cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Εξαδέλφη Μπέτη
Περίληψη υπόθεσης
Η Αδελίνα Φισέρ, κόρη αγροτών από τη Λωρραίνη, κατέκτησε τον βαρόνο Υλό ντ'Εβρύ, που την παντρεύτηκε και σύντομα έγινε ανώτερος αξιωματούχος της στρατιωτικής διοίκησης. Η Αδελίνα είναι μια ενάρετη γυναίκα που ενσαρκώνει τη συζυγική πίστη και παραβλέπει τις απιστίες του ηλικιωμένου συζύγου της, του βαρόνου Υλό, που είναι αισθησιακός, φιλήδονος και κυριαρχείται από τα πάθη του. Η Αδελίνα προσκαλεί στο Παρίσι την εξαδέλφη της Λιζμπέτ Φισέρ, την εξαδέλφη Μπέτη. Η Μπέτη, πικρή, άσχημη, στεγνή, εξουσιάζεται από μίσος για την όμορφη και καλότυχη Αδελίνα και θα προσπαθήσει να την καταστρέψει την ίδια και την κόρη της Ορτανσία, η οποία παντρεύτηκε τον κόμη Βενσεσλάς Στάινμποκ, Πολωνό πρόσφυγα, καλλιτέχνη στο επάγγελμα, για τον οποίο η εξαδέλφη Μπέτη έτρεφε ένα αίσθημα ανάμικτο από μητρική στοργή και έρωτα και ισχυρίζονταν ότι ήταν «εραστής» της, επειδή τον είχε βοηθήσει όταν, απελπισμένος, είχε προσπαθήσει να αυτοκτονήσει.
Για την επίτευξη των στόχων της, η Μπέτη ρίχνει μία γειτόνισσά της, τη Βαλερί Μαρνέφ, μια μικροαστή κοκότα που χρησιμοποιεί τα θέλγητρά της για να πλουτίσει, στην αγκαλιά του βαρόνου Υλό και στη συνέχεια του κόμη Βενσεσλάς. Η οικογένεια Υλό έχει σχεδόν καταστραφεί, αλλά, ενώ οι μηχανορραφίες της Μπέτης φαίνεται να έχουν επιτυχία και αυτή πρόκειται να παντρευτεί τον ηλικιωμένο στρατάρχη Υλό, αδελφό του βαρόνου Υλό, ξεσπά το σκάνδαλο παράνομων οικονομικών συναλλαγών που πραγματοποίησε ο βαρώνος για να καλύψει τις τεράστιες δαπάνες του. Ο στρατάρχης Υλό, θεωρώντας τον εαυτό του ατιμασμένο, πεθαίνει. Όσο για τον βαρόνο Υλό, αυτός εξαφανίζεται.
Μετά την εξαφάνιση του βαρόνου, τα πυρά της Μπέτης με όργανο τη Βαλερί στρέφονται προς έναν εύπορο έμπορο, τον κύριο Κρεβέλ, τύπο έκφυλο και ερωτομανή, πατέρα της Σελεστίν και πεθερό του Βικτορέν Υλό, αδελφού της Ορτανσίας. Ενώ η Βαλερί σχεδιάζει το γάμο της με τον Κρεβέλ, για να διαρπάξει από την Σελεστίν και τον Βικτορέν την τεράστια πατρική περιουσία, μια παρέμβαση της κυρίας ντε Σαιντ-Εστέβ (πρόσωπο που συναντήθηκε ήδη στις Χαμένες ψευδαισθήσεις και στα Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων) προκαλεί τον μυστηριώδη θάνατο της αδίστακτης Βαλερί Μαρνέφ. Η Αδελίνα ανακτά επιτέλους τον σύζυγό της και, μπροστά στη νέα ευτυχισμένη οικογένεια, η εξαδέλφη Μπέτη πεθαίνει από οργή. Ωστόσο, ο βαρόνος Υλό δεν αλλάζει με κανέναν τρόπο και οι νέες του απιστίες έχουν ως αποτέλεσμα το θάνατο της Αδελίνας.
Χαρακτήρες
Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος αντιπροσωπεύουν συγκρούσεις αντίθετης ηθικής. Η εκδικητική Μπέτη και η αδίστακτη και πονηρή Βαλερί από τη μία πλευρά, απέναντι στη στοργική μητέρα Αδελίνα και την υπομονετική κόρη της Ορτανσία. Ο πατριάρχης της οικογένειας Υλό καταναλώνεται από τα ασίγαστα πάθη του. Ο σύζυγος της Ορτανσίας, ο Πολωνός εξόριστος Βενσεσλάς Στάινμποκ, εκπροσωπεί την παραγνωρισμένη καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Ο κύριος Κρεβέλ είναι ο τύπος του φιλόδοξου νεόπλουτου αστού. Όλοι, μαζί με τα δευτερεύοντα πρόσωπα, συνθέτουν ένα τεράστιο κοινωνικό πίνακα της εποχής.
Κινηματογραφικές μεταφορές
Η ιστορία έχει μεταφερθεί στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη με ταινίες μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν: η μίνι σειρά του 1971 με πρωταγωνίστριες τη Μάργκαρετ Τάιζακ και την Έλεν Μίρεν και μια ταινία μεγάλου μήκους του 1998 με την Τζέσικα Λανγκ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Νομική Σχολή της Βηρυτού
Η Νομική Σχολή της Βηρυτού ήταν περίφημη στον ελληνορωμαϊκό κόσμο ήδη από τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Η ακμή της διατηρήθηκε για πολλούς αιώνες μέχρι και την αραβική κατάκτηση το 637 μ.Χ. Η φήμη της ξεπερνούσε τα σύνορα των εδαφών της αρχαίας Φοινίκης, ενώ οι σπουδαστές της συνέρρεαν από τις πιο απομακρυσμένες επαρχίες της ρωμαϊκής και αργότερα της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Ιστορία της Σχολής
Στη Νομική Σχολή της Βηρυτού είχε απονεμηθεί το αυτοκρατορικό «privilegium», που την καθιστούσε ισότιμη με τις νομικές σχολές της Κωνσταντινούπολης και της Ρώμης. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός είχε νομοθετήσει τη λειτουργία τριών μόνο επίσημων νομικών σχολών: δύο στις «βασιλικές πόλεις» της Κωνσταντινούπολης και Ρώμης και της τρίτης στη Βηρυτό, ενώ είχε κλείσει τις αντίστοιχες σχολές στην Αθήνα, την Αλεξάνδρεια και την Καισάρεια, θεωρώντας αυτές ως κέντρα παγανιστικών διδασκαλιών.
Πρώτη αναφορά στη Νομική Σχολή της Βηρυτού γίνεται το έτος 239 από τον εξέχοντα θεολόγο και επίσκοπο Νεοκαισαρείας του Πόντου Γρηγόριο τον Θαυματουργό (Gregorius Thaumaturgus, περ. 213 – 270 μ.Χ.) στο εξαιρετικής ιστορικής σημασίας έργο του «Εις Ωριγένην Προσφωνητικός» (Panegyricus in Origenem).
Ο Γρηγόριος ο Θαυματουργός ήταν ένας από τους σημαντικότερους μαθητές του Ωριγένη. Μαζί με τον αδελφό του Αθηνόδωρο είχε αποφασίσει να σπουδάσει ρητορική και Ρωμαϊκό Δίκαιο στη διάσημη Νομική Σχολή της Βηρυτού, λόγω της διαδεδομένης φήμης της Σχολής. Στη διαδρομή τους όμως προς τη Βηρυτό πέρασαν από την Καισάρεια της Παλαιστίνης, όπου γνώρισαν τον Ωριγένη. Εγκαταλείποντας τα αρχικά σχέδιά τους για νομικές σπουδές στη Βηρυτό, μαθήτευσαν κοντά στον Ωριγένη για μια πενταετία (233 – 238 Μ.Χ.) με σπουδές στη φιλοσοφία και θεολογία.
Η φήμη της Σχολής ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο εξέχων ρήτορας της βυζαντινής εποχής Λιβάνιος, ο οποίος έζησε κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα, αποκαλούσε τη Βηρυτό «μητέρα των νόμων». Και ο Έλληνας επικός ποιητής του 5ου αιώνα Νόννος την ονόμαζε «δότη των νόμων».
