cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουόβιτς
Μεσαίωνας
Το Γουόβιτς άκμασε τον 15ο αιώνα. Το 1404, ο Αρχιεπίσκοπος Μικουάι Κουρόφσκι χρηματοδότησε την πρώτη τούβλινη εκκλησία στην πόλη και μια νέα ρωμαιοκαθολική ενορία. Το 1430, η παλιά ξύλινη εκκλησία στην παλιά πόλη του Γουόβιτς αντικαταστάθηκε από ένα τούβλινο, γοτθικό συγκρότημα. Στις 25 Απριλίου 1433, ο Αρχιεπίσκοπος Βόιτσεχ Γιαστένμπιετς την ονόμασε ακαδημαϊκή εκκλησία, και λίγο αργότερα, ιδρύθηκε ένα παράρτημα της Ακαδημίας της Κρακοβίας.
Σοκάλ
Σε ταινία
Το Σοκάλ ήταν το σκηνικό για δύο ταινίες ντοκιμαντέρ: Η μία ήταν η ''Οδός Νο. 4 της Παναγίας μας (2009) για τη διάσωση τριών εβραϊκών οικογενειών στο Σοκάλ από την οικογένεια της Φραντσίσκα Χαλαμαγιόβα και η άλλη ήταν το The Same Snowy Ground'' (2020), που παρουσίαζε την ερειπωμένη συναγωγή και το νέο πάρκο και διηγήθηκε την ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της πόλης.
Γουόβιτς
Μεσαίωνας
Στις 24 Οκτωβρίου 1419, ο Αρχιεπίσκοπος Μικόουαι Τρόμπα επιβεβαίωσε τον χάρτη πόλης του Γουόβιτς και ενοποίησε τους νομικούς κανονισμούς των τριών περιοχών του Γουόβιτς: Podgrodzie (προάστιο), Stare Miasto (Παλιά Πόλη) και Nowe Miasto (Νέα Πόλη). Το 1443, χτίστηκε ένα δημαρχείο στην πλατεία αγοράς της Παλιάς Πόλης. Λόγω της βολικής τοποθεσίας του, πολλαπλών βασιλικών προνομίων και συχνών εορτών, το Γουόβιτς ευημερούσε. Διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Ράβα στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Σοκάλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λβουφ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία
Γουόβιτς
Μοντέρνα εποχή
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του Γουόβιτς στις αρχές του 17ου αιώνα Η πόλη παρέμεινε υπό την εξουσία των Αρχιεπισκόπων του Γκιέζνο και ως κατοικία των Αρχιεπισκόπων της Πολωνίας, και από το 1572 το Γουόβιτς υπηρέτησε περιστασιακά ως δεύτερη πρωτεύουσα του Βασιλείου, κατά τις περιόδους που ήταν γνωστές ως μεσοβασιλεία. Η περίοδος της ευημερίας έληξε μετά την καταστροφική σουηδική εισβολή στην Πολωνία (1655-1660). Την πόλη επισκέφτηκαν οι Πολωνοί βασιλιάδες Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας και Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, καθώς και ο Πολωνός εθνικός ήρωας Ταντέους Κοστσιούσκο. Το Γουόβιτς καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και δεν ανέκτησε ποτέ τη σημασία του και μετατράπηκε σε μια μικρή, τοπική πόλη. Ωστόσο, παρέμεινε πολιτιστικό κέντρο, καθώς το 1668 άνοιξε εδώ ένα από τα πρώτα κολέγια Πιαριστών στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνέδεαν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη περνούσε από το Γουόβιτς τον 18ο αιώνα και οι Βασιλείς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας συχνά ταξίδευαν σε αυτή τη διαδρομή. δεξιά|μικρογραφία| Κεντρικό ταχυδρομείο Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας (1793), το Γουόβιτς προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807 έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας και από το 1815 έως το 1915 ανήκε στο ρωσικό Βασίλειο της Πολωνίας (αργότερα Γη του Βιστούλα). Το 1820, η ακίνητη περιουσία των Αρχιεπισκόπων του Γκνιέζνο έγινε ιδιοκτησία του Κωνσταντίνου Πάβλοβιτς της Ρωσίας και της συζύγου του, Γιοάννα Γκρουντζίνσκα, στην οποία δόθηκε ο τίτλος της Δούκισσας του Γουόβιτς. Στις 9 Ιουλίου 1822, ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας ίδρυσε επίσημα το Δουκάτο του Γουόβιτς.
Το 1831, μετά την τελευταία διαθήκη της Γιοάννα Γκρουντζίνσκα, το Δουκάτο του Γουόβιτς έγινε ιδιοκτησία των Πολωνών ηγεμόνων. Από τότε, οι Ρώσοι Τσάροι θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βασιλιάδες της Πολωνίας και το δουκάτο ανήκε σε αυτούς μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατόπιν αιτήματος του Στρατηγού Ιβάν Πασκέβιτς, ο οποίος ήταν κυβερνήτης της Πολωνίας, ο Τσάρος Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας έδωσε άδεια για την κατασκευή του πρώτου σιδηροδρόμου στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Ο σιδηρόδρομος Βαρσοβίας-Βιέννης ολοκληρώθηκε το 1848, παρέχοντας σιδηροδρομική σύνδεση του Γουόβιτς με τη Βαρσοβία, την Κρακοβία, τη Βιέννη και το Βρότσουαφ. Το 1861, χτίστηκε ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός του Γουόβιτς. Λόγω της κατασκευής πρόσθετης γραμμής στο Κολούσκι (Νοέμβριος 1866), το Γουόβιτς αναδήθυκε ως σιδηροδρομικός κόμβος, ο οποίος συνέβαλε στην ανάπτυξή του.
Μετά την Πράξη της 5ης Νοεμβρίου, το Δουκάτο του Γουόβιτς προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πολωνίας (1917-1918), το οποίο ήταν κράτος μαριονέτα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της και το Γουόβιτς έγινε ξανά μέρος της Πολωνίας. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, το Γουόβιτς και το Πόβιατ Γουόβιτς ανήκαν στο Βοεβοδάτο Βαρσοβίας, αλλά την 1η Απριλίου 1938, μετακινήθηκε στο Βοεβοδάτο Λοτζ (βλ. Εδαφικές αλλαγές των πολωνικών βοεβοδάτων την 1η Απριλίου 1938). Στο μεσοπόλεμο, το Γουόβιτς επισκέφθηκαν οι πρόεδροι της Πολωνίας Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι και Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|247x247εσ| Μνημείο για τους Πολωνούς, Εβραίους και Σοβιετικούς αιχμάλωτους πολέμου, που φυλακίστηκαν και σκοτώθηκαν σε ένα γερμανικό στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ήταν η αφορμή της έναρξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μάχη του Μπζούρα έλαβε χώρα στην περιοχή της πόλης. Η Ναζιστική Γερμανία πραγματοποίησε αρκετές αεροπορικές επιδρομές στο Γουόβιτς στις 3-6 Σεπτεμβρίου 1939, καταστρέφοντας πολλά κτίρια και σκοτώνοντας εκατοντάδες αμάχους. Η πόλη καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, για να ανακτηθεί από τον Πολωνικό Στρατό τρεις ημέρες αργότερα. Μεταξύ 14-16 Σεπτεμβρίου, η πόλη άλλαξε χέρια τρεις φορές. Τελικά, οι πολωνικές δυνάμεις εγκατέλειψαν το Γουόβιτς τη νύχτα της 16ης Σεπτεμβρίου 1939. Η γερμανική κατοχή του Γουόβιτς διήρκεσε μέχρι τις 17 Ιανουαρίου 1945. Πάνω από 5.000 κάτοικοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το 1940, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας, οι γερμανικές αρχές δημιούργησαν ένα εβραϊκό γκέτο στο Γουόβιτς, προκειμένου να περιορίσουν τον εβραϊκό πληθυσμό του με σκοπό τη δίωξη και την εκμετάλλευση. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Μάρτιο του 1941, όταν και οι 8.000-8.200 κάτοικοί του μεταφέρθηκαν με φορτηγά βοοειδών στο Γκέτο της Βαρσοβίας, το μεγαλύτερο γκέτο σε όλη τη ναζιστική κατεχόμενη Ευρώπη, με πάνω από 400.000 Εβραίους να συνοστίζονται σε μια περιοχή 3,3 χλμ2. Από εκεί, τα περισσότερα θύματα στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα.
Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1944, οι Γερμανοί απέλασαν αρκετές χιλιάδες Βαρσοβιανούς από το στρατόπεδο Ντούλαγκ 121 του Προύσκουφ, όπου αρχικά ήταν φυλακισμένοι, στο Γουόβιτς. Αυτοί οι Πολωνοί ήταν κυρίως ηλικιωμένοι και γυναίκες με παιδιά, πολλοί στάλθηκαν σε κοντινά χωριά, ενώ πάνω από 3.400 έμειναν στην πόλη από τα μέσα Νοεμβρίου 1944.
Πρόσφατη περίοδος
Το Γουόβιτςεπισκέφθηκε ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ το 1999. Το 2012, λόγω των ιστορικών, καλλιτεχνικών, υλικών και πνευματικών του αξιών, ο Καθεδρικός Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου καταλογίστηκε από τον Πρόεδρο της Πολωνίας ως Ιστορικό Μνημείο της Πολωνίας. μικρογραφία|247x247εσ| Καθεδρικός Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Γουόβιτς
Αθλητισμός
Το Γουόβιτς έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα που ονομάζεται Πελίκαν Γουόβιτς, η οποία αγωνίζεται στις χαμηλότερες κατηγορίες των πολωνικών πρωταθλημάτων.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
μικρογραφία| Πρώην οικία του Στρατηγού [[Στανίσουαφ Κλίτσκι]]
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γουόβιτς είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Γουόβιτς Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ράβα Κατηγορία:Κυβερνείο Βαρσοβίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Μπαρμπαρίγκα
Η Μπαρμπαρίγκα (ιταλικά: Barbariga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Big Bill Broonzy
Ο Big Bill Broonzy (πραγμ. όνομα Λι Κόνλεϊ Μπράντλεϊ, 26 Ιουνίου 1893 – 14 Αυγούστου 1958) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και κιθαρίστας της μπλουζ. Γνώρισε επιτυχία κατά την δεκαετία του '30 και επηρέασε σπουδαίους καλλιτέχνες του είδους όπως ο Muddy Waters και ο Howlin' Wolf.
Βιογραφία
Το 1915, παντρεύτηκε και έγινε αγρότης, πληρώνοντας το ενοίκιο της γης του με σιτηρά. Παράλληλα, έπαιζε βιολί και έγινε ιεροκήρυκας, αλλά το 1917 επιλέχθηκε για να υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό. Υπηρέτησε για δύο χρόνια, πολεμώντας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, πριν αποστρατευθεί και επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1920 μετακόμισε στο Σικάγο, όπου ξεκίνησε να παίζει κιθάρα, μαθαίνοντας από τον Τσάρλι Τζάκσον. Κατά την δεκαετία του '20 εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα, ενώ παράλληλα ασχολούνταν με την μουσική, παίζοντας σε κοινωνικές εκδηλώσεις και γράφοντας το πρώτο του τραγούδι με τίτλο "Saturday Night Rub". Η συνεργασία του με τον Τζάκσον, τον βοήθησε να έλθει σε επαφή με τον υπεύθυνο της Paramount Records, Τζ. Μάγιο Ουίλιαμς. Οι πρώτες του ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν με τον φίλο του, Τζον Τόμας στα φωνητικά, αλλά απορρίφθηκαν. Προσπάθησε και πάλι μερικούς μήνες αργότερα, ηχογραφώντας το σινγκλ "Big Bill's Blues" με το "House Rent Stomp" στην δεύτερη του πλευρά. Αν και οι πωλήσεις του υπήρξαν χαμηλές, η Paramount συνέχισε την συνεργασία της μαζί του.
Το 1930, εμφανίστηκε για πρώτη φορά το όνομα Big Bill Broonzy στην κυκλοφορία του σινγκλ "Station Blues", αλλά οι πωλήσεις παρέμεναν χαμηλές και ο τραγουδιστής αναγκαζόταν να εργάζεται σε οπωροπωλείο. Εκείνο το διάστημα γνώρισε τον Λέστερ Μέλροουζ, ο οποίος αναλάμβανε την παραγωγή διαφόρων καλλιτεχνών για τις εταιρείες Champion Records και Gennett Records. Ο Broonzy έγινε μέλος του τρίο Harum Scarums, μαζί με την Μοζέλ Άλντερσον και τον Georgia Tom, ηχογραφώντας το "Alabama Scratch" για την Paramount.
Την άνοιξη του 1931, κυκλοφόρησε διάφορα κομμάτια με την ονομασία Big Bill Johnson και την επόμενη χρονιά ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για να ηχογραφήσει για την American Record Corporation. Οι πωλήσεις των ηχογραφήσεων αυτών, βελτίωσαν την δημοτικότητα του Broonzy, ο οποίος περιόδευσε σε διάφορα κλαμπ του Σικάγο με την Μέμφις Μίνι. Το 1934, ξεκίνησε την συνεργασία του με την Bluebird Records και τον πιανίστα Μπομπ Κολ. Τρία χρόνια αργότερα, την θέση του πιανίστα πήρε ο Τζόσουα Αλθάϊμερ, ενώ την επόμενη χρονιά μετακινήθηκε στην Vocalion Records.
Το 1938, ο Broonzy κλήθηκε να αντικαταστήσει τον αποθανόντα Ρόμπερτ Τζόνσον στην συναυλία "From Spirituals to Swing" στο Carnegie Hall του Μανχάταν, κάτι που επαναλήφθηκε το 1939.
Κατά την δεκαετία του '40, η μουσική του απέκτησε μεγαλύτερη ποικιλία και περιελάμβανε στοιχεία από διάφορα είδη της country, blues και jazz μουσικής. Η μουσική του αποτέλεσε την βάση για τους μετέπειτα σπουδαίους τραγουδιστές της σκηνής του Σικάγο, με κομμάτια όπως το "Where the Blues Began" και το "Martha Blues". Το 1948, υπέγραψε στην Mercury Records και περιόδευσε με το φεστιβάλ "I Come for to Sing", πριν διακόψει για δύο χρόνια τις ζωντανές εμφανίσεις λόγω προβλήματος υγείας.
Το 1951, επέστρεψε στην ενεργό δράση και περιόδευσε στην Ευρώπη, όπου σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Δύο χρόνια αργότερα, ο Broonzy είχε αποκατασταθεί οικονομικά και συνέχισε να ηχογραφεί και να περιοδεύει. Η μουσική του επηρέασε έντονα την αναβίωση της folk μουσικής στην Μεγάλη Βρετανία, με τον Τζον Λένον να τον χαρακτηρίζει ως σημαντική επιρροή των πρώιμων Beatles.
Το 1955, με την βοήθεια του Βέλγου συγγραφέα Γιάνικ Μπρινός, δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο "Big Bill Blues". Στην συνέχεια, περιόδευσε σε όλο τον κόσμο μέχρι τις αρχές του 1956 και την επόμενη χρονιά ήταν ένας εκ των ιδρυτικών μελών του Old Town School of Folk Music.
Στα 65 του χρόνια, υπέφερε από καρκίνο του λάρυγγα και πέθανε στις 14 Αυγούστου 1958.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες
Γιάννης Νεμπίδης
Ο Γιάννης Νεμπίδης (1931-2000) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος.
Γεννήθηκε στη Δράμα το 1931 και σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένεια του στην Αθήνα. Το 1945 εντάχθηκε στο ανεξάρτητο σωματείο Νίκη Υμηττού, όπου και αγωνίστηκε για 2 χρόνια και το 1947 μεταπήδησε στην Α.Ε. Παγκρατίου, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αθηνών για 2 χρόνια. Το καλοκαίρι του 1949 και στην ηλικία των 18 ετών, πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε έως και το 1962, όποτε και αποχώρησε από την ενεργό δράση, έχοντας κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας (3 πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής τα έτη 1960, 1961, 1962 και 1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1953), 1 Κύπελλο Ελλάδας (1955) και 7 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Αθηνών (1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1959). Αρχικά αγωνιζόταν ως σέντερ φορ και από το 1951 καθιερώθηκε ως δεξί χαφ, θέση στην οποία και διακρίθηκε. Υπήρξε αρχηγός των «πρασίνων» και συμπαίκτες του υπήρξαν μεταξύ άλλων οι Λινοξυλάκης, Παπαντωνίου, Σοφιανός, Φωτεινός, Αλούπης, Κουρτζίδης, Σταφυλίδης, Απέργης, Βουτσαράς, Θεοφάνης, Πανάκης, Μαριδάκης, Παπαεμμανουήλ, Μπενάρδος, Καμάρας, Πυτιχούτης κ.α. .
Υπήρξε 12 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας ανδρών από το 1953 έως το 1959. Επίσης υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας ενόπλων δυνάμεων, κατακτώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόπλων το 1952.
Απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου 2000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Παγκρατίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Ακοντισμός γυναικών
Ο ακοντισμός γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξήχθη στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 1 Οκτωβρίου.
Προκριματικά
Πρόκριση: 63.50 (Q) ή οι 12 καλύτερες (q) προκρίνονται στον τελικό.
Παραπομπές
Ακοντισμός Γυ
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γιβραλτάρ
Συντονίζει τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Γιβραλτάρ. Διοργανώνει επίσης εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας.
Ιστορία
Η GFA διαμορφώθηκε ως αποτέλεσμα της αύξησης του αριθμού των ποδοσφαιρικών συλλόγων στο Γιβραλτάρ, και σχεδιάστηκε με σκοπό να φέρει κάποια μορφή οργάνωσης στο άθλημα. Το διάστημα μεταξύ της σύστασης της GFA έως και το 1907, η μοναδική ποδοσφαιρική διοργάνωση στο Γιβραλτάρ ήταν το Κύπελλο Εμπόρων (Merchant's Cup). Ωστόσο, το 1907 η GFA δημιούργησε ένα συμπληρωματικό πρωτάθλημα στο υπάρχον κύπελλο.
Το 1901 η GFA σχημάτησε ένα εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, το οποίο λάμβανε μέρος σε αγώνες με βρετανικές στρατιωτικές ομάδες. Η συγκεκριμένη εθνική ομάδα συνέχισε να μετέχει σε αγώνες, με αξιοσημείωτο αυτόν εναντίων της Ρεάλ Μαδρίτης το 1949, από την οποία απέσπασε ισοπαλία.
Αίτηση σε UEFA / FIFA
Η GFA προσχώρησε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας το 1909, ενώ μετέπειτα έκανε προσπαθειες να γίνει πλήρες μέλος της FIFA, αν και στην εθνική ομάδα της επιτρεπόταν να αγωνισθεί σε διεθνείς διοργανώσεις. Αυτές η προσπάθειες έφεραν έντονη αντίδραση από τη Βασιλική Ισπανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (RFEF).
Η GFA προσέφυγε στο υψηλότερο αθλητικό δικαστήριο του κόσμου, το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο (CAS), το οποίο αποφάνθηκε το 2003 ότι η αίτηση της GFA μπορεί να εξεταστεί με βάση το παλιό καθεστώς. Ωστόσο, η UEFA Συνέχισε να αρνείται την αποδοχή της GFA ως μέλος. Τον Αύγουστο του 2006, το CAS αποφάνθηκε και πάλι ότι η GFA έπρεπε να προσχωρήσει ως πλήρες μέλος στην UEFA και στη FIFA και στις 8 Δεκεμβρίου 2006 αναγγέλθηκε ότι η GFA έγινε προσωρινό μέλος της UEFA.
Ωστόσο, η πλήρης ένταξη απαιτούσε την ψηφοφορία των μελών της UEFA. Που οδήγησαν σε αυτή την ψηφοφορία, η RFEF άσκησε πιέσεις εναντίον της ιδιότητας μέλους της GFA. Ο πρόεδρος της RFEF, Άνχελ Μαρία Βιγιάρ, απέδωσε την αντιπολίτευση της Ισπανίας στο ισπανικό αίτημα για το Γιβραλτάρ. Ισχυρίστηκε επίσης οτι το θέμα ήταν πολιτικό, αναφερόμενος στη Συνθήκη της Ουτρέχτης του 1713. Στις 26 Ιανουαρίου του 2007 σε συνέδριο της UEFA που πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, η αίτηση του Γιβραλτάρ για να γίνει πλήρες μέλος της UEFA απορρίφθηκε, με 45 ψήφους κατά έναντι 3 υπέρ (δηλαδή, την Αγγλία, τη Σκωτία και την Ουαλία), και τέσσερις αναποφάσιστοι.
Έγκριση ιδιότητας μέλους από UEFA
Στις 21 Μαρτίου του 2012, η ​​αίτηση για πλήρη ένταξη της GFA στην UEFA συζητήθηκε και πάλι, με τον οδικό χάρτη που περιλάμβανε την οικονομική και εκπαιδευτική στήριξη από την UEFA και είχε συμφωνηθεί. Αυτός ο οδικός χάρτης τέθηκε σε εφαρμογή μέχρι το τακτικό συνέδριο της UEFA το 2013, όταν οι ομοσπονδίες μέλη θα ψήφιζαν σχετικά με την αίτηση προσχώρησης. Η εκτελεστική επιτροπή της UEFA απόδέχθηκε την GFA ως προσωρινό μέλος την 1η Οκτωβρίου του 2012, εν αναμονή της ψηφοφορίας στο συνέδριό της το Μάιο του 2013 με σκοπό να την αποδεχτεί ως πλήρες μέλος.
Μετά την ψηφοφορία στο συνέδριο της UEFA που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο στις 24 Μαΐου του 2013, η GFA έγινε δεκτή ως πλήρες μέλος της UEFA. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν η αποδοχή της GFA ως πλήρες μέλος της UEFA με σαφή πλειοψηφία. Δύο εθνικές ομοσπονδίες, της Λευκορωσίας και της Ισπανίας, καταψήφισαν την πρόταση.
Το Γιβραλτάρ έγινε το μικρότερο μέλος της UEFA με βάση τον πληθυσμό, πίσω από το Σαν Μαρίνο, το Λίχτενσταϊν και τις Νήσους Φερόε. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν και της Ρωσίας με τη Γεωργία, το Γιβραλτάρ και η Ισπανία δεν θα έρχοταν αντιμέτωπες στα προκριματικά για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (EURO).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Γιβραλτάρ Γιβραλταρ
Κυβόζωα
Τα κυβόζωα (Cubozoa) είναι ασπόνδυλα κνιδάρια που διακρίνονται λόγω του κυβοειδούς σχήματος του σώματός του, και έτσι αποκαλούνται και κυβομέδουσες. Μερικά είδη παράγουν ισχυρό δηλητήριο που απελευθερώνεται από την επαφή με τα πλοκάμια τους. Τα τσιμπήματα από ορισμένα είδη, όπως τα Chironex fleckeri, Carukia barnesi, Malo kingi και μερικά άλλα, είναι εξαιρετικά οδυνηρά και συχνά θανατηφόρα για τον άνθρωπο.
Ταξονομία και συστηματική
Τουλάχιστον 51 είδη κυβομεδουσών ήταν γνωστά όσον αφορά το 2018. Αυτά ομαδοποιούνται σε δύο τάξεις και οκτώ οικογένειες. Έκτοτε έχουν περιγραφεί μερικά νέα είδη και είναι πιθανό να παραμένουν επιπλέον μη περιγραφόμενα είδη.
Ομοταξία Κυβόζωα
Περιγραφή
μικρογραφία|212x212εσ| «Κυβομέδουσες», από το [[Kunstformen der Natur του Ερνστ Χέκελ, 1904]] Οι κυβομέδουσες έχουν τετράγωνο κώδωνα, από τον οποίο προέρχεται το όνομά της. Από καθεμία από τις τέσσερις κάτω γωνίες αυτού κρέμεται ένα κοντό κοτσάνι που φέρει ένα ή περισσότερα μακριά, λεπτά, κούφια πλοκάμια. Το χείλος του κώδωνα διπλώνεται προς τα μέσα για να σχηματίσει ένα ράφι γνωστό ως πέπλο το οποίο περιορίζει το άνοιγμα του κώδωνα και δημιουργεί έναν ισχυρό πίδακα όταν ο κώδωνας πάλλεται. Ως αποτέλεσμα, οι κυβομέδουσες μπορούν να κινούνται πιο γρήγορα από άλλες μέδουσες, με καταγεγραμμένες ταχύτητες έως και 6 μέτρα ανά λεπτό.
Στο κέντρο της κάτω πλευράς του κώδωνα υπάρχει ένα κινητό εξάρτημα που ονομάζεται manubrium και μοιάζει κάπως με τον κορμό ενός ελέφαντα. Στην άκρη του είναι το στόμα. Το εσωτερικό του κουδουνιού είναι γνωστό ως γαστραγγειακή κοιλότητα. Χωρίζεται από τέσσερα ισαπέχοντα διαφράγματα σε ένα κεντρικό στομάχι και τέσσερις γαστρικούς θύλακες. Οι οκτώ γονάδες βρίσκονται σε ζεύγη εκατέρωθεν των τεσσάρων διαφραγμάτων. Τα περιθώρια των διαφραγμάτων φέρουν δέσμες μικρών γαστρικών νημάτων που φιλοξενούν νηματοκύστεις και πεπτικούς αδένες. Κάθε διάφραγμα εκτείνεται σε μια διαφραγματική χοάνη που ανοίγει στην στοματική επιφάνεια και διευκολύνει τη ροή του υγρού μέσα και έξω από το ζώο. μικρογραφία|400x400εσ| Οι σύνθετοι ροπαλικοί οφθαλμοί της Tripedalia cystophora Το νευρικό σύστημα της μέδουσας κουτιού είναι πιο ανεπτυγμένο από αυτό πολλών άλλων μεδουσών. Διαθέτουν έναν νευρικό δακτύλιο γύρω από τη βάση του κώδωνα που συντονίζει τις παλλόμενες κινήσεις τους, ένα χαρακτηριστικό που συναντάται αλλού μόνο στις στεμματομέδουσες. Ενώ ορισμένες άλλες μέδουσες έχουν απλά οφθαλμίδια, οι κυβομέδουσες ξεχωρίζουν καθώς διαθέτουν αληθινούς οφθαλμούς, με αμφιβληστροειδή, κερατοειδή και φακούς. Τα μάτια τους είναι τοποθετημένα σε ομάδες που ονομάζονται ροπάλια, που βρίσκονται σε θήκες στα μισά των εξωτερικών, επίπεδων επιφανειών του κώδωνα. Το καθένα περιέχει δύο οφθαλμίδια με φακούς, ο ένας στραμμένος προς τα πάνω και ο άλλος προς τα κάτω και προς τα μέσα προς το μανούμπριο. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στο ζώο να βλέπει συγκεκριμένα σημεία φωτός, σε αντίθεση με την απλή διάκριση μεταξύ φωτός και σκότους. Οι κυβομέδουσες έχουν επίσης είκοσι οφθαλμίσκους (απλά μάτια) που δεν σχηματίζουν εικόνες, αλλά ανιχνεύουν το φως και το σκοτάδι: έχουν λοιπόν συνολικά είκοσι τέσσερα μάτια. Κοντά στα ροπάλια υπάρχουν στατόλιθοι που ανιχνεύουν τη βαρυτική έλξη και βοηθούν το ζώο να προσανατολιστεί.
Οι κυβομέδουσες εμφανίζουν επίσης πολύπλοκες, πιθανώς οπτικά καθοδηγούμενες συμπεριφορές, όπως η αποφυγή εμποδίων και η γρήγορη κολύμβηση με κατεύθυνση. Η έρευνα δείχνει ότι, λόγω του αριθμού των ροπαλικών νευρικών κυττάρων και της συνολικής τους διάταξης, η οπτική επεξεργασία και ενσωμάτωση τουλάχιστον εν μέρει συμβαίνει εντός του ροπαλίου. Το σύνθετο νευρικό σύστημα υποστηρίζει ένα σχετικά προηγμένο αισθητήριο σύστημα σε σύγκριση με άλλες μέδουσες και οι κυβομέδουσες έχουν περιγραφεί ότι έχουν ενεργή συμπεριφορά που μοιάζει με ψάρι.
Ανάλογα με το είδος, μια πλήρως αναπτυγμένη μέδουσα μπορεί να φτάσει σε μήκος 20 εκατοστών σε κάθε πλευρά του κουτιού (30 εκατοστά διάμετρος), και τα πλοκάμια μπορούν να φτάσουν σε μήκος έως και 3 μέτρα. Το βάρος τους μπορεί να φτάσει τα 2 κιλά. Ωστόσο, η μεγέθους νυχιού αντίχειρα Irukandji είναι μια θανατηφόρα κυβομέδουσα παρά το μικρό της μέγεθος. Υπάρχουν περίπου 15 πλοκάμια σε κάθε γωνία. Κάθε πλοκάμι έχει περίπου 500.000 κνιδοκύτταρα, που περιέχουν νηματοκύστες, έναν μικροσκοπικό μηχανισμό που μοιάζει με καμάκι και εγχέει δηλητήριο στο θύμα. Πολλά διαφορετικά είδη νηματοκύστεων βρίσκονται στα κυβόζωα.
Κατανομή
Αν και τα διαβόητα επικίνδυνα είδη κυβομεδουσών περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό στην τροπική περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, διάφορα είδη κυβομεδουσών μπορούν να βρεθούν ευρέως σε τροπικούς και υποτροπικούς ωκεανούς, συμπεριλαμβανομένου του Ατλαντικού Ωκεανού και του ανατολικού Ειρηνικού Ωκεανού, με είδη που φτάνουν βόρεια ως την Καλιφόρνια (Carybdea confusa), τη Μεσόγειο Θάλασσα (Carybdea marsupialis) και την Ιαπωνία (Chironex yamaguchii), και νότια ως τη Νότια Αφρική (για παράδειγμα, Carybdea branchi) και τη Νέα Ζηλανδία (όπως ως η Copula sivickisi). Υπάρχουν τρία γνωστά είδη στα νερά της Χαβάης, όλα από το γένος Carybdea: C. alata, C. rastoni και C. sivickisi. Μέσα σε αυτά τα τροπικά και υποτροπικά περιβάλλοντα, οι κυβομέδουσες τείνουν να κατοικούν πιο κοντά στην ακτή. Έχουν εντοπιστεί σε ενδιαιτήματα κοντά στην ακτή, όπως μαγγρόβια, κοραλλιογενείς ύφαλοι, δάση φυκιών και αμμώδεις παραλίες.
Ηλικία και ανάπτυξη
Έχει βρεθεί ότι οι στατόλιθοι, οι οποίοι αποτελούνται από ημιένυδρο θειικό ασβέστιο, εμφανίζουν σαφείς διαδοχικές αυξητικές στιβάδες, που πιστεύεται ότι εναποτίθενται σε καθημερινή βάση. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στους ερευνητές να εκτιμήσουν τους ρυθμούς ανάπτυξης, τις ηλικίες και την ηλικία μέχρι την ωριμότητα. Το Chironex fleckeri, για παράδειγμα, αυξάνει την απόσταση μεταξύ των πετάλων (IPD) κατά 3 χιλιοστά ανά ημέρα, φτάνοντας σε IPD 50 χιλιοστά όταν είναι 45 έως 50 ημερών. Η μέγιστη ηλικία οποιουδήποτε ατόμου που εξετάστηκε ήταν 88 ημέρες κατά την οποία είχε αυξηθεί σε IPD 155 χιλιοστά. Στην άγρια φύση, η κυβομέδουσα θα ζήσει έως και 3 μήνες, αλλά μπορεί να επιβιώσει έως και επτά ή οκτώ μήνες σε δεξαμενή επιστημονικού εργαστηρίου.
Συμπεριφορά
Οι κυβομέδουσες κυνηγούν ενεργά τη λεία της (μικρά ψάρια), αντί να παρασύρονται όπως κάνουν οι αληθινές μέδουσες. Είναι ικανές να επιτύχουν ταχύτητες έως και 1,5 έως 2 μέτρα ανά δευτερόλεπτο ή περίπου 4 knots.
Το δηλητήριο των κυβόζωων διαφέρει από αυτό των σκυφοζώων και χρησιμοποιείται για τη σύλληψη θηραμάτων (μικρών ψαριών και ασπόνδυλων, συμπεριλαμβανομένων των γαρίδων) και για την άμυνα από τα αρπακτικά, τα οποία περιλαμβάνουν οι στρωματίδες, οι εφιππίδες, οι σιγανίδες, τα καβούρια και διάφορα είδη χελώνας. Φαίνεται ότι οι θαλάσσιες χελώνες δεν επηρεάζονται από τα τσιμπήματα γιατί φαίνεται να απολαμβάνουν τις κυβομέδουσες.
Κίνδυνος για τον άνθρωπο
μικρογραφία| Προειδοποιητική πινακίδα για κυβομέδουσες σε μια παραλία του στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας μικρογραφία| Δίχτυ για μέδουσες στην παραλία Έλις, Κουίνσλαντ, Αυστραλία Παρόλο που απροσδιόριστα είδη μεδουσών έχουν περιγραφεί στις εφημερίδες «το πιο δηλητηριώδες πλάσμα του κόσμου» και το πιο θανατηφόρο πλάσμα στη θάλασσα, μόνο μερικά είδη στην κατηγορία έχουν επιβεβαιωθεί ότι εμπλέκονται σε θανάτους ανθρώπων. Ορισμένα είδη δεν είναι επιβλαβή για τον άνθρωπο, προκαλώντας πιθανώς ένα τσίμπημα που δεν είναι τίποτα περισσότερο από επώδυνο.
Αυστραλία
Στην Αυστραλία, ο Χιούγκο Φλέκερ, ο οποίος ερευνούσε διάφορα δηλητηριώδη είδη ζώων και δηλητηριώδη φυτά, ανησυχούσε για τους ανεξήγητους θανάτους κολυμβητών. Προσδιόρισε την αιτία ως τις κυβομέδουσες που αργότερα ονομάστηκαν Chironex fleckeri. Το 1945, περιέγραψε μια άλλη δηλητηρίαση από μέδουσα, την οποία ονόμασε «Σύνδρομο Ιρουκάντζι», που αργότερα αναγνωρίστηκε ότι προκαλείται από την κυβομέδουσα Carukia barnesi.
Στην Αυστραλία, οι θάνατοι προκαλούνται συχνότερα από το μεγαλύτερο είδος αυτής της κατηγορίας μεδουσών, το Chironex fleckeri</i>, το οποίο είναι σίγουρα ένα από τα πιο δηλητηριώδη πλάσματα του κόσμου. Μετά από σοβαρά τσιμπήματα Chironex fleckeri, η καρδιακή ανακοπή μπορεί να συμβεί γρήγορα, μέσα σε μόλις δύο λεπτά.
Στην Αυστραλία, η C. fleckeri έχει προκαλέσει τουλάχιστον 79 θανάτους από την πρώτη αναφορά το 1883, αλλά ακόμη και σε αυτό το είδος οι περισσότερες συναντήσεις φαίνεται να καταλήγουν μόνο σε ήπια δηλητηρίαση. Ενώ οι πιο πρόσφατοι θάνατοι στην Αυστραλία ήταν σε παιδιά, συμπεριλαμβανομένου ενός 14χρονου που πέθανε τον Φεβρουάριο του 2022, το οποίο συνδέεται με τη μικρότερη μάζα του σώματός τους, τον Φεβρουάριο του 2021, ένα 17χρονο αγόρι πέθανε περίπου 10 ημέρες μετά από τσίμπημα ενώ κολυμπούσε σε μια παραλία στο δυτικό Κέιπ Γιορκ του Κουίνσλαντ. Ο προηγούμενος θάνατος ήταν το 2007.
Τουλάχιστον δύο θάνατοι στην Αυστραλία έχουν αποδοθεί στη μικρή κυβομέδουσα Ιρουκάντζι. Τα άτομα που τσιμπούνται από αυτά μπορεί να υποφέρουν από σοβαρά σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα, γνωστά ως σύνδρομο Ιρουκάντζι. Ωστόσο, τα περισσότερα θύματα επιβιώνουν και από τα 62 άτομα που έλαβαν θεραπεία στην Αυστραλία το 1996, σχεδόν τα μισά μπόρεσαν να πάρουν εξιτήριο στο σπίτι με λίγα ή καθόλου συμπτώματα μετά από 6 ώρες, και μόνο δύο παρέμειναν στο νοσοκομείο περίπου μια μέρα μετά το τσίμπημα.
Άλλες περιοχές
Σε μέρη του Αρχιπελάγους της Μαλαισίας, ο αριθμός των θανατηφόρων κρουσμάτων είναι πολύ υψηλότερος από ό,τι στην Αυστραλία. Στις Φιλιππίνες, υπολογίζεται ότι 20-40 άνθρωποι πεθαίνουν ετησίως από τσιμπήματα κυβομέδουσας, πιθανώς λόγω της περιορισμένης πρόσβασης σε ιατρικές εγκαταστάσεις και στο αντίδοτο.
Το πρόσφατα ανακαλυφθέν και πολύ παρόμοιο Chironex yamaguchii μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνο, καθώς έχει εμπλακεί σε αρκετούς θανάτους στην Ιαπωνία. Δεν είναι σαφές ποιο από αυτά τα είδη είναι αυτό που συνήθως εμπλέκεται σε θάνατο στο Αρχιπέλαγος της Μαλαισίας.
Προειδοποιητικές πινακίδες και σταθμοί πρώτων βοηθειών έχουν στηθεί στην Ταϊλάνδη μετά τον θάνατο ενός 5χρονου Γάλλου αγοριού τον Αύγουστο του 2014.
Προστασία και θεραπεία
Η ένδυση με καλσόν, ολόσωμες στολές λύκρα, δερμάτινες στολές κατάδυσης ή άλλες καταδυτικές στολές είναι μια αποτελεσματική προστασία από τα τσιμπήματα της μέδουσας. Παλαιότερα θεωρούταν ότι το καλσόν λειτουργούσε λόγω του μήκους του κεντριού της μέδουσας, αλλά τώρα είναι γνωστό ότι σχετίζεται με τον τρόπο που λειτουργούν τα κεντριά. Τα κεντριά στα πλοκάμια μιας μέδουσας δεν ενεργοποιούνται από την αφή, αλλά από χημικές ουσίες που βρίσκονται στο δέρμα, οι οποίες δεν υπάρχουν στην εξωτερική επιφάνεια του ρούχου, επομένως οι νηματοκύστεις της μέδουσας δεν πυροδοτούνται.
Μόλις ένα πλοκάμι της μέδουσας κολλήσει στο δέρμα, αντλεί δηλητήριο από τις νηματοκύστεις στο δέρμα, προκαλώντας έντονο πόνο. Το ξέπλυμα με ξύδι χρησιμοποιείται για την απενεργοποίηση των μη εκφορτισμένων νηματοκύστεων για την πρόληψη της απελευθέρωσης πρόσθετου δηλητηρίου. Μια μελέτη του 2014 ανέφερε ότι το ξύδι αύξησε επίσης την ποσότητα δηλητηρίου που απελευθερώνεται από τις ήδη εκφορτισμένες νηματοκύστεις. Ωστόσο, αυτή η μελέτη έχει επικριθεί για τη μεθοδολογία της.
Ξύδι είναι διαθέσιμο σε παραλίες της Αυστραλίας και σε άλλα μέρη με δηλητηριώδεις μέδουσες.
Αν και συνήθως συνιστάται στη λαογραφία, ακόμη και σε ορισμένες εργασίες για τη θεραπεία του τσιμπήματος, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία ότι ούρα, αμμωνία, παπαΐνη, διττανθρακικό νάτριο, βορικό οξύ, χυμός λεμονιού, φρέσκο νερό, κρέμα στεροειδών, αλκοόλ, παγοκύστες, παπάγια ή το υπεροξείδιο του υδρογόνου θα απενεργοποιήσει το περαιτέρω τσούξιμο και αυτές οι ουσίες μπορεί ακόμη και να επιταχύνουν την απελευθέρωση του δηλητηρίου. Οι θερμοφόρες έχουν αποδειχθεί ότι ανακουφίζουν μέτρια τον πόνο. Η χρήση επιδέσμων ακινητοποίησης πίεσης, μεθυλιωμένου οινοπνεύματος ή βότκας γενικά δεν συνιστάται για χρήση σε τσιμπήματα μέδουσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δηλητηριώδη ζώα Κατηγορία:Κνιδόζωα
Ελεούσα ή Γλυκοφιλούσα
Ελεούσα ή Γλυκοφιλούσα είναι συγγενέστατοι εικονογραφικοί τύποι της Παναγίας κατά τους οποίους η Θεομήτωρ σε προτομή βαστά τον μικρό Χριστό, σκύβοντας το κεφάλι της στο μάγουλό του. Τα δύο πρόσωπα βρίσκονται σε επαφή και ο μικρός Χριστός αγκαλιάζει τη μητέρα του. Στον τύπο της Γλυκοφιλούσας ο Χριστός αγγίζει το σαγόνι της μητέρας του.
Προέλευση εικονογραφικών τύπων
Εντοπίζεται στην παλαιοχριστιανική περίοδο. Ίχνη της Ελεούσας βρίσκονται σε κίονα στον ρωμαϊκό ναό της Santa Maria Antiqua (μέσα του 7ου αιώνα). Η Θεοτόκος του Βλαντίμιρ (αρχές του 12ου αι.) είναι μια από τις πιο γνωστές περιπτώσεις, η οποία προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη και βρίσκεται σήμερα στο μουσείο Τρετιακόφ της Μόσχας.
Παραπομπές
Ελεουσα ή Γλυκοφιλουσα
Μενεκράτης
Με το όνομα Μενεκράτης είναι γνωστά αρκετά πρόσωπα της αρχαιότητας, όπως οι:
Μπάργκε
Το Μπάργκε (ιταλικά: Barghe) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μπασσάνο Μπρεσάνο
Το Μπασσάνο Μπρεσάνο (ιταλικά: Bassano Bresciano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μπεντιτσόλε
Το Μπεντιτσόλε (ιταλικά: Bedizzole) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Κύπελλο Γιβραλτάρ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο του Γιβραλτάρ (επίσημα: Rock Cup) είναι μία ποδοσφαιρική διοργάνωση στο Γιβραλτάρ που διεξάγεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Γιβραλτάρ από το 1985. Από το 2014, ο κυπελλούχος συμμετέχει στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυπελλο Ανδρων Γιβραλταρ
Μανούσης
Το ελληνικό επίθετο Μανούσης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Συρίγος
Το ελληνικό επίθετο Συρίγος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Στεφανάκης
Το ελληνικό επίθετο Στεφανάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μενεκράτης (γλύπτης Θηβαίος)
Ο Μενεκράτης ήταν γλύπτης του 2ου π.Χ. αιώνα από τις Θήβες της Θεσσαλίας.
Το όνομά του αναγράφεται σε πέντε επιγραφές που βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Δύο από αυτές είναι χαραγμένες σε βάθρα ανδριάντων που είχε φιλοτεχνήσει μαζί με τον γιό του Σώπατρο. Το πρώτο βάθρο στήριζε τον ανδριάντα του Πυθιονίκη της πυγμαχίας Αριστοκράτη και το δεύτερο τον ανδριάντα κάποιου ιππέα Μινούκιου Ρούφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Μπερλίνγκο
Το Μπερλίνγκο (ιταλικά: Berlingo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Ο Σάντσο Ραμίρεθ (Sancho Ramírez de Aragón, 1042 – 4 Ιουνίου 1094) ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας (1063 - 1094, επίσημα 1076 - 1094) και Βασιλιάς της Παμπλόνα (1076 - 1094, ως Σάντσο Ε´, Sancho V de Pamplona). Ο Σάντσο Ραμίρεθ ήταν γιος του Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας και της Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ, διαδέχθηκε τον πατέρα του (1063).
Βιογραφία
Μεταξύ 1067 και 1068, αναμείχθηκε στον Πόλεμο των Τριών Σάντσος σε μια σύγκρουση με τα πρώτα του εξαδέλφια: τον Σάντσο Δ΄ βασιλιά της Παμπλόνα και τον Σάντσο Β´ βασιλιά της Καστίλης. Ο Σάντσο Β΄ προσπαθούσε να ξαναπάρει τις Μπουρέβα και Ριόχα Άλτα, τις οποίες ο πατέρας του είχε παραδώσει στον βασιλιά της Παμπλόνα, αλλά αρχικά απέτυχε να τις ανακαταλάβει. Ο Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα ζήτησε την ενίσχυση του Σάντσο της Αραγωνίας, προκειμένου να υπερασπιστεί το βασίλειό του. Ο Σάντσο Β΄ της Καστίλης νίκησε τα δύο εξαδέλφια του και ανακατέλαβε τις Μπουρέβα και Ριόχα Άλτα, καθώς και την Άλαβα.
left|μικρογραφία|Ένα [[δηνάριο (1085-94) που φέρει το ομοίωμα του Σάντσο με την επιγραφή SANCIVS REX.]] Ο Σάντσο Ραμίρεθ ακολουθούσε την πρακτική του πατέρα του, που δεν χρησιμοποιούσε το βασιλικό τίτλο από νωρίς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, παρά το γεγονός πως το βασίλειό του είχε ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως. Αυτό άλλαξε το 1076, όταν ο Σάντσο Δ´ της Παμπλόνα δολοφονήθηκε από τα ίδια τα αδέλφια του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κρίση στην διαδοχή σε αυτό το γειτονικό βασίλειο, που εκπροσωπούσε ονομαστικά τον κύριο άρχοντα της Αραγωνίας. Αρχικά, ο γιος του δολοφονημένου βασιλιά, ο Γκαρθία, ο οποίος είχε καταφύγει στην Καστίλλη, αναγνωρίστηκε ως δικαιούχος βασιλιάς από τον Αλφόνσο ΣΤ´ της Καστίλης, ενώ ο Σάντσο Ραμίρεθ πήρε με το μέρος του τους ευγενείς της Ναβάρρας, που αγανάκτησαν, βλέποντας το βασίλειό τους να πέφτει στην επιρροή του Αλφόνσου ΣΤ΄. Η κρίση επιλύθηκε με διαίρεση: ο Σάντσο Ραμίρεθ εξελέγη βασιλιάς της Παμπλόνα, ενώ παρέδωσε τις διεκδικούμενες δυτικές επαρχίες τού βασιλείου στον Αλφόνσο ΣΤ΄. Από εκείνη την στιγμή, ο Σάντσο αναφέρει τον εαυτό του ως βασιλιά, όχι μόνο της Παμπλόνα, αλλά και της Αραγωνίας.
Ρωσική κουζίνα
Ιστορία
Ο 16ος έως 18ος αιώνας έφερε πιο εκλεπτυσμένες μαγειρικές τεχνικές. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου εισήχθησαν από το εξωτερικό κρέατα και ψάρια, συνταγές ζαχαροπλαστικής, σαλάτες και πράσινα λαχανικά, σοκολάτες, παγωτά, κρασιά και χυμοί. Τουλάχιστον για την αστική αριστοκρατία και τους επαρχιακούς ευγενείς, αυτό άνοιξε τις πόρτες για τη δημιουργική ένταξη των νέων αυτών τροφίμων στα παραδοσιακά ρωσικά πιάτα.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Αν και ο Σάντσο ΡαμίρεΘ δεν συμμετείχε άμεσα στην αποστολή της Σταυροφορίας του Μπαρμπάστρο, υπό την κλήση του Πάπα Αλέξανδρου Β', την πρώτη γνωστή σταυροφορία, κατάφερε να πάρει το Μπαρμπάστρο από τους Μουσουλμάνους το 1064. Στην επιχείρηση ήρθαν Γάλλοι με πολιορκητικές μηχανές. Το οχυρό διοικούνταν από τον κουνιάδο του Σάντσο Ραμίρεθ Ερμενγκολ Γ΄, κόμη του Ουρζέλ, αν και πέθανε στο πεδίο της μάχης πριν από τις 17 Απριλίου 1065, όταν ο Αλ-Μουκταδίρ, ο βασιλιάς της Ταϊφά της Σαραγόσας, αντέδρασε ζητώντας την τζιχάντ ολόκληρης της Αλ-Άνταλους, και ανέκτησε την πρωτεύουσα της βορειοανατολικής επαρχίας της Ταϊφά της Σαραγόσας και κλειδί για τις πλούσιες πεδιάδες του Σίνκα, καθώς και έδρα μιας σημαντικής αγοράς.
Πριν από το 1067 (πιθανότατα το 1065) κατέκτησε το Αλκέθαρ, του οποίου τα εδάφη περιλάμβαναν τις πόλεις Buera, Colungo και Adahuesca.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1068, ο Σάντσο Ραμίρεθ ταξίδεψε στη Ρώμη για να επικυρώσει το νεαρό Βασίλειο της Αραγωνίας, προσφέροντας τον εαυτό του ως υποτέλεια στον Πάπα Αλέξανδρο Β'. Αυτός ο δεσμός τεκμηριώνεται επιπλέον και στο ποσό του φόρου των πεντακοσίων χρυσών μανκούσο ετησίως που έπρεπε να καταβάλει το Βασίλειο της Αραγωνίας στο Παπικό Κράτος. Ωστόσο, η καταγραφή στον Παπισμό, δεν άρχισε να πληρώνεται πριν το 1087. Πιθανόν για την εισφορά αυτή να εκδόθηκε κοπή χρυσών νομισμάτων (mancusos), των οποίων αντίγραφα έχουν διασωθεί στη Συρία και την Τουρκία, αλλά όχι στην Αραγωνία, όπου δεν πρέπει να κυκλοφορούσε το νόμισμα. Αυτή η φεουδο-υποτελική σχέση πιθανώς να διαφαίνεται από τους κλάδους της γενεαλογίας αλλά και από το χρώμα των νημάτων των κορδελών της λεμνίσκου από τις οποίες κρέμονταν οι παπικές σφραγίδες, με τις χαρακτηριστικές χρυσές και πορφυρές ρίγες, που θα αποτελέσουν από την εποχή του Αλφόνσου Β΄ το έμβλημα του Βασιλιά της Αραγωνίας. Από το 1071, και ως αποτέλεσμα αυτών των σχέσεων με τον Παπισμό, η ρωμαϊκή ιεροτελεστία θα εισαχθεί σταδιακά σε διάφορα μοναστήρια της Αραγωνίας υπό τη δικαιοδοσία του, αντικαθιστώντας την ισπανική.
Ρωσική κουζίνα
Εθνικές και περιφερειακές παραλλαγές και επιρροές
Η εθνική ρωσική κουζίνα έχει εξελιχθεί σε ένα πολυπολιτισμικό και πολυεθνικό κράτος, με ισχυρή αμοιβαία επιρροή από τις κουζίνες άλλων εθνοτικών ομάδων που ζουν εντός των συνόρων του έθνους ή ήταν ιστορικά μέρη του ρωσικού κράτους. Ως εκ τούτου, πολλαπλά πιάτα που προέρχονταν από αυτές τις εθνοτικές κουζίνες έγιναν με την πάροδο του χρόνου τόσο συνηθισμένο για τους ρωσικές εθνοτικές ομάδες ώστε συνήθως συνδέονται με τη ρωσική κουζίνα. Παραδείγματα τέτοιων πιάτων περιλαμβάνουν τα ζυμαρικά πελμένι που θεωρούνται ως πολιτιστική εισαγωγή της Κεντρικής Ασίας που δημιουργήθηκαν από τους φινο-ουγκορικούς λαούς των Ουραλίων, το κεφίρ, ένα γαλακτοκομικό ποτό με καταγωγή από τον Καύκασο ή το σασλίκ, ένα είδος κρέατος σε σουβλάκι που ψήνεται σε σχάρα προερχόμενο από τον Καύκασο και είναι εισήχθη στην εθνική ρωσική κουζίνα μέσω των Κοζάκων και των Τατάρων της Κριμαίας.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Μια από τις πιο αποφασιστικές ενέργειες της βασιλείας του είναι η παραχώρηση του διατάγματος Φουερό της Χάκας (1077), με το οποίο έδωσε στην πόλη το βαθμό πόλης που βρίσκεται στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου και την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου της Αραγωνίας και επισκοπική έδρα, διατάζοντας την κατασκευή του καθεδρικού ναού της Χάκας για το σκοπό αυτό. Σκοπός του ήταν να προσελκύσει αστούς σε αυτή τη νέα πόλη ώστε να αναπτύξει εμπορική και βιομηχανική οικονομία, δηλαδή να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τους πρώτους αστούς που θα ερχόντουσαν, οι οποίοι ήταν, ως επί το πλείστον, Φράγκοι (όπως Γασκώνοι και Βεαρνέζοι) που ήρθαν από την άλλη πλευρά των Πυρηναίων.
Ρωσική κουζίνα
Εθνικές και περιφερειακές παραλλαγές και επιρροές
Παρά την βαθιά αμοιβαία επιρροή, πολλές εθνικές κουζίνες εντός των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας προσπαθούν να διατηρήσουν τη μοναδικότητά τους, και ως εκ τούτου έχουν την δική τους ξεχωριστή ονομασία αφιερωμένες σε αυτές, όπως η ταταρική κουζίνα.
Η ίδια η ρωσική κουζίνα είναι επίσης γεωγραφικά διαφορετική και οι παραλλαγές της εξαρτώνται από τις πρώτες ύλες και τις μεθόδους μαγειρέματος που διατίθενται τοπικά. Στον Βορρά της Ρωσίας, ενσωματώνει τοπικά μούρα όπως βατόμουρο ή μύρτιλο, ψάρια όπως γαύρος, κρέας κυνηγιού ή ακόμη και βρώσιμα βρύα γνωστά ως γιάγκελ. Αντίθετα, στη Σιβηρία η κουζίνα περιλαμβάνει τις τοπικές ποικιλίες ψαριών, ιδιαίτερα εκείνες του γένους coregonus, όπως ο αρκτικός κορηγώνιος (σαλμονοειδές) ή μουκσούν, και χρησιμοποιεί τις τοπικές μεθόδους μαγειρέματος, με τα ωμά ψάρια να τρώγονται κατεψυγμένα ή σε συνδυασμό με μπαχαρικά. Ανατολικά της Ρωσίας, η κουζίνα περιέχει τις τοπικές σπεσιαλιτέ όπως φτέρη αετού (κοινή φτέρη), ακτινίντια κολομίκτα (καλλωπιστικά ακτινίδια), χτένια και καβούρια της Καμτσάτκα (βασιλικά καβούρια).
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Το 1083 κατέλαβε το Γκράους και το Αϊέρβε, τα οποία διέταξε να ξανακατοικηθούν. Αυτοί οι δύο πληθυσμοί άνοιξαν το δρόμο για την κατάκτηση των κάτω εδαφών του Σίνκα και Hoya de Huesca αντίστοιχα. Η απειλή ήταν τέτοια που περισσότερες από δώδεκα πόλεις που βρίσκονταν στα νότια και νοτιοδυτικά της Ουέσκας (περιοχές La Sotonera και La Violada ) του πλήρωσαν παρίες, συμπεριλαμβανομένων των Almudévar, Barbués, Sangarrén, Tabernas ή Vicién. Το επόμενο έτος κατάκτησε το Naval, βόρεια του Μπαρμπάστρο, την ίδια χρονιά της παπικής σταυροφορίας, αν και στη συνέχεια χάθηκε πάλι, όπως και το Arguedas, που κατακτήθηκε στις 5 Απριλίου 1084, που ήταν μόλις δεκαπέντε χιλιόμετρα από την πόλη Τουδέλα.
Ρωσική κουζίνα
Σούπες
Οι σούπες έπαιζαν πάντα σημαντικό ρόλο στη ρωσική κουζίνα. Οι παραδοσιακές βασικές σούπες, όπως τα σι (щи), ουχά (уха́), ρασσόλνικ (рассо́льник), σολιάνκα (соля́нка), μποτβίνια (ботви́нья), οκρόσκα (окро́шка), και τιούρια (тю́ря) εμπλουτίστηκαν από τον 18ο έως και τον 20ο αιώνα από σούπες της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας όπως πολτοποιημένες σούπες, στιφάδο και πολλές άλλες.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Η κατάκτηση της πεδιάδας εξασφαλίστηκε με την κατασκευή κάστρων που εξυπηρετούσαν στις μεταφορές και στη συνέχεια ως προστασία για την κατακτημένη γη, όπως είχε γίνει στο Ελ Καστελιάρ. Ο Σάντσο Ραμίρεθ οχύρωσε το κάστρο της Λοάρρε και έχτισε τα φρούρια Obanos, Garisa, Μοντεαραγόν, Artasona (στα νότια του Αϊέρβε) ή Castiliscar, μεταξύ άλλων.
Ρωσική κουζίνα
Σούπες
Οι ρωσικές σούπες μπορούν να χωριστούν σε τουλάχιστον επτά μεγάλες ομάδες:
Κρύες σούπες
Η οκρόσκα είναι μια κρύα σούπα με βάση το κβας ή (λιγότερο συχνά) διάφορα είδη ξινού γάλακτος, όπως το κεφίρ που συχνά προτιμάται στις μέρες μας. Η οκρόσκα είναι επίσης μια σαλάτα. Τα κύρια συστατικά είναι δύο τύποι λαχανικών που μπορούν να αναμιχθούν με κρύο βραστό κρέας ή ψάρι σε αναλογία 1:1. Έτσι παρασκευάζονται διάφορες ποικιλίες της οκρόσκα από λαχανικά, κρέας, πουλερικά και ψάρια.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Το 1087 ο βασιλιάς της Αραγωνίας πρόσθεσε μια νέα κατάκτηση κατά μήκος του Σίνκα: την Εστάδα, στη συμβολή αυτού του ποταμού με τον Έσερα. Ακολουθώντας αυτή την πορεία του ποταμού, πήρε την Εσταδίλια και έφτασε στο Zaidín, δώδεκα χιλιόμετρα από τη Φράγα, το 1092, χάρη στην κατακτητική δράση του πρωτότοκου γιου του, του πρίγκηπα Πέτρου. Στον Πέτρο είχε παραδώσει τη διακυβέρνηση του σημαντικού φρουρίου του Μονθόν, που κατακτήθηκε από τον Σάντσο Ραμίρεθ το 1089, και παρέδωσε ως τίτλο βασιλείου στον μελλοντικό Πέδρο Α', ο οποίος κυβερνούσε τη Ριμπαγόρσα από το 1085. Με αυτόν τον τρόπο ακολούθησε το έθιμο της Ναβάρρας-Αραγωνίας να παραχωρεί ο βασιλιάς ένα μέρος του πρόσφατα κατακτημένου βασιλείου στους πρίγκιπες δίνοντας τους βασιλικό τίτλο, έτσι ώστε αυτοί να ξεκινήσουν να εκτελούν κυβερνητικά καθήκοντα και να περιστοιχίζονται από μια αυλή έμπιστων πρεσβυτέρων, που θα τους διευκολύνει έπειτα στη διαδοχή στο θρόνο.
Ρωσική κουζίνα
Κρύες σούπες
Υπάρχουν τυπικά δύο είδη λαχανικών που βρίσκονται στην οκρόσκα. Το πρώτο είδος πρέπει να έχει ουδέτερη γεύση, όπως βραστές πατάτες, γογγύλια, γογγυλοκράμβες, καρότα ή φρέσκα αγγούρια, ενώ το δεύτερο είδος πρέπει να είναι πικάντικο και αρωματικό, όπως ραπανάκια ή πράσινα κρεμμύδια, καθώς και άλλα βότανα, όπως άνηθο, μαϊντανό, σέλινο ή εστραγκόν. Στην ίδια σούπα μπορούν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά κρέατα και πουλερικά. Το πιο κοινό συστατικό είναι μόνο το βόειο κρέας ή τα πουλερικά. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ένα ελαφρύ λουκάνικο που μοιάζει με αυτό της μπολόνια. Αν γίνεται με ψάρι, η καλύτερη επιλογή είναι γλήνι, τούρνα, πέρκα, μπακαλιάρος, ή άλλα με ουδέτερη γεύση των ψαριών. Στις παράκτιες περιοχές προτιμάται ο καπνιστός και / ή αλατισμένος σολομός συχνά σε συνδυασμό με άλλα κρέατα.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Νικήθηκε από τον Ελ Σιντ, που λεηλάτησε τα εδάφη του και από τους Μουσουλμάνους συμμάχους του στη Μάχη της Μορέλια, πιθανόν το 1084.
Ρωσική κουζίνα
Κρύες σούπες
Το κβας που χρησιμοποιείται πιο συχνά στο μαγείρεμα είναι το λευκό οκρόσκα κβας, το οποίο είναι πολύ πιο ξινό από το πόσιμο κβας. Τα μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν μουστάρδα, μαύρο πιπέρι και τουρσί αγγουριών (συγκεκριμένα, το υγρό από το τουρσί), ξεχωριστά ή σε συνδυασμό. Για την τελική πινελιά, προστίθενται βραστά αυγά και σμετάνα (παρόμοια με κρεμ φραΐς). Συχνά, η μουστάρδα, οι ψιλοκομμένοι σκληροί κρόκοι του πιπεριού και το τουρσί συνδυάζονται σε μια πικάντικη σάλτσα που προστίθεται στη σούπα για έξτρα γεύση.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Οχύρωσε τις πόλεις Abiego, Santa Eulalia la Mayor και Labata προκειμένου να ολοκληρώσει την περικύκλωση της μουσουλμανικής πόλης Ουέσκα. Υποστήριξε επίσης τον Αλφόνσο ΣΤ' του Λεόν στη Μάχη του Σαγράχας και την άμυνα του Τολέδο και υπέγραψε αμυντική συμφωνία με τον Ελ Σιντ.
Ρωσική κουζίνα
Κρύες σούπες
Για την οκρόσκα με βάση το ξινό γάλα χρησιμοποιείται καλά αναδευμένο φυσικό ξινόγαλο με την προσθήκη καθαρού νερού και αλεσμένου σκόρδου. Μερικές φορές χρησιμοποιείται το κεφίρ αντί για το φυσικό ξινόγαλο για λόγους εξοικονόμησης χρόνου, αν και ορισμένοι λένε ότι μειώνει την παραδοσιακή γεύση της οκρόσκα.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 4 Ιουνίου του 1094 στη Μάχη του Αλκοράθ ενώ πολιορκούσε την Ουέσκα, υποτίθεται από ένα βέλος, ενώ επέβλεπε τα τείχη του Μουσουλμανικού οχυρού. Η σορός του τέθηκε αρχικά στο μοναστήρι του Μοντεαραγόν και αργότερα μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια.
Ρωσική κουζίνα
Κρύες σούπες
Η τιούρια μοιάζει πολύ με την οκρόσκα, η κύρια διαφορά είναι ότι αντί των λαχανικών, το ψωμί, μερικές φορές με την προσθήκη κρεμμυδιού και φυτικού ελαίου, εμποτίζεται με κβας, παρόμοιο με το σιλεσικό βοντζιόνκα (σούπα από ψωμί) ή το πορτογαλικό ασόρντα. Συνηθίζονταν να καταναλώνεται σε δύσκολες εποχές, όπως κατά τη Ρωσική Επανάσταση, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, και από φτωχούς αγρότες. Επίσης, λόγω της απλής παρασκευής της, ήταν ένα πολύ συνηθισμένο γεύμα κατά τη θρησκευτική νηστεία.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Οικογένεια
Ο Σάντσο έκανε τον πρώτο του γάμο περίπου το 1065, με την Ισαβέλλα του Οίκου της Βαρκελώνης (απεβίωσε περ. το 1071), κόρη του κόμη Ερμενγκόλ Γ΄ του Ουρζέλ. Ήταν χωρισμένοι 1071. Από την Ισαβέλλα γιος του ήταν ο:
Ρωσική κουζίνα
Κρύες σούπες
Η μποτβίνια είναι ένας άλλος τύπος κρύας σούπας. Το όνομα της προέρχεται από τη ρωσική λέξη μπότβα, που σημαίνει «φυλλώδεις κορυφές των λαχανικών ρίζας», και, πιστό στο όνομά του, γίνεται από τις φυλλώδεις κορυφές των νεαρών τεύτλων, καθώς και με λάπαθα, κρεμμυδάκια, άνηθο και αγγούρια. Στη συνέχεια προστίθενται μουστάρδα, σκόρδο για γεύση. Τα λαχανικά ασπρίζουν και στη συνέχεια τρίβονται μέσω ενός κόσκινου και χύνεται το κβας.
Το σβεκόλνικ (επίσης γνωστό ως χολόντνικ) είναι ένα κρύο μπορς. Αποτελείται από ξινό τεύτλο ή χυμό τεύτλων αναμεμειγμένο με ξινή κρέμα, βουτυρόγαλα, ξινόγαλο, κεφίρ ή γιαούρτι. Το μείγμα έχει το διακριτικό πορτοκαλί ή ροζ χρώμα. Σερβίρεται ελαφρώς κρύο, συνήθως με ψιλοκομμένα παντζάρια, αγγούρια, ραπανάκια και κρεμμυδάκια, μαζί με μισά καλοβρασμένα αυγά και πασπαλισμένα με φρέσκο ​​άνηθο. Μπορούν επίσης να προστεθούν ψιλοκομμένες ουρές από μοσχάρι, ζαμπόν ή καραβίδες.
Ζέστες σούπες
Τα σι (λαχανόσουπα) ήταν το κυρίαρχο πρώτο πιάτο στη ρωσική κουζίνα για πάνω από χίλια χρόνια. Αν και τα γούστα έχουν αλλάξει, βρίσκεται σταθερά στη διατροφή πολλών κατοίκων. Η λαχανόσουπα αυτή δεν ήξερε τα όρια της κοινωνικής τάξης, ακόμη και αν οι πλούσιοι είχαν πλουσιότερα συστατικά και οι φτωχοί την έκαναν αποκλειστικά από λάχανο και κρεμμύδια, όλες αυτές οι «φτωχές» και «πλούσιες» παραλλαγές μαγειρεύτηκαν στην ίδια παράδοση. Η μοναδική γεύση αυτής της λαχανόσουπας ήταν από το γεγονός ότι μετά το μαγείρεμα αφέθηκε να γίνει στιφάδο σε μια ρωσική σόμπα. Το "πνεύμα των σι" ήταν αδιαχώριστο από μία ρωσική ιζμπά (καλύβα από κούτσουρα). Πολλές ρωσικές παροιμίες συνδέονται με αυτήν τη σούπα, όπως το «τα σι και ο χυλός είναι οι βάσεις μας» (Щи да каша — пища наша). Μπορεί να τρώγεται τακτικά και οποιαδήποτε στιγμή του έτους.