cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιέντ Ισχράτ Αμπάς
Καριέρα
Η πρώτη εμφάνιση του Ντάρπαν στον κινηματογράφο έγινε στην ταινία Amanat το 1950, ενώ στη συνέχεια συμμετείχε στην Πακιστανική Παντζάμπι ταινία Billo (1951). Αφού πρωταγωνίστησε σε μερικές ταινίες στη Λαχόρη, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην Ινδία, όπου δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αξιοσημείωτες ταινίες στις οποίες συμμετείχε εκείνη την περίοδο, περιλαμβάνουν τις Barati (1954) και Adl-e-Jehangir (1955). Την περίοδο που βρισκόταν στην Ινδία, δημιούργησε ερωτική σχέση με την Ινδή ηθοποιό Νίγκαρ Σουλτάνα, η οποία είχε παίξει τον ρόλο της 'Μπαχάρ' στην κλασική Ινδική ταινία Mughal-e-Azam (1960).
Ο Ντάρπαν επέστρεψε στη Λαχόρη λίγα χρόνια αργότερα, όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου άνθιζε, και συμμετείχε στην ταινία Baap Ka Gunah (1957). Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με την ταινία Sathi, στην οποία ήταν παραγωγός ο ίδιος. Μερικές από τις ταινίες στις οποίες είχε ζωτικής σημασίας ρόλο είναι οι Raat Ke Rahi], Saheli, Gulfam, Qaidi, Anchal, Baji, Shikwa, Ik Tera Sahara και Naela. Οι κριτικοί επαίνεσαν την ερμηνεία του στην Πακιστανική ταινία Saheli (1960), στην οποία συμπρωταγωνιστούμε με τις Ναϊάρ Σουλτάνα και Σαμίν Αρά.
Η τελευταία μεγάλη του ταινία όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν η Payal Ki Jhankar το 1966. Πρωταγωνίστησε επίσης σε δύο παραγωγές του Γουαχίντ Μουράντ, Insaan Badalta Hai και Jab Se Dekha Hai Tumhen. Έπαιξε τον κακό στην ταινία Ik Gunah Aur Sahi και είχε τον β' αντρικό ρόλο στις ταινίες Khuda Te Maan, Jub Jub Phool Khile (1975) και μερικές ακόμα.
Προσωπική ζωή
Ο Ντάρπαν ήταν παντρεμένος με τη συνάδελφό του Ναϊάρ Σουλτάνα, με την οποία είχαν συμπρωταγωνιστήσει στην Πακιστανική ταινία Saheli το 1960.
Βραβεύσεις
Ο Ντάρπαν κέρδισε το βραβείο Νίγκαρ στην κατηγορία του «Α' Αντρικού Ρόλου» για την ταινία Saheli (1960), καθώς επίσης κι ένα βραβείο Presidential (προεδρικό).
Θάνατος
Ο Ντάρπαν πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 1980 στη Λαχόρη, σε ηλικία 52 ετών.
Φιλμογραφία
Ο Ντάρπαν συμμετείχε συνολικά σε 67 ταινίες - 57 στη γλώσσα Ούρντου, 8 στα Παντζάμπι και 2 στη γλώσσα Παστού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πακιστανοί ηθοποιοί
MumboJumbo
Η MumboJumbo, LLC είναι μία εταιρία βινταιοπαιχνιδιών για προσωπικούς υπολογιστές, κονσόλες παιχνιδιών και φορητές συσκευές. Η MumboJumbo Mobile, LLC εκδίδει λογισμικά για συσκευές Android και iOS.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2001 από τους Mark Dochtermann και Ron Dimant μετά την αποχώρησή της από την Ritual Entertainment. Το 2003 έγινε μία από τις πρώτες ανεξάρτητους εταιρίες που έκανε δημοφιλή τα περιστασιακά παιχνίδια συνεργαζόμενος με ιστότοπους για να κάνει τα παιχνίδια διαθέσιμα για λήψη απευθείας σε υπολογιστές Windows και Mac.
Στις 24 Ιανουαρίου 2007, η MumboJumbo ανακοίνωσε την απόκτηση της Ritual Entertainment,. Μετά την εξαγορά, η Ritual διαμορφώθηκε έτσι ώστε να βοηθήσει στη δουλειά σε τίτλους περιστασιακών παιχνιδιών, με αποτέλεσμα πολλοί εξέχοντες υπάλληλοι να φύγουν από την εταιρεία και πολλούς αναλυτές να αναρωτηθούν γιατί είχε γίνει εξαρχής η εξαγορά. Ορισμένοι αναλυτές επέκριναν έκτοτε την κίνηση ως τόσο ανόητη και τεράστια σπατάλη χρημάτων. Δεν είναι ακόμα σαφές ο σκοπός της απόφασης της MumboJumbo, καθώς η MumboJumbo δεν έχει ακόμη εκδώσει επίσημη δήλωση σχετικά με τις προθέσεις τους να αποκτήσουν μία εταιρία προγραμματισμού παιχνιδιών που είναι γνωστή για τη δημιουργία τίτλων προκειμένου να τους επαναχρησιμοποιήθούν για ανάπτυξη περιστασιακών παιχνιδιών.
Στις 25 Ιανουαρίου 2010, μια κριτική επιτροπή στο 193ο Πολιτικό Περιφερειακό Δικαστήριο στην Κομητεία Ντάλας του Τέξας επιδίκασε στη MumboJumbo 4.600.000 $ ως αποζημίωση που προέκυψε από αθέτηση σύμβασης εκ μέρους του πρώην επιχειρηματικού τους συνεργάτη «PopCap Games». Η MumboJumbo είχε προηγουμένως συνάψει συμφωνία λιανικής διανομής στη Βόρεια Αμερική με τον προγραμματιστή περιστασιακών παιχνιδιών. Σύμφωνα με τη MumboJumbo, η συμφωνία παραβιάστηκε όταν η PopCap Games άρχισε να χρησιμοποιεί τους δικούς της τρόπους για τις πωλήσεις στη λιανική. Κατά τη διάρκεια της 12ήμερης δίκης, η δικηγορική εταιρεία της MumboJumbo, η «Rose-Walker», έδειξε ότι οι ενέργειες της PopCap «έβλαψαν σοβαρά» την επιχειρηματική τους σχέση με τη Wal-Mart.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Άγγελος Σπαχής
Ο Άγγελος Σπαχής (1903-1960) ήταν πρωτοπόρος Έλληνας γραφίστας, σκηνογράφος, σκιτσογράφος, εικονογράφος, ζωγράφος και διακοσμητής, ο οποίος έδρασε κατά τον μεσοπόλεμο και επηρεάστηκε από τον μοντερνισμό και ιδιαίτερα από τη ρωσική πρωτοπορία (σουπρεματισμός και κονστρουκτιβισμός).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903 και αναγκάστηκε να βιοποριστεί από μικρή ηλικία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 άρχισε να εργάζεται ως σκιτσογράφος σημαντικών εφημερίδων και το 1926 άρχισε να ασχολείται με τη σκηνογραφία. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Σκιτσογράφων (ιδρύθηκε το 1926), όπου συμμετείχε στις εκθέσεις του το 1927, 1928, 1932, 1934 και 1938 και μέλος της Ομάδας «Τέχνη 1930», συμμετέχοντας στις εκθέσεις της το 1931, το 1933 και το 1940. Στη δεκαετία του 1930 άρχισε να συνεργάζεται με τις καπνοβιομηχανίες Παπαστράτος και Γ.Α. Κεράνης και δημοσίευσε τις πρώτες του τεχνοκριτικές. Υπήρξε, επίσης, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ιδρύθηκε το 1936) και μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Το 1953 παντρεύτηκε την καλλιτέχνιδα Μαρία Κοζαδίνου (1895-1985) και το 1960 ολοκλήρωσε την κατασκευή της οικίας του στην Ύδρα. Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1960 στην Αθήνα.
Το έργο του
Ο Άγγελος Σπαχής υπήρξε πολυπράγμων και το έργο του εκτείνεται σε αρκετούς τομείς της τέχνης. Ασχολήθηκε κυρίως με τη γραφιστική, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε σκηνογράφος, σκιτσογράφος και ζωγράφος, εικονογράφος βιβλίων και διακοσμητής.
Γραφιστική
Η γραφιστική αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της καλλιτεχνικής ζωής του. Το 1927, ο Άγγελος Σπαχής, σε συνεργασία με τον Νίκο Καστανάκη (1896-1962), με τον οποίο πιθανότατα γνωρίστηκαν μέσω του Συνδέσμου Ελλήνων Σκιτσογράφων, ίδρυσε το Ατελιέ Καστανάκη-Σπαχή, που αναλάμβανε μεταξύ άλλων και τη διαφήμιση των καπνοβιομηχανιών Παπαστράτος και Γ.Α. Κεράνης. Η πρώτη αφίσα του Ατελιέ που εμφανίστηκε στον εφήμερο τύπο της εποχής αφορούσε στο εξώφυλλο της εφημερίδας Ελεύθερος Άνθρωπος του Κώστα Αθανάτου. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι το 1935 το Ατελιέ είχε συνεχή δραστηριότητα.
Από το 1931 ξεκίνησε η συνεργασία με τον Παπαστράτο, με το δίδυμο Καστανάκη-Σπαχή να σχεδιάζει τα πακέτα και τις διαφημίσεις των πολύ γνωστών στο ευρύ κοινό «Νούμερων» της καπνοβιομηχανίας. Την ίδια περίοδο, άρχισε και η συνεργασία με την Γ.Α. Κεράνης, η οποία συνεχίστηκε και μετά τη διάλυση του Ατελιέ και μέχρι τον θάνατο του καλλιτέχνη. Από τη συνεργασία προέκυψαν τα πακέτα και οι διαφημίσεις για τα τσιγάρα «Άρωμα», «Έθνος», «Δελφοί», «Αα» και «Δήλος».
Το Ατελιέ ασχολήθηκε συστηματικά και με τον κλάδο του τουρισμού φιλοτεχνώντας αφίσες με σκοπό να διαφημίσουν την ομορφιά της Ελλάδας στο εξωτερικό. Μετά τη διάλυση του Ατελιέ, στις αρχές του 1935, ο Σπαχής συνέχισε μόνος του τη συνεργασία με τον ΕΟΤ και τις καπνικές εταιρίες. Τα γραφιστικά έργα του Σπαχή ακολουθούν την παράδοση της ευρωπαϊκής ζωγραφικής και συγκεκριμένα τον ρωσικό κονστρουκτιβισμό με τις διαγώνιες και γεωμετρικές συνθέσεις. Ο Σπαχής ήρθε σε επαφή με τη συγκεκριμένη τέχνη μέσα από το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη, στο οποίο εργάστηκε για αρκετά χρόνια.
Σκηνογραφία
Η πολύπλευρη προσωπικότητα του Σπαχή ασχολήθηκε και με τη σκηνογραφία, για ένα διάστημα είκοσι περίπου χρόνων (1926-1945). Το 1926 εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως σκηνογράφος της παράστασης Κόκκινος Μύλος και από τότε και μέχρι το 1945 ανέλαβε, σε συνεργασία είτε με τον Νίκο Καστανάκη, είτε με άλλους καλλιτέχνες τα σκηνικά για 40 τουλάχιστον θεατρικές παραστάσεις. Σημαντικό σταθμό στη σκηνογραφική του δουλειά διαδραμάτισε η αναβίωση της Εκάβης στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1927, που αποτέλεσε και την πρώτη αναβίωση του αρχαίου δράματος. Στον Τύπο της εποχής ξέσπασε διαμάχη μεταξύ των σκηνογράφων Καστανάκη και Σπαχή και του σκηνοθέτη Φώτου Πολίτη για την ακαταλληλότητα, όπως θεωρήθηκε, της μακέτας των σκηνικών. Η διαφωνία μεταξύ των σκηνογράφων και του σκηνοθέτη μεταφέρθηκε στο δικαστήριο. Παρ' όλα αυτά, το συγκεκριμένο γεγονός δεν εμπόδισε την εκτέλεση άλλων πολυάριθμων σκηνικών στη δεκαετία του 1930 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1940. Η τελευταία σκηνογραφική δουλειά του Σπαχή πραγματοποιήθηκε το 1945 για την παράσταση Χαρούμενες Ώρες.
Σκιτσογραφία
Τον Φεβρουάριο του 1922 ο Άγγελος Σπαχής πρωτοεμφανίστηκε ως σκιτσογράφος της νεοϊδρυθείσας εφημερίδας Ελεύθερον Βήμα του Δημητρίου Λαμπράκη. Το Φιντανάκι του Παντελή Χορν, το πρώτο διήγημα της εφημερίδας, εμπλουτίστηκε με τα σχέδια του καλλιτέχνη. Το ύφος του στα πολιτικά θέματα ήταν ιδιαίτερα καυστικό, δίδοντας έμφαση στην καταγγελία της βασιλικής παράταξης κατά τον Εθνικό Διχασμό που επικρατούσε εκείνο το διάστημα. Μέσα από τις γελοιογραφίες του ανέλυε τη Μικρασιατική Εκστρατεία και ασκούσε έντονη κριτική στον τρόπο που την αντιμετώπιζε η κυβέρνηση. Οι στρατιωτικές του υποχρεώσεις αναχαίτισαν την επαγγελματική του πορεία στο Ελεύθερον Βήμα, αλλά η ενασχόλησή του με τη γελοιογραφία συνεχίστηκε, μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας με τη δημοσίευση έργων του σε εφημερίδες και περιοδικά της δεκαετίας του 1920, όπως η Εθνική Φωνή, ο Παντογνώστης και ο Σατανάς, με θέματα που αφορούσαν στην πολιτική και πολιτισμική ζωή της Ελλάδας. Η ένταξή του, στη συνέχεια στον Σύνδεσμο Σκιτσογράφων Αθηναϊκών Εφημερίδων και η συμμετοχή του στις εκθέσεις του το 1927, 1932, 1934 και 1938 ανέδειξαν το ξεχωριστό ύφος του. Το τελευταίο του σκίτσο δημοσιεύτηκε το 1945 στο περιοδικό Σάτιρα.
Ζωγραφική
Η ενασχόληση του Σπαχή με τη ζωγραφική ήταν ελάχιστη και προκύπτει μόνο μέσα από τη συμμετοχή του σε τρεις εκθέσεις της Ομάδας «Τέχνη 1930». Το 1931 συμμετείχε στη Β΄ έκθεση της Ομάδας με μία Σύνθεση, ένα βιτρό. Το έργο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι εντάχθηκε στον τομέα της Διακοσμητικής δεν φάνηκε να ενθουσιάζει το κοινό, ενώ οι κριτικές το προσπερνούσαν χωρίς να το σχολιάσουν. Δεν συνέβη το ίδια και στην επόμενη έκθεση της Ομάδας, του 1933, όπου ο Άγγελος Σπαχής συμμετείχε με τα έργα Τουρκογύφτισσες, οι οποίες εκτέθηκαν και στη Μπιενάλε της Βενετίας του 1934, Η γυναίκα με τα μαύρα γυαλιά, Εσωτερικό και Νεκρή φύση. Η πρωτοπορία του καλλιτέχνη και οι μοντέρνες ιδέες του που ακολουθούσαν τα ευρωπαϊκά πρότυπα δίχασαν το κοινό και τον έφεραν αντιμέτωπο με αυστηρές κριτικές. Ενώ η Νεκρή φύση φάνηκε να εντυπωσιάζει για την πρωτότυπη χρήση καθημερινών υλικών, Η γυναίκα με τα μαύρα γυαλιά θεωρήθηκε από μερικούς πως «φθάνει μέχρις ακατανοήτων δυστυχώς ακροτήτων». Την τελευταία του εμφάνιση ως ζωγράφος την πραγματοποίησε στην έβδομη έκθεση της Ομάδας το 1940 με το έργο Μύκονος που κινείται σε περισσότερο συντηρητικά πλαίσια. Σε ιδιωτικό βαθμό ο Σπαχής συνέχισε να σχεδιάζει μέχρι το τέλος της ζωής του.
Εικονογραφήσεις βιβλίων
Τη δεκαετία του 1920 ο Άγγελος Σπαχής εμφανίστηκε για πρώτη φορά και ως εικονογράφος βιβλίων για τον εκδοτικό οίκο Παντογνώστης, με τον οποίο συνεργάστηκε από το 1922 έως και το 1924. Μεταξύ των εικονογραφήσεων ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε και το σήμα του εκδοτικού οίκου, έναν δαφνοστεφανωμένο νέο, το οποίο έναν χρόνο αργότερα έγινε και το σήμα της νεοϊδρυθείσας ομάδας του Ολυμπιακού. Την ίδια δεκαετία συνεργάστηκε και με άλλους εκδοτικούς οίκους, όπως η Χαραυγή. Την επόμενη δεκαετία το Ατελιέ Καστανάκη-Σπαχή συνεργάστηκε με  τους εκδοτικούς οίκους Δημητράκου και Σιδέρη για την εικονογράφηση Αναγνωστικών, συνεργασία η οποία διήρκησε μέχρι και το 1934 και το 1936 αντιστοίχως. Το 1948 άρχισε η συνεργασία του με τον εκδοτικό οίκο Αλικιώτη, η οποία διήρκησε μέχρι και το 1955. Σε αυτό το διάστημα εικονογράφησε εξώφυλλα και σελίδες πολυάριθμων παιδικών και εφηβικών βιβλίων. Αυτή η συνεργασία αποτέλεσε και την τελευταία δουλειά του στις εικονογραφήσεις βιβλίων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες γραφίστες Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες εικονογράφοι
Μίχαλ Πίους Ρόμερ
Νεανικά χρόνια
Ο Ρόμερ γεννήθηκε στη Λιθουανία σε μια πολωνική ευγενή οικογένεια Βαλτικής-Γερμανικής (Λιβονικής) καταγωγής. Ήταν ένα από τα μέλη της Σλάχτα (szlachta) πιστά στην κληρονομιά του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, που αναφέρεται ως Krajowcy. Ο πατέρας του ήταν ο Μίχαλ Καζιμιέρζ Ρόμερ και μητέρα η Κονστάντσια Τούκαουο.
Το 1908 έγραψε το Λιθουανία: Μελέτη της Εθνικής Αναγέννησης (Litwa: studium odrodzenia narodowego). Στο έργο του δικαιολόγησε τα δικαιώματα των Λιθουανών στο δικό τους κράτος. Διέψευσε τις κατηγορίες ότι οι Λιθουανοί ακτιβιστές ήταν Ρώσοι πράκτορες. Υπερασπίστηκε επίσης το δικαίωμα των Λιθουανών Πολωνών να διατηρήσουν τη δική τους ταυτότητα στο μελλοντικό λιθουανικό κράτος.
Αργότερα το ίδιο έτος επέστρεψε στο Βίλνιους, όταν συνέχισε το δημοσιογραφικό του έργο. Έγραψε έργα για τους Πολωνούς στη Λιθουανία και τη Ρουθηνία και για τους Λιθουανούς στην Ανατολική Πρωσία ( Litwini w Prusach Książęcych, 1911). Εντάχθηκε στην Εταιρεία Φίλων της Επιστήμης στο Βίλνο και συνόδευσε τον Λούντβικ Κσιβίτσκι στο αρχαιολογικό του έργο στη Σαμογιτία.
Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος
Στην αρχή του πολέμου, ο Ρόμερ διατήρησε επαφές με τους κύκλους της ανεξαρτησίας και των σοσιαλιστικών κύκλων στη Βαρσοβία και διένειμε φυλλάδια στη Λιθουανία. Εργάστηκε στη συντακτική επιτροπή του ανασυσταθέντος "Przegląd Wileński". Τον Μάρτιο του 1915, πήρε τους Λιθουανούς πολιτικούς Μίκολας Σλεζεβίτσιους και Γιούργκις Σάουλις στη Βαρσοβία για μια συνάντηση με τον Στανισουάφ Πάτεκ. Έκανε επαφές με το κίνημα των Λεγεώνων. Τον Μάιο του 1915, έσπασε την πρώτη γραμμή στην Κρακοβία. Τον Αύγουστο, υπέβαλε ένα εκτενές υπόμνημα στην Ανώτατη Εθνική Επιτροπή με τίτλο Λιθουανία σε Πόλεμο (Litwa wobec wojny).
Τον Νοέμβριο, ο ίδιος εντάχθηκε στις λεγεώνες, αλλά νοσηλεύτηκε λόγω των σκληρών συνθηκών διαβίωσης στο μέτωπο. Στη συνέχεια στάλθηκε στη σύνταξη του Πολωνικά Νέα (Wiadomości Polskie). Κατά τη διάρκεια της κρίσης του όρκου αποσύρθηκε από τις Λεγεώνες και έγινε ο περιφερειακός δικαστής στη Λόμζα το 1917.
Μεσοπόλεμος
Τον Μάρτιο του 1919 ήρθε στη Βαρσοβία μετά από αίτημα του Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Ο Πιουσούτσκι τον έστειλε στο Κάουνας, για να ηγηθεί μιας κυβέρνησης, που αποτελείτο από Πολωνούς και Λιθουανούς. Ο Ρόμερ έφτασε στο Κάουνας στις 15 Απριλίου, αλλά τα σχέδιά του απορρίφθηκαν από Λιθουανούς πολιτικούς. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Βίλνιους, το οποίο ήταν τότε στα χέρια της Πολωνίας, αλλά δεν ανέλαβε κανένα δημόσιο αξίωμα. Τον Σεπτέμβριο του 1920, αφού ο λιθουανικός στρατός είχε καταλάβει το Βίλνιους, έγινε επικεφαλής της Εθνική εφημερίδα (Gazeta Krajowa). Η εφημερίδα υποστήριξε τη λιθουανική πολιτεία, σεβόμενη την πολωνική γλώσσα και τον πολιτισμό. Μετά την κατάληψη του Βίλνιους από τον στρατηγό Λουτσιάν Ζελιγκόφσκι, πήγε στο Κάουνας και σε επιστολή του προς τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι διαμαρτυρήθηκε για την παραβίαση των δικαιωμάτων της Λιθουανίας στην πρωτεύουσά της. Αντ' αυτού, επέλεξε να μετακομίσει στο Κάουνας, το οποίο είχε γίνει η προσωρινή πρωτεύουσα της πρόσφατα ανασυσταθείσας ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Λιθουανίας.
Υπήρξε μια αξιοσημείωτη φυσιογνωμία στον Μεσοπόλεμο της Λιθουανίας και ήταν μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου της Λιθουανίας (1921–1928) και του Κρατικού Συμβουλίου της Λιθουανίας (1928–1931). Διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας / Πανεπιστήμιο Βιτάουτας Μάγκνους (1922–1940), στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους (1940–1945) και πρύτανης του Πανεπιστημίου της Λιθουανίας για τρεις θητείες (1927–1928, 1933–36 και 1936–1939). ). Ως διεθνής δικηγόρος, το 1932 εκπροσώπησε τη Λιθουανία στο Μόνιμο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης σχετικά με τη Διεύθυνση Κλαϊπέντα. Το δικαστήριο έκρινε υπέρ της Λιθουανίας ότι ο Όττο Μπόττσερ είχε παραβιάσει το Καταστατικό της Περιφέρειας Κλαϊπέντα. Δημοσίευσε ένα έργο για το θέμα αυτό με τίτλο: Le système juridique des garanties de la souveraineté de la Lithuanie sur le territoire de Memel (1936).
Ο Ρόμερ έγραψε σημαντικά έργα για την ιστορία της Λιθουανίας και το δίκαιο, όπως το βιβλίο Litwa, Studyum o odrodzeniu narodu litewskiego του 1908 και το βιβλίο του 1928 Die Verfassungsreform Litauens im Jahre 1928. Θεωρείται ένας από τους πιο εξέχοντες Λιθουανούς νομικούς, ο γενάρχης, ο πρώτος λέκτορας και ένας από τους πιο εξέχοντες συγγραφείς του λιθουανικού συνταγματικού δικαίου του Μεσοπολέμου. Ενώ τα περισσότερα γραπτά του για το λιθουανικό δίκαιο ήταν γραμμένα στα λιθουανικά και η υπογραφή του στα λιθουανικά έγγραφα και επιστολές ήταν ο Μίκολας Ρόμερις (Mykolas Römeris), (μερικές φορές αποδίδεται και ως Mykolas Rėmeris ή Mykolas Riomeris), συνέχισε να γράφει το ημερολόγιό του στα πολωνικά και να χρησιμοποιεί τη γερμανική μορφή του το όνομά του (Michael von Römer) για τα νομικά του γραπτά στα γερμανικά. Δεν έσπασε τους δεσμούς του με την Πολωνία. Συνέχισε να δημοσιεύει στα πολωνικά. Για παράδειγμα, Γράμματα από το Κάουνας (Litwu z Kowna). Επισκέφτηκε πρόθυμα την Πολωνία και φιλοξένησε Πολωνικές προσωπικότητες, που επισκέπτονταν τη Λιθουανία.
Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος
Τον Φεβρουάριο του 1940 μετακόμισε στο Βίλνιους, όπου είχε μεταφερθεί το Λιθουανικό Πανεπιστήμιο, του οποίου ήταν πρύτανης. Οργάνωσε συναντήσεις Λιθουανών και Πολωνών ακτιβιστών σε μια προσπάθεια να βρει κοινό έδαφος. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μετά την κατάληψη της Λιθουανίας από την ΕΣΣΔ. Μετά το κλείσιμο του πανεπιστημίου από τους Γερμανούς, πήρε μέρος σε μυστική διδασκαλία. Διατήρησε επαφές με το πολωνικό υπόγειο κίνημα. Επέστρεψε στο πανεπιστήμιο μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο Βίλνιους. Πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1945. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Ράσου.
Εορτασμός
Το Νομικό Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας στο Βίλνιους μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο Μίκολας Ρόμερις το 2004.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Λιθουανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Λιθουανοί πολιτικοί Κατηγορία:Λιθουανοί επιστήμονες
Παιανία Πανδιονίδας
Η Παιανία (Παιανία), (ο δήμος: Παιανίας, δήμος Παιανιεύς) ήταν το όνομα, αρχαίων οικισμών - πόλεων και δήμων της Πανδιονίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας), που ήταν διαμοιρασμένη σε δύο κυρίως οικισμούς, με δύο αντίστοιχους δήμους των Μεσογείων, με ονομασίες αντίστοιχα, «Καθύπερθεν Παιανία» (Άνω Παιανία) και «Υπένερθεν Παιανία» (Κάτω Παιανία).
Τοποθεσία των αρχαίων δήμων
Οι δήμοι της Παιανίας, ήταν δήμοι των Μεσογείων. Οι δύο δήμοι της Παιανίας μαζί με τους δήμους της Ώας, της Κονθύλης και της Κυθήρρου αποτελούσαν την πεδινή (μεσογειακή) τριττύ της φυλής. Έχουν βρεθεί αρχαιολογικά σημεία που ταυτίζουν τους δυο δήμους με την σημερινή Παιανία, (παλαιότερη ονομασία Λιόπεσι) του σημερινού Δήμου Παιανίας. Στην περιοχή της σύγχρονης Παιανίας, εκτός από τον μεγάλο δήμο της Παιανίας, εμπίπτουν και τμήματα άλλων τεσσάρων αρχαίων αττικών δήμων: Των δήμων της Κίκκυνας, της Ώας, της Κονθύλης και της Ερχιάς.
Πιστεύεται ότι οι ως τώρα έρευνες έχουν επιβεβαιώσει την ταύτιση των δύο (2) αρχαίων δήμων και οικισμών της Παιανίας με τις εξής αρχαιολογικές θέσεις:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Και οι δύο δήμοι, η ύπαρξη των οποίων επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλη αρχικά της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχαν στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). ως εξής: Με 1 βουλευτή ο δήμος της Καθύπερθεν Παιανίας (Άνω Παιανίας) και με 11 βουλευτές ο δήμος της Υπένερθεν Παιανίας (Κάτω Παιανίας). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος της Καθύπερθεν Παιανίας (Άνω Παιανίας) ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Ενώ ο δήμος της Υπένερθεν Παιανίας (Κάτω Παιανίας) παρέμεινε στην Πανδιονίδα φυλή, αλλά με 22 βουλευτές. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος της Καθύπερθεν Παιανίας (Άνω Παιανίας) επανήλθε ξανά στην Πανδιονίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας). Για τις δυο αυτές τελευταίες περιόδους είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων και των δυο δήμων ή αν είχαν ενοποιηθεί σε ένα δήμο.
Οι κάτοικοι της Παιανίας
Ο δημότης της αρχαίας Παιανίας ονομαζόταν Παιανιεύς.
Αρχαιολογική συλλογή Παιανίας
Η αρχαιολογική συλλογή Παιανίας, στην οποία περιλαμβάνονται διάφορα ευρήματα από την ευρύτερη περιοχή της Παιανίας, όπως λίθινα αντικείμενα, επιτύμβια, λήκυθοι κ.α. παλαιότερα είχε βρει στέγη στο Δημοτικό Σχολείο της Παιανίας, ενώ σήμερα στεγάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας. Βασική αναφορά για αυτήν είχε κάνει ο αρχαιολόγος Νικόλαος Κυπαρίσσης (1879–1944).
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Πάνος Βαλσαμάκης
Ο Πάνος Βαλσαμάκης (12 Οκτωβρίου 1900 – 29 Οκτωβρίου 1986) υπήρξε Έλληνας εικαστικός- κεραμιστής. Είναι ο θεμελιωτής της έντεχνης κεραμικής στην Ελλάδα.
Παιανία Πανδιονίδας
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Πάνος Βαλσαμάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννιέται στο Αϊβαλί το 1900 από εύπορη οικογένεια. Αφού ολοκληρώνει τις σπουδές του στην Ακαδημία Κυδωνιών, παίρνει μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία. Μετά την κατάρρευση του μετώπου και την Καταστροφή το 1922, φτάνει στη Σμύρνη και από εκεί φεύγει στη Λέσβο. Εκεί βρίσκει την υπόλοιπη οικογένειά του εκτός από δύο αδέρφια που σκοτώθηκαν. Η οικογένειά του φεύγει στην Αθήνα και ο ίδιος πηγαίνει να βρει τον αδερφό του στη Μασσαλία. Σπουδάζει ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών και κεραμική στη Σχολή του Saint-Jean-du-D e sert από το 1923 ως το 1930. Τότε επιστρέφει στην Ελλάδα και διευθύνει το Καλλιτεχνικό Εργαστήριο της Κεραμεικός από το 1930 ως το 1942, χρονιά που επιτάχθηκε το εργοστάσιο από τα γερμανικά στρατεύματα και διακόπηκε η λειτουργία του. Από το 1942-1957 είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του εργοστασίου κεραμικής ΑΚΕΛ Α.Ε. στο Λαύριο, ιδιοκτησίας της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Μετά το 1957 εργάζεται αποκλειστικά ως κεραμιστής στο ιδιωτικό του εργαστήρι στο Μαρούσι. Πολύτιμοι βοηθοί του είναι ο γιός του Αλέκος από το 1957 και η νύφη του Αφροδίτη από το 1959. Πεθαίνει στην Αθήνα στις 29 Οκτωβρίου 1986 και κηδεύεται από το ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, στο Μαρούσι.
Έργο του
Από την ώρα που γύρισε στην Ελλάδα, το έργο του χωρίζεται σε τρεις περιόδους: Όπως όλοι οι Μικρασιάτες, έτσι κι αυτός έχει μια σχέση διαφορετική με την Ελλάδα. Αυτό ίσως εξηγεί ως ένα σημείο το ρομαντισμό και την κάποια εξιδανίκευση των ηθογραφικών σκηνών που απεικονίζει. Οι συνθέσεις του με τα στιγμιότυπα από την ήρεμη αγροτική ζωή έχουν μια έντονη ζωγραφικότητα και καθαρά αφηγηματικό χαρακτήρα. Είναι φανερή η επιδίωξη να μεταφέρει μια ζωγραφική σύνθεση πάνω σε κεραμική επιφάνεια, προσαρμόζοντάς την στις ιδιαίτερες απαιτήσεις του υλικού. ** Τα ζωόμορφα κεραμικά, άλλα από τα οποία είναι χρηστικά και άλλα διακοσμητικά, κάνουν τώρα την εμφάνισή τους και απηχούν επιδράσεις από τους προϊστορικούς πολιτισμούς της Ελλάδας και της Ανατολής, αλλά και από τη μικρασιατική κεραμική.
Παιανία Πανδιονίδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Πάνος Βαλσαμάκης
Έργο του
Στην ίδια αυτή δεκαετία σημειώνουμε και την εμφάνιση των πρώτων μεγάλων κεραμικών πανώ, που στη συνέχεια θα αποτελέσουν το πεδίο νέων θεματολογικών και τεχνικών ερευνών. Τα κεραμικά αυτά πανώ, που προορίζονται για εσωτερική και εξωτερική διακόσμηση κτηρίων, αποτελούν το κορύφωμα της μακρόχρονης προσπάθειας του Βαλσαμάκη για "μια επιστροφή της κεραμικής στο μητρικό αγκάλιασμα της αρχιτεκτονικής", όπως είπαν χαρακτηριστικά.
Στα έργα της εποχής αυτής αρχίζει να εμφανίζεται η αλληλοεπικάλυψη τμημάτων των μορφών που συνεχίζεται και στις επόμενες δεκαετίες, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα σχεδιαστική ιδιομορφία με έντονα διακοσμητικό αποτέλεσμα. Μια διαφορετική ανανεωτική προσπάθεια εκφράζουν οι πυρίμαχες ανάγλυφες μορφές και τα πυρίμαχα κεραμικά ανάγλυφα με τα λιτά χρώματα και τις έντονα στυλιζαρισμένες μορφές, που αντλούν κι αυτά συχνά την έμπνευσή τους από αρχαία ειδώλια και από αγγειογραφίες της γεωμετρικής εποχής, η μετάπλαση τους όμως οδηγεί στη δημιουργία τελείως σύγχρονων και προσωπικών μορφών.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 70 και εξής, οι παλιότερες επιδράσεις από τη λαϊκή τέχνη μεταπλάθονται ριζικά, ενώ οι όλο και πιο σχηματοποιημένες φιγούρες, που απηχούν την επίδραση της αρχαίας ελληνικής τέχνης, ιδιαίτερα της γεωμετρικής εποχής, αποκτούν κυρίαρχη θέση. Οι μορφές έχουν τώρα μεγαλύτερη εκφραστικότητα, εσωτερικότητα και μνημειακό χαρακτήρα. Το ανανεωμένο γενικά ρεπερτόριο των δύο τελευταίων δεκαετιών περιλαμβάνει παραστάσεις με κάποιο ιστορικό, μυθολογικό ή συμβολικό περιεχόμενο και μεμονωμένες μορφές, εμπνευσμένες από την αρχαία πλαστική και αγγειογραφία αλλά μεταπλασμένες με μια σύγχρονη, αφαιρετική αντίληψη.
Τέλος, από το 1975 και έπειτα δίνει μεγάλη έμφαση στην καταγραφή των αναμνήσεων του, καρπός της οποίας ήταν η έκδοση μιας ποιητικής συλλογής, με τίτλο "Πικρή Πολιτεία" και δύο αυτοβιογραφικών βιβλίων με τίτλους "Πολιτεία δίχως κάστρα" και "Πολιτεία δίχως φως".
Το έργο του Πάνου Βαλσαμάκη, σπάνιο τόσο για το μέσο όσο και για την μανιέρα του, διακρίνεται για την έντονη σχηματοποίηση και την πλούσια, σχεδόν λαμπερή, χρωματική του παλέτα. Παρά το γεγονός πως εκμεταλλεύεται κάθε εκδοχή της καμπύλης, του κύκλου, και των γεωμετρικών σχημάτων με αφαιρετική διάθεση στην απόδοση των θεμάτων του(με την ίδια ίσως λογική της ανατολικής βυζαντινής αγιογραφίας)τα έργα του, παρ' όλα αυτά, σφύζουν από ζωή και πλαστικότητα. Η παραστατικότητα περιορίζεται στο ουσιώδες, χωρίς περιττές λεπτομέρειες, δίνοντας έμφαση στο χρώμα. Στατικό εκ πρώτης όψεως μα με έντονο εσωτερικό παλμό και ζωή το έργο του Πάνου Βαλσαμάκη μπορεί με βεβαιότητα να θεωρηθεί διαχρονικό. Η θεματολογία του είναι εμπνευσμένη πότε από τις χαμένες πατρίδες και άλλοτε από τη φύση και τον σύγχρονο κόσμο.
Έργα του καλλιτέχνη βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Βορρέ Σύγχρονης Τέχνης, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ενώ αρκετά κοσμούν προσόψεις κι εσωτερικά τόσο δημόσιων όσο και ιδιωτικών κτηρίων. Παρουσίασε πολλά έργα του στο εξωτερικό και τιμήθηκε με ειδικά βραβεία, το χρυσό των Βρυξελλών, αργυρό των Παρισίων, χαλκό του Α' Πανελληνίου, και άλλα πολλά.
Το 1986 βραβεύτηκε μετά θάνατον από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του καλλιτεχνικού και λογοτεχνικού του έργου.
Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Η Κρατική Συνέλευση - Κουρουλτάι (ρωσικά: Государственное Собрание - Курултай Республики Башкортостан, μπασκιρικά: Башҡортостан Республикаһының Дәүләт Йыйылышы-Ҡоролтай) είναι το ανώτατο αντιπροσωπευτικό και νομοθετικό σώμα της δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν. Τα μέλη του εκλέγονται για πέντε χρόνια.
Πάνος Βαλσαμάκης
Ατομικές Εκθέσεις
1930 Γκαλερί Στρατηγόπουλου, Αθήνα
1933 Γκαλερί Στούντιο, Αθήνα
Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Στην δικαιοδοσία της Εθνικής Συνέλευσης περιλαμβάνονται η έγκριση και τροποποίηση του συντάγματος του Μπασκορτοστάν, ο ορισμός της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής με την αλλαγή των συνόρων, την διοικητική και εδαφική δομή, και την έγκριση του κρατικού προϋπολογισμού.
Πάνος Βαλσαμάκης
Ατομικές Εκθέσεις
1951 Γκαλερί Κεντρικόν, Αθήνα
Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Διαδέχτηκε το Ανώτατο Σοβιέτ το 1995 και έχει δύο θαλάμους: την Βουλή των Αντιπροσώπων και το Νομοθετικό Σώμα. Ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης προεδρεύει τα δύο σώματα.
Ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης είναι ο Κονσταντίν Τολκατσιόφ από τον Μάρτιο του 1999.
Πάνος Βαλσαμάκης
Ατομικές Εκθέσεις
1957 Γκαλερί Ζυγός, Αθήνα
Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Δομή-Οργάνωση
Οι εξουσίες και αρμοδιότητες της Κρατικής Συνέλευσης ορίστηκαν στο Σύνταγμα του Μπασκορτοστάν. Η Κρατική Συνέλευση αποτελείται από 110 μέλη, που εκλέγονται σύμφωνα με τους νόμους του Μπασκορτοστάν και τους ομοσπονδιακούς νόμους της Ρωσίας (άρθρο 67), για πενταετή θητεία (άρθρο 68).
Τα καθήκοντα και οι αρμοδιότητες της Κρατικής Συνέλευσης είναι (άρθρο 71):
Πάνος Βαλσαμάκης
Ατομικές Εκθέσεις
1976 Γκαλερί Θόλος, Αθήνα
Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Δομή-Οργάνωση
Η Κρατική Συνέλευση συνεισφέρει και στηρίζει δημοκρατικά τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, στα θέματα της δικαιοδοσίας της, και τη λαμβάνει υπόψη κατά τη θέσπιση νόμων.(άρθρο 72). Οι πολίτες και οι ενώσεις τους έχουν το δικαίωμα να εκδηλώσουν την προτίμηση και τα ενδιαφέροντά τους όσον αφορά τη διαμόρφωση του νομοθετικού συστήματος, μέσω εκπροσώπησης (άρθρο 73). Οι πολίτες και οι ενώσεις τους έχουν το δικαίωμα να προτείνουν νέους νόμους, τροποποιήσεις και καταργήσεις παλαιών νόμων, με τυποποιημένη διαδικασία (άρθρο 74). Τα μέλη της Κρατικής Συνέλευσης μπορούν να εισάγουν νομοσχέδια για επιβολή ή κατάργηση φόρων, για χορήγηση φοροαπαλλαγής, κ.α. (άρθρο 76).
Πάνος Βαλσαμάκης
Ατομικές Εκθέσεις
1976 Εργαστήρι του καλλιτέχνη, Μαρούσι
Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Δομή-Οργάνωση
Για την έγκριση των νόμων και των αποφάσεων της Κρατικής Συνέλευσης απαιτείται η ψήφιση από την πλειοψηφία των μελών της, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά από ομοσπονδιακό νόμο (άρθρο 77). Οι νόμοι που εγκρίνονται αποστέλλονται στον Πρόεδρο του Μπασκορτοστάν εντός 7 ημερών. Ο Πρόεδρος μπορεί να τους υπογράψει ή να τους απορρίψει. Αν ο Πρόεδρος απορρίψει έναν νόμο, αυτός θα επιστραφεί στην Κρατική Συνέλευση για αναθεώρηση εντός 14 ημερών. Για να εγκριθεί, αυτήν τη φορά, θα πρέπει να ψηφιστεί από τα 2/3 των μελών της. Εφόσον εγκριθεί, δεν μπορεί να απορριφθεί για δεύτερη φορά από τον Πρόεδρο (άρθρο 78). Η Κρατική Συνέλευση μπορεί να διαλυθεί, σε ορισμένες περιστάσεις, όπως ορίζεται από ομοσπονδιακό νόμο, και να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές (άρθρο 80). Η Κρατική Συνέλευση συμμετέχει σε κοινωνικές συνεργασίες και δημόσιες συζητήσεις για την επίλυση συγκρούσεων (άρθρο 81).
Πάνος Βαλσαμάκης
Ατομικές Εκθέσεις
1979/1980 Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης, Αθήνα (Επετειακή αναδρομική).
Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Πάνος Βαλσαμάκης
Ατομικές Εκθέσεις
1979 Γκαλερί Ζυγός, Αθήνα
Ομαδικές Εκθέσεις
1930 Exposition Nationale, Βρυξέλλες
1931 "Ομάδα Τέχνη", Αθήνα
1932 Πανελλήνια Έκθεση Κεραμικής, Παρνασσός, Αθήνα
1937 Exposition Internationale des Arts et des Techniques, Παρίσι
1938 Διεθνής Έκθεση Νέας Υόρκης, Α' Πανελλήνια Έκθεση, Αθήνα
1939 Β' Πανελλήνια Έκθεση, Αθήνα
1940 Πανελλήνια Επαγγελματική Έκθεση, Αθήνα
1947 Γκαλερί Ρόμβος, Αθήνα
1948 Γ' Πανελλήνια Έκθεση, Αθήνα
1952 Δ' Πανελλήνια Έκθεση, Αθήνα
1955 Έκθεση Διεθνούς Ακαδημίας Κεραμικής, Κάννες
1957 Ε' Πανελλήνια Έκθεση, Αθήνα
1959 Έκθεση Διεθνούς Ακαδημίας Κεραμικής, Οστάνδη. Έκθεση Κεραμικής Gmunden, Αυστρία. Έκθεση Κεραμικής, Μαρούσι.
1963 Ζ' Πανελλήνια Έκθεση, Αθήνα
1965 Musee Ariana, Γενεύη. Η' Πανελλήνια Έκθεση, Αθήνα
1969 Έκθεση Expo, Οζάκα
1972 Έκθεση στο Victoria-Albert Museum, Λονδίνο
1976 Αίθουσα του Οίκου "May", Κολωνία
Βραβεία
1930 Χρυσό μετάλλιο στην Exposition Nationale du Travail των Βρυξελλών
1937 Αργυρό μετάλλιο στην Exposition Internationale des Arts et des Techniques του Παρισιού
1938 Μετάλλιο και χρηματικό έπαθλο στην Α' Πανελλήνια Έκθεση στην Αθήνα
1955 Χάλκινο μετάλλιο στην έκθεση της Διεθνούς Ακαδημίας Κεραμικής, στις Κάννες, όπου συμμετείχαν πενήντα χώρες. Στην έκθεση αυτή είχε εκλεγεί μέλος της Ελλανοδίκου Επιτροπής
1965 Χρυσός σταυρός τάγματος Γεωργίου Ά' για το καλλιτεχνικό του έργο
Δεομένη
Δεομένη ονομάζεται εικονογραφικό θέμα της Θεοτόκου η οποία απεικονίζεται αυτοτελώς.
Τρόποι απεικόνισης
Η Δεοεμένη Παναγία απεικονίζεται όρθια, κατ΄ενώπιον με υψωμένα πλάγια τα χέρια σε δεητική στάση. Φορώντας το μαφόριο από το κεφάλι και κάτω από αυτό το οράριο με τα δύο άκρα αυτού κρεμασμένα μπροστά. Δεομένη απεικονίζεται και πλάγια σε παραστάσεις της Αναλήψεως από την παλαιοχριστιανική εποχή ήδη. Στραμένη πλαγίως προς τον Χριστό ιστορείται κυρίως στις παραστάσεις της λεγόμενης Δεήσεως εκπροσοπώντας την Εκκλησία και τους πιστούς. Ολόσωμη και κατ' ενώπιον εικονίζεται και κατ' ενώπιον με τα χέρια υψωμένα έναντι αλλήλων, όχι όμως πλάγια, αλλά μπροστά στο στήθος με τις παλάμες στραμένες προς τα έξω. Είναι μια διπλή χειρονομία της Δεομένης και συνιστά τον τύπο της Ευχής ή της οξείας (ισχυράς)παρεμβολής της Παναγίας. Τα χέρια της είναι ισοϋψή. Άλλοτε εικονίζεται στραμμένη δεξιά με το κεφάλι της να κάνει κίνηση νεύματος, με τοι αριστερό χέρι μπροστά στο στήθος της σε στάση δέησης, ενώ με το δεξί κρατάει μεγάλο ειλητάριο με την επιγραφή της ικεσίας της προς τον Χριστό. Άλλοτε η Παναγία προσάγει προς τον Υιό της κάποιον πιστό ή δωρητή.
Απεικονίσεις στους ναούς
Η Δεομένη εικονίζεται στον τρούλλο των ναών (σκηνή Αναλήψεως του Χριστού), στους πλάγιους τοίχους και στην κόγχη του Ιερού Βήματος.
Πηγές
Δεομενη
Ντιρκ Ζ΄ της Ολλανδίας
Ο Ντιρκ Ζ΄, ολλανδ. Dirk, γερμ. Dietrich (απεβ. 4 Νοεμβρίου 1203) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας (1190-1203).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Άντας των Ντάνκελντ, κόρης του Ερρίκου διαδόχου της Σκωτίας & κόμη του Χάντινγκτον.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας αντιμετώπιζε εμφύλιο πόλεμο και αναζητούσε συμμάχους. Έτσι επέτρεψε στον Ντιρκ Ζ΄ να εισπράττει τέλη από τους Φλαμανδούς εμπόρους στο Γκέεβλητ και του παραχώρησε το Γκρότε Βάαρντ από την επισκοπή της Ουτρέχτης. Ο Ντιρκ Ζ΄ είχε μόνο τρεις κόρες και ο Ερρίκος Δ΄ αναίρεσε το Σαλικό νόμο διαδοχής, έτσι μπορούσε να γίνει διάδοχος μία κόρη. Όταν η Ουτρέχτη έμεινε χωρίς επίσκοπο, ο Ντιρκ Ζ΄ το 1196 κέρδισε προσωρινά την κυριαρχία επί της Ουτρέχτης. Αυτό σήμαινε πόλεμο με τον Όθωνα Α΄ κόμη του Γκέλντερς· στη μάχη του Γκρέμπεμπερκ που ακολούθησε ο Ντιρκ Ζ΄ ηττήθηκε. Το 1197 ο Ντιρκ φαν Άρε εξελέγη νέος επίσκοπος και ανάκτησε την κυριαρχία της Ουτρέχτης. Οι Χοενστάουφεν έχαναν στον εμφύλιο πόλεμο και ο κόμης της Ολλανδίας άλλαξε πλευρά και έγινε σύμμαχος των Γουέλφων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1186 την Αδελαΐδα, κόρη του Άρνολτ Α΄ κόμη της Κλέβης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Νεολαία Δημοκρατικού Συναγερμού
Η Νεολαία Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ.) είναι η οργάνωση νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Ιστορικό
Η Νεολαία Δημοκρατικού Συναγερμού ιδρύθηκε το 1978, δύο χρόνια μετά την ίδρυση του Δημοκρατικού Συναγερμού, με πρωτεργάτη τον Μανώλη Χριστοφίδη, στεγάζοντας ελληνοκύπριους εθνικόφρωνες και δημοκρατικούς νεολαίους της εποχής. Από το 1978 μέχρι σήμερα η ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. είχε ενεργό ρόλο και συμμετοχή σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες του ΔΗ.ΣΥ..
Σύμφωνα με το καταστατικό του ΔΗ.ΣΥ. η Νεολαία του Δημοκρατικού Συναγερμού αποτελεί τμήμα και μέρος του κόμματος, εμφορείται από τις αρχές και την ιδεολογία του και ακολουθεί την πολιτική και το πρόγραμμά του. Συμμετέχει έτσι σε όλα τα συλλογικά όργανα του ΔΗ.ΣΥ. εκτός από την Επιτροπή Δεοντολογίας και την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας.
Κυρίαρχο κομμάτι της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. αποτελούν, σύμφωνα με το καταστατικό της, η Μαθητική Κίνηση και η Φοιτητική Παράταξη Κυπρίων Πρωτοπορία, που ιδρύθηκε το 1981.
Το 1987 στελέχη της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. προχώρησαν στη δημιουργία της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων του ΔΗ.ΣΥ.. Το 2010 η Ο.Ν.Ε μετά από καταστατικές τροποποιήσεις, τόσο της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., όσο και του ΔΗ.ΣΥ. αυτονομήθηκε από τη νεολαία και από τότε λειτουργεί ως συνδεδεμένη με το κόμμα οργάνωση.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και μετά την εκλογή του Γλαύκου Κληρίδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. και η ΦΠΚ Πρωτοπορία διαφοροποίησαν με επίσημες τοποθετήσεις τους την στάση και τις θέσεις τους από ακραίες και εθνικιστικές προσεγγίσεις στο Κυπριακό, ερχόμενες σε ρήξη με τον αντιομοσπονδιακό χώρο.
Το 2004, η ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., με πρόεδρο το Θανάση Τσόκκο και Γενικό Γραμματέα τον Δημήτρη Πιτσιλλή παρά τις διαφωνίες στην βάση του κόμματος, ακολούθησε την απόφαση της ηγεσίας του ΔΗ.ΣΥ. και τάχθηκε υπέρ της υποστήριξης του Σχεδίου Ανάν στο δημοψήφισμα του 2004. Το ίδιο έπραξε και η ΦΠΚ Πρωτοπορία δια μέσω του τότε Προέδρου της Εκτελεστικής Επιτροπής της παράταξης, Χαράλαμπου Σταυρίδη. Το «όχι» στήριξαν οι τοπικές επιτροπές της ΦΠΚ Πρωτοπορία Πάτρας και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Μετά τον Τάσο Μητσόπουλο, το 2011 ο τότε Πρόεδρος της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., Χαράλαμπος Σταυρίδης, έγινε ο δεύτερος Κύπριος που εκλέχτηκε στην θέση του Αντιπροέδρου της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ενώ τον Μάιο του 2013 ο  Χριστόδουλος Ιωάννου, τότε μέλος της Γραμματείας Διεθνών Σχέσεων της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ., εκλέχτηκε επίσης στη θέση του Αντιπροέδρου της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Από το 1981, η ΝΕΔΗΣΥ, μέσω της ΦΠΚ Πρωτοπορία, συμμετέχει στην Οργάνωση των Ευρωπαίων Δημοκρατών Φοιτητών ([European Democrat Students] – EDS), τη Φοιτητική Νεολαία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Έκτοτε αρκετά στελέχη της ΝΕΔΗΣΥ κατείχαν τη θέση του Αντιπροέδρου του EDS. Ο Αλέξανδρος Σίνκα έγινε ο πρώτος Κύπριος που διετέλεσε Πρόεδρος του EDS από το 2003-2005.
Ο σημερινός Πρόεδρος της ΝΕΔΗΣΥ, Γιώργος Χατζηγεωργίου, διετέλεσε Πρόεδρος του EDS από το 2015-2017 και είναι σήμερα Επίτιμος Πρόεδρος του EDS. Από το 2018-2022 ο Γιώργος Χατζηγεωργίου έγινε ο πρώτος Κύπριος που εκλέχθηκε στην ηγεσία της Επιτροπής Νεολαίας του Συμβουλίου της Ευρώπης (Advisory Council on Youth), το καθ’ ύλην αρμόδιο σώμα για θέματα Νεολαίας για τα 47 κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Η ΝΕΔΗΣΥ είχε και έχει ενεργό ρόλο σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες και προεκλογικές περιόδους υποστηρίζοντας τον ΔΗ.ΣΥ και υποψήφιούς του σε προεδρικές, βουλευτικές, δημοτικές και ευρωεκλογές. Το 1983 (ήττα), το 1988 (ήττα), το 1993 (νίκη), το 1998 (νίκη) και το 2003 (ήττα) υποστήριξε τον Γλαύκο Κληρίδη στις προεδρικές εκλογές. Το 2008 (ήττα) υποστήριξε τον Γιαννάκη Κασουλίδη. Το 2013 (νίκη) και το 2018 (νίκη) το Νίκο Αναστασιάδη. Στις προεδρικές εκλογές του 2023 υποστήριξε τον πρόεδρο του ΔΗ.ΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου.
Διατελέσαντες Πρόεδροι
Ακολουθούν οι πρόεδροι της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ. από το 1978 μέχρι σήμερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Κύπρο
Φλωρέντιος της Ολλανδίας
Ο Φλόρις/Φλωρέντιος, ολλανδ. Floris, λατ. Florentius (απεβ. 30 Νοεμβρίου 1210) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν καγκελάριος της Σκωτίας (1202-10) και επίσκοπος της Γλασκόβης (1202-07).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Άντα των Ντάνκελντ, κόρης του Ερρίκου διαδόχου της Σκτίας & κόμη του Χάντινγκτον. Η Άντα ήταν αδελφή των Μάλκολμ Δ΄ και Γουλιέλμου Α΄ βασιλέων της Σκωτίας.
Επελέγη για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και πριν το 1202 ήταν κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού της Ουτρέχτης. Ζήτησε να βρει προοπτικές στη χώρα, που οι δύο θείοι του ήταν βασιλείς. Το 1202 εξελέγη επίσκοπος της Γλασκόβης, μίας από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες επισκοπές της Σκωτίας. Το 1203 εμφανίζεται ως καγκελάριος της χώρας.
Φαίνεται ότι δεν χειροτονήθηκε ποτέ, διότι εμφανίζεται μέχρι το τέλος της θητείας του ως εκλεγμένος μόνο επίσκοπος. Δεν γνωρίζουμε τον λόγο που η επίσημη τελετή ανάληψης (χειροτονία) δεν έγινε. Το 1207 ζήτησε παραίτηση από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄. Απεβίωσε το 1210 ως μοναχός στο Μίντελμπορκ της Ζηλανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Διαδικτυακή εφημερίδα
Πρόκειται για την ανάρτηση ειδησεογραφικού υλικού στον παγκόσμιο ιστό είτε ως επανέκδοση κάποιων έντυπων εφημερίδων είτε ως αυτόνομες εκδόσεις. Οι ηλεκτρονικές εκδόσεις δημιούργησαν πληθώρα νέων ευκαιριών που ευνόησαν τις εφημερίδες όσον αφορά τον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα μέσα σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία παρουσιάζουν ένα συμβάν, επιπλέον έριξε δραματικά το κόστος, καθώς οι εφημερίδες δεν χρειάζεται πλέον να εκτυπώνουν τόσο πολύ. Τα ηλεκτρονικά μέσα και τα δημοσιεύματά τους διαθέτουν πνευματικά δικαιώματα και διέπονται από τους ίδιους νόμους (συκοφαντία, ιδιωτικότητα) με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Η ιδέα της διαδικτυακής εφημερίδας και της διαδικτυακής δημοσιογραφίας εμφανίστηκαν περίπου τον ίδιο καιρό με την μαζική επέκταση του διαδικτύου και τη δημιουργία του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web) στην δεκαετία του 1990.
Διαχωρισμός έντυπης-διαδικτυακής εφημερίδας
Το κύριο χαρακτηριστικό που διαχωρίζει μια έντυπη έκδοση από μια διαδικτυακή, εκτός από το γεγονός ότι η μια βρίσκεται στο διαδίκτυο, είναι ότι μια διαδικτυακή εφημερίδα χαρακτηρίζεται από μεγάλα επίπεδα διαδραστικότητας και πολυμεσικότητας. Πιο συγκεκριμένα μια διαδικτυακή εφημερίδα προσπερνάει τα βασικά χαρακτηριστικά μιας έντυπης εφημερίδας (κείμενο, εικόνα), με τη χρήση βίντεο, ήχου, υπερσυνδέσμ ων, κινούμενων σχεδιαγραμμάτων, διαδραστικών παιχνιδιών, διαδραστικών γραφημάτων, όπως για παράδειγμα ένα χάρτη ή ένα χρονοδιάγραμμα που παρέχουν πληροφορίες ευκολότερα και αμεσότερα στον δέκτη.
Αντίκτυπος στην παραδοσιακή δημοσιογραφία
Η έλευση της διαδικτυακής εποχής είχε τεράστιο αντίκτυπο στο ρόλο της δημοσιογραφίας με αποτέλεσμα ο ρόλος του δημοσιογράφου να αλλάζει συνεχώς καθώς σήμερα ο καθένας μπορεί να δημοσιεύει υλικό, ένα προνόμιο που κατείχαν παραδοσιακά μόνο οι επαγγελματίες του χώρου της δημοσιογραφίας. Έτσι, ο δημοσιογράφος πλέον δεν δημοσιεύει απλά υλικό αλλά λειτουργεί ως μια μορφή φίλτρου στο σημερινό χάος πληροφοριών που επικρατεί στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψηφιακά μέσα Κατηγορία:Διαδικτυακές υπηρεσίες Κατηγορία:Είδη δημοσιογραφίας
Σπίτι Κερέτ
Το Σπίτι Κερέτ είναι κατασκευή και καλλιτεχνική εγκατάσταση στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γιάκουμπ Στσένσνι μέσω του αρχιτεκτονικού γραφείου Centrala και έχει περιγραφεί ως το πιο στενό σπίτι στον κόσμο, με μέγεθος 92 εκ. στο λεπτότερο σημείο του και 152 εκ. στο πλατύτερο του σημείο. Η διώροφη καλλιτεχνική εγκατάσταση πήρε το όνομά της από τον Ισραηλινό συγγραφέα και σκηνοθέτη Έτγκαρ Κερέτ, ο οποίος ήταν ο πρώτος ένοικος του κτιρίου.
Κτίριο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/The_Keret_house_in_Warsaw%2C_Poland_%28Pologne%29.jpg/100px-The_Keret_house_in_Warsaw%2C_Poland_%28Pologne%29.jpg|αριστερά|μικρογραφία|133x133εσ| Μέσα στο Σπίτι Κερέτ- το υπνοδωμάτιο Η σιδερένια κατασκευή αποτελείται από δύο ορόφους και διαθέτει υπνοδωμάτιο, κουζίνα, μπάνιο και καθιστικό. Διαθέτει δύο παράθυρα που δεν ανοίγουν, με το ηλιακό φως να εισέρχεται επίσης μέσω ημιδιαφανών υαλοπινάκων που αποτελούν τους τοίχους. Ολόκληρος ο εσωτερικός χώρος είναι βαμμένος λευκός και η ηλεκτρική ενέργεια του κτιρίου προέρχεται από γειτονικό κτίριο. Το σπίτι έχει προσαρμοσμένη τεχνολογία ύδρευσης και αποχέτευσης και δεν είναι συνδεδεμένο με τα συστήματα ύδρευσης που παρέχεται από την πόλη. Λόγω του μικρού του μεγέθους, το κτίριο φιλοξενεί μόνο ένα μικρό ψυγείο και οι ένοικοι χρησιμοποιούν μια σκάλα για να μετακινούνται από όροφο σε όροφο. Η είσοδος γίνεται μέσω αναδιπλούμενων σκαλοπατιών που όταν είναι κλειστά γίνονται ο χώρος του καθιστικού.
Η κατασκευή του Σπιτιού Κερέτ υποστηρίχθηκε από το Δημαρχείο της Βαρσοβίας και δημιουργήθηκε και υλοποιήθηκε από το Πολωνικό Ίδρυμα Μοντέρνας Τέχνης. Το σπίτι έχει χαρακτηριστεί ως «εγκατάσταση τέχνης» επειδή δεν πληροί τους πολωνικούς οικοδομικούς κώδικες, παρόλο που χρησιμοποιείται ως κατοικία.
Το 2019, ονομάστηκε ως ένα από τα πιο εμβληματικά σπίτια στον κόσμο και συμπεριλήφθηκε σε έναν κατάλογο διεθνών έργων που τιμήθηκαν από την πύλη αρχιτεκτονικής Iconic Houses.
Τοποθεσία
Το Σπίτι Κερέτ βρίσκεται μεταξύ της οδού Χουόντνα 22 και της οδού Ζελάζνα 74 στη Βαρσοβία και έχει χαρακτηριστεί ως το στενότερο σπίτι στον κόσμο. Η κατασκευή τοποθετήθηκε μεταξύ μιας προπολεμικής κατοικίας και μιας πολυκατοικίας. Ο Κερέτ είπε ότι η διαμονή στο Σπίτι Κερέτ είναι σαν ένα «μνημείο για την οικογένειά μου». Οι οικογένειες των γονιών του πέθαναν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία Κατηγορία:Βόλα
Φάρμα περιεχομένου
Μια φάρμα περιεχομένου ή μύλος περιεχομένου (Content farm) είναι μια εταιρεία που απασχολεί μεγάλο αριθμό ανεξάρτητων συγγραφέων για τη δημιουργία μεγάλου όγκου κειμενικού περιεχομένου ιστού που έχει σχεδιαστεί ειδικά για να ικανοποιεί αλγόριθμους για μέγιστη ανάκτηση από αυτοματοποιημένες μηχανές αναζήτησης, γνωστό ως SEO ( βελτιστοποίηση μηχανών αναζήτησης ). Ο κύριος στόχος τους είναι να παράγουν διαφημιστικά έσοδα μέσω της προσέλκυσης προβολών σελίδας από αναγνώστες, όπως εκτέθηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο των ανεπιθύμητων μηνυμάτων κοινωνικής δικτύωσης.
Έχει βρεθεί ότι τα άρθρα σε φάρμες περιεχομένου περιέχουν πανομοιότυπα αποσπάσματα σε διάφορες πηγές μέσων, οδηγώντας σε ερωτήματα σχετικά με τους ιστότοπους που τοποθετούν τους στόχους SEO έναντι της πραγματικής συνάφειας. Οι υποστηρικτές των μύλων περιεχομένου ισχυρίζονται ότι από επιχειρηματική σκοπιά, η παραδοσιακή δημοσιογραφία είναι αναποτελεσματική. Οι φάρμες περιεχομένου συχνά αναθέτουν τη δουλειά των συγγραφέων τους με βάση την ανάλυση ερωτημάτων στις μηχανές αναζήτησης που οι υποστηρικτές αντιπροσωπεύουν ως «πραγματική ζήτηση της αγοράς», ένα χαρακτηριστικό που υποτίθεται ότι λείπει από την παραδοσιακή δημοσιογραφία.
Χαρακτηριστικά
Ορισμένοι ιστότοποι που έχουν χαρακτηριστεί ως μύλοι περιεχομένου ενδέχεται να περιέχουν μεγάλο αριθμό άρθρων και έχουν αποτιμηθεί σε εκατομμύρια δολάρια. Το 2009, το περιοδικό Wired έγραψε ότι, σύμφωνα με τον ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της Demand Media, Richard Rosenblatt (η οποία περιλαμβάνει το eHow), ότι «μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, η Demand θα δημοσιεύει ένα εκατομμύριο θέματα το μήνα, που ισοδυναμεί με τέσσερις αγγλόφωνες Wikipedia το χρόνο. ». Ένας άλλος ιστότοπος, το Associated Content, αγοράστηκε τον Μάιο του 2010 από την Yahoo! για 90 εκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, αυτός ο νέος ιστότοπος, ο οποίος μετονομάστηκε σε Yahoo! Voices, έκλεισε το 2014.
Οι κλίμακες πληρωμής για περιεχόμενο είναι χαμηλοί σε σύγκριση με τους παραδοσιακούς μισθούς που λαμβάνουν οι συγγραφείς. Μια εταιρεία πλήρωνε τους συγγραφείς με ποσοστό $3,50 ανά άρθρο. Τέτοια ποσοστά είναι σημαντικά χαμηλότερα από ό,τι ένας τυπικός συγγραφέας μπορεί να δεχτεί να εργάζεται για τις κύριες διαδικτυακές εκδόσεις. Ωστόσο, ορισμένοι συνεισφέροντες σε φάρμες περιεχομένου παράγουν πολλά άρθρα την ημέρα και μπορεί να κερδίζουν αρκετά για ένα εισόδημα διαβίωσης. Έχει αναφερθεί ότι οι συγγραφείς περιεχομένου είναι συχνά μορφωμένες γυναίκες με παιδιά που αναζητούν συμπληρωματικό εισόδημα ενώ εργάζονται στο σπίτι.