cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος
Ιστορικό
Το μουσείο στεγάζεται στο παλιό Δημοτικό Σχολείο της πόλης που ανεγέρθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με δαπάνες του ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1906. Την περίοδο της κατοχής διέκοψε τη λειτουργία του αφού μετατράπηκε από τους Ιταλούς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για 500 περίπου Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους. Στις 13 Δεκεμβρίου 1943 οι Γερμανοί κατακτητές συγκέντρωσαν στον προαύλιο χώρο του κτιρίου τους κατοίκους της πόλης και διαχώρισαν τον ανδρικό πληθυσμό από τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Οι άνδρες και οι έφηβοι άνω των 13 ετών οδηγήθηκαν στο λόφο του Καππή όπου και εκτελέστηκαν ενώ τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι κρατήθηκαν προσωρινά στο εσωτερικό του κτιρίου προκειμένου οι Γερμανοί να ολοκληρώσουν απρόσκοπτα το καταστροφικό τους έργο. Στη συνέχεια το κτίριο πυρπολήθηκε αλλά οι εγκλωβισμένοι που βρίσκονταν μέσα σε αυτό κατάφεραν να σωθούν. Μετά την κατοχή ανακατασκευάστηκε πλήρως και λειτούργησε πάλι ως Δημοτικό Σχολείο από το 1950 μέχρι το 1992. Ως μουσείο λειτουργεί από το 2005, ενώ το ίδιο το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
2535 Χάμεενλινα
Ο Χάμεενλινα (Hämeenlinna) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη της Φινλανδίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χάμεενλινα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χαμεενλινα
Μαρία Σιεμιόνοφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές γυναίκες Κατηγορία:Χειρουργοί
Κατάλογος μουσείων της Οξφόρδης
Τα ακόλουθα μουσεία και αίθουσες τέχνης βρίσκονται στην πόλη της Οξφόρδης στην Αγγλία (με την τοποθεσία τους). Πολλά από αυτά βρίσκονται υπό τη διαχείριση του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Αγγλία Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Τέχνες
Εξασθένιση Τρόξλερ
Η εξασθένιση Τρόξλερ ή αλλιώς φαινόμενο Τρόξλερ είναι ένα φαινόμενο της όρασης. Όταν κάποιος στηλώνει το βλέμμα του σε ένα συγκεκριμένο σημείο, τότε μετά από περίπου 20 δευτερόλεπτα ένα ερέθισμα μακριά απ' το σημείο αυτό, στην περιφερειακή όραση, θα εξασθενίσει και θα εξαφανιστεί. Το αποτέλεσμα ενισχύεται όταν το ερέθισμα είναι μικρό, είναι μικρής αντίθεσης ή ισόφωτο, ή είναι θολό. Το αποτέλεσμα γίνεται πιο ισχυρό όσο μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ ερεθίσματος και σημείου επικέντρωσης.
Η εξασθένιση Τρόξλερ έχει αποδοθεί στη προσαρμογή των νευρώνων μέσα στο οπτικό σύστημα οι οποίοι είναι ζωτικής σημασίας για την αντίληψη ενός ερεθίσματος. Είναι μέρος της γενικής αρχής που ισχύει για τα αισθητικά συστήματα η οποία λέει ότι ένα αναλλοίωτο ερέθισμα σύντομα εξαφανίζεται από την επίγνωσή μας. Για παράδειγμα, αν ένα μικρό κομμάτι χαρτί πέσει στο μπράτσο μας, το νιώθουμε για λίγα δευτερόλεπτα και έπειτα η αίσθηση δεν είναι πια εκεί. Αυτό συμβαίνει επειδή οι απτικοί νευρώνες (οι σχετιζόμενοι με την αφή) έχουν προσαρμοστεί. Αν όμως κουνάμε το χέρι πάνω κάτω, τότε το ερέθισμα αλλάζει σε ένταση και συνεχίζουμε να νιώθουμε το χαρτί μέχρι να πέσει απ'το χέρι μας.
Μια παρόμοια εξασθένιση μπορεί να γίνει αντιληπτή για ένα ερέθισμα του οποίου η εικόνα μένει στάσιμη πάνω στον αμφιβληστροειδή, μια σταθεροποιημένη αμφιβληστροειδής εικόνα. Η σταθεροποίηση μπορεί να γίνει με τουλάχιστον τρεις τρόπους. Ο πρώτος είναι να τοποθετήσουμε έναν μικροσκοπικό προβολέα πάνω σε ένα φακό επαφής. Ο προβολέας προβάλλει μια εικόνα μέσα στο μάτι. Καθώς το μάτι κινείται, ο φακός επαφής κινείται μαζί του, οπότε η εικόνα προβάλλεται συνεχώς πάνω στο ίδιο σημείο του αμφιβληστροειδούς. Δεύτερον, μπορούμε να παρακολουθούμε τις κινήσεις των ματιών και να μετακινούμε το ερέθισμα έτσι ώστε να ακυρώνει τις κινήσεις αυτές. Τρίτον, και αυτή είναι η τεχνική που γνωρίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι, μπορούμε να προκαλέσουμε μια μεταεικόνα, συνήθως μέσω μιας έντονης, σύντομης λάμψης, όπως αυτές όταν κάποιος φωτογραφίζεται με φλας. Αυτό προκαλεί μια εικόνα η οποία "καρφώνεται" στον αμφιβληστροειδή λόγω της δυνατής προσαρμογής των ραβδίων και των κωνείων. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το ερέθισμα ξεθωριάζει μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα και εξαφανίζεται.
Η εξασθένιση Τρόξλερ μπορεί να συμβεί και χωρίς κάποια υπερβολική σταθεροποίηση της εικόνας στον αμφιβληστροειδή όταν έχουμε να κάνουμε με περιφερειακή όραση γιατί οι νευρώνες στο οπτικό σύστημα, πέρα απ'τις ράβδους και τους κώνους, έχουν μεγάλα δεκτικά πεδία. Αυτό σημαίνει ότι οι μικρές, ακούσιες οπτικές κινήσεις που γίνονται όταν επικεντρώνουμε σε κάτι αποτυγχάνουν να μετακινήσουν το ερέθισμα στο δεκτικό πεδίο κάποιου άλλου κυττάρου, δίνοντας ένα σταθερό ερέθισμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όραση
Βασίλειο της Σωφηνής
Το Βασίλειο της Σωφηνής (Cop'kh) ήταν μια ελληνιστική πολιτική οντότητα, που βρισκόταν μεταξύ της αρχαίας Αρμενίας και της Συρίας. Υπό την ηγεσία της δυναστείας των Οροντιδών, το βασίλειο αναμίχθηκε πολιτισμικά με ελληνικές, αρμενικές, ιρανικές, συριακές, ανατολικές και ρωμαϊκές επιρροές. Έχοντας ιδρυθεί γύρω στον 3ο αιώνα π.Χ., το βασίλειο διατήρησε την ανεξαρτησία του έως το 95 π.Χ., όταν ο βασιλιάς της δυναστείας των Αρταξιαδών Τιγράνης ο Μέγας κατέκτησε τα εδάφη ως μέρος της αυτοκρατορίας του.
Οι προσπάθειες για την αποκατάσταση του βασιλείου έγιναν εν συντομία το 66 π.Χ. και το 54 μ.Χ. Η Σωφηνή βρισκόταν κοντά στο μεσαιωνικό Χαρπούτ, το οποίο είναι η σημερινή πόλη Ελαζίγ.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος Σωφηνή χρονολογείται από το εθνωνύμιο Σουππάνοι, ένας λαός που έζησε στην περιοχή, που χρονολογείται από την 1η χιλιετία π.Χ. Το αρχαιοελληνικό όνομά της προήλθε από το αρμενικό Cop'k, το οποίο προέρχεται από το Σουππάνοι.
Ιστορία
Η Σωφηνή ήταν μέρος του βασιλείου των Ουράρτιων τον 8ο-7ο αιώνα π.Χ. Αφού ένωσε την περιοχή με το βασίλειό του στις αρχές του 8ου αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Αργίστι Α΄ του Ουραρτού μετεγκατέστησε πολλούς από τους κατοίκους του στη νεόκτιστη πόλη του, Ερεμπούνι.
Μετά τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 330 π.Χ. και την επακόλουθη κατάρρευση της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας, έγινε μια από τις πρώτες περιοχές της Αρμενίας, που εκτέθηκε στην ελληνική επιρροή και υιοθέτησε ορισμένες πτυχές του ελληνικού πολιτισμού.
Η Σωφηνή παρέμεινε μέρος του πρόσφατα ανεξάρτητου βασιλείου της Μεγάλης Αρμενίας. Γύρω στον 3ο αιώνα π.Χ., η Σελευκιδική Αυτοκρατορία ανάγκασε τη Σωφηνή να χωρίσει από την Μεγάλη Αρμενία, δημιουργώντας το Βασίλειο της Σοφηνής. Το βασίλειο κυβερνούσε ένα παρακλάδι των Οροντιδών.
Η πρωτεύουσα του βασιλείου ήταν η Αρκαθιόκερτα, η οποία ταυτοποιήθηκε ως η πλέον εγκαταλελειμμένη πόλη Εγίλ στον ποταμό Τίγρη βόρεια του Ντιγιάρμπακιρ. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος οικισμός και η μοναδική αληθινή πόλη ήταν τα Αρσαμόσατα, που βρίσκεται πιο βόρεια. Η Αρσαμόσατα ιδρύθηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. και επέζησε έως ίσως στις αρχές του 13ου αιώνα μ.Χ.
Θρησκεία
Οι Οροντίδες συμμετείχαν ή αναβίωσαν ορισμένες τοπικές πρακτικές των Περσών σατραπών απογόνων τους για να κάνουν το μικρό τους βασίλειο να ξεχωρίζει. Επιπλέον, με τα ονόματα των βασιλικών μελών της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων των ονομάτων των νεοσύστατων πόλεών τους, οι Οροντίδες τόνισαν τις βασιλικές αχαιμενιδικές και οροντιδικές δυναμικές τους βλέψεις, καθώς και το ιρανικό πολιτιστικό τους υπόβαθρο.
Γλώσσα
Τα αρμενικά ήταν η κοινή γλώσσα στη Σωφηνή. Ωστόσο, τα αυτοκρατορικά αραμαϊκά (με ένα αρκετά ισχυρό μείγμα περσικών όρων), χρησιμοποιήθηκαν σε κυβερνητικές και δικαστικές διαδικασίες, οι οποίες βασίζονταν στις πρακτικές των Αχαιμενίδων από την Αρμενία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωροαστρισμός Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών Κατηγορία:Σωφηνή Κατηγορία:Αρμενικά βασίλεια Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τα Παραμύθια του Χόφμαν
Τα Παραμύθια του Χόφμαν (Les Contes d'Hoffmann) είναι όπερα του συνθέτη Ζακ Όφφενμπαχ, σε λιμπρέττο του Ζυλ Μπαρμπιέ. Ο επώνυμος ρόλος του Χόφμαν είναι εμπνευσμένος από πραγματικό πρόσωπο, τον συγγραφέα Ε. Τ. Α. Χόφμαν, του οποίου πέντε φανταστικές ιστορίες αποτέλεσαν τη βάση του λιμπρέττου.
Η όπερα έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι το 1881, λίγους μήνες μετά το θάνατο του συνθέτη, και εξακολουθεί να είναι πολύ δημοφιλής μέχρι σήμερα.
Ιστορία της σύνθεσης
Παρ' όλα αυτά, λίγο πριν τα εξήντα και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, αποφάσισε να συνθέσει τη μόλις δεύτερη όπερα της καριέρας του. Ήθελε να αποδείξει ότι ήταν ικανός να γράψει πολλά περισσότερα από εύπεπτες μελωδίες και παράλληλα να καταθέσει τη δική του άποψη για τη σχέση του δημιουργού με τον Έρωτα και την Τέχνη. Επειδή όμως η όπερά του δεν έπρεπε να μοιάζει με τις άλλες, επέλεξε να μελοποιήσει έναν παραμυθά των αρχών του 19ου αιώνα που (όπως κι ο συνθέτης) διακρινόταν για την αντισυμβατικότητά του και την αντιπάθεια προς το διδακτισμό: τον Ε. Τ. Α. Χόφμαν. Ανέθεσε λοιπόν στο Ζυλ Μπαρμπιέ να διασκευάσει κάποια παραμύθια του Χόφμαν σε λιμπρέττο - ο Μπαρμπιέ γνώριζε καλά το έργο του Γερμανού συγγραφέα, αφού το 1851 είχε ανεβάσει στο Παρίσι μια θεατρική παράσταση βασισμένη σε κείμενά του.
Διάφοροι εξωγενείς παράγοντες ματαίωναν επί μακρόν τον προγραμματισμό της πρεμιέρας, κάνοντας τον Όφφενμπαχ αναβλητικό στο ζήτημα της ολοκλήρωσης του έργου. Έτσι όταν τον βρήκε ξαφνικά ο θάνατος σε ηλικία 61 ετών (1880), είχε τελειώσει μόνο τις παρτιτούρες για πιάνο και τις φωνές καθώς και μέρος της ενορχήστρωσης. Τα χειρόγραφα δόθηκαν στον Ερνέστ Γκιρώ που ολοκλήρωσε την ενορχήστρωση, έγραψε όλα τα ρετσιτατίβα και έβαλε σε σειρά τις πράξεις, βασιζόμενος σε μια πρόβα που είχε γίνει στο σπίτι του Όφφενμπαχ το 1879. Εν τέλει η όπερα έκανε πρεμιέρα στο παρισινό θέατρο Opéra-Comique στις 10 Φεβρουαρίου 1881.
Ρόλοι
Η επιθυμία του Όφφενμπαχ ήταν να υπάρχει μόνο ένας ερμηνευτής ανά στερεοτυπικό χαρακτήρα, π.χ. η Στέλλα, η Ολύμπια, η Τζουλιέττα και η Αντόνια να αποδίδονται από την ίδια υψίφωνο (σοπράνο). Αλλά στην πράξη, πολλές παραγωγές περιλαμβάνουν διαφορετική διανομή λόγω της μεγάλης διάρκειας του έργου (2½ - 3½ ώρες) και των ιδιαίτερων φωνητικών απαιτήσεων κάθε «μετενσάρκωσης». Για παράδειγμα, η Ολύμπια αποδίδεται αρτιότερα από κολορατούρα ή σουμπρετίστα σοπράνο, η Αντόνια ταιριάζει καλύτερα σε μια λυρική, ενώ για τη Τζουλιέττα προτιμάται δραματική υψίφωνος ή μεσόφωνος.
Σύνοψη
Δεδομένου ότι ο Όφφενμπαχ απεβίωσε πριν δώσει στα Παραμύθια του Χόφμαν τελική μορφή, δεν υπάρχει κάποια έκδοση της όπερας που θεωρείται «επίσημη». Συχνά ο πρόλογος κι ο επίλογος παρουσιάζονται ως χωριστές πράξεις, το περιεχόμενο μετατρέπεται ελαφρώς για να χωρέσουν εμβόλιμα κάποια παλαιότερα κομμάτια του συνθέτη (ο Όφφενμπαχ ήταν - με τη σημερινή ορολογία - ένας δημοφιλέστατος ποπ συνθέτης), η σειρά ή το τέλος των πράξεων αλλάζει κ.ά.
Η συνηθέστερη εκδοχή είναι η ακόλουθη:
Πρόλογος
thumb|Ο πραγματικός Ερνστ Τέοντορ Αμαντέους Χόφμαν (1776–1822). Οι [[Υπερρεαλισμός|σουρρεαλιστικές ιστορίες του υπήρξαν η βάση των Παραμυθιών του Χόφμαν, έστω κι αν ο ρόλος του στην όπερα είναι καθαρή μυθοπλασία.]] Ο Χόφμαν είναι ένας ποιητής που συχνάζει στην ταβέρνα «Μαρτίνος Λούθηρος», μία εύθυμη φοιτητική γωνιά δίπλα στην Όπερα της Νυρεμβέργης, όπου τον περιμένει κάθε βράδυ ένα πιστό κοινό από φοιτητές για να ακούσει τα παραμύθια του. Είναι ερωτευμένος με την τοπική πριμαντόνα Στέλλα, όμως τον διεκδικεί και η Μούσα που θέλει να τον κάνει να απαρνηθεί τα ανθρώπινα πάθη και να αφοσιωθεί στην τέχνη.
