cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναϊλέ Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄)
Το 1905 παντρεύτηκε τον Αρίφ Χικμέτ Πασά, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Η Ναϊλέ και ο Αρίφ έμεναν στο παλάτι στο Κουρουτσεσμέ. Μετά τη εξορία της Οθωμανικής δυναστείας στο εξωτερικό το 1924, η Ναϊλέ και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκαν στην Βηρυτό. Το 1952 επετράπη μόνο στις γυναίκες της δυναστείας να επιστρέψουν στην Τουρκία, η Ναϊλέ επεστρέψε, όπως και οι αδελφές της. Με την επιστροφή της η Ναϊλέ εγκαταστάθηκε στο Ερενκόϊ. Στις 25 Οκτωβρίου 1957 η Ναϊλέ πέθανε σε ηλικία 73 ετών στην Κωνσταντινούπολη. Είναι άγνωστο, που είναι θαμμένη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Συνθήκη της Βιέννης (1657)
αριστερά|μικρογραφία|200εσ|Ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρώμης Λεοπόλδος Α΄.
Η Συνθήκη της Βιέννης, που συνήφθη στις 27 Μαΐου 1657, ήταν μια Αυστρο–Πολωνική συμμαχία κατά τον Β΄ Βόρειο Πόλεμο. Αφού είχε συμφωνήσει ο Φερδινάνδος Γ΄ των Αψβούργων αυτοκράτορας της Γερμανίας να μπει στον πόλεμο από την αντι-σουηδική πλευρά και υποστήριξε τον Πολωνό βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ με 4.000 στρατιώτες στην αναποτελεσματική Συνθήκη της Βιέννης (1656), το τέλος του τον Απρίλιο του 1657 άνοιξε τη θέση για μια πιο ουσιαστική συνθήκη με τον διάδοχό του Λεοπόλδο Α΄. Με αυτή τη συνθήκη, ο Λεοπόλδος Α΄ υποσχέθηκε να βοηθήσει τον Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ με 12.000 στρατιώτες ενάντια στη συμμαχία Σουηδίας-Βρανδεμβούργου. Αυτά τα στρατεύματα επρόκειτο να διατηρηθούν με πολωνικά έξοδα και διέσχισαν τα πολωνικά σύνορα τον Ιούνιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικές συμμαχίες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Συνθήκες της Μοναρχίας των Αψβούργων
Τα εις εαυτόν
Τα εις εαυτόν είναι μια σειρά προσωπικών γραπτών του Μάρκου Αυρήλιου, Ρωμαίου Αυτοκράτορα από το 161 έως το 180 μ.Χ., που καταγράφει τις προσωπικές του σημειώσεις στον εαυτό του και τις ιδέες του για τη στωική φιλοσοφία.
Ο Μάρκος Αυρήλιος έγραψε τα 12 βιβλία του, «Τα εις αυτόν» στην Ελληνιστική κοινή ως πηγή για τη δική του καθοδήγηση και αυτοβελτίωση. Είναι πιθανό ότι μεγάλα τμήματα του έργου γράφτηκαν στο Σίρμιο, όπου πέρασε πολύ χρόνο σχεδιάζοντας στρατιωτικές εκστρατείες από το 170 έως το 180. Κάποια από αυτά γράφτηκαν ενώ βρισκόταν στο Ακουίνκουμ σε εκστρατεία στην Παννονία, επειδή οι εσωτερικές σημειώσεις μας λένε ότι το πρώτο βιβλίο γράφτηκε όταν διεξήγαγε εκστρατεία κατά των Κβάντι στον ποταμό Γκρανόβα (σημερινό Χρον) και το δεύτερο βιβλίο γράφτηκε στο Καρνούντο.
Δομή και θέματα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ερείπια της αρχαίας πόλης του Ακουίνκουμ, στη σύγχρονη Ουγγαρία - μια τοποθεσία όπου ο Μάρκος Αυρήλιος εργάστηκε στο έργο. Οι Διαλογισμοί χωρίζονται σε 12 βιβλία που εξιστορούν διαφορετικές περιόδους της ζωής του Αυρήλιου. Κάθε βιβλίο δεν έχει χρονολογική σειρά και δεν γράφτηκε για κανέναν παρά μόνο τον εαυτό του. Το στυλ γραφής που διαπερνά το κείμενο είναι απλοποιημένο, απλό και ίσως αντανακλά τη στωική οπτική του Αυρήλιου για το κείμενο.
Ένα κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η σημασία της ανάλυσης της κρίσης κάποιου για τον εαυτό και τους άλλους και την ανάπτυξη μιας κοσμικής προοπτικής:
Ο Αυρήλιος υποστηρίζει την εύρεση της θέσης κάποιου στο σύμπαν και βλέπει ότι όλα προήλθαν από τη φύση, και έτσι όλα θα επιστρέψουν σε αυτήν εν καιρώ. Ένα άλλο ισχυρό θέμα είναι η διατήρηση της εστίασης και η διατήρηση της προσοχής χωρίς περισπασμούς, διατηρώντας ταυτόχρονα ισχυρές ηθικές αρχές, όπως «να είσαι καλός άνθρωπος».
Οι στωικές ιδέες του συχνά περιλαμβάνουν την αποφυγή της τέρψης σε αισθητηριακές στοργές, μια δεξιότητα που θα απελευθερώσει έναν άνθρωπο από τους πόνους και τις απολαύσεις του υλικού κόσμου. Ισχυρίζεται ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο ένας άντρας μπορεί να βλάψει τους άλλους είναι να επιτρέψει στην αντίδρασή του να τον κυριεύσει. Μια τάξη ή ο λόγος, δηλαδή ο ορθός λόγος (μια δύναμη η οποία επιτρέπει στον άνθρωπο να λαμβάνει σωστές αποφάσεις και δεν εννοεί μόνο την λογική, την δυνατότητα σκέψης/ομιλίας), διαποτίζει την ύπαρξη. Ο ορθολογισμός και η καθαρότητα επιτρέπουν σε κάποιον να ζήσει σε αρμονία με τον λόγο. Αυτό επιτρέπει σε κάποιον να ξεπεράσει τις λανθασμένες αντιλήψεις για το «καλό» και το «κακό»—πράγματα που βρίσκονται εκτός ελέγχου, όπως η φήμη και η υγεία, είναι (σε αντίθεση με τα πράγματα υπό τον έλεγχο του ανθρώπου) άσχετα και ούτε καλά ούτε κακά.
Ιστορία του κειμένου
Δεν υπάρχει βέβαιη αναφορά για το έργο μέχρι τις αρχές του 10ου αιώνα. Ο ιστορικός Ηρωδιανός, γράφοντας στα μέσα του 3ου αιώνα, αναφέρει τη λογοτεχνική κληρονομιά του Μάρκου, λέγοντας: «Ασχολούνταν με όλες τις πτυχές της αριστείας και στην αγάπη του για την αρχαία λογοτεχνία δεν υστερούσε σε κανέναν, Ρωμαίο ή Έλληνα. Είναι φανερό από όλα τα λόγια και τα γραπτά του που έχουν φτάσει σε εμάς», ένα απόσπασμα που μπορεί να αναφέρεται στο Τα εις εαυτόν. Η βιογραφία της Αυγούστειας Ιστορίας για τον Αβιδίου Κασσίου που πιστεύεται ότι γράφτηκε τον 4ο αιώνα, αναφέρει ότι πριν ο Μάρκος ξεκινήσει τους Μαρκομανικούς Πολέμους, του ζητήθηκε να δημοσιεύσει τις Αρχές της Φιλοσοφίας του σε περίπτωση που κάτι του συμβεί, αλλά αντ' αυτού «για τρεις μέρες συζητούσε τα βιβλία των Παραγγελμάτων του το ένα μετά το άλλο». Μια αμφίβολη αναφορά γίνεται από τον ρήτορα Θεμίστιο περίπου το 364 μ.Χ. Σε μια προσφώνηση προς τον αυτοκράτορα Ουάλη, για την αδελφική αγάπη, λέει: «Δεν χρειάζεσαι τα παραγγέλματα του Μάρκου.» Μια άλλη πιθανή αναφορά είναι στη συλλογή ελληνικών ποιημάτων γνωστή ως Παλατινή Ανθολογία, ένα έργο που χρονολογείται στον 10ο αιώνα αλλά περιέχει πολύ προγενέστερο υλικό. Η ανθολογία περιέχει ένα επίγραμμα αφιερωμένο στο «Βιβλίο του Μάρκου». Έχει προταθεί ότι αυτό το επίγραμμα γράφτηκε από τον βυζαντινολόγο Θεοφύλακτο Σιμοκάττη τον 7ο αιώνα.
Η πρώτη άμεση αναφορά του έργου προέρχεται από τον Αρέθα της Καισαρείας (περίπου 860–935), έναν επίσκοπο που ήταν μεγάλος συλλέκτης χειρογράφων. Κάποια ημερομηνία πριν από το 907 έστειλε έναν τόμο του Τα εις εαυτόν στον Δημήτριο, Αρχιεπίσκοπο Ηράκλειας, με μια επιστολή που έλεγε: «Έχω εδώ και καιρό ένα παλιό αντίγραφο του πιο κερδοφόρου βιβλίου του αυτοκράτορα Μάρκου, τόσο παλιό πράγματι που καταρρέι εντελώς. … Αυτό το είχα αντιγράψει και μπορώ να το παραδώσω στους επόμενους με τη νέα του έκδοση.» Ο Αρέθας αναφέρει επίσης το έργο σε περιθωριακές σημειώσεις ( σχόλια ) σε βιβλία του Λουκιανού και του Δίου Χρυσοστόμου όπου αναφέρεται σε αποσπάσματα στο έργο «Τα εις εαυτόν ηθικά» και ήταν αυτός ο τίτλος που έφερε το βιβλίο στο χειρόγραφο από το οποίο έγινε η πρώτη έντυπη έκδοση τον 16ο αιώνα. Το αντίγραφο του ίδιου του Αρέθα έχει πλέον εξαφανιστεί, αλλά πιστεύεται ότι είναι ο πιθανός πρόγονος των σωζόμενων χειρογράφων.
Η επόμενη αναφορά του Τα εις εαυτόν γίνεται στο λεξικό της Σούδας που δημοσιεύτηκε στα τέλη του 10ου αιώνα. Η Σούδα αποκαλεί το έργο «αγωγή της δικής του ζωής από τον Μάρκο τον Αυτοκράτορα σε δώδεκα βιβλία», που είναι η πρώτη αναφορά μιας διαίρεσης του έργου σε δώδεκα βιβλία. Η Σούδα χρησιμοποιεί περίπου τριάντα αποσπάσματα από τα βιβλία 1, 3, 4, 5, 9 και 11 (διεθνής αρίθμηση: I, III, IV, V, IX, XI).
Γύρω στο 1150, ο Ιωάννης Τζέτζης, γραμματικός της Κωνσταντινούπολης, παραθέτει αποσπάσματα από τα βιβλία 4 και 5 που τα αποδίδουν στον Μάρκο. Περίπου 200 χρόνια αργότερα ο Νικηφόρος Κάλλιστος (περ. 1295–1360) στην Εκκλησιαστική του Ιστορία γράφει ότι «ο Μάρκος Αντωνίνος συνέθεσε ένα βιβλίο για την εκπαίδευση του γιου του Μάρκου [δηλ. Κόμμοδο ], γεμάτο με όλη τη εμπειρία και διδασκαλία του κόσμου." Το Τα εις εαυτόν αναφέρονται στη συνέχεια σε πολλές ελληνικές συλλογές από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα.
Ο Βίλελμ Ζαϊλάντερ μετέφρασε για πρώτη φορά το «Τα εις εαυτόν» στα Λατινικά το 1558.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κείμενα στην Ελληνιστική Κοινή Κατηγορία:Στωικισμός Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά συγγράμματα
Εγκελσάρτ
Το χωριό ανήκει στο Παιύ ντε Μπιτς και στο Βόρειο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βοζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μπόρχα Χιμένεθ Σάεθ
Ο Μπόρχα Χιμένεθ Σάεθ (Borja Jiménez Sáez, (γενν. 21 Ιανουαρίου 1985) είναι Ισπανός προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο τωρινός προπονητής του Αστέρα Τρίπολης.
Πρώτα χρόνια
Στις 10 Οκτωβρίου 2013, ο Χιμένεθ αντικατέστησε τον απολυμένο Κίκο Σάντσεθ ως πρώτος προπονητής της Ρεάλ Άβιλα. Στις 17 Νοεμβρίου 2014, ύστερα από κακά αποτελέσματα, παραιτήθηκε.
Ρεάλ Βαγιαδολίδ Προμέσας
Ο Χιμένεθ εντάχθηκε στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ τον Ιούνιο του 2015, ως προπονητής της Cadete A. Στις 22 Οκτωβρίου, ωστόσο, ορίστηκε προπονητής της Ρεάλ Βαγιαδολίδ Προμέσας, της Β ομάδας του συλλόγου, στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, όπου κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό με την ομάδα του. Στις 30 Μαΐου 2016, ανακοίνωσε την αποχώρησή του.
Ιθάρα/Ράπιντο ντε Μπόουθας
Την 1η Ιουνίου 2016, ο Χιμένεθ προσλήφθηκε ως προπονητής της Ιθάρα στην τρίτη κατηγορία. Στις 10 Ιουλίου του επόμενου έτους, μετά από άλλον ένα τερματισμό στη μέση της βαθμολογία, διορίστηκε στο τιμόνι της, επίσης ομάδας της τρίτης κατηγορίας, Ράπιντο ντε Μπόουθας.
Μιραντές
Στις 28 Ιουνίου 2018, μετά την κατάληψη της εντυπωσιακής 5ης θέσης στο πρωτάθλημα με την Ράπιντο, ο Χιμένεθ προσλήφθηκε ως προπονητής της ΚΝ Μιραντές, επίσης στην τρίτη κατηγορία. Τελείωσε την πρώτη του σεζόν με τον προβιβασμό της ομάδας στη Σεγούντα Ντιβισιόν, μέσω των πλέι-οφ.
Αστέρας Τρίπολης
Στις 5 Ιουλίου 2019, ο Χιμένεθ αποχώρησε από τη Μιρταντές, αφού η ομάδα δεν κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία για την ανανέωση του συμβολαίου του και δύο μέρες αργότερα, προσλήφθηκε ως προπονητής του Αστέρα Τρίπολης. Ο πρώτος επαγγελματικός του αγώνας πραγματοποιήθηκε στις 24 Αυγούστου, με ήττα 0-1 εναντίον του Ολυμπιακού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΝ Μιραντές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σεγούντα Ντιβισιόν Β Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Βόρειοι Πόλεμοι
Οι «Βόρειοι Πόλεμοι» είναι ένας όρος, που χρησιμοποιείται για μια σειρά πολέμων, που διεξήχθησαν στη βόρεια και βορειοανατολική Ευρώπη από τον 16ο έως τον 18ο αι. Δεν έχει ακόμη επινοηθεί μια διεθνώς συμφωνημένη ονοματολογία γι' αυτούς τους πολέμους. Ενώ ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος θεωρείται γενικά ο τελευταίος από τους Βόρειους Πολέμους, υπάρχουν διαφορετικές επιστημονικές απόψεις σχετικά με το ποιος πόλεμος αποτελεί τον Α΄ Βόρειο Πόλεμο.
Ανάλογα με την ημερομηνία που επιλέγεται για το σημείο εκκίνησης, οι Βόρειοι Πόλεμοι περιλαμβάνουν τους εξής:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεμοι
EST
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων EST μπορεί να αναφέρεται:
Πολιτιστικός Μαρξισμός (θεωρία συνωμοσίας)
Ο όρος πολιτιστικός μαρξισμός στη σύγχρονη πολιτική αργκό αναφέρεται σε μια θεωρία συνωμοσίας κατά την οποία η Σχολή της Φραγκφούρτης είναι ο κύριος μοχλός ενός κινήματος που σκοπό έχει να ελέγξει και να καταστρέψει τη δυτική κοινωνία Συγκεκριμένα, ο σκοπός της δημιουργίας της πολιτική φιλοσοφίας αυτής, είναι η καταστροφή των πυλώνων της δυτικής κοινωνίας, της φυλής, της εθνικότητας, της Χριστιανικής θρησκείας, του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και της παραδοσιακής οικογένειας, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν μια σύγχρονη και εξελιγμένη δικτατορία του προλεταριάτου. Σύμφωνα με τους στοχαστές αυτούς ο πολιτιστικός μαρξισμός εκφράζει την Παγκοσμιοποίηση, τις πληθυσμιακές μειονότητες,την Μετανάστευση, τον φεμινισμό, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την κατάργηση της Χριστιανικής θρησκείας, την ελεύθερη οικονομία κλπ.
Ακαδημαϊκή Χρήση
Αρχικά ο όρος "πολιτισμικός Μαρξισμός" είχε μικρή ακαδημαϊκή χρήση, εντός του πεδίου των "πολιτισμικών σπουδών" όπου αναφερόταν στην κριτική της Σχολής της Φραγκφούρτης στην βιομηχανία πολιτισμού στην Δυτική κοινωνία, όπου η συγκεκριμένη βιομηχανία, ισχυρίζονταν, ήταν ικανή να αντικειμενικοποιήσει (μαρξιστικός όρος, όπου τα αντικείμενα λαμβάνουν υποκειμενική διάσταση και το αντίστροφο) τις ανθρώπινες ανάγκες, εμποδίζοντας τα άτομα να αναπτύξουν ανθρώπινες αξίες. Ο βρεττανός θεωριτικός Richard Hoggart ανέπτυξε την θεωρία του "Βρεττανικού Πολιτισμικού Μαρξισμού" με αντίσταση στην μαζικοποίηση και απομάκρυνση στις τοπικές κουλτούρες, δηλαδή μιας τάσης εμπορευματικοποίησης η οποία πραγματοποιείτο με την χρήση χαμηλής ποιότητας εφημερίδων, διαφήμισης και της αμερικάνικης βιομηχανίας ταινιών (χολυγουντ).
Αντιστροφή νοήματος από παλαιοσυντηρητικούς
Ο όρος παρέμεινε σε αχρησία ή ελάχιστη ακαδημαϊκή χρήση μέχρι τα τέλη του 1990, όταν μια ομάδα παλαιοσυντηριτικών [paleoconservatives] ξεκίνησε πάλι την χρήση του, για να περιγράψει αυτό που βλέπανε ως "πολιτισμική Μάχη" κατά την οποία, οι ίδιοι θεωρητικοί που αναλύανε και έκαναν κριτική στην "μαζικοποίηση" και μαζικό έλεγχο μέσω της εμπορευματικοποίησης και των Μέσων Ενημέρωσης, στην πραγματικότητα ενορχήστρωναν την δική τους επίθεση στην Δυτική κοινωνία, χρησιμοποιόντας την "αντικουλτούρα", την "πολυπολιτισμικότητα", τις προοδευτικές πολιτικές και την πολιτική ορθότητα ως μέσα τους. Αυτή η θεωρία είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα σε έντονα θρησκευόμενους παλαιοσυντηρητικούς όπως τους William S. Lind, Pat Buchanan, και Paul Weyrich, ωστόσο είναι δημοφιλής ανάμεσα σε εθνικιστικές ομάδες και σε γκρουπ της εναλλακτικής δεξιάς (alt-right).
Θεωρία του Πολιτιστικού Μαρξισμού
O Weyrich πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο "πολιτισμικός Μαρξισμός" το 1998, σε ενα συντηρητικό συνέδριο (στο Civitas Institute's Conservative Leadership Conference), και αργότερα επανέλαβε τον όρο στο ευρείας κυκλοφορίας κείμενο του "Γράμμα για τον Πολιτισμικό Πόλεμο". Με παράκληση του Weyrich ο William S. Lind έγραψε ένα μικρό κείμενο για τον "πολιτισμικό Μαρξισμό " στο "The Free Congress Foundation;" στο οποίο υποστηρίζει πως η παρουσία ομοφυλοφίλων στην τηλεόραση είναι η απόδειξη ότι ο πολιτιστικός Μαρξισμός κυριαρχεί στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και επιπλέον ο Χέρμπερτ Μαρκούζε υποστήριζε "μια συμμαχία μαύρων φοιτητών, φεμινιστριών γυναικών και ομοφυλόφιλων" ως πρωτοστάτες μιας πολιτιστικής επανάστασης. O Lind από τότε έχει εκδώσει την δική του εκδοχή της υποτιθέμενης καταστροφής από τον πολιτιστικό Μαρξισμό. Τόσο ο Lind όσο και ο Weyrich, με τα γραπτά τους υποκινούν την αντεπίθεση σε ότι αποκαλούν "πολιτιστικό Μαρξισμό" με ένα "ζωντανό πολιτιστικό συντηρητισμό" ο οποίος θα περιέχει τάσεις από το παρελθόν, όπως επιστροφή στην εποχή των σιδηροδρόμων ως μέσο μαζικής μεταφοράς ή επιστροφή στην αγροτική κοινωνία. Αργότερα, υποστηρίξανε την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από ένα νέο ρεύμα που να υποστηρίζει την επιστροφή στην παράδοση.
Το 1999 ο Lind, υπήρξε επικεφαλής ενός μονόωρου προγράμματος με τίτλο "Πολιτική Ορθότητα: η Σχολή της Φρανγκφούρτης" Ορισμένο από το περιεχόμενο του έργου του Lind μεταφέρθηκε στο φιλμ του YouTube: "CULTURAL MARXISM: The Corruption of America".
Πηγές - Σημειώσεις
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες
Γεώργιος του Μπιαντράτε
Ο ευλογημένος Γεώργιος του Μπιαντράτε (ιταλικά: Giorgio di Biandrate ή Giorgio da Orazio di Biandrate) ήταν μέλος της οικογένειας των κόμηδων του Σαν Τζόρτζιο Καναβέζε της βορειοδυτικής Ιταλίας. Γεννήθηκε και έδρασε τον 15ο αιώνα. Ήταν ένας φιλάνθρωπος, με μεγάλη αφοσίωση στην Παρθένο Μαρία. Απεβίωσε το 1483. Τα λείψανά του βρίσκονται στην ενοριακή εκκλησία της κωμόπολης αυτής, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μια αναμνηστική πλάκα, που βρίσκεται εντός της εκκλησίας, μας πληροφορεί για τα θαύματα που λέγεται ότι έκανε ο Γεώργιος του Μπιαντράτε, τόσο πριν όσο και μετά το θάνατό του. Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Μαρτίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι
Κλημεντίνη του Βελγίου
Η Κλημεντίνη του Βελγίου (Clémentine de Belgique, 30 Ιουλίου 1872 - 8 Μαρτίου 1955) ήταν το νεότερο παιδί του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου και σύζυγος του Βίκτωρα Βοναπάρτη, διεκδικητή του θρόνου της Γαλλίας από τον Oίκο των Βοναπάρτη.
Βιογραφία
Η Κλημεντίνη Αλβερτίνα Μαρία Λεοπολδίνα γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1872 στο Παλάτι του Λαίκεν στις Βρυξέλλες και ήταν η τρίτη κόρη και το τελευταίο παιδί του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου και της Μαρίας Ερριέττας της Αυστρίας.
Η γέννηση της Κλημεντίνης ήρθε τρία χρόνια μετά τον θάνατο του αδελφού της, πρίγκιπα Λεοπόλδου, ο οποίος απεβίωε από πνευμονία το 1869. Ο Λεοπόλδος Β' παραμελούσε την Κλημεντίνη και τις μεγαλύτερες αδελφές της και είχε μια τεταμένη σχέση με τη γυναίκα και τα παιδιά του.
Η Κλημεντίνη ανατράφηκε από τη μητέρα της, η οποία είχε, σύμφωνα με πληροφορίες, μια δύσκολη ιδιοσυγκρασία. Η μητέρα της πέθανε το 1902 και η Κλημεντίνη ήταν υποχρεωμένη να αναλάβει τα καθήκοντα μιας πρώτης κυρίας στην αυλή των Βρυξελλών.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της Κλημεντίνης είχε τρία γνωστά ρομαντικά φλερτ. Το πρώτο ήταν με τον εξάδελφό της, πρίγκιπα Βαλδουίνο, γιο του θείου της Φίλιππου, Κόμη της Φλάνδρας και διάδοχο του πατέρα της μετά το θάνατο του αδελφού της Λεοπόλδου. Το δεύτερο ήταν με τον βαρόνο Αύγουστο Γκοφινέ, μέλος της Βελγικής Αυλής· ωστόσο ο βαρόνος δεν είχε «βασιλικό αίμα». Ενώ το τελευταίο ήταν με τον πρίγκιπα Βίκτωρα Βοναπάρτη, κληρονόμο της Ναπολεονικής Αυτοκρατορίας μετά το θάνατο του εξαδέλφου του, τον Ναπολέοντα Ευγένιου, Αυτοκρατορικού Πρίγκιπα.
Η Κλημεντίνη συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον πρίγκιπα Βοναπάρτη το 1888, όταν επισκέφθηκε το παλάτι. Αργότερα μίλησε σε μία από τις αδελφές της ότι τον προσέλκυσε. Ο Λεοπόλδος Β΄ αντιτάχθηκε σε αυτόν τον γάμο, επειδή οι απόγονοι του Οίκου των Βουρβόνων-Ορλεάνης διεκδικούσαν τον Γαλλικό θρόνο. Η επιλογή της πριγκίπισσας είχε ως αποτέλεσμα την λογομαχία μεταξύ πατέρα και κόρης.
Η Κλημεντίνη παντρεύτηκε τελικώς τον Βίκτωρα Βοναπάρτη στο Παλάτι του Μονκαλιέρι στην Ιταλία στις 10/14 Νοεμβρίου 1910. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε δύο παιδιά:
Η Κλημεντίνη πέθανε στις 8 Μαρτίου 1955 στη Νίκαια της Γαλλίας σε ηλικία 82 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ηχηρό χειλοδοντικό τριβόμενο
Το ηχηρό χειλοδοντικό τριβόμενο (ΔΦΑ: <v>) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Είναι συχνό στις ευρωπαϊκές και κεντροασιατικές γλώσσες και για τον συμβολισμό του χρησιμοποιείται το λατινικό γράμμα <v>.
Σε ορισμένες ρομανικές γλώσσες αποτελεί προϊόν της εξέλιξης του λατινικού ημιφώνου /w/ (π.χ. γαλλικά, vinum> vin) δεδομένου ότι η λατινική δεν διέθετε το χειλοδοντικό τριβόμενο. Το φώνημα και ο φθόγγος της νέας ελληνικής, που συμβολίζεται με το γράμμα βήτα (π.χ. βάλλω /valo/) προέρχεται από το διχειλικό κλειστό /b/ της αρχαίας διαμέσω της μετατροπής του στη μεσαιωνική ελληνική σε διχειλικό τριβόμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηχηρά σύμφωνα Κατηγορία:Χειλοδοντικά σύμφωνα Κατηγορία:Τριβόμενα σύμφωνα
Γεώργιος Κοριατόβιτς
Ο Γεώργιος γιος τού Καριγιότας, λιθουαν. Jerzy Karijotaitis (μετά το 1330 - 1375/7) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν πρίγκιπας της Ποδολίας μαζί με δύο αδελφούς του από το 1363. Συνεργάστηκε στενά με τον Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας εναντίον των Λιθουανών αδελφών του, που είχαν καταλάβει μέρη της Γαλικίας-Βολυνίας. Εκλέχθηκε βοϊβόδας της Μολδαβίας το 1374, αλλά οι Βλάχοι υπήκοοί του τον σκότωσαν το 1375/7.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Καριγιότας δούκα τού Ναβαχρούντακ, γιού τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Ο πατέρας του τού παραχώρησε το Ναβαχρούντακ (νυν στη Λευκορωσία) ήδη από το 1341/2. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα Μιχαήλ. Αφού ο Καριγιότας γεννήθηκε π. το 1310, κατά τον ιστορικό Πωλ Β. Κνολλ, οι γιοί του θα γεννήθηκαν μετά το 1330.
Οι Λιθουανοί εισέβαλαν στο βασίλειο της Γαλικίας-Βολινίας το 1350. Κατέλαβαν σημαντικά εδάφη, που διανεμήθηκαν μεταξύ των Λιθουανών πριγκίπων. Οι πόλεις Χέουμ και Βλαντίμιρ δόθηκαν στον Γεώργιο, που σύμφωνα με τον Κνολλ είναι ο Γεώργιος Κοριατόβιτς. Ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας αναγνώρισε την εξουσία των Λιθουανών πριγκίπων στα εδάφη που είχαν καταληφθεί, με συμφωνία που υπεγράφη το 1352. Ο Γεώργιος και ο αδελφός του Αλέξανδρος συγκρούστηκαν με τους θείους τους Κεστούτις και Λιουμπάρτας στις αρχές της δεκαετίας τού 1360· ως αποτέλεσμα ο Γεώργιος και ο Αλέξανδρος εκτοπίστηκαν από τις γαίες τους π. το 1362. Διέφυγαν στην Πολωνία, όπου εγκαταστάθηκαν στην Αυλή τού Καζιμίρ Γ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Άγιος Νικόλαος Σμύνους Λακωνίας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σμύνους, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι χωριό της δυτικής Λακωνίας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ταϋγέτου, βορειοδυτικά του Γυθείου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 400. Απέχει 49 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,411 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μελιτίνης του νομού Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιτίνης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Νικολάου. Το 1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Νικολάου και ορίστηκε έδρα του δήμου Αγίου Νικολάου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σμύνους. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σμήνους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Σημειώσεις
i. Παρόλο που η ονομασία Σμύνους, διορθώθηκε σε Σμήνους ήδη από το 2001, στην επίσημη απογραφή του 2011 εξακολουθεί να διατηρείται η αρχική γραφή.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ανσεβίλ
Το Ανσεβίλ (Φραγκονικά της Λωρραίνης Ενσβίλερ/Εσβίλερ, Ενσβάιλερ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ελβάνζ (Μοζέλ)
Το Ελβάνζ (Φραγκονικά της Λωρραίνης Ίλβινγκεν, Έλβινγκεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ηχηρό διχειλικό κλειστό
Το ηχηρό διχειλικό κλειστό (ΔΦΑ: <b>) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Ως φώνημα και αλλόφωνο είναι παρόν στις πιο διαδεδομένες γλώσσες όπως τα αγγλικά (aback: [əˈbæk]), τα ισπανικά (vaso [baso], beso [beso]) και τα γαλλικά. Στη νέα ελληνική υφίσταται ως φώνημα και συμβολίζεται με το δίγραφο <μπ> όπου μπορεί να εμπεριέχει και το έρρινο διχειλικό όταν δεν βρίσκεται σε αρχική θέση (π.χ. εμπρός [eɱbros - eɱbros - ebros], μπόρα [bora]). Στο ΔΦΑ συμβολίζεται με το γράμμα <b> του λατινικού αλφαβήτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηχηρά σύμφωνα Κατηγορία:Διχειλικά σύμφωνα Κατηγορία:Κλειστά σύμφωνα
Γιουσέφ Σαχέντ
Ο Γιουσούφ Σαχέντ Youssef Chahed ( Αραβικά : يوسف الشاهد) (γεννηθείς στις 18 Σεπτεμβρίου 1975) είναι Τυνήσιος πολιτικός ο οποίος χρημάτισε αρχηγός της κυβέρνησης της Τυνησίας από τις 27 Αυγούστου 2016 ως τις 28 Φεβρουαρίου 2020. Προηγουμένως ήταν υπουργός Αλιείας από το 2015 έως το 2016 και υπουργός Τοπικών Υποθέσεων το 2016. Ήταν μέλος του κόμματος Nidaa Tounes μέχρι τη σύσταση του Ζήσε Πολλά Χρόνια Τυνησία (Long Live Tunisia). Είναι επαγγελματίας μηχανικός, ερευνητής και καθηγητής πανεπιστημίου. Εκλέχτηκε πρόεδρος του Ζήσε Πολλά Χρόνια Τυνησία στις 2 Ιουνίου 2019.
Γεννημένος στην Τύνιδα το 1975, ο Σαχέντ σπούδασε να γίνει γεωργικός μηχανικός στο Εθνικό Γεωργικό Ινστιτούτο της Τυνησίας, από όπου αποφοίτησε το 1998 ως πτυχιούχος.
Στη συνέχεια προσχώρησε στο Εθνικό Ινστιτούτο Γεωπονικής Παρισίου-Γκρινιόν (Institut National Agronomique Paris-Grignon) στη Γαλλία. Αποφοίτησε το 1999, αποκτώντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (DEA) στην περιβαλλοντική οικονομία και πόρους και το 2003 διδακτορικό δίπλωμα στην αγροτική οικονομία υπό την εποπτεία του Ζαν-Κριστόφ Μπουρό. Ο τίτλος της DEA του ήταν "Μέτρηση των επιπτώσεων στην ευημερία των δασμολογικών περικοπών στα γεωργικά προϊόντα: εφαρμογή του δείκτη περιορισμών του εμπορίου (TRI) στην οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης " και η διδακτορική του διατριβή αφορούσε τις " επιπτώσεις της απελευθέρωσης του γεωργικού εμπορίου στο εμπόριο και την ευημερία ".
Έως το 2009 δίδαξε γεωργικά οικονομικά στο Ανώτερο Ινστιτούτο Γεωργίας της Γαλλίας και σε άλλες χώρες ως επισκέπτης καθηγητής. Μιλάει αθόρυβα Αραβικά, Γαλλικά, Αγγλικά και Ιταλικά.
Πρωθυπουργός
Στις 6 Αυγούστου 2016, αφού ο πρωθυπουργός Χαμπίμπ Εσίντ έχασε συντριπτικά την ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, ο Σαχέντ διορίστηκε από το κόμμα Nidaa Tounes για να διαδεχθεί τον Εσίντ ως πρωθυπουργό. Στις 26 Αυγούστου 2016, η κυβέρνησή του εγκρίθηκε από τη Συνέλευση των Λαϊκών Αντιπροσώπων με 167 ψήφους υπέρ επί συνόλου 194 ψηφισάντων και γι' αυτό διορίστηκε από τον πρόεδρο της Τυνησίας Μπέτζι Καΐντ Εσέμπσι.
Λιτότητα
Το 2018 έγιναν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ως αντίδραση στον πρόσφατα εγκριθέντα νόμο περί οικονομικών, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου και αύξησε τους φόρους επί της βενζίνης, των τηλεφωνικών καρτών, της στέγασης, της χρήσης του διαδικτύου, των δωματίων ξενοδοχείων και των τροφίμων όπως τα φρούτα και τα λαχανικά. Επιβλήθηκαν επίσης τελωνειακοί φόροι στα καλλυντικά και σε ορισμένα γεωργικά προϊόντα.
Το Λαϊκό Μέτωπο, μια συμμαχία των αριστερών κομμάτων της αντιπολίτευσης, κάλεσε σε συνεχείς διαμαρτυρίες ενάντια στα «άδικα» μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης, ενώ ο πρωθυπουργός της Τυνησίας κατήγγειλε τη βία και έκανε έκκληση για ηρεμία, υποστηρίζοντας ότι αυτός και η κυβέρνησή του πιστεύουν ότι το 2018 " θα ήταν η τελευταία δύσκολη χρονιά για τους Τυνήσιους ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τυνησίας
Ντμίτρι Μπόμπροκ
Ο Ντμίτρι γιος του Μιχαήλ, λιθουαν. Dmitry Mikhailovich Bobrok (απεβ. μετά το 1389) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κύριος της Μπόμπρκα και μετά στρατηγός και βογιάρος στη Μόσχα.
Βιογραφία
Η πατρότητά του είναι αμφιλεγόμενη. Οι περισσότερες πηγές τον καλούν πρίγκιπα της Βολυνίας. Θα μπορούσε να είναι από τον Οίκο των Ότρογκ, μάλλον κλάδο των Ρουρικιδών ή εγγονός τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, μάλλον από τον γιο του Καριγιότας/Μιχαήλ δούκα τού Ναβαχρούντακ. Εκτιμάται ότι κατείχε την κόμη Μπόμπρκα επί τού ομώνυμου ποταμού ως φέουδο τού θείου του Λιουμπάρτας.
Ο Ντμίτρι Μπόμπροκ ήταν ένας από τους πρώτους Λιθουανούς πρίγκιπες, που εισήλθε στην υπηρεσία της Μόσχας. Οδήγησε τον στρατό της το 1371 και λεηλάτησε τη Βουλγαρία τού Βόλγα το 1376 με επιτυχία. Ήταν υπεύθυνος για την κατάκτηση της Σεβερίας το 1379 και ήταν διοικητής ενός συντάγματος, που βρέθηκε σε ενέδρα κατά τη μάχη τού Κουλίκοβο το 1380.
Δεν αναφέρεται στις πηγές από το 1389 και μετά. Ο Βαλεντίν Γιάνιν υποθέτει ότι, όταν ο γιος του έπεσε από το άλογο και απεβίωσε, εκάρη μοναχός. Η μονή Μπομπρένεβ στην Κολόμνα ισχυρίζεται ότι ιδρυτής της είναι ο Ντμίτρι Μπόμπροκ.
Οικογένεια
Ο ιστορικός Β. Γιάνιν υποστήριξε ότι γιος του ή εγγονός του είναι ο:
Ο Οίκος Βολύνσκυ των βογιάρων ισχυρίζεται ότι είναι απόγονοί του εξ αρρενογονίας.
Απόθεμα Βιόσφαιρας Καρπαθίων
thumb|Θέα του αποθέματος βιόσφαιρας των Καρπαθίων Το Απόθεμα Βιόσφαιρας Καρπαθίων (ουκρανικά: Карпатський біосферний заповідник) είναι καταφύγιο βιόσφαιρας το οποίο ιδρύθηκε ως φυσικό καταφύγιο το 1968 και έγινε μέρος του Παγκόσμιου Δικτύου Αποθεμάτων Βιόσφαιρας της UNESCO το 1992. Από το 2007, μαζί με μεγαλύτερο μέρος του καταφυγίου, ορισμένες περιοχές του Εθνικού Πάρκου του Ποταμού Ουζ συμπεριλήφθηκαν στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως μέρος των αρχαίων και αρχέγονων δασών οξιάς των Καρπαθίων και άλλων περιοχών της Ευρώπης.
Βρίσκεται στα ανατολικά τμήματα της Περιφέρειας Υπερκαρπαθίας· αποτελείται από έξι ξεχωριστούς ορεινούς όγκους διατήρησης και δύο βοτανικά ζακάζνικ (Τσόρνα Χόρα και Γιούλιβσκα Χόρα) με συνολική έκταση 57.880 εκταρίων. Το μεγαλύτερο μέρος του αποθέματος καλύπτεται από παρθένα δάση. Διοικητικά, το καταφύγιο βιόσφαιρας βρίσκεται σε τέσσερις περιοχές της Περιφέρειας Υπερκαρπαθίας της Ουκρανίας.
Διαίρεση επικράτειας
Η επικράτεια του Αποθέματος Βιόσφαιρας των Καρπαθίων χωρίζεται σε διάφορες λειτουργικές ζώνες: πυρήνας (Α) και ζώνες προστασίας (Β), ζώνη του ρυθμιζόμενου προστατευόμενου καθεστώτος (D) και ανθρωπογενή τοπία (C). Διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τα καθεστώτα χρήσης της φύσης. Αυτός ο διαχωρισμός βοηθά στην επίτευξη της καταλληλότερης ισορροπίας μεταξύ των αναγκών προστασίας της φύσης και των απαιτήσεων των ντόπιων πληθυσμών.
Χλωρίδα και πανίδα
Η χλωρίδα του Αποθέματος Βιόσφαιρας Καρπαθίων αποτελείται από 262 είδη μυκήτων, 392 είδη λειχήνων, 440 είδη βρύων και 1062 είδη τραχειόφυτων. Η φυκώδης χλωρίδα περιλαμβάνει 465 είδη. 64 είδη φυτών που εκπροσωπούνται σε αυτό το απόθεμα περιλαμβάνονται στο Ουκρανικό Κόκκινο Βιβλίο Δεδομένων καθώς και στην IUCN και στις Ευρωπαϊκές Κόκκινες Λίστες. Η πανίδα του αποθέματος βιόσφαιρας των Καρπαθίων αντιπροσωπεύεται από 64 είδη θηλαστικών, 173 πτηνά, 9 ερπετά, 13 αμφίβια, 23 ψάρια και περισσότερα από 10.000 είδη ασπόνδυλων. 72 από αυτά τα είδη περιλαμβάνονται στο Ουκρανικό Κόκκινο Βιβλίο Δεδομένων και στην IUCN καθώς και στις Ευρωπαϊκές Κόκκινες Λίστες.
LBR
Ο όρος LBR μπορεί να αναφέρεται:
Νουρίτ Πελέντ-Ελχανάν
Η Νουρίτ Πελέντ-Ελχανάν (Nurit Peled-Elhanan), που γεννήθηκε το 1949, είναι Ισραηλινή καθηγήτρια πανεπιστημίου και συγγραφέας. Το 1997 η δεκατριάχρονη κόρη της Σμαντάρ έχασε τη ζωή της στη Δυτική Ιερουσαλήμ σε επίθεση αυτοκτονίας ενός Παλαιστινίου.
Κόρη του διάσημου στρατηγού Μάττι Πελέντ, γνωστού για τους αγώνες του υπέρ της ειρήνης και της προόδου, η Νουρίτ Πελέντ-Ελχανάν έγινε σύμβολο για όσους πολεμούν στο Ισραήλ κατά της κατοχής και υπέρ της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης.
Είναι επίσης ιδιαίτερα αφοσιωμένη στην αλλαγή νοοτροπίας της ισραηλινής κοινωνίας, ιδίως δε της νέας γενιάς. Το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Η Παλαιστίνη στα ισραηλινά σχολικά βιβλία: Ιδεολογία και προπαγάνδα στην εκπαίδευση» επισημαίνει την ύπαρξη ενός εκπαιδευτικού μοντέλου στα ισραηλινά σχολεία που ενισχύει τον ρατσισμό αντί την ανοχή και την πολυμορφία. Έχει ασκήσει έντονη κριτική κατά παγκόσμιων ηγετών, όπως ο Τζορτζ Μπους, ο Τόνι Μπλερ και ο Αριέλ Σαρόν, κατηγορώντας τους ότι «μολύνουν τους πολίτες τους με τυφλό φόβο για τους μουσουλμάνους».
Η Πελέντ-Ελχανάν είναι συνιδρύτρια του Δικαστηρίου Ράσελ για την Παλαιστίνη, ενός διεθνούς λαϊκού δικαστηρίου που δημιουργήθηκε το 2009 για να εξετάσει τον ρόλο και τη συνενοχή τρίτων μερών στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που διεπράχθησαν από τους Ισραηλινούς κατά του παλαιστινιακού λαού.
Υπερασπίζεται τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και ζητεί στήριξη για την εκστρατεία «Μποϊκοτάζ, Αποεπένδυση και Κυρώσεις» (Boycott, Divestment and Sanctions campaign) κατά του Ισραήλ μέχρι να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο και να σεβαστεί τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.
Το 2001, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απένειμε στην Πελέντ-Ελχανάν το Βραβείο Ζαχάρωφ. Η Πελέντ-Ελχανάν είναι ιδιαιτέρως δραστήρια όσον αφορά την υπεράσπιση των παιδιών της Παλαιστίνης και του δικαιώματός τους στην εκπαίδευση και τα έχει υποστηρίξει σθεναρά σε εκδηλώσεις του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ και σε συνεδριάσεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μεταξύ άλλων στην Ιερουσαλήμ. Μετά τη σύγκρουση στη Γάζα το 2014, η Πελέντ-Ελχανάν, σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία σε ακρόαση της Υποεπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με την κατάσταση των παιδιών σε ένοπλες συγκρούσεις, κατηγόρησε το Ισραήλ για ολοκαύτωμα με θύματα τους Παλαιστινίους της Γάζας.
Μαζί με άλλες δύο κατόχους του Βραβείου Ζαχάρωφ, τη Σαλιμά Γκεζαλί και την Τασλίμα Νασρίν, η Πελέντ-Ελχανάν δημοσίευσε επίσης ένα άρθρο γνώμης με το οποίο καλούνται «οι ηγέτες και εκπρόσωποι της ΕΕ να ενθαρρύνουν ενεργά και ανοιχτά την Παλαιστινιακή Αρχή να προσχωρήσει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο».
Αναφορές
Κατηγορία:Ισραηλινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Ισραηλινοί ακτιβιστές
Ελζάνζ
Το Ελζάνζ (Έλζινγκεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Μοζέλ στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Περιφέρεια Μτουάρα
Η Περιφέρεια Μτουάρα (Αγγλικά: Mtwara Region, Σουαχίλι: Mkoa wa Mtwara), είναι μια από 30 διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίας. Η Περιφερειακή πρωτεύουσά της είναι ο Δήμος Μτουάρα (Municipality of Mtwara).
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, η περιφέρεια είχε πληθυσμό 1.270.854 άτομα, που ήταν χαμηλότερος από την προ-απογραφής εκτίμηση των 1.374.767 ατόμων. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 2
Για 2002-2012, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού στην περιφέρεια ήταν 1,2 τοις εκατό, ο 26ος υψηλότερος στη χώρα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 4  Ήταν επίσης η τέταρτη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή, με 76 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:σελίδα 6
Η ανάπτυξη στην Περιφέρεια Μτουάρα (Mtwara Region), έχει περιοριστεί από την έλλειψη εθνικών οδών και ενεργειακών υποδομών. Η οδός Νταρ ες Σαλαάμ-Κιμπίτι-Λίντι-Μτουάρα έχει βελτιωθεί με την ολοκλήρωση της Γέφυρας Μκάπα (Mkapa Bridge) πάνω από τον Ποταμό Ρουφίτζι (Rufiji River).
Το αέριο στον Κόλπο Mnazi Bay, υπόσχεται να παράσχει αξιόπιστη και επαρκή ηλεκτρική ενέργεια για την τροφοδότηση των βιομηχανικών και εμπορικών δραστηριοτήτων στην περιφέρεια.
Ο περιφερειακός επίτροπος στην Περιφέρεια Μτουάρα (Mtwara Region) είναι ο ''Anatoli Α. Tarimo''.
Το Σχέδιο Αραχίδας
Το 1948, η Βρετανική Κυβέρνηση διατύπωσε το "Σχέδιο Αραχίδας Τανγκανίκας" μέσα από την Overseas Food Corporation (OFC). Ο σκοπός ήταν να ανακουφίσει την παγκόσμια έλλειψη φυτικών ελαίων, ωστόσο, η ανεπαρκής έρευνα και δυσμενείς περιβαλλοντικές συνθήκες λόγω ελλιπούς σχεδιασμού, είχαν ως αποτέλεσμα την πλήρη και παταγώδη αποτυχία του εγχειρήματος. Σε αυτή την περιφέρεια οι εξαγόμενες καλλιέργειες θα περνούσαν από το λιμάνι της Μτουάρα, το οποίο δημιουργήθηκε για το σχέδιο και που συνδεόταν με τις καλλιεργούμενες εκτάσεις πλησίον της Περιοχής Νατσινγκουέα (Nachingwea District), από ένα νέο σιδηρόδρομο.
Περιοχές
Διοικητικά, η περφέρεια διαιρείται σε έξη Περιοχές (ή Επαρχίες), με τον Δήμο Μτουάρα (Mtwara Municipal Council) και την πόλη Μασάσι (Masasi Town Council), να έχουν ξεχωριστά επιπρόσθετα συμβούλια:
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μτουαρα
Κασπάρ Μαρία φον Στέρνμπεργκ
Ο δούκας Κασπάρ Μαρία φον Στέρνμπεργκ (επίσης: Caspar Maria, Count Sternberg, Kaspar Maria Graf Sternberg, hrabě Kašpar Maria Šternberk, 1761, Πράγα - 1838, στο κάστρο Μπρέζινα) ήταν θεολόγος, ορυκτολόγος, γεωγνώστης, εντομολόγος και βοτανολόγος από τη Βοημία. Είναι γνωστός ως ο «Πατέρας της Παλαιοβοτανίας». Οι γονείς του ήταν ο κόμης Γιόχαν Νέπομουκ φον Στέρνμπεργκ και η κόμισσα Άννα Γιόσεφα Κολοβράτ-Κρακόφσκι.
Ίδρυσε το Εθνικό Μουσείο της Βοημίας στην Πράγα — η συλλογή ορυκτών, απολιθωμάτων και φυτικών δειγμάτων του αποτέλεσε τη βασική συλλογή του μουσείου και θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης παλαιοβοτανίας. Από το 1820 ήταν φίλος με τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε.
Αρχικά φοιτητής θεολογίας, παρακολούθησε το Collegium anglicum στη Ρώμη, από όπου έλαβε χαμηλότερη χειροτονία. Εμπνευσμένος από τη νεοσυσταθείσα Βοτανική Εταιρεία του Ρέγκενσμπουργκ (1790), έγινε ένας άπληστος φυσιοδίφης, στη συνέχεια έγινε εξέχον μέλος της Εταιρείας, συμβάλλοντας στο Botanisches Taschenbuch (Βιβλίο Βοτανολογίας) και επίσης ιδρύοντας έναν βοτανικό κήπο στο Ρέγκενσμπουργκ. Το 1805, κατά τη διάρκεια παρατεταμένης παραμονής στο Παρίσι, συναντήθηκε με τον Αλεξάντερ φον Χούμπολτ και ήρθε υπό την επιρροή ορισμένων Γάλλων παλαιοντολόγων και βοτανολόγων. Στη συνέχεια, μετεγκαταστάθηκε σε ένα κτήμα στο Ράντνιτσε της Βοημίας. Εδώ, δημιούργησε έναν βοτανικό κήπο, και πραγματοποίησε σημαντική παλαιοβοτανική έρευνα σε πρόσφατα ανοιγμένα ανθρακωρυχεία που βρίσκονται στις γύρω περιοχές.
Το βοτανικό γένος Sternbergia ονομάζεται προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοημοί ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μιχαήλ του Κλοπσκ
Ο Μιχαήλ, ρωσ. Михаил Клопский (απεβ. π. 1458) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν ένας κατά Χριστόν σαλός που σχετίστηκε με τη μονή της Αγ. Τριάδας τού Κλοπσκ, πλησίον τού Νόβγκοροντ, επί τού ποταμού Βερυάζχα.
Βιογραφία
Ο "βίος τού αγίου Μιχαήλ τού Κλοπσκ" συντάχθηκε το 1478-79 και διαδόθηκε το 1490 και το 1537. Αν και είναι λαϊκή αφήγηση, μας προμηθεύει αρκετές σημαντικές πληροφορίες και την πιο παλαιά λογοτεχνική απόδειξη για τις δραστηριότητές του στη μονή.
Κατά την περίοδο των Πολέμων Μόσχας-Λιθουανίας, ένας μυστηριώδης δια Χριστόν σαλός εμφανίζεται στη μονή της Αγ. Τριάδας. Μετά την αποδοχή του από τη μονή και ανώνυμος ακόμη στους μοναχούς, αναγνωρίστηκε από τον Κωνσταντίνο των Ρουρικιδών (γιο τού Ντμίτρι Ντονσκόι μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας), που επισκέφτηκε τη μονή, ως "ο δικός μας Μιχαήλ".
Μεταξύ των θαυμάτων που τού αποδίδονται στο έργο είναι η μεταστροφή των ληστών, ένας από τους οποίους έγινε ο μοναχός Δωρόθεος (Ντοροφέυ), η ανακάλυψη μίας αστείρευτης πηγής, η πρόγνωση τού καιρού και άλλες μαντείες και προφητείες.
Απεβίωσε πριν το 1458 και αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Εκκλησία έναν αιώνα μετά, το 1547. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 11 Ιανουαρίου. Το λείψανό του προσκυνείται στη μονή της Αγ. Τριάδας τού Κλοπσκ στο Νόβγκοροντ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Συνθήκη της Βιέννης (1738)
Η Συνθήκη της Βιέννης ή Ειρήνη της Βιέννης του 1738 τερμάτισε τον Πόλεμο της Πολωνικής διαδοχής. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, ο Στανίσλαφ Α΄ Λεστσίνσκι παραιτήθηκε από την αξίωσή του για τον θρόνο της Πολωνίας και αναγνώρισε τον Αύγουστο Γ΄, δούκα της Σαξονίας ως βασιλιά της Πολωνίας. Ως αποζημίωση έλαβε τα δουκάτα της Λωρραίνης και του Μπαρ, τα οποία επρόκειτο να περάσουν στη Γαλλία μετά το τέλος του. Απεβίωσε το 1766.
Ο Φραγκίσκος-Στέφανος, ο οποίος ήταν ο δούκας της Λωρραίνης, αποζημιώθηκε με τον κενό θρόνο του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης, αφού ο τελευταίος των Μεδίκων είχε αποβιώσει το 1737. Η Γαλλία συμφώνησε επίσης στην Πραγματιστική Κύρωση στη Συνθήκη της Βιέννης. Σε άλλη διάταξη της συνθήκης, τα βασίλεια της Νάπολης και της Σικελίας παραχωρήθηκαν από την Αυστρία στον Κάρολο δούκα της Πάρμας και της Πιατσέντσα, τον νεότερο γιο του βασιλιά Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Ο Κάρολος, με τη σειρά του, έπρεπε να παραχωρήσει την Πάρμα στην Αυστρία και να παραιτηθεί από τις αξιώσεις του για τον θρόνο της Τοσκάνης, υπέρ του Φραγκίσκου-Στεφάνου.
Η συνθήκη που υπογράφηκε στις 18 Νοεμβρίου 1738 ήταν μια από τις τελευταίες διεθνείς συνθήκες, που γράφτηκαν στα λατινικά (μαζί με τη Συνθήκη του Βελιγραδίου που υπογράφηκε το επόμενο έτος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Πολωνίας
Συνθήκη της Βιέννης (1864)
Η Συνθήκη της Βιέννης (δανικά: Freden i wien, Frieden von Wien) ήταν μια συνθήκη ειρήνης, που υπογράφηκε στις 30 Οκτωβρίου 1864 στη Βιέννη μεταξύ της Αυστριακής αυτοκρατορίας, του βασιλείου της Πρωσίας και του βασιλείου της Δανίας. Η συνθήκη τερμάτισε τον Β΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ. Η Δανία παραχώρησε το δουκάτο του Σλέσβιχ (εκτός από το νησί Έρε, το οποίο παρέμεινε δανικό) το δουκάτο του Χόλσταϊν και το δουκάτο του Λάουενμπουργκ. Θα κυβερνώντο από κοινού από την Πρωσία και την Αυστρία σε μια συγκυριαρχία. Μια μεταγενέστερη συνθήκη μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας στις 14 Αυγούστου 1865, γνωστή ως Σύμβαση του Γκάσταϊν, προέβλεπε ότι η Πρωσία θα διοικούσε το Σλέσβιχ και η Αυστρία θα διοικούσε ομοίως το Χόλσταϊν. Η Αυστρία πώλησε επίσης τα δικαιώματά της στο Λάουενμπουργκ στην Πρωσία. Οι διαφωνίες για τη διοίκηση του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν θα οδηγούσαν στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο του 1866. Όταν τελείωσε αυτός ο πόλεμος, η Πρωσία προσάρτησε το Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Πρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστριακής Αυτοκρατορίας
Ευρωβαρόμετρο
Το Ευρωβαρόμετρο είναι ένα σύνολο τακτικών ερευνών, οι οποίες αφορούν την δημόσια γνώμη και λαμβάνουν χώρα εξ ονόματος
της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, από το 1973. Οι έρευνες του Ευρωβαρομέτρου καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα επίκαιρων θεμάτων που σχετίζονται με τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων του Ευρωβαρομέτρου δημοσιεύονται από τη Γενική Διεύθυνση Επικοινωνίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η βάση δεδομένων του με δημοσκοπήσεις από το 1973 είναι μια από τις μεγαλύτερες σε όλο το κόσμο. Τις δημοσκοπήσεις διεξάγει η TNS Opinion.
Πρόδρομοι του Ευρωβαρόμετρου
Το 1970 και το 1971, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διεξήγαγε δημοσκοπήσεις στην τότε εξαμελή Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Βέλγιο, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Κάτω Χώρες). Αυτές οι έρευνες είχαν ως σκοπό την αξιολόγηση της γνώμης του κοινού για τις διάφορες εθνικές προτεραιότητες, καθώς και για τις Ευρωπαϊκές λειτουργίες και οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της Κοινής Αγοράς (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα).
Τον Σεπτέμβριο του 1973, ξεκίνησαν οι τακτικές δημοσκοπήσεις στα 9 κράτη μέλη της ΕΟΚ, συμπεριλαμβανομένης της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου που εντάχθηκαν το ίδιο έτος στην ΕΟΚ. Ορίστηκε ότι οι δημοσκοπήσεις θα λαμβάνουν χώρα κάθε έξι μήνες. Η πρώτη δημοσκόπηση ονομάστηκε Ευρωβαρόμετρο το 1974. Η πρώτη δημοσκόπηση του Ευρωβαρομέτρου (Ευρωβαρόμετρο 1) έλαβε χώρα τον Απρίλιο-Μάιο του 1974, ενώ τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν τον Ιούλιο.
Η πρώτη διεθνής έρευνα για την γνώμη του πληθυσμού για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση ("Στάσεις απέναντι στην Ευρώπη") πραγματοποιήθηκε το 1962, κατόπιν αιτήματος της Υπηρεσίας Τύπου και Πληροφόρησης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Βέλγιο, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Κάτω Χώρες).
Τακτικό Ευροβαρόμετρο
Το Τακτικό Ευρωβαρόμετρο είναι μια διεθνής μελέτη, η οποία σχεδιάστηκε για να συγκρίνει και να συλλέξει τις τάσεις εντός των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το Τακτικό Ευρωβαρόμετρο διεξάγεται κάθε φθινόπωρο και άνοιξη. Αν και το εύρος των ερωτήσεων επεκτάθηκε με το πέρασμα των ετών, το πρόγραμμα προσπαθεί να διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας σταθερό, ώστε να γίνεται εφικτή η σύγκριση των δεδομένων. Ξεκινώντας με το 34ο Ευρωβαρόμετρο (1990), πέρα από το τυπικό Ευρωβαρόμετρο, λαμβάνουν χώρα και ξεχωριστές συμπληρωματικές έρευνες, σχεδόν πάντα την περίοδο που λαμβάνει χώρα το Ευρωβαρόμετρο. Μερικά θέματα που ερευνώνται από το τακτικό ευρωβαρόμετρο καθώς και από συμπληρωματικές έρευνες είναι τα παρακάτω: γεωργία, ηλικιωμένοι, βιοτεχνολογία, καταναλωτική συμπεριφορά, ενέργεια, περιβάλλον, οικογένεια, ζητήματα των φύλων, υγεία, μετανάστευση, φτώχεια, περιφερειακή ταυτότητα, επιστήμη και τεχνολογία, αστική κυκλοφορία, εργασιακές συνθήκες, νεολαία κτλ. Σε αρκετές συμπληρωματικές έρευνες, έχουν ληφθεί ειδικά δείγματα από νέους και ηλικιωμένους.
Γρήγορο Ευρωβαρόμετρο
Το Γρήγορο Ευρωβαρόμετρο εισήχθη κατά την δεκαετία του 1990. Το Γρήγορο Ευρωβαρόμετρο λαμβάνει χώρα μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων. Το κύριο πλεονέκτημα της γρήγορης έρευνας σε σύγκριση με την κλασική έρευνα του Ευρωβαρομέτρου είναι το ότι γίνεται πολύ πιο γρήγορα. Έτσι, τα αποτελέσματα γίνονται διαθέσιμα σχεδόν αμέσως. Ακόμη, αυτός ο τύπος του Ευρωβαρομέτρου είναι καταλληλότερος για την διεξαγωγή ερευνών πάνω σε συγκεκριμένες ομάδες του ευρωπαϊκού πληθυσμού.
Ευρωβαρόμετρο της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης
Το Ευρωβαρόμετρο της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης ήταν μια ετήσια έρευνα που λάμβανε χώρα για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 1990 έως το 1997. Οι έρευνες του Ευρωβαρομέτρου της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης παρατηρούσαν τις οικονομικές και πολιτικές αλλαγές, καθώς και τις απόψεις των κατοίκων για την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε έναν αριθμό χωρών της περιοχής ο οποίος δεν ξεπερνούσε τις 20.
Αμπρόσιους Φράνκεν ΙΙ
Ο Αμπρόσιους Φράνκεν ΙΙ, αποκαλούμενος επίσης και "ο νεότερος", ώστε να διακρίνεται από τον θείο του Αμπρόσιους Φράνκεν Ι γεννήθηκε στην Αμβέρσα κατά τα τέλη του 16ου αιώνα. Σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του, Φρανς Φράνκεν τον πρεσβύτερο, του οποίου το ύφος μιμήθηκε. Καταγράφεται ως Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1624. Εικάζεται ότι εργάστηκε για κάποιο διάστημα στο Λέουβεν. Απεβίωσε το 1632, χωρίς να είναι σχεδόν τίποτε άλλο γνωστό γι' αυτόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
UZB
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων UZB ή uzb μπορεί να αναφέρεται σε:
Δημήτριος Α΄ Στάρσυ
Ο Δημήτριος Α΄ ο Γέρων, λιθουαν. Dmitrijus I Starshy (απεβ. 12 Αυγούστου 1399) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Μπρυάνσκ (1356-79, 88-99).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλγκίρντα μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέμπσκ.
Το 1356 ο Αλγκίρντας έλαβε την περιοχή τού Μπρυάνσκ, που περιελάμβανε το Τρουμπέτσκ και το Στάρομπουντ από το πριγκιπάτο τού Σμολένσκ και το παραχώρησε στον Δημήτριο για να το κυβερνήσει. Η περιοχή ήταν βορειοανατολικά, μακριά από το κέντρο της Λιθουανίας και συνόρευε με το μεγάλο πριγκιπάτο της Μόσχας. Το 1370 ο Ντμίτρι Ντονσκόι μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας προσπάθησε να καταλάβει την περιοχή χωρίς επιτυχία. Το 1372 ο Δημήτριος συνυπέγραψε τη συνθήκη τού Λιούμπουτσκ μεταξύ τού Αλγκίρντας και του Ντονσκόι.
Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1377, ο Δημήτριος υποστήριξε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αντρέι δούκα τού Πσκοβ-Πολότσκ εναντίον τού νεότερου, ετεροθαλούς αδελφού του Γιαγκιέλλον, που έγινε μεγάλος δούκας της Λιθουανίας. Ο Αντρέι, που θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο διάδοχο τού θρόνου, οργάνωσε έναν αντι-Λιθουανικό συνασπισμό με το Πσκοβ-Πολότσκ, το Λιβονιακό Τάγμα και τη Μόσχα. Κράτησε παθητικό ρόλο: δεν επιτέθηκε άμεσα στη Λιθουανία και δεν αμύνθηκε την περιοχή του, όταν εισέβαλαν οι Ρώσοι το 1379. Ο Δημήτριος και η οικογένειά του ακολούθησαν την υποχώρηση τού Ρωσικού στρατού ως τη Μόσχα, όπου τού χορηγήθηκε το Περεσλάβλ-Ζαλέσκυ. Το 1380 ο Δημήτριος οδήγησε ένα Ρωσικό τμήμα στη μάχη τού Κουλίκοβο εναντίον της Χρυσής Ορδής. Τα Ρωσικά Χρονικά επαινούν την επιδεξιότητα τακτικής αυτού και τού αδελφού του.
Μετά το 1380 ο Δημήτριος αναφέρεται στις γραπτές μόνο δύο φορές. Όταν ο Αντρέι αιχμαλωτίστηκε από τον αδελφό τους Σκιργκάιλα και φυλακίστηκε στην Πολωνία, ο Ντμίτρι συμφιλιώθηκε το 1388 με τον Γιαγκιέλλο, τώρα βασιλιά της Πολωνίας· επέστρεψε στην πρότερη περιοχή του στο Μπρυάνσκ. Στη μάχη τού ποταμού Βόρσκλα εναντίον της Χρυσής Ορδής το 1399 απεβίωσε.