cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Θιούν
Επίσης, έχει υπηρετήσει και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την μονοεδρική περιφέρεια της Νότιας Ντακότα από το 1997 έως το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Νότια Ντακότα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Αστέρας Πατρών
Ο Αστέρας ήταν αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα με τμήματα ποδοσφαίρου, κλασσικού αθλητισμού, πετοσφαίρισης και καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1939 από μέλη που αποχώρησαν από τον Ηρακλή Πατρών, αυτοί ήταν οι Θ. Καραχάλιος, Ν. Βαρυμπόπης, Σταύρος Κωστής, Βασ. Διονυσόπουλος και Χρ. Τσεντούρος.
Ποδόσφαιρο
Συμμετείχε πρώτη φορά στην Α΄κατηγορία της Αχαΐας το 1943-44. Το πρωτάθλημα του 1943-44 έγινε κατά τη διάρκεια της κατοχής και διοργανώθηκε από την ένωση ελλήνων αθλητών, μέχρι την 3η αγωνιστική ο Αστέρας ήταν 1ος στην βαθμολογία 2 βαθμούς μπροστά από την Παναχαϊκή, αλλά το πρωτάθλημα διεκόπη λόγω διαφωνίας του παραρτήματος της Ε.Ε.Α. με τα κεντρικά στην Αθήνα. Ο Αστέρας αγωνίστηκε σε όλα τα πρωταθλήματα Α΄κατηγορίας της ΕΠΣ Πατρών μέχρι το 1959 που συγχωνεύτηκε με την Δόξα Πατρών και ιδρύθηκε ο Πατραϊκός Ο.Φ.. Η συγχώνευση ήταν επιτυχημένη αφού ο Πατραϊκός έφτασε μέχρι την Β΄Εθνική.
Ο Αστέρας διατηρούσε και Β' ομάδα όπου συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα Γ΄κατηγορίας το 1946, 1947 και το 1948.
Τμήμα πετοσφαίρισης
Το τμήμα βόλεϋ του Αστέρα αγωνίστηκε στα περισσότερα προπολεμικά και μεταπολεμικά τοπικά πρωταθλήματα της Πάτρας. Το 1940  έπαιξε στην τελική φάση του Πανελλήνιου πρωταθλήματος, μαζί με τον Π.Ο.Π. και την ΕΑΠ, διεκδικώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας. Στους αγώνες συμμετείχαν 10 ομάδες και ο Αστέρας έχασε από τον Ιωνικό με 2-0 και την Νέα Σμύρνη επίσης με 2-0.
Τμήμα κλασσικού αθλητισμού
Το τμήμα κλασσικού αθλητισμού του Αστέρα με πολλές συμμετοχές σε πανελλήνια πρωταθλήματα. Μεγάλυτερος αθλητής που ανέδειξε ο σύλλογος ήταν ο Γ. Πετρόπουλος 2ος πανελληνιονίκης στο άλμα εις ύψος.
Τμήμα Καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ χωρίς να καταφέρει να διακριθεί σε πανελλήνιο επίπεδο.
Αγία Γαλήνη Ρεθύμνης
Η Αγία Γαλήνη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λάμπης, του δήμου Αγίου Βασιλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ρεθύμνης του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
240px|thumb|left|Άποψη της Αγίας Γαλήνης Η Αγία Γαλήνη είναι μεγάλο παράλιο χωριό, που καταλαμβάνει το απώτατο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Ρεθύμνης, στο Λιβυκό Πέλαγος. Βρίσκεται στα όρια με τον νομό Ηρακλείου, κτισμένη αμφιθεατρικά επί της ανατολικής πλευράς βραχώδους ακρωτηρίου, στον μυχό του ομώνυμου όρμου και θέα στον Κόλπο της Μεσσαράς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Το χωριό διασχίζει ο γραφικός ποταμός Πλατύς, που εκβάλλει στην παραλία. Απέχει περίπου 53 χλμ. ΝΑ. του Ρεθύμνου (μέσω Αρμένων).
Κοινότητα
Δείτε και: Κοινότητα Αγίας Γαλήνης
Η κοινότητα Αγίας Γαλήνης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,829 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ξηρόκαμπος.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ρεθύμνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Γαλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λάμπης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λάμπης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου.
Ονομασία
Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας του χωριού, η παράδοση αναφέρει πως κάποια βυζαντινή πριγκίπισσα, η Βασίλισσα (κατ’ άλλες πηγές ήταν η αυτοκράτειρα Ευδοκία), παρέπλεε την περιοχή σε μεγάλη θαλασσοταραχή. Κατόπιν προσευχής της, η θάλασσα γαλήνεψε και το πλοίο της αγκυροβόλησε στην κοντινή ακτή. Η πριγκίπισσα διέταξε την οικοδόμηση ναού προς τιμή της Παναγίας της επονομαζόμενης Γαλήνης. Η ιστορική όμως αλήθεια πρέπει να σχετίζεται με τη Μονή του Γαλήνου Χριστού, που, κατά τη μαρτυρία του Ιωσήφ Βρυεννίου, υπήρχε στην περιοχή.
Ιστορικά στοιχεία
Η Αγία Γαλήνη είναι κτισμένη πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης Σουλίας, ή Σουλίνας που άκμασε μέχρι τον 6ο αιώνα μ.Χ. και που αποτελούσε το επίνειο της αρχαίας Συβρίτου, ή Συβριτίας. Το 1960 διενεργήθηκε υποβρύχια έρευνα από τον έφορο αρχαιοτήτων Ν. Πλάτωνος, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η περισυλλογή χάλκινων αντικειμένων που προέρχονταν από αβαρία ρωμαϊκού πλοίου (Κρητ. Χρον., 1960). Επίσης, περισυνελέγη σειρά 259 ρωμαϊκών νομισμάτων, η οποία κάλυπτε ιστορία τριών αιώνων (από τον Αύγουστο μέχρι τον Πρόβο), καθώς και ειδώλιο πραξιτελείου τύπου. Τα ευρήματα φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου. Δίπλα στον ποταμό Πλατύ έχουν βρεθεί κολόνες και λείψανα ιερού, που ήταν αφιερωμένο στη θεά Άρτεμη. Η Σουλία καταστράφηκε από Σαρακηνούς πειρατές, το 640 μ.Χ.
Οικονομία
Οι κάτοικοι της Αγίας Γαλήνης ασχολούνται σήμερα με τη γεωργία, ειδικότερα την ελαιοκαλλιέργεια, την αλιεία και βεβαίως με τον τουρισμό που έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες με ανεγέρσεις ξενοδοχειακών μονάδων και ενοικιαζομένων δωματίων. Για την πληρέστερη ασφάλεια του όρμου έχει κατασκευαστεί μεγάλος σχετικά λιμενοβραχίονας που κάμπτεται προς ανατολάς παρέχοντας ασφάλεια κυρίως στους νότιους και νοτιοδυτικούς ανέμους, δημιουργώντας έτσι υπήνεμο αλιευτικό καταφύγιο. Πριν τις δεκαετίες ‘60 και ’70, όταν και γνώρισε μια μεγάλη τουριστική ανάπτυξη, το χωριό ήταν ένα μικρό ψαροχώρι και ουσιαστικά εξυπηρετούσε τους κατοίκους του χωριού Μέλαμπες. Όμως, το ‘60 έγινε ο αγαπημένος προορισμός για τα απελευθερωμένα παιδιά των λουλουδιών, τους χίπις. Μάλιστα πολλοί είναι οι φανατικοί της οπαδοί, οι οποίοι έρχονται στο χωριό κάθε χρόνο από τότε.
Πηγές
Αγια Γαληνη Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κατάλογος δημάρχων Πειραιά
Γενικά
Ο τρόπος εκλογής του δημάρχου ποικίλλει ανά περιόδους. Με την ίδρυση του Δήμου στις 23 Δεκεμβρίου 1835 έως το 1866, οι δήμαρχοι διοριζόταν από την κυβέρνηση, ενώ από το 1866 ξεκίνησε η εκλογή δημάρχου από το λαό. Διακόπηκε κατά τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, συνεχίστηκε στην κατοχή και επανήλθε επί Επταετίας. Μετά την κατάρρευση της Χούντας Συνταγματαρχών, διορίστηκε προσωρινά ο δικαστικός Βασίλειος Ζέππος μέχρι να προκηρυχθούν δημοτικές εκλογές. Από το 1975 επανήλθε ο θεσμός της εκλογής του δημάρχου.
