cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο της Αλβανίας (1928-1939)
Κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις
Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 1929-1933, το 1931 ο βασιλιάς Ζογ ζήτησε από τους Ιταλούς δάνειο 100 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων, το οποίο χορήγησε η φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι. Αλλά το 1932 και το 1933, η Αλβανία δεν μπόρεσε να καταβάλει τους τόκους του δανείου και αυτό άφησε τόσο τη χώρα όσο και τον μονάρχη σε κατάσταση μεγαλύτερης εξάρτησης από την Ιταλία. Σε αντάλλαγμα, οι Ιταλοί απαίτησαν το διορισμό Ιταλών τεχνοκρατών και αξιωματικών σε θέσεις του Στρατού, της Βασιλικής Χωροφυλακής, των τραπεζών κλπ. Όσον αφορά το εμπόριο και τις εξαγωγές, η Αλβανία υπέγραψε μια εμπορική συμφωνία που έκανε την Ιταλία το πιο ευνοημένο έθνος στο εμπόριο με τη βαλκανική χώρα.
Ο Ζογ απέσυρε μέχρι τότε τον Ισλαμικό νόμο και τον αντικατέστησε με τον Ελβετικό Αστικό Κώδικα, όπως είχε ήδη κάνει ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στην Τουρκία. Προσπάθησε επίσης να συμβάλει στην ανάπτυξη της βιομηχανίας και των υποδομών, αλλά η χώρα δεν ήταν σε καμία περίπτωση έτοιμη να ανταποκριθεί στα σχέδια του μονάρχη. μικρογραφία|Εισβολή ιταλικών στρατευμάτων στη χώρα.
Ιταλική κατοχή
Το Βασίλειο της Ιταλίας εισέβαλε στην Αλβανία στις 7 Απριλίου 1939. Η εισβολή ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του φθόνου του Μουσολίνι για τον τρόπο με τον οποίο ο Χίτλερ επέκτεινε την επικράτειά του σε ολόκληρη την Ευρώπη με την προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας. Αν και η κύρια πρόθεση του Μουσολίνι ήταν να εισβάλει στην Ελλάδα και έτσι να αναστήσει την αρχαία ρωμαϊκή αυτοκρατορία, απαιτούσε επίσης ένα γεωγραφικό εργαλείο όπως η Αλβανία. Η αλβανική ένοπλη αντίσταση ήταν εκ των προτέρων αναποτελεσματική απέναντι στις ιταλικές δυνάμεις. Ο βασιλιάς και η κυβέρνησή του αναγκάστηκαν να εξοριστούν και η Αλβανία έπαψε de facto να είναι ανεξάρτητο κράτος. Ωστόσο, το ιταλικό καθεστώς ίδρυσε μια κυβέρνηση μαριονέτα με νέο σύνταγμα που μετέτρεψε την Αλβανία σε ιταλική αποικία. Ο αλβανικός θρόνος παραχωρήθηκε στον βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ Γ΄, ο οποίος κυβέρνησε μέχρι την αποχώρηση της Ιταλίας στις 3 Σεπτεμβρίου 1943.
Κληρονομιά
Όταν ο Ζογ έφυγε από την Αλβανία, εξακολουθούσε να είναι ο νόμιμος μονάρχης της χώρας, αλλά ποτέ δεν πραγματοποίησε σοβαρή απόπειρα να επανακτήσει τον θρόνο. Οι κομμουνιστές αντάρτες κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο, υποστηριζόμενοι από τη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση, κατέστρεψαν τα αλβανικά εθνικιστικά κινήματα και εγκατέστησαν ένα σταλινικό καθεστώς που θα βρισκόταν στην εξουσία για περίπου 46 χρόνια. Στον βασιλιά Ζογ απαγορεύτηκε η είσοδος στην Αλβανία από τις κομμουνιστικές αρχές και έτσι έζησε στην εξορία για το υπόλοιπο της ζωής του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασίλειο της Ιταλίας (1861-1946) Κατηγορία:Ιστορία της νεότερης Αλβανίας Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Φασιστική Ιταλία
Παράβαση (καλαθοσφαίριση)
Στην καλαθοσφαίριση, μία κοινή παράβαση είναι η πιο μικρή κατηγορία παράνομης ενέργειας. Οι περισσότερες παραβάσεις διαπράττονται από την ομάδα που έχει την κατοχή της μπάλας, όταν ένας παίκτης χειρίζεται λανθασμένα την μπάλα ή κάνει παράνομη κίνηση. Η τυπική ποινή για μία παράβαση είναι η απώλεια της μπάλας προς την άλλη ομάδα. Αυτός είναι ένας τύπος λάθους.
Οι συνήθεις παραβιάσεις ορίζονται στον Κανόνα υπ' αριθμόν 10 του Κανονισμού του NBA.
Άλλες παραβάσεις
Το πάτημα ή η απώλεια της μπάλας εκτός ορίων μπορεί επίσης να θεωρηθεί παράβαση, καθώς έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της μπάλας.
Οι πράξεις που περιλαμβάνουν επαφή μεταξύ αντιπάλων ή αντιαθλητική συμπεριφορά ονομάζονται φάουλ, συνήθως προσωπικά φάουλ.
Αντατσάι
Το Αντάτσαϊ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μελάναρκα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Παράβαση (καλαθοσφαίριση)
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αντατσάι
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Λίβρα Τουρ
Η λίβρα της πόλης Toυρ, γαλλ.: livre tournois προφ. /livʁ tuʁnwa/, ήταν ένα από τα πολλά νομίσματα που χρησιμοποιούντο στη Γαλλία κατά τον Μεσαίωνα, και μία λογιστική μονάδα (δηλαδή, μία νομισματική μονάδα που χρησιμοποιείται θεωρητικά για τους λογαριασμούς) που χρησιμοποιείτο στην Πρώιμη Σύγχρονη Γαλλία.
Η νομισματική μεταρρύθμιση του 1262 καθιέρωσε τη λίβρα Τουρ ως 20 σολδία Τουρ (sous tournois), ή 80,88 γραμ. καθαρού αργύρου. Το φράγκο με τον ίππο (franc à cheval) ήταν ένα αργυρό νόμισμα μίας λίβρας Τουρ, που κόπηκε σε μεγάλους αριθμούς από το 1360. Το 1549, η λίβρα Τουρ ορίστηκε ως λογιστική μονάδα και το 1667 αντικατέστησε επίσημα τη λίβρα Παρισιού. Το 1720 η λίβρα Τουρ επαναπροσδιορίστηκε ως 0,31 γραμ. καθαρού χρυσού και το 1726, σε υποτίμηση επί Λουδοβίκου ΙΕ΄, ως 4,50516 γραμ. καθαρού αργύρου. Ήταν η βάση του επαναστατικού Γαλλικού φράγκου του 1795, που ορίστηκε ακριβώς ως 4,5 γραμ. καθαρού αργύρου.
Κυκλοφορούν νόμισμα
μικρογραφία|240x240εσ|100 λίβρες Τουρ από τη Βασιλική Τράπεζα (1720).
Η λίβρα Τουρ δεν κόπηκε ποτέ, γιατί αντιστοιχούσε αρχικά σε μία λίβρα αργύρου, αλλά η υποδιαίρεση του ήταν το νόμισμα δηνάριο Τουρ (denier tournois). Στη Γαλλία, η λίβρα άξιζε 240 δηνάρια. Τα τελευταία είχαν κοπεί αρχικά από το αβαείο του Σαιν Μαρτίν στην περιοχή Τουραίν της Γαλλίας. Λίγο αφότου ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας κατέλαβε τις κομητείες Aνζού και Tουραίν το 1203 και τυποποίησε τη χρήση της λίβρας Τουρ, εκεί η λίβρα Τουρ άρχισε να αντικαθιστά τη λίβρα Παρισιού, που ήταν μέχρι εκείνη την εποχή το επίσημο νόμισμα του Οίκου των Καπετιδών.
Ροδόλφος Β΄ της Αυστρίας
Ο Ροδόλφος Β΄ (γερμ.: Rudolf II, π. 1270 - 10 Μαΐου 1290) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας & Στυρίας (1282-83) από κοινού με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Α΄.
Λίβρα Τουρ
Κυκλοφορούν νόμισμα
Η λίβρα Τουρ ήταν, από κοινού με την αρχική λίβρα του Καρλομάγνου, χωρισμένη σε 20 σολδία (sols, sous μετά το 1715). Kαθένα από τα οποία χωρίστηκε σε 12 δηνάρια.
Ροδόλφος Β΄ της Αυστρίας
Νεανικά έτη
Γεννήθηκε στο Ράινφελντεν της Σουαβίας και ήταν ο δεύτερος (από τους επιζώντες της ενηλικίωσης) γιος του Ροδόλφου Γ΄ κόμη του Χάμπσμπουργκ και της πρώτης συζύγου του Γερτρούδης, κόρης του Μπούρκχαρντ Ε΄ κόμη του Χόενμπεργκ.
Το 1273 ο πατέρας του εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας ως Ροδόλφος Α΄, ο πρώτος Αψβούργος σε αυτό το αξίωμα. Το 1276 κατέλαβε τα πολύτιμα δουκάτα της Αυστρίας, Στυρίας, Καρινθίας από τον Ότακαρ Β΄ Πρεμυσλιδών της Βοημίας. Το 1278 στη μάχη του Μάρσφελντ, ο Ότακαρ Β΄ νικήθηκε και σκοτώθηκε και το 1282 ο Ροδόλφος Α΄ ενέδυσε τους γιους του Αλβέρτο Α΄ και Ροδόλφο Β΄ με το αξίωμα του δούκα της Αυστρίας και Στυρίας. Ωστόσο το 1283 στο Ράινφελντεν ο Ροδόλφος Β΄ συμφώνησε να παραιτηθεί υπέρ του αδελφού του.
Λίβρα Τουρ
Κυκλοφορούν νόμισμα
Μεταξύ 1360 και 1641 κόπηκαν νομίσματα αξίας μίας λίβρας Τουρ, γνωστά ως φράγκα (το όνομα προέρχεται από την επιγραφή "Johannes Dei Gratia Francorum Rex", "Ιωάννης, Θεού χάριτι της Φραγκίας βασιλιάς"). Άλλα φράγκα κόπηκαν υπό τον Κάρολο Ε΄, τον Ερρίκο Γ΄ και τον Ερρίκο Δ΄. Η χρήση του ονόματος «φράγκο» έγινε συνώνυμο της λίβρας Τουρ στη λογιστική.
Ροδόλφος Β΄ της Αυστρίας
Νεανικά έτη
Ως ανταμοιβή του υποσχέθηκαν την υποψηφιότητα για βασιλιά της Γερμανίας και του δόθηκε ο ψιλός τίτλος του δούκα της Σουαβίας. Ο τελευταίο δούκας της Κορραδίνος είχε σκοτωθεί το 1268 και οι Αψβούργοι είχαν διάφορες μικρές περιοχές εκεί, οι οποίες αργότερα ονομάστηκαν συνοπτικά Πέραν Αυστρία. Για να συμφιλιωθούν με τους Πρεμυσλίδες, ο Ροδόλοφος Β΄ νυμφεύτηκε την κόρη του Ότακαρ Β΄.
Απεβίωσε αιφνίδια 20 ετών στην Πράγα, στην αυλή του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας, συζύγου της αδελφής του Ιουδήθ. Σε λίγο γεννήθηκε ο γιος του Ιωάννης. Ο Αλβέρτος Α΄ δεν αντάμειψε επαρκώς την παραίτηση του δικαιώματος του αδελφού του και αυτό προκάλεσε τη σύγκρουση του Ιωάννη με τον θείο του. Τελικά ο Ιωάννης σκότωσε τον Αλβέρτο Α΄.
Λίβρα Τουρ
Κυκλοφορούν νόμισμα
Το πρώτο Γαλλικό χαρτονόμισμα, που εκδόθηκε μεταξύ 1701 και 1720, εκφραζόταν σε λίβρες Τουρ (βλ. "Τυπικός κατάλογος του παγκόσμιου χαρτονομίσματος", Άλμπερτ Πικ). Αυτή ήταν η τελευταία φορά, που το όνομα χρησιμοποιήθηκε επίσημα, καθώς τα μετέπειτα χαρτονομίσματα και κέρματα ονομάζοντο απλώς σε λίβρες, ενώ η λίβρα Παρισιού καταργήθηκε τελικά το 1667.
Ροδόλφος Β΄ της Αυστρίας
Οικογένεια
Το 1289 νυμφεύτηκε την Αγνή των Πρεμυσλιδών, κόρη του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνο:
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας
Λίβρα Τουρ
Λογιστικό νόμισμα
Με πολλές μορφές εγχώριου και διεθνούς χρήματος (με διαφορετικό βάρος, καθαρότητα και ποιότητα) να κυκλοφορούν σε όλη την Ευρώπη στα τέλη του Μεσαίωνα και στην πρώιμη σύγχρονη περίοδο, η χρήση τού λογιστικού νομίσματος έγινε οικονομική αναγκαιότητα. Αυτό στον κόσμο των διεθνών τραπεζών του 13ου αι. ήταν το φλωρίνι και το δουκάτο που χρησιμοποιούντο συχνά. Στη Γαλλία η λίβρα Τουρ και το νομισματικό σύστημα που βασίζεται σε αυτό, έγιναν μία τυπική νομισματική μονάδα λογιστικής και συνέχισαν να χρησιμοποιούνται ακόμη και όταν η λίβρα Τουρ έπαψε να υπάρχει ως πραγματικό νόμισμα. Για παράδειγμα η συνθήκη Αγοράς της Λουιζιάνα το 1803 καθόριζε τις σχετικές ισοτιμίες του φράγκου, του δολαρίου και της λίβρας Τουρ.
Από τα νομίσματα στην Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα και την πρώιμη σύγχρονη περίοδο (Γαλλικό εσκούδο (écu), λουδοβίκειο, αργυρό τεστόν, δηνάριο, ντούπλα, φράγκο, ισπανικό δουβλόνι, πιστόλα, ρεάλ, ιταλικό φλορίνι, δουκάτο ή τσεκίνι, Γερμανικό και Αυστριακό τάλερ, Ολλανδικό γκούλντεν, κ.λπ.) δεν είχαν καμία ένδειξη για την αξία τους, η επίσημη αξία τους καθοριζόταν από βασιλικά διατάγματα. Σε περιπτώσεις οικονομικής ανάγκης, οι Γάλλοι βασιλείς μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την επίσημη αξία για να υποτιμήσουν το νόμισμα. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με δύο τρόπους: (1) η ποσότητα πολύτιμου μετάλλου σε ένα νεόκοπο γαλλικό νόμισμα θα μπορούσε να μειωθεί, διατηρώντας ωστόσο την παλαιά αξία σε λίβρες Τουρ ή (2) η επίσημη αξία ενός εγχώριου ή ξένου νομίσματος σε κυκλοφορία θα μπορούσε να αυξηθεί. Αντιστρέφοντας αυτές τις τεχνικές, τα νομίσματα θα μπορούσαν να ενισχυθούν.
Για παράδειγμα:
Οι βασιλικοί οικονομικοί αξιωματικοί αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες. Εκτός από την κερδοσκοπία συναλλάγματος, την κιβδηλία και το σκόπιμο ξύσιμο των πολύτιμων μετάλλων από τα νομίσματα (το οποίο τιμωρείτο αυστηρά), είχαν το δύσκολο πρόβλημα να καθορίσουν τιμές για νομίσματα χρυσού, αργύρου, χαλκού και από κράμα (billon), ανταποκρινόμενοι στη συχνά μεγάλη εισροή ξένων νομισμάτων και την εμφάνιση κατώτερων ξένων νομισμάτων, εσκεμμένα παρόμοιου σχεδίου. Για περισσότερα σχετικά με αυτά τα ζητήματα, δείτε Νομισματική πολιτική και Νόμος του Γκρέσαμ.
Σύμβολο Unicode
Ένα σύμβολο για τη λίβρα Τουρ προστέθηκε στο Unicode 5.2, στο τμήμα Σύμβολα Νομισμάτων στο σημείο κωδικού U+20B6: lt.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομίσματα της Γαλλίας
Σκάντε
To Σκάντε ( სკანდე), που μερικές φορές αναφέρεται και ως Σκάντα (γεωργιανά: სკანდა), είναι ένα χωριό στο Δήμο Τεριόλα του μχάρε Ιμερέτι της Γεωργίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της χώρας, στη μικρή κοιλάδα του ποταμού Τσχάρι, ένα μέρος του συστήματος του ποταμού Κβιρίλα, περίπου 15 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης Τεριόλα. Στην απογραφή του 2014 ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 434 άτομα.
Στη Σκάντα υπάρχει ένα ερειπωμένο φρούριο, στο οποίο έχουν αναφερθεί οι Ανατολικοί Ρωμαϊκοί συγγραφείς της Ύστερης Αρχαιότητας και ήταν ένα από τα οχυρά που διεκδίκησαν η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορίας και η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων τους στη Λαζική. Διατήρησε τη σημασία του ως ένα από τα κύρια φρούρια του Ιμερέτι μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.
Ύστερη Αρχαιότητα
Η Σκάντα αναφέρεται σε Ανατολικές Ρωμαϊκές βιβλιογραφικές πηγές, όπως στο Νεαραί από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' και σε ιστορικές καταγραφές της Ιουστινιανής εποχής από τον Προκόπιο και τον Μένανδρο προτήκτωρ, ως ένα φρούριο στην ενδοχώρα της Λαζικής, ένα βασίλειο στη Μαύρη Θάλασσα που διεκδίκησαν οι δύο αυτοκρατορίες, η Ανατολική Ρωμαϊκή και η Περσική των Σασσανιδών. Το φρούριο της Σκάντα, μαζί με αυτό της Σαραπάνις, στέκονταν σε δυσπρόσιτο έδαφος, φυλάσσοντας τις ανατολικές οδούς προς τη χώρα, στα σύνορα της Ιβηρίας. Περί το 522, όταν η Λαζική είχε αποδεχτεί την Ανατολική Ρωμαϊκή επικυριαρχία, οι φρουρές των δύο συνοριακών οχυρών αντικαταστάθηκαν από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, τα οποία σύντομα εγκατέλειψαν τα πόστα τους εξαιτίας δυσκολιών στην εφοδιαστική. Οι δυνάμεις των Σασσανιδών εισέβαλαν και κράτησαν τα φρούρια υπό κατοχή μέχρι το 532 που συνάφθηκε η συνθήκη της «Απέραντης Ειρήνης». Οι Λαζοί κατέστρεψαν τη Σκάντα και τη Σαραπάνις για να μην πέσουν στα χέρια των Σασσανιδών, αλλά οι εχθροπραξίες στη Λαζική συνεχίστηκαν, και το 551 οι Περσές αποκατέστησαν τη Σκάντα και την κράτησαν καθ'όλη τη διάρκεια των συγκρούσεων, για σχεδόν 25 χρόνια.
Μεσαίωνας και Πρώιμη Νεότερη περίοδος
Οι γραπτές αναφορές για τη Σκάντα κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα σπανίζουν. Η ενοποίηση του Βασιλείου της Γεωργίας στις αρχές του 11ου αιώνα - του οποίου ήταν μέρη τα παλαιά εδάφη της Λαζικής και της Ιβηρίας - αποστέρησε από τη Σκάντα την στρατηγική σημασία που είχε στο παρελθόν ως συνοριακό φρούριο. Στα μέσα του 15ου αιώνα, καθώς το Βασίλειο του Ιμερέτι αναδυόταν ανεξάρτητο από τη Γεωργία που μαστιζόταν από πολέμους, η Σκάντα ανέκτησε την εξέχουσα θέση της. Πέρα από τα ντόπια ιστορικά έγγραφα, αναφέρεται, επίσης, από τους ξένους επισκέπτες της χώρας, όπως από τους Γιοσάφατ Μπαρμπαρό και Αμπρόγκιο Κονταρίνι κατά τη δεκαετία του 1470, από τους Νικηφόρο Τολοχανώφ και Αλεξέι Γέβλυεφ κατά τη δεκαετία του 1650, από τον Ζαν Σαρντίν στη δεκαετία του 1660 και τον Γιόχαν Αντόν Γκούλντενσταντ στη δεκαετία του 1770. Η Σκάντα ήταν το πεδίο μάχης για μια σειρά από εμφύλιες συγκρούσεις που έπληξαν τη χώρα κατά τον 16ο-18ο αιώνα.
Οι Ρώσοι απεσταλμένοι Τολοχανώφ και Γέβλυεφ, που περιόδευσαν στο Ιμερέτι κατά τη δεκαετία του 1650, επισκέφτηκαν τη Σκάντα - που τότε ήταν η αγαπημένη θερινή κατοικία του Βασιλιά Αλέξανδρου Γ' του Ιμερέτι - αρκετές φορές και την περιέγραψαν ως ένα καλοφτιαγμένο φρούριο στην κορυφή ενός λόφου σε μια τραχιά κοιλάδα ποταμού, που περιβαλλόταν από ένα τείχος τούβλων ύψους 20 μ. και μήκους 600 μ. που διέθετε 4 πύργους εξοπλισμένους με κανόνια. Μέσα στα τείχη υπήρχε ένα τριώροφο παλάτι, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και ένα βασιλικό θησαυροφυλάκιο. Μια δεκαετία αργότερα, ο Γάλλος Ζαν Σαρντίν διαπίστωσε ότι η Σκάντα είχε παρακμάσει. Αργότερα αποκαταστάθηκε από την κυβέρνηση του Ιμερέτι. Ο Γεωργιανός ιστορικός, ο πρίγκιπας Βακχούστι, που κατάρτισε τη γεωγραφία της Γεωργίας το 1745, αναφέρθηκε στη Σκάντα ως την έδρα ενός βασιλικού παλατιού και «μια μεγάλη ακρόπολη επιβλητικής κατασκευής». Το 1810 που οι Ρώσοι κατέκτησαν το Ιμερέτι, το φρούριο της Σκάντα εγκαταλείφθηκε και ερειπώθηκε. Κατά τη δεκαετία του 1830, ο Ελβετός μελετητής Φρεντερίκ Ντυμπουά του Μοντπερέ περιέγραψε τη Σκάντα ως «τίποτα περισσότερο από ένα ερείπιο, εγκαταλειμμένο εδώ και καιρό».
Το φρούριο της Σκάντα
Το φρούριο της Σκάντα βρίσκεται σε κατάσταση ερειπίων βόρεια του ομώνυμου οικισμού, σε ένα λόφο μεταξύ δύο ποταμών. Έχει συνολική έκτασή 7.000 τ.μ. και ύψος έως 120 μ. Οι σχετικά καλύτερα διατηρημένες δομές είναι η ανατολική πρόσοψη ενός βασιλικού παλατιού και οι τοίχοι μιας εκκλησίας που περιέχει μια γεωργιανή επιγραφή. Το 1949 και το 1995 το μνημείο ήταν τοποθεσία αρχαιολογικών μελετών. Τα περισσότερα από τα ευρήματα που αποκαλύφθηκαν ήταν από τον Ύστερο Μεσαίωνα. Τα πρώτα κτίσματα του φρουρίου χρονολογήθηκαν του 4ου αιώνα. Το κτιριακό συγκρότημα της Σκάντα έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο της Γεωργιανής κυβέρνησης με Αμετακίνητα Μνημεία Εθνικής Σημασίας.
Πληθυσμός
Κατά την εθνική απογραφή του 2014, το Σκάντε είχε πληθυσμό 434 άτομα, εκ των οποίων οι περισσότεροι (99%) είναι εθνικοί Γεωργιανοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία Κατηγορία:Λαζική
Πιστόλα (νόμισμα)
μικρογραφία|Διπλό εσκούδο ("πιστόλα") του [[Φίλιππος Δ´ της Ισπανίας|Φιλίππου Δ΄, 1630.]] μικρογραφία|Διπλό εσκούδο ("πιστόλα") του [[Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας|Καρόλου Γ΄, 1772.]] μικρογραφία|Βάρος (ζύγι) για τα νομίσματα πιστόλες, π. 1690. μικρογραφία|[[Καντόνι της Ζυρίχης|Καντόνι της Ζυρίχης, 1751. Νόμισμα 1/4 δουκάτου, με το παρωνύμιο "πιστόλα".]]
Ένας μικρός αριθμός χρυσών πιστολών και διπλών πιστολών κόπηκαν στην Ιρλανδία το 1646, κατά τη διάρκεια των Ιρλανδικών Συνομοσπονδιακών Πολέμων και της βασιλείας του Καρόλου Α΄. Ο Τζέιμς Μπάτλερ, 1ος δούκας του Όρμοντ ενέκρινε την έκδοση, προκειμένου να αποφευχθούν οι αποστασίες των στρατευμάτων, καθώς υπήρχε έλλειψη αργυρών νομισμάτων για να πληρωθούν οι στρατιώτες. Τα νομίσματα είχαν κατά προσέγγιση αξία 13 σελινίων (26 σελινίων για τη διπλή πιστόλα). Αξίζουν σήμερα πάνω από 65.000 £, καθώς μόνο ένδεκα δείγματα είναι γνωστό ότι σώζονται. Είναι τα μόνα χρυσά νομίσματα που κόπηκαν ποτέ στην Ιρλανδία, εκτός από έναν μικρό αριθμό ακυκλοφόρητων και εκδόσεων ECU. Η πιστόλα ζύγιζε 103 κόκκους (6,67 γραμ., 0,215 ουγγιάς Τρουά) ενώ η διπλή πιστόλα ήταν 206 κόκκοι (13,35 γραμ., 0,429 ουγγιάς Τρουά) και η καθαρότητα ήταν 19 καρατίων. Τα νομίσματα (που ονομάζονται επίσης «κομμάτια» ή «ενέχυρα») δεν έφεραν κανένα βασιλικό σύμβολο, απλώς το βάρος τους (4 dwt 7 γραμ., ή 8 dwt 14 γραμ.) και στις δύο πλευρές.
Ένα νόμισμα με αυτό το όνομα κόπηκε στη Σκωτία το 1701, επί Γουλιέλμου Γ΄, με βάρος 106 κόκκων (π. 6.,84 γραμ.) και αξίας 12 λιρών Σκωτίας.
Το νόμισμα εμφανίζεται επανειλημμένα στη μυθοπλασία του Aλ. Δουμά. Έχει την αξία του στους Τρεις Σωματοφύλακες, μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1620, ότι εκατό πιστόλες άξιζαν χίλιες λίβρες Τουρ, όταν ο Άθως παζαρεύει το άλογο, που παίρνει στη μάχη της Λα Ροσέλ.
Αναφέρθηκε επίσης από τον Ράφαελ Σαμπατίνι. που έγραψε ιστορίες του 17ου και 18ου αι. στο βιβλίο του Το καλοκαίρι στο Σαιν Μαρτίν.
Το νόμισμα έδωσε το όνομά του στην πόλη Τρουά-Πιστόλ, στο Κεμπέκ, όπου σύμφωνα με τον τοπικό μύθο ένας εξερευνητής έχασε ένα κύπελλο αξίας τριών πιστολών στο ποτάμι.
Στη Γερμανία
Ο Φρειδερίκος Β΄ ο Μέγας εξέδωσε το χρυσό τού Φρειδερίκου ή πιστόλα των 5 τάλερ το 1741, ενώ η αναλογία τιμής χρυσού-αργύρου 1:14,5 ήταν χαμηλή, καθιστώντας φθηνότερη την επανέκδοση του νομίσματος τάλερ σε χρυσό. Με 6,05 γραμ. καθαρού χρυσού ανά πιστόλα, κάθε τάλερ άξιζε 1,21 γραμ. καθαρού χρυσού & 1,21 x 14,5 = 17,545 γραμ. καθαρού αργύρου, φθηνότερο από το επικρατέστερο πρότυπο των 19,488 γραμ. καθαρού αργύρου ανά τάλερ. Οι διάφορες πολιτείες της βόρειας Γερμανίας ακολούθησαν, κόβοντας την πιστόλα των 5 τάλερ με τα ονόματα των ηγεμόνων τους (χρυσό τού Φρειδερίκου, τού Φρειδερίκου-Αυγούστου, τού Χριστιανού).
Η ισοτιμία του διέφερε ελαφρώς. Στην καλύτερη περίπτωση ισούτο με 35 σε ένα μάρκο Κολωνίας από χρυσό, με 130/144 καθαρότητα ή 6,032 γραμ. καθαρού χρυσού, και στη χειρότερη 351⁄6 σε ένα μάρκο, καθαρότητας 129/144 ή 5,957 γραμ. καθαρού χρυσού. Η βορειο-Γερμανική πιστόλα κόπηκε από το 1741 έως το 1855.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρυσά νομίσματα Κατηγορία:Νομίσματα της Γαλλίας
Αντιπτέριση στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 – Μονό ανδρών
Το μονό ανδρών στην αντιπτέριση στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 πραγματοποιήθηκε στο Φάλκον Κλαμπ από τις 24 έως τις 30 Ιουνίου.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι στην ΩΑΑΕ (UTC+03).
Παραπομπές
Μονό ανδρών
Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν (Μισιόνες)
Το Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν (Bernardo de Irigoyen) είναι πόλη στην επαρχία Μισιόνες της Αργεντινής. Έχει 6.492 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, και είναι η έδρα του νομού Χενεράλ Μανουέλ Μπεγράνο. Φέρει το όνομα του διακεκριμένου πολιτικού και διπλωμάτη Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν.
Τοποθεσία
Η πόλη βρίσκεται στο ανατολικότερο σημείο της Αργεντινής, στα σύνορα με τη Βραζιλία, δίπλα στο Ντιονίσιο Σερκέιρα (πολιτεία Σάντα Καταρίνα) και το Μπαρακάο (πολιτεία Παρανά), μια σημαντική είσοδο στη χώρα. Βρίσκεται στο λόφο Μπαρακόν, σε υψόμετρο 835 μέτρων, το υψηλότερο σημείο του Μισιόνες, από την Εθνική Οδό 14, η οποία συνδέει τη Μεσοποταμία της Αργεντινής με άλλες περιοχές.
Ο δήμος περιλαμβάνει μέρος του Επαρχιακού Πάρκου Ουρούγκουα-ι, έκτασης 84.000 εκταρίων (210.000 στρεμμάτων), το οποίο συστάθηκε το 1990.
Κλίμα
Το Μπερνάρδο ντε Ιριγκόγιεν έχει υγρό υποτροπικό κλίμα με άφθονες βροχοπτώσεις σε κάθε εποχή (Cfa στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), που γειτνιάζει άμεσα με ένα υποτροπικό ορεινό κλίμα (Cfb), καθώς ο θερμότερος μήνας έχει κατά μέσο όρο ακριβώς 22 °C. Λόγω του υψομέτρου της, έχει το πιο δροσερό κλίμα μεταξύ των πόλεων της επαρχίας Μισιόνες, με μέσο ετήσιο όρο 18,3 °C.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Συνταγματικό δημοψήφισμα της Χιλής 2022
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2022 διοργανώθηκε, στην Χιλή, δημοψήφισμα, για να εγκριθεί ή να απορριφθεί ένα προτεινόμενο νέο σύνταγμα, που θα αντικαθιστούσε εκείνο της δικτατορίας του Πινοσέτ. Το 62% των Χιλιανών απέρριψαν το προτεινόμενο σύνταγμα, ενώ το 38% το ενέκρινε. Συνεπώς το προτεινόμενο σύνταγμα δεν υιοθετήθηκε ως σύνταγμα της Χιλής.
Έπειτα από τις μαζικές διαδηλώσεις του 2019, η κυβέρνηση τότε προέδρου Σεμπαστιάν Πινιέρα συμφώνησε σε ένα δημοψήφισμα για την αλλαγή του συντάγματος, το οποίο συνέβη το 2020. Η συντριπτική πλειοψηφία (78%), υποστήριζε την συγγραφή νέου συντάγματος. Τον επόμενο χρόνο έγιναν εκλογές για την ανάδειξη μίας Συντακτικής Συνέλευσης, που θα είχε μοναδικό σκοπό την σύνταξη νέου συντάγματος. Το σύνταγμα που πρότεινε η Συντακτική Συνέλευση είχε θεωρηθεί ως «το πιο προοδευτικό σύνταγμα του κόσμου», που κατοχύρωνε πληθώρα νέων κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων, ενώ αναγνώριζε και τα δικαιώματα των ιθαγενών λαών της Χιλής. Οι επικριτές του προτεινόμενου συντάγματος υποστήριζαν ότι ήταν «υπερβολικά μεγάλο, υπερβολικά αριστερό και υπερβολικά ριζοσπαστικό».
Το δημοψήφισμα διεξήχθη την ίδια μέρα που είχε εκλεγεί και ο Σαλβαδόρ Αλιέντε ως πρόεδρος της Χιλής, το 1970.
Υπόβαθρο
Το σημερινό σύνταγμα της Χιλής είναι κληρονομιά του δικτάτορα της Χιλής, Αουγούστο Πινοσέτ, από το 1980. Το σύνταγμα αυτό ενστερνιζόταν νεοφιλελεύθερες ιδέες και ευνοούσε τις ιδιωτικές επενδύσεις. Για αυτόν τον λόγο η χώρα γνώρισε μία σημαντική οικονομική ανάπτυξη που έφερε όμως μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Το 2019, με αφορμή την αύξηση του εισιτηρίου του μετρό του Σαντιάγο, ξέσπασαν μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Στις διαδηλώσεις συμμετείχαν ιδιαιτέρως οι νέοι. Τα αιτήματα των διαδηλωτών σταδιακά γενικεύτηκαν και ζητούσαν κάλυψη των κοινωνικών ανισοτήτων, πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και στην εκπαίδευση και εν γένει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Επίσης οι διαδηλωτές ζητούσαν αναθεώρηση του συντάγματος της Χιλής. Οι διαδηλώσεις ήταν συχνά βίαιες: τουλάχιστον 30 άτομα έχασαν την ζωή τους και χιλιάδες άλλοι τραυματίστηκαν.
Τι προέβλεπε το προτεινόμενο σύνταγμα
μικρογραφία|Η πρώτη σελίδα του νέου συντάγματος
Το προτεινόμενο νέο σύνταγμα ήταν ιδιαίτερα προοδευτικό, καθώς αναγνώριζε πληθώρα νέων δικαιωμάτων στους πολίτες τους, διασφάλιζε το κράτος πρόνοιας και την προστασία του περιβάλλοντος, ενώ παραχωρούσε αυτονομία στους ιθαγενείς πληθυσμούς της Χιλής (Μαπούτσε και άλλοι). "Η Χιλή είναι ένα κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου. Είναι πολυεθνική, διαπολιτισμική, περιφερειακή και οικολογική. - Πολιτικό Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Χιλής. Άρθρο 1, παράγραφος 1"Πιο συγκεκριμένα, το προτεινόμενο σύνταγμα αναγνώριζε το δικαίωμα στην ζωή χωρίς φυλετική βία, τα δικαιώματα των εφήβων, το δικαίωμα στην ιδιωτική περιουσία, το δικαίωμα στην υγεία και πολλά άλλα. Αναγνωριζόταν επίσης το δικαίωμα στην φύση, η οποία θα μπορούσε πλέον να προστατευτεί νομικά από ανθρώπινες παρεμβάσεις ακόμα κι αν δεν επηρεάζονταν άμεσα οι άνθρωποι από αυτές τις παρεμβάσεις. Επίσης δηλωνόντουσαν ρητά τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, ενώ διασφαλίζονταν τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών. Αυτό εξασφάλιζε πρακτικά το δικαίωμα στην άμβλωση, παρόλο που η λέξη αυτή δεν αναφερόταν ρητά στο κείμενο. Το θέμα της άμβλωσης διχάζει την κοινωνία της Χιλής, όπου οι αμβλώσεις νομιμοποιήθηκαν μερικώς μόλις το 2017 για πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Επιπρόσθετα, το νέο σύνταγμα θα διασφάλιζε την ισότιμη εκπροσώπηση των δύο φύλων σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, στο κοινοβούλιο, στις επιχειρήσεις, στα κόμματα, ενώ θα έπρεπε να προωθηθεί η ισότητα ανδρών-γυναικών και στην Αστυνομία και στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Μία άλλη πολύ σημαντική αλλαγή στο προτεινόμενο σύνταγμα, ήταν η παραχώρηση ευρείας αυτονομίας στους Ιθαγενείς πληθυσμούς της Χιλής. Συγκεκριμένα, η Χιλή αναφερόταν ότι αποτελούσε ένα πολυεθνικό κράτος, δηλαδή οι ιθαγενείς αναγνωριζόντουσαν ως διαφορετικά έθνη. Στο εξής οι Ιθαγενείς θα κυβερνούσαν τα εδάφη τους με μεγάλη αυτονομία, ενώ θα εκπροσωπούνταν αναλογικά στο κοινοβούλιο και στην κυβέρνηση. Ακόμα, θα αναγνωριζόταν το δίκαιο των ιθαγενών. Αυτό σημαίνει ότι στην Χιλή θα επικρατούσαν δύο διαφορετικά δικαστικά συστήματα: το ένα σύστημα θα αφορούσε την πλειοψηφία των Χιλιανών και θα ήταν αυτό που επικρατεί και σήμερα, ενώ το άλλο σύστημα θα αφορούσε μόνο τους ιθαγενείς της Χιλής, οι οποίοι αποτελούν περίπου το 13% των συνολικών κατοίκων.
Τέλος, σύμφωνα με το προτεινόμενο σύνταγμα, θα διατηρούνταν το καθαρά προεδρικό σύστημα. Ταυτόχρονα, θα υπήρχαν δύο ασυμμετρικά νομοθετικά σώματα: μία κάτω βουλή που θα εκλεγόταν άμεσα από τον λαό, και μία έμμεσα εκλεγμένη άνω βουλή (Γερουσία). Αυτό, θα μείωνε σημαντικά τις εξουσίες της Γερουσίας, θα «εξαφάνιζε», δηλαδή, από το πολιτικό σκηνικό της Χιλής έναν θεσμό με 200 χρόνια παρουσίας.
Αποτελέσματα
μικρογραφία|Δείγμα του ψηφοδελτίου του δημοψηφίσματος Στα τελικά αποτελέσματα, η απόριψη του νέου συντάγματος συγκέντρωσε σχεδόν το 62% των ψήφων, ενώ το 38% περίπου ενέκρινε το σύνταγμα. Αν και είχε προβλεφθεί στις δημοσκοπήσεις η απόρριψη του προτεινόμενου συντάγματος, η μεγάλη διαφορά, άνω από 20 ποσοστιαίων μονάδων, μεταξύ του «ναι» και του «όχι», δεν ήταν αναμενόμενη και εξέπληξε πολλούς αναλυτές. μικρογραφία|Πανηγυρισμοί υποστηρικτών του «όχι», μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων
Η συμμετοχή του κόσμου στο δημοψήφισμα ήταν μαζική: στις κάλπες προσήλθαν 13 εκατομμύρια ψηφοφόροι από τους συνολικά 15 εκατομμύρια εγγεγραμένους ψηφοφόρους. Αυτό αντιστοιχεί σε ποσοστό συμμετοχής περίπου 85-86%, κατά πολύ υψηλότερη της συμμετοχής στο δημοψήφισμα του 2020 (περίπου 50%) και των εκλογών της Συντακτικής Συνέλευσης (περίπου 43%).
Ανάλυση
Η μεγάλη νίκη του «όχι» στο δημοψήφισμα φαίνεται εκ πρώτης όψεως αντιφατική, καθώς, μόλις δύο χρόνια πριν, ο λαός της Χιλής είχε ζητήσει με μία συντριπτική πλειοψηφία (λίγο κάτω από 80%) την αλλαγή του συντάγματος της εποχής Πινοσέτ. Ακόμα, η ξεκάθαρη απόρριψη ενός τόσο προοδευτικού κειμένου έρχεται σε αντίθεση με την αριστερή στροφή που υπήρχε τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία της Χιλής. Υπενθυμίζεται ότι μόλις 10 μήνες πριν το δημοψήφισμα, είχε εκλεγεί πρόεδρος ο αριστερός Γκαμπριέλ Μπόριτς, στις προεδρικές εκλογές του 2021.
Ο πολιτικός αναλυτής Cristobal Bellolio, μιλώντας στο Ρόητερς, ανέφερε ότι το «όχι» αντανακλούσε την απόρριψη της κυβέρνησης Μπόριτς καθώς και τις αμφιβολίες του κόσμου σχετικά με την πρόβλεψη για τα δικαιώματα των ιθαγενών. Πράγματι, η The Washington Post παρατήρησε ότι πολύς κόσμος δυσανασχετούσε με την «πολυεθνικότητα του κράτους», που αναγνωριζόταν στο προτεινόμενο σύνταγμα. Οι επικριτές του υποστήριζαν ότι αυτό θα δίχαζε και θα χώριζε την κοινωνία της Χιλής. Κριτική ασκήθηκε, επίσης, για την πρόταση να υπάρχει διπλό δικαστικό σύστημα, ένα για τους ιθαγενείς και ένα για τους υπόλοιπους Χιλιανούς. Ομοίως, η New York Times, σε ρεπορτάζ της λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα, επεσήμανε ότι τα δικαιώματα των ιθαγενών ήταν ίσως η πιο αμφιλεγόμενη πρόταση του νέου συντάγματος. Υπήρχε μία λανθασμένη γενική εντύπωση ότι το νέο σύνταγμα θα έδινε προνόμια στους ιθαγενείς, ενώ στην πραγματικότητα απλώς θα αναγνώριζε τα δικαιώματα μίας διαχρονικά περιθωριοποιημένης ομάδας. Ενώ όμως πολλοί ιθαγενείς ακτιβιστές υποστήριζαν σθεναρά το προτεινόμενο σύνταγμα, είναι αξιοσημείωτο ότι πολλοί άλλοι ιθαγενείς δεν μοιράζονταν τον ίδιο ενθουσιασμό και ήταν ιδιαίτερα σκεπτικοί. Αυτοί θεωρούσαν ότι πρωτεύει η ανάγκη να βγουν από την φτώχεια και να αναπτυχθούν οικονομικά οι περιοχές τους, παρά η απόκτηση νέων δικαιωμάτων όπως, πχ, ειδικών αντιπροσώπων στην βουλή.
Συμπληρωματικά, το CNN Greece αναφέρει ότι η υποστήριξη της απόρριψης ήταν ενισχυμένη στο βόρειο και το νότιο τμήμα της χώρας, σε αντίθεση με την πρωτεύουσα Σαντιάγο, όπου το «ναι» πήρε υψηλότερα ποσοστά. Ο Βορράς και ο Νότος της Χιλής αποτελούν υποβαθμισμένες περιοχές, με συχνά φαινόμενα βίας. Ο κόσμος ήταν διστακτικός στην αλλαγή, φοβούμενος μην χάσει ακόμα και αυτά που έχει. Για παράδειγμα, μέσα από ρεπορτάζ της El Pais φαίνεται ότι πολλοί κάτοικοι επαρχιακών περιοχών ανησυχούσαν για τις πιθανές οικονομικές επιπτώσεις του νέου συντάγματος. Οι ανησυχίες αυτές αφορούσαν κυρίως την πιθανότητα να χαθούν πολλές θέσεις εργασίας από το κλείσιμο αγροκτημάτων και ορυχείων, ως μέρος της προστασίας του περιβάλλοντος που προέβλεπε το προτεινόμενο σύνταγμα. Η Χιλή είναι η μεγαλύτερη παραγωγός χαλκού και η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός λιθίου.
Τέλος, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του αποτελέσματος διαδραμάτισε και η μαζική εκστρατεία παραπληροφόρησης που διεξήγαγε η καμπάνια του «όχι». Στα κοινωνικά δίκτυα διαδόθηκε πληθώρα ψευδών ισχυρισμών κατά του προτεινόμενου συντάγματος. Για παράδειγμα υπήρχε η φήμη ότι θα απαγόρευε την ιδιωτική περιουσία ή ότι θα επιτρέπονταν οι αμβλώσεις έως και τον ένατο μήνα της κύησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Χιλή Κατηγορία:Εκλογές του 2022
Ιωάννης Αραβαντινός
Ο Ιωάννης Αραβαντινός (1850-1907) ήταν Έλληνας νομικός και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1850 στην Κόρινθο και ήταν γιος του πολιτικού Παναγιώτη Αραβαντινού, και αδελφός του επίσης πολιτικού Σπυρίδωνος Αραβαντινού. Σπούδασε νομική στα πανεπιστήμια της Αθήνας, του Μονάχου, της Βιέννης και του Γκέτινγκεν, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας το 1874. Επέστρεψε στην Ελλάδα, και την επόμενη χρονιά διορίστηκε δικηγόρος. Ωστόσο, η κύρια ενασχόληση του ήταν η προώθηση της νομικής επιστήμης, ενώ παράλληλα δημοσίευσε αρκετές πραγματείες σχετικά με το δημόσιο δίκαιο. Το 1906 διορίστηκε καθηγητής στην έδρα του συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά απεβίωσε στην Ελβετία ένα χρόνο μετά, το 1907.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Μελούντα
Η Μελούντα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Παρεμβολή καλαθιού
Στην καλαθοσφαίριση, η παρεμβολή καλαθιού είναι η παράβαση (α) της επαφής με τη μπάλα ή με οποιοδήποτε μέρος του καλαθιού (συμπεριλαμβανομένου του διχτυού) ενώ η μπάλα βρίσκεται στο χείλος του καλαθιού, (β) της επαφής με τη μπάλα όταν αυτή βρίσκεται εντός του κυλίνδρου που εκτείνεται προς τα πάνω από το χείλος, (γ) του ανοίγματος προς τα πάνω μέσω του καλαθιού από κάτω και της επαφής με τη μπάλα, είτε αυτή βρίσκεται εντός είτε εκτός του κυλίνδρου, ή (δ) του τραβήγματος προς τα κάτω του χείλους του καλαθιού έτσι ώστε αυτό να έρθει σε επαφή με τη μπάλα πριν επιστρέψει στην αρχική του θέση, ή κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας σουτ. Ο τρόπος με τον οποίο η μπάλα μπαίνει στον κύλινδρο ή στο καλάθι είναι άσχετος σύμφωνα με τους κανόνες του λυκείου και του NCAA. Για παράδειγμα, μία πάσα που αγγίζεται εντός του κυλίνδρου είναι παρεμβολή στο καλάθι, παρόλο που μία τέτοια φάση μπορεί να μην πετύχει καλάθι. Αυτό το παρόμοιο παιχνίδι σύμφωνα με τους κανόνες του (W)NBA δεν θα ήταν μπασκετική παρέμβαση.
Υπάρχει μία εξαίρεση στα παραπάνω: αν ένας παίκτης καρφώσει την μπάλα, μπορεί να διατηρήσει επαφή με τη μπάλα στον κύλινδρο ή να πιάσει τη στεφάνη (στιγμιαία) χωρίς ποινή.
Όταν καταλογίζεται παράβαση παρεμβολής καλαθιού σε βάρος της αμυνόμενης ομάδας, η ομάδα που εκτελεί το σουτ κερδίζει τους πόντους για το σουτ, σαν να το είχε πετύχει. Όταν καταλογίζεται παράβαση παρεμβολής στο καλάθι εναντίον της ομάδας που ρίχνει, δεν σημειώνονται πόντοι και η μπάλα δίνεται στην αμυνόμενη ομάδα.
Η παρεμβολή στο καλάθι και το γκολτέντινγκ (παρέμβαση στην κάθοδο) είναι οι μόνες παραβάσεις στο μπάσκετ για τις οποίες καταλογίζονται αυτόματα πόντοι.
Η FIBA έχει κανόνες για την παρεμβολή στο καλάθι. Κανονισμός FIBA Άρθρο. 31. 2. 4 (2014) - παρεμβολή συμβαίνει υπό ορισμένες συνθήκες όταν ένας παίκτης αγγίζει τη μπάλα, το καλάθι, τη στεφάνη ή το ταμπλό με μία κίνηση που "εμποδίζει τη μπάλα να μπει στο καλάθι ή προκαλεί την είσοδο της στο καλάθι".
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ποινές καλαθοσφαίρισης
Toy Boy
Το Toy Boy είναι μια ισπανική τηλεοπτική σειρά, παραγωγή της Atresmedia σε συνεργασία με την Plano a Plano, η οποία μεταδόθηκε από το Ισπανικό τηλεοπτικό κανάλι Antena 3. Πρωταγωνιστούν οι Χεσούς Μοσκερά, Κριστίνα Καστάνιο και Μαρία Πεδράζα. Πρώτα, έκανε πρεμιέρα στα δίκτυα FesTVal και Atresplayer Premium τον Σεπτέμβριο 2019 πριν από την πρεμιέρα του στο Antena 3 στις 25 Σεπτεμβρίου 2019.
Παρά τις αρνητικές κριτικές και την αποτυχία στο κοινό μέσω του Antena 3, έγινε μια διεθνής επιτυχία κατά την άφιξή του στο Netflix. Λόγω του τελευταίου, ο ιδιοκτήτης του Antena 3, η Atresmedia Televisión, ανακοίνωσε στις 28 Ιουλίου 2020 ότι η σειρά είχε ανανεωθεί για μια δεύτερη σεζόν, η οποία θα έκανε πρώτη πρεμιέρα στο Atresplayer Premium και στη συνέχεια θα διανεμηθεί διεθνώς από το Netflix.
Πλοκή
Ο Ούγκο Μπελτράν (Χεσούς Μοσκερά) είναι ένας νεαρός, όμορφος και ανέμελος στρίπερ. Ένα πρωί ξυπνάει σε ένα ιστιοφόρο, μετά από μια νύχτα γεμάτη πάρτι και "αμαρτίες", δίπλα στο καμένο πτώμα ενός άνδρα, που φέρεται ότι ήταν του συζύγου της Μακαρίνας Μεδίνα, της ερωμένης του (Κριστίνα Καστάνιο), μιας ώριμης και ισχυρής γυναίκας με την οποία διατηρούσε μια καυτή σεξουαλική σχέση υψηλής τάσης. Ο Ούγκο δεν θυμάται τίποτα από τη νύχτα του εγκλήματος, αλλά είναι σίγουρος ότι δεν είναι ο δολοφόνος, αλλά το θύμα μιας οργάνωσης θέλει να τον κατηγορήσει. Μετά από μια γρήγορη δίκη, καταδικάζεται σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκισης.
Από αυτή τη στιγμή και μετά, η Τριάνα και ο Ούγκο θα πρέπει να συνεργαστούν για να προσπαθήσουν να ξεδιπλώσουν μια περίπλοκη συνωμοσία που πήγε ένα αθώο άτομο στη φυλακή. Μια σχέση που δεν θα είναι εύκολη, καθώς ανήκουν σε διαμετρικά αντίθετους κόσμους. Αυτή, είναι δικηγόρος με λαμπρό, εργατικό, υπεύθυνο και λαμπρό μέλλον. Αυτός, αφέντης της νύχτας, πρώην φυλακισμένος και θεωρούταν δολοφόνος από όλους εκτός από τον εαυτό του και είχε δίψα για εκδίκηση.
Έναρξη
Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στο FesTVal στις 6 Σεπτεμβρίου 2019, και πραγματοποιήθηκε προεπισκόπηση στο Atresplayer Premium δύο ημέρες αργότερα, ξεκινώντας από τις 8 Σεπτεμβρίου 2019,  πριν από την πρεμιέρα της στο Antena 3 στις 25 Σεπτεμβρίου 2019, είναι η πρώτη σειρά της αλυσίδας που θα προβληθεί στο Atresplayer Premium μετά την ανακοίνωση της μεταρρύθμισής της από την Atresmedia. Αφού πέρασε από το Antena 3 και το Atresplayer Premium, έκανε πρεμιέρα παγκοσμίως στο Netflix στις 28 Φεβρουαρίου 2020.
Κριτική
Το Toy Boy έχει λάβει αρκετά αρνητικές κριτικές από κριτικούς. Ο Pedro Zárate, εκδότης του Vertele, έδωσε στο Toy Boy μια αρνητική κριτική, περιγράφοντάς το ως "επιστροφή στο παρελθόν που φάνηκε να έχει θαφτεί μετά το Welcome to Lolita" και επισημαίνοντας ότι, αν και σε χαρτί "το σημείο εκκίνησης ήταν ενδιαφέρον", η σειρά "δεν μπορεί να το δείξει", λόγω ενός "σεναρίου με έλλειψη γάντζου" που "τον κάνει να χάσει τη μάχη ενάντια στα υπερβολικά 80 λεπτά του κεφαλαίου έναρξης" και ότι "όλα είναι τόσο επίπεδα και στερούνται φιλοδοξίας που εκμεταλλεύεται το δυναμικό ενός θρίλερ [...] πολύ συμβατικού για την εποχή". Ο συντάκτης του Vertele επικρίνει επίσης τις ενέργειες της María Pedraza και ειδικά του Jesús Mosquera, περιγράφοντας τη Cristina Castaño μόνο ως "σωστή", καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η σειρά είναι "ένα σαφές βήμα προς τα πίσω για τη μυθοπλασία της Atresmedia". Ο Albertini, από το Espinof, έδωσε τη σειρά ένα αστέρι από τα πέντε και μια εξίσου αρνητική κριτική, λέγοντας ότι είναι μια σειρά που θα περίμενε περισσότερα από την Telecinco παρά από την Antena 3 και ότι είναι ένα πρωταρχικό παράδειγμα αυτού που θεωρεί "μία από τις κύριες θανατηφόρες αμαρτίες της τηλεόρασης στην Ισπανία": προσκαλέσετε ένα καστ από "όμορφα πρόσωπα" ανεξάρτητα από το αν ξέρουν να παίζουν ή όχι, ανεξάρτητα από την κριτική του σεναρίου για "καταστάσεις και σκηνές που παίζουν πολύ στο όριο με το σύμφωνο της απιστίας του θεατή" και για σπατάλη το ερωτικό και δεν δίνει το απαραίτητο βάρος στη σειρά όταν γίνεται «σοβαρή». Ο Albertino διαβεβαιώνει ότι η σειρά λειτουργεί καλύτερα στη σκηνή στην οποία ο Ούγκο και οι φίλοι του προσπαθούν να αναδημιουργήσουν την «παράσταση» που τους έδωσε τόσες πολλές χαρές στο παρελθόν. Ο κριτικός προσθέτει ότι η σειρά θα ήταν πολύ καλύτερη αν ήταν αποκλειστικά για αυτό, και ομολόγησε ότι, αν δεν είχε παραχθεί από τον César Benítez για την Atresmedia, θα την είχε απορρίψει πρώτα.
Ο Cristian Quijorna, από τη FormulaTV, παρόλο που επέκρινε τη διάρκεια των 80 λεπτών του πρώτου επεισοδίου, την ανισορροπία μεταξύ των πολλών σχεδιαγραμμάτων, την έλλειψη κινδύνου με τα ερωτικά στοιχεία και τις παραστάσεις των Πεδράθα και Μοσκερά, ήταν λίγο πιο θετικός με τη σειρά, επαινώντας τις παραστάσεις των πιο βετεράνων (ειδικά της Καστάνιο) αναφέροντας για την ίδια ότι "δίνει αυτό που υπόσχεται". Ο Miguel Ángel Rodríguez ήταν επίσης πιο θετικός με τη σειρά, επαινώντας την απόδοση της Καστάνιο και των πιο βετεράνων ηθοποιών, τις φωτογραφίες, και επειδή έχει ακριβώς τον σωστό ερωτισμό για την πρώτη του εκπομπή σε ανοιχτό κανάλι. Επικρίνει την υπερβολική διάρκεια των 80 λεπτών και την παράσταση των «toy boys», συμπεριλαμβανόμενου του Μοσκερά, αν και έδωσε στους τελευταίους το πλεονέκτημα της αμφιβολίας ότι ήταν η πρώτη του φορά σε κινηματογραφικό ρόλο.
Ο Juan M. Fdez, από το Bluper, ήταν θετικός όσον αφορά τις παραστάσεις των πιο βετεράνων, συμπεριλαμβανομένης της Καστάνιο, εκτός από το να το συγκρίνει ευνοϊκά με το Instinto όσον αφορά ερωτικά στοιχεία, αλλά επέκρινε τις παραστάσεις του Μοσκερά και ειδικά της Πεδράθα εκτός από το να επικρίνει τις πλοκές και τα υπερβολικά πλάνα, χρησιμοποιώντας τη σειρά ως παράδειγμα του γιατί η σειρά "δεν μπορεί να είναι 70 λεπτά".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix
Ντιβάλι
Το Ντιβάλι ή Ντιπαβάλι είναι η Ινδουιστική γιορτή των φώτων, η οποία γιορτάζεται κάθε φθινόπωρο στο βόρειο ημισφαίριο (άνοιξη στο νότιο ημισφαίριο). Είναι δημοφιλέστατη ινδουιστική γιορτή. Το Ντιβάλι, συμβολίζει τη "νίκη του φωτός επί του σκότους, του καλού εναντίον του κακού και της γνώσης εναντίον της άγνοιας". Κατά τη διάρκεια της γιορτής, οι ναοί, τα σπίτια, τα καταστήματα και τα κτίρια γραφείων φωτίζονται έντονα. Οι προετοιμασίες και τελετουργίες για το φεστιβάλ διαρκούν συνήθως πέντε ημέρες. Η κορύφωση του Ντιβάλι είναι η 3η ημέρα της εορτής, η οποία συμπίπτει με τη σκοτεινότερη νύχτα στο ινδουιστικό μήνα Καρτίκα. Στο Γρηγοριανό ημερολόγιο, το φεστιβάλ λαμβάνει χώρα κάπου στα μέσα Οκτωβρίου με μέσα Νοεμβρίου.
Στην πορεία προς το Ντιβάλι, οι κάτοικοι προετοιμάζονται καθαρίζοντας, ανακαινίζοντας και διακοσμώντας τα σπίτια και τους χώρους εργασίας τους. Κατά την κορύφωση, οι κάτοικοι συνηθίζουν να ντύνονται με τα καλύτερα ρούχα, φωτίζουν το εσωτερικό και το εξωτερικό των σπιτιών τους με ντίγια (λάμπες πετρελαίου ή κεριά), προσφέρουν πούτζα (λατρεία) στη Λάξμι, τη θεά της ευημερίας και του πλούτου, πετούν βεγγαλικά, και συμμετέχουν σε οικογενειακές γιορτές, όπου μοιράζονται μιθάι (γλυκά) και δώρα. Το ντιβάλι είναι σημαντική πολιτιστική εορτή για την ινδουιστική και τζαϊνιστική διασπορά από την Ινδική υποήπειρο.
Το πενθήμερο φεστιβάλ προέρχεται από την Ινδική υποήπειρο και αναφέρεται στα αρχαία Σανσκριτικά κείμενα. Τα ονόματα των εορταζόμενων ημερών του Ντιβάλι διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή. Συνήθως γιορτάζεται δεκαοκτώ ημέρες μετά την Ντουσέχρα (Ντασάρα, Ντασέν). Η νταντέρα, ή το τοπικό ισοδύναμο, σηματοδοτεί την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ, όταν οι εορτάζοντες προετοιμάζονται καθαρίζοντας τα σπίτια τους και διακοσμώντας το πάτωμα των σπιτιών τους (π.χ. ρανγκόλι). Η δεύτερη μέρα ονομάζεται Νάρακα Τσατουρντάσι. Η δυτική, κεντρική, ανατολική και βόρεια Ινδία γιορτάζουν την κύρια ημέρα του Ντιβάλι την τρίτη ημέρα, δηλαδή την ημέρα του Λάξμι Πούτζα (η πιο σκοτεινή νύχτα του μήνα Καρτίκα). Σε ορισμένα μέρη της Ινδίας, μια μέρα μετά η Λάκσμι Πούτζα, εορτάζεται το Γκοβαρντάν Πούτζα και το Μπαλιπρατιπάντα (Πάντβα), εορτή αφιερωμένη στις σχέσεις μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας. Στην πέμπτη και τελευταία μέρα κάποιες Ινδουιστικές κοινότητες εορτάζουν το Μπάι Ντουτζ, ή το περιφερειακό ισοδύναμο, το οποίο είναι αφιερωμένο το δεσμό μεταξύ της αδελφής και του αδελφού, ενώ άλλοι Ινδουιστές και Σιχιστές τεχνίτες γιορτάζουν την ημέρα ως Βισβακάρμα Πούτζα και το εορτάζουν συντηρώντας τους χώρους εργασίας τους και κάνοντας προσευχές.
Μερικές άλλες ινδικές θρησκείες γιορτάζουν δικές τους εορτές στις ίδιες μέρες με το Ντιβάλι. Οι Τζαϊνιστές εορτάζουν το δικό τους Ντιβάλι, το οποίο σηματοδοτεί την οριστική απελευθέρωση του Μαχαβίρα, οι Σιχ γιορτάζουν το Μπάντι Τσχορ Ντιβάς, το οποίο σηματοδοτεί την απελευθέρωση του Γκουρού Χαργκομπίντ από τη φυλακή των Μουγκάλ, ενώ οι Βουδιστές Νεβάρ γιορτάζουν το Ντιβάλι κάνοντας λατρευτικές τελετουργίες προς τιμήν της Λάξμι. Οι Βεγγαλέζοι Ινδουιστές εορτάζουν το Ντιβάλι λατρεύοντας τη θεά Κάλι. Η κύρια ημέρα του φεστιβάλ Ντιβάλι (σ.σ. η τρίτη μέρα, η μέρα της Λάξμι Πούτζα) είναι επίσημη αργία στο Φίτζι, τη Γουιάνα, την Ινδία, τη Μαλαισία (εκτός από το Σαράουακ), τον Μαυρίκιος, τη Μιανμάρ, το Νεπάλ, τη Σιγκαπούρη, τη Σρι Λάνκα, το Σουρινάμ και το Τρινιντάντ και Τομπάγκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Καταλυτικός μετατροπέας
325px|thumb|right|Τριοδικός καταλυτικός μετατροπέας σε όχημα [[βενζίνης, μοντέλο Dodge Ram δεύτερης γενιάς του 1996.]] 325px|thumb|right|Προσομοίωση της ροής σε καταλυτικό μετατροπέα. Ο καταλυτικός μετατροπέας ή καταλύτης αυτοκινήτων (catalytic converter) είναι συσκευή ελέγχου εκπομπών, ο οποίος μετατρέπει τοξικά αέρια και ρύπους στα καυσαέρια σε λιγότερο τοξικούς ρύπους καταλύοντας μια οξειδοαναγωγική χημική αντίδραση. Οι καταλυτικοί μετατροπείς χρησιμοποιούνται με μηχανές εσωτερικής καύσης που τροφοδοτούνται είτε από βενζίνη ή καύσιμο ντίζελ—συμπεριλαμβάνοντας τις μηχανές πτωχής καύσης (lean-burn engines) καθώς και θερμαντήρες κηροζίνης και θερμάστρες.
Η πρώτη γενικευμένη εισαγωγή καταλυτικών μετατροπέων έγινε στις ΗΠΑ. Για να γίνουν συμβατά με τους πιο αυστηρούς κανονισμούς της Υπηρεσίας Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ η εκπομπή καυσαερίων των περισσότερων οχημάτων που τροφοδοτούνται με βενζίνη, υποχρεώθηκαν από το 1975 ως πρώτο έτος παραγωγής να είναι εφοδιασμένα με καταλυτικούς μετατροπείς. Αυτοί οι "διοδικοί" μετατροπείς συνδύαζαν οξυγόνο με μονοξείδιο του άνθρακα (CO) και άκαυστους υδρογονάνθρακες (HC) για να παραγάγουν διοξείδιο του άνθρακα (CO2) και νερό (H2O). Το 1981, οι διοδικοί καταλυτικοί μετατροπείς καταργήθηκαν από τους "τριοδικούς" μετατροπείς που μειώνουν επίσης τα οξείδια του αζώτου (NOx)· όμως, οι διοδικοί μετατροπείς χρησιμοποιούνται ακόμα για μηχανές πτωχής καύσης. Αυτό συμβαίνει επειδή οι τριοδικοί μετατροπείς απαιτούν, είτε πλούσια, είτε στοιχειομετρική καύση για να μειώσουν επιτυχώς τα NOx.
Αν και οι καταλυτικοί μετατροπείς εφαρμόζονται συνήθως σε συστήματα εξάτμισης (exhaust systems) σε αυτοκίνητα, χρησιμοποιούνται επίσης σε ηλεκτρικές γεννήτριες, περονοφόρους ανυψωτές, εξοπλισμό ορυχείων, φορτηγά, λεωφορεία, μηχανές τρένου (locomotives) και μοτοσικλέτες. Χρησιμοποιούνται, επίσης, σε κάποιες ξύλινες θερμάστρες για να ελέγξουν τις εκπομπές. Αυτό συμβαίνει συνήθως ως απόκριση σε κυβερνητικούς κανονισμούς, είτε μέσω άμεσων περιβαλλοντικών κανονισμών, είτε μέσω κανονισμών υγείας και ασφάλειας.
Ιστορικό
Ο καταλυτικός μετατροπέας επινοήθηκε από τον Eugene Houdry, έναν Γάλλο μηχανικό και ειδικό στην καταλυτική αναμόρφωση του πετρελαίου, που μετακόμισε στις ΗΠΑ το 1930. Όταν δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα των πρώτων μελετών της αιθαλομίχλης στο Λος Άντζελες, ο Houdry προβληματίστηκε για τον ρόλο των καυσαερίων των καπνοδόχων και των αυτοκινήτων στη μόλυνση του αέρα και ίδρυσε μια εταιρία την Oxy-Catalyst. Ο Houdry ανέπτυξε πρώτα καταλυτικούς μετατροπείς για τις καπνοδόχους και αργότερα καταλυτικούς μετατροπείς για τους περονοφόρους ανυψωτές αποθηκών που χρησιμοποιούν χαμηλής ποιότητας αμόλυβδη βενζίνη. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, άρχισε την έρευνα για να αναπτύξει καταλυτικούς μετατροπείς για μηχανές βενζίνης που χρησιμοποιούνται σε αυτοκίνητα. Του αποδόθηκε μια ευρεσιτεχνία από τις ΗΠΑ 2,742,437 για την εργασία του.
Πλατιά υιοθέτηση των καταλυτικών μετατροπέων δεν συνέβη μέχρι την εφαρμογή πιο αυστηρών κανονισμών ελέγχου των εκπομπών που οδήγησε στην αφαίρεση του αντικροτικού μέσου (anti-knock agent) τετραιθυλιούχου μολύβδου από τους περισσότερους τύπους βενζίνης. Ο μόλυβδος είναι ένα "δηλητήριο καταλύτη" και στην πραγματικότητα απενεργοποιεί τον καταλυτικό μετατροπέα σχηματίζοντας μια επίστρωση στην επιφάνεια του καταλύτη.
Οι καταλυτικοί μετατροπείς αναπτύχθηκαν παραπέρα από μια σειρά από μηχανικούς όπως οι John J. Mooney, Carl D. Keith, Antonio Eleazar στην Engelhard Corporation, δημιουργώντας τον πρώτο καταλυτικό μετατροπέα το 1973.
Κατασκευή
Η κατασκευή καταλυτικού μετατροπέα έχει ως εξής:
Σε περίπτωση αστοχίας, ο καταλυτικός μετατροπέας μπορεί να ανακυκλωθεί σε σκραπ. Τα πολύτιμα μέταλλα του καταλυτικού μετατροπέα, που περιλαμβάνουν λευκόχρυσο, παλλάδιο και ρόδιο, εξάγονται.
Τοποθέτηση καταλυτικών μετατροπέων
Εναλλακτικά, οι καταλυτικοί μετατροπείς μετακινήθηκαν στο τρίτο της απόστασης πίσω από τη μηχανή και στη συνέχεια τοποθετήθηκαν κάτω από το όχημα.
Τη δεκαετία του 1990 αναπτύχθηκαν ενσωματωμένοι καταλυτικοί μετατροπείς, που, όπως δηλώνει το όνομα, ενσωματώθηκαν στο σύστημα πολλαπλή εξαγωγής. Η υψηλή τους αποτελεσματικότητα, η ασφάλεια και η ικανότητα εξοικονόμησης χώρου τους κατέστησαν σύντομα δημοφιλείς. Σήμερα, σχεδόν κάθε νέο όχημα που πωλείται στις ΗΠΑ είναι εφοδιασμένο με ενσωματωμένο καταλυτικό μετατροπέα.
Διοδικός
Ο διοδικός (ή "οξείδωσης", που μερικές φορές ονομάζονται "oxi-cat") καταλυτικός μετατροπέας έχει δύο ταυτόχρονες εργασίες: