cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλικό Μαυσωλείο του Φρόγκμορ
Αποκατάσταση
Το κτίριο ήταν κλειστό για το κοινό από το 2007, όταν διαπιστώθηκε ότι ήταν δομικά ακατάλληλο. Λόγω της ελώδης φύσης του εδάφους, τα θεμέλια ήταν γενικά πλημμυρισμένα και τα κατώτερα στοιχεία του κτιρίου διαλύονταν. Αναφέρθηκε τον Αύγουστο του 2011 ότι οι επισκευές ενδέχεται να μην ολοκληρωθούν για άλλα δέκα χρόνια.
Τον Φεβρουάριο του 2018 το Βασιλικό Ανάκτορο ανακοίνωσε ότι ανέλαβε εργασίες επισκευής, οι οποίες αναμένεται να ολοκληρωθούν έως το 2023. Αυτό ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2018, με στόχο τη δημιουργία ξηρής τάφρου γύρω από το κτίριο και την αντικατάσταση τής οροφής του, προστατεύοντάς το από το μακροχρόνιο πρόβλημα τής διείσδυσης νερού.
Απεικόνιση στην τέχνη
Το 1869 ο αρχιτεκτονικός εικονογράφος Χένρυ-Γουίλιαμ Μπρούερ ανέλαβε μία παραγγελία από τη βασίλισσα Βικτώρια να ολοκληρώσει μία σειρά από πίνακες τού Μαυσωλείου. Η βασίλισσα έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθεί τον Μπρούερ στη δουλειά και η ίδια εμφανίζεται σε μερικές από αυτές τις έντονα προσωπικές φωτογραφίες. Οι πίνακες βρίσκονται τώρα στη Bασιλική Συλλογή Παράδοσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαυσωλεία στην Αγγλία Κοιμητηριο
Αντιγί (Άνω Σαβοΐα)
Το Αντιγί (γαλλικά: Andilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντιλιέν ή Αντιγουά (γαλλικά: Andilliens ή Andillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Καζαλμόρο
Το Καζαλμόρο (ιταλικά: Casalmoro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Πλανητικός πυρήνας
Ο πλανητικός πυρήνας αποτελείται από το ενδότατο στρώμα (ή στρώματα) ενός πλανήτη που μπορεί να αποτελείται από στερεά και υγρά στρώματα. Οι πυρήνες συγκεκριμένων πλανητών μπορεί να είναι εντελώς στερεοί ή εντελώς υγροί. Στο ηλιακό σύστημα το μέγεθος του πυρήνα μπορεί να κυμαίνεται από περίπου 20% (Σελήνη) έως 85% της ακτίνας ενός πλανήτη (Ερμής).
Οι αέριοι γίγαντες έχουν επίσης πυρήνες, αν και η σύνθεση αυτών είναι ακόμα θέμα συζήτησης. Η πιθανή σύσταση ποικίλλει ανάμεσα από το πέτρωμα/σίδηρο, τον πάγο ή σε ρευστό μεταλλικό υδρογόνο. Οι πυρήνες των αέριων γιγάντων είναι αναλογικά πολύ μικρότεροι από εκείνους των γήινων πλανητών, αν και παρ 'όλα αυτά οι δικοί τους μπορεί να είναι ιδιαίτερα μεγαλύτεροι από της Γης· ο Δίας έχει έναν 10-30 φορές βαρύτερο από τη Γη και ο εξωπλανήτης HD149026 b έχει πυρήνα 67 φορές τη μάζα της Γης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλανητική γεωλογία
Ακκουανέγκρα σουλ Κιέζε
Η Ακκουανέγκρα σουλ Κιέζε (ιταλικά: Acquanegra sul Chiese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Μπάι Μανί Σινγκ
Ο Μπάι Μανί Σινγκ (7 Απριλίου 1644 - 14 Ιουνίου 1738) ήταν Σιχ μελετητής και συγγραφέας, ο οποίος άκμασε στα τέλη του 17ου αιών και τις πρώτες δεκαετίες του 18ου αιώνα. Είναι ένας από αυτούς που συνόδευαν τους τέσσερις τελευταίους γκουρού του Σιχισμού.
Ήταν γιος του Μάι Ντας του Αλιπούρ και είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τους Τζετ (Μπάι Τζέθα Σινγκ) και Νταγιάλ Ντας. Έγινε ακαδημαϊκός και μάρτυρας στην ιστορία του Σιχισμού. Το 1691, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, δέκατος γκουρού του σιχισμού, του απέδωσε τον τίτλο του ντεβάν (υπουργού), ως βράβευση για τη μεγάλη γενναιότητα του και της σημασίας της συμμετοχής του στην μάχη του Ναντόουν. Ο Μανί γνώριζε τον Γκομπίντ Σινγκ από την παιδική του ηλικία. Αυτή η θέση του επέτρεψε να αποκτήσει μια συγκεκριμένη γνώση του κινήματος των Σιχ. Έλαβε επίσης τους τίτλους του ιεροκήρυκα και ερμηνευτή των γραφών (καθακάρ). Μετά το θάνατο του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, διορίστηκε διαχειριστής του Χρυσού Ναού. Λίγο πριν το θάνατό του, ολοκλήρωσε τη σύνταξη των γραπτών του δέκατου γκουρού με τίτλο Ντασάμ Γκραντ, ενός βιβλίου που τιμήθηκε από τους πιστούς.
Πέθανε λόγω της πίστης του και της προσπάθειας του να προστατέψει τους κατοίκους. Αφού ζήτησε από τον κυβερνήτη της Λαχόρης, Ζακαρία Χαν, άδεια για να διοργανώσει έναν εορτασμό για το Ντιβάλι στο Αμριτσάρ, του έδωσε την άδεια να το κάνει αφού του δώσει 5.000 ρουπίες ως ανταμοιβή μετά την γιορτή. Ο κυβερνήτης όμως, καθώς και ο Ντιβάν Λάχπατ Ράι, είχαν άλλες προθέσεις. Ο Μπάι Μανί Σινγκ το έμαθε και κατάφερε να προειδοποιήσει τους αδελφούς πιστούς του. Όσοι είχαν έρθει για να γιορτάσουν, εκδιώχθηκαν από τις παρούσες στρατιωτικές δυνάμεις και την ύποπτη κίνηση των αξιωματικών. Ο κυβερνήτης τότε, αφού δεν δόθηκαν τα χρήματα που ζητούσε, αποφάσισε να τον συλλάβει και ο Μπάι Μανί Σινγκ οδηγήθηκε αλυσοδεμένος στη Λαχόρη. Με το πρόσχημα ότι δεν είχε πληρώσει τον φόρο, του είπε να επιλέξει αν θέλει να γίνει μουσουλμάνους ή να πεθάνει. Ο Σιχ προτίμησε να κρατήσει την πίστη του και διατάχθηκε η εκτέλεση του δια διαμελισμού. Μια από τις πιο διάσημες προσευχές του Σιχισμού, η Άρντας, μιλάει για τον Μπάι Μανί Σινγκ. Μαρτύρησε γύρω στις 14 Ιουνίου 1738 στο Ναχάς Τσουκ της Λαχόρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιχισμός
Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ
Η Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ (ολλανδικά: Sint-Truidense VV) είναι βελγική ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Βελγίου. Προέρχεται από την πόλη Σιντ-Τρέιντεν στην επαρχία της Λιμβουργίας του Βελγίου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μπλε, όπως ακριβώς και τα χρώματα της πόλης. Έχει αγωνιστεί 39 χρονιές στην πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου του Βελγίου (με καλύτερη θέση τη 2η, τη σεζόν 1965-1966), ενώ έχει κατακτήσει τέσσερις φορές την πρώτη θέση στη δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου του Βελγίου (1987, 1994, 2009, 2015).
Ιστορία
Η Σιντ-Τρέιντεν ιδρύθηκε το 1924 από την ένωση δύο τοπικών συλλόγων της πόλης. Μέσα σε λίγα χρόνια ο σύλλογος έφτασε στην δεύτερη κατηγορία του Βελγίου (1948) και από τότε δεν έχει αγωνιστεί ποτέ σε επίπεδο χαμηλότερο της δεύτερης κατηγορίας. Οκτώ χρόνια χρειάστηκαν για να φτάσει η Σιντ-Τρέιντεν στη μεγάλη κατηγορία και άλλα οκτώ για να τερματίσει 2η εκεί (καλύτερη θέση έως σήμερα). Από εκεί και έπειτα άρχισε η παρακμή, με αποκορύφωμα τον υποβιβασμό το 1974. Μόνο μετά από δεκατρία χρόνια θα κατάφερνε η Σιντ-Τρέιντεν να ξαναεπιστρέψει στην πρώτη κατηγορία. Με εξαίρεση κάποιες χρονιές, από το 1988 η Σιντ-Τρέιντεν αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924
Αναστασία (αυτοκράτειρα)
Η Αναστασία (650 - μετά το 711) ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα, σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ και μητέρα του Ιουστινιανού Β΄.
Τίποτα δεν είναι γνωστό από την προηγούμενη ζωή της Αναστασίας, συζύγου του Κωνσταντίνου Δ΄ (668-685). Ο μεγαλύτερος γιος της Ιουστινιανός Β΄ γεννήθηκε το 668, η οποία θα πραγματοποιηθεί τη γέννησή της, πιθανότατα στις αρχές της δεκαετίας του 650. Μια προφανώς απόκρυφη παράδοση, που καταγράφεται από τον Κωνσταντίνο Ζ΄, αναφέρει ότι γέννησε τον Ιουστινιανό στο νησί της Κύπρου. Όταν ο Κωνσταντίνος πέθανε το 685, σε ηλικία μόλις 35 ετών, αφήνοντας τον Ιουνστινιανό, τότε 17 ετών, και τον Ηράκλειο. 2 Η ύπαρξη του Ηρακλείου είναι γνωστή μόνο από ένα μήνυμα που στάλθηκε από τον Κωνσταντίνο στον Πάπα Βενέδικτο Β΄ (684-85) μαζί με μπούκλες των μαλλιών των παιδιών του. Η Αναστασία δεν ήταν εξ ολοκλήρου κρυπτογραφημένη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της σηματοδοτήθηκε από την έκθεση που είχε στόχο τον ταμία του Ιουστινιανού και επόπτη των εργασιών, τον Στέφανο τον ευνούχο, κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου της βασιλείας του Ιουστινιανού. Ένας από τους σκληρότερους υπουργούς του Ιουστινιανού, ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στην έλλειψη δημοτικότητας του αυτοκράτορα, σύμφωνα με τον Νικηφόρο, «προκάλεσε πολλές τιμωρίες, όχι μόνο για εκείνους κάτω από την εξουσία του, αλλά πήγε μέχρι τώρα στην αυθάδεια του, ώστε να προκαλέσουν τη μητέρα του Ιουστινιανού όπως οι εκπαιδευτικοί τα παιδιά». Ο Θεοφάνης εξιστορεί το περιστατικό στο έτος 693/4, προσθέτοντας ότι έλαβε χώρα κατά την απουσία του αυτοκράτορα. Ο απολογισμός του υποδηλώνει ότι το πλαίσιο ήταν η κατασκευή ενός έργου στο παλάτι.
Η Αναστασία ήταν να ταφεί δίπλα στον Κωνσταντίνο, αλλά έζησε πιο πολύ από το σύζυγό της και ήταν ακόμα ζωντανή το 711, όταν ο γιος της, ο Ιουστινιανός Β΄ θανατώθηκε από τον Ηλία. Με την ευκαιρία αυτή η Αναστασία προσπάθησε γενναία, αλλά ανεπιτυχώς να σώσει τον εγγονό της Τιβέριο από μια παρόμοια μοίρα - ο Τιβέριος είχε μείνει πίσω στην πρωτεύουσα, ενώ ο πατέρας του προσπάθησε να συσπειρώσει τα στρατεύματα στη Μικρά Ασία. Ο Θεοφάνης περιγράφει ότι ο Τιβέριος πήγε να πιάσει την Αγία Τράπεζα στο ιερό της Παναγίας στην εκκλησία των Βλαχερνών, ενώ η γιαγιά του παρέμεινε έξω από το Ιερό Βήμα (όπως γινόταν για τις γυναίκες), και έπεσε στα πόδια του πατρίκιου Μαύρου, ενός από τους δολοφόνους, εκλιπαρώντας τον να μην σκοτώσουν τον αθώο εγγονό της. Ενώ τον ικέτευε, ο άλλος δολοφόνος, ο Στρούθος, μπήκε στο ιερό και αιχμαλώτισε το αγόρι, του οποίου ο λαιμός κόπηκε στα τείχη της πόλης. Ο Τιβέριος θάφτηκε στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Διεθνής Κοινωνική Υπηρεσία
Η Διεθνής Κοινωνική Υπηρεσία (ΔΚΥ) είναι ανεξάρτητη, μη κερδοσκοπική, μη κυβερνητική οργάνωση, που εργάζεται χωρίς κοινωνικές, φυλετικές, θρησκευτικές, πολιτικές ή εθνικές διακρίσεις. Ιδρύθηκε το 1924, ως αποτέλεσμα των μεγάλων πληθυσμιακών μετακινήσεων που συνέβαιναν ανά τον κόσμο εκείνη την εποχή, για να βοηθήσει οικογένειες που βρίσκονταν διασπασμένες σε δύο (ή περισσότερες) χώρες.
Το συντονιστικό όργανο της οργάνωσης είναι η Γενική Γραμματεία και έχει την έδρα της στη Γενεύη της Ελβετίας. Διαθέτει Κλάδους και Αντιπροσώπους σε 140 χώρες που συνεργάζονται διακρατικά για να αντιμετωπίσουν κοινωνικά, ψυχολογικά και νομικά προβλήματα ατόμων και οικογενειών που προκλήθηκαν από την ακούσια ή την εκούσια μετακίνησή τους σε άλλες χώρες. Πρωταρχικό μέλημα της ΔΚΥ είναι η προστασία των παιδιών.
Ο Ελληνικός Κλάδος
Ο Ελληνικός Κλάδος είναι ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας και από τους πρώτους που λειτούργησαν διεθνώς. Ιδρύθηκε το 1924 με αρχικό στόχο να βοηθήσει τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που κατέφυγαν στην Ελλάδα το 1922, ενώ σήμερα αποτελεί τη μοναδική ελληνική οργάνωση που παρέχει διακρατικές κοινωνικές υπηρεσίες.
Ακολουθώντας το Διεθνές Καταστατικό της ΔΚΥ, είναι μη κυβερνητική, μη κερδοσκοπική οργάνωση, πιστοποιημένη από το ελληνικό κράτος και εγγεγραμμένη στο Εθνικό Μητρώο Φορέων Παροχής Υπηρεσιών Κοινωνικής Φροντίδας.
Οι κυριότεροι τομείς δραστηριότητας του Ελληνικού Κλάδου της ΔΚΥ είναι οι ακόλουθοι:
Διακρατική παιδική προστασία
Περιλαμβάνει την προστασία παιδιών σε περιπτώσεις κηδεμονίας, επιμέλειας αλλά και απαγωγής ανηλίκου από τον ένα γονέα. Επιπλέον, αφορά στη διατήρηση επαφής του παιδιού και με τους δύο γονείς σε περιπτώσεις διαζυγίου ή διάστασης καθώς και στην προσπάθεια οικογενειακής επανένωσης ασυνόδευτων ανηλίκων με τις οικογένειές τους.
Διακρατική υιοθεσία
Από το 1950 ο Ελληνικός Κλάδος της ΔΚΥ έχει χειριστεί μεγάλο αριθμό διακρατικών υιοθεσιών, καθώς είναι η μοναδική ΜΚΟ που έχει αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος να χειρίζεται και να συμπράττει στις υποθέσεις διακρατικών υιοθεσιών (αρ. 22 παρ. 2β ν. 4538/2018). Διοικείται από 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο, του οποίου τα μέλη είναι άμισθα και εργάζονται εθελοντικά.
Στο πλαίσιο της διαδικασίας μιας διακρατικής υιοθεσίας, οι κοινωνικοί λειτουργοί του Ελληνικού Κλάδου πραγματοποιούν:
-         Συμβουλευτική και υποστηρικτική εργασία με τους θετούς γονείς σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας (πριν και μετά την ολοκλήρωση της υιοθεσίας).
Αναζήτηση ριζών
Συμβουλευτική, υποστήριξη και διασύνδεση με αρμόδιες υπηρεσίες σε άτομα που έχουν υιοθετηθεί και επιθυμούν να αναζητήσουν τις ρίζες τους.
Συμβουλευτική διαπολιτισμικών οικογενειών
Εδώ περιλαμβάνονται η ενημέρωση και η συμβουλευτική πριν τον γάμο, η διαμεσολάβηση για την εξομάλυνση συγκρούσεων κατά τον γάμο και η πρόληψη της απαγωγής παιδιού από τον ένα γονέα.
Η εξειδίκευση του Ελληνικού Κλάδου
Ο Ελληνικός Κλάδος είναι η μοναδική οργάνωση στην Ελλάδα που παρέχει διακρατικές κοινωνικές υπηρεσίες συνεργαζόμενος με το διεθνές δίκτυο της ΔΚΥ που απλώνεται σε 140 χώρες του κόσμου. Ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες (Περιφέρειες, υπουργεία, νοσοκομεία κλπ.), μη κυβερνητικοί φορείς αλλά και Πρεσβείες ξένων χωρών στην Ελλάδα πολύ συχνά ζητούν τη διαμεσολάβηση του Ελληνικού Κλάδου σε υποθέσεις παιδικής προστασίας, οικογενειακών προβλημάτων και προστασίας ευάλωτων ενηλίκων για τις οποίες απαιτούνται ενέργειες κοινωνικής ή άλλης υπηρεσίας που εδρεύει σε ξένη χώρα. Μέλη του Ελληνικού Κλάδου συμμετέχουν στα διεθνή όργανα λήψης αποφάσεων της ΔΚΥ, μεταξύ των οποίων το Διεθνές Συμβούλιο, η Διοικούσα Επιτροπή, η Επαγγελματική Συμβουλευτική Επιτροπή και η Επιτροπή Συντονιστών Διαχείρισης Υποθέσεων.
Το επιστημονικό προσωπικό του Ελληνικού Κλάδου αποτελείται από κοινωνικούς λειτουργούς εξειδικευμένους στη διακρατική κοινωνική εργασία, οι οποίοι παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε οικογένειες αποδήμων Ελλήνων, πολιτών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ζουν στην Ελλάδα, μεταναστών, προσφύγων, αλλά και σε διαπολιτισμικές οικογένειες και φυσικά σε υποψήφιους θετούς γονείς που υιοθετούν διακρατικά. Παράλληλα, η οργάνωση υποστηρίζεται και από εθελοντές, αποφοίτους κυρίως σχολών κοινωνικών επιστημών των ελληνικών πανεπιστημίων, ενώ κάθε χρόνο εκπαιδεύει φοιτητές και φοιτήτριες κοινωνικής εργασίας στο πλαίσιο της πρακτικής τους άσκησης.
Ιστορική αναδρομή για τις διακρατικές υιοθεσίες στο ελληνικό πλαίσιο
Μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα η Ελλάδα αποτελούσε χώρα αποστολής παιδιών προς υιοθεσία σε χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ. Προς το τέλος του 20ου αιώνα οι όροι αντιστράφηκαν, και η Ελλάδα έγινε χώρα υποδοχής παιδιών τα οποία προέρχονταν κυρίως από χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ενώ σήμερα οι διακρατικές υιοθεσίες αφορούν κυρίως παιδιά που κατάγονται από χώρες της Αφρικής και της Ασίας.
Τη δεκαετία του 1950, ο Ελληνικός Κλάδος συνέβαλε στην υιοθεσία περίπου 2.500 παιδιών που διέμεναν σε ελληνικά βρεφοκομεία και τα οποία είχαν χάσει την οικογένειά τους λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, του εμφυλίου, της φτώχειας και του στίγματος του «εξώγαμου». Τα παιδιά αυτά υιοθετήθηκαν από οικογένειες του εξωτερικού. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Ελλάδα μετατράπηκε από χώρα προέλευσης σε χώρα υποδοχής υιοθετημένων παιδιών. Τη δεκαετία του 1980 ο Ελληνικός Κλάδος χειρίστηκε πολλές υποθέσεις διακρατικών υιοθεσιών από την Ταϋλάνδη. Τα τελευταία 10 χρόνια, περί τα 150 παιδιά που προέρχονται κυρίως από αφρικανικές χώρες έχουν υιοθετηθεί διακρατικά από ελληνικές οικογένειες κατ’ εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του Ελληνικού Κλάδου της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας
Η ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις βασισμένες στην Ελλάδα
Σιωπηλός μάρτυρας
Πλοκή
Μια ηλικιωμένη γεροντοκόρη βρίσκεται δηλητηριασμένη μέσα στο σπίτι της στην εξοχή. Όταν πριν λίγο καιρό έπεσε από τη σκάλα, όλοι έλεγαν ότι έφταιγε η λαστιχένια μπάλα που άφησε στο κεφαλόσκαλο το σκυλάκι της. Όμως η ίδια η Έμιλι πίστευε πως κάποιος από τους συγγενείς της προσπάθησε να την ξεκάνει. Το έγραψε, μάλιστα, στον Ηρακλή Πουαρό στις 17 Απριλίου. Όμως ο Πουαρό πήρε το γράμμα της πολύ αργά, στις 28 Ιουνίου... όταν η γηραιά κυρία ήταν ήδη νεκρή... Τώρα μπορεί να κάνει μόνο ένα πράγμα για την παρ' ολίγον πελάτισσά του: να βρει την αλήθεια, έστω και μετά τον θάνατό της...
Ουρσούλα Ραντβάνσκα
Η Ραντβάνσκα έχει κερδίσει 1 τίτλο στα διπλά στο WTA Tour, καθώς και 7 τίτλους στο απλό και 10 στο διπλό στο Παγκόσμιο Tour Γυναικών της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης. Στις 8 Οκτωβρίου 2012, έφτασε στην κορυφαία θέση της καριέρας της στο μονό, στο Νο. 29 του κόσμου. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2009, έφτασε στο Νο. 74 της κατάταξης του διπλού. Ως νεανίδα, η Ραντβάνσκα κέρδισε τον τίτλο του 2007 στο Γουίμπλεντον στο μονό, με αποκορύφωμα το Νο. 1 της παγκόσμιας κατάταξης στο τέλος της χρονιάς.
Έχει το ψευδώνυμο Ούλα (Ula) και είναι η μικρότερη αδερφή της Αγκνιέσκα Ραντβάνσκα.
2014: Τραυματισμός στον ώμο και πτώση από τις 200 πρώτες
Η Ραντβάνσκα αποχώρησε από το Αυστραλιανό Όπεν λόγω τραυματισμού στον ώμο.
Η Ραντβάνσκα ξεκίνησε τη σεζόν του 2014 το Φεβρουάριο, όταν έπαιξε στο Dow Classic στο Μίνταλντ. Νίκησε την Αμερικανίδα Σάκια Βίκερι και την Τσέχα Κατερίνα Σινιάκοβα στους δύο πρώτους γύρους της. Το σερί της τελείωσε καθώς έχασε στους προημιτελικούς από την Καναδή Σάρον Φίτσμαν. Στο Abierto Mexicano Telcel, η Ραντβάνσκα ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από την κορυφαία και τελικά νικήτρια Ντομινίκα Τσιμπούλκοβα. Μετά το Ακαπούλκο, η Ραντβάνσκα αγωνίστηκε στο Indian Wells, όπου έχασε τον αγώνα της στον πρώτο γύρο από την Καναδή Αλεξάνδρα Βόζνιακ. Την επόμενη εβδομάδα, η Ραντβάνσκα πήρε μέρος στο Miami Open, όπου ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από τη Ρωσίδα Νάντια Πετρόβα. Την εβδομάδα μετά το Μαϊάμι, η Ραντβάνσκα έπαιξε στο Monterrey Open. Έχασε στον πρώτο γύρο από τη δεύτερη στην κατάταξη και μετέπειτα νικήτρια Άνα Ιβάνοβιτς. Κατά τη διάρκεια της ισοπαλίας των Play-off του Fed Cup εναντίον της Ισπανίας, η Ραντβάνσκα έχασε και τα δύο της σετ από τη Μαρία Τερέσα Τόρο Φλορ και τη Σίλβια Σολέρ Εσπινόζα. Παρά τις ήττες της, η Πολωνία κατάφερε να κερδίσει την με 3–2.
Η Ραντβάνσκα ξεκίνησε την προετοιμασία της στο χωμάτινο γήπεδο για το Τουρνουά ντε Ρολάν Γκαρός στο Grand Prix του Μαρακές. Ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από την Ισπανίδα Λάρα Αρουαμπαρένα. Στο Πορτογαλικό Όπεν, η Ραντβάνσκα έχασε στον πρώτο γύρο από τη Γιανίνα Βικμάγιερ. Στο Open Madrid, η Ραντβάνσκα ηττήθηκε στον πρώτο γύρο των προκριματικών από την Ισπανίδα Λάουρα Πόους Τίο. Στο Ιταλικό Όπεν, η Ραντβάνσκα έχασε στον τελευταίο γύρο των προκριματικών από την Ελβετή Μπελίντα Μπέντσιτς. Κατατάχθηκε στην 79η θέση στο Γαλλικό Όπεν, όπου αποσύρθηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα της στον πρώτο γύρο εναντίον της Σλοβάκας Μαγκνταλένα Ριμπάρικοβα.
Ξεκινώντας τη σεζόν της στο γρασίδι στο Birmingham Classic, η Ραντβάνσκα ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από την 16η στην κατάταξη Κέισι Ντελάκουα. Στο Topshelf Open 2014, η Ραντβάνσκα έχασε στον τελευταίο γύρο των προκριματικών από τη Γερμανίδα Μόνα Μπάρτελ. Στο Γουίμπλετον, η Ραντβάνσκα ηττήθηκε στον αγώνα της στον πρώτο γύρο από την 9η στην κατάταξη, Αντζελίκ Κέρμπερ.
Επιχειρηματική καριέρα
Εκτός από την καριέρα της στην αντισφαίριση, η Ραντβάνσκα είναι επίσης επιχειρηματίας και δημιούργησε και τώρα κατέχει τη μάρκα πολυτελών τσαντών UR.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Κλέτσεφ
Το Κλέτσεφ (πολωνικά: Kleczew) είναι πόλη του Πόβιατ Κόνιν, στο ανατολικό τμήμα του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Κλέτσεφ. Τα έτη 1975–1998, η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Κόνιν. Βρίσκεται 22 χιλιόμετρα από το Κόνιν και 103 χιλιόμετρα από το Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 4.068 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|360x360εσ| Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα Η πόλη Κλέτσεφ ιδρύθηκε σύμφωνα με τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου από τον ιδιοκτήτη της, Γιάνεκ, στις 12 Ιανουαρίου 1366. Ακόμη και τότε, η πόλη ήταν ένα σημαντικό κέντρο που βρισκόταν σε εμπορικούς δρόμους. Παρόλα αυτά, για αιώνες το Κλέτσεφ έπαιξε το ρόλο ενός μικρού, τοπικού οικονομικού και διοικητικού κέντρου. Το βασιλικό προνόμιο -που επιβεβαιώνει την παραχώρηση δημοτικών δικαιωμάτων- δεν έχει διασωθεί, καθώς καταστράφηκε σε μια από τις πολλές πυρκαγιές που έπληξαν συχνά την πόλη. Κατά τη διάρκεια του Δεκατριετούς Πολέμου, το 1458 το Κλέτσεφ έστειλε 10 πεζούς στρατιώτες για να βοηθήσουν το πολιορκημένο πολωνικό πλήρωμα του Κάστρου του Μάλμπορκ. Η περίοδος ακμής του Κλέτσεφ ήταν τους 15ο και 16ο αιώνα. Η τοποθεσία της πόλης κοντά σε δύο σημαντικές οδούς επικοινωνίας που περνούν μέσω της Μείζονος Πολωνία είχε θετικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη της πόλης. Η πρώτη οδός συνέδεε τη Σιλεσία με την Πομερανία και η δεύτερη το Πόζναν με τη Βαρσοβία, για να συνεχίσει το ταξίδι του στη Λιθουανία. Αξίζει να αναφέρουμε ότι 10 ένοπλοι έφυγαν από το Κλέτσεφ για τον Δεκατριετή Πόλεμο με το Τευτονικό Τάγμα. Τον 15ο αιώνα, 11 κάτοικοι του Κλέτσεφ σπούδαζαν στο μοναδικό πανεπιστήμιο της Πολωνίας εκείνη την εποχή - το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Τον 17ο αιώνα, το Κλέτσεφ άρχισε να παρακμάζει. Το 1618, μόνο 17 τεχνίτες ασχολούνταν με οικονομική δραστηριότητα. Τριάντα χρόνια αργότερα, μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης και οι Σουηδοί εμπόδισαν την ανοικοδόμησή της κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού. Η μετέπειτα περίοδος ήταν μια οδυνηρή πτώση της πόλης. Το 1793, ως αποτέλεσμα του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας, η πόλη περιήλθε στην κυριαρχία της Πρωσίας και κατά τα έτη 1807–1815 ήταν μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας. Κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης, το Κλέτσεφ ήταν ένα μέρος σκληρών μαχών. Το 1870, οι τσαρικές αρχές ανακάλεσε τα δημοτικά δικαιώματα του Κλέτσεφ, τα οποία αποκαταστάθηκαν από τις πολωνικές αρχές το 1919. Μετά τον πόλεμο, σημειώθηκε οικονομική άνθηση στην πόλη, δημιουργήθηκαν εργοστάσια και εργαστήρια και μια μεγάλη εβραϊκή κοινότητα άρχισε να εγκαθίσταται. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε ένα αιματηρό στίγμα στην ιστορία της πόλης - 1.000 Εβραίοι και 83 Πολωνοί έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η πόλη απελευθερώθηκε από τη ναζιστική κατοχή από τους 8ους στρατούς φρουράς του 1ου Λευκορωσικού Μετώπου του Κόκκινου Στρατού. Η μεταπολεμική περίοδος είναι μια καθοριστική περίοδος για την ανάπτυξη της πόλης. Ξεκίνησε η εξόρυξη λιγνίτη στα γύρω ορυχεία, μεταξύ των οποίων το Γιούζβιν και το Καζίμιες, και σύντομα η έδρα και η διεύθυνση του ανθρακωρυχείου Κόνιν μεταφέρθηκαν στο Κλέτσεφ.
Οικονομία
μικρογραφία|250x250εσ| Μηχανήματα εξόρυξης του ανθρακωρυχείου Κόνιν στο Κλέτσεφ Η οικονομία του Κλέτσεφ κυριαρχείται από τη βιομηχανία εξόρυξης και λατομείων. Από τη δεκαετία του 1970, το λιγνιτωρυχείο έδωσε απασχόληση σε πολλούς κατοίκους της πόλης και της γύρω περιοχής και συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της πόλης. Επιπλέον, το εμπόριο και οι υπηρεσίες αναπτύσσονται στην πόλη. Υπάρχουν βιοτεχνικά εργαστήρια, καταστήματα, χονδρέμποροι. Υπάρχει κέντρο υγείας, ταχυδρομείο και αστυνομικό τμήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Πρώτο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας
μικρογραφία|320x320εσ|Το Α' Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας Το Πρώτο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας (Α' Αρχαίο Θέατρο Λάρισας) είναι αρχαίο θέατρο και το μεγαλύτερο θέατρο στη Θεσσαλία με χωρητικότητα 10.000 ατόμων. Βρίσκεται στη νότια πλευρά του Λόφου της Ακρόπολης (Λόφος Φρουρίου), στη Λάρισα και αποτελεί το σήμα κατατεθέν της πόλης.
Ιστορία
Το Πρώτο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας οικοδομήθηκε μέσα στο αρχαίο κέντρο της πόλης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας προς το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. Το θέατρο ήταν σε χρήση για έξι αιώνες μέχρι το τέλος του 3ου αιώνα μ.Χ (ή τις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.) όταν η λειτουργία του απότομα σταμάτησε.
Κατά τους πρώτους αιώνες το θέατρο είχε διπλό σκοπό: εκτός από θεατρικές παραστάσεις, επίσης φιλοξενούσε τις συνελεύσεις της ανώτερης περιφερειακής αρχής, το λεγόμενο Κοινόν των Θεσσαλών. Το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, από το τέλος του 7ου αιώνα π.Χ. είχε το προβάδισμα.
Το αρχαίο θέατρο ήταν αρχικά συνδεδεμένο με τη λατρεία του Θεού Διονύσου, με τη διεξαγωγή θεατρικ ών και μουσικ ών δραστηριοτήτων, και δεύτερον με τη διοίκηση του Θεσσαλικού για τις συνεδριάσεις της συνέλευσης της πόλης, που ονομαζόταν αγορά. Ένδειξη για αυτά αποτελεί ένας μικρός αναθηματικός βωμός για τον θεό Διόνυσο, που βρέθηκε κοντά στο θέατρο όπου υπήρχαν δήθεν ιερά και τα ονόματα των εκπροσώπων της πόλης - κράτους, που συμμετείχαν στην Ομοσπονδία Θεσσαλίας, που εμφανίζονται στις θέσεις του αρχαίου θεάτρου. Το θέατρο έχει την τυπική αρχιτεκτονική του Ελληνιστικού θεάτρου με τα τρία βασικά στοιχεία: κοίλο (κούφιο), ορχήστρα και σκηνή (στάδιο) με διάμετρο περίπου 25 μέτρα. Το κοίλο του αρχαίου θεάτρου ήταν η ίδια πλαγιά του λόφου του Φρουρίου, το οποίο ήταν διαμορφωμένο σε αναβαθμίδες για την τοποθέτηση των εδωλίων.
Κατά την εποχή του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου και του διαδόχου του Τιβερίου βρέθηκαν επιγραφές προς τιμήν τους στα γείσα της σκηνής.
Οσία Μακρίνα
Βίος
Γεννήθηκε το 324 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ήταν η πρωτότοκη κόρη του ρήτορα Βασιλείου και της Αγίας Εμμέλειας, οι οποίοι έκαναν ακόμη άλλα οκτώ παιδιά. Ανάμεσά τους αναδείχθηκαν οι άγιοι Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Νύσσης και Πέτρος Σεβαστείας. Ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της είχε μαρτυρήσει κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού και η γιαγιά της, κι αυτή Μακρίνα, ήταν μαθήτρια του Αγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας του Θαυματουργού, αλλά και δασκάλα των Αγίων Πέντε Μαρτύρων.
Η Μακρίνα, φανερώνει από μικρό παιδί μεγάλη ικανότητα μάθησης. Η μητέρα της, Εμμέλεια, προτιμά να σπουδάσει η κόρη της τη Θεία Σοφία, αλλά όλη η μετέπειτα διαγωγή και δράση της Μακρίνας φανερώνει τη δυνατότητά της να επιχειρηματολογεί και να πείθει τους μορφωμένους και ικανούς αδελφούς της. Διαθέτει και εξαιρετική ομορφιά, που την καθιστά περιζήτητη για νύφη. Ο πατέρας της επιλέγει τον εκλεκτό νέο που θεωρεί αντάξιό της. Αναπάντεχα, όμως, ο νέος πεθαίνει και η Μακρίνα θεωρεί ότι η ίδια στο Χριστό πλέον μόνο ανήκει. Ύστερα γίνεται στήριγμα της μητέρας της και καθοδηγός των αδελφών της.
Μετά την ενηλικίωση των αδελφών της πείθει τη μητέρα της να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια και αποσύρονται σε ένα κτήμα τους, όπου ιδρύουν κοινόβιο μοναστήρι. Μαζί τους εγκαθίσταται και ο αδελφός της Πέτρος, μέχρι τον θάνατο της μητέρας τους. Μετά αυτός χειροτονείται κληρικός και αναλαμβάνει ποιμαντικό έργο δίπλα στον Βασίλειο που είχε ήδη εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας. Η Μακρίνα μένει μόνη ως ηγουμένη της Μονής, στην οποία μόναζαν γυναίκες και άνδρες σε χωριστές συνοδείες ("ανδρώνα" και "παρθενώνα").
Στα γραπτά του ο Γρηγόριος την ονομάζει "Μεγάλη", "φιλόσοφο" και "δασκάλα", παρουσιάζοντας "με λεπτά και ευγενικά χρώματα το πορτραίτο της, που έζησε ζωή ασκητική και υποδειγματική". Τη θεωρεί ως σημαντικότατο παράγοντα για την εξέλιξη των αδελφών της και λέει ότι έγινε για αυτούς "πατέρας, δάσκαλος, παιδαγωγός, μητέρα, σύμβουλος για κάθε αγαθό".
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Καδούσιοι
Οι Καδούσιοι είναι μια αρχαία ιρανική φυλή που ζούσε στα βουνά νοτιοδυτικά της Κασπίας Θάλασσας, στα σύνορα της Ατροπατηνή (στην περιοχή του σύγχρονου Ιρανικού Αζερμπαϊτζάν και του Γκιλάν).
Περιγράφονται από τον Στράβωνα ως μια πολεμική φυλή ορειβατών, που πολεμούν κυρίως με τα πόδια και είναι καλά επιδέξιοι στη χρήση του κοντού δόρατος ή του ακοντίου. Είναι πιθανό ότι το όνομα των Γηλαι – μιας φυλής που συνδέεται συνεχώς με τους Καδούσιοι, σε σημείο που οι πρώτοι θεωρούνται εθνικό όνομα για τους Καδούσιοι – έχει διατηρηθεί στο σύγχρονο Γκιλάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές πληθυσμιακές ομάδες της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν
Κατάλογος γαιών του Άρη
Ακολουθεί κατάλογος με τις περιοχές του Άρη που χαρακτηρίζονται ως γαία (λατινικά: terra) υποδηλώνοντας περιοχή μεγάλης εκτάσεως. Περιλαμβάνονται μεγάλες, βραχώδεις περιοχές, συχνά με κανάλια εκροής, κρατήρες, και χαώδες έδαφος (χάσματα, κρατήρες και φαράγγια). Διαφέρουν από τις πεδιάδες (λατιν. planitia, όπως η πεδιάδα Ελλάς), και τις θάλασσες (όπως η Ερυθραία θάλασσα), που είναι ομαλότερες περιοχές διαφορετικής λευκαύγειας.
Αναφορές
Κατηγορία:Χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Άρη
Χέντρικ Ντάνκερτς
δεξιά|μικρογραφία| Χέντρικ Ντάνκερτς, ο βασιλικός κηπουρός John Rose παρουσιάζει έναν ανανά στον βασιλιά Κάρολο Β΄, 1675 Ο Χέντρικ Ντάνκερτς (Hendrick Danckerts (περίπου 1625 - 1680) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής, κυρίως οικιών στο περιβάλλον τοπίο τους. Μετά από μερικά χρόνια στην Ιταλία, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο Λονδίνο, δουλεύοντας για τον Κάρολο Β' και τον αδελφό του.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Το Παλaιό Παλάτι του Γουάιτχολ Ο Ντάνκερτς γεννήθηκε στη Χάγη, όπου διδάχθηκε ζωγραφική και παρέμεινε μέχρι το 1653. Επισκέφθηκε την Αγγλία για πρώτη φορά το 1650. Το 1653 πήγε στην Ιταλία, όπου παρέμεινε επί πέντε χρόνια. Στη συνέχεια μετoίκησε στην Αγγλία, όπου τέθηκε στην υπηρεσία του Καρόλου Β' και του Δούκα της Υόρκης (αργότερα Ιάκωβος Β' & Ζ'.) Ζωγράφισε ιταλικά τοπία, ιδιαίτερα απόψεις λιμανιών και βασιλικών κατοικιών. Δημιούργησε επίσης πορτρέτα και λατρευτικές εικόνες και δημιούργησε χαρακτικά σύμφωνα με τους Ιταλούς παλιούς Δασκάλους στη Βασιλική Συλλογή. Έφυγε από την Αγγλία το 1679 λόγω της δημόσιας εχθρότητας προς τους Ρωμαιοκαθολικούς μετά τη διαμάχη για την Ποπική Συνωμοσία. Απεβίωσε αμέσως μετά στο Άμστερνταμ και κηδεύτηκε στις 2 Νοεμβρίου 1680.
Χαμπίμπ Μπουργκίμπα
Ο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα (πλήρες όνομα: Χαμπίμπ ιμπν Αλί Μπουργκίμπα, 3 Αυγούστου 1903 – 6 Απριλίου 2000 ) ήταν Τυνήσιος νομικός και εθνικιστής πολιτικός, ηγέτης της ανεξαρτησίας της χώρας του και πρόεδρός της (από το 1975 ισόβιος) επί 30 έτη (1957 - 1987).
Χέντρικ Ντάνκερτς
Βιογραφία
Ήταν, επίσης, γνωστός ως «Δάσκαλος με τις δύο Άγκυρες» και ήταν ο μικρότερος αδερφός του ζωγράφου Γιόχαν Ντάνκερτς. Στο Ηνωμένο Βασίλειο υπάρχουν σήμερα είκοσι πίνακές του δημόσιας ιδιοκτησίας.
Χαμπίμπ Μπουργκίμπα
Ο Μπουργκίμπα γεννήθηκε στο Μοναστίρ (Mistīr) της επαρχίας Σαχέλ της κεντρικής Τυνησίας και πήρε από πολύ μικρός μέρος στον αγώνα των συμπατριωτών του κατά της Γαλλίας, με σκοπό την ανεξαρτησία. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στη Σορβόνη ενώ από 28 ετών ήταν ήδη ενταγμένος στην πολιτική, διεκδικώντας συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ως ιδρυτής του σκληροπυρηνικού κόμματος «Νέο Ντεστούρ». Σταδιακά, από οπαδός του ακραίου ριζοσπαστισμού, μεταστράφηκε σε θιασώτη της σταδιακής διεκδίκησης της ανεξαρτησίας, ενώ συνελήφθη αρκετές φορές και φυλακίστηκε από τις αποικιακές αρχές, μαζί με άλλους συναγωνιστές του κατά τη διάρκεια της εικοσαετίας 1934 - 1954.
Χέντρικ Ντάνκερτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί χαράκτες Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Αρμπυζινί
Το Αρμπυζινί (γαλλικά: Arbusigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Χαμπίμπ Μπουργκίμπα
Τελικά η Γαλλία αναγνώρισε την ανεξάρτητη Τυνησία και ο Μπουργκίμπα ανέλαβε σχεδόν αμέσως πρωθυπουργός (1956) και τον επόμενο χρόνο (1957) πρόεδρος της χώρας. Εφάρμοσε ευρύ μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα στην οικονομία, τη δικαιοσύνη, περιόρισε τις στρατιωτικές δαπάνες ενώ στην εξωτερική πολιτική επέλεξε τη μετριοπάθεια αρνούμενος να υποστηρίξει το κίνημα του «Παναραβισμού» αλλά και να εναντιωθεί στο κράτος του Ισραήλ.
Αρμπυζινί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρμπυζινιέν (γαλλικά: Arbusigniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Χαμπίμπ Μπουργκίμπα
Το 1975 η εθνοσυνέλευση τον κήρυξε ισόβιο πρόεδρο και πέντε χρόνια μετά (1980) αντιμετώπισε μία εξέγερση την οποία υποκίνησε η Λιβύη, μετά την αντιμετώπιση της οποίας αναγκάστηκε να λάβει κάποια φιλελεύθερα μέτρα, όπως την ελεύθερη δράση της αντιπολίτευσης και την άδεια για συνδικαλιστική δραστηριότητα. Κατηγορήθηκε ωστόσο από τους πολιτικούς του αντιπάλους και έπεσε σε δυσμένεια, καθώς από επαναστάτης θεωρούσαν ότι είχε εξελιχθεί σε έναν απόλυτο άρχοντα που ζούσε μέσα στη χλιδή. Τελικά το Νοέμβριο του 1987 ανατράπηκε με αναίμακτο πραξικόπημα από τον πρόσφατα διορισμένο πρωθυπουργό του Μπεν Άλι, ο οποίος και τον διαδέχτηκε στην εξουσία. Η ανατροπή και ο παραγκωνισμός του Μπουργκίμπα απομάκρυνε το ενδεχόμενο εμφυλίου πολέμου, καθώς ο γηραιός πρόεδρος έδειχνε να πάσχει από διανοητική δυσχέρεια και εμφανή αδυναμία στο να ασκήσει τα καθήκοντά του, ενώ η συμπεριφορά του όπως και οι τελευταίες αποφάσεις και δηλώσεις του ήταν ακατανόητες και προκάλεσαν τη γενική αντίδραση. Ένα χρόνο μετά (1988) ο Μπουργκίμπα εγκαταστάθηκε στο Μοναστίρ όπου τέθηκε κάτω από ιατρική μέριμνα λόγω των πολλών προβλημάτων υγείας. Το Μάρτιο του 2000 νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με αναπνευστική ανεπάρκεια, ανάρρωσε αλλά τον Απρίλιο απεβίωσε σε ηλικία 96 ετών.
Κεντρική λεωφόρος στην πρωτεύουσα Τύνιδα φέρει το όνομά του, ενώ η σορός του έχει ενταφιαστεί σε εντυπωσιακό μαυσωλείο της γενέτειράς του.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Τυνησίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τυνησίας
Αντί-συρ-Λεμάν
Το Αντί-συρ-Λεμάν (γαλλικά: Anthy-sur-Léman) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντισουά (γαλλικά: Anthychois).
Λενιάνο
Το Λενιάνο (ιταλικά: Legnano, λομβαρδικά: Legnàn ή Lignàn) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Βρίσκεται εντός του βορειοδυτικού τμήματος της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου, περίπου 20 χιλιόμετρα από το κέντρο του Μιλάνου. Με 58.817 κατοίκους, είναι ένας από τους πιο πολυπληθείς δήμους στη Λομβαρδία. Το Λενιάνο βρίσκεται στο Άλτο Μιλανέζε και το διασχίζει ο ποταμός Ολόνα.
Ιστορικά στοιχεία
Η ιστορία του Λενιάνο ανάγεται στην 1η χιλιετία π.Χ. μέσω αρχαιολογικών στοιχείων. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης στους λόφους που περιστοιχίζουν τον Ολόνα από την 3η χιλιετία, όπως δείχνει η κεραμική που έχει ανακαλυφθεί. Έχουν βρεθεί ευρήματα του πολιτισμού Λα Τεν και μια ρωμαϊκή νεκρόπολη. Λόγω της ιστορικής νίκης της Λίγκας της Λομβαρδίας επί του Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα στο Λενιάνο το 1176, είναι η μόνη πόλη εκτός της Ρώμης που αναφέρεται στον ιταλικό εθνικό ύμνο («[. . . ] Dall'Alpi a Sicilia dovunque è Legnano [...]», μτφ. «Από τις Άλπεις στη Σικελία, το Λενιάνο είναι παντού»). Κάθε χρόνο οι κάτοικοι του Λενιάνο τιμούν τη μάχη με το Πάλιο του Λενιάνο. Στον θεσμικό τομέα, η 29 Μαΐου, ημερομηνία της μάχης του Λενιάνο, επιλέχθηκε ως περιφερειακή αργία της Λομβαρδίας. Η πόλη ιδρύθηκε το 1261 και όσο βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Βισκόντι-Σφόρτσα άκμασε. Η πόλη εκβιομηχανίστηκε τον 19ο αιώνα, με τις υφαντουργίες να κυριαρχούν, κυρίως βαμβάκι και μετάξι.
Αξιοθέατα
Ο ναός του Σαν Μάνιο κτίστηκε μεταξύ 1504 και 1513 σε ρυθμό Μπραμάντε και στο εσωτερικό του βρίσκεται ένα τέμπλο που θεωρείται από τα καλύτερα έργα του Μπερναρντίνο Λουίνι. Σώζεται επίσης το κάστρο των Βισκόντι.
Πρόσωπα
Στην πόλη γεννήθηκε ο σχεδιαστής μόδας Τζανφράνκο Φερρέ.
Ανδρέας Παρισινός
Ο Ανδρέας Παρισινός ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας τις περιόδους 1985-1991 και 1993-2001.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Ανδρέας Παρισινός γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1937. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οδοντιατρική. Απεβίωσε στις 10 Οκτωβρίου 2003 στο Ογκολογικό Κέντρο Τράπεζας Κύπρου όπου νοσηλευόταν.
Πολιτική διαδρομή
Την ημέρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 διορίστηκε υφυπουργός παρά τω προέδρω στην κυβέρνηση του Νίκου Σαμψών, θέση στην οποία παρέμεινε για οκτώ μέρες.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 1991 με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, το 1993, όταν ο βουλευτής του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας, Γλαύκος Κληρίδης, εξελέγη πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο πρώτος επιλαχών του κόμματος Ανδρέας Παρισινός ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 4 Μαρτίου 1993 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας.
Αράς-λα-Φρας
Το Αράς-λα-Φρας (γαλλικά: Arâches-la-Frasse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Άνω Μαυρόλοφος Μαγνησίας
Ο Άνω Μαυρόλοφος είναι μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Άνω Μαυρόλοφος βρίσκεται προς στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 164 μέτρα. Απέχει περίπου 36 χλμ. ΝΔ. από τον Βόλο και 11 χλμ. ΒΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Αλμυρού - Φαρσάλων. Στο χωριό το καλοκαίρι του 1924, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, μετεγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία και το χωριό Τσαρικλί, που δεν μπόρεσαν να ζήσουν στην Ήπειρο. Σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοί του έχουν μετακινηθεί προς τον Αλμυρό και την Ευξεινούπολη.
Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Άνω Καραδαναλί το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αλμυρού και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 να μετονομάζεται σε Άνω Μαυρόλοφος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 26 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Τεοντόρ Ουσέβ
Ο Τεοντόρ Ασένοβ Ουσέβ (βουλγάρικα: Теодор Асенов Ушев) είναι Βούλγαρος εμψυχωτής, σχεδιαστής γραφικών και εικονογράφος στο Μόντρεαλ, Κεμπέκ του Καναδά.
Ζωή και Καριέρα
Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1968 στο Κιουστεντίλ της Βουλγαρίας και σπούδασε διακόσμηση σκηνής, κινούμενα σχέδια και μακιγιάζ στο Πανεπιστήμιο Γραφικών Τεχνών του Πλοβντίβ. Απέκτησε μεταπτυχιακό στο γραφικό σχέδιο από την Εθνική Ακαδημία Τεχνών της Σόφιας. Αρχικά εργάστηκε ως γραφίστας δημιουργώντας αφίσες προτού μετακομίσει στο Μόντρεαλ το 1999. Εκεί απέκτησε γρήγορα φήμη ως σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων μαζί με το Εθνικό Συμβούλιο Ταινιών του Καναδά, με ταινίες όπως Vertical, The Man Who Waited, Tower Bawher, Tzartitza, Sou και Drux Flux. Ήταν επίσης νικητής του Καναδικού Ινστιτούτου Ταινιών για την Καλύτερη Καναδική Ταινία Κινουμένων Σχεδίων στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων της Οτάβα. Το 2010 ολοκλήρωσε ένα μικρό ντοκιμαντέρ animation πάνω στον Άρθουρ Λίπσετ, που ονομάστηκε Ημερολόγια Λίπσετ. Το Μάρτιο του 2011, τα Ημερολόγια Λίπσετ έλαβε το βραβείο Τζίνι στα 31α Βραβεία Τζίνι.
Δημιούργησε ζωντανές εμφανίσεις και πολυμέσα για το βρετανικό συγκρότημα Public Symphony και το άλμπουμ του Ντέιβιντ Γκίλμουρ "Σε ένα νησί" καθώς και εικονογραφήσεις για το βιβλίο του Κρις Ρόμπινσον "Μπαλάντα ενός ανθρώπου : Σε αναζήτηση του Ράιαν Λάρκιν" (2008).
Το 2012 μια μικρή μουσική ταινία, βασισμένη στο τραγούδι του Κοταράσκυ "Demoni", κέρδισε περισσότερα από 10 βραβεία, συμπεριλαμβάνοντας μια υποψηφιότητα για τα Καναδικά Βραβεία Τηλεόρασης.
Έργα καταξίωσης
Το έντονο ενδιαφέρον του για τις νέες οπτικές μορφές τον οδήγησε σε πειράματα με εγκαταστάσεις, διαδραστικά έργα σε δημόσιους χώρους και εικονική πραγματικότητα. Τα τελευταία έργα του είναι οι "Diagonales" στην πρόσοψη της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Μόντρεαλ, η εγκατάσταση τη σελίδας 3 στην εφημερίδα Sun και την ταινία των 100 στιγμών "Erased". Σε αυτήν σβήνει κάποια σημεία από τον θρύλο των κινουμένων σχεδίων Νόρμαν ΜακΛάρεν κατά την διάρκεια 10 ημερών σε ένα ενυδρείο στο Μουσείο Πολιτισμού του Κεμπέκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Καναδοί σχεδιαστές
Οικογενειακά Αμαρτήματα
Η ταινία με τίτλο Οικογενειακά Αμαρτήματα είναι ιταλικής παραγωγής 1975 και διάρκειας 89min.
Υπόθεση
Όταν ο Giacomo D'Amato απελευθερώνεται από τη φυλακή, προσλαμβάνεται αμέσως από μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, τη Magda, ώστε να την βοηθήσει για να πάρει αυτή τη μεγάλη κληρονομιά του ασθενούς αδελφού της. Όμως, σ’ αυτό το παιχνίδι παίζουν κι άλλοι φιλόδοξοι παίχτες, όπως η σύζυγος του ασθενούς και η εξώγαμη κόρη του, ενώ και ο Giacomo έχει τη δική του κρυφή ατζέντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Μάχη της Μελιτόπολης
Η μάχη της Μελιτόπολης ήταν μια στρατιωτική εμπλοκή μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας για τον έλεγχο της Μελιτόπολης της περιφέρειας Ζαπορίζια. Η μάχη αυτή αποτέλεσε μέρος του νότιου μετώπου της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022. Οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην πόλη στις 25 Φεβρουαρίου και την κατέλαβαν μετά από σφοδρές μάχες την 1η Μαρτίου (αν και από τις 26 Φεβρουαρίου υπήρχαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για την κατάληψη της). Μετά το τέλος της μάχης, οι πολίτες ξεκίνησαν διαδηλώσεις στους δρόμους ενάντια στη στρατιωτική κατοχή. Στις 11 Μαρτίου, ο δήμαρχος της πόλης συνελήφθη από τα ρωσικά στρατεύματα επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με τις κατοχικές αρχές, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος στις 16 Μαρτίου με αντάλλαγμα την απελευθέρωση εννιά Ρώσων αιχμαλώτων πολέμου.
Ιστορικό
Η Μελιτόπολη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην περιφέρεια Ζαπορίζια μετά την Ζαπορίζια. Βρίσκεται στο ποταμό Μόλοτσνα ο οποίος περνά από τα ανατολικά της πόλης και έπειτα εκβάλλει στην Αζοφική Θάλασσα μετά από κάποια χιλιόμετρα.
Η πόλη βρίσκεται στη διασταύρωση δύο μεγάλων ευρωπαϊκών οδών, ενώ η πόλη συνδέεται με άλλες χώρες και σιδηροδρομικώς. Η πόλη λεγόταν και «πύλη προς την Κριμαία» γιατί πριν από τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, το 80% των επιβατικών τρένων που κατευθύνονταν προς τη χερσόνησο περνούσαν από την πόλη και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού από τη Μελιτόπολη περνούσαν 45.000 αυτοκίνητα την ημέρα.
Ο έλεγχος της πόλης επέτρεπε στα ρωσικά στρατεύματα να προωθηθούν προς το Μπερντιάνσκ και στη συνέχεια στη Μαριούπολη, συνδέοντας έτσι χερσαίως τη Κριμαία και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντανιέτσκ.
Μάχη
Στις 10:30 της 25ης Φεβρουαρίου 2022, οι ρωσικές δυνάμεις φέρεται να εισήλθαν στη Μελιτόπολη εν μέσω σφοδρών συγκρούσεων. Σύμφωνα με τον κυβερνήτη της περιφέρειας Ζαπορίζιας Ολεξάντρ Στάρουχ, οι Ρώσοι βομβάρδισαν πολυκατοικίες και έλαβαν χώρα σφοδρές οδομαχίες. Στο διαδίκτυο δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες με στρατιωτικό εξοπλισμό στην οδό Λομονόσοφ και εμφανίστηκαν στα ΜΜΕ συνεντεύξεις κατοίκων της περιοχής, ενώ σπίτια στην οδό Πίστσανσκα υπέστησαν ζημιές.
Αργότερα το πρωί σημειώθηκε επίθεση με τεθωρακισμένα οχήματα η οποία οδήγησε στην πρόκληση φωτιών και παράλληλα λόγω αυτού του γεγονότος ορισμένα οχήματα κάηκαν. Τα γραφεία του δημοτικού συμβουλίου της πόλης, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτα δημοσιεύματα, βομβαρδίστηκαν. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι ρωσικές δυνάμεις φέρονται να έπληξαν το κτίριο ενός ογκολογικού κέντρου, στην πόλη, σκοτώνοντας τέσσερις ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 10.
Η ηγεσία της πόλης φέρεται να παρέδωσε στους Ρώσους τον έλεγχο της Μελιτόπολης στις 25 Φεβρουαρίου με τις Ρωσικές δυνάμεις να καταλαμβάνουν την πόλη. Ωστόσο, οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν αργότερα μια αντεπίθεση στην πόλη, με ντόπιους να αναφέρουν βομβαρδισμούς και την εμφάνιση τεθωρακισμένων οχημάτων με ρωσικές σημαίες στους δρόμους. Η Ρωσία ισχυρίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου ότι είχε καταλάβει την πόλη, αν και ο υπουργός άμυνας της Βρετανίας Τζέιμς Χίπι υποστήριξε ότι η πόλη ήταν υπό ουκρανικό έλεγχο.
Στις 27 Φεβρουαρίου, τα ρωσικά στρατεύματα βομβάρδισαν περιοχές μέσα και γύρω από την πόλη. Σύμφωνα με ουκρανικά μέσα, ορισμένοι κάτοικοι ξεκίνησαν περιπολίες για την προστασία της πόλης από λεηλασίες. Την επόμενη μέρα, 28 Φεβρουαρίου, το παράρτημα της Κρατικής Υπηρεσίας Έκτακτης Ανάγκης της Ουκρανίας στην περιφέρεια Ζαπορίζια δήλωσε ότι οι ρωσικές αεροπορικές επιδρομές και βομβαρδισμοί προκάλεσαν ζημιές σε κτίρια που έδρευε μια ομάδα διάσωσης από καταστροφές, προκαλώντας ζημιές σε αρκετό από τον εξοπλισμό της. Οι τοπικές δυνάμεις αυτοάμυνας κατάφεραν να ανακαταλάβουν το κτίριο του δημαρχείου κατά τη διάρκεια της ημέρας, με τον δήμαρχο Ιβάν Φεντόροφ να λέει ότι τα ρωσικά στρατεύματα είχαν καταστρέψει μεγάλο μέρος του κτιρίου όταν το πρωτοκατέλαβαν. Παράλληλα, έχουν υπάρξει αναφορές για λεηλασίες καταστημάτων.
Την 1η Μαρτίου, μετά από μια σύντομη ανάπαυλα, οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν τις προετοιμασίες για να συνεχίσουν την επίθεσή τους στη Μελιτόπολη και σε άλλες πόλεις. Ο δήμαρχος δήλωσε αργότερα ότι η Μελιτόπολη «δεν είχε παραδοθεί», αλλά ότι την κατέλαβαν στρατιωτικά οι Ρώσοι. Γενικότερα, η Μελιτόπολη, μετά την πτώση της στους Ρώσους, έχει υποστεί ανθρωπιστική καταστροφή, ενώ σημειώθηκαν ελλείψεις και σε πολλά βασικά προϊόντα, όπως π.χ. πετρέλαιο. Αξιωματούχος του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών επιβεβαίωσε επίσης ότι η Μελιτόπολη ανακαταλήφθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις.
Επακόλουθα
Μετά την κατάληψη της πόλης, η Μελιτόπολη περιήλθε σε ρωσική στρατιωτική κατοχή. Κατά την διάρκεια της ρωσικής κατοχής της πόλης έχουν σημειωθεί διάφορες διαδηλώσεις.
Στις 13 Μαρτίου, το Δημοτικό Συμβούλιο της Μελιτόπολης έκανε έκκληση στην γενική εισαγγελέα της χώρας Ιρίνα Βενεντίκτοβα να ξεκινήσει έρευνα για προδοσία κατά μιας συνεργάτιδας της Ρωσίας, ενώ κατηγόρησε τους Ρώσους ότι προσπαθούν παράνομα να στήσουν κατοχική διοίκηση στη πόλη. Παράλληλα, ο Σέρχι Πρίιμα, πρόεδρος του επαρχιακού συμβουλίου της πόλης απήχθη από τους Ρώσους. Εν τω μεταξύ, ρωσικά στρατιωτικά οχήματα εθεάθησαν να ανακοινώνουν ότι επεβλήθη απαγόρευση συγκεντρώσεων και απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 6 μ.μ. ως τις 6 π.μ.
Έχουν υπάρξει αναφορές για την χρήση τεθωρακισμένων οχημάτων Τ-62 στην Μελιτόπολη από τους Ρώσους, λόγω της έλλειψης άλλων οχημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Τζαμίλ Χασανλί
Νεανικά χρόνια και εξέλιξη
Ο Τζαμίλ Χασανλί γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1952 στο Αγκαλικάντ, Μπιλασουβάρ Ράιον, ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν. Αφού τελείωσε το γυμνάσιο στο Αλάρ, Τζαλιλαμπάντ, μπήκε στο πρόγραμμα Ιστορίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Αζερμπαϊτζάν το 1970. Μετά την ολοκλήρωση του πανεπιστημίου, εργάστηκε στο χωριό Ταζακάντ, Τζαλιλαμπάντ Ράιον ως δάσκαλος ιστορίας. Το 1976-1977 ήταν λέκτορας στο παράρτημα του Μπακού του Κεντρικού Μουσείου Λένιν. Το 1977 συμμετείχε σε διδακτορικά μαθήματα στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού και μελέτησε τις σύγχρονες ιστορίες χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής. Από το 1980 εργάζεται εκεί ως δόκτωρ και καθηγητής. Το 1984 υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή για τις σοβιετικές-αμερικανικές σχέσεις. Το 1990 έγινε δόκτωρ και το 1992 υπέβαλε τη διατριβή του, «Η Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν στο σύστημα των διεθνών σχέσεων».
Καριέρα
Αποφοίτησε με πτυχίο Ιστορίας από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού το 1975. Το 1984 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του και υπηρέτησε ως καθηγητής στο BSU το 1993-2011 και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χαζάρ το 2011-2013. Διετέλεσε σύμβουλος του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν το 1993 και υπηρέτησε δύο θητείες ως βουλευτής του Αζερμπαϊτζάν το 2000-2010. Ο καθηγητής Χασανλί ήταν υποψήφιος για την προεδρία από το Εθνικό Συμβούλιο Δημοκρατικών Δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν τον Οκτώβριο του 2013. Ήταν υπότροφος Ιστορίας και Δημόσιας Πολιτικής του Διεθνούς Κέντρου Woodrow Wilson το 2011.