cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λορέντσο ντι Κρέντι
Βιογραφία
Τα πρώτα ανεξάρτητα έργα του Lorenzo περιλαμβάνουν έναν Ευαγγελισμό στην πινακοθήκη Ουφίτσι, δύο πάνελ της Παναγίας Βρεφοκρατούσας στην πινακοθήκη Sabauda στο Τορίνο, ένα άλλο στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και την Λατρεία του Βρέφους στην πινακοθήκη Querini Stampalia στη Βενετία. Έργα της περιόδου ωριμότητας του, η Παναγία και το Βρέφος με τους Αγίους Ιουλιανό και Νίκολαο (1493) για το παρεκκλήσι Mascalonzi στο Cestello της Φλωρεντίας (Παρίσι, Λούβρο), τη Λατρεία των Ποιμένων (1487) για τη Santa Chiara (τώρα στην Ουφίτσι) και Το βάπτισμα του Χριστού για το Chiostro dello Scalzo (σήμερα στο San Domenico του Φιέζολε). Το 1501 ανακατασκεύασε τμήματα του ψηλού ρετάμπλ του Φρα Αντζέλικο για τον ναό San Domenico του Φιέζολε. Μεταγενέστερα έργα περιλαμβάνουν ένα ρετάμπλ (1510-12) για το Ospedale del Ceppo της Πισόια (σήμερα βρίσκεται στο Δημοτικό Μουσείο της πόλης) και πολλά μικρά θρησκευτικά πάνελ, συμπεριλαμβανομένης μιας ημιτελούς Σταύρωσης στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και έναν Ευαγγελισμό με ημερομηνία 1508 στο Μουσεία Τέχνης του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. μικρογραφία| Πορτρέτο μιας νεαρής γυναίκας, περίπου 1490. Νέα Υόρκη, [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.]] Ο Λορέντσο ήταν επίσης ζωγράφος πορτρέτων. Το πιο διάσημο του είναι το πορτρέτο της Κατερίνας Σφόρτσα, που ονομάζεται La dama dei gelsomini, στην Πινακοθήκη του Φορλί. Η Caterina Sforza ήταν η Κυρία του Forlì και της Ίμολα στη Ρομάνια και αργότερα κρατούμενη του Καίσαρα Βοργία. Το πορτρέτο της από τον Λορέντσαποτέλεσε αντικείμενο πρόσφατης προσοχής λόγω της ομοιότητας του μοντέλου με τη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ένα άλλο πορτρέτο του Λορέντσο, ίσως της χήρας του αδελφού του, είναι το πάνελ στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Η σύνθεση αυτού του έργου συγκρίνεται συχνά με την Ginevra de 'Benci του Λεονάρντο ντα Βίντσι στην Εθνική Πινακοθήκη, Ουάσινγκτον, DC.
Ο Τζόρτζο Βαζάρι αφιέρωσε βιογραφία στον Λορέντσο ντι Κρέντι στο έργο του Vitae. Αν και ο Βαζάρι επαίνεσε την τέχνη του Λορέντσο για το προσεκτικό του φινίρισμα, τον επέκρινε ως τελειομανή, που ήταν υπερβολικά επιμελής, άλεθε τις χρωστικές του πολύ ωραία και δαπανούσε πολύ χρόνο στην απόσταξη των ελαίων του.
Ο Λορέντσο είχε πολλούς μαθητές. Οι πιο σημαντικοί του ήταν ο Τζοβάννι Αντόνιο Σολιάνι, ο οποίος βοήθησε τον Λορέντσο σε πολλά από τα τελευταία έργα του. Άλλοι μαθητές του υπήρξαν οι Τομμάζο ντι Στέφανο Λουνέττι και Αντόνιο ντελ Τσεραϊόλο (Antonio del Ceraiolo). Συνεργάτες και οπαδοί του περιελάμβαναν τους Τζοβάννι ντι Μπενεντέττο Τσιανφανίνι (Giovanni di Benedetto Cianfanini), τον Δάσκαλο της Ανάληψης της Μαγδαληνής του Τζόνσον (πήρε το όνομά του από έναν πίνακα ο οποίος σήμερα βρίσκεται στη Φιλαδέλφεια ) και τον ανώνυμο καλλιτέχνη γνωστό ως "Τομμάζο" (ονομάζεται επίσης Tommaso di Credi, Master of the Czartoryski Tondo ή Master of the Santo Spirito Conversazione).
Ο Λορέντσο απεβίωσε στη Φλωρεντία το 1537.
Σύγχρονη κλασική μουσική
Με τον όρο σύγχρονη κλασική μουσική ονομάζουμε ευρύτερα τη μουσική εξέλιξη της ύστερης Ρομαντικής εποχής του 20ου αιώνα που συνοδεύτηκε από έντονες αναζητήσεις και αμφισβητήσεις των συμβατικών ακουσμάτων των προηγούμενων αιώνων. Δεν είναι φυσικά δυνατόν να ορισθεί ακριβώς η ημερομηνία μετάβασης από τη ρομαντική εποχή στη σύγχρονη. Τα στοιχεία συνυπήρχαν όπως συνήθως γίνεται για κάποιο διάστημα μέχρι να γίνουν ξεκάθαρες οι τάσεις που θα επικρατήσουν, όπως:
Αυτά είναι κάποια από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την νέα αυτή πορεία της μουσικής. Ατονικότητα, Δωδεκαφθογγισμός, Σειραϊσμός είναι τα ονόματα που προσδιορίζουν ένα τρόπο γραφής που απέχει πολύ από τον καθιερωμένο. Αφού η κλίμακα διαιρεθεί σε 12 ημιτόνια που το κάθε ένα από αυτά είναι το ίδιο σημαντικό με τα άλλα 11 για να μην υπάρχει η αίσθηση του τονικού κέντρου, αφηνόμαστε σε μία μουσική αριθμητική να οδηγήσει μία κατασκευή, που στηρίζεται αρκετά στη ρυθμική διαφοροποίηση ώστε να δώσει ένα νέο ορισμό στο νόημα της λέξης "Μουσική".
Παράλληλα, αναπτύσονται αρκετά τα ηλεκτρονικά μηχανήματα τα οποία ανοίγουν νέους ορίζοντες στην έρευνα των ανήσυχων ανθρώπων. Μερικά από τα είδη μουσικής που αναπτύχθηκαν με χρήση ηλεκτρικών μηχανημάτων είναι η Συγκεκριμένη Μουσική, η Ηλεκτρονική Μουσική, η Μουσική του Τυχαίου κ.ά.
Συνθέτες
Σημαντικοί συνθέτες της εποχής αυτής είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασική μουσική
Έλενα Μιγιάτοβιτς
Η Έλενα Μιγιάτοβιτς είναι Σερβίδα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στο Βελιγράδι στις 29 Απριλίου 1983 και αγωνιζόταν ως ακραία.
Καριέρα
Η Μιγιάτοβιτς ξεκίνησε την καριέρα της από τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου σε ηλικία 16 ετών και στην συνέχεια αγωνίστηκε σε δύο πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου σπούδαζε.
Το 2007, υπέγραψε στην τουρκική Γιεσιλιούρτ και την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με την φανέλα του οποίου κατέλαβε την όγδοη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.
Στις τρεις τελευταίες σεζόν της καριέρας της, αγωνίστηκε με την ομάδα του ΣΑΑΚ Ανατόλια, με πιο επιτυχημένη χρονιά το 2010-2011, όταν κατέλαβε την πέμπτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.
Ευστάθιος Αργυρός (στρατηγός του Λέοντα ΣΤ΄)
Ο Ευστάθιος Αργυρός (απεβ. π. 910) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και ένας από τους πιο εξέχοντες στρατηγούς υπό τον Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό (βασ. 886–912). Το πρώτο μέλος της οικογένειας των Αργυρών που ανέβηκε σε υψηλά αξιώματα, πολέμησε με διάκριση κατά των Αράβων στα ανατολικά, πριν ντροπιαστεί περί το 907, πιθανώς σε σχέση με τη φυγή τού Ανδρόνικου Δούκα στους Άραβες. Αποκαταστάθηκε αμέσως μετά, διορίστηκε στρατηγός του θέματος Χαρσιανόν, από το οποίο επόπτευε την εγκατάσταση των Αρμενίων αρχόντων ως φυλάκων κατά μήκος των ανατολικών συνόρων της Αυτοκρατορίας. Προήχθη σε διοικητή της βίγλας (αυτοκρατορικής σωματοφυλακής) στα τέλη του 908, έπεσε πάλι σε δυσμένεια λίγο αργότερα και απεβίωσε από δηλητήριο (προφανώς αυτοκτονία) στον δρόμο του προς τα κτήματά του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του τουρμάρχη Λέοντος Αργυρού, τού ιδρυτή της οικογένειας των ευγενών Αργυρών.
Τίποτε δεν είναι γνωστό για τη ζωή του ή πριν από την αλλαγή τού 10ου αι., αν και μπορεί να βρισκόταν στην αυτοκρατορική υπηρεσία ήδη από το 866, όταν ένας ομώνυμος καταγράφεται ως πρωτοστράτωρ τού Καίσαρα Βάρδα σε σχέση με τη δολοφονία τού τελευταίου στις 21 Απριλίου. Οι Βυζαντινοί ιστορικοί επαινούν τον Ευστάθιο Αργυρό ως έξυπνο, γενναίο, συνετό και δίκαιο άνθρωπο και τον θεωρούν, μαζί με τον Ανδρόνικο Δούκα, ως τον καλύτερο από τους στρατηγούς του Λέοντα ΣΤ΄. Οι ιστορικοί Jean-Claude Cheynet και Jean-François Vannier, ειδικοί στη βυζαντινή βιογραφία, τον θεωρούν «τον αληθινό ιδρυτή της δόξας της οικογένειας». μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της αραβο-βυζαντινής συνοριακής ζώνης Αν και μερικές φορές ταυτίζεται με ναύαρχο, που δραστηριοποιείται περί το 902–904 (βλ. παρακάτω), η ζωή του μαρτυρείται με ασφάλεια μόνο μετά το 904. Αυτή τη στιγμή, προφανώς μετά από μία διαδοχή —άγνωστων— στρατιωτικών διοικητών, ο Ευστάθιος είχε φτάσει, σύμφωνα με τον Συνεχιστή τού Θεοφάνη, στον βαθμό τού πατρίκιου και υποστράτηγου τού Ανατολικού Θέματος. Η σημασία τού όρου «υποστράτηγος» έχει συζητηθεί: κανονικά θα όριζε τον δεύτερο στη διοίκηση μετά τον στρατηγό (το στρατιωτικό κυβερνήτη ενός θέματος), αλλά ο Βάνιερ πρότεινε ότι λόγω τού υψηλού τίτλου τού πατρίκιου, ο Αργυρός ήταν στην πραγματικότητα ο στρατηγός. Ο Συνεχιστής τού Θεοφάνη εξυμνεί περαιτέρω τον Αργυρό και αναφέρει ότι σημείωσε αρκετές επιτυχίες εναντίον των Αράβων στα ανατολικά, πιθανότατα μία αναφορά στη μεγάλη βυζαντινή νίκη επί των Αράβων της Ταρσού και της Μοψουεστίας στη Γερμανίκεια τον Δεκέμβριο του 904, υπό τη γενική διοίκηση του Ανδρόνικου Δούκα. Στη συνέχεια έπεσε σε ατιμία και εξορίστηκε. Αν και δεν παρέχονται λεπτομέρειες ή λόγοι για την εξορία του, αυτό έχει ερμηνευτεί από τους σύγχρονους μελετητές ότι συνδέεται με την αποτυχημένη εξέγερση και τη φυγή τού Ανδρόνικου Δούκα στους Άραβες το 906-907. Ο Ευστάθιος αποκαταστάθηκε αμέσως μετά. Αν όντως η ντροπή του σχετιζόταν με τη φυγή τού Ανδρόνικου Δούκα, αυτό συνέβη πιθανότατα το 907/8, όταν ο γιος του Ανδρόνικου Δούκα, ο Κωνσταντίνος, δραπέτευσε από την αραβική εξορία και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου τού χάρισε χάρη ο Αυτοκράτορας Λέων.
Στη συνέχεια ο Ευστάθιος διορίστηκε ως στρατηγός τού συνοριακού θέματος Χαρσιανό, θέση σημαντικά κατώτερη σε βαθμό από εκείνη των Ανατολικών, που είχε προηγουμένως. Η οικογένεια Αργυρών όμως είχε ισχυρούς δεσμούς με το Χαρσιανό, από το οποίο καταγόταν. Εκεί έλαβε την επιστροφή στην αυτοκρατορική υπηρεσία αρκετών Αρμενίων αρχόντων, του Μελία, των τριών αδελφών Μπαασάκιου, Κρηγορίκιου και Παζούνη, και Ισμαήλ, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν ως φύλακες κατά μήκος των ανατολικών συνόρων της Αυτοκρατορίας. Από αυτούς, ιδιαίτερα ο Μελίας θα γίνει ο ιδρυτής τού θέματος της Λυκανδού και ένας από τους κύριους Βυζαντινούς ηγέτες στους πολέμους κατά των Αράβων τα επόμενα 30 χρόνια.
Οικογένεια
Οι γιοι τού Ευσταθίου, Πόθος και Λέων, θα κατείχαν ανώτερες στρατιωτικές διοικήσεις, συμπεριλαμβανομένης της θέσης τού Δομέστικου των Σχολών (αρχηγού τού στρατού). Ένας άλλος γιος, ο Ρωμανός, είναι γνωστός μόνο από τη συμμετοχή του στη μάχη τού Αχελώου το 917. Ο Λέων Αργυρός νυμφεύτηκε μία κόρη τού Αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού (βασ. 920–944), και πιθανότατα ήταν ο παππούς ή προπάππους τού Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού (βασ. 1028–1034).
Ταυτίζεται με τον ομώνυμο ναύαρχο;
Μερικοί σύγχρονοι μελετητές όπως ο R.J.H. Jenkins (Η διαφυγή του Σαμονά), ο R.H. Dolley (Ο μέγας δούκας Ευστάθιος Αργυρός και η προδοσία της Ταορμίνας στους Αφρικανούς Άραβες το 902 ) και ο Ekkehard Eickhoff (Θαλάσσιος πόλεμος και θαλάσσια πολιτική μεταξύ του Ισλάμ και του Αμπεντάθιου) ταυτίζουν τον Ευστάθιο Αργυρό με τον σύγχρονο ναύαρχο Ευστάθιο, που δραστηριοποιήθηκε στα χρόνια πριν το 904, κυρίως λόγω της αναφοράς τού ιστορικού τού 11ου αι. Ιωάννη Σκυλίτζη ότι ο Αργυρός ακολούθησε σταδιοδρομία στο στρατό, καθώς και στον στόλο. Αυτή η ταύτιση απορρίπτεται από άλλους μελετητές όπως ο J.-F. Vannier (Βυζαντινές οικογένειες: οι Αργυροί (9ος–12ος αι.)) και R. Guilland (Έρευνα για τα βυζαντινά ιδρύματα). Περαιτέρω, ο ναύαρχος έχει το επίθετο «Αργυρός» σε ορισμένα σύγχρονα έργα, που τον ξεχωρίζουν από τον στρατηγό, ενώ άλλα απορρίπτουν το επώνυμο εντελώς. Σύμφωνα με την Προσωπογραφίες της μεσοβυζαντινής περιόδου, «δεν μπορεί πλέον να ληφθεί οριστική απόφαση», και το κύριο επιχείρημα για τα δύο διαφορετικά πρόσωπα είναι η ασυμβατότητα της σταδιοδρομίας τους: ο ναύαρχος Ευστάθιος βίωσε επίσης μία ταραχώδη σταδιοδρομία με κατηγορίες για προδοσία, αποκατάσταση., και ανανέωσε τη δυσμένεια, και είναι απίθανο σε έναν τέτοιο άνθρωπο να ανατίθονταν ξανά ανώτερες θέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Πρωτοστράτορες Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Θάνατοι από δηλητηρίαση Κατηγορία:Βυζαντινά πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Οικογένεια των Αργυρών Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Καφέ Εβρόπα
thumb|220px|Καφέ Εβρόπα: Το εσωτερικό Το Καφέ Εβρόπα (Evropa Cafe) βρίσκεται στην περίφημη Πλατεία Βέντσεσλας (τσεχ. Vaclavske namesti, αγγλ. Wenceslas Square) της Πράγας και αποτελεί τμήμα του ιστορικού ξενοδοχείου «Grand Hotel Evropa», ενός από τα ωραιότερα κτίσματα της τσεχικής πρωτεύουσας σε στυλ Αρ-νουβό (Art Nouveau).
Στην Πλατεία Βέντσεσλας, απέναντι ακριβώς από το ξενοδοχείο-καφέ Εβρόπα, αυτοπυρπολήθηκε τον Ιανουάριο του 1969 ο Τσέχος φοιτητής Γιαν Πάλαχ (Jan Palach, 1948-1969), διαμαρτυρόμενος για τη σοβιετική κατοχή της χώρας του. Και η διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην αστυνομική βία, που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία αυτή το 1989, κατέληξε στη «βελούδινη επανάσταση» με πρωτεργάτη το θεατρικό συγγραφέα Βάτσλαβ Χάβελ (Vaclav Havel) και την ανατροπή του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν συνήθεια να λέγεται, πως «οι Τσέχοι κρίνουν τους πολιτικούς τους από την «Kavarna» (όπως λέγεται στα τσέχικα το καφενείο) όπου συχνάζουν και από τις εφημερίδες που διαβάζουν». Πράγματι, το Καφέ Εβρόπα, όπως και άλλα διάσημα καφέ της εποχής, ήταν τόπος συνάντησης της υψηλής κοινωνίας, αλλά και δημοφιλές φιλολογικό στέκι διάσημων συγγραφέων.
Στο Καφέ Εβρόπα σύχναζαν ο Φραντς Κάφκα (Franz Kafka), ο Μαξ Μπροντ (Max Brod), ο Φραντς Βέρφελ (Franz Werfel) και ο Γιάροσλαβ Χάσεκ (Jaroslav Hasek), συγγραφέας της περίφημης αντιπολεμικής φάρσας «Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ». Εδώ, το Δεκέμβριο του 1912, ο Κάφκα διάβασε το πρόσφατα τότε γραμμένο μυθιστόρημά του «Η Δίκη» μπροστά σε ένα εντυπωσιασμένο ακροατήριο.
Πιο πρόσφατα, ο μυθιστοριογράφος Μίλαν Κούντερα καθώς και ο σκηνοθέτης Μίλος Φόρμαν, είναι τακτικοί θαμώνες του Καφέ Εβρόπα.
Κρητικές επιστολές
Με τον τίτλο Κρητικές επιστολές (Cretan Letters) δημοσιεύτηκαν σε ιδιαίτερο φυλλάδιο (Οξφόρδη 1898) μια σειρά επιστολών που είχε στείλει ο Άρθουρ Έβανς στην εφημερίδα "Μάντζεστερ Γκάρντιαν" που ως αυτόπτης μάρτυρας των εξελίξεων που συνέβαιναν στη Κρήτη, κατά το τέταρτο ταξίδι του στη Μεγαλόνησο, περιέγραφε τις σημειωθείσες θηριωδίες των Τούρκων σε βάρος των Ελλήνων, τον Φεβρουάριο του 1897..
Συγκεκριμένα ο διάσημος για τα ευρήματα του Μινωικού πολιτισμού και τις αρχαίες γραφές της Κρήτης Άγγλος αρχαιολόγος Έβανς σημείωνε μεταξύ άλλων ειδικά για τις υποκινήσεις των τουρκικών αγριοτήτων ότι κάποιος μιγάς με το όνομα Χαλίλ της φρουράς του Σουλτάνου που είχε πρωτοστατήσει στις σφαγές των Αρμενίων στη Κωνσταντινούπολη είχε φθάσει στη Κρήτη και περιερχόμενος τα χωριά ξεσήκωνε τους Οθωμανούς εν ονόματι του Αλλάχ να επαναλάβουν τα ίδια και κατά των χριστιανών υποτελών του νησιού. Επίσης στη Κρήτη είχαν έρθει και Μουλάδες που απ΄ τα τζαμιά διακήρυτταν τη σφαγή των χριστιανών εν ονόματι πάντα του Σουλτάνου.
Σε παρακάτω σημείο αυτών των επιστολών ο Έβανς επιχειρώντας μια αποτίμηση της εκατέρωθεν αγριότητας του θρησκευτικού μένους των λαών της νήσου επισημαίνει πως θα ήταν πολύ φυσικό να είχε αναπτυχθεί η ίδια μορφή βίας και εκ μέρους των χριστιανών όμως σημειώνει κατηγορηματικά πως όχι! Τέτοια αντίδραση δεν είχε σημειωθεί και μάλιστα στο βαθμό φρικαλεότητας που διέπραξαν οι Τούρκοι στις αρχές του Φεβρουαρίου και ειδικά στα Χανιά όπου άνθρωποι ρίχτηκαν "ολοκαύτωμα" στους φούρνους ζωντανοί βρίσκοντας τον πιο οικτρό θάνατο.
Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897) Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898)
Αιχμάλωτοι του παρελθόντος
Το Αιχμάλωτοι του παρελθόντος (πρωτότυπος τίτλος: Random Harvest) γνωστό και ως Στη λήθη του παρελθόντος είναι ρομαντικό δράμα παραγωγής 1942 σε σκηνοθεσία Μέρβιν ΛεΡόι. Η ταινία είναι κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζέιμς Χίλτον Random Harvest το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι: Άρθουρ Γουίμπερις, Τζορτζ Φρέσελ και Κλοντίν Γουέστ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Ρόναλντ Κόλμαν και Γκριρ Γκάρσον.
Η ταινία έκανε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και προτάθηκε εφτά βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Υπόθεση
Ο Τσαρλς Ρένιερ (Ρόναλντ Κόλμαν), γόνος της πανίσχυρης οικογένειας των Ρένιερ και διοικητής του συντάγματος του Γουέσεξ τραυματίζεται κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και χάνει τη μνήμη του μετά από μια μάχη στη Γαλλία το 1917. Ο άνδρας μεταφέρεται από το ένα νοσοκομείο στο άλλο και καταλήγει σε ένα άσυλο στην αγγλική επαρχία. Έχοντας χάσει τη μνήμη του και μην έχοντας κανένα στοιχείο για την ταυτότητά του, ο άνδρας έχει χάσει την αυτοπεποίθηση του και είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος. Ο Τσαρλς που στο άσυλο, τον αποκαλούν Τζον Σμιθ, αποφασίζει να το σκάσει από το πνιγηρό περιβάλλον της κλινικής που τον φιλοξενεί το οποίο κάνει κακό στην ανάκτηση της ψυχικής του ακεραιότητας. Τότε συναντά στο δρόμο του την Μάργκαρετ Χάνσον (Γκριρ Γκάρσον), μια γυναίκα που εργάζεται ως ηθοποιός και φέρει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Πώλα Ρίτζγουεϊ. Η Πώλα που τον ερωτεύεται προθυμοποιείται να τον βοηθήσει κρύβοντάς τον στο καμαρίνι της. Όμως όταν ο θίασος της ετοιμάζεται να συνεχίσει την περιοδεία του, ο φύλακας του ασύλου φτάνει στο πανδοχείο που η Πώλα κρύβει τον Τσαρλς ψάχνοντάς τον και το ζευγάρι αναγκάζεται να φύγει κακήν κακώς και να πάει όσο το δυνατόν πιο μακριά. Οι δυο τους φτάνουν σε μια επαρχιακή πόλη, όπου εγκαθίστανται, αποκτούν ένα γιο και ζουν μια φιλήσυχη ζωή. Ο Τσαρλς, διατηρεί το όνομα Τζον Σμιθ, που του είχαν δώσει στο ίδρυμα έχει ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του και πηγαίνει στη Λίβερπουλ για να μιλήσει με τον εκδότη μιας εφημερίδας για μια θέση εργασίας όταν έχει ένα ατύχημα, το οποίο του επαναφέρει τη μνήμη, αλλά τον κάνει να ξεχάσει όλα όσα έζησε τα τελευταία τρία χρόνια. Αγνοώντας ότι είναι παντρεμένος με παιδί επιστρέφει στην οικία των Ρένιερ στο Σάσεξ και συνεχίζει τη ζωή του εκεί που την είχε αφήσει πριν τον πόλεμο. Δέκα χρόνια αργότερα η Μάργκαρετ τον εντοπίζει και πιάνει δουλειά ως γραμματέας του, αλλά εκείνος ούτε την αναγνωρίζει, αλλά ούτε θυμάται τη ζωή του μαζί της. Το κενό της μνήμης του στοιχειώνει την ύπαρξή του και τον εμποδίζει από το να φτιάξει τη ζωή του. Η Μάργκαρετ αποφασίζει να μην του φανερώσει την ταυτότητά της και προσπαθεί να τον βοηθήσει να βρει τη μνήμη του. Η σχέση των δυο αιχμαλώτων του παρελθόντος περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν ο Τσαρλς αποφασίζει να κάνει πρόταση γάμου στην Μάργκαρετ για πολιτικούς λόγους.
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Χίλτον, ενός συγγραφέα που έκανε μεγάλη επιτυχία εκείνη την περίοδο και του οποίου τα μυθιστορήματα Αντίο, Κύριε Τσιπς και Χαμένος Ορίζοντας είχαν ήδη μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη (το πρώτο με τίτλο Αντίο Ωραία Νιάτα). Οι πρωταγωνιστές της ταινίας Ρόναλντ Κόλμαν και Γκριρ Γκάρσον είχαν πρωταγωνιστήσει στο Χαμένος Ορίζοντας (Lost Horizon, 1937) και Αντίο, Ωραία Νιάτα (Goodbye Mr. Chips, 1939) αντίστοιχα.
Η Τζόαν Κρόφορντ, της οποίας το άστρο είχε αρχίσει να δύει εφόσον οι ταινίες της έχαναν χρήματα και θεωρούταν δηλητήριο των ταμείων πάσχιζε να ερμηνεύσει το ρόλο της Πώλα Ρίτζγουεϊ / Μάργκαρετ Χάνσον, αλλά τελικά ο ρόλος πήγε στην Γκριρ Γκάρσον, της οποίας η καριέρα βρισκόταν σε ανοδική πορεία και στην οποία πήγαιναν τα καλύτερα σενάρια της Metro-Goldwyn-Mayer. Ο ρόλος της Πώλα / Μάργκαρετ ήταν ένας από τους πολλούς που η ηθοποιός έχασε από την Γκριρ Γκάρσον κάτα τα τελευταία χρόνια που ανήκε στο δυναμικό της M-G-M. Η Κρόφορντ έχασε επίσης το ρόλο της Μαρίας Κιουρί στην ταινία Μαντάμ Κιουρί το 1943 και ένα χρόνο αργότερα αποδεσμεύτηκε από το συμβόλαιό της στην εταιρία για να υπογράψει με τη Warner και να επανέλθει στα πράγματα με το Θύελλα σε μητρική καρδιά (Mildred Pierce) το 1945. Ο Ρόναλντ Κόλμαν που επελέγη για το ρόλο του Σμίθι / Τσαρλς Ρένιερ, ήταν ένας από τους γοητευτικότερους πρωταγωνιστές της Χρυσής Περιόδου του Χόλιγουντ και είχε μια υπέροχη εκφραστική φωνή, αλλά στα 51 του ήταν πολύ μεγάλος για να ερμηνεύει τον ήρωα ο οποίος στο βιβλίο του Χίλτον είχε ηλικία μεταξύ των 20 και των 30. Ο Κόλμαν, όπως και ο ήρωας της ταινίας, είχε πραγματικά υποφέρει ως νέος στρατιώτης κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (είχε τραυματιστεί βαριά και αργότερα τιμήθηκε και με παράσημο ανδρείας). Η Σούζαν Πίτερς η ηθοποιός που ερμηνεύει το ρόλο της νεαρής Κίττυ που ερωτεύεται τον Τσαρλς Ρένιερ (πρώτη επιλογή για το ρόλο ήταν η Αν Ρίτσαρντς), είχε ένα ατύχημα τρία χρόνια μετά τη λήξη των γυρισμάτων που την καθήλωσε σε αναπηρικό καροτσάκι. Η ηθοποιός πέθανε το 1951 σε ηλικία 31 χρονών.
Εισπράξεις
Η ταινία έκανε υψηλές για την εποχή εισπράξεις ξεπερνώντας το 8 εκατομμύρια δολάρια και η Γκάρσον που την ίδια χρονιά είχε γυρίσει και την Κυρία Μίνιβερ που θριάμβευσε στα Όσκαρ του 1942 έγινε η δημοφιλέστερη ηθοποιός της πολεμικής περιόδου από το '42 και έπειτα. Οι ταινίες της σήμερα χαρακτηρίζονται ως ταινίες γυναικών καθώς συντρόφευαν τις γυναίκες όσο οι σύζυγοί τους έλειπαν στο μέτωπο.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε 7 υποψηφιότητες για Όσκαρ, χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο. Έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την πολυβραβευμένη Κυρία Μίνιβερ που ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της Γκάρσον. Η Γκάρσον σε αντίθεση με τον Ρόναλντ Κόλμαν και τη Σούζαν Πίτερς δεν έλαβε υποψηφιότητα για την ερμηνεία της στην ταινία εφόσον τα μέλη της ακαδημίας προτίμησαν να την προτείνουν και τελικά να την βραβεύσουν για την ερμηνεία της στην Κυρία Μίνιβερ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Απόπειρες για επανεκτέλεση
Για πολλά χρόνια ο Σίντνεϊ Πόλακ φιλοδοξούσε να επανεκτελέσει το μυθιστόρημα του Χίλτον, αλλά τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα ήταν δύσκολο να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη με τόσο μεγαλειώδη τρόπο, όσο ήταν εκείνος της ταινίας του '42. Επίσης ο Άντονι Μινγκέλα φλέρταρε με την ιδέα της επανεκτέλεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μέρβιν ΛιΡόι
Α.Σ. Άρης Πτολεμαΐδας
Ο '''Α.Σ. Άρης Πτολεμαΐδας''' υπήρξε αθλητικός σύλλογος της Πτολεμαΐδας που ιδρύθηκε το 1928 και δραστηριοποιήθηκε στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Αποτέλεσε το πιο διακεκριμένο ποδοσφαιρικό σωματείο της πόλης.
Αρχικά αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και τη σεζόν 1953-54 αναδείχθηκε πρωταθλητής, ενώ το 1957 υπήρξε ένα από τα δεκαέξι συνολικά ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας. Το 1961 και το 1962 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα για την άνοδο στην Α΄ Εθνική που άτυπα αποτελούσε πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής και όπου αμφότερα προκρίθηκε από το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Β/Δ Μακεδονίας.
Το 1962 κέρδισε την ιστορική άνοδο στη νεοσύστατη τότε Β΄ Εθνική κατηγορία και συμμετείχε στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της σεζόν 1962-63, κατά το οποίο κατέλαβε την 8η θέση της βαθμολογίας, ενώ ο ποδοσφαιριστής του Άρη Αιμίλιος Θεοφανίδης, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ομίλου. Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε ανελλιπώς μέχρι και τη σεζόν 1971-72, σημειώνοντας συνολικά 10 χρόνια παρουσίας. Τις χρονιές 1963-64 και 1996-67 κατέλαβε την 4η θέση της βαθμολογίας αμφότερα.
Από τον Άρη Πτολεμαΐδας αναδείχθηκαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές όπως μεταξύ άλλων ο Βασίλης Ζεΐμπέκης (Άρης Θεσσαλονίκης), ο Βαγγέλης Πετράκης (Άρης Θεσσαλονίκης, ΑΕΚ, ΟΦΗ), ο Βαγγέλης Κούσης (Απόλλων Καλαμαριάς), Αιμίλιος Θεοφανίδης (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ), Βαγγέλης Τσιφτσάκης (Α.Γ.Σ.Κ. Καστοριά), Μάκης Βουνοτρυπίδης (Α.Ο. Τρίκαλα), Στέλιος Πουλασιχίδης (ΠΑΟΚ) και Γιώργος Τανίδης (ΑΕΚ, Παναχαϊκή, Α.Σ. Ρόδος), με σημαντική παρουσία στην Α΄ Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μιχαήλ Μπακνανάς
Ο Μιχαήλ Μπακνανάς (1753 - 9 Ιουλίου 1771) ήταν Έλληνας κηπουρός και μάρτυρας.
Γεννήθηκε το 1753 κοντά στο Θησείο από φτωχούς γονείς. Ήταν αγράμματος και έγινε κηπουρός που πουλούσε τα προϊόντα του στα περίχωρα της Αττικής. Ο νέος αυτός έπεσε θύμα συκοφαντίας, ότι τάχα υποστηρίζει με αποστολή τροφίμων τους επαναστάτες στη Σαλαμίνα ή κατά άλλους ότι προμήθευε μπαρούτι τους κλέφτες των ορεινών της Αττικής. Η κατηγορία δεν αποδείχθηκε ποτέ, όμως ο ίδιος καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο δήμιός του τον περιέφερε στους δρόμους της Αθήνας και του ζητούσε να αλλαξοπιστήσει για να γλιτώσει. Εκείνος όμως δε δεχόταν και φώναζε: «Χτυπάτε διά την πίστην».
Στο τέλος αποκεφαλίστηκε στις 9 Ιουλίου 1771 και ο θάνατός του έκανε αίσθηση στην κοινωνία της Αθήνας. Το όνομά του φέρει σήμερα δρόμος της Αθήνας στον Νέο Κόσμο, καθώς και παρακείμενη στάση τραμ.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου, στις 30 Ιουνίου και στις 9 Ιουλίου. Το 2003 ανακηρύχθηκε προστάτης των διατροφολόγων και των διαιτολόγων.
Παραπομπές
Μιχαήλ Μπακνανάς Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας
Κλασική κιθάρα
Η κλασική κιθάρα (επίσης γνωστή και ως Ισπανική κιθάρα) έχει έξι χορδές, ανήκει στην οικογένεια της κιθάρας και κατατάσσεται στα νυκτά χορδόφωνα. Πρόκειται για ένα ακουστικό ξύλινο όργανο με χορδές από έντερο ή πλαστικό και είναι ο πρόδρομος της ακουστικής και της ηλεκτρικής κιθάρας οι οποίες χρησιμοποιούν μεταλλικές χορδές. Προέρχεται από την ισπανική βιχουέλα του 15ου και 16ου αιώνα, κατόπιν εξελίχτηκε στην μπαρόκ κιθάρα του 17ου αιώνα, ενώ την τελική της σημερινή μορφή πήρε στα μέσα του 19ου αιώνα. Το ρεπερτόριο δεν περιορίζεται μόνο σε έργα της κλασικής περιόδου, όπως εσφαλμένα πιστεύουν πολλοί λόγω του ονόματός της, αλλά επίσης και σε έργα της Αναγέννησης, του Μπαρόκ, του Ρομαντισμού, και τέλος πληθώρα σύγχρονων έργων στον 20ο αιώνα που αξιοποιούν πλήρως τις ηχοχρωματικές δυνατότητες του οργάνου. Στην κλασική κιθάρα χρησιμοποιούνται τα δάκτυλα και όχι η πένα. Η διαφορά από την ακουστική κιθάρα σε ζητήματα τεχνικής κατασκευής και ήχου είναι πολύ μεγάλη, παρ' όλο που η εξωτερική εμφάνιση ενίοτε ξεγελά, ιδιαίτερα στις κιθάρες φλαμένκο. . Το μέγεθος κάποιας κλασικής κιθάρας μπορεί να είναι συνήθως 3/4 ή 4/4.
Η κλασική κιθάρα λόγω τεχνικών προδιαγραφών, αλλά και τεχνικής στην εκτέλεση είναι το πιο κατάλληλο είδος κιθάρας για εκτέλεση πολυφωνικής μουσικής, γι'αυτό άλλωστε και αποτελεί το καταξιωμένο σολιστικό είδος κιθάρας στον τομέα της κλασικής μουσικής.
Η ηλεκτροκλασική κιθάρα δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μία κλασσική κιθάρα στην οποία έχει τοποθετηθεί ειδικό μικρόφωνο και, συχνά, ένας ρυθμιστής (equalizer) μεσαίων, μπάσων και έντασης. Το μικρόφωνο είναι ακριβώς κάτω από το ηχείο και είναι ρυθμισμένο να πιάνει μόνο τα ηχητικά σήματα που έρχονται από την ευθεία στην οποία βρίσκεται. Έτσι, επιτυγχάνεται βέλτιστη ποιότητα ήχου, όταν χρησιμοποιούμε την κιθάρα με ενισχυτή. Η σύνδεση είναι με τη γνωστή διάταξη, δηλαδή με έναν κοινό ενισχυτή και ένα απλό καλώδιο που καταλήγει στην βάση της κιθάρας. Ο τρόπος παιξίματος μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον παίκτη, αλλά συνήθως παίζεται όπως η κλασσική κιθάρα (δακτυλισμοί). Τέλος, η κιθάρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μια κοινή κλασσική, ανάλογα με τις προτιμήσεις του οργανοπαίκτη. Υπάρχουν τέσσερα είδη ηλεκτρικής προενίσχυσης της κλασσικής ή ακουστικής κιθάρας, με μαγνήτες - πιεζοηλεκτρικούς κρυστάλλους και μικρόφωνα, που μπορούν να τοποθετηθούν μόνιμα ή προσωρινά (μπορούν να αφαιρεθούν άμεσα) σε διάφορα σημεία της κιθάρας. Ανάλογα με τα σημεία έχουμε και τους ανάλογους μαννήτες - μικρόφωνα: Τα Soundholes pickups στην περιοχή της τρύπας του ηχείου, τους Soundbooard Transducers σε διάφορα σημεία του καπακιού (εμπρός και πίσω) της κιθάρας, εσωτερικά ή εξωτερικά, τους Undersaddle Transducers κάτω από τον καβαλάρη και τα Microphone Hybrid Pickups, ένα υβριδικό σύστημα συνδυασμού μικροφώνου (εσωτερικού ή εξωτερικού) στην τρύπα του ηχείου με μαγνήτες στον καβαλάρη ή στο ηχείο. Για την κλασσική κιθάρα με την ιδιαιτερότητα των νάιλον χορδών και του φυσικού της ήχου, ενδείκνυται η χρήση των πιεζο-κρυστάλλων γέφυρας (καβαλάρη) που λαμβάνουν τις δονήσεις του ήχου στο σώμα της κιθάρας και ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στο χτύπημα των χορδών με τα δάκτυλα ή την πένα αλλά και σε μεγάλες σχετικά εντάσεις (δεν προκαλούν εύκολα ανάδραση). Μία άλλη λύση εύκολη στην εγκατάσταση, αλλά επιρρεπής στην ανάδραση, είναι η χρήση συμπαγών πυκνωτικών μικροφώνων, τοποθετημένα εξωτερικά λίγο πάνω από το ηχείο, ώστε να λαμβάνουν και να αποδίδουν ένα φυσικότερο ήχο. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα που καλούνται να λάβουν υπόψη τους οι κιθαρίστες. Ιδιαίτερα για εκείνους τους σολίστες που χρησιμοποιούν πολύ ακριβές χειροποίητες κιθάρες, στις οποίες δεν θέλουν να επέμβουν στην κατασκευή τους (π.χ. με τρυπήματα στο σκάφος), έχουν παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια λύσεις μόνιμες αλλά μη επεμβατικές όπως είναι κάποιοι πιεζοηλεκτρικοί μαγνήτες που τοποθετούνται εύκολα ανάμεσα στον καβαλάρη και τις χορδές, χωρίς τρύπημα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κιθάρες
Περιοχή Κισάπου
Η Περιοχή Κισάπου (Αγγλικά: Kishapu District, Σουαχίλι: Wilaya ya Kishapu), είναι μία από τις πέντε επαρχίες στην Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιοχή Μάσουα (Maswa District), ανατολικά με την Περιοχή Μεάτου (Meatu District), νότια με την Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) και δυτικά με τις Αγροτική και Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Rural και Shinyanga Urban Districts).
Κατά το 2012, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Επαρχία Κισάπου (Kishapu District), ήταν 240.086 άτομα.
Αδαμαντορυχείο Ουίλλιαμσον
thumb|250px|left|Ο Δρ. Τζων Τ.Ουίλλιαμσον (Dr. John Thoburn Williamson). Στην Επαρχία Κισάπου (Kishapu District), βρίσκεται και το ανοιχτό λατομείο του αδαμαντορυχείου Ουίλλιαμσον (Williamson diamond mine) (επίσης γνωστού και ως ορυχείου Μουαντούι [Mwadui]), βρίσκεται μεταξύ των παλαιών ορυχείων «Μπουμπίκι» (Bubiki) και «Κιζούμπι» (Kizumbi) και σύμφωνα με τον Δημήτριο Τζαμτζή, πρώην συνεργάτη του Ουίλλιαμσον, ανακαλύφθηκε το 1942 από έναν επιστάτη του Ουίλλιαμσον.
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Κισάπου (Kishapu District), διαιρείται διοικητικά σε 20 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012):
• 4
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Υποσημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σινυάνγκα
Αλεξάντρ Μπεκ
Ο Αλεξάντρ Αλφρέντοβιτς Μπεκ (Александр Альфредович Бек, 3 Ιανουαρίου 1903, Σαράτοφ, Ρωσική Αυτοκρατορία - 2 Νοεμβρίου 1972, Μόσχα, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν Σοβιετικός συγγραφέας και πολεμικός ανταποκριτής.
Βιογραφία
Ο Μπεκ γεννήθηκε στην οικογένεια ενός στρατηγού της ιατρικής υπηρεσίας, αρχίατρου ενός στρατιωτικού νοσοκομείου, Αλφρέντ Βλαντίμιροβιτς Μπεκ.
Το 1919 εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου υπηρέτησε στο Ανατολικό Μέτωπο κοντά στο Ουράλσκ και τραυματίστηκε. Τράβηξε την προσοχή του αρχισυντάκτη της τμηματικής εφημερίδας, έγραψε αρκετές αναφορές κατά παραγγελία του, από τις οποίες ξεκίνησε η λογοτεχνική του δραστηριότητα. Μετά από αυτό, έγινε ο πρώτος εκδότης της εφημερίδας «Κόκκινη Μαύρη Θάλασσα».
Άρχισε να γράφει δοκίμια και κριτικές για τις εφημερίδες Κομσομόλσκαγια Πράβντα και Ιζβέστια. Από το 1931 εργάστηκε στις εκδόσεις «Ιστορία των εργοστασίων» και «Άνθρωποι δύο πενταετιών», μέλη του δημιουργημένου με πρωτοβουλία του Μ. Γκόρκι «Υπουργείου απομνημονευμάτων».
Το 1956 ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της ανθολογίας Λογοτεχνική Μόσχα.
Τάφηκε στη Μόσχα, στο νεκροταφείο Γκολοβίνσκι.
Έργο
Το πρώτο μυθιστόρημα του Μπεκ "Κουράκο" γράφτηκε το 1935 με βάση τις εντυπώσεις από ένα ταξίδι σε ένα νέο κτίριο στην πόλη Νοβοκουζνέτσκ.
Το πιο διάσημο έργο του Μπεκ, Λεωφόρος Βολοκολάμσκι, γράφτηκε το 1942-1943. Έγινε το αγαπημένο έργο του Φιντέλ Κάστρο και του Τσε Γκεβάρα. Ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας ήταν ο Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης διοικητής τάγματος, ανώτερος υπολοχαγός (αργότερα συνταγματάρχης φρουράς, διοικητής τμήματος) Μπαουιρζάν Μομίς-Ουλί. Συνέχεια αυτού του μυθιστορήματος αποτέλεσαν τα γραμμένα το 1960 μυθιστορήματα "Λίγες μέρες" και "Εφεδρεία του στρατηγού Πανφίλοφ".
Μετά τον πόλεμο, ο Μπεκ έγραψε μια σειρά από δοκίμια για τη Μαντζουρία, το Χαρμπίν και το Πορτ-Αρτούρ. Μια σειρά από έργα του είναι αφιερωμένα σε μεταλλουργούς (η συλλογή «Εργάτες υψικαμίνου», η σειρά μυθιστορημάτων «Νέο προφίλ», το μυθιστόρημα «Νέοι»).
Το πρωτότυπο του πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος "Ταλέντο (Η ζωή του Μπερεζκόφ)" που γράφτηκε το 1956 ήταν ο μεγαλύτερος σχεδιαστής κινητήρων αεροσκαφών Α. Α. Μικούλιν.
Κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος «Νέα ανάθεση» που γράφτηκε το 1965 ήταν ο Ι. Φ. Τεβοσιάν, ο οποίος κατείχε τη θέση του Υπουργού Μεταλλουργικής Βιομηχανίας και Σιδηρουργίας υπό τον Ι. Β. Στάλιν. Το μυθιστόρημα δεν περιείχε αντιφρονητικές απόψεις, ωστόσο αποσύρθηκε από το τεύχος αφού ανακοινώθηκε για δημοσίευση στο περιοδικό Νέος Κόσμος. Κάποιο ρόλο στην απαγόρευση του μυθιστορήματος έπαιξε η χήρα του Τεβοσιάν Ο. Α. Χβαλέμπνοβα, η οποία αποφάσισε ότι η «Νέα ανάθεση» αποκαλύπτει περιττές λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής του εκλιπόντος συζύγου της. Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία το 1972 και στην ΕΣΣΔ μόλις το 1986.
Το ημιτελές μυθιστόρημα «Μια άλλη μέρα» (1967-1970), που πρωτοκυκλοφόρησε το 1989 (στο περιοδικό «Φιλία των Λαών», 1989 Αρ. 8-9), είναι αφιερωμένο στα νεανικά χρόνια του Ι. Β. Στάλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων
Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων (Alice's Adventures in Wonderland) είναι ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας παιδικής λογοτεχνίας. Πρόκειται για κλασικό έργο παιδικής και φανταστικής λογοτεχνίας του Βρετανού συγγραφέα και μαθηματικού Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον, περισσότερο γνωστού με το ψευδώνυμο Λιούις Κάρολ, που κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση το 1865. Περιγράφει με λεπτή φαντασία και παιδικό αυθορμητισμό τις περιπέτειες ενός κοριτσιού, της Αλίκης, η οποία μετά την πτώση της σε μία λαγότρυπα, περιπλανιέται σε ένα φανταστικό κόσμο. Η ιστορία χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία αλληγορίας, μέσα από τα οποία, ο Κάρολ καυτηριάζει γεγονότα και αντιλήψεις της εποχής του. Το βιβλίο αναφέρεται πιο συχνά με τον συντομότερο τίτλο Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ο οποίος τελικά καθιερώθηκε, κυρίως μέσω της χρήσης του σε μεταγενέστερες κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές μεταφορές του έργου. Την εποχή του θανάτου του Κάρολ, ήταν το πιο δημοφιλές βιβλίο παιδικής λογοτεχνίας στην Αγγλία, ενώ μέχρι το πρώτο μισό του 20ου αιώνα είχε αποτελέσει ίσως το διασημότερο βιβλίο του είδους του στον κόσμο. Στο φανταστικό Σύμπαν της Χώρας των Θαυμάτων, υπάρχουν αλληγορικοί συμβολισμοί ως προς τον κόσμο της επιστήμης.
Έχοντας αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης ανάλυσης, η συνήθης ερμηνεία του έργου αναγνωρίζει την Αλίκη ως εκπρόσωπο της καταπιεσμένης παιδικής ηλικίας κατά τη Βικτωριανή εποχή. Η φανταστική εξιστόρηση του Κάρολ λειτουργεί, εν μέρει, με στόχο την κριτική της Βικτωριανής κοινωνίας και των Αγγλοσαξονικών νοοτροπιών, εκφράζοντας παράλληλα τη φιλοσοφία της λογοτεχνίας του, εξετάζοντας πώς επηρεάζεται η ταυτότητα του ανθρώπου όταν παύουν να υφίστανται οι παγιωμένοι κανόνες που την καθορίζουν. Μεταξύ των πολυάριθμων γρίφων που περιγράφονται στο έργο, το πρόβλημα της ταυτότητας αποτελεί για την Αλίκη ένα από τα κεντρικά ερωτήματα. Ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου, η Αλίκη, μετά την πτώση της στη λαγότρυπα, κινείται σε ένα κόσμο όπου καθιερωμένες αντιλήψεις της καθημερινότητας ανατρέπονται, ενώ κοινωνικοί θεσμοί και πρακτικές γίνονται στόχοι χλευασμού. Το έργο ερμηνεύεται επίσης ως μια ενδελεχής έρευνα των συστημάτων της κοινωνικής συμπεριφοράς, της λογικής και της γλώσσας. Υποστηρίζεται ότι μέρος του κειμένου μπορεί να εκτιμηθεί και κατανοηθεί περισσότερο από ενήλικους αναγνώστες, ειδικότερα η σάτιρα και οι συμβολισμοί του έργου. Κοινή θέση αποτελεί το γεγονός πως ο Κάρολ επιχειρεί συχνά να παρωδήσει άλλα λογοτεχνικά έργα που απευθύνονται σε παιδιά ή με αντικείμενο την παιδική ηλικία. Παράλληλα, δεν λείπουν και αναφορές σε έργα για ενήλικους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ιδέα των ομιλούντων λουλουδιών που θεωρείται πως βασίζεται στο ποίημα Maud (1855) του Άλφρεντ Τένισον.
Ιστορία της έκδοσης
Στις 4 Ιουλίου του 1862, ο Λιούις Κάρολ πραγματοποίησε μία εκδρομή μαζί με τον αιδεσιμώτατο Ρόμπινσον Ντάκγουορθ και τις τρεις κόρες του πρύτανη του κολεγίου του Christ Church, Λορίνα, Ήντιθ και Άλις Λίντελ. Κατά τη διάρκειά της, προκειμένου να διασκεδάσει τα παιδιά, ο Κάρολ επινόησε και διηγήθηκε μία ιστορία, η οποία θα αποτελούσε τη βάση για την μετέπειτα συγγραφή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Μετά από παρότρυνση της Άλις, ο Κάρολ ξεκίνησε να καταγράφει τη διήγησή του, γεγονός που οδήγησε στη συγγραφή της πρώτης μορφής του έργου, υπό τον τίτλο Alice’s Adventures under Ground (Οι Περιπέτειες της Αλίκης κάτω από τη Γη). Η πρώτη μορφή του βιβλίου δεν προοριζόταν για δημοσίευση και έφερε αφιέρωση που μαρτυρούσε ότι επρόκειτο για ένα "δώρο Χριστουγέννων προς ένα αγαπητό παιδί, σε ανάμνηση μιας καλοκαιρινής ημέρας". Ο Κάρολ κατέγραψε στο ημερολόγιό του την απαρχή της συγγραφής του βιβλίου στις 13 Νοεμβρίου του 1862, ενώ το τελικό χειρόγραφο φαίνεται πως ολοκληρώθηκε πριν τις 10 Φεβρουαρίου του 1863, χωρίς να περιλαμβάνεται όμως σε αυτή τη μορφή του έργου οποιαδήποτε εικονογράφηση. Αργότερα, το Νοέμβριο του 1864, παρουσίασε το έργο του και στην Άλις Λίντελ. Το τελικό χειρόγραφο διάβασε επίσης ο λογοτέχνης Χένρι Κίνγκσλεϊ, ο οποίος παρότρυνε τη μητέρα της Άλις να πείσει τον Κάρολ να το δημοσιεύσει. Για τον Ντάκγουορθ, το βιβλίο θα σημείωνε μεγάλη επιτυχία, εφόσον την εικονογράφησή του αναλάμβανε ένας διακεκριμένος καλλιτέχνης, προτείνοντας για αυτό το λόγο τον Τζον Τένιελ, γνωστό από τη δουλειά του στο περιοδικό Punch. Ο Κάρολ αναζήτησε επιπλέον τη γνώμη του συγγραφέα Τζορτζ ΜακΝτόναλντ, ο οποίος τον έπεισε τελικά να το δημοσιεύσει. Έχοντας αποφασίσει για την έκδοση του βιβλίου, ο Κάρολ προχώρησε σε περαιτέρω επεξεργασία του, φθάνοντας έτσι στην οριστική μορφή του έργου. Ο Τένιελ ήρθε σε επαφή με το κείμενο τον Ιανουάριο του 1864 και στις 5 Απριλίου του ίδιου έτους συμφώνησε να αναλάβει την εικονογράφησή του. Τελικά το βιβλίο εκδόθηκε από τον οίκο MacMillan & Co., με τον τίτλο Alice’s Adventures in Wonderland (Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων), τον Ιούλιο του 1865, ενώ την εικονογράφησή του ανέλαβε ο Σερ Τζον Τένιελ.
Ο Κάρολ ανέλαβε πλήρως τα έξοδα της έκδοσης, συμπεριλαμβανομένου του κόστους των υλικών και της διαφήμισης, καθώς και της αμοιβής του εικονογράφου. Ο εκδοτικός οίκος ανέλαβε με τη σειρά του την τελική παραγωγή και διανομή του βιβλίου. Η ασυνήθιστη για την εποχή συμφωνία, εξασφάλιζε στον Κάρολ απόλυτο έλεγχο της ποιότητας του τελικού προϊόντος, αν και θα τον επιβάρυνε παράλληλα σε μεγάλο βαθμό οικονομικά, σε περίπτωση εμπορικής αποτυχίας. . Η πρώτη έκδοση του βιβλίου περιλάμβανε δύο χιλιάδες αντίτυπα, ωστόσο ενώ ήδη πενήντα από αυτά είχαν προλάβει να βιβλιοδετηθούν, ο Κάρολ πληροφορήθηκε από τον Τένιελ πως δεν ήταν ικανοποιημένος από την ποιότητα εκτύπωσης των εικόνων του, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί το βιβλίο, επιβαρύνοντας οικονομικά τον Κάρολ. Το Νοέμβριο του 1865, η δεύτερη έκδοσή του, τυπώθηκε σε τέσσερις χιλιάδες αντίτυπα, τα οποία ο Κάρολ χαρακτήρισε «τέλειο δείγμα καλλιτεχνικής εκτύπωσης». Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων γνώρισε πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία, ενώ παραμένει έως σήμερα, ένα από τα δημοφιλέστερα λογοτεχνικά έργα. Έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από πενήντα γλώσσες, μεταξύ αυτών και τα Εσπεράντο. Τα Χριστούγεννα του 1871, εκδόθηκε η συνέχεια του βιβλίου, με τίτλο Through the Looking-Glass and What Alice Found There (Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί), έχοντας ανάλογη επιτυχία. Ο Κάρολ ολοκλήρωσε επίσης μία ειδική έκδοση της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, απευθυνόμενη σε παιδιά «από μηδέν έως πέντε ετών», με τίτλο The Nursery «Alice». Η έκδοση αυτή, κυκλοφόρησε το 1890 και περιείχε το αρχικό βιβλίο γραμμένο σε απλούστερη γλώσσα και με ορισμένες από τις αρχικές εικόνες του Τένιελ, σε έγχρωμη μορφή.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
thumb|right|[[Cosplay σε δημόσιο πάρκο στην Αθήνα το 2012 με κουστούμια εμπνευσμένα από τη ταινία Alice in Wonderland που βασίζεται στην ιστορία Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των θαυμάτων.]] right|thumb|Επίσημη εικονογράφηση του Τζον Τένιελ (1865). Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο για πρώτη φορά το 1903 και από τότε καταγράφονται αρκετές ανάλογες ταινίες ή τηλεοπτικές παραγωγές, μεταξύ αυτών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γενικές πληροφορίες
Διαδικτυακά βιβλία
Κατηγορία:Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Λιούις Κάρολ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Παιδικά βιβλία Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1865
Ζαν-Κλωντ Λατές (αποσαφήνιση)
Το ονοματεπώνυμο Ζαν-Κλοντ Λατές μπορεί να συσχετίζεται με τα παρακάτω λήμματα:
Εμφύσημα
Το εμφύσημα είναι μία μορφή χρόνιας πάθησης των πνευμόνων. Εκδηλώνεται όταν καταστρέφεται η ελαστικότητα των αερόσακων (κυψελίδων) στους πνεύμονες. Έτσι οι αεραγωγοί στενεύουν, αφού η υποστήριξή τους είναι μικρότερη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της δυνατότητας πρόσληψης οξυγόνου από τον οργανισμό.
Το εμφύσημα εμφανίζεται κατά κύριο λόγο σε άτομα μεγάλης ηλικίας. Κύρια αίτια της εκδήλωσής της πάθησης είναι το κάπνισμα, η συχνή εισπνοή μεγάλων ποσοτήτων σκόνης, η συνήθης χρήση ναρκωτικών ουσιών, η έκθεση σε χημικά και η εισπνοή ατμών.
Η ασθένεια αυτή σε μερικές περιπτώσεις είναι γενετική, δηλαδή προκαλείται από μετάλλαξη του DNA και οφείλεται στην έλλειψη της πρωτεΐνης α1-αντιθρυψίνης (ΑΑΤ= alpha antitrypsin) που παράγεται φυσιολογικά στο ήπαρ.
Το «εμφύσημα» όπως και η «χρόνια βρογχίτιδα», είναι παλαιότεροι όροι που χρησιμοποιούνται για διάφορους τύπους ΧΑΠ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθολογία Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος
Ολαίας
Ο Ολαίας ήταν ο 14ος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας. Ήταν γιος και διάδοχος του Κύψελου, εγγονός του Αίπυτου κι αδελφός της Μερόπης που παντρεύτηκε τον Κρεσφόντη. Γιος και διάδοχος του ήταν ο Βουκολίων, ανηψιός του και γιος της αδελφής του ήταν ο βασιλιάς της Μεσσηνίας Αίπυτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Dimitri Vegas & Like Mike
Ιστορία
Ο Dimitri Vegas γεννήθηκε το 1982 και ξεκίνησε την ενασχόληση με το επάγγελμα του DJ στην ηλικία των 14 ετών. Κατά τα πρώτα του χρόνια στο επάγγελμα, πραγματοποίησε αρκετές εμφανίσεις σε μικρά νυχτερινά κέντρα, ενώ ήταν resident DJ στον βελγικό ραδιοφωνικό σταθμό BeatFM. Λόγω τυχαίων συγκυριών, εγκατέλειψε το Βέλγιο το 1999 και ξεκίνησε περιοδεία στην Ευρώπη. Έζησε, αρχικά, στη Μαγιόρκα, στη συνέχεια στη Χαλκιδική της Ελλάδας, προτού μετακομίσει στην Ιμπίθα το 2003, όπου έπαιζε μουσική σε μεγάλα νυχτερινά κέντρα όπως το Privilege και το Space.
Στη συνέχεια επέστρεψε στις Κανάριες Νήσους, στη Μαγιόρκα, προτού εγκατασταθεί στη Ζάκυνθο της Ελλάδας, όπου έπαιζε μουσική στα νυχτερινά κέντρα Amnesia και The End το 2006. Το φθινόπωρο του 2006, επέστρεψε στο Βέλγιο ώστε να συνεργαστεί με τον αδερφό του, Like Mike, για την παραγωγή της πρώτης του μουσικής δουλειάς, το 'Cocaine / Eivissa 2007' τον Μάρτιο του 2007 και ένα remix του κομματιού των Push, "Universal Nation" σε επεξεργασία από την Bonzai Records.
Το remix τους για το "Work That Body", το 2008, τράβηξε την προσοχή του Axwell, ο οποίος τους ανέθεσε άμεσα να φτιάξουν ένα remix για το κομμάτι "Rotterdam City of Love" του Abel Ramos για τη δισκογραφική του εταιρεία, Axtone. Έφτιαξαν, επίσης, remix, για το κομμάτι των Swedish House Mafia, "Leave the World Behind" το 2009.
Από το 2010, επελέγησαν από την εταιρεία ID&T να αποτελέσουν τα κύρια πρόσωπα του βελγικού μουσικού φεστιβάλ Tomorrowland. Το 2010 δημιούργησαν το "Tomorrow (Give In to the Night)", ως επίσημο τραγούδι του παραπάνω φεστιβάλ, σε συνεργασία με τους Dada Life και την Tara McDonald, το 2011 το "The Way We See the World" με τον Afrojack και τις NERVO, ενώ το 2012 σειρά είχε το "Tomorrow Changed Today". Από το 2011 έχουν στην κατοχή τους την Smash the House, μια υπαγόμενη στην Spinnin' Records δισκογραφική εταιρεία, εντός της οποίας προωθούν καλλιτέχνες όπως οι Yves V και Wolfpack.
Remixes
2013:
2012:
2011: 2010:
2009:
2008:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι μουσικοί Κατηγορία:Βέλγοι DJs Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα αδελφών
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Ξάνθης
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Ξάνθης.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ξάνθης
Βαρομετρική παλίρροια
Βαρομετρική παλίρροια ονομάζεται το φαινόμενο της ημερήσιας μεταβολής της ατμοσφαιρικής πίεσης που παρατηρείται μέσα σε ένα 24ωρο στην επιφάνεια της Γης.
Το φαινόμενο αυτό καταγράφεται στο διάγραμμα του αυτογραφικού βαρόμετρου - Βαρογράφου
Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα
Κούτσουρα του Δαλαμάγκα
Τα «Κούτσουρα» ήταν ταβέρνα-παράγκα στη Θεσσαλονίκη, με ιδιοκτήτη τον Γιώργο Δαλαμάγκα, στην οδό Νικηφόρου Φωκά 18, περίπου στη διασταύρωση με την οδό Τσιμισκή.
Ιστορία
Στα χρόνια της Κατοχής ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάρκος Βαμβακάρης και Γιάννης Παπαϊωάννου δούλευαν σε αυτήν την ταβέρνα. Αργότερα, ο Τσιτσάνης την απαθανάτισε στο τραγούδι του Μπαξέ Τσiφλίκι ή Χατζή Μπαξέ του 1942:
Ο Γιώργος Δαλαμάγκας ήταν για 9 χρόνια γραμματέας στο Σωματείο Εστιατόρων - Κέντρων Διασκέδασης της Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά και αργότερα, πλούτισε πουλώντας τεράστιες ποσότητες μπύρας. Ύστερα ξέπεσε, λόγω του τζόγου, και δούλευε ως σερβιτόρος σε ξένες ταβέρνες. Εκτός από τα «Κούτσουρα» είχε άλλες 4 ταβέρνες, μεταξύ των οποίων το «Σιντριβάνι» από το 1932, το «Αλκαζάρ» και το εστιατόριο «Μεντιτερανέ» από το 1952 έως το 1957. Πέθανε σε γηροκομείο στο Λεμπέτ, τη δεκαετία του 1970, μετά από πολυτάραχη ζωή.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Ρεμπέτικο Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Ελλάδα
Κώρυκος
Το όνομα Κώρυκος μπορεί να αναφέρεται:
Βάρνα (Θεσσαλονίκη)
Η Βάρνα, επίσης γνωστή ως Νέα Βάρνα, είναι περιοχή της Θεσσαλονίκης, εκτός των τειχών, μεταξύ των δήμων Θεσσαλονίκης και Νεάπολης - Συκεών. Το όνομά της πήρε από τη Βάρνα της Ανατολικής Ρωμυλίας (που σήμερα βρίσκεται στη Βουλγαρία), καθώς στην περιοχή εγκαταστάθηκαν μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ (1919), Έλληνες Θρακιώτες πρόσφυγες από αυτή την πόλη.
Αργότερα, ο Τσιτσάνης την απαθανάτισε στο τραγούδι του Μπαξέ Τσιφλίκι του 1942.
Βαρνα Κατηγορία:Δήμος Θεσσαλονίκης
Δάσος της μάγισσας (Ούτερζεν)
thumb|right|350px|Χαρακτηριστικό αμμώδες λοφώδες τοπίο του δάσους της μάγισσας. Είναι χειμώνας και τα φύλλα έχουν πέσει από τα δέντρα. Το δάσος της μάγισσας (γερμ. Hexenwald) βρίσκεται στο Ούτερζεν στην επαρχία Πίνεμπεργκ της βόρειας Γερμανίας.
Περιγραφή
Το δάσος εκτείνεται σε μια αμμώδη λοφώδη περιοχή έκτασης 11 εκταρίων που διαμορφώθηκε την εποχή των παγετώνων. Η χλωρίδα του περιλαμβάνει κυρίως πεύκα, σημύδες και βελανιδιές.
Λαογραφία
Ένα στενό μονοπάτι διανύει μια παράξενη διαδρομή μέσα από τα δέντρα και καταλήγει σε ένα εσωτερικό ξέφωτο. Σύμφωνα με μια παράδοση, στο δάσος αυτό έμενε μια μάγισσα, που είχε το σπιτάκι της κοντά στο ξέφωτο. Στο ξέφωτο λένε ότι έκαιγε φωτιά και γύρω γύρω χόρευαν οι μάγισσες στην πανσέληνο. Ήταν δηλαδή ξέφωτο των μαγισσών. Πολλές φορές ακόμα και σήμερα λένε ότι το μεσημέρι το καζάνι της μάγισσας ακούγεται να μπουρμπουλίζει. Εξαιτίας του μύθου αυτού, οι κάτοικοι της περιοχής παλιά απέφευγαν να μπαίνουν στο δάσος. Σήμερα χρησιμεύει ως τόπος αναψυχής και κατασκήνωσης για ένα νηπιαγωγείο.
Πηγές
Μαγισσας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κάτω Σαξονίας