cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2259 Σοφιέβκα
Η Σοφιέβκα (Sofievka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,60. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τη Σοβιετική αστρονόμο Μπέλα Αλεξέγιεβνα Μπουρνάσεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πάρκο της ουκρανικής πόλεως Ουμάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σοφιέβκα εκτιμάται σε 21 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0365.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σοφιεβκα
Ποταμός Λα Ταντ
Το Λα Ταντ ρίβερ (La Tante river) είναι ένα ποτάμι της Γρενάδας. Διασχίζει την ενορία του Αγίου Ανδρέα. Πήρε το όνομά του από την πόλη Λα Ταντ.
Παραπομπές
Λα Ταντ
Καμίνια (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Καμίνια, πληθυντικός της λέξης καμίνι, είναι γνωστές:
Συνοικίες και οικισμοί:
Στις παραλίες:
Νήσος Μακουάρι
Η νήσος Μακουάρι (αγγλικά: Macquarie Island) είναι νησί στο νοτιοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, περίπου στο μέσο της απόστασης ανάμεσα στη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική. Το νησί ανήκει στη Τασμανία (Αυστραλία), από το 1900 και από το 1997 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Το νησί αποτελεί το τμήμα της ράχης Μακουάρι που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία ανυψώθηκε από τη σύγκλιση της ινδοαυστραλιανής τεκτονικής πλάκας με αυτή του Ειρηνικού. Αποτελεί το μόνο σημείο στη Γη που ο μανδύας της γης είναι εκτεθειμένος στην επιφάνεια. Το νησί είναι μακρόστενο με μήκος 34 χιλιόμετρα και πλάτος 5. Ανακαλύφθηκε το 1810 από τον Φρέντερικ Χασσελμπόροου. Στο νησί κατά την εποχή της αναπαραγωγής βρίσκεται όλος ο πληθυσμός βασιλικών πιγκουίνων. Η Αυστραλία διατηρεί ερευνητικό σταθμό στο νησί από το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αυστραλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία
Εκστρατεία του Πουέρτο Ρίκο
Εκστρατεία του Πουέρτο Ρίκο ονομάζεται η αμερικανική θαλάσσια και χερσαία επιχείρηση στο νησί του Πουέρτο Ρίκο, κατά τη διάρκεια του Ισπανο-Αμερικανικού Πολέμου. Η επίθεση ξεκίνησε στις 12 Μαΐου 1898, με την επίθεση του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών στην πόλη Σαν Χουάν. Αν και οι υλικές ζημιές που προκλήθηκαν στην πόλη ήταν ελάχιστες, οι Αμερικανοί μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα ναυτικό αποκλεισμό του λιμανιού, στον Κόλπο Σαν Χουάν. Στις 22 Ιουνίου, το καταδρομικό «Isabel II» και το αντιτορπιλικό «Terror» κατάφεραν μια ισπανική αντεπίθεση, αλλά δεν πέτυχαν να σπάσουν τον αποκλεισμό, ενώ το Terror υπέστη σοβαρές ζημιές.
Η χερσαία επίθεση ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου, όταν 1.300 στρατιώτες με επικεφαλής τον στρατηγό Νέλσον Α. Μάιλς αποβιβάστηκαν στις ακτές της Γκούνικα. Αφού ξεπέρασαν μια πρώτη αψιμαχία, οι Αμερικανοί προωθήθηκαν στο Κοάμο, όπου ενεπλάκησαν σε μάχη με τους Πουερτορικανούς και τους Ισπανούς. Η μάχη ολοκληρώθηκε με υποχώρηση των τοπικών στρατευμάτων, που είχαν δύο νεκρούς, ενώ οι Αμερικάνοι είχαν τέσσερις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο του Φαχάρδο την 1η Αυγούστου, αλλά αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν στις 5 Αυγούστου, όταν μια ομάδα 200 Πουερτορικανών και Ισπανών στρατιωτών με επικεφαλής τον Πέδρο ντελ Πίνο απέκτησαν τον έλεγχο της πόλης, ενώ οι περισσότεροι άμαχοι κάτοικοι βρήκαν καταφύγιο σε έναν κοντινό φάρο. Οι Αμερικανοί συνάντησαν μεγαλύτερη αντίσταση στην προσπάθειά τους να προωθηθούν στην ενδοχώρα του νησιού. Συμμετείχαν σε δύο αψιμαχίες στον ποταμό Γκουαμάνι και στο Κοάμο, που αμφότερες κατέληξαν σε υποχώρηση των αμυνόμενων. Η Μάχη του Σαν Χερμάν ολοκληρώθηκε με παρόμοιο τρόπο, δηλαδή με υποχώρηση των Ισπανών προς το Λάρες.
Ποταμός Σάιμον
Το Ρίβερ Σάιμον είναι ένα ποτάμι της Γρενάδας. Διασχίζει την ενορία του Αγίου Ανδρέα.
Σαιμον
Άγιος Ανδρέας, Γρενάδα
Η ενορία του Αγίου Ανδρέα (αγγλικά: Saint Andrew parish, γαλλικά: Paroisse de Saint Andrew) είναι η μεγαλύτερη από τις 6 ενορίες της Γρενάδας. Πρωτεύουσα είναι η Γκρενβίλ που είναι και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γρενάδας. Η Γκρενβίλ λεγόταν παλιά La Baye.
Η ενορία έχει πληθυσμό 24.749 κατοίκων. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ενορία της Γρενάδας μετά τον Άγιο Γεώργιο. Έχει έκταση 91 τ.χλμ..
Συνορεύει με όλες τις άλλες ενορίες: στα βόρεια με τον Άγιο Πατρίκιο, στα βορειοδυτικά με τον Άγιος Ιωάννη, στα κεντρο-δυτικά με τον Άγιο Μάρκο, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Γεώργιο και στα νότια με τον Άγιο Δαβίδ.
Περιφέρειες
Η ενορία χωρίζεται σε 4 περιφέρειες:
Γεωγραφία
Η ενορία βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του νησιού. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση και η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό ενορία στη Γρενάδα, μετά τον Άγιο Γεώργιο. Η ενορία συνορεύει με όλες τις άλλες ενορίες: στα βόρεια με τον Άγιο Πατρίκιο, στα βορειοδυτικά με τον Άγιος Ιωάννη, στα κεντρο-δυτικά με τον Άγιο Μάρκο, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Γεώργιο και στα νότια με τον Άγιο Δαβίδ.
Ποτάμια
Τα κυριότερα ποτάμια είναι:
Νησιά
Τα κυριότερα νησιά είναι:
Κόλποι
Οι κυριότεροι κόλποι είναι:
Όνομα
Ο Άγιος Ανδρέας λέγεται στα αγγλικά: Saint Andrew parish και στα γαλλικά: Paroise de Saint Andrew.
Λοκροί
Οι Λοκροί ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο, που κατοικούσε στην κεντρική Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Λοκρίδα, η οποία στην αρχαιότητα χωριζόταν σε δύο περιοχές. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, στα δυτικά κατοικούσαν οι Εσπέριοι ή Οζόλες Λοκροί, σε μια περιοχή η οποία βρισκόταν στους σημερινούς νομούς Φωκίδας και Αιτωλοακαρνανίας. Στα ανατολικά ("Εώα Λοκρίς") οι Λοκροί κατοικούσαν στην περιοχή του σημερινού νομού Φθιώτιδας. Αυτοί με τη σειρά τους χωρίζονταν σε Λοκρούς Οπούντιους (σ' αυτούς δηλαδή που είχαν μητρόπολη τον Οπούντα) και Λοκρούς Επικνημίδιους (που ονομάζονταν έτσι από το βουνό πλάι στο οποίο ζούσαν, την Κνημίδα, με κυριότερη πόλη το Θρόνιο), αλλά, γενικά, δεν συνήθιζαν να τους διαχωρίζουν καθώς ήταν ενωμένοι σε κοινό με πρωτεύουσα την πόλη Οπούς.
Επιφανής ήρωας των Λοκρών υπήρξε ο Αίας ο Λοκρός, που έλαβε μέρος στον Τρωικό πόλεμο ως επικεφαλής των υπόλοιπων Λοκρών, όπως επίσης λοκρικής καταγωγής ήταν και ο Πάτροκλος, επιστήθιος φίλος του Αχιλλέα.
Καταγωγή
Οι Λοκροί ήταν ένα από τα πρώτα δωρικά - βορειοδυτικά φύλα που έφτασαν στη νότια Ελλάδα, συγγενικό με τους γειτονικούς Φωκείς και Δωριείς του Παρνασσού, καθώς και τα τρία φύλα μιλούσαν βορειοδυτικές διαλέκτους της δωρικής. Η εγκατάσταση αυτή έγινε πριν από την έναρξη του Τρωικού πολέμου. Οι Οζόλες Λοκροί ξεκίνησαν από την Ανατολική Λοκρίδα και εγκαταστάθηκαν στη Δυτική.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο γενάρχης της λοκρικής φυλής ήταν ο Λοκρός, εγγονός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας που θεωρούνται οι γενάρχες των Ελλήνων και που σύμφωνα με ορισμένες πηγές προέρχονταν από την Οπουντία Λοκρίδα, για τον λόγο αυτό αναφέρεται ότι οι Λοκροί ήταν οι πρώτοι που ονομάστηκαν Έλληνες. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις και συγγραφείς, οι οποίοι συνήθιζαν να ταυτίζουν μέσω μυθολογικών γενεαλογιών τους προελληνικούς λαούς με τα ελληνικά φύλα που τους αντικατέστησαν, οι Λοκροί πήραν το όνομά τους από τον βασιλιά των Λελέγων, Λοκρό. Οι μυθολογικές παραδόσεις όμως δεν αποτελούν ιστορικό τεκμήριο, αλλά μία προσπάθεια των αρχαίων Ελλήνων να συνδέσουν τα φύλα της Ελλάδας με μυθικά πρόσωπα δημιουργώντας ένα γενεαλογικό δέντρο.
Υποστηρίζεται ότι η λέξη «λοκρός» σημαίνει «κλάδος» και ότι οι «Λοκροί» δεν ήταν ένα συγκεκριμένο έθνος αλλά οι διάφοροι «κλάδοι», δηλαδή οι φυλές, που συμμετείχαν σε μία συμμαχία / αμφικτιονία.
Λοκρίδα
Ο Παρνασσός, η Φωκίδα και η Τετράπολη των Δωριέων χώριζαν τους Οζόλες Λοκρούς (Δυτικοί) από τους Οπούντιους Λοκρούς (Ανατολικοί), με σημαντικότερες πόλεις τους την Άμφισσα και τον Οπούντα αντίστοιχα.
Η Άμφισσα, η Οιάνθεια, ο Φύσκος (σημερινό Μαλανδρίνο) και η Μυωνία (σημερινή Αγία Ευθυμία), κάτοικοι της οποίας είχαν αφιερώσει και μία ασπίδα στον Δία στην Ολυμπία, ήταν οι σημαντικότερες πόλεις των Οζολών Λοκρών, ενώ το σημαντικότερο λιμάνι τους ήταν η Ναύπακτος.
Στην Οπούντια (Ανατολική) Λοκρίδα σημαντικές πόλεις ήταν ο Οπούντας (στην περιοχή της σημερινής Αταλάντης), το Θρόνιον, η Νίκαια, η Σκάρφεια και ο Κύνος (επίνειο του Οπούντα).
Ιστορία
Οι Λοκροί ήταν πάντα προσεκτικοί επειδή γνώριζαν ότι είχαν γύρω τους επικίνδυνους εχθρούς όπως οι Φωκείς ανατολικά της Άμφισσας, οι Αιτωλοί δυτικά, και οι Θηβαίοι που ήταν κοντά στους Οπούντιους.
Οι Οζόλες Λοκροί έλαβαν μέρος στον Α΄ Μεσσηνιακό πόλεμο (743 - 723 π.Χ.) αλλά και στον Β΄ Μεσσηνιακό πόλεμο (685 - 668 π.Χ.).
Στη διάρκεια των Περσικών επιδρομών στην Άμφισσα κατέφυγε ο άμαχος πληθυσμός των Φωκικών πόλεων που κατέστρεψαν οι Πέρσες, όπου ήταν ασφαλείς χάρις στο φρούριο της, ενώ οι Οπούντιοι Λοκροί ήταν από τους λίγους μη Πελοποννήσιους, μαζί με τους συγγενείς και γείτονες τους Φωκείς και τους Θεσπιείς, οι οποίοι ακολούθησαν τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες για την υπεράσπισή της Ελλάδας από την επιδρομή των Περσών. Στη ναυμαχία στο Αρτεμίσιο το 480 π.Χ., συνέβαλλαν με επτά πεντηκοντόρους. Μετά τη ναυμαχία, οι Πέρσες υπέταξαν την Οπούντια Λοκρίδα, που δεν είχε τη δύναμη να αντιμετωπίσει μόνη της τον στρατό του Ξέρξη. Στη μάχη των Πλαταιών, οι υποταγμένοι Οπούντιοι, αναγκάζονται να πολεμήσουν στο πλευρό των Περσών και μαζί με τους Μακεδόνες, τους Θεσσαλούς και τους Φωκείς που βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση, αλλά και τους Θηβαίους, που όμως ήταν και οι μόνοι που είχαν πολιτικούς λόγους να θέλουν να επικρατήσουν οι Πέρσες.
Το 454 π.Χ., κατά τον Πρώτο Πελοποννησιακό πόλεμο, οι Αθηναίοι καταλαμβάνουν τη Ναύπακτο, την οποία αφαιρούν από την κυριαρχία των Εσπέριων Λοκρών, και στην πόλη εγκαθίστανται Μεσσήνιοι, που είχαν διωχθεί από τους Σπαρτιάτες.
Στον Πελοποννησιακό πόλεμο, οι Λοκροί, τάχθηκαν υπέρ των Σπαρτιατών. Το 426 π.Χ., και με την προτροπή των Μεσσηνίων της Ναυπάκτου, ο Αθηναίος στρατηγός Δημοσθένης εκστρατεύει ενάντια στους Αιτωλούς, βοηθούμενος από Λοκρούς της περιοχής. Ο Σπαρτιάτης στρατηγός Ευρύλοχος, όμως, με τη βοήθεια των υπόλοιπων Λοκρών της περιοχής, προήλασε στη Ναύπακτο, που τελικά επανέρχεται στην κυριαρχία των Εσπέριων Λοκρών, ενώ οι Μεσσήνιοι, μετά και τη μάχη στους Αιγός ποταμούς, εγκαταλείπουν την πόλη.
Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, οι Σπαρτιάτες κατά την επιχείρησή τους να καταλάβουν τη Βοιωτία, κινήθηκαν εναντίον και των Λοκρών οι οποίοι απέφυγαν να αντιπαραταχθούν, αναγκάζοντας τους Λακεδαιμόνιους να επιδίδονται σε συστηματικές λεηλασίες και επιδρομές. Οι Λοκροί όμως γνωρίζοντας την περιοχή, τους αντιμετώπιζαν με ξαφνικές βραδινές επιδρομές, προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες και αναγκάζοντάς τους να εγκαταλείψουν την κεντρική Ελλάδα.
Στον τρίτο Ιερό Πόλεμο, οι Λοκροί πολέμησαν μαζί με τους Θηβαίους ενάντια στους Φωκείς, όταν αυτοί κατέλαβαν τους Δελφούς. Οι Φωκείς λεηλάτησαν πόλεις και στις δύο πλευρές της Λοκρίδας.
Το 388 π.Χ., όταν οι Μακεδόνες κατέλαβαν τη Ναύπακτο, οι Οζόλες υπέγραψαν συμμαχία μαζί τους και τους ακολούθησαν στην εκστρατεία εναντίον των Περσών.
Οι Οζόλες, παρασυρμένοι από τους Θηβαίους, προσπάθησαν να κατηγορήσουν τους Αθηναίους για αλαζονεία. Με παρέμβαση όμως του ρήτορα και πυλαγόρα των Αθηναίων Αισχίνη, οι κατηγορίες γύρισαν εναντίον τους, γιατί καλλιέργησαν κτήματα του Κρισαίου πεδίου που ανήκαν στο μαντείο των Δελφών και εκμεταλλεύτηκαν την ερημωμένη από τον πρώτο Ιερό πόλεμο Κίρρα, περιοχή στην οποία απαγορευόταν κάθε δραστηριότητα, με αποτέλεσμα η Δελφική Αμφικτυονία να καλέσει τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας να τους τιμωρήσει. Αυτός πολιόρκησε τη λοκρική πρωτεύουσα, την Άμφισσα.
Το 278 π.Χ. συμμετέχουν μαζί με τους Φωκείς και τους Αιτωλείς κατά των Γαλατών, τους οποίους και νικήσαν. Οι Λοκροί θα ενταχθούν στην Αιτωλική Συμπολιτεία. Την περίοδο που ο Φλαμινίνος θα κηρύξει τις Ελληνικές πόλεις ανεξάρτητες, πολλές από τις λοκρικές πόλεις θα εκδώσουν για πρώτη φορά δικά τους νομίσματα. Αργότερα θα γίνουν και αυτοί τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μετά την ήττα των Αιτωλών στο πόλεμο κατά των Ρωμαίων.
Ονόματα
Οι Λοκροί της Ανατολικής Λοκρίδας ονομάζονταν Οπούντιοι, λόγω της πόλης του Οπούντα ή Επικνημίδιοι όσοι από αυτούς κατοικούσαν κοντά στο όρος Κνήμις.
Οι Λοκροί πρέπει να ήταν οι πρώτοι που ονομάστηκαν Έλληνες, από τον Έλλην, γιο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, οι οποίοι προέρχονταν από την Οπουντία Λοκρίδα.
Μερικά από τα ονόματα των πόλεων, προέρχονται από μυθολογικά πρόσωπα που είχαν σχέση με τον Λοκρό (Οπούντας, Κύνος, Φύσκος).
Διάλεκτος
Οι Λοκροί είχαν δημιουργήσει ισχυρές λοκρικές πόλεις με δωρική κληρονομιά και μιλούσαν τη λοκρική διάλεκτο, μια δωρική-βορειοδυτική διάλεκτο, σε αντίθεση με γύρω φύλα της κεντρικής Ελλάδας, όπως οι Βοιωτοί και οι Θεσσαλοί οι οποίοι μιλούσαν την αιολική διάλεκτο.
Σχέσεις και Κοινωνική Ζωή
Ήταν μία από τις 12 φυλές που συμμετείχαν στη Αμφικτυονία των Δελφών. Κάθε φυλή είχε δύο ψήφους. Στην περίπτωση των Λοκρών μία ψήφο είχαν οι Οζόλες και μία οι Οπούντιοι Λοκροί.
Οι κατοίκους της αρχαίας Φωκίδας, Λοκρίδας και Αιτωλίας, αν και συχνά υπήρχαν πολεμικές κόντρες μεταξύ τους (κυρίως με τους Φωκείς), είχαν συγγενικές σχέσεις μεταξύ τους. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι το 27 π.Χ. ο Οκταβιανός Αύγουστος, σε ανάμνηση της νίκης του στο Άκτιο, ίδρυσε τη Νικόπολη, αλλά πολλοί Αιτωλοί δεν υπάκουσαν στη διαταγή του να εποικίσουν τη νέα πόλη και προτίμησαν να μετοικήσουν στην Άμφισσα όπως τους υπαγόρευαν αρχαιότατοι συγγενικοί δεσμοί, ενώ κατά τη διάρκεια των Περσικών επιδρομών, στην πόλη είχε καταφύγει ο άμαχος πληθυσμός των Φωκικών πόλεων που κατέστρεψαν οι Πέρσες. Διαφορές είχαν συχνά και με τους κατοίκους της Εύβοιας και της Θήβας. Μεταξύ των Λοκρικών πόλεων ανατολικής και δυτικής περιοχής υπήρχαν πάντοτε πολύ καλές σχέσεις, πράγμα που μαρτυρείται τόσο από τη συνεργασία για τη δημιουργία της αποικίας στην Κάτω Ιταλία όσο και από ανασκαφικά ευρήματα. Παρόλο που δεν είναι γνωστές πολλές πτυχές της ιστορίας τους και οι υπόλοιποι αρχαίοι Έλληνες τους θεωρούσαν ημιβάρβαρους (δηλαδή απολίτιστους)—-κυρίως λόγω της απλού τρόπου ζωής τους αλλά και επειδή, λόγω της έλλειψη εύφορων εδαφών στην περιοχής της Δυτικής Λοκρίδας, συχνά οι κάτοικοί της επιδίδονταν σε ληστείες και στην πειρατεία —- η διασπορά των Λοκρών κατά την αρχαιότητα υπήρξε μεγάλη και ο πολιτισμός που ανέπτυξαν πολύ αξιόλογος. Στοιχεία λατρείας, μυθολογίας και πολιτισμού των Λοκρών διαδόθηκαν σε όλο τον αρχαίο κόσμο, ο οποίος σε μεγάλη έκταση είχε αποικηθεί από αυτούς.
Στρατός
Η Λοκρίδα δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσια περιοχή αλλά οι πολεμιστές της ήταν γνωστοί για την ανδρεία τους. Έχοντας δημιουργήσει μια ιδιαίτερα κλειστή κοινωνία, τιμούσαν την κληρονομιά τους, διατηρώντας τις αξίες και αρετές που τους έδωσαν οι πρόγονοι τους. Μπορούσαν να δημιουργήσουν μεγάλες παρατάξεις από οπλίτες οι οποίοι φορούσαν περικεφαλαίες όμοιες με των Αχαιών με περισσότερα του ενός λοφία. Ήταν πολεμοχαρείς και από τις λίγες ελληνικές φυλές των κλασικών χρόνων που δεν μισούσαν αλλά τιμούσαν ιδιαίτερα τον Άρη, τον θεό του πολέμου, και έφεραν σύμβολα του στον θώρακα τους. Πολεμώντας με τη φάλαγγα τους, άφηναν πάντα μια θέση κενή γιατί πίστευαν ότι ο Αίας ο Λοκρός πολεμούσε πάντα μαζί τους και μετά τον θάνατό του.
Θέμος Κορνάρος
Ο Θέμος Κορνάρος (Σίβα Μεσαράς, 1906 - Αθήνα, 23 Απριλίου 1970) ήταν Έλληνας συγγραφέας, κριτικός δημοσιογράφος και πεζογράφος, που πρωτοεμφανίστηκε με το ψευδώνυμο «Εργάτης» στο περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι».
Λοκροί
Νομίσματα
Τα περισσότερα λοκρικά νομίσματα που έχουν βρεθεί, άρα και οι περισσότερες πληροφορίες που υπάρχουν, προέρχονται από την Οπουντία Λοκρίδα. Δεν έχουν βρεθεί νομίσματα των Οπουντίων Λοκρών που να είναι αρχαιότερα του 400 π.Χ.. Μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη το 386 π.Χ., ο Οπούς έκοψε νομίσματα που έφεραν το όνομα της πόλης, κάτι που επιτράπηκε και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Τα λοκρικά νομίσματα ήταν φτιαγμένα στο πρότυπο των νομισμάτων της Αίγινας. Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ., ο Οπούς μάλλον προκάλεσε τη δυσαρέσκεια του Φιλίππου Β΄ όπως και η Θήβα. Από τον Οπούντα μεταφέρθηκε το δικαίωμα για την έκδοση αργυρών νομισμάτων σε όλους τους Λοκρούς, όπως είχε γίνει και από τη Θήβα σε όλους τους Βοιωτούς. Τα νομίσματα των Λοκρών μετά από τη μάχη εκείνη, έμοιαζαν με τα παλαιότερα, αλλά αντί για την επιγραφή είχαν τις επιγραφές, ,  ή.
Θέμος Κορνάρος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Σίβα Μεσαράς της Κρήτης το 1906 και μεγάλωσε φτωχικά. Εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα για να εργαστεί και παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο. Ενώ δούλευε ως εργάτης στο κτίσιμο του Εθνικού Θεάτρου γνωρίστηκε με τον Φώτο Πολίτη, ο οποίος πήγε να επιθεωρήσει τις εργασίες. Ο τελευταίος εντυπωσιάστηκε πολύ με τα πεζογραφήματά του «Άγιον Όρος: Οι Άγιοι Χωρίς Μάσκα» και «Σπιναλόγκα» (1933) ώστε τον ενθάρρυνε να τα εκδώσει. Τα έργο όμως σχετικά με το Άγιον Όρος απαγορεύθηκε από την εισαγγελία. Συνέχιζε να δουλεύει ως εργάτης ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση μέχρι το 1944 οπότε συνελήφθη από τους Γερμανούς και κλείστηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, όπου και βασανίστηκε.
Λοκροί
Νομίσματα
Κατά τη Μακεδονική κατάκτηση, περίπου από το 300 π.Χ., πιθανόν να μην κόβονταν νομίσματα στη Λοκρίδα. Την περίοδο της Αιτωλικής Συμπολιτείας (279 - 168 π.Χ.), το Θρόνιο, πόλη των Οπουντίων και οι Άμφισσα, Οιάνθεια και Ποτιδάνεια των Εσπέριων, έκοβαν χάλκινα νομίσματα με αιτωλικές μορφές. Όταν ο Φλαμίνινος έδωσε την ελευθερία στις ελληνικές πόλεις το 197 π.Χ., ο Οπούς άρχισε να κόβει νομίσματα με παλιές μορφές στα οποία χαραζόταν η λέξη αντί. Η κοπή σταμάτησε το 146 π.Χ.. Αλλά και κατά τη ρωμαϊκή κατάκτηση επανήλθε η κοπή νομισμάτων στον Οπούντα για μικρή περίοδο, σε μερικά από τα οποία απεικονίζονται οι κεφαλές του Άδη και της Περσεφόνης από τη μια πλευρά, ενώ στην άλλη κάποιος πολεμιστής.
Θέμος Κορνάρος
Βιογραφικά στοιχεία
Με την απελευθέρωση της Ελλάδας, αποφυλακίστηκε, καταδικάστηκε όμως γρήγορα σε φυλάκιση δύο ετών για το κείμενό του Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία, που στρεφόταν κατά του τότε Μητροπολίτη Μεσολογγίου Ιερόθεου.
Εξορίστηκε στον Αη Στράτη έως το 1952. Το 1959 συμμετείχε στην ελληνική αντιπροσωπεία για τους εορτασμούς στο Πεκίνο για τα δέκα χρόνια στην εξουσία του Μάο Τσετούνγκ.
Λοκροί
Νομίσματα
Γενικότερα, κάποιες μορφές που απεικονίζονται στα νομίσματα της Λοκρίδας είναι ο Αίας ο Λοκρός, ο Ερμής, ο Απόλλων, η Αθηνά, ο Κένταυρος καθώς και διάφορα σύμβολα και σχέδια όπως αστέρια, αμπέλια, αγριογούρουνα, πανοπλίες και αμφορείς. Κάποιες επιγραφές νομισμάτων που παραπέμπουν στις πόλεις που τα έκοβαν είναι, , , ,.
Θέμος Κορνάρος
Βιογραφικά στοιχεία
Συνεργάστηκε με αρκετά λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής, με την εφημερίδα Αυγή, ενώ συνέχισε να εκδίδει καινούρια πεζογραφήματα και ταξιδιωτικά ημερολόγια.Στη δεκαετία του '60 έστησε εκδοτικό οίκο, προσπαθώντας να δώσει φθηνά βιβλία, αυτό όμως τον οδήγησε σε οικονομική καταστροφή. Για να ζήσει, γύριζε από γραφείο σε γραφείο και πουλούσε τσιγάρα. Αυτοαπομονώθηκε και απέφευγε συστηματικά να βλέπει παλιούς γνώριμους.
Λοκροί
Ήπειρος
Ομάδα Λοκρών από το Θρόνιο, μαζί με Άβαντες από την Εύβοια, ίδρυσαν στη Βόρεια Ήπειρο τις πόλεις Ωρικό και Θρόνιο.
Θέμος Κορνάρος
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε στην Αθήνα από την πείνα στις 23 Απριλίου 1970, μέσα σε συνθήκες φτώχειας και σχεδόν κανείς δεν έμαθε για το θάνατο και την κηδεία του. Ενταφιάστηκε στην Κρήτη.
Λοκροί
Κέα
Η Κέα ήταν αποικία των Λοκρών της Ναυπάκτου. Το όνομα του νησιού προέρχεται από τον ήρωα Κέω, επικεφαλής των Λοκρών που αποίκησαν το μέρος, ο οποίος καταγόταν από τη Ναύπακτο.
Θέμος Κορνάρος
Βιογραφικά στοιχεία
Στην κεντρική πλατεία του πατρικού του χωριού υπάρχει ο πύργος της οικογένειά του, και μια προτομή του. Ο πολιτιστικός σύλλογος του Σίβα Μεσαράς φέρει το όνομά του.
Λοκροί
Επιζεφύριοι Λοκροί
Οι Επιζεφύριοι Λοκροί προερχόμενοι, σύμφωνα με τον Στράβωνα, από την Οζολία Λοκρίδα, βοηθούμενοι και από τους Οπουντίους, αποίκησαν τη νότια Ιταλία το 680 π.Χ. νικώντας την πόλη Κρότωνα. Έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στη Μεγάλη Ελλάδα και ίδρυσαν πόλεις κυρίως στα δυτικά παράλια της κάτω Ιταλίας. Τελικά μετακινήθηκαν στα παράλια του Ιονίου πελάγους για να αποφύγουν τους ισχυρούς ανέμους και ίδρυσαν την πόλη Επιζεφύριοι Λοκροί, που πήρε το όνομα τους και υπάρχει μέχρι σήμερα στη νότια Ιταλία με το ίδιο όνομα, Locri (Λοκροί). Το όνομα Επιζεφύριοι προέρχεται από τον δυτικό άνεμο Ζέφυρο, όνομα και το οποίο έδωσαν στο γειτονικό ακρωτήριο. Η δε κοινωνία τους ήταν μητριαρχική.
Θέμος Κορνάρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Λοκροί
Επιζεφύριοι Λοκροί
Η πόλη ήταν από τις πιο σημαντικές και εύπορες της Μεγάλης Ελλάδας. Έναν αιώνα μετά την ίδρυσή της χτίστηκε μεγάλο τείχος γύρω από την πόλη ενώ έξω από την αυτή υπήρχαν αρκετά νεκροταφεία, μερικά από τα οποία ήταν πολύ μεγάλα. Η ίδρυσή της ξεκίνησε ως επιχείρηση μιας αριστοκρατικής οικογένειας της Λοκρίδας από την Ελλάδα. Τους πρώτους αιώνες συμμάχησε με τη Σπάρτη και αργότερα με τις Συρακούσες (επί Διονυσίου του Α΄). Όταν ο Διονύσιος ο Β΄ νικήθηκε από τον θείο του Δίων, κατέφυγε στους Λοκρούς. Εκεί εγκαθιστά τυραννίδα στην πόλη, αλλά τελικά ο Τιμολέων ελευθερώνει τις πόλεις που βρίσκονταν κάτω από την τυραννία του. Γνωστός ήταν ο νομοθέτης της Ζάλευκος. Ο Πλάτωνας, ο οποίος ζούσε τότε στην αυλή του Διονυσίου του Α΄, την αποκαλούσε Άνθος της Ιταλίας εξαιτίας των ομορφιάς των κατοίκων της.
Εθνική Οδός Σ.Π. 171
Έχοντας μήκος εβδομήντα χιλιόμετρα, διασχίζει από Βορρά προς Νότο στη μικρο-περιφέρεια «Paraitinga» και «Paraibuna», ξεκινώντας από Γουαρατινγετά (Guaratinguetá), περνά από Κούνια (Cunha) και τελειώνει στην οδική διασταύρωση των οδών μεταξύ του Σάο Πάολο και του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου συνεχίζεται απρόσκοπτα ως Παράτι (Parati), με ταξινόμηση ως Εθνική Οδός P. J. 165 (Via R.J. 165).
Η '''Εθνική Οδός Σ.Π. 171' διέρχεται από σημαντικές προστατευόμενες περιοχών όπως τα Πάρκα «Serra do Mar» και «Serra da Bocaina''». Συνδέει επίσης μεγάλες ιστορικές πόλεις, όπως η Κούνια και η Παράτι.
Είναι από τους παλαιότερους δρόμους στην Πολιτεία του Σάο Πάολο, καθώς άρχισε να χρησιμοποιείται ήδη από την περίοδο που η Βραζιλία ήταν αποικία της Πορτογαλίας. Αποτελεί σήμερα τη νότια διακλάδωση της παλαιότερης «Caminho dos Paulistas» και ήταν μέρος της «Caminho Velho» ενός από τους πραγματικά αποικιακούς δρόμους. Επί του παρόντος, για να διατηρηθεί η διάταξη σύμφωνα με τον παλαιό τρόπο, διατηρεί το αρχικό του όνομα του «Estrada Real».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
171 Κατηγορία:Σάο Πάολο
Προεδρικές εκλογές Νότιας Οσετίας 2017
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Νότια Οσσετία στις 9 Απριλίου 2017, μαζί με ένα δημοψήφισμα σχετικά με την αλλαγή της επίσημης ονομασίας του κράτους σε "Δημοκρατίας της Νότιας Οσσετίας–Κράτος της Αλανίας", ή "σε Νότιας Οσσετίας–Αλανία" για συντομία. Ο κάτοχος της προεδρίας, Λεονίντ Τιμπίλοφ, κατήλθε ως υποψήφιος για δεύτερη και τελευταία θητεία, αλλά νικήθηκε από τον Ανατόλι Μπιμπίλοφ του κόμματος Ενωμένη Οσσετία.
Πλαίσιο
Η ημερομηνία είχε οριστεί από το Κοινοβούλιο στις 18 Ιανουαρίου 2017. Υποψήφιοι στις εκλογές ήταν ο Λεονίντ Τιμπίλοφ, πρόεδρος της Νότιας Οσσετίας από το 2012, ο Ανατόλι Μπιμπίλοφ , πρόεδρος του Κοινοβουλίου, ο Άλαν Γκαγκλόεφ, αξιωματικός της KGB και ο Αμιράν Μπαγκάγεφ ιδιοκτήτης κατασκευαστικής εταιρείας. Αποκλείστηκε από υποψήφιος ο Έντουαρντ Κοκόιτι, πρόεδρος της Νότιας Οσσετίας από το 2001 μέχρι το 2011. Η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε μετά τη διαπίστωση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής ότι δεν πληρούσε τους όρους διαμονής (ο υποψήφιος θα πρέπει να ζει στη Νότια Οσετία για τουλάχιστον εννέα μήνες του έτους για 10 έτη πριν από τις εκλογές). Η απόφαση να αποκλειστεί ο Κοκόιτι οδήγησε σε αρκετές διαμαρτυρίες στο Τσχινβάλι, παρότι η απόφαση δεν τροποποιήθηκε.
Αποτελέσματα
Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση, ο Τιμπίλοφ προηγείτο με ποσοστό 45,8% των ψήφων, έναντι 36,9% για τον Μπιμπίλοφ και 16,8% για τον Γκαγκλόεφ. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα ήταν η νίκη του Μπιμπίλοφ, με ποσοστό 55% των ψήφων.
Παραπομπές
2017 Νοτια Οσετια
Ραβδώσεις του Χάαμπ
Οι ραβδώσεις του Χάαμπ, ή οι σχισμές του Ντεσεμέτ, εντοπιζονται στην ανατομία του ματιού. Είναι οριζόντιες ραβδώσεις στη μεμβράνη του Ντεσεμέτ που σχετίζονται με το συγγενές γλαύκωμα. Η ονομάσία τους προέρχεται από το επίθετο του ελβετού οφθαλμιάτρου Ότο Χάαμπ. Αυτά συμβαίνουν επειδή η μεμβράνη του Ντεσεμέτ είναι λιγότερο ελαστική από το στρώμα του κερατοειδούς. Οι σχισμές είναι συνήθως περιφερειακές, ομόκεντρες με άκρα και εμφανίζονται ως γραμμή με διπλό περίγραμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οφθαλμολογία Κατηγορία:Διαταραχές του σκληρού χιτώνα και του κερατοειδούς
Κοινή Χίου
Η Κοινή είναι ένα μικρό χωριό της νότιας Χίου, σε οδική απόσταση 22 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Παλαιότερα ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Χίου. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 190 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει 2,5 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Η Κοινή βρίσκεται πολύ κοντά σε αρκετά άλλα μικρά χωριά: Κοντινότερα (περίπου ένα χιλιόμετρο) είναι τα Βουνό και Παγίδα, ενώ λίγο νοτιότερα βρίσκονται τα Φλάτσια και τα Πατρικά, και ελάχιστα μακρύτερα τα δύο μεγάλα χωριά της περιοχής αυτής του νησιού, η Καλαμωτή και τα Νένητα. Η γειτνίαση αυτή σχετίζεται και με το όνομα του χωριού, που προέρχεται από το «κοινή γη των περικειμένων χωρίων» (Ζολώτας). Ακόμα κοντύτερα (περίπου μισό χιλιόμετρο προς τα νότια) βρίσκεται η Μονή Επισκέψεως, γυναικείο μοναστήρι που ιδρύθηκε το 1667.
Η Κοινή είναι Μαστιχοχώρι, δηλαδή ένα από τα 24 χωριά της νότιας Χίου όπου καλλιεργείται το μαστιχόδεντρο ή μαστιχοφόρος σχίνος (Pistacia lentiscus, var. Chia) από το οποίο εξάγεται η μαστίχα.
Ιστορικά-τοπωνυμικά
Ο κάτοικος της Κοινής ονομάζεται Κοινούσης (και η κάτοικος Κοινούσαινα) στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα, λέξη που έγινε γνωστή από το όνομα του Χιώτη τραγουδιστή Γιώργου Κοινούση. Το χωριό ήταν στοιχειωδώς οχυρωμένο κατά τα πρότυπα των άλλων χωριών-κάστρων (π.χ. τα Μεστά), όπως διαφαίνεται από τα τοπωνύμια «Κουλάς» και «Κάτω Πόρτα». Από τα πολλά μεσαιωνικά τοπωνύμια, φαίνεται ότι υπήρξε τοπικό θρησκευτικό κέντρο κατά τη βυζαντινή περίοδο με πολλούς ναούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι σήμερα ερειπωμένοι. Η Κοινή είναι ένα από τα χωριά που καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά από τον μεγάλο σεισμό της Χίου το 1881, οπότε αναφέρεται οτι σκοτώθηκαν οι μισοί κάτοικοί του. Μέσα στο χωριό υπάρχουν οι εκκλησιές Παναγία (Ζωοδόχος Πηγή), `Αγιος Γεώργιος, Ταξιάρχες και `Αγιος Δημήτριος, ενώ έξω από αυτό παλαιά ξωκλήσια του Αγίου Κωνσταντίνου, του Αγίου Ιωάννη, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Ισιδώρου (με παλιό πύργο), των Αγίων Βικτώρων, δύο του Προφήτη Ηλία, η Παναγιά η Καμπούσαινα, ο `Αγιος Φίλιππος, η Αγία Ειρήνη (ερειπωμένο), η Παναγιά η Δάφνη (προς τα Πατρικά), οι `Αγιοι Απόστολοι, τα Εισόδια, ο `Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο Ταξιάρχης, η Υπαπαντή και ο ναός των Επιλογχίων. Δυτικά του χωριού βρίσκεται η τοποθεσία Μουσταράς με πηγή νερού (όπου και το ένα από τα δύο ξωκλήσια του Προφήτη Ηλία).Επίσης ένα χιλιόμετρο Νοτιοδυτικά του Μουσταρά, ευρίσκεται η τοποθεσία, Νουμάς, με επίσης πηγή νερού και ερειπωμένο πύργο από την εποχή της Μαόνας.
Στην Κοινή γεννήθηκε ο ιεράρχης του 19ου αιώνα Γρηγόριος Κωνσταντινίδης (απεβίωσε το 1856), ο οποίος διετέλεσε μητροπολίτης Χίου και Βιζύης.
Πληθυσμός και οικονομία
Η Κοινή δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν μεγάλο χωριό, όπως φαίνεται από τις σημειώσεις των περιηγητών, οι οποίοι ανεβάζουν τον πληθυσμό του σε 300 κατοίκους περίπου. Η εξέλιξη του πληθυσμού της Κοινής στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») τιμάται στο όνομα της Ζωοδόχου Πηγής. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Νενήτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ο ταχυδρομικός κωδικός της Κοινής είναι 82102.
Πηγή
Κοινη
Γιούργκεν Κλοπ
Ο Γιούργκεν Νόρμπερτ Κλοπ (Jürgen Norbert Klopp, 16 Ιουνίου 1967,Γερμανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ενώ σήμερα είναι προπονητής της Λίβερπουλ ΦΚ Θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος προπονητής στον κόσμο.
Ο Κλοπ ήταν ποδοσφαιριστής της 1. ΦΣΦ Μάιντς 05 για 11 χρόνια, πριν αναλάβει την ομάδα για την περίοδο από το 2001 μέχρι το 2008, κατά την οποία οδήγησε την ομάδα στην Α' κατηγορία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Γερμανίας. Το 2008 ο Κλοπ ανέλαβε τη Μπορούσια Ντόρτμουντ, με την οποία κατέκτησε τη Μπούντεσλιγκα το 2011 και το 2012, το κύπελλο Γερμανίας το 2012, ενώ επίσης κατέκτησε την ασπίδα τα έτη 2008, 2012 και 2013. Επίσης, ο Κλοπ οδήγησε τη Μπορούσια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13, στον οποίο ηττήθηκε από τη Μπάγερν Μονάχου με σκορ 2-1. Τον Οκτώβριο του 2015 ανέλαβε προπονητής της Λίβερπουλ. Το 2011 και το 2012 κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου Γερμανού προπονητή, ενώ το 2013 ανακηρύχθηκε δεύτερος καλύτερος προπονητής από τη FIFA.
Παραπομπές
<references group="6. Η ιστορία ενός νικητή - βιβλίο για την ζωή του Γιούργκεν Κλοπ. Συγγραφέας: Raphael Honigstein Εκδότης: ΔΙΧΤΥ Μετάφραση: Γιώτης Παναγιωτάς Πρόλογος: Χρήστος Σωτηρακόπουλος www.dixty.gr" />
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα
Γκουαΐτα
Ο Γκουαΐτα είναι ένας από τους τρεις πύργους που επιβλέπουν την πόλη του Αγίου Μαρίνου, την πρωτεύουσα του Αγίου Μαρίνου. Οι άλλοι δύο είναι ο Ντε Λα Φράττα και ο Μοντάλε.
Φρούριο Γκουαΐτα
Το Φρούριο Γκουαΐτα είναι ο παλαιότερος από τους τρεις πύργους που έχουν χτιστεί επί του Μόντε Τιτάνο, καθώς και ο πλέον γνωστός. Χτίστηκε κατά τον 11ο αιώνα και χρησίμευσε για σύντομο χρονικό διάστημα ως φυλακή. Είναι ένας από τους τρεις πύργους που αναπαριστώνται τόσο στην εθνική σημαία όσο και το εθνόσημο του Αγίου Μαρίνου. Ο Άγιος Μαρίνος έχει, επίσης, ένα τοπικό γλυκό το οποίο λέγεται Λα τόρτα ντι τρέι μόντι (Κέικ των Τριών Βουνών/Πύργων), ενώ αποτελεί και χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής, με το περιεχόμενό του να είναι βάση βάφλας με επικάλυψη σοκολάτας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άγιος Μαρίνος
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2010
right|150px Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2010 (FIBA World Championship for Women 2010) έλαβε χώρα στη Δημοκρατία της Τσεχίας από τις 23 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 3 Οκτωβρίου 2010. Οι αγώνες διεξήχθησαν σε τρεις πόλεις: την Οστράβα, το Μπρνο και το Κάρλοβι Βάρι.
Συμμετέχοντες
Συνολικά 16 εθνικές ομάδες έλαβαν μέρος στη διοργάνωση. Η Τσεχία προκρίθηκε ως διοργανώτρια χώρα, ενώ η Αυστραλία ως υπερασπίστρια του τίτλου της τέσσερα χρόνια πριν. Οι υπόλοιπες 14 ομάδες προήλθαν από τις αντίστοιχες διοργανώσεις που έλαβαν χώρα στην ήπειρο που ανήκουν.
Σύστημα διεξαγωγής
Συνολικά έλαβαν χώρα 60 αγώνες. Οι ομάδες σχημάτισαν τέσσερις ομίλους των τεσσάρων χωρών, όπου όλοι αντιμετώπισαν όλους. Οι τρεις πρώτοι κάθε ομίλου προκρίθηκαν στη Φάση των 12. Εκεί σχημάτισαν δύο ομίλους των 6 ομάδων, καθεμία από τις οποίες θα αντιμετωπίσει τρεις αντιπάλους. Σημειώνεται πως οι ομάδες διατήρησαν τη βαθμολογία που συνέλεξαν κατά την προηγούμενη φάση.
Οι τέσσερις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στη Φάση των 8 όπου ξεκίνησαν τα knockout παιχνίδια: προημιτελικοί (8 ομάδες), ημιτελικοί (4 ομάδες), τελικός (2 ομάδες). Συμπληρωματικά διεξήχθησαν αγώνες για την 7η, 5η και 3η θέση.
Φάση των 16 4 όμιλοι, 2 x Μπρνο, 2 x Οστράβα 24 αγώνες σύνολο (23 έως 25 Σεπτεμβρίου) thumb|right|450px|Οι χώρες που συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών 2010. Φάση των 12 2 όμιλοι, 6 ομάδες ο καθένας (1 x Μπρνο, 1 x Οστράβα) 18 αγώνες σύνολο (27 έως 29 Σεπτεμβρίου)
Αγώνες για θέσεις 13 έως 16 Κάρλοβι Βάρι, 4 αγώνες σύνολο (28 έως 29 Σεπτεμβρίου)
Τελικός + αγώνες για 3η, 5η και 7η θέση Κάρλοβι Βάρι, 4 αγώνες σύνολο (3 Οκτωβρίου)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2010 Γυναικων Παγκοσμιο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Γυναικων 2010
Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄
Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄ (Papa Innocenzo XII, 13 Μαρτίου 1615 – 27 Σεπτεμβρίου 1700), γεννημένος Antonio Pignatelli, ήταν Πάπας από το 1691 έως το 1700. Διαδέχθηκε τον Αλέξανδρο Η΄ (1689–91).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σπινατσόλα (σημερινή Απουλία) σε μια από τις πιο αριστοκρατικές οικογένειες του Βασιλείου της Νεάπολης, το οποίο περιελάμβανε πολλούς Αντιβασιλείς, και υπουργούς του στέμματος, και εκπαιδεύθηκε στο Ιησουιτικό κολλέγιο στη Ρώμη.
Στο εικοστό του έτος έγινε ένας αξιωματούχος της αυλής του Ουρβανού Η΄ (1623–1644)· υπό τους διάδοχους Πάπες υπηρέτησε ως νούντσιο στη Φλωρεντία και τη Βιέννη και την Πολωνία· υπηρέτησε ως ιεροεξεταστής στη Μάλτα· και υπό τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ΄ (1676–1689) έγινε Καρδινάλιος-Ιερέας του Σ. Πανκράτσιο το 1681 και αρχιεπίσκοπος της Νάπολης. Αφού το κογκλάβιο που διεξήχθη μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Η΄ είχε επιμηκυνθεί για πέντε μήνες ήτα ένας συμβιβαστικός υποψήφιος μεταξύ των καρδιναλίων της Γαλλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αμέσως μετά την εκλογή του στις 12 Ιουλίου 1691, ο Ιννοκέντιος μίλησε εναντίον του νεποτισμού ο οποίος πολύ και πολύ καιρό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της Παποσύνης· η βούλα Romanum decet Pontificem, που εκδόθηκε το 1692, απαγόρευσε το αξίωμα στην κούρια του Καρδινάλιου Ανιψιού και απαγόρευσε οι Πάπες γιαπάντα να παραδίδουν κτήματα, αξιώματα, ή χρήματα σε κάποιο συγγγενή· επιπλέον, μόνο ένας συγγενής, "αν αλλιώς κατάλληλος", θα αναγορευόταν στο καρδιναλάτο. Την ίδια εποχή προσπάθησε να ελέγξει τις σιμωνιακές πρακτικές της αποστολικής κάμερας, και σε συνδυασμό με αυτό ναα παρουσιάσει έναν πιο απλό και οικονομικότερο τρόπο ζωής στην αυλή του. Ο Ιννοκέντιος ΙΒ΄ είπε ότι "οι φτωχοί ήταν τα ανίψια του", συγκρίνοντας τη δημόσια ευεργεσία του με τον νεποτισμό των προκατόχων του.
Ο Ιννοκέντιος ΙΒ΄ παρουσίασε πολλές μεταρρυθμίσεις στα Παπικά Κράτη, και για την καλύτερη διοίκηση της δικαιοσύνης ανέγειρε το Forum Innocentianum. Το 1693 ανάγκασε τους Γάλλους επισκόπους να ανακαλέσουν τις τέσσερις δηλώσεις σχετικά με τις Γαλλικανικές Ελευθερίες οι οποίες είχαν διατυπωθεί από τη συνέλευση του 1682. Το 1699, αποφάσισε υπέρ του Ζακ Μπενίν Μποσσέ σε αυτή τη διαμάχη του ιεράρχη με τον Φενελόν για την Explication des Maximes des Saints sur la Vie Intérieure του τελευταίου. Το ποντιφικάτο του Ιννοκέντιου ΙΒ΄ διέφερε με αυτά μιας σειράς προκατόχων έχοντας χαρακτηρίσει τάσεις προς τη Γαλλία αντί για τη Γερμανία.
Ο Ιννοκέντιος ΙΒ΄ εμφανίζεται ως ένας από τους αφηγητές στο μακρύ ποίημα του Ρόμπερτ Μπόουνινγκ "Το Δαχτυλίδι και το Βιβλίο" (1869), βασισμένο στην αληθινή ιστορία της μεσολάβησης του Πάπα σε μια ιστορική δίκη για φόνο στη Ρώμη κατά το ποντιφικάτο του.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Αγώνας 12 ωρών ανδρών
Ο αγώνας 12 ωρών ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα ποδηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Σύνοψη αγωνίσματος
thumb|right|150px|Ο [[Άντολφ Σμαλ]] Ο αγώνας άρχισε στις 5 το πρωί της 13ης Απριλίου στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου και ολοκληρώθηκε στις 5 το απόγευμα. Ήταν έτσι το τελευταίο χρονολογικά αγώνισμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896.
Επτά αθλητές από τέσσερις χώρες ξεκίνησαν τον αγώνα. Τέσσερις από αυτούς εγκατέλειψαν πριν το μεσημέρι και άλλος ένας (ο Γεώργιος Παρασκευόπουλος) το απόγευμα. Από νωρίς, ο Αυστριακός Άντολφ Σμαλ είχε «ρίξει» γύρο σε όλους τους υπόλοιπους ποδηλάτες και οδήγησε την κούρσα μέχρι το τέλος της. Κατέκτησε την πρωτιά με διαφορά ενός γύρου από τον Βρετανό Φρανκ Κίπινγκ.
Πηγές
Αγώνας 12 ωρών
2260 Νεοπτόλεμος
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νεοπτολέμου εκτιμάται σε 71,65 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του Νεοπτολέμου είναι DTU, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,065 ± 0,007. Ο Νεοπτόλεμος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 8,5 ώρες περίπου.
Ελφρίντε Γέλινεκ
Η Ελφρίντε Γέλινεκ (Elfriede Jelinek, γενν. 20 Οκτωβρίου 1946) είναι Αυστριακή συγγραφέας θεατρικών έργων και μυθιστοριογράφος. Το 2004 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, όπως ανέφερε η Σουηδική Ακαδημία «για την μουσική ροή του λόγου και του αντίλογου σε μυθιστορήματα και θεατρικά έργα τα οποία με ασυνήθιστο γλωσσολογικό ζήλο αποκαλύπτουν τον παραλογισμό των στερεοτύπων της κοινωνίας και τη δύναμή τους να υποδουλώνουν».
Βιογραφία
Η Γέλινεκ γεννήθηκε στο Μύρτστσουσλαγκ, στη Στυρία της Αυστρίας, στις 20 Οκτωβρίου 1946. Ο πατέρας της, Εβραίος Τσέχικης καταγωγής («Jelinek» σημαίνει «μικρό ελάφι» στα Τσέχικα), ήταν χημικός και δούλευε σε στρατηγικής σημασίας βιομηχανίες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο τη δίωξη. Ωστόσο, αρκετές δεκάδες μελών της οικογένειας υπήρξαν θύματα του Ολοκαυτώματος. Η «κυριαρχική» μητέρα της, με την οποία μοιραζόταν το σπίτι και ως ενήλικη ακόμα (σύγκρινε το Η Δασκάλα του Πιάνου) και με την οποία είχε δύσκολη σχέση, προερχόταν από μία άλλοτε ευκατάστατη Βιεννέζικη οικογένεια. Ως παιδί, η Ελφρίντε υπέφερε αρκετά από αυτό που η ίδια θεωρούσε υπερ-περιοριστική εκπαίδευση μέσα σε ένα Ρωμαιοκαθολικό μοναστηριακό σχολείο θηλέων. Επιπλέον, η μητέρα της είχε ήδη προσχεδιάσει την καριέρα της ως μουσικό Wunderkind, δηλαδή παιδί θαύμα. Σε νεαρή ηλικία η Ελφρίντε διδάχτηκε πιάνο, εκκλησιαστικό όργανο, κιθάρα, βιολί, βιόλα και φλογέρα. Αργότερα, πήγε για σπουδές στο Ωδείο της Βιέννης, απ'όπου αποφοίτησε με δίπλωμα στο εκκλησιαστικό όργανο. Επίσης, η Γέλινεκ σπούδασε ιστορία της τέχνης και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ωστόσο αναγκάστηκε να διακόψει επειδή μια κρίση άγχους την εμπόδιζε από το να παρακολουθεί τα μαθήματα. Η βιογραφία της Γέλινεκ αντικατοπτρίζεται έντονα στο έργο της.
Κριτικές και πολιτική
Η πολιτική φιλοσοφία της Γέλινεκ, ιδιαίτερα η στάση της απέναντι στον φεμινισμό και οι απόψεις της για τα Αυστριακά πολιτικά κόμματα, είναι ζωτικής σημαντικότητας για την κατανόηση του έργου της. Σ'αυτό οφείλεται επίσης και μεγάλο μέρος της βιτριολικής δημόσιας αμφισβήτησης η οποία την περιβάλλει. Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αυστρίας από το 1974 ως το 1991, έγινε γνωστή τη δεκαετία του 1990 εξαιτίας της επίθεσής της εναντίον του νεοναζιστικού εθνικιστικού Κόμματος Ελευθερίας του Γεργκ Χάιντερ. Μέτα τις εκλογές του 1999 και τη συμμετοχή του Κόμματος του Χάιντερ στην κυβέρνηση συνασπισμού με τους συντηρητικούς η Γέλινεκ έγινε μία από τις δριμύτερες κατηγόρους της συμμαχίας αυτής. Η κυβέρνηση αυτή καταδικάστηκε από πλείστες Ευρωπαϊκές και μη κυβερνήσεις γεγονός που οδήγησε σε κυρώσεις εναντίον της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αποφύγει την κατακραυγή ερμήνευσε τις κυρώσεις εναντίον της ως κυρώσεις εναντίον της Αυστρίας και επιχείρησε να παρακινήσει το έθνος να την υποστηρίξει. Η σειρά αυτή των γεγονότων προκάλεσε μια προσωρινή υπερθέρμανση του πολιτικού κλίματος αποτέλεσμα του οποίου υπήρξαν οι κατηγορίες για προδοσία εναντίον όλων των διαφωνούντων με την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης και της Γέλινεκ.
Παρά το γεγονός πως το έργο της (αλλά και ο πολιτικός της ακτιβισμός, η συνέπεια της και η επιμονή της να ακολουθεί τις πεποιθήσεις της εντός και εκτός του έργου της) έχει γίνει αντικείμενο θαυμασμού από μερικούς και κατακραυγής από άλλους, και παρόλο που κάποιοι κριτικοί έχουν επιτεθεί στο έργο της μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν με τις απόψεις της, η Γέλινεκ έχει κερδίσει διάφορα διακεκριμένα βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Georg Büchner (1998), το Βραβείο Müllheim Dramatists (δύο φορές: 2002 και 2004), το Βραβείο Φραντς Κάφκα (2004) και το Νόμπελ Βραβείο Λογοτεχνίας (2004).
Βασικά θέματα στο μυθιστορηματικό και θεατρικό έργο της Γέλινεκ είναι η γυναικεία σεξουαλικότητα, η κακοποίησή της και ο πόλεμος των φύλων γενικά. Στα τελευταία έργα της, έχει σε κάποιο βαθμό εγκαταλείψει τα γυναικεία θέματα και έχει εστιάσει την ενέργειά της στην κοινωνική κριτική γενικά και στις δυσκολίες της Αυστρίας να λογαριαστεί με το ναζιστικό της παρελθόν ιδιαίτερα, π.χ. στο Die Kinder der Toten (Τα Παιδιά των Νεκρών).
Το μυθιστόρημα Die Klavierspielerin της Γέλινεκ γυρίστηκε σε ταινία με τον τίτλο Η Δασκάλα του Πιάνου, ταινία που κέρδισε αναγνώριση, από τον Αυστριακό σκηνοθέτη Μίχαελ Χάνεκε, με την Ιζαμπέλ Υπέρ στο ρόλο της καταπιεσμένης πιανίστριας.
Το Βραβείο Νομπέλ
Σχολιάζοντας το Βραβείο Νομπέλ, ανέφερε πως ήταν χαρούμενη αλλά επίσης ένιωθε απόγνωση: «απόγνωση γιατί έγινε γνωστή, πρόσωπο της δημόσιας ζωής». Παραδειγματικό της μετριοφροσύνης της και της λεπτής αυτο-ειρωνείας της, αναρωτήθηκε - αυτή η διάσημη φεμινίστρια συγγραφέας- αν της απενεμήθη το βραβείο κυρίως επειδή «είναι γυναίκα» και πρότεινε πως μεταξύ Γερμανόφωνων συγγραφέων, ο Πέτερ Χάντκε τον οποίο εξυμνεί ως «ζωντανό κλασικό», θα ήταν πιο άξιος νικητής.
Η Γέλινεκ δέχτηκε κριτική από μερικούς γιατί δεν παρέστη αυτοπροσώπως στην τελετή απονομής για να παραλάβει το βραβείο αλλά αντιθέτως παρουσιάστηκε ένα βιντεο-μήνυμα κατά τη διάρκεια της τελετής το οποίο είχε ετοιμάσει η ίδια. Άλλοι ωστόσο εκτίμησαν το γεγονός πως η Γέλινεκ αποκάλυψε δημοσίως πως υποφέρει από αγοραφοβία και κοινωνική φοβία, διαταραχές άγχους οι οποίες μπορούν να αποβούν αρκετά δυσλειτουργικές για την καθημερινή ζωή, αλλά συχνά κρατώνται μυστικές απ'όσους υποφέρουν από αυτές από ντροπή ή αίσθημα ανεπάρκειας. Η Γέλινεκ έχει πει πως οι αγχώδεις διαταραχές της καθιστούν αδύνατο ακόμα και για παράδειγμα να πάει σε έναν κινηματογράφο ή να επιβιβαστεί σε ένα αεροπλάνο (σε μία συνέντευξή της ευχήθηκε να μπορούσε να πετάξει μέχρι τη Νέα Υόρκη για να δει τους ουρανοξύστες μια μέρα πριν πεθάνει), και αισθάνεται ανίκανη να παραστεί σε οποιαδήποτε τελετή. Ωστόσο, με τα δικά της λόγια σε ένα άλλο μαγνητοφωνημένο μήνυμα: «Θα μου άρεσε επίσης πολύ να ήμουν στη Στοκχόλμη, αλλά δεν μπορώ να κινηθώ τόσο γρήγορα και τόσο μακρυά όσο η γλώσσα μου».
Ποιήματα
Ποιήματά της στα ελληνικά βρίσκονται στο βιβλίο: Τέσσερις νομπελίστες ποιητές: συλλογικό έργο, ανθολόγηση ποιημάτων των Νέλλυ Ζαχς (Nelly Sachs), Jaroslav Seifert, Γκύντερ Γκρας (Günter Grass), Ελφρίντε Γέλινεκ (Elfriede Jelinek). Ανθολόγηση και μετάφραση Σωτήρης Γυφτάκης για τις εκδ. "Λεξίτυπον", 2007 ·
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί μεταφραστές Κατηγορία:Λιμπρετίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αυστριακοί νομπελίστες Κατηγορία:Αυστριακοί φεμινιστές
Anthaxia
Η Anthaxia είναι γένος εντόμων της τάξης των κολεοπτέρων και της οικογένειας των Buprestidae. Το γένος Anthaxia (Eschscholtz 1829) περιλαμβάνει ποικιλία ειδών. Το συναντάμε στην Παλαιαρκτική, τη βόρεια Αφρική και τη Νεαρκτική. Τα ευρωπαϊκά είδη κατατάσσονται σε τέσσερα υπογένη, το υπογένος Anthaxia Eschscholtz 1829 με 46 είδη, το υπογένος Cratomerus Solier 1833 με 7 είδη, το υπογένος Haplanthaxia Reitter 1911 με 19 είδη, και το υπογένος Melanthaxia Richter 1945 με 31 είδη. Στην Ελλάδα απαντώνται περίπου 65 είδη, που εκπροσωπούν και τα τέσσερα υπογένη.
Βιολογία
Τα ακμαία βγαίνουν με τη ζέστη. Τα συναντούμε στα κλαδιά και φύλλα των ξενιστών τους ή σε γειτονικά φυτά, ιδιαίτερα πάνω σε κίτρινα άνθη. Όταν υπάρχει κίνδυνος, το έντομο τραβάει τα πόδια κοντά στο κορμί και πέφτει κάτω. Κατά την πτώση ξαπλώνει τις πτέρυγες και ξεκινάει πετώντας. Πετάει επιδέξια. Τα θηλυκά τοποθετούν τα αυγά τους σε ρωγμές του φλοιού των κλάδων. Οι προνύμφες δημιουργούν σήραγγες μεταξύ φλοιού και ξύλου. Στο στάδιο της νύμφης μερικά είδη εισβάλλουν στο ξύλο, αλλά δεν είναι γνωστό κανένα είδος που προκαλεί ζημιές.
Ζωογεωγραφικές παρατηρήσεις
Η γεωγραφική εξάπλωση και κατανομή των ειδών της Anthaxia καθρεφτίζει τα ζωογεωγραφικά δεδομένα της Ελλάδας. Το μεγάλο μέρος των ειδών είναι ολομεσογειακά (holomediterranian) είδη ή ποντομεσογειακά (pontomediterranian) είδη ανάλογα με τις δυο περιοχές, όπου τα ζώα επιβίωσαν κατά την εποχή των παγετώνων και οι οποίες περιλάμβαναν και τη σημερινή Ελλάδα. Παράδειγμα για ολομεσογειακό είδος είναι η A. (Haplanthaxia) scutellaris Gene 1839, παράδειγμα για ποντομεσογειακό είδος είναι η A (Haplanthaxia) olympica Kiesenwetter 1880. Μεγάλο μέρος ειδών έφτασε στον ελληνικό χώρο από βόρεια κατεύθυνση. Πολλές φορές η περιοχή διανομής εδώ περιορίζεται και σήμερα στη Βόρεια Ελλάδα. Έτσι τη A. (Haplanthaxia) rossica Daniel 1903 συναντούμε μόνο στη Βόρεια Ελλάδα αλλά και σε κάμποσες βόρειες χώρες. Εξίσου σημαντικός είναι ο αριθμός των ειδών που έχουν το κέντρο διανομής στην Ανατολή η δε παρουσία στην Ελλάδα περιορίζεται στα ανατολικά νησιά, για παράδειγμα η A. (Anthaxia) olivieri Gory & Laporte 1839. Αντίθετα λίγα είδη αγγίζουν την Ελλάδα από τη Δύση (Anthaxia (Anthaxia) mendizabali Cobos 1965). Σημαντικό ρόλο παίζει και στην περίπτωση της Anthaxia η Κρήτη. Εξ αιτίας της απομονωμένης θέσης της συναντούμε στην Κρήτη οκτώ ενδημικά είδη ή υποείδη της Anthaxia (A. deaurata cretica, A. brodsky, A. ariadna, A. bicolor candiota, A. praeclara creticola, A. schoenmanni, A. mahri, A. idae).
Παρουσία στα διάφορα οικοσυστήματα
Τα είδη του γένους Anthaxia τα συναντούμε σχεδόν σε όλα τα βασικά οικοσυστήματα της Ελλάδας. Στα ορεινά οικοσυστήματα ζουν διαφορετικά είδη στο ελατοδάσος, στο πευκοδάσος και στα φυλλοβόλα δάση. Στο ελατοδάσος με κύριο δέντρο την Abies cephalonica συναντούμε με ξενιστή αυτό το δέντρο την A. graeca, την A. tenella, την A. nigrojubata και την A. vittula. Στο ορεινό πευκοδάσος με τα δέντρα P. sylvestris, P. nigra, P. leucodermis ή και Cypressus ή Juniperus ζουν τα είδη A. godeti, A. muehlei, A. thessalica και A. sturanyi. Είδη του φυλλοβόλου δάσους είναι οι A. midas, A. salicis, A. thalassophila και A. nitidula. Στα παρόχθια δάση συναντούμε A. deaurata, A. fulgurans, A. manca, A. tuerki, A. scorzonerae και A. podolica. Στο πευκοδάσος των μεσογειακών οικοσυστημάτων με τα πεύκα P. pinaster, P. brutia και P. pinea ζουν A. corinthia, A. godeti, A. laticeps, A. obesa και A. praeclara. Στα φρύγανα με μικρά δένδρα (μακί) υπάρχουν δέκα είδη του γένους, στα φρύγανα χωρίς δέντρα (Garigue) άλλα εννέα είδη ή υποείδη. Κοντά στη θάλασσα με ξενιστή την Ficus carica συναντούμε την A. brevis. Άλλα εννέα είδη είναι χαρακτηριστικά για καλλιεργούμενες εκτάσεις.
Anthaxia hungarica (Scopoli, 1772)
Το είδος είναι αρκετά μεγάλο σχετικά με τα άλλα είδη του γένους. Το μήκος κυμαίνετει μεταξύ 7 και 15 χιλιοστά. Την Anthaxia hungarica (Εικ. 1,2) συναντούμε σε όλη την Ελλάδα χωρίς τα ανατολικά νησιά. Η περιοχή διανομής επεκτείνεται από τη Βόρεια Αφρική μέχρι την Ασία. Στην Ευρώπη λείπει στις βόρειες χώρες. Στην Ελλάδα τα ακμαία γίνονται ορατά κατά την περίοδο από αρχές Απριλίου μέχρι τέλος Ιουλίου. Οι προνύμφες ορύσσουν στοές στο σάπιο ξύλο λεπτών κορμών και κλαδιών βελανιδιάς.
Anthaxia sponsa Kiesenwetter, 1857
Σχετικά με τα χρώματα το είδος μοιάζει πολύ με την Anthaxia hungarica, είναι όμως μικρότερο (8 με 9 χιλιοστά) και πιο επίπεδη (Εικ. 3,4). Το είδος απαντά στην Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Αιγαίου και τα επτάνησα, απουσιάζει όμως στην Κρήτη. Οι ξενιστές, στις οποίες αναπτύσσονται οι προνύμφες, ακόμα δεν είναι γνωστές. Τα ακμαία συναντούμε από μέση Απριλίου μέχρι αρχές Αυγούστου σε διάφορα άνθη. Η περιοχή παραμονής επεκτείνεται από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία μέχρι τη Μέση Ανατολή.