cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρόβολος
Κοινωνική Πολιτική και Πρόνοια
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ/ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ/ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ/ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ (ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ) ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ/ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ/ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ/ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ/ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ TOY ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ
Ανοικτό Σχολείο Δήμου Στροβόλου
Είναι ένα πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και λειτουργεί στον Δήμο από το 2008. Στόχος: η αξιοποίηση των σχολικών χώρων ως Κέντρων Πολιτισμού, Αθλητισμού και Δημιουργίας κατά τα απογεύματα και γενικά όταν δεν χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς του αναλυτικού προγράμματος. Οι κύριοι σκοποί του προγράμματος είναι: •	Η ενεργοποίηση των μελών κάθε Δήμου για συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι και για βελτίωση της ποιότητας της ζωής. •	Η ανάπτυξη του πολιτιστικού και αθλητικού επιπέδου της κοινωνίας μας. •	Η παροχή της δυνατότητας σε οργανώσεις, σωματεία και πρόσωπα, που έχουν πνευματικές, καλλιτεχνικές και αθλητικές δραστηριότητες, να προβάλουν το έργο τους στο ευρύ κοινό. •	Η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των κατοίκων του Δήμου. Σε αυτό το πρόγραμμα προσφέρεται η δυνατότητα σε παιδιά και ενήλικες όπως εκπαιδευτούν σε εκμάθηση διαφόρων χορών, ηλεκτρονικών υπολογιστών, μουσικών οργάνων, μαγειρική – ζαχαροπλαστική, θεατρικό εργαστήρι, ζωγραφική, διάφορα αθλήματα κλπ. Για τη σχολική 2017-2018 οι συμμετοχές παιδιών και ενηλίκων ανήλθαν στις 2160.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Στροβόλου αυξάνεται συνεχώς στην πορεία του χρόνου. Η περιοχή γνώρισε μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση μετά το 1960. Επιπλέον, μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στον Στρόβολο εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Ελληνοκύπριων προσφύγων από το βόρειο τμήμα της χώρας. Στον Στρόβολο οικοδομήθηκαν πολλοί προσφυγικοί συνοικισμοί.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Στροβόλου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Στροβόλου, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 6 ενορίες:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Στροβόλου διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Στροβόλου είναι αδελφοποιημένος με:
Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις
Το σημαντικότερο αθλητικό σωματείο που εδρεύει στον Στρόβολο είναι ο Κεραυνός Στροβόλου (με τμήματα καλαθοσφαίρισης). Έδρα του Κεραυνού αποτελεί το Κλειστό Κώστας Παπαέλληνας. Άλλα σωματεία με έδρα τον Στρόβολο αποτελούν ο Παρνασσός Στροβόλου, η Δόξα Στροβόλου, ο Φάρος Ακροπόλεως.
Από το 1999 που λειτούργησε το Νέο Στάδιο ΓΣΠ εντός των δημοτικών ορίων του Στροβόλου, στην περιοχή έχει την έδρα του και ο Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Παγκύπρια» (ΓΣΠ).
Επιπλέον, στον Στρόβολο λειτουργεί Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας
Γεώργιος Καραϊσκάκης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γεώργιος Καραϊσκάκης αναφέρονται:
Οτενέν του Μονμπελιάρ
Ο Οτενέν ο παράφρων, γαλλ. Othenin le fou (απεβ. 1338) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κόμης του Μονμπελιάρ (1322-38).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ρέγκιναλτ και της Γκυγεμέτ, κόρης και κληρονόμου του Αμεδαίου κόμη του Νεσατέλ (Neufchâtel). Ο πατέρας του με το γάμο του έγινε κόμης του Νεσατέλ. Αδελφές τού Οτενίν ήταν η Αγνή, η Ιωάννα, η Μαργαρίτα και η Αδελαΐδα.
Το 1321 θα διαδεχόταν τον πατέρα του, αλλά δεν μπορούσε λόγω των διανοητικών προβλημάτων του. Την κηδεμονία του ανέλαβε ο πάππος του Ούγος. Ζούσε αποκλεισμένος στο Σατώ ντε Μονφωκόν κοντά στην Μπεζανσόν, ώσπου απεβίωσε το 1338.
Τάφηκε στο ναό του Σαιν-Μαιμμπέφ Μονμπελάρ. Ο Λουδοβίκος Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας όρισε διάδοχό του τον σύζυγο της αδελφής του Αγνής, τον Ερρίκο Α΄ κύριο του Μονφωκόν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Αμμώνιος
Ο Αμμώνιος υπήρξε εκκλησιαστικός συγγραφέας που άκμασε περί το 250 μ.Χ. και δεν πρέπει να συγχέεται με τον συνονόματο νεοπλατωνιστή φιλόσοφο Αμμώνιο Σακκά. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια.
Γεννήθηκε Χριστιανός και παρέμεινε πιστός στη θρησκεία του, όπως αναφέρει ο Ευσέβιος Καισαρείας (όπως και ο Ιερώνυμος) επιτιθέμενος στον Πορφύριο για το ότι ο τελευταίος αναφέρει στο Κατά χριστιανών πως ο Αμμώνιος αποστάτησε νωρίς από τον Χριστιανισμό. Όμως ο Πορφύριος αναφέρεται στον Σακκά και ο Ευσέβιος κάνει λάθος συγχέοντας τα δύο πρόσωπα.
Συγγράμματα
Φέρεται ως συγγραφέας του χαμένου Περί της Μωϋσέως και Ιησού συμφωνίας. Με αυτό ήθελε να άρει την αντίληψη πως η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη αντιφάσκουν μεταξύ τους. Επίσης του αποδίδεται ένα είδος εναρμόνησης των Ευαγγελίων, όπως το Διατεσσάρων Ευαγγέλιο το οποίο βασίστηκε στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι
Μπρενά
Το Μπρενά (γαλλικά: Brenas, οξιτανικά: Brenaç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρεναί (γαλλικά: Brenais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κρίστιαν Μίκελσεν
Ο Πέτερ Κρίστιαν Χέρσλεμπ Κγέρσοβ Μίκελσεν (Peter Christian Hersleb Kjerschow Michelsen, 15 Μαρτίου 1857, Μπέργκεν – 29 Ιουνίου 1925, Φάνα) ήταν Νορβηγός μεγιστάνας της ναυτιλίας και πολιτικός. Ήταν ο πρώτος Πρωθυπουργός της ελεύθερης Νορβηγίας από το 1905 ως το 1907. Ο Μίκελσεν είναι περισσότερο γνωστός για τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε στη διάλυση της Ένωσης Σουηδίας-Νορβηγίας το 1905, και ήταν ένας από τους πιο σημαίνοντες πολιτικούς της εποχής του.
Πρώιμος βίος
Γεννήθηκε στο Μπέργκεν της Νορβηγίας και πήρε το όνομα του παππού του, επισκόπου Πέτερ Κρίστιαν Χέρσλεμπ Κγέρσοβ.
Καριέρα
Ο Μίκελσεν ήταν δικηγόρος και πλοιοκτήτης. Έγινε μέλος του νορβηγικού Κοινοβουλίου το 1891, αντιπροσωπεύοντας το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του πάνω από τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές των κομμάτων, και ένας από τους κύριους στόχους του ήταν να δημιουργήσει έναν συνασπισμό κομμάτων που να φθάνει από το Συντηρητικό ως το Φιλελεύθερο Κόμμα, το οποίο αποκαλούσε «Κόμμα του Συνασπισμού». Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών στη δεύτερη Κυβέρνηση Χάγκερουπ, και ήταν ένας από τους ισχυρότερους υποστηρικτές μιας πιο σταθερής πολιτικής έναντι της ένωσης μεταξύ της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Τον Μάρτιο του 1905, ο Μίκελσεν αντικατέστησε τον Φράνσις Χάγκερουπ στην πρωθυπουργία, και αμέσως έγινε ο ηγέτης του κινήματος για την διάλυση της ένωσης.
Η επίσημη αιτία για τη διάλυση ήταν η άρνηση του Βασιλιά Όσκαρ Β΄ να αποδεχθεί τους νορβηγικούς προξενικούς νόμους. Η σουηδική κυβέρνηση επέμενε για πολλά χρόνια ότι οι νόμοι που διέπουν τις εξωτερικές υποθέσεις έπρεπε να είναι μέρος της συμφωνίας ένωσης, και ως εκ τούτου, οι προξενική νόμοι δεν θα μπορούσαν να περάσουν από τη νορβηγική Βουλή χωρίς τη συγκατάθεση της σουηδικής Βουλής. Οι Σουηδοί ήταν πρόθυμοι να δεχτούν την νορβηγική ανάγκη για χωριστές προξενικές διαδικασίες, αλλά απαίτησαν να αποδεχθεί η Νορβηγία το προηγούμενο βάσει του οποίου η Ένωση είχε λειτουργήσει για 90 χρόνια, και συγκεκριμένα ο Υπουργός Εξωτερικών να είναι Σουηδός. Οι Νορβηγοί αισθάνθηκαν ότι αυτό αναγνώριζε πως η Σουηδία έχει το πάνω χέρι στην Ένωση. Αν και αυτή η υπεροχή υπήρχε στην πραγματικότητα, οι Νορβηγοί ήταν απρόθυμοι να δεχθούν την άνιση σχέση σε επίσημη, νομική βάση.
Ήξερε ότι ο νορβηγικός λαός, μετά από μήνες κατευθυνόμενης πληροφόρησης σε έναν ομόφωνη Τύπο, ήταν ενωμένος με έναν τρόπο εξαιρετικά σπάνιο για μια δημοκρατία. Στο δημοψήφισμα που απέδειξε την νορβηγική βούληση για διάλυση της ένωσης, η διατήρηση της ένωσης συγκέντρωσε μόλις 184 ψήφους σε εθνικό επίπεδο, το οποίο αντιστοιχούσε σε μόνο μια στις 2.000 ψήφους.
Ο Μίκελσεν, αν και ένα οπαδός αβασίλευτης δημοκρατίας στη Νορβηγία, δέχθηκε ότι μια δημοκρατική μοναρχία θα είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνει αποδεκτή στο εξωτερικό και από την πλειοψηφία των Νορβηγών. Ο Πρίγκιπας Κάρολος της Δανίας έγινε ο Βασιλιάς Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας, μετά από ένα νέο δημοψήφισμα που έδωσε στους υποστηρικτές της μοναρχίας περίπου το 79% των ψήφων.
Το 1906 ο Μίκελσεν κέρδισε τις εκλογές με ένα υπερκομματικό ψηφοδέλτιο, πράγμα το οποίο γρήγορα τον αποξένωσε από τον κόμμα των Φιλελευθέρων, που προηγούνταν. Το 1907 παραιτήθηκε, έχοντας κουραστεί από τις ασήμαντες διαφωνίες μεταξύ των πολιτικών ηγετών, και αποδεχόμενος ότι οι πολιτικές του απόψεις είχαν ηττηθεί. Ο Γιέργκεν Λέβλαντ συνέχισε το έργο του, αλλά δεν είχε τη θέληση να αναγκάσει τον συνασπισμό να σταθεί ενωμένος, και το 1908 ο συνασπισμός κατέρρευσε. Ο Μίκελσεν κληροδότησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για τη δημιουργία ενός ιδρύματος για την επιστήμη και την πνευματική ελευθερία, που αργότερα έγινε το Ινστιτούτο Κρίστιαν Μίκελσεν.
Το 1925 ίδρυσε μαζί με τον πολικό εξερευνητή Φρίντγιοφ Νάνσεν και τον βιομήχανο Γιόακιμ Λέμκουλ, τον Πατριωτικό Σύνδεσμο.
Διακρίσεις
Το 1905 τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Βασιλικού Νορβηγικού Τάγματος του Αγίου Όλαφ και το 1907 με το Κολάρο.
Το 1930 ιδρύθηκε στο Μπέργκεν το Ινστιτούτο Κρίστιαν Μίκελσεν (CMI), ως ανεξάρτητο κέντρο για την έρευνα της διεθνούς ανάπτυξης και πολιτικής. Το CMI διεξάγει τόσο εφαρμοσμένη όσο και θεωρητική έρευνα, και έχει ένα διεπιστημονικό προφίλ που στηρίζεται σε τέσσερις θεματικές ερευνητικές ομάδες, δηλαδή τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη, την Ειρήνη, Συγκρούσεις και Κράτος, τη μείωση της φτώχειας και τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νορβηγίας
Γκετάπ (Σιράκ)
Το Γκετάπ ή Γκεταπί (αρμενικά: Գետափ, έως το 1940 γνωστό ως Γασμ-Αλί ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 823 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Μωρίς Τορέζ
Ο Μωρίς Τορέζ (Maurice Thorez· Νουαγιέλ-Γκοντώ, στο νομό Πα-ντε-Καλαί, 28 Απριλίου 1900 – Βάρνα, 11 Ιουλίου 1964) ήταν Γάλλος πολιτικός, αρχηγός του Κ.Κ.Γ. και έμπιστος του Ιωσήφ Στάλιν, θέση στην οποία παρέμεινε έως το θάνατό του. Επίσης, ήταν αντιπρόεδρος της Γαλλικής κυβέρνησης από το 1946 έως το 1947. Κατά τη διάρκεια της θητείας του οι Γάλλοι κομμουνιστές τάχθηκαν υπέρ της ανανέωσης της αποικιακής πολιτικής της χώρας στην Ινδοκίνα.
Τζορτζ Τζόουνς
Ο Τζορτζ Τζόουνς (γεννημένος ως George Glenn Jones: 12 Σεπτεμβρίου 1931 – 26 Απριλίου 2013) ήταν Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής και τραγουδοποιός της κάντρι μουσικής σκηνής. Απέκτησε διεθνή φήμη από τη μακρά λίστα των επιτυχιών του, συμπεριλαμβανομένου του πιο γνωστού τραγουδιού του "He Stopped Loving Her Today", καθώς και της χαρακτηριστικής φωνής και των εκφράσεων του προσώπου του.
Μωρίς Τορέζ
Απεβίωσε στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ κατευθυνόταν εν πλω, μαζί με τη σύζυγό του Jeannette Vermeersch, προς την Οδησσό, προκειμένου να περάσουν στην ΕΣΣΔ τις θερινές διακοπές τους, όπως συνήθιζαν κάθε χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Τζορτζ Τζόουνς
Γεννημένος στο Τέξας των Η.Π.Α., ο Τζόουνς άκουσε για πρώτη φορά την κάντρι μουσική σε ηλικία επτά ετών και δύο χρόνια αργότερα του απόκτησε την πρώτη του κιθάρα. Οι πρώτες του μουσικές επιρροές ήταν οι Ρόι Ακάφ και Μπιλ Μορνόου, αν και τα μουσικά στυλ των Χανκ Γουίλιαμς και Λέφτι Φρίζελ βοήθησαν αρκετά στη δημιουργία του δικού του φωνητικού στυλ. Παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Ντόροθυ Μπονβίλλιον το 1950 αλλά το ζευγάρι χώρισε έναν χρόνο αργότερα. Μετά τον χωρισμό του ζευγαριού το 1951, ο Τζόουνς υπηρέτησε στο Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών για μια τριετία. Το 1954 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά και το ζευγάρι παρέμεινε μαζί μέχρι το 1968. Το 1959, ο Τζόουνς ηχογράφησε το "White Lightning", το οποίο αποτελεί την πρώτη μουσική επιτυχία του ως τραγουδιστής. Έναν χρόνο αργότερα από τον δεύτερο χωρισμό του, παντρεύτηκε τη συνάδελφό του και μία από τις πιο επιδραστικές γυναίκες της κάντρι μουσικής, Τάμι Γουάινετ.
Χρόνια αλκοολισμού έθεσαν σε κίνδυνο την υγεία του και οδήγησαν στο να χάσει πολλές προγραμματισμένες παραστάσεις του, αποκτώντας το παρατσούκλι "No Show Jones". Μετά το διαζύγιό του από τη Γουάινετ το 1975, ο Τζόουνς παντρεύτηκε την τέταρτη κατά σειρά σύζυγό του Νάνσυ Σεπουλβάδο το 1983 και υπήρξε νηφάλιος από το 1999. Ο Τζόουνς πέθανε στις 26 Απριλίου 2013, σε ηλικία 81 ετών, από υποξική αναπνευστική ανεπάρκεια.
Για τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, ο Τζόουνς αναφέρονταν συχνά ως ο μεγαλύτερος εν ζωή τραγουδιστής της κάντρι μουσικής. Το σχήμα της μύτης και τα χαρακτηριστικά του προσώπου του "χάρισαν" το παρατσούκλι "The Possum". Ο Τζόουνς αποκαλείται "The Rolls Royce of Country Music" και είχε περισσότερα από 160 singles στα charts από το 1955 μέχρι τον θάνατό του το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
PrivatAir
Η PrivatAir είναι ιδιωτική αεροπορική εταιρεία με έδρα τη Γενεύη της Ελβετίας. Λειτουργεί τα τελευταία 35 χρόνια και επιπλέον βάσεις στην Κοπενχάγη, Ζυρίχη, Ντίσελντορφ και Φρανκφούρτη, και Μπραζαβίλ (Κονγκό).
Ιστορία
Η εταιρία ιδρύθηκε το 1977 ως μέλος του Latsis Group. Ουσιαστικά η δημιουργία της PrivatAir Group και η αποκόλλησή της από το Latsis Group έγινε το 2001. Αρχικά ξεκίνησε με Boeing 737-200 και συνέχισε με Boeing 757, Gulfstream, Cessna, ενώ σήμερα ο στόλος της για τις προγραμματισμένες πτήσεις αποτελείται κυρίως από BBJ, Boeing 737-300 και Boeing 737-700.
Προορισμοί
Σήμερα (2012) η PrivatAir πετάει στην Άκκρα (Γκάνα), Νταμάμ (Σαουδική Αραβία), Λιμπρεβίλ και Πουαντ Νουάρ (Γκαμπόν), Πουνε (Ινδία), Βουκουρέστι, Κοπενχάγη, Μπαχρέιν, και Μπραζαβίλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετικές αεροπορικές εταιρείες
Υδράργυρος
Το χημικό στοιχείο υδράργυρος είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 80 και ατομικό βάρος 200,59. Το σύμβολό του είναι Hg. Έχει θερμοκρασία τήξης -38,87 °C και θερμοκρασία βρασμού 356,58 °C. Είναι ένα βαρύ μέταλλο, ανήκει στον τομέα d του περιοδικού πίνακα και είναι το μοναδικό μέταλλο που απαντά σε υγρή κατάσταση σε θερμοκρασία δωματίου και κανονικές συνθήκες πίεσης. Το μόνο άλλο στοιχείο που είναι υγρό σε αυτές τις συνθήκες είναι το βρώμιο, παρ' όλο που μέταλλα όπως το καίσιο, το γάλλιο και το ρουβίδιο λιώνουν μόλις πιο πάνω από τη θερμοκρασία δωματίου.
Ο υδράργυρος απαντά στη φύση σε κοιτάσματα κινναβαρίτη (θειούχος υδράργυρος). Η κόκκινη χρωστική ουσία που προέρχεται από τον κινναβαρίτη, καθαρής μορφής θειούχου υδραργύρου, λαμβάνεται ως επί το πλείστον από αντίδραση του υδραργύρου με θείο. Ο κινναβαρίτης είναι άκρως τοξικός εάν καταποθεί ή εισπνευθεί η σκόνη του. Δηλητηρίαση από υδράργυρο μπορεί επίσης να προκύψει με έκθεση σε υδατοδιαλυτές μορφές υδραργύρου (διχλωριούχο υδράργυρο ή μεθυλυδράργυρο), εισπνοή υδρατμών υδραργύρου ή κατανάλωση θαλασσινής τροφής μολυσμένης από υδράργυρο.
Ο υδράργυρος χρησιμοποιείται στα θερμόμετρα, στα βαρόμετρα, στα μανόμετρα, στα σφυγμομανόμετρα, στις βαλβίδες επίπλευσης, στους διακόπτες, στους επιβραδυντές, στους λαμπτήρες φθορισμού και σε άλλες συσκευές, αν και ανησυχίες σχετικά με την τοξικότητα του στοιχείου έχουν οδηγήσει τα θερμόμετρα υδραργύρου και τα σφυγμομανόμετρα να καταργηθούν σταδιακά σε μεγάλο βαθμό σε κλινικά περιβάλλοντα που είναι υπέρ εναλλακτικών λύσεων όπως θερμόμετρα με αλκοόλ και με galinstan (κράμα γαλλίου), θερμίστορ ή ηλεκτρονικά μέσα που βασίζονται στην υπέρυθρη ακτινοβολία. Με παρόμοιο τρόπο τα μηχανικά μανόμετρα και οι ηλεκτρονικοί αισθητήρες τάσεως έχουν αντικαταστήσει τα σφυγμομανόμετρα υδραργύρου. Παραμένει σε χρήση σε εφαρμογές στην επιστημονική έρευνα και ως υλικό αμαλγάματος για οδοντιατρική αποκατάσταση σε ορισμένες περιοχές. Χρησιμοποιείται στον φωτισμό: ηλεκτρικό ρεύμα διέρχεται μέσω ατμών υδραργύρου σε ένα λαμπτήρα φθορισμού παράγοντας υπεριώδες φως βραχέων κυμάτων το οποίο προκαλεί στη συνέχεια το φώσφορο στο σωλήνα να φθορίσει, δημιουργώντας ορατό φως.
Ιστορία
thumb|left|120px|Το σύμβολο για τον [[Ερμής (πλανήτης)|πλανήτη Ερμή (☿) έχει χρησιμοποιηθεί από τους αρχαίους χρόνους για να εκπροσωπεί το στοιχείο]] Ο υδράργυρος βρέθηκε σε Αιγυπτιακούς τάφους που χρονολογούνται από το 1500 π.Χ. .
Στην Κίνα και στο Θιβέτ πιστεύοταν ότι η χρήση του υδραργύρου παρατείνει τη ζωή και αποκαθιστά τα κατάγματα.
Γενικά
Ο υδράργυρος ανήκει στα στοιχεία μετάπτωσης στον περιοδικό πίνακα. Είναι ένα ισχυρό δηλητήριο. Απαντά στον οργανισμό σε πολύ μικρές ποσότητες. Όταν ανευρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες επηρεάζει τον εγκέφαλο. Υδράργυρος χρησιμοποιείται στα ιατρικά θερμόμετρα, σε ορισμένα όργανα, όπως το βαρόμετρο, στους λαμπτήρες φθορισμού και σε άλλα αντικείμενα.
Φυσικές
Ο υδράργυρος είναι ένα βαρύ, αργυρόλευκο μέταλλο. Σε σύγκριση με άλλα μέταλλα είναι σχετικά καλός αγωγός της θερμότητας, αλλά αρκετά καλός αγωγός του ηλεκτρισμού. Ο υδράργυρος έχει εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία τήξης για ένα d-στοιχείο.
Δείτε Επίσης
Άλατα Υδραργύρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης Κατηγορία:Ορυκτά  Κατηγορία:Ψυκτικά
Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου
Το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου ή Στρατοπολιτικός Διοργανισμός της Νήσου Σάμου  ήταν ο συνταγματικός χάρτης της Σάμου, ο οποίος είχε συνταχθεί από τον Λυκούργο Λογοθέτη κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821.
Δημιουργία
Συγκροτήθηκε από τον αρχηγό της επανάστασης, Λυκούργο Λογοθέτη, και εφαρμόστηκε στο νησί, με μικρές περιόδους διακοπής, από τον Μάιο του 1821 μέχρι το τέλος της «Σαμιακής Πολιτείας» και την ταυτόχρονη έναρξη του Ηγεμονικού καθεστώτος στο νησί, το καλοκαίρι του έτους 1834.
Το κείμενο καταρτίσθηκε από τον Λογοθέτη Λυκούργο και κατατέθηκε για να εγκριθεί από τον λαό της Σάμου ήδη από τις πρώτες μέρες της επανάστασης, με τον τίτλο «Έκθεσις του τοπικού συστήματος της Σάμου, διοργανισθέντος παρά του Αρχηγού αυτής Λογοθέτη Λυκούργου από τας αρχάς Μαΐου του 1821, α’ έτους της ελευθερίας». Η μελέτη του κειμένου δείχνει ότι πρόκειται για έργο ώριμης πολιτικής σκέψης, γεγονός που μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι δεν καταρτίσθηκε τις κρίσιμες ώρες της επανάστασης αλλά πρέπει να είχε προετοιμασθεί από καιρό, αναμένοντας και προετοιμάζοντας την έκρηξή της.
Οργάνωση και δομή
Σε άμεση επαφή με τα μηνύματα των καιρών, το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου, κινήθηκε σε δύο επίπεδα - συστήματα, που εκφράζουν με σαφήνεια τους δύο άμεσους στόχους του εμπνευστή τους, το Πολιτικόν και το Στρατιωτικόν. Το πρώτο αφορά στην πολιτική οργάνωση της επαναστατημένης επαρχίας Σάμου και το δεύτερο αφορά στην στρατιωτική οργάνωση και την άμυνα των κατοίκων της.
Σε γενικές γραμμές, η βασική οργανωτική δομή του Πολιτικού Συστήματος αποτελέστηκε από τον Γενικό Διοικητή, τους τρεις Πολιτικούς Κριτές που εκλέγονταν από τη γενική συνέλευση των 18 χωριών της Σάμου και αποτελούσαν ένα ανώτερο συμβουλευτικό όργανο, και από τους Εφόρους, τους εκλεγμένους τοπικούς αντιπροσώπους από τη συνέλευση του κάθε χωριού.
Το στρατιωτικό σύστημα αποτελέστηκε από τον στρατηγό, που ταυτιζόταν με το πρόσωπο του Γενικού Διοικητού, τους τέσσερις χιλιάρχους, τους υποχιλιάρχους, τους συνταγματάρχες και τους λοιπούς αξιωματικούς.
Παράλληλα με τις παραπάνω βασικές οργανωτικές δομές, προβλεπόταν και άλλες δομές με δευτερεύοντα χαρακτήρα, που όμως ήταν απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία της άμυνας και της διοικητικής οργάνωσης του νησιού.
Επιδράσεις
Το κείμενο του Στρατοπολιτικού Διοργανισμού, αν και συντάχθηκε από τον Λυκούργο, ουσιαστικά εκφράζει την πολιτική πραγματικότητα της εποχής του, η οποία είχε ως χαρακτηριστικό στοιχείο τη διασταύρωση πολλών και διαφορετικών επιδράσεων και τάσεων. Πιο συγκεκριμένα, και μετά από την μελέτη του ίδιου του κειμένου, το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου περιέχει:
Κριτική
Ήδη από την εποχή της εφαρμογής του, το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου δέχτηκε σφοδρές κριτικές για αντιδημοκρατικές τάσεις που στρέφονταν κυρίως γύρω από την καθιέρωση του ίδιου προσώπου στην ηγεσία της πολιτικής και στρατιωτικής Αρχής.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου είναι κείμενο επαναστατικό και υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να κρίνεται και να αξιολογείται. Αυτό σημαίνει ότι η συγκυρία της επανάστασης και του άμεσου κινδύνου που απειλούσε εξ Ανατολών και σε απόσταση αναπνοής τη Σάμο, εξηγούν το ρόλο και την αναγκαιότητα της ρύθμισης αυτής για ένα πρόσωπο, το οποίο -σημειώτεον- εκλεγόταν από τη Γενική συνέλευση των χωριών της Σάμου και ήταν υποχρεωμένο να λογοδοτεί ενώπιόν της τόσο για πολιτικά όσο και για οικονομικά ζητήματα.
Το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου και τα άλλα Τοπικά Πολιτεύματα της Επανάστασης
Ενταγμένο στη «γενική» ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου πρέπει να συγκαταλεχθεί μεταξύ των άλλων «Τοπικών Πολιτευμάτων» που κατατέθηκαν την ίδια περίοδο στις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας, κυρίως της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας, για να καλύψουν τις ίδιες ανάγκες στην συγκυρία του πολέμου και του κενού εξουσίας που προέκυψε από την απομάκρυνση των Τούρκων.
Τα στοιχεία που διαφοροποιούν το τοπικό πολίτευμα Σάμου σε σχέση με τα άλλα τοπικά πολιτεύματα είναι ότι το Στρατοπολιτικόν Σύστημα Σάμου διαχέεται από μια λογική μονιμότητας, σε αντίθεση με τον προσωρινό χαρακτήρα των άλλων, ότι συνενώνει στο πρόσωπο του ενός Γενικού Διοικητού τις άμεσες ανάγκες για πόλεμο και διοίκηση συγχρόνως και ότι αναδεικνύει τις κοινωνικές ζυμώσεις που είχαν προηγηθεί της Επανάστασης και είχαν επιτρέψει μια μικρή επανάσταση στη Σάμο, που προηγήθηκε της «μεγάλης», κατά την τετραετία 1808 - 1812, με την επικράτηση του κινήματος των Καρμανιόλων, του οποίου ηγήθηκε ο Λυκούργος.
Αντοχή και επιβίωση
Η επιβίωσή του και η αντοχή του, μετά και από την έμπρακτη εφαρμογή του στις δυσκολίες της εποχής, στις συνθήκες της «ζωντανής» ιστορίας δηλαδή, επιβεβαιώνει την αξία του Συστήματος Σάμου. Στις προσπάθειες αφενός ανατροπής της επανάστασης από εσωτερικές δυνάμεις, αλλά και στις τρεις σφοδρές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, επιθέσεις του Οθωμανικού στόλου εναντίον της Σάμου , ο Στρατοπολιτικός Διοργανισμός αποτέλεσε τη βάση για τη συνοχή της επανάστασης και πλαίσιο ιδεολογικής και πολιτικής ανασυγκρότησης των τοπικών δυνάμεων, από το 1821 έως το 1834.
Το τέλος
Το πνεύμα του Στρατοπολιτικού Συστήματος πνίγηκε στα βαθιά νερά του καθεστώτος που ακολούθησε μετά την επανάσταση του 1821, αυτού της Σαμιακής Ηγεμονίας, ενός καθεστώτος στα πρότυπα των ηγεμονιών της Βλαχίας και της Μολδαβίας, υποτελούς στον Σουλτάνο αλλά με στοιχεία αυτοδιοικητικά και αυτόνομα. Αργότερα η Ηγεμονία της Σάμου εξελίχθηκε σε ένα επιτυχημένο πείραμα πολιτικής οργάνωσης, που άντεξε μέχρι την ένταξη της Σάμου στο εθνικό κορμό, τον Μάρτιο του 1913.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Σαμου
Χρυσός
thumb|right|Απλοποιημένη απεικόνιση της [[ηλεκτρόνιο|ηλεκτρονιακής δόμησης του ατόμου του χρυσού (Μοντέλο κατά Bohr)]] Ο χρυσός (στα λατινικά aurum και στα αγγλικά gold) είναι το χημικό στοιχείο, με χημικό σύμβολο Au,  ατομικό αριθμό 79, σχετική ατομική μάζα 196,966569, (κανονική) θερμοκρασία τήξης 1.064,43 °C και (κανονική) θερμοκρασία βρασμού 2.807 °C. Ο χημικά καθαρός χρυσός, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι πυκνό, μαλακό, αστραφτερό, ελατό και όλκιμο ελαφρά κοκκινωπό κίτρινο στερεό μέταλλο. Ο χρυσός και ο χαλκός είναι τα δυο μοναδικά «έγχρωμα μέταλλα». Οι παραπάνω αναφερόμενες ιδιότητες παραμένουν ίδιες και όταν ο χρυσός εκτεθεί στον ατμοσφαιρικό αέρα ή σε νερό. Χημικά, ο χρυσός είναι μέταλλο μετάπτωσης. Πιο συγκεκριμένα, ο χρυσός ανήκει στην ομάδα 11 (πρώην IB) του περιοδικού συστήματος. Είναι ένα από τα λιγότερο δραστικά χημικά στοιχεία. Για το λόγο αυτό βρίσκεται συχνά στην ελεύθερη στοιχειακή μορφή, συνήθως στη μορφή σβώλων ή κόκκων, ανάμεσα σε πετρώματα, σε «φλέβες» ή και σε προσχωσιγενή κοιτάσματα. Έχει βρεθεί, επίσης, σε μορφή διαφόρων στερεών διαλυμάτων με επίσης στοιχειακό άργυρο (Ag), καθώς και σε φυσικά κράματα με χαλκό (Cu) και παλλάδιο (Pd). Λιγότερο συχνά, βρίσκεται σε ορυκτά που περιέχουν χημικές ενώσεις χρυσού, συχνά με το χημικό στοιχείο τελλούριο (Te), δηλαδή τελλουρίδια του χρυσού.
Ο χρυσός στο σύμπαν θεωρείται παραδοσιακά ότι προήλθε από πυρηνοσύνθεση σε υπερκαινοφανείς αστέρες, που τροφοδοτούν τους δίσκους σκόνης από τους οποίους σχηματίζονται τα διάφορα αστρικά συστήματα. Επειδή η Γη είχε λιώσει, κατά το σχηματισμό της, θεωρείται ότι σχεδόν όλος ο αρχικός χρυσός που περιείχε βυθίστηκε στον πυρήνα της. Ο δε χρυσός που βρίσκεται στις μέρες μας στον φλοιό της και στον μανδύα της, θεωρείται ότι έπεσε αργότερα από τον αρχικό σχηματισμό του πλανήτη μας, κατά το σταδιακό μεταγενέστερο βαρύ βομβαρδισμό του από αστεροειδείς και κομήτες, εδώ και περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια.
Ο χρυσός αντιστέκεται στην προσβολή από μεμονωμένα οξέα, αλλά μπορεί να διαβρωθεί από το αποκαλούμενο βασιλικό ύδωρ (ή νιτροϋδροχλωρικό οξύ), που είναι μείγμα πυκνού υδροχλωρικού οξέος (HCl) και πυκνού νιτρικού οξέος (HNO3), σε αναλογία μίξης 3:1. Το συγκεκριμένο μείγμα ονομάστηκε «βασιλικό ύδωρ» ακριβώς επειδή μπορεί να διαβρώσει και τον χρυσό, τον «βασιλιά των μετάλλων», δηλαδή το κατ' εξοχήν «ευγενές» μέταλλο. Με την επίδραση του βασιλικού ύδατος στον χρυσό παράγεται διαλυτό στο νερό τετραχλωροχρυσικό ιόν ([AuCl]-). Ο χρυσός διαλύεται, επίσης, σε αλκαλικά διαλύματα ανιόντων κυανίου (CN-), ιδιότητα που αξιοποιείται συνήθως ευρύτατα κατά την εξόρυξη του μετάλλου από τα κοιτάσματά του. Ακόμη, ο χρυσός διαλύεται (ακόμη) σε υδράργυρο (Hg), με τον οποίο σχηματίζει αμαλγάματα. Πάντως, ο χρυσός είναι αδιάλυτος στο νιτρικό οξύ, που όμως διαλύει τον άργυρο (Ag) και τα υπόλοιπα βασικά μέταλλα, μια ιδιότητα που χρησιμοποιείται για να επιβεβαιωθεί η παρουσία χρυσού σε αντικείμενα. Η συγκεκριμένη διεργασία ονομάζεται «δοκιμασία οξέος» (acid test).
Ο χρυσός έχει μεγάλη οικονομική αξία, ως πολύτιμο μέταλλο για νομίσματα, κοσμήματα και άλλα τεχνουργήματα, τουλάχιστον από την αρχή της γνωστής Ιστορίας. Τα αποθέματα χρυσού είχαν γίνει η πιο συνηθισμένη βάση της νομισματικής πολιτικής, από τα βάθη της γνωστής ιστορίας της πολιτικής και της οικονομίας, αν και σ' αυτόν τον ρόλο έχει αρχίσει σταδιακά να υποκαθίσταται από τα αποθέματα σκληρών νομισμάτων, από τη δεκαετία του 1930. Το τελευταίο πιστοποιητικό χρυσού, καθώς και τα τελευταία χρυσά νομίσματα (των 100$) εκδόθηκαν από τις ΗΠΑ το 1932. Στην Ευρώπη, οι περισσότερες χώρες άφησαν το χρυσό οικονομικό αξιακό πρότυπο με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, γιατί με τα τεράστια έξοδα και χρέη του μεγάλου αυτού πολέμου, ο χρυσός απέτυχε να παίξει πια το ρόλο του ως κυρίαρχο οικονομικό πρότυπο. Μεταπολεμικά, επίσης απέτυχε να επιστρέψει ο χρυσός ως κυρίαρχο μέσο σύγκρισης αξίας και συναλλαγής.
Υπολογίζεται ότι, από την αρχή της γνωστής ανθρώπινης ιστορίας μέχρι και το 2010, (υπολογίστηκε ότι) εξορύχτηκαν συνολικά 168.300 τόννοι ή περίπου 8.740 m³ χρυσού. Η παγκόσμια κατανάλωση του εξορυσσόμενου χρυσού είναι περίπου 50% σε κοσμήματα, 40% σε επενδυτικά αποθέματα, και 10% σε βιομηχανικές εφαρμογές.
Εκτός από τις ευρύτατα διαδεδομένες νομισματικές και συμβολικές λειτουργίες, ο χρυσός έχει και πολλές πρακτικές εφαρμογές, στην οδοντιατρική, στην ηλεκτρονική και σε άλλα πεδία. Τα πλεονεκτήματά χρήσης του είναι ότι έχει μεγάλη ελατότητα, ολκιμότητα, αντίσταση στην επίδραση των περισσοτέρων χημικών ουσιών, αλλά και μεγάλη ηλεκτρική αγωγιμότητα. Οι εφαρμογές του χρυσού περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ηλεκτρικά καλώδια, παραγωγή χρωματιστού γυαλιού, χρυσά ή επιχρυσωμένα σερβίτσια φαγητού και (παλαιότερα) στην κατασκευή CD-ROM και φωτοβολταϊκών.
Ετυμολογία και προέλευση
Η λέξη χρυσός απαντάται στην ελληνική γλώσσα από τα αρχαία χρόνια. Εικάζεται, όμως, πως έχει χετιτική και κατά δεύτερο λόγο σημιτική προέλευση.
Η αγγλόφωνη λέξη gold είναι ανάλογη με παρόμοιες λέξεις σε πολλές γερμανικές γλώσσες, προερχόμενη από την πρωτογερμανική gulþ η οποία με τη σειρά της προήλθε από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ghel, λέξη από την οποία προήλθε και η λέξη yellow, που σημαίνει κίτρινο χρώμα, στα ελληνικά.
Το διεθνές χημικό σύμβολο Au προέρχεται από τη λατινική λέξη aurum, που σύμφωνα με κάποιες πηγές σημαίνει «λαμπερή αυγή», από τη σαμπινική λέξη ausum, που κι αυτή σημαίνει «λαμπερή αυγή». Σύμφωνα με κάποιους προσδιορισμούς σε λατινικά λεξικά, όμως, η έννοια της λέξης aurum επεκτείνεται στη σημερινή σημασία της λέξης μέταλλο. Οι διαφωνίες μεταξύ των ετυμολογιών είναι πιθανό να υφίσταται εξαιτίας της συσσώρευσης των αποδείξεων από την αρχαιολογία για τη μεγάλη αρχαιότητα της χρήσης του πολύτιμου αυτού μετάλλου στον πολιτισμό, σύμφωνα και με την έκφραση «γνωστό από την αυγή του πολιτισμού». Και με αυτόν το σεβασμό έχει υιοθετηθεί η σημερινή σημασία της λέξης aurum, άσχετα με την αρχική ετυμολογική σημασία που είχε στη λατινική γλώσσα.
Το αποθεματικό δυναμικό κοιτασμάτων χρυσού στην Ελλάδα
Στην ανατολική Χαλκιδική και συγκεκριμένα στην περιοχή Ολυμπιάδας, βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα πολυμεταλλικά μεταλλεύματα χρυσού παγκοσμίως, το οποίο περιλαμβάνει αποθέματα (βέβαια και πιθανά) 14,53 εκατ. τόνων με περιεκτικότητες 9,31g/t Au, 128,59g/t Ag, 4,18% Pb, 5,57% Zn. Στην ίδια περιοχή έχει ανακαλυφθεί και το κοίτασμα πορφυρικού χρυσού των «Σκουριών» με εκτίμηση των εκμεταλλεύσιμων μεταλλευτικών αποθεμάτων σε 153,6 εκ. τόνους με μέση περιεκτικότητα 0,89 g/t Au, 0,56% Cu. Επί του παρόντος η παραγωγική εκμετάλλευση περιορίζεται στο κοίτασμα των Μαύρων Πετρών στην περιοχή Στρατονίκης με διαθέσιμο αποθεματικό δυναμικό 2,12 εκατ. τόνων μικτού θειούχου μεταλλεύματος και περιεκτικότητες 7,62% Pb, 10,25% Zn, 179g/t Ag. Η εξορυκτική παραγωγή του μεταλλείου ανέρχεται περίπου σε 200.000 τόνους ενώ στο εργοστάσιο εμπλουτισμού Στρατωνίου, παράγονται ετησίως 25.300 τόνοι αργυρούχου συμπυκνώματος μολύβδου (γαληνίτη) και 42.100 τόννοι συμπυκνώματος ψευδαργύρου (σφαλερίτη) οι οποίοι στο σύνολό τους πωλούνται σε μεταλλουργίες του εξωτερικού. Επίσης στην περιοχή του Κιλκίς (Ποντοκερασιά, Γερακαριό, Βάθη) υπάρχουν κοιτάσματα πορφυριτικού χαλκού-χρυσού, πέραν του προσχωματικού χρυσού, που σχετίζεται με αλλουβιακές αποθέσεις και προσχώσεις των χειμάρρων Αξιού και Γαλλικού ποταμού. Στη Θράκη υφίστανται επίσης σημαντικά κοιτάσματα επιθερμικού χρυσού α) στην περιοχή Περάματος & Πετρωτών Νομών Ροδόπης και Έβρου με εκμεταλλεύσιμα αποθέματα 11 εκατομμυρίων τόνων με μέση περιεκτικότητα σε χρυσό 3,8 g/tn και β) στην περιοχή Σαπών, Νομού Ροδόπης με αποθέματα 1,5 εκατ. τόνων εκμεταλλεύσιμου χρυσοφόρου μεταλλεύματος Αν προστεθεί ο χρυσός από τα συνολικά βεβαιωμένα αποθέματα όλων των ανωτέρω μεταλλογενετικών τύπων, ανέρχεται -σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ)- περίπου σε 450 τόνους ανακτήσιμου χρυσού, γεγονός που σε περίπτωση μεταλλουργικής παραγωγής, θα καθιστούσε την Ελλάδα σημαντική παραγωγό χρυσού
Εκτός από τις μεθόδους βιομηχανικής κλίμακας για την εξόρυξη του χρυσού, τελευταία κερδίζει έδαφος και η μικρής κλίμακας συλλογή του χρυσού, δηλαδή η χρήση "κοσκίνων", το γνωστό gold panning, η αρχαιότερη μέθοδος εξαγωγής χρυσού από προσχωσιγενή κοιτάσματα. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται κυρίως για ερασιτεχνικούς λόγους συνδυαζόμενη με τη φυσιολατρία και τον γεωτουρισμό.
Ντάντλεϊ Πιτ
Ο Αλεξάντερ Μωρίς Ντάντλεϊ Πιτ (λατινικό αλφάβητο : Alexander Maurice Dudley Pitt), (30 Ιανουαρίου 1910 Ίλφορντ, Έσσεξ - 1970 Γουίλτσιρ ), ήταν Βρετανός υπήκοος και πρωταθλητής της αντισφαίρισης που αγωνίστηκε με την Ινδία σε διεθνή τουρνουά και το κύπελλο Ντέιβις.
Ήταν νικητής στο Marryatt Cup το 1927, φιναλίστ το 1926, νικητής στο κύπελλο δυτικής Ινδίας το 1927, 1928, 1929, ενώ είχε συμμετάσχει και στο Γουίμπλεντον.
Με την εθνική ομάδα της Ινδίας έχει συμμετάσχει στο κύπελλο Ντέιβις του 1928 χάνοντας τον μοναδικό αγώνα που έπαιξε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Διαχωριστική χοάνη
right|thumb|150px|Διαχωριστική χοάνη Η διαχωριστική χοάνη είναι σκεύος του εργαστηρίου χημείας που χρησιμοποιείται για τον διαχωρισμό υγρών διαφορετικής πυκνότητας. Πρόκειται για σταγονομετρική χοάνη με ελλειψοειδές σχήμα της οποίας το στένωμά περιλαμβάνει βαλβίδα. Ανοίγοντας την βαλβίδα αφήνεται να ρεύσει προς τα κάτω το βαρύτερο υγρό παραμένοντας το ελαφρύτερο στην χοάνη. Παράδειγμα μίγματος που μπορούμε να διαχωρίσουμε σε διαχωριστική φιάλη είναι το μίγμα νερού-λαδιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου χημείας Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές
Καμπλόν (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπλοναί (γαλλικά: Camplonnais).
1587
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σπουδή Op. 25, No. 5 (Σοπέν)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
25 05 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1837
Χαρίτς (Σιράκ)
Το μοναστήρι του Χαριτσαβάνκ ευρίσκεται εντός του εδάφους της συγκεκριμένης αγροτικής κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Όου
Η παρούσα σελίδα είναι σελίδα αποσαφήνισης πάνω στα λήμματα Όου, που μπορεί να αναφέρονται:
Βέρνερ Φος
Ο Βέρνερ Φος (Werner Voss, 13 Απριλίου 1897 – 23 Σεπτεμβρίου 1917) ήταν Γερμανός ανθυπολοχαγός, ιπτάμενος άσος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, φίλος και ανταγωνιστής του διάσημου Κόκκινου Βαρώνου, Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν. Υπήρξε ο τέταρτος κατά σειρά ιπτάμενος άσος της Γερμανικής Αυτοκρατορικής Αεροπορίας με 48 καταρρίψεις, κάτοχος του παρασήμου Pour Le Merite (γνωστό και με την προσωνυμία Blue Max)
Επιχειρησιακή δράση
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1897 στο Κρέφελντ της Ρηνανίας, κοντά στο Ντίσελντορφ. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης μίας βιομηχανίας χρωμάτων και ο Βέρνερ, από την παιδική του ακόμα ηλικία, είχε επιδείξει ενδιαφέρον προς οτιδήποτε μηχανικό. Το Νοέμβριο του 1914, σε ηλικία 17 ετών, κατετάγη στο 11ο Σύνταγμα Ιππικού Ουσσάρων της Βεστφαλίας, με το οποίο έλαβε μέρος στις μάχες του ανατολικού μετώπου, προαγόμενος σε υποδεκανένα στα τέλη Ιανουαρίου 1915. Τον Μάιο του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός Β΄ Τάξεως. Μετά από 10 μήνες υπέβαλε αίτηση μετάταξης στην Αεροπορία (Luftstreitkräfte) και το αίτημά του έγινε δεκτό. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του τον Αύγουστο, τοποθετήθηκε ως οπίσθιος πολυβολητής-παρατηρητής στα διθέσια αναγνωριστικά της 20ης Μοίρας Βομβαρδισμού (Kampfstaffel 20), στο Δυτικό μέτωπο.
Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1916 πήρε το βάπτισμα του αέρος πάνω από τα μέτωπα του Βερντέν και του Σομ, λαμβάνοντας μέρος σε βομβαρδιστικές και φωτοαναγνωριστικές αποστολές, όπου είδε τους περισσότερους συντρόφους του να χάνονται ο ένας μετά τον άλλο από τα Συμμαχικά μαχητικά. Στα τέλη Ιουλίου 1916 είχε απομείνει ο μοναδικός επιζών της μονάδας του.
Τον Αύγουστο προάχθηκε σε έφεδρο ανθυπολοχαγό, μετατάχθηκε στα μαχητικά και στις αρχές Νοεμβρίου και τοποθετήθηκε στην 2η Μοίρα «Μπέλκε» (Jagdstaffel 2 "Bölcke"), τη διασημότερη μονάδα μαχητικών της Γερμανικής Αεροπορίας, στις τάξεις της οποίας υπηρετούσαν μερικοί από τους ανερχόμενους Γερμανούς άσσους, όπως ο ανθυπολοχαγός Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν (Manfred von Richthofen), με τον οποίον ο Φος θα ανέπτυσσε στενές σχέσεις. Η επιθετικότητα, η ακρίβεια στη σκόπευση, τα ταχύτατα αντανακλαστικά και οι δεξιοτεχνικοί ελιγμοί του, κατέδειξαν σύντομα ότι ο 19χρονος Φος ήταν γεννημένος για τα καταδιωκτικά. Ξεκίνησε τις νίκες του στις 27 Νοεμβρίου 1916, σημειώνοντας δύο νίκες, πετώντας με αεροσκάφος Halberstadt D.II, οι οποίες και τού απέφεραν τον Σιδηρού Σταυρό Α΄ Τάξεως στις 19 Δεκεμβρίου 1916. Συνήθιζε να πετά σε μοναχικές περιπολίες, μαθαίνοντας να βασίζεται στις ικανότητές του, αποκτώντας την φήμη «Μοναχικού Κυνηγού». Μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου 1917, είχε φθάσει τις 11 καταρρίψεις.
Στις αρχές του επομένου μηνός η Jasta 2 εξοπλίστηκε με τα νέα Albatros D III, τα οποία σύντομα θα επέβαλλαν την κυριαρχία τους σε ολόκληρο το δυτικό μέτωπο. Με το νέο, ταχύ και ευέλικτο μαχητικό του, ο Φος βρέθηκε γρήγορα στο στοιχείο του, αυξάνοντας το σκορ του με ταχείς ρυθμούς. Στις 8 Απριλίου, έχοντας φθάσει τις 24 καταρρίψεις, του απενεμήθη το παράσημο Pour Le Mérite, καθιστώντας τον τον νεότερο κάτοχο του παρασήμου στην Γερμανική Αεροπορία.
Τον Μάιο, έχοντας επιστρέψει από άδεια, ρίχθηκε πάλι στη μάχη, σημειώνοντας διπλές ή και τριπλές νίκες σε αρκετές περιπτώσεις. Ο ίδιος είχε πλέον καταξιωθεί στις τάξεις της Γερμανικής Αεροπορίας ως ένας από τους πλέον ταλαντούχους μαχητές και σε ότι αφορούσε τον αριθμό των καταρρίψεων, ήταν ήδη ο κυριότερος ανταγωνιστής τού Ριχτχόφεν, αν και, αντίθετα από τον διάσημο βαρόνο, ο Φος δε διακρινόταν ιδιαίτερα για τα ηγετικά προσόντα ή την πειθαρχία του. Στον αέρα ενδιαφερόταν κυρίως για τις καταρρίψεις του και στο έδαφος είχε την τάση να αγνοεί τους ανωτέρους του και να παραμελεί την εμφάνισή του. Η εμφάνισή του βελτιωνόταν μόνο όταν επρόκειτο να πετάξει, επειδή, όπως έλεγε, ήθελε να είναι εμφανίσιμος στις αερομαχίες, ώστε σε ενδεχόμενο κατάρριψής του να είναι αρεστός στις Γαλλίδες. Προφανώς οι ανώτεροί του δεν εκτίμησαν το χιούμορ ή το ατομικό του πνεύμα, γεγονός που του στοίχισε την προαγωγή σε υποσμηναγό και τον οδήγησε σε μία σειρά προσωρινών διοικήσεων (Jasta 5, 29, 14), οι οποίες διήρκεσαν λιγότερο από δύο μήνες, με τους επιτελείς να διαφωνούν για το αν θα ήταν φρόνιμο να ανατεθεί η διοίκηση μίας Μοίρας σε έναν εξαίρετο μεν, αλλά μάλλον ανεύθυνο μαχητή, ο οποίος αγνοούσε το πνεύμα της ομαδικής συνεργασίας. Τελικά, στις 30 Ιουλίου 1917, και κατόπιν προσωπικής επιλογής του ίδιου του Ριχτχόφεν, του ανατέθηκε η διοίκηση της Jasta 10, μίας εκ των Μοιρών της νεοσυσταθείσας 1ης Πτέρυγας Μαχητικών (Jagdgeschwader 1), η οποία απαρτιζόταν αποκλειστικά από Μοιράρχους της απόλυτης επιλογής του βαρόνου.
Το καλοκαίρι του 1917, αμφότερες οι αντιμαχόμενες βιομηχανίες επιδόθηκαν σε μία έξαρση κατασκευών νέων αεροσκαφών, εξοπλίζοντας τις μονάδες τους με την δεύτερη γενιά μαχητικών. Τα βρετανικά Sopwith Camel, Sopwith Triplane και κυρίως τα S.E.5, κατάφεραν να χαρίσουν στους Βρετανούς πιλότους μία ισορροπία την οποία χρειάζονταν απελπισμένα μετά τις βαριές απώλειες του προηγούμενου έτους. Αντιστοίχως, στην αντίπαλη πλευρά, ο σχεδιαστής Άντονυ Φόκκερ κατασκεύασε το αεροσκάφος-έμβλημα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το τριπλάνο Fokker Dr.I. Στα μέσα Αυγούστου 1917, οι δύο μεγαλύτεροι πιλότοι της Γερμανίας, ο Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν και ο Βέρνερ Φος, εκλήθησαν να το αξιολογήσουν. Αμφότεροι έμειναν εκστατικοί. Ο Φος το θεωρούσε αξεπέραστο σε ευελιξία και ήταν βέβαιος ότι δεν υπήρχε συμμαχικό μαχητικό που θα μπορούσε να το συναγωνιστεί σε παρατεταμένες κλειστές στροφές. Μέσα στις επόμενες ημέρες, γοητευμένος από τις επιδόσεις του, πετούσε διαρκώς το νέο του αεροσκάφος. Στο κάλυμμα του κινητήρα του ζωγράφισε, ως προσωπικό διακριτικό, τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου, το οποίο λέγεται ότι εμπνεύσθηκε από παρόμοια σχέδια των ιαπωνικών χαρταετών που του δώριζε ο πατέρας του όταν ήταν παιδί.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1917 σημείωσε την 39η νίκη της σταδιοδρομίας του και την πρώτη του πίσω από τα πολυβόλα του τριπλάνου του, καταρρίπτοντας ένα Camel. Μία εβδομάδα αργότερα (10 Σεπτεμβρίου), ηγούμενος της Μοίρας του, κατεδίωξε ένα σχηματισμό Camel, καταρρίπτοντας τρία μέσα σε λίγα λεπτά. Μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου 1917, σε ηλικία μόλις 20 ετών, ήταν ο δεύτερος άσσος της Γερμανίας μετά τον Βαρώνο Ριχτχόφεν, με 47 καταρρίψεις στο ενεργητικό του και θα άγγιζε το αποκορύφωμα της δόξας του την επόμενη ακριβώς ημέρα, μαχόμενος σε μία ιστορική αερομαχία κατά τη διάρκεια της οποίας θα έβρισκε τον θάνατο.
Η τελευταία αερομαχία
Το πρωί της Κυριακής, 23ης Σεπτεμβρίου 1917, ο Φος κατέρριψε ένα βρετανικό διθέσιο De Havilland D.H.4, για την 48η και τελευταία νίκη του. Περί τις 17:00 το απόγευμα της ίδιας ημέρας αποφάσισε να απογειωθεί για μία τελευταία περιπολία, πριν αναχωρήσει από το μέτωπο με προγραμματισμένη άδεια. Κατευθύνθηκε προς το Πελκαπέλ της Φλάνδρας, όπου στις 18.05 και σε ύψος 1.800 m συνάντησε δύο S.E.5 της 60ης Μοίρας. Οι Βρετανοί πιλότοι λοχαγός Τσίντλο-Ρόμπερτς (Chidlaw-Roberts) και ανθυπολοχαγός Χάμερσλυ (Hamersley), θεώρησαν εύκολη λεία το μοναχικό τριπλάνο και αποφάσισαν να επιτεθούν. Δεν υπήρχαν πολλοί Γερμανοί πιλότοι που θα επιχειρούσαν να αντιμετωπίσουν ολομόναχοι δύο S.E.5, τα καλύτερα αγγλικά μαχητικά του πολέμου, αλλά ο Φος δέχθηκε αμέσως την πρόκληση και ρίχθηκε στη μάχη. Με έναν ταχύτατο ελιγμό απέφυγε τα πυρά του Χάμερσλυ και βρέθηκε στα νώτα του, γαζώνοντας τον κινητήρα του Βρετανού. Ο Τσίντλο-Ρόμπερτς βρέθηκε στην κατάλληλη θέση για να βοηθήσει τον συνάδελφό του, αλλά τα πυρά του αστόχησαν και την επόμενη στιγμή είδε το τριπλάνο να «παίρνει» τα νώτα του, προκαλώντας του σοβαρές ζημιές. Οι δύο Βρετανοί συνειδητοποίησαν ότι είχαν συναντήσει έναν ανώτερο αντίπαλο και κατέφυγαν και οι δύο σε βίαιες βυθίσεις για να γλυτώσουν από τον θερμόαιμο Γερμανό πιλότο ο οποίος τους καταδίωκε για να τους αποτελειώσει. Ο Φος αναμφίβολα θα είχε πετύχει τον σκοπό του, αν εκείνη τη στιγμή δεν επενέβαιναν έξι S.E.5 της 56ης Μοίρας για να σώσουν τους συμπολεμιστές τους. Επικεφαλής του σμήνους ήταν ο διακεκριμένος Βρετανός άσσος, λοχαγός Τζαίημς Μακ Κάντεν (James McCudden) (αργότερα παρασημοφορηθείς με τον Σταυρό της Βικτωρίας), ακολουθούμενος από τον λοχαγό Ρέτζιναλντ Χόϊντζ (Reginald Hoidge) και τους ανθυπολοχαγούς Άρθουρ Ρυς-Νταίηβιντς (Arthur Rhys-Davids), Ρίτσαρντ Μαίϋμπερυ (Richard Mayberry), Βερσόϋλ Κρόνυν (Verschoyle Cronyn) και Κηθ Μάσπρατ (Keith Muspratt).
Ο Μακ Κάντεν εφάρμοσε ένα τέχνασμα για να παγιδεύσει τον Γερμανό. Ανέπτυξε τα αεροσκάφη του στα νώτα του τριπλάνου, με τρόπο ώστε αυτό βρέθηκε εγκλωβισμένο στο κέντρο ενός νοητού κιβωτίου: οι Μακ Κάντεν και Ρυς-Νταίηβιντς πήραν θέση δεξιά κι αριστερά από τα νώτα του. Οι Μάσπρατ και Χόϊντζ πάνω και κάτω από αυτό, ενώ οι Κρόνυν και Μαίϋμπερυ του έκλεισαν τις πλευρές. Παρόλα αυτά, ο Φος χρησιμοποιώντας την καταπληκτική ευελιξία και τον ανώτερο ρυθμό ανόδου του Fokker Dr.I, ελίχθηκε ταχύτατα και βρέθηκε στα νώτα των αντιπάλων του, βάλλοντας εναντίον τους. Ο Κρόνυν έμεινε έκπληκτος από την ταχύτητα των ελιγμών του: «Γύρισε αστραπιαία με έναν μοναδικό τρόπο, χωρίς κλίση των φτερών. Απλά εμφανίστηκε στην ουρά μου από το πουθενά». Το αεροσκάφος του δέχθηκε τις ριπές του Φος και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη συμπλοκή. Προς έκπληξη όλων, ο Γερμανός πιλότος είχε επανειλημμένως την ευκαιρία να διαφύγει προς την ασφάλεια των γραμμών του, εκείνος, όμως, επέστρεφε συνεχώς απτόητος για να επιτεθεί στους υπεράριθμους αντιπάλους του. Ένα ακόμα S.E.5 ήλθε να προστεθεί στη συμπλοκή και τα βρετανικά μαχητικά αποπειράθηκαν τρεις φορές να τον παγιδεύσουν, αλλά, σύμφωνα με την περιγραφή του Μακ Κάντεν: «…οι ελιγμοί του ήταν τόσο ταχείς που κανένας δεν μπορούσε να μαντέψει την επόμενη κίνησή του, ενώ εκείνος φαινόταν να μας πυροβολεί όλους ταυτόχρονα. Το τριπλάνο ήταν κυκλωμένο από εμάς και οι χειρισμοί του ήταν εκπληκτικοί… οι ελιγμοί του αδιανόητοι, πέρα από κάθε φαντασία. Έστριβε το τριπλάνο του με ένα είδος επίπεδης στροφής, χωρίς κλίση των φτερών του και μέσα σε δευτερόλεπτα κατευθυνόταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, ορμώντας επάνω σου». Η δυνατότητα του Fokker Dr.I να στρέφει κινούμενο μόνο κατά το οριζόντιο επίπεδο χωρίς κλίση των πτερύγων (“slip turn”), οφειλόταν στο χαρακτηριστικό ουραίο πηδάλιο διεύθυνσής του, το οποίο αποτελείτο από ένα ενιαίο κινητό τμήμα και όχι από δύο (κάθετο σταθερό και κινητό), όπως συμβαίνει στα περισσότερα αεροσκάφη.
Ένα Albatros με κόκκινο ρύγχος προστέθηκε στην αερομαχία, σπεύδοντας να βοηθήσει το μοναχικό τριπλάνο το οποίο μαχόταν μόνο του εναντίον έξι S.E. 5, αλλά κατερρίφθη σύντομα από τον Ρυς-Νταίηβιντς. Σε µια στιγµή ο Μακ Κάντεν είδε το Fokker να βρίσκεται στην κορυφή ενός κώνου τροχιοδεικτικών από πέντε αεροσκάφη ταυτόχρονα, δηλαδή ένα σύνολο 10 πολυβόλων. Αυτό θα έπρεπε να σημάνει και το τέλος, αλλά για µια ακόµη φορά το Fokker διέφυγε µε απίστευτη δεξιοτεχνία και βρέθηκε στα νώτα του Μάσπρατ τρυπώντας με μία ριπή του το ψυγείο και τον κινητήρα του.
Ο Ρυς-Νταίηβιντς είχε ήδη καταναλώσει δύο γεµιστήρες χωρίς να έχει πετύχει τίποτα, αλλά για λίγα δευτερόλεπτα το τριπλάνο γέµισε το σκοπευτικό του κι εκείνος άδειασε όσα φυσίγγια του είχαν αποµείνει. Το Fokker έστριψε κλειστά και το είδε να έρχεται καταπάνω του, περνώντας λίγα µέτρα πάνω από το κεφάλι του. Μετά από αυτό, το τριπλάνο δεν έκανε καµία προσπάθεια να διαφύγει. Χωρίς κανένα σηµείο φωτιάς ή καπνού, συνέχισε να πετά µε τον κινητήρα του σε πλήρη ισχύ. Σταδιακά έχασε τη σταθερότητά του, έπεσε σε δεξιόστροφη βύθιση και εξερράγη πίσω από τις βρετανικές γραμμές.
Όταν οι Βρετανοί πιλότοι επέστρεψαν στη βάση τους κατάλαβαν ότι είχαν συναντήσει έναν από τους μεγαλύτερους άσσους της Γερµανικής Αεροπορίας: τον Ριχτχόφεν ή τον Φος. Την επόµενη ηµέρα ειδοποιήθηκαν τηλεγραφικά ότι ήταν ο δεύτερος. Το πτώµα του ανασύρθηκε από τα συντρίµµια και τάφηκε σε οµαδικό τάφο. Στο λαιµό του έφερε ακόμα το Pour Le Merite. Ο Άρθουρ Ρυς-Νταίηβιντς έλαβε τα συγχαρητήρια των συναδέλφων του και εξέφρασε την ειλικρινή θλίψη του, λέγοντας, «Μακάρι να τον είχα καταρρίψει ζωντανό». Στο ίδιο πνεύμα ιπποτισμού, ο Μακ Κάντεν αναγνώρισε την αξία του αντιπάλου του: «Όσο ζω δεν θα ξεχάσω ποτέ τον θαυµασµό µου γι' αυτόν τον Γερµανό πιλότο που µόνος του αντιµετώπισε επτά από εµάς επί δέκα λεπτά, κτυπώντας τα αεροπλάνα όλων μας. Η δεξιοτεχνία του ήταν µοναδική, το θάρρος του απαράµιλλο. Κατά τη γνώµη µου ήταν ο γενναιότερος πιλότος µε τον οποίο είχα το προνόµιο να πολεµήσω».
Όλοι ανεξαιρέτως οι αντίπαλοι του Φος, πάντως, είχαν κάθε λόγο να θυμούνται εκείνη τη συμπλοκή της ημέρας της χειμερινής ισημερίας του 1917. Ήταν μία επική αερομαχία 15 λεπτών η οποία πέρασε στα χρονικά του αεροπορικού πολέμου. Κατά την διάρκειά της ο Φος είχε αντιμετωπίσει μόνος του ένα σύνολο εννέα βρετανικών μαχητικών, θέτοντας εκτός μάχης πέντε από αυτά. Οι Κρόνυν και Τσίντλοου-Ρόμπερτς είχαν εγκαταλείψει τη συμπλοκή με τα αεροσκάφη τους διάτρητα (ο πρώτος μέτρησε 42 τρύπες στο αεροσκάφος του). Ο Μάσπρατ υποχρεώθηκε να εκτελέσει αναγκαστική προσγείωση με τον κινητήρα του υπερθερμασμένο. Το αεροσκάφος του Μαίϋμπερυ είχε υποστεί εκτεταμένες ζημιές, επισκευάσιμες μόνο σε εργοστασιακό επίπεδο και το S.E.5 του Χάμερσλυ είχε δεχθεί τέτοιο καταιγισμό βολών, ώστε διαλύθηκε τη στιγμή της προσγείωσης.
Παρότι ο Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν ήταν ο μεγαλύτερος άσσος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί θεωρούν τον Βέρνερ Φος ανώτερό του σε τεχνική, κάτι το οποίο είχε εκμυστηρευθεί και ο ίδιος ο Φος σε ένα γράμμα προς τους γονείς του στις αρχές Απριλίου 1917: «Είναι καλός μαχητής και έχει επιτελέσει τεράστιο έργο για την πατρίδα, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερος από μένα». Ο 20χρονος ανθυπολοχαγός Άρθρουρ Ρυς-Νταίηβιντς κέρδισε περιλάλητη φήμη καταρρίπτοντας τον Φος. Ήταν η 21η νίκη του από ένα σύνολο 27. Κατερρίφθη στις 27 Οκτωβρίου 1917 από τον επίσης Γερμανό άσσο, Καρλ Γκάλβιτς (Karl Galwitz, 10 νίκες).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Γερμανοί πιλότοι
Τελανγκάνα
Η Τελανγκάνα (Τελούγκου: తెలంగాణ ), είναι κρατίδιο της Ινδίας σε μια ιστορική, γεωγραφική και πολιτιστική περιοχή. Αποτελούσε άλλοτε μέρος της πολιτείας Χαϊντεραμπάντ, αυτόνομο πριγκιπάτο Νιζάμ. Ήταν περιφέρεια της πολιτείας Άντρα Πραντές (μία από τις τρεις: οι άλλες δύο είναι η Παράκτια Άντρα, ανατολικά και η Ραγιαλασίμα, νότια).
Η Τελαγκάνα, που μορφολογικά πρόκειται για οροπέδιο, το ανατολικό του Ντέκαν, συνορεύει με τις πολιτείες Μαχαράστρα προς τα βόρεια και βορειο-δυτικά, Καρνάτακα στα δυτικά, Τσατίσγκαρ στα βόρειο-ανατολικά και Ορίσα προς τα ανατολικά. Η έκτασή της φθάνει τα 114.840 τετραγωνικά χιλιόμετρα (ή 44.340 τετραγωνικά μίλια) και ο φερόμενος πληθυσμός της τους 35.286.757 κατοίκους, (απογραφή του 2011), περίπου το 41,6% του συνολικού πληθυσμού της Άντρα Πραντές κράτος.