cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακουστική
Σύγχρονη εποχή
Η σύγχρονη αντίληψη της ακουστικής χαρακτηρίζεται από την τάση να διαχωρίζονται οι διάφορες επιστημονικές και τεχνικές πλευρές. Κατά γενική έννοια, πράγματι η ηλεκτροακουστική αναλογία έχει επιτρέψει την εφαρμογή της τεχνικής των ηλεκτρικών κυκλωμάτων στη διάδοση της ηχητικής ενέργειας και, επομένως, τη μελέτη της λειτουργίας, για παράδειγμα, μιας σειράς μετατροπών και διαδόσεων, μέσα από ένα ανάλογο ηλεκτρικό κύκλωμα. Εξάλλου, έχει διαπιστωθεί ότι η ηχητική ενέργεια και οι άλλες μορφές ενέργειας (ηλεκτρική, μηχανική, χημική), στις οποίες αυτή μετατρέπεται, είναι βασικά φορείς σημάτων, στους οποίους πρέπει να διατηρείται συνεχώς το μέγιστο ποσό πληροφοριών. Έτσι μπορεί να γίνει κατανοητή η επιστημονική ονομασία των ηχείων, που αποκαλούνται ηλεκτροακουστικοί μετατροπείς. Από αυτή την άποψη πρέπει να παρατηρήσουμε ότι οι αναλογικές μέθοδοι αφορούν ακόμα και τα αισθητήρια όργανα, όπως για παράδειγμα το εσωτερικό αφτί (ελικοειδές πρότυπο) και τα φωνητικά όργανα. Ειδικότερα, από τη μία πλευρά οι πιο πρόσφατες εξελίξεις της επιστήμης των τηλεπικοινωνιών και από την άλλη η σημαντική πρόοδος των ηλεκτροακουστικών μηχανημάτων (που οφείλονται στην ηλεκτρονική) συμβάλλουν στην απαλλαγή της επιστημονικής ακουστικής από ένα είδος υποταγής στην αρχή της ανάλυσης των συνθέτων ήχων σύμφωνα με το θεώρημα του Φουριέ, αντίθετα προς τη διατύπωση του ακουστικού νόμου του Ωμ, που έμεινε ακλόνητος από το 1843. Την αναλυτική αντίληψη γύρω από τον ήχο αντικαθιστά σήμερα εκείνη που στηρίζεται στην αναπαράσταση του ήχου με βάση την τιμή που αποκτούν περισσότερες μεταβλητές. Έτσι λοιπόν ο ίδιος ο όρος ήχος, που κάποτε οριζόταν αναλυτικά είτε ως φυσική διαταραχή έξω από το αφτί είτε, κατ’ αντιδιαστολή, ως φυσιολογικό αίσθημα, θεωρείται σήμερα το σύνολο των φυσικών φαινομένων (ευρεία έννοια) έξω και μέσα στο αφτί και στον ανθρώπινο εγκέφαλο, που συνδέονται με τη διαταραχή, μέχρι το σημείο όπου η ψυχοακουστική, ανατομική και ηλεκτροφυσιολογική έρευνα είναι ικανή μέχρι σήμερα να διαπιστώσει τη διάδοση του σήματος.
Υποδιαιρέσεις της ακουστικής
Οι υποδιαιρέσεις της ακουστικής είναι πολλές. Στη συνέχεια παρατίθεται ένας πινακας με 22 ενδεικτικά πεδία της ακουστικής, ταξινομημένα σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:
Άλλες κατηγορίες της ακουστικής, που πιθανώς θα μπορούσαν να υπαχθούν σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες, αλλά έχουν αποκτήσει δική τους ονομασία λόγω της ιδιαίτερα εξειδικευμένης κατεύθυνσής τους, είναι: α) η Υπολογιστική Ακουστική (Computational Acoustics), β) Εκπαίδευση και Ακουστική (Acoustics in Education), γ) η Ακουστική Εκπομπή (Acoustic Emission), δ) η Ακουστική Οικολογία (Acoustic Ecology) και ε) τα Ηχοτοπία (Soundscapes) . Όλες οι προαναφερθείσες κατηγορίες δύνανται να επιλεχθούν από ερευνητικής απόψεως είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό (π.χ. η διεξαγωγή έρευνας για τη μελέτη της υποθαλάσσιας ηχορύπανσης ανήκει στον γενικότερο τομέα της Περιβαλλοντικής Ακουστικής, συνδυάζοντας ταυτόχρονα και το επιστημονικό πεδίο της Υποβρύχιας Ακουστικής).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφαρμοσμένη και διεπιστημονική φυσική Ακουστικη
Ιάνειρα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιάνειρα ή Ιάνιρα είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Ιανειρα Ιανειρα
Άρης Θεσσαλονίκης (χειροσφαίριση ανδρών)
Το '''τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών του Α.Σ. Άρη''' εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και έχει ως έδρα το κλειστό γυμναστήριο της Μίκρας. Την σεζόν 2019-20 αγωνίζεται στην Β Εθνική κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος.
1984-1987: Ίδρυση και άνοδος
Το τμήμα χάντμπολ του Άρη ιδρύθηκε το 1984, μετά από πρωτοβουλία του πρόεδρου Χρήστου Μιχαηλίδη και του εφόρου του τμήματος μπάσκετ Φάνη Ταρνατώρου. Πρώτος προπονητής του τμήματος ήταν ο Δημήτρης Σκούφας και αθλητές της ομάδας κατά το πρώτο έτος της δημιουργίας του υπήρξαν φοιτητές των ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης, όπου ο Σκούφας δίδασκε.
Ο σύλλογος πραγματοποίησε μεταγραφές από ομάδες της Α' Εθνικής, φέρνοντας στο δυναμικό του τον Σωκράτη Σκούφα από τον Αρχέλαο Κατερίνης, τον Χρήστο Τζουβάρα από τον Φίλιππο Βέροιας και τους Παύλο Παράσχου και Γιάννη Τσαμόπουλο από τον ΓΣ Δράμας.
Ο Άρης κατέκτησε την πρώτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα, όπως και στις χαμηλότερες κατηγορίες του εθνικού πρωταθλήματος, βγαίνοντας πρώτος στην Β' εθνική κατηγορία την σεζόν 1986-87, με 40 βαθμούς σε 22 αγώνες.
1987-88: Μοναδική χρονιά στην Α' Εθνική
Η προσέλευση του κόσμου ήταν έντονη, ενώ στους εντός έδρας αγώνες υπήρχε συχνή παρουσία αθλητών από άλλα τμήματα του Άρη. Παρ' όλα αυτά, η ομάδα δεν κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία, αφού κατετάγη δωδέκατη με 4 νίκες, 2 ισοπαλίες και 16 ήττες σε σύνολο 22 αγώνων. Οι νίκες του Άρη ήλθαν στους αγώνες με την Αναγέννηση (24-21), τον Α.Ο.Δράμας (23-19), τον Αρχέλαο Κατερίνης (23-18) και τον Δούκα (21-19).
Την σύνθεση της ομάδας αποτελούσαν οι Χριστοδουλίδης Φίλης, Μάγειρας Δημήτρης, Σίμος Νίκος, Μίχης Τάσος, Μαυρίδης Μιχάλης, Κυριαζής Θωμάς, Γκαρτζονίκας Κώστας, Ούτσεβλης Δανιήλ, Ζάχος Γιάννης, Τσαμόπουλος Γιάννης, Σκούφας Σωκράτης, Χασιώτης Θωμάς και Σκούφας Δημήτρης, ο οποίος ήταν παράλληλα και προπονητής της ομάδας.
1989-1999: Παρακμή και αναδημιουργία
Το 1988/89, ο Άρης κατέλαβε την πέμπτη θέση στην δεύτερη εθνική κατηγορία με 26 βαθμούς σε 22 αγώνες, συνεχίζοντας στην συγκεκριμένη κατηγορία για άλλες δύο χρονιές, πριν υποβιβαστεί στο τοπικό πρωτάθλημα. Προπονητής του τμήματος ανέλαβε αρχικά ο Σωκράτης Σκούφας, ενώ το 1993 τα ηνία του τμήματος πήρε ο Κώστας Γκαγκανάς.
Με προπονητή τον Δημήτρη Χριστοφορίδη, ο Άρης ανέβηκε στην Β' Εθνική το 1994/95 και την επόμενη χρονιά κατάφερε να ανέβει στην Α2 λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών, ενώ είχε πάρει την έκτη θέση στον δεύτερο όμιλο της κατηγορίας.
Το 1997, η ομάδα κατάφερε την παραμονή της στην κατηγορία, καταλαμβάνοντας την δέκατη θέση και νικώντας στα μπαράζ παραμονής τον Μακεδονικό (32-28), αλλά το 1998 υποβιβάστηκε στην Β' Εθνική έχοντας 7 νίκες, 2 ισοπαλίες και 9 ήττες σε 18 αγώνες.
Την σεζόν 1998/99, ο Άρης κατέλαβε την πρώτη θέση στον όμιλο του και νικώντας τα Τρίκαλα, τον Α.Ο. Σερρών, την Λαμία και τους Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης στα μπαράζ ανόδου, επανήλθε στην Α2 μετά από έναν χρόνο απουσίας.
2000-2009: Σταθερή πορεία στην Α2
Με προπονητή τον Αλέξη Παπαβασίλη, ο Άρης κατέλαβε την ένατη θέση το 2000, συνεχίζοντας για ολόκληρη την επόμενη δεκαετία στην μέση του βαθμολογικού πίνακα, κατακτώντας τις θέσεις από την τέταρτη μέχρι την έβδομη της τελικής κατάταξης, μέχρι το 2009. Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας στην διοργάνωση του κυπέλλου ήταν η συμμετοχή στην προημιτελική φάση την σεζόν 2004/05, όταν και αποκλείστηκε τελικά από τον Αθηναϊκό, ο οποίος τελικά κατέκτησε τον τίτλο.
Το 2009, ο Άρης υποβιβάστηκε στην Β' Εθνική, αφού κατέκτησε την έβδομη θέση σε σύνολο δέκα ομάδων.
2010-σήμερα: Διάλυση και αναδημιουργία
Το 2010, η ομάδα του Άρη κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα του βορείου ομίλου της Β' Εθνικής, παρά το γεγονός ότι στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος είχε οκτώ νίκες σε εννέα αγώνες. Η ομάδα του Γιάννη Βασιλειάδη κατέλαβε την δεύτερη θέση την επόμενη χρονιά, με 12 νίκες σε 18 αγώνες, επιστρέφοντας στην Α2.
Το 2011/12, όπως και την επόμενη χρονιά, η ομάδα του Ευθύμη Πιπελίδη κατέλαβε την τέταρτη θέση, ενώ είχε ξεκινήσει την σεζόν 2012/13 με -2 βαθμούς.
Τα οικονομικά προβλήματα της ΚΑΕ και ΠΑΕ Άρης, οδήγησαν το διοικητικό συμβούλιο στην απόφαση να πραγματοποιήσει την αναστολή λειτουργίας του ανδρικού και γυναικείου τμήματος χειροσφαίρισης του, για την σεζόν 2013/14.
Το τμήμα λειτούργησε και πάλι για την σεζόν 2014/15, παίζοντας τον πρώτο του αγώνα στην Β' Εθνική εναντίον του Απόλλωνα Σταυρούπολης, τον οποίο και νίκησε με 30-20. Μετά από αγώνες μπαράζ, ο Άρης κατέκτησε την άνοδο του στην Α2 εθνική κατηγορία για την σεζόν 2015-16. Παρ' όλα αυτά, ο Άρης δεν κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία και με πέντε νίκες, δύο ισοπαλίες και έντεκα ήττες, υποβιβάστηκε και πάλι στην Β' Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειροσφαιριση ανδρων Αρης Θεσσαλονικης Ανδρων
Ιέρα
Στην ελληνική μυθολογία η Ιέρα ήταν η σύζυγος του Τηλέφου. Η Ιέρα, κόρη του βασιλιά της Μυσίας Τεύθραντα, είχε τη φήμη ότι ήταν ωραιότερη και από την ίδια την Ωραία Ελένη, αλλά και γενναία: Τον καιρό που οι Αχαιοί έκαναν επίθεση στη Μυσία, η Ιέρα υπερασπίσθηκε τη χώρα επικεφαλής γυναικών. Τελικώς η Ιέρα σκοτώθηκε από τον Νιρέα. Η Ιέρα και ο Τήλεφος είχαν δύο γιους: τον Τάρχωνα και τον Τυρσηνό.
Πηγές
Ιερα
Φθία Μαρμαρικής
Η Φθία ήταν αρχαίο ελληνικό λιμάνι στην επαρχία της Μαρμαρικής (μεταξύ Αιγύπτου και Κυρηναϊκής).
Αναφέρεται από τον γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο. Η πόλη μάλλον ιδρύθηκε από Δωριείς από τη νήσο Θήρα και λογικά θα ιδρύθηκε μαζί με την γείτονα πόλη Πλατέα στο ομώνυμο νησί. Πολύ πιθανόν στον αποικισμό να συνέβαλαν και άλλοι Έλληνες από τη Φθιώτιδα. Για τον αποικισμό της βορείου Αφρικής από τους Δωριείς της Θήρας αναφέρεται ο Αλικαρνασσεύς ιστορικός Ηρόδοτος. Δεν αποκλείεται όμως την εν λόγω Φθία να την έκτισε ο Άρχανδρος ο οποίος κατά τον Ηρόδοτο έκτισε στην Αίγυπτο την Αρχανδρούπολη στο Δέλτα του Νείλου (Β' 98).
Στην θέση της αρχαίας Φθίας είναι η σημερινή Bomba (البمبة) της Λιβύης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Λιβύη Κατηγορία:Δωρικές αποικίες
Μπουσάκ (Αβερόν)
Το Μπουσάκ (γαλλικά: Boussac, οξιτανικά: Bossac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουσακουά (γαλλικά: Boussacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μικρόδασος Κιλκίς
Το Μικρό Δάσος ή Μικρόδασος είναι χωριό του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του νομού Κιλκίς, κείμενο στη δυτική όχθη του Αξιού.
Οι κάτοικοί του είναι Σαρακατσάνοι και Πόντιοι πρόσφυγες (που αποτελούν και την πλειοψηφία). Οι Πόντιοι κατάγονται από το Καρς, την Τσάλκα τη Σάντα και την Αργυρούπολη. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Σμόλι. Η σημερινή ονομασία δόθηκε από το μικρό δάσος που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του χωριού. Πριν το 1912 το χωριό ήταν αγρόκτημα Τούρκου μπέη, όπου εργάζονταν χριστιανοί κολίγοι.
Ιστορικά στοιχεία
Την περίοδο των Ελληνιστικών χρόνων κατοικείται ο οικισμός στη θέση Τραπέζι, στο Μικρόδασος, κοντά στην όχθη του Αξιού, όπου υπήρχε ναός του Απόλλωνα. Άγαλμα του Απόλλωνα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς, και πρόσφατα ανακαλύφθηκε και η νεκρόπολη του οικισμού.
Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι του Σμολίου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, οι Σμολιώτες προσχώρησαν σταδιακά και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία. Στο χωριό συνήφθησαν δύο από τις σημαντικότερες μάχες του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή. Στις 13 Ιανουαρίου του 1905 ο οπλαρχηγός Μιχαήλ Σιωνίδης με το σώμα του, κατατρόπωσε τον κομιτατζή Αργύρη και την τσέτα του (σκοτώθηκαν 13 κομιτατζήδες). Την 1η Μαρτίου του ίδιου έτους οι τσέτες του Αποστόλ Πέτκωφ και του Σάββα Μιχαΐλοφ, οι οποίες αριθμούσαν 42 άνδρες, περικυκλώνονται στο Σμόλι από Οθωμανικό στρατό και μπασιμποζούκους (ατάκτους, τουρκικά başıbozuk). Μετά από 4-5 ώρες αιματηρών συγκρούσεων σκοτώνονται 36 μέλη από τις τσέτες μαζί με τον βοεβόδα Σάββα Μιχαΐλοφ. Σώζονται μόνον ο πληγωμένος στη φτέρνα Αποστόλ Πέτκωφ και 5 άνδρες. Η Οθωμανική κυβέρνηση επιβράβευσε όλους όσους συμμετείχαν στην επιχείρηση απονέμοντας μετάλλια, δίνοντας προαγωγές και διανέμοντας χρήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Ούμπα
Ο Ούμπα ή Ούμπι ήταν ένας Βίκινγκ οπλαρχηγός του 9ου αιώνα και ένας από τους αρχηγούς του Μεγάλου στρατού των Δανών οι οποίοι το 865 επιτέθηκαν σε Αγγλοσαξονικά βασίλεια όπως τη Νορθουμβρία, τη Μερκία, την Ανατολική Αγγλία και το Ουέσσεξ. Οι περισσότερες πηγές τον αναφέρουν σαν έναν από τους γιους του θρυλικού Ράγκναρ Λόθμπροκ αν και η ιστορική του ύπαρξη έχει αμφισβητηθεί. Οι σύγχρονες Αγγλικές πηγές περιγράφουν τον μεγάλο στρατό των επιδρομέων σαν "Δανούς" ενώ σύμφωνα με τις ενδείξεις που υπάρχουν συγκεντρώθηκε στη Φριζία, ο ίδιος ο Ούμπα περιγράφεται σαν "δούκας των Φριζίων". Το 865 ο Μεγάλος στρατός με αρχηγό έναν άντρα με το όνομα Άιβαρ μεγαλύτερο αδελφό του Ούμπα πέρασε τον χειμώνα στην Ανατολική Αγγλία, στη συνέχεια επιτέθηκε και κατέστρεψε το βασίλειο της Νορθουμβρίας. Ο στρατός των Βίκινγκ κατέκτησε το βασίλειο των Ανατολικών Άγγλων (869) δολοφονώντας τον βασιλιά Έντμουντ που ανακηρύχθηκε Άγιος και μάρτυρας. Οι σύγχρονες με την εποχή του Ούμπα πηγές δεν συσχετίζουν τον ίδιο με την εκστρατεία αλλά τον συσχετίζουν αργότερα με τον μαρτυρικό θάνατο του Έντμουντ. Μετά την πτώση του βασιλείου των Ανατολικών Άγγλων η ηγεσία του στρατού των επιδρομέων πέρασε στον Χάλφνταν Ράγκναρσον αδελφό του Ούμπα και του Άιβαρ, οι Βίκινγκ εκστράτευσαν εναντίον των Δυτικών Σαξόνων και κατέστρεψαν το βασίλειο της Μερκίας. Μετά το 873 ο μεγάλος στρατός χωρίστηκε στα δυο : ο Χάλφνταν ήταν ο αρχηγός του στρατιωτικού σώματος με κατεύθυνση βόρεια προς τη Νορθουμβρία και ο Γκουθρούμ αρχηγός του άλλου τμήματος του στρατού με κατεύθυνση προς το βασίλειο των Δυτικών Σαξόνων. Τον χειμώνα του 876 - 877 ο Γκουθρούμ έκανε αιφνίδια επίθεση στο Ουέσσεξ και ένωσε τις δυνάμεις του με άλλο ένα σώμα στρατού των Βίκινγκ στο Ντέβον, σύμφωνα με νεώτερες πηγές ο αρχηγός του σώματος αυτού αναγνωρίστηκε σαν αδελφός του Χάλφνταν και του Άιβαν με το όνομα Ούμπα.
