cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκατονταετής Πόλεμος
Συνθήκη της Τρουά
Ο Ερρίκος ανέκτησε μεγάλο τμήμα της Νορμανδίας, περιλαμβάνοντας την Καέν το 1417, και τη Ρουέν στις 19 Ιανουαρίου 1419, μετατρέποντας τη Νορμανδία σε αγγλικό έδαφος για πρώτη φορά τους τελευταίους δύο αιώνες. Μια επίσημη συμμαχία συνήφθη με το Δουκάτο της Βουργουνδίας, οι δυνάμεις του οποίου είχαν καταλάβει το Παρίσι μετά τη δολοφονία του Δούκα Ιωάννη Α΄ της Βουργουνδίας (του επονομαζόμενου ο Ατρόμητος) το 1419. Το 1420, ο Ερρίκος συναντήθηκε με τον Γάλλο βασιλιά Κάρολο ΣΤ΄, οπότε και υπέγραψαν τη Συνθήκη της Τρουά, με την οποία ο Ερρίκος τελικώς παντρεύτηκε την κόρη του Καρόλου Αικατερίνη των Βαλουά, με αποτέλεσμα οι κληρονόμοι του Ερρίκου να καταστούν κληρονόμοι του θρόνου της Γαλλίας. Ο δελφίνος, ο μετέπειτα Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας, κηρύχθηκε νόθος. Ο Ερρίκος Ε΄ εισήλθε επίσημα στο Παρίσι αργότερα την ίδια χρονιά και η συμφωνία επικυρώθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Τάξεων (συμβουλευτικό σώμα του Βασιλείου της Γαλλίας).
Θάνατος του δούκα του Κλάρενς
Στις 22 Μαρτίου 1421 η πρόοδος του Ερρίκου Ε΄ κατά τη γαλλική του εκστρατεία συνάντησε μια απρόσμενη αντιστροφή. Ο Ερρίκος Ε΄ είχε αφήσει τον αδελφό του και διάδοχό του (δεν είχε αποκτήσει ακόμη ο Ερρίκος απόγονο), Τόμας, Δούκα του Κλάρενς στη θέση του πριν επιστρέψει στην Αγγλία. Ο Δούκας του Κλάρενς αντιμετώπισε μια γαλλοσκωτική δύναμη 5.000 ανδρών υπό την ηγεσία του Ζιλμπέρ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ και του Τζων Στιούαρτ αντίστοιχα, στη μάχη του Μπωζέ, μιας κοινότητας στη δυτική Γαλλία. Αντίθετα με τη συμβουλή των υφισταμένων του αξιωματικών, πριν ο στρατός του αναπτυχθεί πλήρως, ο Τόμας επιτέθηκε με μια δύναμη λιγότερων από 1.500 ανδρών. Κατόπιν, κατά τη διάρκεια της μάχης, ηγήθηκε μιας επέλασης λίγων εκατοντάδων ανδρών επί του κυρίου σώματος του γαλλοσκωτικού στρατού, που ταχέως περικύκλωσε τους Άγγλους. Στην επακόλουθη συμπλοκή εκ του συστάδην ο Σκωτσέζος Τζων Καρμάικλ του Ντάγκλασντέιλ, έσπασε το δόρυ του ανατρέποντας τον Δούκα του Κλάρενς από το άλογό του. Κατά την πτώση του στο έδαφος, ο δούκας σφαγιάστηκε από τον Σκωτσέζο σερ Αλεξάντερ Μπιουκάναν. Το πτώμα του Δούκα του Κλάρενς ανακτήθηκε από το πεδίο της μάχης από τον Τόμας Μόντακιουτ, 4ο Κόμη του Σώλσμπερι, που διήθυνε την αγγλική υποχώρηση.
Αγγλική επιτυχία
Ο Ερρίκος Ε΄ επέστρεψε στη Γαλλία και πήγε στο Παρίσι, και στη συνέχεια επισκέφθηκε την πόλη Σαρτρ και την επαρχία Γκατιναί, πριν επιστρέψει ξανά στο Παρίσι. Από εκεί, αποφάσισε να επιτεθεί στην πόλη Μω που κρατούσε ο Γάλλος δελφίνος. Η επίθεση αποδείχθηκε πιο δύσκολη υπόθεση απ΄ ότι πιστευόταν αρχικώς. Η πολιορκία άρχισε περίπου στις 6 Οκτωβρίου 1421, και η πόλη άντεξε για επτά μήνες πριν τελικώς πέσει στα αγγλικά χέρια στις 11 Μαΐου 1421.
Στο τέλος του Μαΐου, ο Ερρίκος ενώθηκε με τη σύζυγό του Αικατερίνη, και μαζί με τη γαλλική Αυλή πήγαν για αναψυχή στην κοινότητα Σανλίς στη βόρεια Γαλλία. Ενώ βρίσκονταν εκεί, έγινε προφανές ότι ο Ερρίκος είχε αρρωστήσει (πιθανώς από δυσεντερία), και όταν ξεκίνησε το ταξίδι για τον Άνω Λίγηρα, άλλαξε πορεία και κατευθύνθηκε στο βασιλικό κάστρο στην κοινότητα Βενσέν, κοντά στο Παρίσι, όπου και απεβίωσε στις 31 Αυγούστου 1422. Ο μεγαλύτερός του ηλικιακά, και φρενοβλαβής, Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας, πέθανε δύο μήνες αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου 1422. Ο Ερρίκος Ε΄ άφησε πίσω του ένα μοναδικό απόγονο, τον μόλις εννέα μηνών γιο του Ερρίκο, που αργότερα έγινε ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας.
Στη νεκρική του κλίνη, ο Ερρίκος Ε΄ ανέθεσε την ευθύνη των αγγλικών εδαφών στη Γαλλία στον Δούκα του Μπέντφορντ, καθώς ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν ακόμη νήπιο. Ο πόλεμος με τη Γαλλία συνεχίστηκε υπό την ηγεσία του Δούκα του Μπέντφορντ και αρκετές μάχες κερδήθηκαν. Στις 17 Αυγούστου 1424, οι Άγγλοι επέτυχαν εμφατική νίκη στη μάχη του Βερνέιγ. Στη μάχη της Μπωζέ το 1421, ο Δούκας του Κλάρενς είχε ορμήσει στη μάχη χωρίς την υποστήριξη των τοξοτών του. Αντίθετα στο Βερνέιγ, οι τοξότες συμμετείχαν ουσιαστικά, πετυχαίνοντας συντριπτικά πλήγματα κατά του αντίπαλου γαλλοσκωτικού στρατού. Η μάχη στο Βερνέιγ διέλυσε σχεδόν τον στρατό του δελφίνου, και εξολόθρευσε τους Σκωτσέζους, οι οποίοι έπαψαν ν΄ αποτελούν σημαντική στρατιωτική δύναμη για το υπόλοιπο του πολέμου.
Η Ιωάννα της Λωραίνης και η γαλλική ανάκαμψη
Οι Άγγλοι υποχώρησαν από την κοιλάδα του ποταμού Λίγηρα, καταδιωκόμενοι από ένα γαλλικό στράτευμα. Κοντά στο χωριό Παταί στη βορειοκεντρική Γαλλία, το γαλλικό ιππικό εισέδυσε σε μια μονάδα Άγγλων τοξοτών που είχε σταλεί να μπλοκάρει τον δρόμο, και στη συνέχεια σάρωσε τον υποχωρούντα αγγλικό στρατό. Οι Άγγλοι απώλεσαν 2.200 άνδρες, και ο διοικητής τους, Τζων Τάλμποτ, 1ος Κόμης του Σριούσμπερι, συνελήφθη αιχμάλωτος. Η νίκη αυτή άνοιξε τον δρόμο για τον δελφίνο να κατευθυνθεί στη Ρενς, όπου έλαβε χώρα η στέψη του ως βασιλιά Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας στις 16 Ιουλίου 1429.
Μετά τη στέψη του Καρόλου Ζ΄, ο στρατός του άρχισε να έχει λιγότερες επιτυχίες. Μια απόπειρα των Γάλλων να πολιορκήσουν το Παρίσι κατέληξε σε ήττα στις 8 Σεπτεμβρίου 1429, και ο Κάρολος Ζ΄ αποσύρθηκε με τον στρατό του στην κοιλάδα του Λίγηρα.
Η αναγέννηση των Γάλλων
Η πίστη των Βουργουνδών παρέμεινε ασταθής, αλλά η εστίαση του αγγλικού ενδιαφέροντος στην επέκταση των κτήσεων στις Κάτω Χώρες, στέρησε αρκετή ενέργεια από τους Άγγλους για να μπορούν να συνεχίσουν να παρεμβαίνουν στην υπόλοιπη Γαλλία. Οι μακρές περίοδοι ανακωχής που χαρακτήρισαν τον πόλεμο έδωσαν στον Κάρολο Ζ΄ τον χρόνο να συγκεντροποιήσει το γαλλικό κράτος και αναδιοργανώσει τον στρατό και την κυβέρνησή του, αντικαθιστώντας τις στρατολογήσεις των φεουδαρχών με έναν πιο σύγχρονο επαγγελματικό στρατό που μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους υπέρτερους αριθμούς του επωφελώς. Ένα κάστρο που παλαιότερα μπορούσε να καταληφθεί μόνο μετά από παρατεταμένη πολιορκία, τώρα έπεφτε μέσα σε λίγες μέρες μετά από κανονιοβολισμό. Το γαλλικό πυροβολικό απέκτησε τη φήμη του καλύτερου τότε στον κόσμο.
Μέχρι το 1449, οι Γάλλοι είχαν ανακτήσει τη Ρουέν. Το 1450 ο Κόμης του Κλερμόν και ο Αρθούρος, Κόμης του Ρίτσμοντ (του Οίκου Μονφόρ, ο μελλοντικός Δούκας της Νορμανδίας, Αρθούρος Γ΄), πρόλαβαν έναν αγγλικό στρατό που επιχειρούσε να άρει την πολιορκία της Καέν νικώντας τον στη μάχη του Φορμινύ. Οι δυνάμεις του Αρθούρου επιτέθηκαν στον αγγλικό στρατό από τα πλευρά και τα νώτα τη στιγμή ακριβώς που οι Άγγλοι βρίσκονταν κοντά στη νίκη επί των δυνάμεων του κόμη του Κλερμόν.
Η πτώση της Γασκώνης
Μετά την επιτυχημένη εκστρατεία του Καρόλου Ζ΄ στη Νορμανδία το 1450, ο Γάλλος βασιλιάς εστίασε τις προσπάθειές του στη Γασκώνη, την τελευταία επαρχία που βρισκόταν υπό την κατοχή των Άγγλων. Το Μπορντώ, πρωτεύουσα της Γασκώνης, πολιορκήθηκε και παραδόθηκε στους Γάλλους στις 30 Ιουνίου 1451. Εξαιτίας όμως κυρίως της συμπάθειας που έτρεφαν για τους Άγγλους οι Γασκώνοι, ο Τζων Τάλμποτ, 1ος Κόμης του Σριούσμπερι, με τον στρατό του ανακατέλαβε την πόλη στις 23 Οκτωβρίου 1452. Παρόλα αυτά, οι Άγγλοι ηττήθηκαν αποφασιστικά στη μάχη της Καστιγιόν στις 17 Ιουλίου 1453. Ο Τάλμποτ είχε πειστεί να αντιμετωπίσει τον γαλλικό στρατό στην Καστιγιόν κοντά στο Μπορντώ. Κατά τη διάρκεια της μάχης οι Γάλλοι εμφανίστηκαν να υποχωρούν προς το στρατόπεδό τους. Το γαλλικό στρατόπεδο στην Καστιγιόν είχε σχεδιαστεί και οργανωθεί από τον επιτελικό αξιωματικό του Καρόλου Ζ΄, Ζαν Μπυρώ, γεγονός που υπήρξε καθοριστικό για τη γαλλική επιτυχία, καθώς όταν τα γαλλικά κανόνια άνοιξαν πυρ από τις θέσεις τους στο στρατόπεδο, οι Άγγλοι υπέστησαν σοβαρές απώλειες, οι οποίες περιελάμβαναν και τον Τάλμποτ με τον γιο του.
Τέλος του πολέμου
Παρόλο που η μάχη της Καστιγιόν θεωρείται η τελευταία μάχη του Εκατονταετούς Πολέμου, η Αγγλία και η Γαλλία παρέμειναν επισήμως σε πόλεμο για ακόμη 20 χρόνια, αλλά οι Άγγλοι δεν ήταν πλέον σε θέση να συνεχίσουν τις εχθροπραξίες καθώς αντιμετώπιζαν εξεγέρσεις στο νησί. Μετά την ήττα τους στον Εκατονταετή Πόλεμο, οι Άγγλοι φεουδάρχες διαμαρτύρονταν έντονα για τις οικονομικές ζημίες που είχαν υποστεί από την απώλεια των γαλλικών τους κτήσεων. Η δυσαρέσκεια αυτή θεωρείται σημαντικός παράγοντας για το ξέσπασμα του Πολέμου των Ρόδων το έτος 1455.
Το 1474 ο Εκατονταετής Πόλεμος σχεδόν ξανάρχισε, όταν ο Δούκας Κάρολος της Βουργουνδίας, υπολογίζοντας στην αγγλική υποστήριξη, πήρε τα όπλα εναντίον του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Ο Λουδοβίκος κατάφερε να απομονώσει τους Βουργουνδούς καταβάλλοντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και ένα ετήσιο επίδομα στον βασιλιά Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας, μετά από συμφωνία που υπέγραψαν με τη Συνθήκη του Πικινύ (1475). Η συνθήκη τερμάτισε επίσημα τον Εκατονταετή Πόλεμο, με τον Εδουάρδο να αποκηρύσσει την αξίωσή του για τον θρόνο της Γαλλίας. Παρόλα αυτά, οι μελλοντικοί βασιλείς της Αγγλίας (και αργότερα της Μεγάλης Βρετανίας) συνέχισαν να διεκδικούν τον τίτλο μέχρι το 1803, όταν αποσύρθηκαν από σεβασμό στον εξορισμένο μετά τη Γαλλική Επανάσταση Κόμη της Προβηγκίας και κατ΄ όνομα βασιλιά της Γαλλίας, Λουδοβίκο ΙΗ΄, που ζούσε τότε στην Αγγλία.
Ο τελευταίος Δούκας της Βουργουνδίας, Κάρολος ο Ριψοκίνδυνος, σκοτώθηκε στη μάχη της Νανσύ το 1477 κατά του Δουκάτου της Λωραίνης και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, αφήνοντας μια κόρη, τη Μαρία, που απώλεσε τις επαρχίες Αρτουά, Φλάνδρα, Πικαρδία και Βουργουνδία από τις στρατιές του Λουδοβίκου ΙΑ΄.
Μεγάλη ανασκαφή των Δελφών
Η μεγάλη ανασκαφή των Δελφών συνέβη στα τέλη του 19ου αιώνα και αποκάλυψε σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα.
Εκεί που βρίσκεται σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών κατά την Οθωμανική περίοδο ήταν κτισμένο το χωριό Καστρί. Παρά το γεγονός ότι η αρχαιολογική σημασία του χώρου ήταν γνωστή, ο οικιστικός χαρακτήρας της περιοχής δυσχέραινε τη διενέργεια συστηματικών ανασκαφών. Τα πενιχρά οικονομικά του νεοσύστατου ελληνικού κράτους καθιστούσαν ανέφικτη σχεδόν την απαλλοτρίωση. Χρειάστηκε ένας καταστροφικός σεισμός το 1870 και η εκσυγχρονιστική πολιτική του Χαρίλαου Τρικούπη για να αποφασιστεί η μετατόπιση του χωριού σε άλλη θέση και η απαλλοτρίωση του χώρου με ξένη οικονομική ενίσχυση. Η "Μεγάλη Ανασκαφή" ξεκίνησε τελικά υπό την αιγίδα της Γαλλικής Σχολής Αθηνών το 1892 και διήρκεσε μια δεκαετία, αποκαλύπτοντας το ιερό του Απόλλωνα, το ιερό της Αθηνάς Προναίας και άλλα σημαντικά κτίσματα.
Οι Δελφοί πριν την ανασκαφή
Ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών αποτέλεσε προορισμό πολλών περιηγητών στη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου. Επάνω στα ερείπια είχε χτιστεί το χωριό Καστρί, όπου φιλοξενούνταν συχνά οι ταξιδιώτες. Αν και η θέση είχε ταυτιστεί με ασφάλεια, η απαλλοτρίωση ενός ολόκληρου χωριού για τη διενέργεια ανασκαφών ήταν ένα σχεδόν αδύνατο εγχείρημα με δεδομένα τα οικονομικά του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Μερικές δοκιμαστικές τομές είχαν γίνει το 1840 και το 1860. Το 1870 όμως ισχυρότατος σεισμός κατέστρεψε μεγάλο μέρος του χωριού. Ήδη το 1880 ο Bernard Haussoulier άρχισε ανασκαφές στη Στοά των Αθηναίων, ενώ παράλληλα ξεκίνησαν συνεννοήσεις μεταξύ της ελληνικής και της γαλλικής κυβέρνησης για την διοργάνωση μιας μεγάλης κλίμακας ανασκαφής.
Η Μεγάλη Ανασκαφή
Στον χώρο εγκαταστάθηκε ένας μίνι-σιδηρόδρομος με βαγονέτα για την απομάκρυνση των αδρανών υλικών και υλοποιήθηκαν έργα υποδομής που θα διευκόλυναν το έργο των ανασκαφέων. Όταν πλέον ξεκίνησε η καθαυτό ανασκαφή ήταν προχωρημένος Οκτώβριος και γι' αυτό δεν διήρκεσε πολύ. Την επόμενη χρονιά η ανασκαφική περίοδος άρχισε τον Απρίλιο και έληξε το Νοέμβριο, φέρνοντας στο φως μεγάλο μέρος από τον Θησαυρό των Αθηναίων και αποκαλύπτοντας τον βράχο της Σίβυλλας και τον Βωμό  των Χίων. Μέσα στα επόμενα χρόνια ήλθαν στο φως τα περισσότερα κτίσματα κατά μήκος της Ιεράς Οδού, αλλά και μοναδικά γλυπτά. Από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ανασκαφής ήταν η ανακάλυψη του Ηνίοχου, η αποκάλυψη του ανάγλυφου κίονα γνωστότερου ως “Οι τρεις χορεύτριες”, του Αγάλματος του Αντίνοου και των αρχαϊκών κούρων. Αφού ολοκληρώθηκε η αποκάλυψη των μνημείων του τεμένους του Απόλλωνα, οι ανασκαφείς προχώρησαν στην αποκάλυψη του Σταδίου και του Γυμνασίου. Τελευταία  αποκαλύφθηκαν το 1900 τα κτίρια της “Μαρμαριάς”, δηλαδή το τέμενος της Αθηνάς Προναίας με τους ναούς και τους θησαυρούς του.
Πρωταγωνιστές
μικρογραφία| Ο Th. Homolle, διευθυντής της Μεγάλης Ανασκαφής
Διευθυντής της "Μεγάλης Ανασκαφή"ς ήταν ο Γάλλος αρχαιολόγος Theophile Homolle. Εργάστηκαν επί σειρά ετών όμως και άλλα μεγάλα ονόματα της Γαλλικής αρχαιολογίας, όπως ο αρχιτέκτονας A. Tournaire, στον οποίο οφείλουμε τα πρώτα λεπτομερή κσχέδια των μνημείων, ο Henri Corvet, επικεφαλής των εργοταξίων, o P. Perdrizet, αλλά και ερευνητές όπως ο Th. Reinach και ο H. Weil, που επιδόθηκαν στη μελέτη και  ανάδειξη του επιγραφικού υλικού. Φυσικά και Έλληνες αρχαιολόγοι συνέδραμαν τη γαλλική ομάδα ή επισκέφθηκαν το χώρο των ανασκαφών για κάποιο διάστημα.
Η έκθεση των ευρημάτων: Το πρώτο Μουσείο των Δελφών
Στις 2 Μαϊου 1903 η “Μεγάλη Ανασκαφή" ολοκληρώθηκε και έγιναν τα εγκαίνια του μουσείου που θα φιλοξενούσε τα ευρήματα, με την παρουσία του Υπουργού Παιδείας της Γαλλίας και πλήθος επισήμων. Η ανέγερσή του χρηματοδοτήθηκε από το καταπίστευμα του Ανδρέα Συγγρού και τα σχέδια έγιναν από τον Α. Tournaire. Τα εκθέματα, ιδιαίτερα τα αρχιτεκτονικά γλυπτά, συμπληρώνονταν από γύψινα εκμαγεία τμημάτων των κτιρίων στα οποία ανήκαν. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριάντα χρόνων, στους Δελφούς δραστηριοποιήθηκαν πολλοί σημαντικοί Έλληνες και ξένοι αρχαιολόγοι και ερευνητές, όπως ο Κεραμόπουλος, ο Γιάννης Μηλιάδης και ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος, o H. Van Effenterre, o J. Jannoray, o Georges Daux αλλά και ο ευπατρίδης Pierre de la Coste Messelière. Οι αρχαιολόγοι αυτοί συνέχισαν να μελετούν το υλικό και κατέληξαν αρκετά  συχνά σε νέα συμπεράσματα. Τελικά άρχισαν να ασκούν πιέσεις για τη δημιουργία νέου μουσείου και για την υιοθέτηση άλλης μουσειολογικής προσέγγισης.
Ανακάλυψη του αποθέτη της Ιεράς Οδού
Το νέο μουσείο οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1935-1939. Την τελευταία χρονιά μια μεγάλη ανακάλυψη έμελλε να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον των ερευνητών: κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης της Ιεράς Οδού ανακαλύφθηκε ένας αποθέτης στον οποίο είχαν ενταφιαστεί φθαρμένα και κατεστραμμένα αναθήματα, τα οποία απαγορευόταν να καταστραφούν ή να ανακυκλωθούν, καθώς θεωρούνταν ιερά. Μεταξύ των ευρημάτων συγκαταλέγονταν τμήματα χρυσελεφάντινων αγαλμάτων (η τριάδα Απόλλωνας, Άρτεμις, Λητώ), ο αργυρός ταύρος και τα χάλκινα ειδώλια των αθλητών και του αυλητή, μαζί με το αριστουργηματικό θυμιατήριο με τη μορφή της πεπλοφόρου. Το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου πολέμου ανάγκασε τους αρχαιολόγους να σταματήσουν τις εργασίες: τα νέα ευρήματα, μαζί με μέρος των εκθεμάτων του μουσείου μεταφέρθηκαν σε ασφαλές μέρος στην Αθήνα, ενώ το ίδιο το μουσείο δεν άνοιξε για το κοινό, παρά μόνο σχεδόν δυο δεκαετίες αργότερα.
Νεότερες ανασκαφές
Ενώ στις αρχικές ανασκαφές προτεραιότητα δινόταν στις αρχαϊκές και κλασικές αρχαιότητες, οι συνεχιζόμενες έρευνες στη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες άρχισαν να στρέφονται ολοένα και περισσότερο στην αποκάλυψη των υστερορωμαϊκών και πρωτοβυζαντινών Δελφών. Έτσι έγινε κατανοητό ότι ο χώρος δεν εγκαταλείφθηκε απότομα, αλλά συνέχισε να ανθεί ως τον 7ο αιώνα, αν και ο χαρακτήρας του δεν ήταν πια λατρευτικός παρά κυρίως βιοτεχνικός και οικιστικός. Ανασκάφηκαν επαύλεις και ιδιωτικές οικίες με τρικλίνια, ενώ αποκαλύφθηκαν και εργαστήρια, ιδίως κεραμικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα
Νεκροσύρτης
Ο νεκροσύρτης ο μοναχός (Necrosyrtes monachus) είναι είδος γύπα της οικογένειας Accipitridae (Αετίδες), αν και διαθέτει κοινά χαρακτηριστικά με τον γαλόγυπα (Cathartes aura) της οικογένειας Cathartidae (Καθαρτίδες ή Γύπες του Νέου Κόσμου), αποτελεί τον μοναδικό εκπρόσωπο του γένους Necrosyrtes και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Βιολογία
Φωλιάζει συχνά σε φοίνικες, όπου γεννά ένα μόνο αυγό. Ενδέχεται να ζουν σε μικρές αποικίες, παρ' όλα αυτά σε ένα κουφάρι μπορεί να συγκεντρωθούν μέχρι και 100 άτομα του είδους. Η γεωγραφική του εξάπλωση εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος της Υποσαχάριας Αφρικής, συγκεκριμένα από τη Μαυριτανία ανατολικά έως την Αιθιοπία και νότια έως τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική και ζει σε σαβάνες και γύρω από τις ανθρώπινες κατοικίες, ιδιαίτερα σε δεξαμενές αποβλήτων και σφαγεία, στις οποίες οι ντόπιοι αποκαλούν αυτούς τους γύπες «σκουπιδιάρηδες», αφού, όπως οι άλλοι γύπες, είναι πτωματοφάγοι, παρόλο που τρώει και μικρά έντομα. Πετά σε υψόμετρο 4.000 μέτρων.
Περιγραφή
Γενικά θεωρείται ένας από τους μικρότερους γύπες του Παλαιού Κόσμου με μήκος σώματος 62—72 εκ, άνοιγμα φτερών 155—165 εκ (το πολύ 182 εκ) και σωματικό βάρος 1,5—2,6 κιλά.
Σε όλο το μήκος του σβέρκου υπάρχει φτέρωμα, το σώμα αποτελείται από σκούρο καφέ φτέρωμα, ενώ το πρόσωπό του αλλάζει χρώμα ανάλογα με το τι νιώθει. Δηλαδή όταν το πουλί είναι χαρούμενο, το πρόσωπο κοκκινίζει, αλλά εάν κάτι το τρομάξει, το πρόσωπο ασπρίζει.
Γκαλερί
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής
Χρήστος Βακαλόπουλος
Ο Χρήστος Βακαλόπουλος (Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1956 - Αθήνα, 29 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας συγγραφέας, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεώργιου Βακαλόπουλου, γενικού διευθυντή του ΙΚΑ. Μεγάλωσε στη συνοικία της Κυψέλης, την οποία αναφέρει εκτενώς στα έργα του, και περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Λεόντειο Πατησίων. Το 1973 εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε στο περιοδικό Σύγχρονος Κινηματογράφος και στην εφημερίδα Η Αυγή. Το 1980 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο,Υπόθεση μπεστ-σέλερ, και φεύγει για τα επόμενα δύο χρόνια στο Παρίσι, όπου κάνει σπουδές κινηματογράφου με δάσκαλό του τον Ερίκ Ρομέρ.
Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε για συναπτά έτη με το πολιτικό περιοδικό Αντί και τον ραδιοφωνικό σταθμό του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΤ. Το 1984 έγραψε και σκηνοθέτησε την μικρού μήκους ταινία Βεράντες, εκδίδοντας παράλληλα το δεύτερο βιβλίο του, Οι πτυχιούχοι. Στη συνέχεια, το 1986, σκηνοθέτησε την μικρού μήκους ταινία του Θέατρο, ενώ συνεργάστηκε στα σενάρια των ταινιών Σχετικά με τον Βασίλη του Σταύρου Τσιώλη και Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Το 1989, εξέδωσε την συλλογή διηγημάτων Νέες αθηναϊκές ιστορίες και σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Όλγα Ρόμπαρντς, που κέρδισε το Βραβείο Φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Το 1990 συγκέντρωσε πολλά από τα αδημοσίευτα δοκίμια του για τον κινηματογράφο σε έναν τόμο, με τον τίτλο Δεύτερη προβολή, και έναν χρόνο αργότερα δημοσίευσε το γνωστότερο ίσως βιβλίο του, Η γραμμή του ορίζοντος. Το 1992 έγραψε και σκηνοθέτησε, μαζί με τον Σταύρο Τσιώλη, την ταινία Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε, που πήρε το Βραβείο Σεναρίου και Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπως και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.
Στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης προβλήθηκε προς τιμήν του σε ειδική προβολή η ταινία του Όλγα Ρόμπαρντς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου
.ir
.ir είναι ο top-level domain κωδικός για το Ιράν στο διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από το Ινστιτούτο Έρευνας στις Θεμελιώδεις Επιστήμες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιράν Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Βάιμπραντ ντε Χέιστ
Ο Βάιμπραντ ντε Χέιστ (Wybrand Simonsz. de Geest, 16 Αυγούστου 1592 - περ. 1661) ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων της Χρυσής Εποχής από την επαρχία Φρίσλαντ.
Βιογραφία
Ο Βάιμπραντ ντε Χέιστ γεννήθηκε και πέθανε στο Λέουαρντεν. Διδάχθηκε ζωγραφική από τον πατέρα του, Σίμον Γιουκες (Simon Juckesz.), ζωγράφο υαλογραφιών. Σπούδασε αργότερα με τον Άμπραχαμ Μπλούμερτ. Από το 1614 έως το 1618 ταξίδεψε στη Γαλλία και την Ιταλία πραγματοποιώντας Grand Tour. Το 1616 συναντήθηκε με τον Λέονερτ Μπράμερ στο Αιξ-αν-Προβάνς Ενώ βρισκόταν στη Ρώμη έγινε μέλος του κύκλου των ζωγράφων γνωστών ως Bentvueghels. Έλαβε το ψευδώνυμο «De Friesche Adelaar» («Ο αετός της Φριζίας»).
Ο ντε Χέιστ νυμφεύτηκε την Χεντρικάιε Φρανσντρ Ουίλενμπουρχ (Hendrickje Fransdr Uylenburgh) το 1622, ανεψιά της Σάσκια φαν Ουίλενμπουρχ, συζύγου του Ρέμπραντ. Το 1634, λίγο πριν τον γάμο του, ο Ρέμπραντ επισκέφθηκε το στούντιο του ντε Χέιστ. Το 1636 ο Γάλλος Σαρλ Οζιέ (Charles Ogier), γραμματέας του Καρδιναλίου Ρισελιέ επισκέφθηκε τον ντε Χέιστ, για να δει τη μεγάλη συλλογή του περιέργων αντικειμένων και νομισμάτων.
Πορτρέτα
Ο ντε Χέιστ ήταν ο σημαντικότερος ζωγράφος πορτρέτων της Φρίσλαντ και ζωγράφισε πολλά πορτρέτα ευγενών της εποχής του, πολλά από τα οποία σώζονται στο Μουσείο Fries. Ίσως τα πιο οικεία πορτρέτα που ζωγράφισε ήταν αυτά της άμεσης οικογένειάς του:
Ο ντε Χέιστ επηρέασε τον Γιακομπ Μπάκερ και μαθητές του ήταν ο Γιαν Γιανς ντε Στόμμε (Jan Jansz. de Stomme) και Γιάκομπ Πότμα (Jacob Potma). Οι γιοι του, Γιούλιους και Φρανκ, έγιναν επίσης ζωγράφοι. Ο εγγονός του Βάιμπραντ έγραψε θεατρικά έργα, έναν ταξιδιωτικό οδηγό στη Ρώμη και δημοσίευσε το " Het Kabinet der Statuen " (1702).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ρίο Σαν Χουάν
Το Ρίο Σαν Χουάν (ισπαν.: Río San Juan) είναι ένα από τα 17 διαμερίσματα της Νικαράγουα. Πρωτεύουσά του είναι το Σαν Κάρλος.
Γεωγραφία
Το Ρίο Σαν Χουάν βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Τσοντάλες, στα βόρεια με το Ατλάντικο Σουρ, στα δυτικά και νότια με την Κόστα Ρίκα και στα ανατολικά βρέχεται από τη λίμνη Νικαράγουα. Περιλαμβάνει τα νησιά Σολεντινάμε (Μανκαρρόν, Μανκαρρονσίτα, Σαν Φερνάντο και Λα Βενάδα).
Δήμοι
Το Ρίο Σαν Χουάν διαιρείται σε 6 δήμους:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Νικαράγουας
Χλωραιθανάλη
Η χλωραιθανάλη ή χλωρακεταλδεΰδη (αγγλικά: chlorethanal) είναι οργανική Χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, Οξυγόνο, υδρογόνο και χλώριο με μοριακό τύπο C2H<sub href="αντιδραστήριο">3 OCl, αν και παριστάνεται συχνά και με τον λίγο αναλυτικότερο τύπο ClCH2CHO (ή την ισοδύναμη μορφή CH2ClCHO). Είναι μια από τις απλούστερες αλαλδεΰδη, δηλαδή αλογονούχος αλδεΰδη. Όπως και κάποιες συγγενικές ενώσεις, η χλωραιθανάλη είναι ένα ισχυρό ηλεκτρονιόφιλο (ακυλιωτικό) αντιδραστήριο και γι' αυτό ένα δυνάμει επικίνδυνο ακυλιωτικό μέσο. Η ένωση δεν βρίσκεται κανονικά στην άνυδρη μορφή της, αλλά μάλλον στην ενυδατωμένη της ακεταλική μορφή, δηλαδή ως 2-χλωρο-1,1-αιθανοδιόλη, ClCH2CH(OH)2. Η χλωραιθανάλη είναι μια χρήσιμη πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση π.χ. 2-αμινοθειαζόλιου ή και πολλών άλλων φαρμακευτικών προϊόντων. Μια άλλη χρήση της είναι να διευκολύνει την αφαίρεση του φλοιού από κορμούς δέντρων.
Ισομέρεια
Με βάση τον μοριακό της τύπο, έχει τα ακόλουθα πέντε (5) ισομερή θέσης:
Από βινυλοχλωρίδιο
Με χλωρίωση ένυδρου βινυλοχλωρίδιου, παράγεται τελικά χλωραιθανάλη:
Με καταλυτική οξείδωση (2-χλωραιθυλο)βενζόλιου
Με καταλυτική οξείδωση (2-χλωραιθυλο)βενζόλιου (PhCH2CH2Cl) παράγεται φαινόλη (PhOH) και χλωραιθανάλη:
Με μερική οξείδωση 2-χλωραιθανόλης
Με μερική οξείδωση 2-χλωραιθανόλης, με σχετικά ήπια οξειδωτικά μέσα, όπως το τριοξείδιο του χρωμίου :
Με οζονόλυση 1,4-διχλωρο-2-βουτένιου
Με οζονόλυση 1,4-διχλωρο-2-βουτενίου παράγεται τελικά χλωραιθανάλη :
Με επίδραση υπεριωδικού οξέως σε 1,4-διχλωρο-2,3-βουτανοδιόλη
Με επίδραση υπεριωδικού οξέος σε 1,4-διχλωρο-2,3-βουτανοδιόλη παράγεται χλωραιθανάλη :
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Η χλωραιθανόλη είναι μια διλειτουργική ένωση, αφού περιέχει δυο λειτουργικές ομάδες, το χλώριο και την αλδεϋδομάδα. Το γεγονός αυτό την καθιστά μια ευέλικτη πρόδρομη ένωση, για πολλές ετεροκυκλικές ενώσεις και όχι μόνο. Για παράδειγμα, συμπυκνώνεται με παράγωγα της θειουρίας, για να δώσει αμινοθειαζόλες. Η αντίδραση αυτή ήταν κάποτε σημαντική, ως πρόδρομη για την παραγωγή σουλφαθειαζόλης, ενός από τα πρώτα σουλφοφάρμακα.
Ταυτομέρεια με 2-χλωραιθενόλη
Η χλωραιθανάλη βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία με την ταυτομερή της 2-χλωραιθενόλη. Αυτή η χημική ισορροπία, μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων ή βάσεων :
Αναγωγή προς 2-χλωραιθανόλη
Με καταλυτική υδρογόνωση, μπορεί να αναχθεί η 2-χλωραιθανάλη προς 2-χλωραιθανόλη :
Οξείδωση προς χλωραιθανικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς χλωραιθανικό οξύ ;
1. Με υπερμαγγανικό κάλιο:
2. Με τριοξείδιο του χρωμίου:
3. Με οξυγόνο:
4. Με αντιδραστήριο Tollens (αμμωνιακό διάλυμα νιτρικού αργύρου):
Προσθήκη ύδατος
Με προσθήκη ύδατος σε χλωραιθανάλη παράγεται, σε χημική ισορροπία, η μη απομονώσιμη ασταθής 2-χλωρο-1,1-αιθανοδιόλη :
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης
Με προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης παράγεται 2-χλωρομεθυλο-1,3-διοξολάνιο : 2-χλωρομεθυλο-1,3-διοξολάνιο
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιθειόλης
Με προσθήκη 1,2-αιθανοδιθειόλης παράγεται 2-χλωρομεθυλο-1,3-διθειολάνιο : 2-χλωρομεθυλο-1,3-διθειολάνιο
2-χλωρομεθυλο-1,3-διθειολάνιο
Συμπύκνωση με «ενεργές» μεθυλενομάδες
Με την επίδραση «ενεργών» μεθυλενομάδων, δηλαδή ενώσεων του γενικού τύπου XCH2Y, όπου X,Y ηλεκτραρνητικές ομάδες όπως π.χ. κυανομάδα (CN), καρβαλκοξυομάδα (COOR), έχουμε την αντίδραση Knoevenagel :
Επίδραση φωσφοροϋλιδίων
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων [Ph3P+C-(R)R'] έχουμε τη λεγόμενη αντίδραση Wittig, με την οποία παράγεται 1,2-διαλκυλο-3-χλωρο-1-προπένιο :
Προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων
Είναι δυνατή η προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων στο διπλό δεσμό C=Ο που περιέχει η χλωραιθανάλη. Π.χ.: :
1. Με προσθήκη υδροκυανίου παράγεται αρχικά 2-υδροξυ-3-χλωροπροπανονιτρίλιο, από το οποίο με υδρόλυση μπορεί να παραχθεί 2-υδροξυ-3-χλωροπροπανικό οξύ:
2. Με προσθήκη όξινου θειικού νατρίου παράγεται 1-υδροξυ-2-χλωραιθανοσουλφονικό οξύ:
3. Με προσθήκη πενταχλωριούχου φωσφόρου παράγεται 1,1,2-τριχλωραιθάνιο:
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη του στην ταυτομερή 2-χλωραιθενόλη. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλο-2-χλωραιθανόλη που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλοχλωραιθανάλη :
Επίδραση υδραζωτικού οξέος
Με επίδραση υδραζωτικού οξέος παράγεται χλωραιθανονιτρίλιο και χλωρομεθυλαμινομεθανάλη :
Τριμερισμός
Με επίδραση οξέος μπορεί να υποστεί τριμερισμό προς 2,4,6-τρι(χλωρομεθυλο)-1,3,5-τριοξάνιο : + 2,4,6-τρι(χλωρομεθυλο)-1,3,5-τριοξάνιο
Φωτοχημική προσθήκη σε αλκένια
Με επίδραση φθοραιθανάλης σε αιθένιο σχηματίζεται φωτοχημικά 2-χλωρομεθυλοξετάνιο (Αντίδραση Paterno–Büchi) : 2-χλωρομεθυλοξετάνιο
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται υδροξυαιθανάλη :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) σχηματίζει αλκοξυαιθανάλη :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) σχηματίζει αλκινυλαιθανάλη. Π.χ. :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλδεΰδη :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει υδροθειαιθανάλη :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) σχηματίζει ιωδαιθανάλη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) σχηματίζει νιτραιθανάλη :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται φαινυλαιθανάλη :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται αιθανόλη :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται αιθανόλη :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται αιθανάλη :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροχλωρίου (HCl) από χλωραιθανάλη παράγεται αιθενόνη :
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγονται 3-χλωροπροπανάλη, χλωροπροπανόνη και χλωρομεθυλοξιράνιο : χλωρομεθυλοξιράνιο
Επιδράσεις στο περιβάλλον
Η χλωραιθανάλη είναι ένας μεταβολίτης της αποσύνθεσης του 1,2-διχλωραιθάνιου, που τελικά μετατρέπεται σε 2-χλωραιθανόλη. Αυτή η μεταβολική οδός είναι σημαντική, αφού εκατομμύρια τόννοι 1,2-διχλωραιθάνιου παράγονται αφού είναι πρόδρομη ένωση για την παραγωγή χλωραιθένιου.
Πηγές
Κατηγορία:Αλαλκανάλες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:C2
Μύτικας Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μύτικας.
Ο Μύτικας είναι παραθαλάσσιο χωριό στη δυτική πλευρά του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μύτικας ονομάζεται έτσι επειδή βρίσκεται σε μια μυτερή προεξοχή της στεριάς προς το Ιόνιο πέλαγος. Το χωριό βρίσκεται σε περιοχή πλούσια σε βλάστηση και με παραλίες από γαλαζοπράσινα νερά. Υπάρχουν καλοδιατηρημένα αρχοντικά, σπίτια με παραδοσιακή αρχιτεκτονική και λιμάνι για ψαρόβαρκες και σκάφη αναψυχής. Αποτελεί δημοφιλή τόπο προορισμού το καλοκαίρι και είναι σημείο σύνδεσης με το νησί Κάλαμος που βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση. μικρογραφία|αριστερά|Η παραλία του Μύτικα. Στο βάθος δεξιά διακρίνεται το χωριό και αριστερά βρίσκεται το νησί Κάλαμος.
Η παρουσία ενός ρωμαϊκού κτηρίου στο ακρωτήρι (Leake,IV,13) θα μπορούσε να αποδοθεί σε ρωμαϊκό οικισμό ή αγροικία των αυτοκρατορικών χρόνων.
Ο Μύτικας παρουσίασε αλματώδη ανάπτυξη μετά το 1830 και την εποχή εκείνη ιδρύθηκαν οι πρώτες δημόσιες υπηρεσίες: Αστυνομία (1831), Πολιταρχεία (1831), Ειρηνοδικείο (1867), Ταχυδρομείο (1884), Μονοπώλειο Άλατος (1884) και πολλές άλλες.
Αναφέρεται επίσημα το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σολλίου και το 1837 με το ΦΕΚ 2Α - 16/01/1837 ορίστηκε έδρα του. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάσθηκε από τον δήμο Σολλίου και ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Μύτικα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μύτικα που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αλυζίας του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 759 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 774.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
.je
.je είναι ο top-level domain κωδικός για το Τζέρσεϋ στο διαδίκτυο.
Δείτε επίσης
Κατάλογος top-level domains
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζέρσεϊ Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Πογκρόμ του Κάμπελ
Το Πογκρόμ του Κάμπελ, αναφερόμενο και ως Εμπρησμός του Κάμπελ, ήταν αντισημιτικό πογκρόμ που έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 1931 στη Θεσσαλονίκη.
Μετά τη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης, η ήδη φτωχή εβραϊκή κοινότητα της πόλης, περιθωριοποιήθηκε περαιτέρω. Κατά τη δεκαετία του 1920, απομονώθηκε πολιτικά, και στοχοποιήθηκε από την βενιζελική παράταξη, η οποία την θεωρούσε υπεύθυνη τόσο για την εκλογική ήττα των βενιζελικών το 1920 όσο και για την μικρασιατική καταστροφή. Παράλληλα, κατά τα μέσα της δεκαετίας, εμφανίστηκαν οι πρώτες φασιστικές οργανώσεις στην Θεσσαλονίκη, οι οποίες ανέπτυξαν έντονη αντισημιτική δράση, υποστηριζόμενες από στοιχεία της βενιζελικής παράταξης.
Με αφορμή την ψευδή κατηγορία περί συνεργασίας της κοινότητας με Βούλγαρους και κομμουνιστές για την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας, τη νύχτα μεταξύ 29 και 30 Ιουνίου 1931, Μικρασιάτες πρόσφυγες, έφεδροι του Ελληνικού Στρατού και μέλη αριθμού εθνικιστικών οργανώσεων, επιτέθηκαν σε εβραϊκούς συνοικισμούς, με κυριότερη την επίθεση στο «Κάμπελ», (σημ. συνοικισμός Βότση) της Καλαμαριάς. Τα επεισόδια είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του συνοικισμού και την έξοδο χιλιάδων Εβραίων από την Θεσσαλονίκη προς τη Παλαιστίνη.
Ιστορικό και στάση του Ελληνικού κράτους
Μετά τη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης του 1917 και το ρυμοτομικό σχέδιο που την ακολούθησε, η εβραϊκή κοινότητα της πόλης φτωχοποιήθηκε και περιθωριοποιήθηκε. Την επόμενη τριετία,γνώρισε μια μικρή βελτίωση, η οποία όμως ανεστάλη μετά την άφιξη των Μικρασιατών προσφύγων, οι οποίοι αντιμετώπιζαν τους εβραίους ανταγωνιστικά. Το 1920, μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στα Ελληνικά τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» από το Υπουργείο Εξωτερικών και δημοσιεύτηκαν πέντε χρόνια αργότερα, από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» στην Αθήνα σε μία προσπάθεια πολεμικής ενάντια του κομμουνισμού, με αφορμή σειρά άρθρων του Ιωάννη Σοφιανόπουλου στην εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα», που κατέγραφε τις εμπειρίες του από τη Σοβιετική Ρωσία.
Μετά τις εκλογές του 1928, οι σχέσεις Φιλελευθέρων και εβραϊκής κοινότητας βελτιώθηκαν σημαντικά για μικρό χρονικό διάστημα. Μάλιστα, τον Δεκέμβριο του 1930, αναδείχθηκε δήμαρχος υποψήφιος των φιλελευθέρων στηριζόμενος από την κοινότητα. Πάραυτα, την ίδια περίοδο, εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη ελληνική μετάφραση των «πρωτοκόλλων», από τοπικές εφημερίδες της πόλης, ενώ ταυτόχρονα η «Μακεδονία» ασκούσε έντονη κριτική -ρητορική είχε ήδη ξεκινήσει να υιοθετεί από το 1915- απέναντι στην Εβραϊκή κοινότητα θεωρώντας την ξένο σώμα, το οποίο υπονόμευε την Ελλάδα.
Φασισμός στο Μεσοπόλεμο
Ο ελληνικός φασισμός παρότι δεν απέκτησε τη μαζικότητα που εμφάνισε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, υπήρξε ιδιαίτερα δυναμικός στη Βόρεια Ελλάδα κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Η σημαντικότερη από τις φασιστικές οργανώσεις του Μεσοπολέμου, υπήρξε η «Εθνική Ένωσις Ελλάς», οργάνωση που είχε αντισημιτική και αντικομμουνιστική δράση. Λαμβάνοντας τόσο στήριξη από τον τοπικό τύπο, όσο και ανοχή από τα σώματα ασφαλείας, η δράση της οργάνωσης περιελάμβανε την αναγραφή αντιεβραϊκών συνθημάτων σε τοίχους, και την επίθεση σε καφενεία, βιβλιοπωλεία και κινηματογράφους όπου σύχναζαν αριστεροί.
Το μακκαβικό συνέδριο στη Σόφια
Την περίοδο μεταξύ 27 και 31 Αυγούστου 1930, στη Σόφια έλαβαν χώρα αθλητικές εκδηλώσεις εβραϊκών σωματείων, στις οποίες συμμετείχαν και μέλη της Μακαμπή Θεσσαλονίκης, με αφορμή την συμπλήρωση 25 ετών από την ίδρυση της «αδελφής οργάνωσης της Σόφιας». Στις 31 Αυγούστου, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες εκδηλώσεις στο στάδιο της πόλης, όπου συμμετείχαν υψηλόβαθμα στελέχη της βουλγαρικής κυβέρνησης και του στρατού. Την επόμενη, ο Αρχιραββίνος Ασέρ Χανανέλ, κατά τη διάρκεια μνημοσύνου υπέρ των πεσόντων στην Παλαιστίνη στη συναγωγή της Σόφιας, προέτρεψε τους πιστούς να μιμηθούν τη δράση των μακεδόνων και την προσπάθεια τους για την απελευθέρωση της πατρίδας τους. Η ΕΜΕΟ συνεχάρη τη Μακαμπή και προσκάλεσε τα μέλη της να παρακολουθήσουν συνέδριο της Μακεδονικής Νεολαίας.
Τα γεγονότα αναδημοσιεύτηκαν μία μέρα μετά από την «Μακεδονία», η οποία καλούσε την Μακαμπή Θεσσαλονίκης να διαχωρίσει τη θέση της. Η ΕΕΕ και λοιπές εθνικιστικές οργανώσεις, με κοινή ανακοίνωση καταδίκασαν τη Μακαμπή Θεσσαλονίκης για τη στάση του αντιπροσώπου της, Ισαάκ Κοέν, κατηγορώντας τον πως υιοθέτησε τις θέσεις της ΕΜΕΟ. Ύστερα, αιτήθηκαν από τον υπουργό, και Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Στυλιανό Γονατά, την διάλυση της Μακαμπή ως αντεθνικής οργάνωσης. Οι εβραϊκές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης διέψευσαν με τη σειρά τους τις κατηγορίες ως ψευδείς και προϊόν πλαστογραφίας, ξεκινώντας μια έντονη διαμάχη ανάμεσα σε αυτές και τη «Μακεδονία». Τελικά, η υπόθεση ξεχάστηκε για τους επόμενους 10 μήνες και επανεμφανίστηκε στο προσκήνιο τον Ιούνιο του 1931, με αφορμή το χτίσιμο νέου γυμναστηρίου από την Μακαμπή. Μέσα από τη συγγραφή «ολόκληρων ψεμάτων και μισών αληθειών» η κοινότητα στοχοποιούνταν ως αποτελούμενη από απάτριδες εθνοπροδότες κοσμοπολίτες οι οποίοι, όντας παράλληλα φανατικοί κομμουνιστές, συνωμοτούσαν και πλούτιζαν εις βάρος της Ελλάδας. Η συγκεκριμένη ρητορική, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση της περιόδου, αλλά και την απώλεια των προσφυγικών περιουσιών κατά τη διάρκεια των ελληνοτουρκικών ανταλλαγών, δημιούργησε έντονη κοινωνική ανασφάλεια που εκδηλώθηκε με φυλετικά χαρακτηριστικά.
Κοινό αντιεβραικό μέτωπο
Το 1931 δημιουργήθηκε κοινό αντιεβραϊκό μέτωπο, το οποίο αποτελούνταν από αριθμό εθνικιστικών οργανώσεων στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν η «Εθνική Παμφοιτητική Ένωσις», η «Εθνική Οργάνωσις Εργατών», η οργάνωση «Παύλος Μελάς» καθώς και έφεδροι του ελληνικού στρατού. Στις 23 Ιουνίου του 1931, η «Εθνική Παμφοιτητική Ένωσις» κυκλοφόρησε προκήρυξη, στην οποία καλούσε τους Έλληνες της Θεσσαλονίκης να απομονώσουν την εβραϊκή κοινότητα και να μποϋκοτάρουν τις επιχειρήσεις τους.
Συγκρούσεις στους Εβραϊκούς συνοικισμούς
μικρογραφία|270x270εσ|Ο Εβραίος μικροπωλητής Λεόν Βιδάλ, θύμα του Πογκρόμ.([[Ριζοσπάστης 6.7.1931).]] Ύστερα από 5 μέρες, στις 28 Ιουνίου κατά της 10 το βράδυ, ένοπλες ομάδες εθνικιστών μαζί με στρατιωτικούς πετροβόλησαν τον συνοικισμό «6» -αναφερόμενος και ως «Χαριλάου»- και αποπειράθηκαν να δημιουργήσουν πυρκαγιά, αλλά αποκρούστηκαν από ένοπλα μέλη της εβραϊκής κοινότητας. Η σύγκρουση αυτή, ενίσχυσε περαιτέρω το ήδη υπάρχον αντισημιτικό κλίμα. Το απόγευμα της επόμενης, 29 Ιουνίου, ξεκίνησε η κύρια επίθεση στις εβραϊκές συνοικίες, ενώ αντιεβραικά επεισόδια σημειώθηκαν και στο Βόλο. Σε μία προσπάθεια να αποτραπούν περαιτέρω επεισόδια, μέλη του ΚΚΕ και της ΚΟΜΛΕΑ διαδήλωσαν ενάντια στη δράση της ΕΕΕ. Η διαδήλωση του ΚΚΕ ξεκίνησε στις 19:30 αλλά δεν είχε μαζικότητα λόγω της παρουσίας ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων. Μία ώρα αργότερα πραγματοποιήθηκε διαδήλωση των αρχειομαρξιστών η οποία διαλύθηκε γρήγορα από τη χωροφυλακή.
Στις 21:30, ομάδα με επικεφαλής μέλος της ΕΕΕ, οπλισμένη με τσεκούρια και περίστροφα, εισέβαλε σε καφενείο του συνοικισμού «Κάμπελ», αλλά απωθήθηκε προσωρινά από αστυνομικές δυνάμεις. Μισή ώρα αργότερα έλαβε χώρα συμπλοκή μεταξύ Εβραίων από τη μία και εθνικιστών και στρατιωτικών από την άλλη, κατά την οποία τραυματίστηκε στρατιώτης του όρχου αεροπορίας. Η είδηση για τον τραυματισμένο στρατιώτη, διαδόθηκε γρήγορα και όξυνε τις διαθέσεις, με αποτέλεσμα μικτή ομάδα 250 Εθνικιστών και στρατιωτικών να επιτεθεί στο «Κάμπελ», όπου ακολούθησαν λεηλασίες, ξυλοδαρμοί και βιασμοί. Σύντομα, το πλήθος των επιτιθέμενων άγγιζε τα 2000 άτομα και, υπό την καθοδήγηση μελών της ΕΕΕ, ξεκίνησαν τον εμπρησμό του «Κάμπελ». Αρχικά εκτέλεσαν τον χριστιανό φούρναρη, Λεωνίδα Παππά, ο οποίος αρνήθηκε να κρύψει τη βενζίνη την οποία σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν οι εθνικιστές. Ύστερα, μετέφεραν με οχήματα τη Βενζίνη στο Κάμπελ, έβαλαν φωτιά από 4 σημεία και έστησαν οδοφράγματα προκειμένου να αποτρέψουν τη διέλευση πυροσβεστικών.
Παράλληλα με τις συγκρούσεις στο Κάμπελ, περίπου 200 άτομα, επιτέθηκαν προς τον συνοικισμό «151» στην Κάτω Τούμπα με στόχο την πυρπόληση του. Κατά την διάρκεια της επίθεσης τραυματίστηκε θανάσιμα ο Εβραίος μικροπωλητής Λεόν Βιδάλ ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο «Ιπποκράτειο». Σε μία προσπάθεια να υπερασπιστούν την κοινότητα, ένοπλες ομάδες Εβραίων ξεκίνησαν να τρομοκρατούν τις εθνικιστικές ομάδες και ακολούθησαν συγκρούσεις σώμα με σώμα. Στις 11, επεισόδια έλαβαν χώρα και στο συνοικισμό «Τράνσβααλ» μεταξύ προσφύγων από την τούμπα και Εβραίων, τα οποία περιορίστηκαν λόγω της προσπάθειας της χωροφυλακής να διαλύσει τα πλήθη. Παρόμοια γεγονότα έλαβαν χώρα και στον συνοικισμό «Ρέζι Βαρδάρ», κατά τις 00:30 όπου στρατιώτες του πυροβολικού συγκρούστηκαν με Εβραίους. Τελικά, μετά από επέμβαση ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων του 7ου και 2ου αστυνομικού τμήματος και τμήματος του Ιππικού, όλες οι συγκρούσεις τερματίστηκαν κατά τις 2 το βράδυ, με απολογισμό 2 νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και 210 οικογένειες άστεγες.
Επακόλουθα
Η ηγεσία της εβραϊκής κοινότητας, ζήτησε την προσωπική παρουσία του Βενιζέλου προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξη στη Θεσσαλονίκη. Με κυβερνητική εντολή, απεστάλη στρατιωτικό τμήμα του όρχου αεροπορίας προκειμένου να αποφευχθούν νέα επεισόδια στον συνοικισμό. Παρά την αποκήρυξη του πογκρόμ και του αντισημιτισμού γενικότερα από τον Βενιζέλο, οι σχέσεις μεταξύ της Εβραϊκής κοινότητας και του βενιζελικού χώρου δεν μπόρεσαν να αποκατασταθούν, καθώς η κυβέρνηση -παρότι υποσχέθηκε πως θα συνδράμει στην επανάκαμψη της κοινότητας- δεν έκανε τίποτα για να βοηθήσει τα θύματα. Στη κοινοβουλευτική συζήτηση που ακολούθησε, βουλευτές με ισχυρά προσφυγικά ερείσματα ισχυρίστηκαν πως «άντρες γεμάτοι πατριωτισμό και εθνικισμό δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται συμμορίες κακοποιών» ενώ ο Γονατάς ανέφερε πως η δράση της ΕΕΕ, όντας αστική και εθνικιστική δεν είχε τίποτα το επιλήψιμο. Οι βενιζελικές εφημερίδες αρνούνταν την ύπαρξη εθνικιστικών οργανώσεων πίσω από το πογκρόμ, ενώ -αντιστρέφοντας τη πραγματικότητα- ισχυρίζονταν πως τα γεγονότα ήταν αποτέλεσμα κομμουνιστικής προβοκάτσιας. Οι εν λόγω κατηγορίες, σε συνδυασμό με την εύρεση οπλισμού στην εργατική λέσχη Θεσσαλονίκης οδήγησαν στις συλλήψεις σεσημασμένων κομμουνιστών.
Η δίκη της ΕΕΕ
Στις 2 Απριλίου 1932, ξεκίνησε η δίκη της οργάνωσης για τα γεγονότα του Κάμπελ στο κακουργιοδικείο της Βέροιας, η οποία διήρκησε συνολικά 17 μέρες. Η απόφαση διεξαγωγής της δίκης σε μία περιφερειακή πόλη χωρίς ισχυρή εβραϊκή παρουσία όπως η Βέροια, διευκόλυνε την προδιαγεγραμμένη πορεία της. Δικάστηκαν 11 άτομα με την κατηγορία της καταστροφής και κλοπής ξένης περιουσίας, την οπλοφορία και οπλοχρησία, καθώς και τη διατάραξη της κοινής ησυχίας· ανάμεσα σε αυτά ήταν οι ηγέτες της ΕΕΕ, Γεώργιος Κοσμίδης και Δημήτρης Χαριτόπουλος, καθώς και ο αρχισυντάκτης της Μακεδονίας -και μέλος της οργάνωσης- Νίκος Φαρδής. Το σώμα των ενόρκων αποτελούνταν από έντεκα μέλη, κανένα από τα οποία δεν ήταν εβραϊκής καταγωγής. Η «Μακεδονία» υπήρξε ανταποκριτής της δίκης, υπερασπιζόμενη την ΕΕΕ, παραποιώντας τις καταθέσεις των μαρτύρων και επιτιθέμενη σε, Βενιζελικούς και μη, πολιτικούς που δεν στήριζαν τις αντιεβραικές επιθέσεις. Εν τέλει, αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι από όλες τις κατηγορίες. Η ΕΕΕ συνέχισε την δράση της υπό την αιγίδα κρατικών φορέων η οποία κορυφώθηκε το 1933, αλλά ύστερα διασπάστηκε λόγω ενδοπαραταξιακών συγκρούσεων.
Όριο ακολουθίας
Η έννοια του ορίου ακολουθίας είναι από τις πιο σημαντικές έννοιες της μαθηματικής ανάλυσης. Διαισθητικά, μια ακολουθία λέμε ότι έχει όριο ή ότι ''συγκλίνει σε ένα αριθμό L, όταν οι όροι της πλησιάζουν όλο και περισσότερο τον αριθμό αυτό καθώς ο δείκτης της αυξάνεται απεριόριστα.
Πογκρόμ του Κάμπελ
Η κοινότητα μετά το πογκρόμ
Το πογκρόμ συνέτριψε την ήδη εξαθλιωμένη από την οικονομική κρίση εβραϊκή κοινότητα ενώ παράλληλα αποδόμησε την μέχρι τότε αντίληψη πως η συμπρωτεύουσα αποτελούσε ένα ασφαλές καταφύγιο για τους Εβραίους. Πολλές εβραϊκές οικογένειες, νιώθοντας ανασφαλείς, μετακόμισαν στο κέντρο της πόλης. Άλλες, επισκέφθηκαν τους πρόξενους ξένων χωρών και ζήτησαν άδεια για να τοποθετήσουν σημαίες άλλων χωρών στα σπίτια τους. Το πογκρόμ αποτέλεσε την αιτία για τη μετανάστευση 10.000 Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη προς την Παλαιστίνη την περίοδο 1932-1934, και συγκεκριμένα στο Τελ αβίβ και τη Χάιφα.
Όριο ακολουθίας
Θεωρούμε την ακολουθία: με όρους:
Πογκρόμ του Κάμπελ
Ο Μεταξάς και η κοινότητα
Η επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, οδήγησε στην απαγόρευση της ΕΕΕ και βελτίωσε την κατάσταση της κοινότητας καθώς ο Μεταξάς, παρότι εμπνευσμένος από τα φασιστικά καθεστώτα της περιόδου, γνώριζε πως η πλειοψηφία των Εβραίων ήταν φιλομοναρχικοί και έτρεφε φιλικά συναισθήματα για αυτούς. Διορίστηκε ως αρχιραββίνος ο ασκεναζίτης Ζβί Κόρετς, ο οποίος σύναψε στενές σχέσεις με τις αρχές, ενώ ο βασιλιάς Γεώργιος Β', σε ένδειξη καλής πίστης, επισκέφθηκε την συναγωγή Μπέτ Σαούλ στη Θεσσαλονίκη. Σε γενικές γραμμές, το μεταξικό καθεστώς αν και ήρθε σε σύγκρουση με την κοινότητα σε θέματα όπως η τοποθεσία του Εβραϊκού νεκροταφείου, και ενώ την προστάτευσε όχι στο πλαίσιο των πολιτικών και θρησκευτικών ελευθεριών, αλλά σε αυτό των πελατειακών σχέσεων, δεν έκανε διακρίσεις μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων, θεωρώντας τες ως υποσύνολα της Ελληνικής οικογένειας.
Όριο ακολουθίας
Είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς ότι οι όροι της ακολουθίας πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο το 0 καθώς ο δείκτης n αυξάνεται. Για τη συγκεκριμένη ακολουθία μπορούμε επίσης να παρατηρήσουμε ότι για καμιά τιμή του n δεν θα υπάρξει όρος (ίσος ή) μικρότερος του μηδενός. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι η ακολουθία μας δεν μπορεί να ξεπεράσει το μηδέν, με άλλα λόγια ότι έχει όριο τον αριθμό 0.
Πογκρόμ του Κάμπελ
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη Καμπελ Κατηγορία:Ταραχές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Μεσοπόλεμος Κατηγορία:Δήμος Καλαμαριάς
Όριο ακολουθίας
Παρακάτω δίνονται αυστηροί ορισμοί της σύγκλισης μιας ακολουθίας.
Ορισμός σύγκλισης ακολουθίας
Έστω (a_n) μία πραγματική ακολουθία και L ένας πραγματικός αριθμός. Λέμε ότι ο αριθμός L είναι όριο της ακολουθίας (a_n) ή ότι η ακολουθία (a_n) συγκλίνει στον αριθμό L αν: για κάθε ε > 0 υπάρχει (τουλάχιστον ένα) n0 τέτοιο, ώστε για κάθε n>n0 να ισχύει: και συμβολίζεται με:
Η έννοια του ορίου ακολουθίας όπως την έχουμε ορίσει διαισθητικά λέει ότι: αν μια ακολουθία (a_n) συγκλίνει σε ένα αριθμό L τότε οποιαδήποτε περιοχή του L και αν επιλέξουμε, μετά από κάποιον όρο της ακολουθίας όλοι οι επόμενοι θα βρίσκονται μέσα στην περιοχή αυτή. Σύμφωνα με τον ορισμό, αυτό μπορεί να γίνει για οσοδήποτε μικρή περιοχή του L.
Η διατύπωση του ορισμού μπορεί να γίνει πιο κομψή, χρησιμοποιώντας τη λέξη τελικά, η οποία δεν είναι καθόλου ασαφής, ως εξής: μια ακολουθία (a_n) έχει όριο έναν πραγματικό αριθμό L, αν για κάθε ε>0 τελικά ισχύει:
Εδώ, η λέξη τελικά σημαίνει: για όλα τα n>n0, που δείχνει ότι η κύρια πρόταση που ορίζει την έννοια της σύγκλισης μπορεί να μην ισχύει για τους πρώτους όρους της ακολουθίας, αλλά, αν υπάρχει το όριο, τότε σίγουρα, μετά από κάποιον όρο της ακολουθίας, για όλους τους επόμενους (δηλαδή τους τελικούς) θα ισχύει η πρόταση αυτή.
Μοναδικότητα του όριου
Αποδεικνύεται ότι αν μια ακολουθία πραγματικών αριθμών έχει όριο, τότε το όριό της αυτό είναι μοναδικό.
Η απόδειξη γίνεται ως εξής: Έστω ότι μια ακολουθία (a_n) έχει δύο όρια, τα α και β τα οποία δεν είναι ίσα μεταξύ τους. Τότε, με βάση τον ορισμό του ορίου ακολουθίας έχουμε τα εξής: και
Έστω τώρα, ο φυσικός αριθμός n0 ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος των n1 και n2, δηλαδή, n0=max{n1, n2}. Τότε: Από την τριγωνική ανισότητα παίρνουμε:
Η σχέση ισχύει για κάθε ε>0 και επομένως a=b που είναι άτοπο. Επομένως αν μια ακολουθία έχει όριο τότε το όριο αυτό είναι μοναδικό.
Ορισμός απόκλισης ακολουθίας
Έστω (a_n) μία πραγματική ακολουθία. Λέμε ότι η ακολουθία έχει όριο το +\infty ή αποκλίνει στο +\infty, αν για κάθε Μ > 0 υπάρχει (τουλάχιστον ένα) n0 τέτοιο, ώστε για κάθε n>n0 να ισχύει: και συμβολίζεται με:
Εντελώς ανάλογα ορίζεται και η σύγκλιση μιας σκολουθίας στο - \infty:
Έστω (a_n) μία πραγματική ακολουθία. Λέμε ότι η ακολουθία έχει όριο το -\infty ή αποκλίνει στο -\infty, αν για κάθε Μ > 0 υπάρχει (τουλάχιστον ένα) n0 τέτοιο, ώστε για κάθε n>n0 να ισχύει: και συμβολίζεται με:
Όταν μια ακολουθία σύγκλινει στο άπειρο, τότε οποιοδήποτε θετικό αριθμό και να διαλέξουμε, οσοδήποτε μεγάλο, πάντα θα υπάρχει κάποιος όρος της ακολουθίας που θα έχει μεγαλύτερη τιμή και θα ξεπερνάει αυτόν τον επιλεγμένο αριθμό, καθώς επίσης, θα τον ξεπερνάνε και οι επόμενοι όροι. Αντίστοιχα και για την σύγκλιση της ακολουθίας στο αρνητικό άπειρο, για οποιονδήποτε αρνητικό αριθμό, οσοδήποτε μικρό, πάντα θα υπάρχει ένας όρος της ακολουθίας όπου αυτός και οι επόμενοι όροι θα είναι ακόμα πιο μικροί.
Ιδιότητες ορίων ακολουθίας
Αποδεικνύονται, οι παρακάτω ιδιότητες: