cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προτασιακός λογισμός
Γενική περιγραφή του Προτασιακού Λογισμού
\Omega2 \subseteq {\land,\vee,\to,} Eίναι σύνηθες να αντιμετωπίζουμε τις συνεχείς λογικές τιμές ως φορείς της μηδενικής κλάσης έτσι: \Omega0 = { 0 ,1 } Ορισμένοι συγγραφείς χρησιμοποιούν την περισπωμένη (~), ή Ν, αντί για το σύμβολο ¬ και μερικοί χρησιμοποιούν το σύμβολο (&), το πρόθεμα Κ, ή. αντί \vee. Οι  Συμβολισμοί ποικίλλουν ακόμη περισσότερο για το σύνολο των λογικές τιμών, με σύμβολα, όπως {ψευδές, αληθές}, {F, T}, ή όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορα περιβάλλοντα αντί για {0, 1}. Η γλώσσα του L, επίσης γνωστή ως σύνολο καλά ορισμένων τύπων, που επαγωγικά ορίζεται από τους ακόλουθους κανόνες: Επανειλημμένες εφαρμογές των κανόνων αυτών επιτρέπουν την κατασκευή σύνθετων τύπων. Για παράδειγμα :
Παράδειγμα 1. Απλό σύστημα αξιωμάτων
Έστω   που ορίζεται ως εξής:
Το σύνολο Α, είναι ένα πεπερασμένο σύνολο συμβόλων το οποίο είναι αρκετά μεγάλο ώστε να μας καλύψει για τις ανάγκες μιας δοθείσας συζήτησης, για παράδειγμα: ::: Από τους τρεις συνδέσμους για την σύζευξη,διάζευξη και συμπέρασμα (, and
→
),ένα απο αυτά μπορεί να θεωρηθεί ως αρχική και οι άλλες δύο μπορούν να οριστούν με τους όρους αυτής ακόμη και ως άρνηση(
¬
).[8] Ισχύει ότι όλοι οι λογικοί σύνδεσμοι μπορούν να οριστούν και μόνο απο έναν επαρκή τελεστή. Η συνεπαγωγή μπορεί φυσικά να οριστεί σε σχέση με την σύζευξη και το συμπέρασμα,με την βοήθεια ενός defined as.
Το να καθιερώσουμε την άρνηση και το συμπέρασμα ως τους αρχικούς τελεστές του προτασιακού λογισμού είναι ισοδύναμο με το να έχουμε ένα σύνολο που χωρίζεται ως εξής: :::            ::: Ένα αξιωματικό σύστημα που ανακαλύφτηκε απο τον Jan Łukasiewicz σχηματίζει τον προτασιακό λογισμό με την βοήθεια αυτής της γλώσσας ως εξής.Τα αξιώματα είναι όλα παραδείγματα αντικατάστασης των: :*
Ο κανόνας του συμπεράσματος είναι το modus ponens (i.e., από το p και το(p \to q), συμπεραίνουμε το q). Τότε το \lor b ορίζεται ως \neg a \to b, και το \land b ορίζεται ως \neg(a \to \neg b).Αυτό το σύστημα χρησιμοποιείται στο Metamath set.mm formal proof database.
Παράδειγμα 2. Σύστημα φυσικής απαγωγής
Το σύνολο Α \Alpha, είναι ένα πεπερασμένο σύνολο συμβόλων το οποίο είναι αρκετά μεγάλο όσο χρειαζόμαστε για να κάνουμε έναν διάλογο, για παράδειγμα:
Στο ακόλουθο παράδειγμα του Προτασιακού Λογισμόυ οι κανόνες μετασχηματισμού στοχεύουν να ερμηνευτούν ως συμπερασματικοί κανόνες ενός συστήματος φυσικής απαγωγής. Το συγκεκριμένο σύστημα που παρουσιάζεται εδώ δεν έχει αρχικά σημεία,πράγμα το οποίο σημαίνει η "μετάφραση" για τις λογικές εφαρμογές παράγει τα θεωρήματά του απο ένα άδειο σύστημα αξιωμάτων
Το σύνολο των αρχικών σημείων είναι άδειο,δηλαδή. Το σύνολο των κανόνων μετασχηματισμού, \Zeta, περιγράφεται ως εξής:
Ο προτασιακός μας λογισμός έχει δέκα συμπερασματικούς κανόνες. Αυτοί οι κανόνες μας επιτρέπουν να παράγουμε άλλους τύπους αλήθειας δοθέντος ενός συνόλου απο τύπους που εικάζονται να είναι αληθεια. Οι πρώτοι εννιά ορίζουν απλά ότι μπορούμε να συμπεράινουμε συγκεκριμένους καλοσχηματισμένους τύπους απο άλλους καλοσχηματισμένους τύπους. Ο τελευταίος κανόνας παρ'όλα αυτα χρησιμοποιεί υποθετικό συλλογισμό με την έννοια ότι στην προκείμενη πρόταση του κανόνα προσωρινά θεωρήσαμε (χωρίς απόδειξη) μία υπόθεση να είναι μέρος ενός συνόλου απο συναγόμενους τύπους για να δούμε αν μπορούμε να συνάγουμε έναν άλλο συγκεκριμένο τύπο. Επειδή οι εννιά πρώτοι κανόνες δεν το κάνουν αυτό,για αυτο συχνά αποκαλούνται ως μη-υποθετικοί κανόνες,σε αντίθεση με τον τελευταίο που καλείται υποθετικός κανόνας.
Για να περιγράψουμε τους κανόνες μετασχηματισμού,χρειαζόμαστε να εισάγουμε ένα σύμβολο μιας "μεταγλώσσας" \vdash. Βασικά είναι ένας εύκολος τρόπος να πούμε: "συμπεραίνουμε αυτό". Ο συμβολισμός του είναι, στο οποίο το Γ είναι ένα (πιθανώς άδειο) σύνολο τύπων που αποκαλείται προκείμενο, και ψ είναι ένας τύπος που ονομάζεται συμπέρασμα. Ο κανόνας μετασχηματισμού: σημαίνει ότι αν κάθε πρόταση είναι και ένα θεώρημα (ή τουλάχιστον έχει την ίδια αξία αλήθειας όπως αυτή των αξιωμάτων), τότε το ψ είναι εξίσου ένα θεώρημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι θεωρώντας τον ακόλουθο κανόνα της εισαγωγής της Σύζευξης θα μπορούμε να γνωρίζουμε αν κάποια στιγμή το Γ έχει περισσότερους από έναν τύπους, εμείς να μπορούμε να τους απλοποιήσουμε ώστε να καταλήξουμε μοναχά σε έναν χρησιμοποιώντας φυσικά την σύζευξη. Έτσι, για συντομία, από εδώ και στο εξής μπορούμε να αντικαταστήσουμε το Γ σαν εναν τύπο ανί για ένα σύνολο. Μία άλλη παράλειψη που μπορούμε να κάνουμε για να διευκολυνθούμε είναι όταν το Γ θα είναι ένα άδειο σύνολο, τότε να μην εμφανίζεται καθόλου.
Αποδείξεις στον προτασιακό λογισμό
Μία από τις κύριες χρήσεις του προτασιακού λογισμού, όταν ερμηνεύθηκε για λογικές εφαρμογές, είναι να καθορίσει τις σχέσεις της λογικής ισοδυναμίας μεταξύ προτασιακών τύπων. Αυτές οι σχέσεις προσδιορίζονται μέσω των διαθέσιμων κανόνων μετασχηματισμού, οι αλληλουχίες των οποίων ονομάζονται παράγωγα ή αποδείξεις.
Ντρονέρο
Το Ντρονέρο (ιταλικά: Dronero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Προτασιακός λογισμός
Αποδείξεις στον προτασιακό λογισμό
Στη συζήτηση που θα ακολουθήσει, μια απόδειξη παρουσιάζεται ως μια σειρά αριθμημένων γραμμών, με κάθε γραμμή να αποτελείται από ένα μόνο τύπο που ακολουθείται από ένα λόγο ή δικαιολογία εισαγωγής του τύπου αυτού. Κάθε υπόθεση του επιχειρήματος, δηλαδή, μια υπόθεση που εισάγεται ως μια υπόθεση του επιχειρήματος, αναφέρεται στην αρχή της σειράς και χαρακτηρίζεται ως "προϋπόθεση" αντί άλλων. Το συμπέρασμα είναι τοποθετημένο στην τελευταία γραμμή. Μια απόδειξη είναι πλήρης αν κάθε γραμμή προκύπτει από τα προηγούμενα με την ορθή εφαρμογή του κανόνα μετασχηματισμού. (Για μια αντίθεση προσέγγιση, βλέπε απόδειξη δέντρα).
Παράδειγμα απόδειξης
Για να δείξει ότι η A → A.
Μια πιθανή απόδειξη αυτού (το οποίο, αν και έγκυρο, συμβαίνει να περιέχει περισσότερα βήματα από οτι είναι απαραίτητο) μπορεί να είναι διατεταγμένο ως εξής:
Να ερμηνεύσει μια |- Α ως «Υποθέτοντας Α, να συναγάγει Α". Διαβάστε |- A --> Α όπως «Αν υποθέσουμε τίποτα, σημαίνει ότι  Α συνεπάγεται Α" ή "Είναι μια ταυτολογία ότι ο Α συνεπάγεται Α" ή "Είναι πάντα αλήθεια ότι Α συνεπάγεται Α".
Γραφικός λογισμός
Είναι δυνατόν να γενικεύσουμε τον ορισμό μιας τυπικής γλώσσας από ένα σύνολο  πεπερασμένων αλληλουχιών σε μια πεπερασμένη βάση που περιλαμβάνει πολλά άλλα σύνολα μαθηματικών δομών, εφ 'όσον αυτά έχουν κατασκευαστεί με πεπερασμένα μέσα από πεπερασμένο υλικά. Επιπλέον, πολλές από αυτές τις οικογένειες των τυπικών δομών είναι ιδιαίτερα καλά προσαρμοσμένες για χρήση στη λογική.
Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλές οικογένειες από τα γραφήματα που είναι αρκετά κοντά αναλογικά σε τυπικές γλώσσες που η έννοια του λογισμού είναι αρκετά εύκολη και φυσικά εκτείνονται και σε αυτές. Πράγματι, πολλά είδη γραφημάτων προκύπτουν ως αναλυση γραφημάτων στην συντακτική ανάλυση των αντίστοιχων οικογενειών των δομών κειμένου. Οι απαιτήσεις της πρακτικής υπολογισμού της τυπικών γλωσσών συχνά απαιτούν ότι οι συμβολοσειρές κειμένου πρέπει  να μετατραπούν  σε  δομή δείκτη μεταγλωτιστή γραφημάτων, απλά στην ουσία ελέγχουν εάν οι χορδές είναι καλά σχηματισμένες ή όχι. Μόλις γίνει αυτό, υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα που μπορούν να προκύψουν από την ανάπτυξη των γραφικών ανάλογιών του λογισμού στις χορδές. Η χαρτογράφηση από τα νήματα προς ανάλυση γραφημάτων ονομάζεται ανάλυση και η αντίστροφη χαρτογράφηση ανάλυση γραφημάτων σε χορδές επιτυγχάνεται με μια λειτουργία που ονομάζεται διασχίζοντας τον γράφο.
Εναλλακτικοί Λογισμοί
Θεωρείται εφικτό να ορίσουμε μια διαφορετική έκδοση του προτασιακού λογισμού, η οποία θα καθορίζει τη σύνταξη των λογικών συντελεστών μέσα από τα αξιώματα, και χρησιμοποιεί μόνο ένα συμπέρασμα.
Αξιώματα
Ας είναι φ,χ και ψ καλά ορισμένες συναρτήσεις. (Σημειώνεται ότι οι καλά ορισμένες συναρτήσεις αυτές καθ' αυτές ορίζονται από λατινικούς και όχι ελληνικούς χαρακτήρες). Τότε τα αξιώματα ορίζονται ως εξής:
Άλλοι λογισμοί
Ο Προτασιακός λογισμός είναι το απλούστερο είδος λογισμού που χρησιμοποιείται. Μπορεί να επεκταθεί με διάφορους τρόπους. (Αριστοτελική συλλογιστική λογική, η οποία σε μεγάλο βαθμό αντικαταστάθηκε στη σύγχρονη λογική , είναι κατά κάποιο τρόπο πιο απλή - αλλά και σε άλλους τρόπους πιο περίπλοκη – από ότι ο προτασιακός λογισμός . ) Ο πιο άμεσος τρόπος για να αναπτυχθεί μια πιο σύνθετη λογική του λογισμού είναι να καθιερωθούν κανόνες που είναι συνδεδεμένοι  με πιο λεπτομερή στοιχεία πάνω στις προτάσεις που χρησιμοποιούνται.
Λογική πρώτης τάξης ( γνωστή και ως πρώτης τάξης λογική κατηγορήματος ) προκύπτει όταν οι «ατομικές προτάσεις" της προτασιακής λογικής χωρίζονται σε όρους, μεταβλητές , κατηγορήματα , και ποσοδείκτες , τηρώντας τους κανόνες της προτασιακής λογικής μαζί με κάποιους καινούριους. (Για παράδειγμα , από το " Όλα τα σκυλιά είναι θηλαστικά " μπορούμε να συμπεράνουμε « Αν ο Rover είναι ένα σκυλί τότε ο Rover είναι ένα θηλαστικό ».) Με τα εργαλεία της λογικής πρώτης τάξης είναι δυνατόν να διατυπωθεί μια σειρά από θεωρίες , είτε με ρητά αξιώματα, είτε από τους κανόνες του συμπεράσματος ,που μπορούν να αντιμετωπίζονται ως λογική λιθίασης . Η Αριθμητική είναι η πιο γνωστή από αυτές, άλλες περιλαμβάνουν τη θεωρία των συνόλων και mereology. Λογικές δεύτερης τάξης και άλλες λογικές ανώτερης τάξης είναι τυπικές επεκτάσεις της λογικής πρώτης τάξης. Έτσι, σε σύγκριση με αυτές της λογικές αναφερόμαστε στην προτασιακή λογική ως " λογική μηδενικής τάξεως".
Λογικές πολλαπλής αποτίμησης είναι αυτές που επιτρέπουν οι προτάσεις να έχουν άλλες τιμές εκτός από αλήθεια και ψέμα. (Για παράδειγμα, καμιά από τις δύο είναι "έξτρα τιμές"-η "Λογική συνέχεια" επιτρέπει σε κάθε πρόταση να έχει οποιοδήποτε από έναν άπειρο αριθμό «βαθμών αλήθειας» μεταξύ αληθινού και το ψεύτικου.) Αυτές οι λογικές συχνά απαιτούν υπολογιστικές συσκευές, αρκετά διαφορετικές από του προτασιακού λογισμού. Όταν οι τιμές σχηματίζουν μια Boolean άλγεβρα (η οποία μπορεί να έχει περισσότερες από δύο ή ακόμα και απείρως πολλές τιμές), η λογική πολλαπλής αποτίμησης γίνεται κλασική λογική. Η λογική πολλαπλής αποτίμησης είναι επομένως ανεξάρτητου ενδιαφέροντος, όταν οι τιμές δημιουργούν μια άλγεβρα που δεν είναι Boolean.
Λύτες
Η εξεύρεση λύσεων σε τύπους προτασιακής λογική είναι ένα NP - πλήρες πρόβλημα. Ωστόσο, υπάρχουν πρακτικές μέθοδοι ( π.χ., ο αλγόριθμος DPLL , 1962 – αλγόριθμος «άχυρο», 2001), που είναι πολύ γρήγορες για πολλές χρήσιμες περιπτώσεις. Πρόσφατες εργασίες έχουν επεκτείνει  τους αλγόριθμους SAT να δουλεύουν με προτάσεις που περιέχουν αριθμητικές εκφράσεις - αυτές είναι οι λύτες SMT.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλγεβρα Μπουλ Κατηγορία:Μαθηματική λογική
Ατενόλφος Α΄ της Κάπουα
Ο Ατενόλφος Α΄, γερμ.: Atenulf I, που ονομάζεται Μέγας (λατιν.: magnus), (απεβ. το 910) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν πρίγκιπας της Κάπουα από τις 7 Ιανουαρίου 887 και του Μπενεβέντο από το 899, όταν κατέκτησε αυτό το πριγκιπάτο. Χρησιμοποίησε επίσης τον τίτλο πρίγκιπας του λαού των Λομβαρδών (princeps gentis Langobardorum), ένας απόηχος τού τίτλου που χρησιμοποιούσε ο πρώτος πρίγκιπας του Μπενεβέντο μετά την κατάρρευση της συνοχής των Λομβαρδών το 774.
Βιογραφία
Γιος τού Λάντενουλφ Α΄, διοικητή (gastald) του Tεάνo, ο Ατενόλφος, μέσω της επιρροής και των κατακτήσεών του, επέτυχε να δικαιώσει τις αξιώσεις της Λομβαρδικής οικογένειάς του για ένα πριγκιπάτο, σε αυτά του Μπενεβέντο και του Σαλέρνο. Από το 879 η Κάπουα είχε αντιπαρατεθεί μεταξύ πολλών υποψηφίων, αλλά μέχρι το 887 ο Ατενόλφος είχε αποκλείσει τους αδελφούς και τους εξαδέλφους του από τη διαμάχη και έγινε ο μοναδικός πρίγκιπας, με τη βοήθεια του υπάτου Αθανασίου της Νάπολης. Τον επόμενο χρόνο (888) βρισκόταν σε πόλεμο με τον Αθανάσιο για τη «Λιβουρνία». Έδωσαν μία αναποφάσιστη μάχη στο Σαν Κάρτσιο στο Κλάνιο.
Ο Ατενόλφος έστρεψε τότε την προσοχή του στο Μπενεβέντο, το οποίο βρισκόταν ακόμη υπό τον έλεγχο του Βυζαντίου και στη συνέχεια στο Σπολέτο. Το κατέκτησε από τον κάποτε έκπτωτο πρίγκιπα Ράντελχις Β΄ το 899 και ανακηρύχθηκε πρίγκιπας στη Σάντα Σοφία στο Μπενεβέντο τον Ιανουάριο του 900. Αντιτάχθηκε από τον άλλοτε επίτροπο του Μπενεβέντο, τον επίσκοπο Πέτρο, τον οποίο εξόρισε στο Σαλέρνο. Έχοντας ενώσει το μεγαλύτερο μέρος των Λομβαρδών της Νότιας Ιταλίας, κατεύθυνε την επιθετικότητά του προς τους Σαρακηνούς του Γκαριλιάνο.
Ο Ατενόλφος Α΄ συμμάχησε με το Αμάλφι και τον Γρηγόριο Δ΄ δούκα της Νάπολης και επιτέθηκε και νίκησε τους Σαρακηνούς το 903. Έγινε υποτελής των Βυζαντινών για να λάβει στρατιωτική βοήθεια, αλλά δεν έλαβε καμιά. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του προετοιμάζοντας μία μεγάλη δεύτερη αποστολή. Απεβίωσε πριν την ολοκλήρωσή της, αν και είχε ως αποτέλεσμα τη διάσημη και επιτυχημένη μάχη του Γκαριλιάνo το 915. Για τις επιτυχίες του εναντίον των Μουσουλμάνων, του αφιερώθηκε ένα ποίημα του Εουτζένιο Βουλγκάριο. Τον Ατενόλφος Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Λανδούλφος Α΄, τον οποίο είχε συγκυβερνήτη στο πριγκιπάτο το 901. Ο Ατενόλφος Α΄ ανακήρυξε τα δύο πριγκιπάτα της Κάπουα και του Μπενεβέντο αχώριστα και θέσπισε την αρχή της συγκυβέρνησης με τον διάδοχο (γιο ή αδελφό), αρχή που θα διατηρείτο στο πριγκιπάτο μέχρι τη διαίρεσή του το 981.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο
Ντιάνο ντ'Άλμπα
Το Ντιάνο ντ'Άλμπα (ιταλικά: Diano d'Alba) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ωγκύστ Ρενιώ ντε Σεντ-Ζαν ντ'Ανζελύ
Πρώτη αυτοκρατορία
Ο Ωγκύστ Μισέλ Ετιέν Ρενιώ ντε Σεντ-Ζαν ντ'Ανζελύ (Auguste Michel Étienne Regnaud de Saint-Jean d'Angély) ήταν γιος του Michel Regnaud του Saint-Jean d'Angély και της Marie-Louise Chenié, ηθοποιού, η οποία πέθανε λίγες μέρες μετά τη γέννησή του. Εισήλθε στο πρυτανείο της Σαιν-Συρ, και στη συνέχεια, το 1811 στην στρατιωτική σχολή του Σαιν Ζερμαίν, από την οποία έφυγε το 1812 για να πάει στη Ρωσία για το 8ο σύνταγμα των Ουσσάρων, ως δεύτερος υπολοχαγός. Διακρίθηκε σε διάφορες αναμετρήσεις, κυρίως στη Εκστρατεία της Σαξωνίας του 1813. Μετά την υπόθεση του Dublen, στις 10 Οκτωβρίου 1813, διορίστηκε υπολοχαγός και στις 4 Δεκεμβρίου, μέλος της Λεγεώνας της Τιμής.
Το 8ο σύνταγμα των Ουσσάρων είχε σχεδόν εξαλειφθεί στην μάχη της Λειψίας, ο Ρενιώ ήταν αποσπασμένος ως υπασπιστής του στρατηγού Κορμπινώ, ο οποίος ήταν με τη σειρά του υπασπιστής του αυτοκράτορα. Στην εκστρατεία του 1814 έγινε μέρος του γενικού στρατιωτικού προσωπικού και κατά τη διάρκειά της προήχθη στη θέση του λοχαγού για το ρόλο του στη μάχη που πραγματοποιήθηκε κάτω από τα τείχη της Ρεμς. Υπηρέτησε με αυτό το βαθμό κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της Παλινόρθωσης, στο 1ο σύνταγμα των Ουσσάρων.
Παλινόρθωση
Με άδεια από τους συστρατιώτες του, ο Ρενιώ έφυγε από το στρατό και τη Γαλλία για να βρει τον πατέρα του, ο οποίος ήταν στόχος του νέου καθεστώτος. Αργότερα, επέστρεψε στο Παρίσι για να ζητήσει την αφαίρεση του πατέρα του από τον κατάλογο των προγραμμένων, κάτι το οποίο κατάφερε μετά από αδιάκοπες προσπάθειες. Αλλά ήταν πολύ αργά. Λίγο μετά αφού ο Κόμης Ρενιώ ντε Σεν-Ζαν ντ'Ανζελί ξαναείδε την πρωτεύουσα, υπέκυψε.
Λόγω της κατάστασης στο στρατό, ο νεαρός Κόμης Ρενιώ έμεινε εκτός της πρωτεύουσας μέχρι το 1825, οπότε έφυγε για την Ελλάδα, της οποίας ο αγώνας για ανεξαρτησία απειλούταν από το στρατό του Ιμπραήμ Πασά. Υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Φαβιέρου, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση τακτικού ελληνικού στρατού κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, ο Ρενιώ διοίκησε ένα νεοσύστατο σώμα ιππικού μέχρι το τέλος του 1826.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία ο Ρενιώ, το 1828, προσφέρθηκε εθελοντικά να συμμετάσχει στην εκστρατεία του στρατηγού Μαιζώνα στο Μωριά.
Δεύτερη Δημοκρατία
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ρενιώ ντε Σεντ-Ζαν ντ'Ανζελύ Κατά τη Δεύτερη Δημοκρατία, διορίστηκε Στρατηγός Ταξιαρχίας, και στη συνέχεια Στρατηγός Μεραρχίας. Στη συνέχεια έγινε εκπρόσωπος του λαού στη Νομοθετική Συνέλευση και μέγας αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής στις 12 Ιουλίου 1849. Το 1849 ανέλαβε τη διοίκηση της Πρώτης Μεραρχίας της Μεσογειακής Εκστρατευτικής Δύναμης.
Για μικρό χρονικό διάστημα έγινε Υπουργός Πολέμου, από 9 έως 24 Ιανουαρίου 1851 στην κυβέρνηση Hautpoul.
Οικόσημο
thumb|200px|Κυανό υπόβαθρο, με ασημένιο κόκορα που στηρίζει το δεξί του πόδι στον αριθμό 4, πλαίσιο με δεκαέξι κομμάτια χρυσού και κίτρινο της άμμου., ,
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία
Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ του Καρινιάνο
Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος (31 Οκτωβρίου 1743 - 10 Σεπτεμβρίου 1780) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πρίγκιπας του Καρινιάνο (1778-1780). Απόγονοί του είναι τέσσερις βασιλείς της Ιταλίας, ένας της Σαρδηνίας και ένας της Ισπανίας.
Οικογένεια
Το 1768 νυμφεύτηκε την Ιωσηφίνα της Λωρραίνης, κόρη του Λουδοβίκου-Καρόλου πρίγκιπα του Μπριόν και είχε τέκνα:
Έλβα (Ιταλία)
Η Έλβα (ιταλικά: Elva) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μονή Βυτουμά
Η Μονή Βυτουμά είναι βυζαντινό μοναστήρι στην περιοχή του νομού Τρικάλων.
Ο Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος Χαραλάμπους, ο εξ Αδραμυττίου της Μικράς Ασίας καταγόμενος, τάφηκε στην Ιερά Μονή ως απλός μοναχός το 1970.
Τοποθεσία
Η Μονή Βυτουμά βρίσκεται είκοσι χιλιόμετρα δυτικά των Τρικάλων και στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κόζιακας και σε ύψος πεντακοσίων μέτρων. Στην τοποθεσία αυτή βρέθηκε σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα της Παναγίας της Καλαμπακιώτισσας.
Ιδρυτές
Σύμφωνα με προφορική παράδοση ιδρύθηκε από τον βυζαντινό οφφικιάλιο Βυτουμά. Οι επιγραφικές μαρτυρίες αναφέρουν ως ιδρυτές τον ιερέα Νικόλαο και τους γέροντες της κώμης Βυτουμά, η οποία σήμερα είναι σε κατάσταση ερειπίων. Σύμφωνα με τον κώδικα 141 του 18ου αιώνα της Μονής Μεταμορφώσεως Μετεώρων, η μονή ανεγέρθηκε το 1161 με χορηγία τoυ απογόνου του Κωνσταντίνου Ταρχανειώτη, επί της βασιλείας Μανουήλ Α' Κομνηνού.
Αρχιτεκτονική
Το κτηριακό συγκρότημα της Μονής αποτελείται από δύο ναούς στο κέντρο και μεγάλη αυλή που περιβάλλεται από κελιά. Το καθολικό της μονής αφιερωμένο στην Παναγία, είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με φωταγωγο και νάρθηκα και εξωνάρθηκα κατά μήκος της δυτικής πλευράς. Το μεσαίο κλίτος είναι υψηλότερο και με αρκετά χαμηλό εξωνάρθηκα. Πάνω από τη βόρεια μικρή είσοδο υπάρχει επιγραφή του 1600. Το τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο. . Η ιστόρηση της Μονής έγινε περί το 1600 επί μητροπολίτη Λαρισης Διονύσιου.
Η μονή σήμερα
Το 1952 η μονή μετατράπηκε σε γυναικεία, όταν εγκαταστάθηκαν σε αυτήν μοναχές από την Πάτρα. Το 1962 ιδρύθηκε σχολή χειροτεχνίας για ορφανά και άπορα κορίτσια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονές του νομού Τρικάλων
Μάρκο Μιχόγεβιτς
Ο Μάρκο Μιχόγεβιτς (21 Απριλίου 1996) είναι Βόσνιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην τουρκική Γκεζτεπέ ΣΚ, καθώς και στην Εθνική Βοσνίας. Η θέση στην οποία αγωνίζεται είναι αυτή του κεντρικού αμυντικού.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μάρκο Μιχόγεβιτς άρχισε τη σταδιοδρομία του στην Λέοταρ. Έκανε το ντεμπούντο του σε ηλικία 16 ετών στις 6 Οκτωβρίου του 2012.
Τον Φεβρουάριο του 2014 πήγε στην Σαράγεβο και εκεί πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του. Μάλιστα τον Ιούνιο του 2017 έγινινε αρχηγός της Σαράγιεβο σε ηλικία 21 ετών.
ΠΑΟΚ
Στις 31 Ιανουαρίου του 2018, ο Μιχόγιεβιτς πήγε στην Σούπερ λιγκ για τον ΠΑΟΚ πέρνοντας το νούμερο 16. Έκανε το ντεμπούτο του στο ματς με τον Πλατανιά, ωστόσο δεν ήταν στην 18άδα του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ στον τελικό κυπέλλου. Παρόλα αυτά, σε εκείνο τον αγώνα πανηγύρισε το τρόπαιο.
ΟΦΗ
Το καλοκαίρι του 2018 πήγε ως δανεικός στον ΟΦΗ. Συνολικά έπαιξε σε 27 ματς (πρωταθλήματος και κυπέλλου). Την επόμενη χρονιά (2019-2020) πήγε δανεικός στην Γερμανική Άουε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαράγεβο Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ερτσγκεμπίργκε Άουε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ούρι
Η Ούρι (ινδική γλώσσα: उरी,) (γλώσσα Ουρντού: اوڑی), είναι πόλη της επαρχίας Μπαραμούλλα του κρατιδίου Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας, στον ποταμό Τζέλουμ. Η πόλη βρίσκεται πολύ κοντά στα ντε φάκτο (επιβλήθηκαν δηλαδή από τα γεγονότα και όχι κατόπιν σχετικού νόμου) σύνορα Ινδίας-Πακιστάν. Η πόλη ισοπεδώθηκε τον Οκτώβριο του 2005 στο σεισμό του Κασμίρ, μεγέθους 7,6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Η Ούρι έχει γεωγραφικές συντεταγμένες 34.08°N 74.03°E, με μέσο υψόμετρο 1.363 μέτρων.
Δημογραφία
Στην απογραφή του 2001, η Ούρι είχε πληθυσμό 65.256 κατοίκων. Ο πληθυσμός αποτελείται ως επί το πλείστον από τις εθνότητες Παχάρις, Κασμίρις και Γκουρτζάρ. Η αναλογία αντρών-γυναικών στην πόλη είναι 63%-37%. Η Ούρι είναι πόλη με κατοίκους που γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή σε ποσοστό 65%, μεγαλύτερο του μέσου εθνικού ινδικού όρου του 59,5%. Οι άντρες με γνώση ανάγνωσης και γραφής αποτελούν το 77% του αντρικού πληθυσμού, ενώ στις γυναίκες το αντίστοιχο ποσοστό πέφτει στο 46%. Το 13% του πληθυσμού είναι παιδιά κάτω των έξι ετών. Ο Ινδικός Στρατός έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της περιοχής με τις εγκαταστάσεις του ενώ η ευρύτερη περιοχή είναι υπανάπτυκτη εξαιτίας της έντασης με το Πακιστάν.
Η Ούρι παρά τη γενικότερη οικονομική της υπανάπτυξη, είναι ιστορική πόλη με πολλές φημισμένες σχολές και πανεπιστήμια. Δίπλα σε δύο ανώτερα δευτεροβάθμια σχολεία και ένα δημόσιο πανεπιστήμιο υπάρχουν πολλά ιδιωτικά ινστιτούτα σπουδών, με τη Σχολή του Στρατού Γκουντγουίλ και το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης Μεμόριαλ να βρίσκονται σε περίοπτη θέση. Εκείνο όμως το ίδρυμα που δεσπόζει στην πνευματική ζωή της πόλης είναι το εξαιρετικώς φημισμένο ιδιωτικό σχολείο Νουρ-Ουλ-Ούλουμ, που τα τελευταία 20 χρόνια προσφέρει τις παιδαγωγικές υπηρεσίες του στη νεολαία της πόλης. Κοντά στην πόλη βρίσκεται και ο μεγάλος υδροηλεκτρικός σταθμός της Ούρι.
Ολυμπία Τελιγιορίδου
Η Ολυμπία Τελιγιορίδου είναι Ελληνίδα πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1966 στην Καστοριά και σπούδασε στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ επίσης σπούδασε για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.
Ήταν υποψήφια βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην Α΄ Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1993 και 1996. Το 1998 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ. Εντάχθηκε ως μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής, Συντονιστικής Επιτροπής και Γραφείου Τύπου ΣΥΡΙΖΑ Καστοριάς.
Εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής Καστοριάς στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 και επανεξελέγη στις εκλογές του 2019. Είναι μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς του Κοινοβουλίου, ενώ ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου. Στον ανασχηματισμό της 29ης Αυγούστου 2018 ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες κτηνίατροι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Καστοριάς
Λιανοκλάδι Φθιώτιδας
Το Λιανοκλάδι (επίσημη ονομασία Λειανοκλάδιον ) είναι χωριό που απέχει 8 χιλιόμετρα από τη Λαμία. O πληθυσμός του Λιανοκλαδίου ανέρχεται σε 1.085 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Καταλαμβάνει έκταση 12,8 τ.χλμ.. Είναι πεδινό χωριό με υψόμετρο 75 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και διαθέτει άριστο οδικό δίκτυο, καθώς διασχίζεται από την Ε.Ο. Λαμίας-Καρπενησίου (Εθνική Οδός 38), η οποία οδηγεί προς τη Δυτική Φθιώτιδα και την Ευρυτανία. Ο πληθυσμός ασχολείται κυρίως με τη γεωργία. Το Λιανοκλάδι διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος βρίσκεται στον γειτονικό οικισμό Σταυρό και εξυπηρετεί την πόλη της Λαμίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Γαριβάλδος
Ο Γαριβάλδος ήταν ο νεότερος γιος του Γριμοάλδου Α΄ δούκα του Μπενεβέντο, μετά βασιλιά των Λομβαρδών, και της Θεοδότης των Αγιλολφιδών, κόρης του Αριπέρτου Α΄ των Λομβαρδών. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 671 ο Γαριβάλδος τον διαδέχθηκε, αλλά κυβέρνησε μόνο για τρεις μήνες, καθώς οι πολυάριθμοι φίλοι τού θείου του Περκτάρητου τον ικέτευσαν να επιστρέψει και τον εξέλεξαν βασιλιά, εκθρονίζοντας τον νεαρό Γαριβάλδο. Ο Περκτάρητος είχε εξοριστεί από τον Γριμοάλδο εννέα χρόνια πριν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Μακεδόνες (Έλληνες)
Οι Μακεδόνες είναι μια περιφερειακή και ιστορική πληθυσμιακή ομάδα Ελλήνων που κατοικούν ή προέρχονται από την Μακεδονία στη Βόρεια Ελλάδα. Σήμερα, οι περισσότεροι Μακεδόνες διαμένουν στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας, ενώ άλλοι διασκορπιστεί στην υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό.
Ονομασία
Η ονομασία Μακεδονία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μακεδνός». Συνήθως επεξηγείται ως έχων, αρχικά, νόημα «ψηλός» ή «ορεινός», λέξεις οι οποίες, πιθανώς, να περιέγραφαν τα φυσικά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου λαού.
Aρχαιότητα
Ελληνικοί πληθυσμοί κατοικούσαν στην Μακεδονία από τα αρχαία χρόνια. Η άνοδος της Μακεδονίας, από ένα μικρό βασίλειο στην περιφέρεια των κλασικών ελληνικών υποθέσεων, σε ένα βασίλειο που κυριάρχησε σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο, συνέβη κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β' της Μακεδονίας. Ο γιος του Φιλίππου, ο Μέγας Αλέξανδρος (356–323 π.Χ.), κατάφερε να επεκτείνει για λίγο την εξουσία της Μακεδονίας όχι μόνο στις κεντρικές ελληνικές πόλεις-κράτη, αλλά και σε ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία την οποία ανέτρεψε, συμπεριλαμβανομένης της αρχαίας Αιγύπτου, και αργότερα συνέχισε προς ανατολικά ως τις παρυφές της Ινδίας και του Πακιστάν. Η υιοθέτηση από τον Αλέξανδρο των τρόπων διακυβέρνησης των κατακτημένων περιοχών συνοδεύτηκε από τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού και της μάθησης μέσω της τεράστιας Μακεδονικής αυτοκρατορίας. Αν και η αυτοκρατορία διασπάστηκε σε πολλά ελληνικά κράτη λίγο μετά το θάνατό του, οι κατακτήσεις του άφησαν μια διαρκή κληρονομιά, κυρίως στις νέες ελληνόφωνες πόλεις που ιδρύθηκαν στα δυτικά εδάφη της Περσίας, προαναγγέλλοντας την ελληνιστική περίοδο. Στη διχοτόμηση της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου μεταξύ των Διαδόχων, η Μακεδονία περιήλθε στη δυναστεία των Αντιπατριδών, η οποία ανατράπηκε από τη δυναστεία των Αντιγονιδών μετά από λίγα μόνο χρόνια, το 294 π.Χ. Η αρχαία Μακεδονική γλώσσα, είτε ήταν ελληνική διάλεκτος, πιθανώς της βορειοδυτικής δωρικής ομάδας, όπως δείχνουν ευρήματα όπως ο κατάδεσμος της Πέλλας, είτε μια ξεχωριστή ελληνική γλώσσα, η οποία αντικαταστάθηκε σταδιακά από την Αττική διάλεκτο. Η αττική διάλεκτος άρχισε να χρησιμοποιείται από την εποχή του Φιλίππου Β' της Μακεδονίας και αργότερα εξελίχθηκε στην Ελληνιστική κοινή.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση των Βαλκανίων, οι Μακεδόνες ήταν αναπόσπαστο συστατικό του πληθυσμού της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας. Υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων και αργότερα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η περιοχή είδε επίσης την εισροή πολλών εθνοτήτων (Αρμένιων, Σλάβων κ.λπ.) που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή όπου ζούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες. Η περιοχή είχε επίσης από την αρχαιότητα σημαντικό εβραϊκό πληθυσμό. Στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, μεγάλο μέρος της κεντρικής Μακεδονίας διοικούνταν από το σταυροφορικό Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, προτού κυβερνηθεί για λίγο από τον αντίπαλο αυτοκράτορα Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα και τους απογόνους του και στη συνέχεια ενσωματωθεί εκ νέου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη. Το έδαφος της δυτικής Μακεδονίας αμφισβητήθηκε στη συνέχεια μεταξύ των κύριων δυνάμεων της περιοχής, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του Δεσποτάτου της Ηπείρου, των ηγεμόνων της Θεσσαλίας, της Σερβικής Αυτοκρατορίας και της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.
Οθωμανική περίοδος
Την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας, η ελληνοφωνία επεκτάθηκε προς βορρά στην Ιλλυρία και τη Θράκη, αλλά οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και επιδρομές που ακολούθησαν από τον 3ο μ.Χ. αιώνα κ.ε. μετέβαλαν την πληθυσμιακή σύνθεση της Βαλκανικής, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση συμπαγών θυλάκων Σλάβων ιδίως στα πεδινά των βόρειων ελληνικών χωρών. Την περίοδο του Διαφωτισμού και της εμφάνισης του ελληνικού εθνικού κινήματος στην περιοχή της Μακεδονίας η ελληνοφωνία περιοριζόταν στην παραλιακή της ζώνη (τα νότια τμήματα της σημερινής Μακεδονίας), ενώ η ζώνη ομιλίας της σλαβικής εκτεινόταν προς νότο ως τα πεδινά της Ημαθίας και της Θεσσαλονίκης.
Οι Μακεδόνες επαναστάστησαν κατά των Οθωμανών, συνεργαζόμενοι με τους λοιπούς Έλληνες το 1807 και υψώθηκε στον Όλυμπο για πρώτη φορά η λευκή σημαία με το γαλάζιο σταυρό, σύμβολο που έμελλε να διαδοθεί και στην υπόλοιπη Ελλάδα και να αποτελέσει αργότερα, τη βάση της Ελληνικής σημαίας του νέου Ελληνικού κράτους.
Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, κατά τη διάρκεια των ελληνοβουλγαρικών ανταγωνισμών στα κεντρικά Βαλκάνια, οι Βούλγαροι σε μια προσπάθεια να προσεταιριστούν τους σλαβόφωνους Μακεδόνες εισήγαγαν τον όρο Βούλγαροι Μακεδόνες προκειμένου να τους αποσπάσουν από τον Ελληνικό εθνικό κορμό, χωρίς όμως να νιώσουν ότι χάνουν την ιστορική τους συνέχεια και τη συλλογική ιστορική τους μνήμη. Η προσπάθεια αυτή προς το τέλος του Μακεδονικού αγώνα έφερε μικρά αποτελέσματα, καθώς η πλειοψηφία των Μακεδόνων παρέμεινε πιστή στην Ελληνική εθνική συνείδηση.
Αρχές 20ού αιώνα
thumb|right|250px|Η σημαία του Μακεδονικού Αγώνα. Την παραμονή του 20ού αιώνα, οι Μακεδόνες ήταν ελληνική μειονότητα σε αρκετές περιοχές μέσα στην πολυεθνική περιοχή της Μακεδονίας, πολύ πιο μακριά από την ακτή. Ζούσαν παράλληλα με σλαβόφωνους πληθυσμούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν έρθει να αναγνωριστούν ως Σέρβοι και άλλες εθνότητες όπως οι Εβραίοι, οι Τούρκοι και οι Αλβανοί. Ωστόσο, οι Έλληνες ήταν ο κυρίαρχος πληθυσμός στη νότια ζώνη της περιοχής. Οι βουλγαρικές ενέργειες για την εκμετάλλευση του βουλγαρικού πληθυσμού της Μακεδονίας με την ίδρυση του Εσωτερικού Μακεδονικού Επαναστατικού Οργανισμού και η επιρροή της Βουλγαρικής Εξαρχίας στην περιοχή οδήγησαν στην εξέγερση του Ιλίντεν. Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν την Ελλάδα να βοηθήσει τους Μακεδόνες να αντισταθούν τόσο στις οθωμανικές όσο και στις βουλγαρικές δυνάμεις, στέλνοντας στρατιωτικούς που συγκρότησαν συγκροτήματα αποτελούμενα από Μακεδόνες και άλλους Έλληνες εθελοντές, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τον Μακεδονικό Αγώνα από το 1904-1908. Σύμφωνα με την απογραφή του 1904, που διενεργήθηκε από τον Χουσεΐν Χιλμί Πασά για τις οθωμανικές αρχές, οι Έλληνες ήταν ο κυρίαρχος πληθυσμός των βιλαετιών της Θεσσαλονίκης και του Μοναστηρίου, αριθμημένοι στο βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου από τους Βούλγαρους που αποτελούσαν την πλειοψηφία. Οι Μακεδόνες πολέμησαν παράλληλα με τον κανονικό ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια του αγώνα για την Μακεδονία, με πολλά θύματα από τον τοπικό πληθυσμό, να αντισταθούν στον βουλγαρικό επεκτατισμό και τον πανσλαβικό κίνδυνο. Στην Μακεδονία υπάρχουν μνημεία που τιμούν τους Μακεδονομάχους και άλλους Έλληνες μαχητές, που συμμετείχαν στους πολέμους και πέθαναν για να απελευθερώσουν τη Μακεδονία από την οθωμανική κυριαρχία, επισήμως μνημονεύονται ως ήρωες. Αρκετοί Μακεδόνες επαναστάτες, που βοήθησαν στον πόλεμο, αργότερα έγιναν πολιτικοί του νεοελληνικού κράτους. Οι πιο αξιοσημείωτοι ήταν ο συγγραφέας και ο διπλωμάτης Ίων Δραγούμης, καθώς και ο πατέρας του, Στέφανος Δραγούμης, δικαστής ο οποίος εξελέγη Πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1910. Η οικογένεια Δραγούμη, η οποία καταγόταν από το Βογατσικό, στην περιοχή της Καστοριάς, είχε μακρά ιστορία συμμετοχής στις ελληνικές Επαναστάσεις, με, μεταξύ άλλων, τον Μάρκο Δραγούμη να έχει διατελέσει μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Οι ηρωικές ιστορίες από τον Μακεδονικό Αγώνα καταγράφηκαν σε πολλά από τα μυθιστορήματα της Ελληνίδας συγγραφέας Πηνελόπης Δέλτα, από αφηγήσεις που συγκέντρωσε το 1932-1935 η γραμματέας της Αντιγόνη Μπέλλου-Θηψιάδη, η οποία ήταν κόρη μακεδονικού μαχητή. Ο Ίων Δραγούμης έγραψε επίσης για τις προσωπικές του αναμνήσεις του μακεδονικού αγώνα στα βιβλία του.
thumb|Το 1914 η πόλη της [[Δράμα (πόλη)|Δράμας είχε πληθυσμό 25.000 κατοίκων, εκ των οποίων 4.000 πέθαναν από πείνα και ασθένειες κατά τη Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918) (αρχείο Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου Η.Π.Α.).]] Η Β΄ Βουλγαρική Κατοχή (1916-1918) της Μακεδονίας ήταν συνέπεια της επεκτατικο-εθνικιστικής πολιτικής των Βουλγάρων αλλά και της πολιτικο-στρατιωτικής πίεσης των Αγγλο-Γάλλων για τη σύμπραξη των Ελλήνων μαζί τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918). Οι Βούλγαροι ως σύμμαχοι των Γερμανών, κατέλαβαν αναίμακτα την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας, χωρίς καν να υπάρχει κάποια εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, λόγω της πλήρους ουδετερότητας που προσπαθούσε να κρατήσει η φιλοβασιλική κυβέρνηση των Αθηνών, καθώς βρέθηκε να πιέζεται ασφυκτικά από την Αντάντ και από τους Γερμανούς των Κεντρικών Αυτοκρατοριών για να παράσχει στρατιωτικές διευκολύνσεις, ή να προσχωρήσει σε έναν από τους αντιπάλους σχηματισμούς. Ειδικότερα κατά τη Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Μακεδονίας εφαρμόστηκε από τους Βούλγαρους ένα σκληρό μέτρο εξόντωσης του πληθυσμού: η εκτόπιση και η ομηρία χιλιάδων Ελλήνων κατοίκων, μεταξύ αυτών και του συνόλου σχεδόν των ιερέων, της Ανατολικής Μακεδονίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικά έργα στη Βουλγαρία. Υπολογίζεται πως εξορίστηκαν 42.000 Έλληνες, ηλικίας 17-60 ετών. Πάνω από το 1/4 των εκπατρισθέντων έχασαν τη ζωή τους από τις στερήσεις, τα βασανιστήρια και την εξοντωτική εργασία και δεν επέστρεψαν ποτέ στην πατρίδα τους. Στη διάρκεια της Β' Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) ο ελληνικός πληθυσμός στις πόλεις και τα χωριά υπέστη διώξεις, λιμοκτονία, ομηρίες καθώς και συλλήψεις, φυλακίσεις, βιαιοπραγίες και βασανισμούς από τη μυστική βουλγαρική αστυνομία και τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό. Ως αποτέλεσμα χιλιάδες Έλληνες έχασαν τη ζωή τους.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας για αμοιβαία ανταλλαγή πληθυσμών το 1919, ενισχύθηκε το ελληνικό στοιχείο στην περιοχή της Μακεδονίας, η οποία απέκτησε υψηλό βαθμό εθνοτικής ομοιογένειας. Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, υπήρξε μαζική αποχώρηση μουσουλμάνων και ορισμένων φιλοβουλγαρικών στοιχείων από τη Μακεδονία, με την ταυτόχρονη άφιξη των Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Κοινωνίας των Εθνών το 1926, οι Έλληνες αποτελούσαν το 88,8% του συνολικού πληθυσμού, οι Σλάβοι 5,1%, ενώ οι υπόλοιποι αποτελούσαν κυρίως Μουσουλμάνοι και Εβραίοι.
Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας οι Έλληνες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Μακεδονία. Οι Έλληνες πρόσφυγες από την Τουρκία αποτελούσαν το 45% του πληθυσμού της Μακεδονίας το 1928.
Β Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της κατοχής του Άξονα στην Ελλάδα κατά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Μακεδονία υπέστη χιλιάδες θύματα λόγω της αντιπαραταγματικής δραστηριότητας των γερμανικών δυνάμεων κατοχής και της εθνικής πολιτικής καθαρισμού των βουλγαρικών αρχών. Ο Βουλγαρικός Στρατός εισήλθε στην Ελλάδα στις 20 Απριλίου 1941 και τελικά κατέλαβε ολόκληρη τη βορειοανατολική Ελλάδα ανατολικά του ποταμού Στρυμώνα (Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη), εκτός από το νομό Έβρου, στα σύνορα με την Τουρκία, η οποία ήταν Καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς. Σε αντίθεση με τη Γερμανία και την Ιταλία, η Βουλγαρία επισήμως επισύναψε τα κατεχόμενα εδάφη, τα οποία από καιρό ήταν στόχος του βουλγαρικού αλυτρωτισμού, στις 14 Μαΐου 1941. Στη Μακεδονία, η πολιτική της Βουλγαρίας ήταν αυτή της εξόντωσης ή της απέλασης, με σκοπό να "βουλγαρώνει" όσο το δυνατόν περισσότερους Έλληνες και να εκδιώκει ή να σκοτώνει τους υπόλοιπους. Από την αρχή ξεκίνησε μια μαζική εκστρατεία, η οποία απελάλησε όλους τους Έλληνες αξιωματούχους (δημάρχους, δικαστές, δικηγόρους και χωροφύλακες). Οι Βούλγαροι έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία και απέβαλαν τους δασκάλους, αντικατέστησαν τους Έλληνες κληρικούς με ιερείς από τη Βουλγαρία και κατέστρεψαν δραματικά τη χρήση της ελληνικής γλώσσας: τα ονόματα των πόλεων και των τόπων άλλαξαν στις μορφές παραδοσιακής στα βουλγαρικά. Οι ελληνικές επιγραφές υποβαθμίστηκαν.
Πολλοί Έλληνες απελάθηκαν και άλλοι στερήθηκαν το δικαίωμα να εργαστούν με σύστημα αδειών που απαγόρευε την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας χωρίς άδεια. Η αναγκαστική εργασία εισήχθη και οι αρχές κατέσχεσαν την ελληνική επιχειρηματική περιουσία και την έδωσαν σε Βουλγάρους αποίκους. Στα τέλη του 1941, περισσότεροι από 100.000 Έλληνες είχαν απελαθεί από τη βουλγαρική ζώνη κατοχής. Οι Βούλγαροι άποικοι ενθαρρύνθηκαν να εγκατασταθούν στη Μακεδονία με κυβερνητικές πιστώσεις και κίνητρα, συμπεριλαμβανομένων σπιτιών και γης που κατασχέθηκαν από τους ντόπιους. Σε αυτή την κατάσταση ξέσπασε μια εξέγερση στις 28 Σεπτεμβρίου 1941, γνωστή ως εξέγερση της Δράμας. Ξεκίνησε από την πόλη της Δράμας και γρήγορα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη Μακεδονία. Στη Δράμα, το Δοξάτο, στη Χωριστή και πολλές άλλες πόλεις και χωριά ξέσπασαν συγκρούσεις με τις δυνάμεις κατοχής. Στις 29 Σεπτεμβρίου τα βουλγαρικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν στη Δράμα και στις άλλες επαναστατικές πόλεις για να καταστείλουν την εξέγερση. Εκτιμάται ότι δεκαπέντε χιλιάδες Έλληνες σκοτώθηκαν από τον βουλγαρικό στρατό κατά τη διάρκεια των επόμενων εβδομάδων και στην ύπαιθρο ολόκληρα χωριά είχαν λεηλατίθηκαν. Στο Δοξάτο έχει στηθεί ειδικό μνημείο εις μνήμην των 300 θυμάτων. Οι σφαγές προκάλεσαν μαζική έξοδο Ελλήνων από τη Βουλγαρία στη γερμανική κατοχική ζώνη. Τα βουλγαρικά αντίποινα συνεχίστηκαν μετά την επανάσταση του Σεπτεμβρίου, πετώντας στο χείμαρρο τους πρόσφυγες. Τα χωριά καταστράφηκαν για να προστατεύσουν τους «παρτιζάνους» που στην πραγματικότητα ήταν μόνο οι επιζώντες χωριών που είχαν καταστραφεί προηγουμένως. Ο τρόμος και η πείνα έγιναν τόσο έντονες ώστε η κυβέρνηση των Αθηνών εξέταζε τα σχέδια για την εκκένωση ολόκληρου του πληθυσμού στην κατεχόμενη από τη Γερμανική κατοχή. Η Μεγάλη Πείνα που διέκοψε το 1941, που κοστησε τη ζωή εκατοντάδες χιλιάδες στην κατεχόμενη χώρα, ακύρωσε αυτά τα σχέδια, αφήνοντας τον πληθυσμό να υπομείνει αυτές τις συνθήκες για άλλα τρία χρόνια. Τον Μάιο του 1943 άρχισε και η απέλαση Εβραίων από τη βουλγαρική ζώνη κατοχής. Την ίδια χρονιά ο βουλγαρικός στρατός επέκτεινε τη ζώνη ελέγχου του στην Κεντρική Μακεδονία υπό γερμανική εποπτεία, παρόλο που η περιοχή αυτή δεν ήταν επισήμως συνημμένη ούτε διοικούμενη από τη Βουλγαρία.
Δύο από τα ηγετικά μέλη της ελληνικής αντίστασης ήταν οι Μακεδόνες Ο Ευριπίδης Μπακιρτζής, βετεράνος των βαλκανικών πολέμων, ήταν διοικητής των μακεδονικών δυνάμεων του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού κατά τη διάρκεια της κατοχής του Άξονα στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1941-1944. Έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης - που αναφέρεται επίσης ως "κυβέρνηση του βουνού" - μια κυβέρνηση αντιπολίτευσης χωρισμένη στη βασιλική εξόριστη κυβέρνηση της Ελλάδας. Ο Μπακιρτζής διαδέχθηκε από τον δεύτερο πρόεδρο, τον, δικηγόρος Αλέξανδρος Σβώλος (αρμάνιος). Ο Σβώλος ήταν που παρακολούθησε το συνέδριο του Λιβάνου το 1944, όταν η οργάνωση διαλύθηκε μετά τον σχηματισμό της εθνικής κυβέρνησης ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, με τον Σβώλο αργότερα να γίνει υπουργός.Αργότερα, κατά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, η περιοχή της Μακεδονίας υπέφερε πολύ από τις μάχες μεταξύ του Ελληνικού Στρατού και του Δημοκρατικού Στρατού.
Προέλευση
Υπάρχει τεκμηριωμένη συνεχής ελληνική παρουσία στην Μακεδονία από την αρχαιότητα, η οποία σημάδεψε την περιοχή, παράλληλα με την παρουσία πολλών άλλων ομάδων που πέρασαν από το έδαφός της μέσα στους αιώνες, όπως οι Ρωμαίοι, Θρακιώτες, Πέρσες, Λατίνοι, Σλάβοι και Οθωμανοί. Σήμερα, λόγω της μακράς και πλούσιας ιστορίας της περιοχής, εξακολουθούν να υπάρχουν μερικές μικρές γλωσσικές κοινότητες αρμάνιων και σλαβόφωνων. Αυτές οι κοινότητες χρησιμοποιούν τις διάφορες διαλέκτους τους σε ορισμένες κοινωνικές καταστάσεις, ενώ αναγνωρίζονται ως Έλληνες. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι μισοί από τους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.
Πολιτισμός
Οι Μακεδόνες έχουν τη δική τους ιδιαίτερη πολιτιστική κληρονομιά, η οποία χαρακτηρίζεται ως υποομάδα του εθνικού ελληνικού πολιτισμού. Θαυμάζουν, μαζί με τους αρχαίους Μακεδόνες (ιδίως τον Μέγα Αλέξανδρο), τους μαχητές του Μακεδονικού Αγώνα ως τους πρωταρχικούς τους ήρωες, σε αντίθεση με τους Έλληνες του Νότου που επαινούν κυρίως τους νότιους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης.Η χρήση της σημαίας της Μακεδονίας είναι πολύ συνηθισμένη στον μακεδονικό πληθυσμό, που απεικονίζει τον περιφερειακό σύμβολο του Ήλιου της Βεργίνας, ενώ η «Μακεδονία Ξακουστή» είναι ένας ανεπίσημος ύμνος και εμβατήριο. Έχουν λαϊκούς χορούς που φέρουν το όνομα της περιοχής, τη Μακεδονία και τα Μακεδονίτικα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των Μακεδόνων μιλά μια παραλλαγή της ελληνικής γλώσσας, που ονομάζεται Μακεδονική (Μακεδονίτικα) ή Βορειοελλαδίτικα. Ανήκει στη βόρεια ομάδα διαλέκτων, με φωνολογικές και λίγες συντακτικές διαφορές που διακρίνονται από τα τυπικά Ελληνικά που μιλιούνται στη νότια Ελλάδα. Μία από αυτές τις διαφορές είναι ότι η μακεδονική διάλεκτος χρησιμοποιεί την υπόθεση της κατηγορίας αντί για γενική για να αναφερθεί σε ένα έμμεσο αντικείμενο. Υπάρχει επίσης μια μειοψηφία των σλαβικών ομιλητών που κατά κύριο λόγο αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες Μακεδόνες, που βρίσκονται κυρίως στη Δυτική Μακεδονία.
Πολιτική
Η έντονη αίσθηση της μακεδονικής ταυτότητας μεταξύ των Ελλήνων Μακεδόνων έχει σημαντικές επιπτώσεις στο πλαίσιο της διαμάχης ονομασίας της ΠΓΔΜ. Η διαμάχη για το ηθικό δικαίωμα στη χρήση του ονόματος Μακεδονία και των παραγώγων της εντοπίζει την προέλευσή της στο μακεδονικό ζήτημα του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα μεταξύ Ελλάδας, Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας. Οι Έλληνες Μακεδόνες αντιτίθενται σε αυτές τις έννοιες αρχικά φοβούμενοι εδαφικούς ισχυρισμούς, όπως σημειώθηκαν από τον υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Edward Stettinius το 1944 υπό τον πρόεδρο Franklin D. Roosevelt.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα) Κατηγορία:Έλληνες
Επαρχία Σαντιάγο δελ Εστέρο
Το Σαντιάγο δελ Εστέρο (Santiago del Estero, ), γνωστό και ως Σαντιάγο, είναι επαρχία στα βόρεια της Αργεντινής. Γειτονικές επαρχίες, δεξιόστροφα από τα βόρεια, είναι η Σάλτα, το Τσάκο, η Σάντα Φε, η Κόρδοβα, η Καταμάρκα και το Τουκουμάν. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Σαντιάγο δελ Εστέρο, ενώ ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2022 είναι 1.054.028 κάτοικοι.
Ιστορία
Ο Ντιέγκο ντε Ρόχας έφτασε για πρώτη φορά σε αυτό το έδαφος το 1542. Ο Φρανσίσκο ντε Αγκίρε ίδρυσε την πόλη Σαντιάγο δελ Εστέρο το 1553 ως τη βορειότερη πόλη που ιδρύθηκε από Ισπανούς κατακτητές προερχόμενους από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Στη συνέχεια, το Σαντιάγο πέρασε υπό διαφορετικές κυβερνήσεις, από την περιφέρεια του Τουκουμάν στην Audiencia de Charcas, και στη συνέχεια και πάλι στο Τουκουμάν, του οποίου αργότερα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα. αριστερά|μικρογραφία| Ο συνθέτης και νομοθέτης [[Αμάνσιο Χασίντο Αλκόρτα.]] Ωστόσο, ο επίσκοπος μετακόμισε στην Κόρδοβα το 1699 και η κυβέρνηση μετακόμισε στη Σάλτα δύο χρόνια αργότερα. Επιπλέον, η ασημένια οδός μεταξύ του Μπουένος Άιρες και της Αντιβασιλείας του Περού περνούσε από το Τουκουμάν αντί για το Σαντιάγο. Ο συνδυασμός αυτών των συνθηκών μείωσε σε μεγάλο βαθμό τη σημασία της πόλης και της ευρύτερης περιοχής και, έτσι, στις αρχές του 19ου αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης είχε πέσει στους 5.000 κατοίκους.
Με τη δημιουργία της επαρχίας της Σάλτα, το Σαντιάγο δελ Εστέρο μεταφέρθηκε στη νέα επαρχία Τουκουμάν. Εν μέσω της εθνικής σύγκρουσης, το Σαντιάγο δελ Εστέρο διαχωρίστηκε από το Τουκουμάν το 1820, και τέθηκε υπό τον έλεγχο του κυβερνήτη Χουάν Φελίπε Ιμπάρρα, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της αυτονομίας. Μεταξύ των πιο αποτελεσματικών υποστηρικτών της νέας επαρχίας κατά τις πρώτες δεκαετίες της ήταν ο Αμάνσιο Χασίντο Αλκόρτα, ένας νεαρός συνθέτης εκκλησιαστικής μουσικής, ο οποίος, εκπροσωπώντας την επαρχία του από το 1826 έως το 1862, βοήθησε στον εκσυγχρονισμό του εμπορίου και της φορολογίας του στο ασταθές νεαρό έθνος και προώθησε τις εγχώριες τραπεζικές και πιστωτικές υπηρεσίες. Το 1856 διαμορφώθηκε το σύνταγμα της επαρχίας.
Στις αρχές του 20ού αιώνα το Σαντιάγο δελ Εστέρο απέκτησε μέρος των εδαφών που αποτελούσαν αντικείμενο διαμάχης με την επαρχία Τσάκο. Μέχρι τότε η επαρχία διέθετε τέσσερις πόλεις και 35.000 κατοίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους ζούσαν σε επισφαλείς συνθήκες. Η κατασκευή του φράγματος Λος Κιρόγα το 1950 επέτρεψε την αύξηση της παραγωγικότητας της κατά τα άλλα άνυδρης γης με την άρδευση.
Γεωγραφία
Η επαρχία βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις πεδινές εκτάσεις του Γκραν Τσάκο, με κάποιες κοιλότητες. Σε αυτές τις κοιλότητες έχουν σχηματιστεί λιμνοθάλασσες, κυρίως στο Μπανιάδο δε Φιγκερόα, στο Μπανιάδο δε Ανατούγια και σε εκείνες κοντά στη λεκάνη των ποταμών Σαλάδο και Ντούλτσε. Οι οροσειρές Σουμάμπα και Αμπαργάστα είναι αποτέλεσμα της επιρροής των Πάμπας στα νοτιοδυτικά.
Το έδαφος, πλούσιο σε ασβέστη και αλάτι, είναι άνυδρο και χαρακτηρίζεται από ημιέρημους και στέπες. Ο καιρός που επικρατεί είναι υποτροπικός με ξηρή περίοδο και υψηλές θερμοκρασίες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους- ο ετήσιος μέσος όρος είναι 21,5 °C, ο οποίος αυξήθηκε στους 24 °C τα τελευταία χρόνια, με μέγιστες τιμές έως 50 °C, με εμφανή αύξηση της θερμοκρασίας από το 1970 και μετά. Παραδόξως, το μέγιστο ήταν 38 °C πριν από το 1910- και το ελάχιστο -5 °C, το οποίο έχει αυξηθεί σε -2 °C. Η ξηρή περίοδος, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, δέχεται κατά μέσο όρο 120 χιλιοστά βροχόπτωσης, αλλά ο ετήσιος μέσος όρος είναι 700 χιλιοστά.
Οικονομία
Η οικονομία της επαρχίας εξακολουθεί να στηρίζεται στην πρωτογενή παραγωγή, ειδικά στη γεωργία, που αποτελεί περίπου το 12% της παραγωγής της επαρχίας. Με επίκεντρο τις λεκάνες των ποταμών Σαλάδο και Ντούλτσε, οι κύριες καλλιέργειες περιλαμβάνουν το βαμβάκι (20% της εθνικής παραγωγής), τη σόγια, τον αραβόσιτο και το κρεμμύδι. αριστερά|μικρογραφία|[[Σαλίνας Γκράνδες, μια από τις μεγαλύτερες αλυκές στον κόσμο.]] Η εκτροφή βοοειδών είναι και αυτή σημαντική, κυρίως στα ανατολικά, όπου οι καιρικές συνθήκες την ευνοούν, αλλά οι κατσίκες, με το 15% της εθνικής παραγωγής, προσαρμόζονται καλύτερα στην υπόλοιπη επαρχία.
Υπάρχουν ελάχιστες εξορύξεις εκτός από τις αλυκές στα νοτιοδυτικά. Η μεταποίηση (λιγότερο από το 10% της παραγωγής) αποτελείται από μικρές επιχειρήσεις που επικεντρώνονται κυρίως στα τρόφιμα, τα υφάσματα και το δέρμα.