cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκράτορας Γκο-Τσουτσιμικάντο
Γεγονότα της ζωής του Γκο-Τσουτσιμικάντo
Λίγο μετά την ενθρόνισή του, έλαβε χώρα ο πόλεμος του Όνιν. Ναοί, ιερά και μέγαρα αυλικών ευγενών, μεταξύ άλλων, κάηκαν ολοσχερώς. Τα οικονομικά της Αυτοκρατορικής Αυλής στέρεψαν και η Αυλή παρήκμασε. Ο Αυτοκράτορας υποστήριξε την πολιτική της οικογένειας Γιοσίντα για την ίδρυση ενός νέου είδους Σιντοϊστικού Κράτους, που θα μπορούσε να δώσει κοινωνική και πολιτική συνοχή στη χώρα, που καταστράφηκε από τον εμφύλιο πόλεμο.
Μέχρι να αποβιώσει ο πρώην Αυτοκράτορας Γκο-Κομάτσου το 1433, ο Γκο-Χαναζόνo κατείχε τον τίτλο του επίσημου αρχηγού των Ντάιρι, την πραγματική εξουσία στην Αυλή ασκούσε ο θείος του, ο οποίος συνέχισε μία πρακτική γνωστή ως μοναστηριακή εξουσία. Μετά από αυτό, ο Γκο-Χαναζόνo απόλαυσε 30 χρόνια άμεσης αυτοκρατορικής διακυβέρνησης, μέχρι την παραίτησή του, και στη συνέχεια επαναλήφθηκε το συμβατικό μοτίβο της έμμεσης διακυβέρνησης από μοναστηριακούς Αυτοκράτορες. Η εκτεταμένη διάρκεια της βασιλείας του Γκο-Τσουτσιμικάντo -που διαρκεί τριάντα έξι χρόνια και δύο μήνες- είναι η μεγαλύτερη από οποιονδήποτε άλλον ηγεμόνα στην ιστορική περίοδο πριν από τον Αυτοκράτορα Kόκακου.
Μετά το τέλος του Πολέμου, υπήρχε ελάχιστος ενθουσιασμός για την αναβίωση των αρχαίων τελετών της Αυτοκρατορικής Αυλής. Στις 21 Οκτωβρίου 1500 απεβίωσε ο Αυτοκράτορας. Ο διάδοχός του Γκο-Κουσιβαμπάρα δεν είχε τα χρήματα για να πληρώσει την τελετή της κηδείας, και το σώμα του νεκρού Αυτοκράτορα βρισκόταν σε μία αποθήκη του ανακτόρου για περισσότερο από έναν μήνα, πριν γίνει μία δωρεά στην Αυλή και η κηδεία μπορούσε να τελεστεί.
Σημειώσεις
μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό kamon — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ίγκορ Μίλιτσιτς
Ο Ίγκορ Μίλιτσιτς (κροατικά: Igor Miličić) (γενν. 9 Ιουνίου 1976, Σλαβόνσκι Μπροντ) είναι Κροάτης προπονητής και πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ. Έχει επίσης πολωνική υπηκοότητα. Είναι ο τωρινός προπονητής της Εθνικής Πολωνίας ανδρών.
Καριέρα
Ο Μίλιτσιτς ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 6–7 ετών. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το Κροατικό Πρωτάθλημα Παίδων το 1991. Το 1994, έπαιξε για την Εθνική Κροατίας Κ18. Δύο χρόνια αργότερα, ξεκίνησε την καριέρα του σε ομάδα ανδρών, καθώς τη σεζόν 1996-97 ήταν παίκτης της Λίνε Ριέκα και πέρασε τις επόμενες δύο σεζόν στην ΚΚ Σπλιτ. Τα έτη 1997–1998 εκπροσώπησε τη Κροατία Κ22, ενώ το 1998 έγινε μέλος της Εθνικής Κροατίας ανδρών.
Το 1999, ο Μίλιτσιτς μετακόμισε στην Πολωνία, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με την ΟΜΚΣ Κιέλτσε. Η ομάδα του τελείωσε τη διοργάνωση στην 7η θέση, χάνοντας με 2-3 στη σειρά των προημιτελικών των πλέι οφ από την Ζνιτς Μπάσκετ Προύσκουφ. Μετά το τέλος της σεζόν, μετακόμισε στην Πολόνια Βαρσοβίας. Ωστόσο, δεν έπαιξε στην ομάδα της πρωτεύουσας για πολύ καιρό. Αποχώρησε από την ομάδα τον Οκτώβριο και ένα μήνα αργότερα υπέγραψε συμβόλαιο με την Πρόκομ Τρεφλ Σόποτ. Έπαιξε για την ομάδα του Σόποτ την περίοδο 2000–2002. Με την ομάδα κέρδισε μεταξύ άλλων το Κύπελλο Πολωνίας, το Σούπερ Καπ Πολωνίας, καθώς και κατέκτησε την 3η θέση του Πολωνικού Πρωταθλήματος. Έπαιξε επίσης δύο φορές στους προημιτελικούς του Κυπέλλου Κόρατς. Τη σεζόν 2002/2003, έπαιξε στην Άνβιλ Βλοτσλάβεκ, με την οποία κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας.
Στα τέλη του 2007 επέστρεψε στην Πολωνία. Έλυσε το συμβόλαιο με την ΜΚ Ενισέι και μετακόμισε στην πρώην ομάδα του, την Πρόκομ Τρεφλ Σόποτ. Έπαιξε μόνο για λίγους μήνες στον σύλλογο, αλλά κατάφερε να κερδίσει το Πρωτάθλημα Πολωνίας (το πέμπτη συνεχόμενο του συλλόγου). Ο Μίλιτσιτς, παίζοντας στην Πρόκομ τη σεζόν 2007/2008, είχε επίσης την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα. Στη συνέχεια έπαιξε συνολικά 6 αγώνες σε ευρωπαϊκά κύπελλα (μέσο όρο 1,5 πόντο, 2,3 ριμπάουντ και 2,2 ασίστ ανά παιχνίδι). Τη σεζόν 2008/2009, υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΖΣ Κοσάλιν. Αφού ο Τζεφ Νόρντγκαρντ ανέλαβε προπονητής, ο Μίλιτσιτς έγινε αρχηγός της ομάδας. Με την ομάδα από το Κοσάλιν ολοκλήρωσε τον πρωτάθλημα στην 7η θέση, αφού νίκησε την Πρόκομ Σόποτ στα προημιτελικά των πλέι οφ. Έμεινε επίσης στον σύλλογο την επόμενη σεζόν, κερδίζοντας το πρώτο Κύπελλο Πολωνίας στην ιστορία της ομάδας και ολοκληρώνοντας το πρωτάθλημα στην 6η θέση. Τη σεζόν 2010–2012, κατέλαβε την 8η θέση στο πρωτάθλημα με την ομάδα του.
Στις 13 Νοεμβρίου 2011, σε έναν αγώνα εναντίον της Άνβιλ Βλοτσλάβεκ, έδωσε την 1.000η ασίστ του στην καριέρα του στα πολωνικά γήπεδα, που αποτελεί ρεκόρ για το Πρωτάθλημα Πολωνίας. Μετά τη σεζόν 2012/2013, κατά την οποία τερμάτισε στην 3η θέση στο πρωτάθλημα με την ΑΖΣ Κοσάλιν, τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα.
Την 1η Οκτωβρίου 2021, ονομάστηκε ο νέος προπονητής της Εθνικής Πολωνίας, όπου υπέγραψε διετές συμβόλαιο.
Προσωπική ζωή
Ο Μίλιτσιτς όσο ζούσε στην Πολωνία, επισκεπτόταν συχνά την πατρίδα του, την Κροατία.
Είναι παντρεμένος με την Μπάρμπαρα, με την οποία έχει τρία παιδιά: Ίγκορ (γενν. 2002), Ζοράνα (γεν. 2006) και Τέο (γεν. 2008). Και οι τρεις γιοι του Μίλιτσιτς ασχολούνται με την καλαθοσφαίριση. Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο Ίγκος Μίλιτσιτς ο νεότερος, το 2016 αγωνίστηκε στην Εθνική Πολωνίας Κ14 ετών. Η οικογένεια ζει στη Γερμανία και οι τρεις γιοι τους προπονούνται σε μία ομάδα στο Ουλμ. .
