cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Καμένη Θήρας
Τα Ηφαίστεια
Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα μορφή εξορκισμού του κακού και εξευμενισμού των υποχθόνιων στοιχείων της φύσης. Κάθε χρόνο ο εορτασμός των Ηφαιστείων σηματοδοτεί το επιτυχές πέρασμα της θερινής περιόδου χωρίς κανένα ξέσπασμα της φύσης. Είναι γεγονός ότι η αναγκαιότητα ρίψης βεγγαλικών κατά τον εορτασμό αυτόν δεν προκύπτει από καμία λογική, ο μόνος λόγος που ακούγεται από πολλούς ντόπιους είναι «για το καλό». Η εθιμική πλέον τήρηση αυτού του εορτασμού λαμβάνει χαρακτήρα ομοιοπαθητικής μαγείας.
Το ζήτημα είναι ότι όσο κι αν νιώθει κάποιος την προστατευτική σκέπη της τεχνολογίας, το δέος μπροστά στο άγνωστο ή το λίγο γνωστό είναι αξεπέραστο. Είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος τι σημαίνει η μυστηριώδης αυτή εκκρεμόητητα για κάποιον που έχει μια μικρή ή μεγάλη σχέση με τη Σαντορίνη. Όπως αναφέρει η συγγραφέας Μίτσα Μονιούδη – Συρίγου σε άρθρο της στην εφημερίδα «Θηραϊκά Νέα», πολλές οικογένειες εγκατέλειψαν το νησί κατά τα έτη 1925, 1939 και 1950 και την απόφασή τους ενίσχυσε η ηφαιστειακή δραστηριότητα.
Σήμερα πολλοί είναι εκείνοι που επενδύουν τεράστια χρηματικά ποσά σε επιχειρήσεις και κατοικίες στη Σαντορίνη. Οι τιμές των ακινήτων έχουν ανέλθει σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, γεγονός που αποτρέπει πολλούς καταγόμενους από το νησί να διατηρήσουν τις περιουσίες τους. Αντίθετα αρκετοί ξένοι καταφέρνουν να αγοράσουν εκτάσεις και κτίρια. Η αγορά ακινήτων στην περιοχή είναι βέβαιο ότι θα επηρεαστεί καθοριστικά από μια ενεργοποίηση του ηφαιστείου. Ακόμα και στην περίπτωση που το πρόδρομο στάδιο είναι αρκετά μακρόχρονο και η επιδείνωση των φαινομένων βραδύνει πολύ, η αγορά θα γνωρίσει εξαιρετική κρίση. Οι τιμές των ακινήτων θα πέσουν δραματικά, αλλά μπορεί να συμβεί και το αντίθετο. Είναι σίγουρο ότι το πλησίασμα ενός τέτοιου φαινομένου άλλους θα συγκινήσει κι άλλους θα τους τρομοκρατήσει.
Η εικόνα της περιοχής, χωρίς να λάβουμε υπόψη τα όσα λένε οι ειδικοί, δεν δείχνει ίδια. Τα νησιά Νέα και Παλαιά Καμμένη συχνά πλαισιώνονται από πράσινα ρεύματα, άλλοτε έντονα κι άλλοτε λιγότερο έντονα. Το στενό πέρασμα μεταξύ Νέας και Παλαιάς Καμμένης έχει ζωηρό πράσινο χρώμα και είναι εμφανής η ροή πράσινου νερού. Η κατάσταση γίνεται χειρότερη όταν πάμε στο έξω από την περίμετρο της καλδέρας Κολούμπο. Η σεισμική του δραστηριότητα είναι συνεχής και τα αναβλήματα έχουν θερμοκρασία 220ο C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Θήρας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Θήρας
TLC: Tables, Ladders & Chairs
Το Tables, Ladders & Chairs ή T.L.C. (ελλ. τραπέζια, σκάλες και καρέκλες) είναι ένα ετήσιο Pay Per View της εταιρείας επαγγελματικής πάλης WWE που οφείλει το όνομά του, στο ομώνυμο είδος αγώνα, με τραπέζια, σκάλες και καρέκλες.
Ιστορία
Το συγκεκριμένο pay-per-view υπάρχει από το 2009 και αντικατέστησε το Armagedon. Γίνεται κάθε Δεκέμβριο από τότε και είναι το τελευταίο PPV του χρόνου για την εταιρεία του WWE. Έχει πραγματοποιηθεί το 2009, το 2010 και το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Πορφυρίων Πομπώνιος
Ο Πορφυρίων Πομπώνιος (Pomponius Porphyrio) ήταν Λατίνος γραμματικός του 3ου μ.Χ. αιώνα με πιθανή καταγωγή από την Αφρική.
Έμεινε γνωστός κυρίως για τα σχόλια που έγραψε στον ποιητή Οράτιο (τα οποία και διασώθηκαν - αν και όχι στην αρχική τους μορφή - και εκδόθηκαν το 1874 στην Λειψία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
240 Βανάδις
Η Βανάδις (Vanadis) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,0. Ανακαλύφθηκε το 1884 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και έλαβε το λατινικό όνομα της Φρέγια, της θεάς της γονιμότητας στη Σκανδιναβική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βανάδις εκτιμάται σε 104 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος) και το άλβεδό της είναι 0,041. Η Βανάδις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 38 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαναδις
Δουκάτο της Σαξονίας
Το Δουκάτο της Σαξονίας (κάτω γερμανικά: Hartogdom Sassen, γερμανικά: Herzogtum Sachsen) ήταν αρχικά η περιοχή που εγκαταστάθηκε από τους Σάξονες στα τέλη του Πρώιμου Μεσαίωνα, όταν υποτάχθηκαν από τον Καρλομάγνο κατά τη διάρκεια των Σαξονικών Πολέμων από το 772 και ενσωματώθηκαν στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών (Φραγκία) έως το 804.
Με τη Συνθήκη του Βερντέν το 843, η Σαξονία ήταν ένα από τα πέντε συστατικά γερμανικά δουκάτα της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Δούκας Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας εξελέγη Γερμανός βασιλιάς το 919.
Το 1296 τα εναπομείναντα εδάφη χωρίστηκαν μεταξύ των Ασκάνιων δούκων της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ, με τους τελευταίους να αποκτούν τον τίτλο των Εκλεκτόρων της Σαξονίας από τον Χρυσό Ταύρο του 1356.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Κατηγορία:Καρολίγγεια Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Πρόγραμμα hello world
thumb|right|Ένα πρόγραμμα Hello World για [[γραφικό περιβάλλον χρήστη, γραμμένο σε Perl.]] Πρόγραμμα "hello world" λέγεται ένα πρόγραμμα υπολογιστή που τυπώνει τις λέξεις "Hello, world!" σε μια συσκευή εξόδου. Χρησιμοποιείται σε πολλά εισαγωγικά μαθήματα που διδάσκουν μια γλώσσα προγραμματισμού. Ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι συνήθως από τα απλούστερα δυνατά για μια γλώσσα προγραμματισμού. Ορισμένα είναι εκπληκτικά πολύπλοκα, ειδικά σε γραφικά περιβάλλοντα, αλλά τις περισσότερες φορές είναι πολύ απλά, ειδικά εκείνα που χρησιμοποιούν κάποιον διερμηνέα εντολών ή κέλυφος για να εκτελέσουν την εκτύπωση. Σε πολλά ενσωματωμένα συστήματα (embedded systems), το κείμενο μπορεί να σταλεί σε μια μικρή οθόνη υγρών κρυστάλλων, ή κάποιο άλλο αντίστοιχο σήμα όπως LED μπορεί να αντικαταστήσει το μήνυμα.
Χαριτολογώντας, ο Simon Cozens είχε πει ότι το πρόγραμμα αυτό είναι «το παραδοσιακό ξόρκι προς τους θεούς του προγραμματισμού για να μας βοηθήσουν να μάθουμε τη γλώσσα καλύτερα».
Χρόνος του Hello World
Ο χρόνος για να γραφτεί από την αρχή ένα πρόγραμμα "Hello World" (Time To Hello World - TTHW) είναι ένα μέτρο για την ευκολία που παρουσιάζει μια γλώσσα προγραμματισμού στη γραφή της. Αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον σε περίπλοκα περιβάλλοντα όπως τα γραφικά.
C++
C++23 version:
Logo
print [Hello, World!]
PHP
If purely using PHP:
Παραπομπές
Κατηγορία:Προγραμματισμός
Ασφάλεια δικτύων υπολογιστών
Η έννοια της ασφάλειας Δικτύου Υπολογιστών σχετίζεται με την ικανότητα μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού να προστατεύει τις πληροφορίες του από τυχόν αλλοιώσεις και καταστροφές, καθώς και από μη εξουσιοδοτημένη χρήση των πόρων του. Εκτός αυτού, θεωρείται ως η δυνατότητα ενός δικτύου ή συστήματος πληροφοριών να αντισταθεί, σε δεδομένο επίπεδο αξιοπιστίας, σε τυχαία συμβάντα ή κακόβουλες ενέργειες που θέτουν σε κίνδυνο τη διάθεση, την επαλήθευση ταυτότητας, την ακεραιότητα και την τήρηση του απορρήτου των δεδομένων που έχουν αποθηκευτεί ή μεταδοθεί καθώς και τις συναφείς υπηρεσίες που παρέχονται είτε είναι προσβάσιμες μέσω των δικτύων και συστημάτων αυτών.
Ιστορική Εξέλιξη
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1955-1965 η ασφάλεια των υπολογιστών περιοριζόταν μόνο στο να περιορίζεται ένας δυσαρεστημένος υπάλληλος για να μην προκαλέσει καταστροφές και στο να μην έχουν οι ανταγωνιστές πρόσβαση στον υπολογιστή της επιχείρησης.
Την περίοδο 1965-1975 καθώς άρχισαν οι κεντρικοί υπολογιστές να γίνονται πιο ισχυροί και ο αριθμός των χρηστών που συνδεόταν σε αυτούς έφτασαν τις χιλιάδες, το θέμα της υπευθυνότητα έγινε πιο σημαντικό. Η εισβολή εκείνη την εποχή ήταν σε επίπεδο φημών, περί κακόβουλων προγραμματιστών, που έκαναν παράνομες ενέργειες - όπως να γράφουν κώδικα που έπαιρνε τα δεκαδικά ψηφία τραπεζικών συναλλαγών και τα κατέθετε στο δικό τους λογαριασμό ή να γράφουν συστήματα "πίσω πόρτας" στον κώδικά τους για να μπορούν να μπαίνουν σε συστήματα.
Η έλλειψη πραγματικής ασφάλειας εμφανίστηκε στην περίοδο 1975-1985, όταν οι εταιρείες άρχισαν να παρέχουν απομακρυσμένη προσπέλαση σε χρήστες τερματικών, μέσω μόντεμ που εργαζόταν χρησιμοποιώντας το δημόσιο τηλεφωνικό δίκτυο. Το 1969 η Defense Adνanced Research Projects Agency (DARPA) ξεκίνησε ένα έργο για να μελετήσει τα δίκτυα δρομολόγησης πακέτων, όπου μεμονωμένα μικρά μηνύματα μπορούσαν να μεταδίδονται ανάμεσα σε δύο τερματικά συστήματα και να δρομολογούνται από ενδιάμεσα συστήματα με ένα χαλαρά ιεραρχικό τρόπο, επιτρέποντας έτσι σε οποιονδήποτε βρισκόταν στο δίκτυο να επικοινωνεί με τους άλλους. Αυτές οι ερευνητικές προσπάθειες άρχισαν να αποδίδουν καρπούς στα τέλη της δεκαετίας του '70. Η ΙΒΜ ανέπτυξε τον αλγόριθμο Data Encryption Standard (DES) για την κυβέρνηση των Η.Π.Α το 1975. Σχεδόν ταυτόχρονα, οι Whitfield Diffie και Martin Hellman ανέπτυξαν την έννοια της κωδικοποίησης δημόσιου κλειδιού (Public Key Encryption, ΡΚΕ), η οποία επέλυσε το πρόβλημα της ασφαλούς ανταλλαγής κλειδιού. Το 1977, οι Rivest, Shamir και Adelman υλοποίησαν την ΡΚΕ στον ιδιοταγή αλγόριθμο κρυπτογράφησης RSA, που ήταν τα θεμέλια της σημερινής ασφάλειας δικτύων. Ωστόσο,το πρόσφατο ενδιαφέρον για την ασφάλεια τροφοδοτήθηκε από το έγκλημα του Kevin Mitnick. Ο Κέβιν Μίτνικ διέπραξε το μεγαλύτερο έγκλημα σε Ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1979. Οι απώλειες ήταν ογδόντα εκατομμυρίων δολάρια στις ΗΠΑ και την πνευματική ιδιοκτησία του πηγαίου κώδικα από μια ποικιλία των εταιρειών. Από τότε, ασφάλεια των πληροφοριών ήρθε στο προσκήνιο.
Βασικές Αρχές
Διαθεσιμότητα ονομάζεται η ιδιότητα του να είναι προσπελάσιμες και χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση οι υπηρεσίες ενός δικτύου υπολογιστών όταν τις χρειάζεται μια εξουσιοδοτημένη οντότητα. Για τους σκοπούς της ασφάλειας, μας απασχολεί βασικά η παρεμπόδιση κακόβουλων επιθέσεων που αποσκοπούν στο να παρακωλύσουν την πρόσβαση των νόμιμων χρηστών σε ένα πληροφοριακό σύστημα. Αυτές οι επιθέσεις ονομάζονται επιθέσεις άρνησης παροχής υπηρεσιών. Εμπιστευτικότητα σημαίνει πρόληψη μη εξουσιοδοτημένης αποκάλυψης πληροφοριών, δηλαδή, πρόληψη από μη εξουσιοδοτημένη ανάγνωση. Επομένως,τα δεδομένα που διακινούνται μεταξύ των υπολογιστών ενός δικτύου, αποκαλύπτονται μόνο σε εξουσιοδοτημένα άτομα. Άλλες εκφάνσεις της εμπιστευτικότητας είναι: Η ακεραιότητα μπορεί να οριστεί γενικότερα ως η απαίτηση να είναι τα πράγματα όπως πρέπει να είναι. Στην πληροφορική, ακεραιότητα σημαίνει πρόληψη μη εξουσιοδοτημένης μεταβολής πληροφοριών, δηλαδή, πρόληψη από μη εξουσιοδοτημένη εγγραφή ή διαγραφή, συμπεριλαμβανομένης και της μη εξουσιοδοτημένης δημιουργίας δεδομένων.
Αναφορές
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
1993
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1993 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Γ (κανονιοφόρος)
Η κανονιοφόρος Γ (πρώην Ναυπακτία) ναυπηγήθηκε το 1880 στη Γαλλία, με ειδικές τεχνικές προδιαγραφές για ναυτικές επιχειρήσεις στον Αμβρακικό κόλπο. Μετονομάσθηκε σε κανονιοφόρο «Γ» το 1881, όταν έγινε η παραγγελία των ατμοβαρίδων Άκτιον και Αμβρακία.
Οι επακόντιες τορπίλες αφαιρέθηκαν μετά απο λίγο καιρό.
Έλαβε μέρος με τη Μοίρα του Ιονίου στον πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Βυθίστηκε έξω από την Ψυτάλλεια το 1918.
Ήταν όμοιου τύπου με τις κανονιοφόρους Α, Β και Δ.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Αδάμ Μπουσδούκος
Ο Αδάμ Μπουσδούκος (Αμβούργο, 25 Ιανουαρίου 1974) είναι Γερμανός ηθοποιός ελληνικής καταγωγής που ζει και εργάζεται στη Γερμανία.
Βιογραφία
Γιός Ελλήνων μεταναστών, ο Μπουσδούκος γεννήθηκε το 1974 στην Άλτονα, μια πολυεθνική περιοχή του Αμβούργου όπου μεγάλωσε μαζί με τον κατοπινό σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν.
Η καριέρα του Μπουσδούκου ως ηθοποιού είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον Ακίν, ο οποίος παρέα με τον Μπουσδούκο παρουσίασε το 1993 το σενάριο της πρώτης του κινηματογραφικής επιτυχίας Ακαριαίο χτύπημα (γνωστό στα ελληνικά και ως Βαθιά, κοφτά, ανθρώπινα) από την εταιρεία παραγωγής Hamburger Wüste Film Produktion γραμμένο σε μπλοκ σερβιτόρου. Με εξαίρεση την Getürkt ο Μπουσδούκος έχει εμφανίσεις σε όλες τις ταινίες του Ακίν. Η συνεργασία τους ξεκίνησε με την μικρού μήκους ταινία Sensin - Du bist es! και συνεχίστηκε μεταξύ άλλων με το πολυβραβευμένο κοινωνικό δράμα «Ακαριαίο Χτύπημα» και την βραβευμένη με τη Χρυσή Άρκτο ταινία Μαζί ποτέ στη Μπερλινάλε του 2004. Η ερμηνεία του Μπουσδούκου και των άλλων δυο πρωταγωνιστών της ταινίας Ακαριαίο Χτύπημα Μεχμέτ Κουρτουλούς και Αλεξάνταρ Τζοβάνοβιτς βραβεύτηκε με το Μπρούντζινο Λιοντάρι του Διεθνούς Φεστιβάλ του Λοκάρνο της Ελβετίας το 1998 και με το βραβείο Adolf-Grimme 2001. Κατόπιν ο Μπουσδούκος είχε διάφορες μικρές εμφανίσεις σε ταινίες του Ακίν όπως π.χ. στην Η Ιουλία τον Αύγουστο (2000) και στο Σολίνο (2002) αλλά και σε διάφορες τηλεοπτικές ταινίες και σειρές. Το 2009 ήταν ο πρωταγωνιστής της ταινίας Κουζίνα με ψυχή, επίσης σε σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν.
Φιλμογραφία (επιλεγμένη)
μικρογραφία|250px|Ο Αδάμ Μπουσδούκος (αριστερά) με το Φατίχ Ακίν, 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής
Αρχή της ισοδυναμίας
Η αρχή της ισοδυναμίας (ΑΙ) πρεσβεύει ότι η κίνηση ενός σώματος, όπως παρατηρείται από ένα μη αδρανειακό (επιταχυνόμενο) σύστημα αναφοράς, είναι η ίδια όπως και η κίνησή του σε ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς, παρουσία όμως ενός (κατάλληλου) βαρυτικού πεδίου. Με άλλα λόγια, ένα μη αδρανειακό σύστημα αναφοράς είναι ισοδύναμο με ένα βαρυτικό πεδίο ορισμένης μορφής.
Η αρχή απορρέει από μια χαρακτηριστική ιδιότητα του βαρυτικού πεδίου, ότι δηλαδή όλα τα σώματα κινούνται μέσα σ' αυτό κατά τον ίδιο τρόπο, ανεξαρτήτως της μάζας τους, εφόσον βέβαια ξεκίνησαν από τις ίδιες αρχικές συνθήκες. Για παράδειγμα, όλα τα σώματα, ελαφριά ή βαριά, πέφτουν με τον ίδιο ρυθμό μέσα σε βαρυτικό πεδίο, γεγονός που επισήμανε πρώτος ο Γαλιλαίος. Αντίθετα, στο ηλεκτρομαγνητικό π.χ. πεδίο, η κίνηση των σωμάτων διαφοροποιείται ανάλογα με τον λόγο του φορτίου προς τη μάζα τους, έτσι ώστε, ξεκινώντας από τις ίδιες συνθήκες, βαθμιαία αποχωρίζονται.
Η αρχή της ισοδυναμίας ισχύει πλήρως μόνο για ένα ομογενές βαρυτικό πεδίο, δηλ. ένα πεδίο που έχει την ίδια ένταση και κατεύθυνση σε όλο το χώρο. Διαφορετικά, ισχύει μόνον τοπικά, δηλ. σε περιοχές αρκετά μικρές και για χρονικά διαστήματα «πτώσης» αρκετά σύντομα ώστε το πεδίο να μπορεί να θεωρηθεί κατά προσέγγιση ομογενές. Για να γίνει κατανοητό αυτό, ας φανταστούμε μια άπειρη «επίπεδη Γη». Σε μια τέτοια Γη, δεν θα μπορούσαμε να πούμε αν τα σώματα επιταχύνονται προς τα κάτω λόγω του βάρους τους ή αν, αντίθετα, τα σώματα κινούνται ελεύθερα και η ίδια η Γη επιταχύνεται προς τα πάνω με ίση και αντίθετη (σταθερή) επιτάχυνση. Στην πραγματική, σφαιρική Γη, αν παρατηρούμε μία αρκετά μεγάλη περιοχή, βλέπουμε τα σώματα που πέφτουν να πλησιάζουν μεταξύ τους (αφού συγκλίνουν προς το κέντρο) λόγω παλοιρροϊκών δυνάμεων. Επομένως, η αρχή της ισοδυναμίας ισχύει μόνο τοπικά στο χωροχρόνο.
Διαφορετικές εκδοχές της ΑΙ
Η ΑΙ, όπως αυτή διατυπώθηκε από τον Αϊνστάιν στη Γενική θεωρία της Σχετικότητας (ΓΘΣ), είναι γνωστή ως Ισχυρή Αρχή της Ισοδυναμίας (ΙΑΙ) και εμφανίζεται συνήθως με την παρακάτω μορφή:
Οι νόμοι της Φυσικής σε ένα σύστημα αναφοράς που πέφτει ελεύθερα μέσα σε ένα πεδίο βαρύτητας είναι ισοδύναμοι με εκείνους σε ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς χωρίς βαρύτητα.
Ένας άλλος, ισοδύναμος τρόπος να εκφραστεί η ΙΑΙ είναι ο ακόλουθος:
Οι νόμοι της Φυσικής σε ένα μη επιταχυνόμενο σύστημα αναφοράς που βρίσκεται εντός πεδίου βαρύτητας g είναι ισοδύναμοι με εκείνους σε ένα σύστημα αναφοράς χωρίς βαρύτητα το οποίο επιταχύνεται με επιτάχυνση a=-g.
Συνεπώς, επιταχυνόμενα συστήματα αναφοράς μπορούν κατ' αρχήν να θεωρηθούν ισοδύναμα με συστήματα αναφοράς που εκτελούν ελεύθερη πτώση σε πεδίο βαρύτητας, πράγμα που ιστορικά αποτέλεσε το έναυσμα για τον Αϊνστάιν κατά την διατύπωσή του της ΓΘΣ — συγκεκριμένα, ότι το ερώτημα δεν είναι πώς θα συμπεριληφθεί η βαρύτητα στην Ειδική Σχετικότητα (ΕΘΣ), αλλά το πώς θα χρησιμοποιηθεί η βαρύτητα ως μέσον γενίκευσης της αρχής της σχετικότητας από αδρανειακά συστήματα αναφοράς σε συστήματα αναφοράς που μπορεί να επιταχύνονται.
Υπάρχει και η λεγόμενη Ασθενής Αρχή της Ισοδυναμίας (ΑΑΙ), η οποία μπορεί να διατυπωθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και η ΙΑΙ μόνο που αναφέρεται στην ισοδυναμία των νόμων της μηχανικής. Η ΙΑΙ αποτελεί μία γενίκευση της ΑΑΙ και οι συνέπειές της είναι αξιοσημείωτες: από την καμπύλωση των τροχιών φωτεινών δεσμών όταν βρίσκονται εντός πεδίου βαρύτητας, μέχρι το φαινόμενο της διαστολής του χρόνου για παρατηρητές που βρίσκονται εντός πεδίου βαρύτητας.
Ισοδυναμία βαρυτικής-αδρανειακής μάζας
Στη Φυσική υπάρχουν δύο ειδών μάζες — η αδρανειακή, mI, που αναφέρεται στην ιδιότητα ενός σώματος να αντιστέκεται σε μεταβολές της κινητικής του κατάστασης και ορίζεται από τον 2ο νόμο του Νεύτωνα
και η βαρυτική, mG, η οποία αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά ένα σώμα στη δύναμη της βαρύτητας. Αν g η ένταση του πεδίου βαρύτητας μέσα στο οποίο κινείται το σώμα, τότε η βαρυτική μάζα ορίζεται μέσω της σχέσης
Σύμφωνα με την ασθενή έκδοση της ΑΙ, οι νόμοι της μηχανικής είναι ταυτόσημοι μεταξύ ενός συστήματος αναφοράς που βρίσκεται εντός πεδίου βαρύτητας έντασης g και ενός άλλου που επιταχύνεται με επιτάχυνση a=-g. Συνεπώς, η ΑΙ απαιτεί οι δύο μάζες (αδρανειακή και βαρυτική) να είναι ίσες μεταξύ τους, ήτοι
Πειραματικά, η ισότητα των δύο μαζών έχει επιβεβαιωθεί με ακρίβεια 13ου ψηφίου (δείτε τη σχετική θεματική ενότητα που αφορά τον πειραματικό έλεγχο της ΑΙ).
Καμπύλωση του φωτός μέσα σε πεδίο βαρύτητας
Μία από τις σημαντικότερες συνέπειες της ΑΙ είναι η καμπύλωση του φωτός όταν εκείνο κινείται σε πεδίο βαρύτητας. Ένας από τους τρόπους που μπορεί αυτό να γίνει κατανοητό είναι μέσω ενός νοητού πειράματος που περιλαμβάνει δύο παρατηρητές —Σ και Σ'— ο ένας εκ των οποίων πέφτει ελεύθερα μέσα σε πεδίο βαρύτητας, ενώ ο άλλος είναι αδρανειακός και παρατηρεί την πτώση του πρώτου.
Σύμφωνα με το διπλανό σχήμα, Σ' είναι ο ελεύθερα πίπτων παρατηρητής. Η ένταση του πεδίου βαρύτητας είναι g, ενώ ο Σ' βρίσκεται μέσα σε ασανσέρ το οποίο έχει έναν πομπό (Π) φωτός και έναν δέκτη (Δ) που καταγράφει φωτεινά σήματα. Αν τη χρονική στιγμή t=0 ο πομπός εκπέμψει ένα φωτεινό σήμα, τότε αφού διασχίσει το μήκος του ασανσέρ σε χρονικό διάστημα Δt εκείνο θα καταγραφεί από τον δέκτη. Για μικρό χρονικό διάστημα Δt (δηλαδή αν το μέγεθος του ασανσέρ είναι μικρό), η ένταση του βαρυτικού πεδίου κατά τη διάρκεια της κίνησης του ασανσέρ εντός του πεδίου δεν αλλάζει πολύ και μπορεί να θεωρηθεί σταθερή. Συνεπώς το ύψος κατά το οποίο μετακινήθηκε το ασανσέρ στο χρονικό διάστημα Δt είναι με ικανοποιητική προσέγγιση ίσο με
Η παραπάνω ανάλυση γίνεται με βάση τον αδρανειακό παρατηρητή Σ ο οποίος παρατηρεί την ελεύθερη πτώση του Σ' μέσα στο πεδίο βαρύτητας g. Από την άποψη του παρατηρητή Σ', ο οποίος σύμφωνα με την ΑΙ δεν αισθάνεται καμία επίδραση βαρύτητας, το φωτεινό σήμα που εκπέμπεται από τον πομπό τη χρονική στιγμή t=0 διασχίζει μία ευθύγραμμη τροχιά και καταγράφεται στον δέκτη μετά από χρονικό διάστημα Δt από τον δέκτη.
Αν όμως η τροχιά του φωτεινού σήματος ήταν ευθύγραμμη και για τον παρατηρητή Σ, οι δύο παρατηρητές θα διαφωνούσαν ως προς το που ακριβώς καταγράφηκε πάνω στον δέκτη η φωτεινή δέσμη μετά από χρόνο Δt, δημιουργώντας ένα παράδοξο. Η ΙΑΙ επιλύει αυτό το παράδοξο απαιτώντας οι δύο παρατηρητές να συμφωνήσουν ως προς την ακριβή θέση που καταγράφηκε η φωτεινή δέσμη, με αποτέλεσμα να αναγκάζει τον παρατηρητή Σ να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το φως πρέπει να καμπυλώνει την τροχιά του παρουσία βαρύτητας.
(Η παραπάνω συζήτηση είναι βασισμένη σε σχετική παράγραφο του βιβλίου Relativity, Gravitation and Cosmology: A Basic Introduction του Ta-Pei Cheng, σελ. 43.)
Βαρυτική φασματική μετατόπιση
Μία άλλη άμεση συνέπεια της ΑΙ είναι το γεγονός ότι ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα αλλάζει μήκος κύματος (ή συχνότητα) καθώς κινείται μέσα σε πεδίο βαρύτητας. Συγκεκριμένα, αν Φ είναι το βαρυτικό δυναμικό και Φem, Φrec είναι η τιμή του βαρυτικού δυναμικού του πομπού και δέκτη αντίστοιχα, τότε η σχετική μεταβολή της συχνότητας μεταξύ πομπού και δέκτη σε σχέση με τη συχνότητα με την οποία εκπέμφθηκε το φωτεινό σήμα δίνεται από τη σχέση
όπου νrec και νem η συχνότητα με την οποία το φωτεινό σήμα καταγράφεται και εκπέμπεται αντίστοιχα. Ο παραπάνω τύπος ισχύει όταν τόσο ο πομπός όσο και ο δέκτης βρίσκονται σε σταθερές θέσεις εντός του πεδίου βαρύτητας που περιγράφεται από το δυναμικό Φ. Αν ο πομπός βρίσκεται σε χαμηλότερο βαρυτικό δυναμικό (Φem<Φrec) από τον δέκτη τότε η καταγραφόμενη συχνότητα του φωτεινού σήματος μειώνεται (νem>νrec) και μιλάμε για βαρυτική μετατόπιση στο ερυθρό (αγγλικά: gravitational redshift). Στην αντίθετη περίπτωση (Φem>Φrec) η συχνότητα αυξάνεται (νem<νrec) και μιλάμε για βαρυτική μετατόπιση στο κυανό (αγγλικά: gravitational blueshift).
Το φαινόμενο της βαρυτικής φασματικής μετατόπισης επιβεβαιώθηκε για πρώτη φορά από το πείραμα Pound-Rebka-Sneider το 1960 και 1964.
Βαρυτική μετατόπιση φασματικών γραμμών στον Σείριο Β
Το 1971 οι Greenstein, Oke και Shipman παρουσίασαν μία μελέτη του Σείριου Β (ένας λευκός νάνος-συνοδός του αστέρα Σείριου Α) στην οποία κατάφεραν να μετρήσουν τη βαρυτική μετατόπιση στο ερυθρό των φασματικών γραμμών του λευκού νάνου. Συγκεκριμένα, βρήκαν ότι η μέση ερυθρή μετατόπιση που είχαν υποστεί οι γραμμές Μπάλμερ Ηα και Ηβ του υδρογόνου που εμφανίζονται στο φάσμα του νάνου είναι (επεκφρασμένη σε μονάδες ταχύτητας όπως ορίζει το μη-σχετικιστικό φαινόμενο Ντόπλερ) (89 ± 16) km/s, σε εξαιρετική συμφωνία με την προβλεπόμενη τιμή των (83 ± 3) km/s όπως αυτή προκύπτει από τη θεωρία του Αϊνστάιν για τη μάζα και ακτίνα του Σείριου Β όπως αυτά ήταν γνωστά από την εργασία του Van den Bos το 1961-2.
Βαρυτική διαστολή του χρόνου
Δύο παρατηρητές (1) και (2) που βρίσκονται ακίνητοι μέσα σε πεδίο βαρύτητας που περιγράφεται από δυναμικό Φ έχουν διαφορετικούς ιδιοχρόνους. Αν τ1 και τ2 οι ιδιοχρόνοι αυτοί και Φ1, Φ2 οι αντίστοιχες τιμές του βαρυτικού δυναμικού για κάθε παρατηρητή, τότε η σχέση που συνδέει τους ιδιοχρόνους των δύο παρατηρητών είναι
Στην περίπτωση των ασθενών βαρυτικών πεδίων (|ΔΦ|/c2<<1), η παραπάνω σχέση λαμβάνει την απλούστερη μορφή
Πειραματικοί έλεγχοι της ΑΑΙ
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται χρονολογικά οι πειραματικοί έλεγχοι ισότητας αδρανειακής-βαρυτικής μάζας.
Με τον όρο «ακρίβεια» εννοείται η ακρίβεια δεκαδικών ψηφίων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γενική σχετικότητα Αρχή ω ισοδυναμια Κατηγορία:Αρχές Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Επιτάχυνση
Αρχαία Δικαία
Τα ερείπια της εντοπίζονται πλησίον του παραλιακού χωριού του Φαναρίου στον νομό Ροδόπης,κοντά στης ακτές της Βιστωνίδας λίμνης. Τα νομισματικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη της πόλης από τον 6ο αιώνα π.Χ.
Νυμφαίο Ιωνίας
Το Νυμφαίο Ιωνίας είναι πόλη της Μικράς Ασίας στην Τουρκία (τουρ. Kemalpasa), που έγινε γνωστή την περίοδο της Βυζαντινής εποχής για τις δύο ιστορικές συνθήκες που υπεγράφησαν εκεί. Βρίσκεται 20 χλμ. ανατολικά της Σμύρνης.
thumb|Ο Αυτοκράτορας [[Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης ο οποίος ετάφη στο Νυμφαίο της Μικράς Ασίας.]]
Το Νυμφαίο, πιο συγκεκριμένα η Μονή του Σωτήρος Χριστού Σωσάνδρων, αναφέρεται σαν τόπος ταφής του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, ο οποίος ήταν ο δεύτερος αυτοκράτορας της Νικαίας. Εις μνήμη του μάλιστα, οικοδομήθηκε στην πόλη και ναός. Στο Νυμφαίο γεννήθηκε και ο Δημήτρης Μιχελίδης, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και αντιστασιακός (1909-1990).
Η συνθήκη του 1214
Το 1214 υπογράφεται στο Νυμφαίο συνθήκη ανάμεσα στον αυτοκράτορα Ερρίκο της Κωνσταντινούπολης και τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας που σηματοδοτεί το τέλος της προέλασης των Λατίνων προς την Βυζαντινή Μικρά Ασία.
Η συνθήκη του 1261
Τον Μάρτιο του 1261 υπογράφεται συνθήκη από τον Μιχαήλ Η΄ της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και την Γένοβα, σύμφωνα με την οποία τα δύο μέρη συμμαχούν εναντίον των Βενετών. Ο Μιχαήλ Η΄ εξασφάλισε την ναυτική υποστήριξη των Γενουατών στην προσπάθειά του για αναστήλωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με αντάλλαγμα την ελεύθερη εμπορική δραστηριότητά τους σε όλα τα λιμάνια της αυτοκρατορίας, την επικύρωση της γενουατικής κυριότητας σε κτήσεις σε διάφορα λιμάνια των νησιών και της Ρωμανίας (της σημερινής νότιας Θράκης) καθώς και την εξασφάλιση της προστασίας των γενουατικών αποικιών. Λίγους μήνες μετά, 25 Ιουλίου 1261, γίνεται ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και ο Μιχαήλ Η΄ στέφεται αυτοκράτορας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιωνίας
Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Ουέστ Πόιντ)
Το Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο στο Ουέστ Πόιντ της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άγαλμα αφιερωμένο στον Πολωνό Στρατηγό Ταντέους Κοστσιούσκο, το οποίο βρίσκεται στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ. Ο Κοστσιούσκο σχεδίασε τις άμυνες της φρουράς του Ουέστ Πόιντ την περίοδο 1778-1780 κατά τη διάρκεια του αποκορυφώματος της Αμερικανικής Επανάστασης, όταν ο Τζορτζ Ουάσινγκτον θεώρησε το Ουέστ Πόιντ το σημαντικότερο στρατιωτικό σημείο στην Αμερική. Το βάθρο και ο άξονας του μνημείου προτάθηκε για πρώτη φορά το 1825 από τον Τζον Λάτρομπ και εγκαινιάστηκε το 1828. Το άγαλμα, σχεδιασμένο από τον Ν. Μπόρχα, προστέθηκε αργότερα το 1913.
Ο Κοστσιούσκο, έχοντας παρακολουθήσει τη Σχολή Βασιλικών Ιπποτών στη Βαρσοβία, καθώς και μαθήματα στο Εκόλ Μιλιταίρ, υποστήριξε τη δημιουργία μιας αμερικανικής στρατιωτικής σχολής για αξιωματικούς, θέμα για το οποίο έγραψε στον Τόμας Τζέφερσον πολλές φορές. Αφού ο Τζέφερσον ίδρυσε την ακαδημία, ο Στρατηγός Ουίλιαμ Ρίτσαρντσον Ντέιβι ζήτησε από τον Κοστσιούσκο να γράψει το εγχειρίδιο «Ελιγμοί Ιππικού Πυροβολικού», το οποίο έγινε εγχειρίδιο στην ακαδημία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ Κατηγορία:Μνημεία στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Ουεστ Ποιντ
Κάρολος Α΄ της Ρουμανίας
Ο Κάρολος Α΄ (Carol I al României, 20 Απριλίου 1839 - 27 Σεπτεμβρίου (Π.Η.)/ 10 Οκτωβρίου (Ν.Η.) 1914), που γεννήθηκε Πρίγκιπας Κάρολος του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, ήταν ηγεμόνας της Ρουμανίας από το 1866 ως το 1914. Εξελέγη Κυβερνήτης Πρίγκιπας (Domnitor) των Ρουμανικών Ενωμένων Πριγκιπάτων στις 20 Απριλίου 1866 μετά την ανατροπή του Αλέξανδρου Ιωάννη Κούζα από ένα παλατιανό πραξικόπημα. Τον Μάιο του 1877 ανακήρυξε τη Ρουμανία ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1878) στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο εξασφάλισε τη ρουμανική ανεξαρτησία. Ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ρουμανίας στις 26 Μαρτίου [Π.Η. 14 Μαρτίου] 1881. Ήταν ο πρώτος ηγεμόνας της δυναστείας Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, που κυβέρνησε τη χώρα μέχρι την ανακήρυξη της δημοκρατίας το 1947.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Κάρολος Α΄ ηγήθηκε προσωπικά του ρουμανικού στρατού κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο και ανέλαβε τη διοίκηση του ρωσορουμανικού στρατού κατά την Πολιορκία της Πλέβνας. Η χώρα απέκτησε διεθνώς αναγνωρισμένη ανεξαρτησία με τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) και απέσπασε τη Νότια Δοβρουτσά από τη Βουλγαρία το 1913. Η εγχώρια πολιτική ζωή, που ακόμη κυριαρχείτο από τις πλούσιες οικογένειες γαιοκτημόνων της χώρας, οργανωμένη γύρω από τα αντίπαλα κόμματα, Φιλελεύθερο και Συντηρητικό, υπονομεύθηκε από δύο εκτεταμένες αγροτικές εξεγέρσεις στη Βλαχία (το νότιο μισό της χώρας) τον Απρίλιο του 1888 και στη Μολδαβία (το βόρειο μισό) το Μάρτιο του 1907.
Ο Κάρολος ποτέ δεν απέκτησε άρρενα κληρονόμο, έχοντας το μεγαλύτερο αδελφό του Λεοπόλδο ως μελλοντικό διάδοχο. Τον Οκτώβριο του 1880 ο Λεοπόλδος παραιτήθηκε από το δικαίωμα διαδοχής υπέρ του γιου του Γουλιέλμου, που με τη σειρά του παραιτήθηκε του δικαιώματος έξι χρόνια αργότερα υπέρ του νεότερου αδελφού του, του μελλοντικού Φερδινάνδου της Ρουμανίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Κάρολος Αίτελ Φρειδερίκος Ζεφυρίνος Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Ζίγκμαρινγκεν, δεύτερος γιος του Κάρολου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της συζύγου του Ιωσηφίνας, κόρης του Καρόλου της Βάδης. Αφού ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ο Κάρολος πήγε στο Στρατιωτικό Γυμνάσιο (Kadettenanstalt) του Μύνστερ. Το 1857 παρακολούθησε τα μαθήματα της Σχολής Πυροβολικού στο Βερολίνο. Έως το 1866, όταν δέχτηκε το στέμμα της Ρουμανίας, ήταν Πρώσος αξιωματικός. Συμμετείχε στο Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ, μεταξύ άλλων στην επίθεση στο Κάστρο της Φρεντερίτσια και στο Ντίμπελ, εμπειρία που θα ήταν πολύ χρήσιμη αργότερα στο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο.
Αν και ήταν αρκετά αδύνατος και όχι πολύ ψηλός, ο πρίγκιπας Κάρολος αναφερόταν ως ο τέλειος στρατιώτης, υγιής και πειθαρχημένος, αλλά και πολύ καλός πολιτικός με φιλελεύθερες ιδέες. Ήταν εξοικειωμένος με πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Η οικογένειά του ήταν στενά συνδεδεμένη με την οικογένεια Βοναπάρτη (μία από τις γιαγιάδες του ήταν Μπωαρναί, ανιψιά της Ιωσηφίνας και η άλλη Μυρά, η Μαρία Αντουανέττα Μυρά, ανιψιά του Ζοακίμ Μυρά) και είχε πολύ καλές σχέσεις με τον Ναπολέοντα Γ΄ της Γαλλίας.
Προς τη Ρουμανία
Ο πρώην Ηγεμόνας της ενωμένης Ρουμανίας, Αλέξανδρος Ιωάννης Κούζας, είχε εκδιωχθεί από τη χώρα από τους κορυφαίους ευγενείς και η Ρουμανία βρισκόταν σε πολιτικό χάος. Η διπλή εκλογή του Κούζα, τόσο στη Βλαχία όσο και στη Μολδαβία, αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία η ενοποίηση των Ρουμανικών Πριγκιπάτων αναγνωρίστηκε από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις. Με την αποχώρησή του, η χώρα κινδύνευε να διασπαστεί.
Καθώς οι Ρουμάνοι πολιτικοί αναζητούσαν έναν διάδοχο, ο Ναπολέων πρότεινε τον Κάρολο. Η σύσταση του Ναπολέοντα βάρυνε πολύ για τους Ρουμάνους πολιτικούς της εποχής, δεδομένου ότι η Ρουμανία επηρεαζόταν έντονα από τη γαλλική κουλτούρα. Ένας άλλος παράγοντας ήταν η σχέση αίματος του Κάρολου με τη βασιλική οικογένεια της Πρωσίας. Ο Ίoν Μπρετιάνου ήταν ο Ρουμάνος πολιτικός που στάλθηκε για να διαπραγματευτεί με τον Κάρολο και την οικογένειά του τη δυνατότητα τοποθέτησής του στο ρουμάνικο θρόνο.
Λόγω της πολιτικής σύγκρουσης μεταξύ της Πρωσίας και της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, ο Kάρολος ταξίδεψε ινκόγκνιτο με το σιδηρόδρομο από το Ντύσσελντορφ στο Μπάζιας (στο Δούναβη), μέσω Ελβετίας. Έλαβε εκεί ελβετικό διαβατήριο από έναν Ελβετό δημόσιο υπάλληλο, φίλο της οικογένειάς του, με το όνομα Καρλ Χέτινγκεν. Από το Μπάζιας ταξίδεψε με καραβάκι στο Τούρνου Σεβερίν καθώς δεν υπήρχε σιδηροδρομική γραμμή στη Ρουμανία. Όταν πέρασε στο ρουμανικό έδαφος συναντήθηκε με τον Μπρετιάνου, που υποκλίθηκε ενώπιόν του και ζήτησε από τον Κάρολο να τον συνοδεύσει στην άμαξά του. Εκλέχτηκε κυβερνήτης στις 20 Απριλίου 1866.
Στις 10 Μαΐου 1866 (22 Μαΐου 1866 N.Η.) ο Kάρολος πήγε στο Βουκουρέστι. Τα νέα της άφιξής του είχαν μεταδοθεί με τηλεγράφημα και τον καλωσόρισε ένα τεράστιο πλήθος, πρόθυμο να δει τον νέο ηγεμόνα. Στη Μπανεάσα του δόθηκαν τα κλειδιά της πρωτεύουσας. Ηταν μια βροχερή μέρα μετά από μια μακρά περίοδο ξηρασίας, προφανώς πολύ ευνοϊκό σημάδι. Κατά τη στέψη του ο Kάρολος έδωσε τον ακόλουθο όρκο: "Ορκίζομαι να προστατεύω τους νόμους της Ρουμανίας, να διαφυλάσσω τα δικαιώματα του λαού και την ακεραιότητα της επικράτειάς του". Μίλησε στα γαλλικά, καθώς δεν μιλούσε ρουμανικά. Ωστόσο έγινε αγαπητός στη χώρα που υιοθέτησε, υιοθετώντας επίσης τη ρουμανική μορφή του ονόματός του, Κάρολ.
Το Σύνταγμα
Αμέσως μετά την άφιξή του στη χώρα, το ρουμανικό κοινοβούλιο υιοθέτησε στις 29 Ιουνίου 1866 το Σύνταγμα της Ρουμανίας του 1866, ένα από τα πιο προηγμένα συντάγματα εκείνης της εποχής. Το σύνταγμα αυτό επέτρεψε την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό του ρουμανικού κράτους. Σε μια τολμηρή κίνηση, το Σύνταγμα επέλεξε να αγνοήσει την ονομαστική επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πράγμα που άνοιξε το δρόμο προς την de jure ανεξαρτησία.
Το άρθρο 82 ανέφερε ότι «οι εξουσίες του ηγεμόνα είναι κληρονομικές, ξεκινώντας απευθείας από την Αυτού Μεγαλειότητα, τον Πρίγκιπα Κάρολο Α΄ του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, στην αρσενική γραμμή μέσω του δικαιώματος της πρωτοτοκίας, με αποκλεισμό των γυναικών και των απογόνων τους». Απαιτούσε επίσης οι απόγονοι της Αυτού Μεγαλειότητας «να ανατραφούν με την Ορθόδοξη Θρησκεία». Παρότι ο Κάρολος ήταν εξοπλισμένος με εκτελεστική εξουσία, δεν είχε την πολιτική ευθύνη της άσκησής της, καθώς οι αποφάσεις του αποκτούσαν εγκυρότητα μόνο κατόπιν προσυπογραφής από έναν υπουργό, ο οποίος έτσι αναλάμβανε ταυτόχρονα την πολιτική ευθύνη της εν λόγω πράξης. Εντούτοις ασκούσε ισχυρή ηθική εξουσία, αποτελώντας σύμβολο του έθνους και της ενότητάς του.
Το 1877 η Ρουμανία ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη, θέτοντας έτσι τέρμα στην οθωμανική κυριαρχία, που υπήρχε από το 1866. Από το 1878 ο Kάρολος είχε τον τίτλο της Βασιλικής Υψηλότητας (Alteță Regală). Στις 15 Μαρτίου 1881 το Σύνταγμα τροποποιήθηκε για να ανακηρύξει τη Ρουμανία βασίλειο. Ο Κάρολος έγινε ο πρώτος βασιλιάς, ενώ κάθε προφανής ή πιθανός διάδοχος θα ονομαζόταν Βασιλικός Πρίγκιπας. Στις 10 Μαΐου ο Κάρολος στέφθηκε βασιλιάς.
Βασιλιάς της Ρουμανίας
Ο Βασιλιάς Κάρολος αναφέρεται ως άνθρωπος ψυχρός. Ασχολήθηκε με συνέπεια με το κύρος της δυναστείας που είχε ιδρύσει. Η σύζυγός του Ελισάβετ ισχυριζόταν ότι «φορούσε το στέμμα ακόμη και στον ύπνο». Ήταν πολύ σχολαστικός και προσπάθησε να επιβάλει το στυλ του σε όλο του το περιβάλλον. Αν και ήταν αφοσιωμένος στο έργο του ως ηγεμόνα της Ρουμανίας, δεν ξέχασε ποτέ τις γερμανικές του ρίζες.
Σε 48 χρόνια διακυβέρνησης -η πιο μακροχρόνια στη ρουμανική ιστορία- βοήθησε τη Ρουμανία να αποκτήσει την ανεξαρτησία της, ανύψωσε το κύρος της, τη βοήθησε να αποκαταστήσει την οικονομία της και δημιούργησε μια δυναστεία. Στα βουνά των Καρπαθίων έχτισε το Κάστρο Πέλες, ένα από τα πιο γνωστά τουριστικά αξιοθέατα της Ρουμανίας. Το κάστρο χτίστηκε σε γερμανικό στυλ, ως υπενθύμιση της καταγωγής του Βασιλιά. Μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο, η Ρουμανία απέκτησε τη Βόρεια Δοβρουτσά και ο Κάρολος κατασκεύασε την πρώτη γέφυρα πάνω από το Δούναβη, μεταξύ Φετέστι και Τσερναβόντα, που συνέδεε τη νεοαποκτηθείσα επαρχία με την υπόλοιπη χώρα.
Μέλος της γερμανικής ανώτερης αριστοκρατίας γαιοκτημόνων (Fürst), ο Κάρολος δεν συνέχισε τις πολιτικές εκσυγχρονισμού που ξεκίνησε ο προκάτοχός του, Αλέξανδρος Ιωάννης Κούζας. Τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που προκλήθηκαν εν μέρει από την ανισότητα της ιδιοκτησίας της γης συνεχίστηκαν χωρίς διακοπή. Αυτό προκάλεσε αγροτικές εξεγέρσεις καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου, όπως εκείνη του 1907 που στοίχισε 10.000 ζωές.
To τέλος της βασιλείας του
Η μακρά βασιλεία του Καρόλου βοήθησε στην ταχεία ανάπτυξη του ρουμανικού κράτους. Αλλά προς το τέλος της βασιλείας του και την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Κάρολος ήθελε να εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων. Ωστόσο η ρουμανική κοινή γνώμη ήταν συντριπτικά γαλλόφιλη και στο πλευρό της Αντάντ. Ο Κάρολος είχε υπογράψει μια μυστική συνθήκη το 1883 που είχε συνδέσει τη Ρουμανία με την Τριπλή Συμμαχία. Παρόλο που η συνθήκη επρόκειτο να ενεργοποιηθεί μόνο εάν η Ρωσία επετίθετο σε έναν από τους υπογράφοντες, ο Κάρολος ήταν πεπεισμένος ότι το έντιμο εκ μέρους του ήταν να εισέλθει στον πόλεμο υποστηρίζοντας τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τον εξάδελφό του, Γουλιέλμο Β΄.
Στις 3 Αυγούστου [Π.Η. 21 Ιουλίου] 1914 πραγματοποιήθηκε έκτακτη συνάντηση με το Συμβούλιο του Στέμματος, όπου ο Κάρολος ενημέρωσε για τη μυστική συνθήκη και ανακοίνωσε τη γνώμη του. Ωστόσο τα περισσότερα μέλη του Συμβουλίου του Στέμματος διαφώνησαν έντονα, επιλέγοντας την ουδετερότητα. Ο Κάρολος πέθανε στις 10 Οκτωβρίου [Π.Η. 27 Σεπτεμβρίου] 1914. Ο νέος βασιλιάς, Φερδινάνδος(υπό την επιρροή της συζύγου του, Μαρίας του Εδιμβούργου, Βρετανίδας πριγκίπισσας), ήταν πιο πρόθυμος να ακούσει την κοινή γνώμη.
Ζωή και οικογένεια
Όταν εξελέγη πρίγκιπας της Ρουμανίας ήταν άγαμος. Το 1869 ο πρίγκιπας ξεκίνησε ένα ταξίδι στην Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία, για να βρει νύφη. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού συνάντησε και νυμφεύτηκε την Ελισάβετ του Βιντ στο Νοϊβίντ στις 15 Νοεμβρίου 1869. Ο γάμος τους ήταν ένας από τους πιο αταίριαστους στην ιστορία, με τον Κάρολο να είναι ψυχρός και υπολογιστικός, ενώ η Ελισάβετ ήταν πασίγνωστη ονειροπόλος. Απέκτησαν ένα παιδί, την Μαρία, που γεννήθηκε το 1871 και πέθανε στις 24 Μαρτίου 1874. Δεν είχε ούτως ή άλλως προοπτική να κληρονομήσει το θρόνο του πατέρα της: όπως προαναφέρθηκε, το Σύνταγμα περιόριζε τη διαδοχή στα άρρενα μέλη. Αυτό οδήγησε στην περαιτέρω αποξένωση του βασιλικού ζεύγους και η Ελισάβετ δεν συνήλθε ποτέ πλήρως από το τραύμα της απώλειας του μοναδικού της παιδιού.
Προς το τέλος της ζωής του Καρόλου πάντως, αυτός και η Ελισάβετ βρήκαν τελικά έναν τρόπο αλληλοκατανόησης και αναφέρεται ότι έγιναν καλοί φίλοι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ του Βιντ στο Νοϊβίντ στις 15 Νοεμβρίου 1869. Απέκτησαν μία κόρη:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρουμανίας Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Δήμοι της Κυπριακής Δημοκρατίας
Οι δήμοι αποτελούν το δεύτερο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης της Κύπρου (μαζί με τις κοινότητες), μετά τις επαρχίες. Σήμερα η Κύπρος έχει 39 δήμους οι οποίοι λειτουργούν με βάση τον περί Δήμων νόμο του 1985.
Ιστορικό
Η ίδρυση των πρώτων δήμων στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε με την έναρξη της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο. Την εποχή αυτή τα δημαρχεία αποτελούσαν τα κυριότερα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι πρώτοι δήμοι που δημιουργήθηκαν ήταν οι δήμοι των πόλεων, δηλαδή οι δήμοι Λευκωσίας, Λεμεσού, Αμμοχώστου, Λάρνακας, Κερύνειας και Πάφου. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκε και ο Δήμος Λαπήθου,
Το 1885 οι Άγγλοι καταργούν όλους του νόμους που θέσπισαν οι Οθωμανοί σχετικά με τους Δήμους. Έδωσαν το δικαίωμα στα Δημοτικά Συμβούλια να επιβάλουν τέλη και καθόρισαν τα καθήκοντα και τις εξουσίες τους.
Μετά το 1908 οι εκλογές διεξάγονταν κάθε τρία χρόνια. Λόγω της Οκτωβριανής εξέγερσης του 1931, δεν πραγματοποιούνται εκλογές. Τα Δημοτικά Συμβούλια διορίζονταν από τους Άγγλους έως το 1943. Την χρονιά αυτή επανήρχισαν οι εκλογές λόγω της νέας πολιτικής φιλικής προσέγγισης προς τον ελληνικό πληθυσμό της Κύπρου ώστε να πολεμήσει μαζί με τους Άγγλους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εκλογές αναστάληκαν και πάλι το 1955 λόγω του αγώνα της ΕΟΚΑ. Στις μέχρι τότε εκλογές δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο οι άνδρες.
Το 1960 η Κύπρος αποκτά την ανεξαρτησία της. Την 1η Ιανουαρίου 1963 καταργείται ο νόμος για τους Δήμους. Όλες οι περιοχές των Δήμων ανακηρύχθηκαν ως περιοχές διοίκησης και βελτίωσης. Καθήκοντα δημάρχων εκτελούσαν οι έπαρχοι κάθε επαρχίας. Τον Ιανουάριο του 1965, λόγω έκτακτης ανάγκης που δημιούργησε η τουρκοκυπριακή ανταρσία, ψηφίζεται νόμος για διορισμό Δημοτικών Επιτροπών. Τον Ιούνιο του 1986 τέθηκε σε εφαρμογή ο υφιστάμενος περί Δήμων νόμος του 1985, με βάση των οποίων πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες Δημοτικές Εκλογές στην Κυπριακή Δημοκρατία. Πλέον ο Δήμαρχος εκλεγόταν από τους δημότες και όχι από το Δημοτικό Συμβούλιο. Με βάση αυτό το νόμο ιδρύθηκαν την 1η Ιουνίου 1986 έντεκα νέοι δήμοι. Τα επόμενα χρόνια ιδρύθηκαν ακόμη 12 δήμοι. Οι υπόλοιποι 16 δήμοι είχαν ιδρυθεί πριν την ανεξαρτησία της Κύπρου (και συνεπώς πριν τη ψήφιση του νέου νόμου), με εξαίρεση τον Δήμο Λύσης που ιδρύθηκε το 1962. Οι 16 αυτοί προϋπάρχοντες δήμοι εξαιρούνται από τα κριτήρια που τέθηκαν για τη δημιουργία νέου δήμου ή για την κατάργηση δήμου.
Προϋποθέσεις για δημιουργία δήμου
Το δεύτερο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης της Κύπρου αποτελούν οι δήμοι και οι κοινότητες. Με βάση τον περί Δήμων νόμο, μία κοινότητα μπορεί να μετεξελιχθεί σε δήμο αν:
Εφόσον μια κοινότητα πληροί τα πιο πάνω κριτήρια, απαιτείται τοπικό δημοψήφισμα ώστε να ανακηρυχθεί σε δήμο.
Ωστόσο, πριν την θέσπιση νομοθεσίας της υφιστάμενης νομοθεσίας το 1985, υπήρχαν ήδη κάποιοι δήμοι. Οι δήμοι αυτοί μπορεί να μην πληρούσαν το 1985 ή να μην πληρούν σήμερα το κριτήριο του πληθυσμού πέραν το 5000 κατοίκων, ωστόσο δεν καταργήθηκαν ή δεν καταργούνται με βάση της διατάξεις του νόμου, αφού εξαιρούνται στο σημείο αυτό από τη νομοθεσία.
Κατεχόμενοι δήμοι
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση εννέα δήμων της Κύπρου καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό. Λόγω αυτού, οι δήμοι αυτοί δεν ασκούν πλέον τις συνηθισμένες δημοτικές εξουσίες και αρμοδιότητες. Ωστόσο, διατηρούν τη νομική τους υπόσταση και έχουν την έδρα τους στις περιοχές που ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Δήμαρχος και δημοτικά συμβούλια
Οι Δήμαρχοι και τα Δημοτικά Συμβούλια εκλέγονται απευθείας από τους πολίτες, μέσω των δημοτικών εκλογών, για πενταετή θητεία. Οι εκλογές πραγματοποιούνται Δεκέμβριο και το νέο εκλεγμένο Δημοτικό Συμβούλιο αναλαμβάνει καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου. Το Δημοτικό Συμβούλιο διορίζει από τα μέλη του τη διαχειριστική επιτροπή. Οι πίνακες που ακολουθούν παρουσιάζουν τα καθήκοντα του δημάρχου και της διαχειριστικής επιτροπής.
Αρμοδιότητες
Σύμφωνα με την νομοθεσία, οι κύριες αρμοδιότητες των δήμων της Κύπρου είναι:
Επιπλέον, οι δήμοι μπορούν να ονομάζουν οδούς, να εκδίδουν άδειες οικοδομής και πολεοδομικές άδειες, να τελούν πολιτικούς γάμους ενώ είναι και συναρμόδιοι για το αποχετευτικό σύστημα της περιοχής τους.
Έσοδα
Τα έσοδα των δήμων προέρχεται από:
Οι ετήσιοι προϋπολογισμοί των δήμων υποβάλλονται στους Έπαρχους, ο οποίος τους μεταφέρει στο Υπουργικό Συμβούλιο για έγκριση. Οι λογαριασμοί των δήμων υπόκεινται σε ετήσιο έλεγχο από το Γενικό Ελεγκτή της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Κυπριακής Δημοκρατίας
Κεντρικές Δυνάμεις
Οι Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανικά Mittelmächte, Ουγγρικά Központi hatalmak, Τουρκικά Ιτιφάκ Ντεβλετλερί /Μπαγκσλαμά Ντεβλετλερί, Βουλγαρικά Централни сили=Τσέντραλνι σίλι, αποτελούμενες από τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Βουλγαρία—εξ ου και γνωστή ως Τετραπλή Συμμαχία (Γερμανικά Vierbund)—ήταν ένας από τους δύο συνασπισμούς, που πολέμησαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914–18).
Αντιμετώπισε και ηττήθηκε από τις Συμμαχικές Δυνάμεις που είχαν σχηματιστεί γύρω από την Τριπλή Αντάντ. Αρχή των Δυνάμεων ήταν η συμμαχία της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας το 1879. Παρά την ένταξή της στη συμμαχία, η Ιταλία αρνήθηκε να συμμετάσχει στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Βουλγαρία δεν εντάχθηκαν παρά μόνο μετά την έναρξη του Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε στενές σχέσεις τόσο με τη Γερμανία όσο και με την Αυστροουγγαρία από τις αρχές του 20ού αιώνα.
Κράτη μέλη
Οι Κεντρικές Δυνάμεις αποτελούντο από τη Γερμανική και την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία κατά την έναρξη του πολέμου. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία εντάχθηκε στις Κεντρικές Δυνάμεις αργότερα το 1914. Το 1915 το Βασίλειο της Βουλγαρίας προσχώρησε στη συμμαχία. Το όνομα "Κεντρικές Δυνάμεις" προέρχεται από τη θέση αυτών των χωρών. Και οι τέσσερις (συμπεριλαμβανομένων και των άλλων που τις υποστήριζαν εκτός από τη Φινλανδία και τη Λιθουανία) βρίσκονταν μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα ανατολικά και της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου στα δυτικά. Η Φινλανδία, το Αζερμπαϊτζάν και η Λιθουανία προσχώρησαν σε αυτές το 1918 πριν τελειώσει ο πόλεμος και μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Οι Κεντρικές Δυνάμεις αποτελούντο από τα ακόλουθα κράτη:
Δικαιολόγηση του πολέμου
Στις αρχές Ιουλίου του 1914, μετά τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστροουγγαρίας και την άμεση πιθανότητα του πολέμου μεταξύ της Αυστροουγγαρίας και της Σερβίας, ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ και η Γερμανική κυβέρνηση ενημέρωσαν την κυβέρνηση της Αυστροουγγαρίας ότι η Γερμανία θα στήριζε τη συμμαχία τους και θα την υπερασπιστεί από ενδεχόμενη ρωσική παρέμβαση, εάν γινόταν ένας πόλεμος μεταξύ της Αυστροουγγαρίας και της Σερβίας. Όταν η Ρωσία κήρυξε γενική επιστράτευση, η Γερμανία θεώρησε την ενέργειά της επιθετική. Η Ρωσική κυβέρνηση υποσχέθηκε στη Γερμανία ότι η γενική επιστράτευσή της δεν σήμαινε προετοιμασία για πόλεμο με τη Γερμανία, αλλά ήταν η αντίδραση στα γεγονότα μεταξύ της Αυστροουγγαρίας και της Σερβίας. Η Γερμανική κυβέρνηση θεώρησε τη ρωσική υπόσχεση για μη πόλεμο με τη Γερμανία χωρίς νόημα υπό το φως της γενικής επιστράτευσής της και η Γερμανία με τη σειρά της επιστρατεύθηκε για πόλεμο. Την 1η Αυγούστου η Γερμανία έστειλε τελεσίγραφο στη Ρωσία, δηλώνοντας ότι καθώς και η Γερμανία και η Ρωσία βρίσκονταν σε κατάσταση επιστράτευσης, υπήρχε στην πράξη κατάσταση πολέμου μεταξύ των δύο χωρών. Αργότερα εκείνη την ημέρα η Γαλλία, σύμμαχος της Ρωσίας, κήρυξε κατάσταση γενικής επιστράτευσης.
Τον Αύγουστο του 1914 η Γερμανία άρχισε πόλεμο κατα της Ρωσίας. Η Γερμανική κυβέρνηση δικαιολόγησε τη στρατιωτική δράση ενάντια στη Ρωσία ως αναγκαία λόγω της ρωσικής επιθετικότητας, όπως καταδεικνυόταν από την επιστράτευση του Ρωσικού στρατού που είχε ως αποτέλεσμα σε απάντηση την επιστράτευση της Γερμανίας.
Μετά την κήρυξη πολέμου της Γερμανίας στη Ρωσία η Γαλλία λόγω της συμμαχίας της με τη Ρωσία προετοίμασε γενική επιστράτευση εν αναμονή πολέμου. Στις 3 Αυγούστου 1914 η Γερμανία απάντησε σε αυτή την ενέργεια κηρύσσοντας πόλεμο στη Γαλλία. Η Γερμανία αντιμετωπίζοντας πόλεμο σε δύο μέτωπα, έθεσε σε ενέργεια το λεγόμενο Σχέδιο Σλίφεν, που περιλάμβανε την κίνηση των Γερμανικών ένοπλων δυνάμεων μέσω του Βελγίου και από εκεί την εισβολή τους στη Γαλλία προς τη γαλλική πρωτεύουσα του Παρισιού. Ελπιζε αυτό το σχέδιο να πετύχει μια γρήγορη νίκη επί των Γάλλων και να επιτρέψει στις Γερμανικές δυνάμεις να επικεντρωθούν στο Ανατολικό Μέτωπο. Το Βέλγιο ήταν ουδέτερη χώρα και δεν θα δεχόταν Γερμανικές δυνάμεις να διασχίσουν το έδαφός του. Η Γερμανία παραβίασε τη βελγική ουδετερότητα και εισέβαλε στη χώρα για να ξεκινήσει μια επίθεση προς το Παρίσι. Αυτό έκανε τη Μεγάλη Βρετανία να κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανική Αυτοκρατορία, καθώς η ενέργειά της παραβίασε τη Συνθήκη του Λονδίνου που είχε υπογραφεί από τα δύο κράτη το 1839, διασφαλίζοντας τη βελγική ουδετερότητα και την υπεράσπιση του βασιλείου, αν ένα κράτος την παραβίαζε.
Στη συνέχεια, αρκετά κράτη κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία στα τέλη Αυγούστου του 1914, με την Ιταλία να κηρύττει τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία το 1915 και στη Γερμανία στις 27 Αυγούστου 1916. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία στις 6 Απριλίου 1917 και η Ελλάδα τον Ιούλιο του 1917.