cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jurassic World
Εξωτερικοί Συνδέσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με δεινόσαυρους Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Jurassic Park Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Ιππασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η ιππασία είναι ένα από τα παλιότερα ολυμπιακά αθλήματα, αφού μπήκε στις Ολυμπιάδες το 1900 στο Παρίσι. Από το 1912 διεξάγεται συνεχώς. Είναι το μόνο άθλημα που δεν υπάρχουν ξεχωριστά ανδρικά και γυναικεία αγωνίσματα αλλά σε κάθενα από τα τρία αγωνίσματα μπορούν να συμμετέχουν είτε ιππείς είτε αμαζόνες. Επίσης, εκτός από τον νικητή αθλητή που κερδίζει μετάλλιο, βραβεύεται και ο ίππος με ειδικό έπαθλο.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1904 και το 1908 το άθλημα αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα των Ολυμπιάδων. Όμως, το 1908 στο Λονδίνο διεξήχθη το συγγενές άθλημα του πόλο με άλογα.
Στις πρώτες Ολυμπιάδες υπήρχαν ορισμένα επιπλέον αγωνίσματα, τα οποία σήμερα δεν διεξάγονται, όπως τα άλματα εις μήκος και εις ύψος. Από το 1924 σταθεροποιήθηκε ο αριθμός των έξι αγωνισμάτων (τριών ατομικών και τριών ομαδικών) που διεξάγεται μέχρι σήμερα.
Δύο φορές στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων οι ιππικοί αγώνες διεξήθχησαν σε άλλη πόλη από τους υπόλοιπους του προγράμματος.
Αγωνίσματα
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Ιππασία
Τεφνάκτ
Ο Τεφνάκτ είναι απών από τον κατάλογο τού Μανέθωνα, ίσως λόγω της συνεπτυγμένης μορφής των Αιγυπτιακών που έφθασε σε εμάς, ή ίσως διότι ο Τεφνάκτ εθεωρείτο σφετεριστής.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 24ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Σαουρίμο
Το Σαουρίμο (Saurimo), παλαιότερα γνωστό ως Ενρίκε ντε Καρβάλιο (Henrique de Carvalho), είναι πόλη στην Ανγκόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Λούντα Σουλ. Το Σαουρίμο έχει πληθυσμό 393.000 κατοίκους (2014). Ο πληθυσμός αυξήθηκε ως αποτέλεσμα των μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στην πόλη κατά την εμφύλια σύγκρουση.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στη βορειοανατολική Ανγκόλα σε υψόμετρο 1.081 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι πόλη οχυρό και το κέντρο της τοπικής αγοράς.
Οικονομία
Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες σήμερα είναι η γεωργία και τα διαμάντια.
Τα κύρια τρόφιμα είναι η μανιόκα, το καλαμπόκι, η γλυκοπατάτα και το γιαμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Ξιφίας ΙΙ (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Ξιφίας ΙΙ με το χαρακτηρισμό Υ-10 ήταν τύπου "U" πρώην HMS Untiring. Ομοίου τύπου υποβρύχιο είναι το Αμφιτρίτη VI. Ναυπηγήθηκε από την εταιρεία Vickers–Armstrongs Ltd. και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1942. Παραχωρήθηκε από το Βρετανικό ναυτικό το 1945 επί δανεισμού. Στις 25 Ιουλίου 1945 παρεδόθη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Μαζί με το Αμφιτρίτη VI επεστράφη στη Βρετανία στις 29 Μαΐου 1952.
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Κιότο
Το Κιότο (ακριβέστερα: Κυόουτο) (京都市), Κυοουτό-σι, Kyōto-shi) είναι πόλη της Ιαπωνίας με πληθυσμό 1,5 εκατομμύριο κατοίκους και βρίσκεται στο νησί Χονσού. Πρώην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, είναι σήμερα πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Κιότο καθώς και μείζονα πόλη στην μητροπολιτική περιοχή Οσάκα - Κόμπε - Κιότο. Βρίσκεται 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Οσάκα και απέχει περίπου την ίδια απόσταση από τη Νάρα. Αρκετοί βουδιστικοί ναοί και κήποι του Κιότο ανακηρύχθηκαν συλλογικά ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1994.
Ονομασία
Το Κιότο ήταν πρωτεύουσα της Ιαπωνίας πάνω από χίλια χρόνια. Δια μέσου των αιώνων αποκαλείται με διάφορά ονόματα. Η λέξη Κιότο κυριολεκτικά σημαίνει «πρωτεύουσα πόλη». Η πόλη είναι γνωστή και με άλλα ονόματα, όπως Χέϊαν-κυό (Heian-kyō) «πρωτεύουσα της ειρήνης και της γαλήνης», Μιγιάκο (Miyako) «η πρωτεύουσα». Μετά την αποκατάσταση Μεϊτζί το Τόκυο ορίστηκε ως πρωτεύουσα της Ιαπωνίας και το Κιότο ονομάστηκε Σαϊκυό (Saikyō) «δυτική πρωτεύουσα». Τον 17ο αιώνα οι Πορτογάλοι την αποκαλούσαν Μιγιάκο ή Μιάκο.
Ιστορία
Η περιοχή του Κιότο εποικήθηκε κατά τον 7ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 8ου αιώνα, και ενώ το Βουδιστικό ιερατείο αναμειγνυόταν στις υποθέσεις της Αυτοκρατορικής κυβέρνησης, ο Αυτοκράτορας επέλεξε την μετάθεση της πρωτεύουσας σε μία περιοχή χωρίς Βουδιστική επιρροή.
Η νέα πόλη με το όνομα Χέιανκιοου (Heiankyō) έγινε η έδρα της Ιαπωνικής αυτοκρατορικής αυλής το 794. Αργότερα η πόλη μετονομάστηκε σε Κιότο, που σημαίνει "πρωτεύουσα πόλη" και παρέμεινε πρωτεύουσα της Ιαπωνίας μέχρι το 1868.
Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το Κιότο εξετάστηκε ως πιθανός στόχος της ατομικής βόμβας των ΗΠΑ, αλλά τελικά η πόλη αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των στόχων.
Το Κιότο είναι η μοναδική μεγάλη πόλη της Ιαπωνίας με πληθώρα προπολεμικών κτιρίων, αν και δείγματα μοντέρνας αρχιτεκτονικής έχουν αρχίσει να αλλοιώνουν την ταυτότητα της παραδοσιακής πόλης.
Το 1997 στο Κιότο συγκλήθηκε η συνέλευση του Κιότο που κατέληξε στην έκδοση του Πρωτοκόλου του Κιότο για την εκπομπή αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Κατά καιρούς γίνεται στο Κιότο παγκόσμιο συνέδριο για τον έλεγχο εφαρμογής του πρωτοκόλλου και για ανταλλαγή απόψεων πάνω στην κατάσταση του παγκόσμιου κλίματος.
Γεωγραφία
Το Κιότο βρίσκεται στο κεντρο-δυτικό μέρος του νησιού Χονσού. Η πόλη είναι γνωστή για τις αποπνικτικές καλοκαιρινές νύχτες και την απουσία ανέμων λόγω των βουνών, που την περιβάλλουν.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Κιότο κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Κλίμα
Ο πόλη Κιότο βρίσκεται σε υψόμετρο 41 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα στην πόλη Κιότο είναι υγρό και υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Κιότο είναι 13.9°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 26.7°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 2.8°C. Κατά μέσο όρο κάθε έτος έχουν καταγραφεί 174 ημέρες βροχής. Τα περισσότερα ποσοστά βροχής σημειώνονται κατά τον μήνα Ιανουάριο και ο μικρότερος αριθμός ημερών με βροχή παρατηρείται κατά τον μήνα Αύγουστο με 11 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο.
Οικονομία
Ο τουρισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία του Κιότο. Η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της πόλης γίνεται σημείο επίσκεψης από σχολικές εκδρομές των σχολείων της Ιαπωνίας αλλά και πολλούς ξένους τουρίστες.
Η βιομηχανία της πόλης βασίζεται κυρίως σε μικρές επιχειρήσεις κατασκευής παραδοσιακών Ιαπωνικών χειροτεχνιών καθώς και κιμόνο.
Η μόνη βαριά βιομηχανία του Κιότο είναι αυτή των ηλεκτρονικών καθώς μεταξύ άλλων εδώ εδρεύει το διοικητικό κέντρο της εταιρείας Νιντέντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία *
641
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 641 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζαμπίτης
Ο ζαμπίτης (zabit, "επόπτης, επιτηρητής") ήταν κατώτερος αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τον 17ο αιώνα και ύστερα, δινόταν σε τοποτηρητές επιφορτισμένους με την τήρηση της τάξης, και είχε αστυνομικά κυρίως καθήκοντα.
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι
Retreat from the Sun
To "Retreat from the Sun" είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ των That Dog. Κυκλοφόρησε στις 8 Απριλίου του 1997 από την DGC Records. Το μόνο single του άλμπουμ ήταν το "Never Say Never", το οποίο έφτασε στο #27 του Billboard Modern Rock Tracks. Το άλμπουμ έφτασε στο #31 των Billboard Heatseekers Charts.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από την Anna Waronker εκτός από τα σημειωμένα
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
In Trance (άλμπουμ)
Το "In Trance" είναι το τρίτο άλμπουμ των Scorpions. Κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου 1975 από την RCA.
Κομμάτια
Πλευρά Α'
Πλευρά Β'
Προσωπικό
Klaus Meine - Τραγούδι
Uli Jon Roth - Βασική Κιθάρα, Τραγούδι στα Dark Lady & Sun in my Hand
Francis Buchholz - Μπάσο
Rudy Lenners - Ντραμς
Achim Kirschning - Αρμόνιο
Κατηγορία:Δισκογραφία των Scorpions
Τζέιμς Κάρλαϊλ
Ο Σερ Τζέιμς Κάρλαϊσλ (Sir James Carlisle, 5 Αυγούστου 1937-) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από το 1993 μέχρι το 2007. Ήταν ο πρώτος γενικός κυβερνήτης με καταγωγή από την Αντίγκουα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο χωριό Μπόλανς, στην Αντίγκουα και σπούδασε στο τεχνολογικό κολέγιο του Νορθάμπτον και Οδοντιατρική (απέκτησε μπάτσελορ) στο Ντάντυ, στην Αγγλία. Παντρεμένος με τη Nalda Amelia, ανήκει στο θρησκευτικό δόγμα των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας. Εργάστηκε ως οδοντίατρος τόσο ιδιωτικά όσο και στο δημόσιο τομέα, στη χώρα του και στη Βρετανία. Την περίοδο 1961-66 υπηρέτησε στη βασιλική πολεμική αεροπορία της Αγγλίας.
Γενικός Κυβερνήτης
Όταν έγινε Γενικός Κυβερνήτης ανέλαβε και διοικητής του Στρατού. Διορίστηκε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη και αντιπροσώπου της Βασίλισσας στις 10 Ιουνίου 1993. Παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 30 Ιουνίου του 2007, οπότε τον διαδέχθηκε η Λουίζ Λέικ-Τακ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρλαϊσλ
Ριμβίντας Τουρτσίνσκας
Ο Ριμβίντας Τουρτσίνσκας (λιθουανικά: Rimvydas Turčinskas, γεννηθείς στις 25 Φεβρουαρίου 1956, Κάζλου Ρούντα, Λιθουανία) είναι Λιθουανός πολιτικός, γιατρός, και υπουργός υγείας της Λιθουανίας από το 2006 έως το 2008 στην κυβέρνηση του Γκεντίμινας Κιρκίλας.
Βιογραφία
Το 1980, ο Τουρτσίνσκας αποφοίτησε από το Ιατρικό Ινστιτούτο στο Κάουνας με εξειδίκευση στον τομέα της τραυματοχειρουργικής.
Το 1981, άρχισε να εργάζεται στο Κεντρικό Επαρχιακό Νοσοκομείο του Μαριγιάμπολε. Ήταν ο χειρουργός στο νοσοκομείο από το 1981 έως το 1983, και ήταν επίσης, ο αναπληρωτής επικεφαλής γιατρός για ιατρικές υπηρεσίες από το 1983 έως το 1985, ο αναπληρωτής επικεφαλής γιατρός για θεραπεία από το 1985 έως το 1989, και τέλος ο επικεφαλής ιατρός από το 1989 έως το 1998. Από το 1998 έως το 2004 κατείχε τη θέση του Διευθυντή του Νοσοκομείου στο Μαριγιάμπολε.
Από το 2003 ανήκε στο Εργατικό Κόμμα. Το 2004, εξελέγη από τον κατάλογο του κόμματος στο Σέιμας. Το 2006-2007, ήταν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος Πολιτών. Από το 2007, αντιπροσωπεύει το Λιθουανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Στις 12 Ιουλίου 2006 διορίστηκε υπουργός υγείας της Λιθουανίας. Στις 18 Ιουνίου 2008 ωστόσο, παραιτήθηκε από τη θέση του σε σχέση με την κριτική των δραστηριοτήτων του πρώην Προέδρου της Λιθουανίας Βάλντας Άνταμκους. 10 ημέρες αργότερα, η παραίτηση έγινε δεκτή από τον πρόεδρο.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, διεκδίκησε ανεπιτυχώς μια κοινοβουλευτική έδρα για λογαριασμό των Σοσιαλδημοκρατών. Το 2009, έγινε σύμβουλος του διευθυντή της Υπηρεσίας Ασθενοφόρων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Βίλνιους.
643
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 643 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
TG
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων TG ή Tg ή tg μπορεί να αναφέρεται:
Δαμάτριος ο Τεγεάτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Μποζσακέλ
Το Μποζσακόλ είναι ένα χωριό στην περιφέρεια Παβλοντάρ, στην επαρχία Εκιμπαστούζ.
Γεωγραφική θέση
Το Εκιμπαστούζ, μια μεγάλη πόλη στην περιφέρεια, βρίσκεται 82 χιλιόμετρα από το Μποζσακόλ.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι περίπου 400 κάτοικοι (2009).
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Βασιλειάδα Καστοριάς
thumb|right|300px|Η Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου μεγάλων διαστάσεων 24χ14 που χτίστηκε στις 10 Μαϊου [[1860 πάνω σε παλαιότερο ναό. Υπάρχει επιγραφή σκαλισμένη πάνω σε μαρμάρινη πλάκα στη νότια πλευρά ]] Η Βασιλειάδα, έως το 1928 γνωστή ως Ζαγορίτσανη (βουλγαρικά: Загоричани), είναι χωριό της Ελλάδας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, με 325 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ανήκει διοικητικά στον δήμο Καστοριάς. Πριν την τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καλλικράτη το 2011, ανήκε στον δήμο Αγίων Αναργύρων της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς.
Γεωγραφία
Η Βασιλειάδα βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή Πόπολης, στους νότιους πρόποδες της Βάρμπιτσας (διακλάδωση του όρους Βέρνο). Βρίσκεται σε απόσταση 7 χλμ. ανατολικά από το κέντρο της κωμόπολης της Κορησού και περίπου 20 χλμ. από την Καστοριά. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. Βρίσκεται κοντά στην κοιλάδα που σχηματίζουν τα όρη Βέρνο και Άσκιο. Δάση δρυός και οξιάς καλύπτουν το τοπίο γύρω από το χωριό.
Διοικητικές μεταβολές
Ιστορικά η περιοχή ανήκε στο μακεδονικό βασίλειο της Ορεστίδας της Άνω Μακεδονίας. Τη Ρωμαϊκή περίοδο και στο πρώιμο Βυζάντιο στην επαρχία της Μακεδονίας. Αργότερα ανήκει στην επαρχία της Θεσσαλονίκης, κατά τη Φραγκοκρατία στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, ενώ κατά την Τουρκοκρατία στο βιλαέτι του Μοναστηρίου και στον Καζά Καστοριάς.
Το 1918 συστήνεται για πρώτη φορά η κοινότητα με έδρα τον οικισμό Ζαγοριτσάνη (σημερινή Βασιλειάδα), ενώ προσαρτάται σε αυτήν ο οικισμός Μπόμπιτσα (σημερινή Βέργα). Το 1926, ο οικισμός της Μπόμπιτσας αλλάζει όνομα με το όνομα Βέργα και δύο χρόνια αργότερα και η Ζαγορίτσανη σε Βασιλειάς ή Βασιλειάδα, με απόδοση στη δημοτική. Μετονομάστηκε σε Βασιλειάδα προς τιμήν του Ζαγοριτσανίτη μητροπολίτη Σμύρνης, Βασιλείου.
