cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι
Αρχικές επιθέσεις
Στη συνέχεια, πυροβολισμούς δέχθηκαν τα άτομα στην ταράτσα του ιταλικού εστιατορίου La Casa Nostra, στην Rue de la Fontaine-au-Roi, από ένα άνδρα με πολυβόλο. Ο γενικός εισαγγελέας του Παρισιού ανάφερε πως σε αυτό το σημείο υπήρξαν πέντε νεκροί.
Διεθνής γλώσσα
Ιστορία των βοηθητικών γλωσσών
Η ιστορία των πιο αξιοσημείωτων τεχνητών βοηθητικών γλώσσων μπορεί να συνοψιστεί στον παρακάτω πίνακα:
Τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι
Εκρήξεις έξω από το Σταντ ντε Φρανς
thumb|Το Stade de France τον Φεβρουάριο του 2013, κατά την έναρξη του φιλικού αγώνα Γαλλίας-Γερμανίας. Κοντά στο Σταντ ντε Φρανς, στο προάστιο Σαιν-Ντενί, σημειώθηκαν τρεις εκρήξεις με αποτέλεσμα τουλάχιστον πέντε θανάτους. Τουλάχιστον 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν από έκρηξη σε ένα μπαρ κοντά στο γήπεδο περίπου στις 21:30, είκοσι λεπτά μετά την έναρξη ενός φιλικού ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Γαλλίας και της Γερμανίας, τον οποίο παρακολουθούσε ο Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολλάντ. Ο Πρόεδρος αποχώρησε με ασφάλεια από τον χώρο,  και συναντήθηκε με τον Υπουργό Εσωτερικών Μπερνάρ Σαζενέβ για να συντονίσουν την αντιμετώπιση της κρίσης. Δύο από τις εκρήξεις ακούστηκαν στη ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση του αγώνα. Μετά το παιχνίδι, αρκετοί από τους θεατές κατέβηκαν στον αγωνιστικό χώρο περιμένοντας να αποχωρήσουν, καθώς η αστυνομία είχε κλείσει όλες τις εξόδους του γηπέδου για να τις ελέγξει. Πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας επιβεβαίωσαν ότι οι τρεις από τις εκρήξεις ήταν επιθέσεις αυτοκτονίας με πιθανό στόχο τους θεατές του αγώνα.
Πυροβολισμοί στη Rue de Charonne
Δύο επιτιθέμενοι πυροβόλησαν για μερικά λεπτά προς τη βεράντα του La Belle Équipe, ενός εστιατορίου στην οδό rue de Charonne, στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού. περίπου στις 21:50. Η αστυνομία επιβεβαίωσε ότι από τα πυρά των ενόπλων σκοτώθηκαν 18 άνθρωποι.
Σφαγή στο θέατρο Le Bataclan
Στο θέατρο Bataclan, στην Boulevard Voltaire στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Eagles of Death Metal έπαιζε για ένα κοινό περίπου 1.500 ατόμων. ] Περίπου μία ώρα μετά την έναρξη της συναυλίας, τέσσερις μαυροντυμένοι άνδρες με τυφέκια AK-47 μπήκαν στην αίθουσα. Μάρτυρες άκουσαν τους ένοπλους να φωνάζουν "Αλλάχ Άκμπαρ" λίγο πριν επιτεθούν κατά του πλήθους με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες. Η επίθεση διήρκεσε περίπου 20 λεπτά. Μια ρεπόρτερ του ραδιοφώνου, η Julien Pearce, η οποία παρακολουθούσε τη συναυλία, ανέφερε ότι οι ένοπλοι δρούσαν ήρεμα και με αποφασιστικότητα, λέγοντας στο CNN ότι ξαναγέμισαν τα όπλα τους τρεις ή τέσσερις φορές.
Γύρω στις 22:00, οι δράστες άρχισαν να συλλαμβάνουν ομήρους μεταξύ των θεατών, καθώς η αστυνομία έφτανε έξω από την αίθουσα συναυλιών. Στα χέρια των ενόπλων βρέθηκαν 60 - 100 όμηροι. Τα μέλη του συγκροτήματος μπόρεσαν να διαφύγουν χωρίς τραυματισμούς. Ένας μάρτυρας ο οποίος διέφυγε την επίθεση δήλωσε σε δημοσιογράφο ότι οι οι επιτιθέμενοι ήταν πέντε ή έξι και ορισμένοι από αυτούς αναφέρθηκαν στη δράση της Γαλλίας στη Συρία. Ένας μάρτυρας στο Μπατακλάν δήλωσε ότι ένας ένοπλος φώναξε, «Αυτό είναι συνέπεια του κακού που κάνει ο Ολλάντ στους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο». Υπήρξαν περαιτέρω επιθέσεις στην αστυνομία και στους πρώτους διασώστες που έφτασαν στη σκηνή μετά τις πρώτες αναφορές για πυροβολισμούς μέσα στο θέατρο.
Περίπου στις 00:15, η αστυνομία ξεκίνησε επίθεση στο θέατρο, μετά από αναφορές ότι οι επιτιθέμενοι είχαν αρχίσει να δολοφονούν τους ομήρους. Η κατάσταση ομηρίας έληξε στις 00:58 με τον θάνατο των ενόπλων και την απελευθέρωση των ομήρων. Οι αρχικές αναφορές της αστυνομίας ανέφεραν ότι ο εκτιμώμενος αριθμός των θυμάτων ήταν περίπου 100,  ωστόσο, η καταμέτρηση αναθεωρήθηκε αργότερα σε 87. Τέσσερις επιτιθέμενοι έχασαν τη ζωή τους, τρεις από αυτούς ανατινασσόμενοι με γιλέκα αυτοκτονίας. Ο τέταρτος πυροβολήθηκε από την αστυνομία, και το γιλέκο του ανατινάχθηκε όταν έπεσε. Ολόκληρη η γειτονιά γύρω από την περιοχή είχε αποκλειστεί μετά από τις επιθέσεις.
Οι ιδιοκτήτες του κτιρίου, οι οποίοι είναι Εβραίοι, δήλωσαν ότι το θέατρο είχε απειληθεί και παλαιότερα.
Ένας άλλος επιτιθέμενος ανατινάχθηκε με το γιλέκο αυτοκτονίας του στην Boulevard Voltaire, κοντά στο θέατρο Μπατακλάν.
Δράστες
Ο γενικός εισαγγελέας του Παρισιού, Φρανσουά Μολέν, ανακοίνωσε ότι σκοτώθηκαν οκτώ άτομα που επιβεβαιώθηκε ότι ήταν δράστες, αν και οι αρχές συνέχισαν να ψάχνουν για τα άτομα που πυροβόλησαν στα εστιατόρια. Ένας από τους επιτιθέμενους αναγνωρίστηκε ως Γάλλος εξτρεμιστής, γνωστός στην αστυνομία για τις δραστηριότητές του.
Η Le Figaro, ανέφερε ότι ένας από τους επιτιθέμενους είχε αναγνωριστεί, και ότι είχε το προφίλ μαχητή που επέστρεψε από τη Συρία για να διαπράξει τρομοκρατικές πράξεις.
Ένας άλλος από τους επιτιθέμενους γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1985 και ήταν από το προάστιο της Κουρκουρόν, περίπου 32 χλμ. νότια του Παρισιού. Ο ίδιος είχε βεβαρημένο ποινικό μητρώο από το 2004 και είχε χαρακτηριστεί από την αστυνομία ως Ισλαμιστής εξτρεμιστής το 2010, αλλά ποτέ δεν είχε συλληφθεί. Κοντά στο πτώμα ενός δεύτερου ένοπλου βρέθηκε το διαβατήριο ενός άνδρα από τη Συρία που είχε γεννηθεί το 1980. Ο ίδιος δεν ήταν προηγουμένως γνωστός στη Γαλλική αστυνομία.
Το πρόσωπο που νοίκιασε το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε στις επιθέσεις έχει συλληφθεί. Επιπλέον, τρία άτομα συνελήφθησαν στο Βέλγιο. Οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν από τρεις ομάδες τρομοκρατών, σύμφωνα με τον γενικό εισαγγελέα του Παρισιού. Είχαν ίδια γιλέκα αυτοκτονίας και τα ίδια Καλάσνικοφ. Ένας από τους τρομοκράτες είχε 8 συλλήψεις στο μητρώο του. Το είδος των εκρηκτικών που χρησιμοποιήθηκε στα γιλέκα αυτοκτονίας των δραστών ήταν TATP (υπεροξείδιο ακετόνης).
Μια σύλληψη έχει σημειωθεί επίσης στη Γερμανία, όπου ένας 51χρονος άνδρας από το Μαυροβούνιο συνελήφθη από τη γερμανική αστυνομία, και είναι υπό διερεύνηση τυχόν σχέση του με τις επιθέσεις στη Γαλλία.
Ανάληψη ευθύνης
Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε επίσημα την ευθύνη για τις επιθέσεις το πρωί της 14ης Νοεμβρίου, επαινώντας τους «οκτώ αδελφούς» τους για το θάνατο «τουλάχιστον 200 σταυροφόρων» και υποστηρίζοντας ότι «αυτό ήταν μόνο η αρχή της καταιγίδας».
Θύματα
Τουλάχιστον 129 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 352 τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, με τουλάχιστον 99 σε κρίσιμη κατάσταση. Μεταξύ των νεκρών αναφέρθηκαν ένας Σουηδός, δυο Βέλγοι, ένας Ισπανός, ένας Πορτογάλος, δύο Ρουμάνοι, και δυο Αμερικανοί.
Επίσημη απάντηση
Ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ εξέδωσε ανακοίνωση, ζητώντας από τον γαλλικό λαό να παραμείνει δυνατός απέναντι σε τέτοια περιστατικά. Ο Ολλάντ επισκέφθηκε, επίσης, το θέατρο Μπατακλάν και ορκίστηκε να αγωνιστεί "ανελέητα" κατά της τρομοκρατίας. Ο Ολλάντ προέδρευσε, επίσης, συνάντησης έκτακτης ανάγκης του Γαλλικού Υπουργικού Συμβουλίου εκείνο το βράδυ, και ζήτησε τη σύγκληση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας το επόμενο πρωί. Οι αρχές προέτρεψαν τους κατοίκους του Παρισιού να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους για τη δική τους ασφάλεια. Ο Ολλάντ ακύρωσε επίσης το ταξίδι του στην Αττάλεια για τη διάσκεψη των G-20, στέλνοντας στη θέση του τον υπουργό Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς και τον υπουργό Οικονομικών Μισέλ Σαπέν. Στις 14 Νοεμβρίου, ο Πρόεδρος Ολλάντ ανακοίνωσε τριήμερο εθνικό πένθος.
Ασφάλεια
Σε απάντηση στις επιθέσεις, η Γαλλία τέθηκε υπό πανεθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, για πρώτη φορά από το 2005, τα σύνορα έκλεισαν προσωρινά, και 1.500 στρατιώτες αναπτύχθηκαν στους δρόμους του Παρισιού για να βοηθήσουν την αστυνομία στη διατήρηση της τάξης. Τέθηκαν αμέσως σε ισχύ δύο σχέδια εκτάκτου ανάγκης, το plan blanc (λευκό σχέδιο διαχείρισης αυξημένου αριθμού θυμάτων, για το Ιλ ντε Φρανς) και το plan rouge (κόκκινο σχέδιο αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών, σε όλη την πόλη). Στο Παρίσι κηρύχθηκε η πρώτη απαγόρευση κυκλοφορίας μετά από 70 χρόνια.
Όλα τα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια στο Παρίσι αποφασίστηκε να παραμείνουν κλειστά την επόμενη ημέρα. Τα αθλητικά γεγονότα στη Γαλλία για το Σαββατοκύριακο 14-15 Νοέμβρη αναβλήθηκαν ή ακυρώθηκαν. Η Ντίσνεϋλαντ του Παρισιού έκλεισε τα πάρκα της για πρώτη φορά, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς εκείνους που έχασαν τη ζωή τους στις επιθέσεις. Είχε λειτουργήσει καθημερινά από τότε που άνοιξε το 1992. Ο Πύργος του Άιφελ, σύμβολο της πόλης που επισκέπτονταν 20.000 άτομα καθημερινά, έκλεισε επ' αόριστον.
Διεθνείς αντιδράσεις
Πολλοί αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, η Αγία Έδρα και τα Ηνωμένα Έθνη εξέδωσαν μηνύματα συλλυπητηρίων και αλληλεγγύης στον απόηχο των επιθέσεων *
.
Άλντο Ρόσι
thumb|Κοιμητήριο San Cataldo στην Modena της Ιταλίας, Φωτ. Παναγιώτης Πάγκαλος Ο Aldo Rossi (1931-1997) ήταν ένας Ιταλός αρχιτέκτονας και θεωρητικός της αρχιτεκτονικής. Θεωρείται ένας από τους πιο επιδραστικούς αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα.
Ο Rossi έγινε γνωστός για την ανάπτυξη της θεωρίας της "αρχιτεκτονικής της μνήμης" (architecture of memory), η οποία τονίζει τη σημασία της ιστορίας, της μνήμης και της παράδοσης στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από απλές γεωμετρικές μορφές, αναφορές στην αρχιτεκτονική παράδοση και μια αίσθηση της αρχαιότητας.
Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι η θεατρική πόλη "Λα Σκάλα" στο Μιλάνο (Teatro La Scala), καθώς και ο πύργος της άντλησης νερού "Τριάντα Καρότσα" (Tre Cime di Lavaredo) στα Ιταλικά Αλπικά Όρη. Η δουλειά του έχει επηρεάσει πολλούς αρχιτέκτονες και συνεχίζει να είναι πηγή έμπνευσης για τον κλάδο της αρχιτεκτονικής σήμερα.
The Theatre of the World, Venice Biennale, Βενετία, 1979
Το "The Theatre of the World" (Το Θέατρο του Κόσμου) ήταν μια εκδήλωση που διοργανώθηκε στο πλαίσιο της Μπιενάλε της Βενετίας το 1979. Η Μπιενάλε της Βενετίας είναι ένας από τους παλαιότερους και πιο αξιόλογους καλλιτεχνικούς φεστιβάλ στον κόσμο.
Το "The Theatre of the World" ήταν μια μεγάλη έκθεση σύγχρονης τέχνης που περιλάμβανε έργα καλλιτεχνών από διάφορες χώρες. Οι καλλιτέχνες παρουσίαζαν έργα τους που αντιπροσώπευαν διάφορες καλλιτεχνικές πρακτικές και αναζητήσεις εκείνης της εποχής.
Η εκδήλωση εστίαζε στη σύνδεση μεταξύ τέχνης και θεάτρου, εξερευνώντας τον ρόλο της τέχνης ως μια μορφή θεατρικής εμπειρίας. Το έργο του ολλανδού καλλιτέχνη Άμστερνταμ Ζινκεβίτιους (Amsterdam Zinkevicius) με τον τίτλο "The Theatre of the World" αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά έργα της έκθεσης.
Bonnefanten Museum, Μάαστριχτ, 1990 - 1994
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι χώροι του μουσείου αναδιαρθρώθηκαν για να παρέχουν βελτιωμένες εκθεσιακές δυνατότητες και ένα εκσυγχρονισμένο περιβάλλον για την παρουσίαση των έργων τέχνης. Οι εκθεσιακοί χώροι ανακαινίστηκαν και δημιουργήθηκαν νέοι χώροι για τη φιλοξενία εκθέσεων και εκδηλώσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι (ταινία)
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 28 Αυγούστου 2020. Έλαβε γενικά μεικτές με αρνητικές κριτικές, και κατέληξε να γίνει βόμβα στο box office, αφού απέφερε παγκοσμίως $ 49 εκατομμύρια, με προϋπολογισμό $ 67 εκατομμυρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2020 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Studios Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:X-Men (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες της TSG Entertainment
673 Έντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της `Εντας εκτιμάται σε 37,53 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1044. Η `Εντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 55 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εντα
Βασίλειος Πανούσης
Ο Βασίλειος Πανούσης (1903 - 9 Ιανουαρίου 1969), ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Γιος του Γεωργίου Πανούση, γεννήθηκε το 1903 στο Βέλο Κορινθίας και εργάστηκε ως φαρμακοποιός.
Εκλέχθηκε βουλευτής Αργολιδοκορινθίας το 1956 με το Λαϊκό Κόμμα και μετά εξελέγη βουλευτής Κορινθίας με την ΕΡΕ το 1958 και ξανά με το ίδιο κόμμα στη θέση του αποβιώσαντα Αδαμόπουλου, στις 25 Οκτωβρίου 1962. Απεβίωσε στις 9 Ιανουαρίου 1969 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Παύλου στην Κόρινθο. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Ζιούβα και είχαν 2 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Εθνική Ισραήλ U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 του Ισραήλ είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα του Ισραήλ σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ισραήλ Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ (איגוד הכדורסל בישראל, IBBA).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
Breaking the Fourth Wall
Το Breaking the Fourth Wall είναι τριπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και διπλό DVD του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2014 μέσω της εταιρίας "Roadrunner Records".
Η σκηνοθεσία πραγματοποιήθηκε από τον Φρανσουά Λαμορό και στην συναυλία συμμετείχε η ορχήστρα και η χορωδία του "Berklee College of Music".
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-30 των γερμανικών τσαρτ και την κορυφή των φινλανδικών και σουηδικών τσαρτ των DVD.
Θέσεις τσαρτ
Breaking the Fourth Wall (άλμπουμ)
Μέλη των Dream Theater
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Breaking the Fourth Wall" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dream Theater Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Μεθυσμένες γαρίδες
Οι μεθυσμένες γαρίδες είναι ένα πιάτο της Κινεζικής κουζίνας που βασίζεται σε γαρίδες γλυκού νερού που τρώγονται ζωντανές ενώ τα πόδια και οι κεραίες τους κουνιούνται ακόμη  αφού έχουν βουτηχτεί σε ένα δυνατό αλκοολούχο ποτό, το Μπάιτζιου(白酒) για να μεθύσουν και να φαγωθούν ευκολότερα. Η συνταγή διαφέρει από πόλη σε πόλη, π.χ. σε πολλές περιοχές της Κίνας βράζουν τις μεθυσμένες γαρίδες αντί για να τις φάνε ζωντανές ενώ σε άλλες τις μαρινάρουν με αλκοόλ αφού τις βράσουν.
Η κατανάλωση ωμών Οστρακόδερμων εγκυμονεί κινδύνους υγείας λόγο του παρασιτικού οργανισμού Paragonimus westermani που μπορεί να προκαλέσει διάρροια, κοιλιακό άλγος, πυρετό, βήχα, κνίδωση, ηπατοσπληνομεγαλία, πνευμονικές ανωμαλίες, και ηωσινόφιλα.
Στις δυτικές χώρες ο όρος μεθυσμένες γαρίδες αναφέρεται σε γαρίδες πού έχουν μαριναριστεί σε αλκοόλ πριν από το μαγείρεμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση θαλασσινά
Σαλαμίς (φρεγάτα)
Γερμανικής σχεδίασης, κατασκευάστηκε από τα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Παρελήφθη από το Πολεμικό Ναυτικό το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φρεγάτες
50 Cent
Ο Κέρτις Τζέιμς Τζάκσον ο 3ος (Curtis James Jackson III, 6 Ιουλίου 1975), γνωστός από το καλλιτεχνικό του όνομα 50 Cent, είναι Αμερικανός ράπερ και ηθοποιός. Έγινε γνωστός με την κυκλοφορία των άλμπουμ του Get Rich or Die Tryin (2003) και το The Massacre (2005). Το Get Rich or Die Tryin έχει γίνει 8 φορές πλατινένιο από την RIAA και πώλησε πάνω από 15 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς. Το άλμπουμ του The Massacre έχει γίνει 5 φορές πλατινένιο από την RIAA και πώλησε 11 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς.
Γεννήθηκε στο Κουίνς της Νότιας Τζαμάικα και ξεκίνησε την διακίνηση των ναρκωτικών στην ηλικία των 12 κατά την δεκαετία του '80. Αφού σταμάτησε την διακίνηση προκειμένου να ασχοληθεί με την καριέρα του ως ράπερ, πυροβολήθηκε με εννιά σφαίρες σε μία επίθεση εναντίον του στις 24 Μαΐου του 2000. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ με τίτλο Guess Who's Back? το 2002, ο Τζάκσον ανακαλύφθηκε από τον ράπερ Eminem και υπέγραψε συμβόλαιο στην Interscope Records. Με την βοήθεια του Eminem και του Dr. Dre, ο οποίος συνετέλεσε στην πρώτη του μεγάλη προωθητική επιτυχία, ο Τζάκσον μετατράπηκε σε έναν από τους πιο εμπορικούς ράπερ διεθνώς. Το 2003 ίδρυσε την δισκογραφική εταιρεία G-Unit Records, η οποία απέκτησε συμβόλαια με αρκετούς επιτυχημένους ράπερ όπως ο Young Buck, Λόιντ Μπανκς, και ο Τόνι Γιέγιο.
Ο Τζάκσον υπήρξε σε κόντρα με άλλους ράπερ όπως οι Ja Rule, Φατ Τζο, Jadakiss, Cam'ron, Ρικ Ρος, και παλιότερα μέλη της G-Unit, τον Game και τον Young Buck. Ο ίδιος έκανε βήματα στον χώρο της υποκριτικής, με εμφανίσεις στην ήμι-αυτοβιογραφική ταινία Get Rich or Die Tryin το 2005, στην ιρακινή πολεμική ταινία Home of the Brave το 2006, και στην ταινία Righteous Kill το 2008. Ο 50 Cent είναι από τους πλουσιότερους Χιπ Χοπ καλλιτέχνες, έχοντας καθαρό κέρδος υπολογιζόμενο άνω των 440 εκατομμυρίων δολαρίων το 2007, με τον 50 Cent να φτάνει στην θέση του 6ου καλύτερου καλλιτέχνη την δεκαετία 2000-2009 decade από το περιοδικό Billboard. Επίσης φτάνοντας την 4η θέση στους κορυφαίους άντρες καλλιτέχνες και την 3η στους κορυφαίους ράπερ μετά τον Eminem και τον Nelly. Ακόμα ήρθε 6ος στους πιο επιτυχημένους Hot 100 καλλιτέχνες μεταξύ 2000-2009 από το Billboard Magazine. Το Billboard επίσης τον ονόμασε ως No1 Ραπ καλλιτέχνη της δεκαετίας 2000-2009. Το άλμπουμ Get Rich or Die Tryin κατετάγη 12ο καλύτερο της δεκαετίας 2000-2009 από το Billboard και το άλμπουμ The Massacre κατετάγη 37ο καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας 2000-2009 από το Billboard. Ο 50 cent είναι ένας από τους καλύτερους raper σε όλο τον κόσμο.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1975 στη περιοχή Νότια Τζαμάικα της Νέας Υόρκης. Μεγάλωσε με τη μητέρα του, Σαμπρίνα, η οποία ήταν έμπορος κοκαΐνης και χωρίς την παρουσία του πατέρα του. Το 1988, όταν εκείνος ήταν μόλις δεκατριών ετών, η μητέρα του δολοφονήθηκε κι έτσι την ανατροφή του ανέλαβαν παππούδες και θείοι.
Ξεκίνησε να ασχολείται με το boxing στην ηλικία των 11 και τρία χρόνια αργότερα, ένας γείτονας άνοιξε γυμναστήριο box για τα παιδιά της περιοχής. "Όταν δε σκότωνα την ώρα μου στο σχολείο, πυγμαχούσα στο γυμναστήριο ή διακινούσα χόρτο" είχε πει σε συνέντευξη του. Στα μέσα του '80, μετείχε σε παιδικούς ολυμπιακούς αγώνες σαν ερασιτέχνης μποξέρ. Διηγείται "Ήμουν ανταγωνιστικός ρινγκ και η χιπ-χοπ είναι και αυτή ανταγωνιστική... Θεωρώ πως οι ράπερ ορίζουν τους εαυτούς σαν μποξέρ, έτσι ώστε να νιώθουν όλοι τους κάπως σαν πρωταθλητές". Σε ηλικία 12 ετών, ξεκίνησε να διακινεί ναρκωτικά όταν οι παππούδες του πίστευαν πως παρακολουθεί ενισχυτικά μαθήματα μετά το σχολείο. Επίσης έβγαζε λεφτά από διακίνηση και εκφοβισμό στο σχολείο. Κάποια στιγμή, ανιχνευτής μετάλλων στο Andrew Jackson High School, όπου φοιτούσε, τον έπιασε. Αργότερα είπε: "Εξευτελίστηκα που με έπιασαν έτσι... Αφού με συνέλαβαν έπαψα να το κρύβω. Άρχισα να λέω στη γιαγιά μου ανοιχτά ότι πουλάω ναρκωτικά'".
Στις 29 Ιουνίου 1994, συνελήφθη για συνεργεία διακίνησης τεσσάρων φιαλιδίων κοκαΐνης σε αστυνομικό. Συνελήφθη ξανά μετά από τρεις βδομάδες όταν η αστυνομία έψαξε το σπίτι του και βρήκε ηρωίνη, τριακόσια γραμμάρια μαριχουάνας και ένα όπλο. Καταδικάστηκε σε τρία με εννιά χρόνια φυλάκισης, όμως κατάφερε να εκτίσει την ποινή του σε έξι μήνες σε φυλακές ανηλίκων με στρατιωτικό περιβάλλον όπου και έβγαλε το χαρτί πιστοποίησης γνώσεων λυκείου. Ο Τζάκσον είπε ότι ο ίδιος δε ήταν χρήστης κοκαΐνης, αλλά πως μόνο την διακινούσε. Υιοθέτησε το ψευδώνυμο "50 Cent" με μεταφορική σημασία για το "άλλαγμα". Το όνομα το πήρε από τον Κάλβιν Μάρτιν, ένα ληστή την δεκαετία του '80 στο Μπρούκλιν γνωστό ως "50 Cent". Ο Τζάκσον διάλεξε το όνομα "γιατί λέει όλα όσα θέλω να πω. Είμαι το ίδιο είδος ανθρώπου με αυτό που ο "50 Cent" ήταν. Για μένα παλεύω με οποιοδήποτε μέσο".
Σχέσεις και παιδιά
Από το 1994 μέχρι το 1998 διατηρούσε σχέση με την Σανίκα Τόμπκινς, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Μαρκίζ (γενν. 13 Οκτωβρίου 1996). Από τη σχέση του με το μοντέλο Ντάφνι Τζόι, έχει αποκτήσει ακόμη έναν γιο, τον Σάιρ (γενν. 1 Σεπτεμβρίου 2012).
Προβλήματα ναρκωτικών, κατηγορίες και συλλήψεις
Στις 29 Ιουνίου 1994, συνελήφθη για πώληση τεσσάρων φιαλιδίων κοκαΐνης σε έναν αστυνομικό. Τρεις εβδομάδες αργότερα, συνελήφθη ξανά, όταν η αστυνομία έψαξε στο σπίτι του και βρήκε ηρωίνη και δέκα ουγκιά κρακ κοκαΐνης. Παρόλο που καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών έως εννέα ετών, υπηρετούσε έξι μήνες σε ένα στρατόπεδο εκκίνησης (όπου απέκτησε το δίπλωμα ισοδυναμίας του γυμνασίου). Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν χρησιμοποίησε τότε κοκαΐνη.
Ο Τζάκσον και τέσσερα μέλη του περιβάλλοντός του συνελήφθησαν στις 31 Δεκεμβρίου 2002, όταν η αστυνομία βρήκε ένα πιστόλι μεγέθους 0,25 και ένα πιστόλι .45- σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο (το οποίο έψαχναν λόγω των γυαλιστερών παραθύρων) έξω από ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Μανχάταν. Ο ίδιος κατηγορήθηκε για δύο κατηγορίες ποινικής κατοχής ενός όπλου.
Στις 22 Ιουλίου 2005 καταδικάστηκε σε δίμηνη δοκιμασία για ένα επεισόδιο του Μαΐου 2004, που αφορούσε κατηγορία για επίθεση.
Δισκογραφία
Άλμπουμ
Φιλμογραφία
Τηλεόραση
Video games
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Φρειδερίκος Α΄ του Μπεργκ-Άλτενα
Ο Φρειδερίκος Α΄, γερμ. Friedrich I (1173 - 1198) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν κόμης του Μπεργκ-Άλτενα και μετά του Λα Μαρκ (1180-98).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Έμπερχαρντ Α΄, κόμη του Μπεργκ-Άλτενα και της Αδελαΐδας των Κούικ, κόρης του Ερρίκου Α΄, κόμη του Άρνσμπεργκ. Είναι ο ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου, που από τον γιο του ονομάστηκε Οίκος του Λα Μαρκ.
Το 1180 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του έλαβε το βορειοδυτικό μέρος της κομητείας με το όνομα Ίζενμπεργκ, ενώ ο Φρειδερίκος Α΄ το νοτιοανατολικό με το κάστρο Άλτενα.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 2010) ήταν το 19ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Ξεκίνησε στις 12 Μαρτίου του 2010 και ολοκληρώθηκε στις 29 Νοεμβρίου. Πρωταθλήτρια στέφθηκε η ομάδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Φρειδερίκος Α΄ του Μπεργκ-Άλτενα
Βιογραφία
Το 1198 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφος Α΄. Το 1225 ο εξάδελφος του Αδόλφου Α΄, Φρειδερίκος, κόμης του Ίζενμπουργκ, ήταν ύποπτος για τον φόνο του Ένγκελμπερτ Α΄, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας· του αφαιρέθηκε το Ίζενμπουργκ και δόθηκε στον Αδόλφο Α΄, ο οποίος έφτιαξε έτσι την κομητεία του Λα Μαρκ. Ο κλάδος που ίδρυσε ο πατέρας του ονομάστηκε του Λα Μαρκ.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010
Ξένοι
Η κάθε ομάδα δικαιούται να παρατάσσει στο γήπεδο 6 ξένους. Ξένος θεωρείται ο ποδοσφαιριστής ο οποίος δεν έχει ρωσικό διαβατήριο. Αν και η ΡΠΟ. πρότεινε να θεωρηθεί ότι ξένος είναι αυτός που δεν έχει δικαίωμα να παίζει για την Εθνική Ρωσίας, το κύριο Συμβούλιο της ΡΠΟ αποφάσισε, τελικά, να μην αλλάξει τον κανόνα.
Θέσεις ομάδων
Σε περίπτωση ισοβαθμίας, θα αποφασιστεί η τελική θέση των ομάδων με βάση αυτά:
Ντρίσα Ντιακιτέ
Ο Ντρίσα Ντιακιτέ (Drissa Diakité,γενν. 18 Φεβρουαρίου 1985, Μπαμακό του Μάλι) είναι ένας Μαλιανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010
Ομάδες
Στις 16 Φεβρουαρίου 2010, η ΦΚ Μόσχας ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσεια από το Πρωτάθλημα Ρωσίας, αφού ο νέος χορηγός της ομάδας, Νορίλσκι Νίκελ, αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την εμφάνιση της ομάδας στο Πρωτάθλημα Ρωσίας. Για αυτό, και τη θέση της πήρε η Αλάνια Βλαντικαφκάς.
Ντρίσα Ντιακιτέ
Καριέρα
Ο Ντιακιτέ ξεκίνησε την καριέρα του στην ηλικία των 19 ετών από την ομάδα της πατρίδας του, Τζολιμπά. Το 2005 μεταγράφηκε στην αλγερινή Αλζέ και έμεινε εκεί μόνο ένα χρόνο. Το 2006 πήρε μεταγραφή στη Νις. Το 2012 ο Ντιακιτέ ήρθε στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό, όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο, με ελάχιστο όμως χρόνο συμμετοχής. Κατόπιν, μεταγράφηκε στην ΣΚ Μπαστιά το 2013 και ακολούθως το 2015 στην Τουρ ΦΚ. Τον Ιανουάριο του 2017 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου μεταγράφηκε στην Γ.Σ. Καλλιθέα. Το καλοκαίρι του 2018 μεταγράφηκε στον Ιωνικό Νίκαιας.
Φρειδερίκος Α΄ του Μπεργκ-Άλτενα
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλβεράντις, κόρη του Ράινερ του Κρίκενμπεκ-Μίλενντονκ και είχε τέκνα:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010
Καλύτεροι σκόρερ
* με πέναλτι.
Άλλες πηγές
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010
Ντρίσα Ντιακιτέ
Εθνική ομάδα
Το 2004 κλήθηκε στην εθνική ομάδα του Μάλι. Μέχρι σήμερα έχει αγωνιστεί 17 αγώνες, ενώ δεν έχει πετύχει ακόμη γκολ. Ο τελευταίος αγώνας που έχει παίξει με τη φανέλα της εθνικής ήταν στις 10 Ιουνίου 2012 απέναντι στην Αλγερία.
Φρειδερίκος Α΄ του Μπεργκ-Άλτενα
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ
Ντρίσα Ντιακιτέ
Τίτλοι
Κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 2013 με τον Ολυμπιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Μάλι Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζολιμπά ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΚ Αλζέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Μάλι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς
Ιστορικό
Το ΜΕ.Ρ.Α. ιδρύθηκε το 1999 από το Νέο Αριστερό Ρεύμα, τη νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, το μαοϊκό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας, το τροτσκιστικό Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, την Αυτόνομη Κομμουνιστική Οργάνωση Σερρών και ανεξάρτητους αριστερούς πολίτες.
Το 2004, εντάχθηκαν στο ΜΕ.Ρ.Α. και οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 2007 η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας δήλωσε την ανοιχτή υποστήριξή της στο ΜΕ.Ρ.Α.
Τον Μάρτιο του 2009, όλες οι συνιστώσες του ΜΕ.Ρ.Α. εκτός του Ε.Ε.Κ., μαζί με τις συνιστώσες της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. και ανένταχτους αγωνιστές, ίδρυσαν την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Έπειτα από τη συγκρότηση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., το ΜΕ.Ρ.Α. διαλύθηκε.
Συμμετέχοντα κόμματα
Στο Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστερά συμμετείχαν οι ακόλουθες οργανώσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Στάση του Βάρδα Φωκά
Όταν δολοφονήθηκε ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς το 969, ο Βάρδας Φωκάς, που κατείχε ανώτερα αξιώματα, φυλακίστηκε στην Αμάσεια. Από εκεί δραπέτευσε με τη βοήθεια των ανιψιών του Θεόδωρου και Νικηφόρου και μετέβη στην Καισάρεια. Στην Καισάρεια ο Φωκάς μάζεψε στρατό και το 971 με την υποστήριξη των ευγενών της περιοχής ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας. Ο Ιωάννης Τσιμισκής απασχολημένος στον πόλεμο με τους Ρως συνέλαβε τον αδελφό του Βάρδα, Λέοντα Φωκά, που ήταν κουροπαλάτης και τον τύφλωσε.
Ο Βάρδας Φωκάς έχοντας μαζέψει μεγάλο στρατό ξεκίνησε για την Κωνσταντινούπολη. Αναφέρεται ότι όσοι στον δρόμο του αρνούντο να τον ακολουθήσουν, έκαιγε τα σπίτια τους και έδινε τα υπάρχοντα τους για λάφυρα σε όσους τον ακολουθούσαν. Ο Τσιμισκής του έστειλε επιστολή όπου του ζητούσε να παραδοθεί, θα του δινόταν αμνηστία όπως και σε όλους όσους τον ακολουθούσαν και θα διασφαλιζόταν η περιουσία τους. Ο Βάρδας Φωκάς δεν απάντησε στον αυτοκράτορα και συνέχισε την πορεία του.
Ο Τσιμισκής μαθαίνοντας ότι ο Φωκάς αρνήθηκε να απαντήσει και τον έβριζε μπροστά στους απεσταλμένους του, κάλεσε τον στρατηγό του Βάρδα Σκληρό με το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού της Ευρώπης και τον έστειλε να συναντήσει τον Φωκά. Ο Βάρδας Σκληρός πέρασε τον Βόσπορο και στο Δορύλαιο συναντήθηκε με όσα στρατεύματα της Ασίας υπήρχαν διαθέσιμα. Ο Τσιμισκής έστειλε εκ νέου επιστολή στον Φωκά προτείνοντας του τους ίδιους όρους με αυτούς της πρώτης αλλά ο Φωκάς απάντησε αυτή τη φορά αρνούμενος οποιαδήποτε προσφορά.
Ο Φωκάς μέσω της Εφέσου πλησίασε στα Μικρασιατικά παράλια όπου και στρατοπέδευσε στη Μεσάνακτα. . Ο Βάρδας Σκληρός συνάντησε εκεί τον Βάρδα Φωκά. Ο Σκληρός μεταμφίεσε άντρες του και τους έστειλε στο αντίπαλο στρατόπεδο όπου κατάφεραν να πάρουν με το μέρος τους πολλούς αρχηγούς με την υπόσχεση της αμνηστίας. Ο Φωκάς τις επόμενες ημέρες αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα με τις λιποταξίες προς τον Σκληρό, ανάμεσα τους και ο πρώτος ξάδελφος του Διογένης ο Ανδάλεστος, τα ανίψια του Παρσακουτηνοί που τον είχαν βοηθήσει να αποδράσει και πολλοί σημαντικοί ευγενείς. Αναφέρεται ότι του έμειναν μόνο η οικογένεια του οι Φωκάδες και ελάχιστοι πιστοί.
Κάποιο βράδυ στο στρατόπεδο του ο Φωκάς άκουσε κάποια φωνή και το πρωί καβαλικεύοντας το άλογο του και οπλισμένος για μάχη έτρεξε στο στρατόπεδο του. Την επόμενη νύχτα με 300 ιππείς που του είχαν απομείνει κατέφυγε στο κάστρο Τυραίον το οποίο το είχε εξοπλίσει με προμήθειες πρωτύτερα για περίπτωση που χρειαστεί. . Ο Σκληρός μαθαίνοντας τη φυγή του Φωκά τον καταδίωξε, όπου κατά την καταδίωξη ο Φωκάς παραλίγο να πιαστεί από τον Κωνσταντίνο Χάροντα αλλά τον σκότωσε με το ρόπαλο του και μπήκε στο κάστρο.
Ο Βάρδας Σκληρός άρχισε αμέσως την πολιορκία του κάστρου αναγκάζοντας τον Φωκά να ζητήσει συμφωνία για να παραδοθεί. ο Φωκάς ζήτησε μόνο να χαριστεί η ζωή σε αυτόν και στην οικογένεια του. Ο Σκληρός ζήτησε την απόφαση του αυτοκράτορα, συνέλαβε τον Φωκά και τον κούρεψε, έπειτα τον έστειλε στη Χίο μοναχό. Ο Φωκάς παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του στο μοναστήρι φρουρούμενος.
Πηγές
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Σ
Βραβείο Μιγκέλ ντε Θερβάντες
Το Βραβείο Μιγκέλ ντε Θερβάντες (ισπανικά: Premio de Literatura en Lengua Castellana Miguel de Cervantes), είναι ετήσιο λογοτεχνικό βραβείο που απονέμεται για την συνολική προσφορά ενός εξαίρετου συγγραφέα στην ισπανική γλώσσα. Θεσμοθετήθηκε το 1976 και είναι ισότιμο με το Διεθνές βραβείο Μπούκερ, που αφορά τους συγγραφείς στην αγγλική γλώσσα. Οφείλει την ονομασία του στον Ισπανό συγγραφέα του Δον Κιχώτη, Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Απονέμεται από το ισπανικό Υπουργείο Πολιτισμού. Στον νικητή δίνεται χρηματικό έπαθλο ύψους 125.000 ευρώ και αποτελεί ένα από τα πολυτιμότερα βραβεία της ισπανικής λογοτεχνίας.
Νικητές
Η λίστα με τους νικητές είναι διαθέσιμη στην επίσημη ιστοσελίδα των βραβείων Premio 'Miguel Cervantes'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας
Ο ζητιάνος φοιτητής
Το έργο Ο ζητιάνος φοιτητής (Der Bettelstudent) είναι μια τρίπρακτη οπερέτα του Καρλ Μιλλαίκερ σε γερμανικό λιμπρέτο των Καμίλλο Βάλτσελ (παρουσιάστηκε με το ψευδώνυμο Φρήντριχ Τσέλ) και Ρίχαρντ Ζενέ, που άντλησαν έμπνευση από ένα έργο του γάλλου θεατρικού συγγραφέα Βικτοριέν Σαρντού και ένα του άγγλου συγγραφέα Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον. Η οπερέτα έκανε πρεμιέρα στη Βιέννη, στις 6 Δεκεμβρίου του 1882 και υπήρξε το πλέον επιτυχημένο οπερατικό έργο του Μιλλαίκερ, ενώ σήμερα είναι η πλέον γνωστή οπερέτα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία
μικρογραφία|Το σχέδιο της Εισβολής Η εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία ήταν μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με το κωδικό όνομα "Επιχείρηση Χάσκι" (Operation Husky) οι συμμαχικές δυνάμεις απέσπασαν τη Σικελία από τις δυνάμεις της φασιστικής Ιταλίας και της Ναζιστικής Γερμανίας. Η επιχείρηση άρχισε τη νύκτα μεταξύ 9ης και 10ης Ιουλίου 1943 και στρατηγικά πέτυχε όλους τους στόχους όπως είχαν προσχεδιαστεί: Εκδιώχθηκαν όλες οι δυνάμεις του Άξονα από το νησί και τα γεγονότα προκάλεσαν την πτώση του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Η επιχείρηση έληξε στις 17 Αυγούστου και με την επιτυχία της άνοιξε το δρόμο για τη συμμαχική εισβολή στην Ιταλία.
Το υπόβαθρο
Η Επιχείρηση Πυρσός, όπως είχε ονομαστεί η συμμαχική απόβαση στη Βόρεια Αφρική, σημείωνε επιτυχία: Ήδη από τα τέλη του 1942 ήταν εμφανές ότι ο "Πυρσός" θα κατέληγε σε μεγάλη συμμαχική νίκη. Τους ηγέτες των Συμμάχων άρχισε να απασχολεί η επόμενη ημέρα: Τι έπρεπε να γίνει στη συνέχεια; Η Απόβαση της Νορμανδίας, επονομαζόμενη "Επιχείρηση Round-up" ήταν σαφές ότι δεν είχε ακόμη δυνατότητα πραγματοποίησης. Από την άλλη πλευρά, ο Ιωσήφ Στάλιν δεν έπαυε να ζητά το άνοιγμα ενός δευτέρου μετώπου, ώστε να ανακουφιστεί η γερμανική πίεση στο ανατολικό μέτωπο. right|thumb|200px|Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Συμμάχων στη Διάσκεψη της Καζαμπλάνκας Εξετάζονταν, επίσης, τρόποι ώστε η Ιταλία να αποσυρθεί από τον Πόλεμο. Όλα αυτά τα ζητήματα εξετάστηκαν στη Διάσκεψη της Καζαμπλάνκας τον Ιανουάριο του 1943, αν και οι Αμερικανοί ήταν κάπως διστακτικοί, καθώς η στρατιωτική ηγεσία ζητούσε να αυξηθεί η αμερικανική πίεση στο μέτωπο του Ειρηνικού Είχε προηγηθεί μια διάσκεψη στην Ουάσινγκτον, το καλοκαίρι του 1942, στην οποία ο τότε Αρχηγός του Επιτελείου του αμερικανικού στρατού Τζορτζ Μάρσαλ είχε υποστηρίξει, ενώπιον του Προέδρου Φράνκλιν Ρούζβελτ και του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστων Τσώρτσιλ ότι ο μόνος τρόπος επιτυχούς αντιμετώπισης των δυνάμεων του Άξονα ήταν μια αμφίβια αποβατική επιχείρηση στη δυτική Ευρώπη και, κατά συνέπεια, δεν θα έπρεπε να γίνει καμία άλλη επιχείρηση η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση αυτού του στόχου λόγω διασποράς ανθρώπινου δυναμικού και υλικού. Ο Τσώρτσιλ αντέδρασε αστραπιαία: Σε ένα ιδιαίτερα οξύ υπόμνημα προς τον Αμερικανό Πρόεδρο, αντέκρουσε ευθέως τις θέσεις του Μάρσαλ, δηλώνοντας ότι η βρετανική πλευρά δεν είχε κανένα σχέδιο εισβολής στην Ευρώπη το Σεπτέμβριο του 1942: Μήπως είχαν οι Αμερικανοί; Και αν ναι, ποιο ήταν αυτό; Αλλά αν δεν υπήρχε τέτοιο σχέδιο, τι θα έπρεπε να γίνει; Θα έπρεπε οι Σύμμαχοι να μείνουν αδρανείς στον Ατλαντικό, χωρίς να κάνουν τίποτα; Φυσικά, οι Σύμμαχοι δεν παρέμειναν αδρανείς: Τον Νοέμβριο του 1942 οργανώθηκε και εκτελέστηκε η "Επιχείρηση Πυρσός". Ενώ διαφαινόταν η συμμαχική νίκη, οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν στην Καζαμπλάνκα, όπου ο Τσώρτσιλ πήρε μαζί του κυριολεκτικά ένα πλωτό αρχείο, προκειμένου να στηρίξει τις βρετανικές θέσεις.
Η αμερικανική πρόταση ήταν σχετικά συντηρητική: Οι αρχηγοί των τριών επιτελείων των αμερικανικών δυνάμεων πρότειναν πως, όταν εκδιώκονταν τελείως οι δυνάμεις του Άξονα από τη Βόρεια Αφρική, οι Σύμμαχοι μπορούσαν να εγκαταστήσουν εκεί βάσεις και να βομβαρδίζουν συνεχώς την Ιταλία, μέχρι να την αναγκάσουν να βγει από τον Πόλεμο. Εκεί, όμως, θα παρέμεναν μόνον οι απολύτως αναγκαίες δυνάμεις. Οι υπόλοιπες, μαζί με τις ενισχύσεις τους σε άνδρες και υλικό, θα συγκεντρώνονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο προκειμένου να προετοιμαστεί η εισβολή στη δυτική Ευρώπη.
Διαμετρικά αντίθετη ήταν η θέση των Βρετανών. Κατά την άποψή τους η εισβολή στη δυτική Ευρώπη ήταν ακόμη αδύνατη, ο δε Τζων Σλέσσορ, μέλος του βρετανικού Επιτελείου, εξέφρασε την άποψη ότι δεν υπήρχε η παραμικρή ελπίδα εδραίωσης προγεφυρώματος στη δυτικοευρωπαϊκή ξηρά, πόσο μάλλον η αντιμετώπιση και εξουδετέρωση της Βέρμαχτ: Έπρεπε πρώτα οι Σύμμαχοι να εξασφαλίσουν την από αέρος κυριαρχία. Την ίδια άποψη είχε εκφράσει και ο Στρατάρχης της Αεροπορίας Σερ Τσαρλς Πόρταλ σε διάσκεψη τον προηγούμενο Σεπτέμβριο. Κατά συνέπεια, η απόβαση στη δυτικοευρωπαϊκή ακτή έπρεπε να αναβληθεί τουλάχιστον για έναν ακόμη χρόνο.
Προετοιμασία της εκστρατείας
right|thumb|250px|Τζωρτζ Πάττον (δεξιά) και Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ. Σικελία, 28 Ιουλίου 1943 Η στρατηγική θέση της νήσου ήταν αναμφισβήτητη: Αποτελούσε τη γέφυρα μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης και φυσικό φράγμα για τη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο. Το βασικό πρόβλημα ήταν το ανάγλυφό της: Τραχύ και απότομο, ήταν σχετικά εύκολο για τυχόν ισχυρές δυνάμεις να αποκρούσουν τη συμμαχική εισβολή, καθώς οι δυνάμεις αυτές δε θα ήταν εύκολο να αναπτυχθούν.
Με το σχέδιο αυτό επιδιώχθηκε - και κατορθώθηκε - να πειστούν οι Γερμανοί ότι μια μικρή απόβαση θα γινόταν στη Σαρδηνία αλλά ο κύριος όγκος των Συμμαχικών δυνάμεων θα στρεφόταν στα παράλια της Ελλάδος και συγκεκριμένα στην Πελοπόννησο, όπου θα εγκαθιστούσαν ναυτικές βάσεις στην περιοχή της Καλαμάτας και αεροπορικές στην περιοχή του Αράξου. Οι Γερμανοί έπεσαν στην παγίδα και διέσπειραν τις δυνάμεις τους: Με διαταγή του Χίτλερ δύο θωρακισμένες μεραρχίες μετακινήθηκαν από το Ανατολικό μέτωπο στην Ελλάδα. Επιπλέον, οι τεράστιες προετοιμασίες που απαιτούσε η απόβαση στη Σικελία - και φυσικά δεν ήταν δυνατό να αποκρυβούν - δεν υπήρχε πλέον λόγος να γίνονται με μυστικότητα.
Οι προετοιμασίες της εκστρατείας άρχισαν αμέσως μετά την ολοκλήρωση της διάσκεψης στην Καζαμπλάνκα, καθώς η εισβολή, προγραμματισμένη για τις 10 Ιουλίου 1943, δεν άφηνε περιθώρια χρόνου. Επικεφαλής της επιχείρησης ορίστηκε ο Αϊζενχάουερ, ενώ στη 15η Ομάδα Στρατιών του Χάρολντ Αλεξάντερ υπάχθηκαν οι 7η Στρατιά του Τζωρτζ Πάττον και η 8η Στρατιά του Σερ Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ. Η συμμαχική στρατηγική διέκρινε τρία κύρια σημεία προκειμένου να καταστρώσει τα τελικά σχέδια: Την τοπογραφία του νησιού, τις αεροπορικές βάσεις του Άξονα και το μέγεθος της αντίστασης που θα συναντούσαν τα συμμαχικά στρατεύματα.
Η τοπογραφία
Η Σικελία έχει έκταση περίπου 10.000 τετρ. μίλια και το έδαφός της είναι τραχύ, προσφερόμενο για άμυνα. Με αρχικά χαμηλούς λόφους στη νότια και δυτική της ακτή, το έδαφος γίνεται ορεινό στα βόρεια και τα ανατολικά, με αποκορύφωμα το σχεδόν 3.000 μ. ύψους ηφαίστειο της Αίτνας. Στη βορειοανατολική πλευρά της βρίσκεται η Μεσσίνα, το κεντρικό σημείο επικοινωνίας μεταξύ του νησιού και της ηπειρωτικής Ιταλίας. Το λιμάνι της πόλης ορίστηκε σαν τελικός αντικειμενικός σκοπός της εκστρατείας, καθώς χωρίς αυτό οι δυνάμεις του Άξονα θα αποκόπτονταν από τις γραμμές ανεφοδιασμού τους. Ωστόσο, το έδαφος γύρω από τη Μεσσίνα είναι ιδιαίτερα τραχύ, με στενές παραλίες, ενώ η πόλη ήταν ισχυρά οχυρωμένη και σε τέτοια απόσταση από τις αφρικανικές ακτές που δύσκολα τα συμμαχικά αεροσκάφη θα μπορούσαν να παρέξουν αποτελεσματική αεροπορική κάλυψη. Έτσι, η Μεσσίνα ορίστηκε όχι ως αρχικός αλλά ως τελικός στόχος.
Οι αεροπορικές βάσεις
Οι παραλίες με την καλύτερη πρόσβαση για αμφίβιες επιχειρήσεις βρίσκονταν στη νοτιοανατολική και δυτική ακτή. Προφανώς λόγω του ηπιότερου αναγλύφου, στις ίδιες περιοχές βρίσκονταν και τα άλλα μεγάλα λιμάνια της Σικελίας, η Κατάνη, το Παλέρμο, η Αουγκούστα και οι Συρακούσες και το ίδιο συνέβαινε με τα κυριότερα, περίπου τριάντα, αεροδρόμια του νησιού. Τόσο τα λιμάνια όσο και τα αεροδρόμια ήταν από τους βασικούς στόχους των επιτελών που κατέστρωσαν τα σχέδια: Τα μεν λιμάνια ήταν απαραίτητα για λόγους "logistics", ενώ οι επιτελείς του Ναυτικού και της Αεροπορίας επιθυμούσαν την άμεση κατάληψη των αεροδρομίων προκειμένου να προστατευθεί ο στόλος από εναέριες επιθέσεις.
Αντίσταση και προτεινόμενο σχέδιο
Η συνύπαρξη κατάλληλων ακτών για την απόβαση, λιμένων και αεροδρομίων τόσο στη βορειοδυτική όσο και στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού οδήγησε στην αρχική απόφαση να πραγματοποιηθούν αποβάσεις ταυτόχρονα και στις δύο πλευρές. Η πρόταση αυτή τελικά απορρίφθηκε: Εκτός από τη διασπορά δυνάμεων, οι δύο αποβατικές αιχμές θα ήταν αδύνατο να παρέξουν υποστήριξη η μία στην άλλη. Ο Μοντγκόμερυ ήταν ολοσχερώς αμετακίνητος από την άποψη ότι οι συμμαχικές δυνάμεις όφειλαν να συγκεντρωθούν για να υπερνικήσουν την άγρια αντίσταση των γερμανοϊταλικών δυνάμεων. Οι Γερμανοί είχαν προβάλει πείσμονα αντίσταση στη Βόρεια Αφρική και ο στρατηγός είχε την άποψη ότι και τα ιταλικά στρατεύματα θα επιδείκνυαν την ίδια αποφασιστικότητα, καθώς τώρα θα υπεραμύνονταν του εδάφους της πατρίδας τους. Το επιχείρημα του Μοντγκόμερυ έπεισε τον Αϊζενχάουερ ο οποίος επέλεξε τη συνετότερη λύση της συγκέντρωσης των συμμαχικών δυνάμεων μόνο στη νοτιοανατολική πλευρά της Σικελίας
Το τελικό σχέδιο
right|thumb|300px|Το σχέδιο της απόβασης στη Σικελία Σύμφωνα με το σχέδιο που τελικά επιλέχτηκε, οκτώ μεραρχίες θα αποβιβάζονταν σε μέτωπο 160 περίπου χιλιομέτρων στη νοτιοδυτική Σικελία, ενώ δύο αερομεταφερόμενες μεραρχίες θα προσεδαφίζονταν πίσω από τις δυνάμεις του Άξονα. Η 8η Βρετανική Στρατιά θα παρείχε τις τέσσερις από αυτές, καθώς και μια ανεξάρτητη ταξιαρχία και μια μονάδα κομάντος. Οι δυνάμεις αυτές θα επιχειρούσαν κατά μήκος μετώπου περίπου 50 χιλιομέτρων, εκκινώντας από τη χερσόνησο Πακίνο (Pachino) και κινούμενες προς τα βόρεια μέχρις ενός σημείου λίγο νοτιότερα από το λιμάνι των Συρακουσών. Στρατεύματα μεταφερόμενα με ανεμόπτερα θα ενίσχυαν τις αποβατικές δυνάμεις στην κατάληψη της πόλης και του λιμένα της. Προς τα δυτικά, η 7η Στρατιά του Πάττον θα αποβίβαζε τρεις μεραρχίες σε ένα ακόμη ευρύτερο μέτωπο, στον κόλπο της Γέλας. Η απόβαση θα υποστηριζόταν από αλεξιπτωτιστές της 505ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών και το 3ο Σύνταγμα της 504ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών.
Αφού αποβιβαζόταν, η 8η Στρατιά θα προωθείτο βόρεια, καταλαμβάνοντας την Αουγκούστα, την Κατάνη και το σύμπλεγμα αεροδρομίων του Γκερμπίνι (Gerbini) πριν αποπειραθεί την τελική έφοδο προς τη Μεσσίνα. Αρχικός αντικειμενικός στόχος της 7ης Στρατιάς ήταν μερικά αεροδρόμια μεταξύ της Λικάτα και του Κομίζο και, ύστερα από την κατάληψή τους, θα προωθείτο σε μια θέση περίπου 30 χλμ. από την ακτή η οποία είχε επονομαστεί "Κίτρινη Γραμμή" (Yellow Line). Από εκεί θα ήταν δυνατό να ελέγξει τους ορεινούς όγκους που περιέβαλαν τις παραλίες της αμερικανικής απόβασης και να προστατεύσει τη δυτική πτέρυγα της 8ης Στρατιάς. Εφόσον οι αντικειμενικοί στόχοι επιτυγχάνονταν, η 7η Στρατιά προβλεπόταν να μετακινηθεί λίγο περισσότερο, στη θέση που είχε επονομαστεί "Μπλε Γραμμή" (Blue Line) από την οποία θα ήταν σε θέση να ελέγξει το οδικό δίκτυο που προερχόταν από την Πιάτσα Αρμερίνα (Piazza Armerina).
Στις αποβατικές επιχειρήσεις αποφασίστηκε να συμμετάσχει, επίσης, και μια καναδική δύναμη, αποτελούμενη από την 1η καναδική μεραρχία πεζικού και την 1η καναδική ταξιαρχία αρμάτων, με διοικητή τον υποστράτηγο Γκάι Σίμοντς (Guy Simonds). Λόγω του απειροπόλεμου των στρατιωτών της και της αδυναμίας γρήγορου εγκλιματισμού τους στο μεσογειακό καλοκαίρι, αλλά και λόγω της έλλειψης μεταφορικών μέσων, η πορεία των καναδικών δυνάμεων ανεστάλη λίγες ημέρες μετά την απόβαση, ώστε οι άνδρες να αναπαυθούν.
Η Παντελλερία
right|thumb|300px|Βρετανοί του 1ου Συντάγματος προσπερνούν καιόμενη δεξαμενή καυσίμων. Παντελλερία, 17 Ιουνίου 1943 Πρωταρχικός στόχος του Αϊζενχάουερ ήταν η εξουδετέρωση της Παντελλερίας. Πρόκειται για μικρό ηφαιστειογενές νησί με έκταση μόνο 83 τετρ. χλμ., που βρίσκεται σε απόσταση 53 μιλίων νοτιοανατολικά του Καπ Μπον (Cap Bon) της Τυνησίας και 63 μίλια νοτιοδυτικά της Σικελίας. Η ιταλική διοίκηση είχε απαγορεύσει την πρόσβαση ξένων από το 1926 και είχε κατασκευάσει οχυρωματικά έργα και μερικά αεροδρόμια. Η δύναμη της φρουράς ανερχόταν σε περίπου 10.000 άτομα και διέθετε, επιπλέον, εξοπλισμό ραδιοβοηθημάτων (radio direction finder, RDF). Αποτελούσε εν δυνάμει ισχυρή απειλή κατά του συμμαχικού αποβατικού στόλου, ενώ διέθετε μόνο μια ακτή κατάλληλη για απόβαση στο βορειοδυτικό της άκρο. Το έδαφος είναι ορεινό ενώ στη βόρεια πλευρά της υπήρχε αεροδρόμιο ικανό για αποπροσγειώσεις τετρακινητήριων βομβαρδιστικών, με υπόστεγο μήκους 350 μέτρων, στο οποίο, μεταξύ άλλων, στεγαζόταν μια ηλεκτρογεννήτρια, δεξαμενή παροχής νερού και εγκαταστάσεις επισκευών αεροσκαφών. Επιπλέον, στο νησί μπορούσαν να σταθμεύουν περισσότερα από 80 αεροσκάφη, ενώ υπήρχαν εγκατεστημένα σε διάφορα σημεία περισσότερα από 100 πυροβόλα. Ακόμη κι αν τα αεροσκάφη της Παντελλερίας δεν επιτίθονταν αλλά απλά κατέγραφαν τις συμμαχικές κινήσεις, ήταν δυνατό να αναμένονται δυσάρεστες εκπλήξεις για τους επιτιθέμενους. Ο Αϊζενχάουερ αποφάσισε ότι χωρίς να έχει καταληφθεί η Παντελλερία, η απόβαση στη Σικελία ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Για τον λόγο αυτό αποφάσισε ως πρώτη ενέργεια των επιτιθεμένων την εξουδετέρωσή της. Εναντίον της στάλθηκε ολόκληρη η δύναμη της "NASAF" (Northwest African Strategic Air Force, Στρατηγική Αεροπορική Δύναμη της Βορειοδυτικής Αφρικής), εξαιρουμένων δύο σμηνών της RAF με αεροσκάφη Wellington. Συνολικά θα συμμετείχαν σε αυτήν κάτι λιγότερο από 1.000 αεροσκάφη.
Η επιχείρηση κατά της Παντελλερίας, με το κωδικό όνομα "Operation Corkscrew" (Επιχείρηση ανοιχτήρι φελλών) άρχισε στις 18 Μαΐου 1943 με παράλληλο ναυτικό αποκλεισμό. Μέχρι το τέλος του μήνα το νησί είχε αποκοπεί από τις γραμμές αποστολής εφοδίων και ενισχύσεων. Οι συνεχείς βομβαρδισμοί εξουδετέρωσαν τις υποδομές ενώ μέσα σε δύο εβδομάδες όλα τα αεροσκάφη που βρίσκονταν στο νησί ήταν αδύνατο να πετάξουν ή να υποστούν οποιαδήποτε επισκευή, ενώ οι αμυνόμενοι είχαν ήδη χάσει 60 αεροσκάφη. Στις 8 Ιουνίου το Βρετανικό Ναυτικό άρχισε συστηματικό βομβαρδισμό του λιμανιού (Porto di Pantelleria). Τη νύκτα της 10ης προς 11η Ιουνίου εξουδετερώθηκαν όλα τα πυροβόλα στο νησί. Στις 10:30΄ π.μ. της 11ης Ιουνίου ξεκίνησαν τα αποβατικά σκάφη και, παρά τις προσπάθειες της Γερμανικής αεροπορίας να τα ανακόψουν, με την αποστολή μεγάλων σχηματισμών αεροσκαφών, μισή ώρα αργότερα άρχισε ο βομβαρδισμός των ακτών του νησιού από τις ναυτικές δυνάμεις. Τα αποβατικά έφθασαν στην ακτή και αποβίβασαν την 1η βρετανική μεραρχία πεζικού. Έξι ώρες αργότερα οι δυνάμεις στο νησί, με επικεφαλής τον στρατιωτικό διοικητή του νησιού Υποναύαρχο Τζίνο Παβέζι (Gino Pavesi) παραδόθηκαν. Χρειάστηκαν μερικές ακόμη ημέρες για να καταληφθούν και όλα τα περιβάλλοντα μικρά νησιά, μεταξύ των οποίων η Λαμπεντούζα (Lampedusa) και η Λινόζα (Linosa). Έχει πλέον εκλείψει ο κίνδυνος από αυτή την πλευρά.
Πριν την επιχείρηση
Με ορμητήριο τα αεροδρόμια της Βόρειας Αφρικής, οι συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις εξαπολύουν σφοδρούς βομβαρδισμούς εναντίον των στρατηγικών αεροδρομίων στη Σικελία και στη Σαρδηνία, ενώ παράλληλα επιτίθενται εναντίον βιομηχανικών στόχων στην περιοχή της Νάπολι και στο λιμάνι της. Βομβαρδίζονται επίσης τα λιμάνια της Μεσσήνης, του Παλέρμο και του Κάλιαρι στη Σαρδηνία. Ο στόχος είναι διπλός: Εξουδετέρωση των αντίπαλων δυνάμεων αλλά και τέτοια διασπορά ώστε να μη γίνεται αντιληπτός ο αντικειμενικός στόχος. Βομβαρδισμοί γίνονται επίσης τόσο στη βόρεια Ιταλία (από αεροσκάφη με ορμητήριο τη Βρετανία) όσο και στην Ελλάδα (με ορμητήριο τα αεροδρόμια της Μέσης Ανατολής), αποπροσανατολίζοντας έτσι τις αντίπαλες δυνάμεις. Από τις αρχές Ιουλίου οι επιχειρήσεις γίνονται περισσότερο στοχευμένες προς τα αεροδρόμια της Σικελίας και, μέχρι τις 10 Ιουλίου, προγραμματισμένη ημερομηνία της απόβασης, μόνο δύο αεροδρόμια έχουν ακόμη δυνατότητα εξυπηρέτησης αεροσκαφών, ενώ τα περισσότερα αεροσκάφη του Άξονα έχουν εγκαταλείψει το νησί.