cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σακτούρα
Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Βυζαντινό ναυτικό
Ρόμπερτ Νόζικ
Ο Ρόμπερτ Νόζικ (Robert Nozick, 16 Νοεμβρίου 1938 - 23 Ιανουαρίου 2002) ήταν Αμερικανός φιλόσοφος με εβραϊκή καταγωγή.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1938 στο Μπρούκλιν. Ήταν ελευθεριστής φιλόσοφος που επηρεάστηκε από τον Λοκ, τον Μιλλ και τον Φρίντριχ Χάγιεκ. Το πιο γνωστό του έργο είναι το Anarchy, State and Utopia (1974) που ήταν μια ελευθεριστική απάντηση στο A Theory of Justice (1971) του Τζον Ρολς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Επιστημολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Γκαλίνα Ουλάνοβα
Η Γκαλίνα Σεργκέιεβνα Ουλάνοβα (Галина Сергеевна Уланова, 8 Ιανουαρίου 1910 - 21 Μαρτίου 1998) ήταν Ρωσίδα χορεύτρια μπαλέτου. Συχνά αναφέρεται ως μία από τις μεγαλύτερες μπαλαρίνες του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
μικρογραφία| Η Ουλάνοβα με τον Γιούρι Ζντάνοφ στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα Η Ουλάνοβα γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου και σπούδασε υπό την Αγκριπίνα Βαγκάνοβα και τη μητέρα της, μια μπαλαρίνα του αυτοκρατορικού ρωσικού μπαλέτου. Όταν έγινε μέλος του θεάτρου Μαριίνσκι το 1928, ο Τύπος βρήκε στο "μεγάλο στυλ της Σεμιόνοβνα, χάρη, στην ίδια εξαιρετική πλαστικότητα και ένα είδος σαγηνευτικής σεμνότητας στις χειρονομίες της". Λένε ότι ο Κωνσταντίνος Στανισλάβσκι, γοητευμένος με το στιλ της ηθοποιίας, την παρακάλεσε να συμμετάσχει στις σκηνικές του παραγωγές. Το 1944, όταν η φήμη της έφτασε στον Ιωσήφ Στάλιν, την μετέφερε στο Θέατρο Μπολσόι, όπου θα ήταν η prima ballerina assoluta για 16 χρόνια. Την επόμενη χρονιά, χόρεψε τον ρόλο του τίτλου στην παγκόσμια πρεμιέρα της Σταχτοπούτας του Σεργκέι Προκόφιεφ.
Η Ουλάνοβα υπήρξε σπουδαία ηθοποιός καθώς και χορεύτρια, και όταν επιτέλους της επιτράπηκε να περιοδεύσει στο εξωτερικό σε ηλικία 46 ετών, συνεπαρμένες οι βρετανικές εφημερίδες έγραψαν ότι «η Γκαλίνα Ουλάνοβα στο Λονδίνο γνώρισε τον μεγαλύτερο θρίαμβο κάθε μεμονωμένου χορευτή από την Άννα Παύλοβα ». Έχοντας αποσυρθεί από τη σκηνή σε ηλικία 50 ετών, προπόνησε πολλές γενιές των Ρώσων χορευτών.
Η Γκαλίνα Ουλάνοβα ήταν ένας από τους λίγους χορευτές που έλαβαν το μετάλλιο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας και ο μοναδική που έλαβε αυτή την τιμή δύο φορές.Της απονεμήθηκε το βραβείο Στάλιν το 1941, 1946, 1947, 1950 και το βραβείο Λένιν το 1957. Ακόμα εκλέχθηκε Επίτιμο Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1960.
Πέθανε το 1998 στη Μόσχα, σε ηλικία 88 ετών, και θάφτηκε στο νεκροταφείο της Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.
μικρογραφία| Η Ουλάνοβα σε ρωσικό γραμματόσημο 3 ρουβλιών του 2000.
Βαρβίτσα Λακωνίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Βαρβίτσα είναι χτισμένη 42 χλμ βορειοανατολικά της Σπάρτης, σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στους πρόποδες του Πάρνωνα. Η ονομασία της είναι σλαβικής προέλευσης και σύμφωνα με τον Γερμανό γλωσσολόγο Μαξ Βάσμερ προέρχεται από τη λέξη vurba, που μεταφράζεται ως ιτιά.
Ιστορικά, ο οικισμός εικάζεται ότι δημιουργήθηκε κατά τον 17ο αιώνα και είναι γνωστός κυρίως ως γενέτειρα του ονομαστού κλέφτη της προεπαναστατικής περιόδου, Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη, ο οποίος μάλιστα γύρω στα 1780 - 1790 σκότωσε έναν προεστό της Βαρβίτσας.
Διοικητικά, η Βαρβίτσα ήταν μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας στην επαρχία Λακεδαίμονος, ενώ στη συνέχεια υπαγόταν στον καποδιστριακό δήμο Οινούντος. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Σπάρτης.
Προσωπικότητες
Στη Βαρβίτσα, πέραν του Μπαρμπιτσιώτη, γεννήθηκαν και οι αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης, Πέτρος Βαρβιτσιώτης, Στασινός Παπαδόπουλος και Σπήλιος Γιαννακόπουλος.
Από τον οικισμό κατάγονται επίσης οι πολιτικοί Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και Ιωάννης Βαρβιτσιώτης.
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Music Box (τραγούδι, Eminem)
Το "Music Box" είναι ένα τραγούδι από τον Αμερικάνο ράπερ Eminem, που περιέχεται στο άλμπουμ του Relapse: Refill του 2009, την επανακυκλοφορία του άλμπουμ του Relapse.
Περιεχόμενο και παραγωγή
Στο τραγούδι ο Eminem ραπάρει μέσα από τα μάτια ενός σαδιστή δολοφόνου που παρομοιάζει το θήραμά του με ένα νόστιμο γεύμα. Η παραγωγή του έχει λάβει θετικές κριτικές και έχει χαρακτηριστεί ως "μινιμαλιστική, η οποία αποτελείται απλά από deep bass thump και ένα looping toy-chest's τραγούδι, που παρέχει το τέλειο σκηνικό για την άγρια παράδοση του Eminem." Το Sputnikmusic περιέγραψε το τραγούδι ως ένα λαμπερό, ονειρικό τραγούδι τρόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Eminem Κατηγορία:Τραγούδια του 2009 Κατηγορία:Singles του 2010 Κατηγορία:Singles της Aftermath Entertainment
Αγία Τριάδα Θεσσαλονίκης
Η Αγία Τριάδα είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Θερμαϊκού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αγία Τριάδα είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στον νότιο μυχό του κόλπου Θεσσαλονίκης, δίπλα στους Νέους Επιβάτες. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,116 χμ² (2011) και μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Βρίσκεται 27 χλμ. περίπου Ν. του κέντρου της Θεσσαλονίκης, και 15 χλμ. από τα νότια προάστιά της.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Μπαξέ Τσιφλίκ
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Επανωμής Στις 16/05/1928 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα
Ως Αγία Τριάδα
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/nommet_details.php?id=16141)
Τουρισμός
Η Αγία Τριάδα στις τελευταίες δεκαετίες έχει μεταμορφωθεί από απλό χωριό σε κωμόπολη, ένα από τα μεγαλύτερα τουριστικά θέρετρα του νομού Θεσσαλονίκης, με πολύ σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή.
Διαθέτει αρκετα κέντρα διασκέδασης όπως καφετεριες τα οποια τα τελευταια χρονια λόγο του τουρισμου έχει αυξηθεί ραγδαία. Πλέον ειδικά το καλοκαιρι οι γύρω περιοχές τις Θεσσαλονίκης ψάχνουν ενα κοντινό μέρος για μπανιο και η Αγια Τριαδα είναι το κατάλληλο.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή του σημερινού οικισμού, επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν «Λευκή Βρύση». Εδώ εγκαταστάθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή 40 οικογένειες από το Εξάστερο και 45 οικογένειες από το Οικονομειό, που βρισκόταν πολύ κοντά στην κωμόπολη Επιβάτες της Κωνσταντινούπολης. Επίσης, ήλθαν οικογένειες από την Ηράκλεια. Στη δεκαετία 1960-1970 την Αγία Τριάδα επισκέπτονταν καθημερινά χιλιάδες επισκεπτών από τη Θεσσαλονίκη οι οποίοι έφταναν εδώ ακτοπλοϊκώς από τον Λευκό Πύργο. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θερμαϊκού
Ούγος Α΄ του Σατωντάν
Ο Ούγος Α΄, γαλλ. Hughues I (απεβ. 989 ή μετά) ήταν υποκόμης του Σατωντάν (Chateaudun).
