cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρλ Μαλόουν
NBA
Η απουσία τραυματισμών και τα χαρακτηριστικά παιχνιδιού του εξασφάλισαν τη μακροημέρευσή του στο πρωτάθλημα. Ο Μαλόουν ήταν πρώτος στο πρωτάθλημα στις ελεύθερες βολές και έκανε ρεκόρ επτά φορές. Η βελτίωση του σε αυτό τον τομέα ήταν σταθερή από τις μέτριες επιδόσεις της δεκαετίας του 1980. Ο σωματικός του όγκος και η δύναμή του τον έκαναν ικανό ριμπάουντερ και δύσκολα αντιμετώπισιμο στη επιθετική του δράση. Επιπλέον, ήταν ένα στιβαρό αμυντικό εμπόδιο για τους προσωπικούς του αντιπάλους. Στενά συνυφασμένος με το Στόκτον, συνεργάζονταν σε πικ εν ρολ κινήσεις που ήταν σχεδόν αδύνατο να σταματήσουν οι αμυντικοί και ο Στόκτον πρόσφερε συνεχώς ασίστ στον Μαλόουν για καλάθια που η φράση «Στόκτον στον Μαλόουν» έγινε ρητό του ΝΒΑ. Δεν υπήρξε από τους θεαματικούς παίκτες, δίχως αμφιβολία όμως ήταν ένας από τους αποτελεσματικότερους και ουσιαστικότερους χάρη κυρίως στις θέσεις που έπαιρνε μέσα στον αγώνα και την ευστοχία που διέθετε από μέση απόσταση, ενώ ήταν και γρήγορος στις αντεπιθέσεις, σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις ήταν αυτός που μάζευε το ριμπάουντ και έβγαινε πρώτος στην επίθεση εξασφαλίζοντας εύκολα καλάθια. Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, σημείωσε σταθερά υψηλή στατιστική: την περίοδο 1992–93 είχε μέσο όρο 27,0 πόντους και 11,2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, 25,2 πόντους και 11,5 ριμπάουντ το 1993–94, 26,7 πόντους και 10,5 πόντους και 10,8 πόντους και 10,5 πόντους και 10,5 πόντους και 10,5 ριμπάουντ το 1995–96. Το 1996 επιλέχθηκε στη Επετειακή Ομάδα των 50 χρόνων του NBA. Εμφανίστηκε στα πλέι οφ σε όλες τις σεζόν της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένων των χαμένων τελικών του NBA το 1997 και 1998. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1996–97 σημείωσε 27,4 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ οδήγησε τους Τζαζ σε ρεκόρ 64–18, τις περισσότερες νίκες στην κανονική περίοδο στην ιστορία της ομάδας. Ο Μαλόουν κέρδισε το πρώτο του βραβείο πολυτιμότερου παίκτη του NBA και οι Τζαζ ήταν η κορυφαία ομάδα στη Δυτική Περιφέρεια κερδίζοντας τον άτυπο τίτλο της στα πλέι οφ νικώντας τους Χιούστον Ρόκετς σε έξι αγώνες και φτάνοντας στον τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία της. Εκεί αντιμετώπισαν τους Σικάγο Μπουλς που είχαν πλεονέκτημα έδρας και κέρδισαν σε έξι παιχνίδια. Στο πρώτο παιχνίδι και ενώ αυτό ήταν ισόπαλο στους 82 πόντους, ο Μαλόουν έχασε δύο ελεύθερες βολές δίνοντας την ευκαιρία στο Τζόρνταν να σημειώσει το νικητήριο καλάθι. Στο έκτο παιχνίδι έπεσε θύμα του Τζόρνταν που του έκλεψε τη μπάλα για να σημειώσει αργότερα το νικητήριο καλάθι. Την επόμενη χρονιά, ο Μαλόουν ήταν δεύτερος στην ψηφοφορία για τον πολυτιμότερο παίκτη του πρωταθλήματος και οι Τζαζ έφτασαν και πάλι στον τελικό με αντίπαλο τους Μπουλς, έχοντας ίδιο αριθμό νικών στην κανονική περίοδο αλλά πλεονέκτημα έδρας. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν και πάλι το ίδιο σε έξι αγώνες, παρά τις εξαιρετικές εμφανίσεις του Μαλόουν (είχε μέσο όρο 25,0 πόντους και 10,5 ριμπάουντ ), που όμως δεν κατάφερε να αποτρέψει τη μεγαλύτερη σε διαφορά ήττα σε τελικούς του NBA στο τρίτο παιχνίδι (96–54), ενώ το έκτο κρίθηκε με ένα πόντο διαφορά μετά την τελευταία προσπάθεια του Τζόρνταν που έδωσε και τον τίτλο.
Το 1999 ο Μαλόουν κέρδισε το δεύτερο τίτλο πολυτιμότερου παίκτη του NBA (ο μεγαλύτερος σε ηλικία, 36 ετών) έχοντας μέσους όρους 23,8 πόντους, 9,4 ριμπάουντ και 4,6 ασίστ ανά αγώνα, χωρίς αντίστοιχη συλλογική επιτυχία με τον αποκλεισμό στο δεύτερο γύρο των πλέι οφ. Στις 5 Δεκεμβρίου 2000 σε αγώνα με αντίπαλο τους Τορόντο Ράπτορς (νίκη των Τζαζ με 98–84), ο Μαλόουν σημείωσε 31 πόντους και ξεπέρασε τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν στη δεύτερη θέση της κατάταξης των σκόρερ όλων των εποχών, θέση που διατήρησε έως το 2021. Σε 12 σεζόν ξεπέρασε τους 2.000 πόντους, επίδοση ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο, αν και σε καμία δεν ήταν πρώτος σκόρερ. Κατά τη διάρκεια της των χρόνων του στους Τζαζ έχασε μόλις 10 παιχνίδια. Σε 17 συνεχόμενες σεζόν διατήρησε μέσο όρο άνω των 20 πόντων και σημείωσε πάνω από αυτό το όριο 1.134 παιχνίδια, επίδοση που ήταν ρεκόρ στο πρωτάθλημα για δύο δεκαετίες. Παρέμεινε σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο ακόμα και στα 40 του και την τελευταία σεζόν του μεταγράφηκε στους Λος Άντζελες Λέικερς, με τους οποίους συμμετείχε για τρίτη φορά σε τελικούς ΝΒΑ το 2004 αλλά και πάλι δεν κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα, παρά την ισχυρή ομάδα των Λέικερς που έχασαν όμως από τους Ντιτρόιτ Πίστονς με 4–1. Ο ίδιος ήταν τραυματίας και δεν πρόσφερε αξιοσημείωτη βοήθεια. Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που έκανε τριπλ-νταμπλ: στις 28 Νοεμβρίου 2003 σε ηλικία 40 ετών και 173 ημερών, σε αγώνα των Λέικερς με τους Σαν Αντόνιο Σπερς έχει 10 πόντους, 11 ριμπάουντ και 10 ασίστ. Συνολικά είχε μέσο όρο καριέρας στην κανονική περίοδο 25,0 πόντους, 10,1 ριμπάουντ, 3,5 ασίστ σε 1.476 παιχνίδια (τέταρτος όλων των εποχών) και 19 σεζόν. Παραμένει ο πρώτος στα κλεψίματα στη θέση του όλων των εποχών. Επιρρεπής στα λάθη, ήταν πρώτος στην ιστορία όταν αποχώρησε από την ενεργό δράση, και ξεπεράστηκε σε αυτόν τον τομέα από τον ΛεΜπρόν Τζέιμς.
Διεθνής καριέρα
Το 1984 ο Μαλόουν δεν κατάφερε να επιλεγεί στην  εθνική ομάδα μπάσκετ ανδρών των Ηνωμένων Πολιτειών που θα συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκείνης της χρονιάς, αλλά εντάχθηκε στην ομάδα το 1992, όταν οι εθνικές ομάδες μπάσκετ επετράπη να περιλαμβάνουν παίκτες του ΝΒΑ. Η πρώτη διάκριση ήρθε το 1992, όταν η εθνική ομάδα των ΗΠΑ κέρδισε την ομάδα της Βενεζουέλας με 127–80 στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο του τουρνουά των Ολυμπιακών προκριματικών του 1992. Στη διοργάνωση η ομάδα πέτυχε έξι νίκες σε ισάριθμους αγώνες.
