cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εσκίσεχιρ (πόλη)
Μνημεία
Ο αρχαίος οικισμός της πόλης εντοπίζεται πάνω σε ύψωμα, σε απόσταση 100 μ. BΔ του ποταμού Βαθέως. Ήταν οχυρωμένος με περίβολο, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα, ο οποίος περιτρέχει τους πρόποδες του υψώματος. Δεύτερος οχυρωματικός περίβολος, λίγο μεταγενέστερος του προηγούμενου, περικλείει από A και NA την περιοχή των ερειπίων της πόλης, όπου εντοπίζεται και η αρχαία αγορά. Στην περιοχή των δύο αυτών περιβόλων, έχει βρεθεί ο κύριος όγκος επιγραφών που προέρχονται από το Δορύλαιο. Στο άνω τμήμα του οροπεδίου υπάρχουν τα κατάλοιπα τρίτου μεσαιωνικού οχυρωματικού περιβόλου. Στο Εσκίσεχιρ, έχουν εντοπισθεί ρωμαϊκές και βυζαντινές επιγραφές και αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. Ίχνη εγκατάστασης έχουν βρεθεί σε πλησιόχωρες στο Δορύλαιο θέσεις.
Η επικοινωνία της πόλης με τις θερμές πηγές ήταν εφικτή μέσω λιθόστρωτης οδού, κατά μήκος της οποίας έχουν εντοπισθεί τουλάχιστον δύο γέφυρες. Στην ευρύτερη περιοχή του Δορυλαίου και του ποταμού Tέμβρου, είναι ορατά τα κατάλοιπα μίας ακόμα βυζαντινής γέφυρας, κοντά στην οποία έχουν βρεθεί ρωμαϊκές επιγραφές. Στον ποταμό Βαθύ έχει εντοπισθεί και μικρή, πιθανόν σελτζουκική γέφυρα.
Οι θερμές πηγές και τα λουτρά του Δορυλαίου
Οι περίφημες θερμές πηγές της πόλης εντοπίζονται στο κέντρο της σημερινής πόλης Εσκισεχίρ. Εκεί κατασκευάσθηκαν, πιθανόν τη Βυζαντινή εποχή, λουτρά, τα οποία και καταστράφηκαν κατά τις πολεμικές συγκρούσεις. Σύμφωνα με τον Άραβα χρονογράφο του 9ου αιώνα μ.X. Ιμπν Κουρντανχμπέχ, με μέριμνα της κεντρικής διοίκησης, που σκοπό είχε να καλύψει τις ανάγκες των πολυάριθμων στρατευμάτων που περνούσαν από το Δορύλαιο καθ’ οδόν προς τις επιχειρήσεις στα ανατολικά, ανηγέρθη στην περιοχή των θερμών πηγών μεγάλο λουτρό, αποτελούμενο από επτά αίθουσες, ικανό να εξυπηρετήσει χίλιους ανθρώπους. Στα τέλη του 11ου αιώνα μ.X., λίγο πριν από την πρώτη άλωση της πόλης από τους Σελτζούκους, ο καίσαρ Νικηφόρος Μελισσηνός ανήγειρε, μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τον Ιωάννη Kίνναμο, θερμά λουτρά, στοές και «πλυνούς».
Οικονομία
Η σύγχρονη πόλη του Εσκισεχίρ είναι μια από τις πιο βιομηχανικές πόλεις της Τουρκίας. Παραδοσιακά βασιζόταν στα πλινθοποιεία και στους αλευρόμυλους, αλλά επεκτάθηκε το 1894 στην κατασκευή σιδηροδρομικών εργαστηρίων για τη γραμμή Βερολίνο-Βαγδάτη. Επίσης, στην πόλη δημιουργήθηκε η πρώτη βιομηχανία κατασκευής αεροσκαφών στην Τουρκία.
Αθλητισμός
Απο το 1965, το Εσκισεχίρ έχει ποδοσφαιρική ομάδα, την Εσκισεχίρσπορ. Εσκισεχίρ Μπάσκετ, είναι τουρκική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Εσκισεχίρ.
Πρωτοθύης
Στην ελληνική μυθολογία ο Πρωτοθύης ήταν βασιλιάς των Σκυθών.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών
Κρηστώνα
Η Κρηστώνα (αρχ. Κρηστών) ήταν αρχαιότατη Θρακική ή Πελασγική πόλη της Μακεδονίας κατά τον Ηρόδοτο (Α 57) πρωτεύουσα της Κρηστωνίας. Μάλλον πρέπει να εξαφανίστηκε πολύ νωρίς διότι δεν αναφέρεται από μεταγενέστερους ιστορικούς. Ο Μ. Δήμιτσας προσδιορίζει τη θέση της νότια της Ξυλουπόλεως επί του Σαρί-ντερε παραπόταμου του Λαχανά όπου σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης.
Παραπομπές
[1.57.1] Ποια γλώσσα μιλούσαν οι Πελασγοί δεν ξέρω να πω με βεβαιότητα. Αν όμως πρέπει να πω τη γνώμη μου βασισμένος στους Πελασγούς, που και τώρα ακόμη κατοικούν πάνω από τους Τυρρηνούς στην πόλη Κρηστώνα και που κάποτε ήταν γείτονες αυτών που τώρα ονομάζονται Δωριείς (αφού τότε οι Πελασγοί κατοικούσαν τη χώρα που τώρα τη λεν Θεσσαλιώτιδα)·
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Αρχαία Κρηστωνία
Σπήλαιο Ασπροχάλικο
Το Σπήλαιο Ασπροχάλικο ή Σπήλαιο και Βραχοσκεπή Ασπροχάλικο βρίσκεται 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του χωριού Άγιος Γεώργιος του νομού Πρέβεζας στην Ήπειρο, στη δυτική όχθη του ποταμού Λούρου. thumb|300px|right|Σπήλαιο και Βραχοσκεπή Ασπροχάλικο Πρέβεζας thumb|300px|right| Η Τομή εδάφους του Eric Higgs στο Ασπροχάλικο thumb|Η Κοιλάδα του ποταμού [[Λούρος|Λούρου από το Ασπροχάλικο|300px|right]] thumb|300px|right|[[Παλαιολιθική περίοδος|Παλαιολιθικά εργαλεία και οστά ζώων από το Ασπροχάλικο, Μουσείο Τεχνών και Επιστημών Ηπείρου]] thumb|Το Σπήλαιο Ασπροχάλικο|300px|right
Περίληψη
Το σπήλαιο/βραχοσκεπή Ασπροχάλικο Πρέβεζας ανασκάφτηκε από Άγγλους αρχαιολόγους την περίοδο 1962-1967 και το 1981. Ήρθαν στο φως σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα από στρώματα της παλαιολιθικής περιόδου. Ραδιοχρονολογήσεις υλικού από τα ευρήματα, χρονολογούν το παλιότερο στρώμα 40.000 χρόνια πριν από σήμερα στην μέση παλαιολιθική περίοδο, και το νεότερο 24.000-9.000 πριν από σήμερα στην νεότερη παλαιολιθική περίοδο. Πάνω από αυτά τα στρώματα ακολουθούσε στρώμα της εποχής του χαλκού, που περιείχε λίθινα εργαλεία και όπλα. Η τεκμηριωμένη κατοίκηση του σπηλαίου σε τόσο παλιά εποχή το αναδεικνύει σε μια από τις σημαντικότερες και παλαιότερες θέσεις της παλαιολιθικής Ελλάδας. Ο καθηγητής Έρικ Χιγκς από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με τον καθηγητή Σωτήριο Δάκαρη, πρωτοπόροι, έκαναν ανασκαφές με σημαντικά ευρήματα τα χρόνια 1962-1965. Τα ευρήματα αυτά βρίσκονται στην Οξφόρδη και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Γεωγραφία
Η θέση Ασπροχάλικο βρίσκεται παραπλεύρως της Εθνικής Οδού Πρέβεζας - Ιωαννίνων, λίγο πιο βόρεια από το χωριό Άγιος Γεώργιος Πρέβεζας, όπου υπάρχει ένας βραχώδης λόφος ύψους 20-30m παρά την μικρή κοιλάδα του ποταμού Λούρου, το οποίο σχηματίζει απόκρημνα βράχια με εσοχές, (βραχοσκεπή) και ένα σπήλαιο Η σπουδαιότητα του Ασπροχάλικου βρίσκεται στη διαχρονική χρήση του τόσο κατά τη μέση παλαιολιθική όσο και κατά την ανώτερη παλαιολιθική περίοδο από νομάδες κυνηγούς οι οποίοι κυνηγούσαν κοπάδια αγρίων ζώων.