Διακρίσεις
Με βάση τα, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Πολωνίας Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Σπλιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Βλοτσλάβεκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τουρκ Τέλεκομ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ενισέι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΖΣ Κοσάλιν Κατηγορία:Κροάτες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΖΣ Κοσάλιν Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΚΚ Βλοτσλάβεκ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Πολωνίας
Λούντβιχσχαφεν
Το Λούντβιχσχαφεν αμ Ράιν (ΔΦΑ:[ˈlutvɪçsˌhafn̩ ʔam ʁaɪ̯n]) ή Λούντβιγκσχαφεν αμ Ράιν (ΔΦΑ:[ˈluːtvɪksˌhafn̩ ʔam ʁaɪ̯n]), γερμ. Ludwigshafen am Rhein (μεταφραζόμενο αποδίδεται ως "Λιμάνι του Λουδοβίκου επί του Ρήνου"), είναι πόλη που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Γερμανία, στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου. Η πόλη, με πληθυσμό 163.777 κατοίκους, βρίσκεται στη δυτική όχθη του Ρήνου και ακριβώς απέναντι από το Μάνχαϊμ, που βρίσκεται στην ανατολική του όχθη. Η πόλη είναι γνωστή ως έδρα της BASF και ως γενέτειρα του φιλοσόφου Ερνστ Μπλοχ και του πολιτικού Χέλμουτ Κολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρηνανίας-Παλατινάτου
Η κεντρική επιστήμη
μικρογραφία|574x574εσ| Διάταξη των επιστημών, την οποία προτείνουν οι ερευνητές Balaban και Klein. Η χημεία αποκαλείται συχνά ως η κεντρική επιστήμη λόγω του ρόλου της στη διασύνδεση των φυσικών επιστημών, που περιλαμβάνουν τη χημεία, με τις βιοεπιστήμες και τις εφαρμοσμένες επιστήμες όπως την ιατρική και τη μηχανική. Η φύση αυτής της σχέσης είναι ένα από τα κύρια θέματα στη φιλοσοφία της χημείας και στην επιστημομετρία. Η διατύπωση αυτή έγινε δημοφιλής με τη χρήση της σε ένα εγχειρίδιο που δημοσιεύτηκε από τους Theodore L. Brown και H. Eugene LeMay, με τον τίτλο Chemistry: The Central Science, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1977, και με τη 13η έκδοση αυτού που δημοσιεύτηκε το 2014.
Έτσι, η χημεία βασίζεται στην κατανόηση των νόμων της φυσικής που διέπουν σωματίδια, όπως άτομα, πρωτόνια, νετρόνια, ηλεκτρόνια, θερμοδυναμική κ.λπ. αν και έχει αποδειχθεί ότι δεν «ανάγεται πλήρως» στην κβαντική μηχανική. Έννοιες όπως η περιοδικότητα των στοιχείων και οι χημικοί δεσμοί στη χημεία αναδύονται στο ότι είναι περισσότερες από τις υποκείμενες δυνάμεις που ορίζονται από τη φυσική.
Με τον ίδιο τρόπο, η βιολογία δεν μπορεί να αναχθεί πλήρως στη χημεία, αν και ο μηχανισμός που είναι υπεύθυνος για τη ζωή αποτελείται από μόρια. Για παράδειγμα, ο μηχανισμός της εξέλιξης μπορεί να περιγραφεί με όρους χημείας με την κατανόηση ότι είναι μια μετάλλαξη της σειράς των γενετικών ζευγών βάσεων στο DNA ενός οργανισμού. Ωστόσο, η χημεία δεν μπορεί να περιγράψει πλήρως τη διαδικασία αφού δεν περιέχει έννοιες όπως η φυσική επιλογή που είναι υπεύθυνες για την κινητήρια δύναμη της εξέλιξης. Η χημεία είναι θεμελιώδης για τη βιολογία, καθώς παρέχει μια μεθοδολογία για τη μελέτη και την κατανόηση των μορίων που συνθέτουν τα κύτταρα.
Οι συσχετίσεις και συνδέσεις που δημιουργούνται από τη χημεία διαμορφώνονται διαμέσου ορισμένων υποκλάδων που χρησιμοποιούν τεχνικές έννοιες από πολλαπλά επιστημονικά αντικείμενα. Η χημεία και η φυσική χρειάζονται και οι δύο στους τομείς της φυσικοχημείας, της πυρηνικής χημείας και της θεωρητικής χημείας. Η χημεία και η βιολογία διασταυρώνονται στους τομείς της βιοχημείας, της ιατρικής χημείας, της μοριακής βιολογίας, της χημικής βιολογίας, της μοριακής γενετικής και της ανοσοχημείας. Η χημεία και οι γεωτεχνικές επιστήμες διασταυρώνονται σε τομείς, όπως η γεωχημεία και η υδρολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφία της επιστήμης Κατηγορία:Χημεία
Παναγία Κανακαριά
Η Παναγία Κανακαριά είναι βυζαντινός ναός ο οποίος βρίσκεται στη Λυθράγκωμη (Μπολτασλί), στη χερσόνησο της Καρπασίας της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Από το 1974, η ευρύτερη περιοχή στην οποία βρίσκεται ο ναός ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Βόρειας Κύπρου. Η Παναγία Κανακαριά είναι γνωστή για τα βυζαντινά ψηφιδωτά του 6ου αιώνα μ.Χ. που βρίσκονταν στο εσωτερικό της πριν αποκολληθούν από αρχαιοκάπηλους στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όπως συνέβη και στη γειτονική Παναγία της Κυράς.
Ιστορία
thumb|left|250px|Άποψη του ναού Η Παναγία Κανακαριά χτίστηκε περίπου 500 ως παλαιοχριστιανική βασιλική και χρησίμευσε ως το εκκλησιαστικό κτίριο ενός πρώιμου βυζαντινού οικισμού. Αυτό το πρώτο κτίριο ήταν μια τρίκλιτη ξυλόστεργη βασιλική με νάρθηκα, προθάλαμο στην είσοδο στη δυτική πλευρά και τρεις κόγχες στην ανατολική πλευρά. Το μωσαϊκό της κόγχης δημιουργήθηκε το 530. Στα μέσα του 7ου αιώνα, το κτίριο καταστράφηκε, πιθανόν από μουσουλμάνους πειρατές.
Μετά από μερικές δεκαετίες, η εκκλησία ξαναχτίστηκε περίπου 700, αλλά τώρα για στήριξη χρησιμοποιούσε κτιστούς στύλους αντί για κίονες. Αυτό το δεύτερο κτίριο επέζησε από τη Εικονομαχία του 8ου και 9ου αιώνα χωρίς να βανδαλιστεί, αλλά καταστράφηκε από σεισμό γύρω στο 1160 και απέμεινε μόνο η κόγχη. Το κτίριο ξαναχτίστηκε ως εκκλησία με τρούλο: ο σηκός, ο νάρθηκας και το ιερό βήμα απέκτησαν από έναν τρούλο, δύο από αυτούς με τύμπανο. Η κόγχη με τα ψηφιδωτά της έχει πλέον ενσωματωθεί στη νέα εκκλησία, παρόμοια με την Παναγία της Κύρας στα Λιβάδια και την Παναγία Αγγελόκτιστη στο Κίτι.
Ένα μοναστήρι πιθανότατα χτίστηκε γύρω από την εκκλησία περίπου αυτήν την εποχή. Ωστόσο, το υπάρχον μοναστήρι χρονολογείται πιθανώς από τον 18ο αιώνα. Στο εσωτερικό του ναού σώζονται τοιχογραφίες του του 12ου, του 14ου και του 16ου αιώνα. Το νότιο κλίτος ανακαινίστηκε τον 13ο αιώνα και προστέθηκε μια ανοιχτή στοά μπροστά από την είσοδο. Ο κεντρικός τρούλος κατέρρευσε το 1491 λόγω ενός άλλου σεισμού και χτίστηκε γύρω στο 1500, και οι τοίχοι εξωραΐστηκαν με πολλές νέες τοιχογραφίες, από τις οποίες σχεδόν τίποτα δεν φαίνεται σήμερα. Σώζεται μόνο η τοιχογραφία της Παναγίας Κανακαριάς στο τυφλό τόξο πάνω από τη νότια είσοδο. Το καμπαναριό προστέθηκε το 1888.
Ο ναός και τα ψηφιδωτά του συντηρήθηκαν το 1973. Μετά την εκδίωξη των Ελληνοκυπρίων ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής του 1974, η εκκλησία έκλεισε λόγω έλλειψης χρήσης.
Ψηφιδωτά
thumb|250px|Το ψηφιδωτό μετά την αποκατάστασή του το 1973. Το ψηφιδωτό της κόγχης δημιουργήθηκε την 4η δεκαετία του 6ου αιώνα. Είναι φιλοτεχνημένο σε πρώιμο βυζαντινό ρυθμό και απεικονίζει την Παναγία με το Θείο Βρέφος, καθισμένη σε θρόνο από ελεφαντόδοντο και περιτριγυρισμένη από αμυγδαλόσχημη δόξα. Οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι δίπλα τους. Αυτή η απεικόνιση πλαισιώνεται από ένα περίγραμμα διακοσμημένο με στολίδια, το οποίο με τη σειρά του ακολουθείται από 12 μενταγιόν αποστόλων.
Το μωσαϊκό αποτελείται από γυάλινες ψηφίδες με περισσότερες από 40 αποχρώσεις σε διάφορα χρώματα, γυάλινους κύβους καλυμμένους με χρυσά και ασημένια φύλλα, και χρωματιστούς μαρμάρινους και πέτρινους κύβους. Δεδομένου ότι οι γυάλινες πέτρες μωσαϊκού λέγεται ότι έχουν θεραπευτικές δυνάμεις, οι προσκυνητές αφαιρούσαν επανειλημμένα μεμονωμένα κομμάτια μωσαϊκού κατά τη διάρκεια των αιώνων. thumb|311x311px|left|Το εσωτερικό του ναού πριν το 1978. Ωστόσο, σημειώθηκε πολύ χειρότερη καταστροφή το 1978/79. Αρχαιοκάπηλοι εκμεταλλεύτηκαν τις πολιτικά αβέβαιες συνθήκες μετά την τουρκική εισβολή, διέρρηξαν την εκκλησία και αφαίρεσαν σχεδόν πλήρως το μωσαϊκό από τον τοίχο. Εκτός από την Παναγία Κανακαριά, επηρεάστηκαν πολλές άλλες εκκλησίες. Τα αντικείμενα εξαφανίστηκαν για λίγα χρόνια.
Εν τω μεταξύ, η αρμόδια αρχή στη νότια Κύπρο έμαθε για τη ληστεία έμμεσα στα τέλη του 1979 μέσω ενός τουρίστα, για τον οποίο η βόρεια κυπριακή κυβέρνηση μοιράστηκε την ευθύνη. Το 1983 η Συλλογή Menil στο Χιούστον αγόρασε αρκετά μικρά ψηφιδωτά κομμάτια από τον Τούρκο έμπορο τέχνης του Μονάχου Αϊντίν Ντικμέν μέσω ενός μεσάζοντα, τα οποία ήταν τμήμα της μεταλλιών των αποστόλων Λουκά και Βαρθολομαίου. Δεδομένου ότι η προέλευση των κομματιών ήταν εύκολο να διευκρινιστεί, οι θησαυροί τέχνης, αφού εκτέθηκαν στις ΗΠΑ για κάποιο χρονικό διάστημα, διαβιβάστηκαν στην Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς ένδειξη της προέλευσής τους και χωρίς συμμετοχή της αστυνομίας.
Πέτρος της Ριβαγόρθα
Ο Πέτρος, Pere d'Aragó, Pedro de Aragón, (1305 – 4 Νοεμβρίου 1381) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πρίγκιπας (infante) της Αραγονίας και υπηρέτησε τρεις διαδοχικούς βασιλείς ως στρατιωτικός, διπλωμάτης και σύμβουλος, προτού ενταχθεί στο Φραγκισκανό μοναστικό τάγμα το 1358.
Παναγία Κανακαριά
Ψηφιδωτά
Ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος των ψηφιδωτών είχε αρχικά κρατηθεί από τον Ντικμέν, ο οποίος προσπάθησε στη συνέχεια να βρει αγοραστή. Το 1988 ήταν επιτυχής, καθώς αγοράστηκε έναντι 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων ένα σημαντικό μέρος των κλοπιμαίων, τέσσερα κομμάτια μωσαϊκού, από μια έμπορο τέχνης της Ιντιάνα, την Πεγκ Γκόλντμπεργκ, που πιθανότατα δεν γνώριζε την κλοπή και στη συνέχεια προσπάθησε να πουλήσει τα κομμάτια στο Μουσείο Γκέτι στην Καλιφόρνια. Τα κλοπιμαία ανακαλύφθηκαν, ανακτήθηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου μετά από δικαστικό αγώνα και ο έμπορος τέχνης αναγκάστηκε νόμιμα να τα επιστρέψει στην Κύπρο το 1991. Ωστόσο, επειδή η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου δεν αναγνωρίστηκε διεθνώς, τα θραύσματα δεν επέστρεψαν στην Παναγία Κανακαριά, αλλά έφτασαν στο Βυζαντινό Μουσείο Λευκωσίας. thumb|200px|Το ψηφιδωτό του Αγίου Θωμά Αν και το όνομά του ήταν γνωστό, δεν έγινε έλεγχος της περιουσίας του Ντικμέν. Ωστόσο, καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή για μη φορολόγηση των εμπορικών του κερδών. Μόλις το 1997, η Τασούλα Χατζητοφή, η επίτιμη πρόξενος της Κύπρου στη Χάγη, έλεγξε το διαμέρισμα του Ντικμέν στο Μόναχο. Ανακαλύφθηκαν αναρίθμητοι θησαυροί τέχνης από διάφορες εκκλησίες και μοναστήρια στη Βόρεια Κύπρο, με εκτιμώμενη αξία 70 εκατομμύρια μάρκα, ήταν μια από τις μεγαλύτερες κλοπές έργων τέχνης των τελευταίων δεκαετιών. Ανάμεσα στα 260 έργα τέχνης ήταν ο Απόστολος Θωμάς, το αριστερό χέρι της Θεοτόκου και το χέρι του δεξιού Αρχαγγέλου. Μετά από πολλά χρόνια δικαστικών διαφορών ενώπιον γερμανικών δικαστηρίων, τα αντικείμενα παραδόθηκαν μόνο στην Κυπριακή Δημοκρατία στα τέλη της δεκαετίας του 2010, αν και μεγάλα τμήματα του μωσαϊκού, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της Παναγίας, της δόξας, του θρόνου και του Αρχαγγέλου, εξακολουθούν να λείπουν και είναι πιθανό να βρίσκονται σε διάφορες παράνομες συλλογές τέχνης. Το 2018 επαναπατρίστηκαν άλλα δύο τμήματα του ψηφιδωτού, το μετάλλιο του Αγίου Μάρκου, το οποίο βρισκόταν στην κατοχή οικογένειας Βρετανών, και το μετάλλιο του Αποστόλου Ανδρέα.
Πέτρος της Ριβαγόρθα
Ο Πέτρος ήταν κόμης της Ριβαγόθα (1322-1358), κόμης του Εμπούριες (1325-1341) και κόμης του Πράδες (1341-1358). Ήταν ο σημαντικότερος σύμβουλος του αδελφού του Αλφόνσου Δ΄ και του ανιψιού του Πέτρου Δ΄ και έγινε αντιβασιλιάς κατά την απουσία του τελευταίου (1354-1356). Πήρε μέρος στις περισσότερες από τις μεγάλες στρατιωτικές συγκρούσεις της βασιλείας τους μέχρι το τέλος του.
Παναγία Κανακαριά
Ψηφιδωτά
Σήμερα στην εκκλησία υπάρχουν μόνο θραύσματα μωσαϊκών, ενώ τα ανακτημμένα τμήματα θα ανακατασκευαστούν και θα παρουσιαστούν στο Βυζαντινό Μουσείο.
Πέτρος της Ριβαγόρθα
Ο Πέτρος ήταν επίσης συγγραφέας και προστάτης των γραμμάτων. Ως Φραγκισκανός, υποστήριξε τη λήξη του παπισμού της Αβινιόν και έγραψε ένα προφητικό φυλλάδιο γι' αυτό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1305 στη Βαρκελώνη ως ο τέταρτος γιος του Ιακώβου Β΄ της Αραγονίας και της (2ης συζύγου εκείνου) Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Κατά τη γνώμη του Έρνεστ Μαρτίνεθ Φεράντο, ήταν ο αγαπημένος γιος του Ιακώβου Β΄.
Παναγία Κανακαριά
Ψηφιδωτά
Το 1991, η Κυπριακή Δημοσίευση δημοσίευσε μια σειρά γραμματοσήμων με τα ψηφιδωτά της Παναγίας Κανακαριάς ως θέμα.
Πέτρος της Ριβαγόρθα
Βιογραφία
Όταν ο πρωτότοκος αδελφός του διάδοχος Ιάκωβος έγινε μοναχός το 1319, ο Πέτρος ανακηρύχθηκε 2ος στη σειρά του θρόνου μετά τον δευτερότοκο αδελφό του, τον μελλοντικό Αλφόνσο Δ΄, καθώς ο τρίτος αδελφός του Ιωάννης έγινε αρχιεπίσκοπος. Η γέννηση στον Αλφόνσο Δ΄ ενός γιου -αργότερα το ίδιο έτος- του μελλοντικού Πέτρου Δ΄, τον εκτόπισε σύντομα. Το 1322 ο πατέρας του τού παραχώρησε την κομητεία της Ριβαγόρθα και τις βαρονίες των Γκανδία και Πέγκο στο βασίλειο της Βαλένθια. Το 1323 ζήτησε από τον πατέρα του να τον ονομάσει ξανά ως κληρονόμο του Αλφόνσου Δ΄, σε περίπτωση που ο Αλφόνσο Δ΄ σκοτωνόταν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στη Σαρδηνία. Όμως ο Ιάκωβος Β΄ αρνήθηκε.
Παναγία Κανακαριά
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο Κανακαρια
Πέτρος της Ριβαγόρθα
Βιογραφία
Ο Πέτρος είχε τη φήμη τού ανθρώπου τού πολιτισμού. Έγραψε πεζά και στίχους για θέματα ηθικά, πολιτικά και ιστορικά. Προσέλκυσε Οσιτανούς συγγραφείς στην Καταλονία. Το 1324 ο τροβαδούρος Ραϊμόν ντε Κορνέ τού αφιέρωσε το Doctrinal de trobar και ο Ζοαν ντε Καστελνού τού αφιέρωσε το Γλωσσάρι του το 1341.
Κατά τη διάρκεια του 1323-1324 ο Πέτρος υπηρέτησε ως γενικός επίτροπος του στέμματος της Αραγονίας. Το 1325, σε μία Συνέλευση (Cortes) της Αραγονίας, ο Ιάκωβος Β΄ επιβεβαίωσε τον γιο τού Αλφόνσου Δ΄, τον Πέτρο (Δ΄), ως τον επόμενο στη σειρά για τον θρόνο και παραχώρησε στον Πέτρο της Ριβαγόρθα την κομητεία τού Εμπούριες. Ο Πέτρος οχύρωσε το Eμπούριες ενάντια στις επιθέσεις Μουσουλμάνων πειρατών, μεγέθυνε το παλάτι και την ενοριακή εκκλησία στο Καστελό και παραχώρησε προνόμια στους εμπόρους.
Το 1325 ο Πέτρος στάλθηκε σε μία πρεσβεία, για να διαπραγματευτεί μία απαλλαγή από τον ετήσιο φόρο, που ο Ιάκωβος Β΄ έπρεπε να πληρώσει στον παπισμό για το βασίλειο της Σαρδηνίας και της Κορσικής. Το 1327 ο Πέτρος ήταν παρών στα εγκαίνια του μοναστηριού του Πεδράλβες και στην τελετή όπου ο Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας ορκίστηκε πίστη στον Αλφόνσο Δ΄, ο οποίος είχε διαδεχτεί τον Ιάκωβο Β΄ εκείνη τη χρονιά. Το 1328 ο Πέτρος βοήθησε στη στέψη του Αλφόνσου Δ΄. Ενώ ο Αλφόνσος Δ΄ τοποθέτησε το στέμμα στο κεφάλι του, τα αδέλφια του —ο Ιωάννης αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, ο Πέτρος και ο Ραμόν-Μπερενγκέρ κόμης του Πράδες— το προσάρμοσαν. Ο χρονικογράφος Ραμόν Μουντάνερ παρέχει μία λεπτομερή περιγραφή της στέψης. Αποκαλεί τον Πέτρο «τον πιο ευγενικό και σοφό..., από τους πιο λεπτούς άνδρες στον κόσμο».
Παλαίμαχος πολιτικός
Όταν ο Πέτρος Δ' διαδέχθηκε τον Αλφόνσο Δ' το 1336, ο Πέτρος της Ριβαγόρθα τού χάρισε ένα έργο στα λατινικά, ένα καθοδηγητικό εγχειρίδιο ("καθρέφτη για πρίγκιπες") με τον τίτλο Περί της ζωής, των ηθών, και της διακυβέρνησης των ηγετών (De vita, moribus et regimine principum). Έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς συμβούλους τού νεαρού βασιλιά, απομακρύνοντάς τον από την επιρροή του αρχιεπισκόπου Πέδρο Λόπεθ δε Λούνα.
Στις αρχές της βασιλείας, ο Πέτρος ενήργησε ως ειρηνοποιός. Όταν ο Πέτρος Δ΄ βρισκόταν στα πρόθυρα ανοιχτής σύγκρουσης με τη μητριά του Ελεονώρα της Καστίλης, για τα δικαιώματα των ετεροθαλών αδελφών του Φερδινάνδου και Ιωάννη, ήταν ο κόμης της Ριβαγόρθα που τον απέτρεψε να εισβάλει στην Καστίλη, όπου είχαν καταφύγει και από την επίθεση στον Πέρε δε Ξένικα, σύμμαχο της Eλεονώρας.
Τον Μάιο του 1331 ο Πέτρος νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη του Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά, στο Καστελό, στην κομητεία του Eμπούριες. Το 1341 αντάλλαξε την κομητεία του με τον αδελφό του Ραμόν-Μπερενγκέρ: έδωσε το Εμπούριες και πήρε το Πράδες. Στη νέα του κομητεία, στη θέση που τότε ονομαζόταν Λε Φοντ ντελ Περελό, ίδρυσε ένα παράκτιο νοσοκομείο, που σήμερα είναι γνωστό ως Λ'Οσπιταλέ ντε λ'ινφάν στις 8 Νοεμβρίου 1344. Η πόλη Μπαντεγιόζ ι λ'Οσπιταλέ ντε λ'Ινφάν σχηματίστηκε γύρω από το νοσοκομείο. Με το Πράδες, ο Πέτρος απέκτησε επίσης τη βαρονία της Eντένσα. Διορίστηκε επίσης σενεσάλης του πριγκιπάτου της Καταλονίας.
Αν και υποστήριζε την ειρήνη, ο Πέτρος συμμετείχε ενεργά στην κατάκτηση της Μαγιόρκας από τον Πέτρο Δ΄ (1343–1349). Συμμετείχε στην εισβολή στη Μαγιόρκα το 1343, στην εισβολή του Ρουσιγιόν το 1343-1344 και στην υπεράσπιση της Σερδάνια και του Κονφλάν από την αντεπίθεση του Ιακώβου Γ΄ το 1347. Το 1354-1356 υπηρέτησε ως επικεφαλής του συμβούλιο αντιβασιλείας κατά τη διάρκεια της αποστολής του Πέτρου Δ΄ στη Σαρδηνία. Προσπάθησε να αποτρέψει τον Πόλεμο των δύο Πέτρων μεταξύ του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας και του Πέτρου της Καστίλλης. Στις 20 Αυγούστου 1356 ο βασιλιάς τού έγραψε, διατάσσοντάς τον να συγκεντρώσει ιππικό για δύο μήνες υπηρεσία στα σύνορα. Το 1356–1357 υπερασπίστηκε το βασίλειο της Βαλένθια κατά της εισβολής των Καστιλιανών.
Φραγκισκανός μοναχός
Όταν η σύζυγός του Ιωάννα απεβίωσε το 1358, ο Πέτρος έκανε τη διαθήκη του (με ημερομηνία 10 Νοεμβρίου 1358), αποποιήθηκε τις κομητείες του υπέρ των γιων του και μπήκε στο Τάγμα των Φραγκισκανών, στη μονή του Αγ. Φραγκίσκου στη Βαρκελώνη (12 Νοεμβρίου). Η απόφασή του να ενταχθεί στους Φραγκισκανούς ενίσχυσε πολύ τη θέση αυτού του τάγματος στο Στέμμα της Αραγονίας. Η αποχώρησή του από τις εγκόσμιες υποθέσεις, ωστόσο, ήταν μόνο μερική.
Το 1364–1365, με τον Πέτρο Δ΄ να μην μπορεί να φύγει από την Αραγονία, ο Φραγκισκανός Πέτρος εγκατέλειψε το μοναστήρι του για να βοηθήσει τον μικρό γιο του Πέτρου Δ΄, τον μελλοντικό Ιωάννη Α΄, στην υπεράσπιση της Βαλένθια ενάντια στην εισβολή των Καστιλιανών. Χρησιμοποιώντας τις επαφές του στην Αβινιόν, ο Φραγκισκανός Πέτρος βοήθησε να συσταθεί το 1365 η εταιρεία μισθοφόρων υπό τον Μπερτράν ντυ Γκεσκλίν, η λεγόμενη Λευκή Εταιρεία, για να βοηθήσει τον Ερρίκο (Β΄) τότε κόμη της Τραστάμαρα στην εξέγερσή του εναντίον τού Πέτρου της Καστίλλης.
Τα τελευταία χρόνια του Φραγκισκανού Πέτρου καταλήφθηκαν από τη μεγάλη του ανησυχία για την ειρήνη και την ενότητα της Εκκλησίας. Απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης στην παπική Κουρία. Ο ίδιος έγραψε τις Αποκαλύψεις του, μία προφητική πραγματεία στο πνεύμα των Ιωακειμιτών και επηρεασμένη από τον Ζαν ντε Ροκταιγιάντ, σε μία προσπάθεια να τερματιστεί η "αιχμαλωσία" του παπισμού στην Αβινιόν. Αναγκάστηκε να υπερασπιστεί το έργο του ενώπιον τού πάπα Ουρβανού Ε΄ στην Αβινιόν, αλλά καταδικάστηκε το 1365 Κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής του στην Αβινιόν γνώρισε τον Φρανσέσκ Εϊξιμένις.
Κατά τη διάρκεια του Δυτικού Σχίσματος που προέκυψε το 1378, ο Πέτρος διαχωρίστηκε από τον βασιλιά της Αραγονίας και υποστήριξε ανοιχτά τον πάπα στη Ρώμη Ουρβανό ΣΤ΄. Ο μελλοντικός Ιωάννης Α΄, χρησιμοποιώντας μυστικά κανάλια, κατάφερε να εμποδίσει τον Ουρβανό ΣΤ΄ να κάνει τον Φραγκισκανό Πέτρο καρδινάλιο το 1380. Ο Πέτρος απεβίωσε στην Πίζα στις 4 Νοεμβρίου 1381, ενώ πήγαινε στη Ρώμη. Τάφηκε στο τοπικό μοναστήρι των Φραγκισκανών, αλλά το σώμα του μεταφέρθηκε στη μονή του Αγ. Φραγκίσκου στη Βαλένθια το 1391.
Οικογένεια
Από το γάμο του με την Ιωάννα, κόρη του Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά, απέκτησε τα εξής παιδιά:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Βαρκελώνης
Παύλος Βλαστός
Βίος
Ο Παύλος Βλαστός γεννήθηκε στο Βυζάρι της επαρχίας Αμαρίου στο Ρέθυμνο το 1836, στις 29 με 30 Ιανουαρίου. Η Σχολική Εφορεία Ρεθύμνου τον διόρισε βοηθό του δημοδιδάσκαλου Κωνσταντίνου Ψαρουδάκη, από τον οποίο διδάχθηκε τη βυζαντινή μουσική. Το 1858 προσελήφθη ψάλτης στον ναό των Εισοδίων. Το 1858 έφυγε για την Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη λόγω των ταραχών που είχαν ξεσπάσει στο νησί. Το 1860 επέστρεψε στην Κρήτη και εργάστηκε στο Ηράκλειο ως δάσκαλος στο εκέι νηπιαγωγείο. Επίσης διορίστηκε ιεροψάλτης στο ναό του Απόστολου Ματθαίου του Σιναϊτικού Μετοχίου και το 1863 στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου Μηνά, διδάσκοντας Βυζαντινή μουσική στο Ελληνικό Σχολείο και στο Γυμνάσιο. Στην Επανάσταση του 1866-1899 κατέφυγε στην Αθήνα, επέστρεψε στο Ρέθυμνο και εκπατρίσθηκε στα 1873 επειδή απήγαγε μία νεαρή Τουρκοκρητικιά ονόματι Νουριγιέ, την οποία παντρεύτηκε, αφού έγινε χριστιανή. Το 1881 εξελέγη πληρεξούσιος της επαρχίας Αμαρίου στην Κρητική Βουλή Έκτοτε παρέμεινε στο Ρέθυμνο. Πέθανε στις 29 Απριλίου 1926.
Εργογραφία
Δημοσίευσε δημώδη κρητικά τραγούδια στο περιοδικό Φόρμιγξ και Κρητικός Λαός. Η συλλογή του βρίσκεται στο Ιστορικό Αρχείο Κρήτης. Συνολικά έχει μαζέψει υλικό εκτεινόμενο σε 94 χειρόγραφους τόμους, εκ των οποίων οι 41 με 26.000 σελίδες υλικό έχει λαογραφική ύλη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου
Κωνσταντίνος του Χοενλόε-Σίλλινγκσφυρστ
Βιογραφία
Ήταν ο 5ος γιος του Φραγκίσκου Ιωσήφ, πρίγκιπα του Χοενλόε-Σίλλινγκσφυρστ και της Κωνσταντίας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ.
Αδελφοί του ήταν ο Βίκτωρ Α΄, πρόεδρος της Πρωσικής Άνω Βουλής των Λόρδων, ο Κλόντβιχ, πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Πρωσίας και Γερμανίας και ο καρδινάλιος Γουσταύος-Αδόλφος.
Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη της Καρολίνας. Η Καρολίνα ήταν θαυμάστρια και ενθάρρυνε τον Εκτόρ Μπερλιόζ και αφού διαζεύχθηκε, έζησε με τον Φραντς Λιστ. Το 1861 ο Κωνσταντίνος αγόρασε το παλαί Ντόμπνερ-Ντόμπεναου στη Βιέννη και το ζεύγος μετακινήθηκε το επόμενο έτος εκεί. Η Μαρία έγινε προστάτιδα της πολιτιστικής ζωής και υποστηρίκτρια των κοινωφελών της ιδρυμάτων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1859 τη Μαρία, κόρη του Νικολάου, πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλενμπουργκ-Λούντβιγκσμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
1242 Ζαμβεζία
Η Ζαμβεζία (Zambesia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,055. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο ποταμό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ζαμβεζίας εκτιμάται σε 47,70 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0708. Η Ζαμβεζία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 18 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζαμβεζια
Αθέατο Σκοπέλου
Το Αθέατο (επίσημα Αθέατον) ή Μαχαλάς είναι μικρός οικισμός της νήσου Σκοπέλου των Βορείων Σποράδων.
Ονομασία
Μέχρι το 1955, η επίσημη ονομασία του οικισμού ήταν «Μαχαλάς». Η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από τους ντόπιους κατοίκους της περιοχής και πιστεύεται ότι ανάγεται στην εποχή της Τουρκοκρατίας. Ο συνοικισμός «Μαχαλάς» μετονομάστηκε σε «Αθέατον» «το», με Βασιλικό Διάταγμα «Περί μετονομασίας συνοικισμών, κοινοτήτων κλπ.» στις 11 Μαΐου 1955, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 157, Τεύχος Α΄, 21/06/1955. Η ονομασία «Αθέατο» οφείλεται στο γεγονός ότι το χωριό ήταν κτισμένο σε τέτοιο σημείο και κατά τέτοιο τρόπο ώστε δεν ήταν ορατό σχεδόν από πουθενά, εκτός από ένα σημείο στη θάλασσα. μικρογραφία|600x600εσ|Ο μικρός συνοικισμός του Αθέατου δίπλα στο χωριό της Γλώσσας, όπως φαίνεται από τη θάλασσα πριν την είσοδο του πλοίου στο λιμάνι του Λουτρακίου. |εναλλ.=|αριστερά
Θέση στον χάρτη
εναλλ.=|μικρογραφία|260x260px|Θέση του Αθέατου στον χάρτη. Συντεταγμένες: 39.17242°N, 23.62196°W
Ο οικισμός βρίσκεται στο Βορειοδυτικό μέρος του νησιού, κοντά στο χωριό της Γλώσσας.
Διοικητικές Μεταβολές
Μέχρι το 1997 υπαγόταν στην (τότε) Κοινότητα Γλώσσης. Με την κατάργηση των Κοινοτήτων του νησιού και τη δημιουργία ενιαίου Δήμου, ο οικισμός αποσπάστηκε από την Κοινότητα Γλώσσης και προσαρτήθηκε στο Δήμο Σκοπέλου στις 04/12/1997 (ΦΕΚ 244 Α).
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού ήταν 12 κάτοικοι (ΦΕΚ 3465 Β, 28/12/2012, α/α 7210, σελίδα 51471).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκόπελος Κατηγορία:Χωριά_του_νομού_Μαγνησίας
Δολοφονία της Έβελιν Κολόν
Η Έβελιν Κολόν (Αγγλικά: Evelyn Colon) ήταν έφηβη Αμερικανίδα από το Νιου Τζέρσεϊ που βρέθηκε δολοφονημένη και διαμελισμένη σε τρεις βαλίτσες μαζί με την αγέννητη κόρη της στις 20 Δεκεμβρίου του 1976, στο Γουάιτ Χίβεν, της Πενσυλβάνιας. Στα 44 χρόνια που ήταν αγνώστων στοιχείων αναφερόταν ως Μπεθ Ντόου (Beth Doe). Η βαρβαρότητα του εγκλήματος, το γεγονός ότι ήταν έγκυος όταν δολοφονήθηκε και το χρονικό διάστημα που έμεινε χωρίς ταυτότητα, προκάλεσε την εθνική προσοχή.
Θάνατος και ανακάλυψη
Τα μέρη του σώματος της και της αγέννητης κόρης της είχαν τοποθετηθεί σε τρεις βαλίτσες. Οι δύο αποσκευές ήταν μπλε χρώματος και είχαν κόκκινες, μπλε και λευκές ρίγες, ενώ η άλλη ήταν καφέ με καρό σχέδιο. Ήταν από υλικό βινυλίου και είχαν όλες το ίδιο μέγεθος. Εντούτοις, σε κάποια σημεία οι βαλίτσες είχαν βαφτεί με μαύρο σπρέι και ότι οι λαβές τους είχαν κοπεί.
Για να εξαφανίσει το πτώμα, ο δράστης πέταξε τις βαλίτσες από μια γέφυρα πάνω από τον ποταμό Λίχαϊ στο Γουάιτ Χίβεν, της Πενσυλβάνια κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Interstate 80. Πιστεύεται ότι ο δολοφόνος ταξίδευε προς τα δυτικά της χώρας και πιθανότατα σκόπευε να ρίξει τις βαλίτσες στο νερό, για να μειώσει την πιθανότητα να βρεθούν τα πτώματα της γυναίκας και του μωρού. Δύο από τις βαλίτσες προσγειώθηκαν στο δάσος, ενώ η τρίτη αποσκευή βρέθηκε στην όχθη του ποταμού.
Έχοντας πέσει από 300 πόδια ύψος (περίπου 92 μέτρα), δύο από τις βαλίτσες είχαν ανοίξει και είχαν εμφανιστεί μέρη του σώματος, δηλαδή το κεφάλι, τα δύο μισά του κορμού, καθώς και το έμβρυο.
Μέσα στις βαλίτσες βρέθηκε επίσης άχυρο, αφρολέξ, και ένα κάλυμμα κρεβατιού που ήταν γεμάτο με κομμάτια χαρτιού εφημερίδας που είχε χρησιμοποιήσει για να τυλίξει ο δράστης τα μέρη του σώματος. Η εφημερίδα προσδιορίστηκε αργότερα ότι ήταν η "The New York Sunday",  το τεύχος της 26ης Σεπτεμβρίου του 1976. Το κάλυμμα ήταν κοκκινοπορτοκαλί χρώματος με κίτρινα και ροζ κεντημένα λουλούδια και ήταν από ύφασμα σενίλ.
Εξέταση και φυσική περιγραφή
Το πτώμα της γυναίκας και του εμβρύου τοποθετήθηκαν από τις αρχές σε πλαστικές σακούλες και μεταφέρθηκε στο κοντινό νοσοκομείο Gnadden Huetten για εξέταση.
Μετά από τρίωρη αυτοψία στις 23 Δεκεμβρίου του 1976, διαπιστώθηκε ότι το θύμα ήταν μια λευκή γυναίκα στα τέλη της εφηβείας της ή στις αρχές των είκοσι. Ως αιτία θανάτου προσδιορίστηκε ο στραγγαλισμός, καθώς διαπιστώθηκε ότι ο πυροβολισμός στον λαιμό έγινε μετά τον θάνατο της γυναίκας. Ο ιατροδικαστής έκρινε ότι ο τεμαχισμός μπορεί να μην ήταν επαγγελματικός όπως ενός χειρουργού, αλλά σίγουρα δεν ήταν καθόλου «πρόχειρος». Επίσης πίστευε ότι το θύμα είχε πεθάνει σε λιγότερο από 24 ώρες πριν από την ανακάλυψη του σώματος της. Εντούτοις, ορισμένες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι θα μπορούσε να είχε πεθάνει έως και μια εβδομάδα πριν την βρουν, άλλα οι χαμηλές θερμοκρασίες της εποχής να είχαν διατηρήσει τα λείψανα τα δικά της και του μωρού.
Η γυναίκα που έλαβε στην συνέχεια το ψευδώνυμο Μπεθ Ντο, είχε ύψος μεταξύ 1,50 - 1,63 μέτρα, ζύγιζε 65 με 70 κιλά (λόγω της εγκυμοσύνης της), τα μαλλιά της, που ήταν μέχρι τους ώμους, ήταν φυσικά σκούρα καστανά και η ομάδα αίματος της ήταν Ο.
Είχε κάποια διακριτικά σημάδια στο σώμα της. Μια ουλή 2 έως 6 ιντσών ήταν ορατή πάνω από τη μία από τις φτέρνες της. Είχε δύο ελιές στο πρόσωπο της, μια πάνω από το αριστερό της μάτι και μια στο αριστερό της μάγουλο, οι οποίες μπορεί να εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της.
Πριν φτάσει στην εφηβεία, είχε αφαιρέσει κάποιους από τους τραπεζίτες της, και είχε κάποια σφραγίσματα στα δόντια της. Παρά τα στοιχεία της επαγγελματικής φροντίδας στην οδοντοστοιχία της, πιθανότατα είχε καιρό να επισκεφτεί τον οδοντίατρο, καθώς υπέφερε από σοβαρή τερηδόνα. Επίσης, ένας από τους μπροστινούς κοπτήρες της είχε μια ορατή πληγή, η οποία πιθανότατα της προκαλούσε έντονο πόνο.
Η εξέταση του σμάλτου των δοντιών της έδωσε την πιθανότητα να γεννήθηκε στην Ευρώπη και να μετακόμισε αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν φτάσει στα εφηβικά της χρόνια. Επιπλέον, μια αρχική ανθρωπολογική εξέταση είχε δείξει ότι η γυναίκα μπορεί να καταγόταν από τη Σερβία ή την Κροατία. Επιπρόσθετα, μια εξέταση των ισοτόπων στα μαλλιά, τα δόντια και τα οστά της αποκάλυψε ότι είχε ζήσει στις ΗΠΑ για 5 έως 10 χρόνια και πιθανότατα κατοικούσε στο Τενεσί ή σε μια κοντινή πολιτεία. Η εξέταση στο αγέννητο κορίτσι έδειξε ότι η γυναίκα είχε κυοφορήσει ενώ βρισκόταν στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.
Ερεύνα
Μετά τον εντοπισμό της σορού, πήραν τα δακτυλικά αποτυπώματα του θύματος και τα οδοντικά της στοιχεία καταγράφηκαν σε οδοντιατρικό χάρτη. Οι αναφορές νεαρών αγνοουμένων γυναικών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά συγκρίθηκαν εκείνη την εποχή με το θύμα, αλλά καμία δεν ταίριαζε με την άγνωστη γυναικά.
Ο ιατροδικαστής παρατήρησε ότι ένα σύνολο αριθμών είχε γραφτεί στο σώμα του θύματος. Το μελάνι, που πιστεύεται ότι προερχόταν από στυλό που βρισκόταν στα χέρια του θύματος, υποδεικνύει ότι εκείνη ήταν δεξιόχειρας αν όντως το είχε γράψει η ίδια. Η γραφή αποτελούνταν από τα γράμματα WSR και τον αριθμό 4 ή 5, ακολουθούμενο από το 4 ή το 7.
Τα δακτυλικά της αποτυπώματα υποβλήθηκαν στις πλατφόρμες του FBI, αλλά δεν ταίριαζαν με καμία γυναικά στις εθνικές βάσεις δεδομένων. Όταν παρέμεινε άγνωστη, έγινε ένα σκίτσο και ζητήθηκε η βοήθεια του κοινού. Αυτό οδήγησε σε λίγες πληροφορίες,  οι οποίες δημοσιεύθηκαν στη συνέχεια σε ολόκληρη τη χώρα.
Μεταγενέστερες εξελίξεις
Τον Σεπτέμβριο του 2019, η Πολιτειακή Αστυνομία της Πενσυλβάνια ανακοίνωσε μια πιθανή σύνδεση μεταξύ της "Μπεθ Ντο" και της Μάντελιν "Μάγκυ" Κρούζ. Συγκεκριμένα, δόθηκε μια πληροφορία στην αστυνομία από ένα άτομο που είχε πάει σχολείο με την Κρούζ και πίστευε ότι τα σκίτσα της Μπεθ Ντο είχαν ομοιότητα με την παιδική της φίλη. Η Μάγκυ είχε ζήσει κάποιο χρονικό διάστημα στο Λίνοξ και αργότερα στο Φράμινγκχαμ της Μασαχουσέτης, στο οποίο διέμενε με ανάδοχη οικογένεια. Γύρω στο 1974, σε ηλικία περίπου δεκαέξι ετών, το είχε σκάσει από το σπίτι της, πηγαίνοντας στην πόλη Τέριταον με την ανάδοχη αδερφή της, η οποία όμως επέστρεψε πίσω μετά από μια εβδομάδα. Το καλοκαίρι του 1976, τηλεφώνησε σε μια φίλη της για να ζητήσει χρήματα, ισχυριζόμενη ότι ήταν έγκυος. Μετά από αυτό το τηλεφώνημα, κάνεις δεν είχε νέα της μέχρι που τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν την πιθανή σύνδεση της με την Μπεθ Ντο. Αργότερα τον ίδιο μήνα, η αστυνομία επιβεβαίωσε ότι η Κρούζ ήταν «ζωντανή και καλά στην υγεία της», οπότε αφαιρέθηκε και εκείνη από τις πιθανές ταυτότητες της άγνωστης γυναίκας.
Ταυτοποίηση
Μετά την αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας της Μπε Ντο, η ταφόπλακα στον τάφο της άλλαξε σε Έβελιν Κόλον, και του αγέννητου μωρού της σε Έμιλι Γκρέις Κολόν. Επιπρόσθετα, ο Λουίς Σιέρα κατηγορήθηκε για την δολοφονία της. Τη στιγμή της σύλληψης του διέμενε στο προάστιο Όζον Πάρκ της Νέας Υόρκης και ήταν πλέον 63 ετών. Εκδόθηκε πίσω στην Πενσυλβάνια και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο δικαστήριο στις 28 Απριλίου του 2021.
Αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πλοία των φιλοσόφων
μικρογραφία|387x387εσ|Μνημείο σε ανάμνηση της απέλασης των αντιφρονούντων διανοούμενων από την [[Αγία Πετρούπολη.]] Πλοία των φιλοσόφων (Ρωσικά: Философский пароход) ονομάστηκαν τα πλοία που χρησιμοποίησαν οι Σοβιετικές αρχές κατά την επιχείρηση με την οποία απέλασαν Ρώσους αντιφρονούντες ακαδημαϊκούς και διανοούμενους από τη Σοβιετική Ρωσία το 1922.
Ιστορικό
Το 1922, λίγο πριν από τη δημιουργία της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, στα πλαίσια απέλασης Ρώσων αντιφρονούντων, ο Λένιν αποφάσισε να απελάσει μέλη της ρωσικής διανόησης που ήταν αντίθετα στην εξουσία.
Ο Λέον Τρότσκι ανέφερε σχετικά «Δεν υπήρχε πρόσχημα για να εκτελέσουμε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά δεν ήταν πλέον δυνατό να τους ανεχθούμε ...»
Η επιχείρηση
αριστερά|μικρογραφία|Το Όμπερμπουργκερμάιστερ Χάκεν, ένα από τα δύο πλοία που μετέφεραν τους απελαθέντες Η ιδέα της απέλασης των ιδεολογικών εχθρών της Οκτωβριανής Επανάστασης ανήκε στον Λένιν. Τον Μάιο του 1922, ο Λένιν έστειλε επιστολή στον Φέλιξ Ντζερζίνσκι, τον αρχηγό της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας Τσεκά, με την οποία τον εξουσιοδότησε να καταρτίσει λίστα αντιφρονούντων Ρώσων διανοουμένων, ακαδημαϊκών και λογίων και να προετοιμάσει την απέλαση τους. Είχε τροποποιήσει τον ποινικό κώδικα για να επιτρέψει τη διοικητική απέλαση και ζήτησε την προετοιμασία φακέλων εναντίον των εν λόγω διανοουμένων. Η λίστα που καταρτίστηκε περιελάμβανε 230 περίπου άτομα, 30 εκ των οποίων φοιτητές.
Αντικαθεστωτικοί διανοούμενοι συνελήφθησαν από την Γκε-Πε-Ου τη νύχτα 16 προς 17 Αυγούστου 1922. Καταδικάστηκαν και τους παραχωρήθηκε η επιλογή μεταξύ εκτέλεσης και απέλασης. Έπρεπε να πληρώσουν τα ναύλα για το ταξίδι τους και δεν επιτρεπόταν να πάρουν μαζί τους τιμαλφή ή βιβλία.
Τα δύο πλοία μετέφεραν τους διανοούμενους από την Αγία Πετρούπολη (τότε Πέτρογκραντ πριν μετονομαστεί ξανά σε λίγους μήνες σε Λένινγκραντ) στο Στσέτσιν της Πολωνίας. Το πρώτο πλοίο, το γερμανικό επιβατικό ατμόπλοιο «Όμπερμπουργκερμάιστερ Χάκεν» (που πήρε το όνομά του από έναν δήμαρχο του Στσέτσιν), απέπλευσε από την Αγία Πετρούπολη στις 29 Σεπτεμβρίου 1922 και έφτασε στο Στσέτσιν την 1η Οκτωβρίου 1922 με 35 απελαθέντες και τις οικογένειές τους. Το δεύτερο σκάφος, το ατμόπλοιο «Πρωσία», αναχώρησε στις 6 Νοεμβρίου με επιβαίνοντες 44 άτομα με τις οικογένειές τους.
Για τον Άντον Νικόλσκι, μετά την Ασημένια Εποχή του ρωσικού πολιτισμού, τα «πλοία των φιλοσόφων» κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στη ρωσική ιστορία. Είναι μια συμβολική στιγμή από την οποία ο ρωσικός πολιτισμός χωρίζεται σε δύο: σοβιετικός πολιτισμός και πολιτισμός μεταναστών.
Ανάμεσα στους επιβάτες των δύο πλοίων βρίσκονταν οι Νικολάι Μπερντιάεφ, Ιβάν Ιλίν, Σεργκέι Μπουλγκάκοφ, Μπορίς Μπρούτσκους, Ιλία Μπακάλ, Συμεών Φρανκ, Πιτιρίμ Σορόκιν, Ιβάν Λαπσίν, Νικολάι Λόσκι, Λεβ Καρσάβιν, Αλεξάντερ Κιζεβέτερ και πολλοί άλλοι.
Αργότερα το 1922 άλλοι διανοούμενοι μεταφέρθηκαν με τρένο στη Ρίγα της Λετονίας ή με πλοίο από την Οδησσό στην Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απέλαση Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κορινθίας 2021-22
Για την περίοδο 2021–22, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κορινθίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κορινθίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Κορινθίας δίνει αγώνες μπαράζ για να προβιβαστεί στη Γ΄ Εθνική.Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Κορινθίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2021-22, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κορινθίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Η Α΄ κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 20 συλλόγων,οι οποίοι χωρίζονται σε 2 ομίλους των 10. Οι 3 πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο,παίρνουν το εισιτήριο για το μίνι-πρωτάθλημα των πλέι-οφ, ενώ οι 7 τελευταίες από κάθε όμιλο συμμετέχουν στο μίνι-πρωτάθλημα των πλέι-άουτ.
Πρωταθλήτρια ήταν η ομάδα του Τενεάτη Αθικίων,η οποία πήρε το εισιτήριο για τα πλέι-οφ ανόδου στην Γ' Εθνική.
Α1 Όμιλος
Η τελική βαθμολογία ήταν ως εξής:
Α2 Όμιλος
Η τελική βαθμολογία ήταν ως εξής:
Πλέι-οφ
Η τελική βαθμολογία ήταν ως εξής:
Πλέι-άουτ
Υποβιβάστηκαν οι 5 τελευταίοι. Η τελική βαθμολογία ήταν ως εξής:
Β' Κατηγορία
Η Β' κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 16 συλλόγων. Οι 2 πρώτες ομάδες ανεβαίνουν στην Α' Κατηγορία,ενώ οι 5 τελευταίες υποβιβάζονται στην Γ' Κατηγορία.
Το εισιτήριο για την Α' Κατηγορία της επόμενης σεζόν πήραν οι Ηρακλής Λεχαίου και Πανσολυγειακός.
Η τελική βαθμολογία ήταν ως εξής:
Γ΄ Κατηγορία
Η Γ' κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 8 συλλόγων. Η πρώτη ομάδα (ΑΟ Λεχαίου) ανέβηκε στη Β' Κατηγορία.
Η τελική βαθμολογία ήταν ως εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κορινθίας. Ο νικητής παίρνει μια θέση στο Κύπελλο Ελλάδος της επόμενης περιόδου. Κυπελλούχος στέφθηκε ο Πανκαμαριακός,για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κορινθίας
1243 Πάμελα
Η Πάμελα (Pamela) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,709. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και της έδωσε το όνομα της θυγατέρας του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πάμελας εκτιμάται σε 70,07 χιλιόμετρα (από 18 παρατηρήσεις του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0483. Η Πάμελα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες και 1 λεπτό, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παμελα
Πίτερ Εντλοβού
Ο Πίτερ Εντλοβού (Peter Ndlovu, γεννήθηκε 25 Φεβρουαρίου 1973) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τη Ζιμπάμπουε που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής του ομάδας με 37 γκολ σε 81 συμμετοχές.
Καριέρα
Η ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ήταν κυρίως στην Αγγλία έχοντας επιτυχημένη παρουσία με την Κόβεντρι Σίτι. Αγωνίστηκε και σε άλλες αγγλικές ομάδες πριν επιστρέψει στην Αφρική και συγκεκριμένα στη Μαμελόντι Σάνταουνς, με την οποία κέρδισε δύο πρωταθλήματα Νότιας Αφρικής (2005–06, 2006–07) και ένα Κύπελλο (2008). Έλαβε μέρος στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2004 και στη συνέχεια στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2006 με την ομάδα της Ζιμπάμπουε.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε προπονητής για τη Μαμελόντι Σάνταουνς.
Ναπολέων Ιωσήφ Βοναπάρτης
Ο Ναπολέων Ιωσήφ (γαλλ. Napoléon, 9 Σεπτεμβρίου 1822 – 17 Μαρτίου 1891) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν 3ος πρίγκιπας του Μονφόρ, τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας, κόμης του Μεντόν και του Μονκαλιέρι.
Βιογραφία
Ο Ναπολέων Ιωσήφ Κάρολος Παύλος ήταν ο τρίτος γιος του Ιερώνυμου της Βεστφαλίας και της Αικατερίνης, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης. Μικρός πρόφερε το Prince Napoléon ως Πλον-Πλον και τον αποκαλούσαν χαριτολογώντας έτσι.
Γεννήθηκε στην Τεργέστη, τότε στην Αυστρία. Με την επανάσταση του 1848 εκλέχθηκε αντιπρόσωπος της Κορσικής στην Εθνική Συνέλευση της Γαλλίας. Όταν ο εξάδελφός του Ναπολέων Γ΄ έγινε το 1848 Πρόεδρος, ο Ναπολέων Ιερώνυμος ορίστηκε πληρεξούσιος Υπουργός στην Ισπανία. Το 1852 ο Ναπολέων Γ΄ ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας των Γάλλων και ο Ναπολέων Ιωσήφ έγινε ο στενός σύμβουλός του· θεωρείται ο συνήγορος της Γαλλικής παρέμβασης στην Ιταλία υπέρ του Καμίλο ντι Καβούρ και των Ιταλών εθνικιστών.
Ο Ναπολέων Γ΄ ήταν φιλελεύθερος αντικληρικός και καθοδηγούσε αυτή τη μερίδα στην Αυλή· προσπάθησε να επηρεάσει τον αυτοκράτορα σε αντι-κληρικές πολιτικές ενάντια στη σύζυγό του Ευγενία ντε Μοντίχο, αφοσιωμένη Καθολική, συντηρητική και προστάτιδα αυτών που ήθελαν ο Γαλλικός στρατός να προστατέψει το Παπικό κράτος της Ρώμης. Ο Ναπολέων Γ΄ έπρεπε να προχωρά ανάμεσα στις δύο επιρροές.
Υπηρέτησε σε μία στρατιωτική μονάδα ως διοικητής μοίρας στον Κριμαϊκό Πόλεμο· ως κυβερνήτης της Αλγερίας και ως διοικητής σώματος του Γαλλικού στρατού στην Ιταλία το 1859. Απουσίασε από τη μάχη του Σολφερίνο και ο στρατός τού έδωσε το παρωνύμιο "ο Υψόφοβος" (γαλλ. craint-plomb).
Για να ενισχύσει ο Ναπολέων Γ΄ τη συμμαχία του με το Πεδεμόντιο-Σαρδηνία, τον νύμφευσε με την κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας, που το 1861 έγινε της Ιταλίας. Ο πρωτότοκος αδελφός του Ιερώνυμος-Ναπολέων ζούσε στις ΗΠΑ και λόγω του μοργανατικού γάμου του είχε αποκηρυχθεί από τον Ναπολέοντα (Δ΄) αρχηγό του Οίκου. Το 1847 απεβίωσε άγαμος ο δευτερότοκος αδελφός του Ιερώνυμος Ναπολέων Κάρολος συνταγματάρχης στη Βυρτεμβέργη και ο Ναπολέων Ιωσήφ τον διαδέχθηκε ως 3ος πρίγκιπας του Μονφόρ και το 1860 απεβίωσε ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε ως τιτουλάριος βασιλιάς της Βεστφαλίας.
Το 1873 απεβίωσε ο εξάδελφός του και το 1879 ο γιος εκείνου Ναπολέων (Δ΄), τιτουλάριος αυτοκράτορας των Γάλλων, άγαμος. Επόμενος στη διαδοχή ήταν ο Ναπολέων Ιωσήφ, αλλά ο Ναπολέων Ευγένιος είχε με τη διαθήκη του ορίσει τον Βίκτωρα, γιο του Ναπολέοντα Ιωσήφ. Ο τελευταίος διαφωνούσε για το θέμα αυτό με τον γιο του στην υπόλοιπη ζωή του και στη διαθήκη του τον εξαίρεσε.
Το 1886 ψηφίστηκε νόμος στη Γαλλία, όπου εξόριζε όλα τα μέλη των βασιλικών δυναστειών. Ο Ναπολέων εγκαταστάθηκε στο Πρανζίν, στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, στο Βωντ της Ελβετίας, όπου είχε αποκτήσει εκεί -από την εποχή του Ναπολέοντα Γ΄- ιδιοκτησία. Το 1891 απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 69 ετών και η περιουσία που άφησε ήταν η Βίλλα Πρανζίν με τα γύρω 750 στρέμματα, αξίας 800.000 φράγκων της εποχής και ένα χαρτοφυλάκιο 1.000.000 φράγκων. Με τη διαθήκη του προσπέρασε τον γιο του Βίκτωρα και έκανε κληρονόμο τον εγγονό του Λουδοβίκο (γιο του Βίκτωρα).
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη