cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταυροφορίες
Σταυροφορίες του 14ου και 15ου αιώνα
Ο βασιλιάς Πολωνίας και Ουγγαρίας Βλάντισλαβ Βαρνέντσικ εισέβαλε στα εδάφη που είχαν πρόσφατα καταλάβει οι Οθωμανοί και έφτασε στο Βελιγράδι τον Ιανουάριο του 1444. Οι διαπραγματεύσεις για ανακωχή οδήγησαν τελικά σε μια συμφωνία που αποκηρύχθηκε από το Σουλτάνο Μουράτ Β΄, μέρες μόνο μετά την επικύρωσή της. Περαιτέρω προσπάθειες των σταυροφόρων τερματίστηκαν με τη Μάχη της Βάρνας, στις 10 Νοεμβρίου 1444, που ήταν μια αποφασιστική νίκη των Οθωμανών, κάνοντας τους σταυροφόρους να αποχωρήσουν. Η αποχώρηση αυτή οδήγησε στην άλωση της Κωνσταντινούπολης, καθώς αυτή ήταν η τελευταία Δυτική προσπάθεια βοήθειας προς τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Το 1456 ο Ιωάννης Ουνιάδης και ο Τζοβάννι ντα Καπιστράνο οργάνωσαν μια σταυροφορία για να άρουν την Οθωμανική πολιορκία του Βελιγραδίου.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Εκχριστιανισμός
Τζοβάνι Πιζάνο
Ο Τζοβάνι Πιζάνο (ιταλικά: Giovanni Pisano, 1248 - 1315) ήταν Ιταλός γλύπτης, ζωγράφος και αρχιτέκτονας που εργάστηκε στις πόλεις Πίζα, Σιένα και Πιστόια.
Είναι μία από τις εξέχουσες μορφές της περιόδου μετάβασης από τη Ρομανική στη Γοτθική τεχνοτροπία. Ο καλλιτέχνης δέχτηκε μεγάλη επιρροή από το έργο του πατέρα του, Νικόλα Πιζάνο, που και ο ίδιος υπήρξε αναγνωρισμένος και καινοτόμος εκφραστής της ρομανικής γλυπτικής. Ο Τζοβάνι συνέχισε το έργο του Νικόλα και, σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, αποτελεί και τον μοναδικό πραγματικό εκφραστή της γοτθικής γλυπτικής του τρετσέντο.
Νεανικά έργα
thumb|250px|left|Η Φοντάνα Ματζόρε στην Περούτζια. Ο Τζοβάνι Πιζάνο γεννήθηκε στην Πίζα το 1248. Μαθήτευσε στο πλευρό του πατέρα του, δουλεύοντας μαζί με άλλους υπό διαμόρφωση τεχνίτες, όπως ο Αρνόλφο ντι Κάμπιο (περ. 1240 – περ. 1310). Τα πρώιμα έργα του είναι δύσκολο να απομονωθούν από εκείνα του πατέρα του λόγω των πολλών ομοιοτήτων στο ύφος. Το συμβόλαιο για την κατασκευή του άμβωνα του Καθεδρικού Ναού της Σιένας περιέχει την πρώτη επιβεβαιωμένη αναφορά στο πρόσωπό του με την ιδιότητα του μαθητευόμενου που διασώζεται. Το έγγραφο ανάγεται στο 1265 και αφήνει να εννοηθεί ότι ο Πιζάνο ήταν ακόμη σε εφηβική ηλικία.
Το 1270 ο νεαρός Πιζάνο έλαβε πρόσκληση από τον Βασιλιά Κάρολο Α' της Νάπολης προκειμένου να εργαστεί στο Καστέλ Νουόβο (επίσης γνωστό ως «Μάσκιο Αντζιοΐνο»). Επρόκειτο για ένα νεόκτιστο τότε κάστρο-οχυρό, το οποίο ο ηγεμόνας προόριζε για προσωπική του κατοικία, αλλά που εν τέλει παρέμεινε ακατοίκητο μέχρι το 1285, οπότε και στον θρόνο ανήλθε ο Κάρολος Β΄ μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Το 1278 ο Πιζάνο ολοκλήρωσε τις εργασίες για τη Φοντάνα Ματζόρε, μια κρήνη στον προαύλιο χώρο του Καθεδρικού Ναού της Περούτζια, η οποία κατασκευάστηκε με πολιτικό αλληγορικό νόημα. Το έργο πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον πατέρα του και πιστεύεται ότι ολοκληρώθηκε από τον Τζοβάνι μετά το θάνατο του τελευταίου.
Έργα στον Καθεδρικό Ναό της Σιένας
thumb|350px|Η πρόσοψη του [[Καθεδρικός ναός της Σιένα|Καθεδρικού Ναού της Σιένας.]] Είκοσι χρόνια μετά την κατασκευή του άμβωνα της Πίζας, το Σεπτέμβριο του 1285, ο Πιζάνο πρέπει να είχε αποποιηθεί τα δικαιώματα του πολίτη της Πίζας, έχοντας γίνει κάτοικος της Σιένας. Περίπου την εποχή αυτή ξεκίνησε να επεξεργάζεται το σχέδιο και το διάκοσμο της πρόσοψης του Καθεδρικού Ναού της πόλης. Ο τελευταίος αποτέλεσε και το ιδανικό μοντέλο κατά τα φαινόμενα όλων των μελλοντικών έργων διακόσμησης γοτθικών προσόψεων στην κεντρική Ιταλία. Πρόσφατες έρευνες έφεραν στο προσκήνιο στενές ομοιότητες ανάμεσα στο γλυπτό διάκοσμο του Καθεδρικού και στα γαλλικά διακοσμητικά μοτίβα με θέματα φυλλώματα και ανάγλυφες μορφές, ιδίως εκείνα του Καθεδρικού Ναού της Οσέρ. Δεδομένου ότι δεν σώζεται καμία αναφορά του ονόματος του Πιζάνο σε έγγραφα μεταξύ των ετών 1268 και 1278, αυξημένες είναι οι πιθανότητες να πραγματοποίησε την εποχή αυτή κάποιο επιμορφωτικό ταξίδι στη Γαλλία.
Τα αγάλματα που ο Πιζάνο φιλοτέχνησε για την πρόσοψη του Καθεδρικού της Σιένας – τα οποία σήμερα έχουν μεταφερθεί σε μουσείο και έχουν αντικατασταθεί με αντίγραφα – αποτελούν και την πρώτη μεγάλη παραγγελία που ανέλαβε ως ανεξάρτητος του πατέρα του καλλιτέχνης. Αποτελούν, χάρη στην πρωτοτυπία τους, έναν κύκλο μοναδικό στη γοτθική ευρωπαϊκή γλυπτική. Αναπαριστούν προφήτες και σοφούς της ιουδαϊκής και κλασσικής αρχαιότητας, οι οποίοι σύμφωνα με τη γραμματειακή και θεολογική ερμηνεία της εποχής υπήρξαν προπάτορες του Ιησού. Αντίθετα με τις συμβάσεις της ναοδομίας των βόρειων χωρών, είναι απελευθερωμένα από οποιαδήποτε αρχιτεκτονική λειτουργικότητα και, σαν αποτέλεσμα, η δραματική στάση του σώματός τους συνεισφέρει στην περιγραφή της προσωπικής ψυχολογίας καθενός από τα εικονιζόμενα πρόσωπα.
Καλλιτεχνική ωριμότητα
Η επόμενη παραγγελία στον Πιζάνο με την ιδιότητα του αυτόνομου καλλιτέχνη ήταν μια ομάδα έργων γλυπτικής για το Κάμπο Σάντο, ένα περιτειχισμένο νεκροταφείο στο πλευρό του Καθεδρικού Ναού της Πίζας. Έχει κατά καιρούς υποστηριχθεί ότι πρόκειται για το εντυπωσιακότερο νεκροταφείο στον κόσμο. Σύμφωνα με την παράδοση κατασκευάστηκε γύρω από έναν όγκο χώματος που μεταφέρθηκε με πλοίο κατά την Τέταρτη Σταυροφορία από το Γολγοθά, τον λόφο στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς. Ο Πιζάνο φιλοτέχνησε γλυπτά αρχικά για τις δύο πύλες του νεκροταφείου, ενώ μεταξύ των ετών 1277 και 1284 κατασκεύασε αγάλματα που τοποθετήθηκαν στο εξωτερικό του Βαπτιστηρίου. Η ζωντάνια των αγαλμάτων μαρτυρά πως απομακρυνόταν σταδιακά από το γαλήνιο ύφος του πατέρα του, κάνοντας στροφή προς ένα ύφος που περισσότερο μπορεί να χαρακτηριστεί ως γοτθικό. Η γοτθική γλυπτική εξελισσόταν από τις δύσκαμπτες επιμήκεις φόρμες της ρομανικής, αποκτώντας περισσότερο νατουραλιστικό ύφος, που αντλούσε στοιχεία για την απεικόνιση των υφασμάτων, των εκφράσεων του προσώπου και των στάσεων των σωμάτων από την ελληνορωμαϊκή γλυπτική.
