cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννα της Αγγλίας (1335-1348)
Ταξίδι στην Καστίλη και το τέλος της από πανώλη
Ο πρώτος προορισμός, ξεκινώντας από το Πόρτσμουθ, ήταν το Μπορντώ και, ενώ ο πατέρας της της επισήμανε τον θανατηφόρο κίνδυνο της Μαύρης Πανώλης που άρχισε να εξαπλώνεται την Ευρώπη εκείνη την χρονιά, οι συμβουλές του δεν εισακούστηκαν.
Με την επιβίβαση τους στο Μπορντώ, όπου είχε εξαπλωθεί η θανατηφόρα επιδημία, η Ιωάννα και η συνοδεία της, αν και αρχικά δεν είχαν προσβληθεί, προσεβλήθησαν από αυτήν ομαδικά και άρχισαν να πεθαίνουν. Ο αρχηγός της συνοδείας Ροβέρτος Μπουσιέ πέθανε στις 20 Αυγούστου. Η Ιωάννα ήταν το πρώτο θύμα της πανώλης και πέθανε την 1η Ιουλίου σε ηλικία 15 ετών, χωρίς να προλάβει να φτάσει στην Καστίλη.
Η είδηση του θανάτου της από την επιδημία έφερε μεγάλη θλίψη στην οικογένεια της: ο πατέρας της που ήρθε στην χειρότερη στιγμή της ζωής του έστειλε γράμμα στον βασιλιά Αλφόνσο της Καστίλλης για να του εκφράσει τα τραγικά του συναισθήματα.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Ηλίας Δημητρέλος
Ο Ηλίας Δημητρέλος (10 Μαΐου 1966 - 14 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας αγιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας. Το 1976 σε ηλικία 10 ετών γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών. Το 1980 και για τρία έτη μαθήτευσε στον  Αγιορείτη Μοναχό, π. Δοσίθεο Παρασκευαΐδη, βαθύ γνώστη της Βυζαντινής Μουσικής. Το 1984 εισήχθη με τις Πανελλήνιες στη Νομική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μυήθηκε στις Καλές Τέχνες από τον ζωγράφο-αγιογράφο Χρήστο Λιόνδα, με παράλληλες σπουδές στην ΑΣΚΤ και στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Μετσόβειου Πολυτεχνείου ως ακροατής. Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στα τεθωρακισμένα. Η ανεξάρτητη πορεία στον επαγγελματικό στίβο οριοθετήθηκε το 1992. Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων, Otis Art Institute-USA. Πρόεδρος της Εφορείας Διακοσμητικής (Αγιογράφων, Ψηφιδογράφων Σκηνογράφων, Κεραμιστών κ.άλλων ειδικοτήτων) του Επιμελητηρίου και Ταμίας από το 2006 έως το 2010. Από τον Μάϊο του 2010 μεχρι τις 14 Μαρτίου 2012 (την ημέρα θανάτου του) υπήρξε Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων.
Η ζωγραφική παλέττα διακοσμεί Ιερούς Ναούς, Ιερές Μονές, καθώς και ιδιωτικές συλλογές. Αναφέρονται: Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέου Σαλαμίνος, Ιερά Μονή Aγ. Νικοδήμου Γορτυνίας, I. Ναός Αγ. Γεωργίου Νέας Ζωής Περιστερίου, Ι. Ναός Μεγάλου Αντωνίου Μάνδρας Αττικής, Μητροπολιτικός Ναός Αγ. Αναργύρων Ν. Ιωνίας, το Καθολικόν και η Τράπεζα της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Β. Ευβοίας, Ι. Ναός Ευαγγελιστρίας Ιστιαίας, Ι. Ναός Αγ. Νικολάου Ασμηνίου, Καθεδρικός Ναός Αγίας Μαρκέλλας στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, Ι. Ναΐδριον Γενεσίου Προδρόμου Ν. Υόρκης, Παρεκκλήσιον Αγίου Ανανία Ι. Ναού Αγ. Παύλου Πατρών, Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Άνδρου, Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Λιβανατών (Παντοκράτωρ), Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Καματερού, Κύπρος, Γαλλία, Γερμανία, Βραζιλία, Ουκρανία, Γεωργία.
Προσωπογραφίες παλαιοτέρων και συγχρόνων Ιεραρχών κοσμούν Ιερές Μητροπόλεις και Μονές, όπως Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, Μητροπολίτου Ν. Ιωνίας Κωνσταντίνου, Τιμοθέου Πατάρων, Τιμοθέου Β' Ν. Ιωνίας, Ιακώβου Γέροντος Οσίου Δαβίδ Β.Ευβοίας, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, και άλλων. Πρωτότυπα έργα, μικρογραφίες χειρογράφων εκδόθηκαν και διανεμήθηκαν στο Πανελλήνιο και στο Εξωτερικό. Επιμελήθηκε εικαστικά και λεκτικά έντυπα και βιβλία. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν στόν ημερήσιο και περιοδικό Τύπο περί θεμάτων πολιτισμού. Συμμετείχε συχνά σε πανελλαδικές και διεθνείς εκθέσεις (Ιταλία, Ιεροσόλυμα, Χόνγκ Κόνγκ, Πεκίνο, Σαγκάη, Γαλλία, Γερμανία, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λος Άντζελες, Ρωσία, Ιρλανδία.)
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τζένιφερ Τζόουνς
Η Τζένιφερ Τζόουνς (αγγλικά Jennifer Jones) (2 Μαρτίου 1919 - 17 Δεκεμβρίου 2009) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία Ουράνια οπτασία (The Song Of Bernadette) του 1943, καθώς και με Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την ίδια ταινία, ενώ στη συνέχεια προτάθηκε για το χρυσό αγαλματίδιο άλλες τέσσερις φορές. Υπήρξε ένα από τα πρόσωπα που σημάδεψαν με την παρουσία και τις ταινίες τους τη χρυσή εποχή του Χόλυγουντ, ενώ παράλληλα έκανε καριέρα και ως βοηθός νοσοκόμας και στη συνέχεια έγινε σύμβουλος και συνήγορος ψυχικής υγείας, ενώ επίσης από το 1971 και μετά προσέφερε ιδιαίτερα μεγάλο φιλανθρωπικό έργο.
Πρώτα Χρόνια
Η Φίλις Λι Ίσλεϊ (Phylis Lee Isley), όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στην Τάλσα της Οκλαχόμα το 1919 και ήταν κόρη του Φίλιπ Ρος Ίσλεϊ και της Φλόρα Μέι Σούμπερ, το μοναδικό παιδί της οικογένειας. Ο πατέρας της, είχε στην ιδιοκτησία του μια θεατρική επιχείρηση, την Isley Stock Company, όπου συμμετείχαν και οι δύο γονείς της σε παραστάσεις, ενώ και η ίδια η Τζόουνς ξεκίνησε να συμμετέχει σε αυτές από την ηλικία των 6 ετών, καθώς και σε σχολικές παραστάσεις. Το έντονο ενδιαφέρον της και ο μετέπειτα ενθουσιασμός της, την ώθησαν ήδη από την παιδική της ηλικία στην απόφαση να γίνει ηθοποιός. Για την ιστορία, ο πατέρας της μετά εκμεταλλεύτηκε την παγκόσμια οικονομική ύφεση που ξεκίνησε από το Μεγάλο Κραχ του 1929 και εξαγόρασε μεγάλο αριθμό κινηματογράφων στην Οκλαχόμα και στο Τέξας, εφοδιάζοντάς τους με συσκευές αναπαραγωγής ήχου (λόγω της πρόσφατης τότε εισαγωγής και καθιέρωσης των ηχητικών ταινιών) και δημιουργώντας έτσι από τότε δική του αλυσίδα κινηματογράφων. thumb|left|Σκηνή από την πρώτη της ταινία, New Frontier, το 1939, ως Φίλις Ίσλεϊ. Δεξιά της ο [[Τζον Γουέιν και αριστερά της ο Ρέι Κόρριγκαν.]] Η Τζόουνς φοίτησε στο ιδιωτικό κολέγιο Μόντε Κασίνο της Τάλσα, όπου μάλιστα έπαιζε σταθερά στις θεατρικές παραστάσεις του, και συνήθως στον ηγετικό ρόλο των παραστάσεων. Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1937 όταν ενηλικιώθηκε, για να διδαχτεί την υποκριτική τέχνη στην Αμερικανική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης, όπου έγινε δεκτή τον Σεπτέμβριο του 1937, μετά από ακρόαση. Με την έναρξη του δεύτερου εξαμήνου, στις 2 Ιανουαρίου 1938, γνωρίστηκε με τον συμφοιτητή της Ρόμπερτ Γουόκερ, τον οποίο σύντομα ερωτεύτηκε και τελικώς παντρεύτηκε ακριβώς έναν χρόνο μετά τη γνωριμία τους, στις 2 Ιανουαρίου 1939.
Σύντομα, το νεόνυμφο ζευγάρι επέστρεψε στην Τάλσα, όπου συμμετείχε σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα που διήρκεσε 13 εβδομάδες, με τον τίτλο The Phylis Isley Radio Theater, που σχεδιάστηκε και κανονίστηκε από τον πατέρα της, και έπειτα κατευθύνθηκε προς το Χόλυγουντ. Εκεί η Τζόουνς έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο (ως Φίλις Ίσλεϊ), πλάι στον Τζον Γουέιν, στην ταινία γουέστερν το καλοκαίρι του 1939 Το καραβάνι προς τη δύση (New Frontier), της εταιρείας Republic Pictures, όπου έπαιξε τον ρόλο της Celia Braddock. Επόμενή της συμμετοχή ήταν στην κινηματογραφική σειρά συνεχειών Dick Tracy's G-Men, επίσης του 1939 και της Republic Pictures. Την ίδια χρονιά όμως, θεωρήθηκε ακατάλληλη σε ακρόαση για την εταιρεία Paramount, ενώ και ο Γουόκερ δυσκολευόταν στην εξεύρεση ρόλων (οι τρεις ρόλοι που είχε καταφέρει έως τότε ήταν τόσο ασήμαντοι που, σε αντίθεση με αυτούς της συζύγου του, δεν αναγράφονταν καν στους τίτλους των ταινιών), και το ζευγάρι απογοητευμένο επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, αποσκοπώντας τότε σε θεατρικούς ρόλους, με στόχο την απόκτηση ακόμα μεγαλύτερης εμπειρίας για να διεκδικήσουν μετά εκ νέου δουλειές στον κινηματογράφο.
Καριέρα
thumb|left|Η Τζόουνς στην ταινία του 1943 [[Ουράνια Οπτασία.]]
Ενώ ο σύζυγός της είχε σταθερή δουλειά στο ραδιόφωνο, η Τζόουνς εργάστηκε τότε ως μοντέλο στην εταιρεία Powers Agency, διαφημίζοντας κυρίως καπέλα, ενίοτε και κοσμήματα και γάντια, καθώς και σε πόζες στο περιοδικό Harper’s Bazaar, και αναζητώντας παράλληλα εργασία στον κινηματογράφο. Το καλοκαίρι του 1941, όταν έμαθε ότι γίνονταν ακροάσεις για την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου της Ρόουζ Φράνκεν Κλόντια, η Τζόουνς παρουσιάστηκε στις 15 Ιουλίου στο γραφείο του παραγωγού Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ (ήδη διάσημος από την ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος του 1939), που βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, για να περάσει από δοκιμαστικό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αφού διάβασε για τον ρόλο, η Τζόουνς, αποχώρησε από το γραφείο του Σέλζνικ κλαίγοντας, νομίζοντας ότι είχε δώσει καταστροφική ερμηνεία. Η ερμηνεία της όμως, απεναντίας, εντυπωσίασε το Σέλζνικ, ο οποίος έστειλε τη γραμματέα του ξωπίσω της. Ακολούθησε μια σύντομη συνέντευξη και η Τζόουνς στα τέλη Ιουλίου υπέγραψε επταετές συμβόλαιο με την εταιρεία του Σέλζνικ.
Ο Σέλζνικ, με τον οποίο τελικώς παντρεύτηκε τον Ιούλιο του 1949, ανέλαβε το ρόλο του ατζέντη, για λογαριασμό της, και όλα έδειχναν ότι την προόριζε για μεγάλη επιτυχία. Πραγματικά, αφοσιώθηκε με πάθος στο κτίσιμο της εικόνας της και τη μετέτρεψε σε σταρ, ως απόλυτος μέντορας και δάσκαλός της, και μάλιστα του έγινε εξ αρχής εμμονή το να κάνει την ηθοποιό την μεγαλύτερη σταρ του Χόλυγουντ. Ο Σέλζνικ ήταν εκείνος που της πρότεινε να αλλάξει το όνομά της, για να παίξει στις επόμενες ταινίες της, και δικής του παραγωγής, ως πρωτοεμφανιζόμενη, όπως επίσης και για να αποκτήσει ένα πιο ελκυστικό καλλιτεχνικά όνομα, και έτσι η Φίλις Λι Ίσλεϊ υιοθέτησε επίσημα το καλλιτεχνικό όνομα Τζένιφερ Τζόουνς στις 24 Ιανουαρίου 1942. Αναζητώντας τον καλύτερο δυνατό ρόλο για αυτήν, ξεκίνησε μια προσεκτική έρευνα για να εντοπίσει έναν ρόλο στα μέτρα της.
Η τελευταία εμφάνιση της Τζόουνς στη μεγάλη οθόνη, ήταν στην εξαιρετικά επιτυχημένη ταινία καταστροφής του 1974 Ο πύργος της κολάσεως (The Towering Inferno), στην οποία χόρεψε με το Φρεντ Αστέρ, στη δεξίωση που γινόταν για τα εγκαίνια του υψηλότερου ουρανοξύστη στον κόσμο, λίγο πριν ξεσπάσει πυρκαγιά σε αυτόν, ενώ έλαβε μέρος και σε αρκετές δύσκολες δραματικές σκηνές. Η ερμηνεία της στην ταινία, της χάρισε μια υποψηφιότητα για χρυσή σφαίρα σε δεύτερο γυναικείο ρόλο. Πίνακες με θέμα τον ρόλο της στην ταινία, εκτέθηκαν στην γκαλερί του τότε συζύγου της, Νόρτον Σάιμον.
Αν και στο παρελθόν υπήρχε η εντύπωση ότι μετά την αυτοκτονία της κόρης της το 1976 (δείτε την επόμενη ενότητα) αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά, λόγω της ψυχολογικής της κατάρρευσης, ωστόσο συνέχισε να αναζητάει κατάλληλα σενάρια και στα επόμενα χρόνια, αλλά «δεν της βγήκε», κατά τα κοινώς λεγόμενα, και μάλιστα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έκανε η ίδια δύο προσπάθειες δυναμικής επανόδου στο προσκήνιο. Συγκεκριμένα, όταν διάβασε το μυθιστόρημα του Λάρι Μακ Μέρθρι Terms Of Endearment του 1975, θεώρησε ότι θα μπορούσε να γίνει μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο και απέκτησε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος και σχεδίαζε να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική του μεταφορά (στην Ελλάδα η ταινία προβλήθηκε με τον τίτλο Σχέσεις Στοργής). Η Τζόουνς έκανε τότε το λάθος να εκμυστηρευτεί τα σχέδιά της στον σκηνοθέτη Τζέιμς Λ. Μπρουκς, ο οποίος συζήτησε με την εταιρεία Paramount Pictures το ενδεχόμενο του να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος. Όταν η Paramount Pictures αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος από την Τζόουνς το 1981, ο Μπρουκς δεν της επέτρεψε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, επειδή τη θεώρησε πολύ μεγάλη σε ηλικία για τον ρόλο αυτό, καθώς η ίδια ήταν τότε 62 ετών. Για την ιστορία, ο ρόλος κατέληξε στην κατά 15 χρόνια μικρότερη Σίρλεϊ Μακ Λέιν, η οποία κατά μια ιστορική ειρωνεία κέρδισε το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία αυτή, που κέρδισε μάλιστα και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας και ήταν η δεύτερη σε εμπορική επιτυχία το 1983 (πίσω μόνο από την ταινία Πόλεμος των Άστρων: Η Επιστροφή των Τζεντάι). Επίσης, την άνοιξη του 1981 η Τζόουνς ξεκίνησε συζητήσεις με παραγωγούς για να παίξει σε κινηματογραφική ταινία την καταδικασμένη δολοφόνο Jean Harris, αλλά τα σχέδια αυτά ακυρώθηκαν επειδή έτυχε να προβληθεί από το NBC στις 7 Μαΐου 1981 μια σχετική τηλεταινία με τον τίτλο The People vs. Jean Harris, με την ηθοποιό Έλεν Μπέρστιν στον ίδιο ρόλο. thumb|right|Το αστέρι της Τζένιφερ Τζόουνς στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.]]
Ήδη από τις 8 Φεβρουαρίου 1960, η Τζόουνς απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, στον αριθμό 6429, και υπήρξε από τους πρώτους ηθοποιούς που το απέκτησαν, καθώς η Λεωφόρος της Δόξας ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 (αν και η ολοκλήρωσή της καθυστέρησε σημαντικά, λόγω κάποιων νομικών ζητημάτων) και τα πρώτα αστέρια τοποθετήθηκαν την ίδια ημερομηνία, στις 8 Φεβρουαρίου 1960. Επίσης, είναι αξιοσημείωτο ιστορικά ότι υπήρξε μία από τους μόλις 5 ηθοποιούς που προτάθηκαν για Όσκαρ επί 4 συνεχόμενα έτη. Οι άλλοι τέσσερις ήταν η Θέλμα Ρίττερ (1950 - 1953), ο Μάρλον Μπράντο (1951 - 1954), η Ελίζαμπεθ Τέιλορ (1957 - 1960) και ο Αλ Πατσίνο (1972 - 1975). Επιπρόσθετα, ήταν η πρώτη, χρονολογικά, ηθοποιός που κέρδισε και Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και Χρυσή Σφαίρα για την ίδια ταινία - το κατάφερε με την ταινία Ουράνια οπτασία (The Song Of Bernadette), κερδίζοντας Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, όπως προαναφέρθηκε.
Το 1987, η Τζένιφερ Τζόουνς απένειμε το Όσκαρ Καλύτερης Κινηματογραφίας στα 59α βραβεία Όσκαρ. Η Ακαδημία τίμησε την ηθοποιό με μια σύντομη συλλογή σκηνών από τους πιο διάσημους κινηματογραφικούς ρόλους της, που προβλήθηκε μόλις λίγο πριν η ίδια βγει στην πίστα. Το 1998 και το 2003, στις τελετές των Όσκαρ, εμφανίστηκε επί σκηνής σε μια ειδική, επίσημη τιμητική παρουσίαση ηθοποιών, προηγούμενων νικητών Όσκαρ.
Προσωπική Ζωή
Η Τζόουνς παντρεύτηκε 3 φορές. Ο πρώτος της γάμος με τον Ρόμπερτ Γουόκερ στις 2 Ιανουαρίου 1939, της χάρισε δύο γιους, που αμφότεροι έγιναν ηθοποιοί, τον Ρόμπερτ Γουόκερ Τζούνιορ (γέννηση στις 15 Απριλίου 1940) και τον Μάικλ Γουόκερ (γέννηση στις 13 Μαρτίου 1941). Η Τζόουνς υπέβαλε αίτηση διαζυγίου από τον Γουόκερ στις 3 Μαρτίου 1944 και μάλιστα μόλις 1 ημέρα μετά την κατάκτηση του Όσκαρ της, εφόσον είχε ερωτική σχέση με τον παραγωγό και μέντορα και δάσκαλό της, Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, ήδη από το 1943 και είχε πρακτικώς χωρίσει από τον Γουόκερ τον Νοέμβριο του 1943, όταν η σχέση του Σέλζνικ και της Τζόουνς μέχρι τότε είχε γίνει πλέον δημόσια γνωστή. Το διαζύγιο εκδόθηκε επίσημα στις 20 Ιουνίου 1945. Για την ιστορία, ο Ρόμπερτ Γουόκερ αν και συνέχισε μετά να πρωταγωνιστεί σε μεγάλο αριθμό ταινιών και παντρεύτηκε άλλες 2 φορές, μετά την επώδυνη απώλεια της Τζένιφερ άρχισε να πίνει υπερβολικά (και μάλιστα μία φορά νοσηλεύτηκε για αποτοξίνωση) και, εντελώς αναπάντεχα, πέθανε τη νύχτα της 28ης Αυγούστου 1951 σε ηλικία 32 ετών από ιατρικό λάθος, που του προκλήθηκε από τη φαρμακευτική αγωγή του ψυχιάτρου του, όταν του χορήγησε ηρεμιστικό μετά από υπερκατανάλωση αλκοόλ, από οξεία αλλεργική αντίδραση που του πυροδότησε το ηρεμιστικό (πιθανότατα λόγω καταστροφικού συνδυασμού του φαρμάκου με το αλκοόλ, αν και είχε γραφτεί επίσης στον Τύπο ότι είχε πάρει ο ίδιος προηγουμένως και άλλο ηρεμιστικό, με αποτέλεσμα να προκληθεί καταστροφική αλληλεπίδραση μεταξύ τους). Ούτε η Τζένιφερ Τζόουνς ούτε τα δύο παιδιά του ζευγαριού παρευρέθηκαν στην κηδεία, καθώς η ίδια δήλωσε τότε επίσημα ότι κατέρρευσε και δεν είχε το ψυχικό σθένος για να πάει και ότι ήθελε να τον θυμάται όπως ήταν, αν και έστειλε λουλούδια στην κηδεία. Είναι ιστορικά βέβαιο, ωστόσο, ότι το γεγονός αυτό της άφησε βαρύ πένθος και έντονα αισθήματα ενοχής για όλη της τη ζωή.
Η Τζόουνς παντρεύτηκε τον Σέλζνικ στις 13 Ιουλίου 1949 σε ένα γιότ δίπλα στις ακτές της Ιταλίας και το ζευγάρι έκανε και μια κόρη στις 12 Αυγούστου 1954, την Μαίρη Τζένιφερ Σέλζνικ (προηγουμένως όμως, γέννησε ένα νεκρό έμβρυο 6 μηνών στις 16 Δεκεμβρίου 1950, κάτι που της άφησε επίσης βαρύ πένθος και χρειάστηκε αρκετό καιρό για να συνέλθει από αυτή την απώλεια), και έμεινε μαζί μέχρι και τον θάνατο του Σέλζνικ στις 22 Ιουνίου 1965 σε νοσοκομείο μετά από διαδοχικά καρδιακά επεισόδια. Ο θάνατός του, καταρράκωσε ψυχολογικά την Τζόουνς, σε βαθμό που από τότε περιόρισε τις εμφανίσεις της στη μεγάλη οθόνη, καθώς από τότε και μετά έπαιξε μόνο σε τρεις ακόμα ταινίες. Η Τζόουνς φέρεται να αποπειράθηκε, σύμφωνα με επίσημες δημοσιογραφικές αναφορές, να αυτοκτονήσει στις 9 Νοεμβρίου 1967, αφού έλαβε τις ειδήσεις για το θάνατο του αγαπημένου της φίλου, του ηθοποιού Τσαρλς Μπίκφορντ, που απεβίωσε την ίδια ημέρα. Βρέθηκε αναίσθητη στη βάση ενός γκρεμού δίπλα σε μια παραλία στο Μαλιμπού (όπου έμενε) της Καλιφόρνια, έχοντας πάρει υπερβολική δόση υπνωτικών (είχε παρκάρει το αυτοκίνητό της πάνω από τον γκρεμό και στη συνέχεια είχε κατεβεί από ένα μονοπάτι στη βάση του γκρεμού και τότε κατέρρευσε), και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου έμεινε αρχικά σε κωματώδη κατάσταση και την επόμενη ημέρα επανήλθε. Η ίδια, ωστόσο, και τότε και αργότερα, αρνήθηκε ότι ήταν απόπειρα αυτοκτονίας και ισχυρίστηκε ότι ήταν ατύχημα υπερδοσολογίας σε μια στιγμή ψυχολογικής έντασης, αλλά ότι δεν είχε επιθυμία να πεθάνει. Στις 29 Μαΐου 1969 έχασε τη μητέρα της, όμως κάτι πολύ χειρότερο επρόκειτο να ακολουθήσει.
Στις 11 Μαΐου 1976, ενώ η Τζένιφερ Τζόουνς είχε πάει στο Ντάλας του Τέξας για να επισκεφτεί τον ετοιμοθάνατο πατέρα της (απεβίωσε στις 27 Μαΐου από νόσο), η κόρη της, Μαίρη Τζένιφερ Σέλζνικ (τότε φοιτήτρια στο ιδιωτικό κολέγιο Καλών Τεχνών Occidental College), αυτοκτόνησε πηδώντας από την ταράτσα ξενοδοχείου 22 ορόφων στο δυτικο-κεντρικό Λος Άντζελες, πριν συμπληρώσει τα 22 της χρόνια. Στο αίμα της βρέθηκαν ίχνη μορφίνης, βαρβιτουρικών και αλκοόλης, και θεωρήθηκε επίσημα ως αυτοκτονία, καθώς μάλιστα υπέφερε από συχνές κρίσεις νευρικών κλονισμών, λόγω του ότι δεν είχε ποτέ συνέλθει από το θάνατο του πατέρα της όταν ήταν μόλις 11 ετών. Ως αποτέλεσμα, η Τζένιφερ Τζόουνς καταρρακώθηκε ψυχολογικά σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό και έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, ταυτόχρονα και με έντονα αισθήματα ενοχής. Μετά όμως, το γεγονός αυτό την ώθησε να ενδιαφερθεί για τα ψυχολογικά προβλήματα και να ιδρύσει, με προσωπική της δωρεά 1 εκατομμυρίου δολαρίων, το 1980 το Ίδρυμα Τζένιφερ Τζόουνς Σάιμον (Jennifer Jones Simon Foundation), για ενημέρωση πάνω σε θέματα που αφορούν την ψυχική υγεία και με ταυτόχρονο, επίσης, σκοπό να αποστιγματοποιήσει στην κοινωνία τα προβλήματα ψυχικής υγείας, στο οποίο υπήρξε πρόεδρος έως το 2003, όταν ήταν πλέον 84 ετών. Όπως δήλωσε μάλιστα το 1980 «Ελπίζω ότι μπορούμε να επανεκπαιδεύσουμε τον κόσμο για να δούμε ότι δεν υπάρχει περισσότερη ανάγκη για στίγμα στις ψυχικές ασθένειες από ό,τι για τον καρκίνο». Γενικότερα, επίσης, προσέφερε οικονομικές δωρεές σε πλήθος από φιλανθρωπίες ξεκινώντας από το 1971 και στα μετέπειτα χρόνια της ζωής της, κυρίως σχετικά με τον τομέα της ψυχικής υγείας, αλλά και σε ποικιλία άλλων τομέων και ειδικοτήτων, ιατρικών και μη. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μάλιστα, έγινε και η ίδια επαγγελματική βοηθός ψυχοθεραπευτή και συνήγορος και σύμβουλος στον τομέα αυτό, δουλεύοντας εθελοντικά στο Κέντρο Ψυχοθεραπείας της Νότιας Καλιφόρνια (Southern California Counseling Center) στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια.
Νωρίτερα, επίσης, παράλληλα με την καριέρα της ως ηθοποιός, ξεκινώντας από τον Ιανουάριο του 1943 παρακολούθησε εκπαιδευτική σειρά μαθημάτων νοσηλευτικής στο νοσοκομείο Los Angeles County Hospital και στις 13 Αυγούστου 1943 απεφοίτησε και έγινε αναγνωρισμένη πτυχιούχος βοηθός νοσοκόμας, επάγγελμα που άσκησε στις ΗΠΑ βοηθώντας τους Αμερικανούς τραυματίες στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μεταγενέστερα στην Ιαπωνία και στη Νότια Κορέα το 1951 στον Πόλεμο της Κορέας, επίσης βοηθώντας τους Αμερικανούς τραυματίες στρατιώτες, καθώς και άλλες φορές που είχε ελεύθερο χρόνο. Μάλιστα το 1944 προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες μία ταινία μικρού μήκους, διάρκειας μόλις 2 λεπτών, με τον τίτλο «The Fighting Generation» («Η Μαχόμενη Γενιά», γυρίστηκε σε μία μέρα, στις 9 Οκτωβρίου 1944, παρήχθη για το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών και αποσκοπούσε στην αύξηση των πωλήσεων των πολεμικών ομολόγων, και διασώζεται στο Academy Film Archive), όπου πρωταγωνιστεί η ίδια ως ο εαυτός της και ως πτυχιούχος βοηθός νοσοκόμας (αναγράφεται και στους τίτλους), και εκφωνεί έναν πατριωτικό μονόλογο, στον οποίο παροτρύνει την κοινή γνώμη να αγοράσει ο καθένας από ένα πολεμικό ομόλογο για την οικονομική στήριξη του πολέμου. Επιπρόσθετα, το 1970 ξεκίνησε να δουλεύει στο Πρότζεκτ Μανχάταν (Manhattan Project, πήρε την ονομασία του από το Πρόγραμμα Μανχάταν), μια αλυσίδα ιατρικών κέντρων φροντίδας για προσφορά βοήθειας σε νεαρά άτομα που αντιμετώπιζαν εξάρτηση από τα ναρκωτικά.
Η Τζόουνς ήταν εγγεγραμμένο μέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και μάλιστα υποστήριξε επίσημα την προεκλογική εκστρατεία του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών το 1952, ο οποίος τότε εξελέγη για πρώτη φορά Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και επίσης ήταν εξ αρχής ρωμαιοκαθολική στο θρήσκευμα, αν και παράλληλα ασκούσε γιόγκα για μακροχρόνιο διάστημα.
Σε αντίθεση με άλλες ηθοποιούς της γενιάς της, η Τζένιφερ Τζόουνς ήταν πολύ κλειστή στην προσωπική της ζωή και προτιμούσε να μην κάνει δημόσιες εμφανίσεις, εκτός από λίγες ειδικές εξαιρέσεις. Γενικότερα, υπέφερε από ψυχολογικά προβλήματα και ήταν υπό ψυχοθεραπεία ήδη από την ηλικία των 24 ετών όπως παραδέχτηκε και η ίδια δημόσια το 1980, και για μεγάλο διάστημα της ζωής της (αν και κατά μια ανατρεπτική ιστορική ειρωνεία, μετά τα 70 της χρόνια έγινε η ίδια επαγγελματική βοηθός ψυχοθεραπευτή και συνήγορος και σύμβουλος στον τομέα αυτό, όπως προαναφέρθηκε), μεταξύ των οποίων διπολική (μανιοκαταθλιπτική) διαταραχή και ντροπαλότητα, σε βαθμό που είναι χαρακτηριστικό ότι στις σπάνιες συνεντεύξεις που έδωσε αρνιόταν να μιλήσει για την προσωπική της ζωή και για το παρελθόν της. Μάλιστα πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή της βγήκαν στο φως μετά το θάνατό της, σε βιογραφικό βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2011, αν και τα πρώτα βιογραφικά βιβλία για την ίδια είχαν κυκλοφορήσει ήδη από το 1990 και το 1995 (δείτε: Περαιτέρω ανάγνωση). Ειδικότερα στο βιβλίο του 2011 ο βιογράφος Πωλ Γκριν (Paul Green) υποστήριξε ότι ενώ ο παραγωγός και μετέπειτα σύζυγός της Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ την βοήθησε, διευκολύνοντας την καριέρα της και αναζητώντας ρόλους για αυτήν, «η Τζόουνς αρίστευσε διότι όχι μόνο κατείχε εξαιρετική ομορφιά, αλλά επίσης κατείχε αληθινό, γνήσιο ταλέντο».
Μία φορά, επίσης, επιβίωσε από καρκίνο του μαστού, μολονότι η ίδια δεν είχε δώσει ποτέ δημόσια αναλυτικές πληροφορίες για αυτό, αν και πιθανότατα συνέβη στη δεκαετία του 1970.
Θάνατος
Τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής της, η Τζόουνς τα πέρασε ήρεμα στην οικία του μεγαλύτερου γιου της Ρόμπερτ και της οικογένειάς του, στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια, δεν έδινε συνεντεύξεις και σπάνια έκανε δημόσιες εμφανίσεις. Πέθανε από φυσικά αίτια στο σπίτι αυτό στις 17 Δεκεμβρίου 2009, σε ηλικία 90 ετών, και αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της τοποθετήθηκαν δίπλα σε αυτές του Ντέιβιντ Σέλζνικ στο ιδιωτικό νεκροταφείο Forest Lawn Memorial Park, στο Glendale της Καλιφόρνια.
Ο μικρός πλανήτης (αστεροειδής) που περιφέρεται κοντά στο εσωτερικό όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών 6249 Jennifer ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της.
Φιλμογραφία και βραβεύσεις
Σημειωτέον ότι η ηθοποιός δεν έκανε σχεδόν ποτέ τηλεόραση, παρά μόνο κινηματογράφο και σχετικά λίγες θεατρικές παραστάσεις (ως ενήλικη, αν δεν συνυπολογιστούν και οι παραστάσεις της στη θεατρική επιχείρηση των γονιών της, στο σχολείο και στο κολέγιο Μόντε Κασίνο της Τάλσα, όταν η ίδια ήταν ακόμα ανήλικη) σε επιλεγμένα θέατρα, μεταξύ αυτών και στο Μπρόντγουεϊ. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο ηγετικός ρόλος της σε μία τηλεταινία παραγωγής του NBC (που ξεκίνησε να λειτουργεί τηλεοπτικά στις 30 Απριλίου 1939, το παλαιότερο δίκτυο τηλεοπτικής εκπομπής στις ΗΠΑ) που γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη και προβλήθηκε στις 31 Αυγούστου 1939 με τον τίτλο «The Streets of New York» («Οι Δρόμοι της Νέας Υόρκης»), όπου έπαιξε στον ρόλο της Alida Bloodgood.
Άλλες βραβεύσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα
Αγία Φιλοθέη Αμαρουσίου
thumb|180px
Η Αγία Φιλοθέη μία από τις πιο αναβαθμισμένες περιοχές του Δήμου Αμαρουσίου, είναι συνοικία στο νοτιοδυτικό άκρο της πόλης του Αμαρουσίου, μεταξύ του ΟΑΚΑ και της Φιλοθέης. Η συνοικία Αγία Φιλοθέη Αμαρουσίου πήρε το όνομά της από το ιστορικό της μνημείο «Μετόχι Καλογρέζας», που είχε ιδρύσει η Αγία Φιλοθέη των Αθηνών. Έως το 2008 ονομαζόταν Νέα Φιλοθέη και παλαιότερα αποτελούσε μέρος του Δήμου Χαλανδρίου και πριν το 1933 του Δήμου Αθηναίων. Από Νέα Φιλοθέη μετονομάστηκε σε Αγία Φιλοθέη επί δημαρχίας Γεωργίου Πατούλη το 2008, για ιστορικούς λόγους διότι στην περιοχή ασκήτευε και ετάφη η Αγία Φιλοθέη.
Θέση
Αναπτύσσεται σε αρμονία με την Αλσούπολη, συνορεύει βόρεια με το Μαρούσι στην περιοχή του ΟΑΚΑ με όριο τη Λεωφόρο Σπύρου Λούη, νότια με την Φιλοθέη με όριο τη Λεωφόρο Καποδιστρίου, ανατολικά με το Χαλάνδρι με όριο τη Λεωφόρο Κηφισίας και δυτικά με την Αλσούπολη με όριο την οδό Λαυρίου. Ο οικισμός αναπτύσσεται γύρω από το πάρκο με τον Ιερό Ναό Υπαπαντής του Κυρίου-Εισοδίων της Θεοτόκου και Συμεών του Θεοδόχου (με παρεκκλήσιο τον Ι. Ναό του Αγίου Στυλιανού), ενώ συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τον δακτύλιο Κηφισίας - Σπύρου Λούη - Κύμης - Καποδιστρίου. Τα όρια του οικισμού είναι η Λεωφόρος Κηφισίας, η Λεωφόρος Καποδιστρίου, η Λεωφόρος Σπύρου Λούη και η οδός Λαυρίου.
Σημερινή κατάσταση
Η περιοχή φημίζεται για την πολυτελή αρχιτεκτονική της, ενώ τα τελευταία χρόνια ανεγείρονται καλαίσθητα οροφοδιαμερίσματα και συγκροτήματα κατοικιών. Διαθέτει άρτια ρυμοτομία σε κυκλικό σχεδιασμό. Κεντρική είσοδος από την Λ. Κηφισίας στην Αγία Φιλοθέη είναι η οδός Νεαπόλεως πολύ πλατύς δρόμος με νησίδα αλλά ήπιας κυκλοφορίας, διασταυρώνεται στα σύνορα με την Αλσούπολη με την οδό Λαυρίου έναν δρόμο που δείχνει πανομοιότυπος ενώ στην νησίδα του υπάρχει η παλιά σιδηροδρομική γραμμή. Υπάρχει πληθώρα ελεύθερων χώρων και αθλοπαιδιών, καθώς και πολλές ανθοστόλιστες αυλές. Επιχειρεί ανεπιτυχώς να αποσχισθεί από το Μαρούσι για μια οιωνεί προσάρτηση στη Φιλοθέη το 2003.. Μετά την συνένωση της Φιλοθέης με τους Δήμους Παλαιού και Νέου Ψυχικού φαίνεται να προκρίνεται η δημιουργία ανεξάρτητου Δήμου με την όμορη συνοικία της Αλσούπολης, με την οποία αποτελεί ένα ενιαίο οικιστικό σύνολο.
Τοπικός εξωραϊστικός και πολιτιστικός σύλλογος της περιοχής είναι ο "Άγιος Γεώργιος" που τιμά με το όνομά του το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που εδρεύει στην περιοχή. Τοπικό αθλητικό σωματείο από το 1989 είναι ο Α. Ο. Οδυσσέας που δραστηριοποιείται στον χώρο του βόλεϊ, με την ανδρική του ομάδα να συμμετέχει σε εθνικές κατηγορίες με υψηλές διακρίσεις. Συνδέεται με το Μαρούσι μέσω της λεωφορειογραμμής "010: Σταθμός Ηλεκτρικού - Νέα Φιλοθέη".
Υπηρεσίες υγείας
Στην περιοχή που γειτνιάζει η Αγία Φιλοθέη με την Λεωφόρο Κηφισίας υπάρχουν μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες όπως το νοσοκομείο Υγεία, το μαιευτήριο Μητέρα μαζί με πλήθος απο δευτερεύουσες νοσοκομειακές μονάδες, φαρμακεία και κέντρα εξυπηρέτησης σε ασθενείς και επισκέπτες επί της οδού Ερυθρού Σταυρού. Το Υγεία είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική κλινική που λειτουργεί από το 1970 σε ένα πολυώροφο κτίριο με μεγάλες ιατρικές εγκαταστάσεις, εκτός απο το κεντρικό διαθέτει απέναντι και δεύτερο κτίριο για την εξυπηρέτηση των ιατρών. Το Μητέρα είναι το μεγαλύτερο και το πιο γνωστό μαιευτήριο στην Ελλάδα, λειτουργεί από το 1980, διαθέτει και παιδιατρική κλινική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρούσι
Νίκος Πατέρας
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Νικόλας Δ. Πατέρας είναι απόφοιτος του London School of Foreign Trade και του City of London Polytechnic από όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1984. Υπηρέτησε από το 1984 έως το 1986 τη θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό.
Με επικεφαλής τον Νικόλα Δ. Πατέρα ο στόλος της Contships Management Inc., αποτελείται από 47 feeder containerships. Σήμερα είναι η μεγαλύτερη ανεξάρτητη εταιρεία διαχείρισης feeder containerships, μεταφορικής ικανότητας 900-1.500 TEUs.
Την περίοδο 2008-2010 ο Νικόλας Δ. Πατέρας διατέλεσε πρόεδρος και μέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, γεγονός που συνοδεύτηκε από την κατάκτηση του Πρωταθλήματος και Κυπέλλου Ελλάδος την αγωνιστική περίοδο 2009-2010.
Με σύνθημα τη φράση «ναυτιλία και φιλανθρωπία» ο Νικόλας Δ. Πατέρας έχει ιδρύσει το Κοινωφελές Ίδρυμα «Νικόλας Δ. Πατέρας». Σε όλα τα χρόνια λειτουργίας του έχει επικεντρωθεί στην υποστήριξη πρωτοβουλιών και δράσεων που αφορούν την υγεία, τον πολιτισμό, τη ναυτιλιακή κληρονομιά, την εκπαίδευση και την ευρύτερη κοινωνία.
Οικογένεια Νικόλα Δ. Πατέρα
Το οικογενειακό δέντρο της οικογένειας Νικόλα Δ. Πατέρα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη ναυτιλία. Σύμφωνα με οικογενειακό δέντρο που έχει καταγραφεί το 1770, γενάρχης της οικογένειας θεωρείται ο Ιωάννης Πατέρας ενώ η ναυτική και ναυτιλιακή δραστηριότητα της οικογένειας μαρτυρείται από τον 19οαιώνα. Ο Ιωάννης Πατέρας ο οποίος είχε 5 γιούς, τους Νικόλαο, Γεώργιο, Κωνσταντή, Ηλία και Μιχαήλ. O εγγονός του Κωνσταντή, βαφτίστηκε Χατζής και έκτοτε δημιουργήθηκε το «Χατζηπατερέικο». Γενικότερα, μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι Οινουσσιώτες καραβοκύρηδες θα συμμετείχαν στο διαμετακομιστικό εμπόριο μεταξύ των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των μικρασιατικών παραλίων με τα πλοιάριά τους. Η οικογένεια Πατέρα λογιζόταν διαχρονικά ανάμεσα στις σημαντικότερες οικογένειες του νησιού που ασχολούνται με το θαλάσσιο εμπόριο. Σύμφωνα με τον Ανδρέα Λαιμό, ο εμπορικός στόλος των Οινουσσών το 1868 έφτανε τα 30 πλοία συνολικής χωρητικότητας 3.160 τόνων. Ο στόλος εμπορικών πλοίων του νησιού σταδιακά θα ανανεωνόταν με τη δραστηριοποίηση της οινουσσιώτικης ναυτιλίας να λαμβάνει μεσογειακές διαστάσεις με την πάροδο των δεκαετιών.
Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος αλλά και ενδεικτικού του πνεύματος συνεργασίας των οικογενειών του νησιού είναι το γεγονός της δημιουργίας του αλληλασφαλιστικού οργανισμού «Αι Οινούσσαι» το 1903, από μέλη της οικογένειας Πατέρα, Χατζηπατέρα, Λαιμού και Λύρα.
Τομή στη ναυτιλιακή ιστορία των Οινουσσών αποτελεί η σύμπραξη τριών οικογενειών του νησιού για την αγορά του «Μαριέττα Ράλλη»: το 1905 οι οικογένειες Πατέρα, Χατζηπατέρα και Λαιμού επενδύουν στο πρώτο ατμόπλοιο των Οινουσσών κάνοντας το σημαντικό πρώτο βήμα για τη μετάβαση από το ιστίο στον ατμό. Μετά το «Μαριέτα Ράλλη» θα ακολουθούσαν δεκάδες αγορές ατμόπλοιων από πλοιοκτήτες των Οινουσσών. Μάλιστα υπολογίζεται ότι από το 1923 έως το 1939 ο εμπορικός στόλος των Οινουσσών ξεπερνούσε τα 65 πλοία.
Χαρακτηριστικά τα ατμόπλοια που ανήκαν σε μέλη της οικογένειας Πατέρα ήταν τα εξής 23: Διαμαντής (Δ. Πατέρας & Υιούς), Νικόλαος (Νικ. Ι. Πατέρας & Υιούς), Κατίγκω (Κ. Χατζηπατέρας & Υιούς), Χαράλαμπος Π. (Χ. Πατέρα & Υιούς), Νικόλας Πάτερας (Ν. Ι. Πατέρας), Κωνσταντής (Κ.Δ.Πατέρα & Υιούς), Οινούσσιος, Χρυσάνθη και Ιωάννης Πατέρας (Ν.Πατέρας & Υιούς), Κωνσταντής και Αίας (Κ.Δ.Πατέρα & Υιών), Αγία Ειρήνη (Ηλία Πατέρα), Λίλη και Βικτωρία (Χαραλάμπου Ν. Πατέρα), Καλλιόπη και Διαμαντής (Διαμαντή Πατέρα & Υιών), Λεωνίδας και Λέανδρος (Κ.Χατζηπατέρας & Υιών), Άγιοι Βίκτωρες και Όρος Κυλλήνη (Ν.Ι.Πατέρας Υιοι), Δίρφυς (Βασίλη & Νικόλα Πατέρα), Μαρούκο Πατέρα και Αναστάσιος Πατέρας (Αναστάσιος Πατέρας & Υιοι). Οι ναυτιλιακές τύχες της οικογένειας μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι στενά συνδεδεμένες με τον καπτ. Νικόλαο Ι. Πατέρα (1890 – 1953), ο οποίος, σε συνεργασία με τα αδέλφια του Βασίλειο και Γεώργιο, υπήρξε ιδιοκτήτης ατμόπλοιων κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δύο από αυτά βυθίστηκαν κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών. Ως απότοκο της απώλειας αυτής, το 1947 τα αδέλφια Ν. Ι. Πατέρα, θα αποκτούσαν ένα από τα 100 Λίμπερτυ που είχαν πωληθεί με ευνοϊκούς όρους μεταπολεμικά από την κυβέρνηση των Η.Π.Α σε «παραδοσιακούς» ναυτιλιακούς Οίκους. Το πλοίο αυτό ήταν το «Δίρφυς» και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για την μεταπολεμική εξέλιξη και επέκταση του Οίκου Ν. Ι. Πατέρα στα μεταπολεμικά χρόνια.
Μετά το πέρας του πολέμου οι Αιγνουσιώτες αγόρασαν 14 από τα πρώτα 100 Liberty εκ των οποίων η οικογένεια Πατέρα & Χατζηπατέρα παρέλαβε τα 8. Πρόκειται για τα: Άγιος Νικόλαος (Νικ. Χατζηπατέρας & Υιοι), Κώστας Χατζηπατέρας (Ιωαν. Χατζηπατέρας & Υιοί), Κωνσταντής (Κ.Δ.Πατέρας & Υιοί), Νικόλας Πατέρας (Ν. Ι. Πατέρας Υιοί), Αναστάσιος (Αναστάσιος Πατέρας & Υιοί), Δίρφυς (Ν.Ι.Πατέρας & Β.Ι.Πατέρας), Καλλιόπη (Διαμαντής Πατέρας & Υιοί) και Νικόλαος (Χαράλαμπος Πατέρας). Μετά τον θάνατο του Νικολάου Ι. Πατέρα οι γιοί του Ιωάννης (1930-2000) και Διαμαντής (1933-2009), έχοντας υπηρετήσει και οι δύο ως καπετάνιοι στα πλοία της οικογένειας, αποφάσισαν να χαράξουν τον δικό τους επιχειρηματικό δρόμο: Το 1957 ίδρυσαν την εταιρεία Pateras Brothers Ltd στον Πειραιά διαχειριζόμενοι αρχικά πλοία γενικού φορτίου. Η Pateras Brothers Ltd κατά τη διάρκεια λειτουργίας της θα (μέχρι τις αρχές της δεκαετίας 1990) διαχειρίστηκε 40 φορτηγά πλοία.
Pacific & Atlantic Corporation
Διατηρώντας την παράδοση της ανάληψης των τυχών της οικογενειακής επιχείρησης από τα άρρενα μέλη της οικογένειας, ο Νικόλας Δ. Πατέρας έγινε Director της εταιρείας Pateras Brothers Limited το 1986.
Το 1993 ίδρυσε την εταιρεία Pacific & Atlantic Corporation (P&A) οδηγώντας το εταιρικό σχήμα σε νέες κατευθύνσεις και προκλήσεις.
Η ενασχόλησή του με την οικογενειακή επιχείρηση είχε ήδη ξεκινήσει το 1986. Από τότε ακόμη βασική του στρατηγική ήταν η αξιοποίηση της κυκλικότητας της ναυλαγοράς ώστε να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του κατά την αγορά και πώληση πλοίων (asset playing).
Με βάση αυτή την επιχειρηματική στρατηγική, η Pacific & Atlantic μεταξύ 1994 και 2007 διαχειρίστηκε συνολικά 108 πλοία μεταφοράς ξηρού φορτίου.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι έως το 2004 ήταν η τρίτη σε αριθμό πλοίων διαχειρίστρια εταιρεία στο χώρο της Ελληνόκτητης ναυτιλίας με στόλο 50 πλοίων, απασχολούσε δε 1.500 ναυτικούς στα πλοία της και προσωπικό 120 ατόμων στα γραφεία της.
Aπο το 2005 έως το 2007 ο Νικόλας Δ. Πατέρας πώλησε τμηματικά τον στόλο της Pacific & Atlantic. Παρότι η απόφαση αυτή έμοιαζε αρκετά ριψοκίνδυνη, εν τέλει αποδείχθηκε απόλυτα επιτυχημένη καθώς τα πλοία πωλήθηκαν σε ιδιαίτερα υψηλές τιμές λίγο πριν την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008.
Contships Management Inc.
To 2015 ο Νικόλας Δ. Πατέρας ίδρυσε την Contships Management Inc. μια εταιρεία διαχείρισης πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Η Contships λειτουργεί βάσει του Νόμου 89/1967 στην Ελλάδα με τα γραφεία της να βρίσκονται στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας 45 στο κέντρο της Αθήνας.
Κατά την ανάπτυξη του στόλου της Contships o Νικόλας Δ. Πατέρας επικεντρώθηκε στη second-hand αγορά με ιδιαίτερη προτίμηση στη γερμανική αγορά μεταχειρισμένων feeder containerships.
Σε αναγνώριση της αξιοσημείωτης επέκτασης της εταιρείας, τo 2018 η Contships έλαβε το βραβείο Dry Cargo Company of the Year στα ετήσια Lloyd’s List Greek Shipping Awards. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Lloyd’s list η Contships «αποτελεί ένα πρωτοφανές εξειδικευμένο project εντός της ελληνικής ναυτιλίας» και το 2018 «ο στόλος της έφτασε τα 31 feeder containerships, τοποθετώντας την στην κατηγορία των κορυφαίων δέκα εταιρειών αυτής της κατηγορίας παγκοσμίως. Η Contships συνεργάζεται με όλους τους καταξιωμένους ναυλωτές και έχει εδραιώσει το brand της σε έναν κλάδο όπου η αξιοπιστία και η υπηρεσία είναι απαραίτητα στοιχεία για την επιτυχία».
Μέχρι το 2019 και μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια από την ίδρυσή της, η Contships είχε επενδύσει περισσότερα από 250 εκατ. δολάρια για να επεκτείνει τον στόλο της, που έφτασε εκείνη την περίοδο τα 40 πλοία, χωρητικότητας από 704 έως 1.432 TEU.
To 2020 η Contships αποτέλεσε μία από τις έξι εταιρείες διαχείρισης containerships ελληνικών συμφερόντων που διέθεταν στόλο μεγαλύτερο των 40 πλοίων.
Το 2022 με την απόκτηση τεσσάρων ακόμη feeder containerships ο στόλος της Contships αποτελείται από 47 feeders containerships. Με βάση αυτούς τους αριθμούς, η Contships συνιστά τη μεγαλύτερη στον κόσμο ανεξάρτητη πλοιοκτήτρια εταιρεία feeder containerships, μεταφορικής ικανότητας 900-1.500 TEUs, απολαμβάνοντας πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο στην αγορά των feeder containerships.
ΠΑΕ Παναθηναϊκός
Ο Νικόλας Δ. Πατέρας αποτελεί έναν από τους επιφανέστερους φιλάθλους του Παναθηναϊκού έχοντας διατελέσει και πρόεδρος της ΠΑΕ για μία διετία (2008-2010). Ο πατέρας του Διαμαντής υπήρξε γενικός αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος του «τριφυλλιού» αποτελώντας μέρος της θρυλικής ομάδας του Παναθηναϊκού που έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλει το 1971.
Η ενεργή ενασχόλησή του με την ομάδα θα ξεκινούσε το 2008 όταν αποφασίστηκε το άνοιγμα του ιδιοκτησιακού μετοχολογίου της ομάδας από τον Γιάννη Βαρδινογιάννη. Πιο συγκεκριμένα, ο Νικόλας Δ. Πατέρας, ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου στις 26 Μαΐου του 2008, μετά από συνάντηση που είχε με τους Γιάννη Βαρδινογιάννη, Ανδρέα Βγενόπουλο και Παύλο Γιαννακόπουλο. Η συγκεκριμένη κίνηση θα εγκαινίαζε την εποχή της «πολυμετοχικότητας» στα διοικητικά δρώμενα της ΠΑΕ Παναθηναϊκός με την είσοδο επιφανών φίλων της ομάδας στη μετοχική σύνθεση του συλλόγου. Η νέα αυτή συλλογική προσπάθεια συνοδεύτηκε με Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου - ύψους 67 εκατομμυρίων ευρώ – η οποία και έδωσε νέα ώθηση στο ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου. Επί των ημερών του και χάρη στις σημαντικές επενδύσεις στην ομάδα, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να διακριθεί τόσο εντός όσο και εκτός ελληνικών συνόρων. Ταυτόχρονα, τη φανέλα του Παναθηναϊκού φόρεσαν σημαντικοί διεθνείς ποδοσφαιριστές όπως οι Djibril Cisse, Gilberto Silva, Sebastian Leto, Κώστας Κατσουράνης και Γιώργος Καραγκούνης.
Οπωσδήποτε την πιο λαμπρή στιγμή της διετούς προεδρίας του αποτέλεσε η κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος και κυπέλλου κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-2010. Μέχρι στιγμής αποτελεί την τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός έχει κατακτήσει την πρώτη θέση της ελληνικής Superleague.
Σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή πορεία του συλλόγου κατά την προεδρία Πατέρα, η πρώτη χρονιά (2008–09) της πολυμετοχικότητας βρήκε τον Παναθηναϊκό στις 16 καλύτερες ομάδες του Τσάμπιονς Λιγκ, έχοντας τερματίσει πρώτος στον όμιλο του, πάνω από την ισχυρή Ίντερ και τη Βέρντερ Βρέμης.
Ο Νικόλας Δ. Πατέρας θα παρέμενε στην προεδρία του Παναθηναϊκού έως τον Μάιο του 2010 όταν και υπέβαλλε την παραίτησή του.
Το 2013 παραχώρησε δωρεάν τις μετοχές της ΠΑΕ Παναθηναϊκός που είχε στην κατοχή του, στην «Παναθηναϊκή Συμμαχία», συνασπισμό που τότε αποτελούσε τον βασικό μέτοχο της ομάδας, με ηγέτη τον Γιάννη Αλαφούζο.
Κοινωνική και Φιλανθρωπική Δράση
Ο Νικόλας Δ. Πατέρας μέσω προσωπικών πρωτοβουλιών αλλά και μέσω του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Νικόλας Δ. Πατέρας», καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχειρηματικής του καριέρας έχει πραγματοποιήσει δωρεές και υποστηρίξει πρωτοβουλίες που αφορούν την υγεία, τον πολιτισμό, τη ναυτιλιακή κληρονομιά, την εκπαίδευση και την ευρύτερη κοινωνία στην Ελλάδα.
Πολιτεία και Κοινωνία
Τον Ιανουάριο του 2010 με χορηγία ύψους 300.000 ευρώ του Ιδρύματος «Νικόλας Δ. Πατέρας», ανακαινίστηκε και διαμορφώθηκε εκ νέου το Πάρκο Ριζάρη. Σε περίπου 15 στρέμματα φυτεύτηκαν 10.000 τ.μ. πρασίνου με 98 δέντρα, 406 θάμνους, 9.000 τ.μ. χλοοτάπητα και φωταγώγηση με 130 λαμπτήρες.
Το 2019 χάρη σε δωρεά της οικογένειας Νικόλα Δ. Πατέρα, ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης των αγιογραφιών του Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στο Πάρκο Ριζάρη. Ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκε ολική ανακαίνιση των εξωτερικών χώρων, με βαφές, μονώσεις, συντήρηση μαρμάρων, φωτισμό και εγκατάσταση συστήματος ασφαλείας. Το έργο ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2020.
Το 2019 επίσης λόγω μεγάλης εισροής υδάτων από την οροφή, ο Ι. Ν. Αγίου Νικολάου που ανηγέρθη το έτος 1876 στο εσωτερικό του περιβόλου του Πτωχοκομείου Αθηνών, υπέστη σοβαρές ζημιές. Η οικογένεια Νικόλα Δ. Πατέρα ανέλαβε να πραγματοποιήσει αντικατάσταση των ζημιών και συντήρηση των αγιογραφιών. Το έργο ολοκληρώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2020.
Πέρα από τη γενικότερη φιλανθρωπική του δράση, ο Νικόλας Δ. Πατέρας είναι ιδιαίτερα δραστήριος σε θέματα που αφορούν την ιδιαίτερη πατρίδα του, τις Οινούσσες.
Κατά τα έτη 2019 και 2020 ανακοίνωσε την εφ’ άπαξ χορήγηση ποσού 2.000 ευρώ σε κάθε νεογέννητο παιδί που προέρχεται από μόνιμους κατοίκους των Οινουσσών. Συνολικά 12 οικογένειες υποστηρίχθηκαν από την συγκεκριμένη πρωτοβουλία που σκοπό είχε την ενίσχυση των νέων οικογενειών στις ακριτικές Οινούσσες. Επιπλέον, το 2022, ανακοίνωσε την ενίσχυση του Δημοτικού Σχολείου Οινουσσών με σύγχρονο υλικό προβολής παρουσιάσεων και διαδραστικούς πίνακες. Το 2020 η Contships προχώρησε σε δωρεά νέου τηλεφωνικού κέντρου στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού του Ασπροπύργου.
Τον Φεβρουάριο του 2022 ο Νικόλας Δ. Πατέρας προχώρησε σε δωρεά του ιστορικής σημασίας έργου τέχνης «Παπαφλέσσας» του ζωγράφου Συμεών Σαββίδη προς τη Βουλή των Ελλήνων. Το έργο, το οποίο προστέθηκε στη Συλλογή Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων παρέλαβε ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας.
Υγεία
Το 2004 ο Νικόλας Δ. Πατέρας προχώρησε σε έργο ανακαίνισης € 500.000 των εξωτερικών χώρων του κτιρίου ΑΧΕΠΑ -11 ορόφων- του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός».
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας της Covid-19 η Contships δώρισε 25.000 μάσκες για τις υγειονομικές ανάγκες του υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής καθώς και του Λιμενικού Σώματος-Ελληνικής Ακτοφυλακής. Ταυτόχρονα, πραγματοποιήθηκε δωρεά ακόμη 10.000 μασκών προς το Λιμεναρχείο Χίου και τον Δήμο Οινουσσών.
Το 2021 με αφορμή τη συμπλήρωση 140 ετών από τη λειτουργία του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός, ο Νικόλας Δ. Πατέρας προχώρησε σε χορηγία για την έκδοση αναμνηστικού ιστορικού λευκώματος με τίτλο «Θεραπευτήριο Ο Ευαγγελισμός 1881-2021 », αφιερωμένο «στους αφανείς ήρωες της Ιατρικής, Νοσηλευτικής, Διοικητικής και Τεχνικής Υπηρεσίας του Θεραπευτηρίου.
Στα τέλη του 2022 ο Νικόλας Δ. Πατέρας ανέλαβε την πλήρη ανακαίνιση του Ιερού Ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που βρίσκεται στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», στη μνήμη της αδελφής του Μαρίας Πατέρα. Ο συγκεκριμένος ιερός ναός κατασκευάστηκε το 1912 και από τότε βρίσκεται στη διάθεση των ασθενών, των συγγενών τους καθώς και του προσωπικού του νοσοκομείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ Παναθηναϊκός Κατηγορία:Αδελφότητα Οφφικιάλων __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Βήσσανη Ιωαννίνων
Το χωριό Βήσσανη Ιωαννίνων βρίσκεται σε υψόμετρο 754 μέτρων και σε απόσταση 55 χλμ. από τα Ιωάννινα. Έχει πραγματικό πληθυσμό 236 κατοίκους και ανήκει στην ιστορική περιοχή του Πωγωνίου και στον Δήμο Πωγωνίου. μικρογραφία|Κοπέλες της Βήσσανης με την παραδοσιακή φορεσιά του Πωγωνίου στο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στη Βήσσανη
Ονομασία
Σχετικά με την προέλευση του ονόματος του χωριού, οι απόψεις διίστανται. Στα σχόλια των ομηρικών επών αναφέρεται ότι το τοπωνύμιο Βήσσα άλλοτε γράφεται με ένα και άλλοτε με δυο σίγμα, προερχόμενο από τη νωπή φύση του εδάφους.
Για το όνομα της κωμοπόλεως Βήσσανη που είναι από τά σημαντικότερα χωριά του Πωγωνίου κατά τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας σε αριθμό κατοίκων, πλούτο και πολιτισμό, μερικοί πιστεύουν πώς είναι σλαβικό και σημαίνει ψηλό λοφώδη τόπο και άλλοι, οτι είναι ελληνικό που παράγεται από το βήσσα = δρυμώδης τόπος (ώς ούρεως έν βήσση. Ιλ. Γ. 34), μια λέξη πανάρχαια πού την αναφέρει εκτός από τον Όμηρο και ο Ησίοδος. «Πολλοί το όνομα του χωρίου τούτου, λέγει ο Λαμπρίδης, γράφουν όχι ως εκείνοι, οίτινες θεωρούν τούτο σλαυικόν, όπερ σημαίνει θέσιν ύψηλήν ή σημείον ανωφερές όπως τα σύστοιχα Βισανσκό καί Βισικό = άνηφορία, αλλά Βήσσανη εκ της ελληνικής βήσσης». Ό ίδιος όμως προτιμά τη γραφή Βίσιανη ή Βύσιανη, προφανώς γιατί δεν συμμερίζεται την ελληνική άποψη. Ο Θεοφ. Μέντζος φρονεί, ότι προέρχεται άπο το ελληνικόν βήσσα γιατί ερμηνεύει και αποδίδει θαυμάσια την τοπολογική έννοια. Διότι σημαίνει, λέγει, «σύνδενδρες λακκιές». Πράγματι δε το χωριό είναι χτισμένο πάνω σέ λόφους πού κάποτε ήσαν δασόφυτοι. Αλλά, οι «σύνδενδρες λακκιές» είναι συνηθέστατο φαινόμενο στην Ήπειρο και μάλιστα σε παλαιότερες εποχές οπότε δεν είχε αποψιλωθεί από τα άφθονα δάση της.
Ό Αραβαντινός, όπου αναφέρεται περί Βησσάνης στη Χρονογραφία του, κι’ αυτό γίνεται κατ’ επανάληψη, ώστε αποκλείεται ή περίπτωση λάθους, γράφει, Βίσσανη. Δεδομένης δέ της ιδιότητος του εν λόγω ιστορικού ως λογίου καί διδασκάλου, μάλιστα της εποχής του 1853 πού στήν ορθογραφία εδίδετο ιδιαίτερη προσοχή, πρέπει νά συμπεράνωμε πώς δέν τήν έγραψε στον τύπο αυτο έτσι αυθαίρετα, άλλ’ ότι κάπου θα έστηρίχθη. Επειδή δέ ξέρομε, οτι ό έν λόγω συγγραφεύς δέν άπεμακρύνθη ποτέ άπο τά Γιάννινα άλλ’ οτι ζητούσε τις πληροφορίες του από τούς άρχιερείς, δασκάλους και κάθε λόγιο πού έπεσκέπτετο τήν Ηπειρωτική πρωτεύουσα, κι’ έτσι σάν λόγιος έρμής κατώρθωσε νά συνάξει τήν τόσο χρήσιμη ιστορική του ύλη, πρέπει νά πιστέψωμε, οτι θά τον άντέγραψε από τούς καταλόγους των μητροπόλεων, ή της Τουρκικής διοικήσεως, πού και στην εποχή του ακόμα κατά μέγα μέρος χρησιμοποιούσε την ελληνική γλώσσα μέ Έλληνες γραμματισμένους, πού φαίνεται τήν έγραφαν Βίσανη.
Ιστορία
Η Βήσσανη φαίνεται πώς κατόρθωσε νά διατηρηθεί στην κατηγορία του ελεύθερου χωρίου (κεφαλοχώρι) μέχρι των χρόνων του Αλή Πασά, εποχή που τσιφλικοποιήθηκε.
Στη Βήσσανη υπήρχε σχολείο ήδη πριν το 1770, ενώ ακόμη το Παρθεναγωγείο, το Αρρεναγωγείο (χαρακτηρισμένα ως έργα τέχνης και ιστορικά κτίρια ) και ο ερειπωμένος πια σταθμός Χωροφυλακής λίγο πιο έξω από το χωριό, στην περιοχή των Πηγαδιών (1640, χαρακτηρισμένο μνημείο ) δείχνουν την άλλοτε ευημερούσα ζωή της κοινότητας.
Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, τρίκλιτη βασιλική από το 1791 με τοιχογραφίες, ανακηρυγμένο ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Έξω από το χωριό και σε απόσταση 1,5 χλμ περίπου, βρίσκεται μέσα σε περιοχή με βελανιδιές, η Ιερά Μονή Άβελ, μονόκλιτη βασιλική με τρούλο, η οποία χρονολογείται από το 1770, σύμφωνα με την επιγραφή του ιδρυτή της, γαιοκτήμονα Άβελη, από τον οποίο πιθανότατα πήρε και την ονομασία της. Οι αγιογραφίες της είναι από τους ζωγράφους των Χιονάδων. Η Μονή έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Η Βήσσανη είναι επίσης γνωστή και από το πασίγνωστο δημοτικό τραγούδι «Κοντούλα λεμονιά».
Η μάχη της Βήσσανης
Στις 18 και 19 Νοεμβρίου 1940 στην περιοχή έλαβε χώρα η νικηφόρα μάχη της Βήσσανης, η οποία εντάσσεται στις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού για επανάκτηση των εδαφών της παραμεθορίου που είχαν καταληφθεί από τα ιταλικά στρατεύματα τις πρώτες ημέρες του πολέμου.
Αρχιτεκτονική
Τα σπίτια των Βησσανιωτών αντανακλούν την πάλαι ποτέ οικονομική και πνευματική πρόοδο της περιοχής. Είναι χτισμένα από Ηπειρώτες μαστόρους από τα μαστοροχώρια της Πυρσόγιαννης και της Βούρμπιανης. Ήταν συνήθως χτισμένα μέσα σε πλακόστρωτη αυλή, περιστοιχισμένη με οβρό (μαντρότοιχο) και εξώπορτα ξύλινη που είχε δίκλιτη στέγη.
Ευεργέτες
Βησσανιώτες ευεργέτες την περίοδο της τουρκοκρατίας:
Πρόσωπα
Στη Βήσσανη γεννήθηκε η μεγάλη ηθοποιός Σαπφώ Νοταρά (1907-1985), ο χημικός και πανεπιστημιακός Δημήτριος Κ. Δάλμας (1886-1967), ο πρωτοπόρος φωτογράφος Γεώργιος Πανταζίδης (1863-1941) και ο μουσικός και μουσικολόγος Παντελής Καβακόπουλος.