cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλ Ε΄
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Ε΄ ήταν γιος του Στεφάνου και της Μαρίας, η ημερομηνία που γεννήθηκε δεν είναι γνωστή, πιθανότατα το 1015 επειδή ενηλικιώθηκε 20 χρόνια αργότερα (1035). Η μητέρα του Μαρία ήταν αδελφή του προκατόχου του Μιχαήλ Δ΄, ο σύζυγος της Στέφανος διετέλεσε Καλαφάτης δηλαδή επισκευαστής ξύλινων σκαφών πριν οριστεί ναύαρχος του Βυζαντινού θρόνου σε εκστρατεία στην Σικελία. Ο αυτοκράτορας υποστήριζε έναν άλλον ανεψιό του για διάδοχο, ο πανίσχυρος ωστόσο μεγάλος του αδελφός Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος επέλεξε τον Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ Δ΄ του παραχώρησε τον τίτλο του Καίσαρα και μαζί με την σύζυγο του Ζωή τον υιοθέτησαν. Ο Μιχαήλ Δ΄ πέθανε (10 Δεκεμβρίου 1041) και ο Μιχαήλ Ε΄ στέφτηκε αυτοκράτορας από την Ζωή τρεις μέρες αργότερα. Με την άνοδο του στον θρόνο ο Μιχαήλ Ε΄ ήρθε σε σύγκρουση με τον θείο του Ιωάννη τον Ορφανοτρόφο, τον ανάγκασε να αποσυρθεί σε μοναστήρι, ως κύριο σύμβουλό του όρισε τον νοβελίσσιμο Κωνσταντίνο και τον προβίβασε στην θέση του Δομέστικου των Σχολών της Ανατολής. Ο Μιχαήλ Ε΄ ανακάλεσε όλες τις αποφάσεις του θείου του, διάσημοι άντρες που εξορίστηκαν επέστρεψαν, ανάμεσα τους ο Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος και ο περίφημος στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης που απεστάλη στην νότια Ιταλία για να αντιμετωπίσει την προέλαση που έκαναν οι Νορμανδοί.
Την νύχτα της 18ης Απριλίου 1042 ο Ιωάννης Ε΄ έστειλε στην εξορία την θετή του μητέρα Ζωή στην νήσο Πρίγκηπος με την κατηγορία ότι επιχείρησε να τον δηλητηριάσει. Όταν ο έπαρχος της Κωνσταντινούπολης Αναστάσιος ανέγνωσε στην πλατεία του Κωνσταντίνου τη σχετική Διαταγή (προκήρυξη), στην οποία ο Μιχαήλ Ε' Καλαφάτης προσπαθούσε να δικαιολογήσει στο λαό τους λόγους της καταδίκης της Ζωής, ακούσθηκε κραυγή από το συγκεντρωμένο πλήθος: «Ημείς σταυροπάτην και καλαφάτην Βασιλέα ου θέλομεν αλλά την αρχέγονον και ημετέραν μητέρα Ζωήν» Στη φωνή αυτή απάντησε σύσσωμος ο παριστάμενος λαός:«Ανασκαφείη τα οστά του Καλαφάτου» και με αυτό δόθηκε το σύνθημα ένοπλης στάσης. Το πλήθος συσπειρώθηκε γύρω από τον πατριάρχη Αλέξιο, τον οποίο θέλησε να απομακρύνει από τον θρόνο ο Μιχαήλ. Η Σύγκλητος και ο στρατός επανέφεραν την Θεοδώρα από την μονή Πετρίου και την ανευφήμησαν αυτοκράτειρα στο ναό της Αγίας Σοφίας με την αδελφή της Ζωή. Ο Μιχαήλ Ε΄ έκανε δεκτό το αίτημα και η Ζωή επανήλθε στην αυλή με τα ενδύματα της μοναχής. Τα κουρεμένα μαλλιά της Ζωής εξαγρίωσαν το πλήθος που επιτέθηκε με βέλη και πέτρες ακολούθησαν σκληρές μάχες (21 Απριλίου 1042) στις οποίες σκοτώθηκαν 3.000 άνδρες και από τις δύο πλευρές. Ο εξαγριωμένος όχλος λεηλάτησε τα πολυτελή αυτοκρατορικά αντικείμενα και έσκισε τους φορολογικούς καταλόγους, κατέστρεψε τις περιουσίες των Παφλαγόνων που είχαν πλουτίσει ως αργυραμοιβοί (τοκογλύφοι). Η αδελφή της Ζωής Θεοδώρα που είχε αποσυρθεί σε μοναστήρι παρά την θέληση της ανακηρύχτηκε αυτοκράτειρα (21 Απριλίου 1042). Ο Μιχαήλ Ε΄ δραπέτευσε στην Μονή Στουδίου μαζί με τον μοναδικό επιζώντα θείο του Κωνσταντίνο. Άν και δέχτηκε να πάρει τους μοναστικούς όρκους ο αρχηγός της Βαράγγειου Φρουράς, ο μελλοντικός Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας τον συνέλαβε και τον τύφλωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στουδίτες Κατηγορία:Οικογένεια Παφλαγόνων
Κάστρο του Μάλμπορκ
Το Κάστρο του Μάλμπορκ (πολωνικά: zamek w Malborku, γερμανικά: Ordensburg Marienburg) είναι κάστρο, που κατασκευάστηκε στην τότε Πρωσία, σημερινή Πολωνία, από τους Τεύτονες Ιππότες. Οι Τεύτονες του έδωσαν το όνομα Μάριενμπουργκ (κάστρο της Παναγίας), γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε μια πόλη, γνωστή ως Μάριενμπουργκ, το σημερινό Μάλμπορκ.
Το κάστρο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μεσαιωνικού οχυρού και όταν ολοκληρώθηκε το 1406, ήταν το μεγαλύτερο πλίνθινο κάστρο στο κόσμο. Σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο σε εμβαδόν κάστρο του κόσμου. Η UNESCO το ανακήρυξε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 1997 με τον τίτλο «Κάστρο του Τευτονικού Τάγματος στο Μάλμπορκ». Είναι ένα από τα δύο μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς στη περιοχή, τα οποία σχετίζονται με τους Τεύτονες Ιππότες, με το άλλο να είναι η Μεσαιωνική Πόλη του Τόρουν, η οποία δημιουργήθηκε το 1231 ως το Κάστρο του Τόρουν.
Ιστορία
Το κάστρο κατασκευάστηκε από το Τευτονικό Τάγμα μετά την κατάκτηση της Παλαιάς Πρωσίας. Στόχος του τάγματος ήταν να ισχυροποιήσει τον έλεγχό του στην περιοχή, μετά την καταστολή της πρωσικής εξέγερσης των φυλών της Βαλτικής το 1274. Δεν σώζεται κάποιο έγγραφο της εποχής σχετικά με την κατασκευή του κάστρου, και έτσι οι φάσεις κατασκευής του κάστρου έχουν εξεταστεί μέσα από τη μελέτη της αρχιτεκτονικής και των διοικητικών αρχείων του Τάγματος και άλλων ιστοριών. Η κατασκευή διήρκησε μέχρι το 1300, υπό την επίβλεψη του διοικητή Χάινριχ φον Βίλνοβε. Το κάστρο βρίσκεται στη νοτιοανατολική όχθη του ποταμού Νόγκατ, στο δέλτα του Βιστούλα. Ονομάστηκε Μάριενμπουργκ από την Παναγία, πολιούχο του Τάγματος.
To Μάριενμπουργκ έγινε σημαντικότερο μετά την κατάκτηση του Γκντανσκ (Ντάντσιχ) και της Πομερανίας το 1308, όταν το διοικητικό κέντρο του τάγματος μεταφέρθηκε από το Έλμπινγκ (σήμερα Έλμπλονγκ) στο Μάριενμπουργκ. Ο Μέγας Μαγίστρος του Τάγματος, Ζίγκφριντ φον Φόιχτβαγκεν, οποίος έφτασε στο Μάριενμπουργκ από τη Βενετία, ανέλαβε την επόμενη φάση κατασκευής του φρουρίου. thumb|left|250px|Εσωτερική αυλή του κάστρου, με σιδερένιους στρατιώτες. Το κάστρο επεκτάθηκε πολλές φορές για να στεγάσει τους αυξανόμενους αριθμούς των Ιπποτών. Σύντομα έγινε το μεγαλύτερο οχυρωμένο γοτθικό κτίριο στην Ευρώπη, με έκταση 21 εκτάρια, τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το Κάστρο του Ουίντσορ. Η έκταση που έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς είναι 18,038 εκτάρια. Το κάστρο διαθέτει πολυάριθμες υποδιαιρέσεις και επίπεδα αμυντικών τειχών. Αποτελείται από τρία ξεχωριστά κάστρα, το Άνω, Μέσο και Κάτω κάστρο, τα οποία χωρίζονται από ξηρές τάφρους και πύργους. Το κάστρο κάποτε στέγαζε περίπου 3.000 «αδελφούς». Η θέση του κάστρου στον ποταμό Νόγκατ επέτρεπε την εύκολη πρόσβαση των εμπορικών πλοίων, που έρχονταν από τον Βιστούλα και τη Βαλτική Θάλασσα, ενώ παράλληλα συνέλεγαν κόμιστρα από τα διερχόμενα πλοία, όπως έπρατταν και τα άλλα κάστρα κατά μήκος του ποταμού, και έλεγχαν το εμπόριο κεχριμπαριού. Η πόλη έγινε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης.
Το 1410, μετά τη νίκη τους στη Μάχη του Γκρούνβαλντ, ο στρατός του Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο και του Βιτάουτας πολιόρκησε ανεπιτυχώς το κάστρο. Παρά τη συντριπτική ήττα των Τευτόνων στη μάχη του Γκρούνβαλντ, η αργή μετακίνηση του στρατού έδωσε χρόνο στον Χάινριχ φον Πλάουεν να προετοιμαστεί για την πολιορκία και έτσι ο αντίπαλος στρατός, ο οποίος δεν ήταν προετοιμασμένος για μακροχρόνια πολιορκία, αναγκάστηκε να λύσει τη πολιορκία μετά από μερικούς μήνες.
Το 1456, κατά τη διάρκεια του Δεκατριαετούς Πολέμου, το Τάγμα, το οποίο αντιμετώπιζε την αντίθεση των πόλεών του να πληρώσουν αυξημένους φόρους, ώστε να καλυφθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις με τον πόλεμο ενάντια στη Πολωνία, είχε βρεθεί σε οικονομικό τέλμα. Έτσι, ο Πολωνός στρατηγός Στρίμπορ ντε Πόνιεκ οργάνωσε μια νέα εκστρατεία ενάντια στους Τεύτονες. Μαθαίνοντας ότι οι μισθοφόροι του Τάγματος δεν είχαν πληρωθεί, ο Στρίμπορ τους έπεισε να φύγουν και μετά τους προσέλαβε με χρήματα, που μάζεψε το Ντάντσιγκ. Μετά την αποχώρηση των μισθοφόρων, ο βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας εισήλθε θριαμβευτικά στο κάστρο το 1457. Ο δήμαρχος της πόλης γύρω από το κάστρο, Βαρθολομαίος Μπλουμ, αντιστάθηκε στις πολωνικές δυνάμεις για τρία ακόμη χρόνια, μέχρι που οι Πολωνοί τον συνέλαβαν και τον κρέμασαν το 1460. Ένα μνημείο για τον Μπλουμ ανεγέρθηκε το 1864.
Το 1466, το κάστρο και η πόλη γύρω του έγιναν τμήμα της βασιλικής Πρωσίας, επαρχίας της Πολωνίας. Ήταν μία από τις πολλές βασιλικές κατοικίες, μέχρι τον διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Άνω κάστρο ήταν η αποθήκη του κάστρου και η μεγάλη τραπεζαρία ήταν αίθουσα χορού και άλλων βασιλικών διοργανώσεων. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, οι σουηδικές δυνάμεις κατέλαβαν το κάστρο το 1626 και το 1629.
thumb|250px|Το κάστρο στα τέλη του 19ου αιώνα.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772 από τη Ρωσία και την Πρωσία, η πόλη έγινε τμήμα του Βασιλείου της Πρωσίας, στην επαρχία της Δυτικής Πρωσίας. Εκείνη τη περίοδο, το ελαφρώς παραμελημένο κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως ορφανοτροφείο και στρατώνας του Πρωσικού Στρατού. Το 1794, ο Ντάβιντ Γκίλι, Πρώσος αρχιτέκτονας, πραγματοποίησε στατική μελέτη στο κάστρο, για να αποφασίσει για τη μελλοντική του χρήση ή αν έπρεπε να κατεδαφιστεί. Ο γιος του, Φρίντριχ Γκίλι, δημιούργησε πολλά χαρακτικά του κάστρου, τα οποία παρουσίασε σε έκθεση στο Βερολίνο. Μέσω αυτών των χαρακτικών, το Πρωσικό κοινό «ανακάλυψε» το κάστρο και την ιστορία των Τευτόνων Ιπποτών.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, ο στρατός χρησιμοποίησε το κάστρο ως νοσοκομείο και οπλαποθήκη. Μετά τον πόλεμος της έκτης συμμαχίας, το κάστρο έγινε σύμβολο της πρωσικής ιστορίας και εθνικής συνείδησης. Η ανακαίνιση του κάστρου άρχισε το 1816. Η ακαδημία πολεμικού ναυτικού στο Φλένσμπουργκ κτίστηκε με πρότυπο το κάστρο. Η ανακαίνιση συνεχίστηκε σε διάφορα στάδια, μέχρι την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία στις αρχές της δεκαετίας του 1930, οι Ναζί χρησιμοποίησαν το κάστρο ως προορισμό ετήσιου προσκυνήματος για τη Νεολαία Χίτλερ και την Ένωση Γερμανίδων Κοριτσιών. Το κάστρο ήταν πρότυπο για τα κάστρα του τρίτου Ράιχ.
Στον Β΄ Παγκόσμιο, περισσότερο από το μισό κάστρο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των μαχών στην περιοχή. Μετά τον πόλεμο, το κάστρο έγινε τμήμα της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Κατοικίες Πολωνών μοναρχών Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία
Κλούμπε ντε Ρεγκάτας Μπραζίλ
Η Κλούμπε ντε Ρεγκάτας Μπραζίλ (πορτογαλικά: Clube de Regatas Brasil) είναι βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από το Μασεϊό. Ιδρύθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1912. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Rei Pelé χωρητικότητας 20801 θεατών. Είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Σέντρο Σπορτίβο Αλαγκοάνο. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας
Αουγκούστο ντε Λούκα
Ο Αουγκούστο ντε Λούκα‬ (Augusto De Luca - 1 Ιουλίου 1955) είναι διάσημος Ιταλός φωτογράφος.
Προσωπογραφία, Χρώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φωτογράφοι
Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων
Διαγράμματα κλάσεων
Στα διαγράμματα κλάσεων χρησιμοποιούνται γεωμετρικά σχήματα ως συμβολισμοί για τα αντικείμενα, τις κλάσεις και τις διασυνδέσεις. Τα αντικείμενα της ίδιας κλάσης αναπαριστώνται με ένα μόνο γεωμετρικό σχήμα. Γραμμές διαφόρων τύπων χρησιμοποιούνται για να συνδέουν αυτά τα σχήματα και να υποδηλώνουν έτσι τον τρόπο που κληρονομούν τις ιδιότητές τους το ένα από το άλλο, συνεργάζονται ή εξαρτώνται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, όταν ένα αντικείμενο χρησιμοποιεί λογισμικό κάποιας άλλης κλάσης (π.χ. καλώντας μία μέθοδό της), δημιουργείται μία «εξάρτηση» (αγγλ. dependency) μεταξύ τους η οποία αναπαρίσταται με μία διακεκομμένη γραμμή. Αυτή η εξάρτηση μπορεί να είναι «συσχέτιση» (αγγλ. association), ένας τύπος εξάρτησης που υπονοεί πραγματική συνύπαρξη στη μνήμη στιγμιοτύπων των συμμετεχόντων κλάσεων κατά τον χρόνο εκτέλεσης, «συνάθροιση» (αγγλ. aggregation), ένας τύπος συσχέτισης ο οποίος σημαίνει ότι το ένα αντικείμενο μπορεί να περιέχει στιγμιότυπα της άλλης κλάσης ως γνωρίσματα του, ή «σύνθεση» (αγγλ. composition), ένας πιο ισχυρός τύπος συνάθροισης που υπονοεί πως ο χρόνος ζωής των αντικειμένων είναι κοινός (δημιουργούνται και καταστρέφονται στη μνήμη ταυτόχρονα). Καθεμία από αυτές τις σχέσεις συμβολίζεται οπτικά με έναν διαφορετικό τύπο γραμμής μεταξύ των συμμετεχόντων κλάσεων, ενώ μπορεί να υπάρχουν και εξαρτήσεις οι οποίες δεν είναι καν συσχετίσεις (π.χ. όταν ένα αντικείμενο καλεί μία στατική μέθοδο κάποιας κλάσης).
Γαλίφα Ηρακλείου
Η Γαλίφα (μέχρι το 1940 Γαλύφα) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.
Θέση και περιβάλλον του χωριού
Το χωριό είναι χτισμένο στο πλάτωμα της κορυφής ενός λόφου συνεχόμενου των ανατολικών υψωμάτων "Άρμενο" και "Κεφαλόπουλο". Περιβάλλεται ακόμη κυκλικά από την "Πέρα Χαλέπα" και τη "Βίγλα" στο βορρά, την "Κεφάλα" στα ανατολικά, τον "Κάστελλο", τη "Σεϊρα", το "Σγούρο", το "Σωρό (του Παντελή)" και το "Τουπάκι" στο Νότο, ενώ στα δυτικά έχει θέα την Επισκοπή και τον Άη Μηνά με το καμπαναριό του. Αντίστοιχα, οι λιθόκτιστοι αγωγοί ("κουτούτα") της Γαλίφας συνορεύουν με τα αντίστοιχα της Γάλυπε, του Βοριτσίου, του Χαρασού, του Σμαρίου, των Αποστόλων, της Ιεράς Μονής Αγκαράθου, της Επισκοπής και των Σκοπέλων.
Ανάμεσα στο λόφο του Χωριού και τα βορινά υψώματα περνά το βορινό ρυάκι, στο οποίο συγκλίνουν και τα ρυάκια των ανατολικών υψωμάτων και της ενδιάμεσης κοιλάδας. Αντίστοιχα ανάμεσα στο λόφο του Χωριού και τα νότια υψώματα περνά το νότιο ρυάκι, που ξεκινά από τον κάμπο του Σμαριού και ενισχύεται από τους χειμάρρους του "Κερατόλακου", του "Σγούρου" και τον "Τούρκο". Τα δυο ρυάκια συγκλίνουν στην "καμάρα" και αφού παραλάβουν το "Φαράγγι", που στραγγίζει τα νερά από το υψίπεδο της Αγίας Τριάδας, συνεχίζουν στο ("γαλιφιανόν") ποταμό που προχωρεί και σμίγει με το ρυάκι "του Κατσοπρίνη" και τέλος χύνεται στο Κρητικό πέλαγος, στα ανατολικά του οικισμού Γούρνες Πεδιάδος.
Ο οικισμός
Οι εναπομείναντες κάτοικοι εργάζονται σε αγροτικές ή κτηνοτροφικές δουλειές.
Παραδοσιακά, το μεγαλύτερο γλέντι στη Γαλίφα γινόταν ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, οπότε γιόρταζε η εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Πολλοί πήγαιναν και διανυκτέρευαν στην εκκλησία και το πρωί συμμετείχαν στη Θεία Λειτουργία και στο γλέντι. Επίσης, μεγάλο πανηγύρι γινόταν και στις 8 Νοεμβρίου (Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ).
Ιστορικά στοιχεία
Η Γαλίφα αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα το 1538 και σε όλες τις μεταγενέστερες απογραφές κατά την Ενετοκρατία, Τουρκοκρατία, καθώς και σύγχρονες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα είχε μόνο χριστιανικές οικογένειες.
Δεν αναφέρουν συγκεκριμένα στοιχεία οι ερευνητές, αλλά είναι αυταπόδεικτο ότι οι Γαλιφιανοί ακολούθησαν την ιστορία όλης της Κρήτης, όπως αποδεικνύουν και εναπομείναντα κτίσματα. Η δε παράδοση-ανάμνηση για το Σαρακηνό που εμφανίζεται στα δώματα υποδηλώνει την Αραβοκρατία-Σαρακηνοκρατία που έλαβε τέλος πριν 1000 χρόνια.
Συμμετοχή σε πολέμους του 20ού αιώνα
Όσοι γεννήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα (1890) υπηρέτησαν 10 χρόνια στον Ελληνικό Στρατό, που διεξήγαγε δύο βαλκανικούς πολέμους, τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, την επανάσταση της Εθνικής Άμυνας και τη Μικρασιατική εκστρατεία.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην Αλβανία, την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο, η Γαλίφα συνεισέφερε επίσης αριθμό στρατιωτών. Μετά την κατάληψη της ηπειρωτικής Ελλάδας, εγκλωβίστηκαν εκεί όλοι για το υπόλοιπο 1941 και το 1942, οπότε σιγά-σιγά κατέβηκαν στην Κρήτη και στο χωριό.
Στη Μάχη της Κρήτης συμμετείχαν από το χωριό οι γεννηθέντες το 1919-1920. Στο χωριό βρήκαν καταφύγιο τις μέρες της Μάχης και το επόμενο διάστημα οι κάτοικοι των βορειότερων χωριών που είναι κοντά στην παραλία-πεδίο της Μάχης και πολλοί κάτοικοι της πόλης του Ηρακλείου που είχαν δεσμούς με τη Γαλίφα. Στην Κατοχή, το χωριό υποστήριξε ενεργά την Εθνική Αντίσταση με άνδρες, εφόδια και διακίνηση πληροφοριών.
Γερμανική Κατοχή
Αμέσως μετά τη Μάχη της Κρήτης, κάτοικοι του χωριού τοποθετήθηκαν για "αγγαρείες" σε διάφορες δουλειές, άλλοτε με μεροκάματο, το οποίο γρήγορα απαξιωνόταν λόγω του ιλιγγιώδους πληθωρισμού. Το αποτέλεσμα ήταν να αποστερηθεί το χωριό από τους άνδρες κατοίκους για τις αγροτικές εργασίες, με δεδομένο και τον εγκλωβισμό στην ηπειρωτική Ελλάδα των υπηρετούντων στο Βορειοηπειρωτικό και Μακεδονικό μέτωπο στρατιωτών: περιορίστηκε η καλλιέργεια δημητριακών, αμπελιού, και ελιάς.
Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, επίσης, εκτιμάται ότι χάθηκε από τις διαρπαγές των Γερμανών και συνεργατών τους το 90% των οικόσιτων ζώων (~ 400 κεφάλια, πρόβατα, αίγες και αγελάδες που απασχολούνταν κυρίως για έλξη σε γεωργικές δουλειές) και το 60% της όποιας παραγωγής σε λάδι, δημητριακά και κρασί.
Αξιοθέατα και ιστορικά κτίρια
thumb|250px|Ο ναός Αγιά Παρασκευή-Άγιος Παντελεήμονας Η Γαλίφα κατοικείται από τα Μινωικά χρόνια, όπως δείχνουν ανεπίσημα ευρήματα μέσα στο χωριό και τα κοντινά ιερά κορυφής στο Σμάρι, Επισκοπή, στον Άη Λιά κλπ. Στην περιοχή υπάρχουν γενικότερα τα εξής ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία και ευρήματα:
Κοινότητα Γαλίφας
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Γαλίφας έχει 122 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Στειακάκη.
Κοινοτάρχες Γαλίφας
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γαλίφας.
Παραπομπές - Πηγές
Γαλιφα Γαλιφα Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Α.Ο. Τερψιθέα Γλυφάδας
Ο Αθλητικός Όμιλος Τερψιθέα Γλυφάδας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Τερψιθέας στη Γλυφάδα της Αθήνας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1958 και χρώματα του το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και αντισφαίρισης.
Ιστορικό
Το τμήμα ποδοσφαίρου του συλλόγου μετρά μισό αιώνα ιστορίας με την ίδρυση του να λαμβάνει χώρα το 1958. Το παλαιότερο όνομά του ήταν «Αθλητική Ένωση Τερψιθέας. Μετά από 8 χρόνια στην Β'κατηγορία της ΕΠΣΑ ο σύλλογος επανήλθε στην μεγάλη κατηγορία του Αθηναϊκού ποδοσφαίρου τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του 3 ου ομίλου της Β' κατηγορίας και μέσω του αγώνα μπαράζ στο στάδιο της Γλυφάδας με αντίπαλο τον Π.Ο Αγίου Θωμά παρουσία πολλών φιλάθλων της ομάδας κατάφερε με το τελικό σκορ 1-1 να πανηγυρίσει την άνοδο».
Από την ίδρυσή του ως το 2002 ο σύλλογος διαγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Κατά την περίοδο 1965-66 απονεμήθηκε στην ομάδα το Κύπελλο Ήθους της Ε.Π.Σ.Α. Τον Απρίλιο του 2002 με ευρεία νίκη επί της ομάδας του Αττάλου (3-0) εξασφάλισε την άνοδό του στη Δ' Εθνική Κατηγορία. Με το πέρας της χρονιάς στέφθηκε πρωταθλητής της Α' Κατηγορίας Ανδρών.
Ιδιαίτερα αξιόλογη υπήρξε η περίοδος 2003-04 οπότε και τερμάτισε στην 3η θέση με 51 βαθμούς, δύο λιγότερους από τη 2η Αθηναΐδα Κυψέλης, θέση που υπό προϋποθέσεις οδηγούσε στη Γ' Εθνική. Στη Δ΄ Εθνική παρέμεινε για 5 συνολικά περιόδους, ως το 2007 και από τότε αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών.
Αξιομνημόνευτοι ποδοσφαιριστές
Στην Τερψιθέα αναδείχθηκε ο διεθνής αμυντικός Γιώργος Τζαβέλας, στην ομάδα της οποίας έπαιζε από την ηλικία των 16 ετών μέχρι την περίοδο 2005-06 στη Δ' Εθνική. Τη χρονιά αυτή, 18χρονος τότε, κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων και στο τέλος της χρονιάς πήρε μεταγραφή στην Κέρκυρα, ομάδα Α΄ Εθνικής. Αργότερα αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, από όπου πήρε μεταγραφή για την ομάδα της Μπουντεσλίγκα, Άιντραχτ Φραγκφούρτης. βασιλης εξαρχος του εθνικου αστερα
'Ανοδος στην Α' κατηγορία
Μετά από 8 χρόνια στην Β 'κατηγορία της Ε.Π.Σ.Α ο σύλλογος επανήλθε στην μεγάλη κατηγορία του Αθηναϊκού ποδοσφαίρου τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του 3ου ομίλου της Β' κατηγορίας και μέσω του αγώνα μπαράζ στο στάδιο της Γλυφάδας (21-05-2017) με αντίπαλο τον Π.Ο Αγίου Θωμά παρουσία πολλών φιλάθλων της ομάδας κατάφερε με το τελικό σκορ 1-1 να πανηγυρίσει την άνοδο.
Έδρα
Έδρα του συλλόγου είναι το Γήπεδο Τερψιθέας με πλαστικό χόρτο, χωρητικότητας 500 θεατών.
Ιστορική αναδρομή
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου λαμβάνει μέρος στα Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε στην Γ' Κατηγορία Ανδρών ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, κατέκτησε το Πρωτάθλημα της ίδιας κατηγορίας, λαμβάνοντας το δικαίωμα ανόδου στην αμέσως ανώτερη.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Τερψιθέα Γλυφάδας διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.
Στο Κύπελλο Ανδρών της ίδιας Ένωσης γνώρισε την ήττα στην 2η Φάση από τον Προφήτη Ηλία με σκορ 42-46, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου της Τερψιθέας επαναδραστηριοποιήθηκε το Μάιο του 2006 με πρωτοβουλία του προπονητή Στέφανου Παπασπυριδάκου. Το τμήμα προϋπήρχε με κάποια μορφή, ωστόσο η λειτουργία του είχε διακοπεί λόγω απουσίας ενδιαφέροντος. Πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στα τοπικά Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής. Έδρα της ομάδας είναι το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Γλυφάδας «Μάκης Λιούγκας», χωρητικότητας 3.232 θεατών.
Η κατάκτηση του τοπικού Πρωταθλήματος την αγωνιστική περίοδο 2009-10, έδωσε στο σύλλογο την ευκαιρία της απευθείας ανόδου του στα πανελλαδικά πρωταθλήματα. Μετά από δύο χρόνια πραγματοποίησε την πρώτη του παρουσία στην Α1 Εθνική Κατηγορία, ενώ έχει λάβει μέρος και σε Final-4 του Κυπέλλου Ελλάδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Τερψιθεα Γλυφαδας Ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Τερψιθεα Γλυφαδας Ανδρων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Τερψιθεα Γλυφαδας Ανδρων
Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ
Οι αδελφοί Λυμιέρ, Λουί Ζαν (5 Οκτωβρίου 1864 – 6 Ιουνίου 1948) και Ωγκύστ Μαρί Λουί Νικολά (19 Οκτωβρίου 1862 – 10 Απριλίου 1954), ήταν Γάλλοι κινηματογραφιστές και εφευρέτες, δημιουργοί του κινηματογράφου (cinematographe), μίας μηχανής λήψης, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ.
Βιογραφία
Γεννήθηκαν στην Μπεζανσόν της Γαλλίας ενώ μεγάλωσαν στην πόλη της Λυών. Ο πατέρας τους ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου, το οποίο κατασκεύαζε φωτογραφικές πλάκες και άλλα φωτογραφικά είδη, στο οποίο εργάστηκαν και οι δύο: ο Λουί Λυμιέρ ως φυσικός και ο Ωγκύστ Λυμιέρ με την ιδιότητα του διευθυντή. Μετά την απομάκρυνση του πατέρα τους το 1892, ξεκίνησαν τις προσπάθειές τους πάνω στην εξέλιξη του κινηματογράφου και κατοχύρωσαν αρκετές ευρεσιτεχνίες, μεταξύ αυτών το διάτρητο φιλμ, το οποίο έδινε την δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μία μηχανή προβολής.
Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια προβολή ταινιών, επί πληρωμή, στο Παρίσι, ενώ τον επόμενο χρόνο, προώθησαν την εφεύρεση τους στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής. Οι ίδιοι θεώρησαν πως ο κινηματογράφος ήταν ήσσονος σημασίας και πούλησαν την εφεύρεσή τους στον Ζωρζ Μελιέ. Αργότερα στράφηκαν στην έγχρωμη φωτογραφία και το 1903 επινόησαν την πρώτη έγχρωμη φωτογραφική διαδικασία (Autochrome Lumière), η οποία άρχισε να διατίθεται εμπορικά το 1907.
Η επιχείρηση των αδελφών Λυμιέρ υπήρξε από τις μεγαλύτερες εταιρείες φωτογραφικών ειδών στην Ευρώπη, μέχρι την συγχώνευσή της με την εταιρεία Ilford.
Προβολές στην Ελλάδα
Η εφημερίδα Άστυ σχολίασε:"«Εν μέσω επιστημόνων και δημοσιογράφων έκαμε έναρξιν το όπισθεν της Βουλής και κάτωθι της οικίας Συγγρού κινηματοφωτόγραφον του Έδισσων της τελευταίας τελειοποιήσεως. Αληθής μαγεία ήταν αι προβαλλόμεναι εικόνες εις φυσικόν μέγεθος. Όλος ο κόσμος ο προβαλλόμε νος διά του ηλεκτρικού φωτός ενόμιζες ότι έζη και εκινείτο και ενεψυχούτο. Ιδίως η διάβασις των Δραγόνων υπερπηδόντων φράκτην εξετυλίχθη εν όλαις ταις λεπτομερείαις. Οι καλπάζοντες και ανυψούμενοι ίπποι, αι σπάθαι των ιππέων αι εξαστράπτουσαι εις τας ακτίνας του ηλίου, ο κονιορτός ο εγειρόμενος εκ του ποδοβολητού των ίππων, όλα αναπαρίσταντο τόσον τελείως ωσάν να τα έβλεπε κανείς εκ του φυσικού. Και το κολύμβημα των Σουδανών εν τω πεδίω του Άρεος έξοχον με τα επι πλέοντα τέλεια σώματα τα βυθιζόμενα και ανερχόμενα πάλιν εις την επιφάνειαν. Αξίζει να κάμη κανείς τον κόπον να τα ιδή»."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κως Ι (τορπιλοβόλο)
Κως Ι (Τορπιλοβόλο)
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘9’.
Ναυπηγήθηκε στα βρετανικά ναυπηγεία Yarrow μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οι τορπιλοσωλήνες τοποθετήθηκαν αργότερα στην Ελλάδα.
Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.
Χρησιμοποιήθηκε επίσης και για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Αποσύρθηκε το 1912.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αλεξάνδρειας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αλεξάνδρειας είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, κοντά στο κέντρο της πόλης. Ο σταθμός άνοιξε το 1894 επί Τουρκοκρατίας, στη γραμμή Θεσσαλονίκης-Μοναστηρίου. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για την Θεσσαλονίκη και την Έδεσσα.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο σταθμός χρησιμοποιούνταν ως κέντρο επιχειρήσεων του ελληνικού στρατού, μιας και διέθετε τηλεγραφείο.
Παραπομπές
Αλεξανδρεια Αλεξάνδρειας Αλεξανδρεια Αλεξανδρεια Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Μακεδονίας
Μόντεστι Μπλέιζ
Μόντεστι Μπλέιζ (Modesty Blaise) είναι γυναικείος φανταστικός χαρακτήρας κόμικς, επινόησης του Βρετανού συγγραφέα Peter O'Donnell (1920 – 2010). Ο χαρακτήρας της Blaise εμφανίστηκε, επίσης, στον κινηματογράφο τρεις φορές (1966, 1982 και 2003).
Συντελεστές
Εικονογράφοι της, υπήρξαν, αρχικά ο Jim Holdaway και, εν-συνεχεία, μεταξύ άλλων, οι Enrique Badia Romero (1969), John M. Burns, Neville Colvin (1980 - 1986) , Πάτρικ Ράιτ, Dan Spiegle, Dick Giordano. Τα σχέδια του Φρανκ Χάμπσον δεν εγκρίθηκαν, ως «μη αρκετά σέξι». Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στις 13 Μαΐου 1963 ως στριπ της Λονδρέζικης εφημερίδας Evening Standard. Παράχθηκε, κύρια, από τις εκδοτικές εταιρείες Hall Syndicate (1966 – 1967) και Los Angeles Times Syndicate (1976 – 1980 ), διανεμήθηκε δε σε ολόκληρο τον κόσμο, για να τερματιστεί στις 7 Ιουλίου 2002. Η εταιρεία Titan Books παρήγαγε κατά το χρονικό διάστημα 1984 – 1988 οκτώ τόμους με ανατυπώσεις της έκδοσης, που περιείχαν επεισόδια της περιόδου 1963 – 1974. Ο δεύτερος εικονογράφος της σειράς, Enrique Romero, εξέδωσε ένα graphic novel με πρωταγωνίστρια τη Modesty Blaise, το 2002.
Υπόθεση
Η ιστορία της ομώνυμης ηρωίδας αναφέρεται στις περιπέτειες μίας νέας γυναίκας με πολλά ταλέντα αλλά και ύποπτο παρελθόν, η οποία τάσσεται στη μάχη κατά του εγκλήματος με τη βοήθεια του συντρόφου της, Willie Garvin. Το 1945 ένα μικρό κορίτσι διαφεύγει από στρατόπεδο προσφύγων της Ελλάδας με τη βοήθεια ενός Ούγγρου πολιτικού φυγάδα ονόματι Lob, ο οποίος και της χαρίζει το όνομα Modesty, για να προσθέσει η ίδια, αργότερα, ως επώνυμό της, το Blaise, βασισμένο στις ιστορίες του Βασιλιά Αρθούρου. Όταν η Modesty έγινε 12 ετών, ο Lob πέθανε και εκείνη βρέθηκε στην Ταγγέρη όπου αργότερα ηγήθηκε μίας ομάδας εγκληματιών και της έδωσε παγκόσμια φήμη. Γνώρισε τον φίλο της, Willie Garvin, με τον οποίο δεν διατηρεί ερωτικό δεσμό. Απέκτησε τη Βρετανική υπηκοότητα μετά το γάμο της (και εν-συνεχεία διαζύγιο) με έναν Άγγλο. Όταν είχαν αποκτήσει αρκετά χρήματα, αυτή και ο σύντροφός της αποσύρθηκαν από την παρανομία και δέχθηκαν μία πρόταση των Μυστικών Υπηρεσιών της Μεγάλης Βρετανίας, να στρατολογηθούν στις τάξεις της. Από το σημείο αυτό, η υπόθεση αποκτά το κύριο ενδιαφέρον της, καθώς οι δύο πρωταγωνιστικές φιγούρες παρασύρονται σε αστυνομικές περιπέτειες ανά την υφήλιο.
Fight for the Rock
Το Fight for the Rock είναι το τρίτο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Επανεκδόθηκε το 1997 από την "Edel Music" με επιπλέον κομμάτι την ακουστική έκδοση του "If I Go Away", το 2002 από την "SPV/Steamhammer" με τις ζωντανές εκτελέσεις του "The Dungeons Are Calling" και του "City Beneath the Surface" από το "Ghost in the Ruins" και το 2011 από την "Ear Music" με την ακουστική έκδοση του "This Is the Time" και το ακυκλοφόρητο "This Is Where You Should Be".
Το 1986, ο μπασίστας Κιθ Κόλινς αποχώρησε από το συγκρότημα, δίνοντας τη θέση του στον Τζόνι Λι Μίντλτον. Με τη νέα σύνθεση, οι Savatage ηχογράφησαν το "Fight for the Rock". Ο δίσκος θεωρείται από οπαδούς και μέλη του συγκροτήματος ως το χειρότερο άλμπουμ των Savatage, αφού το συγκρότημα οδηγήθηκε σε έναν πιο εμπορικό ήχο μετά τις πιέσεις της δισκογραφικής τους εταιρείας. Το εξώφυλλο του δίσκου αποτελεί μίμηση της φωτογραφίας "Raising the Flag on Iwo Jima" του Τζο Ρόζενθαλ από το "Associated Press".
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Ο Ζακ Α' Αντρουέ ντυ Σερσώ (γαλλικά: Jacques Ier Androuet du Cerceau) (Παρίσι, περίπου 1515 - Ανσί 1585), ήταν Γάλλος χαράκτης και αρχιτέκτονας του δεύτερου μισού του 16ου αιώνα. Συνέβαλε στη Γαλλική Αναγέννηση εισάγοντας την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική στη Γαλλία, μαζί με τους Πιέρ Λεσκό, Φιλιμπέρ Ντελόρμ και Ζαν Μπυλάν.
Fight for the Rock
Ο δίσκος έφθασε μόλις στο # 158 του Billboard, απογοητεύοντας συγκρότημα και εταιρεία. Οι Savatage, απέφευγαν να παίζουν τραγούδια του συγκεκριμένου δίσκου στις ζωντανές τους εμφανίσεις, κάτι που έγινε για τελευταία φορά στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Το άλμπουμ έλαβε κακές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 1,5 αστέρι με άριστα τα 5, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2/5, το "Metal Archives" 57% και το "Metal Storm" 6,6.
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Αν και αναφέρεται από τους συγχρόνους ως αρχιτέκτονας και διορίστηκε ακόμη και ως βασιλικός αρχιτέκτονας, είναι περισσότερο γνωστός για τα χαρακτικά που παρήγαγε από το 1549 στο τυπογραφείο του στην Ορλεάνη.
Είναι ο πατέρας των αρχιτεκτόνων Μπατίστ και Ζακ Β' Αντρουέ ντυ Σερσώ και παππούς του Ζαν Αντρουέ ντυ Σερσώ και του Σαλομόν ντε Μπρος.
Fight for the Rock
Τραγούδια
1. Fight for the Rock (J.Oliva, C.Oliva, Wacholz) - 3:55
2. Out on the Streets (J.Oliva, C.Oliva) - 3:58
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Ο Ζακ Αντρουέ ντυ Σερσώ|αριστερά|200x200εσ Η καταγωγή του Ζακ Αντρουέ ντυ Σερσώ είναι αβέβαιη, τόσο όσον αφορά τον τόπο και την ημερομηνία γέννησής του όσο και την οικογένειά του. Φαίνεται ότι γεννήθηκε στο Παρίσι περίπου το 1515, ίσως λίγο πριν. Το όνομα ντυ Σερσώ προέρχεται από το σχήμα ενός στεφανιού που διακοσμούσε το σπίτι του, όπως αναφέρει ένας από τους συγχρόνους του. Επίσης, η στεφάνη εμφανίζεται αντί υπογραφής σε χαρακτικά του. Αυτός ο τύπος στεφάνης βρισκόταν σε ταβέρνες της εποχής και από αυτό το στοιχείο εικάζεται ότι ήταν γιος του ιδιοκτήτη μιας από αυτές τις επιχειρήσεις.
Fight for the Rock
Τραγούδια
3. Crying for Love (J.Oliva, C.Oliva) - 3:27
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Βιογραφικά στοιχεία
Επηρεάσθηκε έντονα από τα δύο ταξίδια του στην Ιταλία, όπου είχε την ευκαιρία να ανακαλύψει τα έργα του Αντρέα Παλλάντιο.
Fight for the Rock
Τραγούδια
4. Day After Day (Ham) - 3:40
5. The Edge of Midnight (J.Oliva, C.Oliva, Wacholz) - 4:52
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Βιογραφικά στοιχεία
Εργάστηκε στην Ορλεάνη μέχρι το 1559, όταν επέστρεψε στο Παρίσι, όπου εξέδωσε το αξιοσημείωτο Βιβλίο Αρχιτεκτονικής (Livre d'architecture), αφιερωμένο στον Ερρίκο Β'.
Fight for the Rock
Τραγούδια
6. Hyde (J.Oliva, C.Oliva, Wacholz) - 3:51
7. Lady in Disguise (J.Oliva) - 3:08
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1569, υπό την πίεση των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων, κατέφυγε στο προπύργιο των Ουγενότων Μονταρζί, στην αυλή της Ρενέ της Γαλλίας, κόρης του Λουδοβίκου ΙΒ' που φιλοξένησε στο κάστρο της πολλούς διάσημους Ουγενότους. Εργάστηκε για την ανακαίνιση του κάστρου το οποίο περιγράφει στο βιβλίο του Τα πιο εξαιρετικά κτήρια της Γαλλίας. Του αποδίδεται το χοροστάσιο της ενοριακής εκκλησίας της Αγίας Μαγδαληνής.
Fight for the Rock
Τραγούδια
8. She's Only Rock 'n Roll (J.Oliva, C.Oliva) - 3:14
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Βιογραφικά στοιχεία
Τη δεκαετία του 1570 επέστρεψε στο Παρίσι, εργαζόμενος για τον Κάρολο Θ' και την Αικατερίνη των Μεδίκων. Δεν υπάρχει ακριβής και τεκμηριωμένη απόδοση έργων του.
Όταν οι διώξεις κατά των Ουγενότων εντάθηκαν, κατέφυγε στην αυλή του δούκα Ιάκωβο του Νεμούρ στο Ανσί, όπου πέθανε περίπου το 1585.
Fight for the Rock
Τραγούδια
9. Wishing Well (Rodgers, Kossoff, Kirk, Bundrick, Yamauchi) - 3:20
10. Red Light Paradise (J.Oliva, C.Oliva, Middleton) - 3:56
Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ
Υστεροφημία
Κατά τη δεκαετία του 1880 υπήρξε μεγάλη ζήτηση για αυθεντικά σχέδια επίπλων στυλ «Ερρίκου Β΄», έτσι οι σειρές σχεδίων του Ζακ Αντρουέ ντυ Σερσώ για τζάκια, έπιπλα και διακοσμητικά αναπαράχθηκαν με τη νέα τεχνική της ηλιοτυπίας. Στα χρόνια μετά το 1906, τα λεπτομερή χαρακτικά του επέτρεψαν την αποκατάσταση των κήπων του κάστρου του Βιλαντρί στην εμφάνιση του 16ου αιώνα. Το έργο του θεωρείται και σήμερα σημαντικό, συχνά διοργανώνονται εκθέσεις και το 2010 στη Γαλλία ήταν έτος αφιερωμένο στον καλλιτέχνη και τις εκδόσεις του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Fight for the Rock
Θέσεις τσαρτ
Fight for the Rock (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 30 Ιουνίου 1986
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Fight for the Rock" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Αρτάκη
Η Αρτάκη (τουρκικά: Erdek, πρφ. Ερντέκ) είναι παράλια πόλη στην επαρχία Μπαλικεσίρ, στο διαμέρισμα του Μαρμαρά της Τουρκίας. Βρίσκεται στη νότια πλευρά της θάλασσας του Μαρμαρά, κοντά στον ισθμό που συνδέει την χερσόνησο της Κυζίκου με την υπόλοιπη Μικρά Ασία, σε απόσταση 120 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη.
Ιστορία
Η Αρτάκη ήταν μία από τις αρχαίες ελληνικές αποικίες των Μιλησίων του 7ου - 8ου αιώνα π.Χ. στις ακτές της Προποντίδας στην Βιθυνία. Πιθανότερη μητρόπολή της θεωρείται η Μίλητος η οποία είχε αποικήσει και την γειτονική Κύζικο, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται 10 χλμ. ανατολικότερα. Κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστή και με τα ονόματα Υρτάκη και Υρτάκιον από τον μυθικό ήρωα Ύρτακο.
Η πόλη είχε λάβει μέρος στην επανάσταση των Ιώνων όπου και στη συνέχεια καταστράφηκε από τους Πέρσες το 494 π.Χ., μετά την καταστροφή της Μιλήτου. Στη συνέχεια σιγά σιγά ανοικοδομήθηκε και στον Πελοποννησιακό πόλεμο υπήρξε σύμμαχος των Αθηναίων. Αργότερα περιήλθε στη Μακεδονική, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μετά όμως από έναν καταστρεπτικό σεισμό που συνέβη το 1063 μ.Χ. στην περιοχή, η Κύζικος υπέστη μεγάλες καταστροφές με αποτέλεσμα η έδρα της τοπικής μητρόπολης να μεταφερθεί στην Αρτάκη. Τα επόμενα χρόνια η Αρτάκη έγινε το σημαντικότερο κέντρο της νότιας Προποντίδας. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς έγινε έδρα διοικήσεως.
Η Αρτάκη κατακτήθηκε από τον Σουλεϊμάν Πασά το 1339 για λογαριασμό των Οθωμανών.
Η πόλη είχε κατά συντριπτική πλειονότητα ελληνικό πληθυσμό μέχρι το 1922 όπου και ακολούθησε η εξόντωσή του. Ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1891 ήταν 33.007 κάτοικοι, από τους οποίους η πλειοψηφία ήταν έλληνες 29.165 (89%), οι τούρκοι ήταν μόλις 3.070 (9%) και στο θρήσκευμα η πλειονότητα των κατοίκων ήταν χριστιανοί (91%). Μετά την συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι περισσότεροι κάτοικοι, όσοι είχαν επιζήσει της καταστροφής της Αρτάκης, εγκαταστάθηκαν σε παραχωρηθείσα έκταση στην κεντρική Εύβοια, όπου και ίδρυσαν τον οικισμό της Νέας Αρτάκης. Άλλος τόπος εγκατάστασης των Αρτακηνών ήταν και τα Σήμαντρα Χαλκιδικής.
Στη συνέχεια, στην Αρτάκη εγκαταστάθηκαν Τουρκοκρητικοί και Τούρκοι κυρίως από τη Βοσνία. Το όνομα της πόλης παραμένει σχεδόν το ίδιο με μικρή παραφθορά. Τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής εκτίθενται σε υπαίθριο χώρο προ του σημερινού διοικητικού μεγάρου της πόλης.
Σημερινή πόλη
Σήμερα, η πόλη είναι πολύ σημαντικό παραθεριστικό κέντρο της Τουρκίας. Η πόλη βρίσκεται κοντά στα νησιά του Μαρμαρά, ενώ απέχει είκοσι λεπτά από το λιμάνι της Πανόρμου, από το οποίο εκτελούνται δρομολόγια με ταχύπλοα προς την Κωνσταντινούπολη. Η περιοχή διαθέτει αναπτυγμένη τουριστική υποδομή, με πολυάριθμα ενοικιαζόμενα δωμάτια, καφετέριες, εστιατόρια και δύο μεγάλα ξενοδοχεία τεσσάρων αστέρων. Δέκα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της της βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Κυζίκου. Στην Αρτάκη φιλοξενείται επίσης βάση του τουρκικού ναυτικού.
Η Αρτάκη δεν έχει πολλά ίχνη από την αρχαία εποχή. Τα τελευταία χρόνια η πόλη έχει αναπτυχθεί χάρη στον τουρισμό. Λόγω της ομορφιάς της περιοχής, ο πράσινος τουρισμός στην πόλη έχει επίσης αναπτυχθεί.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Αρτάκη είναι αδελφοποιημένη με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας Κατηγορία:Προποντίδα
Φράνσις Ισίντρο Έτζγουορθ
Ο Φράνσις Ισίντρο Έτζγουρθ ΦΒΑ (Francis Ysidro Edgeworth, 1845–1926) ήταν Ιρλανδός φιλόσοφος, πολιτικός και οικονομολόγος ο οποίος έκανε σημαντικές συνεισφορές στις μεθόδους των στατιστικών στοιχείων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880. Από το 1891 και μετά ήταν ο συντάκτης ενός κορυφαίου ακαδημαϊκού περιοδικού στα οικονομικά και τα γραπτά του στην οικονομία επηρέασαν την οικονομική σκέψη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φράνσις Ισίντρο Έτζγουρθ γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1845 στο Έτζγουορθσταουν της κομητείας Λόνγκφορντ στην Ιρλανδία. Το όνομά του ήταν στην πραγματικότητα Ισίντρο Φράνσις Έτζγουρθ, αλλά η οικογένεια και οι φίλοι του τον αποκαλούσαν Φράνσις ή Φρανκ, και όταν ξεκίνησε τις δημοσιεύσεις του το 1876 χρησημοποίησε τα χριστιανικά ονόματα του.
Δεν πήγε στο σχολείο, αλλά εκπαιδεύτηκε από ιδιωτικούς δασκάλους στο Έτζγουορθσταουν μέχρι να φτάσει την ηλικία για να γίνει δεκτός στο πανεπιστήμιο. Ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Τρίνιτι του Δουβλίνου και το Πανεπιστήμιο Μπάλιολ της Οξφόρδης, ο Έτζγουρθ σπούδασε αρχαίες και σύγχρονες γλώσσες. Ήταν ένας αδηφάγος αυτοδίδακτος, έτσι όταν ολοκλήρωσε το πανεπιστήμιο σπούδασε μαθηματικά και οικονομία. Είχε αποφοιτίσει ως πληρεξούσιος δικηγόρος στο Λονδίνο το 1877, αλλά δεν άσκησε ποτέ την ιδιότητα αυτή.
Ο Έτζγουρθ υπήρξε αναμφίβολα ένας εξαίρετος επιστήμονας. Στις τελικές του εξετάσεις στην Οξφόρδη στο Πανεπιστήμιο Μπάλιολ, όταν του έκαναν μια ιδιαίτερα δυσνόητη ερώτηση, ρώτησε τους εξεταστές του: «Να απαντήσω εν συντομία ή εν εκτάσει;» στη συνέχεια ρητόρευε επί μισή ώρα, διανθίζοντας την απάντησή του με παρεκβάσεις στα ελληνικά, ενώ οι εξεταστές του τον παρακολουθούσαν με ανοιχτό το στόμα.
Η Βασιλική Στατιστική Εταιρεία του απένειμε το Χρυσό Μετάλλιο Γκάι το 1907. Ο Έτζγουρθ στη συνέχεια υπηρέτησε ως πρόεδρος της Βασιλικής Στατιστικής Εταιρείας, την περίοδο 1912–1914. Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1926 στην Οξφόρδη.
Συνεισφορά
μικρογραφία|δεξιά|250px|Το περίφημο "πλαίσιο του Έτζγουορθ" με συνολικό ποσό για Χ=10 και Υ=20 Ο Έτζγουρθ ήταν μια προσωπικότητα με μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη των νεοκλασικών οικονομικών. Ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε ορισμένες τυπικές μαθηματικές τεχνικές για την ατομική λήψη αποφάσεων στα οικονομικά. Ανέπτυξε την θεωρία της χρησιμότητας, εισήγαγε την καμπύλη αδιαφορίας και το περίφημο πλαίσιο του Έτζγουορθ, το οποίο είναι πλέον γνωστό στους προπτυχιακούς φοιτητές της μικροοικονομίας. Είναι επίσης γνωστός για την εικασία Έτζγουορθ, η οποία αναφέρει ότι ο πυρήνας της οικονομίας συρρικνώνεται στο σύνολο των ανταγωνιστικών ισορροπιών καθώς ο αριθμός των παραγόντων στην οικονομία αυξάνεται. Στον τομέα της στατιστικής, ο Έτζγουρθ είναι περισσότερο γνωστός έχοντας δώσει το όνομά του στην Σειρά Έτζγουρθ.
Το πιο πρωτότυπο και δημιουργικό βιβλίο του για την οικονομία ήταν το Μαθηματική ψύχωση: Ένα δοκίμιο για την εφαρμογή των Μαθηματικών στις ηθικές επιστήμες, που δημοσιεύθηκε το 1881 και έγινε η αρχή μιας μακράς σταδιοδρομίας του πάνω στο θέμα αυτό. Το βιβλίο ήταν πολύ δύσκολο να το διαβάσει κανείς. Έκανε συχνά αναφερές σε φιλολογικές πηγές και η γραφή του ήταν διάσπαρτη από περάσματα σε διάφορες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων της Λατινικής, της Γαλλικής και της Αρχαίας Ελληνικής. Το μαθηματικά ήταν το ίδιο δύσκολα, και μια σειρά από δημιουργικές εφαρμογές των μαθηματικών στην οικονομία και τα ηθικά ζητήματα κρίθηκαν ως ακατανόητες. Ωστόσο, ένας από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους της εποχής, ο Άλφρεντ Μάρσαλ, σχολίασε στην αναθεώρησή του τη Μαθηματική ψύχωση ως εξής: Το βιβλίο αυτό δείχνει σαφή σημάδια ιδιοφυΐας, και είναι μια υπόσχεση των μεγάλων πραγμάτων που θα έρθουν... οι αναγνώστες του μερικές φορές θα επιθυμούσαν να είχε κρατήσει τη δουλειά του για λίγο περισσότερο καιρό, ώστε να είχε κάνει λίγο περισσότερη πρακτική, διότι η απλότητα λαμβάνεται μόνο μέσα από μια πολυετή εργασία. Όμως, λαμβάνοντάς την ως «μια ενδεικτική μελέτη», όπως ο ίδιος ισχυρίζεται ότι είναι, μπορούμε να θαυμάσουμε μόνο τη λαμπρότητά του, τη δύναμη, και την πρωτοτυπία.
Πηγές
Κατηγορία:Ιρλανδοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιρλανδοί φιλόσοφοι
Γενικές εκλογές στην Ισημερινή Γουινέα 2022
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ισημερινή Γουινέα στις 20 Νοεμβρίου 2022 για την ανάδειξη του Προέδρου και των μελών του Κοινοβουλίου, παράλληλα με τις τοπικές εκλογές. Αρχικά οι βουλευτικές εκλογές είχαν προγραμματιστεί για τον Νοέμβριο του 2022 και οι προεδρικές εκλογές για το 2023. Ωστόσο, τον Σεπτέμβριο του 2022 το Κοινοβούλιο ενέκρινε πρόταση για συγχώνευση των εκλογών λόγω οικονομικών περιορισμών.
Ιστορικό
Αφού ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ισπανία το 1968, η Ισημερινή Γουινέα διοικήθηκε από τον ισόβιο πρόεδρο Φρανσίσκο Μασίας Νγκέμα έως ότου ανατράπηκε με πραξικόπημα το 1979 από τον ανιψιό του Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο, ο οποίος υπηρετεί ως πρόεδρος της χώρας από τότε. Και οι δύο έχουν χαρακτηριστεί ευρέως ως διεφθαρμένοι δικτάτορες.
Η κυβέρνηση της Ισημερινής Γουινέας είναι αυταρχική και έχει ένα από τα χειρότερα ρεκόρ ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο, κατατάσσεται σταθερά μεταξύ των "χειρότερων από τις χειρότερες" στην ετήσια έρευνα του Freedom House για τα πολιτικά και πολιτικά δικαιώματα. Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα κατατάσσουν τον πρόεδρο Ομπιάνγκ μεταξύ των «αρπακτικών» της ελευθερίας του Τύπου.
Η πολιτική αντιπολίτευση, αν και κατ' όνομα επιτρέπεται μαζί με ένα κατ' όνομα πολυκομματικό σύστημα, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, με τους πιστούς του προέδρου Ομπιάνγκ να κατέχουν σχεδόν το σύνολο των εδρών στο νομοθετικό σώμα από τότε που τοποθετήθηκε ως ηγέτης, και ο Ομπιάνγκ  έχει «κερδίσει» τακτικά εκλογές με πάνω από 90% των ψήφων. Καμία εκλογή δεν έχει χαρακτηριστεί ως ελεύθερη ή δίκαιη στη χώρα. Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η Διεθνής Αμνηστία, μεταξύ άλλων μη κυβερνητικών οργανώσεων, έχουν τεκμηριώσει σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της παράνομης κράτησης, με κρατούμενους να υποβάλλονται σε τακτικές, όπως βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς. Έχουν επίσης αναφερθεί ανεξήγητοι θάνατοι.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος εκλέγεται χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα.
Τα 100 μέλη της Βουλής εκλέγονται με αναλογική κλειστή λίστα από πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες με βάση τις 19 περιφέρειες με εκλογικό όριο 10%. Από τα 70 μέλη της Γερουσίας, τα 55 εκλέγονται από τις ίδιες 19 εκλογικές περιφέρειες επίσης με αναλογική κλειστή λίστα και με εκλογικό όριο 10%. Διορίζονται επιπλέον 15 μέλη.
Προεδρικοί υποψήφιοι
Την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου η Εθνική Εκλογική Επιτροπή (CEN) ανακοίνωσε όλους τους υποψηφίους που θα συμμετάσχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου. Για τις προεδρικές εκλογές, υπήρχαν τρεις υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένου του ήδη προέδρου Ομπιάνγκ, αλλά το νομικό και πρακτικό πολιτικό σύστημα ευνοεί σε μεγάλο βαθμό τον Ομπιάνγκ και ελέγχει προσωπικά όλα τα μέσα ενημέρωσης.
Ο Ομπιάνγκ εξελέγη ως υποψήφιος πρόεδρος του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος της Ισημερινής Γουινέας (PDGE) σε συνέδριο του κόμματος στις 23 Σεπτεμβρίου. Ο μεγαλύτερος γιος του Ομπιάνγκ, ο σημερινός αντιπρόεδρος Τεοδορίν Νγκέμα Ομπιάνγκ, είχε προηγουμένως ζητήσει την υποψηφιότητα του κόμματος. Η Έκθεση για την Αφρική περιγράφει τον συμβιβασμό που επιτεύχθηκε σύμφωνα με τον οποίο ο Obiang θα επιδίωκε επανεκλογή και στη συνέχεια θα παραιτηθεί μετά από μερικά χρόνια, επιτρέποντας στον Teodorin να ολοκληρώσει τη θητεία πριν βρεθεί αντιμέτωπος με τις εκλογές.
Ο Μπουεναβεντούρα Μονσουί Ασούμου, εν ενεργεία γερουσιαστής που έχει θέσει υποψηφιότητα στις τρεις προηγούμενες εκλογές, είναι υποψήφιος του Κόμματος του Σοσιαλδημοκρατικού Συνασπισμού (PCSD). Το PCSD είναι σύμμαχος με το κυβερνών PDGE για τις βουλευτικές και δημοτικές εκλογές.
Ο Αντρές Εσόνο Οντό από τη Συσπείρωση για τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία (CPDS) ήταν ο μοναδικός υποψήφιος από την αντιπολίτευση. Ήταν η πρώτη φορά που έλαβε μέρος στις εκλογές.
Αποτελέσματα
Ο επίσημος κυβερνητικός ιστότοπος ανακοίνωσε στις 21 Νοεμβρίου 2022 ότι έπειτα από μια προκαταρκτική καταμέτρηση, το PDGE είχε κερδίσει πάνω από το 99,7% των μέχρι εκείνη τη στιγμή καταμετρημένων ψήφων. Ως εκ τούτου, πολλά ειδησεογραφικά πρακτορεία και δημοσιογράφοι υποψιάστηκαν ότι αυτές οι εκλογές θα είναι μια συντριπτική «νίκη» για τον υφιστάμενο Ομπιάνγκ, όπως κάθε προεδρική εκλογή στην Ισημερινή Γουινέα από την επανεισαγωγή τους μετά το πραξικόπημα το 1989.
Το PDGE κέρδισε όλες τις έδρες στο κοινοβούλιο και σε όλες τις δημοτικές συνελεύσεις σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα επίσης.
Παρασίτωση
Ο ελληνικός και διεθνής όρος παρασίτωση (parasitosis) χρησιμοποιείται ως ιατρικός όρος, δια του οποίου και χαρακτηρίζεται έτσι, η λοίμωξη που οφείλεται σε παράσιτο, και που μπορεί είτε να εκδηλώνεται με κλινικά συμπτώματα, οπότε και προσδιορίζεται ανάλογα η παρασιτική νόσος, είτε να μην εκδηλώνεται και να παραμένει κλινικά αφανής, όπου σε τέτοιες περιπτώσεις χαρακτηρίζεται λανθάνουσα παρασίτωση.
Κυριότερες παρασιτώσεις είναι οι λεγόμενες ελμινθιάσεις, που μπορεί να οφείλονται σε νηματώδεις, τριματώδεις ή κεστώδεις σκώληκες, οι μυιάσεις και οι μυκητιάσεις. Οι παρασιτώσεις που οφείλονται σε προνύμφες παρασίτων, οι λεγόμενες προνυμφικές παρασιτώσεις που βρίσκονται στο στάδιο της επώασης, είναι γεγονός πως δεν καθίσταται δυνατή η ανίχνευσή τους με τα συνήθη διαγνωστικά μέσα όπως π.χ. στη μικροβιολογική εξέταση κοπράνων σε αναζήτηση ωών.
Γκρέιαμ Σαρπ
Ποδοσφαιρική καρίερα
Ο Γκράιαμ Σαρπ αγωνιζόταν ως επιθετικός ξεκίνησε το ποδόσσφιαρο το 1978 πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καρίερας του στην Έβερτον ενω αγωνίστηκε ακόμα στην Σκωτσέζική Νταμπάρτον ΦΚ στην Αγγλική Όλντχαμ Αθλέτικ ήταν διεθνής με την Εθνική ομάδα της Σκωτίας
Νταμπάρτον ΦΚ
Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας σε Νταμπάρτον ΦΚ πριν από την υπογραφή για την Έβερτον για £ 120.000 το 1980.