cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιεμβολιαστικό κίνημα
Αγγλία
Λόγω των μεγαλύτερων κινδύνων που συνεπάγεται ο ευλογιασμός, η πρακτική αυτή απαγορεύτηκε στην Αγγλία με τον Νόμο περί Εμβολιασμού (Vaccination Act) του 1840, ο οποίος εισήγαγε επίσης τον δωρεάν εθελοντικό εμβολιασμό βρεφών. Στη συνέχεια, το βρετανικό Κοινοβούλιο ψήφισε διαδοχικούς νόμους για τη θέσπιση και εφαρμογή του υποχρεωτικού εμβολιασμού. Με τον σχετικό νόμο του 1853 εισήχθη ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, ο οποίος προέβλεπε πρόστιμα για τη μη συμμόρφωση και ποινή φυλάκισης για τη μη καταβολή τους. Με τον νόμο του 1867 επεκτάθηκε το ηλικιακό όριο στα 14 έτη και εισήχθη η επιβολή επανειλημμένων προστίμων για περιπτώσεις επανειλημμένης άρνησης εμβολιασμού για το ίδιο παιδί. Αρχικά, οι κανονισμοί περί εμβολιασμού οργανώνονταν από τους κατά τόπους Φύλακες των Νόμων περί Πτωχών (Poor Law Guardians) και σε πόλεις όπου υπήρχε έντονη αντίθεση στον εμβολιασμό, εκλέγονταν φίλα προσκείμενοι Φύλακες που δεν ασκούσαν διώξεις. Αυτό άλλαξε με τον νόμο του 1871, ο οποίος υποχρέωνε τους Φύλακες να αναλαμβάνουν δράση. Αυτό άλλαξε σημαντικά τη σχέση ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες και αυξήθηκαν οι οργανωμένες διαδηλώσεις. Στο Keighley του Γιορκσάιρ, το 1876 οι Φύλακες συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν για μικρό διάστημα στο Κάστρο του Γιορκ, γεγονός που προκάλεσε μεγάλες διαδηλώσεις υπέρ των «Επτά του Keighley ». Τα κινήματα διαμαρτυρίας υπερέβαιναν τα κοινωνικά όρια. Το οικονομικό βάρος των προστίμων έπληττε περισσότερο την εργατική τάξη, από την οποία και προέρχονταν τα μεγαλύτερα πλήθη στις δημόσιες διαδηλώσεις. Ενώσεις πολιτών και εκδοτικές προσπάθειες οργανώθηκαν από τις μεσαίες τάξεις και παρασχέθηκε στήριξη από διάσημα πρόσωπα, όπως ο Τζορτζ Μπερνάρντ Σω και ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας, γιατροί όπως οι Charles Creighton και Edgar Crookshank, και μέλη του κοινοβουλίου όπως οι Jacob Bright και ο James Allanson Picton. Μέχρι το 1885, με εκκρεμείς πάνω από 3.000 διώξεις στο Λέστερ, μια μαζική συγκέντρωση εκεί συγκέντρωσε πάνω από 20.000 διαδηλωτές.
Υπό την αυξανόμενη πίεση, η κυβέρνηση διόρισε μια Βασιλική Επιτροπή για τον Εμβολιασμό το 1889, η οποία δημοσίευσε έξι εκθέσεις μεταξύ 1892 και 1896 και την αναλυτική τους σύνοψη το 1898. Οι προτάσεις της ενσωματώθηκαν στον Νόμο περί Εμβολιασμού (Vaccination Act) του 1898, ο οποίος προέβλεπε ξανά τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, αλλά επέτρεπε εξαιρέσεις για λόγους συνείδησης με την υποχρέωση επίδειξης ενός πιστοποιητικού υπογεγραμμένου από δύο δημόσιους αξιωματούχους. Αυτά δεν ήταν εύκολο να ληφθούν σε πόλεις όπου οι αξιωματούχοι υποστήριζαν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό και μετά από νέες διαδηλώσεις, ένας νέος νόμος το 1907 επέτρεψε την εξαίρεση βάσει μιας απλής υπεύθυνης δήλωσης. Αν και αυτό έλυσε το άμεσο πρόβλημα, οι νόμοι περί υποχρεωτικού εμβολιασμού παρέμεναν σε ισχύ και οι αντίπαλοί τους πίεζαν για την κατάργησή τους. Το σύνθημα «Όχι στον Υποχρεωτικό Εμβολιασμό» ήταν ένα από τα αιτήματα του Μανιφέστου του Εργατικού Κόμματος για τις Γενικές Εκλογές του 1900. Αυτό υλοποιήθηκε με τυπικές διαδικασίες όταν ιδρύθηκε η Εθνική Υπηρεσία Υγείας (National Health Service) το 1948, με «σχεδόν αμελητέες» αντιδράσεις από τους υποστηρικτές του υποχρεωτικού εμβολιασμού.
Ο εμβολιασμός στην Ουαλία διέπετο από την αγγλική νομοθεσία, αλλά το σκωτσέζικο νομικό σύστημα διέφερε. Ο εμβολιασμός έγινε υποχρεωτικός στη Σκωτία μόλις το 1863 και η εξαίρεση για λόγους συνείδησης επετράπη μετά από έντονες διαδηλώσεις μόλις το 1907.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Λέστερ στο Ηνωμένο Βασίλειο βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής λόγω του τρόπου διαχείρισης της ευλογιάς στην πόλη αυτή. Σημειώθηκε ιδιαίτερα έντονη αντίθεση στον υποχρεωτικό εμβολιασμό και οι ιατρικές αρχές έπρεπε να εργαστούν εντός αυτού του πλαισίου. Ανέπτυξαν έτσι ένα σύστημα που δεν χρησιμοποιούσε τον εμβολιασμό, αλλά βασιζόταν στη δημοσιοποίηση των περιστατικών, στην αυστηρή απομόνωση των ασθενών και των επαφών τους, και στη δημιουργία νοσοκομείων απομόνωσης. Αυτό αποδείχθηκε αποτελεσματικό, αλλά προϋπέθετε την αποδοχή της υποχρεωτικής απομόνωσης έναντι του εμβολιασμού. Ο C. Killick Millard, αρχικά υποστηρικτής του υποχρεωτικού εμβολιασμού, διορίστηκε Ιατρικός Αξιωματούχος Υγείας (Medical Officer of Health) το 1901. Μετρίασε τις απόψεις του ως προς την υποχρεωτικότητα, αλλά ενθάρρυνε τις επαφές και το προσωπικό του να αποδεχθούν τον εμβολιασμό. Αυτή η προσέγγιση, που αναπτύχθηκε αρχικά λόγω της υπερβολικής αντίθεσης στην κυβερνητική πολιτική, έγινε γνωστή ως η Μέθοδος του Λέστερ. Με τον καιρό έγινεγενικώς αποδεκτή ως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης των επιδημιών ευλογιάς και καταγράφηκε ως «ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορία του ελέγχου της ευλογιάς» από όσους συμμετείχαν εντονότερα στην επιτυχημένη Εκστρατεία Εξάλειψης της ευλογιάς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Τα τελικά στάδια της εκστρατείας που αναφέρονται γενικά ως «περιορισμός επιτήρησης» (surveillance containment), οφείλονταν πολύ στη μέθοδο του Λέστερ.
Ηνωμένες Πολιτείες
Στις ΗΠΑ, ο Πρόεδρος Τόμας Τζέφερσον ενδιαφέρθηκε προσωπικά για τον εμβολιασμό, μαζί με τον επικεφαλής γιατρό της Βοστώνης Μπέντζαμιν Γουότερχαουζ. Ο Τζέφερσον ενθάρρυνε την ανάπτυξη τρόπων για τη μεταφορά εμβολιαστικού υλικού στις νότιες πολιτείες, που περιελάμβαναν μέτρα για την αποφυγή ζημιών από τη ζέστη, μια από τις κύριες αιτίες μη αποτελεσματικότητας των εμβολίων. Οι επιδημίες ευλογιάς είχαν περιοριστεί μέχρι το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, μια εξέλιξη που πιστώνεται κυρίως στον εμβολιασμό μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Μετά από αυτή τη μείωση των κρουσμάτων ευλογιάς, μειώθηκαν και τα ποσοστά εμβολιασμού, οπότε η ασθένεια πήρε ξανά επιδημικό χαρακτήρα στο τέλος του 19ου αιώνα.
