cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουσίτες
Καλιξτίνοι (ή Ουτρακουίστες) και Ταβορίτες
Οι ριζοσπάστες (το ριζοσπαστικό κόμμα) είχαν τα σημεία συγκέντρωσης τους σε όλη τη χώρα. Η πρώτη τους ένοπλη επίθεση έγινε στη μικρή πόλη Ούστι, στον ποταμό Λούζνιτσ, νότια της Πράγας (σημερινό Σεζίμοβο Ούστι). Ωστόσο, καθώς το μέρος δεν αποδείχτηκε υπερασπίσιμο, εγκαταστάθηκαν στα ερείπια μιας παλαιότερης πόλης σε έναν λόφο όχι πολύ μακριά και ίδρυσαν μια νέα πόλη, την οποία ονόμασαν Tάμπορ (ένα παιχνίδι με τις λέξεις, καθώς δεν σήμαινε μόνο το "Tábor" «στρατόπεδο» ή «στρατόπεδο» στα Τσεχικά, αλλά είναι επίσης το παραδοσιακό όνομα του βουνού στο οποίο ο Ιησούς αναμενόταν να επιστρέψει· βλέπε Μάρκος 13 (Θαβώρ)). γι' αυτό ονομάζονταν Ταβορίτες. Αυτοί αποτελούσαν την ουσιαστική δύναμη των ριζοσπαστών Χουσιτών. Στόχος τους ήταν να καταστρέψουν τους εχθρούς του νόμου του Θεού και να υπερασπιστούν το βασίλειό του (το οποίο αναμενόταν να έρθει σε σύντομο χρονικό διάστημα) με το ξίφος. Τα οράματά τους για το τέλος του κόσμου δεν έγιναν πραγματικότητα. Για να διατηρήσουν τον οικισμό τους και να διαδώσουν την ιδεολογία τους, έκαναν αιματηρούς πολέμους. Στην αρχή τηρούσαν ένα αυστηρό καθεστώς, επιβάλλοντας την αυστηρότερη τιμωρία εξίσου για φόνο, όπως και για λιγότερο σοβαρά αμαρτήματα όπως μοιχεία, ψευδορκία και τοκογλυφία, και προσπάθησαν επίσης να εφαρμόσουν αυστηρούς βιβλικούς κανόνες στην κοινωνική τάξη της εποχής. Οι Ταβορίτες είχαν συνήθως την υποστήριξη των Ορεβιτών (αργότερα ονομάστηκαν Ορφανοί), μια ανατολική Βοημική αίρεση του Χουσιτισμού με έδρα το Χράντετς Κράλοβε.
Φατρίες/ομάδες
Οι Χουσίτες δεν ήταν ένα ενιαίο αλλά ένα ποικιλόμορφο κίνημα με πολλαπλές φατρίες που είχαν διαφορετικές απόψεις και εναντιώθηκαν μεταξύ τους κατά τους ομώνυμους πολέμους.
Οι Χουσίτες μπορούν να χωριστούν σε :
Πόλεμοι των Χουσιτών (1419–1434)
Η είδηση ​​του θανάτου του βασιλιά Βεντσεσλάβου το 1419 προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στους κατοίκους της Πράγας. Μια επανάσταση σάρωσε τη χώρα: εκκλησίες και μοναστήρια καταστράφηκαν και η εκκλησιαστική περιουσία κατασχέθηκε από την αριστοκρατία των Χουσιτών. Ήταν τότε, και παρέμεινε μέχρι πολύ αργότερα, το ερώτημα εάν η Βοημία ήταν κληρονομική ή αιρετή μοναρχία, ειδικά καθώς η γραμμή μέσω της οποίας ο Σιγισμούνδος διεκδίκησε τον θρόνο είχε αποδεχτεί ότι το Βασίλειο της Βοημίας ήταν μια αιρετή μοναρχία εκλεγμένη από τους ευγενείς και έτσι ο αντιβασιλέας του βασιλείου (Τσένεκ του Βάρτενμπεργκ) δήλωσε επίσης ρητά ότι ο Σιγισμούνδος δεν είχε εκλεγεί, αιτιολογώντας τον ισχυρισμό του να μην γίνει αποδεκτός. Έτσι ο Σιγισμούνδος μπορούσε να αποκτήσει το βασίλειό «του» μόνο με τη δύναμη των όπλων. Ο Πάπας Μαρτίνος Ε' έκανε έκκληση στους Καθολικούς της Δύσης να πάρουν τα όπλα εναντίον των Χουσιτών, κηρύσσοντας σταυροφορία και ακολούθησαν δώδεκα χρόνια πολέμων.
Οι Χουσίτες αρχικά αμύνονταν, αλλά μετά το 1427 ανέλαβαν την επίθεση. Εκτός από τους θρησκευτικούς τους σκοπούς αγωνίστηκαν για τα εθνικά συμφέροντα των Τσέχων. Τα μετριοπαθή και ριζοσπαστικά κόμματα ήταν ενωμένα και όχι μόνο απέκρουσαν τις επιθέσεις του στρατού των σταυροφόρων αλλά πέρασαν τα σύνορα σε γειτονικές χώρες. Στις 23 Μαρτίου 1430 η Ιωάννα της Λωρραίνης διακήρυηξε με μια επιστολήref>, την απειλή της να ηγηθεί ενός σταυροφορικού στρατού εναντίον των Χουσιτών, εκτός και αν επέστρεφαν στην καθολική πίστη, αλλά η σύλληψή της από τα αγγλικά και βουργουνδικά στρατεύματα δύο μήνες αργότερα την εμπόδισε να υλοποιήσει αυτή την απειλή.
Η Σύνοδος της Βασιλείας και η Συμφωνία της Πράγας
Τελικά, οι αντίπαλοι των Χουσιτών αναγκάστηκαν να εξετάσουν μια φιλική διευθέτηση. Κάλεσαν μια πρεσβεία της Βοημίας να εμφανιστεί στη Σύνοδο της Βασιλείας. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν στις 10 Ιανουαρίου 1432 με επίκεντρο κυρίως τα τέσσερα άρθρα της Πράγας. Δεν προέκυψε συμφωνία. Μετά από επανειλημμένες διαπραγματεύσεις μεταξύ της Συνόδου της της Βασιλείας και της Βοημίας μια κρατική συνέλευση Βοημίας-Μοραβίας στην Πράγα αποδέχθηκε την "Compacta" της Πράγας στις 30 Νοεμβρίου 1433. Η συμφωνία επέτρεπε θεία κοινωνία και με τους δύο τρόπους σε όλους όσους την επιθυμούσαν, αλλά με την αντίληψη ότι ο Χριστός ήταν πλήρως παρν σε κάθε είδος. Το ελεύθερο κήρυγμα παραχωρήθηκε υπό όρους: η ιεραρχία της Εκκλησίας έπρεπε να εγκρίνει και να τοποθετεί ιερείς και η εξουσία του επισκόπου να λαμβάνεται υπόψη. Το άρθρο που απαγόρευε την κοσμική εξουσία του κλήρου σχεδόν αναιρέθηκε.
Οι Ταβορίτες αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Οι Καλιξτίνοι ενώθηκαν με τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους νίκησαν στη Μάχη του Λίπανι στις 30 Μαΐου 1434. Από τότε οι Ταβορίτες έχασαν τη σημασία τους, αν και το κίνημα των Χουσιτών συνεχίστηκε στην Πολωνία για άλλα πέντε χρόνια, μέχρι οι βασιλικές δυνάμεις της Πολωνίας να νικήσουν τους Πολωνούς Χουσίτες στη μάχη του Γκρότνικι. Η πολιτειακή συνέλευση της Γίχλαβα το 1436 επικύρωσε την "Compacta" και την έδωσε την ισχύ νόμου. Αυτό πέτυχε τη συμφιλίωση της Βοημίας με τη Ρώμη και τη Δυτική Εκκλησία και τελικά ο Σιγισμούνδος απέκτησε το στέμμα της Βοημίας. Τα αντιδραστικά του μέτρα προκάλεσαν αναβρασμό σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά πέθανε το 1437. Η κρατική συνέλευση στην Πράγα απέρριψε το δόγμα του Ουίκλιφ για τη Θεία Ευχαριστία, που απεχθάνονταν οι Ουτρακουιστές, ως αίρεση το 1444. Οι περισσότεροι από τους Ταβορίτες εντάχθηκαν στο κόμμα των Ουτρακουιστών, ενώ οι υπόλοιποι εντάχθηκαν στους «Αδελφούς του Νόμου του Χριστού» (Λατινικά: «Unitas Fratrum»).
