cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαμούκα του Ιμερέτι (γιος του Γεωργίου Γ΄)
Ο Mαμούκα, მამუკა, (απεβ. το 1654) ήταν μέλος τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι, ενός βασιλείου στη δυτική Γεωργία. Γιος τού βασιλιά Γεωργίου Γ΄ του Ιμερέτι, ήταν ηγετικός διοικητής σε μία σειρά πολέμων με τον Λέβαν Β΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, ο οποίος συνέλαβε τον Μαμούκα το 1647 και τον τύφλωσε. Ο Μαμούκα απεβίωσε ως κρατούμενος τού Νταντιάνι. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1630, ο Μαμούκα είχε θεωρηθεί από τον άτεκνο βασιλιά Ροστόμ του Κάρτλι ως κληρονόμος του.
Πρώιμη ζωή και οικογένεια
Ο Μαμούκα ήταν γιος του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ τού Ιμερέτι (βασ. 1605-1639) από τη σύζυγό του Τάμαρ, και νεότερος αδελφός τού διαδόχου τού Γεωργίου, Αλέξανδρου Γ΄ (βασ. 1639-1660). Και οι δύο αυτοί βασιλιάδες παρενοχλούνταν διαρκώς από τον επεκτατικό γείτονά τους, τον Λέβαν Β΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία. Ένας ικανός στρατιωτικός, που επαινείται από τους γεωργιανούς χρονικογράφους για τη γενναιότητά του, ο Mαμούκα έπαιξε εξέχοντα ρόλο στον πόλεμο με τον Νταντιάνι. Ο Λέβαν προσπάθησε να κερδίσει τον Μαμούκα παντρεύοντας τον πρίγκιπα με την κόρη του. Αλλά ο Mαμούκα παντρεύτηκε μία Ιμερετία πριγκίπισσα από την οικογένεια Τσχέιντζε. Απέκτησε έναν γιο, τον Αρτσίλ (άκμασε 1675-1683), τού οποίου ο γιος, ο Mαμούκα (π. 1685–1687), ήταν ο τελευταίος γνωστός απόγονος αυτής της οικογένειας.
Επίδοξος διάδοχος του Κάρτλι
Το 1634, ο Γεώργιος Γ΄ έπεσε στα χέρια των Μινγκρελιανών και ο Αλέξανδρος έπρεπε να πληρώσει λύτρα. Ο πρίγκιπας Mαμούκα και ο πεθερός του Μπεζάν Τσχέιντζε κατέφυγαν στον Γιουσούφ Α΄, έναν Οθωμανό πασά τού Αχαλτσίχε, και έζησαν εκεί, κατά καιρούς κάνοντας επιδρομές στο Ιμερέτι και τη Γκουρία, μέχρι που κλήθηκαν από τον Ροστόμ, τον άτεκνο βασιλιά τού Κάρτλι, να τους υιοθετήσει ως γιους και κληρονόμους. Ωστόσο, μία ομάδα ευγενών του Κάρτλι, που είχε πείσει τον Ροστόμ να υιοθετήσει τον Μαμούκα λόγω της γενναιότητάς του, της βασιλικής καταγωγής του και της δυναστικής του συγγένειας, συνωμότησαν με τον Τσκέιντζε για να δολοφονήσουν τον Ροστόμ και να κάνουν τον Μαμούκα βασιλιά τού Κάρτλι. Η συνωμοσία κατέρρευσε, όταν ένας δολοφόνος μπέρδεψε έναν υπηρέτη τού βασιλικού λουτρού με τον βασιλιά και έπρεπε να διαφύγει, αφήνοντας τον υπηρέτη τραυματισμένο. Ο Ροστόμ απέφυγε να δημοσιοποιήσει το περιστατικό και, μέσω ιδιωτικής επιστολής, ανάγκασε υπομονετικά τον Mαμούκα να επιστρέψει στην εξορία του στην Aχαλτσίχε. Ο Τσχέιντζε και οι ακόλουθοί του παρέμειναν στο Kάρτλι, για να συνεχίσουν τον αγώνα τους με τον Ροστόμ.
Τελευταία χρόνια και το τέλος
Μέχρι το 1647, ο Μαμούκα βρισκόταν ξανά στο Ιμερέτι, οδηγώντας την αντίσταση στην ανανεωμένη επίθεση τού Λέβαν Β΄ Νταντιάνι. Ιππεύοντας το αγαπημένο του άλογο, σκόρπισε τον τρόμο στους Μινγκρελιανούς. Σε μία από τις επιθέσεις τού Νταντιάνι στο Ιμερέτι, ο Αλέξανδρος Γ΄, ο βασιλεύων αδελφός τού Mαμούκα, έκρυψε το άλογο τού πρίγκιπα για να τον αποτρέψει από το να πάει στη μάχη, είτε από φόβο μήπως χάσει τον αδελφό του είτε, όπως φημολογείται, από φθόνο για τη στρατιωτική του ικανότητα. Ο Μαμούκα, που ακόμη επιθυμούσε να επιτεθεί τους Μινγκρελιανούςς, τους έτρεψε σε φυγή. Το άλογό του σκόνταψε, όταν ο Μαμούκα έπληξε με δόρυ έναν εχθρικό ιππέα που διέφευγε, και ο πρίγκιπας έπεσε στο έδαφος, όπου αιχμαλωτίστηκε και τον έφεραν με αλυσίδες στον Νταντιάνι. Ο Τεϊμουράζ Α΄, ο εξόριστος βασιλιάς των Καχετίων, ο οποίος είχε συγγένεια τόσο με τον βασιλιά τού Ιμερέτι, όσο και με τον πρίγκιπα Νταντιάνι, προσπάθησε να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση τού Μαμούκα, αλλά ο Λέβαν αρνήθηκε. Κατά τη διάρκεια ενός ακόμη ξεσπάσματος εχθροπραξιών με το Ιμερέτι, ο Νταντιάνι τύφλωσε τον Μαμούκα στη φυλακή. Ο Αλέξανδρος Γ΄ παραπονέθηκε στον Ροστόμ και ο τελευταίος, με τη συγκατάθεση της συζύγου του Μαριάμ, αδερφής του Λέβαν Νταντιάνι, καταράστηκε τον πρίγκιπα της Μινγκρελίας. Ο Μαμούκα έμεινε αιχμάλωτος και το 1654 απεβίωσε, θρηνούμενος στο Ιμερέτι και στο Κάρτλι.
Κύπελλο Τεξάκο
Το Κύπελλο Τεξάκο (αγγλ.:Texaco Cup) ήταν μια διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξαγόταν στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Συμμετείχαν ομάδες από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία που δεν είχαν εξασφαλίσει τη συμμετοχή τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Ιστορία
Το Κύπελλο Τεξάκο ξεκίνησε την περίοδο 1970-71 και διεξήχθη μόνο πέντε σεζόν. Την ονομασία του οφείλει στην αμερικανική εταιρεία πετρελαίου Texaco, που ήταν χορηγός της διοργάνωσης.
Τις δυο τελευταίες περιόδους (1973-74, 1974-75) οι ομάδες από την Ιρλανδία και τη Βόρεια Ιρλανδία αποχώρησαν και συμμετείχαν σε ένα ξεχωριστό κύπελλο, αποκλειστικά ιρλανδικό. Έτσι το αρχικό κύπελλο μετατράπηκε σε καθαρά αγγλοσκοτσέζικη διοργάνωση.
Το 1975 η Texaco έπαψε να υποστηρίζει οικονομικά το τουρνουά κι έτσι το Κύπελλο Τεξάκο καταργήθηκε. Στη θέση του καθιερώθηκε το Αγγλοσκοτσέζικο Κύπελλο.
Νικητές
Και στις πέντε διοργανώσεις νικήτριες αναδείχθηκαν αγγλικές ομάδες. Μάλιστα, εκτός από τις δύο πρώτες σεζόν που φιναλίστ ήταν ομάδες της Σκοτίας, στις άλλες τρεις οι τελικοί ήταν αποκλειστικά αγγλική υπόθεση.
Τα δυο ξεχωριστά ιρλανδικά Κύπελλα Τεξάκο κατέκτησαν μία ομάδα από την Ιρλανδία και μια από τη Βόρεια Ιρλανδία.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγγλία
Κλαυδιανός
Ο Κλαυδιανός ήταν επικός ποιητής από την Αλεξάνδρεια, σύγχρονος του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β'. Έγραψε ποιήματα που εξυμνούσαν διάφορες πόλεις της αυτοκρατορίας. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται επτά επιγράμματά του. Δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον Λατίνο ποιητή Κλαύδιο Κλαυδιανό, επίσης από την Αλεξάνδρεια, που δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη επί Ονωρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Συλλογή του Παλλαδά
Μιχαήλ Φεοντόροβιτς της Ρωσίας
Ο Μιχαήλ Φεοντόροβιτς (ρωσικά Михаил Федорович, 4 Μαΐου 1924 – 22 Σεπτεμβρίου 2008) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου των Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Citroën Xantia
Το Citroën Xantia ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη στη Γαλλία από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Φεβρουάριο του 1993 έως τον Οκτώβριο του 2001, αν και η έκδοση Break (station wagon) διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Οκτώβριο του 2002 σε μικρό αριθμό αντιτύπων. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.216.734 αντίτυπα σειράς Xantia κατά τη διάρκεια των σχεδόν 10 ετών παραγωγής του μοντέλου. Αντικατέστησε το Citroën BX και αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2001 από την πρώτη γενιά του Citroën C5.
Μιχαήλ Φεοντόροβιτς της Ρωσίας
Βιογραφία
Απεβίωσε το 2008 στο Παρίσι σε ηλικία 84 ετών την ίδια ημέρα με τον εξάδελφό του Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς.
Citroën Xantia
Από τον Οκτώβριο του 2000 έως τον Σεπτέμβριο του 2010, το Xantia παρήχθη και στο Ιράν, από την κοινοπραξία SAIPA Corporation (SAIPA: Société Anonyme Iranienne de Production Automobile), από μισο-έτοιμα αμαξώματα γαλλικής εισαγωγής, με λιγότερο πλήρη εξοπλισμό από τα μοντέλα γαλλικής παραγωγής, αν και ο ακριβής αριθμός των ιρανικών αντιτύπων δεν είναι επίσημα γνωστός. Όλα τα αντίτυπα στο Ιράν κατασκευάστηκαν ως 5-πορτα hatchback και αποκλειστικά με το 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Μιχαήλ Φεοντόροβιτς της Ρωσίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1958 τη Χέλγκα Στάουφενμπερκ και είχε τέκνο:
Το 1992 διαζεύχθηκε και το 1994 έκανε δεύτερο γάμο με την Μαρία δε λας Μερθέδες Ουστρέλλ-Καμπάνι.
Citroën Xantia
Το όνομα «Xantia» προήλθε από την ελληνική λέξη «ξανθός» και προφέρεται «Ξαντιά» στα γαλλικά (καθώς όλες οι λέξεις στα γαλλικά είναι οξύτονες, δηλαδή τονίζονται πάντα στη λήγουσα συλλαβή), αν και στην Ελλάδα και αρκετές ακόμα χώρες διαφημίστηκε επίσημα ως «Ξάντια», με αποτέλεσμα να επικρατήσει ευρύτερα αυτός ο τονισμός. Ειδικότερα όμως στις αγγλοφωνες χώρες επικράτησε η προφορά «Ζάντια».
Εξέλιξη και παρουσίαση
Η εξέλιξη του μοντέλου ξεκίνησε το 1987, υπό τον επίσημο κωδικό «πρότζεκτ Χ1». Ειδικά μετά εισαγωγή στην αγορά του ακόμα μεγαλύτερου Citroën XM τον Μάιο του 1989, το πρόγραμμα διαμόρφωσης της αισθητικής του Χ1 επικεντρώθηκε στη δημιουργία ενός μοντέλου που θα είχε μια παρόμοια φιλοσοφία, με σκοπό να είναι πιο κοντά στο XM και να γίνει έτσι πιο ελκυστικό στους υποψήφιους αγοραστές που δεν θα μπορούσαν να προσεγγίσουν την υψηλή εμπορική τιμή του XM. Στα πλαίσια αυτής της απόφασης, επελέγησαν τότε οι σχεδιαστικές προτάσεις του οίκου Μπερτόνε, που είχε σχεδιάσει και το XM. Ωστόσο, καθοριστικό ρόλο στην τελική αισθητική του Χ1 έπαιξε και η σχετικά παρόμοια σχεδιαστική πρόταση που υπέβαλε επίσης μέσα στο 1989 ο Daniel Abramson του Style Centre Citroën, ο οποίος είχε σχεδιάσει λίγο προηγουμένως και τα φουτουριστικά πρωτότυπα Citroën Activa και Activa 2, τα οποία παρουσιάστηκαν το 1988 και το 1990 αντίστοιχα. thumb|left|Το λογότυπο του Citroën Xantia.
Σε ολόκληρο το χρονικό διάστημα της εξέλιξης, δεν είχε αποφασιστεί το εμπορικό όνομα του νέου μοντέλου, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν δύο διαφορετικές θεωρίες. Πολλοί θεώρησαν ότι το Χ1 θα ήταν και η τελική επίσημη ονομασία ή πιθανώς με έναν διαφορετικό λήγοντα αριθμό, εγκαινιάζοντας έτσι μια νέα σειρά ονομάτων στην εταιρεία, με το Χ ως το αρχικό γράμμα. Άλλοι πάντως υποστήριξαν ότι η Citroën θα διατηρούσε το τότε σύστημα ονοματολογίας των μοντέλων της (γράμμα της αλφαβήτου + X) και εκτίμησαν ότι πιθανώς θα το ονόμαζε DX.
Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του αυτοκινήτου στον Τύπο, έγινε τον Δεκέμβριο του 1992, ενώ τότε ακριβώς έλαβε και το επίσημο όνομα: Xantia, μια ονομασία ελληνικής προέλευσης, όπως προαναφέρθηκε στην εισαγωγή. Ως αποτέλεσμα, έμελλε να είναι και το πρώτο Citroën της δεκαετίας του 1990 με λεκτικό όνομα, αντικαθιστώντας οριστικά το προηγούμενο σύστημα, που είχε ξεκινήσει το 1974 με την παρουσίαση και την εισαγωγή στην αγορά του Citroën CX. Παράλληλα όμως, το Xantia διατήρησε το γράμμα X μέσα στην ονομασία του και μάλιστα με ιδιαίτερη έμφαση στο αρχικό X στο λογότυπο που αναγραφόταν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου.
Βασικά στοιχεία
Αν και τα πρώτα πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής είχαν αρχίσει να κατασκευάζονται ήδη από τον Νοέμβριο του 1992, η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1993. Τελικώς, το Xantia κυκλοφόρησε στην αγορά στις 1 Μαρτίου 1993, ως ο αντικαταστάτης του Citroën BX, και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του. Αν και δεν ήταν τόσο έντονα φουτουριστικό όσο έδειχνε το ΒΧ εν έτει 1982 που είχε εισαχθεί επίσημα, ενώ και ο πίνακας οργάνων του Xantia ήταν μάλλον συντηρητικός, με αναλογικά κυκλικά όργανα (αντίθετα με τα δύο «κίτρινα μάτια» αντί για ταχύμετρο και στροφόμετρο των αρχικών ΒΧ), ωστόσο είχε μια ελκυστική εμφάνιση, η οποία παρέπεμπε άμεσα στο μεγαλύτερο Citroën XM. Επίσης, είχε πολύ καλύτερη ποιότητα κατασκευής στο σαλόνι από τα παλαιότερα μοντέλα της εταιρείας. Μάλιστα όπως είχε συμβεί και στο ΧΜ ήδη από την εισαγωγή του, το 1989, το ταμπλό του Citroën Xantia ήταν πλέον μονοκόμματο, ώστε να μην παρατηρούνται τριγμοί. thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën Xantia Break (station wagon) 1.8 Σειράς 2 του 2001 στο Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Το αμάξωμά του, όπως και του ΧΜ, ήταν επίσης σχεδιασμένο από τον Μπερτόνε, με μεγάλη έμφαση (όπως είχε συμβεί λίγο προηγουμένως και στο XM) να έχει δοθεί και στην αεροδυναμική, έχοντας έτσι πολύ καλό αεροδυναμικό συντελεστή Cd στο 0,30 και γενικότερα το όλο αυτοκίνητο είχε μελετηθεί προσεκτικά στις λεπτομέρειές του. Μοναδική εξαίρεση ήταν το κάπως επίπεδο για τα στάνταρ της δεκαετίας του 1990 σχήμα των εξωτερικών καθρεφτών του Xantia (αν και με καμπυλωτές άκρες), που είχε ως αποτέλεσμα θορυβώδεις στροβιλισμούς αέρα στις πολύ υψηλές ταχύτητες στον αυτοκινητόδρομο. Η ηχομόνωση του αυτοκινήτου, πάντως, ήταν εξαιρετικά προσεγμένη.
