cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Θεοτόκη 1950
Η κυβέρνηση Θεοτόκη παρέδωσε αμέσως μετά τις εκλογές, στην πρώτη κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
Μακεδονικό Μέτωπο (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Τριπλή εισβολή και πτώση της Σερβίας
Οι Κεντρικές Δυνάμεις χρησιμοποίησαν κατά της Σερβίας μια βουλγαρική στρατιά, μια γερμανική στρατιά και μια αυστροουγγρική στρατιά υπό τις διαταγές του Άουγκουστ φον Μάκενσεν. Η γερμανική και η αυστροουγγρική επίθεση ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου με βαρύ κανονιοβολισμό μαζί με επιθέσεις κατά μήκος των ποταμών. Τότε, στις 11 Οκτωβρίου, οι Βούλγαροι επιτέθηκαν από δύο κατευθύνσεις, μια από τη βόρεια Βουλγαρία προς τη Νις και μια από τα νότια προς τα Σκόπια (βλ. χάρτη). Οι Βούλγαροι γρήγορα διέσπασαν τη σερβική άμυνα. Μετά την ήττα από τους Βούλγαρους, η θέση των Σέρβων έγινε πιο απελπιστική - στα βόρεια, ο στρατός είτε περικυκλώθηκε είτε υποχώρησε. Οι επιτιθέμενοι είχαν σκοτώσει αρκετούς υψηλόβαθμους αξιωματικούς του σερβικού στρατού, όπως ο Ταγματάρχης Τζόβαν Νίκολιτς.
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Θεοτόκη 1950
Πηγές
1950 01 1950 Κατηγορία:1950
Μακεδονικό Μέτωπο (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Τριπλή εισβολή και πτώση της Σερβίας
Ο Στρατάρχης Πούτνικ διέταξε ολοκληρωτική υποχώρηση, προς τα νότια και προς τα δυτικά μέσω του Μαυροβουνίου προς την Αλβανία. Οι Σέρβοι αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες: κακοκαιρία, κακοί δρόμοι και ανάγκη του στρατού να βοηθήσουν τις δεκάδες χιλιάδες των προσφύγων. Μονάχα 125.000 Σέρβοι στρατιώτες έφθασαν στην ακτή της Αδριατικής και μεταφέρθηκαν με ιταλικά πλοία στη Κέρκυρα και σε άλλα ελληνικά νήσια, πριν ταξιδέψουν στη Θεσσαλονίκη. Ο Στρατάρχης Πούτνικ, ωστόσο, πέθανε ένα χρόνο αργότερα σε γαλλικό νοσοκομείο.
thumb|250px|left|Γάλλοι στρατιώτες στη Θεσσαλονίκη (1915)
Στο μεταξύ οι γαλλικές και βρετανικές δυνάμεις στο μέτωπο της Καλλίπολης είχαν πάρει την άδεια της κυβέρνησης Βενιζέλου, για να βοηθήσουν τους Σέρβους, και να αποβιβάσουνε δύναμη από 2 μεραρχίες στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 4 του Οκτώβρη, αν και ήταν ήδη πολύ αργά για να επηρεάσουν αποφασιστικά την έκβαση υπέρ της Σερβίας. Ξεκινήσαν να βαδίζουν βορείως της Θεσσαλονίκης υπό τις διαταγές του Γάλλου Στρατηγού Μωρίς Σαράιγ. Ωστόσο, το Πολεμικό Γραφείο του Λονδίνου ήταν απρόθυμο να επιτρέψει μια βρετανική προώθηση στο βάθος της Σερβίας. Έτσι, οι γαλλικές μεραρχίες προωθήθηκαν μόνες τους μέχρι τον ποταμό Βαρδάρη. Η προώθηση έδωσε μια μικρή μόνο βοήθεια στον σερβικό στρατό που υποχωρούσε, καθώς οι Βούλγαροι αναγκάστηκαν να συγκεντρώσουν περισσότερες δυνάμεις στο νότιο άκρο, γεγονός που οδήγησε στη μάχη του Κρίβολακ (Οκτώβριος-Νοέμβριος του 1915). Μέχρι το τέλος Νοεμβρίου, ο Στρατηγός Σαράιγ αναγκάστηκε να υποχωρήσει λόγω των μαζικών βουλγαρικών επιθέσεων. Κατά τη διάρκεια της υποχώρησης, οι Βρετανοί στο Κοστούρινο αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου, όλες οι συμμαχικές δυνάμεις επέστρεψαν στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί διέταξαν τους Βούλγαρους να μην περάσουν τα ελληνικά σύνορα, καθώς ήταν απρόθυμοι να διακινδυνεύσουν μια πιθανή είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο με την Αντάντ λόγω μιας βουλγαρικής εισβολής στη Μακεδονία. Οι Σύμμαχοι εκμεταλλεύτηκαν αυτό το γεγονός και ενίσχυσαν τις θέσεις τους πίσω από τα σύνορα.
Η επίθεση στη Σερβία επέτρεψε στους Γερμανούς να στείλουν ενισχύσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μέσω του σιδηρόδρομου Βερολίνο-Κωνσταντινούπολη. Παρά τη νίκη των Κεντρικών Δυνάμεων, οι Σύμμαχοι κατάφεραν να σώσουν μερικές μονάδες του σερβικού στρατού, ο οποίος απέφυγε την απόλυτη καταστροφή και που χάρη σε αναδιοργάνωση κατάφερε να προχωρήσει σε νέες επιχειρήσεις 6 μήνες αργότερα. Οι Σύμμαχοι προσπάθησαν να αντικαταστήσουν το σερβικό μέτωπο με ένα μέτωπο στη Μακεδονία - ένα μέτωπο που θα τους έδινε την τελική νίκη μετά από 3 χρόνια.
Σταθεροποίηση του μετώπου
thumb|200px|Γάλλοι στρατιώτες με αντιαεροπορικό πυροβόλο διαμετρήματος 75 χιλιοστόμετρων στη Θεσσαλονίκη
Στις 5 Ιανουαρίου 1916, η Αυστροουγγαρία επιτέθηκε στο Μαυροβούνιο. Ο μικρός στρατός του Μαυροβουνίου έδειξε σθεναρή αντίσταση στη μάχη του Μόζκοβακ που βοήθησε σημαντικά την υποχώρηση του σερβικού στρατού, αλλά αναγκάστηκε σε παράδοση στις 25 Ιανουαρίου. Οι αυστροουγγρικές δυνάμεις προωθήθηκαν προς την ακτή της Αδριατικής και επιτέθηκαν στην Αλβανία, η οποία ελεγχόταν από την Ιταλία. Μέχρι το τέλος του χειμώνα, ο μικρός ιταλικός στρατός υποχώρησε σχεδόν απ' όλη την αλβανική επικράτεια. Σ' αυτό το σημείο, καθώς ο πόλεμος στα Βαλκάνια έληγε με ήττα, το Βρετανικό Γενικό Επιτελείο θέλησε να απομακρύνει τις βρετανικές δυνάμεις από την Ελλάδα, αλλά η γαλλική κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε και οι δυνάμεις παρέμειναν στην Ελλάδα. Οι συμμαχικές δυνάμεις παρατάχθηκαν γύρω από τη Θεσσαλονίκη που έγινε μεγάλο οχυρωμένο στρατόπεδο και έλαβαν το ψευδώνυμο «Κηπουροί της Θεσσαλονίκης». Ο σερβικός στρατός, υπό τις διαταγές του Στρατηγού Πέταρ Μπόζοβιτς, μεταφέρθηκε από τους Γάλλους στο Μακεδονικό Μέτωπο.
Εν τω μεταξύ, η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν περίπλοκη. Επισήμως, η Ελλάδα και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ ήταν υπέρ της αυστηρής ουδετερότητας, ενώ ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν με το πλευρό της Αντάντ. Αρχικά, η Ελλάδα υποστήριξε τη δράση των Γάλλων και των Βρετανών που αφορούσε στη διάσωση του σερβικού στρατού, αλλά άλλαξε πολιτική μετά τη διά της βίας εγκατάστασή τους στην Κέρκυρα και την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Συμμάχους, μετά από πρόσκληση του Βενιζέλου. Ενώ η στάση του βασιλιά οδήγησε τον Βενιζέλο σε παραίτηση, η βασιλική κυβέρνηση τάχθηκε επισήμως κατά της παραμονής των συμμαχικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη αλλά δεν ήταν σε θέση να αλλάξει κάτι. Οι Γερμανοί, οι οποίοι ήθελαν να διατηρήσουν την ελληνική ουδετερότητα, ήταν προσεκτικοί στο να μην περάσουν τα ελληνικά σύνορα.
thumb|left|200px|Γάλλοι εκπαιδεύουν τους Σέρβους στη χρήση των ολμοβόλων χαρακωμάτων (1916-1917)
Τον Μάη του 1916, ο Σαράιγ ζήτησε την αποστράτευση του ελληνικού στρατού και η ελληνική κυβέρνηση συμμορφώθηκε. Γνωρίζοντας πως η Ρουμανία ήταν έτοιμη να εισέλθει στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ, ο Σαράιγ ξεκίνησε τις προετοιμασίες για μια επίθεση κατά των Βουλγάρων. Οι Γερμανοί ετοίμασαν μια δική τους επίθεση. Η γερμανική επίθεση ξεκίνησε στις 17 Αυγούστου, 3 μέρες πριν την αναμενόμενη αρχή της γαλλικής επίθεσης. Στην πραγματικότητα, η επίθεση ήταν βουλγαρική, καθώς ο αυστροουγγρικός στρατός βρισκόταν στην Αλβανία ενώ οι Γερμανοί είχαν μονάχα μια μεραρχία στα σύνορα με την Ελλάδα. Οι Βούλγαροι επιτέθηκαν σε δύο μέτωπα. Στα ανατολικά, κατέλαβαν με ευκολία ολόκληρη την ελληνική επικράτεια στα ανατολικά του Στρυμόνα (βλ. μάχη του Στρυμόνα). Στα δυτικά, οι βουλγαρικές δυνάμεις (αν και είχαν αρχικά το πλεονέκτημα) δεν κατάφεραν να νικήσουν τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες έστησαν αμυντικές γραμμές. Στις 12 Σεπτεμβρίου, έχοντας απωθήσει όλες τις βουλγαρικές επιθέσεις, οι Σύμμαχοι πέρασαν στην αντεπίθεση. Η συμμαχική προώθηση ήταν αργή και συνεχίστηκε τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο. Οι Γερμανοί έστειλαν δύο μεραρχίες για να ενισχύσουν τους Βούλγαρους, αλλά στις 19 Νοεμβρίου, οι Σέρβοι και οι Γάλλοι κατέλαβαν το Καϊμακτσαλάν και ανάγκασουν τις Κεντρικές Δυνάμεις να παραχωρήσουν το Μοναστήρι στους Συμμάχους. Οι Σύμμαχοι έχασαν περίπου 50.000 στρατιώτες, ενώ οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί έχασαν περίπου 60.000 στρατιώτες (νεκροί ή αιχμάλωτοι) και το μέτωπο προωθήθηκε κατά 40 χιλιόμετρα.
Η επιτυχής βουλγαρική προώθηση στην ελληνοκρατούμενη ανατολική Μακεδονία προκάλεσε κρίση στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ήθελε να παραμείνει ουδέτερη και διέταξε το Δ΄ Σώμα Στρατού να μην αντισταθεί και να υποχωρήσει στο λιμάνι της Καβάλας για εκκένωση, αν και δεν έγινε αποδεκτή η χρήση πολεμικών πλοίων. Παρά την τοπική αντίσταση μερικών αξιωματικών και των δυνάμεων τους, οι περισσότερες δυνάμεις και οι διοικητές τους παραδόθηκαν στους Γερμανούς και μεταφέρθηκαν στο Γκέρλιτς, όπου έμειναν μέχρι το τέλος του πολέμου. Η παράδοση περιοχών που καταλήφθηκαν μετά το τέλος του Δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου (1913) στους μισητούς Βουλγάρους έγινε η τελευταία σταγόνα για τους βενιζελικούς αξιωματικούς. Με τη συνενοχή της Αντάντ, προχώρησαν σε πραξικόπημα που διατήρησε τη Θεσσαλονίκη και την ελληνική Μακεδονία στα χέρια του Βενιζέλου. Απ' αυτό το σημείο, η Ελλάδα είχε δύο κυβερνήσεις, με την «επίσημη» βασιλική κυβέρνηση στην Αθήνα και την «επαναστατική» φιλοβενιζελική Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη. Οι Σύμμαχοι αναγνώριζαν τη βασιλική κυβέρνηση μέχρι τον Ιούνιο του 1917. Εν τω μεταξύ, οι Ιταλοί μετέφεραν περισσότερες δυνάμεις στην Αλβανία και προσπάθησαν να απωθήσουν τις αυστριακές δυνάμεις στη λίμνη Όστροβο.
1917
thumb|250px|right|Η αντεπίθεση των Βουλγάρων στη Γιαρέμπιτσνα (1917)
Μέχρι την άνοιξη του 1917, η στρατιά του Σαράιγ ενισχύθηκε από 24 μεραρχίες, 6 γαλλικές, 6 σερβικές, 7 βρετανικές, 1 ιταλική, 1 ρωσική και 3 ελληνικές ταξιαρχίες. Οι Σύμμαχοι σκόπευαν να επιτεθούν στα τέλη του Απρίλη, αλλά η αρχική επίθεση έληξε με αποτυχία και με μεγάλες απώλειες στις 21 Μαΐου. Οι Σύμμαχοι κατέλαβαν τη Θεσσαλία που εκκενώθηκε από τον φιλοβασιλικό ελληνικό στρατό και τον Ισθμό της Κορίνθου, με αποτέλεσμα να μοιράσουν τη χώρα. Η προσπάθεια των Συμμάχων να καταλάβουν την Αθήνα μετα βίας οδήγησε σε αντίδραση των ελληνικών δυνάμεων και έληξε με φιάσκο τον Δεκέμβριο (βλ. Νοεμβριανά), με τους Συμμάχους να προχωρούν σε ναυτικό αποκλεισμό της νότιας Ελλάδας που έμεινε πιστή στον βασιλιά. Τον Ιούνιο, οι Σύμμαχοι πέτυχαν την ανατροπή του βασιλιά Κωνσταντίνου (στις 14 Ιουνίου, ο γιος του Κωνσταντίνου, Αλέξανδρος, έγινε βασιλιάς) και την επανένωση της χώρας υπό την ηγεσία του Βενιζέλου. Η νέα κυβέρνηση κήρυξε αμέσως τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις και προχώρησε στη δημιουργία νέου στρατού. Παρ' ολ' αυτά, ο Γάλλος πρωθυπουργός Ζορζ Κλεμανσό ανακάλεσε τον Σαράιγ τον Νοέμβριο και ανέθεσε τη διοίκηση στον Στρατηγό Αντόλφ Γκιγιόμα.
Στρατιωτικές επιχειρήσεις
thumb|Ο Συνταγματάρχης [[Νικόλας Χριστοδούλου, ένας από τους ηγέτες του Κινήματος Εθνικής Αμύνης ανακρίνει Βούλγαρους στρατιώτες]] Τον Μάη, οι ελληνικές δυνάμεις του Στρατηγού Γκιγιόμα επιτέθηκαν και κατέλαβαν μια δυνατή βουλγαρική θέση στο Σκρα - αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη ελληνική επιχείρηση στο πλευρό της Αντάντ. Καθώς η γερμανική ανοιξιάτικη επίθεση απειλούσε τη Γαλλία, ο Γκιγιόμα ανακλήθηκε στο Παρίσι και αντικαταστάθηκε από τον Στρατηγό Φρανσέτ ντ' Εσπέρεϋ. Αν και ο Εσπέρεϋ πρότεινε μια επίθεση κατά του βουλγαρικού στρατού, η γαλλική κυβέρνηση αρνήθηκε να επιτρέψει την επίθεση μέχρι να συμφωνήσουν όλες οι χώρες. Ο Στρατηγός Γκιγιόμα, ο οποίος δεν ήταν πλέον χρήσιμος στη Γαλλία, ταξίδεψε από το Λονδίνο στη Ρώμη, προσπάθησε να πείσει την κυβέρνηση να δεχτεί τη διεξαγωγή της επίθεσης. Τελικά, τον Σεπτέμβριο, επιτεύχθηκε συμφωνία και ο Εσπέρεϋ έλαβε την άδεια να προχωρήσει σε μεγάλη επίθεση. thumb|left|400px|Το Διασυμμαχικό Μνημείο Διάσπασης Μακεδονικού Μετώπου κατά την 94η επέτειο, στο [[Λατόμι Κιλκίς, που κατασκευάστηκε σε χώρο δωρεά Χρήστου Θ. Καραθόδωρου]] Οι συμμαχικές δυνάμεις ήταν πολύ μεγάλες παρά την έξοδο της Ρωσίας από τον πόλεμο τον Μάρτη του 1918 (βλ. Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ). Η Αντάντ είχε στη διάθεση της ολόκληρο τον ελληνικό στρατό (9 μεραρχίες), καθώς και 6.000 άνδρες της Λεγεώνας των Τσεχοσλοβάκων, οι οποίοι έφυγαν από τη Ρωσία και ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις αυστροουγγρικές δυνάμεις. Οι Βούλγαροι αύξησαν επίσης τον στρατό τους κατά το 1917 - οι Σύμμαχοι είχαν στη διάθεση τους 291 τάγματα έναντι 300 βουλγαρικών ταγμάτων, καθώς και άλλα 10 γερμανικά τάγματα. Οι Σύμμαχοι ήταν σίγουροι για τη νίκη τους, ενώ οι Βούλγαροι ήταν σίγουροι για την ήττα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν στην καταστροφή, η αυστροουγγρική κυβέρνηση βρισκόταν στο χάος και ο γερμανικός στρατός ηττήθηκε στο Δυτικό Μέτωπο. Οι Βούλγαροι δεν είχαν σκοπό να πολεμήσουν για μια χαμένη υπόθεση.
Στις 14 Σεπτεμβρίου, οι Σύμμαχοι προχώρησαν σε κανονιοβολισμό για τη μάχη του Ντόμπρο Πόλε. Την επόμενη μέρα, οι Γάλλοι και οι Σέρβοι επιτέθηκαν και κατέλαβαν το Ντόμπρο Πόλε. Στις 18 Σεπτεμβρίου, οι Έλληνες και οι Βρετανοί επιτέθηκαν αλλά υπέστησαν σοβαρές απώλειες από τους Βούλγαρους κατά τη μάχη της Δοϊράνης. Ο γαλλοσερβικός στρατός συνέχισε να προωθείται την επόμενη μέρα, ενώ μερικές βουλγαρικές μονάδες ξεκίνησαν να παραδίδουν θέσεις αμαχητί και η βουλγαρική διοίκηση διέταξε υποχώρηση.
Στην επίσημη ιστορία της βρετανικής κυβέρνησης για τη μακεδονική εκστρατεία, ο Κυρίλ Φαλς (Cyrill Falls) έδωσε μια λεπτομερή ανάλυση για την κατάσταση των βουλγαρικών δυνάμεων και την κατάσταση στο μέτωπο. Παρά την ήττα στο Ντόμπρο Πόλε και τη συμμαχική προώθηση, ο βουλγαρικός στρατός δεν αποδιοργανώθηκε και επιχείρησε οργανωμένη υποχώρηση. Μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου (μια μέρα πριν την έξοδο της Βουλγαρίας από τον πόλεμο), τα Σκόπια έπεσαν, αλλά μια δυνατή γερμανοβουλγαρική δύναμη διατάχθηκε να ανακαταλάβει την πόλη την επόμενη μέρα - κατά τη διάρκεια της ημέρας, περίπου 15.000 Βούλγαροι στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν.
thumb|Τα [[Κοιμητήρια του Ζέιτενλικ (Θεσσαλονίκη)]]
Τότε, οι Βούλγαροι ζήτησαν ανακωχή. Ένας μεγάλος αριθμός από Βούλγαρους στρατιώτες απεστάτησαν και συγκεντρώθηκαν στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ράντομιρ στη Βουλγαρία, μόλις 48 χιλιόμετρα από τη Σόφια. Στις 27 Σεπτεμβρίου, οι ηγέτες της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης έλαβε τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους των βουλγαρικών δυνάμεων, ανακήρυξε την πτώση της μοναρχίας και την ίδρυση βουλγαρικού κράτους. Περίπου 4.000-5.000 επαναστάτες απείλησαν τη Σόφια την επόμενη μέρα. Το Μακεδονικό Μέτωπο διαλύθηκε το μεσημέρι της 30ης Σεπτεμβρίου καθώς τέθηκε σε ισχύ η ανακωχή με τη Βουλγαρία. Η εξέγερση των στρατιωτών έληξε στις 2 Οκτωβρίου. Ο Τσάρος Φερδινάνδος παραιτήθηκε και εξορίστηκε στις 3 Οκτωβρίου.
Ο βρετανικός στρατός πορεύτηκε προς ανατολάς στην ευρωπαϊκή πλευρά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ οι γαλλικές και οι σερβικές δυνάμεις πορεύτηκαν προς τα βόρεια. Ο βρετανικός στρατός έφθασε κοντά στην Κωνσταντινούπολη χωρίς να συναντήσει αντίσταση και η οθωμανική κυβέρνηση ζήτησε ανακωχή (βλ. συνθήκη του Μούδρου) στις 26 Οκτωβρίου - ο Ισμαήλ Εμβέρ και οι συνεργάτες του είχαν φύγει νωρίτερα στο Βερολίνο. Παράλληλα, ο γαλλικός και ο σερβικός στρατός ανακατέλαβαν τη Σερβία και διέλυσαν μερικές αδύναμες γερμανικές μεραρχίες που προσπαθούσαν να σταματήσουν τη συμμαχική προώθηση στη Νις. Στις 3 Νοεμβρίου, η Αυστροουγγαρία αναγκάστηκε να υπογράψει ανακωχή στο Ιταλικό Μέτωπο και ο πόλεμος έληξε. Στις 10 Νοεμβρίου, οι δυνάμεις του Εσπέρεϋ πέρασαν τον Δούναβη και ήσαν έτοιμες να εισέλθουν στην καρδιά της Ουγγαρίας. Μετά από αίτημα του Γάλλου Στρατηγού, ο Μιχάλι Κάρολυϊ, ηγέτης της ουγγρικής κυβέρνησης, υπέγραψε ανακωχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Διασλαβική γλώσσα
Αν και στην τωρινή μορφή της δημιουργήθηκε το 2006. Το 2011 βέβαια η Σλοβιάνσκι υπέστη εκτεταμένη αναθεώρηση και συγχωνεύτηκε με δύο αντίστοιχες απόπειρες, φιγουράροντας πια ως «Διασλαβική». Πέρα από τις ιστορικές της περιπέτειες, η Διασλαβική μπορεί να αποδοθεί τόσο στο λατινικό όσο και το κυριλλικό αλφάβητο, την ίδια ώρα που η γραμματική και το συντακτικό της βασίζεται στις κοινές δομές των σλαβικών ιδιολέκτων. Περισσότεροι από 2.000 σλαβόφωνοι την ξέρουν και την εξασκούν.
Το 2021, το λεξικό της Διασλαβικής περιείχε περίπου 18000 ρίζες λέξεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Διεθνείς γλώσσες Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες
Οικογένεια Τσαλδάρη
Η οικογένεια Τσαλδάρη είναι παλιά οικογένεια πολιτικών.
Πηγές
*
2 Μαρτίου
1 Μαρτίου | 2 Μαρτίου | 3 Μαρτίου
Η 2α Μαρτίου είναι η 61η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (62η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 304 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κλίβελαντ Ρέμπελς
Οι Κλίβελαντ Ρέμπελς (αγγλικά: Cleveland Rebels) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του Basketball Association of America (πρόδρομος του σημερινού NBA). Η ομάδα είχε έδρα το Κλίβελαντ του Οχάιο και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Cleveland Arena.
Αγωνίστηκε μόνο στην εναρκτήρια σεζόν του BAA, το 1946-1947, όπου με 30 νίκες και 30 ήττες τερμάτισε στην τρίτη θέση της Δυτικής Περιφέρειας και προκρίθηκε στα Playoffs. Εκεί, αντιμετώπισε τους Νιου Γιορκ Νικς στον πρώτο γύρο και αποκλείστηκε με 2-1 νίκες. Πολυτιμότεροι παίκτες στη σεζόν ήταν οι Εντ Σαντόφσκι και Κένι Σέιλορς.
Η ομάδα διαλύθηκε αμέσως μετά το τέλος της περιόδου, αφήνοντας το Κλίβελαντ χωρίς επαγγελματική ομάδα μπάσκετ μέχρι το 1970, όταν ιδρύθηκαν οι Κλίβελαντ Καβαλίερς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανενεργές ομάδες του NBA Κατηγορία:Ομάδες του BAA Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Τζέιμι-Λι Κρίβιτς
Η Τζέιμι-Λι Κρίβιτς (γερμανικά: Jamie-Lee Kriewitz, 18 Μαρτίου 1998) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια και ακτιβίστρια.
Το 2015 συμμετείχε στον πέμπτο κύκλο του The Voice of Germany, στον οποίο αναδείχθηκε νικήτρια.
Εκπροσώπησε τη Γερμανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2016 στη Στοκχόλμη, με το τραγούδι "Ghost", τερματίζοντας στην 26η θέση στον τελικό με 11 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γερμανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Στρατός Ξηράς των ΗΠΑ
Ο Στρατός των ΗΠΑ (Αγγλικά: United States Army) είναι ο μεγαλύτερος κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών, υπεύθυνος για τις χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι ο μεγαλύτερος και αρχαιότερος κλάδος του Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ και μία από τις επτά υπηρεσίες ενστόλων των ΗΠΑ. Ο σύγχρονος στρατός έχει τις ρίζες του στον Ηπειρωτικό Στρατό που ιδρύθηκε στις 14 Ιουνίου του 1775, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Αμερικανικής Επανάστασης πριν από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Συνέδριο της Συνομοσπονδίας δημιούργησε επίσημα το Στρατό των ΗΠΑ στις 3 Ιουνίου του 1784, μετά το τέλος της επανάστασης για να αντικαταστήσει τον Ηπειρωτικό Στρατό ο οποίος καταργήθηκε. Ο Στρατός των ΗΠΑ κατάγεται από τον Ηπειρωτικό Στρατό και έτσι η ίδρυσή του συμπίπτει.
Η κύρια αποστολή του στρατού είναι «να πολεμήσει και να κερδίσει πολέμους του έθνους μας, παρέχοντας άμεση, παρατεταμένη κυριαρχία της γης σε όλο το φάσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της σύγκρουσης, στηρίζοντας τους εμπόλεμους διοικητές». Ο Στρατός των ΗΠΑ υπάγεται στο Υπουργείο Στρατού, ένα από τα τρία στρατιωτικά τμήματα του Υπουργείου Άμυνας. Ο Στρατός τελεί υπό τη διοίκηση του Υπουργού του Στρατού και του ανώτατου στρατιωτικού αξιωματούχου στο Γενικό Επιτελείο Στρατού. Η υψηλότερη κατάταξη αξιωματικού του στρατού είναι σήμερα ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Κατά το 2011, ο Τακτικός Στρατός ανέφερε δύναμη των 546.057 στρατιωτών, ο Στρατός Εθνικής Φρουράς (ARNG) ανέφερε 358.078 και ο Εφεδρικός Στρατός Ηνωμένων Πολιτειών (USAR) ανέφερε 201.166, με τον συνολικό αριθμό να φτάνει τους 1.105.301 στρατιώτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Διάγγελμα δεκατεσσάρων σημείων
thumb|right|270px|Ο πρόεδρος των ΗΠΑ [[Γούντροου Ουίλσον]] Το "Διάγγελμα του προέδρου των ΗΠΑ Ουΐλσον (1918)", γνωστότερο και ως "Διάγγελμα των 14 σημείων" , ή "Διάγγελμα των 14 όρων", ή απλούστερα "Δεκατέσσερα Σημεία", (Fourteen Points), ή "Δεκατέσσερις όροι", ήταν ένα ιστορικό και ιδιαίτερα βαρυσήμαντο ραδιοφωνικό διάγγελμα που εκφώνησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον στις 8 Ιανουαρίου του 1918, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που βασιζόμενο σε αρχές δικαίου εισήγαγε νέες αρχές σε διεθνές επίπεδο για την μεταπολεμική ειρήνη, επηρεάζοντας ιδιαίτερα αμφότερες τις τότε αντιμαχόμενες συμμαχίες. Το Διάγγελμα αυτό αποτελεί ουσιαστικά και την μοναδική ρητή δήλωση διεθνούς επιπέδου που έγινε στον Α' Π.Π.
Ιστορικό
Από την αρχή όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο πρόεδρος Ουΐλσον απέφυγε να εμπλέξει τις ΗΠΑ στις ένοπλες εντάσεις και διαμάχες μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Ως γνωστό οι ΗΠΑ εισήλθαν τελικά στον πόλεμο, προσχωρώντας στη συμμαχία της Αντάντ, εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων στις 6 Απριλίου του 1917 με αφορμή τη βύθιση του υπερωκεάνιου ΛΟΥΖΙΤΑΝΙΑ, κατά τον γερμανικό υποβρυχιακό πόλεμο  εναντίον εμπορικών πλοίων της ανταντικής συμμαχίας. Ωστόσο, ο πρόεδρος Ουΐλσον, περίπου ένα χρόνο πριν, στις 18 Δεκεμβρίου του 1916 είχε απευθυνθεί με διακοίνωση στους εμπόλεμους της Ευρώπης με την οποία ζητούσε να λάβει γνώση των σκοπών που κάθε μία χώρα επεδίωκε εξακολουθώντας τις εχθροπραξίες. Η προσπάθειά του όμως εκείνη απέτυχε θεωρώντας (κατ' αμερικανική εκτίμηση) ότι η Γερμανία ή και άλλες χώρες - δυνάμεις δεν ήθελαν να επιτρέψουν στις ΗΠΑ ένα ρόλο διαιτητού τουλάχιστον στο νέο εδαφικό καθεστώς που δημιουργούσε ο πόλεμος.
Έτσι κατόπιν των παραπάνω ο πρόεδρος Ουΐλσον, συγκαλώντας μια ιδιαίτερα πολυμελή εξεταστική επιτροπή, γνωστή ως "Επιτροπή Έντουαρντ Χάουζ", που συγκροτούνταν από περίπου 150 μέλη, (ιστορικούς, εθνολόγους, νομικούς, αλλά και άλλους διακεκριμένους επιστήμονες), ζήτησε να του υποβάλει μια εμπεριστατωμένη μελέτη με σχετικές προτάσεις επί ηθικών αξιών ικανών που να εδραιώνουν την ειρήνη μεταξύ των χωρών αποδεσμεύοντας εθνικιστικές διαφορές, πάθη ή φιλοδοξίες. Με βάση την έκθεση που υποβλήθηκε, μετά από σχετικές έρευνες, προσδιορίστηκαν και συντάχθηκαν τα 14 βασικά σημεία του διαγγέλματος ως σημεία αφετηρίας ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων.
Τα δεκατέσσερα σημεία
Βασικά θέματα των σημείων ή όρων του εν λόγω διαγγέλματος αφορούσαν κατά ίδια σειρά τα ακόλουθα:
Επιδράσεις - αντιδράσεις
Οι αντιδράσεις επί του διαγγέλματος υπήρξαν διάφορες, τόσο θετικές, όσο και από επιφυλακτικές μέχρι και έντονα αρνητικές, ειδικότερα στα σημεία που συγκρούονταν με τεράστια οικονομικά συμφέροντα, δικαιώματα, αλλά και με τη νοοτροπία των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ αντιδράσεις σημειώθηκαν και μέσα στο αμερικανικό κοινοβούλιο. Οι αντιδράσεις αυτές, φερόμενες αρχικά ως επιφυλάξεις έγιναν άμεσα αντιληπτές από τον Ουίλσον ο οποίος, κρίνοντας αναγκαία την παρουσία του στην Ευρώπη, επισκέφθηκε αρχικά τη Βρέστη (13 Δεκεμβρίου 1918) γενόμενος στη συνέχεια διαδοχικά δεκτός στη Γαλλία, Αγγλία και Ιταλία με ακράτητο λαϊκό ενθουσιασμό αλλά και με εμφανείς δυσχέρειες αμοιβαίας προσαρμογής αυτών επί των θέσεών του. Παρά τις προσπάθειές του μέσα στο επόμενο δίμηνο, το μόνο που είχε καταφέρει να γίνει αποδεκτό στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού που τελούσε υπό την προεδρία του Γάλλου πρωθυπουργού, ήταν η απόφαση της δημιουργίας της Κοινωνίας των Εθνών, ενώ σε όλα τα άλλα θέματα των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων αναγκάστηκε να κάνει πολλές υποχωρήσεις, μέχρι ακόμα και αποδοχή εκστρατείας κατά της κομουνιστικής Ρωσίας με συμμετοχή αμερικανικού στρατού, ειδικότερα μετά τη νίκη των ρεπουμπλικάνων στις εκλογές του Κογκρέσου. Ακολούθως η εναντίον του αντίδραση άρχισε να διογκώνεται στη χώρα του, παρά το βραβείο Νόμπελ που του είχε απονεμηθεί. Συνέπεια αυτών ήταν τελικά, σε κάποια περιοδεία του στις ΗΠΑ, προκειμένου να πείσει την είσοδο της χώρας του στην ΚτΕ, να υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο, με επακόλουθο να χάσει στις εκλογές του 1920 και να αποσυρθεί παραμένοντας στην αφάνεια μέχρι τον θάνατό του.
Ιστορικό και ταυτόχρονα εκπληκτικό παρέμεινε το φαινόμενο οι ίδιοι οι Αμερικανοί ν' αποκηρύξουν ίσως τον ενδοξότερο πρόεδρό τους που ανύψωσε τις ΗΠΑ στο ανώτερο βάθρο επιβολής αρχών του διεθνούς δικαίου, αλλά και το γόητρο της πατρίδας τους παγκόσμια, από τη μέχρι τότε ανυπαρξία της σε διεθνή δρώμενα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Μιαούλης
Το όνομα Μιαούλης έφερε μεγάλη ιστορική οικογένεια της Ύδρας η οποία άλλαξε το αρχικό της όνομα Βώκος από τον γιο του Δημήτρη Βώκου και έλαβε το όνομα Μιαούλης από τον μεγάλο ναύαρχο του Αγώνα του 1821 Ανδρέα Μιαούλη. Η οικογένεια είχε καταγωγή από την ελληνόφωνη κωμόπολη Φύλλα Εύβοιας, κοντά στη Χαλκίδα. Εγκαταστάθηκε στην Ύδρα περι το 1668. Μέλη και απόγονοι της οικογένειας Μιαούλη ήταν οι:
Επαρχία Οβορχανγκάι
Το Οβορχανγκάι (μογγολικά: Өвөрхангай, Öwörhangai; "νότιο Χανγκάι") είναι ένα από τα 21 αϊμάγκ (επαρχίες) της Μογγολίας, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας. Η πρωτεύουσα είναι το Αρβαϊχέερ.
Το Μοναστήρι Σανχ, ένα από τα παλαιότερα και πιο σημαντικά μοναστήρια, βρίσκεται στην επαρχία αυτή, καθώς και τα μοναστήρια Έρντενε Ζούου και Τοβχόν.
Η επαρχία Οβορχανγκάι πραγματοποίησε τις πρώτες εκδηλώσεις Ειδικών Ολυμπιακών Αγώνων.
Μεταφορά
Το Αεροδρόμιο Αρβαϊχέερ (AVK/ZMAH) έχει ένα χωμάτινο διάδρομο και εξυπηρετεί τακτικές πτήσεις προς την Ουλάν Μπατόρ και Αλτάι.
Το λεωφορείο ταξιδεύει από το Αρβαϊχέερ προς την Ουλάν Μπατόρ κάθε μέρα.
Διοικητική Υποδιαίρεση
δεξιά|μικρογραφία|310x310εσ|Τα σουμ του Οβορχανγκάι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αϊμάγκ της Μογγολίας
Junkers Ju 352
Το Junkers Ju 352 Herkules ήταν γερμανικό τρικινητήριο μεταγωγικό αεροσκάφος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το οποίο αναπτύχθηκε με βάση το προγενέστερο Junkers Ju 252.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Την άνοιξη του 1942 το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ διέταξε την εταιρεία Junkers να επανασχεδιάσει το μεταγωγικό Ju 252 έτσι ώστε να απαιτούνται όσο το δυνατόν λιγότερες πρώτες ύλες στρατηγικής σημασίας για την κατασκευή του. Το αεροσκάφος που προέκυψε εξωτερικά έμοιαζε πολύ με το Ju 252, ακολουθώντας τη γενική διάταξή του, όμως στην πραγματικότητα επρόκειτο για μία εντελώς νέα σχεδίαση: pροωθούνταν από αστεροειδείς κινητήρες Bramo 323R (αντί για τους Junkers Jumo 211F του Ju 252), είχε παρόμοιες πτέρυγες που ήταν τοποθετημένες πιο πίσω στην άτρακτο και ήταν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένο από ξύλο. Επίσης διέθετε ράμπα φορτο/εκφόρτωσης στο πίσω μέρος, που επέτρεπε την εύκολη μεταφορά ογκωδών φορτίων και οχημάτων.
Το Ju 352 ήταν πολύ ανώτερο του Junkers Ju 52, του κύριου μεταγωγικού της Luftwaffe, όμως αποδείχθηκε κατώτερο σε επιδόσεις σε σχέση με το Ju 252. Οι παραδόσεις αεροσκαφών ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1944, όμως η παραγωγή του τύπου διεκόπη πρόωρα εξαιτίας της επιδεινούμενης για τη Γερμανία τροπής του πολέμου, με την αεροπορία να παραλαμβάνει μόλις δέκα αεροσκάφη προπαραγωγής και 33 Ju 352A.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Ju 352 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Μπισκότο
μικρογραφία|Μπισκότα Το μπισκότο είναι γλύκισμα από ζύμη διαμορφωμένη σε μικρά και λεπτά κομμάτια, τα οποία ψήνονται καλά στο φούρνο, ώστε να γίνουν τραγανά. Τα μπισκότα μπορεί να είναι γλυκά, αλμυρά, γεμιστά κλπ.
Η ιστορία του μπισκότου
Φημολογείται ότι το πρώτο μπισκότο εμφανίστηκε τυχαία στην Ολλανδία όταν κάποιος μάγειρας έριξε λίγη ζύμη στο ζεστό φούρνο και δημιούργησε το πρώτο μπισκότο.
Η ιστορία της γαστρονομίας ισχυρίζεται ότι ξεκίνησαν από τη νεολιθική εποχή, καθώς οι άνθρωποι έψηναν καρπούς πάνω σε πέτρες αναμειγνύοντάς τους με νερό. Έτσι τα μπισκότα θεωρήθηκαν απόγονοι των πρώτων αυτών τροφών. Η πρώτη μορφή μπισκότου εμφανίστηκε στην Κίνα οπού παρασκεύαζαν πίτες από σουσάμι, ρύζι ή φρούτα.
Υφή εδάφους
Με τον όρο υφή εδάφους ή εδαφική υφή χαρακτηρίζεται γενικά η ποσοστιαία αναλογία των διαφόρων ορυκτών σωματιδίων που απαρτίζουν το έδαφος.
Μπισκότο
Η ιστορία του μπισκότου
Στην Αίγυπτο, μερικές χιλιετίες αργότερα, βγήκαν στο φως τοιχογραφίες εργατών που έψηναν «παξιμάδια». Σήμερα είναι γνωστό ότι οι Αιγύπτιοι ναύτες έπαιρναν στα ταξίδια τους φέτες ψωμιού από κεχρί με την ονομασία ντούρα.
Υφή εδάφους
Γενικά
Γενικά ένα στερεό κλάσμα εδάφους περιλαμβάνει 1,5% μέχρι 5% οργανική ύλη και το υπόλοιπο αντίστροφα από 95% μέχρι 98,5% τεμάχια (θραύσματα) ορυκτών που συγκροτούν ένα εύθρυπτο γαιώδες σύνολο. Στα θραύσματα αυτά που έχουν διάμετρο μεγαλύτερη των 2 χιλιοστομέτρων αποτελούν χαλίκια και πέτρες τα οποία δεν συμμετέχουν στην όποια δραστηριότητα του εδάφους, αντίθετα με τα μικρότερης διαμέτρου εδαφικά σωματίδια.
Μπισκότο
Η ιστορία του μπισκότου
Άλλο ένα παρόμοιο παρασκεύασμα είναι στην αρχαία ελληνική κουζίνα οι «πλακούντες». Περιείχαν μέλι, μυρωδικά, λίπος, γάλα και μπαχαρικά και η ζύμη τους θύμιζε αυτήν του ψωμιού.
Στη ρωμαϊκή εποχή, τα αρτοποιεία παρασκεύαζαν τον «στρατιωτικό άρτο» ή αλλιώς «άρτο του ναυτικού», τον οποίο και αποκαλούσαν με την λατινική ονομασία buccellum. Ο άρτος αυτός αποτελούταν από αλεύρι και μάζευε νερό για τριάντα ήμερες χωρίς καθόλου μαγιά η αλάτι. Μετά το ψήσιμο το ψωμί αυτό μάζευε νερό αφού πρώτα κοβόταν σε μικρά κομματάκια και επικαλυπτόταν με πιπέρι και μελί. Έπειτα ψηνόταν ξανά για να διατηρηθεί για αρκετό καιρό. Υπήρχαν περίοδοι μεγάλων ταξιδίων που η ζύμη αυτή ψηνόταν και τέσσερις φορές.
Λεωνίδας Οικονομόπουλος
Ο Λεωνίδας Οικονομόπουλος (1890 - 6 Φεβρουαρίου 1969), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής στη Μεσσηνία.
Μπισκότο
Η ιστορία του μπισκότου
Στην Περσία του 7ου αιώνα, αρτοποιοί πρόσθεσαν στην ζύμη αυτή βούτυρο, αυγά και κρέμα και για να γίνει πιο γλυκιά μελί και φρούτα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των μπισκότων και των παξιμαδιών. Την εποχή που έγινε η εισβολή των μουσουλμάνων στην Ισπανία, αναπτυσσόταν το εμπόριο των μπαχαρικών και λόγω των σταυροφοριών τα μπισκότα εξαπλώθηκαν στην βόρεια Ευρώπη και στην Αραβία.
Λεωνίδας Οικονομόπουλος
Βιογραφία
Εκλέχθηκε βουλευτής Μεσσηνίας αρχικά το 1936 με τη Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση και μετά με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1951 και Μεσσήνης με το ίδιο κόμμα το 1952.
Υφή εδάφους
Εδαφικά σωματίδια
Ως εδαφικά σωματίδια εν προκειμένω θεωρούνται τα στερεά εκείνα που έχουν διάμετρο μικρότερη των 2 χλσ. (2 mm), τα οποία και χαρακτηρίζονται ανάλογα σε τρεις κατηγορίες ως άμμος, ιλύς και άργιλος. Ο προσδιορισμός αυτών με βάση τη διάμετρο των σωματιδίων κατά φθίνουσα σειρά είναι: Σύμφωνα με διεθνή πρότυπα η άμμος διακρίνεται επιμέρους σε χονδρόκοκκη (2 mm - 0.2 mm) και σε λεπτόκοκκη άμμο (0.2 mm - 0.05 mm). Ομοίως και η ιλύς σε χονδρόκοκκη ιλύ (0.05 mm - 0.02 mm) και λεπτόκοκκη ιλύ (0.02 mm - 0.002 mm).
Μπισκότο
Η ιστορία του μπισκότου
Τα πρώτα μπισκότα εμφανίστηκαν στην Αμερική κατά το 16ο αιώνα από Άγγλους, Σκοτσέζους και Ολλανδούς μετανάστες. Στην αφήγησή του ο εξερευνητής σερ Μάρτιν Φρόμπισερ, και ίσως στην παλιότερη αναφορά στα μπισκότα στις αγγλοσαξονικές χώρες, αναφέρει πως όσο έμενε στην βόρεια Αμερική η τροφή των ναυτικών ήταν μισό κιλό μπισκότα και ένα γαλόνι μπύρας την μέρα.
Λεωνίδας Οικονομόπουλος
Βιογραφία
Πέθανε σε ηλικία 79 ετών το 1969 και κηδεύτηκε στις 7 Φεβρουαρίου.
Υφή εδάφους
Ταξινόμηση εδάφους κατά υφή
Ανάλογα της εκατοστιαίας περιεκτικότητας των εδαφών στις τρεις παραπάνω κατηγορίες, που ερευνάται με μια ιδιαίτερη διαδικασία γνωστή ως «μηχανική ανάλυση», ή «κοκκομετρική ανάλυση», ταξινομούνται αυτά στους ακόλουθους δώδεκα τύπους υφής.
Μπισκότο
Η ιστορία του μπισκότου
Από το 15ο αιώνα και έπειτα, η ζάχαρη άρχισε να γίνεται πρωτεύουσα γλυκαντική ουσία και να αντικαθιστά το μέλι. Στα τέλη του 17ου αιώνα η σοκολάτα είχε αρχίσει να παίρνει θέση στις διατροφικές συνήθειες και συνδυάστηκε πολύ αρμονικά με τα μπισκότα.
Υφή εδάφους
Πηγές
Κατηγορία:Εδαφολογία
Λεωνίδας Οικονομόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσήνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Μπισκότο
Τροφή στρατιωτών και ταξιδιωτών
Το μπισκότο για μια περίοδο ήταν μια πρακτική τροφή σαν το ψωμί με την ιδιότητα να αποθηκεύεται και να διατηρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα «σπογγώδες και ξερό μείγμα αλευριού, αντιστεκόμενο καλά στη μούχλα». Έπαιξε σημαντικό ρόλο στα ταξίδια καθώς αποτελούσε ιδανική τροφή. Όλα τα πλοία ήταν εφοδιασμένα με πολύ σκληρά μπισκότα και οι ναυτικοί συνήθιζαν να τα βουτάνε στην άλμη η στον καφέ για να μπορέσουν να τα φάνε. Έμειναν ως βασική τροφή των ναυτικών μέχρι την εμφάνιση της κονσέρβας.
Εταιρίες παραγωγής μπισκότων στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα έχουμε τις ακόλουθες εταιρίες παραγωγής μπισκότων:
Βωμιείς
Οι Βωμιείς ήταν αρχαίος ελληνικός λαός της ανατολικής Αιτωλίας, που αποτελούσε υποδιαίρεση της φυλής των Οφιονέων.
Οι Βωμιείς κατοικούσαν παρά τους πρόποδες του όρους Κόρακα κοντά στις πηγές του Ευήνου. Σύμφωνα με πληροφορίες που παρέχει ο Θουκυδίδης οι Βωμιείς συμμετείχαν στον Πελοποννησιακό πόλεμο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιτωλοακαρνάνες Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Μπεν Μακένζι
Ο Μπέντζαμιν Μακένζι Σένκαν (αγγλική γλώσσα: Benjamin McKenzie Schenkkan, 12 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Αμερικανός ηθοποιός και παραγωγός, γνωστός για το ρόλο του στη σειρά California Teens ως Ryan Atwood.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Εμμανουήλ Μιαούλης
Ο Εμμανουήλ Μιαούλης (Ύδρα 1812- Αθήνα 1871) ήταν γιος του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.
Ο Εμμανουήλ Μιαούλης γεννήθηκε στην Ύδρα το 1812. Κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό και έφθασε στο βαθμό του Πλοιάρχου Β.Ν.. Επίσης διετέλεσε διευθυντής του Ναυστάθμου. Πέθανε το 1871. Γιος του ήταν ο ζωγράφος Νικόλαος Βώκος.
Πηγές
Εμμανουηλ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Οικογένεια Σαχτούρη Κατηγορία:Αρβανίτες
Γήπεδο Δόξας Δράμας
Το Γηπέδο Δόξας Δράμας είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για ποδοσφαιρικούς αγώνες και βρίσκεται στην πόλη της Δράμας. Αποτελεί τη φυσική έδρα του Γ.Σ. Δόξα Δράμας και έχει χωρητικότητα 10.000 καθήμενων θεατών.
Ιστορία
Στα πρώτα χρόνια του, ο σύλλογος προσπαθούσε να βρει ένα χώρο ώστε να μπορέσει να έχει μια σταθερή έδρα. Τα κατάφερε το 1953, όταν έπειτα από δωρεά του Αθανάσιου Δουμπέσα, παραχωρήθηκε στον σύλλογο η έκταση ώστε να μπορέσει να χτιστεί το γήπεδο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αφού ξαναχτίστηκε από την αρχή το γήπεδο, διέθετε μόνο μια εξέδρα, την δυτική. Τη δεκαετία του 80, χτίστηκε το (βόρειο) πέταλο του γηπέδου, ενώ την ίδια δεκαετία έγινε η προσπάθεια να χτιστεί και η ανατολική εξέδρα αλλά τα έργα για πολλά χρόνια σταμάτησαν με αποτέλεσμα να μείνει ημιτελής έως που το 2011 ολοκληρώθηκε μαζί με εκτενείς εργασίες ανακαίνισης που έλαβαν χώρα εκείνη την περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δοξας Δραμας Γηπεδο Γηπεδο
Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Μάρτιος 1950
Η Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Μάρτιος 1950 σχηματίστηκε μετά τις βουλευτικές εκλογές 1950 που διεξήγαγε η προηγούμενη υπηρεσιακή κυβέρνηση.
Οι βουλευτικές εκλογές δεν κατάφεραν να δώσουν την αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα, και έτσι ο Βασιλιάς πέρασε στο στάδιο των διερευνητικών εντολών. Ο πρώτος που πήρε την εντολή, ο αρχηγός του πρώτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος, ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, του Λαϊκού Κόμματος, την κατέθεσε άπρακτος ύστερα από λίγες ημέρες. Ο αρχηγός του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος, ο Σοφοκλής Βενιζέλος του Κόμματος Φιλελευθέρων όμως, κατάφερε να αποκτήσει με την ανοχή του Λαϊκού Κόμματος και την συνεργασία του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος, του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, μια σχετική πλειοψηφία και στις 23 Μαρτίου διορίστηκε Πρωθυπουργός.
Ωστόσο όταν αυτό ο κυβερνητικός συνασπισμός εμφανίστηκε στην Βουλή για να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, δεν τα κατάφερε, και η κυβέρνηση τελικά παραιτήθηκε.
Το κυβερνητικό της έργο περιορίστηκε στην κύρωση νομοθετημάτων που είχαν μείνει ανολοκλήρωτα από την προηγούμενη κυβέρνηση, όπως η δημιουργία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (στο οποίο συγχωνεύτηκαν τα τρία στρατιωτικά υπουργεία) και η κύρωση του κανονισμού λειτουργίας του Οργανισμού Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου, όπου αναμορφώνονταν χιλιάδες Έλληνες κομμουνιστές.
Αναφορές
1950 03 1950 03 Κ
Γιαν Σβέελινκ
Ο Γιαν Πίτερ(σ)ζοον Σβέελινκ ή Σβέλινκ (Jan Pieterszoon Sweelinck ή Swelingh ή Swelinck, ολλανδικά: /ˈjɑːn ˈpiːtərsoʊn ˈsweɪlɪŋk/, Ντέβεντερ, 1562 – Άμστερνταμ 16 Οκτωβρίου 1621) ήταν Ολλανδός συνθέτης, οργανίστας και μουσικοπαιδαγωγός, ο σπουδαιότερος της επονομαζομένης πρώιμης νεότερης περιόδου και, σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές, ο σημαντικότερος Ολλανδός συνθέτης όλων των εποχών, γενικότερα. Με το έργο του γεφυρώνει το μεσοδιάστημα μεταξύ Αναγέννησης και Μπαρόκ. Υπήρξε από τους πρώτους μεγάλους Ευρωπαίους συνθέτες που έγραψαν μουσική για πληκτροφόρα όργανα, ενώ με το διδακτικό του έργο συνεισέφερε στην καθιέρωση της περίφημης Βορειογερμανικής Σχολής για το εκκλησιαστικό όργανο, επηρεάζοντας ακόμη και τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.
Βιογραφία
Ο Γιαν Σβέελινκ γεννήθηκε στο Ντέβεντερ της κεντρικής Ολλανδίας, τον Απρίλιο ή Μάιο του 1562. Ήταν το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Πέτερ Σβίμπερτς (Peter Swibberts) και της Έλσγκεν ή Έλσκε (Elsgen ή Elske) Σβέελινκ, θυγατέρας του χειρουργού του Ντέβεντερ, Γιαν Χέντρικζοον Σβέελινκ (jan Hendrickszoon Sweelinck) και της Μάρε Σνόικ (Mare Snoick). Ο Γιαν πρέπει να είχε λάβει τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του, ο οποίος είχε χρηματίσει οργανίστας στην -τότε ολλανδόφωνη- περιοχή της πόλης Κάιζερβερτ. Αφού χειροτονήθηκε ιερέας, εγκαταστάθηκε στο Ντέβεντερ, όπου συνέχισε να εργάζεται ως οργανίστας. Σύντομα, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ όπου, από το 1564, ο Πέτερ Σβίμπερτς διορίστηκε οργανίστας στην περίφημη Παλαιά Εκκλησία (Oude Kerk) της πόλης, ακολουθώντας την παράδοση της οικογένειας (ο παππούς από την πλευρά της μητέρας και ο θείος τού Γιαν ήσαν, επίσης, οργανίστες)· πέθανε το 1573.
Στη συνέχεια, ο Γιαν, έλαβε εγκύκλια εκπαίδευση από τον Γιάκομπ Μπούικ (Jacob Buyck), καθολικό πάστορα της Παλαιάς Εκκλησίας. Όμως αυτά τα μαθήματα σταμάτησαν το 1578 μετά την Μεταρρύθμιση του Άμστερνταμ και την επακόλουθη αλλαγή θρησκεύματος στον Καλβινισμό, οπότε ο Μπούικ έφυγε από την πόλη. Λίγα είναι γνωστά για τη μουσική εκπαίδευση του Σβέελινκ μετά τον θάνατο του πατέρα του. Στους δασκάλους μουσικής του συμπεριλαμβάνονταν ο Γιαν Βίλελμσζοον Λόσι (Jan Willemszoon Lossy), ένας ελάχιστα γνωστός κόντρα-τενόρος και εκτελεστής σαλιμό στο Χάαρλεμ ή/και ο Κορνέλις Μπόσκοοπ (Cornelis Boskoop), ο οργανίστας που διαδέχτηκε τον πατέρα τού Σβέελινκ στην Παλαιά Εκκλησία. Εάν ο Σβέελινκ μελετούσε πράγματι στο Χάαρλεμ, πιθανότατα επηρεάστηκε σε κάποιο βαθμό από τους οργανίστες της Μεγάλης Εκκλησίας της πόλης, Κλάας Άλμπρεχτσζοον φαν Βίρινγκεν (Claas Albrechtszoon van Wieringen) και Φλόρις φαν Άντριχεμ (Floris van Adrichem), οι οποίοι αυτοσχεδίαζαν καθημερινά εκεί. Πάντως, άγνωστο παραμένει, κοντά σε ποιον δάσκαλο ανέπτυξε ο Σβέελινκ την τεράστια ικανότητα του να συνθέτει. Το υψηλό επίπεδο των συνθέσεών του -συμπεριλαμβανομένων των πολυφωνικών ψαλμών του Ψαλτηρίου του εκκλησιαστικού τυπικού- δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω αυτοδιδασκαλίας.
Σύμφωνα με τον Κορνέλις Πλεμπ (Cornelis Plemp), μαθητή και φίλο του, ο Σβέελινκ ξεκίνησε την 44χρονη καριέρα του ως οργανίστας της Παλιάς Εκκλησίας, το 1577, όταν ήταν μόλις 15 ετών. Αυτή η ημερομηνία, ωστόσο, είναι αβέβαιη επειδή τα αρχεία της εκκλησίας από το 1577 έως το 1580 λείπουν, και ο Σβέελινκ εμφανίζεται καταχωρημένος από το 1580 και εφεξής· κατείχε το σημαντικότατο αυτό πόστο για το υπόλοιπο της ζωής του. Η χήρα μητέρα του, πέθανε το 1585 και ο νεαρός Γιαν ανέλαβε την ευθύνη για τον μικρότερο αδελφό και την αδελφή του. Ο μισθός του, 100 φλωρίνια, διπλασιάστηκε τον επόμενο χρόνο, πιθανώς για να βοηθήσει επί τούτου. Μάλιστα, του προσφέρθηκαν επιπλέον 100 φιορίνια σε περίπτωση που νυμφευόταν, κάτι που συνέβη το 1590. Αργότερα, τού προσφέρθηκε να επιλέξει ανάμεσα σε άλλα 100 φιορίνια ή δωρεάν κατάλυμα σε ένα σπίτι που ανήκε στον δήμο, κάτι που τελικά επέλεξε.
Τα πρώτα δημοσιευμένα έργα του Σβέελινκ χρονολογούνται από το 1592-94: τρεις τόμοι με σανσόν, ο τελευταίος από τους οποίους είναι ο μόνος που δημοσιεύθηκε το 1594. Στη συνέχεια, άρχισε να εκδίδει ψαλμούς, με στόχο να δημοσιεύσει ολόκληρο το Ψαλτήριο του εκκλησιαστικού τυπικού («Ψαλτήριο της Γενεύης»). Τελικά, αυτά τα έργα εμφανίστηκαν σε τέσσερις μεγάλους τόμους που δημοσιεύθηκαν στα έτη 1604, 1613, 1614 και 1621. Ο τελευταίος τόμος δημοσιεύθηκε μεταθανάτια, πιθανώς σε ημιτελή μορφή. Ο Σβέελινκ πέθανε από άγνωστη αιτία στις 16 Οκτωβρίου 1621 και ενταφιάστηκε στη Παλαιά Εκκλησία του Άμστερνταμ. Απέκτησε έξι παιδιά, από τα οποία ζούσαν πέντε όταν πέθανε· ο μεγαλύτερος από τους γιους του, Ντιρκ Γιάνσζοον (Dirck Janszoon), τον διαδέχτηκε στη θέση του οργανίστα στην Παλαιά Εκκλησία.
Ο συνθέτης, κατά πάσα πιθανότητα, πέρασε ολόκληρη τη ζωή του στο Άμστερνταμ, επισκεπτόμενος μόνο περιστασιακά άλλες πόλεις για επαγγελματικές δραστηριότητες, κυρίως για να επιθεωρήσει εκκλησιαστικά όργανα και να δώσει συμβουλές για την κατασκευή ή/και ανακαίνισή τους. Αυτά τα καθήκοντα οδήγησαν σε σύντομες επισκέψεις στις πόλεις Ντελφτ, Ντόρντρεχτ (1614), Εκχάουζεν, Χάαρλεμ (1594), Χάρντεβαϊκ (1608), Μίντελμπουρχ (1603), Ναϊμέχεν (1605), Ρότερνταμ (1610) και Ρένεν (1616). Πάντως, το μεγαλύτερο ταξίδι του ήταν στην Αμβέρσα, το 1604, όταν τού ανατέθηκε από τις αρχές του Άμστερνταμ να αγοράσει ένα τσέμπαλο για την πόλη. Δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία για να στηρίξουν την υπόθεση ότι, ο Σβέελινκ επισκέφθηκε τη Βενετία -ίσως έγινε σύγχυση με τον αδελφό του, τον ζωγράφο Χέριτ Σβέελινκ (Gerrit Pieterszoon Sweelink). Η δημοτικότητά του ως συνθέτη, εκτελεστή και δάσκαλου ήταν, σταθερά, αυξανόμενη κατά τη διάρκεια της ζωής του. Οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν με το προσωνύμιο, «Ορφέας του Άμστερνταμ», ενώ ακόμη και οι αρχές της πόλης έφερναν συχνά σημαντικούς επισκέπτες για να ακούσουν τους αυτοσχεδιασμούς του.
Καθήκοντα
Τα μόνα καθήκοντα του Σβέελινκ στο Άμστερνταμ ήταν εκείνα του οργανίστα. Σε αντίθεση με την πρακτική της εποχής, δεν έπαιζε καριγιόν ή τσέμπαλο σε επίσημες εκδηλώσεις, ούτε ήταν υποχρεωμένος να συνθέτει έργα, εκ συμβολαίου. Αυτό οφειλόταν στο ότι, οι Κάτω Χώρες ακολουθούσαν το καλβινιστικό τυπικό, που περιόριζε τα λατρευτικά στοιχεία μόνο σε όσα αφορούσε στην Καινή Διαθήκη. Βέβαια, το εκκλησιαστικό συμβούλιο (κονσιστόριο) που συνεδρίασε στο Ντόρντρεχτ (1598), είχε δώσει εντολή στους οργανίστες να παίζουν παραλλαγές στους νέους ψαλμούς, πριν και μετά τη λειτουργία έτσι, ώστε το εκκλησίασμα να εξοικειώνεται μ’ αυτούς. Ωστόσο, ο Σβέελινκ -αν και είχε βαπτιστεί καθολικός- είχε προσληφθεί ως ανεξάρτητος επαγγελματίας από την ίδια την πόλη και, επειδή εργαζόταν για τις προτεσταντικές αρχές του Άμστερνταμ για το υπόλοιπο της ζωής του, είναι πιθανό ότι ακολουθούσε το δόγμα του Καλβινισμού. Άλλωστε, στη δεκαετία του 1590, τρία από τα παιδιά του βαπτίστηκαν στην Παλαιά Εκκλησία.
Διδασκαλία και επιρροή
thumb|280px|right|Πορτρέτο του Σβέελινκ (γκραβούρα του 1624, από τον Ολλανδό ζωγράφο και χαράκτη Γιαν Χάρμες Μίλερ, 1571-1628) Η εργασιακή ενασχόληση του Σβέελινκ τού παρείχε αρκετό χρόνο για διδασκαλία, τομέα για τον οποίο θα γινόταν τόσο διάσημος όσο και για τις συνθέσεις του. Οι μαθητές του Σβέελινκ συμπεριελάμβαναν τον πυρήνα αυτού που επρόκειτο να αποτελέσει την επονομαζόμενη Σχολή της Βόρειας Γερμανίας για το εκκλησιαστικό όργανο, με ονόματα όπως: Γιάκομπ Πρετόριους (Jacob Praetorius II), Χάινριχ Σάιντεμαν (Heinrich Scheidemann), Πάουλ Ζίφερτ (Paul Siefert), Μέλχιορ Σιλτ (Melchior Schildt), Σάμιουελ Σάιτ (Samuel Scheidt) και Γκότφριντ Σάιτ. Οι μαθητές του θεωρήθηκαν ως μουσικοί-μέτρο σύγκρισης για άλλους οργανίστες. Δεν είναι τυχαίο ότι, ο Σβέελινκ ήταν γνωστός στη Γερμανία ως «ο κατασκευαστής (sic) οργανιστών». Κοινωνικός και σεβαστός, είχε μεγάλη ζήτηση ως δάσκαλος. Οι Ολλανδοί μαθητές του ήταν αναμφισβήτητα πολλοί και εξαιρετικοί οργανίστες, αλλά κανένας από αυτούς δεν έγινε μεγάλος συνθέτης. Ο Σβέελινκ, ωστόσο, επηρέασε την εξέλιξη της ολλανδικής σχολής εκκλησιαστικού οργάνου, όπως φαίνεται και στο έργο μεταγενέστερων συνθετών, όπως ήταν ο Άντονι φαν Νόορτ (Anthoni van Noordt). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έθεσε τη μουσική βάση σε καθολικές, καλβινιστικές και λουθηρανικές λειτουργίες. Ήταν ο σημαντικότερος συνθέτης της -μουσικά πλούσιας- «χρυσής εποχής» των Κάτω Χωρών.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Σβέελινκ αντιπροσωπεύει την υψηλότερη εξέλιξη της ολλανδικής σχολής στα πληκτροφόρα ή, ακόμη καλύτερα, τον κολοφώντα της αντιστικτικής πολυπλοκότητας και τελειοποίησης στα πληκτροφόρα πριν από τον μεγάλο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Εντούτοις, υπήρξε και εξειδικευμένος συνθέτης φωνητικής μουσικής, συνθέτοντας περισσότερα από 250 έργα για φωνή (σανσόν, μαδριγάλια, μοτέτα και ψαλμούς).
Ορισμένες από τις καινοτομίες του Σβέελινκ είχαν βαθιά μουσική σημασία, συμπεριλαμβανομένης της φούγκας. Ήταν ο πρώτος που έγραψε μια φούγκα για εκκλησιαστικό όργανο που ξεκινούσε απλά, με ένα (1) θέμα, προσθέτοντας διαδοχικά υφή και πολυπλοκότητα μέχρι την τελική κορύφωση και λύση, μια ιδέα που άγγιξε την τελειότητα στο τέλος της εποχής του Μπαρόκ από τον Μπαχ, σχεδόν έναν (1) αιώνα αργότερα. Επίσης, γενικά θεωρείται ότι, πολλά από τα έργα για πληκτρολόγιο του Σβέελινκ προορίζονταν για μελέτη από τους μαθητές του. Ήταν επίσης ο πρώτος που χρησιμοποίησε το πεντάλ ως ένα πραγματικό στοιχείο δόμησης της φούγκας.
Ο Σβέελινκ ήταν εξαιρετικός στον αυτοσχεδιασμό, γι’ αυτό άλλωστε απέκτησε τον ανεπίσημο τίτλο του «Ορφέα του Άμστερνταμ». Σώζονται περισσότερα από 70 έργα του για πληκτροφόρα και, πολλά από αυτά, μπορεί να είναι ακριβώς ίδια με τις αυτοσχεδιαστικές συνθέσεις που, οι κάτοικοι του Άμστερνταμ, πιθανόν να είχαν ακούσει περί το 1600. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σβέελινκ ασχολήθηκε με τη μουσική επεξεργασία τριών διαφορετικών λειτουργικών παραδόσεων: Καθολική, Καλβινιστική και Λουθηρανική, οι οποίες αντικατοπτρίζονται στο έργο του. Ακόμα και η φωνητική του μουσική, η οποία είναι πιο «συντηρητική» από εκείνη για το πληκτρολόγιο, εμφανίζει εντυπωσιακή ρυθμική πολυπλοκότητα και έναν ασυνήθιστο πλούτο αντιστικτικών επινοήσεων.
Κυριότερα έργα
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, δεν υπήρχαν δημοσιευμένα έργα του Σβέελινκ και, παρόλο που υπάρχουν στοιχεία ότι ο μαθητής του, Σάμιουελ Σάιτ, παρείχε μια συλλογή από φαντασίες για 3 φωνές, αντίγραφο δεν έχει βρεθεί ακόμα σε βιβλιοθήκη ή αρχείο. Αν και είναι γνωστό ότι ο Σβέελινκ είχε γράψει πολύ περισσότερη μουσική από την υπάρχουσα, ακόμη και για άλλα όργανα ή / και φωνητικά σύνολα, τίποτα δεν φαίνεται να έχει διατηρηθεί.
Σημειώσεις
i. Ορθότερη προφορά στα ολλανδικά, Σβέιλινκ
ii. O Ορλάντο ντι Λάσσο παρά την κοινή γλώσσα, θεωρείται γαλλοφλαμανδικής καταγωγής
iii. Ο νεαρός Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ θαύμαζε τη μουσική των Ράινκεν και Μπουξτεχούντε, οι οποίοι υπήρξαν μαθητές του Χάινριχ Σάιντεμαν που, με τη σειρά του, ήταν μαθητής του Σβέελινκ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ολλανδοί συνθέτες Κατηγορία:Οργανίστες
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
Παρατίθενται παράκατω σημαντικά γεγονότα απ' όλο τον κόσμο που συνέβησαν το μήνα Νοέμβριο του 2020, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.