cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος Φρειδερίκος της Ουαλίας
Προσωπικότητα
Ο Ιρλανδός άρχοντας του Inishowen, ο Cahir O'Doherty, είχε υποβάλει αίτηση για να αποκτήσει θέση ως δικαστής στο νοικοκυριό του Ερρίκου, για να τον βοηθήσει στον αγώνα του ενάντια σε αξιωματούχους στην Ιρλανδία. Άγνωστο στον Cahir, στις 19 Απριλίου 1608, την ημέρα που εξεγέρθηκε, η αίτησή του εγκρίθηκε. Ο Ερρίκος έδειξε ενδιαφέρον για το Βασίλειο της Ιρλανδίας και ήταν γνωστό ότι υποστήριζε την ιδέα της συμφιλίωσης με τον πρώην αντάρτη Ούγο Ο'Νιλ, ο οποίος είχε καταφύγει στην εξορία. Εξαιτίας αυτού, ο Ο'Νιλ και οι συνοδοί του θρήνησαν όταν ο Πρίγκιπας συνάντησε τον πρόωρο θάνατό του.
Θάνατος
Ο Ερρίκος πέθανε από τυφοειδή πυρετό σε ηλικία 18 ετών, κατά τη διάρκεια των εορτασμών που οδήγησαν στο γάμο της αδερφής του, Ελισάβετ. (Η διάγνωση μπορεί να γίνει με εύλογη βεβαιότητα από γραπτά αρχεία της εξέτασης, η οποία διενεγύρθηκε για να διαλύσει τις φήμες περί δηλητηριασμού.) Τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Ποτέντσα Πιτσένα
Η Ποτέντσα Πιτσένα (ιταλικά: Potenza Picena) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Τάσος Βουρνάς
Ο Τάσος Βουρνάς (Αγριλόβουνο Μεσσηνίας, 1913 – Αθήνα, 15 Νοεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ιστορικός, δημοσιογράφος, μεταφραστής και κριτικός. Ήταν συμμαθητής του Αλέκου Σακελλάριου, με τον οποίο εξέδωσε μια μαθητική εφημερίδα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρθρογράφησε σε περιοδικά της λογοτεχνίας και των τεχνών όπως η Επιθεώρηση Τέχνης, ενώ συνεργάστηκε με εφημερίδες του αριστερού κυρίως χώρου, ειδικά με την εφημερίδα Αυγή. Το 1962 αναγορεύθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου.
Εξωτετρικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Γκουστάβο Πέτρο
Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου του 1960 στην πόλη Σιενάγα δε Όρο του διαμερίσματος της Κόρδοβας, στην Κολομβία. Σε νεαρή ηλικία (17 ετών) εντάχθηκε στην επαναστατική οργάνωση «Κίνημα της 19ης Απριλίου» ή M-19, μία αριστερή, εθνικιστική και αντάρτικη ομάδα, που μαχόταν για τα δικαιώματα των εργατών. Κατά την διάρκεια της συμμετοχής του στην οργάνωση αυτή απέκτησε το ψευδώνυμο «Commander Aureliano», ενώ καταδικάστηκε σε φυλάκιση 18 μηνών για παράνομη οπλοκατοχή. Χρησιμοποίησε την επιρροή του στην M-19 για να προωθήσει ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ της κυβέρνησης και της οργάνωσης, οι οποίες τελικά οδήγησαν στην διάλυσή της το 1990 και στην μετατροπή της σε πολιτικό κόμμα.
Μετά την εγκατάλειψη της επαναστατικής δράσης, ο Γκουστάβο Πέτρο εκλέχτηκε βουλευτής το 1991 και το 1998, ενώ στο ενδιάμεσο είχε διοριστεί διπλωμάτης στην πρεσβεία στο Βέλγιο. Εκείνη την περίοδο δεχόταν συχνά απειλές για την ζωή του.
Το 2010 κατήλθε για πρώτη φορά στις προεδρικές εκλογές του ίδιου έτους. Συγκέντρωσε 1,3 εκατομμύρια ψήφους, δηλαδή το 9% του συνόλου, ενώ κατατάχθηκε 4ος στην σειρά. Το 2011 εκλέχτηκε δήμαρχος της Μπογκοτά. Κατά την διάρκεια της θητείας του ως δημάρχου αντιμετώπισε μία πρόταση ανάκλησης από την αντιπολίτευση. Μάλιστα, ο Γενικός Εισαγγελέας με μία αμφιλεγόμενη απόφασή του, στις 9 Δεκεμβρίου του 2013, απομάκρυνε τον Γκουστάβο Πέτρο από το αξίωμά του και του απαγόρευσε από το να συμμετέχει σε εκλογές για τα επόμενα 15 χρόνια. Τελικά όμως, η απόφαση αυτή ανατράπηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Μπογκοτά. Η περιπέτεια αυτή τον ανέδειξε σε κατεξοχήν ηγέτη της Κολομβιανής αριστεράς.
Στις εκλογές του 2018 διεκδίκησε για δεύτερη φορά την προεδρία. Κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο των εκλογών, όπου και συγκέντρωσε το 41% των ψήφων, δίχως να καταφέρει να νικήσει τον δεξιό υποψήφιο Ιβάν Ντούκε. Φέτος ήταν ξανά υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές. Στον πρώτο γύρο, που διεξήχθη στις 29 Μαΐου του 2022, βγήκε πρώτος με ποσοστό 40%. Στον δεύτερο γύρο αντιμετώπισε τον δεξιό λαϊκιστή Ροντόλφο Ερνάντες, τον οποίο και νίκησε, συγκεντρώνοντας το 50,44% των ψήφων.
Ορκίστηκε πρόεδρος στις 7 Αυγούστου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κολομβίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης
O Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης, Sunifredo I (πέθανε το 848) μέλος του Οίκου των Μπελλονιδών ήταν Κόμης της Βαρκελώνης, κόμης της Ζιρόνα, Οζόνας, Ναρμπόν, Άγδε, Βεθιέρς, Λοδέβε, Μελγουέιλ, Κονφλάν και του Νίμς (834 - 848), ήταν επίσης Κόμης της Σερδάνια και Κόμης του Ουρζέλ (834 - 848).
Βιογραφία
Ο Σουνιφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης ήταν γιος ή γαμπρός Μπελλό του Καρκασσόν.
Το 834 ονομάστηκε κόμης της Σερδάνια και τού Ουρζέλ από τον Λουδοβίκο Α΄ τον ευσεβή των Φράγκων. Ως τότε οι περιοχές ανήκαν στον Αθνάρ Γαλίνδεθ Α΄, σε συμμαχία με την μουσουλμανική δυναστεία των Μπανού Κασί. Ο Σουνιφρέδος κατέκτησε τη Σερδάνια το 835 και το Ουρζέλ το 838.
Το 840 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ και ακολούθησαν τρία έτη δυναστικών ερίδων, ως τη Συνθήκη τού Βερντέν το 843. Σε αυτές ο Σουνιφρέδος Α΄ και ο κουνιάδος του Σουνυέρ Α΄ των Μπελλονιδών κόμης των Εμπουριών, συμμάχησαν με τον γιο του αποβιώσαντος βασιλιά των Φράγκων, τον Κάρολο Β΄ τον φαλακρό, ενώ ο Βερνάρδος κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Ναρμπόν, Άγδε, Βεθιέρς, Μελγουέιλ, Νίμς, Σεπτιμανίας, Τουλούζης πήρε το μέρος του Πεπίνου Β΄ της Ακουιτανίας, ανιψιού του Καρόλου Β΄.
Το 841 οι Μαυριτανοί εισέβαλαν στη Βαρκελώνη και βάδισαν -δια μέσου της Σερδάνια- εναντίον της Ναρμπόν. Ο Σουνιφρέδος Α΄ τους σταμάτησε αμέσως και ο Κάρολος Β΄ το εκτίμησε αυτό. Το 844 ο Κάρολος Β΄ ζήτησε την Τουλούζη από τον Πεπίνο Β΄, αιχμαλώτισε τον Βερνάρδο και τον εκτέλεσε. Ως ανταμοιβή για την πίστη του Σουνιφρέδου Α΄, ο Κάρολος Β΄ έδωσε τις κομητείες της Βαρκελώνης, Ζιρόνας και της Γοτθίας. Όταν απεβίωσε ο Βέρα Β΄ κόμης του Κονφλάν, ο Σουνιφρέδος Α΄ παρέλαβε την κομητεία του.
Το 844 ο Γουλιέλμος, γιος τού Βερνάρδου, εξεγέρθηκε εναντίον τού Καρόλου Β΄· το 848 ο Πεπίνος Β΄ τον ονόμασε κόμη της Τουλούζης και των Εμπουριών. Ο Γουλιέλμος κινήθηκε γρήγορα για να εξαλείψει τον Σουνιφρέδο Α΄ και τον Σουνυέρ Α΄, οι οποίοι δύο απεβίωσαν το 848, έτσι μερικές κομητείες τους περιήλθαν στον Γουλιέλμο. Ο Σουνιφρέδος Α΄ μάλλον απεβίωσε από φυσικά αίτια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερμεσένδε και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Οίκος των Μπελλονιδών
Νικόλαος Σπυρόπουλος (μακεδονομάχος)
Ο Νικόλαος Σπυρόπουλος ήταν Μακεδονομάχος που γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1874.
Η καταγωγή του πατέρα του (Σπυρόπουλος Αθανάσιος) ήταν από το Ζιγοβίστι Αρκαδίας ο οποίος εγκαταστάθηκε στην πόλη της Μεσσήνης, έπειτα από την εκεί τοποθέτησή του, ως ειρηνοδίκη, καθώς υπηρετούσε στο δικαστικό σώμα.
Ο Νικόλαος Σπυρόπουλος, ενώ φοιτούσε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, αποφάσισε να συμμετέχει ενεργά στις προσπάθειες αφύπνισης του ελληνικού πληθυσμού και της τότε κυβέρνησης, κατά το πρώιμο στάδιο του Μακεδονικού Αγώνα, για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.
Έπειτα από επαφές με το Κομιτάτο Μακεδονομάχων Λάρισας, στις 25 Αυγούστου 1896, μαζί με τον Μεσσήνιο φίλο του - λοχία, Παναγιώτη Καρβελά, στο μοναστήρι του Κορμπόβου, κοντά στα σύνορα Θεσσαλίας-Μακεδονίας, εντάχθηκαν στο αντάρτικο σώμα (42 ενόπλων) του καπετάνιου Γούλα Γκρούτα.
Οχυρώθηκαν στους πρόποδες του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου συγκρούσθηκαν με τον εχθρό και κατά τη διεξαγωγή πολύωρης μάχης τραυματίστηκε ο καπετάν Γρούτας. μικρογραφία|Εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ" 23-10-1896 Ο Ν. Σπυρόποπυλος παρείχε την ιατρική του φροντίδα στον τραυματισμένο οπλαρχηγό, αλλά κατά τη μεταφορά του σε παραπλήσιο χωριό έπεσαν σε ενέδρα Τούρκων, όπου ο αρχηγός σκοτώθηκε. Την αρχηγία της αντάρτικης ομάδας είχε πλέον αναλάβει ο λοχίας Π. Καρβελάς. Δόθηκε σκληρή μάχη, αλλά η εχθρική δύναμη ενισχύθηκε από Τούρκους στρατιώτες που μετέβησαν εκεί. Ελάχιστοι κατάφεραν να γλιτώσουν και αποκομμένος από τους υπόλοιπους περιπλανήθηκε για δεκαπέντε ημέρες στον ορεινό όγκο της Πίνδου ωσότου να καταφέρει να φτάσει στα σύνορα της Ελλάδος, στην περιοχή της Καλαμπάκας.
Επιστρέφοντας ολοκλήρωσε τις σπουδές του σε Αθήνα - Παρίσι και αφιερώθηκε στην επιστήμη της Ιατρικής σε Αθήνα (Οφθαλμιατρείο Αθηνών) και Καλαμάτα.
Αφήγηση για το χρονικό των μαχών που συμμετείχε και τη ριψοκίνδυνη παραμονή του στα μακεδονικά βουνά, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ακρόπολις" της εποχής εκείνης.
Απεβίωσε το 1940. Το Δημοτικό Συμβούλιο της γενέτειρας πόλης του - Μεσσήνη, αλλά και το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης στην οποία υπηρέτησε το λειτούργημα του ιατρού (οφθαλμίατρος) - Καλαμάτα τον τίμησαν για τη συμβολή του στον απελευθερωτικό αγώνα της Μακεδονίας με την ονοματοδοσία οδών στη μνήμη του ονόματός του.
Το έτος 1977 το Διοικητικό Συμβούλιο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, εκτιμώντας την προσφορά της πολεμικής του δράσης για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, αποφάσισε την τοποθέτηση προσωπογραφίας του στην αίθουσα Μακεδονομάχων του Εθνικού - Ιστορικού Μουσείου Αθηνών(η οποία, κατά την ίδρυση του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης, το 1982,μεταφέρθηκε μαζί με άλλα εκθέματα της αίθουσας που τοποθετήθηκαν, έκτοτε, στο νέο μουσείο).
Αναφορές
1. Μνημείο Μεσσήνιων Μακεδονομάχων - Καλαμάτα (πρωτοβουλία Συλλόγου Βορειοελλαδιτών Μεσσηνίας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Pokémon: Η Δύναμη του Ενός
Το Pokémon: Η Δύναμη του Ενός (Pokémon: The Power of One) είναι η 2η ταινία του Pokémon.Τα γεγονότα παίρνουν θέση κατά τη 2η σεζόν των Pokémon. Η ταινία μεταγλωττίστηκε στα ελληνικά το 2000.
Πλοκή
Ο Lawrence ο 3ος, ένας πλούσιος συλλέκτης των πιο πολύτιμων αντικών στον κόσμο, επιθυμεί να ολοκληρώσει τη συλλογή του πιάνοντας τα τρία θρυλικά πουλιά, Moltres, Zapdos και Articuno. Οποιοδήποτε από αυτά θα ήταν μια ανεκτίμητη προσθήκη στη συλλογή του Lawrence, αλλά στοχεύει να πιάσει και τα τρία ώστε να συλλάβει το τέταρτο και πιο ισχυρό pokemon, το Lugia. Χρησιμοποιώντας το γιγάντιο ιπτάμενο αεροσκάφος του, ο Lawrence φτάνει στο νησί της φωτιάς, το νησί του Moltres. Προκαλεί το Moltres πυροβολώντας κανόνια πάγου στον βιότοπό του. Αυτό το έκανε να εγκαταλείψει το νησί του και αφού το αποδυνάμωσε με περισσότερες βολές πάγου, αιχμαλωτίζει τον Moltres. Ωστόσο, καθώς ο Λόρενς αρχίζει να ακολουθεί την προφητεία, το κλίμα του κόσμου αρχίζει να επηρεάζεται.
Κάπου στα πορτοκαλί νησιά, οι Ash, Pikachu, Misty και Tracey ταξιδεύουν στον επόμενο προορισμό τους στο νησί με ένα σκάφος που ανήκει σε μια γυναίκα που ονομάζεται Maren και η ομάδα πύραυλος συνήθως τους ακολουθεί στο υποβρύχιό της. Ξαφνικά, και η παρέα και η ομάδα πύραυλος μπλέκουν σε μια θαλάσσια καταιγίδα και σέρνονται πέρα από τον ωκεανό στη μέση των Νήσων Πορτοκαλιού, όπου φτάνουν στο νησί Σαμούτι. Οι Ash, Pikachu, Misty και Tracey, μαζί με τα Pokémon τους συναντούν τους νησιώτες του Shamouti, οι οποίοι γιορτάζουν το ετήσιο Legend Festival μετά την ιστορία της προφητείας, στην οποία ένας Εκλεκτός θα βοηθήσει τον Lugia να σώσει τον κόσμο και να ηρεμήσει τα θρυλικά πουλιά. Καθώς ο Ash συστήνεται ως εκπαιδευτής Pokémon, οι κάτοικοι του νησιού γίνονται εκστασιασμένοι καθώς ο θρύλος προαναγγέλλει την άφιξή του. Ο Ash με την βοήθεια του Pikachu,των Pokemon και των φίλων του πρέπει να πάει στα νησιά των θρυλικών πουλιών και να πάρει τις 3 σφαίρες και να τις φέρει πίσω στο ιερό του Shamouti όπου θα παίξει το τραγούδι του φύλακα της θάλασσας, του Lugia.
Διανομή
Αγγλική μεταγλώττιση Ελληνική μεταγλώττιση
Λεπτομέρειες
Είναι η πρώτη ταινία στην οποία δεν εμφανίζεται ο Brock. Τα Pokémon Lugia και Slowking εμφανίζονται για πρώτη φορά σε ταινία. Κάνουν όμως το ντεπούτο τους στις σεζόν 3 και 4 της σειράς. Στην ελληνική μεταγλώττιση στη σειρά τα νησιά ονομάζονται Πορτοκαλί νησιά, ενώ στην ταινία ονομάζονται Πορτοκαλόχρωμα νησιά. Επίσης, στην ελληνική μεταγλώττιση την φωνή του Tracey δίνει ο Λουκάς Φραγκούλης, ενώ στην ταινία ο Σπύρος Μπιμπίλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Pokémon Κατηγορία:Anime και manga φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1999
Απόστολος Τζιτζικώστας
Βιογραφικό
Ο πατέρας του, Γιώργος Τζιτζικώστας, ήταν υφυπουργός του Κωνσταντίνου Καραμανλή και υπουργός Μακεδονίας - Θράκης επί κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Στα παιδικά του χρόνια φιλοδοξούσε να σπουδάσει ιατρική, ωστόσο οι πολύ χαμηλές επιδόσεις του στα μαθήματα θετικών επιστημών τον απέτρεψαν και στράφηκε στις πολιτικές επιστήμες. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Εξωτερική Πολιτική και Διπλωματία στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν της Ουάσιγκτον. Απέκτησε την πρώτη εργασιακή του εμπειρία στο γραφείο του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του, με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη Δημόσια Διοίκηση και τα Οικονομικά στο University College London.
Από το 2001 έως το 2007 δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της παραγωγής, επεξεργασίας και τυποποίησης γαλακτοκομικών προϊόντων, δημιουργώντας μια σύγχρονη μονάδα που στηρίζεται σε βιολογικά πρότυπα, με την επωνυμία ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΒΡΑΧΙΑΣ.
Από το 2005 έως το Σεπτέμβριο του 2007 ήταν πρόεδρος του Παραρτήματος Θεσσαλονίκης του Κέντρου Πολιτικής Έρευνας και Επικοινωνίας, του πρώτου κέντρου έρευνας και πολιτικής ανάλυσης στο χώρο της φιλελεύθερης σκέψης και ιδεολογίας.
Είναι μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και της Χ.Α.Ν.Θ. Ομιλεί την αγγλική, γαλλική και ισπανική γλώσσα. Αρθρογραφεί τακτικά σε ελληνικό και ξένο Τύπο.
Το 2014 παντρεύτηκε την επιχειρηματία - γυμνάστρια Ελεάνα Βλάχου και το 2017 απέκτησαν έναν γιο.
Βουλευτής
Ως βουλευτής, διετέλεσε Γραμματέας της Βουλής των Ελλήνων, μέλος της Μόνιμης Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων και της Μόνιμης Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Επιπλέον, μέλος της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Κοινοτικών Υποθέσεων καθώς και της Ειδικής Επιτροπής για τη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον Οκτώβριο του 2007 ανέλαβε αναπληρωτής τομεάρχης Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της ομάδας φιλίας της Βουλής των Ελλήνων για τη Χιλή και συμμετείχε στις ομάδες φιλίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τη Ρωσία και την Κίνα. Εκπροσώπησε τη Βουλή των Ελλήνων στην Οικονομική Επιτροπή της Ευρωμεσογειακής Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης για τη διετία 2007-2009.
Εθνικές εκλογές
Στις βουλευτικές εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου του 2007 εξελέγη βουλευτής λαμβάνοντας 29.166 ψήφους με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στην Α’ Εκλογική Περιφέρεια Θεσσαλονίκης (κατέλαβε την έκτη θέση).
Στις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009 έλαβε 35.107 ψήφους με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στην Α’ Εκλογική Περιφέρεια Θεσσαλονίκης, κατέλαβε την πέμπτη θέση, αλλά δεν εξελέγη βουλευτής. Τον Μάρτιο του 2010, ανέλαβε αν. γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού της Νέας Δημοκρατίας.
Περιφερειάρχης
Στις Περιφερειακές Εκλογές της 14ης Νοεμβρίου του 2010 εξελέγη Αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης. Όταν ο Παναγιώτης Ψωμιάδης κηρύχθηκε έκπτωτος, εξελέγη περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, με 33 ψήφους έναντι 17 του συνυποψηφίου του Διονύση Ψωμιάδη, θέση την οποία διατήρησε και στις περιφερειακές εκλογές του 2014, όταν κατέβηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Στον πρώτο γύρο, έλαβε 322.829 ψήφους (32,81 %), ενώ στον δεύτερο γύρο έλαβε 562.964 ψήφους (71,01%), με την υποστήριξη των δεξιών κομμάτων Ανεξάρτητοι Έλληνες, Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό και Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και με ανθυποψήφιο τον Γιάννη Ιωαννίδη της Νέας Δημοκρατίας.
Το 2019 διεκδίκησε ξανά και με επιτυχία το αξίωμα του Περιφερειάρχη. Εξελέγη στον 1ο γύρο των εκλογών με ποσοστό 62,03% των ψήφων και 44 έδρες, που είναι και το μεγαλύτερο ποσοστό στις περιφερειακές εκλογές, έναντι 11,47% και 8 έδρες για τον 2ο Χρήστο Γιαννούλη του ΣΥΡΙΖΑ.
Νέα Δημοκρατία
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοίνωσε μέσω μέσου κοινωνικής δικτύωσης την υποψηφιότητά για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Οι Μάκης Βορίδης και Τάκης Μπαλτάκος υποστήριξαν δημόσια την υποψηφιότητά του. Την προτίμησή τους προς αυτόν έδειξαν και οι Νίκος Νικολόπουλος και Λάκης Λαζόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Περιφερειάρχες Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Τοπικοί αντιπεριφερειάρχες Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Πρόεδροι Παρατάξεων Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Ρεκανάτι
Το Ρεκανάτι (ιταλικά: Recanati) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Ρίπε Σαν Τζινέζιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Σαν Τζινέζιο
Το Σαν Τζινέζιο (ιταλικά: San Ginesio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Αψηφιά Φωκίδας
H Αψηφιά ή Αψιφιά είναι νησάκι το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Ιτέας του Κορινθιακού στον Νομό Φωκίδας, απέναντι από το Γαλαξίδι.
Γεωγραφία - Ιστορία
Επάνω στο έδαφός της νησίδας υπάρχει μικρός φάρος, κτισμένος το 1887, μαζί με το σπίτι του φαροφύλακα και έχουν εντοπιστεί κατάλοιπα προϊστορικής εγκατάστασης, ενώ οι Γάλλοι αρχαιολόγοι Lerat και Chamoux τοποθετούν σε αυτήν ιερό του θεού Απόλλωνα. Η Αψηφιά, την ύστερη Ρωμαϊκή με πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, ενδεχομένως χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο από τις σλαβικές επιδρομές που γίνονταν την εποχή εκείνη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι ακατοίκητο και μαζί με το Γαλαξίδι και τη νησίδα Άγιος Γεώργιος, αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γαλαξιδίου που ανήκει στης Δημοτική Ενότητα Γαλαξειδίου του Δήμου Δελφών. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε με το όνομα Αψιφιά για πρώτη φορά το 1940.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Κρισσαίου κόλπου Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών
Ματθαίος Τσαχουρίδης
Ο Ματθαίος Τσαχουρίδης (Βέροια, 18 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Έλληνας λυράρης της ποντιακής παραδοσιακής μουσικής. Είναι αδερφός του τραγουδιστή Κωνσταντίνου Τσαχουρίδη.
Πληροφορίες
Γεννήθηκε στη Βέροια το 1978. Έχει συνεργαστεί με διάφορες δισκογραφικές εταιρείες, όπως η Meliris, η CRONOS MUSIC και η PROTASIS.
Κατηγορία:Έλληνες λυράρηδες ποντιακής λύρας
Ηλέκτρα (Πλειάδα)
Σύμφωνα με την αρχαία Ελληνική μυθολογία, Ηλέκτρα (το όνομά της βγαίνει από το "ήλεκτρο" που σημαίνει "κεχριμπάρι", "η λαμπερή", "η φωτεινή") ονομαζόταν μια από τις Πλειάδες, τις επτά κόρες του Τιτάνα Άτλαντα και της Ωκεανίδας Πλειόνης. Από τον θεό Δία απέκτησε τον Δάρδανο και από τον σύζυγό της Κόρινθο απέκτησε τον Ιασίωνα.
Συγχέεται, στις πηγές, με τη Ωκεανίδα Ηλέκτρα, κόρη του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος, με την οποία ο Θαύμας απέκτησε τις Άρπυιες και την Ίριδα.
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πλειάδες της Ελληνικής μυθολογίας
Οι Τιμπώ
Το 1937, ο συγγραφέας τιμήθηκε για το έργο του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Παρουσίαση
μικρογραφία|270x270εσ|Οι Τιμπώ κατοικούν στη λεωφόρο Σαιν-Ζερμαίν στο Παρίσι Μέσα από τις τύχες δύο ευκατάστατων αστικών οικογενειών, των Τιμπώ και των Φοντανέν, ο Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ μας μεταφέρει σε μια τεράστια κοινωνική και ιστορική τοιχογραφία παρουσιάζοντας τη Γαλλία της Μπελ Επόκ που σύντομα θα βυθιστεί στη φρίκη του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Ολόκληρος ο κύκλος επικεντρώνεται κυρίως στους δύο γιους του πλούσιου επιχειρηματία, καθολικού και αξιοσέβαστου Οσκάρ Τιμπώ, δύο αδέλφια που είναι εντελώς αντίθετα: ο Αντουάν, ο μεγαλύτερος, γιατρός σίγουρος για τον εαυτό του, σοβαρός, συντηρητικός, ένα λογικό και μάλλον κομφορμιστικό πνεύμα και ο μικρότερος κατά εννέα χρόνια αδερφός του, ο Ζακ, ιδεαλιστής και επαναστάτης, σε εξέγερση ενάντια στις αξίες της τότε αστικής κοινωνίας, αποκηρύσσει το ρωμαιοκαθολικό παρελθόν του για να ασπαστεί τον επαναστατικό σοσιαλισμό.
Σε μια οικογένεια που διαλύεται υπό την εξουσία του εγωιστή και αυστηρού πατέρα, ο νεαρός Ζακ ζει μια παθιασμένη φιλία με τον συμμαθητή του Ντανιέλ ντε Φοντανέν, έτσι εισάγεται στο έργο η προτεσταντική οικογένεια του τελευταίου. Η ανακάλυψη της αλληλογραφίας των δύο νεαρών θα οδηγήσει σε δράμα: Μετά τη φυγή τους, λαμβάνεται η απόφαση να στείλουν τον Ζακ στο ίδρυμα που δημιούργησε ο πατέρας του, ένα ίδρυμα για δύσκολα παιδιά που μοιάζει περισσότερο με αναμορφωτήριο παρά με σχολείο. Λίγο καιρό αργότερα, ο Αντουάν πείθει τον πατέρα του να του αναθέσει την επιμέλεια του Ζακ και τον βγάζει από το ίδρυμα, τα δύο αδέρφια ζουν μαζί και ανακαλύπτουν συναισθήματα της αγάπης που θα σφυρηλατήσουν το μέλλον τους. Ο Ντανιέλ γίνεται ζωγράφος και συχνάζει στα καμπαρέ με ελεύθερες γυναίκες, βιώνοντας τη σεξουαλική απελευθέρωση. Ο Αντουάν, διχασμένος ανάμεσα στην τρυφερότητα που τρέφει για τον αδερφό του και στον σεβασμό για τον πατέρα του, αφιερώνεται στην ιατρική. Ο Ζακ εξαφανίζεται και αγνοείται εδώ και τρία χρόνια. Ο πατέρας του αρρωσταίνει βαριά και σκέφτεται συχνά μετανιωμένος τον εξαφανισμένο γιο του. Ένα γράμμα που απευθύνεται στον Ζακ, βάζει τον Αντουάν στα ίχνη του: εγκατεστημένος στην Ελβετία, συχνάζει σε διεθνείς σοσιαλιστικούς κύκλους, τους οποίους ο Αντουάν ανακαλύπτει με κάποια έκπληξη και από τους οποίους θα δυσκολευτεί να τον φέρει πίσω. Καθώς ο πατέρας του υποφέρει από ανίατη ασθένεια, ο Αντουάν αποφασίζει να τερματίσει τη σωματική του ταλαιπωρία με υπερβολική δόση μορφίνης. Μετά τον θάνατο του πατέρα, ο Ζακ, συντετριμμένος, ανακαλύπτει ότι ο άντρας που πίστευε ότι ήταν σκληρός και χωρίς τρυφερότητα αγαπούσε βαθιά τους γιους του.
Τα ιστορικά γεγονότα ξεσπούν ξαφνικά και το φάντασμα του πολέμου πλανάται μετά τη δολοφονία στο Σεράγεβο. Έχοντας γίνει σοσιαλιστής στο πλευρό του Ζαν Ζωρές, ο Ζακ προσπαθεί μάταια να πείσει τον αδελφό του για τη ματαιότητα της επικείμενης σύγκρουσης και τις δραματικές επιπτώσεις της. Ενώ ο πόλεμος είναι έτοιμος να καταστρέψει την Ευρώπη, ο Ζακ προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει την ειρήνη, αλλά η δολοφονία του Ζωρές επιταχύνει τον κόσμο στη φρίκη, την οποία ο νεαρός αρνείται. Καθώς ξεδιπλώνονται, σχεδόν μέρα με τη μέρα, τα ιστορικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1914, ο Ζακ σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχημα, ενώ πετούσε πάνω στην πρώτη γραμμή για να ρίξει χιλιάδες φυλλάδια υπέρ της αδελφοποίησης των εχθρικών στρατευμάτων. Ο Αντουάν συμμετέχει στον πόλεμο. Το 1918, βρίσκεται σε στρατιωτικό νοσοκομείο καταδικασμένος από τα αέρια των πεδίων μάχης, πληροφορείται για το παιδί που απέκτησε ο Ζακ από τη σχέση του με την αδελφή του Ντανιέλ Τζένυ. Παρακολουθεί στενά τις επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών του πολέμου και τις ειρηνευτικές προτάσεις του Προέδρου Ουίλσον αλλά και την αδυσώπητη καταστροφή των πνευμόνων του, επιλέγοντας να δώσει τέλος στη ζωή του.
Θέματα
μικρογραφία|270x270εσ|Το λύκειο Κοντορσέ στο οποίο ήταν μαθητής ο [[Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ, πίνακας του Ζαν Μπερώ του 1903, χρονιά που γνωρίστηκαν ο Ζακ και ο Ντανιέλ.]] Κληρονόμος της ρεαλιστικής-νατουραλιστικής παράδοσης και ειδικότερα της μορφής του οικογενειακού μυθιστορήματος, ο Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ παρουσιάζει χωρίς καμία επιείκεια την εικόνα της ανώτερης γαλλικής αστικής τάξης ενώ προβάλλει τις εμπειρίες και τις σκέψεις των πρωταγωνιστών, αποτυπωμένες με μεγάλη ψυχολογική ανάλυση καθώς και λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Η συνολική οργάνωση αυτού του μυθιστορήματος-ποταμού ακολουθεί χρονολογικά τη ζωή και την πνευματική και συναισθηματική εξέλιξη των ηρώων, που περιβάλλονται από πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες. Συγχρόνως, ο συγγραφέας, άθεος και υλιστής, προσεγγίζει περισσότερο ή λιγότερο αυτόνομα, αλλά πάντα σε σχέση με το ιστορικό πλαίσιο, ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά ή ιδεολογικά ζητήματα. Μερικά από τα θέματα που πραγματεύεται το πολυεπίπεδο έργο:
Τα μυθιστορήματα
Το έργο αποτελείται από οκτώ μυθιστορήματα. Οι δύο πρώτοι τόμοι βλέπουν τον Ζακ και τον Ντανιέλ να περνούν από την εφηβεία στην ανδρική ηλικία, ενώ οι επόμενοι τέσσερις επεκτείνονται στις αντιξοότητες και τις υποκρισίες της αστικής ζωής, στη θρησκευτική και ηθική αναταραχή της αρχής του 20ου αιώνα στη Γαλλία. Έτσι, «το οικογενειακό μυθιστόρημα μεταμορφώνεται σε μια τεράστια κοινωνική και ιστορική τοιχογραφία». Τα δύο τελευταία βιβλία είναι αφιερωμένα στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, στην περιγραφή των γεγονότων που κατέληξαν στο ξέσπασμά του και στις τραγικές συνέπειες του.
Τα οκτώ μυθιστορήματα:
Το γκρίζο σημειωματάριο (1922), Το αναμορφωτήριο (1922), Η όμορφη εποχή (1923), Η εξέταση (1928), Λα Σορελίνα (1928), Ο θάνατος του πατέρα (1929), Το καλοκαίρι του 1914 (1936) και Επίλογος (1940).
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Το έργο κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τίτλο Οι Τιμπώ σε δύο τόμους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Γρηγόρης Παπαχρήστου
Ο Γρηγόρης Παπαχρήστου γεννήθηκε το 1780 στην πόλη Ταγκανρόγκ  στην οικογένεια λοχαγού Ελληνικού Συντάγματος που πολέμησε στον Ρώσο-τουρκικό πόλεμο (1768-1774) Μπήκε  στη σχολή Πολεμικού  Ναυτικού από το 1796. Το 1797 ως υποψήφιος αξιωματικός, ο Γρηγόρης Παπαχρήστρου ταξίδεψε για δύο χρόνια στη Βαλτική Θάλασσα και την 1η Μαΐου του 1799 προήχθη σε δίοπο.
Ξεκίνησε την υπηρεσία του σε πολεμικά  πλοία  στη Βαλτική Θάλασσα, ταξιδεύοντας μεταξύ Κρονστάντης, Στοκχόλμης, Φρίντριχσγκαμ και Ρότσενσαλμ, όπου το 1801 ήταν κυβερνήτης σε κανονιοφόρο πλοίο.Το 1803 και το 1804 ήταν σε επιτήρηση και προστασία της ακτογραμμής της Βαλτικής
Το 1806 ως διοικητής  στο πλοίο "Δυνατός" συμμετέχοντας στον στολίσκο του κυβερνήτη-διοικητή Ιγκνάτιεβ. Έπλευσαν από την Κρονστάντη στο νησί της Κέρκυρας και με την Μοίρα του αντιναυάρχου Σενιάβιν περιπολούσε  στην Αδριατική Θάλασσα.
Στις 11 Ιανουαρίου του 1807 προήχθει   στο βαθμό του ανθυποπλοίαρχου..
Το 1807 ο Παπαχρήστου με την  φρεγάτα «Αρμενία» επέστρεψε στην  Κέρκυρα, απ όπου με το μπρίκι «Φοίνιξ» ταξίδεψε στην Τεργέστη και στη συνέχεια στη Βενετία, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1810. Μετά τη παράδοση του πλοίου στο γαλλικό στόλο, επέστρεψε  μαζί με το πλήρωμα οδικός  από τη Νάπολη στον Νικολάεφ.
Από το 1811 έως το 1815 ο Παπαχρήστου  ταξίδεψε στα πλοία «Ευλάμπη» και «Δασικός» στη Μαύρη Θάλασσα. Στα ανοικτά των ακτών της Αμπχαζίας  συμμετείχε στην εκστρατεία στη  Σεβαστούπολη πάνω στο πλοίο οι «12 Απόστολοι».
Το 182, ήδη με το βαθμό του υποπλοίαρχου  (προήχθη την 1, Μαρτίου του 1817), περιπολούσε  στη Μαύρη Θάλασσα.
Από το 1821 έως το 1825 στο πλοίο  "Ορφέας" συνόδευε πλοία με μαθητευομένους ναύτες και πλοηγούς κατά μήκος των λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια διέσχιζε της ακτές της Αμπχαζίας μαζί με τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας.
Στις 13 Φεβρουαρίου του 1823, για τη διεξαγωγή 18 εξαμηνιαίων θαλάσσιων ασκήσεων, στον Γρηγόρη  Παπαχρήστου απονεμήθηκε το παράσημο  του Αγίου Γεωργίου  4ου  βαθμού.
Στις 15 Αυγούστου του 1825 προήχθη στον βαθμό αντιπλοιάρχου  και το 1826 διορίστηκε διοικητής της  35ης Μοίρας  του στόλου του  Νικολάεφ και κυβερνήτης στο  νεόκτιστο πλοίο «Αυτοκράτειρα Μαρία», το οποίο στη συνέχεια οδήγησε στη Σεβαστούπολη.
Τον Αύγουστο του 1828, με  το ίδιο πλοίο, συμμετείχε σε εκστρατεία  ενάντια στη Βάρνα, όπου μετέφερε δυνάμεις  καταδρομών στο σύνολο των 920 στρατιωτών και αξιωματικών. Στις 2 Οκτωβρίου του 1828 ο Παπαχρήστου μετέφερε  με το ίδιο πλοίο, τον Αυτοκράτορα τον  Νικόλαο τον 1ο  από τη Βάρνα στην Οδησσό μέσα σε μια ισχυρή καταιγίδα. Κατά τη διάρκεια της καταιγίδας, παρέμενε δεμένος στον ιστό του πλοίου  Ο Παπαχρήστου δεν εγκατέλειψε τη θέση του και όταν ο Αυτοκράτορας τον διέταξε να ανέβει  στη γέφυρα του πλοίου, αλλά με αποφασιστικότητα, αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή.
Στις 8 Οκτωβρίου του απονεμήθηκε το παράσημο της Αγίας  Άννας 2ου  βαθμού.
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, το πλοίο του Παπαχρήστου εντάχθηκε στο στόλο του Ναυάρχου Γκρέιγκ Την 1 Ιανουαρίου  του 1829 προήχθη στον βαθμό του πλωτάρχη. Την ίδια χρονιά στη σύνθεση του στόλου των Ναυάρχων Κουμάνι και Στοζεύσκι συμμετείχε στη κατάληψη  των πόλεων Ινάδα, Μύδια  και Σωζόπολη. Στις 20 Μαρτίου του 1829 για τη κατάληψη του τελευταίου οχυρού του απονεμήθηκε το Χρυσό σπαθί με την επιγραφή "Για θάρρος".
Το 1830, ο Παπαχρήστου μετέφερε στρατεύματα και φορτία από τη Βουλγαρία στην Κριμαία και την Οδησσό. Το 1831 και το 1832 ήταν στη Σεβαστούπολη. Το 1833, με το πλοίο του, εκστράτευσε  από τη Σεβαστούπολη στα στενά της Κωνσταντινούπολης, και από εκεί  επέστρεψε στη Θεοδοσία  με τα στρατεύματα  του Κόμη  Μουραβιόφ. Για την συμμετοχή των ρωσικών βοηθητικών στρατευμάτων στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο από τον Τούρκο σουλτάνο.
Στις 6 Απριλίου του 1835 ο Παπαχρήστου προήχθη σε Αρχιπλοίαρχο  και διορίστηκε διοικητής του 1ου  στόλου της  Βαλτικής Θάλασσας. Μέχρι το 1843, ταξιδεύει στη Βαλτική Θάλασσα
Το 1843 ο Γρηγόρης Παπαχρήστου έλαβε το παράσημο του Αγίου Στανισλάβ 1ου βαθμού..
Στις 6 Δεκεμβρίου του1843 προήχθη σε αντιναύαρχο και διορίστηκε μέλος του τμήματος ελέγχου του Υπουργείου Ναυτιλίας
Ο Παπαχρήστου πέθανε ξαφνικά στις 16 Φεβρουαρίου του 1848 όταν έφυγε από το Χειμερινό Ανάκτορα  μετά από μια μεγάλη γιορτή. Στις 19 Φεβρουαρίου, την ημέρα της ταφής (στο νεκροταφείο του  Σμολένσκ), ο αυτοκράτορας περπάτησε πίσω από το φέρετρο του από την Εκκλησία του Ναυαρχείου μέχρι τη  Γέφυρα του Αγίου Ισαάκ.
Γιώργος Γεννηματάς (αθλητής)
Ο Γιώργος Γεννηματάς, γεννημένος στην Λακωνία το 1873 ήταν έλληνας αθλητής δρόμων ταχύτητας, αναβάτης σε ιππικού αγώνες, με συμμετοχή σε Ολυμπιακούς αγώνες.
Είχε φοιτήση στην σχολή Ευελπίδων και ήταν ανθυπίλαρχος του ιππικού.
Ήταν αθλητής του Πανελληνίου και στους Α΄πανελλήνιους αγώνες του 1896 ήταν τρίτος στα 100 μέτρα και πρώτος στο άλμα είς ύψος. Στους Α΄Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε μέρος στα 100 μέτρα όπου τερμάτισε 4ος ή 5ος. Σε ιππικούς αγώνες το 1902 στον Ποδονίφτη είχε κερδίσει δύο πρώτες θέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιππασίας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Μπεσί
Το Μπεσύ (Μπέχινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Σαν Σεβερίνο Μάρκε
Το Σαν Σεβερίνο Μάρκε (ιταλικά: San Severino Marche) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια
Το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια (αγγλικά: California Institute of Technology), γνωστό περισσότερο με τη συντετμημένη ονομασία «Κάλτεκ» (Caltech), είναι ιδιωτικό τεχνικό πανεπιστήμιο με έμφαση στην έρευνα, που έχει έδρα την πόλη Πασαντίνα των ΗΠΑ, ουσιαστικά ένα προάστιο του Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Παρά το ότι ιδρύθηκε ως λύκειο και επαγγελματική σχολή από τον επιχειρηματία Έιμος Θρουπ το 1891, το ίδρυμα προσέλκυσε σημαντικούς επιστήμονες στις αρχές του 20ού αιώνα, όπως τους Τζορτζ Χέιλ, Άρθουρ Νόυς και Ρόμπερτ Άντριους Μίλικαν. Το σχολείο και η επαγγελματική σχολή ανεξαρτητοποιήθηκαν το 1910, και το ίδρυμα πήρε τη σημερινή ονομασία του το 1920. Το 1934 το Καλτέκ εκλέχθηκε μέλος της Ενώσεως Αμερικανικών Πανεπιστημίων. Οι απαρχές του περίφημου Jet Propulsion Laboratory της NASA, υπεύθυνου για τις περισσότερες σημαντικές διαστημικές αποστολές προς τους πλανήτες, το οποίο συνεχίζει να λειτουργείται και να διοικείται από το Καλτέκ, σημειώθηκαν μεταξύ του 1936 και του 1943 χάρη στον Τέοντορ φον Κάρμαν. .
Το Καλτέκ έχει 6 ακαδημαϊκούς τομείς με ισχυρή έμφαση στις φυσικές επιστήμες και στις επιστήμες μηχανικού. Το 2011 έδωσε 332 εκατομμύρια δολάρια στην έρευνα. Η κυρίως πανεπιστημιόπολή του έχει έκταση 500 στρεμμάτων και βρίσκεται περίπου 18 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου του Λος `Αντζελες. Οι πρωτοετείς φοιτητές διαμένουν υποχρεωτικά σε κοιτώνες στην πανεπιστημιόπολη, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τη μεγάλη πλειονότητα των υπόλοιπων προπτυχιακών φοιτητών. Παρά το ότι το Καλτέκ έχει μια μεγάλη παράδοση στις φάρσες και στα πειράγματα, η φοιτητική του ζωή κυβερνάται από έναν «κώδικα τιμής» που επιτρέπει στους καθηγητές να αφήνουν τους φοιτητές να παίρνουν τα γραπτά των εξετάσεων και να τα τελειώνουν κατ' οίκον. Οι αθλητικές ομάδες του ιδρύματος, γνωστές συλλογικά ως «οι κάστορες του Καλτέκ» (Caltech Beavers), αγωνίζονται σε 13 αθλήματα στα πανεπιστημιακά πρωταθλήματα της Division III του NCAA.
Το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια αναφέρεται συχνά ανάμεσα στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Παρά τον μικρό αριθμό τους, 33 απόφοιτοι και διδάσκοντες του Καλτέκ έχουν τιμηθεί με 34 συνολικά Βραβεία Νόμπελ (ο Λάινους Πόλινγκ ήταν ο μόνος άνθρωπος στην ιστορία των Βραβείων Νόμπελ που πήρε δύο μη μοιρασμένα με άλλους). Επιπλέον, υπάρχουν 5 επιστήμονες σχετιζόμενοι με το ίδρυμα που έχουν τιμηθεί με Μετάλλιο Φιλντς (το «Νόμπελ των μαθηματικών»), 6 κάτοχοι Βραβείου Τιούρινγκ και 71 τιμηθέντες με το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης ή με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας των ΗΠΑ. 112 διδάσκοντες έχουν εκλεγεί μέλη εθνικών ακαδημιών των ΗΠΑ. Πολλοί καθηγητές είναι συνδεδεμένοι με το Ιατρικό Ινστιτούτο Χάουαρντ Χιουζ και με τη NASA. Σύμφωνα με μία μελέτη του 2015, το Καλτέκ ήταν πρώτο στις ΗΠΑ ως προς το ποσοστό των αποφοίτων του που συνεχίζουν και παίρνουν διδακτορικό.
Κολέγιο του Θρουπ
thumb|325px|left|Το «Πολυτεχνικό Ίδρυμα Θρουπ» το 1908, στις αρχικές εγκαταστάσεις του στο κέντρο της Πασαντίνα Το Καλτέκ άρχισε ως επαγγελματική σχολή στην Πασαντίνα το 1891 από τον επιχειρηματία και πολιτικό Έιμος Θρουπ (Amos G. Throop, 1811-1894). Αρχικώς ο Θρουπ το ονόμασε «Πανεπιστήμιο Θρουπ» (Throop University), ενώ μετά ονομάσθηκε «Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Θρουπ» (Throop Polytechnic Institute) και Σχολή Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως, καθώς και Κολέγιο Τεχνολογίας Θρουπ (Throop College of Technology), προτού πάρει το σημερινό του όνομα το 1920. Από το 1907 ήδη η επαγγελματική σχολή διαλύθηκε και το «λυκειακό» πρόγραμμα (προπαρασκευαστικό για εισαγωγή σε πανεπιστήμια) ανεξαρτητοποιήθηκε σχηματίζοντας μία ανεξάρτητη «Πολυτεχνική Σχολή».
Σε μία εποχή που η επιστημονική έρευνα στις ΗΠΑ ήταν ακόμα στα πρώτα της βήματα, ο ηλιακός αστρονόμος Τζορτζ Χέιλ από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου ίδρυσε το κοντινό Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον το 1904. Ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του «Θρουπ» από 1907, άρχισε να αναπτύσσει το ίδρυμα και την Πασαντίνα σε μείζονα επιστημονικό και πολιτιστικό προορισμό. Φρόντισε να διορισθεί πρόεδρος του ιδρύματος (1908) ο Τζέιμς Α. Μπ. Σέρερ (James Augustin Brown Scherer, 1870-1944), ένας λόγιος χωρίς πολλές γνώσεις στις θετικές επιστήμες, αλλά ικανότατος στα διοικητικά και στη συγκέντρωση πόρων από δωρεές. Ο Σέρερ έπεισε τον έφορο και συνταξιούχο επιχειρηματία Τσαρλς Γκέιτς (Charles W. Gates) να δωρίσει 25.000 δολάρια για την ανέγερση του «Εργαστηρίου Γκέιτς», του πρώτου κτίσματος για τις φυσικές επιστήμες στην πανεπιστημιόπολη.
Στο Α΄ μισό του 20ού αιώνα
thumb|right|Το κτήριο Θρουπ το 1912 Το 1910 το ίδρυμα μετακόμισε στη σημερινή θέση του, αφού ο Arther Fleming δώρησε την έκταση για μία μόνιμη πανεπιστημιόπολη.
Με την κήρυξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Χέιλ οργάνωσε το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών για να συντονίζει και να υποστηρίζει την επιστημονική εργασία πάνω σε στρατιωτικής φύσεως θέματα. Επεδίωξε τότε να συγκεντρώσει ένα εθνικό κεφάλαιο 1 εκατομμυρίου δολαρίων για την έρευνα αποκλειστικά από ιδιωτικές πηγές. Προς τον σκοπό αυτό, όπως έγραψε ο Χέιλ στους Τάιμς της Νέας Υόρκης:
''«Το Κολέγιο Τεχνολογίας Θρουπ, στην Πασαντήνα της Καλιφόρνια έχει προσφέρει προσφάτως ένα κτυπητό παράδειγμα ενός τρόπου με τον οποίο το Εθνικό Συμβούλιο [Ερευνών] μπορεί να εξασφαλίσει συνεργασίες και να προαγάγει την επιστημονική έρευνα. Το ως άνω ίδρυμα, με τους ικανούς ερευνητάς του και τα εξαιρετικά εργαστήριά του, θα μπορούσε να προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες σε οποιαδήποτε ευρυτέρα δομή συνεργασίας. Ο Πρόεδρος Σέρερ, πληροφορηθείς τη δημιουργία του Συμβουλίου, προσεφέρθη αμέσως να συμμετάσχει στο έργο του, και προς τον σκοπό αυτό εξησφάλισε εντός τριημέρου ένα πρόσθετο καταπίστευμα εκατό χιλιάδων δολαρίων.»''
Δια του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών, ο Χέιλ δρούσε ταυτόχρονα προς δύο κατευθύνσεις: Να διαδραματίσει η επιστήμη μεγαλύτερο ρόλο στις εθνικές υποθέσεις και το «Θρουπ» εθνικό ρόλο στην επιστήμη. Οι πρόσθετοι πόροι διατέθηκαν για έρευνα στη φυσική και τελικώς οδήγησαν στην ίδρυση του Εργαστηρίου Νόρμαν Μπριτζ (Norman Bridge Laboratory), το οποίο με τη σειρά του προσέλκυσε τον πειραματικό φυσικό Ρόμπερτ Άντριους Μίλικαν από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου το 1917. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου οι Χέιλ, Νόυς και Μίλικαν συνεργάσθηκαν στην Ουάσινγκτον στο Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών και κατόπιν συνέχισαν τη συνεργασία τους για την ανάπτυξη του Καλτέκ.
thumb|center|655px|Η είσοδος του Καλτέκ στη λεωφόρο Ηστ Καλιφόρνια 1200. Στα αριστερά είναι το Εργαστήριο Φυσικής «East Norman Bridge» και στα δεξιά το Εργαστήριο Μαθηματικών και Φυσικής «Alfred Sloan». Υπό την ηγεσία της τριάδας αυτής και με τη βοήθεια της εκρηκτικώς αναπτυσσόμενης οικονομίας της νότιας Καλιφόρνια, το Καλτέκ έφθασε στην πρώτη γραμμή των αμερικανικών ΑΕΙ μέχρι το 1930. `Ηδη το 1923 ο Μίλικαν τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Το 1925 το Καλτέκ ίδρυσε Τμήμα Γεωλογίας και προσέλαβε τον Καναδό κοινωνιολόγο Γουίλιαμ Μάνρο (William Bennett Munro, 1875-1957), τότε πρόεδρο της Σχολής Ιστορίας, Δημόσιας διοικήσεως και Οικονομικών του Χάρβαρντ, για να δημιουργήσει στο Καλτέκ Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών. Το 1928 δημιουργήθηκε και Σχολή Βιολογικών Επιστημών υπό την ηγεσία του Τόμας Χαντ Μόργκαν, του πλέον διακεκριμένου βιολόγου στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή, στον οποίο αποδίδεται η ανακάλυψη του ρόλου των χρωμοσωμάτων στην κληρονομικότητα. Το 1930 ιδρύθηκε το Θαλάσσιο Εργαστήριο Kerckhoff στην Κορόνα ντελ Μαρ με τη φροντίδα του καθηγητή George MacGinitie. Το 1926 δημιουργήθηκε μεταπτυχιακή σχολή αεροναυτικής, όπου μετά δίδαξε ο Τέοντορ φον Κάρμαν, ο οποίος βοήθησε στη δημιουργία του Jet Propulsion Laboratory και στην ανάδειξη του Καλτέκ σε ένα από τα κορυφαία παγκόσμια κέντρα της επιστήμης των πυραύλων. Το 1928 άρχισε και η κατασκευή του Αστεροσκοπείου του Πάλομαρ.
thumb|right|Οι [[Ρίτσαρντ Τόλμαν και Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Καλτέκ το 1932]] Ο Μίλικαν υπηρέτησε ως «πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου» του ιδρύματος από το 1921 μέχρι το 1945, και η επιρροή του ήταν τέτοια ώστε το Καλτέκ αναφερόταν μερικές φορές ως «η Σχολή του Μίλικαν». Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, εγκαινίασε ένα πρόγραμμα επισκεπτών επιστημόνων, και μεταξύ όσων δέχθηκαν την πρόσκλησή του υπήρξαν φυσιογνωμίες που καθόρισαν την πορεία της φυσικής τον 20ό αιώνα, όπως οι Πολ Ντιράκ, Έρβιν Σρέντινγκερ, Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, Χέντρικ Λόρεντς και Νιλς Μπορ. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πήγε για πρώτη φορά στο Καλτέκ το 1931 εργαζόμενος στη γενική θεωρία της σχετικότητας και επέστρεψε ως επισκέπτης καθηγητής το 1932 και το 1933.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Καλτέκ ήταν ένα από τα 131 κολέγια και πανεπιστήμια των ΗΠΑ που συμμετείχαν στο πρόγραμμα εκπαιδεύσεως αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού «V-12». Επιπλέον, το ναυτικό διατηρούσε εκεί σχολή εκπαιδεύσεως αεροναυτικής μηχανικής.
Η μεταπολεμική ανάπτυξη
thumb|left|Το Ινστιτούτο Μπέκμαν στο Καλτέκ Από το 1950 μέχρι το 1980 το Καλτέκ υπήρξε η έδρα των Μάρεϋ Γκελ-Μαν και Ρίτσαρντ Φάινμαν, των οποίων η εργασία ήταν καθοριστική για τη θεμελίωση του Καθιερωμένου Προτύπου της φυσικής των στοιχειωδών σωματιδίων. Ο Φάινμαν ήταν ευρύτερα γνωστός και ως εξαιρετικός δάσκαλος, αλλά και συναρπαστικός, αντισυμβατικός χαρακτήρας.
Κατά τη θητεία του Λη Ντάμπριτζ (Lee A. DuBridge) ως προέδρου του Καλτέκ (από το 1946 ως το 1969), το διδακτικό προσωπικό του ιδρύματος διπλασιάσθηκε και η πανεπιστημιόπολη τριπλασιάσθηκε σε έκταση. Ο Ντάμπριτζ, αντίθετα με τους προκατόχους του, καλοδεχόταν την κρατική χρηματοδότηση των επιστημών. Νέα ερευνητικά πεδία ευδοκίμησαν, όπως η χημική βιολογία, η πλανητική επιστήμη, η πυρηνική αστροφυσική και η γεωχημεία. Το τηλεσκόπιο των 200 ιντσών εγκαινιάσθηκε στο όρος Πάλομαρ το 1948 και παρέμεινε το ισχυρότερο οπτικό τηλεσκόπιο του κόσμου για τρεις δεκαετίες.
Το Καλτέκ άνοιξε τις πύλες του σε γυναίκες προπτυχιακές φοιτήτριες υπό την προεδρία του Χ. Μπράουν, μόλις το 1970, οπότε και απετέλεσαν αμέσως το 14% του συνόλου των πρωτοετών. Το ποσοστό των φοιτητριών αυξάνει συνεχώς από τότε.
Οι προπτυχιακοί φοιτητές του Καλτέκ υπήρξαν πάντα τόσο απαθείς για την πολιτική, ώστε θρυλείται ότι μόνο μία οργανωμένη φοιτητική διαδήλωση έλαβε χώρα στην ιστορία του ιδρύματος, τον Ιανουάριο του 1968 έξω από τα τοπικά στούντιο του τηλεοπτικού δικτύου NBC, και αυτή μετά από φήμες ότι το NBC θα διέκοπτε τη μετάδοση της σειράς Σταρ Τρεκ.
Ο 21ος αιώνας
thumb|Το νέο Κέντρο Annenberg για την επιστήμη και την τεχνολογία της πληροφορίας Από το έτος 2000 το «Einstein Papers Project», που έχει σκοπό τη συγκέντρωση, τη συντήρηση, τη μετάφραση και τη δημοσίευση όλων των εργασιών και εγγράφων που σχετίζονται με τον Αϊνστάιν έχει την έδρα του στο Καλτέκ.
Το φθινόπωρο του 2008 η τάξη των πρωτοετών ήταν 42% γυναίκες, ένα ρεκόρ για το προπτυχιακό φοιτητικό σώμα του Καλτέκ. Το ίδιο έτος, το ίδρυμα ολοκλήρωσε μία εξαετή εκστρατεία συγκεντρώσεως δωρεών, που απέφερε περισσότερο από 1,4 δισεκατομμύριο δολάρια από περίπου 16 χιλιάδες διαφορετικούς δωρητές.
Το 2010 το Καλτέκ σε κοινοπραξία με το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ έστησε ένα από τα «Κέντρα Ενεργειακής Καινοτομίας» (Energy Innovation Hubs) του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, με σκοπό την ανάπτυξη επαναστατικών μεθόδων για την παραγωγή καυσίμων απευθείας από το ηλιακό φως: Το «Κοινό Κέντρο για την Τεχνητή Φωτοσύνθεση» χρηματοδοτήθηκε με περισσότερα από 122 εκατομμύρια δολάρια από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση τα 5 επόμενα έτη.
Από το 2012 το Καλτέκ άρχισε να προσφέρει «Μαζικά ανοικτά διαδικτυακά μαθήματα» (MOOCs) (από το 2013 δια τη edX).
Πανεπιστημιόπολη
thumb|left|Η Βιβλιοθήκη Μίλικαν, το υψηλότερο κτίσμα στην πανεπιστημιόπολη του Καλτέκ Η κύρια πανεπιστημιόπολη (κάμπους, campus) του Καλτέκ καταλαμβάνει έκταση 500 στρεμμάτων και βρίσκεται στην Πασαντίνα, περίπου 18 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου του Λος `Αντζελες.
Το 1917 ο Χέιλ προσέλαβε τον αρχιτέκτονα Μπέρτραμ Γκούντχιου για να σχεδιάσει το πρώτο κάμπους, εκτάσεως 89 στρεμμάτων. Εκτός από τη συνολική διάταξη του κάμπους, ο Γκούντχιου σχεδίασε και το κτήριο του Τμήματος Φυσικής, του Ντάμπνεϋ Χωλ, καθώς και αρκετά άλλα κτίσματα, προσέχοντας να ταιριάζουν με το τοπικό κλίμα, με τον χαρακτήρα του ιδρύματος και με την εκπαιδευτική φιλοσοφία του Χέιλ. Επηρεάσθηκε επίσης από την παραδοσιακή ισπανική αρχιτεκτονική των ιεραποστολών της νότιας Καλιφόρνια.
Το 1971 ο σεισμός του Σαν Φερνάντο, μεγέθους 6,6 βαθμών Ρίχτερ, προκάλεσε κάποιες ζημιές στην πανεπιστημιόπολη, και οι μηχανικοί αποφάσισαν να κατεδαφίσουν (αδίκως όπως αποδείχθηκε) δύο κτήρια από την πρώτη εποχή του ιδρύματος, το Θρουπ Χωλ και το Culbertson Auditorium, που είχαν υποστεί ρωγμές.
Νέες κτηριακές προσθήκες στην πανεπιστημιόπολη περιλαμβάνουν το Κέντρο Cahill για την Αστρονομία και την Αστροφυσική, και το Κέντρο Άννενμπεργκ για την επιστήμη και την τεχνολογία της πληροφορίας, που άνοιξαν το 2009, καθώς και το Εργαστήριο Χημικών και Χημικών Μηχανικών «Warren και Katherine Schlinger» τον Μάρτιο του 2010. Στα τέλη του 2010 ολοκληρώθηκε η κατασκευή ενός φωτοβολταϊκού συστήματος ισχύος 1,3 MW, που σχεδιάζεται να παράγει περίπου 1,6 GWh ηλεκτρικής ενέργειας το 2011. .
Δομή και διοίκηση
thumb|Το εσωτερικό του Εργαστηρίου Φυσικής Μπρίτζ Η δήλωση για την αποστολή του Καλτέκ γράφει:
''«Αποστολή του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνια είναι να επεκτείνει την ανθρώπινη γνώση και να ωφελήσει την κοινωνία δια της έρευνας σε συνδυασμό με την εκπαίδευση. Ερευνούμε τα δυσκολότερα και τα πλέον θεμελιώδη προβλήματα στην έρευνα και την τεχνολογία σε μία κολεγιακή και διεπιστημονική ατμόσφαιρα, ενώ εκπαιδεύουμε εξέχοντες φοιτητές ώστε να καταστούν δημιουργικά μέλη της κοινωνίας.»''
Το Καλτέκ είναι δηλωμένο ως μη κερδοσκοπικό ίδρυμα και διοικείται από 46-μελές διοκητικό συμβούλιο πενταετούς θητείας, με μέλη ηλικίας κάτω των 72 ετών. Το συμβούλιο αυτό εκλέγει έναν Πρόεδρο ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας του ιδρύματος, έναν πρύτανη ως τον ανώτατο παράγοντα επί ακαδημαϊκών θεμάτων, 10 αντιπροέδρους και άλλα διοικητικά πρόσωπα. Για τα αποθεματικά του Καλτέκ είναι υπεύθυνη ξεχωριστή μόνιμη επιτροπή διαχειριστών και οι αναλήψεις κεφαλαίων γίνονται με την ευθύνη ενός Γραφείου Επενδύσεων.
Το ίδρυμα είναι οργανωμένο στους παρακάτω 6 κύριους ακαδημαϊκούς τομείς:
Τα μέλη του διδακτικού-ερευνητικού προσωπικού είναι υπεύθυνα για τον καθορισμό των κριτηρίων εισαγωγής φοιτητών, τα ακαδημαϊκά στάνταρ και τα προγράμματα μαθημάτων. Το Συμβούλιο διδασκόντων (Faculty Board) είναι το αντιπροσωπευτικό τους σώμα και αποτελείται από 18 εκλεγμένους αντιπροσώπους τους και από άλλους ανώτερους διοικητικούς υπαλλήλους. Από τους καθηγητές πλήρους απασχολήσεως απαιτείται να διδάσκουν μαθήματα, να διεξάγουν επιστημονική έρευνα, να συμβουλεύουν τους φοιτητές και να επιτελούν διοικητικά καθήκοντα, όπως το να υπηρετούν σε επτροπές.
Το Jet Propulsion Laboratory (JPL) είναι ένα ερευνητικό και αναπτυξιακό κέντρο χρηματοδοτούμενο από κρατικά (ομοσπονδιακά) κονδύλια (FFRDC), που ανήκει στη NASA, αλλά λειτουργεί ως τομέας του Καλτέκ με ένα συμβόλαιο μεταξύ της NASA και του Καλτέκ. Το 2008 το JPL ξόδεψε πάνω από 1,6 δισεκατομμύριο δολάρια σε έρευνα και ανάπτυξη, ενώ απασχολούσε περισσότερους από 5 χιλιάδες εργαζόμενους. Ο διευθυντής του JPL είναι ταυτοχρόνως και αντιπρόεδρος του Καλτέκ και λογοδοτεί στον Πρόεδρο του Ιδρύματος για τη διοίκησή του.