cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζιζί
Ανάπτυξη
Ο συνεργάτης του Λέρνερ, Φρέντερικ Λέβε, είχε εκφράσει την απροθυμία του να εργαστεί στο Χόλιγουντ, επομένως ο Λέρνερ συμφώνησε με τον Φριντ να ασχοληθεί μόνο με τη συγγραφή του σεναρίου κι όχι με τη δημιουργία των τραγουδιών της ταινίας. Ο Λέρνερ ήθελε να προσλάβει την Όντρεϊ Χέπμπορν για το ρόλο της Ζιζί, εφόσον είχε ήδη ερμηνεύσει το ρόλο με επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ, αλλά ο Φριντ προτίμησε τη Λέσλι Καρόν, η οποία είχε εμφανιστεί με επιτυχία στο προηγούμενο μιούζικαλ του Φριντ Ένας Αμερικανός στο Παρίσι (An American in Paris, 1951), πλάι στον Τζιν Κέλι. Κι οι δυο τους συμφώνησαν ότι ο Μορίς Σεβαλιέ θα ήταν η καταλληλότερη επιλογή για το ρόλο του Ονορέ κι ο Λέρνερ πρότεινε να προσλάβουν τον Ντερκ Μπόγκαρντ για το ρόλο του Γκαστόν. Ο Λέρνερ είπε ότι θα ασχολούταν με τη συγγραφή των τραγουδιών αν μπορούσαν να πείσουν τον Μπόγκαρντ και τον Σεσίλ Μπίτον να συμμετάσχουν στο εγχείρημα, έπειτα έπεισε τον Λέβε να συνεργαστεί μαζί του γράφοντας τη μουσική τον τραγουδιών και του έταξε να πάνε στο Παρίσι για να εργαστούν πάνω στο εγχείρημα. Ο Λέβε συμφώνησε.
Οι δυο τους άρχισαν να εργάζονται στο Παρίσι κι όταν συναντήθηκαν με τον Μορίς Σεβαλιέ του έβαλαν να ακούσει το τραγούδι Thank Heaven for Little Girls. Ο ηθοποιός ενθουσιάστηκε κι όταν συζήτησαν για το χαρακτήρα του Ονορέ, ο οποίος ενδιαφερόταν για το κρασί, τις γυναίκες και τα καμπαρέ, έλαβαν την έμπνευση για να συγγράψουν το I'm Glad I'm Not Young Anymore. Ένα από τα τραγούδια της ταινίας το Say a Prayer for Me Tonight, είχε γραφτεί αρχικά για λογαριασμό της θεατρικής εκτέλεσης του Ωραία μου κυρία, αλλά ο Λέρνερ αποφάσισε την τελευταία στιγμή να μην το χρησιμοποιήσει. Μετά από πιέσεις που έλαβε από τον Φριντ, τον Λέβε και το σκηνοθέτη Βινσέντε Μινέλι, ο Λέρνερ υπέκυψε και το τραγούδι ενσωματώθηκε στο σενάριο της Ζιζί.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Φριντ κάποια στιγμή αναθεώρησε την άποψή του για την ανάθεση του ρόλου της Ζιζί στην Καρόν και ζήτησε από τον Λέρνερ να συναντηθεί με την Όντρεϊ Χέπμπορν στο Παρίσι. Η ηθοποιός όμως απέρριψε το ρόλο. Ο παραγωγός ζήτησε έπειτα από τον Λέρνερ να ταξιδέψει μέχρι και την Αγγλία για να συναντήσει τη Λέσλι Καρόν, που ζούσε εκεί με το σύζυγό της Πίτερ Χολ. Όταν ο Λέρνερ συνάντησε τη Γαλλίδα σταρ αντελήφθη ότι είχε χάσει τη χαρακτηριστική γαλλική της προφορά κι ότι μιλούσε πλέον άπταιστα αγγλικά. Η ηθοποιός είχε συμμετάσχει πρόσφατα σε μιαν αποτυχημένη θεατρική μεταφορά του έργου της Κολέτ κι όταν πληροφορήθηκε ότι η κινηματογραφική μεταφορά επρόκειτο να είναι διαφορετική συμφώνησε να συμμετάσχει στην ταινία. Η φωνή της στα τραγούδια της ταινίας ντουμπλαρίστηκε από την Μπέτι Γουόντ. Ο Ντερκ Μπόγκαρντ έδειξε ενδιαφέρον για την ταινία, αλλά ήταν δεσμευμένος από το συμβόλαιό του με τον παραγωγό Άρθουρ Ρανκ και δεν μπόρεσε να δεχτεί το ρόλο του Γκαστόν. Τότε ο Φριντ θυμήθηκε τον Λουί Ζουρντάν από την ερμηνεία του στην ταινία Πιστεύουμε στον έρωτα (Three Coins in the Fountain, 1954) και του πρόσφερε το ρόλο του Γκαστόν.
Γυρίσματα
Τον Απρίλιο του 1957, οι Φριντ και Μινέλι έφτασαν στο Παρίσι. Ο Μινέλι έψαξε για τοποθεσίες στις οποίες θα μπορούσε να πραγματοποιήσει κάποια εξωτερικά γυρίσματα, ενώ οι Φριντ και Λέρνερ συζήτησαν για το σενάριο, το οποίο δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί. Ο Λέρνερ είχε αποκλίvει αρκετά από το μυθιστόρημα της Κολέτ. Ο ρόλος του Ονορέ που είναι ανύπαρκτος στο μυθιστόρημα κι εμφανίζεται λίγο στο θεατρικό της Λους, είχε γίνει ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες. Ο ρόλος της μητέρας της Ζιζί είχε μειωθεί, ενώ ο Λέρνερ εμβάθυνε περισσότερο πάνω στη σχέση γιαγιάς κι εγγονής.
Το Σεπτέμβρη το συνεργείο και οι ηθοποιοί επέστρεψαν στην Καλιφόρνια για τα εσωτερικά γυρίσματα.
Υποδοχή
Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η ταινία προβλήθηκε για δοκιμαστική προβολή στη Σάντα Μπάρμπαρα τον Ιανουάριο του 1958. Το 88% του κοινού την χαρακτήρισε είτε εξαιρετική είτε απλά καλή. Αλλά ο Λέρνερ κι ο Φριντ ήταν απογοητευμένοι από το αποτέλεσμα. Ο Λέρνερ πίστευε ότι ήταν μεγάλη σε διάρκεια κι ότι δεν είχε ένταση. Οι αλλαγές που πρότεινε κόστισαν 300.000 δολάρια στον Φριντ, αλλά ο Φριντ δεν είχε διάθεση να δώσει παραπάνω χρήματα. Τότε οι συνθέτες της ταινίας παρακάλεσαν τα ανώτερα στελέχη της MGM για βοήθεια κι εκείνα παρείχαν επιπλέον 400.000 δολάρια και έντεκα επιπλέον μέρες για γυρίσματα. Μια δεύτερη προβολή της ταινίας είχε έντονη ανταπόκριση από το κοινό κι ο Λέρνερ ένιωσε έτοιμος για την επίσημη πρεμιέρα, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαΐου 1958 στη Νέα Υόρκη. Η ταινία με προϋπολογισμό 3,319,355 δολαρίων έκανε εισπράξεις 13,208,725 δολαρίων και ήταν επιτυχημένη στο Box-Office.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 9 βραβεία Όσκαρ κι έγινε η πρώτη που κατάφερε να κερδίσει σε όλες της κατηγορίες καταρρίπτοντας το ρεκόρ των 8 όσκαρ των ταινιών Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With the Wind, 1939), Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here to Eternity) και Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront, 1954). Κράτησε το ρεκόρ μόνο για ένα χρόνο όμως, καθώς την επόμενη χρονιά η επική ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Μπεν Χουρ (Ben-Hur) ξεπέρασε το όριο των 10 όσκαρ, κερδίζοντας 11. Η ταινία κατάφερε να κατατροπώσει την ταινία του Ρίτσαρντ Μπρουκς Λυσσασμένη γάτα (Cat on A Hot Tin Roof) επίσης υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Η ταινία κέρδισε επίσης τρεις Χρυσές Σφαίρες, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας (Μιούζικαλ ή Κωμωδίας) και Σκηνοθεσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Igano Kabamaru
Το Igano Kabamaru (ιαπωνικά: 伊賀野カバ丸, Χέπμπορν: Igano Kabamaru, δηλ.: Στόμα Ιπποποτάμου της Ίγκα) είναι μια σειρά άνιμε και μάνγκα. Η σειρά προβλήθηκε εκτός από την Ελλάδα και στην Κύπρο, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία.
Ειδικότερα στην Ελλάδα θεωρείται μία από τις σειρές κινουμένων σχεδίων που άφησαν εποχή, και επηρέασαν σημαντικά την προβολή των άνιμε στην Ελλάδα, κυρίως λόγω της αστειότητας της ελληνικής μεταγλώττισης, που χαρακτηριζόταν από τις συχνές επαναλήψεις φράσεων, προκειμένου να μην υπάρχουν κενά στο άνοιγμα και κλείσιμο του στόματος των χαρακτήρων της σειράς, καθώς και βρισιές. Επίσης προκαλούσε γέλιο στις σκηνές του Καμπαμαρού, όταν έτρωγε φαγητό και κυρίως μακαρόνια. Η σειρά μεταγλωττίστηκε ολόκληρη στο Στούντιο Εκράν και κυκλοφόρησε στα βιντεοκλάμπ σε 8 βιντεoκασέτες με τρία επεισόδια έκαστη από την Symbol Video Productions και σε DVD από την Star Video. Προβλήθηκε από την ΕΡΤ3, το Junior's TV και τηλεοπτικούς σταθμούς της επαρχίας όπου προβάλλονταν κατά κόρον, μαζί με άλλες σειρές και ταινίες κινουμένων σχεδίων από τα τέλη της δεκαετίας του '80 και ολόκληρη τη δεκαετία του '90.
Ελληνική μεταγλώττιση και διανομή ρόλων
Σκηνοθετική επιμέλεια: Βασίλης Συρόπουλος
Νέστορας Κατσιμίχας: Καμπαμαρού
Χάρης Σώζος: Χαγιάτε - Σιτζούνε
Νατάσα Τσακαρισιάνου: Μάι Οκούμπο - Σιγιόκο
Κώστας Πανουργιάς: Μαετζίμα - Μικίζο - Κανάμε - Όκχι
Γιάννης Ευδαίμων: Σάιζο - Σιρακάβα
Νόνη Γλυκού: Καόρου - Σουμίρε - Χοσίρε - Συγγραφέας
Νίκος Μαγδαληνός: Γιανάκι - Μασάο - Μάικλ Ντάντε
Πάρις Κατσίβελος: Υποδιευθυντής - Χότα - Τόχνο
Κώστας Σκώκος: Ιερέας - Σοφέρ της Ραν - Μάγειρας - Θυρωρός
Παραπομπές
Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Shōjo anime και manga Κατηγορία:Κωμικά anime και manga
BMW 507
Η BMW 507 ήταν ένα πολυτελές διθέσιο σπορ ανοιχτό αυτοκίνητο (καμπριολέ) που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, μεταξύ του 1956 και του 1959. Το μοντέλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1955 στη Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης και προοριζόταν κυρίως για την αγορά των ΗΠΑ. Λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής, ωστόσο, και της συνεπακόλουθης εξαιρετικά υψηλής εμπορικής τιμής, οι πωλήσεις του ήταν ελάχιστες, γεγονός που οδήγησε την εταιρεία σε σοβαρές ζημιές και στη διακοπή της παραγωγής της 507, αφού είχαν κατασκευαστεί μόλις 252 αντίτυπα.
Σχεδίαση
Η αρχική ιδέα για την παραγωγή της BMW 507 ανήκε στον Max Hoffman, έναν Αμερικανό εισαγωγέα αυτοκινήτων, ο οποίος το 1954 έπεισε τον τότε διευθυντή της BMW να κατασκευάσει μια ρόουντστερ έκδοση των BMW 501 και BMW 502 προκειμένου να γεφυρώσει το κενό μεταξύ των ακριβών σπορ μοντέλων, όπως η Mercedes-Benz 300SL, και των οικονομικών, πλην όμως χωρίς μεγάλη ιπποδύναμη μοντέλων, όπως αυτά των εταιρειών Triumph και MG. Τα ήδη υπάρχοντα σχέδια απορρίφθηκαν από τον Hoffman. Ύστερα από διαρκή επιμονή του Hoffman, η BMW προσέλαβε τον σχεδιαστή Albrecht von Goertz για να σχεδιάσει τις BMW 503 και BMW 507, όπως και έπραξε. Το μηχανικό σύνολο των δυο αυτών οχημάτων ανέλαβε να σχεδιάσει ο Fritz Fiedler.
Επιδόσεις
Η BMW 507 έφερε έναν αλουμινένιο κινητήρα βενζίνης 3.168 cm³ V8 και 16-βάλβιδο, ισχύος 150 ίππων στις 5.000 στροφές το λεπτό. Η στάνταρ τελική ταχύτητα έφτανε τα 201 χιλιόμετρα την ώρα (125 μίλια την ώρα) ή τα 225 χιλιόμετρα την ώρα (140 μίλια την ώρα) για όσους είχαν επιλέξει την προαιρετική τελική σχέση 3,42:1 στο 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, που είχε προέλθει από τη γερμανική εταιρεία ZF και ήταν το μοναδικό διαθέσιμο στην 507. Η επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα (0-62 μίλια την ώρα) ερχόταν σε 9 δευτερόλεπτα.
Εμπορική αξία
thumb|right|Το σαλόνι μιας BMW 507 του 1958.
Για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε στον Τύπο αυτοκινήτου το καλοκαίρι του 1955, στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria στο κέντρο του Μανχάταν, Νέα Υόρκη, ενώ η επίσημη παρουσίαση έγινε λίγους μήνες μετά, στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, και η παραγωγή της ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1956.
Σκοπός του διευθυντή της BMW, Max Hoffman, ήταν η παραγωγή 5.000 αντιτύπων ανά έτος, με στόχο η τιμή ανά όχημα να ανέρχεται στα 5.000 δολάρια ΗΠΑ. Λόγω του αυξημένου κόστους παραγωγής όμως, η τιμή του στην πράξη έφτασε τα 26.500 γερμανικά μάρκα στην εγχώρια αγορά και αργότερα τα 29.950 μάρκα, ενώ η τιμή του αυτοκινήτου στις ΗΠΑ έφτασε αρχικά τα 9.000 δολάρια και μεταγενέστερα τα 10.500 δολάρια.
Κύριος ανταγωνιστής της BMW 507 ήταν η Mercedes-Benz 300 SL και μολονότι η 507 προσέλκυσε αρκετούς διάσημους, όπως ο Hans Stuck και ο Georg «Schorsch» Meier, ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 10% των πωλήσεων της 300 SL.
Αντίκτυπος
thumb|right|Το προφίλ μιας λευκής BMW 507.
Η ανεπιτυχής εμπορική πορεία της BMW 507 έφτασε την BMW στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, καθώς η παραγωγή της 507 ήταν εξαιρετικά ζημιογόνα. Τελικώς διακόπηκε στα τέλη του 1959, αφού είχαν κατασκευαστεί συνολικά μόλις 252 αυτοκίνητα παραγωγής, συν δυο πρωτότυπα. Έως τότε, οι γενικότερες ζημιές της εταιρείας, από όλα τα ζημιογόνα μοντέλα της, είχαν φτάσει τα 15 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα.
Διαχρονικά, ωστόσο, η 507 παρέμεινε ένα ορόσημο στην ιστορία των αυτοκινήτων της BMW, με πολλές διάσημες προσωπικότητες να έχουν στην κατοχή τους μία 507. Μεταξύ αυτών, και ο Έλβις Πρίσλεϊ είχε αγοράσει ένα μεταχειρισμένο λευκό 507, ενώ βρισκόταν στη Γερμανία, κατά τη θητεία του στον Αμερικανικό στρατό. Σήμερα διασώζονται 202 αντίτυπα της 507, με εξαιρετικά υψηλές τιμές ως συλλεκτικά. Επιπλέον, το ντιζάιν της 507 αποτέλεσε πηγή έμπνευσης στη νεότερη ιστορία για τα roadster BMW Z3 και BMW Z4, και σαφώς εντονότερα για το ακόμα πιο ακριβό roadster BMW Z8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
507 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ
Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna von Pfalz-Zweibrücken-Birkenfeld, 18 Ιουλίου 1753 - 4 Φεβρουαρίου 1824) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα εν Βαυαρία.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ και της Μαρίας Φραγκίσκης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1780 τον Γουλιέλμο, Δούκα εν Βαυαρία, και είχε τέκνα:
Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 94.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες στη Βαυαρία Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Τσβάιμπρυκεν
Γουίγκαν Αθλέτικ
Η Γουίγκαν Αθλέτικ (αγγλικά: Wigan Athletic, ορθή προφορά Ουίγκαν) είναι αγγλικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Γουίγκαν, στο Μείζον Μάντσεστερ. Αγωνίζεται στις κατηγορίες του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αγγλίας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο DW Stadium, χωρητικότητας 25.138 θεατών.
Η Γουίγκαν Αθλέτικ ιδρύθηκε το 1932. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 2013 κερδίζοντας στον τελικό με 1–0 τη Μάντσεστερ Σίτι και η πορεία της ομάδας μέχρι τον τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας την περίοδο 2005–06, όπου όμως ηττήθηκε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 4–0, η κατάκτηση της δεύτερης θέσης την περίοδο 2004–05 στη δευτέρου επιπέδου αγγλική κατηγορία την Τσάμπιονσιπ και η άνοδος στην κορυφαία κατηγορία, την Πρέμιερ Λιγκ.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Γουίγκαν Αθλέτικ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2014-15
Η 73η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας για την περίοδο 2014-15 πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 46 συλλόγων των δύο επαγγελματικών κατηγοριών, Σούπερ Λιγκ και Φούτμπολ Λιγκ.
Χαρακτηρίστηκε από την πρόκριση αρκετών εκπρόσωπων της τελευταίας σε βάρος αντίστοιχων της ανώτερης, σε σημείο να παρομοιαστεί με το αγγλικό ποδοσφαιρικό κύπελλο FA Cup, όπου παραδοσιακά σημειώνεται πλήθος τέτοιων (ή και μεγαλύτερων) εκπλήξεων. Συγκεκριμένα, 7 από τους 18 συλλόγους της Σούπερ Λιγκ αποκλείστηκαν στη φάση των 32, με τέσσερις να κατατάσσονται μόλις στην τέταρτη και τελευταία θέση του ομίλου τους. Ισάριθμοι εγκατέλειψαν τη διοργάνωση στη φάση των 16, οι τέσσερις αποκλειόμενοι από αντίπαλο της Φούτμπολ Λιγκ, οι δε τρεις μέσω εντός έδρας ήττας και έχοντας εξασφαλίσει ευνοϊκό αποτέλεσμα κατά τον πρώτο αγώνα. Είναι ενδεικτικό ότι για τρίτη μόνο φορά στην ιστορία του θεσμού (δηλαδή σε 73 κύπελλα), οι μισοί τουλάχιστον από τους 8 συμμετέχοντες στα προημιτελικά δεν εκπροσωπούσαν την ανώτερη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου (με οποιαδήποτε μορφή αυτής). Τέσσερα σωματεία της Β' Εθνικής είχαν επίσης προκριθεί την περίοδο 1998-99, πριν 16ετία, ενώ εκείνη του 1984-85 ήταν τρία, αλλά με ταυτόχρονη παρουσία δύο από την τότε Γ' Κατηγορία (επομένως, το δεδομένα σπάνιο γεγονός συμβαίνει ανά περίπου 15 χρόνια και μόνο τα τελευταία 30). Κυπελλούχος για την περίοδο 2014-15, αναδείχτηκε για 27η φορά στην ιστορία του, ο Ολυμπιακός, νικώντας στον τελικό του θεσμού, τη Skoda Ξάνθη (πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελικό), με 3-1.
1η φάση
Ο πρώτος γύρος διεξήχθη από τις 28-8-2014 έως τις 14-9-2014. Συμμετείχαν μόνο οι 28 ομάδες της Φούτμπολ Λιγκ.
2η φάση
Η 2η φάση διεξήχθη με τη μορφή ομίλων. Οι 32 ομάδες χωρίστηκαν σε οκτώ ομίλους των 4 και οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στη φάση των 16. Ημερομηνίες:
3η φάση
Η κλήρωση της τρίτης φάσης διεξήχθη στις 9 Ιανουαρίου 2015. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 20-21-22 του ίδιου μήνα και οι επαναληπτικοί μία εβδομάδα αργότερα (27-28-29 Ιανουαρίου).
Προημιτελική φάση
Η κλήρωση της τέταρτης φάσης διεξήχθη στις 30 Ιανουαρίου 2015. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν το τριήμερο 10-11-12 Φεβρουαρίου και οι επαναληπτικοί στις αρχές του επόμενου μήνα (4-5-11 Μαρτίου).
Ημιτελική φάση
Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στις 17-3-2015 και οι αγώνες έγιναν στις 8, 9-4-2015 και στις 29-4-2015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2014-2015
Αφή (αποσαφήνιση)
Η Αφή είναι μία από τις αισθήσεις που επεξεργάζεται το Σωματοαισθητικό σύστημα.
Η Αφή μπορεί επίσης να αναφέρεται σε: Αφή, η αίσθηση
Μάκης Πανώριος
Ο Μάκης Πανώριος (Κεφαλλονιά, 1935 - 7 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Έλληνας ηθοποιός συγγραφέας εικονογράφος και κριτικός θεάτρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε ζωγραφική και θέατρο στη "Δραματική Σχολή Θεάτρου και Σκηνοθεσίας" του Πέλου Κατσέλη. Εργάστηκε για 18 χρόνια σαν ηθοποιός, τα δέκα εκ των οποίων στο Εθνικό Θέατρο, ενώ απασχολήθηκε στην ελληνική ραδιοφωνία και στην τηλεόραση. Η πρώτη εμφάνισή του χρονολογείται το 1962, όταν συμμετείχε στο θίασο του Μάνου Κατράκη ερμηνεύοντας το ρόλο του χάρου, στην παράσταση "Το τραγούδι του νεκρού αδερφού" του Mίκη Θεοδωράκη.
Απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 88 ετών.
Λογοτεχνία
Λάτρης της λογοτεχνίας και ιδιαίτερα του φανταστικού, έχει προλογίσει έργα και συγγράψει κριτικές και άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες.
Η πεντάτομη ανθολογία του Το ελληνικό φανταστικό διήγημα από τις εκδόσεις Αίολος περιέχει 167 ελληνικά διηγήματα της φανταστικής λογοτεχνίας με γραπτά, μεταξύ άλλων, από τους Ιάκωβο Πολυλά, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και Κ.Π. Καβάφη, Φαίδρο Μπαρλά, Ρένο Αποστολίδη, Φρέντυ Γερμανό, Ανδρέα Λασκαράτο, Δημοσθένη Βουτυρά, Φώτη Κόντογλου Μανώλη Κανελλή, Τριαντάφυλλο Πίττα, Νίκο Ζακόπουλο και Γιώργο Μπαλάνο. Έχει παράλληλα ασχοληθεί με όλα τα είδη της λογοτεχνίας ενώ έχει εικονογραφήσει και προλογίσει πολλά βιβλία.
Έχει τιμηθεί με το βραβείο Karel (1993) για την προσφορά του στην φανταστική λογοτεχνία.
Θεατρικές Παρατάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Σημαία της Εξτρεμαδούρας
μικρογραφία|Παραλλαγή της σημαίας της Εξτρεμαδούρας με ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι στο κέντρο, που χρησιμοποιείται από αριστερούς και προτοσμπερανίστας. Η σημαία της Εξτρεμαδούρας, σύμφωνα με το Άρθρο 4-1 του Καταστατικού της Αυτονομίας, αποτελείται από τρεις οριζόντιες ρίγες πράσινου, λευκού και μαύρου χρώματος και το εθνόσημο της περιοχής, το οποίο είναι τοποθετημένο προς την πλαϊνή αριστερή πλευρά της σημαίας.
Προέλευση και τη σημασία
Η σημαία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 1970, μετά το θάνατο του Φρανσίσκο Φράνκο, σε μια εποχή που τα δικαιώματα των περιφερειακών κοινοτήτων ήταν υπό ανάκτηση και αντικατάσταση σε όλη την Ισπανία.
Στα επίσημα κυβερνητικά έγγραφα, λέγεται ότι τα χρώματα της σημαίας τιμούν πτυχές από την ιστορία της περιφέρειας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα:
Ωστόσο, το 2008, στον περιφερειακό τύπο ένας καθηγητής ιστορίας, ο Αντόνιο Γκαλάτσε Κορτές διατύπωσε τη δική του θεωρία σχετικά με την έννοια των χρωμάτων της σημαίας. Ο Γκαλάτσε Κορτές πίστευε ότι το πράσινο χρώμα αναφέρεται στη Μουσουλμανική εποχή της Ισπανίας, στην οποία η Εξτρεμαδούρα απολαμβάνε τη μόνη περίοδο της πλήρης ανεξαρτησίας ως Αφτασιδική ταϊφά. Το λευκό χρώμα αναφέρεται στο Βασίλειο του Λεόν και την ένταξη της περιοχής σε αυτό που έγινε γνωστό ως Ισπανία, ενώ το μαύρο ήταν το χρώμα των ρούχων που φοριούνται από τους Λουσιτάνιους, σύμφωνα με τον Στράβωνα.
Η θεωρία του Γκαλάτσε Κορτές αμφισβητείται. Σε τηλεοπτική συνέντευξη, ο Λουίς Ραμάγιο, πρόεδρος της περιφέρειας πριν από την εποχή της αυτονομίας, απέδωσε τη δημιουργία της σημαίας σε ένα δικηγόρο από την Ολίβα ντε λα Φροντέρα, με το όνομα Μαρτίν Ροντρίγκες Κοντρέρας. Η θεωρία αυτή υποστηρίχθηκε από τον καθηγητή ανθρωπολογίας Χαβιέρ Μάρκος Αρέβαλο, ο οποίος με τις σπουδές του στην Εξτρεμαδουριανή ταυτότητα αναφέρει ότι ο σχεδιασμός του Ροντρίγκες Κοντρέρας επιλέχθηκε από διάφορες προτάσεις και τα χρώματα προέρχονται από το ακόλουθο ορισμό:
Όσον αφορά την συμβολική έννοια, το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα, το λευκό συμβολίζει τη τιμή των ανθρώπων, το μαύρο συμβολίζει την ανεργία, την περιθωριοποίηση, και τη καθυστέρηση, αν και μπορεί επίσης να αναφέρονται στο Αλμοαδικό παρελθόν της περιοχής. Ο Χαβιέρ Μάρκος Αρέβαλο προσθέτει ότι η σημαία εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτή καταγραφή στις 27 Φεβρουαρίου 1977 και έκανε την πρώτη της δημόσια εμφάνιση στις 14 Νοεμβρίου 1976 στο Ολίβα ντε λα Φροντέρα. Η πρώτη επίσημη κύρωση συνέβη στην πόλη του Κάθερες μετά από πρόταση που ψηφίστηκε από τη Χούντα Πρεαουτονόμικα και αργότερα εισήχθη ως σύμβολο από το Καταστατικό Αυτονομίας.
Η χήρα του Μαρτίν Ροντρίγκες Κοντρέρας έχει γράψει άρθρα, επίσης, αποδίδει τη δημιουργία της σημαίας στον άντρα της. Επίσης, ούτε η χήρα του αποθανόντος δικηγόρου ήθελε να παραμείνει στο περιθώριο: πιο συγκεκριμένα, έγραψε επιστολές που απέστειλε στις τοπικές εφημερίδες, έχει δείξει την φιλοδοξία αυτού του ιστορικού, ενώ άρχισε να υπερασπίζεται το ότι η σημαία είναι δημιουργία του συζύγου της μόνο μετά το θάνατο του δικηγόρου και βουλευτή Μαρτίν Ροντρίγκες Κοντρέρας.
Σύμφωνα με μια άλλη δημοφιλή θεωρία για τα χρώματα της σημαίας, η σημαία προήλθε όταν συνδυάστηκαν τα χρώματα των ποδοσφαιρικών συλλόγων από τις δύο πρωτεύουσες, τον Πολυαθλητικό Σύλλογο του Κάθερες (πράσινη φανέλα, λευκό σορτς) και την ΚΝ Μπαδαχόθ (μαύρη και λευκή φανέλα, λευκό σορτς). Ωστόσο, τα δύο αθλητικά σωματεία απλά πήραν τα χρώματα από τα παραδοσιακά χρώματα των αντίστοιχων πόλεων και επαρχιών: πράσινο για το Κάθερες και μαύρο (από το Αφτασιδικό ταϊφά) για το Μπαδαχόθ. Μια άλλη θεωρία που εξηγεί τα χρώματα αναφέρει ότι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξτρεμαδούρα
Αμύντας (γιος του Ανδρομένη)
Ο Αμύντας (απεβ. το 330 π.Χ.) ήταν γιος του Ανδρομένη. Ήταν Μακεδόνας αξιωματικός στον στρατό τού Μεγάλου Αλεξάνδρου με καταγωγή από την Τυμφαία. Μετά τη μάχη του Γρανικού το 334 π.Χ., ο Αμύντας ανέλαβε τις διαδικασίες της παραλαβής της πόλης των Σάρδεων μετά την παράδοση της τοπικής περσικής φρουράς υπό τον Μιθρένη. Δύο χρόνια έπειτα, το 332, στάλθηκε από τον Αλέξανδρο πίσω στη Μακεδονία για τη στρατολόγηση νεοσυλλέκτων που θα στελέχωναν την εκστρατεία, και το 333 επέστρεψε με τα νέα στρατεύματα στα Σούσα.
Μετά την εκτέλεση τού Φιλώτα το 330 π.Χ. από τον Αλέξανδρο με την κατηγορία της προδοσίας, ο Αμύντας συνελήφθη μαζί με τούς αδελφούς του Άτταλο και Σιμμία ως ύποπτοι σε σχέση με την συνωμοσία, καθώς ήταν στενοί φίλοι τού Φιλώτα καθώς και για το ότι ο αδελφός τους Πολέμων είχε φύγει από το στρατόπεδο για να αποφύγει τη σύλληψη, μόλις ο Φιλώτας τέθηκε υπό κράτηση.Ο Αμύντας κατάφερε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τα αδέλφια του επιτυχώς, και η αθωότητα τους ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο μετά την επανεμφάνιση του Πολέμονα, και έτσι αθωώθηκαν.Λίγο καιρό αργότερα ωστόσο ο Αμύντας σκοτώθηκε από βέλος κατά τη διάρκεια πολιορκίας ενός χωριού.
Ο Ρωμαίος ιστορικός του 1ου αι. μ.Χ. Κουίντος Κούρτιος Ρούφος αναφέρει επίσης, πως ο Αμύντας υπήρξε διοικητής τμήματος των Μακεδονικών δυνάμεων στη μάχη της Ισσού το 333 π.Χ., καθώς και διοικητής ταξιαρχίας κατά τη διάρκεια της διάβασης από τις Κιλίκιες Πύλες, ωστόσο είναι αβέβαιο για το εάν πρόκειται για τον ίδιο Αμύντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Τηλεκίνηση
Τηλεκίνηση είναι η υποθετική ικανότητα των ανθρώπων να μετακινούν αντικείμενα αποκλειστικά με τη δύναμη του μυαλού τους. Ο παραπάνω όρος έχει χρησιμοποιηθεί σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας και σε βιντεοπαιχνίδια. Η τηλεκίνηση ήταν ανέκαθεν ποθητή από πολλούς ανθρώπους. Διάφοροι ισχυρίζονται ότι κατέχουν αυτή την ικανότητα (π.χ. Γιούρι Γκέλλερ). Οι περισσότεροι επιστήμονες δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη τέτοιων ικανοτήτων στον άνθρωπο, και κάποιοι αναπτύσσουν θεωρίες ότι τέτοιες ικανότητες προέρχονται από το υποσυνείδητο. Ως σήμερα δεν έχει αποδειχθεί η τηλεκίνηση σε αντικείμενα της καθημερινής εμπειρίας (μακρόκοσμος).
Κατηγορία:Μεταφυσική Κατηγορία:Ψυχικές δυνάμεις
Δήμος Ερμιονίδας
μικρογραφία|[[Κρανίδι Αργολίδας|Κρανίδι]] μικρογραφία|[[Κοιλάδα Αργολίδας|Κοιλάδα]] μικρογραφία|[[Ερμιόνη Αργολίδας|Ερμιόνη]] Ο Δήμος Ερμιονίδας είναι Δήμος της Περιφέρειας Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011. Δημιουργήθηκε από την συνένωση 2 προϋπαρχόντων Δήμων, που λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010 και είχαν δημιουργηθεί το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Οι Δήμοι αυτοί ήταν, ο Δήμος Κρανιδίου και ο Δήμος Ερμιόνης, οι οποίοι στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Δημοτικές Ενότητες. Έδρα του Δήμου Ερμιονίδας, ορίσθηκε το Κρανίδι. Τα όρια του Δήμου, αντιστοιχούν στα όρια της ιστορικής Επαρχίας Ερμιονίδας.
Χάρτης
<mapframe latitude="37.426888" longitude="23.182526" zoom="10" width="1000" height="400" align="center" />
Ερμιονιδας Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αργολίδας
Μαγκλαβίτες
Οι Mαγκλαβίτες ή Μα(ν)γλαβίτες (Μαγκλαβίται) ήταν ένα σώμα ροπαλοφόρων σωματοφυλάκων στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Ιστορία
Οι Μαγκλαβίτες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τον 9ο αι., όταν -μαζί με την Αυτοκρατορική Εταιρεία- ήταν υπεύθυνοι για την προσωπική ασφάλεια του Αυτοκράτορα. Οπλισμένοι με σπαθιά, οι Μαγκλαβίτες προηγούντο αυτού σε τελετές και ήταν υπεύθυνοι για το ξεκλείδωμα ορισμένων πυλών του Αυτοκρατορικού Παλατιού, του Μεγάλου Παλατιού της Κωνσταντινούπολης κάθε πρωί.
Δομή
Οι μεμονωμένοι Μαγκλαβίτες ήταν σχετικά χαμηλής προέλευσης και κοινωνικής θέσης, συχνά ακόμη και αναλφάβητοι, αλλά ο διοικητής τους, γνωστός ως πρωτομαγκλαβίτης ή ἐπί τοῦ μαγγλαβίου, κατατασσόταν υψηλά στην Αυτοκρατορική ιεραρχία λόγω της εγγύτητάς του με τον Αυτοκράτορα. Οι Μαγκλαβίτες ως Αυτοκρατορικοί σωματοφύλακες φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί στα τέλη του 11ου αι., αλλά υπάρχουν σιγγιλογραφικές ενδείξεις (σφραγίδες) για τους Μαγκλαβίτες της Μεγάλης Εκκλησίας (δηλαδή του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης) από τον 11ο έως τον 13ο αι.
Αξιοσημείωτα μέλη
Ίσως ο πιο διάσημος Μαγκλαβίτης ήταν ο Νορβηγός βασιλιάς Χάραλντ Χάρντραντα, ο οποίος έλαβε τον τίτλο σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στη Φρουρά των Βαράγγων το 1030.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός
Παλαιά Πινακοθήκη (Μόναχο)
Η Παλαιά Πινακοθήκη (Alte Pinakothek) είναι μουσείο ζωγραφικής στο Μόναχο. Εκτίθενται στις αίθουσές της πάνω από 800 έργα φιλοτεχνημένα από τον 13ο μέχρι τον 18ο αιώνα και οι συλλογές της τής πρώιμης περιόδου της ιταλικής, γερμανικής, φλαμανδικής και ολλανδικής ζωγραφικής θεωρούνται από τις σημαντικότερες του κόσμου. Βρίσκεται στην περιοχή Μάξφορσταντ του Μονάχου και απαρτίζει μαζί με τη Νέα Πινακοθήκη (Neue Pinakothek), την Πινακοθήκη των Μοντέρνων (Pinakothek der Moderne) και άλλα μουσεία, το μουσειακό συγκρότημα Kunstareal (περιοχή των μουσείων), που καλύπτει όλο το φάσμα της ευρωπαϊκής ζωγραφικής.
Η Παλαιά Πινακοθήκη άνοιξε τις πύλες της για το κοινό το 1836, ύστερα από απόφαση του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄ να στεγάσει τους θησαυρούς των Βίττελσμπαχ. Αρχιτέκτονας ήταν ο Λέο φον Κλέντσε και όταν το νεοαναγεννησιακό κτίριο αποπερατώθηκε, η Παλαιά Πινακοθήκη ήταν το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου, επαναστατικής λειτουργικότητας και εκμετάλλευσης του ηλιακού φωτός, τελείως διαφορετικό από τα μέχρι τότε φρουριακής εμφάνισης μουσεία.Υπήρξε το υπόδειγμα για αρκετά μουσεία που κατασκευάστηκαν στη συνέχεια σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης.
Τα σημαντικότερα από τα έργα Παλαιάς Πινακοθήκης παρουσιάζονται στο λήμμα "Κατάλογος έργων της Παλαιάς Πινακοθήκης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Γερμανία
ΦΚ Μόσχας
Η ΦΚ Μόσχας (ρωσικά: ФК Москва) ήταν ρωσική ομάδα ποδοσφαίρου που ιδρύθηκε το 1997. Αγωνίστηκε στην ανώτερη κατηγορία του ρωσικού πρωταθλήματος μέχρι το 2009.
Χρώματα της ομάδας ήταν το βυσσινί και το μαύρο και το ψευδώνυμό της «αστοί» (горожане), επειδή ανήκε στο Δημαρχείο της Μόσχας. Ως έδρα χρησιμοποιούσε το στάδιο «Εντουάρντ Στρελτσόφ», χωρητικότητας 13.450 θεατών.
Ιστορία
Στα μέσα δεκαετίας του 1990 η αυτοκινητοβιομηχανία «ЗИЛ» που κατείχε την ομάδα Τορπέντο Μόσχας δεν μπορούσε πλέον να την συντηρήσει και την μεταβίβασε στην εταιρεία Λουζνίκι που κατείχε το ομώνυμο στάδιο. Έτσι η Τορπέντο μετακόμισε σε άλλη συνοικία της Μόσχας εγκαταλείποντας το παλιό της γήπεδο, το «Στάδιο Τορπέντο».
Το 1997 η «ЗИЛ», που παρέμεινε ιδιοκτήτρια του Σταδίου Τορπέντο, αποφάσισε να δημιουργήσει ξανά μια ομάδα, την οποία ονόμασε «Τορπέντο-ΖΙΛ». Έτσι για ένα διάστημα υπήρχαν στη Μόσχα δύο Τορπέντο. Το 2003 η «ЗИЛ» πούλησε τη νέα ομάδα σε μια εταιρεία μεταλλουργίας, με αποτέλεσμα να μετονομαστεί σε «Τορπέντο-Μέταλουργκ». Τον Ιούλιο του 2004 η ομάδα μεταβιβάστηκε στην Διοίκηση της πόλης της Μόσχας και έτσι προέκυψε το νέο όνομα «ΦΚ Μόσχας».
Η καλύτερη θέση που έχει τερματίσει ως τώρα είναι η τέταρτη το 2007. Το ίδιο έτος ο επιθετικός της, Ντιμίτρι Κιριτσένκο, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Στη συνέχεια η ομάδα αγωνίστηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο, όπου έφτασε ως τον 2ο γύρο, πριν αποκλειστεί από τη Χέρτα Βερολίνου.
Στις 28 Δεκεμβρίου του 2010, η ομάδα αποχώρησε από το πρωτάθλημα μετά την απόφαση του βασικού χορηγού της ομάδας, ГМК «Норильский Никель», να διακόψει την οικονομική ενίσχυση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1997 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Μόσχα Μ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικής παγοδρομίας
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Παγοδρομιών (Ε.Ο.ΠΑΓ.), η οποία ιδρύθηκε το 1986. Το 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα διεξήχθη το Δεκέμβριο του 1989 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Η έλλειψη παγοδρομίων στην Ελλάδα δημιούργησε προβλήματα στη διοργάνωση του πρωταθλήματος —ιδιαίτερα από το 2003, που κατεδαφίστηκε το παγοδρόμιο στο Πολύδροσο Αμαρουσίου, ως το 2008. Χρονιά κατά την οποία λειτούργησε, από τις 18 Μαρτίου έως τον Ιούνιο, προσωρινό παγοδρόμιο προστατευμένο με τέντα στα ανοιχτά πάρκινγκ του ΟΑΚΑ, στην περιοχή Κάτω Σωρός του Αμαρουσίου, υπό την απειλή της διαγραφής της Ελληνικής Ομοσπονδίας Παγοδρομιών από τη Διεθνή Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου και τη Διεθνή Ένωση Παγοδρομίας. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 2009 διεξήχθη στις 13 και 14 Ιουνίου στο παγοδρόμιο Ολυμπιακών προδιαγραφών που διαμορφώθηκε στο Ολυμπιακό Κέντρο Πάλης  των Άνω Λιοσίων, όπου τον Απρίλιο του 2010 επρόκειτο να διεξαχθεί ο Α΄ Όμιλος της Γ΄ Κατηγορίας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Χόκεϊ επί Πάγου. Διοργάνωση που τελικά ανατέθηκε στο Λουξεμβούργο, μετά την άρνηση της νέας κυβέρνησης να χρηματοδοτήσει τη διεξαγωγή της.
Νικητές
''Δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστούν πηγές που αναφέρουν ως πρωταθλητές Ελλάδος όσους αναγράφονται στον πίνακα με πλάγιους χαρακτήρες. Αποτελούν όμως ισχυρή ένδειξη τα εξής:''
1 Εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο Πανευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Πηγή: Skatabase-A Reference for Skating Results
2 Εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Πηγή: Skatabase-A Reference for Skating Results
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλλιτεχνικη παγοδρομια Κατηγορία:Καλλιτεχνική παγοδρομία στην Ελλάδα
Αντουάν-Ζαν Γκρο
Ο Αντουάν-Ζαν Γκρο (γαλλικά: Antoine-Jean Gros), βαρόνος Γκρο από το 1824, γεννήθηκε το 1771 στο Παρίσι και πέθανε το 1835 στο Μεντόν, ήταν Γάλλος νεοκλασικός και προ-ρομαντικός ζωγράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντουάν-Ζαν Γκρο γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1771 στο Παρίσι. Ήταν γιος γνωστού μικρογράφου και συλλέκτη έργων ζωγραφικής που άρχισε να τον μαθαίνει να σχεδιάζει σε ηλικία έξι ετών, εποχή από την οποία ήδη ο Γκρο έδειχνε τα χαρίσματα και ταλέντο στη ζωγραφική. Γύρω στο έτος 1785, με δική του πρωτοβουλία, ο νεαρός ζωγράφος μπήκε μαθητευόμενος στο εργαστήριο του νεοκλασικού ζωγράφου Ζακ-Λουί Νταβίντ, στο οποίο παρακολούθησε επιμελώς ζωγραφική ενώ συνέχισε να παρακολουθεί μαθήματα στο Κολλέγιο Μαζαρέν.
Στην Ιταλία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Βοναπάρτης στη γέφυρα του Άρκολε (1796), [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλίες]] Ο θάνατος του πατέρα του σε περίεργες συνθήκες κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ανάγκασε τον Γκρο από το 1791 να συντηρηθεί με δικούς του πόρους μέσω της ζωγραφικής. Από αυτή τη στιγμή και μέχρι τον θάνατό του, το επάγγελμά του ήταν η ζωγραφική. Άρχισε να εργάζεται χάρη σε συστάσεις της Σχολής Καλών Τεχνών του Παρισιού, απασχολούμενος στην εκτέλεση πορτρέτων των μελών της Συνέλευσης, μέχρι που τα επαναστατικά γεγονότα τον διέκοψαν. Το 1793 άφησε τη Γαλλία και ταξίδεψε στην Ιταλία, καταφέρνοντας να εγκατασταθεί στη Γένοβα. Περίπου αυτή την περίοδο αφιερώθηκε στη δημιουργία μεγάλου αριθμού μινιατούρων και προσωπογραφιών.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία επισκέφτηκε τη Φλωρεντία, αλλά επέστρεψε στη Γένοβα όπου συνάντησε την Ιωσηφίνα ντε Μπωαρναί, σύζυγο του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.
Στις 15 Νοεμβρίου 1796, ο Γκρο ήταν παρών και είδε τον Βοναπάρτη, μετά τη νίκη του στη μάχη του Άρκολε, να τοποθετεί τη σημαία της Γαλλίας στη γέφυρα. Ο Βοναπάρτης παρήγγειλε έναν πίνακα στον Γκρο για να απαθανατίσει αυτό το γεγονός. Ικανοποιημένος από το έργο, ο Βοναπάρτης του εμπιστεύτηκε τη θέση του επιθεωρητή ταχυδρομείου, ένα επάγγελμα που του επέτρεπε να ακολουθεί τον στρατό στις στρατιωτικές του εκστρατείες. Το 1797, μετά από σύσταση της Ιωσηφίνας, τον διόρισε επικεφαλής της επιτροπής που ήταν αρμόδια για την επιλογή κατασχεμένων έργων τέχνης που προορίζονταν να εμπλουτίσουν τις συλλογές του μουσείου του Λούβρου.
Επιστροφή στη Γαλλία
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέων στη Μάχη των Πυραμίδων, 1810|αριστερά]] μικρογραφία|Έφιππο πορτρέτο του [[Ιερώνυμος Βοναπάρτης|Ζερόμ Βοναπάρτη, 1808]] Το 1799 κατάφερε να ξεφύγει από την πολιορκημένη Γένοβα και επέστρεψε στο Παρίσι, όπου άνοιξε εργαστήριο. Το 1802 ο πίνακάς του Η Μάχη της Ναζαρέτ (Μουσείο της Νάντης) κέρδισε το βραβείο. Περίπου αυτή την εποχή αφιέρωσε τις προσπάθειές του στην απεικόνιση της πικρής πλευράς της νίκης και ζωγράφισε τον πίνακα Ο Βοναπάρτης επισκέπτεται τους πληγέντες από πανώλη στη Γιάφα (Λούβρο). Ακολούθησε ο πίνακας η Μάχη του Αμπουκίρ το 1806 με σκηνή από τη μάχη του Αμπουκίρ του 1799 (παλάτι των Βερσαλλιών) και η Μάχη του Άιλαου το 1808 με σκηνή από τη μάχη του Άιλαου του 1807, μια ακόμη νίκη του Ναπολέοντα (Λούβρο). Αυτοί οι τρεις πίνακες εκτόξευσαν τη φήμη του σε διεθνές επίπεδο και μετά το Σαλόν του 1808 στο οποίο είχε εκθέσει τον τελευταίο πίνακα, ο Ναπολέων τον έχρισε μέλος του τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.
Ο Γκρο συνδύασε τη στρατιωτική ζωή με τη δουλειά του ως καλλιτέχνη, ενισχύοντας την εκφραστικότητα και την ενέργεια των έργων του. Από όλους τους καλλιτέχνες που συνέβαλαν στον μύθο του Ναπολέοντα, ο Γκρο είχε την πιο βαθιά επίδραση στην ανερχόμενη γενιά των ρομαντικών ζωγράφων. Η κομψότητα, ο πλούτος και η δραματική δύναμη των ιστορικών έργων του επηρέασαν ζωγράφους όπως ο Τεοντόρ Ζερικώ και ο Ευγένιος Ντελακρουά.
Μετά το 1815
αριστερά|μικρογραφία|Η [[Σαπφώ στη Λευκάδα, 1801]] Μετά την πτώση του Ναπολέοντα και την παλινόρθωση των Βουρβόνων, ο Γκρο έγινε μέλος της Ακαδημίας και το 1816 διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Χρίστηκε ιππότης του τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και το 1824 έλαβε τον τίτλο του βαρόνου από τον βασιλιά Κάρολο Ι΄.
Μετά το 1815, ο Νταβίντ αναγκάστηκε να εξοριστεί και ο Γκρο έγινε επικεφαλής του εργαστηρίου του. Ως κληρονόμος του νεοκλασικισμού, ο Γκρο προσπάθησε να δουλέψει σε ένα στυλ πιο κοντά σε αυτό του Νταβίντ. Συνέχισε να ζωγραφίζει μεγάλες συνθέσεις - όπως την οροφή του αιγυπτιακού δωματίου του Λούβρου (περίπου 1824) και τη διακόσμηση του εσωτερικού του Πάνθεον, που ξεκίνησε το 1811 και ολοκληρώθηκε το 1824 - αλλά αυτές οι ακαδημαϊκά νεοκλασικές εικόνες δεν είχαν τη ρομαντική ζωντάνια των προηγούμενων ιστορικών ζωγραφικών έργων του. Τα καλύτερα έργα του μετά το 1815 ήταν πορτρέτα, μερικά από τα οποία προσέγγιζαν την ποιότητα των ναπολεόντειων εικόνων του - όπως το Νεαρό κορίτσι με κολιέ (έκθεση 1913). Ωστόσο, η κριτική του Νταβίντ για το έργο του τον κατέβαλε και δεν έμενε ευχαριστημένος από τις δημιουργίες του.
Αυτοκτονία
Η αλλαγή του καθεστώτος το 1815 είδε την έλευση της ρομαντικής ζωγραφικής, η οποία γνώρισε αυξανόμενη επιτυχία από τη δεκαετία του 1820. Ταλαντευόμενος ανάμεσα στη ζωγραφική του έμπνευση που αναγγέλλει τον ρομαντισμό και την κλασική διδασκαλία του δασκάλου του Νταβίντ, ο Γκρο βίωσε το δεύτερο μέρος της καριέρας του μέσα στην αμφιβολία.
Η αίσθηση της αποτυχίας επιδείνωσε την ήδη μελαγχολική του φύση. Η περιφρονητική κριτική που δέχτηκε κατά την παρουσίαση του τελευταίου έργου του Ηρακλής και Διομήδης το 1835 και τα προβλήματα του γάμου του τον οδήγησαν στην αυτοκτονία, έπεσε στα νερά του Σηκουάνα κοντά στο Μεντόν στις 25 Ιουνίου 1835. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι
Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
Η Μπορούσια Μενχενγκλαντμπαχ (γερμανικά: Borussia Mönchengladbach) ή Γκλάντμπαχ, είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Μενχενγκλάντμπαχ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1900 και έδρα της είναι το στάδιο Μπορούσια-Παρκ, 54.067 θέσεων. Μπορούσια είναι η λατινική μορφή του ονόματος της Πρωσίας.
Από τη 1 Ιανουαρίου 2003, τη διαχείριση της ομάδας σε επίπεδο επαγγελματικού ποδοσφαίρου, έχει αναλάβει η εταιρία Borussia VfL 1900 Mönchengladbach GmbH.
Τίτλοι
Η Γκλάντμπαχ είναι μια ιστορική ομάδα. Έχει κατακτήσει 5 φορές το Γερμανικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, 3 φορές το Κύπελλο Γερμανίας και 2 φορές το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στις μεγάλες επιτυχίες της ομάδας είναι και η παρουσία στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης το 1977 στην Ρώμη όπου όμως ηττήθηκε με 3-1 από τη Λίβερπουλ. Αναλυτικά όλοι οι τίτλοι της Μπορούσια.
Γερμανικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Κύπελλο Γερμανίας
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1900 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1900
Αιτωλικό
Το Αιτωλικό είναι κωμόπολη και ανήκει στην δημοτική ενότητα του δήμου Μεσολογγίου, με πληθυσμό 7.345 κατοίκους, δέκα χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μεσολογγίου. Η πόλη του Αιτωλικού είναι ανεπτυγμένη σ’ ένα μικρό νησάκι ριζωμένο στο νερό στο μέσον περίπου της λιμνοθάλασσας Αιτωλικού-Μεσολογγίου. Συνδέεται ανατολικά και δυτικά με την ξηρά με δύο πέτρινα τοξοτά γεφύρια αρχικού μήκους περίπου 300 μέτρων το καθένα. Στο Αιτωλικό έχουν γεννηθεί πολλοί συγγραφείς και καλλιτέχνες όπως ο Διονύσιος Λεμονής κ.α.
Δήμος Αιτωλικού
Ο πρώην Καποδιστριακός δήμος Αιτωλικού περιλάμβανε, εκτός του Αιτωλικού τα δημοτικά διαμερίσματα (πρώην Κοινότητες): Αγίου Ηλία, Σταμνάς, Χρυσοβεργίου, Κεφαλόβρυσου και Φραγκουλαίϊκων. Συνολικά είχε πληθυσμό περίπου 8.000 κατοίκων: εγγεγραμμένα άτομα στους εκλογικούς καταλόγους των Εθνικών εκλογών του 2004 ήτανε 7.736. Η απογραφή του 1991 δίνει συνολικά 7.744 και αυτή του 2001 7.279. Η έκταση του δήμου ήταν 129.305 στρέμματα, εξ αυτών μικρό ποσοστό είναι ημιορεινό, ενώ τα περισσότερα είναι εύφορη πεδινή έκταση όπου καλλιεργείται κατά το πλείστον η ελιά καλαμών.
Οικονομία
thumb|right|Πρυά (ψάρεμα με πυροφάνι) στη Νίδοβα (το νότιο τμήμα της λιμνοθάλασσας Αιτωλικού). Από τους πιο φημισμένους ψαρότοπους, η λιμνοθάλασσα Αιτωλικού - Μεσολογγίου, είναι τεράστιος βιότοπος και αποτελεί το μεγαλύτερο τμήμα του πολύτιμου οικοσυστήματος που ορίζεται από τις εκβολές του Ευήνου έως τις εκβολές του Αχελώου. Πηγή πλούτου και ευημερίας η λιμνοθάλασσα και για τις δύο πόλεις: Αιτωλικού και Μεσολογγίου, ιδιαίτερα δε για την πόλη του Αιτωλικού που γεννήθηκε (αρκετές εκατοντάδες χρόνια πριν αυτής του Μεσολογγίου) κυριολεκτικά μέσα στην καρδιά της λιμνοθάλασσας και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του μεγάλου αυτού οικοσυστήματος, του μεγαλύτερου στην Ευρώπη. Όλα τα είδη ψαριών αφθονούσαν στη λιμνοθάλασσα, ιδιαίτερα η περίφημη τσιπούρα και ο κέφαλος, από το θηλυκό του οποίου -την «μπάφα»- βγαίνει το αυγοτάραχο, γνωστό με την επωνυμία «αυγοτάραχο  Μεσολογγίου». Οι περισσότεροι κάτοικοι πριν λίγα χρόνια ήταν αλιείς: Ιχθυοτρόφοι που  ήλεγχαν εφτά ιχθυοτροφεία (τα ¾) της λιμνοθάλασσας τα όποια μίσθωναν  για μεγάλο χρονικό διάστημα  από το Δημόσιο κατόπιν πλειστηριασμού, ενώ ένα άλλο μεγάλο ποσοστό ασκούσε το επάγγελμα του ελεύθερου αλιέα.
Χλωρίδα - Πανίδα
thumb|right|300px|Φοινικόπτερα στον Αλμυρόβαλτο του Αιτωλικού. Στο μέσον ενός σπάνιου οικοσυστήματος, το Αιτωλικό περιβάλλεται από υγροβιότοπους στους οποίους φιλοξενείται μια τεράστια ποικιλία μορφών ζωής. Εδώ επιβιώνουν, διαχειμάζουν, φωλιάζουν και περνούν κατά τις μεταναστεύσεις τους πάνω από 250 διαφορετικά είδη πουλιών στα οποία περιλαμβάνονται πολλά σπάνια και απειλούμενα με εξαφάνιση είδη. Ολόκληρο αυτό το οικοσύστημα έχει συμπεριληφθεί  και προστατεύεται από την διεθνή σύμβαση Ραμσάρ, και άλλες διεθνείς συμβάσεις  που αποσκοπούν στη διατήρηση και ορθολογική διαχείριση των υγροτόπων.
Η ομορφιά, η απλότητα, η αρμονία και η ήπια εναλλαγή και σύνθεση του τοπίου γεμίζει τον επισκέπτη ευφορία και γαλήνη. Άφθονη η πανίδα: Ερωδιοί, Φοινικόπτερα, γλάροι, αγριόχηνες, κύκνοι, πελεκάνοι, μαυρόκοτες κι άλλα θαλασσοπούλια το κυκλώνουν, ενώ δυτικά στο λόφο «Κατσάς» και προς τους λόφους της Αγίας Παρασκευής (εξωκλήσι) και των κοινοτήτων του Αγίου Ηλία, της Σταμνάς και εκείθεν του Χρυσοβεργίου, αφθονούν οι πέρδικες, τσαλαπετεινοί, ορτύκια, κοτσύφια κ.ά.
Η υγρασία και το εύφορο έδαφος, από τις προσχώσεις του Αχελώου, επιβραβεύει και αποδίδει καρπούς σε κάθε καλλιέργεια. Μέχρι πριν το 1970 κύρια καλλιέργεια ήταν η ελιά (λαδολιές) και η άμπελος. Η καλλιέργεια της αμπέλου αντικαταστάθηκε με αυτή της ελιάς Καλαμών. Έτσι ο δήμος του Αιτωλικού και γενικότερα η περιφέρειά του, αποδίδει την μεγαλύτερη παραγωγή ελιάς Καλαμών στην Ελλάδα, αλλά και πολύ καλή ποιότητα.
Στο Αιτωλικό δημιουργήθηκε Κέντρο Περιήγησης και Ενημέρωσης Υγροβιότοπων, ένα από τα πρώτα οκτώ στην Ελλάδα, το οποίο δεν λειτούργησε ποτέ. Σήμερα το χρησιμοποιεί σαν έδρα του ο Φορέας Διαχείρισης της Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου Αιτωλικού.
Ονομασία και Ιστορία
Το Αιτωλικό στην ιστορία απαντάται με τρεις «διαφορετικές» ονομασίες.
Ανατολικόν
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστό πριν και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Σε όλα τα δημόσια έγγραφα αναφέρεται «Ανατολικόν». Πρώτη μνεία της πόλης γίνεται από τον Ισπανοεβραίο περιηγητή Βενεμιάν τον εκ Τουδέλης, ο οποίος το επισκέφθηκε το 1153 μ.Χ. και το αναφέρει ως «Νατολικόν» πιθανότατα εκ παραφθοράς του Ανατολικόν, συνήθης παράλειψης-έκθλιψης του αρχικού «Α». Ο Daru  (HIST. de Venise, 1, 306) αναφέρει ότι μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1204), το «Ανατολικόν» είχε παραχωρηθεί εις τους Ενετούς σταυροφόρους με την Άρτα και άλλες πόλεις. Αργότερα ο διαμένων εις την Βενετία ιστοριογράφος Πέτρος Γαρζώνης  το 1684 γράφει αυτήν επίσης  Νατολικόν. Ο Αναστάσιος ο Γόρδιος 1654-1729 την αναγράφει στη συγγραφή της βιογραφίας του διδασκάλου του και Ιδρυτή της σχολής του Αιτωλικού, «Ανατωλικόν». Ο επί Αλή Πασά πρόξενος της Γαλλίας στα Ιωάννινα, Πουκεβίλ την σημειώνει επίσης Ανατολικόν. Επίσης ο Πορτουλάνος του Τάγια (εκδ. Βενετίας 1573) την αναφέρει «Ανατολικόν». Στη «Γεωγραφία» των Δανιήλ και Γρηγορίου των Δημητριέων (εκδ. Βιέννης 1791) αναφέρεται Αγγελικό: προφανώς σπανιότατη λαϊκή ονομασία η οποία μάλλον προέρχεται από το εις την δυτική Ελλάδα κράτος των Αγγέλων της Ηπείρου.
Το όνομα «Ανατολικόν» εδόθη διότι ήταν το ανατολικότερο νησάκι των Εχινάδων ή επειδή ήταν ανατολικά του Αχελώου. Ο Α. Γόρδιος αναφέρει ότι πριν «η πολίχνη παραθαλασσία ούσα, ως έτσιν ιδείν εκ των φαινομένων αυτής ίχνων, ήτις εγχωρίως Έξω Χώρα καλείται, τα νυν επί λυπράς τινός και βραχείας νήσου κείται» από αυτό συμπέραναν ότι η ονομασία αυτή είναι διατήρηση ονόματος άλλης πόλης η οποία είχε την ονομασία λόγω της ανατολικής της θέσης, αντίκρυ δε αυτής υπήρχε άλλη η οποία ελέγετο «Δυτικόν» η οποία εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε.
Αντελικόν ή Αντλικό
Η ονομασία αυτή είναι παλαιά, λαϊκή συντόμευση του Ανατολικόν, συναντάται στα τοπικά δημοτικά τραγούδια και είναι η ιδιαίτερα διαδεδομένη στους ντόπιους.
Επίσης ο Κ. Παλαμάς γράφει:
Αντελικό-Αντλικό, ίσως ετυμολογικά ή λέξη να προέρχεται από το ρήμα αντλώ – αντλικό, τόπος που αντλείται νερό, αφού το νησάκι μόλις ήταν υψηλότερο από την επιφάνεια της θάλασσας, με αποτέλεσμα όπου και να έσκαβες λίγο έβγαινε νερό. Αυτή την ετυμολογική προέλευση υποστήριξε και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Μελέτιος ο Γεωγράφος, ιζ΄ Αιώνας 1690, ο οποίος επισκέφτηκε την πόλη. Το πιθανότερο είναι, το όνομα να προέρχεται από το "ανατολικό", μιάς και είναι το ανατολικότερο νησί των Εχινάδων νήσων.
Αιτωλικόν
Κι αυτή η ονομασία της πόλης δεν είναι καινούργια όπως πολλοί ισχυρίζονται. Ο Μητροπολίτης Μελέτιος αναφέρει την πόλη με τα δύο ονόματά της: «Και νήσος εν λιμνοθαλάσση Αιτωλικόν ή κοινότερον Ανατολικόν» (Γεωγρ. Σ.329) αυτό σημαίνει ότι εκατό χρόνια περίπου πριν από την Επανάσταση του 1821 η πόλης λέγονταν επίσημα και Αιτωλικόν. Η ονομασία αυτή λέγεται ότι έλκει την καταγωγή της από τον εισβάλλοντα εις την Αιτωλίαν την οποία και κατέλαβε το 234 π.Χ. βασιλέα των Μακεδόνων Δημήτριον τον επικληθέντα Αιτωλικόν, διότι κατά την παράδοση, η μετοίκηση των κατοίκων από την Έξω Χώρα εις την νησίδα έγινε μετά την εκπόρθηση της Παλαιάς Πλευρώνας, την οποία ο Δημήτριος κατέσκαψε και αντ’ αυτής ανήγειρε την Νέα Πλευρώνα (κάστρο Κυρά Ρήνης).
Τελικά το όνομα που επικράτησε είναι Αιτωλικόν.
Διαμόρφωση του νησιού
Στην ιστορία του Ανδρέα Δημητρίου γίνεται λόγος για συστάδα από 4 ή πέντε πάρα πολύ μικρά νησάκια στο κέντρο της λιμνοθάλασσας, καλυπτόμενα το χειμώνα από το νερό και κείμενα σε ελάχιστη απόσταση το ένα από το άλλο. Οι πρώτοι κάτοικοι – κατά πάσα πιθανότητα ψαράδες - του κεντρικού μεγαλύτερου σε έκταση νησιού, τα ένωσαν αρχικά με ξύλινα γεφυράκια. Τελικά με συνεχείς επιχωματώσεις έγιναν ένα ακανόνιστου σχήματος νησάκι  διαμέτρου τότε περίπου τριακοσίων μέτρων, το οποίο μόλις ήταν υψηλότερο από την επιφάνεια της θάλασσας η οποία εισχωρούσε, ιδιαίτερα το χειμώνα έως τα πιο κεντρικά σημεία. Γεγονός που συνέβαινε έως πρόσφατα, ακριβώς γι αυτό ονομάστηκε Μικρή Βενετία.