cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φώτης Αποστολόπουλος
Βίος
Από το 1969 έως το 1971 εργάστηκε στο Institut des Textes του Παρισιού και από το 1970-1971 δίδαξε Νεοελληνικά στην Nanterre. Από το 1971 μόνιμος ερευνητής στο C.N.R.S. της Γαλλίας. Από το 1973-1975 κατάρτισε βιβλιογραφία για τη βυζαντινή γλώσσα από το 1880 έως το 1974. Το 1975 επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1976 προσκεκλημένος του Οκτάβιου Μερλιέ αναλαμβάνει διευθυντής στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών. Πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 1980 στο Παρίσι από καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Δημήτριος Πάλλας
Βίος
Το 1960 μετέβη στο Μόναχο, όπου έμεινε έως το 1965, οπότε ολοκλήρωσε την διδακτορική του διατριβή, με θέμα ''«Το πάθος και η ταφή του Χριστού. Λειτουργία και εικόνα»''. Το 1966 εκλέχθηκε καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέχρι τον Ιανουάριο του 1968, οπότε απολύθηκε από την Χούντα. Μετά την πτώση της δικτατορίας δεν επανήλθε στο πανεπιστήμιο, λόγω ορίου συνταξιοδότησης. Έγινε όμως ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου. Το 1980 υπέβαλε αίτηση για εκλογή στην Ακαδημία Αθηνών, αλλά δεν εξελέγη. Το 1986 δίδαξε για ένα εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Πέθανε στην Αθήνα, στις 11 Μαΐου του 1995. Ήταν επίσης μέλος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας.
Το 1985 του απονεμήθηκε το βραβείο Gottfried von Herder από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Νυμφεύθηκε δύο φορές, με την Χαρίκλεια Μπάρλα, που πέθανε ένα μόλις χρόνο μετά τον γάμο τους και με την Ελένη Κριστίκη.
Συγγραφικό έργο
Το έργο του «Η Θάλασσα των εκκλησιών», που γράφτηκε το 1952 για να υποβληθεί ως διδακτορική διατριβή στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, τελικά δεν υποβλήθηκε, διότι ο Γεώργιος Σωτηρίου τον απέτρεψε να την υποβάλει με τη συγκεκριμένη του μορφή ως ανατρεπτική για το πνεύμα της σχολής και τελικά εκδόθηκε από το Γαλλικό Ινστιτούτο. Η κριτική που ασκήθηκε στην εργασία επικεντρωνόταν στο ότι ερμήνευε πέρα από όσα μαρτυρούσαν οι πηγές που χρησιμοποιούσε. Υπήρξε επίσης συνεργάτης στη Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια.
Το συγγραφικό έργο του υπερβαίνει τις 200 μελέτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Εύδαμος ο Κώος
Ο Εύδαμος ο Κώος (2ος/1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Κω, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 172ους (92 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατά τον σχολιασμό του ιστορικού Λουίτζι Μορέτι ίσως πρόκειται για τον ίδιο Εύδαμο ο οποίος υπήρξε ναύαρχος της Κω, ωστόσο κάτι τέτοιο είναι αβέβαιο καθώς το όνομα ήταν αρκετά κοινό.
Δημόστρατος ο Λαρισαίος
Ο Δημόστρατος ο Λαρισαίος (1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Λάρισα, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 174ους (84 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Λαρισαίοι Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Νιτρώδη ούρων
Συλλογή ούρων
Για τον προσδιορισμό των νιτρώδη ούρων απαιτούνται πρώτα πρωινά ούρα μέσης ούρησης. Τα ούρα θα πρέπει να έχουν παραμείνει στην ουροδόχο κύστη τουλάχιστον τέσσερις ώρες, χρόνος ικανοποιητικός για την μετατροπή των νιτρώδη σε νιτρικά από τα βακτήρια της ουρολοίμωξης.
Μέτρηση με ταχυδιαγνωστικές ταινίες ούρων
Τα νιτρώδη αναζητούνται εργαστηριακά με τις ταινίες εξέτασης ούρων. Σε αυτές τα νιτρώδη ιόντα αντιδρούν διαζωνιακό άλας, που στη συνέχεια αντιδρά με μια κινολίνη η οποία βρίσκεται πάνω στην ταινία, το οποίο δίνει αζώχρωμα ροζ έως ερυθρού Χρώματος. Η μέθοδος καλείται αντίδραση Griess. 225px|thumb|Η χρωματική ποικιλία της δοκιμασίας Griess για την ανίχνευση των νιτρωδών στα ούρα
Αυτόματοι Αναλυτές Ούρων
Στους αυτόματους αναλυτές ούρων ο προσδιορισμός των νιτρωδών γίνεται με την φυσική μέθοδο της ανακλασιμετρίας. Προηγείται η αντίδραση Griess το χαρακτηριστικό χρώμα της οποίας μετριέται με την μέθοδο αυτή.
Όριο ευαισθησίας
Η ευαισθησία του προσδιορισμού των νιτρώδη ούρων είναι 81%. Μπορούν να ανιχνευτούν μέχρι 100.000 βακτήρια/mL. Αντίστοιχα η εστεράση των λευκοκυττάρων έχει ευαισθησία 77%. Και τα δύο μαζί για την διάγνωση της ουρολοίμωξης έχουν ευαισθησία ίση με το 94%.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρήματα ιατρικών ουρολογικών εξετάσεων
Δίων ο Κυπαρίσσιος
Ο Δίων ο Κυπαρίσσιος (1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Κυπαρισσία, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 176ους (76 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Ιωάννης Χρόνης
Ο Ιωάννης Χρόνης (1800 - 1879) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.
Βίος
Ο Ιωάννης Χρόνης γεννήθηκε το 1800 στην Κέρκυρα. Ήταν γιος του Αντωνίου Χρόνη και της Αλεξάνδρας Σταύρου. Σε νεαρότερη ηλικία παρακολουθεί μαθήματα σχεδίου από τον  C Roger από τον Οκτώβριο του 1812 έως τον Ιανουάριο του 1813. Περί το 1817 φοιτά στην ειδική σχολή αρχιτεκτονικής του Αντώνιου Βίλλα. αλλά σύντομα εγκατέλειψε τη φοίτηση για λόγους βιοποριστικούς. Στράφηκε στο ναυτικό εμπόριο επισκεπτόμενος διάφορα μέρη στην Ελλάδα και στην Ιταλία. Στη συνέχεια πηγαίνει στη Βενετία όπου φοιτά στη σχολή Διακοσμητικής της Αυτοκρατορικής και Βασιλικής Ακαδημίας, ενώ παράλληλα παρακολουθεί και μαθήματα στην Αρχιτεκτονική Σχολή. Στη διάρκεια της φοίτησής του συνθέτει μια μητρόπολη, την οποία εκθειάζει ο Dicdo. Το 1820 από τη Βενετία όπου βρίσκεται στέλνει επιστολή στον Ιωάννη Καποδίστρια με σκοπό να τον βοηθήσει να συνεχίσει τις σπουδές του. Ο Καποδίστριας τον κατέταξε μεταξύ των υποτρόφων της Φιλόμουσης Εταιρείας.
Μετά τη Βενετία μεταβαίνει στη Ρώμη για να παρακολουθήσει μαθήματα αρχιτεκτονικής στην Ακαδημία Ωραίων Τεχνών του Αγίου Λουκά.
Η επιστροφή στην Κέρκυρα
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, επιστρέφει στην Κέρκυρα και διορίζεται των Φεβρουάριο του 1831 στο Ιόνιο Κράτος. Στα χρονικά διαστήματα 1831-1833, 1838-1842 και 1845-1850 έχει την ευθύνη της θεώρησης των σχεδίων αδειών οικοδομών. Το 1838 γίνεται βοηθός του γενικού διευθυντή δημοσίων έργων, ενώ το 1863 ορίζεται μέλος της επιτροπής οργάνωσης εξετάσεων για την εκλογή των τοπικών διευθυντών των δημόσιων έργων των νησιών.
Το 1832, επί αρμοστείας Άνταμ, εκτίθενται σχέδιά του στο ανάκτορο των αγ. Μιχάηλ και Γεωργίου, μεταξύ των οποίων αποτυπώσεις αρχαίων ελληνικών και ρωμαϊκών μνημείων.
Διδακτικό έργο
Ο Ιωάννης Χρόνης δίδαξε στο Ιώνιο Γυμνάσιο (ή Κολλέγιο) και στο Λύκειο της Κέρκυρας το προαιρετικό μάθημα της ‘’αρχιτεκτονικής, του ωραϊσμού και της γεωδαισίας’’.
Συγγραφικό έργο
Το 1860 εκδίδει το ‘’Έκθεσις επιστημονική του συστήματος των λθοστραωμάτων άτινα εκτελούνται εν ταις οδόις των πόλεων εις την αλλοδαπήν κλπ’’, με θέμα την οδοποιία. Σε αυτό επαινεί την απόφαση της Κυβέρνησης να διαμορφώσει με λιθόστρωτο τους δρόμους της πόλης και να καταργήσει το μέχρι τότε σύστημα Mc Adam.
Το δεύτερο σύγγραμμά του έχει τον τίτλο ‘’Εγχειρίδιον αστυκής αρχιτεκτονικής’’ και εκδίδεται το 1862. Ήταν διδακτικό βοήθημα των μαθητών στο Ιόνιο Γυμνάσιο στα πλαίσια του προαιρετικού μαθήματος της αρχιτεκτονικής.
Αρχιτεκτονικές συνθέσεις
Οι πιο σημαντικές συνθέσεις του ήταν το αρχοντικό του Καποδίστρια κοντά στο παλάτι των Αρμοστών, η κατοικία του Αντώνιου Καντώνη στη Σπιανάδα, η Ιονική Τράπεζα στην πλατεία μπροστά στον Ά, Σπυρίδωνα, η Borsa (το Χρηματιστήριο).
Πολεοδομικό έργο
Δύο φορές στην καριέρα του ασχολήθηκε με πολεοδομικές προτάσεις, στην αρχή της το 1832 οπότε έκανε μελέτη για την ομοιομορφία των κτιρίων της πιο κεντρικής οδού της πόλης της Νικηφόρου Θεοτόκη. Τελικά η πρότασή του δεν εκτελέστηκε έτσι όπως τη φαντάστηκε. Στα 1869 -πέντε χρόνια μετά την Ένωση- με εντολή της Νομαρχίας υπέβαλε σχέδιο επέκτασης της πόλης στον χώρο των κατεδαφισμένων επί Αγγλοκρατίας εξωτερικών οχυρωμάτων της δυτικής γραμμής (ανάμεσα σε προμαχώνα Σαρατάρη και παραλίας Γαρίτσας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Γενικός δείκτης (χημεία)
Γενικός δείκτης ή δείκτης universal (αγγλ. universal indicator) ονομάζεται διάλυμα πολλών ουσιών το οποίο λαμβάνει διαφορετικά χρώματα ανάλογα με το pH του περιβάλλοντος, επιτρέποντας έτσι τον προσεγγιστικό προσδιορισμό του pH. Ο γενικός δείκτης αντί να αλλάζει χρώμα όταν εκτεθεί σε περιβάλλον εντός κάποιων ορίων ενεργής οξύτητας, όπως συμβαίνει με τους κοινούς δείκτες, αλλάζει χρώμα ή απόχρωση σε ολόκληρο το εύρος τιμών του pH, λαμβάνοντας χρώμα που επιτρέπει τον προσδιορισμό της (κατά προσέγγιση) τιμής του, όπως δείχνει ο πίνακας.
Σύσταση
Η επί τοις εκατό κατά βάρος (% w/w) σύσταση του διαλύματος του γενικού δείκτη είναι η εξής: Σήμερα κυκλοφορούν στο εμπόριο πολλές παραλλαγές της πιο πάνω σύστασης, κυρίως ως προς τις οργανικές αλκοόλες, καθώς κάθε κατασκευαστής προσπαθεί να επιτύχει το καλύτερο αποτέλεσμα. Υπάρχουν, επίσης, και λωρίδες χαρτιού (πεχαμετρικό χαρτί) εμποτισμένες με ανάλογο διάλυμα, ώστε να μην είναι αναγκαία η χρήση του δείκτη υπό μορφή διαλύματος. Η χρήση παρόμοιου χάρτου είναι πολύ λιγότερο επικίνδυνη σε σχέση με τη χρήση διαλύματος, αλλά δεν είναι πάντα εφικτή.
Το αρχικό έτοιμο προς χρήση διάλυμα είναι διαφανές και άχρωμο. Χημικά είναι σταθερό, αλλά πολύ εύφλεκτο. Το σημείο βρασμού του είναι περίπου 79ο C (με διαλύτη αιθανόλη αντί μεθανόλης).
Προφυλάξεις
Το διάλυμα είναι ερεθιστικό για τα μάτια, γι' αυτό επιβάλλεται η χρήση ειδικών γυαλιών στο εργαστήριο. Αν έλθει σε επαφή με το δέρμα χρειάζεται άμεσο πλύσιμο με νερό και σαπούνι. Είναι επίσης ερεθιστικοί οι ατμοί του, σε περίπτωση εισπνοής τους. Σε περίπτωση κατάποσης απαιτείται η άμεση κλήση ιατρού.
Χρησιμοποιημένο διάλυμα μπορεί να απορρίπτεται στην κοινή αποχέτευση υπό την προϋπόθεση ότι η απορριπτόμενη ποσότητα δεν είναι μεγάλη. Το διάλυμα διατηρείται σε καλά κλεισμένες γυάλινες φιάλες ή φιαλίδια, σε καλά αεριζόμενους χώρους ώστε να μη συσσωρεύονται τυχόν ατμοί του και πάντα μακριά από φλόγα ή πηγές θερμότητας για να αποφευχθεί κίνδυνος πυρκαγιάς.
Αν παρά τις προφυλάξεις το διάλυμα έλθει σε επαφή με τα μάτια, χρειάζεται πλύσιμο με άφθονο νερό τουλάχιστον επί 15 λεπτά, χωρίς να χρησιμοποιηθούν αλοιφές ή κολλύρια και χωρίς να κλείνουν τα βλέφαρα. Μετά την πλύση είναι απαραίτητη η επίσκεψη σε οφθαλμίατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικές ενώσεις Κατηγορία:Αναλυτική χημεία Κατηγορία:Δείκτες PH
Μυστική Εισβολή (τηλεοπτική σειρά)
Η Μυστική Εισβολή (πρωτότυπος τίτλος: Secret Invasion) είναι Αμερικανική τηλεοπτική μίνι σειρά που δημιούργησε ο Κάιλ Μπράντστριτ για τη συνδρομητική υπηρεσία Disney+ και είναι βασισμένη στην ομώνυμη ιστορία των Marvel Comics που κυκλοφόρησε το 2008. Αποτελεί την ένατη τηλεοπτική σειρά του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU) σε παραγωγή των Marvel Studios, με την ιστορία της να συμβαδίζει με τα γεγονότα των ταινιών του franchise. Η ιστορία της σειράς ακολουθεί τους Νικ Φιούρι και Τάλος στην προσπάθειά τους να ξεσκεπάσουν μία συνωμοσία που αφορά τα σχέδια μίας ομάδας επαναστατών Σκραλ να κατακτήσουν τη Γη. Ο Μπράντστριτ είναι ο επικεφαλής της σεναριακής ομάδας της σειράς και ο Αλί Σελίμ ο σκηνοθέτης.
