cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς
Το Αστεροσκοπείο σήμερα
Σήμερα τα κτήρια του αστεροσκοπείου στεγάζουν ένα μουσείο αστρονομικών και ναυσιπλοϊκών οργάνων, που αποτελεί τμήμα του Εθνικού Ναυτικού Μουσείου. Στα όργανα αυτά περιλαμβάνονται το βραβευμένο θαλάσσιο χρονόμετρο του Τζον Χάρισον, το H4, και οι τρεις προκάτοχοί του. Επίσης, αρκετά άλλα ωρολογιακά κατασκευάσματα που οριοθετούν την ιστορία της τηρήσεως του ακριβούς χρόνου για χρήσεις στην Αστρονομία και τη ναυσιπλοΐα, όπως το σοβιετικό ρολόι Fedchenko των μέσων του 20ού αιώνα (το ακριβέστερο εκκρεμές που κατασκευάσθηκε ποτέ σε πολλαπλά αντίτυπα). Εκεί στεγάζεται και εκτίθεται επίσης το διοπτρικό τηλεσκόπιο Grubb των 28 ιντσών (71,1 εκατοστών), που παραμένει το μεγαλύτερο του είδους του στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ρολόι της Πύλης Shepherd έξω από την πύλη του Αστεροσκοπείου αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα δείγματα ηλεκτρικού ρολογιού. Τον Φεβρουάριο 2005 άρχισαν τα έργα ενός νέου αναπτυξιακού πλάνου 15 εκατομ. λιρών, που περιλαμβάνουν ένα νέο πλανητάριο, χώρους εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και πρόσθετο χώρο εκθεμάτων. Το νέο «Πλανητάριο Peter Harrison», 120 θέσεων, άνοιξε επίσημα στις 25 Μαΐου 2007.
Το Αστεροσκοπείο σε διάφορες τοποθεσίες
Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα το «Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς» δεν βρισκόταν στο Γκρήνουιτς. Το τελευταίο έτος που όλες οι υπηρεσίες του βρίσκονταν εκεί ήταν το 1924: τότε ο σιδηρόδρομος άρχισε να επηρεάζει τις μετρήσεις του Τμήματος Μαγνητισμού και Μετεωρολογίας, οπότε αυτό μετακόμισε στο Σάρεϊ. Το 1939, με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλά τμήματα εκκενώθηκαν προς την ύπαιθρο (Σάρεϊ, Μπράντφορντ και Μπαθ). Οι δραστηριότητες στο Γκρήνουιτς περιορίσθηκαν στο απολύτως ελάχιστο.
Μεταπολεμικώς, το 1947, αποφασίσθηκε η μετακίνηση στο Κάστρο του Herstmonceux και τα γύρω του 1.300 στρέμματα (70 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά του Γκρήνουιτς, κοντά στο Hailsham του Ανατ. Σάσεξ), εξαιτίας προβλημάτων με τη φωτορύπανση του Λονδίνου. Παρότι ο Βασιλικός Αστρονόμος Χάρολντ Σπένσερ Τζόουνς μετακόμισε στο κάστρο το 1948, το επιστημονικό προσωπικό παρέμεινε στο Λονδίνο μέχρι την ολοκλήρωση νέων κτιρίων το 1957. Λίγο αργότερα, άλλα τμήματα που βρίσκονταν διάσπαρτα στη χώρα συγκεντρώθηκαν στο Herstmonceux.
Το μεγάλο «Τηλεσκόπιο Ισαάκ Νεύτων» κατασκευάσθηκε στο Herstmonceux το 1967, αλλά μεταφέρθηκε στο Αστεροσκοπείο του Ρόχε δε λος Μουτσάτσος στα Κανάρια Νησιά το 1979. Το 1990 το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς άλλαξε και πάλι έδρα, αυτή τη φορά στο Καίμπριτζ. Μετά από μία απόφαση του Συμβουλίου Ερευνών Σωματιδιακής Φυσικής και Αστρονομίας (Particle Physics and Astronomy Research Council) του Ηνωμένου Βασιλείου, το ίδρυμα έκλεισε οριστικά το έτος 1998. Το Γραφείο Ναυτικού Αλμανάκ μεταφέρθηκε στα Εργαστήρια Ράδερφορντ Άπλετον, ενώ άλλες αρμοδιότητες μεταφέρθηκαν στο «Βρετανικό Κέντρο Τεχνολογίας Αστρονομίας» (UK Astronomy Technology Centre) στο Εδιμβούργο. Σήμερα το κάστρο στεγάζει το Κέντρο Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Queen's του Καναδά και το «Κέντρο Επιστήμης Αστεροσκοπείων» (Observatory Science Centre).
thumb|right|Το Αστεροσκοπείο στο Γκρήνουιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστεροσκοπεία Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Αγγλία
Α1 Κατηγορία επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών 2008-2009
Το πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2008−2009 διεξήχθη με τη συμμετοχή 10 ομάδων. Διεξήχθη σε δύο γύρους, σύνολο 18 αγώνων για κάθε ομάδα, ενώ δεν διεξήχθησαν πλέι οφ. Στην κορυφή ισοβάθμησαν Α.Σ. Πέρα και Ολυμπιακός, πρωταθλητής όμως αναδείχθηκε ο Α.Σ. Πέρα καθώς υπερτερούσε στα σετ, στα μεταξύ τους παιχνίδια, με 21-20.
Μπαράζ για Α1
Στα μπαράζ για την Α1 της επόμενης περιόδου συμμετείχαν τέσσερις ομάδες: οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 8 και 9 στην Α1 και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 2 και 3 στην Α2. Ο Παναθηναϊκός και ο ΓΑΣ Ελευσίς κατάφεραν να παραμείνουν στην Α1.
Πηγές
2008 2009 Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 2008 Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 2009
Αγνή του Ζολμς-Λάουμπαχ
Η Αγνή, γερμ.: Agnes von Solms-Laubach (7 Ιανουαρίου 1578 - 23 Νοεμβρίου 1602) από τον Οίκο του Ζολμς ήταν κόρη του κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Κάσελ από το 1593 μέχρι το τέλος της.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ (1546-1600) και της Μαργαρίτας (1554-1606), κόρης του Γεωργίου Α΄ κόμη του Σένμπουργκ-Γκλάγκαου.
Παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών, στις 23 Σεπτεμβρίου 1593, με τον Mαυρίκιο λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο γάμο της μεγαλύτερης αδελφής της Άννας-Μαρίας. Ο γάμος της Άννας εορτάστηκε παρουσία πολλών πριγκιπικών προσκεκλημένων. Ο γάμος με την Καλβινίστρια κόμισσα αύξησε τους δεσμούς του Μαυρίκιου με τους Καλβινιστές κόμητες του Βέτεραου, αν και ο Mαυρίκιος είχε επιλέξει την Αγνή ως σύζυγό του περισσότερο από αγάπη, παρά από δυναστικό υπολογισμό.
Η Αγνή χαρακτηρίστηκε ως εξαιρετικά ταλαντούχα, όμορφη και αξιαγάπητη. Η Mάτχαους Μέριαν έφτιαξε ένα κέντημα της κόμισσας με τον σύζυγο και τα παιδιά της. Την επομένη ημέρα μετά το τέλος της Άννας, ο Mαυρίκιος έγραψε στον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας για τη μεγάλη του απώλεια.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μαυρίκιο λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ και είχε παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ζολμς
Άγιος Γεώργιος (συνοικία Λατσιών)
Ο Άγιος Γεώργιος είναι συνοικία του Δήμου Λατσιών. Αποτελεί την μεγαλύτερη συνοικία του δήμου και καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής του έκτασης. Στο κέντρο του βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ενώ ανατολικά των ορίων του με την συνοικία του Αγίου Ελευθερίου, κοντά στα όρια με τον Δήμο Γερίου, βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Νικήτα.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τη συνοικία Απόστολος Βαρνάβας και Άγιος Μακάριος (Δήμος Στροβόλου), στα βορειοανατολικά με την Αγλαντζιά, στα ανατολικά με το Γέρι και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στα νότια με τη συνοικία Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη (Δήμος Ιδαλίου), στα νοτιοδυτικά με τη Νήσου, στα δυτικά με το Τσέρι και στα βορειοδυτικά με την Αγία Παρασκευή (Δήμος Λακατάμιας). Επιπλέον, η συνοικία Άγιος Ελευθέριος συνορεύει από όλες τις μεριές της με τον Άγιο Γεώργιο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Γεωργίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Κόβαλοι
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Κόβαλοι ήταν γνωστή μία ομάδα από δαίμονες που ανήκαν στην ακολουθία του θεού Διονύσου. Οι Κόβαλοι αναφέρονται από τον Αριστοφάνη, ο οποίος τους χαρακτηρίζει «κακόβουλους», «πανούργους» και «υβριστές». Είναι πιθανό να σχετίζονται με τον δαίμονα Κοάλεμο. Η λέξη «Κόβαλοι» έχει κοινή ρίζα με τη γερμανική Kobold = στοιχειό, δαιμόνιο, κακό πνεύμα. Η λέξη Kobold έδωσε το όνομά της στο χημικό στοιχείο της ύλης κοβάλτιο (εξαιτίας των τοξικών ορυκτών του).
Κομπιούτερ
Η λέξη Κομπιούτερ μπορεί να αναφέρεται :
Κόβαλοι
Πηγή
Κοβαλοι
Νίκος Σεργιανόπουλος
Βιογραφία
Σπούδασε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος από όπου αποφοίτησε το 1979, και σχεδόν αμέσως εντάχτηκε στο δυναμικό της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης». Με την Πειραματική Σκηνή του δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει σε σημαντικούς ρόλους του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου.
Έχει παίξει και πρωταγωνιστήσει σε πολλά θεατρικά έργα ως μέλος της Πειραματικής Σκηνής της "Τέχνης" (1979-1983), του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1983-1993), του θεάτρου "Αθηνών" (1993), αλλά και του θεάτρου "Βεάκη" (2001), όπως επίσης και στην τηλεόραση με σημαντικότερο τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά Δύο Ξένοι (1997-1999). Πρωταγωνίστησε επίσης στην σειρά Οι Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη (2002-2004). Η τελευταία του τηλεοπτική σειρά ήταν Η εξαφάνιση (2008).
Ο Νίκος Σεργιανόπουλος δολοφονήθηκε στις 4 Ιουνίου 2008 με 21 μαχαιριές στο διαμέρισμα όπου διέμενε στο Παγκράτι, σε ηλικία 55 ετών. Βρέθηκε γυμνός στο σαλόνι του, μέσα σε μια λίμνη αίματος από την οικιακή βοηθό του σπιτιού, ενώ το μαχαίρι του εγκλήματος εντοπίστηκε στην κουζίνα. Στις 26 Ιουλίου 2008, ως ένοχος της δολοφονίας του ομολόγησε ο γεωργιανής καταγωγής Ντέιβιντ Μουρτικνέλι, ο οποίος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δολοφονημένοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πυλάρτης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πυλάρτης (από το πύλαι + αραρίσκω, δηλαδή αυτός που κλείνει και γενικά φρουρεί τις πύλες) είναι γνωστοί δύο από τους Τρώες πολεμιστές κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Αναφέρονται σε δύο διαφορετικές ραψωδίες στην Ιλιάδα (Λ 491 και Π 696) και σκοτώθηκαν ο μεν πρώτος από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο, ο δε δεύτερος από τον Πάτροκλο.
Πηγές
Πυλαρτης
Beriev Be-6
Το Beriev Be-6 (Κωδική Ονομασία NATO: Madge) ήταν μια μεγάλη αμφίβια αεράκατος, Ρωσικής σχεδίασης και κατασκευής. Είχε χαρακτηριστικές πτέρυγες σχήματος γλάρου και διπλό κάθετο σταθερό, σχήματος οβάλ. Ήταν σχεδιασμένο να εκτελεί πληθώρα αποστολών όπως μακράς εμβέλειας ναυτική αναγνώριση, παράκτια περιπολία, έπιτήρηση εμπορικών γραμμών, ανθυποβρυχιακό πόλεμο, επίθέσεις κατά στόχων επιφανείας, ναρκοθέτηση και μεταφορά φορτίου και προσωρικού.
Το αεροσκάφος κατάσκευάστηκε το 1949 και παρέμεινε σε υπηρεσία έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Κάποια αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν και ως πολιτικά μεταγωγικά στις περιοχές του Αρκτικού Κύκλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Be Be Be Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Be-6
Μπέρουμ
Το Μπέρουμ είναι ένας δήμος της Νορβηγίας στο Ακέρσους. Αποτελεί προάστιο του Όσλο. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές της πόλης. Έχει το υψηλότερο εισόδημα ανά κάτοικο στη χώρα. Έχει ψηφιστεί σαν η καλύτερη τοποθεσία στη Νορβηγία για να ζει κανείς, λαμβανομένου υπόψιν τις κυβερνητικές και δημόσιες υπηρεσίες προς τους πολίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορβηγίας
Ντενγκ Γιου
Ο Ντενγκ Γιου (2–58 μ.Χ.), με το όνομα ευγενή Zhonghua, ήταν Κινέζος πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής της πρώιμης δυναστείας των Ανατολικών Χαν που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επανένωση της Κίνας από τον αυτοκράτορα Κουάνγκγου. Αν και γνώρισε κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας τον Liu Xiu, τον μελλοντικό αυτοκράτορα Κουάνγκγου, ο Ντενγκ έμεινε μακριά από τις εξεγέρσεις που ανέτρεψαν τη Δυναστεία Σιν, στην οποία ο Λιου είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Επανήλθε στον Λιου ως σύμβουλος όταν ο τελευταίος ήταν στρατηγός υπό τη βραχύβια αποκατάσταση των Χαν του αυτοκράτορα Τζενγκσί και κέρδισε την αναγνώριση για την ικανότητά του να προτείνει ταλαντούχο προσωπικό. Όταν ο ίδιος ο Λιου διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό τίτλο των Χαν, ο Ντενγκ διορίστηκε Εξοχότητα στις Μάζες, ένα πρωθυπουργικό αξίωμα, σε ηλικία 24 ετών και ανταμείφθηκε περαιτέρω με το αξίωμα του μαρκησίου. Ο Ντενγκ πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου του ως Εξοχότητα στην εκστρατεία, με ανάμεικτα αποτελέσματα. Στη συνέχεια παραιτήθηκε ως Εξοχότητα, αλλά παρέμεινε ανώτερος στρατιωτικός διοικητής μέχρι την οικειοθελή αποστράτευσή του το 37 μ.Χ., τη στιγμή που ο αυτοκράτορας Κουάνγκγου προσπάθησε να μειώσει τη στρατιωτική δύναμη των βασικών υφισταμένων του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινέζοι στρατιωτικοί
Τζορτζ Μπέρναρντ Σω
Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω (Αγγλικά: George Bernard Shaw, 26 Ιουλίου 1856 – 2 Νοεμβρίου 1950) ήταν Ιρλανδός στην καταγωγή και υπήρξε κριτικός, δραματουργός και θεατρικός συγγραφέας, που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1925.
Οικογένεια και σπουδές
«Δεν ξέρω αν γεννήθηκα τρελός ή ελαφρόμυαλος· η αλήθεια είναι ότι η βασιλεία μου, δεν ήταν του κόσμου τούτου. Ένοιωθα απόλυτα κύριος και αυτεξούσιος μόνο στο βασίλειο της φαντασίας μου και μόνο κοντά στους μεγάλους νεκρούς γνώρισα αληθινά φιλική ατμόσφαιρα». Έτσι είπε κάποτε αυτοχαρακτηριζόμενος ο μεγάλος Ιρλανδός, που η γενιά του κρατούσε από τον Μακντώφ, όπως πίστευε, τον γνωστό Σαιξπηρικό ήρωα του Μάκβεθ. Ο κορυφαίος Ιρλανδός δραματουργός γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1856, στο υπνοδωμάτιο του πατρικού του σπιτιού στην οδό Synge 33, στο Δουβλίνο και πέθανε το 1950 στο Έιγιοτ Σαιντ Λώρενς του Χέρτφορντσαϊρ (Ayot St Lawrence in Hertfordshire), στην Αγγλία. Ήταν από μικροαστική οικογένεια προτεσταντών: τον Τζορτζ Καρρ Σω (George Carr Shaw), (1814-1885), αποτυχημένο έμπορο και αλκοολικό και την Ελισάβετ Γκέρλυ (Lucinda Elizabeth Gurly) (1830-1913), επαγγελματία τραγουδίστρια, μαθήτρια του Βάνταλερ Λη (George John Vandeleur Lee) και δασκάλα φωνητικής. Ο Τζορτζ Καρρ Σω καταγόταν από μία οικογένεια που εγκαταστάθηκε ίσως στην Ιρλανδία στο τέλος του 17ου αιώνα. Η οικογένεια των Σω, αρκετά αξιοσέβαστη, έχει να επιδείξει τραπεζίτες, κληρικούς, δημόσιους υπαλλήλους και Βαρωνέτους ακόμη και πολλά άλλα αξιώματα, που οι διάφοροι Σω κατά καιρούς απέκτησαν. Ο Τζορτζ Καρρ μεγάλωσε με πολλές στερήσεις και τον ανέθρεψε μία χήρα μητέρα, προστάτιδα 13 παιδιών. Το ένδοξο όμως όνομα των Σω εξασφάλισε στον Τζορτζ Καρρ αργομισθία σε ένα δικηγορικό γραφείο του Δουβλίνου και αργότερα ασχολήθηκε με το εμπόριο σιτηρών, χωρίς όμως επιτυχία, γιατί του έλειπε το εμπορικό δαιμόνιο. Οι διάφορες ατυχίες δεν τον κλόνισαν ποτέ. Το πηγαίο αυθόρμητο χιούμορ του τον βοηθούσε να αντιδρά πάντα στις αντιξοότητες της ζωής. Όταν η επιχείρηση σιτηρών χρεοκόπησε, ο Τζορτζ Καρρ, αντί να απελπιστεί και να χάσει το θάρρος του, βρήκε την ευκαιρία να γελάσει με την καταστροφή του, σαν να διασκέδαζε μόνος του με την ιδέα της χρεωκοπίας. Τα πιο σοβαρά ζητήματα τα αντιμετώπιζε με έμφυτη σατυρική διάθεση και χαριτολογούσε μιλώντας ακόμα και για τη Βίβλο, παρόλο που ήταν φανατικός προτεστάντης. Ήταν 40 ετών όταν ζήτησε σε γάμο την Ελισσάβετ Γκέρλυ, που είχε ερωτευτεί. Από το γάμο αυτόν γεννήθηκε ο Μπέρναρντ στις 26 Ιουλίου του 1856. Στο σπίτι της οδού Άππερ Συνγκ αριθμός 3 στο Δουβλίνο γνώρισε το φως ο διάσημος σύγχρονος δραματογράφος.
Ο Μπέρναρντ από μικρός κατάλαβε τη δύναμη που έχει η μοναξιά, που βοηθάει στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και του χαρακτήρα. Τον ευχαριστούσε ο τακτικός απογευματινός περίπατος με την υπηρέτρια του σπιτιού και οι επισκέψεις που έκαναν μαζί σε σπίτια φίλων της. Θλιβερά ανήλιαγα σπίτια ανθρώπων, που τους μάστιζε η φτώχεια. Από τότε όπως είπε και ο ίδιος «Μεγάλωνε μέσα μου η απόφαση ν' αγωνιστώ με όλα μου τα μέσα για την καταπολέμηση της δυστυχίας, για την ανακούφιση της τάξεως των φτωχών και πασχόντων». Η περιορισμένη ζωή, οι οικογενειακές στενοχώριες και η έλλειψη κάθε ψυχαγωγίας και τέρψης χαλύβδωναν τον Σω. Το παράδειγμα του πατέρα του ήταν γι' αυτόν οδηγός: είχε μάθει πως ήταν αρκετό να μπορείς να βρίσκεις ακόμη και σε ένα θλιβερό γεγονός την κωμική του πλευρά, για να μην κυριέψει την ψυχή σου ποτέ η απογοήτευση. Πίστεψε ότι στη ζωή δεν υπάρχουν μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες, αλλά καταστάσεις τραγικοποιημένες από την ανθρώπινη υπερβολή. Κάτω από αυτό το πρίσμα θα δει αργότερα και τους ήρωες των Ελλήνων τραγικών, όπως και τους Σαιξπηρικούς ήρωες. Αυτός ήταν και ο λόγος που απέφυγε να δώσει τραγικό βάρος στα έργα του· ήταν βέβαιος πως η τραγικότητα, αν υπάρχει, μπορεί να φανεί και στο απλούστερο καθημερινό γεγονός, χωρίς να έχει ανάγκη από υπερβολικές, απίθανες και εξωανθρώπινες καταστάσεις.
Στα 5 του χρόνια, διάβασε την πρώτη του εφημερίδα και ήρθε σε επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Αυτό συνέβη το 1861, όταν οι εφημερίδες ανήγγειλαν το θάνατο του πρίγκιπα Αλβέρτου. Αργότερα ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος και άλλα γεγονότα της ίδιας εποχής τράβηξαν το ενδιαφέρον του. Σε πολύ μικρή ηλικία ο Σω πήγαινε τακτικά στην εκκλησία και παρακολουθούσε τα μαθήματα του Κυριακάτικου σχολείου. Όμως γρήγορα έδωσε τέλος σε αυτή την συνήθεια, την υποχρεωτική και επί το πλείστον άχρηστη θητεία, όπως ο ίδιος έλεγε και τη θέση της πήραν περίπατοι και ξέγνοιαστες ημέρες κάτω από τον πρωινό Κυριακάτικο ήλιο. Αργότερα έγραψε κάτι πολύ τολμηρό: «Αν οι εκκλησίες ήθελαν να εκτελούν τον προορισμό τους, έπρεπε χωρίς άλλο να μετατραπούν αυτόματα σε κέντρα ψυχαγωγίας των εργαζομένων, που θα προσέφεραν σε κατάλληλες ώρες μουσική, κλασσική ή χορευτική, θα οργάνωναν ακόμη και θεατρικές παραστάσεις και θα είχαν και ευχάριστα παιχνίδια, από αυτά που αγαπούν οι νέοι τις ώρες της σχόλης τους. Τώρα, ίσως ο επίσκοπος του Λονδίνου με αφορίσει, είμαι όμως βέβαιος πως αν εφαρμοζόταν το σύστημα που προτείνω, ο μισθός του θα ήταν πάλι ο ίδιος, όπως και τώρα. Δεν θα είχε λοιπόν να πάθει καμία ζημιά» Στα 16 του, η μητέρα εγκατέλειψε τον άνδρα της, μετακόμισε στο Λονδίνο και έζησε μαζί με τον Λη και τις δυο κόρες της, τη Lucinda Frances (1853-1920), τραγουδίστρια μουσικής κωμωδίας και οπερέτας, και την Elinor Agnes (1854-1876). Ο ίδιος παρέμεινε στο Δουβλίνο με τον πατέρα του για να τελειώσει το σχολείο, όπου υπήρξε απρόθυμος μαθητής, και αργότερα εργάστηκε ως υπάλληλος σε ένα κτηματομεσιτικό γραφείο. Από τον αλκοολισμό του πατέρα ο γιος κληρονόμησε ακριβώς την αντίθετη στάση, για όλη του τη ζωή. Έμεινε για να σπουδάσει για μικρό χρονικό διάστημα στο Wesleyan Connexional School, σχολείο που ανήκε στη Methodist New Connexion, μετά πήγε σε ένα ιδιωτικό κοντά στο Dalkey, για να μεταφερθεί κατόπιν στο Dublin's Central Model School και να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Dublin English Scientific & Commercial Day School. Ως παιδί-μαθητής, αλλά και άνδρας, είχε πικραθεί πολλάκις από διδασκάλους και διδαχές και ισχυρίστηκε, σε μια σύνοψη αυτών των εμπειριών του, στο "Cashel Byron's Profession", πως τα σχολεία δεν είναι οίκοι μόρφωσης τόσον, όσο φυλακές, με κλειδοκράτορες τους δασκάλους, αλλά και τους ίδιους τους γονείς, με σκοπό να φυλάξουν εκεί τα βλαστάρια τους.
Συγγραφική και πολιτική δραστηριότητα
Το 1876 έφυγε από το Δουβλίνο και μετακόμισε στην Αγγλία, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της μακράς ζωής του, στο σπίτι της μητέρας του στο Λονδίνο, προσπαθώντας να σταδιοδρομήσει στη δημοσιογραφία και τη συγγραφή. Αρχικά ασχολήθηκε με τις μεταφράσεις και τις επιμέλειες έργων, γνωστών συγγραφέων· αργότερα έγινε γνωστός ο ίδιος πλέον ως κριτικός μουσικής και θεατρικών έργων, με το ψευδώνυμο Corno di Bassetto.
Το πρώτο είδος με το οποίο ασχολήθηκε ήταν το πεζογράφημα, με πρώτο του βιβλίο το Ανωριμότητα (Ιmmaturity). Παράλληλα διάβαζε μανιωδώς σε δημόσιες βιβλιοθήκες και στο αναγνωστήριο του Βρετανικού Μουσείου. Ακολούθησαν Ο παράλογος κόμπος (The irrational Knot), Η αγάπη μεταξύ των καλλιτεχνών (Love among artist), το επάγγελμα του Κάσελ Μπάιρον (Cashel Byron's Profession). Με τα έργα του αυτά δείχνει πως αρχίζει να προσηλυτίζεται στις αρχές του σοσιαλισμού, χωρίς ίσως ο ίδιος να το καταλαβαίνει. Είναι γεγονός πως είχε ξεπεράσει πια το στάδιο του φιλελεύθερου υλιστή και το πέμπτο του έργο Ένας ακοινώνητος σοσιαλιστής (An Unsocial Socialist), δείχνει ολοφάνερα τη νέα δημιουργική μέθοδο που ακολουθεί ο συγγραφέας.
Από το 1876 έως το 1885 ακολουθεί μία περίοδος πολύ σκληρή για τον Σω. Ο αληθινός καλλιτέχνης, θα πει αργότερα ο Τζακ Τάννερ (Jack Tanner) στον Άνθρωπο και Υπεράνθρωπο (Man and Superman), προτιμά να αφήσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του νηστικούς, παρά να ασχοληθεί με άλλη δουλειά από την τέχνη του. Έτσι λοιπόν και ο Σω δεν κέρδιζε ούτε μία πένα από τις εργασίες του και αντιμετώπιζε με θάρρος, αλλά και αρκετή θλίψη τη φτώχεια. «Προσπάθησα τότε να ζήσω σύμφωνα με τις οδηγίες ενός βιβλίου-φυλλαδίου, που είχε τον τίτλο Πώς να ζείτε με έξι πένες την ημέρα. Ακολούθησα τις υποδείξεις του και ομολογώ πως κατάφερα με το στρογγυλό αυτό ποσό να ζήσω μία μόνο ημέρα, αλλά μόνο μία». Δεν παραμελούσε την κοσμική ζωή, ακολουθούσε όμως είχε μία εκκεντρική γραμμή σε όλες του τις εκδηλώσεις, γι' αυτό στα διάφορα σαλόνια τον χαρακτήριζαν παράξενο ή τρελό. Προνομιούχο τρελό όμως, που η κοινωνία ανεχόταν και θαύμαζε τις παραδοξολογίες του.
Το 1881 έγινε χορτοφάγος, αρχικά για να καταπολεμήσει τις ημικρανίες του, αλλά στη συνέχεια ασπάστηκε πλέον με φανατισμό τις αρχές της χορτοφαγίας, για τρεις λόγους. Ο πρώτος ήταν η αγάπη προς τα ζώα, που και αυτά είναι πλάσματα της φύσης και έχουν το δικαίωμα να ζουν ελεύθερα και εξασφαλισμένα. Ο δεύτερος κοινωνικός· ο Σω πίστευε ότι οι ανάγκες της κρεατοφαγίας υποδουλώνουν τον άνθρωπο, απασχολούνται έτσι τόσοι ζωέμποροι, κτηνοτρόφοι, κρεοπώλες, βοσκοί, κ.ά., οι οποίοι θα ήταν πιο χρήσιμοι στην κυκλοφορία άλλων αγαθών, εξίσου απαραίτητων για τη ζωή και ο τρίτος ήταν λόγος προληπτικός για την υγεία. Έγραψε «Σώστε τη ζωή σας και πάψτε να τρώτε κρέας. Σκεφτείτε πως ο Ταύρος, που είναι το δυνατότερο ζώο, είναι χορτοφάγος, νομίζω πως αυτό είναι ακαταμάχητο επιχείρημα για τους χορτοφάγους». Πίστευαν τότε ότι η προσωπικότητά του επηρεαζόταν από τη χορτοφαγία και ότι του έδινε υγεία, διαύγεια πνεύματος και ακμαιότητα. Πολύ είπαν, ότι εάν ακολουθούσε άλλη διατροφική συνήθεια, οι γνώμες του συγγραφέα και η κοσμοθεωρία του θα ήταν τελείως διαφορετικές. Όμως ο Σω τους αποστόμωσε λέγοντας κάποτε πως «στον κόσμο υπάρχουν εκατομμύρια χορτοφάγοι, αλλά ένας Μπέρναρντ Σω».
Το 1882 γίνεται φίλος με τον Γουίλλιαμ Μόρρις William Morris και ξεκινάει την ενασχόλησή του με την προοδευτική πολιτική. Σύχναζε σε διάφορα μέρη, όπου μαζεύονταν και μιλούσαν διάφοροι σοσιαλιστές και έτσι έμαθε να ξεπερνά το τρακ που του προκαλούσε η σκηνή, αλλά και το τραύλισμά του. Ανέπτυξε ένα επιθετικό και ενεργητικό στυλ ομιλίας, που είναι φανερό και στα γραπτά του. Ήρθε σε επαφή με το Das Kapital (Το Κεφάλαιο) του Καρλ Μαρξ, που τον επηρέασε αρκετά. Ωστόσο, το αντιμετώπιζε κριτικά, πιστεύοντας ότι το προλεταριάτο εκφράζεται κυρίως μέσα από τη συντηρητική πολιτική, σε αντίθεση με τη μεσαία και ανώτερη τάξη, που σηκώνει τη σημαία της επανάστασης και στην οποία ανήκε όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και ο Μαρξ και οι περισσότεροι ομοϊδεάτες τους. Μαζί με τη Μπεατρίς και τον Σίντνεϊ Γουέμπ ίδρυσε το 1884 τη Φαβιανή Εταιρεία. Ήταν μία κίνηση διανοούμενων για την έρευνα, συζήτηση και έκδοση σοσιαλιστικών ιδεών. Το όνομά της το πήρε από το Ρωμαίο στρατηγό Κουίντο Φάβιο Μάξιμο, που έμεινε στην ιστορία ως ο «Αναβάλλων» (Cunctator), επιλέγοντας μία τακτική φθοράς από μία στάση αντιπαράθεσης εναντίον του Αννίβα.
Αφιερώθηκε στον αγώνα της μεταμόρφωσης της Βρετανίας σε σοσιαλιστικό κράτος, όχι μέσω επανάστασης, αλλά μέσα από συστηματική πρόοδο και νομοθεσία, που εγκαθιδρύεται με την πειθώ και τη συστηματική εκπαίδευση. Αξίωμά τους ήταν η «αναπόφευκτη βαθμιαία επίλυση». Ενστερνίστηκε τις ιδέες της Συντροφιάς Νέας Ζωής, που αφορούσαν στη διαμόρφωση ενός τέλειου χαρακτήρα στο άτομο και στο σύνολο, πιστεύοντας ότι η ατομική διαμόρφωση και ανάπτυξη είναι ο μόνος τρόπος απελευθέρωσης από την καταπίεση και επιτυγχάνεται με την εκπαίδευση και την ανάπτυξη της ελεύθερης διάκρισης και σκέψης. Η κοινωνική αναμόρφωση στόχευε στην ύπαρξη μιας κοινωνίας, όπου οι δυνατότεροι βοηθούν τους πιο αδύνατους. Ηγετικά στελέχη αυτής της ομάδας, εκτός από τον Σω και τους Γουέμπ, ήταν η Άννι Μπέζαντ, ο Τζωρτζ Ουάλας, ο Σίντνεϊ Ολιβιέ, κ.ά. Η Φαβιανή Εταιρεία θα παίξει αργότερα καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της Οικονομικής Σχολής του Λονδίνου και του Εργατικού Κόμματος.
Έγραψε πολλά άρθρα και κείμενα για τις προοδευτικές τέχνες, όπως τα: "Quintessence Οf Ibsenism", "The Perfect Wangerite", κλπ. Παράλληλα, ως δημοσιογράφος, δούλευε ως κριτικός τέχνης και μουσικής, γράφοντας με το ψευδώνυμο Corno Di Bassetto. Δε σπούδασε μουσική, αλλά είχε αρκετή εμπειρία και καλό μουσικό αφτί χάρη στη μουσικό μητέρα του. Έγινε καλός κριτικός μουσικής, με εφευρετικό, έξυπνο νου και σκληρή κριτική στην ανθρώπινη ανοησία. Τελικά, κατά το διάστημα 1895-1898, δούλεψε ως κριτικός θεάτρου στο Saturday Review, που έγραφε με τα διάσημα πλέον αρχικά GBS.
Το 1891, μετά από πρόσκληση του Τζ.Τ. Γκρέιν, ενός εμπόρου, κριτικού θεάτρου και σκηνοθέτη μιας προοδευτικής θεατρικής ομάδας που είχε το όνομα Ανεξάρτητο Θέατρο, έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο, με τίτλο "Widower's Houses". Τα επόμενα δώδεκα χρόνια έγραψε δώδεκα θεατρικά έργα, παρόλο που δεν έπεισε θεατρικούς επιχειρηματίες του Λονδίνου να τ'α ανεβάσουν. Λίγα από αυτά παίχτηκαν στο εξωτερικό. Το 1898, μετά από σοβαρή αρρώστια, παραιτήθηκε από κριτικός θεάτρου και μετακόμισε από το σπίτι της μητέρας του, που ζούσε ακόμη, για να παντρευτεί τη Σαρλότ Πέην-Τάουνσεντ (Charlotte Payne-Townshend), μια Ιρλανδή με ανεξάρτητο χαρακτήρα. Εγκαταστάθηκαν σε ένα σπίτι στην Ayot St Lawrence Street, που πλέον ονομάζεται Γωνία Σώ (Shaw's Corner), σε ένα μικρό χωριό του Χέρτφορντσαϊρ. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι τον θάνατό της το 1943.
Η επιτυχία πριν και μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο
left|120px|thumb|Άγαλμα του Σω στο Niagara-on-the-Lake Το 1904, ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας Χάρλεϊ Γκράνβιλ Μπάρκερ ανέλαβε τη διεύθυνση του Court Theatre και ίδρυσε και μια νέα πειραματική σκηνή ειδικευμένη στο νέο και προοδευτικό δράμα. Στις επόμενες τρεις σεζόν παίχτηκαν δέκα έργα του, με σκηνοθεσία του ίδιου του Σω, αν και επίσημα σκηνοθέτης φαινόταν ο Μπάρκερ. Άρχισε να γράφει νέα έργα κάτω από τη διαχείριση του Μπάρκερ. Στα επόμενα δέκα χρόνια όλα τα έργα του Σω (εκτός από τον "Πυγμαλίωνα") είχανε παιχτεί από κάποιο θέατρο σε όλη την Αγγλία. Με τα δικαιώματα από αυτά έγινε αρκετά πλούσιος. Παράλληλα, παρέμενε ενεργός στη Φαβιανή Εταιρεία, σαν δημοτικός επίτροπος στο Λονδίνο και σε διάφορες επιτροπές, που έκαναν προσπάθειες για να σταματήσει η θεατρική λογοκρισία.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος το 1914 άλλαξε τη ζωή του. Γι' αυτόν, ο πόλεμος αντιπροσώπευε τη χρεωκοπία του καπιταλιστικού συστήματος, τις τελευταίες προσπάθειες επιβίωσης των αυτοκρατοριών του 19ου αιώνα και την τραγική απώλεια νέων ανθρώπων στο όνομα του πατριωτισμού. Οι απόψεις του εκφράζονταν σε σειρά άρθρων κάτω από τον γενικό τίτλο "Κοινή Λογική Γύρω Από Τον Πόλεμο". Αυτά τα άρθρα ήταν καταστροφικά για τη δημόσια εικόνα του και τον μετατρέψανε σε απόβλητο της κοινωνίας. Συζητήθηκε ακόμα και το ενδεχόμενο να δικαστεί για προδοσία. Όλη αυτή η κατάσταση είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί η παραγωγικότητά του ως συγγραφέα, αφού στο διάστημα αυτό κατάφερε να γράψει μόνο ένα έργο, το "Heartbreak House", που δείχνει τη πίκρα και την απόγνωσή του για τους πολιτικούς και την κοινωνία.
Μετά τον πόλεμο, αποκατέστησε την εικόνα του και επανήλθε η δημιουργικότητά του, με νέα έργα όπως: "Δημιουργική Εξέλιξη", "Μαθουσάλας", "Αγία Ιωάννα", που θεωρείται το κορυφαίο αριστούργημά του. Το 1920 ξεκίνησε φεστιβάλ για έργα του στην Αγγλία. Το 1925 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Μην έχοντας ανάγκη τα χρήματα, τα δώρισε για μία αγγλική έκδοση του έργου του Αύγουστου Στρίντμπεργκ. Το 1938, πήρε το Όσκαρ για τη συμμετοχή του στη ταινία "Πυγμαλίων (Pygmalion, 1938)" και είναι η μοναδική καλλιτεχνική φιγούρα παγκοσμίως, που έχει κερδίσει τον συνδυασμό αυτών των δύο μεγάλων βραβείων.
Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του ως διεθνής διασημότητα, ταξιδεύοντας στον κόσμο και ασχολούμενος με τα τοπικά και διεθνή προβλήματα. Επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση, με πρόσκληση του Στάλιν και τις ΗΠΑ, με πρόσκληση του Γουίλλιαμ Ράντολφ Χερστ. Συνέχισε να γράφει χιλιάδες γράμματα και πάνω από 12 θεατρικά έργα.
Ήτανε χορτοφάγος για 66 ολόκληρα χρόνια, ενώ μέχρι το τέλος της ζωής του συνέχιζε να είναι όχι μόνο παραγωγικός νοητικά, αλλά και καλοστεκούμενος σωματικά. Στα τέλη του Οκτώβρη του 1950, έπεσε από μια σκάλα που είχε ανέβει για να κλαδέψει ένα δέντρο στον κήπο του. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα στις 2 Νοεμβρίου του 1950, σε ηλικία 94 ετών, στο Έιγιοτ Σαιντ Λώρενς, αφήνοντας ένα μισοτελειωμένο θεατρικό έργο. Η τέφρα του με της συζύγου σκορπίστηκε στα μονοπατάκια γύρω από το άγαλμα του Αγίου Ιωάννη, που υπήρχε στον κήπο του.
Οι ιδέες του
Μέσα στα κείμενά του, μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει τις απόψεις του για τη ζωή, τον κόσμο, την εκπαίδευση, τις σχέσεις των δύο φύλων, που πάντα είναι ριζοσπαστικές για την εποχή του, και ακόμη, βαθιά φιλοσοφικές, αν και ποτέ δεν μορφώθηκε αρκετά. Πίστευε ότι τα σχολικά βιβλία δεν αξίζουν να διαβάζονται, γιατί στις σελίδες τους περιλαμβάνονται απόψεις που τα παιδιά πρέπει να παπαγαλίσουν και όχι να κρίνουν, ακόμα και αν είναι παράλογες ή παρωχημένες. Προέτρεπε τους νέους να επαναστατήσουν ενάντια στο κατεστημένο πριν καταντήσουν απολιθώματα. Σύστηνε να ακούνε τις απόψεις των δασκάλων τους με κριτικό πνεύμα και αμφισβήτηση, να βλέπουνε και την αντίθετη άποψη από αυτή που τους επιβάλλεται να μάθουν, να προσπαθούν να ανακαλύψουν την αλήθεια πέρα από αυτόν τον δυϊσμό, μέσα τους. ("Ομιλία Για Την Εκπαίδευση", 1933)
Πίστευε πως τα οικιακά δεν είναι η πιο φυσική καριέρα για τις γυναίκες από ό,τι είναι η στρατιωτική καριέρα για τους άνδρες. Όταν χρειάζεται, μια γυναίκα κάνει παιδιά και τα μεγαλώνει, όπως ένας άνδρας πάει στον πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η επιλογή είναι η μοναδική, που έχει μία γυναίκα ή ένας άνδρας στη ζωή του. Να σκεφτόμαστε πως το ότι τα οικιακά είναι η φυσική επιλογή για μία γυναίκα ισοδυναμεί με το να σκέφτεται ένα παιδί ότι το κλουβί είναι το φυσικό περιβάλλον για έναν παπαγάλο, επειδή ποτέ δεν έτυχε να δει έναν έξω από αυτό. Σίγουρα θα υπάρχουν παπαγάλοι που προτιμούν το κλουβί, είτε από φόβο στην επιβίωση, είτε από συμπάθεια στους ιδιοκτήτες τους, είτε επειδή πιστεύουν ότι είναι η φυσική θέση, που τους έδωσε ο Θεός. Ωστόσο, ο μόνος παπαγάλος που θα μπορούσε να συμπαθήσει ο ελεύθερος άνθρωπος, θα ήταν αυτός που επιμένει να μείνει έξω από το κλουβί, ως μία πρωταρχική συνθήκη για να έχει ευχάριστη ζωή. (Πεμπτουσία Του Ιψενισμού, 1922).
Πίστευε και έγραφε πως στις φυλακές έπρεπε να βρίσκονται εκείνοι που μπορούν να αναμορφωθούν. Εκείνοι που δε μπορούν, θα πρέπει να σκοτώνονται, όπως ένα επικίνδυνο σκυλί ή ένα δηλητηριώδες φίδι, για να μη γεμίζουν οι φυλακές, για να μη δεσμεύονται φύλακες, που σε τελική ανάλυση διαφθείρονται και αυτοί από τους εγκληματίες αυτού του είδους. Ήταν άνθρωπος με πάθος. Αλλά το πάθος δεν έβλαψε το χιούμορ του, την ευρύτητα των απόψεών του και τη συνεχή εξεταστική ματιά του απέναντι στη ζωή. Η ευθύτητα και η ετοιμότητα του νου, το καλωσόρισμα νέων ιδεών, η αγάπη του για τα όμορφα πράγματα, η ικανότητα να εκτιμήσει και να συμπαθήσει ακόμη και αυτές τις δυνάμεις που είναι ενάντιά του, είναι χαρακτηριστικά όχι απλού δραματουργού, αλλά φιλόσοφου του καιρού του, που ακόμη και σήμερα έχει πολλά πράγματα να μας πει και να μας μάθει. Έγραψε πάνω από 60 θεατρικά έργα και γενικά η θητεία του ως μυθιστοριογράφου, κριτικού λογοτεχνίας, δοκιμιογράφου και δημοσιογράφου, ήταν πραγματικά αξιόλογη.
Εργογραφία
(Η πρώτη χρονολογία είναι της συγγραφής και η δεύτερη της πρώτης παράστασης)
(Η πρώτη χρονολογία είναι της συγγραφής και η δεύτερη της πρώτης δημοσίευσης)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί κριτικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ιρλανδοί νομπελίστες
Αλογλιπτίνη
Η αλογλιπτίνη (εμπορική ονομασία Nesina και Vipidia ) είναι ένα από του στόματος χορηγούμενο αντιδιαβητικό φάρμακο το οποίο ανήκει στην κατηγορία των αναστολέων DPP-4 (γλιπτίνες). Η αλογλιπτίνη δεν μειώνει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου. Όπως και άλλα μέλη της κατηγορίας γλιπτινών, προκαλεί μικρή ή καθόλου αύξηση βάρους, παρουσιάζει σχετικά μικρό κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας και έχει σχετικά μέτρια δραστηριότητα μείωσης της γλυκόζης. Η αλογλιπτίνη και άλλες γλιπτίνες χρησιμοποιούνται συνήθως σε συνδυασμό με μετφορμίνη σε άτομα των οποίων ο διαβήτης δεν μπορεί να ελεγχθεί επαρκώς μόνο με μετφορμίνη.
Τον Απρίλιο του 2016, η FDA των ΗΠΑ πρόσθεσε μια προειδοποίηση σχετικά με τον αυξημένο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας. Αναπτύχθηκε από τη Syrrx, μια εταιρεία που εξαγοράστηκε από την Takeda Pharmaceutical Company το 2005.
Ιατρικές χρήσεις
Η αλογλιπτίνη είναι ένας αναστολέας της διπεπτιδυλ-πεπτιδάσης-4 που μειώνει το σάκχαρο του αίματος.
Παρενέργειες
Βάσει κλινικών μελετών, τα ανεπιθύμητα συμβάντα περιλαμβάνουν ήπια υπογλυκαιμία, Η αλογλιπτίνη δεν συσχετίζεται με αυξημένο βάρος, αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων. Μπορεί επίσης να προκαλέσει πόνο στις αρθρώσεις, που μπορεί να είναι σοβαρός και επικίνδυνος για πρόκληση αναπηρίας. Τον Απρίλιο του 2016, η FDA των ΗΠΑ πρόσθεσε μια προειδοποίηση σχετικά με τον αυξημένο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας.
Πρόσβαση στην αγορά
μικρογραφία| Οι πωλήσεις δισκίων αλογλιπτίνης στην ηπειρωτική Κίνα. Η προδιαγραφή είναι 25mg * 10 δισκία. Τον Δεκέμβριο του 2007, η Takeda υπέβαλε μια New Drug Application (NDA) για την αλογλιπτίνη στην Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (USFDA) μετά από θετικά αποτελέσματα σε κλινικές δοκιμές φάσης ΙΙΙ. Τον Σεπτέμβριο του 2008, η εταιρεία υπέβαλε επίσης αίτηση έγκρισης στην Ιαπωνία επιτυγχάνοντας έγκριση τον Απρίλιο του 2010. Η εταιρεία υπέβαλε επίσης αίτηση χορήγησης άδειας κυκλοφορίας (MAA) εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αποσύρθηκε τον Ιούνιο του 2009 λόγω ανάγκης περισσότερων δεδομένων. Το πρώτο NDA της USFDA απέτυχε να λάβει έγκριση και ακολουθήθηκε από ένα ζεύγος NDA (ένα για την αλoγλιπτίνη και ένα δεύτερο για συνδυασμό αλoγλιπτίνης και πιογλιταζόνης ) τον Ιούλιο του 2011. Το 2012, η Takeda έλαβε αρνητική απάντηση από την USFDA και στις δύο αυτές NDAs, αναφέροντας την ανάγκη για πρόσθετα δεδομένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιδιαβητικά φάρμακα Κατηγορία:Νιτρίλια Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Καρβαμίδια Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Πυριμιδίνες
Πυλήνορας
Πηγές
Κατηγορία:Κένταυροι
God Save the King
To God Save the King (Ο Θεός ας σώζει τον Βασιλιά, γνωστός και σαν Ο Θεός σώζοι τον Βασιλέα) είναι ο Εθνικός Ύμνος του Ηνωμένου Βασιλείου, των Βρετανικών Υπερπόντιων Εδαφών και των Εξαρτημένων Εδαφών του Βρετανικού Στέμματος (Crown Dependencies). Είναι επίσης ο δεύτερος Εθνικός Ύμνος της Νέας Ζηλανδίας ενώ παράλληλα αναγνωρίζεται ως Βασιλικός Ύμνος και από τα άλλα Κοινοπολιτειακά Βασίλεια και ανακρούεται σε ειδικές περιστάσεις (όπως σε βασιλικές επισκέψεις ή παρουσία του Γενικού Κυβερνήτη). .
Είναι άγνωστο ποιος έγραψε τους στίχους και τη μελωδία. Ενδεχομένως να προέρχεται από ψαλμωδία ενώ κάποιες φορές αναφέρεται μια απόδοση του 1619 στον συνθέτη John Bull.Η μελωδία του «God Save the King» (ή Queen ανάλογα με το φύλο του μονάρχη), γνωστή ως Oben am jungen Rhein αποτελεί τον εθνικό ύμνο του Λίχτενσταϊν.
Το 2022, μετά τον θάνατο της Βασίλισσας Ελισάβετ Β', επανήλθε ως ύμνος μετά από 70 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αυστραλίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καναδά Κατηγορία:Τζαμάικα Κατηγορία:Τουβαλού Κατηγορία:Μπαχάμες Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ανγκουίλας Κατηγορία:Νησί Νόρφολκ Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια Κατηγορία:Πατριωτικά τραγούδια
Λίμνη Αρκαδίας
Η Λίμνη είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας, το οποίο βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Ολίγυρτος σε υψόμετρο 710 μέτρα και έχει θέα το λεκανοπέδιο της Κανδήλας. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Απέχει 38 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Τρίπολη. Η παλιά της ονομασία ονομασία, από την τουρκοκρατία, είναι Κάτω Άγαλη και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νάσων. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1955 με το ΦΕΚ 54Α - 05/03/1955 μετονομάστηκε σε Λίμνη. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λίμνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεβιδίου του δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 157 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Σαρδανάπαλος
thumbnail|Σαρδανάπαλος. Ασσυρία. Αρχεία του Μουσείου του Μπρούκλιν, Συλλογή Αρχείων Γκουντγίαρ. Ο Σαρδανάπαλος ήταν, σύμφωνα με τον Έλληνα συγγραφέα Κτησία, ο τελευταίος βασιλιάς της Ασσυρίας, αν και στην πραγματικότητα τη θέση αυτή κατέχει ο Ασούρ Ουμπαλίτ Β΄ (612-605 π.Χ.). Το βιβλίο του Κτησία Περσικά είναι χαμένο, αλλά γνωρίζουμε το περιεχόμενό του από μετέπειτα συλλογές και από το έργο του Διόδωρου (II.27). Σε αυτή την αναφορά, ο Σαρδανάπαλος που υποτίθεται ότι έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ., παρουσιάζεται σαν έκφυλη μορφή που περνά τη ζωή του στην τρυφή και έχει έναν καταστροφικό θάνατο. Η θρυλική ηθική παρακμή του Σαρδανάπαλου αργότερα έγινε αντικείμενο θεματολογίας στη λογοτεχνία και την τέχνη, ειδικά κατά τη Ρομαντική περίοδο.
Το όνομα Σαρδανάπαλος πιθανόν είναι παραφθορά του Ασσουρμπανιπάλ, αυτοκράτορα της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, αλλά ο Σαρδανάπαλος που περιγράφεται από τον Διόδωρο έχει πολύ λίγη σχέση με αυτά που είναι γνωστά για αυτόν τον βασιλιά, που στην πραγματικότητα ήταν στρατιωτικά ισχυρός, αποτελεσματικός και μορφωμένος ηγέτης, που ήταν ηγέτης της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας που είχε δει μέχρι τότε ο κόσμος.
Η ιστορία σύμφωνα με τον Διόδωρο
Ο Διόδωρος λέει ότι ο Σαρδανάπαλος, γιος του Ανακυνδαράξη, ξεπερνούσε σε μαλθακότητα και πολυτέλεια όλος τους προηγούμενους ηγεμόνες. Πέρασε όλη τη ζωή του στη μαλθακότητα και την τρυφή. Ντυνόταν με γυναικεία ρούχα και φορούσε μακιγιάζ. Είχε πολλές παλλακίδες, γυναίκες και άντρες. Έγραψε ο ίδιος τον επιτάφιό του, όπου ανέφερε πως η σωματική ευχαρίστηση είναι ο μοναδικός σκοπός στη ζωή. Ο τρόπος ζωής του προκάλεσε δυσαρέσκεια, σε σημείο να οργανωθεί συνωμοσία εναντίον του από τον Αρβάκη. Μια συμμαχία από Μήδους, Πέρσες και Βαβυλώνιους αντιτέθηκαν στους Ασσυρίους. Ο Σαρδανάπαλος ανέλαβε δράση και νίκησε τους επαναστάτες αρκετές φορές σε μάχη, αλλά απέτυχε να τους εξουδετερώσει. Πιστεύοντας ότι τους είχε νικήσει, ο Σαρδανάπαλος επέστρεψε στον έκφυλο τρόπο ζωή του, διατάσσοντας θυσίες και εορτασμούς. Οι επαναστάτες όμως ενισχύθηκαν με νέα στρατεύματα από τη Βακτρία. Τα στρατεύματα του Σαρδανάπαλου αιφνιδιάστηκαν, και εξολοθρεύτηκαν.
Ο Σαρδανάπαλος επέστρεψε στη Νινευή για να υπερασπιστεί την πρωτεύουσά του, ενώ ο στρατός τέθηκε υπό την ηγεσία του γαμπρού του, που κατόπιν ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Έχοντας στείλει την οικογένειά του μακριά για ασφάλεια, ετοιμάστηκε να υπερασπιστεί τη Νινευή. Κατάφερε να αντέξει εναντίον μακροχρόνια πολιορκία, αλλά τελικά βαριές βροχοπτώσεις προκάλεσαν υπερχείλιση του Τίγρη, οδηγώντας στην κατάρρευση ενός από τα αμυντικών τειχών. Για να μην πέσει στα χέρια τον εχθρών του, ο Σαρδανάπαλος έφτιαξε μια τεράστια νεκρική πυρά για τον εαυτό του, όπου έριξε "όλο το χρυσάφι του, ασήμι και βασιλικά ενδύματα". Έβαλε τους ευνούχους και τις παλλακίδες του στην πυρά και κάηκε αυτός και εκείνοι μέχρι θανάτου.
Ο Έλληνας συγγραφέας Χοιρίλος συνέθεσε έναν επιτάφιο για τον Σαρδανάπαλο, που ισχυρίστηκε ότι μετέφρασε από τα Χαλδαϊκά.
Ιστορική ακρίβεια
Δεν υπάρχει βασιλιάς με το όνομα Σαρδανάπαλος στον Κατάλογο Βασιλιάδων της Ασσυρίας. Κάποια κομμάτια της ιστορίας του Σαρδανάπαλου φαίνεται να σχετίζονται σε έναν βαθμό με γεγονότα των ύστερων χρόνων της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, περιλαμβανομένης της σύγκρουσης μεταξύ του βασιλιά Ασσουρμπανιπάλ και του αδελφού του Σαμάς σουμ ουκίν, ο οποίος έλεγχε τη Βαβυλώνα ως υποτελή περιοχή, εκ μέρος του αδελφό του. Ενώ ο Σαρδανάπαλος έχει ταυτιστεί με τον Ασσουρμπανιπάλ από τον Ιουστίνο, ο θάνατός του στις φλόγες του παλατιού του είναι πιο κοντά με αυτόν του αδελφού του Σαμάς σουμ ουκίν, που τον συνεπήρε ο Βαβυλωνιακός εθνικισμός και έφτιαξε συμμαχία με τους Βαβυλωνίους, τους Χαλδαίους, τους Ελαμίτες, και τους Άραβες εναντίον του Ασσουρμπανιπάλ σε μια προσπάθεια να μεταφέρει την έδρα της αχανούς αυτοκρατορίας από τη Νινευή στη Βαβυλώνα.
Δεν υπάρχει καμία απόδειξη που προέρχεται από τη Μεσοποταμία ότι είτε ο Ασσουρπανιπάλ είτε ο Σαμάς σουμ ουκίν είχαν έκφυλη ζωή, ή ομοφυλοφιλικές ή παρενδυτικές προτιμήσεις. Φαίνεται ότι και οι δύο ήταν ισχυροί, πειθαρχημένοι, σοβαροί και φιλόδοξοι ηγέτες, ενώ ο Ασσουρπανιπάλ είναι γνωστό ότι ήταν μορφωμένος με ενδιαφέρον στα μαθηματικά, την αστρονομία και αστρολογία, την ιστορία, τη ζωολογία και τη βοτανολογία.
Ήταν ο Σαμάς σουμ ουκίν πο πολιορκήθηκε στη Βαβυλώνα και ηττήθηκε, και οι σύμμαχοί του συνετρίβησαν, όχι ο Ασσουρπανιπάλ στη Νινευή. Μετά από την ήττα του πρώτου το 648 π.Χ., μια επιγραφή στα αρχεία του Ασσουρπανιπάλ καταγράφει ότι "έριξαν τον Σαμάς σουμ ουκίν, εχθρό αδελφό που επιτέθηκε, μέσα στην πύρινη λαίλαπα".
Η πραγματική Πτώση της Νινευή συνέβη το 612 π.Χ. μετά που η Ασσυρία είχε αποδυναμωθεί πολύ από μια σειρά εσωτερικών εμφύλιων πολέμων μεταξύ διεκδικητών του θρόνου. Οι πρώην υποτακτικοί της εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση και απελευθερώθηκαν από τον Ασσυριακό ζυγό. Η Ασσυρία δέχτηκε το 612 π.Χ. επίθεση από συμμαχία δυνάμεων των Μήδων, Σκυθών, Βαβυλωνίων, Χαλκαίων, Περσών, Κιμμερίων και Ελαμιτών. Η Νινευή πολιορκήθηκε και λεηλατήθηκε το 612 π.Χ. Ο γιος του Ασσουρπανιπάλ Σισαρισκούν (ο τρίτος από τους τέσσερεις βασιλιάδες που βασίλεψαν μετά των Ασσουρπανιπάλ) ήταν τότε ο βασιλιάς της Ασσυρίας. Μάλλον σκοτώθηκε ενώ υπερασπιζόταν την πόλη, αν και οι αναφορές είναι αποσπασματικές. Ο Ασούρ Ουμπαλίτ Β΄ τον διαδέχτηκε, και ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της ανεξάρτητης Ασσυρίας, που βασίλεψε από τη Χαρράν, τελευταία πρωτεύουσα της Ασσυρίας μέχρι το 605 π.Χ. Η Ασσύρια επεβίωσε ως κατεχόμενη επαρχία και γεωπολιτική οντότητα μέχρι τη διάλυσή της μετά την αραβική Μουσουλμανική κατάκτηση της Μεσοποταμίας τον 7ο αιώνα μ.Χ. Η περιοχή ακόμα κατοικείται από σήμερα Χριστιανική Ασσυριακή μειονότητα που μιλάει ακόμα Ανατολικά Αραμαϊκά.
Υποτιθέμενος τάφος
Την παραμονή της Μάχης της Ισσού (333 π.Χ.), λένε οι βιογράφοι του Αλέξανδρου, δείξανε στον Αλέξανδρο αυτό που οι ντόπιοι πίστευαν ότι ήταν ο τάφος του Σαρδανάπαλου στην Αγχίαλο της Κιλικίας, με ένα ανάγλυφο που έδειχνε τον βασιλιά να χτυπάει τα χέρια του πάνω από το κεφάλι του και μια επιγραφή που οι ντόπιοι του μεταφράσανε, "Ο Σαρδανάπαλος, γιος του Ανακυνδαράξη, έχτισε την Αγχίαλο και την Ταρσό σε μία μέρα. Άγνωστε, τρώγε, πίνε, κάνε έρωτα, καθώς τα ανθρώπινα δεν αξίζουν αυτό" (εννοώντας το χτύπημα των χεριών). Ιστορικά, δεν υπάρχει καταγραφή οποιουδήποτε Ασσύριου βασιλιά να πεθαίνει και να θάβεται στην Κιλικία.
Στη τέχνη και λογοτεχνία
Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου ήταν το αντικείμενο πίνακα της Ρομαντικής περιόδου από τον Γάλλο ζωγράφο του 19ου αιώνα Ντελακρουά, Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου, που με τη σειρά του βασίστηκε σε έργο του 1821 του Λόρδου Μπάιρον Σαρδανάπαλος, το οποίο βασίστηκε στον Διόδωρο.
Στην τέταρτη πράξη του Φάουστ του Γκαίτε, ο Φάουστ απαντάει με την αναφώνηση "Σαρδανάπαλος!" στη «μαντεψιά» του Μεφιστοφελή για το τι θέλει ο Φάουστ. Ο Μεφιστοφελής προσφέρει σαν στόχο ζωής τον Φάουστ μια ζωή απόλαυσης.
Ο Έρνεστ Κόλεριτζ, στις σημειώσεις του για τα έργα του Μπάιρον, λέει, "Δεν είναι καν απαραίτητο να υπενθυμίσουμε στον σύγχρονο αναγνώστη ότι ο Σαρδανάπαλος της ιστορίας είναι ένα χαρακτήρας που δεν έχει ταυτοποιηθεί, για να μην πούμε ότι δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί… Ο χαρακτήρας που σκιαγράφησε ή εφεύρε ο Κτησίας, ένας θηλυπρεπής έκφυλος, βυθισμένος στη χλιδή και την αυταρέσκεια, που τελικά αναγκάστηκε να πάρει τα όπλα, και μετά από παρατεταμένη αλλά αναποτελεσματική αντίσταση απέφυγε την αιχμαλωσία με το να αυτοκτονήσει, δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί".
Ο Σαρδανάπαλος είναι ήρωας στην Πτώση της Νινευή του Έντγουιν Άθερστοουν. Απεικονίζεται σαν εγκληματίας που διατάσσει την εκτέλεση εκατό αιχμαλώτων πολέμου και καίει το παλάτι του με όλες τις παλλακίδες του μέσα.
Ο Ρομαντικός Γάλλος συνθέτης του 19ου αιώνα Μπερλιόζ έγραψε μια καντάτα με θέμα τον θάνατο του Σαρδανάπαλου. Ήταν η τέταρτη και τελικά επιτυχημένη του προσπάθεια στον διαγωνισμό Prix de Rome του Ωδείου του Παρισιού. Σώζεται μόνο ένα απόσπασμα από την παρτιτούρα.
Ο Φραντς Λιστ άρχισε μια (ημιτελή) όπερα με θέμα Σαρδανάπαλος (Sardanapale).
Ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρω γράφει στο βιβλίο του Γουόλντεν, "Είναι οι τρυφηλοί και οι άσωτοι που φτιάχνουν τη μόδα που το κοπάδι τόσο επιμελώς ακολουθεί. Ο ταξιδιώτης που σταματάει στα καλύτερα πανδοχεία, όπως αποκαλούνται, σύντομα το ανακαλύπτει αυτό, καθώς οι ταβερνιάρηδες υποθέτουν ότι είναι ένας Σαρδανάπαλος, και αν παραδοθεί στο έλεός τους σύντομα θα εκθηλυνθεί εντελώς."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστοριογραφία της Ελλάδας Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Κοίρανος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κοίρανος είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Από τότε έγινε αγαπημένο πρόσωπο για τον Θεό Ποσειδώνα. Μετά από καιρό, ο Κοίρανος ναυάγησε ανάμεσα στην Πάρο και στη Νάξο, και ο θεός Ποσειδώνας έστειλε δελφίνια να τον διασωσουν και διασώθηκε από κάποιο δελφίνι που τον μετέφερε σε ένα σπήλαιο. Το σπήλαιο αυτό από τότε ονομάσθηκε Κοιράνειον. Οι Παριανοί βλέποντας ότι από το παριανό πλοίο(πεντηκοντηρης) διασώθηκε μόνο αυτός κατάλαβαν ότι ο θεός της θάλασσας επέλεξε μόνο αυτόν και άρχισαν να τον έχουν σαν ημίθεο και αργότερα 1ο κυβερνήτη της Πάρου (πριν ήταν τύραννος). Όταν πέθανε τον έκαψαν σε μια ξύλινη σχέδιά στην θάλασσα και ο Ποσειδώνας είπε στα δελφίνια να κάνουν κύκλους γύρω από αυτόν για το ύστατο χαίρε όπως αναφέρει ο Πλούταρχος (Ηθικά, 985a).
Πηγές
Κοιρανος
Μοντάζ
Το μοντάζ (από τη γαλλική λέξη montage) είναι η τεχνική της επιλογής και σύνθεσης μικρών κομματιών (εικόνες, βίντεο κτλ) για την παραγωγή ενός μεγαλύτερου ενιαίου έργου.
Ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως στην τέχνη του κινηματογράφου, για την σύνθεση των πλάνων που «τραβήχτηκαν» κατά τη διαδικασία του «γυρίσματος». Ο όρος εισήχθη στον κινηματογράφο από τον Σεργκέι Αϊζενστάιν και τους Σοβιετικούς σκηνοθέτες της εποχής του ως συνώνυμο της δημιουργικής επεξεργασίας, ενώ την χρήση του ως όρο που περιγράφει καθαρά την τεχνική διαδικασία μίξης πλάνων (montage sequence) την οφείλει στα Βρετανικά και Αμερικανικά στούντιο.
Ο όρος μοντάζ χρησιμοποιείται επίσης για την περιγραφή της σύνθεσης του υλικού προς εκτύπωση (κείμενα, εικόνες) στην τυπογραφία, τη διαδικασία μίξης διαφορετικών εικόνων για τη δημιουργία ενός φανταστικού θέματος στη φωτογραφία (φωτομοντάζ), καθώς και στη διαδικασία παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων. Συγγενής τεχνική, που αφορά την μίξη κομματιών ήχων, είναι το μιξάζ.
Σήμερα το μοντάζ γίνεται με τη χρήση ηλεκτρονικών μέσων, καθώς η αποθήκευση του υλικού γίνεται σε μαγνητικά αποθηκευτικά μέσα, όπως η σκληροί δίσκοι, ενώ η επεξεργασία του γίνεται μέσω Ηλεκτρονικών Υπολογιστών (Η/Υ). Ακόμα, ο ειδικός του μοντάζ (μοντέρ) μπορεί να επέμβει σε κάθε καρέ (frame) του πρωτογενούς υλικού, που έχει εισάγει στον Η/Υ, για να το επεξεργαστεί, με την ίδια ευκολία. Αυτού του είδους το μοντάζ λέγεται «μη-γραμμικό» μοντάζ ή όπως είναι η αγγλική του ορολογία «non-linear».
Μη γραμμική μονταζιέρα
Η μη γραμμική μονταζιέρα είναι το σύνολο των ηλεκτρονικών μονάδων που αποτελούν ένα σύστημα το οποίο το χρησιμοποιούμε για να κάνουμε μοντάζ. Μία μη-γραμμική μονταζιέρα αποτελείται από:
Επεξεργασία υλικού
Για να επεξεργαστούμε το υλικό μας, πρέπει πρώτα να το εισάγουμε στο πρόγραμμα με το οποίο θα το επεξεργαστούμε (ας πάρουμε ως παράδειγμα το Adobe Premiere για να αναλύσουμε την επεξεργασία του υλικού μας). Η εισαγωγή μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:
Αφού εισάγουμε το υλικό μας μέσα στο πρόγραμμα επεξεργασίας, θα δούμε ότι τα αρχεία μας εμφανίζονται σε μία λίστα πάνω αριστερά. Δίπλα από τη λίστα με τα αρχεία υπάρχουν δύο οθόνες, οι οποίες αποτελούν τα monitor του προγράμματος στο οποίο εργαζόμαστε.