cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1929
Πρωτάθλημα Νοτ. Ελλάδος
Το πρωτάθλημα Νοτίου Ελλάδος διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο με πολλά οργανωτικά προβλήματα, με απουσία επισήμων και παρουσία ελάχιστου κόσμου. Ωστόσο υπήρξε πολύ μεγάλη συμμετοχή αθλητών, με αποτέλεσμα να χρειαστούν αρκετοί προκριματικοί, κάτι που δυσκόλεψε επιπλέον την διοργάνωση. Αν και γενικά δεν σημειώθηκαν πολύ καλές επιδόσεις, εντούτοις καταρρίφθηκαν δύο πανελλήνια ρεκόρ (σφαίρα, ακοντισμός) και υπήρξε μία ισοφάριση στα 200μ. Βαθμολογήθηκαν 12 σωματεία, μεταξύ των οποίων τρία επαρχιακά: η Παναχαϊκή, ο Παγχιακός Γ.Σ. και ο Παλλεσβιακός, που κατέκτησαν 3 δεύτερες και 4 τρίτες θέσεις. Πολυνίκης με 9 νίκες και πρώτος στη βαθμολογία με 43 β. αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ.
Πρωτάθλημα Βορ. Ελλάδος
Το πρωτάθλημα Βορείου Ελλάδος είχε άλλα προβλήματα να επιλύσει, αφού την παραμονή της έναρξης καταρρακτώδης βροχή έκανε πολλές ζημιές στο στίβο και στα σκάμματα, με αποτέλεσμα να απειληθεί η αναβολή των αγώνων αλλά τελικά το πρόβλημα ξεπεράστηκε. Οι αγώνες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, αφού μετείχαν 150 αθλητές από 12 συλλόγους της Μακεδονίας, Θράκης και Θεσσαλίας. Τους παρακολούθησε πλήθος θεατών και πολλοί επίσημοι, ενώ στην εναρκτήρια τελετή συμμετείχαν οι Φιλαρμονικές της Φρουράς και του Παπάφειου Ορφανοτροφείου. Οι τιμές των εισιτηρίων είχαν καθοριστεί σε 15 (κερκίδες), 10 (ορθίων) και 5 δρχ (παιδικά, στρατιωτικά). Για την ενημέρωση των θεατών είχε προβλεφθεί μεγάφωνο για την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Για τις ανάγκες των αθλητών είχε συγκροτηθεί σταθμός πρώτων βοηθειών, υπό την επίβλεψη των ιατρών Κ. Δούμπλα και Φ. Μιχαήλ. Ο τοπικός τύπος πρόβαλε στους αγώνες. Τις προηγούμενες ημέρες δημοσίεψε τα ρεκόρ Βορείου Ελλάδος, τις πανελλήνιες και τις παγκόσμιες επιδόσεις και στη συνέχεια δημοσίευσε τα πλήρη αποτελέσματα καθώς και τα αποτέλεσματα του πρωταθλήματος Νότου. Πολυνίκης Βορείου Ελλάδος με 8 νίκες και πρώτος στη βαθμολογία με 49 β. αναδείχθηκε ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης.
Πρωτάθλημα μαραθωνίου
Ως πρωτάθλημα Ελλάδος για τον μαραθώνιο θεωρήθηκε ο αγώνας του μαραθωνίου που διεξήχθη στους προβαλκανικούς αγώνες στις 29 Σεπτεμβρίου 1929. Συμμετείχαν τέσσερις Έλληνες αθλητές αλλά τερμάτισαν μόνο δύο. Εγκατέλειψαν τα αδέρφια Αλέξανδρος και Ιωάννης Κράνης.
Παραπομπές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1929 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Θεσσαλονίκη
Βασιλικό Μοναστήρι του Μπρου
Το βασιλικό μοναστήρι του Μπρου (γαλλικά: Le monastère royal de Brou) είναι ένα θρησκευτικό συγκρότημα που βρίσκεται στο Μπουρ-αν-Μπρες, μία από τις πρωτεύουσες του πρώην δουκάτου της Σαβοΐας, στο νομό Αιν της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ στην κεντρική Γαλλία. Τα μοναστικά του κτίρια στεγάζουν το δημοτικό μουσείο του Μπουρ-αν-Μπρες.
Η βασιλική μονή του Μπρου είναι ένα αριστούργημα φλαμανδικού φλογόμορφου γοτθικού ρυθμού των αρχών του 16ου αιώνα. Αποτελείται από ένα σύνολο μοναστικών κτιρίων που κατασκευάστηκαν μεταξύ του 1506 και του 1512 και την εκκλησία Σαιν-Νικολά-ντε-Τολεντάν του Μπρου, που χτίστηκε από το 1513 έως το 1532.
Αυτό το σπάνιο αρχιτεκτονικό σύνολο κατασκευάστηκε με μεγάλο κόστος από την ισχυρή Μαργαρίτα της Αυστρίας (1480-1530), δούκισσα της Σαβοΐας, κυβερνήτη των Βουργουνδικών Κάτω Χωρών, θεία του Καρόλου Κουίντου. Το ανήγειρε στη μνήμη του συζύγου της Φιλιβέρτου Β΄.
Ιστορία
Στις 27 Αυγούστου του 1506, έβαλε το θεμέλιο λίθο της εκκλησίας, η οποία καθαγιάστηκε στις 22 Μαρτίου 1532 από τον Ζαν ντε Φλερύ, επίσκοπο του Εμπρόν.
Περιγραφή
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Εξωτερική άποψη εναλλ.=|μικρογραφία|230x230εσ|Ο τάφος της [[Μαργαρίτα της Αυστρίας (1480-1530)|Μαργαρίτας της Αυστρίας, στην εκκλησία Σαιν-Νικολά-ντε-Τολεντάν του Μπρου]] μικρογραφία|230x230εσ|Ο τάφος του [[Φιλιβέρτος Β΄ της Σαβοΐας|Φιλιβέρτου Β' της Σαβοΐας]] Η κατασκευή άρχισε άμεσα το 1506. Επιστρέφοντας στο Βέλγιο για να εξασφαλίσει την Αντιβασιλεία καθώς περίμενε την ενηλικίωση του ανιψιού της Καρόλου Κουίντου, η Μαργαρίτα της Αυστρίας διάλεξε μόνη της τους τεχνίτες του έργου, καθώς και τους ζωγράφους και τους γλύπτες και πολλούς καλλιτέχνες από τη βόρεια Ευρώπη.
Το μοναστήρι, που ανατέθηκε στους μοναχούς του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου, έχει τρεις εσωτερικές αυλές με περιστύλιο, η κατάσταση των οποίων δεν έχει μεταβληθεί. Η Μαργαρίτα της Αυστρίας σχεδίαζε να περάσει τα τελευταία της χρόνια εκεί, αλλά πέθανε πριν την ολοκλήρωση του οικοδομήματος. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1532, δύο χρόνια μετά το θάνατό της, και θάφτηκε εκεί δίπλα στον σύζυγό της και τη μητέρα του Μαργαρίτα των Βουρβόνων.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι μοναχοί εκδιώχθηκαν. Αυτήν την περίοδο, το μοναστήρι χαρακτηρίστηκε ως «Εθνικό Μνημείο» από τη Συνέλευση και έτσι σώθηκε από την καταστροφή.Το φθινόπωρο και το χειμώνα το 1793-94, στο μοναστήρι στεγάστηκε το 1ο σύνταγμα Ουσάρων.
Το 1823, το πρώην βασιλικό μοναστήρι αγοράστηκε από την Επισκοπή του Μπελέ και μετατράπηκε σε επισκοπική θεολογική σχολή. Με το νόμο του 1905 για το διαχωρισμό μεταξύ των εκκλησιών και του κράτους η σχολή έκλεισε.
Η μοναστηριακή εκκλησία έχει ταξινομηθεί ως ιστορικό μνημείο με τον κατάλογο του 1862. Τα υπόλοιπα τμήματα αργότερα και έως το 1935.
Μια παλιά πύλη από σφυρήλατο σίδερο, ιστορικό μνημείο από το 1950, τώρα κοσμεί την είσοδο πάρκου στα ανατολικά του Μπουρ-αν-Μπρες.
Το 2014, το μοναστήρι χαρακτηρίστηκε ως «αγαπημένο μνημείο των Γάλλων» κατά τη διάρκεια του προγράμματος τηλεοπτικής εκπομπής του καναλιού Φρανς 2 «Το αγαπημένο μνημείο των Γάλλων», με αφορμή τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Το δημοτικό μουσείο του Μπουρ-αν-Μπρες
Τα μοναστικά κτίρια είναι ιδιοκτησία της κοινότητας Μπουρ-αν-Μπρες, η οποία το 1922 εγκατέστησε εκεί το δημοτικό μουσείο του Μπουρ-αν-Μπρες. Αυτό το μουσείο παρουσιάζει στο ισόγειο ένα σύνολο θρησκευτικών αγαλμάτων από τον 13ο έως τον 17ο αιώνα, μια συλλογή από έργα ζωγραφικής από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα (Μπέρναρντ φαν Ορλέι, Πίτερ Κούκε φαν Ελστ, Κολάιν ντε Κότερ, Νικολά Βικτόρ Φονβίλ, Γκυστάβ Ντορέ ...), έπιπλα, κεραμικά και έργα σύγχρονης τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη ιστοσελίδα της μονής (επιλογή γλώσσας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Μοναστήρια στη Γαλλία
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο (μυθιστόρημα)
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο (Αγγλικά: The Fox and the Hound) είναι ο τίτλος μυθιστορήματος του Αμερικανού Ντάνιελ Π. Μάνιξ που δημοσιεύτηκε το 1967. Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον Τζον Σκοενχέρ. Η ιστορία ακολουθεί τις ζωές των Τοντ, μια κόκκινη αλεπού μεγαλωμένη από έναν άνθρωπο κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής του, και Κόπερ, ένα κυνηγόσκυλο που ανήκει στον τοπικό κυνηγό, ο οποίος αναφέρεται ως Αφεντικό. Μετά την πρόκληση του θανάτου του αγαπημένου κυνηγόσκυλου του Αφεντικού από τον Τοντ, το Αφεντικό και ο Κόπερ κυνηγούν ανελέητα την αλεπού, με σκηνικό έναν μεταβαλλόμενο κόσμο του ανθρώπου και την φυσιολογική ζωή του Τοντ όπου κυνηγά για να βρει τροφή, ψάχνει για ταίρι και υπερασπίζεται την περιοχή του. Ο Μάνιξ προετοιμάστηκε για να γράψει το βιβλίο μελετώντας αλεπούδες, ήμερες και άγριες, διάφορες τεχνικές κυνηγιού και τον τρόπο που τα κυνηγόσκυλα ανιχνεύουν αλεπούδες, επιδιώκοντας να εξασφαλίζει όσο το δυνατόν πιο αληθοφανείς χαρακτήρες.
Το βιβλίο κέρδισε το βραβείο Dutton Animal Book το 1967, το οποίο οδήγησε στην έκδοσή του στις 11 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς από τις εκδόσεις E.P. Dutton. Ήταν επιλογή του περιοδικού Reader's Digest για τη λίστα συλλογής βιβλίων του το 1967 και νικητής του βραβείου Athenaeum Literary. Είχε καλή υποδοχή από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις λεπτομερείς περιγραφές του και το συγγραφικό στυλ του Μάνιξ. Η Walt Disney Productions αγόρασε τα κινηματογραφικά δικαιώματα του βιβλίου όταν κέρδισε το βραβείο Dutton, αλλά δεν ξεκίνησε την παραγωγή της μεταφοράς του βιβλίου σε ταινία μέχρι το 1977. Βαριά τροποποιημένο από το αυθεντικό υλικό, Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο της Disney βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Ιούλιο του 1981 γνωρίζοντας εμπορική επιτυχία.
Πλοκή
Ο Κόπερ, ένα ημίαιμο κυνηγόσκυλο, ήταν κάποτε ο αγαπημένος του Αφεντικού από όλα τα κυνηγόσκυλα της αγέλης στην αγροτική περιοχή της χώρας. Ωστόσο, τώρα νιώθει να απειλείται από τον Τσιφ, ένα νεότερο και γρηγορότερο κυνηγόσκυλο. Ο Κόπερ μισεί τον Τσιφ, ο οποίος παίρνει τη θέση του Κόπερ ως αρχηγός της αγέλης. Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού αρκούδας, ο Τσιφ προστατεύει το Αφεντικό όταν η αρκούδα του επιτίθεται, ενώ ο Κόπερ φοβάται πολύ για να αντιμετωπίσει την αρκούδα. Το Αφεντικό αγνοεί τον Κόπερ για να επαινέσει τον Τσιφ και το μίσος και η ζήλεια του Κόπερ μεγαλώνουν.
Με τον Τσιφ νεκρό και το Αφεντικό να κλαίει για το χαμό του, εκπαιδεύει τον Κόπερ να αγνοεί όλες τις αλεπούδες εκτός από τον Τοντ. Καλύπτοντας σπιθαμή προς σπιθαμή την περιοχή, άνθρωπος και σκύλος κυνηγούν την αλεπού, με το Αφεντικό να χρησιμοποιεί δώδεκα κυνηγετικές τεχνικές στην αναζήτησή του για εκδίκηση. Σε κάθε κυνήγι, σκύλος και αλεπού μαθαίνουν νέα κόλπα και μεθόδους στο να ξεγελούν ο ένας τον άλλο, με τον Τοντ πάντα να διαφεύγει στο τέλος. Ο Τοντ ζευγαρώνει με μια μεγαλύτερη και πιο έμπειρη αλεπού με την οποία αποκτά οικογένεια. Πριν μεγαλώσουν, το Αφεντικό βρίσκει το κρησφύγετο και σκοτώνει τα μικρά. Εκείνο τον χειμώνα, το Αφεντικό στήνει παγίδες αναμονής, τις οποίες ο Τοντ μαθαίνει προσεκτικά πώς να τις αποφεύγει, αλλά η συντροφός του πιάνεται σε αυτές και σκοτώνεται. Τον Ιανουάριο, ο Τοντ βρίσκει καινούριο ταίρι, με την οποία αποκτά καινούρια παιδιά. Το Αφεντικό χρησιμοποιεί μια άλλη τεχνική κυνηγιού, όπου κάθεται ακίνητος και πολύ ήσυχος παίζοντας έναν σκοπό ώστε να δελεάσει τις αλεπούδες. Με αυτή τη μέθοδο σκοτώνει τα παιδιά και μετά, μιμούμενος τον ήχο ενός πληγωμένου μικρού, καταφέρνει να παρασύρει το ταίρι του Τοντ και να το σκοτώσει.
Καθώς τα χρόνια περνούν, η αγροτική περιοχή γίνεται πιο αστική. Νέα κτίρια και αυτοκινητόδρομοι εμφανίζονται, περισσότερα σπίτια κτίζονται και οι αγρότες παραμερίζονται. Αν και ένα μεγάλο μέρος της άγριας ζωής έχει φύγει και το κυνήγι γίνεται όλο και πιο δύσκολο, ο Τοντ μένει στην περιοχή επειδή εκεί είναι το σπίτι του. Οι υπόλοιπες αλεπούδες που παραμένουν καταλήγουν οδοκαθαριστές και η φύση τους αλλάζει - οι δεσμοί ζωής με τα ταίρια τους αντικαθίσταται από ασυδοσία και τα ζευγάρια τραβούν το δικό τους δρόμο μετά την πράξη του ζευγαρώματος. Το Αφεντικό έχει χάσει την περισσότερη από τη γη του, και ο μόνος σκύλος που έχει τώρα είναι ο Κόπερ. Κάθε χειμώνα κυνηγούν τον Τοντ και κατά έναν περίεργο τρόπο, αδημονεί για αυτό το κυνήγι λες και είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής του.
Νέλι Τσιομπάνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μολδαβοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Μολδαβία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο (μυθιστόρημα)
Πλοκή
Το Αφεντικό περνάει τον περισσότερο χρόνο του πίνοντας αλκοόλ, και οι άλλοι ξεκινούν τις προσπάθειες να τον πείσουν να μετακομίσει σε ένα γηροκομείο, όπου τα σκυλιά δεν επιτρέπονται. Ένα καλοκαίρι, μια επιδημία λύσσας εξαπλώνεται στον πληθυσμό των αλεπούδων. Όταν μια μολυσμένη αλεπού επιτίθεται σε μια ομάδα μικρών παιδιών, οι ίδιοι άνθρωποι πλησιάζουν το Αφεντικό και ζητάνε τη βοήθειά του για να σκοτώσουν τις αλεπούδες. Χρησιμοποιεί παγίδες και δηλητήριο για να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερες αλεπούδες, αλλά το δηλητήριο σκοτώνει και οικόσιτα ζώα. Όταν ένα παιδί το τρώει και πεθαίνει, οι άνθρωποι απομακρύνουν όλο το δηλητήριο. Τότε το Αφεντικό κανονίζει ένα κυνήγι όπου πάρα πολλοί άνθρωποι συμμετέχουν. Στοιχίζονται και περπατούν κατευθείαν στο δάσος, εξωθώντας αλεπούδες για να τις πυροβολήσουν. Ο ηλικιωμένος Τοντ καταφέρνει να δραπετεύσει και από τα τρία.
Ένα πρωινό, μετά τη διαφυγή του Τοντ από τα κυνηγόσκυλα, το Αφεντικό στέλνει τον Κόπερ για κυνήγι. Όταν βρίσκει τα ίχνη της αλεπούς, ο Κόπερ τον κυνηγά ανελέητα καθ'όλη τη διάρκεια της μέρας μέχρι το επόμενο πρωί. Ο Τοντ τελικά πέφτει νεκρός από την εξάντληση, και ο Κόπερ καταρρέει από πάνω του, σχεδόν νεκρός και αυτός. Το Αφεντικό φροντίζει τον Κόπερ να επανέλθει και οι δυο τους απολαμβάνουν τη νέα τους δημοτικότητα. Μερικούς μήνες μετά ο ενθουσιασμός από το κατόρθωμα του Κόπερ εξασθενεί. Το Αφεντικό μένει και πάλι μόνο του και επιστρέφει στο ποτό. Για άλλη μια φορά του λένε να μετακομίσει σε γηροκομείο, και αυτή τη φορά συμφωνεί. Κλαίγοντας, παίρνει το κυνηγετικό του όπλο από τον τοίχο, οδηγεί τον Κόπερ έξω και τον χαϊδεύει απαλά πριν τον διατάξει να καθίσει. Καλύπτει τα μάτια του σκύλου καθώς ο σκύλος με πίστη του γλείφει το χέρι.
Ανάπτυξη
Ο Μάνιξ ένιωσε ότι ήταν σχεδόν αδύνατον για οποιοδήποτε συγγραφέα να μην προσδώσει κάποιο ανθρωπομορφισμό σε ένα τέτοιο μυθιστόρημα, καθώς ένας άνθρωπος πρέπει να μαντέψει στην πορεία τον τρόπο που το μυαλό ενός ζώου δουλεύει και τι κίνητρα μπορεί να έχει. Ένιωσε ότι τα ζώα σκέφτονται διαφορετικά από τους ανθρώπους, αν και είναι ικανά να έχουν λογική σε ένα "στοιχειώδες επίπεδο σε σχέση με τον άνθρωπο." Εξηγώντας τις περιγραφές του κυνηγιού, είπε ότι ήταν δύσκολο να αποφασίσει πώς ένα κυνηγόσκυλο με μη ανθρώπινη ικανότητα της αίσθησης της όσφρησης, ερμηνεύει και απαντά στις μυρωδιές καθώς ανιχνεύει ένα άλλο ζώο.
Το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος, το οποίο καλύπτει το τελευταίο κυνήγι το Τοντ από τον Κόπερ, βασίστηκε σε μια ιστορία της Βοστόνης, ενός κυνηγόσκυλου δεκατεσσάρων μηνών και της Ολντ Μπάλντι, μιας αλεπούς γνωστής από τους κυνηγούς για τις πολλαπλές φορές που ξέφυγε από αγέλες κυνηγόσκυλων που ακολουθούσαν τα ίχνη της. Ο Μάνιξ αρχικά διάβασε την ιστορία σε ένα άρθρο του περιοδικού Recreation, στο οποίο έλεγε ότι τον Δεκέμβριο του 1887, κοντά στον ποταμό Τζέιμς της Βιρτζίνια, η Βοστόνη κυνήγησε μια αλεπού αναφερόμενη ως Μπάλντι για μιαμιση μέρα, καλύπτοντας 80 χιλιόμετρα. Σύμφωνα με τον Μάνιξ, η Βοστόνη και η Μπάλντι πέθαναν μαζί και θάφτηκαν μαζί όταν τις βρήκαν. Στο άρθρο όμως, η Βοστόνη επιζεί χωρίς όμως να επανέρχεται πλήρως η υγεία της και πεθαίνει αργότερα σε ηλικία τριών ετών. Ο Κόπερ βασίστηκε στο αγαπημένο κυνηγόσκυλο του Μπι Ντι Άντκινς, έναν διεθνώς διάσημο εκπαιδευτή κυνηγόσκυλων, με τον οποίο ο Μάνιξ πήγε για κυνήγι. Μερικοί από τους ανθρώπινους χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι βασισμένοι στις ζωές και στις συνήθειες των ντόπιων κατοίκων της κοιλάδας Όρο, ένα προάστιο του Τούσκον της Αριζόνα.
Το 1967, οι εκδόσεις E.P.Dutton επέλεξαν το ανέκδοτο βιβλίο του Μάνιξ ως το νικητή του ετήσιου βραβείου "Βιβλίο Ζώων" - ένας εθνικός διαγωνισμός ανοικτός σε νέους συγγραφείς όπου μια εκδοτική επιτροπή αξιολογεί τις συμμετοχές για να βρει το "καλύτερο βιβλίο φαντασίας ή όχι που σχετίζεται με ζώα". Μαζί με ένα χρηματικό ποσό των $10,000, η εταιρεία απέκτησε τα δικαιώματα για τη δημοσίευση του βιβλίου, κυκλοφορώντας το στις 11 Σεπτεμβρίου την ίδια χρονιά. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις εκδόσεις Dutton και ταυτόχρονα από τις εκδόσεις Κλάρκε, Ίργουιν και Κόμπανι στον Καναδά. Το 1971 ακολούθησε μια επανέκδοση από τις εκδόσεις Πόκετ Μπουκς. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε σε άλλες δώδεκα χώρες,  συμπεριλαμβανομένου της Φινλανδίας το 1968 από τις εκδόσεις Οτάβα, και της Γερμανίας από τις εκδόσεις Χόφμαν και Κάμπε.
Υποδοχή
Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο επιλέχθηκε ως ένα από τα βιβλία της λίστας συλλογής βιβλίων του περιοδικού Reader's Digest το 1967 και μια σύντομη εκδοχή του τυπώθηκε στο τέταρτο τόμο της σειράς του εκδότη Condensed Books. Την ίδια χρονιά, του απονεμήθηκε το βραβείο Athenaeum Literary.
Ο οργανισμός Booklist χαρακτήρισε το μυθιστόρημα ως ένα με "το υψηλότερο επίπεδο σε βιβλία για ζώα" και επαίνεσε τον συνδυασμό "λαμπρής ψυχολογίας και γραφής σπάνιας ομορφιάς με τη γνώση για τα ζώα και το κυνήγι". Σύμφωνα με το Booklist, το περιοδικό Publishers Weekly σύστησε το μυθιστόρημα ως ένα από τις "υψηλότερες συστάσεις του" και αναφέρθηκε σε αυτό ως μια "θαυμάσια επίκληση του ζωικού βασιλείου". Κριτικάροντας το βιβλίο για το Best Sellers, ο Ουίλιαμ Β. Χιλ το θεώρησε "καλό μυθιστόρημα", επαινώντας το για την "απλότητα και την ευθύτητά" του με τον σκύλο και την αλεπού να είναι "αληθινοί" και όχι αλληγορικοί για κοινωνικούς λόγους. Αν και ένιωσε ότι το βιβλίο ήταν υπερβολικά λεπτομερές σε κάποια σημεία, ως σύνολο η ιστορία ήταν "αξιόπιστη, σχεδόν συναρπαστική" και οι χαρακτήρες διασκεδαστικοί.
Ο Ρόμπερτ Ράμσεϊ από το Mountain Democrat βρήκε το βιβλίο να αξίζει το βραβείο Dutton, χαρακτηρίζοντας την αφήγηση "πάντα ενδιαφέρον" και τους βασικούς χαρακτήρες, Τοντ και Κόπερ ως, "αξέχαστους", ενώ επαίνεσε την "ικανότητα του Μάνιξ να μπαίνει στον κόσμο των ζώων και να τον απεικονίζει". Ένας κριτικός από το Catholic Library World, το θεώρησε ως μια "αξέχαστη και απολαυστική εμπειρία ανάγνωσης" γραμμένη από έναν άνθρωπο "που ξέρει τον τρόπο ζωής των αλεπούδων". Ο συγγραφέας και αθλητής Ρίτσαρντ Άλντεν Νάιτ, επαίνεσε το βιβλίο, δηλώνοντας ότι "ξεπερνά κάθε μορφή γραφής που έχω συναντήσει για τον τρόπο σκέψης των ζώων"  και ότι η ιστορία μιας μονομαχίας μεταξύ φυσικών εχθρών "αφηγείται καλά και είναι γραμμένη με συναίσθημα". Ένας κριτικός από το Reading Eagle, ένιωσε ότι ο Μάνιξ έγραψε αρκετά καλά κάνοντας τον αναγνώστη να νιώσει ότι είναι ο Τοντ και ο Κόπερ και ότι η ιστορία ήταν "πραγματικά ενθουσιώδης", χάρη στη "δραματική αντιπαράθεση" των δύο ζώων.
Κινηματογραφική διασκευή
Η Walt Disney Pictures αγόρασε τα κινηματογραφικά δικαιώματα του βιβλίου Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο όταν πήρε το βραβείο Dutton Animal Book. Η παραγωγή για τη μεταφορά του βιβλίου ξεκίνησε το 1977 και έγινε η ακριβότερη παραγωγή κινουμένων σχεδίων μέχρι εκείνη τη στιγμή, με κόστος 12 εκατομμύρια δολάρια. Για να ολοκληρώσει την ταινία με δεξιότητα, ο τότε Διευθύνων Σύμβουλος της Disney Ρον Μίλερ, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει κυρίως νέα ταλέντα σχεδιαστών που θα έκαναν το ντεμπούτο τους στη συγκεκριμένη ταινία, καθώς οι πρωτοπόροι της εταιρείας, γνωστοί και ως οι "Εννέα Γηραιοί Άντρες", βρίσκονταν κοντά στην αφυπηρέτηση. Οι σχεδιαστές και οι σεναριογράφοι ήταν κυρίως νέοι, όπως και οι σκηνοθέτες Αρτ Στίβενς, Τεντ Μπέρμαν και Ρίτσαρντ Ριτς. Θα ήταν η τελευταία ταινία στην οποία θα δούλευαν οι Όλι Τζόνστον, Φρανκ Τόμας και Γούλι Ρέιθερμαν, θεωρούμενοι ως "μύθοι" της Disney. Παρόλα αυτά, η αλλαγή φρουράς μεταξύ παλιάς και νέας γενιάς έφερε διαφωνίες στο πώς θα έπρεπε να χειριστούν την ταινία. Ο Ρέιθερμαν είχε τις δικές του ιδέες για τα σχέδια και σχεδιαγράμματα τα οποία έπρεπε να χρησιμοποιηθούν, αλλά η νεότερη ομάδα υποστήριξε τον Στίβενς, εκτός από τον Ντον Μπλουθ που ένιωσε τη δουλειά της Disney μπαγιάτικη. Ο Μπλουθ αποχώρησε παίρνοντας έντεκα άλλους σχεδιαστές μαζί του, και έφτιαξε το δικό του στούντιο. Η έξοδος των σχεδιαστών ανάγκασε την ακύρωση της αρχικής πρεμιέρας της ταινίας τα Χριστούγεννα του 1980 έως ότου νέοι σχεδιαστές να προσλαμβάνονταν.
Στην πορεία, η ιστορία διαμορφώθηκε ώστε η ταινία να είναι κατάλληλη οικογενειακή ταινία. Μέχρι το 1981 όταν και η ταινία ολοκληρώθηκε, η ταινία είχε μετατραπεί σε ένα χρονικό μιας απίθανης φιλίας δύο πλασμάτων που φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι εχθροί και που μαθαίνουν ότι η κοινωνία μερικές φορές προσπαθεί να καθορίσει τον ρόλο τους παρά τις καλές τους προθέσεις. Στο αυθεντικό σενάριο, ο Τσιφ θα πέθαινε όπως συμβαίνει και στο μυθιστόρημα, αλλά ο Στίβενς δεν ήθελε να έχουν ένα θάνατο στην οθόνη και τροποποίησε την ταινία ώστε να επιβιώσει.
Η ταινία βρήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 10 Ιουλίου 1981. Έγινε αμέσως επιτυχία, με έσοδα $39,900,000 και ανεβαίνοντας στη 14η θέση της λίστας των καλύτερων ταινιών της χρονιάς. Μεταγενέστερα, επανακυκλοφόρησε σε αίθουσες στις 25 Μαρτίου 1988,  και η κυκλοφορία της σε βίντεο έγινε την 1η Μαρτίου 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Φανταστικές αλεπούδες Κατηγορία:Φανταστικοί σκύλοι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1967
Α΄ ελληνικοί αθλητικοί γυναικείοι αγώνες στίβου 1926
Οι Α΄ Ελληνικοί αθλητικοί αγώνες στίβου για γυναίκες διεξήχθησαν στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, στις 5 Δεκεμβρίου του 1926. Ήταν ένας νέος για την εποχή, αθλητικός θεσμός, τον οποίο ακολούθησε η διεξαγωγή, λίγους μήνες μετά, των Πανελληνίων Αγώνων του ίδιου επιπέδου με αθλήτριες από την Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη.
Στους αγώνες, οι οποίοι και κινηματογραφήθηκαν από ειδικό συνεργείο, πήραν μέρος, συνολικά 21 αθλήτριες (γυναίκες, νεάνιδες και κορασίδες) συλλόγων της πρωτεύουσας, που συναγωνίσθηκαν στα αθλήματα της δισκοβολίας, του άλματος σε ύψος και σε μήκος και σε δρόμους ταχύτητας (σκυταλοδρομίες και 80 μ.)
Μάνος Χαριτάτος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και ήταν γιος του Δημήτρη Χαριτάτου και της Μαρίας Ζάχαρη. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Απεβίωσε στην Αθήνα από καρκίνο στις 27 Δεκεμβρίου 2012. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Αλεξάνδρα, και τον μικρότερο Δημήτρη.
Σταδιοδρομία
Το 1965 μαζί με τον ιστορικό και φίλο του, Δημήτρη Πόρτολο, ίδρυσε το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ), του οποίου διετέλεσε πρόεδρος επί αρκετά χρόνια.
Το 1980 ανέλαβε την διεύθυνση του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989.
Υπήρξε ιδρυτικό Μέλος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης (EUARCE).
Το 1997 τιμήθηκε από τον δήμαρχο Παιανίας Ίωνα Βορρέ με το "Δημοσθένειο" Μετάλλιο και το Δίπλωμα Τιμής της πόλης.
Πηγές. Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συλλέκτες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Τζαντούγια
thumb Ο Τζαντούγια (Gianduja) - είναι ένας από τους χαρακτήρες της ιταλικής Κομέντια ντελ άρτε, ένας τυπικός εκπρόσωπος του Τορίνο και του Πιεμόντε. Η μάσκα του αναπαριστά έναν ειλικρινή χωρικό από τις επαρχίες του  Πιεμόντε  που αγαπά το κρασί, τη γαστρονομία  και  τις όμορφες κοπέλες, ωστόσο, είναι αφιερωμένος στην αγαπημένη ερωμένη του  Τζακομέτα.
Κατάγεται από την κομητεία Καλιανέτο, και το όνομά του στην τοπική διάλεκτο ακούγεται κάπως σαν "Gian d'la dojia", που σημαίνει "Τζάννι ο τεμπέλης." Στην Κομέντια ντελ άρτε είναι πολύ δημοφιλής, καθώς είναι γνωστός σε όλες τις γυναίκες, και η Τζακομέτα, η ερωμένη του, πάντα τον ζηλεύει.
Φοράει συνήθως ένα τρίκοχο καπέλο, και καφέ σακάκι με κόκκινες άκρες. Έχει τη δική κοσμική σοφία και είναι πάντα χαρούμενος. Ο χαρακτήρας  Τζαντούγια δημιουργήθηκε αρχικά ως μια μαριονέτα, σήμερα όμως είναι ο επίσημος  "Βασιλιάς της Αποκριάς του Τορίνο".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κομέντια ντελ άρτε Κατηγορία:Ιστορία του θεάτρου
Αντιπτέριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Τα τουρνουά αντιπτέρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 24 Ιουλίου και 2 Αυγούστου 2021. Συνολικά 172 αθλητές (86 άνδρες και 86 γυναίκες παίκτριες) αγωνίστηκαν σε πέντε αγωνίσματα: απλό ανδρών, διπλό ανδρών, απλό γυναικών, διπλό γυναικών και διπλό μικτό.
Πρόκριση
Η προκριματική περίοδος των Ολυμπιακών αγώνων είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί μεταξύ 29 Απριλίου 2019 και 26 Απριλίου 2020, και η λίστα κατάταξης της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αντιπτέρισης είχε προγραμματιστεί να δημοσιευτεί στις 30 Απριλίου 2020. Η προκριματική περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων ορίστηκε μεταξύ 29 Απριλίου 2019 και 6 Ιουνίου 2021 και η λίστα κατάταξης της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αντιπτέρισης, που δημοσιεύτηκε στις 15 Ιουνίου 2021, χρησιμοποιήθηκε για την κατανομή θέσεων. Οι χώρες ήταν σε θέση να συμμετάσχουν το πολύ με δύο παίκτες ο καθένας στα απλό ανδρών και γυναικών, αν και οι δύο κατατάσσονταν στους κορυφαίους 16 του κόσμου. Σε διαφορετική περίπτωση, υπήρχε μία θέση ποσόστωσης μέχρι να συμπληρωθεί το ρόστερ τριάντα οκτώ παικτών. Παρόμοιοι κανονισμοί ίσχυαν και για τους παίκτες που αγωνίζονταν στο διπλό, καθώς οι εθνικές ολυμπιακές επιτροπές μπορούσαν να καταχωρήσουν το πολύ δύο ζευγάρια εάν και οι δύο κατατάσσονταν στην πρώτη οκτάδα, ενώ οι υπόλοιπες εθνικές ολυμπιακές επιτροπές είχαν δικαίωμα σε ένα μέχρι να συμπληρωθεί η ποσόστωση των 16 ζευγών με την υψηλότερη κατάταξη. Πρόσθετοι κανόνες εξασφάλισαν ότι κάθε ήπειρος εκπροσωπείται σε κάθε διοργάνωση, εξασφάλισε στον οικοδεσπότη τουλάχιστον μία θέση ποσόστωσης σε κάθε μεμονωμένο γεγονός και εκχώρησε πρόσθετες θέσεις ποσοστώσεων εάν οι παίκτες πληρούν τις προϋποθέσεις σε πολλά αγωνίσματα.
Πρόγραμμα
Το τουρνουά διεξήχθη κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 10 ημερών.
Συμμετέχουσες χώρες
Συνολικά 172 παίκτες μπάντμιντον από 49 Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές (NOC) σε πέντε ηπειρωτικές συνομοσπονδίες έλαβαν μέρος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.
Παραπομπές
Αντιπτεριση 2020
1970
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1970 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κλημεντία του Ανζού
thumb|right|250px|Τάφος της Κλημεντίας του Ανζού. Η Κλημεντία του Ανζού ή Κλημεντία της Ουγγαρίας (Clémence de Hongrie, 8 Φεβρουαρίου 1293 - 12 Οκτωβρίου 1328) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν βασίλισσα της Γαλλίας και της Ναβάρρας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κάρολου-Μαρτέλου τιτουλάριου βασιλιά της Ουγγαρίας, και της Κλημεντίας των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Έγινε βασίλισσα στη Γαλλία ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας. Οι γονείς της απεβίωσαν, όταν ήταν η ίδια πολύ μικρή και τη μεγάλωσε η γιαγιά της. Ο Οίκος της διεκδικούσε τον θρόνο της Ουγγαρίας, γι' αυτό η Κλημεντία γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάπολη ως πριγκίπισσα της Ουγγαρίας.
Δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου Ι'
Όταν πέθανε ο Φίλιππος Δ' της Γαλλίας τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκος Ι' της Γαλλίας. Η σύζυγος του Μαργαρίτα της Βουργουνδίας ήταν φυλακισμένη στο Σατώ-Γκαγιάρντ καταδικασμένη για μοιχεία από τον βασιλιά, με βάσει τις μαρτυρίες της κουνιάδας της Ισαβέλλας της Γαλλίας. Δεν υπήρξε επίσημο διαζύγιο και η Μαργαρίτα έγινε τυπικά βασίλισσα της Γαλλίας αλλά συνέχισε να είναι υπό κράτηση. Το 1315 πέθανε ή πιθανώς δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της, Λουδοβίκο με στραγγαλισμό ώστε να μπορεί να ξαναπαντρευτεί, το έπραξε αμέσως μετά. Παντρεύτηκε την Κλημεντία στις 19 Αυγούστου 1315 η οποία στέφθηκε βασίλισσα στη Ρενς στις 24 Αυγούστου.
Η Κλημεντία μετά τη χηρεία της
Ο Λουδοβίκος πέθανε τον Ιούνιο του 1316 ενώ η Κλημεντία ήταν λίγων μηνών έγκυος. Αντιβασιλέας ανέλαβε ο αδερφός του Λουδοβίκου Φίλιππος Ε' της Γαλλίας αμφισβητώντας το δικαίωμα από την Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας η οποία ήταν πολύ νέα για το αξίωμα και την Κλημεντία που τη θεωρούσε ακατάλληλη. Η Κλημεντία γέννησε τον Νοέμβριο του 1316 τον Ιωάννη. Ο Ιωάννης από τη στιγμή της γέννησής του ήταν βασιλιάς αλλά έζησε μόνο 4 μέρες, στη συνέχεια ανέβηκε στον θρόνο ο θείος του και αντιβασιλέας Φίλιππος. Ο Φίλιππος και η Κλημεντία συγκρούστηκαν επειδή ο Φίλιππος αρνήθηκε να της πληρώσει τα έσοδα που της είχε υποσχεθεί ο σύζυγος της, η Κλημεντία έκανε αίτημα στον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ αναζητώντας βοήθεια.
Τελευταία χρόνια
Η Κλημεντία εγκατέλειψε την αυλή, αποσύρθηκε στη Δομινικανή γυναικεία μονή του Αιξ-αν-Προβάνς (1318) όπου έμεινε τρία χρόνια και στη συνέχεια επέστρεψε στο Παρίσι (1321). Συμμετείχε ενεργά στη βασιλική ζωή διατηρώντας δεκατρία κτήματα γύρω από το Παρίσι και τη Νορμανδία, παρήγγειλε μια σαρκοφάγο για τον προπάππου της Κάρολο τον Ανδεγαυό (1326). Με τις δωρεές προσπάθησε να κάνει ισχυρή τη φήμη τόσο της πατρικής της οικογένειας όσο και του συζύγου της. Πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 1328 σε ηλικία 35 ετών, όλα τα υπάρχοντα της είχαν τότε πουληθεί. Τάφηκε στην κατεστραμμένη σήμερα μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι, η σαρκοφάγος της βρίσκεται στη Βασιλική Σαιν-Ντενί. Η βασίλισσα Κλημεντία έμεινε γνωστή για τη λεπτομερέστατη καταγραφή όλων των υπαρχόντων της σε 99 σελίδες και σε περισσότερα από 40 χειρόγραφα, περιγράφει όλα τα κοσμήματα, τους πολύτιμους λίθους της ακόμα και τα υφάσματα. Τα περισσότερα από τα αντικείμενα που είχε καταγράψει τα διεκδικούσε αλλά πήγαν στην ίδια μετά τον θάνατο της.
Η Κλημεντία ήταν μια από τους κεντρικούς ήρωες στο έργο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Ρωσικής καταγωγής Μωρίς Ντρυόν (1918 - 2009) Οι καταραμένοι βασιλείς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1315 τον Λουδοβίκο Ι΄ της Γαλλίας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Μονάρχες της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Ουγγαρίας Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Παγχιακός Γ.Σ.
Ο Παγχιακός Γυμναστικός Σύλλογος είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο νησί της Χίου. Είναι από τα ιστορικότερα σωματεία του αιγαιοπελαγίτικου νησιού, με την ίδρυσή του να λαμβάνει χώρα το 1924. Αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα γυναικείας καλαθοσφαίρισης, ανδρικής και γυναικείας πετοσφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και στίβου για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων. Κατά τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του λειτουργούσε επίσης ποδοσφαιρικό τμήμα.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
thumb|left|180px|Η ποδοσφαιρική ομάδα του Παγχιακού Γ.Σ. το 1926. Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του, το σωματείο διέθετε και ποδοσφαρικό τμήμα και μάλιστα το Δεκέμβριο του 1926 είχε οργανώσει τοπικό πρωτάθλημα, στο οποίο μετείχαν άλλες δύο τοπικές ομάδες: η «Λαίλαψ Χίου» και ο «Μικρασιατικός Χίου». Ο νικητής μετέβη στη Μυτιλήνη όπου αντιμετώπισε τη νικήτρια του εκεί πρωταθλήματος, σε έναν άτυπο τελικό Βορείου Αιγαίου.
Ο σύλλογος δε θα πρέπει να συγχέεται με τον ποδοσφαιρικό «Παγχιακό Α.Σ.» που ιδρύθηκε το 1963 με συγχώνευση τριών συλλόγων της Χίου(Αετού Αστέρα και Λάιλαπα) και αγωνίστηκε σε αρκετές περιπτώσεις σε Β΄ Γ΄ και Δ΄ Εθνική μέχρι τη δεκαετία του 1990.
Τμήματα υποδομής
Ο Παγχιακός διαθέτει στην τροπαιοθήκη του επιπλέον δύο Πρωταθλήματα Εφήβων Χίου και συγκεκριμένα των αγωνιστικών περιόδων 2001-02 και 2004-05.
Στα τοπικά πρωταθλήματα Χίου (1985-2000)
Με τη συμμετοχή πέντε σωματείων, ανάμεσα στα οποία ήταν και ο Παγχιακός Γ.Σ., ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1985 η Τοπική Επιτροπή Χίου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Τα επόμενα 15 χρόνια η γυναικεία ομάδα καλαθοσφαίρισης του Παγχιακού κατακτούσε κάθε χρονιά τον τίτλο του τοπικού Πρωταθλητή, με εξαίρεση την περίοδο 1997-98.
Πορεία στη Β' Εθνική (2000-2003)
Η τελευταία κατάκτηση του Πρωταθλήματος Χίου, αυτή της χρονιάς 1999-00, οδήγησε τον Παγχιακό στη σήμερα καταργημένη Β' Εθνική Κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2000-01 ο Παγχιακός ήταν η μία από τις 12 ομάδες που διεκδίκησαν το Πρωτάθλημα του Ομίλου Νότου της Β' Εθνικής. Στη διάρκεια της χρονιάς συνέλεξε 10 νίκες και 12 ήττες, όσες και η κερκυραϊκή Σχερία, καταλαμβάνοντας την 8η θέση στον τελικό βαθμολογικό πίνακα. Την επόμενη περίοδο, 2001-02, πάντα στον ίδιο Όμιλο και Κατηγορία, η ομάδα της Χίου συνέλεξε 15 νίκες και 7 ήττες, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Την επόμενη χρονιά, 2002-03, ο απολογισμός της ομάδας στο Πρωτάθλημα ήταν 13 νίκες και 7 ήττες, με αποτέλεσμα να ισοβαθμίσει με τον Άρη Χολαργού. Στην τελική βαθμολογία τοποθετήθηκε στην 5η θέση αποφεύγοντας τον υποβιβασμό χωρίς περιπέτειες.
Άνοδος στην Α2 Εθνική (2003-2007)
Το καλοκαίρι του 2003 η Β' Εθνική Κατηγορία καταργήθηκε και οι συνακόλουθες ανακατατάξεις οδήγησαν τον Παγχιακό στον Όμιλο Νότου της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Την αγωνιστική περίοδο 2003-04 και απέναντι σε 11 αντιπάλους, η ομάδα συνέλεξε 13 νίκες σε 22 αγώνες. Ισοβάθμισε με το Φιλαθλητικό Ζωγράφου και στην τελική κατάταξη βρέθηκε στην 4η θέση, μια υψηλότερα από την αθηναϊκή ομάδα. Την ίδια χρονιά πραγματοποίησε και το ντεμπούτο της στο Κύπελλο Ελλάδος έχοντας παρουσία στις 3 πρώτες αγωνιστικές της Α' Φάσης. Στην πρεμιέρα απέκλεισε τους Κυρίαρχους Παλαιάς Κοκκινιάς με σκορ 60-48 και στη συνέχεια τον Αστέρα Πολυγώνου με σκορ 44-53. Την πορεία της διέκοψε η ήττα που δέχτηκε από τη Σχερία με σκορ 46-53.
Την επόμενη χρονιά, 2004-05, η ομάδα ήταν λιγότερο ανταγωνιστική, συγκεντρώνοντας μέχρι τη λήξη των αγωνιστικών της υποχρεώσεων 10 νίκες και 12 ήττες. Στη βαθμολογική κατάταξη της τελευταίας αγωνιστικής βρέθηκε στην 7η θέση. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου αγωνίστηκε δύο φορές, πετυχαίνοντας αρχικά μία νίκη επί του Πειραϊκού Συνδέσμου με σκορ 65-52, ενώ κατόπιν υπέστη ήττα και αποκλεισμό από την Ελευθερία Μοσχάτου με σκορ 50-66 στο μεταξύ τους αγώνα.
Το καλοκαίρι του 2005 η αρχηγός του Παγχιακού, Βάσω Τσαρούχα, γίνεται η πρώτη Χιώτισσα διεθνής καλαθοσφαιρίστρια και φοράει για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος στους 15ους Μεσογειακούς Αγώνες στην Αλμερία της Ισπανίας. Την επόμενη χρονιά η αθλήτρια συμμετείχε και στο All-Star Game Γυναικών.
Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 οι ομάδες του Ομίλου Νότου της Α2 Εθνικής αυξήθηκαν σε 14 στο σύνολο. Η χρονιά για τον Παγχιακό έκλεισε με απολογισμό 19 νίκες και 7 ήττες, οι οποίες τον τοποθέτησαν στην 5η θέση της τελικής κατάταξης, μία θέση χαμηλότερα από το Παλαιό Φάληρο με το οποίο ισοβάθμισε. Στο Κύπελλο Ελλάδος η ομάδα της Χίου πέρασε επιτυχώς από τις τρεις πρώτες φάσεις αποκλείοντας διαδοχικά τον Αστέρα Εξαρχείων (62-55), τις Σέρρες (70-71) και τον Άτταλο (47-60). Στους Προημιτελικούς κλήθηκε να ξεπεράσει το εμπόδιο του Σπόρτιγκ Αθηνών κάτι που δεν κατάφερε, καθώς ηττήθηκε εντός έδρας με σκορ 62-67.
Την επόμενη χρονιά 2006-07 ο Παγχιακός σχημάτισε ιδιαίτερα δυναμική ομάδα με αποτέλεσμα να συγκεντρώσει 23 νίκες σε 26 αγώνες. Παρά την υπερπροσπάθεια βρέθηκε στην 3η θέση της τελικής βαθμολογίας: ο Πρωταθλητής Αθηναϊκός υπέστη μόλις μία ήττα, ενώ ο Αστέρας Εξαρχείων κατετάγη 2ος έχοντας τα ίδια αποτελέσματα με τον Παγχιακό. Τελικά όμως ο σύλλογος της Χίου κατάφερε να ανέλθει για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α1 Εθνική Κατηγορία απορροφώντας την Ακαδημία/Υπεροχή Χαλανδρίου. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου ο Παγχιακός πέρασε στη Β' Φάση άνευ αγώνος εφόσον η αντίπαλη ομάδα, Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων, αποσύρθηκε. Εκεί αποκλείστηκε για άλλη μια χρονιά από το Σπόρτιγκ έχοντας δεχθεί ήττα με το οριακό σκορ 65-67.
Παραμονή στην Α1 Εθνική (2007-2010)
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 η πορεία της ομάδας στην Α1 Εθνική συνεχίστηκε κλείνοντας με ισοζύγιο από 8 νίκες και 18 ήττες. Τα ίδια αποτελέσματα είχαν οι σύλλογοι Ολυμπιάς Λάρισας και Μέγας Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης, ωστόσο ο Παγχιακός τοποθετήθηκε βάσει των επόμενων κριτηρίων κατάταξης υψηλότερα και συγκεκριμένα στην 9η θέση. Η παρουσία του συλλόγου στο Κύπελλο ήταν συντομότερη αυτή τη χρονιά εφόσον αποκλείστηκε στην πρώτη του προσπάθεια στα πλαίσια της Β' Φάσης από τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας με σκορ 78-79 στην παράταση (κανονική διάρκεια 70-70).
Κατά τη διάρκεια της περιόδου ο σύλλογος αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα, οικονομικής φύσης και όχι μόνο, με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν οι ξένες παίκτριές του και να παραιτηθεί ο προπονητής του, Γιάννης Γερεουδάκης, προς τα τέλη Μαρτίου. Το καλοκαίρι οι ιθύνοντες του συλλόγου άφησαν να εννοηθεί πως ο Παγχιακός θα συμμετείχε κανονικά στην Α1 Εθνική τη χρονιά 2009-10, ωστόσο η διορία αποστολής των απαραίτητων εγγράφων εξέπνευσε στα τέλη Αυγούστου αφήνοντας την κατηγορία με 13 ομάδες. Ο δε Παγχιακός υποβιβάστηκε απευθείας στο τοπικό Πρωτάθλημα Χίου.
Τμήμα στίβου
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Παγχιακός Γ.Σ. βρέθηκε στη 128η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά βρέθηκε αρκετά χαμηλότερα και συγκεκριμένα στην 170η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). Στην αξιολόγηση του 2012 σκαρφάλωσε στην 142η θέση (σε σύνολο 281 συλλόγων). Στην κατάταξη για το έτος 2013 βρέθηκε στη 147η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά, 2014, κατέλαβε την 114η θέση (σε σύνολο 289 συλλόγων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χίου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Χίου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1924 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Μπίρα
thumb|250px|Μπίρα lager, σε ειδικό ποτήρι. Η μπίρα (ή μπύρα ) και στην ελληνική ζύθος, αποτελεί ένα πολύ κοινό ποτό στην Ελλάδα το οποίο είναι αλκοολούχο.
Συναντάται σε πολλές διαφορετικές παραλλαγές και είδη. Αναφορές για την παρασκευή μπίρας ξεκινούν από την αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία, περίπου το 4000 π.Χ. Η βιομηχανία παραγωγής μπίρας είναι σήμερα πολύ ανεπτυγμένη περιλαμβάνοντας αρκετές και οικονομικά ισχυρές πολυεθνικές εταιρείες.
Ιστορικά στοιχεία
Στους Αιγύπτιους ήταν γνωστά περισσότερα από τέσσερα είδη μπίρας και πολλοί υποστηρίζουν πως ήταν το βασικό ποτό τους. Και εκεί η παρασκευή μπίρας (αλλά και ψωμιού η παρασκευή και του οποίου στηρίζεται στη διαδικασία της ζύμωσης) θεωρούνταν γυναικεία ενασχόληση και τα επαγγέλματα του αρτοποιού, του ζυθοποιού αλλά και του ταβερνιάρη τα εξασκούσαν αποκλειστικά γυναίκες. Στους παλαιότερους χρόνους, η μπίρα των ανατολικών λαών παρασκευαζόταν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που παρασκευάζεται και σήμερα, από κριθάρι και σπανιότερα από άλλα δημητριακά. Η προσθήκη λυκίσκου, σημαντική για τη βελτίωση της γεύσης, αλλά και για τη συντήρηση, χρονολογείται περίπου από το 1000 π.Χ.
Οι Αρχαίοι Έλληνες φαίνεται πως ήρθαν σε επαφή με την μπίρα χάρη στους Αιγύπτιους και σύμφωνα με τον Πλίνιο χρησιμοποιούσαν λυκίσκο στην παρασκευή της. Στην Αρχαία Ελλάδα ωστόσο πρέπει να τη θεωρούσαν ποτό κατώτερης ποιότητας από το κρασί. Αντίθετα, η μπίρα ήταν περισσότερο ευπρόσδεκτη στους βορειότερους λαούς, όπως ήταν οι Θράκες, οι Σκύθες, οι Αρμένιοι και οι Ίβηρες.
Με την πάροδο των χρόνων, η μπίρα σταδιακά έπαψε να παράγεται οικιακά και μετατράπηκε σε εμπορεύσιμο είδος, αποτελώντας παράλληλα και σημαντική πηγή εσόδων για τους άρχοντες. Η αναγωγή της μπίρας σε εμπορεύσιμο προϊόν, είχε ως αποτέλεσμα και την επιβολή μιας περισσότερο αυστήρης νομοθεσίας ώστε να εγγυάται και να κατοχυρώνεται η ποιότητα της παραγόμενης μπίρας. Το 1516, ο Βαυαρός δούκας Γουλιέλμος Δ' εξέδωσε τον "Νόμο περί καθαρότητος" (γερμ. Reinheitsgebot), ίσως ο αρχαιότερος διατροφικός κανονισμός που ισχύει και σήμερα. Σύμφωνα με αυτόν, στη γερμανική ζυθοποιία δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται άλλη πρώτη ύλη εκτός από κριθάρι, λυκίσκο και καθαρό νερό. Στον παραπάνω νόμο δεν αναφερόταν καθόλου η μαγιά, καθώς δεν ήταν ακόμη γνωστή. Τότε περίπου άρχισαν να αποκόπτονται οι γυναίκες από τη διαδικασία παραγωγής της μπίρας καθώς η δραστηριότητα αυτή άρχισε να ρυθμίζεται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και πιο "επαγγελματική" και να μπαίνουν όλο και περισσότεροι φραγμοί στη συμμετοχή των γυναικών σε αυτή. Έτσι, σταδιακά οι γυναίκες αποκλείστηκαν εντελώς από την επαγγελματική παρασκευή μπίρας μέχρι τον 20 αι. όπου απέκτησαν ξανά πρόσβαση στον εργασιακό χώρο.
Με το πέρασμα των χρόνων, η διαδικασία της ζυθοποιίας βελτιώθηκε σημαντικά με σημαντικό σταθμό την ανακάλυψη, στα μέσα του 19ου αιώνα, της τεχνητής ψύξης. Η τεχνική αυτή επέτρεψε την παραγωγή κάθε είδους μπίρας ανεξάρτητα από την εποχή του χρόνου. Η ζυθοποιία τελειοποιήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, μετά τα πειράματα του E.C. Hansen γύρω από τους ζυμομύκητες. Τον ίδιο αιώνα ξεκίνησε και η εμπορία εμφιαλωμένης μπίρας.
Ετυμολογία - Ορθογραφία
μικρογραφία|Η [[μπίρα όπως πρέπει να γράφεται!]] Η λέξη μπίρα προέρχεται από την ιταλική λέξη birra κι αυτή με τη σειρά της από τη γερμανική Bier (< πρωτογερμανική *beuzą (μπίρα) < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *bʰews- / *bheus-: ίζημα, κατακάθι). Η γραφή της λέξης με ύψιλον είναι μεν ευρέως διαδεδομένη, δεν δικαιολογείται όμως ετυμολογικά. Οι ομόρριζες λέξεις των ευρωπαϊκών γλωσσών (ιταλικά birra, γερμανικά bier κ.λπ.) δεν έχουν κάποιο χαρακτήρα u ή y που θα δικαιολογούσε ετυμολογικά το ύψιλον, ακόμα και αν δεν ίσχυε ο κανόνας της απλούστερης γραφής για τις δάνειες λέξεις. Η ελληνική λέξη ζύθος απαντάται επίσης σε αρχαίους γεωγράφους περιηγητές, όπως ο Διόδωρος και ο Στράβων, δηλώνοντας βασικά το ποτό από κριθάρι, κυρίως των Αιγυπτίων. Η λέξη ζύθος σχετίζεται με το ρήμα ζέω (δηλαδή βράζω).
Νερό
Χρησιμοποιείται πόσιμο νερό χαμηλής περιεκτικότητας σε άλατα. Διακρίνουμε το νερό που χρησιμοποιείται κατά τη διαδικασία της βυνοποίησης και το νερό που χρησιμοποιείται κατά τον βρασμό και τη ζύμωση. Μόνο το δεύτερο περιέχεται στην μπίρα που παράγεται τελικά.
Κριθάρι
Χρησιμοποιείται δίστιχο κριθάρι, συνήθως φτωχό σε πρωτεΐνες και πλούσιο σε άμυλο. Σε ορισμένα είδη μπίρας είναι σύνηθες να χρησιμοποιούνται μαζί με το κριθάρι και άλλα δημητριακά, όπως σιτάρι, βρώμη ή σίκαλη. Άλλα είδη δεν περιέχουν καθόλου κριθάρι αλλά βασίζονται αποκλειστικά σε άλλα δημητριακά.
Λυκίσκος
Ο λυκίσκος είναι ένα φυτό και ως πρώτη ύλη για την μπίρα χρησιμοποιούνται μόνο τα θηλυκά άνθη του. Σε αυτά περιέχονται ρητίνες, οι οποίες κατά τον βρασμό αποδίδουν τις αρωματικές και γευστικές ουσίες της μπίρας. Επίσης ο λυκίσκος περιέχει τανίνες και οργανικά οξέα που δρουν ως συντηρητικά.
Μαγιά
Ως μαγιά της μπίρας χρησιμοποιούνται διάφορα είδη ζυμομυκήτων. Αυτά αναλαμβάνουν τη διαδικασία της αλκοολικής ζύμωσης, τον μεταβολισμό δηλαδή των σακχάρων και την παραγωγή της αλκοόλης και του διοξειδίου του άνθρακα. Η επιλογή της ζύμης σχετίζεται κάθε φορά με το είδος της μπίρας που θα παραχθεί. Για παράδειγμα για την παραγωγή της μπίρας Ale χρησιμοποιείται ο σακχαρομύκητας Cerevisiae. Η ζύμη που προέρχεται από αυτόν είναι ανθεκτική και επιζεί στην ατμόσφαιρα. Ένας άλλος σακχαρομύκητας (Carlsbergnesis) χρησιμοποιείται μόνο στις μπίρες Lager.
Είδη
Γενικά, η μπίρα παράγεται σε πολλές διαφορετικές παραλλαγές και κάθε ζυθοποιός είναι σε θέση να παρασκευάσει μπίρα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ωστόσο διακρίνουμε δύο κύρια είδη μπίρας, ανάλογα με το είδος της ζύμης ή μαγιάς που χρησιμοποιείται και ειδικότερα τους ζυμομύκητες που επιλέγονται για την παρασκευή της.
Ale
Το είδος αυτό αναφέρεται στην μπίρα που παράγεται με χρήση του ζυμομύκητα Saccharomyces cerevisiae. Στα Ελληνικά αποκαλείται και αφροζύμωτη μπίρα ή μπίρα αφροζύμης, διότι η συγκεκριμένη μαγιά, κατά τη διάρκεια της ζύμωσης ανέρχεται στην επιφάνεια του μούστου. Αυτό το είδος μπίρας υφίσταται ζύμωση σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες 15-23 °C ενώ η μεταζύμωση διαρκεί συνήθως μικρό χρονικό διάστημα. Υποκατηγορία των αφροζύμωτων αποτελούν και οι σταρένιες μπίρες (Weizenbier ή Weißbier).
Lager
Οι μπίρες αυτής της κατηγορίας είναι οι ευρύτερα διαδεδομένες και καταναλώνονται περισσότερο. Παρασκευάζονται με χρήση του ζυμομύκητα Saccharomyces carlsbergensis. Η μαγιά τους, κατά τη ζύμωση, υφίσταται καθίζηση στον βυθό του μούστου για αυτό και αποκαλούνται στα ελληνικά βυθοζύμωτες ή μπίρες βυθοζύμης. Οι μπίρες Lager υφίστανται ζύμωση σε χαμηλότερες θερμοκρασίες, συνήθως 6-12 °C ενώ η διαδικασία της μεταζύμωσης διαρκεί μερικούς μήνες. Για το λόγο αυτό, η τελικά παραγόμενη μπίρα φυλάσσεται σε αποθήκες, γεγονός που οδήγησε και στον όρο lager που στα Γερμανικά σημαίνει αποθήκη. Στις βυθοζύμωτες μπίρες ανήκει και το είδος Pils, διαφέρει όμως από τις Lager ως προς την περιεκτικότητα σε λυκίσκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
zythos.webnode.gr Τεχνικές πληροφορίες για την παρασκευή μπίρας
Πάρτι με... λουκάνικα
Το Πάρτι με... λουκάνικα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Sausage Party) είναι αμερικάνικη κινηματογραφική κωμωδία κινουμένων σχεδίων του 2016, σκηνοθετημένη από τον Γκρεγκ Τίρναν και τον Κόνραντ Βέρνον και γράφτηκε από τους Κάιλ Χάντερ, Άριελ Σαφίρ, Σεθ Ρόγκεν και Έβαν Γκόλντμπεργκ. Οι Ρόγκεν, Κρίστεν Γουίγκ, Τζόνα Χιλ, Μπιλ Χάρντερ, Μάικλ Σέρα, Τζέιμς Φράνκο, Ντάνι ΜακΜπράιντ, Κρεγκ Ρόμπινσον, Πολ Ραντ, Νικ Κρολ, Ντέιβιντ Κρούμχολτζ, Έντουαρντ Νόρτον και Σάλμα Χάγιεκ, δανείζουν τη φωνή τους στους ήρωες. Η ταινία που είναι μια ψευδαίσθηση των ταινιών Disney και της Pixar, και έχει θέμα ένα λουκάνικο που ονομάζεται Φρανκ, το οποίο προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια για την ύπαρξή του και πηγαίνει σε ένα ταξίδι με τους φίλους του για να ξεφύγουν από τη μοίρα τους ενώ αντιμετωπίζει επίσης τον εχθρό του, ένα αδίστακτο και δολοφονικό κλύσμα που σκοπεύει να σκοτώσει αυτόν και τους φίλους του.
Υποδοχή
Είναι ευρέως αναγνωρισμένη ως η πρώτη αμερικανική CGI-animated ταινία που θα βαθμολογηθεί με R από το MPAA. Η ακατέργαστη περικοπή της ταινίας έκανε πρεμιέρα στις 14 Μαρτίου 2016, από το South by Southwest και η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 12 Αυγούστου 2016 από την Columbia Pictures.
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με πολλούς ιδιαίτερα να επαινούν το χιούμορ, τον σχεδιασμό των κινουμένων σχεδίων, τη φωνητική δράση, τη συγγραφή σεναρίου και τη σκηνοθεσία. Έγινε επιτυχία στο box office, κερδίζοντας περισσότερα από 140 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Καναδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Καναδικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Δυστοπικές ταινίες Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κόνραντ Βέρνον Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2016
Μέγας Αλέξανδρος Κατερίνης
Ο Μέγας Αλέξανδρος Κατερίνης ήταν μία από τις αρχαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Κατερίνης και είναι ο πρόγονος του Πιερικού. Ιδρύθηκε το 1928 και είχε χρώματα μπλε και κίτρινο.
thumb|300px|Ο Μ. Αλέξανδρος το 1960 Όρθιοι:(από αριστερά) Μπίκας, Δρανδάκης, Κεφαλίδης, Καρπούζας, Ταξίδης, Καρανταγλίδης. Καθιστοί:(από αριστερά) Μπάτσιος, Ορφανίδης, Καραουλάνης, Καραφουλίδης, Κυζίρογλου. Στο Δ/Σ του Μ. Αλεξάνδρου ήταν οι Κοϊδάκης, Πετρίδης, Ατματζίδης, Τσινόπουλος κ.α. Οι διοικούντες και παράγοντες του Μ. Αλεξάνδρου ήταν σε όλες της κοινωνικές εκδηλώσεις της Κατερίνης και ήταν στο πλείστον τους Καταστηματάρχες, Συμβολαιογράφοι, Δικηγόροι, και κρατικοί υπάλληλοι. Ο Μ. Αλέξανδρος εκείνη την εποχή ήταν ομάδα που εξέφραζε τους αστούς της Κατερίνης σε αντίθεση με την έτερη μεγάλη ομάδα της Κατερίνης και μεγάλο του αντίπαλο, τον Όλυμπο, που εξέφραζε τις λαϊκότερες μάζες, την εργατιά. Έδρα της ομάδας ήταν το γήπεδο του πάρκου και έκοβε 500 εισιτήρια κάνοντας περισσότερες εισπράξεις από τον Όλυμπο που είχε 3000 φιλάθλους στο γήπεδο. Αξιοσημείωτοι παίκτες του Μ. Αλέξανδρου ήταν μεταξύ άλλων ο Βαγγέλης Καραφουλίδης που αγωνίστηκε επίσης σε ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό και Πιερικό μετά τη συγχώνευση, καθώς και οι Καζαντζίδης, Ζακαπίδας, Πεντζίδης, Κοσμάς, Ταξίδης, Μητσάκος, Πόδας, Χοχκλακάς, Πατσιάδης και Κ. Κοσμάς, μερικοί εκ των οποίων μεταπήδησαν στον Πιερικό μετά την συγχώνευση.