cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1953-54
Όμιλος Λεμεσού-Πάφου
1Ο αγώνας ΑΠΟΠ-Άρης διεκόπη όταν το σκορ ήταν 3-0. Η ΚΟΠ κατοχύρωσε τον αγώνα υπέρ του Άρη με 3-0.
Μπαράζ
Οι πρωταθλήτριες ομάδες των δύο ομίλων έδωσαν διπλούς αγώνες μπαράζ για την ανάδειξη του πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας. Στο πρώτο αγώνα στην έδρα του Άρη, η γηπεδούχος ομάδα κέρδισε με σκορ 3-2. Ο επαναληπτικός στην έδρα της Ντεμίρσπορ τελείωσε ισόπαλος 3-3 και έτσι ο Άρης αναδείχθηκε πρωταθλητής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1953-1954 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Νεφρίτης
Γενικά
Ο νεφρίτης παρουσιάζεται στα συσσωματώματα ακτινολίθου σε μικροκρυσταλλοφυή μορφή, ή πιληματώδη (εξογκώσεις σε μορφή πίλων - καπέλων), ή τελείως στιφρά (συμπαγή) με σχιστοφυή ιστό, έχει χρώμα κυρίως σκούρο πράσινο (μερικές φορές κίτρινο-καφέ ή λευκό), ενώ ο ιαδεΐτης, που είναι πιο σπάνιος, απαντάται ομοίως με περισσότερους χρωματικούς κόκκους.
Οι νεφρίτες γενικά απαντώνται σε πετρώματα με σερπεντίνη ή σε κροκάλες και λατύπες, παρουσιάζουν σκληρότητα 5,5 - 6,5 και ειδικό βάρος 2,9 - 3,1, είναι διαφώτιστοι στα άκρα παρουσιάζοντας θαμπή σελαγίζουσα (καταυγάζουσα) λάμψη. Εκ του γεγονότος αυτού χρησιμοποιούνται κυρίως ως διακοσμητικές πέτρες σε όπλα - ξίφη, γλυπτά, είδη χειροτεχνίας, και ως ημιπολύτιμοι λίθοι.
Αρχαιότητα
Από την αρχαιολογική έρευνα οι νεφρίτες φέρονται να ήταν γνωστοί από την αρχαιότητα και μάλιστα στην Ευρώπη από τη νεολιθική εποχή, αλλά και σε χώρες της Ασίας (Κίνα), της ΝΑ. Ασίας, σε νήσους του Ειρηνικού, όπως επίσης γνωστή ήταν και η χρήση τους, παραμένει όμως άγνωστο πως τους ονόμαζαν. Το σύγχρονο όνομά τους προέρχεται από την αρχαία ελληνική ως «νεφρός λίθος» που πιθανολογείται ότι δόθηκε είτε από το χρώμα που παρουσιάζουν οι «πέτρες στα νεφρά», ή ως θεραπευτική χρήση κατά των παραπάνω. Από την ελληνική οι Ρωμαίοι τον ονόμασαν «Lapis nephriticus». Στη συνέχεια έλαβε διάφορες παρεμφερείς ονομασίες.
Αλκάνδρη
Στην ελληνική μυθολογία η Αλκάνδρη ήταν σύζυγος του Πολύβου στο μέγαρο του οποίου, που βρισκόταν στις Θήβες της Αιγύπτου, φιλοξενήθηκαν ο Μενέλαος και η Ωραία Ελένη κατά την επιστροφή τους από την Τροία. Ο Όμηρος αναφέρει στην Οδύσσεια (δ 126-135) ότι η Αλκάνδρη δώρισε τότε στην Ελένη μια χρυσή ηλακάτη (ρόκα) και ένα ασημένιο κάνιστρο με χρυσοποίκιλτα εξωτερικά χείλη.
Πηγές
Αλκανδρη Αλκανδρη
1679
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1679 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βεραίικα Αχαΐας
Τα Βεραίικα ή Βερραίικα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, που αποτελεί οικιστική θέση και γειτονιά στην περιφέρεια της Τοπικής Κοινότητας Κρήνης Αιγιαλείας. Βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 1.185 μέτρων, στις ανατολικές πλαγιές του Παναχαϊκού, και οδηγούν εκεί δύσβατοι χωματόδρομοι από τα χωριά Γκραίκας, Μικρόνι και Οβρυόκαμπος.
Oνομασία
Ο σύγχρονος οικισμός παλαιότερα ονομαζόταν Λαλικώστα. Η παλιά ονομασία είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον πρώτο οικιστή του χωριού. Ανθρωπωνυμικό αποτελεί και η σύγχρονη ονομασία Βεραίικα, προερχόμενη από το επίθετο της οικογένειας Βέρα που κατοικεί στην περιοχή και διατηρεί λειβάδια εκεί.
Ιστορικά στοιχεία
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία Λαλικώστα στις 20/04/1835 και υπήχθη στο Δήμο Παναχαιών. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 υπήχθη στον τότε Δήμο Ερινεού. Ως οικισμός του Ελληνικού κράτους βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της περιοχής του Ερινεού και απογράφηκε ως ξεχωριστός οικισμός δύο φορές. To 1830 εκατοικείτο από 11 οικογένειες και το 1835 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 215 κατοίκους απαρτιζόμενο από 41 οικογένειες.
Παλαιότερα, κατά το 19ο αιώνα, κάτοικοι προερχόμενοι από το ορεινό Λαλικώστα συνοίκισαν το σύγχρονο χωριό των Φαρών στα πεδινά της Δυτικής Αχαΐας, το οποίο αρχικά ονομαζόταν «Λαλικώστα». Με τη δημιουργία του πεδινού Λαλικώστα το χωριό μεταφέρθηκε διοικητικά στα πεδινά και η ορεινή αρχική του θέση έπαψε να λογίζεται ως οικισμός. Η μετακίνηση των κατοίκων του ορεινού Λαλικώστα στο πεδινό Λαλικώστα πρέπει να συνέβη στην περίοδο 1835-1844. Οι αρχικοί κάτοικοι του πεδινού Λαλικώστα, όπως προφανώς και του ορεινού, μιλούσαν τα αρβανίτικα. Τελευταία εμφάνιση του ορεινού Λαλικώστα ως οικισμός είναι στις απογραφές της περιόδου 1848-1851 όπου αναφέρεται ως οικισμός της Αραγόζενας του Δήμου Ερινεού χωρίς πληθυσμό. Το ορεινό Λαλικώστα ωστόσο δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ οριστικά από τους κατοίκους του· αναφέρεται ως οικιστική θέση χωρίς πληθυσμό το 1901 και στα 1903 αναφέρεται ως «έτερο θερινό χωριό επί του Παναχαϊκού», δηλ. ήταν παραθεριστικός οικισμός των κατοίκων του πεδινού Λαλικώστα. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες το ίδιο συνεχίζει να ισχύει μέχρι και σήμερα.
Στο σημερινό χωριό Φαρές υπάρχει συνοικία με την ονομασία «Βεραίικα» ως ανάμνηση των κατοίκων που ήρθαν από το ορεινό Λαλικώστα και συνοίκισαν το χωριό.
Λοιπά στοιχεία
Από τα Βεραίικα κατάγεται ο Άγγελος Βέρας, που το 1975 εξέδωσε στην Πάτρα θρησκευτικά ποιήματα και τεύχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Στυλιανός (όνομα)
Στυλιανός (υποκοριστικό Στέλιος) είναι ένα ανδρικό ελληνικό όνομα. Δίνεται προς τιμή του αγίου Στυλιανού από την Παφλαγονία, προστάτη των παιδιών. Το αντίστοιχο θηλυκό όνομα είναι Στυλιανή (υποκοριστικό Στέλλα) που συναντάται και σε άλλες χώρες (Αγγλία, Η.Π.Α.)
Ετυμολογία
Το όνομα Στυλιανός προέρχεται ίσως από τη λέξη «στύλος».
Πιθανότερη ίσως είναι η προέλευση από την λέξη stella που στα Λατινικά σημαίνει «αστέρι». Την πιθανότητα λατινικής προέλευσης ενισχύει και η κατάληξη -ianus (Stylianus).
Υπάρχει και η εκδοχή της ανάλυσης του ονόματος σε δύο συνθετικά, «στύλος» και «νους», όπου «Στυλιανός» < Στύλος νοός, δηλαδή στέρεος νους ή στερέωμα του νου.
Ονομαστική εορτή
Εορτάζεται στις 26 Νοεμβρίου.
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα
Χορτιάτης (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Χορτιάτης μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Γεγονότα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γεώργιος Χλαμπουτάκης
Ο Γεώργιος Χλαμπουτάκης είναι Έλληνας δικαστής που διετέλεσε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά και εισήλθε στο δικαστικό σώμα. Η καταγωγή του από το Ατσιπόπουλο Ρεθύμνης, απόγονος του Βασίλειου Χλαμπουτάκη (Χλαμπούτη), που με την οικονομική συνδρομή 200 χρυσών ναπολεόνιων στις 29 Μαίου 1821 (στην Θυμιανή Παναγία Κομητάδων Σφακίων, όπου κυρήχθηκε η Επανάσταση κατά των Τούρκων) προμήθευσε με όπλα την Εθνεγερσία του 1821. Την καταγωγή του από το Ατσιπόπουλο την αναδεικνύει με κάθε πρώτη ευκαιρία. Το 1974, μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, διορίστηκε δήμαρχος Αγρινίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1975, οπότε και προκηρύχθηκαν οι πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές τοπικής διοίκησης. Το 2000 εξελέγη μέλος της τριμελούς διοίκησης του Εφετείου Αθηνών. Έφτασε μέχρι την θέση του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου, στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2007, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε ως επίτιμος αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου.
Παραπομπές
Χλαμπουτάκης Χλαμπουτάκης
Εργομητρίνη
μικρογραφία|Χημική δομή της εργονοβίνης H Εργομητρίνη, επίσης γνωστή ως εργονοβίνη, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για να προκαλέσει συσπάσεις της μήτρας για τη θεραπεία της κολπικής αιμορραγίας μετά τον τοκετό. Μπορεί να χορηγηθεί είτε από το στόμα, είτε με ενδομυική ή ενδοφλέβια ένεση. Αρχίζει να δρα εντός περίπου 15 λεπτών όταν λαμβάνεται από το στόμα, ενώ έχει ταχύτερη επίδραση όταν χρησιμοποιείται σε ενέσιμη μορφή. Η επίδραση διαρκεί από 45 εως 180 λεπτά.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν την υψηλή αρτηριακή πίεση, έμετο, επιληπτικές κρίσεις, κεφαλαλγία, και χαμηλή αρτηριακή πίεση. Αρχικά παρασκευαζόταν από τον μύκητα ερυσιβώδη όλυρα, όμως μπορεί επίσης να παραχθεί συνθετικά από λυσεργικό οξύ. Λόγω του ότι είναι δυνατόν να παρασκευαστεί Διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος (LSD) από εργομητρίνη, το φάρμακο είναι ελεγχόμενο.
Η εργομητρίνη εφευρέθηκε το 1932. Βρίσκεται στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, με τα πιο αποτελεσματικά και ασφαλή φάρμακα που απαιτούνται σε ένα σύστημα υγείας. Το κόστος χονδρικής στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι μεταξύ 0,12 και 0,41 USD για μια ενέσιμη δόση και 0,01 USD για ένα χάπι το 2014. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κοστίζει περίπου 1,75 USD ανά δόση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάρμακα Κατηγορία:Τοκετός Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Δήμος Παραβόλας
Ο Δήμος Παραβόλας ήταν δήμος της Αιτωλοακαρνανίας, στη βόρεια πλευρά της Τριχωνίδας. Έδρα του δήμου και μεγαλύτερος οικισμός ήταν η Παραβόλα.
Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου.
Ο δήμος ήταν κυρίως ημιορεινός και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 4.482 κατοίκους και η συνολική του έκταση ήταν 135.373 στρέμματα.
Δημοτικά Διαμερίσματα
Περιλάμβανε 10 συνολικά δημοτικά διαμερίσματα και συγκεκριμένα τα:
Αξιοθέατα
Στην Παραβόλα βρισκόταν το αρχαίο Βουκάτιο ερείπια από το τείχος του οποίου σώζονται στον λόφο που υψώνεται δίπλα στη λίμνη.
Δήμαρχοι Παραβόλας
Δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραβόλα *
Αλεξάνορας
Στην ελληνική μυθολογία ο Αλεξάνορας ή Αλεξάνωρ ήταν γιος του Μαχάονα και εγγονός του θεού Ασκληπιού. Ο Αλεξάνορας λατρευόταν ως ήρωας στην Τιτάνη της Σικυωνίας, όπου είχε ιδρύσει ασκληπιείο μέσα σε περίβολο πυκνοφυτεμένο με κυπαρίσσια. Μέσα στο ασκληπιείο αυτό βρίσκονταν ξύλινα αγάλματα (ξόανα) του Ασκληπιού και της Υγείας. Πολλοί θεωρούσαν ότι το άγαλμα αυτό του Ασκληπιού ήταν έργο του ίδιου του Αλεξάνορα. Προς τιμή του Αλεξάνορα υπήρχε και δικό του άγαλμα στο εσωτερικό του κτιρίου.
Αδελφοί του Αλεξάνορα ήταν ο Σφύρος, που είχε ιδρύσει κι αυτός ασκληπιείο στο Άργος, ο Πολεμοκράτης, ο Άλκων και άλλοι (Παυσανίας Β, 23, 4). Οι κάτοικοι της Τιτάνης τιμούσαν τον Αλεξάνορα με ιλαστήριες θυσίες μετά το ηλιοβασίλεμα.
Μανόλης Ανδρόνικος
Ο Μανόλης Ανδρόνικος (Προύσα, 23 Οκτωβρίου 1919 - Θεσσαλονίκη, 30 Μαρτίου 1992) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Προύσα στις 23 Οκτωβρίου 1919. Ο πατέρας του, Λεωνίδας, ήταν από τη Σάμο και η μητέρα του από την Ίμβρο. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένειά εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Μπήκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1936, όπου προσωπικότητες όπως αυτή του καθηγητή Κωνσταντίνου Ρωμαίου, του κίνησαν σε πρώτο στάδιο το αρχαιολογικό του ενδιαφέρον. Ενώ ήταν φοιτητής, ο Ανδρόνικος εργάστηκε σαν βοηθός δίπλα στον Ρωμαίο στην ανασκαφή της Βεργίνας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1941, διορίστηκε φιλόλογος σε γυμνάσιο του Διδυμότειχου. Στη συνέχεια διέφυγε στη Μέση Ανατολή, κατατάχτηκε στον Ελληνικό Στρατό και πήρε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις όπου υπηρέτησε ως λοχίας στο 8ό τάγμα της ΙΙ ταξιαρχίας η οποία εστάλη στην Τρίπολη της Κυρηναϊκής να φυλάει αιχμαλώτους λόγω ότι ήταν «δημοκρατική».
Μετά τον πόλεμο εργάστηκε στη σχολή «Σχοινά» της Θεσσαλονίκης και το 1949 διορίστηκε επιμελητής αρχαιοτήτων στην εφορεία Κεντρικής Μακεδονίας. Το 1952 έγινε καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το διάστημα 1954-1955 μετεκπαιδεύτηκε στην Οξφόρδη, δίπλα στον Σερ Τζον Μπίζλι (Sir John D. Beazley, 1954-1955). Το 1957 εξελέγη υφηγητής της Αρχαιολογίας (Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) με τη διατριβή «Λακωνικά ανάγλυφα». Το 1961 εκλέχτηκε έκτακτος καθηγητής της Β΄ έδρας Αρχαιολογίας και το 1964 τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα.
Πραγματοποίησε πολλές ανασκαφικές έρευνες στη Βέροια, τη Νάουσα, το Κιλκίς, τη Χαλκιδική, τη Θεσσαλονίκη, αλλά το κύριο ανασκαφικό του έργο συγκεντρώθηκε στη Βεργίνα. Η Βεργίνα ανεσκάφη πρώτη φορά υπό του L. Heuzey το 1861 και μεταξύ των ανασκαφών υπήρξε και το Ανάκτορο. Ανασκαφές στην περιοχή έγιναν και κατά την περίοδο 1937-1940, από τον Κ. Ρωμαίο, ενώ η ανασκαφική εμπλοκή του Μ. Ανδρονίκου ξεκίνησε το 1949, αρχικά έως το 1960, όπου ειδικά στο Ανάκτορα συνεργάσθηκε με τους Γ. Μπακαλάκη εκ μέρους του ΑΠΘ και Χ. Μακαρονά από πλευράς Εφορίας Αρχαιοτήτων. Μέχρι το 1970, είχαν περατωθεί ουσιαστικά οι ανασκαφές στο Ανάκτορο, και αυτήν περίπου την εποχή ο N. Hammond υποστήριξε το ενδεχόμενο πως ανασκάπτονταν πιθανότατα οι Αρχαίες Αιγές. Με την μεταπολίτευση και συγκεκριμένα το 1976 ο Μ. Ανδρόνικος, άρχισε ν΄ ανασκάπτει την Μεγάλη Τούμπα.
Προσφορά
Ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας Μιχάλης Τιβέριος αναφέρει πως ο Ανδρόνικος είχε πολύ σημαντική προσφορά στην κατανόηση των επιτύμβιων μνημείων. Στη διατριβή «Λακωνικά ανάγλυφα» έδειξε πως μια ομάδα αναγλύφων, που ως τότε θεωρούνταν επιτύμβια για αφηρωισμένους νεκρούς, ήταν αναθηματικά ανάγλυφα σε χθόνιες θεότητες. Στη μελέτη «Ελληνικά επιτάφια μνημεία» παρουσίασε μια συνολική εικόνα της μορφής και του ρόλου του επιτάφιου μνημείου των προϊστορικών και γεωμετρικών χρόνων. Στη μελέτη αυτή και την «Ομηρικά και Μυκηναϊκά έθιμα ταφής» ο Ανδρόνικος εκθέτει τις διαφορές που παρουσιάζει ο τρόπος ταφής στον μυκηναϊκό και τον γεωμετρικό κόσμο, και υποστηρίζει πως τα ταφικά έθιμα που αναφέρονται στον Όμηρο δεν είναι της Μυκηναϊκής εποχής αλλά φανερώνουν έθιμα και ιδέες των γεωμετρικών χρόνων. Ο Τιβέριος χαρακτηρίζει το έργο του Ανδρόνικου «Totenkult» (Λατρεία νεκρών) «κλασσικό έργο των αρχαιογνωστικών επιστημών».
Υπήρξε μέλος του Αρχαιολογικού Συμβουλίου (1964-1965), της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, της Association Internationale des Critiques d' Art, καθώς και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου. thumb|Η προτομή του Μανόλη Ανδρόνικου απέναντι από το [[Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.]] Έλαβε μέρος με ανακοινώσεις σε πολλά διεθνή συνέδρια. Προσκλήθηκε από γερμανικά πανεπιστήμια για διαλέξεις και σχεδόν απ' όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδας. Διετέλεσε Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης (1968-1969). Μιλούσε εκτός της μητρικής του γλώσσας, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Το όνομά του γράφεται κάποιες φορές με ωμέγα (Μανώλης). Ο ίδιος το έγραφε με όμικρον (Μανόλης).
Το 1992 του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Φοίνικος. Mόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης (επί της οδού Παπάφη), πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 30 Μαρτίου 1992.
1680
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1780 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μανόλης Ανδρόνικος
Προσφορά
Προς τιμήν του έχει ανεγερθεί η προτομή του απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, ενώ η οδός μπροστά από το Μουσείο φέρει το όνομά του. Στον Εύοσμο έχει ανεγερθεί το μαρμάρινο Μνημείο Μανόλη Ανδρόνικου σε σχήμα αναθηματικής στήλης με λαξευμένο τον ήλιο της Βεργίνας και τα ονόματα των τριών σημαντικών πόλεων της ζωής του: Προύσα, Βεργίνα, Θεσσαλονίκη. Τιμητικά το όνομά του φέρουν πολλά σχολεία όπως το 2ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, το Γυμνάσιο Βεργίνας και το 1ο Πειραματικό Λύκειο Θεσσαλονίκης. . Επίσης κάποιες οδοί ανά την Ελλάδα έχουν ονομαστεί προς τιμήν του.
1680
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μανόλης Ανδρόνικος
Εργογραφία
Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο και μελέτες, κυριότερα των οποίων είναι:
Και επίσης πολλές δημοσιεύσεις, με κυριότερες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Αλκίοπος
Στην ελληνική μυθολογία ο Αλκίοπος ήταν ένας από τους Μέροπες που ζούσαν στην Κω. Την κόρη του Αλκιόπου, που σύμφωνα με μία παράδοση ονομαζόταν Χαλκιόπη, πήρε για σύζυγό του ο Ηρακλής όταν έπειτα από ναυάγιο σώθηκε στο νησί.
Πηγές
Αλκιοπος
Βιεννέζικα βαλς
Βιεννέζικα βαλς  (αγγλικά: Waltzes from Vienna), είναι ο τίτλος αγγλικής κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Άλφρεντ Χίτσκοκ και παραγωγή του 1933.
Παρατηρήσεις
Είναι μια ταινία για την οποία ο Χίτσκοκ μετάνοιωσε που τη γύρισε αφού δεν τον άφησε καθόλου ικανοποιημένο και μάλιστα από την έβδομη ημέρα των γυρισμάτων της το δήλωσε στους συντελεστές της.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1933 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Βρετανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
1681
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1681 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εστρόγκο Ναχάμα
Ο Εστρόγκο ή Εστρόνγκο Ναχάμα (Estrongo Nachama, Θεσσαλονίκη 1918-Βερολίνο 2000) ήταν Έλληνας Εβραίος, επιζών του Ολοκαυτώματος, ο οποίος μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο και διακρίθηκε ως τραγουδιστής και αρχιψάλτης (κάντορας) της εκεί εβραϊκής κοινότητας.
"Ο τραγουδιστής του Άουσβιτς"
Τον Απρίλιο του 1943, ακολουθώντας τη μοίρα των περισσοτέρων Εβραίων της Θεσσαλονίκης, στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης του Άουσβιτς. Εκεί όλα τα μέλη της οικογένειάς του δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων, ενώ ο ίδιος ως νεαρός και ικανός προς καταναγκαστική εργασία οδηγήθηκε στα λατομεία ενός υποστρατοπέδου. Κατά τη διάρκεια της σκληρής εργασίας συνήθιζε να τραγουδά και γρήγορα έγινε γνωστός για την εξαιρετική φωνή του. Οι φρουροί τον έβαζαν να τραγουδάει για να τους διασκεδάζει και ως αντάλλαγμα του πέταγαν ένα κομμάτι ψωμί στις λάσπες. Λόγω της φωνής του κατάφερε να μείνει ζωντανός και απέκτησε το προσωνύμιο "ο τραγουδιστής του Άουσβιτς".
Η ζωή στο Βερολίνο
Μετά την απελευθέρωσή του παρέμεινε προσωρινά στο Βερολίνο καθώς σκόπευε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Όμως το 1951 πληροφορήθηκε επίσημα ότι κανείς από την οικογένειά του δεν επέζησε και μη έχοντας πλέον κανέναν ζώντα συγγενή στην Ελλάδα παρέμεινε στο Βερολίνο. Εκεί ήρθε σε επαφή με τους εναπομείναντες Εβραίους και την μικρή μεταπολεμική κοινότητά τους και to 1947 έγινε αρχικά κάντορας (ψάλτης) στη Συναγωγή της οδού Πεσταλότσι και στη συνέχεια αρχικάντορας. Ο ραδιοφωνικός σταθμός RIAS μετέδιδε κάθε εβδομάδα τη λειτουργία της συναγωγής και αυτό βοήθησε στο να γίνει γνωστή η φωνή του με τη χρεία του βαρύτονου και να αναγνωριστεί το ταλέντο του. Έψαλε επίσης και στη συναγωγή του Βερολίνου που εξυπηρετούσε τις θρησκευτικές ανάγκες των Αμερικανών στρατιωτών εβραϊκού θρησκεύματος. Μετά την ανέγερση του τείχους και τον χωρισμό της πόλης σε δυτικό και ανατολικό τομέα, στο Ναχάμα δόθηκε άδεια, επειδή παρέμενε Έλληνας υπήκοος, να μεταβαίνει στο Ανατολικό Βερολίνο για να εξυπηρετεί τις ανάγκες της εκεί μικρής εβραϊκής κοινότητας. μικρογραφία|Ο τάφος του Εστρόγκο Ναχάμα στο εβραϊκό νεκροταφείο του Βερολίνου|231x231εσΣτο Βερολίνο ο Εστρόνγκο Ναχάμα με τη δουλειά και το ταλέντο του αναδείχθηκε σε σημαντική προσωπικότητα της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Έκανε ηχογραφήσεις δίσκων με εβραϊκή θρησκευτική μουσική, εμφανίστηκε σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως στο "Καμπαρέ" του Μπομπ Φόσι το 1972, όπου υποδύθηκε το ρόλο του ραβίνου, ενώ εμφανίστηκε σε πολλές συναυλίες, στην Ευρώπη, στις Η.Π.Α. και στο Ισραήλ. Έδωσε επίσης συναυλίες μαζί με χριστιανικές χορωδίες και σε χριστιανικούς ναούς προωθώντας τη συνεργασία των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων.
Το 1959 επισκέφθηκε για τρεις εβδομάδες την Θεσσαλονίκη προς αναζήτηση συγγενών, αντιμετώπισε δυσκολίες στην ανανέωση του διαβατηρίου του επειδή είχε κηρυχθεί ανυπότακτος από το ελληνικό κράτος, αλλά διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του την ελληνική υπηκοότητα παρότι του προτάθηκε πολλές φορές η απονομή της γερμανικής.
To 2012 το Ίδρυμα Meridian στο Βερολίνο καθιέρωσε προς τιμή του το "Βραβείο Εστρόνγκο Ναχάμα για την ανεκτικότητα και το πολιτικό θάρρος" με το οποίο βραβεύεται κατ' έτος μία προσωπικότητα για τις δράσεις της σε αυτούς τους τομείς.
Δείτε επίσης
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής Κατηγορία:Βαρύτονοι Κατηγορία:Επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος
Γονίδιο
right|thumbnail|270px|Απεικόνιση ενός γονιδίου σε σχέση με τη διπλή έλικα του DNA και ένα χρωμόσωμα (δεξιά)
Τα γονίδια είναι αλληλουχίες βάσεων του DNA που μεταγράφονται, στις οποίες περιέχονται πληροφορίες που καθορίζουν την σύνθεση ενός πολυπεπτιδίου ή ενός μορίου RNA. Υπάρχουν δύο είδη γονιδίων :
Τονίζεται ότι το snRNA συναντάται μόνο στα ευκαρυωτικά κύτταρα και συμμετέχει στην ωρίμανση του mRNA (αποκοπή εσωνίων, συγκόλληση εξονίων). Τα οργανίδια που πραγματοποιούν την ωρίμανση είναι τα ριβονουκλεοπρωτεϊνικά σωματίδια, τα οποία αποτελούνται από snRNA και πρωτεΐνες.
Ισίδωρος Ζουργός
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε Παιδαγωγικά και υπηρετεί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος. Έχει δύο παιδιά και σήμερα εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορα περιοδικά δημοσιεύοντας ποίηση και πεζογραφία, καθώς και βιβλιογραφικά κριτικά σημειώματα. Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα διδασκαλίας της λογοτεχνίας στο δημοτικό σχολείο και θέματα ιστορίας της εκπαίδευσης.
Γονίδιο
Το μόριο που προκύπτει ως προϊόν από τη γονιδιακή έκφραση είναι είτε πρωτεΐνη (μετά από μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις πολυπεπτιδικών αλυσίδων) είτε RNA, και αναφέρεται ως γονιδιακό προϊόν. Τα γονίδια μέσω των γονιδιακών προϊόντων τους ελέγχουν κάθε κυτταρική δραστηριότητα και κατευθύνουν τη φυσική ανάπτυξη και συμπεριφορά του οργανισμού. Τα περισσότερα γονίδια κωδικοποιούν πρωτεΐνες, οι οποίες είναι βιολογικά μακρομόρια αποτελούμενα από γραμμικές αλυσίδες αμινοξέων και μπορεί να ελέγχουν τις βιοχημικές αντιδράσεις που πραγματοποιούνται στα κύτταρα, ενώ άλλες πρωτεΐνες έχουν άλλους ρόλους. Μερικά γονίδια δεν κωδικοποιούν πρωτεΐνες, αλλά τα μόρια των μεταγραφόμενων από αυτά RNA διαδραματίζουν βασικούς ρόλους στην βιοσύνθεση των πρωτεϊνών και στον έλεγχο της γονιδιακής έκφρασης.
Ισίδωρος Ζουργός
Βιογραφικό
Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: Φράουστ (Λιβάνης, 1995/Πατάκης, 2010), Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού (Πατάκης, 2000/2007), Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού (Πατάκης, 2002/2010), Στη σκιά της πεταλούδας (Πατάκης, 2005), Η αηδονόπιτα (Πατάκης, 2008), Ανεμώλια (Πατάκης, 2011 - Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ). Το 2014 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο , ένα πολυσχιδές μυθιστόρημα για τον κόσμο της επιστήμης, της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της ιατρικής, της θεοκρατικής αντίληψης, της τέχνης, της επινόησης της γραφής, της συναισθηματικής εξέλιξης. Το 2017 κυκλοφόρησε το όγδοο μυθιστόρημα του συγγραφέα, Λίγες και μία νύχτες (Πατάκης), που παρακολουθεί τη ζωή του Λευτέρη Ζεύγου από τη νεαρή του ηλικία μέχρι τα γηρατειά του, με φόντο τη Θεσσαλονίκη του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα τη Συνοικία των Εξοχών, αλλά και τις περιπλανήσεις του σε άλλες πόλεις της Ευρώπης. Το 2019 κυκλοφόρησαν Οι ρετσίνες του βασιλιά (Πατάκης), μυθιστόρημα που διαλέγεται με τον Βασιλιά Ληρ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ενώ το 2021 εκδόθηκε το Περί της εαυτού ψυχής (Πατάκης), το δέκατο μυθιστόρημα του συγγραφέα, που διαδραματίζεται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο τέλος του 11ου αιώνα.
Το 1996 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση κειμένων για την εκπαίδευση, με τίτλο Αναπνέοντας κιμωλία - γραφές εκπαιδευτικών, από τις εκδόσεις Σαββάλα και το 2009 στη συλλογική έκδοση Ζωολογία του πάνω και του κάτω κόσμου (Πατάκης), στη σειρά "Hotel-Ένοικοι Γραφής", που επιμελείται ο Μισέλ Φάις. Το 2011 συμμετείχε στη συλλογή κειμένων Τάξη + Αταξία - Οι νέοι φωνάζουν από τις εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ και το 2014 στη συλλογή διηγημάτων Ιστορίες Ταχυδρομείου που εξέδωσαν τα ελληνικά ταχυδρομεία. Το 2017 συμμετείχε στην εικαστική εγκατάσταση Relics to eternity και το 2018 στο λογοτεχνικό θεματικό ημερολόγιο της Εταιρείας Συγγραφέων με τίτλο Λογοτεχνία και ένδυση - Πώς φοριούνται οι λέξεις.
Γονίδιο
Τα περισσότερα γονιδια περιέχουν κάποιες περιοχές που δεν κωδικοποιούν τα γονιδιακά προϊόντα, αλλά συχνά ρυθμίζουν τη γονιδιακή έκφραση. Μία κρίσιμη περιοχή που δεν κωδικοποιεί, είναι ο υποκινητής, μία σύντομη ακολουθία DNA, απαραίτητη για την έναρξη της γονιδιακής έκφρασης. Στα γονίδια ευκαρυωτικών οργανισμών περιέχονται συχνά κάποιες περιοχές που αποκαλούνται ιντρόνια ή εσώνια και αφαιρούνται από το mRNA σε μια διαδικασία γνωστή ως συγκόλληση ή ωρίμανση του mRNA, που γίνεται στον πυρήνα (splicing). Οι περιοχές που κωδικοποιούν πραγματικά το προϊόν των γονιδίων, είναι γνωστές ως εξόνια. Το τελικό προϊόν των γονιδίων μπορεί να είναι πολύ μικρότερο από τo αρχικό RNA. Το σύνολο των γονιδίων αποτελεί τμήμα μόνο του γονιδιώματος ενός οργανισμού, που απαρτίζεται από το σύνολο του κυτταρικού DNA.
Ισίδωρος Ζουργός
Βιογραφικό
Με τον σκηνοθέτη Πάνο Καρκανεβάτο συνέγραψε το σενάριο της μεγάλου μήκους ταινίας του Όχθες, που προβλήθηκε τον Μάρτιο του 2015.
Τον Σεπτέμβριο του 2022 το μυθιστόρημά του Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού μεταφράστηκε στα ισπανικά από τον εκδοτικό οίκο Sloper.
Ο Ισίδωρος Ζουργός είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Φράουστ (1995, 2010)
Το μυθιστόρημα Φράουστ είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και συνομιλεί με τον ευρωπαϊκό μύθο του δόκτορα Φάουστ μέσα από τα μάτια του Φραγκίσκου, ενός νεαρού, φιλόδοξου συγγραφέα, ο οποίος βρίσκει τυχαία μία σειρά από αδημοσίευτα χειρόγραφα και τα παρουσιάζει για δικά του. Η ιστορία λαμβάνει χώρα στη Θεσσαλονίκη, σε ελληνικά νησιά και στο Εδιμβούργο τη δεκαετία του 1980. Η κατά τόπους γοτθική ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος έχει συγγένειες με τη λογοτεχνία τρόμου. Σε όλο το μυθιστόρημα υπάρχει μία μόνιμη συνύπαρξη του αληθινού με τον φανταστικό κόσμο της λογοτεχνίας και των πνευμάτων, έως το σημείο που οι δύο κόσμοι μπλέκονται και ο Φραγκίσκος καλείται να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο του, παρουσία του Εωσφόρου.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού (2000, 2007)
Είναι το δεύτερο μυθιστόρημα το Ισίδωρου Ζουργού. Η ιστορία του βιβλίου εκκινεί ένα βράδυ σε κάποιο μικρό νησί του Αιγαίου, όπου ύστερα από μία δυνατή καταιγίδα, κάποιος άγνωστος διηγείται αποσπάσματα από ένα βιβλίο που δεν γράφτηκε ποτέ. Το μυθιστόρημα περιλαμβάνει εγκιβωτισμένες αφηγήσεις που ανακαλούν τη λαογραφική παράδοση της ανατολικής Μεσογείου. Τον κόσμο αυτών των ιστοριών συνθέτουν ξωθιές, νάνοι, βρικόλακες, δράκοι, μυθικά πρόσωπα. Το βιβλίο κινείται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, ρεαλισμού και λαϊκών παραμυθιών.
Στη σκιά της πεταλούδας (2005)
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ισίδωρου Ζουργού που εντάσσεται σε ένα ιστορικό περιβάλλον. Χρονικά η αφήγηση καλύπτει έναν αιώνα, όπως μαρτυρεί και ο υπότιτλος του βιβλίου «Μυθιστόρημα για έναν αιώνα». Η πλοκή του έργου ξεκινά όταν ένας άντρας και μία γυναίκα εγκλωβίζονται στο ασανσέρ ενός κτηρίου παραμονές Δεκαπενταύγουστου. Αποκλεισμένοι για τρεις ημέρες αποφασίζουν να διηγηθεί ο καθένας τους τη γενεαλογική του ιστορία. Με αυτόν τον τρόπο παρακολουθούμε την τύχη μιας οικογένειας προσφύγων από την Ανατολική Ρωμυλία και μιας από το Βελβεντό της Κοζάνης που απλώνεται σε τρεις γενιές. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, πρόκειται για ένα βιβλίο που ασχολείται με το «πανάρχαιο δράμα, τη συνάντηση του ανθρώπου με την προσωπική του αποτυχία και πτώση». Η Σώτη Τριανταφύλλου αποκάλεσε τη Σκιά της πεταλούδας, «ένα μεγάλο ελληνικό μυθιστόρημα», ενώ ο Χρήστος Γιανναράς υποστήριξε πως το ελληνικό μυθιστόρημα με τον Ζουργό έκανε το άλμα πέρα από τον Τσίρκα.
Αηδονόπιτα (2008)
Στην Αηδονόπιτα, το πέμπτο μυθιστόρημα του Ζουργού, παρακολουθούμε τη ζωή του Γκάμπριελ Θάκερεϊ Λίντον, Αμερικανού φιλέλληνα και σπουδαστή της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας, ο οποίος φεύγει από τη Βοστόνη διωγμένος από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και φτάνει στον ελληνικό χώρο για να συμμετάσχει στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Στο βιβλίο εκτός από τα μυθιστορηματικά πρόσωπα, θα συναντήσουμε οπλαρχηγούς της Επανάστασης, τον Λόρδο Βύρωνα αλλά και τον Ανώνυμο, συγγραφέα της Ελληνικής Νομαρχίας. Στην περίπτωση του Ανώνυμου έχουμε μια μυθιστορηματική πρόταση που έρχεται να καλύψει το κενό της ιστορικοφιλολογικής έρευνας. Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από μία λαϊκή έκφραση, λησμονημένη πια, η οποία και σήμαινε την προσήλωση στο ανέφικτο, με λίγα λόγια μια πίτα γεμάτη όνειρα. Επίσης, αν και μεγάλο μέρος της δράσης εκτυλίσσεται στην πολιορκία και την έξοδο του Μεσολογγίου, γίνεται εκτενής αναφορά στη συμμετοχή της Βόρειας Ελλάδας στην Επανάσταση, όπως και στις σφαγές του ελληνικού πληθυσμού στη Θεσσαλονίκη τους πρώτους μήνες του Ξεσηκωμού.
Ανεμώλια (2011)
Τα Ανεμώλια είναι το έκτο μυθιστόρημα του Ζουργού. Μία παρέα πέντε φίλων από τη Θεσσαλονίκη, που μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά, φεύγουν με ένα ιστιοπλοϊκό, αφήνοντας πίσω τους τις οικογένειές τους και την πληκτική καθημερινότητα. Το μυθιστόρημα είναι μια περιπλάνηση στον χρόνο, αναψηλάφηση του παρελθόντος και αναζήτηση του εαυτού σε έναν κόσμο όπου οι παλιές βεβαιότητες έχουν καταρρεύσει και τα οράματα έχουν διαψευσθεί. Η δράση περιελίσσεται γύρω από το θέμα της αντρικής φιλίας και της φυγής. Το μυθιστόρημα συνομιλεί συνεχώς με τον ομηρικό κόσμο όχι μόνο στους σημαντικούς του άξονες αλλά ακόμη και σε σημειολογικές λεπτομέρειες. Ο τίτλος «Ανεμώλια» στη γλώσσα του Ομήρου δηλώνει τα λόγια του ανέμου, τα μάταια, τα ανώφελα. Το μυθιστόρημα κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ-ΕΡΤ για το 2011.
Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο (2014)
Στο έβδομο, πολυσχιδές μυθιστόρημα, Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο, ο Ζουργός επανέρχεται στο ιστορικό περιβάλλον, αυτή τη φορά κάνοντας λόγο για τον 17ο αιώνα. Πρωταγωνιστής είναι ο Ματίας Αλμοσίνο, κρυπτοεβραίος από τη Βασιλεία της Ελβετίας, που διασχίζει σε νεαρή ηλικία τη Respublica Christiana (Χριστιανική Επικράτεια) αλλάζοντας θρησκευτικές και φυλετικές ταυτότητες. Το βιβλίο πραγματεύεται τη γέννηση του ορθολογισμού και του επιστημονικού λόγου μέσα σε έναν γενικότερο θεοκρατικό μεσσιανισμό, ενώ συνομιλεί άμεσα με τον Θρήνο της Κάντιας του Διονυσίου Ρώμα καθώς και με πολλά άλλα βιβλία, ποικίλου περιεχομένου, όπως είναι η Ανατομία της μελαγχολίας του Ρόμπερτ Μπάρτον, αλλά και με ζωγραφικούς πίνακες του Ρέμπραντ και του Μπρέγκελ. Ο τίτλος του μυθιστορήματος παραπέμπει στις «Σκηνές από το βίο του Μάξιμου του Γραικού» του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου. Το μυθιστόρημα κέρδισε το Ειδικό Βραβείο βιβλιοπωλείων Public 2015.
Λίγες και μία νύχτες (2017)
Το όγδοο μυθιστόρημα του Ισίδωρου Ζουργού είναι ένα μυθιστόρημα για τον 20ό αιώνα. Το βιβλίο ξεκινάει με την άφιξη του έκπτωτου σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ στην πόλη της Θεσσαλονίκης την άνοιξη του 1909. Ο σουλτάνος, εξορισμένος από την κυβέρνηση των Νεότουρκων, μένει έγκλειστος στη βίλα Αλλατίνι στη Λεωφόρο των Εξοχών, στη σημερινή Βασιλίσσης Όλγας. Εκεί, σαν μία αντεστραμμένη Σεχραζάτ, διηγείται την ιστορία της ζωής του στην κόρη του οικονομικού συμβούλου του, την οποία και ερωτεύεται ο εντεκάχρονος Λευτέρης Ζεύγος, γιος του κηπουρού της έπαυλης και πρωταγωνιστής του βιβλίου. Ο μυθιστορηματικός χρόνος εκκινεί το 1909 και σταματά το καλοκαίρι του 1979. Στον πολυτάραχο βίο του, ο Ζεύγος θα περιπλανηθεί με ψευδώνυμο σε διάφορες πόλεις γνωρίζοντας επινοημένα αλλά και ιστορικά πρόσωπα, όπως ο έμπορος όπλων, Μπαζίλ Ζαχάρωφ. Το μυθιστόρημα διαπλέκει στις σελίδες του, κατά την προσφιλή συνήθεια του συγγραφέα, διάσημα έργα ομοτέχνων του: στις σελίδες του παρελαύνουν οι Άθλιοι, ο Κόμης Μοντεχρήστος, ο Τζακ Λόντον και το Σιδερένιο τακούνι. Η περίπτωση του Γιούγκερμαν του Μ. Καραγάτση είναι αξιοσημείωτη, καθώς ο καραγατσικός ήρωας εμφανίζεται στο μυθιστόρημα ως επιστήθιος φίλος του Ζεύγου.
Οι ρετσίνες του βασιλιά (2019)
Στο ένατο μυθιστόρημα με τίτλο Οι ρετσίνες του βασιλιά, ο Ζουργός μάς συστήνει τον Λεόντιο Έξαρχο, συνταξιούχο πολιτικό μηχανικό κι επιχειρηματία, ο οποίος έχει καταφύγει στον πατρικό πύργο της προσφάτως απολεσθείσας συζύγου του, σε κάποιο ορεινό χωριό. Εκεί, μέσα στη μικρή κοινότητα, θα συνδεθεί με τους θαμώνες του καφενείου, κυρίως όμως με τον Μασούρη, τον σαλό του χωριού, ο οποίος γίνεται πιστός υπηρέτης και φίλος του πρωταγωνιστή. Μέσα από τις ρετσίνες του καφενείου και τη μοναξιά του πύργου, ο έκπτωτος βασιλιάς Έξαρχος θα επιχειρήσει ένα ταξίδι αυτογνωσίας στο παρελθόν και το παρόν του. Η αφήγηση του μυθιστορήματος, που εναλλάσσεται ανάμεσα στην τριτοπρόσωπη και την πρωτοπρόσωπη, καλύπτει χρονικά ένα έτος, που μοιράζεται σε τέσσερα μεγάλα κεφάλαια (Φθινόπωρο-Χειμώνας-Άνοιξη-Καλοκαίρι). Το μυθιστόρημα βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με τον Βασιλιά Ληρ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αλλά συνομιλεί και με τον Γαργαντούα του Φρανσουά Ραμπελαί, καθώς και με τον σπουδαίο Ρώσο φιλόσοφο της διαλογικότητας, Μιχαήλ Μπαχτίν. Το βιβλίο πραγματεύεται έννοιες όπως η απώλεια, η απομόνωση, τα γηρατειά, ο θάνατος και το λυτρωτικό γέλιο.
Το Περί της εαυτού ψυχής είναι το δέκατο μυθιστόρημα του Ζουργού. Πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος είναι ο Σταυράκιος Κλαδάς, νοτάριος κι αντιγραφέας στο επάγγελμα, που αποφασίζει σε μεγάλη ηλικία να γίνει συγγραφέας, διηγούμενος τη ζωή του. Ο χωροχρόνος του μυθιστορήματος είναι η γεωγραφική έκταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο τέλος του 11ου αιώνα. Ο Σταυράκιος Κλαδάς γεννιέται στο Δορύλαιο, αλλά μετά τη δολοφονία των γονέων του και την αναγκαστική προσφυγιά καταφεύγει μαζί με τα δύο αδέρφια του, τον Θεοφύλακτο και τον Ιωάννη, στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί θα εργαστεί ως αντιγραφέας στη Μονή Στουδίου. Ο Θεοφύλακτος θα καταταγεί στον στρατό, ενώ ο Ιωάννης θα γίνει διάκονος στη Μονή των Οδηγών. Ο Σταυράκιος θα αποδράσει ύστερα από παρακίνηση του Μιχαήλ Ψελλού, που θα του ζητήσει να κλέψει από τη μονή το χαμένο σήμερα έργο του Πυθέα «Περί ωκεανού». Το μυθιστόρημα του Ζουργού εξελίσσεται σε ένα οδοιπορικό του Σταυράκιου στη βυζαντινή επικράτεια: Θράκη, Ρεντίνα, Καστοριά, Βέροια, Σέρβια, Κίτρος, Θεσσαλονίκη. Το Περί της εαυτού ψυχής αξιοποιεί τεχνικές ιστορικού κι επιστολικού μυθιστορήματος, μυθιστορήματος ενηλικίωσης (bildungsroman), νέου μυθιστορήματος (nouveau roman) εμπεριέχοντας ακόμη και στοιχεία αστυνομικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο πραγματεύεται έννοιες όπως η μνήμη, οι οικογενειακές σχέσεις, ο ξενιτεμός, οι ενοχές και η νοσταλγία. Το βιβλίο κέρδισε το βραβείο ιστορικού μυθιστορήματος από την Εταιρεία Ελλήνων Μεταφραστών Λογοτεχνίας και το Ίδρυμα Κώστα και Άρτεμις Κυριαζή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πρόεδρος Γουίλσον
Η ταινία Πρόεδρος Γούιλσον (αγγλ. Wilson) είναι βιογραφικό δράμα παραγωγής 1944, σε σκηνοθεσία Χένρι Κινγκ, με θέμα τη ζωή του προέδρου των Η.Π.Α. Γούντροου Ουίλσον. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Αλεξάντερ Νοξ, η Τζέραλντιν Φιντζέραλντ και ο Τσαρλς Κόμπερν. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον Λαμάρ Τρότι, υπό τις οδηγίες της κόρης του προέδρου Γουίλσον, Έλινορ Γούιλσον ΜακΈιντου. Η ταινία προτάθηκε για 10 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κερδίζοντας συνολικά πέντε.
Πληροφορίες
Η ταινία αποτέλεσε φιλόδοξο εγχείρημα του προέδρου της 20th Century Fox Ντάριλ Φ. Ζάνουκ, ο οποίος θαύμαζε το έργο του προέδρου Γουίλσον. Παρά το γεγονός ότι η ταινία έλαβε θετικές κριτικές,, δεν ήταν εξίσου επιτυχημένη στο Box-Office, κάτι που ενόχλησε τον Ζάνουκ, ο οποίος απαγόρευσε στους υπαλλήλους του να μιλούν για την ταινία υπό την παρουσία του. Η ταινία είχε προϋπολογισμό 4 εκατομμυρίων δολαρίων κι έκανε εισπράξεις 2 εκατομμυρίων.
Ο κριτικός κινηματογράφου Μάνι Φέρμπερ δεν ενθουσιάστηκε επίσης με την ταινία κι έγραψε στην κριτική του: ''Η επίδραση της ταινίας είναι παρόμοια με εκείνη που προκαλούν οι καρτ ποστάλ με αξιοθέατα που αγοράζει κανείς από τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, οι οποίες ξεδιπλώνονται σαν ακορντεόν και εμφανίζουν τις ομορφιές της πόλης. Οι παραγωγοί σίγουρα γνωρίσουν πολλά περισσότερα για τον Παγκόσμιο Πόλεμο, τη συνθήκη των Βερσαλλιών, αλλά και για τον ίδιο τον Ουίλσον, αλλά όλα αυτά αποκρύπτονται από την ταινία με τον ίδιο τρόπο που στις καρτ ποστάλ δεν εμφανίζονται τα κακόφημα τετράγωνα της πόλης. Τρία τέταρτα μετά την έναρξη της ταινίας εμφανίζεται δελτίο με αναφορές στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, που κάνει όλα όσα προηγήθηκαν κι όσα ακολουθούν στην ταινία να φαίνονται κωμικά''.
Βραβεία
Παρά το γεγονός ότι η ταινία αποτέλεσε εμπορική αποτυχία, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών την τίμησε με 10 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, έχασε όμως το βραβείο από την ταινία του Λίο ΜακΚάρεϊ Ο Δρόμος της Αγάπης (Going my Way, 1944). Ο Αλεξάντερ Νοξ υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου έχασε το βραβείο από τον Μπινγκ Κρόσμπι, που κρίθηκε νικητής για το Ο Δρόμος της Αγάπης.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1944 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
1682
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1682 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Περικλής Αργυρόπουλος
Ο Περικλής Αργυρόπουλος (Φανάρι 1801 - 1860) ήταν νομικός, καθηγητής διοικητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικός, βουλευτής και υπουργός Εξωτερικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Ιάκωβου Αργυρόπουλου, γόνου παλιάς φαναριώτικης οικογένειας, και της Μαρίας Σούτσου, κόρη του Μιχαήλ Α΄ Σούτσου, ηγεμόνα της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Το 1830 μαζί με την οικογένειά του διέφυγε στην Αθήνα και εν συνεχεία μετέβη στο Παρίσι προκειμένου να σπουδάσει οικονομικές και πολιτικές επιστήμες. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ιδιώτευσε ως δικηγόρος και στη συνέχεια έγινε δικαστικός. Το 1833 διορίστηκε καθηγητής διοικητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1840 έγινε τακτικός. Την περίοδο 1838 - 1841 διετέλεσε κοσμήτωρ της νομικής σχολής ενώ την περίοδο 1852 - 1853 πρύτανης του πανεπιστημίου.
Απεβίωσε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1860.
Όλιβερ Τουίστ
230px|thumb|Ο Φέιγκιν στην φυλακή. Το Όλιβερ Τουίστ (Oliver Twist; or, The Parish Boy's Progress) είναι το δεύτερο μυθιστόρημα που έγραψε ο Άγγλος μυθιστοριογράφος Κάρολος Ντίκενς. Το έργο εκδόθηκε αρχικά σε συνέχεις στο διάστημα 1837-39 και έπειτα σε τρεις τόμους το 1838. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που γράφτηκε στην αγγλική γλώσσα έχοντας ως πρωταγωνιστή ένα παιδί.
Ο Ντίκενς δήλωσε ότι: «με τις περιπέτειες και τη δυστυχισμένη ζωή του μικρού Όλιβερ, θέλησα ν' αποδείξω ότι το πνεύμα του καλού καταφέρνει πάντα να υπερνικά κάθε αντίξοη περίσταση και τελικά να θριαμβεύει».
Η υπόθεση
Ο Όλιβερ Τουίστ ήταν ένα παιδί που γεννήθηκε μια νύχτα σε άσυλο. Η μητέρα του ερχόταν από μακριά, κανένας δεν ήξερε από πού. Η φτωχή γυναίκα ξεψύχησε αφού ζήτησε να της δώσουν να φιλήσει το νεογέννητο. Ο μικρός Όλιβερ δεν είχε ούτε καν επίθετο. Του το έδωσε ο παιδονόμος, ο επιστάτης του φτωχοκομείου, ο άκαρδος κ. Μπαμπλ. Στα ορφανά που δεν είχαν όνομα τους έδινε επίθετα με αλφαβητική σειρά.
Προτσίντα
Η Προτσίντα (ιταλικά: Procida, ελληνικά: Προχύτη) είναι ιταλικό νησί με έκταση 4,1 τ.χλμ και πληθυσμό 10.596 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού αλλά και του ομώνυμου δήμου είναι η πόλη Προτσίντα.
Όλιβερ Τουίστ
Η υπόθεση
Τους πρώτους μήνες της ζωής του, ο Όλιβερ τούς πέρασε στο άσυλο των απόρων. Αργότερα τον έστειλαν στο σπίτι της κυρίας Μαν που έπαιρνε από τον Δήμο χρήματα για να μεγαλώνει τα ορφανά. Η ζωή στο σπίτι εκείνο ήταν φοβερή για τα παιδάκια. Το περίεργο δεν ήταν που πέθαιναν -και πέθαιναν αρκετά- αλλά που κατάφερναν να ζήσουν και να μεγαλώσουν με τα φαγητά που έτρωγαν και με τα κουρέλια που φορούσαν.
Προτσίντα
Βρίσκεται στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Φλεγραίων Νήσων (Πιθηκούσσες), ανοιχτά της Νάπολης και υπάγεται Επαρχίας Νάπολης της Περιφέρειας Καμπανίας. Σε μικρή πολύ μικρή απόσταση, νοτιοδυτικά του νησιού βρίσκεται το νησί Βιβάρα που αποτελεί νήσο δορυφόρο της Προτσίντα και ενώνεται με αυτήν με θαλάσσια γέφυρα.
Όλιβερ Τουίστ
Η υπόθεση
Εκεί στο άσυλο των απόρων του Δήμου, ο Όλιβερ Τουίστ διέπραξε το πρώτο μεγάλο αμάρτημα της ζωής του. Ένα βράδυ, ο δυστυχής Όλιβερ Τουίστ είχε την κακή ιδέα να ζητήσει λίγο ακόμα φαγητό από τον μάγειρα. Ήταν κάτι το ανήκουστο, να ζητήσει κι άλλο φαγητό ένα ορφανό. Το Συμβούλιο αποφάσισε να απομακρύνει τον μικρό "αντάρτη" και "ταραχοποιό" από το άσυλο, αφού πρώτα διέταξε να τον κλείσουν στην απομόνωση.
Προτσίντα
Προτσίντα
Όλιβερ Τουίστ
Η υπόθεση
Έτσι ο Όλιβερ δόθηκε μαθητευόμενος σ' έναν εργολάβο κηδειών, τον κ. Σάουερμπέρρυ (Sowerberry). Μα και στο σπίτι αυτό η ζωή του μικρού Όλιβερ ήταν μαρτυρική και ανυπόφορη. Ώσπου, μια μέρα, ο Τουίστ ξεκίνησε με τα πόδια για το Λονδίνο. Παντού ήταν μόνος, παντού ήταν αποδιωγμένος και αβοήθητος.
Ύστερα από πολλές μέρες ταξίδι με τα πόδια, έφτασε στα προάστια του Λονδίνου. Εκεί συναντήθηκε τυχαία μ' ένα νεαρό αλήτη, τον Τζακ Ντώουκις. Αυτός πρότεινε στον Όλιβερ να τον πάει στο Λονδίνο και να τον συστήσει σ' ένα "καλό γέρο" που... βοηθούσε τ' απροστάτευτα παιδάκια. Ο γέρος αυτός ήταν ο Φέιγκιν. Δουλειά του ήταν να μαζεύει αλητάκια και να τα εκπαιδεύει στην κλεψιά και την λωποδυσία.
Προτσίντα
Прочида (остров)
Όλιβερ Τουίστ
Η υπόθεση
Ο δρόμος που θα οδηγούσε στην καταστροφή ήταν πια ορθάνοιχτος μπροστά στο δυστυχισμένο ορφανό. Όμως ο Όλιβερ Τουίστ είχε μέσα του τα στοιχεία που κάνουν έναν καλόν και τίμιο άνθρωπο, γι' αυτό και μετά από πολλές περιπέτειες ο αγώνας του τελικά αμείφθηκε. Στο τέλος βρήκε την οικογένειά του.
Κοινωνικό πλαίσιο
Η Βρετανία του Ντίκενς ήταν μια χώρα μεγάλων αντιθέσεων. Υπήρχαν πάμπλουτοι αλλά και υπερβολικά φτωχοί. Ήταν μια περίοδος σνομπισμού κατά την οποία μονάχα τα άτομα που προέρχονταν από την αριστοκρατία ή από παλιές οικογένειες γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Η απόκτηση χρημάτων ήταν σχεδόν θρησκεία στην Αγγλία του 19ου αιώνα. Έτσι πίσω ακριβώς από την υψηλή κοινωνία βρισκόταν ο κόσμος των πλούσιων επιχειρηματιών. Βασικές ιδιότητες αυτού του κόσμου ήταν ο σεβασμός, η σκληρή εργασία, η ευσέβεια και η νοικοκυροσύνη. Ο σεβασμός και η διακριτικότητα έφταναν στα όρια του γελοίου. Στα χρόνια της βασιλείας της Βικτωρίας ήταν ανάρμοστο να προφέρει κανείς τη λέξη "πόδια". Οι άντρες αντί γι' αυτά χρησιμοποιούσαν τη λέξη "εννοούμενα", ενώ ακόμα και τα πόδια των επίπλων ήταν σκεπασμένα με ύφασμα. Η σκληρή εργασία ήταν συνώνυμη με κουραστικές αγοραπωλησίες. Η νοικοκυροσύνη ήταν υπερβολική κι εκείνοι που κουραζόντουσαν γι' αυτή ήταν οι θηλυκοί υπήκοοι της Βικτωρίας. Η συναίσθηση του καθήκοντος ήταν ίσως πραγματική εκείνη την εποχή, ωστόσο συχνά συνδυάζονταν με άλλες ιδιότητες στις οποίες τα χρήματα και η εξουσία έπαιζαν μεγάλο ρόλο.
Υπήρχαν φυσικά και αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, αλλά γενικά οι άνθρωποι αυτού του κόσμου φαίνεται να ήταν άσπλαχνοι και αναίσθητοι. Αυτή η νοοτροπία είχε την αντανάκλασή της παντού όπου μοχθούσε ο εργατικός κόσμος. Εργάτες, παιδιά σκλάβων, υποσιτιζόμενοι μαθητευόμενοι, καπνοδοχοκαθαριστές, άνθρωποι που δούλευαν στα σπίτια τους και τυφλωνόντουσαν από την πείνα, ήταν οι φρικτές εικόνες της εποχής. Πραγματικά, εκείνο τον καιρό οι περισσότερες οικογένειες της εργατικής τάξης αγωνιζόντουσαν σκληρά για να κερδίσουν το ψωμί τους και πολλές απ' αυτές ζούσαν μέσα μέσα στη βρωμιά των φτωχοσυνοικιών.
Οι φυλακισμένοι εξακολουθούσαν να στέλνονται στην Αυστραλία υπό φοβερές συνθήκες. Το σύστημα των εγχώριων φυλακών ήταν λίγο καλύτερο, αλλά η φυλάκιση σε πλοία-φυλακές ήταν χειρότερη. Αν δεν είχε κάποιος δουλειά, ήταν καταδικασμένος να πεθάνει. Στο Λονδίνο υπήρχαν τουλάχιστον 50.000 άνθρωποι που δεν είχαν που να κοιμηθούν και που ζούσαν από τη ζητιανιά.
Οι φτωχοί των επαρχιών ζούσαν κάπως καλύτερα από τους φτωχούς της πόλης. Πάντως τα παιδιά τους ήταν υποχρεωμένα να δουλεύουν από μικρά για να μην πεθάνουν αυτά και οι οικογένειές τους από την πείνα. Αλλά όσο σκληρά κι αν εργάζονταν κέρδιζαν πολύ λίγα και οι περισσότεροι εργάτες που δούλευαν σε φάρμες κυνηγούσαν λαθραία για να χορτάσουν την πείνα τους, παρά τους αυστηρούς νόμους και τις σκληρές παγίδες που στήνονταν για τους λαθροκυνηγούς. Φυσικά υπήρχαν και εδώ εξαιρέσεις, αλλά πάντως σ' ολόκληρη τη χώρα οι κτηματίες και οι φεουδάρχες, που κυβερνούσαν τα χωριά, μεταχειριζόντουσαν τους εργάτες τους κάπως καλύτερα από τους προγόνους τους της Μεσαιωνικής εποχής. Και το παράδειγμα των πόλεων το ακολουθούσαν και οι γείτονές τους. Υπήρχαν βέβαια και καλόκαρδοι άνθρωποι, όμως γενικά οι κτηματίες, οι νοικοκυραίοι, ακόμα και οι κληρικοί και όλοι οι άλλοι που είχαν οικονομική άνεση, φαίνεται πως έδιναν περισσότερη αξία στα σπορ παρά στις ανθρώπινες ζωές.
Πολλοί μεγάλοι μεταρρυθμιστές εμφανίστηκαν σ' όλη τη χώρα, αλλά η φωνή εκείνων που είχαν χρήματα κι εξουσία ήταν δυνατότερη. Επέμειναν πως ήταν ανάγκη να εργάζονται και τα παιδιά, γιατί χωρίς αυτά η χώρα θα καταστρεφόταν καθώς τα πρώτα χρόνια που φάνηκαν οι μηχανές και υπήρχε μεγάλος συναγωνισμός με το εξωτερικό, έπρεπε τα ημερομίσθια να κρατηθούν σε χαμηλό επίπεδο. Με τα μάτια της σημερινής εποχής βλέπουμε ότι η φτώχεια των μαζών σ' ένα φόντο αυξανόμενης ευημερίας ήταν το πιο συνταρακτικό χαρακτηριστικό της πλειονότητας του 19ου αιώνα.
Πηγές
"Όλιβερ Τουίστ", "Η Αγγλία του Ντίκενς", Κλασσικά Εικονογραφημένα, Νο 1004, Εκδόσεις Ατλαντίς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Κάρολου Ντίκενς Κατηγορία:Παιδικά βιβλία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1904
Το κύπελλο Ισπανίας 1904 ήταν το δεύτερο κύπελλο που διοργανώθηκε. Το κατέκτησε η Αθλέτικ Μπιλμπάο χωρίς αγώνα καθώς η Εσπανιόλ Μαδρίτης δεν θέλησε να αγωνιστεί.
Προημιτελικοί
Μόνοκλα      4-0        Ιμπέρια Μαδρίτης
Εσπανιόλ Μαδρίτης          5-5           Ρεάλ Μαδρίτης
Ημιτελικός
Εσπανιόλ Μαδρίτης          1-0            Μονόκλα
Τελικός
Ο Τελικός σχεδιαζόταν να γίνει ενάντια στην Εσπανιόλ Μαδρίτης και την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Πάντως η άλλες ομάδες έχουν αποκλειστεί. Τελικά αποφασίστηκε ότι αφού μέχρι την 26 Μαρτίου δεν είχε βρεθεί αντίπαλος η Αθλέτικ Μπιλμπάο έχει ανακηρυχτεί κυπελλούχος.
Αθλέτικ Μπιλμπάο          χωρίς αγώνα         -
Κυπελλο Ανδρων 1904 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1904