cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Χαρίσης
Ο Δημήτριος Χαρίσης ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Ροδολίβος Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Τεβίλ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Τεβίλ (γαλλ. Theuville) είναι γαλλική κοινότητα στον Νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεβιλουά (γαλλικά: Theuvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Πορτ Σαιν-Ντενί
Η Πύλη Σαιν-Ντενί (γαλλικά: La porte Saint-Denis) είναι μία θριαμβική αψίδα που βρίσκεται στο 10ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη θέση μιας από τις πύλες του Τείχους του Καρόλου Ε', που ήταν ένα από τα παλιά τείχη της πόλης του Παρισιού. Το μνημείο κατασκευάστηκε το 1672 σε ανάμνηση των στρατιωτικών νικών του Λουδοβίκου ΙΔ'.
Είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά μνημεία της τέχνης της εποχής του, που παρουσιάζεται σε όλες τις ανθολογίες.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Πύλη Σαιν-Ντενί το 1875 Η Πύλη Σαιν-Ντενί είναι μία θριαμβική αψίδα εμπνευσμένη από την Αψίδα του Τίτου στη Ρώμη. Το μνημείο έχει ύψος 24,65 μέτρα, πλάτος 25 μέτρα και βάθος 5 μέτρα. Η καμάρα έχει ύψος 15,35 μέτρα στο κέντρο και 8 μέτρα άνοιγμα.
Η κύρια καμάρα πλαισιώνεται από οβελίσκους εφαρμοσμένους στις προσόψεις που φέρουν γλυπτά σύνολα τροπαίων όπλων. Πάνω από το κύριο τόξο, η νότια πρόσοψη φέρει μια σύνθεση του Μισέλ Ανγκιέ «Το πέρασμα του Ρήνου», ενώ η βόρεια πρόσοψη φέρει αλληγορικές μορφές του ποταμού Ρήνου και των Κάτω Χωρών. Ο θριγκός φέρει την επιχρυσωμένη χάλκινη επιγραφή LUDOVICO MAGNO, «Στον Λουδοβίκο τον Μέγα».
Δύο μικρότεροι διάδρομοι πεζών κατασκευάστηκαν μέσα από τα βάθρα των οβελίσκων αλλά τώρα έχουν κλείσει.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η πύλη Σαιν-Ντενί, σχέδιο του [[Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ]] Η Πύλη Σαιν-Ντενί ήταν αρχικά μια πύλη του τείχους του Καρόλου Ε', το οποίο κατασκευάστηκε μεταξύ 1356 και 1383 για να προστατεύσει τη Δεξιά όχθη του Παρισιού. Η μεσαιωνική οχύρωση είχε δύο πύλες και προστατεύονταν με τέσσερις πύργους. Επιπρόσθετες καστρόπορτες υπερασπίζονταν την εξωτερική πύλη, μαζί με μια ανυψούμενη γέφυρα και τάφρο. Ωστόσο, με την έλευση της πυρίτιδας και των κανονιών η τεχνική του πολέμου άλλαξε και τα τείχη δεν μπορούσαν πια να υπερασπίσουν την πόλη, έτσι τελικά γκρεμίστηκαν εν μέρει στη δεκαετία του 1640 για να ανοίξουν το χώρο για το μεγαλύτερο και πιο οχυρωμένο τείχος του Λουδοβίκου ΙΓ'. Στη δεκαετία του 1670, τα υπόλοιπα τείχη του Καρόλου Ε' καταστράφηκαν εξ ολοκλήρου όταν το Παρίσι εξαπλώθηκε πέρα ​​από την περιοχή των μεσαιωνικών του ορίων.
Για να αντικαταστήσει την παλιά πύλη του τείχους, ο Λουδοβίκος ΙΔ' παράγγειλε στον αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπλοντέλ και στον γλύπτη Μισέλ Ανγκιέ να κατασκευάσουν μια μνημειώδη αψίδα που θα τιμούσε την προσάρτηση της περιοχής Φρανς-Κοντέ το 1668 και τις νίκες στο Ρήνο κατά τη διάρκεια του γαλλο-ολλανδικού πολέμου 1672-1678. Οι εργασίες άρχισαν το 1672 και πληρώθηκαν από την πόλη του Παρισιού.
Η Πύλη Σαιν-Ντενί ήταν η πρώτη από τις τέσσερις θριαμβευτικές αψίδες που κατασκευάστηκαν στο Παρίσι. Οι άλλοι τρεις είναι η Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ (1806-1808), η Πύλη Σαιν-Μαρτέν (1674) και η Αψίδα του Θριάμβου (1836).
Το μνημείο αναστηλώθηκε το 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Παντελής Παπαϊωάννου
Ο Παντελής Παπαϊωάννου ή Γραικός, γνωστός ως καπετάν Νικοτσάρας ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Κολέσινο της επαρχίας Στρωμνίτσης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παντελής Παπαϊωάννου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Κολέσινο της επαρχίας Στρωμνίτσης. Αρχικά συνεργάστηκε με τον Μπόρις Σαράφωφ, ως γραμματέας του αλλά όταν διαφάνηκαν οι πραγματικοί σκοποί του Βουλγαρικού κομιτάτου, εντάχθηκε στη Μακεδονική Άμυνα (1904) και συμμετείχε με μικρό σώμα Στρωμνιτσιωτών στον ένοπλο αγώνα κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων, στη λίμνη των Γιαννιτσών.
Ένοπλη δράση
Εκεί συνεργάστηκε σε κοινές επιχειρήσεις με τους οπλαρχηγούς Θεοχάρη Κούγκα, Γεώργιο (Τζόλα) Περήφανο από το Γηδά (Αλεξάνδρεια) και το Γεώργιο Γιώτα. Την άνοιξη του 1907, και καθώς τα πράγματα κρίθηκαν ιδιαίτερα κρίσιμα για τον Ελληνισμό της περιοχής της Στρώμνιτσας, ο Παντελής Παπαϊωάννου ανακλήθηκε από τη λίμνη των Γιαννιτσών, όπου εκείνη την περίοδο συνεργαζόταν με τον Γκόνο Γιώτα και τον Παναγιώτη Παπατζανετέα. Αποφασίστηκε τότε η δημιουργία ενός αυτόνομου σώματος που θα αποτελούνταν από Στρωμνιτσιώτες και θα δρούσε στην ευρύτερη περιοχή Στρώμνιτσας. Την εποχή εκείνη οι Βουλγαρικές επιθέσεις είχαν ενταθεί σε όλη την επαρχία Στρωμνίτσης και ιδιαίτερα στο Γάβροβο (Βόρεια Μακεδονία), την Ελεούσα (σήμερα Βελιούσα, Βόρεια Μακεδονία), το Κολέσινο (Βόρεια Μακεδονία) και το Ζύμποβο (Βόρεια Μακεδονία), όπου επιχειρούσαν αλλεπάλληλες δολοφονίες και απαγωγές Ελλήνων. Στην πόλη της Στρώμνιτσας οι ελληνοβουλγαρικές συμπλοκές είχαν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Ο Παντελής Παπαϊωάννου μετέβη στην Αθήνα προκειμένου να επιτευχθεί ο κατάλληλος συντονισμός της ένοπλης δράσης των Ελληνικών σωμάτων στη Μακεδονία. Μετά από ολιγοήμερη παραμονή εκεί, μετέβη στη Βογδάντσα, όπου συναντήθηκε με τον οπλαρχηγό Μιχαήλ Σιωνίδη. Από ‘κεί, μέσω Βαλαντόβου (Βόρεια Μακεδονία) μετέβη στο Ζύμποβο λίγο έξω από τη Στρώμνιτσα, με σκοπό τη στρατολόγηση νέων στον αγώνα.
Στη συνέχεια επέστρεψε στη Βογδάντσα, απ’ όπου με τη βοήθεια του Ιωάννη Δοϊρανλή και του Βογδαντσιώτη Κωνσταντίνου Βολιώτη έφτασε στις 30 Ιουλίου του 1907 στο Κολέσινο για να επισκεφτεί τους γονείς του. Σε νέα επίσκεψή του στο Ζύμποβο, φιλοξενήθηκε στην οικία του Έλληνα πρόκριτου Βασίλειου Καραμανώλη, όπου καταστρώθηκε το δίκτυο της οργάνωσης στα γύρω χωριά. Έτσι στρατολογήθηκαν οι πρώτοι άντρες από τα γύρω χωριά. Το αρχικό σώμα του Παντελή Παπαϊωάννου, τον Αύγουστο του 1907 αποτελούνταν από 9 άτομα μαζί με τον ίδιο. Σε νέα στρατολόγηση αντρών, εντάχθηκε στο σώμα και ένας νέος από το Μακρύοβο (Βόρεια Μακεδονία), του οποίου ο πεθερός Πέτσε, ήταν εξαρχικός. Αυτός ειδοποίησε το Οθωμανικό απόσπασμα για την παρουσία των Ελλήνων ανταρτών στο χωριό κι έτσι οι αντάρτες γρήγορα περικυκλώθηκαν. Ο Παντελής Παπαϊωάννου διέταξε τότε τους Θεόδωρο Σέντερη, το Βογδαντσιώτη Γεώργιο Βολιώτη και τον καπετάν Γιοβάνη να ανοίξουν δρόμο προς την Κερκίνη, ώστε να μπορέσει να διαφύγει το σώμα. Κατά την επιτυχημένη έξοδο των τριών αντρών σκοτώθηκε ο Γεώργιος Βολιώτης.
Ο θάνατος του Παντελή Παπαϊωάννου
Ο Παντελής Παπαϊωάννου με το υπόλοιπο σώμα παρ’ όλο που αρχικά ξέφυγε, βρέθηκε από κακό προσανατολισμό, περικυκλωμένος από Οθωμανούς. Στη συμπλοκή αυτή έχασε τη ζωή του ο Παντελής Παπαϊωάννου ή Γραικός (καπετάν Νικοτσάρας), καθώς και οι Θανάσης από το Βαλδέτφτσι (Βόρεια Μακεδονία) και Στοΐλης από τη Βαρδαρόφτσα (Αξιοχώρι). Ο μόνος επιζών από τη συμπλοκή αυτή ήταν ο Θεόδωρος Σέντερης από το Σουφλί που μαζί με τον πρόκριτο του Ζυμπόβου, Γεώργιο Γκορτζίδη κατέφυγαν στην οικία της αδερφής του Βασίλειου Καραμανώλη, Ζωής και του συζύγου της, Γεώργιου Παπαβασιλείου, στη Στρώμνιτσα
Στις αρχές Ιανουαρίου του 1908, οι Έλληνες εκδικήθηκαν το θάνατο του Παντελή Παπαϊωάννου και δολοφόνησαν πάνω στον τάφο του, στο Κολέσινο τον καταδότη Πέτσε. Ο θάνατος του καπετάν Νικοτσάρα συγκίνησε όλο τον Ελληνισμό της επαρχίας Στρωμνίτσης και παρομοιάστηκε μάλιστα με το θάνατο του Παύλου Μελά. Ήταν το έναυσμα για τη μαζική κινητοποίηση του Ελληνισμού της Στρώμνιτσας. Αμέσως μετά, ο πρώτος ξάδερφος του Παντελή Παπαϊωάννου, Χαράλαμπος Μπουφίδης από το Κολέσινο, εγκατέλειψε την οικογένειά του και συγκρότησε ένοπλο σώμα με το προσωνύμιο "καπετάν Φουρτούνας". Σήμερα το όνομα του Καπετάν Νικοτσάρα φέρει κεντρική οδός του Κιλκίς, ενώ προτομή του έχει στηθεί στο πάρκο της πόλης.
Παραπομπές
Παπαιωαννου Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση Κατηγορία:Μακεδόνες
Λε Τιγιαί
Το Λε Τιγιαί (γαλλικά: Le Thillay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τιγιαιζιέν (γαλλικά: Thillaysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Συμμετοχή της Αρμενίας στη Eurovision 2023
Ιστορικό
Πριν από τον διαγωνισμό του 2023, η Αρμενία συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision δεκατέσσερις φορές από την πρώτη της συμμετοχή το. Η υψηλότερη θέση του στον διαγωνισμό, μέχρι στιγμής, είναι η τέταρτη θέση, την οποία πέτυχε το έθνος σε δύο περιπτώσεις: το με το τραγούδι "Qélé, Qélé" που ερμήνευσε η Σιρούσο και το  με το τραγούδι "Not Alone" που ερμήνευσε ο Αράμ MP3. Η Αρμενία, μέχρι στιγμής, δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό σε τρεις περιπτώσεις, το, το και το. Το έθνος αποχώρησε για λίγο από τον διαγωνισμό σε δύο περιπτώσεις: το λόγω μακροχρόνιων εντάσεων με την τότε διοργανώτρια χώρα Αζερμπαϊτζάν, και το  λόγω κοινωνικών και πολιτικών κρίσεων στον απόηχο του Δεύτερου Πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το, η Αρμενία επέστρεψε στον διαγωνισμό, με τη συμμετοχή "Snap" που ερμήνευσε η Rosa Linn, όπου προκρίθηκε στον τελικό και κατατάχθηκε στην 20η θέση συνολικά.
Ο αρμενικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, Δημόσια Τηλεοπτική Εταιρία της Αρμενίας (AMPTV), μεταδίδει την εκδήλωση εντός της Αρμενίας και οργανώνει τη διαδικασία επιλογής για τη συμμετοχή της χώρας. Το AMPTV επιβεβαίωσε τις προθέσεις τους να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 στις 20 Οκτωβρίου 2022. Η Αρμενία έχει χρησιμοποιήσει διάφορες μεθόδους για να επιλέξει την αρμενική συμμετοχή στο παρελθόν, όπως εσωτερικές επιλογές και ζωντανό τηλεοπτικό εθνικό τελικό για να επιλέξει τον ερμηνευτή, το τραγούδι ή και τα δύο που θα διαγωνιστεί στη Eurovision. Μεταξύ 2014 και 2016 και το 2019 έως το 2022, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας επέλεξε εσωτερικά τόσο τον καλλιτέχνη όσο και το τραγούδι, ενώ ο εθνικός τελικός Depi Evratesil διοργανώθηκε το 2017, το 2018 και το 2020. Για το 2023, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας επέλεξε να συνεχίσει να επιλέγει την αρμενική καταχώριση εσωτερικά.
Εσωτερική επιλογή
""Last year, sending a young artist to Eurovision was justified. The song is still successful and captivates millions of fans. I hope this year we will surprise the European audience with a unique Armenian artist." ("Πέρυσι, η αποστολή ενός νεαρού καλλιτέχνη στη Eurovision ήταν δικαιολογημένη. Το τραγούδι εξακολουθεί να είναι επιτυχημένο και αιχμαλωτίζει εκατομμύρια θαυμαστές. Ελπίζω φέτος να εκπλήξουμε το ευρωπαϊκό κοινό με έναν μοναδικό Αρμένιο καλλιτέχνη.")"
- Hovhannes Movsisyan – Εκτελεστικός Διευθυντής, AMPTV
Στη Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023 θα πραγματοποιηθεί στο Liverpool Arena στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου και θα αποτελείται από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις αντίστοιχες ημερομηνίες 9 και 11 Μαΐου και τον τελικό στις 13 Μαΐου 2023. Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Πριν από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, όπως καθορίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού Digame, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας ψηφοφορίας από γειτονικές χώρες, ενώ παράλληλα να αυξήσει το σασπένς κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση κατανομής στο St George's Hall στο Λίβερπουλ που έβαλε κάθε έθνος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς και καθόρισε σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Εκεί, ανακοινώθηκε ότι η Αρμενία είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο πρώτο μισό του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού, που θα διεξαχθεί στις 11 Μαΐου 2023. Μόλις κυκλοφόρησαν όλες οι διαγωνιζόμενες συμμετοχές για τον διαγωνισμό του 2023, η σειρά διεξαγωγής των ημιτελικών αποφασίστηκε από τους παραγωγούς του διαγωνισμού για να αποτραπεί η τοποθέτηση παρόμοιων τραγουδιών το ένα δίπλα στο άλλο. Η Αρμενία ορίστηκε να εμφανιστεί στη θέση 2, μετά τη συμμετοχή της Δανίας και πριν τη συμμετοχή της Ρουμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στην Αρμενία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Εκλογική περιφέρεια Γρεβενών
Η εκλογική περιφέρεια Γρεβενών είναι μια από τις 59 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις τέσσερις εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Η εκλογική περιφέρεια Γρεβενών αντιπροσωπεύει 41.779 δημότες και περιλαμβάνει τους δήμους Γρεβενών και Δεσκάτης. Αντιστοιχεί σε 1 έδρα στο Κοινοβούλιο, με βάση τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, όπως προέκυψε από την απογραφή του 2011 και έτσι αποτελεί μία από τις 7 μονοεδρικές περιφέρειες της χώρας.
Δήμοι και ψηφοφόροι
Στην Εκλογική περιφέρεια Γρεβενών υπάγονται δύο καλλικρατικοί δήμοι:
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Γρεβενών. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Δημοψηφίσματα
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015).
Παραπομπές
Γρεβενων
Βαλανγκουζάρ
Το Βαλανγκουζάρ (γαλλικά: Vallangoujard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Γκότο Μούνιθ
Η Γκότο Μούνιθ, ισπαν.: Goto Muñiz, (περίπου 900 – περίπου 964) ήταν βασίλισσα ως σύζυγος στο βασίλειο της Γαλικίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Μούνο. Μετά το τέλος της, η Γκότο αποσύρθηκε σε μοναστήρι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πριν από το 927 τον Σάντσο Ορδόνιεθ από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν, βασιλιά της Γαλικίας. Ο Σάντσο ήταν γιος του Ορδόνιο Β΄ βασιλιά του Λεόν & της Γαλικίας και της Ελβίρας Μενένδεθ, κόρης του Ερμενεγίλδο Γκουτιέρεθ κόμη του Τούι & Οπόρτο.
Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας
Καμουνική γλώσσα
Η καμουνική γλώσσα (ISO 639-3: xcc, Glottolog: camu1235) είναι αρχαία γλώσσα η οποία ήταν σε χρήση κατά την 1η χιλιετία π.Χ., στις περιοχές της Βαλκαμόνικα και της Βαλτελίνα των κεντρικών Άλπεων της σημερινής Λομβαρδίας στην βόρεια Ιταλία.
Περιγραφή
Το σώμα κειμένων που διασώζεται προέρχεται από σκαλιστές επιγραφές σε βράχους, παρόμοιες με τις βραχογραφίες της Βαλκαμόνικα. Υπάρχουν τουλάχιστον 170 γνωστές επιγραφές, η πλειοψηφία των οποίων αποτελείται από λίγες μόνο λέξεις. Το σύστημα γραφής που χρησιμοποιούσε είναι παραλλαγή του βορείου ετρουσκικού αλφαβήτου, το οποίο επίσης είναι γνωστό ως καμουνικό αλφάβητο ή αλφάβητο του Σόντριο. Οι μεγαλύτερες σε έκταση επιγραφές χρησιμοποιούσαν βουστροφηδόν γραφή.
Η ονομασία της γλώσσας προέρχεται από τον λαό των Καμουννίων οι οποίοι ιστορικά περιγράφονται από τον Δίων Κάσσιο (3ος αιώνας μ.Χ.) ως αλπικό γένος, και οι οποίοι κατά την εποχή του Σιδήρου είχαν δημιουργήσει πολλές βραχογραφίες στην περιοχή της Βαλκαμόνικα. Υπάρχουν αλφαβητάρια τα οποία έχουν ανακαλυφθεί στις περιοχές του Νάντρο και του Πιανκόγκνο και χρονολογούνται μεταξύ του 500 με 50 π.Χ. .
Το διαθέσιμο υλικό δεν επαρκεί για την αποκρυπτογράφηση της γλώσσας, ή για την αποσαφήνιση της σχέσης της με άλλες γλώσσες. Κάποιοι μελετητές θεωρούν πως σχετίζεται με τα ετρουσκικά και τα ραιτικά, ενώ άλλοι με τις κελτικές γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης
Βαλμοντουά
Το Βαλμοντουά (γαλλικά: Valmondois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Υς (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Υς (γαλλικά: Us) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Βαλμοντουά
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλμοντουαζιέν (γαλλικά: Valmondoisiens).
Οικογένεια Ρότσιλντ
Η Οικογένεια Ρότσιλντ (αγγλικά: Rothschild family) προφέρεται και ως Ρόθτσιλντ ή Ρόθτσαΐλντ, είναι μια πλούσια εβραϊκή οικογένεια τραπεζιτών που κατάγεται από την Φρανκφούρτη και έγινε γνωστή με τον Μάγερ Άμσκελ Ρότσιλντ (Meyer Amschel Rothschild (1744–1812), δικαστικό παράγοντα της Έσσης-Κάσελ στην Πόλη της Φρανκφούρτης, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος ίδρυσε τις τραπεζικές του δραστηριότητες το 1760. Σε αντίθεση με τους περισσότερους προηγούμενους δικαστικούς παράγοντες, ο Ρότσιλντ κατάφερε να διατηρήσει τον πλούτο του και να ιδρύσει μια διεθνή τραπεζική οικογένεια μέσω των πέντε γιων του, που ίδρυσαν επιχειρήσεις στο Λονδίνο, το Παρίσι, την Φρανκφούρτη, τη Βιέννη και τη Νάπολη. Η οικογένεια αναβαθμίστηκε και απέκτησε τίτλους ευγενείας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η τεκμηριωμένη ιστορία της οικογένειας ξεκινά από τον 16ο αιώνα στην Φρανκφούρτη. Το όνομά της προέρχεται από το οικογενειακό σπίτι των Ρότσιλντ, που χτίστηκε από τον Isaak Elchanan Bacharach στην Φρανκφούρτη το 1567. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, καθώς και στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία, η οικογένεια Ρότσιλντ κατείχε τη μεγαλύτερη ιδιωτική περιουσία στον κόσμο. Ο πλούτος της οικογένειας διατηρήθηκε και κατά τον 20ο αιώνα, αλλά διαιρέθηκε μεταξύ πολλών απογόνων. Σήμερα τα ενδιαφέροντά τους καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα τομέων, συμπεριλαμβανομένων των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, των ακινήτων, της εξόρυξης, της ενέργειας, της μικτής γεωργίας, της οινοποίησης και των μη κερδοσκοπικών οργανισμών. Αυτό το άρθρο απεικονίζει και τα κτίριά τους, που κοσμούν πόλεις σε όλη τη βορειοδυτική Ευρώπη. Η οικογένεια Ρότσιλντ είναι συχνά αντικείμενο θεωριών συνωμοσίας, πολλές από τις οποίες έχουν αντισημιτική προέλευση.
Βαλμοντουά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ονέκα Σάντσεθ της Παμπλόνα
Η Ονέκα Σάντσεθ της Παμπλόνα, ισπαν.: Onneca Sánchez de Pamplona, (απεβίωσε τον Ιούνιο του 931) ήταν πριγκίπισσα της Παμπλόνα και έγινε βασιλική σύζυγος στο Λεόν με τον γάμο της με τον Aλφόνσο Δ΄ του Λεόν.
Οικογένεια Ρότσιλντ
Ιστορία
Το πρώτο μέλος της οικογένειας που ήταν γνωστό ότι χρησιμοποίησε το όνομα «Ρότσιλντ» ήταν ο Άιζακ Ελχάναν Ρότσιλντ, γεννημένος το 1577. Το όνομα προέρχεται από το γερμανικό zum rothen Schild (με την παλιά ορθογραφία "th"), που σημαίνει «στην κόκκινη πινακίδα», σε σχέση με το σπίτι όπου η οικογένεια έζησε για πολλές γενιές (εκείνες τις μέρες τα σπίτια χαρακτηρίζονταν όχι από αριθμούς αλλά από πινακίδες που εμφανίζουν διαφορετικά σύμβολα ή χρώματα).
Υς (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υσουά (γαλλικά: Ussois).
Ονέκα Σάντσεθ της Παμπλόνα
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα και έγινε μητέρα του Oρδόνιο Δ΄ του Λεόν.
Υς (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Οικογένεια Ρότσιλντ
Ιστορία
Στο κέντρο του οικόσημου των Ρότσιλντ μπορεί να φανεί η κόκκινη ασπίδα. Η άνοδος της οικογένειας στο διεθνές προσκήνιο ξεκίνησε το 1744, με τη γέννηση του Μάγερ Άμσκελ Ρότσιλντ στη Φρανκφούρτη, στη Γερμανία. Ήταν ο γιος του Άμσκελ Μόουζες Ρότσιλντ (γεννημένος γύρω στο 1710) ενός χρηματιστή που είχε διαπραγματευτεί με τον Πρίγκιπα της Έσσης. Γεννημένος στο «Judengasse», το γκέτο της Φρανκφούρτης, ο Μάγερ ανέπτυξε έναν χρηματοοικονομικό οίκο και διέδωσε την αυτοκρατορία του εγκαθιστώντας κάθε έναν από τους πέντε γιους του στα πέντε κύρια ευρωπαϊκά χρηματοοικονομικά κέντρα για να ασκήσουν επιχειρηματική δραστηριότητα. Το οικόσημο του Ρότσιλντ περιέχει μια σφιγμένη γροθιά με πέντε βέλη που συμβολίζουν τις πέντε δυναστείες που ιδρύθηκαν από τους πέντε γιους του Μάγερ Ρότσιλντ. Το οικογενειακό σύνθημα εμφανίζεται κάτω από την ασπίδα : Concordia, Integritas, Industria (Ενότητα, Ακεραιότητα, Βιομηχανία).
