cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωδαιτικός σταθμός
Δυνατότητες
Οι σύγχρονοι γεωδαιτικοί σταθμοί έχουν πολύ μεγάλες δυνατότητες ακρίβειας τόσο στη μέτρηση γωνιών όσο και αποστάσεων. Οι αποστάσεις μπορούν να μετρηθούν με ακρίβεια της τάξης μερικών mm ή και δεκάτων του mm ενώ οι γωνίες μπορούν να μετρηθούν με ακρίβεια 0,5" έως 20". Κάθε γεωδαιτικός σταθμός, όπως και γενικά κάθε μετρητικό όργανο ακριβείας, συνοδεύεται από την αντίστοιχη διακρίβωση (βαθμονόμηση).
Πρόσφατα, οι δυνατότητες και ευκολίες που προστέθηκαν στα όργανα αυτά είναι σημαντικές. Ορισμένοι γεωδαιτικοί σταθμοί διαθέτουν δυνατότητα αυτόματης στόχευση στο κάτοπτρο και ασύρματο τηλεχειρισμό, αποκαλούνται δε συνήθως "ρομποτικοί". Επίσης ορισμένοι γεωδαιτικοί σταθμοί διαθέτουν ενσωματωμένους δέκτες GPS γεωδαιτικής ακριβείας που επιτρέπουν τον προσδιορισμό της θέσης του οργάνου με ακρίβεια εκατοστού ( cm ).
Χρήση
Κατά την χρήση ένας γεωδαιτικός σταθμός πρέπει να τοποθετηθεί σε ένα ειδικό τρίποδο που τον συγκρατεί στο ύψος άνετης σκόπευσης. Το τρίποδο μπορεί να παραλειφθεί αν το όργανο τοποθετηθεί σε υφιστάμενο τριγωνομετρικό βάθρο. Πριν από την έναρξη των μετρήσεων πρέπει να γίνει οριζοντίωση και κέντρωση του οργάνου ως προς την κατακόρυφο της γης και το τοπογραφικό σημείο όπου τοποθετείται, αντίστοιχα. Για να διευκολυνθούν αυτές οι προκαταρκτικές εργασίες, το όργανο είναι εξοπλισμένο με φυσαλίδες οριζοντίωσης και με laser ή κάτοπτρο.
Οι μετρήσεις αποστάσεων απαιτούν τη χρήση ενός τοπογραφικού κατόπτρου που επιτρέπει στο όργανο να υπολογίσει την απόσταση μεταξύ των δύο σημείων. Αρκετοί γεωδαιτικοί σταθμοί έχουν τη δυνατότητα λήψης μετρήσεων αποστάσεων και χωρίς τη χρήση κατόπτρου σε σχετικά μικρή απόσταση, π.χ. 100 m.
Μαλαισιανές γενικές εκλογές 2022
Στις 19 Νοεμβρίου 2022 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στη Μαλαισία για την ανάδειξη των 222 βουλευτών του κοινοβουλίου, γνωστού ως Ντεβάν Ρακιάτ. Ήταν οι 15ες γενικές εκλογές από την ανεξαρτησία της Μαλαισίας.
Οι εκλογές δεν είχαν κάποιον ξεκάθαρο νικητή, καθώς κανένα κόμμα δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την αυτοδυναμία. Παρόλα αυτά, ο αντιπολιτευόμενος κεντροαριστερός συνασπισμός Πακατάν Χαραπάν ήρθε πρώτος, με 37% των ψήφων και 82 έδρες, ενώ δεύτερο ήρθε ο δεξιός ισλαμικός συνασπιμός Περικατάν Νασιονάλ (=Εθνική Συμμαχία) με 30% και 73 έδρες. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Μαλαισίας το Μπαρισάν Νασιονάλ (=Εθνικό Μέτωπο), που κυβερνούσε τη Μαλαισία αδιαλείπτως από το 1957 έως το 2018, ήρθε τρίτο, συγκεντρώνοντας το 22% και μόλις 30 έδρες.
Σε αυτές τις εκλογές, το εκλογικό σώμα απασχόλησε κυρίως η οικονομία, το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης και η πολιτική αστάθεια. Το θέμα της κλιματικής αλλαγής, παρόλο που ήταν επίκαιρο λόγω των μεγάλων πλημμυρών που αντιμετώπισε η Μαλαισία τα τελευταία χρόνια, δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο. Αντίστοιχα, το θέμα της διαφθοράς δεν προκάλεσε το ενδιαφέρον των πολιτών, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές, που ήταν καθοριστικής σημασίας. Το ποσοστό συμμετοχής ήταν 74%, σχετικά χαμηλό για τα δεδομένα της Μαλαισίας. Γενικότερα παρατηρήθηκε μία σχετική πολιτική απάθεια του εκλογικού σώματος. Για πρώτη φορά ψήφιζαν οι ηλικίες 18-21 ετών, μετά τη μείωση του ορίου δικαιώματος ψήφου.
Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο Βασιλιάς της Μαλαισίας έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ανουάρ Ιμπραήμ, τον αρχηγό της συμμαχίας Πακατάν Χαραπάν, η οποία συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσοστό.
Πολιορκία της Πάτρας (αποσαφήνιση)
. .
Sky Airlines
Η Sky Airlines είναι μία αεροπορική εταιρεία που εδρεύει στην Αττάλεια της Τουρκίας. Εκτελεί ναυλωμένες επιβατικές πτήσεις για λογαριασμό της μητρικής της εταιρείας και άλλους ταξιδιωτικούς πράκτορες, μεταξύ Τουρκίας, Μέσης Ανατολής, Ευρώπης και Νοτίου Αμερικής.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2000 και ξεκίνησε πτήσεις το 2001. Ο όμιλος Kayi Group είναι ο αποκλειστικός μέτοχος της εταιρείας.
Στόλος
Ο στόλος της Sky Airlines αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Κόκκινος κατάλογος της IUCN
Η Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της Διεθνής Ένωσης Προστασίας της Φύσης / IUCN (IUCN Red List of Threatened Species) καθιερώθηκε το 1948, και είναι το πλέον περιεκτικό ευρετήριο για την παγκόσμια κατάσταση φυσικής προστασίας ειδών φυτών και ζώων. Ο οργανισμός είναι η κύρια αρχή ως προς την καταγραφή και αξιολόγηση της φυσικής προστασίας των ειδών. Επιπλέον παράγεται μία σειρά από περιφερειακούς κόκκινους καταλόγους οι οποίοι εκδίδονται από κράτη ή οργανισμούς, και αποτιμούν τον κίνδυνο εξαφάνισης των ειδών εντός των ορίων της πολιτικής τους διαχείρισης.
Ο κατάλογος καταρτίζεται με βάση ακριβή κριτήρια, τα οποία αποτιμούν τον κίνδυνο εξαφάνισης χιλιάδων ειδών και υποειδών. Αυτά τα κριτήρια είναι σχετικά με όλα τα είδη και τις περιοχές του κόσμου. Ο σκοπός είναι να εκφραστεί η άμεση προτεραιότητα των ζητημάτων διατήρησης στο κοινό και την πολιτική ηγεσία, καθώς και η βοήθεια της διεθνούς κοινότητας στην προσπάθεια μείωσης της εξαφάνισης ειδών.
Οι κύριοι εκτιμητές της κατάστασης φυσικής προστασίας των ειδών περιλαμβάνουν την BirdLife International, το Ινστιτούτο Ζωολογίας (το τμήμα έρευνας της Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου), το Κέντρο Παρακολούθησης της Παγκόσμιας Διατήρησης (World Conservation Monitoring Centre) και πολλές ομάδες ειδικών εντός της Επιτροπής Επιβίωσης των Ειδών της IUCN (Species Survival Commission, SSC). Οι αποτιμήσεις από αυτούς τους οργανισμούς και τις ομάδες συνολικά αντιστοιχούν περίπου στα μισά από τα είδη της Κόκκινης Λίστας.
Η IUCN στοχεύει να επανεκτιμά την κατηγορία κάθε είδους ανά 5 χρόνια αν είναι δυνατόν, ή τουλάχιστον ανά δέκα χρόνια. Αυτό γίνεται με τρόπο αξιολόγησης από ομοίους (peer review) μέσω των Ομάδων Ειδικών των Επιτροπών Επιβίωσης των Ειδών (SSC), οι οποίοι είναι οι αυθεντίες υπεύθυνες για ένα είδος, ομάδα ειδών ή συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, ή στην περίπτωση της BirdLife International μίας ολόκληρης τάξης (πτηνά).
Κατηγορίες
Τα είδη ταξινομούνται σε εννέα ομάδες, που ορίζονται με βάση κριτήρια όπως ο ρυθμός παρακμής, μέγεθος πληθυσμού, επιφάνεια γεωγραφικής κατανομής και βαθμός κερματισμού του πληθυσμού και της κατανομής.thumb|right|400px|Το ποσοστό των ειδών διαφόρων ομάδων τα οποία είναι καταχωρημένα ως: κρισίμως κινδυνεύοντα (CE),  κινδυνεύοντα (E), or  εύτρωτα (V) στην Κόκκινη Λίστα της IUCN του 2007.thumb|400x400px|κέντρο
Στα πλαίσια της Κόκκινης Λίστας της IUCN, ο επίσημος όρος «Απειλούμενα» αναφέρεται στις κατηγορίες: Κρισίμως Κινδυνεύοντα, Κινδυνεύοντα και Εύτρωτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογία
Ρουτζέρο Τζοβαννέλλι
Ο Ρουτζέρο Τζοβαννέλλι (Ruggiero Giovannelli, περ. 1560 – 7 Ιανουαρίου 1625) ήταν Ιταλός συνθέτης της ύστερης αναγεννησιακής και της πρώιμης μπαρόκ μουσικής, μέλος της ρωμαϊκής σχολής. Διαδέχθηκε τον πολύ σημαντικό συνθέτη Παλεστρίνα στη θέση του αρχιμουσικού στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζοβαννέλλι γεννήθηκε στο Βελλέτρι, κοντά στη Ρώμη. Ο ισχυρισμός ότι υπήρξε μαθητής του Παλεστρίνα δεν υποστηρίζεται από κάποιο γραπτό ντοκουμέντο, αν και οι ομοιότητες στο ύφος της μουσικής των δύο, καθώς και η προφανής σύνδεση των σταδιοδρομιών τους, καθιστούν αυτή την υπόθεση αρκετά λογική. Λίγα είναι γνωστά σχετικώς με τη ζωή του Τζοβαννέλλι μέχρι το 1583, έτος κατά το οποίο διορίσθηκε maestro di cappella (διευθυντής της χορωδίας) στον ναό του Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι στη Ρώμη, μια θέση την οποία διετήρησε μέχρι το 1591, οπότε ανέλαβε θέση στο Γερμανικό Κολέγιο (Collegio Germanico). Επιπλέον των θέσεων αυτών, ήταν maestro di cappella στο ιδιωτικό παρεκκλήσιο του Δούκα Ιωάννη Αγγέλου του Αλταέμπς. Επίσης τραγουδούσε ο ίδιος και υπηρέτησε σε διάφορες διοικητικές θέσεις.
Ο σημαντικότερος διορισμός του Τζοβαννέλλι ήταν στη θέση του Παλεστρίνα ως maestro di cappella στη χορωδία του Αγίου Πέτρου (γνωστή και ως «Παπική Χορωδία» ή Cappella Giulia), που έγινε στις 12 Μαρτίου 1594. Ο Τζοβαννέλλι κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το 1599, όταν διορίσθηκε ως αοιδός στη χορωδία της Καπέλα Σιστίνα και το 1614 ως διευθυντής της, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1624. Τάφηκε στον Ναό της Αγίας Μάρθας.
Μουσική και επιδράσεις
Ο Τζοβαννέλλι είναι γνωστός κυρίως για την εκκλησιαστική μουσική του, για το μεγαλύτερο μέρος της οποίες σώζονται τα αρχικά χειρόγραφα-παρτιτούρες. Η θρησκευτική μουσική του, όπως και αυτή των περισσότερων συνθετών της ρωμαϊκής σχολής, είναι συντηρητική και το μεγαλύτερο μέρος της στο πρώτο μισό της σταδιοδρομίας του είναι στο ύφος του Παλεστρίνα. Ωστόσο, μετά το 1600 ο Τζοβαννέλλι πειραματίσθηκε με κάποιες από τις υφολογικές καινοτομίες που καθόρισαν την απαρχή της μουσικής μπαρόκ, όπως είναι η αρχή του concertato με το μπάσο κοντίνουο. Η παραγωγή του στην εκκλησιαστική μουσική μειώθηκε εντυπωσιακά στην τελευταία περίοδο και τουλάχιστον ένας μελετητής του έχει υποστηρίξει ότι αυτό οφειλόταν στο ότι δεν αισθανόταν άνετα με το νέο ύφος.
Συνέθεσε Θείες Λειτουργίες και μοτέτα, κάποια από τα οποία είναι γραμμένα ακόμα και για 12 φωνές και συχνά χρησιμοποιούν τεχνικές της αντιφωνίας.
Από την άλλη, για συνθέτης της ρωμαϊκής σχολής και ιερέας, ο Τζοβαννέλλι συνέθεσε εκπληκτική ποσότητα μη θρησκευτικής μουσικής, κυρίως μαδριγάλια και καντσονέτες, μερικές από τις οποίες σε ένα ελαφρό ύφος επηρεασμένο είτε γενικότερα από πρότυπα της βόρειας Ιταλίας, είτε ειδικότερα από τον Λούκα Μαρέντσιο, ο οποίος είχε ζήσει στη Ρώμη. Ο Τζοβαννέλλι εξέδωσε τρία βιβλία μουσικής μαδριγαλίων για 5 φωνές και δύο ακόμα για 4 φωνές, καθώς και πάρα πολλά άλλα μη θρησκευτικά άσματα, τα οποία δεν συγκεντώθηκαν ποτέ σε εκδόσεις. Τα περισσότερα έχουν χρονολογηθεί μεταξύ του 1580 και του 1600.
Η μουσική του Τζοβαννέλλι ανατυπώθηκε ευρύτατα, τόσο στην Ιταλία όσο και σε άλλα μέρη, κάτι που φανερώνει την ευρεία δημοφιλία της.
Εκδοθέντα έργα
Οι πηγές δεν είναι πλήρεις και διαφέρουν ως προς τα εκδοθέντα έργα του Τζοβαννέλλι. Φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον τρεις τόμοι (με 5 «βιβλία» ο καθένας) με μοτέτα και τριμερείς καντσονέτες (1592). Επιπλέον:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Ζαχαρίας (προφήτης)
Βιβλίο
Το βιβλίο του Ζαχαρία εισάγει τον προφήτη σαν γιο του Βερεχία, γιου του Ιδδώ. Αποτελείται απο 14 κεφάλαια, στα οποία μέσω των προφητειών του παραπέμπει τον λαό να προχωρήσει σε αποκατάσταση του ναού του Θεού ο οποίος είχε καταστραφεί από τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα το 586 π.Χ. Το μήνυμα του είναι θετικό αφού αναφέρει πως ο Θεός θα αποκατάστήσει το ναό και θα καταστρέψει τους εχθρούς του, οι οποίοι κρατούσαν τον λαό του υποδουλωμένο.
Πίστη Μπαχάι
Οι Μπαχάι δάσκαλοι πραγματοποίησαν συγκρίσεις μεταξύ των προφητειών του Ζαχαρία και των Σουρίι-ι-Χαϊκάλ στην Κλήση του Κυρίου των Οικοδεσποτών, μια συλλογή των Ταμπλέτων του Μπαχαουλάχ.
Εορτασμός
Στο λειτουργικό ημερολόγιο της Ανατολικής Ορθοδοξίας η ημέρα εορτής είναι η 8η Φεβρουαρίου. Εορτάζεται στις 3 Ιουλίου με τους άλλους Μικρούς Προφήτες στο ημερολόγιο των αγίων της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον τιμά στις 6 Σεπτεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προφήτες
Γενέθλιος οικία της Αγίας Οντίλ
Η Γενέθλιος οικία της Αγίας Οντίλ (γαλλικά: Maison natale de Sainte-Odile) είναι ιστορικό μνημείο ευρισκόμενο στο Ομπερναί, εντός του νομού του Κάτω Ρήνου, στη Γαλλία.
Τοποθεσία
Το συγκεκριμένο κτίριο ευρίσκεται επί της Οδού Ατίκ (γαλλικά: Rue Athic), στο Ομπερναί.
Ιστορία
Το κτίριο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Ομπερναί Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1981 Αγια Οντιλ Κατηγορία:Οικίες ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Πατριάρχης Ακάκιος
Ο Ακάκιος (... - 489) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 472 έως το 489. Ουσιαστικά ήταν ο πρώτος ιεράρχης σε όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία και φημίζεται για τη φιλόδοξη συμμετοχή του στη Χαλκηδονιακή διαμάχη.
Είχε διατελέσει, αρχικά, διευθυντής του Ορφανοτροφείου της Κωνσταντινούπολης, προτού ανέλθει στον πατριαρχικό θρόνο ως διάδοχος του Πατριάρχη Γεννάδιου. Αφότου ήρθε σε σύγκρουση με τον σφετεριστή Βασιλίσκο (475-476), συνέχισε κατά την διάρκειας της βασιλείας του Ζήνωνα την παραδοσιακή πολιτική η οποία συνιστούσε στην συμμαχία με την Ρώμη εναντίον της Αλεξάνδρειας, της οποίας και καθαίρεσε τον Μονοφυσίτη Πατριάρχη, Πέτρο Μογγό. Συνειδητοποιώντας, ωστόσο, την σημασία την οποία είχε η ενότητα μεταξύ των ανατολικών επαρχιών για την Αυτοκρατορία, αποκατέστησε τον Πέτρο Μογγό στον θρόνο του, ενώ συνέθεσε υπέρ του Αυτοκράτορα Ζήνωνα το Ενωτικόν (482), συμβιβασμός ο οποίος θα ήταν ικανός, όπως ο ίδιος θεωρούσε, να ενώσει μεταξύ τους Χαλκηδονιακούς και Μονοφυσίτες. Η κίνησή του αυτή οδήγησε στην καταδίκη του από την Ρώμη (484) και, στην συνέχεια, το Ακακιανό Σχίσμα. Το σχίσμα αυτό έλαβε τέλος με την άνοδο στην εξουσία του Ιουστίνου Α΄, ο οποίος και ανακάλεσε το Ενωτικόν, κατά την περίοδο του ποντιφικάτου του Πάπα Ορμίσδα (519).
Βιογραφικά στοιχεία
Πριν την εκλογή του είχε διακριθεί ως πρεσβύτερος για το κοινωνικό του έργο, διετέλεσε μάλιστα και προϊστάμενος αξιόλογου ορφανοτροφείου. Η δραστηριότητά του αυτή είχε ως αποτέλεσμα να κερδίσει την εύνοια του Αυτοκράτορα Λέοντα Α' του Θράκα, ο οποίος ήταν υποστηρικτής των αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Ο Ακάκιος εξελέγη σε μια εποχή με πολλά προβλήματα, τα οποία προκαλούνταν από τους αντιπάλους των αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, καθώς και από το ζήτημα της έκτασης της δικαιοδοσίας του Θρόνου της Κωνσταντινούπολης (στις Διοικήσεις Ασίας, Πόντου και Θράκης). Το τελευταίο θέμα προκάλεσε έντονη τριβή με τον Παπικό Θρόνο, καθώς ο τελευταίος αντέδρασε στον 28ο κανόνα της Οικουμενικής αυτής Συνόδου. Η έριδα αυτή ενίσχυσε τις διασπαστικές τάσεις στην Ανατολή. Ο μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας Τιμόθεος ο Αίλουρος ευνόησε την αυτονόμηση του, επίσης μονοφυσίτη, Μητροπολίτη Εφέσου και των επαρχιών της Διοίκησης της Ασίας, κίνηση στην οποία ήταν θετικός και ο σφετεριστής του Αυτοκρατορικού Θρόνου Βασιλίσκος. Ο Βασιλίσκος, προσπαθώντας να προσεταιριστεί τους Μονοφυσίτες, εξέδωσε το λεγόμενο «Εγκύκλιο», το οποίο επέβαλε το Μονοφυσιτισμό.
Ο Πατριάρχης Ακάκιος αντέδρασε σε αυτές τις ενέργειες, με τη βοήθεια μοναστικών ταγμάτων. Αποκήρυξε το «Εγκύκλιο» και προετοίμασε την εκθρόνιση του Αυτοκράτορα. Απέστειλε επιστολή στους ορθόδοξους Πατριάρχες και στον Πάπα Σιμπλίκιο, από τον οποίο εγκωμιάστηκε. Η εκθρόνιση του Βασιλίσκου και η άνοδος στο Θρόνο του Ζήνωνα δικαίωσε τον αγώνα του Ακακίου, καθώς αποκαταστάθηκε η δικαιοδοσία του Θρόνου της Κωνσταντινούπολης στην Ασιανή διοίκηση και ακυρώθηκε το «Εγκύκλιο» του Βασιλίσκου.
Ο Ζήνων όμως δεν μπορούσε να αγνοήσει τις αποσχιστικές ενέργειες των Μονοφυσιτών στην Αίγυπτο και τη Συρία, που θα είχαν μεγάλο κόστος για την Αυτοκρατορία. Έτσι, με τη συνεργασία του Ακακίου, το 482 εκδόθηκε το «Ενωτικόν» διάταγμα, το οποίο είχε σκοπό να γεφυρώσει τις θεολογικές αντιθέσεις Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών. Αυτό παρέκαμπτε τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και δημιουργούσε τις προϋποθέσεις επιστροφής των μετριοπαθών, τουλάχιστον, Μονοφυσιτών. Όμως το διάταγμα αυτό δεν υπογράφτηκε από τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας Ιωάννη Ταλάια και Αντιοχείας Καλανδίωνα, οι οποίοι εκθρονίστηκαν για το λόγο αυτό και στη θέση τους εξελέγησαν οι Πέτρος Μογγός και Πέτρος Κναφεύς αντιστοίχως.
Εκτός αυτών όμως αντέδρασαν και οι μοναχοί της μονής των Ακοιμήτων, καθώς και ο Πάπας Ρώμης Σιμπλίκιος, ο οποίος αποδοκίμασε όχι μόνο το «Ενωτικόν», αλλά και τον Πατριάρχη Ακάκιο, ενώ ο διάδοχός του Πάπας Φήλιξ Γ΄ συνεκάλεσε δύο Συνόδους στη Ρώμη, καθαίρεσε και αφόρισε τον Ακάκιο, θεωρώντας ότι αυτός είχε εμπνεύσει το «Ενωτικόν» στον Αυτοκράτορα. Ο Ακάκιος όμως περιφρόνησε τις Παπικές αποφάσεις, θεωρώντας τες αντικανονικές. Η σύγκρουση που ακολούθησε, οδήγησε στη διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας των Θρόνων Ρώμης και Κωνσταντινούπολης για 35 χρόνια, η οποία είναι γνωστή ως «Ακακιανό Σχίσμα». Έτσι, η πολιτική του Ακακίου, ενώ επιδίωκε την ένωση Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών, οδήγησε στη διάσπαση των Ορθοδόξων Ανατολής και Δύσης, καθώς και στον κατακερματισμό των Μονοφυσιτών σε μικρότερες ομάδες.
Ο Ακάκιος πέθανε τον Νοέμβριο του 489. Η πολιτική του αποδοκιμάστηκε το 519 από τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο και τον Πάπα Ορμίσδα, με την υπογραφή του λεγόμενου «Τύπου του Πάπα Ορμίσδα», που σηματοδότησε και τη λήξη του ακακιανού σχίσματος.
Πηγές
Ακάκιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Αριαράθης Ζ΄ της Καππαδοκίας
Ο Αριαράθης Ζ΄ ο Φιλομήτωρ (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του βασιλείου της Καππαδοκίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Βασίλευσε προσεγγιστικά κατά την περίοδο 116 – 101/100 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο προκάτοχός του στο θρόνο, Αριαράθης ΣΤ΄ και μητέρα του η Λαοδίκη, αδελφή του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Ευπάτορα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο γάμος του πατέρα του με την πριγκίπισσα Λαοδίκη τελέστηκε, σε μια προσπάθεια του Πόντου να καταστήσει την Καππαδοκία υποχείριο της πολιτικής του. Ωστόσο ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ τελικά δεν αρκέστηκε σε αυτό και φρόντισε για τη δολοφονία του άνδρα της αδελφής του το 116 π.Χ., μέσω ενός ευγενούς, που εκαλείτο Γόρδιος.
Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε στη χώρα, έσπευσε να εκμεταλλευτεί ο Νικομήδης Γ΄ της Βιθυνίας, ο οποίος οργάνωσε εκστρατεία στα εδάφη της Καππαδοκίας. Από την πλευρά του ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έστειλε στρατεύματα στην περιοχή, με τη δικαιολογία πως ήθελε να προστατεύσει τα δικαιώματα της αδελφής του και των παιδιών της. Ωστόσο η Λαοδίκη, που αισθανόταν ότι ο Μιθριδάτης ήταν επικίνδυνος για τα ανίψια του, συμμάχησε με το Νικομήδη Γ΄, τον οποίο και παντρεύτηκε. Ο βασιλιάς του Πόντου, προφανώς εξοργισμένος, έδιωξε τον στρατό της Βιθυνίας από τη χώρα, ανεβάζοντας στο θρόνο έναν γιο τού Αριαράθη ΣΤ΄ και της Λαοδίκης, ο οποίος έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Αριαράθης Ζ΄ ο Φιλομήτωρ.
Λίγα χρόνια αργότερα ο Μιθριδάτης ΣΤ΄, που δεν είχε ξεχάσει τις βλέψεις του για την Καππαδοκία, μεσολάβησε, ώστε να επιστρέψει στη χώρα ο Γόρδιος, ο οποίος είχε εξοριστεί. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, επιθυμούσε με αυτό τον τρόπο να παγιδεύσει τον ανιψιό του: αν ο Αριαράθης Ζ΄ αρνιόταν να επιστρέψει ο φονιάς τού πατέρα του, θα είχε μια καλή αφορμή για πόλεμο· αν τον δεχόταν πίσω, ο Γόρδιος θα είχε πιθανώς την ευκαιρία να επαναλάβει το έγκλημά του. Ο νεαρός Αριαράθης Ζ΄ κατάλαβε το σχέδιο, εξέφρασε μεγάλη αγανάκτηση και συγκέντρωσε μεγάλο στρατό, τον οποίο παρέταξε απέναντι στον θείο του. Τότε ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ αποφάσισε να μην κερδίσει τον πόλεμο με τα όπλα, αλλά με πονηρία. Κάλεσε τον ανιψιό του σε δείπνο και αφού τον ξεμονάχιασε, τον δολοφόνησε ο ίδιος με όπλο, που είχε κρύψει στα ρούχα του. Κατόπιν εγκατέστησε στο θρόνο τον οκτάχρονο γιο του Αριαράθη Θ΄ και όρισε αντιβασιλιά τον Γόρδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριαραθης 07
Ο θάνατος του Πομπήιου (θεατρικό έργο)
Ο θάνατος του Πομπήιου (γαλλικός τίτλος: La Mort de Pompée) είναι πεντάπρακτη έμμετρη τραγωδία του Πιερ Κορνέιγ εμπνευσμένη από το θέμα του θανάτου του Ρωμαίου στρατηγού Πομπήιου. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1643 στο θέατρο του Μαραί στο Παρίσι και εκδόθηκε το 1644. Τον ρόλο του Ιούλιου Καίσαρα έπαιζε ο Μολιέρος.
Συγγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Ο θάνατος του Πομπήιου, ανωνύμου, 18ος αι. Τον Δεκέμβριο του 1642, ο καρδινάλιος Ρισελιέ πέθανε, η καταπίεση μειώθηκε και ξέσπασε η δυσαρέσκεια για την πολιτική του, την οποία ο Κορνέιγ δεν την κατέκρινε αλλά ούτε και την υπερασπίστηκε. Επέπληξε τους συκοφάντες που κολάκευαν τον πρωθυπουργό πριν από λίγο καιρό, αλλά ο ίδιος απέφυγε να πάρει ξεκάθαρη θέση. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ τον Μάιο του 1643, δημοσιεύματα, αυτών που είχαν δει τα προνόμιά τους να χάνονται, είχαν πλέον σαν στόχο τον πρόσφατα αποθανόντα βασιλιά κατηγορώντας τον για σκληρότητα. Στον Θάνατο του Πομπήιου, που ανέβηκε τη θεατρική περίοδο 1643/1644, ο Κορνέιγ συμμετέχει στη συζήτηση, υπερασπιζόμενος τον μονάρχη, το μόνο σφάλμα του οποίου θεωρεί ότι ήταν η εμπιστοσύνη του σε κακούς υπουργούς που ήταν υπεύθυνοι για την αναρχία και την καταπίεση στη χώρα. Αφιέρωσε το νέο έργο στον καρδινάλιο Μαζαρέν.
Πηγές του Κορνέιγ ήταν κείμενα του Σενέκα και κυρίως το έργο του Λουκανού Φαρσάλια. Σε γενικές γραμμές ακολούθησε τα ιστορικά στοιχεία αλλά έκανε αρκετές τροποποιήσεις για μεγαλύτερο δραματικό αποτέλεσμα.
Υπόθεση
Ο βασιλιάς Πτολεμαίος συζητά με τους συμβούλους του πώς να αντιμετωπίσει τον Πομπήιο, ο οποίος ήρθε στην Αλεξάνδρεια μετά την ήττα του από τον Ιούλιο Καίσαρα στη μάχη των Φαρσάλων και ζητά προστασία. Παρά κάποιες διαφωνίες, οι σύμβουλοι πείθουν τον βασιλιά να τον σκοτώσει. Έτσι ο Πτολεμαίος στέλνει τον Αχιλλά και τον Σεπτίμιο να διαπράξουν τον φόνο. Η αδερφή του Πτολεμαίου Κλεοπάτρα, αν και ο Καίσαρας προσπαθεί να την προσεγγίσει, πιστεύει ότι θα ήταν καλύτερο για την Αίγυπτο να φιλοξενήσουν και να συνταχθούν με τον Πομπήιο. Είναι εξοργισμένη με την αχαριστία του αδελφού της προς τον ευεργέτη τους που πριν λίγα χρόνια αποκατέστησε τον πατέρα τους στον αιγυπτιακό θρόνο. Ο Πτολεμαίος ανησυχεί αλλά οι σύμβουλοι τον παροτρύνουν να παραβιάσει τους ιερούς νόμους της φιλοξενίας προσφέροντας στον Καίσαρα το κεφάλι του Πομπήιου, για να κερδίσει τη συμμαχία του νικητή. μικρογραφία|321x321εσ|Η φρίκη του Καίσαρα στη θέα του κεφαλιού του Πομπήιου, Λουί Λαγκρενέ (1767) Η Κλεοπάτρα ομολογεί ότι ελπίζει, χάρη στον έρωτα του Καίσαρα, να κυριαρχήσει. Έρχεται η είδηση ​​ότι μετά την είσοδο του πλοίου του Πομπήιου στο λιμάνι, ο Ρωμαίος επιβιβάστηκε σε ένα αιγυπτιακό πλοίο, όπου δολοφονήθηκε από τον Αχιλλά και τον Σεπτίμιο, το πτώμα του πετάχτηκε στη θάλασσα - ο απελεύθερος Φίλιππος το βρήκε και το έκαψε συγκεντρώνοντας τις στάχτες - και το κεφάλι του μεταφέρθηκε στον Πτολεμαίο. Πριν πεθάνει, ο Πομπήιος διέταξε τη γυναίκα του να φύγει αλλά τη συνέλαβαν. Ο Αιγύπτιος βασιλιάς ανακοινώνει στην αδερφή του ότι θα προσφέρει το κεφάλι του Πομπήιου και το χέρι της στον Καίσαρα. Η Κλεοπάτρα όμως δεν θέλει να είναι η εγγυήτρια της εξουσίας του στην Αίγυπτο. Φοβούμενος τα σχέδια της, ο Πτολεμαίος αναρωτιέται αν πρέπει να δολοφονήσει και την αδελφή του. Ωστόσο, ο Φωτύνος τον συμβουλεύει να μην το κάνει. Σκέφτεται ότι θα ήταν καλύτερα να αφήσει την Κλεοπάτρα με τον ερωτευμένο Καίσαρα προς το παρόν και να χτυπήσει και τους δύο μαζί την κατάλληλη στιγμή.
Στο λιμάνι ο Πτολεμαίος παραδίδει στον Καίσαρα το κεφάλι του Πομπήιου. Ο Καίσαρας οργισμένος κατηγορεί τον Πτολεμαίο για το έγκλημα εναντίον του ανυπεράσπιστου Πομπήιου. Ο βασιλιάς υπερασπίζεται τον εαυτό του ισχυριζόμενος ότι με αυτόν τον τρόπο του πρόσφερε υπηρεσία. Ωστόσο, ο Καίσαρας δεν δέχεται μια τέτοια υπηρεσία, υπόσχεται όμως να τον προστατεύσει εάν ο Πτολεμαίος υποδείξει τους ένοχους της δολοφονίας.
Η Κλεοπάτρα ενημερώνει τον αδελφό της ότι ο Καίσαρας τον συγχώρεσε και προσφέρει στους δυο τους τον θρόνο της Αιγύπτου με κοινή βασιλεία. Οι σύμβουλοι όμως πιέζουν τον βασιλιά να μη βασιστεί στη γενναιοδωρία του Καίσαρα, αλλά να συγκεντρώσει στρατεύματα τη νύχτα και ταυτόχρονα να στείλει ανθρώπους να δολοφονήσουν τον εχθρό του. μικρογραφία|255x255εσ|Η ηθοποιός Αντριάν Λεκουβρέρ στον ρόλο της [[Κορνηλία Μέτελλα|Κορνηλίας, Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ (περ. 1721)]] Η τεφροδόχος του Πομπήιου παραδίδεται στην χήρα του Κορνηλία που ορκίζεται να εκδικηθεί τον θάνατο του άντρα της αλλά, με μια εντυπωσιακή ανατροπή, προειδοποιεί τον Καίσαρα για τη συνωμοσία που πληροφορήθηκε ότι ετοιμάζει ο Πτολεμαίος και οι σύμβουλοι εναντίον της ζωής του. Ωστόσο, αν και προστατεύει τη ζωή του Καίσαρα από την προδοσία, το κάνει για να διατηρήσει το δικαίωμά της να τον εκδικηθεί η ίδια ως νικητή του Πομπήιου. Παρόλα αυτά, ο Καίσαρας, που μετά τη μάχη των Φαρσάλων ήθελε τη συμφιλίωση με τον Πομπήιο και τον συγχώρεσε, παρουσιάζεται γενναιόδωρος εχθρός και τη φροντίζει.
Έρχονται νέα για τις ταραχές που έγιναν στην πόλη και τη ναυμαχία μεταξύ Καίσαρα και Πτολεμαίου, νικηφόρα για τον Καίσαρα, κατά την οποία σκοτώθηκαν οι σύμβουλοι. Ενώ η Κορνηλία επιθυμεί να τιμωρήσει όλους τους υπεύθυνους για τη δολοφονία του Πομπήιου, η Κλεοπάτρα επιθυμεί να σώσει τη ζωή του αδελφού της. Είναι πεπεισμένη ότι οι θεοί άκουσαν τις προσευχές της για τη ζωή του αδελφού της, αλλά αποδεικνύεται ότι ο Πτολεμαίος πνίγηκε ενώ έφευγε από το πλοίο του. Ο Καίσαρας λυπάται που δεν κατάφερε να τον σώσει. Προσκαλεί την Κορνηλία να πάνε μαζί στη Ρώμη για την κηδεία του συζύγου της. Η Κορνηλία, όμως, δεν θέλει να πάρει μέρος στον θρίαμβο του Καίσαρα. Αποφασίζει να πάει στους συγγενείς της, ελπίζοντας να εκδικηθεί την ήττα και τον θάνατο του συζύγου της. Παραδέχεται ότι ο εχθρός της είναι ευγενής και γενναιόδωρος, αλλά τον προειδοποιεί ότι όταν την απελευθερώσει θα συνεχίσει να επιδιώκει τον θάνατό του. Του λέει επίσης ότι αν ο Καίσαρας παντρευτεί την Κλεοπάτρα, οι Ρωμαίοι θα τον κάνουν να πληρώσει τον γάμο με το αίμα του. Ο Καίσαρας, ωστόσο, δεν δίνει σημασία στην προφητεία της άτυχης χήρας. Προσφέρει στην Κλεοπάτρα τον αιγυπτιακό θρόνο και σχεδιάζει τη μεγαλοπρεπή κηδεία του Πομπήιου.
Μηνάς Δημάκης
Πρώτα βήματα
Ο Μηνάς Δημάκης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1913 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν γιος του εμπόρου Γεωργίου Δημάκη και της Μαρίας το γένος Μεταξάκη. Την περίοδο 1919-1924 φοίτησε στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο «Λύκειον Ο Κοραής». Το 1930 αποφοίτησε από το Πρώτο εξατάξιο Γυμνάσιο Ηρακλείου.
Στο Ηράκλειο του Μεσοπολέμου
Συμμετείχε στην «Πνευματική Κοινότητα» (1930-1934), μια λογοτεχνική συντροφιά, τα μέλη της οποίας, επιστήμονες αλλά και άτομα χωρίς τυπική μόρφωση, μαζεύονταν σε ένα πατάρι της οδού Μαρτύρων όπου κάθε Κυριακή γίνονταν λογοτεχνικές συζητήσεις, Μέλη μεταξύ άλλων η Έλλη Αλεξίου, ο Γιάννης Σφακιανάκης, η Ριρή Μιγάδη. Από το 1934 έως το 1940 σύχναζε σε μια άλλη πνευματική συντροφιά μαζί με τον Άρη Δικταίο, τη Θάλεια Καλλιγιάννη από τα Χανιά, το «Στούντιο» που είχε εμψυχωτή τον Λευτέρη Αλεξίου, στο σπίτι του οποίου μαζεύονταν τα μέλη της. Εργάστηκε σε επιχείρηση σταφίδας που την είχαν τα αδέλφια του πατέρα του έως το 1936 και κατόπιν στο Γραφείο Τουρισμού του Ηρακλείου. Από το 1937 έως το 1959 εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος (μέχρι το 1943 στο Ηράκλειο, μετά στην Αθήνα). Πολέμησε στην Κρήτη, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ.
Ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής
Στη λογοτεχνία παρουσιάστηκε το 1935 με το περιοδικό «Φύλλα Τέχνης», το οποίο κυκλοφόρησε σε 4 τεύχη με ποιήματα μέχρι το 1937, και την ύλη την έγραφε ο ίδιος. Συμμετείχε στην ομάδα που εξέδιδε το περιοδικό «Κρητικές σελίδες» στο Ηράκλειο Το διηύθυνε η Θάλεια Καλλιγιάννη). Επίσης, συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Ο Κύκλος» (2η περίοδος), «Ποιητική Τέχνη», «Ευθύνη», «Καινούρια Εποχή», «Ποιητική τέχνη», «Νέα Εστία», και με τις εφημερίδες «Κρητικά Νέα» και «Μεσημβρινή». Διετέλεσε επί μακρόν αιρετό μέλος της διοικούσας επιτροπής της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών, καθώς και μέλος της Επιτροπής Βραβείων Μαρίας Π. Ράλλη. Ποιήματα του Μ. Δημάκη έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, γερμανικά και σε άλλες γλώσσες. Του απονεμήθηκαν το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1957 («Σκοτεινό πέρασμα»), το 1ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1961 («Το ταξίδι») και το 1ο Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου το 1975 («Η ποίηση του Σεφέρη»).
Μια αποτίμηση
Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Γράφει ο Θανάσης Παπαθανασόπουλος: «Τραγούδησε τα αδιέξοδα του λυρισμού σε συνάρτηση με τα προσωπικά του αδιέξοδα, και μάλιστα με τους καινοφανείς τρόπους της νεωτερικής γραφής. Ήταν ποιητής λογοκρατούμενος και ο υπερρεαλισμός φαινομενικά τον έβρισκε αδιάφορο, χωρίς όμως ν' αφήσει ανεκμετάλλευτες και τις όποιες θετικές συνεισφορές του, ιδίως στους τρόπους ξεσκεπάσματος των κόσμων του υποσυνείδητου … Ξεκίνησε από τον συμβολισμό … Ο λυρισμός του συγκροτεί ποίηση διεξόδων και αναζητήσεων. Έτσι σταδιακά στην ποίηση αυτή βλέπουμε να περιορίζεται ο ρόλος του συναισθήματος».
Θάνατος
Πέθανε τη 13η Ιουλίου 1980. Αυτοκτόνησε πέφτοντας από το δώμα της πολυκατοικίας, όπου κατοικούσε από το 1960, επί της οδού Αναγνωστοπούλου 69.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1996
thumb|270px|Η 69η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η 69η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1996, έλαβε χώρα στις 24 Μαρτίου 1997. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβε για πέμπτη φορά ο Μπίλυ Κρίσταλ. Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.
Ο Άγγλος ασθενής ήταν η ταινία με τις περισσότερες υποψηφιότητες (12) και κέρδισε τα περισσότερα βραβεία της βραδιάς (9) συμπεριλαμβανομένου και του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Δύο βραβεία Όσκαρ κέρδισε η ταινία Φάργκο, η οποία είχε επτά υποψηφιότητες.
Βραβεία/Υποψηφιότητες
Οι νικητές εμφανίζονται πρώτοι στη λίστα και με έντονα γράμματα.
Πολλαπλές Υποψηφιότητες
Οι ακόλουθες ταινίες ήταν υποψήφιες σε περισσότερες από μία κατηγορίες βραβείων. Οι ακόλουθες δύο ταινίες κέρδισαν περισσότερα από ένα βραβεία:
Presenters and performers
The following individuals, in order of appearance, presented awards or performed musical numbers.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1996
Φραντς Λιστ
Ο Φραντς Λιστ (Franz ή Ferenc Liszt, 22 Οκτωβρίου 1811 - 31 Ιουλίου 1886) ήταν Ούγγρος ρομαντικός συνθέτης και πιανίστας. Μαζί με τον Φρεντερίκ Σοπέν, θεωρούνται οι σημαντικότεροι ρομαντικοί συνθέτες για πιάνο και δύο από τους σπουδαιότερους πιανίστες της εποχής.
Ήταν βασικός εκπρόσωπος της Νέας Γερμανικής Σχολής, με επίκεντρο τη Βαϊμάρη, όπου μαζί με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ προωθούσαν καινοτομίες στην αρμονία, μουσική δομή και στην θεματική ανάπτυξη. Η μοντερνιστική προσέγγιση του, τον έφερε σε μεγάλη αντιπαράθεση με μουσικούς της πιο παραδοσιακά ρομαντικής παράταξης, όπως η Κλάρα Σούμαν, ο Γιοχάνες Μπραμς και ο Γιόζεφ Γιόακιμ.
Αρμονικά επίσης ήταν πρωτοποριακός. Σε πολλά από τα έργα του (ιδίως στην τρίτη περίοδο του) διακρίνονται μοντερνιστικές τάσεις και τεχνικές, όπως η έντονη χρήση  χρωματισμού, ασυνήθιστων κλιμάκων και τρόπων (λόγου χάρη οι τσιγγάνικες κλίμακες, οκτατονική, η ολοτονική, η πεντατονική κλπ.), συχνή παρουσία διαφώνων συγχορδίων, ατονικότητας (καθώς και πρώιμων δωδεκαφθογγικών αποσπασμάτων ) προβλέποντας στυλιστικά τον Ιμπρεσσιονισμό, την Δεύτερη Βιεννέζικη Σχολή, καθώς και συνθέτες όπως τους Μπέλα Μπάρτοκ, Φερούτσιο Μπουζόνι και Αλεξάντρ Σκριάμπιν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1811 στο Ράιντινγκ της Ουγγαρίας, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Οι γονείς του ήταν γερμανικής καταγωγής και ο συνθέτης μεγάλωσε με μητρική γλώσσα τα γερμανικά. Από μικρός έδειξε το ταλέντο του στο πιάνο και σύντομα η οικογένειά του μετακόμισε στη Βιέννη για να λάβει συστηματική διδασκαλία. Εκεί πήρε μαθήματα πιάνου από τον συνθέτη Καρλ Τσέρνυ και σύνθεσης από τον συνθέτη Αντόνιο Σαλιέρι. Το 1822 έδωσε την πρώτη του συναυλία και εντυπωσίασε το κοινό. Στη δεύτερη συναυλία του, το 1823, ανάμεσα στους ενθουσιασμένους ακροατές ήταν και ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
Τον Δεκέμβριο του 1823 η οικογένεια Λιστ μετακόμισε στο Παρίσι, επίκεντρο τότε της καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής. Εκεί ο Λιστ δεν μπόρεσε να σπουδάσει στο Κονσερβατουάρ, γιατί δεν ήταν δυνατή η εγγραφή αλλοδαπών, αυτό όμως δεν είχε τελικά αρνητικές επιπτώσεις στην εκπαίδευσή του: συνέχισε όμως να μελετά με δασκάλους ή ως αυτοδίδακτος. Παράλληλα με τις σπουδές του έκανε πολλές περιοδείες για ρεσιτάλ στη Γαλλία και την Αγγλία και έγινε σύντομα γνωστός και αγαπητός στα ευρωπαϊκά σαλόνια.
Στο Παρίσι γνώρισε πολλές προσωπικότητες του πνευματικού και καλλιτεχνικού χώρου, όπως τους Βίκτωρ Ουγκό, Λαμαρτίνο, Χάινριχ Χάινε, Βιτσέντζο Μπελίνι, Τζοακίνο Ροσίνι, Φρεντερίκ Σοπέν. Οι συνθέτες που θαύμαζε ήταν ο Εκτόρ Μπερλιόζ, ο Φρεντερίκ Σοπέν και ο Νικολό Παγκανίνι. Εκεί επίσης γνώρισε και δέχθηκε επίδραση από τις σοσιαλιστικές ιδέες του Σαιν-Σιμόν και του Λαμεναί.
Από το 1848 ως το 1861 έζησε μόνιμα στη Βαϊμάρη (όπου είχε διοριστεί αρχιμουσικός το 1844), μαζί με τη νέα σύντροφό του Καρολίνα Ιβανόφσκα, εν διαστάσει σύζυγο του Ρώσου πρίγκηπα Ζάιν-Βιτγκενστάιν. Καθώς από το 1847 είχε εγκαταλείψει την καριέρα του πιανίστα για να αφοσιωθεί στη σύνθεση, δραστηριοποιήθηκε πλέον ως αρχιμουσικός δίνοντας πολλές συναυλίες και παράλληλα οργάνωσε την καλλιτεχνική ζωή της πόλης και προσέφερε υποστήριξη σε πολλούς νέους συνθέτες, ένας από τους οποίους ήταν ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του Λιστ από την κόμισσα ντ΄ Αγκούλτ, Κόζιμα. Ο Λιστ διηύθυνε τις πρώτες εκτελέσεις έργων του Βάγκνερ, όπως τα Τανχόιζερ και Ιπτάμενος Ολλανδός. Άλλοι συνθέτες τους οποίους υποστήριξε ήταν οι Αλεξάντρ Μποροντίν,Καμίγ Σαιν-Σανς, Μπέντριχ Σμέτανα. Εκείνη την περίοδο ολοκλήρωσε και κάποια από τα σπουδαιότερα έργα του όπως τα δύο κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα και τη σονάτα για πιάνο.
Το 1861 η σύντροφός του Καρολίνα πήγε στην Ιταλία για να ζητήσει από τον πάπα να εγκρίνει το διαζύγιό της με τον πρίγκηπα Ζάιν-Βιτγκενστάιν ώστε να παντρευτεί με τον συνθέτη. Ο Λιστ την ακολούθησε το 1862, για να εμπνευστεί και να γράψει θρησκευτική μουσική. Το ζευγάρι τελικά δεν παντρεύτηκε ποτέ, επειδή αρχικά το Βατικανό δεν έδινε την έγκριση και έπειτα επειδή μετά τον θάνατο του πρώην συζύγου της Καρολίνας η οικογένειά της είχε αντιρρήσεις. Ο συνθέτης τελικά εντάχθηκε στον ιερατικό κλάδο το 1865.
Το 1869 διορίστηκε σύμβουλος στη βασιλική αυλή της Ουγγαρίας και από τότε ζούσε εναλλάξ στη Ρώμη, στη Βαϊμάρη και τη Βουδαπέστη, ενώ παράλληλα έκανε περιοδείες. Το 1873 οι Ούγγροι τον ανακήρυξαν εθνικό ήρωα και το 1876 του ανέθεσαν τη διεύθυνση της Μουσικής Ακαδημίας της Βουδαπέστης.
Στις 21 Ιουλίου του 1886 έκανε την τελευταία του δημόσια εμφάνιση σε συναυλία στο Λουξεμβούργο. Έπειτα επισκέφθηκε όπως κάθε χρόνο το Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ. Αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού και τελικά πέθανε λίγες μέρες μετά την άφιξή του στο Μπαϊρόιτ, στις 31 Ιουλίου.
Έργο
Το έργο του είναι πλούσιο: περιλαμβάνει έργα για ορχήστρα και για πιάνο, χορωδιακά και έργα για σόλο πιάνο. Τα τελευταία είναι και τα πιο δεξιοτεχνικά, αφού ο ίδιος, με την εκπληκτική τεχνική του, εκμεταλλεύτηκε όλες τις δυνατότητες του οργάνου. Στα έργα του εναλλάσσονται στιγμές υπερβολικής δεξιοτεχνίας με στιγμές λυρισμού και ποιητικότητας και εμφανίζονται πολλές αρμονικές και μορφολογικές καινοτομίες.
Καινοτομίες
Ενδεικτικά παραδείγματα των μορφολογικών καινοτομιών του είναι τα 2 κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα και η σονάτα για πιάνο. Το πρώτο κοντσέρτο, σε μι ύφεση μείζονα, το επεξεργαζόταν από το 1830 αλλά παρουσίασε την τελική μορφή του το 1855. Δεν ακολουθεί την παραδοσιακή δομή του κοντσέρτου, αλλά τα μέρη του ουσιαστικά είναι ενιαία και επεξεργάζεται σ' αυτά το ίδιο θεματικό υλικό. Εξαιρετικά προκλητική για την εποχή ήταν η χρήση του τρίγωνου στο τρίτο μέρος. Το δεύτερο κοντσέρτο, σε λα μείζονα, το επεξεργαζόταν στο διάστημα 1839-1861. Ούτε αυτό ακολουθεί την παραδοσιακή δομή. Το ίδιο συμβαίνει και με τη σονάτα για πιάνο σε σι ελάσσονα, που ολοκληρώθηκε το 1853 και παρουσιάστηκε στο κοινό το 1858. Αυτά τα έργα αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία από τους κριτικούς και μόνο τον 20ο αι. καθιερώθηκαν στο πιανιστικό ρεπερτόριο.
Σε κάποια από τα τελευταία έργα του, όπως τα "Μεφίστο Βαλς", "Μακάβριο Τσάρντας" και "Ατονική Μπαγκατέλλα" υπάρχουν και στοιχεία μοντερνισμού.
Μια άλλη καινοτομία του είναι η επινόηση του "συμφωνικού ποιήματος", έργου "περιγραφικού" εμπνευσμένου από τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική ή και προσωπικά βιώματα. Ο Λιστ συνέθεσε 13 συμφωνικά ποιήματα αλλά και σε άλλα έργα του θέλησε να αποδώσει εντυπώσεις και βιώματα. Το πιο χαρακτηριστικό από αυτά είναι το σύνολο έργων για πιάνο "Χρόνια Προσκυνήματος", που διαιρείται σε τρια βιβλία: Ελβετία, Βενετία-Νάπολη και Ρώμη. Σε αυτά περιγράφει μουσικά τις εντυπώσεις του από την παραμονή του σε αυτά τα μέρη, με χαρακτηριστικούς τίτλους όπως Οι καμπάνες της Γενεύης, Τα συντριβάνια της Βίλα ντ' Έστε κ.α.
Έμπνευση από τη λογοτεχνία
Σε πολλές συνθέσεις του εμπνεύστηκε από λογοτεχνικά έργα. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι συμφωνίες του Φάουστ, της οποίας τα τρία μέρη έχουν τα ονόματα "Φάουστ", "Μαργαρίτα", "Μεφιστοφελής", από τους ήρωες του Γκαίτε και Δάντης, που είναι εμπνευσμένη από την Κόλαση του Δάντη, του αγαπημένου του συγγραφέα. Άλλα έργα εμπνευσμένα από την ποίηση είναι οι 6 Consolations για πιάνο, σε ποίηση του Saint- Beuve, οι Θρησκευτικές και ποιητικές αρμονίες για πιάνο, σε ποίηση του Λαμαρτίνου, τα 3 Όνειρα Αγάπης, σε στίχους των Ludwich Uhland (1787-1862) και Ferdinand Freiligrath (1810-1876), τα Σονέτα του Πετράρχη από τη σειρά Χρόνια Προσκυνήματος.
Έμπνευση από την ουγγρική τσιγγάνικη και λαϊκή μουσική
Ο Λιστ αγαπούσε πολύ τη μουσική των τσιγγάνων της Ουγγαρίας, τη θεωρούσε συνδεδεμένη με τις αναμνήσεις κάθε Ούγγρου και τις ένδοξες μνήμες της πατρίδας του και βάσισε πολλά έργα του σε μελωδίες από λαϊκά τραγούδια και χορούς. Τα πιο διάσημα απ' αυτά είναι οι 19 Ουγγρικές Ραψωδίες για πιάνο, 6 από τις οποίες μεταγράφηκαν αργότερα για ορχήστρα. Άλλα έργα στα οποία επεξεργάζεται υλικό από λαϊκά τραγούδια είναι: Ιστορικά Ουγγρικά Πορτραίτα, 5 Ουγγρικά Λαϊκά Τραγούδια για πιάνο και το Ουγγρικό εμβατήριο επίθεσης.
Οι Σπουδές για πιάνο
Ο Λιστ θαύμαζε πολύ τον Νικολό Παγκανίνι για τη δεξιοτεχνία του μελετούσε πολύ (συχνά ως και 12 ώρες την ημέρα) για να βελτιώσει την τεχνική του και να μοιάσει στο ίνδαλμά του. Η εκπληκτική δεξιοτεχνία του αποτυπώνεται στις σπουδές για πιάνο που συνέθεσε, έργα πολύ πάρα πολύ απαιτητικά για τους πιανίστες της εποχής, ακόμα και στις δεύτερες, πιο απλοποιημένες εκδόσεις τους. Οι σπουδές για πιάνο που συνέθεσε είναι οι εξής:
Τα κυριότερα έργα
Για ορχήστρα Για πιάνο και ορχήστρα Θρησκευτική Μουσική Για πιάνο Μελόδραματα (με Αφηγητή)
Μεταγραφές έργων για πιάνο
Παλαιά Ιρλανδική Βουλή
Το Παλιό Ιρλανδικό Κοινοβούλιο (Ιρλανδικά: Tithe na Parlaiminte), σήμερα είναι περισσότερο γνωστό απλά ως Τράπεζα της Ιρλανδίας επί της οδού Κόλετζ Γκριν, ονομασία που παρέμεινε λόγω της χρήσης του κτιρίου από την τράπεζα. Η παλιά Ιρλανδική Βουλή ήταν η πρώτη μοντέρνα βουλή, που κατασκευάστηκε με σκοπό να αποτελέσει έδρα κοινοβουλίου. Διέθετε δύο αίθουσες συνεδριάσεων καθώς αποτελούσε έδρα και των δύο βουλευτικών σωμάτων, και της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων του Βασιλείου της Ιρλανδίας. Υπήρξε η Βουλή του Βασιλείου της Ιρλανδίας για το μεγαλύτερο μέρος του 18ου αιώνα μέχρι που καταργήθηκε με την Πράξη της Ένωσης του 1800 οπότε η Ιρλανδία ενσωματώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας.
μικρογραφία|αριστερά|Η παλιά Ιρλανδική Βουλή. Εδώ απεικονίζεται η ανατολική είσοδος που προοριζόταν αποκλειστικά για την είσοδο των Λόρδων στο Κοινοβούλιο (Βουλή των Λόρδων). Αυτό το τμήμα ήταν μέρος της μια επέκτασης στο αρχικό κτήριο, που σχεδιάστηκε από τον διάσημο αρχιτέκτονα James Gandon.
Οι απαρχές της Ιρλανδικής βουλής ανάγονται στον 17ο αιώνα, όταν το κοινοβούλιο εγκαθίσταται στον Οίκο των Τσίτσεστερ (Chichester House), ένα πολυώροφο σπίτι στο Χόγκεν Γκριν (μετέπειτα Κόλετζ Γκριν), το οποίο προηγουμένως ανήκε στο Σερ Τζωρτζ Καρού (Sir George Carew) ο οποίος κατείχε τον τίτλο του λόρδου ενώ ήταν παράλληλα Πρόεδρος του Μάνστερ (Munster) και υπουργός οικονομικών της Ιρλανδίας. Το σπίτι του Καρού, μετονομάστηε σε οίκο των Τσίτσεστερ λόγω του μεταγενέστερου ιδιοκτήτη του Σερ Άρθουρ Τσίτσεστερ. Ο οίκος των Τσίτσεστερ είχε χτιστεί στη θέση ενός γυναικείου μοναστηριού που είχε καταλύσει ο Ερρίκος Η' κατά την ιστορική περίοδο που έχει μείνει γνωστή στην Αγγλική ιστορία ως περίοδος της διάλυσης των μοναστηριών. Παρ’ όλα αυτά ήταν ένα πολύ σημαντικό και ιστορικό κτίριο και πριν εγκατασταθούν σε αυτό οι διάσημοι ευγενείς ένοικοί του, καθώς είχε στεγάσει προσωρινά τα δικαστήρια του Βασιλείου της Ιρλανδίας, ενώ περιβόητη επίσης είναι και η υπογραφή σε αυτό, του Εποικισμού του Ώλστερ (Plantation of Ulster), που κυρώθηκε, στις 16 Νοεμβρίου 1612.
Άκιρα Γιαμαόκα
Ο Άκιρα Γιαμαόκα (山岡 晃), Χέπμπορν: Yamaoka Akira, 6 Φεβρουαρίου 1968) είναι μουσικός συνθέτης βιντεοπαιχνιδιών, κιθαρίστας και παραγωγός, γνωστότερος για τη σύνθεση της μουσικής της σειράς Silent Hill της Konami. Επίσης, εργάστηκε ως παραγωγός της σειράς, και ως παραγωγός και συνθέτης της ομώνυμης ταινίας και της συνέχειάς της.
Παλαιά Ιρλανδική Βουλή
Το νέο κτίριο
μικρογραφία|Ανέγερση της βουλής, [[Δουβλίνο, από τον Πίτερ Mazell με βάση το σχέδιο από τον Rowland Omer 1767]] Ο Οίκος των Τσίτσεστερ ήταν σε ερειπωμένη κατάσταση, δήθεν στοιχειωμένος και ακατάλληλος για κοινοβουλευτική χρήση. Το 1727 το Κοινοβούλιο ψήφισε να δαπανήσει £ 6.000 για την κατασκευή ενός νέου κοινοβουλευτικού κτιρίου σε εκείνη τη θέση. Επρόκειτο να είναι το πρώτο κτίριο με δύο αίθουσες συνεδριάσεων, που χτιζόταν παγκοσμίως με σκοπό να αποτελέσει βουλή. Το τότε παμπάλαιο παλάτι του Γουέστμινστερ, η έδρα της αγγλικής Βουλής (πριν το 1707) και, αργότερα, της Βρετανικής Βουλής, ήταν μια ανακατασκευασμένη εκκλησία με διάφορες ελλείψεις για το σκοπό που ήθελε να εξυπηρετήσει. Το γεγονός ότι προϋπήρχε σαν εκκλησία δικαιολογούσε την περίεργη διάταξη των καθισμάτων στην αίθουσα της Βουλής των Κοινοτήτων. Η διάταξη αυτή των καθισμάτων συνεχίστηκε και στο καινούριο Βρετανικό κοινοβούλιο που χτίστηκε στα μέσα του 19ου αι. έπειτα από την καταστροφή λόγω πυρκαγιάς που υπέστη το μεσαιωνικό κτίριο. Το ίδιο σχέδιο ακολουθήθηκε και τη δεκαετία του 40' όταν η αίθουσα της Βουλής των Κοινοτήτων βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ, παρότι είχε ληφθεί μέριμνα να αντικατασταθεί με μία νέα ημικυκλική αίθουσα που να μη θυμίζει εικόνα διάταξης εκκλησίας.
Άκιρα Γιαμαόκα
Πρώιμα χρόνια
Ο Γιαμαόκα γεννήθηκε στην πόλη Νιιγκάτα της Ιαπωνίας. Φοίτησε στο Tokyo Art College, όπου σπούδασε σχεδιασμό προϊόντων και διακόσμηση εσωτερικών χώρων. Αρχικά σχεδίαζε να ακολουθήσει καριέρα στο σχέδιο.
Παλαιά Ιρλανδική Βουλή
Το νέο κτίριο
Ο σχεδιασμός αυτού του ριζικά νέου κοινοβουλευτικού κτιρίου, που αποτελεί ένα από τα δύο ειδικά κατασκευασμένα για αυτό το σκοπό κτίρια (το άλλο είναι η Βουλή στο Stormont), ανατέθηκε σε ένα ταλαντούχο νέο αρχιτέκτονα, τον Έντουαρντ Λάβετ Πήρς (Edward Lovett Pearce), ο οποίος ήταν ο ίδιος μέλος του Κοινοβουλίου και μαθητευόμενος του Προέδρου της Βουλής των Κοινοτήτων, Γουίλιαμ Κόνολι (William Conolly) του Οίκου Κάσλταουν (Castletown House). Ενώ η κατασκευή είχε αρχίσει, το Κοινοβούλιο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Blue Coat στo Νορθσάιντ (Northside) του Δουβλίνου. Ο θεμέλιος λίθος για το νέο κτίριο μπήκε στις 3 Φεβρουαρίου 1729.
Άκιρα Γιαμαόκα
Καριέρα
Ο Γιαμαόκα μπήκε στην Konami στις 21 Σεπτεμβρίου του 1993. Ξεκίνησε αμέσως να δουλεύει πάνω στα παιχνίδια Contra: Hard Corps, Sparkster, Sparkster: Rocket Knight Adventures 2 και άλλα εγχειρήματα. Όταν η Konami ξεκίνησε να αναζητά μουσικό για να συνθέσει τη μουσική του Silent Hill, ο Γιαμαόκα προσφέρθηκε, καθώς πίστευε ότι ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει το soundtrack. Παρόλο που αρχικά ανέλαβε το ρόλο συνθέτη στην εταιρία, αναμίχθηκε και με την γενικότερη παραγωγή ήχου στην εταιρεία.
Παλαιά Ιρλανδική Βουλή
Σχεδιασμός του νέου κτιρίου
Το σχέδιο του Πήρς για το νέο Ιρλανδικό κοινοβούλιο ήταν επαναστατικό. Το κτίριο ήταν ημι-κυκλικό σε σχήμα και καταλάμβανε 6,000 m² (1,5 έικρ). Το νέο κτίριο σε αντίθεση με τον οίκο των Τσίτσεστερ θα χτιζόταν επί της οδού Κόλετζ Γκριν και όχι παραπίσω όπως ο προκάτοχός του. Η κεντρική είσοδος αποτελείται από μία κιονοστοιχία ιωνικού ρυθμού με κίονες που εκτείνονται στις τρεις πλευρές του περιβόλου της εισόδου, σχηματίζοντας το γράμμα "Ε". Τρία αγάλματα, που αποτελούν προσωποποιήσεις της Ιρλανδίας (Ιβερνία στα Λατινικά), της Πίστης και του Εμπορίου (μετέπειτα λαξευμένα από τον Edward Smyth) δεσπόζουν πάνω από το προστώο. Πάνω από την κεντρική είσοδο βρίσκεται το βασιλικό οικόσημο σκαλισμένο σε πέτρα. μικρογραφία|Ο πολυέλαιος στην παλιά Ιρλανδική Βουλή. Άποψη από την αίθουσα της Βουλής των Λόρδων. Ο Πηρς πέθανε σε μικρή ηλικία και το έργο του συνεχίστηκε από τον αρχιτέκτονα James Gandon. Ο Gandon έχει επίσης επιμεληθεί τρία από τα ωραιότερα αρχιτεκτονικά οικοδομήματα του Δουβλίνου, το Τελωνείο, το Four Courts (Ιρλανδικά Δικαστήρια) και το King's Inns (Δικηγορικός Σύλλογος). Μεταξύ 1785 και 1789 πρόσθεσε μία νέα είσοδο, την είσοδο των ευγενών στην ανατολική πλευρά του κτιρίου, προς την οδό Westmoreland. Σε αντίθεση με τη κεντρική είσοδο στη νότια πλευρά, η οποία έμεινε γνωστή ως η είσοδος της Βουλής των Κοινοτήτων, η νέα είσοδος των ευγενών είχε έξι κίονες κορινθιακού ρυθμού κατόπιν αιτήματος των ευγενών που επιθυμούσαν η δική τους είσοδος να διαφέρει από εκείνη των κοινοτήτων με τις ιωνικές κολώνες. Πάνω από την είσοδο των ευγενών τοποθετήθηκαν τρία αγάλματα του Edward Smyth που αναπαριστούν τη Δύναμη, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία. Στις επεκτάσεις του Gandon περιλαμβάνεται ένας καμπύλος τοίχος ο οποίος δε φαίνεται από το εξωτερικό του κτιρίου αλλά μπήκε για να καλύψει τις ανισοεπίπεδες ενώσεις. Ο τοίχος είναι από γρανίτη με ένθετες γωνίες, και αποτελεί ένα από τα πιο άμεσα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά του κτιρίου, αν και δε μοιάζει καθόλου με το πως ήταν την εποχή που χρησιμοποιούταν σαν κοινοβούλιο,
Άκιρα Γιαμαόκα
Καριέρα
Στις 2 Δεκεμβρίου του 2009 ανακοίνωσε ότι αφήνει την εργοδότριά του Konami, έπειτα από 16 χρόνια συνεργασίας.
Παλαιά Ιρλανδική Βουλή
Σχεδιασμός του νέου κτιρίου
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιρλανδία
Άκιρα Γιαμαόκα
Καριέρα
Στις 3 Φεβρουαρίου του 2010, ανακοινώθηκε ότι μπήκε στην εταιρία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Grasshopper Manufacture και θα δουλεύει με τους Γκοΐτσι Σούντα και Σίντζι Μικάμι στο παιχνίδι δράσης τους, Shadows of the Damned, σε συνεργασία με την Electronic Arts. Είχε αρχικά το ρόλο του ιθύνοντος ήχου, αλλά σύντομα εμπλέχθηκε και με αρμοδιότητες στην διαδικασία του προγραμματισμού παιχνιδιού.
Στις 10 Αυγούστου του 2012, ο Γιαμαόκα ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει το δεύτερο σόλο άλμπουμ του στα τέλη του 2012, το οποίο θα είναι "διαφορετικό από τη συνηθισμένη μουσική Silent Hill". Στις 31 Οκτωβρίου του 2012, ανακοίνωσε μέσω Facebook ότι ένα ισπανικό single τριών κομματιών με τον τίτλο "Revolución" θα κάνει την πρεμιέρα του στην ετήσια έκθεση VCON του Βανκούβερ. Το 2014 εξέφρασε ενδιαφέρον στο να επιστρέψει ως συνθέτης για το παιχνίδι Silent Hills, ωστόσο το παιχνίδι ακυρώθηκε.
Προσωπική ζωή
Πριν ξεκινήσει να δουλεύει ως συνθέτης μουσικής βιντεοπαιχνιδιών, ο Γιαμαόκα ξεκίνησε καριέρα ως σχεδιαστής αλλά έγινε μουσικός μετά τις σπουδές του ως σχεδιαστής προϊόντων στο Tokyo Art College.
Σε μία συνέντευξή του το 2009, δήλωσε ότι ότι ο αγαπημένος του δημιουργός παιχνιδιών είναι ο Γκοΐτσι Σούντα και αγαπημένο του βιντεοπαιχνίδι το No More Heroes. Το αγαπημένο του δικό του soundtrack είναι αυτό του Silent Hill 2. Σε μία συνέντευξη το 2014, ανέφερε ότι η αγαπημένη του ταινία είναι το Suspiria (1977) του Ντάριο Αρτζέντο. Το Μάρτιο του 2011, έβαλε σε δημοπρασία μερικά από τα μουσικά του όργανα για την εκδήλωση της Ιαπωνίας για την ανακούφιση από τις πλημμύρες του σεισμού και του τσουνάμι στο Τόχοκου το 2011.
Μουσικό στυλ και επιρροές
Όταν ρωτήθηκε ποιοι άλλοι καλλιτέχνες επηρέασαν τη δουλειά του ο Γιαμαόκα ανέφερε τον Τρεντ Ρέζνορ των Nine Inch Nails ως την "βασική [του] έμπνευση, και στις εμφανίσεις και στο μουσικό στυλ". Άλλες από τις επιρροές του είναι ο Άντζελο Μπανταλαμέντι, οι Metallica και οι Depeche Mode.