cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης
Πλοκή
Η Πέπα μόλις έχει χωρίσει από τον μεγαλύτερό της σε ηλικία Ιβάν και βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. Φεύγει από το σπίτι και ψάχνει να τον βρει και μόλις γυρίζει βλέπει την Καντέλα, μία φίλη της που θέλει να αποφύγει τον νέο εραστή της. Ξαφνικά στο σπίτι της μαζεύονται ο γιος του Ιβάν, ο Κάρλος, μαζί με την αρραβωνιαστικιά του, τη Μαρίσα, αλλά και η πρώην του Ιβάν, Λουθία.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Βενετίας και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Θεατρική προσαρμογή στην Ελλάδα
Το έργο ανέβηκε στην Ελλάδα το 2011 στο Μικρό Παλλάς σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Οι πρωταγωνιστές ήταν οι: Σμαράγδα Καρύδη, Αντώνης Φραγκάκης, Βίκυ Σταυροπούλου, Αριέττα Μουτούση και Νεφέλη Ορφανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη γυναίκα Κατηγορία:Βραβείο Γκόγια καλύτερης ταινίας Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές κωμωδίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ισπανία
Νίκος Πλουμπίδης
Ο Νίκος Πλουμπίδης (1902 - 14 Αυγούστου 1954) ήταν δάσκαλος και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ κατά την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας, τη Γερμανική Κατοχή και τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα, αλλά και μία από τις πλέον τραγικές φυσιογνωμίες στην ιστορία του ΚΚΕ.
Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην αναδιοργάνωση του ΚΚΕ στους πρώτους μήνες της Κατοχής και στην οργανωτική συγκρότηση του ΕΑΜ. Εκτελέστηκε ένα χρόνο περίπου μετά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του, έχοντας στιγματιστεί ως συνεργάτης της Ασφάλειας από τον Νίκο Ζαχαριάδη.
Νεανικά χρόνια - ένταξη στο ΚΚΕ
Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη του 1902 από φτωχή αγροτική οικογένεια. Υπηρέτησε στο στρατό για ένα χρόνο έως τον Οκτώβριο του 1923. Εγγράφεται αμέσως μετά στο Διδασκαλείο του Πύργου Ηλείας και αποφοιτά ως δάσκαλος τον Ιούλιο του 1924. Τον Σεπτέμβριο του 1926 διορίστηκε στη Βούρμπα Ελασσόνας και υπηρετεί εκεί ως το το 1929. Στην Ελασσόνα έρχεται σε επαφή με κομμουνιστές της περιοχής, διαβάζει τα πρώτα επαναστατικά βιβλία το "Αλφαβητάριο του κομμουνισμού" και τον "Ιστορικό υλισμό" του Μπουχάριν, αποδέχεται τις σοσιαλιστικές ιδέες και γίνεται μέλος του ΚΚΕ.
Παράλληλα αναπτύσσει συνδικαλιστική δράση στον διδασκαλικό κλάδο. Τον Αύγουστο του 1929 κατεβαίνει στην Αθήνα για μετεκπαίδευση στο Διδασκαλείο Στοιχειώδους Εκπαίδευσης και παίρνει μέρος στη μεγάλη φοιτητική απεργία του 1929, πιάνεται και ξυλοκοπείται άγρια. Οι γιατροί διαπιστώνουν ότι πάσχει από φυματίωση και μπαίνει για λίγο σε Σανατόριο.
Στα πρώτα βήματα της συνδικαλιστικής του πορείας εξελέγη μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής Δημοσιοϋπαλληλικής Ομοσπονδίας και λίγο αργότερα της Πανυπαλληλικής Συνομοσπονδίας. Για τις πρώτες του αυτές δραστηριότητες συνελήφθη τον Μάρτη του 1931, επί κυβερνήσεως Ελ. Βενιζέλου, για παράβαση του Ν.2229 του γνωστού Ιδιώνυμου και καταδικάστηκε σε 3 μήνες φυλάκιση με παράλληλη απόλυση από τη θέση του. Έκτοτε αφιερώθηκε στον συνδικαλισμό και αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΕΓΣΕΕ). . Από τον Γενάρη του 1934 έως τον Αύγουστο του 1935 αντιπροσωπεύει την Ενωτική ΓΣΕΕ στην Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή στη Μόσχα. , όπου παράλληλα σπουδάζει στη Λενινιστική Σχολή (MLS).
Παράλληλα με τη συνδικαλιστική του δράση ανήλθε και στην ηγεσία του ΚΚΕ. Ανέλαβε διάφορες καθοδηγητικές θέσεις και συμμετείχε στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ που πήρε μέρος στο 7ο Συνέδριο της Γ' Διεθνούς στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1935. Στο δε 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Δεκέμβρη του 1935 ο Πλουμπίδης εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.
Οι στερήσεις και φυλακίσεις υπέσκαψαν την υγεία του και προσβλήθηκε από φυματίωση ήδη από το 1929.
Παράνομη δράση
Στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά ο Πλουμπίδης πέρασε στην παρανομία. Αρχικά ανέλαβε γραμματέας της παράνομης κομματικής επιτροπής του ΚΚΕ Θεσσαλίας στο Βόλο και στη συνέχεια στη Μακεδονία. Τον Ιούνιο του 1938, μετά από τις συλλήψεις πολλών ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ τον Απρίλιο και Μάιο του ίδιου έτους, έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος και μαζί με τους Γιώργη Σιάντο, Κώστα Θέο, Γρηγόρη Σκαφίδα και Δημήτρη Μιχελίδη ανέλαβαν την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Ο ίδιος ανέλαβε στη Θεσσαλονίκη την καθοδήγηση του Μακεδονικού Γραφείου έως τον Απρίλιο του 1939, όπου και κατεβαίνει στην Αθήνα όταν αυτό εξαρθρώνεται από την Ασφάλεια.
Το χρονικό διάστημα μέχρι τον Μάιο του 1939 η ηγεσία του ΚΚΕ βρέθηκε αντιμέτωπη με τις πολλαπλές συλλήψεις ηγετικών στελεχών και μελών του κόμματος και προσπαθούσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες να συντονίσει την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Η ΚΕ του ΚΚΕ με εισήγηση των Θέου-Πλουμπίδη διέγραψε τον Φεβρουάριο του 1939 τα ηγετικά στελέχη του κόμματος Σ. Σκλάβαινα, Μ. Μανωλέα και Π. Δαμασκόπουλο. Οι δύο πρώτοι είχαν υπογράψει δήλωση μετανοίας στις φυλακές τις Κέρκυρας που εκρατούντο, ο δε Μανωλέας είχε περάσει στην υπηρεσία της Ασφάλειας. Για τον Δαμασκόπουλο που ήταν κουμπάρος του, ο Πλουμπίδης σχημάτισε λανθασμένα την εντύπωση ότι ήταν χαφιές της Ασφάλειας.
Στην καθοδήγηση της Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής
Στις 22 Μαΐου 1939 ο Πλουμπίδης συνελήφθη στο Κουκάκι από την Ασφάλεια σε κομματικό ραντεβού με τον Γ. Μιχαηλίδη, κατόπιν προδοσίας του Δ. Κουτσογιάννη, αλλά επειδή έπασχε από φυματίωση μεταφέρθηκε στο σανατόριο «Σωτηρία» στην πτέρυγα πολιτικών κρατουμένων. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η Ασφάλεια πέτυχε τη σύλληψη του Σιάντου και του Σκαφίδα, οπότε η εκλεγμένη ΚΕ από το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Δεκέμβρη του 1935 αποκεφαλίστηκε. Το μόνο ασύλληπτο μέλος εκείνης της ΚΕ ήταν ο Δαμιανός Μάθεσης ο οποίος είχε τεθεί στο περιθώριο γιατί υπήρχαν υποψίες ότι ήταν χαφιές της Ασφάλειας.
Τα ασύλληπτα στελέχη του ΚΚΕ Δημήτρης Παπαγιάννης, Βαγγέλης Κτιστάκης, Χρήστος Κανάκης και Σταματία Βιτσαρά - Κτιστάκη συγκρότησαν στα τέλη του 1939 νέα καθοδήγηση, τη λεγόμενη Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΠΚΕ). Ο Πλουμπίδης που ήταν έγκλειστος στη Σωτηρία μέσω ενός παρανόμου δικτύου, συνδέθηκε με την ΠΚΕ και είχε την καθοδήγηση της, αρθρογραφώντας κατά διαστήματα στον παράνομο Ριζοσπάστη που εξέδιδε.
Η ΠΚΕ ήρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση με την ασφαλίτικη Προσωρινή Διοίκηση που προκάλεσε μεγάλη σύγχυση στα μέλη του παράνομου ΚΚΕ. Μάλιστα η καθαρή ΠΚΕ κατηγορήθηκε ακόμα και από τον έγκλειστο στις φυλακές Νίκο Ζαχαριάδη σαν ασφαλίτικη και χαφιέδικη.
Η ΠΚΕ πήρε θέση κατά του πολέμου με την Ιταλία, λέγοντας ότι "τον πόλεμο τον έφερε η λαομίσητη δικτατορία που τάχθηκε με το μέρος της ιμπεριαλιστικής Αγγλίας που απειλεί τις δυνάμεις του άξονα", οπότε είναι σύγκρουση μεταξύ της Ιταλίας και Αγγλίας, δηλαδή είναι "ιμπεριαλιστικός και από τις δυο πλευρές" και ότι "δεν έχει σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδας, αλλά εξυπηρετεί τους εγγλέζους πλουτοκράτες και μια χούφτα από ντόπιους μεγαλοκαρχαρίες-ληστές".
Επίσης ο Πλουμπίδης σε άρθρα του στον Ριζοσπάστη (Μάρτης & Ιούνης 1941) της ΠΚΕ κατήγγειλε το γνωστό γράμμα του Ζαχαριάδη της 31ης Οκτώβρη 1940 σαν πλαστό και προϊόν της Ασφάλειας.
Τον Ιούλιο του 1941 ο Πλουμπίδης έδωσε εντολή στα μέλη της ΠΚΕ να προσχωρήσουν στη Νέα Κεντρική Επιτροπή που είχε σχηματιστεί από στελέχη του ΚΚΕ που είχαν αποδράσει από τους τόπους κράτησής τους και να τους παραδώσουν τον παράνομο εκδοτικό μηχανισμό.
Κατοχή - Αντίσταση - Εμφύλιος
Μερικούς μήνες πριν την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς ο Πλουμπίδης μεταφέρθηκε από το σανατόριο Σωτηρία στις φυλακές της Τρίπολης από όπου δραπέτευσε στις 26 Φλεβάρη του 1942. Αμέσως μετά την δραπέτευσή του φθάνει στην Αθήνα και εντάσσεται στην καθοδήγηση του ΚΚΕ. Παράλληλα εντάσσεται στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης, αναλαμβάνοντας την καθοδήγηση του Εργατικού ΕΑΜ. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ στη 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.
Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής έδρασε στην Αθήνα και ήταν από τους βασικούς διοργανωτές των κινητοποιήσεων του ΕΑΜ κατά της πολιτικής επιστράτευσης (Φλεβάρης-Μάρτης 1943), κατά της επέκτασης της βουλγαρικής ζώνης κατοχής (Ιούλιος 1943) κλπ.
Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, τον Απρίλιο του 1945, εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από την 11η Ολομέλεια και συμμετείχε στο νέο Πολιτικό Γραφείο. Μετά την επάνοδο όμως του Νίκου Ζαχαριάδη από το Νταχάου το Μάιο του 1945, ο Ν. Πλουμπίδης δεν εκλέχτηκε ξανά στο Πολιτικό Γραφείο.
Όταν στα τέλη του 1947 το ΚΚΕ τέθηκε εκτός νόμου και η ηγεσία του έφυγε για τους ορεινούς όγκους της βόρειας Πίνδου, ο Πλουμπίδης παρέμεινε στην Αθήνα και ανέλαβε την καθοδήγηση των οργανώσεων του ΚΚΕ στην Αθήνα και τον Πειραιά μαζί με την Χρύσα Χατζηβασιλείου. Την άνοιξη του 1948 που έφυγε και η Χατζηβασιλείου για το Γράμμο, ο Πλουμπίδης μαζί με τον Στέργιο Αναστασιάδη ανέλαβαν την καθοδήγηση και μετά τη σύλληψη του Αναστασιάδη τον Μάρτη του 1949 συνέχισε μόνος του την κομματική καθοδήγηση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ στην πρωτεύουσα.
Μετεμφυλιακή περίοδος
Όταν τελείωσε ο Εμφύλιος Πόλεμος τέθηκε επικεφαλής της παράνομης κομματικής οργάνωσης εσωτερικού, φροντίζοντας και την έκδοση της εφημερίδας "Δημοκρατικός" που αποτελούσε και το νόμιμο προσωπείο του παράνομου ΚΚΕ, που διεύθυνε ο Διονύσης Χριστάκος και αρθρογραφούσε ο Μιχάλης Κύρκος (πατέρας του Λεωνίδα Κύρκου).
Σημειώνεται ότι την εποχή εκείνη (1950), το εκτός νόμου ΚΚΕ διέθετε δύο παράνομους μηχανισμούς - κλιμάκια που διεύθυναν τον πολιτικό αγώνα από κρησφύγετα, ο μεν πρώτος ελεγχόταν από τους Ν. Πλουμπίδη και Ν. Μπελογιάννη (που είχε επιστρέψει κρυφά στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1950), το οποίο ερχόταν σε επαφή με το κόμμα μέσω του Ν. Βαβούδη και ο δεύτερος, η λεγόμενη ΕΠΟΝ, που ελεγχόταν από τον Στ. Κασιμάτη. Ο πρώτος είχε χαρακτήρα περισσότερο ανεξάρτητο αλλά συνωμοτικό και συγκροτούνταν από τους παλαιότερους κομμουνιστές ενώ στον δεύτερο συμμετείχαν νέοι, κυρίως Μακρονησιώτες και διάφοροι άλλοι που είχαν υποστεί πρόσφατες διώξεις, που και αυτός όμως ο μηχανισμός δρούσε ανεξάρτητα από τον πρώτο και χωρίς να διατηρούν σχέση μεταξύ τους. Η δε ηγεσία του ΚΚΕ παρέμενε εκτός Ελλάδας σε χώρες του Ανατολικού Συνασπισμού.
Υπόθεση Μπελογιάννη
Κατά την αρχική σύλληψη του Νίκου Μπελογιάννη (20 Δεκεμβρίου 1950) και 90 περίπου άλλων στελεχών του ΚΚΕ, από τις αστυνομικές Αρχές, με την κατηγορία της κατασκοπείας, ο Νίκος Πλουμπίδης διέφυγε τη σύλληψη και έκτοτε παρέμενε "εν κρυπτώ" σε διάφορα κρησφύγετα. Όταν ιδρύθηκε η ΕΔΑ (3 Αυγούστου του 1951) πρότεινε τότε ο Ζαχαριάδης στην εκτελεστική επιτροπή, για τις επικείμενες εκλογές, να χρίσει υποψηφίους βουλευτές της τους Νίκο Πλουμπίδη και Νίκο Μπελογιάννη. Η ΕΔΑ όμως φοβούμενη μην εκτεθεί για συνεργασία με το παράνομο ΚΚΕ, αντ΄ αυτών προτίμησε να συμπεριλάβει τους Μανώλη Γλέζο και Αντώνη Αμπατιέλο, επίσης θανατοποινίτες, που έχαιραν όμως ευρύτερης αποδοχής.
Στη συνέχεια με την ανακάλυψη των δύο παράνομων ασυρμάτων του ΚΚΕ, σε σπίτια στην Ανω Γλυφάδα και την Καλλιθέα (13 Νοεμβρίου 1951), ακολούθησε η δεύτερη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και κάποιων συντρόφων του αυτή τη φορά σε τακτικό στρατοδικείο το οποίο την 1η Μαρτίου του 1952 εξέδωσε επίσης θανατική ποινή, όπως είχε εκδώσει και το προηγούμενο έκτακτο στρατοδικείο, "δις εις θάνατον" σε συνολικά οκτώ «εχθρούς της πατρίδος», στους Ν. Μπελογιάννη, Δημήτρη Μπάτση (διαπρεπή οικονομολόγο), Η. Αργυριάδη, Ν. Καλούμενο, Χ. Τουλιάτο, Μ. Μπιομπιάνο, Τ. Λαζαρίδη και Έλλη Παππά, (αδελφή της Διδώς Σωτηρίου), που η ποινή της μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά λόγω πρόσφατης μητρότητας.
Στο χρονικό στάδιο που ακολούθησε, σε αναμονή της απόφασης του Συμβουλίου Χαρίτων που είχαν προσφύγει οι θανατοποινίτες και συγκεκριμένα την 12η ημέρα όλως απροσδόκητα ο Ν. Πλουμπίδης έστειλε "ανοικτή επιστολή", στον τύπο, στην οποία υπήρχαν και τα δακτυλικά αποτυπώματά του για να μην αμφισβητηθεί η γνησιότητά της, στην οποία ανέφερε ότι οι ασύρματοι που είχαν εντοπιστεί και επί των οποίων στηρίχθηκε το κατηγορητήριο ελέγχονταν από τον ίδιο και όχι από τον Μπελογιάννη, ο οποίος είχε σταλεί στην οργάνωση από την Ηγεσία σε αντικατάσταση αυτού (του Πλουμπίδη).
