cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδωνίας
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Βαγγέλης Γεροβασιλείου
O Βαγγέλης Γεροβασιλείου είναι Έλληνας οινοποιός και επιχειρηματίας του κρασιού, ο οποίος είναι ο δημιουργός και ιδιοκτήτης του Κτήματος Γεροβασιλείου στην Επανομή του νομού Θεσσαλονίκης.
Γεννήθηκε στην Επανομή το 1954. Φοίτησε στη Γεωπονική Σχολή του Α.Π.Θ. και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Bordeaux στη Γαλλία, απ’ όπου απέκτησε το δίπλωμα της οινολογίας και της αμπελουργίας. Τα έτη 1976-1999 κατείχε τη θέση του οινολόγου του Κτήματος Porto Carras, όπου αναβίωσε τις παλιές ελληνικές ποικιλίες Μαλαγουζιά και Λημνιό μαζί με τον καθηγητή Αμπελουργίας Βασίλη Λογοθέτη.
Δημιούργησε το 1981 το Κτήμα Γεροβασιλείου με αμπελώνα 550 στρεμμάτων και μέσα στον αμπελώνα κατασκεύασε σύγχρονο οινοποιείο και μουσείο οίνου. Από το 1976, συλλέγει εργαλεία αμπελουργίας, οινοποίησης, εμφιάλωσης και βαρελοποιίας από όλο τον κόσμο.
Eίναι παντρεμένος με τη Σόνια Τζιώλα και έχουν μαζί τρία παιδιά. Ζει μόνιμα στην Επανομή.
Θεοφύλακτος Αχρίδος
Ο Θεοφύλακτος ( - 1107) ήταν λόγιος κληρικός, Βυζαντινός Αρχιεπίσκοπος Αχριδών του 11ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θεοφύλακτος γεννήθηκε στα μέσα του 11ου αιώνα στον Εύριπο (Χαλκίδα) στην Εύβοια, τότε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη περί την δεκαετία του 1060, όπου απέκτησε άριστη εκκλησιαστική παιδεία υπό την καθοδήγηση του Μιχαήλ Ψελλού. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Ρήτωρ της Μεγάλης Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη, απέκτησε μεγάλη φήμη ως μελετητής και έγινε δάσκαλος του Κωνσταντίνου Δούκα, γιου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ΄, για τον οποίο έγραψε το έργο «Παιδεία βασιλική». Περί το 1075/8 μετακόμισε στην Επαρχία της Βουλγαρίας όπου χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Αχριδών (σύγχρονη Οχρίδα).
Η Αχρίδα ήταν ένα από τα βουλγαρικά κέντρα και είχε κατακτηθεί ξανά από τους Βυζαντινούς εξήντα χρόνια νωρίτερα. Σε αυτήν την νευραλγική θέση σε μια ακριτική περιοχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Θεοφύλακτος υπηρέτησε ευσυνείδητα για είκοσι χρόνια. Αν και βυζαντινός σε ανατροφή, υπερασπίστηκε τα συμφέροντα και την αυτονομία της τοπικής εκκλησίας, δηλαδή την ανεξαρτησία της από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Αντιμετώπισε σθεναρά τις διδασκαλίες των Παυλικιανών και των Βογομίλων, αιρετικών κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά την αρχιερατεία του κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη του βουλγαρικού λαού.
Στις επιστολές του εκφράζει παράπονα για τους αγενείς τρόπους των Βουλγάρων, και φαίνεται πως προσπάθησε ανεπιτυχώς να απαλλαγεί από τα καθήκοντά του. Κατα το Βυζαντινό Λεξικό της Οξφόρδης «οι επιστολές του από την Οχρίδα αποτελούν πολύτιμη πηγή για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ιστορία της Βουλγαρίας, καθώς και για την βυζαντινή προσωπογραφία. Είναι γεμάτες με παράπονα σχετικά με το βάρβαρο περιβάλλον του, αλλά στην πραγματικότητα ασχολήθηκε βαθιά με την τοπική πολιτιστική ανάπτυξη, γράφοντας ένα εγκώμιο των 15 μαρτύρων της Τιβεριόπολης και την βιογραφία του Αγίου Κλήμη της Αχρίδας ». Έγραψε επίσης (στις επιστολές του) απολογισμούς για το πώς οι συνεχείς πόλεμοι μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Πετσενέγκων, των Μαγυάρων και των Νορμανδών είχαν καταστρέψει όλα τα τρόφιμα και ανάγκασαν πολλούς ανθρώπους να φύγουν από τις πόλεις και να βρουν καταφύγιο στα δάση.
Πέθανε μετά το 1107. Είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία τιμά την μνήμη του στις 31 Δεκεμβρίου.
Έργα του
Ο Θωμάς Ακινάτης, περίφημος δυτικός σχολαστικός θεολόγος και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, περιέλαβε τμήματα των έργων του Θεοφύλακτου στην Catena Aurea του, μια συλλογή σχολίων των Πατέρων της Εκκλησίας στα τέσσερα Ευαγγέλια.
Στις αρχές του 16ου αιώνα, τα σχόλιά του είχαν σημαντική επιρροή στο Novum Testamentum και τους σχολιασμούς του Εράσμου, αν και αυτός τον αναφέρει λανθασμένα ως "Vulgarius" στις πρώτες εκδόσεις της Καινής Διαθήκης του. Τα σχόλια του Θεοφύλακτου σχετικά με τα Ευαγγέλια δημοσιεύθηκαν στα πρωτότυπα ελληνικά στη Ρώμη το 1542, και είχαν δημοσιευτεί στα λατινικά και από τους Καθολικούς (Porsena) και Προτεστάντες (Oecolampadius) μεταφραστές τη δεκαετία του 1520. Οι σύγχρονες μεταφράσεις των σχολίων του είναι διαθέσιμες στα νέα ελληνικά, ρωσικά, σερβικά, βουλγαρικά και ρουμανικά, αντικατοπτρίζοντας την ευρεία επιρροή του έργου του στην Ορθόδοξη Εκκλησία και πέραν αυτής. Ο Επίσκοπος Αχρίδας του εικοστού αιώνα, Νικολάι Βελιμίροβιτς, έγραψε ότι τα «σχόλια του Θεοφύλακτου στα Τέσσερα Ευαγγέλια και άλλα βιβλία της Καινής Διαθήκης ... είναι τα καλύτερα έργα του είδους τους μετά τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, και διαβάζονται έως σήμερα με μεγάλο όφελος».
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αχρίδος
Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία
Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ο Πατριάρχης Μόσχας και Πάσης Ρωσίας, Κύριλλος. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως και ο προκαθήμενός της, βρίσκεται επίσημα στην πέμπτη θέση από πλευράς αρχαιότητας ανάμεσα στις Ορθόδοξες Εκκλησίες, αμέσως μετά τα τέσσερα πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Κωνσταντινούπολης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων).
Ως «αυτοδιοικούμενη Εκκλησία με δικαιώματα ευρείας αυτονομίας» λειτουργεί η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας), σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη του Πατριαρχείου Μόσχας. Με καθεστώς αυτονομίας και πνευματική εξάρτηση από το Πατριαρχείο Μόσχας λειτουργούν οι Εκκλησίες Ιαπωνίας και Κίνας, ενώ ως αυτοδιοικούμενα τμήματα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας λειτουργούν η Λετονική Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Εκκλησίες Λευκορωσίας, Μολδαβίας, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας (ΗΠΑ) και η Αρχιεπισκοπή Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης.
Ο εκχριστιανισμός της Κιέβινης Ρωσίας, θεωρείται από πολλούς ιστορικούς ως το χρονικό σημείο δημιουργίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτός συνέβη το 988 όταν ο Ρώσος πρίγκιπας Βλαδίμηρος Α΄ ο Μέγας και ο λαός του βαπτίστηκε από κληρικούς που απέστειλε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, στου οποίου τη δικαιοδοσία παρέμεινε η Ρωσική Εκκλησία για τους επόμενους έξι αιώνες (μέχρι το 1686).
Δομή και οργάνωση
Η εκκλησία είναι συγκροτημένη βάσει ιεραρχικής δομής. Στο κατώτερο επίπεδο αυτής της δομής βρίσκεται η ενορία, δηλαδή η εκκλησία με τους πιστούς της. Υπάρχουν περίπου 28.000 ενορίες κυρίως στη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία. Αριθμεί περίπου 135 εκατομμύρια μέλη παγκοσμίως γεγονός που την προσδιορίζει ως την πρώτη μεγαλύτερη τοπική εκκλησία μεταξύ των ορθοδόξων και δεύτερη μετά την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία του χριστιανικού κόσμου.
Κάποιες εκκλησίες ενίοτε οργανώνονται σε εξαρχείες, ή αυτόνομες εκκλησίες. Το υψηλότερο επίπεδο εξουσίας αντιπροσωπεύεται από τον πατριάρχη Μόσχας και πασών Ρωσιών, κεφαλή του πατριαρχείου της Μόσχας.
Αν και ο πατριάρχης διακρίνεται για τις εκτεταμένες εξουσίες του δε θεωρείται αλάθητος ούτε έχει άμεση εξουσία σε ζητήματα πίστης. Αυτή η εξουσία ανήκει στη Σύνοδο των Επισκόπων (arhiereysky sobor).
Απόσπαση Επισκοπών Κριμαίας από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας)
Στις 7 Ιουνίου 2022, κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε οι Επισκοπές της Κριμαίας να υπάγονται απευθείας στον Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών, Κύριλλο, μετά από εκκλήσεις που απηύθυναν οι μητροπολίτες Θεοδοσίας, Συμφερουπόλεως και Κριμαίας και ο επίσκοπος Ντζανκόι. Οι συγκεκριμένες Επισκοπές υπάγονταν στην αυτοδιοικούμενη Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας), η οποία την προηγούμενη περίοδο είχε αποφασίσει την πλήρη αυτονόμηση της από το Πατριαρχείο Μόσχας, ανακοινώνοντας ότι διαφωνεί με τις θέσεις του Πατριάρχη Κυρίλλου για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Ιστορία
Η καταγωγή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ανιχνεύεται πίσω στην περίοδο της χρυσής εποχής του κράτους των Ρως, τον πρόδρομο ουσιαστικά του ρωσικού κράτους. και την απόφαση του πρίγκιπα Βλαδίμηρου το 988 να κάνει τη βυζαντινή παραλλαγή του χριστιανισμού θρησκεία του κράτους της Ρωσίας. Η Ρωσική Εκκλησία υπαγόταν τότε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η πρώτη γνωστή μητροπολιτική έδρα ήταν το Κίεβο. Όταν η πολιτική δύναμη μετακινήθηκε από το Κίεβο στη Μόσχα κατά τον 14ο αιώνα, μεταφέρθηκε και η έδρα. Έκτοτε διαμορφώθηκε η παράδοση ότι ο μητροπολίτης Μόσχας είναι και η κεφαλή της εκκλησίας.
Διαμορφώνοντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της μέσα στον μεσαίωνα, η ρωσική εκκλησία έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στον ασκητισμό, που εξελίχθηκε εντέλει σε μια ευρέως διαδεδομένη μοναστική παράδοση. Πολλές είναι οι μονές (Λαύρες) που ιδρύθηκαν σε τούτη την περίοδο στην επικράτεια της Μοσχοβίας, οι οποίες επεκτάθηκαν πληθυσμιακά, αναδεικνύοντας το μοναστικό κίνημα ως βάση της κοινωνικής, οικονομικής και πνευματικής ζωής. thumb|300px|left|Παλαιός Πιστός ιερέας, ο [[Νικίτα Πούστοσβιατ, διαφωνεί με τον πατριάρχη Ιωακείμ σε ζητήματα πίστης. Πίνακας του Βασίλι Περώφ]] Μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453, η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία έγινε αυτοκέφαλο τμήμα του ανατολικού χριστιανισμού και το 1589 ο μητροπολίτης Μόσχας διεκδίκησε και πήρε τον τίτλο του πατριάρχη. Εν τη γενέσει της η ρωσική εκκλησία διατήρησε τη βυζαντινή παράδοση της αλληλεπίδρασης με την κοσμική εξουσία επιτρέποντας στην κρατική γραφειοκρατία να συμμετέχει ενεργά στις διοικητικές υποθέσεις της εκκλησίας. Τούτος ο έντονος βυζαντινισμός μαζί με το γεγονός ότι η Ρωσία παρέμεινε μετά τον μεσαίωνα για μακρό χρονικό διάστημα απομονωμένη από τη Δύση, κράτησε ουσιαστικά τη ρωσική εκκλησία ανέπαφη από τις ιστορικές εξελίξεις της Αναγέννησης και της Μεταρρύθμισης. Η εμμονή δε στο παραδοσιακό τυπικό προκάλεσε ισχυρές αντιδράσεις στη νεοτερικότητα Ουκρανών κληρικών κατά τον 17ο αιώνα να εισάγουν δογματικές και λειτουργικές μεταρρυθμίσεις με αποτέλεσμα την εκδήλωση σχίσματος στην εκκλησία και την εμφάνιση του κινήματος των Παλαιών Πιστών.
Αργότερα, κατά τον 18ο αιώνα επαναπροσδιορίζοντας την αυτάρκεια της εξουσίας του (αυτοκρατία) ως τσάρος ο Πέτρος ο Μέγας ελαχιστοποίησε κατά το δυνατόν την εμπλοκή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη διαχείριση του κράτους αλλάζοντας το καταστατικό της και καταργώντας το παλαιορωσικό ημερολόγιο, σύμφωνα με το οποίο η μέτρηση των χρόνων άρχιζε από κτίσεως κόσμου και το έτος ξεκινούσε το Σεπτέμβριο. Επενέβη περαιτέρω στην εκκλησιαστική διαχείριση, καταργώντας το πατριαρχείο το 1721 και ορίζοντας την Ιερά Σύνοδο ένα κρατικό όργανο στελεχωμένο από κοσμικούς υπαλλήλους, προορισμένο να διαχειρίζεται και να ελέγχει την εκκλησία. Η δυναμική του επέμβαση στην κοσμική εξουσία της ρωσικής εκκλησίας του απέφερε τον τίτλο αντίχριστος από τους δυσαρεστημένους εκκλησιαστικούς παράγοντες.
Ο Τσάρος Παύλος Α' επανέφερε ωστόσο την εκκλησία στην προ Πέτρου εποχής της επαναφέροντας της πολλά προνόμια της τα οποία ενισχύθηκαν ακόμα περισσότερο όταν Τσάρος έγινε ο Νικόλαος Α'. Οι επεμβάσεις είχαν όμως ως αποτέλεσμα τη έναρξη μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικού της Εκκλησίας με σκοπό να αυξήσει το κύρος και το γόητρό της. Επιπρόσθετα, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η ούτως ή άλλως ισχυρή μοναστική παράδοση παρήγαγε ένα σεβαστό αριθμό πρεσβυτέρων της εκκλησίας, οι οποίοι κατόρθωσαν να κερδίσουν τον σεβασμό όλων των κοινωνικών τάξεων λειτουργώντας ως σύμβουλοι επί κοσμικών και πνευματικών θεμάτων. thumb|300px|Η [[Λαύρα Τρόιτσε Σέργκιεβα στις αρχές του 20ου αιώνα]] Στις αρχές του 20ου αιώνα, η ρωσική εκκλησία, όπως και κάθε άλλη θρησκευτική έκφραση, ακολούθησε το άρμα της αντίληψης και κυριολεκτικής ερμηνείας της ρήσης του Καρλ Μαρξ πως «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Πέραν του ότι έγινε αναστολή των προνομίων που παρείχε η μετριοπαθής προσωρινή κυβέρνηση στην εκκλησία η εκκλησιαστική περιουσία κρατικοποιήθηκε και εκτελέστηκαν με διάφορες αιτιολογήσεις πάνω από 1200 απλοί ιερείς και αξιωματούχοι στην περίοδο 1922-26. Στην πραγματικότητα βέβαια η όλη αντιθρησκευτική πολιτική και προπαγάνδα δεν στόχευε αποκλειστικά στον χριστιανισμό, αλλά σε όλες τις πίστεις. Με έναρξη τη δεκαετία του 1920, βουδιστικοί και σαμανιστικοί τόποι λατρείας στην Μπουρυατία στην περιοχή της Βαϊκάλης καταστράφηκαν, ενώ οι Λάμα και οι σαμάνοι συλλαμβάνονταν και είτε οδηγούνταν στην εξορία είτε απειλούνταν με ποινή θανάτου.
Το 1925, ιδιαίτερα ιδρύθηκε στη Σοβιετική Ένωση ο Σύνδεσμος των Άθεων Μαχητών ο οποίος κατεύθυνε μια πανσοβιετική εκστρατεία κατά των οργανωμένων θρησκειών. Οι ακραίες θέσεις της οργάνωσης οδήγησαν ακόμη και τη σοβιετική κυβέρνηση να αρνηθεί οποιαδήποτε άμεση σχέση με τις πρακτικές της.
Κατά την εποχή του Μεσοπολέμου το πατριαρχείο της Ρωσίας πρακτικά έπαυσε να ελέγχει τις ρωσικές ενορίες που υπήρχαν στο εξωτερικό. Πολλές από αυτές (στη Φινλανδία, Βαλτικές Χώρες και Πολωνία) άφησαν το ρωσικό πατριαρχείο και υπήχθησαν στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Μερικές μητροπόλεις (όπως π.χ. του Παρισιού) έκαναν ενέργειες ανεξαρτητοποίησης και μετατροπής τους σε Εξαρχείες. Το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως παραχώρησε αυτοκεφαλία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας.
Μετά την εισβολή της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση (22 Ιουν. 1941) το ρωσικό πατριαρχείο ανέκτησε τη δικαιοδοσία του επί των ρωσικών ενοριών του εξωτερικού, για λόγους πολιτικούς. Η Μόσχα θέλησε να προβάλλει τον πατριάρχη Σέργιο (Στραγκορόντσκι) ως τον μόνο νόμιμο (κανονικό) ηγέτη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας παγκοσμίως. Το "κονκορδάτο" (συμφωνία) του 1943 μεταξύ του Στάλιν και του Πατριάρχη Σεργίου θεωρείται σταθμός στη μεταπολεμική επέκταση της παγκόσμιας δικαιοδοσίας της Ρωσικής Εκκλησίας. Ο πατριάρχης και οι υποστηρικτές του πρόβαλαν την εικόνα μιας πατριωτικής Εκκλησίας που υπεραμύνεται του αυτόχθονα λαού και μάχεται για εδαφική και κανονική ακεραιότητα. Μέσω αυτής της πολιτικής, το Ρωσικό Πατριαρχείο κέρδισε την αναγνώριση από την Εκκλησία της Αγγλίας και διάφορες οργανώσεις Ρώσων εμιγκρέδων, όπως και από τα πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιερουσαλήμ. Μετά τον θάνατο του Σεργίου τον Μάιο του 1944, η πολιτική του συνεχίστηκε από τον πατριάρχη Αλέξιο (Σιμάνσκι). Ο τελευταίος προσπάθησε να θέσει υπό τη δικαιοδοσία του τις μεγάλες ρωσικές εκκλησίες των Παρισίων και της Βόρειας Αμερικής. Αν και αυτό δεν επιτεύχθηκε, πάντως διατήρησε καλές σχέσεις και επικοινωνία με αυτές και επέκτεινε την επιρροή του. Μετά τον Β' ΠΠ το καθεστώς του Στάλιν επιχείρησε να συγκαλέσει μια "Όγδοη Οικουμενική Σύνοδο", μια απόπειρα για ένα "Ορθόδοξο Βατικανό", ιδέα που όμως απέτυχε. Το 1948 έγινε εφικτή μια παν-ορθόδοξη σύνοδος των Εκκλησιών που ανήκαν στις λεγόμενες Λαϊκές Δημοκρατίες. Αυτή χρησιμοποιήθηκε για την ισχυροποίηση του πατριαρχείου και του σοβιετικού καθεστώτος στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης υπό κομμουνιστικό καθεστώς. Η παραδοσιακή ιστοριογραφία θεωρεί ότι η υποστήριξη του σοβιετικούς κράτους προς την Εκκλησία οφείλεται κυρίως σε λόγους πατριωτικούς και χάριν εθνικής άμυνας. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και το άνοιγμα των κρατικών αρχείων, νεότερες ιστορικές μελέτες έριξαν νέο φως σ' αυτή την περίοδο της ιστορίας της Εκκλησίας. Κατά τους Ρώσους σύγχρονους ιστορικούς, η Ρωσική Εκκλησία μετά τον πόλεμο απλά ανέκτησε την κανονική δικαιοδοσία της σε εδάφη που της ανήκαν από αιώνες (Ουκρανία, Βαλτικές Χώρες, Αν. Πολωνία κ.ά.). Οι μη-Ρώσοι ιστορικοί εξετάζουν το θέμα ως διεθνές. Πιστεύουν δηλαδή ότι η συμφωνία του πατριάρχη με τον Στάλιν έγινε προς αμοιβαίο όφελος. Ο μεν πρώτος επέκτεινε τη δικαιοδοσία του σε ενορίες και πιστούς στις προσαρτημένες χώρες στα δυτικά της Σοβ. Ένωσης, ο δε δεύτερος επέκτεινε επίσης την πολιτική επιρροή του.
Στην εποχή του πολέμου και του Στάλιν χιλιάδες ναοί άνοιξαν εκ νέου στη Σοβιετική Ένωση, για να κλείσουν και πάλι χάριν της πολιτικής που ακολούθησαν ο Νικίτα Χρουτσώφ και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ στην περίοδο 1953-1982.245px|thumb|left|Ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο [[Κρεμλίνο της Μόσχας|Κρεμλίνο]] Μία εκ νέου αλλαγή της σοβιετικής πολιτικής συνέβη ενόψει της Γκλάστνοστ και την προσέγγιση των αξιωματούχων της εκκλησίας από τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Το 1988 συναντήθηκε με ηγέτες της ορθόδοξης εκκλησίας, προκειμένου να συζητηθεί ο ρόλος των θρησκειών στη ζωή των πιστών τους. Λίγο αργότερα ο επίσημος εορτασμός της χιλιετηρίδας της ρωσικής ορθοδοξίας υπέδειξε ότι ήταν πλέον αποδεκτή η ελεύθερη θρησκευτική έκφραση. Έκτοτε με διαρκείς νομοθετικές ρυθμίσεις την άνοιξη του 1990 ψηφίστηκε ένας νέος νόμος που αναγνώριζε εξαιρετικές θρησκευτικές ελευθερίες. Ο νόμος παρέμεινε εν ισχύ όταν η Ρωσία έγινε ανεξάρτητο έθνος το επόμενο έτος. Ο κύριος εισηγητής του νόμου ωστόσο ο Γκλεμπ Γιάκουνιν αποσχηματίστηκε το 1994, λόγω επικρίσεών του προς την εκκλησιαστική ιεραρχία, κυρίως γιατί κατηγόρησε τον σημερινό προκαθήμενο για σχέσεις με την KGB.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Αλέξιο Β΄ μεταξύ των ετών 1990 και 1995 περισσότερες από 8000 ρωσικές ορθόδοξες εκκλησίες άνοιξαν, διπλασιάστηκαν οι ενεργές ενορίες και προστέθηκαν 32 επισκοπές. Ακολούθως η ρωσική κυβέρνηση επέστρεψε πολλά από τα δημευμένα κτήρια και εγκαταστάσεις παρέχοντας ταυτοχρόνως βοήθεια για την επισκευή και την ανακατασκευή των κατεστραμμένων συγκροτημάτων.
Ο Αλέξιος Β΄ πέθανε το πρωί, 5 Δεκεμβρίου 2008, στην πατριαρχική κατοικία Περεδιέλκινο. Κηδεύτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2008, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Προέδρου της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, του πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν, των προέδρων της Λευκορωσίας, της Αρμενίας και της Σερβίας και πλήθους κόσμου.
Στις 27 Ιανουαρίου 2009 ο Μητροπολίτης Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ κ. Κύριλλος εξελέγη 16ος Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών, κερδίζοντας 508 (72%) από τις 702 ψήφους. Είναι Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών από την 1η Φεβρουαρίου του 2009, ημέρα της επίσημης ενθρόνισής του.
Ρωσικές ορθόδοξες πηγές
Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες * Ρωσία
2894 Καχόφκα
Η Καχόφκα (Kakhovka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη και ποτάμιο λιμάνι της Ουκρανίας, στην επαρχία της Χερσώνος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Καχόφκα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Καχοφκα
Η Απεργία των Ψηφοφόρων
Η Απεργία των Ψηφοφόρων (La Grève des électeurs) είναι χρονικό του συγγραφέα Οκτάβιου Μιρμπό, που εκδόθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1888 στην εφημερίδα Le Figaro. Στη συνέχεια γνώρισε πολλές επανεκδόσεις με μορφή φυλλαδίου, συνήθως συνδεδεμένο με ένα άλλο χρονικό, το «Prélude», επίσης στη Le Figaro, στις 24 Ιουλίου 1889.
Η εκλογική απάτη
Όπως όλοι οι αναρχικοί, ο Μιρμπό δε βλέπει την παγκόσμια ψηφοφορία και την προσφυγή στις εκλογές παρά μια απάτη με την οποία οι κυρίαρχοι αποκτούν φτηνά τη συγκατάθεση αυτών των ίδιων που καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται. Απευθυνόμενος στον μέσο ψηφοφόρο, «αυτό το σκεφτόμενο δίποδο, το προικισμένο, όπως πολλοί ισχυρίζονται, με βούληση, για να ασκεί υπερηφάνως το εκλογικό του δικαίωμα, με τη βεβαιότητα ότι εκπληρώνει το καθήκον του, εναποθέτοντας σε μια κάλπη ένα οποιοδήποτε ψηφοδέλτιο, ανεξαρτήτως του αναγραφόμενου ονόματος ή κόμματος» αναλαμβάνει λοιπόν να απομυθοποιήσει, να δυσφημίσει και να απονομιμοποιήσει το υποτιθέμενο δικαίωμα ψήφου, χάρη στο οποίο οι καταπιεσμένοι δεόντως αλλοτριωμένοι και αποβλακωμένοι, επιλέγουν ελεύθερα τα ίδια τους τα αρπακτικά: «''Ανάμεσα στους κλέφτες και τους δημίους του, έχει τις προτιμήσεις του και ψηφίζει υπέρ του πιο άπληστου ή του πιο αιμοδιψούς. Ψήφισε χθες, θα ψηφίσει αύριο, θα ψηφίζει πάντα. Τα πρόβατα οδηγούνται στο σφαγείο. Είναι σιωπηλά και δεν ελπίζουν τίποτα. Τουλάχιστον όμως δεν ψηφίζουν τον σφαγέα τους ή τον αστό που θα τα καταβροχθίσει. Πιο ζώο από τα ζώα, πιο πρόβατο από τα πρόβατα, ο ψηφοφόρος εκλέγει τον σφαγέα του και επιλέγει τον αστό του. Έκανε τις επαναστάσεις για να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα.''»
Αντί να αποδεχθεί την ελευθερία του, ο ψηφοφόρος, αυτός ο «ανείπωτος ηλίθιος» δεν κάνει στην πραγματικότητα παρά να διαλέγει στον εαυτό του έναν κύριο, που τον θαμπώνει με υποσχέσεις αδύνατες να κρατήσει και που δεν έχει την παραμικρή έννοια για τα συμφέροντα των μεγάλων μαζών: συμμετέχει, κάνοντας το με την ίδια του την υποδούλωση. Ο Μιρμπό καλεί τους ψηφοφόρους να κάνουν την απεργία των κάλπεων και να συμπεριφερθούν, όχι ως αγελαία πρόβατα, αλλά ως αντικειμενικοί πολίτες.
Διάδοση
Η Απεργία των Ψηφοφόρων είναι το πιο γνωστό και το πιο εύκολα προσβάσιμο κείμενο του Μιρμπό στο διαδίκτυο (στα Γαλλικά υπάρχει σε αρκετούς ιστότοπους) γιατί διαδόθηκε μαζικά από ευρωπαϊκές αναρχικές ομάδες όλων των πιστεύω που έβλεπαν στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, βασιζόμενη στις εκλογές, μια αυταπάτη εξαιρετικά επικίνδυνη για την πνευματική χειραφέτηση των προλετάριων. Με τη μορφή προκήρυξης, εκδόθηκε σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες: στα Γερμανικά, στα Αγγλικά , στα Ισπανικά , στα Ελληνικά , στα Ιταλικά , στα Ολλανδικά , στα Πολωνικά , στα Πορτογαλικά , στα Ρωσικά (« Стачка избирателей »), στα Σερβικά και στα Αρμενικά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Οκτάβ Μιρμπώ Κατηγορία:Χρονικά Κατηγορία:Αναρχισμός
Ελένη Κουναλάκη
Η Ελένη Τσακοπούλου-Κουναλάκη (αγγλ. Eleni Tsakopoulos Kounalakis, 3 Μαρτίου 1966), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, επιχειρηματίας, πρώην διπλωμάτης, η οποία υπηρετεί ως 50η Αντικυβερνήτης της Πολιτείας της Καλιφόρνιας από το 2019, και είναι η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ. Η Ελένη Κουναλάκη έχει ελληνικές ρίζες.
Από το 2010 έως το 2013, η Ελένη Κουναλάκη, υπηρέτησε ως Πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουγγαρία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1966, στο Σακραμέντο της Καλιφόρνιας, από Έλληνες μετανάστες με καταγωγή από την Αρκαδία. Ο πατέρας της Άγγελος Τσακόπουλος είναι ένας επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις ακινήτων και ανάπτυξης στην Καλιφόρνια της AKT Development.
Σπουδές
Σπούδασε Οικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Κολλέγιο Ντάρτμουθ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA), στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ. Με τον σύζυγό της Μάρκο, ίδρυσαν δύο πανεπιστημιακές έδρες στο Πανεπιστήμιο Τζωρτζτάουν στις Ελληνικές Σπουδές και τον Πολιτισμό. Επιπλέον, ίδρυσαν σειρά διαλέξεων για τη Δημοκρατία και τις Διεθνείς Σχέσεις στο Διεθνές Κέντρο Γούντοου Γουίλσον.
Ιδιωτική Καριέρα
Η Ελένη Κουναλάκη, πριν αναλάβει Πρέσβης, ήταν Πρόεδρος της εταιρείας AKT Development.
Επίσης, υπηρέτησε για σχεδόν δέκα χρόνια, ως Διαχειριστής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Θρησκειών για την Ειρήνη, και με αυτή την ευκαιρία, της απονεμείθηκε από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, το μετάλλιο της υψηλότερης τιμής του Αγίου Παύλου. Μεταξύ άλλων, ο τότε δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο και νυν Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, τη διόρισε Διευθύντρια του Κέντρου Μνημείων και Παραστατικών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο. Επιπλέον, επί δημαρχίας Εντ Λί, διατέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου Λιμενών.
Πολιτική
Έχει διατελέσει μέλος των Πολιτειακών Επιτροπών στην Καλιφόρνια, ενώ και μέλος του Εθνικού Φόρουμ Ταμείου Διατήρησης των ΗΠΑ για τα Παιδιά και τη Φύση. Επιπλέον, είναι ανώτερη σύμβουλος του ομίλου Albright Stonebridge.
Πρέσβειρα των ΗΠΑ για την Ουγγαρία
μικρογραφία|240x240εσ|Η Ελένη Κουναλάκη με την [[Χίλαρι Κλίντον και τον Βίκτορ Ορμπάν το 2011. ]] Στις 11 Ιανουαρίου 2011, διορίστηκε από τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και την τότε Υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, Πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών για την Ουγγαρία, θέση την οποία διατήρησε έως τις 20 Ιουλίου 2013.
Αντικυβερνήτης της Καλιφόρνιας
Στις 24 Απριλίου 2017, η Ελένη Κουναλάκη, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της με το Δημοκρατικό Κόμμα, για την θέση της Αναπληρώτριας Κυβερνήτη και Προέδρου της Γερουσίας της Πολιτείας της Καλιφόρνιας. Στις εκλογές της Καλιφόρνιας της 6ης Νοεμβρίου 2018, εξελέγη Αντικυβερνήτης της Καλιφόρνιας -πρώτη γυναίκα που εκλέγεται σε αυτή τη θέση -, μαζί με τον Κυβερνήτη Γκάβιν Νιούσομ. Ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 7 Ιανουαρίου 2019.
Προσωπική Ζωή
Η Ελένη Κουναλάκη, παντρεύτηκε το 2000, τον Ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο, πανεπιστημιακό και συγγραφέα Μάρκο Κουναλάκη. Έχουν δύο έφηβους γιούς. Η ίδια, είναι μέλος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. μικρογραφία|236x236εσ|Η Ελένη Κουναλάκη στην ομιλία του Δημοκρατικού Κόμματος στην Καλιφόρνια. Από το 2011, είναι επίτιμη διδάκτωρ Νομικής στο American College of Greece.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικυβερνήτες της Καλιφόρνιας Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Καλιφόρνια __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ιφιτίωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιφιτίωνας (Ιφιτίων) είναι γνωστός ένας από τους πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο Ιφιτίωνας, που ήταν γιος του Οτρυντέα από την Ύδη, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αχιλλέα. Σχετικά, ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα (Υ 382 κ.ε.):
''... επήδησε κι εκτύπησε τον γόνον του Οτρυντέως / εξαίσιον Ιφιτίωνα, πολλών λαών προστάτην. / Νύμφη ναϊάς τον γέννησε του πορθητού πατρός του / στην πλούσιαν `Υδην κάτωθεν του χιονισμένου Τμώλου. / και ως ίσια ορμούσ' ενάντια του τον λόγχισε ο Πηλείδης / στην κεφαλήν κατάμεσα κι εσχίσθη εκείν' εις δύο. / κι επάνω του, όπως βρόντησε, επαίρετ' ο Πηλείδης: / «Κείτεσαι, συ που τρόμαζες τον κόσμον, Οτρυντείδη. / έχεις εδώ τον θάνατον και στην Γυγαίαν λίμνην / την γενεάν σου, κι είν' εκεί το πατρικό σου κτήμα, / που ο βαθύς `Ερμος δέχεται τον ιχθυοφόρον `Υλλον» / Είπε κι εκείνου εσκέπασε τους οφθαλμούς μαυρίλα, / κι οι άμαξες των Αχαιών με τους τροχούς τον κόψαν ...'' (μετάφραση Ι. Πολυλά).
Πηγές
Ιφιτιωνας
Γκρεγκόριο ντι Τσέκκο
Ο Γκρεγκόριο ντι Τσέκκο (Gregorio di Cecco), μερικές φορές αναφέρεται και ως Γκρεγκόριο ντι Τσέκκο ντα Λούκκα (Gregorio di Cecco da Lucca) ή Gregorio da Lucca di Cecco ήταν Ιταλός ζωγράφος της Σχολής της Σιένα, κατά την πρώιμη Αναγέννηση. Γεννήθηκε στη Σιένα περίπου το 1390 και πέθανε μετά το 1424. Ήταν μαθητής του Ταντέο ντι Μπάρτολο (Taddeo di Bartolo) με τον οποίο αργότερα συνεργάστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή της Σιένα Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Απόσταση
Γενικά η λέξη απόσταση δηλώνει το διάστημα μεταξύ δύο σημείων. (π.χ. μεταξύ πόλεων, λιμένων κλπ). Χρησιμοποιείται όμως και μεταφορικά (π.χ. απόσταση μεταξύ λόγων και έργων).
Ο όρος «απόσταση», με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, απαντάται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Φιλοστέφανος (κωμικός ποιητής)
Ο Φιλοστέφανος ήταν ποιητής της παλαιάς ή της μέσης κωμωδίας.
Ο Αθήναιος διέσωσε ένα τετράστιχο απόσπασμα από την κωμωδία Δήλιος, στην οποία ο Φιλοστέφανος φαίνεται πως διακωμωδούσε τις συνήθειες των κατοίκων της Δήλου. Στο διασωθέν απόσπασμα αναφέρονται και τα ονόματα δύο κορυφαίων μαγείρων της αρχαιότητας, του Δαίδαλου και του Θίβρωνα του Αθηναίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Συμεών Β΄ Ιεροσολύμων
Ο Συμεών Β΄ (- 1105) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
Βιογραφικά στοιχεία
Διαδέχτηκε τον Μάρκο στον πατριαρχικό θρόνο το έτος 1093. Οι Σταυροφόροι όταν κατέλαβαν το 1099 την Ιερουσαλήμ, τον απεστέρησαν από τον θρόνο, εγκατέστησαν δε τον Φράγκο Αρνούλφο.
Συγγράμματα
Ο Συμεών Β' έγραψε πόνημα κατά αζύμων, το οποίο μνημονεύει ο Αλλάτιος. Αντίγραφά του φυλάγονται στην Βοδλεϊανή Βιβλιοθήκη με τον αριθμό 21 και στην βιβλιοθήκη του Λούγδουνου (Leyden) των Βαταβών.
Πηγές
Σιμεών 02 Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Ford Falcon (XL)
Το Ford Falcon (XL) είναι ένα αυτοκίνητο μεσαίου μεγέθους που παρήχθη από την Ford Αυστραλίας, από τον Αύγουστο του 1962 έως τον Φεβρουάριο του 1964. Ήταν η δεύτερη έκδοση της πρώτης γενιάς του μοντέλου Ford Falcon.
Βασικά στοιχεία
Το Falcon XL μπήκε στη μαζική παραγωγή και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1962, αντικαθιστώντας το Falcon XK που ήταν σε παραγωγή από το 1960. Οι οπτικές αλλαγές από το XK περιελάμβαναν μια νέα κυρτή γρίλια, τα φώτα στάθμευσης / περιστρεφόμενα στον προφυλακτήρα, νέα πίσω φώτα και μια αναθεωρημένη, τετράγωνη γραμμή οροφής (στα σεντάν) που προωθήθηκε ως «Thunderbird roofline». Άλλες αλλαγές που υπήρξαν, ήταν αρκετές και μία από αυτές περιελάμβανε ένα νέο χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων (αν και ήταν ακόμα από τα παλιά των τριών σχέσεων), είχε νέο συμπλέκτη, νέο ηλεκτρικό κινητήρα εκκίνησης (μίζα), νέο καθαριστικό αέρα, νέο σύστημα ανάρτησης και νέο καρμπυρατέρ.
Και οι δύο κινητήρες από το XK διατηρήθηκαν. Ήταν ένας 2.360 cm³ (144 κυβικών ιντσών) Falcon Six 6-κύλινδρος σε σειρά (I6) βενζίνης, ο οποίος παρήγαγε 67 kW, και ένας προαιρετικός 2.786 cm³ (170 κυβικών ιντσών) Falcon Six επίσης 6-κύλινδρος σε σειρά βενζίνης, ο οποίος παρήγαγε 75 kW. Οι τιμές ξεκινούσαν από 1.070 £ (2.140 δολάρια Αυστραλίας) για ένα βασικό μοντέλο Falcon.
Μοντέλα
Η σειρά Falcon XL περιλάμβανε εκδοχές τετράπορτες τύπου σεντάν και πεντάπορτες τύπου station wagon. Τα πολυτελή μοντέλα Futura Sedan και Squire Wagon ήταν καινούρια για τη σειρά XL, ενώ το τελευταίο διέθετε προσομοιωμένα πλαϊνά και πίσω πάνελ από ξύλο. Τα επαγγελματικά παράγωγα των οχημάτων ήταν διαθέσιμα σε δίπορτο κουπέ και δίπορτο πάνελ van αμάξωμα, με το τελευταίο να κυκλοφορεί ως Falcon Sedan Delivery.
Τα μοντέλα διατέθηκαν στην αγορά ως εξής:
Παραγωγή
Το Falcon XL αντικαταστάθηκε από το Ford Falcon XM τον Φεβρουάριο του 1964. Η συνολική παραγωγή του Falcon XL έφτασε τα 75.765 αντίτυπα.
Αγωνιστικές δραστηριότητες
Ένα Falcon XL που οδήγησε ο Bob Jane και ο Harry Firth ήταν «πρώτος πέρα από τη γραμμή» στο Armstrong 500 του 1962, με τις τέσσερις πρώτες θέσεις στην κατηγορία B να γεμίζουν με τα Falcon XL.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυστραλιανά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Νήσος Σίρι
δεξιά|μικρογραφία|Νήσος Σίρι
Η Νήσος Σίρι, είναι νησί του Περσικού Κόλπου που ανήκει στο Ιράν.
Η Νήσος Σίρι απέχει 76 χιλιόμετρα από το Μπαντάρ-ε Λενγκέχ και 50 χιλιόμετρα από το νησί Αμπού Μουσά. Είναι ένα από τα έξι νησιά της ομάδας Αμπού Μούσα (και αποτελεί μέρος της επαρχίας Χορμοζγκάν). Το μήκος του νησιού είναι 5.6 χιλιόμετρα και το πλάτος περίπου 3 χιλιόμετρα. Καλύπτει έκταση 17.33 τ.χλμ. Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 33 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Όπως και τα υπόλοιπα νησιά στον Περσικό Κόλπο απολαμβάνουν ένα ζεστό και υγρό κλίμα.
Η Νήσος Σίρι ήταν η θέση μιας πλατφόρμας πετρελαίου που κάποτε καταστράφηκε από τις ναυτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Αλογάκι της Παναγίας στις 18 Απριλίου 1988. Η πλατφόρμα ανακατασκευάστηκε αργότερα, μετά τον πόλεμο. Η Επαρχία Σίρι περιλαμβάνει τα πετρελαϊκά πεδία Σιβάντ, Ντένα, Αλμπάντ, Νοσράτ, και Εσφάντ μαζί με την υπεράκτια πλατφόρμα πετρελαίου Νασρ. Το αεροδρόμιο που βρίσκεται στο νησί έχει ένα αεροδιάδρομο 2.480 μέτρων και αεροπλάνα του Ιρανικού στρατού έχουν προσγειωθεί στο νησί.
Η Ιρανική Υπεράκτια Εταιρεία Πετρελαίου έχει αναλάβει αρκετά αναπτυξιακά έργα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο νησί, συμπεριλαμβανομένων ενός εργοστασίου αερίου 500 εκατομμυρίων δολαρίων και μια αναπτυξιακή σύμβαση για την αύξηση της παραγωγής του πεδίου Νοσράτ, με προβλεπόμενη αύξηση στην παραγωγή αργού πετρελαίου από τα 5.000 στα 16.000 βαρέλια την ημέρα. Ένα άλλο έργο για την ανακαίνιση των εγκαταστάσεων εξαγωγής αργού πετρελαίου και την κατασκευή δύο μεγάλων δεξαμενών αποθήκευσης αργού πετρελαίου, το καθένα με ικανότητα 500.000 βαρελιών έχει επίσης προγραμματιστεί.
Κλίμα
Η Νήσος Σίρι έχει ζεστό ερημικό κλίμα (τύπος BWh της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν).
Το καλοκαίρι, η Νήσος Σίρι έχει ένα από τα υψηλότερα σημεία δρόσου στον κόσμο, κατά μέσο όρο πάνω από 28 °C τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Ως αποτέλεσμα, οι δείκτες θερμότητας ξεπερνούν τους 50 °C για περισσότερες ημέρες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η τεράστια υγρασία, αποτέλεσμα της ροής του αέρα από τα ζεστά νερά του περσικού Κόλπου, έχει ως αποτέλεσμα το νησί να έχει μικρότερες θερμοκρασίες σε σύγκριση με φυσιολογικά ερημικά κλίματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ιράν
Φιλοστέφανος ο Μαντινεύς
Ο Φιλοστέφανος ήταν ποιητής ύμνων από την Μαντίνεια.
Μνημονεύεται μόνον από τον Πτολεμαίο Χέννο, ο οποίος θεωρεί σκόπιμο να μας πληροφορήσει ότι ο Φιλοστέφανος δεν είχε φορέσει ποτέ στη ζωή του πανωφόρι -υπονοώντας προφανώς ότι ήταν μια ιδιόρρυθμη προσωπικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές
Άνα Κάνσκι
Η Άνα Κάνσκι (20 Ιουνίου 1895 - 3 Νοεμβρίου 1962) ήταν σλοβένα χημικός και χημικός μηχανικός. Είναι αξιοσημείωτο ότι ήταν το πρώτο άτομο, που έλαβε διδακτορικό πτυχίο στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα και μία από τις πρώτες γυναίκες επιστήμονες από τη Σλοβενία.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Οι γονείς της Άνα Μάγιερ ήταν ο γαιοκτήμονας Καρλ Μάγιερ από τη Βιπάβα και η  Άνα Ντέγιακ από το Σενοζέτσε. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στη Βιπάβα, στη συνέχεια ένα λύκειο θηλέων στη Λιουμπλιάνα, ολοκληρώνοντας τη βασική της εκπαίδευση στο Κλασικό Γυμνάσιο της Λιουμπλιάνα το 1914 ως ένα από τα πρώτα κορίτσια, που τους επιτράπηκε να παρακολουθήσουν αυτό το ίδρυμα. Υπέροχη στην επιστήμη, ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αλλά ο πατέρας της είχε υποσχεθεί στη μητέρα του λίγο πριν πεθάνει ότι δεν θα έστελνε την Άννα στο κολέγιο. Για να παρακάμψει αυτή την υπόσχεση, πρότεινε στην Άννα να συγκεντρώσει τα δίδακτρα της μόνη της, πράγμα το οποίο έκανε οργανώνοντας τη συλλογή και την πώληση βερίκοκων από την οικογενειακή φυτεία. Συνέχισε να σπουδάζει χημεία, με τη φυσική ως δευτερεύον αντικείμενο, στη Φιλοσοφική Σχολή στη Βιέννη (1914-1918).
Στη Βιέννη, η Μάγιερ έζησε σεμνά, με συχνές ελλείψεις τροφίμων λόγω του πολέμου. Φιλοξενήθηκε από μια αυστριακή βαρόνη ,που της έδωσε ωστόσο μεγάλη ελευθερία, οπότε το διαμέρισμα έγινε σημείο συνάντησης για τους Σλοβένους μαθητές εκείνη την εποχή. Υποστηρίχθηκαν από την οικογένεια του λογοτεχνικού ιστορικού Ιβάν Πριγιάτελι, που έζησε στη Βιέννη, και μετά από λίγο, εμφανίστηκε ένας κοινωνικός κύκλος με τους Μάγιερ, Μάριτζ Κόγκοϊ, Σρέτσκο Μπρόνταρ, Μίλκο Κος και άλλους. Συναντήθηκε επίσης με έναν εκπρόσωπο της Αυστριακής παράκτιας περιοχής, ο οποίος κανόνισε την πρόσβαση της ως επισκέπτη στο Αυστριακό κοινοβούλιο. Συχνά άκουγε ομιλίες εκεί, και ήταν παρούσα στην ανακοίνωση της Διακήρυξης του Μαΐου (1917) με την οποία ζητούσε περισσότερη αυτονομία των νότιων σλαβικών εθνών μέσα στην Αυστροουγγαρία, καθώς και άλλα γεγονότα, που σηματοδοτούσαν τη διάλυση της μοναρχίας.
Λόγω των συνθηκών που προκάλεσαν τη διάλυση του κράτους μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης εξέδωσε διάταγμα για την απόλυση των Σλαβικών φοιτητών το 1918, οπότε η Μάγιερ έπρεπε να διακόψει τις σπουδές της και να επιστρέψει στη Λιουμπλιάνα. Το επόμενο έτος, συνέχισε τη μελέτη υπό τον καθηγητή Μακς Σάμετς στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα και στις 15 Ιουλίου 1920, υπερασπίστηκε τη διδακτορική της διατριβή (O učinkovanju formalina na škrob - Σχετικά με την επίδραση της μεθανάλης ή φορμαλδεΰδης στο άμυλο) για να γίνει η πρώτη κάτοχος του διδακτορικού πτυχίου σε αυτό το πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με μια μελέτη του 1978, που δημοσιεύθηκε από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, ήταν η 72η γυναίκα στον κόσμο, που απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα. Τα αποτελέσματα της διδακτορικής της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο γερμανικό περιοδικό Kolloidchemische Beihefte με τη Σάμετς από κοινού ως συγγραφέας. Τα προσεκτικά πειράματά της ρίχνουν φως σε ένα καυτό ζήτημα της οργανικής χημείας εκείνη την εποχή - εάν η φορμαλίνη θα μπορούσε να διαλύσει το άμυλο ή όχι. Αποδείχθηκε ότι η φορμαλίνη δεν μπορούσε, αλλά το μυρμηκικό οξύ ως κοινή ακαθαρσία μπορούσε.
Καριέρα
Η Μάγιερ έγινε η πρώτη γυναίκα μέλος του ακαδημαϊκού προσωπικού στο πανεπιστήμιο, πρώτα ως βοηθός ερευνητής λίγους μήνες πριν αποκτήσει το διδακτορικό της, και στη συνέχεια συνέχισε την έρευνα στο Ινστιτούτο Χημείας του πανεπιστημίου. Τέσσερα επιπρόσθετα δικά της επιστημονικά έγγραφα δημοσιεύθηκαν τα επόμενα δύο χρόνια. Το 1921, παντρεύτηκε τον Έβγκεν Κάνσκι (Evgen Kansky), καθηγητή στην Ιατρική Σχολή. Το ζευγάρι είχε τρία παιδιά, τον Αλεκσέι, τον Έβγκεν και την Νούσα. Παραιτήθηκε το 1922 για ασαφείς λόγους - είτε λόγω έλλειψης χρημάτων, του γάμου της είτε της πρώτης εγκυμοσύνης της. αριστερά|μικρογραφία| Το πρώην εργοστάσιο Κάνσκι στο Πόντγκραντ (αργότερα εργοστάσιο Arbo, εγκαταλειμμένο από το 1995) Το 1922, το ζευγάρι άνοιξε το πρώτο εργοστάσιο της Γιουγκοσλαβίας για την παραγωγή θειικού αιθέρα και άλλων χημικών προϊόντων στο Πόντγκραντ, κοντά στη Λιουμπλιάνα. Διεύθυνε την εταιρεία Dr. A. Kansky, ενώ ο σύζυγός της διατηρούσε χημικό εργαστήριο. Το 1929, αγόρασαν τις εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις του πρώην εργοστασίου Osterberger Ölfabrik bei Laibach στο Πόντγκραντ και τις ανακαίνισαν, καθώς και τα ερείπια ενός κοντινού φρουρίου, όπου έχτισαν ένα εξοχικό σπίτι. Ηλεκτροδότησαν και τις δύο ιδιοκτησίες. Σύντομα, άρχισαν να παράγουν σύνθετες οργανικές ενώσεις από οικιακές πρώτες ύλες, κυρίως διάφορους εστέρες για διαλύτες.
Η οικογένεια κράτησε επίσης ένα σπίτι στην πλατεία Κρεκ στη Λιουμπλιάνα, όπου είχαν γραφεία και ένα εργαστήριο, καθώς και ένα κατάστημα. Η επιχείρησή τους έληξε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι αρχές των Ναζί κατέλαβαν το εργοστάσιο, μετά το οποίο αυτό εθνικοποιήθηκε από τη γιουγκοσλαβική κυβέρνηση και συνέχισε τη λειτουργία του με το όνομα Tovarna kemičnih izdelkov Arbo (Εργοστάσιο Χημικών Προϊόντων Άρμπο). Ο σύζυγος της Κάνσκι αναγκάστηκε να συνταξιοδοτηθεί, ενώ αυτή πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της καριέρας της ως δασκάλα χημείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σλοβένοι επιστήμονες
Επιλαρχία
350px|μικρογραφία|Άρματα μάχης του Στρατού Ξηράς της Ινδίας λαμβάνουν μέρος σε άσκηση στο στρατόπεδο Μπαντέλα (Ινδία, 26 Οκτωβρίου 2009) Η επιλαρχία είναι η ελληνική ονομασία της βασικής ανεξάρτητης μονάδας στα Τεθωρακισμένα, απολύτως αντίστοιχη του τάγματος στο Πεζικό. Μια επιλαρχία αποτελείται από ίλες, ενώ η μικρότερη ομάδα που ανήκει σε μια επιλαρχία και διοικείται από αξιωματικό ή ανθυπασπιστή είναι ο ουλαμός. Ο διοικητής μιας επιλαρχίας ονομάζεται επίλαρχος.
Προέλευση
Παλαιότερα η ονομασία αυτής της μονάδας ανήκε στο Ιππικό, και προερχόταν από το ελληνιστικό ἐπιλαρχία, που είναι πολλαπλάσιο της ίλης, ήτοι 128 ιππείς. Καθώς τα Τεθωρακισμένα διαδέχθηκαν το Ιππικό, ως Όπλο, η βασική μονάδα τους ονομάστηκε επιλαρχία για λόγους παράδοσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιππικό Κατηγορία:Τεθωρακισμένα
Γουέμπλεϊ ΦΚ
Η Γουέμπλεϊ ΦΚ είναι αγγλική ημιεπαγγεματική ποδοσφαιρική ομάδα από το προάστιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου. Αγωνίζεται στην Κομπάιντ Κάουντιζ Λιγκ Πρέμιερ Ντιβίζιον. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Παρατσούκλι της ομάδας είναι «Τα λιοντάρια» λόγω της ύπαρξης ενός λιονταριού στο εθνόσημο του παλιού Δήμου του Γουέμπλεϊ.
Κρίστιαν Μπέρκελ
Γεννήθηκε το 1957 στο Δυτικό Βερολίνο. Σπούδασε υποκριτική στη Γερμανική Ακαδημία Τηλεόρασης και Κινηματογράφου του Βερολίνου από το 1975 ως το 1977. Ο πρώτος του κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην ταινία Το αυγό του φιδιού του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Στη συνέχεια έπαιξε στις ταινίες Το Πείραμα, Η πτώση, Μαύρη λίστα και Επιχείρηση Βαλκυρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιφίνοος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιφίνοος είναι γνωστός ένας από τους Αχαιούς πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον πόλεμο εναντίον των Τρώων. Ο Ιφίνοος, που ήταν γιος του Δεξίου, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Γλαύκο, τον γιο του Ιππολόχου. Σχετικά, ο `Ομηρος αναφέρει στην Ιλιάδα (Η 13-16): «Και των Λυκίων ο αρχηγός, ο Ιππολοχίδης Γλαύκος, / τον Δεξιάδην κτύπησεν Ιφίνοον στην πλάτην, / ως εις τ' αμάξι ανέβαινε στην ταραχήν της μάχης, / κι έπεσεν απ' την άμαξαν κι εβγήκεν η ψυχή του.» (μετάφραση Ι. Πολυλά).
Πηγές
Ιφινοος
Φιλοστέφανος (στρατηγός)
Ο Φιλοστέφανος ήταν στρατηγός του Πτολεμαίου Σωτήρος του Β΄ (του επονομαζόμενου κοροϊδευτικά και Λάθυρου). Συμμετείχε στην εκστρατεία του Πτολεμαίου εναντίον του βασιλιά των Εβραίων Αλέξανδρου Ιανναίου και, στη μάχη που έγινε κοντά στις όχθες του Ιορδάνη, στην τοποθεσία την αποκαλούμενη Ασωφών, συνέτριψε τον στρατό του Ιανναίου, και οι άνδρες του κατάσφαξαν τρεις έως πέντε (σύμφωνα με τον Τιμαγένη) χιλιάδες υποχωρούντες Εβραίους στρατιώτες.
Εκτός Ελέγχου
Οι Εκτός Ελέγχου ήταν ελληνικό πανκ συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη που σχηματίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80 και διαλύθηκε το 2003. Στην αρχή έπαιζαν διασκευές από ξένα πανκ συγκροτήματα (Sex Pistols, Ramones, The Clash) και αργότερα με τα δικά τους τραγούδια και ξεχωριστό ήχο έγιναν ένα απ' τα σημαντικότερα συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής. Έκαναν συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Το 1986 συμμετέχουν στην κασετοσυλλογή της Lazy Dog Records με τίτλο No Dogs Fly Here. Το καλοκαίρι του 1990, ηχογραφούν ένα δίσκο που επρόκειτο αρχικά να κυκλοφορήσει το χειμώνα της ίδιας χρονιάς από τη Lazy Dog Records. Κάποια προβλήματα ανέβαλαν την κυκλοφορία και τελικά ο δίσκος κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 1994 με τίτλο το όνομά τους. Λίγο αργότερα συμμετέχουν σε συλλογή της Act-Up με το κομμάτι «Σ' αυτή την πόλη», το οποίο είναι διασκευή τραγουδιού των Γκρόβερ.
Από το 1992, ο Αργύρης Γεωργουλής συνεργάζεται με τον Γιώργο Καρανικόλα των Last Drive και σχηματίζουν τους Blackmail, με τους οποίους κάνουν τέσσερις στούντιο παραγωγές (Life After Death - 1993, Overexposed - 1995, Seven - 2000 και The Gift το 2012, ως BLML) και ορισμένα live.
Ο Αποστόλης Δαδάτσης το 2003, και αφού οι Εκτός Ελέγχου έχουν διαλυθεί, πηγαίνει στους Γκέτο ως τραγουδιστής. Οι Εκτός Ελέγχου έχουν διαλυθεί, ωστόσο επανασυνδέονται κατά καιρούς για να παίξουν σε διάφορες περιστάσεις.
Συμμετοχές
Κατηγορία:Ελληνικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Κλέων ο Σικυώνιος
Ο Κλέων ο Σικυώνιος ήταν χαλκοπλάστης γλύπτης του 4ου π.Χ. αιώνα, μαθητής του Αντιφάνους. Χρονολογημένα έργα του, 388 π.Χ., θεωρούνται το μπρούτζινο άγαλμα της Αφροδίτης στο Ηραίον της Ολυμπίας και τουλάχιστον δύο από τα έξι πρώτα αγάλματα, τους Ζάνες, που φτιάχτηκαν με τα πρόστιμα τα οποία επιβλήθηκαν μετά το πρώτο σκάνδαλο δωροδοκίας στους Ολυμπιακούς αγώνες. Διακρίνεται χαραγμένο το όνομα του Κλέωνα στις βάσεις από τους Ζάνες στην είσοδο του αρχαίου σταδίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Νικηφόρος Καβάσιλας
Ο Νικηφόρος Καβάσιλας (άκμασε π. 1024) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός διοικητής.
Βιογραφία
Περί το 1024 κατείχε τη θέση του δούκα (κυβερνήτη με στρατιωτική εξουσία περισσότερο) της Θεσσαλονίκης.
Μαζί με τον Δαβίδ της Οχρίδας στρατηγό της Σάμου και τον στόλο των Κιβυρραιωτών αντιμετώπισε μία επιδρομή των Ρως στο Αιγαίο. Οι επήλυδες, περίπου 800 στιβαροί, αφού ξεπέρασαν τις βυζαντινές άμυνες των Δαρδανελλίων, έφθασαν στη Λήμνο, όπου τους αντιμετώπισαν οι Βυζαντινοί εκεί διοικητές. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι Βυζαντινοί επέπεσαν στους Ρως, αιφνιδιάζοντάς τους και τους αφάνισαν.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θεσσαλονίκης
2895 Μέμνων
Ο Μέμνων (Memnon) είναι ένας αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (επόμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,773. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Νόρμαν Τόμας, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο πολεμιστή του Τρωικού Πολέμου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μέμνονος είναι άγνωστα. Ο Μέμνων περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 30 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μεμνων
Μέρι Λου Τζέπσεν
Η Μέρι Λου Τζέπσεν (Mary Lou Jepsen, γένν. 1965) είναι τεχνική διευθύντρια και εφευρέτρια στα πεδία της απεικόνισης και του hardware υπολογιστή.
Η πιο πρόσφατη προσπάθειά της είναι το OpenWater μια startup με σκοπό να καταστήσει προσιτή από άποψη τιμής απεικόνιση του εσωτερικού του σώματος ανάλογη με τη μαγνητική τομογραφία σε wearables. To 2016, εντάχθηκε στο ΔΣ της Lear Corporation, μιας κατασκευαστικής καθισμάτων και ηλεκτρονικών για αυτοκίνητα.
Υπήρξε διευθύντρια στη Facebook/ Oculus VR. Στο παρελθόν ήταν επικεφαλής του τμήματος Απεικόνισης στη Google X όπου ηγήθηκε πολλά προγράμματα, αναφερόταν στον Σεργκέι Μπριν, και ήταν σύμβουλος και διευθύντρια σε προγράμματα απεικόνισης μέσα στη Google. Η Wall Street Journal αναφέρει ότι ανάμεσα στα project της εκεί, δημιούργησε την Google Lego TV: Οθόνες αποτελούμενες από μικρότερες οθόνες που ενώνονται μεταξύ τους σαν κομμάτια lego ώστε να δημιουργηθούν τεράστιες, αδιάλειπτες εικόνες και "live τοίχοι".
Ήταν συνιδρύτρια του One Laptop per Child (OLPC), μίας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που κατάφερε να μαζέψει πάνω από 1 δισ. δολάρια και να δημιουργήσει έσοδα μεγέθους των 30 δισ. δολαρίων για τους συνεργάτες της. Εκεί σχεδίασε το λάπτοπ των 100 δολαρίων με καινούρια αρχιτεκτονική οθόνης, νέα αρχιτεκτονική διαχείρισης που κατανάλωνε πολύ λιγότερη ενέργεια, νέα τεχνολογία μπαταρίας και νέο περιβάλλον χρήστη, και έστειλε εκατομμύρια σε παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Εκπαίδευση
Η Τζέπσεν σπούδασε Studio Art και Ηλεκτρική Μηχανική στο πανεπιστήμιο Brown. Πήρε Master της φυσικής στην Ολογραφία από το Media Lab του ΜΙΤ, και μετά γύρισε στο Brown για να πάρει το ντοκτορά της στις οπτικές επιστήμες. Οι συνεισφορές της έχουν υιοθετηθεί παγκοσμίως σε οθόνες προβολής, HDTV και προβολείς. Στη Γερμανία, έχτισε ολογραφική αντιγραφή ενός υπαρκτού κτηρίου στο ιστορικό κέντρο μιας πόλης, και δημιούργησε μια ολογραφική απεικόνιση που περιλαμβάνει ένα τετράγωνο της πόλης. Δημιούργησε σε συνεργασία με κάποιον άλλον το πρώτο ολογραφικό σύστημα βίντεο στον κόσμο στο εργαστήριο του ΜΙΤ το 1989, όπου η δομή παρεμβολής του ολογράμματος υπολογίστηκε με ρυθμούς βίντεο και εμφανίστηκε στη χειροποίητη οθόνη της. Αυτό το σύστημα ενέπνευσε ένα καινούριο υποπεδίο στα ολογραφικά βίντεο και κέρδισε πολλά βραβεία.
Intel
Από το 2003 μέχρι το τέλος του 2004, ήταν επικεφαλής στη διαίρεση οθόνης, στην Intel.
OLPC
Τον Ιανουάριο του 2005 η Τζέπσεν συνεργάστηκε με τον Νικόλα Νεγρεπόντη στο ξεκίνημα του One Laptop Per Child, (Ένα λάπτοπ για κάθε παιδί) και ηγήθηκε του σχεδιασμού, της αρχιτεκτονικής, της συνεργασίας, τής ανάπτυξης και της παραγωγής του λάπτοπ των 100 δολαρίων. Από το 2013, εκατομμύρια κομμάτια έχουν σταλεί και τα έσοδα που δημιουργήθηκαν είναι πάνω από 1 δισ. δολάρια. Κάθε παιδί στην Ουρουγουάη έχει ένα OLPC laptop. To OLPC έχει πάρει τα εύσημα για την αλλαγή του σκεπτικού πίσω από το τι μπορεί να κάνει ο υπουργός της εκπαίδευσης για να βελτιώσει τη μόρφωση των παιδιών της χώρας.
Για ολόκληρη την πρώτη χρονιά της προσπάθειας (2005), η Τζέπσεν ήταν η μόνη υπάλληλος. Στο τέλος του 2005, είχε ολοκληρώσει την αρχική αρχιτεκτονική, ήταν αρχηγός στην ανάπτυξη του πρώτου πρωτότυπου και ενέγραψε μερικούς από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές να κατασκευάσουν το XO-1. Στο τέλος του 2007 είχε οδηγήσει το λάπτοπ από το στάδιο ανάπτυξης σε μαζική παραγωγή.
Στο OLPC, η Τζέπσεν εφηύρε την τεχνολογία που έκανε την οθόνη να μπορεί να διαβάζεται στο φως του ήλιου και εφηύρε μαζί με κάποιον άλλον το χαμηλής ενέργειας σύστημα διαχείρισης - και - μετέφερε αυτές τις εφευρέσεις γρήγορα σε μαζική παραγωγή. Το XO λάπτοπ ήταν το λάπτοπ που κατανάλωνε τη λιγότερη ενέργεια ποτέ.