cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσέρνο-Πέτρης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τσέρνο-Πέτρης γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα σε κάποιο χωριό του κάμπου που εκτείνεται από τη Νάουσα έως τον Γηδά (Αλεξάνδρεια), τη λεγόμενη Καμπανία. Το 1822 μαζί με τον συντοπίτη του, οπλαρχηγό Αργύριο Καραμπατάκη, περιόδευσαν στα χωριά του κάμπου της Ημαθίας, προκειμένου να στρατολογήσουν άνδρες για την επανάσταση της Νάουσας. Συγκεκριμένα, το σώμα του αποτελούνταν από άνδρες των χωριών Κοπανός, Χαρίεσσα (Κάτω Κοπανός), Άγιος Γεώργιος (Γιάντσιστα), Αγγελοχώρι (Βέστιστα) και Ζερβοχώρι. Κατά το ξέσπασμα της επανάστασης στη Νάουσα, τον Μάρτιο του 1822, επικεφαλής 80 ανδρών, ανέλαβε να φυλάξει το πέρασμα από την πλευρά του Λουδία, προκειμένου να ανακόψει τυχόν Οθωμανική εισβολή. Στη συνέχεια και ενώ ο αγώνας περιορίστηκε στην πόλη της Νάουσας, καθώς οι Οθωμανοί είχαν συγκεντρώσει μεγάλο στρατό εκεί, ο Τσερνο-Πέτρης με τους άνδρες του, καθώς και τα σώματα των Αργύριου Καραμπατάκη και Δημήτριου Καραμήτσου (από τη Βλάστη Εορδαίας) ανέλαβαν να φυλάξουν την πλαγιά της Γάστρας, από τις πηγές μέχρι το ύψος της Καραγίδας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
ΕΣ Τρουά ΑΚ
Η ΕΣ Τρουά ΑΚ είναι γαλλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τρουά. Ιδρύθηκε το 1986. Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ντε λ'Ωμπ, χωρητικότητας 21684 θεατών. Συμμετέχει στην Λιγκ 2. Η ομάδα έχει 3 συμμετοχές στην Λιγκ 1 (1998-99, 2005-06, 2012-13). Το 2001 κατέκτησε το Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΕΣ Τρουά ΑΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1900
Jeanny (τραγούδι)
Περιεχόμενο
Το κομμάτι περιγράφει την αρπαγή και το βιασμό της ανήλικης Τζίνι από τον μπανιστή της. Οι στίχοι είναι στα γερμανικά, ενώ το ρεφρέν είναι στα αγγλικά. Αν και το τραγούδι σαφώς δεν αναφέρει τίποτα το βίαιο, κατηγορήθηκε ότι απλοποιεί και εκθειάζει τον βιασμό, παρουσιάζοντας την όλη σκηνή από την αφελή οπτική γωνιά ενός νοηματικά καθυστερημένου μπανιστή, ο οποίος μέσα σε έναν όλο και αυξανόμενο παροξυσμό τρέλας και λόγω ανεκπλήρωτης αγάπης, απαγάγει και τελικά φονεύει το κορίτσι. Η όλη υπόθεση σκηνοθετείται σε στυλ τηλεοπτικής εκπομπής γερμανικών ειδήσεων και ακολουθεί πιστά μια απαγωγή και δεκαπενθήμερη αναζήτηση μιας δεκαεννιάχρονης κοπέλας που συνέβη πραγματικά. Το τραγούδι αμέσως απέσπασε την αντίδραση γυναικείων συνασπισμών, που απαίτησαν να αποκλεισθεί από τις ραδιοφωνικές εκπομπές για λόγους ήθους. Το τραγούδι μποϊκοταρίστηκε από όλους τους κρατικούς ραδιοσταθμούς και από πολλές ντισκοτέκ. Η αρμόδια γερμανική αρχή ωστόσο αποφάσισε να μην το απαγορεύσει για να μην προωθήσει περισσότερο τη δημοτικότητά του. Το γερμανικό δελτίο ειδήσεων διαμαρτυρήθηκε κατά τη διάρκεια εκπομπής δελτίου ειδήσεων για την καπηλεία. Αυτό όμως δεν εμπόδισε το κομμάτι να ανέβει στο νούμερο ένα των τσαρτς στην Αυστρία, Γερμανία, Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία και Ελβετία.
Κατηγορία:Singles του 1985 Κατηγορία:Τραγούδια του 1985 Κατηγορία:Αυστριακά τραγούδια Κατηγορία:Singles του 1986 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Μάχη του Αζενκούρ
Η μάχη του Αζενκούρ (γαλλικά: bataille d'Azincourt) ήταν μία αποφασιστική νίκη των Άγγλων κατά των Γάλλων κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Έλαβε χώρα την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 1415 κοντά στο Αζενκούρ, στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς στη βόρεια Γαλλία.
Μετά από αρκετές δεκαετίες σχετικής ειρήνης,το 1415 ο νέος βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Ε΄, ανανέωσε τις αγγλικές αξιώσεις στον γαλλικό θρόνο και εισέβαλε στη Γαλλία. Ο αγγλικός στρατός, αποτελούμενος από 12.000 άνδρες, αποβιβάστηκε στις 13 Αυγούστου κοντά στην πόλη Αρφλέρ, την πολιόρκησε και την κατέλαβε, εξασφαλίζοντας έτσι ένα προγεφύρωμα στη Νορμανδία. Επειδή τα αγγλικά στρατεύματα άρχισαν να αποδεκατίζονται από δυσεντερία, ο Ερρίκος Ε΄ δεν βάδισε προς το Παρίσι, αλλά κατευθύνθηκε με τον στρατό του προς το Καλαί, με σκοπό να επιστρέψει στην Αγγλία.
Τα γαλλικά στρατεύματα πρόλαβαν τους καταπονημένους Άγγλους στις 24 Οκτωβρίου, τους έκλεισαν τα περάσματα και η μάχη ήταν αναπόφευκτη. Η νίκη των Γάλλων ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρη. Όμως, η μάχη που ακολούθησε κατέληξε σε μια μεγάλη ήττα για το γαλλικό στρατόπεδο: οι σιδηρόφρακτοι Γάλλοι ιππότες χτυπήθηκαν από τους Άγγλους και Ουαλούς τοξότες, που ήταν εξοπλισμένοι με το βρετανικό μακρύ τόξο μεγάλης βαλλιστικής απόστασης.
Ιστορικό πλαίσιο
Το 1396 η Αγγλία και η Γαλλία υπέγραψαν την τριακονταετή εκεχειρία του Παρισιού για να τερματίσουν τον μακροχρόνιο Εκατονταετή πόλεμο (1337-1453). Ωστόσο, οι Γάλλοι εξακολούθησαν να υποστηρίζουν τους εχθρούς της Αγγλίας στη Σκωτία και την Ουαλία και το 1403 έκαναν επιδρομές σε πολλά λιμάνια της Μάγχης. Στη Γαλλία η κατάσταση δεν ήταν καλή. Η διαλείπουσα παραφροσύνη του βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ οδήγησε σε μια πάλη εξουσίας μεταξύ των αντιπάλων δουκών της Ορλεάνης και της Βουργουνδίας που κατέληξε σε εμφύλιο πόλεμο, με τις δύο πλευρές να απευθύνονται στην αγγλική βοήθεια και στο βασίλειο επικρατούσε χάος. Το 1413 ο Ερρίκος Ε΄ ήρθε στον αγγλικό θρόνο και δημιούργησε μια συμμαχία με τον Ιωάννη, δούκα της Βουργουνδίας: ο δούκας υποσχέθηκε να παραμείνει ουδέτερος σε ενδεχόμενη επέμβαση των Άγγλων, με αντάλλαγμα να κερδίσει γη ως υποτελής του Ερρίκου Ε΄.
Η εκστρατεία
αριστερά|μικρογραφία|Η μάχη του Aζενκούρ (μινιατούρα που από το Χρονικό του Enguerrand Monstrelet, τέλη 15ου αιώνα). Έχοντας εξασφαλίσει την ουδετερότητα των Βουργουνδών, ο Ερρίκος Ε΄ προετοιμαζόταν για τον πόλεμο ενώ συγχρόνως βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους.
Διεκδικούσε τον τίτλο του βασιλιά της Γαλλίας μέσω της γενεαλογίας του προπάππου του Εδουάρδου Γ΄, αν και ήταν έτοιμος να παραιτηθεί από αυτήν τη διεκδίκηση εάν οι Γάλλοι αναγνώριζαν την αγγλική κυριαρχία στην Ακουιτανία, μετά τη συνθήκη του Μπρετινί το 1360. Ο Ερρίκος Ε΄ συγκάλεσε μεγάλο συμβούλιο την άνοιξη του 1414 για να συζητήσουν τον πόλεμο με τη Γαλλία, αλλά οι Άγγλοι βαρόνοι επέμεναν να διαπραγματευθεί πιο δυναμικά και να μετριάσει τις απαιτήσεις του. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, ο Ερρίκος Ε΄ ανακοίνωσε ότι θα εγκατέλειπε την αξίωση στον γαλλικό θρόνο, αν οι Γάλλοι πλήρωναν το υπόλοιπο των 1,6 εκατομμυρίων φράγκων για τα λύτρα του βασιλιά Ιωάννη Β΄ (ο οποίος είχε αιχμαλωτισθεί στη μάχη του Πουατιέ το 1356) και αν αναγνώριζαν την κυριαρχία της Αγγλίας στη Νορμανδία, την Τουραίνη, το Ανζού, τη Βρετάνη και τη Φλάνδρα, καθώς και φυσικά στην Ακουιτανία. Ο Άγγλος βασιλιάς θα παντρευόταν τη μικρότερη κόρη του βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ και θα έπαιρνε προίκα 2 εκατομμύρια κορόνες. Η γαλλική απάντηση ήταν μια προίκα 600.000 κορόνων για τον γάμο και μια διευρυμένη αγγλική Ακουιτανία. Στις αρχές του 1415, οι διαπραγματεύσεις είχαν καταλήξει σε αδιέξοδο και οι Άγγλοι θεώρησαν ότι οι Γάλλοι τους χλεύαζαν. Τον Δεκέμβριο του 1414, το αγγλικό κοινοβούλιο χορήγησε στον Ερρίκο διπλή επιδότηση, φόρο διπλάσιο από το συνηθισμένο, ώστε να μπορέσει να ανακτήσει αυτό που θεωρούσε κληρονομιά του στη Γαλλία. Τον Απρίλιο 1415 ο βασιλιάς συγκάλεσε νέο συμβούλιο και αυτή τη φορά οι Άγγλοι βαρόνοι αποδέχτηκαν τον πόλεμο.
Στις 13 Αυγούστου 1415, περίπου 12.000 Άγγλοι ιππότες και τοξότες με τον βασιλιά τους Ερρίκο Ε΄ αποβιβάστηκαν στη βόρεια Γαλλία κοντά στην Αρφλέρ και άρχισαν την πολιορκία της πόλης, που έπειτα από πολιορκία ενάμιση μήνα και παρά τη σθεναρή αντίσταση των υπερασπιστών της παραδόθηκε και λεηλατήθηκε. Με αποδεκατισμένα όμως τα στρατεύματά του από τις κακουχίες κατά την πολιορκία και τη δυσεντερία, ο Ερρίκος Ε΄ εγκατέλειψε προσωρινά τα όνειρά του για περαιτέρω κατακτήσεις και αποφάσισε να επιστρέψει στην Αγγλία. Άφησε μια φρουρά στην Αρφλέρ και ξεκίνησε με τον υπόλοιπο στρατό του για το Καλαί. Ανέβηκε την αριστερή όχθη του Σομ, βρήκε όμως τα περάσματα πιασμένα καθώς οι Γάλλοι προσπαθούσαν να του κλείσουν τον δρόμο και προχωρώντας ψηλότερα συνάντησε τον στρατό των Γάλλων στο Αζενκούρ. Η μάχη ήταν αναπόφευκτη.
Στρατοπέδευση και καιρικές συνθήκες
αριστερά|μικρογραφία|Το πρωί πριν από τη μάχη. Πίνακας του Sir John Gilbert (1884). Οι δύο στρατοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο στενό πέρασμα ανάμεσα στα δάση του Αζενκούρ και του Τραμκούρ, στο σημερινό Πα-ντε-Καλαί, κοντά στην κοινότητα Aζενκούρ, που τότε ανήκε στην παλαιά κομητεία Αρτουά. Το πεδίο της μάχης ήταν στοιχείο καθοριστικό της εξέλιξης της σύγκρουσης. Ο γαλλικός στρατός, διοικούμενος από τον Κάρολο Α΄ του Αλμπρέ, κοντόσταυλο της Γαλλίας, στρατοπέδευσε στα βόρεια, στους πρόποδες λόφου και μέσα σε πρόσφατα οργωμένα χωράφια. Βρίσκονταν εκεί, μετά από μια μακρά καταδίωξη έντεκα ημερών των καταπονημένων αγγλικών δυνάμεων, για να τους αποκλείσει το πέρασμα προς το Καλαί. Η πλάστιγγα έγερνε εμφατικά προς το μέρος των Γάλλων.
Την παραμονή της μάχης, έντονη βροχή έπεφτε όλη τη νύχτα στα δύο στρατόπεδα. Το πεδίο της μάχης, σε όλο το μήκος του, έγινε λασπώδες, ιδιαίτερα στη γαλλική πλευρά, τοποθετημένη στο κάτω μέρος του λόφου, όπου έρεε ένα ρυάκι, που είχε μετατραπεί σε ορμητικό χείμαρρο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το λασπώδες έδαφος έφερε τον γαλλικό στρατό σε μειονεκτική θέση, καθώς απαρτίζονταν από πολλούς ιππότες με πανοπλία, μερικοί από τους οποίους πνίγηκαν κάτω από το βάρος της. Το Χρονικό του Σαιν-Ντενί αναφέρει ότι τα γαλλικά στρατεύματα «περπατούσαν βυθισμένα στη λάσπη ως τα γόνατα. Ήταν ήδη νικημένα από την κόπωση πριν ακόμη συναντήσουν τον εχθρό».
Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων
Κατά τις πρώτες τρεις ώρες μετά την ανατολή του ηλίου, δεν υπήρξε σύγκρουση.
Στις διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν, οι Γάλλοι απαίτησαν την παραίτηση του βασιλιά της Αγγλίας από τις διεκδικήσεις του στο στέμμα της Γαλλίας. Οι Άγγλοι από την πλευρά τους ζήτησαν ελεύθερη πρόσβαση στο Καλαί και ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν τα φρούρια που κατείχαν στο βόρειο τμήμα του βασιλείου της Γαλλίας (την Αρφλέρ, που μόλις είχαν κατακτήσει μετά από μια μακρά πολιορκία, μεταξύ άλλων). Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν.
Η μάχη
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Το πεδίο της μάχης εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Ο [[Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας|Ερρίκος Ε΄ στη μάχη του Αζενκούρ]] Στις 10 η ώρα ο αγγλικός στρατός γονάτισε στο έδαφος και προσευχήθηκε. Ο βασιλιάς της Αγγλίας, με τον στρατό ήδη καταπονημένο από την πείνα, την ασθένεια και την υποχώρηση, δεν μπορούσε να αναβάλει περισσότερο τη μάχη. Προώθησε τους άνδρες του, μετακινώντας τους πασάλους 600 μέτρα προς τις γαλλικές γραμμές, πρώτον για να προκαλέσει τους Γάλλους και να αναγκάσει μια γαλλική επίθεση και δεύτερον για να καταλάβει το στενότερο τμήμα του εδάφους ανάμεσα στα δύο δάση. Επιπλέον, τοποθετούμενος τόσο κοντά, έθεσε τους Γάλλους σε απόσταση βολής από τα βέλη των αγγλικών τόξων, τα οποία κάλυπταν απόσταση μέχρι και 250 μέτρα, πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι το συνηθισμένο τόξο και διαπερνούσαν τις χοντρές πανοπλίες των ιπποτών, ενώ ένας καλός τοξότης μπορούσε να εκτοξεύσει και 12 βέλη το λεπτό. Οι τοξότες ήταν κρυμμένοι πίσω από τους πασάλους που είχαν τοποθετήσει την προηγούμενη ημέρα και πλευρικά.
Ξεχνώντας τα μαθήματα της μάχης του Κρεσί και του Πουατιέ, οι Γάλλοι, 1.200 σιδηρόφρακτοι ιππότες σε κάθε πτέρυγα, επιτέθηκαν, αγνοώντας τις διαταγές των ανωτέρων. Αλλά μόνο 900 ιππότες έφτασαν στη μάχη. Το πρώτο εμπόδιο ήταν το έδαφος, εμποτισμένο από τη βροχή που έπεσε όλη τη νύχτα, το δεύτερο εμπόδιο ήταν οι τρομερές δυνατότητες των Άγγλων τοξοτών, που τους τόξευαν από το πλάι. Κάτω από βροχή βελών και παρεμποδισμένοι από το βάρος της πανοπλίας τους, το λασπώδες έδαφος και τις σειρές των πασσάλων, οι Γάλλοι βρέθηκαν σύντομα σε απελπιστική θέση.
Επί πλέον, τα τραυματισμένα άλογα αφηνίασαν και επιδιώκοντας να ξεφύγουν έριχναν τους αναβάτες, που αδυνατούσαν πλέον να σηκωθούν, και έπεσαν πάνω στην εμπροσθοφυλακή των Γάλλων πεζικάριων, οι οποίοι μπροστά σ΄αυτή τη σφαγή αποφάσισαν να επιτεθούν. Ο ίδιος ο κοντόσταυλος ηγούνταν της κύριας γραμμής των ανδρών.
Αυτή η κατεστραμμένη πρώτη γραμμή μάχονταν υποχωρώντας, αλλά αναμίχθηκε με τη δεύτερη γραμμή γαλλικής επίθεσης που μπήκε στη μάχη, γεγονός που δημιούργησε τεράστια σύγχυση. Τα πτώματα των αλόγων και των ανδρών εμπόδιζαν την προέλαση και την επίθεση. Οι Άγγλοι καταλαβαίνοντας ότι η μάχη έχει σχεδόν κερδηθεί συνελάμβαναν αιχμαλώτους, ελπίζοντας σε λύτρα, όπως ήταν το έθιμο τότε.
Δύο ώρες μετά την έναρξη της μάχης, έφθασαν οι ενισχύσεις που περίμεναν οι Γάλλοι. Πρώτος έφτασε ο δούκας της Βραβάντης, αδελφός του Ιωάννη του Άφοβου της Βουργουνδίας, με έντεκα από τους ιππότες του. Δεν περίμενε την πανοπλία του που θα έφτανε με τον στρατό του που ακολουθούσε, φόρεσε τον σιδηρόφρακτο μανδύα του υπασπιστή του και μπήκε στη μάχη.
Η σφαγή των Γάλλων αιχμαλώτων και των τραυματιών
μικρογραφία|Η μάχη του Αζενκούρ από χειρόγραφο του 15ου αιώνα Σ' αυτό το σημείο ο Ερρίκος Ε΄ έλαβε αναφορές ότι το στρατόπεδο του ένα μίλι προς τα πίσω δέχονταν επίθεση. Στην πραγματικότητα, αυτή ήταν μόνο μια ομάδα 600 αγροτών υπό τον άρχοντα του Aζενκούρ, που επιτέθηκαν στις βασιλικές αποσκευές και κατέλαβαν το βασιλικό σπαθί, το στέμμα, βασιλικές σφραγίδες και μέρος του βασιλικού θησαυρού. Ο Ερρίκος Ε΄, γνωρίζοντας ότι ο μικρός στρατός του δεν μπορούσε να αγωνιστεί σε δύο μέτωπα και να φυλάει τους πολλούς αιχμάλωτους, διέταξε να σκοτωθούν όλοι οι Γάλλοι αιχμάλωτοι.
Όταν η τρίτη και τελική γαλλική επίθεση αποκρούστηκε, ο Ερρίκος διέταξε τους λίγους έφιππους άνδρες του να επιτεθούν στις γαλλικές γραμμές. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για τους Γάλλους, με περισσότερους από εκατό ευγενείς, κυρίως του οίκου της Ορλεάνης, νεκρούς και πολλούς περισσότερους αιχμάλωτους. Η ώρα ήταν 5 το απόγευμα και η μάχη είχε τελειώσει. Η στρατηγική του Ερρίκου Ε΄ ήταν εξαιρετική, αλλά η ασυνάρτητη τακτική των Γάλλων συνέβαλε επίσης σημαντικά στην ήττα τους. Οι Άγγλοι κέρδισαν τη μάχη παρόλο που όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίον τους.
Οι απώλειες των Γάλλων ήταν περίπου 6.000 νεκροί και 2.200 αιχμάλωτοι. Οι Άγγλοι έχασαν 600 άνδρες.
Επακόλουθα
Αυτή η μάχη, κατά την οποία ο ανθός της γαλλικής ιπποσύνης κατατροπώθηκε από τους Άγγλους, αν και υπερτερούσε αριθμητικά, θεωρείται το τέλος της εποχής της ιπποσύνης και η αρχή της υπεροχής των μαχών από απόσταση, που εξελίχθηκε περισσότερο με την εφεύρεση των πυροβόλων όπλων.
Αυτή η απροσδόκητη νίκη των Άγγλων ξεκίνησε μια νέα περίοδο στον Εκατονταετή πόλεμο, κατά την οποία οι Άγγλοι, έχοντας συμμαχήσει με τους Βουργουνδούς και επωφελούμενοι από τον συνεχιζόμενο γαλλικό εμφύλιο σπαραγμό, άρχισαν νέες εκστρατείες με μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες έως την οριστική απομάκρυνσή τους το 1453.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η μάχη του Αζενκούρ-polemosnet
Battle of Agincourt-EUROPEAN HISTORY-Britannica
Μουσείο Αζενκούρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία Κατηγορία:Εκατονταετής Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
NGC 4900
Ο NGC 4900 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 30 Απριλίου 1786 και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4753, που με τη σειρά της ανήκει στις ομάδες γαλαξιών «Παρθένος ΙΙ», μιας σειράς γαλαξιών και γαλαξιακών σμηνών που εκτείνονται πέρα από το νότιο άκρο του Υπερσμήνους της Παρθένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4900 44797 08116
Εθνικό Πάρκο των Κάτω Τάτρα
μικρογραφία|Πανόραμα των Κάτω Τάτρα από το Ντούμπιερ Το Εθνικό Πάρκο των Κάτω Τάτρα‎ (Národný park Nízke Tatry) είναι εθνικό πάρκο στην Κεντρική Σλοβακία, μεταξύ του ποταμού Βαχ και τη κοιλάδα του Χρον. Το πάρκο και η ζώνη ασφαλείας καλύπτουν όλη την οροσειρά των Κάτω Τάτρα. Το Εθνικό Πάρκο καλύπτει έκταση 728τ.χλμ. και η ουδέτερη ζώνη, καλύπτει έκταση 1.102 τ.χλμ., αποτελώντας έτσι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στη Σλοβακία.
Είναι χωρισμένο μεταξύ των περιφερειών Μπάνσκα Μπιστρίτσα, Ζίλινα και Πρέσοφ. Η ψηλότερη κορυφή είναι η Ντούμπιερ (2.043 μέτρα). Τέσσερις μεγάλοι ποταμοί στη Σλοβακία πηγάζουν από τη κορυφή Κράλοβα χόλα: οι Βαχ, Χρον, Χνίλετς, Χορνάντ.
Ιστορία
Η διαδικασία προστασίας των Κάτω Τάτρα ως εθνικό πάρκο άρχισε με προσπάθειες από το 1918-1921 και αμέσως μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1963 έγινε πρόταση για την ίδρυση του Εθνικού Πάρκου των Κάτω Τάτρα με το όνομα Εθνικό Πάρκο της Κεντρικής Σλοβακίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 1965 και 1966, λίγο πριν την ολοκλήρωση της τελευταίας πρότασης, δημιουργήθηκε πρόταση για το εθνικό πάρκο Ντούμπιερ. Ο στόχος αυτού του σχεδίου ήταν να περιλαμβάνει το βόρειο και το νότιο τμήμα των κεντρικών Κάτω Τάτρα. Από το 1967 μέχρι το 1968 το σχέδιο αναδιατυπώθηκε με σκοπό να δημιουργηθεί στην 25η επέτειο της σλοβακικής Εθνικής Εξέγερσης. Αλλά χρειάστηκαν άλλα 10 χρόνια για να ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια που απέτρεψαν την ίδρυση του εθνικού πάρκου. Το 1978, ιδρύθηκε το εθνικό πάρκο με το κανονισμό 119/1978 της Σλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Η περιοχή του εθνικού πάρκου ορίζεται σε 81.095 εκτάρια και η ζώνη προστασίας σε 123.990 εκτάρια. Το καθεστώς του εθνικού πάρκου δημοσιεύτηκε το ίδιο έτος από το Υπουργείο Πολιτισμού της Σλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, με βάση το κανονισμό 120/1978. Ο παρών κανονισμός καθορίζει τους όρους για την προστασία συγκεκριμένων περιοχών.
Τα σύνορα του πάρκου και οι ζώνες προστασίας αναθεωρήθηκαν στις 17 Ιουνίου 1997 από τον κανονισμό Αριθ. 182/1997 της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Σλοβακίας. Η αναθεωρημένο έκταση του εθνικού πάρκου αποτελούταν από 72.842 εκτάρια, 8.253 εκτάρια λιγότερα, από την αρχική έκταση. Η αναθεωρημένη έκταση των ζωνών προστασίας μειώθηκε κατά 13.828 εκτάρια στα 110.162 εκτάρια.
Τουρισμός
Το πάρκο έχει εξαιρετικές συνθήκες για πολλές αθλητικές δραστηριότητες. Μερικά από τα θέρετρα περιλαμβάνουν τα Γιάσνα Κάτω Τάτρα, Τάλε, Ντεμιάνοβσκα ντόλινα και Τσερτόβιτσα. Οι ακόλουθες σπηλιές είναι ανοικτές για το κοινό: Ντεμιάνοβσκα γιάσκινια Σλομπόντι (Σπήλαιο της Ελευθερίας Ντεμιάνοβσκα), Ντεμιάνοβσκα λιάντοβα γιάσκινια (Σπήλαιο Πάγου Ντεμιάνοβσκα), Σπηλιά Μπίστρα, Σπήλαιο Βάζετσκα και Σπήλαιο των Νεκρών Νυχτερίδων.
Προστατευόμενες περιοχές
Επί του παρόντος, οι ακόλουθες προστατευόμενες περιοχές είναι εγκατεστημένες στην περιοχή του πάρκου ή της νεκρής ζώνης, που καλύπτει 98.89 τ.χλμ.:
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Ελευθέριος Σταυρίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ελευθέριος Σταυρίδης γεννήθηκε στη Σηλυμβρία της Ανατολικής Θράκης το 1893. Ήταν μέλος επταμελούς οικογένειας και ορφάνεψε από πολύ μικρή ηλικία. Την κηδεμονία του τότε ανέλαβε ο θείος του Νεκτάριος Καραμπουρούνης. Μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη όπου τελειώνει τη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Κατόπιν έρχεται στην Αθήνα και φοιτά στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή που εκείνη την εποχή διευθύνει ο θείος του. Κατόπιν διορίζεται υπάλληλος στο Υπουργείο Εσωτερικών. Επιστρατεύεται το 1915 και στέλνεται στη Μακεδονία. Αποκλείεται στη Δράμα. Το 1917 μεταφέρεται μαζί με τον άρρενα πληθυσμό στο Πλέβεν της Βουλγαρίας, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέχρι τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Με τη συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας τον Οκτώβριο του 1918 απελευθερώνεται από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, έρχεται στην Ελλάδα και τοποθετείται ως υπάλληλος στη Διοίκηση Ανατολικής Μακεδονίας, στη Δράμα.
Η δράση του στο ΚΚΕ
Ο Σταυρίδης εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ, αμέσως μετά την ίδρυσή του, στο τμήμα της Δράμας. Στο 2ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ, τον Απρίλη του 1920, ο Σταυρίδης ήταν αντιπρόσωπος του τμήματος της Δράμας. Το 1921 επιστρατεύθηκε και πάλι και στάλθηκε στη Μικρά Ασία. Δραστηριοποιήθηκε στο Μικρασιατικό Μέτωπο ως στέλεχος του κόμματος μαζί με τον Παντελή Πουλιόπουλο και τον Γιώργη Νίκολη, προβάλλοντας τις τότε θέσεις του ΣΕΚΕ ενάντια στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Με τη λήξη της μικρασιατικής εκστρατείας επέστρεψε στην Αθήνα, ανέλαβε συντάκτης του Ριζοσπάστη και δραστηριοποιήθηκε στο Κίνημα των Παλαιών Πολεμιστών. Επίσης εντάχθηκε άμεσα στην ηγετική ομάδα του ΣΕΚΕ, καθώς πολλά στελέχη του κόμματος ήταν φυλακισμένα.
Το Σεπτέμβη του 1923 στο 2ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο του κόμματος το Δεκέμβρη του 1924 ο Σταυρίδης θα επανεκλεγεί μέλος της ΚΕ, και μαζί με τον Πουλιόπουλο θα πρωτοστατήσουν στη μετονομασία του ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ, στη διαγραφή της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ ως οπορτουνιστών και στη μπολσεβικοποίηση του κόμματος.
Το Σεπτέμβριο του 1925 εκλέχθηκε προσωρινός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, αντικαθιστώντας τον Παντελή Πουλιόπουλο, που είχε συλληφθεί από το Δικτατορικό Καθεστώς του Πάγκαλου. Κατά το ξέσπασμα του Κονδυλικού κινήματος του 1926 για την ανατροπή της δικτατορίας του Παγκάλου, ο Σταυρίδης πρότεινε μια συνεργασία ευρύτερης και βαθύτερης έκτασης με τον Κονδύλη και άλλους αστικούς παράγοντες, πράγμα το οποίο δεν δέχτηκε η υπόλοιπη καθοδήγηση του κόμματος, που επιθυμούσε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος και τη συνέχιση της επαναστατικής πάλης. Το Σεπτέμβριο του 1926 στη θέση του Γραμματέα τον αντικατέστησε ο Παστιάς Γιατσόπουλος.
Στις εκλογές του Νοέμβρη του 1926 ο Σταυρίδης εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Καβάλα. Ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, το 1928, διαγράφηκε από το ΚΚΕ με την κατηγορία της "φιλοαστικής παρέκκλισης".
Συνεργάτης του Καφαντάρη και γραμματέας των ΕΕΕ
Στη συνέχεια υπήρξε άμεση προσχώρησή του στο Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων του Γεωργίου Καφαντάρη, καθώς και αντικομμουνιστική μεταστροφή του. Μάλιστα, αμέσως μετά τη μεταστροφή του αυτή, ξυλοκοπήθηκε στην παραλία της Καβάλας, στην περιφέρεια που είχε εκλεγεί βουλευτής. Ο Σταυρίδης για τα επόμενα χρόνια υπήρξε στενός συνεργάτης του Καφαντάρη και πολιτεύτηκε αρκετές φορές με το κόμμα του. Ωστόσο, παράλληλα με τη συνεργασία του αυτή ο Σταυρίδης συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της ακροδεξιάς φασιστικής οργάνωσης Εθνική Ένωσις Ελλάς, των λεγομένων Τριών Έψιλον. Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας ο Σταυρίδης συνεργάστηκε με το νέο καθεστώς, ενώ στην Κατοχή διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας "Ακρόπολις".
Μεταγενέστερη πολιτική δράση
Το 1952 γίνεται διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Θεσσαλονίκης. Το 1953 έρχεται στην Αθήνα όπου γίνεται σύμβουλος του τότε αρχηγού ΓΕΣ Σόλωνος Γκίκα. Διδάσκει στις Σχολές Γενικής Μορφώσεως, Εθνικής Αμύνης, Σχολής Πολέμου και Σχολής Χωροφυλακής, μαθήματα προπαγάνδας και ιστορίας του ΚΚΕ. Το 1953 εκδίδει το βιβλίο του "Τα παρασκήνια του ΚΚΕ".
Το 1958 επί κυβερνήσεως Καραμανλή ο Σταυρίδης έγινε σύμβουλος στο υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως μέχρι το 1964.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Καραμανλή ο Σταυρίδης συμμετείχε στη συγκρότηση μυστικής αντικομμουνιστικής ιδεολογικής επιτροπής, στην οποία συμμετείχαν και οι Γεώργιος Γεωργαλάς και Γεώργιος Παπαδόπουλος, και η οποία χρηματοδοτούταν από την κυβέρνηση και είχε στόχο να ανακοπεί η επιρροή της ΕΔΑ στην κοινωνία, η οποία τότε βρισκόταν στην αξιωματική αντιπολίτευση (1958). Μάλιστα, εκτιμάται πως τα μυστικά κρατικά κονδύλια προς την "εθνικόφρονα" αντικομμουνιστική επιτροπή ανέρχονταν σε εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές, ποσό αξιοσημείωτο για την εποχή εκείνη. Το σχέδιο «Περικλής» που εφαρμόστηκε στις εκλογές του 1961 με σκοπό την εκλογική συρρίκνωση της ΕΔΑ, είχε σχεδιαστεί από τον Σταυρίδη.
Ο Σταυρίδης ξεχώρισε για την αναπαραγωγή κυρίαρχων την εποχή εκείνη αντικομμουνιστικών στερεοτύπων όπως ο εκσλαβισμός των Ελλήνων και η αφάνιση του ελληνικού Πολιτισμού από τον Κομμουνισμό. Για το λόγο αυτό χαρακτηρίστηκε ως γραφικός αντικομμουνιστής από συγγραφείς όπως ο Φρέντυ Γερμανός.
Ο Σταυρίδης επανακαλείται ως σύμβουλος στο υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως το 1966 επί κυβερνήσεως Στεφανόπουλου. Όμως δεν θα προλάβει να αναλάβει καθήκοντα. Απεβίωσε στις 14 Μαΐου 1966.
Πηγές
1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. Άγγελος Ελεφάντης: "ΚΚΕ και αστισμός στο μεσοπόλεμο", εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1976
3. Λέανδρος Μπόλαρης: ΣΕΚΕ : Οι ρίζες της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα, Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Αθήνα 2008
4. Ελευθέριος Σταυρίδης: "Τα παρασκήνια του ΚΚΕ", Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 1988
Σταντ Φρανσαί (ποδόσφαιρο)
Η Σταντ Φρανσαί (γαλλικά: Stade Français) είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Παρίσι. Δημιουργήθηκε το 1900 και αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Σταντ Φρανσαί. Έδρα της ομάδας είναι το Haras Lupin. Συμμετέχει στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα αλλά έχει συνολικά 15 συμμετοχές στην Λιγκ 1, με τελευταία την περίοδο 1966-67.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1888 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας Κατηγορία:Σταντ Φρανσαί Παρί
Σταλινισμός
Ο σταλινισμός περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ασκήθηκε εξουσία και σχετίζεται με θέματα δημοκρατίας και ελευθερίας λόγου στη Σοβιετική Ένωση. Με το πέρασμα του χρόνου έλαβε ευρύτερη πολιτική σημασία, αποδιδόμενος σε κάθε αυταρχική μέθοδο όταν καταλογίζεται σε κομμουνιστικές κυβερνήσεις ή κόμματα.
Υπάρχουν πολιτικές σχολές που προσθέτουν στον σταλινισμό και άλλα χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, οι τροτσκιστές συμπεριλαμβάνουν τη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα». Άλλοι, κυρίως φιλελεύθεροι, θεωρούν το σταλινισμό ως αναπόφευκτη κατάληξη οποιασδήποτε σοσιαλιστικής επανάστασης, συνεπώς τον ταυτίζουν με τον ίδιο τον κομμουνισμό.
Εναλλακτικά, για τον σταλινισμό έχουν επινοηθεί διάφοροι όροι, οι οποίοι έχουν σχεδόν την ίδια σημασία γι' αυτούς που τους χρησιμοποιούν. Οι αντικομμουνιστές αναφέρουν συχνά τους όρους Κόκκινος Φασισμός ή Κόκκινος Τρόμος - ιδιαίτερα στις ΗΠΑ κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης
Εθνική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Ισπανία)
Η Εθνική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (iσπανικά: Liga Nacional de Fútbol Profesional, LFP, La Liga) αποτελεί εθνική αθλητική ένωση η οποία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των δύο επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στην Ισπανία, της Λα Λίγα και της Σεγούντα Ντιβισιόν. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1984.
Διοργανώσεις
Οι 42 σύλλογοι μέλη της LFP χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: την Πριμέρα Ντιβιζιόν (20 σωματεία) και την Σεγούντα Ντιβιζιόν (22 σωματεία). Σε κάθε δεδομένη περίοδο ένας σύλλογος παίζει με καθένα από τους υπόλοιπους δύο φορές, μια εντός και μια εκτός έδρας. Αυτό συμβαίνει συνολικά σε 38 παιχνίδια που παίζονται σε κάθε σεζόν στην Πριμέρα και σε 42 στην Σεγούντα Ντιβιζιόν.
Τηλεοπτικά δικαιώματα
Η LFP διαχειρίζεται ότι έχει σχέση με τα τηλεοπτικά δικαιώματα των πρωταθλημάτων των συλλόγων που την απαρτίζουν. Η LFP διατηρεί ρητά το δικαίωμα να αναλάβει νομική δράση με την αξίωση για τις όποιες σοβαρές ζημίες, καθώς και κάθε οικονομική, αθλητική, κοινωνική ή οποιαδήποτε άλλη επίπτωση μπορεί να προκύψει από την απόφαση της Βασιλικής Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (RFEF).
Χορηγία
Στις 22 Νοεμβρίου του 2013, η Huawei έγινε παγκόσμιος συνεργάτης της LFP.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ισπανία Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στην Ισπανία
Η Μνηστεία της Παναγίας (Ραφαήλ)
Η Μνηστεία της Παναγίας (Lo Sposalizio) είναι πίνακας του Ραφαήλ. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 174 x 121 εκατοστών φιλοτεχνημένη το 1504, η οποία βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μπρέρα του Μιλάνου.
Εικονίζεται στο βάθος ένας ναός κυκλικού σχήματος με δεκαέξι πλευρές, μπροστά από τον οποίο υπάρχει λιθόστρωτη πλατεία. Σε πρώτο πλάνο εμφανίζεται ο Ιωσήφ να δίνει το δαχτυλίδι στην Παναγία, ενώ στο κέντρο βρίσκεται ένας ιερέας. Οι γυναίκες δίπλα στην Παναγία αποτελούν τη συνοδεία της, ενώ πίσω από τον Ιωσήφ βρίσκονται οι μνηστήρες, την πρόταση των οποίων η Μαρία είχε αρνηθεί. Στο επιστύλιο της κιονοστοιχίας του ναού υπάρχει η υπογραφή RAPHAEL URBINAS. Στα λοφία της κεντρικής αψίδας η χρονολογία MDIIII.
Στις αρχές του 16ου αιώνα οι προστάτες της Città di Castello έκαναν τρεις παραγγελίες στον Περουτζίνο, τον δάσκαλο του Ραφαήλ. Λόγω απουσίας του Περουτζίνο, τις εκτέλεσε ο Ραφαήλ. Η τρίτη ήταν ο πίνακας αυτός για το παρεκκλήσιο Albizzi, που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Ιωσήφ, και που ανήκε στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Città di Castello. Ο ναός ανήκε στους Φραγκισκανούς. Ο πίνακας βρισκόταν στο παρεκκλήσιο αυτό μέχρι τον Ιούνιο του 1789, οπότε τον απέκτησε ο στρατηγός Giuseppe Lechi ο οποίος είχε απαλλάξει την Città di Castello από την αυστριακή κατοχή. Ο Lechi τον πούλησε αργότερα, το 1803, στον Jacopo Sannazari. Ο Sannazari με τη σειρά του τον πούλησε το 1804 στο Νοσοκομείο του Μιλάνου, από όπου τον αγόρασε το 1806 ο αντιβασιλιάς Ευγένιος Μπωαρναί για να τον δωρίσει στην Πινακοθήκη Μπρέρα. Όλες αυτές οι μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα ο πίνακας να υποστεί αρκετές φθορές, έγινε δε εκτεταμένη εργασία για να συντηρηθεί.
Ο Ραφαήλ έχει εμπνευστεί εδώ από τον Περουτζίνο, αλλά σχεδόν τον ξεπερνά: υπάρχει απόλυτη αρμονία ανάμεσα στις μορφές, τον ναό και τον ευρύτερο χώρο.
Εμπνευσμένος από τον πίνακα αυτό ο Λιστ περιέλαβε μια σύνθεση με τίτλο «Sposalizio» στο έργο του «Années de pèlerinage (Deuxieme année: Italie)».
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Εκθέματα της Πινακοθήκης Μπρέρα (Μιλάνο)
Σταχανοβισμός
thumb|Ο Αλεξέι Σταχάνοβ Ο Σταχανοβισμός απετέλεσε σύστημα βελτίωσης της βιομηχανικής παραγωγής που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση
Ιστορία
Το σύστημα αυτό βασίστηκε στην ορθολογικοποίηση της εργασίας κι έλαβε το όνομα του ανθρακωρύχου Αλεξέι Γκριγκορίεβιτς Σταχάνοβ (Ρωσικά:Алексе́й Григо́рьевич Стаха́нов- 3 Ιανουαρίου 1906– 5 Νοεμβρίου 1977) ο οποίος την 30ή ή την 31η Αυγούστου του 1935 εξόρυξε 102 τόνους γαιάνθρακα μέσα σε διάστημα μικρότερο των 6 ωρών (ήτοι 14 φορές περισσότερες από την απαιτούμενη ποσοστιαία εργασία). Κατά την περίοδο του δευτέρου πενταετούς πλάνου οικονομικής ανάπτυξης στη Σοβιετική Ένωση(1933-1937), η Σοβιετική Ένωση αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα παραγωγής,ειδικά στην εξόρυξη ορυκτών, που ήταν κι ο βασικός της πλούτος. Το σύστημα αυτό,με σκοπό τη βελτίωση της παραγωγής, εφαρμόστηκε υποχρεωτικά και είχε σημαντική μεν επιτυχία στα ορυχεία και αργότερα σε άλλους κλάδους της βιομηχανίας όπου προσαρμόστηκε κι επεκτάθηκε, αλλά ήταν εξοντωτικό για τους εργαζομένους. Αργότερα, ο όρος γενικεύθηκε και έφθασε να σημαίνει την αύξηση της παραγωγής (ακόμα και υπό καταναγκαστική εργασία) με μοναδικό σκοπό την κομματική επιβράβευση.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης
Έννα
Η Έννα είναι Ιταλική πόλη στο κέντρο της Σικελίας, πρωτεύουσα της Επαρχίας της Έννας στο ψηλότερο σημείο που δεσπόζει σε ολόκληρη την περιοχή, έχει κερδίσει τα προσωνυμία "Πανοραμική θέα" και "Ομφαλός της Σικελίας". Η Έννα βρίσκεται σε υψόμετρο 931 μέτρα, το μέγιστο στη Σικελία και σε ολόκληρη την Ιταλία, μέχρι το 1926 ονομαζόταν "Καστροτζιοβάννι".
Αρχαιότητα
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων την καταγράφει σαν "ύψιστη της Μεσογείου" και αναφέρει ότι χρειαζόταν μια μέρα ταξίδι από την Έννα σε μία από τις τρεις πλησιέστερες ακτές. Η περίεργη κατάσταση της πόλης περιγράφεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς με μεγάλο θαυμασμό, βρισκόταν στην κορυφή ενός λόφου με πολλούς απότομους βραχώδεις γκρεμούς στη γύρω περιοχή. Η ύδρευση ήταν επαρκής με πολλές πηγές να αναβλύζουν γύρω από τους βράχους, μια πεδιάδα γύρω στα 5 χιλιόμετρα περιμετρικά από την κορυφή την είχε μετατρέψει στο ισχυρότερο φρούριο του κόσμου. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές βρήκαν οικισμούς που χρονολογούνται από το 1400 π.Χ. συνεπώς κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή. Ένας οικισμός στην κορυφή του λόφου χτίστηκε από τους Σικανούς αλλά αργότερα έγινε το επίκεντρο των Σικελών. Η Έννα έμεινε πασίγνωστη στην αρχαιότητα για τη λατρεία της Θεάς Δήμητρας, ο ναός που ήταν αφιερωμένος στην Κέρες ήταν ένας από τους πιο διάσημους τόπους λατρείας αλλά η προέλευση του ονόματος παραμένει άγνωστη.
Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος έκανε πολλές απόπειρες να καταλάβει την Έννα, βοήθησε έναν πολίτη τον Αείμνηστο να πάρει την εξουσία, στη συνέχεια στράφηκε εναντίον του και βοήθησε τους κατοίκους να τον διώξουν. Ο Διονύσιος μετά από πολλές επιθέσεις στις γειτονικές πόλεις άλωσε τελικά την Έννα με προδοσία. Ο Αγαθοκλής των Συρακουσών απέκτησε την εξουσία στην Έννα αλλά όταν ο Ξενόδικος από το Αγκριτζέντο δημιούργησε συμμαχία με στόχο να ελευθερώσει όλες τις Σικελικές πόλεις από την τυραννία η Έννα ήταν η πρώτη πόλη που του άνοιξε τις πύλες (309 π.Χ.). Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος την πόλη κατέλαβαν στην αρχή η Καρχηδόνα με τον Αμίλκα και στη συνέχεια η Ρωμαϊκή Δημοκρατία αλλά πάντοτε με προδοσία επειδή δεν μπορούσαν με μάχη.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος την εποχή που ήταν απασχολημένος ο Μάρκελλος με την πολιορκία των Συρακουσών έγιναν αμέτρητες σφαγές στην Έννα. Η απώλεια πολλών Σικελικών πόλεων από τους Ρωμαίους ανησύχησε έντονα τον κυβερνήτη της Έννα Πινάλιους, για να αποφύγει οποιαδήποτε προδοσία συγκέντρωσε τους πολίτες στο αμφιθέατρο της πόλης και τους έσφαξε όλους με τη Ρωμαϊκή φρουρά, οι στρατιώτες στη συνέχεια λεηλάτησαν την πόλη. Οκτώ χρόνια αργότερα η Έννα έγινε το επίκεντρο της Α΄ Επανάστασης των Δούλων στη Σικελία (134 - 132 π.Χ.), αρχηγός του κινήματος ήταν ο Εύννους ένας πρώην σκλάβος, οι δυνάμεις του κατέλαβαν την πόλη. Η Έννα ήταν η τελευταία πόλη που ανακατέλαβε ο Ανθύπατος Ρουπίλους, σύμφωνα με τον Στράβων ακολούθησαν σκληρά αντίποινα από τους Ρωμαίους, από τότε ξεκίνησε η παρακμή της.
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων την περιγράφει σαν μία πόλη με μεγάλη ακμή ιδιαίτερα χάρη στο εμπόριο σιτηρών μέχρι την εποχή που ερημώθηκε από τις βιαιότητες του Γάιου Λικίνιου Βέρρη, από τότε ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για την Έννα. Ο Στράβων την περιγράφει σαν μία πόλη με μικρό πληθυσμό, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την παρουσιάζει ανάμεσα στις πόλεις που υπήρχαν την εποχή του στη Σικελία. Όταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διαιρέθηκε (395) η Έννα προσαρτήθηκε στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η διάσημη Συγκλητική οικογένεια Νικομάχου είχε εκτάσεις στη Σικελία. Ο ιστορικός και πολιτικός Νικόμαχος Φλαβιανός εργάστηκε την περίοδο της σύντομης παραμονής του στην Έννα (408) στην έκδοση των δέκα πρώτων βιβλίων του Τίτου Λίβιου και έκανε καταγραφές στα έγγραφα του. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η Έννα έγινε σημαντικό Βυζαντινό οχυρό.
Μεσαίωνας
Οι Ισλαμιστές την εποχή που κατέλαβαν τη Σικελία κατάκτησαν την πόλη με πολλές προσπάθειες και μακρόχρονη πολιορκία που τους ανάγκασε να σκάψουν ακόμα και υπόνομο, έσφαξαν 8.000 κατοίκους. Οι Άραβες άλλαξαν το όνομα της πόλης σε "Κάστρο του Ιωάννη" που είναι συνδυασμός της λέξης "κάστρο" ή "φρούριο" και το "Ιωάννη" που είναι η Αραβική διάλεκτος για την "Έννα". Το όνομα "Κάστρο του Ιωάννη" ή "Καστροτζιοβάννι" σύμφωνα με τη Σικελική διάλεκτο παρέμεινε το όνομα της πόλης μέχρι την εποχή που ο Μπενίτο Μουσολίνι διέταξε τη μετονομασία του ξανά σε Έννα (1927). Οι Νορμανδοί κατέκτησαν την Έννα (1087), ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ίδρυσε μία θερινή κατοικία που ονομάστηκε "Πύργος του Φρειδερίκου". Στρατεύματα από τη βόρεια Ιταλία ιδιαίτερα τη Λομβαρδία, το Πεδεμόντιο, τη Λιγυρία και την Εμίλια-Ρομάνια ήρθαν να εγκατασταθούν στην Έννα και σε γειτονικές πόλεις όπως η Νικόζια και η Πιάτσα Αρμερίνα.
H Έννα είχε κυρίαρχο ρόλο ανάμεσα στις πόλεις της Σικελίας όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός, ο Οίκος της Βαρκελώνης στη συνέχεια που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας της έδωσε σχετική αυτονομία. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας την ευνόησε ιδιαίτερα και τη διακόσμησε αλλά πέρασε περίοδο παρακμής με την Ισπανική κυριαρχία, τη δεκαετία του 1920 έγινε πρωτεύουσα επαρχίας και αργότερα διεθνής πόλη (2002). Οι κάτοικοι της πόλης υποφέρουν σε σημαντικά ψηλό βαθμό από Πολλαπλή σκλήρυνση, η ασθένεια είναι διαδεδομένη έντονα στη βόρεια Ευρώπη και σχετίζεται με τη Νορμανδική καταγωγή των κατοίκων της Έννας. Η ασθένεια είναι διαδεδομένη επίσης σε ολόκληρο το νησί που παρουσιάζει τη δεύτερη μεγαλύτερη συχνότητα στη λεκάνη της Μεσογείου.
Επιγραφές
Τα νομίσματα που κόπηκαν στην Έννα φέρουν την επιγραφή "Ισοπολίτιδα πόλη ΈΝΝΑ", η επιγραφή δείχνει την εξουσία του Κικέρωνα στην πόλη επειδή τα έγγραφα του παρουσιάζουν την ίδια μορφή. Το αρχαιότερο Ελληνικό νόμισμα έχει την επιγραφή "ΕΝΝΑΙΟΝ" που σύμφωνα με μελετητές ήταν το όνομα της πόλης στην αρχαιότητα. Η Έννα είναι σήμερα σημαντικό επιστημονικό και αρχαιολογικό κέντρο, το Πανεπιστήμιο της πόλης ιδρύθηκε το 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Έννα
Οι φιλόσοφοι του οικονομικού κόσμου
{{Sidebar }} Οι «Φιλόσοφοι του οικονομικού κόσμου» είναι ένα βιβλίο του Αμερικανού οικονομολόγου και συγγραφέα Ρόμπερτ Χεϊλμπρόνερ (Robert L. Heilbroner) (1919-2005) που επανεκδόθηκε από το 1953 -1999 επτά φορές.
Theo, wir fahr'n nach Lodz
Ιστορικό
Η μελωδία του τραγουδιού είναι πολύ παλιά. Οι στίχοι γράφτηκαν τον 19ο αιώνα και αναφέρει την αστική μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στο καιρό της βιομηχανικής επανάστασης. Μια διασκευή του τραγουδιού είχε γίνει επιτυχία το 1914 από τους αυστριακούς. Το τραγούδι διασκευάστηκε στη σύγχρονη εποχή και ερμηνεύτηκε στα αγγλικά και γαλλικά με τους τίτλους Henry, Let’s Go to Town, Danny, Teach Me to Dance και Théo, on va au bal.
Οι φιλόσοφοι του οικονομικού κόσμου
Μέσα στο άνυδρο λόγο των οικονομικών, της κοινοτοπίας των οικονομικών όρων και του χαοτικού κόσμου των οικονομολόγων, το βιβλίο του Ρόμπερτ Χεϊλμπρνόνερ αναγνωρίστηκε ως κατεξοχήν ενδιαφέρον. Γραμμένο με λογοτεχνική δεινότητα φωτίζει ακόμα και τον απλό αναγνώστη πάνω στις οικονομικές ιδέες που μας επηρεάζουν.
Theo, wir fahr'n nach Lodz
Πηγές
Κατηγορία:Μουσική στη Γερμανία
Οι φιλόσοφοι του οικονομικού κόσμου
Διάρθρωση
Το βιβλίο των 470 περίπου σελίδων, χωρίζεται σε ένδεκα ενότητες μαζί με την εισαγωγή του έργου, αρχίζει από τη οικονομική επανάσταση, τον υπέροχο κόσμο του Άνταμ Σμιθ και τα άσχημα προαισθήματα του Τόμας Μάλθους και του Ντέηβιντ Ρικάρντο με ενδιάμεσες αναφορές στα όνειρα των ουτοπικών σοσιαλιστών, το αμείλικτο σύστημα του Καρλ Μαρξ και τον βικτοριανό κόσμο και υπόκοσμο των οικονομικών για να καταλήξει στις αιρετικές απόψεις του Τζων Κέυνς και τις αντιφάσεις του Γιόζεφ Σουμπέτερ με πλήθος βιβλιογραφικών αναφορών και περιστατικών.
Μνημείο των Ηρώων του Γκέτο της Βαρσοβίας
μικρογραφία| Η ανατολική πλευρά του μνημείου μικρογραφία| Αναμνηστική πλάκα του 1946 μικρογραφία| Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, [[Μπαράκ Ομπάμα, στο μνημείο κατά την επίσκεψή του στην Πολωνία, 27 Μαΐου 2011]] Το Μνημείο των Ηρώων του Γκέτο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Pomnik Bohaterów Getta w Warszawie) είναι μνημείο στη Βαρσοβία της Πολωνίας, που τιμά την Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας του 1943 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Βρίσκεται στην περιοχή που ήταν στο παρελθόν μέρος του Γκέτο της Βαρσοβίας, στο σημείο όπου έγινε η πρώτη ένοπλη σύγκρουση της εξέγερσης.
Ιστορία
Το μνημείο υψώθηκε στην πλατεία που συνορεύει με την οδό Ανιελεβίτσα, την οδό Καρμελίτσκα, την οδό Λεβαρτοφσκιέγκο και την οδό Ζαμενχόφα. Από τον Αύγουστο του 1942 μέχρι το τέλος του Γκέτο της Βαρσοβίας, αυτή ήταν η τελευταία τοποθεσία της Γιούντενρατ. Ο χώρος είδε επίσης αρκετές συγκρούσεις μεταξύ Εβραίων παρτιζάνων του Γκέτο της Βαρσοβίας και των γερμανικών και βοηθητικών στρατευμάτων.
Η απόφαση να χτιστεί ένα μνημείο στους παρτιζάνους του Γκέτο πάρθηκε ήδη το 1944, από την Κεντρική Επιτροπή Πολωνοεβραίων στο Λούμπλιν. Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Λέον Σούζιν. Το πρώτο μέρος του μνημείου, μια μικρή αναμνηστική πλάκα, αποκαλύφθηκε στις 16 Απριλίου 1946. Η πλάκα είχε σχήμα κύκλου, με φύλλο φοίνικα, το εβραϊκό γράμμα "B" ב‎ και επιγραφή στα εβραϊκά, πολωνικά και γίντις: «Για εκείνους που έπεσαν σε έναν πρωτοφανή και ηρωικό αγώνα για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του εβραϊκού λαού, για μια ελεύθερη Πολωνία, καθώς και για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας. Εβραίοι της Πολωνίας». Αποφασίστηκε επίσης η κατασκευή ενός μεγαλύτερου μνημείου στο μέλλον.
Το νέο, μεγαλύτερο μνημείο, σμιλεμένο από τον Νέιθαν Ραπόπορτ (ο οποίος εργάστηκε υπό την επίβλεψη του Σούζιν), αποκαλύφθηκε στις 19 Απριλίου 1948. Το μνημείο έχει ύψος 11 μέτρων. Όπως εξήγησε ο ίδιος ο Ραπόπορτ, ο «τοίχος» του μνημείου σχεδιάστηκε για να παραπέμπει όχι μόνο στους τοίχους του Γκέτο, αλλά και στο Δυτικό Τείχος (Κοτέλ) στην Ιερουσαλήμ. Οι μεγάλες πέτρες θα «είχαν πλαισιώσει τη μνήμη των γεγονότων στη Βαρσοβία στην εικονογραφική μορφή του ιερότερου τόπου του Ιουδαϊσμού». Το δυτικό μέρος του μνημείου δείχνει ένα μπρούτζινο ομαδικό γλυπτό ανταρτών - ανδρών, γυναικών και παιδιών, οπλισμένων με όπλα και βόμβες μολότοφ. Η κεντρική μορφή αυτής της ζωφόρου είναι αυτή του Μόρντεχαϊ Ανιελέβιτς (1919 - 8 Μαΐου 1943) που ήταν ο ηγέτης της Εβραϊκής Οργάνωσης Μάχης (ΕΟΜ, πολωνικά: Żydowska Organizacja Bojowa) κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.
Το ανατολικό τμήμα του μνημείου δείχνει τη δίωξη των Εβραίων στα χέρια των ναζιστών Γερμανών καταπιεστών. Το μνημείο έχει μια τρίγλωσση πλάκα: «Εβραϊκό έθνος στους μαχητές και τους μάρτυρές του». Ο λαβραδορίτης που χρησιμοποιείται σε μέρη του μνημείου προέρχεται από γερμανικές προμήθειες, που παραγγέλθηκαν από τον Άλμπερτ Σπέερ το 1942 για προγραμματισμένα ναζιστικά γερμανικά μνημεία.
Εκδηλώσεις
Το Kniefall von Warschau (γερμανικά για τη «υπόκλιση της Βαρσοβίας») του Βίλλυ Μπραντ πραγματοποιήθηκε μπροστά από το μνημείο το 1970, όταν ο Μπραντ ήταν Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας.
