Σύστημα_κράτησης_αεροπορικών_θέσεων
Το ARS, τελικά εξελίχθηκε στο λεγόμενο «Ηλεκτρονικό σύστημα κράτησης θέσεων», «Σύστημα κράτησης θέσεων» ή απλά «Κεντρικό σύστημα κρατήσεων» (Computer Reservations System ή Central Reservation System (CRS)), το οποίο είναι ένα μηχανογραφικό σύστημα που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση και ανάκτηση των πληροφοριών και τη διεξαγωγή των συναλλαγών που σχετίζονται με τα αεροπορικά ταξίδια, ξενοδοχεία, ενοικιάσεις αυτοκινήτων ή δραστηριότητες. Αρχικά, σχεδιασμένο για να λειτουργεί από τις αεροπορικές εταιρίες, τα CRS αργότερα επεκτάθηκαν για χρήση και από τα γραφεία ταξιδίων. Οι μεγάλοι σημαντικοί λειτουργοί των CRS, οι οποίοι πραγματοποιούν κρατήσεις θέσεων και πωλούν εισιτήρια σε πολλαπλές αεροπορικές εταιρίες, είναι γνωστοί ως «Παγκόσμια Συστήματα Διανομής» (Global Distribution System (GDS)),  τα οποία υποστηρίζουν τα γραφεία ταξιδίωνΤην ίδια εποχή με το (Marketing subgroup), στις Βρυξέλλες λειτουργούσε παράλληλα και το (Technical subgroup), το οποίο ανά πενήντα λεπτά, αφού προηγουμένως επεξεργαζόταν, στη συνέχεια απαντούσε, στα αιτήματα του (Marketing subgroup). Εκεί, οι Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρίες βρέθηκαν μπροστά σε μια αλήθεια, ότι δηλαδή, ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός των αεροπορικών εταιριών δεν ήταν ομοιογενής - δηλαδή άλλες εταιρίες μεταξύ αυτών και η Ολυμπιακή Αεροπορία,- είχαν ηλεκτρονικό εξοπλισμό συμβατό με την IBM και οι λοιπές, ηλεκτρονικό εξοπλισμό συμβατό με την Univac. Ζητήθηκε από το (Technical subgroup), η δημιουργία ενός ενδιάμεσου (interface) που θα συνέδεε τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό της ΙΒΜ με τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό της Univac και αντιστρόφως. Το (Technical subgroup), απάντησε ότι χρειαζόταν μερικές δεκάδες ανθρωποέτη, για την κατασκευή μιας τέτοιας ενδιάμεσης συσκευής, οπότε, προτάθηκε στις αεροπορικές εταιρίες να εξοπλιστούν με ομοιόμορφο (από πλευράς συμβατότητας) ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Επειδή οι με τον IBM ηλεκτρονικό εξοπλισμό συμβατές εταιρίες, ήταν περισσότερες από αυτές που είχαν ηλεκτρονικό εξοπλισμό Univac, ζητήθηκε από τις εταιρίες που ήταν συμβατές με την Univac, να αλλάξουν σε ηλεκτρονικό εξοπλισμό συμβατό με την IBM. Η Lufthansa όμως, η οποία σημειωτέον, έως τότε είχε αλλάξει ολόκληρο τον εξοπλισμό της, σε παγκόσμια κλίμακα, μια φορά με τη Raytheon και λίαν προσφάτως (τότε) με τη Siemens (και που ήταν συμβατή με την Univac), δεν ήταν διατεθειμένη να ακολουθήσει την πλειοψηφία (και να γυρίσει στην IBM), οπότε, δήλωσε ότι θα δημιουργήσει το δικό της σύστημα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, οι εταιρίες που είχαν ηλεκτρονικό εξοπλισμό συμβατό με την Univac, να την ακολουθήσουν και έτσι να δημιουργήσουν το σύστημα «Amadeus», και οι 9 αεροπορικές εταιρίες (British Airways, KLM Royal Dutch Airlines, Alitalia, Swissair, Austrian Airlines, Olympic Airways, Sabena, TAP Air Portugal και Aer Lingus), που είχαν συμβατό εξοπλισμό με την IBM, δημιούργησαν το σύστημα «Galileo». Όλα αυτά συνέβησαν, κατά το 1987. και τα άλλα κανάλια διανομής, πραγματοποιώντας κρατήσεις θέσεων για τις περισσότερες μεγάλες αεροπορικές εταιρίες, σε ένα ενιαίο σύστημα. Οι αεροπορικές εταιρίες, έχουν εκποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της άμεσης συμμετοχής τους, σε αφοσιωμένες GDS εταιρίες, οι οποίες κάνουν τα συστήματά τους προσιτά, στους καταναλωτές, μέσω των πυλών του Internet. Τα σύγχρονα GDS τυπικά, επιτρέπουν τους χρήστες να πραγματοποιήσουν κρατήσεις σε δωμάτια ξενοδοχείων, ενοικιάσεις αυτοκινήτων, εκτύπωση ηλεκτρονικών εισιτηρίων, καθώς επίσης εκδρομές και δραστηριότητες. Επίσης, παρέχουν την πρόσβαση σε ορισμένες αγορές για σιδηροδρομικές κρατήσεις και κρατήσεις λεωφορείων, αν και αυτές δεν είναι πάντα ενσωματωμένες με το κυρίως σύστημα.