Το 1286 διακόσμησε έναν μαρμάρινο βωμό, καθώς κι ένα εικονοστάσιο στον Καθεδρικό Ναό του Αρέτσο. Χρησιμοποίησε σε αμφότερα αναρίθμητες μορφές και ανάγλυφα, αφηγούμενος κυρίως τον Βίο των Αγίων Δονάτου και Γρηγορίου, των οποίων τα οστά φυλάσσονται εντός του ναού. Στο σημείο αυτό, ο Πιζάνο διέθετε τη δική του ομάδα μαθητών και κατά πάσα πιθανότητα το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών στο Αρέτσο πραγματοποιήθηκε από εκείνους.
Έργα στον Άγιο Ανδρέα της Πιστόια
thumb|left|300px|«Η Σταύρωση», λεπτομέρεια από τον άμβωνα του Αγίου Ανδρέα στην Πιστόια. Το 1301 ο Πιζάνο ολοκλήρωσε τον γλυπτό διάκοσμο του άμβωνος στην Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα της Πιστόια, ο οποίος και αποτελεί, μαζί την πρόσοψη του Καθεδρικού Ναού της Σιένας, το αριστούργημά του. Ο άμβωνας περιλαμβάνει πέντε αφηγηματικά ανάγλυφα με θέματα τον «Ευαγγελισμό της Θεοτόκου», την «Προσκύνηση των Μάγων», το «Όνειρο των Μάγων και τον Άγγελο να ειδοποιεί τον Ιωσήφ», τη «Σφαγή των Νηπίων» και τη «Δευτέρα Παρουσία». Τα ανάγλυφα αυτά συνδέονται θεματικά με εκείνα του περίφημου άμβωνα της Πίζας που φιλοτέχνησε ο πατέρας του 40 χρόνια πριν, όπως και το ευρύτερο αρχιτεκτονικό σχέδιο, ωστόσο τα εκφραστικά χαρακτηριστικά των γλυπτών του Τζοβάνι ανήκουν σε ένα νέο επίπεδο έντασης. Ο Τζοβάνι εγκατέλειψε το μνημειώδη κλασσικισμό του Νικόλα, θυσιάζοντας την τελειότητα για έναν ισχυρότερο, βαθύτερο και ορισμένες φορές περισσότερο βασανισμένο εξπρεσσιονισμό. Οι μορφές, ιδίως στις σκηνές έντονα δραματικού χαρακτήρα όπως η «Σφαγή των Νηπίων» και η «Δευτέρα Παρουσία», είναι αδύνατο να διαχωριστούν: αναπνέουν μαζί, υποφέρουν μαζί, ουρλιάζουν και θρηνούν μαζί. Ζώα, υφάσματα, μορφές έχουν τοποθετηθεί σε στάσεις που θα ήταν φυσικά αδύνατες, ενώ κάθε μορφή ανταποκρίνεται σπασμωδικά στην ιδιαίτερη κατάσταση στην οποία συμμετέχει. Η ουσιαστική διαφορά στο ύφος των ανάγλυφων της Πιστόια είναι η ολική διέγερση και η βαθιά κομμένη επιφάνεια σε αντιδιαστολή με την ογκωδέστερη και περισσότερο μνημειακή οργάνωση των μορφών της Πίζας. Οι τελευταίες δίνουν μια αίσθηση παγωμένης στο χρόνο κίνησης, με συχνή χρήση της τεχνικής του κοντραπόστο (contrapposto), που πηγαίνει πέρα κι από την Αναγέννηση προς το Μανιερισμό.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι σταθερά παρόντα σε ολόκληρο τον άμβωνα της Πιστόια και η παρουσία χεριών μαθητών είναι δύσκολο να ανιχνευθεί και, ακόμη κι αν υπήρξε, θεωρείται πως ο Τζοβάνι χάρισε στο έργο την αμέριστη προσοχή του. Επιπλέον, το έργο μέχρι τις ημέρες μας δεν υπέστη ιδιαίτερες φθορές, απώλειες ή μετακινήσεις, ίσως γιατί βρίσκεται σε μικρή εκκλησία και μάλιστα σε μια πόλη με ειρηνικότερη ιστορία από εκείνη της Πίζας.
Έργα στον Καθεδρικό Ναό της Πίζας
thumb|300px|right|Ο άμβωνας του Καθεδρικού Ναού (Ντουόμο) της Πίζας Στο απόγειο της καριέρας του, ο Τζοβάνι ανέλαβε τη λάξευση ενός άμβωνα για το Ντουόμο της Πίζας, προς αντικατάσταση ενός παλαιότερου του 12ου αιώνα από τον Γουλιέλμο, ο οποίος μεταφέρθηκε στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας. Στο έργο, υπό την καθοδήγηση του Πιζάνο, συμμετείχαν πολλοί καλλιτέχνες και τεχνίτες όχι μόνο από την Πίζα, αλλά και από άλλες πόλεις όπως η Φλωρεντία, η Σιένα, η Πιστόια, αλλά και από τη Λομβαρδία. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1310. Το Ντουόμο καταστράφηκε το 1592 από πυρκαγιά, ωστόσο ο θόλος κατέρρευσε προστατεύοντας τον άμβωνα. Το 1602 θεωρήθηκε πλέον παλαιομοδίτικος και σταδιακά χωρίστηκε σε κομμάτια, άλλα από τα οποία επαναχρησιμοποιήθηκαν και άλλα μετακινήθηκαν σε αποθηκευτικούς χώρους. Καμία περιγραφή του έργου πριν την πυρκαγιά δεν επαρκεί για ακριβή κατανόηση της μορφής του, ωστόσο κατόπιν ερευνών μια ανακατασκευή του τοποθετήθηκε πια το 1926 στο Ντουόμο αν και σε διαφορετική θέση.
Όψιμη καριέρα
Μετά την ολοκλήρωση του έργου του στην Πιστόια, ο Πιζάνο δεν επανέλαβε ποτέ την ίδια «φρενίτιδα» στο έργο του, αλλά επέστρεψε σε ένα κλασσικότερο στυλ, παρόμοιο με εκείνο του πατέρα του. Ο λόγος αυτής της μεταστροφής δεν είναι γνωστός. Ίσως το έργο του στην Πιστόια να μην έγινε στην εποχή του αποδεκτό με ενθουσιασμό. Ή ίσως να οφείλεται στην αυξανόμενη δημοφιλία του Τζιόττο (1266/7 –1337), του οποίο το κλασσικό – ηρωικό ύφος κέρδιζε ολοένα και περισσότερο τις εντυπώσεις. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι δύο καλλιτέχνες είχαν την ευκαιρία να γνωριστούν στην Πάδουα περίπου το 1305, όπου ο Πιζάνο κατασκεύασε ένα μαρμάρινο άγαλμα της «Παρθένου με το Θείο Βρέφος», όσο ο Τζιόττο ζωγράφιζε στο ίδιο παρεκκλήσι μια διάσημη μέχρι τις μέρες μας τοιχογραφία.
Ο Πιζάνο υπήρξε εξίσου ενεργός και ως αρχιτέκτων. Μεταξύ των ετών 1287 και 1296 ανέλαβε τα καθήκοντα του επικεφαλής αρχιτέκτονα του Καθεδρικού Ναού της Σιένας. Το 1304 διεύθυνε την ανέγερση του Ναού του Αγίου Δομήνικου στην ίδια πόλη. Μικρό μέρος του κτιρίου σώζεται στις μέρες μας, ωστόσο η βόρεια πτέρυγα εξακολουθεί να περικλείει το ταφικό μνημείο που σχεδίασε για τον Πάπα Βενέδικτο ΙΑ', που παρουσιάζει τον Πάπα κοιμώμενο και περιτριγυρισμένο από αγγέλους.
Ένα από τα ομορφότερα δείγματα της αρχιτεκτονικής του Πιζάνο ήταν το μικρό παρεκκλήσι της Σάντα Μαρία ντέλλα Σπίνα στην Πίζα. Το σχέδιο του κτιρίου και ο γλυπτός διάκοσμος είναι εξαιρετικά – αν και η πραγματική δουλειά έγινε αναμφίβολα από τους μαθητές του.
Το τελευταίο μεγάλο καταγεγραμμένο έργο του ανάγεται στο 1313. Πρόκειται για ένα ταφικό μνημείο στη Γένοβα προς τιμήν της Μαργαρίτας της Βραβάντης, συζύγου του Αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ΄. Τμήματά του εκτίθενται σήμερα στο Παλάτσο Μπιάνκο στη Γένοβα και στο Μουσείο του Σαντ' Αγκοστίνο. Η γλυπτική σύνθεση απεικονίζει την ψυχή της θανούσας ενώ, υποβασταζόμενη από δύο αγγέλους, ανέρχεται προς το φως που πλημμυρίζει το πρόσωπο, του οποίου τα γλυκά χαρακτηριστικά ακολουθούν το πρότυπο της κλασσικής ομορφιάς.
Θάνατος και Κληρονομιά
Μια τελευταία αναφορά στον Πιζάνο καταγράφηκε το 1314 και θεωρείται πιθανό να απεβίωσε ελάχιστα αργότερα.
Η τέχνη του Πιζάνο, μείγμα του γαλλικού γοτθικού και του κλασσικού ύφους – που σύντομα εξελίχθηκε στο λεγόμενο Διεθνές Γοτθικό – οδήγησε τον Άγγλο γλύπτη Χένρυ Μουρ (1898-1986) να τον αναγνωρίσει ως τον «πρώτο σύγχρονο γλύπτη». Το ύφος του συνέχισαν και εξέλιξαν οι μαθητές του, ορισμένοι από τους οποίους έγιναν διάσημοι με τη σειρά τους για το δικό τους έργο: ο Τζοβάνι ντι Μπαλντούτσο (περ. 1290 – μετά το 1339), αναγνωρισμένος γλύπτης, ο Αγκοστίνο ντι Σιένα (περ. 1285 – περ. 1347), αρχιτέκτων και γλύπτης και ο Τίνο ντι Καμάινο (περ. 1280 – 1337), αρχιτέκτων και γλύπτης. Ο αστεροειδής 7313 Πιζάνο έλαβε τιμητικά το όνομά του από τους Νικόλα και Τζοβάνι Πιζάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γλύπτες γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Αρχιτέκτονες γοτθικού ρυθμού
Αθανασία Τσουμελέκα
Η Αθανασία Τσουμελέκα (Πρέβεζα, 2 Ιανουαρίου 1982) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια του στίβου στο αγώνισμα του βάδην. Κατέκτησε την πρώτη θέση στην απόσταση των 20 χιλιομέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.
Συμμετοχές σε αγώνες
Η πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση έγινε το 2002 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Μονάχου, όπου με επίδοση 1.31.25 κατέλαβε την ένατη θέση και κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ για τα 20 χιλιόμετρα.
Το 2003 ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για αθλήτριες κάτω των 23 ετών στο Μπίντγκοτζ με επίδοση 1.33.55. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2003 στο Παρίσι, όπου κάνοντας μια εξαιρετική κούρσα κατέλαβε την 7η θέση με επίδοση 1.29.34.
Την επόμενη χρονιά, το 2004, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Πραγματοποιώντας κούρσα αναμονής, πήρε το προβάδισμα στα μέσα περίπου της κούρσας και άντεξε μέχρι το τέλος κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο με επίδοση 1.29.12.
Το 2005, αν και αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα που της στέρησαν τη δυνατότητα για μια καλή προετοιμασία, επιδίωξε και κατάφερε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2005 του Ελσίνκι. Παρά τα προβλήματα, η Τσουμελέκα πραγματοποίησε καλή εμφάνιση και ενώ βρισκόταν στην 3η θέση με μεγάλη διαφορά από την 4η, ώσπου δέχθηκε τρίτη παρατήρηση και ακυρώθηκε, χάνοντας την ευκαιρία να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο. Όπως η ίδια δήλωσε αργότερα, τη στιγμή εκείνη σκέφτηκε ακόμα και να σταματήσει τον αθλητισμό.
Το 2006 εγκατέλειψε τις προπονήσεις λόγω εγκυμοσύνης. Σύζυγoς και προπονητής της είναι ο Νίκος Δημητριάδης.
Το 2007 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στην Οσάκα αλλά εγκατέλειψε πριν από το τέλος του αγώνα.
Το 2008 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο, όπου κατέλαβε την 9η θέση, καταρρίπτοντας μάλιστα το πανελλήνιο ρεκόρ, με επίδοση 1:27:54. Πέντε μήνες μετά, η θέση και η επίδοση που πέτυχε, ακυρώθηκαν από την IAAF και την WADA, επειδή βρέθηκε θετική σε έλεγχο ντόπινγκ. Εντούτοις, το 2014 αθωώθηκε από το Εφετείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του βάδην Κατηγορία:Βαδιστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2001 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2005 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κώστας Δουζίνας
Ο Κώστας Δουζίνας είναι Έλληνας ακαδημαϊκός και πρώην βουλευτής εκλεγμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Έχει σπουδάσει Νομική στην Αθήνα. Είναι Κοσμήτορας της Σχολής των Ανθρωπιστικών Σπουδών και Τεχνών του Birkbeck College του Λονδίνου. Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια στο Λονδίνο, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Πράγα στη Φλωρεντία και στο Πεκίνο. Είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Law and Critique» και ο Διευθύνων Σύμβουλος του εκδοτικού οίκου Birkbeck Law Press.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά‎
Π.Σ. Λευκός Αστέρας Πάτρας
Ο Λευκός Αστέρας ήταν αμιγές ποδοσφαιρικό σωματείο της Πάτρας.
Ιδρύθηκε το 1923, αλλά η ιστορία ξεκινά πιο πριν, το 1891, όταν ιδρύεται στην Πάτρα ο Παναχαϊκός Γυμναστικός Σύλλογος, από τον οποίο το 1893 κάποια δυσαρεστημένα μέλη μαζί του μαζί με κάποιους που διαγράφηκαν ιδρύουν την Γυμναστική Εταιρία Πατρών. Οι δυο σύλλογοι για πολλά χρόνια ήσαν άσπονδοι εχθροί μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά και εκτός. Μετά από πολλά χρόνια συζητήσεων, τα δύο σωματεία αποφασίζουν την επανένωση, και έτσι το 1923 ιδρύεται η Παναχαϊκή Γ.Ε.. Και πάλι όμως κάποιοι δεν αποδέχονται την ένωση και ιδρύουν τον Λευκό Αστέρα, που λόγω έλλειψης πολλών αθλητών φτιάχνει μόνο ποδοσφαιρικό τμήμα.
Ο Λευκός Αστέρας συμμετείχε σε όλα τα προπολεμικά τοπικά πρωταθλήματα πάντα στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Πατρών (μετέπειτα Αχαΐας), χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει ποτέ τον τίτλο του πρωταθλητή.
Έμβλημα είχε ένα λευκό αστέρι και χρώματα μαύρο - άσπρο. Είχε ιδιόκτητο γήπεδο από το 1923 στην περιοχή του Σκαγιοπουλείου που τότε ήταν εξοχή.
Είχε και τμήμα στίβου. Διαλύθηκε το 1963.
Πηγές
Λευκος Αστερας Λευκος Αστερας Λευκος Αστερας Λευκος Αστερας
Όμιλος Α΄ Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Ο Όμιλος Α΄ Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο αποτελείται από τη διοργανώτρια ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών, την Κολομβία, την Κόστα Ρίκα και την Παραγουάη. Τα παιχνίδια ξεκίνησαν στις 3 Ιουνίου και ολοκληρώνονται στις 11 Ιουνίου του 2016. Όλες οι ώρες είναι EDT (UTC-4).
Ινζελζέ
Ο Ινζελζέ (Ingelger, Ρεν, αρχές 9ου αιώνα – 888) ήταν Γάλλος ευγενής και στρατιωτικός. Ήταν γιος του Τερτύλλου και της Πετρονίλλας. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του (877) έγινε διάδοχος στα εδάφη του σύμφωνα με το καταστατικό του Κουϊέρζι, που είχε υπογράψει ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός. Ο Ινζελζέ περιγράφεται σαν μεγάλη στρατιωτική προσωπικότητα, με εξαιρετικό χαρακτήρα.
Υποκόμης της Ορλεάνης και του Ανζού
Η μητέρα του είχε συγγένεια με τον Ούγο του Αμπώ, σύμβουλο των βασιλέων των Φράγκων Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού και Λουδοβίκου Γ΄. γι'αυτό ο ίδιος δεχόταν συνέχεια προαγωγές. Ο Λουδοβίκος Β΄ τον διόρισε υποκόμη της Ορλεάνης· εκεί ο Ινζελζέ συμμάχησε με ηγετικές οικογένειες της Νευστρίας. Παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, ανιψιά του Αδαλάρδ αρχιεπισκόπου του Τουρ και στη συνέχεια διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής του Τουρ, υποκόμης του Ανζού και κυβερνήτης της Αδαλάρδης. Οι απόψεις για αυτόν τον διορισμό διαφέρουν: μερικές πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε ως κατάλληλος στρατιωτικός για να προστατεύσει την περιοχή από τους Βίκινγκς, αντίθετα άλλες πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε από εύνοια λόγω της μητέρας του.
Οικογένεια
Ο Ινζελζέ απεβίωσε το 888 στο Τουρ και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Σατωννέ-συρ-Σάρτ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φούλκων Α΄ ο Ερυθρός. Οι καλές διασυνδέσεις της συζύγου του Αδελαΐδας του Αμπουάζ βοήθησαν στην προαγωγή του γιου τους σε κόμη. Ο Ινζελζέ είναι ο δημιουργός της κομητείας του Ανζού και ο γενάρχης του Οίκου του Ινζελζέ. Οι απόγονοί του θα κυβερνήσουν το Ανζού μέχρι τον Γοδεφρείδο Β΄ Μαρτέλο. Μετά το τέλος του Γοδεφρείδου Β΄ η κομητεία θα περάσει, ύστερα από επιγαμία με τον Οίκο του Γκατιναί, στον ανιψιό του Γοδεφρείδο Γ' και στους απογόνους του μικρότερου αδελφού εκείνου Φούλκωνα Δ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού Κατηγορία:Οίκος του Ινζελζέ
Τζεϊλανγιάρ Χανιμεφέντι
Η Τζεϊλανγιάρ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:جیلان یار خانم) (Τούρκικα: Ceylanyar Hanimefendi, 1830 - 27 Δεκεμβρίου 1855) ήταν η δέκατη πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Onuncu Beşinci Ceylanyar Hanim Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Νεφιγιέ γεννήθηκε το 1830 στο Σότσι της Αμπχαζίας. Ήταν μέλος της ευγενούς οικογένειας Μπερζέγκ. Ο πατέρας της ήταν ο Μουσταφά Μπέη Μπερζέγκ και η μητέρα της ήταν η Πριγκίπισσα Νταρουχάν Χανίμ Ντουντάρουκ. Είχε δύο αδελφές, την Αλμασχάν Χανίμ και την Πιουρτουνάκ Χανίμ. [2]
Είίχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία δέκα ετών, όπου ο πατέρας της την εμπιστεύτηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Τότε στάλθηκε στο παλάτι του Αντιλέ Σουλτάν.
Παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ το 1851 και την ονόμασε Τζεϊλανγιάρ, και της έδωσε τον τίτλο "Πέμπτη σύζυγος". Μετά τον γάμο της, οι αδελφές της έγιναν κυρίες επί των τιμών.
Στις 31 Μαρτίου 1852, γέννησε το μοναδικό της παιδί, έναν γιο, τον Ηγεμόνας Μεχμέτ Ρούσντι Εφέντι στο Παλιό Παλάτι Τσιραγάν. Ο ηγεμόνας πέθανε σε ηλικία τεσσάρων μηνών. Την ίδια χρονιά, αναδείχθηκε στον τίτλο "Τέταρτη σύζυγος". Στις αρχές του 1853, προάχθηκε στον τίτλο "Τρίτη σύζυγος", και το 1854 "Δεύτερη σύζυγος"
Η Τζεϊλανγιάρ Χανιμεφέντι πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 1855 στο Παλάτι Φεριγιέ σε ηλικία 24/25 ετών. Είναι θαμμένη στο Μαυσωλείο Γκιουλουστού Σουλτάν στο Φατίχ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ελισάβετ του Κλάρενς
Η Ελισάβετ του Κλάρενς (αγγλικά: Princess Elizabeth of Clarence 10 Δεκεμβρίου 1820 - 4 Μαρτίου 1821) ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας ως δεύτερη κόρη και τρίτο παιδί του τότε Γουλιέλμου, Δούκα του Κλάρενς και Σαιντ Άντριους (μετέπειτα Γουλιέλμου Δ΄), και της συζύγου του Αδελαΐδας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Ήταν, επίσης, εγγονή του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και πρώτη ξαδέλφη της Βασίλισσας Βικτωρίας.
Η Αδελαΐδα, έχοντας χάσει ήδη δύο παιδιά, γέννησε την Πριγκίπισσα Ελισάβετ σχεδόν έξι εβδομάδες νωρίτερα από όταν αναμενόταν, στις 10 Δεκεμβρίου 1820. Βαπτίσθηκε την ίδια μέρα στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, όπου και γεννήθηκε, από τον Ουίλλιαμ Χάουλυ, Επίσκοπο του Λονδίνου. Οι γονείς της επιθυμούσαν να την ονομάσουν Γεωργιάνα, όμως ο Γεώργιος Δ΄ τους ζήτησε να της δώσουν το όνομα Ελισάβετ, όπως και έγινε. Το πλήρες όνομά της ήταν Ελισάβετ Γεωργιάνα Αδελαΐδα.
Η Ελισάβετ έζησε το σύνολο της ζωής της στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. Πέθανε από εγκολεασμό των εντέρων της στις 4 Μαρτίου 1821, σε ηλικία 12 εβδομάδων. Μετά το θάνατό της, η μητέρα της υπέστη τρεις ακόμα θνησιγεννήσεις. Η κηδεία της Ελισάβετ έγινε στις 10 Μαρτίου 1821 και ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της, βρισκόταν πάνω από την ξαδέλφη της, μέλλουσα Βασίλισσα Βικτωρία, στη γραμμή διαδοχής του βρετανικού θρόνου.
Κοντζό Αφανού
Ο Κοντζό Αφανού (γεννημένος στις 21 Νοεμβρίου 1977 στο Ταμπλιγκμπό του Τόγκο) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της Αλ-Χαζμ Ρας από τη Σαουδική Αραβία. Μετακόμισε στη Γαλλία με την οικογένειά του σε νεαρή ηλικία.
Συλλογική Καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Ζιροντέν Μπορντό, με την οποία και υπέγραψε συμβόλαιο ως επαγγελματίας τον Ιανουάριο του 2004. Πραγματοποίησε συνολικά 194 συμμετοχές με την ομάδα σε διάστημα 10 σεζόν στη Λιγκ 1, 21 συμμετοχές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, καθώς και 10 συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αποχώρησε από τον σύλλογο τον Ιανουάριο του 2006. Παρέμεινε χωρίς ομάδα για διάστημα ενός έτους, προτού ενταχθεί στην Γκαζιάντεπσπορ τον Ιανουάριο του 2007. Ο Αφανού έμεινε ελεύθερος από την τελευταία το 2008, ενώ αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της Αλ-Χαζμ Ρας από τη Σαουδική Αραβία.
Διεθνής Καριέρα
Ο Αφανού υπήρξε διεθνής με τη Γαλλία στην ηλικιακή κατηγορία U-20, εκπροσωπώντας τη στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 1997.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αΐν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζιάντεπσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Χαζμ Ρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Άρον Τάμασι
μικρογραφία|Μνημείο εις μνήμην του Τάμασι στη γενέτειρα του, το οποίο αναπαριστά τους ήρωες των μυθιστορημάτων του (ο Άμπελ εικονίζεται στην αριστερή γωνία). Ο Άρον Τάμασι (ουγγρικά: Áron Tamási, γεννήθηκε ως Γιάνος Ταμάς, 20 Σεπτεμβρίου 1897 – 26 Μαΐου 1966) ήταν Ούγγρος συγγραφέας. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στην πατρίδα του, τη Τρανσυλβανία, καθώς και στην Ουγγαρία, καθώς οι ιστορίες είναι γραμμένες στο αυθεντικό στυλ του Σέκελι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φαρκασλάκα, σε μια οικογένεια Σέκελι στην επαρχία Ουντβάρχελι (σημερινό Λουπένι της επαρχίας Χαργκίτα), ενώ σπούδασε και αποφοίτησε σε νομική και εμπόριο στο πανεπιστήμιο Μπάμπες-Μπολιάι, Ο Ταμάσι μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1923, λίγα χρόνια μετά την παράδοση της Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία. Έγραψε τα πρώτα μυθιστορήματά του στην ουγγρική γλώσσα εκεί, και μετά δημοσιεύθηκαν στο Κλουζ, με επιτυχία. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1926 και έζησε στην Τρανσυλβανία μέχρι το 1944.
Ένα από τα γνωστότερα έργα του Τάμασι είναι μια τριλογία μυθιστορημάτων για τις περιπέτειες ενός αγοριού από το Σέκελι με το όνομα Άμπελ, ένα νεαρό κυνηγό που ζούσε μόνος στα δάση των ορέων Χαργκίτα. Ο Τάμασι μετακόμισε στη Βουδαπέστη το 1944 και έζησε εκεί για την υπόλοιπη ζωή του, μέχρι τον θάνατο του το 1966. Με αίτημα του, θάφτηκε στην πατρίδα του, τη Γη του Σέκελι, μια εθνοπολιτιστική περιοχή της ανατολικής Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Ρουμάνοι συγγραφείς
Technical Ecstasy
Technical Ecstasy είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της Warner Bros. στην Αμερική.
Ιστορία του δίσκου
Τον Ιανουάριο του 1976 ολοκληρώθηκε η περιοδεία για την προώθηση του "Sabotage" και οι Black Sabbath μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα, αποφάσισαν να ξεκινήσουν τη σύνθεση νέων τραγουδιών για το επόμενο άλμπουμ τους. Η ηχογράφηση του νέου δίσκου έγινε στα "Criteria Studios" του Μαϊάμι, με τη μουσική να συνεχίζει στο στυλ των δύο προηγούμενων άλμπουμ με τα πλήκτρα του Τζέραλντ Γούντρουφ να συμπληρώνουν τα υπόλοιπα όργανα. Παρ' όλη τη σκοτεινή στιχουργική, τραγούδια όπως η μπαλάντα "She's Gone" και το "It's Alright", του οποίου τα φωνητικά ανέλαβε ο ντράμερ Μπιλ Γουόρντ, έδειξαν μία ακόμη μελωδικότερη πλευρά των Black Sabbath, η οποία διέφερε κατά πολύ από το βαρύ ύφος των πρώτων δίσκων τους.
Σύμφωνα με τον τραγουδιστή Όζι Όσμπορν, το εξώφυλλο του άλμπουμ έδειχνε "δύο ρομπότ να κάνουν σεξ σε μία κυλιόμενη σκάλα" και σχεδιάστηκε από την εταιρεία "Hypnosis".
Το άλμπουμ γνώρισε μικρότερη εμπορική επιτυχία από τους προκατόχους του, γεγονός που προέκυψε και από το ξέσπασμα του πανκ κινήματος, λίγους μήνες νωρίτερα. Στη Μεγάλη Βρετανία ανέβηκε στο # 13, όντας ο πρώτος τους δίσκος ο οποίος δεν μπήκε στο Top-10, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες έμεινε για λίγο εκτός του Top-50, ανεβαίνοντας στο # 51. Το "Technical Ecstasy" βραβεύθηκε ως χρυσό το 1997. Οι κριτικές για το δίσκο ήταν μέτριες μέχρι αρνητικές, με το "AllMusic" να του δίνει δύο αστέρια και το "Metal Storm" 6,8 / 10.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου 1976 από την Τάλσα της Οκλαχόμα, με το συγκρότημα να δίνει 35 συναυλίες στη Βόρεια Αμερική μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου με τον Τεντ Νούτζεντ, τους Boston και τους Black Oak Arkansas να ανοίγουν, κατά καιρούς, τις εμφανίσεις τους. Η αμερικανική περιοδεία συνεχίστηκε τον Ιανουάριο της νέας χρονιάς από το Μαϊάμι με άλλες 19 εμφανίσεις μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου. Η ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος ξεκίνησε από το "Apollo Theater" της Γλασκώβης στις 2 Μαρτίου 1977 με τους Black Sabbath να δίνουν 25 συναυλίες μέχρι τις 22 Απριλίου, τις περισσότερες εκ των οποίων άνοιξαν οι AC/DC.
Μερικούς μήνες αργότερα, ο τραγουδιστής Όζι Όσμπορν αποχώρησε από το συγκρότημα για τρεις μήνες και αντικαταστάθηκε από τον πρώην τραγουδιστή των Savoy Brown, Ντέιβ Γουόκερ.
Τραγούδια
1. Back Street Kids (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 3:47
2. You Won't Change Me (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 6:42
3. It's Alright (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 4:04
4. Gypsy (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 5:14
5. All Moving Parts (Stand Still) (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 5:07
6. Rock 'n' Roll Doctor (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 3:30
7. She's Gone (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 4:58
8. Dirty Women (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 7:13
Θέσεις τσαρτ
Technical Ecstasy (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Σεπτεμβρίου 1976
Βραβεία
Technical Ecstasy (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Technical Ecstasy ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Τζόφρι Μπαράθιον
Ο Τζόφρι Μπαράθιον είναι φανταστικός χαρακτήρας στην σειρά των επικών μυθιστορημάτων φαντασίας, Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου του Αμερικανού συγγραφέα Τζωρτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν και της τηλεοπτικής σειράς Game of Thrones.
O Τζόφρι, που παρουσιάστηκε στο βιβλίο Παιχνίδι του Στέμματος το 1996, είναι ο μεγαλύτερος γιος της Σέρσεϊ Λάννιστερ από το βασίλειο του Γουέστερος. Στη συνέχεια εμφανίστηκε στα βιβλία Σύγκρουση Βασιλέων (1998) και Θύελλα από Ατσάλι (2000) του Μάρτιν.
Στην τηλεοπτική προσαρμογή του HBO, τον Τζόφρι υποδύεται ο Ιρλανδός ηθοποιός Τζακ Γκλίσον.
Γενική Εικόνα
Ο Τζόφρι Μπαράθιον δεν είναι κεντρικός χαρακτήρας στα μυθιστορήματα, έτσι οι δράσεις του μαρτυρούνται και ερμηνεύονται μέσα από τα μάτια των άλλων ανθρώπων, όπως του θείου του Τύριον Λάννιστερ και της εφάπαξ αρραβωνιαστικιάς του Σάνσα Σταρκ. Κληρονομεί την παραδοσιακή ομορφιά των Λάννιστερ από την πλευρά της μητέρας του, έχει ξανθά μαλλιά και πράσινα μάτια και θεωρείται από πολλούς ότι είναι όμορφος.
Περιγραφή χαρακτήρα
Δημόσια, ο Τζόφρι φέρεται να είναι ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος του βασιλιά Ρόμπερτ Μπαράθιον και της βασίλισσας Σέρσεϊ Λάννιστερ, οι οποίοι εισήλθαν σε πολιτική συμμαχία γάμου αφότου ο Ρόμπερτ πήρε το θρόνο με τη βία από τον «Τρελό Βασιλιά» Αέρις II Ταργκάρυεν. Στην πραγματικότητα, ο βιολογικός του πατέρας είναι ο δίδυμος αδερφός της μητέρας του, ο Τζέιμι Λάννιστερ. Έχει μια μικρότερη αδελφή, τη Μυρσέλα, και έναν μικρότερο αδελφό, τον Τόμμεν, και οι δύο από τους οποίους είναι επίσης προϊόντα της αιμομικτικής σχέσης του Τζέιμι και της Σέρσεϊ. Οι μοναδικοί βιολογικοί παππούδες τους, ο Τάιγουιν και η Τζοάννα Λάννιστερ, ήταν επίσης πρώτα ξαδέλφια.
Ο Τζόφρι είναι ένας σαδιστής χωρίς συνείδηση ηθικής που συγκαλύπτει τη σκληρότητα του με ένα λεπτό στρώμα γοητείας. Αυτό ανταποκρίνεται καλύτερα στην απάντηση του όταν η (τότε) οργισμένη μνηστή του τον προσβάλλει: ο Τζόφρι δηλώνει ότι η μητέρα του τον είχε διδάξει ποτέ να μην χτυπήσει μια γυναίκα και έτσι διατάζει έναν ιππότη της Βασιλικής Φρουράς να την χτυπήσει αντ 'αυτού. Απολαμβάνει να αναγκάζει τους ανθρώπους να πολεμήσουν μέχρι θανάτου και επιβάλλει σκληρές τιμωρίες για μικρότερα εγκλήματα. Δεν έχει αίσθηση προσωπικής ευθύνης, κατηγορώντας τις αποτυχίες σε άλλους. Δεν διαθέτει αυτοέλεγχο και συχνά προσβάλλει τους συμμάχους και τα μέλη της οικογένειάς του.
Ο Τζόφρι είναι 12 ετών στην αρχή του Game of Thrones (1996).
Ιστορίες
εναλλ.=A coat of arms showing a gold on red lion and a black on gold crowned stag combatant.|μικρογραφία|150x150εσ| Το οικόσημο του Joffrey Baratheon
Παιχνίδι του Στέμματος
Ο πρίγκηπας Τζόφρι μεταφέρεται από τους γονείς του στο Γουίντερφελ και τον προξενεύουν με τη Σάνσα Σταρκ για να δημιουργήσουν μια συμμαχία μεταξύ του οίκου των Μπαράθιον και του οίκου των Σταρκ. Αρχικά, ο Τζόφρι είναι καλός και ευγενικός με τη Σάνσα. Ωστόσο, αρνείται να δείξει συμπάθεια προς την οικογένειά της όταν ο Μπραν Σταρκ πέφτει από έναν πύργο, μέχρι να αναγκαστεί να το κάνει από τον θείο του, Τύριον. Στο Kingsroad, οι Τζόφρι και Σάνσα συναντούν την Άρυα Σταρκ την ώρα που εξασκείται στο σπαθί με ένα κοινό Μίσα. Ο Τζόφρι κατηγορεί τον Μίσα πως επιτίθεται σε ένα ευγενές κορίτσι και κόβει το πρόσωπό του με ένα σπαθί. Αυτό προκαλεί την Άρυα να χτυπήσει τον Τζόφρι, επιτρέποντας στον Μίσα να ξεφύγει. Όταν ο Τζόφρι προσπαθεί να επιτεθεί στην Άρυα, ο Ανταρόλυκος της, η Νιμέρια, του επιτίθεται, τραυματίζοντάς τον. Αργότερα, ο Τζόφρι λέει ψέματα για το πώς έγιναν τα γεγονότα και απαιτεί να σκοτωθεί η Νιμέρια, αλλά αντί αυτής, σκοτώνεται ο ανταρόλυκος της Σάνσα, Λαίδη. Αργότερα, διατάζει τον σωματοφύλακά του, Σάντορ «Ο Σκύλος» Κλεγκέιν, να κυνηγήσει και να σκοτώσει το αγόρι Μίσα.
Αργότερα, ο Ένταρντ Σταρκ ανακαλύπτει ότι ο Τζόφρι δεν είναι βιολογικός γιος του βασιλιά Ρόμπερτ και, όταν ο βασιλιάς πεθαίνει, αρνείται να αναγνωρίσει την αξίωση του Τζόφρι στον θρόνο και τίθεται υπό κράτηση. Έπειτα από τις εκκλήσεις της Σάνσα, ο Ένταρντ εκδίδει μια ψεύτικη ομολογία της προδοσίας του και η Σάνσα τη χρησιμοποιεί ως μετάνοια, ζητώντας να αποδοθεί χάρη στον πατέρα της. Ο Τζόφρι της υπόσχεται πως θα δείξει ευσπλαχνία αλλά δεν κρατάει την υπόσχεσή του και αποκεφαλίζει τον Ένταρντ, αναγκάζοντας αργότερα τη Σάνσα να κοιτάξει το αποκομμένο κεφάλι του.
Σύγκρουση Βασιλέων
Ο Τζόφρι παρουσιάζεται ελάχιστα στο βιβλίο Σύγκρουση Βασιλέων (1998). Κυβερνάει με ιδιοσυγκρασία και καπρίτσια, αποδεικνύοντας ότι είναι δύσκολο ακόμη και για την μητέρα του να τον ελέγξει. Η Σάνσα εγκλωβίζεται στη θέλησή του και, όταν εκείνη δεν τον ευχαριστεί, διατάζει συχνά τους φύλακες να τη χτυπούν. Όταν ο Στάννις Μπαράθιον επιτίθεται στο Κινγκς Λάντινγκ, ο Τζόφρι αναχωρεί από το πεδίο της μάχης, καταστρέφοντας το ηθικό του στρατού του. Η μάχη κερδίζεται μόνο από τον θείο του Τύριον, ο οποίος χρησιμοποίησε Υγρή Φωτιά, και από την τελευταίας στιγμής αντεπίθεση του παππού του Τάιγουιν, με τη βοήθεια των δυνάμεων του οίκου των Ταϊρέλ.
Θύελλα από ατσάλι
Ο Τζόφρι βάζει στην άκρη τον προηγούμενο αρραβώνα του με τη Σάνσα Σταρκ για χάρη της Μάρτζερι Ταϊρελ, ενισχύοντας μια συμμαχία μεταξύ των Λάννιστερ και του οίκου των Ταϊρέλ. Στο γάμο του Τύριον και της Σάνσα, εξευτελίζει τον θείο του και εξοργίζεται όταν ο Τύριον τον απειλεί έπειτα από τη διαταγή του να ολοκληρώσει τον γάμο του. Ο Τύριον αποφεύγει την τιμωρία μόνο όταν ο Τάιγουιν διαβεβαιώνει τον Τζόφρι πως ο θείος του ήταν μεθυσμένος και δεν είχε καμία πρόθεση να απειλήσει τον βασιλιά. Αργότερα, μετά τα γεγονότα του «Κόκκινου Γάμου», ο Τζόφρι σχεδιάζει με χαρά να σερβίρει στη Σάνσα το κεφάλι του τελευταίου της νεκρού αδελφού. Ο Τύριον και ο Τάιγουιν είναι εξοργισμένοι και ο πρώτος απειλεί τον Τζόφρι για ακόμα μια φορά. Έπειτα από μια άλλη διαφωνία, ο Τάιγουιν στέλνει τον Τζόφρι στο δωμάτιό του, παρά την απογοήτευση του Τζόφρι. Κατά τη διάρκεια της γαμήλιας γιορτής του, προσβάλλει συνεχώς τον Τύριον και τη Σάνσα, παρουσιάζοντας ένα έργο για τον «Πόλεμο των Πέντε Βασιλέων», με κάθε έναν από τους βασιλιάδες να παίζονται από νάνους προκειμένου να ταπεινώσει τον θείο του, τον οποίο επίσης αναγκάζει να ενεργεί ως οινοχόος του. Στο τέλος του δείπνου, όμως, ο Τζόφρι πεθαίνει από δηλητηριασμένο κρασί. Ο Τύριον, αν και δεν είναι αυτός που δηλητηρίασε τον Τζόφρι, κατηγορείται από τη Σέρσεϊ και συλλαμβάνεται σε μια θύελλα από ατσάλι (2000). Αργότερα, αποκαλύπτεται πως οι πραγματικοί δράστες της δολοφονίας του Τζόφρι, ήταν η κυρία Ολένα Ταϊρέλ και ο Λόρδος Πίτερ Μπαίλις.
Οικογενειακό δέντρο
Σημείωση : Ο Τόμμεν παντρεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, Μάρτζερι, μετά τον θάνατο του Τζόφρι.
Προσαρμογή στην τηλεόραση
Τον Ιανουάριο του 2007, η HBO εξασφάλισε τα δικαιώματα προσαρμογής της σειράς βιβλίων του Μάρτιν για την τηλεόραση. Χρόνια αργότερα, ο νεαρός ηθοποιός Τζακ Γκλίσον υποβλήθηκε σε καστ για το ρόλο του Τζόφρι Μπαράθιον.
Ιστορίες
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Τζακ Γκλίσον υποδύεται τον Τζόφρι Μπαράθιον στην τηλεοπτική προσαρμογή Game of Thrones.]] Ο Τζόφρι Μπαράθιον είναι ο Πρίγκιπας των Επτά Βασιλείων. Είναι ο μεγαλύτερος από τα παιδιά της Σέρσεϊ Λάννιστερ και κληρονόμος του Σιδηρού Θρόνου. Δαιμόνιος, αλαζονικός, κακός και σκληρός, χάνει εύκολα την ψυχραιμία και πιστεύει πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Παρά τη σκληρότητά του, όταν αντιμετωπίζει άτομα που δεν τον φοβούνται, είναι δειλός. Ο Τζόφρι δεν γνωρίζει πως ο βασιλιάς Ρόμπερτ δεν είναι ο βιολογικός του πατέρας - στην πραγματικότητα, είναι ο γιος του θείου του και δίδυμου αδελφού της μητέρας του, Τζέιμι Λάννιστερ.
Σεζόν 1
Μετά το θάνατο του Ρόμπερτ, ο Τζόφρι χρίζεται βασιλιάς και η μητέρα του τον χρησιμοποιεί ως μαριονέτα. Είναι ένας σκληρός κυβερνήτης, αλλά κάνει λάθος όταν, ενάντια στις επιθυμίες της Σέρσεϊ και της Σάνσα, αρνείται να τιμήσει την υπόσχεσή του να δείξει ευσπλαχνία στον Νεντ Σταρκ και τον εκτελεί.
Σεζόν 2
Η πράξη του Τζόφρι επιδεινώνει την κατάσταση με την πολεμική προσπάθεια των Λάννιστερ, καθώς ο Τζέιμι πιάνεται αιχμάλωτος από τους Σταρκ και οι θείοι του Τζόφρι, Ρένλι και Στάννις, αμφισβητούν τη θέση του στον Σιδηρό Θρόνο. Ο Τζόφρι διατάζει συχνά τον Βασιλικό Φρουρό να χτυπάει τη Σάνσα. Η σκληρότητα και η άγνοια του για τα δεινά των υπηκόων του, τον καθιστούν μη δημοφιλή, ενώ διατάζει να σκοτωθούν όλα τα εκτός γάμου παιδιά που απέκτησε ο πατέρα του στο Κινγκς Λάντινγκ. Ως συνέπεια των πράξεών του, δέχεται επίθεση κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Όταν ο Στάννις επιτίθεται στο Κινγκς Λάντινγκ, ο Τζόφρι αποφεύγει τις βαριές μάχες και χρησιμοποιείται μόνο ως ο φαινομενικός αρχηγός του στρατού. Όταν η μάχη γέρνει υπέρ του Στάννις, η Σέρσεϊ καλεί τον γιο της στην ασφάλεια του κάστρου καταστρέφοντας το ηθικό του στρατού του. Ωστόσο, η μάχη κερδίζεται από τον θείο του, Τύριον, και τον παππού του, Τάιγουιν, με τη βοήθεια των δυνάμεων του οίκου Ταϊρέλ. Για να εδραιωθεί η συμμαχία μεταξύ των δύο οίκων, η δέσμευση του Τζόφρι προς την Σάνσα ακυρώνεται, έτσι ώστε να μπορέσει να παντρευτεί τη Μάρτζερυ Ταϊρέλ.
Σεζόν 3
Ο γάμος δεν έχει ακόμη λάβει χώρα και οι διαφορές μεταξύ του Τζόφρι, του θείου του Τύριον και του παππού του Τάιγουιν αυξάνονται, αφού οι δυο τους (με αντίστοιχους τρόπους) ανατρέπουν τη σκληρότητα του. Επίσης, ο Τζόφρι φαίνεται να μην ενδιαφέρεται πολύ για τη μνηστή του, αλλά εκπλήσσεται από τον τρόπο της να κερδίζει την εύνοια των ανθρώπων. Στο γάμο του Τύριον και της Σάνσα, ταπεινώνει τον θείο του και εξοργίζεται όταν ο θείος του απειλεί, έπειτα από τη διαταγή του να ολοκληρώσει τον γάμο του με τη Σάνσα. Ο Τύριον αποφεύγει την τιμωρία όταν ο πατέρας του, Τάιγουιν, διαβεβαιώνει τον Τζόφρι πως ο Τύριον ήταν μεθυσμένος και δεν είχε καμία πρόθεση να απειλήσει τον βασιλιά. Αργότερα, μετά τα γεγονότα του «Κόκκινου Γάμου», ο Τζόφρι σχεδιάζει να σερβίρει στη Σάνσα το κεφάλι του τελευταίου νεκρού της αδελφού, Ρομπ. Ο Τύριον και ο Τάιγουιν είναι εξοργισμένοι με αυτό, και ο πρώτος απειλεί τον Τζόφρι για ακόμα μια φορά. Έπειτα από μια ακόμα διαφωνία, ο Τάιγουιν στέλνει τον Τζόφρι στο δωμάτιό του.
Σεζόν 4
Ο Τζόφρι παντρεύεται την Μάρτζερυ. Κατά τη διάρκεια της γαμήλιας δεξίωσης, προσβάλλει επανειλημμένα τον Τυριόν και τη Σάνσα, παρουσιάζοντας ένα έργο για τον «Πόλεμο των Πέντε Βασιλέων», με κάθε έναν από τους βασιλιάδες να παίζονται από νάνους έχοντας ως σκοπό να ταπεινώσει τον θείο του, τον οποίο αναγκάζει επίσης να ενεργεί ως οινοχόος του. Στην κορύφωση των εορτασμών, ο Τζόφρι ξαφνικά καταρρέει και πεθαίνει από δηλητήριο. Ο Τύριον, αν και δεν ευθύνεται για τον δηλητηριασμό, κατηγορείται από τη Σέρσεϊ η οποία και διατάζει τη σύλληψή του. Αργότερα αποκαλύπτεται πως οι πραγματικοί δράστες της δολοφονίας του Τζόφρι ήταν η Ολένα Ταϊρέλ και ο Λόρδος Πίτερ Μπαίλις. Η Ολένα, η γιαγιά της Μάρτζερυ, της εμπιστεύεται αργότερα πως δεν θα την άφηνε να παντρευτεί ποτέ «αυτό το τέρας». Μετά την κηδεία του Τζόφρι, τον θρόνο αναλαμβάνει ο μικρότερος αδελφός του, Τόμμεν, ο οποίος γίνεται ο νέος βασιλιάς και παντρεύεται επίσης τη χήρα του Τζόφρι, Μάρτζερυ.
Αποδοχή
Ο Τζακ Γκλίσον έλαβε θετικές κριτικές για τον ρόλο του ως Τζόφρι Μπαράθιον στην τηλεοπτική σειρά. Το 2016, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε τον χαρακτήρα στην 4η θέση της λίστας του με τους «40 καλύτερους τηλεοπτικούς κακούς όλων των εποχών». Ο συγγραφέας των βιβλίων Μάρτιν, περιέγραψε τον Τζόφρι ως παρόμοιο με «πέντε ή έξι άτομα που πήγα μαζί σχολείο ... ένας κλασικός νταής ... απίστευτα κακομαθημένος».
Ο συγγραφέας Martin περιέγραψε τον Joffrey ως παρόμοιο με "πέντε ή έξι άτομα που πήγα στο σχολείο με ... έναν νταή ... απίστευτα κακομαθημένο".
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Χαρακτήρες του Game of Thrones Κατηγορία:Φανταστικοί βασιλιάδες
Μεσοζωικός αιώνας
Ο Μεσοζωικός αιώνας είναι ένας από τους τρεις γεωλογικούς αιώνες του Φανεροζωικού μεγααιώνα, ο δεύτερος κατά σειρά. Η αρχή του τοποθετείται στο τέλος της Πέρμιας περιόδου 251 εκατομμύρια χρόνια πριν, και τελειώνει 65,5 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Χωρίζεται σε τρεις περιόδους:
Ο Μεσοζωικός αιώνας ξεκινά με την μαζική εξαφάνιση ειδών στο τέλος της Πέρμιας περιόδου. Κυριότερη ομάδα οργανισμών που εξαφανίζονται είναι οι τριλοβίτες. Κατά την διάρκεια του μεσοζωικού αιώνα εμφανίστηκαν πολλά νέα είδη, όπως οι Δεινόσαυροι (εμφανίστηκαν στο τέλος της Τριασικής περιόδου), τα πρώτα θηλαστικά (κατά την πρώιμη ιουρασική περίοδο), τα πτηνά (κατά την όψιμη ιουρασική περίοδο) και τα σπερματόφυτα (κατά την πρώιμη Κρητιδική). Ο Μεσοζωικός αιώνας τελειώνει με μαζική εξαφάνιση ειδών στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου. Σ' αυτή την μαζική εξαφάνιση που έπληξε κυρίως τα είδη της ξηράς εξαφανίστηκαν και οι Δεινόσαυροι.
Αταίριαστοι εραστές
Οι αταίριαστοι εραστές (Πρωτότυπος τίτλος:The Accidental Tourist) είναι ρομαντική δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1988 σε σκηνοθεσία και συμπαραγωγή Λόρενς Κάσνταν και σενάριο των Φρανκ Γκαλάτι και Κάσνταν, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του 1985 της Αν Τάιλερ. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Γουίλιαμ Χερτ ως Μέικον Λίρι, ένας μεσήλικας ταξιδιωτικός συγγραφέας του οποίου η ζωή και ο γάμος έχουν διαλυθεί από τον τραγικό θάνατο του γιου του. Πρωταγωνιστούν επίσης η Κάθλιν Τέρνερ και η Τζίνα Ντέιβις.
Οι "αταίριαστοι εραστές" κυκλοφόρησαν στις κινηματογραφικές αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 23 Δεκεμβρίου 1988, από την Warner Bros.. Η ταινία απέσπασε την αποδοχή των κριτικών και είχε έσοδα πάνω από 32,6 εκατομμύρια δολάρια στο box office. Ήταν υποψήφια για τέσσερα βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας, με την Τζίνα Ντέιβις να κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου. Ήταν επίσης υποψήφια για δύο Χρυσές Σφαίρες, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Δραματικής Ταινίας.
Πλοκή
Ο Μέικον Λίρι είναι συγγραφέας ταξιδιωτικών οδηγών. Είναι παντρεμένος με τη Σάρα πολλά χρόνια, αλλά ο γάμος τους διαλύθηκε από τον θάνατο του 12χρονου γιου τους ένα χρόνο νωρίτερα. Η Σάρα υποβάλλει αίτηση διαζυγίου και ο Μέικον δεν καταφέρνει να την πείσει για το αντίθετο. Φεύγοντας για ένα ακόμη ταξίδι, ο Μέικον εμπιστεύεται τον σκύλο του σε μια πανσιόν ζώων όπου συναντά τη Μιούριελ, την ιδιοκτήτρια, η οποία τον ερωτεύεται και αμέσως αρχίζει να τον φλερτάρει.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Μέικον ζει με τη Μιούριελ και τον γιο της Αλεξ. Η πρώην σύζυγος Σάρα έχει θρηνήσει τον χαμό του γιου της, τουλάχιστον εν μέρει, και έρχεται πιο κοντά με τον Μέικον, ο οποίος δεν μπορεί να αντισταθεί στην ιδέα ότι όλα μπορούν να επιστρέψουν στην προηγούμενη ρουτίνα. Έτσι παίρνει την απόφαση να αφήσει τη Μιούριελ και να επιστρέψει στη Σάρα. Ωστόσο η Μιούριελ αποφασίζει να ακολουθήσει τον Μέικον στο Παρίσι, εν αγνοία του. Ο συγγραφέας προσπαθεί να αποφύγει την ερωτοτροπία της Μιούριελ αδέξια αλλά χωρίς επιτυχία. Ένα πρωί, λόγω μιας ξαφνικής κίνησης, βρίσκεται με την πλάτη του να πονά αφόρητα. Η Σάρα φτάνει για να τον σώσει, όπου συναντά τυχαία τη Μιούριελ, η οποία βρίσκεται στο ίδιο ξενοδοχείο.
Ο Μέικον διαβεβαιώνει την Σάρα ότι διέκοψε τη σχέση με τη Μιούριελ και ότι ήταν αυτή που τον ακολούθησε εν αγνοία του. Η Σάρα και ο Μέικον κοιμούνται μαζί στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ξυπνώντας, ο Μέικον λέει στη Σάρα ότι καταλαβαίνει ότι δεν τον χρειάζεται πια, ενώ εκείνος χρειάζεται τη Μιούριελ. Ο Μέικον φεύγει από το ξενοδοχείο με ένα ταξί για να πάει στο αεροδρόμιο και συναντά τη Μιούριελ που επίσης έφευγε από το ξενοδοχείο. Σταματάει τον ταξιτζή και του ζητά να πάρει τη νεαρή γυναίκα.
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ επαίνεσε την ταινία, δίνοντάς της τέσσερα στα τέσσερα αστέρια, συνοψίζοντας στην κριτική του: Οι "αταίριαστοι εραστές" ξεκινά με αυτή τη νότα συναισθηματικής στειρότητας και ολόκληρη η ταινία είναι ένα ταξίδι προς ένα χαμόγελο στο τέλος.
Στο Rotten Tomatoes η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 82% βασισμένη σε 33 κριτικές με μέσο όρο 7.20/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Γενναιόδωρη με τις αδυναμίες και τις αρετές του χαρακτήρα της, οι "αταίριαστοι εραστές" είναι ένα στοχαστικό δράμα που διαθέτει εικόνα για τις επιπλοκές των σχέσεων". Στο Metacritic η ταινία έχει βαθμολογία 53 στα 100 βασισμένη σε 12 κριτικές, υποδεικνύοντας "ανάμικτες ή μέσες κριτικές". Το κοινό που δημοσκοπήθηκε από το CinemaScore έδωσε στην ταινία βαθμό B σε μία κλίμακα από το A έως το F.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Η ταινία αναγνωρίζεται από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στον εξής κατάλογο:
Φωνητικό αλφάβητο NATO
Το φωνητικό αλφάβητο είναι ένα αλφάβητο όπου κάθε γράμμα αντιστοιχεί σε μία λέξη ώστε να αποφεύγονται τα λάθη κατά την εκφώνηση των γραμμάτων. Παρά την ονομασία του δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ΝΑΤΟ αλλά χρησιμοποιείται από στρατιωτικούς και από πολιτικούς οργανισμούς όπως είναι ο Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization – ICAO).
Χρήση
Το φωνητικό αλφάβητο είναι χρήσιμο σε συνθήκες όπου η μετάδοση του ήχου δεν είναι ευκρινής ενώ διευκολύνει την επικοινωνία ανθρώπων στα αγγλικά ακόμα και αν αυτή δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Σε κάθε γράμμα αντιστοιχεί μία απλή λέξη στα αγγλικά (ουσιαστικό ή κύριο όνομα) ενώ οι αριθμοί προφέρονται ως έχουν με την αγγλική τους ονομασία. Για παράδειγμα, αν θα προφέραμε με το φωνητικό αλφάβητο την λέξη Wikipedia θα λέγαμε:
κάνοντας μία μικρή παύση από τη μία λέξη στην άλλη.
Το αλφάβητο
Το φωνητικό αλφάβητο είναι σε χρήση με αυτήν την μορφή από το 1951] [ [] και έχει ως εξής:
Παραπομπές
* Κατηγορία:ΝΑΤΟ
Buchstabiertafel
Βίντερτουρ
thumb|250px|Τμήμα της παλαιάς πόλης Το Βίντερτουρ (Winterthur) είναι πόλη στο καντόνι της Ζυρίχης στη βόρεια Ελβετία. Το Βίντερτουρ υπολογίζεται ότι στο τέλος του 2012 είχε 104.366 κατοίκους, κατατάσσοντάς την ως την έκτη πολυπληθέστερη πόλη στην Ελβετία. Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Ζυρίχη. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 439 μέτρων, ανατολικά του ποταμού Τος, ο οποίος εκβάλλει στον Ρήνο.