cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tekken 3
Χαρακτήρες
Το παιχνίδι εισάγει 15 νέους χαρακτήρες: τον Μπράιαν Φιούρι έναν Σάιμποργκ Κικμπόξερ από τον κακό επιστήμονα Ντ. Άμπελ για να απαγάγει τον Νρ. Μποσκόνοβιτς της εταιρίας Μισίμα Ζαιμπάτσου. Τον Έντι Γκόρντο, έναν καποέιρα που ζητά την εκδίκηση εναντίον του Μισίμα Ζαιμπάτσου επειδή δολοφόνησε τους γονείς του και κατέστρεψε την επιχείρηση της οικογένειάς του. Ο γιος του Μάρσαλ Λο, ο Φόρεστ Λο, ασκεί επίσης τις ίδιες μικτές πολεμικές τέχνες με τον πατέρα του και συμμετέχει στο τουρνουά με εντολή του φίλου του Μάρσαλ, τον Πολ Φίνιξ. Ο Γκαν Τζακ, το τρίτο μοντέλο της σειράς Τζαν που έστειλε η δημιουργός του Τζέιν για να ανακτήσει το αρχείο του Τζακ-2 που περιέχει τις αναμνήσεις του. Ο Χουόρανγκ, ένας Τάε Κβον Ντο μαθητής του Μπάεκ Ντόου Σαν που θέλει να εκδικηθεί εναντίον του Όγκρε για την προφανή δολοφονία του δασκάλου του. Ο Τζιν Καζάμα, ο εγγονός του Χεϊχάτσι Μισίμα και γιος του Καζούγια Μισίμα και της Τζουν Καζάμα που ασκεί τις πολεμικές τέχνες των γονέων του οι οποίοι επιδιώκουν την εκδίκηση εναντίον του Όγκρε επειδή υποτιθέμενα σκότωσαν τη μητέρα του. Η Τζούλια Τσανγκ, η υιοθετημένη κόρη της Μίτσελ Τσανγκ που θέλει να σώσει τη μητέρα της από την Μισίμα Ζαιμπάτσου. Ο Κινγκ ΙΙ ο διάδοχος του αρχικού Κινγκ που ο αρχικός Κινγκ είχε σκοτωθεί από τον Όγκρε και ο καινούριος παίρνει τη θέση του στον τουρνουά για να σώσει το ορφανοτροφείο του προκατόχου του. Ο Κούμα ΙΙ, ο γιος του αρχικού Κούμα, επίσης υπηρετεί ως πιστός κατοικίδιο ζώο και σωματοφύλακας του Χεϊχάτσι. Η Λινγκ Σιαογιού, μια Κινέζα φοιτήτρια που έμαθε το Μπαγκουαζάνγκ και το Πιγκουάκιουαν για να κερδίσει το τουρνουά θέλοντας να φτιάξει το δικό της πάρκο ψυχαγωγίας. Ο Μόκουτζιν, ένα ξύλινο ανδρείκελο ηλικίας 2000 ετών που έρχεται στη ζωή ως αποτέλεσμα της αφύπνισης του Όγκρε και επίσης μπορεί να αλλάζει μεταξύ το στυλ μάχης του με άλλους χαρακτήρες. Ο Τάιγκερ Τζάκσον, ένας άνθρωπος ντίσκο με μαλλιά άφρο ο οποίος έχει τις κινήσεις καποέιρα του Έντι και του Όγκρε. Και επίσης ο αληθινός Όγκρε, ένα μυστηριώδη αθάνατο ανθρωποειδή τέρας γνωστός ως θεός της μάχης, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις εξαφανίσεις πολλών πολεμικών καλλιτεχνών σε όλο τον κόσμο και επίσης χρησιμεύετε ως Boss αυτού του παιχνιδιού μαζί με την αληθινή του μορφή.
Στην έκδοση PlayStation έκαναν την Άννα πλήρως αναπαραγόμενη και ξεχωριστή από τη Νίνα συμπληρώνοντας ένα ενημερωμένο κινούμενο σετ και εμφάνιση καθώς και δύο νέους χαρακτήρες: ο Νρ. Μποσκόνοβιτς, ο ηλικιωμένος επιστήμονας της Μισίμα Ζαιμπάτσου και ένας φίλος του Γιόσιμιτσου είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία πολλών τροποποιημένων ζώων, όπως τον Ρότζερ, τον Άλεξ και τον Γκον που ένας ειδικός χαρακτήρας από το άνιμε με το ίδιο όνομα.
Πλοκή
Ο Τζιν Καζάμα, ένας έφηβος Ιάπωνας, ζει μια ήσυχη ζωή με την οικογένεια του στην Γιακουσίμα μέχρι που κάνει την εμφάνιση του ένας δαίμονας μαχητής με το όνομα Όγκρε και απαγάγει την μητέρα του. Ο Τζιν τυφλωμένος από εκδίκηση και μην μπορώντας να αντιμετωπίσει σε μονομαχία τον Όγκρε, οδηγείτε στον Χεϊχάτσι Μισίμα και ζητά να του διδάξει το καράτε των Mishima. Ο Τζιν μετά από 4 χρόνια αργότερα έχοντας γίνει έμπειρος στις πολεμικές του τέχνες, παίρνει μέρος στο τουρνουά του Χεϊχάτσι για να καταφέρει να πάρει το αίμα του πίσω. Στο τουρνουά ο Τζιν θα γνωρίσει περισσότερους μαχητές που διψάνε για δόξα, χρήμα, φήμη αλλά και για να δουν τον Όγκρε να ηττηθεί.
Πωλήσεις
Σύμφωνα με τον παραγωγό της σειράς Tekken Κατσουχίρο Χαράντα, το Tekken 3 πώλησε 8,3 εκατομμύρια αντίτυπα κατά την αρχική του κυκλοφορία στην κονσόλα PlayStation.
Έγινε το δεύτερο best-selling παιχνίδι μάχης όλων των εποχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1997 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Tekken Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Λίμπερτι Προφέσιοναλς ΦΚ
Η Λίμπερτι Προφέσιοναλς Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Liberty Professionals Football Club) είναι γκανέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Άκκρα. Αγωνίζεται στην Glo Premier League. Ιδρύθηκε το 1996. Την πρώτη της χρονιά συμμετείχε στην Poly Tank Division One League. Τη δεύτερη χρονιά προβιβάστηκε στην Ghana Telecom Premier League. Από τότε η ομάδα έχει όλο και καλύτερες επιδόσεις στο πρωτάθλημα. Έχει μία εμφάνιση στο West African Club Championship (UFOA Cup) το 2009, όπου πήρε την τρίτη θέση. Έδρα της ομάδας είναι το Dansoman Park, χωρητικότητας 2000 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γκάνας Κατηγορία:Λίμπερτι Προφέσιοναλς ΦΚ
Μασάκο Γιανάγκι
Η Μασάκο Γιανάγκι (柳 昌子, Yanagi Masako), γεννημένη στις 11 Νοεμβρίου 1959, είναι πρώην Γιαπωνέζα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν η κορυφαία παίκτρια στην Ιαπωνία το 1979 και κατέλαβε την υψηλότερη θέση Νο 89 στον κόσμο.
Έφτασε στον τρίτο γύρο του Γαλλικού Όπεν το 1988 και επίσης έπαιξε στο Αυστραλιανό όπεν.
Στους Ασιατικούς αγώνες του 1982 πήρε τρία χάλκινα μετάλλια, στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Ετσούκο Ινουέ, στο μεικτό με συμπαίκτη τον Yoshitomo Onishi και στο ομαδικό.
Στο Φεντ καπ έχει συμμετάσχει με την Ιαπωνία σε 7 διοργανώσεις από το 1981 έως το 1987 με ρεκόρ 15 νίκες και 13 ήττες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνέζες αθλήτριες αντισφαίρισης
Πάο ντε Ασούκαρ
thumb|250px|Το τελεφερίκ Το Πάο ντε Ασούκαρ (πορτογαλικά: Pão de Açúcar, κυριολεκτικά, «κώνος ζάχαρης») είναι λόφος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στην είσοδο του κόλπου Γκουαναμπάρα, σε μια μικρή χερσόνησο. Έχει ύψος 396 μέτρα. Το όνομά του προέρχεται από την ομοιότητά του με τον κώνο ζάχαρης.
Γεωλογία
Η δημιουργία του Πάο ντε Ασούκαρ σχετίζεται με την σύγκρουση τεκτονικών πλακών με τη δυτική Γκοντβάνα, αυξάνοντας το μέγεθός της από το νεοπρωτεροζωικό μέχρι την ορδοβίκια περιόδο, πριν περίπου 500 εκατομμύρια χρόνια. Στην περιοχή του Ρίο ντε Τζανέιρο αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ηφαιστειακών πλουτωνικών πετρωμάτων, όπως οι γρανίτες. Μετά τη διάσπαση της Παγγαίας, η περιοχή γνώρισε πάλι ηφαιστειακή δραστηριότητα, πριν περίπου 150 εκατομύρια χρόνια.
Ιστορία
Στους πρόποδες του Πάο ντε Ασούκαρ ιδρύθηκε την 1 Μαρτίου 1565 η πόλη του Σάο Σεμπαστιάο ντο Ρίο ντε Τζανέιρο, η οποία εξελίχθηκε στο σημερινό Ρίο ντε Τζανέιρο. Η θέση είναι οχυρή και ήταν παρατηρητήριο για να εντοπίζονται όσοι πλησιάζουν στο κόλπο. Από το 1912, η κορυφή του Πάο ντε Ασούκαρ συνδέεται μέσω τελεφερίκ με το διπλανό λόφο Ούρκα (222 μέτρα). Ήταν το πρώτο τελεφερίκ που κατασκευάστηκε στη Βραζιλία και είναι το τρίτο παλαιότερο στον κόσμο. Το τελεφερίκ έχει μήκος 750 μέτρα και άνοιξε για το κοινό το 1913. Σήμερα το πρώτο τελεφερίκ ανεβαίνει μέχει το λόφο Ούρκα και μετά ένα δεύτερο φτάνει στην κορυφή του Πάο ντε Ασούκαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρίο ντε Τζανέιρο
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Τιμούρ Σαχ Ντουρανί
Ο Τιμούρ Σαχ Ντουρανί, (παστού, περσικά, ούρντου, αραβικά:, 1748 – 18 Μαΐου 1793) ήταν ο δεύτερος ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί, από τις 16 Οκτωβρίου 1772 μέχρι τον θάνατό του το 1793. Είχε εθνοτική καταγωγή από τους Παστούν, και ήταν το δεύτερο τέκνο και μεγαλύτερος γιος του Αχμάντ Σαχ Ντουρανί.
Πρώτα χρόνια
Ο Τιμούρ Σαχ γεννήθηκε τι 1748 και απέκτησε εξουσία σε μικρή ηλικία καθώς νυμφεύτηκε την κόρη του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ Αλαμγκίρ Β΄.
Νίκη στο Παντζάμπ
Οι Σιχ, με τη βοήθεια του Αντίνα Μπεγκ Χαν, κυβερνήτη του Τζουλουντούρ Ντοάμπ, μαζί με τον Ραγκουνάθ Ράο ο οποίος ηγούνταν της Αυτοκρατορίας των Μαράτα, εκδίωξαν τον Τιμούρ Σαχ και τον Τζαχάν από το Παντζάμπ και διατήρησαν τον έλεγχο της περιοχής υπό τον Αντίνα.
Κληρονόμος της δυναστείας των Ντουρανί
Όταν ο Τιμούρ Σαχ διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1772, οι φύλαρχοι των επαρχιών τον δεν τον αποδέχθηκαν με προθυμία και το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του αναλώθηκε στην επαναβεβαίωση της εξουσίας του στην Αυτοκρατορία των Ντουρανί. Έμεινε γνωστός για τη χρήση του οχυρού Μπάλα Χισάρ στην Πεσαβάρ, ως τη χειμερινή πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί.
Απέλαση του Αμπντούλ Καντίρ Χαν Ντουρανί
Το 1776, ο Τιμούρ Σαχ ανάγκασε τον θείο του Αμπντούλ Καντίρ Χαν Ντουρανί να απομακρυνθεί από το Αφγανιστάν. Ο Αμπντούλ αποχώρησε από το Αφγανιστάν και έστειλε την οικογένεια του, σύζυγο, αδέλφια, ανίψια και γιους στο Ακόρα Χατάκ, στο σημερινό Χαϊμπέρ Παχτούνκουα. Ο ίδιος μετέβη στη Δαμασκό όπου πέθανε το 1781.
Προσπάθειες για τη διάσωση του Σαχ Αλάμ Β΄
Μέχρι το 1788 πραγματοποίησε ανεπιτυχείς απόπειρες να διαβεί τις πεδιάδες του Παντζάμπ για να διασώσει τον κουνιάδο του αυτοκράτορα Σάχη Αλάμ Β΄ ο οποίος τυφλώθηκε από έναν ευνούχο Γκουλάμ Καντίρ. Μη καταφέρνοντας να επιτύχει τον σκοπό του, έγραψε μία επιστολή στον Τσαρλς Κορνουάλις, 1ο Μαρκήσιο Κορνουάλις, ζητώντας από τους Βρετανούς να προστατεύσουν τη δυναστεία Μουγκάλ.
Προσωπικός βίος
Ο Τιμούρ Σαχ είχε 24 γιους, και οι διαμάχες για τη διαδοχή του μετά τον θάνατό του άρχισαν να υπονομεύουν την εξουσία των Ντουρανί. Η αυτοκρατορία αποσυντέθηκε υπό την εξουσία του διαδόχου του, Ζαμάν Σαχ Ντουρανί. Το 1797 ο Σαχ Ζαμάν, όπως ο πατέρας και ο παππούς του πριν από αυτόν, αποφάσισε να εμπλουτίσει την περιουσία του διατάσσοντας μία πλήρους κλίμακας εισβολή στο Χιντουστάν, την διαχρονική λύση των Αφγανών σε περιόδους οικονομικών κρίσεων.
Ο Τιμούρ Σαχ καμάρωνε ως άνθρωπος με εκλεπτυσμένο γούστο. Αναδημιούργησε τους κήπους του οχυρού Μπάλα Χισάρ στην Καμπούλ, οι οποίοι κατασκευάστηκαν αρχικά από τον κυβερνήτη της Καμπούλ υπό τον Σαχ Τζαχάν. Στην προσπάθειά του αυτή εμπνεύστηκε από τη σύζυγο του, Γκαουχάρ-ουν-Νίσα Μπεγκούμ, μια πριγκίπισσα των Μουγκάλ, κόρη του Αυτοκράτορα Αλαμγκίρ Β΄, η οποία μεγάλωσε στο Κόκκινο Οχυρό του Δελχί με τον επιβλητικό κήπο του. Επιπλέον, όπως οι συγγενείς του από τους Μουγκάλ, είχε ταλέντο για εκθαμβωτικές επιδείξεις, όπως στον τρόπο ντυσίματος του. Η διαμάχη μεταξύ των γιων του Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί, Ζαμάν Σαχ Ντουρανί και Σαχ Σουτζάχ Ντουρανί συνεχίστηκε και μετά τον θάνατό του.
Θάνατος
Ο Τιμούρ Σαχ πέθανε το 1793 και τον διαδέχθηκε ο πέμπτος γιος του, Ζαμάν Σαχ Ντουρανί. Ο τάφος του βρίσκεται στην Καμπούλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
.uy
μικρογραφία .uy είναι ο top-level domain κωδικός για τη Ουρουγουάη στο Διαδίκτυο. Το Servicio Central de Informática (SeCIU, Κεντρική Υπηρεσία Υπολογιστών) του Πανεπιστημίου της Δημοκρατίας είναι η αρμόδια αρχή για τη διαχείριση και την καταχώριση τομέων στο .uy και τους υποτομείς του από τον Απρίλιο του 1990.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Ουρουγουάη Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
.ai
.ai είναι ο top-level domain κωδικός για την Ανγκουίλα στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανγκουίλα Κατηγορία:Top-level domains
Ασάντι Γκολντ ΣΚ
Η Ασάντι Γκολντ ΣΚ είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Obuasi στην Γκάνα. Συμμετέχει στην Glo Premier League. Ιδρύθηκε το 1978 από μια ομάδα εργαζομένων στην Ashanti Goldfields Corporation. Έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα (1994, 1995, 1996), 1 κύπελλο (1993) και 1 Ghana Telecom Gala (1996). Επιπρόσθετα, ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής το 1997. Έχει ακόμη δύο συμμετοχές στη διοργάνωση (2007, 2008) αλλά και στις δύο αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής έχει μία συμμετοχή το 1996, όπου αποκλείστηκε στο δεύτερο γύρο. Στο CAF Confederation Cup έχει μία συμμετοχή (2011 πρώτος γύρος) και στο CAF Cup 2 συμμετοχές (2001 προημιτελικά, 2002 πρώτος γύρος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γκάνας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1978 Κατηγορία:Ασάντι Γκολντ ΣΚ
Διατεταγμένο ζεύγος
Ένα διατεταγμένο ζεύγος μπορεί να οριστεί ως μία συλλογή από δύο αντικείμενα στην οποία καθορίζεται η διάταξη των αντικειμένων, έτσι ώστε το ένα αντικείμενο να είναι το πρώτο και το άλλο το δεύτερο στοιχείο του διατεταγμένου ζεύγους. Συνήθως συμβολίζεται με δύο γωνιακές παρενθέσεις ή με δύο απλές παρενθέσεις, για παράδειγμα το διατεταγμένο ζεύγος με πρώτο στοιχείο το a \, και δεύτερο το b \, σημειώνεται  ή (a, b) \,.
Ενώ για τα σύνολα η αρχή της ταυτότητας δεν περιλαμβάνει διάταξη, έτσι ώστε ισχύει για παράδειγμα ότι, αντίθετα για τα διατεταγμένα ζεύγη η αρχή της ταυτότητας περιλαμβάνει τη διάταξη, έτσι ώστε ισχύει για παράδειγμα ότι.
Με βάση αυτόν τον ορισμό η ιδιότητα ότι το στοιχείο x \, είναι το πρώτο στοιχείο του διατεταγμένου ζεύγους p \, μπορεί να λάβει τη μορφή και η ιδιότητα ότι το στοιχείο x \, είναι το δεύτερο στοιχείο του διατεταγμένου ζεύγους p \, μπορεί να λάβει τη μορφή
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Пара (математика)
Αθλητική Ένωση Κοκκινοχωρίων
Η Αθλητική Ένωση Κοκκονοχωρίων (ή η ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων) ήταν κυπριακή γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Κοκκινοχώρια. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1999. Είχε κατακτήσει 5 φορές το πρωτάθλημα γυναικών και δύο φορές το κύπελλο γυναικών. Το 2017 ανέστειλε τη λειτουργία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (γυναικών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1999
Περιοχή Όφεως (Πόντος)
μικρογραφία|Η περιοχή του Όφεως Η περιοχή Όφεως του Πόντου είναι τμήμα της επαρχίας Τραπεζούντας, στα ανατολικά της Τραπεζούντας και δυτικά της Ριζούντας.
Ένα μέρος του πληθυσμού της περιοχής εξισλαμίστηκε σταδιακά στους πρώτους αιώνες μετά την κατάκτηση από τους Οθωμανούς. Σήμερα στην περιοχή κατοικεί μια μειοψηφία από ελληνόφωνους (δίγλωσσους) μουσουλμάνους, γνώστες της μακρινής χριστιανικής καταγωγής τους και ισχυρής τουρκικής συνείδησης. Πιστεύεται πως τα ελληνικά μιλιούνται σε περίπου 30 χωριά του Όφεως και της γειτονικής επαρχίας Çaykara/Κατωχωρίου, από περίπου 5.000 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Περιοχές της Τουρκίας
BMW Σειρά 1
Η BMW Σειρά 1 είναι μια σειρά compact πολυτελών αυτοκινήτων της μικρομεσαίας κατηγορίας C που κατασκευάζονται από την BMW από το 2004. Είναι ο διάδοχος της BMW Σειράς 3 Compact και από το 2019 βρίσκεται στην τρίτη γενιά του.
Από την εισαγωγή της, η Σειρά 1 είναι το εισαγωγικό μοντέλο της BMW. Ασυνήθιστα για ένα μικρό αυτοκίνητο, η Σειρά 1 είναι ως επί το πλείστον με πίσω κίνηση, (με εξαίρεση το σεντάν F52, που είναι εμπρόσθιας κίνησης) και με προαιρετική κίνηση σε όλους τους τροχούς που διατίθεται σε ορισμένα μοντέλα.
Μια έκδοση M κατασκευάστηκε σαν πρώτη γενιά: η BMW Σειρά M Coupé, η οποία αντικαταστάθηκε από τη BMW M2.
Πρώτη γενιά (E81 / E82 / E87 / E88, 2004 - 2011)
300px|thumb|right|BMW E87 118d 5-πορτο hatchback του 2010.
Η BMW E81 / E82 / E87 / E88 είναι η πρώτη γενιά της Σειράς 1, η οποία κατασκευάστηκε από το 2004 έως το 2013. Αντικατέστησε τη Σειρά 3 Compact ως το μικρότερο και πιο οικονομικό αυτοκίνητο στην παλέτα της BMW. 300px|thumb|left|BMW E82 123d 2-πορτο κουπέ.
Οι εκδοχές αμαξώματος αποτελούνται από ένα 3-πορτο hatchback (E81), το 5-πορτο hatchback (E87), το 2-πορτο κουπέ (E82) και το 2-πορτο καμπριολέ (E88).
Οι διαθέσιμοι κινητήρες ήταν: τετρακύλινδρος πετρελαιοκινητήρας και τετρακύλινδρος και εξακύλινδρος βενζινοκινητήρας, τόσο σε συμβατικό κινητήρα όσο και σε κινητήρα με υπερσυμπιεστή. Σε αντίθεση με τους περισσότερους ανταγωνιστές hatchback, το E81 / E82 / E87 / E88 χρησιμοποιεί πίσω κίνηση (αντί για μπροστινή κίνηση).
Η Σειρά 1 αντιπροσώπευε σχεδόν το ένα πέμπτο των συνολικών πωλήσεων της BMW το 2008.
Δεύτερη γενιά (F20 / F21, 2011 - 2019)
300px|thumb|right|BMW F20 125i 5-πορτο hatchback του 2012.
Οι εκδοχές αμαξώματος της σειράς F20 / F21 ήταν ένα 3-πορτο hatchback (κωδικός μοντέλου F21) και ένα 5-πορτο hatchback (κωδικός μοντέλου F20). 300px|thumb|left|BMW F21 135i 3-πορτο hatchback.
Για τη δεύτερη γενιά της Σειράς 1, τα μοντέλα coupé και καμπριολέ ανεξαρτητοποιήθηκαν και δημιούργησαν τη BMW Σειρά 2.
Τα πρώτα χρόνια, η σειρά F20 / F21 τροφοδοτήθηκε από τετρακύλινδρους βενζινοκινητήρες, τετρακύλινδρους πετρελαιοκινητήρες και εξακύλινδρους βενζινοκινητήρες. Από το 2015, τρικύλινδροι βενζινοκινητήρες και πετρελαιοκινητήρες προστέθηκαν στο μοντέλο. Όλοι οι κινητήρες του, είναι υπερσυμπιεσμένοι.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους ανταγωνιστές του hatchback, το F20 / F21 χρησιμοποίησε για τα περισσότερα μοντέλα του έναν κινητήρα με διαμήκη βάση και με την μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς αντί στους μπροστινούς. Το F20 / F21 ήταν η πρώτη Σειρά 1 που προσέφερε μια προαιρετική τετρακίνηση (που ονομάζεται xDrive από τη BMW).
Σειρά 1 σεντάν (F52, 2017 - σήμερα)
300px|thumb|right|F52 4-πορτο στην Κίνα. 300px|thumb|left|F52 4-πορτο στην Κίνα.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1 Σειρα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Βίκτωρ (αυτοκράτορας)
Ο Φλάβιος Βίκτωρ, λατιν. Flavius Victor (απεβ. τον Αύγουστο του 388) ήταν ένας αυτοκράτορας στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (383/384/387-388). Ήταν γιος του μαγίστρου του στρατού για τη Γαλατία (magister militium per Gallias) Μάγνου Μάξιμου, που αργότερα σφετερίστηκε τον θρόνο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε αντιπαλότητα με τον Γρατιανό. Ο Μ. Μάξιμος εξεγέρθηκε το 383 και αναγνωρίστηκε ως ο νόμιμος αυτοκράτορας στη Δύση από τον Θεοδόσιο Α΄ της Ανατολής. Τότε ο Βίκτωρ αναβαθμίστηκε σε αύγουστο της Δύσης το 383/384 ή το 387, συναύγουστο με τον πατέρα του. Ο Μ. Μάξιμος εισέβαλε στην Ιταλία το 387 για να εκτοπίσει τον Βαλεντινιανό Β΄, αδελφό και διάδοχο του Γρατιανού. Λόγω της εισβολής του Μ. Μάξιμου, ο Θεοδόσιος Α΄ εισέβαλε στη Δύση το 388. Ο Θεοδόσιος Α΄ νίκησε τον Μ. Μάξιμο σε δύο μάχες στην Παννονία, πριν συντρίψει τον στρατό εκείνου στην Ακουιλέα και αιχμαλωτίσει τον Μάξιμο. Ο Μάξιμος εκτελέστηκε στις 28 Αυγούστου 388 και το τέλος του ακολούθησε γρήγορα και το τέλος του Βίκτωρα, που εκτελέστηκε στους Τρεβήρους (νυν Τρηρ) όπυο έμενε, από τον Φράγκο στρατηγό Αρβογάστ.
Βιογραφία
Ο Φλάβιος Βίκτωρ ήταν γιος του Μάγνου Μάξιμου, μάγιστρου του στρατού στη Γαλατία και μέλλοντα σφετεριστή στη δύση. Ο Μάξιμος, τον Ιούλιο του 383 και ενόσω ήταν στη Βρετανία, αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας σε αντιπαράθεση με τον Γρατιανό. Ο Μάξιμος απέκτησε τον έλεγχο της Γαλατίας και της Βρετανίας και αναγνωρίστηκε από τον Θεοδόσιο Α΄ τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα της Ανατολής, ως ο αληθής Ρωμαίος Αυτοκράτορας της Δύσης.
Τότε ο Βίκτωρ αναβαθμίστηκε σε αύγουστο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 393/384 ή στα μέσα του 387, έτσι έγινε συναυτοκράτορας με τον πατέρα του Μάξιμο. Θεωρείται πολύ πιθανό ότι ο Μάξιμος είχε σκοπό να ιδρύσει νέα δυναστεία, καθώς ο αριθμός των νομισμάτων που έκοψε με την εικόνα του Βίκτωρα είναι μεγαλύτερος ακόμη και από τον αριθμό των δικών του νομισμάτων.
Ο Μ. Μάξιμος εισέβαλε στην Ιταλία στα τέλη του 387, με σκοπό να εκτοπίσει τον Βαλεντινιανό Β΄, αδελφό του Γρατιανού. Απέκτησε τον έλεγχο της Ιταλίας, αν και απέτυχε να αιχμαλωτίσει τον Βαλεντινιανό Β΄, που διέφυγε στη Θεσσαλονίκη, στην ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Από εκεί ο Βαλεντινιανός Β΄ έστειλε πολλές εκκλήσεις στον Θεοδόσιο Α΄, που για αρκετούς μήνες τις αγνόησε. Έπειτα ο Θεοδόσιος Α΄ συμφώνησε να αποκαταστήσει το Βαλεντινιανό Β΄ στον θρόνο, αν και η αιτία γι' αυτό αμφισβητείται: ο ιστορικός Τυράννιος Ρουφίνος λέει ότι ο Βαλεντινιανός Β΄ συμφώνησε να μεταστραφεί στην Ορθοδοξία, ενώ ο Ευνάπιος αναφέρει ότι ο Αυτοκράτορας της Δύσης πρόσφερε την αδελφή του Γάλλα ως 2η σύζυγο στον χήρο Θεοδόσιο Α΄, ως αντάλλαγμα για τη συνδρομή του στην ανάκτηση του θρόνου. Τα νέα ότι ο Θεοδόσιος Α΄ βάδιζε για να εισβάλει στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφθασαν στο τέλος της άνοιξης του 388, οδηγώντας τον Μάξιμο να σπεύσει να συγκεντρώσει αμυντική δύναμη. Ο στρατός του ηττήθηκε δύο φορές στην Παννονία, στη Σίσκια (Σίσακ Κορατίας) και στο Ποετόβιο (Πτούι Σλοβενίας), πριν αποτραβηχθεί στην Ιταλία, όπου συνετρίβη σε μάχη στις 28 Αυγούστου 388 κοντά στην Ακουιλέα. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο ίδιος ο Μάξιμος αιχμαλωτίστηκε και γρήγορα αποκεφαλίστηκε. Ο Βίκτωρ, που ήταν ακόμη στη Γαλατία, εκτελέστηκε στους Τρεβήρους (Τρηρ) από τον Φράγκο στρατηγό Αρβογάστ τον ίδιο μήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Ιωάννης Γλαβίνας
Ο Ιωάννης Γλαβίνας του Αθανασίου (1938-2012) ήταν νομικός, εκπαιδευτικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από το 1981 έως το 1996. Νωρίτερα, διετέλεσε δήμαρχος Σοχού από το 1964 έως το 1967 και από το 1975 έως το 1978.
Σπουδές και δημαρχία
Γεννήθηκε στο Σοχό. Έκανε σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης.
Εξελέγη πριν από τη χούντα των Συνταγματαρχών δήμαρχος Σοχού, για να παυτεί από το δικτατορικό καθεστώς και να επανέλθει μετά, εκλεγείς στις δημοτικές εκλογές του 1975 και του 1978.
Βουλευτής
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στη Β΄ Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ έπειτα από τις εκλογές του 1981. Το 1985 αντικατέστησε το Γιώργο Σαλαγκούδη από τη ΝΔ όταν ο τελευταίος εξέπεσε του βουλευτικού αξιώματος. Εν συνεχεία κέρδισε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989, τον Απρίλιο του 1990 και τον Οκτώβριο του 1993.
Πέθανε σε ηλικία 74 ετών στις 2 Φεβρουαρίου 2012 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Σοχό. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει μία κόρη και ένα γιο, ονόματι Θανάση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Λάιονελ Ρόμπινς
Ο Βαρώνος Λάιονελ Τσαρλς Ρόμπινς (Lionel Charles Robbins, Baron) (1898-1984), ήταν σπουδαίος Βρετανός οικονομολόγος και ηγετική μορφή της ανώτατης εκπαίδευσης. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για την μεθοδολογική του δεινότητα σε δύσκολες οικονομικές εποχές εισάγοντας σπουδαίους ορισμούς στην οικονομία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λάιονελ Ρόμπινς γεννήθηκε στη Σίπσον της κομητείας Μίντλσεξ (Δ. Λονδίνο) στις 22 Νοεμβρίου του 1898. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου καθώς και στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου. Στη σχολή αυτή το 1929 εξελέγη καθηγητής οικονομικών, θέση που διατήρησε μέχρι το 1961. Στους οικονομικούς κύκλους συγκαταλέγεται στους σύγχρονους θεωρητικούς οικονομολόγους που απέφευγαν τη χρήση μαθηματικών τεχνικών.
Γενικά υπήρξε υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς και μέγας αντίπαλος του Κέυνς και της θεωρίας του, καθώς και της θεωρίας του Μάρσαλ, της λεγόμενης Μαρσαλιανής θεωρίας. Ειδικότερα το 1930 υπήρξε ο μόνος ως μέλος της Επιτροπής Ανεργίας στην Αγγλία που διαφώνησε με την πρόταση της αύξησης των κρατικών επενδύσεων προκειμένου να μειωθεί η ανεργία, αντιπροτείνοντας τη μείωση του δημόσιου χρέους με κατάργηση των εισαγωγικών δασμών που είχαν επιβληθεί για προστατευτισμό. Σύμφωνα με τη θεωρία του Ρόμπινς η μείωση της ανεργίας αποτελεί μακροχρόνια διαδικασία που μπορεί να επιτευχθεί μόνο από την αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων. Σε άλλα όμως θέματα όπως για την ανάπτυξη των τεχνών υποστήριξε έντονα τον κρατικό παρεμβατισμό με κρατικές ενισχύσεις.
Σπουδαίοι για τη λιτότητα και πληρότητα κρίθηκαν οι οικονομικοί ορισμοί που εισήγαγε όπως για την οικονομική επιστήμη, τον πλούτο κ.ά. ενώ ιστορικές κρίθηκαν οι διαλέξεις και τα συγγράμματά του όπως για τη φύση και τη σημασία της στην οικονομία, Θεωρία της Οικονομικής πολιτικής, καθώς και πλείστα άλλα. Επί των ημερών του το London School of Economics αποτελούσε το αντίπαλο δέος του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ.
Την περίοδο 1961-1970 διετέλεσε πρόεδρος των Φαϊνάσιαλ Τάιμς, ενώ παράλληλα κατά την περίοδο 1961-1964 είχε αναλάβει πρόεδρος της Επιτροπής της Ανώτατης Εκπαίδευσης για την επεξεργασία των μεταρρυθμίσεων των ανωτάτων πνευματικών ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο συντάσσοντας την ομώνυμη έκθεση, έκθεση Ρόμπινς. Το 1968 ανέλαβε πρώτος πρύτανης στο Πανεπιστήμιο του Στίρλιγκ. Τέλος σημειώνεται ότι το 1959 έλαβε τον τίτλο του βαρώνου του Κλέαρ Μάρκετ, εξ ου και καλούμενος Ρόμπινς του Κλέαρ Μάρκετ.
Ο Βαρώνος Λάιονελ Ρόμπινς πέθανε στο Λονδίνο στις 15 Μαΐου του 1984. Το όνομά του φέρει σήμερα, "τιμής ένεκεν", το κτίριο της Σχολής που επί τρεις δεκαετίες δίδαξε.
ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος
μικρογραφία|Λογότυπο της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Ο Ρήγας Φεραίος (1967-1999) ήταν η οργάνωση νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1967, ως Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών (ΠΑΟΣ) "Ρήγας Φεραίος", κυρίως από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Την ίδρυση της Πανελλήνιας Αντιδικτατορικής Οργάνωσης Σπουδαστών "Ρήγας Φεραίος" αποφάσισαν ο Θανάσης Αθανασίου, ο Γιώργος Ζεβελάκης, ο Μπάμπης Θεοδωρίδης, ο Μίμης Μανωλάκος. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, τοποθετήθηκε υπέρ του ΚΚΕ εσωτερικού. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση και εκατοντάδες μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ οι καταδίκες των μελών του αθροίζονται σε πολλούς αιώνες. Παράλληλα η συμβολή του "Ρήγα Φεραίου" στην ανάπτυξη του μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, ενώ επίσης παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα. Οι πλατιές αυτές συλλογικότητες, που αποτελούνται από φοιτητές που αναζητούν τρόπους συλλογικής αντιδικτατορικής δράσης, θα δράσουν δημόσια στις σχόλες τους και μέσα στα αμφιθέατρα διεκδικώντας τη δυνατότητα για δημόσιες συγκεντρώσεις και συζήτησης,ενώ προφυλάσσουν τον παράνομο οργανωτικό τους ιστό.
Στις γραμμές της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος διαμορφώθηκε πλειοψηφούσα αριστερή πτέρυγα, η οποία είχε αναφορές στον κριτικό μαρξισμό που εκπροσωπούσαν θεωρητικοί όπως ο Νίκος Πουλαντζάς και ο Λουί Αλτουσέρ καθώς επίσης και σε γεγονότα διεθνούς εμβέλειας όπως ο Γαλλικός Μάης του '68 και η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα. Η πτέρυγα αυτή διαφωνούσε με τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του κόμματος.
Κατά τη διάσπαση του 1987, όταν η πλειοψηφία του ΚΚΕ εσωτερικού ίδρυσε την Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ), ο Ρήγας Φεραίος αποτέλεσε νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά. Τα επόμενα χρόνια συρρικνώθηκε και το 1999, τα λίγα μέλη που είχαν απομείνει επέλεξαν να μετονομαστούν σε Νεολαία Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Οικολογικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ).
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανενεργές Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Εσωτερικού
Αντίνα Βαλεάν
Η Αντίνα Βαλεάν (γεννημένη στις 16 Φεβρουαρίου 1968) είναι Ρουμάνα πολιτικός που υπηρετεί ως Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών υπό την ηγεσία της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν από το 2019. Υπηρέτησε στο παρελθόν ως μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2007 έως το 2019, όπου προήδρευσε της Επιτροπής Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019.
Εκπαίδευση
Η Βαλεάν έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ασφάλεια, μεταπτυχιακές σπουδές στη διαχείριση εθνικής ασφάλειας και άμυνας και πτυχίο στα μαθηματικά.
Καριέρα στην εθνική πολιτική
Μέλος του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PNL), και μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, η Βαλεάν εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων με το ψηφοδέλτιο του κόμματος Δικαιοσύνης και Αλήθειας για την κομητεία Καλαράσι στις εκλογές του 2004.
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 2007-2019
Η Βαλεάν έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την 1η Ιανουαρίου 2007, με την προσχώρηση της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθ 'όλη τη διάρκεια της θητείας της στο κοινοβούλιο, υπηρέτησε στην Επιτροπή Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας και το 2019 έγινε πρόεδρος της. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην επιτροπή, ήταν η εισηγήτρια του Κοινοβουλίου για τον Μηχανισμό «Συνδέοντας την Ευρώπη» και τους κανονισμούς περιαγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από το 2014 έως το 2017, η Βαλεάν ήταν μία από τους Αντιπροέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπό την ηγεσία του Προέδρου Αντόνιο Ταγιάνι. Υπό αυτήν την ιδιότητα, ήταν υπεύθυνη για την τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών (ΤΠΕ). Προήδρευσε επίσης στην Επιτροπή Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας των Τροφίμων από το 2017 έως το 2019 και υπηρέτησε στην Επιτροπή Αναφορών από το 2009 έως το 2014.
Εκτός από τις αναθέσεις της επιτροπής της, η Βαλεάν ήταν μέρος των αντιπροσωπειών του Κοινοβουλίου στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (2007-2009), την Κοινοβουλευτική Συνέλευση Euronest (2009-2014) και τις Ηνωμένες Πολιτείες (από το 2014). Ήταν επίσης μέλος του Διατλαντικού Διαλόγου Νομοθετών (TLD), του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Διαδικτύου και της διακομματικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις και την επανεκβιομηχάνιση.
Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών, 2019 – σήμερα
Τον Νοέμβριο του 2019, η κεντροδεξιά κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Λούντοβικ Ορμπάν πρότεινε τη Βαλεάν και τον Ζίγκφριντ Μούρεσαν ως υποψηφίους για τη θέση του επόμενου Ευρωπαίου Επιτρόπου της χώρας. Στη συνέχεια επελέγη να γίνει η επόμενη Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών από την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Στις αρχές Μαρτίου 2020, η Βαλεάν διορίστηκε από τη Φον ντερ Λάιεν για να υπηρετήσει στην ειδική ομάδα εργασίας της Επιτροπής για το συντονισμό της αντίδρασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην πανδημία COVID-19.
Camicia Nera (αντιτορπιλικό)
Το Camicia Nera («μελανοχίτωνας») ήταν ένα από τα δεκαεννέα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Ολοκληρώθηκε το 1938, όντας το πρώτο πλοίο της αρχικής ομάδας σκαφών της κλάσης του που εντάχθηκε σε υπηρεσία. Είχε πολεμική δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ τον Ιούλιο του 1943, έπειτα από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας και την πτώση του φασιστικού καθεστώτος, μετονομάστηκε σε Artigliere λαμβάνοντας έτσι το όνομα ενός αδελφού πλοίου που είχε χαθεί το 1940. Μεταπολεμικά δόθηκε ως πολεμική αποζημίωση στην Σοβιετική Ένωση.
Περιγραφή
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120 mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20 mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533 mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Camicia Nera ξεκίνησε στις 21 Ιανουαρίου 1937 στις εγκαταστάσεις της O.T.O. στο Λιβόρνο. Καθελκύστηκε στις 8 Αυγούστου 1937 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 30 Ιουνίου 1938 του επόμενου έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Η νύχτα πριν από τη δίκη
Η νύχτα πριν από τη δίκη (Ρωσικός τίτλος: Ночь перед судом) είναι διήγημα του Αντόν Τσέχωφ που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό το 1886 με την υπογραφή Α. Τσεχοντέ και υπότιτλο Μια υπόθεση από την κομπογιαννίτικη ιατρική πρακτική μου.
Υπόθεση
Ο πολίτης Ζάιτσεφ ταξιδεύει στο περιφερειακό δικαστήριο της πόλης Σ., όπου θα εκδικαστεί η υπόθεσή του με την κατηγορία της διγαμίας. Λόγω χιονοθύελλας, σταματά για τη νύχτα σε έναν ταχυδρομικό σταθμό, όπου συναντά τη Ζίνοσκα, μια γυναίκα που περνά τη νύχτα στον διπλανό χώρο του δωματίου του (που χωρίζεται από ένα παραβάν) και υποφέρει από τσιμπήματα κοριών. Ο Ζάιτσεφ της προσφέρει λίγη περσική σκόνη και προσποιείται ότι είναι γιατρός για να την πλησιάσει. Αυτή όμως ξυπνάει τον σύζυγό της, τον κρατικό σύμβουλο Φεντόρ, του οποίου η εμφάνιση ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη για Ζάιτσεφ.
Στο δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Ζάιτσεφ βλέπει με τρόμο τον Φεντόρ να κάθεται στη θέση του εισαγγελέα και να τον κοιτάζει με σκοτεινό βλέμμα. Τότε, συνειδητοποιεί ότι η κατάστασή του είναι άσχημη: «... Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο εισαγγελέας αποφάσισε να με τιμωρήσει ...». Η ιστορία τελειώνει σε ένα διάλειμμα της δίκης και η περαιτέρω τύχη του Ζάιτσεφ παραμένει άγνωστη.
Θέατρο
Με βάση το διήγημα, ο Τσέχωφ έγραψε ένα ομώνυμο θεατρικό έργο, η πλοκή του οποίου παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη, με εξαίρεση ορισμένες λεπτομέρειες. Στα εγκλήματα του Ζάιτσεφ προστέθηκαν η πλαστογραφία διαθήκης και η απόπειρα φόνου, η «εξέταση» της γυναίκας περιγράφεται με περισσότερες λεπτομέρειες. Η περιγραφή των γεγονότων του επόμενου πρωινού, όταν ο Ζάιτσεφ λαμβάνει χρήματα από τον Φεντόρ και στη συνέχεια συναντώνται ξανά στο δικαστήριο, λείπει εντελώς. Σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, το έργο θεωρείται ημιτελές - οι συντομογραφίες στο χειρόγραφο, η πρόχειρη μορφή του και η απουσία της λέξης «Αυλαία», με την οποία ο Τσέχωφ πάντα τελείωνε τα έργα. Ανέβηκε στη θεατρική σκηνή το 1914.
Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Heinrich VI., Ναϊμέχεν, Νοέμβριος 1165 - 28 Σεπτεμβρίου 1197) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν Βασιλιάς της Γερμανίας, Βασιλιάς της Ιταλίας και Βασιλιάς της Αρλ (1190 - 1197), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1191 - 1197), Βασιλιάς της Σικελίας (1194 - 1197), Πρίγκιπας του Τάραντα (1194 - 1197). Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του κορυφαίου Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα και της συζύγου του Βεατρίκης Α΄ της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε την Κωνσταντία του Ωτβίλ μεταθανάτια κόρη του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας, ο Οίκος των Γουέλφων βρισκόταν σε σύγκρουση με την οικογένεια του και έπρεπε να ενισχύσει τα κληρονομικά δικαιώματα της συζύγου του απέναντι στον Ταγκρέδο της Σικελίας. Με βάση το τεράστιο ποσό σε λύτρα που πλήρωσε ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος για την απελευθέρωση του ο Ερρίκος ΣΤ΄ κατέκτησε το Βασίλειο της Σικελίας (1194), η ενοποίηση με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ωστόσο απέτυχε.
Εκπαίδευση
Ο πατέρας του τον έστεψε βασιλιά τον Ρωμαίων στο Μπάμπεργκ την Πεντηκοστή του 1169 σε ηλικία τεσσάρων ετών, η στέψη του έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Άαχεν (15 Αυγούστου 1169). Συνόδευσε τον πατέρα του στην εκστρατεία που έκανε στη "Λομβαρδική Λίγκα" (1174 - 1176) όπου εκπαιδεύτηκε από τον Γοδεφρείδο του Βιτέρμπο (1120 - 1196), σχετίστηκε με μεγάλους τραγουδοποιούς. Ο Ερρίκος μιλούσε τέλεια τα Λατινικά, σύμφωνα με τον χρονικογράφο Αλβερίκιο του Τρουά-Φοντέν "διακρίθηκε για την πηγαία γνώση του, την ευγλωττία του και την ευκολία που έμαθε τον Ρωμαϊκό νόμο". Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, έγραψε και ο ίδιος το τραγούδι "Καίσαρ Ερρίκος" που βρέθηκε αργότερα. Σε βιβλίο που βρέθηκε τον 14ο αιώνα με έναν κατάλογο από έργα 140 ποιητών τα τρία ποιήματα αποδίδονται στον νεαρό και ρομαντικό Ερρίκο ΣΤ΄, σε ένα εκδηλώνει τη λαχτάρα του για μία γυναίκα για την οποία θα έδινε όλα τα πλούτη και τη βασιλική του περιουσία. Με την επιστροφή του στη Γερμανία (1178) βοήθησε τον πατέρα του απέναντι στον δούκα Ερρίκο τον Λέων που εξεγέρθηκε.
Γάμος με την διάδοχο της Σικελίας
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ προσπάθησε να εξασφαλίσει τις Κάτω Χώρες ανεβάζοντας τον Βαλδουίνο Ε΄ του Αινώ σε Μαργράβο του Ναμύρ, προσπάθησε ταυτόχρονα να λύσει τις διαφορές με τον αντίπαλο δούκα Ερρίκο Α΄ της Βραβάντης. Ο εξόριστος Ερρίκος ο Λέων επέστρεψε από την Αγγλία και άρχισε να λεηλατεί εκτάσεις που ανήκαν στο πρώην Δουκάτο της Σαξονίας αλλά ο αυτοκράτορας ακύρωσε την εκστρατεία του στη Σαξονία όταν έμαθε ότι πέθανε ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας (18 Νοεμβρίου 1189). Ο καγκελάριος της Σικελίας Ματθαίος ντ' Άγελλο ανέβασε στον θρόνο τον νόθο ξάδελφο του βασιλιά Ταγκρέδο της Σικελίας με την έγκριση του πάπα. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ διεκδίκησε τα δικαιώματα της συζύγου του, υποστήριξε στην αρχή τον αντίπαλο του Ταγκρέδου Ρογήρο της Άντρια και ετοιμάστηκε για εκστρατεία στη Σικελία. Ο νεαρός Ερρίκος έκλεισε ειρήνη με τον Ερρίκο τον Λέων στη Φούλντα και μετέβη στο Άουγκσμπουργκ, εκεί έμαθε ότι ο πατέρας του Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα πνίγηκε σε έναν ποταμό κοντά στη Σελεύκεια στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας που ανήκει σήμερα στην Τουρκία (0 Ιουνίου 1190).
Αυτοκρατορική στέψη
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έστειλε τον αυτοκρατορικό στρατό στην Ιταλία, ο ίδιος έμεινε στη Γερμανία για να εξασφαλίσει τη διαδοχή του Λουδοβίκου Γ΄ λανγδράβου της Θουριγγίας που είχε πεθάνει επίσης στην Γ΄ Σταυροφορία, σχεδίασε να κυριεύσει τη Θουρυγγία αλλά ο αδελφός του Έρμαν έφερε ενισχύσεις. Την επόμενη χρονιά συνάντησε στις Άλπεις την Ελεονώρα της Ακουιτανίας χήρα του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, ζήτησε να σπάσει ο γιος της Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος τον δεσμό του με την Άλυς της Γαλλίας, κόμισσα του Βεξάν κόρη του Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήθελε με κάθε τρόπο να μειώσει τον Ριχάρδο, ένοιωθε ότι τον είχε προσβάλει έντονα επειδή είχε υποστηρίξει στο Βασίλειο της Σικελίας τον Ταγκρέδο. Η Ελεονώρα συμπεριφέρθηκε έξυπνα και του υποσχέθηκε ότι δεν θα επέμβει στη σύγκρουση ανάμεσα στον γιο της και τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας. Η Ελεονώρα κατάφερε ταυτόχρονα να ακυρώσει τον γάμο του μικρότερου αδελφού του Ερρίκου ΣΤ΄ Κορράδου Β΄ της Σουαβίας με τη Βερεγγάρια της Καστίλης περιορίζοντας την ισχύ των Χοενστάουφεν. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ προχώρησε σε περισσότερες διαπραγματεύσεις με τις πόλεις της "Λομβαρδικής Λίγκας" και τον πάπα Κελεστίνο Γ΄ στον οποίο παραχώρησε το Τούσκουλο σαν ένδειξη φιλίας. Ο Κελεστίνος Γ΄ έστεψε τον Ερρίκο και την Κωνσταντία αυτοκράτορες τη Δευτέρα του Πάσχα στη Ρώμη (15 Απριλίου 1191) αλλά το στέμμα της Σικελίας ήταν πολλοί δύσκολο να αποκτηθεί επειδή οι ευγενείς στο νησί υποστήριζαν τον Ταγκρέδο.
Αποτυχημένη εκστρατεία στη Σικελία
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ προχώρησε σε εκστρατεία στην Απουλία και πολιόρκησε τη Νάπολη, συνάντησε σκληρή αντίσταση από τον Μαργαριτόνε που κατέστρεψε τον στόλο του από την Πίζα, στην συνέχεια συνέτριψε άλλο ένα αυτοκρατορικό σώμα από τη Δημοκρατία της Γένοβας. Ο αυτοκρατορικός στρατός χτυπήθηκε στη συνέχεια από επιδημία και ο Ερρίκος ΣΤ΄ έλυσε την πολιορκία. Με την οπισθοχώρηση του οι πόλεις που είχε κατακτήσει παραδόθηκαν στον Ταγκρέδο, η Κωνσταντία που παρέμενε στα ανάκτορα του Σαλέρνο με την ελπίδα να επιστρέψει ο σύζυγος της παραδόθηκε και εκείνη στον Ταγκρέδο μετά από προδοσία. Με την επιστροφή του στη Γερμανία ο Ερρίκος έμαθε ότι ο Οίκος των Ασκάνια συγκρούστηκε με τον Ερρίκο τον Λέοντα, εγκατέλειψε τον γιο του Ερρίκο Ε΄ του Ρήνου και τον εξοστράκισε σε Συμβούλιο στη Βορμς την Πεντηκοστή του 1192. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ένοιωθε ωστόσο ότι οι δυνάμεις του ήταν περιορισμένες, ειδικά όταν πέθανε ο σύμμαχος του αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου, έκλεισε ειρήνη με τον Ερρίκο τον Λέοντα. Αρνήθηκε να κλείσει ειρήνη με τον Ταγκρέδο και έσπευσε να διαμαρτυρηθεί στον πάπα για την υπόθεση της συζύγου του που κρατούσε αιχμάλωτη. Η Κωνσταντία ελευθερώθηκε σε λίγο από Γερμανούς στρατιώτες όταν είχε αποσταλεί στη Ρώμη με την παρέμβαση του πάπα Κελεστίνου Γ΄ για να πιέσει τον Ερρίκο να παραιτηθεί. Ο αυτοκράτορας από την άλλη πλευρά ισχυροποιήθηκε αφού κληρονόμησε το Δουκάτο της Σουαβίας από τον ξάδελφο του Ερρίκου του Λέοντα Γουέλφο ΣΤ΄ της Τοσκάνης.
Η αιχμαλωσία του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου
Η τύχη του Ερρίκου ΣΤ΄ άλλαξε απρόσμενα όταν ο Λεοπόλδος Ε΄ της Αυστρίας, μέλος του Οίκου των Μπάμπενμπερκ που κυβερνούσε την Αυστρία του έδωσε έναν επιφανή αιχμάλωτο, τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο που είχε συλλάβει στην επιστροφή του από την Γ΄ Σταυροφορία. Ο αυτοκράτορας παρέλαβε τον Ριχάρδο στο Σπάγιερ και τον φυλάκισε στο "κάστρο του Τρίφελς" παίρνοντας εκδίκηση για την υποστήριξη που παρείχε στον Ταγκρέδο για τον θρόνο της Σικελίας. Δεν φοβήθηκε ούτε τις απειλές αφορισμού από τον πάπα Κελεστίνο Γ΄ επειδή ήταν τεράστιο θρησκευτικό αμάρτημα η αιχμαλωσία ενός πρώην Σταυροφόρου. Ο Ριχάρδος ελευθερώθηκε αφού πήρε ο αυτοκράτορας 150.000 ασημένια μάρκα και δήλωσε μία προίκα για την ανιψιά του Ριχάρδου Ελεονώρα της Βρετάνης που ετοιμαζόταν να παντρευτεί τον γιο του Λεοπόλδου Ε΄ Φρειδερίκο Α΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας.
Οι πρίγκιπες της αντιπολίτευσης όταν είδαν την ήττα των συμμάχων τους αποφάσισαν να ακυρώσουν τα σχέδια τους για την ανατροπή της δυναστείας των Χοενστάουφεν. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος είχε στο πλευρό του τη μητέρα του Ελεονώρα της Ακουιτανίας που είχε υπηρετήσει επιτυχώς τα συμφέροντα του Άγγλου βασιλιά απέναντι στους αντιπάλους του που ήταν ο μικρότερος γιος της Ιωάννης της Αγγλίας και ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος πέρα από το τεράστιο ποσό από λύτρα πλήρωσε έναν επιπλέον τόκο και έδωσε όρκο υποταγής στον Ερρίκο ΣΤ΄, ο αυτοκράτορας απαίτησε να του παραδώσουν τα εδάφη του στη Γαλλία που είχαν καταλάβει ο Ιωάννης ο Ακτήμονας και ο Φίλιππος Β΄ όταν έλλειπε ο Ριχάρδος. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ όχι μόνο κέρδισε άλλον έναν υποτελή και σύμμαχο αλλά είχε αποκτήσει και τον ρόλο μεσολαβητή ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία. Οι δύο ηγέτες συμφιλιώθηκαν σε μεγαλοπρεπή τελετή στη Μεγάλη Εβδομάδα του 1194 στο Σπάγιερ, ο Ριχάρδος ζήτησε συγχώρεση από τον Ερρίκο ΣΤ΄ και δήλωσε δημόσια ότι παραδίδει τον εαυτό του στο έλεος του αυτοκράτορα, στη συνέχεια ελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Αγγλία.
Βασιλιάς της Σικελίας
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ πάντρεψε την Αγνή Χοενστάουφεν κόρη του ξαδέλφου του Κορράδου του Ρήνου με τον γιο του Ερρίκου του Λέοντα Ερρίκο Ε΄ του Ρήνου μετά από ειρηνική συνθήκη τον Μάρτιο του 1194, προκάλεσε συγκρούσεις με τον Οίκο των Γουέλφων. Η κατάσταση στη νότια Ιταλία είχε ωστόσο χειροτερεύσει, μετά την ήττα του Ερρίκου στη Νάπολη ο κουνιάδος του Ταγκρέδου Ριχάρδος του Άτσερα ανακατέκτησε πολλά τμήματα στην Απουλία, ο Ταγκρέδος είχε αναγνωριστεί από τον πάπα. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ είχε εξασφαλίσει τη διάβαση του από τη βόρεια Ιταλία χάρη στη συμμαχία που είχε κλείσει με τις Λομβαρδικές πόλεις. Ο Ταγκρέδος πέθανε τον Φεβρουάριο του 1194 στο Λέτσε και τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Γουλιέλμος Γ΄ της Σικελίας υπό την κηδεμονία της μητέρας του Σιβύλλης του Άτσερα, ο αυτοκράτορας Ερρίκος με τα λύτρα που συγκέντρωσε από την απελευθέρωση του Ριχάρδου προχώρησε σε εκστρατεία. Την ημέρα της Πεντηκοστής έφτασε στο Μιλάνο, εισήλθε στο Παλέρμο πρωτεύουσα του βασιλείου της Σικελίας (20 Νοεμβρίου 1194) και στέφτηκε βασιλιάς (25 Δεκεμβρίου 1194). Την επόμενη μέρα η σύζυγος του Κωνσταντία που έμενε στο Τζέσι γέννησε τον γιο τους Φρειδερίκο Β΄ που θα γίνει ο μελλοντικός αυτοκράτορας των Γερμανών και βασιλιάς της Σικελίας και της Ιερουσαλήμ. Ο νεαρός Γουλιέλμος και η μητέρα του Σιβύλλα δραπέτευσαν στο "κάστρο της Καλταμπελλόττα", απαρνήθηκαν τα δικαιώματα τους στη Σικελία με αντάλλαγμα την κομητεία του Λέτσε και το πριγκιπάτο του Κάπουα.
Σε λίγες μέρες μετά τη στέψη του Ερρίκου ΣΤ΄ πολλοί Νορμανδοί ευγενείς κατηγορήθηκαν από τη βασιλική οικογένεια για προδοσία και συνελήφθησαν, ο μικρός Γουλιέλμος τυφλώθηκε και πέθανε φυλακισμένος (1198) ενώ άλλοι ευγενείς κάηκαν ζωντανοί. Άλλοι ευγενείς όπως ο Ελληνικής καταγωγής Ευγένιος του Παλέρμο υποστήριξαν αμέσως τη νέα κυβέρνηση των Χοενστάουφεν. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ διέταξε να κρεμαστεί ο Ριχάρδος, κόμης της Άτσερα αδελφός της Σιβύλλας για να εκδικηθεί τη φυλάκιση της συζύγου του (1196). Ο Ερρίκος ΣΤ΄ συγκάλεσε Συμβούλιο στο Μπάρι, διόρισε τη σύζυγο του Κωνσταντία αντιβασίλισσα και πολλούς οπαδούς του σε ψηλές θέσεις, ο Μάρκαρντ βον Ανουέιλερ διορίστηκε δούκας της Ραβέννα και μπορούσε να ελέγξει τους δρόμους για τη Σικελία από την Εμίλια-Ρομάνια και τα Απέννινα όρη.
Μεγάλες φιλοδοξίες
Ο μικρότερος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ Φίλιππος της Σουηβίας παρέλαβε τις τεράστιες εκτάσεις που ανήκαν στη μετέπειτα Ματθίλδη της Κανόσα. Ο αυτοκράτορας ένοιωθε τόσο ισχυρός που έφτασε στο σημείο να μην τηρεί τις υποσχέσεις του ούτε απέναντι στην Πίζα και τη Δημοκρατία της Γένοβας που τον είχαν ενισχύσει σημαντικά σε πλοία και στρατιωτικές προμήθειες. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έγινε από τότε ο ισχυρότερος μονάρχης στη Μεσόγειο, τα έσοδα από το Βασίλειο της Σικελίας ήταν τα μεγαλύτερα σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι στόχοι του ωστόσο να μετατρέψει τη Σικελία στη δεύτερη μεγαλύτερη ναυτική βάση των Χοενστάουφεν δεν πραγματοποιήθηκαν όσο ζούσε. Οι διαπραγματεύσεις στις οποίες προχώρησε με τον πάπα Κελεστίνο Γ΄ να ολοκληρώσει την ενοποίηση με αντάλλαγμα μία νέα Σταυροφορία δεν πραγματοποιήθηκαν όσο ζούσε. Οι προσπάθειες να μετατρέψει την αυτοκρατορία του σε παγκόσμια τον οδήγησε σε σύγκρουση με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, έκανε ψεύτικες συμμαχίες με βασιλείς όπως ο Λέων Β΄ της Αρμενίας και ο Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ.
Οι απεσταλμένοι του Ερρίκου ΣΤ΄ στην Κωνσταντινούπολη διεκδίκησαν το Δυρράχιο σαν μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές βάσεις στην Αδριατική Θάλασσα και πίεσε για νέα Σταυροφορία. Όταν εκθρονίστηκε ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος ο Ερρίκος απείλησε ανοιχτά να επιτεθεί στο Βυζάντιο και σχεδίασε να αρραβωνιάσει τον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο με την κόρη του Ισαάκιου Ειρήνη Αγγελίνα, τα σχέδια του ήταν να ενώσει τη Δυτική και την Ανατολική αυτοκρατορία υπό την εξουσία του. Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης γράφει ότι μπόρεσε να συλλέξει από τον αδελφό και διάδοχο του Ισαάκιου Β΄ Αλέξιο Γ΄ Άγγελο έναν μεγάλο φόρο αλλά μέχρι τον θάνατο του δεν πληρώθηκε. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ βρέθηκε σε δύσκολη θέση όταν έληξε η ανακωχή ανάμεσα στην Πίζα και στη Δημοκρατία της Βενετίας, το ναυτικό της Πίζας μπήκε στην Αδριατική και επιτέθηκε στο Βενετσιάνικο λιμάνι της Πούλα όπου συνετρίβη. Η Βενετική Δημοκρατία έβλεπε ύποπτα τις φιλοδοξίες του Ερρίκου στην Αδριατική επειδή απειλούσε τις εμπορικές σχέσεις που είχε με τα λιμάνια στην περιοχή, απαιτούσαν από τον αυτοκράτορα να κλείσει ειρήνη και να εγγυηθεί την αυτονομία της.
Ρυθμίσεις διαδοχής
Το καλοκαίρι του 1195 ο Ερρίκος ΣΤ΄ επέστρεψε στη Γερμανία για να κερδίσει τη στήριξη των ευγενών για Σταυροφορία και να ρυθμίσει τα θέματα της διαδοχής μετά τον θάνατο του. Όταν πέθανε ο Αλβέρτος Α΄ του Μάισσεν ξέσπασαν διαμάχες για τη διαδοχή του, ο αυτοκράτορας βρήκε την ευκαιρία να κάνει κατάσχεση το Μάισσεν από τον μικρότερο αδελφό του Θεοδώριχο Α΄ του Μάισσεν. Τον Οκτώβριο του 1195 συμφιλιώθηκε στο Γκελχάουζεν με τον αρχιεπίσκοπο Χάρντγουικ της Βρέμης και μπόρεσε να κερδίσει την υποστήριξη των ευγενών από τη Σαξονία και τη Θουρυγγία για Σταυροφορία, θα ξεκινούσε τα Χριστούγεννα του 1196.