cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Compagnie Internationale des Wagons-Lits
Η Compagnie Internationale des Wagons-Lits (στα Ελληνικά: Διεθνής Εταιρία Κλιναμαξών και Τουρισμού), γνωστή και ως CIWL, είναι μια Γαλλική εταιρία παροχής σιδηροδρομικών υπηρεσιών στον τομέα της κατάκλισης (κλινάμαξες και κουκέτες) και της εστίασης (οχήματα εστιατόρια και κυλικεία). Πρόκειται για την εταιρία που ήταν υπεύθυνη κυκλοφορίας θρυλικών αμαξοστοιχιών όπως το "Orient Express", η οποία πλέον έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία της Γαλλικής Newrest, και το σύνολο των ιστορικών της αρχείων και πνευματικών δικαιωμάτων στην Wagons-Lits Diffusion.
Ιστορικό
Το 1876, τα σιδηροδρομικά ταξίδια στην Ευρώπη ήταν ιδιαίτερα υπανάπτυκτα. Τα μακρινά ταξίδια, και ιδιαίτερα τα διεθνή ήταν δύσκολα μιας και τα τραίνα δεν μπορούσαν να διασχίσουν τα διεθνή σύνορα, και τα βαγόνια που χρησιμοποιούνταν ήταν ακατάλληλα. Ο Βέλγος μηχανικός Ζωρζ Νάγκελμακερς, ιδρυτής της CIWL, είχε ένα διαφορετικό όραμα για τα μεγάλα ταξίδια στην Ευρώπη, μετά από ταξίδι του στην Αμερική το 1870. Οραματιζόταν μια διεθνή εταιρία που θα είχε υψηλά στάνταρ και θα κάλυπτε πολλαπλές Ευρωπαϊκές χώρες. Το 1872 ίδρυσε την CIWL, δημιουργώντας τα πρώτα πολυτελή επιβατικά τραίνα για ταξίδια μεταξύ του Παρισιού της Οστένδης, της Κολωνίας και της Βιέννης. μικρογραφία|300x300εσ|Οχήματα της CIWL Η επιτυχία του ήταν άμεση, και σύντομα ο αριθμός των κλιναμαξών έφτασε τα 58 υπερπολυτελή και άνετα οχήματα. Σύντομα, ο αριθμός των μετόχων αυξήθηκε και εντάχθηκαν μεγάλες προσωπικότητες σε αυτούς, όπως ο βασιλιάς Λεοπόλδος του Βελγίου. Η CIWL έγινε σταδιακά ένας διεθνής κολοσσός των σιδηροδρομικών μεταφορών με δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους παγκοσμίως.
Από το 1918
Μετά το χάος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η CIWL σύντομα επανήλθε, ραγδαία αναπτυσσόμενη. Πάντα μπροστά στην πρωτοτυπία, το 1922 παρουσίασε το πρώτο μεταλλικό βαγόνι, με τα γνωστά μπλε και χρυσά χρώματα, το πιο τεχνολογικά ανεπτυγμένο και άνετο της εποχής. Το 1926, παρουσιάστηκαν τα πρώτα βαγόνια-σαλόνια τύπου Pullman, τα οποία συνδυάζονταν με τα ήδη υπάρχοντα εστιατόρια και κλινάμαξες. Το 1939 η εταιρία είχε συνολικά 806 κλινάμαξες, 661 εστιατόρια 133 βαγόνια σαλόνια και 138 σκευοφόρους, ένα στόλο συνολικά 1738 οχημάτων.
Από το 1945
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η εταιρία είχε περισσότερες ζημιές απ'ότι στον Πρώτο. Παρά το γεγονός ότι πάνω από 400 οχήματα είχαν καταστραφεί, το 1945, κατάφερε να αποκαταστήσει όλες τις υπηρεσίες της. Οι διαδρομές πλέον διέρχονταν από την Κεντρική Ευρώπη, αποφεύγοντας τα κλειστά σύνορα του Κομμουνιστικού μπλοκ. Εκείνη την εποχή, ακόμα κυκλοφορούσαν μερικές από τις πιο γνωστές αμαξοστοιχίες, όπως η θρυλική "Orient Express", συνδέοντας πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, η Αθήνα και το Βουκουρέστι με το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Βιέννη καθώς και άλλες μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις. Τραίνα όπως το "Nord-Express" έφταναν μέχρι το Όσλο και την Κοπεγχάγη, ενώ ιδρύθηκαν και νέα δρομολόγια στη Σενεγάλη, την Ακτή Ελεφαντοστού και το Καμερούν επάνω στα ήδη υπάρχοντα δρομολόγια στην Τυνησία και την Αλγερία.
Από το 1960 και έπειτα
Η δεκαετία του '60 σήμανε το τέλος της ανάπτυξης των διεθνών επιχειρήσεων της CIWL. Οι μυθικές αμαξοστοιχίες μεγάλων αποστάσεων σταδιακά μειώθηκαν, γεγονός που είχε προβλέψει και η ίδια η εταιρία. Το όνομα άλλαξε από CIWL σε CIWLT (Τ για "Tourisme") και επεκτάθηκαν οι δραστηριότητες της σε διάφορους τομείς πέραν των σιδηροδρομικών μεταφορών όπως οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, οι υπηρεσίες εστίασης και τα πρακτορεία τουρισμού. Το 1977, σταμάτησαν οι τακτικές υπηρεσίες του Orient Express, έχοντας υποστεί μεγάλο ανταγωνισμό από το αεροπλάνο. Το 1991, η εταιρία εξαγοράστηκε από την ACCOR, και όλοι οι τουριστικοί κλάδοι της ενσωματώθηκαν σε αυτή, ενώ αργότερα, το 2009, ο τομέας εστίασης και κατάκλισης περιήλθε στην ιδιοκτησία της Γαλλικής Newrest, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.
Γενικά
μικρογραφία|284x284εσ|Αφίσα της CIWL για το [[Οριάν Εξπρές|Orient Express]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το εσωτερικό ενός οχήματος εστιατορίου Οι υπηρεσίες της CIWL εκτείνονταν σε ολόκληρη την Ευρώπη, και έφταναν μέχρι τη μακρινή Ασία και την Αφρική. Παρ'όλα αυτά, η CIWL ελέγχονταν από τα κεντρικά της στο Παρίσι σε όλους τους τομείς, από τη γενικότερη διεθνή της στρατηγική, μέχρι και ποια αντικείμενα θα ήταν τοποθετημένα σε κάθε αμαξοστοιχία. Αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο, αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένο, μιας και αντεπεξήλθε επιτυχώς σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους, και διαχειριζόταν διεθνείς συνδέσεις χωρίς ιδιαίτερα, προβλήματα, κάτι ιδιαίτερο δύσκολο εκείνη την εποχή. Το προσωπικό των αμαξοστοιχιών της CIWL ήταν γνωστό για τον επαγγελματισμό και την αποτελεσματικότητα του, καθώς και την παροχή υπηρεσιών υψηλής ποιότητας. Σε κάθε αμαξοστοιχία υπήρχαν σεφ, αχθοφόροι, σερβιτόροι, συνοδοί, και ο προϊστάμενος, με την ονομασία "Chef de Train".
Σήμερα
Τα τελευταία χρόνια, μετά την εξαγορά από τη Newrest, η CIWL παρέχει υπηρεσίες εστίασης σε διάφορες αμαξοστοιχίες στην Ευρώπη, καθώς και κατάκλισης, έχοντας επιστρέψει στον αρχικό της τομέα δραστηριοποίησης. Στην ιδιοκτησία της παραμένουν αρκετά οχήματα, τα οποία ενοικιάζονται σε σιδηροδρομικούς φορείς ανά την Ευρώπη. Κάποια οχήματα έχουν αγοραστεί από τη Βρετανική Belmond, η οποία δρομολογεί αμαξοστοιχίες σε διάφορες μεγάλες Ευρωπαϊκές διαδρομές με την ονομασία "Venice-Simplon Orient Express".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γαλλία
ΒΙΑΝΕΞ Α.Ε.
Η ΒΙΑΝΕΞ Α.Ε. είναι η κορυφαία ελληνική φαρμακευτική εταιρία που ιδρύθηκε το 1971 από τον Παύλο Γιαννακόπουλο η οποία ασχολείται με τη φαρμακευτική βιομηχανία από το 1924.
Η εταιρεία ασχολείται με την παραγωγή, εμπορία, εξαγωγή και διανομή φαρμακευτικών σκευασμάτων. Παράλληλα διαθέτει τέσσερα εργοστάσια παραγωγής και το 2023 ανακοινώθηκε το σχέδιο κατασκευής πέμπτου.
Η Βιανέξ συνεργάζεται με εταιρείες όπως οι Merck&Co, (ΗΠΑ), Sanofi Pasteur MSD (Γαλλία) και Takeda Pharmaceutical Company Limited (Ιαπωνία) για την διάθεση των προϊόντων τους στην Ελλάδα.
Το 60% της παραγωγής της εταιρείας προορίζεται για εξαγωγή. Η χώρα εξάγει προϊόντα 56 χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας. Παράλληλα διαθέτει δικό της τομέα έρευνας και ανάπτυξης.
Το 2021 ο τζίρος του Ομίλου ΒΙΑΝΕΞ ανήλθε στα 405.9 εκατομμύρια ευρώ.
Ιστορικό
Η δραστηριοποίηση της οικογένειας Γιαννακόπουλου στο χώρο του φαρμάκου ξεκίνησε το 1924 από το φαρμακείο της οδού Πειραιώς. Το καθοριστικό βήμα έκανε ο Παύλος Γιαννακόπουλος το 1960, με την ίδρυση της εταιρείας ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ, η οποία το 1971 έγινε ανώνυμη εταιρεία και μετονομάστηκε σε ΒΙΑΝΕΞ Α.Ε.
Το 1977 ξεκίνησε η βιομηχανική δραστηριότητα της Εταιρείας με τη δημιουργία του Α’ Εργοστασίου, κατασκευασμένου στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας.
Το 1983 αγοράστηκε το εργοστάσιο της εταιρείας Winthrop-Sterling (Β’ Εργοστάσιο) στην Παλλήνη, ενώ το 1985 αγοράστηκε το εργοστάσιο της Upjohn (Γ’ Εργοστάσιο) στην ίδια περιοχή. Και τα δύο εργοστάσια εκσυγχρονίστηκαν και οι γραμμές παραγωγής τους επεκτάθηκαν, καλύπτοντας τις πιο σύγχρονες απαιτήσεις.
Από τότε, παράλληλα με τη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης, εφαρμόστηκε και ένα πρόγραμμα τεχνολογικής εξειδίκευσης που απογείωσαν την ανοδική πορεία της ΒΙΑΝΕΞ.
Το 1997, οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Hoechst στη Βαρυμπόμπη περιήλθαν στην ιδιοκτησία της ΒΙΑΝΕΞ, για να στεγαστούν τα Γραφεία της Κεντρικής Διοίκησης και το Κέντρο Διανομής τελικών προϊόντων.
Το 1999 αγοράστηκε η μονάδα παραγωγής αντιβιοτικών του Ινστιτούτου Φαρμακευτικής Έρευνας & Τεχνολογίας στη Βιομηχανική Ζώνη Πατρών (Δ’ Εργοστάσιο), στην οποία έγιναν εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης και αναβάθμισης, καλύπτοντας τα αυστηρότερα πρότυπα παραγωγής.
Το 1995 ιδρύεται η θυγατρική εταιρεία ΒΙΑΝ Α.Ε. για τη διακίνηση και εμπορία γνωστών μη συνταγογραφουμένων φαρμακευτικών προϊόντων (ΜΗΣΥΦΑ), συμπληρωμάτων διατροφής, διαγνωστικών και παραφαρμακευτικών προϊόντων.
Το 2011, η Βιανέξ έγινε εγκεκριμένος προμηθευτής από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
Προιόντα
Γενικότερα, η εταιρεία παράγει φάρμακα, συνταγογραφούμενα και μη, συμπληρώματα διατροφής, βρεφικά διατροφικά προϊόντα, καλλυντικά και ιατροτεχνολογικά προϊόντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Φαρμακευτικές εταιρίες
Έλεν Μπρούσεβιτς
Η Έλεν Μπρούσεβιτς (λατινικό αλφάβητο: Ellen Maria Brusewitz, 10 Νοεμβρίου 1878 – 17 Μαΐου 1952) ήταν Σουηδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν αθλήτρια του συλλόγου KLTK Στοκχόλμης και αδελφή της Άνι Χόλμστρομ, από το 1900 φέρει το επώνυμο του συζύγου της Έλις Μπρούσεβιτς.
Η Μπρούσεβιτς συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη με τη Σουηδία. Στο απλό γυναικών αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την αδελφή της Άνι Χόλμστρομ έχασαν στον δεύτερο γύρο, που ήταν ο προημιτελικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ζαν-Έρικ Λούντκβιστ
Ο Ζαν-Έρικ Λούντκβιστ (λατινικό αλφάβητο : Jan-Erik "Janne" Lundqvist) γεννημένος στις 14 Απριλίου 1937, είναι Σουηδός πρώην πρωταθλητής και προπονητής της αντισφαίρισης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 ήταν ο καλύτερος αντισφαιριστής της Σουηδίας.
Στην καριέρα του κέρδισε 80 διεθνείς τίτλους στο απλό και 25 στο διπλό και έπαιξε 91 αγώνες στο κύπελλο Ντέιβις από το 1957 έως το 1970 παίζοντας σε 12 διοργανώσεις με ρεκόρ 64 νίκες και 27 ήττες. Έπαιξε στους τελικούς της Διεθνούς ζώνης το 1962 κατά του Μεξικού και το 1964 κατά της Αυστραλίας.
Έλσα Βάλενμπεργκ
Η Βάλενμπεργκ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 στο Λονδίνο με τη Σουηδία. Συμμετείχε μόνο στο απλό σε κλειστό γήπεδο όπου έφτασε στον τρίτο γύρο κι έχασε από τη Materr Adlerstrühle, όπου ήταν αγώνας κατάταξης για την 3η-4η θέση.
Ζαν-Έρικ Λούντκβιστ
Ο Λούντκβιστ ήταν μεταξύ των 10 καλύτερων ερασιτεχνών αντισφαιριστών στον κόσμο, σύμφωνα με τον Lance Tingay της Daily Telegraph, κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης δεκαετίας του 1960, φθάνοντας μέχρι το No 3 το 1964.
Έλσα Βάλενμπεργκ
Το 1904 είχε φτάσει στα ημιτελικά του Σουηδικού πρωταθλήματος κλειστού γηπέδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ζαν-Έρικ Λούντκβιστ
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν το 1959 δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Ουλφ Σμιντ. Το 1964 κέρδισε, μεταξύ άλλων τίτλων, το Ιταλικό Όπεν και κατέλαβε την 3η θέση στον κόσμο μετά τον Ρόι Έμερσον και τον Φρεντ Στόλε. Το 1965 νίκησε στο Αμερικανικό εθνικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου, στο Γαλλικό όπεν κλειστού χώρου το 1962, 1963, 1966, στο Γερμανικό όπεν κλειστού χώρου και στο Σκανδιναβικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου το 1960, 1963, 1967, 1970).
Άλλα μεγάλα πρωταθλήματα που κέρδισε ήταν το Βρετανικό πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο το 1965 και το 1967, το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ακτής του Ειρηνικού το 1962, το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής το 1962 και το Σουηδικό όπεν το 1963.
Έφτασε στους ημιτελικούς στο Γαλλικό Όπεν δύο φορές το 1961 και το 1964, και οι δύο φορές έχασε στον Ιταλό Νίκολα Πιετραντζέλι. Κατά τη διάρκεια του 1958-1965 συμμετείχε 7 φορές στο Γαλλικό Όπεν, 6 φορές στο Γουίμπλεντον, 1 φορά στο Αμερικανικό όπεν και 1 φορά στο Αυστραλιανό όπεν.
Έγραψε τα βιβλία "Tokig i tennis" (1964) και "Tennis för miljoner" (1968), μετά την καριέρα του έχει εργαστεί ως σχολιαστής τένις στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Επίσης άνοιξε δική του σχολή αντισφαίρισης, την "Stockholms Tennishall, Janne Lundqvist". Είναι παντρεμένος από το 1965 με την Ελίζαμπεθ Θόρσον (γεννήθηκε το 1938), 13 φορές Σουηδή πρωταθλήτρια στο πινγκ-πονγκ. Έχουν τους γιους τον Γιαν (γεννημένο το 1966) και τον Μάρτιν (γεννημένο το 1970).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Σουηδοί προπονητές της αντισφαίρισης
Άνι Χόλμστρεμ
Η Άνι Χόλμστρεμ (λατινικό αλφάβητο: Annie Holmström) (22 Φεβρουαρίου 1880 – 26 Οκτωβρίου 1953), ήταν Σουηδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Η Χόλμστρεμ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη με τη Σουηδία. Στο απλό γυναικών στον πρώτο γύρο πέρασε χωρία αγώνα και στον δεύτερο, όπου ήταν ο προημιτελικός έχασε από την, επίσης Σουηδή, Έντιτ Άρνχαϊμ με 2-1. Στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την αδελφή της Έλεν Μπρούσεβιτς έχασαν στον δεύτερο γύρο, όπου ήταν ο προημιτελικός. Στο απλό σε κλειστό γήπεδο έχασε στον δεύτερο γύρο από την, επίσης Σουηδή, Σίγκριντ Φικ με 2-1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Χριστίνα της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας
Η Χριστίνα της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας ή Χριστίνα Κνούτσνταττερ (Kristin Knutsdotter, περί το 1118 - 1139) ήταν Δανή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Νορβηγίας μέσω του γάμου της με τον Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας. Η Χριστίνα ήταν κόρη του περίφημου Δανού πρίγκιπα Κνούτου Λαβάρντ και της Ίνγκεμποργκ του Κιέβου, μια από τις αδελφές του Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας. Ο γάμος της Χριστίνας με τον Μάγκνους πραγματοποιήθηκε από τη μητρική θεία της Μάλμφριντ του Κιέβου η οποία ήταν πρώην σύζυγος του Σίγκουρντ του Σταυροφόρου δηλαδή μητριά του Μάγκνους και εκείνη την εποχή σύζυγος του πατρικού θείου της Ερρίκος Β΄ της Δανίας. Ο αρραβώνας πραγματοποιήθηκε το 1131 και ο γάμος έγινε το 1133. Στη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ του πατέρα της Κνούτου Λαβάρντ και του θείου της Έρικ Β΄ με τον Νιλς της Δανίας ο σύζυγος της Μάγκνους υποστήριξε τον πεθερό του. Ο Έρικ Β΄ και η Μάλμφριντ δραπέτευσαν από τη Δανία για τη Νορβηγία υπό την προστασία του Μάγκνους αλλά όταν η Μάλμφριντ έφτασε στη Νορβηγία ανακάλυψε ότι είχε σχέδια ο Μάγκνους Δ΄ να τους προδώσει, γι'αυτό συμμάχησαν με τον αντίπαλο του Χάραλντ Γκίλλε. Το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία να χωρίσει ο Μάγκνους με τη Χριστίνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Τζάκι Στιούαρτ
Ο Τζάκι Στιούαρτ (πλήρες ονοματεπώνυμο: Τζον Γιανγκ Στιούαρτ, (γεν. στο Μίλτον του Δυτικού Ντανμπαρτονσάιρ στις 11 Ιουνίου του 1939) είναι Βρετανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων από τη Σκωτία. Από το 1965 μέχρι το 1973 αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1. Συνολικά έλαβε μέρος σε 100 Γκραν Πρι. Το 1ο ήταν το Νοοτιοαφρικανικό Γκραν Πρι του 1965 και το τελευταίο το Αμερικανικό Γκραν Πρι του 1973. Πέτυχε 27 νίκες, 43 φορές ανέβηκε στο βάθρο των νικητών, 17 φορές εκκίνησε απ' την pole position, κέρδισε 3 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών(1969, 1971 και 1973), πέτυχε 360 βαθμούς και σημείωσε 15 ταχύτερους γύρους. Στο Αμερικανικό Γκραν Πρι του 1973 το οποίο ήταν το τελευταίο (αλλά και ο 100ος του αγώνας στην Φ1) δεν εκκίνησε καν λόγω του θανάτου του Φρανσουά Σεβέρ στα δοκιμαστικά του Σαββάτου, που ήταν φίλος του, αλλά και συναθλητής του στην Τίρελ από τα μέσα της σεζόν του 1970 και μετά.
Η ομάδα Stewart Grand Prix
thumb|right|367px|Ο Στιούαρτ στο Αμερικανικό Γκραν Πρι του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2005)|2005]] thumb|right|367px|Ο Στιούαρτ στις 6 ώρες του Σιλβερστοουν του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2014)|2014]] 23 χρόνια μετά την απόσυρσή του, ο Στιούαρτ μαζί με το μεγαλύτερο από τους 2 γιους του, τον Πολ, ίδρυσε μια αγωνιστική ομάδα, τη Stewart Grand Prix η οποία συμμετείχε στη Φόρμουλα 1 από το 1996 μέχρι και το 1999, το επόμενο έτος (2000) εξαγοράστηκε από τη Ford και μετονομάστηκε σε Jaguar Racing και στις 15 Σεπτεμβρίου του 2004 πωλήθηκε στην Αυστριακή εταιρεία παραγωγής ισοτονικών ποτών Red Bull και μέχρι σήμερα ονομάζεται Red Bull Racing.
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παράγοντες της Φόρμουλα 1
Γκούνχιλντ, μητέρα των βασιλέων
Η Γκούνχιλντ, μητέρα των βασιλέων (Gunnhild Gormsdottir, περί το 910 - περί το 980) είναι μια ημιμυθική προσωπικότητα που εμφανίζεται στα Ιρλανδικά Σάγκας σαν σύζυγος του δεύτερου βασιλιά της Νορβηγίας Έρικ Χάραλντσον. Τα Σάγκας συσχετίζουν την Γκούνχιλντ με μια εποχή που ξέσπασε μεγάλη περίοδος αλλαγών στη Νορβηγία, ο πεθερός της Χάραλντ Χορφάγκρε ένωσε ολόκληρη τη χώρα σε ένα βασίλειο υπό την εξουσία του. Σύντομα η ίδια και ο σύζυγος της ανατράπηκαν και εξορίστηκαν λόγω της σκληρότητας τους, πέρασαν το υπόλοιπο διάστημα της ζωής τους στη Δανία και στις Ορκάδες. Πολλές από τις πληροφορίες που παρέχουν τα Σάγκας σχετικά με την Γκούνχιλντ αμφισβητούνται και γίνονται σοβαρό θέμα συζήτησης. Οι Ισλανδοί κατάγονται από Νορβηγούς οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα και εγκαταστάθηκαν στο νησί για να αποφύγουν την τυραννία του πεθερού της με αποτέλεσμα οι Ισλανδοί να γράφουν ανακρίβειες με προκατάληψη εναντίον του Έρικ γιου του Χάραλντ και της συζύγου του. Ο ιστορικός Γκουύν Τζόουνς (1907 - 1999) βλέπει πολύ ύποπτες αυτές τις πληροφορίες. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέννυ Γιοτσέμς (γεν. το 1928) η Γκούνχιλντ εμφανίζεται στα Ισλανδικά Σάγκας σαν μια γυναίκα φωτεινή, αιμοβόρα, να ασχολείται με τη μαγεία και με τάσεις έντονης σεξουαλικότητας.
Απόψεις για την καταγωγή της
thumb|right|250px|Η Γκούνχιλντ μαθαίνει για τον θάνατο του Έρικ - έργο του Κρόγκ (19ος αιώνας). Οι πρώτες πηγές σχετίζονται με την καταγωγή της Γκούνχιλντ από τη Φίνμαρκ στη βόρεια Νορβηγία στα σύνορα με τη Φινλανδία γεγονός που της δημιούργησε πολλές επαφές με Φινλανδούς μάγους, τα Ισλανδικά Σάγκας πιθανότατα να αποδίδουν σε αυτό το γεγονός τις σχέσεις της με τη μαγεία. Σύμφωνα με τα Νορβηγικά χρονικά του 12ου αιώνα η Γκούνχιλντ ήταν κόρη του Γκόρμ του Παλαιού βασιλιά της Δανίας, η πρόταση για τον γάμο της με τον Έρικ έγινε ύστερα από ένα συμπόσιο το οποίο οργάνωσε ο ίδιος ο πατέρας της, οι σύγχρονοι ιστορικοί αποδέχονται αυτή την άποψη. Ο γάμος της με τον Έρικ Μπλοόξ οφείλεται σε μια προσπάθεια να ενδυναμώσουν οι σχέσεις των πρώιμων βασιλικών οίκων της Δανίας και της Νορβηγίας και να ενωθούν τα δυο βασίλεια, ο γάμος του πεθερού της Χάραλντ με την πεθερά της Ράγκνχιλντ Σίγκουρντσντάττερ μια Δανίδα πριγκίπισσα από τη Γιουτλάνδη εξυπηρετούσε τους ίδιους στόχους. Ο Σνόρρι Στούρλουσον από την άλλη πλευρά και τα Σάγκας του Εγκίλ αναφέρουν ότι η Γκούνχιλντ ήταν κόρη ενός μάγου του Οζούρ ο οποίος ζούσε στο Φίνμαρκ. Τα Σάγκα του Έγκιλ ισχυρίζονται ότι ο Έρικ πολέμησε γενναία σε μια μάχη στο βόρειο Ντβινά στην οποία πολλά ποιήματα γράφτηκαν για να υμνήσουν τα κατορθώματα του, στη μάχη αυτή συνάντησε την Γκούνχιλντ κόρη του Οζούρ και την πήρε σύζυγο. Ο Γκουύν Τζόουνς αναφέρει τις πηγές που εμφανίζονται στα Ισλανδικά Σάγκας ως μυθιστορηματικές. Ο Θεοδώριχος ο μοναχός και τα Σάγκας του Αγκρίπ αναφέρουν ότι η Γκούνχιλντ βρέθηκε στη Δανία μετά τον θάνατο του Έρικ και ο βασιλιάς Χάραλντ Α΄ της Δανίας τη ζήτησε σε γάμο, αν αληθεύει η πληροφορία η ταυτότητα της σαν αδελφή του Χάραλντ είναι άκυρη ωστόσο σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν την άποψη του Τζόουνς αναξιόπιστη. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι η Γκούνχιλντ ζούσε για ένα διάστημα σε μια καλύβα μαζί με δυο μάγους οι οποίοι της είχαν μεταδώσει την τέχνη της μαγείας, έκαναν μάγια στον Έρικ να την ερωτευτεί και όταν επέστρεψε από την εκστρατεία πήγε να τους σκοτώσει. Ο Έρικ ωστόσο πήγε στην καλύβα του πατέρα της Οζούρ και τη ζήτησε σε γάμο. Άλλες πληροφορίες ωστόσο αναφέρουν ότι ο Έρικ έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα στη Φινλανδία και εκπαιδεύτηκε από τον βασιλιά των Φινλανδών. Ο Μαρλέν Κικλαμινί τέλος παρουσιάζει την καταγωγή της Γκούνχιλντ από τη Φινλανδία και τις σχέσεις της με τη μαγεία ως μύθο ο οποίος κατασκευάστηκε για να δικαιολογήσει τις βιαιότητες του συζύγου της χάρη στη μαγεία της.
Ανατροπή απο τον θρόνο της Νορβηγίας
thumb|right|250px|Η βάπτιση της Γκούνχιλντ - έργο του Κρόγκ (19ος αιώνας). Η Γκούνχιλντ έμεινε ευρύτατα γνωστή ως μάγισσα. Πριν τον θάνατο του πεθερού της ο δημοφιλέστατος ετεροθαλής αδελφός του συζύγου της Χάλφνταν Χάραλντσον ο μελανός πέθανε μυστηριωδώς, όλοι χρέωσαν τον θάνατο του σε μάγια της Γκούνχιλντ. Μετά τον θάνατο του Χάραλντ Χορφάγκρε ο σύζυγος της επιβλήθηκε με αιματηρό τρόπο στα ετεροθαλή αδέλφια του σκοτώνοντας αρχικά τον Μπζόρν Φαρμάν στη συνέχεια τον Όλαφ Χάραλντσον Γκέιρστανταλφ και τον Σίγκρουρντ στη μάχη του Τένσμπεργκ. Σαν αποτέλεσμα της τυραννικής διακυβέρνησης του συζύγου της ανατράπηκαν από τον θρόνο, εξορίστηκαν και νέος βασιλιάς της Νορβηγίας εξελέγη ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του συζύγου της Χάακον ο Αγαθός. Σύμφωνα με τα Ισλανδικά Σάγκας ο Έρικ και η Γκούνχιλντ κατέφυγαν στις Ορκάδες στις οποίες παρέμειναν πολλά χρόνια όπου έμεινε γνωστός ως βασιλεύς των Ορκάδων. Στη συνέχεια πήγαν στο Τζόρβικ, εκεί βαπτίστηκαν χριστιανοί από τον επίσκοπο Βούλφσταν. Στη συνέχεια έγιναν για σύντομο χρονικό διάστημα βασιλείς σε μια περιοχή της κεντρικής Αγγλίας. Μετά την απώλεια του Τζόρβικ από τον Ερρίκο και στη συνέχεια τον θάνατο του στη μάχη του Σταίνμορ (954) οι επιζήσαντες από τη μάχη μετέφεραν στην Γκούνχιλντ τη δυσάρεστη είδηση, δραπέτευσε στη συνέχεια μαζί με όλους τους γιους της στη Νορθάμπερλαντ. Μαζί με όλα τα υπάρχοντα της κατέφυγε στη συνέχεια στις Ορκάδες στις οποίες έδωσε όρκο υποτέλειας στον νέο Γιαρλ Θορφίν Σκάλσπλιττερ. Τελικά η Γκούνχιλντ αποφάσισε να παντρέψει την κόρη της Ραγκχίλντ με τον γιο του Θορφίν Αρνφίν και η ίδια μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της επέστρεψε στη Δανία. Πολλοί ιστορικοί αμφισβητούν έντονα το γεγονός να είναι ο Έρικ της Νορθουμπρίας το ίδιο πρόσωπο με τον Έρικ Μπλοόξ ο οποίος είχε εξοριστεί από τη Νορβηγία. Σε ένα γράμμα το οποίο έστειλε ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας στον πάπα Βονιφάτιο Η΄ αναφέρει ότι ο Έρικ ήταν Σκωτσέζικης καταγωγής. Οι ιστορικοί του 19ου αιώνα ωστόσο αναφέρουν ότι είναι αδύνατο να ήταν ο Έρικ γιος του Χάραλντ του Κυανόδους. Ο Νταουνχάμ τελικά ταυτίζει τους δυο βασιλείς σχετίζοντας την παραμονή της Γκούνχιλντ με τις Ορκάδες συγκρίνοντας τις πληροφορίες των συγγραφέων του 13ου αιώνα με αυτές του 19ου.
Σύγκρουση με τον Εγκίλ
"Προκαλώ όλα τα πνεύματα του τόπου να μην μπορέσουν να βρουν ποτέ την κατοικία τους αν δεν φύγουν ο βασιλιάς Έρικ και η βασίλισσα Γκούνχιλντ από τη χώρα".
Στη συνέχεια τοποθέτησε τον πάσσαλο πάνω σε έναν βράχο επαναλαμβάνοντας τις ίδιες κατάρες. Η Γκουχίλντ από την άλλη πλευρά έκανε μάγια στον Εγκίλ να είναι πάντοτε καταθλιπτικός και ανήσυχος. Ο Έρικ Έρικ Μπλοόξ συναντήθηκε με τον Εγκίλ όταν βρέθηκαν μαζί στην Αγγλία, ο Έρικ τον καταδίκασε σε θάνατο. Ο Εγκίλ μέσα από τη φυλακή συνέθεσε ένα εγκωμιαστικό ποίημα για τον ίδιο τον Έρικ τον οποίο απήγγειλε λίγο πριν την εκτέλεση του, ο Έρικ όταν το άκουσε ενθουσιάστηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό που ο Έρικ του χάρισε τη ζωή και του συγχώρεσε τον φόνο του γιου του.
Επιστροφή στη Νορβηγία και αντιβασίλισσα
thumb|right|250px|Μάχη των γιων της Γκούνχιλντ με τον Χάακον τον Αγαθό - έργο του Κρόγκ (19ος αιώνας). Μετά τον φόνο του συζύγου της η Γκουχίλντ βρήκε μαζί με τους γιους της καταφύγιο στην αυλή του βασιλιά της Δανίας Χάραλντ του Κυανόδους. Συνέθεσε το διάστημα αυτό ένα επικό ποίημα για τον σύζυγο της ο οποίος έπεσε στη μάχη. Στη Δανία ευνοήθηκε σημαντικά ο γιος της Γκουχίλντ Χάραλντ και όλοι οι υπόλοιποι γιοι της πήραν πολλούς τίτλους και αξιώματα. Ο βασιλιάς Χάραλντ βρέθηκε σε πόλεμο με τον Χάακον τον Αγαθό γι'αυτό ευνόησε σημαντικά την ίδια και τους γιους της προκειμένου να τους αποκτήσει συμμάχους. Ένας από τους γιους της ο Γκάμλ σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του αδελφού του πατέρα του Χάακον. Η Γκουχίλντ επέστρεψε θριαμβευτικά στη Νορβηγία μαζί με τους υπόλοιπους γιους της οι οποίοι σκότωσαν τον Χάακον τον Αγαθό στη μάχη του Φιτζάρ (961) αν και όλα έδειχναν ότι τη μάχη θα την κερδίσει ο Χάακον. Εκμεταλλεύτηκε το κενό που δημιουργήθηκε στη Νορβηγία με τον θάνατο του Χάακονος και με τη βοήθεια του Δανού βασιλιά έγιναν βασιλείς οι γιοι της, η ίδια πήρε γι'αυτόν τον λόγο το προσωνύμιο "η μητέρα των βασιλέων".
Στη διάρκεια της βασιλείας του Χάραλντ Γκράφελντρ η Γκουχίλντ είχε ενεργό πολιτικό ρόλο και είχε αναλάβει η ίδια τις περισσότερες εξουσίες. Οι γιοι της στη συνέχεια σκοτώθηκαν ή εκθρονίστηκαν από τους τοπικούς κόμητες, η πείνα στη συνέχεια που θέρισε τη Νορβηγία δημιούργησε τεράστια προβλήματα στη βασιλεία του Χάραλντ. Ένας από τους βασιλείς που δολοφονήθηκαν ήταν ο Τρίγκβε Όλαφσον (γύρω στο 963), η χήρα του Άστριντ Έρικσνταττερ δραπέτευσε με τον γιο της Όλαφ Τρίγκβασον στη Σουηδία και στη συνέχεια στη Βαλτική. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι ένας από τους λόγους τους οποίους δραπέτευσε ήταν ότι η Γκουχίλντ είχε στείλει στρατιώτες να σκοτώσουν το βρέφος της.
Ερωτικές σχέσεις
Η Γκουχίλντ είχε εραστή τον Χρουτ Χέρτζολφσον έναν Ισλανδό οπλαρχηγό ο οποίος επισκέφτηκε τη Νορβηγία κατά τη διάρκεια που ήταν βασιλιάς ο γιος της Χάραλντ. Η σχέση της με τον Χρουτ θεωρήθηκε μεγάλο σκάνδαλο αφού η ίδια ήταν περίπου σχεδόν μια γενιά μεγαλύτερη του. Η συμπεριφορά της με τον Χρουτ δεν διέφερε σε τίποτα με τη συμπεριφορά που έδειχναν εκείνη την εποχή τα παντρεμένα ζευγάρια, ακόμα και στον χορό του έπιανε με τα χέρια της τον λαιμό. Η διαμονή του Χρουτ βρισκόταν στους ανώτερους βασιλικούς θαλάμους. Η Γκουχίλντ τον αγάπησε τόσο πολύ που απαγόρευσε σε οποιονδήποτε άλλον στρατιώτη να δηλώσει ότι είναι όμοιος του με την απειλή ότι μια τέτοια δήλωση θα τον κάνει αυτόματα εχθρό της. Βοήθησε τον Χρουτ να πάρει σημαντικό μερίδιο κληρονομιάς αφού τακτοποίησε τον θάνατο ενός άντρα του Σότι από τα χέρια του υπηρέτη της Αουγκμούντ και του γιου της Γκουντρόντ. Όταν ο Χρουτ επέστρεψε του έδωσε πολλά δώρα αλλά τον διέταξε να χωρίσει τη νόμιμη σύζυγο του Ουν κάτι που τελικά έγινε. Η Γκουχίλντ είχε δείξει μεγάλη εύνοια και σε έναν άλλο άντρα τον Όλαφ ανιψιό του Χρουτ ο οποίος επισκέφτηκε τη Νορβηγία μαζί με τον θείο του όταν επέστρεψε στη χώρα τη δεύτερη φορά, του ανέθεσε τις περισσότερες εμπορικές αποστολές.
Δολοφονία
thumb|right|250px|Η Γκούνχιλντ και οι γιοι της - έργο του Κρόγκ (19ος αιώνας). Ο Χάακον Σίγκουρντσον τακτοποίησε τον θάνατο του Χάραλντ Γκράφελντρ (971) με τη σύμφωνη γνώμη του Χάραλντ του Κυανόδου ο οποίος είχε προσκαλέσει τον θετό γιο του στη Δανία και του είχε προσφέρει πλούσια δώρα. Εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε στη συνέχεια ανάμεσα στον Γιαρλ Χάακον και τους επιζήσαντες γιους του Έρικ και της Γκουχίλντ οι οποίοι ηττήθηκαν, η ίδια δραπέτευσε στη Νορβηγία μαζί με τους γιους της Γκουντρόντ και Ράγκφρεντ. Κατέφυγαν στις Ορκάδες, εκεί μπήκαν υπό την υπηρεσίες του Γιαρλ Θορφίν. Ο στόχος της Γκουχίλντ ωστόσο δεν παρέλειψε ποτέ να είναι ο θρόνος της Νορβηγίας γι'αυτό χρησιμοποίησε τις Ορκάδες σαν βάση για τις επιδρομές της. Σύμφωνα με τα Σάγκας η Γκουχίλντ επέστρεψε στη Δανία γύρω στα 977 και δολοφονήθηκε υπό τις διαταγές του βασιλιά Χάραλντ με πνίξιμο σε έναν βάλτο, ο Θεοδώριχος ο μοναχός και τα Χρονικά του Αγκρίπ περιγράφουν το συγκεκριμένο γεγονός με στίχους. Το 1835 το κακοποιημένο σώμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας βρέθηκε σε έναν βάλτο στη Γιουτλάνδη, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Δανίας πιστεύοντας ότι είναι η Γκουχίλντ διέταξε την κατασκευή μιας σαρκοφάγου προκειμένου να τοποθετηθεί. Οι έρευνες παρόλα αυτά αργότερα απέδειξαν ότι το σώμα δεν ήταν της Γκουχίλντ αλλά κάποιας άλλης γυναίκας που έζησε τον 6ο αιώνα π.χ.
Αναφορές για μαγεία
Η Γκούνχιλντ αναφέρεται ότι ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την τέχνη της μαγείας, την ικανότητα την απέκτησε σύμφωνα με τον Σνόρρι Στούρλουσον σε μια καλύβα μάγων Φινλανδών στην οποία ζούσε μαζί τους. Οι αναφορές λένε ότι οι άντρες που την είδαν την περιγράφουν σαν «την πιο πανέμορφη γυναίκα που έχουν δει στη ζωή τους». Μια αναφορά λέει ότι ζήτησε από τους Φινλανδούς που είχαν καταφύγει στην καλύβα της να χύσουν το περιεχόμενο ενός σάκου έξω από την καλύβα, αυτό θεωρήθηκε σαν σημάδι μαγείας αφού οι Φινλανδοί που τους βρήκαν στη συνέχεια κοιμόντουσαν ναρκωμένοι. Η Γκούνχιλντ κάλυψε το κεφάλι τους με δέρμα φώκιας και στη συνέχεια τους έστειλε στον Έρικ με παραγγελία να τους σκοτώσει. Ο συγγραφέας Μαρλέν Κικλαμινί αναφέρει ότι η σχέση της Γκούνχιλντ με τη μαγεία ήταν μυθεύματα προκειμένου να δικαιολογήσουν τη βιαιότητα του συζύγου της. Άλλες πηγές συσχετίζουν τη μαγεία της με τον θάνατο του βασιλιά Χάακον όπως περιγράφεται από τον Σνόρρι Στούρλουσον και τα Εγκίλ Σάγκα, σχετίζεται επίσης με τον θάνατο του Χάλφνταν Χάραλντσον. Ο Χάακον σύμφωνα με τον Σνούρλουσον ανέβηκε στον θρόνο της Νορβηγίας ύστερα από επανάσταση λόγω της βιαιότητας του αδελφού του Έρικ, ο Έρικ και η σύζυγος του δραπέτευσαν στην Αγγλία. Από τότε ακολούθησαν πολλές μάχη μέχρι τον περίεργο θάνατο του Χάακον με ένα βέλος στο μπράτσο στη διάρκεια της μάχης, την ίδια στιγμή ακούγεται ότι η Γκούνχιλντ φώναξε "Κάντε χώρο να περάσει ο φονιάς του βασιλιά". Οι διαμάχες της με τον Εγκίλ είναι άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση στην οποία κατηγορείται για μαγεία, αν και είχαν καλές σχέσεις στην αρχή ύστερα από κάποιο μεθύσι σκότωσε έναν συνοδό της με αποτέλεσμα να εξοργιστεί η Γκούνχιλντ και να τον καταραστεί "να μην δει ποτέ ειρήνη η Ισλανδία όταν επιστρέψει ο ίδιος. Ο Εγκίλ το κατάλαβε και πήγε στην Αγγλία να τους συναντήσει, ο Έρικ τον καταδίκασε σε θάνατο αλλά στη συνέχεια ύστερα από κάποιον ύμνο τον οποίο του απήγγειλε τον συγχώρησε και του χάρισε τη ζωή. Μια περίπτωση ενός περίεργου πουλιού που εμφανίστηκε στον Εγκίλ την ώρα που έγραφε καταγράφεται σαν μια μεταμόρφωση της Γκούνχιλντ.
Θρύλοι
Στο πρώιμο Νορβηγικό βασίλειο τον σημαντικότερο ρόλο τον είχαν οι μητέρες των βασιλιάδων αντί για τις ίδιες τις βασίλισσες, η Γκούνχιλντ αποτελούσε την εξαίρεση γιατί είχε κορυφαίο ρόλο όχι μόνο την εποχή της βασιλείας των γιων της αλλά και του συζύγου της. Μετά τον φόνο του συζύγου της τοποθέτησε τους γιους της στον θρόνο ενώ είχε η ίδια την εξουσία, τακτοποίησε και τον γάμο της κόρης της με τον κόμη των Ορκάδων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα
Γεώργιος Δονάτος της Έσσης
Ο Γεώργιος-Δονάτος (γερμ. Georg-Donatus, 8 Νοεμβρίου 1906 - 16 Νοεμβρίου 1937 ) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν διάδοχος στο μεγάλο δουκάτο της Έσσης & παρά τω Ρήνω και (1906-18), τιτουλάριος διάδοχος (1918-37) και μετά τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω (1937).
Βιογραφία
Ο Γεώργιος-Δονάτος-Γουλιέλμος-Νικόλαος-Εδουάρδος-Ερρίκος-Κάρολος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου μεγάλου δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ελεονόρας, κόρης του Χέρμαν πρίγκιπα του Ζολμς-Χόενζολμς-Λιχ.
Στις 9 Οκτωβρίου 1937 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στον τίτλο του.
Στις 20 Νοεμβρίου 1937 o μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκος θα νυμφευόταν στην Αγγλία. Ο Γεώργιος Δονάτος πήρε τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του με τη νταντά τους, τη μητέρα του, την σε προχωρημένη κύηση σύζυγό του, ένα φίλο, τον πιλότο και δύο μέλη πλήρωμα και με αεροπλάνο απογειώθηκαν για την Αγγλία. Ήταν 16 Νοεμβρίου 1937. Στην πτήση η Καικιλία γέννησε και ο πιλότος θέλησε να κατεβεί στην Οστάνδη του Βελγίου, παρά τον κακό καιρό. Το αεροπλάνο χτύπησε σε μία καμινάδα εργοστασίου και συνετρίβη. Ετάφησαν στο Ρόζενχεε του Ντάρμστατ. Το τρίτο παιδί τους, η Ιωάννα, που δεν ήταν στο ταξίδι, υιοθετήθηκε από τον Λουδοβίκο, αλλά απεβίωσε δύο έτη μετά από μηνιγγίτιδα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1931 την Καικιλία, κόρη του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας. Ήταν κόρη της εξαδέλφης του Αλίκης. Είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Έντιτ Άρνχαϊμ
Η Έντιτ Άρνχαϊμ (λατινικό αλφάβητο : Edith Arnheim) (Πράγα, Αυστροουγγαρία, 21 Φεβρουαρίου 1884 – Στοκχόλμη, Σουηδία, 16 Οκτωβρίου 1964), ήταν Σουηδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Γεννήθηκε στην Πράγα της Βοημίας, επαρχία τότε της Αυστροουγγαρίας, και ήταν Αυστριακής καταγωγής, το πατρικό της όνομα ήταν Λας. Το 1913 έφτασε στα ημιτελικά του Σουηδικού πρωταθλήματος σε κλειστό γήπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Έρικ Χάραλντσον
Ο Έρικ Α΄ Χάραλντσον ο Αιματοβαφής ή Έρικ με τον Αιματοβαμμένο πέλεκυ (Μπλοόξ ή Μπλόνταξ (νορβηγικά: Eirikr Blodøks, αγγλικά: Erick Bloodaxe στα αγγλικά χρονικά της εποχής, περί το 885 - 954) ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας (929 - 934) και δυο φορές βασιλιάς της Νορθούμπρια (947 - 948) και (952 - 954). Ήταν γιος του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου'', γενάρχη της Νορβηγικής δυναστείας και της Ράγκνχιλντ της Ισχυρής, κόρης του Έρικ. Οι ιστορικοί έχουν χρησιμοποιήσει ελάχιστα ιστορικά δεδομένα, προκειμένου να εξάγουν τα συμπεράσματα τους για τον Έρικ· υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στις πηγές, που σχετίζονται με έναν βασιλιά της Νορθούμπρια και στις πηγές των σάγκα για τον Έρικ της Νορβηγίας, έναν οπλαρχηγό που κυβέρνησε τη νορβηγική Βέστλαντ τη δεκαετία του 930. Οι νορβηγικές πηγές του 12ου αιώνα έχουν ταυτίσει τα δυο πρόσωπα σε ένα, και τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και οι σύγχρονοι ιστορικοί, μετά το σχετικό άρθρο του ιστορικού Κόλλινγκγουντ (1901). Η ταυτοποίηση αυτή απορρίφθηκε αργότερα από την ιστορικό Κλαίρη Ντάουνχαμ, η οποία ισχυρίστηκε ότι τα Νορβηγικά σάγκας του 12ου αιώνα βασίστηκαν σε Αγγλικές πηγές. Η άποψη αυτή δεν επικράτησε τελικά στην επιστημονική ιστορική κοινότητα.
Οι σύγχρονες πηγές χρησιμοποιούσαν διαφορετικά στοιχεία όπως το Αγγλοσαξωνικό χρονικό, το νομισματικό σύστημα του Έρικ και τη Σκανδιναβική ποίηση. Οι ασάφειες αυτές δεν μπορούν να δικαιολογηθούν αν λάβουμε υπόψη τον μεγάλο πλούτο των πηγών των Σάγκας για τον Έρικ τις οποίες βρίσκουμε στις βιογραφίες του πατέρα του Χάραλντ Χόρντφαρε και του αδελφού του Χάακον του Αγαθού. Οι ασάφειες σχετικά με την ταυτοποίηση του με τον Έρικ της Νορθουμπρίας κάνουν τις Νορβηγικές πηγές του 11ου αιώνα περισσότερο αναξιόπιστες. Το προσωνύμιο "Μπλοντάξ" ή "Μπλόντ-έιξ" είναι διπλό και αμφίβολης προέλευσης, το πιο πιθανό να χρησιμοποίηθηκε τον 10ο αιώνα ή ίσως αργότερα όταν έγινε επίκεντρο του θρύλου. Οι σάγκα εξηγούν ότι προέρχεται από τις αιματηρές μάχες του με τους αδελφούς του για την κυριαρχία στη Νορβηγία, ο Θεοδώριχος αναφέρει σχετικά με τον βίαιο χαρακτήρα του λόγω της συμπεριφοράς του απέναντι στους αδελφούς του. Άλλα Σάγκας με τη σειρά τους αναφέρουν ότι σχετίζεται με τον πολεμικό χαρακτήρα του σαν Βίκινγκ επιδρομέα.
Ιστορικές ανακρίβειες σχετικά με την ταυτοποίηση του ως βασιλιά της Νορθουμπρίας
Το αγγλοσαξωνικό χρονικό τον περιγράφει λακωνικά σαν γιο του Χάραλντ. Στις αρχές του 12ου αιώνα ο Ιωάννης του Γουόκεστερ αναφέρει ότι ο Έρικ Μπλοντάξ σχετίζεται με τους κυβερνήτες της Νορθουμπρίας. Οι Νορβηγικές ιστορίες και τα Ισλανδικά Σάγκας αναφέρουν αντίστοιχα τον βασιλιά της Νορθουμπρίας σαν γιο του Χάραλντ. Η Σκανδιναβική ποίηση επιβεβαιώνει αυτές τις πληροφορίες αν και υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία των στίχων. Ένας άλλος Χάραλντ γνωστός εκείνη την περίοδο ήταν ο Αράλτ-μακ-Σιτρίκ (πέθανε το 940) βασιλιάς του Λίμερικ και πατέρας του Μάκους και του Γκοφρέντ. Αυτό μπορεί να συσχετιστεί με το γεγονός ότι τα δυο αδέλφια μαζί με κάποιον Έρικ ήταν βασιλείς των Εβρίδων, σε ένα γράμμα που απευθύνεται στον πάπα Βονιφάτιο Η΄ ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας αναφέρει ότι κάποιος Έρικ βασιλιάς της Σκωτίας ήταν υποτελής του. Τον 19ο αιώνα μερικοί συγγραφείς όπως ο Τσάρλς Πλάμμερ (1851 -1927) αναφέρουν ότι ο Έρικ ήταν γιος του Χάραλντ Α΄ της Δανίας και τον ταυτίζουν με κάποιον γιο του Χάραλντ με το όνομα Χίρινγκ. Η μόνη πηγή σχετικά με αυτό το θέμα ήταν η αναφορά του Αδάμ της Βρέμης που γράφει ότι : "Ο Χάραλντ έστειλε τον γιο του Χίρινγκ στην Αγγλία με στρατό, όταν αργότερα υπέταξε το νησί προδόθηκε και σκοτώθηκε από τους Νορθούμβριους", τα ονόματα ωστόσο δεν ταυτίζονται μεταξύ τους.
Παιδική ηλικία
Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το γενεαλογικό δέντρο του Έρικ περιέχουν οι Ισλανδικές και οι Νορβηγικές πηγές του 12ου και του 13ου αιώνα οι οποίες είναι περιορισμένες και σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς θεωρούνται αναξιόπιστες. O Χάραλντ Χορφάγκρε αναφέρεται σαν πολυγαμικός και γόνιμος βασιλιάς ο οποίος είχε αποκτήσει 16 - 20 παιδιά. Η μητέρα του Έρικ Μπλοντάξ παρόλο που θεωρείτο ανώνυμη τα περισσότερα από τα Ισλανδικά Σάγκας αναφέρουν ότι ήταν η Ράγκνχιλντ Έρικσνταττερ κόρη του Έρικ βασιλιά της νότιας Γιουτλάνδης. Η πιθανότητα να είχε παντρευτεί ο Χάραλντ μια Δανή πριγκίπισσα υπάρχει σε Σκανδιναβικούς στίχους, ωστόσο είναι αβέβαιο αν υπάρχει το όνομα της στην αρχική σύνθεση. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι ο Χάραλντ είχε 11 συζύγους πριν τη Ράγκνχιλντ, αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις πληροφορίες ότι ο Έρικ ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Χάραλντ. Όλες οι πληροφορίες ωστόσο καταλήγουν στο γεγονός ότι ο Χάακον ο Αγαθός ήταν ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός και διάδοχος του Έρικ. Σύμφωνα με τον Σνόρρι Στούρλουσον και τα Σάγκα του Εγκίλ ο Έρικ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας μαζί με τον Βίκινγκ πολέμαρχο Θορίρ και τον γιο του Ροάλντ. Στα εφηβικά του χρόνια περιγράφεται ότι ήταν εξαιρετικά γερός και ανδρείος, ξεκίνησε την έντονη αφοσίωση του στην πειρατεία, τέσσερα χρόνια λεηλατούσε τις ακτές της Δανίας, της Γερμανίας και της Βαλτικής, άλλα τέσσερα χρόνια της Σκωτίας, της Ουαλίας, της Ιρλανδίας και της Γαλλίας. Τα Σάγκας του Εγκίλ περιγράφουν ότι μέσω του ποταμού Ντβινά λεηλάτησε το λιμάνι του Περμ.
Γάμος με την Γκούνχιλντ
Το έργο "Η Ζωή του Αγίου Καθρόε του Μέτς" (γραμμένο γύρω στα 1000) δίνει τις περισσότερες και πιο σύγχρονες πληροφορίες για τον Έρικ και τη σύζυγο του. Αναφέρει :
"Ο βασιλιάς της Κάμπρια οδήγησε τον Καθρόε σε μια περιοχή ανάμεσα στο Καρλάιλ και το Ληντς, στα σύνορα μεταξύ των βασιλείων της Κάμπρια και των Σκανδιναβών, στη συνέχεια ένας ευγενής ο Γκουντέρικ τον οδήγησε στη Γιορκ στον βασιλιά Έρικ ο οποίος είχε σύζυγο μια συγγενή του Καθρόε".
Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τις πληροφορίες που παρέχουν τα τελευταία Σάγκας αποδεικνύει ότι η σύζυγος του Έρικ είχε Βρετανική ή Σκωτσέζικη καταγωγή. Σύμφωνα με τα τελευταία Σάγκας του Έγκιλ τα οποία είχαν συγγραφεί τον 13ο αιώνα η σύζυγος του Έρικ ονομαζόταν Γκούνχιλντ, μητέρα των βασιλέων. Το όνομα αναφέρεται στα τελευταία Σάγκας του Έγκιλ ο οποίος στηρίχτηκε σε κάποιο παλιότερο ποίημα το οποίο δεν περιείχε το όνομα της Γκούνχιλντ γι'αυτό ιστορικοί βγάζουν το συμπέρασμα ότι είναι μεταγενέστερη εισαγωγή. Οι αναφορές των Σάγκας είναι πάντως ομόφωνες στο γεγονός ότι ο Έρικ είχε μια σύζυγο με το όνομα Γκούνχιλντ. Τα πρώτα Νορβηγικά Σάγκας την περιγράφουν ως κόρη του Δανού βασιλιά Γκόρμ του Παλαιού, τα πιο πρόσφατα ονομάζουν τον πατέρα της Οζούρ με καταγωγή από τη βόρεια Νορβηγική επαρχία του Χαλογκαλάντ. Η εχθρότητα των Ισλανδών απέναντι στην Γκούνχιλντ πιθανότατα προέρχεται από το γεγονός ότι εγκατέλειψε τη βασιλική αυλή της Δανίας. Δεν υπάρχει ομόφωνη συμφωνία η οποία θα μπορούσε να λύσει το συγκεκριμένο πρόβλημα, μια πρώιμη εκτίμηση ήταν ότι ο βασιλιάς της Γιορκ λεγόταν Όλαφ Σίθρικσον του οποίου η δεύτερη σύζυγος ήταν Ιρλανδή. Η Κλάρε Ντάουνχαμ πρόσφατα απέρριψε το γεγονός ότι ο Έρικ της Νορθουμπρίας ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Έρικ Μπλοντάξ. Υπάρχουν επιπλέον πολλές πιθανότητες να μην ήταν μονογαμικός αλλά να χρησιμοποιούσε δυο συζύγους την ίδια χρονική στιγμή.
Αιματηρή επικράτηση στη Νορβηγία απέναντι στα αδέλφια του
Τα Νορβηγικά Σάγκας αναφέρουν αναρίθμητους γιους του Χάραλντ Χορφάγκρε οι οποίοι συγκρούστηκαν σκληρά για τη διαδοχή στον θρόνο της Νορβηγίας, ιδιαίτερα έντονη έμεινε γνωστή η σύγκρουση ανάμεσα στον Έρικ και στον μικρότερο αδελφό του Χάακον τον Αγαθό. Ο Έρικ σκότωσε βίαια δυο από τους αδελφούς του τον Ράγκνβαλντ βασιλιά του Άντελαντ και τον Μπζόρν Φαρμάν, βασιλιά του Βεστφόλντ. Μερικά κείμενα αναφέρουν ότι ο Χάραλντ Χορφάγκρε επέτρεψε στον γιο του Έρικ Μπλοντάξ να κυβερνήσει μαζί του στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο Έρικ στη συνέχεια διαδέχτηκε τον πατέρα του μετά τον θάνατο του, έσφαξε τις συνδυασμένες δυνάμεις των ετεροθαλών αδελφών του Όλαφ και Σίγκουρντ και έγινε απόλυτος κυβερνήτης σε ολόκληρη τη Νορβηγία. Την ίδια εποχή ο μικρότερος και πιο διάσημος αδελφός του Έρικ Χάακον διέμενε σε ασφάλεια στην αυλή της Δυτικής Σαξονίας αφού είχε ανατραφεί στην αυλή του Έθελσταν της Αγγλίας. Η βασιλεία του Έρικ Μπλοντάξ ήταν βίαιη και δεσποτική αναγκάζοντας τη Νορβηγική αριστοκρατία να στραφεί εναντίον του, την ίδια εποχή ο Χάακον επέστρεψε στη Νορβηγία και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από την αριστοκρατία, ο Έρικ αναγκάστηκε να δραπετεύσει στη Βρετανία. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει οτι οι επιτυχίες του Χάακον πραγματοποιήθηκαν περισσότερο χάρη στην υποστήριξη που είχε από τον Σίγκουρντ, κόμη του Λαντ.
Ο καθορισμός του μήκους και της βασιλείας του Έρικ δεν μπόρεσε να οριστεί πλήρως χρονολογικά λόγω της μεγάλης σύγχυσης που υπάρχει ανάμεσα στις ιστορικές πηγές.
Μετάβαση στην Αγγλία
thumb|right|250px|Χάρτης με απεικόνιση των περιοχών που έδρασε ο Έρικ στην Αγγλία. Τα Νορβηγικά Σάγκας παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές σχετικά με τον τρόπο τον οποίο μετέβη ο Έρικ Μπλοντάξ στην Αγγλία όταν εξορίστηκε από τη Νορβηγία. Ο Θεοδώριχος αναφέρει την άφιξη του στην Αγγλία και την υποδοχή του από τον βασιλιά Έθελσταν της Αγγλίας, τη σύντομη βασιλεία του και τον θάνατο του στη συνέχεια. Παρόμοιες Νορβηγικές ιστορίες αναφέρουν ότι πήγε απ'ευθείας στην Αγγλία όπου έγινε δεκτός από τον ετεροθαλή αδελφό του Χάακον, βαπτίστηκε χριστιανός και του δόθηκε η κυβέρνηση της Νορθουμπρίας από τον Εθελστάν. Όταν η βασιλεία του έγινε μισητή μετέβη σε αποστολή στην Ισπανία στην οποία σκοτώθηκε. Ο Αγκρίπ τέλος λέει ότι μετέβη στη Δανία στην πατρίδα της συζύγου του την οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σαν βάση για να κερδίσει τους υποστηρικτές του. Τα τελευταία Σάγκας κάνουν εκτεταμένες αναφορές σχετικά με τις δραστηριότητες του Έρικ στη Νορβηγία και στη Νορθούμπρια στην οποία πραγματοποιούσε επιδρομές σε εκτεταμένο βαθμό. Η κομητεία των Ορκάδων η οποία ήταν πρώην βάση των Βίκινγκ είχε κατακτηθεί από τον πατέρα του Έρικ, οι λογοτεχνικοί στίχοι αναφέρουν τον γάμο της κόρης του Ραγκχίλντ με τον γιο του Θορφίν Αρνφίν ο οποίος ήταν μελλοντικός κόμης των Ορκάδων αλλά δεν είχε πατήσει ο ίδιος στα νησιά. Τα Σάγκας των Ορκάδων τα οποία είχαν συγγραφεί γύρω στο 1200 αναφέρουν την παρουσία του Έρικ Μπλοντάξ στις Ορκάδες και τη συμμαχία του με τους αδελφούς κυβερνήτες Άρνκελ και Έρλαντ αλλά πριν ανατραπεί στη Νορθούμπρια από τον Όλαφ. Η πλειοψηφία των τελευταίων Σάγκας αναφέρει ωστόσο ότι ο Έρικ εξέπλευσε απ'ευθείας στις Ορκάδες, υπέταξε τους κόμητες και δημιούργησε μια στρατιωτική βάση προκειμένου να πραγματοποιήσει εκστρατείες για τους επόμενους στόχους του όπως οι Ερβίδες, η Σκωτία και η Αγγλία. Η συμμαχία του με τους κυβερνήτες των Ορκάδων επικυρώθηκε με τον γάμο της κόρης του Ράγκχιλντ με τον μελλοντικό κόμη των Ορκάδων Άρνφιν γιο του Θορφίν. Το γεγονός ότι ο Έρικ έγινε βασιλιάς της Νορθούμπριας είναι γεγονός αναμφισβήτητο παρά το γεγονός ότι οι ιστορικές πηγές είναι ελάχιστες και αμφισβητούμενες, τις πιο αξιόπιστες πληροφορίες οι ιστορικοί τις στηρίζουν στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό.
Η Νορθούμπρια υπό τον έλεγχο των Άγγλων
Η Νορθούμπρια βρισκόταν στο επίκεντρο της διαμάχης ανάμεσα στους βασιλείς των Δυτικών Σαξόνων και στους βασιλείς του Δουβλίνου απογόνους του Ιμέρ, οι μάχες ήταν συνεχόμενες και η περιοχή άλλαζε συνεχώς χέρια. Η Νορθούμπρια περιήλθε τελικά υπο Αγγλική κατοχή (927). Η μάχη του Μπρούνανμπουρ (937) στην οποία ο Εθελστάν και ο ετεροθαλής αδελφός του Εδμόνδος νίκησαν τον Όλαφ Γ΄ του Δουβλίνου εδραίωσαν την κατοχή του στην περιοχή, αυτό φαίνεται και στα βασιλικά διατάγματα που εκδόθηκαν την περίοδο (937 - 939) στα οποία εμφανίζεται ο Έθελσταν βασιλιάς ολόκληρης της Βρετανίας. Ο Έθελσταν πέθανε (939), ο ετεροθαλής αδελφός και διάδοχος του Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας ο οποίος ήταν μόλις 18 ετών στάθηκε ανίκανος να διατηρήσει τον έλεγχο του στη Νορθούμπρια. Αμέσως μετά έναν νέος βασιλιάς από τη δυναστεία των Ουί Ιμέρ έκανε την Υόρκη ως έδρα του. Σύμφωνα με τα Ιρλανδικά Χρονικά ο παλιός αντίπαλος του Εδμόνδου Όλαφ Γκούθφριθσον ενώθηκε με τον ξάδελφο του Αμλάιμπ Κουαράν στην Υόρκη, ο Όλαφ Γκούθφριθσον πέθανε το 941, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό τοποθετεί τον θάνατο του το 942. Ο Αμλάιμπ Κουαράν με λαϊκή υποστήριξη από τη Νορθούμπρια εξελέγη νέος βασιλιάς της χώρας και μοίρασε τον θρόνο του με τον ανιψιό του Ραγκνάλντ γιο του Γκοφρέντ.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο αρχιεπίσκοπος της Υόρκης Γούλφσταν είχε παίξει σημαντικό πολιτικό ρόλο στην περίοδο της βασιλείας του Αμλάιμπ. Ο Εδμόνδος στη συνέχεια (942) με δυναμικό τρόπο κατέλαβε τη Μερκία και πέντε μεγάλες επαρχίες της Ντάνελαου, συγγραφείς έγραψαν πολλά ιπποτικά μυθιστορήματα στη σύγχρονη εποχή για να τιμήσουν τα κατορθώματα του. Ο Αμλάιμπ απάντησε την ίδια χρονιά με επίθεση στο Ταμγουόρθ αλλά τόσο ο ίδιος όσο και ο Γούλφσταν ενώ βάδιζαν για το Λέστερ πολιορκήθηκαν σκληρά από τον Εδμόνδο και κατόρθωσε να δραπετεύσει την τελευταία στιγμή. Στη συνέχεια ακολούθησαν διαπραγματεύσεις και κλείστηκε μεταξύ τους ειρήνη, ο Αμλάιμπ έγινε σύμμαχος του Εδμόνδου, ωστόσο όταν η Νορθουμπρία πέρασε ξανά στα χέρια των Δυτικών Σαξόνων ο Εδμόνδος έδιωξε τους Βίκινγκ κυβερνήτες. Ο χρονικογράφος Έθελγουιρντ ήταν ξεκάθαρος στο ότι ο Γουλφστάν και ο κυβερνήτης κόμης του ήταν αυτοί που εκδιώχθησαν και αναγκάστηκαν να υποταχθούν στον Εδμόνδο.
Οδός του Μαρτυρίου
μικρογραφία | Η Οδός του Μαρτυρίου, πέμπτη στάση μικρογραφία |Ιερουσαλήμ. Με πράσινο χρώμα είναι χαραγμένη η διαδρομή και οι στάσεις. Η Οδός του Μαρτυρίου (Λατινικά: Via Dolorosa) είναι η διαδρομή, που σήμερα εκτελείται τελετουργικά με 14 ενδιάμεσες στάσεις και σύμφωνα με την παράδοση είναι η διαδρομή που ακολούθησε ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ, την εποχή των Αγίων Παθών, μεταφέροντας τον Σταυρό από το Πραιτώριο προς το σημείο της σταύρωσής του στον Γολγοθά. Ακόμη αναφέρεται από την δυτική Χριστιανοσύνη ως «Η Οδός του Σταυρού» και «Οδός των Παθών», ενώ ο Γρηγόριος Νύσσης την αναφέρει ως «Οδόν Εμπαθή».
Έρικ Χάραλντσον
Βασιλιάς της Νορθούμπρια
thumb|right|250px|Νόμισμα κομμένο στη Γιορκ με την επιγραφή του Έρικ Μπλοντάξ. Την ίδια χρονιά ο Εδμόνδος έκανε επιδρομή στην Κάμπρια και ανέθεσε τη διοίκηση της στον Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας, τα Ιρλανδικά χρονικά αναφέρουν ότι ο Αμλάιμπ επέστρεψε στο Δουβλίνο (945). Ο Εδμόνδος δεν κατόρθωσε να ζήσει πολύ ακόμα αφού σκοτώθηκε σε μάχη την επόμενη χρονιά (946). Ο Έντρεντ της Αγγλίας διαδέχθηκε στον θρόνο τον αδελφό του Εδμόνδο Α΄ (946), η κυριαρχία των Άγγλων στη Νορθουμπρία αποδείχτηκε στη συνέχεια ασταθής αφού ήταν πιστοί στους Σκωτσέζους, ο Έντρεντ κάλεσε τους Σκωτσέζους να του δώσουν όρκο υποταγής. Στη συνέχεια κάλεσε τον αρχιεπίσκοπο Βούλφσταν να δώσει όρκο υποταγής αλλά η Αγγλική κυριαρχία στην περιοχή δεν έγινε δεκτή από τους κατοίκους. Το χρονικό αναφέρει ότι οι Νορθούμπριοι παραβίασαν τους όρκους τους (947) απέναντι στον Έντρεντ εκλέγοντας βασιλιά τους τον Έρικ. Ο Έντρεντ πραγματοποίησε εκστρατεία στη Νορθουμπία για να τιμωρήσει τους επαναστάτες, έκαψε το υπουργείο στο Ρίπον που είχε ιδρυθεί από τον Βίλφριντ. Οι δυνάμεις του Έντρεντ είχαν σημαντικές απώλειες στη Μάχη του Κάστλφορντ αλλά κατόρθωσε να διατηρήσει τον έλεγχο της κατάστασης, οι ευγενείς φοβήθηκαν τον Σάξονα βασιλιά γι'αυτό αναγκάστηκαν να αποκηρύξουν τον Έρικ και να δεχτούν ξανά βασιλιά τους το Έντρεντ (948). Τα χρονικά των βασιλέων της Άλμπα αναφέρουν ότι ο Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας έκανε επιδρομή στη Νορθούμπρια (949) νότια του ποταμού Λί μεταφέροντας πολλά βοοειδή και αιχμαλώτους. Ο Έντρεντ τοποθέτησε βασιλιά στη Νορθούμπρια ξανά τον Όλαφ αλλά σύμφωνα με τα χρονικά το 952 "Οι Νορθούμπριοι ευγενείς έστειλαν στην εξορία τον Όλαφ κάνοντας βασιλιά τους ξανά τον Έρικ γιο του Χάραλντ" Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν την ίδια εποχή τη νίκη των ξένων δυνάμεων δηλαδή των Νορβηγών απέναντι στους ντόπιους όπως οι Ουαλοί και οι Σκωτσέζοι. Οι πηγές για τη δεύτερη περίοδο της βασιλείας του είναι αρκετά ασαφείς, το πιθανότερο είναι να κατέλαβε ξανά τη Νορθούμπρια επικεφαλής Βίκινγκ πολεμιστών αλλά και η δεύτερη περίοδος δεν κράτησε πολύ αφού το 954 οι Νορθούμπριοι τον έδιωξαν για δεύτερη φορά.