Η όπερα ξεκινά με τη Μούσα να παίρνει τη μορφή του Νικλάους, του καλύτερου φίλου του ποιητή. Παράλληλα ένας υπηρέτης της Στέλλα, ο Αντρέ, ψάχνει τον Χόφμαν κομίζοντας ένα σημείωμα της κυρίας του και ένα κλειδί: η Στέλλα επιτέλους τον προσκαλεί στο καμαρίνι της μετά την αποψινή παράσταση. Ο Λίντορφ, ένας γέρος δημοτικός σύμβουλος που είναι επίσης ερωτευμένος με τη Στέλλα, το υποψιάζεται και εξαγοράζει τον Αντρέ για να δώσει σε αυτόν το σημείωμα.
Μια μέρα ο Χόφμαν κάθεται φανερά στεναχωρημένος σε μια απόμερη γωνιά της ταβέρνας, μακριά από τις χαρούμενες συντροφιές των φοιτητών. Οι φοιτητές, στους οποίους έκανε εντύπωση αυτό το ασυνήθιστο ύφος του Χόφμαν, τον παρακαλούν να τους τραγουδήσει κάτι. Ο Χόφμαν τραγουδά την ιστορία του νάνου Κλαϊντσάχ, αλλά λίγο το κρασί, λίγο οι ανεκπλήρωτοι πόθοι του, τον κάνουν να μπερδεύει τους στίχους. Οι φοιτητές τον πειράζουν και του λένε πως κατά τα φαινόμενα είναι πολύ ερωτευμένος. Ο Χόφμαν, πολύ σοβαρά, απαντάει πως είναι καιρός που έχει εγκαταλείψει τους έρωτες και τα παρόμοια. Και για να τους πείσει, τους διηγείται τα επεισόδια από τρεις ερωτικές του περιπέτειες.
Πράξη Α΄ - Ολύμπια
Στην πρώτη περιπέτεια, ο Χόφμαν ερωτεύεται μία μηχανική κούκλα σε ανθρώπινο μέγεθος, την Ολύμπια, η οποία έμοιαζε με ζωντανή. Την κούκλα αυτή είχε φτιάξει ο εκκεντρικός εφευρέτης Σπαλαντσάνι με τη βοήθεια του μάγου Κοππέλιους. Ο Χόφμαν μπαίνει στο σπίτι του Σπαλαντσάνι λέγοντας πως είναι τάχα σπουδαστής που θέλει να ωφεληθεί από τη σοφία του. Ο μάγος Κοππέλιους πείθει τον ποιητή να φορέσει κάτι μαγικά γυαλιά όταν θα κοιτάει την Ολύμπια.
Ύστερα από λίγο καιρό ο Σπαλαντσάνι διοργανώνει μια γιορτή στο σπίτι του, όπου η Ολύμπια τραγουδάει. Όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για μία κουρδιστή κούκλα εκτός από τον Χόφμαν που φορά τα μαγικά γυαλιά. Ακόμα κι όταν η Ολύμπια σταματά το τραγούδι μέχρι να την ξανακουρδίσει ο υπηρέτης Κοσενίλ, ο ποιητής συνεχίζει να μη βλέπει την πραγματικότητα.
Ο φίλος του Χόφμαν, ο Νικλάους, τον συμβουλεύει να μη χορέψει με την Ολύμπια. Όμως ο Χόφμαν, γοητευμένος από την ομορφιά των ματιών της, δεν τον ακούει και χορεύει με την Ολύμπια. Της εκδηλώνει τον έρωτά του και το ζεύγος χορεύει στριφογυρίζοντας όλο και πιο γρήγορα, ώσπου ο Χόφμαν πέφτει εξαντλημένος στο πάτωμα. Τα γυαλιά σπάνε και ο ποιητής ανακαλύπτει την αληθινή φύση της Ολύμπια, ενώ όλοι οι υπόλοιποι καλεσμένοι τον περιγελούν. Ταυτόχρονα ο Κοππέλιους, εξοργισμένος από ένα ακάλυπτο γραμμάτιο που του είχε δώσει ο Σπαλαντσάνι, ορμάει στο σαλόνι και κομματιάζει την κούκλα.
Πράξη Β΄ - Αντόνια
Η δεύτερη περιπέτεια εξελίσσεται στο Μόναχο. Η καλλίφωνη και χαριτωμένη Αντόνια είναι κόρη μουσικών. Ο Χόφμαν την αγαπά και την παρακινεί να ασχοληθεί με το τραγούδι καθώς η Αντόνια έχει κληρονομήσει τη θαυμάσια φωνή της μητέρας της και το ταλέντο της. Απ' την άλλη μεριά, ο πατέρας της κοπέλας, Ρατ Κρέσπελ, προσπαθεί να την κρατήσει μακριά απ' την επιρροή του ποιητή επειδή μόνο αυτός γνωρίζει ένα φοβερό μυστικό: η Αντόνια πάσχει από μία ασθένεια που επιδεινώνεται με το τραγούδι.
Ο Χόφμαν ανακαλύπτει το σπίτι της. Ένα απόγευμα ο Κρέσπελ φεύγει, αφήνοντας την Αντόνια μόνη με το σχεδόν κωφό υπηρέτη Φραντς, και ο ποιητής βρίσκει την ευκαιρία να τρυπώσει. Η συνάντηση με την αγαπημένη του δεν θα διαρκέσει πολύ - ο Κρέσπελ επιστρέφει και δέχεται επίσκεψη από το Δόκτωρα Μιράκλ (Θαύμα), ο οποίος προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να του πουλήσει ένα φάρμακο για την Αντόνια. Κρυφακούοντας το διάλογο, ο Χόφμαν μαθαίνει πως το τραγούδι είναι επικίνδυνο για την Αντόνια και μπορεί να προκαλέσει το θάνατό της. Την βάζει λοιπόν να του ορκιστεί πως δεν θα ξανατραγουδήσει πια. Αυτή δεν καταλαβαίνει το λόγο, αλλά το αποδέχεται.
Κάποια στιγμή ο Χόφμαν και ο Κρέσπελ αφήνουν την Αντόνια μόνη. Και τότε ο Δόκτωρ Μιράκλ, που δεν είναι άλλος παρά ο Κοππέλιους και ο Νταπερτούττο, που με διαφορετικά ονόματα καταδιώκει το Χόφμαν, μπαίνει στο δωμάτιο της Αντόνια και αναβιώνει με μαγικό τρόπο την εικόνα της μητέρας της, που πείθει την κοπέλα να τραγουδήσει. Η Αντόνια ανταποκρίνεται και ξεκινά το τραγούδι. Μετά από λίγο, ξεψυχά εξαντλημένη στην αγκαλιά της μητέρας της. Τη στιγμή που αφήνει την τελευταία της πνοή, ο πατέρας μπαίνει στο δωμάτιο. Βλέπει τον Χόφμαν και νομίζει ότι αυτός είναι ο υπαίτιος. Πιάνει ένα μαχαίρι για να τον εκδικηθεί, αλλά επεμβαίνει ως από μηχανής θεός ο Νικλάους και τον σώζει.
Πράξη Γ΄ - Τζουλιέττα
Η τρίτη περιπέτεια του Χόφμαν ξετυλίγεται στη μαγική Βενετία. Ο Νικλάους, ο πιστός φίλος του Χόφμαν, τραγουδάει με την ωραία Τζουλιέττα στο παλάτι της, πάνω από το μεγάλο κανάλι. Ο Χόφμαν, που είναι μαζί τους, ερωτεύεται την Τζουλιέττα και ο Νικλάους τον συμβουλεύει να έχει το νου του γιατί η Τζουλιέττα είναι επικίνδυνη. Αυτή βρίσκεται υπό τον έλεγχο του σατανικού μάγου Νταπερτούττο, ο οποίος την χρησιμοποιεί για να μετατρέπει σε υποχείρια τους επίδοξους εραστές της.
Η Τζουλιέττα έχει κιόλας κλέψει τη σκιά του εραστή της, Πέτερ Σλέμιλ, και την χάρισε στον Νταπερτούττο. Ο Νταπερτούττο τάζει στην Τζουλιέττα ένα διαμάντι εάν καταφέρει να κλέψει το είδωλο του Χόφμαν με τη χρήση ενός μαγικού καθρέφτη. Πράγματι η εταίρα προσποιείται πως ενδιαφέρεται για τον ποιητή, αλλά αυτό προκαλεί τη ζήλεια του Σλέμιλ. Οι δυο άνδρες μονομαχούν ώσπου ο Χόφμαν με το σπαθί του Νταπερτούττο σκοτώνει τον Σλέμιλ.
Διαισθανόμενος τον κίνδυνο, ο Νικλάους ζητά απ' τον Χόφμαν να φύγουν γρήγορα και βγαίνει στην πόλη για να βρει άλογα. Όμως ο ερωτευμένος Χόφμαν είναι αμετάπειστος. Προσδοκώντας μια βραδιά πάθους, υποκύπτει στο κάλεσμα της Τζουλιέττα να κοιτάξει τον καθρέφτη, ώστε να της χαρίσει το είδωλό του. Αμέσως μετά έρχεται η απογοήτευση: η Τζουλιέτα κι ο υπηρέτης της Πιτιτσινάτσιο ξεσπούν σε χλευαστικά γέλια για την ευπιστία του. Μάλιστα η Τζουλιέττα περνάει κοροϊδευτικά με τη γόνδολά της μπροστά από τον ποιητή, αγκαλιασμένη με τον Νταπερτούττο.
Εν τω μεταξύ ο Νταπερτούττο έχει παρασκευάσει ένα δηλητήριο για να πιει ο Νικλάους όταν επιστρέψει, ώστε να μην μπορεί να σώσει το Χόφμαν. Κατά λάθος όμως ο Πιτιτσινάτσιο το δίνει στην Τζουλιέττα για να γιορτάσει τη νίκη της και αυτή πεθαίνει.
Επίλογος
Πίσω στην ταβέρνα της Νυρεμβέργης, ο Χόφμαν έχει τελειώσει την αφήγηση και εξηγεί πως οι έρωτές του (Ολύμπια, Τζουλιέττα, Αντόνια) ήταν οι τρεις πλευρές της ίδιας πριμαντόνα (Στέλλα), αντιπροσωπεύοντας αντίστοιχα τη νιότη, την κοκεταρία και την καλλιφωνία. Σχεδόν μεθυσμένος ορκίζεται στη Μούσα, τη μοναδική που του δόθηκε αληθινά όλα αυτά τα χρόνια, ότι στο εξής θα ανήκει μόνο σε αυτήν.
Στη συνέχεια μπαίνει στην ταβέρνα η Στέλλα που έχει βαρεθεί να περιμένει τον ποιητή στο καμαρίνι. Χωρίς κανείς απ' τους δύο να ξέρει την αλήθεια για το σημείωμα, ο Χόφμαν της ζητά να τον αφήσει. Παρά τις προσπάθειές της να τον μεταπείσει, ο ποιητής επιμένει.
Η όπερα τελειώνει με τη Στέλλα να φεύγει μαζί με το Λίντορφ, το νέο εραστή της, ενώ νέοι πελάτες μπαίνουν στην ταβέρνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραμυθια Παραμυθια
NGC 514
Ο NGC 514 είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας με πυρήνα Η II ο οποίος απέχει περίπου 100 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα. Βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύες και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ 16 Οκτωβρίου 1784.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 0514 05139 00947 Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Λουσοφοβία
Το αντιπορτογαλικό συναίσθημα (ή λουσοφοβία) είναι μια εχθρότητα προς την Πορτογαλία, τον πορτογαλικό λαό ή την πορτογαλική γλώσσα και πολιτισμό.
Ετυμολογία
Όπως το «λουζιτανικός», η λέξη «λουσοφοβία» (lusofobia) προέρχεται από τη «Λουσιτανία», η Αρχαία Ρωμαϊκή επαρχία που αποτελούσε τη σημερινή Κεντρική και Νότια Πορτογαλία και το «φοβία» που σημαίνει «φόβος για κάτι». Ο όρος χρησιμοποιείται σε πορτογαλόφωνες χώρες και η χρήση του στα ελληνικά είναι σπάνια. Η αντίθετη έννοια ονομάζεται λουσοφιλία.
Βραζιλία
Τον 19ο αιώνα, ο όρος της λουσοφοβίας χρησιμοποιούταν συχνά για να περιγράψει τα εθνικιστικά συναισθήματα στη Βραζιλία, μια πρώην αποικία της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας, με τους Φιλελεύθερους πολιτικούς στο Ρίο ντε Τζανέιρο και το Περναμπούκο να υποστηρίζουν τη μείωση της συμμετοχής των Πορτογάλων μεταναστών στην Βραζιλιάνικη οικονομία, παρόλο που σχεδόν όλοι από αυτούς ήταν πορτογαλικής καταγωγής. Στο Ρίο, οι «Ζακομπίνος», μια μικρή εθνική ριζοσπαστική ομάδα, ήταν οι ισχυρότεροι αντίπαλοι των γκαλέγκο, των πορτογάλων μεταναστών, που ήταν (και εξακολουθούν να είναι) η μεγαλύτερη εθνοπολιτιστική κοινότητα στη Βραζιλία.
Αμέσως μετά την παραίτηση του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας το 1831, υπέρ του γιου του Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας, οι φτωχοί μαύροι, συμπεριλαμβανομένων των σκλάβων, διοργάνωσαν αντιπορτογαλικές ταραχές στους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων της Βραζιλίας.
Ηνωμένο Βασίλειο
Το 2007, μετά την εξαφάνιση της 3χρονης Μαντλίν ΜακΚαν από την Πράια ντα Λουζ, στην περιφέρεια Αλγκάρβε της νότιας Πορτογαλίας, πολλά μαζικά μέσα ενημέρωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο έγραψαν εξαιρετικά κριτικά άρθρα τα οποία περιγράφηκαν ως "άγγιγμα αλαζονικής ξενοφοβίας". Ενώ άλλοι στα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να προωθήσουν αντιπορτογαλικά συναισθήματα όπως το μποϊκοτάρισμα της Πορτογαλίας ως προορισμός διακοπών, αυτό δεν αντανακλάστηκε στην γενική κοινή γνώμη, όπου καταγράφηκε ρεκόρ Βρετανών τουριστών που επισκέφθηκε τη Πορτογαλία. Οι εκτιμήσεις έδειχναν ότι 2 εκατομμύρια Βρετανοί τουρίστες επισκέφθηκαν τη Πορτογαλία το 2007. Αξιοσημείωτα αντιπορτογαλικά άρθρα από τον Τόνι Πάρσονς έλαβαν αριθμό ρεκόρ καταγγελιών στην Επιτροπή Καταγγελιών Τύπου για εκείνο το έτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Πορτογαλίας
Λουίς Αλόι Βιδάλ
Ο Λουίς Αλόι Βιδάλ (8 Φεβρουαρίου 1930 – 8 Ιουνίου 2012) ήταν Καταλανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Καριέρα
Γεννημένος στη Σάντα Κολόμα ντε Γκραμενέτ στη Βαρκελώνη της Καταλωνίας, ο Αλόι αγωνίστηκε ως μέσος για λογαριασμό της ΦΚ Μπαρτσελόνα την περίοδο μεταξύ 1950 και 1954. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με την φανέλα των Ρεάλ Οβιέδο, Κάδιθ, Σαβαδέλ Φ.Κ. και Φιγκέρες.
Ο Αλόι, μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία, μεταξύ άλλων, της Μπαρτσελόνα Ατλέτικο και της Ρεάλ Βαγιαδολίδ.
Ύστερη ζωή και θάνατος
Ο Αλόι απεβίωσε στις 8 Ιουνίου 2012.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Οβιέδο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάδιθ ΚΦ Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Κοντάλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΕ Λιέιδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ποντεβέδρα ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΕ Σαντ Αντρέου
Ρούσβαλ Σαμάαϊ
Ο Ρούσβαλ Σαμάαϊ (γεν. 25 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Νοτιοαφρικανός αθλητής του στίβου, που εξειδικεύεται στο άλμα εις μήκος.
Καριέρα
Έχει δύο χάλκινα μετάλλια στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2014 και 2018.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016 κατέκτησε την 5η θέση, με άλμα στα 8.18 μέτρα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 κατέκτησε την 9η θέση, με άλμα στα 7.97 μέτρα.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 ήτα 6ος, με άλμα στα 8.05 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Τετράεδρο
Τετράεδρο είναι το πολύεδρο που έχει τέσσερις έδρες, δηλαδή η τριγωνική πυραμίδα.
Ειδικότερα, το κανονικό τετράεδρο είναι το Πλατωνικό στερεό που έχει τέσσερις έδρες. Με άλλα λόγια είναι ένα τριδιάστατο γεωμετρικό σχήμα, το οποίο οριοθετείται από τέσσερα κανονικά πολύγωνα, και συγκεκριμένα από τέσσερα ίδια ισόπλευρα τρίγωνα.
Το τετράεδρο ως γεωμετρικό στερεό έχει τέσσερις έδρες, έξι ακμές και τέσσερις κορυφές.
Χαρακτηριστικά κανονικού τετραέδρου
μικρογραφία|συμμετρίες του τετράεδρου
Έστω ότι η πλευρά του τετράεδρου είναι α, τότε:
Ντάνιελ Μαν
Ο Ντάνιελ Μαν (Daniel Mann), γνωστός και ως Ντάνιελ Σέγκερμαν (Daniel Chugerman, 8 Αυγούστου 1912 – 21 Νοεμβρίου 1991) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον κατά μία γενεά μεταγενέστερο κινηματογραφικό σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό Μάικλ Μαν.
Βιογραφία
Ο Μαν γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, στις 8 Αυγούστου 1912 ως γιος του δικηγόρου Σάμιουελ Σέγκερμαν κα της συζύγου του Έλεν. Από την παιδική του κιόλας ηλικία έδινε παραστάσεις στο θέατρο, ενώ είχε παρακολουθήσει και μαθήματα στο Professional Children's School της Νέας Υόρκης και το Neighborhood Playhouse School of the Theatre. Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1952.
Οι περισσότερες ταινίες του Μαν ήταν βασισμένες σε θεατρικές παραστάσεις (Ξαναγύρισε, μικρή μου Σέμπα, Το στιγματισμένο ρόδο) αλλά και στη λογοτεχνία (Ζήσαμε στην αμαρτία).
Ο Μαν απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1991, από καρδιακή ανεπάρκεια, στο Λος Άντζελες, της Καλιφόρνια. Ενταφιάστηκε στο εβραϊκό κοιμητήριο Jewish Cemetery Hillside Memorial Park. Σύζυγός του ήταν η Κάθλιν Ουίλιαμς, ενώ ο μικρός τους γιος ο Άλεξ Μαν ασχολείται κι αυτός με τον κινηματογράφο, εργαζόμενος στα The Walt Disney Studios. Η κόρη του, η Έρικα Μαν, είναι η χείρα του σκηνοθέτη Χάρολντ Ράμις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
2536 Κόζυρεφ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κόζυρεφ είναι άγνωστα. Ο Κόζυρεφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 9,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοζυρεφ
Φρειδερίκος Βερσάκης
Ο Φρειδερίκος Βερσάκης ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1880 στον Πειραιά. Σπούδασε αρχαιολογία στη Γερμανία. Έγινε Έφορος Αρχαιοτήτων Κερκύρας στην αρχή και αργότερα Λακωνικής και Μεσσηνίας. Διεύθυνε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κέρκυρα και ανακάλυψε το περίφημο αρχαϊκό αέτωμα της Γοργούς. Δημοσίευσε μελέτες περί του Ολυμπίου της Αθήνας και περί των μνημείων της Ακρόπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Ιωάννης Σ. Αλεξάκης
Ο Ιωάννης Σωτηρίου Αλεξάκης (1885 - 24 Μαΐου 1980) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (έφτασε στο βαθμό του αντιστράτηγου), πτυχιούχος της Νομικής και ιστορικός συγγραφέας.
Ανηψιός του ήταν ο επίσης αντιστράτηγος Ιωάννης Ηλ. Αλεξάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από τους Έξω Ποτάμους Λασιθίου. Γόνος ιστορικής οικογένειας της Κρήτης, γεννήθηκε στο Οροπέδιο Λασιθίου. Ήταν απόγονος του βενετικής καταγωγής Misser Alexis και του ευπατρίδη Αλέξιου Αλέξη (1692 - 1786). Επίσης ήταν τρισέγγονος του κληρικού Νικολάου Αλέξη.
Στρατιωτική υπηρεσία
Συμμετείχε και πολέμησε ηρωικά στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Μικρασιατική εκστρατεία και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1912 ήταν ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που μπήκε στη Θεσσαλονίκη επικεφαλής συντεταγμένου τμήματος (1ου Ανεξάρτητου Τάγματος Κρητών) την 26/10/1912, και στη συνέχεια απελευθέρωσε την Χαλκιδική με πρώτη πόλη την Αρναία. Έλαβε μέρος στις μάχες Λαχανά (19/06/1913), Πιλάφ Τεπέ (06/07/1913), Άνω Τσουμαγιάς (12/07/1913), Σκρα (17/05/1918) και Καρά Μπουγιού Ρουκλού Νταγ (προ του ποταμού Σαγγάριου, 01/07/1921).
Υπήρξε συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Νικολάου Πλαστήρα. Συμμετείχε ενεργά στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης το 1917 και στην Επανάσταση Πλαστήρα- Γονατά του 1922.
Υπηρέτησε ως Φρούραρχος Αθηνών και ως στρατιωτικός διοικητής της Κρήτης (1940) κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1944 και ενώ ήταν αιχμάλωτος των Ναζί, διέφυγε πνιγμού σε αντίθεση με τους συγκρατουμένους του, όταν το πλοίο στο οποίο επέβαιναν τορπιλίστηκε από υποβρύχιο των συμμαχικών δυνάμεων.
Συγγραφικά έργα
Έργα του είναι: "Η Μονή της Ανωπόλεως" (1937),"Ιαπωνία και Κίνα" (1938),"Ο Κωστής Αρκαλοχωρίτης" (1940),"Ο Τσούλης και το τραγούδι του" (1940), "Πολεμικές Αναμνήσεις-Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-1913" (δίτομο έργο 1967),"Η 3ετής Κρητική επανάσταση του1966-9 και η 10ήμερος μάχη στο Λασίθι" (1968),"Οι Αλέξηδες, μια Κρητική Οικογένεια" (1970),"Η Κοινότητα των Έξω Ποτάμων Λασιθίου και το Μνημείο των Πεσόντων Ποταμιτών" (1970), "Οι Ποτάμοι το χωριό μου" (1972), "Το Κίνημα της Εθνικής Αμύνης του 1916-18" (1972),"Η Μάχη του Λαχανά" (1972), "Η Μάχη της Δοϊράνης" (1972), "Η απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς Άραβες από τον Νικηφόρο Φωκά" (1961) "Ο 1ος τακτικός στρατός της Κρήτης, η Κρητική Πολιτοφυλακή (1907-1912)" (1965), "Ο στρατός της Κρήτης, όταν η Ελλάδα μας μεγάλωνε" (1969), "Η συμμετοχή της Κρήτης στους αγώνες της Μητρός Ελλάδας" (1970),"Η Κρήτη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι μάχες Σκρα και Δοϊράνης"(1975)," Ο Νομός Ηρακλείου και ο στρατός του εν ειρήνη και εν πολέμω" (1975), "Ο Στρατηγός Αλεξάκης και η Κρητική Μούσα" (1976),"Ηρακλής ο Ιδαίος Δάκτυλος, η ίδρυση των Ολυμπιακών Αγώνων και η πόλις Ηρακλείου" (1976), "Οι στρατιωτικοί Άγιοι"(1976),"Αναμνήσεις" (1979),"Οι Αδελφές Κρήτη και Χαλκιδική" (1980).
Δημοσίευσε σε περιοδικά και εφημερίδες των Αθηνών και της Κρήτης ιστορικές διατριβές και μελέτες.
Τιμές
Ο Ιωάννης Σ. Αλεξάκης απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 1980 και κηδεύτηκε την επομένη στο Ηράκλειο. Μετά τον θάνατό του οι παρακάτω Δήμοι έδωσαν το όνομά του σε δρόμους: Δήμος Αγίου Νικολάου Λασιθίου, Δήμος Αρκαλοχωρίου Ηρακλείου (σημερινός Δήμος Μινώα Πεδιάδος), Δήμος Αρναίας Χαλκιδικής (σημερινός Δήμος Αριστοτέλη), Δήμος Ηρακλείου Κρήτης. Επίσης υπάρχουν προτομές του στο χωριό Έξω Ποτάμοι Λασιθίου Κρήτης και στο Ηράκλειο Κρήτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Αλέξανδρος (γιος του Περσέα)
==Βιογραφία6Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Περσέα η Μακεδονίας (βασ. 179-166 π.Χ.) και της Λαοδίκης Ε΄ των Σελευκιδών, κόρης του Σελεύκου Δ΄ Φιλοπάτορος, βασιλιά της Συρίας.== Κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο ο Περσέας ηττήθηκε το 168 π.Χ. στην Πύδνα από τον στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Ο βασιλιάς, αιχμάλωτος με τον αδελφό του και τον Αλέξανδρο, ακολούθησαν το Ρωμαίο στρατηγό στον θρίαμβό του στη Ρώμη, όπου φυλακίστηκαν. Ο Αλέξανδρος, που ήταν ακόμη παιδί, με τον πατέρα του κρατήθηκαν με φρουρά στο Άλμπα Φούκενς. Οι Ρωμαίοι κράτησαν τον Περσέα άυπνο, ώσπου εξαντλήθηκε και απεβίωσε το 166 π.Χ. Ο Αλέξανδρος έγινε επιδέξιος μεταλλοτεχνίτης στην τορευτική (αργυροχοΐα-χρυσοχοΐα), έμαθε τη Λατινική γλώσσα και έγινε δημόσιος γραμματέας.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών
Μοχάμεντ Ελνένι
Ο Μοχάμεντ Ελνένι ή Μοχάμεντ Ελνενί (Mohamed Elneny, 11 Ιουλίου 1992) είναι Αιγύπτιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στην Μπεσίκτας, ως δανεικός από την Άρσεναλ, και στην Εθνική Αιγύπτου.
Σε συλλόγους
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2010 από την αιγυπτιακή Αλ Μοκαουλούν. Το 2013 δόθηκε δανεικός στη Βασιλεία και στη συνέχεια έγινε παίκτης της. Με τη Βασιλεία κατέκτησε τέσσερις φορές το πρωτάθλημα Ελβετίας (2012–13, 2013–14, 2014–15 και 2015–16). Τον Ιανουάριο του 2016 υπέγραψε στην Άρσεναλ, με την οποία κατέκτησε το 2017 το κύπελλο Αγγλίας και το Κομιούνιτι Σιλντ. Τον Αύγουστο του 2019 παραχωρήθηκε δανεικός στην Μπεσίκτας.
Στην εθνική ομάδα
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 ήταν στην αποστολή της ομάδας της Εθνικής Αιγύπτου Κ23, η οποία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά. Με την Εθνική Αιγύπτου έπαιξε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2017 και έφτασε μέχρι τον τελικό, στον οποίο σημείωσε το γκολ της ομάδας του. Επίσης, έπαιξε στο προκριματικά του Μουντιάλ του 2018, στα οποία η Αίγυπτος προκρίθηκε στην τελική φάση. Επελέγη στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αιγύπτου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Ατομικό μοντέλο του σταφιδόψωμου
Το μοντέλο του σταφιδόψωμου διαψεύσθηκε το 1911 από τον Νεοζηλανδό φυσικό Έρνεστ Ράδερφορντ (Ernest Rutherford) ο οποίος για να το ελέγξει διεξήγαγε το 1909 τα περίφημα πειράματα σκέδασης του. Τα πειράματα αυτά έδειξαν ότι το θετικό φορτίο ήταν συγκεντρωμένο σε ένα μικρό χώρο στο κέντρο του ατόμου, όπου ήταν συγκεντρωμένη και σχεδόν όλη η μάζα του. Επειδή τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από το ατομικό μοντέλο του Τόμσον, το μοντέλο του σταφιδόψωμου εγκαταλείφθηκε γρήγορα.
Κατηγορία:Ιστορία της φυσικής Κατηγορία:Παρωχημένες επιστημονικές θεωρίες
Ιωσήφ Φερδινάνδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
O Ιωσήφ Φερδινάνδος (γερμ. Joseph Ferdinand, 21 Μαΐου 1869 - 13 Αυγούστου 1888) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Κορνέλις φαν Ντάλεμ
Βιογραφία
Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του καλλιτέχνη είναι σπάνιες. Πιθανότατα γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Ο πατέρας του ήταν ευγενής, προερχόμενος από το Τόλεν (σήμερα στη νοτιοδυτική Ολλανδία), ο οποίος μετοίκησε στην Αμβέρσα και δραστηριοποιήθηκε ως έμπορος ρούχων. Ο πατέρας του είχε, επίσης, δραστηριοποιηθεί στο τοπικό επιμελητήριο των ρητόρων De Olyftack (= κλάδος ελαίας) στην Αμβέρσα, όπου έγινε επικεφαλής ("πρύτανις") το 1552-53. Η οικογένεια φαν Ντάλεμ ήταν πολύ καλλιεργημένη. Ο Κορνέλις και ο μεγαλύτερος αδελφός του Λόντεβαϊκ πιθανότατα έλαβαν ανθρωπιστική εκπαίδευση και εκπαιδεύτηκαν και οι δύο ως ζωγράφοι από τον μάλλον αφανή καλλιτέχνη Γιαν Άντριενσενς. Ο Κορνέλις ξεκίνησε την εκπαίδευσή του το 1543 και έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1556. Το ίδιο έτος νυμφεύτηκε την Μπέατριξ φαν Λίντεκερκε (Beatrix van Liedekercke), μέλος πλούσιας οικογένειας.
Παρά το ότι ήταν μέλος της Συντεχνίας των ζωγράφων, ο φαν Ντάλεμ εξάσκησε τη ζωγραφική ως ερασιτέχνης και παρέμεινε έμπορος σε όλη του τη σταδιοδρομία. Ήταν οικονομικά ευκατάστατος και δεν χρειαζόταν να βασίζεται στην τέχνη του για να διαβιώσει. Θεωρούσε, εν τούτοις, την τέχνη ως σημαντική έκφανση της ζωής του, όπως μαρτυρά ο τρόπος με τον οποίο διακόσμησε την πρόσοψη της κατοικίας του στην Αμβέρσα. Η διακόσμηση της πρόσοψης ήταν τόσο μεγαλειώδης, ώστε δεν είχε προηγούμενο στη βόρεια Ευρώπη: Διέθετε ανάγλυφο της θεάς Pictura (=ζωγραφικής) μπροστά σε ένα τρίποδο, της Αθηνάς και του Ερμή καθώς και πέτρινες προτομές του Άλμπρεχτ Ντύρερ και του Γιαν βαν Άικ με εγκωμιαστικές επιγραφές.
Ο Μπαρτολομέους Σπράνγκερ ήταν καταγεγραμμένος μαθητής του φαν Ντάλεμ, από το 1560 ως το 1564. Ο φαν Ντάλεμ δεν φαίνεται να ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την εκπαίδευση του Σπράνγκερ στην τέχνη της ζωγραφικής, όσο περίμενε από αυτόν να διατηρεί το εργαστήριό του καθαρό και τακτοποιημένο. Στο τέλος της τετραετούς μαθητείας του, ο Σπράνγκερ λέγεται ότι αναστατώθηκε με την απουσία προόδου του. Εκείνη περίπου την εποχή άρχισαν να αυξάνονται οι φήμες για τάση των φαν Ντάλεμ προς την απόσχιση: Λεγόταν ότι ποτέ δεν πήγαιναν στην Καθολική εκκλησία, αλλά παρακολουθούσαν προτεσταντικές συγκεντρώσεις. Φαίνεται ότι οι φήμες αυτές ανάγκασαν τους φαν Ντάλεμ να εγκαταλείψουν την Αμβέρσα και να εγκατασταθούν σε ένα κάστρο κοντά στην Μπρέντα. Νέες κατηγορίες περί αιρέσεως εμφανίστηκαν κατά του Κορνέλιους το 1571 και πιθανόν να παρέσχε καταφύγιο σε ριζοσπάστες Αναβαπτιστές. Απεβίωσε στη Μπρέντα το 1573.
Γενικά
Λίγα έργα του Κορνέλις φαν Ντάλεμ είναι γνωστά. Η πλειονότητά τους είναι τοπία. Το έργο του περιλαμβάνει επίσης μερικές σκηνές καθημερινότητας και ίσως την αρχιτεκτονική απεικόνιση του εσωτερικού μας εκκλησίας. Θεωρείται ως ο πιθανότερος δημιουργός μιας σειράς από σχέδια τοπίων, που αποδίδεται σε δημιουργό με το συμβατικό όνομα "Δάσκαλος των Μικρών Τοπίων". Η σπουδαιότητα του φαν Ντάλεμ έγκειται στο γεγονός ότι εισήγαγε στην τοπιογραφία νέα θέματα, όπως την προέλευση του πολιτισμού, που είχαν τις ρίζες τους στις ανθρωπιστικές του σπουδές, και τον καινοτόμο τρόπο με τον οποίο απεικόνιζε τα θέματά του.
Εικόνες των βράχων
Ο πρώιμος βιογράφος του 17ου αιώνα Κάρελ φαν Μάντερ αποκαλεί τον φαν Ντάλεμ "εξαίρετο ζωγράφο βράχων" (fraye schilder van rotsen). Πράγματι, μερικά τοπία του περιλαμβάνουν εκτενείς εκτάσεις με βράχους και σπηλιές. Παραδείγματα παρόμοιων έργων είναι το τοπίο με τον Αδάμ και την Εύα και το τοπίο με βοσκούς (βλ. φωτοθήκη). Τα βραχώδη τοπία του φαν Ντάλεμ συχνά περιλαμβάνουν μια σπηλιά με κάποια ανθρώπινη δραστηριότητα να συμβαίνει σε αυτήν. Τα έργα αυτά είχαν ισχυρή επιρροή στον Γιόος ντε Μόμπερ, ο οποίος ήταν σημαντικός συνεχιστής του είδους αυτού και δημιούργησε περίπου 70 πίνακες με αυτό το μοτίβο.
Μια από τις πλέον φιλόδοξες σκηνές με σπήλαιο που ζωγράφισε ο φαν Ντάλεμ είναι Η αυγή του πολιτισμού (Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν, Ρότερνταμ). Στην πολύπλοκη αυτή σύνθεση ο φαν Ντάλεμ αποπειράται να απεικονίσει την προέλευση του ανθρώπινου πολιτισμού, ένα ιδιαίτερα "προκλητικό" θέμα για πίνακα. Μόνον ένας ακόμη καλλιτέχνης είναι γνωστό να αποπειράθηκε αυτή την απεικόνιση σε πίνακα, ο Ιταλός Πιέρο ντι Κόζιμο, ο οποίος ζωγράφισε μερικούς πίνακες σχετικούς με την κατάσταση του ανθρώπινου γένους πριν την εμφάνιση του πολιτισμού (ένας από αυτούς σήμερα βρίσκεται στο Ασμόλειο Μουσείο). Τα έργα του ντι Κόζιμο πραγματεύονται την ιστορία των πρώτων ανθρώπων και αντλούν την οπτική τους έμπνευση από αποσπάσματα του Βιβλίου 5 του έργου De rerum natura του Λουκρήτιου, στα οποία δίνεται έμφαση στο ρόλο της φωτιάς στην προέλευση της ζωής στη Γη και τη γέννηση της κοινωνικής ζωής. Ο ντι Κόζιμο υπογραμμίζει τις καταστροφικές συνέπειες της ανεξέλεγκτης φωτιάς στις συνθέσεις του. Η σύνθεση του φαν Ντάλεμ, η οποία πιθανόν δημιουργήθηκε το 1565, κυριαρχείται από ψηλή, απότομη πλαγιά, η οποία αφήνει να φαίνεται μόνο μια λωρίδα ουρανού στο πάνω μέρος του πίνακα. Μια μεγάλη στρογγυλή οπή στον βράχο επιτρέπει τη θέαση σε ευρύ τοπίο σε κάποια απόσταση. Το επάνω μέρος του βράχου είναι καλυμμένο με δένδρα και θάμνους, ζωγραφισμένους με μεγάλη ακρίβεια, ενώ ένας βοσκός που παίζει φλογέρα κατεβαίνει την πλαγιά με το κοπάδι του από κατσίκες. Κάτω από την πλαγιά βρίσκεται μια σπηλιά καλυμμένη με καλάμια στην οποία βρίσκονται άνθρωποι ντυμένοι με τραχιά ρούχα. Έχει υποτεθεί ότι ο φαν Ντάλεμ σκόπευε να απεικονίσει τον πρωτόγονο άνθρωπο στο φυσικό του περιβάλλον, όπως περιγράφεται στο De rerum natura. Στη σύνθεση εμφανίζει ορισμένα στοιχεία τα οποία έκρινε ότι εκείνη την εποχή διαδραμάτιζαν κάποιο ρόλο στη διαδικασία ανάπτυξης πολιτισμού, όπως η επικοινωνία, η σταθερή κατοικία, η εξημέρωση ζώων και η κουλτούρα (παίξιμο μουσικής). Ο γέροντας στη μέση του πίνακα βγαίνει από μια μορφή πρωτόγονης πύλης, η οποία συμβολίζει το όριο μεταξύ φύσης και πολιτισμού.
Η ζωγραφική του φαν Ντάλεμ που εμφαίνεται στον διάσημο πίνακα του Βίλλεμ φαν Χεχτ (Willem van Haecht) (βλ. φωτοθήκη) πραγματεύεται επίσης παρόμοιο θέμα. Η εικόνα του φαν Ντάλεμ είναι αυτή ακριβώς κάτω από τον πολυέλαιο και είναι το βραχώδες τοπίο με νομάδες. Η σύνθεση αυτή μοιάζει να απεικονίζει ένα επιπλέον στάδιο της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού, όταν οι άνθρωποι δημιούργησαν κοινότητες και φορούσαν υφαντά ενδύματα. Μια παρόμοια σύνθεση, που κάποτε βρισκόταν στην Πινακοθήκη του Βερολίνου, χάθηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Φύση και Πολιτισμός
Οι πίνακες που σχετίζονται με το θέμα της εξέλιξης του πολιτισμού βρίσκουν τον αντίστοιχό τους στη σύνθεση Τοπίο με αγροτόσπιτο (1564, σήμερα στην Παλαιά Πινακοθήκη). Στον πίνακα αυτόν ο φαν Ντάλεμ μοιάζει να προσεγγίζει το θέμα της παρακμής του πολιτισμού, που παρίσταται υπό τη μορφή ερειπωμένης εκκλησίας, μιας σαραβαλιασμένης καλύβας και γυμνών δένδρων και γης.
Το θέμα της σύνθεσης, η αέναη σύγκρουση ανθρώπου - φύσης αναφέρεται περαιτέρω στην ιδέα του χαμένου παραδείσου και στη ματαιότητα των προσπαθειών της ανθρωπότητας να επιστρέψει στην χαμένη αυτή εποχή, όπου άνθρωπος και φύση ήταν ένα. Μια εναλλακτική ερμηνεία της σημασίας του πίνακα είναι ως αναφέρεται στην παρακμή της Καθολικής Εκκλησίας, ιδιαίτερα καθώς ο φαν Ντάλεμ έβαλε την υπογραφή του στα ερείπια της εκκλησίας.
Ο αρτοποιός του Έικλο
Ο πίνακας αναφέρεται στον θρύλο σχετικά με τους πολίτες του Έικλο (Eeklo) στη Φλάνδρα. Όταν δεν ήταν ευχαριστημένοι με την εμφάνιση των κεφαλών τους, πήγαιναν στον φούρνο του χωριού. Εκεί, ο φούρναρης και οι βοηθοί του "κλάδευαν" τα κεφάλια τους και στο λαιμό τους τοποθετούσαν λάχανα για να σταματήσει το αίμα. Τα βελτιωμένα κεφάλια στη συνέχεια ζυμώνονταν, τρίβονταν αποκτώντας νέο φινίρισμα, ψήνονταν στο φούρνο και, τελικά, τοποθετούνταν ξανά στη θέση τους. Η σύνθεση ανακαλεί στη μνήμη όλη τη διαδικασία. Εν τούτοις, υπήρχε πάντα ο κίνδυνος ότι ένα νέο κεφάλι θα αποτύγχανε στο ψήσιμο ή θα παραψηνόταν, με αποτέλεσμα ελαττωματικό ή δύσμορφο κεφάλι. Στο πίσω μέρος του φούρνου διακρίνεται μια γυναίκα που κρατά κομμένο κεφάλι και συζητά με τον φούρναρη, που είναι ντυμένος στα κόκκινα. Πιθανόν προσπαθεί να επιστρέψει το κεφάλι του συζύγου της, με το οποίο δεν είναι ευχαριστημένη. Η ιστορία αυτή έχει ηθικό και προειδοποιητικό μήνυμα, για όσους δεν είναι ευχαριστημένοι με την εμφάνισή τους και θέλουν να κάνουν κάτι το δραστικό γι' αυτήν.
Αποδοχή
Οι πίνακες του φαν Ντάλεμ έχαιραν μεγάλης εκτίμησης από τους καλλιτέχνες της επόμενης γενεάς: Ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς διέθετε έναν, ενώ στην Πινακοθήκη του φαν ντερ Χέιστ, έργο του Βίλλεμ φαν Χεχτ, περιλαμβάνεται έργο του. Ο διακεκριμένος συλλέκτης έργων τέχνης της Αμβέρσας Πίτερ Στέφενς λέγεται ότι κατείχε έναν από τους πίνακές του. Ο φαν Ντάλεμ λησμονήθηκε στις εποχές που ακολούθησαν και μόνον κατά τις αρχές του 20ού αιώνα οι ιστορικοί τέχνης, όπως ο Λούντβιχ Μπούρχαρντ ανακάλυψαν ξανά τον καλλιτέχνη και το έργο του.
Φεμινισμός πρώτου κύματος
Ο φεμινισμός πρώτου κύματος αναφέρεται στο φεμινιστικό κίνημα του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού. Ο όρος δε χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του κινήματος - επινοήθηκε μεταγενέστερα, αφού είχε ξεκινήσει να χρησιμοποιείται ο φεμινισμός δεύτερου κύματος για να περιγράψει ένα νεότερο κίνημα.
Το πρώτο κύμα του φεμινισμού εστίαζε πρωταρχικά στη νομοθετική κατοχύρωση στοιχειωδών δικαιωμάτων για τις γυναίκες, με αιχμή του δόρατος τη συμμετοχή στις εκλογές. Από το τελευταίο, οι υποστηρίκτριες του κινήματος ονομάστηκαν σουφραζέτες (από την αγγλική λέξη suffrage που σημαίνει το δικαίωμα ψήφου).
Στους διαπρέποντες ηγέτες του κινήματος συμπεριλαμβάνονταν οι Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony και η πιο ριζοσπαστική Βικτόρια Γούντχαλ που έθεσε παράτυπα υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές.
Στις ΗΠΑ, το τέλος του φεμινισμού πρώτου κύματος μπορεί να θεωρηθεί το πέρασμα της Δέκατης Ένατης Τροποποίησης στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, που ήταν η μεγάλη νίκη του κινήματος.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία του φεμινισμού
Feminismus
Κωνσταντίνος Γκίκας (αγωνιστής)
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας
Ο Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας ήταν Μικρασιάτης ιατρός, μάρτυρας και άγιος της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας που έζησε περί τα 308-323 μ.Χ. επί βασιλείας Λικινίου στη Μικρά Ασία. Η μνήμη του εορτάζεται από τους ορθοδόξους στις 11 Φεβρουαρίου και είναι πολιούχος πολλών οικισμών που φέρουν το όνομά του καθώς και των Αχαρνών Αττικής και του Ξυλόκαστρου Κορινθίας. Από τους Ρωμαιοκαθολικούς τιμάται στις 3 Φεβρουαρίου και αποτελεί πολιούχο του Ντουμπρόβνικ και άλλων πόλεων.
Βίος
Ο Άγιος Βλάσιος ασκήθηκε σε σπηλιά του όρους Αργαίος που ήταν το υψηλότερο βουνό της Μικράς Ασίας. Στο σπήλαιο διέμενε με σιωπή προσευχή και νηστεία. Το συναξάριό του αναφέρει θεράπευε τα άγρια ζώα που έφταναν στη σπηλιά του βάζοντας επί αυτών το χέρια του. Σπούδασε ιατρική αλλά προσέφερε χωρίς χρήματα τις υπηρεσίες του, ως φιλανθρωπία, στους πάσχοντες και ασθενείς. Εκτός από την ιατρική βοήθεια χορηγούσε δωρεάν στους ασθενείς τα φάρμακα και τους παρείχε τα έξοδα νοσηλείας τους.
Χειροτονήθηκε επίσκοπος Σεβάστειας της ιστορικής Αρμενίας και Επίσκοπος Λέτσε της Ιταλιας.
Το 316, ο κυβερνήτης της Καππαδοκίας και της Μικρής Αρμενίας, Αγρικόλαος, ξεκίνησε δίωξη με εντολή του αυτοκράτορα Λικίνιου, και έτσι ο Άγιος Βλάσιος συνελήφθη. Μετά την ανάκρισή του και βασανιστήρια, οδηγήθηκε στη φυλακή και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε.
Απολυτίκιο
(Ήχος πλάγιος α')
Φερωνύμως βλαστήσας, ὡς δένδρον εὔκαρπον, ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες καὶ θαυμάτων δωρεάς ἀναβλύζεις δαψιλῶς, ὡς θεῖος ἱερομάρτυς τοῖς καταφεύγουσι πάτερ τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου.
Παραπομπές
Βλασιος Βλασιος Κατηγορία:Επίσκοποι Σεβαστείας
Φρίντα Ρομπσάιτ-Ρόμπινς
Η Frieda S. Robscheit-Robbins (8 Ιουνίου 1888 – 18 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Γερμανο-Αμερικανίδα παθολόγος που συνεργάστηκε στενά με τον George Hoyt Whipple στη διεξαγωγή έρευνας σχετικά με τη χρήση ιστού του ήπατος για τη  θεραπεία της κακοήθους αναιμίας, συμμετέχοντας σε 21 μελέτες μεταξύ του 1925 και του 1930. Ο Whipple έλαβε το Βραβείο Νόμπελ το 1934, για αυτήν την εργασία, αλλά η Robscheit-Ρόμπινς δεν αναγνωρίστηκε σε αυτό το βραβείο, αν και ο Whipple μοιράστηκε μαζί της το χρηματικό έπαθλο.
Η Robscheit-Robbins περιγράφεται το 1981, ως μια γυναίκα με "αξιοσημείωτη παρουσία", που συχνά κυκλοφορούσε φορώντας  διαμάντια και με "κομψά χτενισμένα" μαλλιά.
Το 2002, ένα άρθρο του περιοδικού Discover με τίτλο "Οι 50 Πιο Σημαντικές Γυναίκες στην Επιστήμη", σημείωσε, ότι στις συνεισφορές της Robscheit-Robbins "θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη σημασία".
Πρώιμη ζωή και Σπουδές
Η Robscheit-Robbins γεννήθηκε στη Γερμανία και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ήταν παιδί. Έλαβε το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, το Μεταπτυχιακό της από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, και το Διδακτορικό της δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ.
Έρευνα
Προκαταρκτική έρευνα διεξήχθη στις αρχές της δεκαετίας του 1920 στο Ίδρυμα the George William Hooper , στο  Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου τα βερίκοκα βρέθηκαν να είναι πολύτιμα για τη θεραπεία τεχνητά προκαλόμενης αναιμίας στα σκυλιά. Αυτό το αποτέλεσμα ήταν τόσο μεγάλη έκπληξη για τους ερευνητές, που δεν δημοσιεύθηκε. Ωστόσο, το έργο συνεχίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, στη Νέα Υόρκη από το 1922, όπου οι ερευνητές συνέκριναν την αποτελεσματικότητα των διαφόρων ουσιών στη θεραπεία της αναιμίας.
Η Robscheit-Robbins άρχισε να εργάζεται με τον Whipple το 1917, και ήταν η συνεργάτιδα του στην έρευνα για 18 χρόνια. Ήταν η πρώτο-ονομαζόμενη, συγγραφέας στην πιο σημαντική μελέτη του Whipple (ο πρώτος συγγραφέας είναι συνήθως αυτός ο οποίος είναι υπεύθυνος για το έργο στο οποίο βασίζεται το βιβλίο, και σε πολλούς ερευνητικούς τομείς, ο τελευταίος συγγραφέας είναι ο διευθυντής του εργαστηρίου ή ο κύριος ερευνητής υπεύθυνος για την κατεύθυνση του έργου). Από τα 23 έγγραφα που ο Whipple ανέφερε στην προσφώνηση του για το βραβείο Νόμπελ, η Robscheit-Robbins ήταν συν-συγγραφέας σε δέκα από αυτά.
Προσωπική ζωή
Η Robscheit-Robbins παντρεύτηκε τον O. V. Sprague. Πέθανε το Δεκέμβριο του 1973 στο Tucson, Αριζόνα, στις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί παθολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί παθολόγοι