Αρχαιολογικές έρευνες
Η πρώτη αρχαιολογική έρευνα στο Ασπροχάλικο έγινε το 1964-1966, από τη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή υπό τον καθηγητή αρχαιολογίας της Οξφόρδης Έρικ Σ. Χιγκς και τον Έλληνα καθηγητή Σωτήριο Δάκαρη, με μία μεγάλη κάθετη τομή εδάφους. Η έρευνα δημιούργησε μια τομή εδάφους βάθους 7 μέτρων, στην οποία τομή αποκαλύφθηκαν σε στρώμα που αντιστοιχεί στο 100.000-30.000 π.Χ., οστά ζώων, λίθινα εργαλεία από πυριτόλιθο, δόντια ζώων, και μάλιστα ένα τεράστιο δόντι ρινόκερου. Όλα αυτά εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων. Οστά ανθρώπων δεν ανευρέθησαν στη Βραχοσκεπή Ασπροχάλικου.
Υπολογίζεται ότι πρόκειται για ομάδα ανθρώπων της παλαιολιθικής περιόδου, οι οποίοι κυνηγούσαν θηράματα (τροφοσυλλέκτες) κοντά στον Λούρο Ποταμό, όπου τα ζώα πήγαιναν να πιουν νερό. Στη συνέχεια ανέβαιναν στο μικρό ύψωμα του Ασπροχάλικου, που πραγματικά έχει πανοραμική θέα, και υπό τη σκιά των πελώριων βράχων έψηναν και έτρωγαν τα θηράματα. Πέραν των λίθινων εργαλείων χρησιμοποιούσαν και οστέινα εργαλεία.
Το παραπλεύρως της βραχοσκεπής Ασπροχάλικου Σπήλαιο πιθανότατα κατοικούνταν, όπως φαίνεται από την καπνισμένη οροφή της φωτογραφίας. Όμως η οπή του σπηλαίου είναι στενή και η είσοδος των προϊστορικών ανθρώπων πρέπει να γινόταν έρποντας, αν και αυτοί ήταν μικρόσωμοι. Δεν έχουν ανακοινωθεί έρευνες εντός του σπηλαίου αυτού.
Το Σπήλαιο Ασπροχάλικου του Νομού Πρέβεζας και τα σημαντικά ευρήματά του αναφέρονται στο βιβλίο ιστορίας της Α΄ Γυμνασίου και στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως επιχώσεις πάχους 5 m. Το κατώτερο τμήμα της στρωματογραφίας (στρώματα 19-16) χρονολογείται στα 100.000 χρόνια πριν από το παρόν και περιλαμβάνει μέσες παλαιολιθικές λιθοτεχνίες (μουστέριες) με έντονη παρουσία λεπιδόμορφων τεχνέργων. Το επόμενο στρώμα (στρώμα 14), χρονολογημένο σε περίπου 40.000 χρόνια πριν από το παρόν, χαρακτηρίζεται επίσης από μέσες παλαιολιθικές λιθοτεχνίες (μικρομουστέριες) με μικρά εργαλεία σε φολίδες. Το ανώτερο τμήμα (στρώματα 10, 7, 4) της στρωματογραφίας περιλαμβάνει ανώτερες παλαιολιθικές λιθοτεχνίες με μικρολεπιδικά εργαλεία, οι οποίες χρονολογούνται περίπου στα 26.000 χρόνια πριν από το παρόν. Παρόμοια ευρήματα εκτίθενται στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και στην Οξφόρδη από την περιοχή Κοκκινοπηλός Πρέβεζας που βρίσκεται 7 χλμ. βορειοδυτικά του Ασπροχάλικου.
Επίσκεψη
Ο αρχαιολογικός χώρος της Βραχοσκεπής και του Σπηλαίου Ασπροχάλικο είναι επαρκώς σημασμένος από απόψεως πινακίδων. Υπάρχει επαρκής και ασφαλής χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων στην Εθνική Οδό Πρέβεζας Ιωαννίνων δεξιά. Το σπήλαιο είναι αριστερά. Χρειάζεται ανάβαση σε ανώμαλο ανηφορικό έδαφος περίπου 200m. Δεν υπάρχει πλακόστρωτο μονοπάτι και χρειάζεται προσοχή για αποφυγή ατυχημάτων από πτώση ή από ερπετά το καλοκαίρι. Ο χώρος είναι περιφραγμένος με ανοικτή πλέον την πύλη.
Δεύτερο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα
Το Δεύτερο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα, που συνήθως αναφέρεται ως "δεύτερη δέσμη μέτρων διάσωσης" ή "δεύτερο μνημόνιο", ήταν ένα μνημόνιο συνεννόησης σχετικά με την οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα για την αντιμετώπιση της κρίσης του ελληνικού δημοσίου χρέους.
Υπογράφηκε την 1η Μαρτίου 2012, από την ελληνική κυβέρνηση και από τον τότε πρωθυπουργό κ. Λουκά Παπαδήμο και, αφετέρου, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εξ' ονόματος της Ευρωομάδας, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του (ΔΝΤ).
Το δεύτερο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα αντικατέστησε ένα προηγούμενο σχέδιο διάσωσης, το Πρώτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα.
Ιούλιος 2011
Στις 21 Ιουλίου 2011, 17 ηγέτες χωρών της ευρωζώνης, που συνήλθαν σε σύνοδο κορυφής της ΕΕ, ενέκριναν ένα προσχέδιο δεύτερης δέσμης μέτρων διάσωσης για την Ελλάδα για την αντιμετώπιση των περιορισμών της πρώτης δέσμης μέτρων διάσωσης της Ελλάδας. Η δεύτερη δέσμη μέτρων διάσωσης λάμβανε τη μορφή βοήθειας ύψους 109 δισ. Ευρώ από το νεοσύστατο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Η περίοδος αποπληρωμής παρατάθηκε από επτά σε δεκαπέντε έτη και το επιτόκιο μειώθηκε στο 3,5%.
Για πρώτη φορά, αυτό περιλάμβανε επίσης τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (που ονομάζεται PSI), πράγμα που σημαίνει ότι ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας δέχθηκε μία χρηματοδότηση. Συμφωνήθηκε ότι η καθαρή συνεισφορά των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιρειών στη στήριξη της Ελλάδας θα περιλάμβανε επιπλέον € 37 δισ. Η προγραμματισμένη αγορά ελληνικών ομολόγων από ιδιώτες πιστωτές από το ταμείο διάσωσης του ευρώ με την ονομαστική τους αξία θα επιβάρυνε τον ιδιωτικό τομέα με τουλάχιστον άλλα 12,6 δισ. Ευρώ.
Αναφέρθηκε επίσης στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, σχέδιο ανασυγκρότησης της Ελλάδας για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης. Επίσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημιούργησε το "Task Force for Greece".
Σύνοδος κορυφής της ΕΕ (26 Οκτωβρίου 2011)
Τη νύχτα της 26ης-27ης Οκτωβρίου, στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, οι πολιτικοί έκαναν δύο σημαντικές αποφάσεις για να μειώσουν τον κίνδυνο ενδεχόμενης μόλυνσης σε άλλα θεσμικά όργανα, κυρίως την Κύπρο, σε περίπτωση ελληνικής αθέτησης υποχρεώσεων. Η πρώτη απόφαση ήταν να απαιτηθεί από όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες να επιτυγχάνουν κεφαλαιοποίηση 9%, ώστε να είναι αρκετά ισχυρές και να αντέχουν σε εκείνες τις οικονομικές ζημίες που ενδεχομένως θα μπορούσαν να εκραγούν από την ελληνική αδυναμία πληρωμής. Η δεύτερη απόφαση ήταν να αξιοποιηθεί το EFSF από 500 δις ευρώ σε 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, ως τείχος προστασίας για την προστασία της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης με μια επικείμενη κρίση χρέους. Η μόχλευση είχε προηγουμένως επικριθεί από πολλές πλευρές, επειδή είναι κάτι που οι φορολογούμενοι τελικά κινδυνεύουν να πληρώσουν, λόγω των σημαντικά αυξημένων κινδύνων που ανέλαβε το EFSF.
Επιπλέον, οι χώρες της ευρωζώνης συμφώνησαν σε ένα σχέδιο μείωσης του χρέους της Ελλάδας από το σημερινό 160% σε 120% του ΑΕΠ έως το 2020. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου προτάθηκε ότι όλοι οι ιδιοκτήτες ελληνικών κρατικών ομολόγων θα πρέπει να αποδεχθούν "εθελοντικά" κούρεμα των ομολόγων τους (με αποτέλεσμα τη μείωση του χρέους ύψους 100 δισ. ευρώ) και, επιπλέον, την αποδοχή των επιτοκίων στο 3,5%. Κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής, αυτό αρχικά έγινε τυπικά αποδεκτό από τις κυβερνητικές τράπεζες στην Ευρώπη. Το έργο της διαπραγμάτευσης μιας τελικής συμφωνίας, που περιλάμβανε και τους ιδιώτες πιστωτές, παραδόθηκε στους Έλληνες πολιτικούς.
Λόγω της αβεβαιότητας της εγχώριας πολιτικής εξέλιξης στην Ελλάδα, η πρώτη εκταμίευση αναβλήθηκε μετά την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου την 1η Νοεμβρίου 2011 ότι επιθυμεί να διεξαχθεί δημοψήφισμα για τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης. Στις 11 Νοεμβρίου 2011, ο Παπανδρέου παραιτήθηκε και διετέλεσε πρωθυπουργός ο Λουκάς Παπαδήμος. Το πιο σημαντικό καθήκον αυτής της προσωρινής κυβέρνησης ήταν να οριστικοποιήσει τη συμφωνία για "κούρεμα" για τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και να περάσει ένα νέο πακέτο λιτότητας, προκειμένου να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Τρόικας για τη λήψη του δεύτερου δανείου διάσωσης αξίας 109 δισ. Ευρώ.
Ένας από τους γερμανούς επικριτές του EFSF, Fabian Lindner, παρομοίασε την πίεση λιτότητας που αισθάνθηκε η Ελλάδα με την στάση που ασκούσαν οι ΗΠΑ έναντι της Γερμανίας το 1931.
Τελική συμφωνία (Φεβρουάριος 2012)
Η Τρόικα πίσω από το δεύτερο πακέτο διάσωσης καθόρισε τρεις προϋποθέσεις για να συμμορφωθεί η Ελλάδα προκειμένου να λάβει τα χρήματα. Η πρώτη απαίτηση ήταν να οριστικοποιηθεί μια συμφωνία βάσει της οποίας όλοι οι κάτοχοι κρατικών ομολόγων θα δέχονταν περικοπή 50% με αποδόσεις μειωμένες στο 3,5%, διευκολύνοντας έτσι τη μείωση του χρέους κατά 100 δισ. Ευρώ για την Ελλάδα. Η δεύτερη απαίτηση ήταν ότι η Ελλάδα έπρεπε να εφαρμόσει ένα άλλο απαιτητικό πακέτο λιτότητας, προκειμένου να φέρει το έλλειμμα του προϋπολογισμού σε βιώσιμη περιοχή. Η τρίτη και τελική απαίτηση ήταν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών θα πρέπει να υπογράψει μια συμφωνία που θα εγγυάται τη συνεχή υποστήριξή τους για το νέο πακέτο λιτότητας, ακόμη και μετά τις εκλογές του Μαΐου 2012.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2012, το ​​Eurogroup ολοκλήρωσε το δεύτερο πακέτο διάσωσης. Σε μια συνάντηση μαραθωνίου δεκατριών ωρών στις Βρυξέλλες, τα κράτη μέλη της ΕΕ συμφώνησαν να χορηγήσουν νέο δάνειο 109 δισ. Ευρώ και αναδρομική μείωση των επιτοκίων διάσωσης σε επίπεδο μόλις 150 μονάδων βάσης πάνω από το Euribor. Τα κράτη μέλη της ΕΕ θα μετέφεραν επίσης στην Ελλάδα όλα τα κέρδη που πραγματοποίησαν οι κεντρικές τους τράπεζες αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα με μειωμένο επιτόκιο μέχρι το 2020. Οι ιδιώτες επενδυτές δέχτηκαν μια ελαφρώς μεγαλύτερη περικοπή του 53,5% της ονομαστικής αξίας των ελληνικών κυβερνητικών ομολόγων ισοδύναμη με συνολική απώλεια περίπου 75%. Η συμφωνία προέβλεπε ότι οι κάτοχοι προηγούμενων ελληνικών ομολόγων εκδοθέντα από την Ελληνική Δημοκρατία, να έχουν εκδοθεί από την EFSF για € 1000 προηγουμένως, € 150 σε "PSI" και € 315 σε "New Greek Bonds". Ενώ η αγοραία τιμή του χαρτοφυλακίου που προτεινόταν στην ανταλλαγή ήταν της τάξεως του 21% της αρχικής ονομαστικής αξίας (15% για τα δύο χαρτονομίσματα PSI του EFSF - 1 και 2 έτη - και 6% για τα Νέα Ελληνικά Ομόλογα - 11-30 έτη). Η διάρκεια του συνόλου των Νέων Ελληνικών Ομολόγων ήταν ελαφρώς μικρότερη των 10 ετών.
Στις 9 Μαρτίου 2012, η ​​Διεθνής Ένωση Ανταλλαγής Συναλλαγών (ISDA) εξέδωσε ένα ανακοινωθέν με τίτλο «Αναδιάρθρωση Πιστωτικού Συμβάντος» που ενεργοποίησε την πληρωμή των συμβάσεων αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου. Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, η αναδιάρθρωση της Ελλάδας αντιπροσωπεύει μια αθέτηση. Είναι η μεγαλύτερη συμφωνία αναδιάρθρωσης του χρέους στον κόσμο, επηρεάζοντας ομόλογα ύψους 206 δισ. Ευρώ. Οι πιστωτές καλούνται να ανταλλάξουν τα ελληνικά τους ομόλογα σε νέα ομόλογα με διάρκεια μεταξύ 11 και 30 ετών και χαμηλότερες μέσες αποδόσεις 3,65% (2% για τα τρία πρώτα χρόνια, 3% για τα επόμενα πέντε έτη και 4,2% για τα επόμενα 3 έτη), διευκολύνοντας έτσι τη μείωση χρέους ύψους 100 δισ. ευρώ για την Ελλάδα. Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης δεσμεύθηκαν να συνεισφέρουν 30 δισ. Ευρώ για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα. Αρκετοί κάτοχοι ομολόγων δε συμφώνησαν σε μια εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων και η ελληνική κυβέρνηση απείλησε και εισήγαγε μια ρήτρα αναδρομικής συλλογικής δράσης για την επιβολή της συμμετοχής.
Τα μετρητά θα παραδίνονταν αφού γινόταν σαφές ότι οι κάτοχοι ομολόγων του ιδιωτικού τομέα όντως συμμετέχουν στο κούρεμα και αφού η Ελλάδα αποδείξει το νομικό πλαίσιο που θα θέσει σε εφαρμογή για να υλοποιήσει δεκάδες "προηγούμενες ενέργειες" - από την αποδυνάμωση του υποπαραγωγικού φόρου, οι συλλέκτες να υιοθετήσουν νομοθεσία για την ελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων της χώρας, να ενισχύσουν τους κανόνες κατά της δωροδοκίας και να προετοιμάσουν τουλάχιστον δύο μεγάλες κρατικά ελεγχόμενες εταιρείες προς πώληση μέχρι τον Ιούνιο. Σε αντάλλαγμα για τα χρήματα διάσωσης, η Ελλάδα θα δεχόταν "μια ενισχυμένη και μόνιμη παρουσία στο έδαφος" των ευρωπαϊκών μόνιτορ. Θα έπρεπε επίσης να εξυπηρετήσει τα χρέη από ειδικό, ξεχωριστό λογαριασμό μεσεγγύησης, καταθέτοντας ποσά εκ των προτέρων για να καλύψει τις πληρωμές που είναι πληρωτέες τους επόμενους τρεις μήνες. Η ενέργεια αυτή εποπτευόταν από την Τρόικα.
Στις 3 Μαρτίου 2012, το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών δήλωσε ότι δώδεκα μέλη της διευθύνουσας επιτροπής του θα ανταλλάσσουν τα ομόλογα τους και θα αποδέχονται απώλεια έως και 75%. Όταν όλες οι αποδοχές είχαν υπολογιστεί στις 9 Μαρτίου και μετά, το ελληνικό κοινοβούλιο αποφάσισε μεταγενέστερα να ενεργοποιήσει μια ρήτρα συλλογικής δράσης για τα ομόλογα που καλύπτονται από τον ελληνικό νόμο. Το συνολικό μερίδιο των ελληνικών κρατικών ομολόγων αντιμετώπισε μια ανταλλαγή χρέους που έφθασε το 95,7% σε € 197 δισ.). Το υπόλοιπο 4,3% των κατόχων ομολόγων που καλύπτονταν από το ξένο δίκαιο και αρνούνταν την ανταλλαγή χρεών (ίσο με 9 δισ. Ευρώ), έλαβαν δύο εβδομάδες πρόσθετου χρόνου για να επανεξετάσουν και να συμμετάσχουν οικειοθελώς στην ανταλλαγή.
Όταν εκτελέστηκε η ανταλλαγή, οι κάτοχοι ομολόγων έλαβαν πληρωμή σε μετρητά στο 15% της αρχικής τους συμμετοχής και εκδόθηκαν νέα ελληνικά ομόλογα αξίας 31,5% των παλαιών ομολόγων τους (που καλύπτονται από 24 νέες κινητές αξίες). Συνδυάζοντας αυτό, υπήρξε περικοπή 53,5% της ονομαστικής αξίας, έτσι ώστε ο ελληνικός σωρός χρεών να μειωθεί συνολικά από το επίπεδο 350 δισ. Ευρώ, σε ένα πιο βιώσιμο επίπεδο γύρω στα 250 δισ. Ευρώ.
Στις 20 Μαρτίου 2012, το Ελληνικό Κοινοβούλιο επικύρωσε τη Συμφωνία Διευκόλυνσης Χρηματοπιστωτικής Βοήθειας Master (MFFA) μεταξύ του EFSF, της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (HSFS) και της Τράπεζας της Ελλάδος.
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος
Το Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μπορεί να αναφέρεται στους:
Κλέι Ρεγκατσόνι
Ο Κλέι Ρεγκατσόνι (πλήρες ονοματεπώνυμο Τζιανκλαούντιο Τζουζέπε Ρεγκατσόνι (Ιταλικά: Gianclaudio Giuseppe "Clay" Regazzoni)), (5 Σεπτεμβρίου 1939 – Ιταλία, 15 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Ελβετός επαγγελματίας οδηγός ταχύτητας της Φόρμουλα 1 (1970-1980), πέντε φορές νικητής στη διοργάνωση των Γκραν Πρι της F1.
Η πρώτη του νίκη σημειώθηκε στο γκραν-πρι της ιταλικής πόλης Μόντσα, κατά τον πρώτο του χρόνο συμμετοχής στο θεσμό, με την κατασκευαστική ομάδα της Φερράρι. Αγωνίσθηκε ακόμη, για λογαριασμό των εταιρειών BRM, Ensign, Shadow και Williams.
Η τελευταία του επιτυχία καταγράφηκε στο βρετανικό γκραν-πρι του 1979.
Ένα χρόνο μετά, στην πίστα του West γκραν-πρι των ΗΠΑ, ο Ρεγκατσόνι τραυματίστηκε βαρύτατα, μένοντας έκτοτε παράλυτος από την αριστερή του πλευρά. Ωστόσο, συνέχισε να οδηγεί, επικουρούμενος από μηχανική υποστήριξη, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Το 1996 έγινε σχολιαστής αγώνων για την ιταλική τηλεόραση.
Σκοτώθηκε στις 15-12-2006, σε ηλικία 67 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Σκύρος (πόλη)
Η πόλη της Σκύρου (ή Χώρα) είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 1.657 κάτοικοι. Η πόλη έχει κριθεί, από το 1967, ιστορικός διατηρητέος τόπος και αποτελείται από παραδοσιακά σπίτια, με κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, κτισμένα κοντά το ένα στο άλλο. Στη πόλη βρίσκεται το αρχαιολογικό μουσείο Σκύρου και το λαογραφικό μουσείο Μάνου και Αναστασίας Φαλτάιτς. Έχει αστυνομικό τμήμα, ταχυδρομείο, γυμνάσιο, λύκειο και δημοτικό σχολείο.
Θέση
Η πόλη βρίσκεται κοντά στην ανατολική ακτή του νησιού, κτισμένη αμφιθεατρικά στη δυτική πλαγιά απότομου λόφου, ύψους 179 μέτρων, στην κορυφή του οποίου είναι το βυζαντινό κάστρο, το οποίο βρίσκεται στη θέση της αρχαίας ακρόπολης. Ο λόφος είναι απροσπέλαστος από τη βόρεια και ανατολική πλευρά και έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος "για την προστασία της τειχισμένης αρχαίας ακρόπολης και των λειψάνων της που χρονολογούνται από τη Νεολιθική περίοδο και την εποχή του Χαλκού".
Σε μικρή απόσταση δυτικά του κάστρου βρίσκεται η πηγή Αναβάλσα, της οποίας τα νερά σχηματίζουν τον Κηφισσό. Τα νερά χρησιμοποιούνται για την ύδρευση του οικισμού. Στα ανατολικά του λόφου, παραθαλάσσια, βρίσκονται τα Μαγαζιά, όπου στο παρελθόν βρίσκονταν τα πατητήρια.
Η Χώρα της Σκύρου συνδέεται με τη Λιναριά (το λιμάνι του νησιού) με ασφαλτοστρωμένο δρόμο μήκους 11 χλμ.
Ιστορία
thumb|Η είσοδος του κάστρου της Σκύρου Η περιοχή του κάστρου, στην κορυφή του απότομου κωνικού λόφου, κατοικείται από την προϊστορία. Δεν είναι γνωστό αν υπήρχαν άλλοι οικισμοί στη Σκύρο κατά τη διάρκεια των αρχαίων και μετέπειτα χρόνων, αν και υπάρχουν διάσπαρτα ίχνη κτισμάτων, όστρακα, τάφοι και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα σε όλη τη Σκύρο. Από τους περιηγητές, μόνο ο Tournefort επισκέφτηκε το νησί, το 1702, ο οποίος αναφέρει ότι στο νησί υπάρχει μόνο ένας οικισμός, κτισμένος κάτω από απόκρημνο βράχο με κωνική μορφή. Αναφέρει ότι ο πληθυσμός του ήταν 300 οικογένειες. Ακόμη και σήμερα, όπου έχουν αναπτυχθεί νέοι οικισμοί, η πλειονότητα των κατοίκων του νησιού κατοικεί στη Χώρα, η οποία είναι το διοικητικό και πολιτικό κέντρο του νησιού.
Δεν είναι γνωστό πότε άρχισε να αναπτύσσεται ο οικισμός πέρα από τα όρια του κάστρου. Θεωρείται ότι οι σημερινές συνοικίες άρχισαν να δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου. Οι άρχοντες εγκαταστάθηκαν κοντά στα τείχη και πιο μακριά οι υπόλοιποι (γεωργοί, κτηνοτρόφοι).
Αρχιτεκτονική
Τη Χώρα της Σκύρου διασχίζει ένας κεντρικός δρόμος, ο οποίος προέρχεται από τα Λιναριά και καταλήγει στο Κάστρο και αποτελεί την οικονομική και κοινωνική ραχοκοκκαλιά του οικισμού. Από αυτόν τον δρόμο ξεκινούν καλντερίμια και δρομίσκοι με σκαλιά. Τα σπίτια της Σκύρου είναι μικρά, ώστε να είναι όσο το δυνατότερο εγγύτερα στο Κάστρο, λευκά και εφάπτονται το ένα στο άλλο. Λόγω της στενότητας του χώρου αναπτύσσονται κάθετα. Η είσοδος των σπιτιών βρίσκεται από την πλευρά του δρόμου. Για την εξοικονόμηση χώρου στο δρόμο, οι σκάλες πλαταίνουν προς τον εξώστη του ορόφου, ενώ οι γωνίες των εξωτερικών τοίχων είναι κομμένες και υπάρχουν και σκεπαστές διαβάσεις. Ανάμεσά τους βρίσκονται μικρές εκκλησίες. Τα κτίρια που σχετίζονται με τις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες βρίσκονται στις παρυφές του οικισμού. Μέσα στο Κάστρο βρίσκονται τα παράσπιτα, όπου φυλάσσονταν τα πολύτιμα αντικείμενα.
Τα σπίτια της Σκύρου είναι ορθογώνια, με τις ελεύθερες επιφάνειες εξωτερικά και εσωτερικά περασμένες με λευκό ασβέστη. Το αρχοντικά διαφέρουν από τα υπόλοιπα σπίτια στην οικοσκευή και το μεγαλύτερο μέγεθος. Τα σπίτια είναι πέτρινα, ενώ το ξύλο χρησιμοποιείται για την κατασκευή της σκεπής και άλλες ξύλινες κατασκευές. Έχουν ρηχά θεμέλια και όπου είναι απαραίτητο ενισχύονται από αντηρίδες. Οι τοίχοι έχουν πάχους 70 εκατοστά στο έδαφος και λεπταίνουν προς την κορυφή. Από τριών μεγεθών υλικά, τις μεγάλες πέτρες, τις μεσόπετρες, οι οποίες τοποθετούνται στα κενά και τέλους γέμιζαν τους αρμούς με λάσπη από μελάγκι, σκουρόχρωμα αργιλώδες χώμα με στεγανωτικές ιδιότητες. Σοβατίζονταν εσωτερικά και εξωτερικά. Έχουν λίγα, ασύμμετρα ανοίγματα στους τοίχους. Πάνω από τις πόρτες μπορεί να υπάρχει ορθογωνισμένος, καφασωτός φεγγίτης. Στην πλευρά του δρόμου μπορεί να υπάρχει μικρή αυλή η οποία οριοθετείται από χαμηλό πεζούλι. Στην αυλή μπορεί να βρίσκεται ο φούρνος, το παράσπιτο, αποθήκη και χώρος υγιεινής. Εκεί όπου θα στηριχθεί η στέγη υπάρχει η λεγόμενη πατούρα, εσοχή στον τοίχο για να ακουμπούν τα δοκάρια.
