cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λοχαγός Μαρκ
Πηγή
Κατηγορία:Αμερικανοί χαρακτήρες κόμικς Κατηγορία:Ιταλικά κόμικς
Καλάι
μικρογραφία|Η σύνδεση του καλωδίου και του ολοκληρωμένου κυκλώματος (φαίνονται μόνο οι ακροδέκτες του γιατί βρίσκεται στην άλλη μεριά της πλακέτας) έγινε με κράμα σόλντερ.
Με την ονομασία καλάι (στα αγγλικά:  solder  ή  kalay ), από την τουρκική λέξη kalay που σημαίνει κασσίτερος, φέρεται στο ελληνικό εμπόριο το συγκολλητικό κράμα μαλακής συγκόλλησης, δηλαδή ετερογενούς συγκόλλησης σε χαμηλή θερμοκρασία (π.χ. κάτω από 200°C). Πρόκειται συνήθως για κάποιο κράμα κασσίτερου με άλλα μαλακά μέταλλα χαμηλού σχετικά σημείου τήξης όπως χαλκός, ψευδάργυρος και κάτω από 2% άργυρος. Τα κράματα αυτά μορφοποιούνται συνήθως σε ράβδους ή σε συρμάτινα ρολά.
Η συγκόλληση αυτή χρησιμοποείται σε χάλκινα σκεύη, στη συσκευασία τροφίμων και στη σύνδεση των καλωδίων και ολοκληρωμένων κυκλωμάτων στις ηλεκτρονικές πλακέτες. Επίσης χρησιμοποιείται ευρύτατα και στη φανοποιία. Παλαιότερα με καλάι σφραγίζονταν από ειδικά συνεργεία της υπηρεσίας σταθμών, του υπουργείου εμπορίου, από το κάτω μέρος οι ειδικές χελώνες, μετρικά βάρη, υποδιαιρέσεις και πολλαπλάσια της οκάς που χρησιμοποιούνταν στα διάφορα καταστήματα καθώς και οι πλάστιγγες αυτών, ως δείκτες ελέγχου ακρίβειας βάρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράματα
Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων
Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων (αγγλικά: Ice Age 4: Continental Drift) είναι τρισδιάστατη κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2012, σκηνοθετημένη από τον Στιβ Μαρτίνο και τον Μάικ Θόρμαιερ. Ακούγονται οι φωνές των Ρέι Ρομάνο, Τζον Λεγκουιζάμο, Ντένις Λέρι, Κουίν Λάτιφα, Σον Ουίλιαμ Σκοτ, Τζος Πεκ, Κέκε Πάλμερ, Κρις Ουέτζ, Πίτερ Ντίνκλατζ και Τζένιφερ Λόπεζ.
Είναι το τέταρτο μέρος της σειράς ταινιών Η Εποχή των Παγετώνων (Ice Age) με παραγωγούς την Blue Sky Studios και διανομείς την 20th Century Fox και η πρώτη χωρίς τον σκηνοθέτη Κάρλος Σαλντάνα. Είναι επίσης το δεύτερο μέρος της σειράς που έχει την χρήση ψηφιακής τρισδιάστατης οθόνης. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 13 Ιουλίου 2012, τρία και έξι χρόνια μετά τις προηγούμενες ταινίες Η Απόψυξη και Η Αυγή των Δεινοσαύρων και δέκα χρόνια μετά την πρώτη ταινία. Αυτή είναι η πρώτη ταινία της Εποχής των Παγετώνων που παρουσιάστηκε στη μορφή 2.35:1
Πλοκή
Λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα της Αυγής των Δεινοσαύρων η ασχολία του Σκρατ με το βελανίδι του έχει ως συνέπειες την παγκόσμια αλλαγή, αναγκάζοντας τον Μάνι, τον Σιντ και τον Ντιέγκο σε μια περιπέτεια όπου ο Σιντ επανενώνεται με την χαμένη του οικογένεια και ο Ντίεγκο βρίσκει τον έρωτά του την Σίρα.Κουτί πληροφοριών ταινίας
Ανάπτυξη
Οι πρώτες λεπτομέρειες της συνέχειας ανακοινώθηκαν στις 10 Ιανουαρίου 2010 όταν η New York Times ανέφερε πως η Blue Sky δούλευε πάνω σε μια τέταρτη ταινία και ήταν σε διαπραγματεύσεις για τις φωνές των ρόλων. Η Fox αργότερα επιβεβαίωσε στις 5 Μαΐου 2010 πως Η Εποχή των Παγετώνων: Ο Χορός των Ηπείρων θα κυκλοφορούσε στις 13 Ιουλίου 2012.
Μια νωρίτερη αφίσα της ταινίας αποκαλύφθηκε στην Παγκόσμια Έκθεση Αδειοδότησης το 2010 στο Λας Βέγκας. Στις 19 Δεκεμβρίου 2010 η 20th Century Fox κυκλοφόρησε το πρώτο στιγμιότυπο της Εποχής των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων.
Εμπορία
Το πρώτο θεατρικό τρέιλερ για την Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων κυκλοφόρησε στις 5 Μαρτίου 2012. . Σύμφωνα με το δημόσιο τρέιλερ μπορεί να υπάρχουν σκηνές από το Σπάσιμο των Ηπείρων από τον Σκράτ που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία.
Κυκλοφορία
Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων έκανε την πρεμιέρα του στις 20 Ιουνίου 2012 στους διανομείς ταινιών της CineEurope στις εμπορικές εκθέσεις στην Βαρκελώνη. Έκανε δημόσια πρεμιέρα στις 27 Ιουνίου 2012 στο Βέλγιο και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 13 Ιουλίου 2012. Η ταινία συνοδεύτηκε από την μικρή σκηνή κινουμένων σχεδίων με τίτλο Η Μεγαλύτερη Φροντίδα με πρωταγωνίστρια τη Μάγκι Σίμσον.
Soundtrack
Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων είναι το soundtrack της ταινίας σε σύνθεση του Τζον Πάουελ και κυκλοφόρησε στις 10 Ιουλίου 2012.
Συνολική διάρκεια: 57:57
Επίσης στην ταινία εμφανίζεται και το τραγούδι "Chasing the Sun" του συγκροτήματος The Wanted. Η Κέκε Πάλμερ που κάνει την φωνή της Ροδακινιάς στην ταινία, ηχογράφησε ένα τραγούδι με τίτλο "We Are" για την ταινία.
Βιντεοπαιχνίδια
Το Ice Age Village είναι ένα κινητό βιντεοπαιχνίδι δημιουργημένο από την Gameloft και κυκλοφόρησε στις 5 Απριλίου 2012 στο iPhone, στο iPad και ποικίλες συσκευές Android.
Η Εποχή των Παγετώνων: Ο Χορός των Ηπείρων - Arctic Games, ένα βιντεοπαιχνίδι βασισμένο στην ταινία δημοσιευμένο από την Activision Publishing και δημιουργημένο από την Behaviour Interactive κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2012 στο Wii, στο Nintendo DS και στο Xbox 360.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Blue Sky Studios Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Η Εποχή των Παγετώνων (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2012
Λευτέρης Βαλάκας
Ο Λευτέρης Βαλάκας (8 Μαΐου, 1944 - 8 Νοεμβρίου, 1982) υπήρξε γλύπτης κυρίως, αλλά και χαράκτης. Γεννήθηκε στον χωριό Πύργο της Τήνου, Ελλάδα. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον Πύργο και τελειώνοντας το σχολείο φοίτησε στην Προπαρασκευαστική Σχολή Καλών Τεχνών του Πύργου. Αποφοιτώντας από τη συγκεκριμένη σχολή, συνέχισε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στην Αθήνα, συνέχισε με υποτροφία από το Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας της Τήνου στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού.
Ο Βαλάκας κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του φιλοτέχνησε πολυάριθμα έργα (τόσο γλυπτά όσο και σχέδια), πολλά από τα οποία εκτέθησαν σε διάφορες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Βιογραφία
1944: Ο Λευτέρης Βαλάκας γεννήθηκε στις 8 του Μάη, ημέρα Σάββατο, στον Πύργο της Τήνου.
1956-1959: Παρακολουθεί μαθήματα γλυπτικής στην Προπαρασκευαστική Σχολή Καλών Τεχνών στον Πύργο της Τήνου, όπου μαθαίνει την τέχνη στο μάρμαρο.
1959-1964: Γράφεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και παρακολουθεί γλυπτική στο εργαστήρι του Θανάση Απάρτη. Είναι 16 χρονών. Αποφοιτά με έπαινο στη σύνθεση.
1965-1967: Ξεκινά προσωπική και ερευνητική δουλειά στο μάρμαρο, σίδηρο και χαλκό. Στρατευμένος εκτελεί το υπερμεγέθες έργο " Ο Τσολιάς του '17" στην Άρτα, δουλεμένο με μοντέλο.
1970: Εγκατάσταση στην Αθήνα. Στο εργαστήρι της οδού Ευσταθίου 21, και αργότερα στη Σωζοπόλεως 44. Πολυάριθμη παρουσία σχεδίων για γλυπτά. Εκθέτει στη στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων στον Παρνασσό, στην ομαδική έκθεση Νέων ζωγράφων - γλυπτών - χαρακτών στην 10η Πανελλήνια Καλλιτεχνική Κίνηση και στην γκαλερί "Διαμαρτυρία" έργα από μάρμαρο και χαλκό.
1971: Μετέχει στην 11η Πανελλήνια Καλλιτεχνική Κίνηση, στο Ζάππειον μέγαρο, με τη σειρά "Συνθέσεις" σε μάρμαρο. Εκτέλεση σειράς μνημιακών έργων προορισμένα για υπαίθριους χώρους στην Ελλάδα (Αττική, Ηλεία, Κυκλάδες, Ζάκυνθος, Αχαΐα, Αργολίδα, Κορινθία).
1972: Συμμετέχει στη 4η Έκθεση Νέων Καλλιτεχνών στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Εκτέλεση της σύνθεσης "Ελευθερία" ή "Νίκη", στο Κάστρο της Ηλείας. Ανάγλυφο του Φαέθωνα - Ήλιου στην οδό Ευμένους 7 και Τοιχανάγλυφο ("cathedral") σε κτίριο της οδού Συγγρού 110. Παντρεύεται με την Ανδρομάχη Καραλή και αποκτά τον πρωτότοκο γιο του, Αντώνη.
1974: Προσωπική ερευνητική δουλειά σε "Συνθέσεις και ανατάσεις". Ολοκληρώνεται πολυάριθμη σειρά πορτραίτων.
1975: Συμμετέχει στην 12η Πανελλήνια Έκθεση με "Συνθέσεις" και τη σειρά "Καθεδρικών" ("Cathedrales"), σε μάρμαρο και μπρούτζο.
1976: Τοποθετεί τον "Αρχαίο πολεμιστή" (μπρούτζος) για το Δήμο Αργυρούπολης, στην πλατεία του Δημαρχειού (Α' Βραβείο).
1978: Συμμετέχει στην ομαδική "Γλυπτική '78" στη Φιλοθέη, στη 2η υπαίθρια έκθεση, στο χώρο του Ωδείου Αθηνών. Εργάζεται παράλληλα στο Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών σε θέματα συντήρησης κλασσικών αρχαιοτήτων. Ασχολείται με τα μνημεία της Ακρόπολης, Ερεχθείου, Θεάτρου Διονύσου, Θεάτρου Ηρώδου του Αττικού, Επιγραφικού Μουσείου και Αρχαιολογικού Μουσείου.
1979: Συμμετοχή στην έκθεση "Το παιδί στη σύγχρονη γλυπτική" στο χώρο του Ωδείου Αθηνών, καθώς επίσης και στις εκδηλώσεις της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης και στην ομαδική σύγχρονης γλυπτικής, οργανωμένη από το Σύλλογο των Γλυπτών.
1980: Εργάζεται πάνω στον κύκλο της θεματικής ενότητας των έργων "Μικροπεριβάλλον" τόσο σε σχέδια όσο και σε γλυπτά. Η συλλογή αυτή είναι φανερά επηρεασμένη από την παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική των λαϊκών αγροτικών κατοικιών της Τήνου. Εγκαθίσταται στο εργαστήριο της οδού Οβρένοβιτς 7, στη Νέα Σμύρνη.
1981: Συμμετέχει στην οργανωμένη από το Σύλλογο των γλυπτών έκθεση στο Ωδείο Αθηνών. Συμμετέχει επίσης στα "Δημήτρια" της Θεσσαλονίκης, η οποία οργανώνεται από την Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση. Επιπλέον, εκθέτει στην 3η υπαίθρια έκθεση Μεγαλογλυπτικής στο Φάληρο και στην 3η υπαίθρια έκθεση του Συλλόγου Γλυπτών στο Ωδείο. Τοποθετεί στην Κω τη σύνθεση της "Ελευθερίας". Στη συνέχεια, ο Λευτέρης Βαλάκας εκθέτει 4 έργα της σειράς "Μικροπεριβάλλον" στη 5η Διεθνή Biennalle γλυπτικής στη Βουδαπέστη. Τέλος, επιμελείται τη μεταφορά και τοποθέτηση του αγάλματος του Ερμή, στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο.
1982: Εκθέτει μαζί με τους Σ. Τριαντή και Α. Φανακίδη, στην αίθουσα τέχνης "Αντήνωρ", τέσσερις συνθέσεις σε χαλκό και μάρμαρο. Συμμετέχει επίσης στο Φεστιβάλ του Δήμου Ηλιούπολης, ενώ παράλληλα φιλοτεχνεί τη μακέτα εξωφύλλου, για την εκδοτική σειρά "Λογοτεχνικό θεμέλιο" με 2 έργα του. Επιπροσθέτως, παρουσιάζει τα έργα "Σύνθεση" και "Μικροπεριβάλλον D" στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ίωνα Βορρέ, στην Παιανία Αττικής. Πεθαίνει αναπάντεχα το Νοέμβριο από καρδιακή ανακοπή ενώ κυνηγούσε στην ύπαιθρο της Τήνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Κατάλογος αστεροειδών/1201-1300
...προηγούμενος < Κατάλογος αστεροειδών/1201-1300 > επόμενος...
=
Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Η οικογένεια έπαιξε σημαντικό ρόλο της ιστορία της βόρειας Γαλλίας και μέλη της διακρίθηκαν παίρνοντας μέρος στις Σταυροφορίες.
Σημαντικά μέλη της οικογένειας ήταν οι:
Οικογένεια Βούλγαρη
Η Οικογένεια Βούλγαρη είναι παλιά ναυτική οικογένεια της Ύδρας, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1955
Χρονικό
Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή πάνω από 330 αθλητές από 25 και πλέον συλλόγους από όλη την Ελλάδα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του ο Παναθηναϊκός Α.Ο. σπάζοντας τη μακροχρόνια κυριαρχία του Εθνικού Αθηνών που επικρατούσε συνεχώς από το 1937. Η επικράτηση του ΠΑΟ αποτέλεσε την απαρχή μιας νέας κυριαρχίας, αφού οι "πράσινοι" κράτησαν την πρωτιά στο πρωτάθλημα ανδρών επί είκοσι χρόνια, ως το 1974.
Εκτός βαθμολογίας ήταν το πρωτάθλημα μαραθωνίου που είχε διεξαχθεί στις 22 Μαΐου στη διαδρομή Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο. Παρομοίως, τα πρωταθλήματα πεντάθλου, δεκάθλου που έγιναν το φθινόπωρο.
Βαθμολογία
* Μετείχαν επίσης: ΓΣ Βόλου, Δόξα Δράμας, ΒΑΟ, Ελπίς Δράμας, Γ.Σ. Αλμυρού, Α.Ο. Κηφισιάς, Άρης Θεσσαλονίκης, Αβέρωφ Ιωαννίνων, Γ.Σ. Λάρισας.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1955 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Η διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έλαβε χώρα de facto στις 6 Αυγούστου 1806, όταν ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ παραιτήθηκε του τίτλου του και απελευθέρωσε το σύνολο των αυτοκρατορικών κρατιδίων και αξιωματούχων από τους όρκους πίστης τους και τις υποχρεώσεις τους προς την Αυτοκρατορία. Αν και η παραίτηση θεωρείτο νόμιμη, η διάλυση των αυτοκρατορικών δεσμών δεν ήταν τέτοια, με αποτέλεσμα αρκετά κρατίδια να αρνούνται να αναγνωρίσουν το τέλος της Αυτοκρατορίας εκείνη την περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Μουάνζα
Η Μουάνζα μπορεί να αναφέρεται:
Άνθρωποι
Κατηγορία:Επώνυμα
Ποταμός Τενεσί
Ο Τενεσί (Tennessee River) είναι ποταμός των ΗΠΑ. Αποτελεί παραπόταμο του ποταμού Οχάιο. Έχει μήκος 1.049 χιλιόμετρα και διασχίζει τέσσερις Πολιτείες των ΗΠΑ: το Τενεσσί, την Αλαμπάμα, το Μισσισσιππί και το Κεντάκι. Σχηματίζεται από δύο άλλους ποταμούς, τον Χόλστον (Holston River) και τον Φρεντς Μπροντ (French Broad River), στην περιοχή του Νόξβιλ (Knoxville). Από το Νόξβιλ διασχίζει το Ανατολικό Τενεσσί και στη συνέχεια τη βόρεια Αλαμπάμα. Έπειτα περνά από τα βορειοδυτικά σύνορα της Αλαμπάμα με το Μισσισσιππί και στη συνέχεια επιστρέφει στο έδαφος του Τενεσσί χωρίζοντας την πολιτεία σε δυτικό και κεντρικό Τενεσσί. Εκεί έχει δημιουργηθεί και ένα κανάλι, που ενώνει τον Τενεσί με τον ποταμό Τόμμπιγκμπι (Tombigbee River). Ο Τενεσί συνεχίζει προς το Κεντάκι και στο τέλος ενώνεται με τον ποταμό Οχάιο.
Κατά μήκος του ποταμού, ο οποίος είναι πλωτός, έχουν δημιουργηθεί διάφορα φράγματα. Το Μάιο του 1930 ξεκίνησε μία οργανωμένη προσπάθεια, υπό τον έλεγχο της Αρχής της Κοιλάδας του Τενεσσί (Tennessee Valley Authority, TVA), για την εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων του ποταμού, με σκοπό την οικονομική ανάπτυξη της κοιλάδας του Τενεσσί, την προστασία από πλημμύρες, την πλοήγηση μέσα από τον ποταμό και την παραγωγή ενέργειας. Η προσπάθεια αυτή άλλαξε ουσιαστικά ολόκληρη την περιοχή. Αποτελεί μέρος του Great Loop (Μεγάλος Βρόχος), του περίπλου, μέσα από ποταμούς, της Βόρειας Αμερικής. Ο ποταμός ήταν παλαιότερα γνωστός με το όνομα Τσερόκι (Cherokee River), από το όνομα της ομώνυμης φυλής Ινδιάνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ
Χρήστος Τσώτσος
Ο Χρήστος Τσώτσος ή Τσώτσιος (ή Βέσκος ή Μπαχοβίτης) ήταν οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από τους Προμάχους (Μπάχοβο) Πέλλας.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|250px|Οι μακεδονομάχοι οπλαρχηγοί [[Χρήστος Καραπάνος και Χρήστος Τσώτσος (δεξιά).]] Γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στο Μπάχοβο (Πρόμαχοι) Αλμωπίας και από νωρίς βγήκε στο βουνό ως κλέφτης. Έδρασε στις περιοχές της Αλμωπίας, Παιονίας, Μοριχόβου και Τίκφες, στα όρη Βόρα, Πίνοβο, Τζένα και Πάικο. Από νωρίς συνεργάστηκε με Βουλγάρικα αντάρτικα σώματα που δρούσαν στην περιοχή εναντίον των Οθωμανών. Παρόλ' αυτά ο καπετάν Τσώτσος διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τους Έλληνες της περιοχής και απέφευγε τις συμπλοκές μαζί τους. Στις 5 Αυγούστου του 1906, το σώμα του Χρήστου Τσώτσου μαζί με τις ομάδες του Λούκα Ιβάνωφ και Καρατάσε, διανυκτέρευσαν στα καλύβια των Καραφυλλαίων (Σαρακατσάνικο τσελιγκάτο, κοντά στην κορυφή Καϊμάκι του Βόρα). Ο Χρήστος Τσώτσος ήταν σταυράδερφος με τον τσέλιγκα, Γεώργιο Καραφυλλιά κι έτσι μεσολαβούσε, ώστε να φιλοξενούνται οι Βουλγαρικές ομάδες. Εκεί ο Κωνσταντίνος Γαρέφης επιτέθηκε και σκότωσε τους Λούκα Ιβάνωφ και Καρατάσε, καθώς η Ελληνική πλευρά τους είχε επικηρύξει λόγω των βιαιοτήτων τους κατά των Ελληνικών πληθυσμών. Ο καπετάν Τσώτσος, που δεν ήταν μέσα στους στόχους του Γαρέφη, τραυματίστηκε ελαφριά, στο πόδι και στα πλευρά από πυροβολισμούς. Στη συμπλοκή τραυματίστηκε θανάσιμα και ο καπετάν Γαρέφης.
Λίγο αργότερα (την ίδια χρονιά) ο Χρήστος Τσώτσος προσχώρησε στην Ελληνική πλευρά και ανέλαβε δράση, προκειμένου να υπερασπιστεί τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Αλμωπίας και Παιονίας από τις κλιμακούμενες Βουλγαρικές επιθέσεις. Τη χρονιά αυτή 1906, ο Χρήστος Τσώτσος με το σώμα του έδρασε στην περιοχή του Πάικου προς βοήθεια των εκεί Ελληνικών σωμάτων του Χρήστου Καραπάνου, του Στέργιου Ναούμ από τα Λιβάδια Κιλκίς και του Λάζαρου Δογιάμα από τη Μπαροβίτσα (Καστανερή Κιλκίς). Έδρασε στην περιοχή, έως την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, όταν χορηγήθηκε γενική αμνηστεία. Η συμβολή του ήταν ιδιαίτερα σημαντική, καθώς με την ανάληψη δράσης του σώματός του εναντίον των Βουλγαρικών ομάδων, παγιώθηκε η Ελληνική παρουσία στο Πάικο και πέρασε στον Ελληνικό έλεγχο η Αλμωπία, που αποτελούσε το στρατηγικότερο σημείο κατά το Μακεδονικό Αγώνα αφού ήταν το κύριο πέρασμα από τη Θεσσαλονίκη και τις πεδιάδες της Κεντρικής Μακεδονίας προς τις περιοχές Τίκφες, Μοριχόβου και Πελαγονίας.
Ο Χρήστος Τσώτσος Βέσκος, αργότερα κατηγορήθηκε ότι από δικό του βόλι σκοτώθηκε ο Κωνσταντίνος Γαρέφης κατά τη συμπλοκή της 5ης Αυγούστου του 1906, χωρίς να έχει αποδειχτεί τίποτα, όμως. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μαρίας Καραφυλλιά, ο γερο-Τσώτσος δεν συμμετείχε ενεργά στη συμπλοκή.
Αναφορές
Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Drop Dead Diva
Το Drop Dead Diva είναι κωμική/δραματική σειράς φαντασίας αμερικανικής παραγωγής, η οποία προβλήθηκε και στην Ελλάδα από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega. Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Τζος Μπέρμαν και η παραγωγή της έγινε από την Sony Pictures Television. Πρωταγωνιστεί η Μπρουκ Έλιοτ στο ρόλο της Τζέιν, μιας υπέρβαρης δικηγόρου, της οποίας το σώμα καταλαμβάνεται από την Ντεμπ, ένα επίδοξο μοντέλο.
Πλοκή
Η Ντέμπορα "Ντεμπ" Ντόμπκινς (Μπρουκ Ντ' Ορσέι) είναι ένα επίδοξο μοντέλο. Είναι μια ευχάριστη κοπέλα γεμάτη όνειρα και ελπίδες. Η Τζέιν (Μπρουκ Έλιοτ) είναι μια εξαιρετική δικηγόρος και πολύ ευφυής επαγγελματίας, που όμως έχει πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση και νιώθει δυστυχισμένη. Αυτοί οι δύο αντίθετοι χαρακτήρες θα έχουν κάτι κοινό κι αυτό θα είναι η ημέρα του θανάτου τους. Την ώρα που η Ντεμπ τρακάρει με ένα φορτηγό, η Τζέιν δέχεται μια σφαίρα από έναν άνθρωπο που έχει εισβάλει στο χώρο εργασίας της απειλώντας το αφεντικό της, Τζέι Πάρκερ (Τζος Στάμπεργκ). Όταν η Ντέμπ θα φτάσει στον παράδεισο θα την υποδεχθεί ο μετέπειτα φύλακας - άγγελός της, Φρεντ (Μπεν Φέλντμαν). Εκεί ανακαλύπτουν ότι δεν μπορούν να την δεχτούν, ούτε να την στείλουν στην κόλαση, γιατί η Ντεμπ δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα καλό, αλλά ούτε και τίποτα κακό στη ζωή της. Η Ντέμπ, έχοντας όρεξη για ζωή, βλέπει ότι υπάρχει δίπλα της ένα κουμπί επιστροφής στη Γη, και το πατάει. Έτσι, το 25χρονο μοντέλο επιστρέφει στη Γη, αλλά αυτή τη φορά στο σώμα της 33χρονης δικηγόρου. Από εκεί και πέρα ξεκινούν οι περιπέτειες της Ντεμπ να καταφέρει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της ζωής της Τζέιν και να μπορέσει να ζήσει μέσα σε ένα άλλο σώμα, καθώς οι γύρω της πιστεύουν πως είναι η Τζέιν. Οι μόνοι άνθρωποι που γνωρίζουν τι συμβαίνει είναι η φίλη της Τζέιν, Στέισι (Έιπριλ Μπόουλμπι) και ο εκάστοτε φύλακας - άγγελός της.
Κύριοι χαρακτήρες
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Άγγελοι στην ποπ κουλτούρα Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Lifetime
Γεώργιος Πισίδης
Ο Γεώργιος Πισίδης ήταν ποιητής και υμνογράφος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.
Γεννήθηκε το 626, την εποχή που αυτοκράτορας στο Βυζάντιο ήταν ο Ηράκλειος και Πατριάρχης ο Σέργιος ο Α'. Είχε το αξίωμα του χαρτοφύλακα και του αρχιδιάκονου της Αγίας Σοφίας. Άφησε τρία ιστορικά έργα, το ¨Εις την κατά Περσών εκστρατείαν Ηρακλείου, «Εις την γενομένην έφοδον των βαρβάρων» και την «Ηρακλειάδα», η οποία είναι ένας πανηγυρικός του αυτοκράτορα και γράφτηκε για την τελική του νίκη εναντίον των Περσών. Με αυτά τα έργα του, περιέγραψε κυρίως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ηρακλείτου.
Έγραψε επίσης και άλλα έργα πολεμικής,ελεγειακής και θεολογικής φύσης. Όπως το Εξαήμερον, ένα είδος θεολογικοφιλοσοφικού διδακτικού ποιήματος, το οποίο αναφέρεται στη δημιουργία του κόσμου και κάνει υπαινιγμούς για γεγονότα εποχής. Αυτό το έργο του διαδόθηκε πέρα από τα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και μεταφράστηκε στα Σλαβικά και στα Ρώσικα.
Έργο του, σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, είναι ο Ακάθιστος Ύμνος. Η ποιητική μεγαλοφυΐα του Γεωργίου Πισίδη εκτιμήθηκε αργότερα. Ο Μιχαήλ Ψελλός τον σύγκρινε με τον Ευριπίδη. Ο σύγχρονος επιστημονικός κόσμος θεωρεί τον Πισίδη ως τον καλύτερο κοσμικό ποιητή της Βυζαντινής Περιόδου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Λέων Βυζάντιος
Ο Λέων Βύζας ή Βυζάντιος είναι υμνογράφος και ασματογράφος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.
Ήταν σύγχρονος του Γερμανού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Έκανε πολλά έργα που ψάλλονται σήμερα σε διάφορες εορτές.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Δαύλεια (ακτοφυλακίδα)
Δαύλεια (Ακτοφυλακίδα) - Α/Φ 1032
Πρώην Βρετανικό ‘HDML 1032’.
Μεγάλη Δοξιπάρα Έβρου
Η Μεγάλη Δοξιπάρα είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 160 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μεγάλη Δοξιπάρα βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και απέχει 25,5 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Είναι κτισμένη στην κοιλάδα ανάμεσα στους ποταμούς Άρδα (Β.) και Ερυθροπόταμο (Ν.) και στα χωριά Μικρή Δοξιπάρα (ΒΔ.), Χανδράς (ΒΑ.) και Δόξα (Ν.). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζώνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεγάλης Δοξιπάρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 302 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Λβιβ)
Το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς στο Λβιβ, γνωστό και ως Στήλη του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (πολωνικά: Kolumna Adama Mickiewicza we Lwowie, ουκρανικά: Пам'ятник Адамові Міцкевичу), είναι νεοκλασικό μνημείο που τιμά τον Πολωνό ρομαντικό ποιητή Άνταμ Μιτσκιέβιτς (1798-1855) στην Πλατεία Μιτσκιέβιτς στο κέντρο του Λβιβ της Ουκρανίας. Παρουσιάστηκε το 1904.
Ιστορία
Το 1897, δημιουργήθηκε μια επιτροπή με επικεφαλής τον Βουαντίσουαφ Γουοζίνσκι για την κατασκευή ενός μνημείου στο Λβιβ του Βασιλείου της Γαλικίας και τη Λοδομερία, αφιερωμένο στον ποιητή της ρομαντικής εποχής, Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Το 1898, ξεκίνησε ένας διαγωνισμός για το σχεδιασμό του και, από 28 έργα, η κριτική επιτροπή επέλεξε αυτό που σχεδίασε ο Πολωνός γλύπτης Αντόνι Πόπιελ. Με πρωτοβουλία του Άνταμ Κρεχοβιέτσκι, συμφωνήθηκε ότι το μνημείο πρέπει να έχει τη μορφή στήλης. Το μνημείο χτίστηκε μεταξύ 1902-1904 και παρουσιάστηκε επίσημα στις 30 Οκτωβρίου 1904. Παρουσιάζει τον εθνικό ποιητή της Πολωνίας Άνταμ Μιτσκιέβιτς στους πρόποδες της στήλης, πάνω από τον οποίο υπάρχει ένα γλυπτό μιας φτερωτής Ιδιοφυΐας της Ποίησης που δίνει μία λύρα στον ποιητή. Ένα μεγάλο φως κεριών βρίσκεται στην κορυφή της ύψους 21 μέτρων στήλης.
Η στήλη είναι ένα από τα πολωνικά εθνικά μνημεία που παρέμειναν στο Λβιβ μετά τον πόλεμο, σε αντίθεση με το Μνημείο του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι ή το Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο, τα οποία μεταφέρθηκαν στο Γκντανσκ και το Βρότσουαφ αντίστοιχα, βάσει πρόσθετου πρωτοκόλλου στη συμφωνία του 1944 μεταξύ της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego) και της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας που υπεγράφει στο Κίεβο (1945), το οποίο επέτρεψε να παραδώσουν στην πολωνική κυβέρνηση τα εθνικά μνημεία του Λβιβ που συνδέονται με τον πολωνικό πολιτισμό και ιστορία, με εξαίρεση το μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς που «απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα και αγαπάτε από το ουκρανικό έθνος».
Αναρχοκομμουνισμός
Ο αναρχοκομμουνισμός είναι ένας πολιτικός χώρος ο οποίος υποστηρίζει την κατάργηση του κράτους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (γαίες, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις) και του καπιταλισμού, με σκοπό την αντικατάστασή τους από ένα κομμουνιστικό σύστημα συλλογικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης των μέσων παραγωγής, στηριγμένο σε ένα δίκτυο εθελοντικών συνεταιρισμών μεταξύ ισότιμων παραγωγών και πολιτών, το οποίο θα λειτουργεί στη βάση της άμεσης δημοκρατίας.
Ο αναρχοκομμουνισμός τοποθετείται στο ευρύτερο πλαίσιο του ελευθεριακού σοσιαλισμού και έχει τις ρίζες του στον αναρχοκολεκτιβισμό του Μιχαήλ Μπακούνιν της Πρώτης Διεθνούς. Ο Πιοτρ Κροπότκιν (1842-1921) υποστήριξε ότι η πραγματική καταγωγή του αναρχισμού ήταν «η δημιουργική, εποικοδομητική δράση των μαζών». Τόνισε χαρακτηριστικά πως «ο αναρχισμός έλκει την καταγωγή του από το λαό και θα διατηρήσει τη ζωτικότητα και τη δημιουργική του δύναμη αρκετά μόνο εάν παραμείνει κίνημα του λαού».
Δύο ζητήματα που δίχασαν ιστορικά τους αναρχοκομμουνιστές ήταν το αν οι διαχειριστικές αποφάσεις στις κομμούνες θα λαμβάνονται πλειοψηφικά ή συναινετικά, και το αν οι αναρχικοί πρέπει να ενσωματωθούν σε μία ενιαία οργάνωση με κοινή γραμμή και τακτικές (πλατφορμισμός), ή οι επιμέρους τοπικές αναρχικές ομάδες να διατηρήσουν πλήρη αυτονομία. Ο πλατφορμισμός διαμορφώθηκε αρχικά κατά τον Μεσοπόλεμο, στο πλαίσιο μίας προσπάθειας αντιμετώπισης των αιτιών που οδήγησαν στην ήττα του αναρχισμού κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Η αντιοργανωτική πτέρυγα του αναρχοκομμουνισμού έχει επηρεάσει πολύ σημαντικά τον σύγχρονο αναρχισμό μετά τη δεκαετία του 1950, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και πλατφορμιστικές οργανώσεις.
Χαρακτηριστικά
Ο Πιοτρ Κροπότκιν στο έργο του Η Κατάκτηση του Ψωμιού, στο τρίτο κεφάλαιο («Αναρχοκομμουνισμός») ξεκινάει λέγοντας: ''«Κάθε κοινωνία που έχει καταργήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία θα αναγκαστεί, υποστηρίζουμε, να οργανωθεί στις γραμμές της Κομμουνιστικής Αναρχίας. Η Αναρχία οδηγεί στον Κομμουνισμό, και ο Κομμουνισμός στην Αναρχία, που είναι και οι δυο τους όμοια εκφράσεις της κυρίαρχης τάσης στις σύγχρονες κοινωνίες, της αναζήτησης της ισότητας.»''
Οι αναρχοκομμουνιστές δίνουν μεγάλη έμφαση στη δύναμη της λαϊκής μάζας. Θεωρούν τις μάζες οργανικές οντότητες, στις οποίες κυρίαρχο στοιχείο είναι η αλληλοβοήθεια, η αλληλεγγύη και η αμοιβαιότητα. Ο Κροπότκιν τόνισε : ''«Οι κομμουνιστικές οργανώσεις δεν μπορεί να αφεθούν να δημιουργηθούν από νομοθετικά σώματα που ονομάζονται κοινοβούλια, δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια. Πρέπει να είναι δουλειά όλων, μια φυσική ανάπτυξη, ένα παράγωγο της εποικοδομητικής μεγαλοφυΐας των μαζών.»''
Οι αναρχοκομμουνιστές, σε αντίθεση με τους αναρχοσυνδικαλιστές, αποδέχονται την ύπαρξη ταξικής πάλης και εκτός των χώρων εργασίας. Ακόμα δεν πρέπει να συγχέονται με τους ελευθεριακούς μαρξιστές (π.χ. τους συμβουλιακούς κομμουνιστές), οι οποίοι επίσης εντάσσονται στον ευρύτερο χώρο του ελευθεριακού σοσιαλισμού.
Πολιτική οργάνωση
thumb|Πολιτική διαδήλωση στο κέντρο του Χαλανδρίου το 2013 εναντίον της απόλυσης μιάς υπαλλήλου του βιβλιοπωλείου Ευριπίδης που οργανώθηκε από την Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής, μια άτυπη οργάνωση με αντι-ιεραρχικά και αριστερά χαρακτηριστικά
Ο αναρχοκομμουνισμός υποστηρίζει τη δομή της κομμούνας ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Σύμφωνα με τους αναρχοκομμουνιστές η κομμούνα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ομοσπονδοποίηση μη σταθερών ελεύθερων συνδέσμων, συμβουλίων, και εθελοντικών ομάδων που προωθούν την αλληλοβοήθεια και την αυτοοργάνωση. Σύμφωνα με αυτούς η κομμούνα είναι το πλέον κατάλληλο και αποδεκτό σύστημα λαϊκής αυτοκυβέρνησης, που προωθεί σε μεγάλο βαθμό την άμεση δημοκρατία στη λήψη κοινοτικών αποφάσεων και υπόσχεται ένα μεγάλο ποσοστό λαϊκής συμμετοχής και πολιτικής ισότητας. Όσον αφορά τα εργοστάσια, σε αυτά θα πρέπει να αναπτύσσονται εργατικά συμβούλια ανάμεσα στις εθελοντικές ομάδες που διαχειρίζονται τα μέσα παραγωγής. Από αυτή τη σκοπιά ο αναρχοκομμουνισμός μοιάζει με την εργατική αυτοδιαχείριση που προωθούν οι συμβουλιακοί κομμουνιστές.
Οικονομική οργάνωση
Σε αντίθεση με το κολεκτιβιστικό σύστημα που προτάσσει ο αναρχοκολεκτιβιστής Μιχαήλ Μπακούνιν οι αναρχοκομμουνιστές, δεν πιστεύουν σε ένα αμετάβλητο και στατικό οικονομικό σύστημα. Έτσι απορρίπτουν τον μηχανισμό της αγοράς, το χρήμα και κάθε είδους εξαγορά της εργατικής δύναμης ή μισθολογικό σύστημα. Ο Πιοτρ Κροπότκιν χαρακτηριστικά αναφέρει: «''Κατά τη γνώμη μας οι κολεκτιβιστές υποπίπτουν σε ένα διπλό σφάλμα στα σχέδιά τους για την αναδόμηση της κοινωνίας. Ενώ κάνουν λόγο για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος σκοπεύουν απ την άλλη να διατηρήσουν δύο θεσμούς που αποτελούν καθεαυτή τη βάση του συστήματος αυτού και οι οποίοι είναι η Κυβέρνηση Αντιπροσώπων και το Μισθολογικό Σύστημα.» («Η κατάκτηση του ψωμιού», Το μισθολογικό σύστημα του Κολεκτιβισμού'').
Σύμφωνα με τον Πιοτρ Κροπότκιν το οικονομικό σύστημα θα πρέπει να βασίζεται στην αρχή: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Σύμφωνα με τη φράση αυτή καθετί θα πρέπει να παράγεται, να διανέμεται και να ανταλλάσσεται ελεύθερα, με βάση τις παρούσες ανάγκες του καθενός και της κοινωνίας.
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Αναρχισμός
Σαρκοζίνη
Η σαρκοζίνη ή μεθυλαμιναιθανικό οξύ ή N-μεθυλογλυκίνη είναι ένα ενδιάμεσο και παραπροϊόν της σύνθεσης και αποικοδόμησης της γλυκίνης από χολίνη και μεθειονίνη. Μεταβολίζεται προς γλυκίνη από το ένζυμο δεϋδρογονάση της σαρκοζίνης, ενώ η γλυκίνη-N-μεθυλοτρανσφεράση καταλύει την παραγωγή σαρκοζίνης από γλυκίνη. Η σαρκοζίνη είναι το απλούστερο δευτεροταγές αμινοξύ και βρίσκεται φυσιολογικά στους μύες και σε άλλους ιστούς του σώματος. Έχει γλυκιά γεύση όταν διαλύεται στο νερό. Χρησιμοποιείται στην παραγωγή βιοαποικοδομίσιμης οδοντόπαστας, καθώς και σε άλλες εφαρμογές. Η σαρκοζίνη είναι ακόμη παρούσα σε βιολογικά υλικά και σε τρόφιμα όπως στους κρόκους αυγών, στη γαλοπούλα, στο χοιρομέρι, σε λαχανικά, στα όσπρια και σε άλλα. Η συγκέντρωση της σαρκοζίνης στον ορό του αίματος σε φυσιολογικούς ανθρώπους είναι 1,59 ± 1.08 nmole/lit.
Ιστορία
Η σαρκοζίνη πρωτοαπομονώθηκε και ονομάστηκε από τον Γερμσνό χημικό Τζέστους βον Λίεμπιγκ to 1847, ενώ ο Τζακόμπ Βόλχαρντ την πρωτοσυνέθεσε το 1862, ενώ εργαζόταν στο εργαστήριο του Χερμάν Κολμπέ. Πριν από αυτήν τη σύνθεση πιστευόταν από καιρό ότι ήταν προϊόν υδρόλυσης της κρεατίνης, μιας χημικής ένωσης που βρίσκεται στο εκχύλισμα του κρέατος. Κάτω απ' αυτήν την υποψία, ο Βόλχαρντ πρότεινε ότι η σαρκοζίνη ταυτοποιείται ως N-μεθυλογλυκίνη, γεγονός που όντως απέδειξε με τη σύνθεση της σαρκοζίνης από μεθαναμίνη (CH3NH2) και χλωραιθανικό οξύ (ClCH2COOH).
Ισομέρεια
Με βάση το χημικό τύπο της, C3H7NO2, έχει τουλάχιστον τα ακόλουθα 119 ισομερή θέσης:
Από αλαιθανικό οξύ
2. Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και N-αλομεθαναμίνης (CH3NHX) με εστεροποίηση για «προστασία» της καρβοξυλομάδας :
Αντίδραση Stracker
Με επίδραση υδροκυανίου (HCN) και μεθαναμίνης (CH3NH2) σε μεθανάλη (HCHO) :
Από φορμυλομεθανικό οξύ
Με επίδραση μεθαναμίνης (CH3NH2) σε φορμυλομεθανικό οξύ (HCOCOOH) παράγεται Ν-μεθυλιμιναιθανικό οξύ (CH3N=CHCOOH), που με υδρογόνωση δίνει σαρκοζίνη :
Από γλυκίνη
Με επίδραση μεθυλαλογονιδίου σε γλυκίνη παράγεται σαρκοζίνη. :
Ιονισμός
Η σαρκοζίνη έχει αμφολυτική, δηλαδή οξεοβσσική συμπεριφορά:
1. Ιονίζετα :
2. Παραγωγή αλάτων με οξέα και βάσεις. Π.χ.:
και
Άλλες αντιδράσεις αμινομάδας
1. Με επίδραση αλκυλαλογονιδίου παράγεται αλκυλομεθυλαιθανικό οξύ. :
2. Επίδραση ακυλαλογονιδίων παράγεται ακυλομεθυλαμιναιθανικό οξύ. :
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μη πρωτεϊνικά αμινοξέα
Ανδρέας Κρήτης
Ο επίσκοπος Κρήτης Ανδρέας (660-740) ήταν Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, ρήτορας και έξοχος υμνογράφος και ασματογράφος της βυζαντινής μουσικής. Επίσης είναι Άγιος της Εκκλησίας, ο οποίος τιμάται στις 4 Ιουλίου. Υπάρχει και παράδοση ότι τιμάται στις 4 Μαΐου και στις 4 Ιουλίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το έτος 660 περίπου στη Δαμασκό. Έζησε τον περισσότερο χρόνο της ζωής του στη Συρία και την Παλαιστίνη. Οι γονείς του Γεώργιος και Γρηγορία προσέφεραν πολύ νωρίς τον Ανδρέα στην Εκκλησία, ως μια πράξη αφιέρωσης και ευγνωμοσύνης στον Θεό, επειδή μέχρι την ηλικία των οκτώ ετών, σύμφωνα με τους βιογράφους του, ήταν άλαλος. Στην ηλικία των δεκαπέντε ετών πήγε με τους γονείς του στην Ιερουσαλήμ. Ο τότε Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόδωρος, τον έθεσε υπό την προστασία του και τον κείρει μοναχό το 678, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Συγχρόνως χειροτονείται σε διάκονο. Θα προαχθεί σε αξιωματούχο της Πατριαρχικής αυλής λαμβάνοντας τη θέση του νοτάριου. Θα ασχοληθεί με ιδιαίτερο ζήλο στην οργάνωση της φιλανθρωπίας στην πόλη των Ιεροσολύμων. Το όνομά του έχει συνδεθεί με τις εργασίες της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου, στην Κωνσταντινούπολη, στις οποίες συμμετείχε, σύμφωνα με τους συναξαριστές του, ως εκπρόσωπος του Θεόδωρου Ιεροσολύμων. Όμως από τα πρακτικά της συνόδου δεν επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο. Ο Ανδρέας μόλις είχε καρεί μοναχός και ήταν εικοσαετής χωρίς πείρα δημοσίων σχέσεων για να μπορεί να του αναθέσει μια τέτοια αποστολή. Αντίθετα, θα μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη το 685 προκειμένου να επιδώσει γραπτή ομολογία πίστεως στις αποφάσεις της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου, για λογαριαμό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Θα παραμείνει εκεί διότι η Ιερουσαλήμ είχε περιέλθει στους Άραβες. Στην Κωνσταντινούπολη, μεταξύ 690 και 695, θα του δοθεί το οφφίκιο του διακόνου της Μεγάλης Εκκλησίας με ειδική τελετή και προχείριση, ενώ θα του ανατεθεί και η ευθύνη φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, ενός ορφανοτροφείου και ενός πτωχοκομείου.
Αρχιεπίσκοπος Κρήτης
Στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης πρέπει να τοποθετήθηκε μεταξύ 700 και 710. Εξελέγη για τη μητρόπολη Γόρτυνος έδρα του τότε αρχιεπισκόπου, ο οποίος προήδρευε δωδεκαμελούς ιεραρχίας. Η δράση που ανέπτυξε ήταν πολυμερής: με κηρύγματα επικοινωνεί με το πόιμνιό του, κτίζει νέους ναούς, ανοικοδομεί παλαιούς, οργανώνει φιλανθρωπικά ιδρύματα, βοηθά σε έκτακτες καταστάσεις, επιδημίες, ανομβρίες, ληστρικές επιθέσεις των Σαρακηνών.
Η προσωνυμία Ιεροσολυμίτης
Ο Ανδρέας οφείλει την προσωνυμία Ιεροσολυμίτης στη μοναχική του κουρά στην Ιερουσαλήμ και στην επί έτη παραμονή του εκεί.
Συγγραφικό-υμνογραφικό έργο
To συγγραφικό του έργο διακρίνεται σε ρητορικούς λόγους και εκκλησιαστικούς ύμνους. Έχει γράψει σαράντα εννέα πανηγυρικούς λόγους και εγκωμιαστικούς λόγους και εννέα ΄΄διάφορα΄΄ ή ΄΄αμφίβολα΄΄ έργα. Αναφέρεται σε δεσποτικές, θεομητορικές και εορτές αγίων, σε εορτές του κύκλου του Τριωδίου και Πεντηκοσταρίου. Δεν αναφέρεται σε θέματα δογματικά, διότι στην εποχή του ήταν λυμένα. Σημαντικό είναι και το υμνογραφικό του έργο. Είναι συγχρόνως και υμνογράφος και μελωδός. Αρκετοί από τους ύμνους, το κείμενο των οποίων αλλά και τη μουσική είχε γράψει ο ίδιος, βρίσκονται σε λειτουργική χρήση. Οι ύμνοι του διακρίνονται σε δύο κατηγορίες, ιδιόμελα και κανόνες. Σώζονται πενήντα οκτώ κανόνες του σε διάφορες εορτές και εξακόσιοι ενενήντα ειρμοί. . Με το όνομα του Ανδρέα συνδέεται το ποιητικό είδος του Κανόνα, του οποίου θεωρείται και ο πρώτος εισηγητής. Ο πιο γνωστός είναι ο Μέγας Κανών και αποτελείται από διακόσια πενήντα τροπάρια. Αν σε αυτά προστεθούν και οι ειρμοί, που σε μερικές ωδές είναι διπλοί, έχουμε τον αριθμό των διακοσίων εξήντα ενός τροπαρίων. Ο Μεγάλος Κανόνας, διαβάζεται και σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής, δυο φορές. Σε ορισμένα μέρη του Κανόνος είναι σαφής η επίδραση του Ρωμανού Μελωδού. Ο Κανών απαριθμεί τα κυριότερα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης, αρχίζοντας με την πτώση του Αδάμ, καθώς και με τους λόγους και τα έργα Σωτήρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδρεας Κρητης Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Κρήτης Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι Κατηγορία:Σύροι κληρικοί Κατηγορία:Σύροι υμνογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Ηρακλής Πατίκας
Ο Ηρακλής Πατίκας, γνωστός και ως καπετάν Ηρακλής, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τα Βασιλικά Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ηρακλής Πατίκας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε αρχικά ως οπλίτης σε αντάρτικα σώματα που δρούσαν στις περιοχές Θέρμης, Λαγκαδά και Πολυγύρου, εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων που προσπαθούσαν να διεισδύσουν στην γεωγραφική αυτή περιοχή, αλλά και κατά των Οθωμανικών αρχών. Σύντομα αναδείχτηκε σε σπουδαίο οπλαρχηγό που δρούσε με αυτόνομο σώμα στις ίδιες περιοχές. Την άνοιξη του 1908 συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς Αρ. Κώη, Π. Παπατζανετέα, Δ. Γαλανόπουλο και Δ. Κουρτζή, καθώς και με τον Χαλκιδικιώτη οπλαρχηγό Γεώργιο Βλάχο. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους αντιμετώπισε με επιτυχία Βουλγαρική επίθεση κατά της Λιαριγκόβης (Αρναίας). Με την επανάσταση των Νεότουρκων και τη γενική αμνηστία που ζορηγήθηκε, κατέθεσε τα όπλα και επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπως και οι υπόλοιποι συντοπίτες του. Το 1916 με το ξέσπασμα του κινήματος της Εθνικής Αμύνης, η οικογένεια του Ηρακλή Πατίκα διώχθηκε από Βενιζελικές δυνάμεις, που αφού κατέστρεψαν την περιουσία της οικογένειάς του, καταδίωξαν και τον ίδιο, αναγκάζοντάς τον να διαφύγει, προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδόνες
Μελέτιος Γ΄
Ο Μελέτιος Γ΄ (κατά κόσμον Πάγκαλος, γνωστός και ως ο από Αμασείας ) διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης για μικρό χρονικό διάστημα (επτά μηνών) το 1845.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέα το 1772. Διετέλεσε αρχιδιάκονος του Πατριάρχη Αγαθαγγέλου και ορίστηκε Μέγας Πρωτοσύγγελος του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1827, κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας αυτού. Τον Αύγουστο του 1828 εξελέγη Μητροπολίτης Αμασείας, τον Νοέμβριο του 1830 Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και τον Μάιο του 1841 τοποθετήθηκε στη Μητρόπολη Κυζίκου σε διαδοχή του Μητροπολίτη Ανθίμου που εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.
thumb|left|Σφραγίδα του Πατριάρχη Μελετίου Γ΄ Στις 18 Απριλίου του 1845, μετά την παραίτηση του Γερμανού Δ΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Απεβίωσε όμως επτά μήνες μετά την εκλογή του, στις 28 Νοεμβρίου του ίδιου έτους και ετάφη στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλή.
Παρά το σύντομο διάστημα της πατριαρχίας του, πρόλαβε να προβεί σε διάφορες ενέργειες. Συγκεκριμένα αναθεώρησε τον τρόπο εκλογής τιτουλαρίων επισκόπων, ενώ χάρη στη δική του επιμονή άλλαξε το κάλυμμα της κεφαλής των Αρμενίων Ορθοδόξων ιερέων. Τέλος, αποφάσισε να μη χρησιμοποιούν αρχιερείς ή πρώην Πατριάρχες ως κατοικία χώρους της Θεολογικής Σχολής Χάλκης.
Περιγράφεται ως μεγαλοπρεπής, ελεήμων, δραστήριος και ειλικρινά αφοσιωμένος στην πολιτειακή (σουλτανική) ηγεσία.
Παλώδια
Η Παλώδια είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Παλώδια απέχει 7 χιλιόμετρα από το κέντρο της Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 290 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τον δήμο Λεμεσού (με τη συνοικία Αγίας Φύλας), στα νοτιοδυτικά με τα Κάτω Πολεμίδια, στα δυτικά με τον Ύψωνα, στα βόρεια με την Παραμύθα, στα βορειοανατολικά με το Σπιτάλι και στα ανατολικά με τη Φασούλα.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού μέχρι το 1982 ήταν κάτω από 200 κατοίκους. Στη συνέχεια η Παλώδια γνώρισε οικοδομική ανάπτυξη, κυρίως λόγω της γειτνίασης της με την Λεμεσό. Η οικοδομική ανάπτυξη οδήγησε στην ραγδαία αύξηση του πληθυσμού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Παλώδιας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Σημαντικά κτίρια
Στο χωριό υπάρχουν τα πιο κάτω σημαντικό κτίρια:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Άνω Ζήρια Αχαΐας
Η Άνω Ζήρια είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, ο οποίος αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Ζήριας που ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Ζήριας.
Η Άνω Ζήρια είναι χτισμένη στις πλαγιές του όρους Ζήρια, παραφυάδας του Παναχαϊκού, σε υψόμετρο περίπου 520 μέτρων. Απέχει οδικώς περίπου: 6 χιλιόμετρα από την (Κάτω) Ζήρια, 17 χιλιόμετρα από το Αίγιο και 33 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Γεώργιος Κανδηλάπτης
Ο '''Γεώργιος Θ. Κανδηλάπτης' (λογοτεχνικό ψευδώνυμο: Κάνις'', Γκιουμούσχανε, 1881 - Αλεξανδρούπολη, 1971) ήταν Έλληνας λόγιος, δημοσιογράφος και εκπαιδευτικός. Υπήρξε δάσκαλος επί 44 χρόνια πρώτα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έπειτα στην Ελλάδα καθώς και πολυγραφότατος συγγραφέας μελετών ιστορικού, λαογραφικού, λογοτεχνικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου. Κύριο αντικείμενο του έργου του υπήρξε η περιοχή του Πόντου.
Βιογραφία
Ο Κανδηλάπτης γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1881 στην πόλη Γκιουμούσχανε της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν το νεότερο από τα τέσσερα παιδιά του Θεόδωρου και της Κυπαρισσίας ή Παρέσας Κανδηλάπτη. Το 1899 μετά την αποφοίτησή του από την Γ΄ τάξη του σχολαρχείου του Φροντιστηρίου Αργυρούπολης ακολούθησε σταδιοδρομία εκπαιδευτικού διδάσκοντας από το 1899 μέχρι το 1914 σε χωριά της επαρχίας Χαλδίας, στο Ερζιγγιάν (τουρκ: Erzincan) αλλά και - στη γενέτειρά του - Αργυρούπολη. Το 1914, στα πλαίσια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καλείται να καταταγεί στον οθωμανικό στρατό, κηρύττεται όμως φυγόστρατος και το διάστημα 1920-1922 εξορίζεται πρώτα στο Ερζερούμ και έπειτα στο Ερζιγγιάν.
Αργότερα υπήρξε μέλος της επιτροπής ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και το καλοκαίρι του 1924 αποχώρησε από την γενέτειρά του και κατέφυγε στην Ελλάδα όπου εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αλεξανδρούπολη, μεταφέροντας μαζί του σημαντικά ιστορικά κειμήλια της ιστορίας του Πόντου που συγκέντρωνε από το 1916 (χρυσόβουλα αυτοκρατόρων της Τραπεζούντας, τα οστά του Αλεξίου Δ' Κομνηνού, χειρόγραφα βιβλιοθηκών κλπ) διασώζοντάς τα από την καταστροφή.
Στην Ελλάδα συνέχισε την εκπαιδευτική του δραστηριότητα διδάσκοντας σε δημοτικά σχολεία διαφόρων περιοχών του νομού Έβρου (Αλεξανδρούπολη, Αισύμη, Σουφλί κλπ) μέχρι και τη συνταξιοδότησή του το 1951. Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια στις 19 Μαΐου του 1971 στην Αλεξανδρούπολη.
Διακρίσεις
Στις 29 Ιουνίου του 1966, το ελληνικό κράτος τίμησε την προσφορά του Κανδηλάπτη στα γράμματα, απονέμοντάς του σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα.
Συγγραφικό έργο
Εκτός από εκπαιδευτικός, ο Κανδηλάπτης διετέλεσε από νεαρή ηλικία δημοσιογράφος και αρθρογράφος, συνεργαζόμενος με εφημερίδες και περιοδικά όπως ο Φάρος της Ανατολής (Τραπεζούντα), ο Κόσμος της Οδησσού, ο Αργοναύτης του Μπατούμι, ο Παιδικός Κόσμος κλπ. Η δραστηριότητά του συνεχίστηκε και μετά την εγκατάστασή του στην Ελλάδα, δημοσιεύοντας μέχρι το 1969 περίπου 400 δοκίμια, άρθρα και μελέτες και λογοτεχνικά σε περιοδικά και εφημερίδες της Αθήνας, της Μακεδονίας και της Θράκης. Παράλληλα μέχρι το 1971 (έτος θανάτου του) είχαν εκδοθεί δώδεκα βιβλία του, ενώ μέρος του, μεγάλου σε όγκο, ανέκδοτου έργου του εκδόθηκε μετά το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός
Αριστόδημος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Αριστόδημος ήταν Σπαρτιάτης πολεμιστής, ένας από τους πολλούς που στάλθηκαν στη μάχη των Θερμοπυλών. Ήταν ένας από τους δύο Σπαρτιάτες επιζώντες, και δεν συμμετείχε στην τελευταία στάση. Μαζί με ένα σύντροφο του, τον Εύρυτο, ο Αριστόδημος έχασε το ένα του μάτι λόγω μόλυνσης, για αυτό και ο Λεωνίδας τους διέταξε να επιστρέψουν στη Σπάρτη πριν τη μάχη, αλλά ο Εύρυτος επέστρεψε, έστω και τυφλός, και σκοτώθηκε.
Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος πίστευε ότι αν και ο Αριστόδημος και ο Εύρυτος επέστρεφαν ζωντανοί, ή αν ο Αριστόδημος επέστρεφε μόνος του, και άρρωστος, δεν θα είχε κατηγορηθεί από τους Σπαρτιάτες. Ωστόσο, επειδή ο Εύρυτος επέστρεψε και πέθανε στη μάχη, ο Αριστόδημος θεωρήθηκε δειλός και η πράξη του θεωρήθηκε ταπεινωτική για τους συμπατριώτες του - όπως είπε ο Ηρόδοτος, «κανένας άνθρωπος δεν του μιλούσε - τον αποκαλούσαν Αριστόδημος ο τρέσας» (αυτός που φεύγει από την μάχη, δηλαδή ο δειλός).
Ο άλλος επιζώντας των 300 ήταν ένας άνδρας ονόματι Παντίτης, ο οποίος στάλθηκε από τον Λεωνίδα σε μια πρεσβεία στη Θεσσαλία. Απέτυχε να επιστρέψει στις Θερμοπύλες την ώρα της μάχης, και αφού κατάλαβε ότι ήταν σε δυσμένεια, κρεμάστηκε.
Πλαταιές
Στη μάχη των Πλαταιών, ο Αριστόδημος πολέμησε με μανία, ώστε οι Σπαρτιάτες να θεωρήσουν ότι λύτρωσε τη ψυχή του. Παρά το γεγονός ότι αφαίρεσε το "μαύρο σημάδι" του ονόματός του, δεν θα τον βραβεύσουν με κάποια ειδική τιμή για την ανδρεία του, γιατί είχε αγωνιστεί με αυτοκτονική απερισκεψία. Οι Σπαρτιάτες θεωρούσαν περισσότερο ήρωες αυτούς που πολεμoύσαν, ενώ ταυτόχρονα εξακολουθούσαν να επιθυμούν να ζήσουν. Ο Αριστόδημος κατηγορήθηκε ως τρελός από τη φάλαγγα και ήταν βαριά τραυματισμένος, αλλά κατάφερε να επιζήσει ως τη λήξη των Ελληνοπερσικών Πολέμων, δηλ. ως τη μάχη του Ευρυμέδοντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Γιολάντα της Φλάνδρας
Η Γιολάντα ή Ιολάνδη της Φλάνδρας (Yolande van Henegouwen, 1175 – 1219) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν Μαρκησία του Ναμύρ (1212 - 1217) και Λατίνη Αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης (1217 - 1219) στο όνομα του μεγαλύτερου γιου της Φιλίππου του Ναμύρ την διετία που ο σύζυγος της Πέτρο του Κουρτεναί αιχμαλωτίστηκε προκειμένου να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη για να αναλάβει τον θρόνο του.
Λατίνη Αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης
Ήταν κόρη του Βαλδουίνου Ε΄ κόμη της Φλάνδρας και της κόμισσας Μαργαρίτας της Αλσατίας, δυο από τους αδελφούς της ο Βαλδουίνος Α' και στην συνέχεια ο Ερρίκος της Φλάνδρας στέφθηκαν Λατίνοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινουπόλεως. Μετά τον θάνατο του δεύτερου (1216) μεσολάβησε μία σύντομη περίοδος ενός έτους που ο θρόνος έμεινε κενός μέχρι την εκλογή του συζύγου της Πέτρου των Καπετιδών του Κουρτεναί. Ο Πέτρος έστειλε τη Γιολάντα στην Κωνσταντινούπολη αφού ο ίδιος βρισκόταν σε πόλεμο με το Δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Δούκα Άγγελο, από τον οποίο ο Πέτρος αιχμαλωτίστηκε. Εξ αιτίας της αβέβαιης τύχης του (αν και πιθανότατα είχε σκοτωθεί) η Γιολάντα κυβέρνησε ως αντιβασίλισσα. Συμμάχησε με τους Βουλγάρους ενάντια των διαφόρων επιγόνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κρατών και ήταν έτοιμη να κάνει ειρήνη με τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη της αυτοκρατορίας της Νικαίας ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη της Μαρία. Πέθανε αιφνίδια (1219) την ίδια χρονιά που φημολογείται οτι πέθανε και ο σύζυγος της στην αιχμαλωσία, την διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος της Ροβέρτος του Κουρτεναί λόγω της άρνησης του μεγαλύτερου αδελφού του Φιλίππου να αναλάβει τον θρόνο. Ο Ροβέρτος βρισκόταν εκείνη την εποχή ακόμα στη Γαλλία και ουσιαστικά ο θρόνος παρέμεινε κενός έως την άφιξή (1221).
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Πέτρο του Κουρτεναί παιδιά της ήταν :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι αυτοκρατόρων της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος των Κουρτεναί Κατηγορία:Κυβερνώσες αυτοκράτειρες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης