cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρλο Αϊμονίνο
Συγγραφέας και εκδότης
Το 1973, ο Αϊμονίνο έκδωσε το L'Abitazione Razionale: Atti de Congressi CIAM 1929-30, (Ορθολογική Κατοικία. Πρακτικά συνεδρίου CIAM 1920-3-) μια ανάλυση των ενοικιαζόμενων δημοσίων κτηριακών συγκροτημάτων. Εκεί καταλογογράφησε και ανέλυσε σχέδια διαμερισμάτων που αποτύπωναν μοντερνιστικές εξελίξεις σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις, καθώς επίσης και παλαιότερες κατοικίες. Τούτη η έκδοση είναι ένα από τα πρωιμότερα δείγματα τυπολογικής προσέγγισης στην πολεοδομία και την αρχιτεκτονική, κεντρικού ενδιαφέροντος για τα κινήματα των Νεο-Ορθολογιστών και της Νέας Πολεοδομίας. Το βιβλίο περιείχε επίσης ανατυπώσεις μελετών για τα ενοικιαζόμενα δημόσια κτηριακά συγκροτήματα από το Διεθνές Συνέδριο της Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής (Congrès International d'Architecture Moderne) (CIAM) στη Φραγκφούρτη το 1929 [μελέτες από τους Ζίγκρφιντ Γκιέντιον (Siegfried Giedion) Ερνστ Μέι (Ernst May) Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius), Λε Κορμπιζιέ (Le Corbusier) Βιτόρ Μπουρζουά (Victor Bourgeois)] και στις Βρυξέλες το 1930 (Γκιέντιον, Μπον και Κάουφμαν, Γκρόπιους, Ρίτσαρντ Νέουτρα (Richard Neutra), και Τιτζ).
Πολεοδομία
Σε ό,τι αφορά στην πολεοδομική του δραστηριότητα ο Αϊμονίνο ανέπτυξε την ιδέα του διοικητικού κέντρου ως ικανού εργαλείου για τη σύνδεση της πόλης με τα περίχωρά της. Η ιδέα του θεωρήθηκε εφαρμόσιμη ιδιαίτερα σε αναγνωρίσιμα τυπολογικά πολεοδομικά σχήματα.
Έθεσε σε πρακτική εφαρμογή τις ιδέες του σε προτάσεις που υπέβαλε το 1962 για τα κέντρα των πόλεων του Τορίνο και της Μπολόνια.
Studio AYDE
Το 1960 ίδρυσε το Studio AYDE με τον αδελφό του Μαουρίτσιο Αϊμονίνο και τον Αλεσάντρο ντε Ρόσι (Alessandro De Rossi).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Πολεοδόμοι
Άλφρεντ Χέρμαν Φριντ
Ο Άλφρεντ Χέρμαν Φριντ (γερμανικά: Alfred Hermann Fried, 11 Νοεμβρίου 1864 – 5 Μαΐου 1921) ήταν Αυστροεβραίος ειρηνιστής, διαφημιστής, δημοσιογράφος, συνιδρυτής του γερμανικού κινήματος ειρήνης, και ο νικητής (με τον Τόμπιας Άσσερ) του Βραβείου Νομπέλ Ειρήνης το 1911.
Ζωή
Γεννήθηκε στη Βιέννη της Αυστροουγγαρίας, ο Φριντ εγκατέλειψε το σχολείο σε ηλικία 15 ετών και ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα βιβλιοπωλείο. Το 1883 μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου άνοιξε δικό του βιβλιοπωλείο το 1887. Μετά τη δημοσίευση του Die Waffen nieder! (Αφήστε Κάτω τα Όπλα Σας) από την Μπέρτα φον Ζούτνερ το 1889, ο Φριντ και η φον Ζούτνερ άρχισαν να εκδίδουν ένα περιοδικό με το ίδιο όνομα το 1892. Στα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο ''Die Waffen nieder! και το διάδοχό του, το Die Friedenswarte'' (Το ρολόι της ειρήνης), επέδειξε την ειρηνιστική φιλοσοφία του.
Ο Φριντ ήταν μέλος του κινήματος της Εσπεράντο. Το 1903 εξέδωσε ένα βιβλίο, το Lehrbuch der internationalen Hilfssprache Esperanto (Βιβλίο της Διεθνούς Γλώσσας Εσπεράντο).
Το 1909 συνεργάστηκε με τους Πωλ Οτλέ και Ανρί λα Φωνταίν του Κεντρικού Γραφείου Διεθνών Ενώσεων στην προετοιμασία της Annuaire de la Vie Internationale.
Το 1911 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον Τομπίας Άσερ. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε στην Ελβετία και πέθανε στη Βιέννη το 1921. Οι στάχτες του θάφτηκαν στο Φοϊερχάλλε Ζίμερινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Κοινωνική θέση
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνιολογία
Τζίμι Γκριβς
Ο Τζέιμς Πίτερ «Τζίμι» Γκριβς (αγγλικά: James Peter "Jimmy" Greaves, 20 Φεβρουαρίου 1940 – 19 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Άγγλος  διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους Άγγλους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της αγγλικής πρώτης κατηγορίας με 357 γκολ και ο παίκτης με τα περισσότερα χατ τρικ (έξι) για την Εθνική Αγγλίας. Είναι μέλος της Αίθουσας Φήμης του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Ο Γκριβς γεννήθηκε στο Μάνορ Παρκ του Λονδίνου και μεγάλωσε στο Χέινολτ. Το 1955 υπέγραψε στην Τσέλσι ως μαθητευόμενος για να γίνει ένα από τα «Παπάκια Ντρέικ» (Ντρέικ ήταν το όνομά του προπονητή ως απάντηση στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ). Έκανε σύντομα εντύπωση στο επίπεδο νέων, σημειώνοντας 51 γκολ τη χρονιά 1955–56 και 114 στην επόμενη.
Καριέρα σε συλλόγους
Την περίοδο 1960–61, γίνεται ο νεότερος παίκτης που πέρασε το όριο των 100 τερμάτων, σε ηλικία 20 ετών και 290 ημερών. Εντούτοις, ήταν απογοητευμένος από την Τσέλσι που βυθιζόταν, αγωνιστικά και οικονομικά. Το τελευταίο του παιχνίδι ήταν στις 29 Απριλίου, όπου σημείωσε το 13ο χατ-τρικ για το σύλλογο, σημειώνοντας και τα τέσσερα γκολ στην 4–3 νίκη με την Νότιγχαμ Φόρεστ. Σημείωσε ρεκόρ σεζόν σε μια ομάδα (41 γκολ σε 40 παιχνίδια πρωταθλήματος).
Είχε αποκτήσει ήδη διεθνή φήμη και υπέγραψε στην ιταλική Μίλαν τον Ιούνιο του 1961. Ωστόσο, δεν είχε καλή σχέση με τον προπονητή Νέρεο Ρόκκο, ο οποίος επέμενε να κρατήσει τους παίκτες σε αυστηρό εκπαιδευτικό καθεστώς. Ο Γκριβς σκόραρε εννέα γκολ, όμως γρήγορα έφυγε.
Μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, υπέγραψε στην  Τότεναμ το Δεκέμβριο του 1961. Έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι σκοράροντας δύο γκολ στις 9 Δεκεμβρίου 1961. Η ομάδα στη συνέχεια αντιμετώπισε τη Μπενφίκα στους ημιτελικούς του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου σκοράροντας ένα τέρμα στη Λισαβόνα, χωρίς όμως να κερδίσει την πρόκριση. Έπαιξε σε επτά παιχνίδια του Κυπέλλου σκοράροντας εννέα γκολ και κερδίζοντας τελικά το τρόπαιο του 1962. Κατά την περίοδο 1962–63, σημείωσε 37 γκολ σε 41 παιχνίδια πρωταθλήματος, τελειώνοντας ως ο πρώτος σκόρερ και πάλι. Στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, η Τότεναμ έφτασε στον τελικό, όπου συναντήθηκε με την Ατλέτικο Μαδρίτης και νικώντας το με 5–1 με δύο γκολ του Γκριβς έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κέρδισε ευρωπαϊκό τρόπαιο. Τη χρονιά εκείνη ήταν τρίτος στη ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας.
Κεντρικός επιθετικός με εξαιρετικό φυσικό ταλέντο, ο Γκρίβς είχε καλό έλεγχο της μπάλας, επιτάχυνση, αξιοσημείωτο αριστερό πόδι και ίσως πάνω απ' όλα την εξαιρετική ικανότητα να βρίσκει χρόνο και χώρο μέσα στην περιοχή του πέναλτι, όσο γεμάτη κι αν φαινόταν: γινόταν σχεδόν αόρατος στους αντίπαλους αμυντικούς μέχρι να φτάσει η μπάλα και να έρθει η στιγμή να χτυπήσει. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα σχολιαστή αγώνων.
thumb |300px|Τζίμι Γκριβς και Μπόμπι Τσάρλτον τη δεκαετία του 1960
Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Αγγλίας U23 στη νίκη 6–2 επί ​​της Βουλγαρίας το 1957, όπου σημείωσε δύο γκολ και έχασε ένα πέναλτι. Στην εθνική των ανδρών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 17 Μαΐου 1959 σημειώνοντας το μοναδικό τέρμα σε ήττα από το Περού με 4–1, καθιερώθηκε από το 1960 και το 1962 συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο σημειώνοντας ένα γκολ στην νίκη επί της Αργεντινής με 3–1. Στις 20 Νοεμβρίου 1963, σημείωσε τέσσερα γκολ στη νίκη με 8–3 με αντίπαλο τη Βόρεια Ιρλανδία. Την επόμενη χρονιά, στις 3 Οκτωβρίου, σκόραρε ένα άλλο χατ-τρικ εναντίον της ίδιας ομάδας, που τον κατέστησε τον κορυφαίο σκόρερ της Αγγλίας με 35 γκολ.
Ο Γκριβς έπαιξε μόνο τρεις φορές για την Αγγλία μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, σημειώνοντας ένα μόνο γκολ. Την εποχή εκείνη ήταν ο κορυφαίος σκόρερ της Αγγλίας, αλλά ξεπεράστηκε το επόμενο έτος από τον Μπόμπι Τσάρλτον. Αν και κλήθηκε για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968, παρέμεινε αχρησιμοποίητος σε όλο τη διοργάνωση. Αποσύρθηκε από το διεθνές ποδόσφαιρο στις αρχές του επόμενου έτους. Συνολικά σημείωσε 44 γκολ σε 57 εμφανίσεις για την Αγγλία. Σήμερα βρίσκεται στην πέμπτη θέση στην λίστα όλων των σκόρερ της εθνικής, έχοντας όμως παίξει σημαντικά λιγότερους αγώνες από αυτούς που τον έχουν ξεπεράσει. Σημείωσε το νικητήριο γκολ της Εθνικής Αγγλίας στο 87ο λεπτό στον αγώνα που έδωσε το 1963 με την πρώτη στην ιστορία Μικτή Κόσμου (με παίκτες όπως οι Αλφρέδο Ντι Στέφανο, Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Εουσέμπιο, Λεβ Γιασίν, Ντζάλμα Σάντος, Ούβε Ζέελερ, Γιόζεφ Μάζοπουστ, Ντένις Λόου), για τα 100 χρόνια της βρετανικής ποδοσφαιρικής ιστορίας και έληξε με νίκη των Άγγλων με 2–1. Επίσης, σημείωσε ένα γκολ για την Αγγλία στον αποχαιρετιστήριο αγώνα με αντίπαλο τη Μικτή Ευρώπης προς τιμήν του Στάνλεϊ Μάθιους στις 28 Απριλίου 1965.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, πολέμησε κατά του αλκοολισμού, αλλά ήταν τα τελευταία χρόνια καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, παράλυτος από τη μια πλευρά. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών στις 19 Σεπτεμβρίου 2021.
Τίτλοι και διακρίσεις
Τίτλοι Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάδερν Φούτμπολ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάρνετ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Άγγλοι αυτοβιογράφοι
Γκιούλα Σιλάγκι
Ο Γκιούλα Σιλάγκι (ουγγρικά: Gyula Szilágyi, 18 Ιανουαρίου 1923 – 17 Οκτωβρίου 2001) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Αποτελεσματικός σκόρερ, είναι 7ος στην ιστορία του ουγγρικού πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας.
Βιογραφία
Ήταν ένας από τους εκπροσώπους του «χρυσής εποχής» του ουγγρικού ποδοσφαίρου των δεκαετιών 1940 και 1950. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, την Ντεμπρέτσενι το 1939 και στην πρώτη μεταπολεμική σεζόν (1945–46), είχε εξαιρετική απόδοση - σημείωσε 42 γκολ σε 31 αγώνες. Ήταν ικανός σουτέρ και με τα δύο πόδια και διακρίνονταν ιδιαίτερα στο ψηλό παιχνίδι. Από το 1947 μεταγράφηκε στη Βάσας όπου αγωνίστηκε 14 σεζόν μέχρι το τέλος της καριέρας του. Κέρδισε από ένα πρωτάθλημα (1957) και Κύπελλο (1955) και ήταν πρώτος σκόρερ το 1957 στο μεταβατικό πρωτάθλημα της άνοιξης με 17 τέρματα. Το 1955 αναδείχθηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χώρας. Γνώρισε διεθνή επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο με την κατάκτηση του Κυπέλλου Μιτρόπα το 1956 και το 1957. Παραμένει ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου της Βάσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέμπρετσενι ΒΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάσας ΣΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Χριστόφορος Φωκαΐδης
Ο Χριστόφορος Φωκαΐδης είναι Ελληνοκύπριος ακαδημαϊκός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χριστόφορος Φωκαΐδης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο τον Ιούνιο του 1974. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, με δευτερεύοντα κλάδο τις πολιτικές επιστήμες. Συνέχισε με τουρκικές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ακολούθως, παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ευρωπαϊκή και Συγκριτική Πολιτική στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, αποκτώντας διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες.
Είναι νυμφευμένος με την Ερμιόνη Πλάτωνος και έχουν δύο υιούς.
Πολιτική Καριέρα και Σταδιοδρομία
Διετέλεσε ηγετικό στέλεχος της ΦΠΚ Πρωτοπορία Πανεπιστημίου Κύπρου και ακολούθως πρόεδρος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ) και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΣΥ, κατέχοντας τη θέση του Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού.
Διεκδίκησε εκλογή στις ευρωεκλογές του 2009 και στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εξελέγη.
Στις 7 Απριλίου 2014 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2018. Κατά τη διάρκεια της θητείας του μειώθηκε η θητεία στην Εθνική Φρουρά στους 14 μήνες και έγιναν κινήσεις και ενέργειες προς την εδραίωση της αξιοκρατίας και για τον εκσυγχρονισμό του σώματος.
Κατά την περίοδο του β' γύρου των προεδρικών εκλογών του 2023 όταν ο πρόεδρος του κόμματος Αβέρωφ Νεοφύτου τέθηκε εκτός εκλογικής μάχης και το πολιτικό γραφείο αποφάσιζε ψήφο κατά συνείδηση, δήλωσε πως για λόγους που έχουν να κάνουν με την πολιτική ηθική και το κυπριακό πρόβλημα, η ψήφος του θα πάει στον ανεξάρτητο υποψήφιο με υποστήριξη από το ΑΚΕΛ, Ανδρέα Μαυρογιάννη. Την ίδια περίοδο ο Σύνδεσμος Αποφοίτων ΦΠΚ Πρωτοπορία Πανεπιστημίου Κύπρου ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι ο ΔΗΣΥ πρέπει να αναλάβει ρόλο υπεύθυνης αντιπολίτευσης χωρίς να στηρίξει κανένα από τους δύο υποψήφιους.
Από το 2022 διατελεί χρέη Προέδρου στου Ινστιτούτο Μελετών Πολιτικής και Δημοκρατίας.
Αμπάς Μπα
Ο Αμπάς Μπα (γαλλικά: Abasse Ba) είναι Σενεγαλέζος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1976 στο Πελέλ Κιντεσά της Σενεγάλης. Αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού.
Ρινιάνο σουλλ'Άρνο
Το Ρινιάνο σουλλ'Άρνο (ιταλικά: Rignano sull'Arno) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Αμπάς Μπα
Βιογραφία
Στις 26 Απριλίου 2009, παραχωρήθηκε ως δανεικός με οψιόν αγοράς στην Αλ Ραγιάν ΣΚ, ομάδα του Κατάρ, με την οποία, ωστόσο, τραυματίστηκε σοβαρά κατά την διάρκεια της πρώτης του συμμετοχής με τα χρώματά της.
Ρινιάνο σουλλ'Άρνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Αμπάς Μπα
Βιογραφία
Στις 2 Απριλίου 2011, κατά την διάρκεια αναμέτρησης για το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας με την δεύτερη ομάδα της Λε Αβρ απέναντι στην δεύτερη ομάδα της ΦΚ Μετς, υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο δεξί γόνατο. Ο συγκεκριμένος τραυματισμός τον υποχρέωσε να αποχωρήσει από την ενεργό αγωνιστική δράση.
Ωστόσο, παρέμεινε εντός Λε Αβρ ΑΚ, εργαζόμενος, πλέον, ως μέλος του τεχνικού επιτελείου της δεύτερης ομάδας του συλλόγου, ξεκινώντας, παράλληλα, τις απαραίτητες διαδικασίες προκειμένου να λάβει δίπλωμα προπονητικής.
Μετά την πρόσληψη του Ερίκ Μομπέρτς, επέστρεψε εντός του τεχνικού επιτελείου της δεύτερης ομάδας του συλλόγου, η οποία υποβιβάστηκε στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2 μετά το πέρας της σεζόν 2012-13.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λουάν-Κουιζώ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιζόν ΦΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:ποδοσφαιριστές Αλ Ραγιάν ΣΚ
Πήχης
thumb|right|180px|Ένα ανθρώπινο χέρι με τον πήχυ επισημασμένο. Ο πήχυς (ή αντιβράχιο, λατ. antebrachium) στην ανατομία είναι το τμήμα των άνω άκρων του ανθρώπου από τον αγκώνα έως τον καρπό. Ο πήχυς συνδέεται με τον βραχίονα με την άρθρωση του αγκώνα, και με το χέρι με την άρθρωση του καρπού. Περιλαμβάνει δυο οστά, την κερκίδα και την ωλένη: η κερκίδα συνδέεται στον καρπό προς την πλευρά του αντίχειρα, ενώ η ωλένη προς την πλευρά του μικρού δακτύλου. Τα δυο αυτά οστά συνδέονται μεταξύ τους με το μεσόστεο, έναν ισχυρό υμένα, καθώς και με τις άνω και κάτω κερκιδοωλένιες αρθρώσεις.
Ο πήχυς περιλαμβάνει επίσης πολλούς μύες που σχετίζονται με την κάμψη και την έκταση των δακτύλων καθώς και την κίνηση του χεριού πάνω-κάτω, όπως και νεύρα και αρτηρίες που υποστηρίζουν τις κινήσεις αυτές. Ο πήχυς καλύπτεται από δέρμα που στο εσωτερικό μέρος του είναι λιγότερο τριχωτό απ' ό,τι στο εξωτερικό. Αντιστοιχεί στην κνήμη, τμήμα των κάτω άκρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία
Ρετζέλλο
Το Ρετζέλλο (ιταλικά: Reggello) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Πυκνότητα δόμησης
thumb|200px|Πυκνότητα δόμησης της ΑΘήνας
Πυκνότητα δόμησης ονομάζεται ο δείκτης του πληθυσμού μιας διοικητικής οντότητας προς την έκταση στην οποία κατανέμεται. Ο πληθυσμός μετράται σε κατοίκους ατομικά και η έκταση που συμπεριλαμβάνεται στα διοικητικά όρια της περιοχής μετράται σε τετραγωνικά χιλιόμετρα (δηλαδή κάτοικοι ανά χίλια στρέμματα). Μας δείχνει πόσο πυκνοκατοικημένη είναι μια περιοχή. Στα διοικητικά όρια μπορεί να συμπεριλαμβάνονται και εκτός σχεδίου εκτάσεις (όπως π.χ. ορεινοί όγκοι), οπότε η πυκνότητα δόμησης μπορεί να υπολογιστεί και αμιγώς στη θεσμοθετημένη ως οικοδομήσιμη έκταση, για να δούμε πόσο πυκνή είναι η δόμηση στην έκταση αυτή. Επιπροσθέτως, μπορούμε να υπολογίσουμε πόσα νοικοκυριά κατανέμονται σε μία έκταση, λαμβάνοντας υπόψιν μας και δημογραφικά στοιχεία (π.χ. πόσα μέλη μιας οικογένειας μένουν σε ένα διαμέρισμα και πόσο χώρο καταλαμβάνουν).
Κατηγορία:Πολεοδομία
Densidat de poblazión Rahvastiku tihedus Biztanle dentsitatea Densitaa da abitaant Densitatea populaţiei Густина насељености
Ρούφινα
Η Ρούφινα (ιταλικά: Rufina) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Γλύφα Φθιώτιδας
Η Γλύφα (πρώην Βλύχα ) είναι παραθαλάσσιο χωριό της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας, που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 612 κατοίκους. Αποτελεί την έδρα της τοπικής κοινότητας Γλύφας, της δημοτικής ενότητας Πελασγίας, του δήμου Στυλίδας. Στη Γλύφα υπάρχει πορθμείο που συνδέει τη Στερεά Ελλάδα με τον Αγιόκαμπο Εύβοιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας
Εθνικό Μουσείο του Χαλεπίου
Το Εθνικό Μουσείο του Χαλεπίου (متحف حلب الوطني) είναι το μεγαλύτερο μουσείο στο Χαλέπι της Συρίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1931. Βρίσκεται στην καρδιά της βόρειας πόλης στην οδό Μπαρόν, δίπλα στο διάσημο Ξενοδοχείο Μπαρόν και κοντά στην Πλατεία Μπαμπ αλ Φάραζ και στον Πύργο του Ρολογιού της. Η πλειονότητα των εκθέσεων του μουσείου είναι αφιερωμένη στην αρχαιολογία της Συρίας, με τα περισσότερα ευρήματα να προέρχονται από αρχαιολογικούς χώρους του βόρειου τμήματος της χώρας.
Τιμούρ Μοργκούνοφ
Ο Τιμούρ Μοργκούνοφ (γενν. 12 Οκτωβρίου 1996) είναι Ρώσος αθλητής που συμμετέχει στο άλμα επί κοντώ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 6.00 μ., και νέο Ευρωπαϊκό Ρεκόρ κάτω των 23.
Εθνικό Μουσείο του Χαλεπίου
Αντικείμενα μέσα στο μουσείο υπέστησαν ζημιές στον σεισμό Τουρκίας-Συρίας το 2023.
Τιμούρ Μοργκούνοφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Μοργκούνοφ
Εθνικό Μουσείο του Χαλεπίου
Ιστορία του μουσείου
Το 1931, με απόφαση των συριακών αρχών, ένα μικρό οθωμανικό παλάτι ορίστηκε ως Εθνικό Μουσείο στην πόλη του Χαλεπίου. Μετά από τρεις δεκαετίες, το κτίριο έγινε πολύ μικρό για να φιλοξενήσει τον αυξανόμενο αριθμό των εκτεθέντων αντικειμένων. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε το 1966 να κατεδαφιστεί το παλιό κτήριο του παλατιού και να αντικατασταθεί με μια μεγαλύτερη, πιο σύγχρονη κατασκευή. Η κατασκευή του νέου κτιρίου ξεκίνησε αφού η πρόταση έργου των Γιουγκοσλάβων αρχιτεκτόνων Ζντράβκο Μπρέγκοβατς και Βιένστεσλαβ Ρίχτερ κέρδισε το πρώτο βραβείο για τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό.
Τον Ιούλιο του 2016, το μουσείο χτυπήθηκε από πολυάριθμους πυραύλους και βλήματα όλμων που εκτοξεύτηκαν από τις δυνάμεις των ανταρτών. Αυτό προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στην οροφή και τη δομή του κτιρίου. Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής είχε ήδη εκκενωθεί, αλλά έχουν εκφραστεί ανησυχίες σχετικά με αντικείμενα που δεν μπορούσαν να μετακινηθούν.
Συλλογές
μικρογραφία| Αγάλματα στην είσοδο του μουσείου. Στο μουσείο εκτίθενται αντικείμενα από όλες τις ιστορικές περιόδους. Ωστόσο, τα μεγαλύτερα τμήματα του μουσείου είναι αφιερωμένα στην Εποχή του Σιδήρου και στην Ισλαμική περίοδο. Η είσοδος του μουσείου είναι μια πύλη ναού με μια γυναικεία σφίγγα από την Εποχή του Σιδήρου (9ος αιώνας π.Χ.).
Ισόγειο
Το ισόγειο αποτελείται από δύο τμήματα: το τμήμα του Προϊστορικού Πολιτισμού και το τμήμα των Αρχαίων Συριακών Πολιτισμών. Το πρώτο τμήμα είναι μια μεγάλη αίθουσα που περιέχει πολλά δείγματα ανθρώπινων αντικειμένων και εργαλείων της Λίθινης Εποχής που βρέθηκαν στις περιοχές του Χαλεπίου, της Αΐν Ντάρα και της Έμπλα. Περιέχει επίσης το παλαιότερο πολιτισμένο ανθρώπινο καταφύγιο (8500 π.Χ.) που μεταφέρθηκε από το Μουραϊμπέτ.
Το δεύτερο τμήμα χωρίζεται σε μια ομάδα αιθουσών, ταξινομημένων γεωγραφικά σύμφωνα με τις συριακές περιοχές και αφιερωμένη στους αρχαίους πολιτισμούς της Συρίας. Πολλά αντικείμενα της Εποχής του Χαλκού από τη Χάμα και την Ουγκαρίτ εκτίθενται στις αίθουσες, αγάλματα και σφηνοειδή γραφή από το Μάρι, καθώς και κομμάτια που ανακάλυψε ο Μαξ Μαλόουαν στην τοποθεσία Τελ Μπρακ. Επιπλέον, βρέθηκαν υλικά της Εποχής του Σιδήρου και αγάλματα ασσυριακού ρυθμού από αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής της Άνω Μεσοποταμίας και της περιοχής του Ευφράτη. μικρογραφία| Ο [[Τεσούμπ ήTarhunzas, Tarhius, ο Νεοχεττατικός θεός της καταιγίδας]]
Δεύτερος όροφος
Ο επάνω όροφος του μουσείου περιλαμβάνει τρεις ενότητες:
Αυλή
Η εσωτερική αυλή του μουσείου φιλοξενεί τεράστια βασαλτικά αγάλματα αρχαίων Χετταίων και Ρωμαϊκών μυθολογικών χαρακτήρων και μια μεγάλη μωσαϊκή φιγούρα του 3ου αιώνα. Στην εξωτερική αυλή εκτίθενται μνημεία ασσυριακού, αραμαϊκού, βυζαντινού και αραβικού πολιτισμού.
Αμανίτης ο μυγοκτόνος
Ο Αμανίτης ο μυγοκτόνος (Amanita muscaria), κοινώς γνωστός ως τρελομανίταρο, ζουρλομανίταρο ή αγαρικό των μυγών, είναι βασιδιομύκητας του γένους Αμανίτης. Είναι επίσης μανιτάρι μουσκιμόλης. Ενδημικός σε όλες τις εύκρατες και ψυχρές περιοχές του βορείου ημισφαιρίου, ο Αμανίτης ο μυγοκτόνος έχει ακούσια εισαχθεί σε πολλές χώρες στο νότιο ημισφαίριο, σε γενικές γραμμές ως συμβιωτικό είδος σε φυτείες πεύκων και σημύδας, και τώρα είναι ένα πραγματικά κοσμοπολίτικο είδος. Συσχετίζεται με διάφορα φυλλοβόλα και κωνοφόρα δέντρα.
Αναμφισβήτητα το πιο εμβληματικό είδος μανιταριού είδη, ο αμανίτης ο μυγοκτόνος είναι ένα μεγάλο με λευκά βράγχια και λευκά στίγματα, συνήθως κόκκινο μανιτάρι, και είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και πιο συχνά μανιτάρια στη λαϊκή κουλτούρα.
Παρά τα εύκολα διακριτά χαρακτηριστικά του, το Amanita muscaria είναι ένας μύκητας με πολλές γνωστές παραλλαγές ή υποείδη. Αυτά τα υποείδη είναι ελαφρώς διαφορετικά, μερικά έχουν κίτρινα ή λευκά καπέλα, αλλά συνήθως αναγνωρίζονται από τις αξιοσημείωτες λευκές κηλίδες τους. Η πρόσφατη έρευνα DNA για τους μύκητες έδειξε, ωστόσο, ότι ορισμένες από αυτές τις παραλλαγές δεν ανήκουν στο είδος μυγοκτόνος, όπως το Amanita persicina, αλλά το κοινό όνομα «αγαρικό μυγών» παραμένει.
Αν και ταξινομούνται ως δηλητηριώδεις, οι αναφορές θανάτων από ανθρώπους που οφείλονται σε κατάποση Αμανίτη του μυγοκτόνου είναι εξαιρετικά σπάνιες. Αφού βραστεί δύο φορές με αποστράγγιση νερού - το οποίο εξασθενεί την τοξικότητά του και διαλύει τις ψυχοδραστικές ουσίες του μανιταριού - τρώγεται σε μέρη της Ευρώπης, της Ασίας και της Βόρειας Αμερικής. Όλες οι ποικιλίες Amanita muscaria, αλλά συγκεκριμένα ''η var. muscaria'', είναι γνωστές για τις παραισθησιογόνες ιδιότητές τους, με τα κύρια ψυχοδραστικά συστατικά να είναι οι νευροτοξίνες ιμποτινικό οξύ και η μουσκιμόλη. Μια τοπική ποικιλία του μανιταριού χρησιμοποιήθηκε ως μεθυστικό και ενθεογόνο από τους αυτόχθονες λαούς της Σιβηρίας και από τους Σάμι, και έχει θρησκευτική σημασία σε αυτούς τους πολιτισμούς. Υπήρξαν πολλές εικασίες σχετικά με την πιθανή παραδοσιακή χρήση αυτού του μανιταριού ως τοξικού σε άλλα μέρη όπως η Μέση Ανατολή, η Ευρασία, η Βόρεια Αμερική και η Σκανδιναβία.
Ταξινόμηση και ονομασία
Το όνομα του μανιταριού σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες θεωρείται ότι προέρχεται από τη χρήση του ως εντομοκτόνου όταν πασπαλίζεται με γάλα. Αυτή η πρακτική έχει καταγραφεί σε γερμανόφωνα και σλαβόφωνα μέρη της Ευρώπης, καθώς και από την περιοχή Βόσγια και θύλακες αλλού στη Γαλλία και τη Ρουμανία. Ο Αλβέρτος ο Μέγας ήταν ο πρώτος που το κατέγραψε στο έργο του De vegetabilibus λίγο πριν από το 1256, σχολιάζοντας το vocatur fungus muscarum, eo quod in lacte pulverizatus interfuits muscas, «ονομάζεται μανιτάρι μύγας επειδή γίνεται σκόνη και διαλύεται στο γάλα για να σκοτώσει τις μύγες.» μικρογραφία| Δείχνοντας το μερικό πέπλο κάτω από το καπέλο να πέφτει για να σχηματίσει ένα δαχτυλίδι γύρω από το στύπο Το 16ο αιώνα, ο Φλαμανδός βοτανολόγος Κάρολος Κλούσιος εντόπισε την πρακτική του καταιονισμού της σε γάλα σε Φρανκφούρτη στη Γερμανία, ενώ ο Κάρολος Λινναίος, ο «πατέρας της ταξινομίας», τπ ανέφερε από το Σμόλαντ στη νότια Σουηδία, όπου είχε ζήσει ως παιδί. Το περιέγραψε στον τόμο δύο του Species Plantarum το 1753, δίνοντάς του το όνομα Agaricus muscarius, με το συγκεκριμένο επίθετο να προέρχεται από το λατινικό musca που σημαίνει «μύγα». Κέρδισε το σημερινό του όνομα το 1783, όταν τοποθετήθηκε στο γένος Amanita από τον Ζαν-Μπαμπίστ Λαμάρκ, ένα όνομα που εγκρίθηκε το 1821 από τον «πατέρα της μυκολογίας», Σουηδό φυσιοδίφη Ελίας Μάγκνους Φρις. Η ημερομηνία έναρξης για όλους τους μύκητες είχε οριστεί με γενική συμφωνία ως την 1η Ιανουαρίου 1821, την ημερομηνία δημοσίευσης της εργασίας του Fries, και έτσι το πλήρες όνομα ήταν τότε Amanita muscaria (L.:Fr.) Hook. Η έκδοση του Διεθνούς Κώδικα Βοτανικής Ονοματολογίας του 1987 άλλαξε τους κανόνες σχετικά με την ημερομηνία έναρξης και την πρωτογενή εργασία για ονόματα μυκήτων και τα ονόματα μπορούν πλέον να θεωρηθούν έγκυρα από την 1η Μαΐου 1753, ημερομηνία δημοσίευσης του έργου του Λινναίου. Ως εκ τούτου, ο Λινναίος και ο Λαμάρκ θεωρούνται πλέον οι ονοματιστές του Amanita muscaria (L.) Lam..
Ο Άγγλος μυκολόγος Τζον Ραμσμπόντομ ανέφερε ότι το Amanita muscaria χρησιμοποιήθηκε για την απαλλαγή από ζωύφια στην Αγγλία και τη Σουηδία και ότι το άγαρ ζωυφίων ήταν ένα παλιό εναλλακτικό όνομα για το είδος. Ο Γάλλος μυκολόγος Πιερ Μπυγιάρ ανέφερε ότι προσπάθησε χωρίς επιτυχία να αναπαράγει τις μυγοκτόνες ιδιότητές του στο έργο του Histoire des plantes vénéneuses et suspectes de la France (1784), και πρότεινε ένα νέο διωνυμικό όνομα Agaricus pseudo-aurantiacus λόγω αυτού. Μία ένωση που απομονώθηκε από τον μύκητα είναι η 1,3-διολεΐνη (1,3-δι (cis-9-οκταδεκενόυλο) γλυκερόλη), η οποία προσελκύει έντομα. Έχει υποτεθεί ότι οι μύγες αναζητούν σκόπιμα το άγαρ μυγών για τις μεθυστικές του ιδιότητες. Μια εναλλακτική παραλλαγή προτείνει ότι ο όρος μύγα- δεν αναφέρεται σε έντομα ως τέτοια αλλά μάλλον στο παραλήρημα που προκύπτει από την κατανάλωση του μύκητα. Αυτό βασίζεται στη μεσαιωνική πεποίθηση ότι οι μύγες θα μπορούσαν να εισέλθουν στο κεφάλι ενός ατόμου και να προκαλέσουν ψυχικές ασθένειες. Αρκετά τοπικά ονόματα φαίνεται να συνδέονται με αυτήν την έννοια, που σημαίνει την «τρελή» ή «ανόητη» εκδοχή του πολύ γνωστού βρώσιμου μανιταριού Amanita caesarea. Ως εκ τούτου υπάρχει oriol foll "mad oriol" στα καταλανικά, mujolo folo από την Τουλούζη, concourlo fouolo από το τμήμα Αβερόν στη Νότια Γαλλία, ovolo matto από το Τρεντίνο στην Ιταλία. Το τοπικό όνομα διαλέκτου στο Φριμπούρ στην Ελβετία είναι το tsapi de diablhou, το οποίο μεταφράζεται ως "καπέλο του διαβόλου".
Ταξινόμηση
Το Amanita muscaria είναι το τυπικό είδους του γένους. Κατ 'επέκταση, είναι επίσης το τυπικό είδος του Amanita υπογένος Amanita, καθώς και το τμήμα Amanita εντός αυτού του υπογένους. Το υπόειδος Amanita περιλαμβάνει όλα τα Amanita με αναμυλοειδή σπόρια. Το τμήμα Amanita περιλαμβάνει το είδος με τα ελαστικά υπολείμματα καθολικού πέπλου, συμπεριλαμβανομένου ενός βολβού που καταλήγει σε μια σειρά ομόκεντρων δακτυλίων και τα υπολείμματα πέπλου στο καπέλο σε μια σειρά μπαλωμάτων ή κονδυλωμάτων. Τα περισσότερα είδη αυτής της ομάδας έχουν επίσης βολβοειδή βάση. Το τμήμα Amanita αποτελείται από το A. muscaria και τους στενούς συγγενείς του, συμπεριλαμβανομένου του A pantherina (το καπέλο πάνθηρας), A. gemmata, ''Α. farinosa και A. ξανθοκέφαλος''. Σύγχρονοι ταξινομιστές μυκήτων έχουν ταξινομήσει τον Amanita muscaria και τους συμμάχους του με αυτόν τον τρόπο βασίζονται στην αδρή μορφολογία και τα αναμυλοειδή σπόρια. Δύο πρόσφατες μοριακές φυλογενετικές μελέτες επιβεβαίωσαν αυτή την ταξινόμηση ως φυσική.
Αμφισβήτηση
δεξιά|μικρογραφία| Amanita muscaria var. formosa είναι πλέον συνώνυμο του Amanita muscaria var. guessowii. Το Amanita muscaria ποικίλλει σημαντικά στη μορφολογία του και πολλές αρχές αναγνωρίζουν πολλά υποείδη ή ποικιλίες εντός του είδους. Στο The Agaricales in Modern Taxonomy, ο Γερμανός μυκολόγος Ρολφ Σίγκερ ανέφερε τρία υποείδη, αν και χωρίς περιγραφή: A. muscaria ssp. μουσκαρία, ''Α. muscaria'' ssp. americana και A. muscaria ssp. flavivolvata.
Ωστόσο, μια μοριακή φυλογενετική μελέτη του 2006 για διάφορους περιφερειακούς πληθυσμούς του ''Α. muscaria'' από το μυκητολόγο Γιόσεφ Γκεμλ και οι συνεργάτες του βρήκαν τρεις διακριτούς κλάδους μέσα σε αυτό το είδος που αντιπροσωπεύει, περίπου, τους πληθυσμούς της Ευρασίας, της Ευρασίας «υπαλπικά» και της Βόρειας Αμερικής. Στην Αλάσκα βρέθηκαν δείγματα που ανήκουν και στις τρεις ομάδες. Αυτό οδήγησε στην υπόθεση ότι αυτό ήταν το κέντρο διαφοροποίησης για αυτό το είδος. Η μελέτη εξέτασε επίσης τέσσερις ονομαστικές ποικιλίες του είδους: var. alba, var. flavivolvata, var. formosa (συμπεριλαμβανομένου του var. kira ) και var. regalis και από τις δύο περιοχές. Και οι τέσσερις ποικιλίες βρέθηκαν τόσο στους Ευρασιατικούς όσο και τους Βορειοαμερικανικούς κλάδους, στοιχεία που αποδεικνύουν ότι αυτές οι μορφολογικές μορφές είναι πολυμορφισμοί και όχι ξεχωριστά υποείδη ή ποικιλίες. Περαιτέρω μοριακή μελέτη από τον Geml και τους συναδέλφους που δημοσιεύτηκαν το 2008 δείχνουν ότι αυτές οι τρεις γενετικές ομάδες, καθώς και μια τέταρτη που σχετίζεται με τα δάση στις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες και δύο ακόμη στο νησί Σάντα Κρουζ στην Καλιφόρνια, οριοθετούνται μεταξύ τους αρκετά γενετικά να θεωρούνται ξεχωριστά είδη. Έτσι το A. muscaria όπως είναι σήμερα είναι, προφανώς, ένα σύμπλεγμα ειδών. Το συγκρότημα περιλαμβάνει επίσης τουλάχιστον τρία άλλα στενά συνδεδεμένα τάξα που σήμερα θεωρούνται είδη: το A. breckonii είναι μανιτάρι που συνδέεται με κωνοφόρα από τον βορειοδυτικό Ειρηνικό και τα καφέ A. gioiosa και A. ετερόχρωμος από τη λεκάνη της Μεσογείου και από τη Σαρδηνία αντίστοιχα. Και τα δύο αυτά τελευταία βρέθηκαν με δέντρα ευκαλύπτου και κίστου και δεν είναι σαφές εάν είναι εγγενείς ή έχουν εισαχθεί από την Αυστραλία.
Περιγραφή
εναλλ.=A white-fleshed mushroom with a red skin cut in half|δεξιά|μικρογραφία| Διατομή του καρποφόρου σώματος, που δείχνει χρωστική ουσία κάτω από το δέρμα και ελεύθερα βράγχια Ένα μεγάλο, ευδιάκριτο μανιτάρι, το Amanita muscaria είναι γενικά κοινό και πολυάριθμο όπου μεγαλώνει, και συχνά βρίσκεται σε ομάδες με βασιδιοκαρίδες σε όλα τα στάδια ανάπτυξης. Τα καρποφόρα σώματα βγαίνουν από το έδαφος μοιάζοντας με λευκά αυγά. Αφού αναδυθεί από το έδαφος, το καπέλο καλύπτεται με πολλά μικρά κονδυλώματα σε σχήμα λευκής έως κίτρινης πυραμίδας. Αυτά είναι απομεινάρια του καθολικού πέπλου, μια μεμβράνη που περικλείει ολόκληρο το μανιτάρι όταν είναι ακόμα πολύ νεαρό. Η τομή του μανιταριού σε αυτό το στάδιο αποκαλύπτει ένα χαρακτηριστικό κιτρινωπό στρώμα δέρματος κάτω από το πέπλο, το οποίο βοηθά στην αναγνώριση. Καθώς ο μύκητας μεγαλώνει, το κόκκινο χρώμα εμφανίζεται μέσω του σπασμένου πέπλου και τα κονδυλώματα γίνονται λιγότερο εμφανή. Δεν αλλάζουν σε μέγεθος, αλλά μικραίνουν σε σχέση με την επεκτεινόμενη περιοχή του δέρματος. Το καπέλο αλλάζει από σφαίρα σε ημισφαίριο, και τέλος σε πλάκα και επίπεδο σε ώριμα δείγματα. Πλήρως αναπτυγμένο, το φωτεινό κόκκινο καπέλο είναι συνήθως περίπου διάμετρο 8-20 εκατοστά, αν και έχουν βρεθεί και μεγαλύτερα δείγματα. Το κόκκινο χρώμα μπορεί να εξασθενίσει μετά από βροχή και σε παλαιότερα μανιτάρια.
Κατανομή και ενδιαίτημα
αριστερά|μικρογραφία| A. muscaria σε φυτεία Pinus radiata, κοντά στο Εθνικό Πάρκο όρους Φιλντ, [[Τασμανία]] Το Amanita muscaria είναι κοσμοπολίτικο μανιτάρι, ιθαγενές σε κωνοφόρα και φυλλοβόλα δάση σε όλες τις εύκρατες και βόρειες περιοχές του Βόρειου Ημισφαιρίου, συμπεριλαμβανομένων υψηλότερων υψομέτρων σε θερμότερα γεωγραφικά πλάτη, σε περιοχές όπως το Χίντου Κους, η Μεσόγειος και η Κεντρική Αμερική. Μια πρόσφατη μοριακή μελέτη προτείνει ότι είχε προγονική προέλευση στην περιοχή Σιβηρίας - Βερίγγειου στην Τριτογενή περίοδο, πριν εξαπλωθεί σε όλη την Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Η εποχή της καρποφορίας ποικίλλει σε διαφορετικά κλίματα: η καρποφορία εμφανίζεται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο στο μεγαλύτερο τμήμα της Βόρειας Αμερικής, αλλά αργότερα το φθινόπωρο και τις αρχές του χειμώνα στις ακτές του Ειρηνικού. Αυτό το είδος βρίσκεται συχνά σε παρόμοιες τοποθεσίες με το Boletus edulis και μπορεί να εμφανιστεί σε δακτυλίους μανιταριών. Μεταφέρεται με σπορόφυτα πεύκου, έχει μεταφερθεί ευρέως στο νότιο ημισφαίριο, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας, Νότιας Αφρικής και Νότιας Αμερικής, όπου μπορεί να βρεθεί στις νότιες βραζιλιάνικες πολιτείες Παρανά και Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.
Τοξικότητα
εναλλ.=a tall red mushroom with a few white spots on the cap|μικρογραφία| Ώριμο. Οι λευκές κηλίδες μπορεί να ξεπλυθούν με έντονες βροχοπτώσεις. Η δηλητηρίαση από Amanita muscaria έχει συμβεί σε μικρά παιδιά και σε άτομα που κατανάλωναν τα μανιτάρια για παραισθησιογόνο εμπειρία. Περιστασιακά έχει καταναλωθεί λάθος, επειδή οι ανώριμες μορφές κουμπιού μοιάζουν με λυκόπερδο. Οι λευκές κηλίδες μερικές φορές ξεπλένονται κατά τη διάρκεια της έντονης βροχής και τα μανιτάρια τότε μπορεί να φαίνεται ότι είναι το βρώσιμο Α. καισαρικός.
Τα δραστικά συστατικά αυτού του είδους είναι υδατοδιαλυτά, και το βράσιμο και η απόρριψη του νερού μαγειρέματος αποτοξινώνουν τουλάχιστον μερικώς το Αμανίτη τον μυγοκτόνο. Η ξήρανση μπορεί να αυξήσει τη δραστικότητα, καθώς η διαδικασία διευκολύνει τη μετατροπή του ιμποτενικού οξέος στην πιο ισχυρή μουσκιμόλη. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, μόλις αποτοξινωθεί, το μανιτάρι γίνεται βρώσιμο. Ο Δρ Πάτρικ Χάρντινγκ περιγράφει το έθιμο της λαπωνίας για την επεξεργασία του αμανίτη του μυγοκτόνου μέσω των ταράνδων
Φαρμακολογία
Οι κύριες τοξίνες που εμπλέκονται στη δηλητηρίαση από αμανίτη τον μυγοκτόνο είναι η μουσκιμόλη (3-υδροξυ-5-αμινομεθυλ-1-ισοξαζόλη, ένα ακόρεστο κυκλικό υδροξαμικό οξύ ) και το σχετικό αμινοξύ ιμποτινικό οξύ. Η μουσκιμόλη είναι το προϊόν της αποκαρβοξυλίωσης (συνήθως με ξήρανση) του ιμποτενικού οξέος. Η μουσκιμόλη και το ιμποτενικό οξύ ανακαλύφθηκαν στα μέσα του 20ού αιώνα. Ερευνητές στην Αγγλία, Ιαπωνία, και Ελβετία έδειξαν ότι οι επιδράσεις που παράγονται οφείλονται κυρίως στο ιμποτενικό οξύ και στο μουσκιμόλη και όχι στη μουσκαρίνη. Αυτές οι τοξίνες δεν κατανέμονται ομοιόμορφα στο μανιτάρι. Οι περισσότερες εντοπίζονται στο καπέλου, μέτρια ποσότητα στη βάση, με τη μικρότερη ποσότητα στο μίσχο. Αρκετά γρήγορα, μεταξύ 20 και 90 λεπτών μετά την κατάποση, ένα σημαντικό κλάσμα του ιμποτενικού οξέος απεκκρίνεται μη μεταβολισμένο στα ούρα του καταναλωτή. Σχεδόν καθόλου μουσκιμόλη δεν εκκρίνεται όταν καταναλώνεται καθαρό ιμποτενικό οξύ, αλλά η μουσκιμόλη ανιχνεύεται στα ούρα μετά την κατανάλωση ''Α. muscaria'', το οποίο περιέχει τόσο ιβοτινικό οξύ όσο και μουσκιμόλη.
Το ιμποτενικό οξύ και η μουσκιμόλη σχετίζονται δομικά μεταξύ τους και με δύο κύριους νευροδιαβιβαστές του κεντρικού νευρικού συστήματος: το γλουταμικό οξύ και το GABA αντίστοιχα. Το ιμποτενικό οξύ και η μουσκιμόλη δρουν όπως αυτοί οι νευροδιαβιβαστές, ενώ η μουσκιμόλη είναι ισχυρός αγωνιστής GABAA, ενώ το ιμποτενικό οξύ είναι αγωνιστής των υποδοχέων γλουταμικού ΝΜDΑ και ορισμένων μεταβοτροπικών υποδοχέων γλουταμικού που εμπλέκονται στον έλεγχο της νευρωνικής δραστηριότητας. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις πιστεύεται ότι προκαλούν τα ψυχοδραστικά αποτελέσματα που παρατηρούνται στη δηλητηρίαση.
Αρκαδικό Χωριό
Το Αρκαδικό Χωριό είναι οικισμός στην επαρχία Βόρειας Κυνουρίας της Αρκαδίας.
Αμανίτης ο μυγοκτόνος
Συμπτώματα
Σε περιπτώσεις σοβαρής δηλητηρίασης, το μανιτάρι προκαλεί παραλήρημα, κάπως παρόμοιο με την αντιχολινεργική δηλητηρίαση (όπως αυτή που προκαλείται από το Datura stramonium), που χαρακτηρίζεται από περιόδους έντονης διέγερσης με σύγχυση, ψευδαισθήσεις και ευερεθιστότητα ακολουθούμενες από περιόδους καταστολής του κεντρικού νευρικού συστήματος. Επιληπτικές κρίσεις και κώμα μπορεί επίσης να εμφανιστούν σε σοβαρές δηλητηριάσεις. Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως μετά από περίπου 30 έως 90 λεπτά και κορυφώνονται εντός τριών ωρών, αλλά ορισμένα αποτελέσματα μπορεί να διαρκέσουν αρκετές ημέρες. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η ανάρρωση είναι πλήρης εντός 12 έως 24 ώρες. Το αποτέλεσμα είναι πολύ μεταβλητό μεταξύ των ατόμων, με παρόμοιες δόσεις που πιθανώς προκαλούν εντελώς διαφορετικές αντιδράσεις. Μερικοί άνθρωποι που υποφέρουν από τοξίκωση έχουν παρουσιάσει πονοκεφάλους έως και δέκα ώρες μετά. Οπισθοδρομική αμνησία και η υπνηλία μπορεί να προκύψουν μετά την ανάρρωση.
Αρκαδικό Χωριό
Τοποθεσία
Είναι χτισμένο σε μια χερσόνησο στη θέση Μικρή Pεποντίνα, μετά το χωριό Άγιος Ανδρέας στο δρόμο για το Λεωνίδιο, επί της Αρκαδικής Ριβιέρας. Δυτικά του υψώνεται η οροσειρά του Πάρνωνα. Απέχει 55 χλμ ανατολικά από την Τρίπολη, 45 χλμ νότια από το Ναύπλιο, 12 χλμ νότια από το Άστρος και 33 χλμ βόρεια από το Λεωνίδιο.
Πληροφορίες
Πρόκειται για έναν πρότυπο και αυτοτελή οικισμό που συνελήφθη σαν ιδέα στις αρχές της δεκαετίας του '80 από Αρκάδες ομογενείς της Αμερικής και ξεκίνησε να υλοποιείται στα τέλη της. Εντάχθηκε στο πλαίσιο ενός εθνικού πιλοτικού προγράμματος που σκοπό είχε την επανασύνδεση απόδημων Ελλήνων με τον τόπο καταγωγής τους μέσω της δημιουργίας παραθεριστικών κατοικιών. Στην τελική φάση του προγράμματος προβλεπόταν να κατασκευασθούν 300-350 κατοικίες, ξενοδοχείο, συνεδριακό κέντρο, χώροι άθλησης και άλλες εγκαταστάσεις, όμως η ελληνική κρίση χρέους έχει θέσει την ολοκλήρωσή του εν αμφιβόλω.
Αμανίτης ο μυγοκτόνος
Θεραπεία
Θα πρέπει να αναζητηθεί ιατρική βοήθεια σε περιπτώσεις υποψίας δηλητηρίασης. Εάν η καθυστέρηση μεταξύ κατάποσης και θεραπείας είναι μικρότερη από τέσσερις ώρες, δίνεται ενεργός άνθρακας. Η πλύση στομάχου μπορεί να εξεταστεί εάν ο ασθενής εμφανιστεί εντός μίας ώρας από την κατάποση. Η πρόκληση εμετού με σιρόπι ιπεκουάνα δεν συνιστάται πλέον σε οποιαδήποτε κατάσταση δηλητηρίασης.
Αρκαδικό Χωριό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Αμανίτης ο μυγοκτόνος
Θεραπεία
Δεν υπάρχει αντίδοτο και η υποστηρικτική φροντίδα είναι ο βασικός παράγοντας της περαιτέρω θεραπείας για την τοξίκωση. Αν και μερικές φορές αναφέρεται ως ένα παραληρητικό και ενώ η μουσκαρίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά από ''Α. muscaria'' και ως τέτοιο είναι συνονόματό του, η μουσκιμόλη δεν έχει δράση, είτε ως αγωνιστής ή ανταγωνιστής, στο μουσκαρινικό υποδοχέα ακετυλοχολίνης, και ως εκ τούτου η ατροπίνη ή η φυσοστιγμίνη ως δεν συνιστάται αντίδοτο. Εάν ένας ασθενής είναι παραληρητικός ή ταραγμένος, αυτό μπορεί συνήθως να αντιμετωπιστεί με διαβεβαίωση και, εάν είναι απαραίτητο, με φυσικούς περιορισμούς. Μια βενζοδιαζεπίνη όπως η διαζεπάμη ή η λοραζεπάμη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο της μαχητικότητας, της διέγερσης, της μυϊκής υπερδραστηριότητας και των επιληπτικών κρίσεων. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο μικρές δόσεις, καθώς ενδέχεται να επιδεινώσουν τις αναπνευστικές κατασταλτικές επιδράσεις της μουσκιμόλης. Ο επαναλαμβανόμενος έμετος είναι σπάνιος, αλλά εάν υπάρχει μπορεί να οδηγήσει σε ανισορροπίες υγρών και ηλεκτρολυτών. Ενδέχεται να απαιτείται ενδοφλέβια ενυδάτωση ή αντικατάσταση ηλεκτρολυτών. Σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να αναπτύξουν απώλεια συνείδησης ή κώμα και μπορεί να χρειάζονται διασωλήνωση και τεχνητό αερισμό. Η αιμοκάθαρση μπορεί να απομακρύνει τις τοξίνες, αν και αυτή η παρέμβαση θεωρείται γενικά περιττή. Με τη σύγχρονη ιατρική θεραπεία, η πρόγνωση είναι συνήθως καλή μετά από υποστηρικτική θεραπεία.
Ψυχοδραστική χρήση
εναλλ.=Amanita muscaria in Mount Lofty, South Australia|μικρογραφία| Στους βοτανικούς κήπους όρους Λόφτι, Νότια Αυστραλία Το ευρύ φάσμα ψυχοδραστικών επιδράσεων έχει περιγραφεί διαφορετικά ως καταθλιπτικό, ηρεμιστικό - υπνωτικό, ψυχεδελικό, διαχωριστικό ή παραληρητικό. Ωστόσο, μπορεί να εμφανιστούν παράδοξα αποτελέσματα όπως η διέγερση. Ενδέχεται να εμφανιστούν αντιληπτικά φαινόμενα όπως συναισθησία, μακροψία και μικροψία. Οι δύο τελευταίες επιδράσεις μπορεί να εμφανιστούν ταυτόχρονα ή εναλλακτικά ως μέρος του συνδρόμου Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, που είναι συλλογικά γνωστές ως δυσμετρωπία, μαζί με σχετικές παραμορφώσεις της πελοψίας και της τηλεοψίας. Ορισμένοι χρήστες αναφέρουν διαυγή όνειρα υπό την επίδραση των υπνωτικών του αποτελεσμάτων. Σε αντίθεση με τη Psilocybe cubensis, ο A. muscaria δεν μπορεί να καλλιεργηθεί εμπορικά, λόγω της μυκορριζικής σχέσης του με τις ρίζες των πεύκων. Ωστόσο, μετά την απαγόρευση των μανιταριών ψιλοκυβίνης στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2006, η πώληση του νόμιμου ''Α. muscaria'' άρχισε να αυξάνεται.
Η καθηγήτρια Μαρίγια Γκιμπούρας, μια διάσημη Λιθουανή ιστορικός, ανέφερε στον Ρ. Γκόρντον Γουάσον τη χρήση αυτού του μανιταριού στη Λιθουανία. Σε απομακρυσμένες περιοχές της Λιθουανίας, το Amanita muscaria καταναλώθηκε σε γαμήλιες γιορτές, όπου τα μανιτάρια αναμίχθηκαν με βότκα. Ο καθηγητής ανέφερε επίσης ότι οι Λιθουανοί εξήγαγαν ''Α. muscaria'' προς τους Σάμι στη Άπω Βορρά για χρήση σε σαμανικές τελετές. Οι λιθουανικές γιορτές είναι η μόνη αναφορά που έλαβε ο Γουάσον για κατάποση αμανίτη του μυγοκτόνου για θρησκευτική χρήση στην Ανατολική Ευρώπη.
Σιβηρία
μικρογραφία| Amanita muscaria, Ανατολική Σιβηρία Το Amanita muscaria χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως ενθεογόνο από πολλούς από τους αυτόχθονες λαούς της Σιβηρίας. Η χρήση του ήταν γνωστή σε όλους σχεδόν τους λαούς που μιλούν την Ουραλική της δυτικής Σιβηρίας και τους λαούς που μιλούν τις παλαιοσιβηρικές γλώσσες της Ρωσικής Άπω Ανατολής. Υπάρχουν μόνο μεμονωμένες αναφορές για χρήση αμανίτη του μυγοκτόνου στους Τουρκικούς και Τουγκουσικούς λαούς της κεντρικής Σιβηρίας και πιστεύεται ότι συνολικά η ενθεογόνος χρήση του αμανίτη του μουσκαρινικού δεν ασκείται από αυτούς τους λαούς. Στη δυτική Σιβηρία, η χρήση του ''Α. muscaria'' περιοριζόταν στους σαμάνους, οι οποίοι το χρησιμοποίησαν ως εναλλακτική μέθοδο για την επίτευξη έκστασης. (Κανονικά, οι σαμάροι της Σιβηρίας επιτυγχάνουν έκσταση με παρατεταμένο ντράμ και χορό). Στην ανατολική Σιβηρία, ο ''Α. muscaria'' χρησιμοποιήθηκε τόσο από τους σαμάνους όσο και από τους κοσμικούς, και χρησιμοποιήθηκε τόσο ψυχαγωγικά όσο και θρησκευτικά. Στην ανατολική Σιβηρία, ο σαμάνος έπαιρνε τα μανιτάρια και άλλοι έπιναν τα ούρα του. Αυτά τα ούρα, που εξακολουθούν να περιέχουν ψυχοδραστικά στοιχεία, μπορεί να είναι πιο ισχυρά από το A. muscaria με λιγότερα αρνητικά αποτελέσματα, όπως εφίδρωση και συσπάσεις, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο αρχικός χρήστης μπορεί να λειτουργήσει ως φίλτρο διαλογής για άλλα συστατικά του μανιταριού.
Οι Κοριάκες της ανατολικής Σιβηρίας έχουν μια ιστορία για τον αμανίτη τον μυγοκτόνο (wapaq) που επέτρεψε στο Μεγάλο Κοράκι να μεταφέρει μια φάλαινα στο σπίτι του. Στην ιστορία, η θεότητα Vahiyinin ( «Ύπαρξη») έφτυσε στο χώμα, και του σάλιο έγινε ο wapaq, και το σάλιο του γίνεται τα κονδυλώματα. Αφού βίωσε τη δύναμη του wapaq, το Κοράκι ήταν τόσο ενθουσιασμένος που του είπε να μεγαλώσει για πάντα στη γη, ώστε τα παιδιά του, οι άνθρωποι, να μπορούν να μάθουν από αυτό. Μεταξύ των Κοριάκων, μιαλαταγραφή ανέφερε ότι οι φτωχοί θα καταναλώνουν τα ούρα των πλουσίων, οι οποίοι θα μπορούσαν να αγοράσουν τα μανιτάρια.
Άλλες αναφορές χρήσης
Ο Φινλανδός ιστορικός Τ.Ι. Ικτόνεν αναφέρει ότι ο A. muscaria κάποτε χρησιμοποιούταν από τους Σαάμι : οι μάγοι στο Ινάρι κατανάλωναν αμανίτες μυοκτόνους με επτά στίγματα. Το 1979, οι Σαΐντ Γκολάμ Μοχτάρ και Χάρμουτ Γκέερκεν δημοσίευσαν ένα άρθρο στο οποίο ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν μια παράδοση ιατρικής και ψυχαγωγικής χρήσης αυτού του μανιταριού σε μια ομάδα που μιλάει Παράτσι στο Αφγανιστάν. Υπάρχουν επίσης μη επιβεβαιωμένες αναφορές θρησκευτικής χρήσης του αμανίτη του μυγοκτόνου σε δύο φυλές των υποαρκτικών ιθαγενών της Αμερικής. Η Οτζίμπβα εθνοβοτανίστρια, Keewaydinoquay Peschel, ανέφερε τη χρήση του σε μέλη της φυλής της, όπου ήταν γνωστή ως miskwedo. Αυτές οι πληροφορίες ελήφθησαν με ενθουσιασμό από τον Γουάσον, αν και δεν υπήρχαν στοιχεία από άλλες πηγές. Υπάρχει επίσης η καταγραφή ενός Ευρωαμερικανού που ισχυρίζεται ότι έχει εισάγει στην παράδοση των Ταλιτσόου τον Amanita muscaria.
Μυγοπαγίδα
Ο Amanita muscaria χρησιμοποιείται παραδοσιακά για να πιάνει μύγες πιθανώς λόγω της περιεκτικότητάς του σε ιβοτενικό οξύ και μουσκιμόλη. Πρόσφατα, μια ανάλυση εννέα διαφορετικών μεθόδων για την προετοιμασία του A. muscaria για να χρησιμοποιηθεί ως μυγοπαγίδα στη Σλοβενία έδειξε ότι η απελευθέρωση ιμποτενικού οξέος και μουσκιμόλης δεν εξαρτάται από τον διαλύτη (γάλα ή νερό) και ότι η θερμική και μηχανική επεξεργασία οδήγησε σε ταχύτερη εκχύλιση ιμποτενικού οξέος και μουσκιμόλης.
Σόμα
Το 1968, ο Ρ. Γκόρντον Γουάσον πρότεινε ότι ο A. muscaria ήταν το σόμα που αναφέρεται στο Ριγκβέντα της Ινδίας, ένας ισχυρισμός που έλαβε ευρεία δημοσιότητα και λαϊκή υποστήριξη εκείνη την εποχή. Σημείωσε ότι οι περιγραφές του σόμα παρέλειψαν οποιαδήποτε περιγραφή των ριζών, των στελεχών ή των σπόρων, που υποδηλώνουν ένα μανιτάρι, και χρησιμοποίησε το επίθετο hári «εκθαμβωτικό» ή «φλεγόμενο» το οποίο ο συγγραφέας ερμηνεύει ως κόκκινο. Μια γραμμή περιγράφει τους άνδρες που ουρούν σόμα. Αυτό θυμίζει την πρακτική της ανακύκλωσης ούρων στη Σιβηρία. Το σόμα αναφέρεται ότι προέρχεται "από τα βουνά", το οποίο ο Γουάσον ερμήνευσε ως το μανιτάρι που είχε μεταφερθεί με τους Άριους εισβολείς από τα βόρεια. Οι Ινδοί μελετητές Σάντος Κούμαρ Ντας και Σαχινάντα Πάντι επεσήμαναν ότι τόσο η κατανάλωση μανιταριών όσο και η κατανάλωση ούρων απαγορεύτηκαν, χρησιμοποιώντας ως πηγή το Μανουσμρτι. Το 1971, ο Βεντικός μελετητής Τζον Μπραχ από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ απέρριψε τη θεωρία του Γουάσον και σημείωσε ότι η γλώσσα ήταν πολύ ασαφής για να προσδιορίσει περιγραφή του σόμα. Στην έρευνα του 1976, Hallucinogens and Culture, ο ανθρωπολόγος Πίτερ Φερστ αξιολόγησε τα στοιχεία υπέρ και κατά της ταυτοποίησης του αμανίτη του μυγοκτόνου ως το βεδικό σόμα, καταλήγοντας διστακτικά υπέρ του. μικρογραφία| [[Ψηφιδωτό με κόκκινα μανιτάρια, που βρέθηκε στη Χριστιανική Βασιλική της Ακουιλιάς στη βόρεια Ιταλία, που χρονολογείται πριν από το 330 μ.Χ.]]
Χριστιανισμός
Ο φιλόλογος, αρχαιολόγος και μελετητής της Νεκράς Θάλασσας Τζον Μάρκ Αλέγκρο ισχυρίστηκε ότι η παλαιοχριστιανική θεολογία προήλθε από μια λατρεία γονιμότητας που περιστρέφεται γύρω από την ενθεογόνο κατανάλωση του A. muscaria στο βιβλίο του 1970, The Sacred Mushroom and the Cross, αλλά η θεωρία του βρήκε λίγη υποστήριξη από μελετητές εκτός του πεδίου της εθνομυκολογίας. Το βιβλίο επικρίθηκε από ακαδημαϊκούς και θεολόγους, όπως ο σερ Γκόντφρι Ντράιβερ, ομότιμος καθηγητής σημιτικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ο Χένρι Τσάντγουικ, ο Πρύτανης της Εκκλησίας του Χριστού στην Οξφόρδη. Ο Χριστιανός συγγραφέας Τζον Κινγκ έγραψε μια λεπτομερή αντίρρηση της θεωρίας του Αλέγκρο στο βιβλίο του 1970 «Christian View of the Mushroom Myth». σημειώνει ότι ούτε οι μυγοκτόνοι αμανίτες ούτε τα δέντρα ξενιστές τους βρίσκονται στη Μέση Ανατολή, παρόλο που υπάρχουν κέδροι και πεύκα εκεί, και επισημαίνει τη ισχνή φύση των δεσμών μεταξύ των βιβλικών και των σουμεριακών ονομάτων που επινόησε ο Αλέγκρο. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι εάν η θεωρία ήταν αληθινή, η χρήση του μανιταριού πρέπει να ήταν «το καλύτερα κρυμμένο μυστικό στον κόσμο», καθώς ήταν τόσο καλά κρυμμένο για δύο χιλιάδες χρόνια.