Μετά από μια επίσκεψη του επιφανούς Βρετανού αντιεμβολιαστή Ουίλιαμ Τεμπ στη Νέα Υόρκη το 1879, ιδρύθηκε η Αμερικανική Αντιεμβολιαστική Εταιρεία (Anti-Vaccination Society of America). Ο Σύνδεσμος για τη Μη Υποχρεωτικότητα του Εμβολιασμού της Νέας Αγγλίας (New England Anti-Compulsory Vaccination League) ιδρύθηκε το 1882, και ο Σύνδεσμος Αντιεμβολιαστών της Πόλης της Νέας Υόρκης (Anti-Vaccination League of New York City) το 1885. Οι τακτικές που εφαρμόστηκαν στις ΗΠΑ ακολούθησαν σε μεγάλο βαθμό τις αντίστοιχες στην Αγγλία. Ο εμβολιασμός στις ΗΠΑ ρυθμιζόταν από τις επιμέρους πολιτείες, όπου παρατηρήθηκε διαδοχικά υποχρεωτικότητα, αντιδράσεις και ανάκλησή της, όπως και στην Αγγλία. Αν και η αντίδραση στον εμβολιασμό γενικά οργανώθηκε σε πολιτειακή βάση, τελικά έφτασε και στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ το 1905. Εκεί, στην υπόθεση Jacobson v. Massachusetts, το δικαστήριο έκρινε ότι οι πολιτείες έχουν την εξουσία να υποχρεώνουν τους κατοίκους σε εμβολιασμό έναντι της ευλογιάς κατά τη διάρκεια επιδημίας της ασθένειας.
Ο πλούσιος ιδρυτής της Pittsburgh Plate Glass Company (σήμερα PPG Industries), Τζον Πίτκερν, αναδείχθηκε σε κύριο χρηματοδότη και ηγέτη του αμερικανικού αντιεμβολιαστικού κινήματος. Στις 5 Μαρτίου του 1907, στο Χάρισμπουργκ της Πενσυλβάνια, εκφώνησε έναν λόγο στην Επιτροπή Δημόσιας Υγείας και Υγιεινής της Γενικής Συνέλευσης της Πολιτείας επικρίνοντας τον εμβολιασμό. Αργότερα χρηματοδότησε το Εθνικό Συνέδριο Αντιεμβολιαστών (National Anti-Vaccination Conference) που έλαβε χώρα στη Φιλαδέλφεια τον Οκτώβριο του 1908 και οδήγησε στη δημιουργία του Συνδέσμου Αντιεμβολιαστών Αμερικής (Anti-Vaccination League of America). Όταν ο σύνδεσμος συγκροτήθηκε αργότερα εκείνον τον μήνα, τα μέλη του επέλεξαν τον Πίτκερν ως τον πρώτο τους πρόεδρο.
Την 1η Δεκεμβρίου του 1911, ο Πίτκερν διορίστηκε από τον κυβερνήτη της Πενσυλβάνια Τζον Τένερ στην Πολιτειακή Επιτροπή Εμβολιασμού της Πενσυλβάνια (Pennsylvania State Vaccination Commission), στο πλαίσιο της οποίας συνέταξε μια λεπτομερειακή έκθεση με την οποία αντιτασσόταν έντονα στα συμπεράσματα της επιτροπής. Έμεινε ένθερμος αντιεμβολιαστής μέχρι τον θάνατό του το 1916.
Μεταγενέστερα εμβόλια και αντιτοξίνες
Η αντίθεση στον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς συνεχίστηκε τον 20ό αιώνα και ενισχύθηκε με την αμφισβήτηση των νέων εμβολίων και την εισαγωγή της θεραπείας για τη διφθερίτιδα με αντιτοξίνη. Η ένεση με ορό αλόγου στους ανθρώπους, όπως χρησιμοποιείται στην αντιτοξίνη, μπορεί να προκαλέσει υπερευαισθησία που συχνά αναφέρεται ως «ασθένεια του ορού». Επιπροσθέτως, η συνεχιζόμενη παραγωγή του εμβολίου κατά της ευλογιάς στα ζώα και η παραγωγή των αντιτοξινών στα άλογα έκανε τους δικαιωματιστές των ζώων να εναντιωθούν στον εμβολιασμό. Η αντιτοξίνη κατά της διφθερίτιδας είναι ορός από άλογα που είχαν αναπτύξει ανοσία κατά της ασθένειας, και χρησιμοποιούταν για να θεραπεύσουν ανθρώπους παρέχοντας παθητική ανοσία. Το 1901, αντιτοξίνη από ένα άλογο ονόματι Jim μολύνθηκε με τέτανο και σκότωσε 13 παιδιά στο Σεντ Λούις του Μιζούρι. Το περιστατικό, μαζί με άλλους εννέα θανάτους από τέτανο λόγω μολυσμένων εμβολίων της ευλογιάς στη Νέα Υερσέη, οδήγησε στην ψήφιση ενός νόμου «περί ελέγχου βιολογικών» το 1902.
Ο Ρόμπερτ Κοχ ανέπτυξε τη φυματίνη το 1890. Εμβολιάζοντας άτομα που είχαν νοσήσει από φυματίωση στο παρελθόν, δημιουργούσε αντίδραση υπερευαισθησίας και χρησιμοποιείται ακόμα για να ανιχνευθούν όσοι έχουν μολυνθεί από την ασθένεια. Ωστόσο ο Κοχ χρησιμοποίησε τη φυματίνη ως εμβόλιο. Αυτό προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις και θανάτους ανθρώπων με λανθάνουσα φυματίωση, η οποία επανενεργοποιήθηκε από τη φυματίνη. Αυτό ήταν μεγάλη αποτυχία για τους υποστηρικτές των νέων εμβολίων. Τέτοια περιστατικά πετύχαιναν συνεχή δημοσιότητα περί τον εμβολιασμό και τις σχετικές διαδικασίες, η οποία μεγάλωνε καθώς μεγάλωνε ο αριθμός τους.
Το 1955, σε μια τραγωδία γνωστή ως περιστατικό Cutter, τα εργαστήρια Cutter παρήγαγαν 120.000 δόσεις εμβολίου Salk κατά της πολιομυελίτιδας, το οποίο από λάθος περιείχε κάποια ποσότητα ενεργού ιού πολιομυελίτιδας μαζί με ανενεργό ιό. Το εμβόλιο αυτό προκάλεσε 40.000 κρούσματα πολιομυελίτιδας, 53 περιπτώσεις παράλυσης και 5 θανάτους. Η ασθένεια εξαπλώθηκε μέσω των οικογενειών εμβολιασμένων, πυροδοτώντας μια επιδημία πολιομυελίτιδας που οδήγησε σε περαιτέρω 113 περιπτώσεις παραλυτικής πολιομυελίτιδας και 5 ακόμη θανάτους. Ήταν μια από τις χειρότερες φαρμακευτικές κρίσεις στην ιστορία των ΗΠΑ.
Τα επιχειρήματα εναντίων των εμβολίων τον 21ο αιώνα είναι συχνά παρόμοια με αυτά των αντιεμβολιαστών του 19ου αιώνα.
COVID-19
μικρογραφία|[[Εμβόλιο covid19 των Pfizer-BioNTech|Εμβόλιο των Pfizer/BioNTech]] Στα μέσα του 2020, μελέτες πάνω στο κατά πόσο θα ήταν πρόθυμος ο κόσμος να δεχτεί ένα δυνητικό εμβόλιο κατά της COVID-19 εκτίμησαν πως ένα 67% ή 80% των πολιτών στις ΗΠΑ θα το δεχόταν.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ένα γκάλοπ του YouGov στις 16 Νοεμβρίου 2020 έδειξε πως το 42% ήταν πολύ πιθανό να δεχτεί το εμβόλιο και το 25% πως είναι αρκετά πιθανό (67% συνολική πιθανότητα), το 11% πως είναι πολύ απίθανο και το 10% αρκετά απίθανο (21% συνολικά) και το 12% πως δεν είναι σίγουροι. Έχουν εκφραστεί αρκετοί λόγοι εξαιτίας των οποίων οι άνθρωποι ενδεχομένως να μην είναι πρόθυμοι να κάνουν το εμβόλιο κατά της COVID-19, όπως ανησυχίες για την ασφάλειά του, αυτοαντίληψη ότι οι ίδιοι είναι «χαμηλού ρίσκου», ή προβληματισμός συγκεκριμένα για το εμβόλιο των Pfizer- BioNTech. Το 8% των απρόθυμων να εμβολιαστούν λένε ότι αντιτίθενται στα εμβόλια συνολικά, ποσοστό που αποτελεί περίπου το 2% του συνολικού πληθυσμού της Βρετανίας.
Τον Δεκέμβριο του 2020 ένα γκάλοπ του IPSOS/World Economic Forum, στο οποίο συμμετείχαν 15 χώρες, ρωτούσε διαδικτυακά τους συμμετέχοντες εάν συμφωνούν με τη δήλωση: «Αν ένα εμβόλιο κατά τις COVID-19 ήταν διαθέσιμο, θα το έκανα». Τα χαμηλότερα ποσοστά συμφωνούντων βρέθηκαν στη Γαλλία (40%), στη Ρωσία (43%) και στη Νότιο Αφρική (53%). Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 69% των συμμετεχόντων συμφώνησε με τη δήλωση. Τα ποσοστά ήταν ακόμα υψηλότερα στη Βρετανία (77%) και στην Κίνα (80%).
Τον Μάρτιο του 2021 ένα γκάλοπ του NPR/PBS NewsHour/Marist βρήκε τη διαφορά ανάμεσα στους λευκούς και τους μαύρους Αμερικανούς να είναι στα όρια του στατιστικού λάθους, αλλά το 47% των υποστηρικτών του Τραμπ δήλωσαν πως θα αρνιόταν ένα εμβόλιο κατά της COVID-19, συγκριτικά με το 30% όλων των ενηλίκων. Τον Μάιο του 2021, μια έκθεση με τίτλο «Παγκόσμιες στάσεις προς ένα εμβόλιο κατά της COVID-19» του Institute of Global Health Innovation και του Imperial College του Λονδίνου, η οποία περιλάμβανε λεπτομερή δεδομένα έρευνας από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο του 2021 από 15 χώρες (Αυστραλία, Καναδάς, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ, Ιταλία, Ιαπωνία, Νορβηγία, Σιγκαπούρη, Νότιο Κορέα, Ισπανία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ) βρήκε πως στις 13 από τις 15 χώρες περισσότεροι από το 50% των πολιτών ήταν θετικοί προς τα εμβόλια κατά της COVID-19. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 87% των συμμετεχόντων απάντησαν πως εμπιστεύονται τα εμβόλια, γεγονός που έδειξε σημαντική αύξηση στην εμπιστοσύνη συγκριτικά με τα πρώιμα και τα λιγότερο αξιόπιστα γκάλοπ. Η έρευνα βρήκε επίσης ότι η εμπιστοσύνη ποικίλει στις διαφορετικές μάρκες εμβολίων, με αυτό της Pfizer- BioNtech να είναι το πιο αξιόπιστο σε όλες τις ηλικιακές ομάδες στις περισσότερες χώρες και ιδιαίτερα το πιο αξιόπιστο για τους κάτω των 65 ετών.
Γεωγραφική κατανομή του αντιεμβολιασμού
Ο αντιεμβολιασμός αποτελεί όλο και περισσότερο θέµα ανησυχίας, κυρίως στις βιομηχανικές χώρες. Για παράδειγμα, σύμφωνα με μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν γονείς στην Ευρώπη, ποσοστό 12-28% των ερωτηθέντων γονέων εξέφρασαν αμφιβολίες για τον εμβολιασμό των παιδιών τους. Αρκετές έρευνες έχουν αξιολογήσει κοινωνικο-οικονομικούς και πολιτιστικούς παράγοντες που συνδέονται με την αρνητική στάση απέναντι στον εμβολιασμό. Και η υψηλή και η χαμηλή κοινονικοοικονομική θέση, όπως και τα υψηλά και χαμηλά επίπεδα εκπαίδευσης έχουν σχετιστεί αντιεμβολιαστικές αντιλήψεις σε διαφορετικούς πληθυσμούς. Σύμφωνα με άλλες μελέτες που εξέτασαν διάφορους πληθυσμούς σε διαφορετικές χώρες σε όλο τον κόσμο, τόσο η υψηλή, όσο και η χαμηλή κοινονικοοικονομική θέση σχετίζονται με τη διστακτικότητα απέναντι στον εμβολιασμό. Σύμφωνα με μια αυστραλιανή μελέτη που εξέτασε τους παράγοντες που συνδέονται με στάσεις απέναντι στον εμβολιασμό και ποσοστά εμβολιασμού ξεχωριστά, ο υποεμβολιασμός συσχετίζεται µε πιο χαμηλή κοινονικοοικονομική θέση αλλά όχι με αρνητικές στάσεις απέναντι στα εμβόλια. Οι ερευνητές θεώρησαν ότι πρακτικά εμπόδια είναι πιο πιθανό να εξηγούν τον υποεμβολιασμό σε πληθυσμό ατόμων με πιο χαμηλή κοινονικοοικονομική θέση.
Μελέτες έχουν αποδείξει ότι τα παιδιά γονέων που αρνήθηκαν τα εμβόλια κοκκύτη, ανεμοβλογιάς και πνευμονιόκοκκου είναι 23 φορές πιο πιθανό να μολυνθούν από κοκκύτη, εννιά φορές πιο πιθανό να κολλήσουν ανεμοβλογιά και έξι φορές πιο πιθανό να νοσηλευθούν με σοβαρή πνευμονία από πνευμονικό στρεπτόκοκκο (πνευμονιόκοκκο).
Επιπτώσεις σε θέματα πολιτικής
Πολλές μεγάλες ιατρικές ενώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Εταιρείας Λοιμωδών Νοσημάτων της Αμερικής, της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης και της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, υποστηρίζουν την κατάργηση όλων των μη ιατρικών απαλλαγών για τα παιδικά εμβόλια.
Ατομική ελευθερία
Η πολιτική εμβολιασμού περιλαμβάνει περίπλοκα ηθικά ζητήματα, καθώς τα μη εμβολιασμένα άτομα είναι πιο πιθανό να προσβληθούν και να μεταδώσουν ασθένειες σε άτομα με ασθενέστερο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως μικρά παιδιά και ηλικιωμένους, αλλά και σε άλλα άτομα στα οποία το εμβόλιο δεν ήταν αποτελεσματικό. Ωστόσο, οι πολιτικές υποχρεωτικού εμβολιασμού εγείρουν ηθικά ζητήματα σχετικά με τα γονεϊκά δικαιώματα και τη συναίνεση κατόπιν ενημέρωσης.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εμβολιασμοί δεν είναι πραγματικά υποχρεωτικοί, αλλά συνήθως απαιτούνται προκειμένου τα παιδιά να πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία. Από τον Ιανουάριο του 2021, πέντε Πολιτείες - Μισισίπι, Δυτική Βιρτζίνια, Καλιφόρνια, Μέιν και Νέα Υόρκη - έχουν καταργήσει τις απαλλαγές από την απαιτούμενη σχολική ανοσοποίηση λόγω θρησκευτικών ή φιλοσοφικών πεποιθήσεων.
Δικαιώματα των παιδιών
Σύμφωνα με ανασκόπηση δικαστικών υποθέσεων από το 1905 έως το 2016, από τα εννέα δικαστήρια που έχουν εκδικάσει υποθέσεις σχετικά με το αν ο μη εμβολιασμός ενός παιδιού συνιστά παραμέληση, τα επτά έχουν κρίνει την άρνηση εμβολιασμού ως μορφή παραμέλησης ανηλίκων.
Θρησκεία
Δεδομένου ότι οι περισσότερες θρησκείες ξεκίνησαν πολύ πριν εφευρεθούν οι εμβολιασμοί, οι γραφές δεν αναφέρονται συγκεκριμένα στο θέμα του εμβολιασμού. Ωστόσο, από τη πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί ξεκίνησαν και οι αντιδράσεις από θρησκευτικούς κύκλους. Όταν ο εμβολιασμός διαδόθηκε ευρέως, μερικοί χριστιανοί που αντιτίθονταν σε αυτούς υποστήριξαν ότι, εάν ο Θεός είχε αποφασίσει ότι κάποιος θα πέθαινε από ευλογιά, θα ήταν αμαρτία να αποτραπεί το θέλημα του Θεού με τον εμβολιασμό. Η θρησκευτικής βάσεως αντίθεση συνεχίζεται μέχρι σήμερα, για διάφορους λόγους, αυξάνοντας τις ηθικές δυσκολίες όταν ο αριθμός των ανεμβολίαστων παιδιών δημιουργεί πρόβλημα σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Πολλές κυβερνήσεις επιτρέπουν στους γονείς να επιλέξουν να απέχουν από τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς των παιδιών τους για θρησκευτικούς λόγους. Μερικοί γονείς επικαλούνται ψευδώς θρησκευτικές πεποιθήσεις για να εξαιρεθούν τα παιδιά τους των εμβολιασμών.
Πολλοί ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας υποστηρίζουν τον εμβολιασμό. Ανάμεσα στους πρώτους ηγέτες της χασιδικής κοινότητας, ο ραβίνος Νάχμαν του Μπρέσλοφ (1772-1810) ήταν γνωστός για την κριτική του για τους γιατρούς και τις ιατρικές θεραπείες της εποχής του. Ωστόσο, όταν τα πρώτα εμβόλια εισήχθησαν με επιτυχία, δήλωσε: «Κάθε γονέας θα πρέπει να εμβολιάσει τα παιδιά του εντός των πρώτων τριών μηνών της ζωής του. Η αποτυχία να εμβολιαστούν τα παιδιά ισοδυναμεί με φόνο. Ακόμα κι αν οι γονείς ζουν μακριά από την πόλη και πρέπει να ταξιδέψουν κατά τη διάρκεια του μεγάλου κρύου του χειμώνα, θα πρέπει να εμβολιάσουν το παιδί τους πριν γίνει τριών μηνών ».
Παρότι η ζελατίνη που χρησιμοποιούν τα εμβόλια μπορεί να προέρχεται από πολλά ζώα, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι μελετητές έχουν αποφανθεί ότι, αφού η ζελατίνη μαγειρεύεται και δεν καταναλώνεται ως τροφή, τα εμβόλια που περιέχουν ζελατίνη είναι αποδεκτά από τη θρησκεία. Ωστόσο, το 2015 και ξανά το 2020, η πιθανή χρήση ζελατίνης με βάση χοίρους σε εμβόλια προκάλεσε θρησκευτικές ανησυχίες μεταξύ Μουσουλμάνων και Ορθοδόξων Εβραίων σχετικά με την κατάσταση χαλάλ ή κοσέρ πολλών εμβολίων, ανάμεσά τους και αυτά κατά της COVID-19. Το Μουσουλμανικό Συμβούλιο της Βρετανίας αποφάνθηκε εναντίον της χρήσης του ενδορινικού εμβολίου κατά της γρίπης το 2019 λόγω της παρουσίας ζελατίνης στο εμβόλιο και θεωρεί ότι αυτά τα εμβόλια είναι μη χαλάλ (άρα θεωρούνται ακάθαρτα).
Το 2018 κυκλοφόρησε στην Ινδία μεταξύ μουσουλμάνων ένα βίντεο διάρκειας τριών λεπτών που ισχυρίστηκε ότι το εμβόλιο MR-VAC κατά της ιλαράς και της ερυθράς ήταν μια «συνωμοσία της κυβέρνησης Μόντι και της παραστρατιωτικής οργάνωσης Rashtriya Swayamsevak Sangh» για να σταματήσει η αύξηση του πληθυσμού των μουσουλμάνων. Το βίντεο λήφθηκε από μια τηλεοπτική εκπομπή που αποκάλυψε το αβάσιμο των φημών. Εκατοντάδες μεντρεσέδες στην πολιτεία του Uttar Pradesh αρνήθηκαν την άδεια σε ομάδες του τμήματος υγείας να χορηγήσουν εμβόλια λόγω των φημών αυτών που διαδόθηκαν μέσω της εφαρμογής WhatsApp.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ορισμένοι γονείς επικαλούνται ψευδώς θρησκευτικές πεποιθήσεις για να αποφύγουν τον εμβολιασμό των παιδιών τους, ενώ το πραγματικό τους κίνητρο για αποφυγή εμβολιασμών είναι υποτιθέμενοι κίνδυνοι ασφάλειας των εμβολίων. Για αρκετά χρόνια, μόνο το Μισισίπι, η Δυτική Βιρτζίνια και η Καλιφόρνια δεν παρείχαν θρησκευτικές εξαιρέσεις στον εμβολιασμό. Μετά την επιδημία ιλαράς του 2019, οι πολιτείες του Μέιν και της Νέας Υόρκης κατάργησαν τις θρησκευτικές τους εξαιρέσεις, ενώ η πολιτεία της Ουάσιγκτον τις κατήργησε μόνο για τον εμβολιασμό κατά της ιλαράς.
Εναλλακτική ιατρική
Πολλές μορφές εναλλακτικής ιατρικής βασίζονται σε φιλοσοφίες που αντιτίθενται στον εμβολιασμό (συμπεριλαμβανομένης της άρνησης της θεωρίας των μικροβίων) και έχουν επαγγελματίες που εκφράζουν την αντίθεσή τους. Κατά συνέπεια, η αύξηση της δημοτικότητας της εναλλακτικής ιατρικής στη δεκαετία του 1970 φύτεψε τον σπόρο για το σύγχρονο αντιεμβολιαστικό κίνημα. Συγκεκριμένα, ορισμένα μέλη της χειροπρακτικής κοινότητας, όπως μερικοί ομοιοπαθητικοί και φυσιοπαθητικοί ανέπτυξαν αντιεμβολιαστική ρητορική. Οι λόγοι για αυτήν την αρνητική άποψη ως προς τον εμβολιασμό είναι περίπλοκοι και βασίζονται, τουλάχιστον εν μέρει, στις πρώτες φιλοσοφίες που διαμόρφωσαν τα θεμέλια αυτών των ομάδων.
Χειροπρακτική
Παραδοσιακά, η χειροπρακτική αντιτάχθηκε σθεναρά στον εμβολιασμό, βασισμένη στην πεποίθηση ότι όλες οι ασθένειες μπορούν να εντοπιστούν σε αιτίες της σπονδυλικής στήλης και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να επηρεαστούν από εμβόλια. Ο Ντάνιελ Ντ. Πάλμερ (1845–1913), ιδρυτής της χειροπρακτικής, έγραψε: «Είναι το άκρον άωτο του παραλογισμού να πασχίζουμε «να προστατεύσουμε» κάθε άτομο από ευλογιά ή οποιαδήποτε άλλη ασθένεια εμβολιάζοντάς τα με ένα παλιοδηλητήριο ζώου». Ο εμβολιασμός παραμένει αμφιλεγόμενος εντός του επαγγέλματος. Τα περισσότερα κείμενα της χειροπρακτικής για τον εμβολιασμό εστιάζονται στις αρνητικές πτυχές του. Μια έρευνα του 1995 για τους αμερικανούς χειροπράκτες διαπίστωσε πως περίπου το ένα τρίτο πίστευε ότι δεν υπήρχε επιστημονική απόδειξη ότι η ανοσοποίηση προλαμβάνει την ασθένεια. Ενώ η Καναδική Ένωση Χειροπρακτικής υποστηρίζει τον εμβολιασμό, μια έρευνα στην Αλμπέρτα το 2002 διαπίστωσε ότι το 25% των χειροπρακτών συμβούλευσε ασθενείς υπέρ και 27% κατά των εμβολιασμών σε αυτούς ή τα παιδιά τους.
Πολιτικές θέσεις
Η Αμερικανική Ένωση Χειροπρακτικής και η Διεθνής Χειροπρακτική Ένωση υποστηρίζουν μεμονωμένες εξαιρέσεις από τους νόμους περί υποχρεωτικού εμβολιασμού. Τον Μάρτιο του 2015, η Ένωση Χειροπρακτικής του Όρεγκον κάλεσε τον Άντριου Γουέικφιλντ, επικεφαλής συγγραφέα μιας ψευδο-έρευνας, να καταθέσει εναντίον του νόμου της Γερουσίας αριθ. 442, «ένα νομοσχέδιο που εξαλείφει τις μη ιατρικές εξαιρέσεις από τον νόμο σχολικής ανοσοποίησης του Όρεγκον ». Η Χειροπρακτική Ένωση της Καλιφόρνιας άσκησε πιέσεις κατά ενός νομοσχεδίου του 2015 για τον τερματισμό των εξαιρέσεων του εμβολιασμού λόγω πεποιθήσεων. Είχαν επίσης αντιταχθεί σε νομοσχέδιο του 2012 σχετικά με εξαιρέσεις εμβολιασμού.
Οποιοπαθητική
Αρκετές έρευνες έχουν δείξει ότι ορισμένοι επαγγελματίες της ομοιοπαθητικής, ιδιαίτερα οι ομοιοπαθητικοί χωρίς ιατρική εκπαίδευση, συμβουλεύουν τους ασθενείς να μην εμβολιαστούν. Για παράδειγμα, μια έρευνα των εγγεγραμμένων ομοιοπαθητικών στην Αυστρία διαπίστωσε ότι μόνο το 28% αυτών θεωρούσε την ανοσοποίηση σημαντικό προληπτικό μέτρο και το 83% των ερωτηθέντων ομοιοπαθητικών στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, δεν πρότεινε τον εμβολιασμό. Πολλοί επαγγελματίες φυσικοπαθητικοί αντιτίθενται επίσης στον εμβολιασμό.
Τα ομοιοπαθητικά «εμβόλια» (νοσώδη) είναι αναποτελεσματικά επειδή δεν περιέχουν κανένα δραστικό συστατικό και κατά συνέπεια δεν τονώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Μπορούν να γίνουν επικίνδυνα εάν αντικαταστήσουν αποτελεσματικές θεραπείες. Ορισμένες ιατρικές οργανώσεις έχουν αναλάβει δράση εναντίον των νοσωδών. Στον Καναδά, η επισήμανση στα νοσώδη ομοιοπαθητικά απαιτεί τη δήλωση: «Αυτό το προϊόν δεν είναι ούτε εμβόλιο ούτε εναλλακτική λύση στον εμβολιασμό ».
Οικονομικά συμφέροντα
Οι υποστηρικτές της εναλλακτικής ιατρικής έχουν οικονομικό όφελος από την προώθηση θεωριών συνωμοσίας περί των εμβολίων, μέσω της πώλησης αναποτελεσματικών, πλην όμως ακριβών φαρμάκων, συμπληρωμάτων και προγραμμάτων όπως η θεραπεία χηλικοποίησης και η υπερβαρική οξυγονοθεραπεία, που πωλούνται ως δήθεν ικανά να θεραπεύσουν τη «ζημία» που προκαλείται από τα εμβόλια. Οι ομοιοπαθητικοί κερδίζουν ιδίως μέσω της προώθησης εγχύσεων νερού ή «νοσοδών», τα οποία κατά τους ισχυρισμούς τους έχουν «φυσικό» αποτέλεσμα παρεμφερές του εμβολίου. Άλλες ομάδες που έχουν συμφέρον από την προώθηση αντιεμβολιακών θεωριών μπορεί να περιλαμβάνουν δικηγόρους και νομικές ομάδες που οργανώνουν συλλογικές αγωγές κατά των κατασκευαστών εμβολίων.
Αντιστρόφως, οι πάροχοι εναλλακτικών φαρμάκων κατηγορούν τη βιομηχανία εμβολίων ότι παρερμηνεύουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων, καλύπτουν και αποκρύπτουν πληροφορίες και επηρεάζουν τις αποφάσεις της πολιτικής υγείας για ίδιο οικονομικό όφελος. Στα τέλη του 20ού αιώνα, τα εμβόλια ήταν ένα προϊόν με χαμηλά περιθώρια κέρδους και ο αριθμός των εταιρειών που ασχολούνταν με την παρασκευή εμβολίων μειώθηκε. Εκτός από τα χαμηλά κέρδη και τους κινδύνους που σχετίζονται με την ευθύνη, οι κατασκευαστές εμβολίων παραπονούνταν για τις χαμηλές τιμές που κατέβαλε το CDC και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες των ΗΠΑ για εμβόλια. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η αγορά εμβολίων βελτιώθηκε σημαντικά με την έγκριση του εμβολίου Prevnar, μαζί με έναν μικρό αριθμό άλλων ακριβότερων εμβολίων ευρείας πώλησης, όπως το Gardasil και το Pediarix, καθένα από τα οποία είχε έσοδα άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων το 2008. Παρά τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, τα εμβόλια αντιπροσωπεύουν σχετικά μικρό μέρος των συνολικών φαρμακευτικών κερδών. Μόλις το 2010, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμούσε ότι τα εμβόλια αντιπροσωπεύουν το 2-3% των συνολικών πωλήσεων της φαρμακοβιομηχανίας.
Πόλεμος
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια πολύ περίπλοκη παράδοση σχετικά με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, ιδίως όσον αφορά την επιβολή υποχρεωτικών εμβολιασμών τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό για την προστασία των Αμερικανών στρατιωτών σε περιόδους πολέμου. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες παραδείγματα θανάτων στρατιωτών που δεν οφείλονται σε πληγές μάχης αλλά από κάποια ασθένεια. Μεταξύ πολέμων με υψηλό αριθμό θανάτων από ασθένειες είναι ο Εμφύλιος Πόλεμος, όπου περίπου 620.000 στρατιώτες πέθαναν από ασθένεια. Αμερικανοί στρατιώτες σε άλλες χώρες έχουν εξαπλώσει ασθένειες που επηρέασαν ολόκληρες κοινωνίες και συστήματα υγειονομικής περίθαλψης με λιμό και φτώχεια.
Ισπανο-Αμερικανικός πόλεμος
Ο Ισπανο-Αμερικανικός πόλεμος ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1898 και έληξε τον Αύγουστο του 1898. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν τον έλεγχο της Κούβας, του Πουέρτο Ρίκο και των Φιλιππίνων από την Ισπανία. Ως στρατιωτική δύναμη αστυνόμευσης και ως αποικιστές, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν μια πολύ παρεμβατική προσέγγιση στη διαχείριση της υγειονομικής περίθαλψης, ιδίως των εμβολιασμών σε γηγενείς κατά την εισβολή και την κατάκτηση αυτών των χωρών. Αν και ο ισπανο-αμερικανικός πόλεμος συνέβη κατά την εποχή της «βακτηριολογικής επανάστασης», όπου η γνώση της ασθένειας ενισχύθηκε από τη θεωρία των μικροβίων, περισσότερα από τα μισά θύματα στρατιωτών σε αυτόν τον πόλεμο προέρχονταν από ασθένειες. Χωρίς να το γνωρίζουν, οι Αμερικανοί στρατιώτες ενήργησαν ως παράγοντες μετάδοσης ασθενειών, επωάζοντας βακτήρια στα προχειροφτιαγμένα στρατόπεδά τους. Αυτοί οι στρατιώτες εισέβαλαν στην Κούβα, το Πουέρτο Ρίκο και τις Φιλιππίνες και συνέδεσαν τμήματα αυτών των χωρών που δεν είχαν συνδεθεί ποτέ πριν μεταξύ τους λόγω της χαμηλής πυκνότητας του πληθυσμού, προκαλώντας έτσι το ξέσπασμα επιδημιών. Η κινητικότητα των Αμερικανών στρατιωτών σε αυτές τις χώρες ενθάρρυνε τη νέα κινητικότητα ασθενειών που μόλυναν γρήγορα τους ντόπιους.
Το στρατιωτικό προσωπικό χρησιμοποίησε το ποίημα του Κίπλινγκ «The White Man's Burden» για να εξηγήσει τις ιμπεριαλιστικές ενέργειές τους στην Κούβα, τις Φιλιππίνες και το Πουέρτο Ρίκο και την ανάγκη των Ηνωμένων Πολιτειών να βοηθήσουν τους «μελανόχρωμους βαρβάρους » να φτάσουν σε σύγχρονα υγειονομικά πρότυπα. Οι αμερικανικές ενέργειες στο εξωτερικό πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο τόνισαν την ανάγκη για σωστές συνήθειες υγιεινής, ειδικά ανάμεσα στους ιθαγενείς. Οι ντόπιοι που αρνούνταν να συμμορφωθούν με τα αμερικανικά υγειονομικά πρότυπα και διαδικασίες κινδύνευαν με πρόστιμα ή φυλάκιση. Μία ποινή στο Πουέρτο Ρίκο περιελάμβανε πρόστιμο 10 δολαρίων για μη εμβολιασμό και επιπλέον πρόστιμο 5 δολαρίων για κάθε ημέρα που ένα άτομο συνέχιζε να μην εμβολιάζεται. Η άρνηση πληρωμής κατέληγε σε δέκα ή περισσότερες ημέρες φυλάκισης. Εάν ολόκληρα χωριά αρνούνταν την τρέχουσα στρατιωτική πολιτική δημόσιας υγείας, κινδύνευαν ανά πάσα στιγμή να καούν ολοσχερώς ώστε να διατηρηθεί η υγεία και η ασφάλεια των στρατιωτών από την ενδημική ευλογιά και τον κίτρινο πυρετό. Τα εμβόλια χορηγήθηκαν βίαια στους Πορτορικανούς, τους Κουβανούς και τους Φιλιππινέζους. Στρατιωτικό προσωπικό στο Πουέρτο Ρίκο παρείχε υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας που κατέληξαν σε στρατιωτικές διαταγές που έδωσαν εντολή εμβολιασμού για παιδιά πριν από την ηλικία των έξι μηνών και μια γενική εντολή εμβολιασμού. Μέχρι το τέλος του 1899 μόνο στο Πουέρτο Ρίκο, ο στρατός των ΗΠΑ και άλλοι προσέλαβαν ιθαγενείς εμβολιαστές που ονομάστηκαν «πρακτικοί» (practicantes) και οι οποίοι εμβολίασαν περίπου 860.000 ντόπιους σε περίοδο πέντε μηνών. Σε αυτήν την περίοδο ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα κίνημα προς την επέκταση των ιατρικών πρακτικών που περιελάμβαναν την «τροπική ιατρική», σε μια προσπάθεια προστασίας της ζωής των στρατιωτών στο εξωτερικό.
Πόλεμος της Πληροφορίας
Μια ανάλυση των τουίτς από τον Ιούλιο του 2014 έως τον Σεπτέμβριο του 2017 αποκάλυψε μια ενεργή εκστρατεία στο Twitter από τον Οργανισμό Έρευνας Διαδικτύου (IRA), μια ρωσική «φάρμα τρολ» που κατηγορείται για παρέμβαση στις εκλογές των ΗΠΑ το 2016, προκειμένου να σπείρει διαφωνίες σχετικά με την ασφάλεια των εμβολίων. Η εκστρατεία χρησιμοποίησε εξελιγμένα «Twitter μποτ» για να ενισχύσει τα πολωτικά μηνύματα υπέρ και κατά των εμβολίων που περιείχαν το hashtag #VaccinateUS, που δημοσιεύτηκε από τα τρολ του IRA.
Η εμπιστοσύνη στα εμβόλια ποικίλλει ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο και μεταξύ των διαφόρων εμβολίων. Το Πρόγραμμα Εμπιστοσύνης Εμβολίων του School of Hygiene &amp; Tropical Medicine στο Λονδίνο το 2016 διαπίστωσε ότι η εμπιστοσύνη ήταν χαμηλότερη στην Ευρώπη από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο. Η άρνηση του εμβολίου MMR έχει αυξηθεί σε δώδεκα ευρωπαϊκά κράτη από το 2010. Το παραπάνω Πρόγραμμα δημοσίευσε μια έκθεση το 2018 αξιολογώντας τη διστακτικότητα για εμβολιασμό στο κοινό και των 28 κρατών-μελών της ΕΕ, ακόμη και μεταξύ των γενικών ιατρών σε δέκα από αυτά. Οι νεότεροι ενήλικες στην έρευνα είχαν λιγότερη εμπιστοσύνη στα εμβόλια από τους ηλικιωμένους. Η εμπιστοσύνη αυξήθηκε στη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιταλία και τη Σλοβενία από το 2015, αλλά είχε μειωθεί στην Τσεχία, τη Φινλανδία, την Πολωνία και τη Σουηδία. Το 36% των ιατρών που ρωτήθηκαν στην Τσεχία και το 25% αυτών στη Σλοβακία δεν συμφώνησαν ότι το εμβόλιο MMR ήταν ασφαλές. Οι περισσότεροι από τους γιατρούς δεν συνιστούσαν το εμβόλιο εποχικής γρίπης. Η εμπιστοσύνη στα εμβόλια ανάμεσα στον πληθυσμό συσχετίστηκε με την εμπιστοσύνη στα εμβόλια μεταξύ των γιατρών. Μια μελέτη σε φοιτητές κολεγίου στις ΗΠΑ που δίσταζαν να εμβολιαστούν διαπίστωσε ότι μετά από συνεντεύξεις των φοιτητών αυτών σε επιζώντες από ασθένειες που μπορούσαν να προληφθούν από εμβόλιο, οι φοιτητές αυτοί είχαν περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στα εμβόλια από ό,τι μια ομάδα ελέγχου (control group).
Οι αντιεμβολιαστές αναφέρονται συχνά σε δεδομένα που λαμβάνονται από το Σύστημα Αναφορών Ανεπιθύμητων Συμβάντων των Η.Π.Α. (VAERS). Πρόκειται για μια βάση δεδομένων με αναφορές ζητημάτων που σχετίζονται με εμβόλια, η οποία ήταν χρήσιμη για διερεύνηση, αλλά δεδομένου ότι οποιοσδήποτε ισχυρισμός μπορεί να εισαχθεί στο VAERS, τα δεδομένα της δεν είναι όλα αξιόπιστα. Αμφίβολοι ισχυρισμοί σχετικά με εμβόλια κατά της ηπατίτιδας Β, του HPV και άλλων ασθενειών έχουν πολλαπλασιαστεί με βάση την κατάχρηση δεδομένων από το VAERS.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εμβολιασμός
King Crimson
Οι King Crimson είναι ροκ συγκρότημα από την Μεγάλη Βρετανία. Δημιουργήθηκαν το 1969 και έκτοτε έχουν περάσει περισσότεροι από είκοσι μουσικοί από την σύνθεση τους. Υπήρξαν προπάτορες του progressive rock, ενώ αφομοίωσαν διάφορες επιδράσεις και ενορχηστρώσεις στην ιστορία τους (συμπεριλαμβανομένης της jazz και της folk, κλασικής και πειραματικής μουσικής, ψυχεδελικής μουσικής, hard rock και heavy metal, new wave, gamelan, electronica και drum and bass). Επέδρασαν στην μουσική πολλών σύγχρονων καλλιτεχνών και απόκτησαν σημαντική απήχηση, αν και δεν βρήκαν πρόσβαση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Το ντεμπούτο-άλμπουμ τους, "In the Court of the Crimson King", υπήρξε το πιο επιτυχημένο τους, ενώ ακολούθησαν έξι ακόμη άλμπουμ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1974 και επανενώθηκε στις αρχές της επόμενης δεκαετίας, κυκλοφορώντας τρία άλμπουμ πριν διαλυθεί και πάλι το 1984. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Ρόμπερτ Φριπ σχημάτισε και πάλι τους King Crimson, κυκλοφορώντας τρεις δίσκους και περιοδεύοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
1969-1974
Το συγκρότημα έδωσε την πρώτη του συναυλία στις 9 Απριλίου 1969 στο κλαμπ Speakeasy του Λονδίνου και τρεις μήνες αργότερα εμφανίστηκε μπροστά σε 500.000 θεατές στην συναυλία των Rolling Stones στο Hyde Park. Στις 10 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο "In the Court of the Crimson King", ο οποίος έγινε χρυσός και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Παρ' όλα αυτά, μία σειρά συνεχών αλλαγών στην σύνθεση του συγκροτήματος ακολούθησε, με τον Φριπ να είναι το μόνο μέλος της αρχικής μορφής των King Crimson που παρέμεινε. Κατά την πρώτη αμερικάνικη περιοδεία τους, οι Γκάιλς και ΜακΝτόναλντ αποχώρησαν, ενώ ο Γκρεγκ Λέικ έφυγε κατά τις ηχογραφήσεις του δεύτερου τους άλμπουμ, για να ενταχθεί στους Emerson, Lake and Palmer. Ο τραγουδιστής Γκόρντον Χάσκελ ανέλαβε τα φωνητικά για το "In the Wake of Poseidon", που ανέβηκε στην τέταρτη θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών.
Με το ντράμερ Άντι ΜακΚάλοχ και τον Μελ Κόλινς στα πνευστά, κυκλοφόρησαν το "Lizard" στα τέλη του 1970, αλλά δύο ημέρες μετά το πέρας των ηχογραφήσεων το συγκρότημα άλλαξε και πάλι την σύνθεση του. Το μπάσο και τα φωνητικά ανέλαβε ο μετέπειτα μπασίστας των Bad Company, Μποζ Μπάρελ, και τα τύμπανα ο Ίαν Γουάλας. Ένα χρόνο αργότερα, έφθασε στα ράφια των δισκοπωλείων ο δίσκος "Islands" και το ζωντανά ηχογραφημένο "Earthbound", μετά την κυκλοφορία του οποίου παρέμεινε μόνο ο Φριπ στο συγκρότημα και το 1972 εντάχθηκαν ο μπασίστας και τραγουδιστής Τζον Γουέτον, ο ντράμερ Μπιλ Μπρούφορντ, ο Τζέιμι Μιρ στα κρουστά και ο πολυοργανίστας Ντέιβιντ Κρος.
Η νέα σύνθεση συμπεριέλαβε gothic στοιχεία στον ήχο της, κυκλοφορώντας το "Larks' Tongues in Aspic" τον Μάρτιο του 1973, για να ακολουθήσει το "Starless and Bible Black" ένα χρόνο αργότερα, χωρίς τον Μιρ στο συγκρότημα, ο οποίος είχε αποχωρήσει για να ζήσει σε μοναστήρι βουδιστών. Ο Κρος αποχώρησε από το συγκρότημα αλλά συνέχισε ως γκεστ μέχρι την τελευταία τους περιοδεία, όπως και στο "Red", που ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1974. Ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά την διάλυση των King Crimson, με την σύνθεση των Φριπ, Γουέτον και Μπρούφορντ να πλαισιώνεται από διάφορους γκεστ μουσικούς.
Η απέχθεια του Φριπ προς το κίνημα του art rock, τον οδήγησε στην διάλυση του συγκροτήματος στις 28 Σεπτεμβρίου 1974.
1981-1984
thumb|160px|Ο Τρέι Γκαν το 2005 Το 1981, ο Φριπ αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο συγκρότημα. Μαζί του και πάλι βρέθηκε ο ντράμερ Μπιλ Μπρούφορντ, όπως και ο κιθαρίστας Άντριαν Μπιλιού, ενώ το μπάσο ανέλαβε ο Τόνι Λεβίν. Το νέο σχήμα ονομάστηκε Discipline και μετέβη στην Αγγλία για πρόβες. Έπαιξαν την πρώτη τους συναυλία στο Moles Club του Μπαθ στις 30 Απριλίου του 1981 και περιόδευσαν στην Βρετανία με τους Lounge Lizards. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, άλλαξαν το όνομα τους σε King Crimson.
Το αναγεννημένο συγκρότημα ενέταξε στην μουσική του, στοιχεία της new wave και κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Discipline", το οποίο μπήκε στο Top-50 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ακολούθησε το "Beat" τον Ιούνιο του 1982, με την στιχουργική να έχει να κάνει με την γενιά Μπιτ.
Την επόμενη χρονιά, το συγκρότημα ηχογράφησε τον δίσκο "Three of a Perfect Pair", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1984, ανεβαίνοντας στο # 30 στην πατρίδα τους και το # 58 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η τελευταία συναυλία της περιοδείας για το άλμπουμ στο Spectrum του Μόντρεαλ στις 11 Ιουλίου 1984, ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε το 1998 με τίτλο "Absent Lovers: Live in Montreal".
Μετά το τέλος της περιοδείας, ο Φριπ διέλυσε για δεύτερη φορά το συγκρότημα, όντας δυσαρεστημένος από την συνεργασία των μελών του.
1994-2004
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο Μπιλιού συναντήθηκε με τον Φριπ στην Αγγλία με σκοπό την αναδημιουργία των King Crimson, οι οποίοι επανήλθαν στην μουσική βιομηχανία με την σύνθεση των Φριπ, Μπρούφορντ, Λεβίν και Μπιλιού να πλαισιώνεται από τον Πατ Μαστελότο στα κρουστά και τον κιθαρίστα Τρέι Γκαν, με αποτέλεσμα να αποτελούνται από δύο μπασίστες, δύο κιθαρίστες και δύο ντράμερ.
Τον Οκτώβριο του 1994, κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Vrooom", με το παλιότερο μουσικό ύφος τους να αναμειγνύεται με την ηλεκτρονική μουσική. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς, ηχογράφησαν το άλμπουμ "THRAK", με επιρροές από την εναλλακτική ροκ σκηνή των μέσω της δεκαετίας του '90. Το συγκρότημα επανήλθε στις περιοδείες το 1995 και το 1996, κυκλοφορώντας το ζωντανά ηχογραφημένο "Thrakattak" τον Μάιο του 1996.
Την επόμενη χρονιά, κυκλοφόρησαν το ζωντανό ΕΡ "Level Five" σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, ακολουθούμενο από ένα ακόμη ΕΡ το 2002, με τίτλο "Happy with What You Have to Be Happy With".
thumb|240px|Ο Γκάβιν Χάρισον το 2007 Ο 13ος δίσκος τους κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 2003 με τίτλο "The Power to Believe", χωρίς να μπορέσει να μπει στο Top-100 σε Αγγλία ή Ηνωμένες Πολιτείες. Από την περιοδεία του άλμπουμ προέκυψε ένας ακόμη ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος με την ονομασία "EleKtrik: Live in Japan". Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Λεβίν επέστρεψε, αντικαθιστώντας τον Τρέι Γκαν, αλλά οι King Crimson πέρασαν και πάλι στον πάγο για την επόμενη τριετία.
2007-σήμερα
Οι Φριπ, Μπίλιου, Λεβίν, Μαστελότο και ο Γκάβιν Χάρισον στην θέση του δεύτερου ντράμερ ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μία νέα μορφή των King Crimson. Τον Αύγουστο του 2008, πραγματοποίησαν μία σύντομη περιοδεία τεσσάρων εμφανίσεων, γιορτάζοντας τα σαράντα χρόνια από την ίδρυση του συγκροτήματος. Παρ' όλα αυτά, παρέμειναν ανενεργοί μέχρι το 2013, όταν με τους Τζάκο Τζάκζικ, Μπιλ Ρίφλιν και Μελ Κόλινς να συμπληρώνουν την σύνθεση του συγκροτήματος, όπως και τον Τζέρεμι Στέισι από το 2016 και έπειτα, ξεκίνησαν να περιοδεύουν και πάλι. Το φθινόπωρο του 2014, πραγματοποίησαν είκοσι ζωντανές εμφανίσεις στην Βόρεια Αμερική, συνεχίζοντας στην Ιαπωνία και την Ευρώπη το 2015.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά progressive rock συγκροτήματα
Κώστας Λάμπρου
Ο Κώστας Λάμπρου, γεννημένος στην Αθήνα στις 16 Σεπτεμβρίου 1991, είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται αυτό τον καιρό ως τερματοφύλακας στην ολλανδική ομάδα του Ζβόλε.
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Καριέρα
Ο Λάμπρου πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη Φέγενορντ στις 20 Σεπτεμβρίου 2011 σε αγώνα του κυπέλλου Ολλανδίας με αντίπαλο την Άπελντορν (4-0 υπέρ της Φέγενορντ ). Τη σεζόν 2010–11 ήταν δανεικός στην Εξέλσιορ, χωρίς ωστόσο χρόνο συμμετοχής.
Ζβόλε
Στις 11 Ιουνίου 2021 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Ζβόλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Ηλέκτρα (μυθολογία)
Η Ηλέκτρα, σύμβολο ανά τους αιώνες της αγάπης προς τον πατέρα και της αντιζηλίας προς τη μητέρα, είναι πρωταγωνίστρια μυθολογικών αρχαίων ελληνικών παραδόσεων, θεατρικών και άλλων λογοτεχνικών έργων. Αναφέρεται επίσης και με το όνομα Λαοδίκη.
Κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας και αδερφή του Ορέστη, η Ηλέκτρα ανήκε στην καταραμένη οικογένεια των Ατρειδών. Μετά το φόνο του πατέρα της από τη γυναίκα του και τον εραστή της Αίγισθο, έμεινε στην ιστορία ως η εκδικήτρια και τιμωρός του φόνου καθώς και η ηθική αυτουργός της μητροκτονίας που επακολούθησε. Σε ό,τι αφορά τις λεπτομέρειες της πράξης, οι αρχαίοι έλληνες τραγικοί -αλλά και οι επίγονοί τους νεότεροι συγγραφείς- μας δίνουν διαφορετικές εκδοχές του μύθου.
Σύμφωνα με τις μυθολογικές αναφορές για τη Θήβα, η Ηλέκτρα ήταν βασίλισσα της Σαμοθράκης και μητέρα της Αρμονίας, γυναίκας του Κάδμου του ιδρυτή της Θήβας. Η παράδοση θέλει ο γάμος του Κάδμου και της Αρμονίας, κόρης του Δία και της Ηλέκτρας (μια άλλη εκδοχή φέρει την Αρμονία ως κόρη του Άρη και της Αφροδίτης), να γίνεται στην ακρόπολη των Θηβών Καδμεία. Είναι ο πρώτος γάμος στον οποίο παρευρέθηκαν θεοί και άνθρωποι (Ησίοδος, Θεογονία 975-978). Προς τιμήν της Ηλέκτρας, μία εκ των επτά πυλών της αρχαίας Θήβας έφερε το όνομά της (Ηλέκτραι πύλαι). Ο Κάδμος και η Ηλέκτρα συνδέονται και με τη λατρεία των Καβείρων (θεότητες αρχαίας ελληνικής μυστηριακής λατρείας), που λατρεύονταν στη Θήβα και στη Σαμοθράκη.
Κατά μία άλλη εκδοχή του μύθου για τον Κάδμο, η Ηλέκτρα ήταν αδερφή του.
Έργα που πραγματεύονται τον μύθο
Ενδεικτικός κατάλογος έργων που πραγματεύονται τον μύθο των Ατρειδών και πιο συγκεκριμένα, την εκδίκηση της Ηλέκτρας και του Ορέστη:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρμόνικα
μικρογραφία|Αρμόνικα Η αρμόνικα είναι αερόφωνο μουσικό όργανο, παρόμοιο  με το ακορντεόν, με μεγάλη ποικιλομορφία. Είναι γνωστή με διάφορες ονομασίες όπως φυσαρμόνικα και πολίτικη αρμόνικα και ήρθε στην Ελλάδα από Μικρασιάτες πρόσφυγες. Τελικά όμως αντικαταστάθηκε από το ακορντεόν και πλέον στην σημερινή εποχή είναι ένα όργανο σχεδόν άγνωστο. Αν και ήταν πολύ σημαντική στο ρεμπέτικο τραγούδι δεν είναι ακόμα αναγνωρισμένος ο ρόλος της.
Καλλιτέχνες με αρμόνικα
Τον 20ο αιώνα υπήρχαν ήδη πολλοί καλλιτέχνες με αρμόνικα, οι οποίοι έπαιζαν παραδοσιακά και ρεμπέτικα τραγούδια.
Ιστορία της αρμόνικας
Η πρώτη αρμόνικα κατασκευάστηκε στην Βιέννη στις αρχές του 19ου αιώνα.
Στην Ελλάδα προήλθε από Μικρασιάτες πρόσφυγες και χρησιμοποιήθηκε από Σμυρνιώτες και οργανοπαίχτες λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού από τον 19ο αιώνα μέχρι το 1930. Πλέον έχει εγκαταληφθεί και έχει αντικατασταθεί από το ακορντεόν με αποτέλεσμα η αρμόνικα να είναι σχεδόν άγνωστη σε πολλούς ανθρώπους στην Ελλάδα. Όπως έχει γίνει γνωστό αρμόνικες έχουν χρησιμοποιηθεί και σε δισκογραφήσεις χωρίς ωστόσο να είναι γνωστό το είδος της αρμόνικας.
Η αρμόνικα σήμερα
Μπορεί στην Ελλάδα η αρμόνικα να έχει ξεχαστεί όμως σε άλλες χώρες όπως στην Ιταλία και την Πορτογαλία χρησιμοποιείται ακόμα στο λαϊκό τραγούδι και συνεχίζει να είναι ένα γνωστό όργανο. Επίσης, υπάρχουν ακόμη αρμόνικες οι οποίες διατίθενται προς πώληση στην Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. μικρογραφία
Χαρακτηριστικά
Η αρμόνικα είναι ένα όργανο παρόμοιο με το ακορντεόν, όμως , έχουν πολλές διαφορές. Η αρμόνικα είναι πιο απλή, μικρότερη και πιο ελαφριά από το ακορντεόν ενώ στο παίξιμο είναι δυσκολότερη και με οξύτερο ήχο. Όμως, οι δύο αυτές ονομασίες, αρμόνικα και ακορντεόν, συχνά συνδέονται.
Είναι ένα διατονικό όργανο και στο άνοιγμα και στο κλείσιμο της φυσούνας έχει διαφορετικές νότες με αποτέλεσμα να χρειάζεται συχνό και γρήγορο ανοιγοκλείσιμο. Έχει επίσης μεταλλικές γλωσσίδες, κουμπάκια στο δεξί χέρι και η φυσούνα της είναι χειροκίνητη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά όργανα
Δημοσιογράφος
μικρογραφία|Δημοσιογράφος την ώρα που παίρνει συνέντευξη. Δίπλα του φαίνεται ο οπερατέρ που βιντεοσκοπεί τη συνέντευξη. Δημοσιογράφος ονομάζεται το πρόσωπο που ασχολείται με την συλλογή και τη μετάδοση πληροφοριών προς το κοινό σχετικά με την επικαιρότητα, τα προβλήματα που υπάρχουν, τους ανθρώπους, τα θέματα που τους απασχολούν κ.α. Οι δημοσιογράφοι συλλέγουν πληροφορίες, είτε προφορικά είτε γραπτά, και τις δημοσιεύουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι διακρίνονται σε: Συλλέγουν πληροφορίες για κάποιο γεγονός και τις δημοσιεύουν με ανταπόκριση ή με ρεπορτάζ στα μέσα μαζικής επικοινωνίας όπως είναι οι εφημερίδες, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τα περιοδικά, το ντοκιμαντέρ και το διαδίκτυο.
Γράφουν τα άρθρα που εμφανίζονται τακτικά στις εφημερίδες ή τα περιοδικά, αποκαλούμενες στήλες.
Υπάρχει η άποψη ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι αντικειμενικός φορέας ειδήσεων, συγκεντρωμένος στο περιεχόμενο του άρθρου του χωρίς άλλες διαδικαστικές ανησυχίες ώστε η ορθότητα, η πληρότητα και ο τρόπος έκφρασης να συντελούν στη συνολική ποιότητα. Κάτι τέτοιο όμως είναι λάθος και εξ ορισμού αδύνατον. Εφόσον μπαίνουν στη μέση ζητήματα όπως η επιλογή μιας είδησης ανάμεσα σε τόσες άλλες, ο χρόνος και ο τόπος στον οποίο αυτή θα αναπαραχθεί, το προσωπικό ύφος και ο σχολιασμός του δημοσιογράφου, καταρρίπτεται αμέσως η αντικειμενικότητα, και φανερώνεται η χροιά του υποκειμενικού που υπάρχει σε κάθε δημοσιογραφική δραστηριότητα.
Οι δημοσιογράφοι σήμερα
Από ένα παγκόσμιο δείγμα 27,500 δημοσιογράφων από 67 χώρες μεταξύ 2012-2016 προέκυψε το ακόλουθο προφίλ:
Πηγές
Κατηγορία:Δημοσιογραφία
Κουρτ Τουχόλσκυ
Ο Κουρτ Τουχόλσκυ (Kurt Tucholsky, 9 Ιανουαρίου 1890 - 21 Δεκεμβρίου 1935) ήταν Γερμανός δημοσιογράφος, σατιρικός ποιητής και συγγραφέας. Έγραψε επίσης με τα ψευδώνυμα Κάσπαρ Χάουζερ (Kaspar Hauser), Πέτερ Πάντερ (Peter Panter), Τέομπαλντ Τίγκερ (Theobald Tiger) και Ίγκνατζ Βρώμπελ (Ignaz Wrobel).
Βιογραφία
Γεννημένος στη γειτονιά Μοαμπίτ (Moabit) του Βερολίνου, μετακόμισε το 1924 στο Παρίσι και το 1930 στη Σουηδία. Ο Τουχόλσκυ ήταν ένας από τους σημαντικότερους δημοσιογράφους της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ως κριτικός εργάστηκε για το εβδομαδιαίο περιοδικό Weltbühne (Παγκόσμια Σκηνή) γράφοντας στο στιλ και την παράδοση του Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine). Ήταν ταυτόχρονα τραγουδοποιός και ποιητής και συντάκτης σατιρικών πολιτικών περιοδικών. Θεωρήθηκε ως αριστερός δημοκράτης και ειρηνόφιλος, και ότι τασσόταν ενάντια στις αντιδημοκρατικές τάσεις - προ πάντων στην πολιτική, το στρατό και τη δικαιοσύνη. Όταν ήρθαν οι Ναζί στην εξουσία το 1933, τα βιβλία του κάηκαν και έχασε την υπηκοότητά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι
Ότμαρ Χίτσφελντ
Ο Ότμαρ Χίτσφελντ (γερμανικά: Ottmar Hitzfeld,, γενν. στις 12 Ιανουαρίου 1949) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής. Έχει το ψευδώνυμο "der General" («ο στρατηγός») και «Gottmar Hitzfeld» (το Γκοτ, είναι η γερμανική λέξη για τον «θεό»). Έχει συγκεντρώσει συνολικά 18 μεγάλους τίτλους.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Πήρε την πρώτη του προπονητική θέση με τη Ζουγκ 94, όπου έμεινε για ένα χρόνο. Το 1984, εντάχθηκε στην ΦΚ Άαραου, όπου έμεινε για τέσσερα χρόνια. Η θητεία του στέφθηκε με τον πρώτο του τίτλο ως προπονητής, το Κύπελλο Ελβετίας του 1985. Σύντομα προσέλκυσε την προσοχή του μεγάλου ελβετικού συλλόγου Γκρασχόπερς Ζυρίχης. Μεταξύ 1988 και 1991, κέρδισε άλλα τέσσερα τρόπαια εκεί, ξεκινώντας με μια επανάληψη της νίκης του κυπέλλου μέχρι το τέλος της πρώτης του σεζόν. Την επόμενη χρονιά, ακολούθησε το νταμπλ πριν τελειώσει τη δέσμευσή του στην υπεράσπιση του ελβετικού πρωταθλήματος το 1991. Το 1991 συμφώνησε με την Ντόρτμουντ. Με τους Βεστφαλούς κατέκτησε 2 πρωταθλήματα, 2 σούπερ καπ και το μοναδικό Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία του συλλόγου. Το 1998 υπέγραψε στην Μπάγερν Μονάχου. Με τους Βαυαρούς κατέκτησε 5 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα, 3 Λιγκ Καπ, 1 Τσάμπιονς Λιγκ, 1 Διηπειρωτικό, ενώ πήγε και τελικό Τσάμπιονς Λιγκ το 1999.