Ο Μαλόουν αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη. Ήταν μέλος της βασικής πεντάδας της ομάδας που έμεινε στην ιστορία για τα αποτελέσματα και το θέαμα που προσέφερε, θεωρούμενη ως η καλύτερη όλων των εποχών. Η αποκαλούμενη Ντριμ Τιμ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με εύκολες νίκες σε όλους τους αγώνες. Ο Μαλόουν είχε μέσο όρο 13 πόντους και 5,3 ριμπάουντ σε οκτώ αγώνες. Στον τελικό με αντίπαλο την Κροατία (αποτέλεσμα 117–85) σημείωσε 11 πόντους. Ήταν τρίτος σκόρερ της ομάδας και δεύτερος ριμπάουντερ (μαζί με τον Πάτρικ Γιούιν). Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, ο Μαλόουν είχε κατά μέσο όρο 8,4 πόντους, 4,5 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ ανά παιχνίδι.
thumb|Σε φωτογραφία του 2011
Μετά την αποχώρηση
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, δούλεψε ως πράκτορας παικτών για μικρό χρονικό διάστημα. Το 2007 έγινε μέλος του τεχνικού επιτελείου της ομάδας μπάσκετ του Πανεπιστήμιου Louisiana Tech. Οι Γιούτα Τζαζ απέσυραν τη φανέλα του με το νούμερο 32 στις 23 Μαρτίου 2006, σε αγώνα απέναντι στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς. Τιμήθηκε επίσης με τα αποκαλυπτήρια ενός χάλκινου αγάλματος έξω από τη Energy Solutions Arena δίπλα στον συμπαίκτη του Τζον Στόκτον και τη μετονομασία ενός τμήματος του δρόμου προς τιμήν του. Η τοποθεσία όπου στέκονται τα αγάλματα είναι τώρα η διασταύρωση Στόκτον και Mάλοουν. Το 2010 εντάχθηκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, τόσο ως άτομο όσο και ως μέλος της Ντριμ Τιμ. Το 2015 το Naismith Hall of Fame θεσμοθέτησε το The Karl Malone Power Forward of the Year Award (Karl Malone Award) που απονέμεται κάθε χρόνο στον καλύτερο πάουερ φόργουορντ του κολεγιακού πρωταθλήματος. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Στατιστική
Μέσοι όροι ανά σεζόν (κανονική περίοδος)
Πηγή : Basketball reference
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Ντέιβ Μπέντον
Ο Ντέιβ Μπέντον (γ. 31 Ιανουαρίου 1951, ως Εφρέν Γιουτζίν Μπενίτα-Efrén Eugene Benita) είναι ποπ μουσικός από την Αρούμπα που ζει στην Εσθονία. Είναι ένας από τους νικητές του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision 2001. Σε ηλικία 50 χρονών και 101 ημερών την ημέρα της νίκης του, ο Μπέντον είναι ο γηραιότερος τραγουδιστής που κέρδισε τη Eurovision.
Biography
Γεννημένος σαν Efrén Eugene Benita το 1951 στο νησί της Καραϊβικής της Αρούμπα, πήγε στα τοπικά σχολεία. Μιλούσε άπταιστα Αγγλικά, Ισπανικά και Papiamento. Παντρεύτηκε και είχε μια κόρη. Στα 20 του, διαχωρίστηκε από τη σύζυγό του και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως τραγουδιστής, συνεργάστηκε με τους The Drifters, τον Τομ Τζόουνς, τον Μπίλι Όσιαν, τον Χοσέ Φελισιάνο και τους Platters.
Ενώ ζούσε στη Ολλανδία στη δεκαετία του 1980, γνώρησε τη μελλοντική σύζυγό του, Μάρις, μια Εσθονή, σε ένα κρουαζιερόπλοιο. Εγκαταστάθηκαν στην Εσθονία το 1997 και έχουν δύο κόρες, τις Σίσι και Λίζα.
Ο Μπέντον είχε μια ποικίλη μουσική σταδιοδρομία στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Μιλά οκτώ γλώσσες: Αγγλικά, Ισπανικά, Papiamento, Ολλανδικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Πορτογαλικά και Εσθονικά. Παρουσίασε στη γερμανική παραγωγή του μουσικού City Lights, μετά από την οποία του ζητήθηκε να αντικαταστήσει τον Engelbert Humperdinck στην περιοδεία του στην Αυστραλία.
Ο Μπέντον κυκλοφόρησε και παράγει ήδη αρκετά άλμπουμ, ένα από τα οποία στην μητρική του γλώσσα, Papiamento. Έχει περισσότερο καριέρα ως καλλιτέχνης.
Το 2001 ερμήνευσε με τον Εσθονό φίλο του και ροκ τραγουδιστή Τάνελ Πάνταρ και το boyband 2XL το "Everybody, με το οποίο κέρδισαν και τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2001.
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Εσθονοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Εσθονία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2001 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Γκερμπεσαίικα
Οικισμοί που έφεραν την ονομασία Γκερμπεσαίικα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Α.Ε.Κ. (στίβος)
Το τμήμα στίβου της ΑΕΚ ανήκει στον ομώνυμο σύλλογο και ιδρύθηκε το 1924, παράλληλα με την ίδρυση των τμημάτων ποδοσφαίρου και μπάσκετ.
Ιστορία
Το τμήμα στίβου της Α.Ε.Κ. (που στις πρώτες δεκαετίες της ιστορίας του συλλόγου αναφερόταν απλά σαν 'Αθλητικό Τμήμα') στελεχώθηκε από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης της. Τα πρώτα αξιόλογα στελέχη που παρουσίασε μάλιστα ήταν δυο από τους ιδρυτές της. Οι Αδελφοί Αιμίλιος & Μενέλαος Ιωνάς που ήταν δρομείς με μεγάλα προσόντα. Ο Μενέλαος κέρδισε την 1η θέση στα 1500μ στους Πανελλήνιους Αγώνες του 1924, που είχαν το χαρακτήρα προκριματικών για τους Ολυμπιακούς στο Παρίσι.
Με πρωτοπόρους τους αφούς Ιωνά αλλά και την Αθηνά Σπανούδη το τμήμα Στίβου ανδρώθηκε γρήγορα και λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή του είχε να παρουσιάσει μια πλειάδα από αξιόλογους αθλητές, όπως τον Απέργη, τον Σταυρινό, τον Ανδρέα Ζαΐρη, τον Μωρισαίο, την Βάρβογλη και τον δρομέα μεσαίων αποστάσεων Γρηγόρη Γεωργακόπουλο. Τον τελευταίο ανακάλυψε ο Αιμίλιος Ιωνάς και τον έφερε στην Α.Ε.Κ. το φθινόπωρο του 1926. Μάλιστα τον πρώτο του αγώνα τον έκανε ξυπόλητος χωρίς παπούτσια με καρφιά αφού ακόμα δεν είχε παραλάβει τα δικά του, αλλά παρ'όλα αυτά κέρδισε τα 1500μ. Ο Γρηγόρης Γεωργακόπουλος συμμετείχε το 1928 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ, ενώ στη συνέχεια κέρδισε αρκετά μετάλλια σε Βαλκανικούς. Το 1936 στο Μόναχο συμμετείχε ξανά στην Ολυμπιάδα. Αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1938 αφού έτρεξε και στους Βαλκανικούς του 1937. Το ρεκόρ του στα 1500μ με 4'01"4 έμεινε για πολλά χρόνια ακατάρριπτο.
Ο Χρήστος Μάντικας, ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά ταλέντα της Ελλάδας, δέσποσε με τη μορφή του στη διάρκεια του μεοσοπολέμου κυριαρχώντας στα αγωνίσματα των εμποδίων. Τα ρεκόρ του στα 110μ (14.8") και 400μ (53.5") εμπόδια, παρέμειναν ακατάρριπτα ακόμα και μέχρι και τη δεκαετία του '50. Γεννημένος στη Χίο, ήρθε στην Αθήνα ως αθλητής του 'Παγχιακού' το 1928 και το 1931 γράφτηκε στην Α.Ε.Κ. Το 1932, συμμετέχει στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες και την επόμενη χρονιά στη Βαλκανιάδα όπου θριάμβευσε. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, ήταν ο μόνος Ευρωπαίος αθλητής που συμμετείχε στον τελικό των 400μ με εμπόδια (στον ημιτελικό έκανε το τότε Πανελλήνιο ρεκόρ με 53.5"). Την τελευταία του εμφάνιση, ο Μάντικας την πραγματοποίησε στους Βαλκανικούς του 1940 στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρά το τραυματισμένο πόδι του κέρδισε το αγώνισμα των 110μ μετ'εμποδίων.
Κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής της χώρας από τα Γερμανικά στρατεύματα, το τμήμα στίβου της Α.Ε.Κ. υπολειτουργούσε. Το 1947 ξεκίνησε μια προσπάθεια αναδημιουργίας που ήταν δύσκολη αφού το ποδοσφαιρικό τμήμα αποσπούσε την προσοχή και το ενδιαφέρον των περισσότερων μελών του ΔΣ. Το 1951, η Α.Ε.Κ. κέρδισε το πρωτάθλημα Β' κατηγορίας του διασυλλογικού πρωταθλήματος και έδωσε αγώνες διαβάθμισης με τον ΑΟ Παλαιού Φαλήρου. Νίκησε πανηγυρικά και ανέβηκε στην Α' Κατηγορία.
Στις αρχές της δεκαετίας του '50 οι πιο αξιόλογοι αθλητές ήταν ο ακοντιστής Δ.Παπαγεωργίου (63μ68), ο Τ.Κανελλίδης με 4'02.7" στα 1500μ και 1'57.3" στα 800μ, οι άλτες Χατζηβασιλείου (1μ86), Α.Παπαδόπουλος (3μ80 στο Επί Κοντώ), ο Παπακυριακού, ο Ντόντος, ο Κρικέλος, ο Περιστεράκης (ακόντιο), ο Χατζηαναγνώστου, ο Γιαννόπουλος.
Διακεκριμένοι αθλητές
Άνδρες Γυναίκες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στιβος Α.Ε.Κ.
Anthrax
Οι Anthrax είναι αμερικανικό thrash metal συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στη Νέα Υόρκη, το 1981. Μαζί με τους Slayer, τους Metallica και τους Megadeth αποτελούν τους τέσσερις «μεγάλους» του αμερικανικού thrash metal.
Τα πρώτα χρόνια
left|200px|thumb|Οι Anthrax το 1983 Οι Anthrax δημιουργήθηκαν το 1981 από τους κιθαρίστες Σκοτ Ίαν και Ντάνι Λίλκερ, ενώ τη σύνθεση του συγκροτήματος συμπλήρωναν ο μπασίστας Κένι Κούσνερ και ο ντράμερ Ντέιβ Γουάις. Λίγο αργότερα απολύθηκε ο Κούσνερ και το μπάσο ανέλαβε ο Πωλ Καν, για να έχει την ίδια μοίρα με τον προκάτοχο του. Τελικά, ο Λίλκερ αποφάσισε να αναλάβει χρέη μπασίστα με το ρόλο του βασικού κιθαρίστα να παίρνει ο Γκρεγκ Γουόλς, ενώ ο Γκρεγκ Ντ' Άντζελο αντικατέστησε τον Γουάις στα τύμπανα. Το καλοκαίρι του 1982 ο Νιλ Τάρμπιν κάλυψε τη θέση του τραγουδιστή του συγκροτήματος.
Αυτή η σύνθηση των Anthrax έδωσε τις πρώτες της συναυλίες σε διάφορα κλαμπ της Νέας Υόρκης πριν ο Γουόλς αποχωρήσει για να αντικατασταθεί αρχικά από τον Μπομπ Μπέρι και λίγο αργότερα, από τον Νταν Σπιτζ. Το Σεπτέμβριο του 1983, ο Τσάρλι Μπενάντε ανέλαβε τα τύμπανα και το συγκρότημα ηχογράφησε το σινγκλ "Soldiers of Metal", ωθώντας τη Megaforce Records να τους προτείνει συμβόλαιο συνεργασίας.
Στις αρχές του 1984, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο-άλμπουμ των Anthrax με τίτλο Fistful of Metal, για να περιοδεύσουν στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά το τέλος της περιοδείας, το συγκρότημα απέλυσε τον Λίλκερ λόγω αντί-επαγγελματικής συμπεριφοράς και στη θέση του ήλθε ο Φρανκ Μπέλο.
Η χρυσή εποχή
αριστερά|μικρογραφία|Το λογότυπο του συγκροτήματος. Το καλοκαίρι του 1984, ο Νιλ Τάρμπιν αντικαταστάθηκε αρχικά από τον Ματ Φάλον και στη συνέχεια από τον Τζόι Μπελαντόνα, με τον οποίο κυκλοφόρησαν το EP Armed and Dangerous τον Φεβρουάριο του 1985, ενώ ο πρώτος δίσκος της νέας σύνθεσης ήταν το Spreading the Disease. Για την προώθηση του δίσκου, οι Anthrax περιόδευσαν στην Αμερική, ενώ το ευρωπαϊκό κομμάτι της περιοδείας ακυρώθηκε μετά το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Μία ακόμη απόπειρα περιοδείας στην Ευρώπη μαζί με τους Metallica, ακυρώθηκε λόγω του θανάτου του μπασίστα των Metallica, Κλιφ Μπάρτον.
Στις 22 Μαρτίου 1987 κυκλοφόρησαν τον τρίτο τους δίσκο, Among the Living, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του Thrash Metal. Ο δίσκος ήταν αφιερωμένος στη μνήμη του Μπάρτον και τον διαδέχθηκε το πλατινένιο EP I'm the Man, το οποίο βοήθησε το "Among the Living" να ανέβει στο βρετανικό Top-20. Οι Anthrax συνέχισαν με το άλμπουμ State of Euphoria τον Σεπτέμβριο του 1988, ανεβαίνοντας στο # 12 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 30 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωθούμενο από την επιτυχία των σινγκλ "Make Me Laugh" και "Antisocial".
Το 1990, κυκλοφόρησαν το εξίσου επιτυχημένο Persistence of Time, το τρίτο χρυσό άλμπουμ του συγκροτήματος, με τις επιτυχίες "Got the Time" και "In My World" να ανεβαίνουν στο Top-30 της Μεγάλης Βρετανίας. Τον Ιούνιο του 1991, κυκλοφόρησε η συλλογή Attack of the Killer B's, στην οποία περιλαμβανόταν η συνεργασία των Anthrax με το ραπ συγκρότημα Public Enemy στο τραγούδι "Bring the Noise", με το οποίο ανέβηκαν στο # 14 των βρετανικών τσαρτ. Το καλοκαίρι του 1991 περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική μαζί με τους Slayer, τους Megadeth και τους Alice in Chains στην περιοδεία "Clash of the Titans".
180px|thumb|Ο Τσάρλι Μπενάντε Το 1992, ο Μπελαντόνα απολύθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Τζον Μπους, πρώην τραγουδιστή των Armored Saint. Με αυτή τη σύνθεση, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Sound of White Noise, ανεβαίνοντας στο # 7 των αμερικανικών τσαρτ.
Αλλαγές και επανενώσεις
Μετά την περιοδεία για την προώθηση του Sound of White Noise, ο κιθαρίστας Νταν Σπιτζ αποχώρησε, αφήνοντας το συγκρότημα με τέσσερα μέλη για την επόμενη διετία. Με αυτή τη σύνθεση, οι Anthrax κυκλοφόρησαν το Stomp 442, τον Οκτώβριο του 1995, με γκεστ συμμετοχές των κιθαριστών Πωλ Κρουκ (Meat Loaf) και Dimebag Darrell (Pantera).
Το 1998, με τον Πωλ Κρουκ ως μόνιμο μέλος του συγκροτήματος, κυκλοφόρησαν το δίσκο Volume 8: The Threat Is Real μέσω της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας "Ignition Records". Το 2001, την κιθάρα ανέλαβε ο Ρομπ Κατζιάνο, με τον οποίο κυκλοφόρησαν το We've Come for you All, δύο χρόνια αργότερα. Ακολούθησε το The Greater of Two Evils με επανεκτελέσεις παλιών τραγουδιών τους, το 2004, λίγο πριν ο Φρανκ Μπέλο αποχωρήσει για να αντικατασταθεί από τον Τζόι Βέρα.
left|150px|thumb|Ο Σκοτ Ίαν Το 2005 ανακοινώθηκε η επανένωση της σύνθεσης με τον Μπελαντόνα στα φωνητικά, τον Ίαν και τον Σπιτζ στις κιθάρες, τον Μπέλο στο μπάσο και τον Μπενάντε στα τύμπανα. Το συγκρότημα γιόρτασε το γεγονός με μία μεγάλη περιοδεία. Δύο χρόνια αργότερα, ο Μπελαντόνα αποχώρησε, με το συγκρότημα να ανακοινώνει τον Δεκέμβριο του 2007 ότι νέος τραγουδιστής του θα είναι ο Νταν Νέλσον, ενώ ο Κατζιάνο επέστρεψε στη θέση του Σπιτζ.