Τα πρώτα 2,5 έτη, το μοντέλο προσφερόταν μόνο ως 5-πορτο hatchback, εκδοχή γνωστή ως Berline (όπως ονομαζόταν η στάνταρ εκδοχής αμαξώματος σε όλα τα μοντέλα της εταιρείας για πολλές δεκαετίες), αν και ειδικά το Xantia, και σε αντίθεση με το 2 όγκων XM, ήταν για την ακρίβεια notchback, δηλαδή 2,5 όγκων. Από τον Σεπτέμβριο του 1995, το Xantia κυκλοφόρησε στην αγορά, επίσης, και ως 5-πορτο Break, δηλαδή station wagon. Η έκδοση Break είχε διαμορφωθεί από τον βελτιωτικό οίκο Heuliez και είχε χώρο αποσκευών όγκου 512 λίτρων, έναντι 480 λίτρων της notchback εκδοχής αμαξώματος.
Hydractive 2 και SC-MAC
thumb|left|Η κεντρική αντλία και μία από τις σφαίρες της υδροπνευματικής ανάρτησης του Citroën Xantia.
Από τις 14 Δεκεμβρίου 1993, τοποθετήθηκε ως στάνταρ το σύστημα SC-MAC (Système Citroën de Maintien d'Assiette Constante / Σύστημα της Citroën για Μόνιμη Διατήρηση Ύψους) που είναι ένας μηχανισμός για την εξάλειψη του φαινομένου των καθιζήσεων* των αυτοκινήτων με υδροπνευματική ανάρτηση.
(*): Συγκεκριμένα, όταν η υψηλότερη θέση της ανάρτησης ήταν επιλεγμένη, το αυτοκίνητο επανερχόταν στην κατώτερη όταν ήταν σταματημένο (όπως σε φανάρια), μέχρι την επανεκκίνηση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι άλλοι οδηγοί να ειδοποιούν τους οδηγούς των Citroën ότι το αυτοκίνητο είχε πρόβλημα με τα ελαστικά, καθώς αυτό πίστευαν πως ευθυνόταν για το χαμήλωμα του αμαξώματος.
Xantia Activa
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën Xantia Activa 3.0 λίτρων V6 παραγωγής 1996 (λίγο πριν την άφιξη στην αγορά της έκδοσης 3.0 λίτρων στις αρχές του 1997) στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε φωτογραφία του 2019.]]
Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 1994 παρουσιάστηκε μια έκδοση με ακόμα πιο εξελιγμένη υδροπνευματική ανάρτηση, η Xantia Activa, που ήταν εξοπλισμένη με νέα anti-roll SC-CAR, ανεβάζοντας έτσι σε 10 τον αριθμό των σφαιρών της ανάρτησης, ώστε να «παίρνει την κάθε στροφή απόλυτα επίπεδη». Μάλιστα έφερε και ειδικά ελαστικά από την Michelin, που είχαν σχεδιαστεί για ακόμα καλύτερη οδική συμπεριφορά.
Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1994, ως προαιρετική επιλογή σε συνδυασμό με τον κινητήρα 2.0 λίτρων 16-βάλβιδο, και απεδείχθη εμπειρικά ότι όντως εκμηδένιζε τις κλίσεις του αμαξώματος στις στροφές. Από τον Ιανουάριο του 1997, όταν εισήχθη ο κορυφαίος κινητήρας 3.0 λίτρων V6 και αποκλειστικά 24-βάλβιδος, μπορούσε να παραγγελθεί και σε συνδυασμό με αυτόν. Σημειωτέον ότι η έκδοση αυτή πήρε το όνομά της από τα πρωτότυπα μοντέλα Citroën Activa και Activa 2 του 1988 και του 1990 αντίστοιχα. Η ανάρτηση της Xantia Activa είχε τις εξής προδιαγραφές:
thumb|right|Το λογότυπο του Citroën Xantia Activa.
Η έκδοση Activa υπήρξε και παραμένει ακόμα και σήμερα ιδιαίτερα δημοφιλής στους φανατικούς οπαδούς της Citroën, σε βαθμό που εξελίχθηκε σε ένα κυριολεκτικά «όνειρο ζωής» για αρκετούς από αυτούς, ενώ αναμένεται να γίνει άκρως συλλεκτική στο μέλλον. Κατασκευάστηκε έως το φθινόπωρο του 2001 σε λίγο περισσότερα από 18.000 αντίτυπα.
Γενικότερα, όλες οι εκδόσεις της υδροπνευματικής ανάρτησης απεδείχθησαν ανθεκτικές σε βάθος χρόνου, καθώς για πάνω από 200.000 χιλιόμετρα δεν χρειαζόταν αλλαγή αμορτισέρ, αλλά ήταν αναγκαίος ο τακτικός έλεγχος των σφαιρών, καθώς δεν είχε ακόμα εξαλειφθεί εντελώς από την εταιρεία το πρόβλημα της διαρροής υγρού. Αυτό το ζήτημα τελικώς επιλύθηκε οριστικά την άνοιξη του 2001 με την εισαγωγή στην αγορά του Citroën C5 πρώτης γενιάς, καθώς στην υδροπνευματική του ανάρτηση, σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας τον Οκτώβριο του 2000, όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το μοντέλο, δεν χρειαζόταν κανενός είδους συντήρηση για 200.000 χιλιόμετρα.
Εξοπλισμός
Το επίπεδο εξοπλισμού του Xantia ήταν υψηλό για μεσαίο μοντέλο με τα δεδομένα της δεκαετίας του 1990. Ήδη από την εισαγωγή το 1993, η βασική έκδοση X (συνδυαζόταν με τους κινητήρες 1.6 και 1.8 λίτρων) διέθετε στάνταρ:
Η ενδιάμεση έκδοση SX (συνδυαζόταν με τους κινητήρες 1.6 και 1.8 λίτρων) διέθετε επιπλέον στάνταρ:
Η κορυφαία έκδοση VSX (συνδυαζόταν με τους κινητήρες 2.0 λίτρων, 8-βάλβιδο και 16-βάλβιδο) διέθετε επιπλέον στάνταρ:
Η VSX επίσης, προσέφερε ως έξτρα την ακόμα πιο εξελιγμένη υδροπνευματική ανάρτηση Hydractive II, έχοντας έτσι τη δυνατότητα και αυτόματης ρύθμισης της σκληρότητας, ανάλογα με τον τρόπο οδήγησης. Επίσης, προσέφερε και δερμάτινο σαλόνι, με το οποίο και κυκλοφόρησαν πολλά αντίτυπα, όπως συνέβη μετά και με τις εκδόσεις Activa και Exclusive. Σύντομα, επίσης, όλες οι εκδόσεις απέκτησαν πλήρες σετ αερόσακων (δείτε την επόμενη ενότητα). thumb|left|Δεξιοτίμονο Citroën Xantia 3.0 V6 Exclusive Auto του 1999 (Σειράς 2) στο [[Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Τον Ιανουάριο του 1997, ταυτόχρονα με την εισαγωγή του κορυφαίου κινητήρα 3.0 λίτρων V6, εισήχθη η ακόμα πληρέστερη έκδοση Exclusive και έγινε η κορυφαία έκδοση. Από τότε, το όνομα Exclusive καθιερώθηκε ως η ονομασία της κορυφαίας έκδοσης των περισσότερων μοντέλων της Citroën, με εξαίρεση τα πολύ μικρά αυτοκίνητα πόλης, τα οποία συνήθως λαμβάνουν διαφορετικές ονομασίες στις κορυφαίες εκδόσεις τους.
Ο κινητήρας 3.0 λίτρων V6 του Citroën Xantia ήταν 24-βάλβιδος βενζίνης, κυβισμού 2.946 cm³ (η επίσημη στρογγυλοποίηση πάντως, ήταν κάπως ανακριβής) και ισχύος 190 hp στις 5.500 στροφές το λεπτό, ενώ συνδυαζόταν αποκλειστικά με τις εκδόσεις Activa και Exclusive.
Η στάνταρ μετάδοση σε όλες τις εκδόσεις, ήταν ένα 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ από τον Απρίλιο του 1993 οι εκδόσεις 2.0 SX και 2.0 VSX προσέφεραν έξτρα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, το οποίο με την εισαγωγή των εκδόσεων 3.0 λίτρων V6 επεκτάθηκε και σε αυτές.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Citroën Xantia 2.0i VSX Break Σειράς 1, μοντέλο του 1996 - 1997, σε χειμερινή εκδρομή. thumb|right|Citroën Xantia Break Σειράς 2.
Για τη σχεδίαση του αμαξώματος του Xantia, είχε γίνει εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών (Computer Aided Design), με στόχο την επίτευξη μεγαλύτερης στρεπτικής ακαμψίας και την αύξηση της παθητικής ασφάλειας. Το μοντέλο έφερε:
Στα τεστ πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 1997, ωστόσο, το Xantia έλαβε μόλις 2 από τα 5 αστέρια και μάλιστα το ένα από τα δύο «σημαδεύτηκε», διότι διαπιστώθηκε κίνδυνος σοβαρού τραυματισμού του οδηγού. Εδώ όμως πρέπει να τονιστεί ότι η εξέλιξη του Xantia έλαβε χώρα μεταξύ του 1987 και του 1992, πολλά χρόνια πριν την εισαγωγή των δοκιμών πρόσκρουσης του Euro NCAP, που έγινε το 1997. Ως εκ τούτου, η δομική κατασκευή του δεν ήταν σχεδιασμένη για αυτές τις συνθήκες δοκιμών. thumb|left|Citroën Xantia 2.0 HDi με την έξτρα πίσω αεροτομή. Επίσης, το μοντέλο της δοκιμής ήταν της σεζόν (model year) του 1997, μόλις λίγο πριν καθιερωθούν οι πλευρικοί αερόσακοι και γίνουν κάποιες επιπλέον ενισχύσεις στο αμάξωμα, ενώ έφερε μόνο τον αερόσακο οδηγού, λόγω του ότι αυτός του συνοδηγού ήταν ακόμα έξτρα. Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας ήταν ότι το συγκεκριμένο όχημα της δοκιμής ήταν δεξιοτίμονο, καθώς την τότε εποχή οι αυτοκινητοβιομηχανίες στα αριστεροτίμονα κράτη σχεδόν πάντα μελετούσαν και σχεδίαζαν τη δομή ασφαλείας στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος μόνο για τις «στάνταρ» αριστεροτίμονες εκδοχές, ενώ οι δεξιοτίμονες είχαν παραμεληθεί. Σημειωτέον ότι πολλές εταιρείες δεν είχαν εξασφαλίσει εξίσου υψηλά επίπεδα ασφαλείας και για για τις δύο εκδοχές ακόμα και έως τη δεκαετία του 2000. Για τους ίδιους λόγους μάλιστα, αντίστοιχα πολύ χαμηλά σκορ είχαν τότε αποσπάσει και άλλα μεσαία μοντέλα της ίδιας γενιάς με την Xantia, ακόμα και μοντέλα από premium αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η BMW Σειρά 3 E36 και το Mercedes C-Class W202.
Ο διάδοχος του Xantia πάντως, το Citroën C5 πρώτης γενιάς, απέσπασε εν έτει 2001 όταν εισήχθη, 4 από τα 5 αστέρια (χάνοντας οριακά το πέμπτο) και από την πρώτη ανανέωση, το 2004, και όλα τα μεταγενέστερα C5, τα 5 στα 5 αστέρια και μάλιστα με υψηλά συνολικά ποσοστά.
Σειρά 2
Τον Δεκέμβριο του 1997, το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά ανανέωση στην εξωτερική εμφάνιση, με επανασχεδιασμό στους προφυλακτήρες, στη γρίλια μεταξύ των μπροστινών προβολέων και στην πίσω αεροτομή, όπως και στο σαλόνι, με σημαντικές κοσμητικές και βελτιωτικές αλλαγές. Ταυτόχρονα, ο αερόσακος συνοδηγού έγινε στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις και εμφανίστηκαν και πλευρικοί αερόσακοι στα μπροστινά καθίσματα, ενώ τότε ακριβώς η Citroën προέβη και σε επιπλέον ενισχύσεις στο αμάξωμα, με επανασχεδιασμό της δομής στο μπροστινό μέρος του σασί και βελτιώσεις στην ασφάλεια στις πόρτες, ως άμεση απάντηση στα επικριτικά σχόλια που πυροδότησαν οι δοκιμές πρόσκρουσης που είχαν μόλις προηγηθεί. Όλα τα μετέπειτα μοντέλα έγιναν γνωστά ως η Σειρά 2, ενώ τα παλαιότερα αναφέρονται από τότε ως η Σειρά 1.
Κινητήρες
thumb|right|Ο βενζινοκινητήρας 2.0 16V ισχύος 130 hp (1995 - 2001) ενός Citroën Xantia Break με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. thumb|right|Citroën Xantia της ισπανικής Αστυνομίας.
Όλοι οι κινητήρες απεδείχθησαν αξιόπιστοι, όπως και συνολικά ολόκληρο το αυτοκίνητο. Μάλιστα τον Φεβρουάριο του 1998 μια ανεξάρτητη υπηρεσία στη Γαλλία κατέταξε το Xantia στην κορυφή του καταλόγου της με τα πλέον αξιόπιστα αυτοκίνητα της τότε εποχής.
Το Xantia στην Ελλάδα
thumb|right|Citroën Xantia Σειράς 1 στη [[Λεωφόρος Νίκης (Θεσσαλονίκη)|Λεωφόρο Νίκης, Θεσσαλονίκη, σε φωτογραφία μεταξύ του 1998 και του 2006.]] thumb|right|Αγωνιστικό Citroën Xantia του 1993 εν δράσει το 1993.
Το Citroën Xantia γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ελλάδα, όπου και αγαπήθηκε έντονα (όπως είχε αγαπηθεί και ο προκάτοχός του, το Citroën BX), σε βαθμό που το αγόρασαν ακόμα και πολλοί υποψήφιοι αγοραστές που δεν είχαν ποτέ προηγουμένως σκεφτεί να αγοράσουν Citroën, φαινόμενο που συνέβη τότε και γενικότερα σε όλη την Ευρώπη. Την μεγαλύτερη απήχηση στη χώρα μας, αρχικά, τη γνώρισε στις εκδόσεις 1.6 (κατά τη διάρκεια της Σειράς 2 σταδιακά καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από έναν κινητήρα 1.8 λίτρων με ισχύ 89 hp) και 1.8 λίτρων βενζίνης, ενώ τα πρώτα χρόνια κάπως πιο μέτρια στις εκδόσεις 2.0 λίτρων. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 πάντως, όταν έγιναν δύο διαδοχικές μειώσεις στην φορολογία εισαγωγής επί της εργοστασιακής αξίας, κυκλοφόρησαν και αρκετά δίλιτρα βενζίνης. Αντιθέτως, οι εκδόσεις ντίζελ και η 3.0 λίτρων V6 βενζίνης δεν εισήχθησαν ποτέ επισήμως στη χώρα, παρά μόνο κατόπιν παραγγελίας, καθώς και από μεταγενέστερες εξαιρετικά σπάνιες παράλληλες εισαγωγές.
Γενικότερα πάντως, η έκδοση 3.0 λίτρων V6 σε ολόκληρη την Ευρώπη κυκλοφόρησε σε ελάχιστα αντίτυπα, καθώς όσοι υποψήφιοι αγοραστές της Citroën μπορούσαν να διαθέσουν τα χρήματα για τόσο μεγάλο κυβισμό, σχεδόν πάντα αγόραζαν την 3-λιτρη V6 έκδοση του μεγαλύτερου σε διαστάσεις Citroën XM.
Όλες οι εισαγόμενες εκδόσεις του Xantia αποδείχθηκαν ιδιαίτερα αξιόπιστες, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι ακόμα και σήμερα αρκετά αντίτυπα εξακολουθούν να κυκλοφορούν στους δρόμους, ενώ υπήρξε στο παρελθόν ιδιαίτερα δημοφιλές και στην Ελληνική Αστυνομία, ιδιαίτερα στην Τροχαία Εθνικών Οδών και στην Άμεση Δράση, όπως και στις Αστυνομίες αρκετών επιπλέον κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Λιβάδι Σερίφου
Το Λιβάδι είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και το μοναδικό λιμάνι της Σερίφου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 605 κατοίκους. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική άκρη του νησιού, σε ένα κόλπο ο οποίος είναι δημοφιλές αραξοβόλι, προστατευμένο από τα μελτέμια. Απέχει από τη Χώρα περίπου 5 χιλιόμετρα.
Η αρχιτεκτονική του είναι κυκλαδίτικη, με λευκά κυβόσχημα σπίτια. Το Λιβάδι είναι το τουριστικό κέντρο του νησιού και διαθέτει πολλά μαγαζιά, μπαρ, κλαμπ, ταβέρνες, εστιατόρια, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στην περιοχή υπάρχει τράπεζα, Ο.Τ.Ε., ταχυδρομείο, Λιμενικός Σταθμός, πρακτορείο εφημερίδων και πρατήριο καυσίμων.
Το Λιβάδι διαθέτει τη μόνη οργανωμένη παραλία του νησιού, τον Αυλόμωνα. Προς τα νότια βρίσκονται τα Λιβαδάκια, συνέχεια του οικισμού, στα οποία βρίσκεται το μοναδικό κάμπινγκ της Σερίφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σερίφου
Αποστολία Νούσια
Η Αποστολία Νούσια (γενν. 13 Μαρτίου 1991, Λάρισα) είναι Ελληνίδα αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως ακραία.
NGC 6541
Το NGC 6541 ή Caldwell 78 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Νότιος Στέφανος. Εκτιμάται πως έχει ηλικία περίπου δεκατεσσάρων δισεκατομμυρίων ετών. Έχει φαινόμενο μέγεθος +6,3 και απέχει 23.000 έτη φωτός.
Το ανακάλυψε ο Nicolò Cacciatore στο Αστεροσκοπείο του Παλέρμο στις 19 Μαρτίου 1826. Ο James Dunlop επίσης ανακάλυψε ανεξάρτητα το ίδιο ουράνιο αντικείμενο στις 3 Ιουλίου 1826.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6541 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Νότιος Στέφανος (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Ο Ιππότης, Θάνατος και Διάβολος
Το Ιππότης, Θάνατος και Διάβολος είναι ένα από τα τρία αξιολογότερα χαρακτικά του Άλμπρεχτ Ντύρερ.
Περιγραφή
Κεντρική μορφή στο τοπίο είναι ένας ιππότης με πλήρη πανοπλία καβάλα σε άλογο. Η κεφαλή του αλόγου είναι άψογα επεξεργασμένη και με μεγάλη λεπτομέρεια των ανατομικών χαρακτηριστικών. Πιστός συνοδός του ιππότη είναι ένας σκύλος, όπως συνηθίζεται στα έργα του Ντύρερ, ενώ στο κάτω δεξιό άρθρο του πίνακα μια σαύρα τρέπεται σε φυγή. Ο Θάνατος εικονίζεται γενειοφόρος, λιπόσαρκος αναβάτης ενός γέρικου αλόγου. Κρατάει στο χέρι μια κλεψύδρα. Ο τερατόμορφος Διάβολος έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα διαφόρων ζώων. Η εικόνα φέρει μια ταμπέλα με το μονόγραμμα του καλλιτέχνη και το έτος κατασκευής. Η ταμπέλα είναι τοποθετημένη στις ρίζες ενός κομμένου δέντρου, με μια νεκροκεφαλή επάνω της. Το άλογο του ιππότη φαίνεται ότι βαδίζει σε ένα δρομάκι μέσα σε ξέφωτο, ενώ στο βάθος διακρίνουμε μια πόλη στην κορυφή ενός λόφου.
Επιρροή στην τέχνη
Στο έργο αυτό αναφέρεται το ποίημα "Ο ιππότης κι ο θάνατος" του Νίκου Γκάτσου που μελοποιήθηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι και περιελήφθη στον κύκλο τραγουδιών "Τα παράλογα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτικά
Χίλαρι Νταφ
Η Χίλαρι Έρχαρντ Νταφ (Hilary Erhard Duff, 28 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Το 2001 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του Disney Chanel, Lizzie McGuire. Έχει επίσης κυκλοφορίσει 5 στούντιο άλμπουμς, ένα compilation άλμπουμ και τρία βιβλία στη σειρά Elixir.
Προσωπική ζωή
Ξεκίνησε τη σχέση της με τον παίκτη του χόκεϊ Μάικ Κομρί το καλοκαίρι του 2007. Νταφ και Κομρί ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους τον Φεβρουάριο του 2010 και παντρεύτηκαν στις 14 Αυγούστου 2010 στη Σάντα Μπάρμπαρα. Στις 20 Μαρτίου 2012, γεννήθηκε ο γιός τους, Λούκα Κρουζ Κομρί. Στις 10 Ιανουαρίου 2014, το ζευγάρι ανακοίνωσε τον χωρισμό του και δύο χρόνια μετά, τον Φεβρουάριο του 2016 εκδόθηκε το διαζύγιο τους.
Τον Ιανουάριο του 2017, η Νταφ έγινε ζευγάρι με τον τραγουδιστή Μάθιου Κόμα. Στις 25 Οκτωβρίου 2018, γεννήθηκε η κόρη τους, Μπανκς Βάιολετ Μπερ ενώ στις 21 Δεκεμβρίου 2019, έγινε ο γάμος τους. Στις 24 Οκτωβρίου 2020, η Νταφ ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος στο τρίτο της παιδί.
Βιβλία
The Elixir Trilogy:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαρίνος Κυριάκου
Ο Μαρίνος Κυριάκου είναι Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας και πολιτικός. Από το 2017 είναι Δήμαρχος Αγίου Αθανασίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρίνος Κυριάκου γεννήθηκε στη Μύρτου στις 17 Αυγούστου 1963. Απέκτησε δίπλωμα μάρκετινγκ και διοίκησης επιχειρήσεων. Είναι επιχειρηματίας.
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2011 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αγίου Αθανασίου με το ΑΚΕΛ. Στις Δημοτικές εκλογές του 2016 εξελέγη Δήμαρχος Αγίου Αθανασίου, έχοντας τη στήριξη του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίου Αθανασίου Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
Δημήτριος Φωκάς
Ο Δημήτριος Φωκάς (1886 - 1966) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του ιατρού Γεράσιμου Φωκά. Νεότερος αδερφός του ήταν ο Αντώνης Φωκάς, ενδυματολόγος του Εθνικού Θεάτρου. Εισήλθε στη σχολή Ναυτικών Δοκίμων, από την οποία αποφοίτησε με τον βαθμό του σημαιοφόρου του 1905. Μυήθηκε στο Στρατιωτικό Σύνδεσμο και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως ανθυποπλοίαρχος στο θωρηκτό Ύδρα, το οποίο συμμετείχε στις ναυμαχίες Έλλης και Λήμνου. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε διοικητής της ναυτικής βάσης Σάμου και εν συνεχεία πήρε μέρος στην εκστρατεία του συμμαχικού στρατού στην Ουκρανία. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν διοικητής της ναυτικής βάσης Χίου. Από την θεσή αυτή σχημάτισε, ως εκπρόσωπος του Βασιλικού Ναυτικού, μαζί με τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον Στυλιανό Γονατά την επαναστατική επιτροπή που οργάνωσε το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Αποσύρθηκε όμως από την επιτροπή λίγες εβδομάδες αργότερα όταν συνειδητοποίησε την επικράτηση αδιάλλακτων στοιχείων. Το 1924 ανέλαβε την διεύθυνση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και λίγο αργότερα ορίστηκε υπασπιστής του Προέδρου της Δημοκρατίας, ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. Αργότερα διορίστηκε ναυτικός ακόλουθος στις πρεσβείες του Λονδίνου και του Παρισιού. Αποστρατεύθηκε το 1935 με τον βαθμό του υποναυάρχου λόγω του κινήματος του Ελευθερίου Βενιζέλου, στο οποίο δεν συμμετείχε.
Μετά την αποστρατεία του διετέλεσε διευθυντής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, επέστρεψε δε στην ενεργό δράση στην κατοχή προκειμένου να του απονεμηθεί τιμητικά ο βαθμός του αντιναυάρχου (1943). Ανακλήθηκε πάλι το 1946 οπότε μετέβη στη Γερμανία ως αρχηγός της ελληνικής στρατιωτικής αποστολής. Πάραλληλα ασχολήθηκε με την ιστορία του Βασιλικού Ναυτικού και με δικές του πρωτοβουλίες διεσώθηκε μεγάλο μέρος των παλαιών αρχείων του. Το 1951 ανακλήθηκε για τελευταία φορά στην ενεργό δράση για να του ανατεθή η συγγραφή της ναυτικής ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την οποία και εξέδωσε δύο χρόνια αργότερα με τον τίτλο Έκθεσις επί της δράσεως του Βασιλικού Ναυτικού κατά τον πόλεμο 1940 - 1944. Για το τελευταίο του έργο βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών ως την τε αλήθειαν ομολογούσα και την πάτριον Ιστορίαν προάγουσα ενώ είχε βραβευθεί και με το έπαθλο Τεργέστης. Επίσης είχε συγγράψει διάφορα ιστορικά έργα όπως Τα Χρονικά του ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού 1833 - 1873 (1923) κ.α. Το 1960 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης είχε διατελέσει πρώτος διευθυντής του περιοδικού Ναυτική Επιθεώρησις, ήταν μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης καθώς και ευεργέτης της Ακαδημίας Αθηνών και του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών.
Απεβίωσε το 1966 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Αιμιλία Λεπίδα
Το Αιμιλία Λεπίδα, λατιν. Aemilia Lepida, είναι ένα όνομα, που το έφεραν Ρωμαίες της αρχαιότητας από το γένος των Αιμιλίων, του κλάδου των Αιμιλίων Λεπίδων. Η πρώτη που αναφέρεται, είναι η μνηστή του Κάτωνα του Νεότερου· οι επόμενες είναι γνωστές από τους γάμους τους.
Αιμιλία Λεπίδα Ι (1ος αι. π.Χ.), σύζυγος του Μέτελλου Σκιπίωνα
Η Αιμιλία Λεπίδα ήταν κόρη του Μάμερκου Αιμίλιου Λέπιδου Λιβιανού. Αρχικά είχε μνηστευθεί τον Μ. Π. Κάτωνα τον Νεότερο. Τελικά παντρεύτηκε τον Κ. Κ. Μέτελλο Πίο Σκιπίωνα και είχε κόρη την Κορνηλία Μέτελλα, 5η σύζυγο του Γ. Πομπήιου του Μεγάλου.
Αιμιλία Λεπίδα ΙΙ, σύζυγος του Δομιτίου Αηνόβαρβου (υπάτου το 32 π.Χ.)
Αιμιλία Λεπίδα ίσως είναι το όνομα της συζύγου του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου VΙ υπάτου το 32 π.Χ., λόγω του ότι το όνομα της εγγονής του είναι Δομιτία Λεπίδα η Νεότερη. Το μόνο παιδί της, ο Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος ΙΙ ύπατος το 16 π.Χ., νυμφεύτηκε την Αντωνία την Πρεσβύτερη. Αυτή ήταν κόρη του Μάρκου Αντωνίου στρατηγού και της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής του Οκταβιανού Αυγούστου. Η Αιμιλία Λεπίδα απεβίωσε πριν το 31 π.Χ.
Αιμιλία Λεπίδα ΙΙΙ, σύζυγος του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα Φαύστου
Η Αιμιλία Λεπίδα ήταν Ρωμαία ευγενής, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. Ήταν η πρώτη σύζυγος του Λεύκιου Κορνηλίου Σύλλα Φαύστου υπάτου το 5 π.Χ. Του έκανε μερικά παιδιά: ένα ήταν ο Φαύστος Κορνήλιος Σύλλα Λούκουλος αντικαταστάτης ύπατος το 31· η σύζυγός του Δομιτία Λεπίδα η Νεότερη ήταν μικρανιψιά του Αυγούστου και εγγονή του Μάρκου Αντώνιου στρατηγού. Ένα από τα εγγόνια της ήταν ο ύπατος Φαύστος Κορνήλιος Σύλλα Φέλιξ.
Αιμιλία Λεπίδα ΙV, σύζυγος του Σερβιλίου
Η Αιμιλία Λεπίδα, συγγενής της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης, πιστοποιείται ότι ήταν σύζυγος του Σερβιλίου. Ίσως ήταν κόρη του Λέπιδου, ενός της Τριανδρίας.
Αιμιλία Λεπίδα V (εξόριστη το 20), ανιψιά του Λέπιδου του Νεότερου
Η Αιμιλία Λεπίδα ήταν ανιψιά του Μ. Αι. Λέπιδου του Νεότερου και αδελφή του Μάνιου Αιμίλιου Λέπιδου υπάτου το 11. Στην νεότητά της ήταν αρχικά μνηστευμένη με τον Λεύκιο Καίσαρα ύπατο αποδεδειγμένο, ανιψιό του Αυγούστου. Παντρεύτηκε πρώτα τον Πόπλιο Σουλπίκιο Κουιρίνο πλούσιο συγκλητικό. Έπειτα παντρεύτηκε τον Μάμερκο Αιμίλιο Σκαύρο συγκλητικό και απέκτησε μία κόρη.
Το 20 κατηγορήθηκε ψευδώς για μοιχεία, ότι συμβουλευόταν αστρολόγους για να αποκτήσει γιο με τον πρώην σύζυγό της και ότι αποπειράθηκε να τον δηλητηριάσει. Στη δίκη της ο αδελφός της την υπερασπίστηκε. Κατά τη δίκη, οι Αγώνες έπαυσαν. Άλλες διακεκριμένες γυναίκες τη συνόδευσαν στο θέατρο και δήλωσαν την αθωότητά της στον Τιβέριο. Στο τέλος βρέθηκε ένοχη και εξορίστηκε.
Αιμιλία Λεπίδα VI (1ος αι.), σύζυγος του Γάλβα
Η Αιμιλία Λεπίδα ήταν κόρη του Μάνιου Αιμίλιου Λέπιδου υπάτου το 11. Αυτή η Αι. Λεπίδα συνήθως ταυτίζεται με την Αι. Λεπίδα, σύζυγο του Γάλβα. Του έκανε δύο γιους και απεβίωσε σχετικά νέα. Οι γιοί της επίσης απεβίωσαν νέοι· ο Γάλβας δεν νυμφεύτηκε ξανά.
Όταν αυτή ζούσε, η Αγριππίνα η Νεότερη, χήρα του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου ΙΙ υπάτου το 32, προσπάθησε να φλερτάρει τον Γάλβα, που ήταν αφοσιωμένος στη σύζυγό του και έτσι τελείως αδιάφορος σε αυτό. Σε μία περίπτωση η μητέρα της Αι. Λεπίδας έδωσε στην Αγριπίνα τη Νεότερη, ενώ ήταν παρέα με μία ομάδα παντρεμένων γυναικών, μία δημόσια επίπληξη και τη ράπισε στο πρόσωπο.
Αιμιλία Λεπίδα VII (μνηστή του Κλαύδιου)
Η Αιμιλία Λεπίδα (γενν. 4/3 π.Χ.) ήταν η κόρη του Λούκιου Αιμίλου Παύλου υπάτου το 1 και της Ιουλίας της Νεότερης. Ήταν η μεγαλύτερη δισεγγονή του Αυγούστου, και αρχικά είχε μνηστευθεί τον Κλαύδιο μετέπειτα Αυτοκράτορα. Η Αι. Λεπίδα τελικά παντρεύτηκε τον Μάρκο Ιούνιο Σιλανό Τορκουάτο ύπατο το 19 και είχε μερικά παιδιά· δύο γιοί της έγιναν ύπατοι.
Αιμιλία Λεπίδα VIII (απεβ. το 36), σύζυγος του Δρούσου
Η Αιμιλία Δεπίδα (απεβ. 36) ήταν κόρη του Μάρκου Αιμιλίου Λέπιδου υπάτου το 6, αδελφού του Λoύκιου Αιμίλιου Παύλου υπάτου το 1 (που εκτελέστηκε το 14). Παρά το ότι ο θείος της έπεσε σε δυσμένεια, λόγω του υψηλού κύρους του πατέρα της με τους Αυτοκράτορες και τη Σύγκλητο, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφο Δρούσο Καίσαρα διάδοχο. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, υπήρχε φήμη ότι ήταν ερωμένη του Σηιανού. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του γάμου της "κατεδίωκε τον άνδρα της με αδιάκοπες κατηγορίες". Το 36 κατηγορήθηκε για μοιχεία με έναν σκλάβο και αυτοκτόνησε, "μια και δεν υπήρχε αμφιβολία για την ενοχή της".
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Γεώργιος Χρυσίδης
Ο Γεώργιος Χρυσίδης ή Χρυσηίδης (1799 - 1873) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός από τη Μακεδονία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1799 στον Πολύγυρο της Χαλκιδικής. Συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ως πληρεξούσιος της Μακεδονίας και της περιοχής Μαντεμίου (Βόρειος Χαλκιδική) στις εθνοσυνελεύσεις Ερμιόνης (Γ΄) 1827, Τροιζήνας (Γ΄) 1827 και Άργους (Δ΄) 1829. Χρημάτισε επίσης γραμματέας των Εθνοσυνελεύσεων Ερμιόνης και Τροιζήνας.
Διατέλεσε εφημεριδογράφος και διευθυντής της Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος από το 1827 έως τις 31 Δεκεμβρίου του 1831 καθώς και της Εθνικής Εφημερίδος το 1832-1833. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αγωνίστηκε για την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του Εθνικού Τυπογραφείου και αντιτάχθηκε στις προτάσεις για παραχώρησή του σε ιδιωτικά συμφέροντα.
Υπήρξε προστάτης των συμφερόντων της Μακεδονίας κατά τη διάρκεια της επανάστασης, όπου συμμετείχε στις λήψεις αποφάσεων. Επίσης φρόντισε για την αποκατάσταση των προσφύγων Μακεδόνων μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Συνδιοργάνωσε την "επί του συνοικισμού τών Μακεδόνων Επιτροπή" το 1839 με τους Αναστάσιο Πολυζωίδη, Θεοφάνη Σιατιστέα και Παναγιώτη Ναούμ, ώστε να μεριμνήσει για την ικανοποίηση των αναγκών των προσφύγων Μακεδόνων που είχαν εγκατασταθεί στη Νέα Πέλλα Αταλάντης.
Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο και συνέταξε πολλές αρχαιολογικές μελέτες. Επίσης μετέφρασε αρκετά έργα Γάλλων συγγραφέων στην ελληνική, όπως π.χ. του Ζαν Μπατίστ Σαΰ (Jean-Baptiste Say).
Πέθανε το 1873 στην Αθήνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ιστορία της Χαλκιδικής
Ανθρωπίνοι
Με τον όρο Ανθρωπίνοι (Hominini) αναφερόμαστε στα μέλη της ομοιογένειας της υποοικογένειας των Ανθρωπινών (Homininae) που περιλαμβάνει τους ανθρώπους (γένος: Homo), δύο είδη χιμπαντζήδων (γένος: Pan), τους προγόνους τους και άλλα είδη που μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο με τους ανθρώπους και τους χιμπατζήδες αλλά έχουν εκλείψει. Το φύλο Ανθρωπίνοι διαχωρίζεται σε δύο υφομοιογένειες: Τα Ανθρωπίνια (Hominina - είδη του γένους Homo και των συγγενικών του ) και τα Panina (είδη του γένους Pan).
Μέσω σύγκρισης δειγμάτων DNA, οι επιστήμονες συμπέραναν οτι ο διαχωρισμός Pan/Homo έγινε πριν περίπου 5,4 με 6,3 εκατομμύρια χρόνια, ύστερα από μία ασυνήθιστη διαδικασία ειδογένεσης που κράτησε περισσότερο από 4 εκατομμύρια χρόνια.
center|450px|thumb|Το φυλογενετικό δέντρο των Ανθρωποειδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιοανθρωπολογία
Ιγνάτιος μάγιστρος
Ο Ιγνάτιος μάγιστρος ήταν ποιητής του τέλους του ένατου αιώνα. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζεται ένα επίγραμμά του (Ignatius magister Grammaticorum) (I 109) και άλλα τέσσερα αποδίδονται σε Ιγνάτιο χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό (XV 29, 30, 31, 39).
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Μίρβαϊς Χοτάκ
Ο Μίρβαϊς Χαν Χοτάκ (παστού: مير ويس خان هوتک), γνωστός και ως Σάχης Μίρβαϊς Γκιλτζί (παστού: شاه ميرويس غلجي) (1673 – Νοέμβριος 1715), ήταν ισχυρός φύλαρχος των Παστούν του Γκιλτζί από το Κανταχάρ του Αφγανιστάν, ο οποίος δημιούργησε τη δυναστεία Χοτάκ που κυράρχησε την περίοδο μεταξύ 1709 και 1738. Μετά την επανάσταση και τη δολοφονία του Πέρση κυβερνήτη των Σαφαβιδών στην περιοχή, Γκουργκίν Χαν, τον Απρίλιο του 1709, κήρυξε την περιοχή Λόι Κανταχάρ («Μεγάλο Κανταχάρ») που πλέον βρίσκεται ανεξάρτητο στο νότιο Αφγανιστάν. Είναι κυρίως γνωστός ως Μίρβαϊς Νικέ (ميرويس نيکه) ή Μίρβαϊς Μπάμπα (ميرويس بابا, «Μιρβάις ο πατέρας») στη γλώσσα παστού.
Άνοδος στην εξουσία
Το 1707, το Κανταχάρ βρισκόταν σε κατάσταση χάους, μιας και διεκδικούνταν από το σιιτικό κρατίδιο των Σαφαβιδών της Περσίας και το σουνιτικό κράτος Μουγκάλ της Ινδίας. Ο Μίρβαϊς Χαν, ένας σουνίτης αρχηγός των φυλετικών δυνάμεων, του οποίου η επιρροή στους συμπατριώτες του τον έκανε αντικείμενο υποψίας, κρατήθηκε ως πολιτικός κρατούμενος από τον Πέρση κυβερνήτη της περιοχής, Γκουργκίν Χαν, ο οποίος τον έστειλε στη συνέχεια στο ανάκτορο των Σαφαβιδών στο Ισφαχάν. Αργότερα αποδεσμεύθηκε και μάλιστα αφέθηκε να συναντιέται με τον Σάχη, Σουλτάνο Χουσεΐν, σε τακτική βάση. Έχοντας λάβει την εύνοια της περσικής αυλής, ο Μίρβαϊς ζήτησε και έλαβε άδεια να προσκυνήσει στη Μέκκα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκείνη την εποχή οι κάποτε ισχυροί Σαφαβίδες υποχωρούσαν πολιτικά και στρατιωτικά, διασπασμένοι από εσωτερικές συγκρούσεις, βασιλικές κόντρες και ατελείωτους πολέμους εναντίον των αντιπάλων τους, των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στην Περσία, ο Μίρβαϊς προσπάθησε να μάθει όλες τις στρατιωτικές αδυναμίες των Σαφαβιδών. thumb|left|Η περιοχή του Μεγάλου Κανταχάρ κατά τη διάρκεια της περιόδου της δυναστείας των [[Σαφαβίδες|Σαφαβιδών και του Μουγκάλ]]
Ενώ βρισκόταν στη Μέκκα, ζήτησε έναν φετφά από τις κορυφαίες θρησκευτικές αρχές, κατά των ξένων ηγεμόνων που εδίωκαν τον λαό του στην πατρίδα του. Οι φυλές των Παστούν ερεθίστηκαν ενώ βρισκόταν υπό την εξουσία των Σαφαβιδών λόγω των συνεχών προσπαθειών τους να τους μετατρέψουν από σουνίτες σε σιίτες. Ο φετφάς χορηγήθηκε και τον μετέφερε μαζί του στο Ισφαχάν και στη συνέχεια στο Κανταχάρ, με άδεια επιστροφής και έντονες συστάσεις προς τον Γκουργκίν Χαν.
Άρχισε να οργανώνει τους συμπατριώτες του για μια μεγάλη εξέγερση και τον Απρίλιο του 1709, όταν μεγάλο μέρος της περσικής φρουράς ήταν σε εκστρατεία έξω από την πόλη, αυτός και οι οπαδοί του επιτέθηκαν στο υπόλοιπο τμήμα και σκότωσαν την πλειοψηφία του, συμπεριλαμβανομένου του Γκουργκίν Χαν. Με τον θάνατο του Γκουργκίν Χαν, οι στρατιώτες του Χοτάκ πήραν τον έλεγχο της πόλης και έπειτα της επαρχίας. Ο Μίρβαϊς εισήλθε στην Κανταχάρ και έβγαλε σημαντικό λόγο στους κατοίκους της: "«Αν υπάρχουν κάποιοι μεταξύ σας, που δεν έχουν το θάρρος να απολαύσουν αυτό το πολύτιμο δώρο ελευθερίας που τώρα πέφτει σε σας από τον Ουρανό, ας το δηλώσει. Δε θα πάθει τίποτα κακό: Θα μπορεί να αναζητήσει κάποιον νέο τύραννο πέρα από τα σύνορα αυτού του ευτυχισμένου κράτους.»"
- Μίρβαϊς Χοτάκ
Ο Μίρβαϊς και οι δυνάμεις του νίκησαν έπειτα μεγάλο περσικό στρατό που στάλθηκε για να ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής. "Αρκετές προσπάθειες που γινόταν με μισή καρδιά για την υποταγή της επαναστατημένης πόλης απέτυχαν, η Περσική Κυβέρνηση έστειλε τον Χοσρόη Χαν, ανηψιό του Γκουργκίν Χαν, με στρατό 30.000 ανδρών για να ανακτήσει τον έλεγχο, αλλά παρά την αρχική επιτυχία, η οποία οδήγησε στην παράδοση των Αφγανών υπό όρους, η ασυμβίβαστη στάση του τους έκανε να πραγματοποιήσουν νέα προσπάθεια, με αποτέλεσμα την ολοκοληρωτική ήττα του περσικού στρατού (εκ των οποίων μόνο 700 διασώθηκαν) και τον θάνατο του στρατηγού τους. Δύο χρόνια αργότερα, το 1713 μ.Χ. ακόμη ένας περσικός στρατός υπό την καθοδήγηση του Ρουστάμ Χαν ηττήθηκε από τους επαναστάτες, οι οποίοι εξασφάλισαν την κατοχή ολόκληρης της επαρχίας του Κανταχάρ."
- Edward G. Browne
Ο Μίρβαϊς Χαν έγινε κυβερνήτης του Μεγάλου Κανταχάρ, το οποίο κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Αφγανιστάν και μέρος των περιοχών με παστούν του Βαλουχιστάν στο Πακιστάν. Στα βορειοδυτικά βρίσκονταν οι Αμπντάλι Παστούν και στα ανατολικά η αυτοκρατορία Μουγκάλ. Απορρίπτοντας τον τίτλο του βασιλιά, ο Μίρβαϊς ονομαζόταν «πρίγκιπας της Κανταχάρ και στρατηγός των εθνικών στρατευμάτων» από τους συμπατριώτες του στο Αφγανιστάν.
Θάνατος και κληρονομιά
thumb|Το μαυσωλείο του Μίρβαϊς Χοτάκ στην πόλη [[Κανταχάρ του Αφγανιστάν.]] Ο Μίρβαϊς παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το θάνατό του τον Νοέμβριο του 1715 και τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Αμπντούλ Αζίζ, ο οποίος αργότερα σκοτώθηκε από τον γιο του Μίρβαϊς, Μαχμούντ, για τον λόγο πως σχεδίαζε να παραδώσει το Κανταχάρ στην Περσία. Το 1717, ο Μαχμούντ εκμεταλλεύτηκε την πολιτική αδυναμία του Πέρση Σάχη (Σουλτάνος Χουσεΐν) και κατέλαβε σε σύντομο διάστημα μεγάλα τμήματα Περσίας.
Ο Μίρβαϊς τάφηκε στο μαυσωλείο του στην περιοχή Κοκαράν της Κανταχάρ, στο δυτικό άκρο της πόλης. Θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς ήρωες του Αφγανιστάν και θαυμάζεται από πολλούς Αφγανούς, ιδιαίτερα τους Παστούν. Ο Στίβεν Οτφινόσκι τον αποκάλεσε Τζορτζ Ουάσινγκτον του Αφγανιστάν στο βιβλίο του Afghanistan του 2004.
Στην πόλη Κανταχάρ, αλλά και στο υπόλοιπο Αφγανιστάν, υπάρχουν γειτονιές, νοσοκομεία, σχολεία και κτιριακά συγκροτήματα που έχουν λάβει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Κλασματική απόσταξη
Κλασματική απόσταξη είναι ο διαχωρισμός ενός μείγματος στα συστατικά του, ή σε κλάσματα, όπως στον διαχωρισμό χημικών ενώσεων με βάση το σημείο βρασμού θερμαίνοντάς τες σε μια θερμοκρασία στην οποία ένα ή περισσότερα κλάσματα της ένωσης θα εξατμιστεί. Είναι ένας ειδικός τύπος απόσταξης. Γενικά τα συστατικά βράζουν σε λιγότερο από 25 °C μεταξύ τους κάτω από πίεση μιας atm. Αν η διαφορά στις θερμοκρασίες βρασμού είναι μεγαλύτερη από 25 °C, χρησιμοποιείται απλή απόσταξη.
Εργαστηριακή ρύθμιση
Η κλασματική απόσταξη σε ένα εργαστήριο χρησιμοποιεί συνηθισμένα υαλικά εργαστηρίου και συσκευές, που τυπικά περιλαμβάνουν έναν λύχνο Μπούνσεν, μια σφαιρική φιάλη και έναν ψυκτήρα, καθώς και την απλού σκοπού κλασματική στήλη.
Συζήτηση
Ως παράδειγμα ας θεωρήσουμε την απόσταξη ενός μείγματος νερού και αιθανόλης. Η αιθανόλη (οινόπνευμα) βράζει στους 78.4 °C, ενώ το νερό στους 100 °C. Έτσι, θερμαίνοντας το μείγμα, το πιο πτητικό συστατικό (αιθανόλη) θα συγκεντρωθεί σε μεγαλύτερο βαθμό στον ατμό αφήνοντας το υγρό. Κάποια μείγματα σχηματίζουν αζεοτροπικά μείγματα, όπου το μείγμα βράζει σε χαμηλότερη θερμοκρασία από κάθε συστατικό. Σε αυτό το παράδειγμα, ένα μείγμα από 96% αιθανόλη και 4% νερό βράζει στους 78.2 °C; το μείγμα είναι πιο πτητικό από την καθαρή αιθανόλη. Για τον λόγο αυτό, η αιθανόλη να καθαριστεί ολότελα με απευθείας κλασματική απόσταξη μειγμάτων αιθανόλης-νερού.
Η συσκευή συναρμολογείται όπως στο διάγραμμα. (Το διάγραμμα αναπαριστά μια συσκευή σταδιακής λειτουργίας αντίθετα προς μια συσκευή αδιάλειπτης λειτουργίας.) Το μείγμα μπαίνει στην σφαιρική φιάλη μαζί με πέτρες βρασμού (ή με ράβδο μαγνητικού αναδευτήρα καλυμμένης με τεφλόν αν χρησιμοποιείται μαγνητική ανάδευση) και η κλασματική στήλη προσαρμόζεται στην κορυφή. Καθώς η απόσταση από τη σφαιρική φιάλη αυξάνεται, σχηματίζεται μια διαβάθμιση της θερμοκρασίας στη στήλη· είναι πιο κρύα στην κορυφή και πιο θερμή στον πυθμένα. Καθώς ο αναμειγμένος ατμός ανεβαίνει την διαβάθμιση της θερμοκρασίας, κάποιος ατμός συμπυκνώνεται και ξαναεξατμίζεται μαζί με τη θερμοβαθμίδα. Κάθε φορά που ο ατμός συμπυκνώνεται και εξατμίζεται, η περιεκτικότητα στο πιο πτητικό συστατικό στον ατμό αυξάνεται. Αυτό αποστάζει τον ατμό κατά μήκος της στήλης και προφανώς ο ατμός αποτελείται μόνο από το πιο πτητικό συστατικό (ή ένα αζεοτροπικό μείγμα). Ο ατμός συμπυκνώνεται στα γυάλινα τοιχώματα, γνωστά ως δίσκοι, μέσα στη στήλη και ξαναγυρίζει πίσω στο υποκείμενο υγρό, με επαναρροή του αποστάγματος. Η αποτελεσματικότητα από πλευράς ποσότητας θέρμανσης και του απαιτούμενου χρόνου για την κλασμάτωση μπορεί να βελτιωθεί μονώνοντας το εξωτερικό της στήλης με ένα μονωτικό όπως μαλλί, φύλο αλουμινίου ή κατά προτίμηση έναν μανδύα κενού. Ο πιο ζεστός δίσκος είναι στον πυθμένα και ο πιο κρύος στην κορυφή. Σε συνθήκες σταθερής κατάστασης, ο ατμός και το υγρό σε κάθε δίσκο είναι σε ισορροπία ατμού-υγρού. Το πιο πτητικό συστατικό του μείγματος φεύγει ως αέριο από την κορυφή της στήλης. Ο ατμός στην κορυφή της στήλης έπειτα περνά στον συμπυκνωτή, όπου ψύχεται μέχρι να υγροποιηθεί. Ο διαχωρισμός είναι πιο καθαρός με την προσθήκη περισσότερων δίσκων (με έναν πρακτικό όριο από θερμότητα, ροή κλπ.). Αρχικά, το συμπύκνωμα θα είναι κοντά στην αζεοτροπική σύσταση, αλλά όταν αρκετή αιθανόλη έχει απομακρυνθεί, το συμπύκνωμα γίνεται σταδιακά πλουσιότερο σε νερό. Η διαδικασία συνεχίζεται μέχρι την πλήρη εξάτμιση της αιθανόλης από το μείγμα. Αυτό το σημείο μπορεί να αναγνωριστεί από την απότομη αύξηση στην θερμοκρασία που εμφανίζεται στο θερμόμετρο.