cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σασκατούν
Η σύγχρονη πόλη
Τα τελευταία χρόνια, μεγάλη ανάπτυξη γνωρίζει η συνοικία Ρίβερ Λάντινγκ (River Landing). Στην περιοχή αυτή έχουν ανεγερθεί νέοι κινηματογράφοι και θεατρικές αίθουσες, ενώ στην ίδια γειτονιά λειτουργεί και η Αγορά των Γεωργών (Saskatoon Farmers Market). Στο Σασκατούν έχει την έδρα του το Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν (αγγλ., University of Saskatchewan), ίδρυμα του 1907 γνωστό για την έρευνα στη αγροτική βιοτεχνολογία, στην παρασιτολογία και την κλιματολογία.
Το Σασκατούν έχει μακρά παράδοση στις πολύ καλές σχέσεις με το στέμμα της Αγγλίας και συχνά την επισκέπτονται μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Κάθε καλοκαίρι στην πόλη γίνονται πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως φεστιβάλ τζαζ, φεστιβάλ σαιξπηρικού θεάτρου, κ.λπ. Κάθε Αύγουστο, στην πόλη πραγματοποιείται και μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική έκθεση που φέρει την ονομασία Saskatoon Exhibition.
Δημογραφικά στοιχεία
Το Σασκατούν παρουσίασε μεγάλη πληθυσμιακή ανάπτυξη κατά τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ού αι. καθώς και στα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα τελευταία χρόνια ο ετήσιος ρυθμός της αύξησης του πληθυσμού έχει περιοριστεί στο 0,62%. Πάντως, η πόλη παραμένει νέα με το 20,6% του πληθυσμού να έχει ηλικία μικρότερη από 14 έτη.
Οι περισσότεροι κάτοικοι του Σασκατούν είναι ευρωπαϊκής καταγωγής: κυρίως βρετανικής, αλλά και γερμανικής, γαλλικής, ολλανδικής, ουκρανικής, κ.λπ. Οι αυτόχθονες Ινδιάνοι είναι η κύρια μειονότητα και αποτελεί το 8,9% του πληθυσμού της πόλης. Την γαλλική γλώσσα μιλά μόνον το 2% του πληθυσμού της πόλης.
Όσον αφορά την θρησκεία, οι κάτοικοι του Σασκατούν είναι στην μεγάλη τους πλειονότητα χριστιανοί διαμαρτυρόμενοι και καθολικοί.
Κλίμα
Το Σασκατούν βρίσκεται στο μέσο μιας πολύ εύφορης πεδιάδας με ηπειρωτικό κλίμα. Οι χειμώνες είναι ξηροί και πολύ κρύοι, με θερμοκρασίες που πέφτουν μέχρι και τους –40 °C. Αντιθέτως τα καλοκαίρια είναι υγρά και θερμά με θερμοκρασίες έως και 40 °C.
Συγκοινωνίες
Η πόλη του Σασκατούν συνδέεται με τον υπόλοιπο Καναδά οδικώς μέσω του Επαρχιακού Αυτοκινητοδρόμου 16 (Saskatchewan Provincial Highway 16, γνωστός και ως Yellowhead Highway). Συνδέεται επίσης σιδηροδρομικώς μέσω του δικτύου της VIA Rail, και αεροπορικώς μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου «Τζον Ντιφενμπέικερ» (The Saskatoon John G. Diefenbaker International Airport, YXE). Από το αεροδρόμιο της πόλης πραγματοποιούνται πτήσεις και προς τις ΗΠΑ και το Μεξικό.
Μέσα στην πόλη, λειτουργεί εκτεταμένο δίκτυο αστικών λεωφορείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Σασκάτσουαν
Ζγάρτα
Η Ζγάρτα (αγγλικά: Zgharta, αραβικά: زغرتا‎, προφορά: Ζγάρτα), απαντάται και ως Ζγόρτα, είναι πόλη του Λιβάνου, με πληθυσμό περίπου 55.000 κατοίκων. Βρίσκεται στην περιοχή του Βορείου Λιβάνου (Κυβερνείο Βορείου Λιβάνου) και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη σε αυτό μετά την Τρίπολη.
Η Ζγάρτα βρίσκεται περίπου 150 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα στους ποταμούς Τζουΐτ και Ρασέιν. Απέχει 23 χλμ. από το χωριό Εχντέν, 11 χλμ. από την παράκτια πόλη της Τρίπολης, 88,7 χλμ. από την πρωτεύουσα του Λιβάνου, Βηρυττό, και 82 χλμ. από την πλησιέστερη πόλη της Συρίας, την Ταρτούς. Η ιστορία της Ζγάρτα και οι κάτοικοί της είναι στενά συνδεδεμένοι με το ορεινό χωριό Εχντέν. Οι περισσότεροι πολίτες της Ζγάρτα έχουν εξοχικές οικίες στο Εχντέν όπου περνάνε τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Το καλοκαίρι το χωριό κατακλύζεται από Ζγαρτινούς, αλλά το χειμώνα είναι πρακτικώς έρημο.
Η πόλη είναι έδρα και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Ζγάρτα του Κυβερνείου Βορείου Λιβάνου της χώρας του Λιβάνου. Οι Ζγαρτινοί ομιλούν τη λιβανέζικη αραβική διάλεκτο (Lebanese Arabic) με μια ξεχωριστή προφορά, την αυθεντική συριακή προφορά της αραβικής γλώσσας. Τα Συριακά διδάσκονταν στα τοπικά σχολεία μέχρι τα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα.
Παραδοσιακώς, η γεωργία αποτελεί μεγάλο τμήμα της τοπικής οικονομίας, με ελαιόδεντρα γύρω από την πόλη και οπωρώνες με μηλιές γύρω από το χωριό Εχντέν. Πρόσφατα, οι τομείς της παροχής υπηρεσιών και των κατασκευών γνώρισαν σημαντική ανάπτυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου
Θεόδωρος Α΄ του Μομφερράτου
Ο Θεόδωρος Α' Παλαιολόγος (Theodore Komnenos Doukas Angelos Palaiologos, Κωνσταντινούπολη, 1290 - Τρίνο, 21 Απριλίου 1338) ήταν Βυζαντινός πρίγκιπας και 1ος Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1306 - 1338) από την Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου, νεώτερου κλάδου της Δυναστείας των Παλαιολόγων. Ο Θεόδωρος Α' Παλαιολόγος ήταν δεύτερος γιος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας του Μομφερράτου, της αδελφής του Ιωάννη Α΄ του Μομφερράτου, τελευταίου μαρκησίου από τον Οίκο των Αλεράμιτσι.
Πρώτος Παλαιολόγος Μαρκήσιος του Μομφερράτου
Ο θείος του Ιωάννης Α΄ πέθανε άτεκνος και ο Οίκος των Αλεράμιτσι ξεκληρίστηκε (1305), η Μαρκιωνία του Μομφερράτου πέρασε στα παιδιά της αδελφής του Γιολάντας. Η μητέρα του ήθελε να ορίσει διάδοχο τον μεγαλύτερο γιο της Ιωάννη Παλαιολόγο αλλά ο Πατριάρχης Αθανάσιος Α΄ το απαγόρευσε, η Γιολάντα έστειλε κατόπιν στην Ιταλία τον δεύτερο γιο της Θεόδωρο. Ο Θεόδωρος έφυγε για την Γένοβα (1306) και παντρεύτηκε την Αρτζεντίνα Σπινόλα, κόρη του Οπικίνο Σπινόλα ενός από τους άρχοντες στην Δημοκρατία της Γένοβας, με τα πλούτη του πεθερού του διεκδίκησε την μαρκιωνία. Η υποψηφιότητα του Θεόδωρου βρήκε αντίσταση από τον Μανφρέδο Δ΄ του Σαλούτσο μέλος του Οίκου της Σαβοΐας που είχαν παντρευτεί πολλά μέλη του μαρκησίες του Μομφερράτου. Ο Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως διεκδικούσε και εκείνος τμήματα της μαρκιωνίας αλλά ο Θεόδωρος Α΄ ξεπέρασε τα εμπόδια και την απέκτησε ολόκληρη, δέχτηκε και αυτοκρατορική αναγνώριση από τον Ερρίκο Ζ΄ του Λουξεμβούργου.
Μετά το 1319 ο Θεόδωρος ενδιαφέρθηκε για το ζήτημα του Σχίσματος μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Εκκλησίας, κατόπιν αιτήματος του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄. Ο Θεόδωρος θα χρησιμοποιούσε τις επαφές που διατηρούσε με την αυλή του Βυζαντίου για να πετύχει συνάντηση μεταξύ του Πάπα και του πατέρα του, ωστόσο δεν πέτυχε λόγω της σκληρής στάσης που διατηρούσε ο Μαρκήσιος ενάντια στους Ανδεγαυούς.
Έργα
Ο Θεόδωρος έμεινε γνωστός σαν συγγραφέας του περίφημου στρατιωτικού εγχειριδίου με τίτλο "Τα Μαθήματα". Συντάχθηκε αρχικά στα Ελληνικά όταν ο Θεόδωρος βρισκόταν ακόμα στην Κωνσταντινούπολη (1326 - 1327), σήμερα υπάρχει μονάχα στην αυθεντική Γαλλική έκδοση του μεταφραστή Ζαν ντε Βιγκνώ. Τα Μαθήματα βασίστηκαν στον έργο του Ρωμαίου ιστορικού Πάμπλου Φλάβιου Βεγκέτιου Ρενάτου "Ντε ρε Μιλιταίρι (5ος μ.χ. αιώνας) και αποτελούν το κορυφαίο στρατιωτικό εγχειρίδιο στα τελευταία χρόνια του Μεσαίωνα και του Βυζαντίου. Ο Θεόδωρος Α' Παλαιολόγος πέθανε στο Τρίνο (1338) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Β΄.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Αρτζεντίνα Σπινόλα, κόρη του Οπιτσίνο καπιτάνο ντελ πόπολο της Γένουας, απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Μομφερράτου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι
Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι (ιταλικά: Cristo si è fermato a Eboli), είναι μια δραματική ιταλική ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία του Φραντσέσκο Ρόσι,προσαρμοσμένη από το ομωνύμο βιβλίο  του Κάρλο Λέβι. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κάρλο Λέβι είναι ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ, ένας πολιτικός αντιφρονούντας του Φασισμού, ο οποίος εξορίστηκε στην περιοχή Βασιλικάτα της Νότιας Ιταλίας.
Η ταινία παρουσιάστηκε εκτός ανταγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1979 και ήταν η πρώτη που κέρδισε το βραβείο BAFTA για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία το 1983.
Υπόθεση
Ο Κάρλο Λέβι που είναι από το Τορίνο είναι ένας ζωγράφος και συγγραφέας. Έχει πτυχίο στην ιατρική αλλά ποτέ δεν το έχει εξασκήσει.Θα συλληφθεί το 1935 από το καθεστώς του Μουσολίνι για αντιφασιστικές δραστηριότητες, όπου στην συνέχεια θα εξοριστεί στο Αλιάνο (Γκαγκλιάνο στο μυθιστόρημα), μία απομακρυσμέν πόλη στην περιοχή της Λουκανία, γνωστή σήμερα ως Βασιλικάτα.
Ενώ το τοπίο είναι όμορφο, η αγροτιά είναι φτωχή και κακοδιαχείρισημη. Οι κάτοικοι είναι προληπτικοί και συντηρητικοί, όπου πολλοί από αυτούς έχουν μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον.
Δεδομένου ότι οι ντόπιοι γιατροί δεν ενδιαφέρονται για τη φροντίδα και περιθάλψη των αγροτών, ο Λέβι αρχίζει να εξυπηρετεί την υγεία τους ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις τους, δημιουργώντας μια ισχυρή σχέση με την κοινότητα.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στη Βασιλικάτα και στα χωριά Κράκο, Γκουάρντια Περτιάρα, Αλιάνο και Λα Μαρτέλα, κοντά στη Ματέρα. Άλλες σκηνές γυρίστηκαν στο χωριό Γκραβίνα της Πουγκλία και στο Σαντεράμο της Απουλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μπαζιλικάτα Κατηγορία:Νικητές Νταβίντ ντι Ντονατέλο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία
Παύλος Χαϊκάλης
Ο Παύλος Χαϊκάλης (Κατάκολο Ηλείας, 30 Οκτωβρίου 1959) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Καριέρα ως ηθοποιός
Έζησε τα παιδικά του χρόνια και πήγε σχολείο στην Πάτρα. Έχει εμφανιστεί στην ταινία Safe Sex, όπως και στις τηλεοπτικές σειρές Δύο ξένοι, Τα κορίτσια του Μπαμπά, Η πολυκατοικία, Πενήντα Πενήντα, Βέρα στο δεξί και στο θεατρικό έργο Ψέμα στο ψέμα με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Επίσης, έπαιξε στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Οι Συμμαθητές.
Πολιτική δραστηριότητα
Στις εκλογές του Μαΐου 2012 εξελέγη βουλευτής με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στην εκλογική περιφέρεια Αττικής λαμβάνοντας 18.533 σταυρούς προτίμησης, κατατασσόμενος στην πρώτη θέση ανάμεσα στους 15 υποψηφίους του κόμματός του. Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 επανεξελέγη βουλευτής, έχοντας τοποθετηθεί στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου του κόμματός του, πάλι στην περιφέρεια Αττικής.
Στις 2 Μαρτίου 2014 ανακοίνωσε ότι θα ηγηθεί του συνδυασμού «Αττική – Συμμέτοχοι στο Αύριο» στις αυτοδιοικητικές εκλογές για την Περιφέρεια Αττικής υποστηριζόμενος από το Κίνημα Ανεξάρτητοι Έλληνες.
Ανανέωσε τη θητεία του στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.
Στις 18 Ιουλίου 2015 ανέλαβε τη θέση του υφυπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης μέχρι και τις 27 Αυγούστου 2015, όταν παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Χρυσή Μπάλα του 1963
μικρογραφία| [[Λεβ Γιάσιν το 1965]] Η Χρυσή Μπάλα του 1963, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, Λεβ Γιασίν, τον πρώτο και μέχρι το 2023, τον μόνο τερματοφύλακα που έχει κερδίσει αυτό το βραβείο. Έγινε επίσης ο πρώτος Σοβιετικός και Ρώσος παίχτης που κέρδισε το βραβείο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
1963
Αέτωμα
Αέτωμα ονομάζεται η κορυφαία αρχιτεκτονική κατασκευή στις ακραίες πλευρές των αρχαίων ελληνικών ναών, καλούμενη και «αετός» λόγω της ομοιότητάς του προς αετό με ανοικτές τις πτέρυγες.
Κατά τους κλασικούς χρόνους η διακόσμηση των αετωμάτων γινόταν με ολόγλυφα αγάλματα, τα λεγόμενα «εναέτια». Παραδείγματα της γλυπτικής αυτής εξέλιξης των εναετίων γλυπτών, από την ανάγλυφη στην ολόγλυφη μορφή προσφέρει το Μουσείο της Ακρόπολης της Αθήνας, όπου και φυλάσσονται τμήματα αετωμάτων από τους ναούς της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου του βράχου της Ακρόπολης.
Το αέτωμα αργότερα εισήλθε και στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ως αυτόνομη ρυθμική μορφή, ανεξάρτητα δηλαδή του ρυθμού του οικοδομήματος που άλλοτε αποτελούσε οργανικό μέλος, με συνέπεια να υποστεί διάφορες παραλλαγές και νέες διακοσμητικές μεταχειρίσεις. Έτσι στην Αναγέννηση και αργότερα στην Αντιμεταρρύθμιση εμφανίσθηκε το «καμπύλο αέτωμα», όπου οι γραμμές έπαψαν να είναι ευθείες και αντικαταστάθηκαν με κυρτές. Συνέχεια παραλλαγή ήταν και το «τεθλασμένο αέτωμα», εναντίον του οποίου είχε διαμαρτυρηθεί έντονα ο αρχιτέκτονας του 16ου αιώνα Αντρέα Παλάντιο. Στην περίοδο εκείνη το αέτωμα έπαψε να αποτελεί το κορυφαίο αρχιτεκτονικό τριγωνικό σχήμα ελληνόρρυθμης πρόσοψης. Έτσι άρχισε να γενικεύεται ως απλό κόσμημα πρόσοψης, π.χ. γείσο παραθύρου ή κόγχης.
Είδη αετωμάτων όμως γνώρισε και ο Μεσαίωνας. Τα μεσαιωνικά αετώματα παρουσιάζουν οξύ τρίγωνο, πολύ κεκλιμένο. Τέλος, όλες οι μορφές των αετωμάτων παραλήφθηκαν από την αρχιτεκτονική στην εσωτερική διακοσμητική των οικιών, φθάνοντας ακόμη και σε κορυφαίες γραμμές επίπλων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία Κατηγορία:Γλυπτική
Πολλαπλασιαστικός αντίστροφος
Στα μαθηματικά, ο πολλαπλασιαστικός αντίστροφος ενός αριθμού x, συμβολίζεται με 1/x ή x^{-1}, και είναι ένας αριθμός που όταν πολλαπλασιαστεί επί x δίνει αποτέλεσμα το ουδέτερο στοιχείο του πολλαπλασιασμού, δηλαδή τη μονάδα, 1:
Ο πολλαπλασιαστικός αντίστροφος είναι μία ειδική περίπτωση του αντιστρόφου στοιχείου ενός συνόλου S ως προς μία δυαδική πράξη. Σε έναν δακτύλιο (όπου υπάρχουν δύο πράξεις), ο πολλαπλασιαστικός αντίστροφος ενός στοιχείου x \in R αναφέρεται στον αντίστροφο ως προς την πράξη \cdot, ενώ ο αντίθετος αναφέρεται στον αντίστροφο ως προς την πράξη +.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφηρημένη άλγεβρα Κατηγορία:Στοιχειώδης άλγεβρα Κατηγορία:Θεωρία αριθμών
Γλυφάδα Φωκίδας
Η Γλυφάδα είναι παραλιακό χωριό του νομού Φωκίδας που είναι κτισμένο στον κάμπο και στους πρόποδες του λόφου Παλιόκαστρο, απέναντι από το νησί Τριζόνια. Απέχει 24 χλμ από την πόλη της Ναυπάκτου και 45 χλμ από το Γαλαξίδι. Στην κορυφή του λόφου έχουν βρεθεί απομεινάρια σημαντικής αρχαίας ακρόπολης με τείχη υπόγειες δεξαμενές και τμήμα ναού. Χαμηλότερα απ το κάστρο διακρίνονται ίχνη της αρχαίας νεκρόπολης. .
Γενικά Στοιχεία
Η Γλυφάδα είναι σχετικά πρόσφατος οικισμός καθώς οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στις αρχές του 1950, προερχόμενοι από το ορεινό χωριό Δαφνοχώρι (πρώην Μαραζιά ή Ροδοδάφνη), το οποίο βρίσκεται βόρεια της Γλυφάδας και σε υψόμετρο 905 μέτρων.
Το όνομα Γλυφάδα (αρχικά Ζευγάρι) προήλθε από μία πηγή της περιοχής, η οποία βγάζει γλυφό νερό και εκβάλει στη γωνία της πλατείας στη θάλασσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με κτηνοτροφία, γεωργία, αλιεία και κυρίως με οικοδομικά επαγγέλματα. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η κεντρική εκκλησία του χωριού βυζαντινού ρυθμού που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Διοικητικά, η Γλυφάδα ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Δωρίδας ενώ μέχρι το 2011 υπαγόταν στον καποδιστριακό Δήμο Τολοφώνος. Από το 2011 βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Δωρίδας.
Αρχαιολογικά στοιχεία
Στον λόφο Παλιόκαστρο, εντοπίζεται αρχαία οχύρωση χρονολογούμενη στα τέλη του 4ου με αρχές 3ου π.Χ. αιώνα. Εντός της αταύτιστης μέχρι σήμερα αυτής πόλης της Δυτικής Λοκρίδας συναντώνται περίβολοι σε φυσικά άνδηρα και πολλά λείψανα οικοδομημάτων εκ των οποίων κάποια πρέπει να ανήκουν σε εγκαταστάσεις με δημόσιο ή θρησκευτικό χαρακτήρα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει κτιστή δεξαμενή σχετικά μεγάλων διαστάσεων. Εξωτερικά της οχύρωσης και κυρίως πάνω από τον οικισμό της Γλυφάδας εντοπίζεται η αρχαία πόλη. Βορειοανατολικά του λόφου εντοπίστηκαν οικιστικά κατάλοιπα Ελληνιστικών χρόνων.
Στην περιοχή του αυχένα που συνδέει το λόφο Παλιόκαστρο με την εθνική οδό Ναυπάκτου – Ιτέας, έχει εντοπιστεί η νεκρόπολη και σήμερα είναι ορατά λείψανα τάφων. Ιδιαίτερη ήταν στην περιοχή η λατρεία της θεάς Βασιλείας, όπως αυτή μαρτυρείται από αρχαία επιγραφή που εντοπίστηκε στη Γλυφάδα. Έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για το αρχαίο όνομα της πόλης. Άλλοι την ταυτίζουν με την αρχαία Αντίκυρα, άλλοι με την Οιάνθη κι άλλοι με την Υαίων πόλι, αλλά καμία ως τώρα δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Σύγχρονη πολιτιστική ζωή
Κάθε καλοκαίρι κυρίως διοργανώνονται διάφορες πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις με αποκορύφωμα το πανηγύρι στην πλατεία τον Δεκαπενταύγουστο.
Σήμερα στο χωριό λειτουργούν λιμενικό καταφύγιο, δημοτικό σχολείο, αγροτικό ιατρείο, φαρμακείο και Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών.
Ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού η ΓΛΥΦΑΔΑ που αγωνίζεται σε τοπικό επίπεδο.
Δημογραφική εξέλιξη
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 611 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 415 κατοίκους. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Παραλίες της Φωκίδας
Χαρακτήρας (γραμματική)
Χαρακτήρας στη γραμματική λέγεται ο τελευταίος φθόγγος του θέματος μιας λέξης. Ο χαρακτήρας μπορεί να είναι φωνήεν ή σύμφωνο, χαρακτηρίζοντας αντιστοίχως το θέμα μιας λέξης ως φωνηεντόληκτο ή συμφωνόληκτο.
Αντιγόνεια Παιονίας
Η Αντιγόνεια ήταν μια ελληνιστική πόλη στην Παιονία, της βόρειας Μακεδονίας, που τοποθετείται στον πίνακα του Πόιτινγκερ μεταξύ των Στενών και των Στόβων.
Αναφέρεται από πολλούς αρχαίους γεωγράφους (Σκύμνος, 631, Πλίνιος IV 10 s. 17?..... και Κλαύδιος Πτολεμαίος Γ 13 § 36). Κατά τον Πλίνιο η πόλη ήταν κοντά στον Αξιό ποταμό, πλησίον της Ευρωπού. Ιδρύθηκε το 272 π.Χ. από τον Μακεδόνα βασιλιά Αντίγονο, όταν απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της Μακεδονίας. Από τον Ρωμαίο ιστορικό Τίτο Λίβιο (59 π.Χ. - 17 μ.Χ) μαθαίνουμε ότι στην μάχη της Πύδνας, έλαβαν μέρος στο Μακεδονικό ιππικό ο Πατροκλής και ο Μένων από την εν λόγω πόλη και ο Παίων Δίδας. Από αυτό συνεπάγεται ότι η ελληνιστική Αντιγόνεια, προμήθευε με σοβαρές δυνάμεις ιππικού το αντιγονιδικό βασίλειο. Ήταν επίσης και έδρα της επαρχίας της ελληνιστικής Παιονίας. Μετά την ήττα αυτή (22 Ιουνίου 168 π.Χ.), ο Αιμίλιος Παύλος, λεηλάτησε με βαρβαρότητα την μακεδονική ύπαιθρο. Ίσως θύμα να υπήρξε και η Αντιγόνεια. Παρά τις λεηλασίες η πόλη φαίνεται ότι επέζησε και στους χρόνους του Κλαυδίου Πτολεμαίου, αλλιώς δεν θα την ανέφερε.
Στα ερείπιά της βρίσκεται η σημερινή Νεγκότινο των Σκοπίων.
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
I Don't Like Shit, I Don't Go Outside: An Album By Earl Sweatshirt
Το «I Don't Like Shit, I Don't Go Outside»είναι το δεύτερο άλμπουμ του μέλους των Odd Future, Earl Sweatshirt. Κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου του 2015 από την Tan Cressida υπό την αποκλειστική άδεια της Columbia Records. Αργότερα ο Sweatshirt έδειξε δυσαρέσκεια για τον τρόπο με τον οποίο η δισκογραφική του χειρίστηκε την κυκλοφορία του άλμπουμ του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
VisualEditor
Ο VisualEditor (VE) είναι εγχείρημα που σχεδιάστηκε για να παρέχει έναν "οπτικό" ή "WYSIWYG-like" online rich-text editor ως MediaWiki extension στην Βικιπαίδεια. Αναπτύχθηκε από το Wikimedia Foundation σε συνεργασία με τη Wikia. Η beta έκδοση ενεργοποιήθηκε ως προεπιλογή με δυνατότητα απενεργοποίησης τον Ιούλιο του 2013 για το Mediawiki.org και μια σειρά από τις μεγαλύτερες Βικιπαίδειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βικιπαίδεια Κατηγορία:MediaWiki
Κρατικός Αερολιμένας Καλύμνου
Ο Κρατικός Αερολιμένας Καλύμνου (συντομογραφίες: IATA: JKL, ICAO: LGKY, ΥΠΑ: ΚΑΚΜ) είναι αεροδρόμιο που βρίσκεται στο νησί της Καλύμνου, στα Δωδεκάνησα. Ο αερολιμένας βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα Πόθια (ή Πόθαια) τον μεγαλύτερο οικισμό του νησιού. Είναι επίσης γνωστός ως Αεροδρόμιο Καλύμνου.
Ιστορικό
Ο αερολιμένας ξεκίνησε να λειτουργεί στις 10 Αυγούστου 2006.
Υποδομές
Το συνολικό εμβαδόν των κτιριακών του εγκαταστάσεων είναι 2.500 μ²
Ο αερολιμένας διαθέτει επιβατικό αεροσταθμό με αίθουσες αφίξεων, αναμονής και αναχωρήσεων επιβατών.
Η κατηγορία πυρασφάλειας του αερολιμένα είναι: 3
Παραπομπές
Καλυμνου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κάλυμνο
Κερασιά
Η κερασιά είναι αγγειόσπερμο δικότυλο φυτό που ανήκει στο γένος Προύμνη και υπογένος Κέρασος (Prunus subg. Cerasus), στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae) και είναι συγγενής της βυσσινιάς.
Χαρακτηριστικά
Είναι φυλλοβόλο δέντρο, με ύψος που φτάνει και τα είκοσι μέτρα. Έχει την επιστημονική ονομασία Prunus avium (Προύμνη των πτηνών). Καταγωγή του είναι η περιοχή του Καυκάσου και έφτασε στην Ευρώπη πολύ γρήγορα ενώ όλες οι ποικιλίες της προέρχονται από την αγριοκερασιά, που χρησιμοποιείται για τον πολλαπλασιασμό της και σήμερα μέσω εμβολιασμού. Από φυσικό υβρίδιο κερασιάς προήλθε η βυσσινιά.
Έχει γκρι και λείο κορμό, όρθια κλαδιά και μεγάλα, ελλειψοειδή φύλλα ενώ τα άνθη της είναι μεγάλα και λευκά, οργανωμένα σε ταξιανθίες και φύονται ανά 3-6 σε κάθε οφθαλμό.
Καλλιέργεια
Η κερασιά καλλιεργείται για το νόστιμο καρπό της, το κεράσι, ενώ υπάρχουν και ποικιλίες που καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά δέντρα. Χρησιμοποιείται όμως και το ξύλο της, που είναι ανθεκτικό στην υγρασία, στην κατασκευή επίπλων, αλλά και μουσικών οργάνων και ηχείων, καθώς δίνει καλύτερη ακουστική.
Η κερασιά ζει συνήθως εξήντα χρόνια και η καρποφορία αρχίζει από τον τέταρτο χρόνο της ζωής της, ενώ μεγάλες αποδόσεις έχει μετά τον εικοστό χρόνο. Ανθίζει σχετικά νωρίς και έτσι είναι δυνατό να υποστεί ζημιές στους ανθούς της από παγετό ή δυνατό ψύχος. Ευδοκιμεί σε διάφορους τύπους εδαφών και προτιμά κυρίως αυτά που δεν περιέχουν ασβέστιο. Πριν να δημιουργηθεί ένας κερασεώνας πρέπει να γίνει βαθύ όργωμα και καλή κατεργασία του εδάφους.
Ποικιλίες
Υπάρχουν πάρα πολλές ποικιλίες κερασιάς που βασικά χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, αυτές που έχουν απαλή σάρκα και αυτές που έχουν τραγανή. Στην Ελλάδα καλλιεργούνται αρκετές ποικιλίες ενώ τα κεράσια που παράγονται θεωρούνται εξαιρετικής ποιότητας. Πιο γνωστές ποικιλίες είναι η κερασιά Ρουπκόβου, που παράγει τα τραγανά κεράσια της Έδεσσας, η πετροκερασιά, με τα τραγανά και νόστιμα πετροκέρασα που φέρουν μία χαρακτηριστική γραμμή στο μέσο του καρπού και η κερασιά των βοδενών με τα μεγάλα και νόστιμα κεράσια. Τα κεράσια που παράγονται από τις πιο πάνω ποικιλίες, εκτός από την εγχώρια κατανάλωση, εξάγονται. Άλλες ποικιλίες είναι η τραγανή Βόλου, η Ναπολέων, που έχει μεγάλη παραγωγή κερασιών και η καλλιέργεια της αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και η φράουλα Βόλου.
Παραγωγή
Η Τουρκία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή κερασιών. Ακολουθούν οι ΗΠΑ, το Ιράν, η Ουκρανία, η Γερμανία και η Ιαπωνία. Η Ελλάδα έχει την δέκατη θέση στον κόσμο, με σαράντα τρεις χιλιάδες τόνους κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προύμνη Κατηγορία:Μελιτοφόρα φυτά Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Σύμβολα της Γιούτα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών
Ο (δεύτερος) Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (ΣΕΚ) ιδρύθηκε το 1910 και υπήρξε το μακροβιότερο επαγγελματικό σωματείο εικαστικών καλλιτεχνών και το πρώτο που κατόρθωσε να συσπειρώσει –στο μέτρο του δυνατού– το σύνολο των δραστηριοποιούμενων στην Ελλάδα καλλιτεχνών.
Ίδρυση και μέλη
Ο πρώτος Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών ιδρύθηκε το 1900, με πρωτοβουλία του Γεώργιου Ιακωβίδη και ζωγράφων που συνδέονταν φιλικά μαζί του, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα σωματείο με τη συμμετοχή αποκλειστικά και μόνο εικαστικών δημιουργών (δηλαδή χωρίς τη συμμετοχή Φιλοτέχνων, που κυριαρχούσαν στην Εταιρεία των Φιλοτέχνων), σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πρότυπο και ειδικά το παράδειγμα του Συλλόγου Καλλιτεχνών του Μονάχου. Η παράλληλη δράση της Εταιρείας των Φιλοτέχνων καθώς και η ίδρυση της Ενώσεως των Καλλιτεχνών (που είχε προηγηθεί, επίσης το 1900), οδήγησαν γρήγορα τον πρώτο Σύνδεσμο σε σιωπηρή διάλυση. Το εγχείρημα επιχειρήθηκε από τον κύκλο του Ιακωβίδη και το 1906, οπότε ιδρύθηκε ο Σύλλογος Ελλήνων Καλλιτεχνών, ο οποίος ακολούθησε τη σύσταση της Ελληνικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας (που υπήρξε μετεξέλιξη της Εταιρείας των Φιλοτέχνων). Τόσο ο Σύνδεσμος του 1900 όσο και ο Σύλλογος του 1906 αποτέλεσαν προσπάθειες του Ιακωβίδη να επιβληθεί ως φυσικός ηγέτης των Ελλήνων εικαστικών καλλιτεχνών, εκμεταλλευόμενος τη διεθνή του φήμη και την αποδοχή του στο εσωτερικό της χώρας.
Το 1910, μετά από την αποτυχία της Δ΄ έκθεσης της Ελληνικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας και στο πλαίσιο προετοιμασίας της ελληνικής συμμετοχής στη Διεθνή Έκθεση της Ρώμης του 1911, οι εικαστικοί δημιουργοί αμφισβήτησαν ευθέως τη δομή της Εταιρείας και την παρέμβαση των φιλοτέχνων στα συντεχνιακά τους θέματα. Αρκετοί καλλιτέχνες συγκεντρώθηκαν σε αίθουσα του Πολυτεχνείου, υπό την προεδρία του Ικαωβίδη, και αποφάσισαν την ίδρυση του (δεύτερου) Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών, εφόσον δεν γίνονταν δεκτά τα αιτήματά τους από την Ελληνική Καλλιτεχνική Εταιρεία. Στη συνεδρίαση της Εταιρείας (που πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαΐου στην αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας), τα αιτήματα των καλλιτεχνών δεν έγιναν δεκτά και έτσι, με ηγέτη τον αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχο, οι εικαστικοί καλλιτέχνες αποχώρησαν από την εταιρεία και στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών διακήρυξαν πανηγυρικά την ίδρυση του Συνδέσμου. Η ίδρυση του ΣΕΚ σηματοδότησε μια κομβική αλλαγή στην επαγγελματική/συνδικαλιστική δράση των καλλιτεχνών, οι οποίοι ανεξαρτητοποιήθηκαν από την ευρεία και ανομοιογενή ομάδα των φιλοτέχνων, ο ρόλος των οποίων σταδιακά μειώθηκε με την αποδυνάμωση και εντέλει τη διάλυση της Ελληνικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας. Ιδρυτικά μέλη του ΣΕΚ, σύμφωνα με το καταστατικό, ήταν 69 καλλιτέχνες και συγκεκριμένα (όπως αναφέρονται στον Οργανισμό του ΣΕΚ) οι: Γ. Ιακωβίδης, Λ. Σώχος, Δ. Γερανιώτης, Γ. Ροϊλός, Β. Μποκατσιάμπης, Σπ. Βικάτος, Θ. Θωμόπουλος, Δ. Δήμας, Ζ. Φρυδάς, Ν. Γεωργαντής, Ελ. Γεωργαντή, Α. Ζάχος, Β. Χατζής, Ό. Λύτρας, Μ. Τόμπρος, Ε. Ιωαννίδης, Σ. Παρλιάρος, Ιωσηφίνα Τσίλλερ, Ερ. Τσίλλερ, Δ. Στεφανόπουλος, Κ. Τρίμης, Α. Γεραλής, Χ. Λαμπίρης, Ε. Κλάδος, Σ. Καντζίκης, Σ. Παπαναγιώτου, Ε. Μαυρουδής, Τ. Καρούμπας, Π. Ρούμπος, Α. Ανδρέου, Ι. Κουλουρής, Α. Παναγιωτάκης, Κ. Ρωμανίδης, Γ. Δημητριάδης, Ν. Γεννατάς, Ό. Περβολαράκης, Π. Λύτρας, Α. Ανδρικίδης, Ν. Ασπρογέρακας, Κ. Ρούμπος, Ν. Φερεκείδης, Κ. Αρτέμης, Ζ. Παπαντωνίου, Κ. Φώσκολος, Κ. Γρηγούρας, Γ. Παπαδημητρίου, Σ. Βανδώρος, Ε. Μπούκας, Γ. Ροδάκης, Σ. Σούρσος, Σ. Παπαθέου, Α. Γεωργακόπουλος, Α. Κανδρής, Α. Χριστοφής, Μ. Σιγάλας, Σ. Λασκαρίδου, Ι. Ιωάννου, Α. Λάιος, Δ. Μπραέσσας, Μ. Θεοχάρης, Βεντούρης, Ι. Παπαγιάννης, Άγγ. Στεφάνου, Ν. Μάζης, Ν. Κουβαράς, Ευ. Βρεττός, Νικόλ. Λύτρας, Ι. Κουμαριανός, Αυγ. Πικαρέλης. Μάλιστα, για να γιορτάσει ο Σύνδεσμος τη σύστασή του διοργανώθηκε μεγάλο γεύμα στην Κηφισιά, σε μια κίνηση που στόχευε στη γνωριμία και τη σύσφιξη των δεσμών των μελών του νέου σωματείου.
Οι πρώτες εκθέσεις και οι αποσχίσεις από τον ΣΕΚ
Ο Σύνδεσμος ανέλαβε εξαρχής συνδικαλιστική δραστηριότητα. Εξέλεξε νέα οργανωτική επιτροπή και προετοίμασε την έκθεση σύγχρονης ελληνικής τέχνης στη Διεθνή Έκθεση της Ρώμης (1911) και απέστειλε υπόμνημα προς το Υπουργείο Παιδείας, αιτούμενο το διορισμό των αποφοίτων της Σχολής Καλών Τεχνών στη μέση εκπαίδευση (μάθημα Ιχνογραφίας) και την ανάθεση αποκλειστικά σε αυτούς όλων των έργων εκκλησιαστικής τέχνης, που προορίζονταν για τους ιερούς ναούς στην ελληνική επικράτεια. Μέσα στα επόμενα χρόνια, η συνδικαλιστική δραστηριότητα του ΣΕΚ επεκτάθηκε σε μια σειρά από ζητήματα που άπτονταν των άμεσων προβλημάτων των Ελλήνων καλλιτεχνών (ανέγερση εργαστηρίων μετά την έξωση των καλλιτεχνών από το Ζάππειο Μέγαρο, ανέγερση αίθουσας μόνιμης κρατικής Διαρκούς Έκθεσης κ.λπ.).
Φυσικά, η σημαντικότερη καλλιτεχνική δραστηριότητα που ανέλαβε ο ΣΕΚ ήταν η διοργάνωση έκθεσης των μελών του σε ετήσια βάση, στις αίθουσες του Ζαππείου Μεγάρου. Στη δεκαετία του ’10, οπότε και ο Σύνδεσμος ήταν στην πιο ακμαία φάση του, διοργάνωσε εκθέσεις στο Ζάππειο κατά τα έτη 1912, 1915 (η παύση των τριών ετών οφειλόταν στους Βαλκανικούς Πολέμους), 1916 και 1917 που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον του κοινού και της κριτικής, ενώ επέβαλαν στη νεοελληνική τέχνη σειρά από νέους (και προοδευτικούς) καλλιτέχνες, όπως ο Νίκος Λύτρας, ο Λυκούργος Κογεβίνας, ο Κωνσταντίνος Μαλέας και πολλοί ακόμη.
Ο ΣΕΚ κατόρθωσε το 1910 να συσπειρώσει το σύνολο της καλλιτεχνικής κοινότητας, αλλά η σύμπνοια δεν κράτησε για πολύ. Ήδη το 1915, μερίδα καλλιτεχνών είχε αποσχιστεί από τον ΣΕΚ και είχε ιδρύσει τον Καλλιτεχνικό Σύλλογο (με πρόεδρο το γλύπτη Θωμά Θωμόπουλο), φανερώνοντας μια διάθεση διαφοροποίησης απέναντι στην ηγετική φυσιογνωμία του Ιακωβίδη. Πάντως, ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος στις αρχές του 1917 είχε διαλυθεί και η πλειοψηφία των μελών του είχε επιστρέψει στον ΣΕΚ (μάλιστα, ο Θωμόπουλος είχε εκλεγεί αντιπρόεδρος του Συνδέσμου). Την ίδια χρονιά, όμως, ιδρύθηκε η Ομάς Τέχνη, με μέλη μερικούς από τους πιο πρωτοποριακούς Έλληνες καλλιτέχνες της περιόδου.
Οι ρήξεις αυτές, που εκπορεύονταν κατά κανόνα από προσωπικές συγκρούσεις και αντιπαλότητες, αποκάλυπταν αντικρουόμενες αντιλήψεις στο εσωτερικό του ευρύτερου οργάνου. Παρόλα αυτά, ο ΣΕΚ άντεξε τις συγκρούσεις και σε ολόκληρη τη δεκαετία του ’20 παρέμεινε το μόνο συλλογικό όργανο των Ελλήνων εικαστικών καλλιτεχνών.
Η δεκαετία του ‘20
Στη δεκαετία του ’20 ο ΣΕΚ συνέχισε τη δράση του κινούμενος στην κατεύθυνση που είχε δρομολογήσει από την προηγούμενη δεκαετία. Στο μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας, ο Σύνδεσμος δεν αμφισβητήθηκε ευθέως, μολονότι αρκετοί καλλιτέχνες άρχισαν να αποστασιοποιούνται από το συλλογικό τους όργανο, απογοητευμένοι από τον τρόπο διαχείρισης των κοινών τους ζητημάτων. Ο ΣΕΚ εξακολούθησε να διοργανώνει εκθέσεις των μελών του (1921, 1926, 1929), ενώ ανέλαβε και πρωτοβουλίες για τη σύσταση νέων θεσμών (εκθέσεις κήπου, το 1926) που όμως δεν είχαν συνέχεια. Στο τέλος της δεκαετίας, όμως, ο Σύνδεσμος διασπάστηκε χάνοντας αρχικά τους γλύπτες, οι οποίοι ίδρυσαν το Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών το 1929, και λίγο αργότερα τους νεότερους και πιο προοδευτικούς καλλιτέχνες, που ανασύστησαν το 1930 την Ομάδα Τέχνη. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, ο ΣΕΚ έγινε πιο συντηρητικός, εκφράζοντας σε ιδεολογικό επίπεδο τους όψιμους εκπροσώπους της «Σχολής του Μονάχου», ακαδημαϊκούς και υπαιθριστές ζωγράφους, που αποτελούσαν και τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του.
Η δεκαετία του ’30
Η συντηρητική κατεύθυνση του ΣΕΚ, που είχε ξεκινήσει από τα τέλη της δεκαετίας του ’20, έγινε πιο έντονη στη δεκαετία του ’30 και ιδίως την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά, οπότε ο Σύνδεσμος επιχείρησε να συνδεθεί ιδεολογικά με το φασιστικό καθεστώς, συσχετίζοντας το ακαδημαϊκό ύφος στην τέχνη με τα εθνικιστικά ιδεώδη που εξέφραζε η 4η Αυγούστου. Σε αυτό συνέβαλε η επικράτηση στο εσωτερικό του ΣΕΚ συντηρητικών προσωπικοτήτων όπως ο Δημήτριος Δήμας, σε συνδυασμό όμως με την ενίσχυση νεωτερικών τάσεων στην ελληνική ζωγραφική, που εκφράστηκαν κυρίως από την Ομάδα Τέχνη και δευτερευόντως από τους Ελεύθερους Καλλιτέχνες.
Δεν είναι τυχαίο πως η εκθεσιακή δραστηριότητα του ΣΕΚ μετά το 1929 είχε σταματήσει, για να ξαναρχίσει δυναμικά το 1936. Ακολούθησε μια ακόμη έκθεση το 1939, που ήταν και η τελευταία που διοργάνωσε ο άλλοτε κραταιός Σύνδεσμος.
Παρά την υπονόμευσή του, λόγω της εμφάνισης μιας σειράς δυναμικών καλλιτεχνικών σωματείων στα χρόνια του ’30 (Ομάδα Τέχνη, Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών, Ελεύθεροι Καλλιτέχνες), ο ΣΕΚ παρέμενε ένα πολυπληθές και δραστήριο σωματείο, με αξιόλογη δύναμη και παρεμβατικότητα στο πλαίσιο της περιόδου. Υπήρξε πρωταγωνιστής σε μια σειρά από συλλογικές δράσεις των Ελλήνων καλλιτεχνών, με σημαντικότερη την ίδρυση της Ένωσης Σωματείων Εικαστικών Τεχνών, το 1936. Αργότερα, το 1944, ήταν ένα από τα σωματεία που συνέβαλαν στη σύσταση του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου. Άλλωστε, άνθρωποι όπως ο Δημήτριος Δήμας ή ο Ανδρέας Γεωργιάδης, άλλοτε δραστήρια μέλη του Συνδέσμου, πρωταγωνίστησαν στη δεκαετία του 1950 στο εσωτερικό του νέου συλλογικού οργάνου, του Επιμελητηρίου, καταλαμβάνοντας αξιώματα στο Διοικητικό του Συμβούλιο.
Εκθέσεις
Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (Α΄ έκθεση), Ζάππειο Μέγαρο (εγκαίνια: 28 Μαρτίου 1912)
Ζωγραφική. Γ. Ιακωβίδης, Γ. Χατζόπουλος, Ο. Φωκάς, Επ. Θωμόπουλος, Ν. Οθωναίος, Μ. Ζαβιτζιάνος, Λ. Κογεβίνας, Αγγελική Στεφάνου, Σ. Λασκαρίδου, Θ. Φλωρά-Καραβία, Νικόλαος Λύτρας, Ζ. Παπαντωνίου, Ο. Αργυρός, Ε. Ιωαννίδης, Μ. Μπραέσας, Δ. Δήμας, Κ. Γκέσκος, Δ. Μπισκίνης, Γ. Γουναρόπουλος
Γλυπτική. Θωμόπουλος, Ζευγώλης, Τόμπρος, Στεργίου, Κουλουρής και ο γάλλος Σαιν
Αρχιτεκτονική. Τσίλλερ, Τσιπούρας, Λεκός και Θεοδωρίδης
'''Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (Β΄ έκθεση), Ζάππειο Μέγαρο, 24 Μαΐου-13 Ιουλίου 1915'''
Ζωγραφική. Αξελός Μιχ. Κ., Αντωνιάδου Ευφροσύνη, Βαρβέρης Νέστωρ, Βικάτος Σπυρίδων, Γεραλής Απόστολος, Γεραλής Λουκάς, Γερανιώτης Δημήτριος, Γεωργαντή Ελένη, Γιαλλινάς Άγγελος, Δήμας Δημήτριος, Δήμα Φιφή (Τσίλλερ), Ευστρατιάδης Ευστρ., Ζαβιτσιάνος Μάρκος, Ζαδέ Λουκία, Θωμόπουλος Επαμεινώνδας, Καντζίκης Σταύρος, Κογεβίνας Λυκούργος, Κοντιάδης Επαμεινώνδας, Λασκαρίδου Σοφία, Λαζάρης Θεοδ., Λουκίδης Αναστάσιος, Λύτρας Νικόλαος, Μαγιάσης Βασίλειος, Μαθιόπουλος Παύλος, Μαλέας Κωνσταντίνος, Μηλιάδης Θ., Μηλιάδης Στυλιανός, Μπισκίνης Δημήτριος, Μποκατσιάμπης Βικέντιος, Μπραέσσας Δήμος, Οθωναίος Νικόλαος, Οικονόμου Ιωάννης, Παπαπαναγιώτου Σταύρος, Πάνα Κική, Σκουλούδη Φλωρεντίνη,Σταυράκα Ευγενία, Στεφανόπουλος Δημήτριος, Στρατηγός Γεώργιος, Φλωρά-Καραβία Θάλεια, Χαλκιοπούλου Κική, Χριστοφής Αλέξανδρος, Χορς Μαρία
Γλυπτική. Βούλγαρης Ιωάννης Εμ., Γεωργαντή Ελένη, Δούκας Λουκάς, Ζευγώλης Γρηγόριος, Μαυρούδης Επ., Σώχος Αντώνιος, Τόμπρος Μιχάηλ, Φώσκολος Κ.
Αρχιτεκτονική. Θεοδωρίδης Γ, Λέκος Ν. και Χαλεπάς Ι., Τσιπούρας Σαλωνίτης Δ.
'''Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (Γ΄ έκθεση), Ζάππειο Μέγαρο, 23 Απριλίου-30 Μαΐου 1916'''
Ζωγραφική. Επ. Θωμόπουλος (Πατρών), Γεραλής Απόστολος, Γεραλής Λουκάς, Γεωργαντή Ελένη, Διαμαντοπούλου Πηνελόπη, Ζαβιτζιάνος Μάρκος, Ζωγράφος Παντελής, Ιακωβίδης Γεώργιος, Καντζίκης Στάυρος, Κογεβίνας Λυκούργος, Κοντιάδης Επαμεινώνδας, Philip Laslo [Fülöp Elek (Philip de) László], Λασκαρίδου Σοφία, Λουκίδης Αναστάσιος, Λύτρας Νικόλαος, Λύτρας Περικλής, Μαγιάσης Βασίλειος, Μαθιόπουλος Παύλος, Μπισκίνης Δημήτριος, Μπραέσσας Δημήτριος, Οθωναίος Νικόλαος, Παπαπαναγιώτου Σταύρος, Περιβολαράκης Όθων, Στεφάνου Αγγελική, Τριανταφυλλίδης Θεοφρ., Φαραντάτου Άννα, Μαλέας Κωνσταντίνος
Γλυπτική. Γεωργαντή Ελένη, Γεωργαντής Νικ., Δέμπης Λεωνίδας, Ιακωβίδης Γεώργιος, Μαυρούδης Επ., Στεργίου Νικ., Τζωρτζάκης Εμ., Τόμπρος Μιχ., Φώσκολος Κωνστανίνος
Αρχιτεκτονική. Τσιπούρας Δημήτριος
'''Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (Δ΄ έκθεση), Ζάππειο Μέγαρο, 5 Απριλίου-Μάιος 1917'''
Ζωγραφική. Αναγνωστοπούλου Μαρία, Αλεξός Μιχαήλ, Αρτέμης Κωνσταντίνος, Ασπρογέρακα Ερατώ, Βαρβέρης Δ. ,Βικάτος Σπυρίδων, Βίλμπεργ Ιφιγένεια, Βυζάντιος Περικλής ,Γεραλής Απόστολος, Γεραλής Λουκάς, Γεωργαντή Ελένη, Γουρανόπουλος Γιώργος, Δήμα Φιφή, Ζαβιτζιάνος Μάρκος, Ζωγράφος Π., Θεοδωρόπουλος Άγγελος, Θωμόπουλος Επαμεινώνδας, Ιακωβίδης Γεώργιος, Ιωαννίδης Ευάγγελος, Καντζίκης Στ., Καλλιγάς Πέτρος, (†) Κουνελάκης Νικόλαος (1869), Κοντοπούλου Φοίβη, Κρίνος Α., Λάζαρης Θεόδωρος, Λάντσας Στέφανος, Λασκαρίδου Σοφία, Λούζη Αν., Λουκίδης Τάσος, Λύτρας Νικόλαος, Λύτρας Περικλής, Μαγιάσης Βασίλειος, Μαθιόπουλος Παύλος, Μηλιάδης Θ., Μηλιάδης Στ., Μπισκίνης Δημήτριος, Μποκατσιάμπης Βικέντιος, Μπραέσσας Δημήτριος, Νικολαΐδης Ν., Παπαγεωργίου Μιχ.. Παπαπαναγιώτου Στ., Περιβολαράκης Όθων, Πειλίδης Κ., Ρωμανίδης Κωνσταντίνος, Σαμοΐλη Ευδοκία, Σταύρακα Ευγ., Στεφανόπουλος Δ., Τριανταφυλλίδης Θ., Τσαγρή Μαρία, Φερεκίδης Ν., (†) Χατζής Βασίλειος, Χορς Μαρία, Χριστοφής Αλ.
Γλυπτική. Αλεξανδρόπουλος Γ., Βούλγαρης Ιωάννης, Λουκάς Λουκάς(†) Δρόσης Δ., Ν. Γεωργαντής, Ζευγώλης Γρ., Θωμόπουλος Θωμάς, Ιακωβίδης Γεώργιος, Καρακατσάνης Μ., Μαυρομάρας Π., Μαυρούδης Επ., Οθωναίος Ν.. Στεργίου Ν., Τόμπρος Μιχ., Τζωρτζάκης Εμμ., Φώσκολος Κωνστ.
Αρχιτεκτονική. Βενιέρης Ι., Διαμαντόπουλος Γ.
Χαρακτική. Ζάκας Αντ., Μαλλιωτάκης Γ., Σούρσος Σωκράτης
Διακοσμητική. Διαμαντόπουλος Γ.
'''Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (Ε΄ έκθεση), Ζάππειο Μέγαρο, 11 Απριλίου-Μάιος 1921'''
Ζωγραφική. Αναγνωστοπούλου Μαρία, Αξελός Μιχ., Αρτέμις Κωνστ., Αριστεύς Φρ., Ασπρογέρακας Ν., Ασπρογέρακα Ερατώ, Ανδρομανάκου, Αποστολίδης Α., Βακατάσης Σπυρ., Βυζάντιος Περικλής, Βικάτος Σπυρ., Βιτωρόπουλος Σ., Βλασσοπούλου Ευθ., Βώκος Γερ., Γεραλής Α., Γεραλής Απ., Γιαννάρας Ευάγ., Γιολδάσης Δημ., Γεωργαντή Ελένη, Δήμας Δ., Ζάννου Λ., Ζωγράφος Π., Ηλιάδου Ελένη, Ιακωβίδης Γ., Ιωάννου Ειρ., Καλλιγάς Π.Π., Καλογερόπουλος Ν., Καναρέλλη Νίτσα, Κοντιάδης Σπ., Κοντοπούλου Φοίβη, Κωνσταντινίδου Φ., Λάζαρης, Λασκαρίδου Σοφία, Λουζή Άννα, Λιάτσου Αρκεζίνη, Λύτρας Νικόλας, Λύτρας Περ., Μαγιάσης Β., Μαλέας Κων., Μποκατσάμπης Β., Μπραέσας Δ., Οικονομίδου Μην., Παπαδημητρίου Μ., Παπαδημάκη Όλγα, Παπαπαναγιώτου Στ,. Παρθένης Κ., Πελεκάσης Μ., Περβολαράκης Όθων, Ροδοκανάκης Π., Ρωμανίδης Κ., Σαμοΐλη Ευθ., Στεφάνου Αγγ., Στεφανόπουλος Δ., Στεφανοπούλου Χαρ., Ταρσούλη Αθ., Τριανταφυλλίδης Θ., Φερεκίδης Ν., Φρυδάς Ζεφ., Φωκάς Οδ., Χατζημιχάλη Αγγ., Χειμώνας Ν., Χούπερ, Χρηστόφης Αλέξ., Dubois Reymond, Φωκάς Οδυσσέας, Τζωρτζάκης
Γλυπτική. Αλεξανδρόπουλος Γ., Βούλγαρης Ι., Γεωργαντή Ελένη, Γεωργαντής Ν., Δέμπης Λ., Δημητριάδης Κωνστ., Ζευγώλης Γρ., Ιακωβίδης Γ., Μαυρούδης Ε., Μπεήλης Αντ., Νικολιδάκης Κ., Τζωρτζάκης Εμμ., Συννέφας Γ., Φώσκολος Κ.
Αρχιτεκτονική. Θεοδωρίδης Γ., Κοζαμάνης Ν.Α., Τσίλλερ Ερν., Τσιπούρας Δημ.
Πλεκτά έπιπλα. Τσίμπας Ιω.
'''Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (Στ΄ έκθεση), Ζάππειο Μέγαρο, 16 Απριλίου-6 Ιουνίου 1926'''
'''Ζωγραφική. Ελαιογραφίαι'''. Λ. Αποστολίδης, Μιχ. Αξελός, Κ. Αρτέμης, Αγ. Αστεριάδης, Μ. Αναγνωστοπούλου, Περ. Βυζάντιος, Ευθ. Βλασσόπουλου, Μαρ. Βουκίδου, W. Bennet , Απ. Γεραλής, Λ. Γεραλής, Β. Γερμενής, Δ. Γεωργαντάς, Ευάγγ. Γιανναράς, Δ. Γιολδάσης, Γ. Γκαραγκάνης, Ιωσ. Τσίλλερ-Δήμα, Ιων. Δανιήλ, Π. Διαμαντοπούλου, Π. Τσιμπούκη-Δημαρά, Δρακονταείδη, Γ. Δοβλέτης, Παν. Ζωγράφος, Ελ. Ηλιάδου, Κ. Ηλιάδης, Μαρ. Ιγγλέση, M. Illyne, E. Illyne, Γ. Κόσμος (Κοσμαδόπουλος), Λ. Κογεβίνας, Τρ. Καζάκος, Δ. Κοκότσης, Γ. Κωτσάκης, Μ. Κωλέττη, Φλ. Σκουλούδη-Καλούτση, Δ. Κρατής, Α. Καποδίστρια, Θ. Λαζαρής, Ν. Λύτρας, Περ. Λύτρας, Σ. Λασκαρίδου, Δ. Μπραέσσας, Β. Μαγιάσης, Κ. Ναταρίδου, Αικατ. Μαρινάκη, Ν. Οθωναίος, Π. Οικονομίδου, Δ. Πελεκάσσης, Οθ. Περβολαράκης, Στ. Παπαναγιώτου, Γ. Παπάζογλου, Αυγ. Πικαρέλλης, Κ. Πλακωτάρης, Β. Φον-Πέσσης, Κ. Ρωμανίδης, Χ. Αλεξανδρίδου-Στεφανόπουλου, Κ. Στεφάνου, Ευδ. Σαμοΐλη, Μ. Σκούφου, Αθ. Ταρσούλη, Ν. Φερεκύδης, Γ. Φώτας, Λ. Φωκάς, Αλ. Χρηστοφής, Αγγ. Χατζημιχάλη
Γλυπτική. Ν. Αβέρωφ, Ν. Γεωργαντής, Λ. Δούκας, Γρ. Ζευγώλης, Γ. Κακουλίδης, Αντ. Μπεγλής, Αικ. Μαρινάκη, Γ. Ρήγας, Φ. Ρωκ, Αντ. Σώχος, Γ. Συννέφας, Κ. Στεφάνου, Εμ. Τσωρτσάκης, Κ. Φώσκολος
Αρχιτεκτονική. Δ. Τσιπούρας
Βιτρίνες με σμάλτα και διακοσμητικά. Μ. Αναγνωστοπούλου, Π. Διαναντοπούλου, Ελ. Γεωργαντή
Υδατογραφίες-σχέδια. Φρ. Αριστεύς, Μιχ. Αξελός, Β. Γερμενής, Γ. Γκεναλλής, Ιων. Δανιήλ, Π. Ζωγράφος, E. Illyne, Γ. Κωτσάκης, Φλ. Σκουλούδη-Καλούτση, V. Kingspord, Δ. Καψοκέφαλος, Α. Λεβαντής, Περ. Λύτρας, Γ. Οικονομίδης, Δ. Πελεκάσσης, Οθ. Περβολαράκης, Β. Φον-Πέσσης, Λ. Πέππα, Αθ. Ταρσούλη, Αγγ. Χατζημιχάλη
'''Σύνδεσμος Ελλήνων Καλλιτεχνών (Ζ΄ έκθεση), αίθουσα Στρατηγοπούλου, 10-30 Οκτωβρίου 1929'''
Αγ. Αστεριάδης, Μιχ. Αξελός, Χαρίκλ. Αλεξανδρίδου-Στεφανοπούλου, Κων. Αρτέμης, (†) Λεων. Αποστολίδης, Μίμης Βιτσώρης, Σπύρος Βασιλείου, Ευθυμία Βλασσοπούλου, Μαρία Βουκίδου, Βασίλ. Γερμενής, Αν Γεωργιάδης, Απόστολος Γεραλής, Δημ. Δήμας, Έκτωρ Δούκας, Πην. Διαμαντοπούλου, Ελένη Ηλιάδου, Επαμ. Θωμόπουλος, Γεώργ. Ιακωβίδης, Γεώργ. Κόσμος (Κοσμαδόπουλος), Γεώργ. Κοτσάκης, Νίτσα Κοκκίνη-Μακαρόνα, Μίνα Κωλέττη, Θεόδ. Λαζαρής, Περ. Λύτρας, Σοφία Λασκαρίδου, Παναγ. Λίτσκας, Π. Μαθιόπουλος, Δημ. Μπραέσσας, Β. Μπεκιάρη, Αικατ. Μαρινάκη, Ν. Νάκης, Μιχαήλ Οικονόμου, Πηνελ. Οικονομίδου, Οθ. Περβολαράκης, Μίμης Παπαδημητρίου, Λέλλα Πέππα, Γεώργιος Vinko Fon Πέσκε, Γεωργ. Παπάζογλου, Κ. Πλακωτάρης, Κ. Ρωμανίδης, Πολ. Ρέγκος, Δημ. Στεφανόπουλος, Αγγ. Στεφάνου, Νικ. Σαντοριναίος, Φιφή Τσίλλερ-Δήμα, Θεοφ. Τριανταφυλλίδης, Αθηνά Ταρσούλη, Οδυσσεύς Φωκάς, Λ. Φωκάς, Τόνι Φοράουερ, Δ. Φωστηροπούλου, Μ. Φραντζή, Άννα Φαραντάτου, Αλ. Χρηστοφής, Αγγ. Χατζημιχάλη
Διακοσμητικά-σμάλτα. Σ. Πολυχρονιάδου, Πην. Διαμαντοπούλου
Αγαπητός Ευστ., Αξελός Μιχαήλ, Αριστεύς Φρίξος, Αρτέμης Κωνσταντίνος, Βακατάσης Σπυρίδων, Βαρβαρέσος Αχιλλέας, Βυτωρώπουλος Σπυρίδων, Βυζάντιος Περικλής, Γεραλής Απόστολος, Γεραλής Λουκάς, Γερμενής Βάσος, Γεωργιάδης Ανδρέας, Γεωργιόπουλος Ι., Δήμας Δημ., Δήμα Ιωσ. Δ., Δούκα. Μαρία Λ., Ηλιάδου Ελένη, Καζάκος Τρύφων, Καντζίκης Στ., Κοκότσης Δημήτριος, Κοσμαδόπουλος Γεώργιος ,Κρίνος Λ., Κογεβίνας Λυκούργος, Λαζαρής Θεόδωρος, Λασκαρίδου Σοφία, Λύτρα Μαρία Ν., Λύτρας Περικλής, Μανιά Ελένη, Μηλιάδης Στέλιος, Μπραέσσας Δημήτριος, Οθωναίος Νικόλαος, Πανταζόπουλος Επ., Παπάζογλου Γ., Παπαπαναγιώτου Σταύρος, Πελεκάσης Δημήτριος, Προκοπίου Γεώργιος, Σκαρλάτος Ι., Στεφάνου Αγγελική, Σχινς Ιωάννα, Τρικογλύδης Ιωάννης, Φαραντάτου Ά., Χριστοφής Αλέξανδρος
Γλυπτική. Συνέφας Γ.
Αρχιτεκτονική. Κοτζαμάνης Ν.Α., Τσιπούρας Δημ. Ε.
Αλεξανδράκης Αλέξ., Αργυρίου Κωνστ., Αριστεύς Φρίξος, Αρτέμης Κωνστ., Ασπρογέρακα Ερατώ, Βακατάσης Σπύρος, Βαρβαρέσσος Αχ., Βλασσοπούλου Ευθ., Βλαστάρη Αναστασία, Βιτωρόπουλος Σπ., Γεραλής Απ., Γεραλής Λουκάς, Γεωργιάδης Ανδρέας, Γεωργαντή Ελένη, Γεωργαντής Νικ., Γεωργιόπουλος Ιωάνν., Γιάνναρης Σπ., Γεωργοπούλου-Καντζίκη Μαρ., Δαπόντες Ιωάνν., Δήμας Δημήτριος, Δήμα-Τσίλλερ Ιωσηφίνα, Διαμαντοπούλου-Γαβαλά Πην., Ευστρατιάδης Ευστρ., Ηλιάδου Ελένη, Καναρέλη Νίτσα, Καντζίκης Σταύρ., Κασόλας Ιωάννης, Καφής Δημ., Κομνηνού-Λεούση Δέσποινα, Κοντοπούλου Φοίβη, Κράτης Δημ., Κωνσταντινίδου Φρ., Λαμπίρης Χρ., Λασκαρίδου Σοφία, Λιάτσικα Ειρήνη, Λύτρα Μαρία, Λύτρας Περικλής, Μαλάμος Κωνστ., Μπενάκης Δημ., Ντούμας Χαρ., Ξενοπούλου Ειρήνη, Ξένος Νικ., Οικονομίδης Γ., Παπαδόπουλος Λ., Παπάζογλου Γ., Πανταζόπουλος Επ., Παπαπαναγιώτου Στ., Πατσάρης Απ., Πελεκάσης Δημ., Ποταμιάνος Χαρ., Προκοπίου Άγγ., Προκοπίου Γεωργ., Πρωτόπαππα Κική, Ρωμανίδης Κώστας, Σαντοριναίος Νικ., Σάρλας Ανδρέας, Σκαρλάτος Γιάννης, Σούρσος Σωκράτης, Στελάκη Κική, Στεφάνου Αγγελική, Στριφτού Άρτεμις, Συννέφας Γεώργ., Τρικογλίδης Ιωάνν., Τσιπούρας Δημ., Φαραντάτου Άννα, Φραγκουλίδης Σόλων, Φριλίγγος Αλέξ., Χαϊκάλη-Σκαρλάτου, Χρηστοφής Αλέξ., Χρυσάφη Αλίκη
Πηγές-Βιβλιογραφία
Τώνης Σπητέρης, Τρεις αιώνες νεοελληνικής τέχνης, 1660-1967, τόμος Γ΄, Αθήνα 1979, σελ. 355
Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος, «Από τον “Σύλλογο των Ωραίων Τεχνών” στους “Νέους Έλληνες Ρεαλιστές”: Καλλιτεχνικές Ομάδες και Οργανώσεις στην Ελλάδα (1882-1974)», στο: Μ. Λαμπράκη-Πλάκα (επιμέλεια), ''Εθνική Πινακοθήκη 100 Χρόνια. Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής'', Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα 1999, σελ. 158-159
Katherina Perpinioti - Agazir, Le Groupe  “ Teknhi ”, διδακτορική διατριβή, Παρίσι 2002, σελ. 45-64
Σπύρος Μοσχονάς, Καλλιτεχνικά σωματεία και ομάδες τέχνης στο α’ μισό του εικοστού αιώνα, διδακτορική διατριβή, Αθήνα 2010, σελ. 101-187, 254-302
Παραπομπές
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Χάλφνταν Ράγκναρσον
Ο Χάλφνταν Ράγκναρσον (Halfdan Ragnarsson, ... - 877) ήταν ένας από τους οπλαρχηγούς των Βίκινγκ και ένας από τους αρχηγούς του Μεγάλου στρατού των Δανών την εποχή που ξεκίνησε την εισβολή του στα Αγγλοσαξονικά βασίλεια της Βρετανίας (865). Τα Νορβηγικά Σάγκας αναφέρουν ότι ήταν ένας από τους γιους του Ράγκναρ Λόθμπροκ, αδελφοί του ήταν ο Μπγερν ο Σιδηρόπλευρος, ο Άιβαρ ο Ασπόνδυλος, ο Σίγκουρντ ο Φιδομάτης και ο Ούμπα. Ο Χάλφνταν ήταν ο πρώτος Βίκινγκ βασιλιάς της Νορθουμβρίας και διεκδικητής του θρόνου του Δουβλίνου, έπεσε στη μάχη του Στράνγκφορντ Λουγκ (877) στην οποία προσπαθούσε να διεκδικήσει τα κληρονομικά του δικαιώματα στην Ιρλανδία. Ο Χάλφνταν ήταν ένας από τους αρχηγούς του Μεγάλου στρατού των Βίκινγκ που επιτέθηκαν στην Ανατολική Αγγλία (865). Η επίθεση σύμφωνα με τα Νορβηγικά Σάγκας πραγματοποιήθηκε από τους γιους του Ραγκνάρ οι οποίοι ήθελαν να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα τους που δολοφονήθηκε από τον Αέλα σε έναν λάκκο φιδιού αλλά οι ιστορικές πηγές δεν το έχουν επιβεβαιώσει. Οι επιδρομείς αναγνωρίστηκαν με τους Δανούς, ο Ασσέρ κληρικός και ιστορικός του 10ου αιώνα αναφέρει ότι επιτέθηκαν από τη «χώρα του Δούναβη», αν και με την πρώτη ματιά φαίνεται να προήλθαν από τη Δακία, η λέξη «Δούναβης» είναι μια Λατινική λέξη που συχνά αναφεροταν στη Δανία.
Κατάκτηση της Νορθουμβρίας
Το φθινόπωρο του 865 ο Μεγάλος στρατός των Βίκινγκ στρατοπέδευσε στην Ανατολική Αγγλία, πέρασε τον χειμώνα και εφοδιάστηκε με άλογα για τις μετέπειτα επιχειρήσεις του. Την επόμενη χρονιά βάδισε βόρεια προς τη Νορθουμβρία στην οποία ο Όσμπερτ της Νορθουμβρίας και ο Αέλα της Νορθουμβρίας βρίσκονταν σε εμφύλιο πόλεμο για το θέμα της διαδοχής στον θρόνο. Την επόμενη χρονιά (866) ο στρατός των Βίκινγκ κατέλαβε στη Νορθουμβρία την πλούσια πόλη της Γιορκ. Ο Αέλα και ο Όσμπερτ συμφιλιώθηκαν μπροστά στον κίνδυνο των Δανών και αποφάσισαν μαζί να τους αντιμετωπίσουν σε μάχη, η προσπάθεια κατέληξε σε μεγάλη αποτυχία και οι δυο βασιλείς έπεσαν στη μάχη. Μετά τον θάνατο των δυο βασιλέων η αντίσταση των Νορθουμβρίων εκμηδενίστηκε, οι ίδιοι παραδόθηκαν στους Δανούς οι οποίοι τοποθέτησαν υποτελή βασιλιά τον Εγβέρτο Α΄ της Νορθουμβρίας με σκοπό τη συλλογή φόρων από τους κατοίκους για τον στρατό τους. Την ίδια χρονιά οι επιδρομείς επιτέθηκαν νοτιότερα στη Μερκία, κυρίευσαν την πόλη του Νότιγχαμ στην οποία πέρασαν τον χειμώνα. Ο Μπούργκρεντ της Μερκίας απάντησε με συμμαχία με τον Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Δανούς και να ανακαταλάβουν την πόλη του Νότιγχαμ. Οι Αγγλοσάξονες στάθηκαν ανίκανοι να ανακαταλάβουν τη πόλη αλλά έκλεισαν ειρήνη με τους Βίκινγκ, οι Δανοί αποσύρθηκαν στη Γιορκ στην οποία έμειναν περισσότερο από έναν χρόνο συγκεντρώνοντας δυνάμεις για περισσότερες επιδρομές.