Οι Σάμιουελ Λ. Τζάκσον και Μπεν Μέντελσον επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ως Φιούρι και Τάλος αντίστοιχα από προηγούμενες ταινίες του MCU, πλαισιωμένοι από τους Κίνγκσλεϊ Μπεν-Αντίρ, Κίλιαν Σκοτ, Σάμιουελ Αντεγούνμι, Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ, Ρίτσαρντ Ντόρμερ, Εμίλια Κλαρκ, Ολίβια Κόλμαν, Ντον Τσιντλ, Σαρλέν Γούνταρντ, Κρίστοφερ ΜακΝτόναλντ και Κέιτι Φίνεραν. Η ανάπτυξη της σειράς ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2020 με τους Μπράντστριτ και Τζάκσον να συνδέονται με το πρότζεκτ, ενώ ο τίτλος και η υπόθεση, μαζί με την επιστροφή του Μέντελσον, αποκαλύφθηκαν τον Δεκέμβριο. Το καστ συμπληρώθηκε από τον Μάρτιο μέχρι τον Απρίλιο του 2021, και τον Μάιο προσλήφθηκε ο Σελίμ για να σκηνοθετήσει τη σειρά. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2021 ξεκίνησαν τα γυρίσματα στο Λονδίνο, τα οποία ολοκληρώθηκαν στα τέλη Απριλίου του 2022, με επιπλέον γυρίσματα περιμετρικά της Αγγλίας.
Η Μυστική Εισβολή έκανε πρεμιέρα στις 21 Ιουνίου 2023 και ολοκληρώθηκε στις 26 Ιουλίου με την προβολή έξι συνολικά επεισοδίων. Αποτελεί την πρώτη σειρά της πέμπτης φάσης του MCU. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις ερμηνείες των Τζάκσον και Μέντελσον, αλλά επέκριναν το σενάριο, τον ρυθμό και τα οπτικά εφέ.
Σύνοψη
Ο Νικ Φιούρι μαζί με τον Τάλος, έναν εξωγήινο είδους Σκραλ που έχουν την ικανότητα να αλλάζουν μορφή, προσπαθούν να ξεσκεπάσουν μία συνωμοσία που στήνει μία ομάδα επαναστατών Σκραλ, με ηγέτη τον Γκράβικ, οι οποίοι έχουν σκοπό να αποκτήσουν τον έλεγχο της Γης παίρνοντας τη θέση διαφόρων υψηλά αξιωματούχων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Τους ρόλους τους από προηγούμενα πρότζεκτ του MCU επαναλαμβάνουν οι Κόμπι Σμόλντερς ως Μαρία Χιλ, Μάρτιν Φρίμαν ως Έβερετ Κ. Ρος και Ο. Τ. Φαγκμπένλε ως Ρικ Μέισον. Στο πρώτο επεισόδιο αποκαλύπτεται πως ο Ρος έχει αντικατασταθεί από Σκραλ, ενώ λαμβάνει χώρα και ο θάνατος της Χιλ. Η Σμόλντερς γνώριζε για τον θάνατο του χαρακτήρα της από τις αρχικές συζητήσεις που έκανε για να συμμετάσχει στη σειρά. Ο Τόνι Κάραν εμφανίζεται ως Ντέρικ Γουέδερμπαϊ, διοικητής της MI6 ο οποίος έχει αντικατασταθεί από Σκραλ. Ο Κάραν είχε ενσαρκώσει προηγουμένως τον Μπορ στην ταινία Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (2013) και τον Φιν Κούλεϊ στον δεύτερο κύκλο της σειράς Daredevil. Στη σειρά εμφανίζονται επίσης οι Μπεν Πιλ ως Μπρόγκαν, ένας επαναστάτης Σκραλ που βασανίζεται από τη Φάλσγουορθ, Σίτα Ιντράνι ως Σέρλι Σάγκαρ, Κρίστοφερ Γκο ως Τζακ Χιουκ-Μπιν, Τζιαμπιέρο Τζούντικα ως Γενικός Γραμματέας του NATO, Σέρτζιο Κασπάνι, και Άννα Μέιντελεϊ ως Πρωθυπουργός τουΗνωμένουυ Βασιλείου, Πάμελα Λότον, όλα μέλη του Συμβουλίου των Σκραλ, Τζούλιετ Στίβενσον ως η μητέρα της Μαρία Χιλ, Ελίζαμπεθ, και οι Σαρλότ Μπέικερ και Κέτι Μπρέιθγουεϊτ ως Σόρεν, σύζυγος του Τάλος και μητέρα της Γκάια, η οποία δολοφονείται από τον Γκράβικ. Η Μπέικερ ενσαρκώνει τη Σόρεν στην ανθρώπινη μορφή της, ενώ η Μπρέιθγουεϊτ στη Σκραλ μορφή της. Η Κάρμεν Ιτζούγκου προσλήφθηκε για κάποιο ρόλο, αλλά τελικά δεν εμφανίστηκε στη σειρά.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney+ Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές φαντασίας Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Πέμπτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Marvel Studios
Διοκλής ο Υπαιπάνιος
Ο Διοκλής ο Υπαιπάνιος ή Υπαιπηνός (1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τα Ύπαιπα, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 178ους (68 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Λυδία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Ιοάνα Ντουμίτρου
Η Ιοάνα Ντουμίτρου, γεννηθείσα στις 6 Ιουλίου 1976, είναι Ρουμανοαμερικανίδα μαθηματικός και καθηγήτρια μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν τη θεωρία τυχαίων πινάκων, την αριθμητική ανάλυση, τις αριθμητικές επιστήμες και τη θεωρία παιγνίων.
Βιογραφία
Η Ιοάνα Ντουμίτρου είναι κόρη δύο Ρουμάνων καθηγητών ηλεκτρολόγων μηχανικών από το Βουκουρέστι. Από νωρίς στη ζωή της, διαπιστώθηκε ότι είχε ταλέντο στα μαθηματικά και, σε ηλικία 11 ετών, κέρδισε έναν εθνικό μαθηματικό διαγωνισμό. Παρακολούθησε μαθηματικά εκπαιδευτικά προγράμματα για την προετοιμασία της συμμετοχής της στη ρουμανική ομάδα στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα, αν και η υψηλότερη συμμετοχή της ήταν στον εθνικό ημιτελικό.
Σε ηλικία 19 ετών, πρωτοετής φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU), η Ντουμίτρου παρακολουθούσε ήδη μαθήματα μαθηματικών μεταπτυχιακού επιπέδου. Αποφοίτησε με άριστα το 1999 από το NYU με πτυχίο στα μαθηματικά με δεύτερη επιλογή στην επιστήμη των υπολογιστών. Το 2003 έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης υπό την επίβλεψη του Άλαν Έντελμαν με θέμα τη στατιστική ιδιοτιμών για τα β-σύνολα. Μετά από µεταδιδακτορική έρευνα ως υπότροφος Miller στο Πανεπιστήµιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ, εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον το 2006.
Βραβεία και τιμές
Το 1996, ως δευτεροετής φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, η Ντουμιτρίου ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε Putnam Fellow, πράγμα που σημαίνει ότι πέτυχε μία από τις πέντε καλύτερες βαθμολογίες στον διαγωνισμό μαθηματικών William Lowell Putnam. Το 1995, το 1996 και το 1997 κέρδισε το βραβείο Ελίζαμπεθ Λόουελ Πούτναμ, το οποίο απονέμεται στην καλύτερη γυναίκα του διαγωνισμού, ένα ρεκόρ που δεν είχε επιτευχθεί μέχρι δέκα χρόνια αργότερα, όταν η Άλισον Μίλερ κέρδισε επίσης το ίδιο βραβείο τρεις συνεχόμενες χρονιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ρουμάνοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Άγιος Μέμνων (συνοικία Αμμοχώστου)
Ο Άγιος Μέμνων είναι συνοικία του Δήμου Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Αμμοχώστου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Από το 1974, η συνοικία Αγίου Μέμνων, όπως και άλλες συνοικίες του Δήμου Αμμοχώστου, παραμένει περίκλειστη από τον τουρκικό στρατό και απαγορεύεται η είσοδος σε αυτήν.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Μέμνων αποτελεί μέρος των Βαρωσίων, δηλαδή της νέας Αμμοχώστου. Στα νότια και δυτικά συνορεύει με τον Δήμο Δερύνειας, στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Γεώργιο, στα βόρεια με την Ακρόπολη, τον Σταυρό και τη Χρυσή Ακτή. Το ανατολικό μέρος της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Ονομασία
Η συνοικία πήρε το όνομα της από την εκκλησία της η οποία είναι αφιερωμένη στον Όσιο Μέμνονα. Η συνοικία ήταν γνωστή και με την ονομασία Πάνω Περβόλια.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, στην περιοχή έφθασαν μέσω θαλάσσης εννέα μαύροι με τις οικογένειες τους. Προέρχονταν από τη Μικρά Ασία, πιθανόν από την περιοχή του Μέλανος Όρους (Καραμανιά). Οι άνθρωποι αυτοί μετέφεραν στην περιοχή την τιμή προς τον Άγιο Μέμνονα. Οι τρεις από τους εννέα κατοίκησαν στην περιοχή του Αγίου Μέμνωνα, όπου ανήγειραν μικρό ναό προς τιμή του Αγίου Μέμνονα. Η εικόνα του Αγίου Μέμνωνα που φυλασσόταν στην εκκλησία έφερε χρονολογία 1829.
Στη συνέχεια ο πληθυσμός της περιοχής αυξήθηκε και για το λόγο αυτό ανακαινίσθηκε και επεκτάθηκε ο ναός. Οι υπόλοιποι έξι κατοίκησαν στη γειτονική περιοχή του Σταυρού, η οποία ονομαζόταν Βουνάρες, δηλαδή λόφοι από άμμο οι οποίοι σχηματίστηκαν από τους ανέμους καθώς η περιοχή ήταν ακατοίκητη.
Οι κάτοικοι του Αγίου Μέμνωνα ασχολούνταν με τη γεωργία και κυρίως με την παραγωγή πορτοκαλιών. Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960, οι κάτοικοι έδειξαν ενδιαφέρον για τη μόρφωση τους με αποτέλεσμα η περιοχή να είχε επιστήμονες, ιατρούς, εκπαιδευτικούς και ακαδημαϊκούς.
Επιπλέον, η συνοικία γνώρισε τουριστική ανάπτυξη με την ανέγερση ξενοδοχείων, τουριστικών διαμερισμάτων, καταστημάτων και άλλων. Αυτό οφειλόταν στην παραλία της περιοχής, που λόγω της χρυσής άμμου ονομαζόταν Golden Sands.
Αθλητική ομάδα της ενορίας ήταν η Ένωση Νέων Αγίου Μέμνωνα η οποία διατηρούσε πετοσφαιρική και ποδοσφαιρική ομάδα.
Πληθυσμός
Ο Άγιος Μέμνων εμφανίζεται μόνο σε μία από τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Στην απογραφή του 1946 κατεγράφησαν 820 κάτοικοι. Στις απογραφές του 1960 και του 1973 δεν απογράφεται ξεχωριστά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στη συνοικία από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος της δεν ελέγχεται από αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Αμμοχώστου
Ανδρέας ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ανδρέας ο Λακεδαιμόνιος (1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Σπάρτη, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 179ους (64 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Λούντβικ Χίρσφελντ
Ο Λούντβικ Χίρσφελντ (5 Αυγούστου 1884 - 7 Μαρτίου 1954) ήταν Πολωνός μικροβιολόγος και ορολόγος. Θεωρείται ότι ήταν ένας από αυτούς, που ανακάλυψαν την κληρονομικότητα των τύπων αίματος ΑΒΟ.
Βιογραφία
thumb|left|200px|Ο Χίρσφελντ σε γραμματόσημο της Σερβίας του 2018. Ήταν ξάδερφος του Αλεξάντερ Ράιχμαν, Πολωνού μαθηματικού και του Λούντβικ Ράιχμαν, Πολωνού βακτηριολόγου.
Αφού παρακολούθησε το Γυμνάσιο στο Λοτζ, ο Λούντβικ Χίρσφελντ, που γεννήθηκε σε μια εβραϊκή οικογένεια και αργότερα μετατράπηκε σε καθολικισμό, αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική στη Γερμανία. Το 1902 εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ και μεταφέρθηκε το 1904 στο Βερολίνο, όπου παρακολούθησε διαλέξεις στην ιατρική και τη φιλοσοφία. Ο Χίρσφελντ ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή, "Über Blutagglutination", το 1907, κάνοντας το πρώτο βήμα σε αυτό, που ήταν να γίνει η ειδικότητά του. Αλλά πρώτα έγινε νέος βοηθός στην έρευνα για τον καρκίνο στο Ινστιτούτο της Πειραματικής Έρευνας για τον Καρκίνο της Χαϊδελβέργης, όπου ο Έμιλ φον Ντουνγκέρν ήταν επικεφαλής του τμήματος. Ο Χίρσφελντ δημιούργησε σύντομα μια στενή προσωπική φιλία με τον Ντουνγκέρν, που αποδείχθηκε επιστημονικά καρποφόρος. Στη Χαϊδελβέργη έκαναν την πρώτη κοινή εργασία σε ομάδες αίματος ζώων και ανθρώπων, οι οποίες, το 1900, είχαν αναγνωριστεί ως ισογλουτινίνες από τον Καρλ Λαντστάινερ.
Ο Χίρσφελντ βρήκε σταδιακά τις συνθήκες εργασίας στη Χαϊδελβέργη πολύ περιορισμένες και για να εξοικειωθεί με ολόκληρο τον τομέα της υγιεινής και της μικροβιολογίας, το 1911 δέχτηκε να γίνει βοηθός στο Ινστιτούτο Υγιεινής του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, αμέσως μόλις είχε παντρευτεί. Η σύζυγός του Χάνκα (1884–1964, γεννημένη ως Χάννα Κάσμαν), επίσης γιατρός, έγινε βοηθός στην Παιδική Κλινική της Ζυρίχης υπό τον Έμιλ Φέερ.
Το 1914, μαζί με τον Ρ. Κλίνγκερ, ο Χίρσφελντ ανέπτυξε ένα τεστ οροδιαγνωστικής αντίδρασης για τη σύφιλη, το οποίο, ωστόσο, δεν αντικατέστησε το τεστ Βάσερμαν, που εισήχθη το 1906. Οι σπουδές του για τις βρογχοκήλες σε ελβετικές ενδημικές περιοχές τον έφεραν σε έντονη διαφωνία με τον Όιγκεν Μπίρχερ σχετικά με τη θεωρία, που σήμερα επιβεβαιώνεται ευρέως,   ότι οι ενδημικές βρογχοκήλες προκαλούνται από ανεπάρκεια ιωδίου στο νερό και στα τρόφιμα, σε αντίθεση με την θεωρία της υδροτροφίας.
Μετά το τέλος του πολέμου, ο Χίρσφελντ και η σύζυγός του επέστρεψαν στη Βαρσοβία, όπου δημιούργησε ένα ινστιτούτο ορού σύμφωνα με το μοντέλο του Ινστιτούτου Πειραματικής Θεραπείας Πάουλ Έρλιχ στη Φρανκφούρτη. Σύντομα έγινε αναπληρωτής διευθυντής και επιστημονικός διευθυντής του Κρατικού Ινστιτούτου Υγιεινής στη Βαρσοβία και, το 1924, καθηγητής εκεί. Το 1931 ορίστηκε πλήρης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και υπηρέτησε σε πολλά διεθνή συμβούλια. Μετά την κατάληψη της Πολωνίας από τον γερμανικό στρατό, ο Χίρσφελντ απολύθηκε ως "μη-Άριος" από το Ινστιτούτο Υγιεινής, αλλά, μέσω της προστασίας των φίλων, κατάφερε να κάνει περαιτέρω επιστημονική εργασία στο σπίτι μέχρι τον Φεβρουάριο του 1941. Ήταν, ωστόσο, σχεδόν αδύνατο γι' αυτόν να δημοσιεύσει.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1941 ο Χίρσφελντ αναγκάστηκε να μετακομίσει στο γκέτο της Βαρσοβίας με τη γυναίκα και την κόρη του. Εκεί οργάνωσε αντι-επιδημικά μέτρα και εκστρατείες εμβολιασμού κατά του τυφού και του τυφοειδούς, καθώς και διεξήγαγε μυστικά ιατρικά μαθήματα. Το 1943 αυτός και η οικογένειά του εγκατέλειψαν το γκέτο και κατάφεραν να επιβιώσουν παράνομα χρησιμοποιώντας ψεύτικα ονόματα και αλλάζοντας συνεχώς την κρυψώνα τους. η κόρη του πέθανε από φυματίωση τον ίδιο χρόνο.
Όταν ένα μέρος της Πολωνίας απελευθερώθηκε το 1944, ο Χίρσφελντ συνεργάστηκε αμέσως στην ίδρυση του Πανεπιστημίου του Λούμπλιν και έγινε πρόεδρος του πανεπιστημίου. Το 1945 έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Ιατρικής Μικροβιολογίας στο Βρότσλαβ και πρύτανης της Ιατρικής Σχολής. Δίδαξε στο ινστιτούτο, που τώρα συνεργάζεται με την Πολωνική Ακαδημία Επιστημών και πήρε το όνομά του, μέχρι το θάνατό του.
Ο Χίρσφελντ έλαβε πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων τιμητικών διδακτορικών από τα πανεπιστήμια της Πράγας (1950) και της Ζυρίχης (1951). Έγραψε σχεδόν 400 έργα στα γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά και πολωνικά, πολλά σε συνεργασία με άλλους γνωστούς μελετητές και πολλά με τη σύζυγό του επίσης. Το 1946 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, Η Ιστορία μιας Ζωής.
Τύποι αίματος
Οι Χίρσφελντ και Έμιλ φον Ντουνγκέρν ήταν υπεύθυνοι για την ονομασία των ομάδων αίματος A, B, AB και O. Προηγουμένως ήταν γνωστές ως ομάδες Ι, II, III και IV. Πρότεινε τους χαρακτηρισμούς Α και Β για τις αγγλουτινίνες. Το 1910-1911 ο Χίρσφελντ ανακάλυψε την κληρονομικότητα των ομάδων αίματος και με αυτήν την ανακάλυψη καθιερώθηκε ορολογικός αποκλεισμός πατρότητας. Κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, αυτός και η σύζυγός του έγραψαν έργα για την ορο-ανθρωπολογία, τα οποία αποκάλυψαν θεμελιώδη ευρήματα για τη φυλετική σύνθεση των πρόσφατων και ιστορικών λαών. Σύμφωνα με τη λεγόμενη θεωρία Πλειάδων των ομάδων αίματος, οι άλλες ομάδες πιθανότατα αναπτύχθηκαν από την αρχαϊκή ομάδα Ο κατά την εξέλιξη.
Ο Χίρσφελντ ήταν ο πρώτος, που προέβλεπε την ορολογική σύγκρουση μεταξύ μητέρας και παιδιού, η οποία επιβεβαιώθηκε από την ανακάλυψη του παράγοντα Rhesus. Σε αυτή τη βάση ανέπτυξε, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μια «αλλεργική» θεωρία αποβολής και συνέστησε αντιισταμινική θεραπεία. Ο Χίρσφελντ διερεύνησε επίσης τους όγκους και την ορολογία της φυματίωσης. Η ανακάλυψη του μολυσματικού παράγοντα του παρατυφοειδούς C είχε εκτεταμένες συνέπειες για τη διαφορική διάγνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί
Τζόαν Χούσσεϋ
Η Τζόαν Χούσεϋ (1907-2006) ήταν Βρετανίδα ιστορικός και βυζαντινολόγος.
Βίος
Η Τζόαν Μέρβυν Χούσεϋ γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1907. Σπούδασε νεώτερη Ιστορία στο Κολέγιο Saint Hughs του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και αποφοίτησε το 1925. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οξφόρδη και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου υπό την εποπτεία του Norman Baynes. Έλαβε το διδακτορικό της το 1935 με τίτλο,’’Περί Εκκλησίας και εκπαίδευσης στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από την εποχή του Πατριάρχη Φωτίου έως το τέλος της δυναστείας των Κομνηνών (Church and learning in the Byzantine Empire, 867-1185, London, 1935.)
Διατέλεσε επιστημονική συνεργάτης (research Fellow ) στο οξφορδιανό κολλέγιο Girton (1935-1937), ενώ πραγματοποίησε έρευνες στις βιβλιοθήκες του Μονάχου, Βιέννης, Βατικανού.
Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία της ως βοηθός επιμελήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ (1937-1943). Μετακινήθηκε στο κολέγιο του Balford στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου ως λέκτορας (1943-1947) και αναπληρώτρια καθηγήτρια (reader: 1947-1950) και τακτική καθηγήτρια στο Λονδρέζικο κολέγιο Royal Holloway (1950-1974). Από το 1961 έως το 1971 διατέλεσε πρόεδρος της βρετανικής εθνικής επιτροπής βυζαντινών σπουδών, ενώ διοργάνωσε το 13ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο (Οξφόρδη 1966).
Γλώσσα Φουγιού Κιργκίζ
Τα Κιργιζικά Φουγιού (Fuyü Gïrgïs, Fu-Yu Kirgiz), επίσης γνωστά ως Κιργιζικά της Μαντζουρίας, είναι η ανατολικότερη Τουρκική γλώσσα. Παρά το όνομα, δεν είναι ποικιλία των Κιργιζικών αλλά συγγενεύει περισσότερο με τα χακασσικά. Οι ομιλητές κατάγονται από την περιοχή Γιενισέι της Σιβηρίας, αλλά μεταφέρθηκαν στη Τζουνγκαρία από τους Τζουνγκάρους.
Το 1761, αφού οι Τζουνγκάροι ηττήθηκαν από τους Τσινγκ, μια ομάδα Κιργίζιων του Γιενισέι απελάθηκε (μαζί με μερικούς Οελέτ ή Τζουνγκάρους που ομιλούσαν τα Οϊράτ) στη λεκάνη του ποταμού Νόννι (Νεν) στη Μαντζουρία/Βορειοανατολική Κίνα. Οι Κιργίζιοι στη Μαντσουρία έγιναν γνωστοί ως Κιργίζιοι Φουγιού, αλλά πολλοί έχουν αφομοιωθεί στο μογγολικό και κινεζικό πληθυσμό. Τα Κινεζικά και Οϊράτ αντικατέστησαν τα Οϊράτ και Κιργιζικά κατά τη διάρκεια του Μαντσούκουο ως οι δύο γλώσσες των Κιργίζιων βασισμένων στους Νόννι.
Σήμερα η Φουγιού Κιργιζική γλώσσα ομιλείται στη βορειοανατολική επαρχία Χεϊλονγκτσιάνγκ στη Κίνα, μέσα και γύρω από τη κομητεία Φουγιού στο Τσιτσιχάρ (300 χλμ. βορειοδυτικά του Χαρμπίν) από ένα μικρό αριθμό παθητικών ομιλητών που ταξινομούνται ως Κιργίζιοι.
Φωνολογία
Αν και δεν έχει πραγματοποιηθεί πλήρη φωνημική ανάλυση των Γκιργκίς, οι Χου και Ίμαρτ έχουν κάνει διάφορες παρατηρήσεις περί του φωνολογικού συστήματος στην περιγραφή τους για τη γλώσσα. Περιγράφουν ότι τα Γκιργκίς έχουν βραχέα φωνηέντα που αναφέρονται ως "a, ï, i, o, ö, u, ü" τα οποία αντιστοιχούν προσεγγιστικά στα γράμματα του ΔΦΑ. Το μήκος των φωνηέντων είναι φωνημικό και συμβαίνει ως αποτέλεσμα της διαγραφής φωνηέντων (Γκιργκίς:, Κιργιζικά: ). Κάθε βραχύ φωνήεν έχει ένα ισοδύναμο μακρύ φωνήεν, με τη προσθήκη του. Τα Γκιργκίς παρουσιάζουν φωνηεντική αρμονία και συμφωνική αρμονία. Οι ήχοι συμφώνων στα Γκιργκίς, συμπεριλαμβανομένων των αλλόφωνων παραλλαγών, είναι.
Ομιλητές
Το 1980 η γλώσσα ομιλούταν από την πλειοψηφία των ενηλίκων σε μια κοινότητα με περίπου εκατό σπίτια. Ωστόσο, πολλοί ενήλικες στην περιοχή μετατοπιστεί στην τοπική ποικιλία των μογγολικών και τα παιδιά έχουν μετατοπιστεί προς τα κινέζικα, καθώς διδάσκεται στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Ανδρόμαχος ο Αμβρακιώτης
Ο Ανδρόμαχος ο Αμβρακιώτης (1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Αμβρακία, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 180ους (60 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηπειρώτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Α.Π.Ο.Δράσης
μικρογραφία|Α.Π.Ο.Δράσης Η Α.Π.Ο.Δράσης (Ανεξάρτητη Πηλιορείτικη Ομάδα Δράσης ) είναι ομάδα πολιτών που δραστηριοποιείται από το 2009 στις Σταγιάτες Πηλίου του δήμου Βόλου. Αναφέρεται ως μια ανοιχτή συλλογικότητα, χωρίς επίσημο καταστατικό, με οριζόντια λειτουργία και με έμφαση σε έννοιες όπως η αυτονομία, η αυτοδιαχείριση και η άμεση δημοκρατία. Οι δράσεις της περιλαμβάνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις, πρωτοβουλίες για καλλωπισμό του χωριού μέσω της εθελοντικής εργασίας μελών και φίλων, καθώς και πολιτικό και οικολογικό ακτιβισμό, ο οποίος περιστρέφεται κυρίως γύρω από το ζήτημα της ύδρευσης του οικισμού.
Στόχοι και τρόπος λειτουργίας
Η ομάδα Α.Π.Ο.Δράσης δημιουργήθηκε το 2009 από κατοίκους των Σταγιατών και δεν διαθέτει κάποια επίσημη νομική αναγνώριση. Κύριο όργανο της ομάδας είναι οι συνελεύσεις, μέσω των οποίων λαμβάνονται αποφάσεις για δράσεις σχετικές με το περιβάλλον, την «προάσπιση και δημοκρατική διαχείριση των κοινών αγαθών, την αλληλεγγύη και τον πολιτισμό, με στόχο η κοινότητα να αυτοδιαχειρίζεται τα εγχειρήματά της, μέσα από την ενδυνάμωση και τη συμμετοχή όλων».
Τα ζητήματα που απασχολούν την ομάδα αφορούν τον έλεγχο ανά τακτά χρονικά διαστήματα της ποιότητας των τοπικών υδάτων, την ανοικτότητα των δημοσίων χώρων του χωριού, την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς του Πηλίου, την προστασία του περιβάλλοντος, την οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων και τη διατήρηση των τοπικών σπόρων καλλιέργειας.
Δράσεις
Το Νοέμβριο του 2009 τα μέλη της ομάδας αποφάσισαν να διενεργήσουν μικροβιολογικό και χημικό έλεγχο του νερού με σκοπό να αποδείξουν την καθαρότητα του. Το 2015 το δίκτυο παρουσίασε μόλυνση και μετά από άτυπη συνέλευση μεταξύ των κατοίκων του χωριού αποφασίστηκε η επισκευή και η συντήρηση του με δική τους πρωτοβουλία. Στο διάστημα αυτό πραγματοποιήθηκαν 22 αναλύσεις δειγμάτων από του νερού με μέριμνα των κατοίκων, σύμφωνα με τους οποίους διαπιστώθηκε η άριστη ποιότητα του, στην πηγή της Κρύας Βρύσης, στις δημόσιες βρύσες του χωριού και στην κεντρική δεξαμενή. Κάθε χρόνο την Άνοιξη η ομάδα πραγματοποιεί τον καθαρισμό και τη συντήρηση των αυλακιών άρδευσης του χωριού για να ποτίσουν τα κτήματα και τους κήπους.
Λάμαχος ο Ταυρομενίτης
Ο Λάμαχος ο Ταυρομενίτης (1ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από το Ταυρομένιο, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 181ους (56 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ταυρομενίτες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Τζων Μπάγκνελ Μπιούρυ
Ο Τζων Μπάνγκελ Μπιούρυ ή Μπιούρι (16 Οκτωβρίου 1861 - 1 Ιουνίου 1927) ήταν Ιρλανδός βυζαντινολόγος γλωσσολόγος και ιστορικός.
Βίος
Ο Τζων Μπάνγκελ Μπιούρυ γεννήθηκε στις 15 ή 16 Οκτωβρίου του 1861 στην επαρχία Μόναχαν της Ιρλανδίας. Σπούδασε στο Κολέγιο Foyle του Λοντοντέρρυ και στο Κολέγιο Trinity του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου. (1878-1882). Το 1885 έγινε επιστημονικός εταίρος (Fellow) του Κολεγίου Trinity και την περίοδο 1893-1902 υπήρξε καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστημίο του Δουβλίνου καθώς και καθηγητής Ελληνικών στο ίδιο ίδρυμα από το 1899. Το 1902 έγινε καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Πέθανε στη Ρώμη την 1η Ιουνίου 1927.
Συγγραφικό έργο
Συμμετείχε ως συντονιστής και εισηγητής στα τμήματα Αρχαίας Ιστορίας και Μεσαιωνικής Ιστορίας του Καίμπριτζ και ως συγγραφέας ειδικού κεφαλαίου για την ύστερη μεσαιωνική περίοδο και τις απαρχές των νεοτέρων χρόνων με επίκεντρό του τις οθωμανικές κατακτήσεις. Επιμελήθηκε την έκδοση του κλασικού έργου του Γίββωνα The History of the Decline and Fall of the Roman Empire (Η Ιστορία της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) σε επτά τόμους (1896-1900).
Επιμελήθηκε την έκδοση της σειράς Byzantine texts (Βυζαντινά κείμενα) μεταξύ 1898-1904, ενώ συνέταξε και λήμματα στην Encyclopædia Britannica.
Άλλα έργα του ήταν:
Αποτίμηση
Τα έργα του Μπιούρυ συνιστούν τα συχνότερα παραπεμπόμενα έργα και τα κυριώτερα εξ αυτών συμπεριλαμβάνονται στους γενικούς πίνακες βραχυγραφιών νεότερων αυτοτελών και συλλογικών έργων. Διακρίνεται για την μεθοδικότητα, εποπτικότητα και συνθετικότητά του, Ο Οστρογκόρσκυ αναφέρει για τον Μπιούρυ πως θεμελίωσε την έρευνα των βυζαντινών διοικητικών θεσμών. Ο Έλληνας βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός τον χαρακτήρισε «συνεχιστή της παραδόσεως του Γίββωνος» και τον κατέκρινε για την εμμονή του να αναφέρεται αφενός στους πέντε πρώτους αιώνες του Βυζαντίου ως Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και αφετέρου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά τη στέψη του Καρλομάγνου, το 800, ως Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκατορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιρλανδοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ιρλανδοί βυζαντινολόγοι
Μαρτσέλι Νέντσκι
Ο Βίλχελμ Μαρτσέλι Νέντσκι (πολωνικά: Wilhelm Marceli Nencki) (15 Ιανουαρίου 1847 - 14 Οκτωβρίου 1901) ήταν Πολωνός χημικός και ιατρός.
Έργο
Το κύριο επιστημονικό ενδιαφέρον του Νέντσκι επικεντρώθηκε στη σύνθεση της ουρίας, στη χημεία των πουρινών και στη βιολογική οξείδωση των αρωματικών ενώσεων. Ενδιαφερόταν επίσης για τη δομή των πρωτεϊνών, των ενζυματικών διεργασιών στο έντερο και τη βακτηριακή βιοχημεία. Ένα από τα επιτεύγματά του ήταν για παράδειγμα η απόδειξη ότι η ουρία σχηματίζεται στον οργανισμό από αμινοξέα αντί να προσχηματίζεται σε ένα πρωτεϊνικό μόριο και ότι συνοδεύεται από δέσμευση διοξειδίου του άνθρακα.
Το 1877, ενώ εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης, ανακάλυψε τη ροδανίνη μέσω αντίδρασης μεταξύ του ροδανιδίου του αμμωνίου (στη σύγχρονη χημεία του θειοκυανικού αμμωνίου) και του χλωροοξικού οξέος στο νερό.
Ήταν ο πρώτος που ανέλυσε αυστηρά την αιτία της μυρωδιάς στα ούρα μετά την κατανάλωση σπαραγγιού, την οποία αποδίδει στη μεθανοθειόλη. Έκανε σαλικυλικό φαινύλιο ή σαλόλη το 1886, και το εισήγαγε ως ένα ήπιο εντερικό αντισηπτικό (το οποίο δεν είναι). Η «αρχή σαλόλ» (ή «αρχή Νέντσκι» ή «αρχή σαλόλ νέντσκι») χρησιμοποιείται για το σχεδιασμό φαρμάκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί χημικοί Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί
Ανθεστίων ο Αργείος
Ο Ανθεστίων ο Αργείος (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από το Άργος, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 181ους (56 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Γιόντοκ Φινκ
Ο Γιόντοκ Φινκ (19 Φεβρουαρίου 1853 - 1 Ιουλίου 1929) ήταν Αυστριακός αγρότης και πολιτικός, ο οποίος υπήρξε μέλος του Χριστιανοσοσιαλιστικού Κόμματος της Αυστρίας. Υπηρέτησε ως πρώτος αντικαγκελάριος της Αυστρίας από το 1919 έως το 1920.
Βιογραφία
Ο Γιόντοκ Φινκ γεννήθηκε στο Άντελσμπουχ, στην περιοχή Bregenz Forest, και ήταν γιος μιας οικογένειας αγροτών. Αυτός και ο μικρότερος αδελφός του, Άλοιζ, ήταν τα μόνα παιδιά που κατάφεραν να επιβιώσουν. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Γιόντοκ Φινκ ήταν τεσσάρων ετών, ενώ στη συνέχεια η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε. Ο λαμπρός μαθητής συνέχισε να φοιτά στο γυμνάσιο στο Μπρεσανόνε, αλλά σύντομα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο του, για να εργαστεί στην αγροικία της οικογένειάς του.
Ο Γιόντοκ Φινκ ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1879, όταν εξελέγη μέλος του δημοτικού συμβουλίου (Gemeindeausschuss) στο Άντελσμπουχ και υπηρέτησε ως δήμαρχος την περίοδο από το 1888 έως το 1897. Κατέχοντας τις πολιτικές πεποιθήσεις ενός μετριοπαθούς συντηρητικού, ο Φινκ προσχώρησε στη συνέλευση του Landtag του Φόραρλμπεργκ το 1890 και στο νεοσύστατο Χριστιανοσοσιαλιστικό Κόμμα το 1893. Εκλέχτηκε βουλευτής στο αυστριακό κοινοβούλιο του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου το 1897, χωρίς να συμμετέχει στη φατρία των αντιφιλελεύθερων και αντισημιτικών χριστιανοσοσιαλιστικών κομμάτων ως το 1901. Η καριέρα του ως πολιτικός προωθήθηκε περαιτέρω, όταν ο επί σειρά ετών ηγέτης του κόμματος Karl Lueger πέθανε το 1910.
Κατά τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φινκ εξελέγη στη θέση του ενός από τους τρεις προέδρους της προσωρινής εθνικής συνέλευσης της Δημοκρατίας της Γερμανικής Αυστρίας στις 21 Οκτωβρίου του 1918. Άφησε το στίγμα του ως ισχυρός αντίπαλος της ενοποίησης με τη Γερμανική Δημοκρατία της Βαϊμάρης, αν και ενάντια στην πλειοψηφία της συνέλευσης, ενώ επίσης εκφραζόταν κατά των τάσεων να συνδεθεί η πατρίδα του με την Ελβετία.
Κατά τις εκλογές της Συνταγματικής Συνέλευσης της Αυστρίας, ο Φινκ κατάφερε, στις 15 Μαρτίου 1919, να σχηματίσει μια μεγάλη κυβέρνηση συνασπισμού με το αριστερό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SDAP) υπό τον καγκελάριο του κράτους Καρλ Ρένερ και να αναλάβει το νεοσύστατο αξίωμα του αυστριακού αντικαγκελάριου. Ο Φινκ έπαιξε νευραλγικό ρόλο στην εσωτερική πολιτική της Αυστρίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού, καθιστώντας τον αρχηγό του CS στο κοινοβούλιο του Εθνικού Συμβουλίου, το οποίο επικύρωσε τη συνθήκη στις 17 Οκτωβρίου 1919. Εν μέσω έντονων διαμαρτυριών, ο καγκελάριος Ρένερ και η κυβέρνησή του παραιτήθηκαν, ενώ συγκροτήθηκε αμέσως ένα άλλο υπουργικό συμβούλιο σοσιαλδημοκρατικών και χριστιανοσοσιαλιστών υπουργών υπό τον Ρένερ και τον Φινκ, το οποίο επικυρώθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο.
Ο Φινκ αντικαταστάθηκε από τον σύντροφό του στο κόμμα του Μάικλ Μάιρ, όταν τελικά η κυβέρνηση συνασπισμού του Ρένερ διαλύθηκε στις 7 Ιουλίου 1920. Μετά τις νομοθετικές εκλογές του 1920, στις 17 Οκτωβρίου, ο Μάιρ σχημάτισε μια κυβέρνηση μειοψηφίας με την υποστήριξη του δεξιού Γερμανικού Λαϊκού Κόμματος και του Φινκ. Κατά τη διάρκεια της επόμενης περιόδου πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης, ο Φινκδεν κατείχε πλέον κανένα κυβερνητικό αξίωμα, αλλά παρέμεινε στην ενεργό δράση ως διαμεσολαβητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί
Γιοστ Άμμαν
μικρογραφία|[[Ξυλογραφία|Formschneider, δηλαδή κόπτης ξυλογραφιών, 1568. Από το Das Ständebuch, μια διάσημη σειρά ξυλογραφιών για τα επαγγέλματα του Άμμαν (ο οποίος συνήθως δεν έκανε μόνος του την κοπή).]] Ο Γιοστ Άμμαν (Jost Amman, 13 Ιουνίου 1539 – 17 Μαρτίου 1591) ήταν Ελβετο-γερμανός καλλιτέχνης, διάσημος κυρίως για τις ξυλογραφίες του, που έγιναν κυρίως για την εικονογράφηση βιβλίων.
Πρώτα χρόνια
Ο Άμμαν γεννήθηκε στη Ζυρίχη, γιος καθηγητή Κλασικών Σπουδών και Λογικής. Ο ίδιος ήταν μορφωμένος. Λίγα πράγματα για την προσωπική του ζωή είναι γνωστά πέρα από το γεγονός ότι μετακόμισε στη Νυρεμβέργη το 1560, όπου πήρε την υπηκοότητα και συνέχισε να διαμένει μέχρι τον θάνατό του τον Μάρτιο του 1591. Αρχικά συνεργάστηκε με τον Βίργκιλ Σόλις, έναν από τους κορυφαίους τότε παραγωγούς εικονογραφήσεων βιβλίων.
Σταδιοδρομία
Η παραγωγικότητά του ήταν αξιόλογη, όπως προκύπτει από τη δήλωση ενός από τους μαθητές του, ο οποίος είπε ότι τα σχέδια που έκανε κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών θα γέμιζαν μια άμαξα με άχυρα. Μεγάλος αριθμός πρωτότυπων σχεδίων του βρίσκεται στην αίθουσα εκτυπώσεων του Βερολίνου. Του αποδίδονται περίπου 1.500 χαρακτικά. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους σημαντικούς παραγωγούς ξυλογραφιών για βιβλία, καθώς κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του η χαρακτική ανέλαβε σταδιακά αυτόν τον ρόλο. Αν και όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες ξυλογραφίας, άφηνε συνήθως έναν ειδικό formschneider (κόπτης ξυλογραφιών) να κόψει το σχέδιο στο ξυλότυπό του, ενίοτε συμπεριλάμβανε τόσο ένα κόφτη όσο και μια πένα στην υπογραφή του σε εκτυπώσεις, γεγονός που υποδηλώνει ότι μερικές φορές έκοβε μόνος του τα ξυλότυπά του.
Θάνατος
Ο Άμμαν πέθανε στη Νυρεμβέργη της Βαυαρίας σε ηλικία 51 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ελβετοί χαράκτες
Γουχάν
Η Γουχάν (αναφέρεται και ως Ουχάν) (απλοποιημένα Κινέζικα: 武汉, παραδοσιακά κινέζικα: 武汉, χάνγιου πινγίν: Wǔhàn, ) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Χουμπέι και είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Κεντρική Κίνα. Βρίσκεται στα ανατολικά της κοιλάδας Τσιανγκχάν, στις όχθες των ποταμών Γιανγκτσέ και Χαν. Η Ουχάν είναι γνωστή ως λεωφόρος που οδηγεί τις εννέα επαρχίες και είναι σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος, με δεκάδες δρόμους ταχείας κυκλοφορίας και σιδηροδρόμων. Αναγνωρίζεται ως το πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και συγκοινωνιακό κέντρο της κεντρικής Κίνας.
Η πόλη έχει πληθυσμό 9.785.392 ατόμων (σύμφωνα με την απογραφή του 2010), με 6.177.000 από τους κατοίκους να μένουν στην αστική περιοχή.
Ιστορία
Η περιοχή ιδρύθηκε πριν πάνω από 3.000 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Χαν, έγινε αρκετά πολυσύχναστο λιμάνι. Το 1911, οπαδοί του Σουν Γιατ-Σεν ξεκίνησαν την εξέγερση της Ουχάν που οδήγησε στην κατάρρευση της δυναστείας Τσιν και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Κίνας. Η Ουχάν ήταν η έδρα του Εθνικιστικού Κόμματος (Κουομιντάνγκ), η οποία μεταφέρθηκε εκεί από την Καντώνα το 1926. Στην Ουχάν κυριαρχούσε η αριστερή πτέρυγα του Κόμματος, με επικεφαλής τον Ουάνγκ Τσινγκουέι, σε αντίθεση με τον Τσιανγκ Κάι Σεκ, ο οποίος όμως κατάφερε να γίνει ο βασικός ηγέτης της Κουομιντάνγκ.
Τον Νοέμβριο του 2019, η Ουχάν έγινε παγκοσμίως γνωστή ως το σημείο από το οποίο ξεκίνησε η επιδημία κορονοϊού 2019-2022, μια ασθένεια που μοιάζει με το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο. Ο ιός που ευθύνεται για αυτή την πανδημία είναι γνωστός και ως κορονοϊός της Ουχάν, επειδή η ασθένεια προήλθε από μια αγορά θαλασσινών και κρεατικών της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Πόλη του Ουέστμινστερ
Με την εξαίρεση κάποιων ανοικτών χώρων και πάρκων, έχει υψηλή πυκνότητα κατοίκησης. Πολλές από τις χαρακτηριστικές περιοχές του Λονδίνου αποτελούν τμήμα της πόλης του Ουέστμινστερ, όπως τα ανάκτορα του Ουέστμινστερ, τα ανάκτορα του Μπάκινγκχαμ, η πρωθυπουργική κατοικία στην Ντάουνινγκ Στρητ αριθμός 10, το παλάτι Σαιντ Τζέιμς, και οι εμπορικές περιοχές του Όξφορντ Στρητ, Ρίτζεντ Στρητ, Πικκαντίλλυ Σέρκους, Μποντ Στρητ, Λέστερ Σκουέρ και Σόχο. Κατά την απογραφή του 2011, ο δήμος είχε πληθυσμό 220.000 κατοίκων.
Ιστορία
Η ιστορία της περιοχής ξεκινά πριν την νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας στα μέσα του 11ου αιώνα από τον Γουλιέλμο Α´. Λίγα χρόνια πριν την νορμανδική εισβολή, ο Εδουάρδος ο Ομολογητής, ο οποίος ήταν από τους τελευταίους Σάξωνες βασιλείς, ξεκίνησε την κατασκευή του αββαείου του Ουέστμινστερ, από την αρχική κατασκευή του οποίου διασώζονται πολύ λίγα τμήματα. Συνέχισε χτίζοντας το παλάτι του Ουέστμινστερ μεταξύ του αββαείου και του ποταμού Τάμεση, συγκεντρώνοντας έτσι τόσο τις πολιτειακές όσο και τις θρησκευτικές αρχές στην περιοχή και αναδεικνύοντας την σε κέντρο εξουσίας στην πόλη του Λονδίνου, το οποίο ως πόλη τον καιρό αυτό βρισκόταν πιο ανατολικά και το Ουέστμινστερ αποτελούσε προάστιο του.
Μετά την διάλυση των μοναστηρίων από τον Ερρίκο Η´ καθώς και του αββαείου του Ουέστμινστερ κατά την περίοδο της απόσχισης της Αγγλίας από τον καθολικισμό, το 1585 δημιουργήθηκε ξεχωριστά μια νέα δημοτική αρχή η οποία διαχειρίζονταν πλέον την γη η οποία προηγουμένως άνηκε στο αββαείο. Οι εξουσίες της αρχής αυτής, γνωστής ως Westminster Court of Burgesses (Αυλή των δημοτών του Ουέστμινστερ) ορίστηκαν περαιτέρω με σχετικό βασιλικό διάταγμα του 1604, και εξακολούθησε να υπάρχει έως το 1900, όταν πλέον αντικαταστάθηκε από τον ευρύτερο μητροπολιτικό δήμο του Ουέστμινστερ.
Η σημερινή πόλη του Ουέστμινστερ ως διαχειριστική αρχή εντός των σύγχρονων ορίων της υπάρχει από το 1965, όταν εντός της πόλης του Ουέστμινστερ συγχωνεύτηκαν 3 άλλοι γειτονικοί δήμοι, του Σαιντ Μαρυλεμπόν, Πάντιγκτον, και ο παλαιός μητροπολιτικός δήμος του Ουέστμινστερ ο οποίος περιείχε τις περιοχές του Σόχο, Μέιφαιρ, Σαιντ Τζέιμσις, Στραντ, Ουέστμινστερ, Πίμλικο, Μπελγκράβια, και Χάιντ Παρκ.
Αξιοθέατα
Στην περιοχή της πόλης του Ουέστμινστερ περιλαμβάνονται πολλά από τα γνωστότερα αξιοθέατα του Λονδίνου, όπως τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, το παλάτι του Ουέστμινστερ όπου στεγάζεται το βρετανικό κοινοβούλιο και τμήμα του κτηρίου αποτελούν ο Μπιγκ Μπεν και ο πύργος της Βικτωρίας, και σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται το αββαείο του Ουέστμινστερ. Στην περιοχή επίσης υπάρχει μεγάλος αριθμών υπαίθριων χώρων, όπως το Γκρην Παρκ, Χάιντ Παρκ, κήποι του Κένσινγκτον, Ρίτζεντς Παρκ, και Σαιντ Τζέιμς Παρκ.
Οι μεγάλου μεγέθους γέφυρες της περιοχής αποτελούνται από την γέφυρα του Τσέλσι, γέφυρα του Γκρόσβενορ, γέφυρα του Βώξχολ, γέφυρα του Λάμπεθ, γέφυρα του Ουέστμινστερ, γέφυρα του Χάνγκερφορντ, και την γέφυρα του Ουότερλου.