Το 2008 ξεκίνησαν να ηχογραφούν το επόμενο τους άλμπουμ και το 2009 ο Μπους ανέλαβε και πάλι το μικρόφωνο του συγκροτήματος παίζοντας σε αρκετά μεγάλα φεστιβάλ, όμως στις αρχές του 2010 ο Μπελαντόνα επέστρεψε για άλλη μια φορά. Οι Anthrax κυκλοφόρησαν το Worship Music, τον πρώτο τους δίσκο μετά από οκτώ χρόνια, ανεβαίνοντας στο # 12 των Ηνωμένων Πολιτειών, την υψηλότερη θέση τους από το 1993.
Στις 4 Ιανουαρίου 2013 ανακοινώθηκε ότι ο Κατζιάνο αποχώρησε από τους Anthrax, με προσωρινό αντικαταστάτη του τον Τζόναθαν Ντόνες των Shadows Fall. Τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς κυκλοφόρησαν το EP Anthems με διασκευές σε ροκ τραγούδια της δεκαετίας του '70. Τον Αύγουστο του 2013, ανακοινώθηκε η ένταξη του Ντόνες ως μόνιμου μέλους του συγκροτήματος.
Στις αρχές του 2015, έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα είχε ηχογραφήσει νέο υλικό και ότι θα πραγματοποιούσαν μία περιοδεία με τους Volbeat. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ανακοινώθηκε ότι θα ανοίγουν τις εμφανίσεις των Iron Maiden στην Λατινική Αμερική τον Μάρτιο του 2016, ενώ λίγο πριν θα κυκλοφορήσουν τον ενδέκατο στούντιο δίσκο τους με τίτλο For All Kings. Το άλμπουμ ανέβηκε στην ένατη θέση του Billboard, όντας ο πρώτος δίσκος τους που μπήκε στο αμερικάνικο Top-10 μετά το Sound of White Noise.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά groove metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Αμάλφι
Το Αμάλφι (ιταλικά: Amalfi) είναι πόλη και δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια της Καμπανίας, στην επαρχία του Σαλέρνο. Βρίσκεται στο μυχό του ομώνυμου κόλπου της Τυρρηνικής θάλασσας. Η «ακτή του Αμάλφι» έχει χαρακτηριστεί από το 1997 από την ΟΥΝΕΣΚΟ ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Ιστορία
Το Αμάλφι αναφέρεται για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα ως σημαντική ναυτική δύναμη, γνωστή για το εμπόριο δημητριακών από τους γείτονες της, αλατιού από την Σαρδηνία, ξυλείας αλλά και το δουλεμπόριο από το εσωτερικό. Σημαντικός εμπορικός εταίρος εκείνη την περίοδο ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα Χρυσά Ντινάρ που κόπηκαν στην Αίγυπτο και την Συρία αγόρασε όλα τα Βυζαντινά Μεταξωτά που κυκλοφορούσαν στην Δύση. Ο Φερνάν Μπρωντέλ τονίζει ότι το σιτάρι που προερχόταν από τους εμπόρους του Αμάλφι απέκτησε τα μέγιστα προνόμια σε όλα τα Ισλαμικά λιμάνια. Οι "Πινακίδες του Αμάλφι" καταγράφουν έναν ναυτικό κώδικα που βρισκόταν σε εφαρμογή σε όλες τις χριστιανικές πόλεις-κράτη. Οι έμποροι του Αμάλφι χρησιμοποιούσαν Χρυσό για να αγοράσουν γή ενώ στην υπόλοιπη Ιταλία κυριαρχούσε η Αντιπραγματιστική οικονομία. Στα τέλη του 9ου αιώνα αναβίωσε ένα ασταμάτητο εμπόριο των Βυζαντινών με το Αμάλφι και την Γκαέτα που βρισκόταν εξίσου σε μόνιμες εμπορικές σχέσεις με τους Άραβες. Από τον 7ο αιώνα ως το 1075 ήταν ένας τρίτος πόλος απέναντι στην Πίζα και τη Δημοκρατία της Γένοβας σε ευημερία και ναυτική δύναμη, πριν ακόμα αναδειχτεί η κορυφαία ναυτική δύναμη η Δημοκρατία της Βενετίας. Το Αμάλφι εξήλθε από την Βυζαντινή υποτέλεια (839) και εξέλεξε για πρώτη φορά ανεξάρτητο δούκα (958). Το 848 ο στόλος του Αμάλφι συμμετείχε στην εκστρατεία του Πάπα Λέοντα Δ' εναντίον των Σαρακηνών. Παρά τις επιδρομές που δέχτηκε η πόλη αναπτύχθηκε σε τέτοιο βαθμό που έφτασε τους 70.000 - 80.000 κατοίκους, το αποκορύφωμα ήταν η αλλαγή της χιλιετίας με τον Δούκα Μάνσο του Σαλέρνο (966–1004). Το Αμάλφι παρέμεινε ανεξάρτητο, το κυβερνούσε η γηγενής δυναστεία των Δουκών του εκτός από ένα σύντομο χρονικό διάστημα που πήρε την θέση τους ο Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο.
Το 1073 κατελήφθη από τους Νορμανδούς, που είχαν ήδη υπό την κατοχή τους μεγάλο μέρος της νότιας Ιταλίας, εισήλθε στην Νορμανδική κομητεία της Απουλίας και της παραχωρήθηκαν πολλά προνόμια. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας την υποβάθμισε ωστόσο επειδή του αρνήθηκαν να του δώσουν τα κλειδιά της Ακρόπολης. Ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Λοθάριος Γ΄ Σούπλινμπουργκ που υποστήριζε τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄ βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Ρογήρο Β΄ που υποστήριζε τον αντίπαπα Ανάκλητο Β΄. Ο Λοθάριος Γ΄ αιχμαλώτισε τον Ρογήρο Β΄ με 46 πλοία από την Πίζα, οι αντίπαλοι των Αμάλφιδων Πιζανοί λεηλάτησαν την πόλη και ο Λοθάριος Γ΄ έκλεψε ένα αντίγραφο που βρήκε από Πανδέκτη του Ιουστινιανού. Από την περίοδο (1135 - 1137) το εμπόριο του Αμάλφι βρέθηκε σε παρακμή, οι Πιζανοί παρέλαβαν τον "Ναυτικό Κώδικα του Αμάλφι" που αναγνωρίστηκε στην Μεσόγειο μέχρι το 1570. Ένα ισχυρό τσουνάμι κατέστρεψε την πόλη και το λιμάνι της (1343), από τότε το Αμάλφι έπεσε σε οριστική παρακμή. Κατά τον Μεσαίωνα, το Αμάλφι ήταν γνωστό για τις σχολές Νομικής και Μαθηματικών που υπήρχαν. Λέγεται ότι από το Αμάλφι καταγόταν ο Φλάβιο Τζόγια, εφευρέτης της πυξίδας. Το Αμάλφι ήταν γνωστό ιστορικά για τις επισκέψεις που δέχτηκε από διάσημες προσωπικότητες, τα δύο μεγάλα μοναστήρια που φιλοξενούσαν προσκυμνητές μετατράπηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα σε ξενοδοχεία. Διάσημοι καλλιτέχνες επισκέφτηκαν και διέμειναν στο Αμάλφι, ανάμεσα τους ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Χένρικ Ίψεν και ο Γκορ Βιντάλ.
Μνημεία και αξιοθέατα
Στο Αμάλφι δεσπόζει ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ανδρέα, όπου φυλάσσεται μέρος των λείψανων του σε κρύπτη, τα οποία μεταφέρθηκαν το 1210 από την Κωνσταντινούπολη. Επίσης, φυλάσσεται και μία χρυσή λάρνακα με την κάρα του Αγίου.
Σήμερα
Η περιοχή είναι γνωστή για το ονομαστό τοπικό λικέρ από λεμόνι, το "λιμοντσέλο" (limoncello), καθώς επίσης και για το χειροποίητο χαρτί της, που χρησιμοποιείται για προσκλητήρια γάμων, ευχετήριες κάρτες κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Τηλέμαχος
Ο Τηλέμαχος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία και την Οδύσσεια του Ομήρου, ήταν μυθικός ήρωας της Ιθάκης, γιος του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Μέρη της ζωής του περιγράφονται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Οι πρώτες τέσσερις ραψωδίες (α - δ) της Οδύσσειας συχνά ονομάζονται Τηλεμάχεια, επειδή σε αυτές γίνεται αναφορά της αναζήτησης του Οδυσσέα από τον Τηλέμαχο.
