cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουίς Γκόμεσμπεκ
Αποφθέγματα
"Σπέρνω όνειρα για να θερίζω πραγματικότητες".
"Η καταγωγή μου; Ο πατέρας μου είναι το Μεξικό και η μητέρα μου η Ελλάδα".
"Τεμπέλης δεν είναι εκείνος που δεν κάνει δουλειές στο σπίτι, αλλά εκείνος που δεν κάνει καμία δουλειά με τον εαυτό του".
"Αφήνω τις αμφιβολίες να με περιτριγυρίζουν αρκετά, ώστε να γίνουν ισχυρή βεβαιότητα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Οομότο
Από την εποχή του δεύτερου ηγέτη της, του Ντεγκούτσι Ονισάμπουρο, η τεχνητή γλώσσα Εσπεράντο έχει παίξει μείζονα ρόλο στην θρησκεία Οομοτό. Από το 1924 η θρησκεία έχει εκδώσει βιβλία και περιοδικά στην Εσπεράντο, γεγονός που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σχεδόν όλα από τα 45 000 ενεργά μέλη της Οομότο έχουν σπουδάσει ως ένα σημείο Εσπεράντο και περίπου 1000 έχουν καλή γνώση της γλώσσας.
Από το 1925 ως το 1933 η Οομοτό διατήρησε αποστολή στο Παρίσι, από όπου οι ιεραπόστολοί της ταξίδευαν στην Ευρώπη διαδίδοντας την πίστη πως ο Ονισάμπουρο Ντέγκουτσι ήταν ένας Μεσσίας ή Μαϊτρέγια, που θα ένωνε τον κόσμο. Από το 1935 ως το 1942 το κίνημα υπέστη αυστηρές διώξεις στην Ιαπωνία και έχασε το δικαίωμα δράσης, αλλά από το 1950 επανενώθηκε.
Τα δύο βασικά κέντρα της Οομοτό βρίσκονται κοντά στην πόλη του Κιότο. Στην Αγιάμπε υπάρχει ναός για θρησκευτικές τελετουργίες και στην Καμέοκα υπάρχει αποστολή σε ένα μεγάλο πάρκο που περιλαμβάνει γραφεία, σχολεία, έναν εκδοτικό οίκο και βωμούς.
Η τέχνη παίζει βασικό ρόλο στην Οομοτό. Τα μέλη της επιθυμούν να ωραιοποιήσουν τον κόσμο με την τέχνη και πιστεύουν πως η τέχνη φέρνει τους ανθρώπους εγγύτερα στο θείο.
Τα μέλη της Οομοτό πιστεύουν σε διάφορους θεούς. Οι σπουδαιότεροι είναι οι Οοκουνιτοκότατσι, Ουσιτορά και Χιτσουτζισάρου, αλλά και ο Λ. Λ. Ζαμένχοφ, ο ιδρυτής της Εσπεράντο, θεωρείται θεός. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι θεοί, συμπεριλαμβανομένου και του Ζαμένχοφ, θεωρούνται πτυχές ενός μοναδικού Μέγιστου Θεού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα θρησκευτικά κινήματα Κατηγορία:Ιαπωνική θρησκεία
Ιωάννου (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Ιωάννου μπορεί να αναφερόμαστε στα παρακάτω πρόσωπα:
Με το όνομα Γιάννης Ιωάννου ή Ιωάννης Ιωάννου:
Με το όνομα Γιώργος Ιωάννου:
Με το όνομα Παύλος Ιωάννου:
Με το όνομα Κωνσταντίνος Ιωάννου:
Με άλλα ονόματα:
Ιστορία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Αργεντινής
Από την πρώτη διοργάνωση του 1891 έως σήμερα, το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Αργεντινής έχει λάβει διάφορες μορφές.
Ξεκίνησε ως Καμπεονάτο (Campeonato) κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, δηλ. ενιαία κατηγορία με διπλούς αγώνες όλων εναντίον όλων. Οι αγώνες ακολουθούσαν τα κλιματικά δεδομένα του νοτίου ημισφαιρίου, ξεκινώντας το Μάρτιο (φθινόπωρο) και λήγοντας το Δεκέμβριο (αρχή καλοκαιριού). Το 1931 έγινε επαγγελματικό αλλά διατήρησε το ίδιο σύστημα διεξαγωγής (κατ' εξαίρεση κάποιες χρονιές δοκιμάσθηκαν πλέι-οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή).
Το 1967 άρχισαν τα διπλά πρωταθλήματα ανά έτος: Μετροπολιτάνο στο πρώτο μισό, Νασιονάλ στο δεύτερο.
Το 1985 επανήλθε το Καμπεονάτο (ή αλλιώς Λίγκα Αρχεντίνα) αλλά σε «εξευρωπαϊσμένες» ημερομηνίες, δηλαδή η αγωνιστική περίοδος ξεκινούσε το Σεπτέμβριο και έληγε τον Ιούνιο.
Το 1991 έλαβε τη σημερινή του μορφή αυτονομώντας τους δύο γύρους σε χωριστά πρωταθλήματα, την Ινισιάλ (μέχρι πρότινος Απερτούρα) και την Φινάλ (μέχρι πρότινος Κλαουσούρα).
Εισαγωγή του αθλήματος
Το πρώτο ποδοσφαιρικό σωματείο της Αργεντινής ιδρύθηκε από τους Άγγλους Τόμας και Τζέιμς Χογκ στις 9 Μαΐου 1867. Έδρευε στο Μπουένος Άιρες, ονομαζόταν Buenos Aires Football Club και αγωνιζόταν σε ένα γήπεδο κρίκετ. Ο πρώτος επίσημα καταγεγραμμένος αγώνας διεξήχθη στις 20 Ιουνίου του ιδίου έτους.
Παράλληλα το ποδόσφαιρο διδασκόταν ως μάθημα φυσικής αγωγής στα σχολεία της αγγλικής παροικίας. Ο Σκώτος Αλεξάντερ Ουάτσον Χάττον, διευθυντής του Αγγλικού Γυμνασίου Μπουένος Άιρες, θεωρείται «πατέρας του αργεντίνικου ποδοσφαίρου», αφού διοργάνωσε το πρώτο Πρωτάθλημα Αργεντινής (1891) και ίδρυσε την εθνική ομοσπονδία (1893). Παρόμοια περίπτωση ήταν ο Άιζαακ Νιούελ του Εμπορικού Κολεγίου στο Ροσάριο Σάντα Φε, το όνομα του οποίου επιβιώνει έως σήμερα μέσω της Νιούελς Ολντ Μπόις.
Η βρετανική επιρροή είναι εμφανής ακόμα και σε αμιγώς αργεντίνικες ομάδες που ιδρύθηκαν εκείνη την εποχή, ξεκινώντας από τα χρώματα που επέλεγαν (π.χ. η Ιντεπεντιέντε φόρεσε ερυθρόλευκα για να μοιάζει με τη Νότιγχαμ Φόρεστ) και φτάνοντας έως τις ίδιες τις ονομασίες τους (π.χ. Ρίβερ Πλέιτ αντί για Ρίο ντε λα Πλάτα).
Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα (1891)
thumb|right|260px|Η ενδεκάδα της [[Αλούμνι Μπουένος Άιρες|Αλούμνι που κατέκτησε το Καμπεονάτο του 1910. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στο Μπουένος Άιρες από Βρετανούς αποφοίτους του Αγγλικού Γυμνασίου και κυριάρχησε στις αρχές του 20ού αιώνα.]]
Τα πρώτα πρωταθλήματα έμοιαζαν περισσότερο με μικρά τουρνουά (η πρώτη φορά που συμμετείχε διψήφιος αριθμός ομάδων ήταν το 1906) και μονοπωλήθηκαν από τις Λόμας, Αλούμνι, Κίλμες ΑΚ, Μπελγράνο Αθλέτικ. Οι ομάδες αυτές ήταν αγγλοκρατούμενες και τερμάτιζαν στις πρώτες θέσεις κάθε διοργάνωσης με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Όσο όμως οι ντόπιοι μάθαιναν περισσότερο το άθλημα, τόσο συνέβαινε μια βαθιά μεταβολή: η κυοφορία του fútbol criollo (κρεολικό ποδόσφαιρο), δηλ. της προσαρμογής του αθλήματος στη λατινοαμερικάνικη ψυχοσύνθεση. Ενώ οι Βρετανοί κουβαλούσαν απ' την πατρίδα τους ένα στυλ παιχνιδιού που βασιζόταν στο τρίπτυχο πειθαρχία - ομαδικότητα - φυσική κατάσταση, οι ντόπιοι άρχιζαν να εξελίσσουν μια νοοτροπία βασισμένη πρωτίστως στις ατομικές ενέργειες, τον επιδέξιο χειρισμό της μπάλας και τον εντυπωσιασμό, ενίοτε εις βάρος της ίδιας της αποτελεσματικότητας.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, από τη δεκαετία του 1910 κι εφεξής η αγγλική προέλευση του αθλήματος μπορεί να ήταν ορατή στις ονομασίες κάποιων ομάδων, αλλά παικτικά είχαν κυριαρχήσει τα «κρεολικά» χαρακτηριστικά. Αυτό σηματοδοτήθηκε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τη Ρασίγκ το 1913 - ήταν η πρώτη φορά που ο τίτλος πήγαινε σε ομάδα μη σχετιζόμενη με Βρετανούς. Την ίδια εποχή πρωτοεμφανίζονται οι σημερινοί γίγαντες, όπως η Ρίβερ Πλέιτ, η Μπόκα Τζούνιορς και η Ιντεπεντιέντε, ενώ τοπικά πρωταθλήματα ξεκινούν ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιφέρειες της χώρας.
Επαγγελματική Α' Κατηγορία (1931)
thumb|right|260px|Η θρυλική πεντάδα «Μηχανή» της [[Ρίβερ Πλέιτ. Οδήγησαν την ομάδα στην κατάκτηση τεσσάρων Καμπεονάτο την επταετία 1941 - 1947.]] Κατά τα τέλη της δεκαετίας του '20, οι ομάδες άρχισαν να αντιμετωπίζουν ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: τη φυγή σπουδαίων παιχτών προς την Ευρώπη, ιδιαίτερα την Ιταλία. Εκεί το ποδόσφαιρο είχε μόλις επαγγελματοποιηθεί και μεγάλοι σύλλογοι δελέαζαν ποδοσφαιριστές με ιταλικές ρίζες να ενταχθούν στο δυναμικό τους, υποσχόμενοι τεράστια (για τα τότε αθλητικά δεδομένα) χρηματικά ποσά. Σε μικρότερο βαθμό, η ίδια τακτική ακολουθήθηκε και από ισπανικές ομάδες. Έτσι πέρασαν τον Ατλαντικό σπουδαία ονόματα, όπως π.χ. ο Ραϊμούντο Όρσι και ο Λουΐς Μόντι για λογαριασμό της Γιουβέντους.
Η απώλεια ήταν διπλή, αφού οι παίχτες αυτοί πολιτογραφούνταν στις νέες πατρίδες τους και χάνονταν από την Εθνική Ομάδα. Χαρακτηριστικά, η Εθνική Ιταλίας που κατέκτησε το Μουντιάλ του '34 είχε στη βασική ενδεκάδα της τρεις παίχτες με παλαιότερες συμμετοχές στην Εθνική Αργεντινής.
Για να ανακόψουν το κύμα φυγής, οι 18 μεγαλύτεροι σύλλογοι της Αργεντινής εκβίασαν την Ομοσπονδία να «επαγγελματοποιήσει» την Α' Κατηγορία, διοργανώνοντας δικό τους πρωτάθλημα από το 1931 έως το 1933. Τελικά η Ομοσπονδία ανέλαβε ξανά τη διοργάνωση, αποδεχόμενη όμως τη νέα κατάσταση: οι 18 επαγγελματικοί σύλλογοι αποτέλεσαν την Πριμέρα Ντιβιζιόν (Α' Κατηγορία) της αγωνιστικής περιόδου 1934 του Καμπεονάτο, ενώ τα ερασιτεχνικά σωματεία που συμμετείχαν στο τελευταίο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα συγκρότησαν τη Β' Κατηγορία. Ορίσθηκε επίσης ότι όσα σωματεία προβιβάζονταν στο εξής στην Πριμέρα, θα γίνονταν επαγγελματικά. Η αρίθμηση των τίτλων ξεκίνησε από την αρχή, με σημείο εκκίνησης το επαγγελματικό πρωτάθλημα του 1931.
Τα πρώτα διπλά πρωταθλήματα (1967)
thumb|right|260px|Η ομάδα που χάρισε στην [[Εστουδιάντες Λα Πλάτα|Εστουδιάντες το πρώτο Μετροπολιτάνο. Ήταν η πρώτη φορά που ο τίτλος δεν κατέληγε σε κάποιον απ' τους «πέντε μεγάλους» (Ρίβερ, Μπόκα, Ιντεπεντιέντε, Ρασίγκ, Σαν Λορέντσο) - δεν προσμετρώνται τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.]] Το πέρασμα στον επαγγελματισμό έδωσε μεν κίνητρο στα μεγάλα ονόματα να παραμείνουν στην Αργεντινή, αλλά διεύρυνε ακόμα περισσότερο το προϋπάρχον χάσμα ανάμεσα στις ομάδες του πλούσιου βορειοανατολικού κομματιού της χώρας (Μπουένος Άιρες, Λα Πλάτα, Ροσάριο Σάντα Φε) και αυτές των υπόλοιπων περιφερειών, οι οποίες αδυνατούσαν να φθάσουν ως την Πριμέρα Ντιβιζιόν ή έκαναν σύντομα περάσματα και ξαναϋποβιβάζονταν. Επιπλέον οι επαρχιακές ομάδες αναγκάζονταν να διανύουν συνεχώς τεράστιες αποστάσεις (η Αργεντινή έχει έκταση 2.766.890 χμ²), με αποτέλεσμα τη φυσική εξάντληση των αθλητών και τον οικονομικό στραγγαλισμό των διοικήσεων.
Σε μια προσπάθεια να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, το 1967 εισήχθη ο θεσμός των διπλών πρωταθλημάτων ανά έτος. Στο πρώτο μισό της χρονιάς οι ομάδες της Μητροπολιτικής Περιοχής (δηλ. του Μπουένος Άιρες και των όμορων αστικοποιημένων περιφερειών) διαγωνίζονταν στο πρωτάθλημα «Μετροπολιτάνο», ενώ στο δεύτερο μισό διεξαγόταν το «Νασιονάλ», όπου συμμετείχαν οι καλύτεροι των επαρχιακών πρωταθλημάτων και οι καλύτεροι του Μετροπολιτάνο. Οι νικητές των δύο διοργανώσεων θεωρούνταν ισοδύναμοι πρωταθλητές Αργεντινής. Το 1980 η σειρά αντιστράφηκε.
Τελικά, το μόνο που κατάφερε να πετύχει ο χωρισμός σε Μετροπολιτάνο και Νασιονάλ, ήταν ότι κάθε χρόνο θα συμμετείχε ένας αξιόλογος αριθμός επαρχιακών ομάδων. Τα αποτελέσματα σε επίποδο συγκομιδής τίτλων δεν άλλαξαν, αφού ακόμα και τα Νασιονάλ κατέληγαν στα χέρια των ομάδων της μητροπολιτικής περιοχής.
Σε αγωνιστικό επίπεδο, παρατηρείται μια στροφή προς τις αμυντικές τακτικές και την αγωνιστική πειθαρχία, σε αντίθεση με τα χαρακτηριστικά του «fútbol criollo». Το θέαμα βεβαίως δεν εξαφανίσθηκε από τα αργεντίνικα γήπεδα, όμως ομάδες όπως η Εστουδιάντες του 1967 μπόρεσαν να διακριθούν παίζοντας αντιποδόσφαιρο, έχοντας δηλαδή ως πρώτο μέλημα πώς θα καταστρέψουν την ανάπτυξη του αντιπάλου με πρακτικές που κινούνταν στα όρια των κανονισμών.
Επιστροφή στην ενιαίο Καμπεονάτο (1985)
Το 1985 ο θεσμός των διπλών πρωταθλημάτων εγκαταλείφθηκε και επανήλθε το Καμπεονάτο βασισμένο στα «ευρωπαϊκά» πρότυπα, με ενιαία Πριμέρα Ντιβιζιόν για όλη τη χώρα. Επίσης οι χρόνοι διεξαγωγής συγχρονίσθηκαν με τους ευρωπαϊκούς, δηλαδή η αγωνιστική περίοδος ξεκινούσε το Σεπτέμβριο και έληγε τον Ιούνιο.
Εν τω μεταξύ είχε ήδη αρχίσει να επαναλαμβάνεται το φαινόμενο της φυγής των μεγαλύτερων ονομάτων προς τους πλούσιους ευρωπαϊκούς συλλόγους, το οποίο διατηρείται έως σήμερα.
Σπάσιμο σε Απερτούρα και Κλαουσούρα (1991)
thumb|right|200px|Η [[Μπόκα Τζούνιορς είναι η τελευταία ομάδα που κατέκτησε και τα δύο πρωταθλήματα της ίδιας αγωνιστικής περιόδου. Το πέτυχε τη σαιζόν 2005-2006 με πρωταγωνιστή το σέντερ-φορ Μαρτίν Παλέρμο (φωτό) που σκόραρε 20 φορές σε 35 αγώνες.]]
Σύμφωνα λοιπόν με το σύστημα που ξεκίνησε το 1991 και ισχύει έως σήμερα, οι ομάδες ξεκινούν να παίζουν όλες εναντίον όλων, όπως στο Καμπεονάτο. Όμως με το τέλος του πρώτου γύρου, της Απερτούρα, η πρωτοπόρος ομάδα στέφεται πρωταθλήτρια και η βαθμολογία μηδενίζεται. Ακολουθεί συνήθως μία διακοπή για το καλοκαίρι (Γενάρης-Φλεβάρης) και ξεκινά ο δεύτερος γύρος, η Κλαουσούρα, της οποίας η πρώτη ομάδα στέφεται επίσης πρωταθλήτρια. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η Αργεντινή αναδεικνύει δύο πρωταθλήτριες ανά αγωνιστική περίοδο - ακόμα κι αν μια ομάδα κατακτήσει και την Απερτούρα και την Κλαουσούρα την ίδια σαιζόν, στο παλμαρέ της θα αναφέρονται δύο τίτλοι.
Αποτέλεσμα αυτού του συστήματος είναι πως τυχαία ευνοεί κάποιες ομάδες και αδικεί κάποιες άλλες στο ζήτημα της έδρας των αγώνων της Απερτούρα. Όμως οι εύνοιες και οι αδικίες αντιστρέφονται στην Κλαουσούρα, όταν οι αγώνες διεξάγονται στις αντίθετες έδρες.
Ως συνολικό συμπέρασμα, το παρόν σύστημα αυξάνει τον αριθμό των διεκδικητών του τίτλου, αφού ακόμα και μια μικρομεσαία ομάδα μπορεί να φτάσει ψηλά, εάν έχει καλές κληρώσεις για τους εντός έδρας αγώνες. Αυτό φάνηκε άμεσα στην πράξη, αφού από το 1991-1992 που εφαρμόσθηκε έως σήμερα, ο τίτλος έχει πάει στα χέρια έντεκα διαφορετικών ομάδων.
Πίνακας πρωταθλητών
(από την επαγγελματοποίηση -1931- έως την Απερτούρα 2011-12)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αργεντινή
Κάρολος Αύγουστος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1757-1828)
Ο Κάρολος Αύγουστος (γερμ. Karl August, 3 Σεπτεμβρίου 1757 - 14 Ιουνίου 1828) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης (1758-1809), της Σαξονίας-Άιζεναχ (1758-1809), της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1809-15) και μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1815-28).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1775 τη Λουίζα, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμαστατ, και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα. Από την Εύα Ντοροτέα Βήγκαντ: Από τη Λουίζε Ρούντορφ: Από την Καρολίνε Γιάγκεμανν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Στήθη της Αγίας Αγάθης
μικρογραφία| Ένας δίσκος με μίνι στήθη της Αγίας Αγάθης. Τα στήθη της Αγίας Αγάθης, ή τα στήθη της παρθένου (ιταλικά: cassatella di sant'Agata, σικελικά: minnuzzi di sant'Àjita ή minni di virgini), είναι παραδοσιακό σικελικό γλυκό από την Κατάνια, που παρασκευάζεται κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ της Αγίας Αγάθης.
Προέλευση
Ο Ιταλός ιστορικός Εμανουέλε Τσάτσερι ισχυρίστηκε ότι η προέλευση του επιδορπίου μπορεί να βρίσκεται στη λατρεία της Ίσιδας στην αρχαία Αίγυπτο, πιστεύοντας ότι τα κέικ είχαν σχήμα στήθους για να τιμήσουν τον ρόλο της Ίσιδας ως Μεγάλης Μητέρας.
Περιγραφή
Τα κέικ έχουν σχήμα στήθους για να τιμήσουν την Αγία Αγάθη, την προστάτιδα της Κατάνια, μία καθολική μάρτυρας που βασανίστηκε με το κόψιμο του στήθους της με λαβίδες. Η Αγία Αγάθη είχε πάρει τον όρκο της παρθενίας και αρνήθηκε να παντρευτεί τον Ρωμαίο περιφερειάρχη Κουιντιανό, ο οποίος την ανέφερε στις αρχές ότι ήταν Χριστιανή κατά τη διάρκεια της Δέκιας δίωξης.
Τα στήθη της Αγίας Αγάθης είναι γλυκά στρογγυλού σχήματος φτιαγμένα με παντεσπάνι εμποτισμένο με ροσόλιο και γεμιστά με ρικότα, σταγόνες σοκολάτας και ζαχαρωμένα φρούτα. Το εξωτερικό καλύπτεται με λευκό γλάσο και ολοκληρώνεται με ένα ζαχαρωμένο κεράσι στην κορυφή. Η ρικότα παρασκευάζεται αυστηρά από πρόβειο γάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαστός Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια Κατηγορία:Κατάνια Κατηγορία:Σικελική κουζίνα Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στην Ιταλία
Υπόθεση Βαλανσιέν-Μαρσέιγ
Η υπόθεση Βαλενσιέν-Μαρσέιγ είναι μια υπόθεση δωροδοκίας στον χώρο του γαλλικού ποδοσφαίρου η οποία είδε το φως της δημοσιότητας μετά από αγώνα πρωταθλήματος στον οποίον κέρδισε με 1-0, στις 20 Μαΐου 1993, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ στην έδρα της ΟΣ Βαλανσιέν-Ανζέν. Παίκτες της Βαλανσιέν δήλωσαν ότι είχαν δεχτεί προτάσεις από αντιπάλους να μην αγωνιστούν στο 100% των δυνατοτήτων τους.
Πλαίσιο
Από την ημέρα που ο Μπερνάρ Ταπί ανέλαβε επικεφαλής της, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ κατέκτησε το γαλλικό πρωτάθλημα επί τέσσερις συνεχόμενες σεζόν μεταξύ 1989 και 1992, και βρισκόταν κοντά στην κατάκτηση ενός πέμπτου, διαθέτοντας προβάδισμα τεσσάρων βαθμών επί της ΠΣΖ, τρεις αγωνιστικές πριν από το πέρας του πρωταθλήματος (η νίκη έδινε 2 βαθμούς εκείνη την εποχή). Η OM ήταν η μεγαλύτερη ομάδα στη Γαλλία εκείνη την εποχή, χάρη σε ένα εξαιρετικό ρόστερ και εξαιρετικά αθλητικά αποτελέσματα, με πολύ καλές εμφανίσεις και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (στα ημιτελικά το 1988 και το 1990 και στον τελικό το 1991). Μία εβδομάδα έπειτα από την αποκάλυψη της υπόθεσης, άλλωστε, η OM κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών της σεζόν σεζόν 1993 απέναντι στην ΑΚ Μίλαν, και στη συνέχεια τον πέμπτο συνεχόμενο τίτλο πρωταθλητή Γαλλίας. Ο τίτλος αυτός θα της αφαιρεθεί στην πορεία από τα διοικητικά όργανα του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Οι αποκαλύψεις
Στις 22 Μαΐου, η ομάδα του Βορρά αποκάλυψε την ύπαρξη μιας απόπειρας δωροδοκίας. Ο αμυντικός της Βαλανσιέν, Ζακ Γκλασμάν αποκάλυψε στον προπονητή του, Μπόρο Πρίμορατς ότι ο Ζαν-Ζακ Εντελί, ένας παίκτης της Μαρσέιγ ο οποίος ήταν, παλαιότερα, συμπαίκτης του, είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικώς μαζί του πριν από την έναρξη της αναμέτρησης. Ένα χρηματικό ποσό φέρεται να είχε προσφερθεί από έναν διοικητικό παράγοντα της OM στον Γκλασμάν και δύο άλλους παίκτες της Βαλανσιέν κι επίσης πρώην συμπαίκτες του Εντελί, τους Χόρχε Μπουρουτσάγα και Κριστόφ Ρομπέρ, ώστε να αφήσουν την OM να κερδίσει εκείνη την ημέρα.
Οι πρώτες επιπτώσεις
Τον Ιούνιο, η Εθνική Ένωση Ποδοσφαίρου (LNF), με τότε πρόεδρο τον Νοέλ Λε Γκραέ, κατέθεσε μήνυση κατά αγνώστου και ο Ερίκ ντε Μονγκολφιέ, εισαγγελέας πλημμελειοδικών του Βαλανσιέν, ξεκίνησε προκαταρκτική έρευνα. Οι Ζαν-Πιέρ Μπερνέ, γενικός διευθυντής της OM, Ζαν-Ζακ Εντελί, Χόρχε Μπουρουτσάγα, καθώς και ο Κριστόφ Ρομπέρ και η σύζυγός του είδαν να τους απαγγέλλονται κατηγορίες από τον ανακριτή Μπερνάρ Μπεφί μετά την ομολογία του ποδοσφαιριστή Κριστόφ Ρομπέρ και την ανακάλυψη χρηματικού ποσού ύψους 250.000 φράγκων (περίπου 38.000 ευρώ) το οποίο ήταν κρυμμένο στον κήπο της κατοικίας των γονέων του τελευταίου, το οποίο και λειτούργησε ως αποδεικτικό στοιχείο για την ύπαρξη της δωροδοκίας.
Στις 6 Σεπτεμβρίου, η εκτελεστική επιτροπή της UEFA απέβαλε την OM, κάτοχο του τίτλου του πρωταθλητή Γαλλίας, από το Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 1993-1994. Επιπλέον, οι Φωκαείς είδαν να αποβάλλονται από το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, αλλά και τον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Στις 22 του ιδίου μήνα, η Γαλλική Ομοσπονδία αφαίρεσε από την OM τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας για τη σεζόν 1992-1993, καθώς και τις άδειες των Ζαν-Πιέρ Μπερνέ και των παικτών που είχαν αναμιχτεί στην υπόθεση, Εντελί, Ρομπέρ και Μπουρουτσάγκα.
Στις 10 Φεβρουαρίου 1994, ο πρόεδρος της ΟΜ, Μπερνάρ Ταπί πέρασε από ανάκριση για δωροδοκία των μαρτύρων Μπόρο Πρίμορατς και Ζαν-Ζακ Εντελί, κι έπειτα του Ζακ Μελίκ. Στις 22 Απριλίου η Ολιμπίκ Μαρσέιγ, δεύτερη στο πρωτάθλημα της D1 για τη σεζόν 1993-1994, υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία από την FFF, η οποία αφαίρεσε την άδεια διοικούντα από τον Μπερνάρ Ταπί. Ωστόσο, η ομάδα διατήρησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1994-1995.
Η OM, ήδη χρεωμένη με ποσό ύψους 407 εκατομμυρίων φράγκων το 1993 (έναντι 105 εκατομμυρίων φράγκων κατά την άφιξη του Μπερνάρ Ταπί στα διοικητικά της ομάδας), δεν κατάφερε να συνέλθει, βρέθηκε από τη μια μέρα στην επόμενη με οφειλόμενους μισθούς παικτών από την Ντιβιζιόν 1 (τα συμβόλαια ήταν συνήθως πολυετούς διάρκειας) και χορηγικά συμβόλαια, ιδιαίτερα τα τηλεοπτικά, σε μεγάλη πτώση στην αξία τους, καθώς ο σύλλογος βρισκόταν στη δεύτερη κατηγορία. Η ομάδα υποχρεώθηκε να κηρύξει πτώχευση εντός των επόμενων μηνών.
Ο σύλλογος κατάφερε, παρά την απαγόρευση μεταγραφής παικτών που δεσμεύονταν με συμβόλαιο (δηλαδή υποχρεούνταν να αποκτά μονάχα παίκτες που δεν είχαν ομάδα), να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Λιγκ 2, αλλά η DNCG της απαγόρευσε να επιστρέψει στη Λιγκ 1, λόγω της κατάστασης των οικονομικών της. Το 1996, ο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της και τη βοήθησε να επιστρέψει στην Ντιβιζιόν 1 για τη σεζόν 1996-1997.
Όσο για την ομάδα της Βαλανσιέν, υποβιβάστηκε με αθλητικά κριτήρια στη δεύτερη κατηγορία με το πέρας της σεζόν 1992-1993. Ωτσόσο, ένας μόλις βαθμός θα της ήταν αρκετός για να της εξασφαλίσει την παραμονή στην πρώτη κατηγορία (κι ενώ ο αγώνας Βαλανσιέν-Μαρσέιγ δεν είχε ποτέ τελικό αποτέλεσμα). Την επόμενη σεζόν, στη δεύτερη κατηγορία, η ομάδα γινόταν αντικείμενο αποδοκιμασιών και εκδηλώσεων οργής σε όλα τα γήπεδα της Γαλλίας, λόγω της καταγγελίας της για τη δωροδοκία. Αν και με ένα ταλαντούχο σύνολο, η ομάδα υποβιβάστηκε και πάλι, αυτή τη φορά στη Νασιονάλ 1 (τρίτη κατηγορία). Δύο σεζόν αργότερα, ο σύλλογος, ο οποίος δεν είχε ακόμη συνέλθει από την εμπλοκή του στην υπόθεση, υποχρεώθηκε να κηρύξει πτώχευση, και υποβιβάστηκε ξανά, αυτή τη φορά στη Νασιονάλ 2 (τέταρτη κατηγορία). Θα χρειαστεί να φτάσουμε στη σεζόν 2006-2007 για να επανέλθει η Βαλανσιέν στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Οι δημοσιογραφικές και δικαστικές διενέξεις της υπόθεσης έφεραν αντιμέτωπους, μεταξύ άλλων, τον Μπερνάρ Ταπί με τον εισαγγελέα Ερίκ ντε Μονγκολφιέ.
Η δίκη
Η δίκη έλαβε χώρα στο Ποινικό Δικαστήριο του Βαλανσιέν στις αρχές Μαρτίου του 1995. Η δικαστική απόφαση ανακοινώθηκε στις 15 Μαΐου :
Ο Μπερνάρ Ταπί προσέφυγε κατά της απόφασης. Εμπρός στο Εφετείο του Ντουαί το Νοέμβριο του ιδίου έτους, καταδικάστηκε σε διετή φυλάκιση με 16 μήνες με αναστολή, 20.000 φράγκα χρηματικό πρόστιμο και 3ετή απαγόρευση του εκλέγεσθαι. Η δικαιοσύνη εκτίμησε ότι κίνητρο των Μασσαλών ήταν αποκλειστικά η επιθυμία τους να μην έχουν κάποια απώλεια παίκτη λόγω τραυματισμού, ενόψει και του επικείμενου τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ, κι ότι ο Μπερνάρ Ταπί δεν ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής της υπόθεσης. Καταδικάστηκε χωρίς χειροπιαστή απόδειξη της ενοχής του, παραμόνο με βάση την προσωπική εκτίμηση των δικαστών.
Σχετικά με τη δίκη
Η υπόθεση, η οποία ξεκίνησε στα τέλη Μαΐου του 1993, από την ημέρα κιόλας του αγώνα, κατέστη από τον Αύγουστο του 1993 το επίκεντρο της θεματολογίας των ΜΜΕ και κινητοποίησε σημαντικότατες αστυνομικές δυνάμεις.
Οι μεν είδαν το είδαν ως δείγμα του αριβισμού και της ανηθικότητας του Μπερνάρ Ταπί, θεωρώντας ότι αυτή η δωροδοκία δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου.
Οι δε έβλεπαν στο μέγεθος που έπαιρνε αυτή η υπόθεση, η οποία αφορούσε έναν αγώνα ποδοσφαίρου, την αποκάλυψη ενός, πρωτίστως πολιτικού, ανθρωποκυνηγητού : η υπόθεση Βαλανσιέν-Μαρσέιγ αποτέλεσε αντικείμενο τηλεοπτικής κάλυψης κατά πολύ μεγαλύτερης του Πολέμου του Κόλπου του 1991 και αποτέλεσε τη μοναδική υπόθεση που να έχει κινητοποιήσει τέτοιον αριθμό αστυνομικών δυνάμεων επί συνόλου δέκα ετών, μαζί με την υπόθεση Γκρεγκορί.
Οι υποστηρικτές αυτή της άποψης σημείωναν, επίσης, ότι ο Μπερνάρ Ταπί ήταν ο μοναδικός πρωταγωνιστής της υπόθεσης που τιμωρήθηκε με ποινή φυλάκισης χωρίς αναστολή.
Ωστόσο, ο Μπερνάρ Ταπί εξέτισε την ποινή του, στη Φυλακή της Σαντέ κι έπειτα στη Φυλακή της Λουίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Βαλανσ
Division 1 1992/93
Τοπικό διαμέρισμα Πύργου Καλλίστης
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει συνολικά 872 κατοίκους.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατηγορία:Σαντορίνη
Ρουκάνι Ηρακλείου
thumb|250px|Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Το Ρουκάνι είναι χωριό της Κοινότητος Κυπαρίσσου του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 136 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 410, στους πρόποδες του υψώματος Παραθύρι (472 μ.). Στον οικισμό βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, του 11ου αιώνα, πιθανότατα καθολικό μονής αφιερωμένης στον άγιο Ιωάννη το Θεολόγο. Κύρια προϊόντα είναι το λάδι, οι σταφίδες και τα κτηνοτροφικά προϊόντα.
Ιστορικά στοιχεία
Σε ανασκαφές δίπλα στο ναό του Αγίου Ιωάννη βρέθηκε τμήμα ρωμαϊκής δεξαμενής. Η παλαιότερη μνεία στον οικισμό γίνεται το 1212, σε έγγραφο με το οποίο ο Δόγης της Βενετίας Πιέτρο Τσιάνι επιβεβαιώνει την παραχώρηση μερικών χωριών στη μονή της Παναγίας του Σινά, από την εποχή των Βυζαντινών και σε αυτά συμπεριλαμβάνεται η μονή του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Ρουκάνι (monasterio di S. Giovani Crissostomo a Rucano). Τον έγγραφο αναφέρει ότι όλο το χωριό, μαζί με τους παροίκους, τους μύλους και το βουνό ανήκει στη μονή του Σινά. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή και ίσως προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή, Ρουκάνη. Ένας Ανδρέας Ρουκάνης αναφέρεται ως αρχιμανδρίτης σε σφραγίδα της μονής από τους ύστερους μεσαιωνικούς χρόνους. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι πρόκειται για όνομα αραβικής προέλευσης, τοποθετώντας την ίδρυση του χωριού εκείνη την περίοδο.
Το Ρουκάνι σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα που χρονολογείται από το 1375 ως Rucani. Το Ρουκάνι ήταν ένα από τα χωριά της Κρήτης που είχε αγοράσει ο Καρδινάλιος Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος το 1463. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 αναφέρεται ως Rucani με 76 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα και στην τουρκική απογραφή του 1671. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 δεν αναφέρεται. Στην απογραφή του 1881 είχε 83 Τούρκους κατοίκους.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|Η είσοδος του ναού του Αγίου Ιωάννη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Rockabilly
Η Rockabilly ή Ρόκαμπιλυ είναι μία από τις πρώτες μορφές της Rock and roll που χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Πρόκειται για ένα «μείγμα μουσικής country & western και rythm & blues». Έχει επίσης οριστεί ως «δημοφιλής μουσική που συνδυάζει στοιχεία rock and roll & bluegrass».
Ο όρος Rockabilly προέρχεται από τον όρο "rock" (του Rock 'n' Roll) και "hillbilly", ένα παράρτημα της "country music" (συνήθως αναφερόμενη και ως "hillbilly music" την δεκαετία του 1940 και 1950). Άλλες σημαντικές επιρροές στην rockabilly περιλαμβάνουν τη western swing, boogie woogie, rythm και blues. Ενώ υπάρχουν αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, οι ρίζες της βρίσκονται κυρίως στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Η επιρροή και η δημοσιότητα του στυλ εξασθένισε στη δεκαετία του 1960, αλλά στα τέλη του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (κυρίως με τους Stray Cats), η rockabilly βίωσε μια μεγάλη αναβίωση της δημοσιότητας της. Στοιχεία της rockabilly έχουν επιβιώσει ακόμα και στον 21ο αιώνα, μέσα από μια υποκουλτούρα της.
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Είδη rock
604
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 604 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κλοντ Σαμπρόλ
Ο Κλοντ Σαμπρόλ (24 Ιουνίου 1930 - 12 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης. Μαζί με τους Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τρυφό, Ερίκ Ρομέρ και Ζακ Ριβέτ θεωρείται πρωτεργάτης της νουβέλ βαγκ.
Επαγγελματική πορεία
Ήταν μοναχογιός της Μαντλέν Ντελάρμπρ και του φαρμακοποιού Υβ Σαμπρόλ. Γεννήθηκε στο Παρίσι και από την ηλικία των 4 ετών σύχναζε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παρακολουθώντας στην εφηβεία του μια ταινία του Φριτς Λανγκ άρχισε να φωνάζει υστερικά "Αυτό είναι! Αυτό θέλω να κάνω". Ξεκίνησε σπουδές φιλολογίας, νομικής και φαρμακευτικής αλλά δεν τις ολοκλήρωσε. Από το 1953 άρχισε να εργάζεται ως κριτικός κινηματογράφου στα περίφημα Cahiers du cinéma. Το 1957 δημοσίευσε μαζί με τον Ερίκ Ρομέρ ένα βιβλίο για τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, ένα σκηνοθέτη που συχνά θα τιμήσει στο μέλλον με αναφορές στις ταινίες του. Το 1957 η σύζυγός του κληρονομεί τον πλούσιο παππού της και χρηματοδοτεί την πρώτη του ταινία «Ο ωραίος Σέργιος» που θα θεωρηθεί το «εναρκτήριο μανιφέστο» της νουβέλ βαγκ.
Ακολουθούν κάποιες ταινίες, που δεν συναντούν την εύνοια του κοινού και συχνά ούτε και των κριτικών («Οι δανδήδες», «Σατανικός εκβιαστής»). «Οι Ελαφίνες» και κυρίως «Η άπιστη γυναίκα» σηματοδοτούν μια νέα φάση στο έργο του, αυτή που θα τον καταξιώσει ως τον κατεξοχήν ανατόμο των ηθών, των κρυμμένων παθών και της ψυχοσύνθεσης της γαλλικής επαρχιακής αστικής τάξης. Μετέφερε στη μεγάλη οθόνη αρκετά μυθιστορήματα του Ζορζ Σιμενόν, λάτρεψε τα αστυνομικά θρίλερ αν και συχνά το έγκλημα ήταν μια πρόφαση για να αναδείξει τον κομφορμισμό και την ηθική σήψη της αστικής τάξης. Στις περισσότερες ταινίες του συνήθιζε να περιστοιχίζεται από πιστούς συνοδοιπόρους, όπως ο σεναριογράφος Πολ Ζεγκόφ, ο συνθέτης Πιερ Γιανσέν, οι ηθοποιοί Στεφάν Οντράν, Μισέλ Μπουκέ και πολλοί άλλοι. Η συνάντησή του το 1978 με την ηθοποιό Ιζαμπέλ Ιπέρ, την οποία και ανακάλυψε, θα αποδειχθεί πολύ αποδοτική. Η συνεργασία τους θα ξεκινήσει με την ταινία «Βιολέτ Νοζιέρ», μεταφορά της αληθινής ιστορίας μιας πατροκτόνου, το έγκλημα της οποίας είχε προκαλέσει μεγάλο σκάνδαλο τη δεκαετία του '30. Θα συνεργαστούν σε έξι ακόμη ταινίες μεταξύ των οποίων η κινηματογραφική μεταφορά του κλασσικού μυθιστορήματος του Φλωμπέρ «Μαντάμ Μποβαρύ», η εξαιρετικά επιτυχημένη «Τελετή» και το πολιτικό έργο «Η μέθη της εξουσίας».
Εμφανίστηκε ως ηθοποιός σε περισσότερες από 30 ταινίες. Από το 1973 έως το 2009 σκηνοθέτησε 26 έργα για την τηλεόραση. Το 1964 σκηνοθέτησε για το θέατρο τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ και το 1984 το Χορό του θανάτου του Στρίντμπεργκ.
Αν και αναγνώριζε την επιρροή του Άλφρεντ Χίτσκοκ στο έργο του, ο Σαμπρόλ έχει δηλώσει ότι «άλλοι με έχουν επηρεάσει περισσότερο. Οι τρεις μεγάλοι μου δάσκαλοι ήταν ο Μουρνάου, ο περίφημος σκηνοθέτης του βωβού κινηματογράφου... Ερνστ Λιούμπιτς και ο Φριτζ Λανγκ.»
Πέρα από τη φήμη του σπουδαίου κινηματογραφιστή, τον ακολουθούσε και η φήμη του λάτρη της γαστρονομίας. Οι σκηνές φαγητού στις ταινίες του ήταν πάντα ιδιαίτερα προσεγμένες. Ο ίδιος είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Όταν καθόμαστε στο τραπέζι μεταμορφωνόμαστε, οι σχέσεις τροποποιούνται, γίνονται πιο στοργικές ή πιο τεταμένες, αυτό είναι που με παθιάζει... Για παράδειγμα, οι σχέσεις ανάμεσα σε δυο πρόσωπα, οι οποίες καμιά φορά θα χρειάζονταν πολλές σκηνές για να γίνουν κατανοητές από τον θεατή, μπορούν να φανερωθούν ενστικτωδώς στο τραπέζι. Βάζετε δυο κομμάτια κρέας σ' ένα πιάτο, ένα καλό κι ένα κακό και παρακολουθείτε σε ποιο πιάτο θα σερβιριστούν. Αυτό είναι πολύ αποκαλυπτικό.»
Το 2005 έλαβε το βραβείο «Ρενέ Κλερ» από την Γαλλική Ακαδημία, για το σύνολο του κινηματογραφικού του έργου. Το 2009 έλαβε το βραβείο «Χρυσή κάμερα» από το φεστιβάλ του Βερολίνου και το 2010 το Μέγα βραβείο της SACD (Société des Auteurs et Compositeurs Dramatiques). Θα τον ονομάσουν «Χίτσκοκ του Γαλλικού σινεμά», «Νονό της νουβέλ βαγκ» και «Μπαλζάκ του κινηματογράφου».
Το 2008 θα γυρίσει την τελευταία του ταινία, μεταφορά του μυθιστορήματος του Γκυ ντε Μωπασσάν «Μπελ-αμί», με πρωταγωνιστή τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ.
Προσωπική ζωή
Το 1952 παντρεύτηκε την Ανιές Γκουτ (Agnès Goute), από την οποία απέκτησε τον Ζαν-Ιβ, αρχιτέκτονα και τον Ματιέ, συνθέτη, ο οποίος έντυσε με μουσική τις περισσότερες ταινίες του πατέρα του από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και μετά. Το 1964, αφού χώρισε από την πρώτη του σύζυγο, παντρεύτηκε τη Στεφάν Οντράν, πρωταγωνίστρια ήδη σε αρκετές ταινίες του. Από αυτή την ένωση απέκτησε τον τρίτο γιο του, τον Τομά, ηθοποιό. Το 1978 πήραν διαζύγιο. Το 1983 παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με την Ορόρ Παγιό, συνεργάτρια σε όλες τις ταινίες του από το 1968 ως σκριπτ.
Θεοδώριχος Β΄
Ο Θεοδώριχος Β΄ (γοτθικά: Þiudareiks II, γερμανικά: Theoderich II., λατινικά: Theodericus ΙΙ, 426 - 466) από τον Οίκο των Μπαλτ ήταν ο βασιλιάς των Βησιγότθων από το 453 έως το 466. Ήταν γιος του Θεοδώριχου Α΄ και διαδέχθηκε τον αδερφό του Θορισμούνδο όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε.
Η βασιλεία του
Ο Θεοδώριχος ήταν καλλιεργημένος και φίλος των γραμμάτων. Η φιλία του με τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Άβιτο η οποία θεμελιώθηκε στη βοήθεια που του προσέφερε ώστε να αναρριχηθεί στον θρόνο, συνέτεινε στον ιδιαίτερο θαυμασμό του για τη λατινική γραμματεία. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από την επέκταση του κράτους του στη Γαλατία και την Ισπανία και κατοχυρώθηκε με τη νίκη του απέναντι στους Σουηβούς οι οποίοι είχαν ηγέτη τον Ρεκιέρο. Διατηρούσε καλές σχέσεις με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ωστόσο υπέστη καίριο πλήγμα στην αξιοπιστία του όταν έχασε στην Ορλεάνη από τον Αιγίδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων Κατηγορία:Δυναστεία των Βάλτων
Καλλίνικος Β΄ Κωνσταντινουπόλεως
Ο Καλλίνικος Β΄ (κατά κόσμον Πούλος, επονομαζόμενος «Ακαρνάν», 1630;-1702) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1688 και στις περιόδους 1689-1693 και 1694-1702.
Βίος
Ο Καλλίνικος Β΄ καταγόταν από τη Καστανιά των Αγράφων και διετέλεσε μαθητής του Ευγένιου Γιαννούλη του Αιτωλού. Διετέλεσε Μητροπολίτης Προύσης κατά τα έτη 1671/2 ως τις 3 Μαρτίου του 1688, οπότε εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Η εκλογή του επετεύχθη με την στήριξη ιεραρχών και κοσμικών αρχόντων, προεξάρχοντος του ισχυρού οικονομικού παράγοντα Μανωλάκη Καστοριανού, στο σπίτι του οποίου έγινε η εκλογή.
Ενθρονίστηκε την επόμενη μέρα, Κυριακή της Ορθοδοξίας. Παρέμεινε όμως λιγότερο από εννιά μήνες στον πατριαρχικό θρόνο, καθώς ο απομεμφθείς από τον ίδιο Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως Νεόφυτος κατόρθωσε να τον ανατρέψει στις 27 Νοεμβρίου 1688 και να γίνει εκείνος Πατριάρχης ως Νεόφυτος Δ΄.
Επανεξελέγη τον Μάρτιο ή Απρίλιο του επομένου έτους (1689) και πατριάρχευσε μέχρι το 1693, οπότε εκθρονίστηκε με ενέργειες του ηγεμόνα της Βλαχίας Κωνσταντίνου Μπρανκοβάνου, ο οποίος επέβαλε στο Θρόνο τον προστατευόμενό του, πρώην Πατριάρχη Διονύσιο Δ΄. Σύντομα επανεξελέγη για τρίτη φορά και πατριάρχευσε γα οκτώ χρόνια, από τον Απρίλιο του 1694 μέχρι τον θάνατό του, στις 8 Αυγούστου του 1702, οπότε τον διαδέχθηκε ο Γαβριήλ Γ΄.
Υπήρξε δραστήριος Πατριάρχης: αναδιοργάνωσε κατά το 1691 την Πατριαρχική Σχολή, έδειξε γενικότερο ενδιαφέρον για την Παιδεία, και εναντιώθηκε ενεργά στη ρωμαιοκαθολική διείσδυση στην Ανατολή, καθαιρώντας τον λατινόφρονα Πατριάρχη Αντιοχείας Σεραφείμ-Κύριλλο. Κατόπιν αιτήματος της επαρχίας Ιωαννίνων, το 1701 εξέδωσε συνοδική επιστολή με την οποία επικυρώνονται τοπικές αποφάσεις για το θέμα της προικοδοσίας. Επίσης άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο. Έγραψε Ερμηνεία προς τους ιερείς και διακόνους, Λόγους εκκλησιαστικούς, Πατριαρχική Ιστορία, Επιστολές κλπ.
Πέθανε στις 8 Αυγούστου 1702 και ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Προύσης Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Έλεγχος (εφημερίδα)
Ο Έλεγχος ήταν ελληνική εφημερίδα που εκδιδόταν στη Φλώρινα από το 1921 μέχρι το 1931.
Εκδότης της ήταν ο βουλευτής και γερουσιαστής Φλώρινας Γεώργιος Τζώρτζης, και αρχισυντάκτης ο Σταύρος Κωνσταντινίδης. Το 1931, ο Τζώρτζης αποσύρθηκε από τη διεύθυνση της εφημερίδας και ο Σταύρος Κωνσταντινίδης ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο, αλλάζοντας τον τίτλο της σε «Έθνος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
602
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 602 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κώτσος Κασάπογλου
Ο Κώτσος Κασάπογλου (τουρκικά: Koço Kasapoğlu, επίσης γνωστός ως Kostas ή Yorgo Kasapoğlu, 15 Νοεμβρίου 1935 - 5 Απριλίου 2016) ήταν Τούρκος ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1935 στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης και είναι το τέταρτο παιδί του Νικολάου και της Ευφροσύνης Κασάπογλου.
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1950 από την τοπική ομάδα του νησιού (Adalarspor) και πολύ γρήγορα φάνηκε το ταλέντο του. Το 1953 πήγε στην ομάδα του Πέρα Κλουμπ (τουρκ. Beyoğluspor) και το 1956 πήρε μεταγραφή στην Ιστανμπούλσπορ ΑΣ (İstanbulspor), όπου έκανε μεγάλη καριέρα ως επιθετικός.
Ήταν γρήγορος και καλός χειριστής της μπάλας. Για πολλά χρόνια ήταν αρχηγός της ομάδος. Αγωνίστηκε μέχρι το 1974.
Διακρίθηκε επίσης για τα εύστοχα πέναλτι. Τον αποκαλούσαν «Βασιλιά των πέναλτι».
Επίσης έπαιξε και στην ομάδα Vefa SK.
Είχε 2 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Τουρκίας ως Yorgo Kasapoğlu και 9 ως Koço Kasapoğlu.
Πέθανε το 2016 στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέφα ΣΚ Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Flyback converter
μικρογραφία|250x250εσ| Σχήμα 1: Σχηματική παράσταση ενός μετατροπέα flyback Ο μετατροπέας flyback χρησιμοποιείται τόσο σε μετατροπή AC / DC όσο και DC / DC με γαλβανική απομόνωση μεταξύ της εισόδου και της ή των εξόδων. Ο μετατροπέας flyback είναι ένας μετατροπέας υποβιβασμού-ανύψωσης (buck-boost) όπου στη θέση του επαγωγού υπάρχει μετασχηματιστής. Ο μετασχηματιστής δίνει το πλεονέκτημα της απομόνωσης, ενώ ανάλογα με το λόγο των σπειρών του, αυξάνει ή μειώνει το λόγο εξόδου-εισόδου. Κατά την οδήγηση ενός λαμπτήρα πλάσματος ή ενός πολλαπλασιαστή τάσης, η δίοδος ανύψωσης του μετατροπέα ανύψωσης παραλείπεται οπότε η συσκευή ονομάζεται μετασχηματιστής flyback.
Δομή και αρχή λειτουργίας
μικρογραφία|353x353εσ| Εικόνα 2: Οι δύο καταστάσεις λειτουργίας ενός μετατροπέα flyback: Στην κατάσταση αγωγής του διακοπτικού στοιχείου, η ενέργεια μεταφέρεται από την πηγή τάσης εισόδου στον μετασχηματιστή (ο πυκνωτής εξόδου παρέχει ενέργεια στο φορτίο εξόδου). Στην κατάσταση αποκοπής, η ενέργεια μεταφέρεται από το μετασχηματιστή στο φορτίο εξόδου (και στον πυκνωτή εξόδου). μικρογραφία|250x250εσ| Εικόνα 3: Κυματομορφή - χρησιμοποιώντας τεχνικές ανίχνευσης από την πλευρά του πρωτεύοντος τυλίγματος - που δείχνει το «σημείο γονάτου». Η σχηματική παράσταση ενός μετατροπέα flyback μπορεί να φανεί στο σχήμα 1. Είναι ισοδύναμο με εκείνο ενός μετατροπέα buck-boost, με τον επαγωγέα να διαχωρίζεται για να σχηματίσει ένα μετασχηματιστή. Επομένως, η αρχή λειτουργίας και των δύο μετατροπέων είναι πολύ παρόμοια:
Ο μετατροπέας flyback αποθηκεύει την ενέργεια στον μετασχηματιστή πριν από τη μεταφορά της στην έξοδο του μετατροπέα. Αυτό δίνει τη δυνατότητα προσθήκης πολλαπλών εξόδων εύκολα και με λίγα πρόσθετα κυκλώματα, αν και οι τάσεις εξόδου πρέπει να ταιριάζουν μεταξύ τους μέσω του λόγου των σπειρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Ηλεκτρονική φυσική
Δραμαμίνη (μουσικό συγκρότημα)
Ιστορία
Έχουν κυκλοφορήσει πέντε δισκογραφικές δουλειές, το  "Ταξίδι πλάι στο παράθυρο" (2007), "Το σύμπαν μέσα μου" (2CD + DVD, 2011), «Με το Μηδέν και το Άπειρο να συμφιλιωθούμε» (Μελοποιημένα ποιήματα του Κ. Γ. Καρυωτάκη, Διπλός ψηφιακός δίσκος + Εφαρμογή, 2014), "Μαρς" (2018), ένα digital single με τίτλο "Τελευταία νύχτα στη Γη" (2020) και πρόσφατα το Ep με τίτλο "Ούτε ένα σύννεφο σήμερα (2021)
Το 2005 συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Δρόμος».
Το 2011 σκηνοθέτησαν την πρώτη δική τους ταινία μικρού μήκους με τίτλο Νέφη, με θέμα τα χωριά που ερημώνουν και τη μοναξιά των ηλικιωμένων. Στην ταινία περιλαμβάνονται ποιήματα από ανέκδοτη ποιητική συλλογή του Γιάννη Μιχαηλίδη. (Ένα Βασίλειο Από Άμμο Κι Από Ήλιο - Ιστολόγιο με ποιήματα του Γιάννη Μιχαηλίδη)
Το 2014 έφτιαξαν μια εφαρμογή που ανήκει στην κατηγορία των Adventure Games όπου και «στεγάστηκε» ο δίσκος «Με το Μηδέν και το Άπειρο να συμφιλιωθούμε».
Το 2018 ξεκίνησαν τη συνεργασία τους με τη Minos-EMI και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «Μαρς» με 14 νέα τραγούδια. Σταθμός στη καριέρα τους αποτέλεσε η κυκλοφορία του τραγουδιού "Αγάπη".
Τον Σεπτέμβρη του 2019 εμφανίστηκαν στη σκηνή της Τεχνόπολης στο «Ξανά 1999» τη μεγάλη γιορτή για τα 20 χρόνια της Τεχνόπολης. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους εμφανίστηκαν στα Mad Video Music Awards.
Επίσης αναλαμβάνουν την επιμέλεια παραγωγής δίσκων, artworks και τη σκηνοθεσία video clips άλλων καλλιτεχνών (Νίκος Πορτοκάλογλου, Μανώλης Φάμελλος, Στάθης Δρογώσης, Πάνος Μουζουράκης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Φίλιππος Πλιάτσικας, Μύρωνας Στρατής, Κύριος Κ., Σπύρος Γραμμένος, Γιώργος Δημητριάδης κ.α.).
Επί σκηνής έχουν συνεργαστεί με τον Θάνο Ανεστόπουλο, το Νίκο Πορτοκάλογλου, τον Φίλιππο Πλιάτσικα, το Μανώλη Φάμελλο, τον Στάθη Δρογώση, τον Κύριο Κ., τον Ορέστη Ντάντο, την ορχήστρα της ΕΡΤ και πολλούς άλλους.
Μέλη
Πρώην μέλη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Βραβεία Γκράμι του 1964
Βραβεία Γκράμι του 1964
Νικητές των Βραβείων
Henry Mancini για το "Days of Wine and Roses"
Barbra Streisand για το The Barbra Streisand Album
Henry Mancini & Johnny Mercer (τραγουδοποιοί) για το "Days of Wine and Roses" σε ερμηνεία Henry Mancini
Ward Swingle (The Swingle Singers)
Παιδικά
Καλύτερο Ηχογράφημα για παιδιά Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας) για το Bernstein Conducts for Young People με συμμετοχή της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης
Κλασική Μουσική
Erich Leinsdorf (διευθυντής ορχήστρας) & the Boston Symphony Orchestra για το Bartók:Concerto για το Ορχήστρα
Skitch Henderson (διευθυντής ορχήστρας), Leontyne Price & the RCA Orchestra για το Great Scenes from Gershwin's Porgy and Bess
Erich Leinsdorf (διευθυντής ορχήστρας), Rosalind Elias, Leontyne Price, Richard Tucker& the RCA Italiana Opera Orchestra για το Puccini: Madama Butterfly
Benjamin Britten (διευθυντής ορχήστρας), Edward Chapman, David Willcocks (διευθυντές χορωδίας), the Bach Choir, Highgate School Choir & the London Symphony Orchestra & Choir για το Britten: War Requiem
Erich Leinsdorf (διευθυντής ορχήστρας), Arthur Rubinstein & the Boston Symphony Orchestra για το Tchaikovsky: Piano Concerto No. 1 in B Flat Minor
Julian Bream για το Evening of Elizabethan Music σε ερμηνεία the Julian Bream Consort
Benjamin Britten (Συνθέτης & διευθυντής ορχήστρας) & the London Symphony Orchestra για το Britten: War Requiem
Benjamin Britten (διευθυντής ορχήστρας) & the London Symphony Orchestra για το Britten:War Requiem
Andre Watts
Κωμωδία
Allan Sherman για το "Hello Mudduh, Hello Faddah"
Σύνθεση και Διευθέτηση
Riz Ortolani (Συνθέτης) για το "More - Theme Από το Mondo Cane"
John Addison (Συνθέτης) για το Tom Jones
Quincy Jones (διευθετητής) για το "I Can't Stop Loving You" σε ερμηνεία Count Basie
Henry Mancini (διευθετητής) για το "Days of Wine and Roses"
Κάντρι Μουσική
Bobby Bare για το "Detroit City"
Folk
Peter, Paul and Mary για το "Blowin' in the Wind"
Gospel
Καλύτερο Gospel ή άλλο Ηχογράφημα Θρησκευτικής Μουσικής (Musical) Soeur Sourire για το "Dominique"
Τζαζ
Bill Evans για το Conversations with Myself
Steve Allen & Ray Brown (Συνθέτες) για το "Gravy Waltz" σε ερμηνεία Steve Allen
Μουσικής Παράστασης
Jerry Bock, Sheldon Harnick (Συνθέτες) & the αρχικοί συντελεστές (Barbara Cook,Jack Cassidy, Barbara Baxley, Daniel Massey, Nathaniel Frey, Ralph Williams & Jo Wilder) για το She Loves Me
Συσκευασία και Σημειώσεις
Robert M. Jones (σχεδιαστής) για το Puccini: Madama Butterfly σε διεύθυνση του Erich Leinsdorf
John Berg (σχεδιαστής) για το The Barbra Streisand Album σε ερμηνεία Barbra Streisand
Ποπ
Barbra Streisand για το The Barbra Streisand Album
Jack Jones για το "Wives and Lovers"
Peter, Paul and Mary για το "Blowin' in the Wind"
Ward Swingle για το Bach's Greatest Hits σε ερμηνεία the Swingle Singers
Count Basie για το This Time by Basie! Hits of the 50's and 60's
Al Hirt για το "Java"
April Stevens & Nino Tempo για το "Deep Purple"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
James Malloy (μηχανικός ήχου) για το Charade σε ερμηνεία Henry Mancini
Lewis W. Layton (μηχανικός ήχου), Erich Leinsdorf (διευθυντής ορχήστρας) & the RCA Italiana Opera Orchestra για το Puccini: Madama Butterfly
Robert Fine (μηχανικός ήχου) για το Civil War Vol. II σε ερμηνεία Frederick Fennell
R&B
Ray Charles για το "Busted"
Προφορικός Λόγος
Edward Albee (θεατρικός συγγραφέας) για το Who's Afraid of Virginia Woolf? σε ερμηνεία Melinda Dillon, George Grizzard, Uta Hagen & Arthur Hill
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι Κατηγορία:Γεγονότα στο Λος Άντζελες
Κάρολος Φρειδερίκος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ
Ο Κάρολος Φρειδερίκος (γερμ. Karl Friedrich, 2 Φεβρουαρίου 1783 - 8 Ιουλίου 1853) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ (1828-1853).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Αυγούστου της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ και της Λουίζας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1804 τη Μαρία Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Φθοριοουρακίλη
Η φθοριοουρακίλη ή φθοροουρακίλη (5-FU), που πωλείται με την επωνυμία Adrucil μεταξύ άλλων, είναι χημειοθεραπευτικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του καρκίνου. Με ένεση σε φλέβα χρησιμοποιείται για τους καρκίνο του παχέος εντέρου, καρκίνο του οισοφάγου, καρκίνο του στομάχου, καρκίνο του παγκρέατος, καρκίνο του μαστού και καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Ως κρέμα χρησιμοποιείται στις ακτινική κεράτωση, βασικοκυτταρικό καρκίνωμα και δερματικά κονδυλώματα.