cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος μοναρχών της Γαλικίας
Βησιγότθοι βασιλείς (585-712)
Οι Βησιγότθοι βασιλείς πήραν τον έλεγχο της Γαλικίας το 585, η οποία έγινε η έκτη επαρχία του βασιλείου του Τολέδο. Η Γαλικία διατήρησε μία διακριτή διοικητική και νομική ταυτότητα, μέχρι την κατάρρευση της Βησιγοτθικής μοναρχίας.
Βασιλείς των Αστουριών (740-910)
Το 740, ο Αλφόνσος Α΄ των Αστουριών κατέλαβε τη Γαλικία από τους Μουσουλμάνους.
Βασιλείς της Γαλικίας
Το 910, ο Αλφόνσος Γ΄ ο Μέγας αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ των γιων του, Ορδόνιο, Φρουέλα και Γκαρθία, οι οποίοι χώρισαν το βασίλειο μεταξύ τους. Ο Oρδόνιo είναι ο πρώτος, που υιοθέτησε τον τίτλο «βασιλιάς της Γαλικίας».
Βουργουνδική δυναστεία (1111-1369)
μικρογραφία| Απεικόνιση του θυρεού της Γαλικίας του 13ου αι.
Οίκος των Αψβούργων (1555-1700)
μικρογραφία| Απεικόνιση του θυρεού της Γαλικίας, σχέδιο του 16ου αι.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Βοϊδοκοιλιά
thumb|350px|Αεροφωτογραφία της Παραλίας της Βοϊδοκοιλιάς. Η Βοϊδοκοιλιά είναι παραλία της Μεσσηνίας που θεωρείται από τις ομορφότερες της Μεσογείου. Είναι διάσημη κυρίως για το ολοστρόγγυλο σχήμα της που θυμίζει το γράμμα Ω. Βρίσκεται βόρεια της Πύλου, στις ακτές του Ιονίου, και εφάπτεται με τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας από την οποία χωρίζεται με μία λωρίδα αμμόλοφων. Η παραλία και η ευρύτερη περιοχή έχει χαρακτηριστεί τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000. Στο νότιο άκρο της Βοϊδοκοιλιάς αναπτύσσεται το ακρωτήριο Κορυφάσιο, όπου βρίσκονταν τα ερείπια της κλασικής πόλης της Πύλου.
Η παραλία προσεγγίζεται από χωματόδρομο που διασχίζει περιμετρικά την λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, από χωματόδρομο από το χωριό Πετροχώρι καθώς και από μονοπάτι από την παραλία Διβάρι.
Ιστορικά στοιχεία της περιοχής
thumb|350px|Από αριστερά προς τα δεξιά: Το [[Ιόνιο Πέλαγος, η Παραλία της Βοϊδοκοιλιάς και η Λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας.]]
Πιστεύεται ότι η παραλία αντιστοιχεί στην παραλία Βουφράδα στην οποία σύμφωνα με την Οδύσσεια, έφτασε το πλοίο του Τηλέμαχου κατά την άφιξή του στην Πελοπόννησο, με σκοπό να συναντήσει τον Νέστορα και τον Μενέλαο.
thumb|350px|Η παραλία Βοϊδοκοιλιά από την σπηλιά του Νέστορα.
Στην νότια πλευρά της παραλίας βρίσκονται τα ερείπια Μεσαιωνικού κάστρου που κατασκευάστηκε από τους Φράγκους της Πελοποννήσου τον 13ο αιώνα, το οποίο είναι γνωστό σήμερα ως Παλαιόκαστρο ή Παλαιοναυαρίνο. Το κάστρο οικοδομήθηκε από τον Νικολά ντε Σεντ Ομέρ το 1278 με χρήση οικοδομικού υλικού από τον οικισμό της κλασικής Πύλου και ειδικά από το ναό της Αθηνάς Κορυφασίας. Στον βράχο κάτω από το Παλαιόκαστρο υπάρχει μεγάλη σπηλιά που ονομάζεται σπηλιά του Νέστορα. Έχει διαστάσεις περίπου 30 x 16 μέτρα και μεγάλο ύψος, που φτάνει κατά τόπους τα 30 μέτρα. Σύμφωνα με τη μυθολογία στη σπηλιά αυτή έκρυψε ο Ερμής το κοπάδι που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Το σπήλαιο έχει επίσης ταυτιστεί με τον χώρο όπου φυλάσσονταν τα κοπάδια του Νηλέα, πατέρα του Νέστορα, σύμφωνα και με τον Παυσανία (Μεσσηνιακά, 36.2). Η αρχαιολογική έρευνα στο σπήλαιο διενεργήθηκε πρώτα από τον Ερρίκο Σλήμαν (1874) και κατόπιν από τους Laucent και Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη, Καρλ Μπλέγκεν, W. Mc Donald, Δημήτρη Θεοχάρη και, στη δεκαετία του 1980, από τον Γεώργιο Κορρέ και τον Αδαμάντιο Σάμψων. Η έρευνα αυτή έχει αποκαλύψει δείγματα ανθρώπινης παρουσίας από την Τελική Νεολιθική, την Πρωτοελλαδική, τη Μεσοελλαδική και την Υστεροελλαδική ΙΙΙ περίοδο, αλλά και μεταγενέστερα, ως τους κλασικούς χρόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραλίες της Μεσσηνίας Κατηγορία:Αρχαία Πύλος Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Μεσσηνίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πελοποννήσου Κατηγορία:Παραλίες γυμνιστών Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Χορστ Κέλερ
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1943 στο Χαϊντενστάιν (σημερινό Σκιερμπιεσόφ της Πολωνίας) σαν έβδομο από οκτώ παιδιά αγροτικής οικογένειας. Οι γονείς του, Εδουάρδος και Ελισάβετ Κέλερ, ανήκαν στη γερμανική μειονότητα της ρουμανικής Βεσσαραβίας (σημερινή Μολδαβία), την οποία όμως εγκαταλείπουν αναγκαστικά το καλοκαίρι του 1940 λόγω του Σύμφωνου Μολότωφ - Ρίμπεντροπ και εγκαθίστανται στο Γερμανικό Ράιχ (στα εδάφη της τότε ακόμη κατεχόμενης Πολωνίας), όπου μένουν για λίγα χρόνια. Εκεί γεννήθηκε ο Χορστ Κέλερ.
Στις 18 Μαρτίου του 1944 η μητέρα του εγκαταλείπει μαζί με αυτόν και άλλα τρία της παιδιά την Πολωνία για να αποφύγει τον Κόκκινο Στρατό. Η οικογένεια εγκαθίσταται κοντά στη Λειψία, όπου οι γονείς ασχολούνται και πάλι με τη γεωργία. Το 1953 αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας με στόχο την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία). Αυτή τη φορά καταφεύγουν στο Δυτικό Βερολίνο και από εκεί σε διάφορα κέντρα προσφύγων, μέχρι που το 1957 καταλήγουν στο Λούντβιγκσμπουργκ, το οποίο γίνεται πατρίδα για τον Χορστ Κέλερ. Εκεί τελειώνει το 1963 το σχολείο με δυσκολία. Ο Χορστ Κέλερ είναι ευαγγελικός, νυμφευμένος με την Εύα Κέλερ και έχουν δυο παιδιά.
Σπουδές
Αφού υπηρέτησε τη θητεία του, σπούδασε από το 1965 μέχρι το 1969 πολιτική οικονομία και πολιτικές επιστήμες στο Τύμπιγκεν. Μετά της σπουδές συνέχισε την εργασία του εκεί μέχρι την έγκριση της διδακτορικής διατριβής του το 1976 με τίτλο «Δημιουργία εργασίας μέσω τεχνολογικής εξέλιξης». Την επόμενη πενταετία εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομίας και Εργασίας στη Βόννη. Το 1981 έγινε μέλος του συντηρητικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (CDU) και ένα χρόνο αργότερα συνέχισε την εργασία του στο Υπουργείο Οικονομικών.
ΔΝΤ και Πρόεδρος
Στις αρχές της δεκαετίας του '90 ήταν υπεύθυνος για τα οικονομικά και νομισματικά θέματα και παίζει βασικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ για την επανένωση της Γερμανίας. Επίσης συνέβαλε ως βοηθός και σύμβουλος του τότε καγκελαρίου Χέλμουτ Κολ στην προετοιμασία των συνόδων της G7 στο Χιούστον (1990), Λονδίνο (1991), Μόναχο (1992) και Τόκιο (1993). Από το 1993 μέχρι το 1998 ήταν πρόεδρος συνδέσμου τραπεζών στη Γερμανία και τα επόμενα δύο χρόνια διευθυντής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) στο Λονδίνο.
Το 2000 έγινε με πρόταση του καγκελαρίου Γκέρχαρντ Σρέντερ (SPD) Πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF) για πέντε χρόνια. Στις 23 Μαΐου του 2004 εξελέγη ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας του γερμανικού κράτους.
Επανεκλογή 2009
Επανεξελέγη από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στις 23 Μαΐου του 2009 - στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας από το ειδικό Σώμα των 1.124 εκλεκτόρων-, με 613 ψήφους υπέρ έναντι 503 που έλαβε η 65χρονη αντίπαλός του Γκεζίνε Σβαν, πρώην πανεπιστημιακός, που είχε τη στήριξη των Σοσιαλδημοκρατών.
Παραιτήθηκε στις 31 Μαΐου 2010 λόγω κάποιων αμφιλεγόμενων δηλώσεών του περί του πολέμου του Αφγανιστάν. Προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο πρόεδρος του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, Γενς Μπέρνσεν. Νέος πρόεδρος και διάδοχός του εξελέγη ο Κρίστιαν Βουλφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γερμανίας
Σαρωτής
thumb|180px|Επίπεδος σαρωτής [[USB, τεχνολογίας LED.]] Ο σαρωτής (scanner) είναι μια σύγχρονη ηλεκτρονική συσκευή που συνδέεται με ηλεκτρονικό υπολογιστή δια της οποίας επιτυγχάνεται ψηφιοποίηση εικόνας (φωτογραφίας ή σχεδίου) καθώς και κάθε εγγράφου με σκοπό την αποθήκευση ή την επεξεργασία ή και την αποστολή αυτών.
Η ψηφιοποίηση αυτών γίνεται ανάλογα είτε με πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας σε διάφορους τύπους αρχείων αποθήκευσης, είτε με πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου, όπου απαιτείται και ένα επιπρόσθετο πρόγραμμα οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων (γραμμάτων, συμβόλων), είτε ακόμα με σύνθετο πρόγραμμα DTP που πραγματοποιούνται μαζί και οι δύο παραπάνω χωριστές επεξεργασίες.
Χρήση
Η χρήση των σαρωτών ξεκίνησε με την ηλεκτρονική σελιδοποίηση εντύπων και γενικεύτηκε μετά την εφαρμογή και την εξάπλωση του διαδικτύου, (Internet). Αρχικά οι τιμές τους ήταν πολύ υψηλές και μάλλον απαγορευτικές για μη επαγγελματίες χρήστες. Σήμερα με την εξέλιξη της τεχνολογίας του ηλεκτρονικού χώρου γενικότερα οι τιμές τους έχουν μειωθεί μέχρι του σημείου να προσφέρονται ακόμα και δωρεάν με κάθε νέο υπολογιστή.
Είδη σαρωτών
Υπάρχουν τρία βασικά είδη σαρωτών εκ του τρόπου που πραγματοποιείται η σάρωση. Και τα τρία παραπάνω είδη βασίζονται στην ανάκλαση εκπεμπόμενου υπό αυτά φωτός. Περισσότερο διαδεδομένοι σε χρήση είναι οι σαρωτές των δύο πρώτων κατηγοριών λόγω και του χαμηλού κόστους τους.
Ο σαρωτής γραμμικού κώδικα μπορεί να είναι χειρός, συνδεόμενος με καλώδιο με τον υπολογιστή ο οποίος δέχεται τα δεδομένα (ενσύρματος), ή να λειτουργεί (και) με ασύρματο τρόπο (ενημερώνοντας τον υπολογιστή είτε με την τοποθέτησή του σε ειδική βάση, ή μέσω ασύρματης επικοινωνίας). Έτσι έχουμε τον ενσύρματο σαρωτή πληκτρολογίου με πολύ χαμηλό κόστος και απλό τρόπο συνεργασίας με το πρόγραμμα του υπολογιστή, ή να έχουμε έξυπνο σαρωτή με μνήμη και πρόγραμμα διαφύλαξης και επεξεργασίας της πληροφορίας που συγκεντρώνει, με δυνατότητα να αποστέλλει την πληροφορία με το σύστημα GPRS, με κόστος μέχρι και δέκα φορές μεγαλύτερο.
Ο σαρωτής γραμμικού κώδικα μπορεί επίσης να είναι τοποθετημένος σε εξοπλισμό αυτόματης μετακίνησης αντικειμένων (κυλιόμενες ταινίες αυτόματης διαλογής, ταμεία καταστημάτων, ταινιοζυγούς κλπ), με πλείστες εφαρμογές από τις εταιρείες αποθήκευσης, διακίνησης και διανομής (Εταιρείες Logistics).
Αρχή λειτουργίας
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω οι σαρωτές λειτουργούν με την ανάκλαση του εκπεμπόμενου απ΄ αυτούς φωτός. Συγκεκριμένα αφού τοποθετηθεί η προς σάρωση επιφάνεια επί του σαρωτή (α΄ είδους), ή εισαχθεί κατάλληλα (γ΄ είδους), τίθεται σε λειτουργία η συσκευή. Μία ποσότητα εκπεμπόμενου φωτός υπό μορφή στήλης διέρχεται από την επιφάνεια. Η ποσότητα που ανακλάται κατά τη σάρωση μετράται από ένα αισθητήρα ανίχνευσης, (στην ουσία φωτόμετρο), όπου και μετατρέπεται σε αναλογική διαφορά δυναμικού (τάση), ανάλογη προς την ένταση του φωτός (δηλαδή μεγαλύτερη ένταση - μεγαλύτερη διαφορά). Η τελευταία με τη σειρά της μετατρέπεται σε ψηφιακό σήμα μέσω ενός μετατροπέα ADC (αρκτικόλεξο του Analog Digital Coverter).
Ο αισθητήρας ανίχνευσης στη πλειονότητα των σαρωτών ονομάζεται CCD (αρκτικόλεξο του Charge Coupled Device). Κάθε οριζόντια ανάλυση περιλαμβάνει έναν αριθμό pixels. Κάθε pixel αντιστοιχεί σ΄ ένα στοιχείο (dot) του CCD. Συνεπώς για κάποιο σαρωτή που φέρεται να υποστηρίζει λειτουργικά π.χ. 600 dpi (= dots ανά ίντσα), εναλλακτικά αναφέρεται σε 600 ppi (pixels ανά ίντσα).
Εξ αυτών γίνεται σαφές ότι η διαδικασία της σάρωσης αν και φαινομενικά δείχνει συνεχής αυτή δεν είναι. Η κεφαλή της σάρωσης (α΄ είδους), ή η έλξη της σελίδας προς σάρωση (γ΄ είδους) κινείται σταδιακά ανά ίντσα «διαβάζοντας» σε κάθε κίνηση. Στους σαρωτές επιπέδου η κεφαλή κινείται σταδιακά από ένα κινητήρα «βήμα προς βήμα» μετά από λήψη ενός ηλεκτρικού παλμού. Ομοίως έλκεται και προωθείται η προς σάρωση επιφάνεια στους σαρωτές έλξης. Στους χειροκίνητους σαρωτές απαιτείται προηγουμένως μία μικρή εκπαίδευση σχετικά εύκολη.
Κριτήρια επιλογής
Συνέχεια της προηγουμένης ενότητας καθίσταται σαφές ότι τελικά κύριοι παράγοντες που αποτελούν και τα ουσιώδη κριτήρια επιλογής μιας συσκευής σαρωτή είναι η ποιότητα της ψηφιοποίησης που επιχειρεί και η ταχύτητα πραγμάτωσής της.
Η ποιότητα της ψηφιοποίησης εξαρτάται βασικά από τα τεχνικά χαρακτηριστικά της συσκευής και τη σωστή ρύθμισή της που εν προκειμένω δεν διαφέρει από μια αυτόματη ή χειροκίνητη φωτογραφική μηχανή. Σε ορισμένους σαρωτές μπορεί να γίνει ρύθμιση μέσα από τους συνοδευτικούς «οδηγούς -drivers» διαφορετικά μέσα από σχετικά «προγράμματα». Σημειώνεται ότι όσο καλύτερα είναι τα οπτικά μέρη ενός σαρωτή όπως π.χ. ο φακός που συλλαμβάνει την ανάκλαση του φωτός τόσο καλλίτερα σε ποιότητα είναι και τα αποτελέσματα.
Συγκρινόμενα επ΄ αυτού, τα είδη των σαρωτών, οι επίπεδοι κρίνονται καλλίτεροι από εκείνων της έλξης, λόγω παρεχόμενης μεγαλύτερης ανάλυσης, ενώ της έλξης προτημώνται περισσότερο λόγο του μικρότερου όγκου τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών
Γιάννης Βρούτσης
Ο Γιάννης Βρούτσης (Αθήνα, 1 Ιουλίου 1963) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και βουλευτής Κυκλάδων της Νέας Δημοκρατίας. Διατελεί αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού στη δεύτερη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ είχε διατελέσει υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων στην πρώτη κυβέρνησή του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Βρούτσης, γεννήθηκε στην Αθήνα, την 1 Ιουνίου 1963, ενώ η καταγωγή του είναι από τη Νάξο και την Αμοργό. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου εισήχθη με υποτροφία. Ακόμα είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει εργαστεί ως οικονομολόγος στο Υπουργείο Οικονομικών για πολλά χρόνια.
Πορεία στην πολιτική
Άρχισε να συμμετέχει στην πολιτική ως μέλος της Νεολαίας της ΝΔ. Διετέλεσε δύο φορές μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ ως Γραμματέας της ΜΑΚΙ και ως υπεύθυνος οργανώσεων Λεκανοπεδίου.
Είχε ενεργή και πολύχρονη συμμετοχή στην τοπική αυτοδιοίκηση. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Βύρωνα το 1990, ενώ εκλεγόταν νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών από το 1994 έως το 2007, το 1999 εξελέγη πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αθηνών - Πειραιώς, ενώ το 2007 αντιπρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αθηνών. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κυκλάδων το 2007, ενώ επανεξελέγη το 2009, το 2012 και το 2015.
Πρώτη θητεία ως Υπουργός Εργασίας
Διατέλεσε Υπεύθυνος Πολιτικής Ευθύνης Εργασίας της ΝΔ από το 2009 έως το 2011, οπότε και ανέλαβε Αναπληρωτής Υπεύθυνος Πολιτικής Ευθύνης Οικονομίας της ΝΔ υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Στις 21 Ιουνίου 2012 ανέλαβε τη θέση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά (συνεργασία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ).
Στην αντιπολίτευση
Μετά τις εθνικές εκλογές του 2015, στις 5 Φεβρουαρίου 2015, με απόφαση του προέδρου του κόμματος, ορίζεται μαζί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Άδωνι Γεωργιάδη κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος. Στις 13 Ιανουαρίου 2016, με απόφαση του νέου προέδρου Κυριάκου Μητσοτάκη, επανατοποθετείται κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος μαζί με τον Νίκο Δένδια και τη Νίκη Κεραμέως.
Δεύτερη θητεία ως Υπουργός Εργασίας
Τον Απρίλιο του 2020, εισηγήθηκε προγράμματα τηλεκατάρτησης επιστημόνων μέσω συγκεκριμένων Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτησης (Κ.Ε.Κ.) και τη χρήση ηλεκτρονικών ιστοσελίδων των Κ.Ε.Κ. για να ενισχύσει επιστημονικές ομάδες εργαζομένων με ευρωπαϊκά κονδύλια. Το ποσό επιδότησης ήταν 600 ευρώ. Το εγχείρημα χαρακτηρίστηκε ως σκάνδαλο από την αξιωματική αντιπολίτευση καθώς μέσα στις σελίδες των προγραμμάτων εντοπίστηκαν φράσεις χωρίς νόημα, όπως «Σκοιλ ελικικού». Οι φράσεις χωρίς κανένα νόημα στα ελληνικά που προέκυψαν από οπτική αναγνώριση χαρακτήρων (OCR) φωτοτυπιών καθώς και ορθογραφικά λάθη. Το πρόγραμμα καταργήθηκε ύστερα από τις αντιδράσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων
Αιθυλοκυκλοπροπυλαιθέρας
Κυκλοπροπάνια
«Κυκλοπροπάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τριμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση γωνίας δεσμού  που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο. Ύστερα από ενεργειακή ανάλυση των πιθανών δομών - μοριακών μοντέλων με κβαντομηχανικές μεθόδους προέκυψε ως πιθανότερη η εκδοχή του sp2 υβριδισμού και της δημιουργίας δύο μοριακών τροχιακών τριών κέντρων (των τριών ατόμων C), σ (2sp2-2sp2-2sp2) και π (2p-2p-2p), με 3 ηλεκτρόνια ανά μοριακό τροχιακό, ώστε να χρησιμοποιηθούν τα 6 διαθέσιμα ηλεκτρόνια των 3 ατόμων C (τα άλλα 6 χρησιμοποούνται για τους 6 σ δεσμούς με τα 6 άτομα υδρογόνου ή και τα αλκύλια). Αντί δηλαδή των κλασσικών 3 ομοιοπολικών δεσμών δύο κέντρων μεταξύ των ατόμων C, υπάρχουν 2 ομοιοπολικοί δεσμοί τριών κέντρων. 300 px Εξαιτίας αυτού του γεγονότος προκύπτει η λεγόμενη «ενέργεια τάσης δεσμών» που συνυπολογίζει την ενέργεια παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας (κατά Baeyer), που οφείλεται στη διαφορά γωνίας από την κανονική, και την ενέργεια στρέψης (κατά Piltzer), που οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος να στρέψει τους δεσμούς του και να πάρει διαμόρρφωση αποφυγής των απώσεων τύπου Van der Waals, που αναπτύσσονται από την προσέγγιση αλληλοαπωθούμενων ατόμων και ομάδων αυτών. Ενώ λοιπόν το ισομερές προπένιο έχει θερμότητα ολικής καύσης 1.971 kcal/mole το κυκλοπροπάνιο έχει 2.088 kcal/mole. Το ΔQ = 117 kJ/mole αντιστοιχεί ακριβώς στην επιπλέον ενέργεια που παγιδεύει η ιδιάζουσα δομή του τριμελή δακτυλίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπροπάνια (και τα υποκατεστημένα παράγωγά τους) να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,3.
Από (2-αλο-1-αλομεθυλο)αιθυλαιθέρα
Με επίδραση ψευδαργύρου σε (2-αλο-1-αλομεθυλο)αιθυλαιθέρα παράγεται αιθυλοκυκλοπροπυλαιθέρας, με ενδομοριακή αντίδραση Wurtz : 100 px
Με αλκυλίωση αλκοολικού άλατος
Ακόμη, μπορεί να παραχθεί με κυκλοπροπυλίωση αιθανολικού άλατος (π.χ. CH3CH2ONa) με κυκλοπροπυλαλογονίδιο ή αιθυλίωση κυκλοπροπανολικού άλατος με αιθυλαλογονίδιο (CH3CH2X) :
30 px 100 px
10 px 100 px
Οξείδωση
1. Καταλυτική οξείδωση: 100 px 100 px 100 px 120 px
2. Χημική οξείδωση: Με οξείδωση αιθυλοκυκλοπροπυλαιθέρα με υπερμαγγανικό κάλιο παράγεται 1-αιθοξυκυκλοπροπανόλη: 100 px 100 px
3. Φωτοχημική: Υπό την επίδραση φωτός (hv) και ατμοσφαιρικού οξυγόνου σχηματίζει ασταθή και εκρηκτικά υπεροξείδια : 100 px
100 px
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλοκυκλοαλκυλαιθέρες
Εδμόνδος Κράουτσμπακ
Ο Εδμόνδος Κράουτσμπακ (Edmund Crouchback, Λονδίνο, 16 Ιανουαρίου 1245 - Μπαγιόν, 5 Ιουνίου 1296) από τον Οίκο του Ανζού ήταν 1ος Κόμης του Λάνκαστερ και 1ος Κόμης του Λέστερ από τη δεύτερη δημιουργία, ήταν δεύτερος γιος του Ερρίκου Γ' της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Προβηγκίας. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του Εδμόνδου ήταν ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας, η Μαργαρίτα της Αγγλίας και η Βεατρίκη της Αγγλίας, μικρότερη αδελφή του Εδμόνδου ήταν η Αικατερίνη της Αγγλίας. Ο Εδμόνδος Κράουτσμπακ ήταν διεκδικητής του θρόνου της Σικελίας αλλά δεν βασίλευσε εκεί ποτέ, κληρονόμησε όλα τα εδάφη του Σίμον ντε Μόντφορτ (1267), έγινε κόμης του Λέστερ (1267) και του κόμης του Λάνκαστερ. Την περίοδο (1276 - 1284) κυβέρνησε τις κομητείες της Καμπανίας και του Μπρι με τη δεύτερη σύζυγο του Λευκή του Αρτουά στο όνομα της κόρης της Ιωάννας της Ναβάρρας, το προσωνύμιο του Κράουτσμπακ σχετίζεται με τη συμμετοχή του στην Θ' Σταυροφορία.
Διεκδικητής του θρόνου της Σικελίας
Το 1255 ο Εδμόνδος χρίστηκε βασιλιάς της Σικελίας και της Απουλίας από τον επίσκοπο της Ρωμανίας στο όνομα του πάπα Ιννοκέντιου Δ'. Ο πατέρας του επιστρέφοντας όταν πήρε την υπόσχεση στρατιωτικής βοήθειας για την ανατροπή του Μαμφρέδου της Σικελίας από τον Οίκο των Χοχεστάουνεφ πλήρωσε τον απεσταλμένο του πάπα 135.541 λίρες. Μετά τον θάνατο του Ιννοκέντιου Δ' ο νέος πάπας Αλέξανδρος Δ' επικύρωσε την παραχώρηση της Σικελίας στον Εδμόνδο, οι βαρόνοι του Ερρίκου Γ' αρνήθηκαν να προσφέρουν βοήθεια για την εκστρατεία στη Σικελία και ο Άγγλος βασιλιάς πλήρωσε επιπλέον 60.000 μάρκα. Ο Στήβεν Ράνσιμαν αντίθετα τονίζει ότι ο πάπας Αλέξανδρος Δ' ακύρωσε την παραχώρηση της Σικελίας στον Εδμόνδο στις 18 Δεκεμβρίου 1258, άλλοι συγγραφείς όπως όπως ο Μπέινς και ο Χάρλαντ τονίζουν ότι η ακύρωση έγινε από τον επόμενο πάπα Ουρβανό Δ' (1263).
Κόμης του Λέστερ και του Λάνκαστερ
Ο Εδμόνδος Κράουτσμπακ δέχτηκε σημαντικά αξιώματα και μεγάλη περιουσία και έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αγγλία, μετά την κατάσχεση της περιουσίας του Σιμόν του Μόντφορτ, 6ου κόμη του Λέστερ (25 Οκτωβρίου 1265) δέχτηκε την κομητεία του Λέστερ (1267). Ο πατέρας του τον όρισε κόμη του Λέστερ και Κοντόσταυλο του κάστρο του Λέστερ, από τότε ο Εδμόνδος έγινε ο πολύ άγριος και σκληρός πολεμιστής. Την ίδια χρονιά (1267) του δόθηκε η διοίκηση της δυτικής Ουαλίας κάτι ήρθε σε σύγκρουση με τον τελευταίο Ουαλό πρίγκηπα Λιουέλιν απ Γκρίφιντ ενώ του παραχωρήθηκε η Μονμάουθ και πολλές πόλεις και κάστρα στη γύρω περιοχή, την ίδια χρονιά διορίστηκε υψηλός σερίφης του Λάνκασαιρ.
Συμμετοχή του Εδμόνδου στην Θ' Σταυροφορία
thumb|right|250px|Ο Εδμόνδος Κράουτσμπακ με τον Άγιο Γεώργιο - έγγραφο του 14ου αιώνα. Το 1271 συνόδευσε τον μεγαλύτερο αδελφό του Εδουάρδο Α΄ στην Θ΄ Σταυροφορία, οι περισσότεροι ιστορικοί και οι συντάκτες Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα ισχυρίζονται ότι πήρε τότε το προσωνύμιο "Κράουτσμπακ" επειδή συνήθιζε να δένει τον σταυρό στο πίσω μέρος των ενδυμάτων του. Έμεινε πάντα πιστός στον αδελφό του επικυρώνοντας τις παραχωρήσεις στο Κοινοβούλιο (1265, 1267, 1269, 1284) και τον μεγάλο χάρτη του Λέστερ, συχνά εκπροσωπούσε τον Άγγλο βασιλιά στο εξωτερικό και στάλθηκε κυβερνήτης του Πονθιέ στο πλευρό της δεύτερης συζύγου του Λευκής του Αρτουά. Μετά την επιστροφή του από τη Σταυροφορία (1271 - 1272) επέλεξε ως τόπο μόνιμης κατοικίας του το κάστρο του Γκρόσμοντ που ανακαίνισε σημαντικά, εκεί γεννήθηκε και ο γιος του Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ (1281).
Στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γαλλία και θάνατος
Ο Εδμόνδος Κράουτσμπακ έκανε σημαντικές προσφορές στην εκκλησία όπως η ίδρυση των μοναχών της Κλάρας στο Μινορί, πλήρωσε την κατασκευή του παρεκκλησίου της Σαβοΐας στη μνήμη της μητέρας του (1291) στον Άγιο Κλήμεντα τον Δανό. Η ευσέβεια του συμβάδιζε με τους κανόνες και τους κώδικες του ιπποτισμού στην εποχή του, χρηματοδότησε γενναία το μοναστήρι του Γκρέις Ντιέ στο Λέστερσιρ. Ανέλαβε την ηγεσία του Αγγλικού στρατού στο Μπορντό εκ μέρους του αδελφού του μαζί με τον κόμη του Λίνκολν και άλλους 26 ευγενείς, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μπαγιόν ο στρατός του έμεινε από χρήματα και αποδεκατίστηκε από τον καύσωνα, σοκαρισμένος ο Εδμόνδος πέθανε από ανακοπή. Το σώμα του μεταφέρθηκε στο Λονδίνο όπου έγινε η ταφή του στο Λονδίνο στο Αββαείο του Ουέστμινστερ (15 Ιουλίου 1296).
Οικογένεια
Με τον γάμο του με τη δεύτερη σύζυγο του Λευκή του Αρτουά (1276) απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Άγγλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Κόμητες του Λέστερ (1265)
Κομητεία των Σαλώνων
Η τοποθεσία των Σαλώνων (επίσης γνωστά με την ονομασία La Sola ή La Sole) ευρισκόταν στην θέση της σημερινής Άμφισσας της Φωκίδας, σε σχετικά κοντινή απόσταση από τους Δελφούς. Η πόλη κατακτήθηκε κατά την περίοδο μεταξύ 1204-1205 από τον Θωμά Α΄ ντ'Ωτρεμανκούρ, καταγόμενο από την Πικαρδία ευγενή και έμπιστο του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, Βασιλέα της Θεσσαλονίκης. Οι Ωτρεμανκούρ ανήγειραν κάστρο στην συγκεκριμένη τοποθεσία, το Φρούριον, επάνω στα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης
Σύμφωνα με το Χρονικό του Γαλαξιδίου, ο Θωμάς Α΄ ντ'Ωτρεμανκούρ ηττήθηκε και σκοτώθηκε προς το 1211 από τον Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ Δούκα, κάτι που, ωστόσο, δεν επηρέασε την φραγκική παρουσία στην περιοχή.
Φαίνεται πως η πίστη των Κόμητων των Σαλώνων εναλλασσόταν μεταξύ των Πριγκίπων της Αχαΐας και των Δουκών των Αθηνών. Ήταν, ωστόσο, όντας στην υπηρεσία του Δούκα των Αθηνών, Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν, που ο Θωμάς Γ΄ ντ'Ωτρεμανκούρ βρήκε τον θάνατο το 1311 στην διάρκεια της Μάχης του Αλμυρού, όπου ήρθε αντιμέτωπος με την Καταλανική Εταιρεία των Αλμογάβαρων.
Μετά τον θάνατο του Θωμά Γ΄ ντ'Ωτρεμανκούρ, ο Καταλανός Ροζέ Ντελόρ, προηγουμένως ευρισκόμενος στην υπηρεσία του Δούκα των Αθηνών, νυμφεύθηκε την χήρα του πρώτου και εγκαταστάθηκε στα Σάλωνα. Δεν φαίνεται, ωστόσο, να απέκτησε κάποιον απόγονο από αυτό τον γάμο. Από το 1318, το φέουδο πέρασε στα χέρια του Αλφόνσο Φαδρίκ, νόθου υιού του Βασιλέα της Σικελίας, Φρειδερίκου Β΄, γενικού βικάριου του Δουκάτου των Αθηνών, το οποίο ευρισκόταν στα χέρια των Καταλανών και το οποίο κληρονόμησαν οι απόγονοί του.
Η κομητεία κατελήφθη στα τέλη του 1393 ή στις αρχές του 1394 από τον Σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄, ο οποίος αιχμαλώτισε την χηρεύουσα κόμισσα Ελένη και νυμφεύθηκε την κόρη της και κληρονόμο Μαρία Φαδρίκ.
Τα εδάφη της κομητείας επανακτήθηκα από τον Δεσπότη του Μωριά, Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο, ο οποίος και τα πούλησε το 1407 στους Ιππότες της Ρόδου. Το 1410, η κομητεία κατελήφθη από τους Τούρκους.
Η Κομητεία των Σαλώνων διέθετε δύο οδούς επικοινωνίας με την θάλασσα, μέσω των λιμένων της Ιτέας και της Βιτρινίτσας, επί του Κορινθιακού Κόλπου. Η κοπή δικού της νομίσματος επιβεβαιώνεται για την περίοδο διακυβέρνησης των Ωτρεμανκούρ. Η πόλη των Σαλώνων φιλοξενούσε Καθολικό επίσκοπο ο οποίος υπαγόταν στην Αρχιεπισκοπή των Αθηνών, ενώ διέθετε και εβραϊκή κοινότητα. Οι Φαδρίκ έθεσαν σε εφαρμογή τις Usatges της Βαρκελώνης ως νομικό καθεστώς και τα καταλανικά ως γλώσσα διοίκησης. Η φύλαξη του κάστρου της πόλης ανατέθηκε σε έναν castlà ή φρούραρχο και διοικητή. Κατά την περίοδο εξουσίας της Ελένης Καντακουζηνής, ο Καθολικός επίσκοπος αντικαταστάθηκε με έναν Ορθόδοξο.
Δήμος Σάο Βισέντε
Ο Δήμος Σάο Βισέντε  (πορτογαλικά: São Vicente) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάο Βισέντε. Έχει έκταση 262 τ.χλμ. και πληθυσμό 74.136 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Μιντέλο.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Σάο Βισέντε βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Συμπεριλαμβάνει όλο το νησί Σάο Βισέντε και τα νησιά Σάντα Λουσία, Μπράνκο και Ράζο. Έχει έκταση 262 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο πέμπτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε και το Μάιο
Ενορίες
Ο Δήμος Σάο Βισέντε συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία:
Δημογραφία
Ο Δήμος Σάο Βισέντε έχει πληθυσμό 74.136 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 283 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά τον Δήμο Πράια
Ιστορία
Ο Δήμος Σάο Βισέντε ήταν ανήκε στο Δήμο του Σάντο Αντάο, αλά χωρίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα. Λίγο αργότερα, το Νησί Σάντα Λουσία, που ανήκε στον δήμο Σάο Νικολάου, χωρίστηκε και έγινε νησί του δήμου του Σάο Βισέντε.
Παραπομπές
Σάο Βισέντε σ
Γεώργιος Χατζόπουλος
Ο Γεώργιος Χατζόπουλος (1859-1935) ήταν Έλληνας ζωγράφος. thumb|200px|[[Προσωπογραφία Γεώργιου Χατζόπουλου|Πορτραίτο από τον Γεώργιο Ιακωβίδη]]
Βίος
Ο Γεώργιος Χατζόπουλος γεννήθηκε το 1859 στην Πάτμο. Σπούδασε στην Αθήνα και στο Μόναχο όπου μαθήτευσε κοντά στον Νικόλαο Γύζη από το 1883 έως το 1887, χρονιά της επιστροφής του στην Ελλάδα. Από το 1890 έκανε εκθέσεις στην Αθήνα και στην Πάτρα. Το 1896 εκθέτει στο Ζάππειο θαλασσογραφίες. Το 1906 διορίζεται συντηρητής στην Εθνική Πινακοθήκη. Η φήμη του μάλιστα ως συντηρητή ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα αφού το 1921 κλήθηκε στο Βουκουρέστι προκειμένου να συμβάλει στην αποκατάσταση παλαιών πινάκων του μουσείου της Ρουμανικής πρωτεύουσας επειδή τους είχε καταστρέψει Γερμανός συντηρητής έργων τέχνης.
Ζωγράφισε τοπία αλλά κυρίως θαλασσογραφίες. Με τη ζωγραφική του ήθελε κυρίως «να δώσει κάτι από την αττική ατμόσφαιρα, όχι τον αττικό ήλιο και τις […] επιδράσεις του φωτός στον τόπο μας αλλά τις σπάνιες ατμοσφαιρικές όψεις που σχηματίζονται όταν πέφτει καταχνιά στη θάλασσα και την ακρογιαλιά». Σχεδόν χωρίς θέμα είναι οι θαλασσογραφίες του: μια θάλασσα και ένας ουρανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΟ
Ιωάννης Μεσσηνέζης
Ο Ιωάννης Μεσσηνέζης (1821-18 Φεβρουαρίου 1896) ήταν βουλευτής Αιγιαλείας και πρόεδρος της Β' Εθνοσυνέλευσης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο και ήταν γιος του μεγαλεμπόρου και ήρωα της επανάστασης Λέοντα Μεσσηνέζη ενώ η μητέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Λόντου. Σπούδασε σε ελβετικό λύκειο και έμαθε τη γαλλική και την αγγλική γλώσσα. Στη συνέχεια, σπούδασε νομικά στο Παρίσι, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Δικαίου.
Επέστρεψε στην Ελλάδα στις 3 Σεπτεμβρίου 1843 την ημέρα της επανάστασης που είχε ως αποτέλεσμα την παραχώρηση συντάγματος από τον Όθωνα. Συμμετείχε μάλιστα στη διαδήλωση που έγινε γι' αυτό και τραυματίστηκε. Άσκησε τη δικηγορία στην Πάτρα και εντάχθηκε στον δικαστικό κλάδο. Υπηρέτησε ως πρωτοδίκης Σύρου, ειρηνοδίκης και εφέτης Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της δικηγορίας του στην Πάτρα έγινε ανεπιτυχής δολοφονική απόπειρα εναντίον του από τον Ταμπακόπουλο, επειδή υπερασπίστηκε το δημόσιο εναντίον του και κέρδισε τη δίκη. Παραιτήθηκε όμως από τη θέση του και ασχολήθηκε με την πολιτική.
Το 1867 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών και των κκλησιαστικών και της δημοσίας εκπαιδεύσεως στην κυβέρνηση Μωραϊτίνη και κατόπιν πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Αιγιαλείας από το 1872 έως το 1894. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε μόνιμα στην Αθήνα. Το σπίτι του ήταν στο σημείο όπου χτίστηκε αργότερα το «Ιλίου Μέλαθρον».
Απεβίωσε στην Πάτρα το 1896 και τον επικήδειο λόγο του τον εκφώνησε ο γυμνασιάρχης Ρούγκας. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Δούμα και είχαν έναν γιο, τον Λέοντα Μεσσηνέζη, μετέπειτα νομάρχη και μια κόρη, τη Μαρία Σωτηριάδη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιγιαλείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Οικογένεια Μεσσηνέζη
Δήμος Πολυγύρου
thumb|Παλαιό λογότυπο δήμου Ο Δήμος Πολυγύρου  είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανθεμούντα, Ορμυλίας, Πολυγύρου και Ζερβοχωρίων. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 951,97 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 22.048 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (23.152 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε ο Πολύγυρος
ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ
Η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ είναι εταιρεία παραγωγής λιπασμάτων που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Τα γραφεία της εταιρείας βρίσκονται στην Αθήνα.
Δήμος Πολυγύρου
Δήμαρχοι
Το 1924 η κοινότητα Πολυγύρου αναγνωρίστηκε ως Δήμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ
Ιστορικό
Η Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων (Β.Φ.Λ.) ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1961, ως θυγατρική εταιρεία του ομίλου της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος. Το εργοστάσιο παραγωγής λιπασμάτων νοτιοδυτικά της Νέας Καρβάλης άρχισε να λειτουργεί το 1965. Έπειτα, το 2000 πραγματοποιήθηκε συγχώνευση της ΒΦΛ με την εταιρεία Χημικές Βιομηχανίες Βορείου Ελλάδος Α.Β.Ε.Ε. (Χ.Β.Β.Ε.). Η εταιρεία που προέκυψε από τη συγχώνευση, εξαγοράστηκε το 2009 από την ELFE SA (Hellenic Fertilizers) και έκτοτε πήρε την επωνυμία Ελληνικά Λιπάσματα και Χημικά ELFE Α.Β.Ε.Ε. (Ελληνικά Λιπάσματα ELFE).
Επίσης, άρχισε να δραστηριοποιείται στο εργοστάσιο της Νέας Καρβάλης και η τεχνική εταιρεία Centrofaro Services Ltd Athens. Οι άδειες εκμετάλλευσης μονάδων του εργοστασίου μεταβιβάστηκαν από την Ελληνικά Λιπάσματα ELFE στις εταιρείες ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ Α.Β.Ε.Ε. (Ελληνικά Αγροτικά Λιπάσματα) και PFIC Ltd. (Phosphoric Fertilizers Industry & Chemicals) το καλοκαίρι του 2015. Η ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ παραιτήθηκε του δικαιώματος εκμετάλευσης μονάδων του εργοστασίου το χειμώνα του 2016, ενώ το ίδιο έτος ιδρύθηκε η εταιρεία Λιπάσματα Νέας Καρβάλης Α.Ε. με σκοπό τη δραστηριοποίησή της στο εργοστάσιο.
Μετατροπή του εργαστασίου φωσφορικών λιπασμάτων σε λιθάνθρακα
Το 2008 είχε εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την μετατροπή του εργοστασίου σε παραγωγή λιγνίτη μετά από διαβούλευση του ΣΓΕΣ (Συμβουλίου Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής). Μετά από διαμαρτυρίες της τοπικής κοινωνίας τελικά η απόφαση αυτή, απορρίφθηκε. .
Μόλυνση του περιβάλλοντος
Το εργοστάσιο Φωσφορικών Λιπασμάτων, έχει επηρεάσει κατά καιρούς την ανατολική πλευρά της Καβάλας (Άγιος Αθανάσιος, Αγ. Τρύφωνας και Χωράφα) καθώς και τις κοντινές συνοικίες (Νέα Καρβάλη, Χαλκερό) που βρίσκονται γύρω από τις εγκαταστάσεις της. Συγκεκριμένα, υπήρξαν έρευνες που απέδειξαν πως την τριακονταετία 1968-1998 τα ποσοστά αύξησης θνησιμότητας (ιδιαίτερα του 1980) ήταν εξαιρετικά υψηλά. Πολλοί θάνατοι έχουν προκληθεί λόγω αναπνευστικών προβλημάτων.
Εντούτοις ακόμη και σήμερα το εργοστάσιο δεν πληροί όλα τα απαραίτητα μέτρα περιβαλλοντικής προστασίας, παρά τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν.
Παραγωγή
Από το 2009, η ΒΦΛ είναι υπό την ιδιοκτησία του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ενώ από το 2012 οι πρώτες υπολειτουργίες φάνηκαν όταν μάλιστα δεν είχε τεθεί ικανό οικονομικό ποσό για εξαγορά αμμωνίας η οποία είχε φτάσει σε ανεπαρκή επίπεδα. Επίσης, κίνδυνοι για διακοπή τροφοδότησης εγκαταστάσεων με φυσικό αέριο είχαν αυξηθεί λόγω υψηλού χρέους (300 εκατομμύρια ευρώ). Το 2016 και κυρίως τη φθινοπωρινή περίοδο, η παραγωγή μειώθηκε κατά πολύ λόγω απενεργοποίησης των περισσότερων εγκαταστάσεων του εργοστασίου με αμέσως επόμενο την υπολειτουργία του. Ωστόσο, επανήλθε σε κανονικούς ρυθμούς το Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Προσωπικό και εργασία
Το εργοστάσιο λειτουργεί σε 24ωρη βάση σε τρεις βάρδιες. Το προσωπικό της επιχείρησης έχει κινηθεί κατά των καταστάσεων κυρίως μετά την αγορά του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη. Ιδιαίτερα, το 2016 το προσωπικό διαδήλωσε λόγω της απόλυσης μόνιμου προσωπικού καθώς και μείωσης της μισθοδοσίας.
==Παραπομπές ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Οδύσσεια
thumb|right|200px|Ανδριάντας γυναικός, προσωποποίηση του έπους της Οδύσσειας. (2ος αιώνας μ.Χ.) Αθήνα, Μουσείο Αρχαίας Αγοράς Η Οδύσσεια είναι το δεύτερο μεγάλο ηρωικό έπος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μετά την Ιλιάδα. Αν και τα δύο έπη αποδίδονται από την παράδοση στον Όμηρο, η φιλολογία αναγνωρίζει σημαντικές διαφορές ανάμεσά τους και η επικρατέστερη άποψη είναι ότι η Οδύσσεια συντέθηκε από διαφορετικό ποιητή,πιθανότερα μαθητή του Ομήρου, με κάποια χρονική απόσταση από την Ιλιάδα.
thumb|Ο Οδυσσέας και ο Τειρεσίας στον Κάτω Κόσμο. Λεπτομέρεια από ερυθρόμορφο κρατήρα
Βασικό θέμα
Η Οδύσσεια που αποτελείται από 12.110 στίχους, έναντι των 15.693 στίχων της Ιλιάδας, πραγματεύεται γενικά τον μεταπολεμικό νόστο αναδεικνύοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι παλινοστούντες και ειδικότερα τον περιπετειώδη επαναπατρισμό του ήρωα του Τρωικού Πολέμου και βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα καθώς και το φόνο των μνηστήρων, οι οποίοι έχοντας εγκατασταθεί στο παλάτι του διεκδικούσαν μέσω της γυναίκας του Πηνελόπης τη βασιλεία. Έτσι στην Οδύσσεια ο ηρωισμός δεν είναι εκείνος των πεδίων των μαχών αλλά ο καρτερικός αγώνας επιβίωσης και της επιτυχίας των μετά τον πόλεμο ειρηνικών σκοπών όπως της ανάπτυξης του εμπορίου, της ναυτιλίας και των νέων αποικισμών. Αξιοσημείωτο είναι ότι αν και τα εξιστορούμενα γεγονότα του έπους καλύπτουν βάθος χρόνου μια δεκαετία ο ποιητής του έργου τα έχει εντάξει σε μόλις 41 ημέρες. Παρόμοιο συμβαίνει και στην Ιλιάδα όπου εκεί ο δεκαετής τρωικός πόλεμος εντάχθηκε σε 51 ημέρες
Σπουδαιότητα του έργου
Η μεγάλη αξία της Οδύσσειας, όπως και της Ιλιάδας διαφαίνεται από το γεγονός ότι διασώθηκε πλήρως λόγω της μεγάλης διάδοσής της σε αντίθεση με τα κύκλια έπη. Στην αρχαιότητα αποτελούσε μάθημα για τα παιδιά με βασικά στοιχεία την ιστορία και τη θρησκεία, όπως λέει και ο Νικήρατος, γιος του στρατηγού Νικία, Η δε επίδραση που άσκησε στην αρχαία ελληνική αλλά και ρωμαϊκή λογοτεχνία και τέχνη (γλυπτική, αγγειογραφία, ζωγραφική κ.ά.) υπήρξε ιδιαίτερα μεγάλη. Αποτέλεσε την βάση γιά μιά σειρά έργων, τον Τρωικό κύκλο. Ακόμα και σήμερα εμπνέει λογοτέχνες, καλλιτέχνες  και σκηνοθέτες διαφόρων εθνοτήτων.
Σύμφωνα με το BBC Culture, η Οδύσσεια βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με τις 100 «ιστορίες που διαμόρφωσαν τον κόσμο». Η επιλογή έγινε από ακαδημαϊκούς, συγγραφείς και μεταφραστές ανά τον κόσμο.
Πρόσωπα - τοπωνύμια της Οδύσσειας
thumb|right|250px|Παγκόσμιος χάρτης όπως τον αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι στην ομηρική εποχή thumb|right|250px|Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες, πίνακας του Léon Belly Κύρια ονόματα, πρόσωπα και τοπωνύμια που αναφέρονται στην Οδύσσεια κατ΄ αλφαβητική σειρά είναι ως ακολούθως:
Περίληψη της Οδύσσειας
thumb|right|250px
Ραψωδία α: Θεών αγορά. Αθηνάς παραίνεσις προς Τηλέμαχον. Μνηστήρων εὐωχία.
Το έργο αρχίζει με επίκληση του ποιητή στην Μούσα : ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ / πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν· (Τον άντρα τον πολυμήχανο τραγούδησε, Μούσα, / που πολύ περιπλανήθηκε, όταν πήρε την ιερή πόλη της Τροίας). Δέκα χρόνια μετά την άλωση της Τροίας, κι ενώ όλοι οι άλλοι Αχαιοί γύρισαν στις πατρίδες τους, ο Οδυσσέας βρίσκεται στην Ωγυγία, στο νησί της θεάς Καλυψώς, που θέλει να τον κρατήσει για πάντα κοντά της ενώ αυτός θέλει να επιστρέψει στην Ιθάκη. Οι θεοί συνεδριάζουν στον Όλυμπο, κι επωφελούμενη από την απουσία του Ποσειδώνα, που εχθρεύεται τον ήρωα, η Αθηνά πείθει τον Δία να συναινέσει στην επιστροφή του Οδυσσέα, που του αρκεί να δει να βγαίνει καπνός στην πατρίδα του (καπνὸν ἀποθρῴσκοντα) κι ας πεθάνει (α 58).
Φεύγοντας, η Αθηνά αποκαλύπτεται και ο Τηλέμαχος αναθαρρεί. Ο αοιδός Φήμιος τραγουδά το γυρισμό των Αχαιών από την Τροία, η Πηνελόπη όμως κατεβαίνει πονεμένη και τον καλεί ν' αλλάξει τραγούδι. Ο Τηλέμαχος της μιλά με αυστηρότητα και τη στέλνει πίσω στα διαμερίσματά της. Στη συνέχεια στρέφεται με αυτοπεποίθηση προς τους μνηστήρες, τους λέει να φύγουν από το σπίτι του και τους ανακοινώνει ότι θα φέρει το θέμα στη συνέλευση των Ιθακησίων. Ακολουθεί λογομαχία. Καθώς τελειώνει η πρώτη μέρα του ποιητικού χρόνου της Οδύσσειας, ο Τηλέμαχος ξαγρυπνά και αναλογίζεται τις υποδείξεις της Αθηνάς.
Ραψωδία γ: Τὰ ἐν Πύλῳ.
Το ξημέρωμα της 3ης μέρας της Οδύσσειας ο Τηλέμαχος και η Αθηνά/Μέντορας φτάνουν στην Πύλο όπου ο βασιλιάς Νέστορας τους υποδέχεται φιλόξενα. Ο Νέστορας θυμάται τον Οδυσσέα και τα βάσανα των Αχαιών με συγκίνηση. Ο ίδιος μαζί με το Μενέλαο απέπλευσαν βιαστικά για να προλάβουν την οργή των θεών, ενώ ο Οδυσσέας και άλλοι έμειναν πίσω για να προσφέρουν πρώτα θυσίες. Απαριθμεί τους Αχαιούς που έμαθε πως έφτασαν στις πατρίδες τους, για τον Οδυσσέα όμως δεν ξέρει τίποτα περισσότερο. Όσο για την κατάσταση στην Ιθάκη, παρακινεί τον Τηλέμαχο να αντιμετωπίσει τους μνηστήρες με τη βοήθεια της Αθηνάς. Με συνοδό το γιο του Νέστορα, Πεισίστρατο, ο Τηλέμαχος αναχωρεί την επόμενη μέρα με άρμα για τη Σπάρτη.
Ραψωδία δ: Τὰ ἐν Λακεδαίμονι.
Το πρωί της 5ης μέρας φτάνουν στη Σπάρτη και βρίσκουν το Μενέλαο να γιορτάζει διπλό γάμο, του γιου και της κόρης του. Ο Μενέλαος, που δεν ξέρει ακόμη ποιον έχει απέναντί του, εξιστορεί τις επί οκτώ χρόνια περιπλανήσεις του μετά την άλωση της Τροίας και αναφέρεται και στα ακόμη μεγαλύτερα παθήματα του Οδυσσέα. Έμαθε για τις περιπέτειές του αλλά αγνοεί τι απέγινε.
Η Ελένη εμφανίζεται και ο Τηλέμαχος αναγνωρίζεται. Όλοι θρηνούν γι΄ αυτούς που έχασαν και η Ελένη ρίχνει στο κρασί το «νηπενθές» για να τους διώξει τον πόνο. Αφηγείται πώς κάποτε αναγνώρισε τον Οδυσσέα, όταν μπήκε κρυφά στην Τροία για να κατασκοπεύσει. Δεν τον κατέδωσε, αντίθετα χάρηκε που τον είδε, αφού ήθελε πια και η ίδια να γυρίσει στη Σπάρτη. Ο Μενέλαος με τη σειρά του αφηγείται πώς ο Οδυσσέας γλύτωσε τους Αχαιούς που ήταν κρυμμένοι στο Δούρειο Ίππο, όταν κινδύνεψαν ν΄ αποκαλυφθούν.
Την επόμενη μέρα, την 6η της Οδύσσειας, ο Τηλέμαχος ρωτάει για τον πατέρα του και περιγράφει την κατάσταση στην Ιθάκη. Ο Μενέλαος εύχεται το θάνατο των μνηστήρων και αφηγείται τον αποκλεισμό του στην Αίγυπτο. Εκεί δάμασε το φοβερό γέροντα της θάλασσας Πρωτέα κι εκείνος, μεταξύ άλλων, του είπε πως ο Οδυσσέας είναι ζωντανός και βρίσκεται στο νησί της Καλυψώς, ποθώντας να γυρίσει πίσω στην Ιθάκη. Ύστερα ο Τηλέμαχος επιστρέφει στην Πύλο.
Στην Ιθάκη οι μνηστήρες πληροφορούνται έκπληκτοι το ταξίδι του Τηλέμαχου και αποφασίζουν να τον σκοτώσουν με δόλο. Η Πηνελόπη μαθαίνει τα νέα και φοβάται πως θα χάσει τώρα και το γιο της. Προσεύχεται στην Αθηνά κι εκείνη φέρνει στον ύπνο της την αδελφή της Ιφθίμη, που την καθησυχάζει με τη διαβεβαίωση πως ο Τηλέμαχος βρίσκεται υπό την προστασία της θεάς. Στο μεταξύ οι μνηστήρες αρματώνουν καράβι και στήνουν την ενέδρα τους στα στενά της Σάμης.
Ραψωδία ε: Ὀδυσσέως σχεδία.
Το πρωί της 7ης μέρας, στη συνέλευση των Θεών, η Αθηνά επενέρχεται στο θέμα του Οδυσσέα και αναφέρει την ενέδρα των μνηστήρων. Ο Δίας στέλνει τον Ερμή στην Ωγυγία με την εντολή προς την Καλυψώ να αφήσει πια τον Οδυσσέα και ανακοινώνει στους θεούς ότι ο Οδυσσέας θα γυρίσει στην Ιθάκη μετά από 20 μέρες ταλαιπωρημένος πάνω σε σχεδία, χωρίς όμως βοήθεια θεών ή ανθρώπων, με πλούσια όμως δώρα από τους Φαίακες.
Η Καλυψώ κατηγορεί τους θεούς ότι τη φθονούν, που ερωτεύτηκε ένα θνητό και τους δίνει πολλά παραδείγματα για να τους αποδείξει την ζηλοφθονία τους, τελικά όμως υποχωρεί από φόβο για την οργή του Δία. Τώρα για πρώτη φορά εμφανίζεται ο Οδυσσέας στο ποίημα. Κλαίει όπως κάθε μέρα στην ακρογιαλιά αγναντεύοντας το πέλαγος (νόστον ὀδυρομένῳ, ε 153), όταν η θεά του ανακοινώνει τα καλά νέα. Ο Οδυσσέας τη βάζει να ορκιστεί ότι δεν έχει κακό σκοπό και, παρά την προειδοποίησή της ότι θα υποστεί κι άλλες ταλαιπωρίες, μένει αμετάπειστος. Μετά το γεύμα περνούν μαζί την τελευταία τους νύχτα.
Τις επόμενες τέσσερις μέρες ο Οδυσσέας κατασκευάζει σχεδία με τα εργαλεία της Καλυψώς και την πέμπτη μέρα (12η της Οδύσσειας) ξεκινά. Η Καλυψώ του δίνει εφόδια, οδηγίες και ούριο άνεμο για το ταξίδι. Μετά από δεκαεφτά μέρες, τα ξημερώματα της δέκατης όγδοης (29ης), προβάλλουν στον ορίζοντα οι ακτές της Σχερίας, της χώρας των Φαιάκων. Καθώς όμως ο Ποσειδώνας επιστρέφει από τους Αιθίοπες, βλέπει τον Οδυσσέα και οργισμένος σηκώνει φοβερή θαλασσοταραχή. Η σχεδία διαλύεται και ο Οδυσσέας παλεύει με τα κύματα πάνω σε μια σανίδα. Η θεά Λευκοθέα τον συμπονά και του χαρίζει ένα σωσίβιο μαντίλι. Αυτός το ζώνεται, πετά τα ρούχα του και πηδά στη θάλασσα. Ο Ποσειδώνας φεύγει με χαιρέκακη ικανοποίηση, οπότε η Αθηνά επεμβαίνει και κατευνάζει κάπως τη θύελλα.
Δύο μέρες ακόμα θαλασσοδέρνεται ο Οδυσσέας, ώσπου την τρίτη (31η) καταφέρνει με τη βοήθεια της Αθηνάς να προσεγγίσει την ακτή της Σχερίας και να φτάσει στις εκβολές ενός ποταμού. Προσεύχεται στον ποταμό να τον σώσει και ο ποταμός τον δέχεται. Ο Οδυσσέας, γυμνός και εξαθλιωμένος, βγαίνει στη στεριά και καταφεύγει σ’ ένα δάσος, όπου κοιμάται βαθιά κρυμμένος στους θάμνους.
Ραψωδία ζ: Ὀδυσσέως ἄφιξις εἰς Φαίακας.
Ο Οδυσσέας ξυπνά σαστισμένος και αναρωτιέται πού βρίσκεται. Αποφασίζει να βγει από τους θάμνους κρύβοντας όπως-όπως τη γύμνια του. Τα κορίτσια σκορπίζονται τρομαγμένα, εκτός από τη Ναυσικά, που την εμψυχώνει η Αθηνά. Κρατώντας απόσταση ο Οδυσσέας επαινεί την ομορφιά της κόρης και της εύχεται έναν ευτυχισμένο γάμο. Της περιγράφει την κατάστασή του και την εκλιπαρεί να του δείξει το δρόμο για την πόλη και να του δώσει ένα κουρέλι να σκεπαστεί. Η Ναυσικά αναγνωρίζει την ευγένεια που κρύβει η εξαθλίωμένη όψη του και τον διαβεβαιώνει πως είναι καλοδεχούμενος σ’ αυτή τη χώρα. Φωνάζει στις φίλες της να μη φοβούνται και να περιποιηθούν τον ξένο.
Ο Οδυσσέας από σεβασμό στις νεαρές κοπέλες λούζεται παράμερα και η Αθηνά τον περιβάλλει με θεϊκή ομορφιά. Θαμπωμένη η Ναυσικά, εύχεται να ’ναι τέτοιος και ο άντρας που θα την παντρευτεί. Καλεί τον Οδυσσέα στο παλάτι, για να μην κακοχαρακτηριστεί όμως, του δίνει οδηγίες να την ακολουθήσει ως το άλσος της Αθηνάς, έξω από την πόλη. Αφού μείνει λίγο εκεί μέχρι να γυρίσει η ίδια στο σπίτι, να ζητήσει να του δείξουν το παλάτι του Αλκίνοου και εκεί να πέσει ικέτης στα γόνατα της βασίλισσας. Η Ναυσικά ξεκινά, οι φίλες της κι ο Οδυσσέας ακολουθούν. Το σούρουπο φτάνουν στο άλσος και ο Οδυσσέας προσεύχεται στην Αθηνά να τον καλοδεχτούν οι Φαίακες.
Ραψωδία η: Ὀδυσσέως εἴσοδος πρὸς Ἀλκίνουν.
Η Ναυσικά φτάνει στο παλάτι και ο Οδυσσέας ξεκινά από το άλσος για την πόλη. Η Αθηνά εμφανίζεται στο δρόμο του με τη μορφή νεαρού κοριτσιού και του δείχνει το δρόμο καλύπτοντάς τον με ομίχλη για να μην αντιμετωπίσει προβλήματα με τους ντόπιους. Του μιλά για τους Φαίακες και τη βασίλισσα Αρήτη και τον συμβουλεύει να απευθυνθεί πρώτα σ’ εκείνη την...
Ραψωδία θ: Ὀδυσσέως σύστασις πρὸς Φαίακας.
Το επόμενο πρωί (33η μέρα της Οδύσσειας) συγκεντρώνονται οι άρχοντες των Φαιάκων στη συνέλευση και ο Αλκίνοος παρουσιάζει τον ξένο του, ζητά να ετοιμαστεί καράβι και τους καλεί όλους για το τραπέζι της υποδοχής στο παλάτι. Το παλάτι γεμίζει κόσμο και ο αοιδός Δημόδοκος καταφθάνει. Μετά το φαγητό τραγουδά για μια φιλονικία του Οδυσσέα με τον Αχιλλέα στην Τροία. Ο Οδυσσέας, που ακούει χωρίς να αποκαλύπτει την ταυτότητά του, συγκινείται, αλλά κρύβει τα δάκρυά του. Για να διασκεδάσει τη θλίψη του ο Αλκίνοος καλεί τα παλληκάρια των Φαιάκων σε αθλητικούς αγώνες.
Όλοι κατεβαίνουν πάλι στην αγορά και οι νέοι διαγωνίζονται στα αθλήματα. Στο τέλος καλούν και τον Οδυσσέα να αγωνιστεί, καθώς φαίνεται ακόμα νέος και δυνατός. Ο Οδυσσέας αρνείται αρχικά, όταν όμως ο Ευρύαλος τον προκαλεί εριστικά, θυμώνει, πιάνει το βαρύτερο δίσκο και τον πετάει μακρύτερα απ’ όλους τους άλλους. Στρέφεται στους άφωνους Φαίακες και τους αποκαλύπτει πως ήταν πρώτος απ’ όλους στον πόλεμο της Τροίας. Ο Αλκίνοος απαντά εκθειάζοντας τις αρετές του λαού του στη ναυσιπλοΐα, το γλέντι και την καλοπέραση.
Η ένταση χαλαρώνει κι αρχίζει ο χορός. Ο Δημόδοκος τραγουδά τους έρωτες του Άρη και της Αφροδίτης και την επ’ αυτοφώρω σύλληψή τους από τον απατημένο σύζυγο, τον Ήφαιστο : Αόρατα χρυσά δεσμά είχε βάλει στο συζυγικό του κρεβάτι κι όταν παγιδεύτηκαν οι παράνομοι εραστές, κάλεσε τους υπόλοιπους θεούς ως μάρτυρες του παθήματός του. Μόνο αποτέλεσμα όμως ήταν τ’ ασυγκράτητα γέλια των θεών (ἄσβεστος δ᾽ ἄρ᾽ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσι, θ 326). Ο Αλκίνοος διαισθάνεται πια πως ο ξένος δεν είναι κάποιος τυχαίος και προτείνει στους άρχοντες των Φαιάκων να του χαρίσουν πολύτιμα δώρα. Ο Ευρύαλος χαρίζει το ξίφος του και συμφιλιώνεται με τον ξένο.
Το σούρουπο καταφθάνουν τα δώρα των υπόλοιπων αρχόντων και όλοι επιστρέφουν στο παλάτι. Μετά το λουτρό ο Οδυσσέας συναντά τη Ναυσικά, που τον θαυμάζει και της υπόσχεται να την τιμά σαν θεά, όταν φτάσει του γυρισμού η μέρα (νόστιμον ἦμαρ, θ 466). Το γλέντι αρχίζει και ο Δημόδοκος πιάνει τη λύρα. Ο Οδυσσέας τον επαινεί και του ζητά να τραγουδήσει για το Δούρειο Ίππο. Για δεύτερη φορά ακούει να υμνούν τα κατορθώματά του στην Τροία και πνίγεται στο κλάμα. Ο Αλκίνοος διακόπτει τον αοιδό και αρχίζει τις ερωτήσεις: ποιος είναι, σε ποια πατρίδα να τον οδηγήσει το καράβι των Φαιάκων, σε ποιες χώρες περιπλανήθηκε; Κι ακόμα, γιατί κλαίει κάθε φορά που ακούει για την Τροία;
Ραψωδία ι: Ἀλκίνου ἀπόλογοι. Κυκλώπεια.
Οι ραψωδίες ι-μ είναι σε πρώτο πρόσωπο. Μιλά ο Οδυσσέας στους Φαίακες. Αποκαλύπτει ποιος είναι και εξιστορεί τις περιπλανήσεις και τις περιπέτειές του.
Από το Ίλιο ο άνεμος έφερε τα πλοία του Οδυσσέα στους Κίκονες, συμμάχους των Τρώων. Κατέστρεψε και λεηλάτησε την πόλη τους, αλλά οι σύντροφοί του, μεθυσμένοι από κρασί και από αίμα, δεν ήθελαν να τον ακούσουν και να φύγουν από εκεί. Σύντομα οι Κίκονες αντεπετέθηκαν και ο Οδυσσέας αναγκάστηκε να μπει στα πλοία με απώλειες.
Θυελλώδεις άνεμοι τους έσπρωξαν στη γη των Λωτοφάγων. Τρεις άντρες του γεύτηκαν τον λωτό που τους έδωσαν οι ντόπιοι, ξέχασαν την πατρίδα τους και ήθελαν να μείνουν εκεί. Τους πήρε διά της βίας και έκαναν βιαστικά πανιά.