cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουίλτ Τσάμπερλεϊν
Η ζωή μετά το μπάσκετ
Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι τον θεωρούσαν εγωιστικό ως χαρακτήρα, είχε καλές σχέσεις με πολλούς άλλους μεγάλους παίκτες της εποχής του που τον σέβονταν ιδιαίτερα. Εγκωμιάστηκε για την καλή του σχέση με τους θαυμαστές του, δίνοντας συχνά εισιτήρια σε φιλάθλους και υπογράφοντας αυτόγραφα. Έκανε τακτικά βόλτες στο κέντρο της Φιλαδέλφειας απολαμβάνοντας όλη την προσοχή. Ο αντίπαλος του Τζακ ΜακΜάχον είχε πει: «Το καλύτερο πράγμα που συνέβη στο ΝΒΑ είναι ότι ο Θεός έκανε τον Ουίλτ ένα ωραίο άτομο... αυτός θα μπορούσε να μας είχε σκοτώσει όλους με το αριστερό του χέρι». Ίσως ήταν μακράν όχι μόνο ο καλύτερος και πιο προσιτός άνθρωπος στο NBA, αλλά ίσως σε όλα τα επαγγελματικά αθλήματα. Οι αναμνήσεις της αγωνιστικής του παρουσίας κράτησαν πολλά χρόνια μετά την αποχώρησή του: το 1979 δέχθηκε πρόταση από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς να αγωνιστεί για δύο χρόνια, ενώ σύμφωνα με τον ίδιο δεν ήταν η μόνη ομάδα που του πρότεινε να αγωνιστεί ξανά μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Η συμφωνία με τους Καβαλίερς τελικά δεν ολοκληρώθηκε. Η απόλυτη θρυλική ιστορία που ξεχώρισε πραγματικά μετά τη σταδιοδρομία του ήταν το 1986. Είχε αποσυρθεί για σχεδόν 13 χρόνια και ήταν 50 ετών εκείνη την εποχή, και οι Νιου Τζέρσεϊ Νετς του πρόσφεραν συμβόλαιο για τα τελευταία παιχνίδια της σεζόν και τα πλέι οφ. Ο Τσάμπερλεϊν διατηρούνταν σε εξαιρετική κατάσταση αλλά αρνήθηκε θεωρώντας την υπόθεση ως τέχνασμα.
Στις 18 Μαρτίου 1991 οι Σίξερς απέσυραν τη φανέλα με το νούμερο 13 του Τσάμπερλεϊν, κίνηση που έγινε και από τις άλλες ομάδες του NBA που αγωνίστηκε: Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, Λος Άντζελες Λέικερς, ο πρώτος παίκτης στην ιστορία. Είναι ο μόνος παίκτης του οποίου η φανέλα αποσύρθηκε από τρεις ομάδες με τις οποίες αγωνίστηκε στο NBA. Το 1980 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή ομάδα των 35 χρόνων του NBA, ενώ το 1996 συμπεριλήφθηκε στους 50 καλύτερους παίκτες στην ιστορία του NBA. Απεβίωσε το 1999 από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, σε ηλικία 63 ετών αντιμετωπίζοντας καρδιολογικά προβλήματα από το 1992. Το απόλυτο σύμβολο την ημέρα της κηδείας του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, η πόλη πλήττεται από σεισμό, με τους φίλους του και να λένε ότι ήταν αυτός που τον προκάλεσε. Το μέγεθος του ήταν 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, όσο το ύψος του Τσάμπερλεϊν σε πόδια. Ένα χάλκινο γλυπτό ύψους 3,5 μέτρων και βάρους 3 τόνων κοσμεί το γήπεδο μπάσκετ Wachovia Center της Φιλαδέλφειας από το 2004. Υπάρχει μια πλάκα στη βάση του αγάλματος που αναφέρει: «Η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από το μέγεθος της καρδιάς του». Το 2015 έγινε ο πρώτος καλαθοσφαιριστής που κυκλοφόρησε σειρά γραμματοσήμων προς τιμή του. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 χρόνων του ΝΒΑ. Στις 13 Δεκεμβρίου 2022 το NBA αποφάσισε τη μετονομασία του βραβείου του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου παίκτη (Rookie Player of the Year) σε «Βραβείο Ουίλτ Τσάμπερλεϊν» (Wilt Chamberlain Trophy).
Η κληρονομιά του
Ο Τσάμπερλεϊν ήταν η ασταμάτητη δύναμη του μπάσκετ, η πιο φοβερή επιθετική δύναμη που έχει δει ποτέ το άθλημα. Όταν ζητήσει κάποιος τους μεγαλύτερους παίκτες που έχουν παίξει μπάσκετ, οι περισσότεροι θαυμαστές και λάτρεις θα τον έβαζαν στην κορυφή ή κοντά στην κορυφή της λίστας. Κυριαρχώντας στο παιχνίδι όπως λίγοι παίκτες σε οποιοδήποτε άθλημα, ήταν ικανός να σκοράρει κατά βούληση, παρά τις διπλές και τριπλές άμυνες και τις συνεχείς τακτικές αλλαγές που χρησιμοποιούσαν οι αντίπαλες ομάδες για να τον σταμάτησουν. Όπως το έθεσε ο Όσκαρ Ρόμπερτσον όταν ρωτήθηκε αν ο Τσάμπερλεϊν ήταν ο καλύτερος όλων των εποχών, απάντησε «Τα βιβλία δεν λένε ψέματα». Η κυριαρχία του στο ΝΒΑ ως παίκτη είναι κάτι που δεν είχε συμβεί στα λίγα χρόνια της ιστορίας μέχρι τότε, αλλά και κανείς μετά από αυτόν δεν έχει επαναλάβει. Αν ληφθούν υπόψη τα παιχνίδια που σημειώθηκαν τουλάχιστον 50 πόντοι από ένα παίκτη, ο Τσάμπερλεϊν εξακολουθεί να έχει μεγαλύτερο αριθμητικό σύνολο από τους πέντε επόμενους, με τις επιδόσεις των μεταγενέστερων παικτών να συμπεριλαμβάνουν σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις σουτ τριών πόντων, πολύ δε περισσότερο τον 21ο αιώνα με την ευρύτερη χρήση τέτοιων προσπαθειών ως επιθετικό όπλο των ομάδων. Ακόμη και όταν ο Μάικλ Τζόρνταν κέρδιζε τίτλους, στην ίδια σεζόν οι αριθμοί του δεν μπορούσαν να συγκριθούν με αυτούς του Τσάμπερλεϊν. Η επιρροή που άφησε στο άθλημα διαπερνά τις γενιές και υπάρχει ακόμα και σήμερα. Καθώς η καλαθοσφαίριση εξελίσσεται, αυτή η επιρροή θα μειώνεται, αλλά είναι αδύνατο να εξαφανιστεί λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο που έδωσε στους παίκτες που ξεχωρίζουν σε ατομικό επίπεδο αντί να κάνουν πάντα τα θεωρούμενα ως «σωστά» παιχνίδια.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, η κυριαρχία του προκάλεσε πολλές αλλαγές στους κανόνες. Αυτοί οι κανόνες που άλλαξαν περιελάμβαναν τη διεύρυνση της γραμμής της ρακέτας (από 3,65 μέτρα σε 4,88 μέτρα) και την αναθεώρηση των κανόνων που διέπουν τη μπάλα και τη ρίψη ελεύθερων βολών (ο Τσάμπερλεϊν πηδούσε με την μπάλα από πίσω από τη γραμμή του φάουλ για να ρίξει τη μπάλα στο καλάθι προτού τα πόδια του να αγγίξουν στο έδαφος ). Απαγορεύτηκε η επαναφορά πάνω από το ταμπλό (σύστημα των ομάδων του Τσάμπερλεϊν) και οι παρεμβάσεις πάνω από το στεφάνι. Κανένας άλλος παίκτης στην ιστορία του NBA δεν έχει δημιουργήσει τόσους μύθους, ούτε έχει προκαλέσει τέτοιο αντίκτυπο σε συμπαίκτες, αντιπάλους, δημοσιογράφους και κοινό. Οι αντίπαλοί του τον μισούσαν για τη συντριπτική του ισχύ στο γήπεδο και οι συμπαίκτες του τον περιφρονούσαν γιατί το να τους είχε δίπλα του σήμαινε ότι αποδέχονταν ένα συμπληρωματικά ρόλο. Η αξία του όμως δεν μπορεί να εκφραστεί από αυτές τις αγωνιστικές ιδιαιτερότητες. Η δήλωση του Μάτζικ Τζόνσον μετά το θάνατό του δεν είναι τυχαία: «Ήταν το ίνδαλμά μου και τελικά άλλαξε το παιχνίδι του μπάσκετ», του Μάικλ Τζόρνταν: «Η κληρονομιά του ως ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες του ΝΒΑ και τα επιτεύγματά του θα μείνουν για πάντα», του Λάρι Μπερντ: «Ανοίξτε τα βιβλία των ρεκόρ και είναι φανερό ποιός είναι ο καλύτερος». και του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ: «Αυτά που έχει επιτύχει στην καριέρα του είναι μερικές φορές δύσκολο να διατυπωθεί με λόγια και δύσκολο να το πιστέψει κανείς». Παρά το γεγονός στον 21ο αιώνα το όνομά του δεν είναι συχνό στις αναφορές για τον καλύτερο καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών (γεγονός που δε συνάδει με την καριέρα του), δεν είναι παράξενο να θεωρείται από ορισμένους ως ο κορυφαίος όλων των εποχών. Αντίθετα, ο ακραία αγωνιστική του ατομική κυριαρχία δεν ήταν αρεστή στα διοικητικά στελέχη του πρωταθλήματος.
Οι μονομαχίες του με το Μπιλ Ράσελ έχουν μείνει στην ιστορία, με την ομάδα των Σέλτικς εμφανώς ανώτερη να κερδίζει τους τίτλους. Οι αγώνες μεταξύ τους ήταν συχνοί, καθώς ο μικρότερος αριθμός των ομάδων του πρωταθλήματος επέβαλε τις πολλαπλές συναντήσεις των ομάδων διατηρώντας έτσι υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού. Όμως οι μεταξύ τους ατομικές μονομαχίες είχαν νικητή στατιστικά σχεδόν πάντα τον Τσάμπερλεϊν, παρά το γεγονός ότι παρουσίαζε κάμψη της επιθετικής του δράσης σε σύγκριση με τους μέσους όρους απέναντι σε άλλες ομάδες. Σημείωσε 62 πόντους σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο τον Ράσελ στις 14 Ιανουαρίου 1962 στη Βοστώνη και σημείωσε περισσότερους από 50 πόντους απέναντί του σε έξι άλλα παιχνίδια. Οι περισσότεροι πόντοι που πέτυχε ο Ράσελ εναντίον του ήταν 37. Επίσης, ο Ράσελ σημείωσε περισσότερους από 30 εναντίον του μόνο δύο άλλες φορές, αν και δεν διακρίνονταν για την επιθετική του ευχέρεια. Συνολικά ο Ράσελ είχε μέσους όρους 14,5 πόντους και 23,7 ριμπαάουντ ανά παιχνίδι μεταξύ τους, ενώ ο Τσάμπερλεϊν 28,7 πόντους και ίδιο αριθμό ριμπάουντ σε 142 αναμετρήσεις. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν την σαφή κυριαρχία του Τσάμπερλεϊν σε προσωπικό επίπεδο και δεν επιβεβαιώνουν το απόλυτο της σύγκρουσης όπως συχνά αναφέρεται μεταξύ των δύο κορυφαίων παικτών της δεκαετίας του 1960. Ο σκληρός ανταγωνισμός όμως αυτός αύξησε σημαντικά την δημοτικότητα του αθλήματος που εκείνη την εποχή είχε ως θεατές λίγες χιλιάδες, αποτέλεσε προοίμιο για μεγάλες μονομαχίες του μέλλοντος και η οποία (με την βοήθεια του μάρκετινγκ) «εκτόξευσε» τη δημοτικότητα του ΝΒΑ τη δεκαετία του 1980. Ο Ράσελ έχοντας ανώτερους συμπαίκτες, δεν μπορούσε ποτέ να πλησιάσει τους αριθμούς του Τσάμπερλεϊν, αλλά οι Σέλτικς κέρδιζαν σχεδόν πάντα τα παιχνίδια που είχαν σημασία. Πέντε φορές, οι Σέλτικς κέρδισαν τις ομάδες της Φιλαδέλφειας στους τελικούς της Περιφέρειας, κερδίζοντας συχνά εξωφρενικά, απογοητευτικά παιχνίδια που τελείωναν με τον προπονητή της Βοστώνης, Ρεντ Άουερμπαχ, να εξοργίζει τους οπαδούς της Φιλαδέλφεια ανάβοντας ένα από τα πούρα-σήμα τους για τη νίκη. Παρά την άποψη ότι μεταξύ τους υπήρχε αντιπαλότητα, ο Ράσελ είπε το 1999: «Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει τον ανταγωνισμό μας τη μεγαλύτερη αντιπαλότητα στην ιστορία του αθλητισμού. Δεν είχαμε αντιπαλότητα, είχαμε έναν πραγματικά σκληρό ανταγωνισμό που βασίστηκε στη φιλία και τον σεβασμό. Μας άρεσε πολύ να παίζουμε ο ένας απέναντι στον άλλον. Η σκληρότητα του ανταγωνισμού μας έδεσε ως φίλους για την αιωνιότητα. Μας άρεσε ο ανταγωνισμός. Ο Ουίλτ αγάπησε τον ανταγωνισμό». Το 2005 οι μονομαχίες αυτές ενέπνευσαν τον αθλητικό δημοσιογράφο Τζον Τέιλορ στο βιβλίο The Rivalry: Bill Russell, Wilt Chamberlain, and the Golden Age of Basketball. Οι μονομαχίες Τσάμπερλεϊν - Τζαμπάρ στους 27 αγώνες που συναντήθηκαν (14 νίκες της ομάδας του πρώτου) ήταν τέτοιες που ίσως να οριοθέτησαν το υπέρτατο επίπεδο της σύγκρουσης δύο ψηλών παικτών.
thumb|280px|Το άγαλμα του Τσάμπερλεϊν στη Φιλαδέλφεια
Ήταν ίσως η μεγαλύτερη αθλητική κατασκευή που σχηματίστηκε ποτέ από σάρκα και οστά, φυσικά μεγαλόσωμος και δυνατός, γρήγορος και ευκίνητος, με την αθλητικότητά του, απέδειξε ότι το μπάσκετ απαιτεί τους καλύτερους αθλητές του κόσμου, όχι μόνο τους ψηλότερους. Και, κατά κάποιον τρόπο, έδειξε επίσης ότι το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα. Ανεξάρτητα από το πόσο ταλαντούχο ένα άτομο μπορεί να είναι, κανένας παίκτης δεν μπορεί να νικήσει μια καλά συντονισμένη ομάδα πέντε αντιπάλων, ειδικά σε μια εποχή που ο ανταγωνισμός των ομάδων ήταν σκληρότερος σε σύγκριση με τις επόμενες δεκαετίες. Η φήμη της παρουσίας του ξεπέρασε κατά πολύ το χώρο του αθλήματος ώστε υπήρχε χρονική περίοδος στη δεκαετία του 1960, κατά την οποίο εξέφρασε σοβαρά την πρόθεση να πυγμαχήσει κόντρα στον Μοχάμεντ Άλι. Ο μάνατζερ του Άλι κατόρθωσε σχεδόν να τον πείσει σε τρεις ξεχωριστές περιπτώσεις, αλλά ο αγώνας ακυρωνόταν πάντοτε την ύστατη ώρα. Η πιο σοβαρή περίπτωση ήταν στον προγραμματισμένο αγώνα στις 26 Ιουλίου 1971 στο Χιούστον και πάλι χωρίς να πραγματοποιηθεί. Ήταν ιδιαίτερα υποτιμητικός όταν μιλούσε για την εξέλιξη του ΝΒΑ τα χρόνια μετά την αποχώρησή του, γεγονός που επηρέασε την υστεροφημία του. Ο Τσάμπερλεϊν εξακολουθεί να κατέχει επίσημα (σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του NBA - NBA Encyclopedia) 68 ατομικά ρεκόρ του NBA σχεδόν μισό αιώνα μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Στατιστικά καριέρας
Στατιστικά καριέρας NCAA
Πηγή: Basketball-Reference
Στατιστικά καριέρας κανονικής περιόδου στο NBA
Στατιστικά καριέρας πλέι-οφ στο NBA
Αριθμητικά σύνολα
Ατομικές επιδόσεις που παραμένουν ως ρεκόρ στο NBA
Κανονικής περιόδου
Πλέι οφ
All-Star Game
Πηγές : Wilt Chamberlain’s Records, Every Single NBA Record Held By Wilt Chamberlain: 100 Points, Most 50-Point Games In A Season, Most Rebounds, And More
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Πρύτανις του Βοσπόρου
Ο Πρύτανις (Νεοελληνικά: Πρύτανης) ήταν βασιλιάς τού βασιλείου του Βοσπόρου από το 310 έως το 309 π.Χ. Ήταν γιος τού Παιρισάδη Α΄ και νεότερος αδελφός τού Σάτυρου Β΄ και του Ευμήλου. Συμμετείχε στους Εμφυλίους Πολέμους τού Βοσπόρου κατά το 309 π.Χ., μεταξύ αυτού και των αδελφών του, με τον Εύμηλο να διεκδικεί τον θρόνο με την υποστήριξη του Αριφάρνη, βασιλιά των Συρακών.
Βασιλεία και ήττα
Δεν είναι γνωστά πολλά για τον Πρύτανη πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά ήταν ο νεότερος γιος του Παιρισάδη Α΄, και έτσι ο τελευταίος στη σειρά διαδοχής. Τάχθηκε στο πλευρό τού μεγαλύτερου αδελφού του Σάτυρου Β΄, όταν ο Εύμηλος προώθησε την αντίπαλη αξίωση για τον θρόνο. Μετά τον θάνατο τού Σάτυρου, ο μισθοφόρος διοικητής του Μηνίσκος έφερε το σώμα πίσω στο Παντικάπαιο μέσω Γαργάζας. Εδώ ο Πρύτανης έκανε μεγάλη κηδεία για τον μεγαλύτερο αδελφό του και γρήγορα πήγε στη Γαργάζα, παίρνοντας και τον στρατό και τη βασιλική εξουσία. Ο Εύμηλος έστειλε απεσταλμένους στον Πρύτανη, αλλά εκείνος τους αγνόησε και αφού άφησε φρουρά στη Γαργάζα, επέστρεψε γρήγορα στο Παντικάπαιο για να εξασφαλίσει τον θρόνο για τον εαυτό του.
Ενώ ο Πρύτανης βρισκόταν στο Παντικάπαιο, ο Εύμηλος πήρε τη Γαργάζα και πολλές άλλες πόλεις. Στη συνέχεια ο Πρύτανης πολέμησε εναντίον τού αδελφού του κοντά στη Μαιώτιδα λίμνη, αλλά ηττήθηκε και ο Εύμηλος τον ανάγκασε να παραδώσει τη διοίκηση τού στρατού και να παραιτηθεί υπέρ του.
Το τέλος του
Έχοντας ήδη δώσει τον θρόνο στον Εύμηλο, ο Πρύτανης μπήκε ξανά στο Παντικάπαιο. Καθώς περνούσε μέσα από αυτό, ήξερε ότι ήταν η πρωτεύουσα των προγόνων του και πιθανώς ήθελε πίσω τον θρόνο του. Αφού προσπάθησε να πάρει τον θρόνο, κατατροπώθηκε και κατέφυγε στους «Κήπους», όπου τον έβαλαν στη γωνία και τον σκότωσαν. Ο Εύμηλος, για να εξασφαλίσει τον θρόνο του, σκότωσε τις οικογένειες και τους φίλους τού Σάτυρου και τού Πρύτανη, με τον μικρό γιο τού Σάτυρου Β΄, τον Παιρισάδη, μόλις μετά βίας να καταφέρει να ξεφύγει στη Σκυθία και να βρει καταφύγιο στον Άγαρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Σφακιανοί
Οι Σφακιανοί είναι οι κάτοικοι της περιοχής των Σφακίων που βρίσκεται στη δυτική Κρήτη.
Οι Σφακιανοί διατηρούν καταγωγή από τους Δωριείς που ήρθαν το νησί γύρω στο 1100 π.Χ. Οι κάτοικοι των Σφακίων έχουν αντιμετωπίσει πολλούς ξένους εισβολείς, γεγονός στο οποίο οφείλουν τη φήμη τους ως θαρραλέοι πολεμιστές. Είναι σαν πληθυσμός σπουδαίοι ναυτικοί και ακόμη σπουδαιότεροι πειρατές, καθώς και σπουδαίοι πολεμιστές που έπαιζαν πρώτο ρόλο σε όλους τους αγώνες για την ελευθερία της Ελλάδας. Φημίζονται για τις επαναστάσεις εναντίον των Ενετών και αργότερα εναντίον των Τούρκων, καθώς και τις βεντέτες τους. Ο Πολιτισμός τους είναι πλούσιος όπως και η ιστορία τους. Στα Σφακιά ανθούν Κρητικοί χοροί και τραγούδια καθώς και μαντινάδες. Οι Σφακιανοί ειναι ψηλοί, γεροδεμένοι και ξανθοί με ανοιχτόχρωμα μάτια και συνηθίζουν να φορούν στο κεφάλι το γνωστό κεφαλομάντηλο καθώς και Παραδοσιακές φορεσιές. Οι Σφακιανοί γιορτάζουν κάθε χρόνο την γιορτή της Γραβιέρας στην Ανώπολη, ενώ συμμετέχουν στην κουρά των αμνών, ένα έθιμο κατά το οποίο όλοι οι κάτοικοι ενός χωριού βοηθούν στο να κουρευτούν τα αιγοπρόβατα. Ο ιδιοκτήτης του κοπαδιού για να τους ευχαριστήσει διοργανώνει έπειτα ένα μεγάλο παραδοσιακό γλέντι.
Το τσιγαριαστό αρνί, τα σύγλινα, το σταμναγκάθι, το κριθάρι με το πιλάφι, τα τοπικά παξιμάδια τους και η πίτα με μέλι φτιαγμένη με τοπική μυζήθρα, αποτελούνε την Σφακιανή τους κουζίνα, μαζί με τα τοπικά γαλακτοκομικά τους προϊόντα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας *
Λεύκων Α΄ του Βοσπόρου
Ο Λεύκων Α΄ (έζησε π. 410-349 π.Χ.) γνωστός και ως Λεύκο, από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών, ήταν ηγεμόνας του βασιλείου του Βοσπόρου, που κυβέρνησε από το 389 έως το 349 π.Χ. Ήταν αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος ηγεμόνας του βασιλείου του Βοσπόρου.
Ήταν γιος του Σατύρου Α΄ (432-389 π.Χ.) και εγγονός του Σπαρτόκου Α΄, του πρώτου Σπαρτοκίδη ηγεμόνα του βασιλείου του Βοσπόρου. Ο Λεύκων Α΄ κυβέρνησε το βασίλειό του από κοινού με τον αδελφό του Γόργιππο, ο οποίος βρισκόταν στην ασιατική πλευρά και κυβέρνησε από την πόλη Γοργιππία, την οποία ονόμασε από τον ίδιο. Τον Λεύκωνα Α΄ διαδέχθηκαν οι γιοι του Σπάρτοκος Β΄ (349-342 π.Χ.) και Παιρισάδης Α΄ (349-309).
Συνέχισε τον πόλεμο τού πατέρα του ενάντια στις πόλεις Θεοδοσία και τη Χερσόνησο με στόχο την προσάρτηση όλων των ελληνικών αποικιών στο Βόσπορο. Επίσης, έκανε υποτελή του τη Σινδική, όταν νίκησε τον Οκταμασάδη και σε μία επιγραφή από το Νυμφαίον περιγράφεται ως «άρχων του Βοσπόρου, Θεοδοσίας, πάσης Σινδικής». Δημιούργησε επίσης εξωτερική και εμπορική πολιτική εκτός τού Ευξείνου Πόντου, πιο πολύ με την Αθήνα, εμπορική φίλη των Σπαρτοκιδών.
Πρώιμη ζωή και βασιλεία
Ο Λεύκων Α΄ γεννήθηκε από τον Σάτυρο Α΄, ηγεμόνα τού βασιλείου τού Βοσπόρου, ο οποίος είχε γίνει βασιλιάς μετά το τέλος τού πατέρα του, Σπάρτοκου Α΄ (ενός άνδρα Θρακικής καταγωγής με πιθανούς δεσμούς με τη βασιλική δυναστεία των Οδρυσών), που σφετερίστηκε την εξουσία από την πρώην ελληνική δυναστεία των Αρχαιανακτιδών. Ο Λεύκων Α΄ μπορεί να διδάχτηκε από τον Ισοκράτη. Για τους Έλληνες υπηκόους του, ο Λεύκων Α΄ ήταν απλώς ένας «άρχων», αλλά για τις φυλές στην επικράτειά του, ήταν «βασιλιάς». Ωστόσο οι Αθηναίοι τον έβλεπαν ως τύραννο, αλλά παρόλα αυτά ως φίλο της Αθήνας. Ήταν παρών στον ανεπιτυχή πόλεμο τού πατέρα του ενάντια στη βάρβαρη βασίλισσα Τιργαταώ των Ιξωματών, όπου ο αδελφός του Μητρόδωρος απεβίωσε ως όμηρος. Έγινε βασιλιάς με τον αδελφό του Γόργιππο μετά το τέλος τού πατέρα τους κατά την ανεπιτυχή πρώτη πολιορκία της Θεοδοσίας. Όταν έγινε βασιλιάς, επιτέθηκε ξανά στην πόλη της Θεοδοσίας στην αρχή χωρίς επιτυχία. Συνέχισε να της επιτίθεται, μέχρις ότου η πόλη ηττήθηκε, και τις δύο φορές βοηθούμενος από την Ηράκλεια Ποντική, πιθανώς για να ολοκληρώσει αυτό που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του πριν αποβιώσει.
Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, νυμφεύτηκε μία γυναίκα, που ονομαζόταν Θεοδοσία, πιθανώς κόρη ενός ισχυρού διπλωμάτη τού Βοσπόρου ονόματι Σωπαίου. Αυτή τού γέννησε τρεις γιους, τον Σπάρτοκο Β΄, τον Απολλώνιο και τον Παιρισάδη Α΄.
Α΄ Πολιορκία της Θεοδοσίας (περί το 365 π.Χ.)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/Greek_colonies_of_the_Northern_Euxine_Sea_%28Black_Sea%29.svg/350px-Greek_colonies_of_the_Northern_Euxine_Sea_%28Black_Sea%29.svg.png|μικρογραφία|350x350εσ| Οι πόλεις [[Θεοδοσία (πόλη)|Θεοδοσία και Χερσόνησος.]] Μετά τον θάνατο τού πατέρα του και την άνοδό του στον θρόνο, ο Λεύκων Α΄ πολιόρκησε δύο φορές την πόλη της Θεοδοσίας. Η πρώτη πολιορκία έληξε με ήττα του Βοσπόρου, λόγω τού Τυννίχου, ενός στρατηγού που στάλθηκε από την Ηράκλεια Ποντική, για να ανακουφίσει την πόλη, κάτι που επέτυχε παρά τον κατώτερο αριθμό των ανδρών του, λόγω των τεχνασμάτων του.
Β΄ Πολιορκία της Θεοδοσίας (περίπου 360 π.Χ.)
Ο Λεύκων Α΄ πολιόρκησε ξανά τη Θεοδοσία 5 χρόνια αργότερα σε μία αιφνιδιαστική επίθεση, προτού η πόλη προλάβει να λάβει βοήθεια από τους Ηρακλειώτες. Είναι πιθανό ότι οι Ηρακλειώτες αποχώρησαν πριν επιτεθεί ο Λεύκων Α΄, λόγω αλλαγής της διακυβέρνησής τους από ολιγαρχία σε τυραννία υπό τον Κλέαρχο.
Στη συνέχεια δέχθηκε επίθεση από τους Ηρακλειώτες στην επικράτειά του.
Προσάρτηση του βασιλείου των Σινδών
Στη συνέχεια, ο Λεύκων Α΄ έστρεψε το βλέμμα του στο βασίλειο των Σινδών, όπου υπήρχε μία δυναστική διαμάχη μεταξύ τού Εκαταίου, τού βασιλιά των Σινδών, και τού γιου του Οκταμασάδη, που είχε πάρει την εξουσία από τον πατέρα του. Πριν από τη μάχη των Λαβρυτών, ο Λεύκων Α΄ είπε ότι «έκανε όρκο να στήσει ένα μνημείο νίκης, όχι στον τοπικό Απόλλωνα τού Λάβρυος, αλλά στην υπέρτατη θεότητα και προστάτη όλων των Βοσπορίων, τον Απόλλωνα τον Θεραπευτή». Αφού νίκησε τον Οκταμασάδη, είναι πιθανό ο Λεύκων Α΄ να έπεισε τον Εκαταίο να τού παραδώσει τη βασιλεία, καθώς λίγο αργότερα ανακηρύχθηκε «βασιλιάς όλων των Σινδών».
Σχέσεις με την Αθήνα
Οι Αθηναίοι παρατηρούσαν τον Λεύκωνα Α΄, καθώς το βασίλειο του Βοσπόρου εξήγαγε μεγάλο μέρος σιτηρών του κυρίως στην Αθήνα. Το 356 π.Χ., όταν η Αθήνα δεν μπορούσε να καλύψει την πληρωμή των σιτηρών λόγω των περιορισμών, που είχε θέσει η Σπάρτη κατά τη διάρκεια τού Πελοποννησιακού Πολέμου, ο βασιλιάς τους έδωσε 400.000 μεδίμνους (περίπου 16.380 τόνους) δωρεάν. Γι' αυτό, ο Λεύκωνας Α΄ υμνήθηκε στην Αθήνα, τού δόθηκε υπηκοότητα και ανεγέρθηκαν αγάλματα τού ίδιου και των γιων του στην πόλη. Αυτή την πολιτική συνέχισαν και οι απόγονοί του, όπως ο Σπάρτοκος Γ΄, ο οποίος έδωσε στην Αθήνα 15.000 μεδίμνους σιτηρά (περίπου 590 τόνους) ως δώρο. Θα συνέχιζαν να ακολουθούν αυτή τη διπλωματική φιλία με τους Αθηναίους. Ο Λεύκων Α΄ έδωσε επίσης προνόμια στα αθηναϊκά πλοία στα λιμάνια του και δεν τα φορολογούσε, όταν ελλιμενίζονταν.
Το τέλος του και η υστεροφημία του
Ο Λεύκων Α΄ απεβίωσε το 349 π.Χ., μετά από βασιλεία περίπου σαράντα ετών. Ήταν τουλάχιστον εξήντα ετών τη στιγμή τού τέλους του, τοποθετώντας τη γέννησή του γύρω στο 410 π.Χ. ή νωρίτερα. Το σώμα του πιστεύεται ότι είχε τοποθετηθεί στο Βασιλικό Κουργκάν, έναν ταφικό τύμβο όπου είχαν ενταφιαστεί οι προηγούμενοι ηγεμόνες τού Βοσπόρου, στα περίχωρα του Παντικαπαίου. Οι ενέργειες του Λεύκωνα Α΄ αντικατόπτριζαν αυτές τού παππού του Σπάρτοκου Α΄ -ο οποίος εκτόπισε την πρώην ελληνική δυναστεία τού κράτους τού Βοσπόρου- καθώς και εκείνες τού πατέρα του Σατύρου Α΄. Οι απόγονοι τού Λεύκωνα Α΄ κυβέρνησαν τον Βόσπορο για άλλους δύο αιώνες, έως ότου ο Παιρισάδης Ε΄ απεβίωσε κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης των Σκυθών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Ραδερφορντίνης
Ο ραδερφορντίνης ή διδεριχίτης (αγγλ. rutherfordine/diderichite, συντομογραφία ως ορυκτό Rfd) είναι σπάνιο ορυκτό, που από χημικής απόψεως είναι σχεδόν καθαρό ανθρακικό ουρανύλιο, με μοριακό χημικό τύπο UO2CO3). Ως περιέχον ουράνιο, είναι ραδιενεργό ορυκτό. Κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό κρυσταλλικό σύστημα, έχοντας μικρούς βελονοειδείς διαφανείς κρυστάλλους, που εκφύονται ακτινωτά. Η πυκνότητά του είναι 5,7 gr/cm3 και σχίζεται κατά δύο διαφορετικές διευθύνσεις. Το χρώμα του είναι καφεκίτρινο, μπεζ, κρεμ, υπόλευκο, ανοικτό πορτοκαλί-καφετί, ή κιτρινόλευκο (στο οποίο και φθορίζει).
Το ορυκτό περιγράφηκε για πρώτη φορά το έτος 1906, από δείγμα που βρέθηκε στην Περιφέρεια Μορογκόρο της Τανζανίας. Ονομάσθηκε από το επώνυμο του Έρνεστ Ράδερφορντ προς τιμή του μεγάλου αυτού φυσικού και χημικού, πρωτοπόρου της έρευνας της ραδιενέργειας. Συναντάται στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στη Βόρεια Επικράτεια της Αυστραλίας και σε διάφορες άλλες τοποθεσίες ανά τον κόσμο.
Ο ραδερφορντίνης συναντάται ως δευτερογενές ορυκτό, αποτελώντας παράγωγο της αποσαθρώσεως του ουρανινίτη. Εκτός από τον ουρανινίτη, σχετίζεται (ανευρίσκεται μαζί) με τα σπάνια ορυκτά μπεκερελίτη, μασυΐτη, σεπίτη, καζολίτη, κιουρίτη, μπολτγουντίτη, βανντενντρισχεΐτη, μπιλιετίτη, μετατορμπερνίτη, φουρμαριερίτη, στουντίτη και σκλοδοβσκίτη. Δημιουργείται κάτω από όξινες έως ουδέτερου pH συνθήκες και είναι το μοναδικό ορυκτό που αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από τις χημικές ρίζες ουρανύλιο και ανθρακική ρίζα.
Πηγές
Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά Κατηγορία:Ορυκτά του ουρανίου
Δολοφονία της Αντζέλικα Καστίγιο
Η Αντζέλικα Καστίγιο (Anjelica Castillo) ήταν ένα τετράχρονο κορίτσι μεξικανο-αμερικάνικης υπηκοότητας από τη Νέα Υόρκη, που δολοφονήθηκε το 1991. Ήταν θύμα ανθρωποκτονίας αγνώστων στοιχειών για 22 χρόνια με το ψευδώνυμο «Μικρή Ελπίδα». Η ταυτοποίηση της έγινε το 2013.
Θάνατος
Ο Τζενάρο Ραμίρεζ, ο βίαιος πατέρας της Αντζέλικα Καστίγιο, αποφάσισε μια μέρα να φύγει από το σπίτι που ζούσε με την οικογένεια του στην Νέα Υόρκη, παίρνοντας μαζί του δύο από τα τρία μικρά παιδιά του. Κατόπιν τα ίχνη του χάθηκαν. Η γυναίκα του, Μαργαρίτα Καστίγιο, πίστεψε ότι είχε πάρει μαζί του την Αντζέλικα και την αδερφή της, Μαριμπέλ (η οποία αρκετά χρόνια μετά επέστρεψε στο σπιτικό την μητέρα της) και γύρισε στην πατρίδα του το Μεξικό. Στην πραγματικότητα, άφησε την Αντζέλικα στη Νέα Υόρκη, πηγαίνοντας την να μείνει με την ενήλικη ξαδέρφη των παιδιών, Μπαλβίνα Χουάρες-Ραμίρες, η οποία ζούσε σε ένα σπίτι στην συνοικία Αστόρια, στο Κουίνς της Νέας Υόρκης.
Χρόνια αργότερα, ο αδερφός της Μπαλβίνα, Κονράντο Χουάρες, παραδέχτηκαν ότι βασάνισε, βίασε και σοδόμισε το μικρό παιδί και στο τέλος το έπνιξε. Ο Χουάρες, ο οποίος ήταν 30 ετών τη στιγμή της δολοφονίας, είχε δέσει την Αντζέλικα σε ένα τραπέζι στο διαμέρισμα της αδερφής του στερώντας της ακόμα και το νερό. Ο Χουάρες ισχυρίστηκε ότι αρχικά δεν είχε σκοπό να τη σκοτώσει, αλλά στη συνέχεια την έπνιξε με ένα μαξιλάρι επειδή φώναζε κατά τη διάρκεια του βιασμού της. Ο Χουάρες ενημέρωσε αμέσως την Μπαλβίνα ότι η ξαδέρφη τους Αντζέλικα ήταν νεκρή και εκείνη επέμεινε να εξαφανίσουν το πτώμα. Το σώμα της Αντζέλικα τοποθετήθηκε σε ένα φορητό ψυγείο και τα αδέρφια πήγαν να το ξεφορτωθούν.
Ανακάλυψη
Το σώμα της Αντζέλικα ανακαλύφθηκε στις 23 Ιουλίου του 1991, σε ένα πάρκο που συνορεύει με τη νότια λωρίδα του αυτοκινητόδρομου Henry Hudson Parkway, κοντά στην έξοδο της οδού Ντάκμαν, ακριβώς βόρεια της γέφυρας Τζορτζ Ουάσιγκτον στην περιοχή του Άνω Μανχάταν. Η σορός της βρισκόταν σε ένα μπλε φορητό ψυγείο πάγου 30 λίτρων, με λευκό καπάκι, το οποίο ήταν μάρκας Igloo.Το πτώμα ήταν τόσο αποσυντεθειμένο που ήταν αδύνατη η οπτική ταυτοποίηση, καθώς τα χαρακτηριστικά του προσώπου της δεν ήταν πλέον αναγνωρίσιμα. Οι αρχές έδωσαν στο μικρό ανώνυμο κορίτσι το παρατσούκλι «Μικρή Ελπίδα». Ήταν γυμνή και είχε δεθεί με σχοινί και με ένα κορδόνι από στόρια παραθύρου. Τοποθετήθηκε σε εμβρυϊκή θέση με τα χέρια πιασμένα μεταξύ τους. Στη συνέχεια το σώμα τυλίχτηκε σε μια σακούλα σκουπιδιών και τοποθετήθηκε μέσα στο ψυγείο, το οποίο ήταν γεμάτο με κλειστά δοχεία αναψυκτικού και νερό (που προφανώς ήταν πάγος αρχικά). Οι ιατροδικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η «Μικρή Ελπίδα» ήταν πιθανώς Λατινοαμερικανίδα. Είχε σκούρα, κυματιστά μαλλιά σε αλογοουρά, ήταν υποσιτίσμένη (καθώς ζύγιζε μόνο 13 κιλά), ήταν θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και είχε πεθάνει πιθανότατα στις 18 Ιουλίου του 1991. Αρχικά εκτιμήθηκε ότι ήταν μεταξύ τριών και πέντε ετών.
Το 1993 η αστυνομία παρείχε τα χρήματα για να κηδέψει το θύμα με δημόσια κηδεία, στην οποία παρευρέθηκαν διακόσια άτομα. Έγινε δωρεά επίσης για την ταφή, καθώς προσφέρθηκε το φέρετρο και η ταφόπλακα, η οποία είχε χαραγμένη πάνω της το ψευδώνυμο της, «Μικρή Ελπίδα».
Έρευνα
Μετά την ανακάλυψη της σορού του μικρού κοριτσιού το καλοκαίρι του 1991, ένας μάρτυρας δήλωσε ότι ενώ περνούσε με το όχημα του από τον αυτοκινητόδρομο Henry Hudson Parkway, παρατήρησε ένα καλοντυμένο Ισπανόφωνο ζευγάρι που κουβαλούσε ένα ψυγείο για πικνίκ εννέα ημέρες πριν βρεθεί το πτώμα. Λίγους μήνες αργότερα, το φθινόπωρο του 1991, μια παρτίδα πορνογραφικών φωτογραφιών ενός μικρού κοριτσιού με παρόμοια χαρακτηριστικά βρέθηκε κοντά στη γέφυρα Τζορτζ Ουάσιγκτον στο Νιου Τζέρσεϊ, και κάποιοι πίστεψαν ότι μπορεί να ήταν της «Μικρής Ελπίδας», καθώς το κορίτσι στις φωτογραφίες ταίριαζε με την περιγραφή του θύματος.
Τα λείψανα του άγνωστου παιδιού εκτάφηκαν το 2006 και το 2011 για να ληφθούν δείγματα DNA. Οι αρχές άνοιξαν ξανά την υπόθεση το 2013 και ζήτησαν πληροφορίες από το κοινό. Μια γυναίκα που δεν θέλησε να αποκαλύψει το όνομα της, ανταποκρίθηκε και τηλεφώνησε στην αστυνομία, λέγοντας ότι πριν από μερικά χρόνια, καθώς έπλενε τα ρούχα της σε κατάστημα πλυντηρίων αυτοεξυπηρέτησης, άκουσε μια γυναίκα να μιλά για την υπόθεση της «Μικρής Ελπίδας» και να λέει ότι πίστευε ότι ήταν η μητέρα του νεκρού παιδιού. Αυτές οι πληροφορίες οδήγησαν τους ερευνητές στην πόρτα της Μαργαρίτας Καστίγιο και οι συγκρίσεις του DNA που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν ότι ήταν η μητέρα της «Μικρής Ελπίδας» — η οποία θα μπορούσε τώρα να αναγνωριστεί ως Αντζέλικα Καστίγιο.
Ταυτοποίηση και σύλληψη του Κονράντο Χουάρες
Μόλις οι ερευνητές εντόπισαν την Αντζέλικα και την οικογένεια της, περαιτέρω προσπάθειες τους οδήγησαν στον 52χρονο Κονράντο Χουάρες και στην νεκρή πλέον αδελφή του, Μπαλβίνα Χουάρες-Ραμίρες. Ο Χουάρες εντοπίστηκε να εργάζεται ως λαντζέρης σε εστιατόριο στο Μανχάταν και τον πήραν στο τμήμα για κατάθεση. Η ανάκριση που ακολούθησε οδήγησε στη σύλληψή του για το έγκλημα. Στη συνέχεια κατηγορήθηκε για φόνο σε βαθμό κακουργήματος. Η αστυνομία δήλωσε ότι υποπτεύεται επίσης ότι η Αντζέλικα μπορεί να μην ήταν το μόνο θύμα του Χουάρες.
Όταν οι δημοσιογράφοι πήραν για πρώτη φορά συνέντευξη από την Μαργαρίτα Καστίγιο, εκείνη αρνήθηκε να δείξει το πρόσωπο της και μίλησε πίσω από μια κλειστή πόρτα. Έδωσε την εξήγηση της για το γιατί δεν δήλωσε την Αντζέλικα ως εξαφανισμένη, και περιέγραψε επίσης την απόγνωση της όταν έμαθε για την κατάληξη της κόρης της και τον μεγάλο θυμό που ένιωθε πλέον για τον Χουάρες. Οι δηλώσεις της δέχτηκαν αυστηρές κριτικές από το κοινωνικό σύνολο για το γεγονός ότι δεν ανέφερε ποτέ την εξαφάνιση της Αντζέλικα.
Μερικά μέλη και φίλοι της οικογένειας της Αντζέλικα δεν γνώριζαν καν την ύπαρξη της. Ένα από αυτά τα άτομα ήταν και η μικρότερη αδερφή της Αντζέλικα, η Λαουρενσίτα Ραμίρεζ, η οποία δέχτηκε να μιλήσει στους δημοσιογράφους για την υπόθεση. Ανέφερε ότι όταν ήταν 11 ετών, έμαθε ότι είχε μια αδελφή, την οποία είχε απαγάγει ο πατέρα τους χρόνια νωρίτερα. Η Λαουρενσίτα δήλωσε ότι δεν είχε ακούσει για την «Μικρή Ελπίδα» μέχρι που η υπόθεση άνοιξε ξανά και δημοσιοποιήθηκε το 2013. Όταν είδε τα σκίτσα των καλλιτεχνών στα μέσα ενημέρωσης, είδε μια ομοιότητα μεταξύ του θύματος και του εαυτού της και αναρωτήθηκε εάν η ακόμα άγνωστη «Μικρή Ελπίδα» μπορεί να ήταν η εξαφανισμένη αδερφή για την οποία είχε ακούσει.
Όταν η Αντζέλικα αναγνωρίστηκε, οι αρχές πίστευαν ότι ο πατέρας της, Τζενάρο Ραμίρεζ, εμπλέκεται στον θάνατο της, μέχρι που ομολόγησε ο Χουάρες. Μέχρι σήμερα, ο Τζενάρο Ραμίρες δεν έχει εντοπιστεί, αλλά πιστεύεται ότι κατοικεί στην Πουέμπλα του Μεξικού και μπορεί ακόμα να μην γνωρίζει τι συνέβη στην κόρη του αφότου την έδωσε στον Χουάρες. Ο Χουάρες ισχυρίστηκε αργότερα ότι η ομολογία του ήταν εξαναγκασμένη και είπε μια διαφορετική αφήγηση για τον θάνατο του παιδιού, υποστηρίζοντας ότι η αδερφή του ζήτησε βοήθεια αφού το κορίτσι πέθανε από πτώση από τις σκάλες. Αργότερα δήλωσε «αθώος» όταν κατηγορήθηκε για φόνο δευτέρου βαθμού. Ο Χουάρες πέθανε υπό κράτηση στις 19 Νοεμβρίου του 2018, από καρκίνο του παγκρέατος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Παιδική κακοποίηση Κατηγορία:Παιδική σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα Κατηγορία:Δολοφονημένα παιδιά
Αιμίλιος Σουβέστρ
Ο Αιμίλιος Σουβέστρ (15 Απριλίου 1806 – 5 Ιουλίου 1854) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος που καταγόταν από το Μορλαί της Βρετάνης. Αρχικά υπήρξε αποτυχημένος συγγραφέας δράματος, ωστόσο τα πήγε καλύτερα ως μυθιστοριογράφος (έγραψε ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, Ο κόσμος στο μέλλον) και ως ερευνητής και συγγραφέας της βρετονικής λαογραφίας. Του απονεμήθηκε μετά θάνατον το Βραβείο Λαμπέρ.
Εκπαίδευση
Γιος πολιτικού μηχανικού, σπούδασε στο κολέγιο του Pontivy με σκοπό να ακολουθήσει την καριέρα του πατέρα του μπαίνοντας στην Πολυτεχνική Σχολή. Ωστόσο, ο πατέρας του πέθανε το 1823 και τότε εγγράφηκε ως φοιτητής Νομικής στη Ρεν. Σύντομα, όμως αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία.
Λογοτεχνική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|195x195εσ| Προτομή του Αιμίλιου Σουβέστρ Ξεκίνησε τη λογοτεχνική του καριέρα με ένα δράμα, την "Άλωση του Μεσολογγίου", που παρουσιάστηκε στο Γαλλικό Θέατρο το 1828. Αυτή η τραγωδία, όμως, δεν γνώρισε θερμή υποδοχή. Στη συγγραφή μυθιστορημάτων τα πήγε πολύ καλύτερα από ό,τι στη θεατρική σκηνή. Στόχος του ήταν να κάνει το μυθιστόρημα μηχανή ηθικής διδασκαλίας. Τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα "Η γυναικεία κλίμακα" και "Πλούσιοι και Φτωχοί" έλαβαν καλές κριτικές.
Το 1846, ο Σουβέστρ εξέδωσε τπ φιλόδοξπ έργο Ο Κόσμος όπως θα είναι στο μέλλον, ένα πλήρες μυθιστόρημα δυστοπίας και επιστημονικής φαντασίας που περιείχε μερικές αξιοσημείωτες προβλέψεις. Σε αυτό, ένα ζευγάρι Γάλλων, ο Mώρις και η Mάρθα οδηγούνται στο έτος 3000 από έναν άνδρα που ονομάζεται John Progress σε μια ιπτάμενη, ατμοκίνητη ατμομηχανή που ταξιδεύει στο χρόνο. Εκεί ανακαλύπτουν την ύπαρξη ατμοκίνητων μετρό, υποβρυχίων, συνθετικών υλικών που μιμούνται αληθινό ξύλο, μάρμαρο κ.λ.π., τηλέφωνο, κλιματισμό, γιγάντια φρούτα και λαχανικά που προέρχονται από αυτό που θα ονομάζαμε σήμερα γενετική μηχανική κ.λ.π. Ο κόσμος είναι ένα έθνος, πρωτεύουσα του οποίου είναι η Ταϊτή. Η ανατροφή των παιδιών έχει εκλείψει, επειδή τα περισσότερα παιδιά απομακρύνονται από τους γονείς τους και οδηγούνται σε μέρη όπου η ευγονική, η γενετική χειραγώγηση και οι διαφορετικές μορφές εκπαίδευσης δημιουργούν κάτι σαν ανθρώπινες γκροτέσκες προσαρμοσμένες για συγκεκριμένες εργασίες. Οι εταιρείες έχουν αρκετή δύναμη για να επηρεάσουν τις κυβερνητικές αποφάσεις και έτσι να εξασφαλίσουν καλά περιθώρια κέρδους. Η ιατρική κοινότητα χειραγωγεί τους ανθρώπους, για να εξασφαλίσει ότι είναι σοβαρά άρρωστοι όταν εισέρχονται στον κόσμο αυτό και διεξάγει ιατρικά πειράματα σε ζώα. Αυτό πληρώνεται με τη μείωση του κόστους στα τρόφιμα που λαμβάνουν οι ασθενείς. Δεν παρέχεται περίθαλψη στους φτωχούς ή ανάπηρους. Η Κίνα έχει γίνει αδρανής και άτονη, διερχόμενη φάση απότομης παρακμής, αφού η κοινωνικο-οικονομική της δομή καταστράφηκε από το όπιο, ενώ οι πόλεμοι και οι δολοφονίες στην Περσία συμβαίνουν για ανόητους θρησκευτικούς λόγους. Η Ρωσία βρίσκεται περισσότερο ή λιγότερο στην αφάνεια και η Γερμανία είναι ένα έθνος τζινγκοϊστικό που επιτρέπει την ελευθερία, ενώ την ίδια στιγμή την υπονομεύει.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Σουβέστρ πέθανε στο Παρίσι στις 5 Ιουλίου 1854. Η χήρα σύζυγός του τιμήθηκε με το Prix Lambert, που απονεμήθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία και την Ακαδημία Καλών Τεχνών για την ηθική ποιότητα του έργου του. Ο Γάλλος γλύπτης και φίλος του, Φίλιπ Γκρας, έφτιαξε το πορτρέτο του Σουβέστρ στον τάφο του, στο νεκροταφείο Père Lachaise.
Η Μαρία Σουβέστρ, η φεμινίστρια συγγραφέας και παιδαγωγός που άσκησε μεγάλη επιρροή στην Ελεάνορ Ρούσβελτ, ήταν κόρη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας
Toyota Group
Ο Όμιλος Toyota (トヨタグループ, Χέπμπορν: Toyota Gurūpu) είναι όμιλος εταιρειών που προμηθεύουν, πωλούν και έχουν επενδυτικές σχέσεις με την Toyota Industries Corporation και την Toyota Motor Corporation. Με βάση τη νομική μορφή της (系列), καμία συγκεκριμένη οντότητα δεν έχει οριστικό έλεγχο ολόκληρου του ομίλου, αν και σε αντίθεση με τους περισσότερους ομίλους αυτής της μορφής, δεν εμπεριέχει κάποια μεγάλη τράπεζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας
Έλφι φον Ντασανόφσκι
Η Έλφριντ (Έλφι) φον Ντασανόφσκι (2 Φεβρουαρίου 1924 – 2 Οκτωβρίου 2007) ήταν αυστριακής καταγωγής τραγουδίστρια, πιανίστα και παραγωγός ταινιών.
Τα πρώτα χρόνια
Η Έλφι φον Ντασανόφσκι (επίσης γνωστή ως Έλφι Ντασανόφσκι ή ως Έλφριντ Ντασανόφσκι) γεννήθηκε στη Βιέννη. Ήταν κόρη του Φραντς Λέοπολντ φον Ντασανόφσκι, δημοσίου υπαλλήλου στο αυστριακό Υπουργείο Εμπορίου, και της Άννα Ντασανόφσκι (το γένος Γκρου). Ο πατέρας της γνώριζε τον συγγραφέα Χέρμαν Μπροχ από τη δεκαετία του 1920 και ήταν ένα από τα πρόσωπα που ενέπνευσαν τον χαρακτήρα του χερ φον Πάσενοου στο μυθιστόρημα του Μπροχ Οι υπνοβάτες. Ως παιδί-θαύμα στο πιάνο σε ηλικία 5 ετών, η Έλφι παρακολούθησε μαθήματα πιάνου στη Βιέννη και έγινε, στην ηλικία των 15 ετών, η νεότερη γυναίκα που έγινε δεκτή στην Ακαδημία Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών της Βιέννης ως εκείνη τη χρονιά ως προστατευομένη του βιρτουόζου πιανίστα Εμίλ φον Ζάουερ. Ενώ σπούδαζε, ο σκηνοθέτης Καρλ Χαρτλ την επέλεξε για να διδάξει τον Κουρτ Γιούργκενς στο πιάνο, ώστε να μπορεί να παίξει το όργανο στην οθόνη στη βιογραφική ταινία του Χαρτλ για τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και σε ένα μιούζικαλ του Βίλι Φορστ. Αλλά οι σπουδές και η πρώιμη σταδιοδρομία της Ντασανόφσκι σταμάτησαν λόγω καταναγκαστικών έργων, όταν αρνήθηκε να ενταχθεί σε ναζιστικές οργανώσεις. Το πανίσχυρο στούντιο UFA στο Βερολίνο της πρόσφερε ένα κινηματογραφική συμβόλαιο στα τέλη του 1944, το οποίο επίσης αρνήθηκε.
Καριέρα
Το 1946, η φον Ντασανόφσκι έκανε το ντεμπούτο της στην όπερα ως Σουζάνα στους Γάμους του Φίγκαρο του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ στο Stadttheater St. Pölten.
Η Ντασανόφσκι παραμένει μια από τις λίγες γυναίκες στην ιστορία του κινηματογράφου, και σε ηλικία 22 ετών μια από τις νεότερες, που συνίδρυσαν ένα κινηματογραφικό στούντιο —την Belvedere Film— το πρώτο νέο στούντιο στη μεταπολεμική Βιέννη. Το στούντιο δημιούργησε κλασικές γερμανόφωνες ταινίες όπως οι Die Glücksmühle (1946), Dr. Rosin (1949) και Märchen vom Glück (1949) και έδωσε στους Γκύντερ Φίλιπ και Νάντια Τίλλερ τους πρώτους τους ρόλους στην οθόνη.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ντασανόφσκι έκανε επίσης το μοντέλο αποκλειστικά για τον διάσημο Αυστριακό ζωγράφο Φραντς Βολφ (1896–1990), του οποίου τα έργα που απεικονίζουν την Ντασανόφσκι βρίσκονται σήμερα σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.
Κατά τη δεκαετία του 1950, παντρεύτηκε στη Νέα Υόρκη, όπου απέκτησε και δύο παιδιά, έναν γιο και μία κόρη.
Αργότερα, η Ντασανόφσκι στράφηκε στο σχέδιο μόδας και δημιούργησε ένα γυναικείο δερμάτινο καθημερινό παλτό, το οποίο βρίσκεται τώρα στη συλλογή του Μουσείου Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης. Χώρισε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και, παρόλο που δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ, συνδέθηκε για λίγο με τον συγγραφέα και ηθοποιό πρίγκιπα Χάινριχ Στάρεμπεργκ (γνωστό και ως Χένρι Γκρέγκορ, 1934–1997) από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέχρι τον θάνατό του.
Στο Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1960, αντιστάθηκε στην ιδέα να γίνει μια μοντέρνα ευρωστάρλετ και προτίμησε να παραμείνει πίσω από την κάμερα ως δασκάλα ορθοφωνίας του σκηνοθέτη και παραγωγού Ότο Πρέμινγκερ. Το 1962, έγινε πολιτογραφημένη πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Ως επιτυχημένη επιχειρηματίας στο Λος Άντζελες, το 1999, επανίδρυσε την Belvedere Film ως εταιρεία παραγωγής με έδρα το Λος Άντζελες και τη Βιέννη μαζί με τον γιο της, Ρόμπερτ. Ήταν παραγωγός της βραβευμένης δραματικής ταινίας μικρού μήκους Semmelweis (2001), της κατασκοπευτικής κωμωδίας Wilson Chance (2005) και πολλών έργων που βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη τη στιγμή του θανάτου της, συμπεριλαμβανομένου του ντοκιμαντέρ Felix Austria!
Αναγνωρισμένη διεθνώς για τη μοναδική της δουλειά ως πρωτοπόρος γυναίκα στην παραγωγή ταινιών, η φον Ντασανόφσκι είναι η μόνη Αυστριακή που έλαβε το γνωστό Βραβείο Ζωντανού Θρύλου του Women's International Center και τιμήθηκε με το Μετάλλιο Μότσαρτ της UNESCO, το Τιμητικό Παράσημο για τις υπηρεσίες στην Δημοκρατία της Αυστρίας, το γαλλικό Ordre des Arts et des Lettres, και άλλα. Επιπλέον, αναφέρεται ότι ήταν υποψήφια για το τιμητικό Βραβείο Ορθής Διαβίωσης στα τέλη της δεκαετίας του 1990. μικρογραφία| Πλακέτα του κινηματογραφικού στούντιο Belvedere στη [[Βιέννη]]
Θάνατος
Ενώ βρισκόταν στην Κόνα της Χαβάης τον Ιούλιο του 2007, η Ντασανόφσκι υπέστη εμβολή. Μεταφέρθηκε στο Queens Hospital στη Χονολουλού και εκεί χρειάστηκε να ακρωτηριαστεί τμήμα του αριστερού της ποδιού. Η Ντασανόφσκι πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 2007 στο Λος Άντζελες από καρδιακή ανεπάρκεια. Τάφηκε στη Βιέννη στις 25 Ιουλίου 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αυστριακοί μουσικοί
Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας
Ιστορία
Το 1714 ο Αντόνιο Μαλιαμπέκι, επιστήμονας και βιβλιοθηκάριος δώρισε την ιδιωτική βιβλιοθήκη του που περιείχε 30.000 τόμων στην πόλη της Φλωρεντίας. Για να επεκτείνει τη συλλογή της, από το 1737 η βιβλιοθήκη έλαβε 1 αντίγραφο όλων των εκδόσεων που τυπώθηκαν στη Φλωρεντία και από το 1743 έπαιρνε αντίγραφο από τις  εκδόσεις του  Μεγάλου Δουκάτου  της Τοσκάνης. Το 1747 οι συλλογές της διατέθηκαν στους αναγνώστες. Το 1861, η Βιβλιοθήκη του Παλατινάτου συμπεριλήφθηκε στη συλλογή και προστέθηκε το όνομα "εθνική" και το 1885 προστέθηκε το όνομα " κεντρική". Από το 1870, η βιβλιοθήκη BNCF λειτούργει ως υπεύθυνη για τη νόμιμη κατάθεση για όλα όσα τυπώνονται στην Ιταλία. .
Κτίριο
Αρχικά, οι συλλογές φυλάσσονταν στο Ουφίτσι. Το 1911 ξεκίνησαν οι εργασίες για την ανέγερση ενός νέου κτιρίου για τη βιβλιοθήκη. Το έργο εκπονήθηκε από τον αρχιτέκτονα Τσέζαρε Μπατζάνι. Το 1935, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Άρνο, δίπλα στην Βασιλική του Τιμίου Σταυρού. .
Συμφωνία του Ζάαρ
Η Συμφωνία του Σάαρ ή Συνθήκη του Λουξεμβούργου (γερμανικά: Vertrag von Luxemburg, γαλλικά: accords de Luxembourg) είναι μια συμφωνία μεταξύ της Δυτικής Γερμανίας και της Γαλλίας αναφορικά με την επιστροφή του προτεκτοράτου του Σάαρ στη Δυτική Γερμανία. Η συμφωνία υπεγράφη στο Λουξεμβούργο στις 27 Οκτωβρίου 1956 από τους υπουργούς εξωτερικών Χάινριχ φον Μπρεντάνο και Κριστιάν Πινώ (εκπροσωπώντας τη Δυτική Γερμανία και τη Γαλλία αντίστοιχα). Η συμφωνία ήταν επακόλουθο του δημοψηφίσματος για το καταστατικό του Σάαρ στις 23 Οκτωβρίου 1955, όπου η πλειοψηφία των ψηφοφόρων ψήφισε κατά του Καταστατικού του Σάαρ.
Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας
Πλημμύρες
Το 1966, η BNCF υπέστη καταστροφικές ζημιές μετά τις πλημμύρες στη Φλωρεντία και είδε τις συλλογές της να καταστρέφονται και εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία ακόμα και το φωτογραφικό  αρχείο, που ήταν το μόνο που έδειχνε κλοπές  κατά τη διάρκεια του πολέμου να υποστούν σημαντικές φθορές. Σύμφωνα με την Unesco, «πάνω από δύο εκατομμύρια σπάνιοι και αναντικατάστατοι τόμοι βιβλίων και αμέτρητα χειρόγραφα υπέστησαν ανεπανόρθωτες ζημιές».
Συμφωνία του Ζάαρ
Αφού το τοπικό κοινοβούλιο (Λάνταγκ) του Σάαρ ψήφισε υπέρ της ένταξης στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία), η ενσωμάτωση του Σάαρλαντ στη Γερμανία ολοκληρώθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1957. Τα δύο εμπλεκόμενα μέρη συμφώνησαν σε μια μεταβατική περίοδο μέχρι τα μέσα του 1959, κατά την οποία το Ζάαρλαντ παρέμεινε υπό γαλλικό έλεγχο.
Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας
Πλημμύρες
Στη στοά της εισόδου υπάρχει μία πινακίδα που υπαγόρευσε ο Μπρούνο Μιγλιορίνι το 1967 προς τιμή όλων των εθελοντών που εργάστηκαν για να σώσουν τη φλωρεντινή κληρονομιά μετά την καταστροφική πλημμύρα
Συλλογές
Οι συλλογές της είναι πολύ αξιόλογες ακόμα και σήμερα. Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί φοιτητές, στο ισόγειο, και ερευνητές ή προχωρημένους φοιτητές, στον πρώτο όροφο. Δανείζει βιβλία εκτός από πρόσφατες συλλογές. Η βιβλιοθήκη είναι ιδιαίτερα προηγμένη στον τομέα της μηχανογράφησης καταλόγων και διαδικασιών, της παροχής πληροφοριών στο Διαδίκτυο κ.λπ. Συγκεκριμένα, φιλοξενεί και διατηρεί τον συλλογικό κατάλογο των βιβλιοθηκών της Φλωρεντίας.
Συμφωνία του Ζάαρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Σάαρλαντ Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας
Συλλογές
Ένα από τα πιο αξιόλογα κομμάτια της συλλογής είναι το Χειρόγραφο του Γαλιλαίου Sidereus Nuncius «Αστρικός αγγελιοφόρος»
Το 2016, η συλλογή της βιβλιοθήκης στη Φλωρεντία περιελάμβανε: 7.000.000 έντυπες εκδόσεις, και περίπου 25.000 χειρόγραφα, 3.716 αρχέτυπα και 29.123 παλιές έντυπες εκδόσεις του 16ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Φλωρεντία Φ
Μπασαράμπ Β΄ της Βλαχίας
Κατά αυτήν την περίοδο, η δύναμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γινόταν ισχυρότερη χρόνο με τον χρόνο, καθιστώντας την μια διαρκή απειλή για ανεξαρτησία της Βλαχίας. Ο κάθε κυβερνήτης της Βλαχίας δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τους Οθωμανούς, αλλά και τις εσωτερικές συγκρούσεις του λαού του. Η πολιτική έπρεπε να είναι κινείται μεταξύ της διατήρησης καλών σχέσεων με το Βασίλειο της Ουγγαρίας, που συχνά ήταν απαραίτητο ως ισχυρός σύμμαχος ενάντια στις επιδρομές των Οθωμανών, καθώς και της διατήρησης ημι-φιλικών σχέσεων με τους Οθωμανούς τους ίδιους.
Το 1442, ο ουγγρικός ήρωας Ιωάννης Ουνυάδης νίκησε τους Οθωμανούς στη μάχη, και τοποθέτησε τον Μπασαράμπ Β΄ στην εξουσία, αναγκάζοντας τον Βλαντ Ντράκουλ και την οικογένειά του να φύγουν. Ωστόσο, το επόμενο έτος ο Βλαντ Ντράκουλ ανέκτησε το θρόνο με οθωμανική υποστήριξη, βαισμένη σε μια νέα συνθήκη που είχε τις προϋποθέσεις να προφέρει τον συνηθισμένο ετήσιο φόρο, καθώς και να στέλνει Βλάχικα αγόρια κάθε χρόνο για να είναι εκπαιδεύονται για υπηρεσία στον οθωμανικό στρατό. Για να αποδείξει την αξιοπιστία του, έστειλε στον Σουλτάνο δύο από τους γιους του, τον Βλαντ Τέπες και τον Ράντου Τσέπες, ως ομήρους. Το μεγαλύτερο από τα δύο αγόρια θα αποτελέσει την έμπνευση για το μυθιστόρημα Δράκουλας του Μπράμ Στόκερ. Ο Μπασαράμπ Β΄ δεν δολοφονήθηκε από τον Βλαντ Ντράκουλ, όταν ο τελευταίος επανήλθε στον θρόνο, ωστόσο θα θαβόταν ζωντανός κατά τη διάρκεια της δεύτερης βασιλείας του Βλαντ Τέπες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ
Ο Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ (Jan Gerritsz van Bronckhorst, επίσης Bronchorst ή Bronkhorst), 1603–1661) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής. Θεωρείται σήμερα ως ήσσον μέλος των Καραβατζιστών της Ουτρέχτης.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο φαν Μπρόνκχορστ μαθήτευσε όταν ήταν ένδεκα ετών με τον χαράκτη γυαλιού Φέρμπρουγκ στην Ουτρέχτη. Εργάστηκε μαζί του για 6 μήνες και εργάστηκε με άλλους δύο υαλουργούς της Ουτρέχτης πριν ξεκινήσει μια Μεγάλη Περιοδεία το 1620. Δεν έφθασε πολύ μακριά πριν του προσφερθεί εργασία στο Αράς από τον υαλουργό Πιέτερ Ματτάις (Peeter Matthys). Μετά από έξι μήνες, συνέχισε στο Παρίσι το 1620, όπου εργάστηκε με τον υαλουργό Σαμύ (Chamu). Επέστρεψε στην Ουτρέχτη το 1622, όπου ο Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ του δίδαξε να ζωγραφίζει. Νυμφεύτηκε την Καταλάιντγε φαν Νόορτ (Catalijntje van Noort) το 1626. Σύχναζε στο στούντιο του Χέρριτ φαν Χόντχορστ. Το 1647 μετακόμισε στο Άμστερνταμ όπου δημιούργησε τα βιτρό και τις πόρτες οργάνων (σχεδόν το μόνο χώρο σε μια εκκλησία Καλβινιστών όπου μερικές φορές επιτρεπόταν η εικονιστική ζωγραφική) της Nieuwe Kerk (Νέας Εκκλησίας, ολοκληρώθηκε το 1655). Έχει περιγραφεί ως ο τελευταίος από τους μεγάλους ζωγράφους βιτρό στην Ολλανδία. Σε αντίθεση με τη δουλειά του για εκκλησίες, οι κοσμικοί πίνακές του δείχνουν την επιρροή του Καραβάτζο και επίσης δείχνουν μια εντυπωσιακή τάση στον αισθησιασμό. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι γιοι του Γιαν Γιανς και Χέρριτ Γιανς, και ο Κέσαρ φαν Εφερντίνγκεν (Cesar van Everdingen).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Σόφι Λίμπκνεχτ
Η Σόφι Λίμπκνεχτ (18 Ιανουαρίου 1884 - 11 Νοεμβρίου 1964) ήταν Γερμανίδα σοσιαλίστρια και φεμινίστρια γεννημένη στη Ρωσία. Ήταν η δεύτερη σύζυγος του Καρλ Λίμπκνεχτ, που είχε τρία παιδιά από τον πρώτο του γάμο με τη Γιούλια Λίμπκνεχτ.