Στενοί δεσμοί είχαν αναπτυχθεί μεταξύ της Νομικής Σχολής της Βηρυτού και της Εκκλησίας. Ο επίσκοπος της Βηρυτού Ευστάθιος, με διάταγμα του Θεοδοσίου Β΄ του έτους 449 ή 450, κατόρθωσε να δοθεί στην πόλη της Βηρυτού ο τίτλος της «μητρόπολης» (metropolis), προνόμιο που είχε μέχρι τότε η πόλη της Τύρου ως πρωτεύουσα της Φοινίκης.
Ο Ευστάθιος οικοδόμησε στη Βηρυτό κι ένα μεγάλο καθεδρικό ναό, το Ναό της Αναστάσεως, ο οποίος συνόρευε με τα “auditoria” ή αίθουσες διδασκαλίας της Νομικής Σχολής της Βηρυτού και όπου οι Χριστιανοί σπουδαστές εκκλησιάζονταν τις απογευματινές ώρες μετά τα μαθήματά τους.
Ένας καταστρεπτικός σεισμός της 16ης Ιουλίου του 551 μ.Χ. άφησε τη Βηρυτό σε ερείπια και 30.000 νεκρούς. Η περίφημη Νομική Σχολή της Βηρυτού, που η φήμη της διήρκεσε για τόσους αιώνες, καταστράφηκε ολοκληρωτικά, εκκενώθηκε και μεταφέρθηκε πιο νότια στη Σιδώνα.
Σπουδαστές και καθηγητές
Υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες για τη ζωή και τις συνήθειες των σπουδαστών στη Νομική Σχολή της Βηρυτού, όπως είναι οι περιγραφές του Ζαχαρία του Σχολαστικού (Zacharia Scholasticus), επισκόπου Μυτιλήνης, στο έργο του «Ο Βίος του Σεβήρου» (πατριάρχη Αντιοχείας) και ο οποίος είχε μεταβεί γύρω στο 488 μ.Χ. στη Βηρυτό για νομικές σπουδές.
Οι σπουδές στη Νομική Σχολή της Βηρυτού δεν περιορίζονταν μόνο σε σπουδαστές από τη Φοινίκη και τη Συρία. Λόγω της διαδεδομένης φήμης της και του υψηλού επιπέδου διδασκαλίας, συγκέντρωνε σπουδαστές ακόμη κι από την Αραβία, την Αρμενία, την Καππαδοκία, τη Λυδία και την Ελλάδα. Συνήθως, οι σπουδαστές εισέρχονταν στη Σχολή σε ηλικία δεκαέξι χρονών και οι σπουδές τους διαρκούσαν τέσσερα έτη.
Από πρωτοχριστιανικές πηγές είναι γνωστά ονόματα σπουδαστών της Σχολής. Οι αδελφοί Απφιανός και Αιδέσιος από τη Λυκία της Μικράς Ασίας, μάρτυρες της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας, οι οποίοι ασπάστηκαν το Χριστιανισμό και θανατώθηκαν επί Μαξιμίνου το 306 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια, υπερασπιζόμενοι Χριστιανούς που δικάζονταν, είχαν σπουδάσει φιλοσοφία και ρωμαϊκό δίκαιο στη Βηρυτό.
Από σωζόμενες γραπτές πηγές γίνεται επίσης γνωστό ότι διάσημοι νομομαθείς και νομοδιδάσκαλοι δίδαξαν στη Νομική Σχολή της Βηρυτού. Κατά το 2ο και τον 3ο μ.Χ. αιώνα δίδασκαν στη Σχολή οι: Γάιος, Ουλπιανός, Παπινιανός, Μαρκιανός κ.ά., οι τελευταίοι από τους κλασικούς Ρωμαίους νομοδιδασκάλους.
Η πιο λαμπρή εποχή για τη Νομική Σχολή της Βηρυτού ήταν ο 5ος και 6ος μ.Χ. αιώνας. Στα χρόνια αυτά διάσημα ονόματα της νομικής επιστήμης δίδασκαν στη Σχολή, όπως οι Κύριλλος, Πατρίκιος, Δομνίνος, Δημοσθένης, Ευδόξιος, ΄Αμβλιχος και Λεόντιος. Είναι η περίοδος που η ελληνική γλώσσα, η οποία ήταν και γλώσσα της Εκκλησίας, αντικατέστησε τα λατινικά ως γλώσσα διδασκαλίας στη Σχολή, αν και η γνώση της λατινικής γλώσσας ήταν απαραίτητη για τις σπουδές στο ρωμαϊκό δίκαιο.
Ο διάσημος νομομαθής και νομικός σύμβουλος του Ιουστινιανού Τριβωνιανός, πρωτεργάτης της Ιουστινιάνειας Νομοθεσίας, ήταν ένας από τους κορυφαίους καθηγητές της Σχολής. Με τον Τριβωνιανό συνεργάστηκαν, κατά την επεξεργασία της νομοθεσίας του Ιουστινιανού, και δύο εξέχοντες νομομαθείς και καθηγητές της Σχολής, ο Δωρόθεος και ο Ανατόλιος.
Τοπογραφία της Σχολής
right|thumb|200px|Η "Place de l' Etoile" της Βηρυτού. Στον παρακείμενο Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου πιθανολογείται ότι βρισκόταν η Νομική Σχολή της Βηρυτού Μέχρι σήμερα δεν γνωστή με βεβαιότητα η ακριβής τοποθεσία που βρισκόταν η Νομική Σχολή της Βηρυτού. Πάντως, είναι βέβαιο πως βρισκόταν δίπλα στο βυζαντινό ναό της Αναστάσεως, που είχε ανεγείρει στη Βηρυτό ο επίσκοπός της Ευστάθιος. Ο Ναός της Αναστάσεως καταστράφηκε ολοκληρωτικά στον καταστρεπτικό σεισμό που έπληξε τη Βηρυτό (που λεγόταν τότε Julia Felix) το 551 μ.Χ.
Φιλολογικές πηγές και μεταξύ αυτών γραπτά του Ζαχαρία του Σχολαστικού αναφέρουν ότι η εκκλησία αυτή, γνωστή στη βυζαντινή Βηρυτό ως “Anastasis”, συνόρευε με τις αίθουσες διδασκαλίες της Νομικής Σχολής του Ιουστινιανού.
Ανασκαφικές έρευνες που διενεργεί το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού κάνουν τους αρχαιολόγους να πιστεύουν, ότι η Νομική Σχολή της Βηρυτού βρισκόταν εκεί που είναι σήμερα ο Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός του Αγίου Γεωργίου (17ος αιώνας) στην κεντρική πλατεία "Place de l’ Etoile" της λιβανικής πρωτεύουσας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα Κατηγορία:Ιστορία του Λιβάνου Κατηγορία:Βηρυτός
2731 Κούκουλα
Ο Κούκουλα (Cucula) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,70. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από την επιστημονική ονομασία της οικογένειας του πουλιού κούκος.
Κατά το αφήλιο της τροχιάς του ο Κούκουλα φθάνει ως τα εξώτατα όρια της Κύριας Ζώνης (προς την πλευρά του Δία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κουκουλα
Βάπτισμα (Χριστιανισμός)
Βάπτισμα ονομάζεται ένα από τα επτά τελετουργικά μυστήρια των Χριστιανικών εκκλησιών με χρήση νερού ως συμβόλου εξαγνισμού, που σηματοδοτεί την εισαγωγή του πιστού στο σώμα της εκκλησίας. Η λέξη βάπτισμα προέρχεται από το ρήμα βάπτω/βαπτίζω που σημαίνει «βυθίζω συχνά ή έντονα, βουτάω, καταδύω».
Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, ενώ είναι και Κυριακή αποστολική εντολή. right|150px|thumb|Η βάπτιση, απεικόνιση πρωτοχριστιανικής τέχνης.
Ιουδαϊσμός και Παλαιά Διαθήκη
Αν και ο όρος «βάπτισμα» δε χρησιμοποιείται για την περιγραφή ιουδαϊκών ιεροτελεστιών, το τελετουργικό εξαγνισμού (ή Μικβά - τελετουργική εμβάπτιση) στην ιουδαϊκή παράδοση έχει κάποιες ομοιότητες με το χριστιανικό βάπτισμα. Στο Τανάκ και άλλα ιουδαϊκά κείμενα, η είσοδος, ή εμβάπτιση στο νερό, για τελετουργικό εξαγνισμό καθιερώθηκε για αποκατάσταση της τελετουργικής αγνότητας σε ιδιαίτερες περιπτώσεις.
Καινή Διαθήκη
Στην Καινή Διαθήκη η βάπτιση πρώτη φορά εμφανίζεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Αυτή τη βάπτιση την είχαν λάβει οι μαθητές και Απόστολοι του Χριστού αλλά και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Το τελετουργικό ήταν ιδιαίτερα απλό, αφού σε τρεχούμενο ύδωρ (νερό), ο Ιωάννης ο Πρόδρομος βάπτιζε τους πιστούς και τους καλούσε σε μετάνοια. Το βάπτισμα αυτό υπήρξε πρόδρομος του βαπτίσματος της εκκλησίας, αλλά είχε διαφορετικό περιεχόμενο και έννοια σε σχέση με το θεσμοθετημένο βάπτισμα της νεοσύστατης εκκλησίας. Ο σκοπός ήταν η προετοιμασία για τον ερχομό του Μεσσία και η μετάνοια των πιστών Ιουδαίων.
Η διαμόρφωση του βαπτίσματος
Κατά τους αποστολικούς χρόνους μια σύντομη ομολογία της πίστεως αρκούσε για την παροχή βαπτίσματος σε αυτούς που πίστευαν στο μήνυμα των αποστόλων ή των ευγγελιστών, χωρίς ιδιαίτερη προγενέστερη κατήχηση ή ειδική προετοιμασία. Στους αρχικούς χρόνους τα κηρύγματα γίνονταν δημόσια ενώπιον πλήθος κόσμου ή και κατ΄ ιδίαν. Μάλιστα αυτή είναι και η βασική αποστολή των χριστιανών, νεοφώτιστων ή και παλαιών, η οποία πηγάζει από τον ίδιο τον Ιησού. Κατά τους μεταποστολικούς χρόνους όμως, προηγείτο του βαπτίσματος μια σύντομη κατήχηση με τις θεμελιώδεις αρχές της πίστεως. Το βάπτισμα τελείτο με κατάδυση στο νερό όπως γίνεται φανερό και από τη γραμματεία της εποχής. Επίσκοπος τελούσε το βάπτισμα, ενώ από τον Τερτυλλιανό μαθαίνουμε πως και οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι ακόμα και οι λαϊκοί κάτω από προϋποθέσεις ήταν δυνατόν να βαφτίσουν νέα μέλη της χριστιανικής εκκλησίας.
Πιθανώς η κατήχηση δεν ήταν ιδιαίτερα εκτενής, δηλαδή αποτελούνταν από την εκμάθηση της Κυριακής προσευχής και τη διδασκαλία της εν Χριστώ σωτηρίας. Για τη διδασκαλία της εν Χριστώ σωτηρίας μαθαίνουμε από τον Βαρνάβα ότι περιείχε στοιχεία και προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ηθική κατήχηση και τη διδασκαλία περί των δύο οδών. Επίσης προετοιμαζόταν για το τελετουργικό του μυστηρίου. Με το πέρας της διδασκαλίας και κατά την ετοιμασία του βαπτίσματος επιβαλλόταν διήμερος νηστεία και ομολογία πίστεως.
Το βάπτισμα αρχικά γινόταν σε ανοιχτούς φυσικούς χώρους με τρεχούμενο νερό όπως οι λίμνες και τα ποτάμια ή άλλους ειδικούς χώρους, τα λεγόμενα βαπτιστήρια. Με το πέρασμα του χρόνου η τελετή λάβαινε χώρα στους ναούς. Ο Ιουστίνος αναφέρει στο βάπτισμα ευχές για καθαγιασμό του νερού και εξορκιστικές ευχές, ενώ προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να ερμηνευτεί και η νηστεία προ του βαπτίσματος. Η προοδευτική ανάπτυξη της διδασκαλίας της εκκλησίας επέφερε αλλαγές και στην κατήχηση των βαπτιζομένων. Η κατήχηση αυξήθηκε, ενώ στην ανατολή δημιουργήθηκαν δύο σώματα. Το σώμα των «ακροώμενων» και των «φωτιζομένων». Επίσης επετράπη η παρακολούθηση του διδακτικού μέρους της λειτουργίας, όχι όμως και του μυστηριακού. Η αρχική ομολογία των πρώτων αιώνων ήταν απλή, εν συνεχεία έγινε πιο σύνθετη λόγω των αιρετικών ομάδων. Ένα τέτοιο βαπτιστήριο σύμβολο ομολογίας διατηρήθηκε από ένα απόκρυφο κείμενο που χρακτηριζόταν ως Επιστολή Αποστόλων και συντάχθηκε κατά το 160 με 170 σε αιθιοπική γραφή.
Ως χρόνος τελέσεως του βαπτίσματος καθορίστηκε στη Δύση την προηγούμενη νύχτα των εορτών του Πάσχα και της Πεντηκοστής, ενώ στην Ανατολή με τις ίδιες εορτές και αργότερα με την προσθήκη της εορτής των Επιφανείων. Στη Δύση οι βαπτισθέντες επί 8 ημέρες έφεραν λευκό χιτώνιο και για αυτό το λόγο το Σάββατο του Θωμά αποκλήθηκε «Sabbatum in albis», ενώ στην ανατολή «Διακαινίσιμος». Οι μοντανιστές μάλιστα έδιναν κατά τη βάπτιση μέλι και γάλα. Με το βάπτισμα συνδέθηκε τόσο η Θεία Ευχαριστία όσο και το χρίσμα.
Σε ό,τι αφορά την τελετουργία, οι κατηχούμενοι που διέτρεχαν κίνδυνο να πεθάνουν βαπτίζονταν επειγόντως διά ραντισμού, αν όμως τελικώς επιζούσαν τότε έπρεπε το βάπτισμα να συμπληρωθεί ειδάλλως θεωρείτο άκυρο, όπως αποφάσισε σχετικά η σύνοδος της Νεοκαισάρειας. Επίσης αν πέθαινε ο κατηχούμενος απαγορευόταν η βάπτισή του, κάτι που είχαν στο τυπικό τους οι Μαρκιωνίτες. Οι εμφανίσεις αιρέσεων και θεολογικών ομάδων στο προσκήνιο ιδίως τον τρίτο αιώνα προκάλεσε εντάσεις στο εσωτερικό της εκκλησίας που διαμόρφωσαν περαιτέρω το τυπικό της εκκλησίας πάνω στο μυστήριο. Αυτά προέκυψαν από το ζήτημα της κύρωσης του βαπτίσματος των μετανοούντων στους κόλπους της εκκλησίας. Αρκετές σύνοδοι ασχολήθηκαν με το ζήτημα και επικράτησε η άποψη πως έγκυρο βάπτισμα θεωρείται το βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδας.
Νηπιοβαπτισμός και θέσπιση του βαφτίσματος διά νόμου
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που προκάλεσε διχογνωμία κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ήταν ο νηπιοβαπτισμός. Ο Ειρηναίος περί το 185 αναφέρεται ασαφώς για πρώτη φορά στο ζήτημα αυτό. Ο Τερτυλλιανός αποδοκίμαζε την πρακτική του βαπτίσματος νηπίων και προάσπισε την άποψη ότι θα έπρεπε να ενηλικιωθούν πρώτα: «Fiant Christiani cum Christum nosse potuerint», δηλαδή «ας γίνονται Χριστιανοί [δηλ. να βαφτίζονται] τα παιδιά όταν είναι πλέον σε θέση να γνωρίσουν τον Χριστό». Αντιθέτως ο Κυπριανός, ο οποίος είχε την άποψη ότι «όλες οι αμαρτίες εξαλείφονται με το βάπτισμα», θεωρούσε και τα νήπια ανεξαιρέτως θα έπρεπε να βαφτίζονται ενώ ο Ωριγένης θεωρούσε το νηπιοβαπτισμό αποστολική παράδοση. Από τον 3ο αιώνα η εκκλησία άρχισε να καθιερώνει το νηπιοβαπτισμό. Εντούτοις, δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία υπέρ του νηπιοβαπτισμού πριν από τον 3ο αιώνα, ενώ είναι προφανές ότι όλες οι αρχαίες βαπτιστήριες λειτουργίες αφορούσαν το βάπτισμα ενηλίκων.
Ως τον 6ο αιώνα το αργότερο, καθιερώθηκε ευρύτερα το βάπτισμα νηπίων, καθώς και η υποχρέωση ότι το νήπιο θα ακολουθούσε την πίστη, καθώς ένας ενήλικος Χριστιανός, ο λεγόμενος «ανάδοχος», αναλάμβανε εν ονόματι του νηπίου την υποχρέωση να ακολουθήσει ως ενήλικος τη χριστιανική πίστη και προσωποποιούσε την ευθύνη του όλου σώματος της τοπικής εκκλησίας για την ορθή κατήχηση του νέου μέλους της. Το έθιμο του νηπιοβαπτισμού σύντομα μετά τη γέννηση του νηπίου διαδόθηκε ευρύτερα κατά τον 10ο και 11ο αιώνα και έγινε γενικότερα αποδεκτό κατά τον 13ο αιώνα.
Ορθόδοξη εκκλησία
Για την Ορθόδοξη Εκκλησία το βάπτισμα αποτελεί ένα από τα επτά της μυστήρια. Σύμφωνα μάλιστα με το υπόμνημα της Μεγάλης Παρασκευής, το βάπτισμα όπως και η Θεία Ευχαριστία εξέρευσαν εκ της τρωθείσης πλευράς του Ιησού Χριστού. Κατά τον Απόστολο Παύλο δόθηκε από τον Κύριο να λυτρωθεί ο άνθρωπος από το προπατορικό αμάρτημα και από τις προσωπικές αμαρτίες. Η τρίτη κατάδυση στην ορθόδοξη θεολογία συμβολίζει την τριήμερο ταφή και ανάσταση του Χριστού. Έτσι πέρα από μια τελετουργική υποδοχή των πιστών στο σώμα της εκκλησίας, πέρα από τη λήψη της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, αποτελεί συμμετοχή στον θάνατο και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο κάθε νεοφώτιστος με τη βάπτιση αποθέτει τον Παλαιόν άνθρωπον και εξέρχεται από το μυστήριο αναγεννημένος σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ευαγγελιστή Ιωάννη. thumb|right|Ελληνορθόδοξο βάπτισμα.
Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση ο νεοφώτιστος πρέπει να καταδύεται πλήρως στο ύδωρ (τριττή κατάδυση), ενώ η δι' επιχύσεως ή ραντίσματος βάπτιση αποτελεί κακοδοξία. Το μυστήριο αυτό τελείται στις 8 ή στις 40 ημέρες από τη γέννηση, ενώ υπάρχουν και ομολογίες οι οποίες δέχονται τη βάπτιση μόνο μετά την ενηλικίωση. Η βάπτιση εικονίζει την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στο βαπτιζόμενο άτομο.
Ρωμαιοκαθολική εκκλησία
thumb|right|Ρωμαιοκαθολικό βάπτισμα.
Και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το βάπτισμα αποτελεί ένα από τα επτά μυστήρια και ακολουθείται η πρακτική του νηπιοβαπτισμού. Σε αντίθεση όμως με την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν τελείται ταυτόχρονα με τη βάπτιση και το μυστήριο του χρίσματος (confirmation), αλλά το χρίσμα γίνεται αρκετά χρόνια αργότερα (συνήθως σε ηλικία 7-14 ετών). Στο μεσοδιάστημα τα παιδιά πηγαίνουν μεν στην εκκλησία, δεν λαμβάνουν όμως συνήθως μέρος στη Θεία Ευχαριστία. Ενώ το βάπτισμα γίνεται από ιερέα σε νηπιακή ηλικία, το χρίσμα δίδεται από επίσκοπο σε ηλικία όπου ο πιστός είναι σε θέση να αντιληφθεί τα συμβαίνοντα. Το βάπτισμα δεν τελείται με κατάδυση σε νερό, αλλά με επίχυση ύδατος στην κεφαλή του βαπτιζόμενου. Συχνά δεν είναι χωριστή τελετή, όπως στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά τελείται στο πλαίσιο της Θείας Λειτουργίας.
Εκκλησίες της Πεντηκοστής
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής, τελούν το βάπτισμα με πλήρη κατάδυση στο νερό. Για τους Πεντηκοστιανούς το βάπτισμα στο νερό είναι το εξωτερικό σημείο μιας αλλαγής που έχει αρχίσει ήδη να πραγματοποιείται σε κάποιον μέσα από την αναγέννηση (Πέτρου α3 και α23), την αρχή της αλλαγής που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο. Το βάπτισμα είναι η ταφή του παλαιού αμαρτωλού ανθρώπου και η ανάσταση/ανάδυση σε νέο άνθρωπο, σύμφυτο με τον Χριστό (Προς Ρωμαίους Κεφ. ς). Απαραίτητες προϋποθέσεις για να βαπτισθεί ένα άτομο στο νερό, είναι να έχει πιστέψει στον Χριστό (Πράξεις Αποστόλων η37) και στο Ευαγγέλιό του, και να έχει μετανοήσει από την αμαρτία. Γίνεται επομένως σε άνδρες και γυναίκες που είναι σε θέση να πιστέψουν και να μετανοήσουν, οπότε δεν τελούνται νηπιοβαπτισμοί.
Για τα νήπια στις Εκκλησίες της Πεντηκοστής γίνεται η λεγόμενη «αφιέρωση» (Κατά Λουκά β27).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Επτά μυστήρια Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Βάπτισμα
Εκλεκτικισμός (αρχιτεκτονική)
μικρογραφία|Η Εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο Παρίσι (1860-1871), σχεδιασμένο από τον Victor Baltard, είναι ένα παράδειγμα εκλεκτική αρχιτεκτονική. Αναμιγνύει στοιχεία από την ρωμαϊκή-βυζαντινή τέχνη χρησιμοποιώντας αψιδωτές πύλες και τρούλους. Ακόμα παρατηρούνται ορισμένα μπαρόκ στοιχεία.|250px Ο Εκλεκτικισμός είναι αρχιτεκτονικό στυλ του 19ου και του 20ού αιώνα, κατά τον οποίο επιλέγονται και χρησιμοποιούνται, ποικιλία στοιχείων διάφορων εποχών και ρυθμών, σε ένα ενιαίο κτίσμα.
Ετυμολογία
Ο όρος Εκλεκτικισμός προέρχεται από το ελληνικό επίθετο  εκλεκτός  το οποίο με την σειρά του προέρχεται από το Ελληνικό ρήμα  εκλέγω - επιλέγω . Πρόκειται ουσιαστικά για την διαδικασία κατά την οποία θα κληθούν οι αρχιτέκτονες, να επιλέξουν τα στοιχεία των διάφορων ιστορικών περιόδων, και συνθέτοντάς τα θα καταλήξουν στην δημιουργία της τελικής μορφής του έργου τους.
Αφετηρία του ρυθμού
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και μετά το 1840 εμφανίζεται ο εκλεκτικισμός ώς πλουραλιστική μετεξέλιξη του ιστορικισμού. Οι αρχιτέκτονες της εποχής επιδίωκαν τη δημιουργία ενός νέου ρυθμού ο οποίος θα τους επέτρεπε να κατασκευάσουν κάτι νέο, αποδεσμευμένο από την αυστηρότητα των προηγούμενων ρυθμών δίνοντας την δυνατότητα ανάμιξης πολλών αρχιτεκτονικών μοτίβων και δομικών στοιχείων από προηγούμενα ιστορικά στίλ. Ο όρος εκλεκτικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Thomas Hope το 1835, και αργότερα εκφράζεται από τον Semper Gottfried ως θεωρία του φαίνεσθαι. Στην Αγγλία η αρχιτεκτονική αυτή ονομάζεται Ώριμος βικτοριανός εκλεκτικισμός.
Χαρακτηριστικά του ρυθμού
Ο εκλεκτικισμός δεν εμφανίζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά καθώς αντλεί στοιχεία από άλλους παλαιότερους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Συγκριτικά με τον ιστορικισμό, η εμφάνιση των κτηρίων αποκτά ένα βαρύνοντα ρόλο, με την επιλεκτική εφαρμογή στις όψεις διαφόρων ρυθμών στίλ του παρελθόντος. Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια ανανέωσης του μορφολογικού λεξιλογίου με την ελεύθερη επιλογή και χρήση έτοιμων διακοσμητικών στοιχείων.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικοί ρυθμοί
Χέντβιχ του Νόρντγκαου
Ο Χέντβιχ, γερμ.: Hedwig von Nordgau (π. 922 - μετά το 993) έγινε με τον γάμο της κόμισσα του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Ζήγκφρηντ των Αρντέν, πρώτο κόμη του Λουξεμβούργου και ιδρυτή της κομητείας. Ο γάμος έγινε περί το 950. Ήταν Σαξονικής καταγωγής, αλλά η καταγωγή της δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Ορισμένες πηγές ισχυρίζονται ότι συνδεόταν με την οικογένεια του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας]. Περιγράφεται ως «αγία» και ήταν η μητέρα της Αγίας Κουνιγούνδης του Λουξεμβούργου, του έβδομου από τα ένδεκα παιδιά από το γάμο της με τον Ζήγκφρηντ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ζήγκφρηντ των Αρντέν, πρώτου κόμη του Λουξεμβούργου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Κορραδιδών Κατηγορία:Κόμισσες του Λουξεμβούργου
Πρόγραμμα Small Explorer
Το Πρόγραμμα Small Explorer (Small Explorer program, SMEX) είναι ένα εγχείρημα στα πλαίσια της NASA το οποίο έχει σαν στόχο την χρηματοδότηση ερευνητικών διαστημικών αποστολών που δεν θα κοστίζουν περισσότερο από 120 εκατομμύρια δολάρια, ώστε να επεκταθεί το ευρύτερο πρόγραμμα Explorer. Το εγχείρημα Small Explorer ξεκίνησε το 1989.
Ιστορικό
Οι τρεις αρχικές αποστολές του προγράμματος στάλθηκαν στο διάστημα την περίοδο 1992–1998. Η δεύτερη ομάδα αποστολών αποτελούνταν από δύο σκάφη που στάλθηκαν στο διάστημα το 1998 και το 1999. Μέχρι αυτό το σημείο την διαχείρισή τους είχε αναλάβει το Γραφείο Προγράμματος Small Explorer (Small Explorer Project Office) του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Γκόμπαρντ (Goddard Space Flight Center, GSFC) της NASA. Στις αρχές του 1999 το εν λόγω γραφείο έκλεισε και έτσι η αμερικανική διαστημική υπηρεσία έδωσε την δυνατότητα ελεγχου κάθε αποστολής από τον Κύριο Ερευνητή πίσω από αυτήν, υπό την επίβλεψη του GSFC Explorers Project.
Κλαμπ Σπορτίφ ντε Χαμάμ-Λιφ
Η  Κλαμπ Σπορτίφ ντε Χαμάμ-Λιφ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Hammam-Lif στην Τυνησία. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1944. Συμμετέχει στην CLP-1, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Bou Kornine, χωρητικότητας 800- θεατών. Έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα Τυνησίας και άλλα 9 κύπελλα. Έχει δύο συμμετοχές στο CAF Cup Winners' Cup (1986, 2002), φτάνοντας στην ημιτελική φάση στην πρώτη της συμμετοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1944 Κατηγορία:Κλαμπ Σπορτίφ ντε Χαμάμ-Λιφ
Γάλλοι
Οι Γάλλοι είναι ρωμανόγλωσος πληθυσμός στη δυτική Ευρώπη. και αποτελούν μέρος των πολιτών της Γαλλία ς. Ο όρος έχει πολυποίκιλη σημασία.
Ιστορικά, η κληρονομιά των Γάλλων προέρχονται από τους Κέλτες, τους Ρωμαίους και τους Γερμανούς, καταγόμενοι από τους αρχαίους και μεσαιωνικούς πληθυσμούς των Γάλλων, Λίγηρων, Ακουιτάνιων, Λατίνων, Ιβήριων, Φράγκων, Νορβηγών και Αλαμάνων. Η Γαλλία είναι μια χώρα με πολλά τοπικά έθιμα και διαφορές. Η πιο ομιλούμενη μητρική γλώσσα είναι τα γαλλικά, ενώ διάφοροι Γάλλοι μιλούν νορμανδικά, οξιτανικά, καταλανικά, ωβερνικά, κορσικανικά, βασκικά, γαλλοφλαμανδικά, φραγκονικά της Λωρραίνης, αλσατικά και βρετονικά σε διάφορες περιοχές της χώρας. Τα αραβικά είναι η μεγαλύτερη μειονοτική γλώσσα στη Γαλλία τον 21ο αιώνα (προηγουμένως ήταν τα βρετονικά και οξιτανικά).
Η σύγχρονη γαλλική κοινωνία είναι ποτ πουρί. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, οι μετανάστες έχουν συμβάλλει σημαντικά στην αύξηση του γαλλικού πληθυσμού, αποτελούμενοι κυρίως από Άραβες, Βέρβερους, Υποσαχάριους Αφρικανούς, Κινέζους και άλλους λαούς από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ασία. Η κυβέρνηση όρισε τη Γαλλία ως συμπεριληπτικό έθνος και πολιτιστικές αξίες. Σήμερα, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και τους ζητά μόνο μερική ενσωμάτωση, ενώ οι Γάλλοι πολίτες ισοδυναμούν την εθνότητά τους με υπηκοότητα, σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο.
Εκτός από την ηπειρωτική Γαλλία, Γάλλοι και άτομα γαλλικής καταγωγής ζουν σε όλο το κόσμο, όπως σε υπερπόντια διαμερίσματα και επικράτειες όπως οι Γαλλικές Δυτικές Ινδίες, και χώρες με σημαντικές γαλλόφωνες ομάδες και μη, όπως η Ελβετία, το Βέλγιο, ο Καναδάς, η Χιλή, η Αργεντινή, ο Καναδάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βραζιλία και η Ουρογουάη.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Γαλλίας Κατηγορία:Δημογραφία της Γαλλίας Κατηγορία:Κοινωνία της Γαλλίας
Λεόντιος Οικονομίδης
Ο Λεόντιος Οικονομίδης ήταν Έλληνας χημικός, κορυφαίος θεμελιωτής της Ελληνικής βιομηχανίας και εθνικός ευεργέτης του πρώιμου 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1866 στο χωριό Λιβάρτζι των Καλαβρύτων. Αδελφός του ήταν ο Σπήλιος Οικονομίδης. Τέλειωσε το γυμνάσιο στην Αθήνα. Σε ηλικία 16 χρονών γράφτηκε στην Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1882 πήγε στο Μόναχο όπου διέπρεπε ο αδελφός του, και έναν χρόνο αργότερα γράφτηκε στην Χημική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, όπου σπούδασε μέχρι το 1887. Συνέχισε εκεί και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Εργάστηκε για δύο χρόνια στο χημικό εργαστήριο του Λούνγκε. Επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέπτυξε την χημική βιομηχανία και ιδίως των χρωστικών ουσιών.
Ίδρυσε βιομηχανία τσιμέντου, οξέων, λιπασμάτων, οινοπνευματοποιίας και άλλες πολλές. Διετέλεσε επί πολυετεία Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών.
Θεωρείται ένας των κορυφαίων Ελλήνων χημικών και από τους κυριότερους ιδρυτές και δημιουργούς της Ελληνικής βιομηχανίας.
Υπήρξε συνιδρυτής της Εταιρείας Οινοπνευματοποιίας Ελευσίνας, της Εταιρείας Τσιμέντων «ΤΙΤΑΝ», επίσης συνιδρυτής, πρωτεργάτης και διευθυντής της εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων, συνιδρυτής της Αγγειοπλαστικής Εταιρείας «Κεραμεικός», καθώς και άλλων εμπορικών και βιομηχανικών εταιρειών. Διετέλεσε πρόεδρος της Λιμενικής Επιτροπής Πειραιώς, ήταν συνιδρυτής του Συνδέσμου των Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος για πολλά χρόνια. Κλήθηκε να διδάξει ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και να συμμετάσχει ως Υπουργικός Σύμβουλος.
Κληροδότησε το σημαντικό ποσό του εκατομμυρίου για την ίδρυση βραβείων.
Απεβίωσε το 1922 σε ηλικία 56 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι
Σπονδή (δορυφόρος)
Η Σπονδή (αγγλικά: Sponde) ή Δίας XXXVI είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ το 2001. Πήρε το όνομά του τον Αύγουστο του 2003 από την Σπονδή, η οποία ήταν κόρη του Δία και μία από τις Ώρες σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2001 J 5.
Έχει διάμετρο περίπου 2 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 24.253.000 χλμ. σε 771,604 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 154° με την εκλειπτική (156° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα 0,443.
Η Σπονδή ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Πασιφάης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 22,8 και 24,1 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 144,5° έως 158,3°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης
Η ταινία Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης (πρωτότυπος τίτλος The Lives of a Bengal Lancer) είναι επική δραματική περιπέτεια παραγωγής 1935 σε σκηνοθεσία Χένρι Χάθαγουεϊ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Γκάρι Κούπερ, Φράντσο Τόουν, Ρίτσαρντ Κρόμγουελ και Γκάι Στάντινγκ. Η ταινία έλαβε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και βραβεύτηκε με ένα.
Υπόθεση
Στα βοριοανατολικά σύνορα της αποικιοκρατούμενης από τους Άγγλους Ινδίας, ο υπολοχαγός Άλαν ΜακΓκρέγκορ (Γκάρι Κούπερ) υποδέχεται δυο νέους άνδρες στο σώμα των Λογχοφόρων της Βεγγάλης. Οι δυο αυτοί άνδρες είναι ο υπολοχαγός Φόρσαϊθ (Φράντσο Τόουν) πρώην μέλος ενός εκλεκτού στρατιωτικού σώματος και ο υπολοχαγός Στόουν (Ρίτσαρντ Κρόμγουελ) γιος του διοικητή Τομ Στόουν (Γκάι Στάντινγκ). Ο νεαρός Στόουν απογοητεύεται όταν ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του δεν τον ήθελε στο σώμα και πληγώνεται όταν του συμπεριφέρεται με ψυχρότητα προκειμένου να δείξει αμεροληψία. Παράλληλα ο υπολοχαγός Μπάρετ (Κόλιν Τάπλεϊ) που είχε μεταμφιεστεί σε ντόπιο για να κατασκοπεύσει το σεΐχη Μοχάμετ (Ντάγκλας Ντάμπριλ) καταφθάνει στο στρατόπεδο αποκαλύπτοντας τα σχέδια του σεΐχη για εξέγερση κατά των Βρετανών κατακτητών και για κλοπή πολεμοφοδίων. Όταν ο σεΐχης μαθαίνει ότι τα σχέδιά του έχουν αποκαλυφθεί αποφασίζει να απαγάγει με τη βοήθεια μιας όμορφης σκλάβας τον γιο του διοικητή Στόουν, προκειμένου να αποσπάσει πληροφορίες. Στην προσπάθειά τους να σώσουν τον νεαρό υπολοχαγόςαπό την απαγωγή πέφτουν και οι ίδιοι αιχμάλωτοι στα χέρια του σερίφη.
Μοργανατικός γάμος
Με το επίθετο μοργανατικός, από τη γαλλική λέξη morganatique, χαρακτηρίζεται γενικά ο γάμος γόνου Ηγεμόνα (άρρεν ή θήλυ) στον οποίο δεν έχει παρασχεθεί σχετική άδεια από τον αρχηγό του Ηγεμονικού Οίκου (βασιλικού, πριγκιπικού, δουκικού κ.λπ). Πρόκειται για άδεια αρραβώνα, ως δώρο πολιτειακού χαρακτήρα, που ανάγεται κατά εθιμικό δίκαιο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία απ΄ όπου και υιοθετήθηκε από τον λεγόμενο σαλικό κώδικα. Η άδεια αυτή μπορεί και να περιέχει θρησκευτικό χαρακτήρα εφόσον ορίζεται, υποχρεώνει, ή απλά επιτρέπει τον ασπασμό άλλου θρησκευτικού δόγματος.
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία Οι Λογχοφόροι της Βεγγάλης που αποτελεί μια από τις πολλές της δεκαετίας του '30 με θέμα την αποικιοκρατία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Φράνσις Γέιτς Μπράουν. Το σενάριο που συνέγραψαν οι Γκρόβερ Τζόουνς, Γουίλιαμ Στάβενς ΜακΝατ, Γουόλτεμαρ Γιανγκ και Αχμέτ Αμπντουλάχ αποκλίνει σημαντικά από την υπόθεση του μυθιστορήματος. Η παραγωγή της ταινίας είχε ξεκινήσει ήδη από το 1931 και η ταινία αναμενόταν να προβληθεί την ίδια χρονιά, αλλά η κρίση που είχε κυριαρχήσει στις Η.Π.Α. εκείνην την περίοδο καθυστέρησε την δημιουργία και προβολή της κατά τέσσερα χρόνια. Πρώτη επιλογή για τους ρόλους του Φόρσαϊθ και Στόουν ήταν οι Φρέντρικ Μαρτς και Ρίτσαρντ Άρλεν αντίστοιχα. Ο ρόλος του Φόρσαϊθ έπειτα πέρασε στον Χένρι Γουίλκοξον, αλλά ο ρόλος δεν τον ενθουσίαζε και αντικαταστάθηκε από τον Φράντσο Τόουν.
Μοργανατικός γάμος
Σύμφωνα με το σαλικό κώδικα ο μοργανατικός γάμος, δηλαδή χωρίς την παραπάνω συγκαταβατική άδεια αρραβώνος, επισύρει την απώλεια όλων των τίτλων και δικαιωμάτων που φέρει ή πρόκειται να κληρονομήσει αυτός που επιχειρεί αυτόν και κατ' επέκταση και οι απόγονοί του. Αν και τα δύο πρόσωπα προς κοινωνία γάμου προέρχονται από ηγεμονικούς οίκους εξυπακούεται ότι απαιτείται για το καθένα ιδιαίτερη άδεια, συνεπώς δύο άδειες. Οι άδειες αυτές, που δίνονται πριν επισημοποιηθούν οι αρραβώνες, είναι τελείως διάφορες της θρησκευτικής άδειας που δίνεται κατά το δόγμα που τελείται ο γάμος. Αν αρχηγός ηγεμονικού οίκου επιχειρεί γάμο εξυπακούεται ότι ούτε απαιτείται ούτε εκδίδεται σχετική άδεια για τον εαυτό του, όπως π.χ. ο γάμος του πρίγκιπα Ραινιέ Γ΄ του Μονακό, ή ο 2ος και 3ος γάμος του τελευταίου Σάχη της Περσίας. Αν όμως αρχηγός ηγεμονικού οίκου επιχειρεί γάμο με γόνο άλλου οίκου τότε απαιτείται προηγουμένως άδεια για τον γόνο αυτόν ή αυτήν, (π.χ. ο γάμος του βασιλέως Ζώγου της Αλβανίας με πριγκίπισσα της Ιταλίας κρίθηκε μοργανατικός). Τέλος αν και τα δύο πρόσωπα προς κοινωνία γάμου τυγχάνουν να είναι αρχηγοί ηγεμονικών οίκων δεν απαιτείται καμία επιμέρους άδεια αρραβώνα.
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης
Πληροφορίες παραγωγής
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο ράντσο της Paramount στην Καλιφόρνια και η πρεμιέρα της έγινε τον Ιανουάριο του 1935. Η επιτυχία της στο Box-Office ήταν άμεση και ακολουθήθηκε από μια σειρά άλλων ταινιών με θέμα την περίοδο της αποικιοκρατίας.
Μοργανατικός γάμος
Η αντίληψη ότι μοργανατικός γάμος λέγεται ο μεταξύ ηγεμονικού (βασιλικού) γόνου (κυρίως άρρενος) και "κοινής θνητής" (κατά λαϊκίζουσα έκφραση) είναι απόλυτα λανθασμένη, εξυπηρετώντας μόνο ανάγκες συγγραφής μυθιστορημάτων. Όλοι οι σύγχρονοι πριγκιπικοί γάμοι στην Ευρώπη τελέστηκαν κατόπιν αδειών που χορήγησαν για τον καθένα ο αντίστοιχος αρχηγός του ηγεμονικού οίκου και ουδείς χαρακτηρίστηκε μοργανατικός.
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία μια από τις αγαπημένες του Χίτλερ, ο οποίος δήλωσε ότι τον γοήτευσε το γεγονός ότι οι τρεις Βρετανοί της ταινίας κρατούσαν στο χέρι μια ολόκληρη ήπειρο.
Μοργανατικός γάμος
Ο Μοργανατικός γάμος είναι αδιανόητος σε μουσουλμανικούς ηγεμονικούς οίκους, επισύροντας την καταδίκη σε θάνατο αμφοτέρων, ακόμα και μελλονύμφων.
Ετυμολογία
Η λέξη μοργανατικός, ήδη εν χρήσει στην αγγλική γλώσσα από το 1727, σύμφωνα με το Oxford English Dictionary, προέρχεται από τη μεσαιωνική λατινική λέξη morganaticus, εκ της φράσεως "matrimonium ad morganaticam" και αναφέρεται στο δώρο που δινόταν από το γαμπρό στη νύφη το πρωινό μετά το γάμο (προίκα). Ο λατινικός όρος υιοθετήθηκε από τον αντίστοιχο γερμανικό Morgengabe. Η κυριολεκτική του σημασία αναλύεται σε απόσπασμα του 16ου αιώνα: ένας γάμος από τον οποίο η σύζυγος και τα παιδιά που πρόκειται να γεννηθούν θεωρούνται δώρο.
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 7 Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το οποίο έχασε από την ταινία του Φρανκ Λόιντ Ναυτική Ανταρσία (Mutiny On The Bounty, 1935).
Μοργανατικός γάμος
Ετυμολογία
Το "πρωινό δώρο" συμπεριλαμβανόταν στο εθιμοτυπικό των γάμων στους πρώιμους μεσαιωνικούς γερμανικούς πολιτισμούς (π.χ. Λομβαρδοί) και στις αρχαίες γερμανικές φυλές, ωστόσο η Εκκλησία εισήγαγε το έθιμο αυτό και σε άλλες χώρες, προκειμένου να βελτιώσει την ασφάλεια της συζύγου: η νύφη λάμβανε καθορισμένη περιουσία από την οικογένεια του γαμπρού, ικανή να διασφαλίσει την επιβίωσή της σε περίπτωση χηρείας, και κρατούνταν ξεχωριστά, σαν μοναδική ιδιοκτησία της συζύγου. Ωστόσο, όταν συναπτόταν ένα γαμήλιο συμβόλαιο, όπου η νύφη και τα παιδιά του γάμου αυτού δεν θα λάμβαναν τίποτε άλλο (πέρα από την προίκα) από την οικογένεια του γαμπρού ή από την κληρονομιά του, ο γάμος αυτός προσδιοριζόταν ως γάμος μόνο με προίκα και καμιά άλλη κληρονομιά, "matrimonium morganaticum".
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Μοργανατικός γάμος
Παραπομπές
κατηγορία:Μοναρχία Κατηγορία:Οικογενειακό Δίκαιο κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία
Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης
Βραβεία
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1935 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
NGC 323
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 3 Οκτωβρίου 1834.
Αναφορές
0323 03374 Κατηγορία:Φοίνιξ (αστερισμός) Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Βακλοφαίνη
Η βακλοφαίνη, διαθέσιμη υπό την εμπορική ονομασία Lioresal μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μυϊκής σπαστικότητας, η οποία μπορεί να προκύψει π.χ. από μια κάκωση νωτιαίου μυελού ή από σκλήρυνση κατά πλάκας. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία του λόξυγκα και των μυϊκών σπασμών σε ηλικιωμένα άτομα. Λαμβάνεται από το στόμα ή μέσω χορήγησης μέσω ενδορραχιαίας αντλίας
Οι κοινές παρενέργειες από την χορήγηση βακλοφαίνης περιλαμβάνουν την υπνηλία, την αδυναμία και την ζάλη. Αν σταματήσει ξαφνικά η χορήγηση της βακλοφαίνης μπορεί να εμφανιστούν σοβαρά συμπτώματα όπως είναι οιεπιληπτικές κρίσεις και η ραβδομυόλυση. Δεν είναι ξεκάθαρα γνωστό αν είναι ασφαλής η χρήση της κατά την εγκυμοσύνη, ενώ κατά τον θηλασμό η χρήση της είναι μάλλον ασφαλής. Είναι πιστεύεται ότι δρα μειώνοντας τους νευροδιαβιβαστές.
Η βακλοφαίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1977. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημα φάρμακα. Το 2017, ήταν το 140ο πιο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια συνταγογραφήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Αμίνες
Παέγια
thumb|right|Παέγια Η παέγια (ισπανικά paella) είναι ένα παραδοσιακό φαγητό της Ισπανίας.
Αν και θεωρείται το τυπικό ισπανικό έδεσμα, στην πραγματικότητα η ύπαρξή του μάλλον οφείλεται στο πέρασμα των Μαυριτανών από την Ισπανία. Πρόκειται δηλαδή για συνταγή με αραβικές καταβολές.
Η παέγια στην ουσία είναι ένα πιλάφι από ρύζι με σαφράν, μέσα στο οποίο συνδυάζεται κρέας ή, συνηθέστερα, θαλασσινά και λαχανικά. Συχνά περιέχει κοτόπουλο, χοιρινό κρέας ή κουνέλι (ανάμικτη παέγια). Ανά περιοχές της Ισπανίας συναντά κανείς διαφορετικές εκδοχές. Για παράδειγμα, η λεγόμενη «παέγια της Βαλένθια» αποτελείται από ρύζι-σαφράν, λαχανικά, κοτόπουλο και σαλιγκάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ρύζι Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση θαλασσινά Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Χρήστος Τσιριγώτης
Πρώτα μαθητικά χρόνια, οι σπουδές στο Εξωτερικό και το Έργο του
Το πρώτο δύσκολο βήμα της ζωής του, ήταν όταν έπρεπε να αποχωριστεί το χωριό του για να φοιτήσει στο γυμνάσιο της πόλης, από όπου αποφοίτησε ως αριστούχος. Το 1860 μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, πήγε στην Ιταλία, συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, για να σπουδάσει ιατρική. Μετά την Πίζα συνέχισε Ψυχιατρική στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας και έπειτα από περίπου 14 χρόνια σπουδών, επέστρεψε στην Κέρκυρα.
Στην Κέρκυρα το 1874 διορίστηκε Διευθυντής του Φρενοκομείου του νησιού, το οποίο είχε ιδρύσει το 1838 ο τότε αρμοστής της Επτανήσου, Ντούγκλας. Ήταν το πρώτο ίδρυμα περίθαλψης φρενοβλαβών, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Βαλκανική. Στο βιβλίο του, ο Χρήστος Τσιριγώτης, αναφέρει ότι οι φρενοβλαβείς εκείνης της εποχής, κρατούταν απομωνομένοι από την κοινωνία του νησιού. Θεωρούταν τερατόμορφα όντα τα οποία δεν είχαν καμία απολύτως διάκριση με τους εγκληματίες, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των ανθρώπων τότε. Αντίληψη την οποία ο Έλληνας ψυχίατρος αγωνίστηκε να διώξει και να εισάγει την νέα ευρωπαϊκή αντίληψη αντιμετώπισης των φρενοβλαβών ως ασθενών και όχι ως αποβρασμάτων της κοινωνίας.
Περίπου μία δεκαετία μετά, ο Χρήστος Τσιριγώτης καλείται στην Αθήνα. Εκεί, το 1885, ανέλαβε την διεύθυνση του Δρομοκαϊτειου, το ίδρυμα του μεγάλου Χίου ευεργέτη, Δρομοκαΐτη, το οποίο είχε ιδρύσει την ίδια χρονιά. Θεωρούταν ο αρμοδιότερος για μια τέτοια θέση, καθώς είχε την άριστη κατάρτιση τόσο από τις σπουδές του και την ανελλιπή ενημέρωση, όσο και την εμπειρία που είχε αποκτήσει ήδη από το Φρενοκομείο της Κέρκυρας. Το έργο του στο Δρομοκαΐτειο συνεχίστηκε μέχρι το 1903 όπου αποχώρησε.
Στην συνέχεια, προσλαμβάνεται από τον Γεώργιο Α' της Ελλάδος ως προσωπικός του ιατρός.
Θάνατος
Το απόγευμα της 18ης Σεπτεμβρίου του 1919, ο Χρήστος Τσιριγώτης άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του επί της οδού Αχαρνών 22Α στην Αθήνα.
Ο Έλληνας Ψυχίατρος μπορεί να μην άφησε πίσω του απογόνους, ωστόσο άφησε στην πατρίδα του την μεγάλη κληρονομιά του πρωτοποριακού επιστημονικού και ανθρωπιστικού του έργου.
Στον ξεχασμένο επιστήμονα…
Παρασημοφορήθηκε με τον Σταυρό των Ταξιαρχών από τον Γεώργιο Α' της Ελλάδος, με τον Αργυρούν Σταυρό των Ιπποτών από τον Νικόλαο Α' του Μαυροβουνίου, με το παράσημο της 3ης Τάξεως Ταξιαρχών και πήρε τον τίτλο του Αξιωματικού του Τάγματος Αγίου Μαυρικίου από τον Vittorio Emanuelle.
Παρά τις παραπάνω βραβεύσεις, η κερκυραϊκή κοινωνία και οι δημοτικές αρχές του τόπου του, έδειξαν παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος για το όνομα και το έργο του Χρήστου Τσιριγώτη. Το σπίτι του στο χωρίο, στην Άνω Περίθεια Κέρκυρας, τίποτε δεν θυμίζει ότι σε αυτό το σπίτι μεγάλωσε ο Έλληνας ψυχίατρος. Τόσο η κοινότητα του χωριού όσο και η δημοτική αρχή των τελευταίων δεκαετιών στην οποία ανήκει το χωριό, θεώρησαν ότι δεν είχαν καμιά υποχρέωση, ούτε όφειλαν κάτι στον Χρήστο Τσιριγώτη.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι
Γιάννης Χρυσοστόμου
Ο Γιάννης Χρυσοστόμου (γεν. 9 Ιουνίου του 1949) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε στις ομάδες του Α.Ο. Αιγάλεω (κατακτώντας το 1ο Θερινό πρωτάθλημα Ο.Π.Α.Π., του 1968) και του Αχαρναϊκού, με τον οποίο αναδείχτηκε πρωταθλητής της Γ΄Εθνικής, το 1978.
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Χρυσοστόμου ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1961 από το εφηβικό τμήμα του Αιγάλεω και την περίοδο 1967-68 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική με την ανδρική ομάδα.
Έως και τη σεζόν 1975-76, που μετεγγράφηκε στον Αχαρναϊκό, είχε συμπληρώσει 9 συνεχή έτη στην ομάδα, παίρνοντας μέρος σε 167 αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής (σημειώνοντας παράλληλα και 26 τέρματα), ενώ την τελευταία του χρονιά έπαιξε και στη Β΄Εθνική. Την εποχή της μεγάλης ακμής του, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, είχε συγκεντρώσει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ.
Την επόμενη τριετία ήταν στέλεχος της ομάδας του Μενιδίου, την οποία βοήθησε να ανέβει στη Β΄ Εθνική, ενώ το καλοκαίρι του 1979 τερμάτισε την καριέρα του και έκτοτε αφοσοιώθηκε στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις.
Προσωπική ζωή
Ασκεί το επάγγελμα του |χρυσοχόου στο Αιγάλεω, είναι νυμφευμένος (έχει δυο κόρες), ενώ τυγχάνει βασικό μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων της ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Τριβαλλοί
thumb|290px|Περιοχή των Τριβαλλών.
Οι Τριβαλλοί ήταν μια αρχαία φυλή, της οποίας η κυριαρχία εκτεινόταν στις πεδιάδες της σημερινής νότιας Σερβίας και της δυτικής Βουλγαρίας, στον ποταμό Οίσκο (σήμερα Iskar), με κέντρο μάλλον εκεί που συνορεύουν σήμερα η Σερβία και Βουλγαρία.
Οι Τριβαλλοί ήταν θρακική φυλή, η οποία δέχτηκε επιρροές από τους Κέλτες, τους Σκύθες και τους Ιλλυρούς (βλ. Ιλλυρία).
Ιστορία
Το 424 π.Χ. δέχτηκαν επίθεση από τον βασιλιά των Οδρυσών Σιτάλκη, ο οποίος ηττήθηκε και έχασε τη ζωή του στην συμπλοκή. Εξωθήθηκαν στα ανατολικά από την εισβολή της Ιλλυρικής φυλής των Αυταριέων. Η χρονολογία αυτού του γεγονότος δεν είναι σίγουρη.
Το 339 π.Χ. όταν ο Φίλιππος Β΄ γυρνούσε από την εκστρατεία του εναντίον των Σκυθών, οι Τριβαλλοί αρνήθηκαν να του επιτρέψουν να διασχίσει τον Αίμο, εκτός αν παρέδιδε μέρος των λαφύρων. Στις αψιμαχίες που ακολούθησαν, ο Φίλιππος ηττήθηκε και τραυματίστηκε στον δεξιό του μηρό από δόρυ, αλλά αργότερα φαίνεται πως οι Τριβαλλοί υποτάχτηκαν από αυτόν.
Μετά το θάνατο του Φιλίππου, ο Αλέξανδρος πέρασε μέσα από τα εδάφη των Οδρυσών μεταξύ του 335-334 π.Χ., διέσχισε τον Αίμο, και μετά από τρεις μάχες, (την Μάχη του Αίμου, τη Μάχη του ποταμού Λύγινου, και την Μάχη της νήσου Πεύκης) νίκησε και εξώθησε του Τριβαλλούς στην σύζευξή του ποταμού Λύγινου στον Δούναβη. Σκοτώθηκαν 3.000 Τριβαλλοί και οι υπόλοιποι τράπηκαν σε φυγή. Ο βασιλιάς τους Σύρμος (όνομα ομώνυμο με το Ρωμαϊκό Σίρμιο) κατέφυγε στο νησάκι στο Δέλτα του Δούναβη Πεύκη, όπου εξορίστηκαν οι περισσότεροι από τους ηττημένους Θράκες. Οι επιτυχημένες επιθέσεις των Μακεδόνων τρομοκράτησαν τις φυλές γύρω από το Δούναβη. Οι αυτόνομες φυλές έστειλαν αντιπροσώπους για να διαπραγματευτούν ειρήνη, και ο Αλέξανδρος ικανοποιημένος από τις επιχειρήσεις, δέχτηκε λόγω της απασχόλησής του με τους πολέμους του στην Ασία.
Περί το 279 π.Χ. μια μεγάλη ομάδα Γαλατών (Σκορδίσκοι ) υπό τον Κερέθριο νίκησε τους Τριβαλλούς, έχοντας έναν στρατό από 3.000 ιππείς και 15.000 πεζικό. Η ήττα εξώθησε τους Τριβαλλούς πιο πολύ προς τα ανατολικά. Παρόλ’ αυτά, συνέχισαν να δημιουργούν προβλήματα στους Ρωμαίους κυβερνήτες της Επαρχίας της Μακεδονίας για πενήντα χρόνια (135-84 π.Χ.).
Η Ιλλυρική φυλή των Δαρδάνων εγκαταστάθηκε στην περιοχή νοτιοανατολικά των Τριβαλλών το 87 π.Χ. Τα θρακικά ονόματα επιβίωσαν του εκρωμαϊσμού της περιοχής.
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.Χ.) τους καταγράφει ως μία από τις φυλλές της Μοισίας.
Την εποχή του Πτολεμαίου (90–168 μ.Χ.), η περιοχή τους ήταν περιορισμένη μεταξύ των ποταμών Κίαβρου (Τζίμπριτζα) και Ούτου (Βιτ), σημερινό μέρος της Βουλγαρίας. Η κυριότερη πόλη τους ήταν ο Οίσκος.
Υπό τον Τιβέριο, γίνεται αναφορά στην Τριβαλλία στην Μοισία, ενώ και ο Αυτοκράτορας Μαξιμίνος Θραξ (235-237) είχε υπάρξει διοικητής μιας ίλης Τριβαλλών. Το όνομα εμφανίζεται τελευταία φορά κατά τη βασιλεία του Διοκλητιανού, ο οποίος χρονολογεί μια επιστολή από την Τριβαλλίς.
Οι Τριβαλλοί περιγράφονταν συχνά ως άγριοι και πολεμοχαρείς (Ισοκράτης), και στον Αριστοφάνη ένας Τριβαλλός παρουσιάζεται ως δείγμα απολίτιστου βάρβαρου.