cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιαρέτζο
Η πόλη ιδρύθηκε κατά το πρώτο μισό του 16ου αιώνα, ως επίνειο της Δημοκρατίας της πόλης Λούκκα. Το παλαιότερο κτήριο που σώζεται, είναι ο Πύργος Ματίλντε, ένα οχυρό που χτίστηκε το 1541 για να προστατεύει την περιοχή από τους πειρατές.
Η πόλη είναι γνωστή για το καρναβάλι της, που ξεκίνησε το 1873 και την πληθώρα κτηρίων σε ρυθμούς Αρ Νουβό (λίμπερτυ) και Αρ Ντεκό. Διαθέτοντας 10 χιλιόμετρα αμμώδους παραλίας, είναι πόλος έλξης θερινού τουρισμού,. Είναι επίσης γνωστή για τα ναυπηγεία της και είναι κέντρο αλιείας και ανθοκομίας.
Γεωγραφία
Ο δήμος του Βιαρέτζο βρίσκεται στην προσχωματική παραθαλάσσια πεδιάδα της Τοσκάνης και βρέχεται από τη Θάλασσα της Λιγουρίας. Την περιοχή διασχίζουν αρκετά κανάλια που συνδέουν τη λίμνη Μασσατσιούκολι και τα γύρω έλη με την θάλασσα. Η λίμνη ανήκει πλέον στον εθνικό δρυμό με το όνομα «Μιλιαρίνο, Σαν Ροσσόρε, Μασσατσιούκολι» ο οποίος διαθέτει πλούσια υδρόβιο πανίδα και μεγάλη ποικιλία υδρόβιων πουλιών.
Η λίμνη, με μικρό βάθος και έκταση 6,90 τ.χλμ., παρότι γνωστή από την αρχαιότητα, έγινε διάσημη από τον συνθέτη Τζάκομο Πουτσίνι (του οποίου γενέτειρα ήταν η Λούκκα), που διατηρούσε μια βίλα στις όχθες της λίμνης. Στη βίλα αυτή πέρασε μεγάλα διαστήματα της ζωής του και εκεί βρίσκεται ενταφιασμένος. Αυτή η κατοικία του έχει πλέον μετατραπεί σε μουσείο και βρίσκεται σε μια κοινότητα, που προς τιμήν του ονομάζεται πλέον Πύργος της Λίμνης Πουτσίνι (Torre del Lago Puccini) και ανήκει στο Δήμο του Βιαρέτζο.
Αρχαιότητα, Μεσαίωνας
Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες εντόπισαν ευρήματα του 8ου π.Χ. αιώνα, που αποδεικνύουν την κατοίκηση της ευρύτερης περιοχής από τους Ετρούσκους, οι οποίοι είχαν συνάψει εμπορικές επαφές με τους κατοίκους της γειτονικής Λιγουρίας. Το 180 π.Χ. οι Ρωμαίοι, αφού νίκησαν τους ντόπιους πληθυσμούς, προχώρησαν στην εποίκηση της περιοχής.
Κατά τον Μεσαίωνα αναπτύχθηκαν αρκετοί οικισμοί στις γύρω λοφώδεις εκτάσεις αλλά η τοποθεσία του σύγχρονου Βιαρέτζο έμεινε ακατοίκητη γιατί ήταν ελώδης. Γύρω στο 1000 μ.Χ. ξεκίνησε η διαμάχη των πόλεων Λούκκα και Πίζας για τον έλεγχο της ακτής. Από τη μια, η Λούκκα ήθελε μια έξοδο προς τη θάλασσα και από την άλλη, η Πίζα φοβόταν τον οικονομικό ανταγωνισμό της αντίπαλης πόλης. Το 1169 κατασκευάστηκε ένας ξύλινος πύργος για τη φύλαξη της ακτής.
Το 1172 ακολούθησε η κατασκευή ενός οχυρού με το λατινικό όνομα «Turris de Via Regia» δηλαδή «Πύργος της Βασιλικής οδού». Βασιλική οδός ονομαζόταν ο δρόμος που συνέδεε το οχύρωμα με τη Λούκκα. Από την παραφθορά της λατινικής αυτής ονομασίας βγήκε το όνομα Βιαρέτζο. Σε γενικές γραμμές, μέχρι το 1400 στην περιοχή σημειώνεται μια σειρά από πολέμους, επιδρομές, μάχες και αψιμαχίες.
Αναγέννηση, Νεώτεροι χρόνοι
Το 1513, με απόφαση του Πάπα Λέοντα Ι’, η Λούκκα χάνει το λιμάνι του Μοτρόνε και εντείνει τις προσπάθειές της για να γίνει το Βιαρέτζο το εμπορικό της κέντρο. Το 1534 ξεκινά το χτίσιμο ενός νέου τετράγωνου πύργου, για προστασία του λιμανιού από πειρατικές επιδρομές και επειδή τα έλη δυσκόλευαν την επιβίωση των λιγοστών ακόμη κατοίκων (γύρω στους 300) ξεκίνησε η αποξήρανσή τους. Σιγά σιγά η περιοχή ζωντανεύει, χτίζονται εκκλησίες, εργαστήρια, βιοτεχνίες και η κίνηση στο λιμάνι ενισχύεται. Το 1701 ιδρύεται ο Δήμος του Βιαρέτζο. Το 1739 η περιοχή έχει οριστικά αποξηρανθεί. Στην πόλη χτίζουν μέγαρα αρκετοί αριστοκράτες από τη Λούκκα.
Το 1799 η περιοχή θα περάσει στα χέρια του  Ναπολέοντα  και μετά την πτώση του θα περάσει στην εξουσία των Αυστριακών. Το 1817 το Συνέδριο της Βιέννης θα αναθέσει το δουκάτο της Λούκκα στη Μαρία Λουΐζα των Βουρβόνων της Ισπανίας. Αυτή την εποχή κατασκευάζεται στο Βιαρέτζο το πρώτο ναυπηγείο. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, αναλαμβάνει τα ηνία ο Κάρολος Λουδοβίκος των Βουρβόνων, ο οποίος εμπλούτισε την πόλη με μια νέα εκκλησία, ένα καζίνο και τις δυο πρώτες οργανωμένες πλαζ.
Στις 5 Οκτωβρίου 1847 η Λούκκα, και όλα τα κέντρα που της ανήκαν, παραχωρούνται στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, το οποίο ενώθηκε το 1860 με άλλα κρατίδια της Ιταλικής χερσονήσου και σχημάτισαν το Βασίλειο της Ιταλίας. Αυτά τα χρόνια το Βιαρέτζο βρίσκεται σε τροχιά γοργής ανάπτυξης, ενισχύεται η ναυπηγική και ο θερινός τουρισμός εξαπλώνεται στα πολλά χιλιόμετρα που καλύπτουν πια οι οργανωμένες πλαζ. μικρογραφία | «Ο Περίπατος»  Δημιουργείται ο «Περίπατος», μια φαρδιά λεωφόρος με πολλά καφενεία και καταστήματα. Η πόλη ονομάζεται «Πέρλα του Τυρρηνικού». Πολλά όμως από τα κτήρια που κοσμούσαν την πόλη ήταν από ξύλο και όταν το 1917 ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά, ένα μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε μέσα σε μια νύχτα.
Σύγχρονη Εποχή
Στις 2 Μαΐου 1920 ξέσπασε μια εξέγερση που είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία για 3 ημέρες της ελεύθερης Δημοκρατίας του Βιαρέτζο. Το έναυσμα δόθηκε από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα στην τοπική ομάδα και την ομάδα της Λούκκα. Μετά τη λήξη του αγώνα και μερικά μέτρα από το γήπεδο, ένας καραμπινιέρος πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τον επόπτη γραμμών. Ο επόπτης ήταν πρόσωπο ιδιαίτερα αγαπητό στο Βιαρέτζο. Η δολοφονία του γίνεται η σπίθα που θα ανάψει τη φλόγα της εξέγερσης σε μια πόλη που είχε μακρά παράδοση στην αναρχία και στον ριζοσπαστισμό και όπως και η υπόλοιπη χώρα βρισκόταν σε μια φάση έντονου κοινωνικού αναβρασμού.
Το 1921 οι φασίστες δολοφόνησαν τον Πιέτρο Νιέρι και τον Ενρίκο Παολίνι, δυο νεαρούς της Ακροαριστεράς.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Βιαρέτζο βομβαρδίστηκε άγρια, ολόκληρες συνοικίες ισοπεδώθηκαν. Στις 16 Σεπτέμβρη 1944 οι Συμμαχικές δυνάμεις κατέλαβαν τελικά την πόλη. Μετά τον πόλεμο ξεκίνησε η μεγάλη προσπάθεια ανοικοδόμησης της μισο-κατεστραμμένης πόλης, που σιγά σιγά βρήκε την παλιά της αίγλη. Το 1946 αναβίωσαν και το έθιμο του καρναβαλιού, που σύντομα έγινε ένα από τα πιο φημισμένα της Ιταλίας.
Στις 29 Ιουνίου 2009 ένα φορτηγό τρένο με 14 βαγόνια βυτιοφόρα, που μετέφεραν υγροποιημένο αέριο πετρελαίου (LPG), εκτροχιάστηκε, με αποτέλεσμα να σπάσει το πρώτο βαγόνι-βυτίο, από το ωστικό κύμα να καταρρεύσουν αμέσως δυο πολυκατοικίες, η διαρροή του υγραερίου να προκαλέσει μια τεράστια πυρκαγιά που έκαψε δεκάδες πολυκατοικίες και αυτοκίνητα και να βρουν τραγικό θάνατο 33 άνθρωποι και να τραυματισθούν άλλοι 25
Σημαντικότερα αξιοθέατα
Η πόλη του Βιαρέτζο έχασε μεγάλο μέρος της αρχιτεκτονικής της κληρονομιάς κατά τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Όμως έχουν απομείνει κάποια ίχνη του πλούσιου παρελθόντος της.
μικρογραφία | Η καύση της σορού του Σέλλεϋ σε παραλία του Βιαρέτζο, πίνακας του Louis Edouard Fournier
Πολλά κτήρια σε ρυθμό λίμπερτυ συναντά κανείς στον «Περίπατο» και στους γύρω δρόμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τοσκάνης
Λούο Νιαν Σενγκ
Ο Λούο Νιαν Σενγκ (罗念生, 12 Ιουλίου 1904 – 10 Απριλίου 1990) ήταν σημαντικός ελληνιστής της Κίνας, καθηγητής και μελετητής της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας. Υπήρξε ερευνητής του Ινστιτούτου Ξένων Λογοτεχνιών της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών της Κίνας (Chinese Academy of Social Sciences), μέλος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Μεταφραστών της Κίνας, επίτιμο μέλος του Συνδέσμου Ξένων Λογοτεχνιών της Κίνας, μέλος της Ομοσπονδίας Συγγραφέων της Κίνας, μέλος της Ομοσπονδίας Θεατρικών Καλλιτεχνών της Κίνας, καθώς και ειδικός σύμβουλος του «Θεατρικού Τόμου» και αρχισυντάκτης του τμήματος Ελληνικού Δράματος της «Εγκυκλοπαίδειας της Κίνας».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γουέι Γιουάν της Επαρχίας Σιτσουάν της Κίνας. Το 1929 πήγε στην Αμερική για τη συνέχεια των σπουδών του μετά το πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Τσινγκ Χουά της Κίνας. Το 1933, ως πρώτος Κινέζος φοιτητής που ήρθε ποτέ στην Ελλάδα, σπούδασε στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών με θέμα το αρχαίο ελληνικό δράμα. Το 1934 επέστρεψε στην Κίνα και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πεκίνου και στο Πανεπιστήμιο Τσινγκ Χουά. Από το 1952 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ξένων Λογοτεχνιών της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών της Κίνας (CASS) ως ερευνητής. Αφιέρωσε όλη τη ζωή του στη μετάφραση και μελέτη της ελληνικής φιλολογίας και ήταν από τους πρώτους Κινέζους που ασχολήθηκαν με τις ελληνικές σπουδές. Έθεσε τα θεμέλια στο συγκεκριμένο χώρο με πλούσια μεταφραστικά έργα και μελέτες άνω των 10.000.000 λέξεων.
Η τελευταία επιθυμία του
Θεωρώντας πάντα την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα του, ο Λούο Νιαν Σενγκ είχε ως τελευταία επιθυμία του να ταφεί μέρος της τέφρας του στην Ελλάδα, μια χώρα στην οποία έζησε και άφησε ψυχή και αγάπη. Δυστυχώς για κάποιους γραφειοκρατικούς και θρησκευτικούς λόγους, η επιθυμία αυτή δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί.
Εργογραφία
Μελέτες (σχετικά με την ελληνική φιλολογία):
Λεξικό
Βραβεύσεις
Για το έργο του, βραβεύθηκε το Δεκέμβριο του 1987 με το «Ανώτερο Βραβείο Λογοτεχνίας» από την Ακαδημία Αθηνών και το Νοέμβριο του 1988 ανακηρύχθηκε «Επίτιμος Διδάκτορας» από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Καταχωρήθηκε στον «Θεατρικό Τόμο» της «Εγκυκλοπαίδειας της Κίνας».
Η σημασία της εργασίας του
Η αρχαία ελληνική γλώσσα πάντα θεωρείται μια από τις πιο δύσκολες γλώσσες της ανθρωπότητας και η μετάφρασή της έργο - πρόκληση. Ένα ρήμα στα αρχαία ελληνικά μπορεί να λάβει περίπου 300 καταλήξεις και υπάρχουν πολλά ανώμαλα ρήματα, τα οποία κάνουν τη γραμματική ακόμα πιο δύσκολη. Εκτός από αυτά, τα κείμενα που σώθηκαν ήταν χειρόγραφα με ασάφειες. Και όλα αυτά εμποδίζουν τους μελετητές να κατανοούν και να μεταφράσουν, ιδιαίτερα για τους κινέζους που η γλώσσα τους είναι τόσο διαφορετική από τις δυτικές. Ο Λούο Νιάν Σενγκ εργάστηκε επίμονα σε αυτό το χώρο παραπάνω από 60 χρόνια. Προσπάθησε πάντα να είναι «πιστός», «πλήρης» και «λιτός» στη μετάφραση. Τα έργα του όχι μόνο είναι μεγάλα σε όγκο αλλά και είναι άρτια επεξεργασμένα τόσο στο γλωσσικό επίπεδο όσο και στο ποιητικό ύφος, προσεγγίζοντας πιστά τα πρωτότυπα. Για τη μέθοδο της μετάφρασης στα αρχαία ελληνικά ονόματα, δημιούργησε ένα λειτουργικό και επιστημονικό σύστημα μετατροπής των αρχαίων ελληνικών συλλαβών στα κινεζικά. Το σύστημα αυτό υιοθετήθηκε από το 1957 και χρησιμοποιείται ακόμα και μέχρι σήμερα από τους μεταφραστές.
Ακολουθώντας την πρωτοβουλία του τέως πρωθυπουργού, του Τσου Εν Λάι, ο Λούο Νιάν Σενγκ εργάστηκε σκληρά για ολόκληρα πέντε χρόνια για τη δημιουργία του πρώτου «Λεξικού Αρχαίων Ελληνικών και Κινεζικών» μαζί με τους συνεργάτες του. Το έργο αυτό κάλυψε ένα μεγάλο κενό στην ιστορία του τομέα των μεταφράσεων των ξένων λογοτεχνιών. Το 1990, προς τιμήν του, έγραψε ο τότε πρόεδρος της Κύπρου, ο κ. Γ. Βασιλείου «Αξιότιμε δάσκαλε, παρακαλώ να δεχθείτε το μεγάλο θαυμασμό μου προς την εργασία σας. Ο όγκος του έργου σας είναι ανυπολόγιστος και η αξία του θα παραμείνει για πάντα όπως η εκτίμηση των ανθρώπων προς την πνευματική δημιουργία. Και πιστεύω ότι ποτέ οι άνθρωποι δεν θα χάσουν την εκτίμησή τους προς την τιμή του πνεύματος και της αρετής…»
Το καλοκαίρι του 1988 ο τηλεοπτικός σταθμός WDR (του Ντίσελντορφ της Γερμανίας) πήρε συνέντευξη από τον Λούο Νιάν Σενγκ στους Δελφούς. Στις 18 Δεκ. του 1988, κυκλοφόρησε συνέντευξη με θέμα τα έργα του Λούο Νιάν Σενγκ στην εφημερίδα «The Christian Science Monitor» σε τρεις γλώσσες, Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Από το 1986 έως το 1988 πολλές ελληνικές εφημερίδες έχουν γράψει και έχουν τιμήσει τα έργα του. Στις 11 Απριλίου του 1990, δεύτερη μέρα μετά το θάνατό του, το ελληνικό κράτος έστειλε τηλεγράφημα στο οποίο εξέφραζε τη βαθιά του εκτίμηση προς την εργασία και την προσπάθειά του στην προβολή του ελληνισμού στην Κίνα και ζητούσε να θυμόμαστε για πάντα αυτό το σπουδαίο όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι συγγραφείς Κατηγορία:Κινέζοι γλωσσολόγοι
Φερδινάνδος Μαγγελάνος
Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος (πορτ. Fernão de Magalhães, 1480 - 27 Απριλίου 1521) ήταν Πορτογάλος θαλασσοπόρος οποίου το όνομα στη γλώσσα της πατρίδας του προφερόταν Μαγαλιάις.
Ηγήθηκε της αποστολής εκείνης, με την οποία πραγματοποιήθηκε ο πρώτος περίπλους της Γης. Δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ταξίδι του προς τα Δυτικά, καθώς σκοτώθηκε από ιθαγενείς στρατιώτες του φύλαρχου Λάπου Λάπου στη μάχη του Μακτάν στο νησίΦιλιππίνων. Παρόλα αυτά, έγινε ένας από τους πρώτους ανθρώπους που διέσχισε όλους τους μεσημβρινούς της Γης. Έγινε επίσης ο πρώτος που ηγήθηκε μιας ευρωπαϊκής αποστολής προς τα δυτικά της Ευρώπης και που διέσχισε τον Ειρηνικό ωκεανό.
Η ζωή του
Ευπατρίδης στη καταγωγή, γεννήθηκε στη Σαμπρόσα (ή Σομπορόσα) το 1480 και φονεύθηκε στο νησί Μακτάν των Φιλιππίνων το 1521. Στη νεότητά του υπήρξε ακόλουθος της Βασίλισσας Ελεονόρας, συζύγου του Βασιλέως Ιωάννου Β΄. Το 1505 ταξίδεψε στις Ινδίες, όπου πήρε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις του αποικιοκρατικού στρατού. Πολεμώντας στην Ινδία διακρίθηκε στην άλωση της Μαλάκκα. Το 1506 βρισκόταν στη Μοζαμβίκη και το 1511 ταξίδεψε στη χερσόνησο της Μαλαισίας, όπου έζησε διάφορες περιπέτειες με τους ιθαγενείς, με τους οποίους έκανε εμπόριο μπαχαρικών. Το 1512 ο Μαγγελάνος επέστρεψε στην Πορτογαλία και πολέμησε στο Μαρόκο, όπου πληγώθηκε στο πόδι και από τότε έμεινε χωλός. Στους πλόες όμως αυτούς συνέλαβε το τολμηρό σχέδιο να ζητήσει προς δυσμάς πλεύση προς τις Μολούκες νήσους, οι οποίες εν τω μεταξύ με βούλες του Πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ παραχωρήθηκαν στο στέμμα της Καστίλης. Όταν όμως επανήλθε στη Πορτογαλία το 1512 για να καταστρώσει το σχέδιό του, βρήκε τον Βασιλέα Εμμανουήλ Α΄ να διάκειται δυσμενώς απέναντί του, στις οικονομικές απαιτήσεις του, οπότε και αναζήτησε την ισπανική υπηκοότητα. Με τη βοήθεια του Βασιλιά της Ισπανίας Καρόλου Ε΄ Κουίντου και με τη βοήθεια του κοσμογράφου Ρούι Φαλέιρο υπέγραψε συμβόλαιο (Μάρτιος 1518). Επειδή οι Ισπανοί είχαν σημαντικούς πολιτικούς και εμπορικούς λόγους να έχουν μία σύντομη επικοινωνία με την περιοχή της Μαλαισίας, ενέκριναν την πρόταση και διέθεσαν πέντε εξοπλισμένα πλοία, με τα οποία ξεκίνησε ο θαλασσοπόρος το 1519. Έτσι έγινε ο Μαγγελάνος ο δεύτερος μετά τον Κολόμβο μεγάλος θαλασσοπόρος, τον οποίο «έχασαν» οι Πορτογάλοι και αξιοποίησαν οι Ισπανοί για τις εξερευνήσεις των θαλασσών. Είναι ευεξήγητο λοιπόν γιατί, μέχρι τη στιγμή της εκκινήσεως, έπρεπε το πλήρωμα του Μαγγελάνου να αντιμετωπίσει διάφορες δολιοφθορές στα πλοία, που προκαλούσαν πράκτορες της Πορτογαλίας.
Έτσι ξεκίνησε ο Μαγγελάνος στις 20 Σεπτεμβρίου του 1519 για τον περίπλου της γης από το λιμάνι Σανλούκαρ ντε Μπαραμέδα επιβαίνοντας της καραβέλας Σαντίσιμα Τρινιδάδ ("Παναγία Τριάς"), 140 μόλις τόννων με άλλα τέσσερα μικρότερα πλοία (Σαν Αντόνιο, Κονσεπσιόν "Σύλληψη", Βικτόρια, Σαντιάγκο "Αγ. Ιάκωβος" ) των οποίων τα πληρώματα αποτελούσαν 240 περίπου άνδρες, Πορτογάλοι, Γάλλοι και Φλαμανδοί. Στα πληρώματα αυτά συμμετείχαν και ο ιστοριογράφος της αποστολής Πορτογάλος Ντουάρτε Μπαρμπόζα και ο βερονέζος Φραντσέσκο Πιγγαφέτε.
Ο Μαγγελάνος, αφού πέρασε τα Κανάρια νησιά, το Πράσινο Ακρωτήριο και τις Βραζιλιάνικες ακτές στις 13 Δεκεμβρίου 1519, έπλευσε στον κόλπο του Ρίο ντε Τζανέιρο. Στις 10 Ιανουαρίου 1520 ανακαλύπτει τη στομαλίμνη του Ρίο ντε λα Πλάτα και στις 31 Μαΐου 1520 τον λιμένα Σαν Γιουλιάνο. Όμως προχωρώντας προς Νότο και βρίσκοντας έρημες ακτές, τα πληρώματα άρχισαν να δυσφορούν. Από 1ης Απριλίου είχαν αρχίσει να στασιάζουν. Τότε ο Μαγγελάνος αποκεφάλισε τους στασιαστές ενώ σε 40 ναύτες απέδωσε χάρη. Την ίδια εποχή ήλθε σε επαφή με τους ιθαγενείς «Τεουέλτσους», τους γιγαντόσωμους Παταγώνες. Τότε ένα από τα πλοία του, το Σαντιάγο, ναυάγησε σε νότιο εξερευνητικό πλου παρά τη «Σάντα Κρουθ» (καστιλιάνικα ισπανικά) ή «Σάντα Κρους» (αμερικάνικα ισπανικά), διασώθηκε όμως το πλήρωμα.
Στις 24 Αυγούστου 1520 ο Μαγγελάνος «άνοιξε πανιά», πλην όμως έμεινε καθηλωμένος στη Σάντα Κρους μέχρι 18 Οκτωβρίου 1520. Τρεις ημέρες μετά τον απόπλου του, στις 21 Οκτωβρίου 1520 διέκρινε την αναζητούμενη δυτική έξοδο του πορθμού που ο ίδιος ανακάλυψε και πήρε το όνομά του. Ένα μήνα αργότερα μπήκε στο μεγάλο ωκεανό, που τον ονόμασε Ειρηνικό, γιατί τον βρήκε πολύ ήσυχο «mar pacifico». Το Μάρτιο 1521 η νηοπομπή του Μαγγελάνου έφτασε στις Μαριάνες νήσους, τις οποίες ο θαλασσοπόρος ονόμασε «νήσους των κλεφτών», επειδή οι ιθαγενείς επέδραμαν στα πλοία του και τα λήστεψαν. Λίγο μετά έφτασε η νηοπομπή στις σημερινές Φιλιππίνες νήσους, όπου σκοτώθηκε ο Μαγγελάνος στην προσπάθειά του να συμφιλιώσει δύο εχθρικές φυλές ιθαγενών. Οι λεπτομέρειες γι' αυτό το (τελευταίο) ταξίδι δημοσιεύτηκαν περίπου 300 χρόνια αργότερα, όταν ανακαλύφθηκε το ημερολόγιο πλοίου που κρατούσε ο ιστοριογράφος του εγχειρήματος. Έτσι στις 27 Απριλίου του 1521 ο Μαγγελάνος σκοτώθηκε από τους Ιθαγενείς στο νησί Μακτάν.
Ο Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο συνέχισε το ταξίδι του Μαγγελάνου και ολοκλήρωσε το γύρο της γης το Σεπτέμβριο του 1522.
800px|thumb|center|Ο πρώτος περίπλους της γης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θαλασσοπόροι εξερευνητές Κατηγορία:Πορτογάλοι εξερευνητές Κατηγορία:Εποχή των Ανακαλύψεων
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1982-83
Το Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1982-83 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 137 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 7 ομίλους. Ήταν η πρώτη περίοδος του «Εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος» ως 4η κατηγορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τις 137 ομάδες οι 64 προέρχονταν από το Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1981-82 και οι υπόλοιπες 73 από τα τοπικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Οι πρώτοι κάθε ομίλου εξασφάλισαν την άνοδό τους στη Γ' Εθνική κι οι 8-9 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1982-1983
BBC Βόρεια Ιρλανδία
Το BBC Βόρεια Ιρλανδία (BBC Northern Ireland) είναι ο κύριος δημόσιος φορέας στη Βόρεια Ιρλανδία. Η έδρα του οργανισμού είναι στο Μπέλφαστ και οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, καθώς και ενημέρωση μέσω διαδικτύου.
Μπούντεσταγκ
Το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Γερμανίας, γνωστό διεθνώς με την γερμανική του ονομασία ως Μπούντεσταγκ (γερμανικά Bundestag, , επίσης γνωστό ως Ομοσπονδιακή Συνεδρίαση ή Ομοσπονδιακή Βουλή) είναι ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα στη Γερμανία. Πρακτικά η Γερμανία κυβερνάται από ένα διθάλαμο νομοθετικό σώμα, στο οποίο το Bundestag λειτουργεί ως η Κάτω Βουλή και το Μπούντεσρατ (Ομοσπονδιακό Συμβούλιο) ως η Άνω Βουλή. Το Μπούντεσταγκ ιδρύθηκε με τον Γερμανικό Βασικό Νόμο του 1949, ως διάδοχος του προγενέστερου Ράιχσταγκ. Σημερινή Πρόεδρος του Bundestag είναι η Μπέρμπελ Μπας.
BBC Βόρεια Ιρλανδία
Τηλεοπτικοί σταθμοί
300px|right|thumb|Τα στούντιο του οργανισμού στο [[Μπέλφαστ]]
Μπούντεσταγκ
Ιστορία
Με την διάλυση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας το 1866 και την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (Deutsches Reich) το 1871, το Ράιχσταγκ εγκαθιδρύθηκε ως το Γερμανικό κοινοβούλιο στο Βερολίνο. Δύο δεκαετίες αργότερα, το παρόν κτίριο του κοινοβουλίου ανεγέρθηκε. Οι αντιπρόσωποι του Ράιχσταγκ εκλέγονταν με άμεση και ισότιμη ψηφοφορία των ανδρών (και όχι με το εκλογικό σύστημα των τριών τάξεων που επικρατούσε στην Πρωσσία μέχρι το 1918). Το Ράιχσταγκ δεν συμμετείχε στον διορισμό του Καγκελαρίου μέχρι τις κοινοβουλευτικές μεταρρυθμίσεις του Οκτωβρίου 1918. Μετά την Επανάσταση του Νοεμβρίου 1918 και την εγκαθίδρυση του Συντάγματος της Βαϊμάρης, δόθηκε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου (και συμμετοχής) στο Ράιχσταγκ, και το κοινοβούλιο μπορούσε να χρησιμοποιήσει την ψήφο μη εμπιστοσύνης για να εξαναγκάσει τον καγκελάριο ή ένα μέλος της κυβέρνησης να παραιτηθεί. Τον Μάρτιο 1933, έναν μήνα μετά τον Εμπρησμό του Ράιχσταγκ, το Κοινοβούλιο παρέδωσε τις εξουσίες του στην Κυβέρνηση του Καγκελάριου Άντολφ Χίτλερ υιοθετώντας την Εξουσιοδοτική πράξη του 1933. Μετά από αυτό συνερχόταν σπάνια για να επικυρώσει ομόψυχα τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Συνήλθε για τελευταία φορά στις 26 Απριλίου 1942.
BBC Βόρεια Ιρλανδία
Τηλεοπτικοί σταθμοί
Τηλεοπτικοί σταθμοί που έχουν κλείσει:
Μπούντεσταγκ
Ιστορία
Με το νέο σύνταγμα του 1949, το Bundestag εγκαθιδρύθηκε ως το νέο (Δυτικό) Γερμανικό κοινοβούλιο. Επειδή το Δυτικό Βερολίνο δεν ήταν επίσημα στην δικαιοδοσία του Συντάγματος και εξαιτίας του Ψυχρού Πολέμου, το Bundestag συνερχόταν στη Βόννη σε αρκετά διαφορετικά κτίρια, περιλαμβανομένου (προσωρινά) ενός κτηρίου υδατικών εργασιών. Επιπλέον, οι πολίτες του Δυτικού Βερολίνου δεν μπορούσαν να ψηφίσουν στις εκλογές για το Bundestag, και αντιπροσωπεύονταν από 20 μη ψηφίζοντες αντιπροσώπους, έμμεσα εκλεγμένους από την Βουλή των Αντιπροσώπων (Abgeordnetenhaus von Berlin) της πόλης.
BBC Βόρεια Ιρλανδία
Διαδίκτυο
Η ιστοσελίδα του οργανισμού περιλαμβάνει ενημέρωση και το πρόγραμμα των τηλεοπτικών και των ραδιοφωνικών σταθμών. Επιπλέον παρέχει διαδικτυακή μετάδοση των ραδιοφωνικών σταθμών BBC Radio Ulster και BBC Radio Foyle, όπως και σε on demand κάθε εκπομπή για μια εβδομάδα μετά την ημέρα μετάδοσής της. Η ιστοσελίδα είναι μέρος της υπηρεσίας του BBC, BBC Online και διαχειρίζεται από το Μπέλφαστ.
Μπούντεσταγκ
Ιστορία
To Bundeshaus στη Βόννη είναι το πρώην Κτίριο του Κοινοβουλίου της Γερμανίας. Οι συνεδριάσεις του Γερμανικού Bundestag διεξάγονταν εκεί από το 1949 μέχρι την μετακίνηση του στο Βερολίνο το 1999. Σήμερα φιλοξενεί το International Congress Centre Bundeshaus Bonn και στις βόρειες περιοχές το αξίωμα κλάδου του Bundesrat (Άνω Βουλή). Οι νότιες πτέρυγες έγιναν μέρος των Γερμανικών γραφείων για τα Ηνωμένα Έθνη το 2008.
BBC Βόρεια Ιρλανδία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:BBC Northern Ireland Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στη Βόρεια Ιρλανδία Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί Σταθμοί στη Βόρεια Ιρλανδία Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Μπούντεσταγκ
Ιστορία
Το πρώην Κτήριο του Ράιχσταγκ φιλοξενούσε μια ιστορική έκθεση (Fragen an die deutsche Geschichte) και υπηρέτησε περιστασιακά ως συνεδριακό κέντρο. Το κτήριο του Ράιχσταγκ χρησιμοποιήθηκε επίσης περιστασιακά ως τόπος συναντήσεως για τις συνεδριάσεις του Bundestag και της Bundesversammlung (Ομοσπονδιακή Συνέλευση), το σώμα που εκλέγει τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο της Γερμανίας. Ωστόσο οι Σοβιετικοί αντέδρασαν σθεναρά ενάντια στη χρήση του Ράιχσταγκ από θεσμούς της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και προσπάθησαν να διαταράξουν τις συνεδριάσεις κάνοντας πτήσεις κοντά στο κτήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γερμανία Κατηγορία:Πολιτική της Γερμανίας
Παναγιώτης Θεοχάρης
Ο Παναγιώτης Θεοχάρης ήταν Έλληνας αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Κατατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα τον Νοέμβριο του 1927 ως αρχηγός της τάξης του και αποφοίτησε από την Σχολή Λιμενικών Δοκίμων τον Σεπτέμβριο του 1928. Το 1931 διορίστηκε λιμενάρχης Άνδρου ενώ την περίοδο 1940 - 1941 διετέλεσε επιτελικός στέλεχος του Κεντρικού Λιμεναρχείο Πειραιώς με τον βαθμό του υποπλοιάρχου οργανώνοντας ένα πολύ καλό δίκτυο πληροφοριών. Κατά την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε σε δύο αντιστασιακές οργανώσεις ("Όμηρος" και "Alice") βοηθώντας στην συμμετοχή νέων αξιωματικών και στην συλλογή πληροφοριών. Προκειμένου να αποφύγει την σύλληψή του από τους Γερμανούς διέφυγε το 1943 στην Αίγυπτο αναλαμβάνοντας σύνδεσμος του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας με τις υπόλοιπες υπηρεσίες. Το 1946 διετέλεσε λιμενάρχης Ηρακλείου και στις 28 Σεπτεμβρίου 1964 ανέλαβε την αρχηγία του Λιμενικού Σώματος προαχθείς σε υποναύαρχο. Αποστρατεύθηκε στις 23 Απριλίου 1964.
Ύστερα από πρωτοβουλία του δημιουργήθηκε το Ταμείο Αρωγής Αξιωματικών και Υπαξιωματικών Λιμενικού Σώματος (ΤΑΑΛΣ) ενώ είχε τιμηθεί με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων (1945) για την δράση του κατά την διάρκεια του πολέμου. Μετά την αποστρατεία του ασχολήθηκε με την έρευνα για την ιστορία του Λ.Σ. και εξελέγη πρόεδρος του "Πειραϊκού Συνδέσμου". Στις 8 Απριλίου 1967 διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 6 Μαΐου 1967. Ήταν ο πρώτος αξιωματικός του Λ.Σ. που ανέλαβε την θέση αυτή. Αρθρογραφούσε στο Δελτίο Ναυτιλιακών Μελετών, για την έκδοση του οποίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, και είχε συγγράψει το θαύμα της ελληνικής ναυτιλίας (1969).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος Κατηγορία:Αρχηγοί του Λιμενικού Σώματος (Ελλάδα)
Μπαστόν
Η Μπαστόν (Bastogne, Ολλανδικά: Bastenaken, Γερμανικά: Bastenach, Λουξεμβουργιανά: Baaschtnech) είναι πόλη στο Βέλγιο, στην περιοχή της Βαλλωνίας.
Είναι γνωστή για τη Μάχη της Μπαστόν τον Δεκέμβριο του 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1988-1989
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1988-89 ήταν το 30ό που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 10ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για 8η φορά στην ιστορία της τερματίζοντας τρεις βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό. Το πρωτάθλημα κρίθηκε την προτελευταία αγωνιστική σε έναν άτυπο τελικό όταν η ΑΕΚ νίκησε στο ΟΑΚΑ τον γηπεδούχο Ολυμπιακό με 1-0 με γκολ του Τάκη Καραγκιοζόπουλου. Ο αγώνας αυτός, που έκρινε ουσιαστικά τον τίτλο, στιγματίστηκε από τα πολύ σοβαρά επεισόδια μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων και οπαδών, με δεκάδες τραυματίες, πάνω από 7000 καθίσματα σπασμένα και ζημιές 30 εκατομμυρίων δραχμών.
Στο πρωτάθλημα αυτό, λόγω αύξησης των ομάδων την επόμενη περίοδο (1989-90), έγιναν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν έξι συνολικά ομάδες, οι τρεις τελευταίες της Α' Εθνικής (Καλαμαριά, Διαγόρας, Εθνικός) καθώς και οι τρεις που είχαν καταλάβει τις θέσεις 4 έως 6 στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής (Βέροια, ΠΑΣ Γιάννινα, Κόρινθος). Από τους αγώνες αυτούς παρέμειναν τελικά στην κατηγορία ο Εθνικός και ο Απόλλων Καλαμαριάς ενώ υποβιβάστηκε ο Διαγόρας Ρόδου.
Το πρωτάθλημα σημαδεύτηκε από υπόθεση δωροδοκίας, με εμπλεκόμενη την ομάδα του Λεβαδειακού, για την οποία ο σύλλογος τιμωρήθηκε με αφαίρεση 4 βαθμών από το πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου.
Πρωταθλήτρια
thumb|right|167px| Πρωταθλήτρια 1988–89 [[Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως (ποδόσφαιρο)|ΑΕΚ ]] ΑΕΚ
Βαθμολογία
Β = Βαθμοί, Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων;
Αγώνας Μπαράζ για την 5η θέση
Οι ισόβαθμοι ΟΦΗ και Λάρισα αγωνίστηκαν σε αγώνα μπαράζ για την 5η θέση, που έδινε το εισιτήριο για το Βαλκανικό Κύπελλο της επόμενης σεζόν. Τελικά όμως, την επόμενη σεζόν δεν διεξήχθη η διοργάνωση του Βαλκανικού Κυπέλλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1988-1989
Νόρμπερτ Λάμμερτ
Ο Νόρμπερτ Λάμμερτ (γεννημένος 16 Νοεμβρίου 1948 στο Μπόχουμ) είναι Γερμανός πολιτικός του κόμματος (Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (CDU). Είναι Πρόεδρος του Bundestag, του Γερμανικού Κοινοβουλίου, από το 2005.
Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2005, ο Λάμμερτ εκλέχθηκε από το Bundestag στις 18 Οκτωβρίου 2005 για να αντικαταστήσει τον Βόλφγκανγκ Τιέρζε (SPD). Ο Λάμμερτ έλαβε 564 από σύνολο 607 ψήφων, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων ψήφων του SPD.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα
Το Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα (ιαπ. 広島大学 = Χιροσίμα Νταϊγκάκου) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο εκ των καλουμένων εθνικών πανεπιστημίων της Ιαπωνίας, που βρίσκεται στις πόλεις Χιροσίμα και Χιγκασιχιρόσιμα
Ιστορία
thumb|Το Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα το 1955 Το Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα ιδρύθηκε στις 31 Μαΐου 1949. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το εκπαιδευτικό σύστημα της Ιαπωνίας αναδιοργανώθηκε εκ βάθρων. Σε κάθε νομό ιδρύθηκε ένα «εθνικό» πανεπιστήμιο, συνήθως με τη συγχώνευση προπολεμικών ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Το ίδιο έγινε και στην περίπτωση του Πανεπιστημίου της Χιροσίμα, που δημιουργήθηκε από τη συνένωση οκτώ ιδρυμάτων του Νομού Χιροσίμα: του Πανεπιστημίου Γραμμάτων και Επιστημών της Χιροσίμα, της Σχολής Δευτεροβάθμιας Εκπαιδεύσεως της Χιροσίμα, της Παιδαγωγικής Ακαδημίας της Χιροσίμα, της Σχολής Γυναικών Δευτεροβάθμιας Εκπαιδεύσεως της Χιροσίμα, της Σχολής Εκπαιδεύσεως Νεολαίας της Χιροσίμα, της Ανώτερης Σχολής της Χιροσίμα, της Ανώτερης Τεχνικής Σχολής της Χιροσίμα, και της Δημοτικής Ανώτερης Τεχνικής Σχολής της Χιροσίμα. Σε αυτές προστέθηκε το 1953 το Ιατρικό Κολέγιο του Νομού Χιροσίμα.
Κάποια από τα ιδρύματα αυτά ήταν ήδη αξιοσημείωτα, ιδίως η Σχολή Δευτεροβάθμιας Εκπαιδεύσεως της Χιροσίμα, που ιδρύθηκε το 1902 και είχε ξεχωριστή θέση ως το ένα από τα δύο κέντρα σε όλη τη χώρα για την κατάρτιση διδασκόντων της μέσης εκπαιδεύσεως. Το Πανεπιστήμιο Γραμμάτων και Επιστημών της Χιροσίμα ιδρύθηκε το 1929 ως ένα από τα εθνικά πανεπιστήμια και ήταν πολύ αξιόλογο.
Η Ανώτερη Τεχνική Σχολή της Χιροσίμα ιδρύθηκε το 1920 και προάχθηκε σε «Τεχνικό Κολέγιο» (Senmon Gakko) το 1944. Η Ανώτερη Σχολή της Χιροσίμα ιδρύθηκε το 1923 ως μία από τις σχολές-σχολεία που προετοίμαζαν τους μελλοντικούς φοιτητές για τα αυτοκρατορικά και άλλα κρατικά πανεπιστήμια. Αν και οι υποδομές αυτών των ιδρυμάτων έπαθαν μεγάλες ζημιές από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου 1945, ανοικοδομήθηκαν και ενώθηκαν στο νέο, σημερινό Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα. Οι μεταπτυχιακές σπουδές εγκαινιάσθηκαν το 1953. Το 1972, προκειμένου να υπάρχει μια μεγαλύτερη σε έκταση πανεπιστημιόπολη, σχεδιάσθηκε και αποφασίσθηκε η μετεγκατάσταση στα όρια με τη γειτονική πόλη Χιγκασιχιρόσιμα, που πραγματοποιήθηκε σταδιακά μεταξύ του 1982 και του 1995. Στη Χιροσίμα παραμένουν ακόμα η Ιατρική, η Οδοντιατρική και η Φαρμακευτική Σχολή.
Οργάνωση
thumb|Το Μέγαρο Σατάκε στο Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα (στην πόλη Χιγκασιχιρόσιμα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιροσιμα Πανεπιστημιο Χιροσιμα
Μουσείο Παλαιόπολης Κέρκυρας
Το αρχαιολογικό Μουσείο Παλαιόπολης Κέρκυρας βρίσκεται μέσα στο πάρκο του ανακτόρου Μον Ρεπό (Mon Repos), το οποίο αποτελεί πηγή φυσικής ομορφιάς από μόνο του, καθώς φιλοξενεί σπάνια είδη φυτών και ζώων.
Ιστορικά στοιχεία
Το κτήριο, στο οποίο στεγάζεται το μουσείο, βρίσκεται σε περίοπτη θέση και αποτελεί διαχρονικό σύμβολο για το νησί της Κέρκυρας, καθώς στεγάζει σπάνια ευρήματα αλλά και κουβαλάει μια μεγάλη ιστορία. Ανήκει στη δικαιοδοσία της Η΄ Ε.Π.Κ.Α. και πρώτο μέλημα της ίδρυσης του μουσείου ήταν η διαφύλαξη και παρουσίαση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Παλαιόπολης (το κέντρο της αρχαίας Κέρκυρας).
thumb|Εξωτερική άποψη του Μουσείου|εναλλ.=|αριστερά|250x250εσΗ οικογένεια Άνταμς το χρησιμοποίησε ως το 1832, οπότε και αποχώρησαν οι  Άνταμς για το Μαδράς της Ινδίας.
Το 1833 μεταφέρθηκε στην Έπαυλη η Σχολή Καλών Τεχνών με διευθυντή τον Κερκυραίο γλύπτη Παύλο Προσαλέντη και το 1834 στο αγρόκτημα της έπαυλης λειτούργησαν δημόσιοι κήποι. Το 1840 επί αρμοστείας του λόρδου Howard Duglas μεταφέρθηκε εκεί το Ιεροσπουδαστήριο, όπου και έμεινε δύο χρόνια. thumb|right|Κεντρική υπόστυλη αίθουσα κτηρίου|250x250εσ Στην Έπαυλη φιλοξενήθηκε το 1863 και αρκετές φορές μετά η αυτοκράτειρα της Αυστρίας Ελισάβετ, η οποία αργότερα έκτισε στο χωριό Γαστούρι  δική της έπαυλη, γνωστή και ως Αχίλλειο. Την 1 -6-1864 η έπαυλη και οι κήποι δωρίστηκαν από το Επαρχιακό Συμβούλιο της Κέρκυρας στον βασιλιά Γεώργιο Α΄, ο οποίος ονόμασε το κτήμα Mon Repos (Μον Ρεπό), δηλαδή «η ανάπαυσή μου». Μέχρι και το 1967 το Μον Ρεπό χρησιμοποιήθηκε από την βασιλική οικογένεια της Ελλάδας.
Το 1967 το κτήμα επανήλθε στα χέρια του Δήμου Κερκυραίων, ο οποίος στη συνέχεια, το 1995, το παραχώρησε στο Υπουργείο Πολιτισμού για την στέγαση του Μουσείου Παλαιόπολης, το οποίο άνοιξε το 2000.
Στο ισόγειο, ο επισκέπτης μπορεί να μεταφερθεί στο κλίμα, που επικρατούσε κατά τον 19ο αιώνα, καθώς εκτίθενται πορτραίτα, έπιπλα, καθώς και ένα φόρεμα της πρώτης ενοίκου του ανακτόρου Διαμαντίνας - Νίνας Παλατιανού -λαίδης Άνταμς και αντικείμενα της (δωρεά της οικογένειας Παλατιανού στο Μουσείο). Μέσω αυτών μπορεί ο επισκέπτης να σχηματίσει μια εικόνα του ύφους και ήθους των ανθρώπων των πρώτων δεκαετιών του 19ου αιώνα..
Στο Μουσείο ο επισκέπτης μπορεί να δει στον 1ο όροφο την έκθεση αρχαιολογικών αντικειμένων, τα οποία έχουν βρεθεί κατά τις ανασκαφές στην περιοχή Παλαιόπολης. Τα αντικείμενα αυτά αποτελούν πηγή έμπνευσης, έρευνας και μελέτης της αρχαίας Κέρκυρας, καθώς προέρχονται από την αρχαϊκή μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή.
Αυστηρή συμμετρία χαρακτηρίζει τη σύνθεση του κτηρίου, το οποίο παρουσιάζεται σε μορφή δύο συμπαγών όγκων. Η έπαυλη, δηλαδή ο κύριος όγκος, αποτελεί ένα τριώροφο πολυτελές κτίσμα, το οποίο είναι κτισμένο με τον αρχιτεκτονικό νεοκλασικό ρυθμό, που επικρατούσε κατά την αγγλική Αντιβασιλεία. Στο κτήριο επικρατούν απλές γραμμές με μεγάλα ανοίγματα, κατατάσσοντάς το έτσι στα πρώιμα νεοκλασικά κτήρια της Ελλάδας. thumb|right|Εκθεσιακός χώρος|250εσ
Εκθεσιακός χώρος
Μπαίνοντας κανείς από την κεντρική πόρτα του κτηρίου παρατηρεί την υπόστυλη αίθουσα, η οποία οδηγεί στις υπόλοιπες αίθουσες και με ωραίο κλιμακοστάσιο στον δεύτερο όροφο. Ο επισκέπτης μπορεί να βρει το εκδοτήριο εισιτηρίων στα δεξιά της κύριας αίθουσας και κατόπιν να συνεχίσει την εξερεύνηση του χώρου. Οι υπόλοιπες αίθουσες αποτελούν εκθεσιακούς χώρους και αξίζει να επισκεφθεί κάποιος το εσωτερικό αίθριο, το οποίο βρίσκεται στην πίσω πλευρά του κτηρίου και υποκαθιστά ως ένα σημείο (το) φυσικό περιβάλλον, εντύπωση η οποία υποστηρίζεται και από τον υφιστάμενο εικαστικό φυτικό διάκοσμο. thumb|right|Εσωτερικό αίθριο|250x250εσ
Στο ισόγειο εκτίθενται αντικείμενα, που έχουν σχέση με την ζωή και την παλαιότερη χρήση του κτηρίου. Συμπεριλαμβάνονται σπάνια έγγραφα, πίνακες, έπιπλα και ευρήματα, που αφορούν το κτήριο, όπως συλλογές έργων τέχνης του 19ου αιώνα, όπως προαναφέρθηκε σε αδρές γραμμές.
Τέλος ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει την έκθεση φωτογραφίας, η οποία περιλαμβάνει εικόνες από τις ανασκαφές στην αρχαία πόλη της Κέρκυρας. Το υλικό αυτό σχετίζεται με το εμπόριο, την καθημερινή ζωή και τις λατρείες του Κερκυραϊκού λαού κατά την αρχαιότητα.
Στο δεύτερο κτήριο, το οποίο χρησίμευε ως ξενώνας και φέρει το όνομα του «Τίτο» στεγάζονται τα εργαστήρια συντήρησης των αρχαιολογικών ευρημάτων. Ακόμη υπάρχει μία μικρή αποθήκη, η οποία περιλαμβάνει σπάνια αντικείμενα, που εκτίθενται κατά περιόδους.
Θέση και πρόσβαση
Οδηγίες πρόσβασης: Ξεκινώντας από την πλατεία Σπιανάδα / Εσπιανάδα, από το μέσον της πλατείας αυτής ο επισκέπτης μπορεί να πάρει το λεωφορείο /ταξί ή άμαξα (μόνιππο) και να κατεβεί στη στάση "Μον Ρεπό". Το μουσείο βρίσκεται εντός των κήπων του Μον Ρεπό. Η είσοδος του Μον Ρεπό βρίσκεται ακριβώς απέναντι κοιτώντας προς τα νοτιο-ανατολικά.
Πληροφορίες για το λεωφορείο: Είναι η μοναδική γραμμή, που ξεκινάει από την συγκεκριμένη στάση, με την ονομασία "ΠΛΑΤΕΙΑ-ΚΑΝΟΝΙ" και τα δρομολόγια της γραμμής είναι κάθε 20 λεπτά από τις 7:00 το πρωί ως τις 20:00 το βράδυ.
Πηγές - Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Ελλάδα Παλαιοπολης Κερκυρας
Brodovi
Το "Brodovi" (μετάφραση: "Πλοία") ήταν η Γιουγκοσλαβική συμμετοχή στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1963, εκτελεσμένη στα κροατικά από τον Βίτσε Βούκοφ.
Το τραγούδι εκτελέστηκε ένατο το βράδυ (μετά τους Δανέζους Γκρέτε και Γιον Ίνγκμαν με το "Dansevise" και πριν από την Ελβετή Έστερ Οφάριμ με το "T'en va pas"). Στο κλείσιμο της ψηφοφορίας, έλαβε 3 πόντους, τοποθετώντας το 11ο σε ένα σύνολο 16 χωρών.
Το τραγούδι ασχολείται με τη σημασία των πλοίων στη γειτονιά του Βούκοφ. Λέει ότι όταν δεν υπάρχουν πλοία στα λιμάνια είναι λυπηρό, οι ριβιέρες ερημώνουν και οι γλάροι πεθαίνουν.
Ο επόμενος Γιουγκοσλάβος εκπρόσωπος στο διαγωνισμό του 1964 ήταν ο Σαμπαχουντίν Κουρτ με το "Život je sklopio krug".
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1963 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Τσόκερ
μικρογραφία|Μαύρη κορδέλα που χρησιμοποιείται ως κολιέ
Το τσόκερ είναι ένα στενό κολιέ που φοριέται γύρω από τον λαιμό. Μπορεί να φτιαχτεί από μια ποικιλία υλικών, όπως βελούδο, πλαστικό, χάντρες, δέρμα, μέταλλο (ασήμι, χρυσό ή πλατίνα, κλπ). Μπορεί να είναι διακοσμημένο με διάφορα υλικά, όπως πούλιες, καρφιά, ή ένα μενταγιόν.
Τα πιο κοινά τσόκερ περιλαμβάνουν το Victorian, vintage, χωρίς κούμπωμα, Gothic, μενταγιόν, με πολύτιμους λίθους, ή τατουάζ.
Ιστορικά, συνδέονταν με την  υψηλή ραπτική, αλλά μπορούσε να έχει διαφορετικές σημασίες κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Οι μπαλαρίνες και μέλη της ανώτερης τάξης στα τέλη του 19ου αιώνα, συνήθως φορούσαν ορισμένους τύπους τσόκερ. Ωστόσο, την ίδια εποχή, ένα απλό, λεπτό, τσόκερ από κόκκινη ή μαύρη κορδέλα συνδεόταν με την πορνεία στα τέλη του 19ου αιώνα, όπως φαίνεται στην Ολυμπία (1861) του Μανέ ενώ ένα απλό, μαύρο πλεκτό τσόκερ ή κορδέλα θα μπορούσε να υποδηλώνει μυστικά λεσβιασμό στην Εποχή της Οικονομικής Ύφεσης.
Τον 19ο αιώνα η μόδα των φαρδιών τσόκερ έφτασε στο αποκορύφωμά της γύρω στο 1900 κατά ένα μέρος χάρη στην Αλεξάνδρα της Δανίας, που το φορούσε για να κρύψει μια μικρή ουλή. Τα τσόκερ ήταν μοδάτα και στη δεκαετία του 1920 και πάλι στη δεκαετία του '40 ως "colliers de chien."
Αναφορές
Τσοκερ Κατηγορία:Σύμβολα
Moja generacija
Το "Moja generacija" (η Γενιά Μου) ήταν η Γιουγκοσλαβική συμμετοχή για το Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1974, εκτελεσμένη στα σερβοκροατικά από το βετεράνο ροκ συγκρότημα Korni Grupa.
Το "Moja generacija" περιέχει τους στίχους με βάση την ανατροφή και το μεγάλωμα των γιουγκοσλαβικών παιδιών που γεννήθηκαν γύρω στο 1942. Ως εκ τούτου συναντάται και ο τίτλος Generacija '42 σε ορισμένες πηγές
Ο επόμενος Γιουγκοσλάβος εκπρόσωπος στο διαγωνισμό του 1975 ήταν ο Πέπελ ιν Κρι με το "Dan ljubezni".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1974 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Αθλητικά γεγονότα του 2008/Ιανουάριος
Παρατίθενται σημαντικά αθλητικά γεγονότα του Ιανουαρίου του 2008 συνοδευόμενα από τις πηγές που τα μετέδωσαν.
2 Ιανουαρίου
.
5 Ιανουαρίου
.
10 Ιανουαρίου
Ο Παναθηναϊκός κερδίζει με 56-55 την Μπαρτσελόνα στην έδρα της.
13 Ιανουαρίου
Πανσερραϊκός-Καλλιθέα 1-0, Ηλυσιακός-Αγροτικός Αστέρας 0-1 , Εθνικός-Πανθρακικός 3-2 , Χαϊδάρι-Άγιος Δημήτριος 0-0 , Καλαμάτα-Εθνικός Αστέρας 0-0 ,Ιωνικός-Θρασύβουλος  0-0  και Καστοριά-Αιγάλεω 1-0. .
16 Ιανουαρίου
Ο Ολυμπιακός επικρατεί του Παναθηναϊκού με 4-0.
27 Ιανουαρίου
Ολοκληρώνεται η 18η αγωνιστική της Σούπερ Λίγκας. Τα αποτελέσματα:
29 Ιανουαρίου
1
Κατάλογος μοναρχών του Λεόν
δεξιά|μικρογραφία|221x221εσ| Ο θυρεός του [[Βασίλειο του Λεόν|Λεόν με τη βασιλική ασπίδα.]] Κατά τη βασιλεία του Oρδόνιο Α΄ των Αστουριών (850–866), το βασίλειο άρχισε να είναι γνωστό ως αυτό του Λεόν. Το 910 ιδρύθηκε ένα ανεξάρτητο βασίλειο τού Λεόν, όταν ο βασιλιάς των Αστουριών μοίρασε την επικράτειά του στους τρεις γιους του.
Παρακάτω ακολουθεί ένας κατάλογος με τους μονάρχες του Λεόν. Είναι, εν μέρει, η συνέχεια του καταλόγου των μοναρχών των Αστουριών.
Οίκος της Ιβρέας-Καστίλης
Οι ακόλουθοι δυνάστες είναι απόγονοι, εξ αρρενογονίας, του συζύγου της Ουρράκας, Ραϋμόνδου της Βουργουνδίας.
Οίκος της Ιβρέας-Καστίλης-Τραστάμαρα
Ο Ερρίκος Β' ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου ΙΔ'. Έγινε δούκας της Τραστάμαρα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βασιλείς του Λεόν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Πελοποννήσου
Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου (πληθυσμός 577.903 κάτοικοι το 2011) υπάρχουν τα εξής νησιά (ταξινομημένα ανά νομό) :
Νομός Αργολίδας (97.044)
<U>Δήμος Ναυπλιέων</U> (έδρα Ναύπλιο) <U>Δήμος Επιδαύρου</U> (έδρα Λυγουριό) <U>Δήμος Ερμιονίδας</U> (έδρα Κρανίδι)
Νομός Κορινθίας (145.082)
<U>Δήμος Κορινθίων</U> (έδρα Κόρινθος) <U>Δήμος Λουτρακίου - Αγ. Θεοδώρων</U> (έδρα Λουτράκι)
Νομός Λακωνίας (89.138)
<U>Δήμος Ανατολικής Μάνης</U> (έδρα Γύθειο) <U>Δήμος Ευρώτα</U> (έδρα Σκάλα) <U>Δήμος Μονεμβασιάς</U> (έδρα Μολάοι)
Νήσος Ελαφόνησος (1.024)
36.48722°N, 22.95944°W <U>Δήμος Ελαφονήσου</U> (έδρα Ελαφόνησος)
Νομός Μεσσηνίας (159.954)
<U>Δήμος Πύλου - Νέστορος</U> (έδρα Πύλος) <U>Δήμος Τριφυλίας</U> (έδρα Κυπαρισσία) <U>Δήμος Δυτικής Μάνης</U> (έδρα Καρδαμύλη)
Σημειώσεις
Σε παρένθεση αναφέρεται, εφ' όσον κατοικούνται, ο μόνιμος πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.)
Πηγές
Τα ελληνικά βουνά - Γεωγραφική εγκυκλοπαίδεια: Νίκος Νέζης - Αθήνα 2010, εκδ. Ε.Ο.Ο.Α. & Κληροδότημα «Αθ. Λευκαδίτη». σελ. 196 - 199. ISBN 978-960-86676-5-5.
Διοικητική διαίρεση και πληθυσμός
Πελοποννησος Κατηγορία:Περιφέρεια Πελοποννήσου
Βούλα Μάστορη
Η Βούλα (Παρασκευή) Μάστορη (17 Φεβρουαρίου 1945- 21 Νοεμβρίου 2016) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας κυρίως της παιδικής λογοτεχνίας από το 1975, αλλά επίσης μετέφρασε δεκάδες βιβλία από τα αγγλικά στα ελληνικά. Βιβλία της έχουν μεταφραστεί στα αλβανικά, στα σερβικά, στα τουρκικά και στα κορεατικά.
Πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας το 1975, με το βιβλίο "Με λένε Αλέξη". Τα έργα της διακρίνονται από ρεαλιστικό στοιχείο και φεμινιστική διάθεση. Η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήταν το βιβλίο "Ένα γεμάτο μέλια χεράκι" (1978, 14 εκδόσεις), με θέμα την καταγραφή των σχέσεων μέσα σε μια οικογένεια, θέμα που παρέμεινε κυρίαρχο στα έργα της μαζί με εκείνο της ανίχνευσης της γυναικείας ταυτότητας. Οι δυο αυτοί άξονες βρήκαν την πληρότητά τους στην τετραλογία "Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι" (1982), "Στο γυμνάσιο" (1991), "Ένα-Ένα-Τέσσερα" (1993) και "Κάτω απ’ την καρδιά της" (1995). Έγραψε συνολικά περίπου 50 βιβλία για παιδιά και εφήβους και τρία για ενήλικες ("Το παραμύθι των ψυχών", 2003· "Γυναίκα μπονσάι", 2012· "Στη χώρα των θαυμάτων", 2016).
Έχει βραβευτεί από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, το Υπουργείο Πολιτισμού και έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας 2005 και με αναγραφή στο Διεθνή Τιμητικό Πίνακα IBBY. Ήταν υποψήφια για το διεθνές Βραβείο Άντερσεν 2008, και για το 2014.
Αποσπάσματα βιβλίων της περιλαμβάνονται σε σχολικά ανθολόγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Μεμβρανικό δυναμικό
Το μεμβρανικό δυναμικό (ή διαμεμβρανικό δυναμικό) είναι είναι η διαφορά μεταξύ του ηλεκτρικού δυναμικού στο κυτταρόπλασμα (V_{i}) και του ηλεκτρικού δυναμικού στον εξωκυττάριο χώρο (V_{o}), δηλαδή. Το μεμβρανικό δυναμικό προκύπτει από την αλληλεπίδραση των ιοντικών διαύλων και των ιοντικών μεταφορέων, οι οποίοι διατηρούν διαφορετικές συγκεντρώσεις ιόντων τόσο στην ενδοκυττάρια, όσο και στην εξωκυττάρια πλευρά της μεμβράνης.
Το μεμβρανικό δυναμικό έχει δύο βασικές λειτουργίες. Πρώτον, επιτρέπει στο κύτταρο να λειτουργεί όμοια με μια μπαταρία, παρέχοντας ενέργεια για τη λειτουργία μιας πληθώρας "μοριακών συσκευών", οι οποίες είναι ενσωματωμένες στην κυτταρική μεμβράνη. Δεύτερον, οι διακυμάνσεις του χρησιμεύουν, στα ηλεκτρικά διεγέρσιμα κύτταρα (όπως οι νευρώνες), στη μετάδοση σημάτων τόσο μεταξύ διαφορετικών τμημάτων του ίδιου κυττάρου, όσο και μεταξύ διαφορετικών κυττάρων. Το άνοιγμα ή το κλείσιμο ιοντικών διαύλων σε ένα σημείο της μεμβράνης προκαλεί μια τοπική αλλαγή στο μεμβρανικό δυναμικό, γεγονός το οποίο οδηγεί στην ταχύτατη μετακίνηση φορτίων σε άλλα σημεία της μεμβράνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυτταρικές διεργασίες Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία Κατηγορία:Φυσιολογία
Μικρά Ασία
thumb|right|Δορυφορική άποψη της Μικράς Ασίας. Η Μικρά Ασία ή Μικρασία (στα σύγχρονα τουρκικά: Αναντολού, Anadolu), γνωστή και ως Ανατολία, χερσόνησος της Ανατολίας, οροπέδιο της Ανατολίας ή Ασιατική Τουρκία, είναι η δυτικότερη προεξοχή της Ασίας και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Τουρκίας. Η περιοχή ορίζεται από τη Μαύρη Θάλασσα στα βόρεια, τη Μεσόγειο Θάλασσα στα νότια και το Αιγαίο Πέλαγος στα δυτικά. Η θάλασσα του Μαρμαρά συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με το Αιγαίο Πέλαγος, μέσω των στενών του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου και χωρίζει τη Μικρά Ασία από την περιοχή της Θράκης στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Συνδέεται με την παρουσία των Ελλήνων Μικρασιατών από τον α' ελληνικό αποικισμό έως τη Μικρασιατική Καταστροφή. thumb|[[Μικρασιάτες|Έλληνες Μικρασιάτες στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας.]] Παραδοσιακά, θεωρείται ότι η Μικρά Ασία εκτείνεται στα ανατολικά σε μία γραμμή μεταξύ του κόλπου της Αλεξανδρέττας και της Μαύρης Θάλασσας μέχρι τα αρμενικά υψίπεδα. Το ανατολικό κομμάτι της Μικράς Ασίας βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή της Ανατολικής Ανατολίας στη βορειοανατολική πλευρά της Τουρκίας και συγκλίνει με τον Μικρό Καύκασο -μία έκταση που τον 19ο αιώνα ενσωματώθηκε στην περιοχή του Νότιου Καυκάσου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Έτσι, παραδοσιακά, η Μικρά Ασία είναι το έδαφος που περιλαμβάνει περίπου τα δυτικά δύο τρίτα του ασιατικού τμήματος της Τουρκίας.
Η Μικρά Ασία θεωρείται συχνά συνώνυμη της Ασιατικής Τουρκίας, η οποία περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη χώρα. Τα ανατολικά και νοτιοανατολικά της σύνορα θεωρούνται ευρέως εκείνα της Τουρκίας με τις γειτονικές χώρες Γεωργία, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Ιράν, Ιράκ και Συρία (δεξιόστροφα).
Ο γεωγραφικός προσδιορισμός της είναι 36°-42° βόρειο πλάτος και 26°-40° ανατολικό μήκος. Το μέγιστο μήκος είναι 1044 χλμ. και το μέγιστο πλάτος 509 χλμ. αντίστοιχα.
Ονομασία
Στη μακρινή αρχαιότητα δεν απαντάται κάποιος συγκεκριμένος όρος για την περιοχή, η οποία γίνεται γνωστή σύμφωνα με τις φυλές που την κατοικούν. Αρχικά ο όρος Ασία ήταν γνωστος στην αρχαιότητα. Στο έργο του Ξενοφώντος Αγησίλαος, αναφέρεται «τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ πόλεις Ἑλληνίδας», για τις ελληνικές πόλεις της περιοχής. Ο όρος Ασία γίνεται ιδιαίτερα γνωστός από τους Ρωμαίους, για τους οποίους η περιοχή ήταν δυτική επαρχία που συναποτελούταν και με τις περιοχές της Καρίας, της Μυσίας και της Φρυγίας. Ο πρώτος συγγραφέας που χρησιμοποίησε τον όρο Asia minor ήταν ο Χριστιανός συγγραφέας Παύλος ο Ορόσιος (Hist., I, 2, 10), περί το 400 μ.Χ. Οι συγγραφείς της πρώιμης βυζαντινής περιόδου την αναφέρουν ως «η μικρά Ασία». Υπό βυζαντινή διοίκηση ήταν περισσότερο γνωστή ως Ανατολή. Διοικητικά η Ανατολή ήταν «θέμα», δηλαδή μία από τις 29 επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από την εποχή της κατάρρευσης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και εντεύθεν, δηλαδή στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε γνωστή ως Ανατολία.