Το Μουσείο Ιστορίας των Πολωνοεβραίων, το οποίο βρίσκεται απέναντι από το μνημείο, άνοιξε τον Απρίλιο του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκέτο της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μνημεία του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
ΟΣ Σταντ Ταμποναίζ
Η ΟΣ Σταντ Ταμποναίζ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Le Tampon, Ρεϊνιόν. Ιδρύθηκε το 1982. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Klébert Picard, χωρητικότητας 10000 θεατών. Συμμετέχει στην Ρεϊνιόν Πρέμιερ Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρεϋνιόν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1982 Κατηγορία:ΟΣ Σταντ Ταμποναίζ
Αγόρι (περιοδικό)
200px|thumb|Το πρώτο τεύχος του περιοδικού Αγόρι Το Αγόρι (αρχικά: Δυναμικό Αγόρι) είναι εβδομαδιαίο ελληνικό περιοδικό κόμικς. Εκδόθηκε ως Δυναμικό Αγόρι από τις 26 Ιουλίου του 1975 έως τις 19 Μαΐου του 1987, και ως Αγόρι από τις 20 Μαΐου του 1987 έως τις αρχές της δεκαετία του 1990, από τις Εκδόσεις 2001.
Στο περιοδικό παρουσιάσθηκαν σειρές κυρίως βρετανικών, ισπανικών και αμερικανικών κόμικς, όπως Battle Picture Weekly, Valiant, Tiger και Lion της Fleetway Publications, με χιουμοριστικά αποσπάσματα (strip) από τις Whizzer and Chips, IPC Media, Selecciones Ilustradas, Editorial Bruguera, 2000 AD και οδηγό της έκδοσης τις ιστορίες του Ελ Ζαμπάτο, του Δικαστή Ντρεντ και του Roy of the Rovers που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το περιοδικό συνοδευόταν συνήθως και από αφίσες, σιδερότυπα κ.ά. Υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού ήταν ο Νικόλαος Δεληγιώργης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά κόμικς
Κάρλο Μαρσουπίνι
Ο Κάρλο Μαρσουπίνι (1399-1453), γνωστός και ως Κάρλο Αρετίνο(ς), λατινικά και Carolus Arretinus, ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ανθρωπιστής, λόγιος και καγκελάριος της Φλωρεντινικής Δημοκρατίας.
Γεννήθηκε στη Γένοβα σε οικογένεια από το Arezzo, αλλά μεγάλωσε και πέθανε στη Φλωρεντία. Ο πατέρας του Γκρεγκόριο ήταν κυβερνήτης της Γένοβας υπό τον Κάρολο ΣΤ' της Γαλλίας. Ο Κάρλο έμαθε καλά ελληνικά, πιθανώς από το Μανουήλ Χρυσολωρά. Συνδέθηκε με την οικογένεια των Mεδίκων και ήταν δάσκαλος του Lorenzo di Giovanni di Medici κατά τη δεκαετία του 1420. Περί το 1433, εξορίστηκε για ένα χρόνο στη Βερόνα μαζί με τον Lorenzo και τον μεγάλο αδελφο του Κοσμά. Ήταν παρών στη Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439 κι άκουσε τις διαλέξεις του Γεώργιου Πλήθωνα Γεμιστού. Το 1444 διαδέχτηκε τον Λεονάρντο Μπρούνι ως καγκελάριος της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας. Μαζί του απεικονίζεται τιμητικά σε μνημείο που σχεδίασε ο γλύπτης Desiderio da Settignano στην εκκλησία Santa Croce της Φλωρεντίας. Μετά το θάνατό του το 1453 τον διαδέχτηκε στην καγκελαρία ο Πότζιο Μπρατσολίνι.
Μετά το θάνατο του πατέρα του Γκρεγκόρι το 1444, ο Κάρλο ανέθεσε στο ζωγράφο Φιλίππο Λίππι ένα μνημείο για να τοποθετηθεί στην εκκλησία της Μονής των Ολυβέτων στο Αρέτσο. Το εικονοστάσι απεικονίζει τη στέψη της Παναγίας, με τον Άγιο Ιωάννη και τον Άγιο Βενέδικτο (που ονομάζεται στέψη Μαρσούππινι, και σώζεται πια στη Ρώμη, στην Πινακοθήκη του Βατικανού.
Ήταν άνθρωπος μεγάλης μόρφωσης, συγγραφέας πεζών αλλά και μερικών ποιημάτων. Μεταξύ των έργων του: ένα κονσολάτιο με αξιοσημείωτη χριστιανική έμπνευση (που έρχεται σε αντίθεση με τη φήμη του για απιστία) που γράφτηκε με αφορμή το θάνατο της Contessina de 'Bardi, για το σύζυγό της και φίλο του Κοσμά των Μεδίκων και στο γιο της Λορέντσο. Ο Πάπας Νικόλαος Ε' του αναθέτει το 1452 να μεταφράσει την Ιλιάδα του Ομήρου στα Λατινικά, ωστόσο πέθανε πριν τελειώσει.
Δύο γιοι του Μασουρπίνι, ο Κριστόφορο και ο μικρός Κάρλο εμφανίζονται ως χαρακτήρες στο Commentarium στο Convivium Platonis de Amore ("Σχόλιο για το Συμπόσιο του Πλάτωνα ") του Marsilio Ficino. Μεταξύ των μαθητών του Κάρλο ήταν κι ο Giovanni Forteguerri της Pistoia.
Ο Μαρσούπινι στέφθηκε μεταθανάτια στέμμα ποιητής. Η επικήδεια ομιλία προς τιμήν του διαβάστηκε από τον Matteo Palmieri.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Μαρτέν Φρεμινέ
Ο Μαρτέν Φρεμινέ (γαλλικά: Martin Fréminet) (1567 - 1619) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης, ένας από τους τελευταίους μανιεριστές καλλιτέχνες και πρόδρομος της τέχνης του μπαρόκ. Ανήκει στη δεύτερη Σχολή του Φονταινεμπλώ.
Πολλά από τα διακοσμητικά έργα του στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας του ανακτόρου του Φονταινεμπλώ σώζονται.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|250x250εσ|Η οροφή του παρεκκλησίου της Αγίας Τριάδας του [[Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ|ανακτόρου του Φονταινεμπλώ|αριστερά]] Ο Μαρτέν Φρεμινέ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 24 Σεπτεμβρίου 1567. Μαθήτευσε στο εργαστήριο του πατέρα του που ήταν σχεδιαστής ταπισερί. Σύντομα σημείωσε πρόοδο στην καριέρα του στο Παρίσι, και εκτέλεσε αρκετές παραγγελίες, μεταξύ των οποίων μια εικόνα του Αγίου Σεμπαστιάν για την εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ. Το 1587 ταξίδεψε στην Ιταλία. Έμεινε κυρίως στη Ρώμη, την Πάρμα και τη Βενετία και μελέτησε τα έργα του Παρμιτζανίνο και του Μιχαήλ Άγγελου, η μελέτη του τελευταίου είχε μεγάλη επιρροή στην τεχνοτροπία του. αριστερά|μικρογραφία|Η Φιλανθρωπία του Αγίου Μαρτίνου, [[Παρίσι, Λούβρο]] Το 1603, μετά από απουσία περίπου δεκαέξι ετών επέστρεψε στην πατρίδα του μέσω της Λομβαρδίας και του δουκάτου της Σαβοΐας, στο τελευταίο ζωγράφισε μερικά σημαντικά έργα για το δουκικό παλάτι. Η φήμη του προηγούνταν, έτσι μετά το θάνατο του Τουσαίν Ντυμπρέιγ το 1602 διορίστηκε από τον Ερρίκο Δ΄ Επίσημος βασιλικός ζωγράφος, αποκτώντας ταυτόχρονα θέση στη βασιλική αυλή. Το 1608 άρχισε, κατά παραγγελία του βασιλιά, τη διακόσμηση του παρεκκλησίου της Αγίας Τριάδας στο Φονταινεμπλώ. Στους πέντε χώρους της οροφής, απεικόνισε τον Νώε εισερχόμενο στην Κιβωτό, την Πτώση των Αγγέλων, τον Κύριό μας στη Δόξα, τον Άγγελο Γαβριήλ και τη Δημιουργία. Πίσω από το βωμό ζωγράφισε τον Ευαγγελισμό και εκτέλεσε και άλλες τοιχογραφίες που απεικονίζουν βασιλιάδες, προφήτες, και σκηνές από τη ζωή του Χριστού. Αυτό το έργο τελείωσε κατά την επόμενη βασιλεία επί Λουδοβίκου ΙΓ΄ και μετά την ολοκλήρωσή του, το 1615, έλαβε το σταυρό του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ.