cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204)
Κληρονομιά
Οκτακόσια χρόνια μετά την Τέταρτη Σταυροφορία, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ εξέφρασε δύο φορές τη θλίψη του για τα γεγονότα της. Το 2001 έγραψε στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο, λέγοντας: «Είναι τραγικό ότι οι επιτιθέμενοι, οι οποίοι επιδίωκαν να εξασφαλίσουν ελεύθερη πρόσβαση των Χριστιανών στους Αγίους Τόπους, στράφηκαν εναντίον των εν πίστει αδελφών τους· το γεγονός ότι ήταν Λατίνοι Χριστιανοί γεμίζει τους Καθολικούς με βαθιά λύπη. » Το 2004, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο Βατικανό, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ αναρωτήθηκε: «Πώς μπορούμε να μην μοιραστούμε, με απόσταση οκτώ αιώνων, τον πόνο και την αηδία; ». Αυτό θεωρήθηκε ως συγγνώμη προς την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία για τη σφαγή που υπέστη από τους πολεμιστές της Τέταρτης Σταυροφορίας.
Τον Απρίλιο του 2004, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄ αποδέχθηκε επίσημα τη συγγνώμη σε ομιλία του για την 800ή επέτειο από την Άλωση της Πόλης. «Το πνεύμα της συμφιλίωσης είναι ισχυρότερο από το μίσος», είπε κατά τη διάρκεια λειτουργίας που παρακολούθησε ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Philippe Barbarin της Λυών της Γαλλίας. «Δεχόμαστε με ευγνωμοσύνη και σεβασμό την εγκάρδια χειρονομία σας για τα τραγικά γεγονότα της Τέταρτης Σταυροφορίας. Είναι γεγονός ότι εδώ και 800 χρόνια διαπράχθηκε ένα έγκλημα σε αυτήν την πόλη». Ο Βαρθολομαίος είπε ότι η αποδοχή του ήρθε με το πνεύμα του Πάσχα. «Το πνεύμα της συμφιλίωσης της Ανάστασης... μας υποκινεί προς τη συμφιλίωση των Εκκλησιών μας. »
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Πολιορκίες των Σταυροφοριών
Δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι
Στις 14 Φεβρουαρίου 2005, ο πρώην πρωθυπουργός του Λιβάνου Ραφίκ Χαρίρι σκοτώθηκε μαζί με άλλους 21 σε έκρηξη στη Βηρυτό του Λιβάνου. Τα εκρηκτικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ισοδύναμα με περίπου 1.000 κιλά (2.200 λίβρες) TNT τα οποία πυροδοτήθηκαν καθώς η αυτοκινητοπομπή του οδηγούσε κοντά στο ξενοδοχείο Σαιντ Τζορτζ. Μεταξύ των νεκρών ήταν αρκετοί από τους σωματοφύλακες του Χαρίρι καθώς και ο πρώην υπουργός Οικονομίας, Μπασέλ Φλάιχαν.
Ο Χαρίρι ήταν μέρος της αντισυριακής αντιπολίτευσης στον Λίβανο. Η δολοφονία του πυροδότησε την Επανάσταση του Κέδρου, ένα λαϊκό κίνημα που ανάγκασε τη Συρία να αποσύρει όλα τα στρατεύματά της από τον Λίβανο μέχρι τον Απρίλιο του 2005. Η δολοφονία οδήγησε επίσης τα Ηνωμένα Έθνη να συστήσουν το "Ειδικό Δικαστήριο για τον Λίβανο" για να ερευνήσει τη δολοφονία. Το Ειδικό Δικαστήριο, μαζί με μια ανεξάρτητη έρευνα που διεξήχθη από τον Λιβανέζο ταξίαρχο Βίσαμ Αλ-Χασάν, βρήκε σημαντικά στοιχεία για την ευθύνη της λιβανικής οργάνωσης Χεζμπολάχ στη δολοφονία. Ένας από τους ερευνητές, ο Βίσαμ Άιντ, δολοφονήθηκε το 2008.
Τον Αύγουστο του 2020, οι δικαστές από το Ειδικό Δικαστήριο για τον Λίβανο έκριναν τον Σαλίμ Αγιάς, έναν μεσαίο στέλεχος της Χεζμπολάχ, ένοχο ερήμην για πέντε κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας από πρόθεση του Χαρίρι με χρήση εκρηκτικών υλών. Τρεις άλλοι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η ηγεσία της Χεζμπολάχ είχε οποιαδήποτε ανάμειξη στη δολοφονία του Χαρίρι και δεν υπάρχουν άμεσες ενδείξεις ανάμειξης της Συρίας». Η Χεζμπολάχ αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη και ο αρχηγός της, Χασάν Νασράλα, αρνήθηκε να επιτρέψει τη σύλληψη του Αγιάς.
Ιστορικό
Ο Χαρίρι και άλλοι στην αντισυριακή αντιπολίτευση είχαν αμφισβητήσει το σχέδιο για παράταση της θητείας του Λιβανέζου προέδρου Εμίλ Λαχούντ, ενθαρρυμένοι από τη λαϊκή οργή και τη δράση των πολιτών που πήραν μέρος στην Επανάσταση του Κέδρου. Ο ηγέτης των Δρούζων του Λιβάνου Ουαλίντ Τζούμπλατ, νεότερο στέλεχος της αντισυριακής αντιπολίτευσης, δήλωσε μετά τη δολοφονία ότι τον Αύγουστο του 2004 ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ απείλησε προσωπικά τον Χαρίρι σε μια συνάντηση, λέγοντας του "Ο Λαχούντ με εκπροσωπεί ... Αν εσύ και ο Σιράκ θέλετε να φύγω από τον Λίβανο, θα καταστρέψω τον Λίβανο''. Η μαρτυρία του αναφέρεται, αλλά δεν επιβεβαιώνεται, στην Έκθεση Φίτζεραλντ του ΟΗΕ. Η έκθεση δεν κατηγορεί ευθέως τη Δαμασκό ή οποιοδήποτε άλλο μέρος, λέγοντας ότι μόνο μια περαιτέρω ενδελεχής διεθνής έρευνα μπορεί να εντοπίσει τον ένοχο.
μικρογραφία|Μνημείο προς τιμήν του Χαρίρι Σύμφωνα με αυτές τις μαρτυρίες, ο Χαρίρι υπενθύμισε στον Άσαντ τη δέσμευσή του να μην επιδιώξει παράταση της θητείας του Λαχούντ και ο Άσαντ απάντησε ότι υπήρξε αλλαγή πολιτικής και ότι η απόφαση είχε ήδη ληφθεί. Πρόσθεσε ότι ο Λαχούντ πρέπει να θεωρείται ως ο προσωπικός του εκπρόσωπος στον Λίβανο και ότι η αντίθεσή του ισοδυναμεί με αντίθεση στον ίδιο τον Άσαντ. Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι ο ίδιος (ο Άσαντ) προτιμούσε να σπάσει τον Λίβανο πάνω από τα κεφάλια του Χαρίρι και του [ηγέτη των Δρούζων] Ουαλίντ Τζούμπλατ παρά να δει τον λόγο του στον Λίβανο να σπάει.
Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο Πρόεδρος Άσαντ δήλωσε: Ποτέ δεν τον απείλησα και κανένας αξιωματικός των πληροφοριών της Συρίας δεν του έστρεψε ποτέ όπλο στο κεφάλι. Από την άλλη πλευρά, ο τότε αντιπρόεδρος Αμπντούλ Χαλίμ Χαντάμ που αυτομόλησε από το κόμμα Μπάαθ λόγω του χειρισμού του Άσαντ στη λιβανική κρίση δήλωσε σε συνέντευξή του στο Al Arabiya ότι ο Άσαντ απείλησε τον Χαρίρι με "εξαιρετικά σκληρά λόγια". Σύμφωνα με τον Χαντάμ: «Καμία συριακή υπηρεσία ασφαλείας δεν μπορεί να λάβει απόφαση ανεξάρτητα, εκτός από τον Σύρο πρόεδρο. Ο Άσαντ μου είπε ότι άνθρωποι στη Συρία συμμετείχαν [στη δολοφονία] και αυτό σημαίνει ότι συμμετείχε''.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2004, ο ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα 1559 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο καλούσε τη Συρία να τερματίσει την 29χρονη κατοχή του Λιβάνου.
Δολοφονία
Το πρωί της 14ης Φεβρουαρίου, ο Χαρίρι επισκέφτηκε το κοινοβούλιο και στη συνέχεια το Café de l'Etoile για περίπου είκοσι λεπτά. Έφυγε από το καφενείο με μια συνοδεία έξι αυτοκινήτων και ακολούθησε μια διαδρομή που κρατήθηκε μυστική μέχρι την τελευταία στιγμή. Εξιμισι λεπτά μετά την έξοδο από το καφέ, καθώς η συνοδεία πλησίαζε στο ξενοδοχείο St. George στο Corniche, εξερράγη ένα παγιδευμένο φορτηγό, καταστρέφοντας τη συνοδεία.
Η έκρηξη άφησε έναν κρατήρα πλάτους τριάντα πόδια στο Corniche. Συνολικά 22 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του Χαρίρι, σκοτώθηκαν και άλλοι 220 τραυματίστηκαν. Δεκάδες αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν, πολλά κτίρια γκρεμίστηκαν και σε πολλά άλλα έσπασαν παράθυρα. Ο Χαρίρι θάφτηκε, μαζί με τους σωματοφύλακες που έχασαν τη ζωή τους στην βομβιστική επίθεση, σε μια τοποθεσία κοντά στο Τζαμί Μοχάμαντ Αλ-Αμίν.
Η έκθεση του ΟΗΕ καθόρισε ότι η βόμβα είχε τοποθετηθεί σε ένα λευκό φορτηγό Mitsubishi Canter, με βάση πλάνα από CCTV από την κοντινή τράπεζα HSBC. Πιθανότατα πυροδοτήθηκε από βομβιστή αυτοκτονίας στο όχημα, ο οποίος θα είχε αποφύγει τις ηλεκτρονικές συσκευές εμπλοκής της συνοδείας του Χαρίρι. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το φορτηγό Mitsubishi είχε κλαπεί από τη Σαγκαμιχάρα της Ιαπωνίας, στις 12 Οκτωβρίου 2004.
Έρευνα
μικρογραφία|Η οδός όπου δολοφονήθηκε ο Χαρίρι Στις 7 Απριλίου 2005 το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε ομόφωνα την απόφαση 1595 για να στείλει μια ερευνητική ομάδα για να εξετάσει τη δολοφονία του Χαρίρι. Η ομάδα, με επικεφαλής τον Γερμανό δικαστή Ντέτλεβ Μεχίς, παρουσίασε τα αρχικά της πορίσματα στην αποκαλούμενη έκθεση Μεχίς στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 20 Οκτωβρίου 2005.
Η έκθεση ενέπλεξε Σύρους και Λιβανέζους αξιωματούχους, με ιδιαίτερη έμφαση στους Μαχέρ αλ-Άσαντ, Ασέφ Σαουκάτ, Χασάν Χαλίλ, Μπαχτζάτ Σουλεϊμάν και Τζαμίλ Αλ Σαγιέντ. Ο Μαχέρ αλ-Άσαντ είναι αδελφός του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και ο Ασέφ Σαουκάτ, ισχυρή προσωπικότητα στην κυβέρνηση, ήταν παντρεμένος με την αδελφή τους Μπούσρα. Ο Σουλεϊμάν είναι ανώτατος αξιωματούχος ασφαλείας της Συρίας και ο Αλ Σαγιέντ, ο μόνος Λιβανέζος από τους τέσσερις, ήταν επικεφαλής του Γενικού Τμήματος Ασφαλείας του Λιβάνου την εποχή της δολοφονίας του Χαρίρι.
Οι μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων μιας συνάντησης τον Αύγουστο του 2004 μεταξύ του Μπασάρ αλ Άσαντ και του Ραφίκ Χαρίρι που δημοσιεύτηκαν στην έκθεση αναφέρουν:"Σύμφωνα με τον κ. Χαρίρι, ο Άσαντ του είπε: «Ο Λαχούντ είμαι εγώ. Θέλω να ανανεώσω την εντολή του...Αν ο Σιράκ θέλει να φύγω από τον Λίβανο, θα σπάσω τον Λίβανο»...Ο Πρόεδρος Άσαντ τον είχε απειλήσει ευθέως και του είπε ότι η καταψήφιση της παράτασης θα θεωρηθεί ότι στρέφεται κατά της Συρίας. Σύμφωνα με τον κ. Χαρίρι, ο Πρόεδρος Άσαντ πρόσθεσε ότι σε αυτή την περίπτωση αυτοί, οι Σύροι, θα «ανατινάξουν αυτόν» και οποιοδήποτε από τα μέλη της οικογένειάς του και ότι θα τους έβρισκαν οπουδήποτε στον κόσμο." Στον απόηχο της έκθεσης, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Μπους ζήτησε τη σύγκληση ειδικής συνεδρίασης των Ηνωμένων Εθνών για να συζητηθεί η διεθνής απάντηση το συντομότερο δυνατό για την αντιμετώπιση αυτού του πολύ σοβαρού θέματος. Εν τω μεταξύ, ο Μεχίς ζήτησε περισσότερο χρόνο για να ερευνήσει όλα τα στοιχεία.
Λιβανέζοι πολιτικοί ζήτησαν να παραταθεί η διάρκεια και ο καταστατικός χάρτης της ερευνητικής ομάδας, ώστε να συμπεριληφθούν οι δολοφονίες άλλων επιφανών αντισυριακών λιβανέζων προσωπικοτήτων εκείνη την εποχή, όπως του δημοσιογράφου Σαμίρ Κασίρ (σκοτώθηκε από βόμβα αυτοκινήτου τον Ιούνιο του 2005) και του Γκεμπράμ Τουένι (επίσης σκοτώθηκε από βόμβα αυτοκινήτου, τον Δεκέμβριο του 2005). Μια δεύτερη έκθεση, που υποβλήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2005, επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της πρώτης έκθεσης. Στις 11 Ιανουαρίου 2006, ο Μεχίς αντικαταστάθηκε από τον Βέλγο νομικό Σερτζ Μπράμερτζ.
Η λιβανική κυβέρνηση συμφώνησε σε αυτήν την έρευνα, αν και ζητούσε την πλήρη συμμετοχή, όχι την υπεροχή, των δικών της οργανισμών και τον σεβασμό της κυριαρχίας του Λιβάνου. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισε ομόφωνα να απαιτήσει την πλήρη συνεργασία της Συρίας με τους ερευνητές του ΟΗΕ για το θέμα, και τις δύο τελευταίες εκθέσεις του Μπράμερτζ επαίνεσε την πλήρη συνεργασία της Συρίας.
Ο υπουργός Εσωτερικών της Συρίας Γκάζι Κανάαν έδωσε συνέντευξη τον Σεπτέμβριο του 2005 στην ομάδα του Ντέτλεβ Μεχλίς ως μάρτυρας της δολοφονίας. Ο Κανάαν αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη στη δολοφονία. Στις 12 Οκτωβρίου ο Κανάαν βρέθηκε νεκρός με τραύμα από πυροβολισμό στο κεφάλι στο γραφείο του στη Δαμασκό. Η συριακή κυβέρνηση είπε ότι επρόκειτο για αυτοκτονία, αν και άλλοι ισχυρίστηκαν ότι επρόκειτο για δολοφονία για να κόψει τη σχέση μεταξύ του θανάτου του Χαρίρι και του καθεστώτος.
Στις 30 Δεκεμβρίου 2005, ο πρώην αντιπρόεδρος της Συρίας Αμπντούλ Χαλίμ Χαντάμ σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ενέπλεξε τον Άσαντ στη δολοφονία και είπε ότι ο Άσαντ απείλησε προσωπικά τον Χαρίρι τους μήνες πριν από το θάνατό του. Αυτή η συνέντευξη έκανε τους Σύρους βουλευτές να απαιτήσουν να αποδοθούν κατηγορίες για προδοσία κατά του Χαντάμ. μικρογραφία|Μερικά από τα ιερά των σωματοφυλάκων του Χαρίρι. Στις 18 Δεκεμβρίου 2006, μια έκθεση προόδου από τον πρώην επικεφαλής της έρευνας, Σερτζ Μπράμερτζ, ανέφερε ότι στοιχεία DNA που συλλέχθηκαν από τον τόπο του εγκλήματος υποδηλώνουν ότι η δολοφονία μπορεί να είναι πράξη ενός νεαρού άνδρα βομβιστή αυτοκτονίας.
Στις 28 Μαρτίου 2008, η 10η έκθεση της Διεθνούς Ανεξάρτητης Ερευνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ διαπίστωσε ότι «ένα δίκτυο ατόμων ενήργησε από κοινού για να πραγματοποιήσει τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι και ότι αυτό το εγκληματικό δίκτυο – το «Δίκτυο Χαρίρι» – ή μέρη του συνδέονται με ορισμένες από τις άλλες υποθέσεις εντός της εντολής της επιτροπής».
Το Συμβούλιο Ασφαλείας παρέτεινε την εντολή για την έρευνα, η οποία επρόκειτο να ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο του 2008, έως τις 28 Φεβρουαρίου 2009.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2012, η τουρκική εφημερίδα Hürriyet ανέφερε ότι ερευνητές από τα Ηνωμένα Έθνη πήραν συνέντευξη από τον Λουάι Σάκκα, που ενδιαφέρθηκαν να μάθουν εάν είχε παίξει κάποιο ρόλο στη δολοφονία.
Ειδικό Δικαστήριο του ΟΗΕ
Η κυβέρνηση του Λιβάνου και τα Ηνωμένα Έθνη συμφώνησαν να ιδρύσουν ένα Ειδικό Δικαστήριο για τον Λίβανο το 2007, υπογράφοντας τη συμφωνία στις 23 Ιανουαρίου 2007 και στις 6 Φεβρουαρίου 2007 αντίστοιχα. Όταν η συμφωνία στάλθηκε στο κοινοβούλιο του Λιβάνου για επικύρωση, ο Πρόεδρος αρνήθηκε να συγκαλέσει τη Βουλή για να την ψηφίσει. Μετά από αίτημα της πλειοψηφίας των μελών του λιβανικού κοινοβουλίου και του Πρωθυπουργού, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε την απόφαση 1757, εφαρμόζοντας τη συμφωνία.
Για λόγους ασφάλειας, διοικητικής αποτελεσματικότητας και δικαιοσύνης, το δικαστήριο έχει την έδρα του έξω από τον Λίβανο, στο Leidschendam, στα περίχωρα της Χάγης, στην Ολλανδία. Οι εγκαταστάσεις του δικαστηρίου είναι τα πρώην κεντρικά γραφεία της Ολλανδικής Γενικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Ασφαλείας. Οι Κάτω Χώρες συμφώνησαν αρχικά να φιλοξενήσουν το δικαστήριο στις 21 Δεκεμβρίου 2007. Το δικαστήριο άνοιξε την 1η Μαρτίου 2009.
Το δικαστήριο είναι το πρώτο διεθνές δικαστήριο που διώκει την τρομοκρατία ως διακριτό έγκλημα.
Στις 29 Απριλίου 2009, μετά από αίτημα του εισαγγελέα Ντανιέλ Μπελεμάρ, ο ανακριτής έκρινε ότι οι τέσσερις ύποπτοι που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της έρευνας δεν μπορούσαν να θεωρηθούν «ούτε ως ύποπτοι ούτε ως κατηγορούμενοι στη διαδικασία που εκκρεμούσε ενώπιον του Δικαστηρίου» και διέταξε την άνευ όρων απελευθέρωση τους. Οι συλληφθέντες ήταν ο στρατηγός Τζαμίλ αλ Σαγιέντ (αρχηγός Γενικής Ασφάλειας), ο στρατηγός Αλί αλ Χατζ (αρχηγός των δυνάμεων εσωτερικής ασφάλειας), ο ταξίαρχος Ρέιμοντ Αζάρ (αρχηγός της υπηρεσίας πληροφοριών του στρατού) και ο ταξίαρχος Μουσταφά Χαμντάν ( επικεφαλής της προεδρικής φρουράς). Θεωρούμενοι ως οι κύριοι πράκτορες της Συρίας εκείνη την εποχή, πέρασαν σχεδόν 3 χρόνια και 8 μήνες υπό κράτηση μετά τη σύλληψή τους από τις λιβανικές αρχές την 1η Σεπτεμβρίου 2005, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν απαγγέλθηκαν ποτέ κατηγορίες εναντίον τους. Η αποφυλάκισή τους έγινε εν μέσω τεταμένης πολιτικής ατμόσφαιρας στον Λίβανο, λόγω της επίσημα παραδεκτής βαριάς πολιτικοποίησης της υπόθεσης. Αρκετές αντισυριακές πολιτικές προσωπικότητες έχουν δηλώσει ότι «[εμείς] τους θεωρούμε ακόμη ένοχους».
Στις 30 Ιουνίου 2011, η Haaretz ανέφερε ότι το Δικαστήριο είχε υποβάλει στον Γενικό Εισαγγελέα του Λιβάνου κατηγορίες για τέσσερα μέλη της Χεζμπολάχ του Λιβάνου και έναν αλλοδαπό. Τα κατηγορητήρια επιδόθηκαν από εκπροσώπους του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Μία από τις ηγετικές προσωπικότητες του Ειδικού Δικαστηρίου ήταν ο Λιβανέζος ταξίαρχος Βίσαμ αλ-Χασάν. Στις 19 Οκτωβρίου 2012, ο αλ-Χασάν δολοφονήθηκε σε έκρηξη αυτοκινήτου στην περιοχή Achrafieh της Βηρυτού.
Η ποινική διώξη ξεκίνησε στις 16 Ιανουαρίου 2014 με εναρκτήρια δήλωση από την εισαγγελία. Ο Σαλίμ Τζαμίλ Αγιάς, ο Χασάν Χαμπίμπ Μερχί, ο Χουσέιν Χασσάν Ονέισι και ο Ασάντ Χασσάν Σάμπρα δικάστηκαν ερήμην, καθώς διαπιστώθηκε ότι είχαν διαφύγει και δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στη δίκη.
Στις 18 Αυγούστου 2020, το Ειδικό Δικαστήριο για τον Λίβανο έκρινε τον Σαλίμ Αγιάς, έναν μεσαίο στέλεχος της Χεζμπολάχ, ένοχο ερήμην για πέντε κατηγορίες συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας από πρόθεση του Χαρίρι με πρόθεση με χρήση εκρηκτικών υλών. Άλλοι τρεις κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Η επιτροπή των δικαστών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η ηγεσία της Χεζμπολάχ είχε οποιαδήποτε ανάμειξη στη δολοφονία του Χαρίρι και δεν υπάρχουν άμεσες ενδείξεις ανάμειξης της Συρίας». Η Χεζμπολάχ αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη και ο αρχηγός της, Χασάν Νασράλα, αρνήθηκε να επιτρέψει τη σύλληψη του Αγιάς. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι ήδη από το 2015 το δικαστήριο (με βάση παλαιότερη εργασία του λιβανέζου αρχηγού της αστυνομίας Βίσαμ Αιντ, ο οποίος δολοφονήθηκε το 2008) είχε αποκαλύψει πέντε ομάδες κινητών τηλεφώνων που περιλάμβαναν δεκάδες πράκτορες. Οι μόνοι πράκτορες που το δικαστήριο μπόρεσε να ταυτοποιήσει ήταν ο Αγιάς (ο αρχηγός της μονάδας Jaber Force της Χεζμπολάχ), ο Μερχί (διοικητής των ειδικών δυνάμεων της Χεζμπολάχ στο Λίβανο), ο Ονέισι (σύμφωνα με τους εισαγγελείς ο άνθρωπος που παρέσυρε τον Αντάς να αναλάβει την ευθύνη ψευδώς) και ο Μουσταφά Μπαντρεντίν, στρατιωτικός ηγέτης της Χεζμπολάχ που δολοφονήθηκε το 2016.
Τον Μάρτιο του 2021, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφεραν ανταμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων για την παροχή πληροφοριών σχετικά με τον Σαλίμ Αγιάς, ως βασικό ύποπτο της Χεζμπολάχ που καταδικάστηκε για τη δολοφονία του Χαρίρι.
Επακόλουθα
Μετά το θάνατο του Χαρίρι, υπήρξαν αρκετοί άλλες βομβιστικές επιθέσεις και δολοφονίες εναντίον αντισυριακών προσωπικοτήτων. Μεταξύ αυτών ήταν οι Samir Kassir, George Hawi, Gebran Tueni, Pierre Amine Gemayel και Walid Eido. Επίσης έγιναν απόπειρες δολοφονίας κατά των Elias Murr, May Chidiac και Samir Shehade (ο οποίος ερευνούσε τον θάνατο του Χαρίρι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κατηγορία:Ιστορία του Λιβάνου
Χόλσταϊν Κίελ
260px|μικρογραφία|Στάδιο Holstein-Stadion (2019) Η Χόλσταϊν Κίελ (γερμανικά: Holstein Kiel) είναι γερμανικός αθλητικός σύλλογος από το Κίελο που ιδρύθηκε το 1900. Πιο γνωστή είναι η ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία τώρα αγωνίζεται στην Γ΄ κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος. Η έδρα της είναι το Χόλσταϊν-στάδιον, το οποίο με 15.034 θέσεων είναι το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα στάδιο της πόλης. Η ομάδα έχει κατακτήσει 1 φορά το Γερμανικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1912.
Τα χρώματά του Χόλσταϊν Κίελ είναι μπλε-άσπρο-κόκκινο και το ψευδώνυμο είναι Die Störche (οι πελαργοί).
Πηγές
Χόλσταϊν Κίελo Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1900
Πόρτο Χέλι Αργολίδας
Το Πόρτο Χέλι ή αλλιώς Πορτοχέλι είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στα νότια του νομού, σε απόσταση 85 χλμ. από το Ναύπλιο, χτισμένο σε φυσικό λιμάνι δίπλα στα ερείπια της αρχαίας πολιτείας των Αλιέων. Το Πορτοχέλι ανήκει στο δήμο Ερμιονίδας και ο πληθυσμός του το 2021 ήταν 2,500 κάτοικοι. Αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της Αργολίδας και διαθέτει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τουριστική υποδομή. Προσφέρεται ιδιαίτερα για ιδιοκτήτες θαλασσίων σκαφών καθώς το λιμάνι του διαθέτει πολύ καλή υποδομή και μεγάλη χωρητικότητα. Πλαισιώνεται από υπέροχες παραλίες όπως: (Πόρτο Χέλι AKS Hinitsa Bay, Χρυσή Ακτή, Κόστα, Βερβερόντα, Κορακιά, και τα Λιμανάκια). Το μέρος είναι ένα από τα κοσμικότερα παραθεριστικά κέντρα του νομού μαζί με το Ναύπλιο γι' αυτό προσελκύει Εφοπλιστές, Μεγαλοεπιχειρηματίες και μέλη Βασιλικών Οικογενειών. Από το λιμάνι του Πορτοχελίου αναχωρούν πλοιάρια για τα κοντινά νησιά του Αργοσαρωνικού καθώς και για τα απέναντι παράλια της Κυνουρίας.
Ονομασία
Η ονομασία του Πορτοχελίου σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη οφείλεται σε σταδιακή γλωσσική παραφθορά του ονόματος "Αλιείς", της αρχαίας πόλης δηλαδή που βρισκόταν στην θέση του σημερινού Πορτοχελίου. Η ονομασία Αλιείς παραφθάρθηκε σε Χαλιείς και στη συνέχεια σε Χέλι. Για να διακρίνεται από το κοντινό του χωριό Χέλι (το οποίο σήμερα έχει μετονομαστεί σε Αραχναίο) πήρε και το προσωνύμιο "Πόρτο" επειδή διέθετε λιμάνι. Κατά μία άλλη άποψη η ονομασία του (Χέλι), είναι ένα από τα πολλά αρβανίτικα τοπωνύμια που συναντώνται στην περιοχή της νότιας Αργολίδας και απέκτησε στη συνέχεια το πρόθεμα "Πόρτο" για το λόγο που αναφέρεται παραπάνω. Η περιοχή γύρω απο το χωριό αποτελεί ένα απο τα πιο σημαντικά και ακριβά θέρετρα της χώρας όπου πολλές διασημότητες διαθέτουν εξοχικά και παραθερίζουν.
Ιστορία
Η αρχαία πόλη των Αλιέων ήκμασε για περίπου εκατό χρόνια, από το 468 έως το 362 π.Χ. Ήταν κτισμένη στην περιοχή Μπουζέικα απέναντι από τον σημερινό οικισμό του Πόρτο Χελίου, και η Ακρόπολη της βρισκόταν στην κορυφή του λόφου, στη θέση Καστράκι (Μπιζάνι). Ο οικισμός απλωνόταν και στο γειτονικό λόφο όπου υπάρχουν απομεινάρια τείχους, αλλά και σε όλο το λόφο μέχρι και μέσα στη σημερινή θάλασσα που τότε ήταν ξηρά.
Την εποχή της ακμής της υπολογίζεται πώς είχε 400-500 οικίες και 2.500 κατοίκους, ενώ η συμμαχία της πόλης με τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους στη διάρκεια του  Πελοποννησιακού Πολέμου την έκανε θέατρο πολεμικών συγκρούσεων αλλά και συμμέτοχο σε μάχες. Η εξαγωγή της πανάκριβης πορφύρας (η κατεργασία της οποίας γινόταν με μυστικές συνταγές στην Ερμιόνη), το πολύτιμο λάδι, το περίφημο κρασί της αλλά πάνω απ όλα η σημαντική θέση της Ακρόπολης και του φυσικού λιμανιού της έκαναν την πόλη ξακουστή.
Αποτελούσε ένα από τα τρία λιμάνια της Ερμιονίδας μαζί με εκείνο της Ερμιόνης και του Μάσητα. Βέβαια ο κόλπος του Χελιού ήταν τότε διαφορετικός. Η περιοχή που έφτανε η θάλασσα ήταν πολύ πιο μέσα, γι' αυτό και μέρος της πόλης, ιδιαίτερα δύο ναοί του Απόλλωνα, είναι σήμερα βυθισμένοι κάτω από το νερό και τη λάσπη, σε μικρό ωστόσο βάθος.
Το 468 όμως, οι Αργείοι καταστρέφουν τις Μυκήνες και την Τίρυνθα, συμμάχους της Σπάρτης, και οι Δωριείς Τιρύνθιοι αναζητούν καταφύγιο στους συγγενείς φυλετικά Δρύοπες Ερμιονίτες μετά από χρησμό του ιερού του Απόλλωνα.
Αυτοί τους παραχωρούν την περιοχή των Αλιέων όπου θα συγκατοικήσουν για 150 χρόνια με τους γηγενείς Δρύοπες. Κάποια στιγμή οι παλαιοί κάτοικοι θα συμπράξουν με τους στρατιώτες του Δημητρίου του Πολιορκητή το 303 για να σφάξουν τους Τιρύνθιους.
Το 461, οι Σπαρτιάτες, ανησυχώντας από τη συμμαχία Αθήνας - Άργους και την κατάκτηση από τους Αργείους ανατολικών περιοχών της Πελοποννήσου, στέλνουν ένα εμπορικό καράβι με τριάντα πολεμιστές και αρχηγό τον Ανήριστο να καταλάβει τους Αλιείς. Δυο χρόνια αργότερα το 459 οι Αθηναίοι επιτίθενται να καταλάβουν την πόλη. Υπάρχει άποψη που λέει ότι αποβιβάστηκαν στην περιοχή Φλάμπουρα και έχασαν τη μάχη που ακολούθησε (πίσω από το σημερινό ξενοδοχείο "Γαλαξίας"). Μάλιστα στον Κεραμεικό υπάρχει επιγραφή που μνημονεύει τους πεσόντες εν Αλιεύσιν και μέχρι το 1960 υπήρχε στην περιοχή τύμβος.
Το 430 και 425 όμως οι Αθηναίοι λεηλατούν την πόλη, ενώ το 424-423 συνάπτουν συνθήκη για εγκατάσταση σε αυτήν αθηναϊκής φρουράς και χρήση του λιμανιού της, συνθήκη που κράτησε μέχρι το 404. Το 370-369 οι Αλιείς γίνονται και πάλι σύμμαχοι της Σπάρτης και τελικά υπέκυψαν στον Επαμεινώνδα και τους Αργείους συμμάχους του. Η ειρήνη πάντως του 362 ανάμεσα στα ελληνικά κράτη (με εξαίρεση τη Σπάρτη) εξασφάλισε ουδετερότητα στο λιμάνι των Αλιέων, παρ' όλη τη συμμαχία του με τη Σπάρτη και την ιδιαίτερη ακμή του.
Πληθυσμός
Το Πόρτο Χέλι έχει γνωρίσει σημαντική πληθυσμιακή ανάπτυξη απο το 1879 με εξαίρεση τις απογραφές του 1907, 1951, 1981 και 2011 όποτε και καταγράφτηκε μείωση. Αν και υπήρξε ένα μικρό χωριό και ένα απο τα λιμάνια του Κρανιδίου το 1879 μετά απο τον πόλεμο εξελίχθηκε σε ένα απο τα πιο σημαντικά τουριστικά θέρετρα της χώρας και ο πληθυσμός μεγάλωσε θεαματικά.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1879
Προσωπικότητες
Σον Κόνερι: Ο Σον κόνερι λάτρεψε τα τελευταία χρόνια το Πορτοχέλι. Ερχόταν συνεχώς στην Αργολίδα τα τελευταία χρόνια και το 2013 αποφάσισε να αποκτήσει τη δική του βίλα στο Πόρτο Χέλι. Ο Σον Κόνερι και η Γαλλομαροκινή σύζυγός του ζωγράφος Μισελίν, από παλιά ήθελαν να αγοράσουν το δικό τους σπίτι στην περιοχή για να μπορούν να περνούν ήρεμες στιγμές σε έναν επίγειο Ελληνικό Παράδεισο.
Ο Σον Κόνερι και η Γαλλομαροκινή σύζυγός του Μισελίν, ήρθαν στην Ελλάδα, και αφού ξεναγήθηκαν στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα συνέχισαν τις διακοπές στους στην Ελλάδα και με αφορμή αυτή τους την επίσκεψη λίγο καιρό μετά αγόρασαν μια βίλα στο Πόρτο Χέλι.
Το πολυτελές σπίτι βρίσκεται στην ίδια ακριβή «γειτονιά» που έχει σπίτι ο πλέον Βασιλιάς της Ολλανδίας Γουλιέλμος - Αλέξανδρος αξίας 4,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Επίσης στην ίδια περιοχή μεταξύ άλλων είχαν σπίτι και ο Τέως Βασιλιάς των Ελλήνων Κωνσταντίνος Β' μαζί με την σύζυγο του Τέως Βασίλισσα Άννα-Μαρία. Ο εφοπλιστής Ντίνος Γουλανδρής γόνος της γνωστής οικογένειας, ο Γιάννης Μυτιλιναίος μεγαλομέτοχος του ομώνυμου Ομίλου Μυτιλιναίος καθώς και ο Θοδωρής Κυριάκου γιος του εφοπλιστή Μίνου Κυριάκου.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για το Πόρτο Χέλι παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-135, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του λιμένα του, καθώς και ο ΧΕΕ-130 που καλύπτει όλες τις ΒΑ ακτές της Πελοποννήσου και τον Αργολικό Κόλπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 1996
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 35 σωματεία.
Πηγές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1996 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ελιά του Πλάτωνα
Η Ελιά του Πλάτωνα (ή Ελαία του Πλάτωνος) ήταν μια ιστορική ελιά παρά την περιοχή της αρχαίας Ακαδημίας της αρχαίας Αθήνας, επί της Ιεράς Οδού, μεταξύ των αριθμών 89-91, λίγο μετά τον Βοτανικό Κήπο, πριν τη γέφυρα του Κηφισού, στην περιοχή λεγόμενη παλαιότερα «Παράμπηγα».
Ιστορία
Ο Δήμος Αθηναίων προκειμένου να διασώσει το ιερό αυτό δένδρο προπαντός από επιθέσεις ανθρώπων και ζώων προκάλεσε σχετικό διάταγμα απαλλοτρίωσης του πέριξ χώρου προς καλλωπισμό και ανάδειξη μετά μάλιστα από σχετικό αίτημα της "Ένωσης Αθηναίων του τόπου" όπου και ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο. Δυστυχώς όμως λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που ξέσπασε και της κατοχής που ακολούθησε οι εργασίες δεν πραγματοποιήθηκαν. Παρά ταύτα με μέριμνα του γιατρού Δημητρίου Κουλούκη τοποθετήθηκε ένα καλαίσθητο περιμετρικό κιγκλίδωμα για την προστασία της ελιάς. Στις 7 Οκτωβρίου του 1976 ένα λεωφορείο έπεσε πάνω στην ελιά του Πλάτωνα προκαλώντας στον κορμό μεγάλη ζημιά και γι' αυτό αποφασίστηκε η μεταφορά του ιερού δένδρου σε κτήριο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην Γεωπονική Σχολή), όπου φυλάσσεται σε ιδιαίτερη κατασκευασμένη προθήκη.
Στις 18 Ιανουαρίου του 2013 η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς διέψευσε σχετικό δημοσίευμα που αναπαρήγαγαν πολλά μέσα ενημέρωσης ότι κάποιοι την κατέστρεψαν για καυσόξυλα, υπενθυμίζοντας σχετικά την παραπάνω φύλαξή της.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία της Αθήνας Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας Κατηγορία:Ιστορικά δέντρα
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1963
Το 4ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 16-22 Σεπτεμβρίου 1963 στον κινηματογράφο Ολύμπιον ως 4η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου.
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 7 ταινίες μεγάλου μήκους και 8 μικρού μήκους. Δόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις:
Η προγραμματισμένη ταινία του Φεντερίκο Φελίνι 8 ½ αντικαταστάθηκε την τελευταία στιγμή από την Τερέζ Ντεκετού, του Φρανζύ.
Παραπομπές
1963
Ρόμπερτ βαν'τ Χοφ
Ο Ρόμπερτ βαν’τ Χοφ (Robert van’t Hoff, 5 Νοεμβρίου 1887 - 25 Απριλίου 1979), γεννημένος στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, ήταν αρχιτέκτονας και σχεδιαστής επίπλων, μέλος από το 1917 του καλλιτεχνικού ρεύματος του Νεοπλαστικισμού (De Stijl). Το σημαντικότερο απ τα έργα του, η Villa Henny (Huis ter Heide, Utrecht) σχεδιασμένη το 1914-1919, αποτελεί μια απ τις πρώτες κατασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα στην Ευρώπη, και κατ' επέκταση ιστορικό ορόσημο για την αρχιτεκτονική, γνωστή και ως «Concrete Villa», κατοικία από σκυρόδεμα. Αποτελεί επίσης το πρώτο αρχιτεκτονικό δημιούργημα που σχετίστηκε με το κίνημα De Stijl, καθώς η ανάλυση της σύνθεσής της από τον Vilmos Huszar (ιδρυτικό μέλος της ομάδας) συνέβαλλε στο να εκφραστούν οι αρχιτεκτονικές αρχές του συγκεκριμένου κινήματος του μοντερνισμού.
Η ζωή και το έργο του
Γνώρισε τον Τέο βαν Ντούισμπουργκ (Teo van Doesburg), ιδρυτή της De Stijl, και εντάχθηκε στην πρωτοπόρα ομάδα της το 1917, ενισχύοντας οικονομικά το κίνημα και γράφοντας άρθρα για το ομώνυμο περιοδικό. Θεωρητικός στόχος της ομάδας, σύμφωνα με το μανιφέστο του 1918 (2ο τεύχος De Stijl), ήταν, η επικράτηση του ατόμου στην τέχνη του 19ου αιώνα, να υποχωρήσει προς χάριν της ισορροπίας με το οικουμενικό στοιχείο. Η πραγμάτωση του νέου κόσμου του κινήματος του Νεοπλαστικισμού θα ήταν η απομάκρυνση από κάθε περιορισμό της παράδοσης. Όπως και οι υπόλοιποι καλλιτέχνες της ομάδας, έτσι και ο van’t Hoff εργάστηκε παράλληλα και σε άλλα πεδία του σχεδιασμού, όπως σχεδίαση επίπλων για τις κατοικίες που κατασκεύαζε, διαφημιστικών αφισών, μέχρι και απραγματοποίητων εξιδανικευμένων μοντέλων μαζικών κατοικιών. Έδωσε επίσης το παράδειγμα για έναν πιο ενεργό ρόλο του αρχιτέκτονα στην οικοδομή, με το να παρακολουθεί μαζί με τους εργάτες τις κατασκευές του κατά την ανέγερσή τους, γεγονός ασυνήθιστο στην εποχή του.
Το 1919 έγινε μέλος του ολλανδικού κομμουνιστικού Κόμματος. Στην πορεία, παραιτήθηκε απ την De Stijl, λόγω ιδεολογικών διαφορών που προέκυψαν και της διαφωνίας του με τον Teo van Doesburg. Τελικά αποσύρθηκε απ' το επάγγελμα του αρχιτέκτονα, για να ασχοληθεί στη συνέχεια κυρίως με την ενίσχυση πειραματικών κοινοτήτων αναρχικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1980
Οι 39οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1980 έγιναν στη Σόφια. Συμμετείχαν πέντε βαλκανικές χώρες, δηλαδή όλες πλήν της Αλβανίας. Νικήτρια ήταν η Βουλγαρία, τόσο στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, όσο και στις γυναίκες, σε 16 αγωνίσματα.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1980 Κατηγορία:Σόφια
Cesare Battisti (αντιτορπιλικό)
Το Cesare Battisti ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Sauro που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό τη δεκαετία του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1927 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Τα πλοία της κλάσης Sauro ήταν επιμηκυμένες και βελτιωμένες εκδοχές των προηγούμενων σκαφών της κλάσης Sella. Είχαν ολικό μήκος 90,16 m, πλάτος 9,2 m και μέσο βύθισμα 2,9 m. To εκτόπισμά τους ήταν 1058 t (1041 LT) με κανονικό (standard) φορτίο και έφθανε τους 1600 t (1570 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 8-10 αξιωματικούς και 146 υπαξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα παρείχε έως και 36000 shp, με τη μέγιστη ταχύτητα πλεύσης να ανέρχεται σε 31 kn σε πραγματικές, επιχειρησιακές συνθήκες, παρόλο που το Francesco Nullo έφθασε τους 37 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών ενώ όμως έφερε περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης των πλοίων της κλάσης αυτής έφθανε τα 2600 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 14 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm που ήταν εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πύργους, έναν μπροστά κι έναν πίσω από την υπερκατασκευή. Υπήρχαν επίσης δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm και δύο πολυβόλα των 13,2 mm. Τον οπλισμό συμπλήρωναν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm, ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφερθούν 52 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Cesare Battisti άρχισε στις 9 Φεβρουαρίου 1924 στις εγκαταστάσεις της Odero-Terni-Orlando (Ο.Τ.Ο) στο Σέστρι Πονέντε (Sestri Ponente) στη Γένοβα. Καθελκύστηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1926 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 13 Απριλίου του επόμενου έτους.
3043 Σαν Ντιέγκο
Ο Σαν Ντιέγκο (San Diego) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (δηλαδή την προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1982 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή της πόλης Σαν Ντιέγκο, που βρίσκεται σχετικώς κοντά στο Αστεροσκοπείο, με αφορμή την ψήφιση από το δημοτικό συμβούλιό της μέτρων για την καταπολέμηση της φωτορύπανσης.
Ο Σαν Ντιέγκο είναι ένας από τους πολύ λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρεται γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες. Κοντά στο περιήλιο της τροχιάς του ο Σαν Ντιέγκο βρίσκεται έξω από τα εσώτατα (δηλαδή τα προς τον `Ηλιο) όρια της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σαν Ντιέγκο είναι άγνωστα. Ο αστεροειδής περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 105,7 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Γιάννης Κακουλίδης
Ο Γιάννης Κακουλίδης (Πειραιάς, 1946 - Αθήνα, 14 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και στιχουργός. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και νομικά στο Παρίσι. Έγραψε πάνω από 500 γνωστά ελληνικά τραγούδια. Τιμήθηκε δυο φορές με το Α' βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (1965 και 1972). Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Γαλλικής Εταιρείας Συγγραφέων, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων και της Ένωσης Μουσικοσυνθετών-Στιχουργών Ελλάδας. Ως αρθρογράφος συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και υπήρξε αναπληρωτής Πρόεδρος της ΕΔΑ, υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές του 1982 και υποψήφιος Επικρατείας του Συνασπισμού στις εκλογές του 1996. Ήταν επίσης σύμβουλος της ΔΗΜΑΡ.
Εργογραφία
Στην βάση δεδομένων της BiblioNet είναι καταχωρισμένα τα παρακάτω έργα :
Διακρίσεις
Τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1965 και το 1972.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς‎ Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Στάδιο Ντέλλε Άλπι
Το Στάδιο Ντέλλε Άλπι (ιταλικά: Stadio delle Alpi) ήταν ποδοσφαιρικό και αθλητικό στάδιο στο Τορίνο της Ιταλίας και αποτελούσε την έδρα της Γιουβέντους και της Τορίνο από το 1990 ως το 2006. Στα ελληνικά το όνομα του σταδίου σημαίνει «Στάδιο των Άλπεων», λόγω της κοντινής απόστασης των Άλπεων από το Τορίνο. Το γήπεδο κατεδαφίστηκε το 2006 και στη θέση του χτίστηκε το Στάδιο Γιουβέντους, που εγκαινιάστηκε το 2011.
Σχεδιάστηκε από το Studio Hutter, ενώ χτίστηκε για να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 και να αντικαταστήσει το «γηρασμένο» Ολυμπιακό Στάδιο Τορίνου. Η χωρητικότητα του σταδίου αρχικά έφτανε στις 69.041 θέσεις, όμως η ανάγκη συμμόρφωσης με τις προδιαγραφές της FIFA μείωσε την χωρητικότητα σε 67.229.
Ιστορία
Η κατασκευή του σταδίου ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1988 και ολοκληρώθηκε μέσα σε δύο χρόνια. Το Ντέλλε Άλπι κατασκευάστηκε μετά από έγκριση του συμβουλίου του Τορίνο. Το στάδιο δεν προοριζόταν μόνο για αγώνες ποδοσφαίρου, αλλά και για αγώνες στίβου. Έτσι κατασκευάστηκε διάδρομος στίβου γύρω από τον αγωνιστικό χώρο. Όμως αγωνίσματα στίβου σπάνια έλαβαν χώρα στο στάδιο.
Χωρητικότητα
Το Ντέλλε Άλπι επικρίθηκε έντονα λόγω της κακής ορατότητας από κάποια σημεία των κερκίδων. Για το λόγο αυτό, αλλά και εξαιτίας της τοποθεσίας του σταδίου, που το εξέθετε στα καιρικά φαινόμενα, δεν υπήρχε μεγάλη επισκεψιμότητα στα περισσότερα παιχνίδια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο αγώνας του Κυπέλλου Ιταλίας με αντίπαλο τη Σαμπντόρια, όπου υπήρχαν μόνο 237 άτομα στις εξέδρες.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1990
Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και φιλοξένησε τους εξής αγώνες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατεδαφισμένα κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1990 Κατηγορία:Πρώην στάδια ποδοσφαίρου στην Ιταλία Κατηγορία:Γιουβέντους Κατηγορία:Τορίνο ΦΚ
Γερουσία (Γαλλία)
Η Γερουσία (γαλλικά: Sénat) είναι η άνω βουλή του Γαλλικού Κοινοβουλίου, στην οποία προΐσταται ο πρόεδρος.
Η Γερουσία έχει λιγότερο εξέχουσα θέση από την κάτω βουλή, την απευθείας εκλεγμένη Εθνοσυνέλευση· οι συζητήσεις στη Γερουσία τείνουν να είναι λιγότερο τεταμένες και γενικά έχουν λιγότερη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης.
Ιστορία
Η πρώτη εμπειρία της Γαλλίας με μία άνω βουλή ήταν υπό το Διευθυντήριο από το 1795 έως το 1799, όταν το Συμβούλιο των Αρχαίων ήταν η άνω βουλή. Υπήρχαν Γερουσίες σε αμφότερες την Πρώτη και τη Δεύτερη Αυτοκρατορία (την πρώην sénat conservateur, και αργότερα Γαλλική Γερουσία), αλλά υπήρχαν μόνο ονομαστικά νομοθετικά σώματα - τεχνικά δεν ήταν νομοθετικά, αλλά περισσότερο συμβουλευτικά σώματα στο πρότυπο της Ρωμαϊκής Γερουσίας.
Με την Παλινόρθωση το 1814, μια νέα Βουλή των Ευγενών δημιουργήθηκε, στο μοντέλο της Βρετανικής Βουλής των Λόρδων. Πρώτα περιελάμβανε κληρονομικούς ευγενείς, αλλά μετά την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830, έγινε ένα σώμα στο οποίο κάποιος διοριζόταν ισοβίως. Η Δεύτερη Δημοκρατία επέστρεψε σε ένα μονοθάλαμο σύστημα μετά το 1848, αλλά σύντομα μετά την ίδρυση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1852, μια Γερουσία ιδρύθηκεως η άνω βουλή. Στην Τέταρτη Δημοκρατία, η Γερουσία μετονομάσθηκε σε Συμβούλιο της Δημοκρατίας, αλλά η εξουσία της ήταν ευρέως η ίδια. Με το νέο σύνταγμα της Πέμπτης Δημοκρατίας που επιβλήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1958, το παλαιό όνομα της Γερουσίας αποκαταστάθηκε.
Το 2011, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε τον έλεγχο της Γαλλικής Γερουσίας για πρώτη φορά από την ίδρυση της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.
Σύνθεση και εκλογές
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2004, η Γερουσία είχε 321 γερουσιαστές, που ο καθένας εκλέγεται για μια εννεαετή θητεία. Σε αυτήν την ημερομηνία, η θητεία μειώθηκε στα έξι έτη, ενώ ο αριθμός των γερουσιαστών θα αυξηθεί προοδευτικά στους 346 το 2010 για να αντιπροσωπεύει τις αλλαγές στη δημογραφία της χώρας. Οι Γερουσιαστές εκλέγονταν κατά τρίτα κάθε τρία έτη· αυτό επίσης θα αλλάξει στο ένα δεύτερο του αριθμού τους κάθε τρία χρόνια. Οι Γερουσιαστές εκλέγονται έμμεσα από περίπου 150.000 τοπικά εκλεγμένους αξιωματούχους ("grands électeurs"), περιλαμβανομένων περιφερειακών συμβούλων, συμβούλων των νομών, δημάρχων, συμβούλων των πόλεων και των αντιπροσώπων τους σε μεγάλες κωμοπόλεις, και εκπροσώπους της Εθνοσυνέλευσης. Αυτό το σύστημα παρουσιάζει μια προκατάληψη στη σύνθεση της Γερουσίας, η οποία ευνοεί τις επαρχιακές περιοχές. Συνεπώς, ενώ η πολιτική πλειοψηφία αλλάζει συχνά στην Εθνοσυνέλευση, η Γερουσία έχει παραμείνει πολιτικά συντηρητική από την ίδρυση της Ε' Δημοκρατίας, προς δυσαρέσκεια των Σοσιαλιστών, και μερικοί αναλυτές περιμένουν ότι θα παραμείνει έτσι τα ερχόμενα χρόνια. Αυτό έχει κεντρίσει την αμφιβολία, ειδικά μετά τις γερουσιαστικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2008 στις οποίες το (αριστερό) Σοσιαλιστικό Κόμμα, παρότι έλεγχε όλες εκτός από δύο περιοχές της Γαλλίας, μια πλειοψηφία νομών, και και κοινότητες (communes) που αντιπροσώπευαν πάνω από το 50% του πληθυσμού, ακόμη απέτυχε να πετύχει μια πλειοψηφία στη Γερουσία. Όμως, το 2011 οι Σοσιαλιστές κατάφεραν να συγκεντρώσουν μαζί με τους συμμάχους τους την απόλυτη πλειοψηφία στη Γερουσία για πρώτη φορά στην ιστορία της Ε΄ Δημοκρατίας.
Δώδεκα γερουσιαστές εκλέγονται για να εκπροσωπήσουν τους Γάλλους πολίτες που ζουν εκτός της Δημοκρατίας της Γαλλίας.
Από μια παράδοση που άρχισε με την Πρώτη Εθνοσυνέλευση κατά την Γαλλική Επανάσταση, τα "αριστερά" κόμματα κάθονται στα αριστερά όπως φαίνονται από την θέση του προέδρου, και τα "δεξιά" κόμματα στα δεξιά, και οι θέσεις έτσι δείχνουν το πολιτικό φάσμα όπως εκπροσωπείται στη Γερουσία.
Πρόεδρος
Οι γερουσιαστές εκλέγουν μεταξύ τους έναν Πρόεδρο. Ο τωρινός κάτοχος είναι ο Ζαν Πιερ Μπελ. Ο Πρόεδρος της Γερουσίας είναι επίσης, σύμφωνα με το σύνταγμα της Πέμπτης Δημοκρατίας, πρώτος στη γραμμή διαδοχής σε περίπτωση θανάτου, παραίτησης ή παραπομπής σε δίκη (μόνο για λόγους υγείας) του Προέδρου της Δημοκρατίας, γινόμενος έτσι Προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας έως ότου διεξαχθεί μια νέα εκλογή. Αυτό συνέβη δις για τον Αλαίν Ποέ, μία φορά με την παραίτηση του Σαρλ ντε Γκωλ και μια φορά με τον θάνατο του Ζωρζ Πομπιντού.
Εξουσίες
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η Γερουσία έχει σχεδόν τις ίδιες εξουσίες με την Εθνοσυνέλευση. Τα νομοσχέδια μπορεί να υποβληθούν από την κυβέρνηση (projets de loi) ή από κάποιο από τα σώματα του Κοινοβουλίου (propositions de loi). Παρ' όλα αυτά, αν η Εθνοσυνέλευση και η Γερουσία δεν μπορούν να συμφωνήσουν για την γλώσσα ενός νομοσχεδίου, η Κυβέρνηση μπορεί να ζητήσει από την Εθνοσυνέλευση να κάνει μια τελική ψηφοφορία για το νομοσχέδιο, είτε χρησιμοποιώντας την αυθεντική έκδοση που ψήφισε η Εθνοσυνέλευση, ή την εκδεδομένη έκδοση που υιοθετείται από την Commission mixte paritaire καιπεριλαμβάνοντας τυχόν τροποποιήσεις που θα ασκήσει η Γερουσία που η Εθνοσυνέλευση μπορεί να επιθυμεί να υιοθετήσει. Κατά την διάρκεια μιας περιόδου κοινωνικής επικράτησης, ή συγκρουόμενου διθαλαμισμού, η Συνέλευση μπορεί να υπερκεράσει μια αρνησικυρία της Γερουσίας.
Η Γερουσία επίσης παρακολουθεί τις πράξεις της κυβέρνησης δημοσιεύοντας πολλές αναφορές κάθε χρόνο για διάφορα θέματα.
Τοποθεσία
thumb|right|Το Παλάτι του Λουξεμβούργου Η Γερουσία στεγάζεται στο Παλάτι του Λουξεμβούργου στον 6ο τομέα του Παρισιού και φρουρείται από τους Δημοκρατικούς Φρουρούς. Έμπροσθεν του κτηρίου βρίσκεται ο κήπος της Γερουσίας, ο Κήπος του Λουξεμβούργου, ανοιχτός στο κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλλια Γερουσια
Υπνερωτομαχία Πολύφιλου
Η Υπνερωτομαχία Πολυφίλου (Λατινικά: Hypnerotomachia Poliphili), ο τίτλος του οποίου εναλλακτικά μπορεί να μεταφραστεί ελεύθερα ως «Ο αγώνας του Πολύφιλου για τον έρωτα μέσα σε ένα όνειρο» (βάσει της αγγλικής μετάφρασης Poliphilo's Strife of Love in a Dream), δημοσιεύθηκε στη Βενετία το 1499 από το φημισμένο εκδότη της εποχής Άλδο Μανούτιο και είναι ένα από τα πιο διάσημα αρχέτυπα (incunabula) της πρώιμης τυπογραφίας.
Γλώσσα και κείμενο
Η ιδιάζουσα γλώσσα (εκλατινισμένη Ιταλική) και το ερμητικού χαρακτήρα κείμενό του παρέχει στους μελετητές του έργου γρίφους με πολλές πιθανές ερμηνείες. Ο συγγραφέας του βιβλίου τείνει να χρησιμοποιεί γλαφυρές και πολύχρωμες περιγραφές για κάθε πρόσωπο και τοποθεσία στο όνειρο του Πολύφιλου, με αποτέλεσμα η κατανόηση του κειμένου να παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες και η πρώτη ολοκληρωμένη μετάφραση στα Αγγλικά να έχει ολοκληρωθεί το 1999, μισή χιλιετία αργότερα από την αρχική έκδοση του βιβλίου.
Ο αρχικός τίτλος του έργου είναι: HYPNEROTOMACHIA POLIPHILI, VBI HV MANA OMNIA NON NISISOMNIVM ESSE DOCET. ATQVE OBITER PLVRIMA SCITV SANE QVAM DIGNA COM MEMORAT. * * *  * *   *
που στα Ελληνικά μεταφράζεται ελεύθερα ως: ΥΠΝΕΡΩΤΟΜΑΧΙΑ ΠΟΛΥΦΙΛΟΥ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΞΙΑ ΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ. * * *  * *   *
Συνοπτική περιγραφή της ιστορίας
thumb|right|300px|Ο Πολύφιλος φιλά την Πόλια Η Υπνερωτομαχία χωρίζεται σε δύο βιβλία. Το Πρώτο Βιβλίο ξεκινά με τον Πολύφιλο και την ανήσυχη νύχτα που περνά εξαιτίας της απόρριψης του από την αγαπημένη του Πόλια (με πιθανή ετυμολογία "Πολύ ή πολλά πράγματα"). Όταν τελικά αποκοιμιέται, ονειρεύεται ότι βρίσκεται σε ένα λιβάδι και αρχίζει να περιπλανιέται. Χωρίς να το καταλάβει, χάνεται μέσα σε ένα σκοτεινό δάσος και τρομοκρατείται. Τελικά, εξουθενωμένος και διψασμένος, κατορθώνει να βγει από το φυσικό αυτό λαβύρινθο και βρίσκει ένα ποτάμι, αλλά πριν προλάβει να πιει απ'το νερό του μια απόκοσμη μουσική τον παρασέρνει και μεταφέρεται ως δια μαγείας σε ένα ήσυχο τοπίο, όπου δεσπόζει μια οξιά, κάτω από την οποία, ξεχνώντας για λίγο τη δίψα του, κοιμάται και βλέπει ένα δεύτερο όνειρο. Σ' αυτό το δεύτερο ονειρικό επίπεδο, βρίσκει τον εαυτό του σε μια όαση με φοινικιές. Πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσει πού βρίσκεται, όμως, εμφανίζεται ένας λύκος και τρέπεται σε φυγή, με αποτέλεσμα να εισέλθει σε μια εγκαταλελειμμένη αρχαία πόλη.
Η ερειπωμένη πόλη κινεί την περιέργεια του Πολύφιλου, ο οποίος μας περιγράφει όλα τα φανταστικά της μνημεία λεπτομερώς: μια τεράστια πυραμίδα, δύο κολοσσοί, ένας ελέφαντας που κουβαλά έναν οβελίσκο και άλλα πολλά αγάλματα. Ενώ θαυμάζει τη μαεστρία της κατασκευής της πύλης της πυραμίδας, του επιτίθεται ένας δράκος, αναγκάζοντάς τον να μπει μέσα στην πύλη και κατά συνέπεια στον σκοτεινό λαβύρινθο στη βάση της πυραμίδας.
Παλεύοντας με τις σκέψεις του βρίσκει τη δύναμη να αντεπεξέλθει και σε αυτή τη δοκιμασία και καταφέρνει τελικά να βρει την έξοδο από το λαβύρινθο. Έτσι, μπαίνει σε έναν νέο ονειρικό χώρο, στο βασίλειο της Ελευθερυλίδας. Εκεί, τον ανακαλύπτουν αρχικά πέντε νύμφες που αντιπροσωπεύουν τις πέντε αισθήσεις και τον καθοδηγούν για να συναντήσει τη βασίλισσά τους, η οποία του υποδεικνύει ποιο πρέπει να είναι το επόμενό του βήμα προς αναζήτηση της αγαπημένης του Πόλιας. Κατόπιν με τη συνοδεία δύο νυμφών, της Λογικής και της Επιθυμίας, οδηγείται προ τριών πυλών. Επιλέγει να διαβεί τη μεσαία από αυτές, αυτή της Ερωτοτρόφου, όπου και ανακαλύπτει την αγαπημένη του.
Η Πόλια, αξίζει να σημειωθεί, δεν του αποκαλύπτεται αμέσως. Αφού τον καθοδηγεί στον νέο ονειρικό χώρο και του επεξηγεί μια σειρά από τελετουργικά - πέντε μεγαλοπρεπείς θριάμβους αφιερωμένες στην παντοδυναμία του Έρωτα και μια θυσία στον Πρίαπο - τον παίρνει στο Ναό της Αφροδίτης Φυσιζώης. Εκεί γίνεται η αναγνώριση των εραστών, έπειτα από ένα πολύπλοκο τελετουργικό που παραπέμπει στο μυστήριο της βάπτισης και στην αναστάσιμη λειτουργία του Πάσχα. Μετά το ναό, πάνε σε ένα λιμάνι που γειτνιάζει με το Πολυάνδριον, το νεκροταφείο των χαμένων εραστών, το οποίο ο Πολύφιλος εξερευνά. Όταν επιστρέφει στην Πόλια, μεταφέρονται με πλεούμενο σε μια ουτοπική εκδοχή του νησιού των Κυθήρων με τον Έρωτα να είναι ο βαρκάρης, όπου και συναντούν άλλη μία θριαμβευτική παρέλαση αφιερωμένη στη γαμήλια τους ένωση, η οποία και πραγματοποιείται στο κέντρο του νησιού εν παρουσία της θεάς Αφροδίτης και του θεού Έρωτα. Μετά την ένωσή τους, καταλήγουν στον κήπο του Άδωνη και συμμετέχουν στα Αδώνια, το ετήσιο μνημόσυνο του αδικοχαμένου εραστή της Αφροδίτης. Εκεί οι νύμφες που τους συνοδεύουν ζητούνε από την Πόλια να τους πει τη δική της ιστορία. Έτσι, αναδύεται εμβόλιμα μια δεύτερη ιστορία που αποτελεί το περιεχόμενου του Δεύτερου Βιβλίου της Υπνερωτομάχια. Η ιστορία της Πόλιας μεταφέρει τους αναγνώστες σε ένα ψευδοϊστορικό Τρεβίζο κατά τα χρόνια 1462-1463 και αφηγείται μια πολύ διαφορετική ιστορία της αγάπης τους. Σε αυτή την εναλλακτική ιστορία, η Πόλια ως πιστή ακόλουθος της θεάς Αρτέμιδας αρχικά απορρίπτει τον Πολύφιλο, ο οποίος κατά συνέπεια "πεθαίνει" μπροστά στα μάτια της. Ως αποτέλεσμα, ο θεός Έρωτας της στέλνει τρομαχτικά οράματα και εφιάλτες για να την πείσει να αλλάξει γνώμη - όπως αποκαλύπτεται αργότερα αυτά τα οράματα στάλθηκαν ως αποτέλεσμα του αιτήματος του Πολύφιλου προς τους θεούς του Έρωτος σε μια υπερβατική εμπειρία που είχε, όταν ήταν "πεθαμένος". Τελικά, η Πόλια τρομαγμένη από τις συνέπειες της απειθαρχίας της προς τον Έρωτα και ακολουθώντας τις συμβουλές της παραμάνας της, αλλάζει στάση. Ερωτευμένη πλέον με τον Πολύφιλο, επιστρέφει στο άψυχο σώμα του, αγκαλιάζοντας και φιλώντας τον. Τότε, ως εκ θαύματος, ο Πολύφιλος επιστρέφει στη ζωή. Αφού εκδιώκονται από το ναό της Αρτέμιδος για την απρεπή τους συμπεριφορά, το ζευγάρι πάει στο ναό της Αφροδίτης για να ευλογήσει τον έρωτά τους και οι εραστές να είναι επιτέλους μαζί. Με αυτό το αίσιο τέλος καταλήγει η ιστορία της Πόλιας και επιστρέφουμε στον κήπο του Άδωνη. Καθώς ο Πολύφιλος είναι έτοιμος να πάρει την Πόλια στην αγκαλιά του, όμως, η Πόλια εξαφανίζεται μέσα σε ένα σύννεφο και ο Πολύφιλος ξυπνάει μόνος του και πάλι και συνειδητοποιώντας ότι όλα ήταν μάταια.