cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξωκιόνιον
Μνημεία
Εκτός από το άγαλμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στη συνοικία υπήρχαν και άλλα μνημεία. Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (ηγεμόνευσε εν έτεσι 582–602) έστησε πολλά άλλα αγάλματα γύρω από αυτό του Κωνσταντίνου· ο ψευδο-Κωδινός αναφέρει ότι στέκονταν ακόμη στην περιοχή κίονες οι οποίοι είχαν φερθεί από την Κύζικο. Υπήρχαν επίσης δημόσια λουτρά, έπαυλη του αριστοκράτη Ανδρόνικου Δούκα Αγγέλου του 12ου αιώνα και τρεις εκκλησίες αφιερωμένες στην Θεοτόκο, την Αγία Τριάδα και τον Άγιο Ευδόκιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Ανδρέας Φιλίππου
Ο Ανδρέας Φιλίππου είναι Ελληνοκύπριος Καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας μεταξύ 1988-1990 και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας την περίοδο 1991-2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Φιλίππου γεννήθηκε στην Κατωκοπιά το 1944. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο μαθηματικών από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στη στατιστική και διδακτορικό στη στατιστική από το Πανεπιστήμιο Ουισκόνσιν-Μάντισον.
Την περίοδο 1968-1980 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Ουισκόνσιν-Μάντισον, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, στο Πανεπιστήμιο Πατρών και στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Την περίοδο 1980-2011 διετέλεσε καθηγητής Πιθανοτήτων και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών (με άδεια απουσίας χωρίς αποδοχές όταν είχε κρατικό αξίωμα). Την περίοδο 1983-1986 διετέλεσε αντιπρύτανης στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών του ίδιου πανεπιστημίου. Από το 2012 είναι Ομότιμος Καθηγητής Πιθανοτήτων και Στατιστικής του Πανεπιστημίου Πατρών.
Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου του ΤΕΙ Λαμίας (2012-2014), αναπληρωτής πρόεδρος της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας, μέλος της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (μετά από ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων) και μέλος του Εφοριακού Συμβουλίου της Κύπρου. Έχει πλούσιο ερευνητικό έργο στις Πιθανότητες και την Μαθηματική Στατιστική. Πέντε διδάκτορες του έγιναν πανεπιστημιακοί καθηγητές. Έχει αρχίσει τον θεσμό των διεθνών συνεδρίων για τους Αριθμούς Φιμπονάτσι και τις Εφαρμογές τους.
Είναι επίτιμος πρόεδρος της Κυπριακής Μαθηματικής Εταιρείας και ιδρυτικό μέλος του Αντιναρκωτικού Συνδέσμου Κύπρου.
Είναι νυμφευμένος με την Αθηνά Φιλίππου και έχει 3 κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Ελλάδα και την Αμερική ήταν στέλεχος της Νεολαίας του Γεωργίου Παπανδρέου και του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος του Ανδρέα Παπανδρέου. Διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου των Φοιτητών της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αντιπρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων και πρόεδρος του Διεθνούς Ομίλου του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν. Το 1964, όταν η Τουρκία απειλούσε να εισβάλει στην Κύπρο, ο Ανδρέας Φιλίππου διέκοψε τις σπουδές του, εκπαιδεύτηκε στη Χαλκίδα και πήγε εθελοντής στην Κύπρο μαζί με άλλους Κύπριους φοιτητές. Το 1972 διέκοψε την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής στις ΗΠΑ και εξετέλεσε με επιτυχία ειδική αντιστασιακή αποστολή που του ανέθεσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τον Μάιο του 1974, ενώ επιχειρούσε να εισέλθει εκ νέου στην Ελλάδα, συνελήφθη στο αεροδρόμιο Αθηνών και απελάθηκε από τη χούντα στην Κύπρο με το επόμενο αεροπλάνο ως persona non grata. Αμέσως μετά από την πτώση της χούντας πήγε στο Πανεπιστήμιο Πατρών όπου είχε μετακληθεί ως Επισκέπτης Καθηγητής.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1988 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 3 Μαΐου 1990. Στη διάρκεια της θητείας του ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Διετέλεσε πρόεδρος της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Κύπρου και ο πρώτος πρόεδρος της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής του.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας συνεργαζόμενος ως Νέες Δυνάμεις με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Τον Απρίλιο του 2000 αποχώρησε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες Δυνάμεις. Συνέχισε για λίγο ως ανεξάρτητος βουλευτής. Τον Ιούνιο του 2000 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΕΔΕΚ. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης και μέλος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Κύπρου - Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον, με δική του πρόταση νόμου ιδρύθηκε το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών Κύπρου.
Το 2017 ανέλαβε, εθελοντικά και προσωρινά, Κ.Ο.Γ. στο Κ.Σ. ΕΔΕΚ. Συμμετέχει στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ανδρέας Φιλίππου τιμήθηκε με το παράσημο Μεγάλου Ταξιάρχη του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Κύπριοι μαθηματικοί Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988 Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ίρβιν Λάνγκμουιρ
Ο Ίρβιν Λάνγκμουιρ (1881 - 1957) ήταν σπουδαίος Αμερικανός χημικός, φυσικός και μηχανικός, ο οποίος τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας το 1932 για το πρωτοποριακό ερευνητικό έργο του στη χημεία επιφανειών.
Η πιο διάσημη δημοσίευση του Λάνγκμουιρ είναι το άρθρο του 1919 "The Arrangement of Electrons in Atoms and Molecules" στο οποίο, βασιζόμενος στη θεωρία του κυβικού ατόμου του Γκίλμπερτ Λιούις και στη θεωρία χημικών δεσμών του Walther Kossel, περιέγραψε την "ομόκεντρη θεωρία της ατομικής δομής".
Ο Λάνγκμιουρ ενεπλάκη σε μια διαφωνία με τον Λιούις για αυτό το έργο. Οι δεξιότητες παρουσίασης του Langmuir ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για τη διάδοση της θεωρίας, αν και τα εύσημα για την ίδια τη θεωρία ανήκουν κυρίως στον Λιούις. Ενώ εργαζόταν στο τμήμα έρευνας και ανάπτυξης στην πολυεθνική εταιρεία General Electric από το 1909 έως το 1950, ο Λάνγκμουιρ πραγματοποίησε ερευνητικές πρωτοπορίες και ευρεσιτεχνίες σε πολλούς τομείς της φυσικής και της χημείας, εφηύρε τον λαμπτήρα πυρακτώσεως με αέριο και την τεχνική συγκόλλησης υδρογόνου.
Το φημισμένο εργαστήριο Langmuir Laboratory for Atmospheric Research στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, ονομάστηκε προς τιμήν του, όπως επίσης και το περιοδικό της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας για την χημεία των επιφανειών που ονομάζεται Langmuir.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν
Ζακόμπ Φρανκάρ
Ο Ζακόμπ Φρανκάρ (φλαμανδικά: Jacob Franquart ή γαλλικά Jacques Franquart, 1582/83 – 6 Ιανουαρίου 1651 (ταφή) ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, αρχιτέκτονας της Αυλής και εξαίρετος χαράκτης πλακών χαλκού. Το επώνυμό του αναγράφεται και ως Francquart, Franckaert, Francquaert, Jacques Franquart, Francuart.
Ο Φρανκάρ γεννήθηκε είτε στην Αμβέρσα είτε στις Βρυξέλλες. Το 1620 σχεδίασε τον Ναό των Αυγουστίνων (Temple des Augustins), ο οποίος βρισκόταν στην πλατεία Μπράουκερε (Place de Broukere) των Βρυξελλών από την ολοκλήρωσή του, το 1642, ως την καταστροφή του το 1893. Η πρόσοψη του κτίσματος σήμερα αποτελεί τμήμα της εκκλησίας Church of the Holy Trinity on Parvis de la Trinite της πόλης.
Ο Φρανκάρ ήταν επίσης διάσημος για τα σχέδια που δημιούργησε απεικονίζοντας τις επικήδειες εκδηλώσεις του Αρχιδούκα της Αυστρίας Αλβέρτου Ζ΄ των Αψβούργων. Το έργο εκδόθηκε στις Βρυξέλλες, θεωρούμενο, ωστόσο, ως ένα από τα εξέχοντα έργα της χρυσής εποχής της χαρακτικής σε πλάκες χαλκού της Αμβέρσας. Η πλειονότητα των κειμένων έχει συγγραφεί από τον ιστορικό και συγγραφέα Ερύκιους Πουτεάνους (Erycius Puteanus, Φένλο, 1574 - Λέουβεν, 1646), τα οποία είχαν εκδοθεί παλαιότερα ως βιβλίο, με τίτλο Phoenix Principum... (Λέουβεν, 1622). Το χαρακτικό περιέχει πίνακα με αντιστοίχιση των χρωμάτων της παλέτας της εραλδικής με διακριτές μορφές γραμμών και κουκκίδων, το παλαιότερο παρόμοιο σύστημα στην Εραλδική, μετά του Γιαν Μπάπτιστ Ζάνχριους. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς τέχνης, το σύστημα του Φρανκάρ αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το νεότερο σύστημα hatching του Μαρκούς Βυλσόν ντε λα Κολομπιέ (Marcus Vulson de la Colombière). Ο μικρός πίνακας με τα hatchings του εμφανίζεται στη χάλκινη πλάκα αριθ. 47 του έργου του που τιτλοφορείται Pompa funebris Alberti Pii Austriaci. Τα εκπληκτικά χαρακτικά αυτού του βιβλίου παρουσιάζουν το τελετουργικό ταφής σε 64 πλάκες. Εμφανίζονται σε αυτές περισσότερα από 700 διαφορετικά πρόσωπα, με ενδεικτικό της χώρας προέλευσής τους. Το χαρακτικό έχει μήκος περίπου 1 μέτρο.
Ο Φρανκάρ δίδαξε ζωγραφική την ανεψιά του, Άννα Φρανσίσκα ντε Μπρόινς (Anna Francisca de Bruyns).
Απεβίωσε και τάφηκε στις Βρυξέλλες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Φάμπιο Κάρπι
Ο Φάμπιο Κάρπι (ιταλικά: Fabio Carpi), (19 Ιανουαρίου 1925 - 26 Δεκεμβρίου 2018) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Μιλάνο, στη δεκαετία του 1940 ο Κάρπι ξεκίνησε την καριέρα του ως κριτικός κινηματογράφου για τις εφημερίδες Libera Stampa και L'Unità. Το 1951 μετακόμισε στη Βραζιλία, όπου άρχισε να συνεργάζεται με μερικούς σεναριογράφους.
Επιστρέφοντας στην Ιταλία το 1954 και μέχρι το 1971 ασχολήθηκε ως σεναριογράφος για σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Αντόνιο Πιετρατζέλι, ο Ντίνο Ρίζι και ο Βιτόριο Ντε Σέτα.
Το 1971 κέρδισε το βραβείο Νάστρο ντ' Αρτζέντο καλύτερου σεναρίου για το βιβλίο του Νέλο Ρίζι.
Ξεκινώντας από το 1957 ήταν επίσης κριτικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Το μυθιστόρημα του Patchwork κέρδισε το βραβείο Bagutta το 1998. Μετά από ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ του 1968, το 1972 ο Κάρπι έκανε το ντεμπούτο του στο ντοκιμαντέρ με το δράμα Corpo d'amore.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
ISO 639:c
! caa ! cab ! cac (Κοατάν Σαν Σεμπαστιάν) ! cad ! cae ! caf (Νότια) ! cag ! cah ! caj ! cak (Κεντρικά) ! cal ! cam ! can ! cao ! cap ! caq (Καρ) ! car ! cas ! cat ! cav ! caw ! cax ! cay ! caz ! cbb ! cbc ! cbd ! cbe ! cbg ! cbh ! cbi ! cbj ! cbk ! cbl (Μπουαλκχάου) !(cbm) (Νοτιοδυτικά γεποκάπα) ! cbn ! cbo ! cbr ! cbs ! cbt ! cbu ! cbv ! cbw ! cby ! cca ! ccc ! ccd ! cce ! ccg ! cch ! ccj ! ccl ! ccm ! cco (Κομαλτεπέκ) ! ccp !(ccq) ! ccr !(ccx) !(ccy) ! cda ! cde ! cdf ! cdg ! cdh ! cdi ! cdj ! cdm ! cdn ! cdo ! cdr ! cds ! cdy ! cdz ! cea (Κάτω) ! ceb ! ceg ! cek ! cen ! ces ! cet ! cfa ! cfd ! cfg ! cfm ! cga ! cgc ! cgg ! cgk ! cha ! chb ! chc ! chd (Υψίπεδα Οαχάκα) ! che ! chf (Ταμπάσκο) ! chg ! chh ! chj (Οτζιτλάν) ! chk ! chl ! chm (Ρωσία) ! chn ! cho ! chp ! chq (Κουιοτεπέκ) ! chr !(chs) ! cht ! chu ! chv ! chw ! chx ! chy ! chz (Οζουμακίν) ! cia ! cib (Τσι) ! cic ! cid ! cie ! cih ! cik (Τσιτκούλι) ! cim ! cin ! cip ! cir !(cit) ! ciw ! ciy ! cja (Δυτικά) ! cje ! cjh (Άνω) ! cji ! cjk ! cjm (Ανατολικά) ! cjn ! cjo ! cjp !(cjr) ! cjs ! cjv ! cjy !(cka) (Χούμι Άουα) ! ckb (Κεντρικά) !(ckc) (Βόρεια) !(ckd) (Νοτιοκεντρικά) !(cke) (Ανατολικά) !(ckf) (Νότια) ! ckh !(cki) (Σάντα Μαρία ντε Χεσούς) !(ckj) (Σάντο Ντομίνγκο Ζενακότζ) !(ckk) (Νοτιοδυτικά Ακατενάνγκο) ! ckl ! ckn ! cko ! ckq ! ckr ! cks ! ckt ! cku ! ckv !(ckw) (Δυτικά) ! ckx ! cky ! ckz (Κις ανάμικτη γλώσσα) ! cla ! clc ! cld ! cle (Λεαλάο) ! clh ! cli ! clj ! clk ! cll ! clm ! clo (πεδινά Οαχάκα) ! clt ! clu ! clw ! cly (ανατολικά υψίπεδα) ! cma ! cme ! cmg (κλασικά) ! cmi !(cmk) ! cml ! cmm ! cmn ! cmo (Κεντρικά) ! cmr (Μρο) ! cms ! cmt ! cna ! cnb
(Τσινμπόν) ! cnc ! cng
(Βόρεια) ! cnh
(Λάι) ! cni ! cnk
(Χούμι) ! cnl
(Λαλάνα) !(cnm)
(Ιξτατάν) ! cno ! cns
(Κεντρικά) ! cnt
(Τεπετοτούλα) ! cnu ! cnw
(Νγκάουν) ! cnx
(Μέσα) ! coa
(Νήσοι Κόκος) ! cob ! coc ! cod ! coe ! cof ! cog ! coh ! coj ! cok
(Σάντα Τερέζα) ! col ! com ! con ! coo ! cop ! coq ! cor ! cos ! cot ! cou ! cov ! cow ! cox ! coy ! coz ! cpa
(Παλάντλα) ! cpb
(Ουκαγιάλι-Γιουρούα) ! cpc ! cpg
(Καππαδοκικά) ! cpi
(Πιτσίς) ! cpx ! cpy
(Νότια Ουκαγιάλι) ! cqd ! cqu
(Χιλιανά) ! cra ! crb
(Νησί) ! crc ! crd ! cre ! crf ! crg ! crh ! cri ! crj
(Νότια) ! crk
(Έλαφος) ! crn
(Ελ Ναγιάρ) ! cro ! crq
(Ίγιο'βούτζβα) ! crr ! crs ! crt
(Άσσο) ! csi
(Ακτή) ! csj ! csk ! csl ! csm
(Κεντρική Σιέρρα) ! csn ! cso
(Σοτσιαπάν) ! csq ! csr ! css
Αναβολέας
Ο αναβολέας ή αναβατήρας είναι μικρή δερμάτινη ή μεταλλική επιφάνεια η οποία χρησιμοποιείται για την τοποθέτηση του ποδιού του αναβάτη, και είναι ενωμένος με την σέλα μέσω δερμάτινης λωρίδας.
ISO 639:c
(Νότια) ! cst
Αναβολέας
Περιγραφή
Οι αναβολείς συνήθως υπάρχουν ανά ζεύγος και χρησιμοποιούνται για την βοήθεια στην ανάβαση επί των ζώων -συνήθως σε άλογα ή μουλάρια ή και καμήλες κ.α.-. Η χρήση αναβολέα κάνει πολύ ευκολότερη την προσπάθεια του αναβάτη να παραμείνει στην σέλα και να διατηρεί τον έλεγχο, αυξάνοντας την χρησιμότητα του ζώου σε δραστηριότητες όπως την μεταφορά ή και τις πολεμικές επιχειρήσεις. Κατά την αρχαιότητα, οι πρωιμότερες μορφές αναβολέα ήταν απλές ζώνες οι οποίες σχηματίζαν βρόχο ώστε να τοποθετηθεί εντός του το πόδι ή δάχτυλα του ποδιού. Αργότερα, ο μονός αναβολέας χρησιμοποιούνταν ως βοήθημα ανάβασης, και τα ζεύγη αναβολέων εμφανίστηκαν μετά την εφεύρεση της σέλλας.
Ο αναβολέας εφευρέθηκε στην Κίνα κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ., και η χρήση του διαδόθηκε προς την δύση μέσω των νομαδικών λαών της Κεντρικής Ασίας. Η χρήση ζευγών αναβολέων αποδίδεται στην δυναστεία των Τζιν, και η τεχνολογία έκανε την εμφάνιση της στην Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα. Έχει υποστηριχτεί πως ο αναβολέας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βασικά εργαλεία τα οποία ήταν κρίσιμα για την διάδοση του πολιτισμού.
ISO 639:c
(Σιγίν) ! csz ! cta
(Ταταλτεπέκ) ! ctc ! ctd
Αναβολέας
Περιγραφή
Στην σύγχρονη εποχή, εκτός από την ανάβαση ζώων οι αναβολείς χρησιμοποιούνται στις μοτοσυκλέτες ως επιφάνεια για τοποθέτηση των ποδιών.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιππασία Κατηγορία:Μοτοσικλέτα
ISO 639:c
(Τεντίμ) ! cte
(Τίλα) ! ctl
(Τλακοατζιντεπέκ) ! ctm ! ctn ! cto ! ctp
(Δυτικά υψίπεδα) ! cts
(Βόρειο Καταντουάνες) ! ctt ! ctu
(Τουμπαλά) ! ctz
(Ζακατεπέκ) ! cua ! cub ! cuc
(Ουσίλα) ! cug ! cuh ! cui ! cuj ! cuk
(Σαν Μπλας) ! cul ! cum !(cun)
(Κουνέν) ! cuo ! cup ! cuq ! cur ! cut
(Τεπεουξίλα) ! cvg ! cvn
(Βάλλε Νασιονάλ) ! cwa ! cwb ! cwd
(Δάση) ! cwe ! cwg ! cwt ! cya
(Ζενζοντεπέκ) ! czo ! czt
(Ζοτούνγκ)
Κατηγορία:ISO 639
Immortal
Το 2015 ο Abbath ανακοίνωσε τη διάλυση του συγκροτήματος και, παράλληλα, τη δημιουργία νέου σχήματος. Παρόλα αυτά, τον Αύγουστο του 2015, ο Demonaz και ο Horgh, υποστήριξαν ότι το συγκρότημα ποτέ δε σταμάτησε και ότι θα συνεχίσει και χωρίς τον Abbath.
Ιστορία
Οι Immortal ξεκίνησαν το 1989 με την death metal μπάντα Amputation του κιθαρίστα Demonaz, πρώην μέλους των Old Funeral. Το 1990 στο συγκρότημα εντάχθηκε ο μπασίστας Abbath, επίσης πρώην μέλος των Old Funeral. To 1991, έχοντας πια σχηματίσει τους Immortal και έχοντας αλλάξει το στυλ τους σε black metal, οι Amputation με τραγουδιστή και μπασίστα τον Abbath, κιθαρίστα τον Demonaz και ντράμερ τον Armagedda κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP και το 1992 το άλμπουμ Diabolical Fullmoon Mysticism. Μετά την αποχώρηση του Armagedda ο Έικεμο ανέλαβε και τα ντραμς μέχρι το άλμπουμ Blizzard Beasts του 1997, το οποίο παρουσίασε τον ντράμερ Horgh-ο οποίος παραμένει στο γκρουπ μέχρι και σήμερα. Αυτό ήταν και το τελευταίο άλμπουμ με τον Demonaz, καθώς η τενοντίτιδά του δεν του επέτρεπε να παίξει κιθάρα στην ταχύτητα που χρειαζόταν η μουσική των Immortal. Συνέχισε ωστόσο να γράφει τους στίχους για όλα τα άλμπουμ της μπάντας, ενώ έχει εμφανιστεί και σε όλα τα μουσικά βίντεο. Την κιθάρα ανέλαβε ο Abbath.
Το άλμπουμ At the Heart of Winter του 1999 παρουσίασε μια σημαντική αλλαγή στον ήχο του συγκροτήματος προς το thrash metal. Αργότερα το 1999 εντάχθηκε ο μπασίστας Iscariah, κι έτσι ο ρόλος του Abbath ήταν αποκλειστικά κιθαρίστα και τραγουδιστή. Ο νέος αυτός ήχος των Immortal συνεχίστηκε στο άλμπουμ Damned in Black του 2000, ενώ το Sons of Northern Darkness του 2002 ήταν καθαρά ένας blackened thrash δίσκος.
Το 2003 το συγκρότημα διαλύθηκε για διάφορους λόγους. Το 2005, ωστόσο, τα αυθεντικά μέλη του συγκροτήματος επανενώθηκαν και άρχισαν να δουλεύουν στο πρότζεκτ "I". Ενώ το πρότζεκτ συνεχιζόταν, το 2006 αναφέρθηκε ότι ο Abbath είχε επανενωθεί με τον Horgh, όπως και έγινε.
Το All Shall Fall του 2009 ήταν μια επιστροφή στο παλιό black metal στυλ της μπάντας, ενώ ήταν και ο πρώτος δίσκος με τον μπασίστα Apollyon. Ήταν και ο τελευταίος με τον Abbath, ο οποίος αποχώρησε το 2015 έπειτα από δικαστική μάχη σχετικά με τα δικαιώματα της μπάντας και δήλωσε τη διάλυση. Παρ' όλα αυτά, οι Immortal αποφάσισαν να συνεχίσουν χωρίς αυτόν. Ο Apollyon και ο Horgh, μαζί με τον Demonaz που επέστρεψε ως κιθαρίστας και τραγουδιστής, ετοιμάζουν τον νέο τους δίσκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγικά black metal συγκροτήματα
Οι Υπέροχοι Άμπερσον (βιβλίο)
Οι Υπέροχοι Άμπερσον (The Magnificent Ambersons) είναι ένα μυθιστόρημα του 1918, το οποίο συνέγραψε ο Μπουθ Τάρκινγκτον (Booth Tarkington) και για το οποίο βραβεύθηκε το επόμενο έτος με το Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας). Είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της τριλογίας Growth, στην οποία περιλαμβάνονται επίσης τα έργα The Turmoil (1915) και The Midlander (1923, μετονομάστηκε σε National Avenue το 1927). Στα 1925 Οι Υπέροχοι Άμπερσον μεταφέρθηκαν για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη, υπό τον τίτλο Pampered Youth. Ακολούθησε στα 11942 η περίφημη ταινία του Όρσον Γουέλς (Orson Welles) που με την σειρά της απετέλεσε την βάση για την τηλεσειρά του 2002 με τον ίδιο τίτλο.
Πλοκή
Η οικογένεια Άμπερσον ήταν η ισχυρότερη και πιο εύπορη στην Ιντιανάπολη στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Τζωρτζ Αμπερσον Μίναφερ (George Amberson Minafer), εγγονός του πατριάρχη των Άμπερσον, είναι ένας κακομαθημένος από την μητέρα του υπερφίαλος νεαρός. Απολύτως βέβαιος για τον εαυτό του και τις δυνατότητες του και έχοντας παράλληλα πλήρη αδιαφορία και άγνοια για τις ζωές τον άλλων, ο Τζωρτζ ερωτεύεται την Λούσυ Μόργαν (Lucy Morgan). Εν αγνοία του, υπάρχει παρελθόν ανάμεσα στην μητέρα του και τον πατέρα της Λούσυ. Καθώς η πόλη μεγαλώνει και εκβιομηχανίζεται, η ισχύς και το κύρος της οικογένειας Άμπερσον είναι σε καθοδική πορεία, ενώ αντιθέτως η κατάσταση των Μόργκαν βελτιώνεται διαρκώς. Η πλοκή κλιμακώνεται με τις προσπάθειες του Τζωρτζ να παρεμποδίσει την επανασύνδεση Ίζαμπελ με τον πατέρα της Λούσυ. Όμως η κίνηση του αυτή έχει σοβαρότατες επιπτώσεις και για τον ίδιο.
Ραδιόφωνο
Στις 29 Οκτωβρίου 1939 το CBS εξέπεμψε, στα πλαίσια του The Campbell Playhouse, το έργο του Τάρκινγκτον σε παραγωγή του Όρσον Γουέλς. Συμμετείχαν οι Welles, Walter Huston, Nan Sunderland καθώς και άλλα μέλη του Mercury Theatre.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Το έργο έχει μεταφερθεί δύο φορές στην μεγάλη οθόνη ενώ έχει γίνει και τηλεσειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Ανδριάκη
Η Ανδριάκη ή Ανδριάκα ή Ανδριακή (Ἀνδριάκη) ήταν αρχαία πόλη και λιμάνι της αρχαίας πόλης των Μύρων της Λυκίας. Βρίσκεται στη σημερινή επαρχία Ντεμρέ της Αττάλειας.
Η περιοχή διαθέτει μουσείο, το οποίο ήταν στην αρχαιότητα σιταποθήκη.
Ιστορία
Η Ανδριάκη (ή Ανδριακή) αναφέρεται από τον Πτολεμαίο. Και ο Πλίνιος την αναφέρει ως Andriaca civitas, Myra (εδ. 27).
Ο Αππιανός ( π.Χ. iv. 82) λέει ότι το 42 π.Χ. ο Λεντούλος στάλθηκε από τον Βρούτο, για να μαζέψει χρήματα και έσπασε την αλυσίδα, που υπερασπιζόταν την είσοδο του λιμανιού και ανέβηκε τον ποταμό στα Μύρα. αριστερά|μικρογραφία|Ανδριάκη (σχέδιο της πόλης) Η Ανδριάκη είναι ξεκάθαρα το λιμάνι στο μικρό ποτάμι στο οποίο βρισκόταν η πόλη Μύρα, 20 στάδια πιο πάνω. ( Στράβων. σελ. 666. ) Πρέπει να ήταν στην Ανδριάκη, όπως παρατηρεί ο Κράμερ, όπου ο Άγιος Παύλος και οι σύντροφοί του αιχμάλωτοι επιβιβάστηκαν στο αλεξανδρινό πλοίο, που ταξίδευε για την Ιταλία. (Πράξεις των Αποστόλων, xxvii. 5, 6.)
Η περιοχή
Η πιο διάσημη περίοδος της Ανδριάκης υπήρξε επί αυτοκράτορα Αδριανού (117-138). Την περίοδο αυτή κατασκευάστηκαν η σιταποθήκη (τώρα Μουσείο των Πολιτισμών της Λυκίας) και η κατασκευή εμπορικής αγοράς/πλακώματος στην ανατολική πλευρά της. Η ανακάλυψη επιγραφών, που γράφτηκαν προς τιμή του Κωνσταντίνου Β', του Ιουλιανού και του Ουάλη έδειξε ότι η Ανδριακή πέτυχε να διατηρήσει τη σημασία της και σε μεταγενέστερες περιόδους (4ος αιώνας μ.Χ.).
Το Μουσείο των Πολιτισμών της Λυκίας αποτελείται από 8 τμήματα και έχει έκταση 2.307 τ.μ. Στην είσοδο του μουσείου οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν μία μικρή ταινία σχετικά με τον πολιτισμό της αρχαίας Λυκίας.
Στη βόρεια πλευρά της εισόδου υπάρχουν τα ερείπια μεγάλης ρωμαϊκής horrea με μία επιγραφή, που αναφέρει ότι ήταν του Αδριανού: η χρονολογία είναι το τρίτο προξενείο του Αδριανού, το 119 μ.Χ.
Στην Ανδριάκη έχει ανακαλυφθεί μία συναγωγή κατά τη διάρκεια ανασκαφών το 2009. Στον αρχαιολογικό χώρο μπορεί επίσης να δει κανείς ερείπια δύο εκκλησιών, εργαστήρια, μία στέρνα, ρωμαϊκά λουτρά και κτήρια του λιμανιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντεμρέ Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Λυκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Ετιέν Λεοπόλντ Τρουβελό
Ο Ετιέν Λεοπόλντ Τρουβελό (γαλλικά: Étienne Léopold Trouvelot, 26 Δεκεμβρίου 1827 – 22 Απριλίου 1895) ήταν Γάλλος καλλιτέχνης, αστρονόμος και ερασιτέχνης εντομολόγος. Εκτός από το καλλιτεχνικό του έργο, είναι γνωστός για την εισαγωγή του σκώρου λυμάντρια (Gypsy Moth) στη Βόρεια Αμερική.
Βιογραφία
Ο Τρουβελό γεννήθηκε στο Έιν της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια της νιότης του φαίνεται πως αναμείχθηκε με την πολιτική και είχε ρεπουμπλικανικές πεποιθήσεις. Όταν το 1852 ο Ναπολέων Γ' κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, ο Τρουβελό διέφυγε με την οικογένειά του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εγκαταστάθηκε στο Μέντφορντ, προάστειο της Βοστόνης, συντηρώντας την οικογένειά του ως καλλιτέχνης και αστρονόμος.
Ο Τρουβελό διέθετε ερασιτεχνικό ενδιαφέρον για την εντομολογία. Στις ΗΠΑ, οι μεταξοσκώληκες εξοντώνονταν από διάφορες ασθένειες. Ο Τρουβελό ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τις προνύμφες των λεπιδοπτέρων, που πίστευε ότι θα μπορούσαν πιθανώς να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή μεταξιού. Για λόγους που παραμένουν άγνωστοι, στα μέσα της δεκαετίας του 1860 έφερε από την Ευρώπη μάζες αυγών του σκώρου λυμάντρια και μετέτρεψε το δάσος πίσω από το σπίτι του σε εκτροφείο των εντόμων αυτών. Δυστυχώς, ένας αριθμός από προνύμφες διέφυγε στο διπλανό δάσος. Ο Τρουβελό αντιλήφθηκε αμέσως το πρόβλημα που ήταν πιθανό να είχε προκαλέσει και ειδοποίησε εντομολόγους της περιοχής, όμως δεν λήφθηκε κανένα μέτρο.
Λίγο καιρό μετά από αυτό το συμβάν, ο Τρουβελό έχασε το ενδιαφέρον του για την εντομολογία και στράφηκε στην αστρονομία. Σε αυτό το πεδίο μπόρεσε να αξιοποιήσει ιδιαίτερα τις καλλιτεχνικές του ικανότητες, παράγοντας εικονογραφήσεις από τις παρατηρήσεις του. Κατά τα φαινόμενα, το έντονο ενδιαφέρον του για την αστρονομία το απέκτησε το 1870, όταν και είχε επανειλημμένα την ευκαιρία να παρατηρήσει το Σέλας.
Εκτός από τις εικονογραφήσεις του, δημοσίευσε περίπου 50 επιστημονικές εργασίες.
Το 1882, ο Τρουβελό επέστρεψε στη Γαλλία και εντάχθηκε στο προσωπικό του Αστεροσκοπείου της Μεντόν, όπου εργάστηκε με βάση φωτογραφικές τεχνικές και ενεπλάκη σε πικρή διαμάχη με τον προϊστάμενό του, τον αστρονόμο Ζιλ Ζάνσεν. Λίγα χρόνια αργότερα, η τοπική κυβέρνηση της Μασαχουσέτης άρχισε να αντιλαμβάνεται το τεράστιο μέγεθος του προβλήματος που προκλήθηκε από τη διαφυγή της λυμάντριας στη φύση.
Ο Τρουβελό πέθανε στη Μεντόν το 1895. Την εποχή εκείνη η λυμάντρια είχε εξελιχθεί σε σοβαρή μάστιγα των φυτών και γίνονταν (τελικά ανεπιτυχείς) προσπάθειες να εξολοθρευτεί. Έως και σήμερα, η λυμάντρια εξακολουθεί να εξαπλώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και, σε συνδυασμό με άλλα φυλλοφάγα παράσιτα, προκαλεί κάθε χρόνο ζημιές με κόστος που εκτιμάται γύρω στα 868 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι
Θεμιστοκλί Γκερμένι
Ο Θεμιστοκλής Γερμένης (Themistokli Gërmenji, 187 –1917) ήταν Αλβανός εθνικιστής και αντάρτης αγωνιστής. Ήταν ένας από τους ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης και αρχηγός των Αλβανών ατάκτων από το 1909 έως το 1914. Κατέστη νομάρχης της αστυνομίας της Αυτόνομης Αλβανικής Δημοκρατίας της Κορυτσάς από το 1916 μέχρι την εκτέλεσή του λόγω δικαστικής πλάνης από γαλλικό στρατοδικείο το 1917.
Το επώνυμό του δήλωνε την καταγωγή του, από το χωριό Γκερμένι, στη νότια Αλβανία.
Μαρία Ιωσηφίνα της Βαυαρίας
Η Μαρία Ιωσηφίνα της Βαυαρίας (20 Μαρτίου 1739 - 28 Μαΐου 1767) ήταν αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας, Μεγάλη Δούκισσα της Τοσκάνης κλπ από το γάμο της με τον Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με τη γέννηση, ήταν Πριγκίπισσα και Δούκισσα της Βαυαρίας ως κόρη του Καρόλου, Εκλέκτορα της Βαυαρίας και της Μαρίας Αμαλίας της Αυστρίας.
Θεμιστοκλί Γκερμένι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί Κατηγορία:Αλβανοί Χριστιανοί Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Μαρία Ιωσηφίνα της Βαυαρίας
Οικογένεια
Η Μαρία Ιωσηφίνα Αντωνία Βαλπούργα Φιλικητάτη Ρέγουλα γεννήθηκε στο Μόναχο της Βαυαρίας. Η Μαρία Ιωσηφίνα ήταν το έβδομο και νεότερο παιδί του Καρόλου Αλβέρτου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εκλέκτορα της Βαυαρίας. Η μητέρα της, Μαρία Αμαλία, ήταν Αρχιδούκισσα της Αυστρίας από τη γέννησή της. Καταγόταν από αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και εκλέκτορες της Βαυαρίας. Η μητέρα της Ιωσηφίνας, Μαρία Αμαλία, ήταν επίσης πρώτη εξαδέλφη της μελλοντικής πεθεράς της, Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας, και ως εκ τούτου η Ιωσηφίνα ήταν δεύτερη εξαδέλφη του μελλοντικού συζύγου της. Η μητέρα της Ιωσηφίνας, Αρχιδούκισσα Μαρία Αμαλία, γέννησε επτά παιδιά, τέσσερα εκ των οποίων έζησαν μέχρι την ενηλικίωση. Τα αδέλφια της Μαρίας Ιωσηφίνας περιλάμβαναν τον αδερφό της, Μαξιμιλιανό Γ΄ της Βαυαρίας, και δύο αδελφές: τη Μαρία Αντωνία και τη Μαριάννα Ιωσηφίνα.
Γάμος
Παρ' όλα αυτά, ο γάμος δεν ήταν ποτέ ευτυχισμένος. Είχε γίνει μόνο υπό την πίεση της μητέρας του Ιωσήφ, Μαρίας Θηρεσίας, που ήθελε ο γιος της να κάνει έναν κληρονόμο στο θρόνο. Ο Ιωσήφ, όμως, δεν ήθελε ποτέ να ξαναπαντρευτεί μετά το θάνατο της αγαπημένης πρώτης του συζύγου, Ισαβέλλας της Πάρμας, αν και είχε κάνει κάποιες προτάσεις για τη μικρότερη αδελφή της, Μαρία Λουίζα της Πάρμας. Η Μαρία Λουίζα, ωστόσο, είχε ήδη υποσχεθεί στον Πρίγκιπα της Ισπανίας και, εν πάση περιπτώσει, δεν ενδιαφερόταν.
Ο Ιωσήφ δεν βρήκε τη Μαρία Ιωσηφίνα ελκυστική. Σε επιστολή λίγο μετά τη γνωριμία τους, την περιέγραψε: "Είναι είκοσι πέντε ετών, δεν έχει περάσει ποτέ ευλογιά και μόνον η σκέψη της ασθένειας με κάνει να τρέμω. Το σώμα της είναι κοντό, παχύ και δίχως ίχνος γοητείας, το πρόσωπο της είναι καλυμμένο με στίγματα και σπυράκια, τα δόντια της είναι φρικτά". Ωστόσο, ο Βένζελ Αντώνιος του Κάουνιτς-Ρίτμπεργκ ήθελε να παντρευτεί ο Ιωσήφ τη Μαρία Ιωσηφίνα επειδή ήταν Βαυαρή πριγκίπισσα, έτσι τελικά επιλέχθηκε να είναι η νέα σύζυγος του Ιωσήφ.
Ένα μήνα μετά τον γάμο του, ο Ιωσήφ έστειλε μια μακροσκελή επιστολή στον πατέρα της πρώτης συζύγου του. Εκεί, παραδέχθηκε ότι δεν είχε τίποτα κοινό με τη νέα του σύζυγο. Ωστόσο, όσον αφορά τον χαρακτήρα της, η Μαρία Ιωσηφίνα ήταν μια "άψογη γυναίκα" που τον αγαπούσε και την αξιοποίησε για τα θετικά της χαρακτηριστικά, αλλά υπέφερε επειδή δεν μπορούσε να την αγαπήσει. Ακόμα και οι εχθροί της παραδέχονται ότι η Ιωσηφίνα ήταν φιλόξενη, φιλική με όλους και διατεθειμένη σε κάθε καλοπροαίρετο συναίσθημα, αλλά η αντίληψή της ήταν μικρή και ανεπαρκής στην καλλιέργεια. Ο Ιωσήφ πρόσθεσε επίσης: «Θα συνεχίσω να την τιμώ και αν και δεν μπορώ να είμαι ένας στοργικός σύζυγος, τουλάχιστον θα έχει σε μένα έναν φίλο που εκτιμά τις καλές της ιδιότητες και την αντιμετωπίζει με σεβασμό». Παρ' όλα αυτά, ο Ιωσήφ δεν τήρησε ποτέ το λόγο του.
Με το πέρασμα του χρόνου, ο Ιωσήφ αντιμετώπισε την Ιωσηφίνα με απόλυτη ψυχρότητα. Η κουνιάδα της Μαρίας Ιωσηφίνας, η Μαρία Χριστίνα, έγραψε κάποτε: «Πιστεύω ότι αν ήμουν σύζυγός του και μου φέρονταν τόσο άσχημα, θα δραπέτευα και θα κρεμιόμουν σε ένα δέντρο στο Σένμπρουν». Παρά τη ψυχρή συμπεριφορά του Ιωσήφ απέναντί ​​της, η Μαρία Ιωσηφίνα αγαπούσε πολύ τον άντρα της και είχε πληγωθεί βαθιά από την ασέβειά του προς αυτήν. Καθώς ήταν ταπεινόφρων και άτολμη και έχοντας επίγνωση της κατωτερότητάς της, "έτρεμε" και "χλώμιαζε" παρουσία του συζύγου της.
Το μόνο μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας που στήριξε τη νεαρή βασίλισσα ήταν ο πεθερός της, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α΄. Όταν πέθανε ο Φραγκίσκος λίγο μετά το γάμο της, δεν είχε κανένα πραγματικό φίλο στον κόσμο. Μετά το θάνατο του Φραγκίσκου Α΄ στις 18 Αυγούστου 1765, η Μαρία Ιωσηφίνα έγινε αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την ενθρόνιση του συζύγου της. Η πεθερά της, ωστόσο, παρέμεινε η πιο ισχυρή και σημαντική προσωπικότητα στην αυτοκρατορία και στο βασίλειο της Βιέννης.
Ο γάμος του Ιωσήφ και της Μαρίας Ιωσηφίνας δεν παρήγαγε παιδιά, αλλά για μεγάλο διάστημα από τα δύο χρόνια του γάμου της, η κατάσταση της υγείας της Ιωσηφίνας οδήγησε την ίδια και άλλους να υποθέσουν ότι ήταν έγκυος. Τον Οκτώβριο του 1765, ο Ιωσήφ έγραψε προς τον μικρότερο αδελφό του Λεοπόλδο: «''Όσο για την αυτοκράτειρά μου, δεν υπάρχει καμία αλλαγή. Δεν έχει καμία ασθένεια αλλά ταλαιπωρείται. Μπορεί να είναι έγκυος αν και δεν έχει το παραμικρό πρήξιμο''».
Τον επόμενο μήνα, έγραψε: «Ζω σχεδόν σαν ελεύθερος, σηκώνομαι στις 6 το πρωί, πάω για ύπνο στις 11, βλέπω τη γυναίκα μου μόνο στο τραπέζι και την αγγίζω μόνο στο κρεβάτι». Τον ίδιο μήνα, η οικονόμος της Ιωσηφίνας συνταξιοδοτήθηκε, επειδή δεν μπορούσε άλλο να αντέξει το υπόβαθρο αυτού του κακού σπιτικού. Προφανώς, η νεαρή αυτοκράτειρα είχε κάνει τα πράγματα χειρότερα για τον εαυτό της λέγοντας τα προβλήματά της στους υπηρέτες της.
Θάνατος
Στις 28 Μαΐου 1767, μετά από μόλις δύο χρόνια γάμου, η Μαρία Ιωσηφίνα πέθανε από ευλογιά, όπως και η προκάτοχός της Ισαβέλλα. Με το θάνατο της νέας αυτοκράτειρας, το βασίλειο έπεσε αμέσως σε πένθος. Ο σύζυγός της δεν την επισκέφθηκε κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της, αν και η μητέρα του, Μαρία Θηρεσία, το έκανε. Με αυτόν τον τρόπο, η Μαρία Θηρεσία κόλλησε επίσης την ασθένεια, αλλά επέζησε.
Όταν ο Ιωσήφ έμαθε για το θάνατο της συζύγου του, είπε σε μερικούς οικείους του μερικές παρατηρήσεις που υποδηλώνουν τη λύπη του για την ψυχρή συμπεριφορά του απέναντί της. Ο ίδιος έγραψε στην αδερφή της Ιωσηφίνας, Δούκισσα Μαρία Αντωνία, ότι η σύζυγός του ήταν "για τόσους πολλούς λόγους άξια σεβασμού". Η Μαρία Ιωσηφίνα ήταν θαμμένη στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης, αλλά ο Ιωσήφ δεν παρακολούθησε την κηδεία της.
Η νεαρή αυτοκράτειρα έπαιξε ένα ρόλο στη ζωή του συζύγου της για άλλη μια φορά μετά το θάνατό της, όταν ο Ιωσήφ διεκδίκησε ένα μεγάλο μέρος της Βαυαρίας το 1778-1779. Βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στον γάμο του με τη δεύτερη Βαυαρή σύζυγό του. Αυτή η σύγκρουση τελικά εξελίχθηκε στον πόλεμο της βαυαρικής διαδοχής. Στο τέλος, η δυναστεία των Αψβούργων κέρδισε μόνο το Innviertel.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Βοεβοδάτο Λβουφ
Το Βοεβοδάτο Λβουφ (Województwo lwowskie) ήταν διοικητική μονάδα της μεσοπολεμικής Πολωνίας (1918–1939). Λόγω της ναζιστικής-σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, σύμφωνα με το μυστικό Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, καταλήφθηκε τόσο από τη Βέρμαχτ όσο και από τον Κόκκινο Στρατό τον Σεπτέμβριο του 1939. Ωστόσο, μετά την κατάκτηση της Πολωνίας, η πολωνική υπόγεια διοίκηση υπήρχε εκεί μέχρι τον Αύγουστο του 1944. Μόνο περίπου το ήμισυ του Βοεβοδάτου επιστράφηκε στην Πολωνία μετά το τέλος του πολέμου. Ήταν χωρισμένο διαγώνια ακριβώς ανατολικά του Πσέμισλ, με το ανατολικό του μισό, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Λβουφ, να παραχωρείτε στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας μετά από επιμονή του Ιωσήφ Στάλιν κατά τη Διάσκεψη της Τεχεράνης, που επιβεβαιώθηκε (ως μη διαπραγματεύσιμη) στη Διάσκεψη της Γιάλτας του 1945.
Πληθυσμός
Πρωτεύουσα του βοεβοδάτου, η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πόλη του ήταν το Λβουφ (τώρα: Λβιβ στην Ουκρανία). Αποτελούνταν από 27 πόβιατ (κομητείες), 58 πόλεις και 252 χωριά. Το 1921 κατοικούνταν από 2.789.000 άτομα. Δέκα χρόνια αργότερα, αυτός ο αριθμός αυξήθηκε σε 3.126.300 (που το έκανε το πολυπληθέστερο από όλα τα πολωνικά βοεβοδάτα). Το 1931, η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 110 ανά χλμ2. Η πλειοψηφία του πληθυσμού (57%) ήταν Πολωνοί, ειδικά στα δυτικά πόβιατ. Οι Ουκρανοί (κυρίως στα ανατολικά και νοτιοανατολικά) αποτελούσαν περίπου το 33% και οι Εβραίοι (κυρίως στις πόλεις) - περίπου το 7%. Επίσης, υπήρχαν μικρότερες κοινότητες Αρμενίων, Γερμανών και άλλων εθνοτήτων. Το 1931, το ποσοστό αναλφαβητισμού του πληθυσμού του βοεβοδάτου ήταν 23,1%, περίπου το ίδιο με τον εθνικό μέσο όρο και, ταυτόχρονα, το χαμηλότερο στα πολωνικά ανατολικά σύνορα.
Τοποθεσία και περιοχή
Η έκταση του βοεβοδάτου ήταν 28.402 χλμ2. Βρισκόταν στη νότια Πολωνία, συνόρευε με την Τσεχοσλοβακία στα νότια, με το Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939) στα δυτικά, το Βοεβοδάτο Λούμπλιν στα βόρεια και το Βοεβοδάτο Βόουιν (1921-1939), το Βοεβοδάτο Στανισουάβουφ και το Βοεβοδάτο Ταρνόπολ στα ανατολικά. Το τοπίο ήταν λοφώδες (στα βόρεια) και ορεινό (στο νότο, κατά μήκος των τσεχοσλοβακικών συνόρων, με πολλά ιαματικά λουτρά που βρίσκονται εκεί, όπως το Σουάφσκο). Το δάσος κάλυπτε το 23,3% της περιοχής του βοεβοδάτου (στατιστικά στοιχεία 1ης Ιανουαρίου 1937, με εθνικό μέσο όρο 22,2%).
Πόλεις
Το Λβουφ, η πρωτεύουσα του βοεβοδάτου, ήταν μακράν η μεγαλύτερη πόλη του, με πληθυσμό 318.000 κατοίκους (το 1939). Ήταν επίσης η μεγαλύτερη πόλη στη νοτιοανατολική Πολωνία και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας (μετά τη Βαρσοβία και το Λοτζ), πάνω από την Κρακοβία (259.000). Άλλα σημαντικά κέντρα στο βοεβοδάτο ήταν: Πσέμισλ (το 1931 πληθ. 51.000), Μπορίσουαφ (πληθ. 41.500), Ντροχόμπιτς (πληθ. 32.300), Ζέσουφ (πληθ. 27.000), Γιαρόσουαφ (πληθ. 22.2000 ), Σάμπορ (πληθ. 22.200), Σάνοκ (πληθ. 14.300) και Γκρούντεκ Γιαγκιελόνσκι (πληθ. 12.900). δεξιά|μικρογραφία| Μητρική γλώσσα στην Πολωνία, με βάση την πολωνική απογραφή του 1931 (πρωτότυπο)
Σεπτέμβριος 1939 και τα επακόλουθα
Μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και την επακόλουθη ρωσο-γερμανική κατάκτηση της Πολωνίας, το βοεβοδάτο διαιρέθηκε από τους κατακτητές στα τέλη Σεπτεμβρίου 1939. Το δυτικό τμήμα του βοεβοδάτου προσαρτήθηκε από τη Γερμανία και προστέθηκε στο Γενικό Κυβερνείο, ενώ το ανατολικό τμήμα (συμπεριλαμβανομένου του Λβουφ) ενσωματώθηκε στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας. Μετά τον Ιούλιο του 1941, το Λβουφ και το ανατολικό τμήμα καταλήφθηκαν από τη Γερμανία και προστέθηκαν επίσης στο Γενικό Κυβερνείο. Η πολωνική υπόγεια διοίκηση υπήρχε εκεί μέχρι τον Αύγουστο του 1944. Το 1945, όταν καθιερώθηκαν τα σημερινά σύνορα της Πολωνίας, το δυτικό τμήμα του πρώην Βοεβοδάτου Λβουφ (μέχρι τον ποταμό Σαν) οργανώθηκε στο νεοσύστατο Βοεβοδάτο Ζέσουφ. Αυτή η επικράτεια αποτελεί μέρος του Βοεβοδάτου Κάτω Καρπαθίων από το 1999.
Το υπόλοιπο ανατολικό τμήμα έγινε το Όμπλαστ Λβιβ της Ουκρανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην βοεβοδάτα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ερυθράς Ρουθηνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ανατολικής Γαλικίας Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1920 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1939
Behemoth
Οι Behemoth είναι black metal συγκρότημα από το Γκντανσκ της Πολωνίας, ιδρυθέν το 1991. Θεωρείται ότι έχουν σημαίνοντα ρόλο στη διαμόρφωση του Extreme Metal underground ήχου στην Πολωνία.
Μέχρι και τις αρχές του 1990, το συγκρότημα, ακολουθούσε τους παραδοσιακούς στίχους του black metal. Αυτό άλλαξε και η θεματολογία των στίχων αναφερόταν στον αποκρυφισμό και στον Θελημισμό πλέον, ενώ και οι περισσότεροι στίχοι γράφτηκαν από τον Nergal, τον τραγουδιστή τους συγκροτήματος. Με την κυκλοφορία του δίσκου Satanica, το 1999, το συγκρότημα απέδειξε την Death Metal αλλαγή, μη χάνοντας, παράλληλα, και το black metal, έτσι διατηρήθηκαν αμφότερα τα είδη τόσο στον ήχο όσο και στους στίχους, ενώ απέκτησαν έναν δικό τους ήχο, που μεγάλο μερίδιο ευθύνης αποδίδεται στον ντράμερ τους συγκροτήματος αλλά και στις Μεσανατολίτικες επιρροές τους. Παρόλα αυτά, αρκετοί είπαν ότι το συγκρότημα παίζει death metal, thrash metal κ.λπ, όμως ο τραγουδιστής αρνείται κάτι από όλα αυτά, δικαιολογώντας ότι δεν του αρέσει το συγκρότημα να έχει ταμπέλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικά heavy metal συγκροτήματα
Μεζουζά
μικρογραφία|left|[[Σεφαρδίτες|Σεφαρδιτική μεζουζά από τη Μακεδονία, όπως είναι δεκτή στον Ραβινικό Ιουδαϊσμό. Είναι κάθετη και περιέχει το εβραϊκό γράμμα (Σιν)]] μικρογραφία|[[Ασκεναζίτες|Ασκεναζική μεζουζά, όπως είναι δεκτή στο Ραβινικό Ιουδαϊσμό. Περιέχει το εβραϊκό γράμμα (Σιν) όπως συνηθίζεται σε αυτές τις μεζουζά.]]
Η μεζουζά (, πληθυντικός: mezuzot) περιλαμβάνει ένα κομμάτι περγαμηνής που ονομάζεται κλαφ και περιέχεται σε μια διακοσμητική θήκη. Περιέχει επιγραφές από συγκεκριμένους εβραϊκούς στίχους από την Τορά (Δευτερονομία 6:4-9 και Δευτερονομία 11:13-21). Αυτοί οι στίχοι αποτελούνται από την εβραϊκή προσευχή Σέμα Γισραέλ ξεκινώντας από τη φράση: "Ακούστε, ο Ισραήλ, ο Κύριος (είναι) ο Θεός μας, ο Κύριος είναι ένας". Στο βασικό Ραββινικό ιουδαϊσμό, μια μεζουζά τοποθετείται στην πόρτα των εβραϊκών σπιτιών για να εκπληρώσει τη μίτζβα (βιβλική εντολή) να «γράψουν τα λόγια του Θεού στις πύλες και πόρτες του σπιτιού σας» (Δευτερονομία 6:9). Κάποιοι παρερμηνεύουν τον εβραϊκό νόμο και απαιτούν την ύπαρξη μιας μεζουζά σε κάθε πόρτα στο σπίτι εκτός από τα μπάνια, πλυντήρια και ντουλάπες αν είναι πολύ μικρά για να χαρακτηριστούν ως δωμάτια.
Η περγαμηνή του κλαφ προετοιμάζεται από έναν εξειδικευμένο γραμματέα ("σόφερ σταμ") ο οποίος έχει υποβληθεί σε εκπαίδευση τόσο στη μελέτη των σχετικών θρησκευτικών νόμων όσο και στα πιο πρακτικά μέρη, δηλ. να σκαλίζει τη πένα και να εξασκεί τη γραφή. Οι στίχοι γράφονται με μαύρο ανεξίτηλο μελάνι με ειδικό στυλό από φτερό ή σε σπάνιες περιπτώσεις από καλάμι. Στη συνέχεια η περγαμηνή τυλίγεται και τοποθετείται μέσα στο περίβλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Ιουδαϊσμός
Προζύμι
Εισαγωγή
Το προζύμι είναι μια ζύμη που περιέχει συμβιωτική καλλιέργεια Γαλακτοβάκιλλων και ζυμομυκητών (μαγιάς). Είναι ένας από τους κύριους τρόπους φυσικής διόγκωσης στην αρτοποιεία. Άλλοι τρόποι φυσικής διόγκωσης βασίζονται σε απομονωμένες καλλιέργειες μαγιάς (χωρίς τους γαλακτοβάκιλλους).
Ιστορία
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιέγραψε τη μέθοδο του προζυμιού στη Φυσική Ιστορία: "Γενικά, πάντως, δεν την ζεσταίνουν καθόλου, παρά χρησιμοποιούν την ζύμη που έμεινε από την προηγούμενη μέρα. Όπως φαίνεται είναι φυσικό να ζυμώνεται η ζύμη από την ξινίλα..."
Το προζύμι παρέμεινε η συνήθης μορφή φουσκώματος του ψωμιού μέχρι τον Μεσαίωνα στην Δυτική Ευρώπη ώσπου αντικαταστάθηκε από τoν αφρό που παράγεται κατα τη διαδικασίας ζύμωσης της μπύρας, και στη συνέχεια από την μαγιά εμπορίου.
Το ψωμί που παρασκευάζεται από 100% αλεύρι σίκαλης, το οποίο είναι δημοφιλές στη βόρεια Ευρώπη, είναι συνήθως ζυμωμένο με προζύμι. Η μαγιά εμπορίου δεν είναι χρήσιμη ως μέσο φουσκώματος για το ψωμί σίκαλης, καθώς η σίκαλη δεν περιέχει αρκετή γλουτένη. Η δομή του ψωμιού σίκαλης βασίζεται κυρίως στο άμυλο του άλευρού της, καθώς και σε άλλους υδατάνθρακες γνωστούς ως πεντοζάνες. Ωστόσο, η αμυλάση σίκαλης είναι ενεργή σε πολύ υψηλότερες θερμοκρασίες από την αμυλάση του σίτου, πράγμα το οποίο κάνει την δομή του ψωμιού να καταρρέει κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος μιας και τα άμυλα διασπώνται. Το προζύμι απενεργοποιεί τις αμυλάσες μέσω του μειωμένου pH χωρίς την ανάγκη για θερμότητα, επιτρέποντας στους υδατάνθρακες να σταθεροποιήσουν το ψωμί. Στη νότια Ευρώπη -όπου το τσουρέκι γινόταν αρχικά με προζύμι - το προζύμι χρησιμοποιείται λιγότερο τα τελευταία χρόνια. Έχει αντικατασταθεί από την μαγιά εμπορίου που έχει πιο γρήγορα αποτελέσματα. (Μερικές φορές σε αυτή την περίπτωση, η ζύμη αφήνεται για μεγαλύτερα διαστήματα ξεκούρασης, ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί μια κάποια βακτηριακή δραστηριότητα και να ενισχυθεί η γεύση.)
Όπου στον κόσμο κυριαρχούν τα ψωμιά με βάση το σιτάλευρο, το προζύμι δεν είναι πλέον η συνήθης μέθοδος για τη διόγκωση του ψωμιού. Σταδιακά αντικαταστάθηκε, και ιδιαίτερα μετά από την επιβεβαίωση της θεωρίας των μικροβίων από τον Λουί Παστέρ, από τη μαγιά εμπορίου.. Παρά το γεγονός ότι το προζυμένιο ψωμί σταμάτησε να παράγεται στα περισσότερα αρτοποιεία κατα τον 20ο αιώνα, τα τελευταία χρόνια είναι πολύ διαδεδομένο μεταξύ μικρών ανεξάρτητων και ερασιτεχνών αρτοποιών.
Διάφοροι παραγωγοί μη-προζυμένιων ψωμιών αντισταθμίζουν την έλλειψη φυσικής μαγιάς και βακτηριακών καλλιεργειών στις ζύμες τους με τη χρήση ενός τεχνητά παρασκευασμένου μίγματος γνωστού ως βελτιωτικό ψωμιού ή βελτιωτικό άλευρου. μικρογραφία| Μία μέθοδος για την προετοιμασία και συντήρηση προζυμιού εξ αρχής
Παρασκευή προζυμιού
Η παρασκευή του προζυμιού ξεκινά με μία διαδικασία γνωστή ως "πιάσιμο" ή "ανάπιασμα" που σημαίνει ότι ένα μείγμα νερού και αλευριού υφίσταται ζύμωση από επωφελείς μικροοργανισμούς που συπεριλαμβάνουν την άγρια μαγιά και τους γαλακτοβάκιλλους. Ο σκοπός του αναπιάσματος είναι να προκύψει ένας δυνατός παράγοντας διόγκωσης (προζύμι) και να αναπτυχθεί η γεύση του ψωμιού. Στην πράξη, υπάρχουν διάφορα είδη προζυμιών, καθώς η αναλογία νερού προς αλεύρι (ποσοστό ενυδάτωσης) του προζυμιού ποικίλλει και ένα προζύμι μπορεί να έχει ποικίλλει σε σύσταση από αυτή ενός υδαρούς χυλού μέχρι μιας σφιχτής ζύμης.
Νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ
Στην πυρηνική φυσική, ο νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ ή ο κανόνας Γκάιγκερ-Νάταλ συνδέει τη σταθερά διάσπασης ενός ραδιενεργού ισότοπου με την ενέργεια των σωματιδίων άλφα που εκπέμπονται. Σε γενικές γραμμές, δηλώνει ότι τα βραχύβια ισότοπα εκπέμπουν πιο ενεργητικά σωματίδια άλφα από τα μακρόβια.
Προζύμι
Παρασκευή προζυμιού
Το επιθυμητό φούσκωμα από το προζύμι χρειάζεται περισσότερο χρόνο από μια ζύμη που φουσκώνει με μαγιά εμπορίου, επειδή η φυσική μαγιά του προζυμιού είναι λιγότερο δυνατή. Παρ' όλα αυτά, παρουσία βακτηρίων γαλακτικού οξέος, έχει παρατηρηθεί ότι κάποια είδη φυσικής μαγιάς μπορούν να δώσουν ένα φούσκωμα παρόμοιο ή και δύο φορές αυτού της μαγιάς εμπορίου. Η οξύτητα του προζυμιού, μαζί με τα βακτήρια που παράγουν ένζυμα που διασπούν πρωτεΐνες, έχουν ως αποτέλεσμα ένα ασθενέστερο δίκτυο γλουτένης και μπορεί να καταλήξουν σε ένα πιο σφιχτό τελικό προϊόν.
Νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ
Η σχέση δείχνει επίσης ότι οι χρόνοι ημιζωής εξαρτώνται εκθετικά από την ενέργεια διάσπασης, έτσι ώστε οι πολύ μεγάλες μεταβολές στον χρόνο ημιζωής καθιστούν συγκριτικά μικρές διαφορές στην ενέργεια διάσπασης και συνεπώς στην ενέργεια των σωματιδίων άλφα. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι τα σωματίδια άλφα από όλα τα ισότοπα που εκπέμπουν άλφα σε πολλές τάξεις διαφοράς μεγέθους στο χρόνο ημιζωής, έχουν όλα την ίδια ενέργεια διάσπασης.
Διαμορφωμένος το 1911 από τους Χανς Γκάιγκερ και Τζον Μίτσελ Νάταλ, στη σύγχρονη μορφή του ο νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ είναι
όπου λ είναι η σταθερά διάσπασης (λ = ln2/ημιζωή), Ζ ο ατομικός αριθμός, Ε η συνολική κινητική ενέργεια (του σωματίου άλφα και του θυγατρικού πυρήνα) και οι α1 και α2 είναι σταθερές. Ο νόμος λειτουργεί καλύτερα για πυρήνες με ζυγό ατομικό αριθμό και ζυγή ατομική μάζα. Η τάση εξακολουθεί να υπάρχει για ζυγούς-μονούς, μονούς-ζυγούς, και ζυγούς-ζυγούς πυρήνες, αλλά όχι με ακρίβεια.
Προζύμι
Ανανέωση του προζυμιού
Ένα προζύμι που παρασκευάζεται από το μηδέν με μια αλατισμένη ζύμη σίτου-σίκαλης θέλει περίπου 54 ώρες στους 27°C για να σταθεροποιηθεί σε pH μεταξύ 4,4 και 4,6. Ένα 4% αλατιού αναστέλλει το L. sanfranciscensis, ενώ το C. milleri μπορεί να αντέξει ακόμα και 8%.
Νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ
Διασπάσεις συστάδων
Ο νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ έχει επεκταθεί ακόμα και για να περιγράψει τις διασπάσεις συστάδων, διασπάσεις όπου ατομικοί πυρήνες μεγαλύτεροι από το ήλιο απελευθερώνονται, π.χ. πυριτίου και άνθρακα.
Εξήγηση
Ένας απλός τρόπος για να εξηγηθεί αυτός ο νόμος είναι να θεωρηθεί ένα σωματίδιο άλφα στον ατομικό πυρήνα ως σωματίδιο σε μονοδιάστατο κουτί. Το σωματίδιο βρίσκεται σε δεσμευμένη κατάσταση λόγω της παρουσίας δυνατοτήτων ισχυρής αλληλεπίδρασης. Θα αναπηδήσει συνεχώς από τη μία πλευρά στην άλλη και λόγω της πιθανότητας κβαντικής σήραγγας από το κύμα μέσω του δυναμικού φραγμού, κάθε φορά που αναπηδά, θα υπάρξει μικρή πιθανότητα να διαφύγει.
Προζύμι
Ανανέωση του προζυμιού
Ένα στεγνότερο και ψυχρότερο προζύμι έχει λιγότερη βακτηριακή δραστηριότητα και περισσότερη ανάπτυξη μαγιάς, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την βακτηριακή παραγωγή περισσότερου οξικού οξέος σε σχέση με γαλακτικό οξύ. Αντίθετα, ένα υγρότερο και θερμότερο προζύμι έχει περισσότερη βακτηριακή δραστηριότητα και λιγότερη ανάπτυξη μαγιάς, με περισσότερο γαλακτικό οξύ σε σχέση με οξικό οξύ. Η μαγιά παράγει κυρίως CO2 και αιθανόλη. Υψηλές ποσότητες γαλακτικού οξέος είναι επιθυμητές σε ζύμες που περιέχουν σίκαλη, ενώ σχετικά μεγαλύτερες ποσότητες οξικού οξέος είναι επιθυμητές σε ζύμες σίτου. Ένα στεγνό και ψυχρό προζύμι παράγει ξινότερο ψωμί από ένα υγρό και ζεστό.
Νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ
Εξήγηση
Η γνώση αυτού του κβαντικού μηχανικού αποτελέσματος καθιστά δυνατή την εξαγωγή αυτού του νόμου, συμπεριλαμβανομένων των συντελεστών, μέσω άμεσου υπολογισμού. Αυτός ο υπολογισμός διεξήχθη για πρώτη φορά από το φυσικό Τζορτζ Γκάμοφ το 1928.
Προζύμι
Ανανέωση του προζυμιού
Μαγιά από αγγεία ηλικίας ως και 4.500 ετών επανενεργοποιήθηκε επιτυχώς το 2019 από δείγματα που ελήφθησαν από το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης και το Μουσείο Peabody Essex.
Νόμος Γκάιγκερ-Νάταλ
Αναφορές
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική
Προζύμι
Χρόνος μεταξύ ανανεώσων
Μία σταθερή καλλιέργεια όπου ο λακτοβάκιλλος L. sanfranciscensis είναι το κυριότερο βακτήριο χρειάζεται μία θερμοκρασία μεταξύ 25-30 °C και ανανεώσεις κάθε 24 ώρες για περίπου δύο εβδομάδες. Διαστήματα ανανέωσης παραπάνω των τριών ημερών χαμηλώνουν πολύ το pH του προζυμιού και μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία της μικροβιακής καλλιέργειας.
Τα διαστήματα μεταξύ των ανανέωσεων του προζυμιού μπορούν να μειωθούν προκειμένου να αυξηθεί ο ρυθμός παραγωγής αερίου (CO2), μια διαδικασία που περιγράφεται ως "επιτάχυνση". Σε αυτή τη διαδικασία, η αναλογία των ζυμομυκήτων προς τους γαλακτοβάκιλλους μπορεί να μεταβληθεί. Γενικά, εκτός και οι ημερήσιες ανανεώσεις έχουν μοιωθεί σε ανανεώσεις κάθε λίγες ώρες, το ποσοστό αρχικού προζυμιού στην τελική ζύμη θα πρέπει να μειωθεί για να φουκσώσει ικανοποιητικά το προζύμι.