cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρυ Κίσινγκερ
Βιογραφία
Το 1957, με την έκδοση του βιβλίου «Nuclear Weapons and Foreign Policy» έγινε για πρώτη φορά γνωστός ως αξιόπιστος σχολιαστής σε θέματα διεθνών σχέσεων. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο Χάρβαρντ, αλλά παράλληλα συμμετείχε σε διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες και επιτροπές που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εξωτερική Πολιτική
Μετά το 1969, ο Κίσινγκερ ήταν υπεύθυνος για το «άνοιγμα» των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την κομμουνιστική Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ και την ύφεση (détente) της ψυχροπολεμικής ρητορικής και έντασης με τη Σοβιετική Ένωση του Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ως αποτέλεσμα των επαφών του με τον Κινέζο πρωθυπουργό Τσου Ενλάι, συμφωνήθηκε μία ενιαία αμερικανοκινεζική αντισοβιετική στρατηγική στα πλαίσια κοινών κρατικών συμφερόντων. Ο Κίσινγκερ υποστήριξε ότι αυτή η συμφωνία αποτελεί απόδειξη της υπεροχής των συμφερόντων έναντι της ιδεολογίας στην χάραξη διεθνούς πολιτικής. Λόγω δε της συμβολής του στην κατάπαυση του πυρός και την απόσυρση των ΗΠΑ από το Βιετνάμ, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1973 –αν και η κατάπαυση πυρός δεν είχε τελικά διάρκεια. Ταυτόχρονα, όμως, υπό την καθοδήγησή του η αμερικανική κυβέρνηση στήριξε αποφασιστικά διάφορα αυταρχικά καθεστώτα, μεταξύ των οποίων η ελληνική Χούντα των Συνταγματαρχών και η χούντα του στρατηγού Αουγούστο Πινοσέτ στη Χιλή.
Πολυγραφότατος, ο Κίσινγκερ είναι από τους πιο γνωστούς υποστηρικτές της σχολής του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η εξωτερική πολιτική ενός κράτους πρέπει να χαράσσεται με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον, αγνοώντας παράγοντες όπως οι ηθικο-φιλοσοφικές πεποιθήσεις της εκάστοτε κυβέρνησης ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι, έχει γίνει στόχος έντονης κριτικής από αριστερούς λόγω της υποστήριξής του προς δικτατορικά καθεστώτα εφόσον αυτά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά και από νεοσυντηρητικούς, τις προσπάθειες των οποίων για «ανθρώπινα δικαιώματα» και «παγκόσμια εξάπλωση της δημοκρατίας» ο Κίσινγκερ αντιμετωπίζει ως επικίνδυνες αφέλειες που φανερώνουν άγνοια για το πως λειτουργεί ο κόσμος.
Έντονες επικρίσεις κατά της πολιτικής του Κίσσινγκερ έχει εκφράσει μεταξύ άλλων ο Αμερικανός δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς στο βιβλίο του «Η Δίκη του Χένρυ Κίσσινγκερ, όπου διατείνεται ότι θα έπρεπε να δικαστεί για «εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και άλλα. Ο συγγραφέας δίνει στοιχεία για την εγκληματική, κατά τον ίδιο, ανάμειξή του στα πολεμικά και δικτατορικά δρώμενα στην Ινδονησία, το Μπαγκλαντές, τη Χιλή, την Κύπρο και το Ανατολικό Τιμόρ.
Στάση στο Κυπριακό
Επί υπουργίας του, μεταξύ άλλων έλαβε χώρα το πραξικόπημα της ελληνικής Χούντας και η πολύνεκρη τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Όπως αποκαλύφτηκε σε εμπιστευτικά έγγραφα του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών και του αμερικανικού Λευκού Οίκου, βασικός στόχος της πολιτικής του Κίσινγκερ στο Κυπριακό ήταν να ικανοποιηθεί η Τουρκία, την οποία θεωρούσε πιο σημαντική από την Ελλάδα ως σύμμαχο των ΗΠΑ.
Από τους πρώτους που αποκάλυψε ότι ο Κίσινγκερ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν εκ των προτέρων ενήμεροι για το πραξικόπημα της χούντας ήταν ο πολιτικός ανταποκριτής των New York Times, σε φύλλο της εφημερίδας του Αυγούστου του 1974. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Αμερικανό δημοσιογράφο, κατά την επίσημη εκδοχή του Στέiτ Ντιπάρτμεντ, έκρινε ότι έπρεπε να προειδοποιήσει το στρατιωτικό καθεστώς να μη πραγματοποιήσει το πραξικόπημα, το οποίο και έγινε έως την 9η Ιουλίου, σύμφωνα με επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις από τις υπηρεσίες του στην Αθήνα, δηλαδή την Αμερικανική πρεσβεία και τον εκεί πρέσβη κ. Τάσκα. Προχωρώντας παραπέρα, ο τότε βουλευτής της Ένωσης Κέντρου, Ιωάννης Ζίγδης δήλωσε σε αθηναϊκή εφημερίδα της εποχής ότι ο Κίσσινγκερ «όχι μόνο εγνώριζε το πραξικόπημα για την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου πριν από τις 15 Ιουλίου αλλά και το είχε ενθαρρύνει, αν όχι παρακινήσει».
Αξιοσημείωτο είναι ακόμα ότι, όπως δημοσίευσε τότε η ίδια εφημερίδα, έως και ανήμερα της έναρξης της εισβολής (20 Ιουλίου 1974) ο υφυπουργός του Κίσσινγκερ, Τζόσεφ  Σίσκο βρισκόταν στην Άγκυρα σε επαφές με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ετζεβίτ και Υπ. Εξ. Γκιουνές. Την ίδια ημέρα μετέβη, καθ’ υπόδειξιν του Κίσσινγκερ, στην Αθήνα, για να αναχωρήσει και πάλι για την Άγκυρα, το μεσημέρι της επομένης ημέρας. Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών δεν εξαιρούνταν από το αντι-αμερικανικό μένος που διακατείχε μεγάλο μέρος της τότε ελληνικής κοινής γνώμης, και ιδίως των νέων, το οποίο δεν αμφέβαλε για τον αρνητικό ρόλο των ΗΠΑ. Σε αντιαμερικανική διαδήλωση φοιτητών στο Ηράκλειο, λίγο μετά τη β’ φάση της τουρκικής εισβολής , ακούγονταν συνθήματα όπως «Δολοφόνε Κίσσινγκερ», «Έξω οι Αμερικανοί» και «Όχι Διχοτόμηση».''
Ύστερη πορεία
Ο Κίσινγκερ, μετά την εκλογή του Κάρτερ στην προεδρία, ίδρυσε εταιρεία παροχής συμβουλών και συνέχισε τη σταδιοδρομία του ως ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Φημολογούμενες δηλώσεις
Το 1997, στο περιοδικό Νέμεσις της Λιάνας Κανέλλη δημοσιεύτηκε μια υποτιθέμενη δήλωση που ο Κίσινγκερ έκανε το 1994 σε μια συνάντηση υψηλά ισταμένων σε ένα ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον. Η πηγή της ήταν άρθρο της Turkish Daily News. Η διαβόητη υποτιθέμενη δήλωση ήταν:
''«Ο λαός των Ελλήνων είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθεί. Γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μάς»''.
Το απόσπασμα αυτό αναδημοσιεύτηκε, εκτός από το Νέμεσις, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και στην Αυριανή, υποτίθεται ως γνήσιο. Ο Γιάννης Μαρίνος του Οικονομικού Ταχυδρόμου επικοινώνησε με τον Κίσσινγκερ, ο οποίος έστειλε επιστολή διάψευσης στο περιοδικό καθώς και στην Turkish Daily News. Η διάψευση του Κίσινγκερ δημοσιεύθηκε στα Πολιτικά Θέματα.
Από τότε, η δήλωση έχει πάρει λίγο πολύ τη θέση αστικού μύθου και εξακολουθεί να επαναδημοσιεύεται και να κυκλοφορεί, ειδικά στο διαδίκτυο, σε forum και ιστολόγια, προκειμένου να υποστηριχτούν διάφορες θέσεις ή θεωρίες συνωμοσίας. Στις αναδημοσιεύσεις ενίοτε αναφέρεται ότι η υποτιθέμενη δήλωση έγινε το 1974, και όχι το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Συνεπειοκράτες φιλόσοφοι Κατηγορία:Σύμβουλοι Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κύκας
Η κύκας είναι γυμνόσπερμο φυτό της οικογένειας των Κυκαδοειδών με 160 είδη. Το πιο γνωστό είδος είναι το Cycas revoluta (Κύκας η περιεστραμμένη), το οποίο καλλιεργείται ευρέως με το όνομα "Φοίνικας Σάγκο" ή Σαγούτο λόγω της φοινικοειδούς εμφάνισης, παρόλο που δεν είναι πραγματικός φοίνικας.
Το γένος είναι ιθαγενές του Παλαιού κόσμου, με τα είδη να είναι συγκεντρωμένα στους τροπικούς και τους υποτροπικούς. Είναι ιθαγενές της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένων των Φιλιππίνων, με 10 είδη (9 εκ των οποίων είναι ενδημικά), της ανατολικής Αφρικής (συμπεριλαμβανομένης της Μαδαγασκάρης), της Βόρειας Αυστραλίας, της Πολυνησίας και Μικρονησίας. Η Αυστραλία έχει 26 είδη, ενώ η περιοχή της Ινδοκίνας 30. Το πιο βόρειο είδος Cycas revoluta (Κύκας η περιεστραμμένη) βρίσκεται στη νότια Ιαπωνία, ενώ το πιο νότιο στην νοτιοανατολική Κουήνσλαντ της Αυστραλίας.
Η κύκας συχνά θεωρείται ζωντανό απολίθωμα, αφού τα πρώτα απολιθώματα του γένους Cycas εμφανίστηκαν στην Πέρμια περίοδο, 280 εκατομμύρια χρόνια πριν, και γνώρισαν τη μέγιστη εξάπλωση το Μεσοζωϊκό αιώνα.
Κατηγορία:Γυμνόσπερμα
ΣΚΟ Τορεένσε
Η ΣΚΟ Τορεένσε είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Πορτογαλίας. Ιδρύθηκε το 1917. Έχει συμμετάσχει 6 φορές στην Πριμέιρα Λίγκα (τελευταία την περίοδο 1991-92), με καλύτερη θέση την 7η (1955-56, 1956-57). Το 1956 συμμετείχε στον τελικό Κυπέλλου Πορτογαλίας, χάνοντας 2-0 από την ΦΚ Πόρτο. Τις περιόδους 1952-1955, 1959–1964, 1965–1972, 1973–1977, 1978–1981, 1982–1991, 1992–1995 και 1997-1998 συμμετείχε στη Σεγκούντα Λίγκα.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1917
Χημική σύσταση
Χημική σύσταση ενός υλικού αντικειμένου ονομάζεται το σύνολο των χημικών ουσιών που υπάρχουν στο αντικείμενο συμπεριλαμβανομένης και της περιεκτικότητας του σε αυτές. Η έννοια της χημικής σύστασης αναφέρεται μόνο στο είδος των ουσιών που μπορούν να βρεθούν στο σώμα και σε ποιες ποσότητες χωρίς να συμπεριλαμβάνει τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι ουσίες είναι τοποθετημένες και δομούν το αντικείμενο.
Ο προσδιορισμός της χημικής σύστασης εν μέρει ή πλήρης μπορεί να γίνει με χημικούς δείκτες, με φασματοσκοπία, καύση (για τον προσδιορισμό του άνθρακα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ετικέτα τροφίμου με αναγραφή των συστατικών
Κατηγορία:Αναλυτική χημεία
268
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλεξάντερ Λουκασένκο
Ο Αλεξάντερ Λουκασένκο (Алякса́ндар Рыго́равіч Лукашэ́нка), (Κοπίς, ΛΣΣΔ, 30 Αυγούστου 1954 - ) είναι Λευκορώσος πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από τις 20 Ιουλίου του 1994.
Υποψήφιος για την Προεδρία της Λευκορωσίας το 1994, κέρδισε τις αντίστοιχες εκλογές με πάνω από το 80% των ψήφων. Μετά το σχετικό δημοψήφισμα του 1996, η θητεία του παρατάθηκε ως το 2001. Στις εκλογές του 2001 επελέχθη και πάλι για Πρόεδρος από το 77.4% των ψηφοφόρων. Αν και η Αντιπολίτευση έθεσε θέμα αξιοπιστίας των αποτελεσμάτων, διεθνείς παρατηρητές σχολίασαν τα αποτελέσματα ως ακριβή, αν και ο προεκλογικός αγώνας δεν δόθηκε επί ίσοις όροις. Στις 17 Οκτωβρίου του 2004, ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές διεξήχθη δημοψήφισμα για νέα παράταση της θητείας του Προέδρου, που έγινε δεκτή με 79,42% των ψήφων. Στις αμφισβητούμενες από την Αντιπολίτευση εκλογές στις 19 Μαρτίου του 2006, ο Αλεξάντερ Λουκασένκο έλαβε ποσοστό 82,6% και επανεξελέγη στην προεδρία της Λευκορωσίας. Ο κυριότερος αντίπαλός του, Αλεξάντερ Μιλίνκεβιτς (Аляксандар Мілінкевіч), πήρε μόλις 6%. Ορκίστηκε για τρίτη θητεία στις 8 Απριλίου του 2006. Στις 19 Δεκεμβρίου 2010 κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές και επανεξελέγη για 5η συνεχή θητεία το 2015.
Το 2020 επανεξελέγη για 6η συνεχή θητεία, σε εκλογές που επισκιάστηκαν από συλλήψεις μελών της αντιπολίτευσης, συγκρούσεις διαδηλωτών με τις δυνάμεις ασφαλείας και καταγγελίες για νοθεία. Μετά την τελευταία του επανεκλογή, δεν αναγνωρίζεται ως νόμιμος πρόεδρος της Λευκορωσίας από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς ωστόσο να διακόψουν τις διπλωματικές σχέσεις με τη χώρα. Από τα ΜΜΕ έχει επονομαστεί και ως «ο τελευταίος δικτάτορας της Ευρώπης», ένα χαρακτηρισμό που έχει υιοθετήσει και ο ίδιος.
Καριέρα ως το 1994
Ο Λουκασένκο γεννήθηκε στο χωριό Κοπίς της περιφέρειας του Βιτσέμπσκ, της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, (σημ. Λευκορωσία) στις 30 Αυγούστου του 1954. Φοίτησε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Μογκίλεφ, τμήμα του ιστορικού Πανεπιστημίου της Λευκορωσίας, από το οποίο αποφοίτησε το 1975 από το τμήμα Ιστορίας, ενώ φοίτησε και στη Λευκορωσική Γεωργική Ακαδημία από την οποία αποφοίτησε το 1985.
Την περίοδο από το 1975 έως το 1977 υπηρέτησε ως συνοροφύλακας της ΕΣΣΔ και το 1980-82 στο σοβιετικό στρατό. Κατά τη στρατιωτική του θητεία ήταν αξιωματικός στο Μινσκ. Στη συνέχεια έγινε αντιπρόεδρος σε ένα αγρόκτημα (κολεκτίβα) το 1982 και το 1985. Στη συνέχεια ανελίχθηκε επαγγελματικά.
Το 1993 εξελέγη στο τιμόνι της επιτροπής του Κοινοβουλίου της χώρας του για την πάταξη της διαφθοράς. Την ίδια χρονιά ο Λουκασένκο κατηγόρησε 70 κρατικούς αξιωματούχους για διασπάθιση δημοσίων πόρων για ίδιον όφελος. Ανάμεσα σε αυτούς που είχε κατηγορήσει ήταν ο πρόεδρος της Βουλής. Στανισλάβ Σούσκεβιτς, ο οποίος παραιτήθηκε έπειτα από πρόταση μομφής. Ορισμένοι έκαναν λόγο για προσχηματισμένες κατηγορίες εναντίον του Σούσκεβιτς, ο οποίος ήταν ανεπιθύμητος στη συντηρητική πλευρά.
Στις αρχές του 1994 ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα, με βάση το οποίο διενεργήθηκαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Ο ανεξάρτητος Λουκασένκο κατήλθε υποψήφιος και συνυποψήφιός του ήταν ο Σούσκεβιτς, καθώς επίσης και 4 άλλοι. Στον πρώτο γύρο, ο Λουκασένκο έλαβε 45% των ψήφων έναντι 15% για τον Κέμπιτς και 10% για τον Σούσκεβιτς. Στον δεύτερο γύρο (10 Ιουλίου) επικράτησε με περισσότερο από 80% των ψήφων.
Πρώτη θητεία (1994-2001)
Τον Μάιο του 1995 η νέα κυβέρνηση προχώρησε στην αλλαγή των εθνικών συμβόλων της χώρας και στο Λουκασένκο δόθηκε η δυνατότητα να διαλύει ο ίδιος το Ανώτατο Σοβιέτ.. Το καλοκαίρι του 1996 υπογράφηκε αίτηση από 70 βουλευτές του 199μελούς Κοινοβουλίου για την καθαίρεση του Λουκασένκο, τον οποίο κατηγορούσαν για παραβίαση του Συντάγματος. Λίγο μετά διενεργήθηκε δημοψήφισμα στις 24 Νοεμβρίου του 1996, στο οποίο ο Λουκασένκο έθεσε τα  4  ερωτήματα και άλλα 3 τέθηκαν από ομάδα βουλευτών. Το δημοψήφισμα ήταν θετικό, ωστόσο έντονες ήταν οι επικρίσεις από τη Διεθνή Κοινότητα. Μια μέρα μετά ανακοινώθηκε ότι το 70,5% των ψηφοφόρων είχε εγκρίνει την αναθεώρηση του Συντάγματος και η συμμετοχή είχε φτάσει το 84%. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν αναγνώρισαν την εγκυρότητα του δημοψηφίσματος, με το οποίο ο Λουκασένκο απέκτησε επιπλέον εξουσίες. Με το νέο Σύνταγμα, η εξουσία του Λουκασένκο ήταν μια «νόμιμη δικτατορία».
Στις αρχές του 1998 σταμάτησαν οι συναλλαγές με το ρούβλι Λευκορωσίας από την Κεντρική Τράπεζα της χώρας και αυτό είχε αποτέλεσμα την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Ο Λουκασένκο απάντησε με το να αναλάβει ο ίδιος τον έλεγχο της Τράπεζας και να απολύσει όλη την ηγεσία της. Μάλιστα κατηγόρησε τη Δύση για την ελεύθερη πτώση του ρουβλιού.
Ο πολιτικός κατηγόρησε τις ξένες κυβερνήσεις ότι συνωμοτούσαν εναντίον του και τον Απρίλιο του 1998 έδιωξε τους πρεσβευτές από την κατοικία τους στο Ντράζντι κοντά στο Μινσκ, δίνοντάς τους άλλο κτήριο. Το γεγονός αυτό προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και είχε αποτέλεσμα την επιβολή απαγόρευσης της μετακίνησης του Λουκασένκο προς τις χώρες της ΕΕ και προς τις ΗΠΑ. Παρά την επιστροφή των πρεσβευτών μετά την επίλυση της κρίσης, ο Λουκασένκο συνέχισε τις επικρίσεις του εναντίον των κρατών της Δύσης, κατηγορώντας τα ότι προσπαθούσαν να υποβιβάσουν τη Λευκορωσία σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και στον τομέα του αθλητισμού.
Κατά τον πόλεμο στο Κόσοβο το 1999 ο Λουκασένκο πρότεινε στον πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς να προσχωρήσει η Γιουγκοσλαβία στην Ένωση Ρωσίας και Λευκορωσίας. Οι ΗΠΑ δυσαρεστήθηκαν με το εμπόριο όπλων της Λευκορωσίας με χώρες όπως το Ιράκ και το Ιράν και οι πολιτικοί της ηγέτες συνέχισαν να αποκαλούν τη Λευκορωσία ως την «τελευταία δικτατορία της Ευρώπης». Η Ευρωπαϊκή Ένωση επίσης εξέφρασε την ανησυχία της για την ασφάλεια των παροχών φυσικού αερίου από τη Ρωσία προς τα κράτη μέλη της.
Δεύτερη θητεία (2001-2006)
Το 2001 ο Λουκασένκο επανεξελέγη άνετα στον προεδρικό θώκο, έχοντας αντίπαλο το Βλαντιμίρ Γκοντσάρικ. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Σεπτεμβρίου του 2001. Κέρδισε από τον πρώτο γύρο, με 75,65% των ψήφων. Στις 17 Οκτωβρίου του 2004, σε δημοψήφισμα καταργήθηκε το όριο για θητείες του προέδρου (υπέρ με 79,4% των ψηφισάντων) και ο Λουκασένκο διεκδίκησε έτσι και τρίτη θητεία, το 2006.
Προεδρικές εκλογές 2006
Η τρίτη συνεχής εκλογική νίκη του Λουκασένκο έγινε το 2006. Τα κόμματα της Αντιπολίτευσης όρισαν κοινό υποψήφιο, τον Αλεξάντερ Μιλινκίεβιτς. Την ημέρα των εκλογών αλλά και νωρίτερα έγιναν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις από οπαδούς της Αντιπολίτευσης, παρά τις απειλές του απολυταρχικού καθεστώτος για καταστολή. Μάλιστα, σύμφωνα με υπολογισμούς του Ασοσιέτεντ Πρες, τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι έλαβαν μέρος στην αντικυβερνητική διαδήλωση της ημέρας των εκλογών.
Υπήρχε διχογνωμία των διεθνών παρατηρητών για τις συνθήκες υπό τις οποίες διεξήχθησαν οι εκλογές. Ο ΟΑΣΕ δήλωσε ότι οι εκλογές δεν ήταν δημοκρατικές ούτε ελεύθερες. Αντίθετα, για διάφανη εκλογική διαδικασία έκαναν λόγο οι παρατηρητές της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Ο ίδιος ο Λουκασένκο κατήγγειλε νοθεία στις εκλογές αναφορικά με το ποσοστό. Απαντώντας σε Ρώσους εθνικιστές, οι οποίοι δήλωσαν ότι θα ήθελαν να τον δουν πρόεδρο της Ρωσίας, ο Λουκασένκο αρνήθηκε και είπε ότι αν ήταν καλά θα διεκδικούσε και άλλη προεδρική θητεία το 2011.
Βουλευτικές εκλογές 2008
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008 για την πλήρωση 110 εδρών στην Κάτω Βουλή. Οι εκλογές αυτές θεωρήθηκαν από αναλυτές ως δοκιμασία της πολιτικής βούλησης του προέδρου Λουκασένκο να επιχειρήσει νέα προσέγγιση με τις χώρες της Δύσης. Έλαβαν μέρος 263 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων και 70 από το συνασπισμό της αντιπολίτευσης. Στις εκλογές επιτράπηκε στα κόμματα της Αντιπολίτευσης να λάβουν μέρος, χωρίς όμως να έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ. Δεν εξελέγη κανείς υποψήφιος από την Αντιπολίτευση, όπως προέκυψε από την καταμέτρηση των 99 από τις 110 εκλογικές περιφέρειες. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 75,3%.
Λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, στις 13 Οκτωβρίου του 2008, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέστειλε για έξι μήνες ορισμένες από τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στη Λευκορωσία και επέτρεψε τη μετάβαση του Λουκασένκο στις χώρες μέλη της. Η αναστολή των κυρώσεων επανεξετάστηκε για να διαπιστωθεί αν οδήγησε σε δημοκρατικές εξελίξεις στη χώρα. Στις 16 Μαρτίου του 2009 η ΕΕ παρέτεινε την αναστολή των κυρώσεων.
Τέταρτη θητεία 2011-2015
Στις πρόωρες προεδρικές Εκλογές στις 19 Δεκεμβρίου 2010 ο Λουκασένκο ήταν εκ νέου υποψήφιος για την θέση του προέδρου. Μετά την ανακοίνωση των δημοσκοπήσεων, που προέβλεπαν άνετη επικράτησή του, ξέσπασαν διαδηλώσεις στο κέντρο του Μινσκ από οπαδούς της αντιπολίτευσης που έκαναν λόγω για νοθεία. Οι διαδηλωτές προσπάθησαν να καταλάβουν το κεντρικό κτίριο της κυβέρνησης, αλλά έκαναν πίσω όταν ανακάλυψαν εντός του ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας. Η αστυνομία συνέλαβε μεταξύ άλλων και τους αντίπαλους υποψήφιους του Λουκασένκο, Νικολάι Στάτκεβιτς, Γκριγκόρι Κοστούσεφ και Αντρέι Σανίκοφ, που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Η τέταρτη θητεία του Λουκασένκο ξεκίνησε με την ορκωμοσία του, στις 21 Ιανουαρίου 2011. Η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις εναντίον του Λουκασένκο και 2 γιων του, το 2011.
Οι υποψήφιοι του Λουκασένκο κέρδισαν σαρωτική νίκη και στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Σεπτεμβρίου 2012.
Πέμπτη θητεία (2015-2020)
Ο Λουκασένκο κέρδισε τις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2015, με ποσοστό 83,4%.
Έκτη θητεία (2020-σήμερα)
Στις προεδρικές εκλογές της 9ης Αυγούστου 2020, ο Λουκασένκο κέρδισε άλλη μια εύκολη νίκη, με ποσοστό 80,2% έναντι 9,9% των ψήφων, που έλαβε η κυριότερη αντίπαλός του, Σβιατλάνα Τσιχανόφσκαγια, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα. Επίσημα τελικά αποτελέσματα δεν έχουν ανακοινωθεί.
Κανείς από τους αντιπάλους του δεν αναγνώρισε τα αποτελέσματα, ενώ υπάρχουν συνεχείς καταγγελίες για νοθεία. Μετά τις εκλογές ξέσπασαν συνεχείς διαδηλώσεις με αίτημα την παραίτησή του.
Εσωτερική πολιτική
Ο Λουκασένκο συχνά προβάλλει τον εαυτό του ως "άνθρωπο του λαού". Εξαιτίας της διακυβέρνησής του, ανεπίσημα αναφέρεται και ως bat'ka ("πατέρας"). Εξελέγη πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας του το 1997. .
Τζέιμς Σκάρλετ, 1ος βαρόνος Άμπινγκερ
Ο Τζέιμς Σκάρλετ, 1ος βαρόνος Άμπινγκερ (James Scarlett, 1st Baron Abinger, 13 Δεκεμβρίου 1769 - 17 Απριλίου 1844), ήταν Άγγλος δικηγόρος, πολιτικός και δικαστής.
Αλεξάντερ Λουκασένκο
Προσωπική ζωή
Ο Λουκασένκο είναι διαζευγμένος από την Αλίνα Λουκασένκο.
Τζέιμς Σκάρλετ, 1ος βαρόνος Άμπινγκερ
Πρώτα χρόνια
Ο Τζέιμς Σκάρλετ γεννήθηκε στην Τζαμάικα, όπου ο πατέρας του, Ρόμπερτ Σκάρλετ, είχε περιουσία. Το καλοκαίρι του 1785 στάλθηκε στην Αγγλία για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στο Γυμνάσιο Χόκσχεντ και στη συνέχεια στο Κολλέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ, παίρνοντας πτυχίο (Bachelor of Arts) το 1789. Αφού μπήκε στο Ίνερ Τεμπλ, ακολούθησε τις συμβουλές του Σάμιουελ Ρόμιλι, σπούδασε νομικά μόνος του για ένα χρόνο και στη συνέχεια έλαβε μαθήματα από τον Τζορτζ Γουντ. Έγινε δικηγόρος το 1791 και εντάχθηκε στο βόρειο κύκλωμα και στις συνεδριάσεις του Λάνκασιρ.
Νομική και πολιτική σταδιοδρομία
Αν και ο Σκάρλετ δεν είχε επαγγελματικές διασυνδέσεις, απέκτησε σταδιακά μεγάλη επαγγελματική δραστηριότητα, περιοριζόμενος τελικά στο Δικαστήριο του King's Bench και στο βόρειο κύκλωμα. Έγινε βασιλικός σύμβουλος το 1816, και από τότε μέχρι το τέλος του 1834 ήταν ο πιο επιτυχημένος δικηγόρος στο δικηγορικό σώμα. Ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικός ενώπιον ενόρκων, και το εισόδημά του έφθασε τις 18.500 λίρες, ένα μεγάλο ποσό για εκείνη την περίοδο. Μπήκε για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο το 1819 ως μέλος των Ουίγων για το Πίτερμπρο, εκπροσωπώντας την εκλογική αυτή περιφέρεια με ένα μικρό διάλειμμα (1822-1823) έως το 1830, όταν εξελέγη για την περιφέρεια του Μάλτον. Ήταν Γενικός Εισαγγελέας και έγινε Ιππότης όταν ο Κάνινγκ σχημάτισε την κυβέρνησή του το 1827. Παρόλο που παραιτήθηκε όταν ο Δούκας του Ουέλινγκτον ανέλαβε την εξουσία το 1828, επανήλθε στο αξίωμά του το 1829 και αποχώρησε με τον Δούκα το 1830.
Αλεξάντερ Λουκασένκο
Προσωπική ζωή
Έχει έναν γιο, τον Νικολάι Κόλια Λουκασένκο ο οποίος έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση το 2008. Έχει προσελκύσει σημαντική προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης καθώς ο πατέρας του Αλεξάντερ Λουκασένκο τον έχει πάρει σε επίσημες τελετές και κρατικές επισκέψεις, συμπεριλαμβανομένων συναντήσεων με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, τον πρόεδρο της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ και τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄. Δεν υπάρχει επίσημο σχόλιο σχετικά με την ταυτότητα της μητέρας του Νικολάι. Ωστόσο, σύμφωνα με μια διαδεδομένη εκδοχή, η μητέρα του είναι η Ιρίνα Αμπέλσκαγια, πρώην προσωπικός γιατρός του Αλεξάνδρου Λουκασένκο. Την ίδια στιγμή, ο Αλεξάντερ Λουκασένκο παραμένει επίσημα παντρεμένος με τη σύζυγό του Γκαλίνα Λουκασένκο, αν και πιστεύεται ότι το ζευγάρι είναι χωρισμένο. Ο Λουκασένκο δεν έχει εμφανιστεί ποτέ δημόσια με τη σύζυγό του. Το 2013, ο Κόλια έχει προσελκύσει την περαιτέρω προσοχή των μέσων ενημέρωσης, καθώς ο Αλεξάντερ Λουκασένκο δήλωσε ότι θα γίνει πρόεδρος της Λευκορωσίας, προκαλώντας πολυάριθμες εικασίες στον Τύπο.
Τζέιμς Σκάρλετ, 1ος βαρόνος Άμπινγκερ
Νομική και πολιτική σταδιοδρομία
Η αντίθεσή του στο μεταρρυθμιστικό νομοσχέδιο τον έκανε να εγκαταλείψει τους Ουίγους και να ενταχθεί στους Συντηρητικούς, και εξελέγη, πρώτα για το Κόκερμαουθ το 1831 και στη συνέχεια το 1832 για το Νόριτς, όπου και παρέμεινε μέχρι τη διάλυση του κοινοβουλίου το 1835. Το 1834 διορίστηκε Λόρδος Επικεφαλής Βαρόνος του Υπουργείου Οικονομικών και προήδρευσε στο δικαστήριο αυτό για περισσότερα από εννέα χρόνια. Στο τέλος του ίδιου έτους διορίστηκε μέλος του Μυστικού Συμβουλίου. Ανακηρύχθηκε ευγενής ως βαρόνος Άμπινγκερ, του Άμπινγκερ στην κομητεία του Σάρεϊ και της πόλης του Νόριτς το 1835, παίρνοντας τον τίτλο του από την έπαυλη του Σάρεϊ που είχε αγοράσει το 1813. Τα προσόντα που του έφεραν την επιτυχία στο δικηγορικό σώμα δεν είχαν το ίδιο αντίκρισμα στην έδρα. Είχε τη φήμη ότι ήταν άδικος, και διατυπώθηκαν παράπονα για την αυταρχική συμπεριφορά του απέναντι στους ενόρκους.
Αλεξάντερ Λουκασένκο
Βραβεία
Μεταξύ άλλων, ο Λουκασένκο έχει τιμηθεί με ειδικό βραβείο από τη ΔΟΕ, με το βραβείο Χοσέ Μαρτί της Κούβας και του Τάγματος της Επανάστασης της Λιβύης.
Τζέιμς Σκάρλετ, 1ος βαρόνος Άμπινγκερ
Οικογένεια
Ο λόρδος Άμπινγκερ παντρεύτηκε δύο φορές (τη δεύτερη φορά μόλις έξι μήνες πριν από τον θάνατό του) και από την πρώτη του σύζυγο (πέθανε το 1829) απέκτησε τρεις γιους και δύο κόρες, ενώ ο τίτλος πέρασε στον μεγαλύτερο γιο του, τον Ρόμπερτ. Ο δεύτερος γιος του ήταν ο στρατηγός Σερ Τζέιμς Γιορκ Σκάρλετ, αρχηγός της επέλασης του βαρέως ιππικού στη Μπαλακλάβα. Ο τρίτος γιος του, ο Πίτερ Κάμπελ Σκάρλετ, ήταν διπλωμάτης. Η μεγαλύτερη κόρη του, η Μαίρη, παντρεύτηκε τον Τζον Κάμπελ, 1ο βαρόνο Κάμπελ, και η ίδια έγινε βαρόνη Στράθιντεν. Ο Σερ Γουίλιαμ Άνγκλιν Σκάρλετ, ο μικρότερος αδελφός του λόρδου Άμπινγκερ, ήταν αρχιδικαστής της Τζαμάικα. Ενώ συμμετείχε στο κύκλωμα του Νόρφολκ στις 2 Απριλίου, ο λόρδος Άμπινγκερ προσβλήθηκε ξαφνικά από αποπληξία και πέθανε στο κατάλυμά του στο Μπέρι Σεντ Έντμουντς.
Αλεξάντερ Λουκασένκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Τζετ Λι
Ο Λι Λιαν Τζιε (李连杰, 26 Απριλίου 1963), περισσότερο γνωστός με το καλιτεχνικό ψευδώνυμο Τζετ Λι, είναι Κινέζος αθλητής των πολεμικών τεχνών, ηθοποιός και παραγωγός ταινιών.
Γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1963 στο Πεκίνο. Κατέκτησε βραβεία πολεμικών τεχνών από μικρή ηλικία, αλλά προτίμησε να ασχοληθεί με την ηθοποιία. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές κινέζικες ταινίες καθώς και αμερικανικές. Οι ταινίες που ξεχωρίζουν από τη φιλμογραφία του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι ηθοποιοί Κατηγορία:Κινέζοι παραγωγοί ταινιών
Σαλβατόρε Ανταμό
Ο Σαλβατόρε Ανταμό (Salvatore Adamo, γενν. 1 Νοεμβρίου 1943), γνωστός ως καλλιτέχνης απλώς ως «Ανταμό», είναι Ιταλός μουσικός και τραγουδιστής, γνωστός για τις ρομαντικές μπαλάντες του. Μεγάλωσε και έζησε στο Βέλγιο, του οποίου έχει την υπηκοότητα. Καθιστάμενος δημοφιλής πρώτα στην Ευρώπη, έγινε κατόπιν γνωστός και στη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ. Συνολικά έχει πουλήσει μέχρι σήμερα πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους (80 εκατομμύρια άλμπουμ και 20 εκατομμύρια σινγκλ), κάτι που τον καθιστά έναν από τους πλέον επιτυχημένους εμπορικά καλλιτέχνες στον κόσμο και τον Βέλγο μουσικό με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Συνήθως τραγουδά στη γαλλική γλώσσα, αλλά κατά καιρούς έχει τραγουδήσει στην ολλανδική, στην αγγλική, στη γερμανική, στην ιταλική στην ισπανική, στην ιαπωνική και στην τουρκική. Τα «Tombe la neige», «La nuit» και «Inch'Allah» παραμένουν τα γνωστότερα τραγούδια του.
Οικογένεια και απαρχές
Ο Ανταμό γεννήθηκε στην πόλη Κομίζο της νότιας Σικελίας. Ο πατέρας του, Αντόνιο, έσκαβε πηγάδια στη Σικελία και τον Φεβρουάριο του 1947 μετανάστευσε στο Βέλγιο για να εργασθεί στα ανθρακωρυχεία του Μαρσινέλ στο Σαρλερουά. Μερικούς μήνες αργότερα μπόρεσαν να εγκατασταθούν στο Βέλγιο και η σύζυγός του Κοντσέττα και ο γιος τους Σαλβατόρε, και η οικογένεια έζησε στη Μονς.
Οι γονείς του Σαλβατόρε δεν ήθελαν ο γιος τους να γίνει ανθρακωρύχος και έτσι τον έγραψαν σε θρησκευτικό σχολείο της πόλης. Μέχρι το 1960 η οικογένεια είχε αποκτήσει επτά παιδιά. Ο Σαλβατόρε ήταν επιμελής μαθητής, διακρινόμενος στη μουσική και στις τέχνες γενικότερα.
Σταδιοδρομία
Συνολικά ο Ανταμό έχει πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα δίσκων σε όλο τον κόσμο. Τραγούδησε και ηχογράφησε σε πολλές γλώσσες. Εκτός από το Βέλγιο και τη Γαλλία, σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία στην Ιταλία, στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Τουρκία, αλλά και στην Ιαπωνία, όπου έχει περιοδεύσει επανειλημμένα. Περιοδείες έχει κάνει και στη Λατινική Αμερική, όπως και στη Μέση Ανατολή.
Στη Χιλή το κοινό τού χάρισε ένα βραβείο «εκτιμήσεως» γνωστό ως «Antorcha» (Χρυσός και αργυρός πυρσός) στο ετήσιο φεστιβάλ της Βίνια δελ Μαρ, όπου μια φορά τραγούδησε σε τρεις διαφορετικές sold-out συναυλίες την ίδια νύχτα.
Κατά τη δεκαετία του 1980 η σταδιοδρομία του Ανταμό γνώρισε κάμψη, καθώς το είδος της μουσικής/τραγουδιού που υπηρετούσε έφθινε. Ωστόσο, από την επόμενη δεκαετία, στην κορυφή ενός κύματος νοσταλγίας, επανήλθε με επιτυχία στη σύνθεση, στις ηχογραφήσεις και στις περιοδείες, αρχίζοντας με μια πλήρη σεζόν στο Casino de Paris από τον Απρίλιο του 1990.
Ο Ανταμό δοκίμασε και τις υποκριτικές του ικανότητες παίζοντας το 1967 στην κινηματογραφική ταινία Les Arnaud, όπου πρωταγωνιστούσε ο Μπουρβίλ. Η Αμάλια Ρουδρίγες ηχογράφησε το «Inch'Allah» στα γαλλικά, ενώ η διεθνής επιτυχία του «Tombe la neige» έχει μεταφρασθεί στη βουλγαρική, στην τουρκική («Her Yerde Kar Var»), την ιαπωνική, την πορτογαλική, την ισπανική, την ιταλική και την κινεζική γλώσσα (Cantopop).
Τιμητικές διακρίσεις
Το 2001 ο Ανταμό χρίσθηκε ιππότης (Ridder) από τον βασιλιά Αλβέρτο Β' του Βελγίου, ένας τίτλος αντίστοιχος του βρετανικού «σερ». Το επόμενο έτος τιμήθηκε και με το βελγικό παράσημο του Τάγματος του Στέμματος. Το 2014 τιμήθηκε με το γαλλικό βραβείο Victoires de la Musique.
Προσωπική ζωή
Το 1969 ο Ανταμό νυμφεύθηκε τη Νικόλ, με την οποία απέκτησαν τρία τέκνα: τον Αντονύ (γενν. 1969), τον Μπενζαμέν και μετά την Αμελί. Στις 7 Αυγούστου 1966 ο πατέρας του Ανταμό πέθανε από πνιγμό. Η μικρότερη αδελφή του τραγουδιστή, η Délizia, είναι επίσης τραγουδίστρια με ηχογραφήσεις στο ενεργητικό της. Ο Σαλβατόρε έγραψε μερικά τραγούδια για αυτή, όπως την πρώτη της επιτυχία, το «Prends le chien» (1974).
Το 1984 ο Ανταμό αντιμετώπισε καρδιακά προβλήματα, για τα οποία χρειάσθηκε εγχείρηση μπαϊπάς και προσωρινή πλήρη αποχή από τις δραστηριότητές του. Από το 1993 είναι «πρέσβης καλής θελήσεως» της UNICEF και με αυτή του την ιδιότητα επισκέφθηκε χώρες όπως το Βιετνάμ, τον Λίβανο, τη Βοσνία, το Αφγανιστάν και άλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1997–98 (υδατοσφαίριση)
Το τουρνουά διοργανώθηκε το 1998. Ο τελικός παίχτηκε μεταξύ της Ιταλικής Οριτζόντε Κατάνια και της Ρωσικής ΣΚΙΦ Μόσχας. Η Οριτζόντε Κατάνια νίκησε την ΣΚΙΦ Μόσχας με 7-6 και κέρδισε τον 2ο τίτλο στην ιστορία της.
;ος όμιλος
Οι αγώνες του ομίλου πραγματοποιήθηκαν στη Ζίλινα. Πηγή:
Τελική φάση
Η Τελική φάση διεξήχθη σε δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων μεταξύ 20 και 24 Μαΐου του 1998 στην Κατάνια.
1ος όμιλος
Πηγή:
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
2ος όμιλος
Πηγή:
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
Ημιτελικοί
Πηγή:
Έβδομη θέση
Πηγή:
Πέμπτη θέση
Πηγή:
Τρίτη θέση
Πηγή:
Τελικός
Πηγή:
Τελική κατάταξη
Πηγή:
Γεώργιος Φωκάς - Κοσμετάτος
Ο Γεώργιος Φωκάς - Κοσμετάτος (1876 - 1973) ήταν Έλληνας οφθαλμίατρος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες οφθαλμίατροι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Wyborowa
Η Wyborowa (, το θηλυκό του πολωνικού επιθέτου wyborowy «εκλεκτό») είναι μάρκα πολωνικής βότκας. Το επίθετο χρησιμοποιήθηκε σε ένα ευνοϊκό άρθρο του Τύπου και στη συνέχεια προστέθηκε μετά τη λέξη wódka «βότκα», με αποτέλεσμα το τελικό όνομα Wódka Wyborowa.
Το προϊόν παρέμεινε δημοφιλές στην εγχώρια αγορά μέχρι το 1873, όταν ξεκίνησε η εξαγωγή της βότκας στις ευρωπαϊκές χώρες. Το 1927, η Wyborowa έγινε η πρώτη μάρκα βότκας που έγινε διεθνές εμπορικό σήμα. Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, η Wyborowa κατέκτησε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες - αποτελούσε πάνω από το 60% του συνολικού όγκου της βότκας που εξήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Μετά την περίοδο της οικονομικής μετάβασης στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το αποστακτήριο του Πόζναν, όπως και πολλά άλλα στη χώρα, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα και ήταν κοντά στο να υποβάλει αίτηση πτώχευσης. Ωστόσο, λόγω της μεγάλης διεθνής δημοτικότητας του κύριου προϊόντος της, το εργοστάσιο αγοράστηκε από τη γαλλική εταιρεία παραγωγής αλκοολούχων ποτών Pernod Ricard.
Κριτική
Σε μια ανάλυση που δόθηκε από το Radio Télévision Suisse τον Μάιο του 2014, η ομάδα εργαστηρίων Eurofins Scientific αποκάλυψε την παρουσία ζαχαροκάλαμου ή καλαμποκιού, ενώ η επισήμανση του Wyborowa αναφέρει μόνο αλκοόλ σίκαλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Pernod Ricard Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Πολωνικές βότκες Κατηγορία:Ποτά με βάση τη σίκαλη
Μιχάι Φίφορ
Ο Μιχάι Φίφορ (Mihai-Viorel Fifor, 10 Μαΐου 1970-) είναι Ρουμάνος πολιτικός.
Γεννημένος στην Τουρνού Σεβερίν, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κραϊόβα από το 1989 ως το 1994. Το 1995 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στην Ρουμανική Λογοτεχνία και το 2003 διδακτορικό δίπλωμα, έχοντας ασχοληθεί με το ζήτημα των Βλάχων της Σερβίας. Το 2005 ανέλαβε τη διεύθυνση του περιφερειακού μουσείου στην Ολτένια.
Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, εξελέγη γερουσιαστής το 2012, εκπροσωπώντας την κομητεία Ντολτζ (Dolj) και επανεξελέγη στην κομητεία Αράντ στις εκλογές του 2016. Τον Ιούνιο του 2017 έγινε υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση του μιχάι Τουντόσε, παρότι ήταν άπειρος στο χώρο της οικονομίας. Τον Σεπτέμβριο του 2017 ανέλαβε υπουργός Άμυνας.
Μετά την παραίτηση του Μιχάι Τουντόσε από την πρωθυπουργία, ανέλαβε υπηρεσιακά πρωθυπουργός, από τις 16 Ιανουαρίου ως τις 29 Ιανουαρίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας
Λουλετάνο ΝΚ
Η Λουλετάνο ΝΚ (πορτογαλικά: Louletano DC) είναι πορτογαλικός, αθλητικός σύλλογος από την πόλη Λουλέ. Ιδρύθηκε στις 6 Ιουνίου 1923. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Στάδιο Αλγκάρβε, χωρητικότητας 30305 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Εθνική Ράπα Νούι (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ράπα Νούι είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Χιλή που αντιπροσωπεύει τη Νήσο του Πάσχα στο ποδόσφαιρο. Το στάδιο που χρησιμοποιεί είναι το Estadio de Hanga Roa, το οποίο έχει χωρητικότητα περίπου 2.500 ατόμων.
Η ομάδα έπαιξε δύο ανεπίσημα παιχνίδια απέναντι σε μια ομάδα από το Αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες το 1996 και το 2000, πριν από τον πρώτο του διεθνή αγώνα στις 5 Αυγούστου 2009, στον πρώτο γύρο του Copa Chile 2009 (Κύπελλο Χιλής 2009). Όμως ηττήθηκε με 4-0 από τη Χιλιανή ομάδα Κόλο Κόλο.
Για το παιχνίδι της κατά της Κόλο Κόλο, η ομάδα είχε προπονητή τον πρώην Χιλιανό διεθνή Miguel Angel Gamboa, ο οποίος πέρασε αρκετές εβδομάδες επιδιώκοντας τη βελτίωση των δεξιοτήτων των τοπικών παικτών καθώς και τη διδασκαλία στα βασικά στοιχεία της κεφαλιάς, του σουτ και της κατάλληλης τοποθέτησης.
Παίκτες
Κατηγορία:Εθνική Ράπα Νούι (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2009
Φρανσίσκο Βιγιαρροέλ
Ο Φρανσίσκο Βιγιαρροέλ (Καράκας, 5 Μαΐου 1965) είναι Βενεζουελάνος Δικηγόρος, συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Βενεζουέλας, περισσότερο γνωστός για την ταινία του 2020 Δύο φθινόπωρα στο Παρίσι, η οποία ήταν η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματός του του 2007.
Ένορκη Διοικητική Εξέταση
Η Ένορκη Διοικητική Εξέταση αποτελεί ανακριτική μέθοδο, που αποσκοπεί στη συλλογή στοιχείων σε περίπτωση πειθαρχικών παραπτωμάτων με σκοπό την εύρεση των υπαιτίων. Διατάσσεται από πειθαρχικώς προϊστάμενο και ενεργείται από μόνιμο υπάλληλο βαθμού Ά του ιδίου Υπουργείου, ΝΠΔΔ ή Ανεξάρτητης Αρχής.
Δεν είναι απαραίτητο ότι θα ασκηθεί δίωξη με το πέρας της, αν δεν διαπιστωθεί πειθαρχικό παράπτωμα. Πειθαρχικό παράπτωμα θεωρείται κάθε παράβαση υπαλληλικού καθήκοντος, όπως η αδικαιολόγητη αποχή από αυτά, η άρνηση αναγνώρισης του Συντάγματος, η ανάρμοστη συμπεριφορά κ.α.
Ποινές περιλαμβάνουν τη διοικητική κύρωση από 3.000€ μέχρι 100.000€, τον υποβιβασμό, το πρόστιμο στο ύψος των αποδοχών και την οριστική παύση καθηκόντων.
Η ΕΔΕ λήγει με την σύνταξη έκθεσης.
Γενικά
Ένορκη διοικητική εξέταση (Ε.Δ.Ε.) ενεργείται κάθε φορά που η αρμόδια για την εκκίνηση της υπηρεσία έχει είτε αξιόλογες και σημαντικές πληροφορίες είτε σοβαρές και πειστικές ενδείξεις για τη διάπραξη πειθαρχικού παραπτώματος. Σκοπός της είναι η επίσημη και τυπική συλλογή στοιχείων για:
1) την διαπίστωση της τέλεσης πειθαρχικού παραπτώματος
2) τον προσδιορισμό των υπαίτιων για το παράπτωμα ατόμων
3) τη διερεύνηση των συνθηκών υπό τις οποίες αυτό τελέστηκε.
Η ΕΔΕ αποτελεί ανακριτική μέθοδο μεταξύ της Προκαταρκτικής και Πειθαρχικής ανάκρισης με την οποία διευκολύνεται τόσο η εταιρεία, με την συλλογή στοιχείων που θα χρησιμοποιηθούν αργότερα σε τυχόν Πειθαρχικές ανακρίσεις, όσο και ο υπάλληλος, του οποίου το επαγγελματικό κύρος και προσωπικότητα διαφυλάσσονται από αβάσιμες κατηγορίες και φήμες. Μάλιστα, απαγορεύεται ρητά να αποδοθεί καθ'όλη την διάρκεια της διαδικασίας στον υπάλληλο ο χαρακτηρισμός του κατηγορούμενου ή πειθαρχικώς διωκόμενου.
Η διαδικασία
Την ανάθεση της ΕΔΕ έχει το δικαίωμα να διατάξει οποιοσδήποτε πειθαρχικώς προϊστάμενος σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 117 του ΥΚ. Η ανάθεση γίνεται πάντα σε μόνιμο υπάλληλο τουλάχιστον ίδιου ή ανώτερου βαθμού από τον υπάλληλο υποκείμενο της Εξέτασης, και ει δυνατόν αρχαιότερο αυτού (χωρίς όμως αυτό να είναι απαραίτητο). Σε κάθε περίπτωση, εάν ο εν λόγω υπάλληλος είναι προϊστάμενος τμήματος, η διενέργεια της εξέτασης γίνεται πάντα αντίστοιχα από προϊστάμενο.
Η ΕΔΕ είναι και παραμένει πάντα μυστική. Δεν προβλέπεται ο αποχαρακτηρισμός της έπειτα από την ολοκλήρωση και παράδοση της, ενώ μπορεί να επεκταθεί και σε επιπλέον παραπτώματα του υπαλλήλου εάν κριθεί αναγκαίο κατά την διενέργεια της, και εφόσον υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να γίνει αυτό.
Εξέταση Μαρτύρων και Υποκειμένου Υπαλλήλου
Ο υπάλληλος υποκείμενο της έκθεσης δύναται να ζητήσει την εξέταση μαρτύρων με δικαιολογημένη αίτηση του προς τον διενεργών την εξέταση, και αυτός υποχρεούται να εξετάσει τουλάχιστον πέντε από τους προταθέντες μάρτυρες. Αδιάφορο είναι για την εξέταση αυτή αν ο διενεργών κρίνει την εξέταση τους σχετική ή απαραίτητη. Οι μάρτυρες πρέπει να ορκιστούν με θρησκευτικό ή πολιτικό όρκο πριν την εξέταση, και τυχόν απουσία τους κατά την διορισμένη ημερομηνία εξέτασης αποτελεί πλημμέλημα.
Ο ίδιος ο υπάλληλος εξετάζεται επίσης υποχρεωτικά από τον διενεργών την έρευνα, με τυχόν παράλειψη της διαδικασίας αυτής να αποτελεί στοιχείο ακυρωτικά της όλης διαδικασίας και να απαιτεί τον διορισμό νέου διενεργούντος. Έχει το δικαίωμα να εξεταστεί μετά δικηγόρου, η αυτοπρόσωπη όμως παρουσία του στην εξέταση είναι απαραίτητη. Η διαδικασία είναι κατά βάση προφορική.
Αυτοψία
Την αυτοψία εκτελεί ο διενεργών την έρευνα υπάλληλος συνοδεία του αρμόδιου για την ΕΔΕ γραμματέα. Τυχόν αυτοψία δημοσίων εγγράφων γίνεται στο γραφείο όπου αυτά φυλάσσονται. Έγγραφα που κατέρχονται από ιδιώτη παραδίδονται από αυτόν και επιστρέφονται υποχρεωτικά μετά το πέρας της εξέτασης.
Ολοκλήρωση
Η ολοκλήρωση της εξέτασης γίνεται πάντα εντός δύο μηνών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της διενέργειας της στον υπάλληλο υποκείμενο αυτής. Ο υπάλληλος που την διενεργεί έχει ωστόσο το δικαίωμα να ζητήσει παράταση της διορίας κατά έναν μήνα, έπειτα από πλήρως δικαιολογημένη αίτηση του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση
Αμιτριπτυλίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της αμιτριπτυλίνης Η αμιτριπτυλίνη είναι φάρμακο το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων ψυχιατρικών παθήσεων. Αυτές περιλαμβάνουν τη μείζονα καταθληπτική διαταραχή και τις αγχώδεις διαταραχές και λιγότερα συχνά για τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας και τη διπολική διαταραχή. Άλλες χρήσεις περιλαμβάνουν την πρόληψη ημικρανιών, τη θεραπεία του νευροπαθητικού πόνου, όπως η ινομυαλγία και η μεθερπητική νευραλγία, και λιγότερα συχνά στην αϋπνία. Ανήκει στα τρικυκλικά αντικαταθληπτικά και ο ακριβής μηχανισμός δράσης του είναι ασαφής. Η αμιτριπτυλίνη λαμβάνεται από το στόμα.
Συνηθισμένες παρενέργειες περιλαμβάνουν θολή όραση, ξηροστομία, χαμηλή πίεση αίματος στην ορθοστασία, υπνηλία και δυσκοιλιότητα. Σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν κρίσεις, αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας σε αυτούς κάτω των 25 ετών, κατακράτηση ούρων, γλαύκωμα και μια σειρά καρδιακών προβλημάτων. Δεν πρέπει να λαμβάνεται μαζί με αναστολείς ΜΑΟ ή με κισαπρίδη. Η αμιτριπτυλίνη μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην εγκυμοσύνη. Η χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού φαίνεται να είναι ασφαλής.
Η αμιτριπτυλίνη ανακαλύφθηκε το 1960 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1961. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει κατατάξει στα βασικά φάρμακα. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017 ήταν το 58ο φάρμακο από πλευράς συνταγογραφήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από δώδεκα εκατομμύρια συνταγές.
ΦΚ Βιζέλα
Η ΦΚ Βιζέλα είναι μια ποδοσφαιρική, πορτογαλική ομάδα από το δήμο Βιζέλα. Ιδρύθηκε το 1939. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio do Futebol Clube de Vizela, χωρητικότητας 3500 θεατών. Το 1984 συμμετείχε για πρώτη φορά στη Πριμέιρα Λίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939
Φυσικό μέγεθος
Φυσικό μέγεθος ονομάζεται μια ιδιότητα ενός υλικού σώματος, φυσικού φαινομένου ή συστήματος, που μπορεί να εκφρασθεί ποσοτικά, μετά από μέτρηση. Κάθε φυσικό μέγεθος μπορεί έτσι να εκφρασθεί ως ένας συνδυασμός μιας αριθμητικής τιμής και μιας μονάδας μετρήσεως. Π.χ. το φυσικό μέγεθος «μάζα» ενός σώματος μπορεί να ποσοτικοποιηθεί ως n χιλιόγραμμα, όπου n είναι η αριθμητική τιμή και χιλιόγραμμο είναι η μονάδα. Το κάθε φυσικό μέγεθος έχει τουλάχιστον δύο χαρακτηριστικά μέρη: έναν αριθμό και τη μονάδα με την οποία μετρείται.
Η σημασία του όρου «φυσικό μέγεθος» είναι γενικώς απλή: ο καθένας κατανοεί το τι σημαίνει η συχνότητα ενός περιοδικού φαινομένου. Ο όρος «φυσικό» δεν υπονοεί ένα αναλλοίωτο μέγεθος. Π.χ. το μήκος είναι ένα φυσικό μέγεθος που εξαρτάται από την επιλογή του συστήματος συντεταγμένων στη γενική και την ειδική θεωρία της σχετικότητας. Ωστόσο η έννοια του φυσικού μεγέθους (ιδίως των λεγόμενων θεμελιωδών φυσικών μεγεθών που περιγράφονται στη συνέχεια) είναι τόσο βασική και διαισθητική στην επιστήμη, ώστε δεν χρειάζεται να αναλύεται. Οι επιστήμονες και ιδίως οι φυσικοί, ασχολούνται συνήθως με ποσοτικά δεδομένα και ποσοτικές σχέσεις, και όχι με επεξηγήσεις εννοιών. Η συζήτηση τού τι σημαίνει π.χ. χρόνος (είναι φυσικό μέγεθος) ή το τι είναι το ηλεκτρικό φορτίο (άλλο φυσικό μέγεθος) δεν αποτελεί μέρος οποιουδήποτε κανονικού προγράμματος σπουδών φυσικών επιστημών σε κανένα πανεπιστήμιο, όντας καταλληλότερη για ένα πρόγραμμα φιλοσοφίας της επιστήμης ή και φιλοσοφίας.
Σύμβολα και ονοματολογία
Οι διεθνείς οδηγίες για τη χρήση συμβόλων φυσικών μεγεθών είναι ενσωματωμένες στο πρότυπο ISO/IEC 80000, το «κόκκινο βιβλίο» της IUPAP και το «πράσινο βιβλίο» της IUPAC. Π.χ. το συνιστώμενο σύμβολο για το φυσικό μέγεθος μάζα είναι m, ενώ το συνιστώμενο σύμβολο για το φυσικό μέγεθος ηλεκτρικό φορτίο είναι Q.
Μονόμετρα μεγέθη
Μονόμετρο φυσικό μέγεθος ονομάζεται κάθε φυσικό μέγεθος που ορίζεται πλήρως με την αριθμητική τιμή και τη μονάδα μετρήσεως, συνδυασμός που αποκαλείται «μέτρο» του μεγέθους. Συνήθως τα σύμβολα των μονόμετρων φυσικών μεγεθών είναι ένα γράμμα του λατινικού αλφαβήτου ή του ελληνικού αλφαβήτου, και τυπώνεται με πλάγια τυπογραφικά στοιχεία. Παραδείγματα μονόμετρων φυσικών μεγεθών αποτελούν το ηλεκτρικό φορτίο και η μάζα ηρεμίας.
Μορφοτροπέας
Οι μορφοτροπείς χρησιμοποιούνται συχνά στα άκρα των συστημάτων αυτοματισμού, μέτρησης και ελέγχου, όπου τα ηλεκτρικά σήματα μετατρέπονται από και προς άλλα φυσικά μεγέθη (ενέργεια, δύναμη, ροπή, φως, κίνηση, θέση κ.λπ.). Η διαδικασία μετατροπής μιας μορφής ενέργειας σε μια άλλη είναι γνωστή ως μορφοτροπή.
Φυσικό μέγεθος
Διανυσματικά μεγέθη
Διανυσματικό φυσικό μέγεθος ονομάζεται κάθε φυσικό μέγεθος που έχει εκτός από το μέτρο, και κατεύθυνση (διεύθυνση και φορά), ενώ σε πολλές περιπτώσεις χρειάζεται και ένα τέταρτο προσδιοριστικό, το σημείο εφαρμογής. Τα σύμβολα των διανυσματικών μεγεθών είναι γράμματα του λατινικού ή του ελληνικού αλφαβήτου και τυπώνονται συνήθως με έντονα τυπογραφικά στοιχεία ή, αν αυτό είναι δυνατό, με ένα βέλος επάνω από το γράμμα ή με υπογράμμιση. Π.χ. αν v είναι η ταχύτητα ενός σωματιδίου, τότε το σύμβολο γράφεται συνήθως ως v, v, or \vec{v}\,\!. Παραδείγματα διανυσματικών φυσικών μεγεθών είναι η δύναμη και η ταχύτητα.
Μορφοτροπέας
Ηλεκτροακουστικός μορφοτροπέας
Οι ηλεκτροακουστικοί μορφοτροπείς (electroacoustic transducers) αποτελούν διατάξεις παραγωγής/εκπομπής και λήψης ήχων, π.χ. ηχεία, μικρόφωνα, ακουστικά, προβολείς σόναρ, υδρόφωνα, γεώφωνα, κεφαλές πικάπ, καθώς επίσης και διάφοροι άλλοι αισθητήρες μηχανικών κραδασμών.
Φυσικό μέγεθος
Καθαροί αριθμοί και λόγοι
Αν διαιρέσουμε δύο μάζες μεταξύ τους ή οποιαδήποτε άλλα ομοειδή φυσικά μεγέθη, προκύπτει ως λόγος τους ένας «καθαρός αριθμός», δηλαδή μία τιμή χωρίς μονάδες μετρήσεως, αφού αυτές απλοποιούνται σαν πολλαπλασιαστικοί παράγοντες. Τέτοιοι καθαροί αριθμοί είναι και οι μαθηματικές σταθερές, μερικές από τις οποίες εμφανίζονται συχνά στη φυσική. Μάλιστα η γνωστότερη και σημαντικότερη μαθηματική σταθερά, το π = 3,14159265... είναι και αυτή ένας λόγος: το μήκος της περιφέρειας ενός κύκλου διαιρεμένο με το μήκος της διαμέτρου του.
Από την άλλη, αν πολλαπλασιάσουμε δύο αντίστροφα μεταξύ τους φυσικά μεγέθη, προκύπτει και πάλι ένας καθαρός αριθμός. Π.χ. πολλαπλασιάζοντας τη συχνότητα περιστροφής ενός τροχού (που δίνεται ας πούμε σε στροφές ανά λεπτό της ώρας) με ένα χρονικό διάστημα (π.χ. σε λεπτά της ώρας), προκύπτει ο αριθμός των στροφών που πραγματοποίησε ο τροχός μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, που είναι αριθμός χωρίς μονάδες. Ωστόσο σε τέτοιες περιπτώσεις αποκαλούμε συνήθως το αποτέλεσμα αδιάστατο φυσικό μέγεθος (ή και αδιάστατος αριθμός), με την έννοια της «διαστάσεως» που δίνεται ακολούθως.
Μορφοτροπέας
Ηλεκτροακουστικός μορφοτροπέας
Η σχεδίασή τους αποτελεί αντικείμενο μελέτης των μηχανικών ακουστικής:
Η μελέτη των ηλεκτροακουστικών μορφοτροπέων λαμβάνει υπόψη όλες τις εμπλεκόμενες παραμέτρους σχεδίασης, με βάση κάποια ισοδύναμα μοντέλα, π.χ. από τη θεωρία των ηλεκτρικών κυκλωμάτων. Πρακτικά, η απόδοση των χαρακτηριστικών τους μετράται εργαστηριακά.
Φυσικό μέγεθος
Μονάδες
Οι επιστήμονες είναι θεωρητικά ελεύθεροι να επιλέγουν τις μονάδες φυσικών μεγεθών που χρησιμοποιούν κάθε φορά, αλλά στην πράξη συνήθως μεταχειρίζονται μονάδες του λεγόμενου Διεθνούς συστήματος μονάδων (SI) (περιλαμβανόμενων και δεκαδικών υποπολλαπλασίων ή πολλαπλασίων της βασικής μονάδας), εξαιτίας της διεθνούς εξοικειώσεως με αυτές και ευκολίας στη χρήση. Για ειδικότερες εφαρμογές είναι κάποτε πιο εύχρηστες άλλες μονάδες, π.χ. για τη μάζα η μονάδα του SI είναι το χιλιόγραμμο (kg), αλλά χρήσιμη είναι σε υπολογισμούς πυρηνικής φυσικής και η ατομική μονάδα μάζας ή ντάλτον (Da).
Μορφοτροπέας
Βιβλιογραφία
Σάγος Γεώργιος Α., "Τεχνολογία Ηχείων", Εκδόσεις Bookstars-Free Publishing, Αθήνα 2012 ISBN 9786185015114
Κατηγορία:Ακουστική