cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη των Πυραμίδων
Μάχη
Ο μπέης Μουράτ τοποθέτησε το δεξί του πλευρό στο Νείλο στο χωριό Ιμπάμπε, το οποίο ήταν οχυρωμένο με πεζικό και μερικά απαρχαιωμένα κανόνια. Ο μπέης Ιμπραχίμ, με ένα δεύτερο στρατό, παρακολουθούσε, ανήμπορος να παρέμβει, από την ανατολική όχθη του Νείλου. Ο Βρετανός ιστορικός Nταίηβιντ Τσάντλερ (David G. Chandler, 1934-2004), ειδικός των Ναπολεόντειων Πολέμων, ισχυριζόταν ότι ο 25.000 ανδρών στρατός του Ναπολέοντα υπερτερούσε των αντιπάλων, καθώς αυτοί αριθμούσαν 6.000 Μαμελούκους και 15.000 πεζούς.
Στο μεταξύ, πλησιέστερα στο ποτάμι, η μεραρχία του Μπον αναπτύχθηκε σε φάλαγγες επίθεσης και εξόρμησε στο χωριό Ιμπάμπε, εισβάλλοντας σε αυτό και τρέποντας σε φυγή τη φρουρά του. Παγιδευμένοι ενάντια στο ποτάμι, πολλοί από τους Μαμελούκους, καθώς και πεζοί, προσπάθησαν να κολυμπήσουν απέναντι, με αποτέλεσμα εκατοντάδες να πνιγούν.
Ο στρατός του Ναπολέοντα είχε 29 νεκρούς και 260 τραυματίες. Οι απώλειες του μπέη Μουράτ ήταν πολύ βαρύτερες, ίσως έως 3.000 άνδρες για το αναντικατάστατο μαεμλουκικό ιππικό, και άγνωστος αριθμός πεζών. Ο μπέης Μουράτ διέφυγε στην Άνω Αίγυπτο, όπου συνέχισε τον αγώνα κατά των Γάλλων διεξάγοντας μαι δραστήρια εκστρατεία ανταρτοπολέμου, πριν καταβληθεί από τον Ντεσαί στα τέλη του έτους 1799.
Μετά τη μάχη
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων‎
Λούντζα (αποσαφήνιση)
Η Λούντζα μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Παντόφλα
thumb|right|250px|Ζευγάρι από χειμερινές, ζεστές παντόφλες
Είδη παντόφλας
Οι παντόφλες μπορεί να είναι καλοκαιρινές (ελαφρές) ή χειμερινές (ζεστές) και φτιάχνονται είτε από συνθετικά είτε από φυσικά υλικά όπως δέρμα. Σύνηθες χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν έχουν σκληρό πάτο όπως τα παπούτσια ή τα τσόκαρα. Δεδομένου ότι χρησιμοποιούνται στο σπίτι, το κάτω τους μέρος δεν καταπονείται όπως οι σόλες των παπουτσιών και συνεπώς δε χρειάζεται να είναι ανθεκτικό. Αποτέλεσμα είναι ότι χωρίς σόλες (ή έστω χωρίς ανθεκτικό πάτο), οι παντόφλες είναι πολύ πιο ελαφριές και άνετες. Συνήθως είναι ανοικτές ("με την φτέρνα έξω", όπως αποκαλούνται αλλιώς) & φοριούνται σπρώχνοντας το πόδι από πίσω προς τα εμπρός ή όπως τα παπούτσια (από πάνω) αν είναι κλειστές. Από τις κλειστές, λόγω μεγάλης ομοιότητας, προέρχεται & η ονομασία της κατηγορίας των παπουτσιών (παπούτσια "παντοφλέ") που δεν έχουν κορδόνια.
Η παντόφλα σε διαφορετικές περιοχές του κόσμου
thumb|right|160px|Ζευγάρι από παντόφλες για τη θάλασσα thumb|right|160px|Γιαπωνέζικες παντόφλες τουαλέτας
Παντόφλες θεωρούνται γενικά τα ελαφρά υποδήματα με ειδικές χρήσεις, συνήθως για χρήση στο σπίτι, αλλά για κάθε χώρα ή γενική γεωγραφική περιοχή η έννοιά τους μπορεί να μεταβάλλεται ελαφρά.
Παντόφλες θεωρούνται και τα πέδιλα για τη θάλασσα ή τις πισίνες, τα οποία είναι φτιαγμένα αποκλειστικά από συνθετικά υλικά για να μην απορροφούν νερό (δες φωτογραφία με τίτλο Ζευγάρι από παντόφλες για τη θάλασσα).
Στην Ιαπωνία υπάρχουν παντόφλες οι οποίες χρησιμοποιούνται μόνο στην τουαλέτα (και προφανώς όχι στο υπόλοιπο σπίτι) (σχετική φωτογραφία με τίτλο: Γιαπωνέζικες παντόφλες τουαλέτας).
thumb|left|160px|Κινέζικες παντόφλες, σαγιονάρες
Στην Κίνα, παντόφλες θεωρούνται τα υποδήματα που στα Ελληνικά αποκαλούνται σαγιονάρες (ενίοτε και διχάλες, λόγω του σχήματός τους) οι οποίες παρουσιάζονται στην εικόνα με τίτλο Κινέζικες παντόφλες, σαγιονάρες.
Προέλευση και ετυμολογία
Η προέλευση των παντοφλών από την Ανατολή και από το θεατρικό έργο Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, στο όρκο που έδιναν οι γυναίκες να απέχουν από τις γενετήσιες σχέσεις με τους άνδρες τους μέχρι αυτοί να σταματήσουν τον πόλεμο: "οὐ πρὸς τὸν ὄροφον ἀνατενῶ τὼ Περσικά" "Τις Περσικές [παντόφλες μου] προς το ταβάνι δεν θα ιδή ποτέ του σηκωμένες".
Ο όρος παντόφλα είναι αντιδάνειο: παντόφλα<pantofolla (ιταλικά)<παντόφελλος (όλη από φελλό).
Επώνυμες παντόφλες
Σε κάποιες περιπτώσεις, σχέδια παντόφλας έχουν γίνει γνωστά από το όνομα διάσημου χρήστη τους, όπως οι:
Χρησιμότητα - λαογραφία
Στη συνηθισμένη τους χρήση, η αλλαγή των παπουτσιών (όταν έρχεται κανείς έξω από το σπίτι) με παντόφλες (μέσα στο σπίτι), έχει ως αποτέλεσμα να λερώνεται λιγότερο το σπίτι.
Σαν οικιακό αντικείμενο οι παντόφλες έχουν γίνει συχνά αντικείμενο αστείων σε γελοιογραφίες και ευθυμογραφήματα, με χρήση τους ως οικιακά όπλα από γυναίκες που απειλούν να χτυπήσουν ή χτυπούν τους άνδρες τους ή τα παιδιά τους. Χαρακτηριστικές είναι δημώδεις εκφράσεις όπως "θα τις φας με την παντόφλα" ή "θα φας μια παντοφλιά".
Ιδιαίτερα στο παρελθόν, οι γυναίκες διακοσμούσαν τις παντόφλες τους με κεντήματα.
Αναφορές
Κατηγορία:Υποδήματα Κατηγορία:Εκφράσεις
Γενική Διεύθυνση ΕΡΤ3
Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση 3 (αρχικά: ΕΡΤ3) είναι γενική διεύθυνση της ΕΡΤ με έδρα την Θεσσαλονίκη. Σε αυτήν ανήκουν ο ομότιτλος τηλεοπτικός σταθμός εθνικής εμβέλειας και δύο ραδιοφωνικοί σταθμοί τοπικής εμβέλειας 102 FM (Πρώτο Πρόγραμμα) και 95.8 FM (Δεύτερο Πρόγραμμα), ενώ υπήρχε και το Τρίτο Πρόγραμμα στα Βραχέα.
Η ΕΡΤ3 είχε και δική της παρουσία στο διαδίκτυο μέσω της δικής της ιστοσελίδας, που ξεκίνησε δοκιμαστικά τον Φεβρουάριο του 1997 και επίσημα μετά από τέσσερις μήνες (1η Ιουνίου). Αργότερα, συγχωνεύτηκε με την ιστοσελίδα της ΕΡΤ αλλά ανεπίσημα, διάδοχός της θεωρούνταν η ιστοσελίδα της ΕΡΤ Open. Ο γενικός διευθυντής της ΕΡΤ3 είναι από το 2019 ο Φίλιος Στάγκος.
Η ίδρυση και τα πρώτα χρόνια
Πιστεύεται ότι η ΕΤ3 στο ξεκίνημα της προβολής της στην Αθήνα "χρησιμοποιήθηκε" από την ΕΡΤ ως μέσο για να καταλάβει κάποιες ελεύθερες συχνότητες ώστε να μην επιτρέψει τη χρήση των συχνοτήτων από δημοτικούς και ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, που ετοιμάζονταν να εκπέμψουν την επόμενη χρονιά (1989). Στην Αθήνα, η πρώτη μετάδοση προγράμματος από την ΕΤ3 έγινε 3 μήνες αργότερα, και συγκεκριμένα το Σάββατο 25 Μαρτίου 1989. Ο σταθμός είχε για χρόνια χαμηλές τηλεθεάσεις και μεγάλη εξάρτηση από την Αθήνα. Τελικά ο νόμος 2173/1993 οριστικοποίησε το πλαίσιο λειτουργίας της ΕΡΤ3 σε σχέση με την ΕΡΤ.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1988 ξεκίνησε τη λειτουργία του το Πρώτο Πρόγραμμα του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας (102 FM). Το Φεβρουάριο του 1994, ξεκίνησε τη λειτουργία του το Δεύτερο Πρόγραμμα (95.8 FM) και ύστερα το Τρίτο Πρόγραμμα στα Βραχέα. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς αντικαθίσταται με νομοθετική ρύθμιση η "Γενική Διεύθυνση Βορείου Ελλάδος" στην ΕΡΤ3, με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια. Αργότερα ιδρύθηκε η ορχήστρα της ΕΡΤ3 και το κανάλι άλλαξε λογότυπο και σήμα. Το 2002 η ΕΡΤ3 ανανεώνει το λογότυπό της καθώς και της ΕΤ3, πράγμα που επαναλαμβάνεται και το 2008.
Κλείσιμο της ΕΡΤ3
Στις 11 Ιουνίου 2013, η κυβέρνηση, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αποφάσισε την κατάργηση της ΕΡΤ και ένα μήνα μετά, την έναρξη μίας νέας κρατικής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία: Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση. Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ ΑΕ, μη αποδεχόμενοι αυτόν το νόμο συνέχισαν την εκπομπή προγράμματος μέσω της ΕΡΤ Open. Η ΕΡΤ3 συνέχισε να εκπέμπει δορυφορικά, ψηφιακά και αναλογικά με τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΤ3 και τον ραδιοφωνικό σταθμό 102 FM.
Επαναλειτουργία της ΕΡΤ3
Στις 28 Απριλίου 2015, ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο στην ΕΡΤ, και την αντικατάστασή της από τη ΔΤ και τη μετέπειτα ΝΕΡΙΤ. Συγκεκριμένα η ΕΡΤ Α.Ε. είναι η μετονομαζόμενη ΝΕΡΙΤ Α.Ε. αφού η πρώην ΕΡΤ Α.Ε. που λειτουργούσε από το 1987 καταργήθηκε την ίδια μέρα. Στις 11 Ιουνίου 2015 που επαναλειτούργησε η ΕΡΤ, η ΕΤ3 μετονομάστηκε σε ΕΡΤ3, κι έτσι έχει το ίδιο όνομα με τη διεύθυνση της ΕΡΤ. Ωστόσο, το κανάλι συνέχιζε ακόμα να εκπέμπει μέσω της ΕΡΤ Open μέχρι να ξεκινήσει το κανονικό πρόγραμμά του, το οποίο επαναλειτούργησε επισήμως στις 29 Ιουνίου του 2015.
ΕΡΤ3
right|100px
Η επίσημη επαναλειτουργία του καναλιού ΕΡΤ3 έγινε στις 29 Ιουνίου του 2015 όπου πλέον το κανάλι έχει πανελλαδική εμβέλεια μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας της ΕΡΤ. Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει για πρώτη φορά, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1976 (προσωρινά), για την κάλυψη της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Το στούντιο βρίσκονταν στο Περίπτερο 8 και παρουσιαστής ήταν ο Τέρενς Κουίκ.
Ραδιοφωνία
Στον ραδιοφωνικό τομέα, η ΕΡΤ3 πριν το κλείσιμό της, είχε υπό τον πλήρη έλεγχό της τρεις ραδιοφωνικούς σταθμούς με εμβέλεια τη Θεσσαλονίκη. Μετά από την επαναλειτουργία της, έχει υπό τον πλήρη έλεγχό της δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς με εμβέλεια τη Θεσσαλονίκη, με προς το παρόν, την κατάργηση του τρίτου προγράμματος στα Βραχέα.
Γ' Πρόγραμμα (Βραχέα)
right|100px
Το Τρίτο Πρόγραμμα στα Βραχέα ήταν το τρίτο διεθνούς εμβέλειας ραδιόφωνο της ΕΡΤ3 το οποίο εξέπεμπε από το 1994 μέχρι το κλείσιμο της ΕΡΤ. Με την επαναλειτουργία του φορέα το συγκεκριμένο ραδιόφωνο δεν επανήλθε ενώ μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα στις συχνότητες του εκπέμπει ο 102 FM καθημερινά για ορισμένες ώρες.
Κτηριακές εγκαταστάσεις
Το κτήριο όπου στεγάζεται και λειτουργεί η ΕΡΤ3 και κάποιες από τις υπηρεσίες της βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη στη Λεωφόρο Στρατού & Καυταντζόγλου γωνία, ενώ η εκπομπή των ραδιοφωνικών σταθμών της γίνεται από τα στούντιο στην οδό Αγγελάκη 14. Οι διοικητικές υπηρεσίες και τα λοιπά γραφεία της διεύθυνσης στεγάζονται στην οδό Αγγελάκη 2.
200px|μικρογραφία|Το κτήριο της διοίκησης
Οργάνωση και δομή
Η ΕΡΤ3 διέθετε μέχρι το 2018 την δική της διοικούσα επιτροπή. Η τελευταία Πρόεδρος της ΕΡΤ3 ήταν η Κατερίνα Σαρικάκη. Από το 2019 γενικός διευθυντής είναι ο Φίλιος Στάγκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση 3 Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης
Ριζοσπαστική αριστερά
Με τον όρο Ριζοσπαστική αριστερά, περιγράφεται ένα πολιτικό ρεύμα που τοποθετείται στον χώρο της Αριστεράς (ή και της Ακροαριστεράς) και συγκεκριμένα υιοθετείται από κόμματα και πολιτικούς που ακολουθούν την "σκληρή γραμμή" της θέσης αυτής και αντιτίθενται σε μεταρρυθμίσεις. Γενικότερα, οι ριζοσπαστικές πολιτικές υποδηλώνουν την πρόθεση να αντικατασταθούν οι θεμελιώδεις αρχές μιας κοινωνίας ή ενός πολιτικού συστήματος, συχνά μέσω της κοινωνικής αλλαγής, επανάστασης ή ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης. Οι υποστηρικτές της Ριζοσπαστικής αριστεράς, δίνουν έμφαση στον αγώνα της εργατικής τάξης και αγωνίζονται για την ανατροπή του καπιταλισμού, υποστηρίζοντας ένα ξεκάθαρα σοσιαλιστικό σύστημα. Στα στοιχεία των κινημάτων της Ριζοσπαστικής αριστεράς, είναι και ο συνεχής αγώνας (μέσω διαμαρτυριών, διαδηλώσεων κτλ), με μια συνεχή προσπάθεια να συνδυαστεί η σταθερή προσήλωση στις μαρξιστικές αρχές με την συμμετοχή στο μαζικό εργατικό κίνημα.
Σήμερα ο αριστερός ριζοσπαστισμός, επεκτείνεται και στο ευρύτερο πλαίσιο του Σοσιαλισμού, όπου υποστηρίζεται πως το σοσιαλιστικό σύστημα πρέπει να επέλθει όχι με κάθετη ρήξη, αλλά σταδιακά με μέτρα που «διαβρώνουν» την ταξική και ιδεολογική εξουσία του καπιταλισμού. Σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές, μακροοικονομικοί περιορισμοί και αριστερός κεϊνσιανισμός αποτελούν όλα συστατικά της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδεολογίες
Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για την Εξελικτική Ανθρωπολογία
Το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για την Εξελικτική Ανθρωπολογία (γερμανικά: Max Planck-Institut für-evolutionäre Anthropologie) είναι ερευνητικό ίδρυμα που εδρεύει στη Λειψία της Γερμανίας και ιδρύθηκε το 1997. Είναι μέρος της Εταιρείας Μαξ Πλανκ.
Το Ινστιτούτο αποτελείται από πέντε τμήματα (εξελικτική ψυχολογία και συγκριτική ψυχολογία, εξελικτική γενετική, ανθρώπινη εξέλιξη, πρωτευοντολογία και ανθρώπινη συμπεριφορά, οικολογία και πολιτισμός) και σήμερα απασχολεί περίπου τριακόσια τριάντα άτομα. Το τμήμα γλωσσολογίας έκλεισε τον Μάιο του 2015, μετά την αποχώρηση του διευθυντή του, Μπέρναρντ Κόμρι (Bernard Comrie).
Γνωστοί επιστήμονες που εργάζονται σήμερα στο ινστιτούτο είναι ο Σβάντε Πάαμπο (Svante Pääbo) (γενετική), ο Μίκαελ Τομαζέλο Michael Tomasello (ψυχολογία), Κρίστοφερ Μπος (Christophe Boesch) (πρωτευοντολογία), Ζαν-Ζακ Ουμπλέν (Jean-Jacques Hublin) (Εξέλιξη) και ο Ρίτσαρντ ΜακΈλρηθ (Richard McElreath) (εξελικτική οικολογία).
Εκμάθηση της γλώσσας στην πρώιμη παιδική ηλικία
Ερευνητές του Ινστιτούτου ανέπτυξαν ένα υπολογιστικό μοντέλο ανάλυσης για την εκμάθηση της γλώσσας στην πρώιμη παιδική ηλικία αναλύοντας πρώιμες συνομιλίες και προβλέποντας τη δομή αυτών των συνομιλιών σε μεταγενέστερα ηλικιακά στάδια. Έδειξαν ότι τα μικρά παιδιά μπορούν να αναπτύξουν τους δικούς τους κανόνες για την ομιλία. Αυτοί οι κανόνες είναι καλύτεροι προγνωστικοί παράγοντες για την επακόλουθη χρήση του λόγου από τις παραδοσιακές γραμματικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στη Γερμανία Κατηγορία:Ανθρωπολογία
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2008
Γεγονοτα 12
Κρίστιαν Σμαλτς
Ο Γιόχαν Κρίστιαν Χάινριχ φον Σμαλτς (Johann Heinrich Christian von Schmaltz ), (1787 - 28 Απριλίου 1865, Άνσμπαχ Ansbach) (αποκαλούμενος στην Ελλάδα Στρατηγός Σμαλτς ή Χριστιανός Σμαλτς ) ήταν Βαυαρός στρατηγός, υπουργός Στρατιωτικών της Ελλάδας τρεις φορές μεταξύ του 1833 και του 1835.
Καριέρα
Ο Σμαλτς ήταν αξιωματικός του πυροβολικού και είχε διακριθεί στους Ναπολεόντειους Πολέμους. Στις 25 Απριλίου 1814 ο Σμαλτς έχοντας το βαθμό του λοχαγού, πήρε το μετάλλιο Pour le merite. το ανώτατο πολεμικό παράσημο της Πρωσίας, για την δράση του στον πόλεμο του 1813-1815 εναντίον του Ναπολέοντα Α΄. Ο βασιλιάς της Βαυαρίας Μαξιμιλιανός Α' τον προήγαγε στην κληρονομική αριστοκρατία το 1817.
Ήλθε με τον Όθωνα στην Ελλάδα κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας το 1833 κάτω από τις διαταγές του Πρίγκηπα Εδουάρδου της Σαξονίας-Άλτεμπουρκ, διοικητού των βαυαρικών στρατευμάτων. To 1833 πήρε τη θέση του γενικού επιθεωρητή των στρατευμάτων του ελληνικού κράτους, με σκοπό να συγκροτήσει τακτικό στρατό από εθελοντές και τους παλαιούς άτακτους αγωνιστές.
Το φθινόπωρο του 1833 έγινε υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Σπ. Τρικούπη και στη συνέχεια στην Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου και με σειρά νόμων και διαταγμάτων επιμελήθηκε τη σύνταξη τακτικού στρατού. Κατά την στάση των Μανιατών τον Ιούλιο του 1834 ανέλαβε την αρχηγία του Στρατού αποτελούμενου από Βαυαρούς και Έλληνες ενάντια στους Μανιάτες όταν ο Μαυροκορδάτος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, με αποτέλεσμα την ήττα των επαναστατών μετά από αιματηρές μάχες.
Το 1834-1836 κατοικούσε σε μια από τις οικίες των αδελφών Γ. και Κ. Βλαχούτζη, οι οποίες είχαν χτιστεί αντικριστά μεταξύ της Ομόνοιας και της πλατείας Λουδοβίκου (επίσης έδρα της αντιβασιλείας)
Έγινε πάλι υπουργός Στρατιωτικών το 1834 και το 1835 στην Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ και το 1937 στην Κυβέρνηση Ρούντχαρτ και την Κυβέρνηση Όθωνος. Από τη θέση του υπουργού Στρατιωτικών έφυγε τον Ιούνιο 1841 όταν την εξουσία ανέλαβε ο Μαυροκορδάτος (Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου), ο οποίος είχε θέσει σαν όρο το διορισμό Έλληνα Υπουργού Στρατιωτικών.
Ο Σμαλτς επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου το 1842 έγινε διοικητής του οχυρού Γκέρμερσχαϊμ στην περιφέρεια του Ρήνου, ενώ το 1845 έγινε υποστράτηγος και διοικητής τηε 3ης Ταξιαρχίας Ιππικού στο Άνσμπαχ. Το 1849 διοικούσε το βαυαρικό εκστρατευτικό σώμα που συμμετείχε στην κοινή γερμανική εκστρατεία κατά της Δανίας, και το 1850 διορίστηκε επικεφαλής της 2ης Βαυαρικής Μεραρχίας Ιππικού.
Οικογένεια
Ο Σμαλτς παντρεύτηκε στις 12 Ιουλίου 1821 τη βαρόνη Χενριέτε Φουκς φον Μπίμπαχ (Henriette Fuchs von Bimbach) η οποία πέθανε το 1828. Το 1843 παντρεύτηκε την Μαρί Ελίζε Άντελχαϊντ φον Τσαντ (Marie Elise Adelheid von Zandt 1817–1863), κόρη του υποστράτηγου Λέοπολντ Μπάλντουϊν φον Τσαντ (Leopold Balduin von Zandt), με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, δυο κόρες και ένα γιο. Η νεώτερη κόρη του, η Εμιλί φον Σμαλτς (Emilie von Schmaltz) παντρεύτηκε το 1869 τον Φίλιπ Λούντβιχ, βαρόνο του Ζέεφριντ αουφ Μπούτενχάιμ (Philipp Ludwig Freiherr von Seefried auf Buttenheim).
Έργο
Το 1911 δημοσιεύτηκε από το γιό του βιβλίο με τα απομνημονεύματά του, κατά κύριο λόγο από την Ελλάδα με τίτλο: «Aus dem Leben des Generalmajors von Schmaltz mit besonderer Berücksichtigung des Zuges nach Griechenland / Oberst. Christian von Schmaltz»
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Πτωχευτικός συμβιβασμός
Ο όρος πτωχευτικός συμβιβασμός είναι νομικός όρος του Πτωχευτικού Δικαίου και αποτελεί σπουδαίο μέτρο αποτροπής μιας πτώχευσης που θα είχε σαν συνέπεια την ολοκληρωτική καταστροφή μιας επιχείρησης.
Στα πλαίσια της πτωχευτικής διαδικασίας ο συμβιβασμός αυτός αποτελεί στη πραγματικότητα ένα αμοιβαίο περιορισμό, (υποχωρήσεις), απαιτήσεων μεταξύ οφειλέτη εμπόρου ή επιχείρησης και δανειστών που λαμβάνει χαρακτήρα αμφοτεροβαρούς σύμβασης.
Σύμφωνα με την νεότερη οικονομική και εμπορική αντίληψη προκειμένου να επέλθει μια ολοκληρωτική καταστροφή που μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές συνέπειες, εκτός του πρώτου κινδύνου της απώλειας των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών, όπως του κινδύνου απώλειας εργασίας, ή κατάρρευσης ολόκληρου εμπορικού δικτύου, ή παροχής υπηρεσιών,  ανάλογα του τύπου της εταιρείας, κ.ά. έχουν θεσπιστεί διάφορα μέτρα αποτροπής της, μεταξύ των οποίων είναι και αυτό.
Σημειώνεται όμως ότι σύμφωνα με την ελληνική σχετική νομοθεσία (εμπορικού νόμου) τέτοιος συμβιβασμός απαγορεύεται αν ο πτωχεύσας καταδικάστηκε  για  δόλια χρεοκοπία. Επίσης αν το δικαστήριο για λόγους δημοσίου συμφέροντος ή των πιστωτών αντιταχθεί στους όρους του συμβιβασμού μπορεί αυτό να το απαγορεύσει.
Κατηγορία:Εμπορικό Δίκαιο Συμβιβασμός
Ακρωτήριο Σκινάρι
Το ακρωτήριο Σκινάρι είναι το βορειότερο άκρο της νήσου Ζακύνθου. Βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 37°56΄02΄΄ Βόρειο και μήκος 20°41΄57΄΄ Ανατολικό. Πλησιέστερος οικισμός στο ακρωτήριο είναι το χωριό Κορίθι Ζακύνθου, στα νότια, ενώ το σχεδόν ομώνυμο χωριό Σκινάρια βρίσκεται πολύ πιο μακριά. Στα νοτιοανατολικά του ακρωτηρίου βρίσκονται οι Γαλάζιες Σπηλιές.
Το Σκινάρι απέχει από το Ακρωτήριο Κυλλήνης της Πελοποννήσου 39 χιλιόμετρα (21 ναυτικά μίλια), ενώ από το νοτιότερο άκρο της νήσου Κεφαλονιάς, το ακρωτήριο Μούντα, απέχει 15,6 χιλιόμετρα (8,5 ναυτικά μίλια). Σχεδόν ακριβώς πάνω στην ευθεία που ενώνει τα δύο αυτά ακρωτήρια (Μούντα και Σκινάρι) και σε βάθος 52 μέτρων, βρίσκεται το ναυάγιο του βρετανικού υποβρυχίου «Περσεύς» από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ανακαλύφθηκε το 1997 από την καταδυτική ομάδα του Κ. Θωκταρίδη.
Πηγές
Σκιναρι Ακρωτηριο Σκιναρι
Κρασνοπερεκόπσκ
Το Κρασνοπερεκόπσκ (ουκρανικά: Краснопереко́пськ, ρωσικά: Краснопереко́пск, κριμαϊκά: Krasnoperekopsk) είναι πόλη της Αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας στη νότια Ουκρανία. Η πόλη βρίσκεται νότια του ισθμού του Περεκόπ, περίπου 124 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας της Κριμαίας, Συμφερόπολης. Η πόλη ιδρύθηκε το 1932 ως ένας βιομηχανικός οικισμός για το εργοστάσιο βρωμίου που βρίσκεται κοντά. Το 1936 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Krasno-Prekopsk και αργότερα το 1964 σε απλά Κρασνοπερεκόπσκ. Ενώ το 1966 το Κρασνοπερεκόπσκ έλαβε το καθεστώς της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Επαρχίες της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου είναι χωρισμένη σε πέντε επαρχίες, οι οποίες διαιρούνται περαιτέρω διοικητικά σε υποεπαρχίες. Κάθε επαρχία κυβερνάται από έναν Καϊμακάμη.
Παραπομπές
*
Αρκούδι Ιθάκης
Αν και ερημόνησος έγινε ιδιαίτερα γνωστό στον ξένο τύπο περί το 1900 από τη θεωρία του Νταίρπφελντ όταν δημοσίευσε την πραγματεία του με τον τίτλο "Η Ομηρική Ιθάκη" θεωρώντας εκείνη ως τη σημερινή Λευκάδα όπου προσδιόριζε την νήσο Αρκούδι με την ομηρική νησίδα Αστερίδα. Σύμφωνα με την θεωρία του Νταίρπφελντ είναι το ακριβές αντίγραφο της Ομηρικής Αστερίδας. 1) Είναι το μοναδικό νησί στην περιοχή, που έχει δύο αμφίδυμα λιμάνια όμοια δεξιόστροφα, το ένα βορειοανατολικά και το άλλο ανατολικά αλλά νοτιότερα («λιμένες δ΄ ένι ναύλοχοι αυτή αμφίδυμοι» και μάλιστα που άνετα κρύβουν ένα πλοίο 2) Έχει ζωτικό χώρο που χωράει έναν οικισμό όπως τις Αλαλκομενές, όπως μαρτυρεί ο Απολλόδωρος στο διάμεσο των 2 λιμανιών 3) Έχει ανεμοδαρμένα ύψη για το ημερήσιο καραούλι 135 μ. ύψος και 4) Βρίσκεται νοτιότερα της Λευκάδας - Ομηρικής Ιθάκης, όπως το προσδιορίζει ο Όμηρος («πρίν πατρίδα γαίαν οικέσθαι») ακριβώς στην πορεία του ερχομού από την Πύλο και 5) Η θέση του είναι στην πορεία από την Πύλο και βρίσκεται στο μέσον των δύο νησιών της Ομηρικής Ιθάκης (Λευκάδας) και της Ομηρικής Σάμης (Θιάκι).
Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές-Πηγές
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Ιθάκη
Ονιάρα
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη βρίσκεται στο νησί του Γκουανταλκανάλ και κτίστηκε ώστε να αντικαταστήσει την παλαιά πρωτεύουσα Τουλάγκι, στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ονιάρα επισήμως ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα των Νησιών Σολομώντα το 1952, όταν τα νησιά ήταν βρετανικό προτεκτοράτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία των νήσων Σολομώντα Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ωκεανίας
Νεστόριο Καστοριάς
Το Νεστόριο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία. Βρίσκεται σε απόσταση 25 χλμ. νοτιοδυτικά από την Καστοριά. Χωρίζεται σε Άνω Νεστόριο και Κάτω Νεστόριο. Το Κάτω Νεστόριο φτάνει μέχρι τον ποταμό Αλιάκμονα. Βρίσκεται σε μια πλαγιά του Γράμμου, σε υψόμετρο 890 μέτρα κι έχει πληθυσμό 964 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει ειρηνοδικείο, επιθεώρηση δημοτικής εκπαίδευσης και εφορία. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Είναι έδρα του Δήμου Νεστορίου, που περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Ακριτών, Αρρένων, Γράμου και Νεστορίου. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του δήμου Νεστορίου ήταν 2.646 κάτοικοι.
Αξιοθέατα
Πλάι στο Κάτω Νεστόριο βρέθηκαν λείψανα αρχαίου οικισμού, που ήταν χτισμένος στη νότια πλαγιά του λόφου «Κάστρο». Ανατολικά του Νεστορίου και του στρατιωτικού νεκροταφείου, σε υψόμετρο 1.017 μέτρα βρίσκεται μια φυσική ακρόπολη που για αιώνες αποτέλεσε αμυντικό οχυρό στις επιδρομές εναντίον της περιοχής και ονομάζεται «Κάστρο» ή «Καϊλάς». Διαθέτει πανοραμική θέα και στο εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας που υπάρχει κάθε χρόνο του Αγίου Πνεύματος γίνεται μεγάλο πανηγύρι, με χορούς και τραγούδια.
Υπάρχουν ως αξιοθέατα η εκκλησία των Ταξιαρχών η οποία είναι τρίκλιτη βασιλική κτισμένη το 1858 και διακοσμημένη με αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο και η Κοίμηση της Θεοτόκου, η παλαιότερη εκκλησία του οικισμού, του 1816 με χαρακτηριστικό πολυγωνικό πέτρινο καμπαναριό, παλιές εικόνες εκκλησιαστικά βιβλία του 18ου και 19ου αιώνα. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο πέτρινος νερόμυλος του 19ου αιώνα με τις μυλόπετρες στις δυο νεροτριβές και το μοναστήρι της Παναγίας της Τσούκας στην γειτονική Αγία Άννα που από το 1961 έχει κηρυχθεί ιστορικό και διατηρητέο μνημείο. μικρογραφία|Το Κάτω Νεστόριο στο Νεστόριο Καστοριάς|262x262εσ
Ιστορία
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Νέστωρ και ο Ορέστης, γιοι του Βασιλιά Αγαμέμνονα, κατέφυγαν στην περιοχή από τον φόβο των αντιποίνων, ύστερα από την δολοφονία της μητέρας τους Κλυταιμνήστρα, από τον Ορέστη. Στους πρόποδες του Γράμμου, ο Νέστορας ίδρυσε το Νεστόριο και ο Ορέστης λίγο μακρύτερα το Άργος Ορεστικό.
Η ιστορία του χωριού ξεκινάει από τα αρχαία χρόνια, συγκεκριμένα στον 8ο αιώνα π.Χ., με την τριπλάσια έκταση του σημερινού χωριού. Το χωριό είχε την ονομασία Βάττυν, και οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία.
Από την Νεολιθική εποχή, υπάρχουν ευρήματα, όπως λίθινα εργαλεία, αρχαιολογικά ευρήματα των Αργεαδών Βασιλιάδων, προγόνων του Μέγα Αλεξάνδρου, όπως αγάλματα, επιγραφές, χάλκινα ευρήματα της εποχής. Η παράδοση επίσης αναφέρει, την παρουσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Νεστόριο, σε μικρή ηλικία, με σκοπό την εκπαίδευση και σκληραγώγηση του, στη τέχνη του πολέμου. Η παράδοση συνεχίζει, ότι από τα μέρη του Νεστορίου, ξεκίνησε ο πυρήνας της περίφημης Μακεδονικής φάλαγγας.
Η ορεινή περιοχή του Νεστορίου, με υψόμετρο 900 μ., ανήκει γεωγραφικά, από τους ελληνιστικούς χρόνους, στην Άνω Μακεδονία και πιο συγκεκριμένα στην αρχαία επαρχία Ορεστίδας μαζί με τη Λύκη, το Άργος Ορεστικό, την Αρμονία και το Κέλετρον (σημερινή Καστοριά). Μετά τη Μάχη της Πύδνας το 167 π.Χ. και την κατάρρευση του Βασιλείου της Μακεδονίας, η Ορεστίδα διατήρησε την αυτονομία που της παραχωρήθηκε μετά τον Β' Μακεδονικό Πόλεμο.
Στα μέσα του 10ου αιώνα, την περιοχή καταλαμβάνουν οι Βούλγαροι και αργότερα το 1028 τους απώθησε ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, το 1204, η περιοχή αποτελεί τμήμα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και το 1259 προσαρτάται στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Έως τον 14ο αιώνα, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις, ότι το Νεστόριο γνώρισε επιδρομές Σλάβων, Αλβανών και Τούρκων.
Το χωριό επηρεάστηκε από αυτούς και άλλαξε το όνομά του στην σλάβικη λέξη «Νέστραμ» η οποία σημαίνει «δίχως ντροπή». Τον 17ο αιώνα οι Νεστορίτες ενώθηκαν - επειδή ήταν διάσπαρτοι σε πολλές περιοχές λόγω των Τούρκων που κατέστρεψαν τα χωριά (Μοσχόπολη και Λιανότοπο) - τα οποία επαναστάτησαν εναντίον τους. Οι Νεστορίτες συνέχεια επαναστατούσαν και συμμετείχαν σε όλους τους Μακεδονικούς Αγώνες. Ο πληθυσμός κατά την Τουρκοκρατία υπερέβαινε τους 5200+ κατοίκους. Το Νεστόριο άλλαξε όνομα στο σημερινό όταν η Μακεδονία ενσωματώθηκε στην Ελλάδα μετά τους βαλκανικούς πολέμους.
Φεστιβάλ μουσικής
μικρογραφία|Άποψη περιοχής του River Party, Νεστόριο Στο Νεστόριο γίνεται κάθε καλοκαίρι, και συγκεκριμένα τις τελευταίες μέρες του Ιουλίου, το River Party, που περιλαμβάνει μουσικές εκδηλώσεις στα πλαίσια κατασκήνωσης όπου συμμετέχουν γνωστοί καλλιτέχνες. Ο θεσμός αυτός ξεκίνησε το 1978, από τα παιδιά μεταναστών, που έρχονταν τα καλοκαίρια για διακοπές στο χωριό τους και, μη έχοντας άλλο τρόπο διασκέδασης, οργάνωναν μικρά πάρτι στο ποτάμι. Με τα χρόνια οργανώθηκε περισσότερο, δημιουργώντας τον θεσμό των River Party που μιμήθηκαν σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας έκτοτε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου
Επαρχία Λούντζα
Η Επαρχία Λούντζα (λετονικά: Ludzas rajons) είναι επαρχία της ανατολικής Λετονίας. Έχει 32.634 κατοίκους και 3 πόλεις: Λούντζα, Κάρσαβα και Ζίλουπε.
Λουντζα
Λούντζα
thumb|Φέτες λούντζας (αριστερά) σε πιάτο. Η λούντζα είναι είναι παραδοσιακό αλλαντικό της Κύπρου που αποτελείται από καπνιστό χοιρινό κρέας. Ως φαγητό αλλά και ως λέξη φαίνεται να προέρχεται από την ιταλική lonza.
Πληροφορίες
Κατά τα παλιότερα χρόνια η λούντζα θεωρούνταν ως πολυτελές έδεσμα καθώς διακρινόταν για την γεύση της, πράγμα που την καθιστούσε περιζήτητη. Έως τα μέσα του εικοστού αιώνα, η προμήθεια της λούντζας προερχόταν κυρίως από οικογένειες της κυπριακής υπαίθρου που συνήθιζαν να εκτρέφουν μικρό αριθμό χοίρων με σκοπό την εξασφάλιση αλλαντικών για διάφορες ανάγκες. Για την καλύτερη συντήρηση της απαιτεί ψυχρό κλίμα ενώ περιοχές με παράδοση στην παραγωγή της ήταν οι περιοχές της Πιτσιλιάς και της Πάφου. Επιπλέον στη σημερινή εποχή ξεχωρίζει η λούντζα Πιτσιλιάς, η οποία διακρίνεται για την παραδοσιακή μέθοδο παραγωγής της.
Παρασκευή
Για την παρασκευή της λούντζας απαιτείται φρέσκο φιλέτο (τρυφερό και χωρίς λίπος κρέας από το εσωτερικό της σπονδυλικής στήλης) χοιρινού, χοντρό αλάτι, κόλιανδρος και κόκκινο κρασί. Αφού πρώτα πασπαλιστεί με αλάτι και κόλιανδρο, το φιλέτο τοποθετείται σε βαθύ δοχείο παραμένει έτσι για μερικές μέρες. Έπειτα καλύπτεται με κρασί για μερικές ακόμα μέρες και καπνίζεται για περίπου τρεις εβδομάδες καθημερινά για μερικές ώρες σε θερμοκρασία 28°C χωρίς να έρχεται σε επαφή με τη φωτιά. Μετά από την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας τοποθετείται προαιρετικά στο ωριμαντήριο. Έπειτα μπορεί να καταναλωθεί ποικιλοτρόπως ολόκληρη ή σε μικρότερα ή μεγαλύτερα κομμάτια, σε οποιοδήποτε πάχος ή σχήμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα Κατηγορία:Αλλαντικά Κατηγορία:Αποξηραμένα τρόφιμα Κατηγορία:Καπνιστό κρέας
Τζόναθαν Κάρολ
Ο Τζόναθαν Σάμιουελ Κάρολ (Jonathan Samuel Carroll, γενν. 26 Ιανουαρίου 1949) είναι Αμερικανός συγγραφέας φαντασίας και τρόμου.
Μανιπούρ
Η Μανιπούρ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας. Η συνολική της έκταση είναι 22.347 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της περίπου 2.338.600. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ιμφάλ.
Τζόναθαν Κάρολ
Ζωή και Έργο
Ο Κάρολ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Ο πατέρας του ήταν σεναριογράφος ταινιών και η μητέρα του ηθοποιός. Παρόλο που οι γονείς του ήταν Εβραίοι, ο Κάρολ μεγάλωσε σε Χριστιανικό περιβάλλον (Christian Science religion). Ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του ως "προβληματικό νέο" (troubled teenager). Τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο σχολείο Loomis του Κονέκτικατ και αποφοίτησε με άριστα από το Rutgers University το 1971, ενώ παντρεύτηκε την καλλιτέχνιδα Beverly Schreiner το ίδιο έτος. Λίγα χρόνια αργότερα μετακόμισε στην Βιέννη, όπου ξεκίνησε να διδάσκει στο Αμερικάνικο Διεθνές Σχολείο (American International School), κάνοντας την Αυστρία σπίτι του.
Το πρώτο του μυθιστόρημα, The Land of Laughs (1980), είναι ενδεικτικό του ύφους και της θεματολογίας του. Το διήγημα Friend's Best Man, κέρδισε το βραβείο World Fantasy. Το 1995, η συλλογή διηγημάτων The Panic Hand κέρδισε το βραβείο Bram Stoker ως καλύτερη συλλογή Φαντασίας. Τα μυθιστορήματα The Land of Laughs και From The Teeth of Angels κέρδισαν το Γαλλικό Prix Imaginaire. Τέλος, το Outside the Dog Museum κέρδισε το βραβείο British Fantasy ως καλύτερο μυθιστόρημα.
Μανιπούρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Τζόναθαν Κάρολ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Ακρωτήριο Μαραθιά
Το ακρωτήριο (του) Μαραθιά απέχει από το Ακρωτήριο Κατάκολο της Πελοποννήσου 42 χιλιόμετρα (22,7 ναυτικά μίλια), ενώ από τις νήσους Στροφάδες στα νότια (την Άρπυια) απέχει 45 χιλιόμετρα (24 ναυτικά μίλια).
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα καταδυτικά αξιοθέατα στο ακρωτήριο Μαραθιά, όπως η θαλασσινή σπηλιά «Πεταλούδα» και ο ύφαλος «Ελέφαντας».
Μενόνγκουε
Το Μενόνγκουε (Menongue), πρώην Σέρπα Πίντο (Serpa Pinto), είναι πόλη, δήμος και η πρωτεύουσα της επαρχίας Κουάντο Κουμπάνγκο στην Ανγκόλα. Ο δήμος είχε πληθυσμό 320.914 κατοίκους το 2014. Είναι ένας από τους τέσσερις δήμους στην Ανγκόλα των οποίων οι κάτοικοι είναι κατά κύριο λόγο Εμπούντα.
Το Μενόνγκουε είναι ο τερματικός σταθμός του Σιδηροδρόμου του Μοσάμεντες, ενώ επίσης εξυπηρετείται από το μικρό αεροδρόμιο του Μενόνγκουε.
Ιστορία
Κατά την αποικιακή περίοδο, η πόλη ονομαζόταν Σέρπα Πίντο, προς τιμήν του ομώνυμου Πορτογάλου εξερευνητή.
Αθλητισμός
Η FC Cuando Cubango, η οποία ανέβηκε στη Girabola του 2018, το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Ανγκόλας, έχει την έδρα της στο Μενόνγκουε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανδόρρας
Η Ζούγκλα της Ασφάλτου
μικρογραφία|260x260εσ|Η νεαρή [[Μέριλιν Μονρόε σε σκηνή από την ταινία]] Η Ζούγκλα της Ασφάλτου (αγγλ. The Asphalt Jungle) γνωστό και ως Οι Κουρσάροι των Μεγαλουπόλεων, είναι φιλμ νουάρ παραγωγής 1950 σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γ. Ρ. Μπαρνέτ, το οποίο διακεύασαν για τη μεγάλη οθόνη ο Τζον Χιούστον με τον Μπεν Μάντοου. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Στέρλινγκ Χέιντεν, Λούις Καλχέρν, Σαμ Τζάφι, Τζιν Χάγκεν και Τζέιμς Γουίτμορ, ενώ εμφανίζεται σε μικρό αλλά σημαντικό ρόλο μια άσημη ακόμα τότε Μέριλιν Μονρόε. Η ταινία προτάθηκε για 4 βραβεία Όσκαρ. Το 2008 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Υπόθεση
Ένας διάσημος Γερμανός ληστής, ο "γιατρός" Ντοκ Ριντενσνάιντερ (Σαμ Τζάφι) αποφυλακίζεται και φτάνει με το τρένο στο Σικάγο, μια πόλη η οποία μαστίζεται από τη μαφία και την απατεωνιά. Ο Ριντενσνάιντερ έχει μαζί του το σχέδιο μιας ληστείας της οποίας η λεία ξεπερνά το 1.000.000 δολάρια. Για να την ετοιμάσει όμως χρειάζεται κεφάλαιο κι απευθύνεται στον ιδιοκτήτη πρακτορείου παράνομων στοιχημάτων σε άλογα τον Κόμπι (Μαρκ Λόρενς), για να τον φέρει σ' επαφή με έναν πλούσιο φίλο του το μεγαλοδικηγόρο Αλόνσο "Λον" Έμερικ (Λιούις Κάλχερν), χωρίς να ξέρει ότι ο συγκεκριμένος έχει χρεοκοπήσει κι ότι η μόνη του παρηγοριά είναι η ξανθιά του ερωμένη (Μέριλιν Μονρόε). Ο Έμερικ προτίθεται χωρίς να έχει το κεφάλαιο να βοηθήσει τον Ριντενσνάιντερ κι η ληστεία ετοιμάζεται με εκτελεστικά όργανα τους: Ρίτσαρντ "Ντιξ" Χάντλεϊ (Στέρλινγκ Χέιντεν), Γκας Μινίσι (Τζέιμς Γουίτμορ) και Λιούις Τσιαβέλι (Άντονι Καρούζο).
Πληροφορίες
Η ταινία που αποτελεί σταθμό του είδους φιλμ νουάρ και μια απ' τις σημαντικότερες της δεκαετίας του '50, είναι γυρισμένη από τον Τζον Χιούστον, σκηνοθέτη των ταινιών: Το γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941), Η ύαινα (In This Our Life, 1942), Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure Of Sierra Madre, 1948), Η βασίλισσα της Αφρικής (The African Queen, 1951), Οι αταίριαστοι (The Misfits, 1961), Η νύχτα της Ιγκουάνα (The Night of the Iguana, 1964) και Η τιμή των Πρίτσι (Prizzi's Honor, 1985) και είναι βασισμένη σε μυθιστόρημα του Γ. Ρ. Μπαρνέτ, με τον οποίο ο Χιούστον είχε συνεργαστεί το 1941, για τη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας Ο δραπέτης της Σιέρα (High Sierra), ενός άλλου φιλμ νουάρ που βασίστηκε σε μυθιστόρημα του Μπαρνέτ. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από την εταιρία Metro-Goldwyn-Mayer, η οποία έδωσε στον Χιούστον και στον Μάντοου που εργάζονταν για τη συγγραφή του σεναρίου σχετική ελευθερία. Μόνη ανησυχία των υπεύθυνων της εταιρίας ήταν ο λεπτομερής τρόπος με τον οποίο παρουσιαζόταν η ληστεία, καθώς και η αυτοκτονία ενός από τους υποκινητές της του Αλόνσο Έμερικ, ο οποίος με αυτόν τον τρόπο δεν επρόκειτο να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη. Παρ' όλα αυτά δεν υπήρξε λογοκρισία όσον αφορά το σενάριο και ο Χιούστον κατάφερε να αναπαραστήσει τόσο τη ληστεία όσο και την αυτοκτονία του Έμερικ.
Η Μέριλιν Μονρόε, που ως εκείνη την περίοδο είχε συμμετάσχει σε ταινίες δεύτερης διαλογής, με τη συμμετοχή της σε δυο επιτυχημένες ταινίες του 1950, το Όλα για την Εύα (All About Eve) του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς και το Η ζούγκλα της ασφάλτου του Χιούστον έκανε κριτικούς και βιομηχανία του σινεμά να την παρατηρήσουν, με αποτέλεσμα τη μεγάλη επιτυχία των χρόνων που ακολούθησαν. Παραδόξως τόσο η πρώτη, όσο κι η τελευταία επιτυχία της Μονρόε έγιναν σε συνεργασία με τον Τζον Χιούστον. Η τελευταία της ολοκληρωμένη ταινία ήταν Οι αταίριαστοι (The Misfits) το 1960, με συμπρωταγωνιστές τους Μοντγκόμερι Κλιφτ και Κλαρκ Γκέιμπλ.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές μετά την κυκλοφορία της. Το περιοδικό Variety την αποκάλεσε μελέτη του εγκλήματος που χτυπά στην καρδιά το περιβάλλον του υποκόσμου, επιπλέον επαίνεσε το ρεαλισμό με τον οποίο έγινε η συγγραφή του σεναρίου, η παραγωγή και η σκηνοθεσία, ενω ο Μπόσλεϊ Κάουαρντ των New York Times επαίνεσε το νατουραλιστικό ύφος της σκηνοθεσίας του Χιούστον.
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Η ταινία υποκίνησε τεράστιο ρεύμα εφόσον είχε τεράστια επιρροή στις αστυνομικές ταινίες της δεκαετίας του '50. Η ταινία Ριφιφί (Du rififi chez les hommes, 1955) του Ζυλ Ντασέν, την οποία ο κριτικός κινηματογράφου Λίοναρντ Μέιτλιν χαρακτήρισε ως το καλύτερο φιλμ νουάρ όλων των εποχών δανείζεται πολλά στοιχεία από την ταινία του Χιούστον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζον Χιούστον Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μέριλιν Μονρόε
Ύμνος εις την Ελευθερίαν
Ύμνος εις την Ελευθερίαν (πολυτονικά: Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν) είναι ποίημα που έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός το 1823, τμήμα του οποίου αποτελεί τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας (από το 1865) και της Κύπρου (από το 1966). Την μελοποίηση του ύμνου πραγματοποίησε ο Νικόλαος Μάντζαρος. Αποτελείται από 158 στροφές ή 632 στίχους και αποτελεί τον μεγαλύτερο σε έκταση ύμνο κράτους παγκοσμίως.
Ιστορικά στοιχεία
200px|[[Διονύσιος Σολωμός, ο στιχουργός του ποιήματος|εναλλ.=Διονύσιος Σολωμός, ο στιχουργός του ποιήματος|μικρογραφία]] Το ποίημα γράφτηκε από τον Διονύσιο Σολωμό τον Μάιο του 1823 στη Ζάκυνθο και έναν χρόνο αργότερα τυπώθηκε στο Μεσολόγγι. Το ποίημα συνδυάζει στοιχεία από τον ρομαντισμό αλλά και τον κλασικισμό. Οι στροφές που χρησιμοποιούνται είναι τετράστιχες, ενώ, στους στίχους παρατηρείται εναλλαγή τροχαϊκών οκτασύλλαβων και επτασύλλαβων. Το 1828 μελοποιήθηκε από τον Κερκυραίο Νικόλαο Μάντζαρο πάνω σε λαϊκά μοτίβα, για τετράφωνη ανδρική χορωδία. Από τότε ακουγόταν τακτικά σε εθνικές γιορτές, αλλά και στα σπίτια των Κερκυραίων αστών και αναγνωρίστηκε στη συνείδηση των Ιονίων ως άτυπος ύμνος της Επτανήσου. Ακολούθησαν και άλλες μελοποιήσεις από τον Μάντζαρο (2η το 1837 και 3η το 1839-40), ο οποίος υπέβαλε το έργο του στο Βασιλιά Όθωνα (4η «αντιστικτική» μελοποίηση, Δεκέμβριος 1844). left|200px|[[Νικόλαος Μάντζαρος, ο συνθέτης που μελοποίησε τον ύμνο|εναλλ.=Νικόλαος Μάντζαρος, ο συνθέτης που μελοποίησε τον ύμνο|μικρογραφία]] Παρά την τιμητική επιβράβευση του μουσικοσυνθέτη Μάντζαρου με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρα (Ιούνιος 1845) και του Διονυσίου Σολωμού με το Χρυσό Σταυρό του ίδιου Τάγματος (1849), το έργο (και ειδικά η πρώτη μελοποίησή του) διαδόθηκε μεν ως «θούριος», αλλά δεν υιοθετήθηκε ως ύμνος από τον Όθωνα. Ο Μάντζαρος το 1861 επανεξέτασε για 5η φορά το έργο, αυτή τη φορά σε ρυθμό εμβατηρίου κατά παραγγελία του Υπουργού Στρατιωτικών.
Όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ επισκέφθηκε την Κέρκυρα το 1865 μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, άκουσε την εκδοχή για ορχήστρα πνευστών της αρχής της πρώτης μελοποίησης που έπαιζε η μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθησε Βασιλικό Διάταγμα του Υπουργείου Ναυτικών (Υπουργός Δ. Στ. Μπουντούρης) που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και διατάχθηκε η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία. Από τότε θεωρείται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδος.
Το σύνολο της πρώτης μελοποίησης του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» τυπώθηκε για πρώτη φορά σε 27 μέρη στο Λονδίνο το 1873, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του συνθέτη του. Ο αντισυνταγματάρχης ε.α. Μαργαρίτης Καστέλλης, πρώην διευθυντής του Μουσικού Σώματος, διασκεύασε τον «Εθνικό Ύμνο» για μπάντα κι αυτή η μεταγραφή (από την οποία απουσιάζει η σύντομη εισαγωγή) ανακρούεται από τις στρατιωτικές μπάντες ως σήμερα. Στα επτανησιακά μουσικά αρχεία σώζονται διασκευές του έργου για μπάντα, χρονολογούμενες τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1840.
Το ποίημα «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές· από αυτές οι 24 πρώτες καθιερώθηκαν ως εθνικός ύμνος το 1865. Οι δύο πρώτες ανακρούονται και συνοδεύουν πάντα την έπαρση και την υποστολή της σημαίας και ψάλλονται σε επίσημες στιγμές και τελετές. Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσής του αποδίδονται ορθίως τιμές στρατιωτικού χαιρετισμού «εν ακινησία».
Από τις 18 Νοεμβρίου 1966 καθιερώθηκε, με την απόφαση 6133 και ως ο Εθνικός Ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με το άρθρο 4 της απόφασης ''«Το Συμβούλιον απεφάσισεν όπως υιοθετηθή ως Εθνικός Ύμνος της Κύπρου η μουσική του Εθνικού Ύμνου της Ελλάδος»
Πρωτότυπο κείμενο
200px| Εξώφυλλο της πρώτης ελληνικής έκδοσης του 1825, με τόπο έκδοσης το [[Μεσολόγγι|εναλλ.=Εξώφυλλο της πρώτης ελληνικής έκδοσης του 1825, με τόπο έκδοσης το Μεσολόγγι|μικρογραφία]]Ακολουθούν οι πρώτοι δεκατέσσερις στίχοι του ποιήματος. Μόνο τα δύο πρώτα αποτελούν τον Εθνικό Ύμνο:.
Σε γνωρίζω από την κόψη Του σπαθιού την τρομερή, Σε γνωρίζω από την όψη, Που με βιά μετράει τη γη.
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη Των Ελλήνων τα ιερά, Και σαν πρώτα ανδρειωμένη, Χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά!
Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή, κι ένα στόμα ακαρτερούσες, «έλα πάλι», να σου πει.
Άργειε να 'λθει εκείνη η μέρα, Και ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
''Δυστυχής! Παρηγορία'' μόνη σου έμενε να λες περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.
Και ακαρτέρει, και ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλιά, ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι από την απελπισιά.
''Κι έλεες: «πότε, α! πότε βγάνω'' το κεφάλι από τσ' ερμιές;» Και αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές.
Mε τα ρούχα αιματωμένα Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά Να γυρεύης εις τα ξένα Άλλα χέρια δυνατά.
Mοναχή το δρόμο επήρες, Εξανάλθες μοναχή· Δεν είν' εύκολες οι θύρες, Εάν η χρεία τες κουρταλή.
Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, Αλλ' ανάσασιν καμιά· Άλλος σού έταξε βοήθεια Και σε γέλασε φρικτά.
''Άλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου,'' Οπού εχαίροντο πολύ, Σύρε να βρης τα παιδιά σου, Σύρε, ελέγαν οι σκληροί.
Φεύγει οπίσω το ποδάρι Και ολογλήγορο πατεί Ή την πέτρα ή το χορτάρι Που τη δόξα σού ενθυμεί.
Tαπεινότατη σού γέρνει Η τρισάθλια κεφαλή, Σαν πτωχού που θυροδέρνει Κι είναι βάρος του η ζωή.
[...]
Μελοποιήσεις του ύμνου
Ενώ πολλοί έχουν ασχοληθεί με την ανάλυση και την λογοτεχνική πλευρά του ύμνου, μόνο ένας αφιέρωσε όλη του την ζωή του στη μελοποίηση του. Πρόκειται για το Νικόλαο Χαλκιόπουλο Μάντζαρο, ο οποίος ήταν κοντινός φίλος του ποιητή. Έχει δε μελοποιήσει και άλλα κομμάτια του, όπως είναι το ποίημα "Η Ξανθούλα".
Δεύτερη μελοποίηση
Γνωστή και ως ενδιάμεση, είναι η μελοποίηση που αφιέρωσε ο ποιητής στον βασιλιά Όθωνα της Ελλάδος στις 5 Δεκεμβρίου 1844 (Ν.Ε.) με ελπίδα να γίνει ο Εθνικός ύμνος της Ελλάδας αφού ήταν κρυφός του πόθος. Αποτελείται από 39 μη αριθμημένα μέρη. Συντάχθηκε το 1844 και είναι μικτού ύφους και αποκαλείται ενδιάμεση αφού αποτελείται κυρίως από μέρη της πρώτης και της αρχικής μορφής της τρίτης. Διασώζεται σε δυο παρτιτούρες: την του "Όθωνα" και τη "Γερμανική", ενώ υπήρχε η άποψη ότι ταυτίζονταν με την μουσική του χειρόγραφου του "Δημαρχείου".
Μεμονωμένες μελοποιήσεις
Υπάρχουν και λίγες διάσπαρτες μεμονωμένες μελοποιήσεις κομματιών του ύμνου οι οποίες αποτελούν κυρίως σχεδιαγράμματα για τις κυρίες μελοποιήσεις.
Μελοποίηση του Μαργαρίτη Καστέλλη
Ο Μαργαρίτης Καστέλλης, ήταν μουσικός στον ελληνικό στρατό, ο οποίος προσάρμοσε την πρώτη μελοποίηση του Μάντζαρου για μπάντες, έτσι ώστε να μπορεί να παιχθεί πιο εύκολα, παρόλο που υπήρχαν ήδη μερικές μελοποιήσεις για μπάντες.
Επεξεργασία και ενορχήστρωση του Νίκου Αστρινίδη
Το 1991 ο συνθέτης Νίκος Αστρινίδης επεξεργάστηκε την μελοποίηση του Εθνικού Ύμνου για τη Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία της ΕΡΤ, η οποία εκτελέστηκε στις εκδηλώσεις για την "Ημέρα της Δημοκρατίας". Σύμφωνα με σημειώσεις του συνθέτη στην χειρόγραφη παρτιτούρα "Το έργο είναι ενορχηστρωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να παιχθή και με ορχήστρα μόνο (δίχως χορωδία). Το χορωδιακό μέρος μπορεί να το τραγουδήση η χορωδία δίχως συνοδεία ορχήστρας (a capella). Το έργο επίσης μπορεί να παιχθή δίχως έγχορδα (σαν μπάντα - πνευστά και κρουστά). Στην περίπτωση αυτή ενισχύεται το μέρος των κλαρινέτων με δύο (2) φλικόρνα ενώ το μέρος της βιόλας μπορεί να αποδοθή από ένα (1) βαρύτονο (εμφόνιο) ή από ένα (1) κλαρινέτο μπάσσο." Η παρτιτούρα και το σπαρτίτο της διασκευής είναι διαθέσιμα σε επιμέλεια του Ηλία Χρυσοχοϊδη.
Χειρόγραφα και τεκμήρια
Η Ευφροσύνη "Φρόσω" Γκέλη, τρισέγγονη του Νικολάου Χαλκιόπουλου απέκτησε από τη θεία της, κυρία Κανελλοπούλου μουσικολογικά έγγραφα που είχε βρει το 1906 στο εγκαταλειμμένο τότε σπίτι του συνθέτη. Τελικά αποφάσισε μετά από προτροπές να τα δωρίσει στο Μουσείο Μπενάκη όπου και δημιουργήθηκε το αρχείο "Μάντζαρος". Άλλα αρχεία συμπεριλαμβάνουν χειρόγραφες μελοποιήσεις του ύμνου με το πιο σημαντικό να είναι το χειρόγραφο του "Δημαρχείου" το οποίο φυλάσσεται στο Δημαρχείο Κέρκυρας και αποτελεί την μόνη σωζόμενη έκδοση της τρίτης μελοποίησης.
Ηχογραφήσεις
Ενώ γίνονται αρκετές συναυλίες, ηχογραφήσεις ολοκλήρου του τμήματος των μελοποιήσεων είναι σπάνιες. Ολόκληρη η πρώτη μελοποίηση ηχογραφήθηκε από το κέντρο χορωδιακής πράξης και την ορχήστρα σύγχρονης μουσικής της ΕΡΤ στην Κεφαλλονιά για πρώτη φορά το 1999 υπό την διεύθυνση του Άλκη Μπαλτά σε ενορχήστρωση -επεξεργασία του ιδίου (για συμφωνική ορχήστρα, μικτή και παιδική χορωδία). Το 2018, για πρώτη φορά μετά από πολλή μουσικολογική έρευνα, ηχογραφήθηκε η τρίτη μελοποίηση του ύμνου από την Ανδρική Χορωδία Κέρκυρας σε συνεργασία με τον Δήμο Κέρκυρας και πρωτοπαρουσιάστηκε στις 20 Μαΐου του 2018 στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Παλαιού Φρουρίου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 154 χρόνια της ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα.
Ο Εθνικός Ύμνος
Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν Κοψη τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή, σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι, ποὺ μὲ βία μετράει τὴν γῆ.
Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη, χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ελλάδας Κατηγορία:Κρατικά σύμβολα της Κύπρου Κατηγορία:Διονύσιος Σολωμός Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Βρεκαίικα Ευρυτανίας
Τα Βρεκαίικα είναι ημιορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε υψόμετρο 460 μέτρα. ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και τις βόρειες όχθες της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχει 23 χλμ. ΝΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 61 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι και περίπου μόλις 1,5 χλμ. από το Τριπόταμο του οποίου από παλιά αποτελούσε συνοικισμό. Στα 500 μέτρα βόρεια από το χωριό είναι το μοναστήρι της Τατάρνας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Τριποτάμου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Τριπόταμο, το Καϊπανάκι, τα Κοψαίικα και τη Μονή Τατάρνης αποτελούν την τοπική κοινότητα Τριποτάμου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φραγκίστας του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Ντένις Μακουέγκε
Ο Ντένις Μακουέγκε (Denis Mukwege) (γεν. 1955) είναι Κονγκολέζος γυναικολόγος, ο οποίος είναι γνωστός για την προσφορά του στα θύματα βιασμών στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Το 2018 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τη Νάντια Μουράντ.