cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαρισαίοι
Καινοτόμοι και τηρητές της παράδοσης
Το Μισνά στην αρχή του Αβότ και (σε πιο λεπτομερώς) ο Μαϊμωνίδης στην Εισαγωγή του στη Μίσνε Τόρα αναφέρει μια αλυσίδα της παράδοσης (μεσόρα), από τον Μωυσή στο Όρος Σινά ως τον R' Ashi, επιμελητή του Ταλμούδ και τελευταίο των Αμοραίων. Η αλυσίδα αυτή περιλαμβάνει την ερμηνεία ασαφών διατυπώσεων της Βίβλου (π.χ. ότι ο "καρπός ενός όμορφου δέντρου" αναφέρεται σε ένα κίτρο σε αντίθεση με κάθε άλλο καρπό), τις μεθόδους της εξήγησης (ερμηνείας) του κειμένου (οι διαφωνίες που καταγράφονται στο Μισνά και στο Ταλμούδ γενικά επικεντρώνονται σε μεθόδους εξήγησης), και σε Νόμους με Μωσαϊκή αυθεντία οι οποίοι δεν μπορούν να προκύψουν από το Βιβλικό κείμενο (π.χ. την ποσότητα μη κόσερ φαγητού πρέπει να φάει κανείς για να είναι υπόλογος), ο αριθμός και οι σειρά των γραφών που πρέπει να τοποθετηθούν στα φυλακτήρια, κ.τ.λ.).
Οι Φαρισαίοι ήταν επίσης καινοτόμοι στο ότι εφάρμοσαν συγκεκριμένους νόμους όπως είδαν απαραίτητο σύμφωνα με τις ανάγκες του καιρού. Αυτοί περιελάμβαναν απαγορεύσεις για να προληφθεί η παραβίαση κάποιας βιβλικής απαγορεύσεως κατά λάθος (π.χ. κάποιος δεν μπορεί να πάρει ένα lulav το Σάββατο "Εκτός αν το μεταφέρει σε δημόσιο χώρο") που ονομάζονται μεταξύ άλλων gezeirot. Η εντολή να διαβάζεται η Μεγκιλά (Βιβλίο της Εσθήρ) κατά τη γιορτή του Πουρίμ και το άναμμα της Μενόρα και τη γιορτή του Χάνουκα είναι ραβινικές καινοτομίες. Το μεγαλύτερο μέρος του νομικού συστήματος βασίζεται "σε αυτό που κατασκεύασαν οι σοφοί μέσω λογικής συλλογιστικής και της καθιερωμένης πρακτικής". Επίσης, οι ευλογίες πριν τα γεύματα και οι λέξεις του Αμιντά. Τα παραπάνω είναι γνωστά ως Takanot. Οι Φαρισαίοι βάσιζαν την "εξουσιοδότηση" τους να καινοτομούν στους στίχους: "....σύμφωνα με τα λόγια που σας λένε [οι ιερείς]…σύμφωνα με όλα όσα σας δίνουν οδηγίες. Σας δίνουν οδηγίες σύμφωνα με τον νόμο και σύμφωνα με την απόφαση που θα σας αναγγείλουν, θα τα κάνετε. Δεν θα παρεκκλίνετε από τον λόγο που σας λένε, ούτε δεξιά ούτε αριστερά" (Δευτερονόμιο 17:10–11) (βλ. Encyclopedia Talmudit λήμμα "Divrei Soferim").
Σημασία της συζήτησης και της μελέτης του νόμου
Εξίσου όσο σημαντικός (αν όχι πιο σημαντική) ήταν κάθε νόμος, ήταν η αξία που δίνανε οι ραβίνοι στη μελέτη και τη συζήτηση για νομικό σύστημα. Οι σοφοί του Ταλμούδ πιστεύανε ότι όταν δίδασκαν την Προφορική Τορά στους μαθητές τους, μιμούνταν τον Μωυσή, ο οποίος δίδαξε τον νόμο στα παιδιά του Ισραήλ. Παραπέρα, οι ραβίνοι πίστευαν ότι "ότι τα επουράνια μελετάνε την Τορά ακριβώς όπως τα επίγεια, επιχειρηματολογώντας μάλιστα ακόμα για τα ίδια ερωτήματα." . Έτσι, με τη συζήτηση και τη διαφωνία για την ερμηνεία της Τορά και πώς μπορεί καλύτερα να εφαρμοστεί, κανένας ραβίνος (ή ο αντίπαλός του) δεν πίστευε ότι απέρριπτε με κάποιο τρόπο τον Θεό ή απειλούσε τον Ιουδαϊσμό. Αντίθετα, ήταν ακριβώς μέσω τέτοιων επιχειρημάτων για την Τορά που οι ραβίνοι πίστευαν ότι μιμούνταν και τιμούσαν τον Θεό.
Μια ένδειξη της έμφασης των Φαρισαίων στη συζήτηση και τη διαφορετικότητα των απόψεων, είναι ότι το Μισνά και το Ταλμούδ σηματοδοτούν διαφορετικές γενιές λογίων όσον αφορά στις "αντίπαλες" σχολές σκέψης. Για παράδειγμα, στον πρώτο αιώνα, οι δύο μεγάλες Φαρισαϊκές σχολές ήταν αυτές του Χιλέλ και του Σαμάι. Μετά τον θάνατο του Χιλέλ το 20 μ.Χ. ο Σαμάι πήρε τη θέση του προέδρου στο Σανχεντρίν μέχρι τον θάνατό του το 30 μ.Χ. Οι υποστηριχτές των δύο αυτών σοφών κυριάρχησαν τις επόμενες δεκαετίες στην "ακαδημαϊκή" διαμάχη. Αν και το Τελμούδ καταγράφει τα επιχειρήματα και τις θέσης της σχολής του Σαμάι, τελικά έγκυρες και "επίσημες" τελικά θεωρήθηκαν οι διδαχές της σχολής του Χιλέλ.
Από τους Φαρισαίους στους ραβίνους
Μετά τους Ιουδαιορωμαϊκούς Πολέμους, επαναστάτες όπως οι Ζηλωτές είναι συντριβεί από τους Ρωμαίους και είχαν λίγη αξιοπιστία (ο τελευταίος Ζηλωτής πέθανε στη Μασάντα το 73). Ομοίως, οι Σαδδουκαίοι, οι διδασκαλίες των οπίων ήταν τόσο στενά συνδεδεμένες με τον Ναό, εξαφανίστηκαν με την καταστροφή του Δεύτερου Ναού το 70 μ.Χ. Οι Εσσαίοι επίσης εξαφανίστηκαν, ίσως επειδή οι διδαχές τους διέφεραν τόσο πολύ από ζητήματα των καιρών, ή ίσως επειδή λεηλατήθηκαν από τους Ρωμαίους στο Κουμράν.
Από όλες τις μεγάλες σέχτες του Δεύτερου Ναού, ουσιαστικά επιβίωσαν μόνο οι Φαρισαίοι, με διδασκαλίες προς όλους τους Εβραίους που μπορούσαν να αντικαταστήσουν τη λατρεία του Ναού. Τέτοιες διδασκαλίες επεκτείνονταν και πέρα από τελετουργικές πρακτικές. Σύμφωνα με το κλασικό μιντράς στο Avot D'Rabbi Nathan (4:5):
Μετά την καταστροφή του Ναού, η Ρώμη κυβερνούσε την Ιουδαία μέσω ενός Ρωμαίου Προκουράτορα στην Καισάρεια και ενός Εβραίου Πατριάρχη, και επέβαλε συγκεκριμένη φορολογία στους Εβραίους (Fiscus Judaicus). Ο Yohanan ben Zakkai, Φαρισαίος ηγέτης, διορίστηκε ως πρώτος Πατριάρχης (η Εβραϊκή λέξη, Nasi, σημαίνει επίσης πρίγκιπας ή πρόεδρος), και επανίδρυσε το Σανχεντρίν στη Γιανβέ υπό τον έλεγχο των Φαρισαίων. Αντί της απόδοσης της δεκάτης στους ιερείς και την προσφορά θυσιών στον (τώρα κατεστραμμένο) Ναό, οι ραβίνοι συμβούλευαν να δίνουν οι Εβραίοι φιλανθρωπία. Παραπέρα, υποστήριξαν ότι όλοι οι Εβραίοι πρέπει να μελετάνε στην τοπική συναγωγή, γιατί η Τορά είναι "οι κληρονομιά του πληρώματος του Ιακώβ" (Δευτ. 33: 4).
Μετά την καταστροφή του Πρώτου Ναού, οι Εβραίοι πίστευαν ότι ο Θεός θα τους συγχωρήσει και θα τους επιτρέψει να ξαναχτίσουν τον Ναό – κάτι που έγινε τελικά μέσα σε τρεις γενιές. Μετά την καταστροφή και του Δεύτερου Ναού, οι Εβραίοι αναρωτήθηκαν αν αυτό θα ξαναγινόταν. Όταν ο Αυτοκράτορας Αδριανός απείλησε να ξαναχτίσει την Ιερουσαλήμ ως παγανιστική πόλη αφιερωμένη στον Δία, το 132, την Αίλια Καπιτολίνα, κάποιοι σοφοί του Σανχεντρίν υποστήριξαν μια εξέγερση που ηγήθηκε ο Σίμον Μπαρ Κοσίμπα (αργότερα γνωστός ως Μπαρ Κόχμπα), ο οποίος ίδρυσε ένα εφήμερο ανεξάρτητο κράτος που κατέκτησαν οι Ρωμαίοι το 135. Με αυτή την ήττα, οι ελπίδες των Εβραίων ότι ο Ναός θα μπορούσε να ξαναχτιστεί συντρίφτηκαν. Όμως, η πίστη σε έναν Τρίτο Ναό παραμένει ακρογωνιαίος λίθος στην Εβραϊκή πίστη.
Οι Ρωμαίοι απαγόρευσαν στους Εβραίους την είσοδο στην Ιερουσαλήμ (εκτός από την ημέρα του Τισά Μπ΄αβ), καθώς και κάθε σχέδιο για την ανακατασκευή του Ναού. Αντίθετα, η Επαρχία της Ιουδαίας ονομάστηκε Σύρια Παλεστίνα (Syria Palestina), και η Ιερουσαλήμ Αίλια Καπιτολίνα. Οι Ρωμαίοι τελικά επανίδρυσαν το Σανχεντίν υπό την ηγεσία του Judah haNasi (που ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του Βασιλιά Δαυίδ). Κατέστησαν τον τίτλο "Nasi" κληρονομικό, και οι γιοι του Ιούδα υπηρέτησαν ως Πατριάρχες και αρχηγοί του Σανχεντρίν.
Εξελίξεις μετά τον Ναό
Κατά την εποχή του Δεύτερου Ναού, όταν οι Εβραίοι ήταν χωρισμένοι σε σέχτες, οι Φαρισαίοι ήταν μία από αυτές ανάμεσα σε πολλές. Κάθε μία διεκδικούσε το μονοπώλιο στην αλήθεια, και αποθάρρυναν την επιγαμία με άλλες σέχτες. Τα μέλη όμως των σεχτών επιχειρηματολογούσαν το ένα με το άλλο για την ορθότητα η κάθε μία της δικιάς των δικών της ερμηνειών, αν και δεν υπάρχουν σημαντικές αξιόπιστες αναφορές για τέτοιες συζητήσεις μεταξύ των σεχτών. Μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού, αυτές οι διασπάσεις σε σέχτες τελείωσαν. Οι Ραβίνοι απέφευγαν τον όρο "Φαρισαίος", ίσως γιατί ήταν ένας όρος που χρησιμοποιούνταν κυρίως από μη Φαρισαίους, αλλά και επίσης επειδή ήταν αποκλειστικά υποδηλωτικός αίρεσης, σέχτας. Οι Ραβίνοι διεκδίκησαν την ηγεσία όλων των Εβραίων, και προσέθεσαν στην προσευχή Αμιντά (Amidah) το birkat haMinim, που περιέχει το "Δοξασμένος Κύριε, που συντρίβει τους εχθρούς και νικάει τους αλαζόνες", και που θεωρείται ως απόρριψη των σχισματικών και των σχισμάτων. Αυτή η εξέλιξη σε καμία περίπτωση δεν έλυσε τις διαμάχες για την ερμηνεία της Τορά. Απλά, μετατόπισε τις διαμάχες μεταξύ των σεχτών, σε διαμάχες με τον Ραβινικό Ιουδαϊσμό. Η Φαρισαϊκή δέσμευση στην ακαδημαϊκή συζήτηση σαν αξία καθεαυτή, αντί να είναι παραπροϊόν του σεκταρισμού, ανήρθε ως καθοριστικό χαρακτηριστικό του Ραβινικού Ιουδαϊσμού.
Έτσι, ενώ οι Φαρισαίοι έλεγαν ότι όλο το Ισραήλ πρέπει να ενεργεί ως ιερείς, οι Ραβίνοι έλεγαν ότι όλο το Ισραήλ πρέπει να ενεργεί ως ραβίνοι: "Οι ραβίνοι παραπέρα, ήθελαν να μεταμορφώσουν όλη την εβραϊκή κοινότητα σε ακαδημία όπου μελετιόνταν όλη η Τορά και…η εξιλέωση να εξαρτάται από τη "ραβινοποίηση" όλου του Ισραήλ, δηλαδή, από την επίτευξη από όλους τους Εβραίους μια πλήρους ενσωμάτωσης της αποκάλυψης της Τορά, πετυχαίνοντας έτσι ένα τέλειο αντίγραφο τους ουρανού." .
Η Ραβινική Εποχή χωρίζεται σε δύο περιόδους. Η πρώτη είναι αυτή των Ταναΐμ (από την Αραμαϊκή λέξη για την "επανάληψη". Η Αραμαϊκή ρίζα TNY είναι η αντίστοιχη στην Εβραϊκή SNY, που είναι η βάση για τη λέξη "Μισνά". Έτσι, οι Ταναΐμ είναι "Δάσκαλοι της Μισνά"), των σοφών που επαναλάμβαναν, και έτσι μετέδωσαν στους επόμενους την Προφορική Τορ. Σε αυτήν την περίοδο οι σοφοί οριστικοποίησαν τον Βιβλικό Κανόνα της Τανάκ, και το 200 ο Judah haNasi επιμελήθηκε τους Ταναϊτικές νόμους και παραδόσεις συντάσσοντας το Μισνά, που θεωρείται από τους ραβίνους ως τη οριστική έκφραση της Προφορικής Τορά (αν και κάποιοι από τους σοφούς που αναφέρονται στο Μισνά είναι Φαρισαίοι οι οποίοι έζησαν πριν την καταστροφή του Δεύτερου Ναού ή πριν από την εξέγερση του Μπαρ Κόχμπα, οι περισσότεροι από τους σοφούς που αναφέρονται ζήσανε μετά την εξέγερση).
Η δεύτερη περίοδος είναι αυτή των Αμοραϊτών (Αμοραΐμ, από την Αραμαϊκή λέξη για τον "ομιλητή"), ραβίνων και των μαθητών τους που συνέχισαν να συζητάνε νομικά θέματα και τη σημασία των βιβλίων της Βίβλου. Στην Παλαιστίνη, οι συζητήσεις αυτές έγιναν σε σημαντικές σχολές στην Τιβεριάδα, την Καισάρεια και τη Σέπφωρις, ενώ στη Βαβυλωνία στη Νέερδα, Pumpeditha και στη Σούρα (ή Σόρα). Αυτή η παράδοση μελέτης και συζήτηση έφτασε στη μέγιστη εκδήλωσή της στην εξέλιξη των Ταλμουΐμ, επεξηγήσεις της Μισνά και καταγραφές Ραβινικών συζητήσεων, ιστοριών, κρίσεων, που συνετάχθη περίπου το 400 στην Παλαιστίνη και περίπου το 500 στη Βαβυλώνα.
Τελικά ο Ραβινικός Ιουδαϊσμός αναδείχθηκε ως ο επίσημος Ιουδαϊσμός και στην πραγματικότητα σήμερα πολλοί αναφέρονται στον Ραβινικό Ιουδαϊσμό απλά ως "Ιουδαϊσμός". Ο Jacob Neusner, όμως, πιστεύει ότι ο Αμοραϊσμός δεν είχε καμία τελική εξουσία στις κοινότητες. Έζησαν σε εποχή που οι Εβραίοι ήταν υπόδουλοι είτε των Ρωμαίων, είτε των Ιρανικών (Παρθικών ή Περσικών) αυτοκρατοριών. Αυτές οι αυτοκρατορίες άφηναν την καθημερινή διακυβέρνηση στις Εβραϊκές αρχές: στη Ρωμαϊκή Παλαιστίνη μέσω του κληρονομικού αξιώματος του Πατριάρχη (ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και ο αρχηγός του Σανχεντρίν). Στη Βαβυλωνία μέσω του κληρονομικού αξιώματος του Reish Galuta, του "Αρχηγού της Εξορίας" (ο οποίος επικύρωνε τους διορισμούς των διευθυντών των ραβινικών σολών). Σύμφωνα με τον καθηγητή Neusner:
Κατά τη γνώμη του Neusner, το ραβινικό σχέδιο, όπως παρουσιάζεται στο Ταλμούδ, αντανακλά όχι μόνο τον κόσμο όπως ήταν, αλλά και τον κόσμο όπως ονειρευόταν οι ραβίνοι ότι έπρεπε να ήταν.
Φαρισαίοι και Χριστιανισμός
Οι Φαρισαίοι εμφανίζονται στην Καινή Διαθήκη, σε διαμάχες με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και με τον Ιησού, και επειδή ο Νικόδημος ο Φαρισαίος (Κατά Ιωάννη 3:1) μαζί με τον Ιωσήφ ενταφίασαν τον Ιησού. Ο Γαμαλιήλ, ο πολύ σεβάσμιος ραβίνος και υπερασπιστής των Αποστόλων, ήταν επίσης Φαρισαίος, και σύμφωνα με κάποιες χριστιανικές παραδόσεις, κρυπτοχριστιανός
Υπάρχουν πολλές αναφορές στην Καινή Διαθήκη ότι ο Απόστολος Παύλος ήταν Φαρισαίος πριν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, καθώς και άλλα μέλη των Φαρισαίων ήταν γνωστά ότι έγινα Χριστιανοί (Πράξεις 15:5 ). Ήταν μέλη της ομάδας αυτής που υποστήριζαν ότι οι εθνικοί προσήλυτοι έπρεπε να περιτμηθούν και ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν τον Μωσαϊκό Νόμο, που οδήγησε στη διαμάχη για την περιτομή στους κόλπους της Πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, με την οποία ασχολήθηκε η Αποστολική Σύνοδος της Ιερουσαλήμ.
Η Καινή Διαθήκη, και ειδικά τα Συνοπτικά Ευαγγέλια, παρουσιάζουν την ηγεσία των Φαρισαίων έχοντας εμμονή με τους ανθρώπινους νόμους (ειδικά αυτούς που αφορούν την καθαρότητα και τον εξαγνισμό) ενώ τον Ιησού τον απασχολεί περισσότερο με την αγάπη του Θεού. Οι Φαρισαίοι περιφρονούν τους αμαρτωλούς, ενώ ο Ιησούς του αναζητεί (το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, το οποίο είναι το μόνο που αναφέρει τον Νικόδημο, παρουσιάζει ειδικότερα τη σέχτα ως διχασμένη και διατεθειμένη να συζητήσει). Εξαιτίας της συχνής παρουσίασης στην Καινή Διαθήκη των Φαρισαίων ως αυτάρεσκων τηρητών του νόμου (βλέπε επίσης έλεγχος των Φαρισαίων και τυπολατρία), η λέξη "φαρισαίος" (και τα παράγωγά της, "φαρισαϊκός", κ.τ.λ.) έχει καταλήξει να είναι συνώνυμη του υποκριτή και αλαζόνα που βάζει το γράμμα του νόμου πάνω από την ουσία του. Οι σημερινοί Εβραίοι που ακολουθούν τον Φαρισαϊκό Ιουδαϊσμό γενικά θεωρούν το παραπάνω προσβλητικό και μερικοί θεωρούν τη χρήση της λέξης αντισημιτική
Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι η παρουσίαση των Φαρισαίων στην Καινή Διαθήκη είναι αναχρονιστικά κατασκευασμένη. Αν και μια μειονότητα μελετητών ακολουθούν την υπόθεση του Αυγουστίνου, οι περισσότεροι χρονολογούν τα Χριστιανικά Ευαγγέλια μεταξύ του 70 και 100 μ.Χ., περίοδο μετά το σχίσμα του Χριστιανισμού από τον Ιουδαϊσμό (και μετά που ο Φαρισαϊσμός αναδείχτηκε ως η κυρίαρχη μορφή του Ιουδαϊσμού). Αντί μιας ακριβούς αναφοράς της σχέσης του Ιησού με τους Φαρισαίους και άλλους Εβραίους ηγέτες, αυτή η άποψη υποστηρίζει ότι τα Ευαγγέλια αντικατοπτρίζουν τον ανταγωνισμό και τη σύγκρουση των πρώτων Χριστιανών και των Φαρισαίων για την ηγεσία των Εβραίων, ή την προσπάθεια των Χριστιανών να αποστασιοποιηθούν από τους Εβραίους, προκειμένου να παρουσιαστούν υπό πιο ευνοϊκό πρίσμα στους Ρωμαίους και άλλους Εθνικούς — καθιστώντας τους έτσι προκατειλημμένη πηγή όσον αφορά τη συμπεριφορά των Φαρισαίων.
Τα παραδείγματα της σύγκρουσης περιλαμβάνουν την περίπτωση της θεραπείας του παραλυτικού (Μάρκος 2) τον οποίο ο Ιησούς θεράπευσε αφού πρώτα συγχώρεσε τις αμαρτίες του, πράξη που οι Φαρισαίοι αποκάλεσαν βλασφημία. Κάποιοι ιστορικοί όμως, έχουν παρατηρήσει ότι η πράξεις του Ιησού είναι παρόμοιες και σύμφωνες με τα Εβραϊκά πιστεύω και πρακτικές της εποχής, όπως αυτά είχαν καταγραφεί από τους ραβίνους, που συχνά συνέδεαν την αρρώστια με την αμαρτία και τη θεραπεία με τη συγχώρεση. Οι Εβραίοι, σύμφωνα με τον E.P. Sanders, απορρίπτουν αυτό που υποδηλώνει η Καινή Διαθήκη ότι η θεραπεία ήταν κριτική προς ή την είχαν κριτικάρει οι Φαρισαίοι, καθώς δεν υπάρχει κάποια σωζόμενη Ραβινική πηγή η οποία να ασκεί κριτική σ’ αυτή την πρακτικήr. Ένα άλλο επιχείρημα είναι ότι σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, οι Φαρισαίοι ήθελαν να τιμωρήσουν τον Ιησού για τη θεραπεία ενός χωλού κατά το Σάββατο (Κατά Μάρκον 3:1-6). Δεν υπάρχει Ραβινικός κανόνας σύμφωνα με τον οποίο ο Ιησούς είχε παραβιάσει με αυτή την πράξη το Σάββατο.
Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι αυτά τα αποσπάσματα στην Καινή Διαθήκη τα οποία είναι τα πιο εχθρικά προς τους Φαρισαίους γράφτηκαν μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού το 70 μ.Χ. . Μετά την καταστροφή του, επιβίωσαν μόνο ο Χριστιανισμός και ο Φαρισαϊσμός, και οι δύο ανταγωνίστηκαν για λίγο μέχρι να ανέλθει ο δεύτερος ως η επικρατούσα μορφή του Ιουδαϊσμού. Όταν πολλοί Εβραίοι δεν μεταστράφηκαν σε Χριστιανοί, οι τελευταίοι αναζήτησαν νέους προσήλυτους μεταξύ των Εθνικών. Οι Χριστιανοί έπρεπε να εξηγήσουν γιατί οι προσήλυτοι να ακούσουν αυτούς και όχι τους άλλους Εβραίους όσον αφορά την Εβραϊκή Βίβλο, καθώς και έπρεπε να αποστασιοποιηθούν από τους Εβραίους που επαναστατούσαν ενάντια στη Ρωμαϊκή εξουσία και στην εξουσία γενικότερα. Έτσι, θεωρούνται ότι μπορεί να είχαν παρουσιάσει ότι ο Ιησούς ήταν πιο συμπαθών στους Ρωμαίους απ’ ότι στους Εβραίους.
Εμφάνιση στην Καινή Διαθήκη
Στην Καινή Διαθήκη το όνομα των Φαρισαίων εμφανίζεται πολλές φορές. Με μια προσεκτική καταγραφή φανερώνεται ότι πολλά περιστατικά είναι τα ίδια, ενώ πολλές φορές αναφέρονται μαζί με άλλες (Σαδδουκαίους, γραμματείς και νομοδιδάσκαλους, άρχοντες και αρχιερείς) σέχτες ή ομάδες των Εβραίων που αποτελούσαν μέλη του Σανχεντρίν και κυρίαρχα στοιχεία της κοινωνίας και του Ιουδαϊσμού. Συγκεκριμένα, από τα Συνοπτικά, στο Κατά Ματθαίον αναφέρονται 15 ξεχωριστά περιστατικά, εκ των οποίων στα 7 αναφέρονται μόνο οι Φαρισαίοι και στα 8 μαζί με άλλους. Στο Κατά Μάρκον περιλαμβάνεται μόνο μία ξεχωριστή αναφορά, μόνο στους Φαρισαίους, ενώ στο Κατά Λουκά εκτός από 6 περιστατικά ίδια με των άλλων δύο, αναφέρονται άλλα 9, 6 από τα οποία αναφέρονται μόνο οι Φαρισαίοι και 3 μαζί με άλλους. Τέλος, στο Κατά Ιωάννη, δεν υπάρχει καμία ίδια αναφορά με τα Συνοπτικά, αλλά 12 άλλες αναφορές, 6 εκ των οποίων μόνο στους Φαρισαίους και 6 μαζί με άλλους. Συνολικά, οι Φαρισαίοι αναφέρονται στα Ευαγγέλια σε 37 ξεχωριστά περιστατικά, εκ των οποίων 19 μόνοι τους και 18 μαζί με άλλους. Εκτός από τα παραπάνω που αφορούν τις σχέσεις με τον Ιησού και τους μαθητές του, υπάρχουν δύο αναφορές από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, μία στον Κατά Ματθαίον όπου κατακρίνει τους Φαρισαίους και Σαδδουκαίους, και μία στο Κατά Ιωάννη, όπου απαντάει σε απεσταλμένους των Φαρισαίων περί της αποστολής του.
Όσον αφορά στον χαρακτήρα των παραπάνω αναφορών, το Κατά Ματθαίον περιλαμβάνει τα περισσότερα αρνητικά και περιστατικά αντιπαράθεσης, όπως και το κατά Μάρκον, καθώς παραθέτει τα ίδια αποσπάσματα. Στο Κατά Λουκά όμως υπάρχουν, εκτός από τα κοινά περιστατικά, και κάποια που υποδηλώνουν ανεκτική αν όχι καλή σχέση του Ιησού με (τουλάχιστον κάποιους από) τους Φαρισαίους. Σε δύο από αυτά προσκαλείται και εστιάζει σε σπίτι Φαρισαίων, ο ένας από τους οποίους μάλιστα είναι άρχοντας, και όπου ρωτάει τους νομοδιδάσκαλους και τους Φαρισαίους αν μπορεί να θεραπεύσει το Σάββατο, και εκείνοι δεν φέρνουν αντίρρηση σιωπώντας. Πιο χαρακτηριστικό είναι άλλο περιστατικό, όπου Φαρισαίοι των προειδοποιούν να φύγει από το μέρος που βρισκόταν, γιατί ο Ηρώδης ήθελε να τον σκοτώσει.
Στο Κατά Ιωάννη η αναφορά στους Φαρισαίους δεν είναι τόσο κριτική και αρνητική, ενώ βρίσκουμε και μία αναφορά όπου πολλά μέλη των αρχόντων (άρα και μέσα στο Σανχεντρίν) είχαν πιστέψει, αλλά δεν το φανέρωναν από τον φόβο των Φαρισαίων, κάτι που φανερώνει την επιρροή που ασκούσαν.
Τέλος, στις Πράξεις και στις Επιστολές οι Φαρισαίοι αναφέρονται μόνο 6 φορές, εκ των οποίων οι 3 αφορούν το γεγονός ότι ο Παύλος ήταν Φαρισαίος πριν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό (Πράξεις 23:6, 26:5, Προς Φιλιππησίους 3:5), μία για την ευνοϊκή στάση του Γαμαλιήλ (Πράξεις 34:40), και μία που μας πληροφορεί ότι είχαν προσηλυτιστεί Φαρισαίοι, οι οποίοι ζητούσαν να εφαρμοστεί σε όλους η περιτομή και ο Εβραϊκός Νόμος (Πράξεις 15:5).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιουδαϊσμός
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1982-83
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1982-83 αποτέλεσε το 28ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ερμής Αραδίππου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1982-83 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1983-84. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1983-84.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1981-82
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1982-83
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1982-83:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1981-82
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1981-82:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1982-1983 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Εθνόσημο των Αζορών
Από κάτω υπάρχει η περγαμηνή που φέρει την επιγραφή «Antes morrer livres que em paz sujeitos», που σημαίνει: «Καλύτερα να πεθάνουμε ελεύθεροι, παρά να έχουμε ειρήνη και να είμαστε υποδουλωμένοι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αζορ Κατηγορία:Αζόρες
Κέρματα ευρώ Βατικανού
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Το Βατικανό δεν είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκδίδει όμως δικά του κέρματα ευρώ, βάσει προηγούμενης νομισματικής συμφωνίας που έχει συνάψει με την Ιταλία. Η συμφωνία αυτή ακολούθησε προγενέστερη, πάλι με την Ιταλία, βάσει της οποίας το Βατικανό εξέδιδε δικές του ιταλικές λιρέτες. Για την έκδοση των νομισμάτων αυτών χρησιμοποιείται αποκλειστικά το Νομισματοκοπείο της Ιταλίας.
Λόγω των πολύ μικρών ποσοτήτων νομισμάτων που εκδίδει το Βατικανό, στην πράξη τα κέρματα αυτά δεν κυκλοφορούν στις υπόλοιπες χώρες, αλλά μόνο μεταξύ συλλεκτών.
Πρώτη έκδοση (2002-2005)
Από την εισαγωγή του ευρώ το 2002, στα κέρματα του Βατικανού εικονιζόταν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β', μέχρι το θάνατό του, στις 2 Απριλίου 2005.
Δεύτερη έκδοση (2005)
Μετά το θάνατο του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β' στις 2 Απριλίου 2005, το Βατικανό εξέδωσε σειρά νομισμάτων με το σύμβολο της «Κενής Έδρας» (Sede Vacante)
Τρίτη έκδοση (27/4/2005-σήμερα)
Μετά την εκλογή του Πάπα Βενέδικτου (19 Απριλίου 2005), εκδόθηκε η τρίτη σειρά κερμάτων ευρώ.
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Το Βατικανό εξέδωσε μέχρι σήμερα δύο αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ.
Για περισσότερες πληροφορίες για τα αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ, δείτε το άρθρο αναμνηστικά κέρματα ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βατικανού Κατηγορία:Βατικανό
Κλουμπ Μπολίβαρ
Η Κλουμπ Μπολίβαρ (ισπανικά: Club Bolívar) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Βολιβίας που ιδρύθηκε από μια παρέα νέων στη Λα Πας στις 12 Απριλίου του 1925 με αρχική ονομασία Atletico Bolivar Literario Musical προς τιμήν του εθνικού ήρωα Σιμόν Μπολίβαρ. Το κυρίαρχο χρώμα της ομάδας είναι το γαλάζιο.
Με την ίδρυση του συλλόγου, οι ιδρυτές του θέλησαν ταυτόχρονα να γιορτάσουν τα 100 χρόνια από την ανεξαρτησία της χώρας (1825-1925) και επέλεξαν ένα ισπανικό όνομα για το σωματείο τους εν αντιθέσει με τα αγγλικά ονόματα των προϋφιστάμενων ομάδων της πόλης. Πρώτος υπηρεσιακός πρόεδρος της ομάδας υπήρξε ο Ουμπέρτο Μπονιφάσιο. Το 1927 η Κλουμπ Μπολίβαρ υπήρξε επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Βολιβιανής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και έλαβε μέρος στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της χώρας που ξεκίνησε στις 26 Ιουλίου του 1927. Το 1964, η ομάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία.
Παραδοσιακή έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Λιμπερταδόρ Σιμόν Μπολίβαρ αλλά συχνά αγωνίζεται και στο Εστάδιο Ερνάντο Σίλες. Οι αναμετρήσεις της με την Δε Στρόνγκεστ αποτελούν το κλασικό ντέρμπυ της πόλης της Λα Πας.
Αξιόλογοι ποδοσφαιριστές
Γνωστοί παίκτες που φόρεσαν την φανέλα της Κλαμπ Μπολίβαρ είναι οι: Erwin Romero, Vladimir Soria, Carlos Angel López, Jorge Hirano, Erwin Sánchez, Fernando Salinas, William Ramallo Carlos Trucco, Marco Etcheverry, Julio César Baldivieso, Marco Sandy, Iván Castillo, Milton Melgar, Miguel Rimba, Jorge Olaechea, Ronald García, Joaquín Botero.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1925 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βολιβίας
Αγέλη
Στην αρχαία Κρήτη και την αρχαία Σπάρτη, αγέλη ήταν η ονομασία ομάδων στις οποίες εντάσσονταν οι νέοι.
Στην Κρήτη οι νέοι, εντάσσονταν σε αγέλες από την ηλικία των 18 ετών ως και την ώρα του γάμου τους, όπου ζούσαν όλοι μαζί. Είχαν κοινό συσσίτιο, ασκούνταν και γυμνάζονταν, και συντηρούνταν με έξοδα της πολιτείας. Ως μέλη της αγέλης, οι νέοι ονομάζονταν «αγελαίοι», ενώ ο αρχηγός της ομάδας ονομαζόταν «αγελάτης». Ο αγελάτης μπορούσε να ασκήσει ποινική εξουσία στα υπόλοιπα μέλη της αγέλης, ενώ οι αρχές της πόλης επιτηρούσαν τον αγελάτη.
Στη Σπάρτη τα αρσενικά παιδιά κατατάσσονταν σε αγέλες από τα 7 ως τα 30 τους χρόνια. Όσοι ανήκαν στην αγέλη της Σπάρτης, χωρίζονταν σε τρεις τάξεις: στα «παιδιά» (17-18 ετών), στους «μελλείρινες» (18-20 ετών) και στους «είρηνες» (20-30 ετών). Υπάρχουν αναφορές και για διαφορετική οργάνωση των ομάδων των νέων στη Σπάρτη, με χωρισμό σε «βούες», ανάλογο των σχολικών τάξεων, και σε «ίλες», στις οποίες γινόταν στρατιωτική εκπαίδευση. Η σχέση της αγέλης με τις δύο άλλες ομαδοποιήσεις δεν είναι εξακριβωμένη. Άλλοτε ταυτίζεται με τη βούα, άλλοτε με την ίλα, ενώ, σύμφωνα με μία άλλη άποψη, η βούα ήταν υποδιαίρεση της αγέλης.
Κεραυνός Ι (αντιτορπιλικό)
Το Κεραυνός Ι / 30 ήταν αντιτορπιλικό. Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία VULCAN της Γερμανίας το 1911-1912. Ιδίου τύπου πλοία Κεραυνός Ι και Νέα Γενέα. Εκτόπισμα : 680 ΤΝ. – Διαστάσεις : 71Χ4,4Χ2,3 μέτρα. – Ταχύτητα : 32 κόμβοι. Οπλισμός : 4 πυροβόλα KRUPP 88 χιλιοστών, και 2 Τ/Σ των 45 εκατοστών. Στις 10 Οκτωβρίου 1912 υψώθηκε η ελληνική Σημαία και επέπλευσε κατ’ αρχήν με γερμανικό πλήρωμα του εμπορικού Ναυτικού. Ελληνικό πλήρωμα επιβιβάσθηκε στην Ολλανδία μετά από μεγάλες περιπέτειες λόγω της έναρξης του ελληνοτουρκικού πολέμου. Στις 9 Νοεμβρίου 1912 στην Μυτιλήνη ενώθηκε με την δύναμη του Στόλου. Ήταν η μέρα της απελευθέρωσης της νήσου. Τα σκάφη αυτά το ελληνικό Ναυτικό με μεγάλες και σοβαρές δυσκολίες τα συντηρούσε και ήταν τα πρώτα με ατμοστρόβιλους. Με το τέλος του Α! παγκοσμίου πολέμου παροπλίσθηκε. (1919 Ν.Σ.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Ναυτικά Χρονικά
Το περιοδικό Ναυτικά Χρονικά είναι το αρχαιότερο περιοδικό στο χώρο της ελληνικής ναυτιλίας και των διεθνών μεταφορών. Ιδρύθηκε το 1932 υπό τη διεύθυνση του Δημητρίου Κωτάκη, ενώ στη περίοδο της κατοχής διέκοψε τη κυκλοφορία του την οποία και συνέχισε από το 1945. Στη θέση του διευθυντή του περιοδικού απο το 1997 μέχρι και σήμερα βρίσκεται ο Ηλίας Μπίσιας.
Με την 75ετή σταθερή πορεία του αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς καλύπτοντας σφαιρικά και αντικειμενικά την οικονομία της ναυτιλιακής κοινότητας και όχι μόνο. Τα Ναυτικά Χρονικά βραβεύτηκαν το 2001 από την Ακαδημία Αθηνών, για την πολυετή συμβολή τους στην έγκυρη ναυτιλιακή ενημέρωση. Θεωρούνται ως ένα από τα εγκυρότερα δημοσιογραφικά μέσα της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας που διακρίνεται για την ενημερότητα και ακρίβεια των δημοσιευμένων σ' αυτό στοιχείων, ενώ κυκλοφορεί μηνιαίως.
Κάθε έκδοση του περιοδικού συγκεντρώνει την ιδιαίτερη προσοχή και το ενδιαφέρον όλου του ελληνικού ναυτιλιακού κόσμου, καθώς και των παραναυτιλιακών επαγγελμάτων και όλων των ξένων που θέλουν να έχουν δεσμούς και να παρακολουθούν τις εξελίξεις στην ελληνική και διεθνή ναυτιλιακή κοινότητα. Πρόσφατα η ύλη τους εμπλουτίστηκε με σελίδες για τις αερομεταφορές και το θαλάσσιο τουρισμό και δημιουργούν μια σειρά ειδικών αφιερωμάτων και τευχών με στόχο την κάλυψη των αναγνωστικών αναγκών του κοινού τους.
Τα Ναυτικά Χρονικά απευθύνονται στον ευρύτερο χώρο της ελληνικής ναυτιλίας, σε τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, δικηγορικά γραφεία, χρηματιστές, μεταφορικές εταιρείες, σε δικαστικούς λειτουργούς καθώς και σε ανώτατους κρατικούς λειτουργούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα που συνδέονται και δραστηριοποιούνται στο χώρο των μεταφορών και του διεθνούς εμπορίου.
Φυσική συμπυκνωμένης ύλης
Η φυσική συμπυκνωμένης ύλης είναι ο κλάδος της φυσικής που ασχολείται με τη μελέτη μεγάλου αριθμού ισχυρά αλληλεπιδρώντων σωματιδίων, συμπεριλαμβανομένων της μελέτης της στερεάς και υγρής καταστάσης της ύλης, του πλάσματος, των υγρών κρυστάλλων, των πολυμερών και της γέλης (αγγλ.: gel). Μια από τις πιο εξωτικές καταστάσεις της ύλης που μελετά η φυσική συμπυκνωμένης ύλης είναι η υπεραγωγιμότητα.
Νόμπελ
Μερικά από τα βραβεία Νόμπελ Φυσικής Συμπυκνωμένης Ύλης που έχουν δοθεί είναι τα εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Συμπυκνωμενης
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας.
Η Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας έχει πληθυσμό 158.231 κατοίκους. Έδρα της είναι η Λαμία.
Δήμος Δομοκού
Έδρα του Δήμου είναι ο Δομοκός. Ο Δήμος Δομοκού έχει μόνιμο πληθυσμό 11495 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Λαμιέων
Έδρα του Δήμου είναι η Λαμία. Ο Δήμος Λαμιέων έχει μόνιμο πληθυσμό 75.315 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Λοκρών
Έδρα του Δήμου είναι η Αταλάντη. Ο Δήμος Λοκρών έχει μόνιμο πληθυσμό 19623 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μακρακώμης
Έδρα του Δήμου είναι η Σπερχειάδα. Ο Δήμος Μακρακώμης έχει μόνιμο πληθυσμό 16036 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Έδρα του Δήμου είναι τα Καμένα Βούρλα. Ο Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου έχει μόνιμο πληθυσμό 12090 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Στυλίδος
Έδρα του Δήμου είναι η Στυλίδα. Ο Δήμος Στυλίδος έχει μόνιμο πληθυσμό 12750 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Φθιωτιδας
Mercedes-Benz C216
Το Mercedes-Benz CL-Class C216 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές κουπέ αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz από τον Ιούνιο του 2006 έως τον Δεκέμβριο του 2013. Αντικατέστησε την σειρά C215. Βασίστηκε στην τότε ναυαρχίδα της Mercedes-Benz, την σεντάν S-Class W221 και, μολονότι έφερε διαφορετικό όνομα, πρακτικώς είχε τότε θεωρηθεί ως η «S-Class Coupé». Αντικαταστάθηκε το 2014 από την έκδοση κουπέ της Mercedes-Benz S-Class W222, γνωστή ως S-Class C217, που επανέφερε για πρώτη φορά από τον Ιούνιο του 1996 την ονομασία «S-Class» σε εκδοχή κουπέ. Όπως και η συγγενική S-Class W221, η CL-Class C216 διέθετε πλήθος καινοτόμων στοιχειών εξοπλισμού, ιδιαίτερα στους τομείς της ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας.
Αντικατάσταση του C216
Ο διάδοχος του C216 δεν έφερε πλέον την ονομασία CL-Class, αλλά έγινε μια 2-πορτη S-Class Coupé, ως εκδοχή της Mercedes-Benz S-Class W222 που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Ιούνιο του 2013. Η κίνηση αυτή αποσκοπούσε στη συνένωση όλων των μεγάλων μοντέλων της εταιρείας υπό την κοινή ονομασία S-Class, όπως συνέβη τότε και με την αντικατάσταση της CLK-Class από την μεσαία E-Class Coupé του 2010, με αποτέλεσμα τη συνένωση όλων των μεσαίων μοντέλων της εταιρείας υπό την κοινή ονομασία E-Class. Η νέα S-Class Coupé παρουσιάστηκε το 2014 και ονομάστηκε S-Class C217.
Για την ακρίβεια, η έκδοση κουπέ της Mercedes-Benz S-Class W222 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2014, μπήκε στη μαζική παραγωγή στις 11 Ιουνίου και λανσαρίστηκε στην αγορά στις 27 Σεπτεμβρίου 2014. Μάλιστα επανέφερε για πρώτη φορά από τον Ιούνιο του 1996 την ονομασία S-Class σε εκδοχή κουπέ. Συγκεκριμένα, τον Ιούνιο του 1996 όλα τα μοντέλα coupé είχαν διαχωριστεί ονομαστικά από την «κανονική» σεντάν Mercedes-Benz S-Class W140 και είχαν μετονομαστεί σε CL-Class. Ως αποτέλεσμα, η έκδοση W140 CL-Class είχε αντικατασταθεί ξεχωριστά από την σειρά Mercedes-Benz C215.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
1 Ηλεκτρονικά περιορισμένη.
2 Διαθέσιμο και με τετρακίνηση 4MATIC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
C216 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας
Η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι μια παγκόσμια Χριστιανική Εκκλησία που προέρχεται από τον Προτεσταντικό χώρο και ανήκει στο γενικότερο κίνημα των Αντβεντιστών. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η προσήλωση στις 10 εντολές και στην τήρηση του Σαββάτου. Ανήκουν στον χώρο των Σαββατιστών.
Τα μέλη της Χριστιανικής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας παγκοσμίως το 2013 ήταν 18,028,796. Στην Ελλάδα υπάρχει παρουσία της από το 1903 και σήμερα αριθμεί 410 μέλη σε 10 εκκλησίες .. Εκτός των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπάρχει στην Αθήνα μικρός αριθμός μελών Μεταρυθμισμένης Κίνησης των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χριστιανική Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας
Άλλες Ομολογίες Αντβεντιστών
https://youtube.com/@AcademyApologia Αντβεντιστές Κατηγορία:Αντβεντισμός
Άγημα
Το άγημα είναι το στρατιωτικό τμήμα που συγκροτείται για έναν ορισμένο σκοπό (π.χ. αποβατικό άγημα, άγημα παρέλασης). Η λέξη είναι δωρικής προέλευσης και στην αρχαία Σπάρτη σήμαινε γενικά τμήμα στρατού. Για τους αρχαίους Μακεδόνες σήμαινε επίλεκτη μονάδα σωματοφυλακής επίσημων προσώπων. Στη ναυτική ορολογία υποδηλώνει ομάδα από το πλήρωμα πολεμικού σκάφους που προορίζεται να εκτελέσει σε ορισμένο χρόνο μια ειδική αποστολή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Ακρωτήριο Ναυαρίνου
thumb|right|Το ακρωτήριο Ναυαρίνου (κόκκινη κουκκίδα). Το Ακρωτήριο Ναυαρίνου αν και έχει ελληνικό όνομα δεν βρίσκεται στην Ελλάδα. Πρόκειται για πανύψηλο ακρωτήριο, ύψους 600 μέτρων, που βρίσκεται στη βορειοανατολική Ασία και συγκεκριμένα στην ανατολική Σιβηρία, στα νότια πρόσγεια του Βερίγγειου πορθμού. Αποτελεί το νότιο κέρας του κόλπου του Αναντίρ, βόρεια της χερσονήσου Καμτσάτκα (Kamchatca).
Ονομάστηκε έτσι από τους Ρώσους σε ανάμνηση της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου που έγινε στον ομώνυμο κόλπο στην Ελλάδα. Το ακρωτήριο Ναυαρίνο είναι σχεδόν πανταχόθεν απόκρημνο και είναι ορατό από απόσταση 60 μιλίων. Θεωρείται από τα υψηλότερα του κόσμου. Αποτελεί σπουδαίο ναυτιλιακό βοήθημα στις διορθώσεις πορειών των πλοίων προ της προσέγγισης στον πορθμό. Μόνιμοι κάτοικοί του είναι οι άλμπατρος και άλλα διερχόμενα θαλάσσια πουλιά.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρωτήρια της Ρωσίας
Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας (Αθήνα)
Η Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας είναι κεντρική λεωφόρος της Αθήνας, η οποία συνδέει τη Λεωφόρο Αμαλίας με τη Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της Βασίλισσας Όλγας. Εκατέρωθεν της λεωφόρου βρίσκονται ο Εθνικός Κήπος και οι στύλοι του Ολυμπίου Διός. Από τη μια λωρίδα της λεωφόρου διέρχεται το τραμ.
Η λεωφόρος το έτος 2020 μετατράπηκε άτυπα σε πεζόδρομο, ενώ το 2023 υπεγράφη από το Δήμο Αθηναίων σύμβαση με την οποία πρόκειται να προχωρήσει ανάπλαση της λεωφόρου ώστε να μετατραπεί μόνιμα σε πεζόδρομο, διατηρώντας τους δύο τροχιοδρόμους του Τραμ, από τους οποίους θα μπορούν να διέρχονται και τρόλεϊ.
Παραπομπές
Βασιλισσης Ολγας
Θέμα Σάμου
Το Θέμα Σάμου ήταν θέμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (πολιτική και στρατιωτική επαρχία) το οποίο βρισκόταν στα ανατολικά του Αιγαίου Πελάγους και το οποίο δημιουργήθηκε στα τέλη του 9ου αιώνα. Ως ένα από τα τρία ναυτικά θέματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (μαζί με τα θέματα των Κιβυρραιωτών και του Αιγαίου Πελάγους), χρησίμευε κυρίως για τον εξοπλισμό και την προμήθεια του βυζαντινού ναυτικού με πλοία και στρατό.
Ιστορία
thumb|Τα βυζαντινά θέματα στην Μικρά Ασία κατά το 950 με το ηπειρωτικό τμήμα του θέματος της Σάμου στα δυτικά. Οι ημερομηνίες της ίδρυσης και της εδαφικής επέκτασης των διαφορετικών βυζαντινών ναυτικών διοικήσεων κατά τον 7ο και τον 9ο αιώνα είναι σχετικά άγνωστες. Αφότου η ναυτική διοίκηση των Καραβισιάνων διαιρέθηκε στις αρχές του 8ου αιώνα, τοπικές ναυτικές διοικήσεις δημιουργήθηκαν. Η πρώτη εξ αυτών που έγινε γνωστή και η πλέον σημαντικότερη ήταν αυτή των Κιβυρραιωτών. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας κατά τον 10ο αιώνα, Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος, ανέφερε ότι την εποχή κατά την οποία η αυτοκρατορία ήταν χωρισμένη σε θέματα, η Σάμος αποτελούσε την έδρα του « θέματος των πλοϊζομένων ». Η ακριβής σημασία αυτού του αποσπάσματος παραμένει αμφισβητούμενη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γουόρεν Τρίντγκολντ, αυτό σήμαινε ότι το θέμα της Σάμου αποτελούσε την έδρα του στόλου των Καραβισιάνων έως και την διάλυσή του κατά το 727. Μία άλλη εξήγηση είναι ότι η ναυτική διοίκηση αυτή αποτελούσε τμήμα των Καραβισιάνων και ότι καταργήθηκε μαζί με το σώμα αυτό ή ότι διετέλεσε διάδοχη κατάστασή του για σύντομο χρονικό διάστημα, πιθανώς παρόμοια αυτής των Κιβυρραιωτών. Η ύπαρξη ενός στρατηγού της Σάμου κατά τον 8ο αιώνα είναι χάρη στην σφραγίδα ενός στρατηγού με το όνομα Θεόδωρος. Στα τέλη του 8ου αιώνα, το Νότιο Αιγαίο φαίνεται να βρισκόταν υπό την δικαιοδοσία ενός δρουγγάριου των Δωδεκανήσων, τον οποίο ορισμένοι ιστορικοί αναφέρουν ως τον δρουγγάριο της Κως ή τον δρουγγάριο του Κόλπου, αργότερα, κάτι που αναφέρεται και στο Τακτικόν Ουσπένσκι στα μέσα του 9ου αιώνα. Η ναυτική διοίκηση αυτή ή, απλώς, το ανατολικό της τμήμα εξελίχθηκε, μετέπειτα, στο θέμα της Σάμου.
Το θέμα της Σάμου, καθώς και ο στρατηγός που ήταν επικεφαλής του, αναφέρονται για πρώτη φορά στο Κλητηρολόγιον του 899. Το θέμα περιελάμβανε τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, καθώς και την δυτική ακτογραμμή της Μικράς Ασίας μεταξύ του Αδραμυττίου και της Εφέσου (επίσης γνωστή ως Θεολόγος κατά την εποχή εκείνη). Η έδρα του θέματος αυτού βρισκόταν στην Σμύρνη, ενώ οι υφιστάμενοι τουρμάρχες (οι αντιναύαρχοι) είχαν την έδρα τους στο Αδραμύττιο και την Έφεσο. Η επιθεώρηση των στρατευμάτων κατά την εκστρατεία του 911 ενάντια της Κρήτης, η οποία αναφέρεται στο De Ceremoniis (653), καταδεικνύει ότι την εποχή εκείνη το θέμα διέθετε 22 πολεμικά πλοία και 4,680 ναυτικούς (600 στρατιώτες ναυτικού και 3,980 κωπηλάτες). Ωστόσο, το ηπειρωτικό τμήμα του θέματος αναφέρεται ρητά ότι αποτελούσε τμήμα του θέματος των Θρακησίων με ειδικό τουρμάρχη υπεύθυνο για την άμυνα των ακτών. Η πληροφορία αυτή σε συνδυασμό με την απουσία αναφορών για πολιτικούς αξιωματούχους που σχετίζονταν με το ναυτικό Θέμα της Σάμου, πιθανώς να καταδεικνύει ένα διοικητικό διαχωρισμό. Ο στρατηγός της Σάμου και οι υφιστάμενοί του ήσαν υπεύθυνοι για την προετοιμασία και τον εξοπλισμό των πλοίων και των πληρωμάτων του θεματικού στόλου, καθώς και για την άμυνα των νησιών. Όσον αφορά τα ηπειρωτικά παράλια, οι πόλεις και ο πληθυσμός της περιοχής τελούσε υπό τον έλεγχο του στρατηγού του Θέματος των Θρακησίων και των υφισταμένων του, οι οποίοι ήσαν υπεύθυνοι για την φορολόγηση και την άμυνα του τόπου. Η Σάμος φαίνεται να διατηρήθηκε ως μια καθαρά στρατιωτική επαρχία έως τα τέλη του 11ου αιώνα, όταν και ο στόλος της διαλύθηκε και μετατράπηκε σε ένα κανονικό θέμα με δικούς του πολιτικούς αξιωματούχους.
Βιβλιογραφία
Σαμου Θεμα Σαμου
Εγκυκλοπαίδεια της Μεταλλευτικής
μικρογραφία|300x300εσ|Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Μεταλλευτικής μικρογραφία|373x373εσ|Συνοπτική Εγκυκλοπαίδεια της Μεταλλευτικής
Η Εγκυκλοπαίδεια της Μεταλλευτικής (Гірнича енциклопедія) είναι Ουκρανικό σύνολο εγκυκλοπαιδειών σχετικά με την επιστήμη και τη τεχνολογία της μεταλλευτικής. Η εγκυκλοπαίδεια είναι έργο πάνω από 100 κορυφαίων γεωεπιστημώνων στην Ουκρανία και το εξωτερικό, με επικεφαλής τον Βολοντιμίρ Μπιλέτσκι.
Η πρώτη έκδοση του εγχειρήματος, το Επεξηγηματικό Λεξικό της Μεταλλευτικής (Тлумачний гірничий словник) δημοσιεύτηκε το 1998 από το Εθνικό Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Ντονέτσκ και είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο.
Η δεύτερη φάση του εγχειρήματος περιλάμβανε την έκδοση του τρίτομου Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού της Μεταλλευτικής (Гірничий енциклопедичний словник) το 2001–2004. Αυτό το σύνολο περιέχει 12.700 εγκυκλοπαιδικά λήμματα.
Το τρίτο στάδιο περιλάμβανε την έκδοση της τρίτομης Συνοπτικής Εγκυκλοπαίδειας της Μεταλλευτικής (Мала гірнича енциклопедія) το 2004–2013. Αυτό το σύνολο περιέχει 17.350 λήμματα, με πολλές εικονογραφήσεις. Ένα πολύτιμο χαρακτηριστικό της εγκυκλοπαίδειας είναι ότι όλα τα λήμματα είναι γραμμένα ταυτόχρονα στα ουκρανικά, ρωσικά, αγγλικά και γερμανικά.
Οι εγκυκλοπαίδειες χρησιμοποιούνται ως εγχειρίδια στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Μεταλλευτικής της Ουκρανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk) Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες
Ακζαϊλίκ (περιφέρεια Ατιράου)
Το Ακζαϊλίκ είναι χωριό στην περιφέρεια Ατιράου στο Καζακστάν. Βρίσκεται κοντά στο Ατιράου.
Πληθυσμός
Το 1999 ο πληθυσμός ήταν 1.888 κάτοικοι, 885 άνδρες και 1.003 γυναίκες, επίσης το 2009 είχε 2.191 κατοίκους, 1.062 άνδρες και 1.129 γυναίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Αιθαλομίχλη
Η αιθαλομίχλη είναι διαφορετική μορφή ρύπανσης από ότι το φωτοχημικό νέφος, το οποίο έχει αιτίες την ρύπανση από τις μηχανές εσωτερικής καύσης των τροχοφόρων οχημάτων και τις βιομηχανικές εκπομπές. Αν και στην σύγχρονη εποχή η ατμοσφαιρική ρύπανση εντός μεγαλουπόλεων είναι κυρίως το φωτοχημικό νέφος, σε περιοχές όπου γίνεται ακόμα καύση κάρβουνου και άλλων στερεών καυσίμων, η κύρια μορφή ρύπανσης είναι η αιθαλομίχλη. Παράδειγμα η φθινωπορινή αιθαλομίχλη του 2013 στο Χαρμπίν της Κίνας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο δρόμων, σχολείων και του τοπικού αεροδρομίου.
Κατηγορία:Ατμοσφαιρική ρύπανση
Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ
Ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ (Gael García Bernal, 30 Νοεμβρίου 1978) είναι Μεξικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1978 στη Γουαδαλαχάρα. Σπούδασε στην Κεντρική Σχολή Λόγου και Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Έχει αποκτήσει δύο παιδιά με τη συνάδελφό του, Ντολόρες Φόνζι.
Είναι έντονα πολιτικοποιημένος και ενταγμένος στην Αριστερά, γι' αυτό επιλέγει να πρωταγωνιστεί σε ταινίες με ιδεολογικό περιεχόμενο. Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου, ο Αλφόνσο Κουαρόν, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο Τζιμ Τζάρμους και ο Βάλτερ Σάλες.
To 2001 κέρδισε το βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο φεστιβάλ της Βενετίας για το Θέλω και τη μαμά σου μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του Ντιέγο Λούνα. Την ίδια χρονιά, προτάθηκε για το βραβείο Γκόγια Β' ανδρικού ρόλου για το Δυο γυναίκες στο πιάτο σας. To 2003 κέρδισε το βραβείο Chopard στο Φεστιβάλ των Καννών, που απονέμεται σε νέους ηθοποιούς που θεωρούνται η αποκάλυψη της χρονιάς. Το 2005 ήταν υποψήφιος για το BAFTA Α' ανδρικού ρόλου για το Ημερολόγια Μοτοσικλέτας και την επόμενη χρονιά υποψήφιος για το BAFTA καλύτερου ανερχόμενου ηθοποιού. Το 2016 κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε κωμική σειρά για το Mozart in the Jungle και την επόμενη χρονιά ήταν ξανά υποψήφιος στην ίδια κατηγορία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Μεξικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κατάλογος έργων του Μπενότσο Γκοτσόλι
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Μπενότσο Γκοτσόλι.
Θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν και οι συνεργασίες του Γκοτσόλι με τον δάσκαλό του Φρα Αντζέλικο στην Cappella di San Brizio του Ορβιέτο, στην Μονή του Αγίου Μάρκου της Φλωρεντίας και στην Cappella Niccolina του Βατικανού καθώς και με τον Λορέντσο Γκιμπέρτι στην Porta del Paradiso του Βαπτιστηρίου της Φλωρεντίας (βλ. λήμματα Κατάλογος έργων του Φρα Αντζέλικο και Κατάλογος έργων του Λορέντσο Γκιμπέρτι). Αλλά να σημειωθεί ότι και οι δημιουργίες του Γκοτσάλι ήταν προϊόντα συνεργασίας του με τους καλλιτέχνες του εργαστηρίου του.
Storie della vita di San Francesco
Οι «Ιστορίες της ζωής του Αγίου Φραγκίσκου» είναι κύκλος νωπογραφιών του Γκοτσόλι (1452) στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στο Μοντεφάλκο (Περούτζια).
«Η πομπή των Μάγων»
Πρόκειται για το περιφημότερο έργο του Μπενότσο Γκοτσόλι, που φιλοτεχνήθηκε μεταξύ 1459 και 1461. Η σύνθεση βρίσκεται στο Παρεκκλήσιο των Μάγων του Palazzo Medici-Riccardi της Φλωρεντίας και στις νωπογραφίες της απεικονίζονται -ως Μάγοι και ακόλουθοί τους- προσωπικότητες που έλαβαν μέρος στην μεταξύ 1438 και 1449 σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (Βλ. σχετικά το λήμμα του καλλιτέχνη, κεφ. «Στην Τοσκάνη»).
Αγγείο (αρχαιολογία)
Το αγγείο είναι το σκεύος ή δοχείο το οποίο είναι προορισμένο για τη φύλαξη υγρών, καρπών και διαφόρων δημητριακών.
Κατασκευή
Η τέχνη κατασκευής των αγγείων εμφανίστηκε κατά τη εποχή της νεολιθικής εποχής ανάμεσα (5η-3η Χιλιετηρίδα) ενώ το πλάσιμο τους γινόταν χειρωνακτικά. Ύστερα τα αγγεία ξεραίνονταν στον ήλιο και ψήνονταν στη φωτιά για ν’ αποκτήσουν στερεότητα. Κατασκευαζόταν αρχικά από πέτρα ή μάρμαρο ή αλάβαστρο, αλλά γρήγορα εγκαταλείφθηκαν αυτά τα υλικά, εξαιτίας της δυσκολίας κατασκευής των αγγείων απ' αυτά, όπως μαρτυρεί και ο περιορισμένος αριθμός ευρημάτων.Από μαρτυρίες ευρημάτων σε διάφορες αγροτικές περιοχές, διαπιστώνεται και η χρήση του ξύλου. Το υλικό κατασκευής τις περισσότερες φορές είναι πήλινο αλλά υπάρχουν και διαφορετικά άλλα είδη, όπως μέταλλο(χρυσό,άργυρο,χάλκινο), ηλέκτρου,γυαλί και πορσελάνη.Από την νεολιθική όμως και μετέπειτα περίοδο, αρχίζει η χρήση του πηλού. Η κατασκευή αγγείων από πηλό επικράτησε σε όλους τους προϊστορικούς λαούς,λόγου της ευκολίας που πλάθεται ο πηλός, και  με αυτό τον τρόπο επέτρεπε να κατασκευάζονται τα αγγεία με αρκετά σύνθετη μορφή, όπως o αμφορέας. Ο σταθμός της αγγειοπλαστικής προκλήθηκε από την εφεύρεση του αγγειοπλαστικού τροχού, στην Ανατολική Μεσόγειο, στα 2800-2500 π.Χ. η εφαρμογή του όμως θα αρχίσει να συστηματοποιείτε από το 2500-1500 π.Χ.
Ιστορία
Με την ανακάλυψη του κεραμικού τροχού και του κλίβανου η αγγειοπλαστική θα γνωρίσει πολύ μεγάλη πρόοδο και να κατασκευασθούν αγγεία εντυπωσιακά σε μέγεθος και αισθητική εμφάνιση, Αρχικά διακοσμούνται με γεωμετρικά σχήματα (Γεωμετρικά Χρόνια) και αργότερα με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή, πολεμικά γεγονότα, κυνηγιού άγριων ζώων κ.λ.π.Από τον χρωματισμό τους διακρινότανε σε δυο κατηγορίες σε ερυθρόμορφα και μελανόμορφα.Και σήμερα κατασκευάζονται αγγεία από πηλό, συνήθως ως απομιμήσεις των αρχαίων με χαρακτήρα διακοσμητικό, χωρίς όμως να θεωρούνται και ως έργα τέχνης.
Παραθαλάσσιες Μεσογειακές
Τα πήλινα σκεύη του πολιτισμού των λιμναίων οικισμών ξεχωρίζουν με την πλαστική τους διακόσμηση, που χρησιμοποιεί αυλακώσεις, ραβδώσεις και εξογκώματα, ενώ τα αγγεία του απενινικού πολιτισμού χαρακτηρίζονται από πολύπλοκα μοτίβα με χαράγματα ή σκαλίσματα γεμισμένα με λευκή ύλη.
Στον ελληνικό χώρο
Στον ελληνικό χώρο η παρουσία των λίθινων και πήλινων αγγείων από τους πρωιμότερους χρόνους είναι μεγάλη. Στην Κρήτη έχουν βρεθεί πολυάριθμα λίθινα αγγεία. Στη Θεσσαλία, τα πήλινα αγγεία του νεολιθικού πολιτισμού αποτελούν έξοχα δείγματα ζωγραφιστής κεραμικής (Διμήνι, Σέσκλο). Είναι απλούστερα στη διακόσμηση, αλλά εξαίρετα στην κατασκευή και στο σχήμα, είναι της πρώτης εποχής του χαλκού στην Ελλάδα (πρωτοελλαδικά). Πολύ χαρακτηριστικά είναι επίσης τα μινύεια και αμαυρόχρωμα αγγεία της επόμενης (μεσοελλαδικής) περιόδου.
Στον Κρητομυκηναϊκό πολιτισμό
Στον κρητομυκηναϊκό πολιτισμό τα αγγεία διακρίνονται για την κομψότητα και την πλούσια διακόσμησή τους, η οποία χρησιμοποιεί άφθονα το χρώμα (καμαραϊκά) και έξοχες παραστάσεις με άνθη (κυρίως λευκό κρίνο με μακρύ βλαστό), θαλάσσια φυτά, αστερίες, όστρακα και κυρίως χταπόδια (θαλάσσιος ρυθμός). Στη μυκηναϊκή τέχνη ξεχωριστή θέση κατέχουν τα περίφημα αγγεία από μέταλλο, κυρίως χρυσό, με διακόσμηση όπου για πρώτη φορά εμφανίζονται ανθρώπινες μορφές.