Το 1941, η κοινότητα υπάγεται στον Νομό Καστοριάς. Το 1991, με την αναγνώριση του οικισμού Αγία Παρασκευή, που αποτελεί ανδρώα μονή, προσαρτάται στην κοινότητα. Με το σχέδιο Καποδίστριας το 1997, η κοινότητα εντάσσεται στον Δήμο Αγίων Αναργύρων, μαζί με τα άλλα τρία διαμερίσματά της, τη Βέργα, την Αγία Παρασκευή, που αποτελεί μονή, και το Κόττορι, ένα εγκαταλελειμμένο οικισμό. Με την ένταξή του το 2011 στον Δήμο Καστοριάς, αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς.
Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζεται ο πραγματικός πληθυσμός της Βασιλειάδας από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι την απογραφή του 2011, καθώς και ο μόνιμος πληθυσμός των απογραφών των τελευταίων δεκαετιών:
Αρχαιότητα
Δεν έχουμε πολλά στοιχεία σχετικά με την πρώτη κατοίκηση στην περιοχή της Βασιλειάδας. Στη θέση Κουρούλιστα, κοντά στον ναό του Αγίου Αθανασίου, βρέθηκε δωρικό κιονόκρανο, αγνώστου περιόδου, που φυλάσσεται στο Βυζαντινό Μουσείο Καστοριάς. Στη γειτονική κωμόπολη Κορησό και στη θέση Τσάκωνη, βρέθηκαν τάφοι και δυο επιγραφές της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής. Ευρήματα που σε αντιστοιχία σε ευρήματα σε άλλες θέσεις του κάμπου της Κορησού, οδηγούν στο συμπέρασμα ύπαρξης αρχαίων οικισμών.
Κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία
Κατά τον 15ο αιώνα έχουν καταγραφεί 71 αρχηγοί νοικοκυριών. Στα οθωμανικά φορολογικά μητρώα από τα μέσα του 15ου αιώνα η Ζαγορίτσανη αναφέρθηκε με 15 αρχηγούς οικογενειών και έναν ανύπανδρο. Το σύνολο των εσόδων για την αυτοκρατορία από το χωριό είναι 1.262 άσπρα.
19ος αιώνας
Τον 19ο αιώνα, η Ζαγορίτσανη αποτελεί ακμάζοντα μεγάλο οικισμό με πάνω από 2.500 κατοίκους. Η καταμέτρηση του ελληνικού, βλάχικου και τουρκικού στοιχείου αποτελεί μια δύσκολη καταγραφή που συχνά βασίζεται σε υποκειμενικές πηγές, προσωπικές απόψεις και πιέσεις του ντόπιου πληθυσμού από διάφορα βουλγαρικά, σέρβικα και ελληνικά κέντρα παρέμβασης. Στο χωριό, οι διάλεκτοι των Ανατολικών Νοτιοσλαβικών γλωσσών εισάχθηκαν μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Η πρώτη διείσδυση της Βουλγαρικής προπαγάνδας στο χωριό συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 1850, όταν Βούλγαροι πράκτορες εισήλθαν στη Ζαγορίτσανη, προσπαθώντας να δημιουργήσουν τους πρώτους πυρήνες. Για το σκοπό αυτό, διέθεταν τεράστια χρηματικά ποσά για την εποχή, προκειμένου να εξαγοράσουν συνειδήσεις. Η ονομασία "Γκρούπα Μπουκάροι" έχει μείνει ως ανάμνηση στους γεροντότερους που αποκαλούσαν έτσι τους Βούλγαρους με τα πολλά χρήματα.
Η διεκδίκηση τη Βουλγαρικής Εκκλησίας, που αναφέρεται ως Βουλγαρική Εξαρχία στην ιστοριογραφία της περιόδου, της αυτονομίας της από τον Οικουμενικό Θρόνο, οδήγησε στην επισφαλή ταύτιση του τοπικού πληθυσμού της περιοχής, ανάλογα με τη μητρική του γλώσσα ή ανάλογα με την εκκλησία που ανήκαν, στους εξαρχικούς και τους πατριαρχικούς. Ιδιαίτερα το σλαβομακεδονικό στοιχείο δεν διεκδικούσε σε μεγάλο βαθμό την εθνική του ταυτότητα, καθώς δεν μπορούσαν να ταυτιστούν με κάποια συγκεκριμένη εθνική ομάδα που έως εκείνη την εποχή, είχε δημιουργήσει το δικό του εθνικό κράτος στη Βαλκανική χερσόνησο.
Κατά τον 19ο αιώνα η Ζαγορίτσανη είναι μικτό χωριό με ελληνόφωνο και σλαβόφωνο πληθυσμό. Χωρίς να μπορούμε να αντιστοιχήσουμε κάθε γλωσσική ομάδα με την πατριαρχική ή την αυτοτελή βουλγαρική εκκλησία, λόγω των μη αντικειμενικών πηγών, καταγράφεται ότι στο χωριό η πλειονότητα των κατοίκων είχε προσχωρήσει στη Βουλγαρική Εξαρχία. Το χωριό αποτέλεσε ένα από τα κύρια κέντρα του βουλγαρικού Κομιτάτου στην περιοχή της Καστοριάς και ιστορείται ότι είχε το προσωνύμιο Μικρή Σόφια. Οι Βούλγαροι παραστρατιωτικοί προσπαθούσαν να θέσουν τη Ζαγορίτσανη ως βάση και σημείο αναφοράς του βουλγαρικού στοιχείου της περιοχής. Τον χειμώνα του 1898-1999 ιδρύεται σώμα τοπικών βουλγαρόφιλων ανταρτών.
Ο Η. Singe το 1878, Άγγλος αστυνομικός διοικητής Θεσσαλονίκης, περιοδεύοντας στην περιοχή έγραψε ότι στη Ζαγορίτσανη ζουν 2.700 Έλληνες, χαρακτηριστικό δείγμα του μεγάλου αριθμού των κατοίκων του χωριού.
Μακεδονικός Αγώνας
Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, η Ζαγορίτσανη είναι χωριό εξαρχικών και πατριαρχικών. Εντάσσονται Ζαγοριτσανιώτες στιςελληνικές ένοπλες ομάδες που είχε οργανώσει στην περιοχή της Καστοριάς ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης. Ορισμένοι από τους μακεδονομάχους με καταγωγή από τη Βασιλειάδα είναι ο Κοσμάς Καραμάτσος, ο Ηλίας Παπαναστασίου, ο Χρήστος Τσουτσούλης Δημητριάδης, ο Κοσμάς Μισυρλής (Κλιάντζος) και Αναστάσιος Μισιάκας. Σύμφωνα επίσης με τα απομνημονεύματα του μητροπολίτη, τα Χριστούγεννα του 1901 προσπάθησε μαζί με ιερείς να τελέσει λειτουργία σε εκκλησίες της Ζαγορίτσανης που έλεγχαν τότε οι εξαρχικοί. Η λειτουργία τελέστηκε, με ένοπλη φρουρά και παρά την αντίδραση των εξαρχικών.
Στις 25 Μαρτίου του 1905, ύστερα από πληροφορίες ύπαρξης βουλγαρικής ένοπλης ομάδας (τσέτας), μακεδονομάχοι υπό την ηγεσία του Γεωργίου Τσόντου επιτέθηκαν στο χωριό και με αποτέλεσμα σε αυτήν τη μάχη να χάσουν τη ζωή τους 62 άνθρωποι και να καούν πολλά σπίτια του χωριού. Τα γεγονότα αυτά, έγιναν γνωστά στις προξενικές αρχές και στο Τύπο του εξωτερικού, ως η Μάχη της Ζαγορίτσανης ή Σφαγή της Ζαγορίτσανης. Υπάρχουν αναφορές ότι στη μάχη, ότι χτυπήθηκε και άμαχος πληθυσμός κατά τη διάρκεια της επιχείρησης. Λόγω της μεγάλης σύγχυσης κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, σκοτώθηκαν και πολλοί Έλληνες κάτοικοι.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Το χωριό απελευθερώνεται από τον Ελληνικό Στρατό και, μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου του 1913, η περιοχή ενώνεται με την Ελλάδα. Μετά από αυτά τα γεγονότα, άρχισε σταδιακή μείωση του πληθυσμού της Βασιλειάδας και σημαντική μετακίνηση των κατοίκων της στη Βουλγαρία, κατά περιόδους, γεγονός που γίνεται πιο έντονο με την εθελοντική ανταλλαγή των πληθυσμών που προέβλεπε η Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919. Η πρώτη ελληνική απογραφή του 1913 δείχνει 2.320 κατοίκους, και αυτή του 1920, 376 οικογένειες με 1246 κατοίκους. Κατά την περίοδο 1914-1919, 19 κάτοικοι και μετά το 1919, 98 κάτοικοι της Βασιλειάδας μετακινούνται, με την εθελοντική ανταλλαγή πληθυσμών του 1919. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λωζάννης, στο χωριό εγκαταστάθηκαν 33 ελληνικές οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο, συνολικά 112 άτομα. Σε επιστολή των παιδαγωγών του Δημοτικού Σχολείου το 1919, καταγράφεται εκτός των θεμάτων του σχολείου, ότι το χωριό αποτελούσε στο παρελθόν "κοιτίδα αντιδράσεως κατά της Εθνικής Υποθέσεως". Η απογραφή του 1928, εμφανίζει 735 κατοίκους, από τους οποίους 72 πρόσφυγες Έλληνες. Η απογραφή του 1932 δείχνει 180 σλαβόφωνες οικογένειες όλες με ισχυρή βουλγαρική εθνική συνείδηση. Έκθεση της Χωροφυλακής της Φλώρινας τον Απρίλιο του έτους 1940 εμφανίζει τη Βασιλειάδα, μαζί με τα χωριά Ξινό Νερό, Βαρικό και Ακρίτα Φλώρινας ως ένα από τα χωριά με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση σε "Βουλγαροσκεπτόμενους", δηλαδή βουλγαρόφιλους, στην περιοχή.
Κατοχή και εμφύλιος
thumb|right|250px|Παλιά σπίτια στη Βασιλειάδα.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940, σκοτώνεται στην περιοχή ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, ο Ευάγγελος Γιάνναρης.
Μετά τη γερμανική εισβολή το 1941, οι δυνάμεις του Άξονα χωρίζουν τη χώρα σε τρεις ζώνες κατοχής μεταξύ της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Βουλγαρίας. Η περιοχή βρίσκεται υπό ιταλική διοίκηση, αν και η βουλγαρική πλευρά επιθυμούσε τον έλεγχο όλης της περιοχής. Αυτό δεν την απέτρεψε τη δράση παρακρατικών βουλγαρικών ομάδων (τσέτες) και σερβικών τμημάτων. Κατά την περίοδο της κατοχής, λόγω της θέσης του χωριού πάνω στον οδικό άξονα Καστοριάς-Αμυνταίου, οι κατοχικές δυνάμεις προσπαθούν να έλεγξουν την αυτή τη σημαντική διάβαση. Οι κάτοικοι του γειτονικού χωριού της Κλεισούρας, γίνονται μάρτυρες της φρικαλεότητας του πολέμου.
Η παρουσία αυτών των βουλγαρικών ομάδων, συχνά τρομοκρατούσε τον τοπικό ελληνόφωνο και σλαβόφωνο πληθυσμό. Σε κάποιες περιπτώσεις ο σλαβόφωνος πληθυσμός μάλιστα συνεργάστηκε με αυτές. Ορισμένοι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Βασιλειάδας, φαίνεται ότι με παρότρυνση Βούλγαρων παραστρατιωτικών, ίδρυσαν φιλοβουλγαρική ένοπλη ομάδα, την Οχράνα (δηλαδή φρουρά), συνεργαζόμενες έτσι με τις δυνάμεις κατοχής. Η ένταξη των σλαβόφωνων σε φίλα προσκείμενες βουλγαρικές ή σερβικές κουμουνιστικές αντάρτικες ομάδες μετά το 1943, από την ένταξη αυτών στο ΕΑΜ, γινόταν συνήθως με την υπόσχεση δημιουργίας μεταπολεμικά συνθηκών αυτοδιάθεσης ή για προστασία. Τον Μάιο του έτους 1943 η φιλοβουλγαρική ομάδα αντιστάθηκε σε επίθεση ανταρτών της Εθνικής Αντίστασης.
Εμφύλιος Πόλεμος
Στον Εμφύλιο Πόλεμο χάνονται 62 κάτοικοι του χωριού ενώ 242 άλλοι, μετανάστευσαν λόγω των συνθηκών. Επίσης, 174 παιδιά αρπάχθηκαν από το χωριό προς τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όταν τα κομμουνιστικά τμήματα υποχωρούσαν. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο μετά το τέλος του παγκοσμίου πολέμου, η από Γερμανούς ιδρυθείσα Οχράνα, έχει μέρος της ευθύνης για τη Σφαγή της Κλεισούρας, καταδικάστηκαν μεταπολεμικά, μεταξύ αυτών και κάτοικοι του χωριού, για τη συμμετοχή τους ως εγκληματίες πολέμου και για άλλες ποινικές πράξεις. Μεταξύ των ετών 1940 και 1951, η Βασιλειάδα, μετά από τόσες περιπέτειες, απώλεσε το 42% του πληθυσμού της (από 1247 το 1940, σε 720 το 1951).
Νεότερα χρόνια
right|thumb|250px|Δρόμος στο χωριό. Η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση, λόγω της αστυφιλίας και της δύσκολης μεταπολεμικής περιόδου, οδήγησαν σε μεγάλη μείωση του πληθυσμού.
Σήμερα, οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και με τη βιοτεχνία γουναρικών. Η γεωργία βασίζεται κυρίως στην εντατική καλλιέργεια φασολιών. Στο χωριό υπάρχει πνευματικό κέντρο, ιατρείο και παραδοσιακό αποστακτήριο. Με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας το 2011, το μοναδικό μονοθέσιο δημοτικό σχολείο του χωριού κλείνει και συγχωνεύεται με το σχολείο της Κορησού. Στη Βασιλειάδα, πολύ ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού.
Μονή Αγίας Παρασκευής (Κόττορι)
Η Μονή είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους Μουρίκι, που ανήκει στο ορεινό σύμπλεγμα του Ασκιού. Ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα το 1967, και ήταν αρχικά μετόχι της Μονής των Αγίων Αναργύρων. Αποτέλεσε αυτοτελή μονή μόλις το 1991. Η μονή είναι γνωστή τοπικά και ως Κόττορι, λόγω του τοπωνυμίου που είναι χτισμένη, αλλά και του εγκαταλελειμμένου χωριού με το ίδιο όνομα στην περιοχή. Το αρχικό καθολικό της μονής δεν υπάρχει σήμερα, είναι προγενέστερο του μοναστηριού και χτισμένο ήδη από τον 18ο αι., την ίδια περιόδο με τον ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου στη Βασιλειάδα. Το 1970 οικοδομήθηκαν τα κελιά των μοναχών και η πετρόχτιστη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, τύπου τρίκλιτης βασιλικής. Αργότερα το 1991, οικοδομήθηκε μεγαλύτερος ναός, τύπου τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο, με μολυβδοσκέπαστη στέγη, ώστε να αποτελέσει το νέο καθολικό του μοναστηριού. Ο κύριος ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα, το δεξιό κλίτος στη Γέννηση του Τιμίου Προδρόμου και το αριστερό κλίτος στην Αγία Αικατερίνη. Πρόκειται για ακμάζουσα ανδρώα μονή σε δασώδη περιοχή, με πολλούς προσκυνητές.
Ηρώο Ευάγγελου Γιάνναρη
Στην πλατεία του χωριού υπάρχει η προτομή του ανθυποσμηναγού Ευάγγελου Γιάνναρη, ο οποίος ήταν ο πρώτος Έλληνας πιλότος της πολεμικής αεροπορίας που σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 1940 σε γειτονική περιοχή κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Στον ίδιο χώρο, έχει στηθεί ένα παροπλισμένο πολεμικό αεροσκάφος τύπου F104 και κάθε χρόνο γίνεται τελετή με αντιπροσωπεία του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Need for Speed
Το Need for Speed, γνωστό και ως NFS, είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών αγώνων ταχύτητας που ξεκίνησε το 1994 και συνεχίζεται ως σήμερα. Ως ένα από τα πιο επιτυχημένα franchises παιχνιδιών στο είδος του, δημοσιεύτηκε από την Electronic Arts και αναπτύχθηκε από διάφορα στούντιο, συμπεριλαμβανομένων των EA Black Box, Criterion Games και Ghost Games.
Η σειρά κυκλοφόρησε τον πρώτο της τίτλο το 1994, το The Need for Speed. Ο τίτλος προέρχεται από ένα διάσημο απόσπασμα από μια ταινία του 1986 Top Gun. Όλα τα παιχνίδια της σειράς αποτελούνται από αγωνιστικά αυτοκίνητα σε διάφορες κούρσες, με πολλούς τίτλους που συμπεριλαμβάνουν αγώνες και δράση με την αστυνομία. Το Need for Speed ​​είναι η πιο επιτυχημένη σειρά αγώνων βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο, και ένα από τα πιο επιτυχημένα franchises βιντεοπαιχνιδιών όλων των εποχών. Πάνω από 150 εκατομμύρια αντίτυπα των παιχνιδιών της σειράς έχουν πουληθεί μέχρι σήμερα.
Τρόπος παιχνιδιού
Σχεδόν όλα τα παιχνίδια της σειράς NFS χρησιμοποιούν τους ίδιους κανονισμούς με τις μηχανές: ο παίκτης ελέγχει ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο και αγωνίζεται με τα αλλά αυτοκίνητα, ενώ ο στόχος είναι να κερδίσει τον αγώνα. Στη λειτουργία τουρνουά/καριέρα, ο παίκτης πρέπει να κερδίσει μια σειρά από αγώνες για να ξεκλειδώσει οχήματα και πίστες. Πριν από κάθε αγώνα, ο παίκτης επιλέγει ένα όχημα, και έχει τη δυνατότητα να επιλέξει να λειτουργεί είτε αυτόματο είτε χειροκίνητο. Όλα τα παιχνίδια της σειράς έχουν κάποια μορφή "Multiplayer Mode", επιτρέποντας στους παίκτες να αγωνιστούν ο ένας τον άλλο μέσω Split Screen, LAN, ή στο Internet.
thumb|right|Το εξώφυλλο του παιχνιδιού Need for Speed: Most Wanted.
Προσαρμογή ταινίας
Η EA συνεργάστηκε με την DreamWorks Studios για να δημιουργήσει μια κινηματογραφική έκδοση του Need for Speed με πρωταγωνιστή τον Άαρον Πολ ως Τόμπι Μάρσαλ, ένας μηχανικός και δρομέας δρόμου που πλαισιώνεται από έναν πλούσιο επιχειρηματικό συνεργάτη. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 14 Μαρτίου 2014, και παρά τις αρνητικές κριτικές κατέληξε σε κέρδη πάνω από 200 εκατομμύριων δολάριων στο παγκόσμιο box office.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Need for Speed Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων
Γουίλιαμ Μπέρτραμ (ηθοποιός)
Ο Γουίλιαμ Μπέρτραμ (αγγλικά: William Bertram, 19 Ιανουαρίου 1880 - 1 Μαΐου 1933), γεννημένος ως Γουίλιαμ Μπέντζαμιν Σουίτσερ (William Benjamin Switzer), ήταν Καναδός ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, που κυρίως εργάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, προτίστως στην εποχή του βωβού κινηματογράφου. Ως ηθοποιός συμμετείχε σε 68 ταινίες μεταξύ το 1912 και το 1931, ενώ ως σκηνοθέτης, δημιούργησε 64 ταινίες, με διαφορετικές εταιρείες παραγωγής, μεταξύ το 1915 και το 1927. Επίσης, εκτός από τον κινηματογράφο, εργάστηκε και στο θέατρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Αντίγονος ο Μονόφθαλμος
Ο Αντίγονος Α΄ ο Μονόφθαλμος ή Κύκλωψ (382-301 π.Χ.) ήταν Μακεδόνας ευγενής καταγόμενος από την Ελιμεία, στρατηγός του Μεγάλου Αλέξανδρου. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου, ο Αντίγονος υπήρξε κεντρικό πρόσωπο στους «Πολέμους των Διαδόχων» και ίδρυσε τη Δυναστεία των Αντιγονιδών αφού ανακηρύχθηκε βασιλιάς το 306 π.Χ.
Κατάτμηση της Αυτοκρατορίας
Ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος (γιατί είχε χάσει το αριστερό του μάτι σε μία μάχη), από το βασιλικό γένος της Ελιμείας, είχε διορισθεί, από τον Αλέξανδρο, ως κυβερνήτης της Μεγάλης Φρυγίας το 333 π.Χ. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου (323 π.Χ.), στην πρώτη διανομή του κράτους στη Βαβυλώνα, έγινε σατράπης της χώρας αυτής καθώς και της Παμφυλίας και Λυκίας. Στη συνέχεια ο Αντίγονος επέσυρε την οργή του Περδίκκα για τον λόγο ότι αρνήθηκε, ενώ του ζητήθηκε, να βοηθήσει τον Ευμένη να καταλάβει της επαρχίες που του παραχωρήθηκαν (Παφλαγονία και Καππαδοκία), των οποίων η κατάκτηση δεν είχε ολοκληρωθεί από τους Μακεδόνες. Επειδή οι φιλοδοξίες του Περδίκκα είχαν εκδηλωθεί, ο Αντίγονος διέφυγε με τον γιο του Δημήτριο στην Ελλάδα, όπου συμμάχησε με τον Αντίπατρο (αντιβασιλέα της Μακεδονίας). Σε αυτή τη φάση σχηματίζεται ένας συνασπισμός κατά τού Περδίκκα με κύριους πρωταγωνιστές τον Αντίπατρο, τον Πτολεμαίο, τον Κρατερό και τον Αντίγονο. Σύμμαχος τού Περδίκκα παραμένει ο Ευμένης, ο οποίος καταφέρνει να εξοντώσει τον Κρατερό, σε μάχη που έγινε στην Ελλησποντική Φρυγία ή στην Καππαδοκία. Το 321 π.Χ. σκοτώνεται ο Περδίκκας, στην προσπάθεια να εξουδετερώσει τον Πτολεμαίο και έγινε νέα κατάτμηση της αυτοκρατορίας (Δεύτερη διανομή τού Τριπαραδείσου της Άνω Συρίας το 321 π.Χ.).
Στον Αντίγονο ανατέθηκε ο πόλεμος κατά του εναπομείναντος Ευμένη, ο οποίος -αν και ήταν ικανότατος και στα πολεμικά- δεν πλαισιωνόταν από πιστούς συνεργάτες. Ο Αντίγονος κατάφερε να δελεάσει τον Απολλωνίδη, αξιωματικό τού ιππικού τού Ευμένη, ώστε να αυτομολήσει κατά τη διάρκεια της μάχης, που διεξήχθη στα Ορκύνια πεδία, με αποτέλεσμα την ήττα τού Ευμένη, παρά το γεγονός ότι αυτός είχε διπλάσιες δυνάμεις από αυτές τού Αντίγονου. Ο Ευμένης αποσύρθηκε, με 600 άνδρες, στην οχυρή θέση Νώρα στα βόρεια υψώματα τού όρους Ταύρος στην Καππαδοκία. Μετά τη νίκη αυτή ο Αντίγονος πρόσθεσε στη δύναμή του και την άλλοτε δύναμη του Ευμένη, η οποία πρέπει να ήταν μεγαλύτερη από 10.000 πεζούς και 5.000 ιππείς. Αφού απέκλεισε τον Ευμένη στα Νώρα, στράφηκε κατά των συνεργατών τού Περδίκκα, Αλκέτα (αδελφού τού Περδίκκα) και Αττάλου. Ο ίδιος, επικεφαλής δυνάμεως 40.000 πεζών και 7.000 ιππέων, διέσχισε -σε εκπληκτικά σύντομο χρονικό διάστημα- τα 450 χλμ, που χωρίζουν την Καππαδοκία με την Πισιδία όπου βρισκόταν ο Αλκέτας, ο οποίος αιφνιδιάστηκε και δεν μπόρεσε καν να παρατάξει τη φάλαγγά του, η οποία άλλωστε υστερούσε κατά πολύ. Ο Άτταλος και άλλοι αξιωματικοί συνελήφθησαν, ενώ ο Αλκέτας διέφυγε προσωρινά στην Τερμησσό, όπου και αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια του Αντίγονου. Ο Αντίγονος πρόσθεσε επιπλέον δυνάμεις στον στρατό του, ο οποίος εκείνη τη στιγμή ήταν ο μεγαλύτερος, που είχε συγκεντρωθεί ως τότε στο κράτος.
Μάχη για την Ασία
Ο Πολυπέρχων διαδέχθηκε τον Αντίπατρο στη Μακεδονία το 319 π.Χ., αποκλείοντας τον γιό τού Αντίπατρου, Κάσσανδρο. Ο Αντίγονος αποφάσισε να γίνει κύριος της Ασίας και σε συνδυασμό με τον Κάσσανδρος και τον Πτολεμαίο αρνήθηκε να αναγνωρίσει την εξουσία του Πολυπέρχοντα.
Κατά παράβαση της συμφωνίας τού Τριπαράδεισου (παράβαση που είχε διαπράξει και ο Πτολεμαίος προσαρτώντας την Κοίλη Συρία) προσάρτησε της σατραπείες της Ελλησποντικής Φρυγίας και της Λυδίας από τον Αρριδαίο και τον Κλείτο τον Λευκό αντίστοιχα. Άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Ευμένη, αλλά ο Ευμένης παρέμενε πιστός στη βασιλική οικογένεια. Ο Ευμένης δραπέτευσε από τα Νώρα, συγκέντρωσε στρατό και συμμάχησε με τους σατράπες των ανατολικών επαρχιών. Ο Αντίγονος έδωσε δυο μεγάλες μάχες κατά τού Ευμένη, στην Παραιτακηνή το 317 π.Χ. και στη Γαβιηνή το 316 π.Χ. Τελικά ο Ευμένης παραδόθηκε με προδοσία στον Αντίγονο και θανατώθηκε το 316 π.Χ.
Μετά από αυτά ο Αντίγονος διεκδίκησε την εξουσία για το μεγαλύτερο μέρος της Ασίας, κατάσχεσε τους θησαυρούς στα Σούσα και εισήλθε στη Βαβυλώνα, της οποίας κυβερνήτης ήταν ο Σέλευκος. Ο Σέλευκος κατέφυγε στον Πτολεμαίο, και με τον Λυσίμαχο και τον Κάσσανδρο συμμάχησαν κατά τού Αντίγονου (315 π.Χ.). Παράλληλα ο Αντίγονος διακήρυξε την ελευθερία των ελληνικών πόλεων, τις οποίες προσπάθησε έτσι να προσεταιριστεί. Ως έμπρακτη απόδειξη, δεν τοποθετούσε φρουρά σε όσες πόλεις ελευθέρωνε. Μέρος αυτής της πολιτικής ήταν και η ίδρυση του Κοινού των Νησιωτών υπό την αιγίδα τού Αντίγονου το 314 π.Χ. Το 314 π.Χ. ο Αντίγονος εισέβαλε στη Συρία, η οποία ανήκε στον Πτολεμαίο, και πολιόρκησε την Τύρο για περισσότερο από ένα χρόνο. Το 312 π.Χ. ο γιος του Δημήτριος ηττήθηκε στη Μάχη της Γάζας από τον Πτολεμαίο και έχασε τη Βαβυλώνα, την οποία ανακατέλαβε τον επόμενο χρόνο.
Κύριος της Ασίας
Το 311 π.Χ. συνάφθηκε ειρήνη, σύμφωνα με την οποία η Μικρά Ασία και η Συρία, προσωρινά, μέχρι την ενηλικίωση τού (εκ της Ρωξάνης) Αλέξανδρου Δ΄, παραχωρούνταν στον Αντίγονο. Αυτή η συμφωνία δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Κάσσανδρος δολοφόνησε τη Ρωξάνη και τον γιο της. Με το πρόσχημα ότι είχαν τοποθετηθεί φρουρές σε μερικές από τις ελεύθερες πόλεις από τον Αντίγονο, ξανάρχισαν οι εχθροπραξίες από τον Κάσσανδρο και τον Πτολεμαίο. Παρά τις αρχικές επιτυχίες του Πτολεμαίου στη Μικρά Ασία και σε μερικά νησιά του Αιγαίου, ο Δημήτριος τον συνέτριψε στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας της Κύπρου το 306 π.Χ.
Με την κατάληψη της Κύπρου από τον Δημήτριο το 306 π.Χ., ο Αντίγονος ανακηρύχθηκε από τον στρατό του βασιλιάς και διάδοχος του Αλέξανδρου. Εν συνεχεία ετοίμασε ισχυρό στρατό και στόλο, με διοικητή τον Δημήτριο, και έσπευσε να επιτεθεί στη χώρα του Πτολεμαίου. Η απόπειρα αυτή απέτυχε, καθώς δεν μπόρεσε να διασπάσει την άμυνα του Πτολεμαίου και αναγκάστηκε να αποσυρθεί. Το 305 π.Χ. ο Δημήτριος θέλησε να τιμωρήσει την πόλη της Ρόδου, η οποία αρνήθηκε να βοηθήσει τον Αντίγονο κατά της Αιγύπτου. Η πολιορκία κράτησε έναν χρόνο και, μετά τη σθεναρή αντίσταση που βρήκε, ο Δημήτριος υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει.
Μάχη της Ιψού και θάνατος
Με τον θάνατό του τερματίζεται και κάθε προσπάθεια επανένωσης της αυτοκρατορίας του Αλέξανδρου. Οι νικητές διαχώρισαν τα βασίλειά τους και το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας τού Αντίγονου δόθηκε στον Σέλευκο και στον Λυσίμαχο.
Ο Δημήτριος απέκτησε τον έλεγχο της Μακεδονίας το 294 π.Χ., τον οποίο και διατήρησε ο οίκος των Αντιγονιδών μέχρι την κατάκτηση της Μακεδονίας από τους Ρωμαίους, μετά τη Μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ.
Η προσωπικότητα του Αντίγονου
Ο Αντίγονος, ο γηραιότερος και σπουδαιότερος από τους διαδόχους τού Αλέξανδρου, ήταν η αδρότερη φυσιογνωμία της εποχής εκείνης. Από το βασιλικό γένος της Ελιμείας (περί τον άνω Αλιάκμονα), πανύψηλος και δυνατός, έχοντας χάσει το αριστερό του μάτι σε μία μάχη, ήταν άνδρας με μεγάλες ικανότητες και πολύ μεγάλες φιλοδοξίες. Φύσει βαρύς και υπερόπτης, τραχύς στα λόγια όσο και στα έργα, παρουσιαζόταν άλλοτε ωμός και άλλοτε μεγαλόψυχος. Σαν στρατηγός ήταν ικανός, αλλά ιδιόρρυθμος. Όταν πλεονεκτούσε, δίσταζε, το καλοσκεφτόταν και αργούσε να αποφασίσει. Όταν μειονεκτούσε, προχωρούσε αδίστακτα και συνήθως το αποτέλεσμα τον δικαίωνε. Ψύχραιμος κατά τα άλλα, φρόνιμος, μετρημένος και οικονόμος, ήταν ακριβώς το αντίθετο τού γιου του Δημητρίου, με τον οποίο πάντως διατηρούσε μέχρι τέλους υποδειγματικές σχέσεις στοργής. Αλλά στο τέλος, τυφλωμένος «υπό της πρεσβυτικής αυτού φιλοτιμίας», προκάλεσε τους πάντες και έπεσε στα ογδόντα ένα του έτη αγωνιζόμενος για τη μονοκρατορία.
Ανέκδοτα του Αντίγονου
Ο Αντίγονος είχε σπινθηροβόλο πνεύμα, με το οποίο μαστίγωνε τους πάντες, αλλά και τον εαυτό του τον ίδιο. Ανεχόταν τις αντιλογίες, αλίμονο όμως σε όποιον έκανε την απερισκεψία να αναφερθεί στο τυφλό του μάτι. Χαρακτηριστικά της ζωηρότητας του πνεύματός του είναι τα όσα αναφέρουν οι αρχαίοι συγγραφείς:
Όταν ο Δημήτριος πρόβαλε τις αντιρρήσεις του για τον γάμο του με την κόρη τού Αντίπατρου Φίλα, με την οποία είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας, ο Αντίγονος τον έπεισε ψιθυρίζοντάς του στο αυτί παραφρασμένη μία ρήση του Ευριπίδη (Φοίνισσαι, στ. 396): «Όπου το κέρδος, παρά φύσιν γαμητέον» (αντί «δουλευτέον»).
Σε ένα αυλοκόλακα ποιητή που τον αποκαλούσε γιο του Ήλιου και θεό είπε: «Δεν το πιστεύει αυτό ο δούλος, που μου φέρνει το δοχείο νυκτός».
Ένας σοφιστής τού έδωσε κάποτε ένα σύγγραμμά του, Περί δικαιοσύνης. Διάβασε ο Αντίγονος τον τίτλο και εξανέστη: «Δεν είσαι στα καλά σου! Βλέπεις που χτυπάω ξένες πόλεις και μού μιλάς για δικαιοσύνη;»
Ένας κυνικός φιλόσοφος τού ζήτησε μία δραχμή. Ο Αντίγονος απόρησε: «Μα δεν ταιριάζει σε ένα βασιλιά να τη δώσει». –«Τότε δώσε μου ένα τάλαντο» προσπάθησε να επωφεληθεί ο άλλος. –«Αλλά δεν ταιριάζει σε έναν κυνικό να το πάρει».
Οι ασωτίες τού Δημητρίου ήταν προσφιλής στόχος της ειρωνείας του Αντίγονου: -Όταν κάποτε γύρισε από μακριά ο Δημήτριος, αγκάλιασε θερμά και καταφιλούσε τον πατέρα του, ο οποίος τού είπε γελώντας: «Την Λάμια, γιε μου, νομίζεις ότι φιλάς;» –Μία άλλη φορά, ο Δημήτριος, ύστερα από πολυήμερη απουσία λόγω οινοποσίας, δικαιολογήθηκε στον πατέρα του ότι τον χτύπησε ρεύμα αέρα. «Το έμαθα» είπε ο Αντίγονος. «Αλλά ήταν άραγε Θασίτικο ή Χιώτικο;»
–Και κάποτε που έμαθε ότι ο Δημήτριος ήταν πάλι «άρρωστος», πήγε να τον δει, αλλά συνάντησε στην πόρτα κάποια από τις αναρίθμητες ερωμένες τού γιου του. Εντούτοις μπήκε μέσα, κάθισε δίπλα του και τού έπιασε το χέρι, για να δει πώς είναι. Όταν ο Δημήτριος είπε απολογητικά, πως ο πυρετός έφυγε πια, ο Αντίγονος απάντησε: «Το ξέρω, γιε μου, τον συνάντησα στην πόρτα».
Πηγές
Αντίγονος Α' Μονόφθαλμος Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Και η Γη γυρίζει
Το Και η Γη γυρίζει είναι μουσικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2003 και αποτελεί το ντεμπούτο της Ανδριάνας Μπάμπαλη στη δισκογραφία.
Tο άλμπουμ περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια που έγραψαν για τη φωνή της Ανδριάνας τραγουδοποιοί όπως ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Χρυσόστομος Μουράτογλου και ο Δημήτρης Μητσοτάκης (από το συγκρότημα Ενδελέχεια). Η ίδια η έγραψε στίχους σε πέντε τραγούδια και μουσική σε δύο.
Ενορχήστρωση : Χρυσόστομος Μουράτογλου Διεύθυνση παραγωγής : Χρυσόστομος Μουράτογλου Φωτογραφίες : Μάρω Κουρή Artwork : Δημήτρης Παναγιωτακόπουλος Label : Mercury 038472 2
Singles
Το Μοίρα μου έγινες (Στίχοι - Μουσική: Κώστας Λειβαδάς) ήταν το πρώτο single του δίσκου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Το μουσικό βίντεο σκηνοθέτησε η Μαρία Σκόκα. Το δεύτερο single ήταν το Γύρνα Πίσω (Στίχοι - Μουσική : Νίκος Πορτοκάλογλου). Το μουσικό βίντεο σκηνοθέτησε επίσης η Μαρία Σκόκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Διαφορική γεωμετρία
δεξιά|μικρογραφία|235x235εσ|Ένα τρίγωνο που βυθίζεται σε ένα σαμάρι-σχήμα επίπεδο( ένα [[υπερβολικό παραβολοειδές), καθώς και δύο αποκλίνουσες μή-παράλληλες γραμμές.]] Η διαφορική γεωμετρία είναι ένας κλάδος των μαθηματικών χρησιμοποιεί τις τεχνικές του διαφορικού λογισμού, ολοκληρωτικού λογισμού, γραμμικής άλγεβρας και πολυγραμμικής άλγεβρας για να μελετήσει τα προβλήματα στη γεωμετρία. Η θεωρία των επίπεδων και καμπυλών του χώρου και επιφανειών στον τρισδιάστατο Ευκλείδειο χώρο αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη της διαφορικής γεωμετρίας κατά τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η διαφορική γεωμετρία έχει εξελιχθεί σε ένα πεδίο που αφορά γενικότερα τις γεωμετρικές δομές στις διαφορίσιμες πολλαπλότητες. Η διαφορική γεωμετρία είναι στενά συνδεδεμένη με τη διαφορική τοπολογία και τις γεωμετρικές πτυχές της θεωρίας των διαφορικών εξισώσεων. Η διαφορική γεωμετρία των επιφανειών συλλαμβάνει πολλές από τις βασικές ιδέες και τεχνικές, χαρακτηριστικές αυτού του τομέα.
Ιστορία της Ανάπτυξης
Η διαφορική γεωμετρία προέκυψε και αναπτύχθηκε ως αποτέλεσμα και σε σχέση με τη μαθηματική ανάλυση των καμπυλών και επιφανειών. Η μαθηματική ανάλυση των καμπυλών και των επιφανειών είχε αναπτυχθεί για να απαντήσει σε μερικά από τα ενοχλητικά και αναπάντητα ερωτήματα που εμφανίστηκαν στο λογισμό, όπως οι λόγοι για τις σχέσεις μεταξύ πολύπλοκων σχημάτων και καμπυλών, σειρών και αναλυτικών συναρτήσεων. Αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα υποδείκνυαν μεγαλύτερες, κρυφές σχέσεις και συμμετρίες στη φύση, που οι τυποποιημένες μέθοδοι για την ανάλυση δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν.
Όταν καμπύλες, επιφάνειες που περικλείονται από καμπύλες, και σημεία σε καμπύλες βρέθηκαν να είναι ποσοτικά, και γενικά συσχετιζόμενα με μαθηματικές μορφές, η επίσημη μελέτη της φύσης των καμπυλών και των επιφανειών έγινε ένα πεδίο μόνο του, με το χαρτί του [Gaspard Monge Monge]'s  το 1795, και ειδικότερα, με την δημοσίευση του άρθρου του [Carl Friedrich Gauss Gauss], με τίτλο "Disquisitiones Generales Circa εξωτερική επιφάνεια Curvas", Commentationes Societatis Regiae Scientiarum Gottingesis Recentiores το 1827.
Αρχικά εφαρμόστηκε στον ευκλείδειο χώρο, περαιτέρω εξερευνήσεις οδήγησαν σε μη ευκλείδειο χώρο, και μετρικούς και τοπολογικούς χώρους.
Riemann γεωμετρία
Η γεωμετρία του Riemann μελετά Πολλαπλότητες Riemann, ομαλές πολλαπλότητες με μετρική του Riemann. Αυτή είναι μια έννοια της απόστασης που εκφράζεται μέσω μιας ομαλής, θετικής, καθορισμένης συμμετρικής διγραμμικής μορφής που ορίζεται στον εφαπτόμενο χώρο σε κάθε σημείο. Η γεωμετρία του Riemann γενικεύει την Ευκλείδεια γεωμετρία σε χώρους που δεν είναι κατ ' ανάγκη επίπεδο, αν και εξακολουθούν να μοιάζουν με τον Ευκλείδειο χώρο σε κάθε σημείο απειροελάχιστα, δηλαδή στην πρώτη τάξη προσέγγισης. Διάφορες έννοιες με βάση το μήκος, όπως το μήκος του τόξου της καμπύλης, η περιοχή των επίπεδων περιοχών, και του όγκου των στερεών όλα διαθέτουν φυσικές αναλογίες στη γεωμετρία του Riemann. Η έννοια της κατευθυντήριας παραγώγου μίας συνάρτησης από τον λογισμό πολλών μεταβλητών επεκτείνεται στη γεωμετρία του Riemann με την έννοια της συναλλοίωτης παραγώγου του τανυστή. Πολλές έννοιες και τεχνικές της ανάλυσης και των διαφορικών εξισώσεων έχουν γενικευτεί στη σύνθεση των πολλαπλοτήτων Riemann.
Η αμφιδιαφορίσιμη σχέση μεταξύ Riemann πολλαπλοτήτων η οποία διατηρεί την απόσταση ονομάζεται ισομετρία. Αυτή η έννοια μπορεί επίσης να οριστεί σε τοπικό επίπεδο, δηλαδή για μικρές γειτονιές των σημείων. Κάθε δύο κανονικές καμπύλες είναι τοπικά ισομετρικές. Ωστόσο, το Theorema Egregium του Καρλ Φρίντριχ Γκάους, έδειξε ότι για επιφάνειες, η ύπαρξη μιας τοπικής ισομετρίας επιβάλλει ισχυρή συμβατότητα συνθηκών των μετρικών: η Gaussian καμπυλότητα στα αντίστοιχα σημεία πρέπει να είναι η ίδια. Σε υψηλότερες διαστάσεις, η καμπυλότητα του Riemann τανυστή είναι ένα σημαντικό, κατά σημείο αμετάβλητο, μέτρο που σχετίζεται με τις πολλαπλότητες του Riemann, που μετρά πόσο κοντά είναι στο να είναι επίπεδη. Μια σημαντική κατηγορία των πολλαπλοτήτων Riemann είναι οι συμμετρικοί χώροι Riemann, των οποίων η καμπυλότητα δεν είναι απαραίτητα σταθερή. Αυτές είναι οι πιο κοντινές αναλογίες στο «συνηθισμένο» επίπεδο και χώρο και εξετάζονται στην Ευκλείδεια και μη Ευκλείδεια γεωμετρία.
Ψευδο-Riemann γεωμετρία
Η Ψευδο-Riemann γεωμετρία γενικεύει την γεωμετρία του Riemann στην περίπτωση κατά την οποία ο μετρικός τανυστής δεν χρειάζεται να είναι θετικά ορισμένος. Μια ειδική περίπτωση αυτού είναι η Λορεντζιανή πολλαπλότητα, η οποία είναι η μαθηματική βάση του Αϊνστάιν για τη γενική  θεωρία της σχετικότητας της βαρύτητας.
Finsler γεωμετρία
Η Finsler γεωμετρία έχει την πολλαπλότητα του Finsler ως το κύριο αντικείμενο της μελέτης της. Αυτή είναι μια διαφορική πολλαπλότητα με μία μετρική του Finsler, δηλαδή μία Banach νόρμα ορίζεται σε κάθε εφαπτόμενο χώρο. Οι πολλαπλότητες του Riemann είναι ειδικές περιπτώσεις των πιο γενικών Finsler πολλαπλοτήτων. Μία Finsler δομή πάνω σε μία πολλαπλότητα M είναι μια συνάρτηση F : TM → [0,∞) τέτοια ώστε:
Συμπλεκτική γεωμετρία
Η συμπλεκτική γεωμετρία είναι η μελέτη των συμπλεκτικών πολλαπλοτήτων. Μια σχεδόν συμπλεκτική πολλαπλότητα είναι διαφορίσιμες πολλαπλή εξοπλισμένη με μία ομαλή, μεταβαλλόμενη, μη εκφυλισμένη, με λοξή συμμετρία, διγραμμική μορφή σε κάθε χώρο εφαπτομένης, δηλαδή μία μη εκφυλισμένη δίμορφη ω, ονομάζεται συμπλεκτική μορφή. Μία συμπλεκτική πολλαπλότητα είναι σχεδόν συμπλεκτική πολλαπλότητα, όταν ισχύει η συμπλεκτική μορφή ω είναι κλειστή: dω = 0.
Μία αμφιδιαφόριση μεταξύ δύο συμπλεκτικών πολλαπλοτήτων η οποία διατηρεί τη συμπλεκτική μορφή, ονομάζεται συμπλεκτομορφισμός. Μη-εκφυλισμένες, με λοξή συμμετρία διγραμμικές μορφές μπορεί να υπάρχουν σε ίσων διαστάσεων διανυσματικούς χώρους, οπότε οι συμπλεκτικές πολλαπλότητες πρέπει απαραίτητα να έχουν ίδια διάσταση. Σε διάσταση 2, μία συμπλεκτική πολλαπλότητα είναι απλά μια επιφάνεια προικισμένη με μια εμβαδική μορφή και ο συμπλεκτομορφισμός είναι ένας αμφιδιαφορισμός που διατηρεί το εμβαδό. Ο χώρος φάσεων ενός μηχανικού συστήματος είναι μία συμπλεκτική πολλαπλότητα και έκανε μια σιωπηρή εμφάνιση ήδη στο έργο του Joseph Louis Lagrange στην αναλυτική μηχανική και αργότερα ο [Carl Gustav Jacobi Καρλ Γκούσταβ] Jacobi's και William Rowan Hamilton 's συνθέσεις της κλασικής μηχανικής.
Γεωμετρία επαφής
Η γεωμετρία επαφής ασχολείται με ορισμένες πολλαπλότητες σε περιττές διαστάσεις. Είναι κοντά στη συμπλεκτική γεωμετρία και όπως και η δεύτερη, προέρχεται από τις ερωτήσεις της κλασικής μηχανικής. Μια επαφή δομή σε μία (2n + 1) - διαστάσεων πολλαπλότητα Μ δίνεται από ένα ομαλό υπερεπίπεδο χώρο Η στην εφαπτομένη δέσμη που είναι όσο το δυνατόν πιο μακριά από το να συνδέεται με τα σύνολα του επιπέδου μίας διαφορίσιμης συνάρτησης πάνω στην M (ο τεχνικός όρος είναι "απόλυτα μη-ολοκληρώσιμη εφαπτομένη υπερεπίπεδης κατανομής"). Κοντά σε κάθε σημείο p, η υπερεπίπεδη κατανομή καθορίζεται από μία μη μηδενιζόμενη 1-μορφή, η οποία είναι μοναδική εκτός από πολλαπλασιασμό με μία μη μηδενιζόμενη συνάρτηση: Μία τοπικά 1-δομή στο M είναι μία δομή επαφής εάν ο περιορισμός της εξωτερικής παραγώγου στο Η είναι μια μη-εκφυλισμένη διπλή-δομή και έτσι επηρεάζει μια συμπλεκτική δομή Hp σε κάθε σημείο. Αν η κατανομή Η μπορεί να οριστεί από μια παγκόσμια δομή , τότε αυτή η δομή είναι δομή επαφής, αν και μόνο αν η μεγαλύτερης διαστάσεως δομή είναι μία δομή όγκου στο M, δηλαδή δεν μηδενίζεται οπουδήποτε. Για μια δομή ανάλογα με το θεώρημα του Darboux ισχύει: όλες οι δομές επαφής σε περιττών διαστάσεων πολλαπλότητα είναι τοπικά ισόμορφες και μπορούν να μετασχηματιστούν σε συγκεκριμένη κανονική μορφή με την κατάλληλη επιλογή του συστήματος συντεταγμένων.
Μιγαδική και Kähler γεωμετρία
Η μιγαδική διαφορική γεωμετρία είναι η μελέτη των μιγαδικών πολλαπλοτήτων. Μία σχεδόν μιγαδική πολλαπλότητα είναι μία πραγματική πολλαπλότητα, προικισμένη με ένα τανυστή του τύπου (1, 1), δηλαδή ένα διάνυσμα δέσμης ενδομορφισμών (που ονομάζεται μια σχεδόν μιγαδική δομή) Προκύπτει από τον ορισμό αυτό ότι μία μιγαδική πολλαπλότητα είναι άρτιων διαστάσεων.