Τότε ο Ζαχαριάδης που βρισκόταν με την ηγεσία του κόμματος στο Βουκουρέστι και από εκεί συντόνιζε τη δράση του ΚΚΕ, από τον λεγόμενο τότε "Ραδιοφωνικό σταθμό της ελεύθερης Ελλάδας", στην ελληνόφωνη εκπομπή "Φωνή της Αλήθειας", δήλωσε ότι η επιστολή αυτή ήταν κατασκεύασμα της Αστυνομίας και ότι ο Πλουμπίδης βρισκόταν στο εξωτερικό. Αντίθετα στη δήλωση αυτή το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοινώνει επίσημα πως ο γραφικός χαρακτήρας της επιστολής και η υπογραφή είναι γνήσια. Η επιστολή του Ν. Πλουμπίδη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Προοδευτική Αλλαγή" στις 16 Μαρτίου (1952) όπου ανέφερε:
Όταν η επιστολή αυτή έγινε γνωστή στον Ν. Μπελογιάννη που ανέμενε στη φυλακή την απόφαση του Συμβουλίου Χαρίτων, φέρεται να δήλωσε στο συνήγορό του Μηνά Γαλέο, που τον επισκέφτηκε, «ο Νίκος Πλουμπίδης σε καμιά περίπτωση δεν ήταν όργανο της ασφάλειας». Αντίθετα όμως, στο παρασκήνιο, το ΚΚΕ είχε ήδη αρχίσει να διαδίδει στις οργανώσεις του ότι ο Πλουμπίδης είναι «χαφιές». Τελικά η επιστολή αυτή ως ομολογία παράνομης πράξης, αν και κρίθηκε επίσημα γνήσια, εντούτοις δεν λήφθηκε υπόψη, παρότι συνιστούσε σοβαρό λόγο αναψηλάφησης, ή τουλάχιστον αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, κατά σαφή παράβαση της Ποινικής Δικονομίας. Το γεγονός αυτό συνέτεινε ώστε πολλοί δημοσιογράφοι, ερευνητές, πολιτικοί αναλυτές κ.λπ., να θεωρήσουν και να συνεχίζουν να θεωρούν, ανεξάρτητα πολιτικού χώρου, την εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη ως δολοφονία.
Σύλληψη, στιγματισμός και εκτέλεση
Ο υπεύθυνος των ασυρμάτων Νίκος Βαβούδης έστελνε αναφορές ότι υπήρχαν χαφιέδες στον παράνομο μηχανισμό. Λόγω φόβου, κακής συνεννόησης αλλά και διαφορετικού πολιτικού υποβάθρου διατυπώνονταν διαφορετικές πολιτικές από τους δυο μηχανισμούς, καθώς και υπήρχε αμοιβαία καχυποψία λόγω των συνεχιζόμενων συλλήψεων. Μετά την σύλληψη Μπελογιάννη ο δεύτερος μηχανισμός που καθοδηγούσε το στέλεχος της ΕΠΟΝ Σταύρος Κασσιμάτης καθώς και ο Βαβούδης, διατυπώνανε υποψίες περί προδοσίας του Πλουμπίδη,  ενώ και η Έλλη Παππά είχε διατυπώσει ερωτηματικά για τη δράση του αν και τον υπερασπιζόταν.
Τελικά ο Πλουμπίδης συνελήφθη από τις αστυνομικές αρχές στις 25 Νοεμβρίου 1952, επί κυβερνήσεως Α. Παπάγου, πέντε μήνες μετά την εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη, στο κρησφύγετό του στη συνοικία Κολωνό (Αθήνα), σε πολύ προχωρημένο στάδιο φυματίωσης. Επτά μήνες αργότερα τον Ιούλιο του 1953, το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε "δις εις θάνατο". Μετά την καταδικαστική απόφαση παρέμεινε για μισό περίπου μήνα στο παράρτημα-φυλακή του σανατορίου "Σωτηρία". Την αυγή της 14ης Αυγούστου του 1954 μεταφέρθηκε στο δάσος του Δαφνιού όπου και εκτελέστηκε επιδεικνύοντας θάρρος αρνούμενος θεία μετάληψη και κάλυψη των ματιών του, τραγουδώντας την "Διεθνή". Το ΚΚΕ προχώρησε στην διαγραφή του από το ΠΓ τον Ιούλιο τού ’52, ενώ μετά την εκτέλεσή του, ανέφερε απ’ το ραδιόφωνο, ότι ο Πλουμπίδης δεν πέθανε, αλλά μεταφέρθηκε στην Αμερική, όπου γεμίζει τις μέρες και τις τσέπες του με το πικρό αντίτιμο τής προδοσίας.
Οικογένεια
Ο Νίκος Πλουμπίδης απέκτησε με τη σύντροφό του Ιουλία Παπαχρήστου, αγωνίστρια της Αντίστασης και συνεργάτιδα της Ρόζας Ιμβριώτη, ένα γιο, τον Δημήτριο, ομότιμο καθηγητή Ψυχιατρικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) και πρόεδρο της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. .
Αποκατάσταση
Ο Νίκος Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε από την 8η ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, μετά τον θάνατο του, το 1958.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες δάσκαλοι Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Χλόη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Χλόη μπορεί να αναφέρονται:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Dark Web
Χαρακτηριστικά
Το Διαδίκτυο λειτουργεί ως ιδανική μέθοδος ενημέρωσης και προπαγάνδας. Η διάδοση της επικοινωνίας μέσω υπολογιστή προσφέρει ένα γρήγορο, φθηνό σχετικά και ανώνυμο μέσο επικοινωνίας για πολιτικούς και κοινωνικούς ακτιβιστές αφενός, για ομάδες που δραστηριοποιούνται σε διάφορους τομείς του κοινού εγκλήματος αφετέρου. Αυτή η προβληματική πτυχή του Διαδικτύου συχνά αναφέρεται ως Dark Web ή Σκοτεινό Διαδίκτυο.
Χαρακτηριστικό στοιχείο του Dark Web είναι διάφορα fora ή σκοτεινά δίκτυα κρυμμένα βαθιά στο διαδίκτυο που φιλοξενούν ακραίες απόψεις και συμπεριφορές. Αρκετοί ερευνητές θεωρούν πως υπάρχει ανάγκη για συλλογή και ανάλυση των σκοτεινών δικτύων του Παγκόσμιου Ιστού, καθώς η παρουσία τους σηματοδοτεί ενίοτε σημαντικές συνέπειες σε ό,τι αφορά στην ασφάλεια της πληροφορικής που σχετίζεται με διάφορες εφαρμογές. Η συλλογή των εν λόγω περιεχομένων φέρεται ότι είναι σημαντική για τη μελέτη και την κατανόηση των διαφόρων κοινωνικών και πολιτικών απόψεων που υπάρχουν στις διαδικτυακές κοινότητες, αλλά και για τον επιδιωκόμενο έλεγχό τους από διάφορους κυβερνητικούς και μη οργανισμούς και φορείς.
Άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα του σκοτεινού διαδικτύου είναι και τα δίκτυα ανωνυμίας, όπως το Tor, που λειτουργεί μέσω μιας σειράς ανώνυμων συνδέσεων. Το Tor είναι ουσιαστικά μηχανισμός δρομολόγησης, που σχεδιάστηκε για τη διατήρηση της ανωνυμίας του χρήστη του διαδικτύου, δημιουργώντας εναλλακτικά μονοπάτια για τη δρομολόγηση της κυκλοφορίας. Ο μηχανισμός που χρησιμοποιεί το Tor ονομάζεται onion routing (δρομολόγηση κρεμμύδι) και δημιουργήθηκε για πρώτη φορά από το Εργαστήριο Ναυτικών Ερευνών των ΗΠΑ
Διαφορές Deep και Dark web
Το Deep Web συντίθεται από ιστοσελίδες προσβάσιμες μεν στο κοινό του Διαδικτύου, αλλά όχι μέσω των μηχανών αναζήτησης, όπως είναι για παράδειγμα η Google. Οι μηχανές αναζήτησης ανιχνεύουν το διαδίκτυο χρησιμοποιώντας στην αναζήτησή τους bots (spiders, crawlers) που καταλογογραφούν δεδομένα, χρησιμοποιώντας αρχεία robots.txt ως οδηγούς, που τα κατευθύνουν τι είδους στοιχεία να ευρετηριάσουν, υπό την Οδηγία Αποκλεισμού Ρομπότ του 1994
Το διαδικτυακό ρομπότ (αράχνη, μποτ κ.ά.) δεν μπορεί να ευρετηριάσει βαθύ περιεχόμενο στον Παγκόσμιο Ιστό. Συνήθως τέτοιο υλικό είναι προσβάσιμο μόνο όταν ένας χρήστης αναζητά μια συγκεκριμένη βάση δεδομένων, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει διαθέσιμος φανερός σύνδεσμος. Το σκοτεινό διαδίκτυο, από την άλλη, είναι συχνά διαθέσιμο στο κοινό –απλά πρέπει να γνωρίζει κανείς πώς να το βρει- γιατί υπάρχει σε ένα εναλλακτικό στρώμα του διαδικτύου. Αυτό το εναλλακτικό στρώμα συχνά κατασκευάζεται από κάποια κοινότητα, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία, την αυτονομία ή πιθανώς την ιδεολογία της.
Τέτοιες κοινότητες είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουν το σκοτεινό διαδίκτυο για ποικίλες δραστηριότητες θετικές ή αρνητικές. Το σκοτεινό διαδίκτυο έχει χρησιμοποιηθεί για εγκληματικές δραστηριότητες, όπως η διανομή υλικού παιδικής πορνογραφίας, το hacking, το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και οι πωλήσεις όπλων και ναρκωτικών. Ωστόσο, έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο βοήθειας πολιτών, προκειμένου να αποφύγουν μέτρα λογοκρισίας που εφαρμόζονται από διάφορα καθεστώτα, όπως η Κίνα πιθανώς κατά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων.
Η περίπτωση Silk Road
Η ανωνυμία κάνει εξαιρετικά δύσκολη την επιβολή του νόμου σε όσους χρησιμοποιούν το σκοτεινό διαδίκτυο ή domain .onion, όπως το Hidden Wiki, για παράνομους σκοπούς. Ίσως η διασημότερη περίπτωση εκμετάλλευσης του σκοτεινού διαδικτύου ήταν το Silk Road, ιστοσελίδα μαύρη αγορά για προμηθευτές και πελάτες παράνομων εμπορευμάτων και υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων ναρκωτικών και εκτελεστών προς ενοικίαση. Το Silk Road, που ιδρύθηκε το 2011, διαχειριζόταν ο Ross William Ulbricht, πολίτης των ΗΠΑ, ο οποίος φέρεται ότι είχε έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκοτεινό διαδίκτυο Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Αντεργκράουντ κουλτούρα
Άνω Λεύκη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Άνω Λεύκη μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κατανάγκης
Ο Κατανάγκης ήταν Βυζαντινός τσαρλατάνος, αστρολόγος μάγος και ψευδοπροφήτης την εποχή του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού.
Πηγές
Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς/Βιβλίο 6/6.7.5. . Ἐν ὑστέροις δὲ καὶ ὁ καλούμενος Κατανάγ κης Ἀθήνηθεν εἰς τὴν μεγαλόπολιν καταλαβὼν τὰ πρωτεῖα τῶν πρὸ αὐτοῦ φιλονεικῶν φέρειν, ἐπερωτηθεὶς παρά τινων περὶ τοῦ αὐτοκράτορος, πότε τεθνήξοιτο, καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ προκαταγγείλας, ὡς ᾤετο, ἐψεύσθη τοῦ στοχασμοῦ. Συνέβη δὲ τηνικαῦτα τὸν θῆρα λέοντα ἐν τοῖς βασιλείοις διαιτώμενον ἐπὶ τέσσαρσιν ἡμέραις πυρέξαντα τὴν ψυχὴν ἐξερεύξασθαι· εἰς ὃ τοῖς πολλοῖς ἔδοξεν ἡ τοῦ Κατανάγκη πρόρρησις τελευτῆσαι. Καιροῦ δὲ παρερρυηκότος ἱκανοῦ αὖθις τὸν τοῦ αὐτοκράτορος θάνατον προὐμαντεύσατο καὶ διεψεύσθη· ἐτεθνήκει δ' ὅμως ἡ βασιλὶς Ἄννα καὶ μήτηρ αὐτοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἣν ὁ Κατανάγκης προεῖ πεν
Κατηγορία:Βυζαντινοί αστρολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μάγοι
Ουίλιαμ Σίρερ
Ο Ουίλιαμ Σίρερ (William Lawrence Shirer, 1904 - 1993) ήταν Αμερικανός δημοσιογράφος, ιστοριογράφος και συγγραφέας, ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του Η άνοδος και η πτώσις του Γ΄ Ράιχ (αγγλ. The Rise and Fall of the Third Reich), το οποίο υπήρξε σημείο αναφοράς σε πολλά έργα σχετικά με την εποχή στην οποία αναφέρεται για περισσότερα από 50 χρόνια. Αυτόπτης μάρτυρας σε πολλά από τα κρίσιμα γεγονότα στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1930, έδωσε ανταποκρίσεις και κράτησε ημερολόγιο των εξελίξεων που οδήγησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συνέγραψε έργα σχετικά με τη Ναζιστική Γερμανία.
Ο Σίρερ συνέγραψε και αρκετά άλλα έργα εκτός από το προαναφερόμενο, όπως το "Ημερολόγιο του Βερολίνου" ("Berlin Diary"), την "Κατάρρευση της Τρίτης Δημοκρατίας" (1969, αγγλ. "The Collapse of the Third Republic"), στο οποίο εκθέτει τις εμπειρίες που έζησε όταν εργαζόταν στη Γαλλία κατά την περίοδο 1925 - 1933, καθώς και μια τρίτομη αυτοβιογραφία "Ταξίδι στον 20ό Αιώνα, 1976 - 1990" (Twentieth Century Journey (1976 to 1990)),
Βιογραφία
Ο Σίρερ γεννήθηκε στο Σικάγο στις 23 Φεβρουαρίου 1904. Ο πατέρας του, Σιούαρντ Σίρερ (Seward Shirer) ήταν νομικός και βοηθός Γενικού Εισαγγελέα, με πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία στην πολιτική. Απεβίωσε, όμως, από ρήξη σκωληκοειδίτιδας το 1913 σε ηλικία 42 ετών. Η μητέρα του Ουίλιαμ Τζόζεφιν Τάννερ - Σίρερ (Josephine Tanner - Shirer) αναγκάστηκε να μετακομίσει, μαζί με τα τρία τους παιδιά, στο Σένταρ Ράπιντς (Cedar Rapids) της Αϊόβα στο σπίτι των γονέων της. Ο μικρός Ουίλιαμ έπρεπε να μοιράζει εφημερίδες και να πωλεί αυγά, για να συμβάλει στα οικονομικά της οικογένειας. Το 1921 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και εγγράφηκε στο Coe College. Εκεί ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος, αρθρογραφώντας στην εφημερίδα "Cosmos" του Κολεγίου και, αργότερα, άρχισε να αρθρογραφεί στην τοπική εφημερίδα "Cedar Rapids Republican" ως αθλητικογράφος.
Το 1925 αποφοίτησε από το Κολέγιο και αποφάσισε να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι στο Παρίσι. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, διέσχισε τον Ατλαντικό με πλοίο που μετέφερε βοοειδή και οραματιζόταν να σταδιοδρομήσει ως ποιητής και μυθιστοριογράφος. Εκείνη την εποχή το ίδιο όραμα είχαν και εκατοντάδες άλλοι νέοι Αμερικανοί και ο Σίρερ δεν κατάφερε να βρει εργασία σε κάποια από τις αμερικανικές εφημερίδες που διέθεταν ευρωπαϊκές εκδόσεις στο Παρίσι. Μια ημέρα πριν εγκαταλείψει το Παρίσι, δέχτηκε τηλεφώνημα από τον αρχισυντάκτη της ευρωπαϊκής έκδοσης της εφημερίδας "Chicago Tribune", ο οποίος του πρόσφερε θέση εργασίας, με αποτέλεσμα την επόμενη ημέρα να βρίσκεται στα γραφεία της, καθισμένος πλάι στο γραφείο του αναγνωρισμένου ανταποκριτή της εφημερίδας Τζέιμς Θάρμπερ (James Thurber). Τα επόμενα δύο χρόνια σπούδασε ευρωπαϊκή ιστορία στο "College de France", ενώ τα ενδιαφέροντά του άλλαξαν: Δεν ενδιαφερόταν πλέον για την ποίηση και τη μυθιστοριογραφία, αντίθετα τον ενδιέφερε το "τι συμβαίνει στον κόσμο".
Το φθινόπωρο του 1929 η εφημερίδα μετέθεσε τον Σίρερ στη Βιέννη, για να είναι σε θέση να κάνει ρεπορτάζ για την αυξανόμενη αναταραχή στη Βαλκανική χερσόνησο. Δεν είχε προλάβει να προσαρμοστεί στη νέα του θέση, όταν νέα μετάθεση τον στέλνει στην Ινδία για να καλύψει το κίνημα ανεξαρτησίας της χώρας από την αγγλική κυριαρχία, το οποίο αναπτυσσόταν από τον Μαχάτμα Γκάντι. Ο Σίρερ ανέπτυξε φιλία με τον Γκάντι, την οποία εξιστόρησε στο βιβλίο του "Gandhi: A Memoir" που εκδόθηκε το 1980. Το 1931 επέστρεψε στη Βιέννη και στις 31 Ιανουαρίου νυμφεύτηκε την Τερέζα "Τες" Στίμπεριτς (Theresa (Tess) Stiberitz) ενώ κατ' άλλες πηγές ο γάμος έγινε το 1933. Απέκτησαν δύο κόρες, την Αίλήν Ίνγκα (Eileen Inga) και την Λίντα Ελίζαμπεθ (Linda Elizabeth).
Η θητεία του στην "Tribune" έληξε το καλοκαίρι του 1932. Ο Σίρερ αποφάσισε να περάσει το επόμενο έτος σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Ισπανίας, το Λιορέτ ντε Μαρ (Lloret de Mar) μαζί με τη σύζυγό του και, το 1934, δέχτηκε μια θέση στην εφημερίδα "Paris Herald", την οποία σύντομα εγκατέλειψε για να εργαστεί ως ξένος ανταποκριτής στην υπηρεσία διεθνών ειδήσεων του μεγαλοεπιχειρηματία Χηρστ (Hearst International News Service), αυτή τη φορά στο Βερολίνο. Τον Αύγουστο του 1937 ο Χηρστ αποφάσισε να κλείσει την υπηρεσία αυτή, αλλά την ίδια ημέρα (24 Αυγούστου 1937) έλαβε ένα τηλεγράφημα από τον διευθυντή ευρωπαϊκών υποθέσεων του CBS (Columbia Broadcasting System) Έντουαρντ Μάρροου (Edward R. Murrow), ο οποίος του ζητούσε να συναντηθούν στο Βερολίνο. Ο Μάρροου προσέλαβε τον Σίρερ ως επικεφαλής του ευρωπαϊκού γραφείου του CBS στη Βιέννη: Ήταν ο πρώτος από μια ομάδα ξένων ανταποκριτών που αποκλήθηκε "τα παιδιά του Μάρροου" (Murrow's Boys), η οποία επέφερε πραγματική επανάσταση αρχικά στις ραδιοφωνικές και αργότερα στις τηλεοπτικές ανταποκρίσεις.
Δημοσιογραφικές επιτυχίες
Ο Σίρερ βρισκόταν στη Βιέννη στις 11 Μαρτίου του 1938, όταν έγινε η Προσάρτηση της Αυστρίας από τη Ναζιστική Γερμανία (Anschluss). Ο ανταποκριτής του ανταγωνιστικού δικτύου NBC (National Broadcasting Company) Μαξ Τζόρνταν έτυχε να λείπει από την πόλη. Ο Σίρερ είχε τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, αλλά καθώς οι ναζί είχαν υπό την κατοχή τους το ραδιοφωνικό δίκτυο της πόλης, ήταν αδύνατο να δώσει ανταπόκριση. Τηλεφώνησε στον Μάρροου, ο οποίος του είπε να μεταβεί όσο πιο γρήγορα γινόταν στο Λονδίνο, ενώ ο ίδιος θα πήγαινε στη Βιέννη για να καλύψει την απουσία του Σίρερ. Ο Σίρερ πήγε πράγματι στο Λονδίνο μέσω Βερολίνου και, καθώς έγραψε κατόπιν στο Berlin Diary, το αεροπλάνο ήταν γεμάτο Εβραίους της Αυστρίας που ήθελαν να διαφύγουν από το ναζιστικό καθεστώς. Στο Λονδίνο μπόρεσε να δώσει ραδιοφωνική ανταπόκριση, μια από τις ελάχιστες χωρίς παρέμβαση λογοκρισίας, ως αυτόπτης μάρτυρας της προσάρτησης. Ήταν ο πρώτος ραδιοφωνικός ανταποκριτής που μετέδωσε ζωντανά την προσάρτηση της Αυστρίας στις ΗΠΑ. Την επόμενη ημέρα, από τα κεντρικά του CBS στη Νέα Υόρκη ζητήθηκε από τους Σίρερ και Μάρροου να κάνουν μια ραδιοφωνική εκπομπή με συλλογή ειδήσεων από πέντε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις: Βερολίνο, Βιέννη, Παρίσι, Ρώμη και Λονδίνο. Η ημίωρη αυτή εκπομπή σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία ήταν από μόνη της μεγάλο δημοσιογραφικό κατόρθωμα, ενώ οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούσαν όποιο μέσο προσφερόταν, από ραδιόφωνο ως τηλέφωνο. Η εκπομπή αυτή δημιούργησε "σχολή" στη δημοσιογραφία, η οποία χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα, και αποτέλεσε την αφετηρία μιας εκπομπής του CBS με το όνομα "CBS World News Roundup", η οποία υπάρχει ακόμη και σήμερα και μεταδίδεται κάθε πρωί και κάθε βράδυ.
Ο Σίρερ, έχοντας πλέον ως βάση του το Βερολίνο, μετέδωσε τη Συμφωνία του Μονάχου και την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας από τη Γερμανία το 1938. Ευρισκόμενος εκεί, είχε τη δυνατότητα να παρακολουθεί τις ομιλίες του Χίτλερ αλλά και τα συνέδρια του Ναζιστικού κόμματος (Reichsparteitage) στη Νυρεμβέργη. Κατά την περίοδο ειρήνης οι ανταποκρίσεις του Σίρερ δεν υφίσταντο λογοκρισία, αν και ο ίδιος, όπως και άλλοι ξένοι ανταποκριτές, γνώριζαν ότι οι ιθύνοντες του υπουργείου προπαγάνδας του Γκέμπελς είχαν σοβαρές αντιρρήσεις σχετικά με τις ανταποκρίσεις τους και μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να αποσύρουν την παραχώρηση των κρατικών ραδιοφωνικών εγκαταστάσεων ή ακόμη και να τους απελάσουν.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξεκίνησαν οι πολεμικές επιχειρήσεις, οι Γερμανοί επέβαλαν λογοκρισία και ο Σίρερ γράφει ότι η λογοκρισία αυτή ήταν η ίδια που επιβαλλόταν σε ολόκληρο τον κόσμο σε παρόμοιες περιπτώσεις. Το πρόβλημα του Σίρερ ήταν οι λογοκριτικές παρεμβάσεις των Ναζί στις ανταποκρίσεις του, τις οποίες παρακολουθούσαν στενά (όπως και τον ίδιο), αλλά κατόρθωσε εν μέρει να το υπερκεράσει χρησιμοποιώντας περίπλοκη φρασεολογία, παρεμφατικό τόνο στη φωνή του και αμερικανικές εκφράσεις στην "αργκό", οι οποίες ήταν άγνωστες στους Ναζί "ακροατές" του, οι οποίοι είχαν εξοικείωση μόνο με την αγγλική γλώσσα που χρησιμοποιείται στη Βρετανία. Κατ' αυτό τον τρόπο κατάφερε να μεταδώσει την αυξανόμενη ένταση μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας και την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939 και τις συνακόλουθες εξελίξεις.
Το 1940 ο Σίρερ ήταν ένας από τους δώδεκα ανταποκριτές που επελέγησαν από τους Ναζί να ακολουθήσουν τη Βέρμαχτ στην εκστρατεία της εναντίον της Γαλλίας. Σημείωσε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του όταν κατάφερε να μεταδώσει την είδηση της συνθηκολόγησης της Γαλλίας στο δάσος της Κομπιέν, κρυφακούγοντας συζητήσεις σε ένα γερμανικό φορτηγό με μεγάφωνα για την επικείμενη παράδοση της Γαλλίας, τρεις ώρες πριν αυτό γίνει γνωστό ακόμη και στα ηγετικά κλιμάκια του Βερολίνου.
Όπως ήταν φυσικό, όλοι οι υψηλά ιστάμενοι Ναζί ήταν δυσαρεστημένοι με τις προσπάθειες του Σίρερ να αποφύγει τη λογοκρισία του καθεστώτος. Το καλοκαίρι του 1940 η ναζιστική κυβέρνηση πίεζε τον Σίρερ να μεταδίδει επίσημες ανακοινώσεις, για τις οποίες ο ίδιος γνώριζε ότι ήταν ή ελλιπείς ή και ψευδείς. Ειδοποίησε σχετικά τους εργοδότες του στη Νέα Υόρκη, αναφέροντας ότι η λογοκρισία εμπόδιζε όλο και περισσότερο το έργο του, καθιστώντας τον εν τέλει αναποτελεσματικό. Την ίδια εποχή, ένας Γερμανός φίλος του Σίρερ τον ειδοποίησε ότι σύντομα οι ναζιστικές υπηρεσίες θα του απάγγελλαν κατηγορία για κατασκοπεία υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Σίρερ άρχισε να προετοιμάζει την αναχώρησή του και, τελικά, αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα τον Δεκέμβριο του 1940, καταφέρνοντας να πάρει μαζί του το πολύτιμο ημερολόγιο που τηρούσε από το 1934, το οποίο εξέδωσε το 1941 στις ΗΠΑ και το οποίο έγινε αμέσως μπεστ-σέλλερ ("The Berlin Diary, 1934 - 1940"). Ο Σίρερ όταν έφθασε στις ΗΠΑ πραγματοποίησε περιοδεία στο εσωτερικό της χώρας δίνοντας διαλέξεις με τις οποίες προσπαθούσε να εξωθήσει τη χώρα του να παράσχει υποστήριξη και βοήθεια στη Μεγάλη Βρετανία.
Μετά τον Πόλεμο
Ο Σίρερ επέστρεψε στη Γερμανία το 1945, αμέσως μετά τη λήξη του Πολέμου, με αποστολή να καλύψει τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Στις ανταποκρίσεις του από εκεί περιέγραψε τις καταστροφές του Βερολίνου και άλλων γερμανικών πόλεων, καθώς και τα αποτελέσματα της Δίκης. Για το θέμα αυτό συνέγραψε το βιβλίο "Το τέλος του ημερολογίου του Βερολίνου" (End of Berlin Diary) το οποίο εκδόθηκε το 1947. Ο Σίρερ επέστρεψε στις ΗΠΑ και συνέχισε τις εκπομπές του στο CBS. Ο Μάρροου επέστρεψε επίσης στις ΗΠΑ και ανέλαβε αντιπρόεδρος δημοσίων σχέσεων στο δίκτυο. Φαίνεται ότι επηρέασε δυσμενώς τον Ουίλιαμ Πάλεϊ, τον επικεφαλής του δικτύου, ο οποίος επιθυμούσε την απομάκρυνση του Σίρερ από το δυναμικό του δικτύου. Οι σχέσεις τους ψυχράνθηκαν, όπως και αυτές μεταξύ του Σίρερ και του οικονομικού υποστηρικτή της εκπομπής του, ενώ ο Μάρροου υποστήριζε και τους δύο αντιπάλους του Σίρερ, ο οποίος, τελικά, εγκατέλειψε το CBS αισθανόμενος ότι ο Μάρροου τον πρόδωσε και δεν τον συγχώρησε μέχρι τον θάνατο του Μάρροου το 1965. Ο Σίρερ στράφηκε πλέον στην ιστοριογραφία και, το 1960, εξέδωσε το περίφημο βιβλίο του "Η Άνοδος και η Πτώση του Γ΄ Ράιχ", το οποίο έγινε απρόσμενα και σε μικρό χρονικό διάστημα μπεστ-σέλλερ και κέρδισε το βραβείο "National Book Award" το 1961 καθώς και το βραβείο "Carey - Thomas" το 1962.
Έχοντας ζήσει, πριν τον πόλεμο, για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Παρίσι, συνέγραψε, το 1969 το βιβλίο "Η κατάρρευση της Τρίτης Δημοκρατίας. Έρευνα για την πτώση της Γαλλίας το 1940" ("The Collapse of the Third Republic: An Inquiry into the Fall of France in 1940". Καθώς μιλούσε καλά τη γαλλική γλώσσα, έκανε ο ίδιος έρευνα, παίρνοντας συνεντεύξεις από επιζώντες πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες πριν και κατά τη διάρκεια του Πολέμου. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει στο βιβλίο του είναι ότι η Γαλλία κατάφερε, στη σύγκρουση αυτή, να νικήσει τον εαυτό της.
Ακολούθησε το τρίτομο έργο, το οποίο κυκλοφόρησε σταδιακά, υπό τον γενικό τίτλο "Twentieth-Century Journey (1976, 1984, 1990)".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Νέα Λεύκη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Νέα Λεύκη μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κραγκούγιεβατς
Το Κραγκούγιεβατς  (σερβικά κυριλλικά: Крагујевац, σερβικά λατινικά: Kragujevac) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Σουμάντια στην κεντρική Σερβία. Βρίσκεται στις όχθες του Ποταμού Λεπένιτσα. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής του 2011, η διοικητική περιοχή της πόλης έχει πληθυσμό 179.417 κατοίκους.
Το Κραγκούγιεβατς ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της νεότερης Σερβίας (1818-1841) και το πρώτο σύνταγμα στα Βαλκάνια ανακηρύχθηκε στην πόλη το 1835. Το πρώτο γυμνάσιο και τυπογραφείο της πόλης ιδρύθηκαν το 1833, ακολουθούμενα από το επαγγελματικό Εθνικό Θέατρο (1835), τη Στρατιωτική Ακαδημία (1837) και το πρώτο πλήρως αναπτυγμένο πανεπιστήμιο της προ νεοανεξάρτητης Σερβία (1838). Το Κραγκούγιεβατς ήταν ο τόπος σφαγής από τους Ναζί (1941), όταν δολοφονήθηκαν 2.778 Σέρβοι άνδρες και αγόρια. Το σύγχρονο Κραγκούγιεβατς είναι γνωστό για τη βιομηχανία του πολεμοφοδίων (Zastava Arms) και αυτοκινήτων (Fiat Automobili Srbija).
Ως σημαντικό πανεπιστημιακό κέντρο, το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς ιδρύθηκε στις 21 Μαΐου 1976, από τμήματα των Σχολών Μηχανολόγων Μηχανικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, που άρχισαν να λειτουργούν στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς περιλαμβάνει δώδεκα σχολές, έξι στο Κραγκούγιεβατς και τα άλλα στο Τσάτσακ, το Κράλιεβο, τη Γιάγκοντινα, το Ούζιτσε και τη Βρνιάτσκα Μπάνια. Το Πανεπιστήμιο έχει δύο επιστημονικά ερευνητικά ιδρύματα: το Ινστιτούτο Αγροτικών Καλλιεργειών στο Κραγκούγιεβατς και το Ινστιτούτο Ερευνών Φρούτων και Σταφυλιών στο Τσάτσακ.
Το όνομα Κραγκούγιεβατς προέρχεται από την παλαιοσερβική λέξη "κράγκουγι", που περιγράφει ένα συγκεκριμένο είδος γερακιού. Έτσι Κραγκούγιεβατς σημαίνει "γερακοφωλιά".
Αρχαία και μεσαιωνική
Το Κραγκούγιεβατς έχει βιώσει σημαντικές ιστορικές αναταράξεις, συχνά με σοβαρές απώλειες. Πάνω από 200 αρχαιολογικοί χώροι στη Σουμάντια επιβεβαιώνουν ότι οι πρώτοι οικισμοί της περιοχής δημιουργήθηκαν πριν από 40.000 χρόνια, κατά την Παλαιολιθική εποχή. Το σπήλαιο "Γέρινα", που βρίσκεται κοντά στο χωριό Γκράντατς στο δήμο της Μπατότσινα, κατοικήθηκε πριν από 37.000 έως 27.000 χρόνια. Τα ημιϋπόσκαφα και οι πρώτες κατασκευές πάνω στο έδαφος κατασκευάστηκαν στα 5.500-4.800 π.Χ. στα γύρω χωριά Γκρίβατς, Κούσοβατς, Ντίβοστιν Ντόνιε Γκρμπίτσε και Ντομπροβόντιτσα.
Πριν από την άφιξη των Σλάβων η περιοχή της σημερινής πόλης κατοικήθηκε από τους Ιλλυριούς, τους Κέλτες και τους Ρωμαίους. Η Ιλλυρική φυλή των Δάρδανων και η Κελτική των Σκορδίσκων κατέλαβαν την περιοχή, πριν κατακτηθεί από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 9 μ.Χ. Την περιοχή απέσπασε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1198-99 ο Στέφανος Νεμάνια, που εδραίωσε το Σερβικό κράτος το δωδέκατο αιώνα. Κατά το Μεσαίωνα η περιοχή του σύγχρονου Κραγκούγιεβατς αποτέλεσε τμήμα πολλών Σερβικών κρατών. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά στη μεσαιωνική περίοδο σε σχέση με τη δημόσια πλατεία που κατασκευάστηκε σε έναν οικισμό, ενώ η πρώτη γραπτή μνεία της πόλης ήταν στο Οθωμανικό ''Ταπού-Ντεφτέρ του Σμεντέρεβο το 1476.
Οθωμανικά έγγραφα του 15ου αιώνα αναφέρονται σε αυτό ως "χωριό Κραγκούγιεβτζα". Στην απογραφή του 1536 οι Οθωμανικές αρχές αναφέρουν ότι το Κραγκούγιεβατς κασαμπά (πόλη στα τουρκικά) έχει 7 μουσουλμανικούς μαχαλάδες με συνολικά 56 σπίτια και μια χριστιανική κοινότητα με 29 σπίτια. Η πόλη απέκτησε κατά την Οθωμανική περίοδο (1459-1804) ως ένα από τα κέντρα του Πασαλικίου του Βελιγραδίου.
Νεότερη
Η πόλη έχει καταστραφεί πολλές φορές και έχει υποστεί μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές σε πολλούς πολέμους ανά τους αιώνες. Το Κραγκούγιεβατς απελευθερώθηκε από τους Οθωμανούς στις 5 Απριλίου 1804, κατά την Πρώτη Σερβική Εξέγερση. Αρχισε να ευημερεί μετά την πραγματική απελευθέρωση της Σερβίας από την Τουρκική κυριαρχία το 1815, ιδιαίτερα όταν ο Πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς την ανακήρυξε πρωτεύουσα του νέου Σερβικού Κράτους στις 6 Μαΐου 1818 κατά τη Συνέλευση του Μαΐου στη Μονή Βρατσέβνιστσα. Για να σηματοδοτήσει το γεγονός έχτισε τότε το Αμιτζά Κονάκ. Το πρώτο Σερβικό σύνταγμα ανακηρύχθηκε εδώ στις 15 Σεπτεμβρίου 1835 και η πρώτη ιδέα της ανεξάρτητης εκλογικής δημοκρατίας.
Ο πρώτος νόμος για τον τύπο εγκρίθηκε στο Κραγκούγιεβατς το 1870. Ως πρωτεύουσα η πόλη ανέπτυξε και προωθούσε σύγχρονες, προοδευτικές και φιλελεύθερες ιδέες και έμοιαζε με πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εκείνης της εποχής.
Το συγκρότημα αυτό υπήρξε το εφαλτήριο ολόκληρης της Σέρβικης βιομηχανίας σε μια προσπάθεια να απομακρυνθεί η Σερβία από την οθωμανική κληρονομιά και να την φέρει πιο κοντά στη Δυτική Ευρώπη, η σημαντικότερη βιομηχανική κληρονομιά της Σερβίας και μοναδικό συγκρότημα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Δεδομένου ότι μόνο οι εργαζόμενοι είχαν το δικαίωμα να εισέλθουν στο συγκρότημα εδώ και δεκαετίες, οι κάτοικοι του Κραγκούγιεβατς το ονόμασαν "Απαγορευμένη Πόλη" (Zabranjeni grad). Η πόλη αγόρασε το 2005 40 στρέμματα του συγκροτήματος, γεγονός που σηματοδότησε την αρχή της απόδοσης της δεξιάς όχθης του Λεπένιτσα τους πολίτες. Το Μάρτιο του 2014 το σύνολο του συγκροτήματος, που κάλυπτε 528 στρέμματα, τέθηκε υπό κρατική προστασία. . Το 2017 το συγκρότημα αποτελείται από 151 επιμέρους στοιχεία, από τα οποία τα 31 προστατεύονται ως μοναδική κληρονομιά: το παλιό χυτήριο, το μηχανουργείο, η καμινάδα, ο πύργος της πυροσβεστικής, η σιδηροδρομική γέφυρα πάνω από τον ποταμό Λεπένιτσα, το εργοστάσιο φυσιγγίων κ.α.
Πέραν της πολιτικής επιρροής της εποχής, το Κραγκούγιεβατς έγινε το πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο της Σερβίας. Σημαντικά κτίρια κατασκευάστηκαν την εποχή εκείνη, όπως το πρώτο γυμνάσιο της Σερβίας (Gimnazija), το πρώτο φαρμακείο και το πρώτο τυπογραφείο.
Η κρίσιμη καμπή στη συνολική ανάπτυξη του Κραγκούγιεβατς ήταν το 1851 όταν ξεκίνησε η παραγωγή του Χυτηρίου Πυροβόλων, ανοίγοντας μια νέα εποχή στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης. Το πρώτο τηλεφωνικό κέντρο εγκαταστάθηκε το 1858 και το 1868 άνοιξε το πρώτο βιομηχανικό ζυθοποιείο από το Νίκολα Μεσάροβιτς. Η κύρια βιομηχανία του 19ου και του 20ου αιώνα ήταν η πολεμική. Η πόλη έγινε ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς της Σερβίας το 1886, όταν η βασική σιδηροδρομική γραμμή Βελιγραδίου-Νις πέρασε από το Κραγκούγιεβατς.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1876 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εργατικές διαδηλώσεις, η Crveni barjak («Κόκκινη σημαία»). Το 1878 η Εθνοσυνέλευση της Σερβίας, με έδρα το Κραγκούγιεβατς, αποδέχτηκε τις αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου, με τις οποίες η Σερβία αναγνωρίστηκε επισήμως ως ανεξάρτητο κράτος. Το 1883 δημιουργήθηκε, με έδρα το Κραγκούγιεβατς, η Ταξιαρχία της Περιφέρειας Σουμάντια του Σερβικού στρατού.
Το 1891 εκπονήθηκε το πρώτο ρυθμιστικό αστικό σχέδιο για την πόλη του Κραγκούγιεβατς και ιδρύθηκε το Γυμνάσιο Θηλέων. Το 1894 δημιουργήθηκε το πρώτο χειρουργικό τμήμα στο Επαρχιακό Νοσοκομείο. Το Άνω (ή Μεγάλο) Πάρκο ολοκληρώθηκε το 1898 και ο πρώτος κινηματογράφος άρχισε να λειτουργεί το 1909 στην καφάνα «Tάλπαρα».
Κατά τη διάρκεια του πολέμου το Κραγκούγιεβατς έχασε το 15% του πληθυσμού του. Τη νύχτα της 2ας Ιουνίου 1918 μια ομάδα Σλοβάκων στρατιωτών του κατοχικού Αυστροουγγρικού 71ου συντάγματος πεζικού στασίασε στο κέντρο της πόλης. Οι στρατιώτες, με επικεφαλής τον Βίκτορ Κολίμπικ, είχαν επιστρέψει πρόσφατα από αιχμαλωσία στη Ρωσία και επρόκειτο να αναπτυχθούν άμεσα στο ιταλικό μέτωπο. Η στάση απέτυχε και 44 στασιαστές εκτελέστηκαν.
Μεσοπόλεμος
Στο απελευθερωμένο Κραγκούγιεβατς ιδρύθηκε το 1918 το Θέατρο Γκούντελιτς, αλλά την επόμενη χρονιά μετακόμισε στο Βελιγράδι.. Οι Κομμουνιστές κέρδισαν τις τοπικές εκλογές το 1920, όπως και στο Βελιγράδι. Το 1935 ιδρύθηκε η πρώτη λεωφορειακή γραμμή Κραγκούγιεβατς-Βελιγραδίου. Ακολουθώντας το μοντέλο του Ακαδημαϊκού Θεάτρου του Βελιγραδίου ιδρύθηκε στο Κραγκούγιεβατς το 1924 το Ακαδημαϊκό Θέατρο του Κραγκούγιεβατς. Ήταν ένα θέατρο που υποστήριζε σύγχρονες ιδέες, μοντέρνα προσέγγιση της σκηνής και του ρεπερτόριου, κερδίζοντας έτσι τη φήμη σοβαρού καλλιτεχνικού οργανισμού.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Κραγκούγιεβατς υπέστη αρκετές δοκιμασίες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με χειρότερη την ομώνυμη σφαγή μεταξύ 19 και 21 Οκτωβρίου 1941, κατά την οποία θανατώθηκαν περίπου 2.800 άνδρες και αγόρια. Οι εκτελέσεις έγιναν σε αντίποινα για μια κοινή επίθεση Παρτιζάνων-Τσέτνικ σε Γερμανούς στρατιώτες. Πενήντα άτομα έπρεπε να εκτελεσθούν για κάθε τραυματισμένο και 100 για κάθε νεκρό Γερμανό στρατιώτη. Μεταξύ των νεκρών ήταν μια τάξη μαθητών από το Πρώτο Γυμνάσιο της πόλης. Σύμβολο της πόλης αποτελεί ένα μνημείο για τους εκτελεσθέντες μαθητές. Αυτή η θηριωδία ενέπνευσε ένα ποίημα με τίτλο ''Krvava Bajka' (Μια Ματωμένη Ιστορία) της Ντεσάνκα Μαξίμοβιτς. Η περιοχή των πυροβολισμών μετατράπηκε σε μνημείο-πάρκο το 1953, που καλύπτει έκταση 352 εκταρίων. Στην είσοδο του μνημείου-πάρκου χτίστηκε το 1976 ένα μνημειακό μουσείο "21 Οκτωβρίου" αφιερωμένο στα θύματα. Η πόλη απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς στις 21 Οκτωβρίου 1944.
Μεταπολεμική πόλη
Η πόλη επίσης αποτελεί την καρδιά της παραγωγής της αυτοκινητοβιομηχανίας Zastava. Τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας Zastava βρίσκονται ακόμα εκεί, αν και μερίδιο της έχει εξαγοραστεί από αμερικάνικες πολυεθνικές. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο το Κραγκούγιεβατς ανέπτυξε περισσότερη βιομηχανία. Οι κυριότερες εξαγωγές της ήταν επιβατικά αυτοκίνητα, φορτηγά και βιομηχανικά οχήματα, κυνηγετικά όπλα, μεταλλικά εξαρτήματα, δέρματα και υφάσματα. Η μεγαλύτερη βιομηχανία και ο κύριος εργοδότης της πόλης ήταν η Zastava, που απασχολούσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Το πρώτο προϊόν της εταιρείας αυτοκινήτων Zastava Automobiles, το FIAT 750, κατασκευάστηκε το 1955 με άδεια της FIAT (τώρα FCA). Τις επόμενες τρεις δεκαετίες περισσότερα από πέντε εκατομμύρια επιβατικά αυτοκίνητα (FIAT 750, Zastava 1300, Zastava 101, Zastava 128, Zastava Jugo, Jugo Florida, Fiat 500L) έχουν κατασκευαστεί και διατεθεί στο εμπόριο σε 74 χώρες παγκοσμίως.
Ετυμολογία
Για γλώσσες με μακρά γραπτή ιστορία, οι ειδικοί χρησιμοποιούν τα κείμενα αυτών των γλωσσών, και κείμενα σχετικά με τις γλώσσες, για να συγκεντρώσουν γνώσεις σχετικά με το πως χρησιμοποιούνταν οι λέξεις σε προηγούμενα χρονικά στάδια, ή όταν εισήχθησαν στις εν λόγω γλώσσες. Οι μελετητές της ετυμολογίας χρησιμοποιούν επίσης τις μεθόδους της συγκριτικής γλωσσολογίας για να αναδομήσουν την πληροφορία σχετικά με τις γλώσσες που είναι πολύ παλιές ώστε να μην υπάρχει καμία διαθέσιμη πληροφορία για αυτές. Με την ανάλυση συγγενών γλωσσών μέσα από μια τεχνική γνωστή και ως συγκριτική μέθοδος, οι γλωσσολόγοι μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα σχετικά με την κοινή μητρική τους γλώσσα και το λεξιλόγιό της. Με αυτόν τον τρόπο, έχουν βρεθεί ρίζες λέξεων που μπορούν να ανιχνευτούν προς τα πίσω στην πηγή, για παράδειγμα, της Ινδο-Ευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας.
Κραγκούγιεβατς
Μεταπολεμική πόλη
Η βιομηχανία της πόλης υπέστη οικονομικές κυρώσεις από τα Ηνωμένα Έθνη κατά την εποχή του Μιλόσεβιτς και ορισμένα τμήματά της καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς από το ΝΑΤΟ το 1999.
Ετυμολογία
Αν και η ετυμολογική έρευνα αρχικά προήλθε από την φιλολογική παράδοση, στις μέρες μας μεγάλες ετυμολογικές έρευνες γίνονται σε γλωσσικές οικογένειες για τις οποίες διαθέτουμε μικρή ή ανύπαρκτη γλωσσική τεκμηρίωση, όπως η Ουραλική ή η Αυστρονησιακή.
Κραγκούγιεβατς
Μέλλον
Το 2010 η πόλη υπέγραψε μνημόνιο με τη Γερμανική αναπτυξιακή εταιρεία GIZ και το 2012 ο Δήμος υιοθέτησε τη στρατηγική αστικής ανάπτυξης της κεντρικής αστικής ζώνης ως το 2030. Τα δύο αυτά έγγραφα αποτέλεσαν τη βάση για το λεπτομερές ρυθμιστικό σχέδιο για το πρώην στρατιωτικό συγκρότημα VTZ, που προστατευόταν από το κράτος. Το σχέδιο, με το όνομα Ζώνη 1 εγκρίθηκε από το Δήμο το Δεκέμβριο του 2017, καλύπτει 367 στρέμματα ή το 70% της προστατευόμενης περιοχής και αποτελείται από 4 τμήματα: Zastava, Milošev venac, Vojnotehnički zavod και Pirotehnika. Το σχέδιο, που θα υλοποιηθεί τα επόμενα 20 χρόνια, είναι η πραγματοποίηση των δεκαετιών παλαιών φιλοδοξιών της πόλης να εξαπλωθεί από το κεντρικό τμήμα της στη δεξιά όχθη του ποταμού Λεπένιτσα. Το Δεκέμβριο του 2017 πολλές εγκαταστάσεις του συγκροτήματος ήταν υποβαθμισμένες και η δεξιά όχθη του Λεπένιτσα αστικά απαξιωμένη. Πρέπει να διατηρηθεί η αυθεντικότητα και τα αντιπροσωπευτικά στοιχεία του συγκροτήματος, αλλά όπου αυτό επιτρέπεται, οι βιομηχανικές και εργατικές εγκαταστάσεις θα μετατραπούν σε οικιστικές και εμπορικές και οδοποιία και θα χρησιμοποιηθούν για τα πολυάριθμα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα.
Ετυμολογία
Ετυμολογία της "ετυμολογίας"
Η λέξη "ετυμολογία" απαντάται στην αρχαία ελληνική γλώσσα ως ἐτυμολογία < ἔτυμον, “‘αληθινή έννοια’” + -λογία, “‘μελέτη της ’”, από την λέξη λόγος> Ο Έλληνας ποιητής Πίνδαρος (522 π.χ) χρησιμοποίησε δημιουργικές ετυμολογίες για να κολακέψει τους χορηγούς του. Ο Πλούταρχος χρησιμοποίησε ετυμολογίες που βασίζονταν ασαφώς σε φανταστικές ομοιότητες ήχων. Το έργο του Ισιδώρου της Σεβίλλης Etymologiae ήταν μια εγκυκλοπαιδική ανίχνευση των "πρώτων εννοιών" που παρέμεινε χωρίς κριτική σε χρήση στην Ευρώπη μέχρι τον 16ο αιώνα. Αλλά και το Etymologicum genuinum είναι μια γραμματική εγκυκλοπαίδεια που επεξεργάστηκαν στην Κωνσταντινούπολη τον 9ο μ.χ. αιώνα, ένα έργο μεταξύ πολλών παρόμοιων στο Βυζάντιο. Η Legenda Aurea του 14ου αιώνα αρχίζει την εξιστόρηση της ζωής του κάθε αγίου με μια ευφάνταστη αναφορά στην μορφή της ετυμολογίας.
Μέθοδοι
Οι μελετητές της ετυμολογίας εφαρμόζουν μια σειρά μεθόδους για να μελετήσουν την καταγωγή των λέξεων, κάποιες από τις οποίες είναι:
Κραγκούγιεβατς
Γεωγραφία και υποδομή
Το Κραγκούγιεβατς βρίσκεται 180 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι συντεταγμένες του είναι 44 ° 00'40  βόρειο γεωγραφικό πλάτος και 20 ° 54'40  ανατολικό γεωγραφικό μήκος. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Λεπένιτσα. Η πόλη καταλαμβάνει έκταση 835 km² και περιβάλλεται από τις πλαγιές των βουνών Ρούντνικ, Τσρνι Βρχ και Γκλέντιτς. Το Κραγκούγιεβατς είναι διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Σουμάντια, που χαρακτηρίζεται από λοφώδη-ορεινά εδάφη.
Αστικό τοπίο
Σύγχρονες αντιλήψεις εμφανίζονται επίσης σε ολόκληρη την πόλη, αρχικά με τη μορφή μεταπολεμικού σκυροδέματος (συνήθως διαμερίσματα σχεδιασμένα για να στεγάσουν όσους έμειναν άστεγοι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), και κατά δεύτερο λόγο τα σύγχρονα γραφεία από γυαλί, που αντικατοπτρίζουν τις φιλόδοξες επιχειρηματικές απόψεις των σύγχρονων αρχιτεκτόνων. Ορισμένα σημαντικά κτίρια στο Κραγκούγιεβατς είναι τα παρακάτω: