cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάζλο Μπίρο
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπίρο γεννήθηκε ως μέλος μια οικογένειας Ουγγροεβραίων στη Βουδαπέστη, που τότε ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, εντός της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, το 1899. Πατέρας του ήταν ο Μόζες Ματίας Σβάιγκερ και μητέρα του ήταν η Γιάνκα Σβάιγκερ, το γένος Ούλμαν. Αφού τελείωσε το σχολείο, ο Μπίρο άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην Ουγγαρία.
Η εφεύρεση του στιλό
Ενώ εργαζόταν ως δημοσιογράφος, ο Μπίρο παρατήρησε ότι το μελάνι που χρησιμοποιούνταν για την εκτύπωση των εφημερίδων στέγνωνε γρήγορα, αφήνοντας το χαρτί στεγνό και χωρίς μουτζούρες. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το ίδιο μελάνι σε πένα, αλλά διαπίστωσε ότι δεν έρεε μέχρι την άκρη της πένας, καθώς ήταν πολύ παχύρρευστο. μικρογραφία|250x250εσ| Η εφεύρεση του Μπίρο Ο Μπίρο παρουσίασε την πρώτη παραγωγή του στιλό στη Διεθνή Έκθεση της Βουδαπέστης το 1931. Δουλεύοντας με τον αδερφό του Γκιόργκι, ο οποίος ήταν χημικός, ανέπτυξε μια νέα άκρη αποτελούμενη από μια μπάλα που μπορούσε να περιστρέφεται ελεύθερα σε μια υποδοχή, και καθώς γύριζε να παίρνει μελάνι από ένα φυσίγγιο ενώ στη συνέχεια κυλούσε για να αποτυπωθεί πάνω στο χαρτί. Ο Μπίρο κατοχύρωσε την εφεύρεση στο Παρίσι το 1938.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπίρο διέφυγε από τους ναζί μαζί με τον αδελφό του, μετακομίζοντας στην Αργεντινή, το 1943. Στις 17 Ιουνίου 1943, κατέθεσαν ένα ακόμη δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, που εκδόθηκε στις ΗΠΑ και σχημάτισαν την εταιρεία Biro Pens of Argentina (στην Αργεντινή το στιλό είναι γνωστό ως birome). Αυτό το νέο σχέδιο υποτίθεται ότι αδειοδοτήθηκε για παραγωγή στο Ηνωμένο Βασίλειο για προμήθεια στο προσωπικό της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας. δεξιά|μικρογραφία| Η διαφήμιση του Birome στο αργεντίνικο περιοδικό Leoplán, 1945 Το 1945, ο Μαρσέκ Μπιχ αγόρασε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το στιλό από τους Μπίρο, το οποίο σύντομα έγινε το κύριο προϊόν της εταιρείας του BIC. Η BIC έχει πουλήσει περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια στιλό σε όλο τον κόσμο.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Λάζλο Μπίρο πέθανε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής το 1985.
Η Ημέρα Εφευρετών της Αργεντινής γιορτάζεται στα γενέθλια του Μπίρο, την 29 Σεπτεμβρίου.
Το στιλό διαρκείας είναι ευρέως γνωστό και ως "biro" σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιρλανδίας, της Αυστραλίας και της Ιταλίας. Αν και η λέξη είναι σήμα κατατεθέν, σε ορισμένες χώρες έχει γίνει γενικός όρος για κάθε μάρκα του ίδιου προϊόντος, όπως ακριβώς συμβαίνει στα ελληνικά με την επωνυμία μπικ (BIC) που χρησιμοποιείται ευρέως για στιλό διαρκείας οποιασδήποτε μάρκας. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2016, την 117η επέτειο από τη γέννησή του, η Google τίμησε τη μνήμη του Μπίρο με ένα Google Doodle.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ουγγροεβραίοι Κατηγορία:Εφευρέτες
Διάσκεψη του ΟΗΕ για τη κλιματική αλλαγή (2019)
Το Διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή του 2019, είναι η 25η διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Αλλαγή του Κλίματος. Θα λάβει χώρα στην Μαδρίτη της Ισπανίας από τις 2 έως τις 13 Δεκεμβρίου 2019, υπό την προεδρία της κυβέρνησης της Χιλής. Το συνέδριο είναι η 25η Διάσκεψη των Μερών της Σύμβασης-Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή. Είναι η 15η σύνοδος των μερών για το Πρωτόκολλο του Κιότο, και η δεύτερη συνάντηση των μερών για την Συμφωνία του Παρισιού.
Προεπισκόπηση
Το συνέδριο ήταν προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί στη Βραζιλία τον Νοέμβριο του 2019, αλλά ένα χρόνο πριν από την προγραμματισμένη έναρξη, ο νεοεκλεγείες πρόεδρος Ζάιχ Μπολσονάρου απέσυρε την προσφορά για φιλοξενίας της διάσκεψης, επικαλούμενη οικονομικούς λόγους. Στη συνέχεια, η Χιλή ανέλαβε την διοργάνωση αλλά η κοινωνική αναταραχή τους ανάγκασε να αποσύρουν την προσφορά τους στα τέλη του Οκτωβρίου 2019. Μετά από αμοιβαία συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών, της Ισπανίας και της Χιλής, η διεξαγωγή πέρασε στην Ισπανία.
Διάφοροι ακτιβιστές για το κλίμα είχαν αναχωρήσει από την Ευρώπη για την Νότιο Αμερική με ιστιοφόρο, πριν την αλλαγή της οικοδεσπότριας πόλης στην Μαδρίτη. Στα μέσα Νοεμβρίου μερικοί από τους ακτιβιστές έκαναν μια εναλλκατική διάσκεψη κοντά στο κέντρο της ζούγκλας του Αμαζονίου, στο Τέρρα ντου Μέιου. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αυτόχθονες ηγέτες, επιστήμονες και ακαδημαϊκοί όπως ο Εντουάρντο Γκόες Νέβες, και ακτιβιστές όπως η Ναντέζντα Τολοκονίκοβα. Μετά την διάσκεψη ακολούθησε εκδήλωση με τίτλο "Αμαζονία: το κέντρο του κόσμου" (πορτογαλικά: Amazônia Centro do Mundo), η οποία πραγματοποιήθηκε στις 17 Νοεμβρίου στη κοντινή Αλταμίρα.
Προγραμματισμός της διάσκεψης
Η Τερέζα Ριμπέρα, Υπουργός Οικολογικής Μετάβασης της Ισπανίας, ανακοίνωσε η διάσκεψη θα πραγματοποιηθεί στις εγκαταστάσεις του εκθεσιακού κέντρου ΙΦΕΜΑ στη Μαδρίτη. Η ισπανική κυβέρνηση διαίρεσε την διάσκεψη σε δύο ζώνες, μια μπλε και μια πράσινη. Η μπλε ζώνη θα φιλοξενήσει τις συνεδρίες και τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών του συνεδρίου. Σε εκείνη τη ζώνη θα γίνουν οι συνομιλίες για την 15η συνεδρία της συνάντησης των Μερών του πρωτοκόλλου του Κιότο και της 2ης συνεδρίας των μερών της συμφωνίας του Παρισιού. Η μπλε ζώνη θα φιλοξενήσει εκδηλώσεις και δραστηριότητες των ΜΚΟ, καθώς και παράλληλες εκδηλώσεις από ξένα κράτη. Η πράσινη ζώνη θα είναι αφιερωμένη σε πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών με στόχο να προωθήσει την κοινωνική συμμετοχή. Η περιοχή αυτή θα χωρίζεται σε τρεις θεματικές υπο-ζώνες: η πρώτη επικεντρώνεται στις εκδηλώσεις για τη νεολαία, η δεύτερη επικεντρώνεται στις εκδηλώσεις για τους αυτόχθονες λαούς, ενώ η τρίτη επικεντρώνεται στην επιστήμη και την καινοτομία. Η πράσινη ζώνη προορίζεται ως χώρος ανοιχτού διαλόγου για πολλούς παράγοντες, όπως ΜΚΟ, επιχειρήσεις, εκπροσώπους της ακαδημαϊκής κοινότητας και χορηγούς.
Συμμετέχοντες
Τον Αύγουστο του 2019, η έφηβη ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ και ο πατέρας της Σβάντε απέπλευσε από το Πλίμουθ με κατεύθυνση την Αμερική. Την μετέφερε το πλοίο Μαλίτσια ΙΙ Και συμμετείχε στην Σύνοδο κλιματικής δράσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο. Εκείνη τη στιγμή δεν ήταν σαφές πως επρόκειτο να επιστρέψει στην Ευρώπη, αλλά σκόπευε να πάει στη Χιλή για το συνέδριο. Με την μετακίνηση της διάσκεψης στη Μαδρίτη, η ανάγκη να επιστρέψει στην Ευρώπη έγινε πιο επιτακτική. Η Τερέζα Ριμπέρα (υπουργός περιβάλλοντος της Ισπανίας) της προσέφερε βοήθεια στο να βρεθεί ένας τρόπος για να ταξιδέψει στην Ισπανία για το συνέδριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:2019
Τσουκάκι Πάτμου
Το Τσουκάκι είναι βραχονησίδα των Δωδεκανήσων η οποία ανήκει στη συστάδα των Αρκιών. Βρίσκεται στα νότια των Αρκιών, δίπλα στη Τσούκα. Έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Falco eleonorae, Larus audouinii, Phalacrocorax aristotelis και Puffinus yelkouan. Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμου Πάτμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Αρκών
Αϊτινές εκλογές Γερουσίας (2016–17)
Εκλογές διεξήχθησαν στην Αϊτή για την ανάδειξη των μελών της Γερουσίας, με τον πρώτο γύρο, στις 20 Νοεμβρίου του 2016, και ένα δεύτερο στις 29 Ιανουαρίου 2017. Ο πρώτος γύρος διεξήχθη ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές και με τον δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών που είχε ακόμα έναν τελικό γύρο να εκκρεμεί σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες από το 2015.
Στις 10 Αυγούστου 2016 αρχές δημοσίευσαν τον κατάλογο των υποψηφίων για την ανανέωση για του ενός τρίτου της Γερουσίας.
Αρχικά προγραμματισμένες για τις 9 Οκτωβρίου, οι εκλογές αναβλήθηκαν μέχρι τις 20 Νοεμβρίου 2016 εξαιτίας του τυφώνα Μάθιου, και ορίστηκε νέα ημερομηνία για τη διεξαγωγή τους.
Αποτελέσματα
Δύο υποψήφιοι εξελέγησαν στον πρώτο γύρο των εκλογών καθώς έλαβαν την απόλυτη πλειοψηφία ή διαφορά ή περισσότερο από 25% σε σχέση με τον αμέσως επόμενό τους αντίπαλο. Ήταν οι Ουανίκ Πιερ (PHTK) στη Βόρεια Ανατολική περιφέρεια και Ζοζέφ Λαμπέρ (KONA) στη Νοτιοανατολική περιφέρεια. Στις υπόλοιπες 8 εκλογικές περιφέρειες οι εκλεγέντες γερουσιαστές αποφασίστηκαν σε τελικό γύρο. Τα πρώτα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις 3 Φεβρουαρίου. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκε ότι θα είναι διαθέσιμα έπειτα από δύο εβδομάδες και το χειρισμό πιθανών προσφυγών εναντίον των αποτελεσμάτων ή της διαδικασίας.
Αναφορές
2017 Αιτη Αιτη
Γιαν Νέκοβαρ
Ο Γιαν Νέκοβαρ (Jan Nekovář), γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1963 στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας και πέθανε στις 14 Νοεμβρίου 2022 στο Παρίσι,, ήταν Τσέχος μαθηματικός που ασχολήθηκε με τη θεωρία των αριθμών (αριθμητική γεωμετρία).
Βιογραφία
Ήταν επισκέπτης επιστήμονας στο Ινστιτούτο Steklow στη Μόσχα (1988/89), στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τα Μαθηματικά (1989/90) στη Βόννη, στο Ινστιτούτο Ισαάκ Νεύτωνα (1998), στην École normale supérieure (1991), στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, στο CRM στη Βαρκελώνη, στο Τόκιο, στη Ναγκόγια, στο Στρασβούργο, στο Ινστιτούτο Φιλντς και στο Ινστιτούτο Μαθηματικής Φυσικής Έρβιν Σρέντινγκερ στη Βιέννη.
Ο Νέκοβαρ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις ιδιότητες των L-συναρτήσεων σε ακέραιες θέσεις (εικασίες Μπίλινσον, εικασίες Μπλοχ-Κάτο και τα p-adic τους ανάλογα) και με τα αντικείμενα που εμπλέκονται στην περιγραφή τους, όπως τα p-adic ύψη, τα p-adic ανάλογα της συνομολογίας Deligne (με την Βισλάβα Νίζιολ, μια εκδοχή της "συνθετικής κοχομολογίας" που εισήγαγαν οι Ζαν Μαρκ Φοντέν και Γουίλιαμ Μέσινγκ), καθώς και τα συμπλέγματα Σέλμερ, για τα οποία δημοσίευσε το 2006 μια μονογραφία (περίπου 550 σελίδες) στο περιοδικό Asterisque (τόμος 310).
Το 2002 απέδειξε την εικασία των Μπιρχ και Σουίνερτον-Ντάιερ "modulo 2", το γνωστότερο αποτέλεσμά του. Η εικασία δηλώνει ότι ο βαθμός της ομάδας των ρητών σημείων μιας ελλειπτικής καμπύλης που ορίζεται πάνω στους ρητούς αριθμούς και η τάξη του μηδενός της αντίστοιχης συνάρτησης L είναι ίσες με τη θέση s=1. Η ίδια η εικασία είναι ένα από τα προβλήματα της χιλιετίας και θεωρείται κεντρικό πρόβλημα της θεωρίας αριθμών, αλλά και πολύ δύσκολο. Ο Νέκοβαρ απέδειξε ότι οι δύο αριθμοί της εικασίας έχουν την ίδια ισοτιμία (δηλαδή είναι ίσοι modulo 2). Με τον τρόπο αυτό, αντικατέστησε την εικασία που ορίζεται για σημεία πάνω σε ρητούς αριθμούς με μια κοχομολογική εκδοχή (ομάδα Σέλμερ). Το 2013, σε ένα συνέδριο στη Βαρσοβία, εξέδωσε μια σημαίνουσα εικασία (που ονομάζεται "πλεκτική εικασία") σχετικά με μια γενίκευση της εικασίας του Μπίλινσον. Εκεί, η πρόοδος που είχε σημειωθεί ως τώρα περιοριζόταν στην περίπτωση όπου η τάξη του μηδενός είναι ίση με 1 και η πλεκτική εικασία ισχύει για την περίπτωση όπου η τάξη είναι μεγαλύτερη από 1. Μαζί με τον Άντονι Σολ, ανέπτυξε στη συνέχεια τεχνικές για την επίθεση αυτής της γενικευμένης εικασίας του Μπίλινσον. Εργάστηκε πάνω σε αυτό για περισσότερα από δέκα χρόνια, αλλά η ασθένεια τον εμπόδισε να ολοκληρώσει τη σχεδιαζόμενη μονογραφία για το θέμα αυτό με τον Scholl. Η διατύπωση της πλεκτικής εικασίας είναι ότι στις ποικιλίες Shimura (Σιμούρα) με την παρουσία ενός πολλαπλασιασμού σε ένα ολικό πραγματικό πεδίο F (αντί του συνηθισμένου σε ρητούς αριθμούς), τα μοτίβα έχουν μια πρόσθετη "πλεκτική" δομή (με μια αντίστοιχη πλεκτική συνομολογία).
Το 1998 έλαβε το βραβείο Γουάιτχεντ και το 2014 ήταν ένας από τους αποδέκτες του βραβείου G. de B. Ρόμπινσον.Το 1992 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μαθηματικών στο Παρίσι (Values of L-functions and p-adic cohomology). Το 2019, έλαβε το βραβείο Neuron για εξέχοντες Τσέχους επιστήμονες.
Μεταξύ των διδακτορικών του φοιτητών ήταν ο Ολιβιέ Φουκέ.
Πέθανε μετά από μακρά ασθένεια τη νύχτα της 14ης προς 15η Νοεμβρίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Νίκος Χανάν Σταυρουλάκης
Ο Νικόλας ή Νίκος Χανάν Σταυρουλάκης (1929-2017) ήταν Έλληνας, Εβραίος στο θρήσκευμα, καλλιτέχνης, ακαδημαϊκός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Το 1974 ο Σταυρουλάκης επέστρεψε στην Αθήνα, δίδαξε σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα και υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος και διευθυντής του από το 1977 έως το 1993 και στη συνέχεια εργάστηκε για την ίδρυση του Εβραϊκού Μουσείου Θεσσαλονίκης.
Το 1994 εγκαταστάθηκε στα Χανιά και άρχισε εκστρατεία για την αποκατάσταση της ιστορικής Συναγωγής Ετζ Χαγίμ. Οι προσπάθειές του για τη διάσωση και ανάδειξη αυτού του ιστορικού κτηρίου βρήκαν ανταπόκριση και το έργο τελικά ολοκληρώθηκε το 1999. Ο Νίκος Χανάν Σταυρουλάκης έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στα Χανιά ασχολούμενος με την διάσωση και ανάδειξη της εβραϊκής κουλτούρας και τη συγγραφή σχετικών βιβλίων μέχρι τον θάνατό του στις 19 Μαΐου 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Φειδίας Παρασκευαΐδης
Ο Φειδίας Παρασκευαΐδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Λαπήθου και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φειδίας Παρασκευαΐδης γεννήθηκε στη Λάπηθο το 1915. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική και εργαζόταν ως ιατρός.
Απεβίωσε το 1998.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1949-1956 διετέλεσε Δήμαρχος Λαπήθου.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις πρώτες βουλευτικές εκλογές της Κύπρου (Βουλευτικές εκλογές 1960) στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1961-1963 διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Πατριωτικού Μετώπου. Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 ως ανεξάρτητος για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Την περίοδο 1974-1980 διετέλεσε Πρόεδρος της Παγκύπριας Επιτροπής Προσφύγων, της οποίας αποτελούσε ιδρυτικό μέλος.
Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στις 4 Δεκεμβρίου 1980 αποχώρησε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ και συνέχισε ως ανεξάρτητος βουλευτής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Κερύνειας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Τοπογραφία της Κροατίας
δεξιά|μικρογραφία|Τοπογραφικός χάρτης της Κροατίας Η τοπογραφία της Κροατίας ορίζεται από τρία μεγάλα γεωμορφολογικά τμήματα της χώρας. Αυτά είναι η Πανονική λεκάνη, οι Δειναρικές Άλπεις και η λεκάνη της Αδριατικής. Το μεγαλύτερο μέρος της Κροατίας αποτελείται από πεδινές εκτάσεις, με υψόμετρο μικρότερο από 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, που καταγράφεται στο 53.42% της χώρας. Το μεγαλύτερο μέρος των πεδινών περιοχών βρίσκεται στις βόρειες περιοχές της χώρας, ειδικά στη Σλαβονία, η οποία αποτελεί μέρος της Πανονικής λεκάνης. Οι πεδιάδες διασκορπίζονται από τις δομές χορστ και γκράμπεν, που πιστεύεται ότι διέσπασαν την επικράτεια της Παννονικής Θάλασσας σε νησιά.
Η μεγαλύτερη συγκέντρωση εδάφους σε σχετικά υψηλές ανυψώσεις βρίσκεται στις περιοχές Λίκα και Γκόρσκι Κοτάρ στις Δειναρικές Άλπεις αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τέτοιες περιοχές βρίσκονται σε κάποιο βαθμό σε όλες τις περιοχές της Κροατίας. Οι Δειναρικές Άλπεις περιέχουν το υψηλότερο όρος της Κροατίας, το Ντινάρα με υψόμετρο 1.831 μέτρων καθώς και όλα τα άλλα βουνά στην Κροατία, τα οποία ξεπερνούν τα 1.500 μέτρα υψόμετρο. Η ηπειρωτική ακτή της Κροατίας στην Αδριατική θάλασσα έχει μήκος 17.773 χιλιομέτρων, ενώ τα 1.246 νησιά και νησάκια της περιλαμβάνουν ακόμα 4.058 χιλιόμετρα ακτογραμμής. Η καρστική τοπογραφία αποτελεί περίπου το ήμισυ της Κροατίας και είναι ιδιαίτερα εμφανής στις Δειναρικές Άλπεις καθώς και σε όλες τις παράκτιες περιοχές και τα νησιά.
Γεωμορφολογικές μονάδες
Το μεγαλύτερο μέρος της Κροατίας αποτελείται από πεδινές εκτάσεις, με υψόμετρο μικρότερο από 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, που καταγράφεται στο 53,42% της χώρας. Το μεγαλύτερο μέρος των πεδινών περιοχών βρίσκεται στις βόρειες περιοχές της χώρας, ειδικά στη Σλαβονία, που αντιπροσωπεύει τμήμα της Παννονικής λεκάνης. Η επικράτεια με υψόμετρο από 200 έως 500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας περιλαμβάνει το 25,61% της επικράτειας της Κροατίας και οι περιοχές μεταξύ 500 και 1,000 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας καλύπτουν το 17.11% της χώρας. Περαιτέρω το 3,71% της επικράτειας της χώρας βρίσκεται σε υψόμετρο από 1.000 έως 1.500 μέτρα και μόνο το 0.15% της επικράτειας της Κροατίας βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 1.500 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Παννονική λεκάνη και οι Δειναρικές Άλπεις μαζί με την λεκάνη της Αδριατικής αντιπροσωπεύουν τα κύρια γεωμορφολογικά τμήματα της Κροατίας.
Αδριατική Λεκάνη
αριστερά|μικρογραφία|Το εθνικό πάρκο Κορνάτι Η ακτογραμμή της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα έχει μήκος 17.773 χιλιομέτρων, ενώ τα 1.246 νησιά και νησίδες καλύπτουν επιπλέον ακτογραμμή 4.058 χιλιομέτρων. Η απόσταση μεταξύ των ακραίων σημείων της ακτογραμμής της Κροατίας είναι 526 χιλιόμετρα. Ο αριθμός των νησιών περιλαμβάνει όλα τα νησιά, τα νησάκια και τους βράχους όλων των μεγεθών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αναδύονται μόνο στη παλίρροια. Τα μεγαλύτερα νησιά της χώρας είναι το Κρες και το Κρκ, ενώ το υψηλότερο είναι το Μπρατς, με το μεγαλύτερο υψόμετρό του να φτάνει τα 780 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Τα νησιά αυτά περιλαμβάνουν 48 μόνιμα κατοικημένα, ενώ τα πιο πυκνοκατοικημένα μεταξύ τους είναι το Κρκ και η Κόρτσουλα.
Δειναρικές Άλπεις
δεξιά|μικρογραφία|Άποψη του Ντινάρα από το Κνιν Ο σχηματισμός των Δειναρικών Άλπεων συνδέεται με την ύστερη Ιουρασσική εποχή με την πρόσφατη πτυχή και την ζώνη ώθησης, η οποία αποτελεί μέρος της ορεινής ορνιθοπανίδας και εκτείνεται νοτιοανατολικά από τις νότιες Άλπεις. Οι Δειναρικές Άλπεις της Κροατίας καλύπτουν ολόκληρες τις περιοχές Γκόρσκι Κοτάρ και Λίκα, καθώς και σημαντικά τμήματα της Δαλματίας, με τη βορειοανατολική τους άκρη να εκτείνεται από το Ζούμπερακ έως την περιοχή της Μπανόβινας, κατά μήκος του ποταμού Σάβα, και οι δυτικότεροι γεωγραφικοί τους σχηματισμοί να είναι η Τσιτσάριγια (υψόμετρο 1.272 μέτρων) και η Ούτσκα (υψόμετρο 1.396 μέτρων) στην Ίστρια. Οι Δειναρικές Άλπεις περιέχουν το ψηλότερο βουνό της Κροατίας, τη Ντινάρα, καθώς και όλα τα άλλα βουνά στην Κροατία, τα οποία ξεπερνούν τα 1.500 μέτρα, το Μπιόκοβο, το Βελεμπίτ, τη Πλιεσίβιτσα, τη Βέλικα Καπέλα, τη Ρίσνιακ, τη Σβιλάγια και το Σνιέζνικ.
Η καρστική τοπογραφία αποτελεί περίπου το ήμισυ της Κροατίας και είναι ιδιαίτερα εμφανής στις Δειναρικές Άλπεις. Υπάρχουν πολλά σπήλαια στην Κροατία, 49 από τα οποία είναι βαθύτερα από τα 250 μέτρα, 14 βαθύτερα από τα 500 μέτρα και τρία βαθύτερα από τα 1.000 μέτρα. Το μεγαλύτερο σπήλαιο της Κροατίας, το Κίτα Γκατσέσινα, είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο σπήλαιο στις Δειναρικές Άλπεις στα 20.656 μέτρα.
Παννονική λεκάνη
δεξιά|μικρογραφία|Μια πεδιάδα στη Σλαβονία Η Παννονική λεκάνη σχηματίστηκε μέσα από τη Μειοκαινική αραίωση και την καθίζηση των δομών κρούστας που σχηματίστηκαν κατά την Ύστερη Βαρισκανική Παλαιοζωική Ορογένεση. Οι παλαιοζωικές και μεσοζωικές δομές είναι ορατές στο Παπούκ και σε άλλα σλαβονικά βουνά. Οι διεργασίες οδήγησαν επίσης στον σχηματισμό μιας στρατοηφαιστιακής αλυσίδας στη λεκάνη 17-12 εκατομμύρια χρόνια πριν και εντονότερη καθίζηση παρατηρήθηκε μέχρι 5 εκατομμύρια χρόνια πριν καθώς και στους βασάλτες πλυμμηρών περίπου 7.5 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η σύγχρονη ανύψωση των Καρπαθίων απέκοψε τη ροή του νερού ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα και την Πανονική Θάλασσα. Τα ιζήματα μεταφέρθηκαν στη λεκάνη απορροής από τα βουνά των Καρπαθίων και των Δειναρικών, με ιδιαιτέρως βαθιά ποτάμια ιζήματα που καταβυθίστηκαν στο Πλειστόκαινο κατά την ανύψωση των Υπερδουναβικών Ορέων. Τελικά, έως τα 3.000 μέτρα του ιζήματος αποτέθηκαν στη λεκάνη και η θάλασσα τελικά ξεράθηκε μέσω του φαραγγιού της Σιδηράς Πύλης.
Τα αποτελέσματα αυτών των διαδικασιών είναι μεγάλες πεδιάδες στην ανατολική Σλαβονία, Μπαρανία και Συρμία, καθώς και στις κοιλάδες των ποταμών, ειδικά κατά μήκος των Σάβα, του Ντράβα και του Κούπα. Οι πεδιάδες διασκορπίζονται από τις δομές χορστ και γκράμπεν, που πιστεύεται ότι διέσπασαν την επιφάνεια της Πανονικής Θάλασσας ως νησιά. Ο ψηλότερος από αυτούς τους σχηματισμούς είνα ο Ιβάνστιτσα και ο Μεντβέντνιτσα βόρεια του Ζάγκρεμπ και το Χρβάτσκο Ζαγκόριε καθώς επίσης και το Παπούνι και το Παπούρ που είναι από τα ψηλότερα βουνά της Σλαβονίας που περιβάλλουν τη Ποζέγκα. Το Πσούνι, το Παπούκ και η γειτονική Κρντίγια αποτελούνται ως επί το πλείστον από παλαιοζωικά βράχια ηλικίας 350-300 εκατομμυρίων ετών. Η Ποζέσκα γκόρα, δίπλα στο Πσούνι, αποτελείται από πολύ πιο πρόσφατα νεογενή πετρώματα, αλλά υπάρχουν επίσης ιζηματογενή ιζήματα και πυριγενή πετρώματα που σχηματίζουν την κύρια κορυφή 30 χιλιομέτρων του λόφου και αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη πυριγενή μορφή στην Κροατία. Ένας μικρότερος πυριγενής σχηματισμός βρίσκεται επίσης στο Παπούκ, κοντά στο Βοτσίν. Οι δύο, όπως και το Μοσλαβάτσκα Γκόρα είναι πιθανά υπολείμματα ενός ηφαιστειακού τόξου που σχετίζεται με την ανύψωση των Δυναρικών Άλπεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κροατίας
Pagani Zonda
Το Pagani Zonda ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (σούπερκαρ) που κατασκευαζόταν από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Pagani μεταξύ του 2000 και του 2013. Σχεδιαστής του μοντέλου είναι ο Οράσιο Παγκάνι, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας. Αρχικά, το όνομα του μοντέλου επρόκειτο να είναι Fangio F1, από τον πρωταθλητή της Φόρμουλα 1 Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, ο οποίος είχε λάβει μέρος στα πρώτα στάδια της εξέλιξης του αυτοκινήτου. Ωστόσο, λόγω του θανάτου του, το 1995, το μοντέλο τελικώς απέκτησε την ονομασία Zonda C12. Η τελική ονομασία του μοντέλου προήλθε από τον άνεμο Zonda, τον άνεμο τύπου Φεν που συμβαίνει συχνά στις ανατολικές πλαγιές των Άνδεων στην Αργεντινή.
Εισαγωγή
Το πρώτο Zonda παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 1999, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, φέροντας έναν βενζινοκινητήρα V12 της Mercedes-Benz-AMG, ο οποίος απέδιδε 394 ίππους. Η συγκεκριμένη έκδοση ήταν μοντέλο παραγωγής του 2000, όπου και συνοδεύτηκε από πολλές επίσης ειδικές εκδόσεις.
Βελτιώσεις και νέες εκδόσεις
Τον Μάρτιο του 2002, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, παρουσιάστηκε μια ακόμη έκδοση του μοντέλου, το Zonda S 7.3, λόγω του κινητήρα 7.3 λίτρων που είχε τοποθετηθεί στο όχημα. Ο συγκεκριμένος απέδιδε 555 ίππους. Αλλαγές υπήρξαν και εδώ, όπως στο εξωτερικό με τους προφυλακτήρες, αλλά και στο εσωτερικό με τα καρμπόν καθίσματα. Επιπλέον, ο νέος κινητήρας συνοδευόταν από ένα 6-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων. Το 2003, για πρώτη φορά το Zonda S κυκλοφόρησε στην αγορά υπό την μορφή διθέσιου κάμπριο, με την κατασκευή τους να φτάνει τα 40 αντίτυπα. thumb|left|Το σαλόνι ενός Pagani Zonda F.
Άλλη μια έκδοση ήταν η Zonda F, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Φάτζιο, όπως υποδηλώνει και το αρχικό F. Τον Μάρτιο του 2005 έκανε την πρεμιέρα του στο ίδιο Σαλόνι, όμως με ισχυρότερες ιδιαιτερότητες από την S. Ο κινητήρας ανανεώθηκε και η ιπποδύναμη αυξήθηκε στους 650 ίππους, ενώ διαφοροποιήσεις υπήρξαν και στον τομέα της ροπής. Στο εσωτερικό του, το τιμόνι ήταν κατασκευασμένο από ξύλο και ο πίνακας οργάνων είχε μια έντονα ρετρό αισθητική. Το 2006, κυκλοφόρησε και η κάμπριο έκδοση του Zonda F.
Σύμφωνα με την The Telegraph, το Zonda F εντάχθηκε τότε στα 10 ταχύτερα αυτοκίνητα στον κόσμο.
Αϊντινόβιτσι (Βίσεγκραντ)
Το Αϊντινόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Ајдиновићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Βίσεγκραντ, ο οποίος ευρίσκεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Pagani Zonda
Βελτιώσεις και νέες εκδόσεις
Κατά το 2007, το Zonda R εμφανίστηκε ακόμη πιο ισχυρό, εκτοξεύοντας την ισχύ του κινητήρα των 5.987 κυβικών εκατοστών στους 739 ίππους. Το συγκεκριμένο όχημα δοκιμάστηκε στην πίστα του Νίμπουργκινγκ το 2017 και χρειάστηκαν μόλις 6 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα μέχρι τον τερματισμό της, καθιστώντας την ταχύτερη κατά 11 δευτερόλεπτα από την Ferrari 599XX. Εδώ συνδυάστηκε με 6-τάχυτο ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, ενώ το συνολικό βάρος του οχήματος ανέρχεται μόλις στα 1.070 κιλά.
Αϊντινόβιτσι (Βίσεγκραντ)
Κατανομή του πληθυσμού (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 15 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν στο σύνολό τους Μουσουλμάνοι (Βόσνιοι).
Pagani Zonda
Πηγές
Zonda Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Αϊντινόβιτσι (Βίσεγκραντ)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βίσεγκραντ Κατηγορία:Οικισμοί του Βίσεγκραντ με βοσνιακή πληθυσμιακή πλειοψηφία
Άρτουρ Ρούντολφ Χαντς
μικρογραφία| Ο δρ. Άρτουρ Χαντς ως καθηγητής Οργανικής Χημείας στη Λειψία το 1903. Ο Άρτουρ Ρούντολφ Χαντς (7 Μαρτίου 1857 - 14 Μαρτίου 1935) ήταν Γερμανός χημικός και καθηγητής στα πανεπιστήμια της Ζυρίχης, του Βύρτσμπουργκ και της Λειψίας.
Πρώιμη ζωή και καριέρα
Σπούδασε χημεία από το 1875 με καθηγητή τον Rudolf Schmitt στο Royal Saxon Polytechnic της Δρέσδης. Δεδομένου ότι τα Τεχνολογικά Πανεπιστήμια έλαβαν το δικαίωμα να απονέμουν διδακτορικά διπλώματα μόνο από το 1900, μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ για ένα εξάμηνο. Εκεί, εκπόνησε τελικά τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο: Περί παραοξυφαινόλης και κάποιου παράγωγου αλδεϋδών υδροκινόνης και αλκοολών. Το 1880 μετακόμισε στο Βερολίνο για λίγους μήνες για να εργαστεί με τον χημικό Άουγκουστ Βίλχελμ φον Χόφμαν.
Στη συνέχεια, το φθινόπωρο, αποδέχτηκε τη θέση βοηθού με τον καθηγητή Γκούσταβ Βίντεμαν στο Ινστιτούτο Φυσικοχημείας του Πανεπιστημίου της Λειψίας. Εκεί απέκτησε πολλαπλές γνώσεις για τις φυσικοχημικές μεθόδους και εκεί πραγματοποίησε την πρώτη του εναρκτήρια διάλεξη το 1882 με θέμα: Η σχέση μεταξύ φυσικών ιδιοτήτων και χημικής σύστασης. Το 1882 τελείωσε, για την υφηγεσία του, την διατριβή του που είχε σχέση με τη σύνθεση όμοιων με την πυριδίνη ενώσεων από ακετοξικό αιθέρα και αλδεΰδικό αμμώνιο και έλαβε θέση λέκτορα.
Το 1885, το Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης του πρότεινε να καταλάβει ως τακτικός καθηγητής την κενή πανεπιστημιακή έδρα -στη θέση του Βίκτορ Μάγιερ- όπου και δίδαξε μέχρι το 1893.
Το 1893 δέχτηκε πρόσκληση έδρας από το Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ για να διαδεχθεί το φημισμένο καθηγητή Έμιλ Φίσερ. Στο Βύρτσμπουργκ έκανε εκστρατεία για την ενίσχυση του γνωστικού πεδίου της φυσικοχημείας.
Εξαιτίας του ξαφνικού θανάτου του Γιοχάνες Βισλίκενους και της θερμής υποστήριξης του φημισμένου καθηγητή Βίλχελμ Όστβαλντ μπόρεσε να αναλάβει την έδρα της χημείας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας το 1903. Εργάστηκε εκεί όλα τα χρόνια του και τελικά αποσύρθηκε το 1927, ενώ διατηρούσε τα καθήκοντά του μέχρι και το 1929.
Χημική έρευνα
Ο Χαντς έθεσε τα θεμέλια για τη σύνθεση ετεροκυκλικών ενώσεων αζώτου και για τη στερεοχημεία των αζωτούχων ενώσεων. Περαιτέρω τομείς της έρευνάς του υπήρξε η ηλεκτροχημεία και η φασματοσκοπία οργανικών ενώσεων.
Η σύνθεση διϋδροπυριδίνης Hantzsch που ανέπτυξε ο ίδιος -κατά την απόκτηση της υφηγεσίας του- φέρει το όνομά του. Με βάση την πυριδίνη, συνέθεσε θειαζόλη και τις ανάλογες ενώσεις της, ιμιδαζόλη, οξαζόλη, σελεναζόλη. Το 1890 ανέπτυξε στο εργαστήριό του τη σύνθεση πυρρολίου Hantzsch.
Το ίδιο το όνομά του, Hantzsch, είναι ένα από τα συνώνυμα του συστήματος Hantzsch-Widman, μια ονοματολογία που χρησιμοποιείται για την περιγραφή των ετεροκυκλικών χημικών ενώσεων.
Με τον φοιτητή του, Άλφρεντ Βέρνερ, ερεύνησε την ισομέρεια των οξιμών και των διαζωτικών. Αυτή η έρευνα τον οδήγησε σε αντιπαράθεση με τον χημικό Eugen Bamberger. Ο Χαντς αυτό, πρώτος το είχε θεωρήσει, ως μια μορφή συν- αντι- ισομερισμού.
Στη συνέχεια όταν εκπόνησε έρευνες για τις νιτροενώσεις, όπως λ.χ. το φαινυλνιτρομεθάνιο, εισήγαγε τον όρο ψευδο-οξύ, με τον οποίο κατανοούσε μια ασθενώς όξινη ή ουδέτερη ένωση η οποία, μέσω της μοριακής μετατροπής, γίνεται ισχυρό οξύ (ένωση Aci). Κατά συνέπεια, εισήγαγε ψευδο-βάσεις και συναφείς ενώσεις βάσεων. Στην περίπτωση του φαινυλνιτρομεθανίου, αλλάζει αργά από την όξινη μορφή (κίτρινο) στην ψευδοόξινη μορφή (άχρωμο) σε όλο και πιο όξινο διάλυμα. Οι μορφές οξίνου ονομάζονται επίσης νιτρονικά οξέα.
Από το 1906 ασχολήθηκε με τη σχέση μεταξύ χημικής δομής και χρώματος (στην περιοχή του υπεριώδους φωτός -UV-) και έφτασε κοντά στην ανάπτυξη της θεωρίας του συντονισμού (μεσομερία), χωρίς να το επιτύχει. Μελέτησε επίσης τις σχετικές αντοχές των οξέων και διαπίστωσε ότι τα πιο αδύναμα οξέα δείχνουν πιο βασική συμπεριφορά από τα ισχυρότερα. Αυτό αναπτύχθηκε αργότερα στις έννοιες οξέος-βάσης του Γιοχάνες Νίκολαους Μπρόνστεντ.
Διακρίσεις
Η Σχολή Χημείας και Ορυκτολογίας του Πανεπιστημίου της Λειψίας απονέμει κάθε χρόνο το βραβείο Arthur Hantzsch σε φοιτητές για τις εξαιρετικές ακαδημαϊκές επιδόσεις τους κατά το πρώτο έτος σπουδών. Μια αίθουσα διαλέξεων στο εν λόγω πανεπιστήμιο της Λειψίας φέρει το όνομά του, και δίπλα στην είσοδο, υπάρχει μια χάλκινη τιμητική πλάκα που δημιούργησε ο γλύπτης Άλφρεντ Τίελε το 1927 με το πορτρέτο του χημικού Άρτουρ Χαντς.
Έλαβε τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης (TU Dresden) το 1926.
Το 1887 εξελέγη μέλος της Γερμανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 1904 ήταν τακτικό μέλος της Σαξονικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1926 εξελέγη επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Γκέτινγκεν.
Προσωπικά στοιχεία
Το 1904, ο Χαντς παντρεύτηκε την Καταρίνα Σίλινγκ, η οποία ήταν αδερφή του γνωστού αρχιτέκτονα της Δρέσδης, Ρούντολφ Σίλινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Τάλιν)
Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Εσθονικά: Jaani kirik) είναι μεγάλη λουθηρανική ενοριακή εκκλησία στο Τάλιν της Εσθονίας. Είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, μαθητή του Ιησού Χριστού και συγγραφέα του τέταρτου χριστιανικού Ευαγγελίου. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1862 και η εκκλησία άρχισε να λειτουργει το 1867.
Ιστορία
Από την εποχή της Μεταρρύθμισης, η κύρια θρησκευτική παράδοση της Εσθονίας ήταν ο Λουθηρανισμός, με καθολικό πολίτευμα και επισκοπική κυβέρνηση. Η εθνική εκκλησία της Εσθονίας είναι η Εσθονική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, της οποίας ο Άγιος Ιωάννης είναι ενοριακός ναός. Το κίνητρο για την κατασκευή ήταν το μεγάλο μέγεθος των πιστών, που υπήρχαν στη γειτονική ενοριακή εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, η οποία μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα αριθμούσε περισσότερα από 14.000 μέλη. Η συγκέντρωση χρημάτων ξεκίνησε το 1851 για την δημιουργία μιας νέας ενοριακής εκκλησίας στα επεκτεινόμενα προάστια της «νέας» πόλης του Τάλιν, στο χαμηλότερο επίπεδο κάτω από τον αρχαίο οικισμό της πόλης στην κορυφή του λόφου (το Τουμπέα). Από τον Σεπτέμβριο του 1862 ντόπιοι τεχνίτες εργάστηκαν για την κατασκευή και η εκκλησία καθαγιάστηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1867. μικρογραφία| Τα πράσινα έπιπλα του ψηλού βωμού είναι ως επί το πλείστον από απλό βελούδο, αλλά το κύριο μπροστινό πάνελ είναι πλούσια κεντημένο. Παρόμοια σετ εναλλακτικών χρωμάτων χρησιμοποιούνται και σε άλλες περιόδους του εκκλησιαστικού έτους.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός είναι χτισμένος σε νεογοτθικό ρυθμό, με υψηλές αψίδες λόγχης και είναι ένα πολύ μεγάλο κτίσμα, που εκτείνεται σε τρία κύρια κλίτη, με ψηλό πύργο στο δυτικό άκρο, με διακοσμητικό κωδωνοστάσιο. Υπάρχει μια χορωδία και ένα ιερό, μια μικρή ημικυκλική αψίδα και ένα μεγάλο σκευοφυλάκιο. Η εκκλησία είναι χτισμένη στο ανατολικό άκρο της Πλατείας Ελευθερίας, στο Τάλιν, και κυριαρχεί στην πλατεία, αρχιτεκτονικά. Ο Κύριος Τέκτονας και ο επιβλέπων του κτηρίου ήταν ο Καρλ Σένσενμπεργκ και ο αρχιτέκτονας της εκκλησίας ήταν ο Κριστόφ Αουγκούστ Γκάμπλερ (1820–1884), γηγενής αρχιτέκτονας της πόλης. Σχέδια για την κατεδάφιση της εκκλησίας προτάθηκαν τόσο τη δεκαετία του 1930 όσο και τη δεκαετία του 1950 από αρχιτέκτονες και σχεδιαστές, που θεώρησαν ότι το στυλ της δεν ταίριαζε με τα άλλα κτήρια της Πλατείας Ελευθερίας. Η τοπική αντιπολίτευση απέτρεψε τη σχεδιαζόμενη κατεδάφιση και στις δύο περιπτώσεις.
Εσωτερικό του ναού και διακόσμηση
Η εκκλησία έλαβε πολλά δώρα κατά τον καθαγιασμό της, όπως έργα τέχνης, πολύτιμα μέταλλα (δισκοπότηρα και πιάτα ελεημοσύνης) και μια καμπάνα. Η εκκλησία εξακολουθεί να προσελκύει δώρα σύγχρονων έργων τέχνης, τα οποία περιλαμβάνουν κεντητά έπιπλα εκκλησίας σε μοντέρνο στυλ (μετωπικές προσόψεις, υπερμετωπιαία και άμβωνες - ασυνήθιστα ο άμβωνας φοράει δύο κλίσεις, καθώς έχει δύο αναλόγια, επιτρέποντας στον ιεροκήρυκα να επιλέξει την κατάλληλη κατεύθυνση για να παρουσιάσει το κήρυγμά του κατά τη θεία λειτουργία), και σύγχρονο βιτρώ. Μια μοντέρνα απεικόνιση της Παναγίας με βιτρώ, που βρίσκεται στο παρεκκλήσι της Κυρίας, ταιριάζει με ένα παράθυρο στην απέναντι πλευρά της εκκλησίας, που απεικονίζει τον πολιούχο της εκκλησίας, τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Ο μεγάλος βωμός, που δεσπόζει στο ανατολικό άκρο της εκκλησίας, που απεικονίζει τη Σταύρωση, είναι του καθηγητή Καρλ Γκοτλιέμπ Βένιγκ, απόφοιτο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, του ίδιου εκπαιδευτικού ιδρύματος με τον αρχιτέκτονα της εκκλησίας, Γκάμπλερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Τάλιν Κατηγορία:Εκκλησίες της Εσθονίας
Λυκάνθρωπος
Ο λυκάνθρωπος ήταν μια ευρέως διαδεδομένη φιγούρα στην ευρωπαϊκή λαογραφία, ιδίως κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Από την Ευρώπη οι δοξασίες για τους λυκάνθρωπους εξαπλώθηκαν και στον Νέο Κόσμο. Η πίστη στους λυκάνθρωπους αναπτύχθηκε παράλληλα με την πίστη στις μάγισσες, κατά τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα και της πρώιμης νεότερης περιόδου. Όπως και οι δίκες για μαγεία στο σύνολό τους, η δίκη των υποτιθέμενων λυκανθρώπων εμφανίστηκε στη σημερινή Ελβετία (ιδίως στο Καντόνι του Βαλαί και του Βω) στις αρχές του 15ου αιώνα και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη τον 16ο αιώνα, κορυφώθηκε τον 17ο αιώνα και υποχώρησε τον 18ο αιώνα.
Η περίπτωση του Πέτερ Σταμπ (Peter Stumpp) (1589) (γνωστού και «Ο λυκάνθρωπος του Μπέντμπουργκ» οδήγησε σε κορύφωση του ενδιαφέροντος και της δίωξης των υποτιθέμενων λυκανθρώπων, κυρίως στη γαλλόφωνη και γερμανόφωνη Ευρώπη. Το φαινόμενο παρέμεινε περισσότερο στη Βαυαρία και την Αυστρία, όπου καταγράφηκαν διώξεις μέχρι πολύ μετά το 1650, ενώ οι τελευταίες περιπτώσεις σημειώθηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα στην Καρινθία και τη Στυρία.
Πρώτες αναφορές
Το 425 π.Χ., ο Ηρόδοτος περιέγραψε τους Νευρούς, μια νομαδική φυλή μαγικών ανδρών που άλλαζαν μορφές λύκων για αρκετές ημέρες του χρόνου. Η χρήση δερμάτων λύκου για ζεστασιά δεν είναι έξω από τη σφαίρα δυνατοτήτων για τους κατοίκους ενός τόσο σκληρού κλίματος· αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που ο Ηρόδοτος περιέγραψε την πρακτική τους ως «μεταμόρφωση».
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή
Καθεδρικός Ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου (Τάλιν)
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου (Εσθονικά: Peeter-Pauli katedraal) είναι καθεδρικός ναός της Ρωμαιοκαθολικής Αποστολικής Διοίκησης της Εσθονίας. Βρίσκεται στην οδό Βένε 18, στην περιοχή της Παλιάς Πόλης του Τάλιν στην Εσθονία.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Μετά την απώλεια της Εσθονίας από τη Σουηδία και την κατάκτησή της από τη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, η θρησκευτική ελευθερία εισήχθη από τις νέες αρχές. Το 1799, η καθολική ενορία είχε μεγαλώσει αρκετά ώστε να της παραχωρηθεί η πρώην τραπεζαρία της παλιάς κλειστής Μονής της Αγίας Αικατερίνης ως τόπος λατρείας στον χώρο της σημερινής εκκλησίας. Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης είχε κλείσει το 1524 μετά τη Μεταρρύθμιση. Το 1841, έγιναν σχέδια για ένα κατάλληλο νέο εκκλησιαστικό κτήριο για τον χώρο, το οποίο είχε γίνει πολύ μικρό για τους πιστούς. Η νέα εκκλησία χτίστηκε μεταξύ 1841 και 1844. Αρχιτέκτονας ήταν ο γνωστός αρχιτέκτονας της Αγίας Πετρούπολης Κάρλο Ρόσι. Σχεδίασε μια νεογοτθική βασιλική, χωρίς αψίδα, με νεοκλασικό εξωτερικό μέρος.
Μεταξύ 1920 και 1924, η κύρια, δυτική πρόσοψη έλαβε τη σημερινή της νεοκλασική όψη, ένα έργο των αρχιτεκτόνων Έριχ Τζέικομπι και Φραντς ντε Βρίες, που αποκλίνει κάπως από την αρχική πρόσοψη του Ρόσι. Το εσωτερικό της εκκλησίας εξακολουθεί να αντανακλά το σχέδιο του Ρόσι, ωστόσο η ξύλινη, νεογοτθική διακόσμηση έχει αφαιρεθεί. Ο καθεδρικός ναός έχει υποστεί μια σειρά από ανακαινίσεις, η τελευταία το 2002–2003.
Ο καθεδρικός ναός περιλαμβάνει πολλά έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων έργων τοπικών Γερμανών καλλιτεχνών της Βαλτικής, Καρλ Σιγισμούνδου Βαλτέρ, Ρόμπερτ Σάλεμαν και ένα αντίγραφο ενός πίνακα του Γκουίντο Ρένι.
Ο πάπας Φραγκίσκος τέλεσε Θεία Λειτουργία το 2018 σ' αυτόν το ναό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Τάλιν Κατηγορία:Εκκλησίες της Εσθονίας
Peugeot 305
Το Peugeot 305 ήταν ένα μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot, μεταξύ του 1977 και του 1989. Αντικατέστησε το Peugeot 304 και αντικαταστάθηκε το 1987 από το κάπως μεγαλύτερο Peugeot 405. Συνολικά παρήχθησαν 1.649.176 αντίτυπα σειράς 305.
Παρουσίαση και διακρίσεις
Το Peugeot 305 παρουσιάστηκε στον Τύπο αυτοκινήτου τον Νοέμβριο του 1977 και κυκλοφόρησε στην ηπειρωτική Ευρώπη σχεδόν αμέσως, ενώ ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο ως δεξιοτίμονο διατέθηκε για πρώτη φορά την άνοιξη του 1978. Το μοντέλο αυτό σήμανε και την έναρξη των Peugeot γενιάς «05», η οποία κράτησε στην Ευρώπη για περισσότερα από 20 χρόνια και τελικώς έληξε τον Σεπτέμβριο του 1999, με τη διακοπή της παραγωγής του Peugeot 605.
Η αισθητική του νέου μοντέλου είχε διαμορφωθεί από τον ιταλικό σχεδιαστικό οίκο Πινινφαρίνα (Pininfarina) και το αμάξωμά του ήταν εντελώς καινούριο. Αν και είχε έναν μέτριο, ακόμα και για τα τότε στάνταρ, αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,44 και έδινε ακόμα μια «κυβοειδή» αίσθηση, ωστόσο διέθετε μια έντονη προσωπικότητα, με την εξωτερική του εμφάνιση να δείχνει σαν ένα μικρότερο Peugeot 604 και να θυμίζει κάπως την τότε BMW Σειρά 3 E21. Γενικότερα, το 305 απέσπασε θετικά σχόλια από τον Τύπο και το κοινό και μάλιστα κέρδισε τον τίτλο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς από το βρετανικό περιοδικό «What Car?» για το 1979.
Ασφάλεια
left|thumb|Peugeot 305 GLD του 1983 (μοντέλο της Σειράς 2).
Το σασί του 305 ήταν εξ ολοκλήρου από χάλυβα και ήταν αυτοφερόμενο (ενιαίο δομικό σύνολο), ενώ μάλιστα είχε βασιστεί στο πρωτότυπο όχημα ασφαλείας «Peugeot VSS», το οποίο είχε τότε εξελιχθεί από την Peugeot ειδικά με σκοπό την βελτίωση της παθητικής ασφάλειας.
Ως αποτέλεσμα, το 305 είχε πολλές αναβαθμίσεις στην ασφάλεια για τα δεδομένα της τότε εποχής: ζώνες ελεγχόμενης παραμόρφωσης και μάλιστα εμπρός και πίσω, κολώνα τιμονιού που καταρρέει σε μετωπική πρόσκρουση, ταμπλό από αφρώδες παραμορφώσιμο πλαστικό, ενισχύσεις στις πλευρικές κολώνες του σασί και τοποθέτηση της δεξαμενής καυσίμου στο κέντρο του αμαξώματος, κάτω από τα πίσω καθίσματα και μακριά από το πίσω άκρο του αμαξώματος, μειώνοντας έτσι δραστικά τον κίνδυνο ανάφλεξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση.
Εκδοχές αμαξώματος
Η δημοφιλέστερη, με διαφορά, ήταν η 4-πορτη σεντάν.
Κινητήρες
Οι αρχικοί κινητήρες του 305 ήταν δύο μηχανικά σύνολα βενζίνης 1.3 και 1.5 λίτρων. Σύντομα προστέθηκαν στην παλέτα ένας βενζινοκινητήρας 1.6 λίτρων και ένας κινητήρας ντίζελ 1.6 λίτρων. Τον Ιούλιο του 1982, το μοντέλο υπέστη μια αισθητική ανανέωση και τότε εμφανίστηκαν ένας βενζινοκινητήρας 1.9 λίτρων της Peugeot και ένας 1.9 λίτρων ντίζελ της γνωστής σειράς κινητήρων XUD, που εισήγαγε 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Ανανέωση του 1982
thumb|right|Peugeot 305 Select Σειράς 2.
Όσα μοντέλα κατασκευάστηκαν από τον Ιούλιο του 1982, όταν έγινε η ανανέωση, και μετά, έγιναν επίσημα γνωστά ως η Σειρά 2, ενώ τα παλαιότερα αναφέρονται από τότε ως η Σειρά 1. Τα αντίτυπα της Σειράς 2 φέρουν λίγο πιο σύγχρονη αισθητική στο μπροστινό μέρος, καινούριο και πιο βελτιωμένο σύστημα διεύθυνσης και μπροστινή ανάρτηση, ένα νέο ταμπλό και κάποιες τροποποιήσεις στη δομή του σασί, προκειμένου να επιτευχθεί η τοποθέτηση των νέων κινητήρων της Σειράς XU, μαζί με το νέο 5-τάχυτο κιβώτιο. Ωστόσο, οι εκδόσεις GL και GR και τα επαγγελματικά van, συνέχισαν να χρησιμοποιούν τους παλαιότερους κινητήρες της σειράς XL / XR και το αρχικό 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Αντικατάσταση του 305
right|thumb|Peugeot 305 Automatic του 1985.
Ο διάδοχος του 305 λανσαρίστηκε τον Ιούλιο του 1987 και ήταν το κάπως μεγαλύτερο και ισχυρότερο Peugeot 405. Αν και το 405 είχε εμφανώς μετακινηθεί προς μια ανώτερη κατηγορία, φτάνοντας πλέον στη μεσαία κατηγορία D, ωστόσο απεδείχθη πιο δημοφιλές από τον προκάτοχό του.
Η παραγωγή του 305 σεντάν έληξε το 1988 και του 305 station wagon τον Ιούλιο του 1989, αν και η επαγγελματική έκδοση συνέχισε να παράγεται σε περιορισμένα αντίτυπα έως τον Ιούνιο του 1990.
Βιβλιογραφία
right|thumb|Peugeot 305 Break.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Peugeot Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα
μικρογραφία|350x350εσ|Αεροφωτογραφία του [[Ποταμός Βασιουγκάν|ποταμού Βασιουγκάν]] δεξιά|μικρογραφία|Η Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα σε δορυφορικό χάρτη της [[Βόρεια Ασία|Βόρειας Ασίας]] Η Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα (За́падно-Сиби́рская равни́на, Ζάπαντνο-Σιμπίρσκαγια ραβνίνα) είναι μια μεγάλη πεδιάδα που καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα της Σιβηρίας. Οριοθετείται από τα Ουράλια στη Δύση και τον Ποταμό Γενισέι στην Ανατολή, και από τα όρη Αλτάι στα νοτιοανατολικά. Μεγάλο μέρος της πεδιάδας αποξηραίνεται ελλειπτικώς και αποτελείται από μερικούς από τους μεγαλύτερους βάλτους και μεγαλύτερες πλημμυρικές πεδιάδες στο κόσμο. Οι κύριες πόλεις μεταξύ άλλων είναι οι: Ομσκ, Νοβοσιμπίρσκ, Τομσκ και Τσελιαμπίνσκ.
Γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία|Η δυτική σιβηρική πεδιάδα όπως φαίνεται λίγο έξω από την [[Τατάρσκαγια. Άποψη από βαγόνι στον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο.]] Η Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα βρίσκεται ανατολικά των Ουραλίων και ανήκει κυρίως στη Ρωσία. Είναι μια από τις Μεγάλες Ρωσικές Περιοχές και περιγράφεται ως η μεγαλύτερη συνεχής πεδιάδα στον κόσμο. Πάνω από το 50% της πεδιάδας έχει υψόμετρο κάτω των 100 μέτρων καλύπτοντας μια έκταση 2.6 με 2.7 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, περίπου το ένα τρίτο της Σιβηρίας. Εκτείνεται σε μια έκταση 2.400 χιλιομέτρων από βορρά προς νότο (από τις ακτές του Αρκτικού Ωκεανού μέχρι τις πρόποδες των Αλταϊκών ορέων, και σε μια έκταση 1.900 χιλιομέτρων από δυτικά προς ανατολικά στα Ουράλια όρη μέχρι τον Ποταμό Γενισέι.
Η πεδιάδα έχει οκτώ διακριτές περιοχές βλάστησης: τούνδρα, δάσος-τούνδρα, βόρεια Τάιγκα, μεσαία τάιγκα, νότια τάιγκα, υποταϊγκαϊκό δάσος, δάσος-στέπα, και στέπα. Στην Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα ζουν αρκετά είδη ζώων, τα οποία αυξάνονται από τουλάχιστον 107 στην ζώνη της τούνδρας σε 278 ή παραπάνω στο δάσος-στέπα. Ο μακρύς ποταμός Γενισέι κατευθύνεται προς τα βόρεια και εκβάλλει στον Αρκτικό Ωκεανό, όπου εκβάλλει πάνω από 20 εκατομμύρια λίτρα νερού στο στόμιο του. Μαζί με τον παραπόταμό του Αγγαρά, οι δύο ποταμοί διασχίζουν 5.530 χιλιόμετρα. Η κοιλάδα που σχηματίζεται από τον Γενισέι λειτουργεί ως μια τραχιά διαχωριστική γραμμή μεταξύ της δυτικής σιβηρικής πεδιάδας και του κεντρικού σιβηρικού οροπεδίου. Οι παγετώδεις αποθέσεις εκτείνονται τόσο νότια, μέχρι την συμβολή Ομπ-Ιρτίς, σχηματίζοντας περιστασιακούς χαμηλούς λόφους και κορυφογραμμές, αλλά διαφορετικά η πεδιάδα είναι εξαιρετικά επίπεδη και χωρίς αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά.
Οι χειμώνες στη δυτική Σιβηρική πεδιάδα είναι σκληροί και μακροπερίοδοι. Το κλίμα του μεγαλύτερου μέρους της πεδιάδας είναι υποαρκτικό και ηπειρωτικό. Δύο από τις μεγαλύτερες πόλεις στην πεδιάδα είναι το Σουργκούτ και το Νιζνιβάρταφσκ.
Γεωλογία
Η δυτική Σιβηρική πεδιάδα αποτελείται κυρίως από Καινοζωικές προσχωσιγενείς αποθέσεις και είναι εξαιρετικά επίπεδη. Μια άνοδος της στάθμης της θάλασσας κατά πενήντα φτάνει για να βυθιστεί όλη η γη ανάμεσα στις ακτές του Αρκτικού Ωκεανού και την συμβολή των Ομπ-Ιρτύς κοντά στο Χάντι-Μανσίσκ (βλ. Στενά Τουργκάι, Δυτική Σιβηρική Παγετώδης Λίμνη). Είναι μια περιοχή του φλοιού της γης που έχει υποστεί παρατεταμένη καθίζηση και αποτελείται από οριζόντιες αποθέσεις ακόμη και 65 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πολλές από τις αποθέσεις στις πεδιάδες προκλήθηκαν από φράγματα πάγου που ανέστρεψαν την ροή των ποταμών Ομπ και Γενισέι, ανακατευθύνοντας την ροή τους προς την Κασπία Θάλασσα και ίσως προς την Αράλη. Είναι πολύ βαλτώδης περιοχή και τα εδάφη είναι ως επί το πλείστον τυρφώδη ιστοσολικά και ιστελικά (histels) στο άδενδρο βόρειο τμήμα.
Η πεδιάδα έχει τους μεγαλύτερους βάλτους στον κόσμο, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από εκτρεφόμενους τυρφώνες. Πιστεύεται ότι ο βάλτος Βασιουγκάν είναι ο μεγαλύτερος ενιαίος εκτρεφόμενος τυρφώνας με έκταση περίπου 51.600 τ.χλμ.
Στα νότια της πεδιάδας, όπου το μόνιμα παγωμένο έδαφος είναι σε μεγάλο βαθμό απών, υπάρχουν μεγάλα λιβάδια που είναι επέκταση της Καζακικής Στέπας που σχημάτιζε την αρχική βλάστηση, αν και μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος έχει εκκαθαριστεί.
Μεγάλες περιοχές των πεδιάδων πλημμυρίζουν την άνοιξη και οι ελώδεις περιοχές κάνουν μεγάλο μέρος της περιοχής ακατάλληλο για γεωργική εκμετάλλευση. Οι κύριοι ποταμοί στη Δυτική Σιβηρική Πεδιάδα είναι οι Ιρτύς, Ομπ, Ναντίμ, Πουρ, Ταζ και Γενισέι. Υπάρχουν πολλές λίμνες και βάλτοι. Αυτή η περιοχή έχει μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ρωσίας κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980 παραγόταν από εκεί.
Επτάγραμμα
Η λέξη επτάγραμμα συνδυάζει το αριθμητικό πρόθεμα επτά- με το επίθεμα -γραμμή.
Γεωμετρία
Σε γενικές γραμμές, επτάγραμμα είναι ένα οποιοδήποτε αυτο-τεμνόμενο επτάγωνο (πολύγωνο με επτά πλευρές).
Υπάρχουν δύο κανονικά επταγράμματα, επισημαίνονται ως {7/2} και {7/3}, με τον δεύτερο αριθμό να αντιπροσωπεύει το διάστημα βήματος της κορυφής από ένα κανονικό επτάγωνο, {7/1}.
Είναι το μικρότερο αστεροειδές πολύγωνο που μπορεί να κατασκευαστεί σε δύο μορφές, όπως τα ανάγωγα κλάσματα. Τα δύο επταγράμματα κάποιες φορές ονομάζονται επτάγραμμα το {7/2} και μεγάλο επτάγραμμα το {7/3}.
Το προηγούμενό του αστεροειδές πολύγωνο, το κανονικό εξάγραμμα {6/2}, είναι μια ένωση δύο τριγώνων. Το μικρότερο αστεροειδές πολύγωνο είναι το πεντάγραμμα {5/2}.
Το επόμενό του αστεροειδές πολύγωνο είναι το οκτάγραμμα {8/3}, ακολουθούμενο από το κανονικό εννεάγραμμα, το οποίο επίσης έχει δύο μορφές την {9/2} και την {9/4}, καθώς και μία ένωση τριών τριγώνων την {9/3}.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα
Άνθεια (Αργολίδα)
Η Άνθεια (Ἄνθεια) ήταν μια πόλη της Τροιζήνας στην αρχαία Αργολίδα. Σύμφωνα με την παράδοση, η πόλη ιδρύθηκε από το μυθολογικό πρόσωπο Άνθη. Επίσης σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Πιτθέας μετέφερε τον πληθυσμό της πόλης στην Τροιζήνα.
Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται πλησίον του οικισμού Δαμαλά.