cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία του Μπάρι
Η πολιορκία
Το Οτράντο έπεσε τον Οκτώβριο, αλλά στο Μπάρι οι Νορμανδικές επιθέσεις εναντίον των τειχών απωθήθηκαν επανειλημμένα από τους Βυζαντινούς. Ο Ροβέρτος αποφάσισε να αποκλείσει το λιμάνι της πόλης με μία οχυρωμένη γέφυρα, προκειμένου να ματαιώσει κάθε προσπάθεια ανακούφισης. Ωστόσο οι Βυζαντινοί κατέστρεψαν τη γέφυρα και κατάφεραν να διατηρήσουν έναν σύνδεσμο με την Κωνσταντινούπολη.
Τότε ο Ρωμανός Δ΄ όρισε έναν νέο κατεπάνω, τον Αβαρτουτέλη, και του έδωσε έναν στόλο με άνδρες και προμήθειες για το Μπάρι. Ο βυζαντινός στόλος έφτασε στην πόλη στις αρχές του 1069, αλλά εν τω μεταξύ ένας βυζαντινός στρατός ξηράς νικήθηκε από τους Νορμανδούς, οι οποίοι κατέλαβαν τη Γκραβίνα και το Oμπιάνο. Ο Ροβέρτος δεν επέστρεψε αμέσως στο Μπάρι και τον Ιανουάριο του 1070 μετακόμισε στο Μπρίντιζι για να βοηθήσει τις Νορμανδικές δυνάμεις, που πολιορκούσαν τότε το παράκτιο αυτό φρούριο. Το Μπρίντιζι συνθηκολόγησε το φθινόπωρο του 1070.
Η κατάσταση στο Μπάρι ήταν τότε κρίσιμη και ο πληθυσμός υπέφερε από λιμό. Ο Αβαρτουτέλης σχεδίασε να δολοφονήσει τον Ροβέρτο, αλλά ο Βυζαντινός πατρίκιος Βυζάντιος Γουιδελίκου απέτυχε. Μία αντιπροσωπεία πολιτών ζήτησε από την κατεπάνω να βελτιωθεί η άμυνα της πόλης, ή αλλιώς να την παραδώσει στους Νορμανδούς. Ο Αβαρτουτέλης έστειλε άλλη πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη και έλαβε την άφιξη ενός στόλου με σιτηρά στο Μπάρι. Όταν τελείωσαν τα σιτηρά, μία ομάδα πολιτών ζήτησε ξανά από τον κατέπανω να παρακαλέσει τον Αυτοκράτορα να στείλει στρατό το συντομότερο δυνατό.
Ο Ρωμανός Δ΄, οι στρατηγοί του οποίου είχαν ηττηθεί επανειλημμένα από τους Νορμανδούς, και με λίγα ελεύθερα στρατεύματα για αποστολή, έστειλε είκοσι πλοία υπό τη διοίκηση του Γκοσελίν, ενός Νορμανδού αντάρτη που είχε καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Ο Στέφανος Πατεράνος, διορισμένος ως νέος κατεπάνω της Ιταλίας, ήρθε μαζί του. Ωστόσο οι Νορμανδοί αναχαίτισαν τα βυζαντινά πλοία ανοικτά του Μπάρι και τα σκόρπισαν. Οι Νορμανδοί ναύτες αναγνώρισαν το πλοίο του Γκοσελίν και, παρά την απώλεια 150 ανδρών τους, το κατέλαβαν. Τελικά ο Στέφανος μπόρεσε να φτάσει στο Μπάρι. Σύντομα αναγνώρισε ότι η άμυνα είχε καταστεί αδύνατη. Ένας τοπικός ευγενής, ο Αργυρίτζος, στάλθηκε να διαπραγματευτεί με τους Νορμανδούς. Οι τελευταίοι προσέφεραν αποδεκτούς όρους και το Μπάρι παραδόθηκε τον Απρίλιο του 1071.
Συνέπειες
Ο Στέφανος Πατεράνος φυλακίστηκε αρχικά, αλλά αργότερα του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη μαζί με άλλους Βυζαντινούς επιζώντες.
Με την πτώση του Μπάρι, η βυζαντινή παρουσία στη νότια Ιταλία (που είχε ανακαταληφθεί πριν 536 έτη) έληξε. Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός προσπάθησε να ανακαταλάβει τη νότια Ιταλία το 1156-1158, αλλά η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε.
Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Απουλίας, ο Ροβέρτος «εμπιστεύτηκε την πόλη» στον Αργυρίτζο. Το παλαιότερο έγγραφο της νορμανδικής κυριαρχίας, ωστόσο, δείχνει κάποιον Λίζιο, πιθανότατα έναν Νορμανδό, ως υποκόμη και έναν πατρίκιο, που ονομάζεται Μαυρηλιανός, πιθανώς γηγενή του Μπάρι, ως κατεπάνω.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Λούνγκλεϊ
Το Λούνγκλεϊ (αγγλικά: Lunglei) είναι πόλη, η οποία βρίσκεται στο νοτιοκεντρικό τμήμα της πολιτείας Μιζόραμ, στη βορειοανατολική Ινδία. Το Λούνγκλεϊ, που σημαίνει κυριολεκτικά «γέφυρα του βράχου» πήρε το όνομά του από μια γέφυρα που μοιάζει με βράχο η οποία βρίσκεται στην παραποτάμια περιοχή γύρω από το Γκάσιχ - έναν μικρό παραπόταμο του Τλάουνγκ του μακρύτερου ποταμού στο Μίζοραμ. Είναι η μεγαλύτερη πόλη μετά την πρωτεύουσα, Άιζολ, και βρίσκεται 165 χλμ νότια από αυτήν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Κατάλογος έργων του Μουσείου Βαν Γκογκ
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Μουσείου Βαν Γκογκ.
Ακανθώδης τριχοδυσπλασία
Η Ακανθώδης τριχοδυσπλασία (γνωστή και με πολλά άλλα ονόματα όπως ιογενής ακανθώδης τριχοδυσπλασία, δυσπλασία pilomatrix, θυλακιοδυστροφία) είναι μια σπάνια δερματική ασθένεια που συναντάται σχεδόν αποκλειστικά σε ασθενείς με ανοσοκατασταλτικές νόσους, συνήθως αποδέκτες οργανικών μοσχευμάτων ή λήπτες ανοσοκατασταλτικών φαρμακευτικών αγωγών. Από το 2016, συνολικά 32 περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στην ιατρική βιβλιογραφία. Παρά την σπανιότητά της, η ακανθώδης τριχοδυσπλασία πιστεύεται ότι δεν έχει διαγνωστεί ακόμα πλήρως και ο αυξανόμενος αριθμός ασθενών με ανοσοκατασταλτικές φαρμακευτικές αγωγές υποδηλώνει ότι οι επιπτώσεις της είναι πιθανό να αυξηθούν. Η ακανθώδης τριχοδυσπλασία έχει περιγραφεί ως μια αναδυόμενη μολυσματική ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Ντιμαπούρ
Το Ντιμαπούρ (αγγλικά: Dimapur) είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Ναγκαλάντ της Ινδίας. Από το 2011, ο δήμος είχε πληθυσμό 122.834 κατοίκους. Η πόλη είναι η κύρια πύλη και το εμπορικό κέντρο της Ναγκαλάντ.
Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Άσαμ κατά μήκος των όχθες του ποταμού Ντανσίρι, το Ντιμαπούρ είναι η μόνη πεδινή περιοχή της λοφώδους Ναγκαλάντ και διαθέτει επίσης το μοναδικό αεροδρόμιο στην πολιτεία για συνδεσιμότητα και οικονομική δραστηριότητα. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός του σταθμός είναι ο δεύτερος πιο πολυσύχναστος σταθμός στη βορειοανατολική Ινδία.
Κλίμα
Το Ντιμαπούρ είναι ζεστό και υγρό τα καλοκαίρια και ήπια κρύο τους χειμώνες.
Θρησκεία
Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία που ακολουθείται περισσότερο στην πόλη και αποτελεί το 45,10% του πληθυσμού της πόλης, ακολουθούμενο από τον Ινδουισμό με 41,11%. Το Ισλάμ ακολουθείται από το 11,21%, ο Τζαϊνισμός με 1,73%, ο Βουδισμός με 0,48% και ο Σιχισμός κατά 0,19% αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Μπερτ Μοριζό
Η Μπερτ Μοριζό (γαλλικά: Berthe Morisot, 14 Ιανουαρίου 1841 - 2 Μαρτίου 1895) ήταν ζωγράφος και μέλος του κύκλου των ζωγράφων στο Παρίσι, που έγιναν γνωστοί ως ιμπρεσιονιστές.
Η Μοριζό ήταν παντρεμένη με τον Εζέν Μανέ, αδελφό του φίλου και συναδέλφου της Εντουάρ Μανέ.
Ο Γκυστάβ Ζεφρουά το 1894 την χαρακτήρισε σαν μία από «τις τρεις μεγάλες κυρίες» του ιμπρεσιονισμού παράλληλα με τη Μαρί Μπρακεμόν και τη Μαίρυ Κάσατ.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Η Μπερτ Μοριζό με ροζ γοβάκι, πίνακας του [[Εντουάρ Μανέ|Μανέ, 1872.]] Η Μπερτ Μαρί Πωλίν Μοριζό γεννήθηκε στη Μπουρζ, στο κέντρο της Γαλλίας, σε μια εύπορη αστική οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ο νομάρχης του νομού Σερ και είχε σπουδάσει επίσης αρχιτεκτονική στη Σχολή Καλών Τεχνών. Η μητέρα της, ήταν μικρανιψιά του διάσημου ζωγράφου Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ, ενός από τους πιο παραγωγικούς ροκοκό ζωγράφους. Είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές και έναν μικρότερο αδελφό. Η οικογένεια μετακόμισε στο Παρίσι το 1852, όταν η ίδια ήταν παιδί.
Ήταν συνηθισμένο γεγονός οι κόρες των αστικών οικογενειών να λαμβάνουν καλλιτεχνική εκπαίδευση, οπότε η Μπερτ και οι αδελφές της διδάχθηκαν ιδιωτικά από τους ζωγράφους Ζοφρουά-Αλφόνς Σοκάρν και τον Ζοζέφ Γκισάρ. Το 1857 ο Γκισάρ την εισήγαγε στη γκαλερί του Λούβρου, όπου από το 1858 μαθήτευε αντιγράφοντας έργα ζωγραφικής, καθώς η επίσημη καλλιτεχνική εκπαίδευση ήταν απαγορευμένη στις γυναίκες.
Στο Λούβρο, η Μοριζό γνωρίστηκε με άλλους καλλιτέχνες όπως ο Μανέ και ο Μονέ. Το 1861 γνωρίστηκε με τον Καμίγ Κορό, υπό την επιρροή του οποίου άρχισε να ζωγραφίζει σε ανοιχτούς χώρους. Το 1863 σπούδασε υπό τον Ασίλ Ουντινό. Το χειμώνα του 1863-64 σπούδασε γλυπτική με τον Αιμέ Μιλέ, αλλά κανένα από τα γλυπτά της δεν είναι γνωστό.
Το 1868 γνώρισε τον Εντουάρ Μανέ, του οποίου τον αδελφό Εζέν Μανέ, επίσης ζωγράφο, παντρεύτηκε το 1874. Στις 14 Νοεμβρίου 1878 γεννήθηκε η κόρη της Ζυλί, που απεικονίστηκε σε πολλούς πίνακες της ίδιας και άλλων ιμπρεσιονιστών ζωγράφων, όπως του Πιερ-Ωγκύστ Ρενουάρ και Εντουάρ Μανέ.
Ο Εντουάρ Μανέ ζωγράφισε αρκετά γνωστά πορτρέτα της όπως η Ανάπαυση το 1870 και Η Μπερτ Μοριζό με μπουκέτο βιολέτες το 1872.
Η Μπερτ Μοριζό πέθανε σε ηλικία 54 ετών στις 2 Μαρτίου του 1895 στο Παρίσι από πνευμονία. Αναπαύεται στο κοιμητήριο του Πασσύ στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Κάστρο Αόμπα
Σχέδιο
Το Κάστρο Αόμπα βρίσκεται σε ένα οροπέδιο με θέα στην πόλη Σεντάι στην απέναντι όχθη του ποταμού Χιρόσε. Η τοποθεσία προστατεύεται από βράχους στα νότια και ανατολικά, και από ένα βαθύ δάσος στα δυτικά. Αυτό το δάσος φυλασσόταν αυστηρά την περίοδο Έντο και είναι ένα από τα σπάνια αρχικά παρθένα δάση, που διατηρήθηκαν στο Χονσού. Η περιοχή διαχειρίζεται πλέον ως βοτανικός κήπος από το Πανεπιστήμιο Τοχόκου.
Ο λόφος του κάστρου περιβάλλεται μερικώς από τον ποταμό Χιρόσε στα βόρεια και ανατολικά, και μια απότομη πλαγιά προστατεύει το νότο. Το Χονμάρου (εσωτερικός περίβολος) έχει ύψος περίπου 115 μέτρα και είναι μια περιοχή περίπου τετράγωνου σχήματος μήκους 250 μέτρων, που περιβάλλεται από πέτρινους τοίχους, σε ορισμένα σημεία ύψους 15 μέτρων. Περιείχε τα θεμέλια για το τένσου, (αντίστοιχο με το κύριο φυλάκιο των ευρωπαϊκών κάστρων). Ωστόσο, μόνο η βάση θεμελίωσης χτίστηκε ποτέ. Αντίθετα, το Χονμάρου προστατεύτηκε από τέσσερις 3 ορόφους Γιαγκούρα. Η κατοικία του νταϊμιό στο Χονμάρου χτίστηκε στο επιβλητικό στυλ Μομογιάμα και οι σύγχρονοι τη συνέκριναν με το θρυλικό παλάτι Τζουρακουντάι του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι στο Κιότο. Βόρεια του Χονμάρου ήταν το Νι-νο-μάρου (Δεύτερος περίβολος) και το Σαν-νο-μάρου (Τρίτος περίβολος), ακολουθούμενο από μια περιοχή, που περιείχε τις κατοικίες των ανώτατων αξιωματούχων των σαμουράι της περιοχής. Το Νι-νο-μάρου χρησιμοποιήθηκε και για τις δύο κυβερνητικές λειτουργίες και ήταν η τοποθεσία της κύριας κατοικίας του νταϊμιό. Το Χονμάρου προοριζόταν μόνο για ορισμένες τελετουργικές λειτουργίες. Μια γέφυρα στον ποταμό Χιρόσε οδηγούσε στο Χιγκάσι-νο-μάρου (Ανατολικός περίβολος), το οποίο είχε επίσης την Ότε-μον (Κύρια Πύλη) του κάστρου.
Ιστορία
Η τοποθεσία του Κάστρου Αόμπα, ενός μικρού λόφου που ονομάζεται "Λόφος Αόμπα" ήταν η τοποθεσία μιας οχυρωμένης κατοικίας ενός κλάδου της φυλής Σιμάζου. Στην περίοδο Μουρομάτσι, ελεγχόταν από τη φυλή Τζι-σαμουράι Κοκούμπουν, η οποία με τη σειρά της καταστράφηκε από τη φυλή Ντάτε.
Μετά τη Μάχη της Σεκιγκαχάρα, το 1601, την περιοχή επισκέφτηκε ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, ο οποίος μετονόμασε το «Όρος Αόμπα» σε «Σεντάι». Ο πρώτος νταϊμιό του τομέα του Σεντάι, ο Ντάτε Μασαμούνε ξεκίνησε την κατασκευή του κάστρου με το εσωτερικό περίβολο και το Σαν-νο-μάρου στη βάση του λόφου. Οι εργασίες στο κάστρο, συμπεριλαμβανομένου του περίβολου του Σαν-νο-μάρου και πολλών πυλών, ολοκληρώθηκαν από τον Ντάτε Τανταμούνε το 1637.
Μετά την ολοκλήρωση, το κάστρο χρησίμευσε ως έδρα της φυλής Ντάτε και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μούτσου υπό το σογκουνάτο Τοκουγκάβα.
Το κάστρο καταστράφηκε επανειλημμένα από σεισμούς και πυρκαγιές, κυρίως το 1616, το 1648, το 1668 και το 1710. Περισσότεροι από έξι μεγάλοι σεισμοί σημειώθηκαν μεταξύ 1710 και 1868, αλλά δεν υπάρχουν αναφορές για μεγάλες ζημιές.
Κατά την περίοδο Μπακουμάτσου, το κάστρο ήταν ένα από τα νευραλγικά κέντρα του Οουέτσου Ρέππαν Ντομέι κατά τη διάρκεια του πολέμου Μπόσιν, καθώς ο Ντάτε Γιοσικούνι ήταν ηγέτης της συμμαχίας υπέρ του Τοκουγκάβα. Καταλήφθηκε από την κυβέρνηση Μεϊτζί στον απόηχο της παράδοσης της Σεντάι, διαλύθηκε μερικώς στη δεκαετία του 1870 και τα εδάφη παραδόθηκαν στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως βάση για τη φρουρά Σεντάι (αργότερα 2η Μεραρχία IJA). Μια μεγάλη πυρκαγιά το 1882 κατέστρεψε πολλές από τις υπόλοιπες κατασκευές του κάστρου.
Το 1902, ιδρύθηκε το Σιντοϊστικό ιερό Γκοκόκου (護国神社, Gokoku-jinja) τιμώντας τους νεκρούς του πολέμου. Το 1931, δύο από τις λίγες εναπομείνασες κατασκευές του κάστρου, η Πύλη Ομότεμον και ο πύργος Βακιγιαγκούρα, χαρακτηρίστηκαν ως Εθνικοί Θησαυροί από την ιαπωνική κυβέρνηση. Ωστόσο, αυτές οι κατασκευές και όλα τα άλλα στο κάστρο καταστράφηκαν ολοσχερώς στις 10 Ιουλίου 1945, από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Σεντάι κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ιαπωνίας, η τοποθεσία του κάστρου τέθηκε υπό τον έλεγχο του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος κατέστρεψε τις υπόλοιπες δομές της περιόδου Έντο. Επιστράφηκε στην Ιαπωνία το 1957. Το 1961, το Μουσείο της πόλης Σεντάι χτίστηκε στη θέση του περιβόλου Σαν-νο-μάρου. Το μουσείο περιλαμβάνει μακέτες του κάστρου όπως ήταν στην περίοδο Έντο,. Τις επόμενες δεκαετίες, η πέτρινη βάση, ορισμένοι τοίχοι και μερικές ξύλινες κατασκευές, ξαναχτίστηκαν, για να αυξήσουν το τουριστικό δυναμικό της τοποθεσίας και το 2006, το Κάστρο Αόμπα χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα 100 πιο ωραία κάστρα της Ιαπωνίας.
Βιβλιογραφία
Αoμπα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Μεσοποταμιά Φθιώτιδας
Η Μεσοποταμία είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 125 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μεσοποταμία βρίσκεται στην κοιλάδα του Σπερχειού και τη συμβολή ποταμού με τον παραπόταμό του Ίναχο (Βίστριζα). Απέχει 5 χλμ ΒΑ από τη Σπερχειάδα (έδρα του δήμου), 9 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Μακρακώμη, 28 χλμ. Δ. από τη Λαμία. Το χωριό αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας με την ονομασία Χαλίλι στα φ. 174α μαζί με τους οικισμούς Πλατύστομο, Μάκρεσι, Βαρυμπόπη και Αμαλότες, ενώ στα φ. 174β – 176α υπάρχουν γραφές ματαγενέστερες της πρώτης. Σε ανεπίσημη απογραφή του 1835 από Γάλλους περιηγητές είχε 61 οικογένειες και 283 κατοίκους. Επίσημα, την ίδια χρονιά, αναφέρεται πάλι ως Χαλίλη να προσαρτάται στον τότε δήμο Σπερχειάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1930 με το ΦΕΚ 251Α - 24/07/1930 μετονομάστηκε σε Μεσοποταμιά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεσοποταμιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 377 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Οστεοχονδροδυσπλασία
Η οστεοχονδροδυσπλασία είναι ένας γενικός όρος για μια διαταραχή της ανάπτυξης των οστών και του χόνδρου. Είναι μια σπάνια ασθένεια καθώς περίπου 1 στα 5000 βρέφη γεννιούνται με κάποιο είδος σκελετικής δυσπλασίας. Εάν εξεταστεί το σύνολο των γενετικών σκελετικών δυσπλασιών και οστεοχονδροδυσπλασιών, προκύπτει μια ομάδα γενετικά-προσδιορισμένων διαταραχών με γενικευμένες επιπτώσεις στο σκελετικό σύστημα. Η οστεοχονδροδυσπλασία μπορεί να οδηγήσει σε αισθητό περιορισμό κινητικότητας ή ακόμα και σε θνησιμότητα. Οι υποκατηγορίες της οστεοχονδροδυσπλασίας ενδέχεται να αλληλοκαλύπτονται με άλλα κλινικά ευρήματα και ως εκ τούτου η απλή ακτινογραφία είναι ιδιαίτερα απαραίτητη για την ακριβή διάγνωση. Η μαγνητική τομογραφία μπορεί να παρέχει περαιτέρω διαγνωστικές πληροφορίες και να καθοδηγεί τις στρατηγικές θεραπείας ειδικά σε περιπτώσεις που εμπλέκεται στο πρόβλημα και η σπονδυλική στήλη. Η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της σκελετικής δυσπλασίας είναι σημαντικές ενέργειες για την καταπολέμηση της επιδείνωσης των λειτουργικών ικανοτήτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
Μανάτ του Τουρκμενιστάν
Το μανάτ (manat) είναι το νόμισμα του Τουρκμενιστάν και εισήχθη την πρώτη Νοεμβρίου του 1993, αντικαθιστώντας το ρωσικό ρούβλι σε ισοτιμία του 1 μανάτ προς 500 ρούβλια. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι TMΤ και υποδιαιρείται σε 100 τένεσι (ή τένγκε). Μερικές φορές χρησιμοποιείται η βραχυγραφία m. Για παράδειγμα, 25.000 m είναι 25.000 μανάτ. Η ονομασία "μανάτ" προέρχεται από τη ρωσική λέξη "μονέτα" που σημαίνει "κέρμα".
Από την 1η Ιανουαρίου του 2009 χρησιμοποιείται το «Νέο μανάτ» που αντικαθιστά το παλιό (με κωδικό TMM). Τα παλιά χαρτονομίσματα και κέρματα θα παραμείνουν στην κυκλοφορία μέχρι το τέλος του 2009.
Κέρματα
Το 1993 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 20 και των 50 τένεσι. Έπειτα από περίοδο που σημειώθηκε υψηλός πληθωρισμός, κόπηκαν νέα κέρματα των 500 και 1000 μανάτ και τέθηκαν στην κυκλοφορία το 1999.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1993 κυκλοφόρησαν και χαρτονομίσματα σε αξίες των 1, 5, 10, 20, 50, 100 και των 500 μανάτ. Αυτά ακολουθήθηκαν από τραπεζογραμμάτια των 1000 μανάτ το 1995 και των 5.000 και 10.000 μανάτ το 1996. Το 2005 κυκλοφόρησε μια νέα σειρά σε αξίες των 50, 100, 500, 1000, 5.000 και των 10.000 μανάτ. Όλα τα χαρτονομίσματα φέρουν το πορτρέτο του Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ.
Νέες αξίες
Τον Οκτώβριο του 2007 ο ιστότοπος της Αντιπολίτευσης Γκουντογκάρ μετέδωσε ότι την 1η Ιανουαρίου του 2009 το Τουρκμενιστάν σχεδιάζει να εισαγάγει νέες ονομαστικές αξίες στο μανάτ, εξαιτίας του πληθωρισμού. . Μόνο το μεγαλύτερο σε αξία χαρτονόμισμα, αυτό των 500 μανάτ θα φέρει το πορτρέτο του Νιγιαζόφ, ενώ τα υπόλοιπα θα φέρουν πιθανά φωτογραφίες από κτήρια στην Ασγκαμπάτ και άλλα πορτρέτα προσωπικοτήτων της Ιστορίας του Τουρκμενιστάν. Οι νέες αξίες θα είναι:
Τα κέρματα θα έχουν τις εξής ονομαστικές αξίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία του Τουρκμενιστάν
Λεός Καράξ
Ο Λεός Καράξ (γαλλικά: Leos Carax), καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Αλέξ Κριστόφ Ντυπόν (γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1960), είναι Γάλλος σκηνοθέτης. Ο Καράξ είναι γνωστός για το ποιητικό του ύφος και την επαναστατική και ατίθαση οπτική του. Μαζί με τους Γάλλους σκηνοθέτες Λυκ Μπεσσόν και Ζαν-Ζακ Μπενέξ, θεωρούνται δημιουργοί της ανανεωτικής τάσης του γαλλικού κινηματογράφου Σινεμά της εικόνας (Cinéma du look).
Το πρώτο του μεγάλο έργο ήταν το Αγόρι Συναντά Κορίτσι (Boy Meets Girl, 1984) και αξιοσημείωτα έργα του Οι εραστές της γέφυρας (1991) και το Holy Motors (2012).
Βιογραφία
Ο Λεός Καράξ γεννήθηκε στο Συρέν, Ω-ντε-Σεν, μια κοινότητα στα δυτικά προάστια του Παρισιού. Η μητέρα του είναι Αμερικανίδα δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου και ο πατέρας του Γάλλος.
Καριέρα
Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα με μια σειρά ταινιών μικρού μήκους και ως κριτικός κινηματογράφου, πριν σκηνοθετήσει το Αγόρι Συναντά Κορίτσι το 1984. Η ταινία είχε πολύ καλές κριτικές και καθιέρωσε τη φήμη του Καράξ. Ήταν η πρώτη του συνεργασία με τον ηθοποιό Ντενί Λαβάν και τον κινηματογραφιστή Ζαν-Υβ Εσκοφιέ. Ακολούθησε η ταινία Η δική μας νύχτα (Mauvais Sang) το 1986, η οποία αποξένωσε μέρος του κοινού του, καθώς ο Καράξ συνέχισε να διερευνά τις πολυπλοκότητες του έρωτα στον σύγχρονο κόσμο, αυτή τη φορά μέσα από ένα πιο σκοτεινό, πιο εγκληματικό τοπίο. Το έργο ήταν σαφώς ένα αφιέρωμα στο κίνημα της Νουβέλ Βαγκ και η συνεργασία με ηθοποιούς όπως η Ζυλιέτ Μπινός, τότε σύντροφός του σκηνοθέτη, απέδειξε ένα συγκινητικό αφιέρωμα στις επιρροές του, ειδικά τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Η ταινία παρουσιάσθηκε στο 37ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Πέντε χρόνια αργότερα, ο Καράξ επέστρεψε στη σκηνοθεσία με την ταινία Οι εραστές της γέφυρας, το οποίο αποδείχθηκε δαπανηρό εγχείρημα, καθώς οι αρχές Παρισιού του παραχώρησαν μόνο 10 ημέρες κατά τις οποίες μπορούσε να κινηματογραφήσει στη γέφυρα Πον Νεφ. Η λύση στα προβλήματα των γυρισμάτων στη δημόσια γέφυρα ήταν η κατασκευή ενός μοντέλου της γέφυρας στη Νότια Γαλλία. Ωστόσο, την πρώτη ημέρα των γυρισμάτων ο Ντενί Λαβάν τραυματίστηκε σοβαρά στον αντίχειρά του, γεγονός που καθυστέρησε την ταινία για ένα μήνα. Οι μετέπειτα οικονομικές δυσκολίες καθυστέρησαν τα γυρίσματα για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από το προβλεπόμενο. Η ταινία έλαβε καλές κριτικές και άνοιξε την πόρτα στον σκηνοθέτη σε πιο πειραματικά νερά με την τέταρτη ταινία του Pola X. Αυτή η ταινία, που κυκλοφόρησε το 1999, ήταν μια προσαρμογή της ιστορίας του Χέρμαν Μέλβιλ.
Στην ταινία Holy Motors του Καράξ το 2012 πρωταγωνιστεί επίσης ο Ντενί Λαβάν. Η ταινία διαγωνίστηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2012.
Στην επόμενη ταινία του Ανέτ, στην οποία πρωταγωνιστούν η Μαριόν Κοτιγιάρ και ο Άνταμ Ντράιβερ, πρόκειται να κυκλοφορήσει το 2021.
Ταλκαουάνο
Το Ταλκαχουάνο (ισπανικό: Talcahuano) είναι μια κοινότητα και μια πόλη στην κεντρική ζώνη της Χιλής, που ανήκει στην επαρχία Κονσεπσιόν στην περιφέρεια Μπιομπίο.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από την λέξη τραλκαουένου (Tralkawenu) των μαπουντουνγκούν που σημαίνει «κεραυνοβόλος». Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 150.499 άτομα το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Κήποι του Σαλλούστιου
δεξιά|μικρογραφία|293x293εσ|Ερείπια του περιπτέρου των Κήπων του Σαλλούστιου στην Πιάτσα Σαλλου΄στιο. μικρογραφία|250x250εσ|Οι Κήποι της αρχαίας Ρώμης μικρογραφία|Περίπτερο στους Κήπους του Σαλλούστιου.
Οι Κήποι του Σαλλούστιου, λατιν.: Horti Sallustiani, ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό κτήμα, που περιελάμβανε έναν διαμορφωμένο κήπο αναψυχής, ο οποίος αναπτύχθηκε από τον ιστορικό Σαλλούστιο τον 1ο αι. π.Χ. Καταλάμβανε μία μεγάλη περιοχή στον βορειοανατολικό τομέα της Ρώμης, σε αυτό που θα γινόταν Περιοχή VI, μεταξύ των λόφων Πίνκιου και Κυρινάλιου, κοντά στη Βία Σαλάρια και αργότερα στην Πόρτα Σαλάρια. Η σύγχρονη περιοχή είναι πλέον γνωστή ως Σαλλουστιάνο.
Οι Κήποι στην αρχαία Ρώμη
Ο Λούκουλλος ξεκίνησε τη μόδα της κατασκευής πολυτελών επαύλεων με κήπους γύρω τον 1ο αι. π.Χ., με την κατασκευή του Κήπου του στον λόφο Πίντσιο. Οι Κήποι ήταν ένα μέρος ευχαρίστησης, σχεδόν ένα μικρό παλάτι, και πρόσφεραν στον πλούσιο ιδιοκτήτη και την αυλή του τη δυνατότητα να ζήσουν απομονωμένα, μακριά από την ταραχώδη ζωή του κέντρου, αλλά κοντά σε αυτό. Το πιο σημαντικό μέρος των κήπων ήταν αναμφίβολα η βλάστηση, πολύ συχνά κλαδεμένη σε γεωμετρικά σχήματα ή σε μορφή ζώων. Ανάμεσα στο πράσινο υπήρχαν συχνά περίπτερα, στοές για περπάτημα μακριά από τον ήλιο, αναβρυτήρια, θεραπευτικά λουτρά, ναοί και αγάλματα, συχνά αντίγραφα ελληνικών πρωτοτύπων.
Τον 3ο αι. μ.Χ. ο συνολικός αριθμός των Κήπων καταλάμβανε περίπου το ένα δέκατο της Ρώμης και σχημάτιζε μία πράσινη ζώνη γύρω από το κέντρο.
Οι Κήποι του Σαλλούστιου
Η ιδιοκτησία αρχικά ανήκε στον Ιούλιο Καίσαρα ως Κήποι του Καίσαρα, αλλά μετά το τέλος του την απέκτησε ο ιστορικός Σαλλούστιος, ένας από τους στενότερους φίλους του, ο οποίος την ανέπτυξε χρησιμοποιώντας τον πλούτο, που απέκτησε ως κυβερνήτης της επαρχίας Africa Nova (η νεοαποκτηθείσα Νουμιδία). Το 36 π.Χ. με το τέλος του ιστορικού, η κατοικία πέρασε στον ομώνυμο υιοθετημένο δισεγγονό του και τελικά στον Τιβέριο ως αυτοκρατορική περιουσία, αλλά διατηρήθηκε για αρκετούς αιώνες από τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες ως δημόσια, από φιλοφροσύνη. Οι κήποι εμπλουτίστηκαν με πολλές πρόσθετες κατασκευές και μνημειακά γλυπτά, στους τέσσερις αιώνες κατά τους οποίους εξελίχθηκαν. Πολλοί Αυτοκράτορες τους επέλεξαν ως προσωρινή κατοικία, ως εναλλακτική της επίσημης έδρας στον Παλατίνο λόφο.
Ο Πλίνιος γράφει ότι τα λείψανα των κηδεμόνων των Κήπων, Πόζιο και Σεκουντίλλας, βρέθηκαν εκεί κατά τη βασιλεία του Αυγούστου και είχαν ύψος 10 πόδια και 3 ίντσες.
Ο Αυτοκράτορας Νέρβας απεβίωσε από πυρετό στην έπαυλη των Κήπων το 98, και οι αυτοκράτορες Αδριανός και Αυρηλιανός έκαναν μεγάλα έργα εκεί. Ειδικότερα ο τελευταίος είχε κτίσει μία στοά ενός μιλίου (porticus miliarensis), πιθανότατα ένα συγκρότημα από στοά, κήπο και στάβλους ιππασίας, όπου πήγαινε να ιππεύσει. Άλλες αναστηλώσεις έγιναν τον 3ο αι.
Παρέμεινε ένα αυτοκρατορικό θέρετρο, έως ότου λεηλατήθηκε το 410 από τους Γότθους υπό τον Αλάριχο, ο οποίος εισήλθε στην πόλη στις πύλες των Κήπων του Σαλλούστιου. Το συγκρότημα υπέστη σοβαρές ζημιές και δεν ξανακτίστηκε ποτέ. Ωστόσο οι κήποι ερήμωσαν οριστικά μέχρι τον 6ο αι.
Ανακαλύψεις
μικρογραφία|Ο Αυτόχειρ Γαλάτης της συλλογής Λουντοβίζι (Παλάτσο Αλτέμπς). μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Θνήσκων Γαλάτης (Μουσείο Καπιτωλίου).]] μικρογραφία|Ο Γονυπετής Γαλάτης (Λούβρο). μικρογραφία|Η Θνήσκουσα [[Νιοβίδες|Nιοβίδα, που ανακαλύφθηκε το 1906 (Mουζέο Νατσιονάλε Ρομάνο).]] μικρογραφία|[[Βάζο Μποργκέζε|Βάζο της συλλογής Μποργκέζε.]] μικρογραφία|300x300εσ|Ο θρόνος της συλλογής Λουντοβίζι (Παλάτσο Αλτέμπς).
Κατά τη φύτευση των αμπελώνων του 16ου αι. και ιδιαίτερα στις αρχές του 17ου αι., όταν ο καρδινάλιος Λουντοβίκο Λουντοβίζι -ανιψιός του πάπα Γρηγορίου ΙΕ΄- αγόρασε την τοποθεσία και κατασκεύασε τη Βίλα Λουντοβίζι, ανακαλύφθηκαν πολλά σημαντικά γλυπτά.
Στα τέλη του 19ου αι. ο οικοδομικός πυρετός της οικοδόμησης της Ρώμης ως πρωτεύουσας περιελάμβανε την καταστροφή σύγχρονων επαύλεων, που υπήρχαν στον Κυρινάλιο. Ήταν μία χαμένη ευκαιρία να μελετηθεί η αρχαιολογία του χώρου. Η αρχαία τοπογραφία άλλαξε αμετάκλητα με την οικοδόμηση κατοικιών στην κοιλάδας μεταξύ των λόφων Πίντσιο και Κυρινάλιου, όπου υπήρχαν αυτοί οι κήποι.
Ωστόσο, οι ανασκαφές οδήγησαν στη μερική ανακάλυψη ενός νυμφαίου, που πιθανότατα χρονολογείται από την ανακαίνιση των Κήπων από τον Αδριανό. Οι τοίχοι του ήταν επενδυμένοι με σμάλτα, ελαφρόπετρα και κοχύλια, που πλαισίωναν μικρά τοπία και σκηνές με ζώα και λουλούδια ζωγραφισμένα σε έντονα χρώματα. Η γλυπτική διακόσμηση περιλάμβανε έναν στρογγυλό βωμό με τέσσερις εποχές και το όμορφο σύμπλεγμα της Άρτεμης και της Ιφιγένειας με μία ελαφίνα, τώρα στην Κοπεγχάγη.
Επίσης μέρος του μεταγενέστερου συγκροτήματος ήταν ο ναός της Αφροδίτης Ερυκίνης, που βρισκόταν στο κάτω μέρος της κοιλάδας, ένα κτίριο της Δημοκρατικής εποχής που βρισκόταν λίγο έξω από την Πόρτα Κολίνα και ενσωματώθηκε στους Κήπους από τον Καίσαρα. Αυτός ο μικρός ναός θύμιζε ελληνιστικό θόλο, πολύ συνηθισμένο τύπο στην ύστερη Δημοκρατική εποχή και χαρακτηριστικό στοιχείο μεγάλων προαστιακών επαύλεων. Η σύνδεση με την Αφροδίτη, θεά του έρωτα, της γονιμότητας και της φύσης, και ως εκ τούτου προστάτιδας των Κήπων, ταίριαζε σε μία μεγάλη έπαυλη, όπως αυτή του Σαλλούστιου.
Οι Κήποι στέγαζαν επίσης έναν ιππόδρομο (circus).
Λείψανα
Ένα εξαιρετικά καλά διατηρημένο περίπτερο της έπαυλης μπορεί να δει κανείς στο κέντρο της σημερινής Πιάτσα Σαλλούστιο. Ήταν ένας από τους κύριους πυρήνες και βρισκόταν σε μία εντυπωσιακή τοποθεσία στο κάτω μέρος της κοιλάδας, που χωρίζει τον Κυρινάλιο από τον Πίντσιο. Το περίπτερο στηρίζεται σε χοντρούς τοίχους με καμάρες και αντηρίδες, που στηρίζονται στα Σέρβια Τείχη, όπου εκτείνεται σήμερα η Βία Σαλλουστιάνα. Ήταν πιθανώς ένα θερινό τρίκλινο σαν το Κουβούκλιο (Canopus) της Έπαυλης του Αδριανού.
Στα νότια υπάρχει ένα ημικυκλικό, στεγασμένο δωμάτιο, χωρισμένο σε τρεις χώρους με χωρίσματα, δύο από τα οποία διατηρούν ακόμη αρχαία ψηφιδωτά σε μαύρο και άσπρο και λείψανα τοιχογραφιών πιθανώς μεταγενέστερης εποχής. Το τρίτο δωμάτιο προς τα νότια καταλαμβάνεται από σκάλες προς τους δύο επάνω ορόφους, ενώ το βόρειο περιέχει ένα δωμάτιο, που χρησιμοποιόταν ως αποχωρητήριο.
Τα σφραγίσματα στις πλίνθους αυτού του κτιρίου επιβεβαιώνουν την ημερομηνία του 126. Η χρονολόγηση είναι σημαντική, επειδή δείχνει τις εξελίξεις της αυτοκρατορικής ιδιωτικής αρχιτεκτονικής μετά την Αυτοκρατορική Οικία και την εξέλιξη από την πρότυπη Χρυσή Οικία για σχεδόν 50 χρόνια.
Μεταξύ των άλλων υπολειμμάτων στο συγκρότημα είναι μία κρυπτή στοά με τοιχογραφίες, τώρα στο γκαράζ της Αμερικανικής Πρεσβείας στο πλάι στη Βία Φρίουλι και ένας τοίχος με κόγχες κατά μήκος της Βία Λούκουλο. Μία μεγάλη δεξαμενή της εποχής του Αδριανού σώζεται επίσης κάτω από το Κολέτζιο Γκερμάνικο στη γωνία των Βία Σαν Νικόλα ντα Τολεντίνο και Βία Μπισολάτι · αποτελείται από δύο επίπεδα: το πρώτο, ύψους 1,8 μ., λειτουργεί ως υποδομή στο δεύτερο (συνολικά 39 μ. x 3,3 μ.).
Τέχνη
μικρογραφία|Το έργο Ορέστης και Ηλέκτρα του γλύπτη Μενέλαου. μικρογραφία|Η Άρτεμις σώζει τη νεαρή Ιφιγένεια (Νυ Κάρλσμπεργκ Γκλύπτοτεκ). Μαρτυρία της σημασίας και του πλούτου των Κήπων του Σαλλούστιου είναι τα σπουδαία έργα τέχνης που βρέθηκαν, πολλά από οποία είναι αρχαία ελληνικά πρωτότυπα, παρόλο που έγιναν πολυάριθμες ληστείες στο πέρασμα των αιώνων.
Τα γλυπτά που βρέθηκαν τον 16ο και 17ο αι. περιλάμβαναν:
Σχεδόν όλα τα έργα που βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αι. πωλήθηκαν στους μεγάλους συλλέκτες της Ευρώπης και της Αμερικής, πρώτα απ' όλα στον Γιάκομπσεν, ιδρυτή της Γλυπτοθήκης της Κοπεγχάγης, με τη μεσολάβηση εμπόρων παλαιών αντικειμένων και έργων τέχνης, που εργάζοντο για παράνομες εξαγωγές, παραβιάζοντας την Pacca, το διάταγμα για την προστασία των έργων που ανακαλύπτοντο. Μεταγενέστερες εργασίες για τον εντοπισμό πολλών έργων που διατηρούνται σε ιταλικά και ξένα μουσεία, κατέστησαν δυνατή την προέλευσή τους από τους Κήπους του Σαλλούστιου.
Τα έργα που βρέθηκαν αργότερα περιελάμβαναν:
Κίμπε
thumb|250px|Κίμπε Το κίμπε ή κούμπα (كبة ) ή κούπα (στα κυπριακά, πληθ. «κούπες») είναι μια οικογένεια πιάτων με βάση το αρωματισμένο αλεσμένο κρέας και σιτηρά, δημοφιλή στη κουζίνα της Μέσης Ανατολής.
Στην κουζίνα του Λεβάντε, συνήθως το πλιγούρι σιταριού χτυπάται μαζί με το κρέας σε μια λεπτή πάστα και διαμορφώνεται σε μπάλες, με φρυγανισμένο κουκουνάρι και μπαχαρικά. Μπορεί επίσης να επιστρωθεί και να μαγειρευτεί σε δίσκο ή να σερβιριστεί ωμό. Στο Ιράκ, υπάρχουν εκδόσεις με ρύζι ή αλεύρι σίτου. Μερικές συνταγές προσθέτουν σιμιγδάλι.
Βρίσκεται επίσης σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που δέχτηκαν σημαντικό αριθμό μεταναστών από τον Λεβάντε κατά τα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς και τμήματα της Βόρειας Αμερικής.
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από την κλασική αραβική κούμπα (κίμπε στα αραβικά της Βόρειας Λεβαντίνης ), που σημαίνει «μπάλα».
Λεβάντες
Στην κουζίνα του Λεβάντε, μια ποικιλία πιάτων φτιαγμένων με ραγισμένο σιτάρι και κιμά αρνιού ονομάζονται κίμπε. Η πόλη Χαλέπι της Βόρειας Συρίας είναι γνωστή για το ότι έχει περισσότερους από 17 διαφορετικούς τύπους. Αυτές περιλαμβάνουν κίμπε που παρασκευάζονται με σουμάκι (κίμπε σουμακίγε), γιαούρτι (κίμπε λαμπανίγιε), κυδώνι (κίμπε σαφαριαλίγε), χυμό λεμονιού (κίμπε χάμντα), σάλτσα ροδιού, σάλτσα κεράσι και άλλες ποικιλίες, όπως το «δίσκο» κίμπε (κίμπε αράς ), η «πλάκα» κίμπε (κίμπε μπίσφιχα ή μπσεγίνε) και το ωμό κίμπε («κίμπε νάγιε»).
μικρογραφία| Κίμπε νάγιε Το κίμπε νάγιε είναι ωμό πιάτο φτιαγμένο από ένα μείγμα πληγουριού και πολύ λεπτού κιμά από αρνί ή μοσχάρι παρόμοιο με ταρτάρ μπριζόλας και μπαχαρικά της Μέσης Ανατολής. Σερβίρεται σε πιατέλα, συχνά ως μέρος ενός μεζέ στο Λίβανο και τη Συρία, γαρνιρισμένο με φύλλα μέντας και ελαιόλαδο, και σερβίρεται με πράσινα κρεμμύδια ή κρεμμυδάκια, πράσινες καυτερές πιπεριές και πίτα/ψωμί ή ψωμί μαρκούκ.
Το κούμπα μοσούλ από το Ιράκ είναι επίπεδο και στρογγυλό σαν δίσκος. Το κούμπα χαλάμπ είναι ιρακινή έκδοση του κίμπε που φτιάχνεται με κρούστα ρυζιού και πήρε το όνομά της από τη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, το Χαλέπι. Το κούμπα σόρμπα είναι μια ιρακινή-κουρδική έκδοση που παρασκευάζεται ως στιφάδο, συνήθως φτιαγμένη με σάλτσα ντομάτας και μπαχαρικά. Συχνά σερβίρεται με αράκ και διάφορες σαλάτες.
Μια συριακή σούπα γνωστή ως «κούμπι κισκ» αποτελείται από μπάλες κούμπι σε γιαούρτι (κισκ) και ζωμό βουτύρου με βρασμένα φύλλα λάχανου. Μια άλλη σούπα, γνωστή ως κίμπε χάμντα, αποτελείται από κοτόπουλο με λαχανικά (συνήθως πράσα, σέλινο, γογγύλια και κολοκυθάκια), χυμό λεμονιού και σκόρδο, με μικρό κίμπε φτιαγμένο με αλεσμένο ρύζι ως ζυμαρικό.
μικρογραφία| Πιάτο κούμπε ματφουνίγια, Ιερουσαλήμ Στην εβραϊκή διασπορά της Συρίας, αυτό είναι δημοφιλές τόσο στο Πάσχα όσο και ως προ-γρήγορο γεύμα την ημέρα πριν από το Γιομ Κιπούρ. Ορισμένες τοπικές εβραϊκές κουζίνες συνδυάζουν το κίμπε με στοιχεία που λαμβάνονται από τη λατινοαμερικάνικη κουζίνα, για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικό των Εβραίων της Συρίας στο Μεξικό να τρώνε το παραδοσιακό κίμπε με το σάλσα βέρντε.
Νότια Αμερική
Στις ακτές της Καραϊβικής της Κολομβίας, οι περισσότερες τοπικές παραλλαγές του πιάτου χρησιμοποιούν αλεσμένο βόειο κρέας αντί αρνιού, αλλά η αρχική συνταγή, ή μία με μείγμα βοείου και αρνίσιου κρέατος, μπορεί να σερβιριστεί από τον μεγάλο πληθυσμό της περιοχή από τη Μέση Ανατολή. Το πιάτο έχει αποκτήσει σχεδόν καθολική παρουσία και σερβίρεται συχνά σε κοινωνικές περιστάσεις τόσο σε αραβικά όσο και σε μη αραβικά νοικοκυριά. Όταν σερβίρεται ως τοπικό πιάτο, προσφέρεται συχνά ως ορεκτικό μαζί με άλλες τοπικές λιχουδιές, όπως εμπανάδα, τεκένιο και καριμανιόλα. δεξιά|μικρογραφία| Τηγανιτά κίμπε (Βραζιλία) Τα βραζιλιάνικα κίμπε με ρεκέιγιαο, σάλτσα που μοιάζει με ρικότα και τυρί κρέμα πορτογαλικής προέλευσης. Τα περισσότερα βραζιλιάνικα κίμπε χρησιμοποιούν μόνο βόειο κρέας και όχι άλλους τύπους κρέατος. Άλλες παραλλαγές περιλαμβάνουν ταχίνι, κάρνε δε σόγια (πρωτεΐνη σόγιας με υφή), σεϊτάν (Ιαπωνικό υποκατάστατο κρέατος με βάση τη γλουτένη σίτου ) ή τόφου ως γέμιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουρδική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Εθνικά πιάτα Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα Κατηγορία:Λιβανέζικη κουζίνα Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα Κατηγορία:Ιρανική κουζίνα Κατηγορία:Αιγυπτιακή κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Ορεκτικά Κατηγορία:Λεβαντίνικη κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Kiloo
Η Kiloo είναι μια Δανέζικη εταιρεία ανάπτυξης παιχνιδιών. Ιδρύθηκε το 2001 από τον Jacob Mouller, με έμφαση στην ανάπτυξη περιεχομένου ασύρματης ψυχαγωγίας για κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών και φορητές συσκευές. Το 2008, εντάχθηκε με τον αδελφό του, Simon Moller, μαζί με τον οποίο τώρα πλήρως κατέχουν και λειτουργούν την Kiloo.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες λογισμικού
Ιταλο-Νορμανδοί
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το [[Παλάτι των Νορμανδών|Palazzo dei Normanni, το ανάκτορο των Νορμανδών βασιλέων στο Παλέρμο.]] δεξιά|μικρογραφία|258x258εσ|Χάλκινο λιοντάρι που αποδίδεται σε Ιταλο-Νορμανδό καλλιτέχνη ([[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Ν. Υόρκης).]]
Οι Ιταλο-Νορμανδοί (Italo-Normanni), ή Σικελο-Νορμανδοί (Siculo-Normanni) όταν αναφέρονται στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία, είναι οι ιταλο-γεννημένοι απόγονοι των πρώτων Νορμανδών κατακτητών, που είχαν ταξιδέψει στη νότια Ιταλία στο πρώτο μισό του 11ου αι. Διατηρώντας μεγάλο μέρος της ευδιάκριτης νορμανδικής ευσέβειας και των εθίμων του πολέμου, διαμορφώθηκαν από την ποικιλία της Νότιας Ιταλίας, από τους πολιτισμούς και τα έθιμα των Ελλήνων, των Λομβαρδών και των Αράβων στη Σικελία.
Ιστορία
Οι Ιταλο-Νορμανδοί ήταν οι βασικοί Νορμανδοί μισθοφόροι, που απασχολήθηκαν από τους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες· άλλοι βρήκαν υπηρεσία στη Ρώμη υπό τον πάπα. Κάποιοι πήγαν στην Ιβηρική χερσόνησο για να ενταχθούν στην Ανακατάκτησή της και το 1096 οι Νορμανδοί του Βοημούνδου του Τάραντα προσχώρησαν στην Α΄ Σταυροφορία και ίδρυσαν το πριγκιπάτο της Αντιόχειας στον Λεβάντε.
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το βασίλειο της Αφρικής (Regno d' Africa) του Ιταλο-Νορμανδού [[Ρογήρος Β΄ της Σικελίας|Ρογήρου Β΄, σημειωμένο με κόκκινο χρώμα.]]
Το 1130 υπό τον Ρογήρο Β΄ δημιούργησαν το βασίλειο της Σικελίας, που περιελάμβανε το σύνολο των κατακτήσεών τους στη χερσόνησο και το νησί. Μεταξύ 1135 και 1155 ο Ρογήρος Β΄ δημιούργησε επίσης ένα Ιταλο-Νορμανδικό βασίλειο της Αφρικής στην παράκτια Τυνησία και την Τριπολιτανία. Είχε σκοπό να ενώσει αυτό το αφρικανικό βασίλειο με το βασίλειό του στη Σικελία, αλλά το πρόωρο τέλος του το 1154 έληξε αυτά τα σχέδια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σικελία Κατηγορία:Εθνώνυμα Κατηγορία:Νορμανδοί
Τσερέν Μοράι
Η Τσερέν Μοράι (Ceren Moray, 5 Ιουνίου 1985) είναι Τουρκάλα ηθοποιός. Είναι γνωστή για το νατουραλιστικό ύφος της.
Ζωή και καριέρα
Γεννήθηκε το 1985 στο Ντιγιαρμπακίρ ως μοναχοπαίδι της οικογένειάς της. Ο πατέρας της είναι από το Ντιγιαρμπακίρ και η μητέρα της από το Κασταμονή. Η πατρική της οικογένεια είναι κουρδικής καταγωγής και οι γονείς της ήταν δημόσιοι υπάλληλοι.
Λίγα χρόνια μετά τη γέννησή της, η οικογένειά της μετακόμισαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου έλαβε θεατρική εκπαίδευση στις πρώτες της ηλικίες. Μετά την εκπαίδευση στο Λύκειο Καλών Τεχνών Pera, εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Haliç το 2005 και αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 2009.
Είναι παντρεμένη με τον Νίκο Μπρουν, Γάλλο υπήκοο, από το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Ωγκύστ Νελατόν
μικρογραφία| Ο Νελατόν με τον [[Τζουζέπε Γκαριμπάλντι σε νοσοκομείο.]] Ο Ωγκύστ Νελατόν (γαλλικά: Auguste Nélaton) (17 Ιουνίου 1807 - 21 Σεπτεμβρίου 1873) ήταν Γάλλος ιατρός και χειρουργός.
Ο Νελατόν γεννήθηκε στο Παρίσι και ξεκίνησε να σπουδάζει ιατρική το 1828, όπου αποφοίτησε ως MD το 1836 με διατριβή για τις επιδράσεις της φυματίωσης στα οστά. Τρία χρόνια αργότερα, έγινε αγκρεγκασιόν στο Νοσοκομείο Σαν-Λουί μετά τη δημοσίευσή του «Σχετικά με τη θεραπεία των όγκων του μαστού». Από το 1851 έως το 1867, ήταν πλήρης καθηγητής, μια θέση που εγκατέλειψε όταν έγινε ο προσωπικός χειρουργός του Ναπολέοντα Γ'. Ο Ραμόν Εμετέριο Μπετάνσες - ηγέτης υπέρ της ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο, χειρουργός και βραβευμένος με το Εθνικό Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής — ήταν ένας από τους εξέχοντες μαθητές του Νελατόν.
Το 1868, ο Νελατόν διορίστηκε Αυτοκρατορικός Γερουσιαστής.
Ο Νελατόν εργάστηκε πάνω στην πλαστική χειρουργική. Ήταν ο πρώτος που έδωσε ξανά έμφαση στη σύνδεση των δύο άκρων των αρτηριών στις αιμορραγίες που προωθήθηκε για πρώτη φορά από τον Αμπρουάζ Παρέ στα μέσα του 16ου αιώνα. Εφηύρε τον ανιχνευτή από πορσελάνη για τον εντοπισμό σφαιρών που είναι γνωστοί ως καθετήρες του Νελατόν. Ο ανιχνευτής χρησιμοποιήθηκε για να εντοπίσει μια σφαίρα στον αστράγαλο του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι το 1862. Έκανε επίσης σημαντικές συνεισφορές στη χειρουργική επέμβαση της λεκάνης και της κοιλιάς.
Ο Νελατόν πέθανε στο Παρίσι και είναι θαμμένος στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χειρουργοί Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Διχούνι Ιωαννίνων
Το Διχούνι είναι μικρό ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Διχούνι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 560 μέτρα ενώ απέχει 43 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 49 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 45 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βορειοανατολικά του χωριού και σε υψόμετρο 550 μέτρα είναι η Μονή Διχουνίου που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο με άγνωστη χρονολογία ίδρυσης. Σε αυτήν μόνασε ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος (Σκυλόσοφος) και από αυτήν ξεκίνησε την αποτυχημένη Εξέγερση στην Ήπειρο (1611) μετά την οποία το μοναστήρι αφού λεηλατήθηκε καταστράφηκε αν και το 1763 ξανακτίσθηκε εκ θεμελιων. Ο πέτρινος νερόμυλος, ιδιοκτησίας της Μονής, βορειοανατολικα του χωριού και την με την τοποθεσία "Κληματιά" έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο "διότι πρόκειται για αξιόλογο μνημείο της προβιομηχανικής περιόδου, που ενσωματώνει στοιχεία λαϊκής αρχιτεκτονικής. Ο νερόμυλος συνδέεται με την οικονομική δραστηριότητα της περιοχής και είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής".
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται ηδη απο τις αρχες του 16ου αιωνα με βαση τα οθωμανικα καταστιχα και επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ραδοβιζίου με την παλιά του ονομασία Στριγανέτσι και το 1929 στο ΦΕΚ 431Α - 12/12/1929 το όνομά του να διορθώνεται σε Διχούνιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ραδοβίζι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραδοβιζίου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 27 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
Οι προκριματικοί αγώνες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1960 ήταν μία ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη μεταξύ Σεπτεμβρίου 1958 - Μαΐου 1960 για τον καθορισμό των τεσσάρων ομάδων που θα λάμβαναν μέρος στην τελική φάση της διοργάνωσης, η οποία διεξήχθη τον Ιούλιο του 1960 στη Γαλλία.
Σύστημα διοργάνωσης και συμμετοχές
Η προκριματική φάση αποτελείτο από ένα τουρνουά νοκ-άουτ αγώνων όπου οι ομάδες αγωνίζονταν μεταξύ τους σε εντός και εκτός έδρας παιχνίδια. Διεξήχθη ένας προκριματικός γύρος, η φάση των «16» και η προημιτελική φάση. Οι τέσσερις νικήτριες των προημιτελικών προκρίθηκαν στην τελική φάση της διοργάνωσης και μία από αυτές επιλέχθηκε για να τη διοργανώσει.
17 ομάδες συμμετείχαν στα προκριματικά, ενώ αξιοσημείωτες ήταν οι απουσίες της Δυτικής Γερμανίας, της Ιταλίας, της Αγγλίας και της Ολλανδίας. Δύο από τις συμμετέχουσες, η Τσεχοσλοβακία και η Ιρλανδία, επιλέχθηκαν να αγωνιστούν μεταξύ τους στον προκριματικό γύρο. Η νικήτρια αυτού του γύρου συμμετείχε με τις υπόλοιπες 15 ομάδες στη φάση των «16».
Ο πρώτος αγώνας στην ιστορία των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος διεξήχθη στις 28 Σεπτεμβρίου 1958 ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και την Ουγγαρία και το πρώτο γκολ σημειώθηκε από τον Ανατόλι Ιλίιν στο 4ο λεπτό του εν λόγω αγώνα. Στις 3 Δεκεμβρίου 1958, η Ελλάδα έγινε η πρώτη χρονολογικά ομάδα που αποκλείστηκε από τη συνέχεια ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, μετά την ισοπαλία με 1-1 ενάντια στη Γαλλία στο «Απόστολος Νικολαΐδης» και ενώ είχε προηγηθεί η βαριά ήττα με 7-1 στο Παρίσι.
Προκριματικός γύρος
Προκρίθηκε η Τσεχοσλοβακία με συνολικό σκορ 4-2.
2ος αγώνας
Προκρίθηκε η Γαλλία με συνολικό σκορ 8–2.
Προκρίθηκε η Ρουμανία με συνολικό σκορ 3–2.
Προκρίθηκε η Πορτογαλία με συνολικό σκορ 5–2.
Προκρίθηκε η Αυστρία με συνολικό σκορ 6–2.
Προκρίθηκε η Σοβιετική Ένωση με συνολικό σκορ 4-1.
Προκρίθηκε η Ισπανία με συνολικό σκορ 7-2.
Jason Αντιγόνη
Ιάσων Δούσης ή Ιάσων-Αντιγόνη είναι Έλληνας ακτιβιστής, γνωστό για τον αγώνα του σχετικά με την κατάργηση του δυαδικού φύλου (άντρας-γυναίκα). Είναι άφυλο, μη-δυαδικό άτομο και μέλος του ΛΟΑΤ κινήματος στην Ελλάδα. Έγινε περισσότερο γνωστό όταν διεκδίκησε δικαστικά να αναγνωριστεί στο δελτίο αστυνομικής ταυτότητας το δικαίωμα του να αναφέρεται ως ουδέτερο φύλο. Επιπλέον, το Ιάσων Αντιγόνη, βρέθηκε στο κέντρο της προσοχής των ΜΜΕ κατά την διάρκεια ψήφισης νόμου από το Ελληνικό κοινοβούλιο για το δικαίωμα υοθεσίας παιδιών από ζευγάρια ιδίου φύλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Το Ιάσων Αντιγόνη γεννήθηκε στην Αθήνα, στα μέσα της δεκαετίας του 80 και μεγάλωσε στο Κολωνάκι. Αποφοίτησε από Κολλέγιο Αθηνών και μετά παρακολούθησε το 2ο Πειραματικό Λύκειο της Αθήνας. Αποφοίτησε από το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πάτρας με άριστα και συνέχισε τις σπουδές του στο θέατρο στην δραματική σχολή της Ρούλα Πατεράκη, από όπου πάλι αποφοίτησε με άριστα. Μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου δούλεψε σε διάσημα gay-bar και εκεί ξεκίνησε το ενδιαφέρον του για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των ζώων. Επέστρεψε στην Αθήνα για να ξεκινήσει μεταπτυχιακά μαθήματα στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
2ος αγώνας
Προκρίθηκε η Γιουγκοσλαβία με συνολικό σκορ 3-1.
Jason Αντιγόνη
Γυμνός ακτιβισμός
Ερχόμενο στην Ελλάδα, έχοντας την εμπειρία του Λονδίνου, το Ιάσων-Αντιγόνη συνέχισε τις δράσεις που έμαθε στην αγγλική πρωτεύουσα, προκαλώντας εντάσεις στην γενική κοινωνία. Το Ιάσων Αντιγόνη εμφανιζόταν γυμνός σε διαδηλώσεις, γράφοντας σλόγκαν στο κορμί του και εμφανίστηκε σε μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα. Άλλαξε το όνομα του, προσθέτοντας το Αντιγόνη μετά το Ιάσων, από την αρχαία ηρωϊδα.
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
Προημιτελική φάση
Η Ισπανία αρνήθηκε να ταξιδέψει στη Σοβιετική Ένωση για τον μεταξύ τους προημιτελικό και η Ε.Σ.Σ.Δ. πήρε την πρόκριση για την τελική φάση άνευ αγώνα.
Jason Αντιγόνη
Δίκη για την ταυτότητα
Τον Νοέμβριο του 2017, το Ιάσων Αντιγόνη κατέφυγε στην δικαιοσύνη για να αφαιρεθεί το φύλο του από την αστυνομική ταυτότητα, και για να αναφέρεται ως ουδέτερο άτομο. Αυτό ήταν ένα μήνα αργότερα μετά την ψήφιση νόμου από την Βουλή, όπου δικαιούται κάποιος να αλλάξει το φύλο του στην ταυτότητα- το Ιάσων Αντιγόνη όμως ήθελε να αφαιρεθεί πλήρως. Το Ιάσων Αντιγόνη ήταν ο πρώτος ο οποίος ζήτησε για επίσημη αναγνώριση ως μη δυαδικό πρόσωπο. Σύμφωνα με το ίδιο, δεν ένιωθε ούτε άντρας ούτε γυναίκα. Προσδιορίζεται ως μη δυαδικό και πιο συγκεκριμένα ως άφυλο. Κατά την διαδικασία στο δικαστήριο, συνοδευόταν από τον Γρηγόρη Βαλιανάτο.
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
2ος αγώνας
Προκρίθηκε η Γαλλία με συνολικό σκορ 9-4.
Οστεοδυσπλαστική γηροδερμία
Η Οστεοδυσπλαστική γηροδερμία είναι μια σπάνια αυτοσωματική διαταραχή του συνδετικού ιστού των οστών που περιλαμβάνεται στα σύνδρομα χαλαροδερμίας. Η ονομασία "Νάνος του Ουόλτ Ντίσνεϊ" αποδίδεται στην πρώτη γνωστή περίπτωση της διαταραχής αυτής, που τεκμηριώθηκε σε μια μελέτη ενός επιστημονικού περιοδικού του 1950, στην οποία οι συγγραφείς έφεραν ως σημείο αναφοράς μια ελβετική πενταμελή οικογένεια η οποία είχε την φυσική διάπλαση των νάνων, όπως στις ταινίες της Ουόλτ Ντίσνεϊ.
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
2ος αγώνας
Προκρίθηκε η Γιουγκοσλαβία με συνολικό σκορ 6-3.
Οστεοδυσπλαστική γηροδερμία
Ο όρος "γηροδερμία" μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλάξ με τον όρο "οστεοδυσπλασία" ενώ ενδέχεται να εμφανίζεται και ο προσδιορισμός "κληρονομική" στην περιγραφή της νόσου.
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
2ος αγώνας
Προκρίθηκε η Τσεχοσλοβακία με συνολικό σκορ 5-0.
Οστεοδυσπλαστική γηροδερμία
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Γενετικές διαταραχές Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
Σκόρερ
5 γκολ
Jason Αντιγόνη
Δίκη για την ταυτότητα
Τον Φεβρουάριο του 2018, το δικαστήριο αποφάσισε υπέρ του Ιάσονος Αντιγόνη στο να ταυτοποιηθεί ως μη-δυαδικό άτομο καθώς και να αλλαχθεί το όνομα του στο δελτίο ταυτότητας, ωστόσο δεν έκανε δεκτή την αίτηση για διαγραφή του φύλου, επικαλούμενο την «έλλειψη σχετικού θεσμικού πλαισίου ατόμων μη κατατασσόμενων σε διακριτή περίπτωση μη-δυϊκής ταυτότητας φύλου (τρίτη καταχώρηση φύλου)».
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
Σκόρερ
4 γκολ
Jason Αντιγόνη
Νόμος για την υιοθεσία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια
Το Ιάσων Αντιγόνη ήρθε στο κέντρο της προσοχής των ΜΜΕ κατά την διάρκεια της συζήτησης για νομοσχέδιο για υιοθεσία παιδιών από ΛΟΑΤ, στις 9 Μαϊου 2018. Κατά την διάρκεια των τοποθετήσεων, ο βουλευτής Κώστας Κατσίκης δήλωσε πως η ομοφυλοφιλία είναι εξίσου έγκλημα με την παιδοφιλία, κάτι που οδήγησε το Ιάσων Αντιγόνη να αποχωρήσει ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
Σκόρερ
3 γκολ
Jason Αντιγόνη
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Άφυλα άτομα Κατηγορία:Μη-δυαδικά άτομα Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1960
Σκόρερ
2 γκολ
1 γκολ
Αυτογκόλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1960
Ανατόλι Τιμοστσούκ
Ο Ανατόλι Ολεξάντροβιτς Τιμοστσούκ (Анатолій Олександрович Тимощук, ) (30 Μαρτίου 1979) είναι Ουκρανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Τώρα είναι βοηθός προπονητή στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.