cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ματθίλδη της Βραβάντης, κόμισσα της Ολλανδίας
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης και του Λοτιέ (Κάτω Λωρραίνης), και της Ματθίλδης της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου κόμη του Μπουγιόν. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ παλατινό κόμη του Ρήνου (απεβ. 1214) στο Άαχεν το 1212. Έπειτα παντρεύτηκε τον Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας στις 6 Δεκεμβρίου 1224.
Όταν ο 2ος σύζυγός της σκοτώθηκε σε μία κονταρομαχία στο Κορμπί το 1234, ο μεγαλύτερος γιος τους Γουλιέλμος Β΄ ήταν μόλις 7 ετών. Ο Ματθίλδη προσπάθησε να αναλάβει τον έλεγχο ως επίτροπος κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, καθώς και να αποκτήσει τον πλήρη προσωπικό έλεγχο της κομητείας της Ζηλανδίας, που της είχαν υποσχεθεί ως προίκα της. Ωστόσο κανένα από αυτά δεν έγινε αποδεκτό και το 1235 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από όλες τις φιλοδοξίες της για επιτροπεία. Αντίθετα οι εκ πατρός θείοι των γιών της, ο Γουλιέλμος και ο Όθων επίσκοπος της Ουτρέχτης, ήταν οι κηδεμόνες τους μέχρι το 1239.
Όταν ο γιος της έφθασε νομικά την ηλικία ωριμότητας, η Ματθίλδη προχώρησε για να αναλάβει ενεργό ρόλο στην Αυλή και το νοικοκυριό του, και έγινε εξέχουσα ευεργέτης των μονών και διαφόρων ιδρυμάτων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1212 τον Ερρίκο ΣΤ΄ των Γουέλφων παλατινό κόμη του Ρήνου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ερρίκος ΣΤ΄ απεβίωσε το 1214.
Το 1224 η Ματθίλδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Κόπα ντε λα Σουπερλίγα
Το Κόπα ντε λα Σουπερλίγα (ισπανικά: Copa de la Superliga) ήταν μια αργεντίνικη ποδοσφαιρική διοργάνωση της Superliga Argentina de Fútbol. Σε αυτή συμμετείχαν ομάδες από την Πριμέρα Ντιβισιόν του πρωταθλήματος Αργεντινής και διεκδικούσαν το τρόπαιο που παράλληλα έδινε στον νικητή και στον φιναλίστ ένα εισιτήριο για το Κόπα Λιμπερταδόρες και το Κόπα Σουδαμερικάνα αντίστοιχα.
Οι αγώνες παίζονταν με το σύστημα των διπλών αγώνων με τον τελικό να διεξάγεται σε ουδέτερο γήπεδο. Για το 2019, συμμετείχαν 26 ομάδες της Πριμέρα Ντιβισιόν με την Τίγρε να κερδίζει στον τελικό την Μπόκα Τζούνιορς και να κατακτά το τρόπαιο, μαζί με ένα εισιτήριο για το Κόπα Λιμπερταδόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αργεντινής Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές διοργανώσεις
Δέλβινο
Το Δέλβινο (Delvinë ή Delvina) είναι δήμος στο Νομό του Αυλώνα της νότιας Αλβανίας, 16 χλμ. βορειοανατολικά των Άγιων Σαράντα. Αποτελεί το εμπορικό κέντρο μεγάλης και κλειστής λεκάνης (πεδιάδας) που διαρρέεται από τον ποταμό Μπιστρίτσα και χωρίζεται από το Ιόνιο πέλαγος από παράκτια λοφοσειρά που εκτείνεται απέναντι και βόρεια της Κέρκυρας.
Το Δέλβινο συνίσταται από μια μεγάλη κεντρική αγορά γύρω από την οποία και αναπτύχθηκαν διάφοροι οικισμοί που αποτελούν σήμερα τις 10 συνοικίες του. Επίνειο του Δέλβινου είναι οι Άγιοι Σαράντα που απέχουν περί τα 15 χλμ. Η πεδιάδα του Δέλβινου ήταν ελάχιστα καλλιεργημένη λόγω του ελώδους πυρετού που εμφανίζονταν παλαιότερα κατ΄ έτος. Το χειμώνα χρησίμευε περισσότερο για διαχείμαση αιγοπροβάτων. Στο νότιο μέρος της πεδιάδας τρέφονταν αγέλες ίππων και εξαιρετικά είδη βοοειδών.
Η πόλη είναι χτισμένη σε μια ορεινή πλαγιά. Έχει ένα τζαμί και μια Ορθόδοξη, μια Καθολική και μια Προτεσταντική εκκλησία. Σε μικρή απόσταση είναι τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου. Νοτιοδυτικά της πόλης είναι ο χώρος της αρχαίας Φοινίκης, που κηρύχθηκε Αρχαιολογικό Πάρκο το 2005. Υπάρχει μικρή τοπική προσφορά εργασίας, πέραν αυτής που παρέχεται από το Κράτος, και το Δέλβινο επωφελείται ελάχιστα από την τουριστική έκρηξη στους Άγιους Σαράντα. Η πόλη έχει μεικτό πληθυσμό Αλβανών και Ελλήνων. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων οι Έλληνες αποτελούσαν το 50 % του πληθυσμού της πόλης το 1989, αλλά αυτό μειώθηκε σε 25 % το 1999.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα η περιοχή κατοικείτο από την Ελληνική φυλή των Χαόνων, όπως αποδεικνύουν τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα και ερείπια. Νοτιοανατολικά του Δέλβινου ήταν η πόλη Φοινίκη καθώς και άλλες μικρότερες. Αξιόλογα ερείπια βρίσκονται επίσης νοτιότερα του Δέλβινου κοντά στη Μονή του Μεσοποτάμου. Τα βυζαντινά χρόνια το Δέλβινο αποτέλεσε τμήμα του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Μετά την ήττα των Σλαβικών φυλών το 616, όταν πολιόρκησαν ανεπιτυχώς τη Θεσσαλονίκη, μία από τις φυλές (Βαϊουνίτες) είχε μεταναστεύσει στην Ήπειρο. Μέχρι το 14ο αιώνα αυτή η περιοχή της Ηπείρου ονομαζόταν Βαγενετία από αυτή τη Σλαβική φυλή. Παρόμοια τοπωνύμια όπως Βιγιάνιτε ή Βιγιάντιγιε επιβίωσαν μέχρι το 16ο αιώνα, οπότε αντικαταστάθηκαν από το όνομα Δέλβινο.
Το 1635, σύμφωνα με τον Κώδικα της εκκλησίας του Δελβίνου, όταν οι Μουσουλμάνοι είχαν αυξηθεί, εγκαταστάθηκαν στις συνοικίες που κατοικούντο από Ορθόδοξους Χριστιανούς, κατάσχεσαν τις εκκλησίες τους και τις μετέτρεψαν σε τζαμιά, αναγκάζοντας έτσι τους μη εξισλαμισθέντες Χριστιανούς να μετακομίσουν σε άλλες συνοικίες της πόλης. Ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή επισκέφθηκε το Δέλβινο γύρω στα 1670 και έδωσε κάποιες πληροφορίες για την πόλη στο βιβλίο του. Ανέφερε ότι τα μεσαιωνικά χρόνια το Δέλβινο ήταν στα χέρια των Ισπανών και αργότερα των Βενετών. Την εποχή του ο -γεννημένος στην Αλβανία- Αγιάς Μεχμέτ Πασάς κυβέρνησε το σαντζάκι του Δέλβινου. Το σαντζάκι κάλυπτε 24 ζιαμέτια και 155 τιμάρια. Υπήρχε μια τουρκική φρουρά, της οποίας η διοίκηση στο κάστρο γινόταν από το Δέλβινο. Σύμφωνα με την περιγραφή του Τσελεμπή το μικρό φρούριο είχε μια καλή δεξαμενή, μια αποθήκη πυρομαχικών και ένα μικρό τζαμί. Στην πόλη υπήρχαν περίπου 100 πλινθόκτιστα σπίτια. Αυτά ήταν σε σχετικά μεγάλη απόσταση μεταξύ τους και όλα σχεδόν διέθεταν πύργο. Παρατήρησε ότι έλειπε μέρος του τείχους της πόλης. Υπήρχαν μερικά τζαμιά, τρεις Μεντρεσέδες και περίπου 80 καταστήματα καθώς και μια ανοιχτή αγορά.
Το 1878 ξέσπασε μία ελληνική εξέγερση, η επανάσταση του Λυκουρσίου με τους επαναστάτες, κυρίως Ηπειρώτες, να παίρνουν τον έλεγχο των Αγίων Σαράντα και του Δέλβινου. Όμως κατεπνίγη από τα οθωμανικά στρατεύματα, που έκαψαν 20 χωριά της περιοχής. Στις αρχές του 20ού αιώνα σχηματίστηκε στο Δέλβινο μια ένοπλη ομάδα 200 εθελοντών της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την εν συνεχεία ήττα των Οθωμανών, ο ελληνικός στρατός μπήκε στην πόλη στις 3 Μαρτίου 1913. Τον Ιούνιο του 1914 συνήλθε στην πόλη η συντακτική συνέλευση των αντιπροσώπων της Βορείου Ηπείρου, που συζήτησε και τελικά ενέκρινε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας στις 26 Ιουλίου 1914. Το Δέλβινο έγινε τότε τμήμα της βραχύβιας Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου.
Εβραϊκή κοινότητα
Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε στο Δέλβινο μικρή Εβραϊκή κοινότητα. Αποτελείτο από Εβραίους της Ισπανίας, που είχαν έλθει στο Δέλβινο επί οθωμανικής κυριαρχίας και είχαν στενές σχέσεις με τη μεγάλη Εβραϊκή κοινότητα των Ιωαννίνων. Μετά τον πόλεμο όλοι σχεδόν οι Εβραίοι μετανάστευσαν στο Ισραήλ.
Εκπαίδευση
Το πρώτο σχολείο στο Δέλβινο, ελληνόγλωσσο, ιδρύθηκε το 1537, όταν η πόλη ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο της Βενετίας και συντηρείτο από κληροδοτήματα πλούσιων ντόπιων οικογενειών. Εξάλλου το 1875 ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο θηλέων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Λευκωνιά Χίου
Παραπομπές
Λευκωνια Κατηγορία:Δήμος Χίου
Αλ-Χάσακα
Η Αλ-Χάσακα (αραβικά: ٱلْحَسَكَة, κουρδικά: Hesekê حەسیچە, συριακά: ܚܣܝܟܐ) είναι η πρωτεύουσα του Κυβερνείου Αλ Χάσακα, στη βορειοανατολική άκρη της Συρίας. Με πληθυσμό 188.160 κατοίκους το 2004, η Αλ-Χάσακα συγκαταλέγεται στις δέκα μεγαλύτερες πόλεις της Συρίας και η μεγαλύτερη στο κυβερνείο. Είναι το διοικητικό κέντρο ενός ναχιγέ («υποδιαμέρισμα») που αποτελείται από 108 κοινότητες με συνολικό πληθυσμό 251.570 κατοίκους το 2004.
Το 1992, η Αλ-Χάσακα περιγράφηκε ως «μια αραβική πόλη με αυξανόμενο κουρδικό πληθυσμό». Στην περιοχή ζουν και άλλες μειονότητες, όπως οι Ασσύριοι και ένας μικρότερος αριθμός Αρμενίων.
Η Αλ-Χάσακα βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νότια της πόλης Καμισλί. Ο ποταμός Αβώρ, παραπόταμος του Ευφράτη, ρέει δυτικά προς ανατολικά μέσα από την πόλη. Ο ποταμός Μυγδόνιος ρέει στον Αβώρ από τα βόρεια προς την Αλ-Χάσακα. Ένα τμήμα της πόλης είναι περίκλειστον έδαφος που ελέγχεται από την κυβέρνηση της Συρίας, το οποίο περιλαμβάνει το κέντρο της πόλης και διάφορα κυβερνητικά κτίρια, με την υπόλοιπη πόλη (και τη γύρω ύπαιθρο) να ελέγχεται από την Συρία
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Άνω Μεσοποταμία
Κριστίνα Πέρι
Η Κριστίνα Τζούντιθ Πέρι (19 Αυγούστου 1986) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και στιχουργός. Μετά το κυκλοφορία του πρώτου της single "Jar of Hearts" στο τηλεοπτικό ριάλιτι σόου So You Think You Can Dance το 2010, η Πέρι υπέγραψε συμβόλαιο με την Atlantic Records και κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι, The Ocean Way Sessions. Ο πρώτος της studio δίσκος, Lovestrong (2011), κυκλοφόρησε λίγο αργότερα και έγινε πλατινένιος από την Recording Industry Association of America.
Η Πέρι απέκτησε επιπλέον αναγνωρισιμότητα όταν έγραψε τους στίχους και ηχογράφησε το τραγούδι "A Thousand Years", που ερμηνεύεται στην ταινία The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2 (2012). Το τραγούδι αυτό πούλησε πάνω από 4 εκατ. αντίτυπα στις ΗΠΑ και έγινε 4× πλατινένιο. Αργότερα κυκλοφόρησε το δεύτερο τραγούδι της, A Very Merry Perri Christmas (2012) και ακολούθησε ο δεύτερος στούντιο δίσκος της, Head or Heart (2014).
Βραβεία και υποψηφιότητες
{| class=wikitable ! Έτος !! Βραβείο !! Έργο !! Κατηγορία !! Αποτέλεσμα
Κλίμακα κώματος Γλασκώβης
Η Κλίμακα κώματος Γλασκώβης (ΚΚΓ) (αγγλικά: Glasgow Coma Scale - GCS) είναι μια κλινική κλίμακα που χρησιμοποιείται για τη αξιόπιστη μέτρηση του επιπέδου συνείδησης ενός ατόμου μετά από εγκεφαλική κάκωση.
Η κλίμακα αξιολογεί ένα άτομο με βάση την ικανότητά του να εκτελεί κινήσεις των ματιών, να μιλά και να κινεί το σώμα του. Αυτές οι τρεις συμπεριφορές αποτελούν τα τρία στοιχεία της κλίμακας: άνοιγμα των οφθαλμών, φωνητική ανταπόκριση και κινητική ανταπόκριση. Η βαθμολογία ενός ατόμου στην κλίμακα Γλασκώβης μπορεί να κυμαίνεται από 3 (καθόλου ανταποκρίσιμος) έως 15 (ανταποκρίσιμος). Αυτή η βαθμολογία χρησιμοποιείται για να καθοδηγήσει την άμεση ιατρική φροντίδα μετά από εγκεφαλική κάκωση (π.χ μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα) όπως επίσης και για την παρακολούθηση των νοσηλευόμενων ασθενών και του επιπέδου συνείδησής τους.
Οι χαμηλές βαθμολογίες στην κλίμακα Γλασκώβης συσχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Ωστόσο, η βαθμολογία της κλίμακας δεν πρέπει να χρησιμοποιείται μόνη της για την πρόγνωση των ασθενών με εγκεφαλική βλάβη.
Βαθμολογία
Η κλίμακα κώματος Γλασκώβης χρησιμοποιείται σε άτομα άνω των δύο ετών και βασίζεται σε τρία κριτήρια: άνοιγμα οφθαλμών, φωνητική ανταπόκριση και κινητική ανταπόκριση. Οι βαθμολογίες για καθένα από αυτά τα κριτήρια αναφέρονται στον παρακάτω πίνακα.
Το GCS δέχθηκε πίεση από ορισμένους ερευνητές που αμφισβητούν την κακή αξιοπιστία της κλίμακας και την έλλειψη προγνωστικής χρησιμότητας. Αν και δεν υπάρχει συμφωνημένη εναλλακτική λύση, έχουν αναπτυχθεί νεότερες βαθμολογίες όπως η απλοποιημένη κλίμακα κινητήρα και η FOUR βαθμολογία ως βελτιώσεις στο GCS. Παρόλο που η αξιοπιστία μεταξύ αυτών των νεότερων βαθμολογιών ήταν ελαφρώς υψηλότερη από αυτήν του GCS, δεν έχουν επιτύχει συναίνεση ως αντικαταστάσεις.
Γενικές πηγές
Κατηγορία:Επείγουσα ιατρική
Κομοριανό δημοψήφισμα (2018)
Ένα δημοψήφισμα για αλλαγές στο σύνταγμα διεξήχθη στις Κομόρες στις 30 Ιουλίου 2018. Με βάση τις τροποποιήσεις που προτάθηκαν, η θητεία του Προέδρου έγινε πλέον χωρίς όρια και καταργήθηκε η εναλλασσόμενη προεδρία μεταξύ των τριών νήσων. Επιπλέον επιτράπηκε στον πρόεδρο Αζαλί Ασουμανί να διεκδικήσει άλλη μία πενταετή θητεία, με τις εκλογές να μεταφέρονται χρονικά από το 2021 στο 2019. Η θέση του Αντιπροέδρου καταργήθηκε το 2019. Οι προτάσεις υπερψηφίστηκαν με ποσοστό γύρω στο 93%.
Παραπομπές
2018 Κομορες
Πρωθυπουργός των Νήσων Κέιμαν
Ο πρωθυπουργός των Νήσων Κέιμαν (Premier of the Cayman Islands) είναι ο πολιτικός ηγέτης και επικεφαλής της κυβέρνησης. Η θέση του πρωθυπουργού στα Νησιά Κέιμαν ισοδυναμεί με τον επικεφαλής υπουργό ή τον πρωθυπουργό σε άλλα βρετανικά υπερπόντια εδάφη. Είναι το υψηλότερο πολιτικό επίπεδο που μπορεί να επιτευχθεί στο βρετανικό υπερπόντιο έδαφος. Πριν από το 2009, η θέση ήταν γνωστή ως Leader of Government Business.
Ο πρωθυπουργός και το υπουργικό συμβούλιο (αποτελούμενο από όλους τους σημαντικούς υπουργούς) είναι συλλογικά υπεύθυνοι για τις πολιτικές και τις ενέργειές τους στη Βασίλισσα Ελισάβετ Β', στο Κοινοβούλιο των Νήσων Κέιμαν, στο πολιτικό τους κόμμα και τελικά στο εκλογικό σώμα.
Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Ουέιν Πάντον από τις 21 Απριλίου 2021.
Συνταγματικό υπόβαθρο
Μέχρι το 2003 η θέση δεν είχε επίσημη αναγνώριση, αλλά επισημοποιήθηκε με συνταγματική τροποποίηση τον Ιούνιο του 2003, ως Leader of Government Business μαζί με τον Αρχηγό της Αντιπολίτευσης. Περαιτέρω συνταγματικές τροποποιήσεις το 2009 τροποποίησαν το όνομα σε Premier.
Κατάλογος
(Οι ημερομηνίες με πλάγιους χαρακτήρες υποδηλώνουν de facto συνέχιση της θητείας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Νησιών Κέιμαν
Boeing 777
Το Boeing 777 είναι αεροσκάφος ευρείας ατράκτου που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από την Boeing Commercial Airplanes. Είναι το μεγαλύτερο δικινητήριο αεροσκάφος στον κόσμο και συνήθως αναφέρεται ως το τριπλό εφτά (Triple Seven). Το 777 σχεδιάστηκε για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των 767 και 747 της Boeing, και για να αντικαταστήσει τα παλαιότερα DC-10 ή L-1011. Αναπτύχθηκε σε συνεργασία με οκτώ μεγάλες αεροπορικές εταιρείες, με πρώτη συνάντηση τον Ιανουάριο του 1990, το πρόγραμμα ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου 1990 με παραγγελία της United Airlines. Το πρωτότυπο κυκλοφόρησε στις 9 Απριλίου 1994 και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 12 Ιουνίου 1994. Το 777 εισήλθε στην υπηρεσία με τον πελάτη, United Airlines, στις 7 Ιουνίου 1995. Παραλλαγές μεγαλύτερης εμβέλειας κυκλοφόρησαν στις 29 Φεβρουαρίου 2000 και παραδόθηκαν για πρώτη φορά στις 29 Απριλίου 2004.
Μπορεί να φιλοξενήσει έως και δέκα διαμορφώσεις θέσεων και έχει τυπική χωρητικότητα 3 κατηγοριών από 301 έως 368 επιβάτες, με εμβέλεια 9.700 με 15.840 χιλιόμετρα. Είναι αναγνωρίσιμο για τους κινητήρες τουρμποφάν μεγάλης διαμέτρου, έξι τροχούς σε κάθε κύριο σύστημα προσγείωσης, πλήρως κυκλική διατομή ατράκτου, και κώνο ουράς σε σχήμα λεπίδας. Διαθέτει χειριστήρια fly-by-wire, για πρώτη φορά σε αεροσκάφος της Boeing. Αρχικά ανταγωνιζόταν με τα Airbus A340 και McDonnell Douglas MD-11, αμφότερα τώρα εκτός παραγωγής, και αυτή τη στιγμή ανταγωνίζεται με το Airbus A330-300 και το νεότερο Airbus A350 XWB.
Το πρωτότυπο 777 με μέγιστο βάρος απογείωσης (MTOW) 247 με 299 τόνους παρήχθη σε δύο μήκη ατράκτου: το αρχικό -200 ακολουθήθηκε από την εκτεταμένη σειρά 777-200ER το 1997. και το κατά 10,13 μέτρα μακρύτερο 777-300 το 1998. Αυτά τα 777 Classics τροφοδοτήθηκαν με κινητήρες General Electric GE90, Pratt &amp; Whitney PW4000 ή Rolls-Royce Trent 800. Το μεγαλύτερης εμβέλειας 777-300ER με MTOW 347 με 352 τόνους εισήλθε σε υπηρεσία το 2004, το εξαιρετικά μεγάλης εμβέλειας 777-200LR το 2006 και το 777F φορτηγό το 2009. Αυτές οι παραλλαγές μεγάλων αποστάσεων διαθέτουν κινητήρες GE90 και εκτεταμένα οπισθοκλινή ακροπτερύγια. Τον Νοέμβριο του 2013, η Boeing ανακοίνωσε την ανάπτυξη του 777X με τις παραλλαγές -8 και -9, που έχουν προγραμματιστεί να τεθούν σε λειτουργία έως το 2020. Το 777X διαθέτει συνθετικά φτερά με πτυσσόμενα άκρα πτερύγων και κινητήρες General Electric GE9X.
Το 777 είναι το αεροσκάφος ευρείας ατράκτου με περισσότερες παραγγελίες και παραδόσεις από οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος ευρείας ατράκτου. Όσον αφορά τον Αύγουστο του 2016 περισσότεροι από 60 πελάτες είχαν παραγγείλει 2.049 αεροσκάφη σε όλο τον κόσμο και είχαν παραδοθεί 1.609, προσπερνώντας το Boeing 747 τον Μάρτιο του 2018. Η πιό διαδεδομένη και επιτυχημένη έκδοσή του είναι το 777-300ER, με 810 αεροσκάφη να έχουν παραδοθεί. Ο μεγαλύτερος χρήστης είναι η Emirates, με 163 αεροσκάφη. Όσον αφορά στον Ιούλιο του 2020, το 777 εμπλεκόταν σε 29 αεροπορικά ατυχήματα και περιστατικά, συμπεριλαμβάνοντας εφτά απώλειες ατράκτου (πέντε εν πτήσει και δύο στο έδαφος), με αποτέλεσμα το θάνατο 541 ατόμων, μαζί με τρεις αεροπειρατείες.
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (Η Άνοδος και η Πτώση του Ζίγκυ Στάρνταστ και οι Αράχνες από τον Άρη) (συχνά αναφερόμενο για συντομία ως Ziggy Stardust), είναι ο τίτλος του πέμπτου άλμπουμ του Βρετανού μουσικού Ντέιβιντ Μπόουι, που κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου 1972 στο Ηνωμένο Βασίλειο από την RCA Records.
Πριν από το single " Starman ", το Ziggy Stardust έφτασε στο νούμερο 5 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο νούμερο 75 στις ΗΠΑ. Αρχικά έλαβε ευνοϊκές κριτικές από μουσικοκριτικούς, με κάποιους να επαινούν τη μουσικότητα και το concept και άλλους να μην μπορούν να το κατανοήσουν. Η ερμηνεία του "Starman" από τον Bowie στο βρετανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα Top of the Pops στις αρχές Ιουλίου 1972 τον ώθησε να γίνει σταρ. Ο χαρακτήρας Ziggy διατηρήθηκε για την επακόλουθη περιοδεία Ziggy Stardust, αφήνοντας τον Bowie ανίκανο να κάνει διάκριση μεταξύ του Ziggy και του εαυτού του. Μη θέλοντας ο Ziggy να τον ορίσει, ο Bowie δημιούργησε έναν νέο χαρακτήρα για το επόμενο άλμπουμ του Aladdin Sane (1973), τον οποίο ο Bowie περιέγραψε ως "Ο Ziggy πηγαίνει στην Αμερική". Παραστάσεις από την περιοδεία κυκλοφόρησαν αργότερα σε μια ταινία συναυλίας με το ίδιο όνομα με συνοδευτικό ζωντανό άλμπουμ (1983) και Live Santa Monica '72 (2008).
Αναδρομικά, ο Ziggy Stardust θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα του Bowie, ένα από τα καλύτερα glam rock άλμπουμ και έχει εμφανιστεί σε πολλές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Ο Bowie είχε ιδέες για ένα μιούζικαλ βασισμένο στο άλμπουμ, αν και αυτό το έργο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Οι ιδέες χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για το άλμπουμ του Diamond Dogs του 1974. Το άλμπουμ έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές και έγινε remaster το 2012 για την 40η επέτειό του. Το 2017, επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Ηχογράφησης, και κρίθηκε "πολιτιστικά, ιστορικά ή καλλιτεχνικά σημαντικό" από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.
Ηχογράφηση και παραγωγή
εναλλ.=Trident Studios in 2018|μικρογραφία| Το πρώην κτίριο των Trident Studios το 2018, όπου ηχογραφήθηκε το άλμπουμ. Το πρώτο τραγούδι που ηχογραφήθηκε σωστά για τον Ziggy Stardust ήταν η διασκευή του Ron Davies "It Ain't Easy", στις 9 Ιουλίου 1971. Αρχικά προγραμματιζόταν να κυκλοφορήσει στο Hunky Dory, το τραγούδι εγκρίθηκε για συμπερίληψη σε αυτό το άλμπουμ και στη συνέχεια τοποθετήθηκε στο Ziggy Stardust. Με το Hunky Dory να ετοιμάζεται για κυκλοφορία, οι ηχογραφήσεις για το Ziggy Stardust ξεκίνησαν επίσημα στο Trident στις 8 Νοεμβρίου 1971, χρησιμοποιώντας το ίδιο προσωπικό με τον Hunky Dory χωρίς τον Wakeman. Το 2012, ο Scott είπε ότι «το 95 τοις εκατό των φωνητικών στα τέσσερα άλμπουμ που έκανα μαζί του ως παραγωγός, ήταν οι πρώτες λήψεις». Σύμφωνα με τον βιογράφο Nicholas Pegg, η «αίσθηση του σκοπού» του Bowie κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων ήταν «αποφασιστική και απόλυτη». ήξερε ακριβώς τι ήθελε για κάθε μεμονωμένο κομμάτι. Δεδομένου ότι τα περισσότερα από τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου ζωντανά, ο Bowie θυμήθηκε ότι σε ορισμένα σημεία έπρεπε να του βουίζει τα σόλο του Ronson. Λόγω της γενικά απορριπτικής στάσης του Bowie κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων για το The Man Who Sold the World (1970),  Ronson έπρεπε να δημιουργήσει τα σόλο του μεμονωμένα και είχε πολύ λίγη καθοδήγηση. Ωστόσο, ο Bowie είχε πολύ καλύτερη στάση όταν ηχογράφησε τους Hunky Dory  και Ziggy Stardust, και έδωσε καθοδήγηση στον Ronson σχετικά με αυτό που έψαχνε. Για το άλμπουμ, ο Ronson χρησιμοποίησε μια ηλεκτρική κιθάρα συνδεδεμένη σε έναν ενισχυτή Marshall 100 watt και ένα πεντάλ wah-wah. Bowie έπαιζε ακουστική κιθάρα.
Στις 8 Νοεμβρίου 1971, το συγκρότημα ηχογράφησε τις αρχικές εκδόσεις του "Star" (τότε ονομαζόταν "Rock 'n' Roll Star") και "Hang On to Yourself", οι οποίες και οι δύο κρίθηκαν ανεπιτυχείς. Και τα δύο τραγούδια ηχογραφήθηκαν ξανά τρεις μέρες αργότερα, στις 11 Νοεμβρίου, μαζί με τα " Ziggy Stardust ", "Looking For a Friend", " Velvet Goldmine " και " Sweet Head ". Την επόμενη μέρα, το συγκρότημα ηχογράφησε δύο λήψεις του "Moonage Daydream", μία λήψη του " Soul Love ", δύο από το " Lady Stardust " και δύο από μια νέα έκδοση του κομματιού του άλμπουμ The Man Who Sold the World. " The Supermen ". Τρεις μέρες αργότερα, στις 15 Νοεμβρίου, το συγκρότημα ηχογράφησε το " Five Years " και τις ημιτελείς εκδόσεις των "It's Gonna Rain Again" και " Shadow Man ". Ο Woodmansey περιέγραψε τη διαδικασία ηχογράφησης ως πολύ γρήγορη, λέγοντας ότι θα ηχογραφούσαν τα τραγούδια, θα τα άκουγαν και αν δεν καταλάμβαναν τον ήχο που αναζητούσαν, τα ηχογράφησαν ξανά. Την ημέρα αυτή, δημιουργήθηκε μια σειρά εκτέλεσης, η οποία περιελάμβανε το εξώφυλλο του Chuck Berry " Around and Around " (με τίτλο "Round and Round"), το εξώφυλλο του Jacques Brel "Amsterdam ", μια νέα ηχογράφηση του " Holly Holy " και "Velvet Goldmine"; Το «It Ain't Easy» απουσίαζε από τη λίστα. Σύμφωνα με τον Pegg, το άλμπουμ επρόκειτο να ονομαστεί Round and Round μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου.
Μετά την ηχογράφηση της 15ης Νοεμβρίου, το συγκρότημα έκανε ένα διάλειμμα για την περίοδο των διακοπών. Στην επαναηχογράφηση στις 4 Ιανουαρίου 1972, το συγκρότημα υποβλήθηκε σε πρόβες για τρεις ημέρες στα στούντιο Underhill του Will Palin στο Blackheath, ως προετοιμασία για τις τελικές ηχογραφήσεις. Μετά την ηχογράφηση μερικών από τα νέα τραγούδια για τον ραδιοφωνικό παρουσιαστή Bob Harris 's Sounds of the 70s ως τους πρόσφατα ονομασμένους Spiders from Mars τον Ιανουάριο του 1972, το συγκρότημα επέστρεψε στο Trident εκείνο τον μήνα για να ξεκινήσει τη δουλειά στο " Suffragette City " και το " Rock 'n' Roll Suicide ". Αφού έλαβε ένα παράπονο από το στέλεχος της RCA Dennis Katz ότι το άλμπουμ δεν περιείχε ούτε ένα σινγκλ, ο Bowie έγραψε το " Starman ", το οποίο αντικατέστησε το "Round and Round" στη λίστα κομματιών την τελευταία στιγμή. σύμφωνα με τον βιογράφο Kevin Cann, η αντικατάσταση έγινε στις 2 Φεβρουαρίου. Δύο μέρες αργότερα, στις 4 Φεβρουαρίου, το συγκρότημα ηχογράφησε τα "Starman", "Suffragette City" και "Rock 'n' Roll Suicide", κλείνοντας τις ηχογραφήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ροκ όπερες Κατηγορία:Νικητές Grammy Hall of Fame Award Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972 Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it) Κατηγορία:Σελίδες που περιέχουν συνδέσμους για περιεχόμενο μόνο με συνδρομή
Mira Nair
Η Μίρα Ναΐρ, γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1957 στην Ορίσα της Ινδίας. Ινδή σκηνοθέτης γνωστή για τις μεγάλου μήκους ταινίες της, που ασχολούνται κυρίως με αμφιλεγόμενα θέματα. Η Ναΐρ μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Δελχί το 1975. Τον επόμενο χρόνο όμως έφυγε για να πάει να σπουδάσει στο Χάρβαρντ, εκεί όπου απέκτησε το ενδιαφέρον για την παραγωγή ντοκιμαντέρ. Έκανε το πρώτο της ντοκιμαντέρ με αφορμή την διατριβή της στην κοινωνιολογία (Περιοδικό οδών Jama Masjid,1979). Μία λήψη της παραδοσιακής μουσουλμανικής κοινότητας. Η Ναΐρ έπειτα δημιούργησε μια σειρά από αληθοφανή ντοκιμαντέρ που εξέταζαν τις παραδόσεις και την κουλτούρα της Ινδίας συμπεριλαμβάνοντας το Παιδιά Ενός Επιθυμητού Φύλου (1987). Το συγκεκριμένο εξετάζει την πατριαρχική κοινωνία της χώρας και τις επιπτώσεις που έχει στα αγέννητα κορίτσια. Επίσης ένα κομμάτι της σειράς είναι το Ινδικό Καμπαρέ (1985), ένα πορτρέτο δύο ηλικιωμένων χορευτών στριπτίζ.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του 80, γύρισε το ενδιαφέρον της στις ταινίες μεγάλου μήκους. Παρήγαγε, σκηνοθέτησε, και συνειδητοποίησε τη φημισμένη ταινία Salaam Bombay! (1988), μια ιστορία ενός 11χρονου αγοριού που ζούσε στον δρόμο και λέγεται ότι χρησιμοποίησε τεχνικές ντοκιμαντέρ και ανθρώπου του δρόμου αντί για επαγγελματίες ηθοποιούς. Το 1997 ήταν στο επίκεντρο της διαμάχης αφού πολεμούσε τους λογοκριτές της Ινδίας για την κυκλοφορία της ταινίας Kama Sutra. Στη συνέχεια, η Ναΐρ, σκηνοθέτησε την Αμέλια (2009) μία βιογραφική ταινία για την αεροπόρο Amelia Earhart. Τέλος δημιούργησε πέντε επεισόδια της μικρής σειράς A Suitable Boy (2020), μία προσαρμογή του μυθιστορήματος του Vikram Seth για τις σχέσεις τεσσάρων οικογενειών της Ινδίας.
