cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν
Ίδρυση, λειτουργία
Στο στρατόπεδο δόθηκε το σχήμα ενός ισόπλευρου τριγώνου, με τα κτίσματα να ομαδοποιούνται συμμετρικά περί έναν από τους άξονές του. Υπήρχε ο "Πύργος Α", το κτήριο της Διοίκησης, κτισμένος ακριβώς στο κέντρο. Μια ημικυκλική περιοχή για το προσκλητήριο βρισκόταν ακριβώς μπροστά του και περικλειόταν από τέσσερα παραπήγματα. Τα παραπήγματα των ανδρών της SS βρίσκονταν κατά μήκος της προέκτασης του κεντρικού άξονα, τον οποίο ακολουθούσε ο κεντρικός δρόμος του στρατοπέδου. Με τον τρόπο αυτό ήταν ιδιαίτερα ευχερής ο έλεγχος των κρατουμένων και ήταν εύκολο να τους σημαδεύουν τα πολυβόλα των πύργων φύλαξης χωρίς "νεκρά σημεία". Τα υπόλοιπα παραπήγματα ήταν ακτινωτά διατεταγμένα. Η θέρμανση ήταν στοιχειώδης και ο χρόνος που δινόταν στους κρατουμένους ήταν ελάχιστος, ενώ οι εγκαταστάσεις μικρές και δε μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες όλων μέσα στον περιορισμένο χρόνο. Στην κεντρική πύλη του υπήρχε, όπως στα περισσότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η επιγραφή "Arbeit macht Frei" (Η εργασία απελευθερώνει). Το 1938 ο χώρος του στρατοπέδου ήταν πλέον ανεπαρκής και αποφασίστηκε η επέκτασή του, που έγινε σε μια παραλληλόγραμμη περιοχή (που αποκλήθηκε "το μικρό στρατόπεδο") βορειοανατολικά της κεντρικής πύλης και έγιναν εργασίες μεταποίησης του περιμετρικού τοίχου, που είχε τρία μέτρα ύψος, ώστε να το περιλάβει. left|thumb|200px|Αναπαλαίωση της εξωτερικής περιμέτρου του Ζάξενχαουζεν Στο στρατόπεδο υπήρχε ένα μικρό αναρρωτήριο, στο νότιο άκρο του τριγώνου, καθώς και μια φυλακή (στο ανατολικό του). Υπήρχαν, φυσικά, μαγειρεία και ένα μικρό πλυντήριο. Το 1941 έγινε νέα επέκταση προς τα βόρεια, δημιουργώντας έτσι το λεγόμενο "sonder Lager" (μη τακτικό στρατόπεδο), που στην πραγματικότητα ήταν ένας χώρος απομόνωσης για "ειδικούς" κρατουμένους, που το καθεστώς έκρινε ότι έπρεπε να απομονώσει από τους υπόλοιπους. Το στρατόπεδο αποδείχτηκε ότι δε διέψευσε τους ισχυρισμούς του Χίμλερ: Ήταν ασφαλέστατο και ελάχιστες επιτυχημένες αποδράσεις έλαβαν χώρα. Εκτός από τον εξωτερικό τοίχο, υπήρχαν φρουροί και σκυλιά σε ειδικό χώρο ακριβώς κάτω του, ενώ περιβαλλόταν από ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα. Ανάμεσα στο συρματόπλεγμα αυτό και τον τοίχο υπήρχε ένας χώρος γνωστός στους κρατουμένους ως "λωρίδα θανάτου": Οποιοσδήποτε βρισκόταν εκεί εκτελείτο χωρίς καμία προειδοποίηση. Ανάμεσα στους κρατουμένους του Ζάξενχαουζεν εκείνης της εποχής συγκαταλέγονταν οι Μάρτιν Νιμέλερ (Martin Niemöller), μέλος της Bekennende Kirche, ο Γκέοργκ Έλζερ (Georg Elser), που σχεδίαζε απόπειρα κατά του Χίτλερ και ο Έρσελ Γκρίνσπαν (Herschel Grynszpan), δολοφόνος του Ερνστ φομ Ρατ στην πρεσβεία του Παρισιού το 1938.
Έξω από τη δυτική πλευρά του στρατοπέδου δημιουργήθηκε ένας χώρος με "εργαστήρια" της SS, στα οποία υποχρεώθηκαν να εργάζονται όλοι οι κρατούμενοι. Όσοι ήταν ανίκανοι για εργασία όφειλαν κατά τη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας να στέκονται προσοχή. Δημιουργήθηκε επίσης εκεί μια μονάδα παραγωγής εξαρτημάτων αεροσκαφών και η Χένκελ κατασκεύαζε εκεί το βομβαρδιστικό He177 χρησιμοποιώντας 6000 - 8000 κρατουμένους. Όπως ήταν φυσικό, αν και οι επίσημες εκθέσεις ανέφεραν ότι "οι κρατούμενοι εργάζονται χωρίς να γίνονται σοβαρά λάθη στην παραγωγή", αρκετά από αυτά τα αεροσκάφη κατέπεσαν χωρίς εμφανείς λόγους, ιδιαίτερα γύρω από το Στάλινγκραντ. Κρατουμένους από το Ζαξενχάουζεν χρησιμοποίησε επίσης και η κατασκευαστική εταιρεία AEG.
right|thumb|300px|Κρατούμενοι στο Ζάξενχαουζεν. 19 Δεκεμβρίο 1938
Πριν από την έναρξη του Πολέμου στο Ζάξενχαουζεν εγκλείονται κυρίως Γερμανοί κομμουνιστές και μερικοί Εβραίοι. Το Νοέμβριο του 1938, ύστερα από τη Νύχτα των Κρυστάλλων μεταφέρθηκαν εκεί περίπου 1.800 Εβραίοι, από τους οποίους περίπου 450 δολοφονήθηκαν μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Το 1939 έγιναν στη χώρα χιλιάδες συλλήψεις κομμουνιστών, σοσιαλδημοκρατών και συνδικαλιστών. Περίπου 5.000 από αυτούς στάλθηκαν στο Ζάξενχαουζεν, μαζί με 900 Εβραίους. Το Στρατόπεδο είχε 8.384 κρατουμένους το Σεπτέμβρη του '39, οι οποίοι αυξήθηκαν σε 11.311 το Νοέμβριο. Λόγω αυτής της πληθυσμιακής έκρηξης και των ανεπαρκών εγκαταστάσεων, ξέσπασε η πρώτη επιδημία τύφου. Οι SS αρνήθηκαν να παράσχουν ιατρική βοήθεια στους κρατουμένους, εκατοντάδες από τους οποίους πέθαναν κατά το χρονικό διάστημα που ακολούθησε. Τα πτώματα αρχικά μεταφέρονταν στο Βερολίνο προς αποτέφρωση, αλλά η αύξησή τους επέβαλε την κατασκευή κρεματορίου: Αυτό ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1940. Ενώ το 1939 αναφέρθηκαν περισσότεροι από 900 θάνατοι, το 1940 ο αριθμός αυτός ανέβηκε στους 4.000. Το κρεματόριο ονομάστηκε ""Station Z" (σταθμός Ζ), χάρη σε ένα "λογοπαίγνιο" των Ναζί. Εφόσον η πύλη έφερε το γράμμα "Α" (η αρχή), το κρεματόριο έπρεπε να φέρει το γράμμα "Ζ" (το τέλος).  Το κτίσμα του κρεματορίου ήταν μονώροφο σε σχήμα L και περιέκλειε τέσσερις εστίες αποτέφρωσης, με δυνατότητα αποτέφρωσης 600 πτωμάτων την ημέρα. Το 1941 γίνονταν εκεί εκτελέσεις με αέρια, όχι όμως σε θάλαμο αλλά σε αυτοκινούμενους θαλάμους (οι γνωστοί ως "gas vans"). Υπολογίζεται ότι στους αυτοκίνητους θαλάμους εκτελέστηκαν, μόνο το 1941, περίπου 12.000 Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου. Αργότερα κατασκευάστηκε και ένας μικρός θάλαμος αερίων. Ο διοικητής του στρατοπέδου Άντον Κάιντλ (Anton Kaindl) κατέθεσε αργότερα ότι ο επιθεωρητής των στρατοπέδων Ρίχαρντ Γκλύκς (Richard Glücks) τον διέταξε να κατασκευάσει θάλαμο αερίων το 1942 και αυτός ολοκληρώθηκε το 1943. Αντίθετα, ένας άλλος κατηγορούμενος, ο Πάουλ Ζακόφσκι (Paul Sakowski) κατέθεσε ότι ο θάλαμος υπήρχε ήδη από το 1942, που είναι πιθανότατα η αλήθεια. Ήταν ένα μικρό δωμάτιο (σήμερα σώζεται μόνον η περίμετρός του), επενδυμένο με πλακάκια και εξοπλισμένο με έξι πραγματικούς καταιωνιστήρες (ντους). Πίσω από την (αεροστεγή) πόρτα υπήρχε ένα σύστημα εξαερισμού, το οποίο διαβίβαζε, μαζί με θερμό αέρα, τον Κυκλώνα Β στο δωμάτιο, που χωρούσε 25 - 30 άτομα. Η πόρτα διέθετε ένα μικρό άνοιγμα καλυμμένο με τζάμι, ώστε να διαπιστώνεται, ύστερα από μερικά λεπτά, ο θάνατος των θυμάτων. Όταν όλοι έπεφταν νεκροί, οι ανεμιστήρες του συστήματος εξαερισμού αντιστρέφονταν, ώστε να αδειάσουν το χώρο από το θανατηφόρο αέριο και μια ομάδα κρατουμένων, αποκαλούμενη "Krematoriumskommando" μετέφερε τα πτώματα στο κρεματόριο. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων σε αυτό το θάλαμο παραμένει άγνωστος, καθώς όλοι οι προς εκτέλεση κρατούμενοι δεν καταγράφονταν πουθενά.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου εγκλείστηκαν στο Στρατόπεδο, εκτός από Εβραίους, και πολλοί Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου. Ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1944 - 1945, οπότε οι Σύμμαχοι προήλαυναν ακόμη και στο γερμανικό έδαφος, ο αριθμός των κρατουμένων ξεπέρασε κάθε όριο, έχοντας ανέλθει στους 80.000 (μαζί με τα παραρτήματα, στο κεντρικό στρατόπεδο ο αριθμός έφθασε τις 53.000). Ήδη από την 1η Φεβρουαρίου 1945 και ενώ οι Σοβιετικοί είχαν φθάσει στον ποταμό Όντερ, οι SS άρχισαν να εκκενώνουν το Στρατόπεδο. Όσοι κρίθηκαν "ιδιαίτερα επικίνδυνοι" (κυρίως Βρετανοί και Σοβιετικοί αιχμάλωτοι αξιωματικοί) δολοφονούνταν στη "βιομηχανική περιοχή" του Στρατοπέδου. Άλλοι μεταφέρονταν στην Αυστρία (Μαουτχάουζεν) ή στο Μπέργκεν - Μπέλζεν. Σχεδόν ταυτόχρονα έφθασαν εκεί και οι Εβραίοι που μετάχθηκαν από το Άουσβιτς. Στις 20 και 21 Απριλίου 1945 33.000 κρατούμενοι διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο, το οποίο απειλείτο πλέον άμεσα από την προέλαση του Κόκκινου Στρατού, χωρισμένοι σε ομάδες των 400 ατόμων. Οι SS σχεδίαζαν να τους επιβιβάσουν σε πλοία, τα οποία θα βύθιζαν. Η πορεία θανάτου που επακολούθησε στοίχισε τη ζωή στην πλειονότητα των κρατουμένων: Όσοι δεν πέθαναν κατά τη διάρκεια της πορείας, εκτελούνταν επιτόπου αν σταματούσαν να περπατούν λόγω εξάντλησης.
Διοικητές
Οι ακόλουθοι αξιωματικοί της SS χρημάτισαν διοικητές στο Στρατόπεδο:
Η επιχείρηση Μπέρνχαρντ
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου το Στρατόπεδο υπήρξε το εργαστήριο - έδρα της μεγαλύτερης επιχείρησης παραχάραξης χαρτονομισμάτων που έχει ποτέ διεξαχθεί: Η Επιχείρηση Μπέρνχαρντ, από το όνομα του επικεφαλής της Αντισυνταγματάρχη (Sturmbannführer) της SS Μπέρνχαρντ Κρύγκερ (Bernhard Krüger). Ο Κρίγκερ στρατολόγησε από τους κρατούμενους, κυρίως στο Ζαξενχάουζεν, αλλά και στο Άουσβιτς και άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης χαράκτες, τυπογράφους, τεχνικούς εκτύπωσης και συναφείς ειδικότητες και έστησε στο Στρατόπεδο ένα εργαστήριο στο οποίο εκτυπώνονταν πλαστά χαρτονομίσματα των 5, 10, 20 και 50 λιρών στερλινών. Το αποτέλεσμα ήταν η παραγωγή χαρτονομισμάτων που δυσκολευόταν να ξεχωρίσει από τα γνήσια ακόμη και έμπειρος τραπεζικός. Το εργαστήριο αυτό ασχολήθηκε και με την παραχάραξη χαρτονομίσματος των 100 δολαρίων, ωστόσο η επιχείρηση Μπέρνχαρντ ακυρώθηκε το Φεβρουάριο του 1945 από το Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA) την παραμονή της έναρξης εκτύπωσής του. Τα πιεστήρια του εργαστηρίου διαλύθηκαν και η παραγωγή πλαστών νομισμάτων σταμάτησε. right|thumb|300px|Τα κρεματόρια όπως ήταν το 2009
Σημαίνοντες κρατούμενοι
Οι παρακάτω είναι ορισμένες από τις σημαίνουσες προσωπικότητες που κρατήθηκαν ή δολοφονήθηκαν στο Στρατόπεδο:
Η απελευθέρωση
Στις 22 Απριλίου 1945 μονάδα της 47ης Σοβιετικής Στρατιάς κατέλαβε το στρατόπεδο. Οι Σοβιετικοί βρήκαν εκεί μόνο 3.000 επιζώντες (ανάμεσα στους οποίους και 1.400 γυναίκες). Οι περισσότεροι ήταν στα όρια της ασιτίας ενώ οι υπόλοιποι ήταν σοβαρά ασθενείς. Η ιατρική βοήθεια που τους παρασχέθηκε ήταν άμεση, ωστόσο είχε φθάσει πολύ αργά για μερικούς από αυτούς, που δεν άντεξαν και απεβίωσαν ύστερα από την απελευθέρωση του στρατοπέδου (περίπου 300 άτομα). Ο ενταφιασμός έγινε σε έξι πρόχειρους ομαδικούς τάφους, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν το 1995. Στις σορούς που εκτάφηκαν έγινε κανονική κηδεία.
Μετά τον Πόλεμο
Οι Σοβιετικοί διατήρησαν το Στρατόπεδο σε λειτουργία ως το 1950. Λειτούργησε υπό την επωνυμία "Ειδικό στρατόπεδο της NKVD αριθ. 7" και διοικητής του χρημάτισε ο Ρομάν Ρουντένκο, ο Σοβιετικός εκπρόσωπος του Στρατοδικείου στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Εγκλείστηκαν εκεί Γερμανοί αιχμάλωτοι που "μεταφέρθηκαν" από ανάλογα στρατόπεδα της δυτικής ζώνης κατοχής, Ναζιστές αξιωματούχοι, αντικομμουνιστές, Ρώσοι συνεργάτες των Γερμανών και στρατιώτες με σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα. Συνολικά υπολογίζεται ότι κατ' αυτή την περίοδο από το Στρατόπεδο πέρασαν 60.000 κρατούμενοι. Το Στρατόπεδο έκλεισε οριστικά το 1950. Ύστερα από την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, έγιναν ανασκαφές εκεί και αποκάλυψαν, εκτός από τους ομαδικούς τάφους που προαναφέρθηκαν, και ορισμένα ερείπια, όπως αυτά του θαλάμου αερίων. Ήδη όμως από το 1956 η τότε Κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας είχε μετατρέψει το χώρο σε εθνικό μνημείο, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1961.
Σήμερα το Στρατόπεδο είναι ανοικτό στο κοινό (διεύθυνση: Strasse der Nationen 22, Oranienburg) και λειτουργεί τόσο ως μνημείο (ανακατασκευάστηκαν ορισμένα κτίσματα και αναπαλαιώθηκαν κάποια άλλα) όσο και ως μουσείο. Σε αυτό εκτίθενται τεχνήματα κατασκευασμένα από τους κρατουμένους και ένας σωρός ύψους 30 εκατοστών εξ ολοκλήρου από χρυσά δόντια που αποσπάσθηκαν από κρατουμένους. Εκτίθενται επίσης φωτογραφίες, έγγραφα και αντικείμενα που καταδεικνύουν την καθημερινή ζωή στο στρατόπεδο. Έχουν αναπαλαιωθεί επίσης τα κρεματόρια, τα παραπήγματα των κρατουμένων και η κεντρική πύλη.
Διόνυσος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Διόνυσος μπορεί να αναφέρεται και σε κάποιον από τους ελληνικούς οικισμούς:
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν
Μετά τον Πόλεμο
Το Στρατόπεδο έγινε επίσης στόχος των Νεοναζί το 1992, που οδήγησε στον εμπρησμό των παραπηγμάτων 38 και 39 καθώς και του Εβραϊκού Μουσείου. Οι δράστες συνελήφθησαν και τα κτίσματα ανακατασκευάστηκαν το 1997.
Διόνυσος (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζάξενχαουζεν Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Ακρογιάλι Μεσσηνίας
Το Ακρογιάλι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 137 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αβίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αβίας, του Δήμου Δυτικής Μάνης.
Τοποθεσία
Το Ακρογιάλι είναι χτισμένο δίπλα στους πρόποδες του Ταϋγέτου (υψόμετρο 1 μέτρο), σε μια περιοχή με ελαιώνες, δίπλα στην όμορφη παραλία. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Καλαμάτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Διαιρέσεις της Γκάμπια
Η Δημοκρατία της Γκάμπια αποτελείται από 5 διαιρέσεις (divisions) και ένα νομό, το νομό της Μπανζούλ ως εξής:
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γκάμπια
Ωρίων Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας
Η Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας, γνωστή με το διακριτικό όνομα Ωρίων, ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2001 και αριθμεί περισσότερα από 100 μέλη. Φιλοξενείται στο χώρο του Εργαστηρίου Αστρονομίας του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Σκοπός της είναι η διάδοση της Αστρονομίας, της Αστροφυσικής και γενικά των Επιστημών του Διαστήματος στο κοινό. Για το σκοπό αυτό οργανώνει εκδηλώσεις όπως διαλέξεις για το κοινό, αστρονομικές παρατηρήσεις, σεμινάρια, εξορμήσεις σε αστεροσκοπεία και αστρονομικά ιδρύματα και συνεργάζεται με εκπαιδευτικούς φορείς της Πάτρας.
Ιστορικά
Κατά την τριετία 1998-2001 στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας πραγματοποιούνταν συναντήσεις στο χώρο του εργαστηρίου αστρονομίας, όπου γινόταν συζητήσεις γύρω από θέματα που άπτονταν των επιστημών του διαστήματος. Το 2001, ένας πυρήνας φοιτητών που συναντήθηκαν μέσω του αστρονομικού site Astrovox, ήρθε σε επαφή με τον επίκουρο καθηγητή Βασίλη Ζαφειρόπουλο που διοργάνωνε τις αστρονομικές συζητήσεις. Ως αποτέλεσμα, το πρώτο τρίμηνο του 2001 αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια εταιρεία στα πρότυπα των υπόλοιπων αστρονομικών συλλόγων που υπήρχαν στην Ελλάδα με σκοπό να συνενώσει όλους τους φίλους της αστρονομίας που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας και παράλληλα να οργανώσει μια πληθώρα δραστηριοτήτων. Το Μάρτιο του 2001 πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των ιδρυτικών μελών. Αφού ψηφίστηκε το καταστατικό και συζητήθηκαν διάφορες λεπτομέρειες σχετικά με τη λειτουργία της εταιρείας, κινήθηκαν οι νομικές διαδικασίες για την αναγνώρισή της από το πρωτοδικείο και αποφασίστηκε η συγκρότηση της τριμελούς διοικούσας επιτροπής η οποία θα αναλάμβανε τη διοίκηση μέχρι την πρώτη γενική συνέλευση. Η επιτροπή αυτή αποτελείτο από τους Β. Ζαφειρόπουλο Β., Α. Παπαλάμπρου και Κ. Γουργουλιάτο. Παράλληλα, αποφασίστηκαν και οι πρώτες δραστηριότητες της εταιρείας. Η πρώτη γενική συνέλευση του Ωρίωνα έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 2001 και ανέδειξε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας.
Διοίκηση
Η Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας "Ωρίων" διοικείται από το τέταρτο, στην ιστορία της, διοικητικό συμβούλιο που αποτελείται από τους κκ Ζαφειρόπουλο Βασίλειο (Πρόεδρο), Ματθαίου Αλέξιο (Αντιπρόεδρο), Χρυσόπουλο Ιωακείμ (Γραμματέα), Κουλουμβάκο Αθανάσιο (Ταμία) και Λιοδάκη Ιωάννη (Μέλος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι και σωματεία της Πάτρας Κατηγορία:Αστρονομικές Εταιρείες Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Αρχή προστασίας ανταγωνισμού
Η Αρχή Προστασίας Ανταγωνισμού ή απλά Αρχή/Επιτροπή Ανταγωνισμού είναι σε πολλές ανεπτυγμένες οικονομίες μια ανεξάρτητη αρχή που φροντίζει για την τήρηση των κανόνων του ανταγωνισμού. Η πρώτη στην ιστορία είναι η αμερικανική Federal Trade Commission δημιουργήθηκε το 1914 σαν απάντηση στην αυξανόμενη δύναμη μονοπωλίων και καρτέλ στις ΗΠΑ.
Αρμοδιότητες
Οι αρχές ανταγωνισμού εφαρμόζουν το Δίκαιο κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού και μεριμνούν για την εφαρμογή της εκάστοτε Πολιτικής του Ανταγωνισμού. Τα κύρια μέσα που έχουν στη διάθεσή τους είναι η δυνατότητα να απαγορεύουν συμφωνίες, συμπεριφορές και πρακτικές και η επιβολή προστίμων στις επιχειρήσεις που παραβιάζουν το νόμο. Επίσης έχουν την αρμοδιότητα να εγκρίνουν ή να απαγορεύουν συγχωνεύσεις μεταξύ επιχειρήσεων.
Σε αγορές με ιδιαιτερότητες (τεχνική φύση, ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα) υπάρχουν συνήθως ειδικές ρυθμιστικές αρχές, π.χ. για τις τηλεπικοινωνίες.
Τρόπος λειτουργίας
Επεμβαίνουν σε περιπτώσεις παραβίασης της νομοθεσίας είτε αυτεπαγγέλτως είτε μετά από καταγγελία. Επειδή η συλλογή αποδείξεων για τις κατηγορίες κατά των επιχειρήσεων γίνεται όλο και πιο δύσκολη, καθώς οι τελευταίες φροντίζουν να μην αφήνουν έγγραφα που να αποδεικνύουν τις απαγορευμένες συμφωνίες μεταξύ τους (π.χ. καθορισμό τιμών, σχηματισμό καρτέλ), οι ρυθμιστικές αρχές εξοπλίζονται ανά τον κόσμο με διαρκώς ισχυρότερες ανακριτικές εξουσίες. Επίσης εφαρμόζουν συχνά προγράμματα επιείκειας (leniency programme) για όποιο μέλος μιας απαγορευμένης συμφωνίας ή σύμπραξης καταγγείλει τα υπόλοιπα μέλη. Ιδιαίτερα δύσκολος είναι ο ρόλος τους κατά τον έλεγχο των συγχωνεύσεων. Πρέπει κατά το νόμο να προβλέψουν αν μια προγραμματισμένη συγχώνευση μεταξύ δύο επιχειρήσεων θα δημιουργήσει μονοπώλιο και θα περιορίσει τον ανταγωνισμό στην αγορά στο μέλλον και ανάλογα να την επιτρέψουν ή να την απαγορεύσουν. Η δυσκολία έγκειται στο στοιχείο της πρόβλεψης, αφού πολλές φορές η πρόγνωση για την εξέλιξη στην αγορά και στον ανταγωνισμό μόνο με ασθενείς υποθέσεις μπορεί να γίνει, γιατί οι εξελίξεις στην αγορά είναι απρόβλεπτες.
Παραδείγματα Αρχών
Στις ΗΠΑ το ρόλο της Επιτροπής Ανταγωνισμού έχουν η FTC και το Υπουργείο Δικαιοσύνης (Department of Justice, DoJ). Από αυτές μόνο η FTC έχει την αρμοδιότητα να επιβάλλει πρόστιμα και να ελέγχει συγχωνεύσεις. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης μπορεί να στραφεί μόνο δικαστικά ως απλός διάδικος εναντίον επιχειρήσεων που παραβιάζουν τη νομοθεσία περί ανταγωνισμού. Για τις τηλεπικοινωνίες ρυθμιστική αρχή είναι η Federal Communications Commission.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το ρόλο αυτόν ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) μέσω της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού (Directorate General for Competition, DG Competition).
Στη Μεγάλη Βρετανία γενική αρχή ανταγωνισμού είναι το Office for Fair Trading συνεπικουρούμενο από την Competition Commission, η οποία έχει γνωμοδοτικές αρμοδιότητες.
Στην Ελλάδα γενική αρχή ανταγωνισμού είναι η Επιτροπή Ανταγωνισμού. Ειδική ρυθμιστική αρχή για τις αγορές των τηλεπικοινωνιών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών είναι η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκαιο ανταγωνισμού
Τέσλα (μονάδα μέτρησης)
Το Τέσλα (Tesla, συμβολίζεται με Τ) είναι μονάδα μέτρησης της έντασης μαγνητικού πεδίου, στο διεθνές σύστημα μονάδων (SI). Η μονάδα ορίστηκε το 1960 προς τιμήν του Νίκολα Τέσλα, του Σέρβου, Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και εφευρέτη, ο οποίος πραγματοποίησε πολύ σημαντικές εργασίες πάνω στον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ένα Τέσλα ισοδυναμεί με ένα Νιούτον ανά Αμπέρ επί μέτρο (N/A·m) ή με ένα Βέμπερ ανά τετραγωνικό μέτρο (Wb/m2). Η μονάδα Τέσλα μπορεί να εκφραστεί με τους παρακάτω τρόπους:
Επεξήγηση συμβόλων:
Πηγές
Κατηγορία:μονάδες ηλεκτρομαγνητισμού Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Ντέιβιντ Μπουλ
Ο Ντέιβιντ Ρίτσαρντ Μπουλ (αγγλικά: David Richard Bull) (γεννημένος στις 9 Μαΐου 1969) είναι Άγγλος τηλεοπτικός παρουσιαστής, συγγραφέας και πολιτικός, ο οποίος είναι βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έχει εμφανιστεί σε βρετανικά και αμερικανικά τηλεοπτικά προγράμματα, όπως το Sugar Dome, το Watchdog του BBC, το Watchdog Healthcheck, το Newsround, το Live Haunted Live!, το Richard & Judy, το Tomorrow's World και στα βραβεία Sky's The Life. Έχει συμμετάσχει στην εκπομπή The Wright Stuff του Channel 5, ενώ έχει κάνει εμφανίσεις και στο The Rachael Ray Show στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2006 ο Μπουλ προτάθηκε ως υποψήφιος βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος για το Μπράιτον Παβίλιον για τις γενικές εκλογές του 2010. Το 2009, όμως, απέσυρε την υποψηφιότητά του, η οποία αντικαταστάθηκε από την Σάρλοτ Βιρ. Τον Απρίλιο του 2019 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για τις επερχόμενες ευρωεκλογές με το Κόμμα Brexit. Σε δηλώσεις του μετά την εκλογή του, το Μάιο του 2019, ανέφερε ότι το Κόμμα Brexit δεν αρνείται την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση με κάποια συμφωνία, όμως υποστήριξε ότι θα πρέπει να υπάρχει στο τραπέζι και η επιλογή της εξόδου χωρίς συμφωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί Τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Ευρωβουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου‎
Γιαν Μόστερτ
Ο Γιαν Μόστερτ (ολλανδικά: Jan Mostaert, γνωστός επίσης και με τα ονόματα Joannes Sinapius και Master Of Oultremont (περ. 1475 – 1555/1556) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Αναγέννησης, ο οποίος ασχολήθηκε με την προσωπογραφία και θρησκευτικά θέματα, αν και το πιο γνωστό του έργο είναι ο πίνακας που αποκαλείται Τοπίο των Δυτικών Ινδιών.
Βέμπερ
Το όνομα Βέμπερ μπορεί να αναφέρεται στους:
Γιαν Μόστερτ
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο Μόστερτ γεννήθηκε στο Χάαρλεμ και διετέλεσε μαθητής του Γιάκομπ φαν Χάαρλεμ, του ζωγράφου που ζωγράφισε την εικόνα της Αγίας Τράπεζας για την Συντεχνία των μεταφορέων στον ναό του Αγίου Μπάβο. Ήταν όμορφος, εύγλωττος και ευγενικός και ισχυριζόταν ότι προερχόταν από τους Ιππότες του Χάαρλεμ κατά την πολιορκία της Διαμιέτης (1218-19). Επί δεκαοκτώ έτη εργάστηκε ως προσωπογράφος για την Μαργαρίτα της Αυστρίας (1480-1530), κυβερνήτη των Αψβουργικών Κάτω Χωρών. Απεβίωσε στην Αμβέρσα, όπου διέμενε όταν του απονεμήθηκε ισόβια σύνταξη. Το όνομα του Μόστερτ πρωτοεμφανίζεται σε έγγραφα της πόλης το 1498, έτος κατά το οποίο νυμφεύτηκε και αγόρασε ένα σπίτι στη γενέτειρά του. Αναφέρεται, επίσης, στα αρχεία του Χάαρλεμ από το 1527 ως το 1554. Το 1500 έλαβε την παραγγελία να ζωγραφίσει τα κλείστρα της λειψανοθήκης του Αγίου Μπάβο στην Χρόοτε Κερκ (Groote Kerk) του Χάαρλεμ, που έλαβε το όνομα του Αγίου. Από το έτος αυτό αρχίζει να καταγράφεται στα αρχεία της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ και συνέχισε να αναφέρεται συχνά μέχρι το 1549. Έγινε "διάκονος" της Συντεχνίας το 1507 και εκ νέου το 1543 και το 1544.
Βέμπερ
Κατηγορία:Επώνυμα
Γιαν Μόστερτ
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD), εργάστηκε για την αντιβασίλισσα από το 1503 ως το 1521, επέστρεψε στο Χάαρλεμ και μετοίκησε στην Αμβέρσα περί το 1522.
Έργο
Ο Δάσκαλος του Μόστερτ Γιάκομπ φαν Χάαρλεμ μπορεί να είναι, στην πραγματικότητα, ο ανώνυμος Δάσκαλος του διπτύχου του Μπρούνσβιχ. Ο Κάρελ φαν Μάντερ περιέγραψε με λεπτομέρεια μερικά έργα του, περιλαμβανομένου του "περίεργου" τοπίου των Δυτικών Ινδιών, το οποίο θεωρείται ημιτελές. Μεγάλο μέρος των πινάκων του Μόστερτ καταστράφηκε στη μεγάλη πυρκαγιά του Χάαρλεμ το 1576 και ορισμένοι πίνακες που του είχαν αποδοθεί, σήμερα αποδίδονται στον Άντριεν Ίσενμπραντ.
Τα πρώιμα έργα του είναι αξιοσημείωτα επηρεασμένα από τον Χέρτχεν τοτ Σιντ Γιανς, παλαιότερο καλλιτέχνη επίσης από το Χάαρλεμ. Ορισμένοι πίστευαν ότι ο Μόστερτ στην πραγματικότητα ήταν μαθητής του Σιντ Γιανς, αλλά κάτι τέτοιο είναι αμφίβολο καθώς ο καλλιτέχνης δεν είχε μαθητές ούτε βοηθούς στο εργαστήριό του κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Από τον Σιντ Γιανς ο Μόστερτ υιοθέτησε ένα εκλεπτυσμένο ύφος και τις στοχαστικές συνθέσεις για τα δικά του έργα, καθώς και την άκαμπτη, γωνιώδη όψη των μορφών του.
Μεταξύ 1510 και 1516 ο Μόστερτ ανέπτυξε ένα λεπτεπίλεπτο ύφος, όπου οι σε στυλ κούκλας μορφές του τοποθετούνταν σε λαμπερά, με γαλάζιο ουρανό τοπία, όπως, για παράδειγμα, ο πίνακάς του Η προσκύνηση των Μάγων (περ. 1520 - 1526). Οι εκλεπτυσμένες πινελιές του είναι ακριβείς, με σχεδόν θρησκευτική προσήλωση στη λεπτομέρεια. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το τοπίο του, στο οποίο δείχνει την κλίση του προς ρομαντικές απόψεις των εκτεταμένων λόφων. Κατά τη δεκαετία του 1520, ο Μόστερτ επηρεάστηκε από τον Γιοάχιμ Πατινίρ και την αντίληψή του για τα τοπία. Ο πίνακας του Μόστερτ Ο Άγιος Χριστόφορος απεικονίζει τοπίο με ποταμό που χάνεται σε λοφώδες, εκτεταμένο παρασκήνιο, και κάποτε αποδιδόταν στον Πατινίρ.
Με το να είναι επιτυχημένος αυλικός ζωγράφος, ο Μόστερτ κατάφερε να ζει χάρη στην τέχνη του και να απολαμβάνει σταθερότητα από τους πάτρονές του. Η τελευταία τεκμηριωμένη αναφορά σε αυτόν γίνεται το 1594, όταν έκανε αίτηση στο δημοτικό συμβούλιο του Χάαρλεμ για άδεια να ζήσει στο Χόορν, ώστε να ολοκληρώσει εκεί έναν πίνακα για Αγία Τράπεζα.
Μαργαρίτα της Αυστρίας
Το 1518, η Μαργαρίτα της Αυστρίας ονόμασε τον Μόστερτ "peintre d'honneur" (ζωγράφο επί τιμή). Στη θέση αυτή λάμβανε παραγγελίες για προσωπογραφίες, αν και δημιούργησε μερικούς αφιερωματικούς πίνακες, καθώς και προσωπογραφίες για την κατώτερη ολλανδική αριστοκρατία.
Όπως ήταν κοινή πρακτική στην Ολλανδία κατά τον 15ο και 16ο αιώνα, ο Μόστερτ συχνά αναπαρήγαγε προσωπογραφίες πολιτικών μορφών, βασιζόμενος στα αρχικά μοντέλα. Το 1521 ο Μόστερτ έδωσε στην Μαργαρίτα προσωπογραφία του τρίτου της συζύγου, Δούκα Φιλιμπέρτ ΙΙ της Σαβοΐας, ως πρωτοχρονιάτικο δώρο. Το πορτρέτο το εε δημιουργήσει δεκαέξι χρόνια μετά τον θάνατο του Δούκα.
Προσωπογραφία ενός Αφρικανού
Ο Μόστερτ συνόδευσε τη Μαργαρίτα σε πολλά από τα ταξίδια της και ζωγράφισε πολλά πορτρέτα των αυλικών της, ερχόμενος σε επαφή με την ανώτατη τάξη και πολλά δημόσια πρόσωπα. Μια τέτοια μορφή απεικονίζεται στην Προσωπογραφία ενός Αφρικανού (περ. 1520-30, σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ ). Δεν είναι γνωστό ποιος ακριβώς είναι αυτός ο άνδρας, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι είτε σχετιζόταν με την Αυλή της Μαργαρίτας είτε ήταν ένας από τους ακολούθους του ανεψιού της, Καρόλου Κουΐντου, ο οποίος είχε έναν μελαμψό τοξότη, τον Κριστόφλ λε Μορ (Christophle le More) ανάμεσα στους σωματοφύλακές του. Ο άνδρας φέρει πλούσια ενδυμασία, γάντια και κρατά σπαθί, όλα ενδείξεις του σημαντικού του στάτους. Τα διάσημα στο καπέλο και στην τσάντα του παραπέμπουν σε πιθανή ισπανική ή πορτογαλική καταγωγή. Πολλοί από τους Αφρικανούς που έφθασαν στην Ευρώπη κατά τα τέλη του Μεσαίωνα και της πρώιμης Αναγέννησης ήταν λόγιοι και σύμβουλοι.
Ο Μόστερτ ζωγράφισε, επίσης, ένα δίπτυχο για την Μαργαρίτα, η εικονογραφία του οποίου μπορεί να είναι βασισμένη στη μυστικιστική φιλολογία της ισπανικής Αυλής, με την οποία η Μαργαρίτα είχε στενές διασυνδέσεις.
Τοπίο των Δυτικών Ινδιών
Το πλέον διάσημο έργο του Μόστερτ είναι το Τοπίο των Δυτικών Ινδιών (περ. 1535, σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ ), το οποίο πιστεύεται ότι είναι άποψη των πουέμπλος των Ζουνί στο σημερινό Νέο Μεξικό. Καθώς ποτέ δεν ταξίδεψε στην Αμερική, ο Μόστερτ έπρεπε να φανταστεί πώς έμοιαζε ο Νέος Κόσμος. Υπάρχουν εικασίες ότι ο καλλιτέχνης πιθανόν να είχε συμβουλευτεί σχεδιάσματα των τοπίων, αλλά κάτι τέτοιο είναι απίθανο, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα των εικονογραφημένων τεκμηρίων της εποχής περιλάμβανε εξωτικά ζώα, εργαλεία και στολές, παρά πανοραμικές απόψεις. Επίσης, οι φαντασιακές πλαγιές μοιάζει να είναι επιρροή από την τοπιογραφία του Πατινίρ παρά αυθεντικές απεικονίσεις. Πιστεύεται ότι ο Μόστερτ δημιούργησε τον πίνακα βασιζόμενος είτε σε γραπτές είτε σε προφορικές μαρτυρίες σχετικά με την νεοανακαλυφθείσα περιοχή, στις οποίες είχε πρόσβαση χάρη στη Μαργαρίτα της Αυστρίας, θείας του Καρόλου Ε΄.
Αν και η "αφήγηση" του πίνακα πιστευόταν ότι απεικόνιζε αριθμό διαφορετικών γεγονότων, περιλαμβανομένων του Χριστόφορου Κολόμβου στο νησί Γουανάχα, του Φερδινάνδου Κορτές στο Μεξικό και την πορτογαλική εισβολή στη Βραζιλία, στην πραγματικότητα είναι η ιστορία του Φρανθίθκο Βάσκεθ ντε Κορονάδο (Francisco Vásquez de Coronado) και του μύθου της αναζήτησης των επτά χρυσών πόλεων στο χωριό Τσιμπόλα (Cibola) των Ζουνί στο Νέο Μεξικό και στην Αριζόνα κατά την περίοδο 1540 - 42.
Ο εδαφικός σχηματισμός του πίνακα καθώς και η όψη των αυτοχθόνων ταιριάζουν, επίσης, με τις περιγραφές του Πέδρο νετ Καστανιέδα (Pedro de Castañeda), μέλους της ομάδας του Κορονάδο, που έγραψε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του. Σύμφωνα με αυτόν, η γη εκεί ήταν γεμάτη πλαγιές, μερικές με σκάλες που οδηγούσαν σε διαφορετικά επίπεδα, οι άνθρωποι ήσαν ψηλοί και γυμνοί και οι καλύβες τους χτισμένες μέσα στο έδαφος, φτιαγμένες από άχυρο, ενώ οι στέγες προεξείχαν.
Ο Μόστερτ αφιερώνει μόνον ένα μικρό τμήμα του πίνακα στον Κορονάδο και τους άνδρες του, απεικονίζοντας, αντίθετα, την ενότητα και τη δύναμη των αυτοχθόνων που πολεμούσαν για την πατρίδα τους. Ο πίνακας αποτελεί μιαν από τις πλέον πρώιμες απεικονίσεις των ευρωπαϊκών εισβολών στην Αμερική και των "ευγενών αγρίων".
Θέματα
Ένα από τα αγαπημένα θέματα του Μόστερτ ήταν το όραμα του Οκταβιανού Αυγούστου και της χρησιμοδότριας Τριμπουρτίν. Μια "συντομευμένη" παραλλαγή του θέματος είναι ορατή στο ανώτερο μισό του πίνακα Η προσκύνηση των Μάγων. Απαντάται, επίσης, στη μεγάλη αυλή στο παρασκήνιο του πίνακα Πορτρέτο του Άμπελ φαν ντεν Κάουλστερ.
Πρόσφατες αμφισβητήσεις
Το έργο Πορτρέτο ενός Αυλικού, το οποίο, ως το 2005 βρισκόταν στη συλλογή του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βιρτζίνια (από το 1949) αποκαλύφθηκε ότι είχε υφαρπαγεί από τις ναζιστικές δυνάμεις από τους νόμιμους κατόχους του στην Πολωνία. Προερχόταν από συλλογή έργων τέχνης που είχε συλλέξει η πριγκίπισσα Ιζαμπέλα Φλέμινγκ - Τσαρτορύσκα (Czartoryska). Τα έργα είχαν μεταφερθεί στη Βαρσοβία ως λάφυρα πολέμου αλλά υφαρπάχθηκαν από τους Γερμανούς.
Το Μουσείο αποφάσισε να απεμπολήσει την ιδιοκτησία του πίνακα και τον μετέφερε στην πολωνική πρεσβεία, η οποία ενεργούσε για λογαριασμό της ιδιοκτήτριας οικογένειας, η οποία τον δώρησε στο Μουσείο Τσαρτορύσκι στην Κρακοβία.
Το μικρό, ζωγραφισμένο με λάδι σε πάνελ πορτρέτο είναι γνωστό ότι έλαβε κατά καιρούς τρεις διαφορετικές ονομασίες: Δούκας της Βουργουνδίας. Πορτρέτο του Καρόλου Η΄ της Γαλλίας και Πορτρέτο Αυλικού. Κάποτε αποτελούσε ζευγάρι με το πορτρέτο μιας κυρίας, η οποία πιστευόταν ότι ήταν η Άννα της Βρετάνης, σύζυγος του Καρόλου Η΄.
Κληρονομιά
Αν και αναγεννησιακός ζωγράφος πορτρέτων και αφιερωματικών εικόνων, ο Μόστερτ είχε γοητευτεί από πρωτόγονους λαούς και νέες χώρες, όπως φαίνεται στο Τοπίο των Δυτικών Ινδιών. Περί το 1520-25 ζωγράφισε την οικογενειακή ζωή του Αδάμ και της Εύας στον πίνακά του Η πρώτη οικογένεια, όπου τους παρουσίαζε ως πρωτόγονους που εργάζονταν στη γη τους. Ο Μόστερτ ενδιαφερόταν να συνδυάζει παγανιστικές και χριστιανικές ερμηνείες σχετικά με την προέλευση της ανθρωπότητας. Ο γιος του ήταν "ένας κοινός ζωγράφος" και δεν αναφέρεται από τον Κάρελ φαν Μάντερ, αλλά οι δίδυμοι εγγονοί του Φρανς Μόστερτ και Χίλλις Μόστερτ έγιναν σημαντικοί τοπιογράφοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Εντουαρντό Καμαβινγκά
Ο Εντουαρντό Καμαβινγκά (γαλλικά: Eduardo Camavinga, γενν. στις 10 Νοεμβρίου 2002) είναι Γαλλοαγκολέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Πρώιμη ζωή
Ο Καμαβινγκά γεννήθηκε στην Ανγκόλα το 2002 από Κονγκολέζους γονείς. Έχει πέντε αδέλφια. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Γαλλία όταν ήταν 2 ετών. Μετακόμισαν στο Φουζέρ, όπου μεγάλωσε. Για κάποια περίοδο εξασκούταν στο τζούντο, πριν το αφήσει, για να επικεντρωθεί αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο. Το 2013, το σπίτι της οικογένειας κάηκε, καταστρέφοντας το μεγαλύτερο μέρος της ιδιοκτησίας της οικογένειας.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Καμαβινγκά αποτελεί μέλος των ακαδημιών της Σταντ Ρενναί από την ηλικία των 11 ετών. Υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του με τη Σταντ Ρενναί στις 14 Δεκεμβρίου 2018, σε ηλικία 16 ετών και ενός μήνα, καθιστώντας τον το νεότερο επαγγελματία στην ιστορία του συλλόγου. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στην ισοπαλία με 3-3 για τη Λιγκ 1 εναντίον της Ανζέ στις 6 Απριλίου 2019, όπου έγινε ο νεότερος παίκτης που έπαιξε ποτέ για την πρώτη ομάδα της Σταντ Ρενναί, σε ηλικία 16 ετών και 4 μηνών. Στις 31 Αυγούστου 2021 ο Καμαβινγκά υπέγραψε συμβόλαιο έως το 2027 με την Ρεάλ Μαδρίτης.
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 11 Νοεμβρίου 2019, ο Καμαβινγκά έλαβε τη γαλλική ιθαγένεια και επιλέχθηκε στην Εθνική Γαλλίας U21 για τους αγώνες με τη Γεωργία και την Ελβετία, αφού ο Ματεό Γκεντουζί κλήθηκε στην Εθνική ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ανγκολανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ανγκολανής καταγωγής Κατηγορία:Γάλλοι με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Δήμος Θάσου
Ο Δήμος Θάσου είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Περιλαμβάνει κυρίως τη νήσο Θάσο, αλλά και τη νησίδα Κοίνυρα. Η έκταση του δήμου είναι 379 τ.χλμ., ενώ ο μόνιμος πληθυσμός του ανέρχεται σε 13.104 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Η έδρα του δήμου είναι ο Λιμένας Θάσου.
Διοικητική διαίρεση
Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Θάσου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
Δήμαρχοι
Ο Δήμαρχος Θάσου είναι ο επικεφαλής του Δήμου Θάσου. Πριν τον δήμο, η Θάσος αποτελούσε Κοινότητα και ανήκε στον νομό Δράμας, από το 1918. Έδρα της ήταν ο Λιμήν Θάσου. Το 1924 η Κοινότητα Λιμένος Θάσου αποσπάστηκε από τον νομό Δράμας και υπήχθη στον νομό Καβάλας. Το 1932 μετονομάστηκε η κοινότητα σε Κοινότητα Θάσου. Στις 30 Οκτωβρίου 1964 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο και πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Δημήτριος Σούλτος, με Αντιδήμαρχο τον Δημήτριο Νιάπο.
Κοινότητα Θάσου
Πρόεδροι της Κοινότητας Θάσου, διετέλεσαν οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Ελεγεία
Στην αρχαιότητα ελεγεία χαρακτηριζόταν κάθε ποίημα που αναπτυσσόταν σε δίστιχα. Πατρίδα της ελεγείας ήταν η αρχαία Ελλάδα.
Αρχικά ο όρος ελεγεία εκ του έλεγος σήμαινε θρησκευτικό άσμα σε μορφή δίστιχου ποιήματος. Αργότερα σήμαινε εκείνη την Ωδή της οποίας ο πρώτος στίχος ήταν δακτυλικός εξάμετρος (αποτελούμενος από δύο ακατάληκτες τριποδίες) και ο δεύτερος δακτυλικός πεντάμετρος, (αποτελούμενος από δύο καταληκτικές τριποδίες) λεγόμενα "ελεγειακά ποιήματα", καταλήγοντας έτσι και σε χαρακτηρισμό ποιητικού μέτρου. Χαρακτηριστικότερο, κλασικό παράδειγμα ελεγείας αποτελεί το περίφημο επίγραμμα των πεσόντων Λακεδαιμονίων στις Θερμοπύλες που συνέγραψε ο Σιμωνίδης ο Κείος: Οι ελεγείες εξέφραζαν διάφορα συναισθήματα, από την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων, έτσι διακρίνονταν, ανάλογα αυτών, σε: Γενικά οι ελεγείες στην αρχαία Ελλάδα απαγγέλονταν με συνοδεία αυλητών. Ελεγείες επίσης συνέγραψαν εκτός των παραπάνω και πολλοί άλλοι όπως οι Αντίμαχος, Αισχύλος, Ίων, οι φιλόσοφοι Ξενοφάνης, Παρμενίδης, Πλάτων, Αριστοτέλης καθώς και ο Κριτίας ένας εκ των τριάκοντα.
Στη Ρωμαϊκή περίοδο οι ελεγείες συνεχίστηκαν από εξαίρετους Λατίνους ποιητές οι οποίοι επανέφεραν το είδος αυτό στον αρχικό του χαρακτήρα. Επιφανέστεροι εξ αυτών ήταν οι: Οβίδιος, Τίβουλλος, Κάτουλλος και ο Προπέρτιος.
Κατά τον Μεσαίωνα η ελεγεία έχει ήδη λάβει τον χαρακτήρα της έκφρασης του ερωτικού πάθους και περισσότερο της ερωτικής απογοήτευσης. Πολλοί θεωρούν τον μεσαιωνικό θρήνο ως συνέχεια της ελεγείας. Με την εμφάνιση όμως του ουμανισμού που εμπνεόταν από την αρχαία ποίηση, η ελεγεία αρχίζει μια έντονη αρχαιοπρεπή παρουσία με την επιστροφή της στον αρχαίο λυρισμό.
Έργα σπουδαίων ποιητών αποτελούν σταθμούς της εξέλιξης της ελεγείας στους νεότερους αιώνες, ειδικότερα στη γαλλική και περισσότερο στην αγγλική και γερμανική λογοτεχνία όπου άρχισε να δίνει τη θέση της στο σύγχρονο λυρισμό.
Κατηγορία:Ποιητικές μορφές Κατηγορία:Αρχαία μέτρα ποίησης
Βόρα
Η Βόρα (Vorë) είναι δήμος στον νομό Τιράνων, στην κεντρική Αλβανία. Δημιουργήθηκε κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Μπερξούλα, Πρέζα και Βόρα, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Βόρα. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 25.511 (απογραφή 2011), και η συνολική έκταση 82,72 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 10.901.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|142x142εσ|Χάρτης του Δήμου Βόρα Σύμφωνα με μια παράδοση, το όνομα Βόρα προέρχεται από την αλβανική λέξη "vorre" που σημαίνει «νεκροταφείο». Σύμφωνα με αυτή την παράδοση, το όνομα προέρχεται από την εποχή του Σκεντέρμπεη, διότι στην τοποθεσία αυτή θάφτηκαν στρατιώτες που σκοτώθηκαν σε πόλεμο.
Υπάρχει μεσαιωνικό κάστρο στο κοντινό χωριό Πρέζα.
Εκρήξεις στο Γκερντέτς
Στον δήμο της Βόρα βρισκεται το μικρό χωριό Γκερντέτς. Στις 15 Μαρτίου 2008, στην αποθήκη πυρομαχικών των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκεται στον οικισμό συνέβη ένα ατύχημα, το οποίο προκάλεσε σειρά μεγάλων εκρήξεων, που διήρκεσαν αρκετές ώρες. Ως αποτέλεσμα αυτών των εκρήξεων, 26 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και αρκετές εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Αρκετές εκατοντάδες σπίτια και δύο μικρά χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Οικονομία
Η οικονομία της περιοχής επηρεάζεται θετικά από τον μεγάλο αριθμό των εταιρειών που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση και την εγγύτητα του Διεθνούς Αερολιμένα των Τιράνων. Η γεωργία εξασκείται σε μεγάλο βαθμό αλλά υπάρχουνν και εργοστάσια όπως η Coca-Cola Bottling Shqipëria. Η πόλη βρίσκεται στην εθνική οδό 2, ανάμεσα στα Τίρανα και στο Δυρράχιο, στα δυτικά της πρωτεύουσας. Είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής Τιράνων-Δυρραχίου με βιομηχανικές και εμπορικές εγκαταστάσεις να εκτείνονται κατά μήκος σχεδόν ολόκληρου του αυτοκινητόδρομου σχεδόν από τα Τίρανα μέχρι τη Βόρα. Πολλοί άνθρωποι που έχουν μετακομίσει από την επαρχία σε αστικές περιοχές έχουν εγκατασταθεί σε μέρη όπως η Βόρα ή η Κάμζα. Ωστόσο, αυτοί οι μετοικούντες προτιμούν τοποθεσίες που βρίσκονται πλησιέστερα στα Τίρανα και, ως εκ τούτου, άλλοι περιφερειακοί οικισμοί έχουν αναπτυχθεί ταχύτερα τα τελευταία χρόνια.
Μεταφορές
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Βόρα Η Βόρα είναι ένας σημαντικός διαμετακομιστικός κόμβος στην κεντρική Αλβανία. Βρίσκεται εν μέσω της μεγάλης σειράς λόφων γνωστών ως Κόντρα ε Γκιάτα, που χωρίζει την πεδιάδα των Τιράνων από τις πεδιάδες που εκτείνονται κατά μήκος του Ερζέν και περιβάλλουν το Δυρράχιο στα δυτικά. Η Βόρα βρίσκεται σε ένα πέρασμα με υψόμετρο όχι μεγαλύτερο από 60 μέτρα, το οποίο περνάει από την σειρά Κόντρα ε Γκιάτα. Σιδηρόδρομοι, αυτοκινητόδρομοι, επαρχιακοί δρόμοι, πυλώνες μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας περνούν μέσω αυτού του περάσματος. Στο παρελθόν υπήρχε και μία διώρυγα. Οι δρόμοι από το Δυρράχιο και οι σιδηροδρομικές γραμμές των Αλβανικών Σιδηροδρόμων περνούν από τη Βόρα μέσω της Φούσα-Κρούγια προς το βόρειο τμήμα της χώρας και μετά στα Τίρανα στα ανατολικά. Τα τρένα από τα Τίρανα έως την Σκόδρα αλλάζουν ατμομηχανή στο σταθμό της Βόρα.
Αθλητισμός
Η πόλη διαθέτει ομάδα ποδοσφαίρου η οποία αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Αλβανίας γνωστή ως ΦΚ Βόρα. Έδρα της ομάδας είναι το Φούσα Σπορτίβε Βόρα με χωρητικότητα 1.000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Βόθρος
thumb|right|350px|σχηματική παράσταση βόθρου Βόθρος ή σηπτική δεξαμενή ονομάζεται συνήθως χώρος συγκέντρωσης λυμάτων και ομβρίων υδάτων ο οποίος βρίσκεται κάτω από το έδαφος. Μόλις γεμίσει, γίνεται απομάκρυνση του περιεχομένου του με βυτιοφόρα («βοθρατζίδικα») και απόρριψή του σε επιτρεπόμενο χώρο. Οι βόθροι χρησιμοποιούνται σε περίπτωση μη ύπαρξης κεντρικού αποχετευτικού συστήματος.
Στο παρελθόν, οι βόθροι δεν ήταν στεγανοποιημένοι με αποτέλεσμα τη διάθεση των λυμάτων στον υδροφόρο ορίζοντα και τη μόλυνσή του.
Στην Ελλάδα για το βόθρο χρησιμοποιείται και ο όρος χαβούζα, ο οποίος προέρχεται από την τουρκική λέξη havuz, η οποία χαρακτηρίζει γενικότερα δεξαμενές υδάτων. Χαρακτηριστικά, η λέξη havuz χρησιμοποιείται και για πισίνες.
Μεταφορική χρήση
Ο όρος βόθρος χρησιμοποιείται επίσης και μεταφορικά για να περιγράψει ηθική σήψη. Ενδεικτικές εκφράσεις: «ο κομματικός βόθρος». Άλλη χρήση αφορά χαρακτηρισμό ανθρώπου που μιλά με άσχημο (βρωμερό) τρόπο: «είχε ένα στόμα ...βόθρο». Η έκφραση αυτή δε είναι παλαιότατη και αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη («βόθρος βαθύς στόμα παρανόμου»).
Επίσης βόθρο λέμε τα πολύ μπάσα φωνητικά στο υποείδος της Μέταλ μουσικής, την Death Metal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων Κατηγορία:Δομικά Έργα Κατηγορία:Υγιεινή Κατηγορία:Αποχέτευση
Πολωνικό Κυνηγόσκυλο
Το Πολωνικό Λαγωνικό (γνωστό και ως Ogar Polski) είναι ράτσα κυνηγόσκυλου από τη Πολωνία. Σύμφωνα με ιστορικούς προέρχεται από διασταύρωση σκύλων Bloodhound, που εισήχθησαν στη Πολωνία τον Μεσαίωνα, με ντόπια κυνηγόσκυλα η δε πρώτη περιγραφή του υπάρχει σε βιβλίο του Krzysztof Kluk, το 1779. Ο Jan Szytier, ανέφερε το Πολωνικό λαγωνικό, στον «Οδηγό Κυνηγιού» που έγραψε, το 1819. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο πληθυσμός των Πολωνικών λαγωνικών μειώθηκε. Αργότερα έγιναν προσπάθειες για την αναβίωση της φυλής, που οδήγησαν σε δύο τύπους Πολωνικών κυνηγόσκυλων: ο ένας, του οποίου ο σκελετός είναι πιο ελαφρύς και ανατράφηκε από το Συνταγματάρχη Józef Pawłusiewicz και ο δεύτερος, με πιο βαρύ σκελετό, που ανατράφηκε από το Συνταγματάρχη Piotr Kartawik. Ο δεύτερος τύπος αναγνωρίστηκε από το FCI ως Ogar Polski το 1966.
Η όσφρηση του Πολωνικού Λαγωνικού είναι έντονη και το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την αντοχή του το καθιστούν ιδανικό για κυνήγι και σε δύσκολο περιβάλλον. Το ύψος του κυμαίνεται από 55 έως 65 εκ. ενώ το βάρος του από 25 έως 32 κ. για τα αρσενικά και από 20 με 26 κ. για τα θηλυκά. Συνήθως έχει καφέ χρώμα στη κοιλιά, τα πόδια και το κεφάλι ενώ είναι μαύρο στη ράχη από το λαιμό μέχρι την ουρά. Ζει κατά μέσο όρο 13 με 14 χρόνια.
Είναι έξυπνο σκυλί, ήρεμο και στοργικό και εκπαιδεύεται εύκολα. Είναι φιλικό με άλλα σκυλιά, εγκλιματίζεται γρήγορα σε νέες συνθήκες και είναι πολύ προστατευτικά με το χώρο τους. Για το λόγο αυτό υπάρχει η άποψη ότι μπορούν να είναι καλοί φύλακες. Υπάρχει όμως και αντίθετη άποψη ότι δηλαδή επειδή είναι φιλικά και ήρεμα ζώα δε κάνουν για φύλακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
Βέμπερ (μονάδα μέτρησης)
Το Βέμπερ (γερμανικά: Weber, σύμβολο: Wb) είναι μονάδα μέτρησης της μαγνητικής ροής, στο διεθνές σύστημα μονάδων (SI). Το όνομά του ορίστηκε προς τιμήν του Βίλχελμ Βέμπερ (Wilhelm Eduard Weber), Γερμανού φυσικού του 19ου αιώνα με σημαντικές εργασίες πάνω στον ηλεκτρομαγνητισμό.
Ένα Βέμπερ ισοδυναμεί με ένα Τέσλα επί ένα τετραγωνικό μέτρο. Η μονάδα Βέμπερ μπορεί να εκφραστεί με τους παρακάτω τρόπους:
Επεξήγηση συμβόλων: A = Αμπέρ, kg = Χιλιόγραμμο, m = Μέτρο, J = Τζάουλ, s = Δευτερόλεπτο, V = Βολτ, Τ = Τέσλα.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάδες ηλεκτρομαγνητισμού Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Χημικό σθένος
Ως χημικό σθένος χαρακτηρίζεται αφενός η αναλογία ένωσης ενός στοιχείου με άλλα, αφετέρου η ενωτική ικανότητα αυτού. Προσδιορίζεται δε από τα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στοιβάδας του ατόμου του στοιχείου.
Γενικά
Κάθε στοιχείο έχει συγκεκριμένη ενωτική ικανότητα - χημικό σθένος προκειμένου αυτό να καταστεί κορεσμένη χημικής ένωση. Το σθένος του υδρογόνου για παράδειγμα είναι 1, εξ ου και ονομάζεται μονοσθενές (στοιχείο), του οξυγόνου 2, (δισθενές), του άνθρακα 4 (τετρασθενές) κλπ.
Όταν λοιπόν δύο ή περισσότερα στοιχεία συγκροτούν μια χημική ένωση συνδυάζονται μεταξύ τους με καθορισμένες αναλογίες που καθορίζονται ακριβώς από τα σθένη τους. Έτσι 2 μέρη υδρογόνου θα πρέπει να ενωθούν με 1 μέρος οξυγόνου για να σ3; Ορισμένα στοιχεία εμφανίζονται με περισσότερα του ενός σθένη. Όπως π.χ. ο σίδηρος που εμφανίζεται άλλοτε με 2 και άλλοτε με 3 σθένη, δηλαδή άλλοτε δισθενής και άλλοτε τρισθενής.
Προσδιορισμός σθένους
Κατ΄ αρχήν το σθένος ενός χημικού στοιχείου προσδιορίζεται ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων του υδρογόνου που μπορεί να ενωθεί με το άτομο του στοιχείου προκειμένου να δημιουργήσει κορεσμένο μόριο χημικής ένωσης. Ανάλογα δε του απαιτούμενου αυτού αριθμού χαρακτηρίζεται και μονσθενές, δισθενές, τρισθενές κ.λπ.
Υφίστανται όμως και χημικά στοιχεία που δεν σχηματίζουν ενώσεις με το υδρογόνο. Στη περίπτωση αυτή το σθένος των στοιχείων αυτών προσδιορίζεται από το σχηματισμό ένωσης με άλλο στοιχείο γνωστού χημικού σθένους. Έτσι το σθένος των μετάλλων που οι ενώσεις τους με το υδρογόνο είναι σπάνιες λαμβάνεται κυρίως υπόψη οι ενώσεις τους με το χλώριο όπου πάντοτε σ΄ αυτές φέρεται ως μονοσθενές.
Συμβολισμός
Κατηγορία:Χημικές ιδιότητες Κατηγορία:Ύλη
Ζωρζ Σιμενόν
Ο Ζωρζ Σιμενόν (πλήρες όνομα Ζωρζ Ζοζέφ Κριστιάν Σιμενόν, γαλλ. Georges Joseph Christian Simenon, 13 Φεβρουαρίου 1903 – 4 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν γαλλόφωνος Βέλγος συγγραφέας. Ιδιαίτερα παραγωγικός, αφού δημοσίευσε περισσότερες από 200 νουβέλες και πλήθος μικρότερων έργων, έγινε γνωστός κυρίως από τον ήρωα των αστυνομικών του μυθιστοριών, τον επιθεωρητή Ζυλ Μαιγκρέ. Το 1966 βραβεύτηκε για το σύνολο του έργου του και την προσφορά του στην αστυνομική λογοτεχνία, με το Βραβείο Grand Master από την «Εταιρεία Αμερικανών συγγραφέων μυστηρίου».
Βιογραφικό
Ο Σιμενόν γεννήθηκε στον αριθμό 26 (σήμερα 24) της οδού Léopold της Λιέγης στις 13 Φεβρουαρίου 1903. Πατέρας του ήταν ο λογιστής ασφαλιστικής εταιρείας Ντεζιρέ Ζοζέφ Υμπέρ Σιμενόν (Désiré Joseph Hubert Simenon) και μητέρα του η Ανριέτ Μαρί Ελίζ Μπρυλλ (Henriette Marie Élise Brüll). Αν και ο Ζωρζ γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου, η θεία του έκανε λάθος στην ημερομηνία και τον καταχώρησε ως γεννηθέντα στις 12 Φεβρουαρίου. Την ιστορία γέννησής του ο Σιμενόν την κατέγραψε στην αρχή της νουβέλας του Pedigree.
Το 1905 η οικογένεια μετακόμισε στον αριθμό 3 της οδού Παστέρ (σήμερα ο δρόμος ονομάζεται «οδός Ζωρζ Σιμενόν») στη συνοικία Ουτρμέζ (Outremeuse) της πόλης και τον Σεπτέμβριο του 1906 απέκτησε το δεύτερο παιδί της, τον Κριστιάν, τον οποίο, προς μεγάλη απογοήτευση του Ζωρζ, η μητέρα τους υπεραγαπούσε. Το 1911 η οικογένεια μετακομίζει και πάλι, στον αριθμό 53 της ρυ ντε λα Λουά (rue de la Loi), σε πολύ μεγαλύτερο σπίτι. Ως συνέπεια, δέχονται οικοτρόφους, κυρίως φοιτητές διαφόρων εθνικοτήτων, οι οποίοι έδωσαν στον νεαρό Ζωρζ μια εικόνα του ευρύτερου κόσμου. Οι εικόνες από την εποχή αυτή μεταφέρονται στις νουβέλες Pedigree και Le Locataire.
Σε ηλικία τριών ετών ο Ζωρζ εγγράφηκε στο νηπιαγωγείο Σαιν Ζυλιέν, όπου έμαθε να διαβάζει, ενώ το 1908 εγγράφηκε στο Σαιν-Αντρέ ντε Φρερ (Institut Saint-André des Frères), απ' όπου αποφοίτησε το 1914. Τον Σεπτέμβριο του 1914, λίγο μετά την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εγγράφηκε στο Κολλέγιο Ιησουϊτών Σαιν-Λουί (Collège Saint-Louis). Με πρόσχημα την κακή κατάσταση της υγείας του πατέρα του, ο Ζωρζ διέκοψε τη φοίτησή του στο Κολλέγιο πριν ολοκληρώσει ούτε καν την πρώτη του τάξη (αποχώρησε τον Ιούνιο του 1918, πριν τις προαγωγικές εξετάσεις. Άρχισε να εργάζεται σε περιστασιακές εργασίες, όπως αρτοποιός, πωλητής βιβλίων, αλλά το 1919 προσλήφθηκε ως συντάκτης στην τοπική εφημερίδα "Gazette de Liège", αρθρογραφώντας ως κοσμικογράφος. Εξασκώντας αυτό το επάγγελμα, άρχισε να εξοικειώνεται με τη ζωή της πόλης του, την πολιτική, την εγκληματικότητα, τις αστυνομικές έρευνες και τις τεχνικές εξιχνιάσεως εγκλημάτων που χρησιμοποιούσε η αστυνομία. Στην εφημερίδα έγραψε περίπου 150 άρθρα με το ψευδώνυμο "G. Sim", ενώ παράλληλα έγραψε και κάπου 800 χιουμοριστικά κομμάτια με το ψευδώνυμο "Monsieur Le Coq" (ο κύριος πετεινός).