Από τους δημάρχους του Πειραιά 8 ήταν συγγενείς εξ αίματος και 2 συγγενείς εξ αγχιστείας. Συγκεκριμένα πρώτο μέλος από την οικογένεια Σκυλίτση, η οποία ανέδειξε τέσσερις δημάρχους, που εξελέγη δήμαρχος Πειραιά ήταν ο Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης, ο αδερφός του οποίου ήταν ο Αριστείδης Σκυλίτσης διετέλεσε επίσης δήμαρχος Πειραιά. Υιός και εγγονός του τελευταίου ήταν οι Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης και Αριστείδης Σκυλίτσης αντίστοιχα. Αδέρφια μεταξύ τους ήταν οι Τρύφων Μουτζόπουλος και Δημήτριος Μουτζόπουλος ενώ ο Παύλος Δαμαλάς ήταν γαμπρός του Λουκά Ράλλη. Επίσης ο Γεώργιος Ανδριανόπουλος ήταν θείος του Ανδρέα Ανδριανόπουλου.
Παραπομπές
πειραια
Τρύφων Ζαχαριάδης
Ο Τρύφων Ζαχαριάδης, είναι ψυχαναλυτικός θεραπευτής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Bologna. Σπούδασε Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πτυχίο1979).
Στο τέλος της δεκαετίας του ’70 στράφηκε σ’ ένα διαφορετικό πεδίο γνώσης, προσεγγίζοντας την οπτική της ψυχαναλυτικής θεωρίας με μελέτη, προσωπική ανάλυση κι εκπαίδευση. Σταδιακά η ψυχοθεραπεία οριοθέτησε το αντικείμενο της ενασχόλησής του.
Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης (1983–1993) στο Κέντρο Μελετών Τεκμηρίωσης και Εκπαίδευσης (ΚΕΜΕΤΕ) σε θέματα Εργασιακών Σχέσεων-Ανθρώπινων Σχέσεων. Λειτούργησε εθελοντικά (1986-2006) ομάδα κοινωνικής  θεραπείας με γονείς παιδιών ΑΜΕΑ. Ανέλαβε το 1992 και διατηρεί έως σήμερα τη συνδιεύθυνση του Ινστιτούτου Σύγχρονης Παιδαγωγικής.
Με πρωτοβουλία του (2018), συνεργαζόμενος με παλαιούς μαθητές του, συνιδρύουν το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Αναλυτικής Ψυχοθεραπείας Ομάδας και Οικογένειας (elekin.gr), αναλαμβάνοντας για την αρχική τετραετία Πρόεδρος.
Είναι Διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχοθεραπείας και Συναισθηματικής Ανέλιξης, τακτικό μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπευτών Ελλάδος,  του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας (E.A.P.), της International Association for Group Psychotherapy and Group Processes, της International Family Therapy Association κ. ά.
Συνεργάστηκε ως εκπαιδευτής-διδάσκων με την Πανεπιστημιακή κλινική του Αιγινήτειου νοσοκομείου (2007-2009), με το Τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (2011-2012), με το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών συστηματικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (2011-2013), με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (2011-2013) ως εμπειρογνώμονας σε πρόγραμμα σχέσεων της σχολικής κοινότητας), καθώς και με φορείς ΚΕΘΕΑ, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Ίδρυμα Θεοχαράκη, Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη (Πειραιάς), Πορφυρογένειο ίδρυμα (Αγριά Βόλου), Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κρήτης, ΕΛΚΕΠΑ, Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας, κ.ά.
Στα Ελληνικά Γράμματα εμφανίστηκε το 1970 με την ποιητική συλλογή ΛΥΠΕΣ, ακολούθησαν τα βιβλία Εγώ, Διηγήματα, 1972, Μετά ή 29η, Ποίηση (Ιωλκός), 1982, Περίπτωση για νηφάλιους, Νουβέλα (Comteko), 1987, Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά Ποιον, Δοκίμιο (Ελληνικά Γράμματα), 2009, (επανέκδοση 2011, Τόπος), (επανέκδοση 2018, Αρμός), Παλαιά Βιογραφία, Ποίηση (Αρμός), 2015, Συντροφικότητα Αποχωρισμός, Δοκίμιο (Αρμός), 2015, Τι έγινε ρε Φωτεινή, μυθιστόρημα 2017, (Αρμός). Το δαχτυλίδι της κυρίας Αλίξ, μυθιστόρημα 2019, (Αρμός).
Βιβλιογραφία
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Πηγές – Εξωτερικές συνδέσεις
σε συλλογικούς τόμους [http://www.biblionet.gr/book/140114/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1_%CF%83%CE%B5_%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ψυχολόγοι
Φρειδερίκος Δ΄ της Δανίας
Ο Φρειδερίκος Δ΄ (δανικά: Frederik 4.) ήταν ο Βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας από το 1699 μέχρι το θάνατό του το 1730. Ήταν ο γιος του Βασιλιά Χριστιανού Ε΄ και της Βασίλισσας Καρλόττας-Αμαλίας, κόρης του Γουλιέλμου ΣΤ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ.
Πρώιμα χρόνια
Ως διάδοχος του θρόνου, ο Φρειδερίκος διεύρυνε την εκπαίδευσή του ταξιδεύοντας στην Ευρώπη. Είχε μάλιστα εντυπωσιαστεί από την αρχιτεκτονική στην Ιταλία και, επιστρέφοντας στη Δανία, ζήτησε από τον πατέρα του να χτίσει ένα θερινό ανάκτορο, τα μετέπειτα Ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1703.
Ο Φρειδερίκος είχε την επιλογή να διαλέξει τη μέλλουσα σύζυγό του, μέσα από μια σειρά από προτεσταντικές πριγκίπισσες. Το 1695 επισκέφθηκε την αυλή του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο. Όμως η επίσκεψή του εκεί διεκόπη από την είδηση, ότι ο αδελφός του είχε αρρωστήσει. Ο Φρειδερίκος αργότερα επέστρεψε στο Γκύστρο, όπου αναγκάστηκε να επιλέξει την μεγαλύτερη από τις άγαμες πριγκίπισσες. Στις 5 Δεκεμβρίου 1695 παντρεύτηκε την Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο στο Κάστρο της Κοπεγχάγης.
Εσωτερική πολιτική
Η πιο σημαντικό εγχώρια μεταρρύθμιση του Φρειδερίκου Δ΄ ήταν η κατάργηση του θεσμού των δουλοπαροίκων της Ζηλανδίας το 1702. Οι προσπάθειές του έπεσαν σε μεγάλο βαθμό στο κενό, καθώς ο διάδοχός του θα επαναφέρει το εν λόγω σύστημα το 1733.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φρειδερίκου, η Κοπεγχάγη αρχικά χτυπήθηκε από βουβωνική πανώλη το 1711 και έπειτα από μία μεγάλη πυρκαγιά τον Οκτώβριο του 1728. Αυτή η πυρκαγιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Παρά το γεγονός ότι ο Φρειδερίκος Δ΄ είχε πεισθεί από τον αστρονόμο Όλε Ρέμερ να εισαγάγει στη Δανία και τη Νορβηγία το Γρηγοριανό ημερολόγιο, οι παρατηρήσεις και οι υπολογισμοί του αστρονόμου χάθηκαν στην φωτιά.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι πραγματοποιούσε εβδομαδιαίες ακροάσεις, στις οποίες ο καθένας μπορούσε να παραστεί και να παραδώσει επιστολές με παράπονα ή σχέδια. Προώθησε, επίσης, τον αποικισμό της Γροιλανδίας, την παιδεία με την ίδρυση 240 σχολείων και την υγεία με τη δημιουργία νοσοκομείων.
Εξωτερική πολιτική
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του Φρειδερίκου Δ΄, η Δανία συμμετείχε στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721) εναντίον της Σουηδίας. Παρά το γεγονός ότι η Δανία βρέθηκε από την πλευρά των νικητών, απέτυχε να ανακαταλάβει τις χαμένες κτήσεις της στη νότια Σουηδία. Όμως, το πιο σημαντικό αποτέλεσμα του πολέμου ήταν η εκ νέου επιβολή της δανικής κυριαρχίας στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Ένα μεγάλο μέρος της ζωής του Φρειδερίκου δαπανήθηκε σε συγκρούσεις με συγγενείς του. Μεταξύ των ετών 1703 και 1711 έστειλε στρατιωτικές μονάδες στην Ουγγαρία, προκειμένου να βοηθήσει την Αυστρία στην κατάπνιξη της εξέγερσης του Φραγκίσκου Β΄ Ράκοτσι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1695 τη Λουίζα (1667-1721), κόρη του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο και είχε τέκνα:
Χωρίς να χωρίσει την πρώτη, το 1703 νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Ελισάβετ Ελένη φον Φίερεγκ (1679-1704), κόρη του Αδάμ-Όθωνα υπουργού τη Πρωσίας και είχε τέκνο:
Το 1704 απεβίωσε η Ελισάβετ-Ελένη και το 1712 έκανε μυστικά τρίτο γάμο με την Άννα Σοφία Ρέβεντλοβ (1693-1743), κόρη του μεγάλου καγκελαρίου του Κόνραντ φον Ρέβεντλοβ. Είχε τέκνα:
Το 1721 απεβίωσε η Λουίζα, το 1730 ο Φρειδερίκος Δ΄ και το 1743 η Άννα-Σοφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
IN
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων IN και in ή ιν μπορεί να αναφέρεται:
Βίτο Κορλεόνε
Ο Βίτο Αντολίνι Κορλεόνε (αγγλικά: Vito Andolini Corleone, 7 Δεκεμβρίου 1891 - 29 Ιουλίου, 1955) είναι φανταστικός χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Μάριο Πούζο "Ο Νονός" και στις δύο πρώτες από τις τρεις ταινίες του Φράνσις Φορντ Κόπολα, στις οποίες απεικονίζεται με τον Μάρλον Μπράντο στη πρώτη ταινία, και στη δεύτερη, ως ένας νεαρός άνδρας με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Είναι ένας ορφανός από τη Σικελία που θα μεταναστεύσει στη Νέα Υόρκη και θα χτίσει μια αυτοκρατορία στη αμερικανική μαφία. Μετά το θάνατό του, ο Μάικλ, ο νεότερος γιος του, θα τον διαδεχτεί ως «Δον» της οικογένειας Κορλεόνε. Έχει άλλους δύο γιους, τον Σαντίνο (Σάνι) και τον Φρεντερίκο (Φρέντο), και μια κόρη την Κοστάνζια (Κόνι). Ο Βίτο υιοθετεί ανεπίσημα τον φίλο του Σάνι, Τομ Χάγκεν, ο οποίος γίνεται ο δικηγόρος και κονσιλιέρι του.
Ο Βίτο διευθύνει μια επιχείρηση που ίδρυσε για λαθρεμπόριο αλκοόλ και για τζόγο, αλλά είναι γνωστός ως ένα είδος γενναιόδωρου ανθρώπου που ζει με ένα αυστηρό ηθικό κώδικα: την πίστη σε φίλους και πάνω απ 'όλα, την οικογένεια. Είναι επίσης γνωστός ως παραδοσιακός που απαιτεί σεβασμό, ανάλογα με την κατάσταση του, ακόμη και από τους στενότερους φίλους του, οι οποίοι αναφέρονται σε αυτόν ως «Νονός» ή «Δον Κορλεόνε» και όχι «Βίτο».
Καριέρα
Ο Βίτο θα μείνει με την οικογένεια Αμπαντάντο, οι οποίοι είναι μακρινοί συγγενείς του, στη Μικρή Ιταλία στη ανατολική πλευρά της Νέας Υόρκης. Ο Βίτο θα μεγαλώσει πολύ κοντά στους Αμπαντάντο, ιδιαίτερα με το γιο τους, τον Τζένκο, που θα είναι σαν αδελφός του. Ο Βίτο θα κερδίζει τίμια το ψωμί του, στο μανάβικο των Αμπαντάντο, αλλά ο γέροντας της οικογένειας θα αναγκαστεί να τον απολύσει, όταν ο Ντον Φανούτσι, ένας τοπικός Νονός θα απαιτήσει να προσληφθεί ένας ανιψιός του στη θέση του Βίτο.
Το 1920, ο Βίτο με τους φίλους του, Πήτερ Κλεμένζα και Σαλβατόρε Τέσιο, ο οποίος θα τον διδάξει πώς να ξεφεύγει από τις μάντρες, θα κλέψουν φορέματα και χαλιά. Ο Φανούτσι θα μάθει για την κλοπή και θα απαιτήσει μέρος των παράνομων κερδών τους ή αλλιώς θα αναφέρει τον Βίτο και τους συνεργούς του στην αστυνομία. Ο Βίτο, στη συνέχεια, θα καταστρώσει ένα σχέδιο για να σκοτώσει τον Φανούτσι. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ του Αγίου Ρόκκο, ο Βίτο θα κάνει τη διαδρομή για το σπίτι του Φανούτσι στη Μικρή Ιταλία, πηδώντας από τις στέγες από το ένα κτίριο στο άλλο. Όταν ο Φανούτσι μπει στο κτίριο και θα ξεκλειδώσει την πόρτα του διαμερίσματός του, ο Βίτο θα τον πυροβολήσει θανάσιμα. Στη συνέχεια ο Βίτο θα αναλάβει τη θέση του Φανούτσι στη γειτονιά και θα αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερο σεβασμό απ'ότι έδειχναν πριν στον Φανούτσι.
Ο Βίτο και ο Τζένκο θα ξεκινήσουν μια επιχείρηση εισαγωγής ελαιολάδου, την Τζένκο Πούρα, ή Ελαιόλαδα Τζένκο, η οποία θα γίνει τελικά η μεγαλύτερη εταιρεία εισαγωγής ελαιόλαδου στη Αμερική, καθώς και η νομική βιτρίνα του Βίτο για τη νομιμοποίηση κερδών από τις παράνομες δραστηριότητες του. Μεταξύ των νομίμων και των παρανόμων επιχειρήσεων, ο Βίτο θα γίνει ένας πλούσιος άνθρωπος.
Το 1923, θα επιστρέψει στη Σικελία, για πρώτη φορά μετά που είχε φύγει σαν παιδί. Ο ίδιος και ο συνεργάτης του, Δον Τομμασίνο θα εξαλείψουν συστηματικά τους άνδρες του Δον Τσιτσιο, οι οποίοι συμμετείχαν στη δολοφονία της οικογένειας του Βίτο και θα κανονίστει μια συνάντηση με τον ίδιο τον Δον Τσιτσιο. Ο Βίτο θα χαράξει με ένα μαχαίρι το στομάχι του ηλικιωμένου Δον, τιμωρώντας τον έτσι για την οικογένειά του. Ο Δον Τομμασίνο θα πάρει πάνω του την πόλη και θα γίνει ο πιο πιστός σύμμαχος του Βίτο στη Σικελία για πάνω από μισό αιώνα.
Στις τις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Βίτο έχει πλέον οργανωμένες εγκληματικές πράξεις, και θα δημιουργήσει την οικογένεια εγκλήματος Κορλεόνε, μια από τις πιο ισχυρές στη χώρα. Ο Τζένκο Αμπανταντο θα είναι ο Κονσιλιέρι του, και ο Κλεμένζα με τον Τέσιο θα είναι λοχαγοί του. Την ίδια στιγμή ο Βίτο έχει κάνει και προσωπική οικογένειά. Η σύζυγός του, Καρμέλα, θα του κάνει τρεις γιους και μια κόρη. Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Σάνι θα φέρει έναν άστεγο φίλο του, τον Τομ Χάγκεν, να μείνει με τους Κορλεόνε και ο Βίτο θα τον υιοθετήσει ανεπίσημα. Ως ενήλικας, ο Σάνι γίνεται διάδοχος του Βίτο και ντε φάκτο υπαρχηγός του. Ο Φρέντο, δεύτερος γιος του Βίτο, θεωρείται πολύ μαλακός τύπος για να χειριστεί σημαντικά θέματα στη οικογενειακή επιχείρηση και παίρνει μόνο μικρές ευθύνες. Ο Βίτο έχει μια δύσκολη σχέση με το νεώτερο γιο του, τον Μάικλ, ο οποίος δεν θέλει με τίποτα να μπει στη οικογενειακή επιχείρηση και γίνεται ήρωας πολέμου, ενώ πολεμάει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μοναχοκόρη του Βίτο, η Κόνι, απαγορεύεται να συμμετέχει στην οικογενειακή επιχείρηση λόγω του φύλου της.
Γύρω στο 1939, ο Βίτο θα έχει την έδρα του και το σπίτι του στο Λονγκ Μπιτς, του Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, όπου ο Τζένκο θα χρησιμεύει ως ο βασικός σύμβουλος του Βίτο μέχρι που αυτός θα αρρωστήσει από τον καρκίνο και δεν θα μπορεί πια να εκπληρώνει τα καθήκοντά του. Ο Τομ Χάγκεν, ο οποίος εν τω μεταξύ έχει γίνει ένας εν ενεργεία δικηγόρος, θα αναλάβει τα καθήκοντα στη θέση του Τζένκο ως νέος κονσιλιέρι.
Σειρές μυθιστορημάτων
Ο Βίτο Κορλεόνε εμφανίζεται στο μυθιστόρημα «Η Επιστροφή του Νονού» (The Godfather Returns), το 2004 του Μαρκ Βινεγκάρντνερ και στο μυθιστόρημα του Μάριο Πούζο «Οικογένια Κορλεόνε» (The Family Corleone), και σε ένα μυθιστόρημα του 2012 του Εντ Φάλκο. Αυτά τα μυθιστορήματα διερευνούν την άνοδο του Βίτο Κορλεόνε στην εξουσία τη δεκαετία του 1920 και του 1930 και τις πρώτες σχέσεις του με τη γυναίκα και τα παιδιά του.
Απεικονίσεις και επιρροές
Στην πρώτη ταινία της τριλογίας του Νονού, ο Δον Βίτο Κορλεόνε απεικονίστηκε από τον Μάρλον Μπράντο και σε νεαρή ηλικία απεικονίστηκε από τον Ορέστε Μπαλντίνι. Στη δεύτερη ταινία ο Βίτο Κορλεόνε απεικονίστηκε σε νεαρή ηλικία από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Και οι δύο ταινίες κέρδισαν το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Μπράντο και για τον Ντε Νίρο. Ο Βίτο Κορλεόνε είναι ένας από τους δύο μόνο χαρακτήρες που ενσαρκώνεται από δύο ηθοποιούς για να βραβευτούν με Όσκαρ και για τις δύο ταινίες (ο άλλος είναι ο Τζόκερ). Ο Μπράντο αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Όσκαρ, αφού ο εκπρόσωπος του Σαχίν Λίλφτερ δήλωσε τους λόγους του κατά τη διάρκεια της απονομής των βραβείων.
Το Premiere Magazine χαρακτήρισε τον Βίτο Κορλεόνε ως τον μεγαλύτερο κινηματογραφικό χαρακτήρα στην ιστορία. Επιλέχθηκε επίσης ως ο 53ος μεγαλύτερος κινηματογραφικός χαρακτήρας από το περιοδικό Empire.
Ο χαρακτήρας του Βίτο Κορλεόνε βασίζεται σε σύνθεση των αφεντικών της Μαφίας της Νέας Υόρκης στα μέσα του 20ού αιώνα: Κάρλο Γκαμπίνο, Φρανκ Κοστέλο, Τζο Μπονάνο, και του Τζο Προφάτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ο Νονός (χαρακτήρες)
Μπιφ Μπάιφορντ
Ο Μπιφ Μπάιφορντ (5 Ιανουαρίου 1951, πραγμ. όνομα "Πήτερ Ρόντνεϊ Μπάιφορντ", αγγλ. Biff Byford) είναι Βρετανός τραγουδιστής και συνθέτης, γνωστότερος για τη συνεργασία του με το χέβι μέταλ συγκρότημα Saxon.
Βιογραφία
Οι Saxon, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία κατά την περίοδο 1980 - 1984, έχοντας στο ενεργητικό τους έξι δίσκους και τέσσερα σινγκλ στο βρετανικό Top-20, αλλά και δύο χρυσούς και δύο ασημένιους δίσκους. Στο διάστημα αυτό, καθιερώθηκαν ως ένας από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους του New Wave of British Heavy Metal, μαζί με άλλα μεγάλα ονόματα όπως οι Iron Maiden, οι Motörhead και οι Judas Priest. Ο Μπάιφορντ υπήρξε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους ο βασικός στιχουργός του συγκροτήματος, ενώ συνέγραψε τα περισσότερα τραγούδια τους.
Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80, η εμπορική απήχηση των Saxon μειώθηκε, κυρίως, λογώ της παρακμής που επήλθε στο κίνημα του βρετανικού μέταλ, αλλά και της προσπάθειας του συγκροτήματος να προσελκύσει το αμερικανικό κοινό, κάτι το οποίο δεν κατάφεραν.
Μετά το "Destiny" του 1988, αποχώρησε ο μπασίστας Πωλ Τζόνσον, για να ενταχθεί στο συγκρότημα ο Νιμπς Κάρτερ, φανατικός οπαδός του συγκροτήματος, ο οποίος βοήθησε στην ποιοτική επάνοδο του συγκροτήματος, μέσω της οποίας διατήρησαν το φανατικό κοινό τους καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '90. Το συγκρότημα διατηρώντας το φανατικό κοινό του, γνώρισε μία αξιόλογη εμπορική άνοδο, από το δίσκο "Lionheart" του 2004 και έπειτα.
Ο Μπάιφορντ, ανέλαβε να κάνει την παραγωγή του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου "Rock 'n' Roll Gypsies" το 1989, του "Forever Free" το 1992, του "Dogs of War" το 1995, του ζωντανά ηχογραφημένου "The Eagle Has Landed – Part II" το 1996, του "Metalhead" το 1999, της συλλογής "Heavy Metal Thunder" το 2002, του "Call to Arms" το 2011, του "Sacrifice" το 2013, του "Battering Ram" το 2015, του "Thunderbolt" το 2018 και του "Inspirations" το 2021.
Τον Απρίλιο του 2007, ο Μπάιφορντ κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του, με τίτλο "Never Surrender".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Ιωάννης Κ. Βολιώτης
Ο '''Ιωάννης Κ. Βολιώτης''' (1924 – Θεσσαλονίκη, 20 Ιουνίου 1978) ήταν Έλληνας νομάρχης. Σκοτώθηκε το 1978 κατά τον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Βολιώτη και είχαν 2 μικρά παιδιά.
Από τον Ιούνιο του 1968 έως τον Μάρτιο του 1971 ήταν Νομάρχης Χαλκιδικής (διορισμένος). Κατόπιν ήταν διορισμένος Νομάρχης Καβάλας έως το 1974. Κατά τη θητεία του έγιναν έργα, όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Γυμνάσιο Πολυγύρου και το Κέντρο Νεότητας.
Όταν πέθανε ήταν διευθυντής στην κλινική «Παναγία» της συμπρωτεύουσας. Ολόκληρη η οικογένειά του (ο Ιωάννης, η σύζυγός του, οι 2 γιοι του και η μητέρα του) σκοτώθηκαν στον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Χαλκιδικής Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Ροδόπης
Σαμαρκάνδη
Η Σαμαρκάνδη (στα ουζμπέκικα και στα ρώσικα Σαμαρκάντ - Самарканд, στην περσική γλώσσα سمرقند), με πληθυσμό 412.300 κατοίκους το 2005, είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Ουζμπεκιστάν και η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του. Η πλειονότητα των κατοίκων της είναι Τατζίκοι που μιλούν την περσική γλώσσα (φαρσί). Η πόλη είναι γνωστή για την ιστορική και πολιτιστική σημασία της, που οφειλόταν στην κεντρική της θέση στον Δρόμο του Μεταξιού ανάμεσα στην Κίνα και τη Δύση.
Γεωγραφία
Η Σαμαρκάνδη βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της χώρας και σε μέσο υψόμετρο 702 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της είναι 39° 39΄ 15΄΄ βόρειο πλάτος και 66° 57΄ 35΄΄ ανατολικό μήκος.
Ετυμολογία
Το όνομα «Σαμαρκάνδη» προέρχεται από την αρχαία περσική λέξη ασμάρα = πέτρα, βράχος, και τη σογδιανή καντ = κάστρο, οχυρή κωμόπολη (βλ. Adrian Room: "Placenames of the World: Origins and Meanings of the Names for 6,600 Countries, Cities, Territories, Natural Features and Historic Sites", McFarland, β΄ έκδ., Λονδίνο 2006, ISBN 0-7864-2248-3). Το ελληνικό όνομά της, όταν την κατέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος, ήταν «Μαράκανδα».
Ιστορία
Η Σαμαρκάνδη είναι μία από τις αρχαιότερες συνεχώς κατοικούμενες πόλεις στον κόσμο, που ευδοκίμησε εξαιτίας της θέσεώς της πάνω στον κύριο εμπορικό δρόμο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης («Δρόμος του μεταξιού»). Σε κάποιες χρονικές περιόδους, η Σαμαρκάνδη ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Κεντρικής Ασίας. Ιδρύθηκε περί το 700 π.Χ. και ήταν η πρωτεύουσα της Σογδιανής (χώρας που αποτελούσε τότε σατραπεία της Περσίας των Αχαιμενιδών) όταν την κατέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος, το 329 π.Χ.. Επιτάφιος Πόλη για τον Κλείτο τον Μέλανα τό 328 π.Χ. Παρότι περσόφωνη περιοχή, παρέμεινε εκτός των συνόρων της Περσίας από τους χρόνους του Μ. Αλεξάνδρου μέχρι την κατάκτηση της Περσίας από τους Άραβες. Κατά τη δυναστεία των Αββασιδών, το μυστικό του τρόπου παραγωγής χαρτιού διέρρευσε από δύο Κινέζους αιχμαλώτους της μάχης του Ταλάς το 751 μ.Χ., πράγμα που οδήγησε στην κατασκευή του πρώτου εργαστηρίου χαρτοποιίας του ισλαμικού κόσμου στην Ιστορία, στη Σαμαρκάνδη. Στη συνέχεια, η εφεύρεση του χαρτιού έγινε γνωστή στον υπόλοιπο μουσουλμανικό κόσμο, και από εκεί στην Ευρώπη.
Από τον 6ο μέχρι τον 13ο αιώνα, η πόλη μεγάλωσε και έφθασε να έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από ό,τι σήμερα, ενώ περιήλθε διαδοχικά υπό τους Τούρκους, τους Άραβες (που εξισλάμισαν τον πληθυσμό), τους Σαμανίδες Πέρσες, και πάλι υπό τους Καραχανίδες και τους Σελτζούκους Τούρκους, προτού καταληφθεί και λεηλατηθεί από τους Μογγόλους το 1220. Μικρό μόνο μέρος του πληθυσμού επέζησε, και η Σαμαρκάνδη υπέστη τουλάχιστον μία ακόμα λεηλασία από τους Μογγόλους του Χαν Μπαράκ προκειμένου να συλλεγούν χρήματα για πληρωμή στρατεύματος. Χρειάσθηκαν πολλές δεκαετίες για να συνέλθει η πόλη από αυτές τις καταστροφές.
Το 1370 ο Τιμούρ-ι-Λενγκ (= Τιμούρ ο Χωλός), γνωστότερος ως Ταμερλάνος, αποφάσισε να καταστήσει τη Σαμαρκάνδη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, η οποία εκτεινόταν από την Ινδία ως την Τουρκία. Τα επόμενα 35 χρόνια έκτισε μια νέα πόλη και την εποίκησε με τεχνίτες από όλα τα μέρη που είχε κατακτήσει. Ο Τιμούρ έτσι κέρδισε σε καλή υστεροφημία ως σοφός και γενναιόδωρος, ενώ η Σαμαρκάνδη έγινε το κέντρο της περιοχής Υπερωξιανής.
Τον 16ο αιώνα οι Σαβανίδες μετακίνησαν την πρωτεύουσά τους στη Μπουχάρα και η Σαμαρκάνδη παρήκμασε. Μετά από μία επίθεση από τον Πέρση βασιλιά Ναντίρ Σαχ, η πόλη σχεδόν ερήμωσε κατά τον 18ο αιώνα.
Η Σαμαρκάνδη καταλήφθηκε από τους Ρώσους μετά από επιτυχή πολιορκία της ακροπόλεώς της από τον συνταγματάρχη Αλεξάντρ Αμπράμοφ το 1868. Μετά από λίγο, η μικρή ρωσική φρουρά εκ 500 ανδρών βρέθηκε να πολιορκείται η ίδια. Οι επιτιθέμενοι, υπό τον Αμπντούλ Μαλίκ Τουρά, τον πρωτότοκο γιο του εμίρη της Μπουχάρας, αποκρούσθηκαν με βαριές απώλειες. Ο Αμπράμοφ, στρατηγός πλέον, έγινε ο πρώτος κυβερνήτης του στρατιωτικού Οκρούγκ που ίδρυσαν οι Ρώσοι κατά μήκος του ποταμού Ζεραβσάν, με τη Σαμαρκάνδη ως το διοικητικό κέντρο. Η πόλη έγινε αργότερα πρωτεύουσα του ομώνυμου «υποκειμένου» («ομπλάστ») του Ρωσικού Τουρκεστάν και η σημασία της αυξήθηκε ακόμα περισσότερο όταν ο πρώτος σιδηρόδρομος, ο «Υπερκασπιακός», έφθασε στην πόλη το 1888. Η Σαμαρκάνδη έγινε πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν το 1925, αλλά το 1930 η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στην Τασκένδη.
Ρετζιστάν
Από τα εντυπωσιακότερα αρχιτεκτονικά συμπλέγματα στην Κεντρική Ασία, το Ρετζιστάν ήταν το κέντρο της μεσαιωνικής Σαμαρκάνδης. Αποτελείται από τρεις τεράστιες μεντρεσέδες, που περιβάλλουν μια μεγάλη πλατεία:
Τζαμί Μπίμπι-Χανίμ
Μερικοί υποστηρίζουν ότι αυτό το γιγάντιο κατεστραμμένο τζαμί κτίσθηκε από τη Μογγόλα σύζυγο του Ταμερλάνου, τη Μπίμπι-Χανίμ, ενώ ο Ταμερλάνος έλειπε σε εκστρατεία. Σύμφωνα με ένα θρύλο, ο αρχιτέκτονας την ερωτεύθηκε τρελά και αρνήθηκε να ολοκληρώσει το τζαμί αν δεν του έδινε ένα φιλί. Το φιλί άφησε σημάδι και ο εξοργισμένος Τιμούρ διέταξε να θανατωθούν και οι δύο. Δεν υπάρχει όμως αξιόπιστη πηγή που να μνημονεύει σύζυγο του Ταμερλάνου με αυτό το όνομα, που σημαίνει «Κυρία των γυναικών» ή «Βασίλισσα όλων των γυναικών» στα περσικά. Η «πρώτη κυρία» του Τιμούρ, μια κραταιά γυναίκα ονόματι Σαράι-μούλκ-χανούμ, πολύ ηλικιωμένη όταν κτίσθηκε το τζαμί, δεν φέρνει στο νου την όμορφη ηρωίδα του γοητευτικού παραμυθιού.
Το ίδιο το τζαμί, με την κύρια πύλη του να έχει ύψος πάνω από 35 μέτρα, είναι από τα μεγαλοπρεπέστερα οικοδομήματα στη Σαμαρκάνδη. Το μεγαλύτερο μέρος του κατέρρευσε στον σεισμό του 1897, αλλά αποκαταστάθηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση με τίμημα την καταστροφή της αρχικής διακοσμήσεως των πλακιδίων.
thumb|left|225px|Ο εξάντας στο Αστεροσκοπείο του Ούλουγκ Μπεγκ
Αστεροσκοπείο του Ούλουγκ Μπεγκ
Ο Ούλουγκ Μπεγκ (εξελληνισμένα Ουλούγ Βέης) υπήρξε ίσως πιο ονομαστός ως αστρονόμος, παρά ως πολιτικός άρχοντας. Οι εργασίες του στην Αστρονομία ήταν γνωστές μέχρι και στην Ευρώπη. Κατά τη δεκαετία 1420-1429, έκτισε ένα τεράστιο εξάντα, ύψους τριών ορόφων, ένα από τα μεγαλύτερα αστρονομικά όργανα που κατασκευάσθηκαν ποτέ, προκειμένου να μετρήσει τις θέσεις των αστέρων με ακρίβεια που δεν υπήρχε μέχρι τότε. Τα ερείπια αυτού του αστεροσκοπείου ανασκάφθηκαν το 1908.
Σαχ-ι-Ζίντα
Από τα ομορφότερα αξιοθέατα της Σαμαρκάνδης είναι ο «Τάφος του Ζώντος Βασιλέως». Το συγκρότημα βασίζεται πάνω στον τάφο του Κουσάμ ιμπν Αμπάς, εξαδέλφου του Προφήτη Μωάμεθ, ο οποίος έφερε το Ισλάμ στην περιοχή. Σύμφωνα με το θρύλο, έπεσε θύμα ληστείας και αποκεφαλίστηκε από ληστές ενώ προσευχόταν, όμως τέλειωσε την προσευχή του, πήρε το κεφάλι του και έφυγε. Το ιερό του είναι ένα από τα αρχαιότερα κτίσματα στη Σαμαρκάνδη. Πριν την είσοδο βρίσκεται μια απέραντη νεκρόπολη, που απλώνεται πάνω από τα ερείπια της αρχαίας πόλης της Σογδιανής. Οι δύο μεγαλύτεροι τάφοι στη νεκρόπολη ανήκουν στον Ταμερλάνο και στην οικογένεια του Ούλουγκ Μπεγκ.
Μαυσωλείο Γκουρ-ε Αμίρ
Μετά τον θάνατο του εγγονού του Μουχαμάντ-σουλτάν το 1403, ο Ταμερλάνος διέταξε την ανέγερση αυτού του μαυσωλείου γι' αυτόν. Με την πάροδο των γενεών, το Γκουρ-ε Αμίρ κατέστη το οικογενειακό μαυσωλείο της Δυναστείας των Τιμουριδών.
Κεντρική αγορά
Στο κεντρικό παζάρι, που εκτείνεται γύρω και πίσω από το Τζαμί Μπίμπι-Χανίμ, τα πράγματα έχουν παραμείνει αμετάβλητα επί αιώνες.
Ερείπια του Αφρασιάμπ
Βορειοανατολικά από την κεντρική αγορά βρίσκεται ο εκτάσεως 2200 στρεμμάτων αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Σαμαρκάνδης, της Μαρακάνδας ή Αφρασιάμπ, εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης. Το Μουσείο Αφρασιάμπ έχει κάποιες τοιχογραφίες από τον 7ο αιώνα. Αξιοσημείωτος είναι ο δήθεν τάφος του προφήτη Δανιήλ. Το αναστηλωμένο κτήριο είναι μία μακρόστενη και χαμηλή δομή με 5 τρούλους, που περιέχει μια τεράστια σαρκοφάγο μήκους 18 μέτρων: Κατά την παράδοση, το σώμα του Δανιήλ μακραίνει πάνω από ένα εκατοστό κάθε χρόνο.
Κρατικό Μουσείο
Αυτό το μουσείο, που δεν έχει αλλάξει πολύ από τη σοβιετική περίοδο, περιέχει σοβαρές εκθέσεις τοπικής αρχαιολογίας, ιστορίας και λαϊκής τέχνης.
Η Σαμαρκάνδη στη λογοτεχνία και αλλού
Η Σαμαρκάνδη είναι ένα αρχέτυπο του ανατολίτικου εξωτισμού, περισσότερο ή λιγότερο ρομαντικό, σε όλη τη Δύση, αλλά και της πλούσιας και πολιτισμένης μεγαλούπολης στην αραβική λογοτεχνία:
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Σαμαρκάνδη είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής 10 πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαμαρκανδη Σαμαρκανδη
Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ
Το Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ είναι το κύριο γήπεδο της πόλης της Τουρ στο νομό της Αντρ-ε-Λουάρ.
Αποτελεί έδρα της Τουρ ΦΚ από το 1978.
Ιστορία
Το Σταντ ντε λα Βαλέ ντυ Σερ εγκαινιάστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1978, με μία αναμέτρηση στα πλαίσια της Ντιβιζιόν 2, μεταξύ των Τουρ ΦΚ και Αμιάν. Την πρώτη χρονιά, μόλις μία κερκίδα άνοιξε στο κοινό, η οποία είχε χωρητικότητα 8 θέσεων. Η επόμενη κερκίδα εγκαινιάστηκε την αμέσως επόμενη χρονιά, ανεβάζοντας την συνολική χωρητικότητα του γηπέδου στις 22 θέσεις. Προηγουμένως, η Τουρ ΦΚ χρησιμοποιούσε το Σταντ ντε Γκρανμόν.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο σύλλογος αγωνίστηκε για διάστημα τεσσάρων σεζόν στην κορυφαία τη τάξει κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Το ρεκόρ προσέλευσης του γηπέδου καταρρίφθηκε, με 21.595 θεατές να δίνουν το παρόν για μια αναμέτρηση για το πρωτάθλημα απέναντι μεταξύ της ΦΚ Τουρ και της ΑΣ Σαιντ-Ετιέν την Παρασκευή 29 Μαΐου 1981. Το γήπεδο φιλοξένησε, επίσης, την αναμέτρηση της Τουρ απέναντι στην Λυών (0-1) στα πλαίσια της φάσης των 32 για το Κύπελλο Γαλλίας του 2000.
Η θέσπιση, προσφάτως, νέων κανονισμών ασφαλείας υποχρέωσε στο κλείσιμο δύο κερκίδων στο κοινό. Οι λίγες μικροεπισκευές (εγκατάσταση μαις νέας ράμπας πρόσβασης, αύξηση του μεγέθους των σκαλοπατιών) που χρειάζονταν για να ανοίξουν εκ νέου οι δύο αυτές κερκίδες ολοκληρώθηκαν. Η σημερινή χωρητικότητα του γηπέδου είναι της τάξεως των 15.827 θέσεων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γαλλία Κατηγορία:Τουρ ΦΚ
Άγαλμα της Ελευθερίας (Μυτιλήνη)
Το άγαλμα της Ελευθερίας βρίσκεται στη Μυτιλήνη, στην περιοχή Τσαμάκια, και πιο συγκεκριμένα στη θέση όπου έως και το 1921 βρισκόταν το οχυρό «Καστρέλι», που κατεδαφίστηκε έπειτα από εντολή από τον τότε γενικό διοικητή Λέσβου Α. Σπηλιωτόπουλο. Δημιουργός είναι ο γλύπτης Γρηγόριος Ζευγώλης, ενώ το σχέδιο επιμελήθηκε ο Λέσβιος ζωγράφος Γεώργιος Ιακωβίδης. Οι ομοιότητες με τον «μεγάλο αδελφό» που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη είναι πολλές: και τα δύο βρίσκονται σε είσοδο λιμανιού, έχουν υπερμέγεθες βάθρο, κρατούν έναν πυρσό με το δεξί χέρι και είναι κατασκευασμένα από μπρούτζο. Παρόλο που αποτελεί απομίμηση του αγάλματος της Ελευθερίας της Νέας Υόρκης, αυτό δε σημαίνει ότι η αξία του ως έργο τέχνης είναι προς υποβάθμιση. Τα εγκαίνια του αγάλματος έγιναν το 1930.
Παραπομπές
Ελευθεριας Μυτιληνη Κατηγορία:Μυτιλήνη
Γεράσιμος Μαυρογιάννης
Ο Γεράσιμος Μαυρογιάννης ήταν Έλληνας λόγιος και ζωγράφος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1823 στην Κεφαλλονιά. Το 1860 κυκλοφόρησε στην Αθήνα την εφημερίδα «Φωνή της Ελευθερίας». Υπήρξε πληρεξούσιος στη Συνέλευση του 1862. Διετέλεσε πρόξενος της Ελλάδας στη Μασσαλία, και κατόπιν διευθυντής του Σχολείου Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με τη Βυζαντινή τέχνη στην Ελλάδα. Απεβίωσε το 1905.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Ηγεμόνας Αχμέτ
Ο Ηγεμόνας Αχμέτ (τούρκικα:Şehzade Ahmet) ήταν το πρώτο παιδί του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και της Φουλανέ Χατούν. Γεννήθηκε και πέθανε το 1510 σε βρεφική ηλικία.
Κατηγορία:Οθωμανοί
Πόλεμος του Αστακού
Ο Πόλεμος του Αστακού (επίσης γνωστός ως Επιχείρηση Αστακός) ήταν μια διαμάχη σχετικά με τους ακανθωτούς αστακός που σημειώθηκε από το 1961 έως το 1963 μεταξύ της Βραζιλίας και της Γαλλίας. Η κυβέρνηση της Βραζιλίας αρνήθηκε να επιτρέψει στα γαλλικά αλιευτικά σκάφη να πιάσουν ακανθωτούς αστακούς μεχρι και 100 m;ilia απο τα βορειοανατολικά παράλια της Βραζιλίας, υποστηρίζοντας ότι οι αστακοί «σέρνονται κατά μήκος της υφαλοκρηπίδας», ενώ οι Γάλλοι υποστήριξαν ότι «οι αστακοί κολυμπούν» και ότι, ως εκ τούτου, ενδέχεται να αλιευθούν από οποιοδήποτε αλιευτικό σκάφος από οποιαδήποτε χώρα. Η διαφορά επιλύθηκε μονομερώς από τη Βραζιλία, η οποία επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα σε μια ζώνη 200 μιλίων, λαμβάνοντας την αμφισβητούμενη ζωνη των αστακών.
Παρόλο που αυτό το ιστορικό περιστατικό καταναγκαστικής διπλωματίας μπορεί να είχε συμβεί πολύ πριν από τη σύνταξη της UNCLOS, η διαφορά έληξε με την υπογραφή συμφωνίας στις 10 Δεκεμβρίου του 1964 οποία παραχώρησε σε είκοσι έξι γαλλικά πλοία το δικαίωμα αλιείας για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα πέντε έτη, με την αιτιολογία ότι παρέδωσαν στους βραζιλιάνους αλιείς ένα ορισμένο ποσό κέρδους από τις αλιευτικές τους δραστηριότητες στις λεγόμενες "καθορισμένες περιοχές".
Συμβάν και διαφωνία
Την ίδια ημέρα, ο υπουργός Εξωτερικών της Βραζιλίας Ερμές Λίμα θεώρησε τη γαλλική προσέγγιση ως πράξη εχθρότητας, λέγοντας: "Η στάση της Γαλλίας είναι απαράδεκτη και η κυβέρνησή μας δεν θα υποχωρήσει. Ο αστακός δεν θα πιάστει." Κάλεσε μια μυστική συνάντηση με τους βοηθούς του για να επανεξετάσει τις τελευταίες εξελίξεις στον πόλεμο του αστακού με τη Γαλλία. Εν τω μεταξύ, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ αντέδρασε για την αντιληπτή παρέμβαση της Βραζιλίας στα γαλλικά αλιευτικά σκάφη που έψαχναν αστακούς στις ακτές της Βραζιλίας, αποστέλλοντας στις 21 Φεβρουαρίου ένα αντιτορπιλικό κλάσης Τ-53 5350 τόνων και ένα αντιτορπιλικό κλάσης Τ-53 Ταρτού για να παρακολουθεί τα αλιευτικά σκάφη, αλλά αποφάσισε να αποσυρθεί για να ηρεμήσει την ένταση. Ο Πρόεδρος της Βραζιλίας Ζοάο Γκουλάρτ έδωσε στη Γαλλία 48 ώρες για να αποσύρει όλα τα γαλλικά σκάφη, αλλά καθώς αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, το Ναυτικό της Βραζιλίας συνέλαβε το γαλλικό πλοίο Cassiopée από τις ακτές της Βραζιλίας στις 2 Ιανουαρίου 1962. Μέχρι τον Απρίλιο του 1963 και τα δύο έθνη είχαν σκεφτεί αν θα έπρεπε να πάνε σε πόλεμο εξατιας των αστακών ή όχι.
Σχετικά με την επιστημονική διατριβή
Στις 6 Ιουλίου 1966, το Διοικητικό Δικαστήριο του Ρεν συνοψίζει τους ισχυρισμούς της γαλλικής κυβέρνησης ότι οι αστακοί είναι σαν ψάρια, δηλαδή κολυμπούν στην ανοιχτή θάλασσα και ως εκ τούτου δεν μπορούν να θεωρηθούν μέρος της υφαλοκρηπίδας. Η Βραζιλία ισχυρίστηκε ότι οι αστακοί μοιάζουν με στρείδια, καθώς προσκολλώνται στον βυθό του ωκεανού και, ως εκ τούτου, αποτελούσαν μέρος της υφαλοκρηπίδας. Ο Ναύαρχος Πάολο Μορέιρα ντα Σίλβα, εμπειρογνώμονας του Ναυτικού της Βραζιλίας στον τομέα της ωκεανογραφίας, ο οποίος στάλθηκε για να βοηθήσει τη διπλωματική επιτροπή κατά τη διάρκεια των γενικών συζητήσεων, υποστήριξε ότι για τη Βραζιλία το να αποδεχτεί τη γαλλική επιστημονική θέση ότι ένας αστακός θα θεωρείται ψάρι όταν «πηδά» στον πυθμένα της θάλασσας, τότε θα επρεπε με τον ίδιο τρόπο να αποδεχτούν την παραδοχή της Βραζιλίας ότι όταν ένα καγκουρό «πηδα» θα θεωρούταν πουλί.
Στις αξιώσεις του πλοιοκτήτη
Παρατηρήθηκε επίσης ότι οι ισχυρισμοί της MM. Ο Σέλτον και ο Στίβεν, δύο από τους εφοπλιστές που ζήτησαν αποζημίωση από το γαλλικό κράτος για τις απώλειες που σημειώθηκαν κατά την περίοδο αλιείας Ιανουαρίου-Μαρτίου του 1963, δεν είχαν καθόλου κανένα δικαίωμα αποζημίωσης, όταν η γαλλική κυβέρνηση δεν μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνη για την αποτυχημένη περίοδο λόγω μονομερή θέση της κυβέρνησης της Βραζιλίας. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου του Κράτους απέρριψαν τότε τους ισχυρισμούς ότι η γαλλική κυβέρνηση είχε εξουσιοδοτήσει τους ενάγοντες εφοπλιστές να στείλουν τα σκάφη τους για να ψαρεύουν αστακούς στην ανοικτή θάλασσα ή στα ανοικτά της Βραζιλίας, δηλώνοντας ότι οι άδειες δόθηκαν στους ενάγοντες πλοίαρχους των σκαφών και όχι στους εφοπλιστές. Ότι η παρέκκλιση επέτρεψε στους πλοιάρχους να ασκούν πλήρη διοίκηση των σκαφών τους, όπως για την αλιεία στην ανοικτή θάλασσα και όχι σε μια συγκεκριμένη ζώνη. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η γαλλική κυβέρνηση είχε εγκρίνει τέτοια ενέργεια, οι ισχυρισμοί τους απορρίφθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οι αστακοί της σύγκρουσης στα Πορτογαλικά
Κατηγορία:Ιστορία της Βραζιλίας
Επανωχώρι Χανίων
Το Επανωχώρι (ή Απανωχώρι) (επίσημο: το Επανωχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Απέχει 45 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 600 μ. Η οικονομία του βασίζεται στην κτηνοτροφία, ενώ κατά μήκος του δρόμου λειτουργούν χώροι εστίασης.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Σεισιανά εντοπίστηκε τυχαία κιβωτιόσχημος τάφος των ρωμαϊκών χρόνων, στο εσωτερικό του οποίου βρέθηκαν χρυσά κοσμήματα, κεραμικά και γυάλινα αγγεία για νεκρική χρήση και μια πλάκα από μόλυβδο. Η περιοχή κατά την αρχαιότητα ανήκε στην επικράτεια της Ελύρου, η οποία ήταν οργανωμένη σε μικρούς αγροτικούς οικισμούς εξαρτημένους από την πόλη.
Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρεται ως Lacus Apano στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lacus Apanocori με 33 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ στην απογραφή πληθυσμού αναφέρεται μαζί με την Αγία Ειρήνη και τα Σφουραφιανά, με συνολικά 556 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Lacus Gurali ή Sfurafi. Στην απογραφή η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το 1834 αναφέρεται ως Epano-Khorio με αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 30 οικόγενειες.
Το 1881 το Απανωχώρι ανήκε στον δήμο Καμπανού και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 261 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 308 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τοτε δήμο Ανατολικού Σελίνου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925, γραμμένος ως Απανωχώρι, με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Επανωχώριον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Αγία Ειρἠνη, Πρινές, Σελινώτικος Γύρος και Τσισκιανά αποτελούν την κοινότητα Επανωχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Σελίνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Επανωχωρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
SB
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SB ή Sb ή sb, μπορεί να αναφέρεται:
Μονόξυλο
μικρογραφία|΄Ενα [[Σλάβοι|σλαβικό μονόξυλο του 10ου αιώνα.]] Το μονόξυλο (ετυμολογία: μόνο + ξύλον, αγγλικά monoxylon ή dugout canoe = σκαμμένο κανό, γερμανικά einbaum = ένα δέντρο) είναι ένα σκάφος που είναι κατασκευασμένο από ένα μόνο κορμό δέντρου. Κάποιες, αλλά όχι όλες, από τις πιρόγες ανήκουν επίσης στα μονόξυλα, επειδή είναι κατασκευασμένες με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή από ένα μόνο κορμό δέντρου. Ο όρος χρησιμοποιείται περισσότερο σε κλασσικά ελληνικά κείμενα. Ο όρος «μονόξυλο» αναφέρεται, κυριολεκτικώς, σε οποιοδήποτε σκάφος προέρχεται από την κατεργασία κορμού δέντρου, όμως, συχνά επεκτείνεται και σε συνθετότερα είδη μικρών σκαφών, τα οποία, ενίοτε, έχουν τις δικές τους, ειδικότερες, ονομασίες. Χρησιμοποιήθηκαν, πέραν της μεταφοράς, στην αλιεία, καθώς και σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Τα μονόξυλα είναι ο αρχαιότερος τύπος σκάφους που έχουν βρει οι αρχαιολόγοι. Τα αρχαιότερα δείγματα που βρέθηκαν χρονολογήθηκαν ότι κατασκευάστηκαν πριν από 8.000 χρόνια, δηλαδή κατά τη Νεολιθική Εποχή. Αυτό ισχύει πιθανώς γιατί τα μονόξυλα κατασκευάζονταν από μονοκόμματα κομμάτια ξύλου, που τείνουν να διατηρούνται καλύτερα σε σύγκριση, για παράδειγμα, με τα δερμάτινα κανό. Μαζί με τα δερμάτινα κανό και τα καγιάκ, τα μονόξυλα ήταν γνωστά και σε χρήση από τους αυτόχθονες κατοίκους της Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Μπράντλεϊ Κούπερ
Νεανικά χρόνια
Ο Κούπερ γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια) των Ηνωμένων Πολιτειών, και μεγάλωσε κοντά στην Jenkintown, Πενσυλβάνια. Η μητέρα του, Γκλόρια (Καμπάνο), είναι Ιταλό-Αμερικανίδα, και ο πατέρας του, Τσαρλς Τ. Κούπερ, ήταν Ιρλανδοαμερικανός και δούλευε ως χρηματιστής για την Merrill Lynch. Έχει μία αδερφή, τη Χόλι. Ο Κούπερ μεγάλωσε ως Καθολικός. Όσο παρακολουθούσε την Germantown Academy, ο Κούπερ εργαζόταν στην Philadelphia Daily News. Μετά την αποφοίτησή του από την Germantown Ακαδημία το 1993, πήγε στο Πανεπιστήμιο Villanova, μετά μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν, από το οποίο αποφοίτησε με άριστα το 1997. Ο Κούπερ έμαθε άπταιστα γαλλικά στο Τζώρτζταουν και πέρασε έξι μήνες ως φοιτητής με τα πρόγραμμα ανταλλαγής στο Aix-en-Provence, στη Γαλλία. Το 2000, έλαβε το Master of Fine Arts από το Actors Studio Drama School στη Νέα Υόρκη.
Σταδιοδρομία
Ο Κούπερ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως επαγγελματίας ηθοποιός στην τηλεοπτική σειρά Sex and the City το 1999, και επίσης ως παρουσιαστής του Globe Trekker. Ο Κούπερ έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία Wet Hot American Summer το 2001, πριν το ρόλο του ως Γουίλ Τίπιν στο επιτυχημένο τηλεοπτικό δράμα Alias. Επίσης ήταν guest star στην τηλεοπτική σειρά Miss Match. Ο Κούπερ γύρισε σκηνές για το ψυχολογικό θρίλερ Σε Αντίθετη Τροχιά (Changing Lanes) το 2002; το βίντεο αφαιρέθηκε από την τελική ταινία αλλά εμφανίζεται στο DVD και στο Blu-ray.
Ο Κούπερ συμπρωταγωνίστησε στην τηλεταινία I Want to Marry Ryan Banks με τον Τζέισον Πρίστλεϊ, και εμφανίστηκε ως guest star στη σειρά Jack & Bobby. Έπαιξε στην κωμωδία Γαμο-μπελάδες (Wedding Crashers) και εμφανίστηκε στην ταινία 30άρης από σπίτι (Failure to Launch) ως φίλος του χαρακτήρα του Μάθιου ΜακΚόναχι. Το 2012 συμπρωταγωνίστησε με τους Τζένιφερ Λόρενς, Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Τζάκι Γουίβερ στην κωμωδία Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook) κι έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Το 2018 πρωταγωνίστησε μαζί  με τη Lady Gaga, στη ταινία A Star Is Born.
Προσωπική ζωή
Τον Οκτώβριο του 2006, ο Κούπερ αρραβωνιάστηκε με την ηθοποιό Τζένιφερ Εσπόζιτο και δύο μήνες αργότερα, παντρεύτηκαν. Τον Μάιο του 2007, ύστερα από μόλις έξι μήνες γάμου, η Εσπόζιτο κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, το οποίο εκδόθηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Από το 2009 μέχρι το 2011, διατηρούσε σχέση με την ηθοποιό Ρενέ Ζελβέγκερ, με την οποία γνωρίζονταν από το 2006. Από τον Δεκέμβριο του 2011 μέχρι τον Ιανουάριο του 2013, ήταν ζευγάρι με την ηθοποιό Ζόι Σαλντάνα ενώ από τον Μάρτιο του 2013 μέχρι τον Μάρτιο του 2015 είχε σχέση με την Αγγλίδα μοντέλο Σούκι Γουότερχαουζ. Τον Απρίλιο του 2015, ξεκίνησε τη σχέση του με την Ρωσίδα μοντέλο Ιρίνα Σέικ. Στις 21 Μαρτίου 2017, γεννήθηκε η κόρη τους, Λία Ντε Σέιν Σέικ Κούπερ. Το ζευγάρι χώρισε τον Ιούνιο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί χρηματιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
743 Ευγέννησις
Η Ευγέννησις (Eugenisis) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,088. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Το όνομά της δόθηκε για να τιμηθεί η γέννηση της θυγατέρας του ανακαλύψαντος.