cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προβλήματα του Χίλμπερτ
Επακόλουθα
Από το 1900 μαθηματικοί και οργανώσεις μαθηματικών έχουν δημοσιεύσει λίστες προβλημάτων, αλλά εκτός από λίγες εξαιρέσεις, αυτές οι συλλογές δεν είχαν τόση επιρροή ούτε είχαν την επιρροή των προβλημάτων του Χίλμπερτ.
Εξαίρεση αποτελούν οι τρεις εικασίες που δημιουργήθηκαν από τον Αντρέ Βέιλ στα τέλη της δεκαετίας του 1940, (οι εικασίες του Βέιλ). Στους τομείς της Αλγεβρικής γεωμετρίας, της θεωρίας των αριθμών και τις σχέσεις μεταξύ των δύο, οι εικασίες Βέιλ ήταν πολύ σημαντικές. Η πρώτη από τις εικασίες αποδείχθηκε από τον Μπερνάρντ Ντορκ, ενώ μία απόδειξη για τις πρώτες δύο εικασίες μέσω της Ετάλ Σοχομολογκί δόθηκε από τον Αλεξάντερ Γκρότεντικ. Η τελευταία και βαθύτερη από τις εικασίες του Βέιλ (κάτι ανάλογο της υπόθεσης του Riemann) αποδείχθηκε από τον Πιερ Ντελέν. Στους δύο τελευταίους απονεμήθηκε το Μετάλλιο Φιλντς. Ωστόσο, οι εικασίες του Βέιλ στο πεδίο εφαρμογής τους είναι απλά προβλήματα σε σχέση με αυτά του Χίλμπερτ. Παρόλα αυτά ο Βέιλ ήταν ένας εξαιρετικός μαθηματικός της δεκαετίας του 1940 και του 1950, και ήταν εξοικειωμένος με όλους σχεδόν τους τομείς των (θεωρητικών) μαθηματικών και είχε ουσιαστικό ρόλο στην ανάπτυξη πολλών από αυτούς.
Στο τέλος της χιλιετίας, που είναι επίσης και τέλος της εκατονταετίας στην οποία ανακοίνωσε ο Χίλμπερτ τα προβλήματα, αποτέλεσε εφαλτήριο για νέα προβλήματα. Αρκετοί μαθηματικοί αποδέχθηκαν την πρόκληση, ιδιαίτερα ο κάτοχος βραβείου Φίλντς Στέφαν Σμέιλ, ο οποίος ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Βλαδίμηρ Άρνολντ προτείνοντας μια λίστα με 18 προβλήματα. Τα προβλήματα του Σμέιλ δεν έχουν λάβει έως τώρα πολύ μεγάλη προσοχή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και δεν είναι σαφές πόση προσοχή παίρνουν από τη μαθηματική κοινότητα.
Τουλάχιστον τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης, το ανάλογο εξ ορισμού των προβλημάτων του Χίλμπερτ του 21ου αιώνα, είναι η λίστα των επτά επικηρυγμένων προβλημάτων της χιλιετίας που επιλέχθηκε το 2000 από το ινστιτούτο του Κλέι. Σε αντίθεση με τα προβλήματα του Χίλμπερτ, όπου το κύριο βραβείο ήταν ο θαυμασμός του Χίλμπερτ και των μαθηματικών γενικότερα, κάθε πρόβλημα έχει ως βραβείο επίλυσης του ένα εκατομμύριο δολάρια. Όπως και με τα προβλήματα του Χίλμπερτ, ένα από τα βραβευμένα προβλήματα η εικασία του Πουανκαρέ) λύθηκε σχετικά σύντομα μετά την ανακοίνωση των προβλημάτων.
Το 2008, το κέντρο προηγμένων ερευνών άμυνας των Η.Π.Α ανακοίνωσε τη δικιά του λίστα με 23 προβλήματα τα οποία ελπίζει να προκαλέσουν ανάλογη μαθηματική έκρηξη με αυτών του Χίλμπερτ.
Περίληψη
Από τα καθαρά διατυπωμένα προβλήματα του Hilbert, τα προβλήματα 3, 7, 10, 11, 13, 14, 17, 19, 20, και 21 έχουν ένα γίνει πλήρως αποδεκτά ως προς τη διατύπωση τους. Από την άλλη, τα προβλήματα 1, 2, 5, 9, 15, 18+,και 22 έχουν λύσεις που έχουν μερική αποδοχή, και υπάρχει κάποια διαμάχη για το αν όντως έχουν λυθεί τα προβλήματα. Το + στο 18 υποδηλώνει ότι η λύση στην εικασία του Κέπλερ είναι απόδειξη με τη βοήθεια υπολογιστή, μια έννοια αναχρονιστική για ένα πρόβλημα του Χίλμπερτ και σε κάποιο βαθμό αμφιλεγόμενη, λόγω της έλλειψης της επαληθευσιμότητας από έναν ανθρώπινο αναγνώστη σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα.
Αυτό αφήνει τα 16 ,8 (υπόθεση του Ρίμαν) και 12 άλυτα. Σε αυτή την κατάταξη τα 4, 16, και 23 είναι πολύ ασαφή για να περιγραφούν κάποτε ως λυμένα. Η αποσυρμένη 24 είναι επίσης σε αυτή την κατηγορία. Τέλος η 6 θεωρείται πρόβλημα της φυσικής και όχι των μαθηματικών.
Πίνακας των προβλημάτων
Τα είκοσι τρία προβλήματα του Χίλμπερτ είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προβλήματα του Χίλμπερτ
Κρίνος (τοπωνύμιο)
Με την ονομασία Κρίνος μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νίκος Κουμπούρης
Ο Νίκος Κουμπούρης (1944 - 2013) ήταν Έλληνας διαιτητής καλαθόσφαιρας, από τις γνωστότερες μορφές του αθλήματος. Ασχολήθηκε πολλές δεκαετίες με το σπορ και διεύθυνε έναν πολύ μεγάλο αριθμό αγώνων, όλων των κατηγοριών, ανδρών και γυναικών.
Ξεκίνησε τη διαιτησία το Μάρτιο του 1968, σε ηλικία 24 ετών. Διατηρούσε ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ κινήσεων στην άσκηση των καθηκόντων του, ενώ ήταν αναγνωρίσιμος και φυσιογνωμικά, λόγω της μεγάλης του ομοιότητας με τον ηθοποιό Θανάση Βέγγο.
Παρά την μεγάλη του προσφορά, με το θάνατό του, που ήρθε το 2013 οι επίσημοι φορείς του μπάσκετ τον ξέχασαν
Παπαπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές καλαθοσφαίρισης
Κινόα
Η κινόα ή κουϊνόα είναι θάμνος που οι σπόροι του τρώγονται και υπάρχουν σε πολλά χρώματα: άσπρο, κόκκινο, μαύρο αλλά και μπλε. Η επιστημονική του ονομασία είναι Chenopodium quinoa (Χηνοπόδιον η κινόα) και ανήκει στα ψευτοδημητριακά. Προέρχεται από τη Νότια Αμερική. Καλλιεργείται από τους πληθυσμούς των Άνδεων εδώ και τρεις έως και τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Οι Ίνκας αναφέρονταν σε αυτή ως chisiya mama ή αλλιώς "η μητέρα όλων των καρπών".
Γενικά
right|300px|thumb|Κόκκοι Κινόα
Η κινόα είχε μεγάλη διατροφική σημασία για τους προκολομβιανούς πολιτισμούς των Άνδεων. Ήταν η δεύτερη κύρια τροφή μετά την πατάτα και ακολουθούνταν από το καλαμπόκι. Η κινόα με την πρώτη ματιά μοιάζει μορφολογικά με το πολύ γνωστό ζιζάνιο λουβουδιά και χαρακτηρίζεται από τη μεγάλη ποικιλία χρωμάτων των ταξιανθιών και των καρπών της.
Σε αντίθεση με το ρύζι ή το σιτάρι, τα οποία έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε λυσίνη, η κινόα περιέχει ισορροπημένη περιεκτικότητα σε βασικά αμινοξέα για τους ανθρώπους, κάνοντας την ασυνήθιστα πλήρες είδος διατροφής. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται λιγότερη πρωτεΐνη κινόα από πρωτεΐνη σιταριού για τις ανάγκες μας.
Διατροφικές πληροφορίες
Η κινόα είναι πλούσια σε πρωτεϊνη και περιέχει Ωμέγα 3 λιπαρά (τα οποία δε βλάπτουν την καρδιά). Επίσης είναι καλή πηγή φωσφόρου και έχει πολύ μαγνήσιο και σίδηρο. Δεν έχει γλουτένη και χωνεύεται εύκολα.
Παραγωγή
Οι χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή κινόας είναι η Βολιβία, το Περού και ο Ισημερινός. Τα τελευταία χρόνια η παραγωγή της βρίσκεται σε διαδικασία επέκτασης σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, καθώς το φυτό ευδοκιμεί εύκολα σε ορισμένες ελληνικές εδαφοκλιματικές συνθήκες και είναι ανθεκτικό στην ξηρασία και την αλατότητα.
Θρεπτικά στοιχεία ανά 100g
Θερμίδες: 374Kcal
''' Συστατικά  -                  Ποσότητα -            %Ημερήσιων Αναγκών* '''
Οι σε ποσοστό % Ημερήσιων Αναγκών Τιμές αναφέρονται σε διατροφή 2000 θερμίδων. Ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός σε θερμίδες, οι τιμές αυτές μπορεί να είναι υψηλότερες (αθλητές, χειρωνακτικές εργασίες) ή χαμηλότερες (καθιστική εργασία).
Παραπάνω αναφέρονται μόνο τα βασικά αμινοξέα: είναι αυτά που δε μπορούν να σχηματιστούν από τον ανθρώπινο οργανισμό και πρέπει να ληφθούν έτοιμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψευδοδημητριακά Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χηνοποδιοειδή Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης
Έμιλ Κραίπελιν
Ο Έμιλ Βίλχελμ Γκέοργκ Μάγκνους Κραίπελιν (γερμ. Emil Wilhelm Georg Magnus Kraepelin, 15 Φεβρουαρίου 1856 – 7 Οκτωβρίου 1926) ήταν σημαντικός Γερμανός ψυχίατρος. Η Εγκυκλοπαίδεια Ψυχολογίας του H.J. Eysenck τον χαρακτηρίζει ως τον «ιδρυτή της σύγχρονης επιστημονικής ψυχιατρικής, της ψυχοφαρμακολογίας και της ψυχιατρικής γενετικής».
Ο Έμιλ Κραίπελιν πίστευε ότι οι κυριότερες αιτίες των ψυχιατρικών ασθενειών είναι βιολογικές και γενετικής προελεύσεως δυσλειτουργίες. Οι θεωρίες του κυριάρχησαν στην ψυχιατρική στις αρχές του 20ού αιώνα και, παρά τη μεταγενέστερη επίδραση της ψυχοδυναμικής του Φρόυντ και των μαθητών του, γνώρισαν μια αναζωογόνηση κατά τα τέλη του αιώνα.
Τα συγγράμματά του δεν περιέχουν λεπτομερή ιστορικά μεμονωμένων περιπτώσεων, αλλά συγκεντρώσεις χαρακτηριστικών συμπτωμάτων, δηλώσεων και συμπεριφορών από ασθενείς με συγκεκριμένη διάγνωση. Χαρακτηρίσθηκε «επιστημονικός μάνατζερ» και «πολιτικός της επιστήμης», που ανέπτυξε ένα «μεγάλης κλίμακας επιδημιολογικό ερευνητικό πρόγραμμα με κλινικό προσανατολισμό».
Οικογένεια και σπουδές
Ο πατέρας του Κραίπελιν, ο Καρλ Βίλχελμ, ήταν τραγουδιστής της όπερας και δάσκαλος της μουσικής. Ο Έμιλ γεννήθηκε το 1856 στο Νεουστρέλιτς του τότε Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Γνώρισε τη βιολογία από τον μεγαλύτερο (κατά δέκα έτη) αδελφό του Καρλ, μετέπειτα διευθυντή του Ζωολογικού Μουσείου του Αμβούργου.
Ο Κραίπελιν άρχισε να σπουδάζει ιατρική το 1874 στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ (1877-1878). Στη Λειψία μελέτησε νευροπαθολογία με καθηγητή τον Paul Flechsig και πειραματική ψυχολογία με καθηγητή τον Βίλχελμ Βουντ. Ακολούθησε τις θεωρίες του Βουντ και διετήρησε ένα ισόβιο ενδιαφέρον για την πειραματική ψυχολογία. Στη Λειψία ο Κραίπελιν συνέγραψε ένα βραβευμένο δοκίμιο με τίτλο «Η επίδραση των οξείων παθήσεων στην προκληση νοητικών διαταραχών».
Στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ πέρασε το Rigorosum (δηλαδή τις πτυχιακές προφορικές εξετάσεις) τον Μάρτιο του 1878 και τις εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως της ιατρικής τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1878. Αμέσως μετά και μέχρι το 1882 συνεργάσθηκε με τον Μπέρναρντ φον Γκούντεν στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.
Επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας τον Φεβρουάριο του 1882, ο Κραίπελιν εργάσθηκε στη νευρολογική κλινική του Βίλχελμ Χάινριχ Ερμπ και στο εργαστήριο ψυχοφαρμακολογίας του Βουντ. Ολοκλήρωσε τη διατριβή του «επί υφηγεσία» στη Λειψία, με τίτλο «Η θέση της ψυχολογίας στην ψυχιατρική». Στις 3 Δεκεμβρίου 1883 αναγορεύθηκε σε υφηγητή στο Μόναχο.
Σταδιοδρομία
Το μείζον έργο του Κραίπελιν, το Compendium der Psychiatrie: Zum Gebrauche für Studirende und Aerzte (= «Σύνοψις Ψυχιατρικής / για χρήση από φοιτητές και ιατρούς»), εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1883 και επαυξήθηκε μεταγενέστερα σε πολύτομες εκδόσεις υπό τον τίτλο Ein Lehrbuch der Psychiatrie (= «Σύγγραμμα ψυχιατρικής»). Σε αυτό ο συγγραφέας επιχειρηματολόγησε υπέρ της απόψεως ότι η ψυχιατρική ήταν ένας κλάδος της ιατρικής επιστήμης και ότι θα έπρεπε οι έρευνές της να βασίζονται στην παρατήρηση και στον πειραματισμό, όπως οι έρευνες των άλλων φυσικών επιστημών. Επίσης ότι θα έπρεπε να γίνονται έρευνες στα φυσικά-σωματικά αίτια των ψυχασθενειών. Ξεκίνησε να θέτει τα θεμέλια του σύγχρονου ταξινομικού συστήματος των νοητικών διαταραχών. Πρότεινε επίσης ότι με τη μελέτη ιστορικών ασθενών και την ταυτοποίηση συγκεκριμένων διαταραχών μπορούσε να προβλεφθεί η εξέλιξη μιας ψυχασθένειας, αφού πρώτα λαμβανόταν υπόψη οι ατομικές διαφορές στην προσωπικότητα και την ηλικία του ασθενούς κατά την έναρξη των συμπτωμάτων.
Το 1884 ο Κραίπελιν διορίσθηκε ιατρός στην επαρχιακή κωμόπολη Λέουμπους της Πρωσίας, το σημερινό Λούμπιας της Πολωνίας, και το 1885 διευθυντής του Ινστιτούτου Θεραπείας και Νοσηλευτικής στη Δρέσδη. Την 1η Ιουλίου 1886, σε ηλικία 30 ετών, έγινε Καθηγητής της Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ (το σημερινό Πανεπιστήμιο του Τάρτου στην Εσθονία). Στις 5 Δεκεμβρίου 1890 έγινε πρόεδρος τμήματος στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1904. Στο Ντόρπατ έγινε και διευθυντής της Πανεπιστημιακής Κλινικής, 80 κλινών. Εκεί άρχισε να μελετά και να καταγράφει λεπτομερώς πολλά ιστορικά, «οδηγηθείς στην εκτίμηση της σημασίας της πορείας της ασθενείας ως προς την ταξινόμηση των ψυχικών/νοητικών διαταραχών».
Το 1903 ο Κραίπελιν έγινε Καθηγητής της Κλινικής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ το 1908 εκλέχθηκε μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών.
Το 1912, μετά από αίτημα της DVP (Γερμανικής Ενώσεως Ψυχιατρικής), της οποίας ήταν πρόεδρος από το 1906 μέχρι το 1920, ο Κραίπελιν άρχισε να μελετά την ίδρυση ενός ερευνητικού κέντρου. Μετά από μια μεγάλη δωρεά του Γερμανοαμερικανού τραπεζίτη Τζέημς Λεμπ, που είχε υπάρξει ο ίδιος ψυχιατρικός ασθενής, αλλά και υποσχέσεις για στήριξη από άλλους «πάτρονες της επιστήμης», ιδρύθηκε το 1917 στο Μόναχο το Γερμανικό Ινστιτούτο Ψυχιατρικών Ερευνών, το σημερινό Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ Ψυχιατρικής. .
Ρούλα (όνομα)
Ρούλα, γυναικείο όνομα πολύ συνηθισμένο, που προέρχεται από αφαίρεση συλλαβών από την αρχή γυναικείων υποκοριστικών ονομάτων όπως, Αργυρούλα, Ζαχαρούλα, Θεοδωρούλα, Σταυρούλα κτλ.
Έμιλ Κραίπελιν
Σταδιοδρομία
Ο Κραίπελιν μίλησε με θάρρος εναντίον της απάνθρωπης μεταχειρίσεως που επικρατούσε στα ψυχιατρικά άσυλα της εποχής του, και της φυλακίσεως αντί της προσπάθειας για θεραπεία των φρενοβλαβών. Επιπλέον υπεστήριξε αγώνες κατά του αλκοολισμού και της θανατικής ποινής. Για την αντιμετώπιση επιθετικών ασθενών, ο Κραίπελιν συνιστούσε τη χορήγηση βρωμιούχου καλίου ως ηρεμιστικού. Απέρριπτε τις ψυχαναλυτικές θεωρίες, που θεωρούσαν την εγγενή ή παιδική σεξουαλικότητα ως το αίτιο των ψυχασθενειών, αλλά και τις φιλοσοφικές εικασίες ως μη επιστημονικές. Εστίασε στη συλλογή κλινικών δεδομένων και ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως για τη νευροπαθολογία (π.χ. στις αλλοιώσεις του νευρικού ιστού).
Ρούλα (όνομα)
Πίσω από το Ρούλα κρύβεται το παραγωγικό επίθημα -ούλα, που χρησιμοποιείται για το σχηματισμό υποκοριστικών θηλυκού γένους, λ.χ. γατ-ούλα, καρδ-ούλα, παιδ-ούλα. Το επίθημα -ούλα προήλθε από το λατινικό -ulla, και παλιότερα γραφόταν με δύο λάμδα (λλ), όπως συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο (βλ. κυπριακή διάλεκτος), όπου όμως το διπλό λ προφέρεται, π.χ. Αργυρούλ-λα, Μαρούλ-λα, Γεωργούλ-λα.
Έμιλ Κραίπελιν
Σταδιοδρομία
Προς το τέλος της σταδιοδρομίας του, πεπεισμένος για την ορθότητα των θέσεων του κοινωνικού δαρβινισμού, προήγαγε την έρευνα σε θέματα φυλετικής υγιεινής και ευγονικής.
Ρούλα (όνομα)
Ο αρσενικός τύπος του ονόματος, Ρούλης, δεν πολυσυνηθίζεται πια, ίσως εξαιτίας και των νέων σημασιών που απέκτησε η λέξη.
Έμιλ Κραίπελιν
Σταδιοδρομία
Ο Κραίπελιν αποσύρθηκε από τη διδασκαλία σε ηλικία 66 ετών και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια του ασχολούμενος με την οργάνωση του Ινστιτούτου Ψυχιατρικών Ερευνών. Η ένατη και τελευταία έκδοση του Συγγράμματος ψυχιατρικής έγινε το 1927, λίγο μετά τον θάνατό του, σε 4 τόμους και δεκαπλάσιο αριθμό σελίδων από την πρώτη έκδοση.
Ρούλα (όνομα)
Τραγούδι
«Ρούλλα μου, Μαρούλλα μου», παραδοσιακό τραγούδι της Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Υποκοριστικά ονόματα
Έμιλ Κραίπελιν
Θεωρίες και ταξινομικά σχήματα
Ο Κραίπελιν διεκήρυσσε ότι είχε ανακαλύψει έναν νέο τρόπο αντιμετωπίσεως των ψυχασθενειών, αναφερόμενος στην παραδοσιακή αντιμετώπιση ως «συμπτωματική» και στη δική του ως «κλινική». Αυτό εξελίχθηκε στη σύνθεσή του των εκατοντάδων νοητικών διαταραχών που είχαν καταγραφεί μέχρι τον ύστερο 19ο αιώνα, καθώς ομαδοποίησε τις ψυχικές νόσους με βάση κοινά συμπτωματολογικά χρονοεξελισσόμενα μοτίβα, αντί με βάση απλές ομοιότητες των κυριότερων συμπτωμάτων, όπως έκαναν οι προγενέστεροί του.
Περιέγραψε το έργο του στην 5η έκδοση του Συγγράμματος ως «ένα αποφασιστικό βήμα από μια συμπτωματολογική σε μια κλινική θεώρηση της φρενοβλαβείας... ...Η σημασία των εξωτερικών κλινικών σημείων έχει... ...υποταχθεί στη θεώρηση των συνθηκών γενέσεως, την πορεία της κάθε συγκεκριμένης νόσου και της τελικής καταλήξεως αυτής. Με τον τρόπο αυτόν, όλες οι καθαρώς συμπτωματολογικές κατηγορίες έχουν εξαφανισθεί από τη νοσολογία.»
Ψύχωση και διάθεση
Στον Κραίπελιν πιστώνεται η ταξινόμηση της, μέχρι τότε θεωρούμενης ενιαίας, ψυχώσεως, σε δύο διαφορετικές μορφές (θεώρηση γνωστή ως «Κραιπελίνεια διχοτόμηση»):
Αρυόμενος από τις μακροπρόθεσμες έρευνές του και με χρήση των κριτηρίων της πορείας, της τελικής καταστάσεως και της προγνώσεως, ο Κραίπελιν ανέπτυξε την έννοια της dementia praecox, την οποία όρισε ως την «υποξεία ανάπτυξη ιδιόμορφης απλής καταστάσεως νοητικής εξασθενήσεως που συμβαίνει σε μη ηλικιωμένα άτομα». Εισήγαγε για πρώτη φορά αυτή την έννοια ως διαγνωστική οντότητα στην 4η γερμανική έκδοση του Lehrbuch der Psychiatrie το 1893, εντάσσοντάς την τότε στις εκφυλιστικές διαταραχές, μαζί με την κατατονία και τη dementia paranoides («παρανοειδή άνοια»), αλλά διαχωρίζοντάς την σαφώς από αυτές. Η έννοια αντιστοιχούσε βασικά στην «ηβηφρένεια» του Έβαλντ Χέκερ. Στην έκτη έκδοση του Lehrbuch το 1899 και οι τρεις παραπάνω κλινικές μορφές θεωρούνται ως διαφορετικές εκφράσεις μιας και μόνης ασθένειας, της dementia praecox.
Μια από τις κατευθυντήριες αρχές της μεθόδου του Κραίπελιν ήταν η αναγνώριση του ότι το οποιοδήποτε σύμπτωμα μπορούσε να εμφανισθεί σε πρακτικά όλες αυτές τις διαταραχές. Π.χ. δεν υπάρχει σχεδόν σύμπτωμα που συναντάται στην dementia praecox που να μην έχει καταγραφεί και στη μανιοκατάθλιψη. Εκείνο που διαχωρίζει την κάθε νόσο συμπτωματολογικώς (και όχι σύμφωνα με την υποκείμενη παθολογία) δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο (παθογνωμονικό) σύμπτωμα ή συμπτώματα, αλλά ένα συγκεκριμένο μοτίβο συμπτωμάτων. Χωρίς άμεσο έλεγχο της φυσιολογίας ή της γενετικής για την κάθε νόσο, μπορούμε μόνο να τις διακρίνουμε από το συγκεκριμένο μοτίβο συμπτωμάτων. Το σύστημα του Κραίπελιν αποτελεί έτσι μια μέθοδο αναγνωρίσεως μοτίβων και όχι ομαδοποιήσεως κατά σύμπτωμα.
Κατά καιρούς έχει υποστηριχθεί ότι ο Κραίπελιν απέδειξε την ύπαρξη συγκεκριμένων μοτίβων και στη γενετική αυτών των διαταραχών, καθώς και μοτίβων στην εξέλιξη και κατάληξή τους, αλλά δεν έχουν ταυτοποιηθεί ούτε και μέχρι σήμερα ιδιαίτεροι βιοδείκτες. Γενικώς, τείνουν να διαγιγνώσκονται περισσότεροι άνθρωποι με σχιζοφρένεια μεταξύ των συγγενών σχιζοφρενών από όσο στον γενικό πληθυσμό, ενώ και η μανιοκατάθλιψη είναι συχνότερη στους συγγενείς μανιοκαταθλιπτικών. Ωστόσο αυτό δεν αποδεικνύει γενετική συσχέτιση, καθώς μπορεί να υπάρχει ο παράγοντας του κοινωνικού και άλλου περιβάλλοντος.
Ο Κραίπελιν ανέφερε και ένα μοτίβο στην εξέλιξη και την έκβαση αυτών των καταστάσεων. Πίστευε ότι η σχιζοφρένεια είχε μια εκφυλιστική εξέλιξη, κατά την οποία οι νοητικές λειτουργίες παρήκμαζαν συνεχώς, ενώ οι μανιοκαταθλιπτικοί είχαν μια διαλείπουσα εξέλιξη, με τους ασθενείς να έχουν ελάχιστα συμπτώματα κατά περιόδους και οξεία «επεισόδια» ενδιαμέσως. Αυτό οδήγησε τον Κραίπελιν να ορίσει τη σημερινή σχιζοφρένεια ως dementia praecox, με το dementia (= άνοια) να σηματοδοτεί τη μη αντιστρεπτή διανοητική παρακμή. Αργότερα διαφάνηκε ότι η dementia praecox δεν κατέληγε απαραιτήτως σε έκπτωση των νοητικών λειτουργιών και έτσι μετονομάθηκε σε «σχιζοφρένεια» από τον Όιγκεν Μπλόυλερ.
Καθώς όμως ο Κραίπελιν παραδέχθηκε το 1920, «γίνεται όλο και περισσότερο προφανές ότι δεν μπορούμε να διακρίνουμε ικανοποιητικώς μεταξύ αυτών των δύο ψυχασθενειών». Συμπλήρωσε ότι: «Από τη μία παρατηρούμε ασθενείς με μη αντιστρεπτή άνοια και μείζονες βλάβες του εγκεφαλικού φλοιού. Από την άλλη υπάρχουν εκείνοι οι ασθενείς των οποίων η προσωπικότητα παραμένει άθικτη». Ωστόσο, η αλληλοεπικάλυψη ανάμεσα στις διαγνώσεις και στις νευρολογικές ανωμαλίες (όπου αυτές ανιχνεύονται) συνεχίσθηκε να παρατηρείται. Στην πραγματικότητα μια διαγνωστική κατηγορία, η σχιζοσυναισθηματική διαταραχή, θα εισαγόταν για να «καλύψει» τις ενδιάμεσες περιπτώσεις.
Ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες
Στις πρώτες 6 εκδόσεις του επιδραστικού συγγράμματος ψυχιατρικής του Κραίπελιν υπήρχε μια ενότητα με θέμα την «ηθική φρενοβλάβεια», δηλαδή μια διαταραχή των συναισθημάτων ή των ηθικών κριτηρίων χωρίς παραισθήσεις ή αλλοίωση των λογικών και κριτικών ικανοτήτων του ασθενούς. Ο Κραίπελιν την όριζε ως «έλλειψη ή εξασθένηση των αισθημάτων εκείνων τα οποία αντιρροπούν την ανελέητη ικανοποίηση του εγωισμού». Την απέδιδε κυρίως σε «εκφυλισμόν». Αυτή η άποψη έχει χαρακτηρισθεί ως ένας ψυχιατρικός «επανορισμός» των θεωριών του Τσέζαρε Λομπρόζο περί «γεννημένων εγκληματιών», μορφοποιημένων σε μια έννοια «ηθικού ελαττώματος», αν και ο Κραίπελιν τόνιζε ότι δεν ήταν ακόμα δυνατή η αναγνώρισή τους από φυσικά, σωματικά χαρακτηριστικά.
Ωστόσο από το 1904 ο Κραίπελιν μετακίνησε την ενότητα από το κεφάλαιο «Συγγενής νοητική αδυναμία» σε ένα νέο κεφάλαιο με τίτλο «Ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες». Εξετάζονταν υπό το πρίσμα μιας θεωρίας «εκφυλισμού» και διακρίνονταν 4 τύποι: οι «γεννημένοι εγκληματίες», οι «παθολογικοί ψεύτες, οι συνεχώς παραπονούμενοι και οι Triebmenschen (δηλαδή άνθρωποι παρακινούμενοι από μια βασική ενώθηση ή ψυχαναγκασμό, π.χ. προς την αλητεία, προς την παθολογική φιλαργυρία ή σπατάλη, ή τον αλκοολισμό).
Η έννοια των «ψυχοπαθολογικών κατωτεροτήτων» είχε τότε διαδοθεί στη Γερμανία από τον Γιούλιους Λούντβιχ Άουγκουστ Κοχ (1841-1908), που πρότεινε τον διαχωρισμό σε συγγενείς και επίκτητες περιπτώσεις. Ο Κραίπελιν δεν είχε κάποια στοιχεία ή ερμηνεία που να υποδεικνύουν συγγενή αίτια, οπότε το συμπέρασμά του φαίνεται ότι ήταν ένας απλός «βιολογισμός». `Αλλοι, όπως ο Γκούσταφ Ασάφενμπουργκ, υπεστήριξαν έναν συνδυασμό αιτίων. Το συμπέρασμα του Κραίπελιν, περί ενός ηθικού ελαττώματος αντί μιας ενισχυτικής παρορμήσεως προς το έγκλημα έχει επίσης επικριθεί, καθώς υπονοεί ότι το ηθικό αισθητήριο είναι κατά κάποιο τρόπο έμφυτο.
Ο Κραίπελιν αναφερόταν στις ψυχοπαθολογικές καταστάσεις στην έκδοση του 1896 του συγγράμματός του, συμπεριλαμβάνοντας την ψυχαναγκαστική παράνοια, την ομοφυλοφιλία και τις διαταραχές στη διάθεση. Αλλά από το 1904 τις αποκαλούσε «συνθήκες πρωτογενούς νόσου» και εισήγαγε τη νέα, εναλλακτική κατηγορία των ψυχοπαθολογικών προσωπικοτήτων. Στην 8η έκδοση (1909) η κατηγορία συμπεριελάμβανε, εκτός από έναν ξεχωριστό «ακοινώνητο» τύπο, τον ασταθή, τους Triebmenschen (βλ. παραπάνω), τους εκκεντρικούς, τους ψεύτες και τους εριστικούς. Πλέον ο Κραίπελιν δεν ενέτασσε τις διαταραχές της διαθέσεως στην ίδια κατηγορία, αλλά μόνο σε (ηπιότερες) φάσεις του μανιοκαταθλιπτικού φάσματος, κάτι που αντιστοιχεί στα σημερινά ταξινομικά σχήματα.
Νόσος Αλτσχάιμερ
Ο Κραίπελιν υπέθεσε ότι υπάρχει μια ειδική παθολογία του εγκεφάλου ή άλλου οργάνου ως υποκείμενη βλάβη σε κάθε μείζονα ψυχιατρική διαταραχή. Ως συνάδελφος του Αλοΐσιου Άλτσχαϊμερ, ανεκάλυψε μαζί του τη Νόσο Αλτσχάιμερ ως ξεχωριστή πάθηση. Μάλιστα το εργαστήριο του Κραίπελιν ήταν εκείνο που ανεκάλυψε την παθολογική της βάση: τις αλλοιώσεις στον εγκέφαλο. Ο Κραίπελιν ήταν βέβαιος ότι κάποια μέρα θα ήταν δυνατή η ταυτοποίηση της παθολογικής βάσεως κάθε μείζονος ψυχιατρικής διαταραχής.
Ευγονική
Από τότε που έγινε καθηγητής της Κλινικής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1903), ο Κραίπελιν άρχισε να γράφει περισσότερο πάνω σε θέματα κοινωνικής πολιτικής. Υπήρξε ισχυρός και επιδραστικός υπέρμαχος της ευγονικής και της φυλετικής υγιεινής. Οι δημοσιεύσεις του περιελάμβαναν θέματα όπως ο αλκοολισμός, το έγκλημα, ο «κοινωνικός εκφυλισμός» και η υστερία.
Ο Κραίπελιν ήταν πεπεισμένος ότι θεσμοί όπως το εκπαιδευτικό σύστημα και το κράτος πρόνοιας, εξαιτίας της τάσεώς τους να αναιρούν τη λειτουργία της φυσικής επιλογής, υπενόμευαν τον βιολογικό «αγώνα για επιβίωση» του έθνους. Ενδιαφερόταν για τη διατήρηση και ενδυνάμωση των χαρακτηριστικών του γερμανικού λαού-έθνους (Volk). Φαίνεται να είχε μια λαμαρκιανή αντίληψη της μη βιολογικής εξελίξεως, όπως ότι η πολιτιστική φθορά μπορούσε να κληρονομηθεί. Υπεστήριξε και προήγαγε το έργο του μαθητή, συνεργάτη και αργότερα διαδόχου του στη διεύθυνση της ψυχιατρικής κλινικής Ερνστ Ρύντιν για τη διευκρίνηση των μηχανισμών της γενετικής κληρονομικότητας, ώστε να πραγματοποιηθεί μια λεγόμενη «εμπειρική γενετική πρόγνωση».
Ο Μάρτιν Μπρύνε σημειώνει ότι οι Κραίπελιν και Ρύντιν φαίνεται ότι ήταν υπέρμαχοι και μιας θεωρίας «αυτο-εξημερώσεως», μιας εκδοχής του κοινωνικού δαρβινισμού σύμφωνα με την οποία ο σύγχρονος πολιτισμός δεν επέτρεπε τον αφανισμό των λιγότερο προσαρμόσιμων ανθρώπων, με αποτέλεσμα περισσότερες νοητικές διαταραχές και υποβάθμιση της δεξαμενής γονιδίων. Ως «συμπτώματα» αυτού ο Κραίπελιν θεωρούσε «την εξασθένηση της βιωσιμότητας και της δυνάμεως αντιστάσεως, τη μείωση της γονιμότητας», την «προλεταριοποίηση» και την «ηθική ζημία» εξαιτίας του «μαντρώματος» των ανθρώπων (Zusammenpferchung). Επίσης έγραψε ότι «ο αριθμός των ηλιθίων, των επιληπτικών, των ψυχοπαθών, των εγκληματιών, των πορνών και των αλητών που έχουν αλκοολικούς και συφιλιδικούς γονείς, οι οποίοι μεταφέρουν την κατωτερότητά τους στους απογόνους τους, είναι ανυπολόγιστος». Προσέθετε ότι «το γνωστόν παράδειγμα των Εβραίων, με την ισχυρή τους προδιάθεση προς νευρικές και νοητικές διαταραχές, μάς διδάσκει ότι η εξαιρετικώς προκεχωρημένη αυτοεξημέρωσή τους ίσως τελικώς αποτυπώνει καθαρά σημάδια στη φυλή». Ο Μπρύνε υποστηρίζει ότι το νοσολογικό σύστημα του Κραίπελιν «ήταν δομημένο, σε μεγάλο βαθμό, πάνω στο υπόδειγμα του εκφυλισμού».
Επίδραση
Η μεγάλη συνεισφορά του Κραίπελιν στην ταξινόμηση της σχιζοφρένειας και της μανιοκατάθλιψης παραμένει σχετικώς άγνωστη στο ευρύ κοινό, και το έργο του, που δεν διέθετε τη λογοτεχνική ποιότητα, ούτε την ισχύ «υποδείγματος» του Φρόυντ, διαβάζεται ελάχιστα εκτός των κύκλων των ειδικών. Οι συνεισφορές του είχαν περιθωριοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, όσο κυριαρχούσαν οι φροϋδικές αιτιολογικές θεωρήσεις. Σήμερα ωστόσο πολλές από τις απόψεις του κυριαρχούν σε αρκετά θέματα της ψυχιατρικής έρευνας και της ακαδημαϊκής ψυχιατρικής. Οι θεμελιακές θεωρίες του σχετικώς με τη διάγνωση των ψυχιατρικών διαταραχών αποτελούν τη βάση των κυριότερων διαγνωστικών συστημάτων που χρησιμοποιούνται σήμερα, ιδίως του DSM-IV της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ενώσεως και του ICD του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Αυτά βασίζονται στα «Ερευνητικά Διαγνωστικά Κριτήρια» (RDC) της δεκαετίας του 1970 και στα προγενέστερα «Κριτήρια Feighner», που αναπτύχθηκαν από δεδηλωμένους «νεο-κραιπελιανούς», δια του Ρόμπερτ Σπίτσερ και άλλων μελών των επιτροπών των DSM, που πρόσεχαν να μη συμπεριλάβουν συμπεράσματα περί αιτιολογίας, όπως είχε κάνει ο ίδιος ο Κραίπελιν.
Ο Κραίπελιν έχει χαρακτηρισθεί «διαχειριστής («manager») επιστημονικών προγραμμάτων», έχοντας αναπτύξει ένα μεγάλης κλίμακας κλινικού προσανατολισμού ερευνητικό πρόγραμμα στη βάση της επιδημιολογίας. Στον ρόλο αυτό συνέλεξε πληροφόρηση από μεγάλη ποικιλία πηγών και δικτύων.
Ως συγγραφέας, ο Κραίπελιν έγραφε σε ένα knapp und klar (συμπαγές και καθαρό) ύφος, που κατέστησε τα βιβλία του χρήσιμα εργαλεία για τους ιατρούς. Ωστόσο, οι αγγλικές μεταφράσεις του Συγγράμματός του, τουλάχιστον οι πρώτες, μέσω των οποίων τον πρωτογνώρισε ο αγγλοσαξονικός κόσμος, ήταν περιληπτικές και αδέξιες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ψυχίατροι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας
Η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας είναι Αρχιεπισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και έχει υπό τη δικαιοδοσία της την Αυστραλία, την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα.
Σύμφωνα με στοιχεία του 2015, έχει πάνω από 120 ενορίες και οκτώ μοναστήρια στις πέντε Αρχιερατικές της Περιφέρειες.
Ιστορία
Οι πρώτες ορθόδοξες εκκλησίες στην Αυστραλία ήταν η Αγία Τριάδα στο Surry Hills του Σίδνεϋ (1898) και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου στην Ανατολική Μελβούρνη (1900). Ο πρώτος ιερέας που κάλυψε τις θρησκευτικές ανάγκες των Ελληνορθοδόξων σε Σίδνεϋ και Μελβούρνη ήταν ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Μπακαλιάρος. Τον Μάρτιο του 1924, το Οικουμενικό Πατριαρχείο ίδρυσε τη «Μητρόπολη Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας» για να καλύψει τον αυξανόμενο ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος το 1927 αριθμούσε περί τους 10.000 και είχε ιδρύσει ναούς στο Σίδνεϋ, τη Μελβούρνη, το Brisbane, το Perth και το Port Pirie στη Νότια Αυστραλία. Πρώτος Μητροπολίτης της νεοσύστατης επαρχίας του Οικουμενικού Θρόνου ήταν ο Χριστόφορος Κνήτης, ως τότε Μητροπολίτης Σερρών. Στις 4 Φεβρουαρίου 1928 εξελέγη Μητροπολίτης Βιζύης και το 1929, εν μέσω κάποιου σκανδάλου, επέστρεψε στην πατρίδα του, τη Σάμο, όπου και πέθανε στις 7 Αυγούστου 1958.
Το 1931, ο Τιμόθεος Ευαγγελινίδης εξελέγη δεύτερος Μητροπολίτης Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Έφτασε στην Αυστραλία στις 28 Ιανουαρίου 1932 και εποίμανε την επαρχία ως το 1947, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Ρόδου. Στις 22 Απριλίου του ιδίου έτους, τρίτος Μητροπολίτης εξελέγη ο Θεοφύλακτος Παπαθανασόπουλος, ο οποίος είχε διατελέσει και πατριαρχικός επίτροπος ως την εκλογή του προκατόχου του. Στις 2 Αυγούστου 1958 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και νέος Μητροπολίτης εξελέγη ο ως τότε επίσκοπος Ναζιανζού Ιεζεκιήλ Τσουκαλάς, ο οποίος αφίχθη στο Σίδνεϋ στις 27 Απριλίου 1959.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1959 η επαρχία προήχθη σε Αρχιεπισκοπή και ο Ιεζεκιήλ σε Αρχιεπίσκοπο. Η αρχιερατεία του συνέπεσε με μεγάλη αύξηση του αριθμού των Ελλήνων Ορθοδόξων του ποιμνίου του λόγω αυξημένης μετανάστευσης. Έτσι, πολλές από τις σημερινές ενορίες θεμελιώθηκαν υπό την καθοδήγησή του. Το 1970 αποσπάστηκε η Νέα Ζηλανδία και δημιουργήθηκε ανεξάρτητη Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας. Τον Αύγουστο του 1974, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον ανύψωσε σε Μητροπολίτη Πισιδίας. Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1987.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1975, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε παμψηφεί νέο Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας τον Μητροπολίτη Μιλητουπόλεως Στυλιανό Χαρκιανάκη, Υφηγητή στην έδρα της Συστηματικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο Στυλιανός έφτασε στο Σϊδνεϋ στις 15 Απριλίου 1975 και ενθρονίστηκε το Σάββατο του Λαζάρου, 26 Απριλίου 1975. Πέθανε στις 25 Μαρτίου 2019 στο Σίδνεϊ σε ηλικία 83 ετών από καρκίνο.
Στις 9 Μαΐου 2019, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε παμψηφεί νέο Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας τον ως τότε επίσκοπο Χριστουπόλεως Μακάριο Γρινιεζάκη.
Αρχιεπισκοπικές Περιφέρειες
Στην Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας υπάγονται επτά Περιφέρειες.
Αυτές είναι οι:
Βοηθοί Επίσκοποι
Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας διακονούν σήμερα δέκα (10) Βοηθοί Επίσκοποι που φέρουν τους τίτλους παλαιών επισκοπών της Μικράς Ασίας (όπως Δέρβης, Μιλητουπόλεως) και της Ανατολικής Θράκης (όπως Χαριουπόλεως, Σωζοπόλεως):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αυστραλιας
Ασφάκα (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Ασφάκα ονομάζουμε το γνωστό φυτό και δύο οικισμούς της Ελλάδας:
The Dark Side of the Moon
The Dark Side of the Moon είναι ένα άλμπουμ του συγκροτήματος Pink Floyd που κυκλοφόρησε το 1973. Οι στίχοι των τραγουδιών αναφέρονται στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, τα προβλήματα, τις συνήθειες, θέματα όπως ο χρόνος, η απληστία, οι συγκρούσεις, τα ταξίδια, οι ψυχικές διαταραχές και ο Θάνατος.
Μαζί με το The Wall θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα δείγματα δουλειάς των Pink Floyd. Πολλοί κριτικοί έχουν χρησιμοποιήσει το δίσκο ως κριτήριο διαχωρισμού μεταξύ της κλασικής Ροκ και ηλεκτρονικής μουσικής. Και τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος (Ντέιβιντ Γκίλμορ, Νικ Μέισον, Ρότζερ Γουώτερς και Ρίτσαρντ Ράιτ) πήραν μέρος στην δημιουργία και την παραγωγή του δίσκου.
Κεντρική ιδέα
Το Dark Side of the Moon εμπνέεται από τον πιεστικό τρόπο ζωής που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τρέλα, τον καταναλωτισμό, τον αυξημένο ρυθμό ζωής και μετακίνησης, την παρακμή των γηραιών ανθρώπων και τον θάνατο, την απανθρωπιά της κοινωνίας και τις πολεμικές συγκρούσεις. Η θεματολογία αυτή μεταδίδεται τόσο μέσα από τους στίχους όσο και μέσα από ήχους και ομιλία. Για παράδειγμα στο τραγούδι On the Run ο ήχος του αεροπλάνου που συντρίβεται μπορεί να ερμηνευτεί ως φοβία για τα αεροπλάνα. Στο τραγούδι Time τα ξυπνητήρια προσπαθούν να θυμίσουν στον ακροατή το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος. Το ηχητικό των κερμάτων στο τραγούδι Money κριτικάρει την απληστία. Το Us and Them είναι ένα αντιπολεμικό μανιφέστο, ενώ το Brain Damage δίνει την εναλλακτική άποψη ότι οι "τρελοί" ίσως είναι οι μόνοι που καταλαβαίνουν τα λάθη της κοινωνίας. Τέλος, το κομμάτι Eclipse ασχολείται με τις διαπροσωπικές σχέσεις.
Ο Ρότζερ Γουώτερς έγραψε όλους τους στίχους και ηχογράφησε τα "προσχέδια" των τραγουδιών σε ένα στούντιο κοντά στο σπίτι του.
Διάλογοι
Μεταξύ των τραγουδιών και πάνω σε αυτά ακούγονται κάποιοι διάλογοι. Ο Ρότζερ Γουώτερς δημιούργησε κάποιες κάρτες ερωτήσεων που είχαν σχέση με τα θέματα των τραγουδιών. Ύστερα μάζεψε περαστικούς και τους έδειχνε τις κάρτες σε τυχαία σειρά ηχογραφώντας ενιαία τις απαντήσεις. Αυτό δημιούργησε αξιοπρόσεκτους διαλόγους (μερικοί υπάρχουν στην ιστοσελίδα ).
Παρατηρήσεις
1 Μερικές εκδόσεις περιέχουν το Breathe και το Speak to Me σαν ένα κομμάτι
2 Η Κλερ Τόρι αναφέρθηκε ως βοηθός στα φωνητικά για το κομμάτι "The Great Gig in the Sky" για πρώτη φορά στο P*U*L*S*E, εξαιτίας της δικαστικής διαμάχης που είχε με τους Pink Floyd και την οποία κέρδισε.
Επιτυχία
Το Dark Side of the Moon έγινε παγκόσμιο Best-Seller έφτασε στην κορυφή στο Billboard 200 για μια εβδομάδα αλλά παρέμεινε στην λίστα για 741 εβδομάδες (περίπου 14 χρόνια). Οι πωλήσεις έφτασαν τα 45 εκατομμύρια σε παγκόσμιο επίπεδο το 2008 με 400.000 πωλήσεις το 2002 καθιστώντας το στα 200 best-selling albums της χρονιάς σχεδόν 30 χρόνια μετά την έκδοση του. Στην Αμερική έγινε πλατινένιο το 1990 και διαμαντένιο το 1999. Αυτή την στιγμή είναι 15 φορές πλατινένιο.
Σχετικές Πληροφορίες
thumb|right| The Sunny Side of the Moon
Συγχρονισμός με τον μάγο του Οζ
thumb|right| The Dark Side of the Rainbow Όταν το άλμπουμ παίχτηκε ταυτόχρονα με το φίλμ του 1939 Ο μάγος του Όζ οι εικόνες περιστασιακά φαίνεται να συγχρονίζονται με την μουσική και τους στίχους. Αυτό το φαινόμενο πήρε το όνομα "Dark Side of the Rainbow" ή "Dark Side of Oz". Λέγεται ότι το άλμπουμ μπορεί να παιχτεί τρεις φορές κατά την διάρκεια της ταινίας με συγχρονισμούς κάθε φορά που παίζεται. Τα μέλη του γκρουπ έχουν αρνηθεί επανειλημμένως ότι κάτι τέτοιο έχει γίνει ηθελημένα. Συγχρονισμένες ταινίες έχουν κυκλοφορήσει στο εμπόριο.(για πληροφορίες σχετικά Dark Side of the Rainbow.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία των Pink Floyd Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Ηχώ των Σπορ
Η εφημερίδα Ηχώ των Σπορ κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1925, αποτελώντας μία από τις δύο χρονικά πρώτες με αμιγώς αθλητικό περιεχόμενο στην Ελλάδα. Άρχισε την έκδοσή της σε τρισεβδομαδιαία βάση (κάποιες φορές ανά δύο ημέρες), μετονομάστηκε σε Σπορ και Ποδόσφαιρον, στη συνέχεια έγινε Τα Σπορ και διέκοψε την κυκλοφορία της ως εβδομαδιαία το Σεπτέμβριο του 1926.
Εκδότες της υπήρξαν οι αδελφοί Οικονομόπουλοι με το Λεωνίδα Πτέρη, από τους ιδρυτές –σωστότερα επανιδρυτής– και πρόεδρος του ΓΣ Αμαρουσίου, επί μακρόν ανώτατο στέλεχος στο Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (ΣΕΠ) και συνεργάτης άλλων αθλητικών εντύπων. Ανάμεσα σε αυτά, ξεχωρίζει ως ιδιοκτήτης-διευθυντής του μηνιαίου περιοδικού Ο ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ (1924- ;), ενός από τα πρωτοπόρα ελληνικά.
Αιτία αναστολής κυκλοφορίας και των δύο σημειώνεται το περιορισμένο τότε ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο, επομένως παρά την ευρύτητα στον τίτλο τους, το συγκεκριμένο άθλημα θα κάλυπτε σημαντικό τμήμα της ύλης τους.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην αθλητικές εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Πουρνάρι Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Ταυροβόλιο
μικρογραφία|Ταυροβόλιο
Το ταυροβόλιο ήταν μία αρχαία θρησκευτική τελετή του Μιθραϊσμού, που αρχικά γινόταν στην Περσία. Σκοπός της τελετής ήταν να καθαρθούν οι λάτρεις με το αίμα του θυσιασμένου ταύρου. Το θυσιαζόμενο ζώο μπορεί να ήταν κριάρι (οπότε η τελετή ονομαζόταν «κριοβόλιο») ή αίγα. Κατά την ελληνιστική εποχή το ταυροβόλιο διαδόθηκε στη Μικρά Ασία, στη Ρώμη και αλλού.
Πηγές
Ταυροβολιο Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία Κατηγορία:Θυσία ζώων
Πωλ Νιούμαν
Ο Πωλ Λέοναρντ Νιούμαν (Paul Leonard Newman, 26 Ιανουαρίου 1925 - 26 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είχε λάβει πολυάριθμα βραβεία για το έργο του, ανάμεσα στα οποία ένα Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (επίσης 2 τιμητικά και 9 υποψηφιότητες), 6 Χρυσές Σφαίρες, ένα Βραβείο SAG, ένα BAFTA και ένα Έμμυ. Είχε επίσης βραβευτεί για την ερμηνεία του στην ταινία «Πόθοι στην κάψα του καλοκαιριού» (1958) στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ έχει λάβει τον Ασημένιο Λέοντα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου για την ταινία «Δεν είμαι κορόιδο κανενός» (1994). Επίσης, για μια εικοσαετία υπήρξε οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων, ενώ μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής του προσέφερε ιδιαίτερα μεγάλο φιλανθρωπικό έργο.
Νεανικά Χρόνια
μικρογραφία|260x260εσ|Ο Νιούμαν με την [[Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην ταινία Λυσσασμένη Γάτα (1958).]]
Ο Νιούμαν γεννήθηκε στο Σέικερ Χάιτς, στην πολιτεία Οχάιο. Ήταν γιος της Τερέζα (το γένος Φέτζερ ή Φέτσκο) και του Άρθουρ Σ. Νιούμαν, που διατηρούσε ένα επιτυχημένο κατάστημα αθλητικών ειδών. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος και η μητέρα του προερχόταν από οικογένεια Σλοβάκων ρωμαιοκαθολικών, από το πάλαι ποτέ Βασίλειο της Ουγγαρίας. Ο Νιούμαν έχει χαρακτηρίσει τον εαυτό του Εβραίο, υποστηρίζοντας πως αποτελεί «μεγαλύτερη πρόκληση». Η μητέρα του ηθοποιού εργαζόταν στο οικογενειακό κατάστημα, ενώ μεγάλωνε τον Πωλ και τον αδερφό του Άρθουρ (ο οποίος στο μέλλον έγινε παραγωγός και διευθυντής παραγωγής).
Ο Νιούμαν έδειξε ένα πρώιμο ενδιαφέρον για το θέατρο, το οποίο ενθάρρυνε η μητέρα του. Σε ηλικία επτά ετών, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην υποκριτική, σε μια σχολική παράσταση. Όταν αποφοίτησε από το λύκειο το 1943, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο (που εδρεύει στην πόλη Αθήνα) σπουδάζοντας οικονομικά. Αποτέλεσε μέλος της φοιτητικής αδερφότητας Φι Κάππα Ταυ.
Στρατιωτική Θητεία
Ο Νιούμαν υπηρέτησε στο Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στις επιχειρήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό. Εστάλη στο πρόγραμμα V-12 του Γέιλ με την ελπίδα να γίνει δεκτός σαν πιλότος. Αλλά το σχέδιο αυτό ανετράπη όταν ένας γιατρός διέγνωσε σε αυτόν αχρωματοψία. Εστάλη σε στρατόπεδο εκπαίδευσης και κατόπιν εκπαιδεύτηκε ως ασυρματιστής και σκοπευτής. Αφού εκπαιδεύτηκε ως ασυρματιστής και πολυβολητής σε τορπιλλοπλάνα, το 1944 εστάλη στο Μπάρμπερς Πόιντ, στη Χαβάη, και κατόπιν έλαβε μετάθεση για τα εφεδρικά σώματα που στρατοπέδευαν στον Ειρηνικό. Υπηρέτησε στο αεροπλανοφόρο USS Bunker Hill κατά τη Μάχη της Οκινάουα την άνοιξη του 1945. Εστάλη εκεί με μια εφεδρική μοίρα αεροπλάνων Avenger λίγο πριν την επίθεση, αλλά από κάποιο θέλημα της τύχης δεν πέταξε γιατί ο πιλότος του είχε κάποια μόλυνση στα αυτιά. Η υπόλοιπη ομάδα του δεν επέστρεψε ποτέ.
Μετά τον πόλεμο, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Κολλέγιο Κένυον, αποφοιτώντας το 1949. Ο Νιούμαν αργότερα σπούδασε υποκριτική στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ και υπό την εποπτεία του Λη Στράσμπεργκ στο Actors' Studio της Νέας Υόρκης.
Πρώτα Βήματα στην Υποκριτική
Ο Νιούμαν έκανε το ντεμπούτο του σε θέατρο του Μπρόντγουεϊ, στην αυθεντική παραγωγή του έργου του Γουίλιαμ Ιντζ με τίτλο «Picnic». Κατόπιν συμμετείχε στο ανέβασμα των παραστάσεων «The Desperate Hours» και «Γλυκό Πουλί της Νιότης» με την Τζεραλντίν Πέιτζ. Αργότερα πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική εκδοχή του τελευταίου και πάλι με την Πέιτζ.
Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στο «Ασημένιο Δισκοπότηρο» (1954), το οποίο ακολούθησαν οι αναγνωρισμένοι ρόλοι στις ταινίες «Εμείς οι Ζωντανοί» (1956), ως μποξέρ Ρόκι Γκρατσιάνο, «Λυσσασμένη Γάτα» (1958), πλάι στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ, και «The Young Philadelphians» (1959), με την Μπάρμπαρα Ρας και τον Ρόμπερτ Βων.
Ο Νιούμαν συμμετείχε σε ένα δοκιμαστικό με τον Τζέιμς Ντην για την ταινία «Ανατολικά της Εδέμ» (1955). Ο Νιούμαν έκανε δοκιμαστικό για το ρόλο του Άρον Τρασκ, ενώ ο Ντιν για αυτόν του μεγαλύτερου αδερφού του, Καλ Τρασκ (αν και ο Νιούμαν ήταν μεγαλύτερος ηλικιακά του Ντιν). Ο Ντιν κέρδισε το ρόλο του Καλ, αλλά το κομμάτι του Νιούμαν δόθηκε στον Ρίτσαρντ Ντάβαλος. Την ίδια χρονιά ο Νιούμαν συμπρωταγωνίστησε με την Εύα Μαρί Σεντ και το Φρανκ Σινάτρα σε μια ζωντανή και έγχρωμη μετάδοση του θεατρικού έργου του Θόρτον Γουάιλντερ με τίτλο «Η πόλη μας». Το 2003 ο Νιούμαν συμμετείχε σε ένα ριμέικ του ίδιου θεατρικού.
Μεγάλες παραγωγές
Ο Νιούμαν ήταν ένας από τους λίγους ηθοποιούς που έκαναν με επιτυχία τη μετάβαση από το σινεμά της δεκαετίας του 1950 σε αυτό των δεκαετιών 1960 και 1970. Η επαναστατική του περσόνα είχε πέραση στην επόμενη γενιά. Ο Νιούμαν πρωταγωνίστησε στις ταινίες «Έξοδος» (1960), «Ο κόσμος είναι δικός μου» (1961), «Άγριος Σαν Θύελλα» (1963), «F.B.I Φάκελος 17, άκρως εμπιστευτικόν» (1966), «Όμπρε!» (1967), «Ο Μεγάλος Δραπέτης» (1967), «Ο Πύργος της κολάσεως» (1974), «Άγριο Παιχνίδι» (1977) και «Η Ετυμηγορία» (1982). Με τον ηθοποιό Ρόμπερτ Ρέντφορντ και το σκηνοθέτη Τζωρτζ Ρόι Χιλ συμμάχησε δύο φορές, για τις δυο υπερεπιτυχημένες ταινίες «Οι Δύο Ληστές» (1969) και «Το Κεντρί» (1973).
Πραγματοποίησε κοινές εμφανίσεις με τη σύζυγό του, Τζοάν Γούντγουορντ, στις ταινίες «Πόθοι στην κάψα του καλοκαιριού» (1958), «Καλημέρα ζωή» (1958), «Δεσμώτες της ηδονής» (1960), «Αγαπηθήκαμε στο Παρίσι» (1961), «Στους δυο τρίτος δεν χωρεί» (1963), «Άσσοι της ταχύτητος και του ιλίγγου» (1969), «WUSA» (1970), «Ο επιθεωρητής Χάρπερ» (1975), «Χάρρυ και γιος: Η σύγκρουση» (1984) και «Ο κύριος και η κυρία Μπριτζ» (1990).
Εκτός από το να πρωταγωνιστήσει και να σκηνοθετήσει την ταινία «Χάρρυ και γιος: Η σύγκρουση», ο Νιούμαν σκηνοθέτησε τέσσερις ακόμη ταινίες (στις οποίες δεν συμμετείχε ως ηθοποιός) με πρωταγωνίστρια την Γούντγουαρντ. Ήταν οι ταινίες «Γνώρισα την Αγάπη, Γνώρισα τη Ζωή» (Rachel, Rachel 1968), βασισμένο στο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Λώρενς «A Jest of God», η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του βραβευμένου με Πούλιτζερ θεατρικού «Άγριες Μαργαρίτες» (1972), η μεταφορά στη μικρή οθόνη του βραβευμένου με Πούλιτζερ θεατρικού «The Shadow Box» (1980) και η μεταφορά στον κινηματογράφο του έργου του Τένεσι Ουίλιαμς με τίτλο «Ο Γυάλινος Κόσμος» (1987).
25 χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας «Ο κόσμος είναι δικός μου!», ο Νιούμαν εμφανίστηκε και πάλι στο ρόλο του «Γρήγορου» Έντυ Φέλσον στην ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε, «Το χρώμα του χρήματος» (1986) για την οποία έλαβε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου.
Πρόσφατες Δουλειές
Το 2003, εμφανίστηκε σε μια θεατρική παράσταση του Μπρόντγουεϊ, την επανέκδοση του έργου του Θόρτον Γουάιλντερ, «Η πόλη μας». Έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Τόνυ για την ερμηνεία του. Το PBS και το κανάλι της καλωδιακής τηλεόρασης Showtime μετέδωσαν μια μαγνητοσκόπηση της παράστασης, οπότε ο Νιούμαν έλαβε επίσης υποψηφιότητα για Έμμυ.
Η τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στο ρόλο του αφεντικού μιας οργάνωσης παρανόμων στην ταινία «Ο Δρόμος της Απώλειας» το 2002, στο πλευρό του Τομ Χανκς, ενώ δάνειζε τη φωνή του για ταινίες. Συμβαδίζοντας με την αγάπη του για τους αγώνες αυτοκινήτων, παρείχε τη φωνή για τον Ντοκ Χάντσον, ένα αποσυρμένο αγωνιστικό αυτοκίνητο στην ταινία των Disney και Pixar, «Αυτοκίνητα». Ήταν επίσης ο αφηγητής της ταινίας του 2007 «Ντείλ», σχετικά με τη ζωή του θρυλικού οδηγού NASCAR, Ντέιλ Έρνχαρντ.
Συνταξιοδότηση
Ο Νιούμαν ανακοίνωσε πως θα αποσυρθεί πλήρως από την ηθοποιία στις 25 Μαΐου 2007. Υποστήριξε πως αισθάνεται ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να ασκεί την υποκριτική στο επίπεδο που θα επιθυμούσε. ''«Αρχίζεις να χάνεις τη μνήμη σου, αρχίζεις να χάνεις την αυτοπεποίθησή σου, αρχίζεις να χάνεις την εφευρετικότητά σου. Οπότε νομίζω πως αυτό είναι πια ένα κλεισμένο βιβλίο για μένα»''.
Οικογένεια
Είχε παντρευτεί δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την Τζάκι Γουίτε, από το 1949 έως το 1958. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, το Σκοτ (1950), και δύο κόρες, τη Σούζαν Κένταλ (1953) και τη Στέφανι. Ο Σκοτ Νιούμαν απεβίωσε το Νοέμβρη του 1978 από υπερβολική χρήση ναρκωτικών. Είχε εμφανιστεί στις ταινίες «Ο πύργος της κολάσεως» (1974) και «Fraternity Row» (1977). Ο πατέρας του ίδρυσε ένα κέντρο πρόληψης που φέρει το όνομα του γιου του. Η Σούζαν γυρίζει ντοκιμαντέρ και ασχολείται με φιλανθρωπίες, ενώ έχει συμμετοχές στον κινηματογράφο και το Μπρόντγουεϊ. Μάλιστα έλαβε υποψηφιότητα για Έμμυ ως συμπαραγωγός της ταινίας του πατέρα της, «The Shadow Box». Ο Νιούμαν είχε οχτώ εγγόνια από τις κόρες του, ενώ ο γιος του δεν απέκτησε παιδιά.
Ο Νιούμαν νυμφεύθηκε τη Τζοάν Γούντγουορντ στις 29 Ιανουαρίου 1958. Απέκτησε τρεις κόρες: την Έλινορ “Νελ” Τερέζα (1959), τη Μελίσα “Λίσυ” Στούαρτ (1961) και την Κλαιρ “Κλέα” Ολίβια (1965). Ο Νιούμαν σκηνοθέτησε την Έλινορ (καλλιτεχνικό όνομα Νελ Ποτς) στον κεντρικό ρόλο στο πλάι στης μητέρας της στην ταινία «The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds».
Παρά το γεγονός ότι έγινε ίνδαλμα πολύ σύντομα και το στάτους του μεγάλου αστέρα, ο Νιούμαν ήταν γνωστός για την αμφιταλάντευσή του σχετικά με τη ζωή στο Χόλυγουντ. Τα πρώτα βήματά του συγκρίνονταν με αυτά του συγχρόνου του, Μάρλον Μπράντο, τον οποίο και δεν συμπαθούσε. Επιπλέον, ο Νιούμαν είχε την αξιοσημείωτη για αστέρα του κινηματογράφου μονογαμική στάση και έδειξε αφοσίωση στη σύζυγο και τα παιδιά του.
Αγώνες Αυτοκινήτων
Ο Νιούμαν έδειξε για πρώτη φορά ενδιαφέρον για τους αγώνες αυτοκινήτων («το πρώτο πράγμα στο οποίο ανακάλυψα ποτέ ότι είχα κάποια χάρη») ενώ έκανε προπόνηση και πραγματοποιούσε γυρίσματα για την ταινία το 1969, «Ο Νικητής».
Ο πρώτος επαγγελματικός αγώνας στον οποίο συμμετείχε ήταν το 1972, στο Τόμσον του Κονέκτικατ. Το 1979 έκανε τις 24 ώρες του Λε Μαν, όπου τερμάτισε δεύτερος με μια Πόρσε 935 του Ντικ Μπαρμπούρ.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδηγούσε για την ομάδα Bob Sharp, κυρίως με αυτοκίνητα της Nissan. Το όνομά του συνδέθηκε ιδιαίτερα με την εταιρία κατά τη δεκαετία του 1980, και εμφανίστηκε και διαφημίσεις αυτοκινήτων της. Στην ηλικία των 70, έγινε ο γηραιότερος οδηγός που αποτέλεσε μέλος νικηφόρας ομάδας σε σημαντικό γεγονός, και συγκεκριμένα στις 24 ώρες της Ντειτόνα, το 1995. Ο Νιούμαν είπε σε δημοσιογράφο του Associated Press το Μάρτιο του 2005, ότι πιθανώς θα συνέχιζε για έναn χρόνο ακόμη.
Ο Νιούμαν ήταν συνιδρυτής της εταιρίας Newman/Haas/Lanigan Racing το 1983. Ήταν επίσης συνέταιρος στην ομάδα Newman Wachs Racing.
Φιλανθρωπίες
Με το συγγραφέα Α.Ε. Χότσνερ, ο Νιούμαν ίδρυσε την Newman's Own, μια σειρά τροφίμων το 1982. Ο Νιούμαν δωρίζει τα κέρδη σε φιλανθρωπίες. Συνέγραψε μάλιστα με τον Χότσνερ ένα βιβλίο για το σκοπό αυτό με τίτλο «Shameless Exploitation in Pursuit of the Common Good» («Αναίσχυντη Εκμετάλλευση σε Αναζήτηση του Κοινού Καλού»).
Ανάμεσά σε άλλους, από τη φιλανθρωπία του Νιούμαν επωφελείται η Hole in the Wall Gang Camp, μια καλοκαιρινή κατασκήνωση για παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας στο Κονέκτικατ. Συνιδρυτής της είναι ο ίδιος ο Νιούμαν και της έδωσε το όνομά της από τη συμμορία που είχαν με το Ρόμπερτ Ρέντφορντ στην ταινία «Οι Δυο Ληστές» (1969). Η ιδέα εξελίχθηκε σε μια αλυσίδα κατασκηνώσεων στις Η.Π.Α., την Ιρλανδία, τη Γαλλία και το Ισραήλ. Η κατασκήνωση φιλοξενεί 13.000 παιδιά το χρόνο εντελώς δωρεάν.
Τον Ιούνιο του 1999 ο Νιούμαν προσέφερε $250.000 για την ανακούφιση των προσφύγων του Κοσόβου.
Πρόβλημα Υγείας
Ο Νιούμαν επρόκειτο να αναλάβει την πρώτη του δουλειά ως σκηνοθέτης θεατρικού έργου στο Westport Country Playhouse, και συγκεκριμένα στο ανέβασμα του έργου του Τζον Στάινμπεκ, «Άνθρωποι και Ποντίκια». Ωστόσο αποσύρθηκε στις 23 Μαΐου 2008, επικαλούμενος προβλήματα υγείας.