H Χουσιτική Βοημία, ο Λούθηρος και η Μεταρρύθμιση (1434–1618)
Το 1462 ο Πάπας Πίος Β΄ κήρυξε άκυρη την «Compacta», απαγόρευσε τη θεία κοινωνία και με τους δύο τρόπους και αναγνώρισε τον βασιλιά Γεώργιο Ποντιέμπραντυ ως βασιλιά υπό την προϋπόθεση ότι θα υποσχεθεί μια άνευ όρων αρμονία με τη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Αυτό αρνήθηκε, οδηγώντας στον πόλεμο Βοημίας-Ουγγαρίας (1468-1478). Ο διάδοχός του, ο βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄, ευνόησε τους Ρωμαιοκαθολικούς και προχώρησε εναντίον κάποιων ζηλωτών κληρικών των Καλιξτίνων. Τα προβλήματα των Ουτρακουιστών αυξάνονταν από χρόνο σε χρόνο. Το 1485, στη Δίαιτα της Κούτνα Χόρα, έγινε μια συμφωνία μεταξύ των Ρωμαιοκαθολικών και των Ουτρακουιστών που διήρκεσε τριάντα ένα χρόνια. Μόνο αργότερα, στη Δίαιτα του 1512, καθιερώθηκαν οριστικά τα ίσα δικαιώματα και των δύο θρησκειών. Η εμφάνιση του Μαρτίνου Λούθηρου χαιρετίστηκε από τον κλήρο των Ουτρακουιστών και ο ίδιος ο Λούθηρος εξεπλάγη που βρήκε τόσα πολλά σημεία συμφωνίας μεταξύ των δογμάτων του Χους και των δικών του. Αλλά δεν ενέκριναν όλοι οι Ουτρακουιστές τη Γερμανική Μεταρρύθμιση. Ανάμεσά τους προέκυψε ένα σχίσμα και πολλοί επέστρεψαν στο ρωμαϊκό δόγμα, ενώ άλλα στοιχεία είχαν οργανώσει το «Unitas Fratrum» ήδη από το 1457.
Εξέγερση της Βοημίας και σκληρός διωγμός υπό τους Αψβούργους (1618–1918)
Οι ηγέτες και τα μέλη της Unitas Fratrum αναγκάστηκαν είτε να εγκαταλείψουν τα πολλά και ποικίλα νοτιοανατολικά πριγκιπάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (κυρίως Αυστρία, Ουγγαρία, Βοημία, Μοραβία και μέρη της Γερμανίας και των πολλών πολιτειών της), είτε να ασκούν τη λατρεία τους κρυφά. Ως αποτέλεσμα τα μέλη αναγκάστηκαν να κρύβονται και διασκορπίστηκαν σε όλη τη βορειοδυτική Ευρώπη. Οι μεγαλύτερες εναπομείνασες κοινότητες των Αδελφών βρίσκονταν στη Λίσα (Λέσνο) της Πολωνίας, που είχε ιστορικά ισχυρούς δεσμούς με τους Τσέχους, και σε μικρές, απομονωμένες ομάδες στη Μοραβία. Μερικοί, μεταξύ των οποίων ο Ιωάννης Αμός Κομένιος, κατέφυγαν στη Δυτική Ευρώπη, κυρίως στις Κάτω Χώρες. Από ένα οικισμό Χουσιτών στο Χέρνχουτ της Σαξονίας, στη σημερινή Γερμανία, το 1722 προήλθε η εμφάνιση της Εκκλησίας της Μοραβίας.
Η περίοδος μετά τους Αψβούργους (1918–σήμερα)
Το 1918, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τσεχία ανέκτηε την ανεξαρτησία της από την Αυστροουγγαρία που ελεγχόταν από τη μοναρχία των Αψβούργων ως Τσεχοσλοβακία (χάρις στον Μάζαρικ και τις τσεχοσλοβακικές λεγεώνες με χουσιτική παράδοση, στο όνομα των στρατευμάτων).
Σήμερα η Εκκλησία των Χουσιτών της Τσεχοσλοβακίας ισχυρίζεται ότι είναι ο σύγχρονος διάδοχος της παράδοσης των Χουσιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού Κατηγορία:Προτεστάντες
Καθέλκυση
Καθέλκυση, [καθ.: καθέλκυσις], ονομάζεται κυρίως η διαδικασία εκείνη κατά την οποία ένα πλοίο ή σκάφος εγκαταλείπει το χώρο ναυπήγησης ή συντήρησής του , μόνιμη δεξαμενή ή ναυπηγείο, και με τη βοήθεια κεκλιμένων επιπέδων (launching cradle) ολισθαίνει στη θάλασσα. Καθέλκυση επίσης λέγεται και η διαδικασία της βύθισης της πλωτής δεξαμενής, όπου το ευρισκόμενο σ΄ αυτή πλοίο μπορεί πλέον να επιπλέει και να εξέλθει απ΄ αυτή. Το αντίθετο της διαδικασίας αυτής λέγεται ανέλκυση.
Σημειώνεται ότι για τους τυχόν κινδύνους που μπορεί να εγκυμονούνται κατά το στάδιο της καθέλκυσης ενός πλοίου, και που αφορούν κυρίως θέματα ευστάθειας και έρματος, υφίσταται ειδική ομώνυμη ρήτρα (launching clause) στα ασφαλιστήρια της ναυπήγησης των πλοίων, την οποία και επιβάλουν πρωτίστως οι Νηογνώμονες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυπηγική Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ευστάθεια πλοίου Καθελκυση
Πολυτεχνείο της Δανίας
Το Πολυτεχνείο της Δανίας (στα Δανέζικα Danmarks Tekniske Universitet ή απλώς  DTU) είναι ένα πανεπιστήμιο λίγο βόρια της Κοπεγχάγης. Ιδρύθηκε 1829 στην Κοπεγχάγη από τον Χανς Κρίστιαν Έρστεντ (Hans Christian Ørsted).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Δανία
Γαρούνας
thumb|right|Ο Γαρούνας στο Μπορντώ, η γέφυρα του Πον ντε Πιερ thumb|right|Χάρτης του Κανάλ ντε Γκαρόν και του Κανάλ ντυ Μιντί Ο Γαρούνας ή Γκαρόν (γαλλικά: Garonne, οξιτανικά, καταλανικά και ισπανικά: Garona) είναι ποταμός ο οποίος διαρρέει τη νοτιοδυτική Γαλλία και τη βόρεια Καταλωνία (Ισπανία). Ο Γαρούνας πηγάζει από τα Πυρηναία και εκβάλει στον ποταμόκολπο Ζιρόντ. Στην αρχή έχει βορειοδυτική κατεύθυνση, κοντά στο Μοντρεζό στρίβει βορειοανατολικά και στην Τουλούζη πάλι βορειοδυτικά, ακολουθώντας αυτή την πορεία μέχρι το Ζιρόντ, για να καταλήξει στον Βισκαϊκό κόλπο, στον Ατλαντικό ωκεανό. Στην Τουλούζη, ο Γαρούνας εκβάλλει στη Μεσόγειο με το Κανάλ ντυ Μιντί. Ο ποταμός έχει μήκος 575 χιλιόμετρα, ενώ ο ποταμόκολπος Ζιρόντ περίπου 70 χιλιόμετρα. Κύριοι παραπόταμοι του Γαρούνα είναι οι Αριέζ, Ταρν και Λοτ, ενώ λίγο μετά το Μπορντώ, δέχεται τα νερά του Ντορντόν και μαζί σχηματίζουν το Ζιρόντ. Ο ποταμός είναι σημαντικός για την ακτοπλοΐα, καθώς επιτρέπει σε μεγάλα πλοία να φτάνουν μέχρι το Μπορντώ, ενώ μέσω του Κανάλ ντυ Μιντί μικρά πλοία μπορούν να φτάνουν μέχρι τη Μεσόγειο.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας
Μπακρί Χασάν Σαλέχ
Ο Μπακρί Χασάν Σαλέχ (Bakri Hassan Saleh', αραβικά: بكري حسن صالح) είναι πολιτικός από το Σουδάν και πρωθυπουργός από το 2017 (ο πρώτος σχεδόν σε 28 χρόνια) και Πρώτος Αντιπρόεδρος από το 2013.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο χωριό Χαφίρ Μεσού, στα βόρεια της Ντονγκόλα. Φοίτησε στο Δημοτικό Αλ Χαφίρ και μετά στο Κεντρικό Σχολείο της Αλ Μπαρκίκ. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στο Γυμνάσιο της Ντονγκόλα από το 1964 ως το 1968. Αποφοίτησε από την Σουδανική Στρατιωτική Ακαδημία το 1973 και υπηρέτησε ως διοικητής των Ειδικών Δυνάμεων από το 1985 ως το 1987 και ξανά από το 1988 ως το 1989.
Το 2012 διορίστηκε αναπληρωτής γενικός γραμματέας του Ισλαμικού Κινήματος.
Ο Σαλέχ διορίστηκε στο αξίωμα του Πρώτου Αντιπροέδρου στις 8 Δεκεμβρίου 2013 στο πλαίσιο ανασχηματισμού στην ηγεσία, έπειτα από τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τις τιμές των καυσίμων. Φημολογείται ότι προαλείφεται για διάδοχος του Ομάρ αλ Μπασίρ.
Την 1η Μαρτίου 2017 διορίστηκε πρωθυπουργός του Σουδάν από τον πρόεδρο Μπασίρ και έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός από το 1989, οπότε το αξίωμα είχε καταργηθεί. Η θέση του Πρωθυπουργού επανασυστάθηκε με περιορισμένες εξουσίες. Ο Σαλέχ διατήρησε το αξίωμα του Πρώτου Αντιπροέδρου και ως πρωθυπουργός. Ορκίστηκε στην πρωθυπουργία στις 2 Μαρτίου. Δύο μήνες μετά, στις 11 Μαΐου, ο Σαλέχ ανακοίνωσε τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης, που περιελάμβανε συνολικά 31 υπουργούς και 44 γραμματείς (secretaries of state).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Σουδάν Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Σουδάν
Καλαβασός
Η Καλαβασός είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Εθνικό Στάδιο Σούβα
Το Εθνικό Στάδιο Σούβα είναι είναι γήπεδο στη Σούβα, Φίτζι. Το γήπεδο χτίστηκε το 1979. Το 2012 αποφασίστηκε και χρηματοδοτήθηκε η ανακαίνιση του γηπέδου η οποία ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2013. Η ανακαίνιση κόστισε περίπου 17.5 εκατομμύρια δολάρια Φίτζι. Σήμερα διοργανώνονται αγώνες ράγκμπι και ποδοσφαίρου στο γήπεδο αυτό. Η χωρητικότητά του ανέρχεται στις 19.000 θέσεις.
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στα Φίτζι
Γκόβιντ Παρκ
Το  είναι στάδιο στη πόλη Μπα του Φίτζι. Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοφαιρικούς αγώνες και είναι επίσημη έδρα της ομάδα Μπα ΦΚ. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 13.500 θεατών. Τα εγκαίνια έγιναν στις 17 Ιουλίου 1976 από τον πρώην πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας του Φίτζι, Μάνικαμ Πίλεϊ. Έχει επίσης φιλοξενήσει αρκετές παγκόσμιες διοργανώσεις με ομάδες από την Ασία, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τον Νότιο Ειρηνικό.
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στα Φίτζι
Ζύγι
Το Ζύγι είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Η διαμάχη για το κέντρο προσφύγων
Το 2018, το χωριό ήταν ο τόπος διαμαρτυριών που υποστήριξε το κόμμα ELAM κατά των μεταναστεύσεων και μέλη του τοπικού συμβουλίου κατά της οικοδόμησης ενός κέντρου για ασυνόδευτα παιδιά προσφύγων. Άλλοι κάτοικοι αμφισβήτησαν τη διαμαρτυρία.
Αυτή η διαμάχη οδήγησε μερικούς Κύπριους να ζητούν ένα μποϊκοτάζ του χωριού, το οποίο φημίζεται για τις ταβέρνες του. Συγκεκριμένα, ένα ταξίδι στο χωριό από ένα κοντινό σχολείο ακυρώθηκε, αφού οι μαθητές αρνήθηκαν να πάνε, θεωρώντας ότι οι μετανάστες συμμαθητές τους δεν θα ήταν ευπρόσδεκτοι. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Εθνόσημο της Ερυθραίας
Το εθνόσημο της Ερυθραίας καθιερώθηκε στις 24 Μάη του 1993, την ίδια ημέρα που η χώρα έγινε ανεξάρτητη. Απεικονίζει μια δρομάδα σε φυσικά χρώματα να την περιβάλλει ένα κλαδί ελιάς. Στο κάτω μέρος υπάρχει μια λωρίδα με το όνομα της χώρας στις επίσημες γλώσσες - στα αγγλικά στη μέση, στα Τιγκρίνια στα αριστερά και στα αραβικά στα δεξιά.
Πηγές
Ερυθραία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ερυθραίας
Σημαία της Ερυθραίας
Η σημαία της Ερυθραίας χρησιμοποιεί το μοτίβο της σημαίας του Μετώπου για την Απελευθέρωση του Λαού της Ερυθραίας, με το κίτρινο στεφάνι με 14 φύλλα με το γυρισμένο προς τα πάνω κλαδί ελιάς να προέρχεται από τη σημαία του 1952. Η σημαία κυριαρχείται από ένα κόκκινο τρίγωνο και άλλα μικρότερα συμπληρωματικά, χρώματος πράσινου και μπλε, πάνω και κάτω από το κόκκινο. Το πράσινο συμβολίζει την ευφορία της χώρας, το μπλε τον ωκεανό και το κόκκινο το αίμα που χύθηκε στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Καθιερώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1995. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 23 Μαΐου του 1997.
Πηγές
Ερυθραια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ερυθραίας
Όλγα των Ελλήνων
Η Όλγα (Κωνσταντίνοβνα Ρωμάνοβα), (ρώσικα: Ольга Константиновна Романова, 3 Σεπτεμβρίου 1851, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία - 18 Ιουνίου 1926, Ρώμη, Ιταλία) ήταν Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας και μέσω του γάμου της με τον Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας, έγινε Βασίλισσα των Ελλήνων (μεταξύ του 1867 και του 1913) και Πριγκίπισσα της Δανίας. Διετέλεσε Αντιβασίλισσα της Ελλάδας (από τις 4 Νοεμβρίου έως τις 6 Δεκεμβρίου 1920).
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1851 στο Ανάκτορο του Παβλόφσκ στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ένα από τα πολλά παλάτια ιδιοκτησίας του πατέρα της. Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας και της Μεγάλης Δούκισσας Αλεξάνδρας Ιωσήφοβνας, κόρης του Ιωσήφ της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και ανήκαν στον Οίκο των Ρομανόφ .Πέρασε μια πολυτελή παιδική ηλικία μεγαλώνοντας μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και της Κριμαίας. . Ο πατέρας της ήταν από τους σημαντικότερους συμβούλους του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας.
Παιδί, η Όλγα περιγραφόταν ως κορίτσι απλό στους τρόπους του, με παχουλό πλατύ πρόσωπο και μεγάλα γαλάζια μάτια. Σε αντίθεση με τη μικρότερη αδελφή της, τη Μεγάλη Δούκισσα Βέρα Κωνσταντίνοβνα, διέθετε ήρεμο χαρακτήρα, ωστόσο, ταυτόχρονα ήταν πολύ επιφυλακτική και με απουσία κοινωνικοποίησης. Έτσι υπάρχουν αναφορές για περιστατικά, όπου όταν οι δάσκαλοί της τής έκαναν ερωτήσεις κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, εκείνη, συχνά ξέσπαγε σε κλάματα και έφευγε τρέχοντας από την αίθουσα μαθημάτων της. Η Όλγα είχε ιδιαιτέρως στενή σχέση με τον πατέρα της και τον μεγαλύτερο αδελφό της. Μετά την εξορία του Μεγάλου Δούκα Νικολάου Κωνσταντίνοβιτς στην Τασκένδη, η Όλγα ήταν ένα από τα λιγοστά μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, που διατήρησε επαφή μαζί του.
