cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης
Ευεργέτες της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης
Στον πρώτο όροφο της Library Services Center υπάρχει ένα γραφείο παραγγελίας και καταλογογράφησης. Στον δεύτερο, υπάρχει το τμήμα ψηφιακής απεικόνισης, το οποίο παλιά βρισκόταν στο κεντρικό κτίριο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης, καθώς και τα χειρόγραφα και η διεύθυνση των αρχείων, όπου η ατμόσφαιρα διατηρείται πιο δροσερή. Ενώ στον τρίτο όροφο, βρίσκεται η Barbara Goldsmith Preservation Division, ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα διατήρησης στις ΗΠΑ, με προσωπικό των 10 εργαζομένων (από το 2010), αν και έχει σχεδιαστεί για περισσότερους από 30 εργαζομένους.
Η δημιουργία του κεντρικού κτιρίου
Οι διοργανωτές της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης που επιθυμούσαν ένα επιβλητικό και μεγαλοπρεπές κεντρικό παράρτημα, βρήκαν μία περίφημη κεντρική διαθέσιμη περιοχή, η οποία καταλάμβανε ένα τμήμα της 5ης Λεωφόρου, ανάμεσα στην 40η και 42η Οδό. Εκεί βρισκόταν η τεχνητή λίμνη Croton Reservoir, την οποία και αποσυναρμολόγησαν για να κατασκευάσουν το κεντρικό κτίριο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης.
Ο Dr. John Shaw Billings, ένας από τους πιο λαμπρούς βιβλιοθηκονόμους της εποχής του, ήταν ο πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης. Δημιούργησε ένα αρχικό σχέδιο, το οποίο και αποτέλεσε τη βάση του νέου κτιρίου (σήμερα γνωστό ως Schwarzman Building), στην 5η Λεωφόρο. Το σχέδιο του Billings απαιτούσε ένα τεράστιο αναγνωστήριο που να καλύπτει επτά ορόφους με στοίβες βιβλίων και το πιο γρήγορο σύστημα διανομής στον κόσμο. Στόχος του ήταν να φέρει τα βιβλία της βιβλιοθήκης όσο πιο γρήγορα γινόταν στα χέρια των αναγνωστών. Ακολούθησε λοιπόν ένας ανοιχτός διαγωνισμός ανάμεσα στους πιο διακεκριμένους αρχιτέκτονες της πόλης, όπου τελικά επιλέχτηκε η σχετικά άγνωστη εταιρία Carrère and Hastings για να σχεδιάσει και να κατασκευάσει το κτίριο. Το αποτέλεσμα, ένα σχέδιο Beaux-Arts, ήταν το μεγαλύτερο μαρμάρινο κτίριο εκείνης της εποχής στις ΗΠΑ.
Προτού όμως ξεκινήσει η κατασκευή του κτιρίου, 500 εργάτες έπρεπε να βγάλουν την τεχνητή λίμνη και να ετοιμάσουν την περιοχή και αυτό κράτησε δύο χρόνια. Ο ακρογωνιαίος λίθος, τελικά, τοποθετήθηκε τον Μάιο του 1902, αλλά οι εργασίες προχώρησαν αργά για την κατασκευή, όπου τελικά κόστισε 9.000.000 δολάρια για να ολοκληρωθεί.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1905, οι κολόνες τοποθετήθηκαν και τα έργα στην οροφή ξεκίνησαν. Κατά το τέλος του 1906, η οροφή ολοκληρώθηκε και οι σχεδιαστές άρχισαν τη δουλειά στο εσωτερικό του κτιρίου για πέντε χρόνια. Το 1910, 75 μίλια ραφιών εγκαταστάθηκαν για να αποθηκεύσουν τις αμέτρητες συλλογές, ενώ κράτησε ένας χρόνος μέχρι να μετακινήσουν και να εγκαταστήσουν τα βιβλία που βρίσκονταν στην Astor Library και στη Lenox Library.
Στις 23 Μαϊου του 1911, το κεντρικό κτίριο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης άνοιξε επίσημα με μια τελετή υπό την προεδρία του Προέδρου William Howard Taft, ενώ την επόμενη μέρα προσκάλεσαν το κοινό. Η συλλογή των εγκαινίων περιελάμβανε πάνω από 1.000.000 τόμους. Το υψηλό επίπεδο έρευνας και διατήρησης συνεχίστηκε με τον Dr. Henry Miller Lydenberg, ο οποίος υπηρέτησε ως διευθυντής από το 1934 μέχρι το 1941 σε περίοδο πολέμου και οικονομικής αβεβαιότητας. Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης έγινε αμέσως μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κράτους και ένα ζωτικό κομμάτι της πνευματικής ζωής της Αμερικής. Η ιστορία των βιβλιοθηκών δείχνει πως ένα από τα πρώτα εξαιρετικά αντικείμενα που ζητήθηκαν ήταν το Nravstvennye idealy nashego vremeni ("Ethical Ideas of Our Time") του N. I. Grot., μία μελέτη του Friedrich Nietzsche (Φρίντριχ Νίτσε) και του Leo Tolstoy (Λέων Τολστόι), γραμμένη στα ρώσικα.
Τα αγαλμάτινα λιοντάρια
Δύο πέτρινα λιοντάρια «φρουρούν» την είσοδο, τα οποία είναι γλυπτό του Edward Clark Potter (1857-1923). Αρχικά, ονομάστηκαν Leo Astor και Leo Lenox, προς τιμήν των ιδρυτών της βιβλιοθήκης. Αυτά τα ονόματα μετατράπηκαν μετά σε Lady Astor και Lord Lenox (αν και τα δύο πέτρινα λιοντάρια είναι αρσενικά). Στη δεκαετία του 1930, μετονομάστηκαν σε “Patience” και “Fortitude” από το Δήμαρχο Fiorello La Guardia, τα οποία σημαίνουν “υπομονή” και “σθεναρότητα, ανδρεία”. Διάλεξε αυτά τα ονόματα επειδή πίστευε πως οι πολίτες της Νέας Υόρκης θα πρέπει να διαθέτουν αυτά τα χαρακτηριστικά για να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια οικονομική ύφεση (Great Depression). Το λιοντάρι “Patience” βρίσκεται στη νότια πλευρά (δηλαδή στα αριστερά της κύριας εισόδου), ενώ το λιοντάρι “Fortitude” βρίσκεται στη βόρεια πλευρά.
Ο κριτικός της αρχιτεκτονικής Paul Goldberger ονόμασε τα δύο λιοντάρια ως τα πιο αξιαγάπητα δημόσια γλυπτά της Νέας Υόρκης, καθώς τα λιοντάρια έχουν γίνει μάρτυρες αμέτρητων παρελάσεων και έχουν στολιστεί με στεφάνια από λιόπρινο κατά τις διακοπές του χειμώνα και με στεφάνια από λουλούδια κατά την άνοιξη.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Henry Hope Reed, The New York Public Library, για την αρχιτεκτονική του κτιρίου της 5ης Λεωφόρου, ο γλύπτης των λιονταριών Edward Clark Potter πέτυχε τη δημιουργία των λιονταριών με τη σύσταση του August Saint-Gaudens, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς γλύπτες της Αμερικής. Ο Potter πληρώθηκε με 8.000 δολάρια για να σχεδιάσει το μοντέλο, ενώ οι Piccirilli Brothers εκτέλεσαν το σκάλισμα χρησιμοποιώντας ροζ μάρμαρο του Τενεσί (pink Tennessee marble).
Εκτός από το σκάλισμα των λιονταριών οι Piccirilli Brothers σκάλισαν και τις έξι αλληγορικές φιγούρες που αντιπροσωπεύουν την Ιστορία, τον Ρομαντισμό, τη Θρησκεία, την Ποίηση, το Δράμα και τη Φιλοσοφία (History, Romance, Religion, Poetry, Drama, Philosophy), οι οποίες κοσμούν την πρόσοψη της βιβλιοθήκης.
Τα λιοντάρια άντεξαν σχεδόν έναν αιώνα στις καιρικές συνθήκες και στη ρύπανση, όπου τελικά το 2004 καθαρίστηκαν και αποκαταστάθηκαν από επαγγελματίες. Δυστυχώς, η λαϊκή παράδοση του στολισμού των λιονταριών τα έθεσε σε κίνδυνο, γι’αυτό και η πρακτική αυτή διακόπηκε, με συμβουλή των συντηρητών.
Ως φόρο τιμής στη δημοτικότητα των λιονταριών, αλλά και σε όλα τα οποία εκπροσωπούν, η βιβλιοθήκη υιοθέτησε αυτά τα λιοντάρια ως μασκότ της. Αποτελούν δηλαδή σήμα κατατεθέν της βιβλιοθήκης, αντιπροσωπεύουν το λογότυπό της και προβάλλονται σε σημαντικές περιστάσεις.
Οι αίθουσες του κτιρίου
Η κύρια αίθουσα ανάγνωσης της Ερευνητικής Βιβλιοθήκης (Αίθουσα 315) έχει 23,8 μέτρα πλάτος και 90,5 μέτρα μήκος, με ψηλές οροφές 15,2 μέτρων. Φωτίζεται από τεράστια παράθυρα και μεγάλους πολυέλαιους και είναι επιπλωμένη με γερά ξύλινα τραπέζια, άνετες καρέκλες και μπρούτζινες λάμπες. Σήμερα, είναι επίσης εξοπλισμένη με υπολογιστές που προσφέρουν πρόσβαση στις συλλογές της βιβλιοθήκης και στο Διαδίκτυο, ενώ έχει και εγκαταστάσεις για φορητούς υπολογιστές (laptops). Υπάρχουν ειδικές αίθουσες για αξιόλογους συγγραφείς και σπουδαστές, πολλοί από τους οποίους έχουν κάνει σημαντική έρευνα στη βιβλιοθήκη.
Το κτίριο κηρύχτηκε ως εθνικό ιστορικό ορόσημο το 1965, δηλαδή ως National Historic Landmark, το οποίο σημαίνει πως έχει αναγνωριστεί επισήμως από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για την ιστορική του σημασία.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, το σύστημα της βιβλιοθήκης πρόσθεσε παραρτήματα και οι συλλογές έρευνας επεκτάθηκαν μέχρι που, από τη δεκαετία του 1970, ήταν πλέον σαφές πως οι συλλογές τελικά θα ξεπερνούσαν την υπάρχουσα δομή. Στη δεκαετία του 1980, η κεντρική ερευνητική βιβλιοθήκη πρόσθεσε περισσότερο από 12.000 m2 χώρο και χιλιάδες ράφια βιβλίων στην ήδη τεράστια χωρητικότητα αποθήκης, με σκοπό να δημιουργήσει χώρο για μελλοντικά αποκτήματα. Η επέκταση αυτή απαιτούσε ένα σημαντικό κατασκευαστικό έργο, γι’αυτό και το Bryant Park, το πάρκο που βρισκόταν στα δυτικά της βιβλιοθήκης, είχε κλείσει για το κοινό, καθώς είχαν αρχίσει τις ανασκαφές. Οι νέες εγκαταστάσεις της βιβλιοθήκης χτίστηκαν κάτω από το έδαφος, ενώ το πάρκο αποκαταστάθηκε πάνω του.
Στις 17 Ιουλίου του 2007, το κτίριο εκκενώθηκε και η γύρω περιοχή αποκλείστηκε από την αστυνομία της Νέας Υόρκης εξαιτίας ενός ύποπτου δέματος που βρέθηκε στην οδό. Τελικά αποδείχτηκε πως δεν ήταν κάτι σοβαρό. Κατά τη διάρκεια των τριών δεκαετιών πριν το 2007, το εσωτερικό του κτιρίου ανακαινίστηκε σταδιακά. Στις 20 Δεκεμβρίου 2007, η βιβλιοθήκη ανακοίνωσε ότι θα αναλάμβανε την ανακαίνιση του εξωτερικού μέρους του κτιρίου για τρία χρόνια, το οποίο είχε υποστεί ζημιά από τη μόλυνση και την κακοκαιρία και θα κόστιζε 50.000.000 δολάρια.
Η ανακαίνιση ολοκληρώθηκε εγκαίρως, ενώ στις 2 Φεβρουαρίου 2011 η ανακαινισμένη πρόσοψη αποκαλύφθηκε. Το σχέδιο αποκατάστασης επέβλεπαν η Wiss, Janney, Elstner Associates, Inc., τα προηγούμενα έργα της οποίας περιλαμβάνουν τις προσόψεις από ασβεστόλιθο του Metropolitan Museum of Art και το American Museum of Natural History, το οποίο είναι φτιαγμένο από γρανίτη. Αυτές οι ανακαινίσεις ασφαλίστηκαν από τη δωρεά 100.000.000 δολαρίων του φιλάνθρωπου Stephen A. Schwarzman, του οποίου το όνομα θα αναγράφεται στο κάτω μέρος των στηλών που πλαισιώνουν τις εισόδους του κτιρίου.
Η Γενική Διεύθυνση Έρευνας (General Research Division) είναι το πιο μεγάλο και το πιο πολυάσχολο τμήμα της βιβλιοθήκης και το κοινό μπορεί να επισκεφτεί το κύριο γραφείο της που βρίσκεται στην αίθουσα Bill Blass Public Catalog Room. Οι αναγνώστες που αναζητούν υλικό μπορούν να αρχίσουν την έρευνά τους στο Catalog Room για να εντοπίσουν βιβλία, περιοδικά και οπτικοακουστικό υλικό. Οι βιβλιοθηκονόμοι βοηθούν τους επισκέπτες να χρησιμοποιήσουν τον Κατάλογο, προτείνουν προσεγγίσεις σε συγκεκριμένες ερευνητικές εργασίες και απαντάνε σε γενικές ερωτήσεις.
Από το Public Catalog Room, οι αναγνώστες εισέρχονται στην αίθουσα Deborah, Jonathan F. P., Samuel Priest, and Adam R. Rose Main Reading Room, όπου μπορούν να ζητήσουν το επιθυμητό υλικό που χρειάζονται.
Το Rose Main Reading Room είναι μία τεράστια δημόσια αίθουσα, όπου οι αναγνώστες μπορούν να μελετήσουν στα μακριά δρύινα τραπέζια της, ενώ φωτίζεται από κομψές μπρούτζινες λάμπες κάτω από υψηλές οροφές, οι οποίες είναι διακοσμημένες με τοιχογραφίες που απεικονίζουν τον ουρανό και πολλά πυκνά σύννεφα. Φωτοτυπικά μηχανήματα είναι διαθέσιμα, όπου οι αναγνώστες μπορούν να βγάλουν έγχρωμες φωτοτυπίες και να σκανάρουν διάφορα έγγραφα. Επίσης, η αίθουσα προσφέρει 31 ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ενώ το κοινό μπορεί να χρησιμοποιήσει και φορητούς υπολογιστές, καθώς η βιβλιοθήκη παρέχει και Wi-Fi. Οι επισκέπτες μπορούν να μελετήσουν τις συλλογές της βιβλιοθήκης και να αντλήσουν πληροφορίες από τα λεξικά, τις εγκυκλοπαίδειες, τις βιογραφίες και τους καταλόγους.
Ερευνητικά παραρτήματα της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης
Αν και η κεντρική ερευνητική βιβλιοθήκη στην 42η οδό είχε επεκτείνει τη χωρητικότητα της, τη δεκαετία του 1990 αποφάσισαν να μετακινήσουν το τμήμα που σχετιζόταν με την επιστήμη, την τεχνολογία και τις επιχειρήσεις σε μια νέα τοποθεσία, το B. Altman department store, στην 34η οδό. Το 1995, στην 100ή επέτειο της ίδρυσης της βιβλιοθήκης, η Science, Industry and Business Library (SIBL), η οποία σχεδιάστηκε από τους Gwathmey Siegel and Associates του Manhattan, άνοιξε στο κοινό. Με τη δημιουργία της SIBL, η κεντρική ερευνητική βιβλιοθήκη στην 42η οδό μετονομάστηκε σε Humanities and Social Sciences Library (Βιβλιοθήκη Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Πολιτισμός της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Η.Π.Α.
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1847
Οι δημοτικές εκλογές του 1847 διενεργήθηκαν από τις 16 ως τις 22 Ιανουαρίου 1847. Συνοδεύτηκαν από βιαιότητες της αστυνομίας, συμπλοκές, ξυλοκοπήματα, επιθέσεις και φυλακίσεις.
Αποτελέσματα
Στην Αθήνα, επιτυχόντες ήταν οι Από τους υποψήφιους Δημάρχους ο βασιλιάς διόρισε τον Σπ. Βενιζέλο.
Πηγές
1847
Παλατίτσια Ημαθίας
Τα Παλατίτσια είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Τα Παλατίτσια βρίσκονται περίπου 21 χλμ. νοτιοανατολικά από την Βέροια (έδρα του δήμου), δίπλα και ανατολικά της Βεργίνας. Στα βορειοδυτικά του χωριού περνάει ο Αλιάκμονας ποταμός ενώ βορειοανατολικά είναι η Μελίκη και νοτιοανατολικά η Συκιά. Στα δυτικά και ανάμεσα με την γειτονική Βεργίνα βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος Βεργίνας (Αιγών). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου ενώ πολύ σημαντικός θεωρείται ο κοιμητηριακός του Αγίου Δημητρίου στη νοτιοδυτική άκρη του. Πρόκειται για βυζαντινή εκκλησία η οποία βρίσκεται στα όρια του αρχαιολογικού χώρου και χρονολογείται τον 16ο αιώνα. Είναι φτιαγμένη με αρχιτεκτονικά μέλη, που προέρχονται από το ανάκτορο του Φιλίππου του Β΄ στις Αιγές.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Aναφέρονται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελούν την κοινότητα Παλατιτσίων η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βεργίνας του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 834 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Εκόλ Μιλιταίρ (Γαλλία)
Η Εκόλ Μιλιταίρ (ελλ.:Στρατιωτική Σχολή, γαλλικά: École Militaire) είναι ένα στρατιωτικό ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που ιδρύθηκε το 1751 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ'. Το συγκρότημα των κτηρίων που την στεγάζουν βρίσκεται στο Παρίσι, στο 7ο διαμέρισμα. Χτισμένο τον 18ο αιώνα από τον αρχιτέκτονα του βασιλιά Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ, αυτό το μνημειώδες συγκρότημα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σαν Στρατιωτική Σχολή. Περικλείει τη νοτιοανατολική πλευρά του Πεδίου του Άρεως, περιοχή όπου γινόταν παραδοσιακά η ετήσια στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της 14ης Ιουλίου που πλέον μεταφέρθηκε στη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Έχει ταξινομηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1990.
Η περιοχή εξυπηρετείται από το σταθμό του μετρό Εκόλ Μιλιταίρ. Ανοίγει στο κοινό κατά τη διάρκεια των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το αέτωμα στην πρόσοψη του κεντρικού κτηρίου Η Εκόλ Μιλιταίρ ιδρύθηκε το 1751, μετά τον πόλεμο της Αυστριακής διαδοχής, από τον Λουδοβίκο ΙΕ' βάσει πρότασης του στρατάρχη Μωρίς ντε Σαξ και με την υποστήριξη της μαρκησίας ντε Πομπαντούρ και του τραπεζίτη Ζοζέφ Παρί Ντυβερνέ.
Προηγουμένως, οι στρατιωτικές ακαδημίες απευθύνονταν αποκλειστικά σε γόνους ευγενών και τα μαθήματα γίνονταν στους στάβλους του βασιλιά ή στους στάβλους άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας. Με τη δημιουργία μιας στρατιωτικής σχολής για αξιωματικούς από φτωχές ευγενείς οικογένειες, έπαψε η αποκλειστικότητα των βασιλικών στρατιωτικών ακαδημιών.
Με το διάταγμα του Ιανουαρίου 1751, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ' ίδρυσε το ίδρυμα που προοριζόταν για την εκπαίδευση πεντακοσίων ευγενών νεαρών και γεννήθηκαν χωρίς περιουσία ή ήταν ορφανά πολέμου. Η διοίκηση ανατέθηκε στον υπουργό Πολέμου. Η Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία περιλάμβανε διάφορα στρατιωτικά κολέγια και στην επαρχία, όπως η Σχολή της Μπριέν όπου οι μαθητές γίνονταν δεκτοί με στοιχεία ευγενείας. Στο τέλος της εκπαίδευσής τους, η είσοδος στη Βασιλική Στρατιωτική Σχολή του Παρισιού γινόταν μέσω εθνικού διαγωνισμού.
Το 1895, η Στρατιωτική σχολή ήταν ο τόπος της ατιμωτικής καθαίρεσης του Αλφρέ Ντρέιφους, ο οποίος κατηγορούνταν για προδοσία αλλά αποκαταστάθηκε στις 13 Ιουλίου 1906.
Περιγραφή
Το κεντρικό κτήριο είναι σχεδιασμένο με κλασικό στυλ. Διαθέτει συμμετρική πρόσοψη που κυριαρχείται από τις κορινθιακές κολώνες και το αέτωμα της κύριας εισόδου. Στην κορυφή της πρόσοψης ο τετράπλευρος θόλος είναι παρόμοιος με αυτόν του ανακτόρου του Λούβρου. Απέναντι από την είσοδο βρίσκεται ένα έφιππο άγαλμα του στρατηγού Ζοζέφ Ζοφρ.
Στο εσωτερικό υπάρχει η βιβλιοθήκη, χώρος αξιοσημείωτος για τις τοιχογραφίες στην οροφή και την επίπλωση του Louis XVI. Στήλες, θρησκευτικά έργα τέχνης και γυψοσανίδα διακοσμούν το παρεκκλήσι του Σαιντ Λουί.
Στο παρελθόν οι κήποι του Πεδίου του Άρεως χρησιμοποιήθηκαν ως πεδίο γυμνασίων και για πομπώδεις στρατιωτικές παρελάσεις.
Το ίδρυμα αναδιοργανώθηκε το 1777 με το όνομα Σχολή Νέων Κυρίων (École des Cadets-gentilshommes), στην οποία φοίτησε και ο νεαρός Ναπολέων Βοναπάρτης το 1784. Ο Ναπολέων αποφοίτησε από τη σχολή μετά από μόνο ένα χρόνο αντί για δύο.
Ερρίκος Ι΄ της Βαυαρίας
Ο Ερρίκος Ι΄ της Βαυαρίας ο Υπερήφανος (περί το 1108 - 20 Οκτωβρίου 1139) μέλος του Οίκου των Γουέλφων ήταν δούκας της Βαυαρίας (1126 - 1138), ως Ερρίκος Β΄ δούκας της Σαξονίας (1137 - 1139), μαρκήσιος της Τοσκάνης και δούκας του Σπολέτο (1137 - 1139). Ο Ερρίκος Ι΄ ήταν ο δεύτερος γιος του Ερρίκου Θ΄ της Βαυαρίας και της Βουλφχίλδης των Μπίλουνγκ, κόρης του Μάγκνους δούκα της Βαυαρίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Κορράδος της Βαυαρίας έγινε Κιστερκιανός μοναχός και αργότερα Άγιος, έτσι όταν το 1126 ο πατέρας του απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας.
Εκόλ Μιλιταίρ (Γαλλία)
Περιγραφή
Το κτηριακό συγκρότημα της Εκόλ Μιλιταίρ φιλοξενεί:
Ερρίκος Ι΄ της Βαυαρίας
Βιογραφία
thumb|250px|left|Ο Ερρίκος ο Υπερήφανος σε παράσταση του 1510. Στις εκλογές του 1125 για το Γερμανό βασιλιά, ο πατέρας του υποστήριζε τον γαμπρό του Φρειδερίκο Β΄ της Σουαβίας, αλλά όταν ο άλλος υποψήφιος Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ δούκα της Σαξονίας πρότεινε την πρωτότοκη κόρη του Γερτρούδη στο γιο του Ερρίκου Θ΄, αυτός άλλαξε προτίμηση. Έτσι το επόμενο έτος ο Ερρίκος Ι΄ νυμφεύτηκε τη Γερτρούδη των Σούπλινμπουργκ. Η σύζυγός του κατείχε εκτάσεις στη βόρεια Γερμανία και έτσι οι Γουέλφοι, από δούκες της Βαυαρίας, εξάπλωναν τη δύναμή τους και στη Βόρεια Γερμανία. Όταν εξελέγη ο Λοθάριος Β΄ κυνήγησε τον Φρειδερίκο Β΄ και τον στασιαστή Κόνραντ· ο Ερρίκος Ι΄ τον υποστήριζε, αν και ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν σύζυγος της αδελφής του Τζούντιθ. Το 1133 ο Λοθάριος Β΄ έκανε ειρήνη με το Φρειδερίκο Β΄ και τον αδελφό του Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας από τον Οίκο των Χοενστάουφεν.
Για την εκλογή του επισκόπου του Ρέγκενσμπουργκ περιήλθε σε πόλεμο με τον Φρειδερίκο κόμη του Μπόγκεν, που τελικά υποτάχθηκε. Ακολούθησε τον πεθερό του το 1136 στην Ιταλία, όπου διακρίθηκε στις εκεί επιχειρήσεις· ο Λοθάριος Β΄ ως ανταμοιβή τον έκανε μαρκήσιο (margrave) της Τοσκάνης και δούκα του Σπολέτο. Κατά την επιστροφή του, ο Λοθάριος Β΄ απεβίωσε το 1137 και ο Ερρίκος Θ΄ τον διαδέχθηκε ως δούκας της Σαξονίας. Τώρα κατείχε περιοχές «από τη Δανία ως τη Σικελία» κατά τον χρονογράφο Ότο του Φράιζινγκ· ο πεθερός του του είχε αφήσει τα βασιλικά διάσημα της Γερμανίας. Η θέση και η περιουσία του τον έκανε υποψήφιο για τον Γερμανικό θρόνο, ωστόσο η υπερηφάνειά του και ο φόβος της δύναμής του έκανε τους εκλέκτορες να ψηφίσουν τον Κορράδο Γ΄.
Εκόλ Μιλιταίρ (Γαλλία)
Περιγραφή
κέντρο|μικρογραφία|920x920εσ|Το σύνολο των εγκαταστάσεων της Εκόλ Μιλιταίρ
Ερρίκος Ι΄ της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ο νέος βασιλιάς, που θεώρησε επικίνδυνα δυνατό τον Ερρίκο Ι', του είπε ότι δεν είναι νόμιμο να έχει δύο δουκάτα-εκλεκτοράτα. Όταν το 1138 ο Ερρίκος Ι' αρνήθηκε τον συνήθη όρκο υποτέλειας, ο Κορράδος Γ' κατέλαβε τα δουκάτα και έδωσε τη Βαυαρία στο Λεοπόλδο Μπάμπενμπερκ, που ήταν ετεροθαλής, ομομήτριος αδελφός του και τη Σαξονία στον Αλβέρτο γιο της Ελίκας, δευτερότοκης κόρης του Λοθάριου Β'. Το 1139 ο Ερρίκος Ι΄ έδιωξε τους εχθρούς του από τη Σαξονία και ετοιμαζόταν να επιτεθεί στη Βαυαρία, αλλά απεβίωσε στο Κβέντλινμπουρκ. Τάφηκε στον καθεδρικό του Κενιγκσλούτερ, δίπλα στον Λοθάριο Β΄. Ο γιος του Ερρίκος ο Λέων θα γίνει αργότερα δούκας της Σαξονίας (1142) και της Βαυαρίας (1156). Η Τοσκάνη και το Σπολέτο διοικήθηκαν από βασιλικό αντιπρόσωπο (1139-42), ώσπου δόθηκαν στον νεότερο αδελφό του Ερρίκου Ι', τον Γουέλφο ΣΤ'.
Εκόλ Μιλιταίρ (Γαλλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι Κατηγορία:Παρίσι
Ερρίκος Ι΄ της Βαυαρίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γερτρούδη των Σούπλινμπουργκ, μοναχοκόρη και κληρονόμο του Λοθάριου Γ΄ δούκα της Σαξονίας & βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Ίγκορ Σούρικοφ
Ο Ίγκορ Εβγκένιεβιτς Σούρικοφ (ρωσικά: И́горь Евге́ньевич Су́риков) γεννήθηκε το 1965 και είναι Μοσχοβίτης ιστορικός, ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους ειδικούς στην ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος, Δόκτωρας Ιστορικών Επιστημών και συγγραφέας περισσότερων από 150 δημοσιευμένων εργασιών, καθώς και σχεδόν δύο δεκάδων βιβλίων.
Βιογραφία
Την περίοδο 1984-1991 (ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία) ήταν φοιτητής στο Τμήμα Ιστορίας του Μοσχοβίτικου Κρατικού Ινστιτούτου «Μ. Β. Λομονόσοφ», από το οποίο αποφοίτησε με αριστείο. Ειδικεύτηκε στην Έδρα της Ιστορίας του Αρχαίου Κόσμου. Το 1995 έλαβε τον βαθμό του Υποψηφίου Καθηγητή των Ιστορικών Επιστημών, ενώ το 2004 έλαβε τον βαθμό του Δόκτωρα των Ιστορικών Επιστημών.
Από το 1996 εργάζεται στο Ινστιτούτο Παγκόσμιας Ιστορίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ενώ σήμερα είναι Διευθύνων Επιστημονικός Συνεργάτης του Τμήματος Αρχαίας Ιστορίας. Είναι επίσης Καθηγητής της Έδρας της Ιστορίας και της Θεωρίας Πολιτισμών του Ρωσικού Κρατικού Ανθρωπιστικού Ινστιτούτου, Καθηγητής Ιστορίας στο Μοσχοβίτικο Φυσικο-Τεχνικό Ινσιτούτο, μέλος επιτροπών διάφορων περιοδικών εκδόσεων («Античный мир и археология» - «Αρχαίος κόσμος και αρχαιολογία», «Из истории античного общества» - «Από την ιστορία της αρχαίας κοινότητας», «Проблемы истории, филологии, культуры» - «Προβλήματα ιστορίας, φιλολογίας, πολιτισμού»). Αρθρογραφεί επίσης στο Περιοδικό για την αρχαία ιστορία
Ήταν ο πρώτος Ρώσος μεταφραστής του ποιήματος «Αλεξάνδρα» του Λυκόφρονα (2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί
Στέργιος Νταούτης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέργιος Νταούτης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Άνω Σέλι Ημαθίας. Το 1907 συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα και έδρασε στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Εκεί, συνεργάστηκε αρχικά με τον αξιωματικό Χ. Πραντούνα και στη συνέχεια με τον αξιωματικό Γ. Φραγκάκο και τον οπλαρχηγό Γεώργιο Γιώτα σε κοινές επιχειρήσεις κατά Βουλγαρικών ένοπλων ομάδων και Οθωμανικών αποσπασμάτων στρατού. thumb|left|350px|Το σώμα του Στέργιου Νταούτη Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο συμμετείχε ως εθελοντής με την ομάδα του, συνεργαζόμενος με τους αξιωματικούς Κ. Μαζαράκη Αινιάνα, Β. Σταυρόπουλο και Π. Παπατζανετέα, σε πολυάριθμες επιχειρήσεις και μάχες. Οι σημαντικότερες μάχες στις οποίες έλαβε μέρος ο Στέργιος Νταούτης με την ομάδα του ήταν η Μάχη της Πέτρας, η Μάχη του Χανιού Μηλιάς, η Μάχη του Λιανοβεργίου, η επιχείρηση Καταστροφής της σιδηροδρομικής γέφυρας Κουλούρας, η προσπάθεια Κατάληψης της γέφυρας του Αλιάκμονα στο Νησί, η Μάχη του Λουδία και η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο συνεργάστηκε με τον αξιωματικό Μ. Αναγνωστάκο σε επιχειρήσεις στο Βερτίσκο και στην Άσσηρο, καθώς και στη Μάχη του Λαχανά.
Αργότερα πήρε μέρος στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα ως οπλαρχηγός, συνεργαζόμενος με το σώμα του Γ. Τσόντου.
Στην προσωπική του ζωή ο οπλαρχηγός παντρεύτηκε τη Μαρίκα Παπατζήκου, με την οποία απέκτησε 2 τέκνα, το Δημήτριο Νταούτη και την Σταυρούλα Νταούτη. Απόγονοι του οπλαρχηγού είναι τα 4 εγγόνια του: 1) Στυλιανός Γιαννάκης, 2) Χριστίνα Νταουτη, 3) Μαριάννα Νταουτη, 4) Ιωάννης Φράγκος. Η προσωπική του κατοικία βρίσκεται στη Βέροια. Ο οπλαρχηγός άφησε την τελευταία του πνοή στις 21 Απριλίου 1973, και συνοδεύτηκε στην τελευταία κατοικία του με όλες τις απαιτούμενες τιμές, συνοδευόμενος από όλη την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Νομού Ημαθίας. Το ένδοξο πολεμικό παρελθόν, αλλά και η ακεραιότητα του χαρακτήρα του εμπνέουν στους κατοίκους της Βέροιας αλλά και όλων των περιοχών που έδρασε, συναισθήματα πατριωτισμού και υπερηφάνειας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Μακεδόνες
Annalen der Physik
Το Annalen der Physik (= «Χρονικά Φυσικής») είναι ερευνητικό επιστημονικό περιοδικό φυσικής, που εκδίδεται από το 1799, όντας ένα από τα παλαιότερα περιοδικά φυσικής. Δημοσιεύει ερευνητικές εργασίες, αξιολογούμενες από κριτές, πάνω σε θέματα πειραματικής, θεωρητικής, εφαρμοσμένης και μαθηματικής φυσικής και άλλα σχετικά θέματα. related areas. Μέχρι το 2008 η επίσημη σύντμηση του τίτλου του κατά το ISO 4 ήταν ''Ann. Phys. (Leipzig), ενώ μετά το 2008 είναι Ann. Phys. (Berl.)''.
Το περιοδικό είναι το διάδοχο δύο άλλων, βραχύβιων περιοδικών, του Journal der Physik (1790-1794) και του Neues Journal der Physik (1795-1797). Το ίδιο το περιοδικό έχει αλλάξει τίτλους κατά το παρελθόν (Annalen der Physik, Annalen der Physik und der physikalischen Chemie, Annalen der Physik und Chemie, Wiedemann's Annalen der Physik und Chemie).
Ιστορία
Επί ενάμισυ αιώνα τα περιεχόμενα του Annalen der Physik ήταν στη γερμανική γλώσσα. Από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1980 ήταν δίγλωσσο, στη γερμανική και την αγγλική. Αρχικώς μόνο ξένοι συγγραφείς συνεισέφεραν εργασίες στην αγγλική, αλλά μετά το 1970 και γερμανοφωνοι συγγραφείς άρχισαν να γράφουν στην αγγλική προκειμένου να προσεγγίσουν ευρύτερο διεθνές αναγνωστικό κοινό. Μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990, η αγγλική έγινε η μόνη γλώσσα του περιοδικού.
Η κορυφαία στιγμή στη μακρά ιστορία του Annalen der Physik υπήρξε αναμφίβολα το 1905, όταν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δημοσίευσε σε αυτό τις 4 θεμελιώδους σημασίας εργασίες του, μεταξυ των οποίων αυτή για την ειδική θεωρία της σχετικότητας. Ωστόσο, κατά τη δεκαετία του 1920 το έντυπο έχασε έδαφος προς όφελος του Zeitschrift für Physik, που ιδρύθηκε το 1920. Με το κύμα μεταναστεύσεως του 1933 τα γερμανόφωνα επιστημονικά περιοδικά έχασαν κάποιους από τους καλύτερους συγγραφείς τους. Κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος, το Annalen der Physik θεωρείτο ότι αντιπροσώπευε «τα πιο συντηρητικά στοιχεία μέσα στη γερμανική κοινότητα των φυσικών», μαζί με το Physikalische Zeitschrift. Από το 1944 ως το 1946 η έκδοση του περιοδικού διακόπηκε εξαιτίας των συνεπειών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά επαναλήφθηκε το 1947. Ενώ το Zeitschrift für Physik μετέφερε την έδρα του στη Δυτική Γερμανία, το Annalen der Physik παρέμεινε στην Ανατολική Γερμανία. Μετά την επανένωση της Γερμανίας το περιοδικό εξαγοράσθηκε από τον ιδιωτικό εκδοτικό οίκο Wiley-VCH.
Μια ανανέωση του περιοδικού, με νέο αρχισυντάκτη, επιμελητές και περιεχόμενο έγινε το 2012.
Αρχισυνταξία και τίτλοι
Οι ιστορικοί αρχισυντάκτες του περιοδικού και οι αντίστοιχοι τίτλοι ήταν οι:
Δυστυχώς με κάθε αρχισυντάκτη και αλλαγή τίτλου η αρίθμηση των τόμων ξανάρχιζε από το 1 ενώ ταυτοχρόνως υπάρχει και μία συνεχής αρίθμηση, κάτι που αποτελεί μία αιώνια πηγή συγχύσεως. Συχνά το περιοδικό αναφερόταν συχνά και με το επώνυμο του αρχισυντάκτη του: Gilberts Annalen, Poggendorfs Annalen, Wiedemann's Annalen και συντομογραφικά ''Pogg. Ann., Wied. Ann.''.
Μετά τον Ντρούντε η εργασία μοιράσθηκε σε δύο αρχισυντάκτες, έναν για τις πειραματικές εργασίες και έναν για τις θεωρητικές. Τη θέση του πρώτου κατείχαν διαδοχικώς οι Βίλχελμ Βιν (από το 1907 έως το 1928) και Έντουαρντ Γκρύναϊζεν (από το 1929 έως το 1949), ενώ του δεύτερου ο Μαξ Πλανκ (από το 1907 έως το 1943, αλλά ήταν συντάκτης ήδη από το 1895).
Εκείνη την εποχή η αξιολόγηση από ανεξάρτητους κριτές δεν ήταν ακόμα η συνήθης πρακτική. Π.χ. ο Αϊνστάιν απλώς ταχυδρόμησε τα χειρόγραφά του στον Πλανκ, ο οποίος τα έστειλε για δημοσίευση στο Annalen der Physik.
Κορυφαίες εργασίες που δημοσιεύθηκαν
Μερικές εργασίες πραγματικά σημαδιακές για την επιστήμη της φυσικής δημοσιεύθηκαν στο Annalen der Physik, όπως οι παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Εθνική Λευκορωσίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 της Λευκορωσίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Λευκορωσίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Λευκορωσίας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Λευκορωσίας (Беларуская федэрацыя баскетбола, БФБ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
Γλώσσα Πέτατς
Η Πέτατς είναι Αυστρονησιακή γλώσσα που ομιλείται από μερικές χιλιάδες άτομα στην Παπούα Νέα Γουινέα. Οι δάλεκτοι είναι οι Χιτάου-Ποροράν, Ματσουνγκάν και Σούμουν.
Πόροι
Π
Κατάλογος πόλεων της Γαλλίας
Ο κατάλογος των πόλεων της Γαλλίας περιλαμβάνει τον πληθυσμό των 100 μεγαλύτερων δήμων της χώρας μαζί με τα υπερπόντια εδάφη. Δεν περιλαμβάνει πληθυσμό από τα αστικά συγκροτήματα ή αλλιώς μητροπολιτικές περιοχές. Τα στοιχεία αυτά αντανακλούν την επίσημη καταγραφή πληθυσμού την 1η Ιανουαρίου 2009.
thumb|[[Γαλλία]] thumb|upright|[[Μασσαλία]] thumb|upright|[[Λυών]] thumb|upright|[[Τουλούζη]] thumb|upright|[[Νίκαια (Γαλλία)|Νίκαια]] thumb|upright|[[Νάντη]] thumb|upright|[[Στρασβούργο]] thumb|upright|[[Μονπελιέ]] thumb|upright|[[Μπορντώ]] thumb|upright|[[Ρεν]] thumb|upright|[[Ρενς]] thumb|upright|[[Χάβρη]]
Ναός της Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου
Ο Ορθόδοξος Ναός της Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου βρίσκεται στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης.
Το αρχικό σχέδιο ήταν του αρχιτέκτονα Ποτεσσάρου και, όταν αυτός εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, ανέλαβε ο Αυτοκρατορικός Κάλφας Βασιλάκης Ιωαννίδης Εφένδης. Η εκκλησία είναι γοτθικού ρυθμού και χαρακτηρίζεται από δύο κωδωνοστάσια και παράθυρα σε σχήμα ρόδου βιτρό. Ο ναός περιβάλλεται από μεγάλο κήπο, ο οποίος συνορεύει με την αυλή του παραπλεύρως κείμενου Ζάππειου Παρθεναγωγείου.
Πηγές
Κατηγορία:Ναοί της Κωνσταντινούπολης
Εικοστή πέμπτη δυναστεία Φαραώ
Η Εικοστή πέμπτη δυναστεία της Αιγύπτου , επίσης γνωστή ως Νουβική Δυναστεία ή Κουσιτική Αυτοκρατορία, ήταν η τελευταία δυναστεία της Τρίτης μεταβατικής περιόδου, περίοδο μετά την εισβολή των Νουβίων.
Η 25η Δυναστεία ήταν μια σειρά φαραώ που είχαν την αρχή τους στο Βασίλειο του Κους, σήμερα στο βόρειο Σουδάν και την Άνω Αίγυπτο. Οι περισσότεροι από τους βασιλιάδες αυτής της δυναστείας θεωρούσαν την Νάπατα ως την «πνευματική» τους πατρίδα. Βασίλευσαν μέρος ή όλη την Αίγυπτο από το 744 έως το 656 π.Χ. . Η δυναστεία άρχισε με την εισβολή του Κάστα στην Άνω Αίγυπτο και ολοκληρώθηκε αρκετά χρόνια επιτυχών και ανεπιτυχών πολέμων με τη Νέο-Ασσυριακή Αυτοκρατορία που είχε τη βάση της στη Μεσοποταμία. Η επανένωση υπό την 25η Δυναστεία της Κάτω, της Άνω Αιγύπτου και του Κους, δημιούργησε τη μεγαλύτερη αιγυπτιακή αυτοκρατορία από την εποχή του Νέου Βασιλείου και μετά. Ενσωματώθηκαν στην αιγυπτιακή κοινωνία επαναβεβαιώνοντας τις αρχαίες αιγυπτιακές θρησκευτικές παραδόσεις, ναούς και καλλιτεχνικά πρότυπα, εισάγοντας παράλληλα κάποια μοναδικά χαρακτηριστικά του Κουσιτικού πολιτισμού. Ήταν κατά την 25η Δυναστεία που η Κοιλάδα του Νείλου γνώρισε την κατασκευή πυραμίδων (πολλές από τις οποίες σήμερα είναι στο Σουδάν) από την εποχή του Νέου Βασιλείου και μετά.
Πιύ
Η 25η Δυναστεία είχε τις αρχές της στο Βασίλειο του Κους, σήμερα στο Βόρειο Σουδάν. Η πόλη-κράτος της Νάπατα ήταν η πνευματική πρωτεύουσα και ήταν από εκεί που ο Πιύ (ή Πιανκί) εισέβαλε και κατέλαβε την Αίγυπτο. Ο Πιύ ηγήθηκε προσωπικά της επίθεσης στην Αίγυπτο, και κατέγραψε τη νίκη του σε μια μακροσκελή στήλη με ιερογλυφικά, την αποκαλούμενη «Στήλη της Νίκης». Ο Πιύ αναβίωσε ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του Παλαιού και Μέσου Βασιλείου, την κατασκευή πυραμίδων. Κατασκεύασε την παλαιότερη γνωστή πυραμίδα στο βασιλικό νεκροταφείο στο Ελ Κούρου, και επέκτεινε τον Ναός του Άμμωνα στο Γκέμπελ Μπαρκάλ. Αν και ο Μανέθων δεν αναφέρει τον πρώτο βασιλιά, τον Πιύ, οι αιγυπτιολόγοι τον θεωρούν τον πρώτο φαραώ της 25ης Δυναστείας. Ο Μανέθων επίσης δεν αναφέρει τον τελευταίο βασιλιά, τον Τανταμανί, αν και υπάρχουν επιγραφές που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και αυτού και του Πιύ.
Ο Πιύ έκανε πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες να επεκτείνει την αιγυπτιακή επιρροή στην Εγγύς Ανατολή, που τότε ήταν υπό τον έλεγχο της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας. Το 720 π.χ. έστειλε στρατό για να υποστηρίξει μια εξέγερση εναντίον της Ασσυρίας στη Φιλιστία και τη Γάζα, αλλά ηττήθηκε από τον Σαργών Β΄ και εξέγερση απέτυχε.
Σεμπιτκού
Ο Σεμπιτκού κατέκτησε όλη την Κοιλάδα του Νείλου, συμπεριλαμβανομένης και της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου γύρω στο 712 π.Χ. Ο Σεμπιτκού έκαψε ζωντανό τον Βόκχορι της προηγούμενης Σαϊτικής δυναστείας επειδή του αντιστάθηκε. Μετά την κατάληψη της Κάτω Αιγύπτου, ο Σεμπιτκού μετάφερε την πρωτεύουσα στη Μέμφιδα. Πρόσφατες έρευνες από τον Dan'el Kahn υποδηλώνουν ότι ο Σεμπικτού ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου μέχρι το 707/706 π.χ. Αυτό βασίζεται σε ενδείξεις από μία επιγραφή του Σαργών Β΄, που βρέθηκε στην Περσία (τότε αποικία της Ασσυτίας) και χρονολογείται από το 707/706 π.Χ. Αυτή η επιγραφή αποκαλεί τον Σεμπιτκού βασιλιά του Μελούχα, και δηλώνει ότι έστειλε αλυσοδεμένο πίσω στην Ασσυρία έναν επαναστάτη με το όνομα Ιαμανί. Τα επιχειρήματα του Kahn έγιναν ευρέως αποδεκτά από πολλούς αιγυπτιολόγους, όπως οι Rolf Krauss και Aidan Dodson και άλλων μελετητών εκείνης της εποχής.
Αν η παράδοση του Μανέθωνα και οι κλασικές παραδόσεις παραδίδουν ότι ήταν η εισβολή του Σεμπιτκού που έφερε την Αίγυπτο υπό τον Κουσιτικό έλεγχο, δεν υπάρχουν άμεσα στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι έκαψε ζωντανό το Βόκχορι, και παρά το ότι παλιότεροι μελετητές αποδέχονταν αυτή την παράδοση, πρόσφατα άρχισε να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερο σκεπτικισμό.
Σαμπακά
Ο Σαμπακά αναστήλωσε τα μεγάλα αιγυπτιακά μνημεία και επανέφερε την Αίγυπτο σε θεοκρατική μοναρχία, αποκτώντας τον τίτλο του Αρχιερέα του Άμμωνα. Επιπλέον, είναι γνωστός για τη δημιουργία ενός καλά διατηρημένου παραδείγματος της Μεμφιδικής θεολογίας με την αντιγραφή ενός παλιού θρησκευτικού παπύρου στη Στήλη του Σαμπακά. Ο Σαμπακά υποστήριξε μια εξέγερση στην Ισραηλιτική πόλη Ασντόντ, αλλά αυτός και οι σύμμαχοί του ηττήθηκαν από τον Σαργών Β΄.
Οι πιο πρόσφατα αρχαιολογικές ενδείξεις δείχνουν ότι ο Σαμπακά κυβέρνησε την Αίγυπτο μετά τον Σεμπιτκού και όχι πριν από εκείνον, όπως πιστευόταν παλιότερα. Η κατασκευή του τάφου του Σεμπιτκού (Ku. 18) μοιάζει εκείνη του Πιύ (Ku. 17), ενώ εκείνη του Σαμπακά (Ku. 15) είναι παρόμοια με εκείνη του Ταχάρκα (Nu. 1) και του Τανταμανί (Ku. 16). Επίσης το παραπάνω υποδεικνύουν και άλλα στοιχεία, όπως η διαδοχή της Θείας Λάτρις του Άμμωνα και επιγραφές.
Ταχάρκα
Ο Ταχάρκα ήταν Νούβιος βασιλιάς που κυβέρνησε την Αίγυπτο μετά την Κουσιτική εισβολή. Βασίλεψε από τη Μέμφιδα, αλλά κατασκεύασε μεγάλα έργα σε όλη την Κοιλάδα του Νείλου, περιλαμβανομένων έργων στο Γκέμπελ Μπαρκάλ, στην Κάουα και στο Καρνάκ. Στο Καρνάκ, η Ιερή Λίμνη και τα κτίρια γύρω της, το περίπτερο στην πρώτη αυλή, και οι κίονες στην είσοδο του ναού οφείλονται στον Ταχάρκα και τον Μεντουεμχέτ, κυβερνήτη της Άνω Αιγύπτου. Ο Ταχάρκα επίσης έχτισε τη μεγαλύτερη πυραμίδα στη Νουβική περιοχή στο Νούρι, κοντά στο Ελ Κούρου.
Από τον 10ο αιώνα π.Χ. και μετά, οι Σημιτικοί σύμμαχοι της Αιγύπτου στη Χαναάν, το Σινά και το νότιο Αράμ είχαν υποταχθεί στην Ασσυριακή Αυτοκρατορία, και μέχρι το 700 π.Χ. ο πόλεμος μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών κατέστη αναπόφευκτος. Ο Ταχάρκα γνώρισε κάποια επιτυχία στις προσπάθειές του να επανακτήσει προπύργιο στην Εγγύς Ανατολή με το να συμμαχήσει με διάφορους Σημιτικούς λαούς στο νοτιοδυτικό Λεβάντε που ήταν υποταγμένοι στην Ασσυρία. Βοήθησε το Βασίλειο του Ιούδα και τον βασιλιά Εζεκία στο να αντέξουν πολιορκία από τον βασιλιά Σενναχειρείμ των Ασσυρίων (Βασιλειών Δ΄ 19:9, Ησαΐας 37:9 ). Υπάρχουν διάφορες θεωρίες (λοιμός, θεία παρέμβαση, παράδοση τον Εζεκία) για το γιατί απέτυχαν οι Ασσύριοι να καταλάβουν την πόλη, όμως τα χρονικά του Σενναχειρείμ αναφέρουν ότι η Ιουδαία εξαναγκάστηκε στην καταβολή φόρου υποτελείας μετά την πολιορκία. Ο Σενναχειρείμ εκδίωξε τους Αιγυπτίους από την ευρύτερη περιοχή πίσω στην Αίγυπτο. Μετά από αυτήν την αποτροπή των Αιγυπτίων από το να αποκτήσουν προπύργιο στην περιοχή, οι Ασσύριοι δεν επέστρεψαν στην περιοχή για να πολεμήσουν για άλλα 20 χρόνια, όντας απασχολημένοι με εξεγέρσεις στους Βαβυλώνιους, Ελαμίτες, Σκύθες, και Χαλδαίους. Ο Σενναχειρείμ δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους γιους του ως εκδίκηση της εξεγερμένης πόλης της Βαβυλώνας, μια πόλη που ήταν ιερή για όλους τους Μεσοποτάμιους, συμπεριλαμβανομένων και των Ασσυρίων.
Ο διάδοχός του, βασιλιάς Εσαρχαδδών, έχοντας φτάσει στα όριά του από τις προσπάθειες των Αιγυπτίων να παρέμβουν στην Ασσυριακή Αυτοκρατορία, άρχισε εισβολή στην Αίγυπτο το 671 π.Χ. Ο Ταχάρκα ηττήθηκε, και η Αίγυπτος κατακτήθηκε από τον Εσαρχαδδών. Ο Ταχάρκα διέφυγε στη Νουβία. Ο Εσαρχαδδών περιγράφει ότι «εγκατάστησα τοπικούς βασιλείς (δηλαδή ηγεμόνων και κυβερνητών) και εξεδίωξα Νούβιους και Κουσίτες από την Αίγυπτο, χωρίς να αφήσω κανέναν να είναι υποτελής μου». Η Ασσυριακή κατάκτηση έθεσε τέλος στη Νουβική εισβολή που αποτέλεσε την 25η Δυναστεία.
Όμως, οι Ασσύριοι στάθμευσαν τα στρατεύματά τους μόνο στον βορρά, και οι τοποθετημένοι από τους Ασσύριους ντόπιοι Αιγύπτιοι ηγεμόνες-μαριονέτες δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν τον απόλυτο έλεγχο στον νότο της χώρας για πολύ. Δύο χρόνια αργότερα, το 669 π.Χ., ο Ταχάρκα επέστρεψε από τη Νουβία και ανέκτησε τον έλεγχο της χώρας από τους ντόπιους υποτελείς ηγεμόνες βόρεια μέχρι τη Μέμφιδα. Ο Εσαρχαδδών ετοιμάστηκε να επιστρέψει στην Αίγυπτο για να εκδιώξει τον Ταχάρκα από τα νότια της χώρας, αλλά αρρώστησε και πέθανε στην Ασσυριακή πόλη Χαρράν πριν ξεκινήσει. Ο διάδοχός του Ασσουρμπανιπάλ έστειλε ένα στρατηγό μια ένα μικρό καλά εκπαιδευμένο απόσπασμα που νίκησε με ευκολία και εκδίωξε τον Ταχάρκα από την Αίγυπτο μια και καλή. Πέθανε στη Νουβία δύο χρόνια αργότερα.
Τανταμανί
Ο διάδοχός του, Τανταμανί, επίσης έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια να επανακτήσει την Αίγυπτο από τους Ασσυρίους, Εισέβαλε στην Αίγυπτο και νίκησε τον Νεκώ, τοπικό πρίγκιπα και υποτελή του Ασσουρμπανιπάλ, καταλαμβάνοντας τις Θήβες. Οι Ασσύριοι, που είχαν τη βάση τους στον βορρά, έστειλαν μεγάλο στρατό στα νότια. Ο Τανταμανί εκδιώχθηκε και διέφυγε στη Νουβία, και ο Ασσυριακός στρατός λεηλάτησε τις Θήβες σε τέτοιο βαθμό, που η πόλη δεν μπόρεσε να ανακάμψει ουσιαστικά ποτέ. Στον θρόνο τοποθετήθηκε ένας ντόπιος ηγεμόνας, ο Ψαμμήτιχος Α΄, ως υποτελής της Ασσυρίας. Ήταν ο πρώτος ηγεμόνας της 26ης Δυναστείας. Το 656 π.Χ. ο Ψαμμήτιχος κατέλαβε με ειρηνικό τρόπο τον έλεγχο των εξεγερμένων Θηβών και ουσιαστικά ενοποίησε όλη την Αίγυπτο, αν και παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Ασσιυίων μέχρι την αρχή της διάσπασης της αυτοκρατορίας τους με τους εμφυλίους πολέμους της δεκαετίας του 620 π.Χ. Ο Τανταμανί και οι Νούβιοι δεν θα αποτελούσαν ποτέ πια απειλεί για την Ασσυρία και την Αίγυπτο. Όμως, με τον θάνατό του, ο Τανταμανί θάφθηκε με όλες τις τιμές στο βασιλικό νεκροταφείο στο Ελ Κούρου, βόρεια της Νάπατα.
Η 25η Δυναστεία βασίλεψε για λίγο περισσότερο από 100 χρόνια. Οι διάδοχοι της δυναστείας επέστρεψαν στη Νουβία, όπου εγκαθίδρυσαν βασίλειο στη Νάπατα (656-590 π.Χ.) και αργότερα στη Μερόη (590 π.Χ.-4 αιώνας μ.Χ.).
Τέχνη και Αρχιτεκτονική
Αν και η 25η Δυναστεία έλεγχε την Αίγυπτο για μόνο 73 χρόνια (744–671 π.Χ.), κατέχει σημαντική θέση στην αιγυπτιακή ιστορία, λόγω της αποκατάστασης από αυτήν των παραδοσιακών αιγυπτιακών αξιών, κουλτούρας, τέχνης και αρχιτεκτονικής.
Φαραώ της 25ης Δυναστείας
Οι φαραώ της 25ης Δυναστείας βασίλεψαν για περίπου 73 χρόνια την Αίγυπτο, από το 744 έως το 671 π.Χ.
Η περίοδος που ξεκινά με τον Κάστα και τελειώνει με τον Μαλονακέν κάποιες φορές αποκαλείται περίοδος της Νάπατα. Οι κατοπινοί βασιλιάδες της 25ης Δυναστείας κυβέρνησαν από τη Νάπατα, Μερόη και Αίγυπτο. Η έδρα της κυβέρνησης και το βασιλικό παλάτι ήταν στη Νάπατα κατά την περίοδο αυτή ενώ η Μερόη ήταν επαρχιακή πόλη. Οι βασιλιάδες και οι βασίλισσες ήταν θαμμένοι στο Ελ Κούρου και το Νούρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:25η Αιγυπτιακή Δυναστεία Κατηγορία:Νουβία Κατηγορία:Βασίλειο του Κους
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19
Το  ήταν η 63η σεζόν της Ερεντιβίζιε από το 1955. Η σεζόν ξεκίνησε στις 10 Αυγούστου 2018 και ολοκληρώθηκε στις 12 Μαΐου 2019. Τα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ και του υποβιβασμού έγιναν λίγο αργότερα τον ίδιο μήνα. Η ΠΣΦ Αϊντχόφεν κατέκτησε το περσινό πρωτάθλημα. Η ΦΚ Έμεν, η Ντε Χράαφσχαπ και η Φορτούνα Σίταρντ είναι οι ομάδες που προβιβάστηκαν από την 2η κατηγορία. Θα αντικαταστήσουν τις: Σπάρτα Ρότερνταμ, ΦΚ Τβέντε και Ρόντα ΓΚ που υποβιβάστηκαν πέρυσι.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2017-18.
Play Offs για μια θέση στο Γιουρόπα Λιγκ
Η ΦΚ Ουτρέχτη κέρδισε τη θέση στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2019-20.
Play Offs ανόδου/υποβιβασμού
Αγωνίζονται 10 ομάδες, δύο από την Ερεντιβίζιε (17η-18η) και 8 από την Εέρστε Ντιβίζιε.
Η ΡΚΣ Βάαλβαϊκ και η Σπάρτα Ρότερνταμ θα αγωνιστούν στην Ερεντιβίζιε 2019-20.
Πηγές
- Επίσημος ιστότοπος - Soccerway
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019
Calm Before the Storm
Το Calm Before the Storm είναι το πέμπτο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Filmtrax Records".
Ιστορία του δίσκου
Τον Σεπτέμβριο του 1986, εντάχθηκαν στο συγκρότημα οι κιθαρίστες Μάικ Χίκι και Τζιμ Κλερ. Η νέα σύνθεση έδωσε τις πρώτες της συναυλίες στη Βραζιλία, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και τρεις μήνες αργότερα υπέγραψαν στη "Filmtrax Records", η οποία πραγματοποίησε συμφωνία με την "K-tel" για την αμερικάνικη κυκλοφορία του επόμενου τους άλμπουμ. Έναν μήνα πριν την κυκλοφορία του δίσκου, οι Venom περιόδευσαν στην Ιαπωνία, παίζοντας τρεις sold-out συναυλίες στην Οσάκα, το Κιότο και το Τόκιο.
Το "Calm Before the Storm" κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου 1987, περιλαμβάνοντας έντεκα κομμάτια, μέρος των οποίων προερχόταν από την περίοδο των ηχογραφήσεων του "Deadline". Το συγκρότημα σκόπευε να κυκλοφορήσει το κομμάτι "Under The Spell" σε μορφή σινγκλ, κάτι το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές από τα έντυπα της εποχής, με το "Kerrang" να του δίνει 4,5 / 5, το "Metal Hammer" 5 / 7 και το "Metal Forces" 95%. Παρ' όλα αυτά, οι μετέπειτα κριτικές υπήρξαν πιο αρνητικές, με το "Allmusic" να του δίνει 2 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,3 / 5 και το "Metal Archives" 55%.
Λίστα Τραγουδιών
4. Under a Spell (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 4:09
5. Calm Before the Storm (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 4:14
6. Fire (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:42
7. Krackin' Up (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:15
8. Beauty and the Beast (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 3:49 9. Deadline (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 3:17
10. Gypsy (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:25
11. Muscle (Bray, Lant, Hickey, Clare) - 2:43
Μέλη των Venom
Το "Calm Before the Storm" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Venom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Γλώσσα Ραμοαάινα
Η Ραμοαάινα (Ραμουάινα) είναι Ωκεανική γλώσσα που ομιλείται στις Νήσους του Δούκα της Υόρκης στην ανατολική Νέα Ιρλανδία. Ανήκει στις αυστρονησιακές γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρ
Οπτική αιώρηση
Οπτική αιώρηση ή ανύψωση (Optical levitation) είναι μια μέθοδος που αναπτύχθηκε από τον Άρθουρ Ασκίν (Arthur Ashkin), όπου ένα υλικό ανυψώνεται ενάντια στην καθοδική δύναμη της βαρύτητας με μια ανοδική δύναμη που προέρχεται από τη μεταφορά ορμής φωτονίου. Συνήθως, η πίεση ακτινοβολίας του φωτονίου μιας ακτίνας λέιζερ που κατευθύνεται και εστιάζεται κάθετα προς τα πάνω με αρκετή ένταση μπορεί και εξουδετερώνει την καθοδική δύναμη της βαρύτητας ώστε να επιτρέπει μια σταθερή οπτική παγίδα ικανή να κρατά μικρά σωματίδια σε αιώρηση.
Διαφανείς διηλεκτρικές σφαίρες σε μέγεθος μικρομέτρου (από κάμποσα μέχρι 50 μικρόμετρα σε διάμετρο) όπως σφαίρες τετηγμένου διοξειδίου του πυριτίου (fused silica), σταγονίδια λαδιού ή νερού, χρησιμοποιούνται σε αυτόν τον τύπο πειράματος. Η ακτινοβολία λέιζερ μπορεί να ρυθμιστεί σε μήκος κύματος όπως αυτό του λέιζερ ιόντος αργού ή ενός συντονίσιμου λέιζερ χρωστικών (dye laser). Η απαιτούμενη ισχύς λέιζερ είναι της τάξης 1 Βατ (μονάδα μέτρησης) εστιασμένη σε μέγεθος σημείου μερικών δεκάδων μικρομέτρων. Φαινόμενα που σχετίζονται με μορφολογικά εξαρτημένους συντονισμούς (morphology-dependent resonances) σε σφαιρική οπτική κοιλότητα (optical cavity) έχουν μελετηθεί από αρκετές ερευνητικές ομάδες.
Για γυαλιστερό αντικείμενο, όπως μια μεταλλική μικροσφαίρα, δεν έχει επιτευχθεί οπτική αιώρηση. Η οπτική αιώρηση ενός μακροσκοπικού αντικειμένου είναι επίσης, θεωρητικά, εφικτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιώρηση Κατηγορία:Ανύψωση Κατηγορία:Οπτική
Ντούκλα Πράγας
Η Ντούκλα Πράγας ήταν μια τσέχικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Πράγα. Η ομάδα είχε κερδίσει 11 πρωταθλήματα Τσεχοσλοβακίας (τελευταίο το 1982) και εννέα κύπελλο (τελευταίο το 1990). Την περίοδο 1966-67 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Την περίοδο 1985-86 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Επιπρόσθετα, συμμετείχε στο American Challenge Cup στη Νέα Υόρκη, έχοντας τέσσερις νίκες μεταξύ 1961 και 1964.
Η ποδοσφαιρική ομάδα συνδεόταν με ομάδες σε άλλα αθλήματα, αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον. Υπάρχουν ξεχωριστά τμήματα στίβου, κωπηλασίας, χειροσφαίρισης, μοντέρνου πεντάθλου, ποδηλασίας κ.α. με το όνομα Ντούκλα Πράγας που εξακολουθούν να τροφοδοτούν αθλητές παγκόσμιας κλάσης στα αντίστοιχα αθήματα. Σε αντίθεση με τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους, τα τμήματα αυτά εξακολουθούν να είναι υπό την αιγίδα του Τσεχικού Στρατού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948 Κατηγορία:Ντούκλα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Στρατιωτικά αθλητικά σωματεία
Βούβαστις
Τα ερείπιά της βρίσκονται στα προάστια της σύγχρονης πόλης του Ζαγκαζίγκ.
Ιστορία
Το όνομα Βούβαστις στα αρχαία αιγυπτιακά είναι Pr-Bȝśt.t, που συνήθως μεταγράφεται ως Περ-Μπαστ. PR σημαίνει "οίκος" και Bȝśt.t είναι το όνομα της θεάς Μπαστ. Η φράση έτσι σημαίνει "Οίκος της Μπαστ". Στα κοπτικά το όνομα αποδίδεται ως Ⲡⲟⲩⲃⲁⲥϯ, Ⲡⲟⲩⲁⲥϯ or Ⲃⲟⲩⲁⲥϯ.