίο περιλάμβανε επίσης τα αφιερώματα της Γκεορκίου στη Μαρία της Ρουμανίας και τη Μαρία Τανάσε.
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Αίτια
Το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχπροκαλείται από μεταλλάξεις σε οποιοδήποτε από τα πολλά γονίδια που επηρεάζουν τη λειτουργία των νευρικών κυττάρων στην εμβρυϊκή ανάπτυξη. Οι περισσότεροι τύποι συνδρόμου Βάαρντενμπουρχπροκαλούνται από αυτοσωμικές επικρατούσες μεταλλάξεις. Οι λίγες που είναι αυτοσωμικές υπολειπόμενες είναι σπάνιες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το επηρεαζόμενο άτομο το έχει κληρονομήσει από έναν γονέα με μία από τις επικρατούσες μορφές της πάθησης. Ένα μικρό ποσοστό περιπτώσεων προκύπτει από αυθόρμητες νέες μεταλλάξεις στο γονίδιο, όπου δεν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό της πάθησης.
Μαρία του Μανγκούπ
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας Κατηγορία:Μεσαιωνική Κριμαία Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Οίκος των Ασέν Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ
Αίτια
Η νευρική κορωνίδα είναι μια ομάδα προσωρινών μεταναστευτικών κυττάρων που έχουν απομείνει μετά το κλείσιμο του νευρικού σωλήνα (νεύρωση), περίπου την τέταρτη εβδομάδα της εμβρυϊκής ανάπτυξης. Είναι υπεύθυνα για τη διαφοροποίηση σε μια διαφορετική ομάδα κυττάρων που φτάνουν σε διαφορετικές περιοχές του σώματος. Ο νευρικός σωλήνας και η νευρική κορωνίδα προέρχονται από το εξώδερμα. ο νευρικός σωλήνας συνεχίζει να σχηματίζει τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, ενώ τα νευρικά κύτταρα κορρωνίδας τελικά σχηματίζουν διάφορα οστά και χόνδρους του κρανίου και του προσώπου μεταναστεύοντας μέσω των φαρυγγικών τόξων. Επίσης, διαφοροποιούνται στο stria vascularis του κοχλία, τα νεύρα και της νευρογλοίας των εντέρων (μυεντερικό πλέγμα), τα κύτταρα Schwann, τα οποία μυελινώνουν το περιφερικό νευρικό σύστημα για να επιτρέπουν επαρκή αγωγιμότητα, τους οδοντοβλάστες, οι οποίοι παράγουν οδοντίνη στο βάθος των οδόντων, ορισμένα νευροενδοκρινικά κύτταρα συνδετικό ιστό γύρω από τους σιελογόνους και τους δακρυγόνους αδένες, την υπόφυση, τον θύμο αδένα,τον θυρεοειδή αδένα, τον συνδετικό ιστό του οφθαλμού, όπως το στρώμα της ίριδας και του κερατοειδούς και το δοκιδωτό πλέγμα,  και τα μελανοκύτταρα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο στρώμα της ίριδας που δημιουργούν το καστανό χρώμα οφθαλμών μέσω της μελανίνης. Τα νευρικά κύτταρα της κορωνίδας διαδραματίζουν επίσης ρόλο στο σχηματισμό μυών, συμπεριλαμβανομένου του μυϊκού τοιχώματος ορισμένων καρδιακών αρτηριών.
Αιτίες των υποτύπων
Πραγματοποιήθηκε μελέτη σε μια σπάνια περίπτωση ενός διπλού ετεροζυγου παιδιού με κάθε γονέα να έχει μόνο μεμονωμένες μεταλλάξεις στο MITF ή στο PAX3. Η επίδραση των διπλών ετερόζυγων μεταλλάξεων στα γονίδια MITF και PAX3 στα WS1 και WS2 μπορεί να αυξήσει τα συμπτώματα που επηρεάζονται από τη χρωστική ουσία. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η διπλή μετάλλαξη του MITF σχετίζεται με το άκρο του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχκαι μπορεί να επηρεάσει τους φαινοτύπους ή τα συμπτώματα του συνδρόμου.
Θεραπεία
Προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία για το σύνδρομο Waardenburg. Το σύμπτωμα που είναι πιο πιθανό να έχει πρακτική σημασία είναι η κώφωση και αυτό αντιμετωπίζεται όπως θα αντιμετωπιζόταν οποιαδήποτε άλλη μη αναστρέψιμη κώφωση. Σε σημαντικές περιπτώσεις, μπορεί να υπάρχουν ζητήματα αισθητικής. Άλλες ανωμαλίες (νευρολογικές, δομικές, νόσος του Hirschsprung) που σχετίζονται με το σύνδρομο αντιμετωπίζονται ανάλογα με τα συμπτώματά τους.
Επιδημιολογία
Ο επιπολασμός όλων των τύπων του συνδρόμου Βάαρντενμπουρχεκτιμάται σε περίπου 1 στους 42.000. Οι τύποι 1 και 2 είναι μακράν οι πιο συνηθισμένοι, με τον τύπο 1 να φαίνεται ελαφρώς πιο συνηθισμένος. In a 2015 review looking at 417 patients, type 1 was found to be the most common type, encompassing around half of all cases (47%), while type 2 was the second-most common type, encompassing around a third (33%). Σε μια ανασκόπηση του 2015 που αφορούσε 417 ασθενείς, ο τύπος 1 βρέθηκε να είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος, που περιλαμβάνει περίπου τις μισές από όλες τις περιπτώσεις (47%), ενώ ο τύπος 2 ήταν ο δεύτερος πιο κοινός τύπος, που περιλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο (33%). Η συντριπτική πλειονότητα (περίπου 85%) των περιπτώσεων τύπου 2 είναι τύπου 2A. Ο επιπολασμός του τύπου 2Β είναι άγνωστος, καθώς αναφέρθηκε μόνο σε μία μελέτη του 1996. Ο τύπος 2C μέχρι στιγμής έχει βρεθεί μόνο σε μία οικογένεια Ιταλών, και ο τύπος 2D βρέθηκε μόνο σε 2 μη σχετιζόμενους μεταξύ τους ασθενείς από το 2018. Ο αριθμός των γνωστών περιπτώσεων τύπου 2Ε που περιελάμβαναν νευρολογικές ανωμαλίες αναφέρθηκε σε 23 από το 2017, [33] ενώ ο αριθμός των υπόλοιπων είναι άγνωστος. Ο τύπος 3 είναι πιο σπάνιος από τους τύπους 1, 2 και 4, που περιλαμβάνει λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων. [8] Ο τύπος 4 φαίνεται να περιλαμβάνει περίπου το ένα πέμπτο των περιπτώσεων (19%). Από τους υποτύπους του, ο τύπος 4C είναι μακράν ο πιο συνηθισμένος (περίπου 71% του τύπου 4), ακολουθούμενος από τον τύπο 4Α (19%) και τον τύπο 4Β (10%).
Εκτιμάται ότι το σύνδρομο Βάαρντενμπουρχ υπάρχει στο 2–5% των συγγενών κωφών ατόμων. Η συγγενής κώφωση περιλαμβάνει περίπου το ήμισυ της κώφωσης στο σύνολό της. Περίπου 1 στους 30 μαθητές σε σχολεία για κωφούς έχουν σύνδρομο Βάαντερμπουρχ. Η μεταβλητή παρουσίαση του συνδρόμου καθιστά δύσκολη τον υπολογισμό ακριβών τιμών για τον επιπολασμό του.
Ιστορία
Το 1916, ο Ολλανδός οφθαλμίατρος Γιαν φαν ντερ Χούφε (Jan van der Hoeve, 1878–1952) περιέγραψε ένα ζευγάρι δίδυμων κοριτσιών με κώφωση και ένα συγκεκριμένο τύπο βλεφαροφίμωσης, που πιστεύεται ότι είναι η δυστοπία canthorum που εντοπίστηκε στο σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπων 1 και 3. Η βλεφαρόφιμωση περιγράφει τα βλέφαρα που δεν έχουν αναπτυχθεί έτσι ώστε να καλύπτουν μόνιμα μέρος των ματιών.
Το 1926, η Γερμανίδα ιατρός Ίρμγκαρντ Μέντε (Irmgard Mende) περιέγραψε τέσσερις γενεές μιας οικογένειας, στην οποία πέντε παιδιά είχαν συμπτώματα αποχρωματισμού των μαλλιών, του δέρματος και των ματιών, κώφωσης και «μογγολοειδούς» εμφάνισης. Ο Βάαρντενμπουρχαπέδωσε αργότερα αυτήν την περιγραφή στο dystopia canthorum. Αυτό οδήγησε αργότερα στην καταγραφή της πάθησης υπό το όνομα "σύνδρομο Mende" σε ορισμένες βάσεις δεδομένων.
Το 1929, ο Ολλανδός γιατρός Κ.Τ.Α. Χάλμπερτσμα (K.T.A. Halbertsma) περιέγραψε ένα οικογενειακό πρότυπο για τη δυστοπία canthorum και το 1930 ο Ιταλός γιατρός Βιντσέντσο Γκουάλντι (Vincenzo Gualdi, (1891–1976) επιβεβαίωσε επίσης ένα κληρονομικό πρότυπο για τη δυστοπία canthorum.canthorum. Αυτό αργότερα είχε ως συνέπεια σύνδρομο Van der Hoeve – Halbertsma – Βάαρντενμπουρχ– Gualdi να καταγαφεί σε ορισμένες βάσεις δεδομένων.
Το 1947, ο Ελβετός οφθαλμολόγος Ντέιβιντ Κλάιν (David Klein, 1908-1993) ανέφερε για πρώτη φορά έναν ασθενή με διμερή κώφωση, ελλείψεις χρώσης, χαρακτηριστικά χαρακτηριστικά του προσώπου και δυσπλασία των χεριών. Αν και αυτή ήταν η πρώτη πλήρης περιγραφή ασθενούς με σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 3, οι σύγχρονοι γιατροί δεν θεώρησαν ότι το σύνδρομο που περιέγραψε ήταν το ίδιο με αυτό που περιέγραψε ο Βάαρντενμπουρχτέσσερα χρόνια αργότερα, εν μέρει λόγω της σοβαρής δυσπλασίας του βραχίονα του πελάτη του.
Το σύνδρομο πρωτυποποιήθηκε πλήρως και περιγράφηκε από τον Ολλανδό οφθαλμίατρο και γενετιστή Πέτρους Γιοχάννες Βάαντερμπουρχ (Petrus Johannes Waardenburg,1886-1979) το 1951. Η κατάσταση που περιέγραψε τώρα κατηγοριοποιείται ως σύνδρομο Βάαρντενμπουρχτύπου 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνια γενετικά σύνδρομα
Ε/Γ - Ο/Γ Κύδων Παλάς
Το Κύδων Παλάς είναι Ελληνικό επιβατηγό/οχηματαγωγό πορθμείο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της Minoan Lines. Ναυπηγήθηκε το 2001 στα ναυπηγεία Fincantieri στην Γένοβα της Ιταλίας ως Φαιστός Παλάς και έλαβε την τρέχουσα ονομασία του το 2020. Είναι αδελφό πλοίο του ''Ε/Γ - Ο/Γ Κνωσός Παλάς (2000) με το οποίο έχει την ίδια χωρητικότητα, ταχύτητα και όψεις, αλλά διαφορετικούς κατασκευαστές. Είναι επίσης αδερφό και με το Φαιστός Παλάς, με το οποίο όμως έχουν διαφορετικές όψεις, ενώ έχουν άλλο ένα αδερφό, το καινούριο Κνωσός Παλάς (πρώην "Cruise Bonaria" της Grimaldi Lines).'' Χωράει μέχρι 2.500 επιβάτες το καλοκαίρι, 1.634 τον χειμώνα και 560 οχήματα Ι.Χ, διαθέτει 758 κλίνες και 700 καθίσματα αεροπορικού τύπου για τους επιβάτες, 600 οικονομικής θέσης και 100 διακεκριμένης. Το σκάφος τροφοδοτείται από τέσσερις ντιζελοκινητήρες Wärtsilä 16V46C με συνδυασμένη δύναμη των 67,517 kW.
Ονομάστηκε από τον Κύδων α, μυθικό ιδρυτή της αρχαίας Κυδωνία ς, μια αρχαία πόλη της Κρήτης στα σημερινά Χανιά. Μπορεί να φτάσει ταχύτητες μέχρι 31,6 κόμβους. Οι παροχές του πλοίου περιλαμβάνουν εστιατόρια, μπαρ και καμπίνες.
Οι καμπίνες είναι εξοπλισμένες με τηλέφωνο και τηλεόραση, και διαχωρίζονται σε λουξ, τετράκλινες και δίκλινες, ενώ τα αεροπορικά καθίσματα σε οικονομικής και VIP. Το πλοίο διαθέτει δύο εστιατόρια (A La Carte και Self Service) και κυλικείο για την παρασκευή γευμάτων, καθώς και συνεδριακό κέντρο, κινηματογράφο, καζίνο, ντισκοτέκ, Internet Cafe, δορυφορικό τηλέφωνο και φαξ, πισίνες, παιδική χαρά, κυλιόμενες σκάλες, καταστήματα, νοσοκομείο και πτερύγια ευστάθειας, ενώ διαθέτει On-line internet.
Διαδρομές
Το Κύδων Παλάς εξυπηρετούσε τη γραμμή Ηράκλειο - Πειραιάς (ως Φεστός Παλάς) και το αντίθετο.
Χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία|Η πισίνα του πλοίου το 2016 Το πλοίο προορίζεται για νυχτερινές πλεύσεις μεταξύ Πειραιά και Ηρακλείου, αν και δύναται να εκτελέσει και ημερήσια δρομολόγια. Προωθείται από τέσσερις κύριες μηχανές Wartsila 16V46C, 680 κυβικών και κατανάλωσης 150 λίτρων. Το πλοίο, όπως και το αδερφό του, Κνωσός Παλάς, προσωμοιάζουν την σειρά JANAS, η οποία ναυπηγούνταν για την Ιταλική εταιρεία Tirrenia τον καιρό της ναυπήγησής των δύο αδερφών και από το ίδιο ναυπηγείο.
Συνολικά, το πλοίο διαθέτει 8 καταστρώματα. Το κατάστρωμα 5 ονομάζεται "Ανδρόγεω" και εκεί διαθέτει την ρεσεψιόν. Το κατάστρωμα 6 ονομάζεται "Ατλαντίς", όπου φέρει ένα εστιατόριο A la Carte ονόματι "Υάκινθος", χωρητικότητας 241 ατόμων, καθώς κι ένα Self service εστιατόριο ονόματι "Διόνυσος", χωρητικότητας 300 ατόμων. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο εστιατόρια είναι ότι στο ένα ο επιβάτης αυτοσερβίρεται, ενώ στο άλλο παραγγέλνει το γεύμα του. Στο ίδιο κατάστρωμα διαθέτει ένα σαλόνι ονόματι "Νιόβη", Internet Cafe, εξωτερικά καταστρώματα και ένα κατάστημα ονόματι "Ερωφίλη". Στην πλώρη φέρει ένα μεγάλο σαλόνι, το "King Radamanthys". Εκεί βρίσκεται το VIP Lounge – Lux Cabins, χωρητικότητας 98 ατόμων. Το κατάστρωμα 7 ονομάζεται "Ζάκρος" και διαθέτει καμπίνες, καθώς και καθίσματα αεροπορικού τύπου. Το κατάστρωμα 8 ονομάζεται "Ζέφυρος" και διαθέτει VIP αεροπορικά καθίσματα, πισίνες, κατάστρωμα ηλιοθεραπείας και ένα Pool bar, τα οποία λειτουργούν κατά τους θερινούς μήνες. Εκεί υπάρχει, επίσης και το κυκλικό κατάστρωμα "Αστερίων" και η ντισκοτέκ "Σελήνη". Στο ίδιο κατάστρωμα βρίσκεται και η γέφυρα (πιλοτήριο) του πλοίου.
Μεταφορά στην γραμμή Πειραιάς-Χανιά και μετονομασία
Το 2020, μεταφέρθηκε από την γραμμή Πειραιάς-Ηράκλειο στην Πειραιάς-Χανιά και έλαβε την τρέχουσα ονομασία του. Εγκαινιάστηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2020 από τον αντιπεριφερειάρχη Χανίων Ν. Καλογερή. Μια δεύτερη τελετή εγκαινίων πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιουλίου του ιδίου έτους, παρουσία του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Γιάννη Πλακιωτάκη και του προέδρου του Ομίλου Grimaldi, Εμάνουελ Γκριμάλντι.
Αναφορές
Κύδων
Μπιχάρ Ουτσάβ
Το Μπιχάρ Ουτσάβ είναι πολιτιστικό φεστιβάλ που διοργανώνεται από την Κυβέρνηση του Μπιχάρ για να επιδείξει την τέχνη, τον πολιτισμό και την κληρονομιά του Μπιχάρ, στο Ντιλλί Χάατ στο Δελχί της Ινδίας.
Στο φεστιβάλ, χειροκίνητα και χειροτεχνικά προϊόντα που παρασκευάζονται από τεχνίτες του Μπιχάρ, εκτίθενται και πωλούνται κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. Πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις διοργανώνονται σε διάφορους χώρους για να επιδείξει την πλούσια κουλτούρα και κληρονομιά του Μπιχάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπιχάρ
Στέργιος Συμεωνίδης
Ο Στυλιανός (Στέργιος, λόγω λάθους στα μητρώα της Π.Α.) Συμεωνίδης (Σέρρες, 1933 - Λευκωσία, 22 Ιουλίου 1974) ήταν Έλληνας αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας, που έφερε τον βαθμό του Επισμηναγού. Σκοτώθηκε στις 22 Ιουλίου 1974, όταν το αεροσκάφος (Νοράτλας-Νίκη 4) στο οποίο επέβαινε ως συγκυβερνήτης καταρρίφθηκε από φίλια πυρά (Κυπριακά). Η σορός του ακόμη αγνοείτε καθώς το βλήμα βρήκε το πιλοτήριο. Είχε δύο ανήλικα τέκνα 14 ετών (Γεώργιος) & και 11 ετών (Νικόλαος) με σύζυγό του Αναστασία Συμεωνίδου(Μαρούλη) εκ Λαρίσης η οποία απεβίωσε το 2019.
Αναγνώριση
Το 2007, η Κυπριακή Δημοκρατία, ο Δήμος Σερρών, η Νομαρχία Σερρών και η ένωση Κυπρίων νομού Σερρών, ανήγειραν προς τιμήν του τον ανδριάντα του στην κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων, στην πόλη των Σερρών. Επίσης, οδός της πόλης, φέρει το όνομά του.
Η Ελληνική πολιτεία, τον τίμησε μετά θάνατον με τον βαθμό του Αντισμηνάρχου.
Πηγές
2. Συμεωνίδης Στυλιανός (εγγονός)
Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
Μοντεκασσιάνο
Το Μοντεκασσιάνο (ιταλικά: Montecassiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Μαρία Χριστίνα της Σαξονίας (1770-1851)
Η Μαρία Χριστίνα, (γερμ. Maria Christina, 7 Δεκεμβρίου 1770 - 24 Νοεμβρίου 1851) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Κουρλάνδης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Καρινιάνο.
Βιογραφία
Η Μαρία Χριστίνα Αλβερτίνα Καρολίνα ήταν το μόνο τέκνο του Καρόλου, δούκα της Κουρλάνδης, και της Φρανσίσκα Κρασίνσκα, κόρης του Στάνισλαβ Κόρβιν Κρασίνσκι, ευγενούς στην Πολωνία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1797 με τον Κάρολο Εμμανουήλ, πρίγκιπα του Καρινιάνο, και είχε τέκνα:
Ιερά Μητρόπολις Σερρών και Νιγρίτης
Η Ιερά Μητρόπολις Σερρών και Νιγρίτης είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η πόλη των Σερρών και περιλαμβάνει το κεντρικό, δυτικό και νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Σερρών, αλλά και ένα μικρό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης στα ανατολικά (Ασπροβάλτα, Βρασνά, Νέα Βρασνά). Μητροπολίτης από το 2003 είναι ο Θεολόγος (Αποστολίδης).
Ιστορία
Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης της Μητροπόλεως δεν είναι γνωστή. Φαίνεται όμως, ότι η πρώτη χριστιανική κοινότητα ιδρύθηκε, από την εποχή που ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, επισκέφθηκε τους Φιλίππους, την Αμφίπολη και τη Θεσσαλονίκη, όπου και ίδρυσε εκεί τις πρώτες Χριστιανικές Εκκλησίες. Έτσι έχουμε από τον β΄ ήδη αιώνα μ.χ. την Εκκλησία των Σερρών, τόσο ανθηρή, ώστε να γίνει έδρα Επισκοπής. Κατά τα τέλη του 10ου με αρχές 11ου αιώνα, προάγεται σε Αρχιεπισκοπή και Μητρόπολη υπαγόμενη στο πάνσεπτο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Από το 1928 με το Νόμο 3615/11.7.1928 και την από 4.9.1928 Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη έχει υπαχθεί μαζί με όλες τις άλλες Μητροπόλεις της Βορείου Ελλάδος, Ηπείρου, και Νήσων του Ανατολικού Αιγαίου στην άμεση διοίκηση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, του Οικουμενικού Πατριαρχείου διακρατήσαντος του ανωτάτου κανονικού δικαιώματος.
Συνολικά, δεκάδες Έλληνες διδάσκαλοι, κληρικοί και πολίτες, υπέστησαν βασανιστήρια, φυλακίσεις και εξορίες στη Βουλγαρία, ξυλοδαρμούς και ποικίλες μορφές βίας και εκφοβισμών κατά τις τρεις βουλγαρικές Κατοχές της Ανατολικής Μακεδονίας: Α' Βουλγαρική Κατοχή (Οκτώβριος 1912-Ιούνιος 1913), Β' Βουλγαρική Κατοχή (1916-1918) και Γ' Βουλγαρική Κατοχή (1941-1944).
Κειμήλια
thumb|Η ιερά εικόνα της Παναγίας Ρόδον το Αμάραντον, εκ [[Προύσας Μικράς Ασίας, κειμήλιο των Μικρασιατών προσφύγων, που φυλάσσεται στον Ι.Ν. Εισοδίων Θεοτόκου Σερρών.]]
Αγιολογία
thumb|O [[Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης|Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης, Αυτοκράτορας και ελευθερωτής των Σερρών και της ευρύτερης Μακεδονίας από τους Βουλγάρους κατά τον 13ο αιώνα.]]
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Νομός Σερρών Σερρων
Αντώνιος Κωβαίος
Ο Αντώνιος Κωβαίος (1939 - 25 Ιουνίου 2000), του Αγγέλου, ήταν Έλληνας δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως νομάρχης και ως πρόεδρος της ΕΡΤ.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Από τον πρώτο του γάμο με την κόρη του πρώην υπουργού Στυλ. Χούτα, απέκτησε έναν γιο, τον Άγγελο. To 1985 διορίστηκε Νομάρχης Έβρου και παρέμεινε στο αξίωμα επί τρία χρόνια, ως το 1988. Μετά ανέλαβε πρόεδρος της ΕΡΤ.
Πέθανε σε ηλικία 61 ετών και κηδεύτηκε στις 26 Ιουνίου 2000 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου
Μπόνι Τζιν Ντένμπαρ
Η Μπόνι Τζιν Ντένμπαρ (Bonnie Jeanne Dunbar)(γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1949) είναι Αμερικανίδα μηχανικός και συνταξιούχος αστροναύτης της NASA. Πέταξε σε πέντε αποστολές διαστημικού λεωφορείου μεταξύ 1985 και 1998, συμπεριλαμβανομένων δύο αποβάθρων με τον διαστημικό σταθμό Μίρ (Mir). Από τότε που έφυγε από τη NASA, εργάστηκε σε μουσεία και στην ηγεσία STEM και ως καθηγήτρια μηχανικής αεροδιαστημικής.
Πρώτα Χρόνια
Η Ντένμπαρ γεννήθηκε στο Σάνισαιντ της Ουάσιγκτον. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Σάνισαιντ το 1967. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον και έλαβε το πτυχίο της στην κεραμική μηχανική το 1971. Μετά το κολέγιο, εργάστηκε για δύο χρόνια στην Συντήρηση Η/Υ Μπόινγκ (Boeing Computer Services) ως αναλύτρια συστημάτων. Από το 1973 έως το 1975, η Ντένμπαρ διεξήγαγε έρευνα για τη διατριβή του μεταπτυχιακού της στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στον τομέα των μηχανισμών και της κινητικής της ιονικής διάχυσης στην βήτα-αλουμίνα νατρίου. Είναι μέλος της Κάππα Δέλτα αδελφότητας.
Το 1975, η Ντένμπαρ κλήθηκε να συμμετάσχει στην έρευνα στο Ίδρυμα Ερευνών Ατομικής Ενέργειας στο Όξφορντσαιρ, ως επισκέπτης επιστήμονας. Η δουλειά της εκεί αφορούσε τη συμπεριφορά διαβροχής υγρών σε στερεά υποστρώματα. Μετά την εργασία της στην Αγγλία, δέχτηκε μια θέση ανώτερου ερευνητικού μηχανικού στο Rockwell International Space Division στο Ντάουνι της Καλιφόρνια. Οι ευθύνες της περιελάμβαναν εκεί την ανάπτυξη εξοπλισμού και διαδικασιών για την κατασκευή του συστήματος θερμικής προστασίας Διαστημικών Οχημάτων (Space Shuttle) στο Πόλμντειλ. Εκπροσώπησε τη Rockwell International ως μέλος της επιτροπής αξιολόγησης του Dr. Kraft Ehricke για τις πιθανές έννοιες της διαστημικής εκβιομηχάνισης. Η Ντένμπαρ ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον το 1983. Η πολυεπιστημονική της διατριβή ( επιστήμη υλικών και φυσιολογία ) περιελάμβανε την αξιολόγηση των επιπτώσεων της προσομοιωμένης διαστημικής πτήσης στη δύναμη των οστών και τη σκληρότητα του κατάγματος. Αυτά τα αποτελέσματα συσχετίστηκαν με μεταβολές στην ορμονική και μεταβολική δραστηριότητα.
Η Ντένμπαρ είναι ιδιωτική πιλότος με πάνω από 200 ώρες σε μονοκινητήρια χερσαία αεροσκάφη. Έχει καταγράψει περισσότερες από 700 ώρες πτήσης σε αεροσκάφη T-38 ως back-seater και έχει πάνω από 100 ώρες ως συν-πιλότος σε ένα τζετ Cessna Citation.
Η Ντένμπαρ παντρεύτηκε στο παρελθόν με τον συνάδελφο αστροναύτη Ρόναλντ Μ. Σέγκα ( Ronald M. Sega ).
Καριέρα στη NASA
Η Ντένμπαρ έγινε αξιωματικός ωφέλειας / ελεγκτής πτήσης στο Διαστημικό Κέντρο Lyndon B. Johnson το 1978. Υπηρέτησε ως υπεύθυνη καθοδήγησης και πλοήγησης / ελεγκτής πτήσης για την αποστολή επανεισόδου Skylab το 1979 και στη συνέχεια διορίστηκε υπεύθυνος έργου / αξιωματικός ωφέλιμου φορτίου για την ενσωμάτωση αρκετών ωφέλιμων φορτίων του διαστημικού λεωφορείου.
Η Ντένμπαρ έγινε αστροναύτης της NASA τον Αύγουστο του 1981. Τα τεχνικά της καθήκοντα περιλάμβαναν βοήθεια στην επαλήθευση του λογισμικού πτήσης Διαστημικού Οχήματος στο Εργαστήριο Ενσωμάτωσης Αεροηλεκτρονικού Διαστημικού Οχήματος (Shuttle Avionics Integration Laboratory) (SAIL), ως μέλος του Συμβουλίου Ελέγχου Εξοπλισμού Πτήσης Πλοίων, συμμετοχή ως μέλος του Αστροναυτικού Γραφείου Επιστημονικής Ομάδας Υποστήριξης (Astronaut Office Science Support Group) και υποστήριξη της επιχειρησιακής ανάπτυξης του συστήματος απομακρυσμένου χειριστή (RMS). Υπηρέτησε ως επικεφαλής του τμήματος ανάπτυξης της αποστολής, ως διεπαφή του αστροναυτικού γραφείου για "δευτερεύοντα" ωφέλιμα φορτία, και ως επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας υποστήριξης. Το 1993, η Ντένμπαρ υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Συνεργάτης Διαχειριστής, Γραφείο Επιστημών Ζωής και Μικροβαρύτητας στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσιγκτον, DC Το Φεβρουάριο του 1994, ταξίδεψε στο Star City της Ρωσίας, όπου πέρασε 13 μήνες προπόνησης ως εφεδρικό μέλος του πληρώματος για τρίμηνη πτήση στο Mir. Τον Μάρτιο του 1995, πιστοποιήθηκε από το Ρωσικό Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναύτη Gagarin ως πιστοποιημένη να πετάει σε πτήσεις Mir μεγάλης διάρκειας. Από τον Οκτώβριο του 1995 έως τον Νοέμβριο του 1996, αναφέρθηκε στη Διεύθυνση Επιχειρήσεων της Αποστολής JSC της NASA ως Βοηθός Διευθυντής, όπου ήταν υπεύθυνη για την προεδρία των Διεθνών Διαστημικών Σταθμών Κριτικές Εκπαίδευσης Ετοιμότητας και τη διευκόλυνση των ρωσικών / αμερικανικών επιχειρήσεων και στρατηγικές κατάρτισης.
Εμπειρία Διαστημικών Πτήσεων
Μία βετεράνος πέντε διαστημικών πτήσεων, η Ντένμπαρ έχει καταγράψει περισσότερες από 1.208 ώρες (50 ημέρες) στο διάστημα. Υπηρέτησε ως ειδικός αποστολής στα STS-61-A το 1985, STS-32 το 1990 και STS-71 το 1995, και ήταν η διοικητής ωφέλιμων φορτίων στο STS-50 το 1992 και STS-89 το 1998.