cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνέχεια συνάρτησης
Ορισμός
Μία συνάρτηση  ονομάζεται συνεχής σε ένα κλειστό διάστημα, υποσύνολο του πεδίου ορισμού της , αν είναι συνεχής σε κάθε    και
Θεώρημα Bolzano (Μπολτσάνο)
Αν μια συνάρτηση  είναι συνεχής σε ένα κλειστό διάστημα  και ισχύει ότι  , τότε υπάρχει ένα τουλάχιστον   τέτοιο ώστε.
εναλλ.=|383x383εσ
Γραφικά, το θεώρημα Bolzano, σημαίνει ότι,  αν η  είναι συνεχής στο  και  ετερόσημοι, τότε η γραφική παράσταση της \; f\; τέμνει τον άξονα  σε ένα τουλάχιστον σημείο μεταξύ των.
Όπως φαίνεται και από το παραπάνω σχήμα, το \xi δεν είναι αναγκαστικά μοναδικό. Μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία τιμές για τις οποίες είναι f(x)=0.
Εδώ είναι
Το αντίστροφο του θεωρήματος δεν ισχύει, δηλαδή : Αν υπάρχει τέτοιο ώστε f(\xi)=0, τότε ούτε η f   είναι υποχρεωτικά συνεχής στο [a,b] , ούτε  οι  είναι οπωσδήποτε ετερόσημοι.
Θεώρημα σταθερού σημείου
Αν συνάρτηση συνεχής στο  με , τότε υπάρχει ένα τουλάχιστον  , τέτοιο ώστε.
Θεώρημα ενδιάμεσης τιμής
Το θεώρημα ενδιάμεσης τιμής βασίζεται στην αρχή της πληρότητας και διατυπώνεται ως εξής:
εναλλ.=|387x387εσ
Θεώρημα μέγιστης και ελάχιστης τιμής.
Το θεώρημα μέγιστης-ελάχιστης τιμής διατυπώνεται ως εξής:
Δηλαδή, οι τιμές   f(x_1)=m    και   f(x_2)=M  είναι  αντιστοίχως, η ελάχιστη και η μέγιστη τιμή της  f  στο [a,b].
Το πιο πάνω δεν ισχύει αν η συνάρτηση είναι ορισμένη σε ανοικτό διάστημα. Για παράδειγμα η συνάρτηση με τύπο  είναι συνεχής στο (0, 1) αλλά δεν έχει μέγιστο.
Ομοιόμορφη συνέχεια
Η έννοια της ομοιόμορφης συνέχειας είναι πιο ισχυρή από αυτή της (σημειακής) συνέχειας. Επιπλέον, ενώ η συνέχεια μιας συνάρτησης είναι τοπική έννοια, δηλαδή αναφέρεται σε συγκεκριμένα σημεία του πεδίου ορισμού της, η έννοια της ομοιόμορφης συνέχειας αναφέρεται σε ολόκληρο το πεδίο ορισμού της.
Λέμε ότι μια συνάρτηση είναι ομοιόμορφα συνεχής αν Η θεμελιώδης διαφορά της ομοιόμορφης συνέχειας από τη σημειακή έγκειται στο ότι η ακτίνα δ δεν εξαρτάται από το κέντρο x0 κάθε φορά, παρά μόνο από την ακτίνα ε.
Συνεχεια Κατηγορία:Λογισμός
Δήμος Νιγρίτας
Ο Δήμος Νιγρίτας ήταν δήμος του νομού Σερρών μέχρι το 2010, οπότε συγχωνεύθηκε στο νέο Δήμο Βισαλτίας, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Νιγρίτας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείτο από 5 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9.783 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Νιγρίτα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Τα εδάφη του Δήμου, μετά το 2011 αποτελούν τη Δημοτική Ενότητα Νιγρίτας στο πλαίσιο του Σχεδίου Καλλικράτης.
Παλαιότερος δήμος Νιγρίτας
Ο Δήμος Νιγρίτας σχηματίστηκε για πρώτη φορά το 1943 και προήλθε από αναγνώριση της προϋπάρχουσας κοινότητας Νιγρίτας σε δήμο. Ο αρχικός δήμος εκτός από τη Νιγρίτα περιλάμβανε και τον οικισμό Φυτόκιο Σερρών (μετέπειτα Ανθή), ο οποίος το 1947 αποσπάστηκε και αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Ο δήμος παρέμεινε στη συνέχεια αμετάβλητος μέχρι το 1998 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας διευρύνθηκε ενσωματώνοντας και τις πρώην κοινότητες Τερπνής, Φλαμπούρου, Ανθής  και Θερμών.
Δήμαρχοι Νιγρίτας
Διατελέσαντες πρόεδροι κοινότητας Νιγρίτας  &  Δήμαρχοι Δήμου Νιγρίτας
Το έτος 1915 Χατζηϊωάννης Αποστόλου Βαγενάς
Το έτος 1919 Κωνσταντίνος Νικολάου Βαδικόλιος
Το έτος 1920 Αναστάσιος " Παπαγεωργίου Πρόεδρος
Από 26-1-1921 Θεοχάρης Κων/νου Καραγιάννης
Από 29-1-1923 Γεώργιος Κανδήλας
Από 4-12-1925 Γεώργιος Καραγιαννίδης
Από 1-4-1927 Διονύσιος Δημητρίου Παλιούρας
Από 26-8-1928 Αστέριος Αποστόλου Μπλιάτης
Από 13-9-1929 Παναγιώτης Χατζηστραβός
Από 8-9-1931 Βασίλειος Θωμά Κωφοκώτσιος
Από 1-1-1933 Απόστολος Αθανασίου Παντούσας
Από19-12-1934 Νικόλαος Βλαδίκας
Από 24-3-1935 Βασίλειος Θεοχάρη Μηνάς
Από 8-12-1938 Αστέριος Αποστόλου Μπλιάτης
Από 23-6-1942 Διονύσιος Αθανασίου Σιούλας
Από 14-11-1944 Ιωάννης Δήμου Ιωαννίδης
Από 25-3-1945 Θεόδωρος Κοκκίνης
Από 30-7-1945 Θεοφάνης Χρήστου Ζβές
Από 5-6-1946 Αλέξανδρος Θωμά Μπάκας
Από 28-9-1949 Απόστολος Θεοχάρη Βαγενάς
Από 29-5-1959 Ηρακλής Ιωάννου Ζαπριάνος
Από 10-1-1961 Ιωάννης Μπλιάτης
Από 21-4-1967 Ιωάννης Καζαμίας
Ιούλιος 1974 Ιωάννης Παπαϊωάννου Ειρηνοδίκης Νιγρίτας
Από 1-1-1983 Μαρία Σκέμπερη
Από 1-1-1995 Αθανάσιος Μενελάου Κασιακόγιας
Από 1-1-1999 Δημήτριος Θεοδώρου Δάπης
Από 1-1-2003 Νικόλαος Θεοφάνους Βλαδίκας
Από 1-1-2007 έως 31-12-2010 Αγγελική Ευσταθίου Μήκα η οποία ήταν και η τελευταία Δήμαρχος Νιγρίτας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Νιγρίτας
Нигрита (дем)
Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα
Ιστορία
Η οργάνωση ιδρύθηκε από τον Άλαν Γουντς της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης, έναν Ουαλό Τροτσκιστή και πολιτικό συγγραφέα, ο οποίος έγραψε μια έκκληση, που καλούσε στην "υπεράσπιση της επαναστατικής διαδικασίας στη Βενεζουέλα" και την υπεράσπιση της Μπολιβαριανής Επανάστασης, την αντίσταση ενάντια στην παρέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, και την εξασφάλιση ότι η πληροφόρηση για το τι συνέβαινε στη Βενεζουέλα θα έφτανε το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.
Δραστηριότητα
Ο Ούγκο Τσάβεζ επισκέφτηκε τη Βιέννη, όπου μίλησε σε μια συγκέντρωση της εκστρατείας Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα με συμμετοχή 5.000 νεαρών ατόμων. Η οργάνωση συμμετείχε στην επίσκεψη του Τσάβεζ στο Λονδίνο, ο οποίος ήταν καλεσμένος του Κεν Λίβινγκστόουν. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού ο Τσάβεζ αρνήθηκε να συναντήσει τον πρωθυπουργό του ΗΒ Τόνι Μπλερ, τον οποίο χαρακτήρισε "πιόνι του ιμπεριαλισμού [των ΗΠΑ]". Η εκστρατεία συμμετείχε στα ψηφίσματα επίσημης υποστήριξης που ψηφίστηκαν το 2005 (ψήφισμα 79) και το 2007 (ψήφισμα 76) από το βρετανικό Συμβούλιο Συνδικάτων, το σκωτσέζικο Συμβούλιο Συνδικάτων (ψήφισμα 108 ) και την Πρόταση στην Ημερήσια Διάταξη (EDM 487) του Κοινοβουλίου των Κοινοτήτων από τον υποστηρικτή βουλευτή Τζον Μακντόνελ.
Άλλοι υποστηρικτές της εκστρατείας περιλαμβάνουν τον Τζέρεμι Ντίαρ, πρώην γενικό γραμματέα της βρετανικής Εθνικής Ένωσης Δημοσιογράφων, τον Τζορτζ Γκάλογουέι και το κόμμα RESPECT. Ο Πρόεδρος Τσάβεζ ευχαρίστησε επίσημα την οργάνωση για τη δουλειά της.
2019
Κατά τη διάρκεια της προεδρικής κρίσης στη Βενεζουέλα, ο αμφισβητούμενος πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο ξεκίνησε μια εκστρατεία με το όνομα "Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα" που διαδήλωσε στην Ουάσινγκτον.
Δύο βδομάδες αργότερα τριάντα μέλη της βενεζουελάνικης κοινότητας του Νιού Χάβεν του Κονέκτικατ διαδήλωσαν δύο φορές υπέρ του Χουάν Γκουαϊδό, ενώ είκοσι μέλη της εκστρατείας Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα διαδήλωσαν "για να τον ανακηρύξουν μαριονέτα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ". Το μήνυμα της εκστρατείας "ερχόταν σε αντίθεση με το μήνυμα της προηγούμενης συγκέντρωσης, που πραγματοποιήθηκε από Βενεζουελάνους μετανάστες, οι οποίοι καλούσαν τις ΗΠΑ να στηρίξουν την αλλαγή καθεστώτος."
Εκδόσεις
Το 2006 η εκστρατεία Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα εξέδωσε ένα 24σέλιδο περιοδικό, με τίτλο Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα, και δημιούργησε μια διεθνή αντιπροσωπεία για να παρακολουθήσει από πρώτο χέρι τις Προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2006.
Το 2007 η εκστρατεία δημιούργησε τον "Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα FM", ένα μηνιαίο διαδικτυακό ραδιόφωνο διαθέσιμο από τον επίσημο ιστότοπό της. Οι εκπομπές περιλαμβάνουν ενημέρωση, συνεντεύξεις, εκστρατείες αλληλεγγύης, επαναστατική μουσική κ.λπ. και στοχεύουν σε αγωνιστές και γενικότερα ενδιαφερόμενους για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα.
Πάουλ Γιόνας Μάιερ
Ο Πάουλ Γιόνας Μάιερ (γερμ. Paul Jonas Meier, 1857-1946) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος και διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου του Μπράουνσβάιγκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1857 στο Μαγδεβούργο. Σπούδασε αρχαία ελληνικά στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν και μετά συνέχισε με αρχαιολογία και κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Διορίστηκε το 1882 καθηγητής γυμνασίου στο Μπράουνσβαϊγκ, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1892. Κατά την διάρκεια αυτή εργάζονταν και στο Μουσείο του Μπράουνσβαϊγκ από το 1886, ως υπεύθυνος της νομισματικής συλλογής, της συλλογής σφραγιδόλιθων και των εκμαγείων. Το 1888 προάχθηκε στον βαθμό του επιθεωρητή του μουσείου, ενώ το 1901 διαδέχτηκε τον Χέρμαν Ρίγκελ αναλαμβάνοντας τον βαθμό του διευθυντή του μουσείου. Το 1894 αναγορεύτηκε καθηγητής Πανεπιστημίου και δίδαξε από το 1897 το μάθημα της ιστορίας της τέχνης στο Πολυτεχνείο του Μπράουνσβαϊγκ. Αποσύρθηκε στην σύνταξη το 1924. Απεβίωσε στις 11 Φεβρουαρίου 1946 στο Μπράουνσβαϊγκ. Προς τιμή του ονομάστηκε δρόμος.
Δράση και εργογραφία
Ο Μάιερ διεύρυνε την νομισματική συλλογή και την συλλογή αγγείων του Μουσείου του Μπράουνσβαϊγκ. Αν και δεν διέθετε μεγάλους προϋπολογισμούς, διεύρυνε και την συλλογή των εκμαγείων και επέκτεινε τις κτιριακές εγκαταστάσεις του μουσείου. Δημοσίευσε πολλά έργα, μεταξύ των οποίων και τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Οριάνα Φαλάτσι
Η Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (Oriana Fallaci, 29 Ιουνίου 1929 - 15 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας. Ενεργή στις πολιτικές εξελίξεις σε όλη την διάρκεια της ζωής της, κάλυψε τους περισσότερους πολέμους της δεκαετίας του 1970 αλλά και τις επαναστάσεις της εποχής της. Έχει πάρει συνεντεύξεις από τα πιο ισχυρά και διάσημα πρόσωπα των δεκαετιών 1960 και 1970 οι οποίες έχουν εκδοθεί σε βιβλίο με τίτλο "Intervista con la storia".
Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, επικέντρωσε την προσοχή της στον ισλαμικό εξτρεμισμό αλλά και στο Ισλάμ γενικότερα, του οποίου έγινε τελικά πολέμιος.
Περισσότερο γνωστή στην Ελλάδα είναι εξαιτίας του ερωτικού δεσμού που διατηρούσε με τον Αλέκο Παναγούλη.
Σύντομη παρουσίαση
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Γνωστά έργα της είναι το Ένας άντρας: μια ιστορία, στο οποίο αναφέρεται στη σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη, το Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, το Η οργή και η περηφάνια και το Ινσαλλάχ. Το πιο επιτυχημένο εμπορικά βιβλίο της, The Rage and The Pride, που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το μίσος εναντίον των μουσουλμάνων. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Μανχάταν, τη δεύτερη πατρίδα της όπως αποκαλούσε. Για πολλά χρόνια ζούσε γνωρίζοντας ότι έχει καρκίνο στο στήθος απο τον οποίο και πέθανε τελικά. Απο καρκίνο είχε πεθάνει και η μητέρα της κατα την περίοδο που η Φαλάτσι έπνιγε το πένθος της για τον άντρα της ζωής της, Α. Παναγούλη, γράφοντας το βιβλίο Ένας Άντρας.
Η προσωπική της ζωή παρέμεινε στάσιμη μετά το χαμό του συντρόφου της, όπως αποκαλούσε τον Αλέκο Παναγούλη, καθως δεν δημιούργησε δική της οικογένεια. Πιστή της φίλη για αρκετά χρόνια υπήρξε η Ιζαμπέλα Ροσελίνι.
Κατά το 2000 υπήρξε πολέμια συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας Σομαλών μεταναστών στη Φλωρεντία. Σύμφωνα με περιγραφές που δίνει στο έργο της Η οργή και η περηφάνια κατάφερε, με προσωπική πρωτοβουλία που ανέλαβε, να ενεργοποιήσει την ιταλική αστυνομία και να τις διαλύσει.
Πέθανε στη Φλωρεντία στις 15 Σεπτεμβρίου του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Επικριτές του Ισλάμ
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (βοσνιακά: Socijaldemokratska partija Bosne i Hercegovine}} / Социјалдемократска партия Босне и Херцеговине, αρκτικόλεξο: SDP BiH), αναφερόμενο συνήθως απλά ως Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (αρκτικόλεξο: SDP ) είναι σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Από το 2014, πρόεδρος του κόμματος είναι ο Νέρμιν Νίκσιτς. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα είναι εταίρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Ιστορία
Το πρώτο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ιδρύθηκε το 1909 «ως μία έκφραση των αναγκών της εργατικής τάξης». Τότε επιδίωξε να ξεπεράσει τον μονοεθνικό χαρακτήρα της πολιτικής οργάνωσης, και την πόλωση και τα προβλήματα του πολυεθνισμού.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Βοσνία και Ερζεγοβίνη ήταν η μία από τις 6 σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν ένα σοσιαλιστικό και ομοσπονδιακό κράτος που το κυβερνούσε η Ένωση Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας. Εκείνη την περίοδο, το αρχικό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα μετονομάστηκε σε Ένωση Κομμουνιστών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και ήταν παράρτημα του μεγάλου Γιουγκοσλαβικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Λιβαδάκι Ηλείας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Λιβαδάκι βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Ξηχόρτι σε υψόμετρο 488 μέτρα. Απέχει 33 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα και 15 χλμ. ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα ενώ είναι κτισμένος ανάμεσα στον Ράπτη (ΒΔ.) και την Πτελέα (ΝΔ.). Στα βόρεια του χωριού, μέχρι την Καλλιθέα (Β.) και τα Μπαρακίτικα (ΒΔ.) εκτείνεται το Καταφύγιο Άγριας Ζωής Ζαχοβούνι-Πρεσκαβίτα συνολικής έκτασης 13.000 στρεμμάτων. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας με την ονομασία Νίβιτσα και επίσημα για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στο δήμο Τυπαναίων. Το 1919 με το ΦΕΚ 69Α - 26/03/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Λιβαδάκιον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Ράπτη και την Πτελέα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λιβαδακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 291 κατοίκους ενώ ως οικισμός 153.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Επικίνδυνες Αποστολές (τηλεοπτική σειρά, 1966)
Οι Επικίνδυνες Αποστολές (αγγλικά: Mission Impossible) ήταν αμερικανική τηλεοπτική σειρά κατασκοπείας και δράσης που δημιουργήθηκε από τον Μπρους Γκέλερ για το τηλεοπτικό δίκτυο CBS και διήρκεσε συνολικά επτά σεζόν (1966-1973). Την μουσική σύνθεση της ανέλαβε ο Λάλο Σίφριν. Στην πρώτη σεζόν πρωταγωνίστησε ο Στίβεν Χιλ στον ρόλο του Νταν Μπριγκς. Από τη δεύτερη σεζόν και μετά πρωταγωνίστησε ο Πίτερ Γκρέιβς στον ρόλο του Τζιμ Φελπς. Η σειρά χρηματοδοτήθηκε και γυρίστηκε από την Desilu Productions και προβλήθηκε στο CBS από τον Σεπτέμβριο του 1966 έως τον Μάρτιο του 1973. Αναβίωσε το 1988 για δύο σεζόν στο ABC, διατηρώντας μόνο τον Πίτερ Γκρέιβς στο καστ. Ενέπνευσε επίσης μια σειρά κινηματογραφικών ταινιών με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ που ξεκίνησε το 1996.
Περιγραφή σειράς
Η σειρά ακολουθεί τις αποστολές της Ομάδας Επικίνδυνων Αποστολών (IMF), μιας μικρής ομάδας μυστικών κυβερνητικών πρακτόρων που χρησιμοποιούνται για κρυφές αποστολές εναντίον δικτάτορων, παράνομων οργανώσεων και (κυρίως σε μεταγενέστερα επεισόδια) αφεντικά του εγκλήματος. Οι ταυτότητες των ανώτερων κλιμάκιων του οργανισμού που επιβλέπουν την Ομάδα δεν αποκαλύπτονται ποτέ. Μόνο μερικά κρυμμένα κομμάτια πληροφοριών παρέχονται κατά τη διάρκεια της ζωής της σειράς, όπως στην αποστολή της τρίτης σεζόν "Nicole", όπου ο αρχηγός της ΟΕΑ δηλώνει ότι οι οδηγίες του προέρχονται από το "Division Seven". Στην αναβίωση της δεκαετίας του 1980, προτείνεται ότι η ΟΕΑ είναι μια ανεξάρτητη υπηρεσία της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό υπονοείται από το γεγονός ότι προς το τέλος των ηχοφραφημένων μηνυμάτων, ο αφηγητής περιλαμβάνει το απόσπασμα: "Όπως πάντα, σε περίπτωση που εσύ ή οποιαδήποτε μέλος από την ΟΕΑ πιαστεί ή σκοτωθεί, ο Υπουργός θα αρνηθεί οποιαδήποτε γνώση των ενεργειών σας"
Θεωρητικά, ο Μπριγκς και ο Φελπς είναι τα μόνα μέλη πλήρους απασχόλησης της Ομάδας Επικίνδυνων Αποστολών. Δεδομένου ότι η σειρά είχε αρχικά σχεδιαστεί, να σχηματίστουν ομάδες αποτελούμενες από πράκτορες μερικής απασχόλησης που προέρχονταν από διάφορα επαγγέλματα, επιλέγοντας τους χειριστές τους βάσει των ιδιαίτερων δεξιοτήτων που απαιτούνται για την κάθε αποστολή. Στην πράξη, ωστόσο (ειδικά μετά την πρώτη σεζόν), ο Μπριγκς και ειδικά ο Φελπς θα επέλεγαν την ίδια βασική ομάδα τριών ή τεσσάρων πρακτόρων για κάθε αποστολή, οδηγώντας τους να θεωρούνται de facto πράκτορες πλήρους απασχόλησης της Ομάδας Επικίνδυνων Αποστολών. Ακόμα, πολλά επεισόδια περιλαμβάνουν επίσης διασήμους ηθοποίους που παίζουν εφάπαξ επιπλέον πράκτορες που έχουν ειδικές δεξιότητες.
Πράκτορες ΟΕΑ
Η τακτική σύνθεση των πρακτόρων κατά την πρώτη σεζόν αποτελούταν από:
Καστ σειράς
Ο Λάνταου και η Μπέιν αποχώρησαν μετά την τρίτη σεζόν της σειράς. Στην τέταρτη σεζόν, ο Λέοναρντ Νίμοϊ εντάχθηκε στο καστ. Αργότερα τα μέλη του καστ περιλάμβαναν την Λι Μεριγουέδερ (η οποία πρωταγωνίστησε σε 8 επεισόδια ως Τρέισι), την Λέσλι Αν Γουόρεν ως Ντέινα Λάμπερτ, τον Σαμ Έλιοτ ως δρα Νταγκ Ρόμπερτ και την Λίντα Ντέι Τζορτζ ως Κέισι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επικίνδυνες Αποστολές (1966) Επικίνδυνες Αποστολές
Τζόζεφ Μπονάννο
Ο Τζόζεφ (Τζο) Μπονάννο (ιταλικά: Giuseppe Carlo Μπονάννο) (18 Ιανουαρίου 1905 - 11 Μαΐου 2002), ήταν Ιταλοαμερικανός γκάνγκστερ και αφεντικό της Οικογένειας Εγκλημάτος Μπονάννο από το 1931 έως το 1963.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπονάνο γεννήθηκε το 1905 στο Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο της Σικελίας, όπου ο πατέρας του Σαλβατόρε Μπονάννο συμμετείχε επίσης στο οργανωμένο έγκλημα (πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1915 ) Σε ηλικία τρίων ετών το 1908, ο Τζο Μπονάννο μετανάστευσε στην πόλη της Νέας Υόρκης με την οικογένειά του, για περίπου 10 χρόνια προτού επιστρέψει στην Ιταλία. Το 1918 επιστρέφοντας στην Ιταλία άρχισε να δραστηριοποιείται στη μαφία κατά τη διάρκεια της νεαρής ηλικίας του και όταν ο Μπενίτο Μουσολίνι ξεκίνησε μια καταστολή του οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα ο Μπονάννο επέστρεψε και πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1924, από την Κούβα ως λαθρομετανάστης με ένα κουβανικό αλιευτικό σκάφος με προορισμό την Τάμπα της Φλόριντα μαζί με τον Πίτερ Μαγκαντίνο. Ο ίδιος ο Τζο Μπονάννο ισχυρίστηκε χρόνια αργότερα ότι διέφυγε στις ΗΠΑ επειδή ήταν έντονα αντιφασιστικός.
Σύμφωνα με τον Μπονάννο, κατά την άφιξή του σε σιδηροδρομικό σταθμό στο Τζάκσονβιλ, συνελήφθη από αξιωματικούς της υπηρεσίας μετανάστευσης και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 1.000 δολάρια. Τον καλωσόρισε ο Γουίλι Μορέτι και ένας άγνωστος άντρας, που αποκαλύφθηκε αργότερα ότι ο Μαγκαντίνο ήταν υπεύθυνος για τη διάσωσή του ως χάρη για τον Τζοβάνι Μπονβέντρε, θείο του Μπονάννο. Ο Μπονάννο εργάστηκε αρχικά σε ένα αρτοποιείο που ανήκε στον θείο του και αργότερα πήρε μαθήματα υποκριτικής κοντά στο Union Square του Μανχάταν.
Άνοδος στο οργανωμένο έγκλημα
Ο Μπονάννο ασχολήθηκε με δραστηριότητες παράνομης παραγωγής αλκοόλ. Λειτουργούσε ένα αποστακτήριο που βρίσκονταν μέσα στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας με τους Γκάσπαρ ΝτεΓκριγκόριο και Τζοβάνι Ρομάνο, οι οποίοι αργότερα σκοτώθηκαν στο αποστακτήριο λόγω μιας τυχαίας έκρηξης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο προϊστάμενος του Σαλβατόρε Μαραντζάνο έδειξε μια προτίμηση στον Μπονάννο και έγινε μέντορας του.
Ο πόλεμος και τα επακόλουθα του Καστελαμαρέζε
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Καστελαμαρέζε, μεταξύ 1930 και 1931, ο Μαραντζάνο και ο Μπονάννο πολέμησαν εναντίον μιας αντίπαλης ομάδας που είχε έδρα στο Μπρούκλιν, με επικεφαλής τον Τζο Μασερία και τον Τζουζέπε Μορέλο. Ωστόσο, σύντομα προέκυψε μια τρίτη μυστική ομάδα αποτελούμενη από νεότερους μαφιόζους και στις δύο πλευρές. Αυτοί οι νέοι μαφιόζοι ήταν αηδιασμένοι με τις παλιές τάσεις των Μασερία, Μαραντζάνο και άλλων ηγέτων της παλαιάς σχολής, τις οποίες ονόμαζαν «Μουστάς Πιτ». Της ομάδας των «Νεοτούρκων» μαφιόζων ηγήθηκε ο δεύτερος υπαρχηγός του Μασερία, Λάκι Λουτσιάνο, και περιελάμβανε τους Φρανκ Κοστέλο, Βίτο Τζενοβέζε, Τζο Άντονις, Κάρλο Γκαμπίνο και Άλμπερτ Ανασταζία από την πλευρά του Μασερία, ενώ απο την πλευρά του Μαραντζάνο ήταν οι Τζο Προφάτσι, Τόμι Γκαγκλιάνο, Τόμι Λουτσέζε, Τζόζεφ Μαγκλιόκο και ο Στέφανο Μαγκαντίνο. Αν και ο Μπονάννο ήταν οπαδός στις παλιές παραδόσεις της «τιμής», της «παράδοσης», του «σεβασμού» και της «αξιοπρέπειας» από άλλους νεότερους μαφιόζους της γενιάς του, είδε την ανάγκη να εκσυγχρονιστεί και να ενώσει τις δυνάμεις του με τους Νεοτούρκους. Σε μια μυστική συμφωνία με τον Μαραντζάνο, ο Λουτσιάνο συμφώνησε να σχεδιάσει το θάνατο του αφεντικού του, Μασερία, σε αντάλλαγμα τις δραστηριοτήτες του Μασερία και να γίνει δεύτερος υπαρχηγός του Μαραντζάνο. Ωστόσο, παρόλο που ο Μαραντζάνο ήταν ελαφρώς πιο προνοητικός από τον Μασερία, ο Λουτσιάνο θεωρούσε ότι ο Μαραντζάνο ήταν ακόμη πιο άπληστος και μυστικοπαθής από τον Μασερία, ανακηρρύσοντας τον εαυτό του ως «capo di tutti capi» (αφεντικό όλων των αφεντικών) Αυτό είχε σαν συνέπεια, ο Λουτσιάνο να οργανώσει τη δολοφονία του Μαραντζάνο στις 10 Σεπτεμβρίου 1931.
Μετά το θάνατο του Μαραντζάνο, ο Μπονάννο έγινε αφεντικό - ή όπως αποκαλούσε τον εαυτό του, «Πατέρας» - του μεγαλύτερου μέρους της οικογένειας του Μαραντζάνο. Σε ηλικία 26 ετών, ο Μπονάννο έγινε ένα από τα νεότερα αφεντικά μιας οικογένειας εγκλημάτος. Ο ρόλος του Μπονάννο στα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο του Μαραντζάνο αμφισβητήθηκε. Χρόνια αργότερα, ο Μπονάννο έγραψε στην αυτοβιογραφία του ότι δεν ήξερε για τα σχέδια του Λουτσιάνο καθώς ισχυρίστηκε ότι είχε μάθει μόνο γι' αυτό από τον Μαγκαντίνο. Σύμφωνα με τον Μπονάννο, έμαθε στη συνέχεια ότι ο Μαραντζάνο και ο Λουτσιάνο είχαν μια διένεξη στην περιοχή Γκαρμέντ. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι σχέσεις μεταξύ των δύο είχαν διακοπεί στο σημείο που ο Μαραντζάνο σχεδίαζε να σκοτώσει τον Λουτσιάνο μόλις μία μέρα μετά τη δολοφονία του Μαραντζάνο. Ο Μαραντζάνο είχε αναθέσει το συμβόλαιο θανάτου στον Ιρλανδό γκάνγκστερ Βίνσεντ Κολλ, ο οποίος ήταν πραγματικά προς τον δρόμο στο γραφείο του Μαραντζάνο την ημέρα του θανάτου του Μαραντζάνο. Σύμφωνα με τον Μπονάννο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μετάβαση στον πόλεμο με τον Λουτσιάνο δεν θα είχε κανένα σκοπό, αφού ο Λουτσιάνο ήθελε μόνο να μείνει μόνος του για να τρέξει τις δικές του παράνομες δραστηριότητες και «δεν ζήτησε τίποτα από εμάς». Πίστευε επίσης ότι οι στρατιώτες του δεν θα ενθουσιάζονταν για να πάνε ξανά σε έναν πόλεμο τόσο σύντομα μετά το τέλος του Πολέμου του Καστελαμαρέζε. Για το λόγο αυτό, είπε ο Μπονάννο, αποφάσισε να επιλέξει «το μονοπάτι της ειρήνης».Ωστόσο, σύμφωνα με τον εμπειρογνώμονα της μαφίας Άντονι Μπρούνο, «αψηφά τη λογική του υπόκοσμου» να πιστεύει ότι ο Λουτσιάνο θα επέτρεπε στον Μπονάννο να παραμείνει ζωντανός αν ο εκείνος εξακολουθούσε να υποστηρίζει τον Μαραντζάνο.
Οικογένεια Εγκλήματος Μπονάννο
Ο Μπονάννο είχε αρκετές νόμιμες επιχειρήσεις, όπως τρεις εταιρείες παραγωγής παλτών, πλυντήρια, επιχειρήσεις προμηθείας τυριών, γραφείο τελετών και μια εταιρεία φορτηγών. Το γραφείο τελετών τοτ Μπονάννο που ανήκε στο Μπρούκλιν υπήρχε υποψία ότι χρησιμοποιήθηκε ως μέτωπο για την απόκρυψη πτωμάτων, ειδικά φτιάχνοντας διπλούς πάτους στα φέρετρα για να χωρούν περισσότερα από ένα πτώμα και να ταφούν ταυτόχρονα. Το 1945, ο Μπονάννο έγινε πολίτης των ΗΠΑ, και αργότερα εκείνο το έτος, καταδικάστηκε για παραβίαση των νόμων περί μισθών, και του επιβλήθηκε πρόστιμο 450 δολάρια.
Ο Μπονάννο φέρεται να παρευρέθηκε στη σύσκεψη της μαφίας στο Γκραντ Χοτέλ του Παλέρμο τον Οκτώβριο του 1957. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1957, κλήθηκε από τον Βίτο Τζενοβέχε στη σύσκεψη των Απαλάχιων για να συζητήσουν το μέλλον της Κόζα Νόστρα. Ωστόσο, η συνάντηση διακόπηκε όταν η αστυνομία διερεύνησε τα οχήματα των πολλών παρευρισκομένων και συνέλαβε πολλούς από τους μαφιόζους. Ο Μπονάννο αναφέρει στην αυτοβιογραφία του ότι είχε παραλείψει να πάει στη συνάντηση, αλλά σε αυτήν ήταν ο λοχαγός του Γκάσπαρ ΝτεΓκριγκόριο ο οποίος είχε στην κατοχή του την πρόσφατα ανανεωμένη άδεια οδήγησης του Μπονάννο. Αντίθετα, μια επίσημη έκθεση της αστυνομίας αναφέρει ότι εντοπίστηκε να διαφεύγει με τα πόδια. Όλοι αυτοί που συνελήφθησαν τους επιβλήθηκε πρόστιμο, έως 10.000 δολάρια τον καθένα και αποδόθηκαν ποινές φυλάκισης που κυμαίνονταν από τρία έως πέντε χρόνια, ωστόσο, όλες οι καταδίκες ανατράπηκαν κατόπιν έφεσης το 1960. Σε κάθε περίπτωση, ο Μπονάννο υπέστη καρδιακή προσβολή και δεν παρέστει να καταθέσει στο δικαστήριο.
Σχέδιο και εξαφάνιση της Επιτροπής
Το 1963, ο Μπονάννο έκανε σχέδια για δολοφονία πολλών αντιπάλων του στην Επιτροπή της Μαφίας και τα αφεντικά τους Τόμι Λουτσέζε, Κάρλο Γκαμπίνο, Στέφανο Μαγκαντίνο, καθώς και τον Φρανκ Ντε Σιμόνε. Ο Μπονάννο ζήτησε την υποστήριξη του αφεντικού της οικογένειας εγκλήμάτος του Προφάτσι, Τζόζεφ Μαγκλιόκο, ο οποίος συμφώνησε εύκολα λόγω της πικρίας που είχε επειδή η Επιτροπή στο παρελθόν του είχε στερήσει μια θέση. Ο τολμηρός στόχος του Μπονάννο ήταν να αναλάβει την Επιτροπή και να κάνει τον Μαγκλιόκο το δεξί του χέρι.
Η Επιτροπή κάλεσε τους Μπονάννο και Μαγκλιόκο να δώσουν εξηγήσεις. Στα μέσα του 1964, ο Μπονάννο κατέφυγε στο Μόντρεαλ, αφήνοντας τον Μαγκλιόκο μόνο του να ασχοληθεί με την Επιτροπή. Σοβαρά κλονισμένος και με ασθενής υγεία, ο Μαγκλιόκο ομολογήθηκε τον ρόλο του στην συνωμοσία. Η Επιτροπή έσωσε τη ζωή του Μαγκλιόκο, αλλά τον ανάγκασε να αποσυρθεί από αφεντικό της οικογένειας Προφάτσι και να πληρώσει πρόστιμο 50.000 δολάρια. Ως ανταμοιβή των αποκαλύψεων του, ο Κολόμπο ανέλαβε τον έλεγχο της οικογένειας Προφάτσι. Στα έγγραφα μετανάστευσης του Μπονάννο, αναφέρεται ψευδώς ότι δεν είχε ποτέ καταδικαστεί για ποινικό αδίκημα. Ο Μπονάννο τέθηκε υπό κράτηση για σχεδόν 90 ημέρες στη φυλακή του Μπορντό μέχρι που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Καναδά.
Τον Οκτώβριο του 1964, επέστρεψε στο Μανχάταν, αλλά στις 21 Οκτωβρίου 1964, την προηγούμενη ημέρα που ο Μπονάννο είχε προγραμματιστεί να καταθέσει σε μια έρευνα μιας μεγάλης δικαστικής επιτροπής, οι δικηγόροι του δήλωσαν ότι μετά το δείπνο μαζί τους, ο Μπονάννο φέρεται να απήχθη από τους άνδρες του Μαγκαντίνο, όταν μπήκε στην πολυκατοικία όπου ένας από τους δικηγόρους του ζούσε στην Park Avenue και στην East 36th Street Οι τηλεφωνικές υποκλοπές του FBI του αφεντικού του Νιου Τζέρσεϊ Σαμ Ντεκαβαλκάντε αποκάλυψαν ότι τα άλλα αφεντικά εξεπλάγησαν όταν ο Μπονάννο εξαφανίστηκε, και άλλες ηχογραφήσεις του FBI ανέφεραν τους θυμωμένους στρατιώτες του Μπονάννο οι οποίοι είπαν πως: «Αυτός ο γαμπρός εξαφανίστηκε και μας άφησε εδώ μόνους».
Ο "Πόλεμος της Μπανάνας"
Κατά τη διάρκεια της διετούς απουσίας του Μπονάννο, ο Γκάσπαρ ΝτεΓκριγκόριο εκμεταλλεύτηκε την οικογενειακή δυσαρέσκεια για το ρόλο του Μπιλ Μπονάννο και διεκδικήσε την οικογενειακή ηγεσία. Η Επιτροπή της μαφίας ονόμασε τον ΝτεΓκριγκόριο ως αφεντικό της οικογένειας Μπονάννο και η εξέγερση του ΝτεΓκριγκόριο οδήγησε σε τέσσερα χρόνια διαμάχης στην οικογένεια Μπονάννο, που χαρακτηρίστηκαν από τα ΜΜΕ ως «Πόλεμος της Μπανάνας». Αυτό οδήγησε σε διαχωρισμό στην οικογένεια μεταξύ πιστών στον Μπιλ και πιστών στον ΝτεΓκριγκόριο.
Στις αρχές του 1966, ο ΝτεΓκριγκόριο φέρεται να έρχεται σε επαφή με τον Μπιλ σχετικά με τη διεξαγωγή ειρηνευτικής συνάντησης. Ο Μπιλ συμφώνησε και πρότεινε το σπίτι του εγγονιού του στην οδό Troutman στο Μπρούκλιν ως τόπο συνάντησης τους. Στις 28 Ιανουαρίου 1966, καθώς ο Μπιλ και οι πιστοί του πλησίαζαν στο σπίτι, δέχθηκαν πυροβολισμούς αλλά κανείς δεν τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της αντιπαράθεσης.
Ο Τζο Μπονάννο επανεμφανίστηκε στις 17 Μαΐου 1966, στην πλατεία Φόλεϊ. Το 1968, ο ΝτεΓκριγκόριο τραυματίστηκε από πυροβόλο όπλο και αργότερα υπέστη καρδιακή προσβολή. Η Επιτροπή δυσαρεστημένη με τις προσπάθειες του ΝτεΓκριγκόριο να εξουδετέρωσει τους οικογενειακούς αντιπάλους του, τελικά εγκατέλειψε τον ΝτεΓκριγκόριο και έδωσε την υποστήριξή του στον Πολ Σκιάτσα. Το 1968, μετά από καρδιακή προσβολή, ο Μπονάννο τερμάτισε τον οικογενειακό πόλεμο, συμφωνώντας να αποσυρθεί από αφεντικό και να μετακομίσει στην Αριζόνα. Στο πλαίσιο αυτής της ειρηνευτικής συμφωνίας, ο Μπιλ παραιτήθηκε επίσης ως στέλεχος και μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη μαζί με τον πατέρα του.
Αργότερα καριέρα στην Αριζόνα και την Καλιφόρνια
Το 1974, ο Τζο Μπονάννο και ο γιος του μετακόμισαν στη συνέχεια στην Αριζόνα, που ζούσαν στη συνοικία Καταλίνα Βίστα του Τούσον της Αριζόνα με την οικογένειά του.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι δύο γιοι του, Μπιλ και Τζο τζούνιορ, έφεραν μεγάλη ένταση στη Βόρεια Καλιφόρνια αφού ασχολήθηκαν με τον Λου Πίτερς, έναν έμπορο αυτοκινήτων Cadillac-Oldsmobile, στο Σαν Χοσέ, στο Λόντι και το Στόκτον. Ο Λου Πίτερς μετατράπηκε σε μυστικό πράκτορα για το FBI, βοηθώντας τους να κατηγορήσουν τον Μπονάννο.
Τον Απρίλιο του 1983, ο Τζο Μπονάννο και ο γιος του Μπιλ εμφανίστηκαν στην τηλεοπτική εκπομπή του CBS News 60 Minutes για μια συνέντευξη με τον δημοσιογράφο Μάικ Γουάλας.
Κατά τη διάρκεια της δίκης του ο Σαλβατόρε Μπονάννο, έδωσε συνεντεύξεις στον συγγραφέα Γκάι Ταλέζε που αποτέλεσε μέρος της βάσης του βιβλίου του 1971, Honor Thy Father. Ο Τζόζεφ Μπονάνο αρχικά εξοργίστηκε από το βιβλίο και αρνήθηκε να μιλήσει στον Σαλβατόρε για ένα χρόνο. Ωστόσο, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η στάση του Μπονάννο είχε αλλάξει καθώς είχε ενδιαφερθεί να γράψει μια αυτοβιογραφία για να αφηγηθεί τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του. Το βιβλίο του Μπονάννο εκδόθηκε το 1983 με τίτλο: Ένας άνθρωπος της τιμής: Η αυτοβιογραφία του Τζόζεφ Μπονάνο.
Ο Μπονάννο δικαιολόγησε την απόφασή του να γράψει την αυτοβιογραφία του με το επιχείρημα ότι η ομερτά αντιπροσώπευε έναν τρόπο ζωής και παράδοσης μεγαλύτερη από τον κώδικα της σιωπής. Είναι γενικά κατανοητό ότι: καθώς δεν ήταν υποχρεωμένος να αποκαλύψει τα μυστικά του με το να γίνει πληροφοριοδότης ή μάρτυρας της κυβέρνησης, ο Μπονάννο αιτιολόγησε, ότι δεν παραβίασε τον κώδικα τιμής του. Ο συντάκτης του Μπονάννο για την αυτοβιογραφία του ήταν ο εκδότης Μάικλ Κόρντα, ο οποίος είπε για τον Μπονάννο, «Σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι από τους μαφιόζοι ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ημι-γράμματοι, ο Μπονάννο διάβαζε ποίηση, καυχιόταν για τις γνώσεις του για τα κλασικά και έδινε συμβουλές στους δικούς του με τη μορφή αποσπάσματων από τον Θουκυδίδη ή τον Μακιαβέλι».
Προσωπική ζωή και θάνατος
Το 1931, δύο μήνες μετά τη δολοφονία του Μαραντζάνο, ο Μπονάννο παντρεύτηκε την Φέι Λαμπρούτσο, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον Σαλβατόρε Μπιλ Μπονάννο, την Κάθριν και τον Τζόζεφ Τσαρλς τζούνιορ.
Ο Τζο Μπονάννο είχε ιδιοκτησία στο Χέμπστεντ της Νέας Υόρκης και αργότερα στο Μιντλετάουν της Νέας Υόρκης. Ο γιος του, ο Μπιλ ανέπτυξε μια σοβαρή λοίμωξη στα αυτιά σε ηλικία 10 ετών. Οι γονείς του τον έγραψαν σε ένα καθολικό οικοτροφείο στο ξηρό κλίμα στο Τούσον στην Αριζόνα. Μετά από αυτό, ο Μπονάννο διατηρούσε επίσης ένα σπίτι στο Τούσον από τις αρχές της δεκαετίας του 1940.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το 1991, η νύφη του Μπονάννο, η Ροζάλι Προφάτσι Μπονάννο, δημοσίευσε το βιβλίο: Mafia Marriage: My Story. Αυτό το βιβλίο μετατράπηκε τελικά σε μια ταινία του τηλεοπτικού δικτύου Lifetime το 1993 με τίτλο Love, Honor & Obey: The Last Mafia Marriage. Ο Μπονάννο απεικονίστηκε από τον Μπεν Γκαζάρα.
Το 1999, το δίκτυο Lifetime παρήγαγε μια βιογραφική ταινία με τίτλο: Bonanno: A Godfather's Story. Η ταινία περιγράφει την άνοδο και την πτώση του οργανωμένου εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπονάννο απεικονίστηκε από τον Μάρτιν Λαντάου.
Το 2014, στο τελευταίο επεισόδιο της τελευταίας σεζόν του Boardwalk Empire, ο Τζο Μπονάννο, που του υποδύθηκε ο Αμάντεο Φόσκα, έχει έναν ρόλο που δεν μιλάει. Εμφανίζεται να κάθεται στο τραπέζι καθώς ο Λάκι Λουτσιάνο συγκεντρώνει τα πιο ισχυρά αφεντικά εγκλήματος της χώρας και σχηματίζει την Επιτροπή.
Στην ταινία του 2019 Ο Ιρλανδός, ο Φρανκ Σίραν (του υποδύεται ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο), συγκρίνει την «απαγωγή» του Μπονάννο, σε μια τηλεφωνική συνομιλία με τη σύζυγο του Τζίμι Χόφα, μετά την εξαφάνιση του συζύγου της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μαφιόζοι σικελικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας
Λευκή τίγρη
Η λευκή τίγρη είναι ένας ιδιαίτερος χρωματικός τύπος της τίγρης της Βεγγάλης (Panthera Tigris Tigris), που οφείλεται σε γονιδιακή μετάλλαξη. Δεν αποτελεί ξεχωριστό υποείδος. Εθεάθη πρώτη φορά στην φύση στις Ινδικές πολιτείες Assam, Δυτικής Βεγγάλης, Bihar, και στην πρώην πολιτεία της Rewa. Πλέον είναι εξαφανισμένο είδος.
Παραλλαγή
δεξιά|400px|μικρογραφία|Μια λευκή τίγρη στο ζωολογικό κήπο της Μαδρίτης Οι λευκές τίγρεις της Βεγγάλης είναι χαρακτηριστικές λόγω του χρώματος της γούνας τους. Η λευκή γούνα προκαλείται από την έλλειψη της χρωστικής φαιομελανίνης, η οποία βρίσκεται στις τίγρεις της Βεγγάλης με γούνα πορτοκαλί χρώματος. Σε σύγκριση με τις τίγρεις της Βεγγάλης, οι λευκές τίγρεις της Βεγγάλης τείνουν να μεγαλώνουν πιο γρήγορα και βαρύτερα από την πορτοκαλί τίγρη της Βεγγάλης. Τείνουν επίσης να είναι κάπως μεγαλύτερες κατά τη γέννηση τους και ως την πλήρη ενηλικίωση. Οι λευκές τίγρεις της Βεγγάλης μεγαλώνουν πλήρως όταν είναι 2-3 ετών. Οι λευκές αρσενικές τίγρεις φτάνουν σε βάρος από 200 εώς 230 κιλά και μπορεί να φτάσει τα 3 μέτρα σε μήκος. Όπως συμβαίνει με όλες τις τίγρεις, οι ρίγες της λευκής τίγρης της Βεγγάλης είναι σαν τα δακτυλικά αποτυπώματα, χωρίς καμία τίγρη να έχει το ίδιο σχέδιο. Οι ρίγες της τίγρης είναι μια μελάνωση του δέρματος. Εάν κάποια ξυριζόταν, θα εξακολουθούσε να είναι ορατό το χαρακτηριστικό μοτίβο του τριχώματος της.
Για να γεννηθεί μια λευκή τίγρη της Βεγγάλης, και οι δύο γονείς πρέπει να φέρουν το ασυνήθιστο γονίδιο του λευκού χρώματος, το οποίο συμβαίνει φυσικά μόνο μία φορά στις 10.000 γεννήσεις. Οι λευκές με σκούρες ρίγες είναι καλά τεκμηριωμένα στο υποείδος της τίγρης της Βεγγάλης ( Panthera tigris ), καθώς και έχουν αναφερθεί ιστορικά σε πολλά άλλα υποείδη. Επί του παρόντος, αρκετές εκατοντάδες λευκές τίγρεις βρίσκονται σε αιχμαλωσία σε όλο τον κόσμο, με περίπου εκατό να βρίσκονται στην Ινδία. Η μοναδική τους λευκή γούνα τις έχει κάνει δημοφιλείς σε ψυχαγωγικά πάρκα που παρουσιάζουν εξωτικά ζώα και σε ζωολογικούς κήπους. Η σπανιότητά τους θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι το υπολειπόμενο αλληλόμορφο είναι το αποτέλεσμα μιας εφάπαξ μετάλλαξης ή επειδή οι λευκές τίγρεις δεν έχουν επαρκή καμουφλάζ, μειώνοντας έτσι την ικανότητά τους να καταδιώκουν τη λεία ή να αποφεύγουν άλλους θηρευτές. (Downes 2021)
Γενετική
Το χρώμα της ρίγας ποικίλλει λόγω της επιρροής και της αλληλεπίδρασης άλλων γονιδίων. Ένα άλλο γενετικό χαρακτηριστικό κάνει τις ρίγες της τίγρης πολύ χλωμές. Οι λευκές τίγρεις αυτού του τύπου ονομάζονται λευκές ή «καθαρές λευκές». Οι λευκές τίγρεις, οι γάτες Σιάμ και τα κουνέλια των Ιμαλαΐων έχουν ένζυμα στη γούνα τους που αντιδρούν στη θερμοκρασία, με αποτέλεσμα να σκουραίνουν στο κρύο. Μια λευκή τίγρη με το όνομα Μοχίνι ήταν πιο λευκή από τους συγγενείς της στον ζωολογικό κήπο του Μπρίστολ, οι οποίοι έδειχναν περισσότερους κρεμώδεις τόνους. Αυτό μπορεί να οφείλεται επειδή περνούσε λιγότερο χρόνο σε εξωτερικούς χώρους το χειμώνα. Ο Σανχάλα παρατήρησε ότι οι λευκές τίγρεις ήταν πάντα πιο λευκές στην Πολιτεία Rewa, ακόμη και όταν γεννήθηκαν στο Νέο Δελχί και επέστρεφαν εκεί.«Παρότι ζούσαν σε μια σκονισμένη αυλή, ήταν πάντα κατάλευκες». Ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα συνδέεται άμεσα με τη μειωμένη μελάγχρωση στις λευκές τίγρεις.
Τίγρεις χωρίς ρίγες
Μια επιπλέον γενετική πάθηση μπορεί να οδηγήσει σε σχεδόν πλήρη απουσία ρίγων, καθιστώντας την τίγρη σχεδόν καθαρή λευκή. Ένα τέτοιο δείγμα εκτέθηκε στο Exeter Change στην Αγγλία το 1820 και περιγράφεται από τον Ζωρζ Κυβιέ ως «Μια λευκή ποικιλία τίγρη που εμφανίζεται μερικές φορές, με τις ρίγες πολύ αδιαφανείς και δεν πρέπει να παρατηρείται παρά μόνο σε ορισμένες γωνίες φωτός». Ο φυσιοδίφης Ρίτσαρντ Λίντεκερ ανέφερε ότι «μια λευκή τίγρη, στην οποία η γούνα είχε μια κρεμώδη απόχρωση, με τις συνηθισμένες ρίγες ελαφρώς ορατές σε ορισμένα σημεία, εκτέθηκε στο παλιό θηριοτροφείο στο Exeter Change περίπου το έτος 1820». Ο Χάμιλτον Σμιθ ανέφερε: «Μια εντελώς λευκή τίγρη, με το μοτίβο της ρίγας ορατή μόνο υπό το ανακλώμενο φως, όπως μιας λευκής τιγρέ γάτας, εκτέθηκε στο θηριοτροφείο Exeter Change το 1820» και ο Τζον Τζορτζ Γουντ δήλωσε ότι: μία κρεμώδες λευκή τίγρη, με τις συνηθισμένες ρίγες τόσο αχνές ήταν ορατές μόνο σε ορισμένα φώτα». Έντουιν Χένρι Λάντσεερ σχολίασε επίσης αυτή την τίγρη το 1824.
Το σύγχρονο είδος των λευκών τίγρεων προήλθε από επανειλημμένα ζευγαρώματα του Bhim και της Σουμίτα στο ζωολογικό κήπο του Σινσινάτι. Το γονίδιο που εμπλέκεται μπορεί να προέρχεται από μια τίγρη της Σιβηρίας, τον εν μέρει Σιβηρικό πρόγονό τους Τόνι. Η συνεχιζόμενη ενδογαμία φαίνεται ότι έχει προκαλέσει ένα υπολειπόμενο γονίδιο να γίνει ομόζυγο και να παράγει τον ριγέ φαινότυπο. Περίπου το 1/4 των απογόνων του Bhim και της Σουμίτα ήταν χωρίς ρίγες. Οι λευκοί απόγονοί τους, οι οποίοι έχουν πουληθεί σε ζωολογικούς κήπους σε όλο τον κόσμο, μπορεί επίσης να φέρουν το γονίδιο με το χαρακτηριστικό χωρίς ρίγες. Επειδή το γονιδίωμα του Τόνι υπάρχει σε πολλά γενεαλογικά είδη λευκών τίγρεων, το γονίδιο μπορεί επίσης να υπάρχει και σε άλλες αιχμάλωτες λευκές τίγρεις. Ως αποτέλεσμα, λευκές τίγρεις χωρίς ρίγες έχουν εμφανιστεί σε ζωολογικούς κήπους τόσο μακριά όσο η Τσεχία, η Ισπανία και το Μεξικό. Οι μάγοι της σκηνής Siegfried & Roy ήταν οι πρώτοι που προσπάθησαν να αναπαράγουν επιλεκτικά τίγρεις χωρίς ρίγες και είχαν στην κατοχή τους λευκές τίγρεις της Βεγγάλης που ελήφθησαν από τον ζωολογικό κήπο του Σινσινάτι (Τσουμούρα, Μάντρα, Μιράζ και Ακμπάρ-Καμπούλ) και τη Γκουανταλαχάρα του Μεξικού (Βισνού και Τζαχάν), καθώς και μια λευκή τίγρη της Σιβηρίας που ονομάζεται Απόλλων.
Το 2004, μια τίγρη, χωρίς ρίγες γεννήθηκε σε ένα καταφύγιο άγριας ζωής στο Αλικάντε της Ισπανίας. Οι γονείς του είναι κανονικές πορτοκαλί τίγρεις της Βεγγάλης. Το μικρό ονομάστηκε "Αρκτικό".
Προωθητική διάταξη
Ένα αεροσκάφος με προωθητική διάταξη έχει τους έλικες του τοποθετημένους πίσω από τους κινητήρες οι οποίοι τους τροφοδοτούν. Ως εκ τούτου, ο έλικας φαίνεται πως «ωθεί» το αεροσκάφοος. Στην κλασική διάταξη, τη συμβατική, ο έλικας βρίσκεται μπροστά από τον κινητήρα και έτσι φαίνεται πως έλκει το αεροπλάνο: αυτή η διάταξη ονομάζεται ελκτική.
Λευκή τίγρη
Ελαττώματα
Εκτός της Ινδίας, οι αμιγείς λευκές τίγρεις ήταν επιρρεπείς σε αληθωρισμό ματιών, μια κατάσταση γνωστή ως στραβισμός, λόγω εσφαλμένων δρομολογούμενων οπτικών οδών στον εγκέφαλο των λευκών τίγρεων. Όταν αγχώνονται ή μπερδεύονται, όλες οι λευκές τίγρεις αληθωρίζουν τα μάτια τους. Ο στραβισμός σχετίζεται με λευκές τίγρεις μικτής καταγωγής Βεγγάλης και Σιβηρίας. Η μοναδική λευκή τίγρη της Βεγγάλης που αναφέρθηκε ότι είχε στραβισμό ήταν η κόρη του Μόνι, Rewati. Ο στραβισμός συνδέεται άμεσα με το λευκό γονίδιο και δεν αποτελεί ξεχωριστή συνέπεια της ενδογαμίας.
Προωθητική διάταξη
Στα μονοκινητήρια αεροσκάφη, ο έλικας βρίσκεται στο πίσω μέρος της ατράκτου. Η ουρά του αεροσκάφους πρέπει για αυτόν τον λόγο να έχει συγκεκριμένο σχήμα, όπως για παράδειγμα μία διπλή ουρά.
Λευκή τίγρη
Ελαττώματα
Οι πορτοκαλί σύντροφοι των λευκών τίγρεων δεν είναι επιρρεπείς στον στραβισμό. Οι σιαμαίες γάτες και οι αλμπίνοι όλων των ειδών που έχουν μελετηθεί εμφανίζουν την ίδια ανωμαλία της οπτικής οδού που συναντάμε στις λευκές τίγρεις. Οι σιαμαίες γάτες είναι επίσης μερικές φορές με στραβισμό, όπως και μερικά κουνάβια αλμπίνο. Η ανωμαλία της οπτικής οδού εντοπίστηκε για πρώτη φορά στον εγκέφαλο μιας λευκής τίγρης που ονομάζεται Μόνι μετά το θάνατό της, αν και τα μάτια της ήταν κανονικής ευθυγράμμισης. Η ανωμαλία είναι ότι υπάρχει διαταραχή στο οπτικό χίασμα. Η εξέταση του εγκεφάλου του Μόνι έδειξε ότι η διαταραχή είναι λιγότερο σοβαρή στις λευκές τίγρεις από ότι στις γάτες του Σιάμ. Λόγω της ανωμαλίας της οπτικής οδού, με την οποία ορισμένα οπτικά νεύρα κατευθύνονται στη λάθος πλευρά του εγκεφάλου, οι λευκές τίγρεις έχουν πρόβλημα με τον προσανατολισμό στο χώρο και προσκρούουν σε πράγματα μέχρι να μάθουν να βλέπουν. Μερικές τίγρεις αντισταθμίζουν σταυρώνοντας τα μάτια τους. Όταν οι νευρώνες περνούν από τον αμφιβληστροειδή στον εγκέφαλο και φτάσουν στο οπτικό νεύρο, άλλοι διασταυρώνονται και άλλοι όχι, με αποτέλεσμα οι οπτικές εικόνες να προβάλλονται σε λάθος ημισφαίριο του εγκεφάλου. Οι λευκές τίγρεις δεν βλέπουν τόσο καλά όσο οι κανονικές τίγρεις και υποφέρουν από φωτοφοβία, όπως οι αλμπίνοι.
Προωθητική διάταξη
Σε αεροσκάφη με πολλαπλούς κινητήρες, οι κινητήρες και οι έλικες τους βρίσκονται κοντά στις άκρες των πτερύγων.
Λευκή τίγρη
Ελαττώματα
Άλλα γενετικά προβλήματα περιλαμβάνουν κοντούς τένοντες των μπροστινών ποδιών, στρεβλοποδία, προβλήματα στα νεφρά, τοξωτή ή στραβή σπονδυλική στήλη και στριμμένο λαιμό. Η μειωμένη γονιμότητα και οι αποβολές, που σημειώθηκαν από τον Καϊλασι Σανχάλα σε λευκές τίγρεις της Βεγγάλης, αποδόθηκαν σε κατάθλιψη αιμομιξίας. Μια πάθηση γνωστή ως «παρατήρηση των αστεριών» (το κεφάλι και ο λαιμός σηκώνονται σχεδόν ίσια, σαν το προσβεβλημένο ζώο να κοιτάζει τα αστέρια), η οποία σχετίζεται με την ενδογαμία σε μεγάλες γάτες, έχει επίσης αναφερθεί σε λευκές τίγρεις.
Προωθητική διάταξη
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Το [[Vickers F.B.5. Gunbus]] Από τα πρώτα χρόνια της αεροπορίας, η προωθητική διάταξη χρησιμοποιούνταν αρκετά συχνά, για παράδειγμα στο Wright Flyer ή το διπλάνο του Κέρτις το οποίο χρησιμοποίησε ο Γιουτζίν Έλι για την πρώτη απογείωση από πλοίο. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η διάταξη αυτή χρησιμοποιήθηκε από Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο μιας και επέτρεπε στα πολυβόλα να ρίχνουν βολές ευθέως χωρίς παρεμπόδιση από τον έλικα. Αυτή η διάταξη χρησιμοποιήθηκε ενδεικτικά στα Vickers F.B.5 Gunbus, Royal Aircraft Factory F.E.2 και Airco DH.2. Στη συνέχεια, με την ανάπτυξη των βολών διαμέσου του έλικα, η διάταξη αυτή έγινε πιο σπάνια. Τη δεκαετία του 1930, η διάταξη αυτή χρησιμοποιήθηκε στο μονοκινητήριο υδροπλάνο Supermarine Walrus. Την ίδια περίοδο, κατασκευάστηκαν μεγάλα πολυκινητήρα υδροπλάνα, αλλά είχαν μικτή προωθητική και ελκτική διάταξη, με κύριους ελκτικούς κινητήρες και άλλον έλικα επί του ιδίου άξονα.
Ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας
thumb|250px|Ο ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας [[NGC 1300.]] Ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας που διαθέτει μια κεντρική ράβδο από αστέρες και αέρια. Οι σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία αρχίζουν από τα άκρα της ράβδου. Οι ραβδωτοί σπειροειδείς είναι αρκετά κοινοί και αποτελούν τα 2/3 των συνολικών σπειροειδών γαλαξιών. Ο Γαλαξίας μας θεωρείται πλέον ότι είναι ραβδωτός σπειροειδής.
Στην ταξινόμηση του Έντγουιν Χαμπλ, οι ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες χαρακτηρίζονται με τα γράμματα SB, ενώ στη συνέχεια ταξινομούνται από το a μέχρι το d ανάλογα με το πόσο σφικτοί ή ανοικτοί είναι οι βραχίονες. Ο χαρακτηρισμός SB0 χρησιμοποιείται για ραβδωτούς φακοειδείς γαλαξίες. Επίσης, έχει δημιουργηθεί ο τύπος SBm για να περιγραφούν ανώμαλοι ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες, όπως τα νέφη του Μαγγελάνου, οι οποίοι ταξινομούνταν ως ανώμαλοι γαλαξίες, αλλά έχει βρεθεί ότι διαθέτουν ραβδωτές και σπειροειδείς δομές.
Λευκή τίγρη
Ελαττώματα
Υπήρχε μια αρσενική λευκή τίγρη με στραβισμό στον ζωολογικό κήπο Pana'ewa Rainforest στη Χαβάη, η οποία δωρήθηκε στον ζωολογικό κήπο από τον μάγο του Λας Βέγκας, Ντιρκ Άρθουρ. Υπάρχει μια εικόνα μιας λευκής τίγρης που φαίνεται να έχει στραβισμό μόνο στη μία πλευρά στο βιβλίο Siegfried and Roy: Mastering the Impossible. Μια λευκή τίγρη, ονόματι Scarlett O'Hara, η οποία ήταν η αδερφή του Τόνι, είχε στραβισμό μόνο στη δεξιά πλευρά.
Μια αρσενική τίγρη ονόματι «Cheytan», γιος του Bhim και της Σουμίτα που γεννήθηκε στον ζωολογικό κήπο του Σινσινάτι, πέθανε στο ζωολογικό κήπο του Σαν Αντόνιο το 1992, από επιπλοκές αναισθησίας κατά τη διάρκεια ενδοδοντικής θεραπείας. Φαίνεται ότι και οι λευκές τίγρεις αντιδρούν περίεργα στην αναισθησία. Το καλύτερο φάρμακο για την ακινητοποίηση μιας τίγρης είναι το CI 744, αλλά μερικές τίγρεις, ιδιαίτερα οι λευκές, υφίστανται μιας εκ νέου καταστολής 24-36 ώρες αργότερα. Αυτό οφείλεται στην αδυναμία τους να παράγουν φυσιολογική τυροσινάση, ένα χαρακτηριστικό που μοιράζονται με τους αλμπίνους, σύμφωνα με τον κτηνίατρο του ζωολογικού κήπου David Taylor. ο οποίος θεράπευσε ένα ζευγάρι λευκών τίγρεων από τον ζωολογικό κήπο του Σινσινάτι στο πάρκο σαφάρι του Fritz Wurm στο Stukenbrock της Γερμανίας από δηλητηρίαση με σαλμονέλα, η οποία αντέδρασε περίεργα στην αναισθησία.
Ο Mohini ελέγχθηκε για το σύνδρομο Chédiak–Higashi το 1960, αλλά τα αποτελέσματα ήταν ασαφή. Αυτή η κατάσταση είναι παρόμοια με τις μεταλλάξεις των αλμπίνων και προκαλεί γαλαζωπό φωτισμό του χρώματος της γούνας, στραβισμό και παρατεταμένη αιμορραγία μετά την επέμβαση. Επίσης, σε περίπτωση τραυματισμού, το αίμα αργεί να πήξει. Αυτή η κατάσταση έχει παρατηρηθεί σε οικόσιτες γάτες, αλλά ποτέ δεν υπήρξε περίπτωση λευκής τίγρης που να έχει σύνδρομο Chédiak–Higashi. Υπήρξε μια μεμονωμένη περίπτωση λευκής τίγρης με κεντρική εκφύλιση του αμφιβληστροειδούς, που αναφέρθηκε από τον ζωολογικό κήπο της κομητείας Μιλγουόκι, η οποία θα μπορούσε να σχετίζεται με μειωμένη μελάγχρωση στο μάτι. Η εν λόγω λευκή τίγρη ήταν μια αρσενική που ονομαζόταν Μότα και ήταν δανεική από τον ζωολογικό κήπο του Σινσινάτι.