cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2010)
Αλλαγές στους οδηγούς
Αλλαγές στους οδηγούς στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 το 2010, σε σχέση με το 2009.
150px|μικρογραφία|δεξιά|Ο [[Φερνάντο Αλόνσο αγωνίστηκε με την ομάδα της Φερράρι]]
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ο πρόεδρος της Ρωσίας [[Βλαντίμιρ Πούτιν οδηγεί τη Renault R30.]]
Αλλαγές οδηγών κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Σάκον Γιαμαμότο με την HRT.
Αγώνες
Οι αγώνες αυξήθηκαν από 17, το 2009, σε 19 το 2010, με την επαναφορά του Καναδικού γκραν πρι και την προσθήκη του Κορεατικού. Αν και στη Βρετανία είχε επιλεγεί αρχικά η πίστα του Κάστρου Ντόνιγκτον, τελικά ανακοινώθηκε πως ο αγώνας θα γίνει στην πίστα του Σίλβερστοουν. Το πρόγραμμα, όπως ανακοινώθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 2009, ήταν το εξής:
200px|μικρογραφία|δεξιά|Η νέα πίστα στη Νότια Κορέα
Σύνοψη του πρωταθλήματος
Σε αντίθεση με το 2009 όπου ο Τζένσον Μπάτον είχε καταφέρει να ξεχωρίσει, κανείς οδηγός δεν ανεδείχθη σε κυρίαρχο από τα πρώτα στάδια της σαιζόν 2010. Ο Φερνάντο Αλόνσο κατέκτησε τον εναρκτήριο αγώνα της σαιζόν στο Μπαχρέιν, κάτι που τον έκανε μόλις τον έκτο πιλότο της Ferrari που κέρδιζε στο ντεμπούτο του για την Ιταλική ομάδα. Ο Μπάτον κατάφερε να πάρει τη νίκη στην Αυστραλία για δεύτερη συνεχή χρονιά, ενώ ο Σεμπάστιαν Φέτελ κέρδισε στη Μαλαισία. Με τη νίκη του αυτή, ξεκίνησε μια μοναδική κατάσταση στο υπόλοιπο της σαιζόν κατά την οποία όταν κάποιος οδηγός προηγούταν στη βαθμολογία δεν κατάφερνε να κερδίσει τον αγώνα.
Στο Ευρωπαϊκό Γκαν Πρι που πραγματοποιήθηκε στη Βαλένθια, ο Γουέμπερ συγκρούστηκε μα τον Χέικι Κοβαλάινεν στον 10ο γύρο, αναγκάζοντας το αυτοκίνητο ασφαλείας να επέμβει. Μετά το τέλος του αγώνα, ο Αλόνσο εξέφρασε τη δυσφορία του για την καθυστέρηση στην έκδοση απόφασης για τιμωρία του Χάμιλτον, όταν ο δεύτερος επιχείρησε αντικανονικά να προσπεράσει το αυτοκίνητο ασφαλείας. Ο Χάμιλτον, που τη στιγμή της προσπέρασης καταδιωκόταν από τον Αλόνσο, εκτέλεσε την ποινή του 20 λεπτά αργότερα, όταν η διαφορά μεταξύ τους είχε πλέον ανοίξει αρκετά.
Το δεύτερο μισό της σαιζόν ξεκίνησε με το βρετανικό Γκραν Πρι. Για έναν ακόμα αγώνα συνεχίστηκε η διαμάχη μεταξύ των δύο οδηγών της Ρεντ Μπουλ, όταν στις κατατακτήριες δοκιμές ο Γουέμπερ διαμαρτυρήθηκε για την αφαίρεση της αναβαθμισμένης μπροστινής πτέρυγάς του μονοθεσίου του για να τοποθετηθεί σε αυτό του Φέτελ, που κατάφερε να πάρει την pole position. Η κακή εκκίνηση όμως του Φέτελ στον αγώνα έδωσε στον Γουέμπερ την ευκαιρία να κατακτήσει την τρίτη του νίκη στο πρωτάθλημα.
225px|μικρογραφία|δεξιά|Οι [[Λιούις Χάμιλτον, Σεμπάστιαν Φέτελ και Φερνάντο Αλόνσο σε στιγμιότυπο από το Γκραν Πρι του Καναδά.]] Το Γερμανικό Γκρν Πρι σημαδεύτηκε από την επιστροφή στις καλές εμφανίσεις για την ομάδα της Ferrari, με τους Αλόνσο και Μάσα να κατακτούν την πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα. Η επιτυχία αυτή ήρθε ένα χρόνο μετά από το ατύχημα του Μάσα, ο οποίος βρισκόταν μπροστά στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Με εντολή όμως της ομάδας του αναγκάστηκε να αφήσει τον Αλόνσο να περάσει στην πρώτη θέση. Η απόφαση αυτή κατακρίθηκε από τους υπόλοιπους και στη Φερράρι επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 100.000 δολαρίων διότι έκανε χρήση εντολής ώστε να αλλάξει σκόπιμα το αποτέλεσμα του αγώνα, ενώ σε συνεδρίαση της FIA το Σεπτέμβριο, όπου η Ιταλική ομάδα αντιμετώπισε κατηγορίες για ανυποληψία έναντι του αθλήματος η Φερράρι αθωώθηκε με το αιτιολογικό της έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων.
Στη Ουγγαρία, ο Γουέμπερ επέστρεψε στις νίκες, εκμεταλλευόμενος την ποινή διέλευσης από τα pits που πήρε ο Φέτελ όταν παραβίασε τον κανονισμό για την ελάχιστη επιτρεπόμενη απόσταση από το προπορευόμενο μονοθέσιο, μετά την έξοδο του αυτοκινήτου ασφαλείας, το οποίο είχε μπει λόγω του ατυχήματος στα pits μεταξύ του Ρόμπερτ Κούμπιτσα και του Άντριαν Σούτιλ. Ο Χάμιλτον κατάφερε να κερδίσει το Γκραν Πρι του Βελγίου, το οποίο διεξήχθη υπό βροχή. Οι αγώνες στην Ευρώπη τελείωσαν στην Ιταλία, με τον Αλόνσο να πανηγυρίζει την τρίτη του νίκη. Κατάφερε επίσης να κερδίσει και τον επόμενο αγώνα στη Σιγκαπούρη, κάτι που τον έκανε τον τρίτο οδηγό που πετύχαινε δύο συνεχόμενες νίκες στη σαιζόν και τον δεύτερο με τέσσερις νίκες.
225px|μικρογραφία|αριστερά|Οι [[Σεμπάστιαν Φέτελ και Μαρκ Γουέμπερ κερδίζουν στην Ιαπωνία]] Η Ρεντ Μπουλ επαναβεβαίωσε την κυριαρχία της στην Ιαπωνία, με τους Φέτελ και Γουέμπερ να κατακτούν τις δύο πρώτες θέσεις και τον Αλόνσο να έρχεται τρίτος. Ενώ έδειχναν ικανοί να συνεχίσουν τις επιδόσεις τους στο Γκραν Πρι της Νότιας Κορέας, ένα ατύχημα του Γουέμπερ και μια βλάβη στον κινητήρα του Φέτελ έδωσαν τη νίκη στον Αλόνσο, ανεβάζοντάς τον στην πρώτη θέση της βαθμολογίας.
Στη Βραζιλία, τον προτελευταίο αγώνα της σαιζόν, ο Χούλκενμπερκ κατάφερε να πάρει την πρώτη θέση στις κατατακτήριες δοκιμές, αλλά ο Φέτελ και ο Γουέμπερ κατάφεραν να τερματίσουν στην πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα, αφήνοντας στην τρίτη τον Αλόνσο. Με αυτή τη νίκη τους η ομάδα της Ρεντ Μπουλ κατέκτησε μαθηματικά το πρωτάθλημα κατασκευστών.
Ο τελευταίος αγώνας της σαιζόν
Στον τελευταίο αγώνα της σαιζόν στο Αμπού Ντάμπι, το πρωτάθλημα οδηγών διεκδικούσαν ο Φερνάντο Αλόνσο που προηγούταν στη βαθμολογία των οδηγών με 246 βαθμούς, ο Μαρκ Γουέμπερ που ακολουθούσε με 238, ο Σεμπάστιαν Φέτελ με 231 και ο Λιούις Χάμιλτον που ήταν στη τέταρτη θέση με 222 βαθμούς και οι ελπίδες του ήταν μόνο μαθηματικές.
Με την εκκίνηση του αγώνα ο Μπάτον βρέθηκε μπροστά από τον Αλόνσο, ενώ ο Φέτελ και ο Χάμιλτον διατήρησαν τις δύο πρώτες θέσεις. Ο Γουέμπερ είχε την ευκαιρία να πάρει το πρωτάθλημα αρκεί να περνούσε τον Αλόνσο, αλλά σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ήταν πιο αργός από αυτόν. Και οι δύο είχαν επιλέξει την τακτική του ενός γρήγορου pit stop για αλλαγή ελαστικών. Μετά την είσοδό τους, ο Αλόνσο κατάφερε να διατηρηθεί μπροστά από τον Γουέμπερ, αλλά βρέθηκε πίσω από τον Ρώσο οδηγό της περσινή ομάδας του (Renault), Βιτάλι Πετρόφ. Ο Αλόνσο περίμενε να μπουν οι προπορευόμενοι στα pits, ώστε να τερματίσει στην τέταρτη θέση, κάτι που θα του έδινε το πρωτάθλημα. Οι οδηγοί της Renault, όμως, είχαν ήδη επιχειρήσει είσοδο στα pits, καθώς είχαν επωφεληθεί από την είσοδο του αυτοκινήτου ασφαλείας στους πρώτους γύρους του αγώνα, μετά από το ατύχημα μεταξύ των Σουμάχερ και Λιούτσι.
225px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Ρώσος [[Βιτάλι Πετρόφ με τη Renault R30.]] Με την είσοδό του για pit stop, ο Χάμιλτον βρέθηκε για αρκετό διάστημα πίσω από τον έταιρο οδηγό της Renault, τον Ρόμπερτ Κούμπιτσα, δίνοντας περισσότερη άνεση στον Φέτελ. Ο Αλόνσο δεν μπορούσε να περάσει τον Πετρόφ, και εκτός από τον Ρώσο, τους Φέτελ, Μπάτον και Χάμιλτον, πιο μπροστά υπήρχαν ακόμα τα μονοθέσια των Νίκο Ρόσμπεργκ και Κούμπιτσα.
Βαθμολογία
Αν και στην αρχή της προηγούμενης σαιζόν είχε προταθεί, από το 2010, πρωταθλητής να στέφεται αυτός που θα επιτύχει τις περισσότερες νίκες στο πρωτάθλημα, τελικά αυτή η ιδέα δεν προχώρησε. Αντ' αυτού, αποφασίστηκε να αυξηθεί η διαφορά ανάμεσα στους βαθμούς που κερδίζει η κάθε θέση, δίνοντας έτσι μεγαλύτερες πιθανότητες για πρωτιά σε αυτούς που πετυχαίνουν περισσότερες νίκες. Επίσης, οι βαθμολογούμενες θέσεις αυξήθηκαν από 8 σε 10.
Σύμφωνα με το νέο βαθμολογικό σύστημα, οι 10 πρώτες θέσεις βαθμολογούνται με 25,18,15,12,10,8,6,4,2 και 1 πόντο αντίστοιχα.
Βαθμολογία οδηγών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα οδηγών είχε ως εξής:
Για τiς αλλαγές οδηγών κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος, δείτε εδώ.
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα κατασκευαστών είχε ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2010 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 2010
Ναυτικό δίκαιο
Ναυτικό Δίκαιο ή Εμπορικό Ναυτικό Δίκαιο (Maritime Law) χαρακτηρίζεται το σύνολο των Κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις που ανάγονται στο ναυτικό ή θαλάσσιο εμπόριο, στη ναυσιπλοΐα και στη ναυτιλία γενικότερα.
Το Ναυτικό Δίκαιο είναι ένας ιδιόμορφος κλάδος του Εμπορικού Δικαίου που ρυθμίζει αφενός μεν θέματα προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και του κοινωνικού συνόλου που εξ αυτών και χαρακτηρίζεται ως Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο και αφετέρου σε θέματα προστασίας ιδιωτικών σχέσεων και συμφερόντων για τα οποία και χαρακτηρίζεται Ιδιωτικό Ναυτικό Δίκαιο. Από τις παραπάνω διακρίσεις το μεν
Ελληνική νομοθεσία
Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο : Επειδή οι διατάξεις του εν λόγω Δικαίου περιλαμβάνονταν διασπαρμένες σε διάφορα νομοθετήματα μερικά των οποίων ίσχυαν από της σύστασης του Ελληνικού Κράτους (π.χ. ΒΔ της 14 Νοεμβρίου 1836 "περί αστυνομίας εμπορικής ναυτιλίας") και οι οποίες πλέον δεν ανταποκρίνονταν στις σύγχρονες συνθήκες της ναυτιλίας, αποφασίσθηκε η προσαρμογή και κωδικοποίησή τους σε ενιαίο σύνολο το οποίο και απετέλεσε τον Κ.Δ.Ν.Δ., (Ν.Δ. 187/73).
Ιδιωτικό Ναυτικό Δίκαιο : Ομοίως όπως προηγούμενα οι διατάξεις του Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου μετά από αναθεώρηση και εκσυγχρονισμού περιελήφθησαν στον Κ.Ι.Ν.Δ. (Ν.3816/58) που από 1 Σεπτεμβρίου 1958 τέθηκε σε ισχύ.
Βιβλιογραφία
- Το δίκαιο της θάλασσας, Νικόλαος Μ. Πουλαντζάς, Εκδοτικός ΣΤΑΜΟΥΛΗ Α.Ε., 2007, 280 σελίδες, ISBN 978-9603517023
Πρόσφατα γαλλικά βιβλία:
- Droits maritimes (Θαλάσσια δικαιώματα), Jean-Pierre BEURIER (Επιμέλεια:), Εκδόσεις Dalloz-Sirey (Παρίσι), 2η έκδοση 2008, 1216 σελίδες, ISBN 978-2-247-07775-5
- Cours de droit maritime (Μαθήματα ναυτικού δικαίου), Pierre ANGELELLI και Yves MORETTI, Εκδόσεις InfoMer (Rennes, Γαλλία), 2008, 350 σελίδες, ISBN 978-2-913596-37-5
- Introduction au droit maritime (Εισαγωγή στο ναυτικό δίκαιο), Cécile DE CET BERTIN, Εκδόσεις Ellipses (Παρίσι), 2008, 160 σελίδες, ISBN 978-2-729835-87-3
*
Γκαρίντσα
Ο Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος (Manoel Francisco dos Santos), γνωστός ως Γκαρίντσα (Garrincha, ορθή προφορά: Γκαρίνσα, 28 Οκτωβρίου 1933 – 20 Ιανουαρίου 1983) ήταν διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που κατέκτησε δύο Παγκόσμια Κύπελλα με την Εθνική Βραζιλίας, το 1958 και το 1962, ενώ το 1962 ήταν πρώτος σκόρερ και αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης. Αγωνιζόταν ως δεξιός ακραίος επιθετικός και θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Στις εκλογές της IFFHS ψηφίστηκε 8ος καλύτερος για τον 20ό αιώνα.
Αγωνίστηκε σε όλη (σχεδόν) την καριέρα του στη Βραζιλία, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες των ευρωπαϊκών συλλόγων να τον εντάξουν στο δυναμικό τους. Με χαρακτηριστικό του τρόπου παιχνιδιού του τις ικανότητες στο ντριμπλάρισμα γνώρισε διαχρονική καταξίωση. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.
Βιογραφία
Ο Γκαρίντσα, κατά κόσμον Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος, (από τους φιλάθλους στη Βραζιλία αναφέρεται συχνά και ως Μανέ - υποκοριστικό του Μανουέλ - ή Μανέ Γκαρίντσα, όνομα που δόθηκε και στο Εθνικό Στάδιο της Μπραζίλια) γεννήθηκε στο Πάου Γκράντε στις 28 Οκτωβρίου του 1933, με παραμόρφωση στη σπονδυλική στήλη και τη λεκάνη, εξαιτίας της οποίας το δεξί του πόδι ήταν κοντύτερο κατά έξι εκατοστά από το άλλο. Μάλιστα, ορισμένες εκτιμήσεις γιατρών στην αρχή της ζωής του προέβλεπαν δυσκολία ακόμα και να μπορέσει να περπατήσει. Η μητέρα του ήταν μουλάτα και ο πατέρας του Ινδός. Ως έφηβος δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να γίνει ποδοσφαιριστής, παρά το γεγονός ότι εντυπωσίασε τους συναδέλφους του με τις δεξιότητές του στο τοπικό εργοστάσιο παραγωγής υφασμάτων όπου άρχισε να εργάζεται όταν ήταν 14 ετών, αλλά στα τέλη της εφηβείας του, άλλαξε γνώμη.
Το σωματικό μειονέκτημα κατάφερε να το μετατρέψει σε ποδοσφαιρικό πλεονέκτημα, αφού ντρίμπλαρε «σαν το διάολο», όπως αναφέρεται. Χάρις κυρίως στο ταλέντο και λιγότερο στην επιμονή του, έγινε παίκτης παγκόσμιας κλάσης. Γνωστός και ως «άγγελος με λυγισμένα πόδια» και με απρόβλεπτους ελιγμούς βασικό στοιχείο στον τρόπο παιχνιδιού του, θεωρείται ότι οι κορυφαίες ικανότητές του οφείλονταν σε αυτή τη σωματική του ατέλεια.
Καριέρα σε συλλόγους
Την ίδια σεζόν, σε αγώνα με τη Ρίβερ Πλέιτ στις 20 Φεβρουαρίου, οι θεατές εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ από το παιχνίδι του που αντιδρούσαν σε κάθε του ενέργεια με την κραυγή «Όλε!», που σύντομα έγινε ένα από τα σύμβολα του ποδοσφαίρου στη Λατινική Αμερική και μετέπειτα σε όλο τον κόσμο. Ο αμυντικός της Ρίβερ Πλέιτ Φεντερίκο Βάιρο ταλαιπωρήθηκε υπερβολικά από τις απανωτές ντρίμπλες του Βραζιλιάνου. Ο προπονητής της ομάδας, Ζοάο Σαλντάνια (μετέπειτα και της Εθνικής Βραζιλίας), άφησε το Γκαρίντσα σε απόλυτα ελευθερία κινήσεων, ζητώντας από τους υπόλοιπους παίκτες να μην παρεμβαίνουν στα πλάγια του, αλλά να περιμένουν ασίστ. Μετά την οδηγία αυτή, ο αριθμός τους τριπλασιάστηκε. Απλός, πρόθυμος να ψυχαγωγήσει το κοινό, απέκτησε το ψευδώνυμο «η χαρά του λαού» (πορτογαλικά: Alegria do Povo).
Η Μποταφόγκο σταδιακά ενδυναμώνει και γίνεται ένα από τους καλύτερους συλλόγους της εποχής μαζί με τη Σάντος του Πελέ. Η φήμη του γιγαντώνεται και συμμετέχει σε πολυάριθμους φιλικούς αγώνες σε όλο τον κόσμο, όπως η νίκη στο διεθνές τουρνουά στην Κολομβία το 1960. Ο Γκαρίντσα ήταν στην κορυφή της καριέρας του: είναι σε θέση να ντριμπλάρει τους αντιπάλους του με ευκολία και αθροίζει τέρματα. Ο σύλλογος του κέρδισε το πρωτάθλημα Καριόκα στα τέλη του 1961, το πρωτάθλημα του Ρίο-Σάο Πάολο στις αρχές του 1962 απέναντι στη Σάντος, και την αντίστοιχη διοργάνωση, προάγγελος του πρωταθλήματος της Βραζιλίας, αφού το έχασε ελάχιστα το προηγούμενο έτος. Κορυφαίοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι προσπάθησαν να τον αποκτήσουν, όπως η Γιουβέντους το 1954, η Ρεάλ Μαδρίτης το 1959 και το 1963 και οι τρεις μεγαλύτερες ιταλικές ομάδες (Ίντερ, Μίλαν, Γιουβέντους) τον πολιορκούσαν, αλλά αυτός προτίμησε να παραμείνει στη χώρα του. Όπως έγραψε και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο: «Σε ολόκληρη την ιστορία του ποδοσφαίρου κανείς δεν έκανε περισσότερους ανθρώπους ευτυχισμένος. Όταν ήταν σε φόρμα, το γήπεδο γινόταν τσίρκο. Η μπάλα γινόταν ένα υπάκουο ζώο και το παιχνίδι έγινε πρόσκληση για πάρτι. Ο Γκαρίντσα θα προστάτευε το κατοικίδιό του, τη μπάλα και μαζί θα δημιουργούσαν μερικά υπέροχα κόλπα που θα έκαναν τους θεατές να διασκεδάζουν. Θα πήγαινε πάνω στη μπάλα και αυτή θα αναπηδούσε πάνω του. Τότε θα κρυβόταν πριν ξεφύγει μόνο για να τη βρει να τρέχει μπροστά του. Κατά τη διάρκεια της προσπάθειας, οι διώκτες του συντρίβονται στις προσπάθειές τους να τον σταματήσουν». Φαινόταν όμως σαν να παίζει για τη διασκέδασή του τις περισσότερες φορές. Συχνά εμφανιζόταν στο σύλλογο χωρίς να γνωρίζει ποιος ήταν ο αγώνας. Δεν ήταν συνεπής στις προπονήσεις, συχνά απουσιάζοντας στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Μετά την επιστροφή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, όπου ο ίδιος λάμπει, εμφανίστηκε ως ζευγάρι με την διάσημης τραγουδίστριας Έλζα Σοάρες, ενώ ήταν ήδη παντρεμένος από την ηλικία των 19 ετών και πατέρας πολλών παιδιών. Μητέρα έξι παιδιών, μεταξύ των οποίων δύο θνησιγενή, χήρα στα 21, η Σοάρες και την βγήκε από τη φτώχεια. Ο Γκαρίντσα Ξεχνούσε όλο και πιο συχνά το δρόμο για το Πάου Γκράντε, και μετά, το 1963, εγκατέλειψε την οικογένειά του για να εγκατασταθεί με την Έλζα στο Ilha do Governador, κοντά στο σπίτι του Νίλτον Σάντος. Η υπόθεση ήταν σκανδαλώδης, αλλά διαρκεί μέχρι το σημείο που οι δύο παντρεύονται το 1966. Η Ίντερ το 1963 προσφέρει μια περιουσία στους ηγέτες της Μποταφόγκο και στον Βραζιλιάνο, αλλά η προσφορά δεν πετυχαίνει. Η ομάδα του κράτησε το στέμμα της πρωταθλήτριας στα τέλη του 1962, όπως και το προηγούμενο έτος. Μπροστά σε σχεδόν 160.000 θεατές, ο Γκαρίντσα λάμπει και σκοράρει δύο φορές στον τελικό με αντίπαλο τη Φλαμένγκο (3–0). Η ομάδα συνεχίζει να περιοδεύει και συγκεκριμένα κέρδισε το περίφημο τουρνουά του Παρισιού το 1963. Έφτασε και στους ημιτελικούς του Κόπα Λιμπερταδόρες το 1963, αλλά αυτή τη φορά έχασε από τη Σάντος. Ο Πελέ σκοράρει τέσσερα από τα πέντε γκολ της ομάδας του σε αυτό τον διπλό τελικό.
Ο Γκαρίντσα σύντομα άρχισε να βρίσκεται σε μια διαρκή πτώση και η δημοτικότητά του άρχισε να χάνεται. Τα πρώτα προβλήματα ήταν η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος που ξεκίνησε να τον ταλαιπωρεί, η αρχική του άρνηση να χειρουργηθεί και η επακόλουθη ψυχολογική του κατάπτωση. Ο αλκοολισμός του είναι επιζήμιος, συχνά τραυματίζει τον εαυτό του και η ντρίμπλα του δεν είναι πλέον τόσο εκρηκτική όσο πριν. Παίζει όλο και λιγότερο (30 παιχνίδια μεταξύ 1963 και 1965). Κλείνοντας την καριέρα του στη Μποταφόγκο, είχε σημειώσει 245 τέρματα σε επίσημους αγώνες.
Υπέγραψε το 1966 στην Κορίνθιανς, μεγάλο σύλλογο του Σάο Πάολο, αλλά δεν παίζει πια. Ακολουθεί τη σύζυγό του στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια των περιηγήσεών τους και υπογράφει το 1968 με τον Κολομβιανό σύλλογο Ατλέτικο Τζούνιορ, για τον οποίο έπαιξε μόνο ένα αγώνα. Επέστρεψε στο Ρίο και εντάχθηκε στη Φλαμένγκο, αλλά έπαιξε σε λίγες συναντήσεις. Ο ίδιος βρέθηκε χωρίς ομάδα το 1970.
Ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του στο σύλλογο της Ολαρία το 1972. Δόθηκε ένας αγώνας προς τιμή του (19 Δεκεμβρίου 1973), στο Στάδιο Μαρακανά, μπροστά σε σχεδόν 131.000 θεατές για το ιωβηλαίο ανάμεσα σε επίλεκτη ομάδα της FIFA (επίσημος τίτλος FIFA World Stars) με τους παγκόσμιους πρωταθλητές της Βραζιλίας του 1970 (νίκη της δεύτερης με 2–1), με το Μανέ στη φυσική του θέση, στη δεξιά πτέρυγα της επίθεσης. Τα έσοδα του αγώνα δόθηκαν προς οικονομική ενίσχυση του βραζιλιάνου αστέρα καθώς ο βίος του τα τελευταία χρόνια τον είχε οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο. Πάντα ζούσε στα όρια των υπερβολών μεταξύ της υπέροχης τέχνης του ποδοσφαίρου που εκπροσωπούσε και των αδυναμιών της ιδιωτικής του ζωής που ποτέ δεν κατάφερε να κατευθύνει προς τη σωστή πορεία.
Διεθνής καριέρα
Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα στις 18 Σεπτεμβρίου 1955 με αντίπαλο τη Χιλή (1–1). Στο Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρο (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) του 1957 συμμετείχε σε δύο αγώνες αδυνατώντας να καθιερωθεί.
Στις 29 Μαΐου 1958, δέκα ημέρες πριν από την έναρξη του Παγκόσμιου Κυπέλλου, ο Γκαρίντσα σημείωσε ένα από τα πιο διάσημα γκολ του με αντίπαλο τη Φιορεντίνα στην Ιταλία. Πέρασε από τέσσερις αμυντικούς και τον τερματοφύλακα πριν σταματήσει στη γραμμή τέρματος. Αντί να κλωτσήσει την μπάλα στα δίχτυα, ντριμπλάρει ακόμη ένα αμυντικό πριν σκοράρει. Η κίνησή του αυτή κρίθηκε αρνητικά από τον προπονητή του.
thumb|280px|Αριστερά στην εικόνα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962
Ο Γκαρίντσα κλήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, αλλά έμεινε στο περιθώριο στα δύο πρώτα παιχνίδια από τον προπονητή της εθνικής ομάδας Βισέντε Φεόλα, που τον θεωρούσε ανεύθυνο. Πρωτού τη διοργάνωση ο προπονητής είχε υποβάλει σε ψυχολογικά τεστ τους παίκτες του και ο Γκαρίντσα είχε βαθμολογηθεί ιδιαίτερα χαμηλά. Ο ψυχολόγος είπε γι' αυτόν: «Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ευφυΐας σε αυτόν, η κατάσταση είναι ανεπανόρθωτη». Ωστόσο, η κάτω του αναμενομένου εμφάνιση των πρώτων επιλογών του προπονητή και με την υποστήριξη συμπαικτών του (κυρίως των έμπειρων Νίλτον Σάντος και Ντίντι) επιλέγεται για τον κρίσιμο αγώνα απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Στις 15 Ιουνίου η Βραζιλία έκανε σέντρα έχοντας στην ενδεκάδα της για πρώτη φορά τον 25χρονο τότε Γκαρίντσα και τον 18χρονο ανερχόμενο έφηβο Πελέ και η ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου αλλά και του ποδοσφαίρου γενικότερα απέκτησε ένα νέο ορόσημο. Τα επόμενα 180 δευτερόλεπτα χαρακτηρίστηκαν από τον διακεκριμένο Γάλλο δημοσιογράφο Γκαμπριέλ Ανό (Gabriel Hanot) ως «τα τρία καλύτερα λεπτά στην ιστορία του ποδοσφαίρου». Στη διάρκεια αυτών οι Βραζιλιάνοι πρόλαβαν και είχαν δύο δοκάρια, ένα με τον Γκαρίντσα κι ένα με τον Πελέ, ενώ σκόραραν και μία φορά με τον Βαβά, ύστερα από ασίστ του Πελέ. Εκεί, αποκάλυψε στον κόσμο το εντυπωσιακό του ταλέντο στην ντρίμπλα. Ξεκίνησε βασικός με την Ουαλία και στη συνέχεια με τη Γαλλία στο ημιτελικό, ενώ στον τελικό με τη Σουηδία έδωσε δύο νέες ασίστ στο Βαβά που σημείωσε τα δύο πρώτα γκολ.
Δημιουργός εξαιρετικών παραστάσεων, συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των έντεκα καλύτερων παικτών της διοργάνωσης, αν και η απόδοσή του ήταν ελαφρά επισκιασμένη από την εκκόλαψη μιας άλλης μεγαλοφυίας, του 18χρονου συμπαίκτη του Πελέ. Συμμετείχε στο Κόπα Αμέρικα του 1959, αγωνιζόμενος σε τέσσερα παιχνίδια χωρίς να σκοράρει, με την εθνική να καταλαμβάνει αήττητη τη δεύτερη θέση πίσω από την Αργεντινή.
Η δημοφιλία του εκτινάσσεται μετά τον πρώτο τίτλο της Βραζιλίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Πελέ έγινε ο αληθινός σούπερ αστέρας του ποδοσφαίρου, αλλά ήταν ο Γκαρίντσα που θα εκπροσωπούσε την τέχνη και τελικά την τραγωδία της ζωής της Βραζιλίας. Έπαιζε το παιχνίδι όπως όλοι ήθελαν να παιχθεί, αλλά κανείς δεν τολμούσε ακόμη, στοιχεία που θεωρούνταν ως έλλειψη επαγγελματισμού. Την 1η Μαΐου 1960 σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Βραζιλία, σε φιλική συνάντηση με την Αίγυπτο (3–0).
Κατά τη διάρκεια της επόμενης διοργάνωσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου που έλαβε μέρος το καλοκαίρι του 1962 στη Χιλή, ο Πελέ τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια του αγώνα κατά της Τσεχοσλοβακίας. Έχοντας στερηθεί το μεγαλύτερο αστέρι της, η ομάδα της Βραζιλίας εξαρτάται πλέον σημαντικά από τον Γκαρίντσα. Η Βραζιλία είχε εννέα από τους τροπαιούχους της προηγούμενης διοργάνωσης στη σύνθεσή της και εφάρμοσε για πρώτη φορά το σύστημα 4–3–3. Απέναντι στην Ισπανία που φαινόταν ισχυρή χάρις στα μεγάλα ονόματα των παικτών της, προσφέρει και τις δύο τελικές πάσες (ασίστ) που οδήγησαν σε πρόκριση για τους προημιτελικούς στον Αμαρίλντο μετά τις ντρίμπλες δύο τουλάχιστον αντιπάλων. Στη συνέχεια σκόραρε δύο φορές (ένα με μακρινό σουτ και ένα από τα σπάνια δικά του με κεφαλιά) με αντίπαλο την Αγγλία παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των Βρετανών να τον σταματήσουν (αποτέλεσμα 3–1), στο ίσως καλύτερο παιχνίδι της διεθνούς του καριέρας. Σκόραρε ακόμα δύο φορές απέναντι στη Χιλή στον ημιτελικό που έληξε με 4–2, αγώνα στον οποίο αποβλήθηκε. Ασκήθηκε ποικιλότροπη πίεση στη FIFA για να μείνει ατιμώρητοι και να αγωνιστεί στον τελικό, ουρανός και βουνά για να μείνει ατιμώρητος και να παίξει στον τελικό, κάτι που τελικά επετεύχθη. Στον τελικό, αγωνιζόμενοι για να σπάσουν την αντίπαλη άμυνα της Τσεχοσλοβακίας, οι Βραζιλιάνοι μπορούσαν πάλι να υπολογίζουν σε έναν εντυπωσιακό Γκαρίντσα να αποδιοργανώσει τους αντιπάλους τους και να δημιουργεί μεγάλους χώρους, καθώς μονοπωλεί την προσοχή τους. Οι τελευταίοι μερικές φορές συγκεντρώνονται μέχρι και σε πέντε για να μπλοκάρουν το δρόμο του, αλλά πάντα μάταια. Η Βραζιλία κερδίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο για δεύτερη φορά στην ιστορία της, χάρη στη νίκη με 3–1. Ο Γκαρίντσα, είναι ένας από τους κορυφαίους σκόρερ με τέσσερα γκολ, έδωσε δύο τελικές πάσες (ασίστ), εκλέγεται δε και ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης, ήταν μάλιστα ο πρώτος παίκτης που κέρδισε τον τίτλο με την ομάδα και τις δύο κορυφαίες ατομικές διακρίσεις στην ίδια διοργάνωση. Το ίδιο έτος του απονεμήθηκε το βραβείου του καλύτερου παίκτη του κόσμου από το περιοδικό World Soccer.
Σε 50 επίσημες εμφανίσεις στη βραζιλιάνικη εθνική, πέτυχε 43 νίκες, 6 ισοπαλίες και μόλις μία ήττα, και σημείωσε 12 γκολ. Τα μισά από αυτά τα γκολ τα σημείωσε στις 12 εμφανίσεις του σε αγώνες τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου. Όταν ο Γκαρίντσα και ο Πελέ έπαιζαν μαζί, η Βραζιλία ποτέ δεν έχασε σε αγώνα (36 νίκες και 4 ισοπαλίες). Το καλύτερο επιθετικό δίδυμο στην ιστορία ξεκίνησε τη συνύπαρξή του στις 18 Μαΐου 1958 σε αγώνα με αντίπαλο τη Βουλγαρία στο στάδιο Πακαέμπου.
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Το Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής ιδρύθηκε το 250 π.Χ. από τον Έλληνα σατράπη της Βακτριανής Διόδοτο Α' το Σωτήρα, ο οποίος αποσχίστηκε από τους Σελευκιδείς. Αποτέλεσε -μαζί με το μετέπειτα Ινδοελληνικό βασίλειο- το ανατολικότερο άκρο του ελληνιστικού κόσμου, καλύπτοντας μία περιοχή μεταξύ της Βακτριανής και της Σογδιανής της κεντρικής Ασίας -σύγχρονο βόρειο Αφγανιστάν- από το 250 π.Χ. έως το 125 π.Χ. Η επέκταση του Ελληνοβακτριανού βασιλείου στη βόρεια Ινδία από το 180 π.Χ. εγκαθίδρυσε το Ινδοελληνικό βασίλειο που άντεξε μέχρι το 10 μ.Χ., και ήταν το κέντρο του Ελληνοβουδισμού.
Γκαρίντσα
Διεθνής καριέρα
Ο Γκαρίντσα ήταν ανίκητος στις προσωπικές αναμετρήσεις ένας με έναν και έγινε ένα από τα σημαντικότερα είδωλα της βραζιλιάνικης ποδοσφαιρικής τέχνης (futebol-arte), που έδωσε τα παγκόσμια διαπιστευστήριά της με τον εντυπωσιακότερο τρόπο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Ο Βραζιλιάνος ήταν η απόδειξη ότι το futebol-arte ήταν κάτι περισσότερο από τακτική, στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα «μία μάχη μεταξύ αισθητικής και αποτελεσμάτων». Το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο ήταν ένα είδος χορού, όπου η πραγματική Βραζιλία της σύνθεσης των φυλών έλαμπε. Αντίθετα, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ήταν υπερβολικά μηχανικό, χωρίς ευχέρεια δημιουργικότητας, αναγνωρίζοντας τη σκληρή δουλειά και τη συλλογικότητα. Οι δημοσιογράφοι ονόμασαν τον τρόπο παιχνιδιού ως samba football, αλλά στην πραγματικότητα ήταν το τζίντζα (ginga), ένας τρόπος ποδοσφαίρου βασισμένος στις βραζιλιάνικες παραδόσεις της σάμπα και της καποέιρα, που συνδυάζει πολεμικές τέχνες και χορό. Μία ισορροπία μεταξύ αθλητισμού και τέχνης, όπου η τέχνη ήταν να διατηρείται ο έλεγχος της μπάλας ενώ υλοποιούνταν μία εκπληκτική ντρίμπλα, με κύριους εκφραστές τους Πελέ και Γκαρίντσα. Μετά το 1970, η Βραζιλία βρέθηκε εκτός τροχιάς προσπαθώντας να μιμηθεί το ευρωπαϊκό «απολλώνιο» τρόπο παιχνιδιού. Η χώρα κυριαρχήθηκε από τον στρατό και αυτό προώθησε μία αντιδημοκρατική και αυταρχική ατμόσφαιρα στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Η δημιουργικότητα που σχετίζεται με το futebol-arte δεν μπορεί να ανθίσει σε αυταρχική ατμόσφαιρα, χρειάζεται ελευθερία. Δεν έρχεται από έξω ή από πάνω – προέρχεται από την καρδιά. Μόνο υπό τον προπονητή Τέλε Σαντάνα, η Βραζιλία ανέκτησε αυτό τον τρόπο παιχνιδιού. Ακόμα κι αν δεν κέρδισαν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Ζίκο, ο Σόκρατες και οι συμπαίκτες τους στην ομάδα του 1982 θα τιμούνται πάντα από τους Βραζιλιάνους ως πραγματικοί εκπρόσωποι του futebol-arte.
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Το βασίλειο επί δύο περίπου αιώνες ανέπτυξε εμπόριο με την Ινδία και την Κίνα και απλώθηκε στην κοιλάδα του Γάγγη. Στην Κίνα δε, οι κάτοικοι ήταν γνωστοί ως Νταγιουάν. Στο τέλος το βόρειο μέρος του καταλύθηκε από σκυθικές φυλές.
Γκαρίντσα
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση
Η άστατη ζωή του είχε ως αποτέλεσμα να εμπλέκεται συνεχώς σε καυγάδες και να συλλαμβάνεται μεθυσμένος. Χωρίς το ενδιαφέρον του επαγγελματικού ποδοσφαίρου τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, έχοντας όπως και στο παρελθόν, ταραχώδη προσωπική ζωή. Κατά την οδήγηση του αυτοκινήτου του μεθυσμένος, έπεσε σε ένα φορτηγό το 1969, σκοτώνοντας την πεθερά του στη διαδικασία. Απεβίωσε στις 20 Ιανουαρίου του 1983 στο Ρίο ντε Τζανέιρο σε ηλικία μόλις 49 ετών, από κίρρωση. Δεν ήταν ο μόνος Βραζιλιάνος επώνυμος ποδοσφαιριστής που δεν είχε επιθυμητό τέλος, αλλά σίγουρα ο πιο διάσημος. Η κηδεία του τελέστηκε στο Μαρακανά με πάνω από 100.000 άτομα να εκτιμάται ότι ήταν στο στάδιο. Το πλήθος όμως που συγκεντρώθηκε ήταν τέτοιο ώστε η κυκλοφορία παρέλυσε έως και 25 χιλιόμετρα από τον προορισμό. Αναρίθμητοι θαυμαστές εγκατέλειψαν τα αυτοκίνητά τους και ξεκίνησαν να περπατούν ή να τρέχουν για να φτάσουν. Στην ταφόπλακα του είναι χαραγμένη η επιγραφή «Εδώ αναπαύεται εν ειρήνη αυτός που ήταν η χαρά των ανθρώπων – ο Μανέ Γκαρίντσα».
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Απόσπαση από τους Σελευκίδες (250 π.Χ.)
Ο Διόδοτος, ο οποίος ήταν ο σατράπης της Βακτριανής και πιθανώς και των κοντινών περιοχών, ίδρυσε το Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής όταν απόσχισε την περιοχή του από τη δυναστεία των Σελευκιδών το 250 π.Χ., και ανακηρύχθηκε ως Διόδοτος Α΄ της Βακτριανής. Οι αρχαίες πηγές που έχουν διασωθεί έρχονται σε κάποια αντίθεση μεταξύ τους και η ακριβής ημερομηνία της ανεξαρτησίας της περιοχής δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η απλή λύση που ακολουθείται είναι αυτή της υψηλής χρονολόγησης που αντιστοιχεί στο 255 π.Χ., και αυτή της χαμηλής που αντιστοιχεί στο 246 π.Χ. για το χρόνο απόσχισης των περιοχών του Διοδότου. Η υψηλή χρονολογία έχει το πλεονέκτημα πως εξηγεί γιατί ο ηγεμόνας των Σελευκιδών της εποχής, ο Αντίοχος Β΄, εξέδωσε πολύ λίγα νομίσματα στη Βακτριανή, μιας και ο Διόδοτος θα είχε αντικαταστήσει την εξουσία του Αντιόχου εκεί. Από την άλλη πλευρά, η χαμηλή χρονολόγηση του 246 π.Χ. έχει το πλεονέκτημα πως συνδέει την απόσχιση του Διοδότου με τον Γ΄ Συριακό Πόλεμο, μια καταστροφική πολεμική σύγκρουση για τη δυναστεία των Σελευκιδών.
Γκαρίντσα
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση
Ίσως να είναι ο πιο υποτιμημένος παίκτης στην ποδοσφαιρική ιστορία. Ωστόσο, θεωρείται μεταξύ των εμπειρογνωμόνων ότι ήταν στην καλύτερη εποχή του σε παρόμοιο επίπεδο με τον Πελέ. Είναι πιθανά ο μεγαλύτερος ντριμπλέρ στην ιστορία του αθλήματος, με την εφευρετικότητά του να παραμένει απαράμιλλη. Η εκτίμηση του Πελέ στο πρόσωπό του φάνηκε από τη δήλωσή του ότι «δεν θα είχα κατακτήσει τρία Παγκόσμια Κύπελλα αν δεν υπήρχε ο Γκαρίντσα». Οι Βραζιλιάνοι τον αγάπησαν περισσότερο και από τον «βασιλιά» (που πάντα τον σέβονταν περισσότερο αλλά τον θεωρούσαν περισσότερο «παγκόσμιο»), καθώς ήταν σύμβολο για την πλειονότητα των κατοίκων της χώρας που είχαν ταυτιστεί με το σύνολο της ζωής του. Το 1994 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα των Παγκοσμίων Κυπέλλων από τη FIFA και το 1998 στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Ένα γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στη Μπραζίλια, πήρε το όνομά (Estádio Mané Garrincha). Το 2003, μια ταινία, με την ονομασία  Garrincha - Estrela Solitária, βασισμένη στο βιβλίο του Ruy Castro, απεικόνισε τη ζωή του, εντός και εκτός γηπέδου.
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Απόσπαση από τους Σελευκίδες (250 π.Χ.)
Ο Διόδοτος, κυβερνήτης των χιλίων πόλεων της Βακτριανής (Theodotus, mille urbium Bactrianarum praefectus), αποστάτησε και κήρυξε τον εαυτό του βασιλέα, και όλοι οι υπόλοιποι λαοί της Ανατολής ακολούθησαν το παράδειγμά του και αποσχίστηκαν από τους Μακεδόνες  (Ιουστίνος, XLI,4 )
Γκαρίντσα
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση
thumb|right|Μπούστο του Γκαρίντσα στο Μαρακανά.
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Απόσπαση από τους Σελευκίδες (250 π.Χ.)
Το νέο αυτό βασίλειο ήταν εξαιρετικά αστικοποιημένο και εθεωρείτο ως ένα από τα πλουσιότερα της Ανατολής (opulentissimum illud mille urbium Bactrianum imperium "Η εξαιρετικά ευδαιμονούσα αυτοκρατορία των Βακτρίων των χιλίων πόλεων" Ιουστίνος, XLI,1 ), και επρόκειτο να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο σε δύναμη και γεωγραφική επέκταση προς ανατολή και δύση:
Κατάληψη της Αντιόχειας
Το 247 π.Χ., η Πτολεμαϊκή Αυτοκρατορία κατέλαβε την πρωτεύουσα των Σελευκιδών, Αντιόχεια. Με το κενό εξουσίας που ακολούθησε, ο σατράπης της Παρθίας κήρυξε την ανεξαρτησία του από τους Σελευκίδες, κάνοντας τον εαυτό του βασιλιά. Μια δεκαετία αργότερα, ηττήθηκε και φονεύτηκε από τον Αρσάκη της Παρθίας, έναν άλλο διεκδικητή του νέου θρόνου, ο οποίος ως ο νέος ηγεμόνας εξέλιξε το βασίλειο αυτό στην Παρθική Αυτοκρατορία των Αρσακιδών. Αυτό απέκοψε τη Βακτριανή από την επαφή με τον υπόλοιπο ελληνιστικό κόσμο. Οι επίγειες εμπορικές διαδρομές συνέχισαν με μειωμένο ρυθμό, ενώ το θαλάσσιο εμπόριο μεταξύ της Ελληνιστικής Αιγύπτου των Πτολεμαίων και της Βακτριανής αναπτύχθηκε.
Γκαρίντσα
Τίτλοι
Μποταφόγκο
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Κατάληψη της Αντιόχειας
Το Διόδοτο διαδέχτηκε ο γιος του, Διόδοτος Β΄, ο οποίος συνήψε συμμαχία με τον Πάρθο ηγεμόνα Αρσάκη στη διαμάχη του τελευταίου εναντίον του Σελεύκου Β΄, ο οποίος προσπάθησε να επανακτήσει για τους Σελευκιδείς την αποσχισμένη περιοχή της Βακτριανής:
Γκαρίντσα
Τίτλοι
Κορίνθιανς
Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Βακτριανη
Γκαρίντσα
Τίτλοι
Εθνική Βραζιλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζούνιορ ντε Μπαρρανκίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποταφόγκο ντε Φουτεμπόλ ε Ρεγκάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολαρία Ατλέτικο Κλούμπε Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα
Νγκόζι (επαρχία)
Η Επαρχία Νγκόζι (κιρούντι: Ngozi) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται βόρεια του Μπουρούντι. Έχει έκταση 1.474 τ.χλμ. και πληθυσμό 601.382 κατοίκων με πυκνότητα 408 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Νγκόζι.
Κοινότητες
Η Επαρχία Νγκόζι διαιρείται σε 9 κοινότητες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
2079 Τζακία
Ο Τζακία (Jacchia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1974 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιταλοαμερικανού αστρονόμου Λουίτζι Τζουζέπε Τζακία (Luigi Giuseppe Jacchia, 1911-1996).
Ρουγίγκι (επαρχία)
Η Επαρχία Ρουγίγκι (κιρούντι: Ruyigi) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται ανατολικά του Μπουρούντι. Έχει έκταση 2.339 τ.χλμ. και πληθυσμό 304.567 κατοίκων με πυκνότητα 130,3 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Ρουγίνγκι.
Κοινότητες
Η Επαρχία Ρουγίνγκι διαιρείται σε 7 κοινότητες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1916
Το κύπελλο Ισπανίας 1916 ήταν η δέκατη έκτη φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο. Η διοργάνωση ξεκίνησε την 26 Μαρτίου 1916 και τελείωσε στις 7 Μαΐου 1916 με τον Τελικό.
Τελικός
Κύριο θέμα: Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 1916
Κυπελλο Ανδρων 1916 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1916
A Posteriori (Enigma)
A Posteriori είναι ο τίτλος του 6ου στούντιο άλμπουμ των Enigma.
Κυκλοφορία
Οι πρώτες επίσημες πληροφορίες για την κυκλοφορία του άλμπουμ δόθηκαν στις 18 Ιουλίου του 2006 μέσω του Ίντερνετ. Ήδη όμως από το 2005 είχε κυκλοφορήσει ένα single, το Hello and Welcome, κομμάτι το οποίο συμπεριλήφθηκε τελικά στο επόμενο άλμπουμ.
Πωλήσεις
Το άλμπουμ έφτασε στη θέση #3 του USA Billboard Top Electronic Albums ενώ η ίδια θέση ήταν η καλύτερη που πέτυχε και στην Ελλάδα.
Κατηγορία:Δισκογραφία των Enigma Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Προφορά της κλασικής αρχαίας ελληνικής γλώσσας
Η προφορά της κλασικής αρχαίας ελληνικής γλώσσας του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ. διέφερε αξιοσημείωτα από τη σημερινή προφορά της Νέας Ελληνικής, καθώς και από την προφορά της ελληνιστικής και μεσαιωνικής Ελληνικής.
Το ζήτημα της προφοράς της κλασικής Αρχαίας Ελληνικής άρχισε να μελετάται κατά τα τέλη του 15ου αιώνα από λόγιους της Αναγέννησης. Αυτοί, αλλά και μεταγενέστεροι ερευνητές, βρήκαν στοιχεία που έδειχναν ότι η αρχαία ελληνική προφορά διέφερε ουσιωδώς από την υστεροβυζαντινή/νεοελληνική. Ο ρόλος του Ολλανδού λόγιου Εράσμου, ο οποίος πρότεινε έναν τύπο προφοράς της Αρχαίας Ελληνικής που έγινε ευρύτερα γνωστός στην Ευρώπη ως ερασμική ή ερασμιακή προφορά, υπήρξε καθοριστικός, ώστε να επικρατήσει βαθμηδόν η επανασυντεθειμένη αρχαία προφορά, η οποία διδάσκεται μετά τον 16ο αιώνα στα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο.
Οι ιστορικοσυγκριτικές μελέτες της σύγχρονης γλωσσολογίας επιβεβαίωσαν όσα ο Έρασμος και άλλοι είχαν από τον 16ο αιώνα τονίσει. Έχοντας τώρα πληρέστερη εικόνα τής δομής τής γλώσσας και ευρύτερη εποπτεία των λογοτεχνικών και μη πηγών, μπορούμε να αποκαταστήσουμε σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό την προφορά της κλασικής Αρχαίας Ελληνικής. Για τον σκοπό αυτόν, όπως καταδεικνύεται αναλυτικότερα παρακάτω, η γλωσσολογία αντλεί τεκμήρια από τη φωνολογική δομή της Αρχαίας Ελληνικής, από γραφές σε αρχαϊκά ελληνικά αλφάβητα, από τις νεοελληνικές διαλέκτους, από μαρτυρίες των αρχαίων γραμματικών και σχολιαστών, από αντίστοιχες λέξεις-δάνεια άλλων γλωσσών, καθώς και από τη μετρική των κειμένων.
Στην Ελλάδα, κατά τη διδασκαλία τής ανάγνωσης των κλασικών κειμένων, ακολουθούνται για πρακτικούς λόγους οι κανόνες τής σύγχρονης προφοράς τής νέας ελληνικής γλώσσας. Παρ' ότι η επανασυντεθειμένη προφορά είναι κοινώς αποδεκτή στα ελληνικά πανεπιστήμια, ελάχιστες μόνο νύξεις της συναντώνται σε διδακτικά βιβλία. Η νεοελληνική κοινή γνώμη εν γένει δεν έχει σαφή γνώση τής διαφοράς μεταξύ αρχαιοελληνικής και νεοελληνικής προφοράς.
Ορισμός
Ως προφορά της κλασικής Αρχαίας Ελληνικής νοείται η φωνητική απόδοση της γλώσσας των κλασικών κειμένων του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα με βάση τη δομή και τη λειτουργία του αρχαίου φωνολογικού συστήματος. Μολονότι η περίοδος αυτή καλύπτει κυρίως την αττική πεζογραφία και ποίηση ώς τον Δημοσθένη και τον Αριστοτέλη, στο άρθρο αυτό θα θεωρείται συμβατικά ότι περιλαμβάνεται επίσης η γλώσσα του 6ου αι., στην οποία ανήκουν οι λυρικοί ποιητές και οι ιστοριογράφοι (λ.χ. Ηρόδοτος).
Λόγιοι πριν από τον Έρασμο
thumb|upright|left|Άγαλμα του Αντόνιο δε Νεμπρίχα έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας στη Μαδρίτη. Κατά την πρώιμη μεσαιωνική εποχή και κυρίως πριν από την Αναγέννηση η κλασική παιδεία ήταν ανύπαρκτη στη δυτική Ευρώπη, όπου κυριαρχούσε η λατινική γλώσσα. Μόλις τον 13ο αιώνα, όταν ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, χρηματοδοτήθηκε η πρώτη έδρα διδασκαλίας της Αρχαίας Ελληνικής, η οποία ωστόσο υπολειτουργούσε. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έτος 1360 ο Ιταλός ποιητής Πετράρχης (Petrarca) ισχυρίστηκε ότι γνώριζε μόνον οκτώ Ιταλούς, οι οποίοι ήταν κάτοχοι της κλασικής Ελληνικής.
Σύντομα, οι λόγιοι της Δύσης, οι οποίοι δεν έφεραν το βάρος της κληρονομημένης και εξελιγμένης προφοράς της Ελληνικής, αντιλήφθηκαν ότι η νεοελληνική προφορά απέδιδε ατελώς την κλασική γλώσσα και προκαλούσε προβλήματα στη διδασκαλία. Επί παραδείγματι, ήταν δύσκολο να εξηγηθεί η ιωτακιστική ποικιλία των γραφημάτων ι, η, υ, οι, ει, υι και επίσης η συμπεριφορά των διφθόγγων αυ, ευ, αλλά και η δυσερμήνευτη προφορά του αι ως /e/.
Ο πρώτος που διατύπωσε γραπτώς τις επιφυλάξεις του για την αξιοπιστία της νεοελληνικής προφοράς των κλασικών κειμένων φέρεται να είναι ο Ισπανός ανθρωπιστής και λόγιος Αντόνιο δε Νεμπρίχα (Antonio de Nebrija, γνωστός επίσης με το λατ. όνομα Antonius Nebrissensis, 1441-1522) σε κείμενά του που δημοσιεύθηκαν μεταξύ των ετών 1503 και 1516. Η εργασία του τιτλοφορείτο Errores Graecorum («Σφάλματα Ελλήνων») και ορισμένες παρατηρήσεις του για τη φωνητική υφή των π, β, φ, καθώς και για τα διπλά σύμφωνα αποκαλύπτουν καλή κρίση και διατηρούν την ισχύ τους.
right|thumb|Ο τυπογράφος Άλδος Μανούτιος.
Αξιοσημείωτος μεταρρυθμιστής υπήρξε επίσης ο σπουδαίος τυπογράφος Άλδος Μανούτιος (Aldus Manutius, 1458-1514), ο οποίος το 1508 δημοσίευσε το έργο Alphabetum Graecum («Ελληνικό αλφάβητο»), όπου εξηγεί γιατί είναι λανθασμένη η πεποίθηση ότι τα αρχαία διγράμματα προφέρονταν μονοφθογγισμένα. Ο ίδιος μνημονεύει για πρώτη φορά ως επιχείρημα το γνωστό επιφώνημα , με το οποίο οι αρχαίοι δήλωναν το βέλασμα των προβάτων, για να εξηγήσει τη φωνητική αξία των εν λόγω φθόγγων.
Το έργο και η συμβολή τού Εράσμου
Η κύρια προσέγγιση στην προφορά της κλασικής γλώσσας πραγματοποιήθηκε από τον μεγάλο Ολλανδό λόγιο Έρασμο (πλήρες όνομα Desiderius Erasmus Geert, 1466-1536), ο οποίος δίδαξε σε πανεπιστήμια τόσο στη Γερμανία όσο και στην Αγγλία. Ο Έρασμος δέχθηκε την ισχυρή επίδραση των λογίων που προαναφέρθηκαν, κυρίως δε των Ελλήνων τής Ιταλίας (όπως ο Ιωάννης Αργυρόπουλος, ο Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, ο Μάρκος Μουσούρος και κατ' εξοχήν ο Ιανός Λάσκαρις), οι οποίοι ως μελετητές τής κλασικής γραμματείας είχαν διατυπώσει παρατηρήσεις σχετικά με την αρχαία προφορά. Το 1528 ο Έρασμος προχώρησε στη δημοσίευση του κλασικού του έργου Dialogus de recta Latini Graecique sermonis pronuntiatione («Διάλογος περί της ορθής προφοράς του λατινικού και του ελληνικού λόγου»), το οποίο είναι γραμμένο με τη μορφή διαλόγου μεταξύ μαθητή και δασκάλου (που αλληγορικά παριστάνονται σαν λιοντάρι και αρκούδα). Στο έργο αυτό ο Έρασμος κατέδειξε τις αδυναμίες της παραδεδομένης νεοελληνικής προφοράς της αρχαίας γλώσσας, εστιάζοντας την προσοχή στις ομόηχες και ηχομιμητικές λέξεις, στα δάνεια από την Ελληνική γλώσσα στη Λατινική, καθώς και σε φαινόμενα μεταπτώσεως, τα οποία θα παρέμεναν δυσερμήνευτα αν ακολουθείτο η νεοελληνική προφορά. Σχολιάζοντας την προφορά των φωνηέντων και των συμφώνων, παρέθετε στη συνέχεια τις ευρωπαϊκές γλώσσες που συνέχιζαν ή απομακρύνονταν από την αρχαία προφορά, θεωρώντας ότι έτσι συνέβαλλε στην αποκατάσταση της εὐλαλίας (όπως σημειώνει) του αρχαίου λόγου. Μολονότι ο ίδιος δεν φαίνεται να υιοθέτησε τον τύπο προφοράς που επανασυνέθεσε, προσκρούοντας τόσο στην απροθυμία των συγχρόνων του όσο και στην αντίδραση της Καθολικής εκκλησίας (η οποία τελικά τον αφόρισε, ) ο όρος pronuntiatio erasmiana «ερασμική προφορά» (εναλλακτικώς ητακιστική προφορά) έφθασε να δηλώνει όσους αποδέχθηκαν την επιχειρηματολογία του Εράσμου.
thumb|left|Ο Έρασμος σε πίνακα του [[Χανς Χολμπάιν ο νεότερος|Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου.]]
Ο λόγος για τον οποίο η ερασμική προφορά δεν καθιερώθηκε ευθύς αμέσως σχετιζόταν, αφ’ ενός μεν με τη θρησκευτική διχοτόμηση της Ευρώπης που περιγράφηκε παραπάνω, αφ’ ετέρου δε με την αντίδραση του ακαδημαϊκού κατεστημένου προς τη μεταρρύθμιση. Φορέας της αντίδρασης ήταν, κατ’ εξοχήν, ο Γερμανός λόγιος Γιοχάνες Ρόιχλιν (Johannes Reuchlin, 1455-1522), ο οποίος επέμενε στη διατήρηση της βυζαντινής ή ιωτακιστικής προφοράς της κλασικής γλώσσας (που αποκλήθηκε ροϊχλίνεια). Κάτι που ιδιαίτερα ενοχλούσε τους οπαδούς της παραδοσιακής προφοράς ήταν ότι ο Έρασμος είχε διατυπώσει ανάλογες επιφυλάξεις σχετικά με την προφορά της έτερης κλασικής γλώσσας, της Λατινικής. Αυτό έθιγε τη μακρά παράδοση της προφοράς π.χ. του συμπλέγματος qu- ως [kv] αντί [k] ή [c], όπως συνηθιζόταν, ή των συλλαβών ti- και ce- ως [ti], [ke], αντί [tsi], [tse], όπως συνηθιζόταν.
Αποδοχή και επικράτηση της ερασμικής προφοράς στη Δύση
Δύο νέοι λόγιοι του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, οι Άγγλοι Τζον Τσικ (John Cheke) και Τόμας Σμιθ (Thomas Smith), υπήρξαν οι πρωτεργάτες της εφαρμογής της ερασμικής προφοράς το 1540, οπότε εξελέγησαν καθηγητές της Ελληνικής και του Αστικού Δικαίου αντιστοίχως. Οι εν λόγω καθηγητές βασίστηκαν, όχι μόνο στη συλλογιστική του Εράσμου, αλλά και σε παράλληλες εξελίξεις της Αγγλικής γλώσσας, η οποία τότε διερχόταν ένα στάδιο διφθογγοποίησης συγκεκριμένων φωνημάτων καθώς και την αποκαλούμενη δεύτερη μετατόπιση συμφώνων, πράγμα που βοήθησε τους κατοπινούς μελετητές να αντιληφθούν την πορεία εξελίξεως των φωνηεντικών ακολουθιών. Εντούτοις, δεν μπόρεσαν να προωθήσουν αμέσως τις ιδέες τους. Το 1542, ενόσω ο Καθολικός επίσκοπος Gardiner διατελούσε πρύτανης του πανεπιστημίου, εκδίδεται διάταγμα που απαγορεύει τη χρήση της ερασμικής προφοράς στο Κέμπριτζ. Η κατοπινή ενθρόνιση της βασίλισσας Ελισάβετ και η ανεκτική της στάση προς τη θρησκευτική μεταρρύθμιση και τη λόγια μελέτη ενεθάρρυνε τους Cheke και Smith να συστηματοποιήσουν τις προτάσεις τους περί αλλαγής της προφοράς.
Η απήχηση της ερασμικής προφοράς στον ελληνικό πνευματικό κόσμο
Στον ελληνικό χώρο, ωστόσο, τα γεγονότα είχαν άλλη τροπή. Κατά την περίοδο κοντά στην Ελληνική Επανάσταση, οι Έλληνες λόγιοι που πληροφορούνται όσα διαδραματίζονταν στην Ευρώπη σχετικά με την ερασμική προφορά την αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό ή και με απροκάλυπτη εχθρότητα. Σε αυτούς ανήκουν ο Αθανάσιος Χριστόπουλος, ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, κυρίως δε ο Θεόδωρος Παπαδημητρακόπουλος (συγγραφέας του έργου Βάσανος των περί ερασμιακής προφοράς ελληνικών αποδείξεων, 1889) και ο Φαναριώτης λόγιος Κωνσταντίνος Οικονόμος (ο εξ Οικονόμων) (συγγραφέας του έργου Περί της γνησίας προφοράς της Ελληνικής γλώσσης, 1830).
Ποικίλα κίνητρα εντοπίζονται εν σχέσει με την απορριπτική θέση των περισσοτέρων Ελλήνων λογίων. Σημαντικό ρόλο έπαιξε, όπως προαναφέρθηκε, η σύνδεση της ερασμικής προφοράς με την προτεσταντική Μεταρρύθμιση και την εναντίωση προς την Καθολική εκκλησία. Οι πηγές δείχνουν ότι πολλοί προτεστάντες λόγιοι της Δυτικής Ευρώπης, παρά την αναμφισβήτητη επιστημονική τους κατάρτιση, έτειναν να θεωρούν τους (Ορθοδόξους) Έλληνες λογίους της διασποράς αμόρφωτους, δεισιδαίμονες και «αμαθείς», διότι δεν διέσωσαν την «αληθή προφορά» (pronuntiatio recta) της κλασικής γλώσσας. Το γεγονός ότι το ελληνικό Γένος υπήρξε επί αιώνες υπόδουλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επέσυρε την περιφρόνηση των λογίων της Δύσεως, οι οποίοι επιχείρησαν τώρα να διορθώσουν την κληρονομηθείσα υστεροβυζαντινή-νεοελληνική προφορά. Κάτι ακόμη που επέτεινε την αντίθεση των Ελλήνων λογίων ήταν ότι η ερασμική προφορά συνοδευόταν από πρότυπο ή σχήμα τονισμού, το οποίο ταίριαζε στα δεδομένα της Λατινικής, διότι στηριζόταν στην ποσότητα της συλλαβής και όχι στον δυναμικό τόνο.
Ο πατέρας της επιστημονικής γλωσσολογίας στην Ελλάδα Γεώργιος Χατζιδάκις υπήρξε ο εισηγητής της νεωτεριστικής προφοράς στη χώρα, αποδεικνύοντας με μεθοδικό τρόπο ότι η προφορά της Ελληνικής είχε μεταβληθεί με την πάροδο των αιώνων. Αν και δεν εισηγήθηκε την εισαγωγή της μεταρρυθμισμένης προφοράς στην ελληνική εκπαίδευση (για πρακτικούς λόγους), εξήγησε ωστόσο ότι η παραθεώρηση της διαφοράς προσέδιδε παραπλανητική εικόνα για τη γλώσσα σε όσους δεν είχαν μελετήσει συστηματικά το θέμα.
Στις ακόλουθες ενότητες θα εξεταστούν τα τεκμήρια που αποδεικνύουν ότι η προφορά της κλασικής γλώσσας διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από την προφορά της υστεροβυζαντινής. Μολονότι η ερασμική απόδοση έχει σημαντικές ατέλειες, πολλές από τις οποίες έχουν επισημανθεί σε νεότερες μελέτες, εξακολουθεί να αποτελεί πιο αξιόπιστη προσέγγιση του φωνολογικού συστήματος της Αρχαίας Ελληνικής εν σχέσει με την αντίστοιχη εξελιγμένη νεοελληνική. Μερικά από τα στοιχεία που παρατίθενται στη συνέχεια είχαν ήδη επισημανθεί από τα κείμενα του Εράσμου.
Τεκμήρια της αρχαίας προφοράς
Οι γνώσεις μας για την επανασύνθεση της αρχαίας προφοράς της κλασικής γλώσσας στηρίζονται στα εξής σημαντικά τεκμήρια:
Τεκμήρια του φωνολογικού συστήματος
Η ποικιλία των φθόγγων ' που αντιστοιχούν σε νεοελληνική προφορά [i] και των ' με προφορά [o:] και το <ο> με προφορά [ο] θα αποτελούσε αδικαιολόγητη και περιττή πολυτέλεια για την κλασική γλώσσα. Οι περιπτώσεις συγχύσεως από ομοηχία θα ήταν πολλές:  κ.ά.