cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βλάσης Κανιάρης
Αφηρημένα έργα (1957-58)
Η σειρά αφηρημένων έργων Οι Κήποι της παιδικής μου ηλικίας (1958) έχει επίσης έντονο βιωματικό χαρακτήρα. Με «την ίδια διαδικασία και πάθος», συγκροτώντας έναν δαιδαλώδη χώρο από σκούρα γραφιστικά πλέγματα, ο καλλιτέχνης μεταφέρει «ονειρικές εικόνες από τα χρόνια της πρώτης...εφηβείας» του. Την ίδια περίοδο, η αμεσότητα που επιτρέπει η «χειρονομιακή» ζωγραφική και ο αυτοματισμός που κληροδοτεί στους νεότερους καλλιτέχνες ο όψιμος σουρεαλισμός οδηγεί στη διεύρυνση του τυχαίου ως στοιχείου της δημιουργικής διαδικασίας. Η αξιοποίηση του τυχαίου ως φέρουσας επιφάνειας κατά την την παροδική ενασχόληση του καλλιτέχνη με τον αυτοματισμό της γραφής και την κηλιδογραφία του τασισμού οδηγεί στα σχέδια με πολλαπλά σταξίματα πάνω σε εφημερίδες του 1957 και 1958, και κυρίως στις μονοτυπίες σε στυπόχαρτο.
Τοίχοι (1959)
Έχοντας ήδη από τα τέλη του 1958 διερευνήσει, δειλά ακόμη, τη χρήση χαρτιών για την απόδοση ανάγλυφων επιφανειών, με τη σειρά των Τοίχων ο Κανιάρης βλέπει στην ενσωμάτωση εξω-αισθητικών υλικών, όπως γύψων, πανιών, σπάγκων, χαρτιών κ.λπ., την υλοποίηση ενός περάσματος από την ιλουζιονιστική, παραδοσιακή απεικονιστική ζωγραφική σε ένα είδος συγκεκριμένης τέχνης (concrete art), που αναπτύχθηκε, σε διάφορα καλλιτεχνικά κινήματα, στη συνέχεια. Αυτές οι συγκεκριμένες τάσεις, προτού αναδειχθούν σε ειδοποιό γνώρισμα των καλλιτεχνών της ιταλικής σχολής, Lucio Fontana και Piero Manzoni, ή των καλλιτεχνών του γαλλικού νέου ρεαλισμού (nouveau réalisme), εκδηλώθηκαν ταυτοχρόνως τόσο στις καλλιτεχνικές αναζητήσεις της εποχής, όσο και στο έργο του Κανιάρη.
Η μορφολογία της εργασίας του Κανιάρη, ως προς τα υλικά μέσα και την καλλιτεχνική έρευνα, εμβληματοποιεί την νεοαναδυθείσα τάση προς αυτή τη συγκεκριμένη κατεύθυνση που αντιπροσωπεύει την εισβολή στον καλλιτεχνικό χώρο αυτούσιων εξωτερικών αναφορών που, όμως, δεν προέρχονται από την παράδοση του μορφοπλαστικού ιδιώματος. «Ως δραστήρια επέμβαση αλλαγής των εκφραστικών και τεχνικών μέσων της παραδοσιακής καλλιτεχνικής ιστορίας», η ενσωμάτωση των εξωτερικών αναφορών παρουσιάζει την ιδιομορφία ότι οι τελευταίες διατηρούν και μεταφέρουν την «ακριβή ειδικότητα της χρήσης τους και δεν αντλούν, απλώς την έννοιά τους από ιδεολογικά σχήματα» ή εννοιολογικές επενδύσεις.
Ο γύψος αναδεικνύεται το πιο προσφιλές από τα κάθε μορφής πραγματικά υλικά που εγκαθίστανται στο τελάρο. Η πυκνότητα και η μονοχρωμία του επιτρέπουν την αντιμετώπιση της ζωγραφικής επιφάνειας ως εύπλαστου σώματος, δεκτικού στις πολλαπλές, διαδοχικές επεμβάσεις του καλλιτέχνη, όπως επικολλήσεις, εκδορές, κενά, απαλείψεις. Από το 1959, οι γυψωμένες χειρονομιακές επεμβάσεις με χαρτιά και πανιά παίρνουν τη μορφή τοίχων, εικαστικών δηλαδή σωμάτων δομημένων επάνω σε λινάτσα ή μουσαμά στα οποία γυψωμένα και τσαλακωμένα μη συμβατικά υλικά επικαλύπτουν ή αποσβένουν επιγραφές, λεκτικά παλίμψηστα, χρωματικές οργανώσεις, χαράξεις και εκδορές.
Ρηματικές αναφορές με έντονη χρήση του μπλε και του κόκκινου χρώματος, «συνθήματα παρόμοια μ' εκείνα που έβλεπε κανείς στην Αθήνα της Κατοχής», υποδεικνύουν μία ιστορική κατασκευή των τοίχων. Με τις αντιστασιακές γραφές, ο Κανιάρης επανέρχεται στα βιώματα της Κατοχής μεταφέροντας «την εικόνα αλλά και την αίσθηση των τοίχων της κατοχικής Αθήνας». Η ενσωμάτωση αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως επαναφορά του πραγματικού και της ειδικότητας της χρήσης των εξωτερικών αναφορών υπογραμμίζοντας την πολιτική χροιά της εργασίας, που μέσα από τις αλλεπάλληλες εγγραφές και διαγραφές, επικαλύψεις και φανερώσεις, δεν ολοκληρώνεται παρά μόνο προσωρινά. 'Οπως υποδηλώνουν οι τελείες του τίτλου Τιμής ένεκεν στους τοίχους της Αθήνας 1941...19 (1959), η σειρά αποτελεί έργα-διαδικασίες, διαρκώς εν εξελίξει, που εγγράφονται ως βίωμα και συλλογική μνήμη μέσα από τη διείσδυση του παρελθόντος στο παρόν και την προέκταση στο μέλλον.
Χώρος μέσα στο χώρο (1960)
Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, πρόκειται για το πέρασμα σε μια νέα σειρά έργων που δημιουργούν ένα «διάλογο» μεταξύ του έργου τέχνης και του πραγματικού χώρου. Μέσα από την ιδιαίτερη χρήση και συναρμολόγηση διαφορετικών υλικών που ανοίγονται στο χώρο, αποβλέπει σε μια κριτική τοποθέτηση παρά σε μια αισθητική διαμόρφωση.
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 επικρατεί ένα κλίμα κοινωνικής και ιδεολογικής αμφισβήτησης. Η τέχνη ζητά να υπερβεί τα όρια που έθετε η προσήλωση στη «φύση του μέσου», όπως τους δυισμούς του μοντερνισμού, τα στεγανά μεταξύ «ζωγραφικού» και «μη ζωγραφικού», «υψηλού» και «ευτελούς» και, κυρίως, μεταξύ «τέχνης» και «ζωής». Οι καλλιτέχνες αποδεσμεύονται από το δισδιάστατο πλαίσιο του καμβά και τις συμβάσεις του και, είτε ενσωματώνοντας μη αισθητικά υλικά και χρησιμοποιημένα αντικείμενα στη ζωγραφική επιφάνεια, είτε αποποιούμενοι πλήρως τον καμβά, «ανοίγονται» στο χώρο με πραγματικά αντικείμενα, εγκαταστάσεις και χάπενινγκ.
Ο  Κανιάρης ανήκει στη λεγόμενη «μεταπολεμική γενιά της διασποράς» των Ελλήνων καλλιτεχνών, που μετά το πέρας των σπουδών τους στην Αθήνα ζήτησαν να διευρύνουν τον ορίζοντά τους και να έρθουν σε επαφή με άλλα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής, όπως η ευρωπαϊκή πρωτοπορία. Στα τέλη του 1960, ο Κανιάρης φεύγει στο Παρίσι, έχοντας ήδη γνωρίσει στη Ρώμη τον Γάλλο κριτικό Pierre Restany, ιδρυτή της ομάδας των Νέων Ρεαλιστών, που τότε κυριαρχούσε. Οι Νέοι Ρεαλιστές στη Γαλλία, αναπτύσσοντας νέες αντιλήψεις γύρω από το πραγματικό, μεταφέρουν εκείνη την περίοδο το έργο από τα στενά όρια του πίνακα ή το χώρο του γλυπτού, στην αρχιτεκτονική και στους χώρους του δρόμου, σε θεσμικά και εμπορικά πλαίσια που θεωρούνται δηλαδή δημόσια. Αντιστρατεύονται τον φορμαλισμό της αφαίρεσης και διαμορφώνουν μια νέα ρεαλιστική αισθητική – μια διαφορετική εμπειρία μεταξύ αντικειμένων και δημόσιων χώρων, στο πλαίσιο μιας νεοσχηματισθείσας κοινωνίας θεάματος, ελέγχου και κατανάλωσης. Ο ίδιος ο Κανιάρης είχε δηλώσει σχετικά: «Η Ευρώπη της δεκαετίας του ΄60 ανακαλύπτει την άνεση. Για μένα ήταν πιο φυσικό, και μάλιστα χρέος, να προτείνω αυτά τα πρόσωπα κι αυτές τις καταστάσεις, έναν κόσμο που με κάθε θυσία παριστάνουμε πως αγνοούμε, ή τον καλύπτουμε κουκουλώνοντάς τον με αστραφτερά υλικά. Προσπάθησα να τα παρουσιάσω όσο μπορούσα πιο καθαρά». Ωστόσο, όσο κι αν διακρίνουμε ομοιότητες του καλλιτέχνη με τους Νέους Ρεαλιστές, ο Κανιάρης θα διαφοροποιηθεί σύντομα.
Αντικείμενα (1961-67)
Η αφηρημένη τέχνη, εδραιωμένη πλέον, είχε καλύψει το πιο δημιουργικό της στάδιο και ήδη δρομολογούνταν η αμφισβήτησή της από νέες καλλιτεχνικές τάσεις και ομάδες, όπως οι Νέοι Ρεαλιστές (Μανιφέστο 1960). Ο δρόμος της ρήξης περνούσε μέσα από την κατάργηση του τελάρου –του πλέον αδιαφιλονίκητου συμβόλου της ζωγραφικής πράξης– και την επανασύνδεση της τέχνης με μια νέα αστική και βιομηχανική πραγματικότητα μέσα από άλλες κατευθύνσεις. Ο παραδοσιακός καμβάς παραχωρεί τη θέση του στο πραγματικό αντικείμενο, το καθημερινό, το βιομηχανοποιημένο, ακόμα και στο πιο ευτελές και ασήμαντο. Τα πιο ετερόκλητα καθημερινά υλικά –μηχανικά εξαρτήματα, βιομηχανικά υλικά, απορρίμματα, αφίσες, διαφημίσεις, ακόμη και υπολείμματα τροφής– μετουσιώνονται αισθητικά μέσα από διαφορετικές τεχνικές όπως το «ασαμπλάζ» (παρεμβάσεις στο χώρο), η συσσώρευση και συμπίεση αντικειμένων ή το σκίσιμο των αφισών. Αποτέλεσμα, η δημιουργία σχέσεων αλληλεπίδρασης που φαινομενικά μοιάζουν τυχαίες.
T-6 Texan II
Το T-6A Texan II αποτελεί μονοκινητήριο εκπαιδευτικό αεροσκάφος που κατασκευάζεται από την Raytheon Aircraft Company (σήμερα Hawker Beechcraft). Χρησιμοποιείται από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ως βασικό εκπαιδευτικό και από το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό ως βασικό και μέσο εκπαιδευτικό, τόσο για την εκπαίδευση των πιλότων του (Naval Flight Officer - NFO) όσο και των χειριστών οπλικών συστημάτων (Weapon Systems Officer - WSO). Αντικατέστησε τα T-37B Tweet της αεροπορίας και τα T-34C Turbo Mentor του Ναυτικού. Το T-6A χρησιμοποιείται επίσης ως βασικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος από τις Καναδικές Ένοπλες δυνάμεις (με την ονομασία CT-156 Harvard II) και την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.
Τιτίνα Πανταζή
Η Κωνσταντίνα (Τίτίνα) Πανταζή (13 Ιανουαρίου 1943) είναι Ελληνίδα πολιτικός που διετέλεσε ιδιαίτερη γραμματέας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, γενική γραμματέας Ισότητας και πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Ελλάδας (ΕΓΕ).
T-6 Texan II
Σχεδίαση και εξέλιξη
Το T-6 αποτελεί έκδοση του Pilatus PC-9, ανεπτυγμένη κατόπιν αδείας και σημαντικά εξελιγμένη από την Beechcraft, με σκοπό να συμμετάσχει στον διαγωνισμό για το Κοινό Αεροσκάφος Βασικής Εκπαίδευσης (Joint Primary Aircraft Training System - JPATS), τη δεκαετία του 1990. Ένας ανάλογος διακανονισμός είχε γίνει μεταξύ της Pilatus και της British Aerospace, ώστε να συμμετάσχει σε ένα διαγωνισμό της RAF τη δεκαετία του 1980, όπου τότε είχε επιλεχθεί το Shorts Tucano. Το αεροσκάφος πήρε την ονομασία του από το παλαιότερο T-6 Texan. Στη συνέχεια η Onex Corporation εξαγόρασε την Beechcraft από την Raytheon και είναι σήμερα γνωστή ως Hawker Beechcraft.
Βλάσης Κανιάρης
Αντικείμενα (1961-67)
Ο κριτικός τέχνης Η.Rosenberg σχολιάζει χαρακτηριστικά: «Η νέα ζωγραφική κατάργησε κάθε διάκριση μεταξύ τέχνης και ζωής». Οι απαρχές της ανύψωσης του καθημερινού αντικειμένου σε έργο τέχνης εντοπίζονται στο κυβιστικό κολλάζ και στις πρακτικές της πρωτοπορίας των αρχών του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα με τη νέα αισθητική αντίληψη των «ready made» (έτοιμων αντικειμένων), όπως η Ρόδα ποδηλάτου ή η Κρήνη του M. Duchamp, καταργώντας έτσι την πατρότητα του έργου τέχνης. Ο τελευταίος εισήγαγε μια μορφή τέχνης που διεκδικούσε τον ορισμό της ως «τέχνης», την ίδια τη στιγμή που αμφισβητούσε «τι είναι» τέχνη. Προχώρησε σε ερωτήματα που είχαν δυνητικά οντολογικό (τι είναι τέχνη), επιστημολογικό (πώς το ξέρουμε) και θεσμικό (ποιός το αποφασίζει) χαρακτήρα. Πλέον ο καλλιτέχνης επιλέγει κάτι που ονομάζει τέχνη, ενώ το μάτι του θεατή είναι αυτό που έρχεται και το ολοκληρώνει σαν έργο τέχνης.
Τιτίνα Πανταζή
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1943 στον Άγιο Στέφανο Αχαΐας. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Μετάφρασης και Διερμηνείας του Πανεπιστημίου της Γενεύης στην Ελβετία.
T-6 Texan II
T-6A
Το T-6A άρχισε επίσης να αντικαθιστά τα T-34 του Αμερικανικού Ναυτικού στις αρχές του 2005 από την αεροναυτική βάση Πενσακόλα (Naval Air Station Pensacola), αν και τα τελευταία χρησιμοποιούνται ακόμα ως βασικά εκπαιδευτικά στις βάσεις του Κόρπους Κρίστι (NAS Corpus Christi) και Γουίτινγκ Φιλντ (NAS Whiting Field).
Τιτίνα Πανταζή
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1965 έως το 1967 ήταν ιδιαίτερη γραμματέας του Ανδρέα Παπανδρέου, μαζί με την Αγγέλα Κοκκόλα.
Βλάσης Κανιάρης
Αντικείμενα (1961-67)
O Κανιάρης φθάνει λοιπόν στο Παρίσι σε μια εποχή που η θέληση για απόδραση από το φορμαλισμό της αφαίρεσης συναντά την αισθητική του Duchamp, με τη στροφή στο έτοιμο αντικείμενο. Ίσως το γεγονός που εκφράζει εναργέστερα αυτές τις τάσεις είναι Το Πλήρες του Arman –συσσώρευση άχρηστων αντικειμένων στην γκαλερί «Iris Clert» τo 1960–, ως απάντηση στο Κενό του Yves Klein στην ίδια γκαλερί το 1958.
T-6 Texan II
T-6A
Το κάθε αεροσκάφος κοστίζει περίπου έξι εκατομμύρια δολάρια. Το ένα τέταρτο σχεδόν του κόστους αφορά τα δύο εξελιγμένα, αξιόπιστα εκτινασσόμενα καθίσματα Martin-Baker, τα οποία διαθέτουν δυνατότητα εκτίναξης με μηδενική ταχύτητα σε μηδενικό υψόμετρο (zero-zero ejection).
Τιτίνα Πανταζή
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Ρωσικός πολιτισμός
Η Ρωσία έχει μια μακρά ιστορία και παράδοση σε πολλές πτυχές της τέχνης, όπως η λογοτεχνία, η φιλοσοφία, η κλασική μουσική, το μπαλέτο, η αρχιτεκτονική, η ζωγραφική και ο κινηματογράφος, με όλα αυτά τα στοιχεία να επηρεάζουν σημαντικά τον παγκόσμιο πολιτισμό. Η χώρα έχει, επίσης, ένα μεγάλο υλικό πολιτισμό και παράδοση στην τεχνολογία.
T-6 Texan II
T-6B
Το T-6B είναι έκδοση το Texan II που παρουσιάστηκε το 2005. Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά του είναι το εξελιγμένο γυάλινο κόκπιτ της CMC Electronics που περιλαμβάνει Head-Up Display (HUD), έξι οθόνες πολλαπλών λειτουργιών (Multi-function display - MFD) και τεχνολογία HOTAS (Hands On Throttle And Stick).
Βλάσης Κανιάρης
Αντικείμενα (1961-67)
Στο Παρίσι ο καλλιτέχνης έρχεται σε επαφή με τους Νέους Ρεαλιστές (με σημαντικούς εκπροσώπους τους Arman, Cesar, Christo, Spoerri, Tinguely, Niki de Saint Phalle, κ.ά), με αποτέλεσμα να στραφεί όλο και περισσότερο στη χρήση πραγματικών αντικειμένων. Γύψος, σιδερόβεργες, συρμάτινα πλέγματα, κουρέλια, τσουβάλια, σπάγκος, εφημερίδες και χρησιμοποιημένα ρούχα γίνονται τα υλικά της τέχνης του Κανιάρη.
T-6 Texan II
T-6B
Τα T-6B, αλλά και τα Ελληνικά T-6A έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς οπλισμού, περιλαμβανομένων βομβών, ρουκετών και υποπτερυγικών ατρακτιδίων πυροβόλων. Το T-6B φέρει επίσης επιπλέον εσωτερικά συστήματα για εκπαίδευση σε επιχειρησιακές συνθήκες.
Ρωσικός πολιτισμός
Ο ρωσικός πολιτισμός είχε ως απαρχή τους Ανατολικούς Σλάβους, με τις ειδωλολατρικές τους πεποιθήσεις και τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής τους στις δασικές περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτός ο πρόωρος πολιτισμός επηρεάστηκε από τις γειτονικές Φινο-Οουγγρικές φυλές και από τους νομάδες, όπως τους Κιπτσάκους και τους Ιράνιους λαούς της Ποντιακής Στέπας. Στα τέλη της 1ης χιλιετίας μ.Χ. οι Σκανδιναβοί Βίκινγκς ή Βάραγγες, συνέβαλαν και αυτοί με τη σειρά τους στο σχηματισμό της ρωσικής ταυτότητας και της πολιτικής οντότητας της Κιέβινης Ρωσίας. Η Κιέβινη Ρωσία αποδέχτηκε την Ορθοδοξία από τους Βυζαντινούς, το 988, και αυτό το γεγονός όρισε σε μεγάλο βαθμό τη ρωσική κουλτούρα της επόμενης χιλιετίας ως μείγμα μεταξύ του σλαβικού και του βυζαντινού πολιτισμού. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, το 1453, η Ρωσία έγινε το μεγαλύτερο Ορθόδοξο έθνος στον κόσμο και διεκδίκησε την την απόκτηση της βυζαντινής κληρονομιάς, με τη μορφή της ιδέας της Τρίτης Ρώμης. Σε διάφορα σημεία της ιστορίας της, η χώρα επηρεάστηκε έντονα από τον πολιτισμό της Δυτικής Ευρώπης. Από την εποχή των μεταρρυθμίσεων του Μεγάλου Πέτρου και για δύο μετέπειτα αιώνες, ο ρωσικός πολιτισμός αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό εντός του γενικού πλαισίου του ευρωπαϊκού πολιτισμού, αντί να επιδιώξει άλλες τοπικές μορφές. Η κατάσταση άλλαξε τον 20ο αιώνα, όταν η κομμουνιστική ιδεολογία έγινε σημαντικός παράγοντας του πολιτισμού της Σοβιετικής Ένωσης, της οποίας μέρος και μεγαλύτερη συνιστώσα ήταν η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
T-6 Texan II
CT-156 Harvard II
Το CT-156 Harvard II είναι η έκδοση που χρησιμοποιείται για την πτητική εκπαίδευση των πιλότων του ΝΑΤΟ στον Καναδά, στα πλαίσια του προγράμματος NFTC (NATO Flying Training in Canada). Υπηρετούν 24 αεροσκάφη, ενταγμένα στην Καναδική Αεροπορική Διοίκηση με καθεστώς δανεισμού από την ανάδοχο του προγράμματος Bombardier. Η σχεδίαση του κόκπιτ, τα πρωτόκολλα εκτίναξης και οι επιδόσεις είναι ανάλογες του εκπαιδευτικού CT-155 Hawk που επίσης χρησιμοποιείται από το NTFC.
Βλάσης Κανιάρης
Αντικείμενα (1961-67)
Τα ετερογενή αυτά υλικά συγκροτούνται αρχικά σε επίτοιχα και, από το 1962 και μετά, σε τρισδιάστατα σύνολα μέσα στο χώρο. Κομμάτια υφάσματος παίζουν τον ρόλο του χρώματος και χαρτιά εφημερίδων λειτουργούν ως θεματικό φόντο σε συναρμολογήσεις (ασαμπλάζ) που δανείζονται συχνά τους τίτλους τους από τους τίτλους των εφημερίδων. Αντιπροσωπευτικό των πρώιμων ασαμπλάζ είναι ''Ο Θάνατος του κ. Η'' (1961), με το οποίο συμμετείχε στην έκθεση των Νέων Ρεαλιστών. Οι πηχηαίοι τίτλοι της εφημερίδας αναφέρονται στον «μυστηριώδη» θάνατο του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Dag Hammarskjöld. Με φόντο τα φύλλα της εφημερίδας, μια σύνθεση από μεταλλικό δικτυωτό, γύψο, τούλι και λυγισμένο σύρμα (ως δραματική υπενθύμιση της ανθρώπινης μορφής) δίνει μια άλλη διάσταση στο αναπόδραστο του γεγονότος που εκφράζουν οι τίτλοι. Οι συναρμολογήσεις, παρά την ετερογένειά τους, δεν είναι τυχαίες· ο τρόπος που συντίθενται και η θέση τους μέσα στο χώρο δημιουργούν σχέσεις που ερμηνεύουν, εκφράζουν και αποκαλύπτουν. Εδώ έγκειται και η διαφορά του Κανιάρη από τους νέο-ρεαλιστές, οι οποίοι, παρά την πρόθεσή τους να προωθήσουν μια «νέα αντίληψη» του βιομηχανικού κόσμου μέσα από την οικειοποίηση των ίδιων των αντικειμένων του, εξαντλούνται συχνά σε μια μορφολογική εικόνα και σ’ έναν νέο αισθητισμό χωρίς βαθύτερο κοινωνικό περιεχόμενο. Ο Κανιάρης, αντίθετα, οικειοποιείται το αντικείμενο όχι για να το αλλάξει ή να το «ωραιοποιήσει», αλλά για να του προσδώσει μια νέα σημασία και να κάνει πιο άμεση την τοποθέτησή του απέναντι στην κοινωνική πραγματικότητα. Για εκείνον, η επιλογή του αντικειμένου ήταν σημασιολογική. Το Σφουγγαρόπανο (1961), μια σανίδα με έναν μεταλλικό γάντζο κι ένα παλιό σφουγγαρόπανο τυλιγμένο γύρω του, εγκαινιάζει μια νέα σειρά αναζητήσεων: Το αντικείμενο γίνεται εργαλείο αποκάλυψης και κριτικής αυτού που κρύβει η επιφάνεια των πραγμάτων.
Ρωσικός πολιτισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκός πολιτισμός Ρωσια
Βλάσης Κανιάρης
Αντικείμενα (1961-67)
Σταδιακά τα αντικείμενα παίρνουν ανθρωπομορφικές διστάσεις και από το 1962 αναπτύσσονται ως τρισδιάστατες κατασκευές στο χώρο. Σημαντική θέση στην εξέλιξη αυτή κατέχει το έργο Μπρος και Πίσω (1962), που μπορεί να θεωρηθεί και μια συμβολική πράξη αποκαθήλωσης του πίνακα από τον τοίχο. Το πλαίσιο ενός πίνακα, τυλιγμένο με πανιά και λωρίδες υφάσματος, έχει τοποθετηθεί στον χώρο όρθιο. Στο κέντρο του κρέμεται ένα μπλε παντελόνι. Το ρούχο, ως πραγματικό αντικείμενο, γίνεται χρώμα και παραπέμπει στην ανθρώπινη παρουσία. Το έργο δεσμεύεται μεν εντός ενός πλαισίου, αλλά ταυτόχρονα ανοίγεται στο χώρο ελεύθερα και συνδιαλέγεται μαζί του. Τα όρια μεταξύ ζωγραφικής και γλυπτικής, συνεπώς, γίνονται πλέον δυσδιάκριτα.
T-6 Texan II
Το Texan II σε Ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε τα πρώτα Τ-6Α τον Ιούλιο του 2000 και είναι ενταγμένα στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος «Πέλοψ», με έδρα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας. Έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς οπλισμού και φέρουν δίχρωμη άσπρη και μπλε παραλλαγή. Τα Ελληνικά Texan II χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 ως τμήμα των μέτρων ασφαλείας, σε ρόλο αντιμετώπισης ασύμμετρων απειλών επιχειρώντας από το στρατιωτικό αεροδρόμιο του Τατοΐου, φέροντας δύο ατρακτίδια πυροβόλων και πραγματοποιώντας περιπολίες πάνω από την Αθήνα. Σήμερα βρίσκονται 45 αεροσκάφη σε υπηρεσία.
Βλάσης Κανιάρης
Αντικείμενα (1961-67)
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο αμερικανός καλλιτέχνης L. Weiner, με το έργο του Removal lathing support wall δύο χρόνια αργότερα, ξύνει ένα κομμάτι τοίχου σε σχήμα πίνακα, αμφισβητώντας με τον δικό του τρόπο την έννοια του καμβά. Το 1966, η E. Hesse δημιουργεί με το έργο Ανάρτηση ένα χώρο μεταξύ ζωγραφικής και γλυπτικής, αποκηρύσσοντας και ταυτόχρονα εκκενώνοντας τις συμβάσεις τις ζωγραφικής.
T-6 Texan II
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Βλάσης Κανιάρης
Αντικείμενα (1961-67)
Η πρώτη ολοκληρωμένη φιγούρα του Κανιάρη είναι Η Μεγάλη Κούκλα (1962). Πρόκειται για μια μνημειώδη μορφή που αναπτύσσεται γύρω από έναν ξύλινο σκελετό, με κομμάτια υφάσματος και ένα πλέγμα νημάτων που θυμίζουν τεράστια μαριονέτα. Μια αινιγματική πεπλοφόρος, που μοιάζει να έλκει την καταγωγή της από τα ξόανα της αρχαιότητας, συγκεντρώνει τη μνημειακότητα και τον παροπλισμό της μέσα στα νήματα και τα κουρέλια, υποδηλώνοντας έτσι όλο το μεγαλείο αλλά και το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης. Παρόμοια, στο Ζευγάρι (1962), οι άμορφες φιγούρες, καλυμμένες με γυψωμένα πανιά και κουρέλια, γίνονται δραματική αναφορά στο απρόσωπο των ανθρώπινων σχέσεων, ενώ το ξεφτισμένο παλτό στη Συντήρηση (1962), μια παρωδία της αμετάκλητης φθοράς που συνοδεύει τις υποσχέσεις της ευμάρειας. Οι φιγούρες αυτές χαρακτηρίζονται από μια έντονη θεατρικότητα που παραπέμπει στις εκθέσεις ντανταϊστών και σουρεαλιστών, εκεί που τα ανδρείκελα γίνονται εργαλεία σαρκασμού, κοινωνικής κριτικής και υπογράμμισης του παράλογου της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι μορφές του μπορεί να παρουσιάζονται αποσπασματικές και απρόσωπες, επιβάλλουν όμως την υλική τους παρουσία σε σχέση με την πραγματικότητα, αποτελώντας ένα ιδιότυπο κράμα ρεαλισμού και παραλόγου.
Με την αυτούσια χρήση του «έτοιμου», χρησιμοποιημένου ρούχου, το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης αποδίδεται ακόμη πιο έντονα. Τα άδεια ρούχα, κολλαρισμένα ή ριγμένα σε κρεμάστρες, οι συρμάτινοι κορμοί χωρίς κεφάλι και άκρα, ένα λεκιασμένο παντελόνι που φορά ένας κουτσός κορμός, μια σειρά ντυμένοι θώρακες από μεταλλικό πλέγμα και γυψόγαζα, ένα μαξιλάρι γεμισμένο με άχυρο, ένας στηθόδεσμος σε δικτυωτό στην κορυφή μιας σύνθεσης από μεταλλικά κουτιά, ένα νυχτικό κρεμασμένο σε μιαν αυτοσχέδια κρεμάστρα, μαρτυρούν όλα μια ανώνυμη καθημερινότητα, το σύμπαν ενός ανθρώπινου ρεαλισμού μέσα από απουσίες, ημιτελείς αποσπασματικές υπάρξεις και τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος που πέρασε.
Με τα έργα του Παρισιού ο Κανιάρης αναγνωρίζεται ως ένας από τους εισηγητές της arte povera (φτωχή τέχνη). To ενδιαφέρον του για τα καθημερινά υλικά, σε συνδυασμό με μια γενικότερη απογοήτευση από το κοινωνικό-πολιτικό κλίμα της εποχής, θα τον οδηγήσει σε μια σειρά από μικρότερα αντικείμενα, όπως μακέτες από ελάσματα χαλκού, τυλιγμένα με συρματόπλεγμα και με λυγισμένα σύρματα στο εσωτερικό τους.
Προς μία «επιστρατευμένη» τέχνη (1969-73)
Το 1969 παρουσιάζει στην Αθήνα (Νέα Γκαλερί) μια έκθεση με κατασκευές από γύψο και συρματόπλεγμα, η οποία αποτέλεσε κορυφαίο καλλιτεχνικό γεγονός, τόσο για το αντι-δικτατορικό της περιεχόμενο όσο και για την πρωτοποριακή μορφή των έργων. Αυτολογόκρινε την έκθεσή του, αποφεύγοντας έτσι τις παρεμβάσεις της λογοκρισίας και τη δημοσίευση κειμένων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν. Έναντι καταλόγου, οι επισκέπτες έπαιρναν φεύγοντας ένα γύψινο πλακάκι με ένα κόκκινο πάνινο γαρύφαλλο που πάνω του αναγραφόταν το όνομα του καλλιτέχνη και η ημερομηνία της έκθεσης.
Η τέχνη του Κανιάρη δεν περιορίζεται στην καταγγελία. Μέσα στο θανάσιμο γύψωμα, κόκκινα γαρίφαλα ξεφυτρώνουν από παντού σαν σύμβολα αντίστασης, ελπίδας και ελευθερίας. Ο Κανιάρης κάνει λόγο για επιστρατευμένη τέχνη, για μια τέχνη που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις συγκεκριμένων ιστορικών συνθηκών κι έχει συγκεκριμένο στόχο και άμεση σχέση με τις συνθήκες που τη δημιουργούν. Μια τέχνη σε συνεχή μορφοπλαστική αναζήτηση, που ξεφεύγει από τις δεσμεύσεις της φόρμας που συχνά επιβάλλει η πολιτική επιστράτευση και μιλά μια γλώσσα σαφή και εύληπτη. Η ελευθερία αυτή θα φέρει τον καλλιτέχνη αντιμέτωπο τόσο με την παραδοσιακή Αριστερά όσο και με τις τάσεις της δυτικής πρωτοπορίας. Για τους μεν αριστερούς ανήκει στα δυτικά μορφολογικά κινήματα, ενώ για τους άλλους τα θέματά του διεκδικούνται από αριστερές ιδέες. Παρ’όλα αυτά, η πρωτοτυπία της φόρμας του δεν γίνεται αυτοσκοπός· αποτελεί το πεδίο έκφρασης του Κανιάρη, ανεξάρτητα από τις υπαγορεύσεις των δύο κατευθύνσεων, και μπορεί να επιστρατεύεται όποτε οι κοινωνικές συνθήκες το απαιτούν.
Περιβάλλοντα
Μετανάστες (1973-75)
Η ενασχόληση με το θέμα των μεταναστών αρχίζει το 1971, με μικρά ανεξάρτητα έργα που διακρίνονται από μια μελαγχολική διάθεση. Στο Βερολίνο συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση, μέσα από μια πιο συστηματική προσέγγιση που του επιτρέπει να συνδέσει αυτά τα έργα σε μεγαλύτερες ενότητες μέσα στο χώρο. Στόχος του είναι να παρουσιάσει τη ζωή των μεταναστών, τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους, τα όνειρα, τις δυνατότητες και την προοπτική του μέλλοντος, αποφεύγοντας μια στενά πολιτική ή εθνική αντιμετώπιση. Μελέτησε το θέμα των μεταναστών μέσα από ένα κοινωνικά ανθρωπολογικό πρίσμα, μέσω της άμεσης δηλαδή εμπειρικής παρατήρησης (μίλησε μαζί τους, επισκέφτηκε τα σπίτια τους), αλλά και μέσα από επεξεργασία στατιστικών στοιχείων για τις χώρες προέλευσης και υποδοχής, συνεργαζόμενος με εργατικά συνδικάτα και οικονομολόγους. Το πρόβλημα της μετανάστευσης ήταν παράλληλα και βιωματικό, αφού ήταν και ο ίδιος εκπατρισμένος.
Η έκθεση Gastarbeiter- Fremdarbeitter (Φιλοξενούμενοι εργάτες-Ξένοι εργάτες) παρουσιάστηκε στο Κρατικό Μουσείο «Γκαλερί του 20ου αιώνα» στο Βερολίνο, το 1975. Η προσέγγιση του καλλιτέχνη θεωρήθηκε πολιτικά λειψή και ανεπαρκής για την έντονα πολιτικοποιημένη γερμανική  νεολαία αλλά και για τις  DAAD και την Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών, που ζητούσαν μια πιο μαχητική απόδοση του θέματος. Εικαστικά, ωστόσο, η παρουσίαση είχε πολλά καινοτόμα στοιχεία που την καθιστούν μια ολοκληρωμένη προσπάθεια «δημιουργίας περιβάλλοντος». Ο όρος «περιβάλλον» χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον αμερικανό Allan Kaprow το 1958, για να χαρακτηρίσει μεγάλα τρισδιάστατα έργα που ενσωματώνουν ευτελή αντικείμενα και επιτρέπουν στον θεατή να εισέλθει στο έργο συντελώντας στην ολοκλήρωσή του. Στο κείμενό του με τίτλο Η κληρονομιά του Jackson Pollock (1958), ο Kaprow παρουσίασε τα «περιβάλλοντα» ως εξέλιξη του action painting του Pollock και των αμερικανικών ασαμπλάζ (παρεμβάσεις στο χώρο) των τελών του 1950, συνδέοντάς τα με τη φιλοσοφία του για την ενσωμάτωση τέχνης και ζωής.
Ο καλλιτέχνης αναζητά την ελπίδα μέσα στην ίδια την αγωνία της επιβίωσης· τα παιδικά παιχνίδια από άχρηστα υλικά γίνονται σύμβολο προοπτικής αντίστοιχα με τα γαρίφαλα του παρελθόντος. Αυτή η αναζήτηση της προοπτικής μέσα στην καθημερινότητα, αποδίδει ως επί το πλείστον μια ουμανιστική διάθεση στο έργο του Κανιάρη. Σε μια περίοδο που το  αίτημα επανασύνδεσης της τέχνης με τη ζωή είναι αρκετά επίκαιρο, τα «περιβάλλοντα» τού επιτρέπουν να αξιοποιήσει τον κοινωνικό του προβληματισμό με μεγαλύτερη αμεσότητα –όχι μόνο μορφολογικά αλλά και θεματικά– καθιστώντας την αισθητική διαδικασία μία κατ’ουσία πολιτική διαδικασία. Το αλληλένδετο έργου-χώρου προσδίδει στα «περιβάλλοντα» του Κανιάρη «ανοιχτή» μορφή, γεγονός που επιτρέπει στο περιεχόμενο να παρουσιάζεται περισσότερο ως ενδεχόμενο παρά ως τελικό αποτέλεσμα.
Επιπλέον, η δυνατότητα που δίνεται στο θεατή να κινηθεί  μέσα στο έργο και η διαμόρφωση της πορείας του σε έναν «θεατρικοποιημένο» χώρο με σαφείς κοινωνικές αναφορές, διαμορφώνει μια αισθητική εμπειρία ανάλογη με εκείνη της καθημερινής ζωής. Η «θεατρικότητα» που καταδίκαζε ο κριτικός M. Fried το 1967 ως ίδιον του μινιμαλισμού που παραβιάζει την «καθαρότητα» των μέσων του μοντερνισμού, γίνεται πλέον πραγματικότητα και καθιστά πιο ρευστά τα όρια ανάμεσα στη ζωγραφική και τη γλυπτική, τη σκηνογραφία και το θέατρο, ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη.
Αλίμονο Ελλάδα: Ο ζωγράφος ως μοντέλο του 1980
Μια δεκαετία μετά την έκθεση στη «Νέα Γκαλερί», το 1980 ο Κανιάρης επανέρχεται με μια έκθεση-«περιβάλλον» στην Αθήνα πλέον, εκφράζοντας τον προβληματισμό του  για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία όπως τη βίωσε κατά την επιστροφή του. Η έκθεση Hélas-Hellas, Αλίμονο-Ελλάδα ή Ο ζωγράφος και το Μοντέλο του παρουσιάστηκε στον «Τεχνοχώρο Bernier» –το παλιό, εγκαταλελειμμένο παγοποιείο του Φιξ–, συνιστώντας μια πολυεπίπεδη τοιχογραφία των ηθών της νεοελληνικής κοινωνίας με μια τολμηρή σύλληψη του χώρου. Ο καλλιτέχνης δημιούργησε τα περισσότερα έργα in situ σε έναν αντισυμβατικό χώρο, τον οποίο ανέδειξε σε οργανωτικό στοιχείο του ίδιου του έργου. Το εγχείρημά του ήταν ιδιαίτερα τολμηρό, δεδομένου ότι είχε να αντιμετωπίσει έναν τεράστιο χώρο (1.500 τ.μ) με φανερά τα σημάδια εγκατάλειψης και της φθοράς. Διατήρησε σχεδόν άθικτο το εσωτερικό, προκειμένου να εντείνει το ρεαλιστικό στοιχείο και ανέπτυξε το έργο οριζόντια και κάθετα για να προσδώσει μεγαλύτερη «θεατρικότητα» και να εξασφαλίσει την ισορροπία χώρου και έργου. Σαρκαστικός, αιχμηρός, έως και κυνικός, παραμερίζει το ποιητικό ή φανταστικό στοιχείο που παρατηρείται σε προηγούμενα «περιβάλλοντά» του. Ο καλλιτέχνης προσφεύγει σε μια γλώσσα μεστή, οικεία και απροκάλυπτη, που θέτει τα καίρια ερωτήματα γύρω από την ίδια την ουσία της ζωγραφικής πράξης.
Ο χώρος χωρίστηκε σε τρία επίπεδα που «συνομιλούσαν» μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα ενιαίο σύνολο. Στο ισόγειο αναπτύσσεται η καθημερινότητα της νεοελληνικής κοινωνίας, όπου μπορούμε να δούμε τον λαχειοπώλη, αργόσχολους να κουβεντιάζουν μπροστά στον ημερήσιο τύπο, μια ομάδα μαχητικών διαδηλωτών πάνω σε μια σκαλωσιά, μια άλλη ομάδα που προσπαθεί να διαφύγει από ένα άνοιγμα στον τοίχο ανεβαίνοντας μια σκάλα και –το πιο σαρκαστικό ίσως έργο του– το Ουρητήριο, μια σειρά από ανδρικές φιγούρες που ουρούν μπροστά σ’ έναν τοίχο με μισοσβησμένα πολιτικά συνθήματα από την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας.
Κοντά στην είσοδο, σε ένα περβάζι κάθεται η Γυναικεία Φιγούρα με τον τρόπο του Μανέ – μια αινιγματική μορφή που αποκαθιστά το διάλογο με την ζωγραφική του παρελθόντος.
Από πάνω και κατά μήκος της αίθουσας ξεδιπλώνεται μια τεράστια και πολύχρωμη μπουγάδα από ρούχα και σημαίες, συμβολική αναφορά σε «ξεπλυμένες» ιδέες και «ξαναφορεμένα» πολιτικά συνθήματα. Σ’ένα τρίτο επίπεδο, οι Παρατηρητές και οι Μάρτυρες παρακολουθούν αμέτοχοι από ψηλά ή σχολιάζουν τα γεγονότα στο ισόγειο.
Το έργο συμπληρώνεται στον ημιώροφο με ένα κραυγαλέο «Ζήτω» ζωγραφισμένο στον τοίχο και μια σειρά από άδεια σφραγισμένα κουτιά, με σημειώσεις για τα έργα που περιείχαν κατά τη μεταφορά τους στον εκθεσιακό χώρο. Σημείο σύγκλισης των διαφορετικών επιπέδων είναι η κεντρική φιγούρα του ζωγράφου κοντά στην είσοδο: αντικρίζει τους θεατές που εισέρχονται στο χώρο, έχοντας πίσω του όλα όσα αποτελούν το υλικό της τέχνης του.
Στο σύνολό του, το έργο Hélas-Hellas αποτελεί την προσωπική μαρτυρία του καλλιτέχνη για τη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία, μια κριτική της ευκολίας των ιδεών και των συνθημάτων. Με ειρωνία και έντονα σαρκαστική διάθεση, ο Κανιάρης απογυμνώνει το περίφημο ελληνικό «μεγαλείο» και τους μύθους που το συντηρούν, αποκαλύπτοντας τα σημάδια του κοινωνικού εκπεσμού και της υποβάθμισης του ανθρώπινου βίου. Ο τοίχος της Ιστορίας γίνεται τοίχος- ουρητήριο, που μαρτυρά τη σαθρότητα του κοινωνικού οικοδομήματος.
Βορράς-Νότος (43η Biennale Βενετίας)
Η οικονομική εξάρτηση των μεταπολεμικών χρόνων που οδήγησε σε εξάρτηση της μετανάστευσης, έχει τώρα μετατοπιστεί σε πολιτιστικό επίπεδο, όπως φαίνεται από την αλλαγή του τρόπου ζωής στον Νότο. Οι πρώην εργάτες του Νότου και τα παιδιά τους παρουσιάζονται ντυμένοι με σύγχρονα ρούχα, μπροστά σε έναν τοίχο με πολλαπλές επικαλύψεις, σύγχρονα συνθήματα και αφίσες. Το έργο συμπληρώνεται από ένα μινιμαλιστικό περιβάλλον που παραπέμπει σε αίθουσα συσκέψεων και συμφωνίες εταίρων,  μ’ ένα γυάλινο τραπέζι τοποθετημένο στη μέση κι ένα τεράστιο αγγούρι επάνω, ζωγραφισμένο με τις σημαίες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Με έντονα ειρωνικό ύφος, ο καλλιτέχνης σχολιάζει τις συνέπειες και τους μηχανισμούς διαμόρφωσης των νέων σχέσεων, αλλά και τις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων.
Τελευταία έργα
Το βασικό ερώτημα του καλλιτέχνη μετατοπίζεται από το «πώς» στο «γιατί» και αφορά την κοινωνική χρησιμότητα της τέχνης πέρα από μια ειδικευμένη μειοψηφία. Επιστρέφει στις απαρχές της καλλιτεχνικής του διεργασίας και προτείνει έναν επαναπροσδιορισμό της έννοιας του σχεδίου, υποστηρίζοντας πως το σχέδιο είναι πρωταρχικά προϊόν παρατήρησης και μεθοδικής διερεύνησης και συνεπώς δικαίωμα όλων ανεξαρτήτως. Επιστρατεύει τα απλούστερα μέσα –χαρτί, μολύβι, γόμα– και ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών κι επαγγελμάτων, χωρίς ειδική καλλιτεχνική παιδεία, για να δοκιμάσει τη δύναμη του «βλέπειν» στο επίπεδο της δημιουργίας. Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο απομυθοποιείται ο ρόλος του καλλιτέχνη ως «αυθεντία» και της τέχνης ως ιδεαλιστικό πρότυπο, αλλά η ενσωμάτωση νέων «υλικών» όπως ο λόγος, η σκέψη, η επικοινωνία, η ίδια η καθημερινότητα. Προσδίδεται στην τέχνη μια ευρύτερη λειτουργία, πέραν της απεικονιστικής. Οι προβληματισμοί του παραπέμπουν μ’ έναν  άλλο τρόπο στις απόψεις του Joseph Beuys για τη διεύρυνση της έννοιας της γλυπτικής σε κοινωνικό επίπεδο και τη διακήρυξη ότι «καθένας είναι καλλιτέχνης». Η τέχνη δεν χρειάζεται να συνδέεται με μια στενή απεικονιστική λειτουργία, αλλά να είναι ένα καθημερινό «ενδεχόμενο» με απεριόριστες δυνατότητες και προσεγγίσεις που μπορεί και γίνεται αντιληπτή ως τέτοια. Τις απόψεις αυτές επεξεργάζεται περαιτέρω στη σειρά Ενδεχόμενη Ζωγραφική (1981-1995), όπου θα φτάσει στα όρια μιας «καθαρής» ζωγραφικής με στέρεο κοινωνικό περιεχόμενο.
Η ιδέα τον απασχολεί ήδη από το 1981, όταν εξέθεσε στη γκαλερί «Bama» στο Παρίσι. Έκτοτε επανέρχεται σε διαφορετικές εκδοχές, σαν ένα απλό ρολό λευκού χαρτιού που κρέμεται τυλιγμένο στον τοίχο και αποκαλύπτει μια επιφάνεια. Φαίνεται πως όλοι οι δρόμοι που ακολούθησε ο καλλιτέχνης –η παραστατική και αφηρημένη ζωγραφική, οι Τοίχοι, τα «περιβάλλοντα»–τον έφεραν τελικά εκεί απ’ όπου ξεκινά η καλλιτεχνική διαδικασία: σ’ ένα λευκό άγραφο χαρτί. Από τη ρωσική πρωτοπορία με το Μαύρο Τετράγωνο του K. Malevich και τους μονοχρωματικούς πίνακες του A. Rodchenko, στους μαύρους πίνακες του αμερικανού Ad Reinhardt.
Παρατηρείται λοιπόν μια επιστροφή στα μεγάλα οντολογικά ερωτήματα που διέπουν τα όρια της τέχνης. Το έργο τέχνης δεν αντιμετωπίζεται σαν «θέσφατο», αλλά σαν ένα συνεχές «ενδεχόμενο» που αποκαλύπτεται στην καθημερινότητά μας, όχι απαραίτητα εντός των θεσμικών καλλιτεχνικών πλαισίων. Η αμφισβήτηση της λογικής της απεικόνισης εμπεριέχει ταυτόχρονα μια προοπτική – τη δυνατότητα επανεγγραφής και μάλιστα ως δυνατότητα συλλογική. Ο καλλιτέχνης φτάνει στο σημείο να αμφισβητεί την εκ προοιμίου αναγνώριση των ίδιων των έργων του ως «έργα τέχνης». Η αναγνώριση έγκειται τελικά στο θεατή.
Τα τελευταία χρόνια συνεχίζει την εκθεσιακή του δραστηριότητα, παρουσιάζοντας νεότερες εκδοχές ή μετεξελίξεις παλαιότερων έργων. Άλλοτε σαρκαστικός και τολμηρός και άλλοτε υπαινικτικός και ειρωνικός, επανέρχεται στο θέμα της συνθηματολογίας και της υποβάθμισης του δημόσιου βίου, αρθρώνοντας έναν λόγο στα όρια του πολιτικού ρεαλισμού. Σε έργα όπως το Ότι θέλει ο λαός… που παρουσιάστηκε στην ομώνυμη έκθεση στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού της Νέας Υόρκης (2003), προσφεύγει και πάλι στο καίριο της επιγραφής, σαν να θέλει να ξορκίσει το σύνθημα με τα ίδια του τα μέσα. Στα έργα αυτά, ανάμεσα στον ηχηρό λόγο των πολιτικών συνθημάτων και την κοινωνική φλυαρία, διακρίνεται συχνά ένα μονολεκτικό «Μπα;» που κλείνει μέσα του όλη την αμηχανία, την κατάπληξη, την ειρωνία αλλά και τη γνώση γύρω από το χώρο της πολιτικής και της τέχνης. Η διαδρομή στην τέχνη του Κανιάρη ξεκινά από την «παρατήρηση», προχωρά στη «διεύρυνση», την «ερμηνεία» και το «περιεχόμενο», φτάνοντας τέλος στο «ενδεχόμενο» και την  «ανακάλυψη».
Η αναδρομική έκθεση Γενέθλιον, που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη το 2008 με αφορμή τα ογδόντα χρόνια του Βλάση Κανιάρη, εκπροσώπου της ελληνικής avant-garde και καταλυτικής προσωπικότητας της λεγόμενης γενιάς του ΄60, περιλαμβάνει εγκαταστάσεις και επίτοιχα έργα του καλλιτέχνη που προτείνονται διαχρονικά, με συμβολική αφετηρία το 1948, σε σχέση με τα μόνιμα εκθέματα του Μουσείου Μπενάκη, που υποστηρίζουν με τη σειρά τους μια διαχρονική συνέχεια της ελληνικής τέχνης. Δίνεται επίσης έμφαση στα σχέδια που φιλοτέχνησε ο Βλάσης Κανιάρης από το 1947 μέχρι τη δεκαετία του ’60. Από ένα corpus χιλιάδων σχεδίων-σημειώσεων, επιλέχτηκαν περί τα διακόσια, που περιλαμβάνουν σκίτσα, μακέτες για παραστάσεις και ταινίες, εξώφυλλα βιβλίων, εικονογράφηση περιοδικών, σημειώσεις κατασκευαστικού χαρακτήρα ή τις πρώτες εγγραφές ενός μελλοντικού έργου.
Εκθέσεις
Ατομικές
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
430
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 430 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Στέφανος Φωτιάδης
Ο Στέφανος Φωτιάδης (Σέρρες, 5 Δεκεμβρίου 1960) είναι Έλληνας πολιτικός και εκπαιδευτικός. Έχει διατελέσει νομάρχης Σερρών (2007-10), δήμαρχος Λευκώνα (1999-06), ενώ από το 2014 είναι επικεφαλής της αντιπολίτευσης στον δήμο Σερρών. Επίσης έχει διατελέσει και κοινοτάρχης Λευκώνα.
Παραπομπές
Φωτιάδης Στέφανος Φωτιάδης Στέφανος Φωτιάδης Στέφανος Φωτιάδης Στέφανος Φωτιάδης Στέφανος
Φαράγγι Μυλωνά
Το φαράγγι του Μυλωνά βρίσκεται στην Κοινότητα Αγίου Ιωάννου (Αη-Γιάννη) Ιεράπετρας και καταλήγει κοντά στην παραλία Κακιά Σκάλα ανάμεσα στους οικισμούς Κουτσουνάρι και Φέρμα. Απέχει από την Ιεράπετρα 10-15 λεπτά με το αυτοκίνητο και συμπεριλαμβάνει ένα εντυπωσιακό καταρράκτη. Για να φτάσει κανείς στον καταρράκτη υπάρχουν δύο μονοπάτια, ένα πολύ εύκολο και ένα πολύ δύσκολο.
Το εύκολο μονοπάτι διαρκεί μόνο 20 λεπτά και ο δρόμος είναι βατός καθώς υπάρχει ένα τσιμεντένιο μονοπάτι, το οποίο είναι χτισμένο πρόσφατα. Οι ταμπέλες για την πορεία του μονοπατιού είναι ευκρινέστατες. Το δύσκολο μονοπάτι, μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 2 ώρες. Για να διασχίσει κάποιος αυτό το μονοπάτι, πρέπει να περάσει μέσα από τον ποταμό και σε κάποια σημεία ίσως χρειαστεί να σκαρφαλώσει στα βράχια. Στα δεξιά του μονοπατιού υπάρχει το εύκολο μονοπάτι, οπότε είναι εύκολο να αλλάξει δρόμο αν χρειαστεί.
Όποιο από τα δύο μονοπάτια και αν διαλέξει, η διαδρομή θα καταλήξει στους, 40 μέτρων, καταρράκτες του Μυλωνά. Η καλύτερη εποχή για να διασχίσει κανείς το συγκεκριμένο φαράγγι είναι το χειμώνα ή νωρίς την άνοιξη, ώστε να υπάρχουν πολλά νερά, κάτι που δείχνει το τοπίο μαγευτικό. Ωστόσο, εάν κάποιος διαλέξει τον δύσκολο δρόμο, θα πρέπει να πάει εποχή που δεν υπάρχουν πολλές βροχοπτώσεις, καθώς αν βρέχει, το μονοπάτι γίνεται επικίνδυνο.
Τα νερά από τον ποταμό του φαραγγιού καταλήγουν στη θάλασσα της Κακιάς Σκάλας. Σύμφωνα με τον κ.Νικήτα Λαμπράκη, πρόεδρο του τοπικού Συμβουλίου του Αγίου Ιωάννη, τα νερά αυτά, με μέτριες βροχοπτώσεις, φτάνουν ετησίως τα 4,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Παράλληλα με το ποτάμι και μέσα στο δάσος υπάρχουν οι τσιμεντένιοι καταπότες, οι οποίοι κατασκευάστηκαν από Αγιαννιώτες και χρονολογούνται από το 1960-1965. Οι "νευράλακες αυτοί κάποτε χρησιμοποιούνταν για να μεταφέρουν το νερό από τους καταρράκτες στο Κουτσουνάρι για αρδευτικούς σκοπούς.
Αναφορές
Κατηγορία:Νομός Λασιθίου Μυλωνα
Ιβάν Ανδρεάδης
Ο Ιβάν Ανδρεάδης (3 Απριλίου 1924 - 27 Οκτωβρίου 1992) ήταν  Τσεχοσλοβάκος αθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Την δεκαετία 1947-1957 σημείωσε μεγάλες επιτυχίες στα παγκόσμια πρωταθλήματα, κερδίζοντας πολλά μετάλλια. Το 1947 κέρδισε τον πρώτο του σημαντικό τίτλο, που ήταν το εθνικό πρωτάθλημα της Τσεχοσλοβακίας.
Μετά το θάνατό του
Ο Ανδρεάδης εντάχθηκε στο Πάνθεον (Hall of Fame) της Διεθνούς Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης το 1995, έχοντας το ρεκόρ των 27 μεταλλίων σε παγκόσμια πρωταθλήματα: 9 χρυσά, 10 αργυρά και 8 χάλκινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης
427
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 427 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χουάνγκ Μινγκ
Ο Χουάνγκ Μινγκ (στα Κινέζικα: 黄鸣) (γεννηθείς το 1958) είναι Κινέζος μηχανικός και πολιτικός, ερευνητής ηλιακής ενέργειας και καινοτόμος επιχειρηματίας. Είναι δημιουργός της εταιρίας Himin Solar, η οποία κατασκευάζει ηλιακούς θερμοσυσσωρευτές. Η εταιρία αυτή έπαιξε κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη της "Ηλιακής κοιλάδας" στην πόλη Ντεζού.
Διετέλεσε αντιπρόσωπος στην 10η και 11η Λαϊκής Εθνοσυνέλευση. Ως πολιτικός, έπαιξε κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην Κίνα, καθώς υπήρξε συντάκτης του νόμου για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες. Ο νόμος αυτός υιοθετήθηκε το 2005, τέθηκε σε εφαρμογή το 2006, και απέκτησε παγκόσμιο αντίκτυπο.
Για όλα τα παραπάνω, αποκαλείται από μερικούς "Ο Ηλιακός Βασιλιάς της Κίνας".
Το 2011, το Σουηδικό Κοινοβούλιο απένειμε στον Χουάνγκ Μινγκ το Βραβείο Ορθής Διαβίωσης ("Right Livelihood Award"), γνωστό και ως εναλλακτικό Νόμπελ Ειρήνης.
Αμφιθέατρο του Καλιγούλα
Το Αμφιθέατρο του Καλιγούλα (Λατινικά : Amphitheatrum Caligulae) ήταν ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο, που κτίστηκε επί Αυτοκράτορα Καλιγούλα και κατεδαφίστηκε λίγα μόνο χρόνια μετά την κατασκευή του. Βρισκόταν στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius) στη Ρώμη, πιθανότατα κοντά στο Saepta Julia (κτήριο ψηφοφορίας, του Ιουλίου Καίσαρα), καθώς η επιγραφή που το αναφέρει, βρισκόταν ακριβώς στα βόρεια της Saepta.
Ίσλα δε λα Χουβεντούδ
thumb|Η θέση του νησιού σε σχέση με την Κούβα. Η Ίσλα δε λα Χουβεντούδ (ισπανικά: Isla de la Juventud, «η νήσος της νιότης») είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Κούβας και το έκτο μεγαλύτερο στις δυτικές Ινδίες (μετά την ίδια την Κούβα, την Ισπανιόλα, την Τζαμάικα, το Πουέρτο Ρίκο και το Τρινιντάντ). Η έκταση του νησιού είναι 2.204 τ. χλμ. και βρίσκεται 50 χλμ. νότια από την νήσο της Κούβας, νότια της Αβάνας και του Πίναρ ντελ Ρίο. Διοικητικά, η Ίσλα δε λα Χουβεντούδ υπάγεται απευθείας στην κεντρική κυβέρνηση της Κούβας.
Αμφιθέατρο του Καλιγούλα
Οι εργασίες για το αμφιθέατρο ξεκίνησαν μεταξύ 37 και 41 από τον Καλιγούλα, ο οποίος ήθελε να δώσει στη Ρώμη ένα δεύτερο -λίθινο αυτή τη φορά- αμφιθέατρο δίπλα στο ξύλινο του Στατίλιου Ταύρου. Ημιτελές ακόμη μετά το τέλος εκείνου, εγκαταλείφθηκε και κατεδαφίστηκε από τον Κλαύδιο. Γύρω στο 46, ο Κλαύδιος επισκεύασε το υδραγωγείο Aqua Virgo, που είχε καταστραφεί από την κατασκευή του αμφιθεάτρου. Η αποκατάστασή του χαρακτηρίστηκε από μία επιγραφή στην Αψίδα του Κλαυδίου, η οποία αποτελούσε μέρος του υδραγωγείου και εκτείνονταν στη Βία Λάτα (Via Lata). Αυτή περιλαμβάνει τη φράση "[…] AQUAE VIRGINIS DISTVRBATOS PER C(AIVM) CAESAREM" που μεταφράζεται ως "του Aqua Virgo, κατεστραμμένου από τον Γάιο Καίσαρα" (δηλ. τον Καλιγούλα).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αρχαία αμφιθέατρα της Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Ίσλα δε λα Χουβεντούδ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Κούβας
432
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 432 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αύγουστος Μπαγιόνας
Βιογραφία
Ο Αύγουστος-Κωνσταντίνος Μπαγιόνας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1931 όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Αποφοίτησε το 1956 από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1959 έλαβε πτυχίο φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου το 1965. Το θέμα της διδακτορικής διατριβής του ήταν «Η ιδέα της νομοθεσίας στους πρώιμους πλατωνικούς διαλόγους». Εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών για τρία χρόνια και το 1972 εξελέγη έκτακτος καθηγητής της Ιστορίας της Φιλοσοφίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και το 1975 τακτικός καθηγητής. Δίδαξε επί δεκαπέντε χρόνια στο ίδρυμα ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του τμήματος Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Μετά το 1986 και μέχρι το 1998 δίδαξε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Πατρών, και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Πέθανε στις 8 Αυγούστου του 2005.
Ερευνητικό έργο
Τρεις είναι οι θεματικοί άξονες του ερευνητικού του έργου: ο πρώτος αφορά την αρχαία ελληνική φιλοσοφία με την ηθική και πολιτική της προβληματική (Σοφιστές, Πλάτων, Αριστοτέλης). Ο δεύτερος επικεντρώνεται στην νεώτερη ευρωπαϊκή φιλοσοφία (ο Διαφωτισμός και οι ιδεολογικές του προεκτάσεις, Καρλ Μαρξ, Χέγκελ). Ο τρίτος άξονας αφορά θέματα της σύγχρονης φιλοσοφίας (εκπρόσωποι του Γαλλικού και αγγλοσαξονικού χώρου, αναλυτική φιλοσοφία).
Συγγραφικό έργο
Το συγγραφικό του έργο υπήρξε πλούσιο :
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών
2175 Αντρέα Ντόρια
Ο Αντρέα Ντόρια (Andrea Doria) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,2. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από τον Γενουάτη ναύαρχο Αντρέα Ντόρια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Αντρέα Ντόρια είναι άγνωστα. Ο Αντρέα Ντόρια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντρεα Ντορια
Λιμονίνη
Η λιμονίνη και άλλες λιμονοειδείς ενώσεις συμβάλλουν στην πικρή γεύση ορισμένων προϊόντων διατροφής εσπεριδοειδών. Οι ερευνητές έχουν προτείνει την απομάκρυνση των λιμονοειδών από τον χυμό πορτοκαλιού και άλλα προϊόντα (γνωστά ως «αποπικραντικά») μέσω της χρήσης πολυμερικών μεμβρανών.
Εκτεταμένη βασική έρευνα εκπονείται για τη λιμονίνη για την αξιολόγηση των πιθανών βιολογικών της ιδιοτήτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
Τζον Μάλκοβιτς
Ο Τζον Μάλκοβιτς (John Gavin Malkovich), (9 Δεκεμβρίου 1953), είναι Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης. Τα τελευταία 25 χρόνια έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από 70 ταινίες, ενώ έχει λάβει δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, για τους ρόλους του στις ταινίες Μια Θέση στην Καρδιά (Places in the Heart) και Η Δεύτερη Ευκαιρία (In the Line of Fire). Άλλες γνωστές του ταινίες είναι οι Επικίνδυνες Σχέσεις (Dangerous Liaisons), Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς (Being John Malkovich) και Η Ανταλλαγή (Changeling).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπίλλι Άιλις
Η Μπίλι Άιλις (πλήρες όνομα: Μπίλι Άιλις Πάιρατ Μπερντ Ο'Κόνελ, αγγλικά: Billie Eilish Pirate Baird O'Connell) (Λος Άντζελες, 18 Δεκεμβρίου 2001) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Το πρώτο της σινγκλ με τίτλο Ocean Eyes κυκλοφόρησε το 2016 μέσω της πλατφόρμας SoundCloud και έχει συγκεντρώσει πάνω από 411 εκατομμύρια ακροάσεις στο Spotify μέχρι τον Noέμβριο του 2019. Το πρώτο της ΕΡ με τίτλο Don't Smile At Me κυκλοφόρησε στις 11 Αυγούστου 2017, και κατατάχθηκε ως χρυσός δίσκος. Λόγω της τεράστιας επιτυχίας του EP της, η Apple Music ονόμασε την Άιλις καλλιτέχνιδα Up Next για τον μήνα Σεπτέμβριο του 2017. Το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο When We All Fall Asleep, Where Do We Go κυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου 2019. Το άλμπουμ έφτασε στην πρώτη θέση των καταλόγων επιτυχιών σε διάφορες χώρες, όπως οι Η.Π.Α, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ελλάδα και άλλες, με πολλές επιτυχίες από το άλμπουμ να φτάνουν στις πρώτες θέσεις του καταλόγου, όπως το When the Party's Over, Wish You Were Gay, Bury a Friend, και η μεγάλη επιτυχία Bad Guy. Είναι η πρώτη και μόνη καλλιτέχνιδα μέχρι στιγμής που γεννήθηκε την δεκαετία του 2000 με τεράστιες επιτυχίες. Η Μπίλι έχει τραβήξει την προσοχή του κόσμου για τον μοναδικό της ήχο στην μουσική και το ιδιαίτερο στιλ της.
Το 2020 έγινε η νεότερη τραγουδίστρια/τραγουδιστής που έγραψε το τραγούδι τίτλων αρχής για την νέα ταινία του Τζέιμς Μποντ, με τίτλο No Time to Die. Για το τραγούδι αυτό κέρδισε, μαζί με τον αδερφό της, Finneas, Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού σε ηλικία 20 ετών.
Καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|Η Άιλις το 2017
2015-17: Don't Smile at Me
Τον Οκτώβριο του 2015 ηχογράφησε το τραγούδι Ocean Eyes,το οποίο αρχικά γράφτηκε από τον αδερφό της Φιννέα για την μπάντα του, και το έστειλαν στην δασκάλα χορού της για να χορογραφήσουν το τραγούδι. Το Ocean Eyes κυκλοφόρησε ως το πρώτο σινγκλ της στο SoundCloud το 2016. Το βίντεο κλιπ κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου 2016, ενώ ένα βίντεο στο οποίο η Άιλις χορεύει την χορογραφία που φτιάχτηκε για το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 2016. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το σινγκλ Six Feet Under'. Το Ocean Eyes κυκλοφόρησε παγκοσμίως από τις δισκογραφικές Darkroom και Interscope Records στις 18 Νοεμβρίου 2016 και έλαβε θετικές κριτικές. Στις 14 Ιανουαρίου 2017 η Άιλις κυκλοφόρησε ένα EP με 4 ριμίξ του τραγουδιού.
Ακολουθώντας την επιτυχία του Ocean Eyes, η Άιλις δημοσίευσε το σινγκλ Bellyache στις 24 Φεβρουαρίου 2017. Στις 30 Μαρτίου κυκλοφόρησε το τραγούδι Bored ως μέρος των επίσημων τραγουδιών για την σειρά 13 Reasons Why στο Netflix. Στις 30 Ιουνίου 2017 κυκλοφόρησε το σινγκλ "Watch" και αργότερα κυκλοφόρησε το σινγκλ Copycat στις 11 Ιουλίου 2017, μαζί με την ανακοίνωση ότι θα εκδώσει το πρώτο EP της με τίτλο Don't Smile at Me.
2018: When We All Fall Asleep, Where Do We Go?
Επίσης στις 30 Ιουλίου το 2020 κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι με ονομασία my future ως τώρα έχει 49.300.380 προβολές.
Studio albums
" Happier than ever "
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Μουσικοί ηλεκτροπόπ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί