cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρθουρ Πεν
Σταδιοδρομία
Τη δεκαετία του 1980 η καριέρα του Πεν άρχισε να χάνει τη δυναμική της στους κριτικούς και το κοινό. Το Ήταν και οι τέσσερις φίλοι της (1981) ήταν μια τραυματική ματιά στη δεκαετία του 1960. Ο στόχος (1985) ήταν ένα κλασικό θρίλερ που επανένωσε τον σκηνοθέτη με τον Τζιν Χάκμαν και το Παγωμένη σαν τον θάνατο (1987) ήταν μια ταινία τρόμου/θρίλερ. Στη συνέχεια, ο Πεν επέστρεψε στην τηλεόραση, μεταξύ άλλων ως παραγωγός στην αστυνομική σειρά Νόμος και τάξη.
Ο Πεν διατήρησε σχέση με το Πανεπιστήμιο του Γέιλ, διδάσκοντας περιστασιακά μαθήματα εκεί.
Προσωπική ζωή
Το 1955, ο Πεν παντρεύτηκε την ηθοποιό Πέγκι Μάουρερ. Απέκτησαν δύο παιδιά: έναν γιο και μία κόρη.
Θάνατος
Ο Πεν πέθανε στο Μανχάταν στις 28 Σεπτεμβρίου 2010, μια μέρα μετά τα 88α γενέθλιά του, από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια.
Φιλμογραφία
{| style="width:100%;"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μονοκάμπι Ικαρίας
Το Μονοκάμπι είναι οικισμός στην Ικαρία. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ικαρίας της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 73 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Σεσίλια Μόνσντοτερ
Η Σεσίλια Μόνσντοτερ του Έκα, σουηδ.: Cecilia Månsdotter Eka, (περίπου 1476–1523), ήταν Σουηδή ευγενής. Ήταν σύζυγος του Έρικ Γιόχανσον Βάσα και μητέρα του βασιλιά Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.
Βιογραφία
Το 1520, η ετεροθαλής αδελφή τής Σεσίλια, Χριστίνα, υπερασπίστηκε τη Στοκχόλμη από τη Δανική εισβολή, αλλά αναγκάστηκε να παραδοθεί. Η Σεσίλια έμεινε χήρα, όταν ο σύζυγός της εκτελέστηκε στο λουτρό αίματος της Στοκχόλμης το 1520. Αυτή, όπως και η ετεροθαλής αδελφή της Χριστίνα Γκυλενστιέρνα, η μητέρα της και οι κόρες της, ανήκαν στις Σουηδές ευγενείς, που είχαν αιχμαλωτιστεί από τους Δανούς. Μεταφέρθηκαν στη Δανία το 1521 και φυλακίστηκαν στον περίφημο Μπλε Πύργο (Blaatornet) στο Κάστρο της Κοπεγχάγης, όπου απεβίωσε από την πανώλη το 1523, μαζί με τις δύο μικρότερες κόρες της Μάρτα και Εμερέντια.
Στη Σεσίλια υποσχέθηκε την ελευθερία της ο βασιλιάς Χριστιανός, εάν έπειθε τον γιο της Γουσταύο Α΄ να υποταχθεί σε αυτόν. Συμφώνησε και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον γιο της και του έγραψε, αλλά δεν κατάφερε να τον πείσει. Η Σεσίλια απεβίωσε την ίδια χρονιά, που ο γιος της Γουσταύος Α΄ έγινε βασιλιάς της πρόσφατα ανεξάρτητης Σουηδίας, την οποία είχε απελευθερώσει από τη Δανία.
Σύμφωνα με το μύθο, στην πραγματικότητα εκτελέστηκε από τον βασιλιά της Δανίας. Ως εκδίκηση, όταν ο γιος της αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς της Σουηδίας, ο βασιλιάς της Δανίας την ανάγκασε να ράψει ένα σάκο. Αφού τελείωσε, φέρεται να την έβαλε στον σάκο και να την πετάξουν στη θάλασσα, όπου και πνίγηκε. Δεν υπάρχει καμία επιβεβαίωση ότι αυτός ο μύθος είναι αληθινός, ωστόσο, λέγεται ότι οι γυναίκες είχαν κακή μεταχείριση στη φυλακή από τον κρύο αέρα, τη σκληρή μεταχείριση και την πείνα. Ο τρόπος εκτέλεσης ήταν η ίδια μέθοδος, με την οποία παραλίγο να εκτελεστεί η μητέρα της κατά τη διάρκεια του λουτρού αίματος της Στοκχόλμης. Στην πραγματικότητα, πιστεύεται ότι απεβίωσε από πανώλη μαζί με τις δύο μικρότερες κόρες της.
Η μητέρα της, η ετεροθαλής αδελφή της Χριστίνα και η μεγαλύτερη κόρη της Μαργαρίτα τελικά απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στη Σουηδία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Έρικ Γιόχανσον Βάσα και μαζί του απέκτησε τα εξής τέκνα:
Τα παιδιά τους γεννήθηκαν είτε στο Όρκεστρα είτε στο κάστρο Ρύντμποχολμ ή στο Λίντχολμεν, στη Βαλεντούνα, όλα στη σημερινή κομητεία της Στοκχόλμης (Σουηδικά: Stockholms Län), στη νοτιοανατολική Σουηδία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα
Ελένα Πέντερσντατερ Στράνγκε
Η Ελένα Πέτερσντοτερ Στράνγκε, δανικά: Helene Pedersdotter Strange, στη Σουηδία ονομάζεται επίσης βασίλισσα Ελίν, (π. 1200–1255) από μια δανική οικογένεια ευγενών που αργότερα ονομάστηκε Ulfeldt ήταν βασίλισσα της Σουηδίας ως σύζυγος του βασιλιά Κνούτου Β΄.
Βιογραφία
Ο πατέρας της ήταν ο Δανός ιππότης Πέντερ Στράνγκεσον και μητέρα της ήταν η Ίνγκεμποργκ Έσμπερνσντατερ, της ευγενούς φατρίας Χβίντε, ανιψιά του Δανού αρχιεπισκόπου Aμπσαλόν. Πιστεύεται ότι παντρεύτηκε τον Σουηδό αντιβασιλιά Κανούτο περί το 1225, αν και το ακριβές έτος δεν είναι γνωστό. Από το 1222 ήταν ο αντιβασιλιάς του βασιλιά Έρικ ΙΑ΄ της Σουηδίας και πήρε τον θρόνο ο ίδιος το 1229, κάνοντας έτσι την Ελένα, ή Eλίν όπως την αποκαλούσαν συχνά στη Σουηδία, βασίλισσα. Αυτή χρησιμοποιούσε την ίδια σφραγίδα με τον σύζυγό της σε επίσημα έγγραφα, ένα περίεργο γεγονός που δείχνει, ότι μπορεί να άσκησε κάποια πολιτική επιρροή.
Το 1234 ο σύζυγός της απεβίωσε και ο έκπτωτος βασιλιάς Έρικ ΙΑ΄ επέστρεψε. Η χήρα βασίλισσα Eλίν ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά με τον ευγενή Φίλιπ Λάουρεσον. Το 1247 είδε τον γιο της από τον πρώτο της γάμο να επαναστατεί εναντίον του νέου μονάρχη. Όταν αυτός απέτυχε, εκτελέστηκε το 1248. Ο δεύτερος γιος της εκτελέστηκε το 1251 και την ίδια χρονιά έμεινε πάλι χήρα. Απεβίωσε περί το 1255.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Έρικ Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Λιμνογάλακτος
Ο Λιμνογάλακτος ήταν βυζαντινός στρατηγός του 10ου αιώνα, το όνομα του αναφέρεται και Ιμογάλακτος ή Ιμογάλαπτος.
Είναι άγνωστο εάν αυτό αποτελεί το πραγματικό όνομα του ή ήταν κάποιο παρωνύμιο που το χρησιμοποιούσε και ο ίδιος. Ήταν στρατηγός-κυβερνήτης της Λογγοβαρδίας το 940, από σφραγίδα του που έχει βρεθεί αναφέρεται Λιμνογάλακτος στρατηγός και πρωτοσπαθάριος. Αντιμετώπισε σε αμφίρροπη μάχη στην Πούγκλια τους Λομβαρδούς της Κάπουα και του Σαλέρνο. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει ότι ήταν υπόχρεος να συνδράμει με οίνο τον βυζαντινό στρατό που θα εκστράτευε στην Καλαβρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Λογγοβαρδίας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Ναχρίν
<mapframe latitude="36.244273" longitude="68.950195" zoom="2" width="200" height="100" align="right" /> Το Ναχρίν είναι πόλη στην επαρχία Μπαγκλάν στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Ναχρίν.
Κόμης του Άλστερ
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Ούγου ντε Λάσι ως κόμη του Άλστερ Ο τίτλος Κόμης του Άλστερ δημιουργήθηκε έξι φορές στην Ιρλανδία και δυο φορές στην Αγγλία, το 1928 ο τίτλος μετέβη στον δούκα του Άλστερ που τον παραχώρησε στον μεγαλύτερο γιο του, ο σημερινός είναι ο Αλεξάντερ Ουίνδσορ, κόμης του Άλστερ. Η Άλστερ είναι μια από τις τέσσερις παραδοσιακές επαρχίες της Ιρλανδίας, βρίσκεται στα σημερινά σύνορα της βόρειας Ιρλανδίας. Ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας δημιούργησε τρία Παλατινάτα στην Ιρλανδία στην διάρκεια της Νορμανδικής επίθεσης στο νησί και τα παραχώρησε σε Νορμανδούς ευγενείς. Ο Νορμανδό-Ουαλός ευγενής Ρίτσαρντ ντε Κλερ, κόμης του Στριγκουίλ γνωστός σαν "Στρόνγκμποου" πήρε πρώτος την κομητεία του Λένστερ. Ο Άγγλο-Νορμανδός ευγενής Σερ Ούγος ντε Λάσι πήρε την κομητεία του Μιθ. Ο Ερρίκος Β΄ δημιούργησε από έμπνευση την τρίτη κομητεία του Παλατινάτου του Άλστερ (1181) που την έδωσε στον ευγενή Τζον ντι Κόρσι (1160 - 1219), αργότερα δημιούργησε την ηγεμονία του Κόνοτ που έγινε σύντομα αντίπαλος των ντε Λάσι. Δεν υπάρχουν πηγές της εποχής για την δημιουργία της κομητείας του Άλστερ αλλά τα ιστορικά αρχεία της οικογένειας Κόρσι όπως αναλύθηκαν τον 19ο αιώνα οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.
Ναχρίν
Στις 26 Μαρτίου 2002 η πόλη επλήγη από σεισμό που στοίχισε τη ζωή σε 2.000 ανθρώπους.
Κόμης του Άλστερ
Δημιουργία της κομητείας
thumb|right|250px|Τα σύμβολα των Ντε Μπεργκ ως κόμητες του Άλστερ Οι Κόρσι αν και στην αρχή είχαν δικαιωματικά μόνο το ένα έκτο του Βρετανικού νησιού σταδιακά επεκτάθηκαν με εισβολές χωρίς άδεια στα περισσότερα μέρη του νησιού, αυτό προκάλεσε την οργή του βασιλιά Ιωάννη του Ακτήμονα. Ο Ούγος ντε Λάσι ο Νεώτερος γιος του κόμητος του Μιθ κατηγόρησε τους Κόρσι ότι αρνήθηκαν να πληρώσουν τον φόρο τους στον βασιλιά, ο Ιωάννης τους έστειλε επιστολή να συμμορφωθούν διαφορετικά θα προχωρούσε σε κατάσχεση των εδαφών τους. Όπως περιγράφουν οι "Τέσσερις Μάστερ" (1203) ο Ούγος ντε Λάσι ο Νεώτερος με ένα Αγγλικό στρατιωτικό σώμα έφτασε στο Άλστερ από το Μιθ και έδιωξε τους Κόρσι.
Ακολούθησε αιματηρή μάχη ανάμεσα στις δυο πλευρές αλλά ο Ντι Κόρσι δραπέτευσε μετά την ήττα. Οι Ντε Λάσι αφού "λεηλάτησαν τις εκκλησίες και τα εδάφη του" ανάγκασαν τον Ντι Κόρσι να δραπετεύσει στην Τίρον που ζήτησε άσυλο από την οικογένεια Όουεν αλλά οι Άγγλοι τον καταδίωξαν μέχρι το Καρικφέργκους στο Άντριμ. Την Μεγάλη Παρασκευή του 1204 ο Ντι Κόρσι προσευχήθηκε στην εκκλησία του Ντάουνπατρικ από την οποία είχε διώξει (1177) τους Αυγουστινιανούς μοναχούς που είχε τοποθετήσει ο Άγιος Μαλάκι (1094 - 1148) το 1124 και τους αντικατέστησε με Βενεδικτιανούς μοναχούς. Ο θρύλος περιγράφει τον Ντι Κόρσι να παίρνει άοπλος ένα τσεκούρι από τους άντρες του Ντε Λάσι και να σκοτώνει 13 από αυτούς πριν παραδοθεί, μεταφέρθηκε στην Αγγλία και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Ο βασιλιάς αργότερα συγχώρεσε τον Ντι Κόρσι αλλά δεν του επέτρεψε να επιστρέψει στην Ιρλανδία και να πάρει τα εδάφη του.
Οι Ντε Λάσι
Τα εδάφη και οι τίτλοι των Ντε Λάσι κατασχέθηκαν αλλά τους παραχωρήθηκε η πρώτη δημιουργία της κομητείας του Άλστερ (1205) από τα εδάφη που είχε ο Τζων Ντι Κόρσι πριν από την ήττα. Ο Ούγος Ντε Λάσι ήταν ο νέος κάτοχος και κόμης, του δόθηκαν τα εδάφη αλλά οι εκκλησίες παρέμειναν στο στέμμα, σύμφωνα με βασιλικό διάταγμα προς τους λόρδους της Ιρλανδίας :
''"Να γνωρίζετε ότι παραδίδω στον Ούγο Ντε Λάσι τα εδάφη του Άλστερ για την πίστη του σε μένα και τις υπηρεσίες του, τα ίδια εδάφη που κατείχε ο Τζων Ντι Κόρσι πριν τα χάσει στο πεδίο της μάχης. Να γνωρίζετε όμως ότι θέλω να διατηρήσω όλους τους σταυρούς στα εδάφη αυτά. Ο Ούγος βρίσκεται στην υπηρεσία μας και σας διατάζω μαζί του να είστε υπάκουοι σύμφωνα με τα έθιμα και τις παραδόσεις μας"'.
Ένα βασιλικό διάταγμα την επόμενη χρονιά του παραχώρησε επίσημα "ολόκληρη την γη του Άλστερ". Ο Ούγος πέθανε το 1243 αφήνοντας μόνο μια κόρη την Λαίδη Ματθίλδη Ντε Λάσι που παντρεύτηκε που παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Ντε Μπεργκ, λόρδο του Κόνοτ (1264) που έγινε ο δημιουργός της τρίτης κομητείας του Άλστερ χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του.
Οι Μόρτιμερ
thumb|right|250px|Τα σύμβολα των Μόρτιμερ ως κόμητες του Άλστερ Οι Ντε Μπεργκ οικειοποιήθηκαν στην σημαία τους τα σύμβολα του Άλστερ μέσω της θηλυκής γραμμής και τελικά συγχωνεύτηκε με το στέμμα. Ο τρίτος κόμης Γουίλιαμ Μπεργκ, 3ος κόμης του Άλστερ δολοφονήθηκε σε ηλικία 20 ετών αφήνοντας μια κόρη την Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Άλστερ που παντρεύτηκε τον Λάιονελ της Αμβέρσας δεύτερο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Η κόρη τους Φιλίππη, 5η κόμισσα του Άλστερ έγινε η επόμενη κόμισσα και μεταφέρθηκαν τα δικαιώματα της στον σύζυγο της Εδμόνδο Μόρτιμερ, 3ο κόμη του Μαρς και στην οικογένεια Μόρτιμερ.
Ο Εδμόνδος Μόρτιμερ, 5ος κόμης του Μαρς και 7ος κόμης του Άλστερ πέθανε χωρίς απογόνους, τον κληρονόμησε ο ανιψιός του Ριχάρδος της Υόρκης γιος της αδελφής του Άννας Μόρτιμερ και του Ριχάρδου του Κέιμπριτζ. Ο Ριχάρδος κληρονόμησε και τα κληρονομικά δικαιώματα τον Μόρτιμερ για τον θρόνο της Αγγλίας με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Πόλεμος των Ρόδων. Ο Οίκος της Υόρκης που εκπροσωπούσε ο Ριχάρδος βγήκε ο νικητής στον θρόνο, ο γιος του Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας έγινε ο επόμενος βασιλιάς (4 Μαρτίου 1461), η κομητεία του Άλστερ ενσωματώθηκε στο Αγγλικό στέμμα.
Τελευταίες δημιουργίες
Ο τίτλος του κόμη του Άλστερ δημιουργήθηκε κατόπιν άλλες έξι φορές από την βασιλική οικογένεια της Αγγλίας. Η τελευταία δημιουργία έγινε από τον Ερρίκο του Γκλόστερ τρίτο γιο του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Μαίρης του Τεκ, ήταν ταυτόχρονα δούκας του Γκλόστερ, κόμης του Άλστερ και βαρόνος του Καλλοντέν.
Κόμητες του Παλατινάτου του Άλστερ (1181)
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Ριχάρδου της Υόρκης ως κόμη του Άλστερ
Βέσνα Μπράτιτς
Η Βέσνα Μπράτιτς (Σερβικά: Весна Братић) (γεννημένη στις 25 Μαΐου 1977 στο Τρέμπινιε ) είναι καθηγήτρια και πολιτικός του Μαυροβουνίου που υπηρετεί επί του παρόντος ως Υπουργός Παιδείας, Επιστημών, Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Μαυροβουνίου του Ζντράβκο Κριβοκάπιτς.
Κόμης του Άλστερ
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Άλστερ (1264)
Βέσνα Μπράτιτς
Πρώτα χρόνια και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Η Μπράτιτς γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1977 σε μια σερβική οικογένεια στο Τρέμπινιε της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η οποία τότε αποτελούσε μέρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Τελείωσε το Γυμνάσιο και Λύκειο στο Μπιλέτσα και αποφοίτησε το 2000 από το Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Τμήμα Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός συνεργάτιδα στο Ινστιτούτο Ξένων Γλωσσών το 2003.
Πήρε το μεταπτυχιακό της το 2007 από τη Σχολή Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, με μια διατριβή στην οποία ανέπτυξε μια συγκριτική ανάλυση της αφηγηματικής διαδικασίας των Αλεξάνταρ Τίσμα και Γουίλιαμ Φώκνερ. Έλαβε το διδακτορικό της από την ίδια σχολή το 2012 με τη διατριβή «Εικόνες της Αμερικής στα έργα των Σαμ Σέπαρντ και Ντέιβιντ Μέμετ». Το 2013, εξελέγη επίκουρος καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου στο Νίκσιτς. Εκλέχθηκε αναπληρώτρια καθηγήτρια το 2018. Παράλληλα, διδάσκει αγγλικά στοΤμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών στο ίδιο πανεπιστήμιο. Έλαβε την υπηκοότητα του Μαυροβουνίου το 2012.
Πολιτική καριέρα
Ήταν μία από τις ιδρυτές της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Δεν θα εγκαταλείψουμε το Μαυροβούνιο» (Не дамо Црну Гору / Ne damo Crnu Goru), η οποία ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2020 από τους καθηγητές πανεπιστημίου στο Μαυροβούνιο με επικεφαλής τον Ζντράβκο Κριβοκάπιτς. Διαδέχτηκε τον Κριβοκάπιτς ως πρόεδρο της ΜΚΟ, αφού αυτός εξελέγη ηγέτης της αντιπολίτευσης για τις κοινοβουλευτικές εκλογές του Αυγούστου 2020. Στις 4 Δεκεμβρίου 2020, το κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου την εξέλεξε ως Υπουργό Παιδείας, Επιστημών, Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Μαυροβουνίου και το υπουργικό συμβούλιο του Ζντράβκο Κριβοκάπιτς.
Πολιτικές απόψεις και αντιπαραθέσεις
Η Βέσνα Μπράτιτς είναι αυτοαποκαλούμενη Σέρβα εθνικίστρια:
Λόγω ενός άρθρου του Κροάτη δημοσιογράφου Μπόρις Ντεσούλοβιτς με τίτλο «Ας σώσουμε τα σερβικά ιερά», στο οποίο μιλά για τη Μονή Όστρογκ με ακατάλληλο αλλά μοναδικό τρόπο, η Μπράτιτς τον χαρακτήρισε «πολίτη, οιονεί αριστερό» Ήταν επίσης στόχος κριτικής αφού δημοσίευσε μια φωτογραφία στο προφίλ της στο Facebook με την περιγραφή: «Η γυναίκα είναι γυναίκα, ακόμα και όταν είναι Τσέτνικ».
Ξυλοσύρτης Ικαρίας
Ο Ξυλοσύρτης είναι χωριό στην Ικαρία. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ικαρίας της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 263 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Δαβίδ Ε΄ της Γεωργίας
Ο Δαβίδ Ε΄, დავით V, Davit' V) (απεβ. το 1155) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν ο 7ος βασιλιάς της Γεωργίας το 1154 ως το τέλος του το 1155.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Α΄ της Γεωργίας. Φοβούμενος ότι ο Δημήτριος θα έκανε διάδοχο του θρόνου τον μικρότερο γιο του Γεώργιο (Γ΄), ο Δαβίδ Ε΄ επιχείρησε μία εξέγερση το 1130. Τελικά ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί και ο Δαβίδ Ε΄ έγινε βασιλιάς το 1154 ή το 1155.
Στα Γεωργιανά και Αρμενικά χρονικά υπάρχει σύγχυση σχετικά με τη διάρκεια και τη φύση της βασιλείας του Δαβίδ Ε' και διαφωνούν για τις συνθήκες του μυστηριώδους τέλους του. Σύμφωνα με τον Αρμένιο χρονικογράφο Βαρντάν Αρεβέλτσι, κυβέρνησε για έναν μήνα και δολοφονήθηκε από τους ευγενείς του Σουμπάτ και Iβάνε Ορμπέλι, που είχαν κάνει μυστική συμφωνία με τον Γεώργιο 9Γ΄), τον μικρότερο αδερφό του Δαβίδ. Ο Αρμένιος Στέπανος Ορμπελιάν, απόγονος της φυλής Ορμπέλι, γράφοντας λίγο μετά τον Βαρντάν, ισχυρίζεται ότι ο Δαβίδ Ε΄ βασίλευσε για δύο χρόνια και αρνείται οποιαδήποτε οικογενειακή ανάμειξη στη δολοφονία του βασιλιά. Αναφέρει ότι ο Γεώργιος Γ΄ είχε ορκιστεί στον βασιλεύοντα αδελφό του, ότι θα κυβερνούσε μόνο μέχρις ο γιος του Δαβίδ, η Ντέμνα, να έφτανε στην ενηλικίωσή του, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε τον όρκο του. Ισχυρίζεται ότι οι Ορμπέλις ήταν μάρτυρες αυτού τού όρκου και ότι οδήγησαν την εξέγερση τού 1177 για να επαναφέρουν τον Ντέμνα, ο οποίος ήταν πλέον ενήλικος, στη θέση που εδικαιούτο. Τα Γεωργιανά χρονικά λένε ότι η βασιλεία του Δαβίδ Ε΄ διήρκεσε έξι μήνες, αλλά αποφεύγουν προσεκτικά οποιαδήποτε αναφορά στις συνθήκες του τέλους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Collateral: Η Διαδρομή
Οι ερμηνείες των Κρουζ και Φοξ έλαβαν ευρέως διθυραμβικές κριτικές, καθώς ο Φοξ προτάθηκε για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Οι μοντέρ της ταινία, Τζιμ Μίλερ και Πωλ Ράμπελ, προτάθηκαν επίσης για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης
Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21
Το Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21 ήταν η 13η έκδοση του Κυπέλλου Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ. Το κύπελλο διακόπηκε μετά τον Α΄ γύρο λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας κορωνοϊού στην Κύπρο.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21 είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο οι ομάδες της Γ΄ κατηγορίας 2020-21 και της Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21 (σύνολο 32 ομάδες), κάθε μια εκ των οποίων αποφασίζει κατά πόσον θα δηλώσει συμμετοχή στη διοργάνωση. Δήλωσαν συμμετοχή οι 22 από τις 32 ομάδες.
Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων
thumb|300px|Περιοχή εγκατάστασης και επιδρομές των Ούγγρων Η ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων (ουγγρικά: honfoglalás, κυριολεκτικά: «κατάκτηση της πατρίδας») ήταν μια σειρά από ιστορικά γεγονότα που ολοκληρώθηκαν με τον εποικισμό των Ούγγρων στην Κεντρική Ευρώπη κατά τον 9ο με 10ο αιώνα. Πριν από την άφιξη των Ούγγρων, τρεις πρώιμες μεσαιωνικές δυνάμεις, η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, η Ανατολική Φραγκία και η Μοραβία, μάχονταν μεταξύ τους για τον έλεγχο της λεκάνης των Καρπαθίων. Περιστασιακά προσελάμβαναν Ούγγρους ιππείς ως στρατιώτες. Ως εκ τούτου, οι Ούγγροι που ζούσαν στις στέπες της Κασπίας ανατολικά των Καρπαθίων ήταν εξοικειωμένοι με τη μελλοντική τους πατρίδα τους όταν ξεκίνησαν την κατάκτηση.
Η ουγγρική κατάκτηση ξεκίνησε κατά την ύστερη περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων των λαών. Σύγχρονες πηγές μαρτυρούν ότι οι Ούγγροι πέρασαν τα Καρπάθια Όρη μετά από κοινή επίθεση που δέχτηκαν από Πετσενέγους και Βουλγάρους το 894 ή 895 εναντίον τους. Αρχικά πήραν τον έλεγχο στης πεδινές περιοχές ανατολικά του ποταμού Δούναβη και εν συνεχεία επιτέθηκαν και κατέλαβαν την Παννονία (η περιοχή δυτικά του ποταμού) το 900. Έπειτα εκμεταλλεύτηκαν τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Μοραβία και κατέλυσαν το κράτος περί το 902 με 906.
Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21
Σύστημα διεξαγωγής
Στον πρώτο γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων
Οι Ούγγροι ενίσχυσαν τον έλεγχό τους στην περιοχή των Καρπαθίων, νικώντας τα βαυαρικά στρατεύματα στη μάχη του Πρέσμπουργκ στις 4 Ιουλίου 907. Ξεκίνησαν μια σειρά λεηλασιών και επιδρομών μεταξύ 899 και 955 και έβαλαν στο στόχαστρο τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεταξύ 943 και 971. Ωστόσο, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στη λεκάνη και εγκαθίδρυσαν χριστιανική μοναρχία, το Βασίλειο της Ουγγαρίας περί το 1000.
Γραπτές πηγές
Οι Βυζαντινοί συγγραφείς ήταν οι πρώτοι που κατέγραψαν αυτά τα συμβάντα. Το πρώτο έργο είναι τα Τακτικά του Αυτοκράτορα Λέοντα του Σοφού, που ολοκληρώθηκε γύρω στο 904 και αφηγείται τον Βυζαντινοβουλγαρικό Πόλεμο του 894–896, μια στρατιωτική σύγκρουση που προηγήθηκε της αποχώρησης των Ούγγρων από τις στέπες του Πόντου. Μια σχεδόν σύγχρονη αυτού αφήγηση μπορεί να διαβαστεί στη Συνέχεια του Χρονικού του Γεωργίου Μοναχού. Ωστόσο τη λεπτομερέστερη περιγραφή μας δίνει το Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν, που συντάχθηκε υπό την αιγίδα του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου το 951 ή 952. Έργα γραμμένα από κληρικούς στα διάδοχα κράτη της αυτοκρατορίας της Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας διηγούνται γεγονότα που σχετίζονται στενά με την κατάκτηση. Πρώτο από αυτά είναι το Annales Fuldenses που φθάνει μέχρι το 901 Μια επιστολή του Αρχιεπισκόπου Τέοτμαρ του Σάλτσμπουργκ προς τον Πάπας Ιωάννη Θ΄ το 900 αναφέρεται επίσης στους κατακτητές Ούγγρους, αλλά συχνά θεωρείται ψεύτικο. Ο ηγούμενος Ρετζίνο του Προυμ, που συνέταξε το Παγκόσμιο Χρονικό του γύρω στο 908, συνοψίζει τις γνώσεις του για τους Ούγγρους σε μια μοναδική καταχώρηση στο έτος 889. Μια άλλη πολύτιμη πηγή είναι η Ανταπόδοσις του Επισκόπου Λιουτπράνδου της Κρεμόνας από το 960 περίπου. Ο Αβεντίνος, ιστορικός του 16ου αιώνα παρέχει πληροφορίες που δεν είναι γνωστές από άλλα έργα και φαίνεται ότι χρησιμοποίησε χαμένες σήμερα πηγές. Ωστόσο η αξιοπιστία του αμφισβητείται.
Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21
Σύστημα διεξαγωγής
Οι υπόλοιποι γύροι δεν διεξήχθησαν.
Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων
Γραπτές πηγές
Μια συλλογή Βίων Αγίων στην Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική διασώζει μια περιγραφή αυτόπτη μάρτυρα για τον Βυζαντινοβουλγαρικό Πόλεμο του 894–896. Ο πρώτος, ο Βίος του Αγίου Ναούμ, που γράφτηκε γύρω στο 924, περιέχει σχεδόν σύγχρονές του πληροφορίες σχετικά με την πτώση της Μοραβίας, που προκλήθηκε από ουγγρικές εισβολές, αν και το παλαιότερο σωζόμενο αντίγραφό του είναι του 15ου αιώνα. Ομοίως μεταγενέστερα χειρόγραφα (τα παλαιότερα από τα οποία γράφτηκαν τον 14ο αιώνα) περιέχουν το κείμενο του Ρωσικού Πρώτου Χρονικού, ενός ιστορικού έργου που ολοκληρώθηκε το 1113 και παρέχει πληροφορίες που βασίζονται σε παλαιότερες βυζαντινές και μοραβικές πηγές.
Οι ίδιοι οι Ούγγροι διατηρούσαν αρχικά τη μνήμη των μεγάλων γεγονότων με τη μορφή λαϊκών τραγουδιών και μπαλαντών. Το παλαιότερο τοπικό χρονικό συντάχθηκε στα τέλη του 11ου αιώνα και σήμερα υπάρχει σε περισσότερες από μία παραλλαγές, καθώς η αρχική του εκδοχή επεκτάθηκε πολλές φορές και ξαναγράφτηκε κατά τον Μεσαίωνα. {sfn|Róna-Tas|1999|p=58}} Για παράδειγμα το Εικονογραφημένο Χρονικό του 14ου αιώνα περιέχει κείμενα από το χρονικό του 11ου αιώνα.
Το ανώνυμου συγγραφέα Gesta Hungarorum ("Εργα των Ούγγρων"), που γράφτηκε πριν από το 1200, είναι το παλαιότερο σωζόμενο τοπικό χρονικό. Ωστόσο αυτό το "πιο παραπλανητικό" παράδειγμα "όλων των πρώτων ουγγρικών κειμένων" περιέχει πολλές πληροφορίες που δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν με βάση άλλες πηγές της εποχής. Γύρω στο 1283 ο Σίμων του Kέζα, ιερέας στην ουγγρική βασιλική αυλή έγραψε το επόμενο σωζόμενο χρονικό, που ισχυρίζεται ότι οι Ούγγροι είχαν στενή σχέση με τους Ούννους, προηγούμενους κατακτητές της Λεκάνης των Καρπαθίων. Κατά συνέπεια στην αφήγησή του η ουγγρική εισβολή είναι στην πραγματικότητα μια δεύτερη κατάκτηση της ίδιας περιοχής από τον ίδιο λαό.
Aρχαιολογία
Τάφοι των πρώτων γενεών των κατακτητών Ούγγρων εντοπίστηκαν στη Λεκάνη των Καρπαθίων, αλλά λιγότερα από δέκα αναμφισβήτητα ουγγρικά νεκροταφεία έχουν ανακαλυφθεί στις στέπες του Πόντου. Τα περισσότερα νεκροταφεία της Ουγγαρίας περιλαμβάνουν 25 ή 30 τάφους, αλλά συχνές ήταν οι μεμονωμένες ταφές. Οι ενήλικες άνδρες (και μερικές φορές οι γυναίκες και τα παιδιά) θάβονταν μαζί με τμήματα των αλόγων τους ή με την ιπποσκευή και άλλα αντικείμενα που συμβολίζουν άλογο. Στους τάφους υπήρχαν επίσης διακοσμημένες ασημένιες ζώνες, σάκοι ιππέων μεταλλικές πλάκες, δαχτυλίδια σε σχήμα αχλαδιού και άλλα μεταλλικά αντικείμενα. Πολλά από αυτά τα αντικείμενα είχαν μεγάλες αναλογίες με το σύγχρονό τους πολυεθνικό «κουλτούρα "Σάλτοβο-Mάγιακι" των στεπών του Πόντου. Τα περισσότερα νεκροταφεία από τον 9ο και 10ο αιώνα είναι συγκεντρωμένα στην περιοχή του Άνω Τίσα και στις πεδιάδες κατά μήκος των ποταμών Ράμπα και Βαγκ, για παράδειγμα στο Τάρτσαλ, το Τίσαμπεζντεντ, το Νάσβαντ (Νέσβαντι, Σλοβακία) και Γκιέμερε, αλλά παλαιά μικρά νεκροταφεία ανασκάφηκαν επίσης στο Κόλοζβαρ (Κλουζ-Ναπόκα), στο Μάροσγκομπας (Γκάμπας) και σε άλλες τοποθεσίες της Τρανσυλβανίας.
Οι Ούγγροι πριν από την κατάκτηση
Η Συνέχεια του Χρονικού του Γεωργίου του Μοναχού περιέχει την πρώτη συγκεκριμένη αναφορά στους Ούγγρους. Αναφέρει ότι οι Ούγγροι πολεμιστές ενεπλάκησαν σε μια σύγκρουση μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Βουλγάρων υπέρ των τελευταίων στην περιοχή του Κάτω Δούναβη το 836 ή το 837. Η πρώτη γνωστή ουγγρική επιδρομή στην Κεντρική Ευρώπη καταγράφηκε στα Χρονικά του Αγίου Μπερτίνου, όπου αναφέρεται για «εχθρούς, που ονομάζονται Ούγγροι, μέχρι σήμερα άγνωστοι», που λεηλάτησαν το Βασίλειο του Λουδοβίκου του Γερμανικού το 862. Ο Βάγιαϊ, ο Βίκτορ Σπίνεϊ και άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Ραστισλάβος της Μοραβίας, σε πόλεμο με τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό, μίσθωσε Ούγγρους για να εισβάλει στην Ανατολική Φραγκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Τέοτμαρ του Σάλτσμπουργκ δηλώνει ξεκάθαρα σε επιστολή του περί το 900 ότι οι Μοραβοί συχνά συμμαχούσαν με τους Ούγγρους εναντίον των Γερμανών.
Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2020-21
Διακοπή πρωταθλήματος
Τον Νοέμβριο του 2020, μετά την ολοκλήρωση του Α΄ γύρου, το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγόρευε, μεταξύ άλλων, τη διεξαγωγή αγώνων στις επαρχίες Λεμεσού και Πάφου, ως ένα από τα μέτρα για αναχαίτιση της διασποράς του κορωνοϊού στη χώρα. Η ΣΤΟΚ αποφάσισε την αναστολή όλων των αγώνων των ομάδων της Επίλεκτης κατηγορίας έως τις 30 Νοεμβρίου 2021. Οι ομάδες δεν δικαιούνταν ούτε να προπονούνται. Η απαγόρευση συνέχισε για αρκετούς μήνες. Στις 6 Απριλίου 2021 η ΣΤΟΚ και η ΚΟΠ αποφάσισαν την οριστική διακοπή του πρωταθλήματος της Επίλεκτης κατηγορίας και ως εκ τούτου και του κυπέλλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2020-2021
Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων
Οι Ούγγροι πριν από την κατάκτηση
"Εδώ και πολλά χρόνια [οι Μοραβοί] διαπράττουν το ίδιο έγκλημα, για το οποίο μόνο μία φορά μας κατηγόρησαν ψευδώς. Αυτοί οι ίδιοι έχουν πάρει έναν μεγάλο αριθμό Ούγγρων και έχουν ξυρίσει τα κεφάλια τους σύμφωνα με τα ειδωλολατρικά τους έθιμα και τους έχουν στείλει εναντίον των Χριστιανών μας, νικώντας τους, παίρνοντας μερικούς ως αιχμάλωτους, σκοτώνοντας άλλους, ενώ άλλοι φυλακίστηκαν ή χάθηκαν πείνα και δίψα."
- Επιστολή του Αρχιεπισκόπου Τέοτμαρ του Σάλτσμπουργκ και των υποψηφίων του προς τον Πάπα Ιωάννη Θ΄ περί το 900
Ο Πορφυρογέννητος αναφέρει ότι οι Ούγγροι κατοικούσαν σε μια περιοχή που ονόμαζαν «Ατέλκουζουυ» μέχρι την εισβολή τους στα Καρπάθια. Προσθέτει ότι βρισκόταν στην περιοχή όπου ρέουν τα ποτάμια Μπάρουχ, Κούμπου, Τρούλος, Μπρούτος και Σέρετος. run. Αν και η ταύτιση των δύο πρώτων ποταμών με τον Δνείπερο και το Νότιο Μπουγκ δεν γίνεται αποδεκτή ομόφωνα, τα τρία τελευταία ονόματα αναμφίβολα αναφέρονται στους ποταμούς Δνείστερο, Προύθο και Σερέτη. Στην ευρύτερη περιοχή, στο Σούμποτσι στον ποταμό Αντιαμκα, τρεις τάφοι (ένας από αυτούς ανήκει σε άνδρα θαμμένο με το κρανίο και τα πόδια του αλόγου του) αποδίδεται στους Ούγγρους πριν από την κατάκτηση. Ωστόσο αυτοί οι τάφοι μπορεί να χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα. Οι Ούγγροι ήταν οργανωμένοι σε επτά φυλές που δημιούργησαν μια συνομοσπονδία. Τον αριθμό αυτό αναφέρει ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος. Ο Ανώνυμος φαίνεται να έχει διατηρήσει την ουγγρική ονομασία "Hetumoger" ("Επτά Ούγγροι") της φυλετικής συνομοσπονδίας, αν και γράφει για "επτά ηγετικά πρόσωπα" που φέρουν από κοινού αυτό το όνομα αντί μιας πολιτικής οργάνωσης.
Η συνομοσπονδία Hetumoger ενισχύθηκε με την άφιξη των Καβάρων, που (σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο) προσχώρησαν στους Ούγγρους μετά την αποτυχημένη στάση τους εναντίον του Χαγανάτου των Χαζάρων. Οι Ούγγροι και οι Κάβαροι αναφέρονται στην εκτενέστερη εκδοχή των Χρονικών του Σάλτσμπουργκ, όπου αναφέρεται ότι οι Ούγγροι πολέμησαν γύρω από τη Βιέννη, ενώ οι Κάβαροι πολέμησαν κοντά στο Κούλμιτε το 881. Ο Ματζεάρου υποστηρίζει ότι οι ομάδες των Καβάρων είχαν ήδη εγκατασταθεί στην πεδιάδα του Tίσα στη Λεκάνη των Καρπαθίων γύρω στο 881, γεγονός που μπορεί να είχε προκαλέσει την αναχρονική αναφορά στους Κουμάνους στο Gesta Hungarorum την εποχή της Ουγγρικής κατάκτησης.
Η συνομοσπονδία Hetumoger βρισκόταν υπό διπλή ηγεσία, σύμφωνα με τον Ιμπν Ρούστα και τον Γκαρντιζί (δύο μουσουλμάνους λόγιους του 10ου και 11ου αιώνα, αντίστοιχα, των οποίων τα γεωγραφικά βιβλία διατηρούσαν κείμενα παλαιότερου έργου του Αμπού Αμπνταλάχ αλ-Γιαϊχανί από την Μπουχάρα). Ο ονομαστικά ή ιερός ηγέτης των Ούγγρων είχε τον τίτλο του kende, ενώ ο στρατιωτικός τους διοικητής είχε τον τίτλο gyula. Οι ίδιοι συγγραφείς προσθέτουν ότι ο gyula διοικούσε ένα στρατό 20.000 ιππέων, αλλά η αξιοπιστία αυτού του αριθμού είναι μικρή.
Ο Ρετζίνο του Προυμ και άλλοι σύγχρονοί του συγγραφείς απεικονίζουν τους Ούγγρους του 9ου αιώνα ως νομάδες πολεμιστές. Ο Αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός υπογραμμίζει τη σημασία των αλόγων για τη στρατιωτική τους τακτική. Η ανάλυση των κρανίων αλόγων που βρέθηκαν σε τάφους Ούγγρων πολεμιστών δεν αποκάλυψε καμία σημαντική διαφορά μεταξύ αυτών των αλόγων και των δυτικών φυλών. Ο Ρετζίνο του Προυμ αναφέρει ότι οι Ούγγροι δεν ήξεραν "τίποτα για μάχες εκ του συστάδην σε σχηματισμούς ή την κατάληψη πολιορκημένων πόλεων", αλλά υπογραμμίζει τις ικανότητές τους στην τοξοβολία. Τα ευρήματα δείχνουν ότι τα σύνθετα τόξα ήταν τα σημαντικότερα όπλα των Ούγγρων. Επιπλέον αποκαλύφθηκαν ελαφρώς κυρτά σπαθιά σε πολλούς τάφους πολεμιστών από την περίοδο αυτή. Ο Ρετζίνο του Προυμ σημείωσε την προτίμηση των Ούγγρων για τεχνάσματα, όπως η φαινομενική υποχώρηση στη μάχη. Οι σύγχρονοί του συγγραφείς περιέγραψαν επίσης τη μοχθηρία τους, που αποδεικνύεται από τη σφαγή των ενηλίκων ανδρών κατά τις επιδρομές τους.
"[Οι Ούγγροι] είναι οπλισμένοι με σπαθιά, ολόσωμη πανοπλία, τόξα και λόγχες. Έτσι σε μάχες οι περισσότεροι φέρουν διπλούς βραχίονες, φέροντας τις λόγχες ψηλά στους ώμους τους και κρατώντας τα τόξα στα χέρια τους. Κάνουν χρήση και των δύο, όπως απαιτείται, αλλά όταν καταδιώκονται χρησιμοποιούν τα τόξα τους. Όχι μόνο φορούν την πανοπλία τους, αλλά και τα άλογα των επιφανών ανδρών τους καλύπτονται μπροστά από σίδερο ή καπιτονέ υλικό. Αποδίδουν μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση στην τοξοβολία ιππεύοντας το άλογο. Τους ακολουθεί ένα τεράστιο κοπάδι αλόγων, πόνι και φοράδων για να έχουν τροφή και γάλα και, ταυτόχρονα, να δίνουν την εντύπωση πλήθους.''"
- Λέων ο Σοφός: Τακτικά
Λαοί
Με βάση τα υπάρχοντα χρονικά της Ουγγαρίας είναι σαφές ότι υπήρχαν περισσότεροι από ένας (περιστασιακά επεκτεινόμενοι) κατάλογοι των λαών που κατοικούσαν στη Λεκάνη των Καρπαθίων την εποχή της Ουγγρικής κατάκτησης. Ο Ανώνυμος, για παράδειγμα, πρώτα γράφει για τους "Σλάβους, τους Βούλγαρους, τους Βλάχους και τους βοσκούς των Ρωμαίων" ότι κατοικούν στην περιοχή, αλλά αργότερα αναφέρεται σε "ένα λαό που ονομάζεται Κόζαρ" και στους Σέκελι. Ομοίως ο Σίμων του Kέζα απαριθμεί πρώτα τους «Σλάβους, Έλληνες, Γερμανούς, Μοραβούς και Βλάχους», αλλά αργότερα προσθέτει ότι οι Σέκελι ζούσαν επίσης στην περιοχή. Σύμφωνα με τον Κ. A. Mακάρτνεϊ οι κατάλογοι αυτοί βασίστηκαν σε πολλές πηγές και δεν τεκμηριώνουν τις πραγματικές εθνοτικές συνθήκες της Λεκάνη των Καρπαθίων περί το 900. Σύμφωνα με τον Ιοαν-Αουρελ-Ποπ ο Σίμων του Kέζα απαριθμούσε τους λαούς που κατοικούσαν στα εδάφη που κατέκτησαν οι Ούγγροι και τα κοντινά εδάφη.
Οι Ούγγροι υιοθέτησαν τα αρχαία (κελτικά, δακικά ή γερμανικά) ονόματα των μεγαλύτερων ποταμών της Λεκάνης των Καρπαθίων από ένα σλαβόφωνο πληθυσμό. Για παράδειγμα τα ουγγρικά ονόματα των ποταμών Δούναβη (Duna), Δράβου, Γκάραμ, Mάρος, Oλτ, Σάβου, Τίσα και Βαγκ είναι δανεισμένα από τους Σλάβους. Οι Ούγγροι υιοθέτησαν επίσης μεγάλο αριθμό υδρωνύμιων σλαβικής προέλευσης, όπως Λίμνη Μπάλατον ("βάλτος"), Μπέστερτσε ("γρήγορος ποταμός"), Tουρ ("ρέμα του ούρου") και Zάγκιβα ("καπνισμένος ποταμός"). Τοπωνύμια σλαβικής προέλευσης αφθονούν στη λεκάνη των Καρπαθίων. Για παράδειγμα τα Τσόνγκραντ ("μαύρο φρούριο"), Νόγκραντ ("νέο φρούριο"), Βίσεγκραντ ("ακρόπολη") και άλλα πρώιμα μεσαιωνικά φρούρια έφεραν σλαβικό όνομα, ενώ το όνομα του Kέστελι διατήρησε τη λατινική λέξη για το φρούριο (castellum) με Σλαβική διαμεσολάβηση.
Εκτός από τους Σλάβους η παρουσία γερμανόφωνου πληθυσμού μπορεί να αποδειχθεί με βάση τα τοπωνύμια. Για παράδειγμα οι Ούγγροι υιοθέτησαν τη γερμανική μορφή του ονόματος του ποταμού Βούλκα (του οποίου το όνομα είναι σλαβικής προέλευσης) και το έγγραφο που είναι γνωστό ως Προσηλυτισμός των Βαυαρών και των Καραντανών του 870 απαριθμεί γερμανικά ονόματα τόπων στην Παννονία, συμπεριλαμβανομένων των Salapiugin ( "στροφή του Ζάλα") και Mosaburc ("φρούριο στα έλη"). Τέλος το όνομα των Μπάρτσα, Μπάροτ και άλλων ποταμών μπορεί να είναι είτε Τουρκικά είτε Σλαβικά.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Μπέλα Μίκλος Σέκε η λεπτομερής περιγραφή των Mαγυάρων από δυτικές πηγές της εποχής και η άμεση εμπλοκή των Ούγγρων σε τοπικούς πολέμους υποδηλώνουν ότι οι Ούγγροι ζούσαν ήδη στα ανατολικά εδάφη της λεκάνης των Καρπαθίων από τα μέσα του 9ου αιώνα. Όσον αφορά τη σωστή τοποθεσία των πρώτων ουγγρικών οικισμών ο Άραβας γεωγράφος αλ-Γιαϊχανί (μόνο αποσπάσματα του έργου του διασώθηκαν σε έγγραφα άλλων μουσουλμάνων συγγραφέων) τη δεκαετία του 870 τοποθετούσε τους Ούγγρους μεταξύ των ποταμών Ντον και Δούναβη. Ο Σέκε ταυτίζει τον Δούναβη του αλ-Γιαϊχανί με την περιοχή του μέσου Δούναβη, σε αντίθεση με την προηγούμενη υποτιθέμενη περιοχή του κάτωΔούναβη, επειδή σύμφωνα με την περιγραφή του αλ-Γιαϊχανί οι Μοραβοί χριστιανοί ήταν οι δυτικοί γείτονες των Μαγυάρων.
Παραμεθόρια περιοχή αυτοκρατοριών
Η Λεκάνη των Καρπαθίων ελεγχόταν από τη δεκαετία του 560 από τους Αβάρους, ένα τουρκόφωνο λαό. Κατά την άφιξή τους στην περιοχή επέβαλαν την εξουσία τους επί των Γεπίδων, που είχαν κυριαρχήσει στα εδάφη ανατολικά του ποταμού Τίσα. Ωστόσο οι Γέπιδες επέζησαν μέχρι το δεύτερο μισό του 9ου αιώνα, σύμφωνα με μια αναφορά του Προσηλυτισμού των Βαυαρών και των Καραντανών στις ομάδες τους, που κατοικούσαν στην Κάτω Παννόνια περί το 870.
Οι Άβαροι αρχικά ήταν νομαδικοί ιππείς, αλλά τόσο μεγάλα νεκροταφεία που χρησιμοποιούντο από τρεις ή τέσσερις γενιές όσο και ένας αυξανόμενος αριθμός οικισμών πιστοποιούν την υιοθέτηση ενός μόνιμου (μη νομαδικού) τρόπου ζωής από τον 8ο αιώνα. Η εξουσία των Aβάρων καταλύθηκε μεταξύ του 791 και του 795 από τον Καρλομάγνο, που κατέλαβε την Υπερδουναβία και την προσάρτησε στην αυτοκρατορία του. Η αρχαιολογική έρευνα των πρώιμων μεσαιωνικών αγροτικών οικισμών στο Μπάλατονμαγκιαροντ, στο Νέμεσκερ και σε άλλα μέρη της Υπερδουναβίας καταδεικνύει ότι τα κύρια χαρακτηριστικά τους δεν άλλαξαν με την πτώση του Χαγανάτου των Αβάρων. Νέοι οικισμοί εμφανίστηκαν στα πρώην συνοριακά εδάφη με νεκροταφεία που χαρακτηρίζονται από αντικείμενα με σαφή ανάλογα στα σύγχρονά τους της Βαυαρίας, της Βουλγαρίας, της Κροατίας, της Μοραβίας και άλλων μακρινών περιοχών. Ένα κτήμα περιτοιχισμένο από ξύλινα τείχη (παρόμοιο με τις αυλές ευγενών άλλων τμημάτων της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών) βρέθηκε στο Ζάλασαμπαρ.
Ομάδες Αβάρων που παρέμεναν υπό την εξουσία του Χαγανάτου τους δέχονταν συχνά επιθέσεις από Σλάβους πολεμιστές. Έτσι ο χαγάνος ζήτησε από τον Καρλομάγνο να αφήσει τους ανθρώπους του να εγκατασταθούν στην περιοχή μεταξύ Σόμπατελι και Πέτρονελ της Παννονίας. Η αναφορά του έγινε δεκτή το 805. Ο Προσηλυτισμός των Βαυαρών και των Καραντανών απαριθμεί τους Αβάρους μεταξύ των λαών που υπάγονταν στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Σάλτσμπουργκ περί το 870. Σύμφωνα με τον Πολ "αποδείχτηκε απλώς αδύνατο να διατηρηθεί μια ταυτότητα Aβάρων μετά την παρακμή των θεσμών και των παραδόσεών τους." παραμονή του 10ου αιώνα. Ο αυξανόμενος αριθμός αρχαιολογικών ευρημάτων στην Υπερδουναβία αποδεικνύει επίσης πληθυσμό Aβάρων στη λεκάνη των Καρπαθίων τις παραμονές του 10ου αιώνα. Ωστόσο είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η σωστή χρονολογία αρχαιολογικών ευρημάτων που να τεκμηριώνουν σημαντική παρουσία όψιμων Aβάρων στη Μεγάλη Πεδιάδα της Ουγγαρίας.
Ένας καταστατικός χάρτης που εκδόθηκε το 860 από τον Βασιλιά Λουδοβίκο τον Γερμανικό για το Αβαείο του Μάτζεε πιστοποιεί σαφώς ότι οι Ονόγουροι (άλλος λαός τουρκικής καταγωγής) υπήρχαν επίσης στην περιοχή. Ο χάρτης αναφέρεται στη marcha uuangariourum (Wangar), που βρίσκεται στις δυτικότερες περιοχές της λεκάνης των Καρπαθίων. Η ονομασία Wangar φαίνεται να αντικατοπτρίζει τη σλαβική μορφή του εθωνυμίου των Ονογούρων. Τα εδάφη που προσαρτήθηκαν στη Φραγκική Αυτοκρατορία διοικούνταν αρχικά από βασιλικούς αξιωματούχους και τοπικούς αρχηγούς. Ένας Σλάβος πρίγκιπας που ονόματι Πρίμπινα έλαβε μεγάλα κτήματα κατά μήκος του ποταμού Zάλα περί το 840, προώθησε τον εποικισμό των εδαφών του  και ανήγειρε επίσης το φρούριο Μόσαμπουργκ. Αρχικά περιτοιχισμένο από ξύλινα τείχη, αυτό το "φρουριακό συγκρότημα" (Αντρας Ρόνα-Tας) έγινε διοικητικό κέντρο. Ενισχύθηκε με τοίχους από ξερολιθιά στα τέλη του αιώνα. Τέσσερις εκκλησίες περιβαλλόμενες από νεκροταφεία ανακαλύφθηκαν μέσα και γύρω από τον οικισμό. Τουλάχιστον ένα από αυτά συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι τον 11ο αιώνα.
Ο Πρίμπινα πέθανε πολεμώντας τους Μοραβούς το 861 και ο γιος του Κότσελ κληρονόμησε τα κτήματά του. Τον τελευταίο διαδέχθηκε γύρω στο 876 ο Αρνούλφος, φυσικός γιος του Καρλομάνου, βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Υπό την ηγεσία του τα στρατεύματα της Μοραβίας παρενέβησαν στη σύγκρουση που ήταν γνωστή ως "Πόλεμος των Βιλελμίνερ" και "είχε απώλειες από το Ράαμπ προς τα ανατολικά", μεταξύ 882 και 884, σύμφωνα με τα Χρονικά της Φούλντα.
Η Μοραβία εμφανίστηκε τη δεκαετία του 820 υπό τον πρώτο γνωστό ηγεμόνα της, τον Mόιμιρ Α΄. Ο διάδοχός του Ραστισλάβος ανέπτυξε τη στρατιωτική ισχύ της Μοραβίας. Προώθησε την προσηλυτιστική δράση των Βυζαντινών αδελφών Κύριλλου και Μεθόδιου σε μια προσπάθεια επιδίωξης ανεξαρτησίας από την Ανατολική Φραγκία. Η Μοραβία έφτασε στην "κορυφή της σπουδαιότητάς της" υπό τον Σβάτοπλουκ Α΄ (870-894), που επέκτεινε τα σύνορά της προς όλες τις κατευθύνσεις.
Ο πυρήνας της Μοραβίας βρίσκεται στις περιοχές του ποταμού Μοράβα, στο έδαφος της σημερινής Τσεχίας και Σλοβακίας. Ωστόσο ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος τοποθετεί τη «μεγάλη Μοραβία, τους αβάπτιστους» κάπου στις περιοχές πέρα ​​από το Βελιγράδι και το Σίρμιο (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα της Σερβίας). Στο έργο του υποστήριξε περαιτέρω θεωρίες για τη θέση της Μοραβίας. Για παράδειγμα ο Κρίστο και ο Σένγκα υποστηρίζουν την ύπαρξη δύο Μοραβιών (μιας στον βορρά και μιας στον νότο), ενώ οι Μπόμπα, Μπόουλους και Έγκερς υποστηρίζουν ότι το βασικό έδαφος της Μοραβίας βρίσκεται στην περιοχή του Μεγάλου Μοράβα, στη σημερινή Σερβία. Η ύπαρξη ενός βασιλείου της νότιας Μοραβίας δεν υποστηρίζεται από τεχνουργήματα, ενώ οχυρά που ανασκάφηκαν στο Μίκουλτσιτσε, το Πόχανσκο και άλλες περιοχές στα βόρεια του Μέσου Δούναβη δείχνουν την ύπαρξη ενός κέντρου ισχύος σε αυτές τις περιοχές.
Εκτός από την Ανατολική Φραγκία και τη Μοραβία, η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία ήταν η τρίτη δύναμη που ενεπλάκη βαθιά στη λεκάνη των Καρπαθίων τον 9ο αιώνα. Ενα βυζαντινό λεξικό του τέλους του 10ου αιώνα, γνωστό ως Σούδα, προσθέτει ότι ο Κρούμος της Βουλγαρίας επιτέθηκε στους Aβάρους από τα νοτιοανατολικά περί το 803. Τα Βασιλικά Φραγκικά Χρονικά αφηγούνται ότι οι Αμποντρίτες, που κατοικούσαν στη "Δακία στον Δούναβη" (πιθανότατα κατά μήκος της κάτω ροής του ποταμού Tίσα) ζήτησαν τη βοήθεια των Φράγκων εναντίον των Βούλγαρων το 824. Τα βουλγαρικά στρατεύματα εισέβαλαν επίσης στην Παννονία, «έδιωξαν τους Σλάβους οπλαρχηγούς και διόρισαν Βούλγαρους κυβερνήτες» το 827. Μια επιγραφή στην Προβάντια (ΒΑ Βουλγαρία) αναφέρεται σε ένα Βούλγαρο στρατιωτικό ηγέτη ονόματι Ονεγκάβοναϊς, που πνίγηκε στον Tίσα περίπου την ίδια εποχή. Η αναδυόμενη δύναμη της Μοραβίας επέφερε μια προσέγγιση μεταξύ της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Φραγκίας τη δεκαετία του 860. Για παράδειγμα ο βασιλιάς Αρνούλφος της Ανατολικής Φραγκίας έστειλε πρεσβεία στους Βούλγαρους το 892 προκειμένου "να ανανεώσει την πρώην ειρήνη και να τους ζητήσει να μην πουλήσουν αλάτι στους Μοραβούς". Το τελευταίο αίτημα υποδηλώνει ότι η διαδρομή από τα αλατωρυχεία των Ανατολικών Καρπαθίων προς τη Μοραβία ελεγχόταν εκείνη την εποχή από τους Βούλγαρους.
Ο ανώνυμος συγγραφέας του Gesta Hungarorum, αντί για τον Σβάτοπλουκ Α΄ της Μοραβίας και άλλους ηγέτες που είναι γνωστοί από σύγχρονές του πηγές, γράφει για προσωπικότητες και πολιτικές οντότητες, που δεν αναφέρονται από τους χρονικογράφους του τέλους του 9ου αιώνα. Για παράδειγμα αναφέρεται στον Mενουμόρουτ, που κατοικούσε στο κάστρο του Μπίχαρ (Ρουμανία), στον Zόμπορ «δούκα της Νίτρας χάρη στον Δούκα των Τσέχων», και στον Γκέλου, «κάποιο Βλάχο» που κυβερνούσε την Τρανσυλβανία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρίσαρντ Γκρέσικ η αναφορά στον Γκέλου και τους Βλάχους του αποδεικνύει ότι οι Βλάχοι είχαν ήδη εγκατασταθεί στην Τρανσυλβανία όταν ολοκληρώθηκε το Gesta, ενώ οι ιστορίες για τον Zόμπορ και τον Mενουμόρουτ διατήρησαν τη μνήμη του αγώνα των Ούγγρων ενάντια στους Μοραβούς. Μεταφράζοντας το όνομα του Mενουμόρουτ ως "Μέγας Μοραβός" ο Γκρέσικ τον συνδέει με τον Svatopluk I και αντικρούει την αναφορά για κυριαρχία του Mενουμόρουτ στο Μπίχαρ. Πρώιμα μεσαιωνικά φρούρια ανασκάφηκαν στο Μπίχαρ και σε άλλα μέρη ανατολικά του Τίσα, αλλά κανένα από αυτά δεν χρονολογείται οριστικά στον 9ο αιώνα. Για παράδειγμα στην περίπτωση της Ντόμποκα (Ντάμπατσα), έχουν ανασκαφεί δύο ζευγάρια περιδέραια σε σχήμα καμπάνας με ανάλογα σε τοποθεσίες της Αυστρίας, Βουλγαρίας και Πολωνίας, αλλά ο Φλόριν Κούρτα τα χρονολογεί στον 9ο αιώνα, ενώ ο Αλεξάντρου Ματζεάρου στην περίοδο μεταξύ 975 και 1050.
Προανάκρουσμα (892–π. 895)
Τρεις κύριες θεωρίες επιχειρούν να εξηγήσουν τους λόγους για την «ουγγρική κατάληψη». Η μία υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μια στρατιωτική επιχείρηση, που είχε προγραμματιστεί μετά από προηγούμενες επιδρομές, με άμεσο σκοπό την κατάληψη μιας νέας πατρίδας. Αυτή η άποψη (που εκπροσωπείται, για παράδειγμα, από τους Μπάκαϊ και Πάντανι) ακολουθεί κυρίως την αφήγηση του Ανώνυμου και μεταγενέστερων Ουγγρικών χρονικών. Η αντίθετη άποψη υποστηρίζει ότι μια κοινή επίθεση από τους Πετσενέγκους και τους Βούλγαρους προκάλεσε την εισβολή των Ούγγρων. Ο Κριστό, ο Tοτ και οι άλλοι οπαδοί της θεωρίας αναφέρονται στην ομόφωνη μαρτυρία που παρέχουν τα Χρονικά της Φούλντα, ο Ρετζίνο του Προυμ και ο Πορφυρογέννητος σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ της σύγκρουσης των Ούγγρων με τον συνασπισμό Βουλγάρων-Πετσενέγκων και την αποχώρησή τους από τις στέπες του Πόντου. Μια ενδιάμεση θεωρία υποστηρίζει ότι οι Ούγγροι είχαν σκεφτεί για δεκαετίες μια κίνηση προς τα δυτικά, οπότε η επίθεση Βουλγάρων-Πετσενέγκων επιτάχυνε την απόφασή τους να εγκαταλείψουν τις στέπες του Πόντου. Για παράδειγμα ο Ρόνα-Τας υποστηρίζει, "[το] γεγονός ότι, παρά μια σειρά ατυχών γεγονότων, οι Μαγυάροι κατάφεραν να κρατήσουν τα κεφάλια τους πάνω από το νερό, δείχνοντας ότι ήταν πράγματι έτοιμοι να προχωρήσουν" όταν τους επιτέθηκαν οι Πετσενέγκοι.
Στην πραγματικότητα, μετά από ένα διάλειμμα έντεκα ετών, οι Ούγγροι επέστρεψαν στη λεκάνη των Καρπαθίων το 892. Ηρθαν για να βοηθήσουν τον Αρνούλφο της Ανατολικής Φραγκίας εναντίον του Σβάτοπλουκ Α΄ της Μοραβίας. Ο Βίντουκιντ του Κόρβεϊ και ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας καταδίκασαν τον Φράγκο μονάρχη για την καταστροφή των αμυντικών γραμμών κατά μήκος των συνόρων της αυτοκρατορίας, επειδή αυτό επέτρεψε επίσης στους Ούγγρους να επιτεθούν στην Ανατολική Φραγκία μέσα σε μια δεκαετία.
"Εν τω μεταξύ ο Αρνούλφος δεν μπόρεσε να νικήσει τον Σβάτοπλουκ, δούκα των Μοραβών (…). και - δυστυχώς! - έχοντας διαλύσει εκείνους τους πολύ καλά οχυρωμένους φραγμούς που (…) ονομάζονται «κλεισίματα» από τον λαό. Ο Αρνούλφος κάλεσε για βοήθεια το έθνος των Ούγγρων, άπληστο, βιαστικό, που αγνοούσε τον παντοδύναμο Θεό, αλλά εμπειρότατο σε κάθε έγκλημα, μανιασμένο μόνο για φόνο και λεηλασία (…)."
- Λιουτπράνδος της Κρεμόνας: Τιμωρία
Τα Χρονικά της Φούλντα αφηγούνται για το έτος 894 ότι οι Ούγγροι διέσχισαν τον Δούναβη στην Παννονία, όπου "κατέσφαξαν άντρες και ηλικιωμένες γυναίκες και πήραν μαζί τους τις μόνες νέες γυναίκες σαν αγελάδες για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους και μετέτρεψαν όλη [την επαρχία] σε έρημο ". Αν και ο χρονικογράφος γράφει για αυτή την ουγγρική επίθεση μετά το απόσπασμα όπου διηγείται τον θάνατο του Σβάτοπλουκ Α΄, ο Γκιέρφι, ο Κρίστο, ο Ρόνα-Τας Róna-Tas και άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι Ούγγροι εισέβαλαν στην Παννονία σε συμμαχία με τον μονάρχη της Μοραβίας. Υποστηρίζουν ότι ο «Θρύλος του Λευκού Αλόγου» στα ουγγρικά χρονικά διατήρησε τη μνήμη μιας συνθήκης που οι Ούγγροι συνήψαν με τον Σβάτοπλουκ Α΄, σύμφωνα με τα ειδωλολατρικά έθιμα. Ο θρύλος αφηγείται ότι οι Ούγγροι αγόρασαν τη μελλοντική τους πατρίδα στη λεκάνη των Καρπαθίων από το Σβατοπούλκ αντί ενός άσπρου αλόγου στολισμένου με επίχρυσα σέλα και ηνία.