cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζούντι Γκάρλαντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Δυσφήμιση
Δυσφήμιση είναι η διάδοση μιας δήλωσης που βλάπτει τη φήμη ενός ατόμου, επιχείρησης, προϊόντος, ομάδας, κυβέρνησης, θρησκείας, ή έθνους.
Σύμφωνα με το ποινικό δίκαιο, για να συντρέχει δυσφήμιση, μια δήλωση θα πρέπει να είναι γενικά εσφαλμένη και να έχει γίνει από κάποιον άλλον από το πρόσωπο που δυσφημείται. Σε μερικές δικαιοδοσίες του κοινού δικαίου γίνεται διάκριση ανάμεσα στην προφορική δυσφήμιση, που αποκαλείται και συκοφαντία, και τη δυσφήμιση με άλλα μέσα όπως μέσα από έντυπα και εικόνες, ονομαζόμενη και ως λίβελος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοκρισία Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Εκφοβισμός
Τίπι Χέντρεν
Η Τίπι Χέντρεν (αγγλικά: Nathalie Kay "Tippi"Hedren) (γενν. 19 Ιανουαρίου, 1930) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, ακτίβιστρια για τα δικαιώματα των ζώων, και πρώην μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννημένη το 1930 στη Μινεσότα, από τον Μπερνάρντ Καρλ Χέντρεν και την Δωροθέα Ενρίεττα Εκχάρτ. Από την πλευρά του πατέρα της η Χέντρεν είναι Σουηδή ενώ από την πλευρά της μητέρας της είναι Γερμανίδα και Νορβηγή. Ο πατέρας της είχε ένα μικρό κατάστημα γενικού εμπορίου στο Λαφάγιετ της Μινεσότα, και τις έδωσε το παρατσούκλι "Τίπι"(στα σουηδικά σημαίνει μικρό κορίτσι), ενώ το πραγματικό της όνομα είναι Νάταλι Κέι. Η κακή υγεία του πατέρα της θα αναγκάσει την οικογένεια να μετακομίσει στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Από μικρή ηλικία η Χέντρεν θα ασχοληθεί με το μοντελινγκ, κάνοντας φωτογραφίσεις για περιοδικά, και παίρνοντας μέρος σε επιδείξεις μόδας, αρχικά στο Λος Άντζελες και έπειτα στη Νέα Υόρκη.
Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Καστίλης
Η Ελεονώρα της Αραγωνίας (20 Φεβρουαρίου 1358 - 13 Αυγούστου 1382), μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας με την τρίτη σύζυγο του Ελεονώρα της Σικελίας. Με τον γάμο της με τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης έγινε βασίλισσα της Καστίλης. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί της ήταν ο Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας και ο Μαρτίνος της Αραγωνίας, οι μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές της ήταν η Κωνσταντία της Αραγωνίας και η Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα του Αμπούριας.
Οικογένεια
H Ελεονώρα της Αραγωνίας παντρεύτηκε στην Σόρια τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης, ύστερα από μία σειρά διαπραγματεύσεις που έγιναν ανάμεσα στην Αραγωνία και το Βασίλειο της Καστίλης· οι συμφωνίες έκλεισαν στην Αλμαθάν (12 Απριλίου 1374) και στην Λιέιδα (10 Μαΐου 1375). Ο Ιωάννης και η Ελεονώρα, σε επτά χρόνια γάμου, απέκτησαν:
Τίπι Χέντρεν
Προσωπική ζωή
Το 1952 η Χέντρεν παντρεύτηκε τον Πήτερ Γκρίφιθ και γεννήθηκε η κόρη της, επίσης ηθοποιός Μέλανι Γκρίφιθ, το 1957. Χώρισε και ξαναπαντρεύτηκε άλλες δύο φορές πριν αφοσιωθεί στην σωτηρία των άγριων ζώων, όπου ασχολήθηκε εντατικά με το Shambala Preserve, ένα εξωτικό καταφύγιο για άγρια ζώα στην Καλιφόρνια. Σε μια επίσκεψή της στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια συνάντησε αμερικανο-βιετναμέζες πρόσφυγες στον καταυλισμό Hope Village. Όταν είδε ότι ξετρελάθηκαν με το μανικιούρ της αποφάσισε να δημιουργήσει αλυσίδα καταστημάτων στα οποία τους πρόσφερε δουλειά. Σήμερα η Τίπι Χέντρεν έχει σχολή και το Ιδρυμα Tippi Hedren Nail Scholarship Fund για την υποστήριξη γυναικών προσφύγων που  μαθαίνουν μανικιούρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Καστίλης
Οικογένεια
Η Ελεονώρα απεβίωσε στην γέννα του μικρότερου παιδιού της (13 Αυγούστου 1382), που πήρε το όνομα της Ελεονώρα. Όταν απεβίωσαν η αδελφοί της χωρίς γιους, ο γιος της Φερδινάνδος διεκδίκησε τα δικαιώματα της μητέρας του στο Βασίλειο της Αραγωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Μαχητές των Δρόμων 9
Το Μαχητές των Δρόμων 9 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: F9) είναι μια Αμερικανική ταινία δράσης του 2021 σε σκηνοθεσία από τον Τζάστιν Λιν, ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τον Ντάνιελ Κέισι. Είναι συνέχεια του Μαχητές των Δρόμων 8 (2018), η ένατη βασική ταινία, και η δέκατη ταινία συνολικά του franchise Fast & Furious. Πρωταγωνιστούν οι Βιν Ντίζελ, Μισέλ Ροντρίγκες, Ταϊρίζ Γκίμπσον, Κρις "Ludacris" Μπρίτζες, Τζον Σίνα, Νάταλι Εμάνιουελ, Τζορντάνα Μπρούστερ, Σουνγκ Κανγκ, Μάικλ Ρούκερ, Έλεν Μίρεν, Κερτ Ράσελ, και Σαρλίζ Θερόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:The Fast and the Furious Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο διάστημα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες 4DX
1894 Χάφνερ
Ο Χάφνερ (Haffner) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αυστριακού αστρονόμου Χανς Χάφνερ (Hans Haffner). Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Χάφνερ ως προς την εκλειπτική, λιγότερο από 55΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χάφνερ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαφνερ
Σολομών Α΄ της Ιμερετίας
Ο Σολομών Α΄ ο Μέγας, სოლომონ I დიდი, (1735 – 23 Απριλίου 1784), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτική Γεωργία ) από το 1752 έως το 1765 και ξανά από το 1767 μέχρι το τέλος του το 1784.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αλεξάνδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από τη δεύτερη σύζυγό του Τάμαρ, το γένος Aμπασίντζε και τον διαδέχτηκε μετά το τέλος τού πατέρα του το 1752. Αμέσως ξεκίνησε μία σειρά αυστηρών μέτρων κατά των αποστατών ευγενών και τού δουλεμπορίου, από τα οποία επωφελήθηκαν αυτός και οι οθωμανικές αρχές. Το 1752, η αντιπολίτευση των ευγενών πραγματοποίησε πραξικόπημα, αλλά ο Σολομών Α΄ ανέκτησε γρήγορα το στέμμα και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, με στόχο τη σταθεροποίηση τού διαμελισμένου βασιλείου από χρόνιους εμφύλιους πολέμους. Οι Οθωμανοί, που έβλεπαν το Ιμερέτι μέσα στη σφαίρα επιρροής τους, έστειλαν στρατό, αλλά ο Σολομών Α΄ κατάφερε να κινητοποιήσει τους ευγενείς του γύρω του και νίκησε τους εισβολείς στη μάχη του Χρεσίλι το 1757. Την ίδια χρονιά, συνήψε συμμαχία με τον συγγενή του Ηρακλή Β΄, ο οποίος κυβερνούσε στην ανατολική Γεωργία. Νίκησε άλλες δύο Οθωμανικές επιδρομές (με δύναμη 20.000 ανδρών και 13.000 ανδρών). Οι Οθωμανοί υποκίνησαν εισβολή σε φυλές τού Βορείου Καυκάσου, μία από τις οποίες επέτυχε, ενώ η δεύτερη ματαιώθηκε. Εν συντομία, οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Κουτάισι το 1765 και τοποθέτησαν στον θρόνο τον εξάδελφό του Τεϊμουράζ. Το 1767 ο Σολομών Α΄ κατάφερε να επιστρέψει και απελευθέρωσε ξανά το Ιμερέτι από τους Τούρκους. Τον επόμενο χρόνο, ένας άλλος ρωσο-τουρκικός ξεκίνησε και τον Μάιο του 1769, ο Σολομών Α΄ ταξίδεψε στην Τιφλίδα για να συναντηθεί με τον Ηρακλή Β΄.
Οι δύο βασιλείς αποφάσισαν να ζητήσουν πέντε ρωσικά συντάγματα και να συμμετάσχουν στον πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως αντάλλαγμα της εγγύησης, ότι τα γεωργιανά συμφέροντα θα προστατεύονταν στην τελική ρωσο-τουρκική ειρηνευτική συμφωνία. Οι Ρώσοι έστειλαν μία μικρή δύναμη υπό τον στρατηγό Γκότλημπ Χάινριχ Τότλεμπεν, αλλά η αγένεια και η συγκατάβαση τού στρατηγού αποξένωσαν τους Γεωργιανούς. Ο Tότλεμπεν ανακλήθηκε γρήγορα από τη Γεωργία. Μετά το τέλος τού πολέμου, ο Σολομών Α΄ μπόρεσε να αναγκάσει τους αυτόνομους υποτελείς του, πρίγκιπες της Μινγκρελία και της Γκουρία, σε υποταγή, και συνέχισε να ανταγωνίζεται την οθωμανική ηγεμονία στην περιοχή. Οι Οθωμανοί δεν είχαν άλλη επιλογή, από το να υπογράψουν μία συνθήκη με το Ιμερέτι, με την οποία το Ιμερέτι δεν ήταν πλέον οθωμανός υποτελής, το δουλεμπόριο δεν αναφέρθηκε καν, με συμβολικό φόρο τιμής 60 γυναικών ετησίως (δεν όριζε ότι ήταν Γεωργιανές και ο Σολομών δεν τίμησε ποτέ αυτή τη ρήτρα). Συνέτριψε την εξέγερση στην Αμπχαζία, που υποστηρίχθηκε από τους Οθωμανούς το 1779 και έκανε μία σειρά από επιδρομές στα ελεγχόμενα από τους Τούρκους νοτιοδυτικά ιστορικά γεωργιανά εδάφη. Απεβίωσε τον Μάρτιο του 1784 και ετάφη στη Μονή Γελάτι. Ανακηρύχτηκε άγιος από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Δεκεμβρίου 2016, ημέρα εορτής του, που ορίστηκε στις 23 Απριλίου (N.Η. 10 Απριλίου).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τρεις φορές: πρώτα την πριγκίπισσα Tινατίν Σερβασίντζε, μετά την πριγκίπισσα Mαριάμ, κόρη τού Oτία Νταντιάνι (απεβ. το 1778), πρίγκιπα της Mινγκρελία, και έπειτα την πριγκίπισσα Γκουλκάν Tσουλουκίντζε (1730–1800). Είχε τους εξής πρίγκιπες:
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Μισέλ Ντζοτοντιά
Βιογραφικό
Ο Ντζοτοντιά γεννήθηκε στην πόλη Βακαγκά. Υπηρέτησε ως Πρόξενος στην πόλη Νιάλα του Σουδάν. Κατά την περίοδο του εμφυλίου του 2004 ήταν ηγετικό μέλος των αντάρτικών ομάδων της Ένωσης των Δημοκρατικών Δυνάμεων για την Ενότητα (Union des Forces Démocratiques pour le Rassemblement, UFDR) και της Πατριωτικής Ομάδας Δράσης για την Απελευθέρωση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου έζησε εξόριστος στο Κοτονού, του Μπενίν. Συνελήφθη μαζί με τον Αμπακάρ Σαμπόν από τις δυνάμεις του Μπενίν και αφέθηκε ελεύθερος τον Φεβρουάριο του 2008, αφού συμφώνησε να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες με την κυβέρνηση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.
Ηγέτης της Séléka
Τον Δεκέμβριο του 2012, έγινε βασικός ηγέτης του συνασπισμού ανταρτών της Séléka («ένωσης»), καταφέρνοντας γρήγορα να αναλάβει τον έλεγχο ενός μεγάλου μέρους της χώρας. Στις ειρηνευτικές συνομιλίες του Ιανουαρίου του 2013, ο Πρόεδρος Μποζιζέ ανήγγειλε πως συμφώνησε να διορίσει ως πρωθυπουργό τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Νικολά Τιανγκαγιέ και να ενσωματώσει τους αντάρτες σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με τον Ντζοτοντιά να διορίζεται αναπληρωτής πρωθυπουργός.
Η ειρηνευτική συμφωνία κατέρρευσε τον Μάρτιο του 2013, με τη Σελεκά να συνεχίζει την κατάληψη πόλεων στη χώρα, κατηγορώντας τον Μποζιζέ πως απέτυχε να τηρήσει τις υποσχέσεις του. Μετά την κατάληψη του Μπανγκί στις 23 Μαρτίου του 2013 και τη φυγή του Μποζιζέ από τη χώρα, ο Ντζοτοντιά δήλωσε ότι οι στρατιώτες ανταρτών έλαβαν την απόφαση να τον ανακηρύξουν πρόεδρο της χώρας. Μετά την αυτοανακήρυξη του στη θέση του Προέδρου, δήλωσε πως καταργεί το Σύνταγμα και διαλύει την Βουλή της χώρας.
Πρόεδρος της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Ένα μήνα περίπου μετά την κατάληψη της πρωτεύουσας της χώρας, στις 13 Απριλίου του 2013, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία εξέλεξε και επίσημα τον Ντζοτοντιά ως πρόεδρο της χώρας.
Ο Ντζοτοντιά ορκίστηκε επίσημα πρόεδρος στις 18 Αυγούστου του 2013
Παραίτηση
Ωστόσο, στη διάρκεια της βραχύβιας θητείας του, συνεχίστηκε η βία ανάμεσα σε σέκτες και ο ίδιος κατηγορήθηκε από άλλους ηγέτες της Αφρικής αλλά και από τη διεθνή κοινότητα για την ανικανότητά του να τερματίσει τις συγκρούσεις. Σε σύνοδο κορυφής που έγινε στην Ντζαμένα του Τσαντ, στις 10 Ιανουαρίου του 2014, ο Ντζοτοντιά υπέβαλε την παραίτησή του. Στις 11 Ιανουαρίου, αυτοεξορίστηκε στο Μπενίν. Στο αεροδρόμιο του Κοτονού, έγινε δεκτός από τον υπουργό Εξωτερικών του Μπενίν, ο οποίος επαίνεσε τη «συνεισφορά του στην αναζήτηση της ειρήνης για την κεντρική Αφρική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Αντίοχος
Θρησκευτικά Πρόσωπα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γοτθική τέχνη
right|thumb|220px|Λεπτομέρεια από τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων Γοτθική τέχνη ονομάζεται το καλλιτεχνικό ρεύμα που εμφανίστηκε την περίοδο του Μεσαίωνα. Η γοτθική τέχνη άρχισε να εμφανίζεται στη Γαλλία περίπου στις αρχές του 12ου αιώνα και κυρίως στην αρχιτεκτονική. Στη διάρκεια των επόμενων χρόνων και μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, εξαπλώθηκε σε ολόκληρη σχεδόν τη δυτική Ευρώπη. Τη γοτθική τέχνη διαδέχθηκε η περίοδος της Αναγέννησης, αν και δείγματα γοτθικών δημιουργιών καταγράφονται και μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα.
Όνομα
Η χρησιμοποίηση του όρου «Γοτθική» για την περιγραφή της τέχνης του Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 15ο αιώνα από τους Ιταλούς οπαδούς της Αναγέννησης. Οι Ιταλοί αναγεννησιακοί, οι οποίοι επιθυμούσαν να συνδέσουν το έργο τους με τα κλασσικά έργα της Ελληνικής και κυρίως της Ρωμαϊκής αρχαιότητας, έβλεπαν ως ένα μεσοδιάστημα τους αιώνες μεταξύ της εποχή τους και την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Θεωρώντας τους Γότθους και τους Βάνδαλους ως τους υπεύθυνους της κατάρρευσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ονόμασαν την τέχνη των ενδιάμεσων αιώνων «Γοτθική».
Γοτθική αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική αποτέλεσε το κυριότερο εκφραστικό μέσο της γοτθικής τέχνης και με καταγωγή από τη Γαλλία, εμφανίζεται την περίοδο 1130-1150. Θεωρείται πως η πρώτη κατασκευή που ενσωματώνει το χαρακτηριστικό ύφος της γοτθικής αρχιτεκτονικής είναι το αββαείο του Αγίου Διονυσίου στο Saint-Denis, δήμος λίγα χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού, έργο του Abbot Suger. Ανάμεσα στα κύρια χαρακτηριστικά της γοτθικής αρχιτεκτονικής μπορούμε να αναφέρουμε τις κάθετες δομικές γραμμές, την έντονη "γραμμικότητα" των κτιρίων, τα ογκώδη μεγέθη και ειδικότερα σε ότι αφορά το ύψος των οικοδομημάτων καθώς και τα περίτεχνα και λεπτομερή διακοσμητικά στοιχεία που κυριαρχούν. Η γοτθική αρχιτεκτονική εκφράζεται με ιδιαίτερη λεπτότητα στη σχεδίαση και μεγάλη διάθεση για την περαιτέρω διακόσμηση των κτισμάτων προσδίδοντας το αίσθημα της ανάτασης και της μεγαλοπρέπειας.
Τα πιο αντιπροσωπευτικά γοτθικά οικοδομήματα είναι καθεδρικοί ναοί και ανάκτορα, γεγονός που είναι άρηκτα συνδεδεμένο με το είδος της πολιτιστικής ζωής της εποχής, που έχει ως επίκεντρο την Εκκλησία και το Παλάτι. Σύμβολα του γοτθικού αρχιτεκτονικού σχεδίου αποτελούν οι αιχμηρές κυκλικές αψίδες σε συνδυασμό με σύνθετους κίονες, θόλους και παράθυρα μεγάλων διαστάσεων, συχνά διακοσμημένων με υαλουργήματα. Στο εσωτερικό των ναών, δεσπόζουν διακοσμήσεις που αφηγούνται τμήματα της Βίβλου. Οι γοτθικοί καθεδρικοί ναοί αντιπροσωπεύουν ένα είδος μικρόκοσμου και το επιβλητικό αρχιτεκτονικό ύφος εξυπηρετεί στη μετάδοση του θρησκευτικού μηνύματος της μεγαλοσύνης του Θεού σε αντιδιαστολή με την ταπεινότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Γοτθική γλυπτική
Η γοτθική γλυπτική γνωρίζει σημαντική άνθηση και είναι στενά συνδεδεμένη με την αρχιτεκτονική καθώς αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τη διακοσμητική προέκτασή της. Οι προσόψεις των καθεδρικών ναών ή των ανακτόρων κοσμούνται με γλυπτά, ενώ συγχρόνως και στο εσωτερικό των ναών χρησιμοποιούνται γλυπτά έργα και αγάλματα, βασισμένα σε θέματα από τη ζωή του Χριστού, των Αποστόλων και των Αγίων. Με τον τρόπο αυτό εξυπηρετείται παράλληλα και η εκλαΐκευση της Αγίας Γραφής. Όπως και στην περίπτωση της αρχιτεκτονικής, η γοτθική γλυπτική δίνει έμφαση στο γραμμικό στοιχείο ενώ είναι εμφανείς και οι επιδράσεις από τα διασωθέντα ρωμαϊκά και ελληνικά αγάλματα, κυρίως σε ότι αφορά την έκφραση και την "κίνηση" των γλυπτών.
Γοτθική ζωγραφική
right|thumb|Δείγμα γοτθικού υαλουργήματος Στη ζωγραφική, μία συστηματική γοτθική τεχνοτροπία άρχισε να εμφανίζεται αρχικά στη Γαλλία και την Αγγλία, περίπου το 1200, μισό αιώνα μετά την παρουσία αντίστοιχων γοτθικών στοιχείων στην αρχιτεκτονική και τη γλυπτική. Στη Γερμανία ή την Ιταλία, εμφανίζεται ακόμα αργότερα χρονικά. Αν και δεν γνωρίζει σημαντική άνθηση, αντιπροσωπεύεται από εικονογραφημένα εκκλησιαστικά και άλλα κείμενα με πλούσια διακόσμηση και έντονα χρώματα, πολλά από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα. Οι εικονογραφήσεις γίνονταν αποκλειστικά από τους μοναχούς, καθώς την εποχή εκείνη δεν υπάρχει η τυπογραφία.
Παράλληλα με τα εικονογραφημένα χειρόγραφα κείμενα, η ζωγραφική περιλαμβάνει ακόμα τις μεγάλες τοιχογραφίες των εκκλησιαστικών ναών. Οι ελαιογραφίες δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδόμενες την εποχή αυτή, αλλά αποτελούν χαρακτηριστικό είδος ζωγραφικής της Αναγεννησιακής τέχνης του 15ου και 16ου αιώνα. Στη γοτθική ζωγραφική μπορούμε να συμπεριλάβουμε και τα περίτεχνα υαλουργήματα (βιτρώ) που χρησιμοποιούνταν στα περισσότερα γοτθικά κτίσματα. Οι γυάλινες αυτές κατασκευές έφεραν παραστάσεις κυρίως θρησκευτικής θεματολογίας. Τα πολύχρωμα βιτρώ χρησιμοποιήθηκαν και ως στοιχείο της αρχιτεκτονικής, καθώς επέτρεπαν τη δημιουργία ενός ιδιαίτερου φωτισμού στο εσωτερικό των ναών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Μεσαιωνική τέχνη
Λόγγος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Λόγγος μπορεί να αναφέρνται τα εξής:
Οικισμοί
τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας:
αλλά και οι:
Παρώνυμα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
ΦΚ Μλάντοστ Ποντγκόριτσα
Η ΦΚ Μλάντοστ Ποντγκόριτσα είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Ποντγκόριτσα, Μαυροβούνιο. Ιδρύθηκε το 1950 και αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:ΦΚ Μλάντοστ Ποντγκόριτσα
Λίθος Θανάτα
Ο Λίθος Θανάτα (ισπανικά: Piedra Zanata) είναι μικρό πέτρινο αντικείμενο με επιγραφές που πιθανώς προέρχονται από τους  αυτόχθονες κατοίκους των Κανάριων νησιών, Γουάντσε. Η πέτρα βρέθηκε το 1992 κοντά στο βουνό Μοντάνια ντε λας Φλόρες (Montaña de las Flores), στην πόλη Ελ Τάνκε (El Tanque), βορειοδυτικά του νησιού της Τενερίφης.
Τα γράμματα φαίνεται να ανήκουν στη γραφή Τιφινάγ (Tifinagh), και από ό,τι φαίνεται η επιγραφή πρέπει να να έχει σχέση με τον κόσμο της μαγείας και της θρησκείας των Γουάντσε. Στις ημέρες μας φυλάσσεται στο Μουσείο της Φύσης και του Ανθρώπου στη Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Επιγραφές Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Γουάντσε
Γουντγουαρντίτης
Ο γουντγουαρντίτης (αγγλ. woodwardite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του χαλκού και του αργιλίου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Σάμουελ Πίκφορντ Γούντγουαρντ (Samuel Pickford Woodward, 1821–1865), Άγγλου γεωλόγου και φυσιοδίφη.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι σπάνιο ορυκτό, σχηματιζόμενο από εξαλλοιώσεις στη ζώνη οξείδωσης χαλκούχων αποθέσεων. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο χαλκανθίτης, ο βροσαντίτης, ο αντλερίτης, ο σερπιερίτης, ο νηντερμαγερίτης, ο δεβιλλίνης, ο γλαυκοκερινίτης, ο κυανοτριχίτης και ο ψευδαργυραλουμινίτης.
Απαντάται στην Κορνουάλη - όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL - και την Ουαλλία (Βρετανία)), την Ιρλανδία (περιοχή Κορκ), το Τιρόλο της Αυστρίας, την Αλσατία στη Γαλλία, αρκετές περιοχές της Γερμανίας - ιδιαίτερα στη Σαξωνία - την Ιταλία (Τοσκάνη (περιοχή Barrati σε μεταλλευτικά απορρίμματα), Σαρδηνία, κοιλάδα Αόστης, Άνω Αδίγη), την Ιαπωνία (νήσος Χονσού, τη Ζάμπια και τις Πολιτείες Κολοράντο και Αριζόνα των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, και συγκεκριμένα στα ορυχεία «Χριστιάνα», Ιλάριον Νο. 50, Ζαν-Μπατίστ και Σερπιέρη.
Σημειώσεις
Γουντγουαρντιτης Γουντγουαρντιτης Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Σεισμός της Θεσσαλονίκης (1978)
thumb|right|240px|Οι δείκτες του ρολογιού στη στοά Μαλακοπή έχουν σταματήσει να κινούνται από το βράδυ του σεισμού του 1978. Ο σεισμός της Θεσσαλονίκης σημειώθηκε την Τρίτη 20 Ιουνίου 1978 και ώρα 23:03, με επίκεντρο 35 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης και συγκεκριμένα στο χωριό Στίβος, που βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη.
Γενικά στοιχεία
Η σεισμική δραστηριότητα ξεκίνησε στις 8 Μαΐου 1978 με ισχυρότερους προσεισμούς αυτών της 24ης Μαΐου (ώρα 02:34) με μέγεθος 5,8 Ρίχτερ και της 19ης Ιουνίου με μέγεθος 5,3 Ρίχτερ. Ο κύριος σεισμός της 20ης Ιουνίου ήταν μεγέθους 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, είχε εστιακό βάθος 10 χιλιομέτρων, διάρκεια 10 δευτερολέπτων και έγινε αισθητός σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Υπήρξε ο πρώτος που έπληξε μεγάλο αστικό κέντρο στην Ελλάδα σε σύγχρονους χρόνους και θεωρείται η μεγαλύτερη σεισμική δραστηριότητα στη γύρω περιοχή από το 1932, όταν και σημειώθηκε ο σεισμός της Ιερισσού στη Χαλκιδική. Ακολούθησε επίσης σειρά ισχυρών μετασεισμών με μεγαλύτερο εκείνο της 5ης Ιουλίου, μεγέθους 5 Ρίχτερ και με μετακινημένο επίκεντρο δυτικά της λίμνης Κορώνειας στα 7-10 χιλιόμετρα από τη πόλη.
Το μέγεθος των καταστροφών που προκάλεσε, εκτιμήθηκε στο επίπεδο VIII (8) στη 12-βάθμια κλίμακα Μερκάλι, ήταν δηλαδή «καταστροφικός». Επίσης προκάλεσε συνολικά 49 θανάτους ανθρώπων, εκ των οποίων οι περισσότεροι (37) ήταν ένοικοι οκταόροφης πολυκατοικίας που κατέρρευσε στην πλατεία Ιπποδρομίου. Τραυματίστηκαν 220 άνθρωποι, ενώ χιλιάδες έμειναν άστεγοι σε όλο τον νομό Θεσσαλονίκης. Οι υλικές ζημιές, οι οποίες όμως αποκαταστάθηκαν σύντομα, έφτασαν τα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σημερινές τιμές.
Εντοπίστηκαν συνολικά 3.170 (4,5%) κτίρια με σοβαρές και επικίνδυνες βλάβες (κόκκινα), 13.918 (21,0%) κτίρια με μέσης ή και μικρής κλίμακας βλάβες (κίτρινα) και 49.071 (74,5%) κτίρια χωρίς βλάβες (πράσινα). Tην αποκατάσταση των σεισμοπαθών ανέλαβε η Υ.Α.Σ.Β.Ε. (Υπηρεσία Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων Βορείου Ελλάδας). Εντοπίστηκαν εκτεταμένες βλάβες στα μνημεία της πόλης (Ροτόντα, Αχειροποίητο κ.τ.λ.) που οφείλονταν πιο πολύ στην επιδείνωση υφισταμένων βλαβών από δεκαετίες ή και αιώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεσσαλονίκη 1978 Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Κλέοβις και Βίτων
Στην ελληνική μυθολογία, ο Κλέοβις και ο Βίτων ήταν γιοι της ιέρειας Κυδίππης στο Άργος.
Παράδοση
Ο Βίτων και ο αδελφός του Κλέοβις, κατά τον Ηρόδοτο, ζεύθηκαν την άμαξα της μητέρας τους και ιέρειας της Ήρας, Κυδίππης, επειδή τα άλογά της προχωρούσαν υπερβολικά αργά ή διότι οι δύο λευκοί ταύροι που περίμενε για να σύρουν την άμαξα δεν έρχονταν και οδήγησαν τη μητέρα τους στον ναό. Η μητέρα των δύο ευσεβών νέων φτάνοντας στο ιερό, βαθιά συγκινημένη, ζήτησε από τη θεά να χαρίσει στα τέκνα της ευτυχισμένο («μακαριώτερον») θάνατο (στην αρχαία Ελλάδα θεωρούσαν τον μακάριο θάνατο θεϊκή ανταμοιβή για τους θνητούς). Ύστερα, αφού δείπνησαν και θυσίασαν, τα δύο παιδιά έπεσαν κουρασμένοι από την ηρωική τους πράξη να κοιμηθούν μες στο ιερό της Ήρας, όπου και ξεψύχησαν.
Κατά αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την παράδοση, ο Κλέοβις και ο Βίτων κέρδισαν μέσω του θανάτου τους την αθανασία και την αιώνια υστεροφημία για την ευσέβεια και την αγάπη που επέδειξαν προς την μητέρα τους.
Η ταύτιση με τους Κούρους των Δελφών
Οι συμπολίτες τους, για να τιμήσουν τους δύο άνδρες, απέστειλαν δύο αφιερωματικούς ανδριάντες στους Δελφούς, έργα του Αργείου γλύπτη Πολυμήδη. Οι δύο κούροι χρονολογούνται γύρω στο 610 π.Χ., έχουν ύψος σχεδόν δύο μέτρων και είναι κατασκευασμένοι από παριανό μάρμαρο. Αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα της αρχαϊκής γλυπτικής και αλλά και των αργείτικων εργαστηρίων της ίδιας περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι Κλεοβις Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ματέο Ρέντσι
Ο Ματέο Ρέντσι (Matteo Renzi, Φλωρεντία, 11 Ιανουαρίου 1975 ) είναι Ιταλός πολιτικός. Υπήρξε 56ος πρωθυπουργός της Ιταλίας, από το Φεβρουάριο του 2014 έως τον Δεκέμβριο του 2016. Έχει εκλεγεί, επίσης, δήμαρχος της Φλωρεντίας το 2009 και Γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος στις 15 Δεκεμβρίου του 2013. Μεταξύ του 2004 και του 2009 διατέλεσε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επαρχίας της Φλωρεντίας.
Πολιτική καριέρα
Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Το 1996 έγινε μέλος του κεντρώου, χριστιανοδημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος της Ιταλίας (Partito Popolare Italiano), αναλαμβάνοντας μάλιστα επαρχιακός γραμματέας του κόμματος στην περιοχή της Φλωρεντίας το 1999. Στις επαρχιακές εκλογές το καλοκαίρι του 2004 ηγήθηκε της κεντρο-αριστερής συμμαχίας και εκλέχθηκε Πρόεδρος της Επαρχίας της Φλωρεντίας με ποσοστό 58,8%.
Το 2008 συμμετείχε στις προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του νέου υποψήφιου του Δημοκρατικού Κόμματος για τις δημοτικές εκλογές του 2009 στη Φλωρεντία. Επικράτησε με ποσοστό 40,52% του συνυποψηφίου του Λάπο Πιστέλι στις εσωτερικές διαδικασίες του κόμματος και τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου του κόμματος. Στον πρώτο γύρω των εκλογών (9 Ιουνίου 2009) κατέλαβε ποσοστό 47,57% έναντι 32% του υποψηφίου της κεντροδεξιάς Τζιοβάνι Τζιάλι (Giovanni Galli), ενώ στον επαναληπτικό γύρο το ποσοστό του ανέβηκε στο 59,96% των ψήφων.
Τον Σεπτέμβριο του 2012 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις επερχόμενες προκριματικές εκλογές για τη θέση του Γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος. Στις εσωκομματικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2012 κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από τον Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι. Αν και ο Μπερσάνι κατάφερε να καταλάβει τη πρώτη θέση στις γενικές εκλογές του 2013, η αδυναμία του να συγκροτήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση προκάλεσε νέα τριβή στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Ρέντσι επιτέθηκε στον Μπερσάνι, κατηγορώντας τον προσωπικά για την αδυναμία να καταφέρει μια καθαρή νίκη για το κόμμα και τον κάλεσε να συμπράξει σε κυβέρνηση συνασπισμού με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι ή να οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές. Η κόντρα των δύο ανδρών έλαβε μεγάλες διαστάσεις, ανταλλάσσοντας δημόσιες κατηγορίες.
Κατά τη διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας ο Ρέντσι επιτέθηκε εκ νέου στον Μπερσάνι σχετικά με τις επιλογές του. Η πόλωση που δημιουργήθηκε στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος οδήγησε σε αδιέξοδο την κατάσταση. Τελικά, ύστερα από συνεχόμενες αποτυχημένες απόπειρες ανάδειξης νέου προέδρου, ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο αποδέχθηκε την πρόταση Μπερσάνι, Μπερλουσκόνι και Μόντι να αναλάβει εκ νέου την προεδρία της Ιταλικής Δημοκρατίας (ο πρώτος πρόεδρος που ανέλαβε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το αξίωμα στην Ιστορία της Ιταλίας) και στην τελευταία ψηφοφορία υπερψηφίστηκε στη θέση του Προέδρου, δίνοντας τέλος στην κρίση. Την ανάδειξη προέδρου ακολούθησε η παραίτηση Μπερσάνι από τη θέση του Γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος και η δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον Ενρίκο Λέτα.
Στη διαδικασία εκλογής νέου Γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος, τον Δεκέμβριο του 2013, ο Ματέο Ρέντσι επικράτησε με ποσοστό 67,6%. Ανέλαβε επίσημα τη θέση του γραμματέα στις 15 Δεκεμβρίου του 2013.
Στις 12 Φεβρουαρίου του 2014, ο Λέτα και ο Ρέντσι συναντήθηκαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο για να συζητήσουν τις προθέσεις του δεύτερου σχετικά με το μέλλον της Κυβέρνησης Λέτα. Από τη συνάντηση έγινε σαφής η πρόθεση του Ρέντσι να αναλάβει ο ίδιος τη διακυβέρνηση. Στις 13 Φεβρουαρίου ο Λέτα ανακοίνωσε την πρόθεση του να παραιτηθεί της θέσης του Πρωθυπουργού. Την επομένη υπέβαλε στον Ναπολιτάνο την παραίτηση αυτού και της Κυβέρνησής του.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2014 ο Ματέο Ρέντσι έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Στις πρώτες του δηλώσεις, ο Ρέντσι δεσμεύθηκε πως σε περίπτωση που αναλάμβανε τελικά την εξουσία θα προχωρούσε στην ψήφιση νέου εκλογικού νόμου και σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις σε διάφορους τομείς. Στις 21 Φεβρουαρίου παρουσίασε τη νέα του κυβέρνηση, η οποία ορκίστηκε μια ημέρα αργότερα. Ο Ρέντσι έγινε έτσι ο 56ος Πρωθυπουργός της Ιταλίας. Τις επόμενες ημέρες έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης από την Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2016 διεξήγαγε δημοψήφισμα για την συνταγματική αναθεώρηση άρθρων που αφορούσαν τις αρμοδιότητες της γερουσίας και τον αριθμό των μελών της. Ο Ρέντσι υποστήριξε ξεκάθαρα τις αλλαγές αυτές τονίζοντας πως σε περίπτωση που βγει το "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα θα παραιτηθεί, όπως και έγινε. Η συγκεκριμένη προσφυγή στο λαό είχε τον χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Ρέντσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Κατηχητής
εναλλ.=Μάθημα Κατηχισμού, από τον Τζουλς Αλέξις Μουενιέ|μικρογραφία| Μάθημα Κατηχισμού, από τον Τζουλς Αλέξις Μουενιέ Κατηχητής (από τα: κατηχώ + -της, Catechist) είναι αυτός όπου παρέχοντας μία σύνοψη ενός δόγματος ή θρησκείας εισάγει παιδιά αλλά και ενηλίκους στα Μυστήρια που παραδοσιακά χρησιμοποιούνται στην χριστιανική θρησκευτική διδασκαλία τόσο με λόγια όσο και με παραδείγματα. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό συμβαίνει σε κατηχητικά σχολεία.
Ιστορία
Το να κατηχείς σημαίνει να διδάσκεις, και πιο συγκεκριμένα, να διδάσκεις από στόμα σε στόμα. Πριν από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, οι επικεφαλής κατηχιστές της Καθολικής Εκκλησίας στο επίπεδο της ενορίας ήταν ιερείς, θρησκευτικοί αδελφοί ή καλόγριες. Από τα τέλη του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη και την Αμερική, όλο και περισσότερο ο ρόλος του ενοριακού κατηχητή έχει αναληφθεί από τους καθολικούς λαούς. Εκτός από τις δραστηριότητες στην ενορία, η κατήχιση πραγματοποιείται επίσης σε καθολικά σχολεία μέσω πιο επίσημων μαθημάτων ως μέρος του προγράμματος σπουδών.
Προτεσταντισμός
Στο βιβλίο "Η Μεγάλη Κατήχηση του Λούθηρου" ο συγγραφέας αναφέρει για τους νέους:"Ωστόσο, δεν αρκεί να κατανοήσουν και να απαγγείλουν μέρη (αυτών που έμαθαν) μόνο ως λόγια, αλλά οι νέοι θα πρέπει επίσης να παραβρεθούν στο κήρυγμα, ειδικά κατά τη διάρκεια του χρόνου που είναι αφιερωμένος στον κατηχισμό, ώστε να μπορούν να το ακούσουν να εξηγείται και μπορεί να μάθουν να καταλαβαίνουν τι περιέχει κάθε μέρος, ώστε να είναι σε θέση να το απαγγέλλει όπως το έχουν ακούσει και όταν τους ζητηθεί, να δώσουν μια σωστή απάντηση, έτσι ώστε το κήρυγμα να μην είναι χωρίς κέρδος και άκαρπο."
Κατηχισμός της Γενεύης
Ο Ιωάννης Καλβίνος παρήγαγε κατηχισμό στη Γενεύη (1541), ο οποίος υποβλήθηκε σε δύο σημαντικές αναθεωρήσεις (1545 και 1560). Ο στόχος του Καλβίνου όταν έγραψε το βιβλίο κατηχισμού του 1545 ήταν να ορίσει ένα βασικό μοτίβο δόγματος, το οποίο θα μιμούνταν άλλους κατηχιστές, οι οποίοι δεν θα επιβεβαίωναν τοπικές διακρίσεις ή θα ασχολούνταν με αμφιλεγόμενα ζητήματα, αλλά θα χρησίμευαν ως πρότυπα αυτού που αναμενόταν να διδαχτεί από χριστιανούς πατέρες και άλλους δασκάλους παιδιών στην εκκλησία. Ο κατηχισμός οργανώνεται στα θέματα της πίστης, του νόμου, της προσευχής και των μυστηρίων.
Βαπτιστικοί κατηχισμοί
Οι Άγγλοι Καλβινιστικοί Βαπτιστές ή Αναμορφωμένοι Βαπτιστές υιοθέτησαν τους Μεταρρυθμισμένους κατηχισμούς, τροποποιώντας τους ώστε να αντικατοπτρίζουν τις πεποιθήσεις τους σχετικά με τη φύση της εκκλησίας και το μυστήριο του βαπτίσματος. Το 1680, ο Επίσκοπος Βαπτιστών Χέρκιουλης Κόλινς δημοσίευσε τη δική του αναθεώρηση του Κατηχισμού της Χαϊδελβέργης. Αργότερα, η Γενική Συνέλευση του 1677 υιοθέτησε έναν κατηχισμό που βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον Συντομότερο Κατηχισμό του Ουέστμινστερ. Ωστόσο, αυτός ο κατηχισμός δεν δημοσιεύθηκε ως και την ψήφιση της Πράξης Ανοχής του 1689.
Καθολικισμός
εναλλ.="Ο Κατηχισμός", πίνακας του Έντιθ Χάρτι.|μικρογραφία|"Ο Κατηχισμός", πίνακας του Έντιθ Χάρτι. Στον Καθολικισμό, η απόφαση για δημοσίευση κατηχισμού ελήφθη στη δεύτερη έκτακτη γενική συνέλευση της Συνόδου των Επισκόπων που συγκλήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' στις 25 Ιανουαρίου 1985 για την 20ή επέτειο της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού και το 1986, έθεσε επιτροπή αποτελούμενη από 12 επίσκοπους και καρδινάλιους που ήταν υπεύθυνοι για το έργο.
Το κείμενο εγκρίθηκε από τον Ιωάννη Παύλο Β' στις 25 Ιουνίου 1992 και εκδόθηκε από τον ίδιο στις 11 Οκτωβρίου 1992, την 30ή επέτειο της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού. Ο Καρδινάλιος Τζόρτζις Κότιερ (25 Απριλίου 1922 – 31 Μαρτίου 2016), ομότιμος θεολόγος του Ποντιφικού Οίκου και αργότερα ο βασικός διάκονος του Σάντι Ντομένικο ε Σίστο (Santi Domenico e Sisto), του Ποντιφικού Πανεπιστημίου του Αγίου Θωμά (Pontifical University of Saint Thomas Aquinas), είχε επιρροή στη σύνταξη της εγκυκλίου.
Κατηχισμός στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, ο κατηχησμός στις μεγάλες πόλεις (π.χ. Αθήνα, Θεσσαλονίκη κ.α.) διεξάγεται είτε από θεολόγο είτε από απόφοιτο Φροντιστηρίων Υποψήφιων Κατηχητών σε κατηχητικούς χώρους οι οποίοι βρίσκονται είτε εντός είτε σε πνευματικό κέντρο του ναού και διεξάγεται συνήθως μετά την Θεία Λειτουργεία της Κυριακής. Σε κωμοπόλεις και χωριά πολλές φορές το κατηχητικό μπορεί να διεξαχθεί και από ιερείς.
Γαστρονομία
Γενικά με τον ελληνικό όρο γαστρονομία (< γαστρο- (< γαστήρ, γαστρός = κοιλιά) + -νομία < νέμω), διεθνή σήμερα, χαρακτηρίζεται η τέχνη απόλαυσης εκλεκτής τροφής, στην οποία και συμπεριλαμβάνεται όχι μόνο η επιλογή και η παρασκευή της τροφής αλλά και το σερβίρισμά της. Σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό που έδωσε ο διάσημος Γάλλος γαστρονόμος του 18ου αιώνα Ζαν-Αντέλμ Μπριγιά-Σαβαρέν: "Γαστρονομία είναι η βαθιά γνώση όλων όσων αφορούν την διατροφή του ανθρώπου". Σήμερα ορίζεται γενικά ως τέχνη και επιστήμη της ανθρώπινης διατροφής.
Στο διάβα των αιώνων οι γαστρονομικές συνήθειες των διαφόρων λαών αποτέλεσαν πολιτιστικό δεσμό ίσως ισχυρότερα από γλωσσικό, ή άλλου είδους επίδραση. Σήμερα οι διάφοροι λαοί μπορούν ακόμα και να διακριθούν ανάλογα με τις γαστρονομικές συνήθειές τους, ιδιαίτερα διακριτές των βορείων περιοχών, της Ασίας, της Μέσης Ανατολής, της Μεσογείου, της Λατινικής Αμερικής κ.λπ. που η κύρια διαφορά τους προέρχεται από την τοπική παραγωγή π.χ. του ρυζιού στην Άπω Ανατολή, των μπαχαρικών στη ΝΑ. Ασία, του ελαιόλαδου στη Μεσόγειο, ο αραβόσιτος στη Λατινική Αμερική κ.λπ.
Μάχη του Άλαμο
Η Μάχη του Άλαμο (23 Φεβρουαρίου – 6 Μαρτίου 1836) ήταν ένα κεντρικό γεγονός στην Επανάσταση του Τέξας. Μετά από μια πολιορκία 13 ημέρων, τα μεξικανικά στρατεύματα, υπό τις διαταγές του Προέδρου Αντόνιο Λόπες ντε Σάντα Άννα, εξαπέλυσαν επίθεση στο οχυρό Άλαμο, μια παλιά καθολική ιεραποστολή στο Σαν Αντόνιο ντε Μπέχαρ (σήμερα Σαν Αντόνιο, Τέξας, ΗΠΑ). Όλοι εκτός από δύο υπερασπιστές του Τέξας σκοτώθηκαν. Η σκληρότητα του Σαντά Άννα κατά τη διάρκεια της μάχης ενέπνευσε πολλούς αποίκους του Τέξας και τυχοδιώκτες από τις Ηνωμένες Πολιτείες να προσχωρήσουν στον στρατό του Τέξας. Κυριευμένος από επιθυμία για εκδίκηση, ο στρατός του Τέξας νίκησε τον μεξικανικό στρατό στη Μάχη του Σαν Χασίντο, στις 21 Απριλίου 1836, που τερμάτισε νικηφόρα την επανάσταση.
Γεγονότα μάχης
μικρογραφία|Το Άλαμο σήμερα Αρκετούς μήνες πρωτύτερα, στρατιώτες του Τέξας είχαν διώξει όλα τα μεξικανικά στρατεύματα έξω από το Τέξας. Περίπου 100 στρατιώτες εγκαταστάθηκαν ως φρουρά στο Άλαμο. Η δύναμη των επαναστατών αυξήθηκε ελαφρώς με την άφιξη των ενισχύσεων στις οποίες ηγούνταν οι μελλοντικοί συνδιοικητές Τζέιμς Μπούι (James Bowie) και Ουίλιαμ Τράβις. Στις 23 Φεβρουαρίου, περίπου 1.500 Μεξικανοί στρατιώτες βάδισαν στο Σαν Αντόνιο ντε Μπέχαρ ως πρώτο βήμα σε μια εκστρατεία για την εκ νέου κατάληψη του Τέξας. Για τις επόμενες 12 ημέρες οι δύο στρατοί συμμετείχαν σε διάφορες αψιμαχίες με ελάχιστα θύματα. Ενήμερος ότι η φρουρά του δεν θα μπορούσε να αντισταθεί μια επίθεση από μια τέτοια μεγάλη δύναμη, ο Τράβις έγραψε πολλαπλές επιστολές παρακαλώντας για περισσότερα άτομα και προμήθειες, αλλά λιγότεροι από 100 έφθασαν. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Μαρτίου ο μεξικανικός στρατός επιτέθηκε στο Άλαμο. Μετά από απώθηση δύο επιθέσεων, οι επαναστάτες ήταν ανίκανοι να αντισταθούν στη τρίτη επίθεση. Οι Μεξικανοί στρατιώτες εισέβαλαν στο εσωτερικό προαύλιο και οι περισσότεροι από τους στρατιώτες του Τέξας αποσύρθηκαν στα εσωτερικά κτήρια. Όσοι υπερασπιστές, αδυνατούσαν να φθάσουν σε αυτά τα σημεία, σκοτώθηκαν από το μεξικανικό ιππικό, όταν προσπάθησαν να δραπετεύσουν. Μεταξύ πέντε και επτά υπερασπιστών αιχμαλωτίσθηκαν και εκτελέσθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι περισσότεροι απολογισμοί αυτοπτών μαρτύρων αναφέρουν μεταξύ 182 και 257 νεκρών υπερασπιστών, ενώ οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι 400 ως 600 Μεξικανοί σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν. Διάφοροι μη μάχιμοι αιχμάλωτοι στάλθηκαν στην πόλη Γκονζάλες (Gonzales) για να διαδώσουν την είδηση της ήττας των επαναστατών. Η είδηση της πτώσης του Άλαμο προσέλκυσε μεγάλο αριθμό εθελοντών στο στρατό του Τέξας αλλά και έναν πανικό στους κατοίκους που ξεκίνησαν να αποχωρούν μπρος στη προέλαση του Μεξικανικού στρατού μαζί με τη κυβέρνηση της «Δημοκρατίας του Τέξας».
Το Άλαμο μετά την επανάσταση
Μέσα στο Μεξικό, η μάχη έχει επισκιαστεί από τα γεγονότα του πολέμου ΗΠΑ-Μεξικού (1846-1848). Στον 19ο αιώνα στο Τέξας, το Άλαμο βαθμιαία έγινε γνωστό ως περιοχή μάχης, παρά ως προηγούμενη αποτυχία. Το νομοθετικό σώμα του Τέξας αγόρασε το γη και τα κτήρια στις αρχές του 20ού αιώνα και ανακήρυξε το Άλαμο ως ιερό προσκύνημα. Το Άλαμο είναι τώρα η δημοφιλέστερη περιοχή τουριστών στο Τέξας. Οι περισσότεροι Αμερικανοί, εντούτοις, εξοικειώνονται με τους μύθους που διαδίδονται από τις πολλές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων των μίνι σειρών Davy Crockett της Disney της δεκαετίας του 1950, της ταινίας του 1960 Άλαμο με τον Τζων Γουέιν και του 2004 με τον ίδιο τίτλο με πρωταγωνιστή τον Μπίλυ Μπομπ Θόρτον. 280px|thumb| Σκίτσο του Άλαμο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του Τέξας Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού Κατηγορία:Πολιορκίες
Βύσσα
Κατά την Ελληνική Μυθολογία η Βύσσα φερόταν κόρη του Ευμήλου του Κώου, αδελφή του Άγρωνα και της Μεροπίδας, και εγγονή του Μέροπα, μυθικού Βασιλέα της Κω.
ΦΚ Μόρναρ
Η ΦΚ Μόρναρ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Μαυροβούνιο, από την πόλη Μπαρ. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου. Αγωνίζεται στο Stadion Topolica χωρητικότητας 5000 θέσεων. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.
Βύσσα
Η Βύσσα ζούσε με τα αδέρφια της στη νήσο Κω. Από όλες τις θεότητες αυτή και τα αδέλφια της λάτρευαν μόνο τη Γαία (Γη), και μάλιστα υποτιμούσαν και κακολογούσαν τις άλλες θεές και θεούς. Για την ασέβειά της αυτή, η Άρτεμις και η Αθηνά μεταμόρφωσαν τη Βύσσα σε "Λευκοθέα όρνιν", δηλαδή σε κουρούνα.
ΦΚ Μόρναρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:ΦΚ Μόρναρ
Βύσσα
Πηγές
Βυσσα
Σολομών Β΄ της Ιμερετίας
Ο (Δαβίδ) Σολομών Β΄, სოლომონ II, (1772 – 7 Φεβρουαρίου 1815), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1789 έως το 1790 και από το 1792 μέχρι την κατάθεσή του από την αυτοκρατορική ρωσική κυβέρνηση το 1810.
Μετά το τέλος τού Ηρακλή Β΄ το 1798 και την προσάρτηση του ανατολικού γεωργιανού βασιλείου τού Κάρτλι-Καχέτι (ανατολικά τού Ιμερέτι) από τη Ρωσία το 1800, η κατάσταση στο Ιμερέτι έγινε επισφαλής. Οι σκληροτράχηλοι υποτελείς του, πρίγκιπες της Μινγκρελία και της Γκουρία (δυτικά τού Ιμερέτι), ανέλαβαν τη ρωσική προστασία και πρόβαλαν εδαφικές διεκδικήσεις στις βασιλικές επικράτειες. Ο Σολομών Β΄ προσπάθησε να συγκεντρώσει Οθωμανική και Περσική υποστήριξη ενάντια στην αναμενόμενη ρωσική καταπάτηση. Ωστόσο, ο Ρώσος διοικητής στη Γεωργία, πρίγκιπας Πάβελ Τσιτσιάνοφ, μετέφερε τον στρατό του στο Ιμερέτι και ανάγκασε τον Σολομώντα Β΄ να υποκύψει στη ρωσική υποτέλεια στη συνέλευση του Ελαζνάουρι στις 25 Απριλίου 1804. Ωστόσο, οι σχέσεις του Σολομώντα Β΄ με τη Ρωσία συνέχισαν να είναι τεταμένες. Στις 20 Φεβρουαρίου 1810, η ρωσική διοίκηση απομάκρυνε τον Σολομώντα Β΄ από τον θρόνο και έστειλε στρατεύματα για να πάρουν τον έλεγχο του βασιλείου. Ο Σολομών Β΄ αντέδρασε συγκεντρώνοντας κόσμο εναντίον της Ρωσίας και προσπάθησε να στρατολογήσει την Τουρκία, την Περσία και τη Ναπολεόντεια Γαλλία στον σκοπό του. Υπερκεράστηκε και ηττήθηκε: ο Σολομών Β΄ κατέφυγε στις οθωμανικές κτήσεις στην Τραπεζούντα, όπου απεβίωσε το 1815 και ετάφη στην εκκλησία του Αγ. Γρηγορίου Νύσσης. Το σώμα του Σολομώντα Β΄, τού τελευταίου Γεωργιανού βασιλιά, μεταφέρθηκε από την Τραπεζούντα στο μοναστήρι Γκελάτι, στη Γεωργία, το 1990.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαριάμ (1783–1841), κόρη του Κάτσια Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Προσωπογραφικό λεξικό της εποχής των Παλαιολόγων
Εκδόθηκε μεταξύ 1976 και 1995 από την Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών, υπό τη διεύθυνση του Έριχ Τραπ, με τη συνεργασία των Ράινερ Βάλτερ, Χανς-Βάιτ Μπάγιερ, Κάτγια Στουρμ-Σναμπλ, Έρβαλντ Κίσλινγκερ, Σωκράτη Καπλανήρη και Ιωάννη Λεοντιάδη. Αποτελείται από 15 τόμους: 12 κύριους, 2 τόμους παραρτημάτων και παροραμάτων και 1 τόμο ευρετηρίου. Το 2001, το λεξικό κυκλοφόρησε διαδικτυακά ως συνδρομητική υπηρεσία και σε ψηφιακό δίσκο (CD).
Το έργο αποτελεί ολοκληρωμένη πηγή για βιογραφίες και για τη γενεαλογία όχι μόνο Βυζαντινών Ελλήνων, αλλά και Βουλγάρων, Σέρβων, Αλβανών, Τούρκων και άλλων λαών που αλληλεπιδρούσαν με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εκείνη την εποχή. Κατηγορία:Βυζαντινολογία Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ανκχάφ
Ο Ανγκάφ ήταν αρχαίος Αιγύπτιος πρίγκιπας που υπηρέτησε ως βεζίρης και επόπτης των έργων υπό τον Φαραώ Χεφρήνο της 4ης Δυναστείας, ο οποίος ήταν ο ανιψιός του Ανγκάφ.
Ο Ανγκάφ ήταν ο γιος του Φαραώ Σνεφρού και άγνωστης μητέρας. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Καναφέρ, ενώ ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Χέοπας έγινε Φαραώ μετά το θάνατο του Σνεφρού. Ο Ανγκάφ είχε τους τίτλους "Μεγαλύτερος Γιος του σώματος του Βασιλιά" (sa nswt n khtf smsw), "βεζίρης" και "μεγαλύτερος των πέντε του Οίκου του Θωθ" (wr djw pr-Djehuti).
Ο τάφος του Ανγκάφ στην Γκίζα (G 7510) απεικονίζει την αδελφή και γυναίκα του Πριγκίπισσα Χετεφερές. Η Χετεφερές ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Σνεφρού και της βασίλισσας Χετεφερές, και έτσι ετεροθαλή αδελφή του Ανγκάφ. Η πριγκίπισσα Χετεφερές είχε τους τίτλους "μεγαλύτερη κόρη του σώματος του Βασιλιά", "αυτή που αγαπάει" (sat nswt n khtf smst mrt.f) και "Ιέρεια του Σνεφρού" (hmt-nTr Snfrw). Ο Ανγκάφ και η Χετεφερές είχαν μία κόρη, η οποία ήταν η μετέρα του Ανγκετέφ.
Ο Ανγκάφ σχεδόν σίγουρα είδε να χτίζεται η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, και είναι πιθανόν να έπαιξε ρόλο και στην κατασκευή της Σφίγγας της Γκίζας. Ο τάφος του, μασταμπάς G 7510, ήταν ο μεγαλύτερος στο δυτικό νεκροταφείο της Γκίζας. Ένα αριστουργηματικό και ρεαλιστικό μπούστο του από ζωγραφισμένο ασβεστόλιθο βρέθηκε στον τάφο του, και θεωρείται εξέχων παράδειγμα της αρχαίας Αιγυπτιακής τέχνης του Αρχαίου βασιλείου (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστόνης, αρ. καταλόγου 27.442).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Αρτσίλ του Ιμερέτι (γιος Αλεξάνδρου Ε΄)
Ο Aρτσίλ, არჩილი, (πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1775) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι.
Ο πρίγκιπας Αρτσίλ ήταν νεότερος γιος τού βασιλιά Αλεξάνδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του, Ταμάρ Αμπασίντζε και αδελφός του βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι. Από το 1769 έως το 1770, διοικούσε μία Ιμερετική δύναμη κατά των Μιγρελίων γύρω από το Χόνι και, τον Ιούλιο τού 1775, έκανε επιδρομή στο Ατσκούρι στο Πασάλικ τού Αχαλτσίχε. Το 1772 ο Αρτσίλ νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ελένη της Γεωργίας, κόρη του βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας. Ο γάμος ήταν πολιτικού συμφέροντος: επιβλήθηκε στην Ελένη, η οποία ήταν ερωτευμένη με τον πρίγκιπα Ζακαρία Ανδρονικασβίλι. Ο Aρτσίλ απεβίωσε στο Kασχί το 1775.
Οικογένεια
Ο Αρτσίλ και η Ελένη απέκτησαν τρία παιδιά: τη Βαρβάρα, τον Δαβίδ και τη Μαριάμ. Από μία άγνωστη παλλακίδα, ο Αρχίλ είχε επίσης έναν φυσικό γιο, τον Μαμούκα.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αγροτική Περιοχή Σουμπαουάνγκα
H Αγροτική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Αγγλικά: Sumbawanga Rural District, Σουαχίλι: Wilaya Sumbawanga Vijijini), είναι μία από τις τέσσερις περιοχές στην Περιφέρεια Ρούκουα (Rukwa Region) της Τανζανίας.
Συνορεύει στα βορειοανατολικά με την Αστική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Urban District), νότια με τη Ζάμπια (Zambia) και νοτιοδυτικά με την Περιοχή Νκάσι (Nkasi District).
Η επαρχιακή (και περιφερειακή) πρωτεύουσα, είναι στην πόλη διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga).
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή της Τανζανίας, κατά το 2002 ο πληθυσμός Αγροτική Επαρχία Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Rural District) ήταν 373.080 άτομα.
Τμήματα
Η Αγροτική Περιοχή Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga Rural District), διαιρείται διοικητικά σε δεκαπέντε Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Αίγυπτος
Η Αίγυπτος, επίσημα γνωστή ως Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου (Αραβικά: جمهورية مصر العربية, Γκουμχουρίγια Μισρ ελ-Αραμπίϊα, όπου مصر, Μισρ, σημαίνει Αίγυπτος, Κοπτικά: Ϯⲙⲉⲑⲙⲏϣ ⲛ̀Ⲭⲏⲙⲓ ⲛ̀Ⲁⲣⲁⲃⲟⲥ, όπου Ⲭⲏⲙⲓ σημαίνει «Αίγυπτος») είναι κράτος που βρίσκεται στη βορειοανατολική Αφρική και εν μέρει στη χερσόνησο του Σινά, η οποία αποτελεί ισθμό προς τη νοτιοδυτική Ασία, κάνοντάς την έτσι διηπειρωτική χώρα και θεωρείται μια μεγάλη δύναμη στη Βόρεια Αφρική, τη Μεσόγειο Θάλασσα στον Ισλαμικό κόσμο και την Ερυθρά Θάλασσα. Καλύπτει μια έκταση 1.001.450 τ.χλμ.. Η Αίγυπτος από τα βορειοανατολικά συνορεύει με τη Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ, δυτικά με τη Λιβύη και νότια με το Σουδάν. Βρέχεται βόρεια από τη Μεσόγειο και ανατολικά από την Ερυθρά Θάλασσα.
Η Αίγυπτος είναι μια από τις πιο πολυπληθείς χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Η μεγάλη πλειονότητα των 104.462.545 κατοίκων της ζει κοντά στις όχθες του ζωοδότη ποταμού Νείλου, μια έκταση περίπου 40.000 τ.χλμ., που είναι η μόνη αρδεύσιμη και εύφορη γη της χώρας. Ουσιαστικά, οι όχθες του Νείλου είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου με πυκνότητα πληθυσμού παρόμοια με αυτή του Μπανγκλαντές. Μεγάλες περιοχές της ερήμου Σαχάρας είναι αραιοκατοικημένες. Πάνω από το μισό του πληθυσμού της ζει στις αστικές περιοχές και η μεγάλη πλειονότητα του αστικού πληθυσμού ζει στις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις, Κάιρο (πρωτεύουσα), Αλεξάνδρεια και άλλες μεγάλες πόλεις κατά μήκος του Νείλου.
Η Αίγυπτος έχει μια από τις μεγαλύτερες ιστορίες οποιασδήποτε χώρας, η οποία ανιχνεύει την κληρονομιά της κατά μήκος του Δέλτα του Νείλου από την 6η–4η χιλιετία π.Χ. Θεωρούμενη κοιτίδα πολιτισμού, η Αρχαία Αίγυπτος κατέγραψε μερικές από τις πρώτες εξελίξεις της γραφής, της γεωργίας, της αστικοποίησης, της οργανωμένης θρησκείας και της κεντρικής κυβέρνησης στο κόσμο. Εμβληματικά μνημεία όπως η Νεκρόπολη της Γκίζας και η Μεγάλη Σφίγγα της, καθώς και τα ερείπια της Μέμφιδας, της Θήβας, του Καρνάκ και της Κοιλάδας των Βασιλέων, αντικατοπτρίζουν αυτή την κληρονομιά και παραμένουν ένα σημαντικό επίκεντρο επιστημονικού και λαϊκού ενδιαφέροντος. Η μακρά και πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της Αιγύπτου αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εθνικής της ταυτότητας, η οποία αντικατοπτρίζει τη μοναδική διηπειρωτική της θέση που είναι ταυτόχρονα Μεσογειακή, Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής. Η Αίγυπτος ήταν ένα πρώιμο και σημαντικό κέντρο του Χριστιανισμού, αλλά εξισλαμίστηκε σε μεγάλο βαθμό τον έβδομο αιώνα και παραμένει μια κυρίως μουσουλμανική χώρα, αν και με σημαντική χριστιανική μειονότητα.