Το 1862, ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς ορίστηκε από τον αδελφό του ως αντιβασιλέας της Πολωνίας. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης, η χώρα βρισκόταν χωρισμένη μεταξύ της Πρωσίας, της Αυστρίας και της Ρωσίας. Η τελευταία, που κατείχε και το μεγαλύτερό της τμήμα, είδε την εξουσία της να τίθεται υπό αμφισβήτηση από τους Πολωνούς εθνικιστές. Καθώς ο Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς είχε φιλελεύθερη προσωπικότητα, ο Αλέξανδρος Β΄ τον θεώρησε ικανό να καταφέρει να γίνει αγαπητός από τους Πολωνούς. Ως εκ τούτου, ο Μέγας Δούκας εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία με τη σύζυγο και τα παιδιά του. Ωστόσο, η διαμονή των Κωνσταντίνοβιτς στην Πολωνία ήταν δύσκολη και ο Μέγας Δούκας υπήρξε θύμα απόπειρας δολοφονίας την επομένη, μόλις, της άφιξής του στην πρωτεύουσα. Τελικώς, η εξέγερση των Πολωνών τον Ιανουάριο του 1863 και η ριζοσπαστικοποίηση των αυτονομιστών οδήγησαν τον Τσάρο στο να ανακαλέσει τον αδελφό του στην Αγία Πετρούπολη τον Αύγουστο. Την περίοδο των γεγονότων αυτών, η Όλγα ήταν ηλικίας περίπου έντεκα ετών και η δύσκολη αυτή εμπειρία τη σημάδεψε βαθιά.
Γάμος με τον Γεώργιο Α΄
Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα συνάντησε για πρώτη φορά τον μέλλοντα σύζυγό της, Γεώργιο Α΄ της Ελλάδος, τον Σεπτέμβριο του 1863. Ο τελευταίος, είχε έρθει να επισκεφθεί τον Αλέξανδρο Β΄ στην Αγία Πετρούπολη, προκειμένου να τον ευχαριστήσει για την υποστήριξη, που του είχε παράσχει με την ευκαιρία της εκλογής του ως Βασιλιά των Ελλήνων. Ο νεαρός μονάρχης εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να συναντήσει τον Μέγα Δούκα Κωνσταντίνο και την οικογένειά του, στο Ανάκτορο Παβλόφσκ. Ωστόσο, η παραμονή του Γεωργίου στη Ρωσία δεν διήρκεσε παρά μόνο έξι ημέρες και η Όλγα, η οποία ήταν τότε μόλις δώδεκα ετών, δεν φαινόταν να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον μονάρχη.
Το 1867, οι δύο νέοι συναντήθηκαν εκ νέου στην Αγία Πετρούπολη, όταν ο Βασιλιάς των Ελλήνων, όντας καλεσμένος για διάστημα αρκετών μηνών από τον Αλέξανδρο Β΄, πραγματοποίησε επίσκεψη στην αδελφή του, την Τσάρεβνα Μαρία Φιοντόροβνα, καθώς και τον σύζυγό της, τον Τσάρεβιτς Αλέξανδρο. Εκείνη την περίοδο, ο Γεώργιος Α΄ ήταν αποφασισμένος να βρει σύζυγο και η ιδέα ενός γάμου με μια Ρωσίδα Μεγάλη Δούκισσα, γεννημένη Ορθόδοξη, δεν του ήταν αδιάφορη. Στο Μαρμάρινο Παλάτι και το Παβλόφσκ, ο Γεώργιος γνωρίστηκε, λοιπόν, με την Όλγα. Ωστόσο, η ιδέα του να εγκαταλείψει τη Ρωσία φαίνεται να την ανησυχούσε ιδιαιτέρως και φέρεται να πέρασε νύχτες ολόκληρες να κλαίει στο δωμάτιό της, στη διάρκεια των αρραβώνων της.
Ο γάμος Γεωργίου και Όλγας έγινε στην Αγία Πετρούπολη στις 27 Οκτωβρίου 1867.
Ευαγγελικά
Το 1898 η Βασίλισσα Όλγα ανέθεσε στη γραμματέα της, Ιουλία Σωμάκη-Καρόλου, να μεταφράσει το Ευαγγέλιο στη δημοτική γλώσσα. Υποστηρικτή σε αυτό το εγχείρημα φαίνεται ότι είχε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Προκόπιο. Σκοπός της ήταν η κατανόηση του κειμένου από μη καλλιεργημένους πολίτες. Μετά την ολοκλήρωση της μετάφρασης και κατόπιν διορθώσεων του Φίλιππου Παπαδόπουλου, η Βασίλισσα Όλγα ζήτησε, τον Δεκέμβριο το 1898 την έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία, όμως, αρνήθηκε να συναινέσει. Ακολούθως η Βασίλισσα Όλγα προσέφυγε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης ζητώντας την διαιτησία του δίχως, όμως, αποτέλεσμα. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποδοκίμασε τη μετάφραση του Ευαγγελίου, αποδίδοντας στη Βασίλισσα Όλγα κίνητρα ενίσχυσης του βουλγαρικού εθνικισμού. Η Βασίλισσα επιχειρώντας να ανατρέψει την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος πέτυχε να συγκληθεί αυτή εντός των Ανακτόρων δίχως πάλι να κατορθώσει να τους αλλάξει την άποψη. Εν τέλει η έκδοση του 1898 κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό μεταξύ των Ελλήνων της Διασποράς. Την ίδια εποχή το ζήτημα απασχόλησε τις εφημερίδες και την κοινή γνώμη ενώ μερίδα της κοινής γνώμης, η οποία δεν συμπαθούσε την Βασίλισσα λόγω της ρωσικής καταγωγής της, απέδωσε τις ενέργειές της σε σχέδιο του σλαβισμού με σκοπό την πρόκληση ταραχών στον Ελληνισμό μία κρίσιμη περίοδο για το Μακεδονικό. Κατά την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών, «δεν αμφισβητείται ότι (η Βασίλισσα Όλγα) ξεκίνησε από αγαθή πρόθεση»" ενώ απορρίπτεται η άποψη περί επιβολής της ιδέας από πράκτορες του σλαβισμού, άσχετα αν στη «συνέχεια της υποθέσεως επιχειρήθηκε σχετική εκμετάλλευση».
Ωστόσο η αντίθεση προς το πρόσωπό της εκδηλώθηκε και πάλι, ένα χρόνο αργότερα, το 1901, με τη δημοσίευση στην εφημερίδα "Ακρόπολις" αποσπασμάτων του Ευαγγελίου στη δημοτική, από τον Αλέξανδρο Πάλλη. Η μετάφραση του Ευαγγελίου προκάλεσε ταραχές, οι δε διαδηλωτές ζήτησαν από την εκκλησία να αφορίσει τους πρωτεργάτες της μετάφρασης, κίνηση που ερμηνεύθηκε ως προσπάθεια να πλήξουν την ίδια τη Βασίλισσα. Μάλιστα μεταξύ των συνθημάτων που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια των συλλαλητηρίων ήταν και «Κάτω η Σλαύα» και «Κάτω τα ρούβλια». Τα γεγονότα που ακολούθησαν είχαν ως αποτέλεσμα την παραίτηση της κυβέρνησης Θεοτόκη και του Αρχιεπισκόπου Προκόπιου καθώς και τον θάνατο τουλάχιστον οκτώ πολιτών κατά τα επεισόδια που έμειναν γνωστά ως Ευαγγελικά.
Η δίωξη του ποιητή Σουρή
Στις 25 Ιανουαρίου 1897 ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής δημοσίευσε στο περιοδικό του «Ο Ρωμηός», το ποίημά του «Ο Φασουλής συνομιλεί με την κυρίαν Φασουλήν», με το οποίο καυτηρίαζε, κατά τον ιστορικό Τάσο Βουρνά, τη συνήθεια της Βασίλισσας Όλγας να επισκέπτεται τον Πειραιά όταν έφταναν εκεί ρωσικά πλοία και να μεθάει μαζί με τους συμπατριώτες της πίνοντας βότκα. Η εισαγγελία των Αθηνών προχώρησε σε κατάσχεση των φύλλων της εφημερίδας και σε ποινική δίωξη του ποιητή ως υβριστή της Βασιλείας, και ιδιαιτέρως της βασίλισσας Όλγας.
Ο Σουρής προκειμένου να αποφύγει τη δίωξη ισχυρίστηκε ότι το έγραψε για τη σύζυγό του, η οποία, όμως, δεν έπινε αλκοόλ. Το γεγονός της δίωξης του ποιητή αποδοκιμάστηκε από τον Τύπο της εποχής αλλά και από τον λαό, στον οποίο ο Σουρής ήταν εξαιρετικά δημοφιλής. Ύστερα από σαράντα ημέρες, και αφού ο ποιητής κρυβόταν συνεχώς για να αποφύγει τη σύλληψη, η δίωξη ακυρώθηκε.
Επιστροφή στη Ρωσική Αυτοκρατορία
Το 1913 ο Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας, σύζυγος της Όλγας, δολοφονήθηκε από τον Αλέξανδρο Σχινά. Η χηρεύουσα βασίλισσα επέστρεψε αμέσως στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Εκεί, όταν ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ίδρυσε στρατιωτικό νοσοκομείο, εντός του Ανακτόρου Παβλόφσκ, το οποίο ανήκε στην οικογένειά της. Όταν έλαβε χώρα η Ρωσική Επανάσταση το 1917, βρέθηκε κρατούμενη στο ανάκτορο αλλά της δόθηκε άδεια από τους Μπολσεβίκους, μετά από παρέμβαση της πρεσβείας της Δανίας.
Αν και ασφαλής πλέον, η Όλγα δεν επέλεξε να επιστρέψει στην Ελλάδα, αφού ο γιος της, Κωνσταντίνος Α΄, είχε μόλις απομακρυνθεί από τον θρόνο. Εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου κατοικούσαν πλέον τα περισσότερα από τα παιδιά και εγγόνια της μέχρι το 1920.
Εκ νέου έλευση στην Ελλάδα και αποχώρηση
thumb|upright|Επίσημο πορτραίτο της Όλγας της Ελλάδας, από τον [[Γεώργιος Ιακωβίδης|Γεώργιο Ιακωβίδη (1915).]] Τον Οκτώβριο του 1920, η Όλγα ήταν το μοναδικό μέλος της βασιλικής οικογένειας στην οποία έδωσε άδεια η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου για να δει τον άρρωστο εγγονό της, Αλέξανδρο. Η Όλγα από την Ιταλία επιβιβάσθηκε σε ένα μικρό ιδιωτικό κότερο, το οποίο συνάντησε στην Αδριατική θάλασσα σφοδρή τρικυμία και καθυστέρησε πολύ. Έφθασε στο Τατόι είκοσι τέσσερις ώρες μετά από τον θάνατο (σηψαιμία από δάγκωμα πιθήκου) του Αλέξανδρου Α' στις 12/25 Οκτωβρίου 1920.
Ενωμένη Αριστερά
Η Ενωμένη Αριστερά ήταν ένας συνασπισμός αριστερών κομμάτων που δημιουργήθηκε με σκοπό να συμμετάσχει στις πρώτες μετά τη μεταπολίτευση εκλογές του 1974. Πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής της Ενωμένης Αριστεράς ήταν ο Ηλίας Ηλιού.
Όλγα των Ελλήνων
Εκ νέου έλευση στην Ελλάδα και αποχώρηση
Μετά τον θάνατο του άτεκνου Αλέξανδρου, η Βουλή εξέλεξε Αντιβασιλέα τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη. Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές της 1ης/14ης Νοεμβρίου 1920, την Αντιβασιλεία ανέλαβε η Όλγα έως τις 6/19 Δεκεμβρίου 1920, ημέρα που επέστρεψε ο γιος της Κωνσταντίνος στην Ελλάδα, κατόπιν δημοψηφίσματος.
Ενωμένη Αριστερά
Ιστορικό
Το ενιαίο ψηφοδέλτιο απέσπασε 464.787 ψήφους (ποσοστό 9,47%) και εξασφάλισε 8 έδρες στη βουλή, εκ των οποίων οι 5 ανήκαν στο ΚΚΕ, 2 στο ΚΚΕ Εσωτερικού και 1 στην ΕΔΑ. Με τη λήξη της κοινοβουλευτικής της θητείας, η Ενωμένη Αριστερά διασπάστηκε. Το ΚΚΕ συνέχισε αυτόνομη πορεία, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα μαζί με άλλους σχηματισμούς δημιούργησαν στη συνέχεια τη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων.
Όλγα των Ελλήνων
Τελευταία χρόνια σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιταλία
Η ήττα της Ελλάδας απέναντι στις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ και η επακόλουθη Μικρασιατική Καταστροφή με ευθύνη του Βασιλιά το 1922, κατέστησε τη βασιλική οικογένεια έκπτωτη το 1924. Έτσι αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα και ακολούθησε η δήμευση της βασιλικής περιουσίας. Ωστόσο, το νέο καθεστώς χορήγησε σύνταξη αποκλειστικά στη βασίλισσα Όλγα. Επίσης, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, επετράπη στην Ιουλία Καρόλου να επιστρέψει στην Όλγα τα κοσμήματά της, που βρίσκονταν σε ξύλινο κιβώτιο στη θυρίδα 117 του θησαυροφυλακίου της Εθνικής Τράπεζας. Η περιουσία της περιλάμβανε κοσμήματα που, όπως αναφέρθηκε στους Times, ήταν αξίας 100.000 λιρών Αγγλίας (που ισοδυναμούν με περίπου 6.500.000 λίρες Αγγλίας το 2022) τα οποία κληρονόμησαν οι βασιλικοί της απόγονοι.
Η Όλγα ακολούθησε την έκπτωτη βασιλική οικογένεια εκτός Ελλάδας. Έτσι, τα επόμενα έτη διέμενε φιλοξενούμενη άλλοτε από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και στο Κάστρο του Ουίνδσορ, άλλοτε στο Σάντριγχαμ με την κουνιάδα της Βασίλισσα Αλεξάνδρα, άλλοτε στο Ξενοδοχείο Regent's Park, όπου είχε νοικιάσει διαμέρισμα η κόρη της Μαρία και άλλοτε στο Σπένσερ Χάουζ στο Λονδίνο ή στη Βίλα Αναστασία στη Ρώμη, που ανήκε στον πρίγκιπα Χριστόφορο και τη σύζυγό του, Αναστασία. thumb|upright|Ο τάφος της Βασίλισσας Όλγας στο Τατόι. Η βασίλισσα Όλγα, απεβίωσε μετά από μία εβδομάδα ασθένειας, στις 18 Ιουνίου 1926, στη Βίλα Αναστασία της Ρώμης. Παρότι η ελληνική κυβέρνηση ενημέρωσε την έκπτωτη βασιλική οικογένεια, ότι η βασίλισσα μπορούσε να ενταφιαστεί στο νεκροταφείο του Τατοΐου, οι συγγενείς της αρνήθηκαν την πρόταση. Η σορός της μεταφέρθηκε και τοποθετήθηκε στην κρύπτη της ρωσικής εκκλησίας της Φλωρεντίας, όπου βρισκόταν και το φέρετρο του γιου της Κωνσταντίνου Α΄. Μετά την παλινόρθωση της βασιλείας, τα οστά της μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στις 17 Νοεμβρίου 1936 στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι, δίπλα στον τάφο του συζύγου της Γεωργίου Α΄.
Το 2016 η Πανρωσική Στρατιωτική Ιστορική Ένωση δώρισε στον Δήμο Θεσσαλονίκης ορειχάλκινο άγαλμα της βασίλισσας Όλγας το οποίο τελικά τοποθετήθηκε στο πάρκο μεταξύ των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Βασιλέως Γεωργίου, και προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων για την αισθητική του και τον σκοπό ανέγερσης καθώς η Όλγα δεν είχε καμία σχέση με την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Σχέσεις με Ρωσία και επιρροές
Κατά την ιστορικό του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Ολυμπία Σελέκου, η Βασίλισσα Όλγα υπήρξε πληροφοριοδότρια της τσαρικής αυλής και εκπρόσωπος των συμφερόντων της στην Ελλάδα.
Σε δική της πρωτοβουλία οφείλεται η κατασκευή του ρωσικού νοσοκομείου στον Πειραιά, το οποίο στελεχώθηκε αποκλειστικά από Ρώσους, καθιστώντας το κέντρο συνάντησης των Ρώσων στην Ελλάδα.
Οικογένεια
Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα ήταν δεύτερο τέκνο και μεγαλύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας (1827-1892) και της συζύγου του Αλεξάνδρας της Σαξονίας-Αλτεμβούργου (1830-1911), η οποία έγινε, μετά τη μεταστροφή της στην Ορθοδοξία, η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα της Ρωσίας.
Μέσω του πατέρα της η Όλγα ήταν εγγονή του Τσάρου Νικολάου Α΄ της Ρωσίας (1796-1855) και της Καρλόττας της Πρωσίας (Αλεξάνδρας Φεοντορόβνας) (1798-1860) ενώ, μέσω της μητέρας της, είχε ως πάππο της τον Ιωσήφ της Σαξονίας-Αλτεμβούργου (1789-1834).
Η μεγάλη δούκισσα είχε, επίσης, την γενεαλογική ιδιαιτερότητα να είναι απόγονος, από την πλευρά της μητέρας της, της Βυζαντινής αυτοκράτειρας Ευφροσύνης Δούκαινας Καματηράς (περίπου 1155-1211) και του συζύγου της Αλέξιου Γ΄ Άγγελου (1195-1203).
Στις 27 Οκτωβρίου 1867 παντρεύτηκε, στην Αγία Πετρούπολη, τον Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας (1845-1913), με τον τελευταίο να είναι γιος του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας (1818-1906) και της συζύγου του, Λουίζας της Έσσης-Κάσσελ (1817-1898).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες της Ελλάδας Ολγα της Ελλάδας Ολγα της Ελλάδας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Σαγκάη
Η Σαγκάη (επίσης γνωστή ως Σανγκάη ή Σανγκάι ) (μανδαρινικά: 上海, πινγίν: Shànghǎi, προφορά: [ʂâŋ.xài]), είναι η μεγαλύτερη πόλη και λιμένας της Κίνας. Θεωρείται κύριος φορέας της σύγχρονης οικονομίας της Κίνας, καθώς επίσης και ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά, εμπορικά, οικονομικά και βιομηχανικά της κέντρα.
Διοίκηση
Διοικητικά, η Σαγκάη είναι ένας δήμος, πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Ο λιμένας της Σαγκάης το 2005 κατατάχθηκε πρώτος σε διακίνηση φορτίων εμπορικός λιμένας του κόσμου. Μέσα στον 20ο αιώνα η Σαγκάη, από μια πόλη αρχικά με μικρή αλιεία, εξελίχθηκε ταχύτατα στη σημαντικότερη πόλη της Κίνας, κέντρο πολιτισμού, διαβουλεύσεων, πολιτικών συζητήσεων αλλά και πολιτικής δολοπλοκίας. Η Σαγκάη έγινε το τρίτο μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο στον κόσμο, ταξινομούμενη μετά την Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, και η μεγαλύτερη εμπορική πόλη στην Άπω Ανατολή. Μετά από την κομμουνιστική ανάληψη το 1949, η Σαγκάη ατόνησε κάτω από τη βαριά φορολογία της κεντρικής κυβέρνησης και ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών στοιχείων της εξαχνίστηκε. Μετά το 1992, η Σαγκάη ξεπέρασε γρήγορα τις πρώιμες ανταγωνίστριες Σεντζέν και Γκουάνγκτζοου, και σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας.
Μερικές όμως σύγχρονες προκλήσεις παραμένουν και για τη Σαγκάη από τις αρχές του 21ου αιώνα, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση της αυξανόμενης αστυφιλίας (εσωτερικής μετανάστευσης) εργαζομένων, με παράλληλη δημιουργία τεράστιου χάσματος πλούτου. Εντούτοις, και παρά τις επιμέρους αυτές προκλήσεις, οι ουρανοξύστες της Σαγκάης και ο σύγχρονος τρόπος ζωής σ΄ αυτήν αποτελούν την σύγχρονη εμφανή πυραμίδα της πρόσφατης οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας.
Ιστορία
Η Σαγκάη δεν είναι παλαιά πόλη. Χτίστηκε τον 11ο αιώνα, χωρίς να διαδραματίσει τότε κανένα ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή της χώρας. Για αιώνες παρέμεινε μια επαρχιακή πόλη και ήταν γνωστή σαν σημαντικό εμπορικό κέντρο της περιοχής και σαν λιμάνι, αλλά με περιορισμένη σημασία. Εξάλλου η αναρχία που επικρατούσε στη χώρα και η φοβία που έτρεφαν οι φεουδάρχες προς τους ξένους και ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους, περιόρισαν την ανάπτυξή τους και μετά το 18ο αι. όταν διευρύνθηκε το παγκόσμιο εμπόριο, αν και το λιμάνι της και η γεωγραφική θέση της στην Άπω Ανατολή την ευνοούσαν ιδιαίτερα. Τελικώς όμως, το εμπόριο και οι ανάγκες της οικονομίας υπερίσχυσαν της πολιτικής. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, το λιμάνι της αποκτά ιδιαίτερη σημασία για το εμπόριο και ήδη άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία στη μεγάλη πόλη. Συνάμα όμως, οι τότε μεγάλες δυνάμεις που είχαν εισχωρήσει στην οικονομία της χώρας και το λιμάνι της πόλης εξυπηρετούσε άμεσα τα συμφέροντά τους, άσκησαν πίεση στην αυτοκρατορική κυβέρνηση για εκχωρήσεις.
Με τη συνθήκη της Ναντζίνγκ του 1843, η Αγγλία απέκτησε δική της ελεύθερη ζώνη κοντά στη συμβολή των ποταμών Χουκνγκ - Που και Σου - Τσέου και λίγο αργότερα με ιδιαίτερες διμερείς συμφωνίες το 1847 και η Γαλλία και το 1862 και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το καθεστώς αυτό των εκχωρήσεων αν και συνέβαλε στην ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας, συνάντησε την άμεση αντίδραση του λαού. Το 1853 έγινε λαϊκή εξέγερση εναντίον των ξένων Ευρωπαίων και το 1860 ακολούθησε άλλη, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Αντίθετα εδραίωσαν τη θέση του καθεστώτος των ελεύθερων ζωνών στις οποίες λίγο αργότερα προστέθηκε και η ιαπωνική. Ήδη από τις αρχές ακόμα του 20ού αιώνα, η πόλη διαιρέθηκε στον ευρωπαϊκό τομέα που καταλάμβανε σημαντικό μέρος της πόλης και τα πιο αναπτυγμένα βιομηχανικά προάστια, όπου είχαν ιδρυθεί και τα πρώτα μεγάλα εργοστάσια από διάφορους ομίλους ξένων κεφαλαιούχων. Την περίοδο αυτή στο ευρωπαϊκό τμήμα χτίστηκαν πολλά ξενοδοχεία, επαύλεις και άλλα πολυτελή μέγαρα και ουσιαστικά απαγορευόταν η είσοδος και η κυκλοφορία των Κινέζων. Μάλιστα σε ορισμένα πάρκα και πολυτελή ξενοδοχεία είχαν αναρτηθεί και πινακίδες που απαγόρευαν να μπουν Κινέζοι και σκυλιά.
Η απροκάλυπτη αυτή κατοχή και ιδιαίτερα η συμπεριφορά των Ευρωπαίων, δυνάμωσε το κίνημα εναντίον των ξένων. Πολύ περισσότερο που ήδη από τις αρχές του 20ού αι. η Σαγκάη με την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξή της υπήρξε ένα από τα λαϊκά εθνικά επαναστατικά κέντρα. Στην πόλη δρούσαν παράνομες δημοκρατικές εθνικές οργανώσεις που στρέφονταν τόσο εναντίον των ξένων όσο και της αυτοκρατορίας. Το 1911 πήρε ενεργό μέρος στην επανάσταση που ανακήρυξε τη Δημοκρατία στη χώρα και κατά τη διάρκεια των επαναστατικών γεγονότων του 1924 - 1927, που έληξαν με την επικράτηση του Κουόμιντανγκ, υπήρξε από τα κύρια επαναστατικά λαϊκά κέντρα. αριστερά|μικρογραφία|285x285εσ|Έκθεση Βιβλίου Σαγκάης 2017 Για να καταπνίξουν τη λαϊκή εξέγερση το 1925 στην πόλη αποβιβάστηκαν ξένα στρατεύματα, αγγλικά, αμερικάνικα, ιταλικά, γαλλικά, ιαπωνικά και τα οποία ανέλαβαν την τήρηση της τάξης και παρέμειναν μέχρι το 1927, ενώ μοίρες των στόλων τους περιπολούσαν έξω από τις ακτές και στο λιμάνι της. Η επικράτηση του Κουόμιντανγκ και του Τσιανγκ Κάι Σεκ ενίσχυσε ξανά τη θέση της χώρας. Το 1932 η Ιαπωνία που ανέκαθεν έτρεφε βλέψεις κατακτητικές στην Κίνα, παίρνοντας αφορμή το φόνο ενός Ιάπωνα από Κινέζο, χωρίς καμιά προειδοποίηση αποβίβασε στην περιοχή της πόλης στράτευμα που με την υποστήριξη ισχυρής αεροπορίας και στόλου, άρχισαν συνδυασμένες επιχειρήσεις για την κατάληψή της. Συνάντησε όμως σθεναρή άμυνα, ιδιαίτερα από τα επαναστατικά λαϊκά τμήματα που σχηματίστηκαν σε όλη την περιοχή και τελικά με την επέμβαση και των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων, που είχαν κατεστημένα συμφέροντα, οι Ιάπωνες αναγκάστηκαν να διακόψουν τις επιχειρήσεις και να αποσύρουν τα στρατεύματα.
Η συμφωνία που υπογράφτηκε εδραίωσε τη θέση και της Ιαπωνίας στην οποία εκχωρήθηκαν και νέα προνόμια. Τέσσερα χρόνια εξάλλου μετά, το 1936, την κατέλαβε και τη μετέτρεψε σε μεγάλη στρατιωτική βάση. Αλλά και πάλι ο λαός της Σαγκάης συνέχισε τον αγώνα του σ' όλη τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής 1936 - 1945, στην πόλη δρούσαν παράνομα πολλές εθνικο - απελευθερωτικές οργανώσεις. Το 1945 μετά την ήττα της Ιαπωνίας, η πόλη ξαναβρήκε την ελευθερία, πλην όμως λίγο μετά, το 1947, εντάθηκαν πάλι οι πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες. Το 1949 με την προέλαση των κομμουνιστικών στρατευμάτων στην περιοχή, ξέσπασε νέα λαϊκή εξέγερση, που στράφηκε ιδιαίτερα εναντίον των Ευρωπαίων που ήδη εγκατέλειπαν την πόλη. Μετά την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας, το καθεστώς των εκχωρήσεων καταργήθηκε και τυπικά και όλες οι ξένες περιουσίες, βιομηχανίες, κτίσματα, εγκαταστάσεις λιμενικές κλπ. εθνικοποιήθηκαν.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Αυτός ο χάρτης της Σαγκάης (κέντρο και ανατολικά), του [[Τσιανγκσού (βόρεια) και Τσετσιάνγκ (νότια) δείχνει τις ανεπτυγμένες περιοχές και μερικώς αναπτυσσόμενες περιοχές γύρω από τη Σαγκάη, τη Ναντσίνγκ (σκούρο μπλε) και τη Χανγκτσόου με πράσινο χρώμα. Οι περιοχές με ανοικτό μπλε είναι μερικές από τις ανεπτυγμένες περιοχές στο Δέλτα του ποταμού Γιανγκτσέ. Τα επαρχιακά όρια είναι σε μωβ, ενώ τα υποεπαρχιακά σύνορα με γκρι.]] μικρογραφία|Αυτή η δορυφορική εικόνα φυσικού χρώματος δείχνει την αστική περιοχή της Σαγκάης το 2016, μαζί με τα κύρια νησιά (από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά) Τσονγκμίνγκ, Τσανγκσίνγκ, Χενγκσά και τους υφάλους Τζιουντουανσά έξω από το Πουντόνγκ. Η Σαγκάη βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Κίνας, περίπου στη μέση της απόστασης μεταξύ του Πεκίνου και της Κουανγκτσόου. Η Παλιά Πόλη και το μοντέρνο κέντρο της Σαγκάης βρίσκονται τώρα στο κέντρο μιας διευρυνόμενης χερσονήσου μεταξύ του Δέλτα του ποταμού Γιανγκτσέ στα βόρεια και τον κόλπο Χανγκτσόου στα νότια, που σχηματίζεται από την φυσική εναπόθεση του Γιανγκτσέ και από σύγχρονα έργα ανάκτησης γης. Ο δήμος επαρχιακού επιπέδου της Σαγκάης διαχειρίζεται τόσο την ανατολική περιοχή αυτής της χερσονήσου όσο και πολλά από τα γύρω νησιά της. Συνορεύει στα βόρεια και δυτικά με το Τσιανγκσού, στα νότια με το Τσετσιάνγκ, και στα ανατολικά με την Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας. Το βορειότερο σημείο του βρίσκεται στο νησί Τσονγκμίνγκ, το δεύτερο μεγαλύτερο νησί στην ηπειρωτική Κίνα μετά την επέκτασή του κατά τον 20ό αιώνα. Ωστόσο, ο δήμος δεν περιλαμβάνει ένα εξκλάβιο της επαρχίας Τσιανγκσού στο βόρειο Τσονγκμίνγκ ή τα δύο νησιά που σχηματίζουν το λιμάνι Γιανγκσάν της Σαγκάης, τα οποία αποτελούν μέρος της επαρχίας Σένγκσι του Τσετσιάνγκ. Αυτό το λιμάνι βαθέων υδάτων κατέστη αναγκαίο λόγω του αυξανόμενου μεγέθους των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, αλλά και της λάσπωσης του Γιανγκτσέ, ο οποίος περιορίζεται σε λιγότερο από 20 μέτρα 70 χιλιόμετρα από τη Χανγκσά.
Το κέντρο της Σαγκάης διχοτομείται από τον ποταμό Χουανγκπού, έναν παραπόταμο του Γιανγκτσέ δημιουργημένο από ανθρώπους, που δημιουργήθηκε με εντολή του Λόρδου Τσουνσέν κατά τη διάρκεια της Περιόδου των εμπόλεμων κρατών. Το ιστορικό κέντρο της πόλης βρίσκεται στη δυτική όχθη του Χουανγκπού (Πουσί), κοντά στο στόμιο του κολπίσκου Σουτσόου, που το συνδέει με τη λίμνη Τάι και το Μεγάλο Κανάλι. Η κεντρική οικονομική περιοχή Λουτζιαζούι έχει αναπτυχθεί στην ανατολική όχθη του Χουανγκπού (Πουντόνγκ). Η καταστροφή των τοπικών υγροτόπων από τη δημιουργία του Διεθνούς Αεροδρομίου Πουντόνγκ κατά μήκος της ανατολικής ακτής της χερσονήσου αντισταθμίστηκε κάπως από την προστασία και την επέκταση των κοντινών υφάλων Τζιουντουανσά ως προστατευόμενη περιοχή.
Η θέση της Σαγκάης σε προσχωσιγενή πεδιάδα σημαίνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των 6.340 τ.χλμ. της πόλης είναι επίπεδο, με μέσο υψόμετρο 4 μέτρων. Το αμμώδες έδαφος της πόλης απαιτούσε το χτίσιμο των ουρανοξυστών με βαθιές σωρούς από σκυρόδεμα για να τους σταματήσουν από το να βυθίζονται στο μαλακό έδαφος της κεντρικής περιοχής. Οι λίγοι λόφοι όπως ο Σε Σαν βρίσκονται στα νοτιοδυτικά της πόλης και το υψηλότερο σημείο είναι η κορυφή του νησιού Ντατζινσάν στο Κόλπο Χανγκτσόου, με υψόμετρο 103 μέτρων. Η πόλη έχει πολλά ποτάμια, κανάλια, ρέματα και λίμνες και είναι γνωστή για τους πλούσιους υδάτινους πόρους της ως τμήμα της περιοχής απορροής της λίμνης Τάι.
Κλίμα
Η Σαγκάη έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (τύπος Cfa της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) και έχει τέσσερις ξεχωριστές εποχές. Οι χειμώνες είναι ψυχροί και υγροί, ενώ οι βορειοδυτικοί άνεμοι από τη Σιβηρία μπορούν να προκαλέσουν χαμηλές θερμοκρασίες τη νύχτα, φτάνοντας κάτω από το μηδέν, αν και στα περισσότερα χρόνια υπάρχουν μόνο μία ή δύο μέρες με χιονόπτωση. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και υγρά, με μέσο όρο 8.7 ημερών όπου η θερμοκρασία υπερβαίνει τους 35 °C ετησίως. Ακόμη υπάρχουν περιστασιακές βροχοπτώσεις ή έντονες καταιγίδες. Η πόλη είναι επίσης επιρρεπής σε τυφώνες το καλοκαίρι και τις αρχές του φθινοπώρου. Από αυτούς, κανένας δεν έχει προκαλέσει σημαντική ζημιά τα τελευταία χρόνια. Οι πιο ευχάριστη εποχή είναι η άνοιξη, αν και τότε ο καιρός είναι μεταβλητός και συχνά βροχερός, και το φθινόπωρο, το οποίο γενικά είναι ηλιόλουστο και ξηρό. Η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι 4.8 °C τον Ιανουάριο και 28.6 °C τον Ιούλιο, με ετήσιο μέσο όρο 17.1 °C. Με μηνιαίο ποσοστό ηλιοφάνειας που ποικίλει από 34% το Μάρτιο έως 54% τον Αύγουστο, η πόλη δέχεται 1.895 ώρες λαμπερής ηλιοφάνειας ετησίως. Οι ακραίες θερμοκρασίες από το 1951 κυμαίνονται από -10.1 °C στις 31 Ιανουαρίου 1977 (μια ανεπίσημη καταγραφή στους -12.1 °C καταγράφτηκε στις 19 Ιανουαρίου 1893) μέχρι τους 39.9 °C στις 6 και 8 Αυγούστου 2013. Ένα υψηλότερο ρεκόρ των 40.9 °C καταγράφηκε στο σταθμό Σουτζιαχούι, ένα σταθμό στο κέντρο της πόλης στις 21 Ιουλίου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιμένες της Κίνας Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Τούμπα Αχαΐας
Η Τούμπα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Αρκάντι Γκαϊντάρ
Ο Αρκάντι Πετρόβιτς Γκαϊντάρ (Аркадий Петрович Гайдар, γεννηθείς Γκόλικοφ, Голиков, 9 Ιανουαρίου 1904, Λγκοβ, επαρχία Κουρσκ, Ρωσική Αυτοκρατορία — 26 Οκτωβρίου 1941, κοντά στο χωριό Λεπλίαεβο, περιοχή Τσερκάσσι, Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών) ήταν Ρώσος συγγραφέας παιδικών βιβλίων και σεναριογράφος. Συμμετείχε στο Ρωσικό Εμφύλιο Πολέμο και στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.
Βίος
Γεννήθηκε στη Ρωσία σε μια οικογένεια εκπαιδευτικών και σε ηλικία 13 ετών άρχισε να διανέμει φυλλάδια των Μπολσεβίκων στους δρόμους. Το 1918 έγινε μέλος των Μπολσεβίκων. Καθώς ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος ξέσπασε το 1918 ο Γκαϊντάρ προσχώρησε σε μια Ειδική Μονάδα του Κόκκινου Στρατού.
Εργογραφία
Το 1926 δόθηκε στη δημοσιότητα το πρώτο μυθιστόρημα του Γκαϊντάρ Ηττες και Νίκες. Ο συγγραφέας έγινε διάσημος για την παιδική λογοτεχνία του. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2012
right|160px| To Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2012 ήταν η 61η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Τζούντο, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζούντο. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Τράκτορ Αρένα, στο Τσελιάμπινσκ, της Ρωσίας μεταξύ 26 και 29 Απριλίου 2012. Σε αυτό το διαγωνισμό συμμετήχαν 426 αθλητές από 45 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2012 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Ρωσία
Καλό Χωριό Λάρνακας
Το Καλό Χωριό είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Νικόλαος Καβαζαράκης
Ο '''Νικόλαος Ι. Καβαζαράκης''' (Κεφαλονιά, 1894 - 31 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας καθηγητής Ιατρικής. Χρημάτισε πρόεδρος του ΙΚΑ και υπουργός Βορείου Ελλάδος από το 1963 ως το 1964.
Βιογραφία
Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και Χειρουργική. Δίδαξε ως καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Ήταν ένας από τους γιατρούς που είχαν εξετάσει το Γρηγόρη Λαμπράκη μετά τη δολοφονία του και είχαν καταθέσει στο δικαστήριο για το θέμα.
Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παρασκευόπουλου, ο Νικόλαος Καβαζαράκης χρημάτισε υπουργός Βορείου Ελλάδος από τις 31 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 19 Φεβρουαρίου 1964.
Δημοσίευσε πλήθος άρθρων και μελετών με θέμα τα καρδιακά νοσήματα και το ΙΚΑ, ενώ έκανε και προβολή μιας εγχείρισης σε τηλεόραση στη Θεσσαλονίκη. Ο ομότιμος καθηγητής Καβαζαράκης απεβίωσε το 1981, σε ηλικία 87 ετών.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Οικονόμου και απέκτησαν 3 κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Κέικ μήλου
Το κέικ μήλου είναι δημοφιλές επιδόρπιο που παράγεται με κύριο συστατικό τα μήλα. Ένα τέτοιο κέικ παρασκευάζεται μέσω της διαδικασίας τεμαχισμού αυτού του γλυκού φρούτου για να προσθέσει άρωμα σε μια απλή βάση κέικ. Τα παραδοσιακά κέικ μήλου προχωρούν ένα βήμα παραπέρα συμπεριλαμβάνοντας διάφορα μπαχαρικά, όπως μοσχοκάρυδο ή κανέλα, τα οποία δίνουν μια μοναδική γεύση. Με την προσθήκη μπαχαρικών, το κουρκούτι μπορεί επίσης να συνοδευτεί από θρυμματισμένους ξηρούς καρπούς, με τους πιο δημοφιλείς να είναι τα καρύδια και τα αμύγδαλα.
Το κέικ μήλου Ντόρσετ, το κέικ μήλου Ντέβον και το κέικ μήλου Σόμερσετ είναι παραδοσιακές μορφές αυτού του κέικ, αντίστοιχα από το Ντόρσετ, το Ντέβον και το Σόμερσετ της Αγγλίας. Μπορεί να περιλαμβάνουν ντόπιους χυμούς μήλου σε αυτές τις κομητείες ως μέρος των συνταγών τους, αλλά δεν είναι απαραίτητο.
Τα μήλα χρησιμοποιούνται επίσης σε άλλα κέικ, συμπεριλαμβανομένου του κέικ σοκολάτας, όπου η κατακράτηση νερού μπορεί να βοηθήσει ένα κανονικά ξηρό κέικ να παραμείνει υγρό. Σε αυτή την περίπτωση, τα μήλα μπορεί να είναι είτε αποξηραμένα, είτε φρέσκα.
Πολωνικό κέικ μήλου
μικρογραφία| Πολωνική σαρλότκα (szarlotka) Το κέικ μήλου που ονομάζεται szarlotka ή jabłecznik είναι ένα συνηθισμένο παραδοσιακό επιδόρπιο στην Πολωνία, φτιαγμένο από γλυκιά ζύμη κρούστας και γέμιση μήλου. Μπορεί να συμπληρωθεί με kruszonka (κραμπλ), μαρέγκα ή ζάχαρη άχνη. Μερικές φορές μπορεί να βρεθεί ένα επιπλέον στρώμα budyń (πολωνική παραλλαγή κρέμας κάσταρντ). Σε εστιατόρια και καφέ, σερβίρεται συνήθως ζεστή με σαντιγί και καφέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά κέικ Κατηγορία:Γερμανικά επιδόρπια Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια Κατηγορία:Πιάτα μήλου
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1911
Το κύπελλο Ισπανίας 1911 ήταν η ένατη φορά που διοργανώθηκε. Η διοργάνωση άρχισε την 9 Απριλίου 1911 και τελείωσε 6 μέρες με τον τελικό.
Παραπομπές
Κυπελλο Ανδρων 1911 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1911
Πλάτανος Ηρακλείου
Ο Πλάτανος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 51 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι στα 95 μ. κοντά στη Μεσαρά. Το όνομα του προέρχεται από αιωνόβιο δέντρο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και παράγεται ελαιόλαδο. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.
Ιστορικά στοιχεία
Στη βενετική απογραφή και την τουρκική του 1671 δεν αναφέρεται. Το 1834 είχε 15 χριστιανικές οικογένειες και το 1881 162 χριστιανούς και 13 Μουσουλμάνους. Το 1878 συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από 4.000 αδερφοχτοί για να διαμαρτυρηθούν επειδή δεν πήγαιναν προμήθειες για βοήθεια που  έστελναν από την Ελλάδα και επειδή υπέστησαν καταπίεση από τους καπετάνιους για να εισπράττουν το φόρο της δεκάτης και το μισό της σοδειάς από τις εγκαταλελειμμένες τουρκικές περιουσίες. Μάλιστα, κατά τις συζητήσεις με τους καπεταναίους έφθασαν στο σημείο να σκοτώσουν το Γεώργιο Μαρή και το Γεώργιο Παπαχατζάκη. Στα δυτικά, σε απόσταση 500 μ. στη θέση Μοναστηριακές Αχλάδες και Γουδιές βρισκόταν Πρωτομινωικός συνοικισμός. Ο Ξανθουδίδης ανακάλυψε το 1915 δύο θολωτούς τάφους, μέσα στους οποίους βρέθηκαν πρωτομινωικές σφραγίδες, λίθινα αγγεία κλπ.