cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συντακτική Βουλή
Η Δ' Αναθεωρητική Βουλή (1946)
Η Δ' Αναθεωρητική Βουλή δεν κατέστη ικανή να δώσει Σύνταγμα και για το λόγο αυτόν διελύθη, χωρίς όμως να προκηρυχθούν εκλογές για άλλη Αναθεωρητική βουλή και έτσι η χώρα βρέθηκε σε συνταγματικό αδιέξοδο. Η χώρα βγήκε από το αδιέξοδο, αφού οι αρχηγοί των κομμάτων δέχθηκαν ως Σύνταγμα την Έκθεση που είχε συντάξει η Δ' Αναθεωρητική Βουλή του 1946, και έτσι θεσπίστηκε το Σύνταγμα του 1952. Το Σύνταγμα αυτό ίσχυσε έως το 1967, οπότε και καταλύθηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών, χωρίς να αναθεωρηθεί ενδιάμεσα.
Η Ε' Αναθεωρητική Βουλή (1974)
Από τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974, τις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την πτώση της χούντας προέκυψε η Ε' Αναθεωρητική Βουλή που επεξεργάσθηκε την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1952, και τον Ιούνιο του 1975 ψήφισε το Σύνταγμα του 1975 που ορίζει ως πολίτευμα της χώρας την προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο
Εθνόσημο της Λετονίας
Το εθνόσημο της Λετονίας δημιουργήθηκε έπειτα από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας, στις 18 Νοεμβρίου 1918.
Αποτελείται από ένα μείγμα συμβόλων κρατικών και εθνικών αλλά και συμβόλων ιστορικών περιοχών της χώρας. Ο ήλιος στο επάνω μέρος του εθνόσημου συμβολίζει την κρατική οντότητα. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο ήλιος είχε 17 ακτίνες, που συμβόλιζαν τις 17 κατοικημένες επαρχίες της χώρας. Τα τρία αστέρια πάνω από το εθνόσημο αγκαλιάζουν την ιδέα του να συμπεριληφθούν οι ιστορικές περιοχές Βίντζεμε, Λατγαλία και η Κουρλάνδη - Σεμιγαλλία σε μία ενιαία Λετονία.
Περιοχές με ιστορική και πολιτιστική σημασία, εμφανίζονται επίσης στο εθνόσημο. Η Δυτική Λετονία (Κουρλάνδη και Σεμιγαλλία) συμβολίζονται με ένα κόκκινο λιοντάρι. Οι Βιντζέμε και Λατγαλία (Ανατολική Λετονία) παρουσιάζονται από το πτηνό με κεφάλι αετού και αργυρό χρώμα, σύμβολο που χρονολογείται από το 1566.
Το σημερινό εθνόσημο σχεδιάστηκε από το Λετονό καλλιτέχνη Ρίχαρντς Ζάρινς. Υπάρχουν τρεις τύποι του εθνόσημου σήμερα:
Στη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής, ως εθνόσημο χρησιμοποιούνταν το αντίστοιχο της σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Λετονίας, το οποίο αντικαταστάθηκε το 1990 με αυτό που ήταν σε χρήση από το 1918 μέχρι την κατοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λετονίας Λετονία
Τίτος Πετυχάκης
Ο Τίτος Πετυχάκης (1874-1966) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από το Ρέθυμνο. Υπηρέτησε επί μακρόν ως δήμαρχος Ρεθύμνου και επιτέλεσε πολλά έργα. Υπήρξε ο μακροβιότερος δήμαρχος στην αυτοδιοικητική ιστορία της πόλης, με συνολική θητεία 2 δεκαετιών, μέχρι και τις τελευταίες δημαρχείες του Δημήτρη Αρχοντάκη. Στη συνοικία "Πλάτανος" η πλατεία φέρει το όνομά του.
Πρώτα χρόνια, σπουδές και νομική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο (πατέρας του ήταν ο Στυλιανός Πετυχάκης με καταγωγή από το Μετόχι Αγαλιανού κοντά στον Κεραμέ και μητέρα του η Ελένη Φουφουλάκη από τον νομό Χανίων) το 1874 και τέλειωσε το Δημοτικό και το επονομαζόμενο Ελληνικό Σχολείο στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και φοίτησε στη νομική σχολή. Ήταν διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έπειτα και για βραχύβια περίοδο έφυγε στο Κάιρο. Εργάστηκε ως δικηγόρος στη γενέτειρά του επί δέκα χρόνια, ως το 1909. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως ειρηνοδίκης στον Βάμο και πρωτοδίκης στα Χανιά. Επέστρεψε στο Ρέθυμνο το 1924, όπου συνέχισε να ασκεί τη δικηγορία. Ανήκε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου, έχοντας ενεργό συμμετοχή και στο Κίνημα του Θερίσου το 1905.
Δήμαρχος
Εξελέγη για πρώτη φορά έπειτα από τις εκλογές του 1925. Εν συνεχεία, επανεξελέγη το 1929 και το 1934, υπηρετώντας ως το 1941. Μετά την περίοδο της Κατοχής, οπότε τον διαδέχθηκαν άλλα πρόσωπα στη δημαρχία, ο Πετυχάκης επανήλθε στη δημαρχία το 1946 (διορισμένος) και υπηρέτησε ως το 1950.
Έργα
Κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του, ο Πετυχάκης επετέλεσε πολλά και σημαντικά έργα, ανάμεσα στα οποία η δημιουργία Δημοτικού Κήπου στην περιοχή των πρώην μουσουλμανικών νεκροταφείων, η δημιουργία σχεδίου πόλης και ο ηλεκτροφωτισμός της, η δενδροφύτευση στα νότια της πόλης και στο Κάστρο της Φορτέτσας (όπου έκτισε και φυλακή), η διαπλάτυνση οδών και πλατειών, τα αντιπλημμυρικά έργα, η κατάρτιση Φιλαρμονικής Ορχήστρας με μουσικούς παιδιά ορφανοτροφείου που ίδρυσε ο ίδιος, η ίδρυση δύο δημοτικών σχολείων (Καμαρακίου και Σοχώρας) και παιδικού σταθμού (με την ονομασία σπίτι προστασίας παιδιών εργαζόμενων γυναικών) και πλήθος άλλων.
Αποχωρώντας από το δήμο, άφησε πλεόνασμα και όχι έλλειμμα.
Κριτική
Ελέγχεται για 2 καταστροφές μνημείων του Ρεθύμνου, με την δικαιολογία ότι ήταν σύμβολα των κατακτητών του Ρεθύμνου, το 1926 για το ημιγκρέμισμα του τούρκικου τρούλου της Κρήνης Rimondi και το 1946 για το γκρέμισμα του μνημείου του Ενετικού Ωρολογίου, προκειμένου να ανοιχθεί η Εθνικής Αντιστάσεως προς το Λιμάνι.
Παραπομπές
Πετυχακης Τιτος
Σωτήριος Ν. Πετιμεζάς
Ο Σωτήριος Πετιμεζάς (... - 1892) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και ήταν γιος του Νικολάου Πετιμεζά. Ακολούθησε την στρατιωτική παράδοση της οικογένειας και εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, απ' όπου αποφοίτησε με επιτυχία το 1842 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού πυροβολικού. Ως στρατιωτικός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση Παπουλάκου καθώς και στην πάταξη της ληστείας.
Παράλληλα ακολούθησε πολιτική καριέρα εκλεγόμενος για πρώτη φορά βουλευτής Καλαβρύτων το 1865. Επανεξελέγη το 1868, 1872, το 1875, το 1879 και το 1881. Επίσης διετέλεσε υπουργός ναυτικών (1873) και στρατιωτικών (1877, 1878). Το 1887 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου.
Πέθανε το 1892 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων Σωτηριος Νικολαου
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Ξάνθη στις 17 Ιανουαρίου 1939 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου και της Βασιλικής Παρασκευαΐδη, προσφύγων. Η οικογένειά του καταγόταν από την Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης και εγκαταστάθηκε στην Ξάνθη μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης. Σε ηλικία 2 ετών, μετά την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1941, η οικογένειά του μετακόμισε για λόγους ασφαλείας στην Αθήνα, όπου ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος έζησε μέχρι την ηλικία των 35 ετών. Μαθήτευσε στο δημοτικό σχολείο Κοραής και ακολούθως στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων με άριστη επίδοση.
Το 1957, σε ηλικία 18 ετών, ήταν ψάλτης στην Αγία Ζώνη Κυψέλης και εκεί συναντά τον τότε διάκονο Καλλίνικο Καρούσο (μετέπειτα Μητροπολίτη Πειραιώς), ο οποίος λειτουργούσε στον ίδιο ναό. Εκείνος του γνώρισε τον Αθανάσιο Λενή (μετέπειτα Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο). Το 1958 οι τρεις ίδρυσαν τη μοναστική αδελφότητα «Χρυσοπηγή» στο Παγκράτι.
Το 1961 εγκαταστάθηκε μαζί με τους Καλλίνικο Καρούσο και Αθανάσιο Λενή στη Μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων, της οποίας ορίσθηκε ηγούμενος ο Καλλίνικος. Εκάρη μοναχός στις 16 Μαΐου 1961 στη Μονή Βαρλαάμ και στις 17 Μαΐου 1961 χειροτονήθηκε διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Τρικάλων. Μετά από παραμονή δύο ετών στη μονή, οι τρεις κληρικοί επέστρεψαν στην Αθήνα λόγω διαμάχης που ξέσπασε μεταξύ αυτών και του επιχώριου Μητροπολίτη, Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου.
Σπουδές και ιερατική πορεία
thumb|300px|Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, τότε γραμματέας της Ιεράς Συνόδου, αριστερά του μέσου της εικόνας, πίσω από τον Αντιβασιλέα [[Γεώργιος Ζωιτάκης|Γ. Ζωιτάκη, ως εκπρόσωπος του τότε Αρχιεπισκόπου, στην τελετή παράδοσης του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος από τον δικτάτορα Παπαδόπουλο στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, 1 Μαρτίου 1969.]] Το 1962 έλαβε το πτυχίο της Νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με άριστα, και το 1967 αποφοιτά από τη Θεολογική σχολή του ιδίου πανεπιστημίου επίσης με άριστα. Παράλληλα σπούδασε Βυζαντινή Μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Το 1982 υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με τίτλο «Ιστορική και Κανονική θεώρησις του Παλαιοημερολογητικού ζητήματος κατά τε την γένεσιν και την εξέλιξιν αυτού εν Ελλάδι» και ονομάστηκε διδάκτωρ του Κανονικού Δικαίου με βαθμό άριστα. Ήταν πτυχιούχος της γαλλικής και αγγλικής γλώσσας, και γνώστης της ιταλικής και γερμανικής γλώσσας. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Διδάκτωρ των πανεπιστημίων Κραϊόβας και Ιασίου το 2003 και Λατερανού το 2006.
Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1965, όταν τοποθετείται ως ιεροκήρυκας στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσας) στο Παλαιό Φάληρο, όπου έμεινε για 9 χρόνια.
Πριν από την τοποθέτησή του στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσας) στο Παλαιό Φάληρο, είχε τοποθετηθεί ως Αρχιμανδρίτης, για περίπου ένα έτος, στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον Άγιο Δημήτριο (Μπραχάμι) αντικαθιστώντας τον πρεσβύτερο Παπα-Δημοσθένη.
Κατόπιν γραπτών εξετάσεων εισήχθη ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου επί αρχιεπισκοπίας Ιερωνύμου Α΄ και ακολούθως του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Στις 18 Ιανουαρίου 1973 ιδρύεται στο Καπανδρίτι το Συνοδικό Μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής, το οποίο υπαγόταν απ' ευθείας στην Ιερά Σύνοδο.
Μητροπολίτης Δημητριάδος
Ίδρυσε το «Σπίτι της Γαλήνης του Χριστού» για τους ηλικιωμένους, τη «Χριστιανική Αλληλεγγύη» για τους άπορους, το Κέντρο Συμπαράστασης Οικογένειας και τον Συμβουλευτικό Σταθμό Προβλημάτων Εφηβείας. Καθιέρωσε για πρώτη φορά κληρικολαϊκές συνελεύσεις, δημιούργησε κατασκηνώσεις για παιδιά όλων των ηλικιών, στέκι για τη νεολαία, ραδιοφωνικό σταθμό Ορθόδοξη Μαρτυρία (τον πρώτο για Μητρόπολη εκτός Αθηνών) και ιδιωτικό σχολείο της Μητρόπολης. Χορήγησε υποτροφίες εκ μέρους της Ιεράς Μητρόπολης, και συνεισέφερε στην αποστολή αρρώστων στο εξωτερικό. Επί των ημερών του λειτούργησε Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, συγκρότησε ενώσεις για την προστασία της ελληνικής γλώσσας σε συνεργασία με επιστήμονες της περιοχής. Θεμελίωσε ένα κτιριακό συγκρότημα σε μία έκταση περίπου 100 στρεμμάτων στην περιοχή Μελισσάτικα, έξω από τον Βόλο. Σήμερα, εκτός των γραφείων της Μητρόπολης στο συγκρότημα αυτό λειτουργεί συνεδριακό κέντρο. Έμφαση όμως έδινε και στο έμψυχο υλικό της περιοχής. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν πήγε για πρώτη φορά στον Βόλο υπήρχαν δώδεκα ιερείς θεολόγοι, ενώ όταν έφυγε άφησε πίσω του περίπου 80.
Παράλληλα αρθρογραφούσε σε πολλά έντυπα. Εξαιτίας ενός άρθρου του, που δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο, το δημοτικό συμβούλιο του Βόλου, με ψήφισμά του στις 28 Ιουνίου 1984 τον κήρυξε «ανεπιθύμητο» για την πόλη, καθώς θεωρήθηκε ότι με το άρθρο του αυτό είχε «ξεφύγει από τα πλαίσια των θρησκευτικών καθηκόντων του και έβαλλε και κατ' αυτών ακόμη των Δημοκρατικών Θεσμών».
Το 1987 ανέλαβε να τεκμηριώσει και να εκπροσωπήσει την άποψη της Εκκλησίας στα ζητήματα περί Εκκλησιαστικής περιουσίας που είχε θέσει ο τότε Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Αντώνης Τρίτσης, και ήταν εκ των ομιλητών στο συλλαλητήριο την 1η Απριλίου 1987. Η Ιερά Σύνοδος τον όρισε εκπρόσωπό της στην Επιτροπή Συντάξεως Νέου Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας το 1988, καθώς επίσης και στο Εθνικό Συμβούλιο Μεταμοσχεύσεων και στο Κέντρο Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων.
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών
Στις 28 Απριλίου 1998 εξελέγη από την ιεραρχία με μεγάλη πλειοψηφία Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, σε διαδοχή του Σεραφείμ Τίκα που είχε αποβιώσει στις 10 Απριλίου 1998. Η ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου έγινε στις 9 Μαΐου του ίδιου έτος στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, όπου εκφώνησε και τον επιβατήριο λόγο του. Κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του έλαβε και τις ακόλουθες πρωτοβουλίες:
Επίσης επί των ημερών του έγινε διοργάνωση πλήθους συνεδρίων και ημερίδων, είτε με τη συμμετοχή του, είτε υπό την αιγίδα του, για σειρά σύγχρονων θεμάτων της Θεολογίας, όπως οι αιρέσεις, οι ιερατικές κλίσεις και η κατήχηση. Αναβαθμίστηκε ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ελλαδικής Εκκλησίας, εκσυγχρονίστηκαν τα έντυπα «Εφημέριος» και «Εκκλησία» και εκδόθηκε το περιοδικό «Τόλμη». Στις 19 Δεκεμβρίου 1999 στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου Ομόνοιας χειροτόνησε τον πρώτο ιερέα στην Ελλάδα, προερχόμενο από την Αφρική, Θεότιμο Κασόμπο Τσάλαν.
Το 2007 συγκέντρωσε αρνητική κριτική καθώς σε επίσκεψη στην Κύπρο κατέθεσε στεφάνι στον τάφο του Γεώργιου Γρίβα που ήταν συνεργάτης των Ναζί και αργότερα της Χούντας.
Επίσκεψη Πάπα
Κατά τη θητεία του Χριστόδουλου ως Αρχιεπισκόπου έλαβε χώρα η επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β΄ στην Αθήνα το 2001, που έγινε κατόπιν αποδοχής πρόσκλησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο. Κατά την επίσκεψη αυτή, που ήταν και η πρώτη φορά που επισκέφθηκε Πάπας την Ελλάδα, ο Ποντίφικας αφού προσευχήθηκε στον βράχο του Αρείου Πάγου όπου δίδαξε ο Απόστολος Παύλος, ζήτησε στη συνέχεια δημόσια «συγγνώμη» από τον ελληνικό λαό, στην ελληνική γλώσσα, για τα εγκλήματα των Καθολικών απέναντι στους Ορθοδόξους, αναφερόμενος στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Ο καθηγητής Κώστας Ζουράρις σε άρθρο του με τίτλο «...διδακτόν η ανδρεία...» επαίνεσε την προσφώνηση του Αρχιεπισκόπου προς τον Πάπα και την επακολουθήσασα «συγγνώμη» του Πάπα, χαρακτηρίζοντάς το γεγονός ως την «μεγαλύτερη νίκη του Ελληνισμού μετά το 480 π.Χ.».
Δημόσιες αντιπαραθέσεις
Οι δημόσιες δηλώσεις του οδήγησαν επανειλημμένα σε δημόσιες αντιπαραθέσεις όπου εμπλέκονταν και τα ΜΜΕ. Στελέχη της αριστεράς, και άλλοι εκπρόσωποι της πολιτικής ζωής, συχνά εναντιώνονταν δημόσια στις εκάστοτε δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου. Την παραίτηση του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου είχε ζητήσει ο πρόεδρος του Συνασπισμού, Αλέκος Αλαβάνος, εξαιτίας κειμένου που αποκαλούσε «νέους Διοκλητιανούς» όσους ζητούν χωρισμό κράτους-Εκκλησίας, δηλώνοντας ότι «χρησιμοποιεί το θρησκευτικό συναίσθημα για να διχάσει τον λαό σε πιστούς και σε άπιστους».
Υπόθεση αναγραφής θρησκεύματος στις ταυτότητες
Το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου συνδέθηκε άμεσα με μία μεγάλη σύγκρουση μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, που ξέσπασε το 2000, σε σχέση με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ελληνικές αστυνομικές ταυτότητες. Στις 8 Μαΐου 2000, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Σταθόπουλος σε συνέντευξη στην εφημερίδα Έθνος δήλωσε ότι η αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες είναι αντίθετη με το νόμο 2472/1997 για την προστασία των προσώπων από την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Στις 16 Μαΐου 2000, η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έκρινε με απόφασή της πως το θρήσκευμα πρέπει να απαλειφθεί από τις ταυτότητες. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος αντιτάχθηκε σθεναρά στην απόφαση, ισχυριζόμενος ότι η απόφαση προστάχθηκε «από νεο-διανοούμενους που θέλουν να μας επιτεθούν σα σκυλιά και να μας κόψουν τις σάρκες». Το όλο ζήτημα τελικά έλαβε διχαστικό χαρακτήρα καθώς η Εκκλησία παρουσιάστηκε ανυποχώρητη στο αίτημά της, και προκάλεσε την ανταλλαγή βαρέων φράσεων και χαρακτηρισμών, τη στιγμή που ήταν προβλέψιμο ότι η ελληνική έννομη τάξη καθώς και η πάγια νομολογία του ΕΔΑΔ δεν επέτρεπαν το αίτημα της Εκκλησίας. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης απαντώντας σε ερώτηση στη Βουλή στις 24 Μαΐου δήλωσε αντίθετος με την αναγραφή του θρησκεύματος. Το ζήτημα έλαβε διαστάσεις και η Ιερά Σύνοδος διοργάνωσε δύο μαζικά συλλαλητήρια, στη Θεσσαλονίκη στις 14 Ιουνίου και στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου. Η Εκκλησία αποφάσισε επίσης τη συλλογή υπογραφών αιτούμενη τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το θέμα, καλώντας στην ενεργοποίηση του άρθρου 44 του Συντάγματος περί διενέργειας δημοψηφισμάτων και ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2000.
Μετά από έναν περίπου χρόνο, στις 29 Αυγούστου 2001 ο Αρχιεπίσκοπος παρέδωσε τις περίπου 3 εκατομμύρια υπογραφές, κατά τα στοιχεία της Εκκλησίας, στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, ο οποίος δεν έκανε δεκτό το αίτημα για δημοψήφισμα. Ο Προέδρος της Δημοκρατίας, στηρίζοντας την απόφαση της Κυβέρνησης Σημίτη, απάντησε στον Αρχιεπίσκοπο πως δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το θέμα των ταυτοτήτων και οι πάντες έχουν υποχρέωση συμμορφώσεως προς τους κανόνες του ισχύοντος δικαίου. Η αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, ακόμα και σε εθελοντική βάση, όπως ζήτησε τελικά ο Αρχιεπίσκοπος, κρίθηκε αντισυνταγματική από τα ελληνικά δικαστήρια.
Ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κώστας Καραμανλής είχε υπογράψει και αυτός κατά τη συλλογή υπογραφών από την Εκκλησία, όμως όταν λίγα χρόνια αργότερα κέρδισε τις εκλογές η Νέα Δημοκρατία και ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός δεν άνοιξε ποτέ ξανά το θέμα, παρά τη θέση του και τη δέσμευσή του υπέρ της διεξαγωγής εθνικού δημοψηφίσματος καθώς η κυβέρνηση Καραμανλή δεσμευόταν από τις αποφάσεις της ελληνικής διοικητικής δικαιοσύνης.
Κρίση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Μετά τον θάνατο του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Β’ το 2003, ο τότε Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος συνέχισε τις επαφές με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ώστε να καταφέρει να μετατεθεί στην κενή Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, όπως είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ τους από το 1998.
Στις 26 Απριλίου 2004 συνεκλήθη η Ιερά Σύνοδος για τις εκλογές τριών νέων Μητροπολιτών (Θεσσαλονίκης, Σερβίων και Ελευθερουπόλεως). Τελικά μόνο 35 από τους 71 παρισταμένους Μητροπολίτες ψήφισαν υπέρ της πρότασης του Αρχιεπισκόπου για άμεσες εκλογές, λόγω της εκκρεμότητας αποστολής του καταλόγου των υποψηφίων στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη. Μάλιστα ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν απάντησε ποτέ στα γράμματα που είχε στείλει το Οικουμενικό Πατριαρχείο (την 1η Δεκεμβρίου του 2003, την 30η Μαρτίου 2004 και την 20η Απριλίου του 2004). Παρά την ισχνή πλειοψηφία και τις εκκρεμότητες ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος προχώρησε στις εκλογές. Για τους λόγους αυτούς αποχώρησαν από τη συνεδρίαση διαμαρτυρόμενοι οι Μητροπολίτες Ζακύνθου, Φιλίππων, Περιστερίου, Πρεβέζης, Ναυπάκτου, Ηλείας και Θηβών (και ο Ιωαννίνων αρνήθηκε να εμφανιστεί για τους ίδιους λόγους). Ακολούθως με μια απόφαση οριακής πλειοψηφίας της Συνόδου ο Άνθιμος Ρούσσας στις 26 Απριλίου 2004 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Επίσης την ίδια μέρα εξελέγησαν νέοι Μητροπολίτες Σερβίων και Ελευθερουπόλεως.
Έτσι δημιουργήθηκε μεγάλη κρίση ανάμεσα στην Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκάλεσε Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο, η οποία αποφάσισε τη διακοπή της κοινωνίας των Αρχιερέων του με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και το όνομά του διαγράφηκε από τα Εκκλησιαστικά Δίπτυχα. Τελικά μετά από αμοιβαίες υποχωρήσεις οι νεοεκλεγέντες Μητροπολίτες αναγνωρίστηκαν και νέα Μείζων και Υπερτελής Σύνοδος ήρε την ακοινωνησία με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και αποκατέστησε τη μνημόνευση του ονόματός του στα δίπτυχα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Επικρίσεις
Σε κάποια από τα σκάνδαλα εμπλεκόταν στενοί συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου. Το 2006 Αρνητική κριτική έλαβε το ταξίδι του Αρχιεπισκόπου για διακοπές στο Παρίσι με διαμονή στο ξενοδοχείο «Γεώργιος Ε΄» της πολυεθνικής αλυσίδας Four Seasons, ένα από τα ακριβότερα του Παρισιού.
Το 2002 ίδρυσε την ΜΚΟ "Αλληλεγγύη". Η "Αλληλεγγύη" την πρώτη περίοδο κυβέρνησης Κ. Καραμανλή (2004-2007) έλαβε κρατική επιχορήγηση 3 εκατομμύρια ευρώ. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκετο σκάνδαλο με 340 τόνους σάπιων πουλερικών που είχαν αγοραστεί μέσω ενός προγράμματος του ΥΠΕΞ (Απρίλιος 2007). Το συγκεκριμένο "πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας" δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, το ΥΠΕΞ κατήγγειλε την "Αλληλεγγύη" και ζήτησε την έντοκη επιστροφή της χρηματοδότησης. Εξάλλου, η ΜΚΟ "Αλληλεγγύη" είχε χρηματοδοτηθεί από την ΥΔΑΣ/ΥΠΕΞ με το ποσό των 23.126.000 ευρώ για την υλοποίηση 32 προγραμμάτων ανθρωπιστικής και αναπτυξιακής βοήθειας, από τα οποία ολοκληρώθηκαν μόνο 10 προγράμματα. Τελικά η "Αλληλεγγύη" καταργήθηκε από τον επόμενο Αρχιεπίσκοπο καθώς διαπιστώθηκε τρύπα τουλάχιστον 9 εκατομμυρίων ευρώ ύστερα από έλεγχο που πραγματοποίησε ο Μητροπολίτης Φιλίππων Προκόπιος.
Το 2004 μετά την ξαφνική απώλεια του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και της ακολουθίας του, στην Αθήνα ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας προσπάθησε να γίνει η κηδεία του Πέτρου στην Αθήνα υποχρεώνοντας τη Νομαρχία Αθηνών να οργανώσει την κηδεία. Δημοσιοποίησε μάλιστα ανακοίνωση εκ μέρους της Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας χωρίς να η ίδια να είναι ενήμερη. Μετά από αντίδραση της Συνόδου ο Αρχιεπίσκοπος ακύρωσε το σχέδιο και η κηδεία έγινε κανονικά στο Κάιρο όπως είναι η παράδοση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Ασθένεια και θάνατος
Στις 28 Ιανουαρίου του 2008 στις 5:15 το πρωί άφησε τη τελευταία του πνοή σε ηλικία 69 ετών. Απεβίωσε στην οικία του, όπως ο ίδιος ζήτησε, χωρίς να μεταφερθεί σε νοσοκομείο, παρά την επιδείνωση της υγείας του που τον οδήγησε στο να καταλήξει. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας η σορός του μεταφέρθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας για λαϊκό προσκύνημα. Ανήμερα του θανάτου του, η ελληνική κυβέρνηση δια του Υπουργείου Εσωτερικών κήρυξε τετραήμερο εθνικό πένθος.
thumb| Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2008, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Στην εξόδιο ακολουθία παρευρέθηκε πλήθος προσώπων μεταξύ των οποίων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, σύσσωμη η Κυβέρνηση και οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων, ο Πρόεδρος της Βουλής, οι τ. Πρόεδροι της Δημοκρατίας, οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων, και Ρουμανίας, οι Αρχιεπίσκοποι Κύπρου, Αλβανίας, Αμερικής και Κρήτης, Μητροπολίτες ως εκπρόσωποι των Πατριαρχών Αντιοχείας, Βουλγαρίας και Μόσχας, 4μελής αντιπροσωπία του Πατριάρχου των Κοπτών Αιγύπτου, ο Πατριάρχης Αμπούνα Αιθιοπίας, Καρδινάλιος εκπρόσωπος του Πάπα, ο επίσκοπος Λονδίνου ως εκπρόσωπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ο Μουφτής Ξάνθης, ξένοι διπλωμάτες, πολλοί αντιπρόσωποι άλλων θρησκειών και πλήθος πιστών.
Ακολούθησαν επικήδειοι λόγοι από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο που εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδος, τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων εκπροσωπώντας τη Κυβέρνηση, τον Πρόεδρο της Βουλής και τον Δήμαρχο Αθηναίων. Στη συνέχεια το φέρετρο τοποθετήθηκε επάνω σε κιλλίβαντα πυροβόλου. Η πομπή κατέληξε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου ακολούθησε πατριαρχικό τρισάγιο και στη συνέχεια η ταφή. Για λίγα χρόνια τελούνταν στον ιερό ναό του Α΄ κοιμητηρίου Αθηνών ιερό μνημόσυνο ενώ από το 2017 και έπειτα πολλοί είναι οι αρχιερείς που τελούν πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία και Ιερό μνημόσυνο στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Δημητριάδος Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Dof Twogee
Ο Dof Twogee (ή αλλιώς Dof) είναι Έλληνας μουσικός παραγωγός, από την Θεσσαλονίκη, και μουσικός της ελληνικής χιπ χοπ μουσικής. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό ως παραγωγός του ράπερ Λεξ, έχοντας αναλάβει την παραγωγή και στους δύο δίσκους του καλλιτέχνη, το Ταπεινοί Και Πεινασμένοι (2014) και το 2ΧΧΧ (2018), και από την διαδικτυακή σειρά μουσικών έργων «Dof Sessions», στα οποία συνεργάζεται με διαφορετικούς καλλιτέχνες, και παρουσιάζουν ένα μουσικό κομμάτι σε κάθε επεισόδιο.
Καριέρα
Ο Dof συστήθηκε στο κοινό το 2012, μέσα από την συλλογή Film Noir, την οποία κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τα Ανάποδα Καπέλα, για δωρεάν download. Η συλλογή αποτελείται από 17 κομμάτια, στα οποία συμμετέχουν artists όπως τα Βόρεια Αστέρια, ο Άσαρκος, ο Φορτσάτος, καθώς και διάφοροι άλλοι. Η ορχηστρική έκδοση του δίσκου κυκλοφόρησε στις 15 Δεκεμβρίου του 2014
Το Νοέμβριο του 2014, κυκλοφορεί το πρώτο προσωπικό του ΛΕΞ, Ταπεινοί Και Πεινασμένοι, με τον Dof να αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου την παραγωγή του δίσκου και τον Skive να αναλαμβάνει την μίξη και το mastering. Ο δίσκος αποτελείται από 13 κομμάτια, και ένα bonus track (Ultra Βία). Η ορχηστρική έκδοση του δίσκου κυκλοφόρησε στις 8 Απριλίου 2015. Η δεύτερη κυκλοφορία του ΛΕΞ, 2XXX, κυκλοφόρησε στις 16 Μαϊου του 2018, με την μουσική επιμέλεια να την έχει αναλάβει πάλι εξ’ ολοκλήρου ο Dof, και την μίξη, όπως και το mastering ο Skive. Ο δίσκος περιέχει 9 κομμάτια. Η επόμενη κυκλοφορία του σε συνεργασία με τον ΛΕΞ, είναι το Τίποτα Στον Κόσμο, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Απριλίου 2019.
Dof Sessions
Το πρώτο επεισόδιο των Dof Sessions κυκλοφόρησε στις 11 Ιανουαρίου 2020, μέσα από την πλατφόρμα του YouTube, με τον Filipone ως πρώτο καλλιτέχνη που συμμετείχε σε αυτό το εγχείρημα. Έκτοτε, έχει φιλοξενήσει συνολικά 29 καλλιτέχνες, με θρυλικά ονόματα όπως ο Μικρός Κλέφτης, ο Hatemost, ο ΛΕΞ, ο Bloody Hawk, αλλά και ανερχόμενους καλλιτέχνες όπως ο Ricta και ο Wang, να κάνουν εμφανίσεις στην σειρά. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς κυκλοφόρησε στις 15 Ιουλίου 2021, με τον Gabriel να ερμηνεύει το “Juvenile Hell (Finale)”. Η σειρά είχε ως κύριο concept τον καλλιτέχνη να ερμηνεύει ένα κομμάτι, συνοδευόμενο με μια παραγωγή του Dof, σε ένα μικρόφωνο, μπροστά από ένα μαύρο φόντο. Για το οπτικό μέρος της σειράς, ο Dof συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Φώτη Γεωργιάδη, ο οποίος εκτός από σκηνοθέτης είναι και μουσικός παραγωγός με το ψευδώνυμο "Beats Pliz".
Τα επεισόδια της σειράς αυτής είναι τα εξής:
Filipone - Warzone
Hatemost - Rock Steady
Vlospa - Μέχρι Να Πεθάνουμε
JV - Panasonic
Bloody Hawk - Toronto
Nume - Δε Συγκρινόμαστε
Μικρός Κλέφτης - Μαύρο DeLorean
Grizzle - Montgomery
ΛΕΞ - Βαράνε
HGEMONA$ - Too Deep
Tse - Vesvi
Moose - Thru the K
Immune - Muezin
Ζήνων - Καμικάζι (Μουσική παραγωγή: Dof Twogee & Kaishen)
Ricta - Gel Burda
Koas - Γύρα (Μουσική παραγωγή: Dof Twogee & Ortiz)
Block 93 (Kabal, Yanek, Sp93) - Send Us Location
Wang - Tsigalko (Μουσική παραγωγή: Dof Twogee & Beats Pliz)
Above The Hood (Hawk) - Drones (Μουσική παραγωγή: Dof Twogee & Night Grind)
ATC Family (ATC Coco) - Chop Chop
Ignes - Sελεψαο (Μουσική παραγωγή: Dof Twogee & Savv)
Anser - Κερκόπορτα
Νέγρος του Μοριά - Τα Μορισιώτικα (Κάππα)
Overdose - Ρομάντζο και βία
ΔΠΘ - Blue Magic
Gabriel - Juvenile Hell (Finale)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικό hip hop Κατηγορία:Έλληνες μουσικοι Κατηγορία:Έλληνες μουσικοσυνθέτες
Νικόλαος (κόμης)
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Αρμένιο χρονικογράφο Στέφανο του Ταρόν, η οικογένεια καταγόταν από το Ντερντγιάν της Αρμενίας. Νυμφεύτηκε τη Ριψίμη, που θεωρείται κόρη του Ασώτιος Β΄ της Αρμενίας. Ωστόσο ο Ασότ Β΄ και η σύζυγός του Μαρία του Κάχεν δεν είναι γνωστό ότι είχαν παιδιά.
Ο Νικόλαος και η Ριψίμη είχαν τέσσερις γιους, που είναι γνωστοί με το συλλογικό όνομα Κομητόπουλοι, γιοί του κόμη, αρμενικά կոմսաձագ Κομσαγιάγκ. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του 970 -η ακριβής ημερομηνία και ασαφής και αμφισβητήσιμη- οι αδελφοί ξεκίνησαν μία επιτυχή εξέγερση εναντίον της Ρωμανίας, που είχε πρόσφατα ανακαταλάβει τη Βουλγαρία. Στην αρχή κυβέρνησαν από κοινού. Από τα αδέλφια, ο Δαυίδ και ο Μωυσής σκοτώθηκαν σε μάχη· ο Ααρών σκοτώθηκε από τον Σαμουήλ, έτσι ο τελευταίος έμεινε ο αναμφίβολος ηγεμόνας της Βουλγαρίας, που την κυβέρνησε ως τσάρος το διάστημα 996-1014.
Δεν γνωρίζουμε κάτι άλλο από αυτά για τον Νικόλαο. Ίσως διοίκησε τη Σερδική (νυν Σόφια) ή, σύμφωνα με άλλες πηγές, ήταν τοπικός κόμης στην περιοχή των σημερινών Σκοπίων. Το 992/3 ο Σαμουήλ ανείγηρε στο Γερμανό, κοντά στη λίμνη Πρέσπα, μία επιγραφή σε ανάμνηση των γονέων του και του αδελφού του Δαυίδ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ριψίμη, ίσως κόρη του Ασώτιος Β΄ της Αρμενίας, από τον Οίκο των Βαγρατιδών, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων
Σαντιάγο Μπερναμπέου
μικρογραφία|200x200εσ|Το Στάδιο της Ρεάλ στη Μαδρίτη φέρει την τιμητική επωνυμία του προέδρου του συλλόγου Σαντιάγο Μπερναμπέου Ο Σαντιάγο Μπερναμπέου δε Γέστε (ισπανικά Santiago Bernabéu de Yeste, 8 Ιουνίου 1895 – 2 Ιουνίου 1978) ήταν ποδοσφαιριστής και για πολλά χρόνια πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης.
Γεννήθηκε το 1895 στη Μαδρίτη. Έπαιξε ποδόσφαιρο στη Ρεάλ Μαδρίτης από το 1912 έως το 1926, οπότε σταμάτησε και ασχολήθηκε με τη δικηγορία. Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου της Ισπανίας τάχθηκε με το μέρος του Φράνκο και ήταν μέλος των φασιστικών δυνάμεων που κατέλαβαν τη Βαρκελώνη. Το 1943 ανέλαβε την προεδρία της Ρεάλ Μαδρίτης και έμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1978 όταν και απεβίωσε. Υπήρξε ο αναμορφωτής του συλλόγου. Ανακατασκεύασε το γήπεδο Τσαμαρτίν το 1953 αυξάνοντας τη χωρητικότητα του σε 130.000, καθώς και ολόκληρο το αθλητικό της κέντρο, την περίφημη Θιουδάδ Ντεπορτίβα ( Ciudad Deportiva) και έθεσε τις βάσεις για τη μεγάλη ομάδα των 6 κυπέλλων πρωταθλητριών. Προς τιμήν του το γήπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης φέρει σήμερα το όνομά του από το 1955.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Neue Zürcher Zeitung
Η Neue Zürcher Zeitung (συντομογραφία: NZZ) είναι ελβετική γερμανόφωνη ημερήσια εφημερίδα η οποία εκδίδεται από το NZZ Mediengruppe στην Ζυρίχη.
Η έλευση της το 1780 ήταν σημαντική στον χώρο των γερμανόφωνων εφημερίδων, διότι έθεσε νέα ποιοτικά επίπεδα σε τομείς όπως η αντικειμενικότητα και το βάθος της ανάλυσης σημαντικών ειδησιογραφικών γεγονότων, ενώ παράλληλα κάλυπτε και τα καλλιτεχνικά δρώμενα και παρουσίαζε επίσης διαφημίσεις. Το μοτίβο και τα πρότυπά της ακολούθησαν σταδιακά πολλές ακόμη αξιόλογες εφημερίδες. Εκδίδεται ακόμη, έπειτα από δυόμιση σχεδόν αιώνες, διατηρώντας την ποιοτική αρθρογραφίας της που περιλαμβάνει εκτενείς αναφορές στα διεθνή θέματα και τα χρηματιστηριακά.
Ιστορία
Είναι μία από τις παλαιότερες εφημερίδες που εκδίδονται ακόμη, αρχικά με τον τίτλο Zürcher Zeitung, ο οποίος άλλαξε σε Neue Zürcher Zeitung το 1821. Το πρώτο φύλλο, με αρχισυντάκτη τον Σάλομον Γκέσνερ (Salomon Gessner), εκδόθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1780, Όσον αφορά την εμφάνιση και τα χαρακτηριστικά της έχουν γίνει ελάχιστες αλλαγές από την δεκαετία του 1930. Για παράδειγμα έγχρωμες φωτογραφίες προστέθηκαν μόλις το 2005, πολλά χρόνια μετά από τις περισσότερες εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας. Στην θεματολογία δίδεται έμφαση στα διεθνή, τα χρηματοοικονομικά και τον πολιτισμό, ενώ η κάλυψη lifestyle ζητημάτων είναι πολύ περιορισμένη.
Πολιτικά έχει κατεύθυνση εγγύτερα στην φιλελεύθερη και την κεντροδεξιά.
Τιράζ
Το 1910 το τιράζ της Neue Zürcher Zeitung ήταν 18.100 αντίτυπα. Αυξήθηκε στις 47.500 το 1930 και στις 66.600 το 1950. Το 1997 ανέρχονταν σε 162.330 αντίτυπα, το 2000 σε 169.000 και το 2003 σε 166.000. Το 2006 μειώθηκε σε 146.729 αντίτυπα, το 2009 έφτασε στα 139.732. και το 2010 ήταν στα 136.894.
Ειδική έκδοση για το Σαββατοκύριακο
Το 2002 ξεκίνησε η κυκλοφορία ενός εντύπου για το Σαββατοκύριακο με τίτλο NZZ am Sonntag (η NZZ την Κυριακή). Έχει αυτόνομη συντακτική ομάδα και περιλαμβάνει περισσότερες ειδήσεις από τον χώρο του lifestyle και γενικότερα περισσότερα soft news σε σχέση με την στάνταρ έκδοση της εφημερίδας. Το τιράζ του ήταν 121.204 το 2006.
Η NZZ am Sonntag ανακηρύχθηκε Ευρωπαϊκή Εφημερίδα της Χρονιάς για το 2012.
Αρχείο
Το 2005 ψηφιοποιήθηκε το πλήρες αρχείο όλων των φύλλων της εφημερίδας από τα πρώτα 225 χρόνια λειτουργίας της. Παρήχθησαν περίπου δύο εκατομμύρια εικόνες, με όγκο πληροφορίας της τάξεως των εβδομήντα terabyte. Το αρχείο που δημιουργήθηκε είναι προσβάσιμο μέσω του επίσημου ιστοτόπου.
Η ψηφιοποίηση υλοποιήθηκε από ινστιτούτο του γερμανικού ερευνητικού οργανισμού Φράουνχοφερ – the Institute for Media Communication (από το 2006 Fraunhofer-Institut für System- und Innovationsforschung), με έδρα στο Ζανκτ Αουγκουστίν στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία.
Βραβεύσεις
Το 1979 έλαβε το βραβείο Erasmus, μαζί με την γερμανική εφημερίδα Die Zeit.
Ιστορία της Τουρκίας
Η ιστορία της Τουρκίας, δηλαδή η ιστορία της σημερινής Τουρκικής Δημοκρατίας, περιλαμβάνει την ιστορία τόσο της Ανατολίας όσο και της Ανατολικής Θράκης (του ευρωπαϊκού τμήματος της Τουρκίας). Αυτές οι δύο προηγουμένως διακριτές πολιτικά περιοχές τέθηκαν υπό τον έλεγχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον δεύτερο αιώνα π.Χ., και τελικά έγιναν η καρδιά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δηλαδή της ελληνικής συνέχειας της αυτοκρατορίας των Ρωμαίων. Για εποχές που προηγούνται της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα πρέπει να διακρίνουμε την ιστορία της Τουρκίας πριν την άφιξη των τουρκικών φύλων και μετά από αυτήν. Μετά την Βυζαντινή Αυτοκρατορία η ιστορία της Τουρκίας συνεχίζει με τη δυναστεία των Σελτζούκων, την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία.
Σημειωτέον ότι εδώ ο όρος Ανατολία, ο οποίος χρησιμοποιείται στο άρθρο, είναι συνώνυμος της Μικράς Ασίας.
Προϊστορία
Η ανθρώπινη κατοίκηση στην Ανατολία χρονολογείται από την Παλαιολιθική εποχή. Τα παλαιότερα τεχνουργήματα που έχουν βρεθεί σε τουρκικό έδαφος είναι της Λίθινης Εποχής. Αντικείμενα της παλαιολιθικής εποχής έχουν βρεθεί διάσπαρτα στην Ανατολία και πολλά στεγάζονται σήμερα στο Μουσείο των Πολιτισμών της Ανατολίας στην Άγκυρα, στο Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αττάλεια και σε άλλα τουρκικά ιδρύματα.
Το Γκεμπεκλί Τεπέ είναι η θέση στην οποία βρέθηκε το παλαιότερο κτίσμα χτισμένο από άνθρωπο, ένας ναός που χρονολογείται γύρω στο 10.000 π.Χ. ενώ το Τσαταλχογιούκ είναι ένας πολύ μεγάλος νεολιθικός και χαλκολιθικός οικισμός στην Ανατολία, ο οποίος υπήρχε περίπου από το 7500 π.Χ. έως το 5700 π.Χ. Είναι η μεγαλύτερη και καλύτερα διατηρημένη πόλη της νεολιθικής εποχής που έχει βρεθεί ως τις μέρες μας. Το Νεβαλί Τσορί ήταν ένας νεολιθικός οικισμός ο οποίος βρέθηκε στο μέσο του Ευφράτη, στη Σανλιούρφα. Το άγαλμα του ανθρώπου της Σανλιούρφας χρονολογείται γύρω στο 9000 π.Χ., χρονολογούμενο έτσι στην προκεραμική φάση της νεολιθικής εποχής. Ο άνθρωπος της Σανλιούρφας είναι το παλαιότερο φυσικού μεγέθους άγαλμα ανθρώπου στο κόσμο. Θεωρείται πιθανή η σχέση του με το Γκεμπεκλί Τεπέ. Ο οικισμός της Τροίας άρχισε να κατοικείται κατά τη διάρκεια της Νεολιθικής Εποχής και συνέχισε η κατοίκηση της και κατά την εποχή Εποχή του Σιδήρου. μικρογραφία| Χάρτης της αυτοκρατορίας των Χετταίων στην μεγαλύτερη της έκταση, το 1350 με 1300 π.Χ. (περιοχές εντός της πράσινης γραμμής). Ο πολιτισμός της χαλκοκρατίας άρχισε να εμφανίζεται στην Ανατολία στα μέσα της 1ης χιλιετίας π.Χ. Οι αρχαιότερες θέσεις της εποχής του Χαλκού στην Ανατολία εντοπίζονται σε αρκετούς αρχαιολογικούς χώρους που βρίσκονται στο κεντρικό και ανατολικό τμήμα της Ανατολής. Αντικείμενα που χρονολογούνται από την εποχή του Λίθου, όπως οστά ζώων και απολιθώματα τροφών, έχουν βρεθεί στο Μπουρντούρ (πόλη βόρεια της Αττάλειας). Αν και η προέλευση μερικών των πρώτων λαών που κατοίκησαν το έδαφος της σημερινής Τουρκίας αποτελεί μυστήριο για τους ιστορικούς, οι Χατιανοί, η Ακκαδική Αυτοκρατορία, η Ασσυρία και οι Χετταίοι, μας παρέχουν πολλά παραδείγματα της καθημερινής ζωής των πολιτών των κρατών τους και των εμπορικών τους συναλλαγών. Μετά την πτώση των Χετταίων, τα νέα ελληνικά κράτη της Φρυγίας και της Λυδίας συμπλήρωσαν το κενό εξουσίας που υπήρχε στην περιοχή, καθώς ο ελληνικός αιγαιακός πολιτισμός άρχισε να ακμάζει.
Ανατολία (Μικρά Ασία)
αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης του βασιλείου της Λυδίας επί βασιλείας του [[Κροίσος|Κροίσου, το 547 π.Χ.]] μικρογραφία| Το κτίριο που στέγαζε τα λουτρά και το γυμνάσιο των [[Σάρδεις|Σάρδεων στην Τουρκία.]] Η αρχαία ιστορία της Ανατολίας (Μικρά Ασία) καλύπτει την ιστορία της Ανατολίας στην κλασική και την ελληνιστική εποχή, έως και την προσάρτηση της από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τον δεύτερο αιώνα π.Χ.
Μετά την πτώση των Χετταίων, τα ελληνίζοντα κράτη της Φρυγίας και της Λυδίας ήταν ισχυροί παίκτες στην δυτική Μικρά Ασία καθώς ο ελληνικός πολιτισμός άρχισε να ανθίζει. Μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. όλη η Ανατολία ενσωματώθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών.
Καθώς η Περσία ισχυροποιήθηκε οικονομικά, οι αρχές της Περσίας διατήρησαν ένα βαθμό αυτονομίας για την Μικρά Ασία, ενώ χάρη σε αυτή την αυτονομία πολλές πόλεις της δυτικής Μικράς Ασίας έγιναν αυτόνομες και πλούτισαν. Όλη η Ανατολία χωρίστηκε σε διάφορες σατραπείες, οι οποίες διοικούνταν από τους σατράπες (κυβερνήτες) που διόριζε ο μεγάλος βασιλιάς της Περσίας. Η αρχαία Αρμενία, στην οποία κυβερνούσε η δυναστεία των Οροντιδών, περιλάμβανε τμήματα της ανατολικής Τουρκίας, ξεκινώντας από τον 6ο αιώνα π.Χ. έγινε σατραπεία. Κατά καιρούς υπήρχαν επαναστάσεις από σατράπεις χωρίς όμως να προκαλούν ιδιαίτερα προβλήματα στην αυτοκρατορία. Τον 5ο αιώνα π.Χ., ο Δαρείος Α' έχτισε τη Βασιλική Οδό, η οποία συνέδεε τα Σούσα με τις Σάρδεις. μικρογραφία| Χάρτης των μαχών και των στρατοπέδων στις πρώτες φάσεις των περσικών πολέμων Η Ανατολία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία των Αχαιμενιδών. Τον πρώτο 5ο αιώνα π.Χ., μερικές Ιωνικές πόλεις επαναστάτησαν και έτσι έλαβε χώρα η Ιωνική Επανάσταση. Αυτή η εξέγερση, αφού καταπνίγηκε εύκολα από τους Πέρσες, αποτέλεσε την άμεση αφορμή για τους περσικούς πολέμους, ένας από τους πιο κρίσιμους πολέμους στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Η περσοκρατία στην Μικρά Ασία τελείωσε με τις κατακτήσεις του Μέγα Αλέξανδρου, ο οποίος νίκησε τον Δαρείο Γ΄ μεταξύ 334 και 330 π.χ. Ο Αλέξανδρος άρπαξε τον έλεγχο ολόκληρης της περιοχής από την Περσία σε διαδοχικές μάχες. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, η αυτοκρατορία του αποτέλεσε πεδίο διαμάχης μεταξύ των Διαδόχων, αλλά η Μικρά Ασία ήταν υπό συνεχή απειλή για εισβολή από τους Γαλάτες και τους ηγέτες της Περγάμου, του Πόντου, και της Αιγύπτου. Η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, το μεγαλύτερο από τα μεταλεξανδρινά κράτη, κατείχε και την Ανατολία, αλλά υπέστη ήττες από τον στρατό της Ρώμης με αποκορύφωμα τις μάχες των Θερμοπυλών και της Μαγνησίας. Στη Συνθήκη της Απάμειας (188 π.Χ.) το βόρειο μέρος των σελευκιδικών κτήσεων στην Μικρά Ασία παραχωρήθηκε στην Πέργαμο. Το Βασίλειο της Περγάμου και η δημοκρατία της Ρόδου, σύμμαχοι της Ρώμης στον πόλεμο με τους Σελευκίδες, προσάρτησαν την πρώην σελευκιδική Μικρά Ασία. Στο τέλος του 2ου αιώνα και έως το 65 π.Χ. βασίλεψε ο Μιθριδάτης στον Πόντο, ο οποίος ισχυροποίησε σημαντικά το βασίλειο του Πόντου και ήλεγχε στην δεκαετία του 80 π.Χ. μεγάλο μέρος της Μικράς Ασίας, είτε ο ίδιος, είτε σύμμαχες πόλεις και περιοχές.
Ο ρωμαϊκός έλεγχος της Ανατολίας ήταν σχετικά χαλαρός, επιτρέποντας στις τοπικές αρχές να κυβερνούν αποτελεσματικά τις επαρχίες τους και να παρέχουν στρατιωτική προστασία στην αυτοκρατορία. Στις αρχές του 4ου αιώνα, ο Μέγας Κωνσταντίνος ίδρυσε την Κωνσταντινούπολη και στα τέλη του 4ου αιώνα η ρωμαϊκή αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο μέρη. Το ανατολικό τμήμα είχε πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, και έμεινε γνωστή ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το Βυζάντιο, το αρχικό όνομα της Κωνσταντινούπολης όταν ήταν αποικία των Μεγαραίων.
Θράκη
Οι Θράκες ήταν ινδοευρωπαϊκά φύλα που ζούσαν σε μια μεγάλη περιοχή στη κεντρική και νοτιοανατολική Ευρώπη. Συνορεύονταν με τους Σκύθες στα βόρεια, τους Κέλτες και τους Ιλλυριούς στα δυτικά, τους Έλληνες στα νότια και τη Μαύρη Θάλασσα στα ανατολικά. Μιλούσαν τη θρακική γλώσσα που είναι μέλος της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας, αν και σαν γλώσσα η θρακική γλώσσα έχει μελετηθεί ελάχιστα από τους γλωσσολόγους. Η μελέτη των Θρακών και του Θρακικού πολιτισμού είναι γνωστή ως θρακολογία. μικρογραφία|250x250εσ| Η Θράκη και το βασίλειο των Οδρυσών το 431-424 π.Χ., στη μέγιστη έκταση του. Ξεκινώντας γύρω στο 1200 π.Χ., η δυτική ακτή της Ανατολίας άρχισε να αποικίζεται από ελληνόφωνους Αιολείς και Ίωνες. Οι Έλληνες ίδρυσαν αρκετές πόλεις όπως η Μίλητος, η Έφεσος, η Σμύρνη και το Βυζάντιο, με τη τελευταία να ιδρύεται από Έλληνες αποίκους από τα Μέγαρα το 657 π.Χ. Η Θράκη προσαρτήθηκε στην Περσία από τον Δαρείο τον Μέγα στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. και ενσωματώθηκε εκ νέου στην αυτοκρατορία το 492 π.Χ. μετά την εκστρατεία του Μαρδόνιου κατά τη διάρκεια της πρώτης περσικής εισβολής στην Ελλάδα. Η επικράτεια της Θράκης αργότερα ενοποιήθηκε από το βασίλειο των Οδρυσών, το οποίο ίδρυσε ο βασιλιάς Τήρης, πιθανότατα μετά την ήττα των Περσών στην Ελλάδα.
Μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ., η παρουσία των Θρακών ήταν αρκετά διάχυτη ώστε ο Ηρόδοτος να γράφει ότι ήταν ο δεύτερος ισχυρότερος λαός της υφηλίου μετά τους Ινδούς, μάλιστα δε υποστηρίζει ότι θα ήταν ο ισχυρότερος λαός στο κόσμο αν ήταν ενωμένοι και όχι διαιρεμένοι. Οι Θράκες της κλασικής εποχής είχαν διαιρεθεί σε διάφορες φυλές και υποομάδες. Μερικές από αυτές ίδρυσαν το βασίλειο των Οδρυσών της Θράκης και το Δακικό βασίλειο της Μπουρεμπίστας. Ο πελταστής, ένα είδος στρατιώτη, πιθανότατα προέρχεται από τη Θράκη.
Πριν από την επέκταση του Βασιλείου της Μακεδονίας, η Θράκη χωρίστηκε σε τρία κομμάτια, το δυτικό, το κεντρικό και το ανατολικό, μετά την αποχώρηση των περσών από την ηπειρωτική Ελλάδα. Ο Κερσοβλέπτης, ένας αξιόλογος ηγεμόνας των Ανατολικών Θρακών, προσπάθησε να επεκτείνει την εξουσία του και να καθυποτάξει αρκετές θρακικές φυλές αλλά ηττήθηκε από τους Μακεδόνες.
Οι Θράκες γενικά δεν ίδρυαν πόλεις. Οι μεγαλύτερες πόλεις τους ήταν στη πραγματικότητα χωριά και η μόνη πραγματική τους πόλη ήταν η Σευθόπολη.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
δεξιά|μικρογραφία| Η [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη χτίστηκε από τους Βυζαντινούς τον 6ο αιώνα. Αργότερα έγινε τζαμί, επί των Οθωμανών και αργότερα το 2020 στην σύγχρονη Τουρκία.]] Η Περσική Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία υποτάχθηκε στον Μέγα Αλέξανδρο το 330 π.Χ., ενώ η Μικρασία είχε ήδη υποταχθεί πλήρως στους Μακεδόνες από το 333 π.Χ. με αποτέλεσμα την άνοδο της ισχύος των Ελλήνων στη Μικρασία και τον εξελληνισμό της Μικρασίας σε φάσεις. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., η Ανατολία στη συνέχεια χωρίστηκε σε ορισμένα μικρά ελληνιστικά βασίλεια, τα οποία έγιναν μέρος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας μέχρι τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. Η διαδικασία του εξελληνισμού που ξεκίνησε με την κατάκτηση της Μικρασίας από τον Αλέξανδρο επιταχύνθηκε επί Ρωμαίων και στους πρώτους αιώνες μ.Χ. οι τοπικές γλώσσες και πολιτισμοί της Ανατολίας είχαν εκλείψει. Μέχρι την ύστερη αρχαιότητα τα ελληνικά είχαν γίνει η μόνη γλώσσα σε μεγάλο μέρος της Μικράς Ασίας, ενώ ο ελληνικός πολιτισμός είχε αφομοιώσει τους υπόλοιπους νωρίτερα. αριστερά|μικρογραφία| Η Βυζαντινή αυτοκρατορία το 555 επί [[Ιουστινιανός Α´|Ιουστινιανού, στη μέγιστη της έκταση μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (τα κράτη υποτελή σε αυτή είναι με ροζ χρώμα)]] Το 324, ο Κωνσταντίνος Α΄ επέλεξε το Βυζάντιο για τη θέση της νέας πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μετονομάζοντάς το σε Νέα Ρώμη. Μετά το θάνατο του Θεοδοσίου Α΄ το 395 και τη μόνιμη διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεταξύ των δύο γιων του, η πόλη, η οποία θα γινόταν ευρέως γνωστή ως Κωνσταντινούπολη, έγινε η πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία έγινε γνωστή ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Τουρκίας μέχρι τον Ύστερο Μεσαίωνα, ενώ το υπόλοιπο ήταν μέρος της επικράτειας των Σασσανιδών Περσών.
Τα σύνορα της αυτοκρατορίας κυμάνθηκαν μέσα από αρκετούς κύκλους παρακμής και ανάκαμψης. Επί Ιουστινιανού Α΄, η αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερη έκτασή της μετά την πτώση της Δύσης, κατακτώντας εκ νέου μεγάλο μέρος των ιστορικά ρωμαϊκών ακτών της δυτικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής, της Ιταλίας και της Ρώμης, της οποίας τον έλεγχο διατήρησε για δύο ακόμη αιώνες. Ο Βυζαντινοπερσικός Πόλεμος του 602-628 εξάντλησε τους πόρους της αυτοκρατορίας και κατά τις πρώτες μουσουλμανικές κατακτήσεις του 7ου αιώνα, έχασε τις πλουσιότερες επαρχίες της, την Αίγυπτο και την Συρία, από το Χαλιφάτο των Ρασιντούν. Στη συνέχεια έχασε την εξαρχία της Αφρικής στους Ομεϋάδες το 698 και η δυναστεία των Ισαύρων έσωσε τη δυναστεία από την πτώση. Η αυτοκρατορία θα εξελισσόταν σταθερά τους επόμενους αιώνες, και μετά την εικονομαχία (726-843) η αυτοκρατορία ανέκαμψε με τη δυναστεία των Μακεδόνων, και τον 11ο αιώνα είχε φτάσει ως τη βόρεια Συρία.
Η πτώση της Κωνσταντινούπολης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1453 σήμανε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 και η μάχη του Μυριοκέφαλου το 1176 απετέλεσαν νίκες για τους Τούρκους, που απέκτησαν μόνιμη παρουσία στη περιοχή, και τελικά η κομνήνεια αποκατάσταση δεν ήταν αρκετή για να πετύχει την πλήρη αποκατάσταση της αυτοκρατορίας. Οι πρόσφυγες που εγκατέλειψαν την πόλη μετά την κατάληψή της εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, βοηθώντας σημαντικά στην εξέλιξη της Αναγέννησης. Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας κατακτήθηκε οκτώ χρόνια αργότερα, όταν η ομώνυμη πρωτεύουσά της παραδόθηκε στις οθωμανικές δυνάμεις μετά την πολιορκία της το 1461. Το τελευταίο από τα ελληνικά κράτη, το Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς, κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1475.
Πρώιμη ιστορία των Τούρκων
Οι ιστορικοί γενικά συμφωνούν ότι οι πρώτοι τουρκόφωνοι λαοί ζούσαν σε μια περιοχή που εκτείνεται από την Κεντρική Ασία έως τη Σιβηρία. Ιστορικά άρχισαν να υπάρχουν γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. Οι πρώτοι ξεχωριστοί τουρκικοί λαοί εμφανίστηκαν στις παρυφές της ύστερης συνομοσπονδίας των Σιονγκνού περίπου το 200 π.Χ. δηλαδή την περίοδο της δυναστείας Χαν στη Κίνα. Η πρώτη αναφορά των Τούρκων ήταν σε ένα κινεζικό κείμενο που μιλούσε για το εμπόριο των τουρκόφωνων φυλών με τους Σογδιανούς κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού.
Συχνά αρκετοί υποστηρίζουν ότι οι σιονγκνού, για τους οποίους γίνεται αναφορά σε γραπτά κείμενα των Κινέζων της δυναστείας των Χαν, μιλούσαν μια πρωτοτουρκική γλώσσα.
Οι ορδές των Ούννων του Αττίλα, που εισέβαλαν και κατέκτησαν μεγάλο μέρος της Ευρώπης τον 5ο αιώνα μ.Χ., μπορεί να ήταν Τούρκοι και απόγονοι των Σιονγκνού. Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι οι Ούννοι ήταν μια τουρκική φυλή, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν Μογγολικής καταγωγής.