cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίκε Σετιέν
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Αφού ανέλαβε την προπονητική το 2001, ο Σετιέν ξεκίνησε με την ομάδα που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του, τη Ραθίνγκ και στη συνέχεια μετακινήθηκε στην Πολιδεπορτίβο Εχίδο στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Από το 2005 έως το 2006, ήταν βοηθός προπονητής στην Εθνική Ρωσίας ποδοσφαίρου άμμου. Για τρεις μήνες το 2006, ο Σετιέν ήταν ο προπονητής της Εθνικής Ισημερινής Γουινέας. Στη συνέχεια, μετακινήθηκε ακόμη μία ομάδα για την οποία έπαιξε, τη Λογρονιές, στην τρίτη κατηγορία, όπου απολύθηκε στα μέσα της σεζόν 2007-08.
Τον Ιούνιο του 2009, ο Σετιέν έγινε προπονητής της Λούγο. Οδήγησε την ομάδα στην άνοδο στην δεύτερη κατηγορία την τρίτη του χρονιά, την δεύτερη άνοδο για τους Γαλικιανούς. Κατά τα επόμενα τρία χρόνια, κατόρθωσαν να παραμείνουν στην κατηγορία, τερματίζοντας μεταξύ της 11ης και της 15ης θέσης.
Στις 19 Οκτωβρίου 2015, μετά την απομάκρυνση του Πάκο Ερέρα, ο Σετιέν έγινε ο νέος προπονητής της Λας Πάλμας. Έφτασε με την ομάδα να βρίσκεται στη ζώνη του υποβιβασμού και την οδήγησε στην 11η θέση στην πρώτη του σεζόν. Στις 18 Μαρτίου 2017, ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλείψει την ομάδα από τους Κανάριους Νήσους στο τέλος της σεζόν, λόγω διαφωνιών με το διοικητικό συμβούλιο.
Στις 26 Μαΐου 2017, ο Σετιέν προσλήφθηκε ως προπονητής της Ρεάλ Μπέτις, με τριετές συμβόλαιο. Οδήγησε την ομάδα στην έκτη θέση στην πρώτη σεζόν του, με την επακόλουθη πρόκριση στη φάση ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ.
Ο Σετιέν συνδέθηκε με μία μετακίνηση στη Μπαρτσελόνα τον Ιανουάριο του 2019, αλλά τίποτα δεν προήλθε από αυτό. Στις 19 Μαΐου, ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από τη Ρεάλ Μπέτις.
Στις 13 Ιανουαρίου 2020, ο Σετιέν ορίστηκε ως προπονητής της Μπαρτσελόνα, αντικαθιστώντας τον απολυθέντα Ερνέστο Βαλβέρδε. Στις 14 Αυγούστου 2020, απολύθηκε μετά από τον διασυρμό της ομάδας με 2-8 από την Μπάγερν Μονάχου.
Προσωπική ζωή
Ο γιος του Σετιέν, Λάρο, είναι επίσης ποδοσφαιριστής και μέσος.
Ως παίχτης
Ατλέτικο Μαδρίτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράθινγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Λογρονιές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρασίνγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΝ Λογρονιές Κατηγορία:Προπονητές Σεγούντα Ντιβισιόν Β Κατηγορία:Προπονητές Σεγούντα Ντιβισιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντεπορτίβο Λούγο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ισημερινής Γουινέας
Σοφάδες (αποβατικό)
Σοφάδες (Αποβατικό) αρμάτων / Α/Β 594, Α/Β 202
Πρώην βρετανικό ‘LCT 594’.
Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό κατά τα έτη 1945 – 1946
Ένα από τα 12 ομοίου τύπου πλοία που παραχωρήθηκαν από τους Βρετανούς μεταξύ του 1945 – 1946. Ομοίου τύπου πλοία: Βραχνί, Θήρα, Μήλος, Κύθηρα, Αμοργός, Σέριφος, Μαλακάσι, Κομένο, Ανάφη, Παλαιοχώρι και Σοφάδες
Εκποιήθηκαν το 1963 πλην του ‘ΜΗΛΟΣ’ και ‘ΚΥΘΗΡΑ’.
Χαρακτηριστικά
Εκτόπισμα : 320 / 400 ΤΝ. – Ταχύτητα : 7 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ. – Οπλισμός : 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών. Αυτά τα πλοία χρησιμοποιήθηκαν επί μακράν για στρατιωτικές και κρατικές μεταφορές κυρίως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Εκποιήθηκε το 1963.
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Up in Smoke Tour
Up in Smoke Tour ονομάζεται η West Coast hip hop περιοδεία του 2000, με βασικούς τραγουδιστές τους Dr. Dre και Snoop Dogg και με τη συμμετοχή των καλλιτεχνών Ice Cube, Eminem, Proof, Nate Dogg, Kurupt, D12, MC Ren, Westside Connection, Mel-Man, Tha Eastsidaz, Doggy's Angels, Devin The Dude, Warren G, TQ, Truth Hurts και Xzibit.
Background
Μέχρι τον Ιούνιο, το μήνα που ξεκίνησε η περιοδεία, τελειοποιούνταν τα σχέδια για την συμμετοχή του Kurupt στην περιοδεία. Αποφασίστηκε ότι αυτός θα ξεκίναγε το αρχικό σετ το οποίο θα ακολουθόταν από τους Warren G και Xzibit, έπειτα ο Ice Cube θα ήταν ο τρίτος στη σειρά ενώ ο Eminem θα αναλάμβανε το τέταρτο σετ. Ο Dr. Dre θα έβγαινε στο τελευταίο σετ με συνεργασίες συμπεραλαμβανομένων του Snoop Dogg και την επανένωση των N.W.A να λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια αυτου του τμήματος. Επιπλέον, εμφανίσεις έκπληξη από άλλους καλλιτέχνες είχαν υποσχεθεί σε διάφορες παραστάσεις.
Τον Οκτώβριο του 2009, ο καλλιτέχνης της Aftermath Entertainment, Bishop Lamont, είπε ότι αναμένεται άλλη μια Up In Smoke Tour όταν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του Dr. Dre, Detox επιτέλους κυκλοφορήσει. Άτομα που αναμένεται να μετέχουν στην περιοδεία είναι οι G-Unit, Eminem, Snoop Dogg και άλλοι καλλιτέχνες της Aftermath.
Ημερομηνίες Συναυλιών
Το πρόγραμμα της περιοδείας περιελάμβανε τις ακόλουθες πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδείες Κατηγορία:Περιοδείες του Eminem Κατηγορία:Video albums του Eminem
Σεϊγκάντο-τζι
Το Σεϊγκάντο-τζι (青岸渡寺) είναι βουδιστικός ναός της σχολής Τεντάι στο νομό Βακαγιάμα της Ιαπωνίας. Το 2004, καταχωρήθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με άλλες τοποθεσίες, με την ονομασία «Ιερές Τοποθεσίες και Διαδρομές Προσκυνήματος στην οροσειρά Κίι». Σύμφωνα με έναν θρύλο, ιδρύθηκε από τον ιερέα Ραγκιό Σόνιν, έναν μοναχό από την Ινδία. Ο ναός χτίστηκε επίτηδες κοντά στους καταρράκτες Νάτσι, όπου μπορεί να ήταν προηγουμένως τόπος λατρείας της φύσης. Το Σεϊγκάντο-τζι είναι μέρος του συγκροτήματος ιερών Κουμάνο Σάνζαν και ως εκ τούτου μπορεί να θεωρηθεί ως ένας από τους λίγους τζίνγκου-τζι (jingū-ji) (ναούς-ιερά), που εξακολουθούν να υπάρχουν μετά τον βίαιο διαχωρισμό του Σιντοϊσμού και του Βουδισμού, που επέβαλε η ιαπωνική κυβέρνηση κατά την αποκατάσταση του Μεϊτζί.
Είναι το Νο. 1 (πρώτη στάση) του προσκυνήματος Σαϊγκόκου Κάννον και ένα σημαντικό πολιτιστικό αγαθό της Ιαπωνίας.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Νιντόκου (313 – 399), σύμφωνα με το μύθο του ναού, ο Ραγκιό Σόνιν, ένας μοναχός από την Ινδία, ήρθε εδώ ακολουθώντας τον ποταμό αναζητώντας ένα κατάλληλο μέρος, για να ασκηθεί και βρήκε τον καταρράκτη Νάτσι. Αφού εξασκήθηκε στο σουγκιό (shugyō), ο Κάννον του εμφανίστηκε στη βάση του καταρράκτη και έτσι έχτισε ένα ερημητήριο αφιερωμένο στον Κάννον σε αυτό το μέρος.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της αυτοκράτειρας Σουίκο (592 – 628), ο Σομπούτσου Σόνιν ήρθε εδώ από το Γιαμάτο, για να γίνει ασκητής. Εκείνη την εποχή χάραξε μια εικόνα του Νιοϊρίν Κάννον ύψους 4 μέτρων από ένα μόνο κομμάτι δέντρου καμέλιας. Το Χόντο (κύριος ναός) χτίστηκε, για να φυλάξει αυτήν την εικόνα, που έγινε το επίκεντρο της λατρείας του Νάτσι Κάννον και είναι η εικόνα που βρίσκεται στο σημερινό Νιορίντο.
Το 988 ο αυτοκράτορας Καζάν (花山天皇) (968-1008) επισκέφτηκε την περιοχή Κουμάνο στο πρώτο του προσκύνημα και, συγκινημένος βαθιά από την εικόνα του Κάννον, κήρυξε αυτόν τον Ναό ως ένα σημείο από το προσκύνημα του Σαϊγκόκου Κάννον. Λέγεται ότι ο αυτοκράτορας Καζάν ολοκλήρωσε 1000 ημέρες σοβαρής πνευματικής εκπαίδευσης κάτω από τον καταρράκτη, και μετά είχε ένα όραμα του Κάννον με τη μορφή του κάμι Κουμάνο Γκόνγκεν. Το κάμι έδωσε εντολή στον αυτοκράτορα να βρει τον ιερέα Μπουτσουγκάν της Χασεντέρα (Ναός ν. 8 του προσκυνήματος), ο οποίος βοήθησε τον αυτοκράτορα να χαράξει εκ νέου την τρέχουσα διαδρομή του προσκυνήματος.
Ο αυτοκράτορας Καζάν έγραψε όλα τα ποιήματα goeika που χρησιμοποιούνται ακόμα σε όλο το προσκύνημα ως ιεροί ύμνοι. Έγινε συνήθεια στα μεταγενέστερα χρόνια για άλλους αυτοκράτορες, που πήγαιναν σε αυτό το προσκύνημα να συνθέτουν επίσης δικά τους ποιήματα για κάθε έναν από τους ιερούς τόπους.
Επειδή ο αυτοκράτορας Γκο-Τόμπα (1180-1239, περίοδος βασιλείας του: 1183–1198) έκανε το προσκύνημα στο Κουμάνο 31 φορές και ο διάδοχός του αυτοκράτορας Γκο-Σιρακάβα (1127 – 1192, περίοδος βασιλείας του: 1155 – 1158) το έκανε 34 φορές, το προσκύνημα έγινε δημοφιλές αυτήν την εποχή. Ωστόσο, μέλη της αυλής έρχονταν εδώ για περίπου 400 χρόνια πριν από αυτό, πιστεύοντας ότι ήταν κοντά στο παραδεισένιο νησί του Κάννον, που βρίσκεται στα νότια της Ιαπωνίας, που ονομάζεται Φουνταράκου (Πολάτα στα σανσκριτικά).
Τα κτήρια του ναού, όπως και πολλοί από τους ναούς στη διαδρομή του προσκυνήματος, κάηκαν ολοσχερώς από τον Όντα Νομπουνάγκα κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων του 16ου αιώνα. Ο Νιορίντο (Nyorindō) (Κύριος Ναός) ξαναχτίστηκε το 1587 από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, τον Αυτοκρατορικό Αντιβασιλέα, που ένωσε την Ιαπωνία μετά τους πολέμους. Είναι χαρακτηριστικό του στιλ αρχιτεκτονικής της εποχής Μομογιάμα με μια χαρακτηριστική οροφή που ονομάζεται ιριμόγια. Το Νιορίντο είναι πολιτιστική κληρονομιά, που καταγράφεται ως εθνικά σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία.
Όταν η κυβέρνηση αποκατέστησε την εξουσία του Αυτοκράτορα κατά την εποχή του Μεϊτζί (1868 - 1912), έγινε μια προσπάθεια διαχωρισμού βουδιστικών ναών και σιντοϊστικών ιερών, που για πάνω από χίλια χρόνια είχαν τους ίδιους τόπους λατρείας. Εξαιτίας αυτού, το Σεϊγκάντο-τζι καταργήθηκε επίσημα, οι ιερείς στερήθηκαν την εξουσία τους και δεν δόθηκε χρηματοδότηση στον ναό. Εκείνη την εποχή, το Σεϊγκάντο-τζι είχε τρεις κύριους ναούς καθώς και 37 κτήρια κατοικιών και εκπαίδευσης. Αλλά το μόνο που έμεινε μετά την Αποκατάσταση του Μεϊτζί ήταν το Νιορίντο και οι κατοικίες του ηγούμενου. Ωστόσο, σταδιακά τον επόμενο αιώνα ξαναχτίστηκε σιγά-σιγά λόγω της θέσης του ως σημαντικό τμήμα της λατρείας του βουνού Κουμάνο-Νάτσι του Σουγκέντο.
Το 1918, ένας τύμβος Σούτρα ανασκάφηκε στη βάση του καταρράκτη και βρέθηκε ότι περιείχε πολλά σημαντικά αρχαιολογικά αντικείμενα, όπως αγάλματα, καθρέφτες, εξαρτήματα βωμού και κυλίνδρους Σούτρα. Αυτά εκτίθενται τώρα στο Ryuhoden ("Αίθουσα Θησαυρού"), που βρίσκεται δίπλα στην Παγόδα. Αυτοί οι τύμβοι Σούτρα δημιουργήθηκαν από ιερείς σε περιόδους πολέμου, για να κρύψουν τους θησαυρούς τους, αλλά και πολλά αντικείμενα θάφτηκαν με αυτόν τον τρόπο ως αποτέλεσμα της πεποίθησης ότι το τέλος του κόσμου ερχόταν στις αρχές του 10ου αιώνα.
BBC Two Ουαλία
Από τις 5 Νοεμβρίου του 2001 μέχρι τις 2 Ιανουαρίου του 2009 το BBC Two Wales εξέπεμπε στην αναλογική τηλεόραση. Στη ψηφιακή τηλεόραση ο σταθμός μοιραζόνταν μία συχνότητα με το BBC 2W με αποτέλεσμα το BBC Two Ουαλία να εκπέμπει ψηφιακά μόνο τις ώρες που το BBC 2W ήταν κλειστό. Το BBC 2W ήταν συνεργαζόμενο κανάλι με το BBC Two Ουαλία, αλλά έκλεισε όταν σταμάτησε η αναλογική εκπομπή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Μετάδοση
Ο σταθμός στην Ουαλία, εκπέμπει μέσω επίγειας ψηφιακής, δορυφορικής και καλωδιακής τηλεόρασης. Στο υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο εκπέμπει μέσω δορυφόρου. Επιπλέον ο σταθμός εκπέμπει και μέσω του BBC iPlayer, μιας υπηρεσίας του BBC.
Εξωτρερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Cymru Wales
Πούρο
thumb|260px|Ταξινόμηση των πούρων ανάλογα με το χρώμα του φύλλου τυλίγματος To πούρο είναι τυλιγμένη δέσμη αποξηραμένων και ζυμωμένων φύλλων καπνού που φτιάχνονται για να καπνίζονται. Τα πούρα παράγονται σε διάφορα μεγέθη και σχήματα. Από τον 20ό αιώνα, σχεδόν όλα τα πούρα αποτελούνται από τρία ξεχωριστά συστατικά: τη γέμιση, το συνδετικό φύλλο που συγκρατεί τη γέμιση μαζί και ένα φύλλο περιτυλίγματος, το οποίο είναι συχνά το φύλλο υψηλής ποιότητας. Συχνά υπάρχει μια ταινία τυπωμένη με το λογότυπο του κατασκευαστή πούρων. Τα σύγχρονα πούρα έχουν συχνά δύο ταινίες, ειδικά τα κουβανέζικα πούρα, όπου εμφανίζονται περιορισμένες εκδόσεις (Edición Limitada) που αναφέρουν το έτος παραγωγής.
Ο καπνός των πούρων καλλιεργείται σε σημαντικές ποσότητες κυρίως στην Κεντρική Αμερική και στα νησιά της Καραϊβικής, όπως η Κούβα, η Δομινικανή Δημοκρατία, η Αϊτή, η Ονδούρα, το Μεξικό, ο Ισημερινός, η Νικαράγουα, η Γουατεμάλα, η Κόστα Ρίκα, ο Παναμάς και το Πουέρτο Ρίκο. Παράγεται επίσης στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, στη Βραζιλία και στις μεσογειακές χώρες της Ιταλίας, της Ισπανίας (στις Καναρίες Νήσους), της Ελλάδας, καθώς επίσης και στην Ινδονησία και τις Φιλιππίνες της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Το τακτικό κάπνισμα πούρων σχετίζεται με κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου και καρδιαγγειακών παθήσεων.
Παραπομπές
κατηγορία:Κάπνισμα
Ευάγγελος Φλωράτος
Ο Ευάγγελος Φλωράτος (1936) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και πρώην δήμαρχος Πατρέων.
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1936 από τον Ιάκωβο και την Μαρία Φλωράτου. Αποφοίτησε από το Γ' Γυμνάσιο Πατρών, το 1962, σε ηλικία 26 ετών, ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα και ασχολήθηκε αρχικά με εμπόριο οικοδομικών υλικών και κατασκευές, με εμπόριο τροφίμων και καφέ και με εμπορία αυτοκινήτων. Σήμερα ασχολείται με εμπόριο καφέ και εισαγωγές αυτοκινήτων, είναι πρόεδρος, ιδρυτικό μέλος και μέτοχος της Αχαϊκής συνεταιριστικής τράπεζας και πρωτεργάτης στην ίδρυση του αυτοκινητοδρόμιου Πάτρας.
Διετέλεσε πρόεδρος του επιμελητηρίου την περίοδο 1988-1999. Εξελέγη δήμαρχος το 1998-2002 με την υποστήριξη της Ν.Δ. ενώ ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων και στις εκλογές του 2002 και 2006 με την στήριξη της Ν.Δ. χωρίς όμως επιτυχία.
Είναι παντρεμένος με την Σταυρούλα Ηλιοπούλου και έχουν μία κόρη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών
NGC 7771
250px|thumb|right|Ο σπειροειδής γαλαξίας NGC 7771 Ο NGC 7771 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου SB(n)a? στον αστερισμό Πήγασο. Απέχει περίπου 200 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και έχει διάμετρο περίπου 140.000 ετών φωτός. Ανήκει στην ομώνυμη ομάδα γαλαξιών, στην οποία εντάσσονται επίσης οι γαλαξίες NGC 7769 και NGC 7770.
Ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε τον NGC 7771 στις 18 Σεπτεμβρίου 1784.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7771 72638 12815 Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Ανδρέας Ποταμιάνος
Ο Ανδρέας Ποταμιάνος (21 Νοεμβρίου 1933 - 30 Ιουλίου 2021) ήταν Έλληνας εφοπλιστής. Υπήρξε πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας, του Ελληνοκινεζικού Συνδέσμου, των Special Olympics Ελλάδας και του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδας, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Είναι γνωστός για τον κρίσιμο ρόλο του στο Κυπριακό και τη στενή φιλία και συνεργασία του με τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα και τον εκδότη Χρήστο Λαμπράκη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1933 στον Πειραιά, γόνος εφοπλιστικής οικογένειας με καταγωγή από τον Πύλαρο της Κεφαλονιάς, η οποία εισήλθε στον εφοπλισμό στις αρχές του 19ου αιώνα, στα τότε βρετανικά Επτάνησα. Πατέρας του ήταν ο εφοπλιστής Αναστάσιος Ποταμιάνος (ο οποίος διατέλεσε και υπουργός) και παππούς του ο εφοπλιστής Γεώργιος Ποταμιάνος. Μεταξύ άλλων, η οικογένεια Ποταμιάνου ήταν αυτή που εισήγαγε την κρουαζιέρα στην Ελλάδα.
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο London School of Economics, απ' όπου έλαβε μεταπτυχιακό στο Ναυτικό Δίκαιο. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό (τότε Βασιλικό Ναυτικό).
Διατέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας (τότε με την επωνυμία Ένωση Εφοπλιστών Επιβατηγών Πλοίων) για 23 χρόνια, από το 1980 έως και το 2002, ενώ υπήρξε ενεργό μέλος από διάφορες θέσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου για 54 συνολικά έτη, από τον Φεβρουάριο του 1967 όταν εξελέγη για πρώτη φορά μέλος του μέχρι τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 2021, από τη θέση του Αντιπροέδρου Κρουαζιέρας. Επίσης, υπήρξε πρόεδρος του Ελληνοκινεζικού Συνδέσμου, των Special Olympics Ελλάδας και του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδας, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ΕΕΣ). Ήταν ακόμα μέλος της επιτροπής διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 (το έργο της οποίας στέφθηκε με επιτυχία, με την Αθήνα να αναλαμβάνει τους Αγώνες), του Διοικητικού Συμβουλίου του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ), του Ναυτικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας και της Helmepa (Ελληνική Ένωση Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος).
Ήταν νυμφευμένος με τη Φλερ Ποταμιάνου και έχουν αποκτήσει τρεις κόρες, την Ελένη, την Κατερίνα και την Αλεξάνδρα.
Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών στις 30 Ιουλίου 2021.
Βραβεύσεις
Ο Ανδρέας Ποταμιάνος τιμήθηκε με τον Σταυρό του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ από την ελληνική κυβέρνηση, με το Τρόπαιο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) και με βραβείο του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού (επί προεδρίας Κώστα Κυριαζή).
Το 2014 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Σκιάθου με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, «για την ποικίλη και πολυσήμαντη προσφορά του και αγάπη στη Σκιάθο και τον λαό της».
Ο ρόλος του στο Κυπριακό
Ο Ανδρέας Ποταμιάνος διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στο Κυπριακό, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία 1964 - 1974. Ήδη από το 1961 είχε οριστεί από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο γραμματέας της Νομικής Συνταγματικής Επιτροπής της Κύπρου, ενώ το 1964 τα δικά του πλοία ανέλαβαν, κατά κύριο λόγο, τη μυστική μεταφορά της ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο με εντολή του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου. Ως σύνδεσμος του Ποταμιάνου με την κυβέρνηση Παπανδρέου είχε οριστεί (σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, τότε υφυπουργού Εθνικής Αμύνης του Γεωργίου Παπανδρέου και μεταπολιτευτικά υπουργού Εξωτερικών του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη) ο νεαρός τότε Γιώργος Κατσιφάρας, μέσω του οποίου ο Ποταμιάνος γνωρίστηκε και συνδέθηκε φιλικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιο του πρωθυπουργού. Έκτοτε ο Ποταμιάνος φιλοξενούσε σχεδόν κάθε καλοκαίρι τον Ανδρέα Παπανδρέου στη βίλα του στη Σκιάθο, ενώ μετά το 1981, όταν ο Α. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, ο Ποταμιάνος θεωρούνταν ένας από τους δύο πιο ευνοημένους εφοπλιστές των κυβερνήσεων του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον Ελληνοαμερικανό Γιώργο Λιβανό (George P. Livanos).
Για τη συνεισφορά του στην αποστολή της ελληνικής μεραρχίας ο Ποταμιάνος δέχθηκε τα εύσημα και τις ευχαριστίες όλων των εμπλεκομένων και προσωπικά του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, αλλά οι μετέπειτα φημολογούμενες ενέργειές του υπήρξαν αμφιλεγόμενες.
Η πιο ακραία κατηγορία εναντίον του Ποταμιάνου ήταν ότι μαζί με τον Χρήστο Λαμπράκη συμμετείχε στη σχεδίαση του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου τον Ιούλιο του 1974. Ο ισχυρισμός στηρίζεται σε ανώνυμο έγγραφο, το οποίο αναφέρει πως τρεις ημέρες πριν το πραξικόπημα έγινε συνάντηση στο εξοχικό του Χρήστου Λαμπράκη στον Πόρο, παρουσία του Ποταμιάνου, του δικτάτορα Δημήτρη Ιωαννίδη και του Νίκου Σαμψών. Πιθανολογείται πως το έγγραφο το συνέταξε η ελληνική ΚΥΠ το 1974-75 (στελεχωμένη τότε από καραμανλικούς αξιωματικούς), και πως το έδωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον ίδιο τον Μακάριο.
Ο ίδιος ο Ανδρέας Ποταμιάνος απέρριψε τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς ως «μυθεύματα», δηλώνοντας πως ούτε εκείνος, ούτε ο φίλος του Χρήστος Λαμπράκης θα μπορούσαν να έχουν ποτέ συμμετάσχει σε μια τέτοια ενέργεια, αφού ήταν και οι δύο δεδηλωμένοι εχθροί της χούντας (ο Λαμπράκης μάλιστα είχε φυλακισθεί για ένα διάστημα από την ΕΣΑ). Επιπλέον, σε τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας τον Απρίλιο του 1974 (τρεις μήνες πριν το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου), αναφέρεται ότι ο Ποταμιάνος διαψεύδει σε όλους τους τόνους ότι χρηματοδοτεί την ΕΟΚΑ Β΄. Τέλος, το επίμαχο έγγραφο ενδέχεται να αποτελεί πλαστογραφία, ή προσπάθεια του Καραμανλή να «χτυπήσει» τόσο τον Λαμπράκη όσο και τον Ποταμιάνο, οι οποίοι υπήρξαν πολέμιοί του.
Επιπλέον, σύμφωνα με μαρτυρία του Κύπριου δικηγόρου και στενού συνεργάτη του Γρίβα Πανίκου Σωτηρίου (παλιός αγωνιστής της ΕΟΚΑ) ο Ποταμιάνος, το 1968, με δικά του πλοία, τα οποία εκτελούσαν τη γραμμή Λεμεσού - Πειραιά, έστειλε στον Γρίβα και τις ομάδες του ποσότητα όπλων και εκρηκτικών, προς χρησιμοποίηση εναντίον της χούντας. Σε αυτές τις ομάδες συμμετείχαν αντιχουντικοί φοιτητές και νέοι στην Αθήνα αλλά και αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού όπως ο μετέπειτα αντιστράτηγος Νικόλαος Λύτρας και ο Σπύρος Μουστακλής, ο οποίος υπέστη άγρια βασανιστήρια το 1973.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Παιδική σεξουαλική κακοποίηση
Η Παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι μια μορφή παιδικής κακοποίησης κατά την οποία ένας ενήλικος ή μεγαλύτερος έφηβος χρησιμοποιεί ένα παιδί για σεξουαλική διέγερση  Μορφές παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης περιλαμβάνουν η παράκληση ή πίεση προς ένα παιδί να συμμετάσχει σε σεξουαλικές δραστηριότητες (ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα), η άσεμνη έκθεση (των γεννητικών οργάνων, θηλυκών θηλών, κλπ.) προς ένα παιδί με σκοπό να ικανοποιήσει κάποιος τις δικές του σεξουαλικές επιθυμίες ή να εκφοβίσει ή να προσεγγίσει φιλικά το παιδί, η σεξουαλική επαφή με ένα παιδί, ή η χρήση ενός παιδιού για την παραγωγή παιδικής πορνογραφίας.
Η παγκόσμια συχνότητα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης εκτιμάται σε 19,7% για τα κορίτσια και 7,9% για τα αγόρια. Οι περισσότεροι παραβάτες σεξουαλικής κακοποίησης είναι εξοικειωμένοι με τα θύματά τους. Περίπου το 30% είναι συγγενείς του παιδιού, τις περισσότερες φορές αδέρφια, πατεράδες, θείοι ή ξαδέλφια. Περίπου το 60 % είναι άλλοι γνωστοί όπως «φίλοι» της οικογένειας, νταντάδες ή γείτονες. Ξένοι είναι οι παραβάτες σε περίπου 10% των περιπτώσεων της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Η περισσότερη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών διαπράττεται από τους άνδρες. Μελέτες για τη γυναικεία παιδεραστεία δείχνουν ότι οι γυναίκες διαπράττουν 14% έως 40% των παραβάσεων που δηλώνονται κατά αγοριών και 6% των παραβάσεων που δηλώνονται κατά των κοριτσιών.
Ψυχολογικές επιπτώσεις
Η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών μπορεί να οδηγήσει τόσο σε βραχυπρόθεσμες όσο και μακροπρόθεσμες βλάβες, συμπεριλαμβανομένης της ψυχοπαθολογίας στη μετέπειτα ζωή τους. Οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν κατάθλιψη, αγχος,  διατροφικές διαταραχές,  χαμηλή αυτοεκτίμηση,  σωματοποίηση,  διαταραχές του ύπνου,   και διασχιστικές και αγχώδεις διαταραχές συμπεριλαμβανομένης και της μετατραυματικής διαταραχής άγχους. Ενώ τα παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν οπισθοδρομικές συμπεριφορές, όπως το πιπίλισμα του αντίχειρα ή ενούρηση στο κρεβάτι, ο ισχυρότερος δείκτης της σεξουαλικής κακοποίησης είναι η έντονη σεξουαλική συμπεριφορά (ως αντίδραση 'acting out') και η ανάρμοστη για την ηλικία τους σεξουαλική γνώση και ενδιαφέρον. Τα θύματα μπορεί να αποτραβηχτούν από το σχολείο και τις κοινωνικές δραστηριότητες  και παρουσιάζουν διάφορα προβλήματα μάθησης και συμπεριφοράς, τα οποία συμπεριλαμβάνουν τη βαναυσότητα προς τα ζώα,    τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής / υπερκινητικότητας (ADHD), τη διαταραχή συμπεριφοράς, και αντιθετική προκλητική διαταραχή (ODD). Εφηβική εγκυμοσύνη και ριψοκίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά μπορεί να εμφανιστεί στην εφηβεία. Τα παιδιά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης αναφέρουν σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερα περιστατικά βλάβης από αυτοτραυματισμό.
Πηγές
Σεξουαλικη  Κατηγορία:Βιασμός Κατηγορία:Σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Σεξουαλικά εγκλήματα Κατηγορία:Ανάρμοστη σεξουαλική συμπεριφορά
Urker
Η Urker (καζακικά: Үркер, Уркер) είναι καζακικό συγκρότημα λαϊκής ποπ που ιδρύθηκε το 1994. Έχουν κάνει διεθνείς περιοδείες στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Τουρκία, το Τουρκμενιστάν και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μέλη
Το συγκρότημα αποτελείται από τα παρακάτω μέλη:
Ιστορία και ανάπτυξη
Οι Urker σχηματίστηκαν το 1994. Ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός Αϋντός Σαγκάτ δήλωσε ότι εμπνεύστηκε για να σχηματίσει το συγκρότημα με το παράδειγμα των The Beatles. Ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1997. Το 2001 το τραγούδι τους "Ναουρίζ" κέρδισε το βραβείο Χρυσού Δίσκου, αντικατοπτρίζοντας την άνοδό τους στη δημοτικότητα. Η μουσική τους συνδυάζει τις παραδοσιακές καζακικές λαϊκές μελωδίες και τους σύγχρονους ποπ ρυθμούς. Από τα δεκαπέντε μουσικά τους βίντεο που δημιουργήθηκαν μέχρι το 2005, δεκατέσσερα κινηματογραφήθηκαν στο Καζακστάν. Μόνο ένα, το "Tugan Elim", καταγράφηκε στο εξωτερικό, στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν. Το βίντεό τους "Arman", γυρίστηκε το 2007 σε συνεργασία με τον Τάταρο μουσικό Ρεζέντα Γκαλίμοβα στο Χονγκ Κονγκ. Ο Σαγκάτ δήλωσε ότι οι οπτικές του και η κινηματογραφική τεχνική επηρεάζονται έντονα από τον βρετανό μουσικό Πήτερ Γκάμπριελ. Τον Απρίλιο του 2007, οι Urker ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη για μια ζωντανή παράσταση στο Κέντρο Τέχνης Λίνκολν για τον εορτασμό της αργίας του Ναουρίζ. Σε μια συνέντευξη μετά την επιστροφή τους στο Καζακστάν, οι Σαγκάτ δήλωσαν ότι οι Ουρκέρ θα κυκλοφορήσουν ένα νέο άλμπουμ αργότερα μέσα στο έτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Ιεράπετρα
Η Ιεράπετρα είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του νομού Λασιθίου και τέταρτη μεγαλύτερη της Κρήτης, έδρα της ομώνυμης Κοινότητος και του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται 95 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Ηράκλειο, 242 χιλιόμετρα από τα Χανιά και 36 χιλιόμετρα νότια από τον Άγιο Νικόλαο. Παλιότερα η Ιεράπετρα ήταν έδρα της ομώνυμης επαρχίας η οποία συγκροτεί το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού Δήμου Ιεράπετρας. Κατά την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του κέντρου της πόλεως ήταν 12.355, ενώ μαζί με τους προαστιακούς οικισμούς της, ο πληθυσμός της Κοινότητας Ιεράπετρας κατά την απογραφή του 2021 έφθασε τους 17.710.
Την τελευταία δεκαετία αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της Κρήτης και πόλο έλξης εγχώριων και ξένων τουριστών εξαιτίας των βραβευμένων παραλιών του (2ο Ευρωπαϊκό Βραβείο Παραλιών). Η έντονη νυχτερινή ζωή ξεκινάει από τα ρακάδικα της παραλίας και τελειώνει στα μπαρ στα στενά δρομάκια της πόλης. Τους καλοκαιρινούς μήνες, πραγματοποιούνται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις "Κύρβεια", με πληθώρα συναυλιών και παραστάσεις θεάτρου. Σήμερα είναι το μόνο αστικό κέντρο στη νότια Κρήτη, ενώ αποτελεί σπουδαίο εμπορικό κέντρο εξαγωγής αγροτικών προϊόντων προς την Ευρώπη και αποτελεί το κύριο οικονομικό και εμπορικό κέντρο του νομού Λασιθίου.
Ιστορική αναδρομή
Η ίδρυση της πόλεως χάνεται στα μυθικά χρόνια, όταν την ίδρυσαν οι Κορύβαντες, οι οποίοι ήρθαν στην Ιεράπυτνα από τη Ρόδο (εξ ου και η ονομασία Κάμιρος, η οποία ήταν αρχαία ροδίτικη πόλη). Η πόλη βρίσκεται στη θέση της αρχαίας πόλεως Ιεράπυτνας στη νοτιοανατολική Κρήτη. Παλαιότερες ονομασίες της Ιεράπυτνας ήταν Κύρβα (από τον πρώτο της οικιστή που είχε το ίδιο όνομα), Κάμιρος, Πύτνα (= λόφος) και ήταν μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της Κρήτης, ιδιαίτερα κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Η θέση της αρχαίας Ιεράπυτνας, η οποία καταστράφηκε (πιθανότατα από τον σεισμό του 796) ήταν σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τη σημερινή πόλη, στη θέση Βιγλιά.
Ονομασία
Η σημερινή ονομασία της πόλης προέρχεται από το επίθετο "ιερός" και τη λέξη πέτρα. Η ονομασία Ιεράπυτνα είναι αρχαιότερη και αναφέρεται στον Στράβωνα (ο οποίος εσφαλμένα την τοποθέτησε πάνω σε λόφο του βουνού Ίδη) τον 1ο αιώνα π.Χ. και στον Στέφανο το Βυζάντιο τον 6ο μ.Χ. αιώνα (στο Λεξικό του, όπου αναφέρει και το εθνικό "Ιεραπύτνιος"). Με την ίδια ονομασία (Ιεράπυτνα, από το ιερά και το πύτνα = λόφος στα πελασγικά) αναφέρεται στον Πλίνιο, τον Πτολεμαίο, το Συνέκδημο του Ιεροκλή και στους καταλόγους του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Επίσης, η πόλη τοποθετείται στο νότιο τμήμα της Κρήτης, σε κόλπο του Λιβυκού, από τους γεωγράφους Ιερώνυμο και Αρτεμίδωρο. Κατά τον Μεσαίωνα η Ιεράπετρα ονομαζόταν Ιεράπολη ή Ιερά Πόλη (με την ονομασία αυτή αναφέρεται και στον Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, έναν μοναχό από τη Φλωρεντία, στο βιβλίο του Ένας γύρος της Κρήτης το 1415. Ο Έλληνας λόγιος Μιχαήλ Αποστόλης αναφέρει την Ιεράπετρα με το όνομα Ιερά Πύτνα σε επιστολή προς τον μαθητή του Ατραμυτηνό, το 1469. Σε ναυτικό βιβλίο των βυζαντινών χρόνων γίνεται αναφορά στην πόλη με το όνομα Ιερά Πύδνα, με αναφορές στο Σαμώνιον (τον σημερινό Κάβο Σίδερο και στη νησίδα Χρυσή. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, η πόλη οικοδομήθηκε από τους Σημίτες, τους Φοίνικες, τους Αιγυπτίους και τους Δωριείς.
Προϊστορικά χρόνια
Ελάχιστα είναι γνωστά για την πόλη κατά την περίοδο αυτή. Ωστόσο, η πόλη αναπτύχθηκε με ραγδαίο ρυθμό τόσο οικονομικά (λόγω των εμπορικών συναλλαγών με την Αίγυπτο) όσο και πολιτιστικά. Κατά τους επόμενους αιώνες οι κάτοικοι άρχισαν να ασχολούνται με το εμπόριο, τη βιοτεχνία και την αλιεία.
Αρχαία και ρωμαϊκά χρόνια
Από τον 4ο αιώνα π.Χ. η δωρική πόλη Ιεράπυτνα άρχισε να προβάλλει ως στρατιωτική και οικονομική δύναμη. Σύναψε στενές σχέσεις σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο με το εξωτερικό (υπόλοιπη Ελλάδα, Μικρά Ασία, Βόρεια Αφρική) και σταδιακά εδραιώθηκε ως η μοναδική δύναμη στην Ανατολική Κρήτη, μαζί με την Ίτανο. Μετά την κατάκτηση από τους Ρωμαίους η Ιεράπετρα συνέχισε να ακμάζει.
Το νόμισμα της αρχαίας Ιεράπετρας
thumb|right|150px|Αρχαίο [[Νόμισμα (Κέρμα)|κέρμα της Ιεράπυτνας. 2ος - 1ος αι. π.Χ.]] Στην αρχαία Ιεράπυτνα ως νόμισμα χρησιμοποιείτο ένα αργυρό δίδραχμο. Ένα τέτοιο χρονολογείται από τον 2ο - 1ο αι. π.Χ. και φυλάγεται στο Βρετανικό Μουσείο. Απεικονίζει ένα γυναικείο κεφάλι σε δεξιό προφίλ, στολισμένο με κορώνα. Η κόμη είναι περιποιημένη και συμμαζεμένη, ενώ ο σβέρκος καλύπτεται από μπούκλες. Η πίσω όψη φέρει τις επιγραφές ΙΕΡΑΠΥ και ΑΡΙΣΤ|ΑΓΟΡΑ|Σ, ενώ απεικονίζει έναν φοίνικα με καρπούς. Στα αριστερά ένας αετός σε δεξιό προφίλ φτερουγίζει. Την όλη πίσω όψη περιβάλλει ένα δάφνινο στεφάνι. Έχει διάμετρο 23 χιλ. και ζυγίζει 7,54 γραμ.
Ρωμαϊκή κατάκτηση
Οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Ιεράπυτνα έπειτα από μια πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια του Μάρκου Αντώνιου. Στην τελευταία μάχη που δόθηκε στην πόλη το 67 π.Χ. ο στρατηγός Αριστίων ηττήθηκε από τον Κόιντο Μέτελλο. Η σκληρότητα της μάχης και οι δύσκολες συνθήκες για τους Ιεραπύτνιους καταγράφηκαν και από τον ιστορικό Βαλέριο Μάξιμο, ο οποίος ανέφερε ότι οι κάτοικοι αναγκάζονταν να πίνουν τα ούρα τους, εξαιτίας της έλλειψης νερού. ο Αριστίων διέφυγε με τον στόλο του, αλλά εξαιτίας της κακοκαιρίας τα πλοία του καταστράφηκαν και ο ίδιος συνελήφθη. Η πόλη τελικά καταστράφηκε από τους Ρωμαίους και λίγο αργότερα ξαναχτίστηκε. Η κατάκτηση της Ιεράπυτνας σήμανε την οριστική υποταγή της Κρήτης στους Ρωμαίους. Η Κρήτη έγινε τότε επαρχία της Ρώμης μαζί με την Κυρηναϊκή και με Ανθύπατο Διοικητή και με έδρα τη Γόρτυνα.
Η νέα Ιεράπυτνα εξελίχθηκε σε ναυτική βάση, με το λιμάνι της να εξυπηρετεί την ευρύτερη περιοχή αλλά και εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης. Συνέπεια αυτών ήταν να αναπτυχθεί πληθυσμιακά, οικονομικά και πολιτιστικά, να επεκταθεί και να καταστεί μία από τις πλουσιότερες κρητικές πόλεις. Εξαιτίας της θέσης και της ανάπτυξής της, η πόλη διατήρησε το δικαίωμα να κόβει δικά της νομίσματα, όπως φαίνεται από τα νομίσματα που βρέθηκαν στην περιοχή και μεταξύ άλλων απεικονίζουν τα κεφάλια του Τιβέριου, του Καλιγούλα και του Αυγούστου. Παράλληλα, την πόλη κοσμούσαν πολλά αγάλματα, λουτρά και έργα τέχνης, μερικά από τα οποία βρέθηκαν και φυλάσσονται σήμερα στο Μουσείο της Ιεράπετρας (Αρχαιολογική Συλλογή).
Σύμφωνα με τον περιηγητή Ονόριο Μπέλι την Ιεράπυτνα κοσμούσαν δύο θέατρα: το «μικρό» (που φέρεται να βρισκόταν κοντά στη συμβολή των σημερινών οδών Κονδυλάκη και Αυξεντίου) και το «μεγάλο», το οποίο πιθανολογείται ότι βρισκόταν στα Βιγλιά, στα αριστερά του δρόμου προς τη Γρα-Λυγιά.
Βυζαντινή περίοδος
Κατά τα πρώτα βυζαντινά χρόνια (330-824) η Ιεράπετρα δεν βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, όπως αναφέρεται στον κατάλογο του Ιεροκλή (6ος αι.) ήταν έδρα επισκοπής.
Η Ιεράπυτνα καταστράφηκε, σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία, από τον μεγάλο σεισμό, μεγέθους 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, που έπληξε την Κρήτη το 796. Οι Σαρακηνοί κουρσάροι λεηλάτησαν την πόλη τον 9ο αιώνα και ολοκλήρωσαν την καταστροφή της.
Ενετοκρατία
Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γενουάτες, οι Ενετοί κατέλαβαν το νησί το 1212. Κατά την απογραφή πληθυσμού από τον Καστροφύλακα το 1583 η Ιεράπετρα δεν αναφέρεται εκ παραδρομής, αν και γίνεται αναφορά στον πληθυσμό των χωριών της. Ωστόσο στον κατάλογο των ιερέων, αναφέρονται 7 ιερείς στην πόλη. Η Βενετοκρατία διήρκεσε στην Ιεράπετρα από τον 13ο μέχρι τον 17ο αιώνα. Οι Ενετοί την περίοδο εκείνη είχαν διορίσει δικούς τους επισκόπους λατινικής καταγωγής. Η Ιεράπετρα έλαβε τη σημερινή της ονομασία σε εκείνη την περίοδο και έπαψε να αποτελεί διοικητικό κέντρο, καθώς το ενδιαφέρον των Ενετών μεταφέρθηκε προς τη Σητεία. Έτσι, οι επαρχίες της Ιεράπετρας και Σητείας συγχωνεύτηκαν σε ένα τεριτόριο, με έδρα τη Σητεία, με σύνορα που ξεκινούσαν από το Καλό Χωριό και έφταναν μέχρι τον Μύρτο, ενώ ένα μέρος της σημερινής επαρχίας Ιεράπετρας δυτικά του ποταμού Σαραντάπηχου αποτέλεσε διοικητικό τμήμα της επαρχίας Μπελβεντέρε του τεριτορίου του Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο).
thumb|left|Το Κάστρο Καλές, που κτίστηκε κατά την Ενετοκρατία. Το Κάστρο Καλές χτίστηκε τα πρώτα χρόνια της Βενετοκρατίας και ισχυροποιήθηκε από τον Φραντζέσκο Μοροζίνι (τον καταστροφέα της Ακρόπολης) το 1626 για να προστατεύει τον μικρό λιμένα, παρόλο που σύμφωνα με ντόπια παράδοση χτίστηκε από τον Γενοβέζο ναύαρχο Ενρίκο Πεσκατόρε το 1212.
Το 1293 στη Μονή Φανερωμένης συγκεντρώθηκαν οι επαναστάτες κατά την Επανάσταση του Αλέξιου Καλλέργη εναντίον των Ενετών. Κατά την ίδια περίοδο, έγιναν και άλλες εξεγέρσεις, όπως εκείνες των Αγιοστεφανιτών (1212) και η Επανάσταση των Καψοκαλύβων, το 1370.
Ο Ελευθέριος Πλατάκης αναφέρει ότι ολόκληρη η Ιεράπετρα ισοπεδώθηκε από ένα σεισμό τις 29 Μαΐου 1508 και ξαναχτίστηκε ύστερα από αρκετά χρόνια, στα μέσα του 16ου αιώνα ως μια μικρή κώμη με μικρό φρούριο. Ο σεισμός υπολογίζεται ότι είχε μέγεθος 7,2 Ρίχτερ και προκάλεσε σημαντικές ζημιές πέρα από την Ιεράπετρα στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο), όπου μόνο 4-5 σπίτια έμειναν κατοικήσιμα, και στη Σητεία.
Λίγο πριν την Τουρκοκρατία ιδρύθηκε στην Ιεράπετρα λοιμοκαθαρτήριο (1619). Στο νοσοκομείο εκείνο απολυμαίνονταν τα πλοία που έφταναν στο λιμάνι της πόλης και νοσηλεύονταν οι χανσενικοί και λοιποί ασθενείς με λοιμώδη νοσήματα.
Αναφορικά με τις πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις στην πόλη, ο περιηγητής Μπέλι αναφέρει ότι την εποχή εκείνη γίνονταν οι ναυμαχίες, που ήταν αγώνες ιστιοπλοΐας και γίνονταν σε ειδικά διαμορφωμένο λιμάνι. Ο τόπος όπου γίνονταν οι αγώνες ήταν η Μεγάλη Αλυκή, στα δυτικά της σημερινής Ιεράπετρας.
Τουρκοκρατία
thumb|Το σπίτι όπου σύμφωνα με την παράδοση έμεινε ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Η πόλη έπεσε στα χέρια των Τούρκων το 1647, με αποτέλεσμα να υποβαθμιστεί ξανά σε έναν απλό συνοικισμό, όπως αναφέρεται από τον Γάλλο βοτανολόγο και περιηγητή Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ (1717). Στις 26 Ιουνίου του 1798 ο Μέγας Ναπολέων, έπειτα από την αποτυχημένη εκστρατεία του στην Αίγυπτο, εγκατέλειψε τον ηττημένο στρατό του και σύμφωνα με την παράδοση, διανυκτέρευσε για ένα βράδυ στην Ιεράπετρα. Το σπίτι που τον φιλοξένησε (που ανήκε στον Γεραπετρίτη προύχοντα Ανδρέα Περουλιό) υπάρχει ακόμα. Ο Περουλιός δεν είχε καταλάβει ότι ο ξένος που είχε περάσει τη νύχτα στο σπίτι του ήταν ο Ναπολέων, μέχρι που η γυναίκα του βρήκε κάτω από το μαξιλάρι ένα σημείωμα που έγραφε ότι το άτομο που είχε καταλύσει για μία νύχτα στην οικία τους ήταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Το σπίτι του Ναπολέοντα όπως λέγεται σήμερα ανήκει στον Δήμο Ιεράπετρας, ο οποίος το αγόρασε από τον τελευταίο κληρονόμο Χαρίδημο Τζωρτζακάκη, απόγονο της Ευγενίας Περουλιού, κόρης του Ανδρέα. Την εποχή της Τουρκικής κατοχής χτίστηκε ένα τζαμί το οποίο επίσης υπάρχει ακόμη στην παλιά πόλη. Στο μαρμάρινο ανώφλιο της εισόδου του αναγράφεται ένα απόσπασμα του Κορανίου. Εκεί στεγάζεται και η Φιλαρμονική του Δήμου και απέναντι βρίσκεται η βρύση του Τούρκου Δημάρχου Καρακάση. Το κτήριο που είναι γνωστό με την ονομασία Μεχτέπι ή Οθωμανική Σχολή κτίστηκε το 1899 για τα τουρκόπουλα. Βρίσκεται στην πλατεία Δημαρχείου και σήμερα αποτελεί ιδιοκτησία του Δήμου Ιεράπετρας και στεγάζει την Αρχαιολογική Συλλογή. Παλαιότερα φιλοξένησε τη Φιλαρμονική του Δήμου και ήταν έδρα Οικοκυρικής Σχολής.
Απελευθερωτικοί αγώνες και ένωση με την Ελλάδα
Κατά τον 19ο αιώνα η Ιεράπετρα πήρε μέρος σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες. Το 1897 οι Κρήτες επαναστάτες Μιχαήλ Κόρακας και Εμμανουήλ Κοκκίνης μαζί με 3.000 Έλληνες επαναστάτες επιτέθηκαν με τα κανόνια τους εναντίον των τουρκικών δυνάμεων, επιχειρώντας να καταλάβουν τα τείχη της πόλης. Ο Κοκκίνης σκοτώθηκε από ιταλικό βομβαρδιστικό, το οποίο ναυλοχούσε στο λιμάνι, ωστόσο την επόμενη χρονιά οι Τούρκοι παρέδωσαν την πόλη υπό την παρουσία του Γάλλου ναυάρχου Ποτιέ. Η ελληνική σημαία υψώθηκε στον Καλέ και το 1905 κηρύχθηκε η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα στην κεντρική πλατεία μπροστά από το Επαρχείο.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών που επακολούθησε, εγκαταστάθηκαν στην Ιεράπετρα πολλές οικογένειες Μικρασιατών που έδωσαν πολιτιστική και οικονομική άνθηση στην περιοχή. Ενδεικτικό είναι πως οι Μικρασιάτες ήταν οι πρώτοι καλλιεργητές οπωρικών και ιδιαίτερα ντομάτας τον χειμώνα. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ξεκίνησε σταδιακά από την περιοχή Τζάνιδες, σε κτήματα κατάλληλα για χειμωνιάτικη καλλιέργεια, η παραγωγή ντομάτας. Επίσης οι Μικρασιάτες ανήγειραν τον Ναό Παναγίας Ελεούσας της πόλεως της Ιεράπετρας όπου φυλάσσεται η μικρασιατική εικόνα της Παναγίας Ελεούσας Ρεϊσδεριανής, από το Ρεΐζντερε της Μικράς Ασίας.
Διοικητικά
Δείτε: Κοινότητα Ιεράπετρας καθώς και Δήμος Ιεράπετρας
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1946 έδρα του δήμου μετά τη μετατροπή της κοινότητας σε δήμο με το ΦΕΚ 112Α - 26/03/1946.
Παραλίες
Η Ιεράπετρα έχει μερικές από τις ομορφότερες και πιο καθαρές παραλίες στην Κρήτη. Γι' αυτό τον λόγο έχει βραβευτεί από την Ένωση Θαλασσίων και Παρακτίων Περιοχών (EUCC), που εδρεύει στο Λέιντεν της Ολλανδίας, με το Διεθνές Βραβείο Υψηλής Ποιότητας παραλιών. Αυτό σημαίνει, ότι η Ιεράπετρα και με διεθνή πλέον αναγνώριση, συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο με τις 50 πιο ελκυστικές περιοχές της Νότιας Ευρώπης.
Ανατολική Παραλία
Η Ανατολική παραλία της Ιεράπετρας είναι η μεγαλύτερη παραλία μέσα στην πόλη, μήκος ενός (1) χιλιομέτρου. Ξεκινάει στο ανοικτό δημοτικό γυμναστήριο και συνεχίζει μέχρι τα βραχάκια, όπου είναι και τα όρια της πόλης. Μετά συνεχίζει η πιο κοντινή παραλία εκτός της πόλης, που αναφέρεται ως παραλία Άγιου Αντρέα, λόγω της ομώνυμης εκκλησίας που βρίσκεται εκεί. Καθ' όλο σχεδόν το μήκος της παραλίας υπάρχει πεζόδρομος πάνω από την αμμουδιά. Ο Άγιος Ανδρέας είναι αμμώδης παραλία, με βραχώδεις ακτογραμμές και προσφέρεται για ελεύθερη κατάδυση.
Νότια Παραλία
Η Νότια παραλία της Ιεράπετρας, είναι μία από τις τρεις παραλίες που βρίσκονται μέσα στην πόλη. Η παραλία βρίσκεται δίπλα στο φρούριο Καλές. Είναι μια οργανωμένη δημοτική πλαζ με ψιλό βότσαλο. Επίσης, πολύ κοντά στην παραλία, βρίσκονται αρκετές καφετέριες και ταβέρνες.
Άλλες παραλίες στον Δήμο Ιεράπετρας
thumb|right|η Χρυσή ακτή
Φαράγγια
thumb|Μέσα στον καταρράκτη στο φαράγγι του Μυλωνά την άνοιξη Στην περιοχή της Ιεράπετρας καθώς και λίγο έξω από αυτήν (στις κοινότητες του Δήμου), υπάρχουν πολλά φαράγγια τα οποία είναι από τα ομορφότερα της Κρήτης και πραγματικά αξίζει να τα διασχίσει κανείς. Τα περισσότερα είναι εύκολες διαδρομές μέσα από μονοπάτια, με εξαίρεση το φαράγγι του Χα που χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό για να προχωρήσετε πέρα από την εντυπωσιακή είσοδο.
Κλίμα
Η Ιεράπετρα σύμφωνα με την Ε.Μ.Υ ήταν η θερμότερη πόλη στην Ελλάδα για την περίοδο μέχρι το 1987 με μέση ετήσια θερμοκρασία 20,1 °C καθώς επίσης και η πόλη με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια στη χώρα με μέση ετήσια ηλιοφάνεια στις 3.101 ώρες.
Οικονομία
Η οικονομία της Ιεράπετρας στηρίζεται κυρίως στην παραγωγή πρώιμων κηπευτικών (αγγούρι, τομάτα, μελιτζάνα, πιπεριά) σε θερμοκήπια (τα οποία έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση γύρω στο 1966) και δευτερευόντως στον τουρισμό. Τον Ιούνιο του 2010 στην πόλη φτιάχτηκε η μεγαλύτερη σαλάτα στον κόσμο, βάρους 13,417 τόνων, με αποτέλεσμα να καταχωρηθεί στο βιβλίο με τα παγκόσμια ρεκόρ Γκίνες. Τη δεκαετία του '80 αποπερατώθηκε το Φράγμα των Μπραμιανών, με αποτέλεσμα να λυθεί κατά πολύ το πρόβλημα της ύδρευσης και της άρδευσης στην περιοχή. Οι κάτοικοι ασχολούνται επίσης με τις τουριστικές επιχειρήσεις, το εμπόριο και την αλιεία.
Εκπαίδευση
Στην Ιεράπετρα λειτουργούν σήμερα 7 Νηπιαγωγεία, 6 Δημοτικά Σχολεία (το 5ο Δημοτικό εδρεύει στη Γρα-Λυγιά), 3 Γυμνάσια, 2 Γενικά Λύκεια, 1 ΤΕΕ/ΕΠΑΛ, 1 Εσπερινό ΤΕΕ/ΕΠΑΛ, το Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Ιεράπετρας (ΕΕΕΕΚ), το Ειδικό Νηπιαγωγείο Ιεράπετρας και το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ). Επίσης στον Δήμο Ιεράπετρας και ειδικότερα στην περιοχή του Καβουσίου εδρεύει το Μουσικό Γυμνάσιο Λασιθίου, το οποίο εξυπηρετεί μαθητές όλης της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου. Το 2003 ιδρύθηκε το Τμήμα Εμπορίας και Διαφήμισης της Σχολής Διοίκησης Οικονομίας του Τ.Ε.Ι. Κρήτης, το πρώτο τμήμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην πόλη της Ιεράπετρας. Το τμήμα ανακοινώθηκε ότι θα κλείσει το 2013, με απόφαση του υπουργείου Παιδείας κατά την οποία συγχωνεύτηκαν ή καταργήθηκαν πολλά ΤΕΙ και ΑΕΙ σε ολόκληρη τη χώρα, στα πλαίσια του σχεδίου "Αθηνά". Η επικείμενη κατάργηση του ΤΕΙ Εμπορίας και Διαφήμισης, σε συνδυασμό με τις καταργήσεις πλείστων φορέων και υπηρεσιών στην πόλη, επέφερε την περαιτέρω συσπείρωση των κατοίκων, οι οποίοι εγκαινίασαν έναν νέο κύκλο διαμαρτυριών, στις 8 Φεβρουαρίου 2013, με το μεγαλύτερο συλλαλητήριο στην ιστορία της πόλης, με συμμετοχή 7.000 και πλέον ατόμων κάθε ηλικίας, τα οποία έκαναν τον γύρο της Ιεράπετρας το βράδυ, κρατώντας πανό, κεριά και δάδες. Παρόμοιο αλλά με περισσότερο κόσμο ήταν και το παλλασιθιώτικο συλλαλητήριο στις 20 Φεβρουαρίου 2013 στο Σεληνάρι Λασιθίου, που κατέληξε στο Ηράκλειο. Στη διάρκεια της συνάντησης των διαδηλωτών από το Λασίθι με το γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης, Γιώργο Δεικτάκη, φοιτητές και φοιτήτριες από το Λασίθι επέδωσαν ψήφισμα διαμαρτυρίας ζητώντας να μην κλείσουν τα ΤΕΙ της Ιεράπετρας και του Αγίου Νικολάου. Έπειτα από τις διαμαρτυρίες, τις οποίες στήριξαν οι πολίτες, ο Δήμος και η Εκκλησία στην Ιεράπετρα, αποφασίστηκε με το Προεδρικό Διάταγμα υπ' αριθ. 104 να ιδρυθεί ένα νέο τμήμα ΤΕΙ (Τμήμα Τεχνολόγων Τροφίμων της Σχολής Τεχνολογίας Γεωπονίας και Τεχνολογίας Τροφίμων στο ΤΕΙ Κρήτης με έδρα την Ιεράπετρα), το οποίο θα αρχίσει να λειτουργεί από το 2015 και θα δεχθεί τους πρώτους φοιτητές από το ακαδημαϊκό έτος 2015-2016. Παράλληλα, το Τμήμα Εμπορίας και Διαφήμισης αποφασίστηκε να παραμείνει ως τις 31 Οκτωβρίου 2018, οπότε θα καταργηθεί.
Κοινωνία
Στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης δραστηριοποιούνται ο φιλανθρωπικός σύλλογος "Ο Ευαγγελισμός", το τοπικό παράρτημα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού με τμήμα Σαμαρειτών και ο Σύλλογος Αιμοδοτών Ιεράπετρας "π. Φώτιος Διακάκης", με πρόεδρο τον Άγγελο Φασουλάκη. Από τις 17 Δεκεμβρίου 2011 λειτουργεί στην Ιεράπετρα το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Ιεράπετρας, με την υποστήριξη τοπικών φορέων αλλά και των πολιτών, με στόχο την εξυπηρέτηση περισσότερων από 100 οικογενειών σε τρόφιμα, ρούχα και παιχνίδια. Από τις 29 Σεπτεμβρίου 2013 λειτουργεί το Κοινωνικό Ιατρείο- Φαρμακείο Ιεράπετρας, το οποίο ιδρύθηκε έπειτα από πρωτοβουλία του τοπικού παραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού με πρόεδρο τον γιατρό Ανδρέα Μαμαντόπουλο. Από τις αρχές του 2012 λειτουργεί στην πόλη και τοπικό δίκτυο ανταλλαγών (εναλλακτικής οικονομίας), με την ονομασία καερέτι και κύρια χαρακτηριστικά την αυτο-οργάνωση των ανθρώπων σε τοπικό επίπεδο και τη χρήση ενός εικονικού νομίσματος.
Νοσοκομείο Ιεράπετρας
Οι αντιδράσεις κορυφώθηκαν με το συλλαλητήριο στις 25 Ιανουαρίου 2011. Ακολούθησε πορεία από την Ιεράπετρα προς το Ηράκλειο, όπου περισσότεροι από 2.000 κάτοικοι της περιοχής προέβησαν σε σειρά εκδηλώσεων, θεατρικά δρώμενα και πορεία. Τελικά απέσπασαν την υπόσχεση ότι το νοσοκομείο δεν θα κλείσει και ανακοινώθηκε η άμεση χρηματοδότησή του με 1 εκατ. ευρώ, καθώς επίσης και η ένταξή του στη Ζώνη Γ΄ των νοσοκομείων, ώστε να αυξηθούν οι εφημερίες των ιατρών.
Ωστόσο, παρά τις υποσχέσεις, τα προβλήματα με τις ελλείψεις σε προσωπικό συνεχίστηκαν και πραγματοποιήθηκε νέο συλλαλητήριο, στις 26 Μαΐου 2011, στην πλατεία του δημαρχείου της πόλης, με τη συμμετοχή περίπου 1000 ατόμων. Ακολούθησε συμβολική κατάληψη του κτηρίου από κοινωνικούς φορείς και πολίτες κάθε ηλικίας, οι οποίοι απαίτησαν την αναβάθμιση του νοσοκομείου και την πρόσληψη προσωπικού.
Τον Ιούνιο του 2012 ολοκληρώθηκε η συγχώνευση του νοσοκομείου, με νόμο του Ανδρέα Λοβέρδου, δύο ημέρες πριν διεξαχθούν οι εκλογές.
Γράμματα και πολιτισμός
Στην πόλη έχουν γεννηθεί και δραστηριοποιηθεί πολλοί συγγραφείς, όπως ο Νείλος Νταμιλάς, ο Γεώργιος Μαρκόπουλος, ο Νίκος Στρατάκης, ο Μπάμπης Δερμιτζάκης, ο Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, ο Γιάννης Πυργιωτάκης, Ιεραπετρίτης είναι ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος, όπως επίσης ο Γεώργιος Αμαργιανάκης (1938-2003) εθνομουσικολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Αρχαιολογική Συλλογή
Το 1895 ιδρύθηκε ο Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Ιεράπετρας, με κύριο μέλημα τη φύλαξη και την προστασία των αρχαιοτήτων της επαρχίας Ιεράπετρας. Οι πρώτες προσπάθειες για μουσειακή συλλογή κατέρρευσαν, εξαιτίας της διαρπαγής των αρχαιοτήτων από Άγγλους ναύτες του πολεμικού πλοίου "Καμπεντάουμ" κατά τις μέρες της διεθνούς Κατοχής της Κρήτης. Κατά καιρούς, η συλλογή άλλαξε πολλούς χώρους στέγασης, από το Παλαιό Δημαρχείο, μέχρι το παλαιό σχολείο και το Τζαμί και λεηλατήθηκε κατά την ιταλική και τη Ναζιστική Κατοχή. Στην Ιεράπετρα λειτουργεί σήμερα Μουσείο Αρχαιοτήτων στην πλατεία Δημαρχείου. Ξεχωριστή θέση σε αυτό έχει το λατρευτικό άγαλμα της Περσεφόνης (γνωστής με το όνομα "Πεπλοφόρος Κόρη"), το οποίο ανακαλύφθηκε το 1984 στην περιοχή της αρχαίας πόλης και χρονολογείται από τον 2ο αι. μ. Χ., τα εκθέματα από τη θέση Βροντά Καβουσίου και από τον Μύρτο. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα ευρήματα από τη Μινωική εποχή, με σημαντικότερη την πήλινη σαρκοφάγο αρ. 822, η οποία ανακαλύφθηκε από τον Νικόλαο Πλάτωνα το 1946 στην Επισκοπή Ιεράπετρας σε λαξευτό πεταλοειδή τάφο της Τρίτης Υστερομινωικής Εποχής. Στο μουσείο φυλάσσονται αγγεία, νομίσματα, αγάλματα (όπως το ακέφαλο της Αφροδίτης και το αγαλματίδιο της Άρτεμης), αρκετά από τα οποία προέρχονται από τα Βιγλιά. Αναφορικά με τις επιγραφές, στη Συλλογή βρίσκεται μία αμφίγραφη λίθινη στήλη, η οποία παρουσιάζει τις συνθήκες των Ιεραπυτνίων με τον βασιλιά Αντίγονο των Μακεδόνων και τη συνθήκη της ισοπολιτείας με τους Αρκάδες στην άλλη όψη.
Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας
Η Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας ξεκίνησε με τη σύσταση συλλόγου στις 23 Σεπτεμβρίου 1954, με τη διατύπωση των στόχων του, που ήταν μεταξύ άλλων οι διαλέξεις, η ίδρυση βιβλιοθήκης, η διοργάνωση εκδρομών και βραβεύσεων για πνευματικά έργα και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και του φυσικού περιβάλλοντος. Πρώτος πρόεδρος του Δ.Σ. ήταν ο Κωστής Κοντοπόδης και γραμματέας η Φιφίκα Τζερμιαδιανού. Το πρώτο Δ.Σ. άρχισε το έργο της οργάνωσης της βιβλιοθήκης το 1955. Η βιβλιοθήκη άρχισε να λειτουργεί με ωράριο στις 17 Μαρτίου 1960. Το 1987 ιδρύθηκε το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιεράπετρας. Το 1994, ολοκληρώθηκε το Πολύκεντρο και η βιβλιοθήκη της Μορφωτικής Στέγης συνενώθηκε με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Ιεράπετρας (ο νέος χώρος εγκαινιάστηκε το 1995). Από το 2010 ορίστηκε από τον Δήμο Ιεράπετρας ως χώρος της βιβλιοθήκης ένα τμήμα του ισόγειου του πολιτιστικού κέντρου "Μελίνα Μερκούρη". Σημερινή πρόεδρος της Μορφωτικής Στέγης είναι η Γεωργία Μετινίδου-Μαρκοπούλου.