Όπως εμφανίζεται στην Οδύσσεια, ο Τηλέμαχος γεννήθηκε, όταν ο Οδυσσέας εγκατέλειψε την Ιθάκη για τον Τρωικό πόλεμο. Σε ηλικία είκοσι ετών, με την παρακίνηση της θεάς Αθηνάς, που εμφανίστηκε μπροστά του μεταμφιεσμένη ως ο πιστός φίλος του Οδυσσέα Μέντορας, αποφάσισε να ταξιδέψει προς αναζήτηση πληροφοριών περί της τύχης του πατέρα του. Έτσι επισκέφθηκε την Πύλο, όπου τον φιλοξένησε ο Νέστορας και συνοδευόμενος από το γιο του Νέστορα, Πεισίστρατο, επισκέφθηκε στη συνέχεια τις Φερές και την Σπάρτη, όπου εκεί τον φιλοξένησε ο Μενέλαος. Από εκεί επανήλθε στην Ιθάκη διαφεύγοντας από πολλές ενέδρες των μνηστήρων της μητέρας του.
Όταν έφθασε στην Ιθάκη, ανακάλυψε πως ο Οδυσσέας βρισκόταν στην καλύβα του Εύμαιου και στη συνέχεια τον συνόδευσε στο παλάτι, όπου την επόμενη ημέρα αλληλοαναγνωριζόμενοι εξολόθρευσαν τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Μετά την αποκατάσταση του πατέρα του στο θρόνο, ο Τηλέμαχος έφυγε σε μακρινά μέρη, προκειμένου να μην επαληθευτεί κάποιος χρησμός που προέβλεπε το θάνατο του Οδυσσέα από το γιο του. Επέστρεψε στην Ιθάκη, όταν έμαθε πως ο πατέρας του τελικά φονεύθηκε από τον εκ της Κίρκης γιο του, τον Τηλέγονο, που εν αγνοία του είχε γίνει πατροκτόνος. Αφού συμφιλιώθηκε μαζί του κατά ένα μύθο παντρεύτηκε την Κίρκη (και ο Τηλέγονος τη μητέρα του Πηνελόπη) με την οποία και απέκτησε γιο, τον Ρώμο (τον ιδρυτή της Ρώμης) ή κόρη, τη Ρώμη. Κατ' άλλο μύθο ο Τηλέμαχος παντρεύτηκε τη Ναυσικά, κόρη του Βασιλιά των Φαιάκων Αλκινόου, με την οποία και απέκτησε τον Περσέπολι. Κατά την "μαρτυρία" του Ησίοδου,ΗΟΙΑΙ 10(17),ο Τηλέμαχος με την Πολυκάστη, την μικρότερη κόρη του Νέστορα του γιού του Νηλέα, απέκτησε τον Περσέπολι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Φαιάκων Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου
Άννα Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, δούκισσα του Μονπανσιέ
Η Άννα Μαρία Λουίζα (γαλλ. Anne-Marie-Louise d'Orleans, 29 Μαΐου 1627 – 5 Απριλίου 1693) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του Δούκα της Ορλεάνης. Διαδέχθηκε τη μητέρα της ως δούκισσα του Μονπανσιέ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γκαστόν, Δούκα της Ορλεάνης, και της Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης και κληρονόμου του Ερρίκου, Δούκα του Μονπανσιέ.
Έγινε μία από τις πλουσιότερες κληρονόμους της Ιστορίας, αλλά έμεινε άγαμη, αφήνοντας την περιουσία της στον εξάδελφό της Φίλιππο Α΄ της Ορλεάνης (ιδρυτή του κλάδου των Βουρβόνων-Ορλεάνης). Αν και τη ζήτησαν σε γάμο ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας, η ίδια ερωτεύθηκε τον αυλικό Αντουάν Νομπάρ ντε Κωμόν, Δούκα του Λοζύν. Όταν ζήτησε από τον εξάδελφό της Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας την άδεια να παντρευτεί τον αυλικό, σκανδαλίστηκε όλη η Αυλή, καθώς ήταν μία υπέρβαση (mésalliance). Έμεινε γνωστή για τη στάση της στην εξέγερση της Σφενδόνης, για το ότι έφερε τον διάσημο συνθέτη Ζαν Μπατίστ Λυλί στην Αυλή του Βασιλιά και για τις Αναμνήσεις της.
Γεωγραφία της Αιγύπτου
thumb|250px|Η θέση της Αιγύπτου Η Αίγυπτος αναφέρεται κυρίως ως (γνωστή και μεγάλη) χώρα της Αφρικής, αλλά στην πραγματικότητα συνδέει δύο γεωγραφικές/γεωπολιτικές περιοχές, τη Βόρεια Αφρική και τη Νοτιοδυτική Ασία, δεδομένου ότι στην Αίγυπτο ανήκει η Χερσόνησος του Σινά, η οποία ανήκει στην Ασία.
Η Αίγυπτος έχει μεγάλες ακτογραμμές τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στην Ερυθρά Θάλασσα, ενώ διαθέτει και το μεγαλύτερο πλωτό μήκος του μεγάλου ποταμού Νείλου, στον οποίο οφείλει και τον αρχαίο πολιτισμό της, αλλά και τον σημερινό μεγάλο πληθυσμό της. Η χώρα συνορεύει με τη Λιβύη στα δυτικά, με τη Λωρίδα της Γάζας στα βορειοανατολικά, με το Ισραήλ στα ανατολικά και με το Σουδάν στα νότια. Η χώρα έχει έκταση 1.002.450 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ή σύμφωνα με άλλο υπολογισμό 1.010.408 τετρ. χιλιόμετρα, που την καθιστά την 29η μεγαλύτερη χώρα της Γης. Από απόψεως πληθυσμού έρχεται 19η, με εκτιμώμενο σήμερα (2022) πληθυσμό 102.872.283 κατοίκους. Ωστόσο το 99% των κατοίκων της χώρας διαμένουν στο 5,5% της συνολικής εκτάσεώς της, συγκεκριμένα στην κοιλάδα και το δέλτα του Νείλου.
Η μεγαλύτερη ευθεία απόσταση στην Αίγυπτο από βορρά προς νότο είναι 1.420 χιλιόμετρα (km), ενώ από ανατολικά προς δυτικά είναι 1.275 km. Το συνολικό μήκος των ακτογραμμών της ανέρχεται σε 2.900 km, ενώ η θαλάσσια έκταση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της είναι 263.451 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Κυβερνεία
Η Αίγυπτος υποδιαιρείται σε 28 επαρχίες, που ονομάζονται κυβερνεία. Υπάρχουν δύο κυβερνεία-πόλεις (Κυβερνείο Αλεξάνδρειας και Κυβερνείο Καΐρου), εννέα κυβερνεία στην Κάτω Αίγυπτο (περιοχή του Δέλτα του Νείλου), δέκα στην Άνω Αίγυπτο κατά μήκος του ποταμού Νείλου και πέντε κυβερνεία «της ερήμου», στο Σινά και τις ερήμους δυτικά και ανατολικά του Νείλου.
Φυσικές περιοχές
thumb|285px|Τοπογραφικός (υψομετρικός) χάρτης της Αιγύπτου Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας βρίσκεται μέσα στην ευρεία ζώνη της ερήμου Σαχάρας, που απλώνεται σε όλη τη Βόρεια Αφρική. Η γεωλογική ιστορία της Αιγύπτου έχει δημιουργήσει 4 μεγάλες φυσικές περιοχές, τις εξής:
Παρά το ότι καλύπτει μόλις το 5% της συνολικής εκτάσεως της Αιγύπτου, η Κοιλάδα και το Δέλτα του Νείλου είναι η σημαντικότερη περιοχή της, καθώς είναι η μόνη καλλιεργήσιμη γη της χώρας και εκεί ζει το 99% των κατοίκων της. Η Κοιλάδα του Νείλου εκτείνεται σε μήκος περί τα 800 χιλιόμετρα (km), από το Ασουάν μέχρι τα προάστια του Καΐρου, και είναι γνωστή και ως Άνω Αίγυπτος, ενώ η ευρύτερη έκταση του Δέλτα αποκαλείται και Κάτω Αίγυπτος. Απότομες βραχώδεις πλαγιές υψώνονται κατά μήκος της αριστερής και της δεξιάς όχθης του Νείλου σε μερικά μέρη, ενώ άλλες εκτάσεις κατά μήκος του ποταμού είναι πεδινές, με πολύ χώρο για αγροτική εκμετάλλευση. Κατά το παρελθόν, η ετήσια θερινή πλημμύρα του Νείλου παρείχε λάσπη και νερό που καθιστούσαν εύφορη την παρόχθια ζώνη, η οποία διαφορετικά θα ήταν πολύ ξηρή. Αλλά μετά την ανέγερση του Φράγματος του Ασουάν η γεωργία στην Κοιλάδα του Νείλου εξαρτάται από την άρδευση. Το Δέλτα του Νείλου αποτελείται από επίπεδες πεδινές εκτάσεις. Κάποια μέρη του Δέλτα είναι βαλτώδη και γι' αυτό ακατάλληλα για καλλιέργεια, ενώ οι υπόλοιπες περιοχές του καλλιεργούνται εντατικά.
Κοιλάδα και Δέλτα του Νείλου
Η Κοιλάδα και το Δέλτα του Νείλου είναι στην πραγματικότητα η πιο εκτεταμένη όαση στη Γη και δημιουργήθηκε τα τελευταία εκατομμύρια έτη από τον μακρύτερο ποταμό της Γης και τις φαινομενικά ανεξάντλητες πηγές του. Χωρίς τον δίαυλο αυτόν, που επιτρέπει στον Νείλο να διαρρέει τη Σαχάρα, η Αίγυπτος θα ήταν εντελώς έρημος. Το μήκος του Νείλου εντός της Αιγύπτου είναι περίπου 1.600 km. Τα νερά του Νείλου προέρχονται από τρεις κεντροαφρικανικούς κλάδους: τον Λευκό Νείλο, τον Γαλάζιος Νείλος και τον Άτμπαρα.
Ο Λευκός Νείλος, που πηγάζει από τη Λίμνη Βικτόρια στην Ουγκάντα, δίνει περί το 28% της ετήσιας ποσότητας του νερού που διαρρέει την αιγυπτιακή Κοιλάδα του Νείλου. Στη διαδρομή του από τη Βικτόρια μέχρι την Τζούμπα στο Νότιο Σουδάν, ο Νείλος κατέρχεται περισσότερο από 600 μέτρα, ενώ στα επόμενα 1.600 km, από την Τζούμπα μέχρι το Χαρτούμ, την πρωτεύουσα του Σουδάν, κατέρχεται κατά μόλις 75 μέτρα.
Ο Γαλάζιος Νείλος (παλαιότερη ελληνική ονομασία: «Κυανός Νείλος»), που πηγάζει από τη λίμνη Τάνα στην Αιθιοπία, δίνει κατά μέσο όρο το 58% περίπου της τελικής ποσότητας του νερού του Νείλου. Η κλίση του είναι μεγαλύτερη και άρα η ροή του ταχύτερη από εκείνη του Λευκού Νείλου, με τον οποίο συμβάλλει στο Χαρτούμ. Σε αντίθεση με τον Λευκό Νείλο, ο Γαλάζιος Νείλος μεταφέρει μεγάλη ποσότητα ιζημάτων. Επί πολλά χιλιόμετρα βορείως του Χαρτούμ, τα νερά του Νείλου προς την πλευρά της ανατολικής όχθης του, που προέρχονται από τον Γαλάζιο Νείλο, είναι φανερά πιο λασπώδη, ενώ προς την πλευρά της δυτικής όχθης τα νερά, που προέρχονται από τον Λευκό Νείλο, είναι πιο καθαρά.
Ο κατά πολύ βραχύτερος ποταμός Άτμπαρα ή «Μαύρος Νείλος», που επίσης πηγάζει στην Αιθιοπία, συμβάλλει με τον Νείλο στα βόρεια του Χαρτούμ, ανάμεσα στον Πέμπτο και τον Έκτο Καταρράκτη. Παρέχει το υπόλοιπο 14% περίπου της τελικής ποσότητας του νερού του Νείλου. Αυτό κατά μέσο ετήσιο όρο, διότι την ξηρή εποχή, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο, ο Άτμπαρα έχει σχεδόν μηδενική παροχή, ενώ στα τέλη του καλοκαιριού, όταν στο Αιθιοπικό υψίπεδο σημειώνονται καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις, ο Άτμπαρα παρέχει το 22% του νερού του αιγυπτιακού Νείλου.
Ανάλογα κυμαίνεται και η εποχική συνεισφορά του Γαλάζιου Νείλου: Συνεισφέρει το 17% της τελικής ποσότητας του νερού του Νείλου την ξηρή εποχή και το 68% την εποχή των βροχών. Αντιθέτως, ο Λευκός Νείλος παρέχει μόνο το 10% της τελικής ποσότητας του νερού την εποχή των βροχών, αλλά πάνω από το 80% το υπόλοιπο έτος. Για τον λόγο αυτόν, πριν την αποπεράτωση του Φράγματος του Ασουάν το 1971 ο Λευκός Νείλος ύδρευε την αιγυπτιακή Κοιλάδα του Νείλου όλο το έτος, ενώ ο Γαλάζιος Νείλος, που έφερνε τα νερά των βροχών της Αιθιοπίας, προκαλούσε την ετήσια πλημμύρα του ποταμού και την εναπόθεση ενός στρώματος εύφορης λάσπης στους παρόχθιους αγρούς. Η περίφημη μεγάλη ετήσια πλημμύρα του Νείλου στην αρχαία Αίγυπτο συνέβαινε τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο (και μέρος του Οκτωβρίου), αλλά στο Ασουάν άρχιζε κάποτε και από τον Ιούνιο, ενώ συχνά ο ποταμός είχε αφθονία νερών μέχρι τον Ιανουάριο.
Ο Νείλος εισέρχεται στο έδαφος του σημερινού κράτους της Αιγύπτου λίγα χιλιόμετρα βορείως του Ουαντί Χαλφά, μιας Σουδανικής πόλεως που ξανακτίσθηκε εξ αρχής σε υψηλότερη θέση, καθώς η αρχική της θέση βυθίσθηκε κάτω από την τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε από το Φράγμα του Ασουάν. Ως αποτέλεσμα της ανεγέρσεως του Φράγματος, ο ρους του Νείλου στην Αίγυπτο αρχίζει από αυτή τη Λίμνη Νάσερ, η οποία εκτείνεται σε μήκος έως και 320 km επί αιγυπτιακού εδάφους και άλλα 158 km επί σουδανικού εδάφους. Ουσιαστικά η λίμνη διατρέχει όλη την Κάτω Νουβία, μέσα στη στενή κοιλάδα που έσκαψε ο Νείλος ανά τους αιώνες σε πετρώματα ψαμμίτη και γρανίτη.
Πιο κάτω από το Ασουάν, η καλλιεργούμενη λωρίδα γης διευρύνεται σε πλάτος μέχρι 20 km. Στα βόρεια του Ίσνα (160 km βορείως του Ασουάν), το έδαφος πάνω από τις πλαγιές της κοιλάδας φθάνει σε υψόμετρο 550 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ στο Κένα (περίπου 90  km βορείως του Ίσνα) ένας ασβεστολιθικός όγκος ύψους έως και 300 μέτρων υποχρεώνει τον Νείλο να αλλάξει κατεύθυνση προς τα νοτιοδυτικά επί περίπου 60  km. Στη συνέχεια ο ποταμός στρέφεται προς τα βορειοδυτικά μέχρι 40 χιλιόμετρα μετά το Ασιούτ. Μετά από τη μεγάλη αυτή πόλη, οι πλαγιές της κοιλάδας χαμηλώνουν.
Στο Κάιρο ο Νείλος απλώνεται σε αυτό που κάποτε ήταν μια ευρεία εκβολή στη θάλασσα και με την πάροδο των αιώνων επιχωματώθηκε με εναποθέσεις ιζημάτων και σχημάτισε το σημερινό εύφορο ποτάμιο δέλτα. Το δέλτα αυτό έχει σχήμα βεντάλιας με το άνοιγμά της στη Μεσόγειο Θάλασσα, όπου το πλάτος του φθάνει στο μέγιστο, περίπου 250 km, ενώ στη διεύθυνση βορράς-νότος εκτείνεται επί περίπου 160 km και έχει εμβαδό περίπου 22.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι δηλαδή λίγο μεγαλύτερο σε έκταση από την Πελοπόννησο.
Σύμφωνα με ιστορικές πηγές του 1ου αιώνα μ.Χ., κάποτε διέτρεχαν το δέλτα επτά κλάδοι του Νείλου. Σύμφωνα με μεταγενέστερες πηγές, ο Νείλος είχε 6 κλάδους στο δέλτα περί τον 12ο αιώνα. Από τότε μέχρι σήμερα, η φύση και ο άνθρωπος έχουν αφήσει μόνο δύο κλάδους: τον ανατολικό της Δαμιέτης (μήκος 240 km) και τον δυτικό της Ροζέτας (μήκος 235  km). Αμφότεροι οι κλάδοι έχουν την ονομασία των λιμανιών που βρίσκονται στα στόμιά τους και συμπληρώνονται από ένα δίκτυο αποστραγγιστικών και καναλιών και τάφρων. Στα βόρεια, κοντά στην ακτή, το δέλτα αγκαλιάζει μια σειρά αλμυρών βάλτων και λιμνών, με κυριότερη τη λίμνη του Ίντκου, κοντά στην Αλεξάνδρεια.
Η γονιμότητα και η παραγωγικότητα της αγροτικής γης στις παρόχθιες περιοχές του Νείλου εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ιλύ που εναποθέτει ο ποταμός. Αρχαιολογικές έρευνες υποδεικνύουν ότι αρχικώς οι άνθρωποι κατοικούσαν σε αρκετά ψηλότερες τοποθεσίες της κοιλάδας από ό,τι σήμερα, πιθανώς επειδή ο ποταμός ήταν ψηλότερα ή οι πλημμύρες του ήταν εντονότερες. Η ακριβής ημερομηνία και η ένταση της ετήσιας πλημμύρας ήταν πάντοτε απρόβλεπτες. Επί αιώνες οι Αιγύπτιοι επιχειρούσαν να προβλέψουν και να εκμεταλλευθούν τις πλημμύρες του Νείλου, όσο και να μετριάσουν την έντασή τους.
Η ανέγερση φραγμάτων στον Νείλο, ιδίως του Φράγματος του Ασουάν, μεταμόρφωσε τον ισχυρό ποταμό σε ένα μεγάλο και προβλέψιμο αρδευτικό χαντάκι. Η Λίμνη Νάσερ είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στον κόσμο και κατέστησε εφικτή την προγραμματισμένη χρήση του Νείλου, ανεξαρτήτως της ποσότητας βροχών που πέφτουν στην Κεντρική και την Ανατολική Αφρική. Τα φράγματα έχουν επίσης επηρεάσει τη γονιμότητα των εδαφών στην Κοιλάδα του Νείλου, η οποία εξαρτάτο επί χιλιετίες όχι μόνο από το νερό του ποταμού, αλλά και από τις εναποθέσεις της ιλύος που αυτό μετέφερε.
Οι ερευνητές έχουν εκτιμήσει ότι οι ευεργετικές εναποθέσεις ιλύος στην Κοιλάδα άρχισαν πριν από περίπου 10.000 χρόνια. Η ανάλυση της ροής κατέδειξε ότι 10,7 εκατομμύρια τόνοι φερτών υλών περνούσαν από το Κάιρο κάθε έτος.
Σήμερα το Φράγμα του Ασουάν διακρατεί την περισσότερη από αυτή την ιλύ στη Λίμνη Νάσερ. Στο Δέλτα του Νείλου η μείωση των ετήσιων εναποθέσεων ιλύος έχει ανεβάσει τον υδροφόρο ορίζοντα και αυξήσει την αλμυρότητα του εδάφους, ενώ στην Άνω Αίγυπτο έχει αυξήσει τη διάβρωση στις όχθες του ποταμού.
Δυτική έρημος
Η Δυτική έρημος καλύπτει μια έκταση περίπου 700 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, περίπου τα δύο τρίτα της συνολικής εκτάσεως της Αιγύπτου. Απλώνεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα στα βόρεια μέχρι τα σύνορα με το Σουδάν στα νότια. Το υψίπεδο Γκιλφ αλ Κεμπίρ, με μέσο υψόμετρο περί τα χίλια μέτρα, συνιστά μια εξαίρεση στο πανομοιότυπο τοπίο βραχώδους υποστρώματος καλυμμένου από οριζόντια στρώματα ιζημάτων. Η λεγόμενη Μεγάλη θάλασσα άμμου στο εσωτερικό της ερήμου εκτείνεται από την Όαση Σίβα έως το Γκιλφ αλ Κεμπίρ. Σε αρκετά μέρη υπάρχουν μονές απότομες πλαγιές που εκτείνονται για δεκάδες χιλιόμετρα (escarpments), καθώς και βαθιά βαθύπεδα, ενώ κανένα ποτάμι ή ρυάκι δεν διασχίζει τα όρια της περιοχής.
Στα άλλα 6 βαθύπεδα συναντούμε μια περιορισμένη γεωργική παραγωγή, ύπαρξη κάποιων φυσικών πόρων και μόνιμους οικισμούς, εξαιτίας της διαθεσιμότητας γλυκού νερού, που προέρχεται από το υπέδαφος ή από τον Νείλο. Η Όαση Σίβα, κοντά στα σύνορα με τη Λιβύη και δυτικά του Καττάρα, είναι ιδιαιτέρως απομονωμένη από την υπόλοιπη Αίγυπτο, αλλά έχει μόνιμο πληθυσμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και είναι γνωστή από τον Ναό του Άμμωνος, τον οποίο επισκέφθηκαν ο Ηρόδοτος, ο Μέγας Αλέξανδρος και πολλές άλλες αρχαίες προσωπικότητες μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή.
Οι άλλες μεγάλες οάσεις σχηματίζουν μια τοπογραφική αλυσίδα λεκανών, που εκτείνονται από την Όαση Φαγιούμ (ή και «Βύθισμα του Φαγιούμ») όχι μακριά από το Κάιρο μέχρι τις νότιες οάσεις Μπαχαρίγια, Φαράφρα και Ντάχλα, καθώς και τη μεγαλύτερη όαση της χώρας, την όαση-πόλη Χάργκα. Μια υφάλμυρη λίμνη στις βόρειες παρυφές της Φαγιούμ, η Μπιρκέτ Καρούν, έστελνε τα νερά της στον Νείλο κατά την αρχαιότητα, όταν ονομαζόταν Μοίρις. Επί αιώνες αρτεσιανά φρέατα με γλυκό νερό στην Όαση Φαγιούμ επέτρεψαν την καλλιέργεια σε μια αρδευόμενη έκταση άνω των 1.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Ανατολική έρημος
thumb|right|295px|Μεγάλο σύννεφο σκόνης από τη Σαχάρα (ανοικτό μπεζ στα δεξιά) μεταφέρεται από τη Λιβύη και την Αίγυπτο πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα και μετά προς τη Μέση Ανατολή (διαστημική φωτογραφία, 2 Φεβρουαρίου 2003). Ο τοπογραφικός χαρακτήρας της ερημικής περιοχής ανατολικώς του Νείλου διαφέρει από εκείνον στα δυτικά του ποταμού. Η Ανατολική έρημος είναι πιο ορεινή. Το έδαφος υψώνεται απότομα μετά τον Νείλο και ένα αμμώδες υψίπεδο παραχωρεί μέσα σε εκατό χιλιόμετρα τη θέση του σε γυμνούς, βραχώδεις λόφους και βουνά μεταξύ του Δέλτα του Νείλου και των συνόρων με το Σουδάν, που φθάνουν σε υψόμετρα μεγαλύτερα των 1.900 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το πιο διάκριτο χαρακτηριστικό της περιοχής είναι η ανατολική αλυσίδα τραχιών βουνών που αποκαλείται «Λόφοι της Ερυθράς Θάλασσας» και στα αραβικά Ιτμπάι ή Ατμπάι. Εκτείνονται από την Κοιλάδα του Νείλου μέχρι τον Κόλπο του Σουέζ και την υπόλοιπη Ερυθρά Θάλασσα. Αυτή η υψηλή περιοχή έχει ένα δίκτυο από ρεματιές, που σπανίως εκτελεί το αποστραγγιστικό έργο του ελλείψει βροχοπτώσεων. Το περιβάλλον ερήμου εκτείνεται μέχρι την ακτή της Ερυθράς Θάλασσας.
Χερσόνησος του Σινά
295px|thumb|Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, κοντά στο υψηλότερο σημείο της Αιγύπτου. Η Χερσόνησος του Σινά έχει τριγωνικό σχήμα και έκταση περίπου 61.100 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Παρόμοια με την Ανατολική έρημο, έχει βουνά στο νότιο τμήμα της, τα οποία αποτελούν γεωλογικώς επέκταση των Λόφων της Ερυθράς Θάλασσας. Αυτά περιλαμβάνουν την υψηλότερη κορυφή της Αιγύπτου, το Όρος της Αγίας Αικατερίνης (αραβ. «Τζαμπάλ Κατρίναχ»), που έχει υψόμετρο 2.642 μέτρα. Είναι πιθανό πως ολόκληρη η Ερυθρά Θάλασσα πήρε την ονομασία της από το κόκκινο (ερυθρό) χρώμα αυτών των βουνών.
Το νότιο άκρο της χερσονήσου καταλαμβάνεται από ένα ασβεστολιθικό οροπέδιο με υψόμετρο περί τα χίλια μέτρα, που καταλήγει στη θάλασσα με κρημνώδεις πλαγιές. Προς τα βόρεια το υψόμετρο αυτού του οροπεδίου μειώνεται και το βόρειο 1/3 της χερσονήσου είναι μια επίπεδη αμμώδης παράκτια πεδιάδα, που εκτείνεται από τη Διώρυγα του Σουέζ μέχρι τη Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ.
Πριν από την ισραηλινή κατάληψη του Σινά στον πόλεμο του Ιουνίου 1967, όλη η χερσόνησος αποτελούσε ένα ενιαίο κυβερνείο. Το 1982 όμως, αφότου όλη η χερσόνησος επιστράφηκε στην Αίγυπτο, η κυβέρνηση τη διαίρεσε σε δύο κυβερνεία: Το Κυβερνείο Βορείου Σινά έχει πρωτεύουσα το Αρίς, ενώ το Κυβερνείο Νοτίου Σινά έχει πρωτεύουσα το Τορ.
Η αφθονία άγριας ζωής στη Χερσόνησο του Σινά ίσως να μην είναι αμέσως ορατή. Τούτο οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο τα ζώα της ερήμου έχουν προσαρμοσθεί στη διαβίωση στο μέρος αυτό. Πολλά είδη ζώων, ιδίως θηλαστικά, αλλά και ερπετά και πτηνά, είναι νυκτόβια. Περνούν τις ώρες της ημέρας στη σχετική δροσιά που προσφέρουν λαγούμια, το κάτω μέρος ογκόλιθων ή και κάποιες ρωγμές στον βράχο. Η ύπαρξη πολλών από τα πλάσματα αυτά μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο από τα χνάρια τους, ή από μια φευγαλέα ματιά σε έναν λαγό που τρέχει σε τεθλασμένη γραμμή όταν τον φωτίσει ο προβολέας ενός αυτοκινήτου τη νύχτα. Ακόμα και όσα ζώα είναι ημερόβια, δραστηριοποιούνται κανονικά μόνο το ξημέρωμα και λίγο πριν και μετά το ηλιοβασίλεμα.
Αστικές και αγροτικές περιοχές
Στην απογραφή του 1971, το 57% του πληθυσμού της Αιγύπτου είχε καταμετρηθεί ως αγροτικός. Οι αγροτικές περιοχές της χώρας διαφέρουν πολύ από πλευράς φτώχειας, αριθμού τέκνων ανά οικογένεια και άλλων κοινωνικών παραμέτρων. Η γεωργία συνεχίζει να αποτελεί τον βασικό κινητήρα της οικονομίας στις αγροτικές περιοχές, αν και μερικοί άνθρωποι πλέον εκεί απασχολούνται στον τουρισμό ή άλλες μη αγροτικές εργασίες. Το 1992 ο αγροτικός πληθυσμός της Αιγύπτου ήταν το 33% του συνόλου.
Αρακαπάς
Ο Αρακαπάς είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Αρακαπάς βρίσκεται στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 650 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Συκόπετρα, στα ανατολικά με την Επταγώνια, στα νότια με τη Διερώνα, στα δυτικά με το Καλό Χωριό και στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Κωνσταντίνο.
Ονομασία
Σύμφωνα με τον Νέαρχο Κληρίδη η ονομασία του χωριού πιθανότερο να προέρχεται από τον πρώτο κάτοικο του ο οποίος ονομαζόταν Αροκόπος η Αροκοπάς. Ο Αρακαπάς ήταν ένα από τα χωριά της Μεγάλης Κουμανταρίας και σε κάποιους καταλόγους χωριών ήταν σημειωμένος με την ενετική ονομασία Rucopa.
Φυσικό περιβάλλον
Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής αποτελείται από ακαλλιέργητες εκτάσεις. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις αποτελούν μόνο το 25%. Σε αυτές ευδοκιμούν εσπεριδοειδή και οπωροφόρα δέντρα. Καλλιεργούνται κυρίως μανταρινιές. Υπάρχουν επίσης ελιές και χαρουπιές.
Ο Αρακαπάς περιβάλλεται από δασώδεις εκτάσεις. Το χωριό βρίσκεται δίπλα από το δάσος Κακομάλλη. Στο δάσος υπάρχουν πεύκα, τρεμιθιές, ξισταρκές, ρασιά και λατζιές.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1973 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αρακαπά όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Στον Αρακαπά υπάρχουν δύο εκκλησίες, η παλιά και η νέα εκκλησία της Παναγίας της Ιαματικής. Η παλιά εκκλησία είναι κτίσμα του 15ου αιώνα και η νέα εκκλησία κτίσμα του 1822.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Άνθιμος Γαλάνης
Ο Άνθιμος Γαλάνης ή παπά Άνθιμος, (γεννήθηκε ως Παντελής Γαλάνης, Κωσταράζι Καστοριάς 1879, 27 Ιουλίου 1943) ήταν Έλληνας κληρικός από το Παλαιό Κωσταράζι Καστοριάς, εθνομάρτυρας και εφημέριος του Ιερού Ναού Της Γέννησης Της Θεοτόκου στο Παλιό Κωσταράζι.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1879 στο χωριό Παλαιό Κωσταράζι στην Καστοριά. Το πραγματικό του όνομα ήταν Παντελής Γαλάνης, ήταν παντρεμένος και πατέρας τριών αγοριών. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1934 από τον Μητροπολίτη Καστοριάς Νικηφόρο ο οποίος και του έδωσε το όνομα Άνθιμος προς τιμή του Κωσταραζινού εθνομάρτυρα αρχιμανδρίτη Άνθιμου Γιοβανόπουλου.
Σύλληψη και εκτέλεση
Στις 26 Ιουλίου 1943, στο χωριό είχαν καταλύσει Έλληνες αντιστασιακοί. Την επόμενη μέρα, όταν το αντάρτικο σώμα είχε αποχωρήσει από το χωριό, κατέφτασε γερμανικό απόσπασμα, έπειτα από πληροφορίες που είχαν ότι στον οικισμό υπήρχαν αντάρτες. Κατευθύνθηκαν προς τον ιερέα του χωριού παπά Άνθμιμο, τον οποίο κατηγόρησαν ότι ξεσήκωνε τους κατοίκους του χωριού εναντίον των δυνάμεων κατοχής. Ο ίδιος παρ'όλα αυτά, δεν το αρνήθηκε. Οι Γερμανοί επέμεναν να τους επιβεβαιώσει εάν μέσα στον οικισμό υπήρχαν αντάρτες, αλλά εκείνος αρνούνταν να τους δώσει κάποια πληροφορία, για να μην προδώσει τους αντιστασιακούς. Παρά την προτροπή των Γερμανών στρατιωτών να τους πει την αλήθεια που είχαν ήδη επιβεβαιώσει και να τον αφήσουν ελεύθερο, ο ιερέας ήταν ανένδοτος. Τελικά οι Γερμανοί, αφού τον βασανίζουν, τον εκτελούν και θάβουν πρόχειρα την σορό του κάτω από πέτρινες πλάκες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1980-81
Την περίοδο 1980-81 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Ντιναμό Τιφλίδας κερδίζοντας στον τελικό την Καρλ Τσάις Ιένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Κλάους Έμπνερ
Ο Κλάους Έμπνερ (γερμανικά: Klaus Ebner, Βιέννη, 8 Αυγούστου 1964) είναι Αυστριακός συγγραφέας περιγραφικής και λυρικής ποίησης, μυθιστορημάτων και διηγημάτων.
Βιογραφία
Τη δεκαετία του 1980 σπούδασε ρωμανική και γερμανική φιλολογία, όπως και μεταφραστική θεωρία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Συγχρόνως εργαζόταν για φιλολογικό σύλλογο και φιλολογικό περιοδικό της πρωτεύουσας. Αφού αποφοίτησε εργάστηκε ως μεταφραστής, διοργάνωσε σεμινάρια γλώσσας και επίσης εργάστηκε στα πλαίσια διάφορων προγραμμάτων κατάρτισης στον τομέα της πληροφορικής. Τη δεκαετία του 1990 έγραψε διάφορα βιβλία και άρθρα με αντικείμενο λογισμικά και δίκτυα.