cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζαζ
Η τζαζ είναι ένα μουσικό είδος που αποτέλεσε εξέλιξη της λαϊκής αμερικανικής μουσικής κατά τον 19ο αιώνα, με αφρικανικές καταβολές. Περιλαμβάνει αρκετά μουσικά είδη που στηρίχτηκαν σε ένα κοινό σκεπτικό κατασκευής, τον μερικό ή και ολικό αυτοσχεδιασμό. Γνώρισε σημαντική ανάπτυξη και διεθνή αναγνωρισιμότητα κατά τη δεκαετία του 1920.
Ορισμός
Αν και υπάρχει μεγάλη δυσκολία να οριστεί η Τζαζ στο σύνολό της, ένας ορισμός που διευκρινίζει εν μέρει το περιεχόμενό της είναι ότι πρόκειται για μία μουσική στην οποία ο μουσικός εκτελεί μελωδικές παραλλαγές πάνω σε μία δεδομένη αρμονική βάση και αυτό σε διάλογο με τον ρυθμικό παλμό.
Βέβαια, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και μετά, όταν η αβάν γκαρντ της τζαζ απέρριψε το προκαθορισμένο αρμονικό πρότυπο, ο ορισμός αυτός δεν θεωρείται επαρκής για όλα τα είδη της Τζαζ.
Ένας σημαντικός συνθέτης και πιανίστας της Τζαζ, ο Τελόνιους Μονκ (Thelonious Monk, 1917-1982) είχε πει:
Και πράγματι, ο αυξημένος βαθμός αυτοσχεδιασμού που περικλείει το είδος αυτό σε κάθε συστατικό της μουσικής (Μελωδία, Αρμονία, Ρυθμό) μας επιβεβαιώνει το βασικό αυτό πλαίσιο της μουσικής Τζαζ. Εάν στα παραπάνω χαρακτηριστικά προσθέσουμε ότι, αντικειμενικός στόχος κάθε μουσικού της Τζαζ είναι να απελευθερώσει τις μουσικές ιδέες που έχει στο μυαλό του και να τις παίξει στο μουσικό του όργανο ή να τις τραγουδήσει, τότε η έκφραση αυτή του Τελόνιους Μονκ γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένη.
Ο μουσικός της τζαζ, ασκείται επίπονα σε γνωστά συστατικά στοιχεία της μουσικής, κοινά για κάθε μουσικό είδος όπως οι Κλίμακες, οι Συγχορδίες, η Μελωδία, ο Ρυθμός, η Αρμονία, ώστε να είναι σε θέση, οι μελωδίες που ακούει με το μυαλό του να κατευθύνουν τα δάχτυλά του, σε μια πραγματικά προσωπική έκφραση, σε ένα διάλογο με τον εαυτό του, τους μουσικούς που τον συνοδεύουν και με το κοινό.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία της λέξης τζαζ παραμένει ανεξιχνίαστη παρόλο που κατά καιρούς επικράτησαν διάφορες γνώμες. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η τζαζ πήρε το όνομά της από τον χορευτή Τζάζμπο Μπράουν ενώ μια άλλη υποστηρίζει πως η ονομασία τζαζ προέρχεται από τη συντόμευση του ονόματος κάποιου μουσικού Τσάρλς (Charles, chas, jass, jazz) ή Τζάσπερ.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
Μπορούμε να συνοψίσουμε κάποια βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του τζαζ είδους, τα οποία αν και δεν ορίζουν απόλυτα την τζαζ, βοηθούν σημαντικά στην αναγνώριση της:
Ιστορία της τζαζ
thumb|right|300px|Η ορχήστρα της Νέας Ορλεάνης Original Dixieland Jass Band, η πρώτη που ηχογράφησε τζαζ δίσκο το [[1917.]] Η τζαζ εμφανίστηκε ως αναγνωρίσιμο και ξεχωριστό μουσικό είδος περίπου το 1900. Πριν από αυτή τη χρονιά εκτείνεται η προϊστορία της, το χρονικό διάστημα δηλαδή κατά το οποίο συγχωνεύτηκαν όλα τα μουσικά αλλά και κοινωνικά συστατικά της. Για την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν πολύ σημαντικές μαρτυρίες.
Θεωρείται δεδομένο πως οι καταβολές της τζαζ μουσικής είναι αφρικανικές. Οι έγχρωμοι σκλάβοι, οι οποίοι, προερχόμενοι κατά κύριο λόγο από τη Δυτική Αφρική, μεταφέρθηκαν στο Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, μετέφεραν μέρος των παραδόσεων τους, μεταξύ των οποίων κυρίως λατρευτικά έθιμα αλλά και μουσικά αφρικανικά χαρακτηριστικά, όπως η ρυθμική πολυπλοκότητα και οι αφηρημένες μουσικές κλίμακες. Μεταφέρθηκαν ακόμη ορισμένα είδη τραγουδιού, καθώς και μουσικές φόρμες όπως η πολυφωνία και ο αυτοσχεδιασμός.
Στην Αμερική εκείνης της εποχής, καθαρές μορφές αφρικάνικης μουσικής συναντάμε ως επί το πλείστον στην τελετουργική ή θρησκευτική μουσική και στα λαϊκά τραγούδια όπως τα αποκαλούμενα χόλερς. Από αρκετά νωρίς ωστόσο, η μαύρη μουσική έρχεται σε μίξη με "λευκά" στοιχεία και η γέννηση της τζαζ αποτέλεσε τελικά προϊόν αυτής της πρόσμιξης. Στην πραγματικότητα, η τζαζ γεννήθηκε στο σταυροδρόμι της ισπανικής, της γαλλικής και της αγγλοσαξονικής πολιτισμικής παράδοσης. Όλα αυτά τα μουσικά ιδιώματα αναμείχθηκαν και η μαύρη λαϊκή μουσική εξελίχθηκε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με την ανάπτυξη παράλληλα του μπλουζ τραγουδιού αλλά και την εξέλιξη των περισσότερων θρησκευτικών σπιρίτσουαλς (spirituals).
Στο τέλος του 19ου αιώνα, όλες οι διαφορετικές προσμίξεις φαίνεται πως έφτασαν στο σημείο της δημιουργίας του πρώτου αναγνωρίσιμου τζαζ είδους, του ράγκταϊμ (ragtime). Το ράγκταϊμ ήταν κυρίως μουσική με συνοδεία πιάνου και με χαρακτηριστικό συγκοπτόμενο ρυθμό. Περίπου στα 1900, το ράγκταϊμ αφομοιώθηκε από ένα άλλο μουσικό είδος, το Τιν Παν Άλι. Αυτή η διαδικασία συνεχίστηκε σε όλη τη μετέπειτα εξέλιξη της τζαζ, δηλαδή κάποιο πρωτογενές στιλ τζαζ να ενσωματώνεται στην βιομηχανία της ελαφριάς μουσικής.
Γενέτειρα της τζαζ μουσικής θεωρείται συνήθως η Νέα Ορλεάνη. Αν και οι διάφορες προσμίξεις των ευρωπαϊκών και αφρικανικών στοιχείων γέννησαν διαφορετικές μουσικές φόρμες σε πολλά σημεία της αμερικανικής ηπείρου, η Νέα Ορλεάνη διεκδικεί περισσότερο από κάθε άλλη πόλη τον τίτλο αυτό, κυρίως διότι εκεί η τζαζ ορχήστρα αποτέλεσε μαζικό φαινόμενο, γεγονός που αποτυπώνεται και στην ύπαρξη τουλάχιστον τριάντα ορχηστρών στις αρχές του 1900. Επιπλέον αποτέλεσε τον τόπο γέννησης και δράσης πολλών τζαζ μουσικών, ήδη από το 1870. Η Νέα Ορλεάνη αποτελούσε παράλληλα την μοναδική μεγαλούπολη του αμερικανικού Νότου, αστικό κέντρο, εξαγωγικό λιμάνι αλλά και πρωτεύουσα των φυτειών του Δέλτα του Μισσισιπή. Υποστηρίζεται ακόμη πως το μουσικό είδος που αναπτύχθηκε στη Νέα Ορλεάνη ήταν το πρώτο που έλαβε την ονομασία τζαζ (jazz, νωρίτερα συναντάται και ο όρος jass).
Εξάπλωση
thumb|left|300px|Τζαζ ορχήστρα του [[1921.]] Η διάδοση της τζαζ μουσικής στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στη μετανάστευση ή τις περιοδείες πολλών έγχρωμων και μη μουσικών. Οι μουσικοί της Νέας Ορλεάνης είχαν αρχίσει να περιοδεύουν σε ολόκληρη την Αμερική από πολύ νωρίς και σε κάθε τόπο αποτελούσαν ερέθισμα για τους ντόπιους μουσικούς, γεγονός που βοήθησε σημαντικά στην ανάπτυξη και εξέλιξη της τζαζ. Η ανακάλυψη του γραμμοφώνου συντέλεσε επίσης αποφασιστικά στην εξάπλωση του νέου μουσικού είδους. Ο πρώτος τζαζ δίσκος ηχογραφήθηκε το 1917 από την ορχήστρα Original Dixieland Jass Band. Οι δίσκοι της "λευκής" αυτής ορχήστρας προκάλεσαν αίσθηση -- αν και κατατάσσονται από πολλούς σε ένα είδος "νόθας" τζαζ, εμπλουτισμένης με εμπορικά μουσικά στοιχεία -- και λειτούργησαν ως το ορόσημο της λεγόμενης "εποχής της τζαζ". Παράλληλα, η μεγάλη αύξηση του έγχρωμου πληθυσμού στις αμερικανικές μεγαλουπόλεις είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση του αποκαλούμενου race record, δηλαδή του δίσκου γραμμοφώνου που προοριζόταν αποκλειστικά για το "μαύρο" κοινό, στον οποίο οφείλεται η βασική ακουστική πληροφόρηση για την πρώιμη τζαζ. Χάρη στην αξιοσημείωτη ανάπτυξη αυτής της ειδικής αγοράς, πολλοί μαύροι καλλιτέχνες είχαν τη δυνατότητα να ηχογραφήσουν αν και η τζαζ δεν περιορίστηκε στις ειδικές αυτές σειρές.
Η εμφάνιση του ραδιοφώνου στις αρχές της δεκαετίας του 1920 είχε επίσης συμβολή στη διάδοση της τζαζ. Ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός στην Αμερική ξεκίνησε να εκπέμπει το 1922 στο Πίτσμπουργκ. Στη δεκαετία του 1920 η τζαζ είχε πλέον διαμορφωθεί σε πανεθνικό αμερικανικό μουσικό ιδίωμα, ενώ στα τέλη της κάνουν την εμφάνισή τους και ευρωπαϊκά μουσικά συγκροτήματα.
Ορισμός
Ο αυτοσχεδιασμός με έναν απλό τρόπο, ορίζεται ως η μη προσχεδιασμένη δημιουργία. Η ανάγκη του ανθρώπου για αυτοσχεδιασμό, είναι σίγουρα συνυφασμένη με την ανάγκη για έκφραση και την έμφυτη δημιουργικότητά του. Σε όλες τις εποχές συναντάμε τον αυτοσχεδιασμό σε ποικίλες εκδηλώσεις, από την κατασκευή ενός τραγουδιού μέχρι και την δημιουργία μιας τεχνικής κατασκευής.
Βεβαίως, για να μπορέσει σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο αυτοσχεδιασμός να αναχθεί σε τέχνη είναι απαραίτητο να υπάρξει ένα σύστημα άσκησης των αυτοσχεδιαστικών ικανοτήτων.
Η προσέγγιση του τζαζ αυτοσχεδιασμού
Ο μεγάλος σαξοφωνίστας της Bebop, Τσάρλι Πάρκερ (Charlie Parker 1920-1954) γνωστός και ως Bird, είχε πει ότι πριν αποφασίσει να εμφανιστεί στο ευρύ κοινό, μελετούσε καθημερινά 11 έως 15 ώρες επί 4 ολόκληρα χρόνια. Εάν λοιπόν η μελέτη είναι κάτι απαραίτητο για μουσικούς αυτού του μεγέθους, πόσο μάλλον ισχύει το ίδιο για τον κάθε επίδοξο μουσικό της τζαζ.
Οι προϋποθέσεις
Τρία απαραίτητα στοιχεία χρειάζονται σε κάθε μουσικό που επιθυμεί να προσεγγίσει τον τζαζ αυτοσχεδιασμό.
Καθώς η διαρκής εξάσκηση στα διάφορα αντικείμενα, η επιμονή στη διόρθωση των λαθών και η κούραση μπορεί να αποτελέσουν αιτίες για εγκατάλειψη της προσπάθειας.
Η τζαζ μουσική από τότε που ξεκίνησε, περιέχει στοιχεία που είναι δύσκολο να καταγραφούν με τη μουσική σημειογραφία στο χαρτί.
Η έκφραση, οι χρωματισμοί, οι τονισμοί, ο τρόπος που ξεκινά και τελειώνει ένα αυτοσχεδιαστικό μέρος, είναι πράγματα που πολύ λίγο αποτυπώνονται στη σημειογραφία της τζαζ και περισσότερο αποτελούν στοιχεία που ο μουσικός μαθαίνει μέσα από την ακουστική επαφή του με τη μουσική αυτή.
Η τζαζ μουσική από τη φύση της δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με την πλήρη καταγραφή της όπως ένα έργο της "Κλασικής" μουσικής, αφού έτσι θα πάψει να είναι αυτοσχεδιαστική και θα χάσει την ελευθερία προσαρμογής της, στην προσωπικότητα του εκτελεστή. Άλλωστε, εκατοντάδες διάσημα κομμάτια της τζαζ, έχουν παιχτεί από τον κάθε μουσικό σύμφωνα με την μουσική προσωπικότητά του και τη διάθεση της στιγμής.
Το "τί" θα μελετήσει και το "πώς" θα μελετήσει ο μουσικός, είναι ένα σπουδαίο κεφάλαιο στον δρόμο για την επίτευξη του στόχου που είναι ο δημιουργικός αυτοσχεδιασμός.
Ένας προγραμματισμός είναι απαραίτητος και θα γίνει ανάλογα με το διαθέσιμο για μελέτη χρόνο.
Τρόποι/κλίμακες και βαθμίδες
Οι πιο βασικές συγχορδίες της Τζαζ αρμονίας βρίσκονται μέσα στην Μείζονα κλίμακα. Η εικόνα παρουσιάζει συνοπτικά την "Φυσική" κλίμακα του ΝΤΟ και όλους τους "τρόπους"/κλίμακες που σχηματίζονται όταν επιλέξουμε για βάση τους, τη μία μετά την άλλη, τις νότες που αποτελούν την κλίμακα αυτή.
Η τετράφωνη συγχορδία ως βάση για την Τζαζ αρμονία
Όπως για την ευρωπαϊκή κλασική αρμονία, βάση αποτελεί η τρίφωνη Συγχορδία, για την αρμονία της Τζαζ, βάση αποτελεί η τετράφωνη συγχορδία, δηλ. μία ομάδα από 4 νότες ευρισκόμενες σε απόσταση διαστήματος 3ης, και που ακούγονται ταυτόχρονα.
Στην λογική του Τζαζ αυτοσχεδιασμού, κάθε τρόπος/κλίμακα αντιστοιχεί και σε μία συγχορδία την οποία μπορεί να περιγράψει μελωδικά/αυτοσχεδιαστικά. Αν δηλ. ξεκινώντας από τον τρόπο Ι που είναι ο "Ιωνικός" θελήσω να βρω ποια είναι η 4φωνη συγχορδία που αντιστοιχεί σε αυτόν, δεν έχω παρά να χτίσω τη συγχορδία κατά διαστήματα 3ης, επιλέγοντας κατά συνέπεια:
Κατά τον τρόπο αυτό, δημιουργώ την 4φωνη συγχορδία που αντιστοιχεί στον τρόπο και που στο συγκεκριμένο παράδειγμα είναι η συγχορδία:
Η φόρμα II-V-I
thumb|300 px|left|4φωνη Συγχορδία και τρόπος της βαθμίδας ΙΙ
thumb|300 px|left|4φωνη Συγχορδία και τρόπος της βαθμίδας V
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1947 στην Ντίρε Ντάουα της Αιθιοπίας. Διαδέχθηκε τον θείο του, Χασάν Γκουλέντ Απτιντόν, το 1999. Το 2000 απέλυσε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου της Αστυνομίας, Γιασίν Γιαμπέχ, ο οποίος αργότερα αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα. Ως υποψήφιος του Λαϊκού Συναγερμού για την Πρόοδο (RPP),ο Ισμαήλ Γκουέλεχ εξελέγη για πρώτη φορά με ποσοστό 74,1% έναντι 25,9% για το Μούσα Αχμέτ Ιντρίς, στις 9 Απριλίου 1999 και επανεξελέγη με ποσοστό 100% των ψήφων, στις 8 Απριλίου 2005. Στις βουλευτικές εκλογές του 2003, ο προσκείμενος στον Πρόεδρο συνασπισμός Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP) κέρδισε και τις 65 έδρες στο Κοινοβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από 32 βουλευτές της φυλής Αφάρ και 33 της Ισά. Ορκίστηκε κυβέρνηση από τα κόμματα RPP και FRUD. Το εκλογικό σκηνικό του 2003 επαναλήφθηκε και στις εκλογές του 2008, στις οποίες για μία ακόμη φορά κατήγαγε ολοκληρωτική νίκη ο κυβερνών συνασπισμός.
Επανεκλογές 2011 και 2016
Τον Απρίλιο του 2010 η εθνοσυνέλευση τροποποίησε το Σύνταγμα ώστε να επιτραπεί στον Γκουέλεχ να διεκδικήσει και 3η προεδρική θητεία. Τον Φεβρουάριο του 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην χώρα, με αίτημα την παραίτηση του Γκουέλεχ, στον απόηχο και των ταραχών σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκείνη την περίοδο. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.
Ο Γκουέλεχ επανεξελέγη κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές στις 8 Απριλίου 2011 με ποσοστό 80% των ψήφων και ορκίστηκε για 3η θητεία στις 8 Μαΐου 2011. Κέρδισε 4η θητεία κερδίζοντας τις εκλογές στις 8 Απριλίου 2016 με ποσοστό 87% των ψήφων από τον πρώτο γύρο.
Επανεξελέγη για 5η θητεία στις εκλογές του 2021 με σαρωτικό ποσοστό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Τζιμπουτί Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Bugsense
Το Bugsense ήταν αναλυτής σφαλμάτων για κινητά τηλέφωνα. Σκοπός του ήταν η συλλογή και η ανάλυση αναφορών σφαλμάτων, της απόδοση και της ποιότητα των εφαρμογών σε κινητά.Εν τέλει προωθούσε τα τελικά δεδομένα στους δημιουργούς αυτών των εφαρμογών για να ενεργήσουν βάσει αυτών. Οι υποστηριζόμενες πλατφόρμες περιλάμβαναν Android, iOS, Windows Phone, Windows 8 και HTML 5.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2011 από τον Ιωάννη Βλαχογιάννη και τον Παναγιώτη Παπαδόπουλο. Τα αρχικά κεφάλαια αποκτήθηκαν από την Silicon Valley Greek Seed Funding Group. Το Bugsense επεκτάθηκε για να υποστηρίζει περισσότερους από 30.000 προγραμματιστές και εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των Samsung, SoundCloud και Trulia και είχε μερίδιο αγοράς 3,43% όλων των εφαρμογών. Τον Σεπτέμβριο του 2013, η Bugsense εξαγοράστηκε από την Splunk.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρεία
Σημαία της Νήσου του Μαν
thumb|right|[[Αρχείο:FIAV 110000.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]] thumb|right|[[Αρχείο:FIAV 000100.svg|23px Η σημαία των πολιτών. Λόγος: 1:2]]
Η σημαία της Νήσου του Μαν αποτελείται από το κελτικό σύμβολο (για τον ήλιο) με τα τρία ανθρώπινα πόδια, σε κόκκινο φόντο. Τα τρία πόδια ενώνονται στο μηρό και δένονται στο γόνατο. Για να δείχνουν οι φτέρνες και στις δύο πλευρές της σημαίας, χρησιμοποιείται ένα έμβλημα με δύο πλευρές. Το κελτικό σύμβολο χρησιμοποιήθηκε και από τους κατοίκους των Μυκηνών και της Λυκίας στην αρχαιότητα.
Η σημαία αυτή βασίζεται στο εθνόσημο του τελευταίου αναγνωρισμένου βασιλέα της περιοχής, του Μάγκνους Γ΄. Οι απόγονοι του Μάγκνους βρίσκονται στη σημερινή Νορβηγία. Η σημαία αυτή είναι παρόμοια με τη σημαία της Σικελίας.
Βιντσέτι Καντουούμπεκ
Ο Βιντσέτι Καντουούμπεκ (πολωνικά: Wincenty Kadłubek) (1150 – 8 Μαρτίου 1223) ήταν Πολωνός Καθολικός ιεράρχης και ομολογούμενος Κιστερκιανός, ο οποίος υπηρέτησε ως Επίσκοπος της Κρακοβίας από το 1208 μέχρι την παραίτησή του το 1218. Η επισκοπική του αποστολή ήταν να μεταρρυθμίσει τους ιερείς της επισκοπής για να εξασφαλίσει την αγιότητά τους και να τονώσει τους πιστούς και να καλλιεργήσει μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκκλησιαστικές υποθέσεις από μέρους τους. Ο Καντουούμπεκ ήταν πολύ περισσότερο από απλώς ένας επίσκοπος. Ήταν κορυφαίος λόγιος στην Πολωνία από τον 12ο και τον 13ο τρίτο αιώνα. Ήταν επίσης δικηγόρος, ιστορικός, μεταρρυθμιστής της εκκλησίας, μοναχός, μάγιστρος και πατέρας του πολωνικού πολιτισμού και της εθνικής ταυτότητας.
Σισί-οντόσι
Το Σισί-οντόσι (鹿威し) (κυριολεκτικά, "τρομάζοντας τα ελάφια" ή "τρομάζοντας τα αγριογούρουνα"), ή και Σόζου ήταν ένα γιαπωνέζικο είδος  σκιάχτρου, που χρησιμοποιεί τον ξαφνικό, κοφτό ήχο για να τρομάξει τα ζώα που τρώνε τις σοδειές. Σήμερα, αποτελεί μέρος του σχεδιασμού ενός γιαπωνέζικου κήπου υψηλής αισθητικής αξίας.
Βιντσέτι Καντουούμπεκ
Η διαδικασία της οσιοποίησής του αποδείχθηκε αρκετά αργή παρά την αρχική ορμή να τον δουν να ανακηρύσσεται όσιος. > Η διαδικασία παρέμεινε για αρκετούς αιώνες μέχρι το 1764, όταν ο Πάπας Κλήμης ΙΓ΄ τον οσιοποίησε.
Σημαία της Νήσου του Μαν
Η σημαία για τους πολίτες είναι κόκκινη με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου επάνω αριστερά.
Βιντσέτι Καντουούμπεκ
Έργα
Το πιο γνωστό έργο του - Chronica seu originale regum et principum Poloniae (Χρονικά των Βασιλέων και των Πριγκίπων της Πολωνίας) - είναι μια ιστορική επιτομή της Πολωνίας σε τέσσερις τόμους. Οι τρεις πρώτοι τόμοι έχουν τη μορφή διαλόγου μεταξύ του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη του Γκνιέζνο και του Επισκόπου Ματέους. Οι πηγές του πρώτου τόμου είναι θρύλοι, ενώ ο δεύτερος βασίζεται στο χρονικό του Γάλλου και οι δύο τελευταίοι βασίζονται στις εμπειρίες του ίδιου του Καντουούμπεκ. Η συγγραφή αυτού του έργου τον έκανε τον πρώτο γηγενή Πολωνό που εξιστόρησε την πολωνική ιστορία.
Σισί-οντόσι
Αυτά τα σιντριβάνια προορίζονταν αρχικά να τρομάξουν κάθε φυτοφάγο ζώο, όπως ελάφια ή κάπρους, που μπορεί να βόσκουν τα φυτά σε κήπους, αλλά τα σισί-οντόσι αποτελούν πλέον μέρος του οπτικού και ακουστικού σχεδιασμού των κήπων και χρησιμοποιούνται κυρίως για την αισθητική τους αξία.
Βιντσέτι Καντουούμπεκ
Έργα
Αυτό το έργο είχε τεράστιο αντίκτυπο στο πολωνικό πολιτικό δόγμα του 14ου και του 15ου αιώνα με συν-συγγραφέα τον Στανίσουαφ του Σκαρμπίμιες, καθώς και σε μεταγενέστερα έργα του τον Βαβζίνιετς Γκοσλίτσκι. Αυτές οι ιδέες οδήγησαν στη δημοκρατία των ευγενών στην Πολωνία γιατί στα έργα του χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά οι όροι res publica (βλ. Κοινοπολιτεία και Rzeczpospolita) στο πλαίσιο της Πολωνίας. Μερικοί προτείνουν ότι το βιβλίο γράφτηκε μετά από αίτημα του Πρίγκιπα Καζίμιρ Β΄ του Δίκαιου. Άλλοι προτείνουν ότι έγινε κατόπιν αιτήματος του Πρίγκιπα Λέσεκ Α΄ του Λευκού όσο ο Καντουούμπεκ ήταν επίσκοπος. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι δεν γράφτηκε παρά μόνο μετά τη συνταξιοδότησή του.
Σημαία της Νήσου του Μαν
Πηγές
Μαν Κατηγορία:Νήσος του Μαν
659
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 659 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ομάν
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ομάν (αραβικά: دوري المحترفين عمان), γνωστό και ως Προφέσιοναλ Λιγκ Ομάν (για λόγους χορηγίας Omantel Προφέσιοναλ Λιγκ Ομάν), είναι η κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών του Ομάν. Διοικείται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ομάν και δημιουργήθηκε επίσημα το 1976. Επί του παρόντος, η πιο επιτυχημένη ομάδα στο πρωτάθλημα είναι η Ντοφάρ Κλαμπ, με συνολικά έντεκα τίτλους.
Εξέλιξη σε επαγγελματικό πρωτάθλημα
Το 2010, κατά τη διάρκεια της ετήσιας κλήρωσης για το Κύπελλο Ομάν, ο Σουλτάνος Καμπούς μπιν Σαΐντ, Σουλτάνος του Ομάν, χορήγησε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ομάν (ΠΟΟ) 2,6 εκατομμύρια ριάλ (περίπου 6,7 εκατομμύρια δολάρια) ετησίως μέχρι το έτος 2015 για να ενισχύσει περαιτέρω την ανάπτυξη του πρωταθλήματος. Η κίνηση έγινε για να αναπτυχθεί το ποδόσφαιρο νέων του Ομάν και να δημιουργήσει υψηλότερες ελπίδες για την πρόκριση του Ομάν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Η συμφωνία είναι επιπλέον του 1,6 εκατομμυρίου ριάλ ετησίως που δίνει ο Σουλτάνος στην ΠΟΟ.
Παρόλο που ήταν πολύ δημοφιλές στην τοπική κοινότητα, κατατάχθηκε σύμφωνα με την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου ως πρωτάθλημα Κατηγορίας Δ έως τη σεζόν 2012–13. Ο Σεΐχης Καλίντ μπιν Χάμιντ Αλ Μπουσαϊντί, Πρόεδρος της ΠΟΟ, είχε ήδη ανακοινώσει το σχέδιο της οργάνωσής του να μετατρέψει την Φούτμπολ Λιγκ Ομάν σε επαγγελματικό πρωτάθλημα έως το 2012 και επίσης ανακοίνωσε να αλλάξει το όνομα του πρωταθλήματος σε Oman Mobile League. Το ενδιαφέρον από πολλές εταιρείες όπως η Nissan, η Shell και η Oman Mobile, ήταν ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους το πρωτάθλημα αναμενόταν να μεταμορφωθεί, υπό την ηγεσία του Σειχη Καλίντ.
Το συμβόλαιο παρατάθηκε και πάλι για την σεζόν 2011–12 για άλλα τρία χρόνια, για να γίνει γνωστό ως Omantel Elite League.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2014, μία ημέρα πριν από τον πρώτο αγώνα της σεζόν 2014–15, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ομάν ανακοίνωσε την επέκταση της υποστήριξης της Omantel για τον επαγγελματικό πρωτάθλημα της χώρας ως χορηγός τίτλου.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2016, ο κορυφαίος πάροχος υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης στο Σουλτανάτο, ο Όμιλος Νοσοκομείων Badr Al Samaa ανανέωσε τη συνεργασία τους με την ΠΟΟ για τη σεζόν 2016-17. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016, η ΠΟΟ επιβεβαίωσε ότι η Omantel θα ανανεώσει το συμβόλαιό της ως χορηγός τίτλου της Προφέσιοναλ Λιγκ για τα επόμενα τρία χρόνια, ξεκινώντας από την σεζόν 2016-17 έως την σεζόν 2018-19.
Αξιοσημείωτα επιτεύγματα από ομάδες του Ομάν
Το μοναδικό τρόπαιο που κέρδισε μία ομάδα του Ομάν σε περιφερειακό ή ηπειρωτικό επίπεδο ήταν από τη Φάνγια Σ.Κ. στο Τσάμπιονς Λιγκ Κυπέλλου του Κόλπου 1989. Η Φάνγια νίκησε την Αλ Μουχάρακ Σ.Κ. του Μπαχρέιν στη διαδικασία των πέναλτι, μετά την ισοπαλία με 1-1 στην κανονική διάρκεια του αγώνα. Η Φάνγια συμμετείχε τέσσερις φορές στη συγκεκριμένη διοργάνωση.
Στο Πρωτάθλημα Συλλόγων Ασίας 1993-94, η Ομάν Κλαμπ κατέλαβε τη δεύτερη θέση, μετά την ήττα στον τελίκό από την ταϊλανδική Τάι Φάρμερς Μπανκ Φ.Κ..
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1996, η Ντοφάρ Κλαμπ προσπάθησε να κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ Κυπέλλου του Κόλπου, όπως έκανε η Φάνγια το 1989, αλλά ηττήθηκε στον τελικό αγώνα εναντίον της Αλ Νασρ Ριάντ από τη Σαουδική Αραβία και τερμάτισε στη δεύτερη θέση.
Πιο πρόσφατα, η Αλ Νάχντα Κλαμπ αγωνίστηκε στο ΑΦΚ Καπ 2008, αλλά ηττήθηκε στους ημιτελικούς από την τελική πρωταθλήτρια της διοργάνωσης, την Αλ Μουχάρακ, στο συνολικό σκορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομαν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ομάν Ομαν Ομαν
Οδηγίες του Ρεχμιρέ
Οι Οδηγίες του Ρεχμιρέ, ή Ο Διορισμός του Βεζίρη ή Κανονισμοί για τον Βεζίρη Ρεχμιρέ, είναι ένα αρχαίο αιγυπτιακό κείμενο που χρονολογείται από την περίοδο του Νέου βασιλείου, το οποίο βρέθηκε στον τάφο του Ρεχμιρέ στις Θήβες. Περιγράφει το αξίωμα του βεζίρη, το διορισμό του, τα καθήκοντά του, τη θέση του στη διοίκηση και τις σχέσεις του με άλλους αξιωματούχος, και τον κώδικα συμπεριφοράς του αξιώματος.
Έχουν διασωθεί δύο αποσπασματικά αντίγραφά των Οδηγιών του βεζίρη Ρεχμιρέ, ένα στον τάφο του Ουσεραμέν (βασιλεία του Τούθμωσι Γ'), και ακόμα ένα στον τάφο του Αμενεμοπέ (βασιλεία του Αμένωφι Β'). Τα κύρια καθήκοντα του βεζίρη σύμφωνα με τις Οδηγίες σχετιζόταν με όλους τους κύριους τομείς της διοίκησης: δικαστικό σύστημα, οικονομικά, πόλεμοι, εσωτερική διοίκηση, γεωργία, και εκτελεστική εξουσία. Στα κείμενα αυτά που διασώθηκαν σκιαγραφείται με λεπτομέρεια και ο κώδικας συμπεριφοράς του αξιώματος. Έτσι, ο βεζίρης θα έπρεπε
Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από τις Οδηγίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή γραμματεία
Αλβανικό Πρωτάθλημα Στίβου
Το Αλβανικό Πρωτάθλημα Στίβου είναι το εθνικό πρωτάθλημα στίβου της Αλβανίας το οποίο διοργανώνεται ετησίως από την Αλβανική Ομοσπονδία Στίβου (FSHA).
Το πρώτο πρωτάθλημα στίβου της Αλβανίας πραγματοποιήθηκε στα Τίρανα μεταξύ 2 και 6 Σεπτεμβρίου του 1929. Το 2020 διεξήχθη στο Ελμπασάν η 82η έκδοση του πρωταθήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στίβος στην Αλβανία Κατηγορία:Αλβανικά Πρωταθλήματα Στίβου
Κωνσταντία της Αραγωνίας
Με το όνομα Κωνσταντία της Αραγωνίας υπάρχουν οι παρακάτω:
658
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 658 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πάλη στην Ολυμπιάδα 1906
Στους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στην Αθήνα διεξήχθησαν τρία κύρια αγωνίσματα ελληνορωμαϊκής πάλης σε αντίστοιχες κατηγορίες βάρους, καθώς και ένα συμπληρωματικό αγώνισμα ανοιχτής κατηγορίας βάρους για την ανάδειξη του συνολικού πρωταθλητή. Οι αγώνες πάλης διεξήχθησαν στο Καλλιμάρμαρο.
Αγώνες ελευθέρας πάλης δεν έγιναν.
Νικητές
Η ανοιχτή κατηγορία διεξήχθη με σκοπό την ανάδειξη του συνολικού "Πρωταθλητού της Πάλης". Δικαίωμα συμμετοχής είχαν ως εκ τούτου μόνο οι τρεις νικητές των επιμέρους κατηγοριών βάρους. Αρχικά αναμετρήθηκαν οι νικητές βαρέων και ελαφρών βαρών, Γένσεν και Βατσλ αντίστοιχα, με νικητή τον πρώτο. Στη συνέχεια ο Γένσεν αντιμετώπισε τον νικητή των μεσαίων βαρών Βέκμαν, τον οποίο επίσης κατέβαλε. Δεν διεξήχθη αγώνας για την δεύτερη θέση, με τη δεύτερη αναμέτρηση να εκλαμβάνεται ως τελικός, με αποτέλεσμα ο Βέκμαν να λάβει το αργυρό μετάλλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολυμπιάδα 1906 Κατηγορία:Πάλη στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Πρώτη Σύνοδος της Εφέσου
Μετά την καταδίκη του Αρειανισμού στη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, νέα εστία έντασης δημιουργήθηκε στο εσωτερικό της Εκκλησίας: η αίρεση του Νεστοριανισμού και δευτερευόντως του Πελαγιανισμού. Ο Νεστόριος και οι ακόλουθοί του αρνούνταν τον όρο «Θεοτόκος» για τη μητέρα του Ιησού Χριστού, θεωρώντας πως «υπό ανθρώπου Θεόν τεχθήναι αδύνατον». Η Σύνοδος καταδίκασε τη διδασκαλία αυτή και αναθεμάτισε τις κακοδοξίες. Ως αποτέλεσμα θεολογικών συζητήσεων που πραγματοποιήθηκαν μετά το πέρας της Συνόδου, συντάχθηκε ο «Όρος των διαλλαγών», μια σπουδαιότατη Έκθεση Πίστεως, περί της υποστατικής φύσης του Ιησού Χριστού, και θεσπίστηκε ένας σημαντικός Κανόνας, ο οποίος απαγόρευε οποιαδήποτε προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστης της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Λόγοι σύγκλησης της συνόδου
Μετά το πέρας της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και τη διακήρυξη του Ομοουσίου του Πατρός και του Υιού, τέθηκε με ιδιαίτερη ένταση το ζήτημα της ένωσης της θείας και ανθρωπίνης φύσεως στον ενσαρκωθέντα Λόγο. Το ζήτημα είχε ήδη τεθεί προ της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, αφού οι «Ανόμοιοι» υποστήριζαν πως ο Λόγος προσέλαβε άψυχο σώμα, με αποτέλεσμα να απορρίπτουν «όχι μόνο τη φυσική θεότητα του Χριστού, αλλά και την πληρότητα της ανθρωπότητός του».
Η Αντιοχειανή Θεολογική Σχολή, από την εποχή του Λουκιανού, ιδρυτή και διδασκάλου της, παρέμενε σταθερά προς ένα διαχωρισμό μεταξύ των δύο εν Χριστώ φύσεων. Έτσι ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος, προερχόμενος εξ αυτής της Θεολογικής σχολής, ήδη από το 428 και την εξ άμβωνος ομιλία περί της «Χριστοτοκίας» της Μητρός του Ιησού, από τον πρεσβύτερο Αναστάσιο, υποστήριζε πως «Θεοτόκον την Μαρίαν καλείτω μηδείς, Μαρία γαρ άνθρωπος ην, υπό ανθρώπου δε Θεόν τεχθήναι αδύνατον». Ο ίδιος μάλιστα ανέλαβε και τη θεολογική θεμελίωση του όρου Χριστοτόκος, υποστηρίζοντας πως η Μαρία γέννησε «ψιλόν άνθρωπον», σε μια προσπάθεια της αντικατάστασης του όρου, που ήταν ήδη καθιερωμένος στην Αίγυπτο από τον Δ΄ αιώνα. Θεωρούσε δε, πως ο όρος είναι μη βιβλικός, ειδωλολατρικός και πως δημιουργούσε «την παρθένον θεάν». Ανέφερε επίσης, πως η παρθένος γέννησε «άνθρωπον Χριστόν συμπαρελθόντως αυτώ του Λόγου», ο οποίος απλώς «διήλθε» δια της Μαρίας, αλλά δεν «εγεννήθη», με αποτέλεσμα να την καλεί είτε «Θεοφόρο», είτε «Θεοδόχο». Γι' αυτό και «απέρριπτε την αντίδοση ιδιωμάτων των δύο φύσεων...δεχόμενος απλή συνάφειαν». Με αυτό τον τρόπο όμως ο Νεστόριος ερχόταν σε σύγκρουση με την έτερη μεγάλη θεολογική σχολή, την Αλεξανδρινή, της οποίας προεξάρχων θεολόγος αναδείχθηκε ο Κύριλλος Αλεξανδρείας. Η Αλεξανδρινή σχολή θεολογούσε περί «υποστατικής ενώσεως» των δύο φύσεων στον Ιησού Χριστό και απέρριπτε πως η παρθένος γέννησε μόνο «ψιλόν άνθρωπον», θεολογώντας πως «σάρκα, εμψυχωμένη ψυχή λογική ενώσας ο Λόγος καθ’ υπόστασιν, αφράστως τε και απερινοήτως γέγονεν άνθρωπος...ότι διάφορο μεν αι προς ενότητα την αληθινήν συνενεχθείσαι φύσεις...θεότητός τε και ανθρωπότητος δια της αφράστου και απορρήτου προς ενότητα συνδρομής». Κατά τη θεολογία της εκκλησίας, η μη αντίδοση των ιδιωμάτων, αντέκρουε τη θεολογία των πατέρων, διότι έτσι «μειούται η αποτελεσματικότης της απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους...αδυνατούντος να μεταδώση τοις ανθρώποις την θείαν χάριν και δύναμιν και ζωήν».
Η σύνθεση της συνόδου
Πρώτος στην Έφεσο αφίχθη ο Νεστόριος με 16 επισκόπους και συνοδεία της αυτοκρατορικής φρουράς, ενώ λίγο μετά ο Κύριλλος με 50 επισκόπους από την εκκλησιαστική περιφέρεια της Αλεξάνδρειας και τη συνοδεία μοναχών, παραβολάνων και ναυτικών «για ενδεχόμενη ανάγκη δυναμικής υποστηρίξεως του κυρίου τους». Η Σύνοδος δεν άρχισε τις εργασίες της στην προγραμματισθείσα ημερομηνία (7 Ιουνίου), επειδή προσήλθαν αρχικά 160 επίσκοποι. Καθυστέρησε η άφιξη των επισκόπων από τις περιοχές των διοικήσεων της Ανατολής, του Ιλλυρικού και της Δύσης. Έτσι ο Κύριλλος, που ήταν πρόεδρος, κήρυξε καθυστέρηση 16 ημερών, στις 22 Ιουνίου, την έναρξη των εργασιών. Δεν είχαν ακόμη αφιχθεί οι επίσκοποι της περιφέρειας της Αντιόχειας, της Ανατολής και της Δύσης.
Το ιστορικό της Συνόδου
Το διάστημα κατά το οποίο καθυστέρησε η έναρξη της συνόδου, παρατηρήθηκε έντονη κινητικότητα από τις δύο διαφωνούσες παρατάξεις. Ο Κύριλλος μάλιστα φαίνεται πως βγήκε ιδιαίτερα ωφελημένος, αφού σε αυτό το διάστημα κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία των επισκόπων Παλαιστίνης, Ασίας και Συρίας, με την πολύτιμη βοήθεια του αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων Ιουβεναλίου. Με το πέρας 16 ημερών ο Κύριλλος κήρυξε έναρξη εργασιών, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις, ιδιαίτερα από τους επισκόπους των νεστοριανικών θέσεων. Ο ίδιος μάλιστα, παρά τις έντονες αντιδράσεις και πιέσεις ήταν ανένδοτος, καθότι θεωρούσε «σκόπιμη την παρελκυστική τακτική του Ιωάννη Αντιοχείας», αλλά και γιατί πολλοί επίσκοποι είχαν κουραστεί από τη μακρά παραμονή τους στην Έφεσο από τη ζέστη του θέρους. thumb|right|150px|Κύριλλος Αλεξανδρείας Πρόεδρος της Συνόδου Έτσι, η σύνοδος άρχισε την 22η ημέρα του Ιουνίου στον καθεδρικό ναό της Μαρίας, με τη συμμετοχή 150 περίπου επισκόπων, απουσία όμως εκτός των Αντιοχέων και των δυτικών επισκόπων και των υποστηρικτών του Νεστορίου. Ο Κύριλλος από την πρώτη μέρα φάνηκε πως επεδίωκε μια σύντομη καταδίκη του Νεστορίου και μετά την τριπλή άρνησή του να παραβρεθεί προς απολογία έμπροσθεν της συνόδου, καθαιρέθηκε και αναθεματίστηκε η διδασκαλία του. Τέσσερις ημέρες αργότερα κατέφθασαν οι επίσκοποι Ανατολής και Αντιοχείας. Με τη σειρά τους καταδίκασαν και θεώρησαν άκυρες τις αποφάσεις της συνόδου, πραγματοποίησαν δε παράλληλη σύνοδο, όπου αναθεμάτισαν τις απόψεις του Κυρίλλου, καθώς και τον καθαίρεσαν. Τις δύο αυτές αποφάσεις προσυπέγραφαν οι σταδιακά καταφθάνοντες λοιποί επίσκοποι, με αποτέλεσμα την του υπό του Κυρίλλου σύνοδο να την προσυπογράψουν 200 περίπου επίσκοποι, την δε υπό Ιωάννη Αντιοχείας, 54. Ο Κύριλλος «είναι βέβαιο…πως δεν είχε τηρήσει τον περιοριστικό όρο για τη συμμετοχή των επισκόπων της Ασιανής διοικήσεως», ενώ ο Ιωάννης, εκμεταλλεύτηκε την παρέκκλιση αυτή για να «εξουδετερώσει τον μεγάλο αριθμό υπογραψάντων την καταδίκη του Νεστορίου».
Ο Κανδιδιανός, ο οποίος ήταν αντιπρόσωπος του Αυτοκράτορα στη σύνοδο, είχε συνταχθεί με το Νεστόριο, και με τη βοήθεια της Αυτοκρατορικής φρουράς, περιόρισε τους συγκεκλημένους της υπό Κυρίλλου συνόδου, ώστε να αποκλεισθεί η επικοινωνία με το παλάτι. Μετά από τις δύο συνεδρίες άλλωστε, στις 10 και 11 Ιουλίου, παρουσία των Δυτικών επισκόπων, οι οποίοι συντάχθηκαν κατά της Νεστοριανικής διδασκαλίας προσυπογράφοντας την καταδίκη και ομολογώντας πως «πάντα κανονικώς εγένετο και κατά την εκκλησιαστική επιστήμην» και την ποινή εκκλησιαστικής ακοινωνησίας κατά του Ιωάννη Αντιοχείας στην πέμπτη συνεδρία, ο Νεστόριος και οι  παραδοχές του είχαν περιέλθει σε δύσκολη θέση. Ο Κύριλλος προσπάθησε να βρει τρόπο επικοινωνίας με το παλάτι και το κατάφερε περνώντας επιστολή μέσα από το μπαστούνι ενός μοναχού, ενημερώνοντας το μοναχό Δαλμάτιο, ο οποίος ασκούσε μεγάλη επιρροή στα εκκλησιαστικά πράγματα της βασιλεύουσας. Ο βασιλιάς έτσι διέταξε ενώπιόν του παράσταση των δύο πλευρών, με παρουσία των Ιουβεναλίου και παπικών αντιπροσώπων από τη μία πλευρά και του Ιωάννη Αντιοχείας και Θεοδώρητου Κύρου από την άλλη. Μετά την ακρόαση αυτή, αντελήφθη και ο ίδιος το χάσμα μεταξύ των παρατάξεων και αρχικώς αποδέχθηκε τις αποφάσεις και των δύο συνόδων, με αποτέλεσμα να διατάξει περιορισμό των συγκεντρωμένων επισκόπων μέχρι να βρεθεί μια κοινή θεολογική τομή, ώστε να επέλθει ειρήνευση. Μάλιστα φυλάκισε τους Νεστόριο, Μέμνονα Εφέσου και Κύριλλο Αλεξανδρείας, οι οποίοι είχαν καθαιρεθεί από την κάθε σύνοδο. Παρόλα αυτά όταν τελικά κατάλαβε πως δε θα υπάρξει σύγκλιση, αποφάσισε να σεβαστεί τα πεπραγμένα της οικουμενικής συνόδου, αποφυλακίζοντας τους Κύριλλο και Μέμνονα και αποστέλλοντας τον Νεστόριο σε μοναστήρι της περιοχής της Αντιόχειας, αφού πρώτα κατηγόρησε με σκληρούς λόγους τους επισκόπους για την αποτυχία να βρεθεί λύση στο εν λόγω ζήτημα.
Το τέλος της συνόδου και «ο όρος των διαλλαγών»
Το πέρας της συνόδου βρήκε την πλειοψηφία των επισκόπων και των μελών της εκκλησίας να αποφαίνονται κατά της Νεστοριανικής διδασκαλίας. Το πρόβλημα όμως μεταξύ των αντιφρονούντων μελών της εκκλησίας, ούτε είχε επιλυθεί, ούτε και είχε βρει οριστική λύση. Η σύνοδος άλλωστε διαλύθηκε χωρίς να περατώσει το έργο της, την ώρα που ο Νεστόριος εξοριζόταν στην έρημο της Αραβίας όπου και πέθανε περίπου το 450, «χωρίς να κατανοήσει πλήρως και τους θεολογικούς λόγους των περιπετειών του». Η βασική άλλωστε διαφωνία παρέμενε σε ότι αφορά τη θεολογία των δύο μεγάλων θεολογικών σχολών, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, αφού ούτε οι αντιοχειανοί μπορούσαν να δεχθούν τη διδασκαλία των αναθεματισμών, ούτε όμως και οι Αλεξανδρινοί δύναντο να αδιαφορήσουν στην αμφισβήτηση της θεολογίας τους.
Το χάσμα αυτό, ανέλαβε να το γεφυρώσει ο νέος αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης, Μαξιμιανός. Το πρώτο βήμα σύγκλισης τελικά επήλθε από τον Ιωάννη Αντιοχείας, ο οποίος καταδίκασε τη Νεστοριανική χριστολογική διδασκαλία, ζητώντας αντιστοίχως την ανάκληση του κειμένου των αναθεματισμών του Κυρίλλου. Ο Κύριλλος, αφού αποδοκίμασε τις Απολιναριστικές και Μονοφυσιτικές απόψεις που του αποδίδονταν, έδειξε διάθεση να δώσει εξηγήσεις για τις ασαφείς διατυπώσεις του κειμένου των 12 αναθεματισμών. Έτσι ο Παύλος Εμέσης που ήταν εκ των μεσαζόντων προς επίλυση του ζητήματος, έφερε κείμενο ως ομολογία πίστεως, το οποίο κάλυπτε και τις δύο πλευρές. Το κείμενο αυτό ονομάστηκε «Έκθεση Πίστεως (όρος) των διαλλαγών» και χαιρετίστηκε εγκαρδίως από τις δύο πλευρές, όταν τελικώς επήλθε συμφωνία μεταξύ των διαφωνούντων, τον Απρίλιο του 433 στην Αντιόχεια. Η συμφωνία αυτή μάλιστα χαρακτηρίζεται ως «ανυπολογίστου σημασίας», διότι «κατοχυρώνει την ενότητα του σαρκωθέντος Λόγου», αφού τόσο οι Αλεξανδρινοί όσο και οι Αντιοχειανοί θεολόγοι, εγκατέλειψαν «οι μεν την εμμονήν περί μίας φύσεως, οι δε εδέχθησαν αντίδοση ιδιωμάτων και τον όρο Θεοτόκος». Βέβαια η πραγματικότητα είναι πως με βάση τις έριδες που ακολούθησαν η ομολογία «άφηνε περιθώρια για διαφορετικές ερμηνείες» καθώς «μπορούσε να ικανοποιήσει τους μετριοπαθείς εκπροσώπους των δύο θεολογικών τάσεων». Το κείμενο αυτό μάλιστα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως νίκη της αλεξανδρινής θεολογίας ή οπωσδήποτε μείωση της Αντιοχειανής.
Η περί Πελαγιανισμού αντιμετώπιση
Η σύνοδος, εκτός του μείζονος εκκλησιαστικού ζητήματος και ουσιαστικού λόγου συγκλήσεως, που ήταν ο Νεστοριανισμός, αντιμετώπισε και το ζήτημα του Πελαγιανισμού. Η επίσκοποι έτσι καταδίκασαν τους οπαδούς του Πελάγιου και Κελεστίου, οι οποίοι θεολογούσαν πως ο άνθρωπος δύναται να σωθεί χωρίς τη συνέργεια της θείας χάριτος. Πατέρες μάλιστα της εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης Κασσιανός, μαθητής του Ιωάννη Χρυσοστόμου, διείδε και συγγένεια αυτής της αιρέσεως με το Νεστοριανισμό, άποψη που ενστερνιζόταν και ο Κύριλλος Αλεξανδρείας. Ο Πελαγιανισμός άλλωστε είχε ήδη καταδικαστεί από τοπικές συνόδους που έλαβαν χώρα στην Καρχηδόνα το 411 και 418, με αποτέλεσμα η συνοδική, υπό της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου καταδίκη, να αποτελεί απλώς την επικύρωσή τους.
Εισαγωγή
Το διασωθέν υλικό των εργασιών της Συνόδου είναι πλούσιο και καλύπτει αρκετούς τόμους. Το υλικό αυτό βρίσκεται ενσωματωμένο σε διάφορες συλλογές στην ελληνική γλώσσα με κυριότερες α) τη Vaticana περιέχουσα 172 τεμάχια β) τη Segvierana με 146 τεμμάχια και γ) την Αθηναϊκή με 177, εκ των οποίων 58 δεν απαντώνται σε άλλες συλλογές . Επίσης σε λατινική γλώσσα διασώζονται Casinsesis, με 318 τεμάχια σε μετάφραση υπό του διακόνου Ρουστίκου, αλλά και άλλες μικρότερες όπως οι Veronesis, Palatina, Toronensis, Sichardina, Winteriana.
Τα περιεχόμενα των συλλογών αφορούν κάθε είδος εγγράφου, δηλαδή ομιλίες, αποφάσεις, κανόνες κλπ. και προσφέρουν «πλήρη εικόνα περί της συνόδου από των προκαταρκτικών συνεννοήσεων μέχρι του τελικού συμβιβασμού». Μόνη εκκρεμότητα ήταν η συμφωνία περί του «Όρου των Διαλλαγών», ο οποίος ενσωματώθηκε τελικά στο κείμενο της συνόδου, ως δογματικός όρος της. Κατά τα άλλα η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος εξέδωσε 8 κανόνες, εκ των οποίων 7 δογματικού χαρακτήρος, με τους 1, 2, 4, 5 να καταδικάζουν οποιαδήποτε μορφή Νεστοριανικής ομολογίας, τον 3ο να απαλλάσσει τους επισκόπους που καθαιρέθηκαν υπό του Νεστορίου, ο 6 κηρύσσει ποινή ακοινωνησίας για όσους αμφισβητούν τα πεπραγμένα της Συνόδου, ενώ ο 7 είναι σπουδαιότατος: απαγορεύει οποιαδήποτε προσθήκη ή αφαίρεση στο Σύμβολο της Νίκαιας. Τέλος, οι Κανόνες που εμμέσως ή αμέσως αφορούν τον Πελαγιανισμό είναι οι 1 και 4.
Συνοπτική παράθεση και ερμηνεία Ιερών Κανόνων
Κανών Α΄: Ο πρώτος κανόνας καθαιρεί τους Ιωάννη Αντιοχείας, Ίβα Εδέσσης και ακόμα 50 περίπου επισκόπους οι οποίοι δεν παραβρέθηκαν στην έναρξη εργασιών της συνόδου, ως συνεργάτες του Νεστορίου.
Κανών Β΄: Καθαιρεί επίσης όσους επισκόπους υπέγραψαν ή βεβαίωσαν πίστη στα διδάγματα του Νεστορίου.
Κανών Γ΄: Αποκαθιστά όσους επισκόπους καθαιρέθηκαν υπό του Νεστορίου για τη μη συμμόρφωση τους στα Νεστοριανικά δόγματα.
Κανών Δ΄: Καθαιρεί όποιο κληρικό δημόσια κήρυξε τα δόγματα του Νεστορίου.
Κανών Ε΄: Αναφέρει πως όσοι ιερωμένοι είχαν καθαιρεθεί από την Σύνοδο ή από προσκείμενους επισκόπους, αλλά επανήλθαν σε κοινωνία από επισκόπους που πρόσκεινται στο Νεστοριανισμό, παραμένουν καθαιρεμένοι.
Κανών ΣΤ΄: Ορίζει ότι όποιος λαϊκός ή κληρικός διασαλεύει την εκκλησιαστική τάξη όπως αυτή διατυπώθηκε από τη σύνοδο, θα επιβάλλεται ποινή ακοινωνησίας.
Κανών Ζ΄: Ορίζει πως ουδείς δύναται να προσθέτει ή να αφαιρεί οτιδήποτε από το σύμβολο της Νίκαιας και όποιος δυνηθεί να πράξει κάτι τέτοιο θα αποβάλλεται αν είναι κληρικός, θα αναθεματίζεται αν είναι λαϊκός.
Κανών Η΄: Ορίζει πως η ανάμιξη στα εκκλησιαστικά πράγματα της εκκλησίας της Κύπρου, από την εκκλησία της Αντιοχείας δεν προβλέπεται από το αρχαίο έθος. Έτσι πρέπει μόνο οι οικείοι επίσκοποι να αποφαίνονται της εκλογής επισκόπου. Επεκτείνεται επίσης το μέτρο καθολικώς, ώστε κανείς επίσκοπος να μη σφετερίζεται ή οικειοποιείται αλλότρια επαρχία.
Εισαγωγή
Ο κίνδυνος να απωλέσει τον οικουμενικό χαρακτήρα της η σύνοδος μετά τη μη επίλυση του ζητήματος, τη διαφωνία μεταξύ των μελών της Εκκλησίας, αλλά και τη μη έκδοση δογματικού όρου πίστεως ήταν ορατός. Όπως προαναφέρθηκε, με το πέρας της συνόδου κατεβλήθησαν προσπάθειες ώστε να βρεθεί κοινός τόπος μεταξύ των δύο θεολογικών τάσεων, ο οποίος καρποφόρησε μετά από δύο έτη. Την κοινή ομόφωνη πίστη σε ένα δογματικό όρο ή έκθεση πίστεως, αποτέλεσε η «Έκθεση Πίστεως των Διαλλαγών», ένα δογματικό κείμενο, το οποίο φάνηκε πως μπορούσε να ικανοποιήσει και τις δύο θεολογικές τάσεις, σε ότι αφορά την ενσάρκωση του Λόγου. Συντάχθηκε από τον Θεοδώρητο Κύρου και έγινε τελικώς το δογματικό κείμενο της συνόδου της Εφέσου, το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον Κύριλλο ως «χάρτης αδιάβλητος έχοντα της πίστεως την ομολογίαν».
Με βάση το κείμενο των διαλλαγών γίνεται άμεσα εμφανές πως ομοφώνως οι εν Εφέσω επίσκοποι αποδέχονται:
Η Έκθεσις ή Όρος Πίστεως των Διαλλαγών
«''Περί δε της Θεοτόκου παρθένου, όπως και φρονούμεν και λέγομεν, τον τε τρόπου της ενανθρωπήσεως του μονογενούς Υιού του Θεού, αναγκαίως, ουκ εν προσθήκης μέρει, αλλ' εν πληροφορίας είδει, ως άνωθεν εκ τε των Θείων Γραφών, εκ τε της Παραδόσεως των αγίων Πατέρων παρειληφότες εσχήκαμεν, δια βραχέων ερούμεν, ουδέν το σύνολον προστιθέντες τη των αγίων πατέρων των εν Νίκαια εκτεθείση πίστει. Ως γαρ έφθημεν ειρηκότες, προς πάσαν εξαρκεί και ευσεβείας γνώσιν και πάσης αιρετικής κακοδοξίας αποκήρυξιν. Ερούμεν δε ου κατατολμώντες των ανεφίκτων, αλλά τη ομολογία της οικείας ασθενείας αποκλείοντες τοις επιφύεσθαι βουλομένοις, εν οις τα υπέρ άνθρωπον διασκεπτόμεθα. Ομολογούμεν τοιγαρούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, Θεόν τέλειον και άνθρωπον τέλειον εκ ψυχής λογικής και σώματος• προ αιώνων μεν εκ του Πατρός γεννηθέντα κατά την θεότητα, επ' εσχάτων δε των ημερών τον αυτόν δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν εκ Μαρίας της παρθένου κατά την ανθρωπότητα• ομοούσιον τω Πατρί τον αυτόν κατά την θεότητα, και ομοούσιον ημίν κατά την ανθρωπότητα• δύο γαρ φύσεων ένωσις γέγονε δι’ ο ένα Χριστόν, ένα Υιόν, ένα Κύριον ομολογούμεν. Κατά ταύτην την της ασυγχύτου ενώσεως έννοιαν ομολογούμεν την αγίαν παρθένον Θεοτόκον, δια το τον Θεόν Λόγον σαρκωθήναι και ενανθρωπήσαι και εξ αυτής της συλλήψεως ενώσαι εαυτώ τον εξ αυτής ληφθέντα ναόν. Τας δε ευαγγελικάς και αποστολικάς περί του Κυρίου φωνάς, ίσμεν τους θεολόγους άνδρας, τας μεν κοινοποιούντας ως εφ’ ενός προσώπου, τας δε διαιρούντας ως επί δύο φύσεων και τας μεν θεοπρεπείς κατά την θεότητα του Χριστού, τας δε ταπεινάς κατά την ανθρωπότητα αυτού παραδιδόντας.''»
[Καταδίκη Πελαγιανών]
«Η αγία Σύνοδος, η κατά Θεού χάριν συναχθείσα εν τη Εφεσίων μητροπόλει, Κελεστίνω επισκόπω εν Κυρίω χαίρειν. ...Αναγνωσθέντων δε εν τη αγία Συνόδω των υπομνημάτων των πεπραγμένων επί τη καθαιρέσει των ανοσιών Πελαγιανών και Καιλεστιανών, Καιλεστίου, Πελαγίου, Ιουλιανού, Περσιδίου, Φλώρου, Μαρκελλίνου, Ορεντίου και των τα αυτά τούτοις φρονούντων, εδικαιώσαμεν και ημείς ισχυρά και βέβαια μένειν τα επ’ αυτοίς ωρισμένα παρά της σης θεοσεβείας, και σύμψηφοι πάντες εσμέν καθηρημένους έχοντες αυτούς...
''Κανών 1. ...Ει τις μητροπολίτης της επαρχίας, αποστατήσας της αγίας και οικουμενικής Συνόδου…τα Καιλεστίου εφρόνησεν ή φρονήσει, ούτος κατά των της επαρχίας επισκόπων διαπράττεσθαι τι ουδαμώς δύναται, πάσης εκκλησιαστικής κοινωνίας εντεύθεν ήδη υπό της Συνόδου εκβεβλημένος και ανενέργητος υπάρχων...''
''Κανών 4. Ει δε τίνες αποστατήσαιεν των κληρικών, και τολμήσαιεν ή κατ’ ιδίαν ή δημοσία τα Νεστορίου ή τα Καιλεστίου φρονήσαι, και τούτους είναι καθηρημένους υπό της αγίας Συνόδου δεδικαίωται.''»
[Όρος της Συνόδου περί της πίστεως, εν ω και περί ων ανήνεγκεν ο Χαρίσιος ή Κανών 7]
«''Τούτων τοίνυν αναγνωσθέντων, ώρισεν η αγία Σύνοδος, ετέραν πίστιν μηδενί εξείναι προφέρειν ή γουν συγγράφειν ή συντιθέναι, παρά την ορισθείσαν παρά των αγίων Πατέρων των εν τη Νικαέων σνναχθέντων πάλει συν αγίω Πνεύματι. Τους δε τολμώντας ή συντιθέναι πίστιν ετέραν, ή γουν προκομίζειν ή προφέρειν τοις εθέλουσιν επιστρέφειν εις επίγνωσιν της αληθείας, ή εξ Ελληνισμού ή εξ Ιουδαϊσμού ή γουν εξ αιρέσεως οιασδηποτούν, τούτους, ει μεν είεν επίσκοποι ή κληρικοί, αλλοτρίους είναι τους επισκόπους της επισκοπής, και τους κληρικούς του κλήρου ει δε λαϊκοί είεν, αναθεματίζεσθαι. Κατά τον ίσον δε τρόπον, ει φωραθείεν τίνες, είτε επίσκοποι, είτε κληρικοί, είτε λαϊκοί, ή φρονούντες ή διδάσκοντες τα εν τη προσκομισθείσα εκθέσει παρά Χαρισίου του πρεσβυτέρου περί της ενανθρωπήσεως του μονογενούς Υιού του Θεού, ήγουν τα μιαρά και διεστραμμένα του Νεστορίου δόγματα, υποκείσθωσαν τη αποφάσει της αγίας ταύτης και οικουμενικής συνόδου, ώστε δηλονότι τον μεν επίσκοπον αλλοτριούσθαι της επισκοπής και είναι καθηρημένον, τον δε κληρικόν ομοίως εκπίπτειν του κλήρου• ει δε λαϊκός τις είη, και ούτος αναθεματιζέσθω, καθώς προείρηται.''»
[Ψήφος της αυτής αγίας Συνόδου ή Κανών 8]
«''Η άγια Σύνοδος είπε. Πράγμα παρά τους εκκλησιαστικούς θεσμούς και τους κανόνας των αγίων Πατέρων καινοτομούμενον, και της πάντων ελευθερίας απτόμενον, προσήγγειλεν ο θεοσεβέστατος συνεπίσκοπος Ρηγίνος και οι συν αυτώ ευλαβέστατοι επίσκοποι της Κυπρίων επαρχίας Ζήνων και Ευάγριος. Όθεν, επειδή, τα κοινά πάθη μείζονος δείται της θεραπείας, ως και μείζονα την βλάβην φέροντα, και μάλιστα ει μηδέ έθος αρχαίον παρηκολούθησεν, ώστε τον επίσκοπον της Αντιοχέων πόλεως τας εν Κύπρω ποιείσθαι χειροτονίας, καθά διά των λιβέλλων και των οικείων φωνών εδίδαξαν οι ευλαβέστατοι άνδρες, οι την πρόσοδον τη αγία Συνόδω ποιησάμενοι, έξουσι το ανεπηρέαστον και αβίαστον οι των αγίων εκκλησιών των κατά την Κύπρον προεστώτες, κατά τους κανόνας των οσίων Πατέρων και την αρχαίαν συνήθειαν, δι εαυτών τας χειροτονίας των ευλαβεστάτων επισκόπων ποιούμενοι. Το δε αυτό και επί των άλλων διοικήσεων και των απανταχού επαρχιών παραφυλαχθήσεται, ώστε μηδένα των θεοφιλέστατων επισκόπων επαρχίαν ετέραν, ουκ ούσαν άνωθεν και εξ αρχής υπό την αυτού ή γουν των προ αυτού χείρα καταλαμβάνειν• αλλ’ ει και τις κατέλαβε και υφ’ εαυτόν πεποίηται βιασάμενος, ταύτην αποδιδόναι• ίνα μη των Πατέρων οι κανόνες παραβαίνωνται, μηδέ εν ιερουργίας πρσσχήματι, εξουσίας τύφος κοσμικής παρεισδύηται, μηδέ λάθωμεν την ελευθερίαν κατά μικρόν απολέσαντες, ην ημίν εδωρήσατο τω ιδίω αίματι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο πάντων ανθρώπων ελευθερωτής. Έδοξε τοίνυν τη αγία και οικουμενική Συνόδω σώζεσθαι εκάστη επαρχία καθαρά και αβίαστα τα αυτή προσόντα δίκαια εξ αρχής και άνωθεν, κατά το πάλαι κράτησαν έθος, άδειαν έχοντος, εκάστου μητροπολίτου τα ίσα των πεπραγμένων προς το οικείον ασφαλές εκλαβείν. Ει δε τις μαχόμενον τύπον τοις νυν ωρισμένοις προκομίσοι, άκυρον τούτον είναι έδοξε τη αγία πάση και οικουμενική Συνόδω.''»
Συμπεράσματα
Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος αποτελεί τη Σύνοδο κατά την οποία «εμφαίνει ούτω την πρώτη βαθμίδα εις την Οικουμενικήν διαμόρφωσην του Χριστολογικού δόγματος, καθ’ ήν απεκρούετο η υπό εμπειρικοορθολογιστικού πνεύματος κυριαρχούμενη προσπάθεια επίλυσης του χριστολογικού ζητήματος». Σκοπός της συνόδου υπήρξε η επίλυση του αναφυέντος Χριστολογικού ζητήματος και σα στόχο είχε «να περισώσει και να αναδείξει την πίστη της Νίκαιας, ότι αυτός ο Θεός Λόγος είναι ο ενανθρωπήσας και επιτελέσας ούτω την πραγματική λύτρωση και σωτηρία». Ταυτόχρονα όμως, με την κοινή συμφωνία και πίστη της «Εκθέσεως πίστεως των διαλλαγών», επήλθε και ουσιαστική δογματική σύγκλιση, ανάμεσα στις δύο μεγάλες θεολογικές σχολές της Αντιοχείας και της Αλεξανδρείας. Μία πίστη στηριγμένη σε ένα δογματικό όρο ο οποίος «δετυπούτο εν αριστοτεχνική συνθέσει των υγιών αρχών» των δύο θεολογικών τάσεων.
Γι' αυτούς τους λόγους η επονομαζόμενη και «Πρώτη Σύνοδος της Εφέσου» «υπήρξε χωρίς αμφιβολία σταθμός στην ιστορία της Ορθόδοξης θεολογίας» αφού «όχι απλώς καταδίκασε δύο γνωστούς της εποχής αιρετικούς, αλλά κυρίως διότι με τη διδασκαλία της δόθηκε απάντηση σ’ ένα ερώτημα το οποίο είχε τεθεί μερικές δεκαετίες πριν», ενώ «απετέλεσε την απάντηση στο ερώτημα και την αραγή βάση πάνω στη οποία η εκκλησία θεμελίωσε τη Χριστολογία και τη σωτηριολογία της».
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Νεστοριανισμός
Σκοτ Κολούμπους
O Βάλτερ Σκοτ Κολούμπους (αγγ.: Walter Scott Columbus, 10 Νοεμβρίου 1956 - 4 Απριλίου 2011) ήταν Αμερικανός ντράμερ της heavy metal μουσικής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Manowar από το 1983 ως το 1991 και από το 1994 ως το 2008.
Βιογραφία
Ο Κολούμπους μεγάλωσε ακούγοντας συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin, The Who, Black Sabbath και Cream, έχοντας ξεκινήσει να παίζει τύμπανα από την ηλικία των έξι ετών. Κατά τη δεκαετία του '70 έπαιξε στους Hell Hostage και στα 25 του χρόνια ανακαλύφθηκε από μία οπαδό των Manowar. Προτάθηκε για να αντικαταστήσει τον Ντόνι Χάμτσικ και έπαιξε για πρώτη φορά στον δίσκο "Into Glory Ride", συνεχίζοντας με τα "Hail to England", "Sign of the Hammer", "Fighting the World" και "Kings of Metal".