Ονέκα Σάντσεθ της Παμπλόνα
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Δ΄ των Αστουριών-Λεόν βασιλιά του Λεόν και είχε τέκνα:
Οικογένεια Ρότσιλντ
Ιστορία
Ο Πολ Τζόνσον γράφει:
Ο Τζόνσον υποστήριξε ότι η περιουσία τους δημιουργήθηκε στο μεγαλύτερο βαθμό από τον Νέιθαν Μάγερ Ρότσιλντ στο Λονδίνο. Ωστόσο, πιο πρόσφατη έρευνα του Νίαλ Φέργκιουσον δείχνει ότι μεγαλύτερα και ίσα κέρδη πραγματοποιήθηκαν και από τις άλλες δυναστείες του Ρότσιλντ, συμπεριλαμβανομένων των Τζέιμς Μάγερ Ντε Ρότσιλντ στο Παρίσι, Καρλ φον Ρότσιλντ στη Νάπολη και Άμσκελ Μάγερ Ρότσιλντ στην Φρανκφούρτη.
Ένα άλλο ουσιαστικό μέρος της στρατηγικής επιτυχίας του Μάγερ Ρότσιλντ ήταν να διατηρήσουν τον έλεγχο των τραπεζών τους στα οικογενειακά χέρια, επιτρέποντάς τους να διατηρήσουν πλήρη μυστικότητα σχετικά με το μέγεθος της περιουσίας τους. Περίπου το 1906, η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια σημείωσε:
Ο Μάγερ Ρότσιλντ διατήρησε επιτυχώς την περιουσία στην οικογένεια με προσεκτικά τακτοποιημένους γάμους, συχνά μεταξύ πρώτης ή δεύτερης ξαδέρφης (παρόμοια με το βασιλικό διαζύγιο). Στα τέλη του 19ου αιώνα, ωστόσο, σχεδόν όλοι οι Ρότσιλντ είχαν αρχίσει να παντρεύονται έξω από την οικογένεια, συνήθως στην αριστοκρατία ή σε άλλες οικονομικές δυναστείες. Οι γιοι του Μάγερ Άμσκελ Ρότσιλντ ήταν:
Έχει καθιερωθεί να προφέρεται το γερμανικό οικογενειακό όνομα "Ρότσιλντ" [ˈʁoːtʃɪlt] στα Γερμανικά, σε αντίθεση με το Ρότσαϊλντ (/ ɒ r ɒ θ ( s ) tʃ aɪ l d /) στα Αγγλικά. Το επώνυμο «Ρότσιλντ» είναι σπάνιο στη Γερμανία.
Οικογένειες ανά χώρα:
Οι πέντε γιοι του Μάγερ Άμσκελ Ρότσιλντ ανατράφηκαν στην αυστριακή αριστοκρατία από τον αυτοκράτορα Francis I της Αυστρίας, και χορηγήθηκε σε όλους ο αυστριακός κληρονομικός τίτλος του Βαρόνου (Freiherr) στις 29 Σεπτεμβρίου 1822. Το βρετανικό παράρτημα της οικογένειας απέκτησε τίτλο ευγενείας από τη βασίλισσα Βικτώρια, η οποία παραχώρησε τον κληρονομικό τίτλο του βαρονέτου (1847) και αργότερα τον κληρονομικό τίτλο γενεαλογίας του βαρόνου Ρότσιλντ (1885). Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το περιοδικό GreatGameIndia αποκάλυψε ότι η οικογένεια Ρότσιλντ ήταν μία από τις οικογένειες ελεγκτών της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών.
Οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι
Τα αδέλφια βοήθησαν στο συντονισμό των δραστηριοτήτων των Ρότσιλντ σε ολόκληρη την ήπειρο και η οικογένεια ανέπτυξε ένα δίκτυο αντιπροσώπων, αποστολέων και ταχυμεταφορών για τη μεταφορά χρυσού σε όλη την Ευρώπη. Το οικογενειακό δίκτυο ήταν επίσης να παρέχει στον Νέιθαν Ρότσιλντ πολύ συχνά πολιτικές και οικονομικές πληροφορίες μπροστά από τους συνομηλίκους του, δίνοντάς του ένα πλεονέκτημα στις αγορές και καθιστώντας τον οίκο των Ρότσιλντ ακόμα πιο πολύτιμο για τη βρετανική κυβέρνηση.
Είναι γνωστό το παράδειγμα, όπου το οικογενειακό δίκτυο επέτρεψε στον Νέιθαν να λάβει στο Λονδίνο τις ειδήσεις για τη νίκη του Ουέλλινγκτον στη Μάχη του Βατερλώ μια μέρα πριν από τους επίσημους αγγελιοφόρους της κυβέρνησης. Η πρώτη ανησυχία του Ρότσιλντ με την ευκαιρία αυτή δεν ήταν το πιθανό οικονομικό πλεονέκτημα στην αγορά που θα του είχε δώσει η γνώση, αντιθέτως αυτός και ο αγγελιαφόρος του πήγαν αμέσως την είδηση ​​στην κυβέρνηση. Το ότι χρησιμοποίησε τις ειδήσεις για οικονομικό πλεονέκτημα ήταν μια μυθοπλασία που στη συνέχεια επαναλήφθηκε σε αργότερα δημοφιλείς λογαριασμούς, όπως αυτή του Morton. Η βάση για την πιο διάσημη κερδοφόρα κίνηση του Ρότσιλντ έγινε μετά τη δημοσιοποίηση των ειδήσεων για τη βρετανική νίκη. Ο Νέιθαν Ρότσιλντ υπολόγισε ότι η μελλοντική μείωση του κρατικού δανεισμού που επιφέρει η ειρήνη θα δημιουργήσει μια ανάκαμψη στα ομόλογα της βρετανικής κυβέρνησης μετά από μια διετή σταθεροποίηση, η οποία θα ολοκληρώσει την μεταπολεμική αναδιάρθρωση της εγχώριας οικονομίας. Σε μια από τις πιο τολμηρές κινήσεις της οικονομικής ιστορίας, ο Νέιθαν επένδυσε αμέσως στην αγορά κρατικών ομολόγων, και περιμένοντας δύο χρόνια, στη συνέχεια, πούλησε τα ομόλογα στην κορυφή της ανόδου της οικονομίας το 1817 με κέρδος 40%. Δεδομένης της απόλυτης δύναμης μόχλευσης που είχε η οικογένεια Ρότσιλντ στη διάθεσή τους, αυτό το κέρδος ήταν ένα τεράστιο ποσό.
Ο Νέιθαν Μάγερ Ρότσιλντ ξεκίνησε την επιχείρησή του στο Μάντσεστερ το 1806 και μετακόμισε σταδιακά στο Λονδίνο, όπου το 1809 απέκτησε την τοποθεσία στο 2 New Court στο St. Swithin's Lane, City of London, όπου λειτουργεί έως σήμερα. Ίδρυσε τον τραπεζικό οίκο NM Rothschild & Sons το 1811. Το 1818, διοργάνωσε δάνειο ύψους 5 εκατομμυρίων λιρών στερλινών (το ποσό των 370 εκατομμυρίων λιρών το 2019) στην πρωσική κυβέρνηση και η έκδοση ομολόγων για κρατικά δάνεια αποτέλεσε βασικό στήριγμα της επιχείρησης της τράπεζάς του. Κέρδισε μια θέση τέτοιας δύναμης στην Πόλη του Λονδίνου που μέχρι το 1825–26 μπόρεσε να παράσχει αρκετό νόμισμα στην Τράπεζα της Αγγλίας που την βοήθησε να αποτρέψει μια κρίση ρευστότητας στην αγορά.
Διεθνής χρηματοδότηση
Οι οικογενειακές τραπεζικές επιχειρήσεις των Ρότσιλντ πρωτοστάτησαν στη διεθνή υψηλή χρηματοδότηση κατά τη διάρκεια της εκβιομηχάνισης της Ευρώπης και συνέβαλαν στην υποστήριξη σιδηροδρομικών έργων σε όλο τον κόσμο και στην περίπλοκη κρατική χρηματοδότηση για έργα όπως το κανάλι του Σουέζ. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η οικογένεια αγόρασε ένα μεγάλο μέρος των ακινήτων στο Mayfair του Λονδίνου.
Η οικογένεια Ρότσιλντ συμμετείχε άμεσα στην ανεξαρτησία της Βραζιλίας από την Πορτογαλία στις αρχές του 19ου αιώνα. Κατόπιν συμφωνίας, η κυβέρνηση της Βραζιλίας έπρεπε να καταβάλει αποζημίωση δύο εκατομμυρίων λιρών στερλίνα στο Βασίλειο της Πορτογαλίας για να αποδεχθεί την ανεξαρτησία της Βραζιλίας. Η NM Rothschild & Sons ήταν πρωτοπόρος στην άντληση αυτού του κεφαλαίου για την κυβέρνηση της νεοσυσταθείσας αυτοκρατορίας της Βραζιλίας στην αγορά του Λονδίνου. Το 1825, ο Νέιθαν Ρότσιλντ συγκέντρωσε 2.000.000 λίρες, και μάλλον συμμετείχε διακριτικά στην προηγούμενη δόση αυτού του δανείου, το οποίο συγκέντρωσε 1.000.000 λίρες το 1824. Μέρος της τιμής της πορτογαλικής αναγνώρισης της ανεξαρτησίας της Βραζιλίας, εξασφαλισμένη το 1825, ήταν ότι η Βραζιλία θα έπρεπε να αναλάβει την αποπληρωμή του κεφαλαίου και των τόκων για δάνειο ύψους 1.500.000 λιρών που πραγματοποιήθηκε στην πορτογαλική κυβέρνηση το 1823 από την NM Rothschild & Sons. Μια αλληλογραφία από την Samuel Phillips & Co. το 1824 υποδηλώνει τη στενή συμμετοχή των Ρότσιλντ στην περίσταση.
Σημαντικές επιχειρήσεις του 19ου αιώνα που ιδρύθηκαν με τα οικογενειακά κεφάλαια των Ρότσιλντ περιλαμβάνουν:
Η οικογένεια χρηματοδότησε τον Σέσιλ Ρόουντς στη δημιουργία της αφρικανικής αποικίας της Ροδεσίας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1880 και μετά, η οικογένεια ανέλαβε τον έλεγχο της εταιρείας εξόρυξης Rio Tinto.
Η ιαπωνική κυβέρνηση ζήτησε από τις οικογένειες του Λονδίνου και του Παρισιού χρηματοδότηση κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιαπωνικού πολέμου. Η έκδοση των ιαπωνικών πολεμικών ομολόγων από την κοινοπραξία του Λονδίνου θα ανέρχονταν συνολικά σε 11,5 εκατομμύρια λίρες (σε νομισματικές ισοτιμίες 1907, σε 1,03 δισεκατομμύρια λίρες σε νομισματικούς όρους 2012). Το όνομα του Ρότσιλντ έγινε συνώνυμο με την υπερβολή και τον μεγάλο πλούτο και η οικογένεια απέκτησε φήμη για τη συλλογή της τέχνης, για τα παλάτια της, καθώς και για τη φιλανθρωπία της. Μέχρι το τέλος του αιώνα, η οικογένεια κατείχε, ή είχε κατασκευάσει, με τις χαμηλότερες εκτιμήσεις, πάνω από 41 παλάτια, κλίμακας και πολυτέλειας ίσως απαράμιλλη ακόμη και από τις πλουσιότερες βασιλικές οικογένειες. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Lloyd George ισχυρίστηκε, το 1909, ότι ο Λόρδος Νέιθαν Ρότσιλντ ήταν ο πιο ισχυρός άνθρωπος στη Βρετανία.
Το 1901, χωρίς άνδρα κληρονόμο, το Frankfurt House έκλεισε τις πόρτες του μετά από περισσότερο από έναν αιώνα στην επιχείρηση. Μόνο το 1989 η οικογένεια επέστρεψε, όταν η NM Rothschild & Sons, ο βρετανικός επενδυτικός βραχίονας, καθώς και η Bank Rothschild AG, το ελβετικό υποκατάστημα, δημιούργησαν ένα αντιπροσωπευτικό τραπεζικό γραφείο στη Φρανκφούρτη. Η εβδομαδιαία επιθεώρηση Niles, τόμος 49 είχε τα ακόλουθα να πει για την επιρροή των Ρότσιλντ στη διεθνή υψηλή χρηματοδότηση το 1836.
Κληρονομικοί τίτλοι
Το 1816, τέσσερις από τους πέντε γιους του Μάγερ Άμσκελ Ρότσιλντ ανέβηκαν στην αυστριακή αριστοκρατία από τον αυτοκράτορα Francis I της Αυστρίας. Ενώ ο Νέιθαν, ανέβηκε το 1818. Σε όλους τους χορηγήθηκε ο αυστριακός κληρονομικός τίτλος του Βαρώνου (Freiherr) στις 29 Σεπτεμβρίου 1822. Ως εκ τούτου, ορισμένα μέλη της οικογένειας χρησιμοποίησαν το ευγενές πρόθεμα Ντε ή Φον πριν από το επώνυμό τους για να αναγνωρίσουν την παραχώρηση ευγενείας. Το 1847, ο Σερ Άντονι ντε Ρότσιλντ έγινε κληρονομικός βαρόνος του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1885, ο Νέιθαν Μάγερ Ρότσιλντ II έλαβε τον κληρονομικό τίτλο γενεαλογίας του βαρόνου του Ρότσιλντ στο Peerage του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτός ο τίτλος κατέχεται επί του παρόντος από τον 4ο βαρόνο του Ρότσιλντ.
Βρετανικός κλάδος
Η τραπεζική οικογένεια Ρότσιλντ του Ηνωμένου Βασιλείου ιδρύθηκε το 1798 από τον Νέιθαν Μάγερ Ρότσιλντ (1777-1836), ο οποίος εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στο Μάντσεστερ αλλά μετά μετακόμισε στο Λονδίνο. Ο τρίτος γιος του Μάγερ Άμσκελ Ρότσιλντ (1744-1812),ίδρυσε για πρώτη φορά μια επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας στο Μάντσεστερ και από εκεί συνέχισε να ιδρύει την τράπεζα NM Rothschild & Sons στο Λονδίνο.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η τράπεζα της οικογένειας Ρότσιλντ στο Λονδίνο πήρε ηγετικό ρόλο στη διαχείριση και τη χρηματοδότηση των επιδοτήσεων που η βρετανική κυβέρνηση μεταβίβασε στους συμμάχους της κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντων Πολέμων. Μέσω της δημιουργίας ενός δικτύου πρακτόρων, ταχυμεταφορών και αποστολέων, η τράπεζα μπόρεσε να παράσχει χρήματα στους στρατούς του Δούκα του Ουέλλινγκτον στην Πορτογαλία και την Ισπανία, χρηματοδοτώντας συνεπώς τον πόλεμο. Η παροχή άλλων καινοτόμων και πολύπλοκων χρηματοδοτήσεων για κυβερνητικά έργα αποτέλεσε το στήριγμα των εργασιών της τράπεζας για το μεγαλύτερο μέρος του αιώνα.
Ο μεγαλύτερος γιος του Νέιθαν Μάγερ, Λιονέλ ντε Ρότσιλντ (1808-1879), τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής του τμήματος του Λονδίνου. Υπό τον Λιονέλ, η τράπεζα χρηματοδότησε την Βρετανική κυβέρνηση το 1875 για την συμμετοχή στην Αίγυπτο στο κανάλι του Σουέζ. Η τράπεζα Ρότσιλντ χρηματοδότησε επίσης τον Σεσιλ Ροουντς στην ανάπτυξη της βρετανικής εταιρείας South Africa. Ο Λεοπόλντ ντε Ρότσιλντ (1845-1917) διοικούσε το κτήμα του Ρόουντς μετά το θάνατό του το 1902 και βοήθησε στη δημιουργία του προγράμματος υποτροφιών του Ρόουντς στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 1873, η Ντε Ρότσιλντ στη Γαλλία και η NM Rothschild & Sons του Λονδίνου ενώθηκαν με άλλους επενδυτές για να αποκτήσουν τα ορυχεία χαλκού Rio Tinto από την ισπανική κυβέρνηση. Οι νέοι ιδιοκτήτες αναδιάρθρωσαν την εταιρεία και την μετέτρεψαν σε κερδοφόρα επιχείρηση. Μέχρι το 1905, το ποσοστό ιδιοκτησίας των Ρότσιλντ στην Rio Tinto ανήλθε σε περισσότερο από 30 τοις εκατό. Το 1887, οι γαλλικοί και βρετανικοί τραπεζικοί οίκοι Ρότσιλντ δάνεισαν χρήματα και επένδυσαν στα ορυχεία διαμαντιών De Beers στη Νότια Αφρική, καθιστώντας τους μεγαλύτερους μετόχους της.
Ο τραπεζικός οίκος του Λονδίνου συνεχίστηκε υπό τη διαχείριση του Λιονέλ Νέιθαν ντε Ρότσιλντ (1882–1942) και του αδελφού του Άντονι Γκουστάβ ντε Ρότσιλντ (1887–1961), και στη συνέχεια στον σερ Έβελυν ντε Ρότσιλντ (γενν. 1931). Το 2003, μετά την αποχώρηση του σερ Εβελυν ως επικεφαλής της NM Ρότσιλντ & Sons του Λονδίνου, οι βρετανικές και γαλλικές χρηματοοικονομικές εταιρείες συγχωνεύθηκαν υπό την ηγεσία του Νταβίντ Ρενέ ντε Ρότσιλντ.
Γαλλικός κλάδος
Υπάρχουν δύο κλάδοι της οικογένειας που συνδέονται με τη Γαλλία.
Ωστόσο, η επιχείρηση του Παρισιού υπέστη σχεδόν πλήγμα το 1982, όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Μιτεράν την εθνικοποίησε και μετονομάστηκε σε Compagnie Européenne de Banque. Ο βαρόνος Νταβίντ ντε Ρότσιλντ, τότε 39 ετών, αποφάσισε να μείνει και να ανοικοδομήσει, δημιουργώντας μια νέα οντότητα με την επωνυμία Rothschild & Cie Banque, με μόλις τρεις υπαλλήλους και 830.000 ευρώ (1 εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ) σε κεφάλαιο. Σήμερα, η επιχείρηση του Παρισιού έχει 22 συνεργάτες και αντιπροσωπεύει σημαντικό μέρος της παγκόσμιας επιχείρησης. Οι επόμενες γενιές της οικογένειας Ρότσιλντ του Παρισιού παρέμειναν εμπλακείς στην οικογενειακή επιχείρηση, καθιστώντας σημαντική δύναμη στη διεθνή επενδυτική τραπεζική. Οι Ρότσιλντs έκτοτε ηγήθηκαν της Thomson Financial League Tables in Investment Banking Merger and Acquisition deal στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και την Ιταλία. Ο άλλος γιος του Τζέιμς Μάγερ Ντε Ρότσιλντ, ο Έντμοντ Τζέιμς ντε Ρότσιλντ (1845-1934), ασχολήθηκε πολύ με τη φιλανθρωπία και τις τέχνες, και ήταν ο κύριος υποστηρικτής του σιωνισμού. Ο εγγονός του, βαρόνος Έντμοντ Άντολφ ντε Ρότσιλντ, ίδρυσε το 1953 το LCF Rothschild Group, μια ιδιωτική τράπεζα. Από το 1997, ο βαρόνος Μπεντζαμίν ντε Ρότσιλντ προεδρεύει του ομίλου. Ο όμιλος έχει περιουσιακά στοιχεία 100 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2008 και κατέχει πολλές αμπελώνες οίνου στη Γαλλία (Château Clarke, Château des Laurets ), στην Αυστραλία ή στη Νότια Αφρική. Το 1961, ο 35χρονος Έντμοντ Άντολφ ντε Ρότσιλντ αγόρασε την εταιρεία Club Med, αφού είχε επισκεφθεί ένα θέρετρο και απολάμβανε τη διαμονή του. Το ενδιαφέρον του για το Club Med διατηρήθηκε και πωλήθηκε τη δεκαετία του 1990. Το 1973, αγόρασε την Τράπεζα της Καλιφόρνιας, πουλώντας το ποσοστό του το 1984 πριν πουληθεί στην Mitsubishi Bank το 1985. Το δεύτερο γαλλικό υποκατάστημα ιδρύθηκε από τον Ναθαναήλ ντε Ρότσιλντ (1812-1870). Γεννημένος στο Λονδίνο, ήταν το τέταρτο παιδί του ιδρυτή του βρετανικού κλάδου της οικογένειας, Νέιθαν Μάγερ Ρότσιλντ (1777-1836). Το 1850 ο Ναθαναήλ Ρότσιλντ μετακόμισε στο Παρίσι για να συνεργαστεί με τον θείο του Τζέιμς Μάγερ Ρότσιλντ. Το 1853 ο Ναθαναήλ απέκτησε τον Château Brane Mouton, έναν αμπελώνα στο Pauillac στο διαμέρισμα Gironde. Ο Ρότσιλντ μετονόμασε το κτήμα Château Mouton Ρότσιλντ, και μετέπειτα θα γίνει μια από τις πιο γνωστές ετικέτες στον κόσμο. Το 1868, ο θείος του Ναθαναήλ, Τζέιμς Μάγερ Ντε Ρότσιλντ, απέκτησε τον γειτονικό αμπελώνα Château Lafite.
Αυστριακός κλάδος
Στη Βιέννη, ο Σάλομον Μάγερ Ρότσιλντ ίδρυσε τράπεζα τη δεκαετία του 1820 και η αυστριακή οικογένεια είχε τεράστιο πλούτο και θέση. Το κραχ του 1929 έφερε προβλήματα και ο βαρόνος Λουί φον Ρότσιλντ προσπάθησε να στηρίξει την Creditanstalt, τη μεγαλύτερη τράπεζα της Αυστρίας, για να αποτρέψει την κατάρρευσή της. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να παραδώσουν την τράπεζά τους στους Ναζί και να φύγουν από τη χώρα. Τα παλάτια των Ρότσιλντ, μια συλλογή τεράστιων ανακτόρων στη Βιέννη που χτίστηκαν και ανήκαν στην οικογένεια, κατασχέθηκαν, λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν από τους Ναζί. Τα παλάτια ήταν διάσημα για το τεράστιο μέγεθός τους και για τις τεράστιες συλλογές τους από πίνακες ζωγραφικής, πανοπλίες, ταπισερί και αγάλματα (μερικά από τα οποία αποκαταστάθηκαν στα Ρότσιλντs από την αυστριακή κυβέρνηση το 1999). Όλα τα μέλη της οικογένειας διέφυγαν από το Ολοκαύτωμα, μερικά από τα οποία μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και επέστρεψαν στην Ευρώπη μόνο μετά τον πόλεμο. Το 1999, η κυβέρνηση της Αυστρίας συμφώνησε να επιστρέψει στην οικογένεια Ρότσιλντ περίπου 250 θησαυρούς τέχνης που λεηλατήθηκαν από τους Ναζί και απορροφήθηκαν σε κρατικά μουσεία μετά τον πόλεμο.
Κλάδος της Νάπολης
Η τράπεζα CM de Rothschild & Figli διοργάνωσε σημαντικά δάνεια προς τα παπικά κράτη και διάφορους βασιλιάδες της Νάπολης, συν το Δουκάτο της Πάρμας και το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1830, η Νάπολη ακολούθησε την Ισπανία με μια σταδιακή μετατόπιση από τα συμβατικά ομόλογα που άρχισαν να επηρεάζουν την ανάπτυξη και την κερδοφορία της τράπεζας. Η ενοποίηση της Ιταλίας το 1861, με την επακόλουθη παρακμή της ιταλικής αριστοκρατίας που ήταν οι βασικοί πελάτες του Ρότσιλντ, τελικά επέφερε το κλείσιμο της τράπεζας της Νάπολης, λόγω της προβλεπόμενης μείωσης της βιωσιμότητας της επιχείρησης μακροπρόθεσμα. Ωστόσο, στις αρχές του 19ου αιώνα, η οικογένεια Ρότσιλντ της Νάπολης ανέπτυξε στενές σχέσεις με την Αγία Έδρα και η σχέση μεταξύ της οικογένειας αι του Βατικανού συνεχίστηκε στον 20ο αιώνα. Το 1832, όταν ο Πάπας Γρηγόριος XVI συναντήθηκε με τον Καρλ φον Ρότσιλντ για να κανονίσει το δάνειο Ρότσιλντ του 1832 προς την Αγία Έδρα (για 400.000 λιρες, αξίας 43.000.000 ευρώ το 2014), οι παρατηρητές σοκαρίστηκαν ότι δεν απαιτήθηκε από τον Ρότσιλντ να φιλήσει τα πόδια του Πάπα, όπως απαιτούνταν τότε για όλους τους άλλους επισκέπτες του Πάπα, συμπεριλαμβανομένων των μοναρχών. Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια του 1906 περιέγραψε τους Ρότσιλντ ως «φύλακες του παπικού θησαυρού».
Εβραϊκή ταυτότητα και θέσεις στον Σιωνισμό
Η εβραϊκή αλληλεγγύη στην οικογένεια δεν ήταν ομοιογενής. Πολλοί Ρότσιλντ ήταν υποστηρικτές του σιωνισμού, ενώ άλλα μέλη της οικογένειας αντιτάχθηκαν στη δημιουργία του εβραϊκού κράτους. Το 1917 ο Βαλτερ Ρότσιλντ, ο 2ος βαρόνος Ρότσιλντ ήταν ο αποδέκτης της Διακήρυξης Μπαλφούρ στη Σιωνιστική Ομοσπονδία, η οποία δεσμεύτηκε από τη βρετανική κυβέρνηση να ιδρύσει στην Παλαιστίνη ένα εθνικό κράτος για τον Εβραϊκό λαό. Ο ανιψιός του, Λόρδος Βίκτωρ Ρότσιλντ ήταν αντίθετος στη χορήγηση ασύλου ή στη βοήθεια Εβραίων προσφύγων το 1938. Μετά το θάνατο του Τζέιμς Τζάκομπ ντε Ρότσιλντ το 1868, ο μεγαλύτερος γιος του Άλφονς Ρότσιλντ ανέλαβε τη διαχείριση της οικογενειακής τράπεζας και ήταν ο πιο δραστήριος για την υποστήριξη του Eretz Israel. Τα αρχεία της οικογένειας Ρότσιλντ δείχνουν ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870 η οικογένεια συνεισέφερε σχεδόν 500.000 φράγκα ετησίως για λογαριασμό του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου. Ο βαρόνος Έντμοντ Τζέιμς ντε Ρότσιλντ, ο μικρότερος γιος του Τζειμς Τζακομπ ντε Ρότσιλντ, ήταν προστάτης του πρώτου οικισμού στην Παλαιστίνη στο Rishon-LeZion, και αγόρασε από τους Οθωμανούς ιδιοκτήτες τμημάτων της γης που αποτελούν σήμερα το σημερινό Ισραήλ. Το 1924, ίδρυσε την Παλαιστινιακή Ένωση Εβραϊκού Αποικισμού (PICA), η οποία απέκτησε περισσότερα από 125.000 στρέμματα (50.586 εκτάρια) γης και ίδρυσε επιχειρηματικές επιχειρήσεις. Στο Τελ Αβίβ, η λεωφόρος Ρότσιλντ πήρε το όνομά του, όπως και ορισμένες περιοχές σε ολόκληρο το Ισραήλ, τις οποίες βοήθησε στην ίδρυση, συμπεριλαμβανομένων των Metulla, Zikhron Ya'akov, Rishon Lezion και Rosh Pina. Ένα πάρκο στη Boulogne-Billancourt του Παρισιού, το Parc Edmond de Rothschild (Edmond de Rothschild Park), ονομάζεται επίσης από τον ιδρυτή του. Οι Ρότσιλντ έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στη χρηματοδότηση των κυβερνητικών υποδομών του Ισραήλ. Ο Αλφονς ντε Ρότσιλντ χρηματοδότησε το κτίριο της Κνέσετ ως δώρο στο κράτος του Ισραήλ και το κτίριο του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ δωρίστηκε στο Ισραήλ από την Ντόροθι ντε Ρότσιλντ. Έξω από την Αίθουσα του Προέδρου εμφανίζεται η επιστολή που έγραψε η Ντόροθι ντε Ρότσιλντ στον τότε Πρωθυπουργό Σιμόν Πέρες, εκφράζοντας την πρόθεσή της να δωρίσει ένα νέο κτίριο για το Ανώτατο Δικαστήριο.
Σε συνέντευξη από τον Haaretz το 2010, ο βαρόνος Μπεντζαμίν Ρότσιλντ, μέλος της τραπεζικής οικογένειας με έδρα την Ελβετία, δήλωσε ότι υποστήριξε την ειρηνευτική διαδικασία Ισραηλινών-Παλαιστινίων: Λόγω διαφωνίας με τις ισραηλινές φορολογικές αρχές, ο βαρόνος αρνείται να επισκεφθεί το Ισραήλ, αλλά η σύζυγός του Αριαν ντε Ρότσιλντ επισκέπτεται συχνά το Ισραήλ όπου διαχειρίζεται το Ίδρυμα Καισαρείας, δηλώνοντας: «Είναι προσβλητικό το κράτος [Ισραήλ] να μας αμφισβητεί. Εάν υπάρχει μια οικογένεια που δεν χρειάζεται να αποδείξει τη δέσμευσή της προς το Ισραήλ, είναι η δική μας».
Σύγχρονες επιχειρήσεις, επενδύσεις και φιλανθρωπία
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η οικογένεια έχει αποκτήσει ένα δημόσιο προφίλ χαμηλού επιπέδου, δωρίζοντας πολλά διάσημα κτήματα, καθώς και τεράστιες ποσότητες τέχνης, σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, και γενικά αποφεύγοντας τις εμφανείς επιδείξεις πλούτου. Σήμερα, οι επιχειρήσεις των Ρότσιλντ βρίσκονται σε μικρότερη κλίμακα από ό, τι ήταν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, αν και περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα τομέων, όπως: ακίνητα, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, μικτή γεωργία, ενέργεια, εξόρυξη, οινοποίηση και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί.
Ο όμιλος Ρότσιλντ
Από το 2003, μια ομάδα τραπεζών των Ρότσιλντ ελέγχεται από την Rothschild Continuation Holdings, μια εταιρεία χαρτοφυλακίου με έδρα την Ελβετία (υπό την προεδρία του βαρόνου David René de Rothschild). Η Rothschild Continuation Holdings ελέγχεται με τη σειρά της από την Concordia BV, μια ολλανδική εταιρία master holding. Η Concordia BV διοικείται από την Paris Orléans SA, γαλλική εταιρεία χαρτοφυλακίου. Η Paris Orléans SA ελέγχεται τελικά από την Rothschild Concordia SAS, μια εταιρεία οικογενειακών συμμετοχών της Ρότσιλντ. Η Rothschild & Cie Banque ελέγχει τις τραπεζικές επιχειρήσεις των Ρότσιλντ στη Γαλλία και την ηπειρωτική Ευρώπη, ενώ η Rothschild Continuation Holdings AG ελέγχει ορισμένες τράπεζες των Ρότσιλντ αλλού, συμπεριλαμβανομένων των NM Rothschild & Sons στο Λονδίνο. Το είκοσι τοις εκατό της Rothschild Continuation Holdings AG πωλήθηκε το 2005 στην Jardine Strategic, η οποία είναι θυγατρική της Jardine, Matheson & Co. του Χονγκ Κονγκ. Τον Νοέμβριο του 2008, ο Όμιλος Rabobank, η κορυφαία επενδυτική και ιδιωτική τράπεζα στις Κάτω Χώρες, εξαγόρασε το 7,5% της RothschildContinuation Holdings AG και η Rabobank και η Ρότσιλντ συνήψαν συμφωνία συνεργασίας στους τομείς των συμβουλευτικών και μετοχών συγχωνεύσεων και εξαγορών (M&A) συμβουλευτικές αγορές κεφαλαίων στους τομείς των τροφίμων και της γεωργίας.[59] Πιστεύεται ότι η κίνηση είχε σκοπό να βοηθήσει την Rothschild Continuation Holdings AG να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα ευρύτερο κεφάλαιο κεφαλαίων, διευρύνοντας την παρουσία της στις αγορές της Ανατολικής Ασίας.
Η Paris Orléans SA είναι μια εταιρεία χρηματοοικονομικών συμμετοχών που είναι εισηγμένη στο Euronext Paris και ελέγχεται από το γαλλικό και αγγλικό υποκατάστημα της οικογένειας Ρότσιλντ. Η Paris Orléans είναι η ναυαρχίδα του τραπεζικού ομίλου Ρότσιλντ και ελέγχει τις τραπεζικές δραστηριότητες του ομίλου Ρότσιλντ, συμπεριλαμβανομένων των NM Rothschild & Sons και Rothschild & Cie Banque. Έχει πάνω από 2.000 υπαλλήλους. Οι διευθυντές της εταιρείας περιλαμβάνουν τους Έρικ ντε Ρότσιλντ, Ρομπέρ ντε Ρότσιλντ και Count Philippe de Nicolay.
Η NM Rothschild & Sons, μια αγγλική τράπεζα επενδύσεων, ασκεί το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς της ως σύμβουλος συγχωνεύσεων και εξαγορών. Το 2004, η επενδυτική τράπεζα αποχώρησε από την αγορά χρυσού, ένα εμπόρευμα στο οποίο διαπραγματεύονταν οι τραπεζίτες των Ρότσιλντ για δύο αιώνες. Το 2006, κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο M&A με συμφωνίες συνολικού ύψους 104,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το 2006, η τράπεζα κατέγραψε ετήσιο κέρδος προ φόρων 83,2 εκατ. λιρών με περιουσιακά στοιχεία 5,5 δισ. λιρών. "Αντιμετωπίστε το χρηματιστήριο σαν κρύο ντους (γρήγορη είσοδος, γρήγορη έξοδος)." - Ένα παραδοσιακό οικογενειακό ρητό.
Όμιλος Edmond de Rothschild
Το 1953, ένα Ελβετικό μέλος της οικογένειας, ο Έντμοντ Άντολφ ντε Ρότσιλντ (1926-1997), ίδρυσε το LCF Rothschild Group (τώρα Edmond de Rothschild Group) που εδρεύει στη Γενεύη, το οποίο σήμερα επεκτείνεται σε 15 χώρες σε όλο τον κόσμο. Παρόλο που αυτός ο Όμιλος είναι κατά κύριο λόγο μια οικονομική οντότητα, που ειδικεύεται στη διαχείριση περιουσιακών στοιχείων και στον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα, οι δραστηριότητές του καλύπτουν επίσης τη μικτή γεωργία, τα πολυτελή ξενοδοχεία και τους αγώνες σκαφών. Η επιτροπή του Edmond de Rothschild Group προεδρεύεται επί του παρόντος από τον Μπέντζαμιν ντε Ρότσιλντ, γιο του βαρόνου Έντμοντ. Στα τέλη του 2010, ο βαρόνος Μπέντζαμιν Ρότσιλντ είπε ότι η οικογένεια δεν είχε επηρεαστεί από την οικονομική κρίση της περιόδου 2007-2010, λόγω των συντηρητικών επιχειρηματικών πρακτικών τους: "Την περάσαμε καλά, επειδή οι διαχειριστές επενδύσεών μας δεν ήθελαν να βάλουν χρήματα σε τρελά πράγματα". Πρόσθεσε ότι οι Ρότσιλντ εξακολουθούσαν να είναι μια μικρής κλίμακας, παραδοσιακή οικογενειακή επιχείρηση και προσέλαβαν μεγαλύτερη προσοχή στις επενδύσεις των πελατών τους από τις αμερικανικές εταιρείες, προσθέτοντας: "Ο πελάτης ξέρει ότι δεν θα κάνουμε κερδοσκοπία με τα χρήματά του".
Ο όμιλος Edmond de Rothschild περιλαμβάνει τις εταιρείες:
Το 1980, ο Τζάκομπ Ρότσιλντ, 4ος βαρώνος του Ρότσιλντ παραιτήθηκε από την NM Rothschild & Sons και πήρε ανεξάρτητο έλεγχο των Rothschild Investment Trust (τώρα RIT Capital Partners, ένα βρετανικό επενδυτικό trust), η οποία ανέφερε τα περιουσιακά στοιχεία των 3,4 δις δολαρίων το 2008. Είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου. Ο Λόρδος Ρότσιλντ είναι επίσης ένας από τους σημαντικότερους επενδυτές πίσω από το BullionVault, μια πλατφόρμα συναλλαγών χρυσού. Η RIT Capital αποθηκεύει σημαντικό ποσοστό των περιουσιακών της στοιχείων με τη μορφή φυσικού χρυσού. Άλλα περιουσιακά στοιχεία περιλαμβάνουν επενδύσεις που σχετίζονται με το πετρέλαιο και την ενέργεια.
Επενδύσεις
Το 1991, ο Τζάκομπ Ρότσιλντ, 4ος βαρόνος Ρότσιλντ ίδρυσε τον J. Rothschild Assurance Group (τώρα St. James's Place Wealth Management) με τον Sir Mark Weinberg. Είναι επίσης εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου. Το 2001, το αρχοντικό Ρότσιλντ που βρίσκεται στο 18 Kensington Palace Gardens του Λονδίνου, πωλήθηκε για £ 85 εκατομμύρια, εκείνη την εποχή (2001) το πιο ακριβό ακίνητο κατοικιών που έχει πωληθεί ποτέ στον κόσμο. Χτίστηκε σε μάρμαρο, στα 9.000 τετραγωνικά πόδια, με υπόγειο χώρο στάθμευσης για 20 αυτοκίνητα. Τον Δεκέμβριο του 2009, ο Τζάκομπ Ρότσιλντ, 4ος βαρόνος Ρότσιλντ επένδυσε 200 εκατομμύρια δολάρια από τα δικά του χρήματα σε μια εταιρεία πετρελαίου της Βόρειας Θάλασσας.
Τον Ιανουάριο του 2010, ο Ναθαναήλ Φίλιπ Ρότσιλντ αγόρασε ένα σημαντικό μερίδιο της εταιρείας εξόρυξης και πετρελαίου της Glencore. Αγοράζει επίσης μεγάλο μέρος της εταιρείας εξόρυξης αλουμινίου United Company RUSAL. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι Ρότσιλντ έλεγξαν την εταιρεία εξόρυξης Rio Tinto και μέχρι σήμερα, οι Ρότσιλντ και Rio Tinto διατηρούν στενή επιχειρηματική σχέση.
Το 2012, η ​​RIT Capital Partners ανακοίνωσε ότι πρόκειται να αγοράσει μερίδιο 37% σε μια ομάδα συμβούλων και διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων της οικογένειας Ρόκφελερ. Σχολιάζοντας τη συμφωνία, ο Ντέιβιντ Ρόκφελερ, πρώην πατριάρχης της οικογένειας των Ρόκφελερ, δήλωσε: "Η σύνδεση μεταξύ των δύο οικογενειών μας παραμένει πολύ ισχυρή."
Αμπελώνες
Η οικογένεια Ρότσιλντ δραστηριοποιείται στον κλάδο της οινοποίησης για 150 χρόνια. Το 1853 ο Ναθαναήλ ντε Ρότσιλντ αγόρασε το Château Brane-Mouton και το μετονόμασε σε Château Mouton Ρότσιλντ. Το 1868, ο Τζέιμς Μάγερ Ντε Ρότσιλντ αγόρασε το γειτονικό Château Lafite και το μετονόμασε σε Château Lafite Ρότσιλντ. Σήμερα, η οικογένεια Ρότσιλντ κατέχει πολλά κτήματα αμπελώνων: κτήματά τους στη Γαλλία περιλαμβάνουν Château Clarke, Château de Malengin, Château Clerc-Μίλων, Château d'Armailhac, Château Duhart-Μίλων, Château Lafite Ρότσιλντ, Château de Laversine, Château des Laurets, Château L'Évangile , Château Malmaison, Château de Montvillargenne, Château Mouton Ρότσιλντ, Château de la Muette, Château Rieussec και Château Ρότσιλντ d'Armainvilliers. Διαθέτουν επίσης κρασιά σε όλη τη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία. Ειδικά, οι Château Mouton Ρότσιλντ και Château Lafite Ρότσιλντ κατατάσσονται ως Premier Cru Classé —ie, First Growth, το καθεστώς που αναφέρεται σε μια ταξινόμηση των οίνων από την περιοχή του Μπορντό της Γαλλίας.