Ντούμπροβνικ
Το Ντούμπροβνικ (Κροατικά: Dubrovnik, ιστορικά: Ragusium) είναι μια πόλη 43.770 κατοίκων στη Δαλματία της Κροατίας. Για αιώνες ήταν, μετά τη Βενετία, το σημαντικότερο λιμάνι των Βενετών στην Αδριατική και σήμερα ένα δημοφιλές τουριστικό κέντρο. Η πόλη διαθέτει δικό της αεροδρόμιο. Η παλαιά πόλη του Ντούμπροβνικ έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1979.
Ούμπα
Οι πρώτες επιθέσεις των Βίκινγκ από τη Φριζία
thumb|right|250px|Μικρογραφία από έγγραφο του Harley MS 2278 που παρουσιάζει τον Λόθμπροκ και τους γιους του Στα μέσα του 9ου αιώνα ένας στρατός επιδρομέων επιτέθηκε στα Αγγλοσαξονικά βασίλεια, οι νεώτερες εκδόσεις στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό τοποθετούν την επίθεση στα τέλη του 9ου αιώνα, σύμφωνα με την Αρχαία Αγγλική ορολογία τον ονόμασαν "Μεγάλο στρατό". Η προέλευση του στρατού αυτού ήταν άγνωστη, το χρονικό τους αναγνωρίζει σαν Δανούς ή αλλόθρησκους. Ο χρονικογράφος του 10ου αιώνα Ασσέρ αναφέρει ότι οι επιδρομείς σύμφωνα με την προφορική παράδοση επιτέθηκαν από τη "χώρα του Δούναβη". Η χώρα του Δούναβη σε πρώτη μετάφραση αναγνωρίζεται σαν η Δακία παρόλα αυτά ο Ασσέρ τονίζει ότι η λέξη "Δούναβης" ή "Δανούμπ" ήταν ένας Αγγλικός όρος που χρησιμοποιούσαν συχνά όταν έκαναν αναφορές στη Δανία. Ο χρονικογράφος του 10ου αιώνα Έθελγουιρ αναφέρει ότι "ο στόλος του τυράννου Άιβαρ έφτασε στη γη της Αγγλίας από τον βορά" παραπέμποντας την καταγωγή από τη Σκανδιναβία.
Στον Μεγάλο στρατό συμμετείχαν Βίκινγκ οι οποίοι ήταν ενεργοί στην Αγγλία όπως επίσης και άντρες που είχαν έρθει απ'ευθείας από τη Σκανδιναβία, την Ιρλανδία και την ηπειρωτική Ευρώπη, ο στρατός ανασυγκροτήθηκε αρχικά στη Σκανία. Τα "Χρονικά του Μπερτινιάνι" τον 9ο αιώνα αναφέρουν ότι οι Δανοί Βίκινγκ ισοπέδωσαν τη Φριζία (851). Τα "Χρονικά" του Λίντισφαρν τον 12ο αιώνα αναφέρει ότι οι Βίκινγκ από τη Δανία και τη Φριζία επιβιβάστηκαν στη νήσο του Σέπεϊ (855). Η ίδια πηγή όπως επίσης και η "Ιστορία του Σάνκτο Καθέμπρο" που γράφτηκε τον 11ο αιώνα περιγράφουν μαζί τον Ούμπα σαν "δούκα των Φριζίων". Η "Ιστορία του Σάνκτο Καθέμπρο" χρησιμοποιεί επιπλέον για τον στρατό των εισβολέων την ορολογία "Σκανδίλγκι" που μεταφράζεται ως "προερχόμενοι από τον ποταμό Σκάλδη". Η αναφορά αυτή δείχνει ότι ο Ούμπα ήρθε από το Ουαλχέρεν ένα νησί στο στόμιο του Σκάλδη. Το νησί βρισκόταν υπό την κατοχή των Βίκινγκ περισσότερο από 20 χρόνια από την εποχή που ο αυτοκράτορας Λοθάριος Α΄ το παραχώρησε σε έναν άντρα από τη βασιλική δυναστεία της Δανίας με το όνομα Χάραλντ. (841) Με δεδομένο ότι τα στρατεύματα του Ούμπα είχαν εγκατασταθεί στη Φριζία περισσότερο από 20 χρόνια πολλοί άντρες από τον στρατό του είχαν γεννηθεί σε εκείνη την περιοχή. Το γεγονός ότι ο στρατός έζησε μεγάλα διαστήματα στην Ιρλανδία και την ηπειρωτική Ευρώπη δείχνει ότι πολλοί άντρες πιθανότατα να είχαν ασπαστεί τη χριστιανική θρησκεία η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν σε πρώιμο στάδιο στη Βρετανία.
Ντούμπροβνικ
Δημοκρατία
Όταν έπεσε το Βασίλειο των Οστρογότθων η πόλη έγινε Προτεκτοράτο στην Βυζαντινή αυτοκρατορία, σύμφωνα με τους Μεσαιωνικούς συγγραφείς ο πληθυσμός της ήταν Ρωμαικός. Τον 12ο και τον 13ο αιώνα το Ντούμπροβνικ έγινε ολιγαρχική δημοκρατία, είχε πολλά κέρδη σαν εμπορικό φυλάκιο των Σέρβων μετά την Συνθήκη που υπέγραψε ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος. Μετά τις Σταυροφορίες το Ντούμπροβνικ κατακτήθηκε από την Δημοκρατία της Βενετίας (1250-1358), καθιέρωσε τα καθεστώτα της στην Δαλματική πόλη. Η Ραγούζα αγόρασε το νησί του Λάστοβο από τον βασιλιά της Σερβίας Στέφανο Ούρο Α΄ που είχε δικαιώματα στο νησί σαν κυβερνήτης της Ζαχλουμίας. Μετά την καταστροφή της από φωτιά (16 Αυγούστου 1296) οικοδομήθηκε ξανά με νέο αστικό σχέδιο. Με την Συνθήκη της Ζάνταρ (1358) το Ντούμπροβνικ απέκτησε την ανεξαρτησία του ξανά σαν υποτελές στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Από τον 14ο αιώνα το Ντούμπροβνικ ήταν ανεξάρτητο κράτος αν και ήταν υποτελές στην Οθωμανική αυτοκρατορία και πλήρωνε ετήσιο φόρο στον Σουλτάνο. Η Δημοκρατία του Ντούμπροβνικ έφτασε στο μέγιστο της ακμή της τον 15ο αιώνα και τον 16ο αιώνα όταν η θαλασσοκρατία της ανταγωνιζόταν την Δημοκρατία της Βενετίας και τις υπόλοιπες μεγάλες Ιταλικές ναυτικές δυνάμεις.
Ούμπα
Κατάκτηση της Νορθουμβρίας
thumb|right|250px|Μικρογραφία από έγγραφο του Harley MS 2278 που παρουσιάζει τη λεηλασία της Αγγλίας από τον Άιμαρ και τον Ούμπα - Βρετανική Βιβλιοθήκη Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι το φθινόπωρο του 865 ο Μεγάλος στρατός των Βίκινγκ επιτέθηκε στην Ανατολική Αγγλία και πέρασε τον χειμώνα. Την περίοδο εκείνη οι Βίκινγκ απέκτησαν εξαιρετική πολεμική εμπειρία και το χρονικό συνεχίζει να γράφει ότι την επόμενη άνοιξη επιτέθηκαν απ'ευθείας στην καρδιά του βασιλείου της Νορθουμβρίας το οποίο βρισκόταν σε εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στον Αέλα της Νορθουμβρίας και τον Όσμπερτ της Νορθουμβρίας. Την επόμενη χρονιά (866) οι Βίκινγκ κυρίευσαν τη Γιορκ μια από τις δυο αρχιεπισκοπικές έδρες και ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα στη Βρετανία.[39] Ο Όσμπερτ και ο Αέλα συμφιλιώθηκαν μπροστά στον κίνδυνο των επιδρομέων, το χρονικό αναφέρει ότι έκαναν μαζί επίθεση στη Γιορκ αλλά έπεσαν και οι δυο στη μάχη (867). Η "Βασιλική Ιστορία" αναφέρει ότι μετά την κατάρρευση του βασιλείου της Νορθουμβρίας οι Βίκινγκ διόρισαν υποτελή βασιλιά τον Εγβέρτο Α΄ της Νορθουμβρίας με στόχο να συγκεντρώνει φόρους από τον λαό για τον στρατό τους.
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό συνεχίζει περιγράφοντας ότι ο στρατός των Βίκινγκ επιτέθηκε κατόπιν στη Μερκία, κυρίευσε την πόλη του Νότιγχαμ και πέρασε τον χειμώνα εκεί. Οι βασιλείς Μπούργκρεντ της Μερκίας και Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ ενώθηκαν για να ανακαταλάβουν το Νότιγχαμ αλλά σύμφωνα τόσο με το χρονικό όσο και με τον Ασσέρ στάθηκαν ανίκανοι να το κάνουν. Ο στρατός των Βίκινγκ ενισχύθηκε εν τω μεταξύ αλλά για άγνωστο λόγο όπως γράφει το χρονικό αναγκάστηκαν να κλείσουν ειρήνη με τον βασιλιά της Μερκίας και να αποσυρθούν στη Γιορκ.
Ντούμπροβνικ
Δημοκρατία
Επίσημη γλώσσα μέχρι το 1472 ήταν τα Λατινικά. Αργότερα η Γερουσία της Δημοκρατίας αποφάσισε επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας να είναι η Ραγουζιανή διάλεκτος της Ρωμανικής Δαλματικής γλώσσας και απαγόρευσε τη χρήση της Σλαβικής γλώσσας στις συνεδριάσεις της. Οι Γκόσπαρι (η Αριστοκρατία) επέμεναν στη γλώσσα τους για πολλούς αιώνες, ενώ αυτή σιγά σιγά εξαφανιζόταν. Αν και η Λατινική ήταν επισήμως σε χρήση, οι κάτοικοι της δημοκρατίας ήταν κυρίως ιθαγενείς και μιλούσαν Σλαβονικές γλώσσες. Στην πόλη μιλιόταν επίσης η Δαλματική γλώσσα. Η Ιταλική γλώσσα, όπως μιλιόταν στη δημοκρατία, ήταν πολύ επηρεασμένη από τη Βενετική γλώσσα και την Τοσκανική διάλεκτο. Η Ιταλική ρίζωσε μεταξύ των ανώτερων εμπορικών τάξεων, που μιλούσαν τη Ρωμανική Δαλματική, ως αποτέλεσμα της Βενετικής επιρροής.
Ούμπα
Κατάκτηση της Ανατολικής Αγγλίας
thumb|right|250px|Το μαρτύριο του Αγίου Έντμουντ σε παράσταση τον 12ο αιώνα
Το βασίλειο της Ανατολικής Αγγλίας έπεσε στους Βίκινγκ (869), σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό έκαναν χειμερινή επίθεση στο Δέτφορντ, πολέμησαν με τους Ανατολικούς Άγγλους και δολοφόνησαν τον βασιλιά Έντμουντ. Οι απόψεις για το γεγονός διαφέρουν, το Αγγλοσαξονικό χρονικό αναφέρει ότι ο βασιλιάς έπεσε σε μάχη αντίθετα ο Ασσέρ στους στίχους του γράφει ότι πέθανε με μαρτυρικό θάνατο επειδή αρνήθηκε να απαρνηθεί τη χριστιανική πίστη γι'αυτό καθιερώθηκε από την εκκλησία ως Άγιος και μάρτυρας. Άν και οι συγκεκριμένες περιγραφές είναι μεταγενέστερες το γεγονός να συνελήφθη ζωντανός ο Έντμουντ μετά τη μάχη και να εκτελέστηκε θεωρείται πολύ πιθανό για τα δεδομένα της εποχής. Ο κληρικός Άμπο του Φλερί τον 12ο αιώνα αναφέρει ότι ο Άιβαρ άφησε τον Ούμπα πίσω στη Νορθουμβρία πριν επιτεθεί στους Ανατολικούς Άγγλους. Σε αντίθεση με τη συγκεκριμένη πηγή το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει στους στοίχους του ότι ο Άιβαρ και ο Ούμπα ήταν "οι αρχηγοί του στρατού και οι δολοφόνοι του βασιλιά". Αυτό πιθανότατα να ήταν ένα λάθος του χρονικού επειδή οι μετέπειτα πηγές δεν συσχετίζουν τον θάνατο του βασιλιά με τους δυο συγκεκριμένους οπλαρχηγούς.
Ντούμπροβνικ
1918-1991
Με την πτώση της Αυστροουγγαρίας το 1918 η πόλη ενσωματώθηκε στο νέο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (αργότερα Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας). Το όνομα της πόλης άλλαξε επίσημα από Ραγούζα σε Ντούμπροβνικ. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε τμήμα του σύμμαχου των Ναζί Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, κατεχόμενο αρχικά από τον Ιταλικό και από το Γερμανικό στρατό μετά τις 8 Σεπτεμβρίου 1943. Τον Οκτώβριο του 1944 μπήκαν στο Ντούμπροβνικ οι Παρτιζάνοι του Τίτο και στη συνέχεια αποτέλεσε τμήμα της Κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας. Λίγο μετά την είσοδό τους στην πόλη οι Παρτιζάνοι εκτέλεσαν περίπου 78 σημαίνοντες πολίτες χωρίς δίκη, ανάμεσά τους Καθολικούς ιερείς, στο γειτονικό νησί Ντάκσα. Η Κομμουνιστική ηγεσία τα επόμενα χρόνια συνέχισε τη δίωξη Κροατών, που κορυφώθηκε στις 12 Απριλίου 1947 με τη σύλληψη και φυλάκιση πάνω από 90 πολιτών του Ντούμπροβνικ.
Ούμπα
Κατάκτηση της Ανατολικής Αγγλίας
Μετά τον θάνατο του Έντμουντ και την καταστροφή του βασιλείου της Ανατολικής Αγγλίας ο Άιβαρ εξαφανίζεται από τις Αγγλικές ιστορικές πηγές. Το δεύτερο μισό του 870 ένας απο τους αρχηγούς του μεγάλου στρατού ήταν ο αδελφός τους Χάλφνταν ο οποίος τοποθετήθηκε αρχηγός για την εκστρατεία εναντίον του Ουέσσεξ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι με έδρα το Ρίντινγκ πραγματοποίησε εννέα μάχες εναντίον του βασιλείου των Δυτικών Σαξόνων η σημαντικότερη από τις οποίες ήταν η μάχη του Άσνταουν στις ακτές του Μπέρκσαϊρ. Η μάχη αυτή ήταν η πρώτη αναφορά του ίδιου του Χάλφνταν στις γραπτές πηγές. Οι Δανοί δεν μπόρεσαν τελικά να κάμψουν την αντίσταση των Σαξόνων του Ουέσσεξ ειδικά μετά την άνοδο στον θρόνο του νέου δυναμικού βασιλιά Αλφρέδου του Μέγα (871) και αναγκάστηκαν να κλείσουν ειρήνη.
Ντούμπροβνικ
Η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας
Το 1991 η Κροατία και η Σλοβενία, που τότε ήταν δημοκρατίες εντός της Σοσιαλιστικής Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Συγχρόνως η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κροατίας μετονομάστηκε σε Δημοκρατία της Κροατίας. Παρά την αποστρατικοποίηση της παλιάς πόλης στις αρχές της δεκαετίας του 1970 σε μια προσπάθεια να μη γίνει ποτέ θύμα πολέμου, τα απομεινάρια Σέρβων – Μαυροβουνίων του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού πρόσβαλαν την πόλη. Το καθεστώς στο Μαυροβούνιο υπό τους Μόρμιρ Μπουλάτοβιτς και Μίλο Τζουκάνοβιτς, εγκατεστημένο από τη Σερβική κυβέρνηση και πιστό στο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, δήλωσε ότι το Ντούμπροβνικ δεν θα επιτρεπόταν να παραμείνει στην Κροατία, γιατί ισχυρίζονταν ότι ήταν ιστορικά τμήμα του Μαυροβουνίου. Κι αυτό παρά τη μεγάλη Κροατική πλειοψηφία στην πόλη και το ότι ελάχιστοι Μαυροβούνιοι κατοικούσαν εκεί, ενώ οι Σέρβοι αντιπροσώπευαν το έξι τοις εκατό του πληθυσμού. Πολλοί θεωρούν τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης Μπουλάτοβιτς–Τζουκάνοβιτς, ως τμήμα του σχεδίου του Σέρβου Πρόεδρου Μιλόσεβιτς να δώσει στους εθνικιστές υποστηρικτές του τη Μεγάλη Σερβία που επιθυμούσαν καθώς η Γιουγκοσλαβία κατέρρεε. Την 1η Οκτωβρίου 1991 το Ντούμπροβνικ δέχθηκε την επίθεση του ΓΛΣ με μια πολιορκία που κράτησε επτά μήνες. Η βαρύτερη επίθεση πυροβολικού έγινε στις 6 Δεκεμβρίου 1991 με 19 νεκρούς και 60 τραυματίες. Οι συνολικές απώλειες της σύγκρουσης σύμφωνα με τον Κροατικό Ερυθρό Σταυρό ήταν 114 νεκροί πολίτες, ανάμεσά τους ο διάσημος ποιητής Μίλαν Μίλισιτς. Οι ξένες εφημερίδες έχουν επικριθεί ότι μεγαλοποίησαν τις ζημιές που υπέστη η παλιά πόλη αντί να επισημάνουν τις ανθρώπινες απώλειες. Πάντως οι επιθέσεις του πυροβολικού στο Ντούμπροβνικ έβλαψαν σε κάποιο βαθμό το 56% των κτιρίων του. Το Μάιο του 1992 ο Κροατικός στρατός ήρε την πολιορκία και απελευθέρωσε τα περίχωρα του Ντούμπροβνικ, αλλά ο κίνδυνος ξαφνικών επιθέσεων του ΓΛΣ κράτησε άλλα τρία χρόνια. Μετά το τέλος του πολέμου επισκευάστηκαν οι ζημιές που προκλήθηκαν από τους βομβαρδισμούς της παλιάς πόλης. Ακολουθώντας τις κατευθυντήριες γραμμές της UNESCO οι επισκευές έγιναν στην αρχική μορφή. Οι προκληθείσες ζημιές φαίνονται σε ένα διάγραμμα κοντά στην πύλη της πόλης, δείχνοντας όλες τις βολές του πυροβολικού κατά την πολιορκία και είναι καθαρά ορατή από υψηλά σημεία γύρω από την πόλη από τη μορφή των πιο λαμπερά χρωματισμένων νέων στεγών. Από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία απαγγέλθηκαν κατηγορητήρια για στρατηγούς και αξιωματικούς του ΓΛΣ, που εμπλέκονται στο βομβαρδισμό. Ο στρατηγός Πάβλε Στρούγκαρ, που συντόνιζε την επίθεση στην πόλη, καταδικάσθηκε σε φυλάκιση οκτώ ετών από το ΔΠΔΓ για το ρόλο του στην επίθεση.
Ούμπα
Κατάκτηση της Μερκίας
Το Χρονικό αναφέρει ότι μετά τη σύναψη της ειρήνης οι Βίκινγκ αποσύρθηκαν στο Λονδίνο στο οποίο πέρασαν τον χειμώνα. Το Λονδίνο βρισκόταν εκείνη την εποχή υπό την κατοχή των Βίκινγκ όπως προκύπτει από μετέπειτα στίχους του χρονικού σχετικά με την ανακατάληψη της πόλης από τον Αλφρέδο τον Μέγα. Οι στίχοι αναφέρουν ότι ο στρατός των κατακτητών βάδισε αργότερα βόρεια στη Νορθουμβρία (873), πιθανότητα πραγματοποιήθηκε μετατόπιση του στρατού μετά την καταστολή της εξέγερσης εναντίον του υποτελούς βασιλέως τους στη Νορθουμβρία. Η μετατόπιση αυτή πιθανότατα ήταν τμήμα του σχεδίου για την επίθεση στη βόρεια Μερκία. Το χρονικό αναφέρει ότι οι Βίκινγκ πέρασαν τον χειμώνα του 873 στο Τόρκσει και στη συνέχεια εξανάγκασαν τον Μπούργκρεντ της Μερκίας να παραιτηθεί από τον θρόνο, στη θέση του τοποθέτησαν ως υποτελή τους τον Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας απόγονο του Κέολγουλφ Α΄ της Μερκίας.
Ντούμπροβνικ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κροατία
Ούμπα
Κατάκτηση της Μερκίας
Μετά την πτώση του βασιλείου της Μερκίας ο στρατός των κατακτητών είχε στην κατοχή του τον δρόμο ανάμεσα στην Ανατολική Αγγλία και τη Νορθουμβρία, μονάχα το Ουέσσεξ παρέμενε ανεξάρτητο βασίλειο που δεν βρισκόταν υπό την κατοχή τους. Η "Βρετανική Ιστορία" αναφέρει στη συνέχεια ότι ο Μεγάλος στρατός μοιράστηκε στα δυο, το ένα τμήμα με αρχηγό τον Χάλφνταν βάδισε βόρεια προς τη Νορθουμβρία. Τον χειμώνα του 874 - 875 ο Χάλφνταν με έδρα τον ποταμό Τίν ξεκίνησε τις επιδρομές του εναντίον των Πίκτων και των Βρετανών του Στραθκλάιντ. Η πληροφορία αυτή φαίνεται επιπλέον στα "Χρονικά του Ούλστερ" μια Ιρλανδική πηγή που εμφανίζει αιματηρή μάχη ανάμεσα στους Πίκτους και το Ντάμπγκαιγ (875). Άν ο Άιμαρ των Ιρλανδικών πηγών ταυτίζεται με τον Άιβαρ των Αγγλικών πηγών ο Χάλφνταν πιθανότατα συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις του αδελφού του στα βόρεια. Το 876 ο στρατός του Χάλφνταν διασπάστηκε σύμφωνα με το χρονικό επιτρέποντας στους άντρες του να κατοικήσουν στα εδάφη τα οποία είχαν εγκατασταθεί.
Προετοιμασίες για επίθεση στο Ουέσσεξ
thumb|right|250px|Δανοί Βίκινγκ σε επιδρομή εναντίον της Αγγλίας - μικρογραφία του 1130 Ο Χάλφνταν ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Νορθουμβρίας και το υπόλοιπο τμήμα του στρατού υπό την ηγεσία του Γκαθράμ, του Οσκετέλ και του Ανβέντ οι οποίοι συνδέθηκαν με τη μεγάλη επίθεση του 871 βάδισαν με προορισμό την Ανατολική Αγγλία. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι ο στρατός του με βάση το Κέμπριτζ ξεκίνησε τις επιδρομές εναντίον του Ουέσσεξ (875) και την επόμενη χρονιά κυρίευσε το Γουέρχαμ. Ο Αλφρέδος έκλεισε ειρήνη με τους Βίκινγκ αλλά οι ίδιοι την έσπασαν την επόμενη χρονιά και κατέλαβαν το Έξετερ (876). Την ίδια χρονιά ένα τμήμα στόλου υπό την ηγεσία του Γκουθρούμ καταστράφηκε από την καταιγίδα, το Χρονικό αναφέρει ότι αναγκάστηκε να αποσυρθεί στη Μερκία.
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό σημειώνει ότι ο στρατός του Γκουθρούμ άρχισε την εγκατάσταση στην περιοχή του Μίνλαντς η οποία έμεινε γνωστή ως "Οι πέντε επαρχίες". Το χρονικό και ο Ασσέρ σημειώνουν ότι ο Γκουθρούμ πραγματοποίησε αιφνίδια επίθεση εναντίον των Δυτικών Σαξόνων τον χειμώνα του 877 - 878. Με βάση το Γκλόστερ οι Βίκινγκ ξεκίνησαν τις επιδρομές στο Ουέσσεξ και κυρίευσαν το βασιλικό χωριό του Τσίππενχαμ, πιθανότατα αυτό συνδυάστηκε με άλλη μια επίθεση των Βίκινγκ στο Έξετερ που ολοκληρώθηκε με τη μάχη του Άρξ Κινουί (878). Οι μετέπειτα στίχοι του Αγγλοσαξονικού χρονικού παρουσιάζουν τη μάχη στο Ντεβόν, ο Ασσέρ προσδιορίζει ένα κάστρο με το όνομα Άρξ Κινουί στο βόρειο Ντεβόν. Ο Ασσέρ αναφέρει ότι έκανε απόβαση στο Ντεβόν από μια βάση με το όνομα Ντιφέντ η οποία πιθανότατα βρισκόταν στην Ιρλανδία. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό δεν λέει το όνομα του στρατάρχη, τον περιγράφει σαν αδελφό του Άιβαρ και του Χάλφνταν ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη. Ο χρονικογράφος του 12ου αιώνα Τζόφφρυ Γκαιμαρ τον αναγνωρίζει σαν τον Ούμπα αλλά δεν διευκρινίζει αν στηρίχτηκε σε κάποια περασμένη πηγή ή εάν ήταν δικό του συμπέρασμα. Είναι πολύ πιθανό ο Γκαιμάρ να στηρίχτηκε στους θρύλους που κυκλοφόρησαν γύρω από τον Άιμαρ και τον Ούμπα σχετικά με τον μαρτυρικό θάνατο του Έντμουντ. Ο Γκαιμαρ παραπέρα αναφέρει ότι ο Ούμπα τάφηκε σε έναν λόφο τον "Ούμπαλαβ" λέξη που μεταφράζεται ως "ανάχωμα του Ούμπα".
Συντριβή των Βίκινγκ από τον Αλφρέδο τον Μέγα
Η μάχη που ακολούθησε κατέληξε σε μια συντριπτική νίκη των Σαξόνων, ο Έθελγουιρντ αναφέρει τον Όντα, κόμη του Ντέβον σαν αρχηγό των δυνάμεων των νικητών. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό απαριθμεί τον στόλο των Βίκινγκ σε 23 πλοία και τις απώλειες τους σε 840 νεκρούς. Ο στρατηγός των Βίκινγκ στο Άρξ Κινουίτ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία από την εκστρατεία του Γκουθρούμ για να πραγματοποιήσει τη δική του εκστρατεία εναντίον των Δυτικών Σαξόνων. Από την πρώτη ματιά φαίνεται ότι ο τόπος και ο χρόνος που έγινε η μάχη δείχνει μια συνεννόηση ανάμεσα στους δυο στρατούς των Βίκινγκ εναντίον του Αλφρέδου αλλά στην πραγματικότητα δεν συνέβη αυτό. Άν είχαν συνεργαστεί πραγματικά οι Βίκινγκ του Άρξ Κινουίτ με τον Γκουθρούμ οι προηγούμενες από τις δραστηριότητες τους στο Ντιφέντ θα είχαν συσχετιστεί με τις εκστρατείες του Γκουθρούμ εναντίον του Αλφρέδου. Ο Γκουθρούμ άφησε εκτεθειμένο τον στρατό των Βίκινγκ του Άρξ Κινουίτ απέναντι στις δυνάμεις του Αλφρέδου και επέτρεψε στον βασιλιά του Ουέσσεξ να διασπάσει τις δυνάμεις επικοινωνίας των αντιπάλων του.
Η θέση του Αλφρέδου αν και φαινόταν στην αρχή ότι δεν ήταν εξασφαλισμένη με τον ίδιο να κινδυνεύει με κατάρρευση τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά τον θρίαμβο στο Άρξ Κινουίτ αντέστρεψαν την κατάσταση με το μέρος του. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι ο Αλφρέδος στη συνέχεια κατόρθωσε με μεγάλη επιτυχία να πραγματοποιήσει νέα επίθεση εναντίον του Γκουθρούμ και να τον συντρίψει στο Έντινγκτον. Ο Γκούθρουμ αναγκάστηκε να δεχτεί τους όρους του Αλφρέδου για ειρήνη, βαπτίστηκε χριστιανός και παρέμεινε βασιλιάς στην Ανατολική Αγγλία για περισσότερο από μια δεκαετία μέχρι τον θάνατο του (890). Παρά το γεγονός ότι ο Ούμπα και ο Άιβαρ έχουν συσχετιστεί μεταξύ τους από τον ηγούμενο του Φλερί και από τον κληρικό του 11ου αιώνα Έλφρικ του Έινσαμ δεν αναφέρεται πουθενά τίποτα περισσότερο για τη μεταξύ τους σχέση από άλλες πηγές. Η πρώτη πηγή που περιγράφει τη μεταξύ τους συγγένεια ήταν τα Λατινικά Χρονικά του Νεότ τον 12ο αιώνα, μια πηγή από το Σάφοκ που αναφέρει ότι ηταν και οι δυο γιοι ενός άντρα με το όνομα "Λοθμπρόκους".
Πηγές
Κατηγορία:Βίκινγκ Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε
Εθνόσημο της Τσεχίας
right|200px
To εθνόσημο της Τσεχίας δείχνει τις τρεις ιστορικές περιοχές που απαρτίζουν το κράτος.
Το εθνόσημο της Βοημίας δείχνει ένα ασημένιο λιοντάρι με δύο ουρές πάνω σε κόκκινο φόντο. Αυτό επαναλαμβάνεται στην κάτω αριστερή πλευρά του εθνοσήμου (από τη μεριά του προσώπου που κρατάει το θυρεό). Το εθνόσημο της Μοραβίας είναι ένας αργυροκόκκινος αετός σε τετράγωνα σε μπλε φόντο. Το έμβλημα της Σιλεσίας δείχνει έναν μαύρο αετό με το κοτσάνι από γαρίφαλα στο στήθος του, σε φόντο χρυσό.
Βασίζεται σε παραδοσιακά εμβλήματα εφαρμόστηκε ως εθνόσημο της Τσεχοσλοβακίας και μέχρι το 1993 περιείχε και το έμβλημα της Σλοβακίας. Για λόγους συμμετρίας σε αυτή τη θέση είναι σήμερα ένα δεύτερο λιοντάρι της Βοημίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τσεχίας Τσεχια
Ιέραξ (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιέραξ είναι γνωστά τα εξής δύο πρόσωπα:
Πηγή
Ιεραξ
1057
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1057 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Πευκόδασος Κιλκίς
Το Πευκόδασος είναι χωριό του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του νομού Κιλκίς, κείμενο στην ανατολική όχθη του Αξιού.
Οι κάτοικοί του είναι Πόντιοι πρόσφυγες με καταγωγή από την περιοχή του Καρς, την Ίμερα (σήμερα Γιαΐλά), το Μπέσας, το Μπασκύρ, την περιοχή Τυφλίδας και το Εβραμλί. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Ορέβιτσα ή Ορεβίτσα ή Οραιόβιτσα. Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450 είχε 8 οικίες χριστιανών. Πριν το 1912 στο χωριό κατοικούσαν Τούρκοι και εξαρχικοί. Μετά το 1919 οι εξαρχικοί κάτοικοι προσέφυγαν στη Βουλγαρία με την ανταλλαγή πληθυσμών που προέβλεπε η συνθήκη του Νεϊγύ και το 1923 οι Τούρκοι κάτοικοι προσέφυγαν στην Τουρκία βάσει της συνθήκης της Λωζάνης.
Γνωστός Πευκοδασίτης είναι ο Θεόκλητος Καριπίδης.
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Χρυσή Αυγή (αποσαφήνιση)
Ο όρος Χρυσή Αυγή μπορεί να αναφέρεται:
Γεγονότα Μαρτίου 2012
2 Μαρτίου
(BBC) (MSNBC) (USA Today)
C ισχυριζόμενη ότι η χώρα συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να χρεοκοπήσει. (BBC)
Έννο Εντσάρντισνα
Ο Έννο Εντσάρντισνα, γερμ.: Enno Edzardisna (επίσης γνωστός ως Έννο Σίρκσενα (Cirksena), Έννο Άτενα (Attena) ή Έννο Σύαρτσνα (Syardsna) (π. 1380 - π. 1450) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν φύλαρχος των Nόρντεν, Γκρέετσηλ, Μπέρουμ και Πίλσουμ στην Ανατολική Φρισία.
Γεγονότα Μαρτίου 2012
3 Μαρτίου
(BBC) (AP μέσω Google) (Reuters διά MSNBC)
Έννο Εντσάρντισνα
Βιογραφία
Ήταν γιος του Έντσαρντ Β΄ φυλάρχου του Άπινγκεν-Γκρέετσηλ και της συζύγου του Ντόντας τομ Μπροκ. Ο Έννο ήταν πρωτοπόρος της αξίωσης του Οίκου των Σίρκσενα για την εξουσία σε ολόκληρη την Ανατολική Φρισία, την οποία τελικά ο γιος του Ούλριχ Α΄ κατάφερε επίσημα, όταν έγινε αυτοκρατορικός κόμης το 1464.
Γεγονότα Μαρτίου 2012
3 Μαρτίου
(The Guardian)
Έννο Εντσάρντισνα
Βιογραφία
Η πρώτη γυναίκα τού Έννο δεν είναι τεκμηριωμένη. Παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Γκέλα Σύαρντσνα του Mάνσλαγκτ (απεβ. 1455), κόρη του Άφφο Μπένινγκα φυλάρχου του Πίλσουμ. Μετά από το τέλος τού μόνου γιου της από τον πρώτο της γάμο, τού Λιούντβαρντ Σίρκσενα (Σύρτσα) ηγέτη του Μπέρουμ, που απεβίωσε άτεκνος περί το 1435, η Γκέλα και η ανιψιά της Φράουβα Σίρκσενα (Σίρτσενα) έγιναν οι μοναδικοί κληρονόμοι της οικογένειας Σίρκσενα του Μπέρουμ. Ο Έννο εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία: ο γιος του Έντσαρντ από τον πρώτο του γάμο, νυμφεύτηκε τη Φράουνα Σίρκσενα και ο Έννο και ο Έντσαρντ υιοθέτησαν το οικογενειακό όνομα και το οικόσημο των Σίρκσενα, για να τονίσουν τη διαδοχή.
Γεγονότα Μαρτίου 2012
7 Μαρτίου
(Washington Post) (CBS News) (The Local)
Έννο Εντσάρντισνα
Οικογένεια
Από τον πρώτο του γάμο είχε τέκνα:
Από τον δεύτερο γάμο τού Έννο με τη Γκέλα Σύαρντσνα του Μάνσλαγκτ, κόρη του Άφο Μπένινγκα φυλάρχου του Πίλσουμ, είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Γεγονότα Μαρτίου 2012
31 Μαρτίου
03
1368 Νουμιδία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νουμιδίας εκτιμάται σε 19,29 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2035. Η Νουμιδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 38 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νουμιδια
Στρατολόγηση
{{legend|#8cd19d|Χωρίς ένοπλες δυνάμεις}} {{legend|#5cacc4|Δεν γίνεται στρατολόγηση}} {{legend|#6600ff|Λιγότερο από 20% υπηρετεί}} {{legend|#fcb653|Σχέδιο για κατάργηση στράτευσης}} {{legend|#ff5254|Εφαρμόζεται στρατολόγηση}} {{legend|#b9b9b9|Δεν υπάρχουν πληροφορίες}}|εναλλ.=|μικρογραφία|370x370px
Στρατολόγηση είναι η υποχρεωτική στράτευση των πολιτών μιας χώρας για προσφορά εθνικής υπηρεσίας, συνήθως ως στρατιωτική θητεία. Χρονολογείται από την αρχαιότητα και συνεχίζεται σε ορισμένες χώρες έως σήμερα. Το σύγχρονο σύστημα καθολικής στρατολόγησης των νέων ανδρών χρονολογείται μετά τη Γαλλική Επανάσταση το 1789, και εδραιώθηκε από το Μέγα Ναπολέοντα που δημιούργησε στη συνέχεια έναν μεγάλο στρατό. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη αργότερα υιοθέτησαν αυτό το σύστημα σε καιρό ειρήνης, ώστε οι άνδρες μετά από κάποια ηλικία να υπηρετούν ορισμένα χρόνια ενεργής θητείας και μετά να λογίζονται ως εφεδρική δύναμη.
Η στρατολόγηση είναι αμφιλεγόμενη για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της αντίρρησης συνείδησης σε στρατιωτικές υποχρεώσεις για θρησκευτικούς ή φιλοσοφικούς λόγους. Επίσης, λόγω πολιτικής αντίρρησης, για παράδειγμα απέναντι σε μια μη συμπαθή κυβέρνηση ή ενάντια σε μια επιζήμια πολεμική προετοιμασία, και λόγω ιδεολογικής αντίρρησης, όπως η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι αρνητές στράτευσης μπορούν να αποφύγουν την υπηρεσία, μερικές φορές αφήνοντας τη χώρα και αναζητώντας πολιτικό άσυλο σε άλλη χώρα. Ορισμένα συστήματα στρατολόγησης μεριμνούν για αυτές τις περιπτώσεις παρέχοντας εναλλακτικές υπηρεσίες εκτός των ρόλων μάχης ή ακόμη και έξω από το στρατό, όπως η Siviilipalvelus (εναλλακτική δημόσια υπηρεσία) στη Φινλανδία, και η Zivildienst (υποχρεωτική κοινωνική υπηρεσία) στην Αυστρία και την Ελβετία.
Από τις αρχές του 21ου αιώνα, πολλά κράτη έχουν καταργήσει την υποχρεωτική στράτευση για τους πολίτες τους, στηριζόμενοι αντ' αυτού σε επαγγελματίες στρατιώτες που στελεχώνουν με τη θέλησή τους τις ένοπλες δυνάμεις. Πολλά απ' αυτά τα κράτη διατηρούν ωστόσο τη δυνατότητα να την επαναφέρουν σε περίπτωση πολέμου ή έκτακτης ανάγκης. Η στρατολόγηση συνήθως εφαρμόζεται σε κράτη που βρίσκονται σε πόλεμο ή αντιπαλότητα με άλλα κράτη. Επιπλέον, οι χώρες με δημοκρατικό πολίτευμα είναι λιγότερο πιθανό να εφαρμόσουν στρατολόγηση σε σχέση με άλλα συστήματα διακυβέρνησης.
Μεσοποταμία
Κατά τη βασιλεία του Χαμουραμπί (1791-1750 π.Χ.) στη Βαβυλώνα εφαρμόστηκε ένα σύστημα στρατολόγησης που ονομαζόταν ilkum. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, όσοι επιλέγονταν έπρεπε να υπηρετήσουν στη βασιλική φρουρά σε περίοδο πολέμου. Σε ειρηνική περίοδο ήταν υποχρεωμένοι να παρέχουν εργασία για άλλες δραστηριότητες του κράτους. Σε αντάλλαγμα για την υπηρεσία αυτή, οι στρατιώτες αποκτούσαν το δικαίωμα να κατέχουν γη. Είναι πιθανόν να μην περιέρχονταν στην ιδιοκτησία τους, απλά να τους παραχωρούνταν για χρήση.
Παρατηρήθηκαν ακόμη και εκείνη την εποχή προσπάθειες αποφυγής της στρατολόγησης. Παρ' όλο που είχε απαγορευτεί από τον Κώδικα του Χαμουραμπί, η πρόσληψη αντικαταστατών φέρεται να εφαρμοζόταν το ίδιο με πριν. Μεταγενέστερα στοιχεία δείχνουν ότι η υποχρέωση ilkum συχνά ανταλλάσσονταν. Σε άλλα περιπτώσεις, οι υπόχρεοι εγκατέλειπαν την περιοχή που κατοικούσαν για να αποφύγουν τη στράτευση. Μια άλλη επιλογή ήταν να αποποιηθούν τις εκτάσεις του ilkum και τις δεσμεύσεις μαζί τους. Με εξαίρεση μερικές κατηγορίες απαλλαγών, αυτό απαγορεύτηκε από τον Κώδικα του Χαμουραμπί.
Ελλάδα
μικρογραφία|300x300εσ|Εξέταση βρέφους στην Αρχαία Σπάρτη Στην Αρχαία Σπάρτη όλοι οι πολίτες υπόκεινταν σε μια μορφή υποχρεωτικής στρατολόγησης. Στην ουσία ήταν στρατιώτες για σχεδόν όλη τους τη ζωή. Τα ασθενικά βρέφη και εκείνα που είχαν κάποια δυσπλασία ή αναπηρία θανατώνονταν με τη ρίψη τους πιθανόν στον Καιάδα, μια κρημνώδη τοποθεσία στον Ταΰγετο. Από τη στιγμή δηλαδή που αδυνατούσαν να υπηρετήσουν ως στρατιώτες, οι Σπαρτιάτες έκριναν ότι δεν είχαν κάποια χρησιμότητα. Οι γονείς ανέτρεφαν το αρσενικό παιδί τους μόνο μέχρι τα επτά του έτη, όταν την ευθύνη για την ανατροφή του αναλάμβανε η Πολιτεία. Στη Σπάρτη υπήρχε η αντίληψη ότι οι στρατιώτες έπρεπε να γυρίσουν από τη μάχη νικητές ή πεθαμένοι, αν και δεν υπήρχε νόμος που καταδίκαζε αυτούς που εγκατέλειπαν τη μάχη, αλλά περιθωριοποιούνταν από την κοινωνία, όπως ο Αριστόδημος που έφυγε από τις Θερμοπύλες με διαταγή του Λεωνίδα να ειδοποιήσει ότι οι Έλληνες είχαν περικυκλωθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν πάνε στη μάχη, όταν η μητέρα έδινε την ασπίδα στο γιο της, έλεγε " ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς ", που σήμαινε ότι "ή με αυτήν θα γυρίσεις νικητής ή επάνω σε αυτήν νεκρός".
Μεσαίωνας
Στη μεσαιωνική Σκανδιναβία το leiðangr (παλιά νορβηγικά), leidang (νορβηγικά), leding (δανικά), ledung (σουηδικά), lichting (ολλανδικά), expeditio (λατινικά) ή leþing (παλιά αγγλικά) ήταν μια μορφή στρατολόγησης αγροτών, που κατατάσσονταν σε πολεμικούς στόλους για συγκεκριμένες εκστρατείες ή για υπεράσπιση των βασιλείων.
Το κύριο μέρος του Αγγλοσαξονικού στρατού, που ονομαζόταν fyrd, απαρτίζονταν από στρατιώτες που προέρχονταν από τους ελεύθερους γηγενείς κάθε επαρχίας. Οι νόμοι του Ine (690 μ.Χ), περιλάμβαναν τρία επίπεδα πρόστιμων στις διάφορες κοινωνικές τάξεις για παραμέληση της στρατιωτικής θητείας. Κάποιοι σύγχρονοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η στρατολόγηση περιοριζόταν στην τάξη των αριστοκρατών γαιοκτημόνων (thegns), οι οποίοι έπρεπε να υπηρετούν με τη δική τους πανοπλία και όπλα για ένα συγκεκριμένο αριθμό ημερών κάθε χρόνο. Χαρακτηριστικά, ο ιστορικός David Sturdy είχε πει:"'Η επίμονη παλιά πεποίθηση ότι οι αγρότες και οι μικροκαλλιεργητές συγκεντρώθηκαν για να σχηματίσουν έναν εθνικό στρατό ή αλλιώς fyrd είναι μια αστεία ψευδαίσθηση που ονειρεύτηκαν οι αρχαιολόγοι στα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα για να δικαιολογήσουν την καθολική υποχρεωτική στρατολόγηση.'"Στην Πολωνία, η στρατολόγηση κατά το Μεσαίωνα ήταν γνωστή ως pospolite ruszenie.
Στρατιώτες σκλάβοι
Το σύστημα της στρατιωτικής δουλείας χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη Μέση Ανατολή, ξεκινώντας με τη δημιουργία ενός σώματος Τούρκων στρατιωτών σκλάβων (ghulams ή mamluks) από τον χαλίφη al-Mu'tasim μεταξύ 820 και 830 μ.Χ. Τα τουρκικά στρατεύματα σύντομα ξεκίνησαν να κυριαρχούν στην κυβέρνηση, εγκαθιστώντας ένα πρότυπο σε όλο τον ισλαμικό κόσμο μιας κυβερνώσας στρατιωτικής τάξης, διαχωριζόμενη συχνά από τη μάζα του πληθυσμού, με βάση την εθνότητα, τον πολιτισμό ακόμη και τη θρησκεία. Το πρότυπο αυτό έφτασε στο απόγειό του με τους Mamluk της Αιγύπτου και τους Γενίτσαρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συγκροτήσεις που επέζησαν μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.
Γενίτσαροι αριστερά|μικρογραφία|Παιδομάζωμα στην [[Οθωμανική περίοδος στην Ελλάδα|Τουρκοκρατία]] Στα μέσα του 14ου αιώνα, ο Σουλτάνος Μουράτ Α' ανέπτυξε προσωπικά στρατεύματα που να του είναι πιστά, από έναν στρατό σκλάβων που ονομάστηκε Kapıkulu. Η νέα δύναμη χτίστηκε στρατολογώντας ανήλικους Χριστιανούς από τις πρόσφατα κατακτημένες περιοχές, κυρίως από τα σύνορα της τότε αυτοκρατορίας, με ένα σύστημα που ονομαζόταν devşirme (γνωστό ως "φόρος αίματος" ή "παιδομάζωμα"). Τα αιχμάλωτα παιδιά αναγκαζόταν να ορκιστούν στο Ισλάμ. Οι σουλτάνοι εκπαίδευαν τα ανήλικα αγόρια για αρκετά χρόνια. Όσοι επεδείκνυαν ιδιαίτερες πολεμικές δεξιότητες εκπαιδευόταν σε προχωρημένες τεχνικές πολέμου και τοποθετούνταν στην προσωπική φρουρά του σουλτάνου, μετατρεπόμενοι σε Γενίτσαρους, τον ελίτ κλάδο του Kapıkulu. Ένας αριθμός διακεκριμένων στρατηγών των Οθωμανών, καθώς και οι περισσότεροι από τους διοικητές ή ανώτερους αξιωματούχους της αυτοκρατορίας, όπως ο Πάργαλης Ιμπραήμ Πασάς και ο Σοκολού Μεχμέτ Πασάς, προσλήφθηκαν κατ' αυτόν τον τρόπο. Μέχρι το 1609, οι δυνάμεις Kapıkulu του σουλτάνου αυξήθηκαν σε περίπου 100.000 στρατιώτες. Τα επόμενα χρόνια, στρατολογήθηκαν αιχμάλωτοι των Βερβερίνων πειρατών από τις επιδρομές τους στην Αφρική και τη Μεσόγειο, καθώς και πολλοί Κιρκάσιοι. Το σώμα των Γενίτσαρων είχε γίνει πολύ ισχυρό και αμφίβολης εμπιστοσύνης λόγω της ετερόκλητης σύνθεσης του, έτσι το έτος 1826 ο Μαχμουτ Β' αποφάσισε τη διάλυση του.
Μαμελούκοι
Gay icon
thumb|180px|right|Η [[Μαντόνα θεωρείται ίσως το μεγαλύτερο gay είδωλο της ιστορίας, γιατί ήταν η πρώτη μεγάλη σταρ που εξέφρασε ανοιχτά τη στήριξή της απέναντι στους ομοφυλόφιλους μέσα από τη μουσική της]] Ως gay icons ή γκέι είδωλα αναφέρονται άνθρωποι προερχόμενοι συνήθως από τον χώρο της τέχνης και του θεάματος, που λειτουργούν ως πρότυπα για την πλειονότητα των ομοφυλόφιλων ατόμων, χωρίς οι ίδιοι να έχουν απαραίτητα τον ίδιο σεξουαλικό προσανατολισμό. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα gay icons των ομοφυλόφιλων ανδρών είναι γυναίκες, κυρίως προερχόμενες από το χώρο του κινηματογράφου και του τραγουδιού. Τέτοια παραδείγματα είναι οι Τζούντι Γκάρλαντ, Μαντόνα, Σερ, Γκλόρια Γκέινορ και Lady Gaga. Μια περίπτωση ανδρικού συγκροτήματος ήταν οι Village People, οι οποίοι συνδύαζαν την υπερβολικά αρρενωπή (μάτσο) εμφάνιση με τη χρήση φτερών και άλλων αξεσουάρ. Ως αντίστοιχα είδωλα για τις λεσβίες θεωρούνται οι Μάρλον Μπράντο και Τζέιμς Ντιν.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πολιτισμός Κατηγορία:Ποπ κουλτούρα
Στρατολόγηση
Στρατιώτες σκλάβοι
Οι πρώτοι Μαμελούκοι στρατολογήθηκαν από το Χαλιφάτο των Αββασιδών στη Βαγδάτη του 9ου αιώνα. Οι Μαμελούκοι ήταν συνήθως αιχμάλωτοι μη μουσουλμάνοι Ιρανοί και Τούρκοι που είχαν απαχθεί ή αγοραστεί ως δούλοι από τις ακτές της Μπαρμπαριάς.
Βέρβεροι
Στη δυτική ακτή της Αφρικής, οι Βέρβεροι στρατολογούσαν νεαρούς δούλους, οι οποίοι ασπάζονταν αναγκαστικά το Ισλάμ. Στο Μαρόκο, ο σουλτάνος Moulay Ismail (1672-1727), ο επονομαζόμενος "αιμοδιψής", δημιούργησε ένα σώμα 150.000 μαύρων σκλάβων που ονομάστηκε Μαύρη Φρουρά. Τους χρησιμοποίησε για να επιβάλλει την κυριαρχία του στο εσωτερικό της χώρας.
Πρωσία
μικρογραφία|Στρατολόγηση Πολωνών στο Ρωσικό Στρατό το 1863 (απεικόνιση [[:pl:Aleksander_Sochaczewski|Aleksander Sochaczewski)|εναλλ.=|300x300px]] Η ήττα από τους Γάλλους εξέπληξε το καθεστώς της Πρωσίας, το οποίο είχε πιστέψει ότι ο στρατός του ήταν ανίκητος μετά τις επιτυχίες του Φρειδερίκου Β΄. Οι μάχες που δινόταν ως τότε ήταν με ίδιου μεγέθους στρατούς όπου οι Πρώσοι είχαν τεχνική υπεροχή, όμως ο γαλλικός ήταν 10 φορές μεγαλύτερος. Ο στρατηγός Scharnhorst τάχθηκε υπέρ της υιοθέτησης του levée en masse, της μαζικής στρατολόγησης που χρησιμοποίησε η Γαλλία. Το Krümpersystem ήταν η αρχή της βραχυπρόθεσμης υποχρεωτικής υπηρεσίας στη Πρωσία, σε αντίθεση με τη μακροχρόνια στρατολόγηση που είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως.