cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμβολή των πληροφοριακών συστημάτων διοίκησης στην αντίστροφη εφοδιαστική αλυσίδα
Γενικά
Πολλές επιχειρήσεις πετούσαν εκατοντάδες στοίβες μη χρήσιμων προϊόντων,αγνοώντας το αν αυτά μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν ή να υποστούν κάποια περαιτέρω επανεπεξεργασία για επαναχρησιμοποίηση. Αντίστοιχα,η παραδοσιακή εφοδιαστική αλυσίδα,δεν μεριμνούσε για τα προϊόντα που είχαν ξεπεράσει το όριο ζωής τους.Αυτή η συνήθεια εκτός το ότι μείωνε την αξία του προϊόντος, αυξανόταν το κόστος στο επιχειρησιακό τομέα αλλά και στο περιβαλλοντικό τομέα.Για αυτό και δημιουργήθηκε η ανάγκη δημιουργίας της αντίστροφης εφοδιαστικής αλυσίδας,γνωστή και ως, γνωστή και ως reverse supply chain .H δομή της αντίστροφης εφοδιαστικής αλυσίδας δεν διαφέρει και πολύ από την “κανονική”.Πιο συγκεκριμένα,στην παραδοσιακή εφοδιαστική αλυσίδα,το προϊόν ξεκινάει από τον αρχικό κατασκευαστή,περνάει από διάφορους ενδιαφερόμενους,που συμμετέχουν στην εφοδιαστική αλυσίδα(π.χ. προμηθευτές) και καταλήγει στον τελικό πελάτη,ενώ στην αντίστροφη εφοδιαστική αλυσίδα, αφετηρία αποτελεί ο τελικός χρήστης στέλνει το προϊόν,το οποίο μπορεί να έχει φθαρεί ή να έχει ξεπεράσει το όριο ζωής του, στον αρχικό κατασκευαστή, σε κάποιο εργοστάσιο για ανακατασκευή,ανακύκλωση ή σε κάποια χωματερή ανάλογα με το αν το προϊόν μπορεί να υποστεί κάποια επεξεργασία.Με βάση τον τελικό παράγοντα,δηλαδή που καταλήγει το προϊόν,έχουμε δύο κατηγορίες reverse logistics, οι open-loop reverse logistics και close-loop reverse logistics.Στην open-loop reverse logistics τα προϊόντα όπως είδαμε και παραπάνω δεν καταλήγουν στον αρχικό κατασκευαστή αλλά σε κάποιο εργοστάσιο επεξεργασίας ή ανακατασκευής,ενώ στην close-loop reverse logistics το τελικό προϊόν καταλήγει στον αρχικό κατασκευαστή.Υιοθετώντας το μοντέλο του reverse logistics πολλές επιχειρήσεις έχουν αυξήσει την αξία των προϊόντων ενώ ταυτόχρονα έχουν μειώσει το περιβαλλοντικό κόστος.[1]
Για την επιστροφή ενός φυσικού προϊόντος, τα πράγματα είναι πολύ απλά,καθώς ο πελάτης μπορεί να αφήσει το προϊόν σε κάποιο φυσικό κατάστημα.Τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα στον τομέα του ηλεκτρονικού εμπορίου,που η παρακολούθηση του προϊόντος είναι εμφανώς πιο δύσκολη.Η αύξηση των onlnie αγορών έφερε στην επιφάνεια την ανάγκη χρήσης πληροφοριακού συστήματος.
Πληροφοριακά Συστήματα Reverse Logistics
Κατά καιρούς έχουν προταθεί διάφορες δομές για το κατάλληλο πληροφοριακό σύστημα.Πολλές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν ένα πληροφοριακό σύστημα που βασίζεται στο Internet of Things(IoT).Η εφαρμογή του Internet of Things στα reverse logistics πληροφοριακά συστήματα, αύξησε την απόδοση τους.
Το σύστημα αυτό περιλαμβάνει τους τελικούς πελάτες και άλλους συμμετέχοντες κατά μήκος ολόκληρης της εφοδιαστικής αλυσίδας, και επεκτείνει την διαχείριση της αντίστροφης εφοδιαστικής αλυσίδας.Το σύστημα αυτό περιλαμβάνει την παρακολούθηση, την συλλογή δεδομένων,την συλλογή προϊόντων,την υποστήριξη της λήψης αποφάσεων, την επαναχρησιμοποίηση των πόρων πληροφόρησης ,την αρχικοποίηση δεδομένων και την διαχείριση πληροφοριών.Μεταξύ αυτών,το σύστημα περιλαμβάνει επιπλέον δύο βάσεις δεδομένων.(Βάση δεδομένων πληροφοριών προϊόντων και Βάση δεδομένων λήψης αποφάσεων).
Στο πληροφοριακό σύστημα είναι απαραίτητο να καταγράφονται όλες οι πληροφορίες για όλα τα προϊόντα καθ’όλη την διάρκεια της ζωής τους.Οι σχετικές πληροφορίες καταγράφονται μέσω του Internet of Things σε φυσική γλώσσα PML(Physical Markup Language) και αυτές στην συνέχεια διαχειρίζονται από όλες τους βασικούς συμμετέχοντες την εφοδιαστικής αλυσίδας.
Στην παραγωγή, η επιχείρηση καταγράφει τις  πληροφορίες ή τα συστατικά του προϊόντος σε PML.Εάν το προϊόν βρίσκεται εκτός της επιχείρησης, τα σχετικά δεδομένα συλλέγονται μέσω του Internet of things.
Εάν οι κύριοι συμμετέχοντες στην εφοδιαστική αλυσίδα εκτελούν κάποια ενέργεια στο προϊόν, θα λαμβάνονται πληροφορίες μέσω της ετικέτας αναγνώρισης ραδιοσυχνοτήτων και θα μεταδίδονται στον υπολογιστή σε πραγματικό χρόνο. Στη συνέχεια, ο υπολογιστής θα χρησιμοποιήσει το Internet το EPC,δηλαδή τον ηλεκτρονικό κωδικό του προϊόντος  στην υπηρεσία ονοματοδοσίας αντικειμένου (ONS), η οποία συνδέεται με τον ίδιο τον PML server και επομένως θα αποθηκεύσει τις πληροφορίες σε αυτό.Επομένως, οι πληροφορίες αυτές αποθηκεύονται στην Βάση δεδομένων πληροφοριών προϊόντων.
Κατά την διακίνηση του προϊόντος στην αντίστροφη εφοδιαστική αλυσίδα,ο υπολογιστής λαμβάνει τον EPC από την υπηρεσία ονοματοδοσίας αντικειμένου και από την βάση δεδομένων πληροφοριών προϊόντων ο PML server θα ανακτήσει δεδομένα σχετικά με το προϊόν για έκτακτη ανάγκη.[2],[3]
Διαχείριση Ηλεκτρονικών Αποβλήτων
Πέραν αυτών που αναφέραμε,η χρήση πληροφοριακού συστήματος στην reverse εφοδιαστική αλυσίδα βοηθάει στην μείωση των ηλεκτρονικών αποβλήτων.Το EPC αποθηκεύεται στην ετικέτα RFID, η οποία περιέχει ένα κομμάτι τσιπ πυριτίου και μια κεραία. Κατά την ανάγνωση της ετικέτας RFID, συνδέεται με ορισμένα δυναμικά δεδομένα, όπως την περιοχή παραγωγής ή την ημερομηνία παραγωγής του προϊόντος.Η λειτουργία ανάκτησης ηλεκτρονικών αποβλήτων μέσω του πληροφοριακού συστήματος αποτελείται από 4 βασικά βήματα.Αρχικά,ο παραγωγός ηλεκτρονικών προϊόντων χρησιμοποιεί ετικέτες που περιέχουν EPC κατά την παραγωγή ηλεκτρονικών προϊόντων και αυτές οι ετικέτες δείχνουν την αποκλειστική ταυτότητα του προϊόντος καθώς και χρήσιμες πληροφορίες όπως ο τύπος του προϊόντος, η ημερομηνία παραγωγής, η τιμή κ.ο.κ.
Στην συνέχεια,οι καταναλωτές χρησιμοποιούν τα ηλεκτρονικά προϊόντα που έχουν αγοράσει από κάποιο ηλεκτρονικό κατάστημα για ορισμένο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια τα εγκαταλείπουν λόγω διαφόρων καταστάσεων. Το κέντρο επιστροφής αγοράζει τα ηλεκτρονικά προϊόντα από τους καταναλωτές μέσω κάθε τερματικού σταθμού. Από τα προϊόντα αυτά διαβάζονται πρώτα σχετικές πληροφορίες, όπως ο τύπος του προϊόντος, μέσω του Reader, και μετά από προκαταρκτική επιλογή από έμπειρους εργαζόμενους ταξινομούνται ανάλογα με την αξία τους. Αυτά που μπορούν ακόμα να χρησιμοποιηθούν μεταφέρονται στην αγορά μεταχειρισμένων προς πώληση, ενώ εκείνα που δεν έχουν αξία παραδίδονται σε εργοστάσια επαγγελματικής αποσυναρμολόγησης για περαιτέρω επεξεργασία και ανακατασκευή.
Το κέντρο αποσυναρμολόγησης αποκτά πολύτιμα εξαρτήματα ή υλικά μέσω αποσυναρμολόγησης μετά την επιλογή και εφαρμόζει αβλαβή διάθεση στους υπόλοιπους κινδύνους. Σε αυτή τη διαδικασία, το κέντρο αποσυναρμολόγησης εισάγει τον κώδικα EPC και τον τρόπο διάθεσης του ηλεκτρονικού προϊόντος στο σύστημα διαχείρισης πληροφοριών. Μέσω της μετάφρασης, της έκδοσης και της ενσωμάτωσης του middleware, ο PRP και ο ηλεκτρονικός παραγωγός προϊόντων μπορούν να λάβουν πληροφορίες απόρριψης σε πραγματικό χρόνο για τα ηλεκτρονικά απόβλητα και να οργανώσουν δραστηριότητες όπως η μεταφορά στην αλυσίδα εφοδιασμού.[4]
Κατάλογος αστέρων του Τοξότη
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Τοξότη παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τοξότη κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Τ *
Άνυδρο Πέλλας
Το Άνυδρο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μενηίδος, του δήμου Σκύδρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Το Άνυδρο είναι χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Πέλλας. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του εύφορου κάμπου των Γιαννιτσών, κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Μογλενίτσα και λίγγο βορειότερα του χωριού Καλή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 22 χλμ. περίπου ΒΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,575 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Νεδίρ (Νιντίρι) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλινίτσης του νομού Πέλλας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Άνυδρο και το 1933 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανύδρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μενηίδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μενηίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκύδρας.
Γενικά στοιχεία
Στον οικισμό, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν κυρίως πρόσφυγες από το Μπαϊρι (Bayırköy) της Ανατ. Θράκης (περιφ. Καλλίπολης). Oι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τον καπνό και στη συνέχεια με την καλλιέργεια των ροδακίνων. Στο χωριό εδρεύει ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Ανύδρου Πέλλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Γενικές εκλογές των Νήσων Μάρσαλ (2019)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Νήσους Μάρσαλ στις 18 Νοεμβρίου 2019. Οι αντίπαλοι της προέδρου Χίλντα Χάινε κέρδισαν τις περισσότερες έδρες.
Εκλογικό σύστημα
Τα 33 μέλη της Βουλής (μαρσαλέζικα: Nitijeļā) εξελέγησαν για θητεία τετραετή σε 19 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και σε 5 πολυεδρικές περιφέρειες μεταξύ των 2 και 5 εδρών. Επίσημα δεν εκλέγονται ανεξάρτητοι βουλευτές, ωστόσο τα περισσότερα μέλη της βουλής είναι προσκείμενα σε κάποιο από τα τέσσερα πολιτικά κόμματα των νήσων: Aelon Kein Ad (AKA), Kien Eo Am (KEA), Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα (UPP) και Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP).
Πλαίσιο
Στις προηγούμενες εκλογές ηττήθηκε η κυβέρνηση του προέδρου Κρίστοφερ Λόικ και έχασαν την έδρα τους πέντε υπουργοί της κυβέρνησης. Έπειτα από τις εκλογές, ο Κάστεν Νέμρα εξελέγη πρόεδρος στις 4 Ιανουαρίου 2016 με διαφορά μόλις μιας ψήφου. Όμως, δύο εβδομάδες αργότερα απομακρύνθηκε από την εξουσία με πρόταση δυσπιστίας, η οποία με ψήφους 21 προς 12 εγκρίθηκε. Στις 27 Ιανουαρίου 2016 η Χίλντα Χάινε εξελέγη ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της χώρας. Η Χάινε επέζησε πρότασης δυσπιστίας στις 12 Νοεμβρίου 2018, με ισοψηφία 16–16 καθώς ένα μέλος της βουλής βρισκόταν στο εξωτερικό για θεραπεία.
Προεδρική εκλογή
Η νέα Συνέλευση συνεδρίασε για πρώτη φορά στις 6 Ιανουαρίου 2020 και εξέλεξε τον νέο Πρόεδρο των Νήσων Μάρσαλ. .
Δημάρατος της Κορίνθου
Ο Δημάρατος της Κορίνθου γενάρχης του Οίκου των Ταρκύνιων ήταν ο πατέρας του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου του πέμπτου βασιλιά της Ρώμης και ο παππούς η προπάππους του Ταρκύνιου του Υπερήφανου, του έβδομου και τελευταίου βασιλιά της Ρώμης.
Μετανάστευση στην Ιταλία
Ο Δημάρατος ήταν ευγενής από τον Δωρικό Οίκο των Βακχιαδών της Κορίνθου. Μετά από κατηγορίες για ανταρσία δραπέτευσε στην κεντρική Ιταλία στην περιοχή των Ετρούσκων όπου ίδρυσε την Ταρκυνία, παντρεύτηκε μια Ετρούσκα ευγενή και απέκτησε δύο γιους: τους Ταρκύνιο και Αρουν. Η παράδοση περιγράφει ότι ο Πολιτισμός της Ελλάδας εισήχθη στην κεντρική Ιταλία από Κορίνθιους: η Ελληνική κεραμική ήταν έντονα αναπτυγμένη στην Ταρκυνία και το λιμάνι της Γκραβίσκα. Ο Τάκιτος γράφει ότι ο Δημάρατος δημιούργησε την λογοτεχνία των Ετρούσκων. Ο γεωγράφος Παυσανίας με την σειρά του γράφει ότι κάποιος γιος ή εγγονός του Δημάρατου ήταν ο πρώτος ξένος που επισκέφτηκε την Ολυμπία για να κάνει αφιερώσεις. Ο Δημάρατος έγινε μέσω των γιων του γενάρχης του Ρωμαϊκού γένους των Ταρκυνίων και προπάτορας πολλών ευγενών Ρωμαϊκών οικογενειών, οι απόγονοι του ήταν οι τρεις βασιλείς της Ρώμης και οι δύο πρώτοι σύμβουλοι όταν ανακηρύχτηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο μικρότερος γιός του, ο Αρουν, πέθανε λίγο πριν τον πατέρα του, η σύζυγος του ήταν έγκυος και ο μεταθανάτιος γιός του πήρε επίσης το όνομα Αρουν στην μνήμη του πατέρα του. Ο Δημάρατος τον αποκλήρωσε και έδωσε όλη την περιουσία του στον άλλο γιό του, τον Ταρκύνιο. Ο μικρός Αρουν παρά τα πλούτη του παππού του έζησε στην φτώχεια και την αφάνεια γι'αυτό πήρε το παρατσούκλι "Εγήρος".
Βασιλεία των απογόνων
Ο Ταρκύνιος παντρεύτηκε όπως ο πατέρας του μία Ετρούσκα ευγενή αλλά του απαγόρευσαν να πάρει δημόσια αξιώματα επειδή ο πατέρας του ήταν ξένος. Απογοητευμένος πήρε την σύζυγο του Τανανκύλλα και μετακινήθηκε στην Ρώμη. Ο Ταρκύνιος μπήκε στην υπηρεσία του τέταρτου βασιλιά της Ρώμης Άνκος Μάρκιος, πήρε μεγάλα δημόσια αξιώματα, έγινε ευνοούμενος και του ανέθεσε την κηδεμονία των γιων του. . Με τον θάνατο του Άνκος ο Ταρκύνιος εξελέγη πέμπτος βασιλιάς της Ρώμης, κατέλαβε την Λατινική πόλη "Κολλάτια" και την παρέδωσε στον αδικημένο ανεψιό του Αρούν. Ο Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος πάντρεψε την κόρη του με τον Σέρβιο Τύλλιο που τον διαδέχθηκε ως έκτος βασιλιάς της Ρώμης, μετά από μια μακρόχρονη βασιλεία με μεγάλη ευημερία ανατράπηκε και δολοφονήθηκε από τον γαμπρό του Ταρκύνιο τον υπερήφανο γιο ή εγγονό του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου.
Ένας Ετρουσκικός θρύλος αναφέρει ότι ο Σέρβιος Τύλλιος βοήθησε τους αδελφούς Βιμπέννα να θανατώσουν τους εχθρούς τους. Ένας από αυτούς ήταν κάποιος Γνάιος Ταρκύνιος, ίσως γιος του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου και πατέρας του Ταρκύνιου του υπερήφανου. Ο Σέρβιος Τύλλιος παρουσιάζεται σε μιά Γαλλική τοιχογραφία, όπως ισχυρίζεται ο μετέπειτα αυτοκράτορας Κλαύδιος, με το όνομα "Μακστάρνα". Οι πρώτες μεγάλες μορφές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ήταν απόγονοι του Δημάρατου, πέρα από τον βασιλιά Ταρκύνιο τον υπερήφανο και η σύζυγος του Τύλλια η νεώτερη ήταν επίσης απόγονος του, οι τρεις γιοι τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που ακολούθησαν. Ο βιασμός της Λουκρητίας από τον γιο του βασιλιά Σέξτο επέφερε την ανατροπή της βασιλείας στην Ρώμη. Οι αρχηγοί της εξέγερσης ήταν ο σύζυγος της Λουκρητίας Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος, που ήταν ανεψιός του βασιλιά, εγγονός του Αρρούν Ταρκύνιου μικρότερου γιου του Δημάρατου και ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος που ήταν γιος της αδελφής του Ταρκύνιου του υπερήφανου.
Δημοκρατία
Η εξέγερση οδήγησε στην ανατροπή της βασιλείας και στην αποκατάσταση της δημοκρατίας, πρώτοι σύμβουλοι της δημοκρατίας ήταν ο Λούκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος και ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος, απόγονοι και οι δύο του Δημάρατου. Ο έκπτωτος βασιλιάς κατέφυγε στους Ετρούσκους και ετοιμαζόταν σε εκστρατεία για να ανακαταλάβει τον θρόνο του, συμμάχησε με τον ισχυρό του γαμπρό Οκτάβιο Μαμίλιο τύραννο του Τούσκουλο. Ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος ζήτησε από τον Λούκιο Ταρκύνιο Κολλατίνο να παραιτηθεί και να πάει εξορία επειδή είχε το μισητό όνομα του πρώην βασιλιά, ο Κολλατίνος έκπληκτος υπάκουσε και έφυγε με οργή, τον αντικατέστησε ο πεθερός του και πατέρας της Λουκρητίας. Στην τελική μάχη που δόθηκε με τους Ετρούσκους ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος σκοτώθηκε αλλά ο Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος απέτυχε να ανακαταλάβει τον θρόνο. Τρία σημαντικά Ρωμαϊκά γένη διεκδικούν την καταγωγή τους από τον Δημάρατο : η γενιά των Ιουνίων, η γενιά των Μαμιλίων που ήρθε στην Ρώμη από το Τούσκουλο τον 5ο αιώνα π.χ. και η γενιά των Τυλλίων μέσω του Σέρβιου Τύλλιου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνορωμαϊκές σχέσεις στην κλασική αρχαιότητα Κατηγορία:Αρχαίοι Κορίνθιοι Κατηγορία:Αρχαιοελληνική κεραμική
Αντώνιος Φλώρος
Ο Αντώνιος Φλώρος (1903-1988) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, αρεοπαγίτης και αντιδικτατορικός αγωνιστής. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.
Γεννήθηκε στο Νεοχώρι Ναυπακτίας της Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και ακολούθησε σταδιοδρομία στο δικαστικό κλάδο (έχοντας εισέλθει το 1932), φθάνοντας στο βαθμό του αρεοπαγίτη το 1959. Ο αδελφός του, Αλέξανδρος Φλώρος, επίσης υπήρξε διακεκριμένος δικαστικός.
Το 1962 υπέστη πειθαρχική δίωξη από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης, επειδή πρωτοστάτησε στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Ήταν επιθεωρητής και με την ιδιότητα αυτή είχε υπό την εποπτεία του την δικαστική υπόθεση της πολιτικής δολοφονίας του Λαμπράκη.
Ο Φλώρος απολύθηκε από τη χούντα το 1968. Επανήλθε στο δικαστικό σώμα το 1974, έχοντας αναπτύξει αντιχουντική δράση κατά τα προηγούμενα χρόνια.
Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 1988 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Νίτσα, παιδιά και εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Καθεδρικός της Παναγίας (Γιβραλτάρ)
Ο Καθεδρικός της Παναγίας (Cathedral of Saint Mary the Crowned), στο Γιβραλτάρ, είναι η έδρα της Καθολικής Επισκοπής του Γιβραλτάρ.
Ιστορία του ναού
Ο Καθεδρικός της Παναγίας, στη σημερινή του μορφή, χτίστηκε μετά το τέλος της μουσουλμανικής κατάκτησης της Ιβηρικής χερσονήσου. Στο σημείο που βρίσκεται ο ναός, κατά την περίοδο της μουσουλμανικής κατάκτησης υπήρχε ένα τζαμί, που μετά την ανακατάληψη του Γιβραλτάρ από τους Ισπανούς, το 1462, μετατράπηκε σε εκκλησία και αφιερώθηκε στην Παναγία Εστεμμένη και στον Άγιο Βερνάρδο (Santa Maria la Coronada y San Bernardo). Αργότερα η εκκλησία εκείνη κατεδαφίστηκε και χτίστηκε ο σημερινός ναός σε γοτθικό στυλ. Η μικρή αυλή του ναού είναι ότι απέμεινε από την παλιά μεγαλύτερη αυλή του μουσουλμανικού τεμένους.
Κατά την κατάληψη του Γιβραλτάρ, από τον Αγγλοολλανδικό στόλο, του Συνδέσμου του Άουγκσμπουργκ, το 1704, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, ο πάστοράς του Καθεδρικού της Παναγίας, Χουάν Ρομέρο (Juan Romero), ο βοηθός του και ο κωδωνοκρούστης, κατάφεραν να προστατέψουν το ναό, με αποτέλεσμα η εν λόγω εκκλησία να είναι η μόνη καθολική εκκλησία που δε λεηλατήθηκε από τα αγγλοολλανδικά στρατεύματα. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πολιορκίας του Γιβραλτάρ (1779 -1783) ο ναός υπέστη μεγάλες ζημιές. Για το λόγο αυτό, το 1790, ο τότε Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ Sir Robert Boyd προσφέρθηκε να ανακατασκευάσει τον ναό με αντάλλαγμα τμήμα του οικοπέδου, στο οποίο βρισκόταν ο ναός, για την επαναχάραξη της Main Street. Ο Καθεδρικός της Παναγίας επανακατασκευάστηκε το 1810 και δέκα χρόνια αργότερα χτίστηκε το καμπαναριό. Το 1931 έγιναν εργασίες ανακατασκευής της δεξιάς πρόσοψης που αντικατέστησε εκείνη του 1810, που ήταν πιο απλή.
Το 1881 η Καθολική Εκκλησία αποφάσισε να τοποθετήσει στο ναό τον επίσκοπο Γκονζάλο Κανίλλα (Gonzalo Canilla) γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις. Η λεγόμενη «Επιτροπή των Πρεσβυτέρων» εξέφρασε την πρόθεσή της να καταλάβει τον ναό και να τοποθετήσει το δικό της επίσκοπο. Για το λόγο αυτό ο Κανίλλα μετέβη στην εκκλησία στις 2 Μαρτίου 1881 με συνοδεία αστυνομικών για να αναλάβει την εκκλησία. Καθώς στην εκκλησία είχαν συγκεντρωθεί περίπου 200 άτομα που αντιτίθεντο στον Κανίλλα, η αστυνομία προχώρησε σε πενήντα συλλήψεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Γιβραλτάρ
Νικόλαος Σπεντζάρης
Ο Νικόλαος Σπεντζάρης (18 Νοεμβρίου 1908 - Δεκεμβρίου 1978), του Αναστασίου, ήταν Έλληνας γιατρός. Διετέλεσε βουλευτής Ηλείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1908. Σπούδασε ιατρική και άσκησε το λειτούργημα του ιατρού.
Ήταν υποψήφιος βουλευτής Ηλείας με το Εθνικό Κόμμα Ελλάδος του Ζέρβα, το 1946, αλλά δεν εξελέγη, καθώς έλαβε 1.771 ψήφους. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1950. Στη συνέχεια επανεξελέγη βουλευτής με τη σημαία της ΕΡΕ το 1958, 1961 και 1963. Μεταπολιτευτικά εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας 9.219 ψήφους. Απεβίωσε το 1978. Η κόρη, του, Φρόσω Σπεντζάρη, εξελέγη και εκείνη βουλευτής Ηλείας.
Γαλλική Ινδοκίνα
Η Γαλλική Ινδοκίνα (γαλλικά: Indochine française, βιετναμέζικα: ương Dương thuộc Pháp), επίσημα γνωστή ως Ινδοκινεζική Ένωση (γαλλικά: Union indochinoise, βιετναμέζικα: Liên bang Đông Dương) από το 1887 και από την Ινδοκινεζική Ομοσπονδία (γαλλικά: Fédération indochinoise) μετά το 1947, ήταν μια ομάδα γαλλικών αποικιακών περιοχών στη Νοτιοανατολική Ασία.
Τη Γαλλική Ινδοκίνα αποτελούσαν οι βιετναμέζικες περιοχές Τονκίν (στα βόρεια), Αννάμ στο κέντρο και Κοχινκίνα στα νότια. Η Καμπότζη σχηματίστηκε το 1887 και το 1893 οι Γάλλοι προσάρτησαν το Λάος, υποτάσσοντάς το στην Ινδοκίνα το 1899. Επίσης, η κινεζική επικράτεια Κουανγκτσοουουάν (μισθωμένη από τους Γάλλους) προστέθηκε το 1898. Πρώτη πρωτεύουσα ήταν η Σαϊγκόν (στην Κοχινκίνα), η οποία μετακινήθηκε στο Ανόι (στο Τονκίν) το 1902 και το 1939 μετακινήθηκε στο Ντα Λατ (στο Αννάμ). Το 1945, πρωτεύουσα της αποικίας έγινε και πάλι Ανόι.
Μετά τη μάχη της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποικία κυβερνούσε η κυβέρνηση του Βισύ και ήταν υπό Ιαπωνική κατοχή έως τον Μάρτιο του 1945, όταν οι Ιάπωνες ανέτρεψαν το αποικιακό καθεστώς. Μετά την Ιαπωνική παράδοση, οι Βιετμίν, κομμουνιστική οργάνωση υπό την αρχηγία του Χο Τσι Μιν, ανακήρυξαν την ανεξαρτησία του Βιετνάμ, αλλά στη συνέχεια οι Γάλλοι ανέκτησαν τον έλεγχο της Γαλλικής Ινδοκίνας. Παράλληλα, το Κουανγκτσοουουάν πέρασε στην Κίνα και δεν επεστράφη στη Γαλλική Ινδοκίνα. Ένας πόλεμος ανεξαρτησίας, ο πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας, ξέσπασε ανάμεσα στις δυνάμεις των Γάλλων και των Βιετμίν.
Προκειμένου να δημιουργηθεί μια πολιτική εναλλακτική στο κράτος των Βιετμίν, ο πρώην αυτοκράτορας Μπάο Ντάι ανακήρυξε το Κράτος του Βιετνάμ (το οποίο μετεξελίχθηκε σε Νότιο Βιετνάμ το 1955 και καταλύθηκε με το πόλεμο του Βιετνάμ το 1975) το 1949. Στις 22 Οκτωβρίου και 9 Νοεμβρίου 1953, το βασίλειο του Λάος και το βασίλειο της Καμπότζης ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Μετά τη διάσκεψη της Γενεύης του 1954, οι Γάλλοι εκκένωσαν το Βιετνάμ και η Γαλλική Ινδοκίνα έπαψε να υπάρχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες Κατηγορία:Ιστορία του Λάος Κατηγορία:Νέος Ιμπεριαλισμός Κατηγορία:Γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία Κατηγορία:Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Καμπότζης Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ Κατηγορία:Πρώην αποικίες στην Ασία
Πατρίκ Μπωντρύ
Ο Πατρίκ Πιερ Ροζέ Μπωντρύ (Patrick Pierre Roger Baudry, γενν. 6 Μαρτίου 1946) είναι αντισμήναρχος σε αποστρατεία της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας και πρώην αστροναύτης. Το 1985 έγινε ο δεύτερος στην ιστορία Γάλλος που πέταξε στο διάστημα, μετά τον Ζαν-Λου Κρετιέν, όταν συμμετέσχε στην αποστολή STS-51-G του διαστημικού λεωφορείου της NASA.
Προσωπική ζωή
Ο Μπωντρύ γεννήθηκε στην Ντουάλα του τότε Γαλλικού Καμερούν και είναι έγγαμος με τρία παιδιά από προηγούμενο γάμο. Τα χόμπι του περιλαμβάνουν τον μηχανοκίνητο αθλητισμό (αγώνες μοτοσικλέτας και αυτοκινήτου), τον μαραθώνιο, την τοιχοσφαίριση, το σκι και τον αλεξιπτωτισμό. Είναι επίσης γευσιγνώστης κρασιών. Σήμερα ζει στην Ακουιτανία.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Μπωντρύ σπούδασε στην Εθνική Στρατιωτική Σχολή «Prytanée» ως το 1967 και μετά απεφοίτησε από τη γαλλική αντίστοιχη της Σχολής Ικάρων, την École de l'Air, το 1969.
Υπηρέτησε ως πιλότος μαχητικού αεροσκάφους (F-100 και SEPECAT Jaguar) στη Μοίρα Μαχητικών 1/11 «Roussillon», συμμετέχοντας σε αρκετές επιχειρήσεις σε χώρες της Αφρικής. Εισάχθηκε στη Βρετανική Αυτοκρατορική Σχολή Πιλότων Δοκιμών το 1978 και τιμήθηκε με το «Έπαθλο Patuxent» με την ολοκλήρωση της εκπαιδεύσεώς του. Κατόπιν, το 1979, εντάχθηκε στο προσωπικό του Κέντρου Δοκιμαστικών Πτήσεων, στο Μπρετινύ-συρ-Ορζ της Γαλλίας, όπου δοκίμασε διάφορα αεροσκάφη, μεταξύ των οποίων τύπους των Mirage, Jaguar και F-8 Crusader.
Συνολικά έχει στο ενεργητικό του περισσότερες από 4 χιλιάδες ώρες πτήσεως (τις 3.300 σε αεριωθούμενα), ενώ έχει πετάξει περισσότερους από εκατό διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών. Διαθέτει επίσης άδεια κυβερνήτη επιβατικού αεροσκάφους αερογραμμών και εργάσθηκε για λίγο μετά τη διαστημική πτήση του ως πιλότος δοκιμών για την Airbus.
Αστροναυτική σταδιοδρομία
Ο Μπωντρύ συμμετέσχε σε μία διαστημική αποστολή, αυτή του διαστημικού λεωφορείου «Ντισκάβερι», με κωδικό STS-51-G, που έλαβε χώρα από τις 17 έως τις 24 Ιουνίου 1985. Η αποστολή εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα και προσγειώθηκε στηνnd at Αεροπορική Βάση Έντουαρντς, στην Καλιφόρνια. Το διεθνές πλήρωμα της αποστολής έθεσε σε τροχιά από το διάστημα τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους για το Μεξικό («Morelos»), τον Αραβικό Σύνδεσμο («Arabsat») και τις ΗΠΑ («AT&T Telstar»). Επιπλέον, απελευθέρωσαν και αργότερα περισυνέλεξαν τον δορυφόρο SPARTAN, ο οποίος πραγματοποίησε 17 ώρες παρατηρήσεων στην αστρονομία ακτίνων Χ. Συνολικά ο Μπωντρύ και οι άλλοι αστροναύτες της αποστολής πέρασαν 7 ημέρες και 1 ώρα στο διάστημα, και συμπλήρωσαν 112 περιφορές γύρω από τη Γη, που αντιστοιχούν σε διανυθείσα απόσταση 4 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αστροναύτες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Λυγαριά (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Λυγαριά αναφέρεται συνήθως ο θάμνος Λυγαριά, αλλά και οι παρακάτω οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άβληρος (έντομο)
Ο άβληρος (Ablerus) είναι γένος από πολύ μικρές σφήκες με μαυροκίτρινο χρώμα, που αρχικώς ανήκε στην οικογένεια αφηλινίδες. Το γένος πρότεινε ο εντομολόγος Λήλαντ Όσιαν Χάουαρντ το 1894, ώστε να εντάξει το νέο είδος που είχε ονομάσει ο Γουίλιαμ Χάρις Άσμηντ Centrodora clisiocampae. Το γένος άζωτος (Azotus) έγινε συνώνυμο με το «άβληρος» από τον Αλεξάντρ Αρσέν Ζιρόου το 1913 και ο Hyatt κατέστησε συνώνυμο το μυοκνημέλλη (Myocnemella) με το άβληρος το 1994, αφήνοντας τον άβληρο ως το μοναδικό γένος της υποοικογένειας «αζωτίνες» (Azotinae). Τέλος, το 2013 οι αζωτίνες αναβαθμίσθηκαν σε οικογένεια, τις αζωτίδες, μια οικογένεια που περιλάμβάνει μόνο ένα γένος: τον άβληρο.
Οι άβληροι είναι συνήθως υπερπαράσιτα και είναι ωφέλιμοι στη γεωργία, καθώς το θηλυκό σφηνώνει τα αβγά του μέσα στο σώμα επιβλαβών εντόμων και η προνύμφη που εκκολάπτεται κατατρώγει τις σάρκες των εντόμων αυτών, εξοντώνοντάς τα. Τα επιβλαβή αυτά έντομα είναι λευκές μύγες, αφίδες ή κόκκοι, αλλά υπάρχει και εναπόθεση των αβγών μέσα στα αβγά ποικιλίας άλλων εντόμων.
Είδη
Υπάρχουν περισσότερα από 90 είδη αβλήρου, με γενικώς αναγνωρισμένα τα εξής  :
Παραπομπές
Αβληρος
Φεντερίκο Μπάρμπα
Ο Φεντερίκο Μπάρμπα (Federico Barba, γενν. 1 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικό αμυντικός για τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ, με δανεισμό από την Κιέβο Βερόνα.
Νεανική σταδιοδρομία
Γεννημένος στη Ρώμη, ο Μπάρμπα ήταν έξι ετών όταν άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στη Σχολή Ποδοσφαίρου Axa. Παίζοντας ως αριστερός ή κεντρικός αμυντικός, το 2007 πωλήθηκε στη Τσίσκο Ρόμα (πρώην Λοντινζιάνι), την τρίτη δημοφιλέστερη ομάδα ποδοσφαίρου στη Ρώμη και στην ηλικία των 15 εντάχθηκε στη Ρόμα, όπου έπαιξε στις ομάδες νέων, με προπονητή, στην αρχή, τον Αντρέα Στραματσόνι και στη συνέχεια τον Αλμπέρτο Ντε Ρόσι. Ο Μπάρμπα κέρδισε το Πρωτάθλημα U17 με τη Ρόμα το 2010, το Πρωτάθλημα U20 το 2011 και Κύπελλο U20 το 2012. Το 2012, κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου Νέου Αμυντικού.
Γκροσέτο
Τον Ιούλιο του 2012, εντάχθηκε με δανεισμό στη Γκροσέτο της Σέριε Β, εν μέρει λόγω του ηλικιακού περιορισμού της Primavera που είχε αλλάξει σε U19 και εν μέρει ότι ο Μπάρμπα ήταν έτοιμος για επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ο Μπάρμπα έκανε το ντεμπούτο του ως βασικός αμυντικός στο Κύπελλο Ιταλίας 2012-13. Στη σεζόν 2012-13 της Σέριε Β, έκανε διαδοχικές εμφανίσεις από τις 20 Οκτωβρίου 2012, καθιστώντας τον το βασικό κεντρικό αμυντικό της Γκροσέτο. Τον Ιούνιο του 2013, η Γκροσέτο απέκτησε το 50% των δικαιωμάτων του Μπάρμπα για 200.000 ευρώ. Ωστόσο, η Ρόμα απέκτησε εκ νέου τον Μπάρμπα για 350.000 ευρώ και τον πούλησε στην Έμπολι.
Έμπολι
Τον Αύγουστο του 2013, ο Μπάρμπα αποκτήθηκε από την Έμπολι για 250.000 ευρώ, σε ακόμη μία συμφωνία συνιδιοκτησίας. Τον Ιούνιο του 2015, η Έμπολι απέκτησε το υπόλοιπο 50% των δικαιωμάτων του από τη Ρόμα. Σημείωσε δύο γκολ για το σύλλογο.
Σπόρτινγκ Χιχόν
Τον Ιούλιο του 2017, ο Μπάρμπα αποκτήθηκε από την ισπανική Σπόρτινγκ Χιχόν, για αναφερόμενο ποσό 1 εκατομμυρίου ευρώ.
Κιέβο Βερόνα
Στις 14 Αυγούστου 2018, υπέγραψε με την Κιέβο Βερόνα της Σέριε Α.
Ρεάλ Βαγιαδολίδ (δανεισμός)
Στις 6 Ιουλίου 2019, επέστρεψε στην Ισπανία, αφού συμφώνησε σε μονοετή δανεισμό με τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ της Πριμέρα Ντιβισιόν.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Μπάρμπα έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ιταλίας U19 στον τρίτο προκριματικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U19 2012. Στο elite προκριματικό γύρο, έπαιξε δύο φορές ως κάτοχος του αριθμού 2. Έπαιξε στον πρώτο αγώνα μετά την αποβολή του Ροντρίγκο Έλι, όπου ο Μπάρμπα αντικατέστησε τον Ματία Βαλότι. Λόγω της αποβολής του Έλι, ο Μπάρμπα έπαιξε και στον δεύτερο αγών,α αλλά όχι στον τρίτο.
Ο Μπάρμπα κλήθηκε στην Εθνική Ιταλίας U20 από τον Λουίτζι Ντι Μπιάτζο το καλοκαίρι του 2012. Το Νοέμβριο, κλήθηκε στην Εθνική Ιταλίας U21 από τον Ντέβις Μάντζια, για τον αγώνα εναντίον της Ισπανίας U21. Ωστόσο, δεν έπαιξε σε αυτόν τον αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Γκροσέτο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έμπολι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Τηλεόραση στη Βόρεια Κορέα
Η Τηλεόραση στη Βόρεια Κορέα  είναι υποκείμενη στην Κεντρική Επιτροπή του Ραδιόφωνου και της Τηλεόρασης της Βόρειας Κορέας (κορεατικά: 조선중앙방송위원회, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Chosŏn Chungang Pangsong Wiwŏnhoe).
Τεχνολογικές πληροφορίες
Η τηλεόραση στη Βόρεια Κορέα χρησιμοποιεί ένα αναλογικό σύστημα μετάδοσης στο πρότυπο PAL στις 576 γραμμές και ανάλυση οθόνης 4:3. Η κύρια μετάδοση σήματος είναι επίγεια, αλλά η Πιονγιάνγκ έχει δική της καλωδιακή τηλεόραση. Από το 2014, τα τρία μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, η Κορεατική Κεντρική Τηλεόραση, το Μανσουντέ και το Ριόνγκμανσαν, είναι διαθέσιμα σε μια ειδική εφαρμογή στον υπολογιστή ταμπλέτα Σαμτζιγιόν.
Τηλεοπτικά κανάλια
Από τις 15 Αυγούστου 2015, υπάρχουν τέσσερα τηλεοπτικά κανάλια στη Βόρεια Κορέα. Όλα είναι κρατικά.
Κορεατική Κεντρική Τηλεόραση
Είναι το παλαιότερο τηλεοπτικό κανάλι στη Βόρεια Κορέα, και ξεκίνησε τις τακτικές τηλεοπτικές μεταδόσεις το 1963. Ως το 2015, είναι το μόνο κανάλι στη χώρα με πρόσβαση στο διαδίκτυο και σε δορυφορική μετάδοση. Το πρόγραμμα του καναλιού μεταδίδεται ζωντανά από το YouTube μέσω του καναλιού τους και στη σελίδα του καναλιού στο Facebook. Η δορυφορική μετάδοση είναι σε ποιότητα HD, με ανάλυση 16:9.
Τηλεόραση Μανσουντέ
Η Τηλεόραση Μανσουντέ μεταδίδει εκπαιδευτικό πρόγραμμα τα σαββατοκύριακα στην Πιονγιάνγκ. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 1 Δεκεμβρίου του 1973, ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 1 Δεκεμβρίου του 1983. Η τηλεόραση Μανσουντέ μεταδίδει 3 ώρες (19:00-22:00) τα Σάββατα και 9 ώρες (10:00-13:00, 16:00-22:00) τις Κυριακές.
Τηλεόραση Ριόνγκναμσαν
Η Τηλεόραση Ριόνγκναμσαν (πρώην Τηλεόραση Κέσονγκ από τις 1 Απριλίου 1971 έως τις 31 Ιανουαρίου 1997 και Κορεατικό Εκπαιδευτικό και Πολιτιστικό Δίκτυο από τις 1 Φεβρουαρίου 1997 έως τις 9 Απριλίου 2012)  είναι εκπαιδευτικό κανάλι που προσεγγίζει τους φοιτητές της Βόρειας Κορέας και εκπέμπει στα Κορεατικά και σε μερικές άλλες γλώσσες. Εκπέμπει από τις 19:00 έως τις 22:00 το βράδυ τη Δευτέρα, την Τετάρτη και την Παρασκευή. Εκπέμπει στην Πιονγιάνγκ, ενώ είναι διαθέσιμο στο Σινούιτζου και το Σαριβόν μέσω της τεχνολογίας IPTV. Είναι το δεύτερο παλαιότερο κανάλι της χώρας μετά την Κορεατική Κεντρική Τηλεόραση. Στις 1 Φεβρουαρίου του 1997 (σύμφωνα με άλλες πηγές στις 16) πραγματοποιήθηκε η πρώτη μετονομασία, στον τίτλο "Κορεατική πολιτιστική-εκπαιδευτική τηλεόραση". Σύμφωνα με στοιχεία, που παρουσιάστηκαν στο βιβλίο "North Korea Handbook", η μετονομασία συνδέθηκε με τα 55α γενέθλια του Κιμ Γιονγκ Ιλ. Πριν τη χρήση της τεχνολογίας IPTV το κανάλι χρησιμοποιούσε τη συχνότητα 9 και έκπεμπε από τις 17:00 έως τις 22:00 τις καθημερινές και από τις 12:00 έως τις 22:00 τα σαββατοκύριακα.
Μετάδοση ξένων τηλεοπτικών καναλιών
Σε σχέση με τα χαρακτηριστικά του πολιτικού καθεστώτος της Βόρειας Κορέας, στους πολίτες της χώρας δεν επιτρέπεται η προβολή ξένων τηλεοπτικών καναλιών. Για τους ξένους επισκέπτες στα ξενοδοχεία παρέχεται ειδικό πακέτο τηλεοπτικών καναλιών που μεταδίδεται μέσω ειδικών δικτύων. Σύμφωνα με τον Κονσταντίν Ασμόλοφ, τον Νοέμβριο του 2016 τα διαθέσιμα τηλεοπτικά κανάλια στα δωμάτια των ξενοδοχείων είναι τα εξής:
Τεχνολογία IPTV
Στις 16 Αυγούστου του 2016 η Βόρεια Κορέα παρουσίασε το σύστημα IPTV "Μανμπάν", βασισμένη στη διεπαφή Netflix. Η πρόσβαση στο Μανμπάν γίνεται μέσω του εσωτερικού δικτύου "Κβανμιόν". Εκτός από τα κεντρικά αναλογικά τηλεοπτικά κανάλια, το σύστημα επιτρέπει την προβολή αθλητικών καναλιών, καθώς και την ανάγνωση μεγάλων εφημερίδων της Βόρειας Κορέας και τις ειδήσεις του Κορεατικού Κεντρικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Το σύστημα είναι διαθέσιμο στο Πιονγιάνγκ, στο Σαριβόν και στο Σινούιτζου.
Τηλεοπτικός Πύργος της Πιονγιάνγκ
Το σχέδιο VHF του Τηλεοπτικού Πύργου της Πιονγιάνγκ (2013):
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεόραση στη Βόρεια Κορέα Κατηγορία:Τηλεόραση-επέκταση
Μάχη στο Υέλιον και Λειμόχειρ
H Μάχη στο Υέλιον και Λειμόχειρ είχε ως αποτέλεσμα τη σχεδόν πλήρη καταστροφή ενός μεγάλου στρατού των Σελτζούκων από τους Βυζαντινούς. Ο Σελτζουκικός στρατός επέδραμε σε εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην κοιλάδα του Μαιάνδρου, στη Μ. Ασία, και είχε λεηλατήσει έναν αριθμό πόλεων. Το Βυζαντινό στράτευμα με τρεις στρατηγούς έστησε ενέδρα στους Σελτζούκους σε μία διάβαση του ποταμού και τους αποδεκάτησε.
Η προηγούμενη κατάσταση
Έπειτα από την ήττα του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού στη μάχη του Μυριοκέφαλου το 1176 οι Βυζαντινοί δεν εφήρμοσαν όλες προϋποθέσεις, ιδίως την καταστροφή των συνοριακών φρουρίων, που είχε απαιτήσει ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ σουλτάνος των Σελτζούκων, ως προϋπόθεση για την παύση των εχθροπραξιών. Ένας σημαντικός στρατός Σελτζουκικού ιππικού, που περιελάμβανε βοηθητικούς νομάδες Τουρκομάνους, στάλθηκε στο Βυζαντινό έδαφος, στην κοιλάδα του Μαιάνδρου στη δυτική Μ. Ασία, σε μία επιδρομή αντιποίνων. Το βυζαντινό στράτευμα υπό τον στρατηγό Ιωάννη Κομνηνό Βατάτζη, ανιψιό του Αυτοκράτορα, ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη με οδηγίες να αναχαιτίσει τους Σελτζούκους επιδρομείς. Στον Βατάτζη είχαν δοθεί δύο άλλοι στρατηγοί ως υφιστάμενοί του, ο Κωνσταντίνος Δούκας και ο Μιχαήλ Ασπιέτης και ενίσχυε τον στρατό του, καθώς πορευόταν μέσα στο βυζαντινό έδαφος.
Η μάχη
Η ημερομηνία της μάχης δεν είναι γνωστή και γενικά προσγράφεται στο έτος 1177, όπως προκύπτει από τη θέση της μέσα στη Χρονική Διήγηση του Νικήτα Χωνιάτη.
Τα βυζαντινά ελαφρά στρατεύματα έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στη μάχη· τοποθετημένοι σε υψηλό έδαφος, περιγράφονται ως βροχή βλημάτων προς τα κάτω, που επέπεσαν στους σχεδόν αβοήθητους Σελτζούκους. Πολλοί από τους Σελτζούκους στρατιώτες έπεσαν στο ποτάμι και πνίγηκαν. Ο διοικητής τους, που οι ελληνικές πηγές τον καλούν Αταπακό, καθώς θα έφερε τον τίτλο του αταμπέγκ, προσπάθησε να βοηθήσει τις δυνάμεις του να διασχίσουν το ποτάμι: αφού συγκέντρωσε το πιο βαριά οπλισμένο ιππικό του, επιτέθηκε στους Βυζαντινούς. Έχοντας αποτύχει στην επίθεση αυτή, προσπάθησε να σώσει τον εαυτό του κολυμπώντας και να διασχίσει το ποτάμι με το άλογό του. Όταν έφθασε στην απέναντι όχθη όμως, σκοτώθηκε από έναν Αλανό στρατιώτη της εκεί βυζαντινής δύναμης. Έπειτα από το τέλος του αρχηγού τους ο Σελτζουκικός στρατός διέφυγε σκορπισμένος με έναν μεγάλο αριθμό από αυτούς να πνίγονται στο ποτάμι. Ο Χωνιάτης αναφέρει ότι μόνο λίγοι από πολλές χιλιάδες μπόρεσαν να σώσουν τους εαυτούς τους. Από τη βυζαντινή πλευρά, ένας εχθρός πλήγωσε το άλογο του Μιχαήλ Ασπιέτη, το οποίο έριξε τον στρατηγό στον Μαίανδρο, όπου αυτός πνίγηκε.
Η μετέπειτα κατάσταση
Η μάχη ήταν μία σημαντική βυζαντινή νίκη και υπογράμμισε πόσο περιορισμένες επιπτώσεις είχε η βυζαντινή ήττα στο Μυριοκέφαλο για τις κτήσεις της Αυτοκρατορίας στις Ανατολικές περιοχές της. Η νίκη των Βυζαντινών ακολουθήθηκε από μία σειρά τιμωρητικές αποστολές εναντίον των Τουρκομάνων νομάδων, που είχαν εγκατασταθεί στην άνω κοιλάδα του Μαιάνδρου.
Η βυζαντινή στρατηγική στη μάχη αυτή, δηλ. η ενέδρα ενός στρατού στο ταξίδι επιστροφής του, όταν θα επιβραδύνεται από τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους και η αιφνίδια επίθεση σε αυτόν, είναι ακριβώς αυτό που περιγράφουν παλαιότερα Βυζαντινά στρατιωτικά εγχειρίδια, όπως τα Τακτικά του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (886-912). Αυτή υποδηλώνει τη διατήρηση από τους Βυζαντινούς διοικητές μίας γνώσης των επιτυχών στρατηγικών του παρελθόντος.
Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ απεβίωσε το 1180· ο γιος του Αλέξιος Β΄ ήταν 11 ετών και η Αυτοκρατορία κυβερνήθηκε από μία αντιβασιλεία. Χωρίς την ισχυρή παρουσία του Μανουήλ Α΄, το στρατιωτικό πλεονέκτημα στη Μ. Ασία επανήλθε στους Σελτζούκους: όταν το πραξικόπημα του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού, εξαδέλφου του Μανουήλ Α΄, επέφερε σύγχυση, ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ εισέβαλε το 1182 στην Αυτοκρατορία και έπειτα από την πολιορκία του Κοτύαιου, κατέλαβε τις πόλεις Σωζόπολη (βόρεια της Ισπάρτα) και Κοτύαιον (Κιουτάχεια).
Ηράκλεια Κύβιστρα
Η Ηράκλεια Κύβιστρα (Ἡράκλεια Κύβιστρα), ή απλά Ηράκλεια (Ἡράκλεια), ήταν μία πόλη της αρχαίας Καππαδοκίας, βορειοδυτικά της Κιλικίας, κοντά στα Κύβιστρα. Βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο Ερεγλί στην επαρχία Ικόνιο (Konya) της σημερινής Τουρκίας.
Είχε κάποια σημασία στους Ελληνιστικούς χρόνους λόγω της θέσης της κοντά στο σημείο, όπου ο δρόμος προς τις Κιλίκιες Πύλες εισέρχεται στους λόφους. Βρισκόταν στον δρόμο των στρατευμάτων και λεηλατήθηκε πολλές φορές από τους Άραβες εισβολείς της Μ. Ασίας: καταλήφθηκε από τον Μασλαμά μετά την Πολιορκία των Τυάνων, από τον Χαρουν αλ-Ρασίντ στην εισβολή του 806 και τον αλ-Μαμούν το 832).
Περίπου 12 χιλιόμετρα νότια της Ηράκλειας βρίσκεται το ανάγλυφο Ιβρίζ των Χετταίων.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Φλάμπουρο (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Αλγερία)
Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (جبهة التحرير الوطني, Front de Libération Nationale ή FLN) είναι πολιτικό κόμμα της Αλγερίας που προέκυψε από το προηγούμενο απελευθερωτικό κίνημα.
Πόλεμος της Αλγερίας
Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο κατάφερε να παρατάξει το 2% του ανδρικού πληθυσμού που μπορούσε να πολεμήσει ως μαχητές κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι μαχητές χωρίστηκαν σε καλά οπλισμένες και μικρές ένοπλες μονάδες. Αυτές υποστηρίχθηκαν από ένα μεγαλύτερο δίκτυο οργανωμένων άοπλων μελών, στα οποία ανατέθηκαν καθήκοντα ανεφοδιασμού και πληροφοριών. Η συμμετοχή στον ένοπλο αγώνα ήταν εθελοντική. Στον τότε αναλφάβητο τοπικό πληθυσμό, περίπου το 35% των μαχητών του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου ήταν εγγράμματοι. Περίπου το 40% των μαχητών ήταν άνω των 30 ετών όταν προσχώρησαν στο μέτωπο. Περίπου τα δύο τρίτα των μαχητών ήταν πατέρες με κατά μέσο όρο 3,3 παιδιά.
Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο οργανώθηκε πολιτικά ως κόμμα στρατιωτικών ανάλογο με τα κομμουνιστικά κόμματα του Ανατολικού Μπλοκ. Η ανώτατη εξουσία ήταν η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή στο Αλγέρι, η οποία, ως σκιώδες υπουργικό συμβούλιο, αποτελούσε τον πυρήνα της μελλοντικής κυβέρνησης. Οι πολιτικοί αξιωματούχοι τοποθετήθηκαν στις στρατιωτικές μονάδες. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο διαίρεσε την Αλγερία σε έξι διαμερίσματα (βιλάγιες), στα οποία η εξουσία βρισκόταν στην πολιτική ηγεσία. Το Αλγέρι βρισκόταν υπό την άμεση διοίκηση της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής. Η μεγαλύτερη στρατιωτική μονάδα ήταν το τάγμα με 350 άντρες. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο απαιτούσε υψηλό βαθμό πειθαρχίας από τα μέλη του. Λόγω πολλών πειθαρχικών παραβιάσεων, συμπεριλαμβανομένης της διαφωνίας κατά της πολιτικής ηγεσίας, επιβλήθηκε θανατική ποινή. Το καλοκαίρι του 1956, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο αυτοανακηρύχθηκε, σε 22ήμερο συνέδριο στην κοιλάδα του Σουμμάμ στη μέση της κατεχόμενης Αλγερίας, ως εκπρόσωπος ενός ανεξάρτητου κράτους της Αλγερίας. Τα διαμερίσματα χωρίστηκαν σε ζώνες και τομείς προκειμένου να περιοριστεί η αυτονομία των τοπικών διοικητών. Αυτό ενίσχυε τη στήριξη της πολιτικής ηγεσίας ενάντια στη στρατιωτική ηγεσία. Ένα 34μελές Εθνικό Συμβούλιο για την Αλγερινή Επανάσταση ορίστηκε ως το ανώτατο εκτελεστικό σώμα στην Αλγερία. Το συνέδριο βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό υπό την καθοδήγηση του Αμπάνε Ραμντάνε.
Το κεντρικό όργανο προπαγάνδας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας ήταν το περιοδικό Ελ-Μουτζαχίντ το οποίο εκτυπωνόταν στην Τυνησία. Κατάφερε να έχει παράνομη κυκλοφορία περίπου 3.000 φύλλων στην Αλγερία και περίπου 10.000 φύλλων εκτός Αλγερίας. Το 1957, με τη βοήθεια του Γάλλου κομμουνιστή Ρενέ Βωτιέ, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο δημιούργησε την πρώτη του προπαγανδιστική ταινία, τη L'Algérie en flammes (Η Αλγερία στις φλόγες), η οποία προβλήθηκε στο Ανατολικό Μπλοκ και στον αραβικό κόσμο. Το κύριο μέσο επικοινωνίας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και του πληθυσμού της Αλγερίας ήταν οι ραδιοφωνικές εκπομπές από άλλες αραβικές χώρες.
Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο διατηρούσε μια μυστική ξένη οργάνωση μεταξύ των Αλγερινών μεταναστών στη Γαλλία, η οποία εκτός από πολιτικές και τρομοκρατικές ενέργειες χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη συγκέντρωση κεφαλαίων για την κεντρική οργάνωση. Το 1956 είχε περίπου 4.000 μέλη. Το 1961, η οργάνωση αριθμούσε περίπου 150.000 μέλη, τα οποία αντιστοιχούσαν σε περισσότερο από το ένα τρίτο των αλγερινών μεταναστών που ζούσαν στη Γαλλία. Η οργάνωση του εξωτερικού συνέβαλε ουσιαστικά στη χρηματοδότηση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Τα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης βρίσκονταν στη Δυτική Γερμανία, πέρα από το πεδίο δικαιοδοσίας των γαλλικών αρχών. Ο οργανισμός βρισκόταν υπό την ηγεσία του Ομάρ Μπουνταούντ από το 1958. Στη Δυτική Γερμανία, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ήταν επίσης σε θέση να βασίζεται σε ευρεία υποστηρικτική βάση.
Στις 19. Σεπτέμβριος 1958, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο διακήρυξε τη δική του προσωρινή κυβέρνηση στο Κάιρο και διακήρυξε την Αλγερία ανεξάρτητη στις 19 Σεπτεμβρίου 1958. Η κυβέρνηση αναγνωρίστηκε από όλα τα υπόλοιπα αραβικά κράτη και πολλά άλλα έθνη του κινήματος των Αδεσμεύτων ως η κυρίαρχη εκπρόσωπος του αλγερινού λαού. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο διέθετε γραφεία σε είκοσι πρωτεύουσες, και ειδικότερα στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο έλαβε επιχορηγήσεις από αραβικά κράτη από το 1957 έως το 1961, οι οποίες αντιπροσώπευαν πάνω από το 95% των ξένων επιχορηγήσεων προς αυτό. Το αντίστοιχο ποσό αυτής της ενίσχυσης εκτιμάται σε περίπου 16 δισεκατομμύρια γαλλικά φράγκα. Περισσότερα από τα μισά κεφάλαια προέρχονταν από το Ιράκ. Η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, το Κουβέιτ και η Σαουδική Αραβία ήταν επίσης ισχυροί δωρητές.
Η πολιτική ηγεσία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, που είχε τη βάση της κυρίως εκτός Αλγερίας, σταδιακά έχασε την εμπιστοσύνη των ανταρτών στην Αλγερία, οι οποίοι έφεραν το βάρος των μαχών. Υπήρξε αντιπαράθεση στην ηγεσία σε τρεις από τις έξι στρατιωτικές περιοχές. Το 1959 αρκετά στελέχη της ηγεσίας της περιοχής Τέσσερα του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου λιποτάκτησαν. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής αποκήρυξης της προσωρινής κυβέρνησης, ο τακτικά εκπαιδευμένος Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός του εξωτερικού, που συστήθηκε στο Μαρόκο και την Τυνησία, λάμβανε ολοένα και περισσότερο πολιτικό βάρος. Το 1959 οι αξιωματικοί προέβησαν σε απόπειρα πραξικοπήματος, το οποίο κατεστάλη από τον συνταγματάρχη Χουαρί Μπουμεντιέν. Ο Μπουμεντιέν, ωστόσο, έφτασε σε τέτοιο επίπεδο στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο που το 1960 μπορούσε να υπαγορεύει την απομάκρυνση πολιτικών με τους οποίους διαφωνούσε από την προσωρινή κυβέρνηση.
Δημοκρατία της Αλγερίας
Μετά την ανεξαρτησία, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο υπό τον Αχμέντ Μπεν Μπελά εξελίχθηκε σε ένα αυταρχικό, σοσιαλιστικά προσανατολισμένο ενωτικό κόμμα. Ωστόσο, υπό τον Χουαρί Μπουμεντιέν (1965–1978) έγιναν προσπάθειες ώστε ο σοσιαλισμός και το Ισλάμ να συμπεριληφθούν στην πολιτική. Μετά από διαμαρτυρίες τη δεκαετία του 1980 λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης, ο Τσαντλί Μπεντζεντίντ (1978–1992) έπρεπε να εγκρίνει ένα νέο σύνταγμα και να εισαγάγει πολυκομματικό σύστημα. Στις πρώτες ελεύθερες εκλογές το 1991, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο υπέστη βαριά ήττα στον πρώτο γύρο. Η νίκη των Ισλαμιστών (FIS) παρεμποδίστηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα που πυροδότησε τον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας. Το 1997 το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ήταν μόλις η τρίτη ισχυρότερη δύναμη στη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση. Στις 27 Απριλίου του 1999, ωστόσο, ο Αμπντελαζίζ Μπουτεφλικά εξελέγη ως υποψήφιος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου στη θέση του προέδρου της Αλγερίας. Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές στις 9 Απριλίου του 2009, ο Μπουτεφλικά επανεξελέγη με 90,24%. Οι προτελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 10 Μάιος 2012. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN) έγινε το ισχυρότερο κυβερνών κόμμα.
Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο είναι συνδεδεμένο μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς από το 2013. Οι τελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν το 2017. Και σε αυτές τις εκλογές, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ήταν και πάλι το ισχυρότερο κυβερνών κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παράνομες οργανώσεις Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Αλγερία Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα
Μάχη της Αγχιάλου (708)
μικρογραφία|Η μάχη της Αγχιάλου το 708. Η μάχη της Αγχιάλου (βουλγαρικά: Битката при Анхиало) έγινε το 708 κοντά στην Αγχίαλο, τη σημερινή Πομόριε της Βουλγαρίας.
Οι απαρχές της σύγκρουσης
Το 705 ο Βούλγαρος χαν Τέρβελ βοήθησε τον πρώην Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ να ανακτήσει τον θρόνο του μετά από 10 χρόνια εξορίας. Για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, ο Ιουστινιανός Β΄ έδωσε στους Βουλγάρους μία τεράστια ποσότητα χρυσού, ασημιού και μεταξιού, καθώς και την περιοχή «Ζαγόρε», που βρίσκεται ανάμεσα στη Στάρα Ζαγόρα, το Σλίβεν και τον Εύξεινο Πόντο. Τρία χρόνια αργότερα, ο Ιουστινιανός Β´ θεώρησε τον εαυτό του αρκετά δυνατό για να εισβάλει στη Βουλγαρία και να αποκαταστήσει την κυριαρχία του σε αυτά τα εδάφη.
Η μάχη
Οι Ρωμαίοι έφτασαν στο φρούριο της Αγχιάλου και στρατοπέδευσαν εκεί, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Βουλγαρικός στρατός βρισκόταν στην περιοχή. Ενώ οι εισβολείς μάζευαν τρόφιμα, ο Τέρβελ και το ιππικό του επιτέθηκαν στα πιο απομακρυσμένα Ρωμαϊκά στρατεύματα, ενώ την ίδια στιγμή το πεζικό επιτέθηκε στο στρατόπεδο.