Ανάκτορο του Μονάχου
Η Βασιλική Κατοικία, γερμ.: Residenz, στο κέντρο του Μονάχου είναι το πρώην βασιλικό παλάτι των μοναρχών Βίττελσμπαχ της Βαυαρίας. Το Ανάκτορο είναι το μεγαλύτερο παλάτι πόλης στη Γερμανία και είναι σήμερα ανοικτό στους επισκέπτες για να θαυμάσουν την αρχιτεκτονική του, τη διακόσμηση δωματίων και τα εκθέματα από τις πρώην βασιλικές συλλογές. μικρογραφία|Σχέδιο του Residenz Το συγκρότημα των κτηρίων περιλαμβάνει δέκα αυλές και διαθέτει 130 δωμάτια. Τα τρία κύρια μέρη είναι το Bασιλικό Κτίριο Königsbau (κοντά στην πλατεία Mαξ-Γιόζεφ), η Παλαιά Κατοικία (Alte Residenz, προς την Residenzstraße) και το Κτίριο με την αίθουσα Χορού (Festsaalbau, προς το Hofgarten). Μία πτέρυγα του Festsaalbau περιέχει το Θέατρο Cuvilliés από την ανοικοδόμηση της Βασ. Κατοικίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στεγάζει επίσης την Αίθουσα του Ηρακλή (Herkulessaal), τον κύριο χώρο συναυλιών για τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ραδιοφώνου της Βαυαρίας. Η βυζαντινή Αυλική Εκκλησία των Αγίων Πάντων (Allerheiligen-Hofkirche) στην ανατολική πλευρά έχει θέα στους Βασιλικούς Σταύλους (Marstall), το κτίριο για την πρώην Σχολή Ιππασίας της Αυλής και τους βασιλικούς στάβλους. δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Αεροφωτογραφία της Βασιλικής Κατοικίας του Μονάχου και του Κήπου της Αυλής (Hofgarten),
Ιστορία και αρχιτεκτονική
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Η Βασιλική Κατοικία του Μονάχου τον 18ο αι. Τα πρώτα κτίρια σε αυτήν την τοποθεσία ανεγέρθηκαν το έτος 1385 και χρηματοδοτήθηκαν από τον δήμο του Μονάχου, ως τιμωρία για μία αποτυχημένη εξέγερση κατά του Στέφανου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας (1375–1413) και των δύο μικρότερων αδελφών του. Ο Αργυρός Πύργος (Silberturm), ως ο ισχυρότερος προμαχώνας, βρισκόταν σημαντικά δίπλα στα εσωτερικά τείχη που προστατεύουν το κάστρο από την πόλη. Αυτό το στιβαρό νέο κάστρο (Neuveste, νέο φρούριο), που περιβάλλεται από φαρδιές τάφρους και βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία του νέου διπλού δακτυλίου των τειχών της πόλης, αντικατέστησε τη δύσκολα υπερασπίσημη Alter Hof (Παλαιά Αυλή), που βρίσκεται στη μέση της πόλης ως κατοικία των ηγεμόνων Βίττελσμπαχ. Διότι οι δούκες της συχνά διαιρεμένης χώρας είχαν νιώσει την ανάγκη να κρατήσουν κάποια απόσταση από τους συχνά εξεγερμένους κατοίκους των πόλεων από τη μία, και για κάποια άμυνα ενάντια στους πολεμικούς συγγενείς τους από την άλλη. Ως αποτέλεσμα, επιδίωξαν να κτίσουν οι ίδιοι ένα καταφύγιο απόρθητο και ταυτόχρονα εύκολο να φύγουν (απευθείας προς τα λιβάδια, χωρίς να χρειάζεται να εισέλθουν στα τετράγωνα της πόλης). Γύρω στο 1470, επί Αλβέρτου Δ΄ (1465–1508), κτίστηκαν τα τείχη του φρουρίου και η πύλη στα βόρεια και ακολούθησε η κατασκευή δύο πυργίσκων.
Οι γοτθικής θεμελίωσης τοίχοι και οι υπόγειοι θόλοι του παλαιού κάστρου, συμπεριλαμβανομένων των στρογγυλών πυλώνων τού λεγόμενου κελαριού της αίθουσας χορού (Ballsaalkeller) είναι σήμερα τα παλαιότερα σωζόμενα μέρη του παλατιού. Η ανάπτυξη της Βασ. Κατοικίας στο πέρασμα των αιώνων δεν έλαβε χώρα μόνο έξω από το κύριο κέντρο της, το Neuveste, αλλά επιπλέον αναπτύχθηκε από πολλά μεμονωμένα μέρη και επεκτάσεις, το πρώτο από τα οποία ήταν το Antiquarium. Τελικά, μετά από περισσότερους από τέσσερις αιώνες ανάπτυξης, το γιγάντιο ανάκτορο είχε πρακτικά αντικαταστήσει μία ολόκληρη πρώην συνοικία της πόλης με στρατώνες, ένα μοναστήρι, σπίτια και κήπους. Συγκεντρώνει τα στυλ της ύστερης Αναγέννησης, καθώς και του μπαρόκ, του ροκοκό και του νεοκλασικισμού.
Η Παλαιά Κατοικία (Alte Residenz)
μικρογραφία|Η Δυτική πτέρυγα του 17ου αι. Με τις διαταγές Γοουλιέλμου Δ΄ (1508–1550) να επεκταθεί το Neuveste με το καλούμενο κτίριο με το στρογγυλό δωμάτιο (Rundstubenbau) και να φτιαχτεί ο πρώτος Αυλικός Κήπος, ξεκίνησε η ιστορία της Βασ. Κατοικίας του Μονάχου ως αντιπροσωπευτικού ανακτόρου. Στο περίπτερο του κήπου ανήκει ο πίνακας Η μάχη της Ισσού τού Άλμπρεχτ Άλτντορφερ. αριστερά|μικρογραφία|183x183εσ| Λιοντάρι μπροστά από την παλαιά κατοικία. Επί Aλβέρτου Ε΄ (1550–1579) ο Βίλχελμ Εγκλ έκτισε -δίπλα σε μία αίθουσα δεξιώσεων τού Neuveste (στην αίθουσα του Αγίου Γεωργίου)- μία αίθουσα τέχνης στο κτίριο των πρώην δουκικών στάβλων, και πολλές συλλογές στο Μόναχο προέρχονται από εκεί. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε αρκετός χώρος για την εκτεταμένη συλλογή γλυπτών, το κτίριο για το Antiquarium δημιουργήθηκε το 1568–1571. Έπρεπε να κτιστεί έξω από το κάστρο, καθώς δεν υπήρχε θέση στο Neuveste.
Ο Γουλιέλμος Ε΄ (1579–1597) διέταξε την κατασκευή της Πτέρυγας της Χήρας (Witwenstock) για τη χήρα μητέρα του Άννα των Αψβούργων και το 1581–1586 τις τέσσερις πτέρυγες της Αυλής του Σπηλαίου (Γκρότενχοφ). Ο Φρήντριχ Σούστρις ήταν ο αρχιτέκτονας. Γύρω στο 1590 άρχισε η κατασκευή της Μαύρης Αίθουσας στα νοτιοανατολικά στο Antiquarium. Υπό τη διεύθυνση του Σούστρις προστέθηκε η Πτέρυγα του Διαδόχου (Erbprinzentrakt), βόρεια της Πτέρυγας της Χήρας. δεξιά|μικρογραφία|183x183εσ| Η Αυλή του αναβρυτηρίου (Brunnenhof), μία από τις δέκα αυλές. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ (1597–1651) ανέθεσε αυτό που σήμερα ονομάζεται Κατοικία του Μαξιμιλιανού (Maximilianische Residenz), τη δυτική πτέρυγα του παλατιού. Μέχρι τον 19ο αι. ήταν η μόνη δημόσια ορατή πρόσοψη και σώζεται ακόμη. Οι πύλες φυλάσσονται από δύο λιοντάρια και ένα άγαλμα της Παναγίας ως προστάτιδας της Βαυαρίας σε μία κόγχη τοίχου, μεταξύ των πυλών στη δυτική πλευρά του συγκροτήματος κατοικιών. Ο Μαξιμιλιανός Α΄ είχε ξαναέκτισε και συνέδεσε τα υπάρχοντα κτίρια. Επιπλέον, ο Μαξιμιλιανός Α΄ είχε από το 1612 κατεδαφίσει μεγάλα τμήματα της νότιας και δυτικής πτέρυγας του Neuveste με τον Αργυρό Πύργο. Μεταξύ 1611 και 1619, η πτέρυγα στη μεγάλη Αυλή του Αυτοκράτορα (Kaiserhof) δημιουργήθηκε στα βόρεια του συγκροτήματος. Τεκμηριώνει τις υψηλές πολιτικές αξιώσεις του Μαξιμιλιανού Α΄.
Τσούμπα Άκπομ
Ο Τσούμπα Άκπομ (Chuba Akpom, 9 Οκτωβρίου 1995) είναι Άγγλος με καταγωγή από τη Νιγηρία ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Μίντλεσμπρο ΦΚ στη θέση του επιθετικού.
Ανάκτορο του Μονάχου
Η Παλαιά Κατοικία (Alte Residenz)
Οι μεγάλες διαστάσεις του ικανοποίησαν τους διαδόχους του Μαξιμιλιανού Α΄ μέχρι τον 18ο αι., οι οποίοι αρκέστηκαν στην εσωτερική αναβάθμιση και σε μικρότερες επεκτάσεις, όπως η πτέρυγα για την Πράσινη Στοά (Grüne Galerie, 1730) και το Θέατρο της Κατοικίας (Residenz theatre, 1751).
Αυλές
Δέκα αυλές βρίσκονται μέσα στο μεγάλο συγκρότημα: (1) Η αυλή του Σπηλαίου (Grottenhof) με την κρήνη του Περσέα κτίστηκε μεταξύ 1581-1586 υπό τον Γουλιέλμο Ε΄ (1579-1597) από τον Φρήντριχ Σούστρις ως τον κορυφαίο αρχιτέκτονα και πήρε το όνομά του από το σπήλαιο στη δυτική πρόσοψη του Antiquarium.
Τσούμπα Άκπομ
Σε συλλόγους
Ο Ακπόμ έπαιξε για πρώτη φορά στην Άρσεναλ σε ηλικία έξι ετών και το 2013 εντάχθηκε στην ομάδα των ανδρών, όπου έμεινε για πέντε χρόνια. Είχε παραχωρηθεί δανεικός σε διάφορες αγγλικές ομάδες, όπως Κόβεντρι Σίτι, Νότιγχαμ Φόρεστ και Χαλ Σίτι, καθώς και στη βελγική Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ. Τον Αύγουστο του 2018 εντάχθηκε στον ΠΑΟΚ. Στην αρχή της περιόδου αποτέλεσε τη δεύτερη επιλογή, πίσω από τον πολύ φορμαρισμένο Αλεξάνταρ Πρίγιοβιτς. Με τη μεταγραφή του Σέρβου επιθετικού, ο Ακπόμ πήρε θέση βασικού και εξέπληξε με τις εμφανίσεις του. Με τον ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα, αλλά και το κύπελλο ελλάδος, κάνοντας το νταμπλ. Στον τελικό του κυπέλλου, αγωνίστηκε σε όλο τον αγώνα και ήταν αυτός που πέτυχε το μοναδικό τέρμα της αναμέτρησης στο 45' του αγώνα, ύστερα από ασίστ του Δημήτρη Πέλκα. Με τη λήξη του αγώνα ανακηρύχθηκε σε MVP του τελικού.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2020 η Μίντλεσμπρο απέκτησε τον Άκπομ από τον ΠΑΟΚ έναντι τριών εκατ. ευρώ. Την σεζόν 2021-22 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ ως δανεικός. Την σεζόν 2022-23 πραγματοποίησε εκπληκτικές εμφανίσεις με την Μίντλεσμπρο και αναδείχθηκε MVP της Τσάμπιονσιπ.
Ανάκτορο του Μονάχου
Αυλές
Η οκταγωνική (2) αυλή του Αναβρυτηρίου (Brunnenhof) χρησίμευε ως χώρος για κονταρομαχίες, πριν ανεγερθεί το μεγάλο αναβρυτήριο των Βίττελσμπαχ στη μέση της αυλής το 1610. Τα κτίρια γύρω από την (3) αυλή του Αυτοκράτορα (Kaisehof) με τον Πύργο της Κατοικίας ως πύργο του ρολογιού, ανεγέρθηκαν από το 1612 έως το 1618, κατά τη βασιλεία του Μαξιμιλιανού Α΄. Και οι δύο αυλές είναι διακοσμημένες με οπτικές ψευδαισθήσεις στην πρόσοψη, όπως και η πρόσοψη της Παλαιάς Κατοικίας.
Η (4) αυλή του Κτηρίου του Βασιλιά (Königsbauhof) αντικατέστησε έναν κήπο. Στην ανατολική πλευρά του βρίσκεται η ροκοκό πρόσοψη της Πράσινης Πινακοθήκης (Grüne Galerie), σχεδιασμένη από τον Φρανσουά Κουβιγιέ τον Πρεσβύτερο το 1731–33.
Τσούμπα Άκπομ
Στην εθνική ομάδα
Από το 2011 ως το 2016 έπαιξε σε διάφορα επίπεδα της Εθνικής Νέων της Αγγλίας.
Τίτλοι
Άρσεναλ
Ανάκτορο του Μονάχου
Αυλές
Άλλες αυλές είναι (5) η αυλή του Παρεκκλησίου (Kapellenhof), η (6) μεγάλη Αυλή του Φαρμακείου (Apothekenhof) πίσω από το Festsaalbau, η (7) Μικρή αυλή με σκόνη (Puderhöfchen), η (8) αυλή της Κουζίνας (Küchenhof), ο (9) κήπος των δωματίων (Kabinettsgarten) και, τέλος, η (10) Διακοσμητική αυλή (Zierhöfchen) ή Αυλή της Επιτροπής (Comité).
Τσούμπα Άκπομ
Τίτλοι
ΠΑΟΚ
Ανάκτορο του Μονάχου
Το Βασιλικό κτίριο (Königsbau)
μικρογραφία|Βασ. Διαμονή του Μονάχου: το βασιλικό κτίριο (Königsbau). Το σημερινό κτίριο είναι της εποχής του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας (1825–1848), ο οποίος ανέθεσε στον αρχιτέκτονά του Λέο φον Κλέντσε να επεκτείνει το παλάτι. Μεταξύ 1825 και 1835 το κτίριο του Βασιλιά (Königsbau) κατασκευάστηκε στα νότια με το στυλ του φλωρεντινού παλάτσο Πίτι-Μέντιτσι. Το κτίριο έχει ύψος 30 μ.
Στο κτίριο τού Βασιλιά υπάρχουν πολλά διαμερίσματα δωματίων, όπως το Κρατικό διαμέρισμα του Λουδοβίκου Α΄ στον πρώτο όροφο και οι αίθουσες Nίμπελουγκεν στο ισόγειο. Σήμερα επίσης το Υπουργείο Οικονομικών βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου τού Βασιλιά. Τα βασιλικά σαλόνια σώζονται ακόμη, χρησίμευαν κυρίως για την παρουσίαση και μπορούσε να τα επισκεφθεί κανείς κατόπιν ραντεβού ήδη εκείνη την εποχή. Τα πραγματικά ιδιωτικά διαμερίσματα του βασιλικού ζεύγους στο πίσω μέρος του κτιρίου τού Βασιλιά δεν έχουν επιβιώσει, λόγω της καταστροφής τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον δεύτερο όροφο υπήρχαν τα λεγόμενα δωμάτια εορτών (festgemächer), τα οποία προορίζοντο για μικρές αυλικές εορτές. Η χωρική ακολουθία χωριζόταν σε καθιστικό, σαλόνι υποδοχής, αίθουσα χορού, αίθουσα ανθέων και ιδιωτικά δωμάτια για τον βασιλιά. Αυτά τα δωμάτια διατηρούνται ακόμη, αλλά σε εξαιρετικά απλοποιημένη μορφή και τώρα φιλοξενούν τη Βαυαρική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Από το 2016 έως το 2018 θα αποκατασταθεί η Κίτρινη Σκάλα του Kλέντσε. Κάποτε ήταν η κύρια είσοδος στα βασιλικά διαμερίσματα στο κτίριο τού Βασιλιά.
Tο Μνημείο του Μαξιμιλιανού-Ιωσήφ (Maximilian-Joseph Denkmal) at Max-Joseph-Platz (Maximilian-Joseph Square) stands in front of the Königsbau. It was created as a memorial for King Maximilian Joseph (1799–1825) by Christian Daniel Rauch and carried out by Johann Baptist Stiglmaier. It was only unveiled in 1835 as the king had rejected being depicted seated.
Το κτίριο της αίθουσας χορού (Festsaalbau)
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Festsaalbau του Residenz Η νεοκλασική πτέρυγα της αίθουσας δεξιώσεων μήκους 250 μέτρων ( Festsaalbau ) στο βόρειο τμήμα του Residenz προστέθηκε μεταξύ 1832 και 1842 από τον Klenze υπό τις οδηγίες του βασιλιά Ludwig I. Εδώ βρίσκονταν η Μεγάλη Αίθουσα του Θρόνου και οι βασιλικές αίθουσες δεξιώσεων. Ένας από τους κύριους χώρους συναυλιών για τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ραδιοφώνου της Βαυαρίας είναι το Herkulessaal (Αίθουσα του Ηρακλή), το οποίο έχει αντικαταστήσει την κατεστραμμένη Μεγάλη Αίθουσα Θρόνου. Το Festsaalbau σήμερα στεγάζει επίσης τη Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Επιστημών και το Θέατρο Cuvilliés (Old Residenz Theatre).
Ο Χειμερινός Κήπος παραγγέλθηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο Β' της Βαυαρίας (1864–1886) γύρω στο 1870. Μετά το θάνατο του βασιλιά, ο Χειμερινός Κήπος στην οροφή του Festsaalbau του παλατιού Residenz διαλύθηκε το 1897. Ο λόγος για αυτό οφειλόταν στη διαρροή νερού από τη διακοσμητική λίμνη μέσω της οροφής των παρακάτω δωματίων. Φωτογραφίες και σκίτσα εξακολουθούν να καταγράφουν αυτή την απίστευτη δημιουργία που περιελάμβανε μια σπηλιά, ένα μαυριτανικό περίπτερο, μια ινδική βασιλική σκηνή, ένα τεχνητά φωτισμένο ουράνιο τόξο και διακοπτόμενο φως του φεγγαριού.
Το θέατρο της Παλαιάς Κατοικίας
μικρογραφία|Θέατρο Cuvilliés (Παλιό Θέατρο Residenz) Το κτίριο του θεάτρου Residenz, δίπλα στην εκκλησία, κατασκευάστηκε ήδη υπό τον Εκλέκτορα Μαξιμιλιανό Γ' (1745–1777) από το 1751. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στέγαζε το Old Residenz Theatre. Η διακόσμηση του παλιού θεάτρου, που αποσυναρμολογήθηκε προσεκτικά και αφαιρέθηκε, μεταφέρθηκε στη νοτιοανατολική πτέρυγα του Festsaalbau δίπλα στο Allerheiligen-Hofkirche μετά τον πόλεμο. Εδώ άνοιξε ξανά ως Θέατρο Cuvilliés. Το 2008, η αυλή πριν από το θέατρο επανασχεδιάστηκε και καλύφθηκε με νέα γυάλινη οροφή. Στη συνέχεια ονομάστηκε Comité Courtyard από το Comité Cuvilliés, μια πρωτοβουλία που κατέστησε δυνατή την ανακαίνιση του θεάτρου συλλέγοντας δωρεές.
Το Αυλικό Παρεκκλήσιο των Αγ. Πάντων
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Allerheiligen-Hofkirche δίπλα στο Θέατρο Residenz Η Allerheiligen-Hofkirche ( Εκκλησία των Αγίων Πάντων της Αυλής ) στην ανατολική πλευρά του Residenz παραγγέλθηκε το 1825 από τον βασιλιά Λουδοβίκο Α'. Ήταν εμπνευσμένη από την Cappella Palatina, το πλούσια διακοσμημένο βυζαντινό βασιλικό παρεκκλήσι στο Παλέρμο. Καθώς οι βόμβες κατέστρεψαν όλους εκτός από τους εξωτερικούς τοίχους το 1944, το πλούσιο εσωτερικό του στολίδι χάθηκε σχεδόν εντελώς. Η εκκλησία χρησιμοποιείται πλέον για συναυλίες και εκδηλώσεις.
Οι Βασιλικοί Στάβλοι
Απέναντι στην εκκλησία, το Marstall, το κτίριο για την πρώην Σχολή Ιππασίας της Αυλής ( Hofreitschule ) ανεγέρθηκε υπό τον βασιλιά Maximilian Joseph από τον Klenze μεταξύ 1817 και 1822. Η κατασκευή της μνημειακής αψίδας της πύλης, που καλύπτεται από προτομές του Κάστορα και του Pollux, θεωρείται ένα από τα πιο ώριμα πρώιμα έργα του Klenze. Τα εκτεταμένα κτίρια για τους βασιλικούς στάβλους δεν υπάρχουν πλέον. Από το 1923 το Marstall στέγασε το Marstallmuseum το οποίο το 1941 μετακόμισε στο παλάτι Nymphenburg. Σήμερα το κτίριο λειτουργεί ως σκηνικό, κτίριο εργαστηρίου και σκηνή μελέτης του θεάτρου Residenz.
Άνοιγμα στο κοινό και ζημιές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Πρόσοψη τού κτιρίου τού Βασιλιά. Ο αντιβασιλιάς Λεοπόλδος (1886–1912) διέταξε την ανοικοδόμηση των Λιθίνων Δωματίων για χρήση του, καθώς δεν ήθελε να ζήσει στα δωμάτια του βασιλιά. Επί της εποχής του, δημιουργήθηκε το νέο Θησαυροφυλάκιο, σχεδιασμένο από τον Γιούλιους Χόφμαν. Σήμερα αποτελεί την είσοδο στα ταμεία. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Γ΄ (1912–1918) κατείχε το ανάκτορο μόνο για ένα μικρό διάστημα πριν από την επανάσταση του 1918. Αρχικά μετακόμισε όπως ο πατέρας του, στα Λίθινα δωμάτια στην αυλή του Βασιλιά και αργότερα στο κτίριο τού Βασιλιά. Τότε έγιναν τεχνικές αναβαθμίσεις, όπως η κεντρική θέρμανση και ο ηλεκτρικός φωτισμός, τις οποίες ακόμη απέρριπτε ο διάδοχος. Επιπλέον, οι Αίθουσες Nίμπελουνγκεν χρησιμοποιήθηκαν από τη βασίλισσα Μαρία-Θηρεσία (σύζυγο του Λουδοβίκου Γ΄), για να δημιουργήσει μαζί με άλλες γυναίκες αντικείμενα για Βαυαρούς στρατιώτες κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ήδη από τη βασιλεία του Λουδοβίκου Α΄, οι ενδιαφερόμενοι πολίτες μπορούσαν κατόπιν ραντεβού (όταν το βασιλικό ζεύγος δεν ζούσε στη Βασ. Κατοικία) να επισκεφτούν το κτίριο τού Βασιλιά. Υπό τον αντιβασιλιά Λεοπόλδο ήταν δυνατή η επίσκεψη σε όλα τα αχρησιμοποίητα μέρη του παλατιού και του Παλαιού Θησαυροφυλακίου. Το 1897 εκδόθηκε ο πρώτος οδηγός για τη Βασ. Κατοικία στο Μόναχο. Μετά την επανάσταση του 1918, η Βασ. Κατοικία έγινε δημόσιο μουσείο.
Το ανάκτορο υπέστη σοβαρές ζημιές από τους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα περισσότερα από τα δωμάτιά του ανακατασκευάστηκαν τη δεκαετία του 1980. Ωστόσο ορισμένα από τα κτίρια ξανακτίστηκαν με απλοποιημένο τρόπο. Παραδείγματα αυτού είναι η πρόσοψη της παλαιάς Κατοικίας στην οδό Residenzstrasse ή οι Στοές μπροστά από την πρώην αίθουσα του θρόνου στον πρώτο όροφο του κτιρίου Αίθουσας Χορού. Σημαντική απώλεια προκλήθηκε από την καταστροφή των νεοκλασικών δωματίων και αιθουσών στο κτίριο Αίθουσας Χορού (συμπεριλαμβανομένης της αίθουσας του Μεγάλου Θρόνου, τώρα της Αίθουσας Μουσικής "Ηρακλής" και της Μεγάλης Σκάλας), της πλούσιας διακόσμησης των παπικών Δωματίων, συμπεριλαμβανομένης της οροφής της Χρυσής Αίθουσας και το διαμέρισμα του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ (1864–1886). Καταστράφηκαν ολοσχερώς και οι τοιχογραφίες του Αυλικού Παρεκκλησίου των Αγ. Πάντων.
Μουσείο Βασ. Κατοικίας
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ| Το Αναγεννησιακό Antiquarium της Βασ. Κατοικίας. Η Αίθουσα Αρχαιοτήτων (Αntiquarium), που κτίστηκε μεταξύ 1568 και 1571 για τη συλλογή ανρχαιοτήτων του δούκα Αλβέρτου Ε΄ (1550–1579) από τον Βίλχελμ Εγκλ και τον Γιάκοπο Στράντα, είναι η μεγαλύτερη αίθουσα της Αναγέννησης βόρεια των Άλπεων. Ανακαινίστηκε σε αίθουσα δεξιώσεων από τον Φρήντριχ Σούστρις το 1586-1600. Το Antiquarium στέγαζε τη δουκική Βιβλιοθήκη μέχρι το 1581. Η χαμηλή αίθουσα καλύφθηκε τότε με έναν ημικυλινδρικό θόλο που είχε 17 παράθυρα. Η αίθουσα ήταν διακοσμημένη με πίνακες των Πέτερ Κάντιντ, Aντόνιο Ποντσάνο και Χανς Τόναουερ του Πρεσβύτερου, αν και ορισμένοι αρχικά σχεδιάστηκαν από τον ίδιο τον Σούστρις. Το Παρεκκλήσιο της Αυλής (Hofkapelle), η Σκάλα του Αυτοκράτορα ( Kaisertreppe) και η Αυτοκρατορική Αίθουσα (Kaisersaal), τα Λίθινα Δωμάτια (Steinzimmer, 1612–1617, γενικό σχέδιο από τον Χανς Κρούμπερ) και τα Δωμάτια του Δικαστή (Trierzimmer, οι τοιχογραφίες οροφής είναι τού Πέτερ Κάντιντ), που κατασκευάστηκαν για τον εκλέκτορα Μαξιμιλιανό Α΄ εκλέκτορα τού Παλατινάτου είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα από τις αρχές του 17ου αι. δεξιά|μικρογραφία| Η Μπαρόκ Πινακοθήκη των Προγόνων. Η εποχή του Μπαρόκ αντιπροσωπεύεται από τα παπικά Δωμάτια (Päpstlichen Zimmer), που ανεγέρθηκαν υπό τον γιο του εκλέκτορα Φερδινάνδο-Μαρία (1651–1679). Ο πάπας Πίος ΣΤ΄ έζησε εδώ κατά την επίσκεψή του στο Μόναχο το 1782. Ως αποτέλεσμα, τα δωμάτια πήραν το όνομά του. Οι προεκτάσεις του Εκλέκτορα Μαξιμιλιανού Β' Εμμανουήλ (1679–1726), ειδικά το δωμάτιο "Aλέξανδρος" και το "Θερινό δωμάτιο" είναι αντιπροσωπευτικά σαλόνια. Μεταβλήθηκαν λίγο μετά το τέλος του. Τα ερείπια καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς της κατοικίας το 1729.
Η Πινακοθήκη των Προγόνων (Ahnengallerie, 1726–1731) μαζί με το δωμάτιο από πορσελάνη (και τα δύο κατασκευάστηκαν από τον Joseph Effner ) και τα περίτεχνα δωμάτια (Reichen Zimmer), που σχεδιάστηκαν από τον Φρανσουά ντε Κουλιγιέ για τον Κάρολο Ζ΄ (1726–1745) είναι το παράδειγμα τού στυλ τού Αυλικού Μπαρόκ. Τον πλούσιο διάκοσμο εκτέλεσαν οι Γιόχαν-Μπάπτιστ Τσίμερμαν, Γιόακιμ Ντήτριχ και Βεντσέσλαους Μιρόφσκυ. Η διώροφη εξωτερική πρόσοψη της Πράσινης Πινακοθήκης (Grüne Galleri) με τα επτά τοξωτά παράθυρά της, που βλέπουν στην αυλή του κτιρίου τού Βασιλιά είναι ένα αριστούργημα του Κουβιλιέ. Η Πράσινη Πινακοθήκη, που πήρε το όνομά της από το κάλυμμα τοίχου από πράσινο μεταξωτό δαμασκηνό, δεν ήταν μόνο αίθουσα χορού, αλλά και πινακοθήκη για έργα ζωγραφικής και καθρέπτες. Το υπέροχο υπνοδωμάτιο (Paradeschlafzimmer) χρησίμευσε ως χώρος για τη διαδικασία ντυσίματος τού εκλέκτορα. Έτσι, όλες οι κατασκευές που ανεγέρθηκαν από τους αρχιτέκτονες της αυλής Joseph Effner και François de Cuvilliés εξυπηρετούσαν μόνο τη δόξα του Οίκου των βίττελσμπαχ και την απόκτηση του αυτοκρατορικού στέμματος, το οποίο τελικά επιτεύχθηκε το 1742. Τον Ιανουάριο του 1745, ο Κάρολος Ζ΄ απεβίωσε ως αυτοκράτορας Κάρολος Ζ΄ της Γερμανίας στη Βασ. Κατοικία, η οποία ήταν επομένως για ένα μικρό χρονικό διάστημα το αυτοκρατορικό παλάτι της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την εποχή του εκλέκτορα Μαξιμιλιανού Γ΄ (1745–1777) τα ροκοκό διαμερίσματα του πρίγκιπα εκλέκτορα ( Kurfürstenzimmer) κατασκευάστηκαν μεταξύ 1746 και 1763. Οι Κουβιγιέ και Γιόχαν-Μπάπτιστ Γκούνετσραϊνερ ήταν υπεύθυνοι για το έργο. αριστερά|μικρογραφία|182x182εσ| Η Νεοκλασική Μικρή Αίθουσα Θρόνου των Βασιλέων της Βαυαρίας. Η νεοκλασική εποχή αντιπροσωπεύεται από τα δωμάτια της Καρλόττας (Charlottenzimmer), τα Βασιλικά Διαμερίσματα και τις Αίθουσες των Μάχης (Schlachtensäle) στο κτίριο τού Βασιλιά. Οι τοιχογραφίες και οι οροφογραφίες είναι του Julius Schnorr von Carolsfeld στο Nibelungensäle (Nibelungen Halls, 1827–1834). Είναι οι πρώτες μνημειακές αναπαραστάσεις του Nibelungenlied Nibelungen Saga of Songs. Οι πραγματικοί ιδιωτικοί θάλαμοι του βασιλικού ζεύγους στο πίσω μέρος του κτιρίου τού Βασιλιά δεν επιβιώνουν πλέον, καθώς καταστράφηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λέο φον Κλέντσε δεν ήταν μόνο υπεύθυνος για την αρχιτεκτονική, αλλά σχεδίασε και τα δάπεδα, τις τοιχογραφίες και όλα τα έπιπλα. Στο κτίριο Αίθουσας Χορού υπήρχαν ευρύχωρες αίθουσες, που περιείχαν την αίθουσα του Μεγάλου Θρόνου στο κέντρο, τις Αυτοκρατορικές αίθουσες, την αίθουσα Χορού και την αίθουσα Μάχης στο βορειοανατολικό περίπτερο. Αυτές οι εγκαταστάσεις προορίζονταν μόνο για κρατικές περιστάσεις και ήταν προσβάσιμες μόνο από μία μεγάλη σκάλα, που δεν υπάρχει πλέον. Εδώ τελούντο οι πιο σημαντικές βασιλικές τελετές, περιβαλλόμενες από δώδεκα κολοσσιαία αγάλματα, που σμιλεύτηκαν από τον Φέρντιναντ φον Μίλλερ, που αντιπροσώπευαν τους κύριους Βαυαρούς ηγεμόνες.
In addition to the rich accumulation of furniture, paintings and sculptures, today the museum contains bronze work, clocks, tapestries, porcelain and several special collections such as masterpieces of bronze art, European miniatures and liturgical vestments. The Wittelsbach dynasty porcelain collection includes items from their own Nymphenburg Porcelain Factory as well as from such famous porcelain producers such as Sèvres in France and Royal Porcelain from Berlin. The Wittelsbach East Asian collection includes over 500 pieces of porcelain and some paintings. In the Royal Silver Chambers, valuable pieces are housed. The collection of relics of the Munich Residenz come from the era of the Counter-Reformation. In the Festsaalbau bronze sculptures from the late 16th and early 17th centuries are presented, one of the richest collections of European bronze art from the Mannerism and early Baroque eras.