Η οροφή, γνωστή ως δώμα ή λιάκος είναι σκουρόχρωμη, στρωμμένη με μελάγκι. Η κατασκευή της άρχιζε με την τοποθέτηση του ξύλινου στύλου στο κέντρο του σπιτιού μέσα σε ειδικό πωρόλιθο για να μη σαπίζει. Στην κορυφή του στύλου βρίσκεται το προσκεφάλι, πάνω στο οποίο ισορροπεί το κορφάρι. Στην συνέχεια τοποθετούνται κάθετα στο κορφάρι τα δοκάρια σε απόσταση 40 εκατοστών το ένα από τα άλλο. Μετά λαμβάνει χώρα το καλάμωμα, η τοποθέτηση της καλαμωτής. Σπάνια τοποθετούσαν σανίδες στην οροφή εσωτερικά. Πάνω από την καλαμωτή τοποθετείται το σαμάκι, λεπτά ξεριά καλάμια, βούρλα ή λυγαριές με τα φύλλα τους πάχους 25 εκατοστών, και από πάνω της τοποθετούνταν ξερά φύκια, γνωστά ως κόμμος. Πάνω στον κόμμο τοποθετούνταν χώρα πάχους 5-7 εκατοστών, δημιουργώντας κλίση στο λιάκο, προς την υδρορροή, γνωστή ως ρίχτης. Τέλος, από πάνω τοποθετούταν το μελάγκι, το οποίο ανανεωνόταν κάθε τρία χρόνια. μικρογραφία|Είσοδος καστροκατοικίας, Πλατεία Σαρούς, Χώρα, Σκύρος Στο εσωτερικό του σπιτιού, όπου το επέτρεπε το ύψος του, βρίσκεται ο μπουλμές, ένα ξύλινο διακοσμημένο διαχωριστικό ύψους 1,8 μέτρων, το οποίο καλύπτει το κάτω μισό του στύλου. Ο μπουλμές απομονώνει ένα τμήμα του σπιτιού, ενώ διαθέτει ξύλινο δάπεδο, δημιουργώντας ημιόροφο. Στην κορυφή του μπουλμέ βρίσκονται ξύλινα κάγκελα ή φρίζα, δημιουργώντας χαμηλό στηθαίο. Γύρω από το υπόλοιπο άνοιγμα υπάρχει ξύλινη κορνίζα. Ένα λεπτό οριζόντιο δοκάρι, η κόρδα, βρίσκεται λίγο πάνω από το μέσο του ανοίγματος, και χρησιμοποιούνται για να κρεμιούνται αντικείμενα καθημερινής χρήσης ή στολίδια. Ο μπουλμές χωρίζει το εσωτερικό της οικίας σε τρεις χώρους, οι οποίοι είχαν διαφορετική λειτουργία. Στο υπερυψωμένο δωμάτιο, γνωστό ως σοφάς, βρισκόταν η κρεβατοκάμαρα. Η πρόσβαση στο σοφά γίνεται με ξύλινη σκάλα (γνωστή ως ασκάλα) από το υπόλοιπο σπίτι ή το αποκρέβατο. Ο απομονωμένος χώρος από κάτω, το αποκρέβατο, ήταν η αποθήκη τροφίμων και μαγειρείο, με έμμεσο φωτισμό και στα αρχοντικά είχε και τζάκι. Ο υπόλοιπος χώρος είναι γνωστό μεγάλη σάλα ή σπίτι και είχε πολλαπλές χρήσεις. Εκεί βρισκόταν το τζάκι, με καμινάδα κωνικού σχήματος. Εξωτερικά η καμινάδα καλύπτεται από ένα πυθάρι, γνωστό ως κολυπτές. Στους τοίχους βρίσκονται εντοιχισμένα ντουλάπια και ράφια. Από κάτω από τα ράφια βρίσκονται καρφιά από τα οποία κρέμονται βαρύτερα σκεύη, τα οποία είναι γνωστά ως αλώνη ή αλούνη. Κινητά έπιπλα στο εσωτερικό του σπιτιού περιλαμβάνουν τη κρεβατσούλα (μικρός καναπές), το πάγκο, κασέλες, το τριπόδι, μικρές καρέκλες, το τραπέζι και το τραπεζάκι.
Μνημεία-Αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ναός της Αρχοντοπαναγιάς, Πλατεία Σαρούς, Χώρα, Σκύρος
Διοικητικά
Η Χώρα αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Σκύρος, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1835 να ορίζεται έδρα του νεοϊδρυθέντα Δήμου Σκυρίων και στη συνέχεια το 1912 στο ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 να αποσπάται από το δήμο Σκυρίων (Σκύρου) και να ορίζεται έδρα της κοινότητας Σκύρου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*
Άντε Μάρκοβιτς
Ο Άντε Μάρκοβιτς (κροατικά : Ante Marković) (25 Νοεμβρίου 1924 – 28 Νοεμβρίου 2011), ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Ο Μάρκοβιτς ήταν Κροατοβόσνιος και γεννήθηκε στο Κόνιτς που τότε ένα μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, σήμερα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Αποφοίτησε από το Τμήμα ηλεκτροτεχνικής της τεχνικής σχολής του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ το 1954.
Το 1986 έγινε πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας (ο 7ος πρόεδρος της Κροατίας) και κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το 1988. Την περίοδο από Ιούλιο 1980 έως 20 Νοεμβρίου 1985 ήταν και πρωθυπουργός.
Ήταν πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας μετά την παραίτηση του Μπράνκο Μίκουλιτς από τις 16 Μαρτίου 1989 έως τις 20 Δεκεμβρίου 1991. Έκανε οικονομικές μεταρρυθμίσεις χωρίς μεγάλη επιτυχία. Το 1990 ίδρυσε πολιτικό κόμμα, την Ένωση των δυνάμεων μεταρρύθμισης, απόφαση που δεν έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από τον πρόεδρο Μπόρισλαβ Γιόβιτς. Κατά την πρωθυπουργία του άρχισε η απόσχιση των Γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών, ο Μάρκοβιτς προσπάθησε να βρει συμβιβαστική λύση μεταξύ των αυτονομιστών και εκείνων που απαιτούσαν ότι η Γιουγκοσλαβία πρέπει να παραμείνει μία ενιαία οντότητα. Παρέμεινε πρωθυπουργός ακόμη και μετά την έναρξη του πολέμου όπου παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1991, απομονωμένος και χωρίς καμία εξουσία.
Πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Νοεμβρίου 2011, μετά από σύντομη ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κροατίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κροατίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Κροατοβόσνιοι
Θεόδωρος Ροδοκανάκης
Ο Θεόδωρος Ροδοκανάκης (1797-1882) ήταν Έλληνας έμπορος και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αι. στη Χίο. Απεβίωσε το 1882 στην Οδησσό. Γονείς του ήταν ο Παύλος και η Γιάννα ("Γιανγκά" στα ρωσικά αρχεία). Εμφανίζεται στην Οδησσό το 1819 και το ίδιο έτος υποβάλλει αίτηση για να πάρει την υπηκοότητα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το αίτημά του ικανοποιήθηκε και σύντομα άρχισε επιτυχημένη επιχειρηματική καριέρα. Παντρεύτηκε την Ενριέτα Γαλάτη, κόρη του Έλληνα εμπόρου Θωμά Γαλάτη, την οποία γνώρισε σε ένα ταξίδι του στη Βιένη. Στην Οδησσό γεννήθηκαν και τα τέσσερα παιδιά τους που έφεραν τα ονόματα Ιφιγένεια, Αριάδνη, Μαρία και Περικλής. Η πρώτη κόρη παντρεύτηκε τον Μ. Αγέλαστο με τον οποίο εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία, η Αριάδνη τον Νικ. Μαυροκορδάτο με τον οποίο έμεινε στην Οδησσό, όπως και η Μαρία που παντρεύτηκε τον μακρυνό συγγενή της οικογενείας Εμμανουήλ Ροδοκανάκη. Ο Περικλής, παρά την γραπτή στη διαθήκη του επιθυμία του πατέρα του να παντρευτεί Ελληνίδα, πήρε ως σύζυγο την Βεντσεσλάβα Μπαρτσέβσκαγια.
Επιχειρηματικό έργο
Ο Θ. Ροδοκανάκης ίδρυσε εμπορική επιχείρηση με το ίδιο όνομα με την οποία διεξήγαγε εμπόριο μεταξύ Οδησσού, Ταγκανρόγκ, Ροστόφ, Ντουμποσάρι, Ευπατόρια. Ήταν ο ένας από τους δύο μόνο επιχειρηματίες της Οδησσού που έκανε εμπόριο με ιδιόκτητο πλοίο, το "Μιχαήλ". Επίσης είχε επενδύσει αγοράζοντας μετοχές σε διάφορες βιομηχανίες της Ρωσίας.
Ευεργετικό έργο
Σύστησε στην Αθήνα πλούσιο διαγωνισμό. Δώρισε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο αξιόλογη βοτανική συλλογή. Ανέγειρε στην Οδησσό μεγαλοπρεπές Ελληνικό Παρθεναγωγείο, το οποίο φέρει το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Οικογένεια Ροδοκανάκη
Ο άνθρωπος από σίδερο
Η ταινία Ο άνθρωπος από σίδερο (πολωνικά: Człowiek z żelaza, αγγλικά: Man of Iron) είναι μια πολωνική δραματική - ιστορική ταινία του 1981, σε σκηνοθεσία Αντρέι Βάιντα, βασισμένη σε σενάριο του Αλεξάντερ Τσίμπορ-Ρίλσκι. Πρωταγωνιστούν οι Γέρζι Ραντζιβίλοβιτς και Κριστίνα Γιάντα. Η ταινία αποτελεί συνέχεια της ταινίας του Βάιντα Ο άνθρωπος από μάρμαρο του 1977. Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι ο Maciek Tomczyk (Μάτσιεκ Τόμτσικ), γιος του Mateusz Birkut (Ματέους Μπίρκουτ), ο οποίος ήταν ο πρωταγωνιστής της προηγούμενης ταινίας. Η παρούσα ταινία αποσαφηνίζει ταυτόχρονα και το τέλος της πρώτης ταινίας, καταδεικνύοντας ότι ο Μπίρκουτ σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια ταραχών το 1970. Ο Τόμτσικ εδώ εμπλέκεται σε μια αντικυβερνητική εργατική κίνηση και αναφέρεται ως "ο άνθρωπος που ξεκίνησε τις κινητοποιήσεις στο Ναυπηγείο του Γκντανσκ". Απέναντί του ένας δημοσιογράφος, ο οποίος εργάζεται για την κυβέρνηση και του έχει ανατεθεί να δυσφημίσει τον Τόμτσικ και μέσω αυτού την απεργιακή επιτροπή. Ο ρόλος αποτελεί έναν σαφή παραλληλισμό προς το πρόσωπο του Λεχ Βαλέσα (ο οποίος μάλιστα εμφανίζεται στην ταινία).
Η ταινία δημιουργήθηκε στο διάστημα μεταξύ της ίδρυσης του Συνδικάτου Αλληλεγγύη το 1979 και της κήρυξης του Στρατιωτικού Νόμου τον Δεκέμβριο του 1981, με την νέα πολωνική ηγεσία υπό τον Στρατηγό Γιαρουζέλσκι να την λογοκρίνει, επιβάλλοντας περιορισμό και εντέλει πλήρη απαγόρευση προβολής της στην Πολωνία. Αντιθέτως στο εξωτερικό η ταινία έτυχε αναγνώρισης, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 1981. Επίσης υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1982.
Πλοκή
Σε μια αναδρομή στο παρελθόν βλέπουμε τον Τόμτσικ ως ηγετικό στέλεχος των φοιτητών να συμμετέχει τον Μάρτη του 1968 στις φοιτητικές ταραχές της Πολωνίας και να προσπαθεί -μάταια- να πείσει τον ναυτεργάτη πατέρα του να υποκινήσει τους εργάτες των ναυπηγείων σε συμπόρευση. Αργότερα, τον Δεκέμβρη του 1970, κατά τη διάρκεια της εργατικής εξέγερσης οι ρόλοι αντιστρέφονται και οι φοιτητές αρνούνται να συμμετάσχουν στην κίνηση των εργατών. Κατά τη διάρκεια αυτών των ταραχών ο Ματέους Μπίρκουτ, πατέρας του Τόμτσικ, δολοφονείται από παραστρατιωτικούς. Ο Τόμτσικ εγκαταλείπει τις σπουδές του και γίνεται λιμενεργάτης. Αποπέμπεται όταν προσπαθεί να συνδικαλίσει τους εργάτες και να τους παρακινήσει σε εξέγερση, ενώ στη συνέχεια φυλακίζεται. Μετά την αποφυλάκιση επανέρχεται στην εργασία του.
Ξανά στο παρόν, βλέπουμε τον Βίνκελ ως δημοσιογράφο προσκείμενο στην κυβέρνηση, να εμποδίζεται από τους απεργούς να πλησιάσει την πύλη των ναυπηγείων. Στο πλήθος που βρίσκεται κοντά στην πύλη, ο Βίνκελ ξεχωρίζει έναν φίλο του, τον Τζίτκα, ο οποίος προηγουμένως εργαζόταν στην τηλεόραση του Γκντανσκ. Ο Τζίτκα του δίνει πληροφορίες σχετικά με τον Τόμτσικ, ο οποίο αποδεικνύεται ότι ήταν φίλος του από το κολέγιο. Ο Βίνκελ στο πλαίσιο της έρευνας για τον Τόμτσικ, γνωρίζει μεταξύ άλλων την σύζυγό του και ρεπόρτερ Αγκνιέσκα, από την οποία κυρίως μαθαίνει για το παρελθόν και την πορεία του Τόμτσικ. Όσο περισσότερες λεπτομέρειες μαθαίνει, τόσο αναθεωρεί την θέση του, ώστε τελικά ο δημοσιογράφος οδηγείται στο να παραιτηθεί από την θέση του στο κρατικό ραδιόφωνο και να μην κάνει ποτέ το ρεπορτάζ για τον Τόμτσικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άντζεϊ Βάιντα
Κρηστωνία
Η Κρηστωνία ήταν αρχαία επαρχία της Μακεδονίας. Εκτεινόταν στα βοειοανατολικά της Μυγδονίας, νότια της Παιονίας και Μαιδικής, και δυτικά της Βισαλτίας, δίπλα στις πηγές του Εχέδωρου ποταμού (του σημερινού Γαλλικού), δηλαδή από το Δύσωρο όρος (Κρούσσια όρη μέχρι το Βερτίσκος . Ήταν πλούσια περιοχή τόσο από τις γεωργικές καλλιέργειες ελιάς, αμπελιών και σύκων όσο και από εκμετάλευση της ξυλείας και των βοσκοτόπων, των πεδινών εκτάσεων ΝΑ της λίμνης Δοϊράνης όσο και από εκμετάλλευση της ξυλείας και των βοσκοτόπων του όρους Δυσώρου.
Το όνομά της οφείλεται στους Κρηστωναίους Πελασγούς ή οι Κρηστώνες που άλλοτε κατοικούσαν γύρω από την Όλυνθο και τη χερσόνησο του Άθω. Στην αρχή έφερε δύο ονόματα, Κρηστωνία και Βισαλτία, και βρισκόταν κάτω από αυτόνομο βασιλέα. Μετά όμως την ήττα των Περσών στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.), τόσο η Κρηστωνία όσο και η Βισαλτία κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο Α' και αποτέλεσαν επαρχίες του Μακεδονικού Βασιλείου, στο οποίο και παρέμειναν μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτησή τους το 168 π.Χ..
Από όλη τη Κρηστωνία οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν μόνο τη πρωτεύουσά της που ήταν η Κρηστώνα (αρχ.: Κρηστών). Νεότεροι όμως, περιλαμβάνουν σε αυτήν τη Μυγδονία με τις πόλεις: Αντιγόνεια, Ξυλόπολις, Τέρπυλος, Καραβία και Γυναικόκαστρο.
Σημειώσεις
[7.124.1] ''Ὁ μὲν δὴ ναυτικὸς στρατὸς αὐτοῦ περὶ Ἄξιον ποταμὸν καὶ πόλιν Θέρμην καὶ τὰς μεταξὺ πόλιας τούτων περιμένων βασιλέα ἐστρατοπεδεύετο, Ξέρξης δὲ καὶ ὁ πεζὸς στρατὸς ἐπορεύετο ἐκ τῆς Ἀκάνθου τὴν μεσόγαιαν τάμνων τῆς ὁδοῦ, βουλόμενος ἐς τὴν Θέρμην ἀπικέσθαι. ἐπορεύετο δὲ διὰ τῆς Παιονικῆς καὶ Κρηστωνικῆς ἐπὶ ποταμὸν Ἐχείδωρον, ὃς ἐκ Κρηστωναίων ἀρξάμενος ῥέει διὰ Μυγδονίης χώρης καὶ ἐξίει παρὰ τὸ ἕλος τὸ ἐπ᾽ Ἀξίῳ ποταμῷ. - Ηρόδοτος, "Ἱστορίαι"''
[7.124.1] Λοιπόν ο στόλος του Ξέρξη στρατοπέδευε στην περιοχή του Αξιού ποταμού και της πόλης Θέρμης και στις πόλεις που βρίσκονται ανάμεσά τους περιμένοντας τον βασιλιά, ενώ ο Ξέρξης και το πεζικό πορεύονταν απ᾽ την Άκανθο ακολουθώντας τον κοφτό δρόμο που περνά απ᾽ τα μεσόγεια, θέλοντας να φτάσει στη Θέρμη. Και πορεύονταν διασχίζοντας την Παιονία και την Κρηστωνία προς τον ποταμό Εχέδωρο, που, ξεκινώντας από τη χώρα ων Κρηστωναίων κυλά διασχίζοντας τη Μυγδονία και χύνεται στη θάλασσα δίπλα από τους βάλτους που γειτονεύουν με τον ποταμό Αξιό.
Μανώλης Σιώπης
Ο Μανώλης Σιώπης (Αλεξανδρούπολη, 14 Μαΐου 1994) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στην Κάρντιφ Σίτι του EFL Championship και στην Εθνική Ελλάδος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Τον Ιούνιο του 2017, αρχικά εντάχθηκε ξανά στον Ολυμπιακό, λαμβάνοντας μέρος στην καλοκαιρινή προετοιμασία του συλλόγου, όμως στη συνέχεια επέστρεψε στον Πανιώνιο, ως δανεικός για έναν χρόνο.
Στην εθνική Ελλάδας
Υπήρξε διεθνής με όλες τις "μικρές" εθνικές ομάδες Παίδων (Κ-17), Νέων (Κ-19) και Ελπίδων (Κ-21), από το 2010 μέχρι το 2016. Τον Νοέμβριο του 2016 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Ανδρών από τον Μίχαελ Σκίμπε, σε αντικατάσταση του τραυματία Παναγιώτη Ταχτσίδη, για τον αγώνα με τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη (προκριματικά Μουντιάλ 2018), χωρίς να αγωνιστεί. Τον Μάιο του 2019 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική σε εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Τουρκία (ήττα με 2-1).
Προσωπική ζωή
Έχει δύο αδέλφια, ένα εκ των οποίων είναι ο επίσης ποδοσφαιριστής Δημήτρης Σιώπης.
Τον Αύγουστο του 2020, παντρεύτηκε την σύντροφο του, Ειρήνη Ντέλια. Στις 20 Νοεμβρίου 2020, γεννήθηκε η κόρη τους, Ζωή.
Τζον φον Νόιμαν
Ο Τζον φον Νόιμαν (János Lajos Neumann, 28 Δεκεμβρίου 1903 – 8 Φεβρουαρίου 1957) είναι ένας από τους σπουδαιότερους μαθηματικούς του εικοστού αιώνα, γεννημένος στην Ουγγαρία ως Γιάνος Λάγιος Νόιμαν, (τον γερμανικό τίτλο φον τον αγόρασε ο πατέρας του το 1913 ), ο οποίος προσέφερε σε πάμπολλους κλάδους, όπως μαθηματικά, φυσική, οικονομικά, πληροφορική. Από μικρό παιδί έδειξε τα μεγάλα του χαρίσματα, όταν σε ηλικία 6 ετών μπορούσε να διαιρέσει οκταψήφιους αριθμούς από μνήμης, και να απαγγέλλει από μνήμης αρχαίους κλασσικούς. Σε ηλικία 8 ετών ήξερε ήδη μαθηματική ανάλυση. Σε ηλικία 23 ετών δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου και ήταν ο νεότερος καθηγητής που υπήρξε ποτέ. Στην ίδια ηλικία απέκτησε το διδακτορικό του στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης.
Το 1930 όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, η οικογένεια του και αυτός μετακόμισαν στις Η.Π.Α.. Παρόλο που οι επιστήμονες της εποχής δεν φημίζονταν για την επιμέλεια στο ντύσιμό τους, ο Τζον φον Νόιμαν ήταν ντυμένος πάντα άψογα και του άρεσε το ποτό και το φαγητό. Μέχρι τα 25 του είχε δημοσιοποιήσει 10 σημαντικές εργασίες και, μέχρι τα 30 του, γύρω στις 36. Το 1933 του προτάθηκε από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον μια θέση καθηγητή στο Ινστιτούτου Προηγμένων Ερευνών (Institute for Advanced Study) την οποία δέχτηκε και βρέθηκε μαζί με γνωστούς επιστήμονες της εποχής όπως ο Άλμπερτ Αινστάιν, ο Κουρτ Γκέντελ κ.α. Ακολούθως το 1937 απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα ενώ το 1938 του απονεμήθηκε το Βραβείο Bôcher.
Ο φον Νόιμαν διαγνώστηκε με καρκίνο στα οστά ή στο πάγκρεας το 1957, πιθανότατα από την υπερβολική του έκθεση σε ραδιενέργεια, όταν παρατηρούσε τις δοκιμές της ατομικής βόμβας στον Ειρηνικό, ή κατά τη μετέπειτα εργασία του με πυρηνικά όπλα στο Λος Άλαμος. Πέθανε λίγους μήνες μετά τη διάγνωση του από υπερβολικούς πόνους. Έγραψε 150 δημοσιοποιημένα άρθρα σε όλη του τη ζωή: 60 σε καθαρά μαθηματικά, 20 στη φυσική και 60 σε εφαρμοσμένα μαθηματικά.
Ξεκίνημα
Μεταξύ 1926 και 1930 δίδαξε ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και έγινε ο νεότερος λέκτορας στην ιστορία του Πανεπιστημίου. Στα τέλη του 1927 ο Φον Νόιμαν είχε δημοσιεύσει δώδεκα σημαντικά θέματα στα μαθηματικά και στα τέλη του 1929 τριάντα δύο θέματα, σε ρυθμό περίπου ενός θέματος τον μήνα. Η εξουσία των εικασιών του Νόιμαν του επέτρεψαν να διηγείται όγκους πληροφοριών, ακόμα και ολόκληρους καταλόγους με μεγάλη ευκολία.
Το 1930, ο Νόιμαν προσκλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Μέσα στο 1933 του προσφέρθηκε μια θέση στη σχολή του Ινστιτούτου για Προηγμένες Γνώσεις, όταν το πλάνο του Ινστιτούτου ήταν να διορίσει τον Χέρμαν Γουέιλ. Ο Νόιμαν παρέμεινε καθηγητής εκεί μέχρι τον θάνατό του. Η μητέρα του και τα αδέρφια του τον ακολούθησαν στις Η.Π.Α. Ο πατέρας του, Μαξ, είχε πεθάνει το 1929. Μετέτρεψε το πρώτο του όνομα σε Γιάνος, διατηρώντας το Γερμανικό αριστοκρατικό επώνυμο Φον Νόιμαν. Μέσα στο 1937 ο Νόιμαν έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Η.Π.Α. Το 1938 βραβεύτηκε με το Bôcher Memorial Prize για τη εργασία και την ανάλυσή του.
Προσωπική ζωή και Σπουδές
Ο Φον Νόιμαν γεννήθηκε με το όνομα Νόιμαν Γιάνος Λάγιος (στα Ουγγρικά το όνομα μπαίνει πρώτο) στη Βουδαπέστη την περίοδο της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας, σε εύπορη εβραϊκή οικογένεια. Ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις αδερφούς. Ο πατέρας του, Νόιμαν Μιξά (Μαξ Νόιμαν) ήταν τραπεζικός με διδακτορικό στη νομική. Μετακόμισε στη Βουδαπέστη από το Πεξ στα τέλη του 1880.Ο πατέρας του Μιξά (1839) και ο παππούς του (Μάρτον) γεννήθηκαν στο Οντ (τώρα πια περιοχή της πόλης Τσέρενς), στη Ζεπλέν, στη βόρεια Ουγγαρία. Η μητέρα του Νόιμαν λεγόταν Καν Μαργκίτ (Μάργκαρετ Καν).
Ο Φον Νόιμαν ήταν μέρος μιας γενιάς της Βουδαπέστης που φημιζόταν για την πνευματικότητα: γεννήθηκε στη Βουδαπέστη περίπου την ίδια περίοδο με τον Θέοντορ φον Καρμάν (Theodore von Kármán, 1881), τον Τζορτζ ντε Χεβεσί (1885), τον Λέο Ζίλαρντ (γ. 1898),τον Γιουτζίν Βίγκνερ (1902), τον Έντουαρτ Κέλλερ (1908) και τον Πολ Έρντος (1913).
Ο Ζεγκιό έπειτα επισκεπτόταν το σπίτι του Φον Νόιμαν δύο φορές την εβδομάδα για να κάνει μάθημα με το παιδί-θαύμα. Κάποιες από τις άμεσες λύσεις του Νόιμαν στα προβλήματα λογισμού που έθετε ο Ζεγκιό, γράφτηκαν σε χαρτιά του πατέρα του, και εξακολουθούν να βρίσκονται ακόμα στο αρχείο του Φον Νόιμαν στη Βουδαπέστη. Από την ηλικία των 19, ο Φον Νόιμαν δημοσίευσε δύο μείζονα μαθηματικά θέματα, στο δεύτερο από τα οποία έδωσε τον σύγχρονο ορισμό της διάταξης των αριθμών, και αντικατέστησε τον ορισμό του Γκέοργκ Κάντορ (Georg Cantor).
Τελείωσε το διδακτορικό του στα μαθηματικά από το Pázmány Péter University στη Βουδαπέστη σε ηλικία 22 ετών. Ταυτόχρονα πήρε ένα δίπλωμα στη μηχανική χημεία από το ETH Zurich στην Ελβετία μετά από αίτημα του πατέρα του, που ήθελε ο γιος του να τον ακολουθήσει στη βιομηχανία και ως εκ τούτου, να επενδύσει το χρόνο του σε μια πιο οικονομικά χρήσιμη προσπάθεια από τα μαθηματικά. Το «Life Magazine» δήλωσε ότι έλαβε τόσο τις προπτυχιακές σπουδές του όσο και το διδακτορικό του στο 21ο έτος της ηλικίας του.
Θεωρία Συνόλων
Το πρόβλημα μιας επαρκούς μορφοποίησης της θεωρίας συνόλων είχε επιλυθεί περίπου είκοσι χρόνια νωρίτερα (από τον Ερνστ Ζέρμελο και τον Αμπραχάμ Φράνκελ). Οι Ζέρμελο και Φράνκελ δημιούργησαν τη Θεωρία συνόλων Ζέρμελο-Φράνκελ, μια σειρά από αρχές που επιτρέπονταν για την κατασκευή των σειρών που χρησιμοποιούνταν στην καθημερινή πρακτική των μαθηματικών. Αλλά δεν απέκλεισαν ρητά τη δυνατότητα της ύπαρξης ενός συνόλου που ανήκει στον εαυτό του. Στη διδακτορική διατριβή του το 1925, ο Φον Νόιμαν απέδειξε δύο τεχνικές για να εξαιρεθούν αυτά τα σύνολα: τo axiom of foundation και με την έννοια της κλάσης.
Το αξίωμα της θεμελίωσης καθόρισε ότι κάθε σύνολο μπορεί να κατασκευαστεί από τα κάτω προς τα πάνω με ένα διατεταγμένο τρόπο διαδοχικών βημάτων σύμφωνα με τις αρχές του Ζέρμελο και του Φράνκελ, με τέτοιο τρόπο ώστε αν κάποιο σύνολο ανήκει σε άλλο σύνολο, τότε το πρώτο πρέπει υποχρεωτικά να έρχεται πριν από το δεύτερο στη διαδοχή (με εξαίρεση τη δυνατότητα ενός συνόλου να ανήκει στον εαυτό του). Για να αποδείξει ότι η προσθήκη του νέου αυτού αξιώματος δεν δέχεται αντιφάσεις, ο Φον Νόιμαν εισήγαγε τη μέθοδο της επίδειξης (που ονομάζεται μέθοδος των εσωτερικών μοντέλων), που αργότερα έγινε ένα σημαντικό εργαλείο της θεωρίας. Η δεύτερη προσέγγιση στο πρόβλημα έλαβε ως βάση την έννοια της κατηγορίας, και ορίζει ένα σύνολο ως μια κλάση που ανήκει σε άλλες κλάσεις, ενώ η ορθή κλάση ορίζεται ως μια κατηγορία που δεν ανήκουν σε άλλες κλάσεις. Στο πλαίσιο της Ζέρμελο-Φράνκελ προσέγγισης, τα αξιώματα εμπόδισαν την κατασκευή ενός συνόλου όλων των υπόλοιπων που δεν ανήκαν στον εαυτό τους. Αντίθετα, στο πλαίσιο της προσέγγισης του Φον Νόιμαν, η κλάση όλων των συνόλων που δεν ανήκουν στον εαυτό τους μπορεί να κατασκευαστεί, αλλά ονομάζεται «κατάλληλη» κλάση και όχι σύνολο.
Με αυτή τη συμβολή του Φον Νόιμαν, το αναμφισβήτητο σύστημα της θεωρίας των συνόλων έγινε πλήρως ικανοποιητικό, και το επόμενο ερώτημα είναι κατά πόσο ή όχι ήταν οριστικό και δεν δεχόταν βελτίωση. Μία έντονα αρνητική απάντηση έφθασε τον Σεπτέμβριο του 1930 στο ιστορικό μαθηματικό συνέδριο του Κιόνιγκσμπεργκ, στο οποίο ο Κουρτ Γκέντελ ανακοίνωσε την πρώτη έλλειψη της θεωρίας: συνήθως τα αναμφισβήτητα συστήματα είναι ελλιπή, με την έννοια ότι δεν μπορεί να αποκαλυφθεί το πραγματικό λόγω της έκφρασης της εκάστοτε γλώσσας. Αυτό ήταν αρκετά πρωτοποριακό για να μπερδευτεί η πλειονότητα των μαθηματικών της εποχής.
Θεωρία Μέτρου
Σε μια σειρά διάσημων δημοσιεύσεων ο Φον Νόιμαν συνείσφερε πολλά στη Θεωρία μέτρου. Η διατριβή του Μπανάχ είχε δείξει ότι το πρόβλημα του μέτρου έχει θετική λύση αν n=1 ή n=2 και αρνητική λύση σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Η διατριβή του Φον Νόιμαν διαφώνησε με το γεγονός ότι ο χαρακτήρας του προβλήματος είναι απαραίτητα θεωρίας ομάδων και ότι για τη δυνατότητα επίλυσης του προβλήματος του μέτρου, οι κοινές αλγεβρικές αντιλήψεις της δυνατότητας επίλυσης ομάδων είναι σχετικές. Έτσι, σύμφωνα με τον Φον Νόιμαν, είναι η αλλαγή της ομάδας που κάνει τη διαφορά, όχι η αλλαγή του χώρου. Σε έναν αριθμό δημοσιεύσεων του Φον Νόιμαν, οι μέθοδοι που διαφωνούσε ήταν πιο αξιόλογες από τα αποτελέσματα. Εν αναμονή της μετέπειτα διατριβής του στη θεωρία διαστάσεων αλγεβρικών τελεστών, χρησιμοποίησε τα αποτελέσματα σχετικά με την ισοδυναμία της πεπερασμένης αποσύνθεσης και επαναδιατύπωσε το πρόβλημα του μέτρου όσον αφορά τις συναρτήσεις (αναμένοντας τη μετέπειτα εργασία του στη Μαθηματική διατύπωση της κβαντικής μηχανικής σε μερικώς περιοδικές συναρτήσεις).
Στη δημοσίευση του το 1936, σχετικά με την αναλυτική θεωρία μέτρου, χρησιμοποίησε το θεώρημα Χάαρ για την επίλυση του πέμπτου προβλήματος Χίλμπερτ της περίπτωσης των συμπαγών ομάδων.
Οικονομικά
Μέχρι τη δεκαετία του 1930 η οικονομολογία αποτελούσε ένα ασαφές και ανώριμο γνωστικό πεδίο· με τις υπάρχουσες μεθόδους δεν μπορούσε να προσεγγιστεί κάποιο ουσιαστικό συμπέρασμα βάσει επιστημονικών αποτελεσμάτων. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τα οικονομικά εκείνη την περίοδο ήταν όπως η φυσική τον 17ο αιώνα: περίμεναν τη «γλώσσα» που θα τους επέτρεπε να εκφράσουν και να λύσουν περίπλοκα προβλήματα. Τότε ο φον Νόιμαν διατύπωσε το θεώρημα ελαχίστου-μεγίστου το οποίο αποτέλεσε τη βάση για τη θεωρία παιγνίων. Τις ιδέες του τελειοποίησε και κατέθεσε στο ευρύ κοινό το 1944 μέσω του βιβλίου Θεωρία παιγνίων και οικονομική συμπεριφορά, το οποίο συνέγραψε με τον Όσκαρ Μόργκενστερν.