Οικογένεια
Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Ερμενγκάρντε. Σχεδόν τίποτε δεν είναι γνωστό για τη ζωή του.
Toν Ούγο Α΄ διαδέχθηκε, μετά το τέλος του, η σύζυγός του Χίλντεγκαρντε ως υποκόμισσα του Σατωντάν. Είναι πιθανό ότι ο γιος του ήταν ακόμη ανήλικος και η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος ως την ενηλικίωσή του.
Νυμφεύτηκε τη Χίλντεγκαρντε, κόρη του Ερβέ Α΄ κόμη του Περς και είχαν παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Υποκατάστατο γάλακτος
μικρογραφία|280x280εσ|Φυτικό υποκατάστατο γάλακτος Το υποκατάστατο γάλακτος είναι μια ουσία που μοιάζει με γάλα και παράγεται από φυτικά προϊόντα. Οι πιο συνηθισμένοι όροι είναι εναλλακτικό γάλα, φυτικό γάλα (αγγλ. plant milk), και μη γαλακτοκομικό ρόφημα. Tα υποκατάστατα γάλακτος έχουν δύο μορφές: τα φυτικά γάλατα, τα οποία προέρχονται από φυτά και μπορεί να είναι σπιτικά ή εμπορικώς παραγόμενα, και οι κρέμες για καφέ, οι οποίες είναι συνθετικά προϊόντα που εφευρέθηκαν στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1900 ειδικά για την αντικατάσταση του γαλακτοκομικού προϊόντος στον καφέ. Στα βρέφη, το ανθρώπινο γάλα μπορεί να αντικατασταθεί με βρεφικό γάλα με βάση το αγελαδινό γάλα ή τη σόγια.
Τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί αυξημένη τάση χρήσης υποκατάστατων γάλακτος από τους καταναλωτές για λόγους υγείας, αποστροφής στην σκληρότητα κατά των ζώων, επιθυμίας για έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και περιβαλλοντικής συνειδητοποίησης. Επιπλέον υπάρχει η ανησυχία για τα επίπεδα κορεσμένου λίπους, την περιεκτικότητα σε ορμόνες και τη χρήση αντιβιοτικών στις αγελάδες γαλακτοπαραγωγής. Η κατανάλωση του αγελαδινού γάλακτος στις ΗΠΑ μειώθηκε από 15% που ήταν το 1984 σε όλες τις διατροφικές περιπτώσεις (πρωϊνο, μεσημεριανό κτλ.) στο 9% το 2019. Αντίθετα, από το 2016 μέχρι το 2019, οι πωλήσεις φυτικού γάλακτος αυξήθηκαν κατά 23%.
Αυτού του είδους τα υποκατάστατα χρησιμοποιούνται κατά κόρον από άτομα που ακολουθούν την αυστηρή χορτοφαγία, γιατί αποτελούν το βασικό συστατικό σε πολλά προϊόντα διατροφής τους, όπως το φυτικό γιαούρτι, τυρί, κεφίρ, βούτυρο, παγωτό κ.α. Τα υποκατάστατα γάλακτος χρησιμοποιούνται και από καταναλωτές που έχουν δυσανεξία στη λακτόζη ή αλλεργία στο αγελαδινό γάλα.
Τύποι
Τα πιο γνωστά φυτικά γάλατα είναι το γάλα αμυγδάλου, σόγιας και καρύδας. Άλλα λιγότερο γνωστά φυτικά γάλατα είναι το γάλα βρώμης, ρυζιού, φουντουκιών και κάσιους.
Υποκατάστατο γάλακτος μπορεί να παρασκευαστεί από τα παρακάτω φυτά:
Μείγμα είναι ένα φυτικό γάλα που δημιουργείται συνδυάζοντας δύο ή περισσότερους τύπους μεταξύ τους. Κοινά παραδείγματα μειγμάτων είναι το γάλα αμυγδάλου-καρύδας και το γάλα αμυγδάλου-κάσιους. Υπάρχει επίσης το φυτικό γάλα 7 σιτηρών Pacific Foods, το οποίο αποτελείται από βρώμη, ρύζι, τρικάλε, σιτάρι, κριθάρι, όλυρα και κεχρί.
Σύγκριση με το αγελαδινό γάλα
μικρογραφία|294x294εσ|Φυτικά γάλατα βρώμης της εταιρείας Oatly σε τρεις διαφορετικές μορφές: πρωτότυπη, βιολογική και για καφέ. Τα γαλακτοκομικά τρόφιμα είναι συχνά καλές πηγές σημαντικών θρεπτικών συστατικών, όπως πρωτεΐνες, βιταμίνη D, ασβέστιο και φώσφορος. Επειδή ορισμένα φυτικά γάλατα είναι πολύ χαμηλά σε αυτά τα θρεπτικά συστατικά, η ευαισθητοποίηση των καταναλωτών είναι σημαντική όταν τα γάλατα αυτά χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα του αγελαδινού γάλακτος στη διατροφή. Για παράδειγμα, από όλες τις μη γαλακτοκομικές εναλλακτικές λύσεις, μόνο το γάλα σόγιας περιέχει πρωτεΐνη σε ποσότητα συγκρίσιμη με το αγελαδινό γάλα (8 γρ. ανά φλυτζάνι). Αντίθετα, το γάλα αμυγδάλου - μια από τις πιο δημοφιλείς μη γαλακτοκομικές επιλογές μεταξύ των καταναλωτών - περιέχει μόνο 1 γρ. πρωτεΐνης ανά φλυτζάνι.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να αξιολογηθεί η ποιότητα των πρωτεϊνών του φυτικού γάλακτος σε σχέση με το αγελαδινό γάλα. Η ποιότητα των πρωτεϊνών βασίζεται στη σύνθεση των αμινοξέων, στην πεπτικότητα, στη βιοδιαθεσιμότητα και σε συγκεκριμένα συστατικά που προέρχονται από τις πρωτεΐνες. Πρωτεϊνες από τις ζωικές πηγές είναι γενικά υψηλότερης ποιότητας από τη φυτικές πρωτεΐνες λόγω της πιο «πλήρους» σειράς αμινοξέων. Το αγελαδινό γάλα περιέχει την πρωτεΐνη ορού γάλακτος και την καζεΐνη, οι οποίες έχουν υψηλή βιολογική αξία δεδομένης της «χρηστικότητάς» τους από τον οργανισμό. Κι ενώ η πρωτεΐνη σόγιας αναγνωρίζεται επίσης για την υψηλή βιολογική της αξία μεταξύ των φυτικών πηγών, η χρησιμότητά της δεν έχει μελετηθεί εκτενώς. Οι περισσότερες άλλες πρωτεΐνες που βρίσκονται σε φυτικά γάλατα δεν είναι πλήρεις και δεν προσφέρουν την πλήρη σειρά των βασικών αμινοξέων.
Αν και οι μη γαλακτοκομικές εναλλακτικές λύσεις δεν προσφέρουν ακριβή διατροφική ισοδυναμία με το αγελαδινό γάλα, μπορούν να ενισχυθούν με ορισμένα θρεπτικά συστατικά - ειδικά ασβέστιο, βιταμίνη D και βιταμίνη Β12 - για να γίνουν πιο συγκρίσιμα. Στην πραγματικότητα, πολλά εμπλουτισμένα φυτικά γάλατα διατίθενται στο εμπόριο με ίση ή μεγαλύτερη ποσότητα ασβεστίου και βιταμίνης D από το αγελαδινό γάλα. Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η βιοδιαθεσιμότητα τέτοιων θρεπτικών ουσιών ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των προϊόντων και σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι γνωστή. Με τον ίδιο τρόπο, ενώ η ποσότητα των περισσότερων μικροθρεπτικών συστατικών έχει καθοριστεί για το αγελαδινό γάλα, παρόμοιες πληροφορίες δεν είναι διαθέσιμες για τα περισσότερα μη γαλακτοκομικά ποτά. Στην πραγματικότητα, μόνο στοιχεία για το ασβέστιο και τη βιταμίνη D αναφέρονται, ενώ συχνά λείπουν στοιχεία σχετικά με τον φωσφόρο, τον ψευδάργυρο, τη θειαμίνη, τη νιασίνη, τη βιταμίνη Β6, το φυλλικό οξύ, τη βιταμίνη Ε και άλλα μικροθρεπτικά συστατικά.
Εκτός από την περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες, βιταμίνες και ανόργανα άλατα, η προστιθέμενη ζάχαρη είναι επίσης μια μεταβλητή που μπορεί να ποικίλει ευρέως μεταξύ των υποκατάστατων γάλακτος και να διαφέρει δραστικά από το αγελαδινό γάλα. Ενώ τα διάφορα υποκατάστατα γάλακτος χωρίς ζάχαρη έχουν λιγότερες από 25 θερμίδες ανά φλυτζάνι, τα περισσότερα υποκατάστατα γλυκαίνονται με πρόσθετα σάκχαρα (όπως σιρόπι ρυζιού, βύνη κριθαριού ή ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο) για να γίνουν πιο εύγευστα. Πολλά φυτικά γάλατα με γλυκαντικές ή αρωματικές ουσίες περιέχουν έως 20 γρ. ζάχαρης, σε σύγκριση με τα 12,5 γρ. λακτόζης που απαντώνται στο αγελαδινό γάλα με 2% λιπαρά.
Τέλος, στα φυτικά γαλακτοκομικά προϊόντα προστίθενται πρόσθετα που χρησιμοποιούνται για τη γαλακτωματοποίηση και τη σταθεροποίηση τους. Μερικά από τα πιο γνωστά γάλατα από ξηρούς καρπούς περιέχουν καραγενάνη, έναν πηκτικό παράγοντα και γαλακτωματοποιητή που προέρχεται από φύκια, ενώ πρόσφατα αναφέρθηκε σε κάποιες προκαταρκτικές (αν και όχι οριστικές) μελέτες που έχουν να κάνουν με έλκη, φλεγμονές και άλλες επιπλοκές του γαστρεντερικού συστήματος. Τέλος, κάποια φυτικά γάλατα μπορούν να περιέχουν λεκιθίνη ηλίανθου για πήξη.
Οικολογικό αποτύπωμα
Η παραγωγή υποκατάστατων γάλακτος με βάση το αμύγδαλο έχει επικριθεί για περιβαλλοντικούς λόγους καθώς χρησιμοποιούνται μεγάλες ποσότητες νερού και φυτοφαρμάκων. Οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, η επίδραση στο έδαφος και η ποσότητα του νερού των φυτικών γαλακτοκομικών ποικίλλουν, λόγω των διαφορών στις ανάγκες του νερού των καλλιεργειών, των γεωργικών πρακτικών, της περιοχής παραγωγής, των διαδικασιών παραγωγής και της μεταφοράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη αλκοολούχα ποτά Κατηγορία:Χορτοφαγία Κατηγορία:Αυστηρή χορτοφαγία
Φρανς Άκερμαν
Ο Φρανς Άκερμαν (Frans Ackerman, c. 1330 – 1387), ή Φρανσίσκους Αγκρικόλα (Franciscus Agricola) ήταν ένας από τους πιο διάσημους Φλαμανδούς πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες του 14ου αιώνα.
Βίος
Ο Άκερμαν γεννήθηκε στη Γάνδη. Συστρατευόμενος με τον Φίλιπ βαν Αρτεβέλντε στην εξέγερση της Γάνδης το 1379 κατά του Λουδοβίκου Β΄, κόμη της Φλάνδρας, ο Άκερμαν ανέλαβε τη διοίκηση των Ράιζερς (Reisers), μιας κινητής δύναμης 3.000 ανδρών που ήταν υπεύθυνη για τη διασφάλιση των γραμμών ανεφοδιασμού της πόλης με τη Λιέγη, τις Βρυξέλλες και το Λέβεν. Διακρίθηκε στη μάχη του Μπέβερχουτσβελντ (3 Μαΐου 1382), η οποία οδήγησε στην κατάληψη της Μπρυζ και έθεσε σχεδόν ολόκληρη τη Φλάνδρα υπό τον έλεγχο της Γάνδης. Ως επικεφαλής κάποιων στρατευμάτων, έψαξε τη γύρω περιοχή για προμήθειες και έτσι έσωσε τη Γάνδη από το να υποταχθεί από την πείνα.
Με τον βασιλιά της Γαλλίας να παρέχει υποστήριξη στον κόμη της Φλάνδρας, ο Άκερμαν ανέλαβε την αποστολή πρεσβείας στην Αγγλία για να ζητήσει την παρέμβαση του βασιλιά Ριχάρδου Β΄. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, οι επαναστάτες υπέστησαν σοβαρή ήττα στη μάχη του Ρόσεμπεκ (27 Νοεμβρίου 1382), όπου σκοτώθηκε ο ίδιος ο Βαν Άρτεβελντ. Ο κόμης ανέκτησε τον έλεγχο ολόκληρης της Φλάνδρας εκτός από την πόλη της Γάνδης, όπου ο Άκερμαν έγινε αρχηγός των επαναστατών.
Οι Άγγλοι ξεκίνησαν τη Σταυροφορία του Ντεσπένσερ το 1383, επεμβαίνοντας στη Φλάνδρα με το πρόσχημα της επιβολής της υπακοής στον Πάπα Ουρβανό ΣΤ΄. Ο Άκερμαν κατέλαβε το Άαρντενμπουργκ από μια γαλλική φρουρά, λεηλατώντας την πόλη και μεταφέροντας τα λάφυρα στη Γάνδη, και έκανε μια ανεπιτυχή απόπειρα κατά της Μπρυζ. Μαζί με τους Άγγλους συμμάχους του νίκησε στη μάχη της Δουνκέρκης (25 Μαΐου 1383). Στη συνέχεια κατέλαβε την Άουντενααρντε με σχέδιο.
Στις 18 Δεκεμβρίου 1385, ο πόλεμος έληξε με την ειρήνη του Τουρναί μεταξύ της Γάνδης και του Φιλίππου του Τολμηρού. Ο Άκερμαν ήταν εξέχον μέλος της αντιπροσωπείας της Γάνδης που συμφώνησε με τους όρους, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε να υπηρετήσει τον δούκα είτε στην αυλή είτε στο πεδίο της μάχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί
41 Δάφνη
Η Δάφνη είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,12. Ανακαλύφθηκε το 1856 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ, ο οποίος παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομά του από τη Νύμφη Δάφνη της ελληνικής μυθολογίας.
Τρεις επιπροσθήσεις αστέρων από τη Δάφνη έχουν παρατηρηθεί, από τις οποίες προκύπτει μέση διάμετρος του αστεροειδή 174 χλμ., ενώ από τις καμπύλες φωτός του προκύπτει ακανόνιστο σχήμα. Η μάζα της Δάφνης εκτιμάται σε 5,5 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της εκτιμάται σε 4,86 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 200 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 92 m/sec.
Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο η Δάφνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της. Το άλβεδό της είναι 0,083, τυπικό για αστεροειδή τύπου C όπως είναι η Δάφνη. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 106 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δαφνη
Διχλωριούχο ξένο
μικρογραφία|Η δομή του διχλωριούχου ξένου To διχλωριούχο ξένο ή ξενοδιχλωρίδιο (XeCl2) αποτελεί το μόνο γνωστό χλωρίδιο του ξένου. Αυτή η ένωση μπορεί να παραχθεί χρησιμοποιώντας εκκενώσεις μικροκυμάτων σε ένα αέριο μίγμα ξένου και χλωρίου. Μετά, μπορεί να απομονωθεί με μια παγίδα συμπύκνωσης. Σε ένα πείραμα επιχειρήθηκε η παραγωγή συμπλόκου XeCl2·BCl3, με χρήση μίγματος ξένου, χλωρίου και τριχλωριούχου βορίου, αλλά τελικά παράχθηκε μόνο διχλωριούχο ξένο (χωρίς να σχηματίσει σύμπλοκο με το BCl3).
Ωστόσο, είναι ακόμη αμφίβολο αν το διχλωριούχο ξένο είναι μια πραγματική ένωση (με δικό της μόριο) ή ένα υπερμόριο που αποτελείται από ένα άτομο ξένου και ένα μόριο χλωρίου ενωμένα με ένα δευτερεύοντα δεσμό.
Το διχλωριούχο ξένο χρησιμοποιείται σε λέιζερ εκτομής.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ενώσεις ξένου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Πολιτισμός Κέρου-Σύρου
Ο πολιτισμός Κέρου-Σύρου ήταν πολιτιστική ενότητα της πρώιμης εποχής του Χαλκού στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων και χρονολογείται αδρώς μεταξύ 2700 π.Χ. και 2300 π.Χ. . Αν και οφείλει την ονομασία του στα νησιά Κέρος και Σύρος, οι καλύτερα διατηρημένοι οικισμοί της εποχής έχουν βρεθεί στα γειτονικά νησιά Κέα και Ίος.
Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής ζούσαν σε μια σχετική ευημερία. H παραγωγή κυκλαδικών ειδωλίων έφτασε στην ακμή της. Μόνον από τον πολιτισμό Κέρου-Σύρου έχουν διασωθεί ειδώλια που αποκλίνουν από τη βασική, λατρευτική-τελετουργική μορφή, προσλαμβάνοντας φόρμες που απεικονίζουν πιο καθημερινές δραστηριότητες, όπως π.χ. εκείνα που απεικονίζουν μουσικούς.
Ορολογία
Ο όρος πολιτισμός Κέρου-Σύρου προτάθηκε από τον αρχαιολόγο Collin Renfrew το 1972 και αποτελεί μία εκ των 5 πολιτισμικών ομάδων, στις οποίες κατέταξε τoν Πρωτοκυκλαδικό πολιτισμό. Στην κατάταξη που πρότεινε ο αρχαιολόγος Χρήστος Ντούμας, αντιστοιχεί χρονικά στην Πρωτοκυκλαδική ΙΙ φάση (2800/2700 έως 2400/2300 π.Χ.), χωρίς, ωστόσο, να αποτελεί ξεχωριστή χρονολογική/πολιτισμική ενότητα.
Οικισμοί του πολιτισμού Κέρου-Σύρου
Σε αντίθεση με παλαιότερους κυκλαδικούς πολιτισμούς, τους οποίους γνωρίζουμε από έναν μόνο ή λιγοστούς οικισμούς, για πρώτη φορά αποκαλύφθηκαν οικισμοί αυτής της περιόδου σε περισσότερα νησιά, γεγονός από το οποίο συμπεραίνεται μεγάλη αύξηση του πληθυσμού. Λόγω της ομοιογένειας των κεραμικών εικάζονται εντατικές πολιτσμικές ανταλλαγές τόσο μεταξύ των νησιών όσο και με παρακείμενες περιοχές.
Οικισμοί και κτήρια της Πρωτοκυκλαδικής ΙΙ περιόδου έχουν έως τώρα βρεθεί στις εξής τοποθεσίες:
Οι μορφές των οικισμών προσαρμόστηκαν στις κατά τόπους συνθήκες. Ενώ στην Αγία Ειρήνη και το Σκάρκο αποκαλύφθηκαν οικισμοί με πολεοδομική οργάνωση, χτισμένοι σε περιορισμένο χώρο επάνω σε μικρή χερσόνησο ή στην κορυφή ενός λοφίσκου αντίστοιχα, στη Μήλο οι κατοικίες εκτείνονταν κατά μήκος μίας ακτογραμμής, η οποία δεν φέρει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Κάθε οικισμός, συμπεριλαμβανομένων των μεμονωμένων οικοδομικών συστάδων, συνοδεύεται από ένα νεκροταφείο, σε μικρή απόσταση. Από τον αριθμό των τάφων συμπεραίνεται πως οι οργανωμένοι οικισμοί κατοικούνταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ οι διάσπαρτες οικίες χρησιμοποιούνταν συνήθως μόνο για λίγες γενιές, προτού εγκαταλειφθούν για άγνωστους λόγους.
Πολιτιστικές σχέσεις
Τον πολιτισμό Κέρου-Σύρου διαδέχθηκε ο πολιτισμός Καστρίου (κατά C. Renfrew / 2300 έως 2000 π.Χ.). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αναπτύχθηκαν νέες τεχνικές κεραμικής, ενώ οι οικισμοί απέκτησαν οχυρώσεις.
Διαδικτυακοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυκλαδικός πολιτισμός Κατηγορία:Κέρος Κατηγορία:Ιστορία της Σύρου
Κάσπακας Λήμνου
Ο Κάσπακας είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Είναι χτισμένος αμφιθεατρικά στο δυτικό μέρος του νησιού και αριθμεί 894 κατοίκους (απογραφή του 2001).
Βυζαντινή περίοδος
Το όνομα του χωριού είναι βυζαντινό. Το 883 ο στρατηγός Κατάκαλος Κάσπακας στάλθηκε από τη Θεσσαλονίκη στην Ιερισσό για να διευθετήσει κτηματικές διαφορές μεταξύ κατοίκων και μοναχών. Επί Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118) ο ναύαρχος Κάσπακας κατανίκησε το στόλο των Σελτζούκων που λυμαίνονταν το βόρειο Αιγαίο. Ο ίδιος έκτισε τη μονή Κάσπακος στον Άθω, πλησίον της μονής Φιλοθέου, η οποία διαλύθηκε πριν από το 1300. Αργότερα στην ίδια θέση αναφέρεται ναός του Αγίου Ονούφριου. Φαίνεται πως ο ναύαρχος είχε κτηματική περιουσία και στη Λήμνο, διότι το 1363 ο «τόπος του Κάσπακα» αναφέρεται ως ιδιοκτησία της μονής Κοσταμονίτου σε σχετικό χρυσόβουλο:
Εις δε το νησίον της Λήμνου τόπος, λεγόμενος Κάσπακα, μετόχιον του Αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, εχέτω γην μοδίων εκατόν ογδοήκοντα, όπερ ο πατήρ του πατρός της βασιλείας μου Κωνσταντίνος ο Πατρίκιος εκ βάθρων ανήγειρεν...
Η έκταση που κατείχε περιλάμβανε το λόφο Άγιος Αθανάσιος κι έφθανε ως τη Βίγλα (όρος Σκοπιά). Στα χωράφια εργάζονταν οι παλαιοί κάτοικοι του χωριού. Ο αρχικός οικισμός βρισκόταν στη θέση Πύργος, πεντακόσια μέτρα βορειοανατολικά του χωριού, όπου υπήρχε μεσαιωνική οχύρωση για να καταφεύγουν σε περιπτώσεις επιδρομών. Κατά τον παπά-Αγγελή Μιχέλη (εφ. Λήμνος 1014, 7-10-1934):
Προς το βόρειον μέρος του χωρίου και παρά την θέσιν «Καψάλη», φαίνεται και ο πύργος των μοναχών, κατόχων των κτημάτων του Κάσπακος.
Επειδή ο τόπος ήταν άνυδρος, μεταφέρθηκε στους πρόποδες του Αγίου Αθανασίου, στο λόφο Παλιόμυλο, όπου υπάρχουν άφθονα νερά. Αν και βρίσκεται σε δύσβατη περιοχή, δεσπόζει μιας εύφορης κοιλάδας με συκιές και αμυγδαλιές, η οποία εκτείνεται ως τη θάλασσα.
Στην περιοχή δεσπόζει το όρος Σκοπιά ή Βίγλα (470 μ.) που σημειώνεται ήδη από το 1588 ως Mont Vigla (χάρτης Belon). Η ονομασία είναι βυζαντινή και υποδηλώνει την ύπαρξη οργανωμένης φρυκτωρίας με καμινοβιγλάτορες, οι οποίοι ειδοποιούσαν με σήματα φωτιάς για τυχόν κινδύνους. Ο παπά-Αγγελής Μιχέλης εντόπισε εκεί λαξεμένες στέρνες:
Η φρουρά αύτη υδρεύετο από δεξαμενάς, εις τας οποίας εναποθηκεύετο το νερό της βροχης, επί τούτω πελεκημένας εντός του όρους και αι οποίαι λέγονται «Αγιαστέρνες» μέχρι σήμερον.
Μεταβυζαντινή περίοδος
Στο κείμενό του ο Belon (1548) αναφέρει ότι η αρχαία ονομασία του όρους ήταν Soace, όνομα που σημειώνεται και στην ξυλογραφία του Thevet (1554). Είτε παράλληλα με το Βίγλα ακουγόταν και η ονομασία Σκοπιά και την κατέγραψαν λάθος είτε μπέρδεψαν το βουνό της Λήμνου με το όρος Σάος της Σαμοθράκης. Η ονομασία Σκοπιά πρωτοσημειώνεται το 1868 από τον Conze (Bg. Skopia) ενώ το 1889 ο Tozer θεωρεί ότι ταυτίζεται με το Ερμαίον όρος της αρχαιότητας.
Στην περιοχή υπάρχουν και άλλα τοπωνύμια, τα οποία προήλθαν από ιδιοκτησίες βυζαντινών αξιωματούχων, όπως οι μάντρες και ο ποταμός του Ραγκαβά και το ακρωτήριο Μούρτζεφλος στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, το οποίο παραπέμπει στο προσωνύμιο του αυτοκράτορα Αλέξιου Ε΄ Μουρτζούφλου (1204). Σε έγγραφο του 1284 της μονής Μεγ. Λαύρας αναφέρεται ότι δυτικά των κτημάτων του Γομάτου βρίσκονται «...τα δίκαια του Μουρτζούφλου», προφανώς ιδιοκτησία. Το 1521 ο Piri Reis το ονομάζει «Ulufegi Burnu: ακρωτήριο των μισθοφόρων», άγνωστο γιατί. Στο ακρωτήριο επισημαίνεται η ύπαρξη παλαιάς οχύρωσης από πολλούς περιηγητές, το λεγόμενο «Παλαιόκαστρον» (Porcacchi 1572, Piacenza 1685, Όλφερτ Ντάπερ1688, Michelot 1775, Frieseman 1780, Choiseul-Gouffier 1785, Lacroix 1848, Conze 1858).
Τον 16ο αιώνα κοντά στον Κάσπακα σημειώνεται ο παραθαλάσσιος οικισμός Mniphista, τόσο σε χάρτη του 1588 που συνοδεύει την τρίτη έκδοση του έργου του Belon, όσο και στην ξυλογραφία του Thevet (1554). Έκτοτε δεν αναφέρεται. Σε μεταγενέστερους χάρτες στην ίδια περιοχή σημειώνεται ο οικισμός Moleso ή Moselo (Piacenza 1680-85, Ανώνυμος 1685, Όλφερτ Ντάπερ1688, Βιντσέντζο Κορονέλλι 1690-95). Τα περίεργα αυτά τοπωνύμια, προφανώς έχουν καταγραφεί λανθασμένα από τους περιηγητές, αλλά δεν αποκλείεται να αντιστοιχούν σε άγνωστους σήμερα οικισμούς που δημιουργήθηκαν εκείνα τα χρόνια κι έπειτα εγκαταλείφθηκαν.
Το 1785 το χωριό σημειώνεται στο χάρτη του Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ ως Village και κοντά του το Mt du Chateau δηλαδή «το όρος του Κάστρου». Πρόκειται για την περιοχή Πύργος, όπου ήταν η αρχική θέση του χωριού. Συνεπώς, είχε ήδη γίνει η μεταφορά στη νέα θέση.
19ος αιώνας
Το 1801 ο Άγγλος Hunt αγκυροβόλησε στον ακατοίκητο όρμο του Κάσπακα με τους ηφαιστειογενείς βράχους κι έχουμε την πρώτη νεότερη αναφορά του ονόματος του χωριού, το οποίο αναφέρεται και από το Γερμανό Conze το 1868 στη σημερινή του θέση, στη βορειοανατολική πλαγιά του υψώματος Άγιος Αθανάσιος (Bg. Athanas). Μάλιστα, όταν ο Conze πέρασε από εκεί, οι χωρικοί με τα γιορτινά τους ρούχα κατέβαιναν από ορεινά μονοπάτια στην εκκλησία του Αϊ-Γιάννη, που ήταν πάνω σε ένα βράχο της ακτής, για το πανηγύρι της.
Το 1898 ο Γάλλος De Launay έκανε γεωλογικές μελέτες στην περιοχή και αποτύπωσε μια χαράδρα στα βόρεια του χωριού. Ενδεχομένως, περπάτησε το ρέμα Κατσαΐτη, όπου σχηματίζεται ο μοναδικός καταρράκτης του νησιού.
Στα κοινοτικά έγγραφα ο Κάσπακας αναφέρεται ως οργανωμένη ενορία το 1854 με ιερέα τον Παναγιώτη. Την περίοδο αυτή χτίστηκε ο κεντρικός ναός του Αγίου Γεωργίου, στα εγκαίνια του οποίου μεταφέρθηκαν άγια λείψανα από ένα ομώνυμο εξωκλήσι, κτίσμα του 1799, που βρίσκεται τριακόσια μέτρα έξω από το χωριό και πιθανότατα αποτελεί τη συνέχεια του αγιορείτικου μετοχιού του 1363. Σύμφωνα με τον παπα-Αγγελή Μιχέλη, στο ξωκλήσι σωζόταν ξυλόγλυπτο τέμπλο ως το 1934:
...φαίνεται και παρεκκλήσιον επ’ ονόματι του Αγίου Γεωργίου με Δεσποτικόν Θρόνον, μαρτυρούν την αρχαιότητά των εκ του σκαλιστού ξυλίνου τέμπλου.
...αίτινες εχρησίμευον ως κατοικίαι των επιμορίων και καλλιεργητών των κτημάτων.
Ο νέος ναός εγκαινιάστηκε στις 2-5-1858, εορτή της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Αθανασίου, γι’ αυτό πανηγυρίζει και το Μάιο. Το καμπαναριό φέρει χρονολογία 1889.
Το 1856 283 άνδρες του χωριού πλήρωσαν φόρο 9056 γρόσια, ώστε να απαλλαγούν από τη στράτευση. Το 1863 και το 1874 είχε 146 οικογένειες και το 1874 202 οικίες. Το έτος αυτό ανήκε στη Δημαρχία (κόλι) Κορνού μαζί με το Θάνος και το Πλατύ. Οι Κασπακ’νοί έστελναν δυο αντιπροσώπους στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Το σχολείο
Η προφορική παράδοση αναφέρει ότι γύρω στο 1870 λειτούργησε σχολείο στο χωριό με 20 μαθητές. Όμως, ίσως υπήρχε από παλιότερα, διότι σε ένα αμετάφραστο οθωμανικό φιρμάνι σημειώνεται: «1269 Σχολή Κάσπακα», δηλαδή 1852-53. Το 1874 ήταν ένα από τα δώδεκα κοινοτικά σχολεία που ιδρύθηκαν στο νησί. Ήταν τριτάξιο ως το 1909 που προήχθη σε τετρατάξιο. Τότε μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο, το οποίο κτίστηκε με εισφορές αιγυπτιωτών με προεξάρχοντα τον Τριαντάφυλλο Στράφτη, ο οποίος το προικοδότησε με 10 λίρες ετησίως. Το σημερινό κτίριο κτίστηκε μεταξύ 1936-50. Εξωραΐστηκε το 1966 με δαπάνες του Χαράλαμπου Παραθυρά κατοίκου Ν. Υόρκης.
Στα 1895-99 και 1904-11 περίπου δίδαξε στον Κάσπακα ο Λήμνιος λαογράφος Αγγελής Μιχέλης. Πήρε κασπακινή σύζυγο και χειροτονήθηκε ιερεύς το 1907. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την λαογραφία και την ιστορία του χωριού και το 1934 δημοσίευσε σειρά άρθρων για τον Κάσπακα, με τον οποίο συνδέθηκε ιδιαίτερα με αποτέλεσμα πολλοί να τον θεωρούν Κασπακινό.
Άλλοι δάσκαλοι με μακροχρόνια θητεία στον Κάσπακα ήταν οι: Σταύρος Νικολαΐδης (1899-1908), Ουρανία Αστρίδου (1914-20), Ιούλιος Αγγελίδης (1920-25), Δέσποινα Τελίδου (1938-45), Χρυσόστομος Παπαγγελής (1933-66), Θεόδωρος Καραχάλιος (1958-75), Μαρία Παπαγγελή (1966-;).
Νεότερη περίοδος
Το 1918 το χωριό συγκρότησε αυτόνομη κοινότητα, στην οποία από το 1981 καταγράφονται ως ξεχωριστοί οικισμοί ο Άγιος Ιωάννης και η Γάλη (41 άτομα).
Ο Άγιος Ιωάννης με την αμμώδη παραλία και τα παράξενα βράχια -τα Μετέωρα του Κάσπακα- παρουσιάζει έντονη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Λειτουργούν ταβέρνες κι ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στο λοφίσκο «Πολιόχνη», κοντά στον Αϊ-Γιάννη, έχει εντοπιστεί προϊστορική θέση. Ως θέση με αρχαιολογικό ενδιαφέρον είχε υποδείξει την περιοχή ο παπα-Αγγελής Μιχέλης ήδη από το 1934. Έγραφε τότε:
Παρατηρούμε, πως η περιοχή τότε λεγόταν «Πολίχνη» κι όχι Πολιόχνη όπως αποκαλείται σήμερα, σε απομίμηση προφανώς της γνωστής προϊστορικής Πολιόχνης των Καμινίων. Παρόμοιο φαινόμενο συνέβη και με το λόφο και οικισμό Πολιόχνη του Λιβαδοχωρίου.
Στα χρόνια του μεσοπολέμου το χωριό παρουσίασε σημαντική ανάπτυξη κι ο πληθυσμός του αυξήθηκε από 820 κατοίκους το 1920, σε 950 το 1940 και 966 το 1951, χρονιά που ήταν το τέταρτο χωριό του νησιού σε πληθυσμό. Αν και επλήγη από τη μετανάστευση, έχει συγκρατήσει έναν πληθυσμό 900 ατόμων μέχρι σήμερα, ενώ διατηρεί τριθέσιο σχολείο από το 1930.
Οικονομική - Κοινωνική δράση
Οι κάτοικοι, εκτός από τις αγροτικές εργασίες, είναι περίφημοι οικοδόμοι. Από τα προϊόντα του χωριού ξεχωρίζουν τα αμύγδαλα (προπολεμικά 10.000 οκάδες), το μέλι και ιδίως τα σύκα (προπολεμικά 8.000 οκάδες), τα οποία το 1930 βραβεύθηκαν με χρυσό μετάλλιο στην Α΄ Πανελλήνια Γεωργική Έκθεση του Ζαππείου για τον ιδιαίτερο τρόπο παρασκευής τους. Τελευταία, ιδρύθηκε το οινοποιείο των Ι. Σαββόγλου - Π. Τσιβόλα.
Στο χωριό υπάρχει πολιτιστικός σύλλογος με έντονη δραστηριότητα. Τα αποκριάτικα δρώμενα: «Μτσούν’ στουν Κάσπακα», «Το μοίρασμα τ’ αλόγ’», «Ο γάμος του κιαχαγιά» έχουν παλλημνιακή απήχηση. Επίσης, υπάρχει το ποδοσφαιρικό σωματείο Α.Ο. Κάσπακας με διακρίσεις σε παλλεσβιακό αλλά και πανελλήνιο επίπεδο, αφού έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Εΐτζι Καβασίμα
Ο Είτζι Καoυασίμα(川島 永嗣, Γιόνο, Ιαπωνία, 20 Μαρτίου 1983) είναι Ιάπωνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα για τη Σταντάρ Λιέγης και την Εθνική Ιαπωνίας.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του με συλλόγους έχει κερδίσει το πρωτάθλημα του Τζέι Λιγκ ενώ έχει ψηφισθεί στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης το 2007. Στο Βέλγιο οι οπαδοί της Λιρς τον ψήφισαν καλύτερο ποδοσφαιριστή για δύο συνεχόμενες χρονιές.
Είναι ο βασικός τερματοφύλακας της εθνικής του ομάδας από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Συμμετείχε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ασίας από την Ιαπωνία το 2011 όταν και ψηφίσθηκε καλύτερος τερματοφύλακας του τελικού. Υπερασπίζεται το τέρμα της Ιαπωνίας και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όμιγια Αρουντίτζα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ναγκόγια Γκράμπους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καβασάκι Φροντάλε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιρς ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Θερμοπυρηνικός αντιδραστήρας
Θερμοπυρηνικός αντιδραστήρας ονομάζεται η διάταξη εκείνη εντός της οποίας παράγεται θερμική ενέργεια μέσω ελεγχόμενης πυρηνικής σύντηξης.
Οι θερμοπυρηνικοί αντιδραστήρες θεωρείται ότι βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο. Το γνωστό μοντέλο τέτοιου είδους αντιδραστήρα, ο Τόκαμακ, στο Πρίνστον των ΗΠΑ, χρησιμοποιεί έναν κυκλικό σωλήνα διαμέτρου 4 μέτρων, με αέριο υδρογόνο.
Λειτουργία
Ισχυρό ηλεκτρικό ρεύμα που διοχετεύεται θερμαίνει το εντός του αντιδραστήρα αέριο υδρογόνο, ενώ ισχυρότατα μαγνητικά πεδία αποτρέπουν τη πρόσκρουσή του στα τοιχώματα της σωληνοειδούς διάταξης. Με αυτό το τρόπο έχουν μεν επιτευχθεί αντιδράσεις πυρηνικής σύντηξης, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να μπορούν να προσφέρουν εκμεταλλεύσιμο ποσό ενέργειας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πυρηνικοί αντιδραστήρες Κατηγορία:Πυρηνική σύντηξη
Σάντρο Μποττιτσέλλι
Ο Αλεσσάντρο ντι Μαριάνο Φιλιπέπι (Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi, 1 Μαρτίου 1445 – 17 Μαΐου 1510), γνωστός περισσότερο ως Σάντρο Μποττιτσέλλι, (Sandro Botticelli) ήταν διακεκριμένος Ιταλός ζωγράφος της αναγέννησης. Αποτέλεσε έναν από τους πιο γνωστούς και επιτυχημένους καλλιτέχνες της εποχής του, του οποίου η φήμη άρχισε να εξανεμίζεται κατά τις αρχές του 16ου αιώνα, όταν οι φιλοσοφικές ιδέες που διαπερνούσαν τους πίνακές του άρχισαν να εκτοπίζονται. Το ενδιαφέρον για το έργο του αναθερμάνθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε απέκτησε αυτή τη θέση και την αναγνώριση που κατέχει μέχρι σήμερα.
Βίος και έργο
Σχεδόν το σύνολο των πληροφοριών για τη ζωή του Μποτιτσέλι προέρχεται από τη βιογραφία του Τζόρτζιο Βαζάρι, καθώς και από επίσημα έγγραφα της εποχής. Γεννήθηκε το 1445 (ως έτος γεννήσεως αναφέρεται επίσης το 1444) στη Φλωρεντία και ήταν το τελευταίο παιδί του βυρσοδέψη Μαριάνο ντι Βάνι και της Σμεράλντα. Σε νεαρή ηλικία άρχισε να εξασκείται ως χρυσοτέχνης, αξιοσέβαστο επάγγελμα της εποχής, το οποίο ακολούθησαν στα πρώτα τους βήματα και άλλοι ζωγράφοι της Αναγέννησης. Σε ηλικία περίπου δεκαοκτώ ετών αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χρυσοτεχνία και να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Μαθήτευσε στο πλευρό του Φρα Φιλίππο Λίππι (περ. 1406-1469), ενός από τους διασημότερους ζωγράφους της Φλωρεντίας, ο οποίος συνεργαζόταν με ισχυρές οικογένειες της πόλης, όπως των Μεδίκων, λαμβάνοντας σημαντικές παραγγελίες. Ο Μποττιτσέλλι βρέθηκε στο εργαστήριό του, στο Πράτο, πιθανότατα από το 1461 ή 1462 μέχρι το 1467 και ο πρώτος πίνακας που φιλοτέχνησε, μία Προσκύνηση των Μάγων, χρονολογείται την περίοδο 1465-67.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του κοντά στον Λίπι, επέστρεψε στη γενέτειρά του και απέκτησε το δικό του εργαστήριο. Την ίδια περίοδο, δέχθηκε την επιρροή του Αντρέα ντελ Βερρόκκιο, δασκάλου του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Μία από τις πρώτες παραγγελίες που ανέλαβε, χρονολογείται με ακρίβεια στο 1470 και περιλάμβανε μία σειρά πινάκων που θα απεικόνιζαν τις επτά βασικές αρετές (δύναμη, πίστη, ελπίδα, δικαιοσύνη, αγάπη, σύνεση και εγκράτεια), για λογαριασμό ενός ειδικού δικαστηρίου, με αρμοδιότητα σε υποθέσεις εμπορικού δικαίου. Ο Μποτιτσέλι φιλοτέχνησε τελικά μόνο τη Δύναμη, έργο για το οποίο έλαβε την αμοιβή του στις 18 Αυγούστου 1470. Δύο χρόνια αργότερα, έγινε μέλος της συντεχνίας του Αγίου Λουκά, ενώ στα πρακτικά της συντεχνίας αναφέρεται επίσης ο γιος του δασκάλου του και ζωγράφος Φιλίππο Λίππι ως βοηθός του. Το 1474 ταξίδεψε στην Πίζα, όπου κατόπιν παραγγελίας ανέλαβε να φιλοτεχνήσει νωπογραφίες για το Καμποσάντο, ωστόσο εργάστηκε τελικά για τη διακόσμηση του καθεδρικού ναού της πόλης φιλοτεχνώντας την Ανάληψη της Παναγίας, έργο που όμως δεν ολοκλήρωσε, για άγνωστους λόγους. Στη δεκαετία του 1470, ο Μποττιτσέλλι ολοκλήρωσε αρκετές προσωπογραφίες μέσα από τις οποίες εδραιώθηκε η φήμη του, όπως φαίνεται από το γεγονός πως φιλοτέχνησε πορτρέτα επιφανών προσωπικοτήτων της υψηλής κοινωνίας της Φλωρεντίας. Στις σημαντικότερες από αυτές, ανήκει η Προσωπογραφία του Τζουλιάνο των Μεδίκων (περ. 1476-78) καθώς και η Προσωπογραφία νέου που κρατά μετάλλιο του Κόζιμο των Μεδίκων (περ. 1475). Ο Μποτιτσέλι συνδέθηκε στενά με την οικογένεια των Μεδίκων και μέσα από τον ευρύτερο κύκλο των γνωριμιών της, ήρθε σε επαφή με τις ιδέες του νεοπλατωνισμού.
left|thumb|300px|[[Η Γέννηση της Αφροδίτης (Μποτιτσέλι)|Η Γέννηση της Αφροδίτης (περ. 1485), 172,5 x 278,5 εκ, Ουφίτσι, Φλωρεντία. Ο Μποττιτσέλλι απεικονίζει την Αφροδίτη να στέκεται σε ένα κοχύλι που επιπλέει, ενώ ο Ζέφυρος και η Αύρα την οδηγούν στη στεριά, όπου μία από τις Ώρες την περιμένει για να την καλύψει με ένα μανδύα. ]] Το 1482 συμμετείχε στη διακόσμηση της Sala dei Gigli στο Παλάτσο Βέκιο, αν και δεν διασώζεται κανένα ίχνος από το έργο του. Τον επόμενο χρόνο φιλοτέχνησε τέσσερις σκηνές, βασισμένες στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου, παραγγελία του εμπόρου της Φλωρεντίας Αντόνιο Πούτσι. Οι πίνακες προορίζονταν ως δώρο για το γάμο του γιου του, Τζιανότσο, και απεικόνιζαν την ιπποτική ιστορία αγάπης με πρωταγωνιστή τον ήρωα Ναστάζιο ντέλι Ονέστι. Στα μέσα της δεκαετίας του 1480 ολοκληρώθηκε επίσης ένας από τους πλέον δημοφιλείς πίνακές του, η Γέννηση της Αφροδίτης, έργο του οποίου δεν γνωρίζουμε τον παραγγελιοδότη, ωστόσο εικάζεται πως αποτέλεσε παραγγελία της οικογένειας των Μεδίκων καθώς βρισκόταν στην κατοχή της οικογένειας στις αρχές του 16ου αιώνα. Ο Μποτιτσέλι φιλοτέχνησε το έργο χρησιμοποιώντας ως πηγή τον Όμηρο και απεικόνισε τη στιγμή κατά την οποία η Αφροδίτη φθάνει στο νησί των Κυθήρων, μετά τη γέννησή της. Στο αριστερό άκρο του πίνακα, απέδωσε το Ζέφυρο μαζί με την Αύρα, οι οποίοι προσπαθούν να φυσήξουν έτσι ώστε η Αφροδίτη να φτάσει στη στεριά όπου θα την υποδεχτεί μία από τις Ώρες. Ο Μποτιτσέλι απεικόνισε την Αφροδίτη σύμφωνα με τις κλασικές αναλογίες των αρχαίων αγαλμάτων, ενώ για τη στάση της ακολούθησε το πρότυπο της Αιδήμονος Αφροδίτης (Venus Pudica).
right|thumb|250px|Η μυστική γέννηση, 1500, 108.5 x 15 εκ, Εθνική Πινακοθήκη, [[Λονδίνο]] Σύμφωνα με τον Βαζάρι, ο Μποττιτσέλλι ανταποκρίθηκε στην έξαρση του θρησκευτικού συναισθήματος που σημειώθηκε στη Φλωρεντία στα τέλη του 1480 με υπαίτιο τον μοναχό Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα. Στην προτροπή του τελευταίου, προς τους πολίτες της Φλωρεντίας, να ρίξουν στην «πυρά της ματαιοδοξίας» (falò delle vanità) όλα τα πολύτιμα αντικείμενά τους, ανταποκρίθηκαν αρκετοί ζωγράφοι της εποχής, καταστρέφοντας μέρος των έργων τους, ωστόσο δεν είναι βέβαιο αν ο Μποττιτσέλλι ανήκε σε αυτούς. Η επίδραση του Σαβοναρόλα αποτυπώθηκε στο έργο του, ειδικότερα μέσα από την εμφανή μείωση των πινάκων με κοσμικά θέματα. Ο τελευταίος μη θρησκευτικός πίνακας που φιλοτέχνησε ήταν Η Συκοφαντία του Απελλή (περ. 1495), έργο που βασίστηκε σε ένα χαμένο έργο του ζωγράφου της αρχαιότητας Απελλή, γνωστό μόνο μέσα από τους Νεκρικούς Διαλόγους του Λουκιανού. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Μποτιτσέλι σε αυτή την περίοδο, ενδεικτικό της επιρροής του Σαβοναρόλα αλλά και της θρησκευτικής έξαρσης της εποχής, υπήρξε επίσης η Μυστική Γέννηση (1500), που αποτελεί μία εκδοχή του θέματος της προσκύνησης των ποιμένων και φιλοτεχνήθηκε μετά τον απαγχονισμό του Σαβοναρόλα. Είναι ο μοναδικός πίνακας που φέρει την υπογραφή του Μποττιτσέλλι καθώς και την ημερομηνία ολοκλήρωσής του, χάρη στην αρχαία ελληνική επιγραφή που φιλοτέχνησε ο ίδιος, η οποία έγραφε:
''Εγώ, ο Αλέξανδρος, ζωγράφισα το έργο αυτό, στο τέλος του έτους 1500, σε καιρούς ταραγμένους για την Ιταλία, στο μισό του χρόνου, κατά την εκπλήρωση της προφητείας του 11ου κεφαλαίου [της Αποκάλυψης] του Ιωάννη, στην εποχή της δεύτερης πληγής της Αποκάλυψης, όταν ο διάβολος αφήνεται ελεύθερος για τρεισήμισι χρόνια. Μετά θα αλυσοδεθεί σύμφωνα με το 12ο κεφάλαιο και θα τον δούμε να συντρίβεται, όπως σε αυτό τον πίνακα. ''
Στα τελευταία έργα του, ο Μποττιτσέλλι υιοθέτησε ένα απλούστερο ύφος, απέριττο και απαλλαγμένο από έντονα διακοσμητικά στοιχεία που θα αποσπούσαν την προσοχή του θεατή από το κεντρικό θέμα, πιθανά διότι δεν στόχευε στην τέρψη όσο στη διδακτική λειτουργία του πίνακα. Στο τέλος της ζωής του, διάφορες ασθένειες καθώς και μία αναπηρία εξαιτίας της παραμόρφωσης της πλάτης του, του στέρησαν την επαφή με τη ζωγραφική. Πέθανε στις 17 Μαΐου του 1510 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της εκκλησίας των Αγίων Πάντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλωρεντία Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Αδριήλ ο Μοθυλαθείτης
Ο Αδριήλ ή Εσδριήλ (עדריאל, Adriel) ο Μοθυλαθείτης (ή Μουλαθίτης ή Μεχολαθίτης) είναι πρόσωπο της Ευραϊκής Βίβλου αλλά και της Χριστιανικής Βίβλου. Κατά τα λεγόμενα αυτών, ήταν ένας εύπορος Ισραηλίτης και καταγόταν απο τον Μουλά. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για την ζωή του παρά μόνο το ότι ήταν σύζυγος της Μερόβ (ή Μεράβ ή Μιχόλ), μεγαλύτερης κόρης του Σαούλ. Ήταν γιος του Βερζελλί (Βαρζιλλαΐ) του Μοθυλαθείτη. (Β' Βασ. 21,8) Το όνομά του αποδίδεται απο τις Αραμαϊκές λέξεις אל (Ηλ ή Ελ = Θεός ) και עדר (βοήθεια ) θέλοντας να αποδώσει την έννοια «ο Θεός βοηθάει» ή «Βοήθειά μου ο Θεός».
Ο βασιλιάς του Ισραήλ, Σαούλ, ήθελε να παντρέψει τη μεγαλύτερη κόρη του, την Μερόβ με το Δαβίδ, με τον όρο να ηγηθεί του στρατού του στους πολέμους των Ισραηλιτών εναντίον των εχθρικών λαών. Αλλά όταν όμως ήρθε ο καιρός να του τη δώσει, ο Σαούλ άλλαξε γνώμη και την έδωσε στον Αδριήλ. (Α' Βασ. 18,17-19). Με τη Μερόβ ο Αδριήλ αργότερα απέκτησε πέντε γιους. (Β' Βασ. 21,8)
Ωστόσο, το 2 Σαμουήλ (ή Β´ Βασιλειών) 21:8 καταγράφει ότι η Μιχάλ, μια άλλη κόρη του Σαούλ απέκτησε πέντε γιους με τον Αδριήλ. Αυτό έρχεται σε προφανή σύγκρουση με το 2 Σαμουήλ 6:23, το οποίο καταγράφει ότι η Μιχάλ ήταν άγονη αλλά και με το 2 Σαμουήλ 3, που δείχνει ότι η Μιχάλ ήταν παντρεμένη με τον Δαβίδ και όχι με τον Αδριήλ.
Ο ισχυρισμός ότι η Μιχάλ απέκτησε αυτούς τους πέντε γιους θεωρείται ότι είτε τους αντιμετώπιζε σαν να ήταν η μητέρα τους (παρόλο που ήταν θεία τους), είτε ότι αντί για το όνομα "Μιχάλ" πρέπει να διαβάζουμε "Μερόβ" στο 2 Σαμουήλ 21:8, όπως στο 1 Σαμουήλ 18:19.
Λόγω αυτής της μεταγενέστερης ασυμφωνίας που δηλώνει την Μιχάλ ως σύζυγο του Αδριήλ, αντί της Μερόβ (ή Μεράβ) όπως αναφέρεται την πρώτη φορά στο 1 Σαμουήλ, πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα λάθος αρχαίου αντιγραφέα που θα έπρεπε να γράψει το όνομα Μερόβ στο 2 Σαμουήλ 21:8.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Πρόσωπα της Εβραϊκής Βίβλου
1717 Αρλόν
Ο Αρλόν (Arlon) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,261. Ανακαλύφθηκε το 1954 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη βελγική πόλη.
Δορυφόρος
Στις 17 Ιανουαρίου 2006 μια ομάδα αστρονόμων στο Αστεροσκοπείο Οντρέγιοφ της Τσεχίας ανακοίνωσε ότι η ανάλυση της καμπύλης φωτός του Αρλόν παρέχει ενδείξεις για την ύπαρξη ενός δορυφόρου του, ο οποίος έχει διάμετρο περίπου 4 χλμ. και περιφέρεται σε μέση απόσταση 16 χλμ. περί τον Αρλόν, μία φορά κάθε 18 ώρες και 14 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρλον
Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ατομικό ανδρών
Το ατομικό ανδρών ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα στο πρόγραμμα του γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 2 Οκτωβρίου, έλαβαν μέρος συνολικά 12 αθλητές από τέσσερις χώρες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Οι αθλητές στο ατομικό ανδρών έπαιξαν δύο γύρους (36 τρύπες) αθροίζοντας τους βαθμούς του κάθε γύρου στη συνολική βαθμολογία τους. Ο Αμερικανός Τσαρλς Σαντς πήρε την πρώτη θέση με 167 βαθμούς στο σύνολο, ενώ στη δεύτερη και τρίτη θέση ακολούθησαν οι Βρετανοί Γουόλτερ Ράδερφορντ και Ντέιβιντ Ρόμπερτσον αντίστοιχα. Παραμένουν γνωστές μόνο δύο από τις βαθμολογίες των αθλητών στους γύρους του αγωνίσματος, για τους υπόλοιπους είναι γνωστή μόνο η συνολική βαθμολογία στο αγώνισμα.
Πηγές
Γκολφ Κατηγορία:Γκολφ
Μάχη της Μεγιδδούς (609 π.Χ.)
Η Μάχη της Μεγιδδούς έλαβε χώρα το 609 π.Χ. μεταξύ των αιγυπτιακών στρατευμάτων και του Βασιλείου του Ιούδα, με επικεφαλείς, αντίστοιχα, τον Φαραώ Νεχώ Β' και τον βασιλιά Ιωσία.
Ιστορικό
Μετά την απώλεια της Χαρράν, τελευταίας πρωτεύουσας ενός ανεξάρτητου βασιλείου της Ασσυρίας, ο κυβερνήτης Ashur-uballit II (Ασούρ- Ουμπαλίτ ΙΙ) ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου, προκειμένου να ανακτήσει την πόλη. Ο ίδιος ο Φαραώ Νεχώ Β ' ηγήθηκε του στρατού για την διάσωση της πόλης της Χαρράν, αλλά ο ηγέτης του Βασιλείου του Ιούδα, ο Ιωσίας, συμμάχησε με τους Μήδες και τους Βαβυλώνιους και τον αντέκρουσε στην οδό της θαλάσσης (Via Maris), κοντά στην πόλη της Μεγιδδούς.
Η νίκη του αιγυπτιακού στρατού, όμως, ήταν ολοκληρωτική: ο ίδιος ο Ιωσίας έπεσε στη μάχη. Τα στρατεύματα του Φαραώ συνέχισαν την επέλασή τους για να διασώσουν τις ασσυριακές δυνάμεις και να πολιορκήσουν την Χαρράν, αλλά απωθήθηκαν.
Συνέπειες
Για να αντισταθμίσει την αυξανόμενη Βαβυλωνιακή κυριαρχία στη Μέση Ανατολή, ο Φαραώ ήθελε να εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο του βασιλείου του Ιούδα. Επιστρέφοντας στην Αίγυπτο, μετά την ατυχή πολιορκία της Χαρράν, ο Φαραώ κατάφερε να συλλάβει τον Ιωάχαζ, γιο του Ιωσία, ο οποίος είχε προλάβει να ανέβει στο θρόνο. Ο Φαραώ αύξησε την φορολογία και το Βασίλειο του Ιούδα όφειλε να πληρώνει στην Αίγυπτο 100 (εκατό) αργυρά τάλαντα και 1 (ένα) χρυσού. Όρισε, επίσης, τον Ηλιακίμ (που άλλαξε το όνομά του σε Ιωακείμ), τον μεγαλύτερο γιο του Ιωσία, ως νέο ηγέτη του Βασιλείου του Ιούδα.
Ο Ιωάχαζ οδηγήθηκε σε εξορία στην Αίγυπτο και ήταν ο πρώτος ηγέτης του Βασιλείου του Ιούδα, που πέθανε μακριά από την πατρίδα του.
Για όλο τον λαό του Ισραήλ η μάχη έχει γίνει συνώνυμη με την ολοκληρωτική καταστροφή, δημιουργώντας τον όρο Αρμαγεδδών.
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Κατηγορία:Αρχαίο Ισραήλ και Ιουδαία
Κιννασρίν
Η Κιννασρίν (قنسرين;, Qinnašrīn; "αετοφωλιά" ) είναι πόλη της Συρίας, στο Κυβερνείο του Χαλεπίου. Πλησίον της βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Χαλκίδος.
Ιστορία
Η Χαλκίς ιδρύθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους. Βρισκόταν στην επαρχία της Χαλυβωνίτιδος, 25 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Βέροιας, στη δυτική όχθη του ποταμού Χάλου (σημ. Queiq). Σε αντιδιαστολή με την άλλη ομώνυμη πόλη της Κοίλης Συρίας, λεγόταν Χαλκίς η προς Βήλω όρει. Η γύρω περιοχή ονομάστηκε, λόγω της πόλης, Χαλκιδική.