cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναταραχές στην Μπελίζ το 2005
Η υπόλοιπη ημέρα κύλησε ομαλά, αν και υπήρχαν καταγγελίες ότι δόκιμοι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν άσκοπη βία, πάρα τις αντίθετες διαταγές που είχαν λάβει. Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι οι αστυνομικοί περιόρισαν τους δόκιμους και τους αφαίρεσαν από τις παρατεταμένες δυνάμεις. Υπάρχουν και μαρτυρίες από τους διαδηλωτές ότι τα επεισόδια άρχισαν όταν ένας δόκιμος χτύπησε έναν διαδηλωτή στο κεφάλι με το υπηρεσιακό του ρόπαλο.
Μιχάλης Κοσμόπουλος
Ο '''Μιχαήλ Β. Κοσμόπουλος' είναι αρχαιολόγος, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊ''κός.
Αρχαιολογικό έργο
Η ειδικότητά του είναι η αρχαιολογία της Εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο. Έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές διαφόρων αρχαιολογικών θέσεων στην Ελλάδα και την Ουκρανία, μεταξύ των οποίων οι Μυκήνες, η Επίδαυρος, η Αρχαία Κόρινθος, η Νάξος, η Ιθάκη, ο Ωρωπός και η Ολβία (σημερινή Μπερεζάν) στη Μαύρη Θάλασσα. Διετέλεσε διευθυντής της Αρχαιολογικής Έρευνας στην Ελευσίνα και από το 1999 διευθύνει τις ανασκαφές της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας στην Ίκλαινα Μεσσηνίας (IK.A.P.: Iklaina Archaeological Project ), κοντά στην Πύλο. Οι ανασκαφές του στην Ίκλαινα έφεραν στο φως σημαντικό κέντρο του Μυκηναικού πολιτισμού με Κυκλώπεια τείχη, τοιχογραφίες, πλακόστρωτους δρόμους, και την αρχαιότερη πινακίδα Γραμμικής Β από την ηπειρωτική Ελλάδα.
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Το 1989, σε ηλικία 26 ετών, διορίστηκε καθηγητής Κλασικών Σπουδών και Ανθρωπολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα στο Γουίνιπεγκ του Καναδά, όπου δίδαξε για μια ευρεία κατηγορία θεμάτων (ελληνική γλώσσα, ελληνική λογοτεχνία, αρχαία ελληνική θρησκεία κ.λπ.) βραβευμένος δύο φορές, το 1991 και το 1999, για την ιδιαίτερη ικανότητά του στη διδασκαλία. Παράλληλα ήταν και Διευθυντής του Κέντρου για τον Ελληνικό Πολιτισμό (Manitoba Centre for Hellenic Civilization).
Τον Αύγουστο του 2001 εξελέγη τακτικός καθηγητής Αρχαιολογίας και κάτοχος της Διακεκριμένης Έδρας ("Endowed Chair") Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, στο Σαιντ Λούις των ΗΠΑ.
Έχει οργανώσει πολλά εκπαιδευτικά – αρχαιολογικά προγράμματα στην Ελλάδα (Ωρωπός, Ελευσίνα, Ίκλαινα), όπου έχει εκπαιδεύσει πάνω από 1.000 φοιτητές στην ελληνική αρχαιολογία.
Ελληνικές Σπουδές
Έχει δραστηριοποιηθεί ιδιαίτερα για τη διάδοση των Ελληνικών Σπουδών στη Βόρεια Αμερική. Στον Καναδά, πέραν του Ελληνικού Κέντρου Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα, ίδρυσε σε συνεργασία με το Γενικό Ελληνικό Προξενείο του Τορόντο και την «Παμμακεδονική Ένωση του Οντάριο», την «Παμμακεδονική Ένωση της Μανιτόμπα» (“Pan-Macedonian Association of Manitoba” ), της οποίας υπήρξε και ο πρώτος πρόεδρος, το διεπιστημονικό «Κέντρο για τον Ελληνικό Πολιτισμό» (“Centre of Hellenic Civilization”) του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα, το μόνο πανεπιστημιακό κέντρο του Καναδά που ασχολείται με τη μελέτη της αρχαίας, μεσαιωνικής και νεώτερης Ελλάδας, καθώς και, το 1998, την «Καναδική Επιτροπή για την Επανένωση των Μαρμάρων του Παρθενώνα» (“Canadian Committee for the Restitution of the Parthenon Marbles”. ). Στις ΗΠΑ δημιούργησε εκ του μηδενός το Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μιζούρι, στο Σαιντ Λούις, στο οποίο φοιτούν τώρα 300 φοιτητές και το οποίο προσφέρει ένα από τα λίγα Πτυχία Ελληνικών Σπουδών στη Βόρειο Αμερική. Στο ίδιο Πανεπιστήμιο ίδρυσε το Ματσάκειο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού. Έχει διοργανώσει πολλά διεθνή συνέδρια, δημόσιες διαλέξεις, και εκδηλώσεις για ενημέρωση του κοινού του Καναδά και των ΗΠΑ πάνω σε θέματα ελληνικού πολιτισμού. Έχει δώσει πάνω από 300 διαλέξεις για θέματα ελληνικής αρχαιολογίας στον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Ελλάδα, Γερμανία, και τη Μ. Βρετανία.
Το συγγραφικό του έργο πάνω σε θέματα της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής ιστορία της αρχαίας Ελλάδας περιλαμβάνει 15 βιβλία και πάνω από 100 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια (βλ. Εργογραφία). Έχει, επίσης, δημοσιεύσει άρθρα εκλαϊκευτικού χαρακτήρα για την Ελλάδα σε ξένες και ελληνικές εφημερίδες (The Globe and Mail, the Free Press, the Post Dispatch, Time Magazine, το Βήμα) και εγκυκλοπαίδειες (π.χ. άρθρο περί Ιθάκης στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος – Λαρούς –Μπριτάνικα» κ.λπ.)
Τιμητικές Διακρίσεις
Για το διδακτικό του έργο βραβεύτηκε το 2004 με το βραβείο Εξαίρετης Διδασκαλίας από το Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αμερικής. Για το ερευνητικό του έργο έχει τιμηθεί με το Canada Rh Award for Outstanding Contributions to Scholarship and Research in the Humanities και το βραβείο Outstanding Scientist Award της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιστημών (St. Louis). Έχει διατελέσει μέλος των ΔΣ πολλών ερευνητικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (συμπεριλαμβανομένης της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών και του Lexicon Iconographicum Mythological Classicae), αντιπρόεδρος του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Καναδά, και είναι επίτιμος ισόβιος Εταίρος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Το 2013 ανακηρύχθηκε επίσημος Εξερευνητής ("Explorer") της National Geographic Society.
Το 2014 εξελέγη Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών St. Louis.
Το 2016 εξελέγη Τακτικό Μέλος της Ευρωπαικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (Academia Europaea).
Το 2017 εξελέγη Τακτικό Μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και Επιστημών του Καναδά (Royal Society of Canada).
Το 2022 εξελέγη Τακτικό Μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών των Η.Π.Α. (American Academy of Arts and Sciences)
Το 2022 του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος από την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
Στις 2 Φεβρουαρίου 2023 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην προκηρυχθείσα Έδρα «Προϊστορική Αρχαιολογία (με έμφαση στην εποχή του Χαλκού)», στη Β’ Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών
Επιστημονικά άρθρα
Έχει δημοσιεύσει πάνω από 130 επιστημονικά άρθρα και ανακοινώσεις σε επιστημονικά συνέδρια, για θέματα ελληνικής αρχαιολογίας, ιστορίας, και τέχνης, περιλαμβανομένων των ακολούθων:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Παρενδυσία
Ο όρος cross-dressing υποδηλώνει μία πράξη ή συμπεριφορά χωρίς να αναφέρεται ή να υπαινίσσεται συγκεκριμένες αιτίες για αυτή τη συμπεριφορά. Υπάρχει συχνά η αντίληψη ότι η έννοια έχει άμεση σχέση με τρανς συμπεριφορές ή σεξουαλικές, φετιχιστικές ή ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές, αλλά ο όρος από μόνος του δεν υποδηλώνει κανένα κίνητρο και δεν είναι συνώνυμος με την ταυτότητα φύλου.
Όταν η παρενδυσία διαπράττεται για ερωτικούς σκοπούς για μια περίοδο άνω των έξι μηνών και προκαλεί επίσης σημαντική θλίψη και βλάβη, η συμπεριφορά θεωρείται ψυχική διαταραχή στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών και εφαρμόζεται η ψυχιατρική διάγνωση "Παρενδυσιακός φετιχισμός" ή "Τρανσβεστικός φετιχισμός".
Μητσοτάκης
Το ελληνικό επώνυμο Μητσοτάκης μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω μέλη επιφανούς πολιτικής οικογένειας της Κρήτης:
Μινωική έκρηξη
Μινωική έκρηξη ονομάζεται η καταστροφική ηφαιστειακή έκρηξη που έγινε κατά την Υστεροκυκλαδική Ι περίοδο στη νήσο Στρογγύλη και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτού που σήμερα ονομάζουμε καλδέρα της Σαντορίνης και την καταστροφή του προϊστορικού πολιτισμού του νησιού. Έχει υπολογιστεί ότι ο δείκτης μεγέθους της ηφαιστειακής έκρηξης (VEI - Volcanic Explosivity Index) είναι ίσος με 7 και ο όγκος των υλικών που εκτοξεύτηκαν ήταν περίπου 60 κυβικά χιλιόμετρα. Τα δεδομένα αυτά κατατάσσουν τη Μινωική έκρηξη ως τη δεύτερη μεγαλύτερη έκρηξη στην ανθρώπινη ιστορία μετά από αυτή στο ηφαίστειο Ταμπόρα στην Ινδονησία το 1815.
Η πρώτη κλασσική χρονολόγηση της έκρηξης βασίστηκε σε συγκριτικές μελέτες της τεχνικής των αγγείων που βρέθηκαν τον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου και σε Αιγυπτιακές πηγές και είχε εκτιμηθεί ότι η έκρηξη του ηφαιστείου είχε συμβεί το 1500 π.Χ.. Επίσης, ο καθηγητής Σπύρος Μαρινάτος, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει ανασκαφικές δραστηριότητες τόσο στην Κρήτη, όσο και στη Σαντορίνη, είχε διατυπώσει την άποψη ότι η Μινωική έκρηξη ήταν αυτή που προκάλεσε την καταστροφή του Μινωικού πολιτισμού. Οι απόλυτες χρονολογήσεις, όμως, που έγιναν με βάση τον ραδιενεργό άνθρακα, τη δενδροχρονολόγηση και την παγοχρονολόγηση μετατόπισαν την ημερομηνία 100 με 150 χρόνια παλαιότερα, ενώ η πλέον πρόσφατη χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα ενός κλαδιού ελιάς που θάφτηκε από την τέφρα της έκρηξης τοποθετεί την ημερομηνία μεταξύ 1627 και 1600 π.Χ. με πιο πιθανό το διάστημα μεταξύ 1613 με 1614 π.Χ.. Η νέα χρονολόγηση, σύμφωνα με κάποιους αρχαιολόγους, αποδεικνύει τη μη σύνδεση της έκρηξης με το τέλος του Μινωικού πολιτισμού, ενώ άλλοι θεωρούν ότι η φυσική καταστροφή ήταν καθοριστικός παράγοντας.
Σε σχέση με την εποχή του χρόνου που έγινε η έκρηξη, θεωρείται ότι ήταν τέλος άνοιξης με πρώτες μέρες του καλοκαιριού, καθώς έχουν ανακαλυφθεί στο στρώμα των υλικών της έκρηξης κόκκοι γύρης από ελιές, κωνοφόρα δέντρα, αμπέλια, δημητριακά και άλλα δέντρα και φυτά.
Επιπτώσεις
800px|thumb|centre|Η καλδέρα της Σαντορίνης. Εικόνα από το [[Ακρωτήρι Θήρας|Ακρωτήρι]] thumb|right|300px|Η καλδέρα της Σαντορίνης. 3D αναπαράσταση thumb|right|300px|Η καλδέρα της Σαντορίνης. Αεροφωτογραφία. Εκτός από τα δεδομένα που δίνουν ευρήματα γεωλογικών ερευνών, σημαντικά στοιχεία, τόσο για τα γεγονότα που προηγήθηκαν, όσο και για την ίδια την έκρηξη, δίνουν τα ευρήματα των ανασκαφών στο προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου. Το γεγονός ότι στον οικισμό δεν βρέθηκαν καθόλου ανθρώπινοι σκελετοί μαρτυρεί ότι μια σειρά από προειδοποιητικούς σεισμούς εξανάγκασε τους κατοίκους να τον εγκαταλείψουν έγκαιρα. Πάντως πριν ταφεί ο οικισμός κάτω από την τέφρα της ηφαιστειακής έκρηξης, είχε χτυπηθεί από μεγάλο σεισμό. Κάποιοι κάτοικοι επέστρεψαν αργότερα στον οικισμό για να απεγκλωβίσουν όσους δεν είχαν προλάβει να φύγουν και να συλλέξουν πολύτιμα και προσωπικά αντικείμενα. Άλλα πρόδρομα της ηφαιστειακής εκρήξεως φαινόμενα, όμως, ανάγκασαν τους κατοίκους να ξαναεγκαταλείψουν την πόλη, όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι οι εργασίες διάνοιξης των δρόμων δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, ενώ ένας μεγάλος αριθμός από αγγεία βρέθηκαν πάνω σε σωρούς μπάζων, όπου, προφανώς, είχαν τοποθετηθεί αρχικά για να μεταφερθούν σε πιο ασφαλείς θέσεις. Ο χρόνος μεταξύ του μεγάλου σεισμού και της ηφαιστειακής έκρηξης δεν πρέπει να υπερέβαινε τις λίγες δεκάδες μέρες.
thumb|left|upright|Δύο στρώματα [[Κίσσηρη|ελαφρόπετρας από πρώιμη φάση της Μινωικής έκρηξης]] Η εκτίναξη δεκάδων κυβικών χιλιομέτρων μάγματος δημιούργησαν το καλδερικό βύθισμα και τις διόδους μεταξύ Ασπρονησίου - Θηρασίας και Σαντορίνης - Θηρασίας, ενώ η χρονική διάρκεια από τις πρώτες εκρήξεις μέχρι τη δημιουργία της καλδέρας υπολογίζεται σε δύο με τρία εικοσιτετράωρα. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι κατεστραμμένοι τοίχοι από τον σεισμό που προηγήθηκε της εκρήξεως στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου δεν παρουσιάζουν σημεία διάβρωσης. Το ύψος του πίδακα της τέφρας υπολογίζεται από τους ηφαιστειολόγους σε περίπου 35 χιλιόμετρα. Από την έκρηξη προκλήθηκε τσουνάμι που έπληξε τα γειτονικά νησιά, σε ακτίνα 50 με 60 χιλιομέτρων, και τις βόρειες ακτές της Κρήτης. Υπολογίζεται ότι έφτασε στις ακτές της Κρήτης 30 με 45 λεπτά μετά τη δημιουργία του και είχε ύψος μεταξύ 15 με 30 μέτρα. Αποθέσεις θηραϊκής γης (ελαφρόπετρα) από την έκρηξη έχουν βρεθεί στην Κρήτη, τη νοτιοδυτική Τουρκία, ακόμα και στο Δέλτα του Νείλου. Η μεταφορά της τέφρας προς την ανατολή μας δείχνει ότι οι άνεμοι έπνεεαν κατά τη διάρκεια της έκρηξης από τα δυτικά. Μετά την έκρηξη και τον ενταφιασμό του προϊστορικού οικισμού ακολούθησε καταρρακτώδης βροχή.
Οι ποσότητες των ηφαιστειακών αερίων που συγκεντρώθηκαν στην ατμόσφαιρα προκάλεσαν πτώση στη μέση ετήσια θερμοκρασία του πλανήτη έως και 3οC για τουλάχιστον τρία χρόνια. Η τέφρα και η ελαφρόπετρα που εκτινάχθηκαν από το ηφαίστειο σκέπασαν τα απομεινάρια της Στρογγύλης, δηλαδή τη Σαντορίνη, τη Θηρασιά και το Ασπρονήσι και η απόθεση αυτή φτάνει σε ορισμένα σημεία των νησιών μέχρι και τα 80 μέτρα.
Αναφορές
Κατηγορία:Μινωικός πολιτισμός Κατηγορία:Ηφαιστειακές εκρήξεις έντασης κλίμακας VEI-7 Κατηγορία:Ιστορία της Σαντορίνης Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές στην Ελλάδα
Κατάλογος έργων του Τσίμα ντα Κονελιάνο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Τσίμα ντα Κονελιάνο.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος
Το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΔΚΕΕ) είναι επιμορφωτικός και συνεδριακός οργανισμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπάγεται στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και εδρεύει στην Ιερά Μονή Πεντέλης.
Διοίκηση
Το Διορθόδοξο Κέντρο είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Η διοίκηση του επιτελείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Σκοπός του ΔΚΕΕ
Το Διορθόδοξο Κέντρο στοχεύει στη σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στις Ορθόδοξες ανά τον κόσμο Εκκλησίες και στην από κοινού αντιμετώπιση των προκλήσεων της σημερινής κοινωνίας τόσο σε θρησκευτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Δραστηριότητες
Στις δραστηριότητες του Διορθοδόξου Κέντρου εντάσσονται η διοργάνωση και φιλοξενία συνεδρίων, ημερίδων και άλλων συναντήσεων, η φιλοξενία αλλοδαπών φοιτητών ή συμμετεχόντων στις συναντήσεις, καθώς επίσης και η λειτουργία της βιβλιοθήκης του. Από το 2009, ενέταξε στις δραστηριότητές του και την πραγματοποίηση επιμορφωτικών σεμιναρίων για εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας και της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος
Ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο
Ορισμοί
Πολλαπλάσια ενός θετικού ακεραίου αριθμού α ονομάζονται όλοι οι αριθμοί που προκύπτουν όταν αυτός πολλαπλασιαστεί με όλους τους άλλους θετικούς ακέραιους αριθμούς. Δηλαδή, πολλαπλάσια του α είναι οι αριθμοί: α, 2α, 3α, 4α, ... . Κάθε θετικός ακέραιος αριθμός (ή φυσικός αριθμός που δεν είναι μηδέν) διαιρεί όλα τα πολλαπλάσιά του, ενώ αν ο ίδιος διαιρείται από κάποιον άλλον, τότε είναι πολλαπλάσιο αυτού του αριθμού. Επίσης, εάν διαιρεί έναν άλλον, τότε θα διαιρεί και τα πολλαπλάσια του άλλου αριθμού. Από τα πολλαπλάσια που είναι κοινά για δύο ή περισσότερους θετικούς ακέραιους αριθμούς, ονομάζουμε το μικρότερο από αυτά ως ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο (ΕΚΠ) των αριθμών αυτών. Το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο των α, β, ..., κ συμβολίζεται με ΕΚΠ(α, β, ..., κ).
Αποτέλεσμα: 90 = 2 · 3 · 3 · 5 = 2 · 32 · 5.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θεωρία αριθμών Κατηγορία:Στοιχειώδης αριθμητική
Bush House
250px|right|thumb|Η είσοδος του Bush House
Το Bush House είναι κτήριο, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του Λονδίνου.
Στο κτήριο στεγάζονταν η Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC για 70 χρόνια, από τον χειμώνα του 1942 μέχρι το καλοκαίρι του 2012, μέχρι να σταματήσει η μετάδοση του BBC από το Bush House στις 12:00 UTC στις 12 Ιουλίου του 2012. Πλέον, η Παγκόσμια Υπηρεσία στεγάζεται στο Ραδιομέγαρο. Το Bush House είναι ένα διατηρητέο κτήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Εξαρτώμενα από το Στέμμα
Τα Εξαρτώμενα από το Στέμμα (Crown Dependencies; Dépendances de la Couronne) είναι τρία νησιωτικά εδάφη στα ανοικτά των ακτών της Μεγάλης Βρετανίας που είναι αυτοδιοικούμενες κατοχές του στέμματος: το Βαϊλάτο του Γκέρνσεϊ, το Βαϊλάτο του Τζέρσεϊ και η Νήσος του Μαν. Δεν είναι μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου, ούτε Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη. Διεθνώς, οι εξαρτήσεις θεωρούνται περιοχές για τις οποίες το Ηνωμένο Βασίλειο έχει την ευθύνη, παρά σαν κυρίαρχα κράτη. Ως αποτέλεσμα, δεν είναι μέλη της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Ωστόσο, έχουν σχέσεις με την Κοινοπολιτεία και άλλους διεθνείς οργανισμούς και είναι μέλη του Βρετανοιρλανδικού Συμβουλίου. Έχουν τις δικές τους ομάδες στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξαρτώμενα από το Στέμμα Κατηγορία:Εξαρτώμενα εδάφη Κατηγορία:Διακυβέρνηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Σπύρος Βρεττός
Ο Σπύρος Βρεττός είναι Έλληνας ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1960 στη Λευκάδα, σπούδασε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου στην Πάτρα. Δημοσίευσε για πρώτη φορά ποιήματά του το 1978 στα περιοδικά Ρυθμός και Όστρακα. Έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές. Οι πέντε πρώτες έχουν μεταφραστεί από τον Φίλιπ Ραμπ στα αγγλικά (Collected Poems, Shoestring Press 2000). Ποιήματά του έχουν επίσης μεταφραστεί στα αγγλικά από τον Πίτερ Κόνστανταϊν (Peter Constantine) σε ανθολογία της γενιάς του '70 και του '80 σε επιμέλεια του Ντέιβιντ Κόνολι (Agenda: Greek Poetry, New Voices and Ancient Echoes, 1999), και σε ανθολογία της ελληνικής ποίησης του 20ου αιώνα σε επιμέλεια Πήτερ Μπην, Πίτερ Κονσταντάιν, Έντμουντ Κίλι και Κάρεν Βαν Ντάικ. (A Century of Greek Poetry 1900-2000, Εκδοτικός Οίκος COSMOS, 2004.). Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κάρολος
Το όνομα Κάρολος αποτελεί κύριο ανδρικό όνομα, ευρύτατα διαδεδομένο στη δυτική, κεντρική και βόρεια Ευρώπη και κατ΄ επέκταση στην Αμερική και ειδικότερα στη λατινική Αμερική καθώς και σε χώρες πρώην αποικίες ευρωπαϊκών χωρών. Κατά την επικρατέστερη άποψη το όνομα Κάρολος προέρχεται από αρχαία βορειογερμανική λέξη charal από την οποία φαίνεται να προήλθε η περισσότερο δημώδης γερμανική λέξη kerl. Και οι δύο αυτές λέξεις σημαίνουν αρχικά τον ισχυρό άνδρα, γεροδεμένο και συνεκδοχικά τον τέλειο άνδρα.
Τύποι ονόματος
Κατά παραφθορά των παραπάνω λέξεων δημιουργήθηκαν αντίστοιχα κύρια ανδρικά ονόματα σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές γλώσσες και τις συγγενείς μ΄ αυτές εξωευρωπαϊκές γλώσσες (ακόμα και στην εβραϊκή, αραβική, κ.λπ.). Έτσι εις μεν τη γαλλική γλώσσα δημιουργήθηκε ο τύπος "Σαρλ" (Charles), στην αγγλική με την ίδια γραφή, προφερόμενη όμως "Τσαρλς, με υποκοριστικό το "Τσάρλη", στη γερμανική και τις συγγενείς μ΄ αυτή σκανδιναβικές γλώσσες διαμορφώθηκε τελικά ο τύπος "Καρλ", στην ιρλανδική "Σέρλας", ή "Κάθαλ" και "Κόρμακ", στην ιταλική "Κάρλο", ή και Κάρολο, στην ισπανική "Κάρλος" (και "Κάρλες" στη καταλανική), στη μαλτέζικη και κορσικανή "Κάρλου", στη ρουμανική "Κάρολ", στην ολλανδική και τσεχική "Κάρελ", στη λεττονική "Κάρλης", στη λιθουανική "Κάρολης", στην αραβική "Κίρολος", κ.λπ.
Ο Θηλυκός τύπος του ονόματος αυτού είναι ως παράγωγα των παραπάνω: Καρολίν, Καρολίνα, Καρόλη, Καρολάιν, Σαρλότ ή Σαρλώτ, Σαρλότα ή Σαρλόττα και Σαρλέν, Καρέλια ή Καρελία, Κάρλα κ.λπ.
Στη νεο-λατινική και εξ αυτής στη νεο-ελληνική γλώσσα το όνομα αυτό αποδόθηκε επίσημα με τον τύπο Κάρολος.
Carles Kaarle
Αριστομένης Μητσοτάκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά. Ήταν γιος του δικηγόρου, πολιτικού και εκδότη εφημερίδας Κωνσταντίνου Κων. Μητσοτάκη, του λεγόμενου γερο-Κωστή, και της Κατίγκως Βενιζέλου, αδελφής του Ελευθερίου. Σπούδασε στην Αθήνα νομικά και πολιτικές επιστήμες. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως εθελοντής στο 1ο Σύνταγμα Αθηνών. Πολιτικά υπήρξε βενιζελικός, ασκώντας μετά την πτώση του Βενιζέλου το 1920 έντονη αντικωνσταντινική δράση. Φυλακίστηκε γι' αυτό στο Φρούριο του Φιρκά, από όπου απελευθερώθηκε με το Κίνημα του 1922. Το 1923 πολιτεύτηκε με δικό του συνδυασμό. Εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής Χανίων.
Διετέλεσε υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην Κυβέρνηση του Αλ. Παπαναστασίου του 1924, καθώς και αντιπρόεδρος της ελληνικής Βουλής. Το 1923 εξέδωσε την πολιτική εφημερίδα Ηχώ της Κρήτης.
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ανέπτυξε αντικαθεστωτική δράση καθώς πρωτοστάτησε στο λεγόμενο Κίνημα των Χανίων της 28ης Ιουλίου του 1938, μαζί και με πολλούς άλλους βενιζελικούς παράγοντες. Μετά την αποτυχία του κινήματος διέφυγε στην Κύπρο και ακολούθως καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου Κατηγορία:Οικογένεια Μητσοτάκη
Εργοστάσιο
Το εργοστάσιο είναι ένα κτήριο μέσα στο οποίο, με τη βοήθεια των μηχανημάτων και τη σημαντικότατη συνεισφορά εργασίας από τους εργάτες, παράγονται σήμερα όλα σχεδόν τα βιομηχανικά είδη, είτε αυτά χρειάζονται πάλι για την παραγωγή (όπως μηχανές κλπ.) είτε είναι καταναλωτικά αγαθά.
Το εργοστάσιο είναι προϊόν της σοβαρής οικονομικής ανάπτυξης που επέφεραν στην Ευρώπη οι ανακαλύψεις των άγνωστων στο 13ο - 14ο αι. μ.Χ. από τη μια κι από την άλλη η ανακάλυψη της ατμομηχανής, του ηλεκτρισμού και άλλων επιστημονικών ή τεχνικών τελειοποιήσεων.
Το εργοστάσιο είναι εκείνη η οικονομική μονάδα πάνω στην οποία στηρίχτηκε και η δημιουργία μιας καινούριας κοινωνίας, της καπιταλιστικής, που αυτό σημαίνει τη δημιουργία δύο νέων αντίπαλων τάξεων της αστικής  και της εργατικής.
Το εργοστάσιο είναι ο βασικότερος παράγοντας που συνετέλεσε στη δημιουργία των πόλεων με τη σημερινή τους έννοια και μορφή, γιατί στάθηκε ο πόλος συσπείρωσης των φτωχών και άνεργων αγροτών, αρχίζοντας από το 15ο και κυρίως το 16ο αι. μ.Χ. Τα πρώτα εργοστάσια φτιάχτηκαν στην Ολλανδία (που θεωρείται και η πρώτη καπιταλιστική χώρα), όμως τη μεγαλύτερη ανάπτυξή τους πήραν το 18ο και 19ο αι. στην Αγγλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιομηχανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές ανά τύπο Κατηγορία:Βιομηχανική επανάσταση Εργοστασιο Κατηγορία:Βιομηχανικά κτίρια
Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ
Ο Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ (αραβικά: محمد بن راشد آل مكتوم) (15 Ιουλίου 1949) είναι πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, καθώς επίσης είναι και κυβερνήτης του Ντουμπάι.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1949. Είναι απόγονος της δυναστείας αλ Φαλάζι. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ιδιωτικά σχολεία της πατρίδας του και στη συνέχεια πήγε σε αγγλικό σχολείο (Bell Educational Trust) στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παντρεύτηκε στην αρχή τη Σέιχα Χιντ μπιντ Μακτούμ μπιν Τζούμα αλ Μακτούμ, το 1979. Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Χάγια Μπιντ αλ-Χουσεΐν, κόρη του Ιορδανού Βασιλέα Χουσεΐν, την οποία παντρεύτηκε στις 10 Απριλίου 2004. Έχει συνολικά 19 παιδιά (8 γιους και 11 κόρες).
διάταγμα στις 3 Ιανουαρίου του 1995 ορίστηκε διάδοχος του αρχηγού κράτους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Στις 4 Ιανουαρίου 2006 ανέλαβε Κυβερνήτης του Ντουμπάι, μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Σεΐχη Μακτούμ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ. Διορίστηκε από τον Πρόεδρο Σεΐχ Χαλίφα μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχαγιάν (Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahayan) Πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος στις 5 Ιανουαρίου του 2006.
Φιλανθρωπικό έργο και πλούτος
Το 2007 ανακοίνωσε τα σχέδιά του να δωρίσει 10 δις δολάρια ΗΠΑ για τη σύσταση Ταμείου για την εκπαίδευση. Το Σεπτέμβριο του 2007 ξεκίνησε την εκστρατεία "Dubai Cares", με σκοπό τη συλλογή χρημάτων για την εκπαίδευση 1 εκατομμυρίου παιδιών σε φτωχές χώρες.
Το 2008 η περιουσία του υπολογιζόταν σε 18 δις δολάρια ΗΠΑ. Αυτό τον κατέστησε το πέμπτο πλουσιότερο βασιλικό πρόσωπο στον κόσμο.
Χριστός Λυτρωτής (άγαλμα)
thumb|250px|Μπροστινή άποψη του αγάλματος από τους πρόποδες του βουνού. Το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή (Cristo Redentor στα πορτογαλικά) είναι ένα ψηλό άγαλμα, το οποίο εικονίζει τον Ιησού Χριστό με απλωμένα τα χέρια και βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Κορκοβάντο (Corcovado), πάνω από το Ρίο ντε Τζανέιρο, στο εθνικό πάρκο του Δάσους Τιζούκα (Tijuca). Στέκεται με απλωμένα τα χέρια σαν να καλωσορίζει τον κόσμο, σε ύψος 710 μέτρων. Έχει ύψος 32 μέτρα, ζυγίζει 1.000 τόνους και μάλιστα είναι εγκατεστημένο με τρόπο ώστε να ατενίζει την πόλη του Ρίο.
Το άγαλμα θεμελιώθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1931. Είχε διοργανωθεί εντυπωσιακή τελετή εγκαινίων παρουσία του προέδρου της τοπικής κυβέρνησης Τζετούλιο Βάργκα και του καρδινάλιου Σεμπαστιάο Λέμε. Οι οργανωτές και οι εμπνευστές του μνημειώδους αγάλματος ήθελαν να εντυπωσιάσουν το κοινό από την πρώτη μέρα που θα στηνόταν στην κορυφή του βουνού. Είναι χαρακτηριστικό ότι για το φωτισμό του αγάλματος του Χριστού εκείνη την ημέρα είχαν σχεδιάσει να ανάψει με τρόπο φαντασμαγορικό: τα φώτα θα τα άναβε ο πρωτοπόρος Γουλιέλμος Μαρκόνι από το αγκυροβολημένο σκάφος του στη Νάπολι της Ιταλίας. Θα έστελνε ηλεκτρικό σήμα σε ένα σταθμό στο Ντόρτσεστερ της Αγγλίας και αυτό με τη σειρά του θα μεταφερόταν σε μια κεραία στο Jacarepagua στο Ρίο, απ' όπου θα άναβαν τα φώτα του αγάλματος. Ωστόσο, ο καιρός δεν βοήθησε, το σήμα ήταν αδύναμο, και τα φώτα τα άναψαν οι τεχνικοί του Ρίο.
Η ιδέα για το μνημείο
Από το 1850 είχε στο μυαλό της η θρησκευτική ηγεσία στο Ρίο την ιδέα να κατασκευαστεί ένα μεγάλο άγαλμα πάνω στο βουνό Κορκοβάντο. Μεταξύ του 1850 και 1860, ο καθολικός ιερέας Μαρία Μπος ζήτησε οικονομική βοήθεια από την πριγκίπισσα Ιζαμπέλ της Πορτογαλίας προκειμένου να ανεγείρει ένα θρησκευτικό μνημείο. Η πριγκίπισσα ωστόσο δεν πολυσκέφτηκε την ιδέα. Έτσι, τα σχέδια για θρησκευτικό μνημείο ακυρώθηκαν το 1889 όταν η Βραζιλία έγινε δημοκρατία και η Εκκλησία διαχωρίστηκε από την πολιτεία.
Ανέγερση
Ο θεμέλιος λίθος για το μεγάλο οικοδόμημα μπήκε στο βουνό Κορκοβάντο στις 4 Απριλίου 1922. Ο Βραζιλιάνος μηχανικός Έτορ Ντα Σίλβα Κόστα ήταν αυτός που επελέγη για να επιβλέψει την κατασκευή του αγάλματος, ενώ τα σχέδια ήταν του Γάλλου γλύπτη Πολ Λαντοβσκί. Μάλιστα, ο μηχανικός ταξίδεψε στην Ευρώπη για να μελετήσει τα θέματα κατασκευής και εκεί επέλεξε τον γλύπτη Λαντοβσκί. Οι εργασίες για την ανέγερση του Χριστού Λυτρωτή διήρκεσαν συνολικά 5 χρόνια, από το 1926 έως το 1931. Σύμμαχος των εμπνευστών του έργου ήταν ο σιδηρόδρομος του Κορκοβάντο. Όπως αποδείχτηκε ήταν ιδανικός για να μεταφερθούν εύκολα και με ασφάλεια οι μεγάλοι ογκόλιθοι για την κατασκευή του αγάλματος πάνω στο βουνό. Η πέτρα για το μνημείο προέρχεται από την πόλη Λίμχαμ (προάστιο του Μάλμε) της Σουηδίας. Όταν ολοκληρώθηκε, ήταν το μεγαλύτερο γλυπτό αρτ ντεκό στον κόσμο.
Προσβασιμότητα
Σήμερα η ανάβαση των επισκεπτών στο βουνό για να δουν το άγαλμα γίνεται πλέον με σύγχρονα μέσα, με ανελκυστήρες που προσφέρουν πανοραμική θέα και κυλιόμενες σκάλες. Έτσι, οι επισκέπτες δεν αντιμετωπίζουν πλέον τη δυσκολία να ανέβουν τα 220 σκαλιά για να φτάσουν στη βάση του αγάλματος. Τρεις είναι οι πανοραμικοί ανελκυστήρες που ανεβάζουν τους επισκέπτες στο άγαλμα του Χριστού. Ο καθένας μπορεί να μεταφέρει 14 άτομα. Η πρόσβαση στους ανελκυστήρες είναι εύκολη και γι' αυτούς που φτάνουν με αυτοκίνητο και γι' αυτούς που φτάνουν με τρένο. Επιπλέον, υπάρχουν και τέσσερις κυλιόμενες κλίμακες πλάτους 4 μέτρων, οι οποίες μπορούν να μεταφέρουν έως και 9.000 επισκέπτες την ώρα. Η μόνη δυσκολία που έχουν να ξεπεράσουν πλέον οι τουρίστες, είναι το πώς θα καταφέρουν να έχουν μέσα στη φωτογραφία ολόκληρο το άγαλμα. Και αυτό διότι είναι τόσο ογκώδες και ψηλό που πρέπει να ξαπλώνουν στο έδαφος για να το φωτογραφήσουν. Τους αποζημιώνει ωστόσο η εκπληκτική θέα από την κορυφή. Στη βάση του αγάλματος υπάρχει σήμερα ένα μικρό παρεκκλήσι.
thumb|right|200px|Αεροφωτογραφία που δείχνει τη θέα του Ρίο από το άγαλμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ρίο ντε Τζανέιρο Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Χριστιανική τέχνη Κατηγορία:Χριστιανική εικονογραφία
Αξίωμα των παραλλήλων
Στη γεωμετρία, το αξίωμα των παραλλήλων θεωρήθηκε ότι δεν είναι διαισθητικά προφανές, όπως τα υπόλοιπα αξιώματα, και διατυπώθηκε η εικασία πως δεν είναι αξίωμα αλλά θεώρημα. Κατά την προσπάθεια απόδειξής του βρέθηκαν προτάσεις που είναι ισοδύναμες με αυτό, όπως ότι το άθροισμα των γωνιών κάθε τριγώνου ισούται με 180°.
Ορισμένοι μαθηματικοί προσπάθησαν να αποδείξουν το αξίωμα των παραλλήλων με την εις άτοπον απαγωγή. Από τις προσπάθειες αυτές γεννήθηκε η υπερβολική γεωμετρία, η οποία στη θέση του αξιώματος των παραλλήλων δέχεται ότι υπάρχουν άπειρες ευθείες που διέρχονται από ένα σημείο εκτός μίας δεδομένης ευθείας και δεν την τέμνουν.
Το 5ο αξίωμα του Ευκλείδη
Σύμφωνα με το 5ο αξίωμα του Ευκλείδη ή Αξίωμα Παραλληλίας ή Αξίωμα Playfair: Από δοθέν σημείο εκτός δοθείσης γραμμής (ευθείας), διέρχεται το πολύ μία γραμμή (ευθεία), που δεν τέμνει την δοθείσα. Το αξίωμα αυτό λέγεται και Αξίωμα Playfair, διότι ο Λάιον Πλέιφερ μελέτησε την ισοδυναμία της πρωτότυπης διατύπωσης του Ευκλείδη και της δικής του, η οποία είναι περισσότερο γνωστή στα σημερινά σχολικά εγχειρίδια.
Κατηγορία:Στοιχειώδης γεωμετρία Κατηγορία:Μη ευκλείδεια γεωμετρία Κατηγορία:Ιστορία των Μαθηματικών Paralel
Ιμπέριος και Μαργαρώνα
Με τον τίτλο Ιμπέριος και Μαργαρώνα φέρεται έμμετρο ελληνικό μυθιστόρημα που συγγράφηκε κατά τον Μεσαίωνα, και του οποίου αν και έχουν διασωθεί τρεις παραλλαγές, ο συγγραφέας του παραμένει άγνωστος. Η παλαιότερη παραλλαγή περιλαμβάνει 814 ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους στίχους, η νεότερη 862 ομοίως στίχους και η ακόμη νεότερη 1045 ομοίως στίχους.
Περί της συγγραφής
Οι ειδικοί θεωρούν ότι ανάγεται στον 15ο αιώνα στα χρόνια της Αναγέννησης και ότι κάποιος Φράγκος που εξελληνίστηκε είναι ο συγγραφέας του. Επ΄ αυτού άλλοι μελετητές συγκρίνοντας τα διάφορα παρεχόμενα στοιχεία του θεωρούν ότι είναι διασκευή γαλλικού μυθιστορήματος Pierre de Provence et la belle Maguelonne που έχει τις ρίζες του από την αραβική αφήγηση της Ιστορίας του Κάμαρ-εζ-Ζαμάν από τις Χίλιες και Μια Νύχτες της Χαλιμάς.
Αντίθετα Έλληνες μελετητές βασιζόμενοι κυρίως σε ελληνιστικά στοιχεία που αναφέρονται στο ποίημα όπου παρουσιάζει ομοιότητες με την αρχαία Αχιλληίδα αντικρούουν την άποψη της διασκευής. Τέλος νεότεροι μελετητές θεωρούν πως πιθανότερα ο συγγραφέας όποιος και αν ήταν γνώριζε κείμενα αρχαίων Ελλήνων, όπου συνδυάζοντας και στοιχεία από τον Διγενή Ακρίτα προέβη σε ελεύθερη διασκευή. Αν και η υπόθεση του έργου αναφέρεται στη Προβηγκία εν τούτοις αποδίδεται με χαρακτηριστική ελληνική λαϊκότητα στην ατμόσφαιρα και το ήθος του δημοτικού βυζαντινού ελληνισμού.
Το τελευταίο αυτό χαρακτηριστικό ήταν η αιτία το ποίημα αυτό να έχει πολλές παραλλαγές και εκδόσεις και να διαβάστηκε περισσότερο από εκείνα της εποχής του. Ειδικότερα στη νεότερη Ελλάδα, την εποχή του Όθωνα, υπήρξε το περισσότερο δημοφιλές δημοτικό ποίημα.
Υπόθεση του έργου
Φθάνοντας στη Νάπολη της Ιταλίας ερωτεύθηκε τη βασιλοπούλα Μαργαρώνα πλην όμως εκείνη για να δεχθεί τον γάμο, που συμφώνησαν και οι γονείς της, θέτει ως όρο αποδοχής ο υποψήφιος να είναι νικητής κονταρομαχίας. Γεγονός που ακολούθησε, νίκησε ο Ιμπέριος όπου με τον τίτλο του νικητή και του ήρωα, (κατά την ανάγκη της ιστορίας), παντρεύεται την Μαργαρώνα όπου και αποφασίζει να την φέρει στο βασίλειο του πατέρα του προκειμένου να την γνωρίσουν και οι γονείς του. Έτσι ξεκινούν με πολλούς θησαυρούς και αφού πέρασαν ποτάμια, λαγκάδια, βουνά και χαράδρες σταμάτησαν να ξεκουραστούν σε μια πεδιάδα. Την ώρα που κοιμόταν η Μαργαρώνα ο Ιμπέριος σηκώθηκε να κυνηγήσει μία πέρδικα. Τότε ένας αετός κατέβηκε και άρπαξε από το στήθος της Μαργαρώνας το σπουδαίο φυλαχτό που είχε δώσει στον Ιμπέριο η μητέρα του και εκείνος το είχε προσφέρει στην Μαργαρώνα.
Από το σημείο αυτό αρχίζουν οι μεγάλες περιπέτειες όταν το ζευγάρι χωρίζει. Ο Ιμπέριος πιάνεται αιχμάλωτος των Σαρακηνών ενώ η Μαργαρώνα μετά από πολλά καταφέρνει και φθάνει στη Προβηγκία και κλείνεται σε μοναστήρι. Στο τέλος καταφέρνει και ο Ιμπέριος να επιστρέψει στη πατρίδα του και να συναντηθεί με τη γυναίκα του. Ακολουθούν μεγάλες γιορτές και χαρές κατάληξη των οποίων ήταν ο Ιμπέριος να αναλάβει βασιλιάς και η Μαργαρώνα βασίλισσα.
Λαογραφία
Από Τουρκοκρατίας αλλά και στη "παλιά Αθήνα" που υπήρξαν τουλάχιστον δέκα εκδόσεις του έργου, αυτό συνδέθηκε με μια αθηναϊκή παράδοση κατά την οποία φέρεται η Μονή του Δαφνίου να είχε κτιστεί, στη περίοδο των Ευγενών, από την Μαργαρώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή λογοτεχνία Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα
Έρικ Πάλμερ-Μπράουν
Ο Έρικ Ρος Πάλμερ-Μπράουν (γεννημένος στις 24 Απριλίου 1997) είναι Αμερικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως σέντερ μπακ για τον Παναθηναϊκό.
Ο Palmer-Brown μετακόμισε στο Lee's Summit, Missouri όταν ήταν 18 μηνών. Αργότερα έπαιξε μια σεζόν ποδοσφαίρου γυμνασίου ως πρωτοετής στο Lee's Summit High School το φθινόπωρο του 2011. Φοίτησε επίσης στο Λύκειο Αρχιεπισκόπου Ο' Χάρα στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι. Αφού έπαιξε στην Ακαδημία Ανάπτυξης Ποδοσφαίρου των ΗΠΑ, σε ηλικία 16 ετών, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, καθιστώντας τον τον νεότερο παίκτη ποτέ της Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι.
Τον Ιανουάριο του 2014, η ομάδα της Serie A Juventus έκανε πρόταση ενός εκατομμυρίου δολαρίων για τον Erik Palmer-Brown, η οποία απορρίφθηκε από τη Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι. Την ίδια χρονιά, ο Palmer-Brown ψηφίστηκε νούμερο 39 στον ιστότοπο του Ηνωμένου Βασιλείου TeamTalk για τα κορυφαία 50 Wonderkids το 2014.
Έκανε το ντεμπούτο του για τη Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι στις 18 Μαΐου 2014, σε έναν αγώνα κανονικής περιόδου εναντίον της Σικάγο Φάιρ. Αλλά έληξε πρόωρα όταν αποβλήθηκε στο 64ο λεπτό για δεύτερη κίτρινη κάρτα μετά από πέναλτι στο 15ο λεπτό σε ήττα με 2-1.
Πόρτο
Την 1η Φεβρουαρίου 2016, ο Πάλμερ-Μπράουν δόθηκε δανεικός στην Πόρτο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2016. Ξεκίνησε τακτικά στην κεντρική άμυνα για την Πόρτο Β, βοηθώντας την να κατακτήσει τον τίτλο της LigaPro.
Μάντσεστερ Σίτι
Ο Πάλμερ-Μπράουν υπέγραψε συμβόλαιο με την Μάντσεστερ Σίτι. Δόθηκε αμέσως δανεικός στην Κόρτρεϊκ μέχρι το τέλος της σεζόν 2017-18.
Δανεισμός στη NAC Breda
Αφού πέρασε το δεύτερο μισό της σεζόν 2017-18 με την Κόρτρεϊκ, ο Palmer-Brown δόθηκε δανεικός στη Μπρέντα για τη σεζόν 2018-19.
Δανεισμός στην Αούστρια Βιέννης
Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Αούστρια Βιέννης για τη σεζόν 2019-20. Έπειτα παρέτεινε τον δανεισμό του στην για τη σεζόν 2020-21.
Παναθηναϊκός
Στις 2 Αυγούστου 2023, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την απόκτησή του με τετραετές συμβόλαιο.
Διεθνής καριέρα
Ο Palmer-Brown έχει εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στα επίπεδα U-15, U-17, U-18 και U-20. Έχει κάνει 6 εμφανίσεις για την ομάδα U-18 μέχρι αυτό το σημείο, σημειώνοντας το πρώτο του γκολ για την ομάδα σε μια νίκη 1–0 επί της Τσεχίας. Το 2015, κλήθηκε στο ρόστερ που έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 της FIFA 2015.
Ως αρχηγός, ο Palmer-Brown κέρδισε το Πρωτάθλημα CONCACAF U-20 το 2017 με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Χρυσής Μπάλας από την CONCACAF ως ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά, παίζοντας στη θέση του αμυντικού χαφ. Στη συνέχεια, ο Palmer-Brown έπαιξε στην κεντρική άμυνα για τις Ηνωμένες Πολιτείες στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 της FIFA 2017 και ονομάστηκε στην Καλύτερη Ενδεκάδα του Τουρνουά τόσο από τον Squawka όσο και από το Scouted Football.
Στις 28 Μαΐου 2018, ο Palmer-Brown έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα σε μια νίκη 3–0 εναντίον της Βολιβίας.
Διακρίσεις
Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι
Ηνωμένες Πολιτείες Κ20
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουνάιτεντ Σόκερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Τρουά ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Κόρτραϊκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΗΠΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φιλιαδώνα Φθιώτιδας
Η Φιλιαδώνα είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φιλιαδώνα βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας σε απόσταση 21 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 35 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Λαμία (μέσω Νέου Παλαμά) και 50 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τα Φάρσαλα (μέσω Ναθράκι). Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές της Όθρυος και στο λεκανοπέδιο της Μελιταίας σε υψόμετρο 510 μέτρα. Νοτιοδυτικά είναι η Μελιταία, νοτιοανατολικά το Νεοχώρι και βορειοανατολικά η Ανάβρα Λάρισας. Το χωριό αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας με την παλιά ονομασία Χιλιαδού ενώ η τελευταία οφείλεται στην αρχαία πόλη Φυλιαδώνα που υπήρχε στην περιοχή. Στις 19 Φεβρουαρίου 1854 έγινε μάχη μεταξύ των ελληνικών τμημάτων των οπλαρχηγών Θ. Δυοβουνιώτη, Ι. Καραχάλιου και Π. Διστομίτη εναντίον τουρκαλβανικής φρουράς και Τούρκων στρατιωτών που υποχώρησαν προς τα Φάρσαλα. Ενοριακός ναός του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Κυψέλης που θεωρείται αξιοθέατό του (κυρίως για το καμπαναριό) καθώς και ο παραδοσιακός νερόμυλός του.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1883 ως Χιλιαδού στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μελιταίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1915 με το ΦΕΚ 89Α - 04/03/1915 μετονομάστηκε σε Φυλιαδών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Φυλιαδώνας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 432 κατοίκους.
Εθνική Βατικανού (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Βατικανού (Selezione di calcio della Città del Vaticano) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα που εκπροσωπεί το Βατικανό. Βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας Βατικανού (έτος ίδρυσης 1972). Ο πρώτος αγώνας της ομάδας δόθηκε το 1985, όπου και νίκησε μια ομάδα που εκπροσωπούσε Αυστριακούς Δημοσιογράφους.
Φιλιαδώνα Φθιώτιδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Εθνική Βατικανού (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές εθνικές και επίσημες ομάδες μη συνδεδεμένες με τη FIFA Κατηγορία:Βατικανό
Μάιστερ Έκαρτ
Ο Μάιστερ Έκαρτ (γερμανικά: Meister Eckhart, προφέρεται [ˈmaɪ̯stɐ ˈɛkʰaʀt], γνωστός και ως Eckhart von Hochheim, 1260 - πριν τις 30 Απριλίου 1328) ήταν σημαντικός Γερμανός θεολόγος, φιλόσοφος και μυστικιστής του Ύστερου Μεσαίωνα και οι ιδέες του επηρέασαν τόσο τους συγχρόνους του όσο και πολλούς μεταγενέστερους διανοητές. Ωστόσο, στο τέλος της ζωής του κατηγορήθηκε ως αιρετικός και ορισμένα σημεία της διδασκαλίας του καταδικάστηκαν από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στη νεώτερη εποχή τα έργα του έγιναν και πάλι αντικείμενο μελέτης και η διδασκαλία του επανεκτιμήθηκε και θεωρήθηκε ότι παρουσιάζει ομοιότητες με θρησκευτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις της Ανατολής.
Τα πρώτα χρόνια
Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ο Έκαρτ γεννήθηκε περί το 1260, πιθανώς στο Χοχάιμ (Hochheim) ή στο Τάμπαχ (Tambach) της Γερμανίας, και απεβίωσε  λίγο πριν τις 28 Απριλίου 1328 πιθανόν στην Αβινιόν. Το προσωνύμιο Μάιστερ (διδάσκαλος) οφείλεται στην αναγνώριση που απέκτησε ως ακαδημαϊκός δάσκαλος και πνευματικός καθοδηγητής. Είναι πολύ πιθανόν ότι ήδη σε μικρή ηλικία έγινε δεκτός ως μοναχός στο τάγμα των δομινικανών ιεροκηρύκων στην Ερφούρτη. Γύρω στο 1277 πρέπει να σπούδασε στη σχολή (Studium Generale) του τάγματός του στην Κολωνία και συνέχισε με τις θεολογικές σπουδές. Στην Κολωνία πιθανώς να γνώρισε τον Αλβέρτο τον Μέγα, έναν επιφανή θεολόγο της εποχής, που απεβίωσε το 1280. Σίγουρα όμως γνώριζε και εκτιμούσε τα έργα του και τις ιδέες του. Η πρώτη βέβαιη χρονολογία για τη ζωή του αφορά το έτος 1293/4 καθώς σε χειρόγραφο της εποχής εμφανίζεται με τον τίτλο lector sententiarium να διδάσκει στο Παρίσι.
Ακαδημαϊκή και εκκλησιαστική διαδρομή
Το ίδιο έτος επιστρέφει στη Γερμανία και αναλαμβάνει σταδιακά διάφορες υπεύθυνες θέσεις στο τάγμα του, όπως ηγούμενος της μονής στην Ερφούρτη, υπεύθυνος για την περιοχή της Τευτονίας και βικάριος (εκπρόσωπος του τάγματος) στη Θουριγγία. Το 1302 στάλθηκε στο Παρίσι για ένα έτος για να διδάξει στην εκεί Θεολογική Σχολή. Το 1303 το συμβούλιο του τάγματος ανέθεσε στον Έκαρτ τη διοίκηση της νεοϊδρυθείσας επαρχίας της Σαξωνίας, που δημιουργήθηκε με διάσπαση της τεράστιας σε έκταση επαρχίας της Τευτονίας, έχοντας ως έδρα του τη μονή της Ερφούρτης. Το 1307 το γενικό συμβούλιο του τάγματος του ανέθεσε τη διοίκηση της περιοχής της Βοημίας και την πνευματική ευθύνη των εκεί μοναστηριών του. Ενδεικτικό της αποδοχής που είχε, πρέπει να θεωρείται το γεγονός ότι το 1310 το συμβούλιο του τάγματος στην περιοχή της Τευτονίας τον εξέλεξε ως προϊστάμενό του, εκλογή η οποία ακυρώθηκε από τη διοίκηση του τάγματος, αφού ήταν ήδη προϊστάμενος της περιοχής της Σαξωνίας. Το 1310 του συμβούλιο του δομινικανού τάγματος τον απάλλαξε από τα διοικητικά καθήκοντα και τον έστειλε να διδάξει ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Παρισιού. Η κλήση του για δεύτερη φορά ήταν μία εξαιρετική τιμή, καθώς μόνο ο Θωμάς Ακινάτης είχε διδάξει δύο φορές στο φημισμένο εκείνη την εποχή Πανεπιστήμιο.
Είναι πολύ πιθανόν, σύμφωνα με αρκετούς μελετητές, κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής του στο Παρίσι να γνώρισε τα έργα και τη διδασκαλία ορισμένων «μυστικών», δηλ. ανδρών και γυναικών που επιδίωκαν την ένωση με τον Θεό και οι ιδέες τους κινούνταν στα όρια της αίρεσης, όπως η Μαργαρίτα Πορέτ (Marguerit Porète) η οποία καταδικάστηκε και κάηκε στην πυρά το 1310 στο Παρίσι.
Αφού ολοκλήρωσε τα διδακτικά του καθήκοντα η διοίκηση του τάγματος τον όρισε το 1313 γενικό βικάριο της περιοχής του Στρασβούργου, όπου παρέμεινε για μία δεκαετία και όπως φαίνεται μία από τις κύριες δραστηριότητές του ήταν η πνευματική επιστασία των πολυάριθμων δομινικανών μονών της πόλης, η πλειονότητα των οποίων ήταν γυναικείες. Στους δομινικανούς και στους φραγκισκανούς είχε ανατεθεί επίσης η πνευματική καθοδήγηση και των πολλών γυναικείων ομάδων με ημιμοναστικό τρόπο διαβίωσης (χωρίς να είναι όμως να έχουν γίνει επίσημα μοναχές) γνωστών με το όνομα Μπεγκίνες (Beguines), οι οποίες διακρίνονταν από την αναζήτηση έντονων πνευματικών εμπειριών (οράματα, εκστάσεις, ένωση με τον Θεό εν ζωή κλπ) και πολλοί σύγχρονοί τους τις θεωρούσαν αιρετικές. Την περίοδο μάλιστα που ο Έκαρτ βρισκόταν εκεί σημειώθηκαν διωγμοί εναντίον τους (1317, 1319) καθώς η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τους ζητούσε να εγκαταλείψουν τις ύποπτες διδασκαλίες του και να ενταχθούν στα επίσημα τάγματα. Πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι ο Έκαρτ, λόγων των ομοιοτήτων που εντοπίζονται στη διδασκαλία του, ίσως προσπάθησε να δώσει μία θεολογικά αποδεκτή ερμηνεία των μυστικιστικών εμπειριών τους και ίσως παρείχε προστασία στα θύματα των διωγμών.
Η δίκη κατά του Έκαρτ
Η διαδικασία συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε στις 27 Μαρτίου 1329 με την έκδοση της παπικής βούλας In agro dominico (Στον αγρό του Δομίνικου), στην οποία καταδικάζονταν ως αιρετικές ή ύποπτες αιρέσεως οι 28 προτάσεις του Έκαρτ που χαρακτηρίζονταν ως ζιζάνια και αγριόχορτα στον αγρό του τάγματος, αν και αναγνώριζε ότι ο κατηγορούμενος είχε ανακαλέσει τα λάθη του στο τέλος της ζωής του.
Τα έργα του Έκαρτ
Λόγω της καταδίκης του Μάιστερ Έκαρτ ένας αριθμός έργων του χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, ενώ άλλα κυκλοφορούσαν ως ανώνυμα ή ψευδεπίγραφα. Τα έργα του που έχουν διασωθεί χωρίζονται σε δύο ομάδες, ανάλογα με τη γλώσσα που είναι γραμμένα, στα λατινικά και στα γερμανικά. Σύμφωνα με τους μελετητές του κάθε ομάδα έργων εκτός της γλωσσικής διαφοράς έχει και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Τα λατινικά έργα
Τα λατινικά έργα τού Έκαρτ ακολουθούσαν τη σχολαστική παράδοση της εποχής του και φιλοδοξούσε να συγγράψει ένα εκτενές, τριμερές έργο και για αυτό το ονόμασε Opus Tripartitum (τριμερές έργο). Το έργο αυτό δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αλλά όπως γράφει στον Γενικό Πρόλογο (Prologus Generalis) σκόπευε στο πρώτο μέρος, στο Έργο των Προτάσεων (Opus Propositionum) να αναπτύξει τις θεολογικές του θέσεις, στο δεύτερο στο Έργο των Ερωτήσεων (Opus Quaestionum) θα διαπραγματευόταν ερωτήματα σχετικά με τις προτάσεις του και στο τρίτο, στο Έργο των Ερμηνειών (Opus Expositionum) θα αποτελούνταν από κηρύγματα και ερμηνείες των βιβλίων της Αγίας Γραφής. Είναι άγνωστη η έκταση των λατινικών έργων του που χάθηκαν, ενώ αυτά που διασώθηκαν είναι:
Τα γερμανικά έργα
Τα γερμανικά έργα του Έκαρτ, σε αντίθεση με τα λατινικά που έχουν ακαδημαϊκό χαρακτήρα, απευθύνονταν στο ευρύ κοινό των λαϊκών και μοναχών οι οποίοι ενδιαφέρονταν για πνευματικά θέματα και για αυτό είναι γραμμένα στην καθημερινή γερμανική γλώσσα της εποχής του (mitellhochdeutsch) με μη συστηματικό τρόπο. Στα γερμανικά έργα του που έφτασαν ως την εποχή μας και θεωρούνται από τους ειδικούς ως γνήσια συγκαταλέγονται ορισμένες πραγματείες και πολλά κηρύγματα.
Η διδασκαλία του Έκαρτ
Όπως φαίνεται και από τη βιογραφία του, η ζωή του Μάιστερ Έκαρτ περιστρεφόταν γύρω από δύο άξονες. Ήταν ακαδημαϊκός δάσκαλος και αυτό αποτυπώνεται στα λατινικά έργα του, αλλά ταυτόχρονα ήταν και προϊστάμενος του δομινικανού τάγματος και προσπαθούσε να απαντήσει στις ιδιαίτερες πνευματικές και μυστικιστικές αναζητήσεις των μοναχών μέσα από τα γερμανικά κηρύγματα και τις πραγματείες του. Σε αυτά αναπτύσσει κυρίως μία ιδιαίτερη θεολογική διδασκαλία με την οποία επιχειρεί να ερμηνεύσει τον τρόπο που ο αιώνιος και αδημιούργητος Θεός έρχεται σε κοινωνία και ένωση με το πεπερασμένο δημιούργημά του, τον άνθρωπο. Στην εποχή του ο μυστικισμός είχε διαδοθεί σε ευρύτερα στρώματα μοναχών και λαϊκών οι οποίοι αναζητούσαν το ιδανικό της μυστικής ένωσης (unio mystica) με τον θεό. Ο Έκαρτ προσπαθεί να ερμηνεύσει θεολογικά τη δυνατότητα της «ένωσης» θεού και ανθρώπου και το σημείο εκκίνησης της σκέψης του είναι ότι ο Θεός γεννήθηκε και έγινε άνθρωπος (Ιησούς Χριστός) για να μπορεί και ο άνθρωπος να γίνει θεός, να «γεννηθεί ως θεός». Για αυτό και η διδασκαλία του επικεντρώνεται στους δύο πόλους θεός και άνθρωπος και επιχειρεί να βρει και να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται δυνατή η μεταξύ τους ένωση.
Θεός και θεότητα
Μία από τις ιδιαίτερες διδασκαλίες του Έκαρτ είναι αυτή που αφορά στη διάκριση που κάνει μεταξύ θεού και θεότητας. Με τον όρο θεός αναφέρεται στον τριαδικό, προσωπικό θεό της χριστιανικής θεολογίας (Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα), ενώ με τον όρο θεότητα περιγράφει την απρόσιτη θεία ουσία πέρα και πάνω από τον τριαδικό θεό. Για να τονίσει τη διάκριση μεταξύ θεού και θεότητας ισχυρίζεται ότι θεός και θεότητα απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους όσο και η γη με τον ουρανό .Η μεγάλη διαφορά μεταξύ τους είναι πως ο τριαδικός θεός ενεργεί, ενώ η θεότητα δεν επιτελεί κανένα έργο, βρίσκεται σε απόλυτη και αιώνια ακινησία. Ο Έκαρτ περιγράφει τη θεότητα με νεοπλατωνικούς όρους καθώς ταυτίζει τη θεία ουσία με την απόλυτη ενότητα των πάντων. Χρησιμοποιεί τον όρο grunt (Grund) για να περιγράψει το βάθος ή θεμέλιο της θείας ουσίας όπου κυριαρχεί η πρωταρχική, αδιαφοροποίητη ενότητα. Ενώ ταυτίζει τον θεό με το απόλυτο ένα, ταυτόχρονα, ακολουθώντας την αποφατική θεολογία και τον Ψευδο-Διονύσιο αρνείται να αποδώσει οποιονδήποτε χαρακτηρισμό στον θεό και για αυτό προτιμά να τον περιγράψει ως «άρνηση της αρνήσεως» (versagen des versagens) και ως «μηδέν» (nichts).