cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορβιέτο
Στην περιοχή της σύγχρονης πόλης υπήρχε ετρουσκική ακρόπολη από τον 9ο αιώνα π.Χ. και λεγόταν Βέλζνα. Οι Ρωμαίοι κατάφεραν να τη κατακτήσουν το 264 π.Χ., ύστερα από πολύμηνη πολιορκία λόγω της φυσικής οχυρής θέσης της, και τη κατέστεψαν ενώ οι κάτοικοί της μετεγκαταστάθηκαν στην Μπολσένα. Στους ρωμαϊκούς χρόνους ήταν γνωστή ως Ουρμπς Βέτους (Urbs Vetus, παλαιά πόλη). Η πόλη κατοικήθηκε ξανά τον Μεσαίωνα. Τον 11ο αιώνα το Ορβιέτο έγινε πόλη-κράτος και άρχισε η ανοικοδόμηση της πόλης. Καθώς βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε τη Φλωρεντία με τη Ρώμη, αναπτύχθηκε και στο τέλος του 13ο αιώνα είχε 30.000 κατοίκους. Το Ορβιέτο εξαιτίας της επιδημίας πανώλης και της διαμάχης ανάμεσα σε Γουέλφους και Γιβελλίνους αποδυναμώθηκε και το 1354 η πόλη κατακτήθηκε από το καρδινάλιο Αλμπόρνοζ και ενσωματώθηκε στα Παπικά Κράτη. Οριστήκε έδρα της πέμπτης επαρχίας του κράτους. Το 1860 ενσωματώθηκε στην Ιταλία.
Χρήστος Τασουλής
Στις εθνικές ομάδες
Τον Νοέμβριο του 2014 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ανδρών για τους αγώνες εναντίον των Νήσων Φερόε και της Σερβίας, χωρίς να αγωνιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ορβιέτο
Το πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης είναι ο γοτθικός-ρωμανικός καθεδρικός ναός του Ορβιέτο. Η κατασκευή του άρχισε το 1290 και ολοκληρώθηκε το 1320 και η πρόσοψή του είναι διακοσμημένη με μάρμαρο και μωσαϊκά. Άλλα αξιοθεάτα του Ορβιέτο είναι το Πότσο ντι Σαν Πατρίτσιο (1527-1537), ένα πηγάδι βάθους 62 μέτρων και με διπλή ελικωτή σκάλα, το Παλάτι του Πάπα, το Παλάτσο ντελ Καπιτάνο ντελ Πόπολο και το οχυρό Αλμπόρνοζ. Η πόλη είναι γνωστή για το λευκό ξηρό κρασί της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι Κατηγορία:Ετρούσκοι
C/1887 B1
Ο C/1887 B1, γνωστός και ως Μέγας Νότιος Κομήτης του 1887 ή το Ακέφαλο Θαύμα, είναι κομήτης ο οποίος παρατηρήθηκε τον Ιανουάριο του 1887 από το νότιο ημισφαίριο. Αν και ο κομήτης δεν παρατηρήθηκε για αρκετό χρονικό διάστημα για να προσδιοριστεί η τροχιά του, είναι πολύ πιθανό αν είναι μέλος της οικογένειας κομητών Κρόιτς. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχαν πολύ λίγες παρατηρήσεις της κεφαλής ή του πυρήνα του κομήτη, και γι΄αυτό το λόγο αποκαλείται το «Ακέφαλο Θαύμα».
Ιστορικό
Ο κομήτης φαίνεται ότι παρατηρήθηκε για πρώτη φορά τις 18 Ιανουαρίου 1887, ενώ η επίσημη ανακάλυψη έγινε την επόμενη μέρα από τον Τζον Μέικον Θομ στη Κόρδοβα της Αργεντινής, όταν βρισκόταν στον αστερισμό του Γερανού. Εκείνη τη χρονική περίοδο ο κομήτης είχε ήδη περάσει από το περιήλιό του, το οποίο είχε λάβει χώρα μία εβδομάδα νωρίτερα, όταν ο κομήτης πέρασε 0,0048 ΑΜ από το κέντρο του Ήλιου.
Ο κομήτης είχε τότε φαινόμενο μέγεθος αστέρα πρώτου μεγέθους και παρατηρηθήκε από τους αστρονόμους του νότιου ημισφαιρίου για το υπόλοιπο του Ιανουαρίου. Τις 22 του μήνα ο Φίνλεϊ περιέγραψε το κομήτη ως «μια χλωμή στενή κορδέλα φωτός, αρκετά ευθεία» με μήκος 35 μοίρες, αν και δεν μπορούσε να ξεχωρίσει την κεφαλή ή τον πυρήνα του κομήτη. Τις 23 Ιανουαρίου, ο Θομ κατέγραψε ότι η ουρά είχε μήκος πάνω από 40 μοίρες, αλλά ούτε αυτός μπορούσε να βρει το πυρήνα. Τις 27 Ιανουαρίου, ο C. Todd ανέφερε ότι είδε την κεφαλή του κομήτη σαν διάχυτη νεφελώδη μάζα, αλλά είδε ότι υπήρχε ένα κενό ανάμεσα στη κεφαλή και την ουρά.
Μετά τη δημοσίευση μιας εφημερίδας από τον S. C. Chandler, η οποία έδειχνε ότι ο κομήτης θα βρισκόταν 20 μοίρες από τον Ρίγκελ στο τέλος του Φεβρουαρίου, και έτσι οι αστρονόμοι στις Ηνωμένες Πολιτείες περίμεναν τον κομήτη να μετακινηθεί βόρεια αρκετά ώστε να μπορεί να παρατηρηθεί από το βόρειο ημισφαίριο. Όμως ο κομήτης έγινε πολύ γρήγορα αχνός και έτσι δεν παρατηρήθηκε ποτέ από το βόρειο ημισφαίριο. Ο τελευταίος που παρατηρήσε τον κομήτη ήταν ο Τζον Τέμπουτ από τη Νέα Νότια Ουαλία, στις 30 Ιανουαρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομήτες
994 Οτθίλδη
Η Οτθίλδη (Otthild) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,069. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από την Αγία Οτθίλδη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Οτθίλδης εκτιμάται σε 24,42 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2247. Η Οτθίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 57 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οτθιλδη
Τσερνοβόντσκ
Το Τσερνοβόντσκ (Черноводск, Chernovodsk) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Ακτόμπε, στην επαρχία Άλγκα στο βορειοδυτικό Καζακστάν. Βρίσκεται σε υψόμετρο 318 μέτρων (1043 πόδια). Βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα δυτικά της Ακτόμπε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Σωσιγένης
Με το όνομα Σωσιγένης φέρονται δύο πρόσωπα της αρχαιότητας, και οι δύο αστρονόμοι και φιλόσοφοι και επιπλέον ο πρώτος μαθηματικός οι:
Εξελσιόρ Ατλετίκ Κλαμπ ντε Ρουμπαί
Η Εξελσιόρ Ατλετίκ Κλαμπ ντε Ρουμπαί (γαλλ. Excelsior Athlétic Club de Roubaix) ήταν γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρουμπαί (Roubaix). Ιδρύθηκε το 1928 και διαλύθηκε το 1995. Έδρα της ομάδας ήταν το Stade Amédée Prouvost. Συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία για πρώτη φορά στο Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1932-33 και την ίδια περίοδο κέρδισε το πρώτο της σημαντικό τρόπαιο, το Κύπελλο Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών). Διαλύθηκε το 1995 λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας Κατηγορία:Εξελσιόρ Ατλετίκ Κλαμπ ντε Ρουμπαί
Foxcatcher
Foxcatcher είναι αμερικανική δραματική, βιογραφική ταινία παραγωγής 2014. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Μπένετ Μίλερ και το σενάριο έγραψαν οι Ε. Μαξ Φράι και Νταν Φούτερμαν. Αφηγείται την ιστορία του Ολυμπιονίκη Πρωταθλητή της Πάλης Μαρκ Σουλτζ και του παρανοϊκού-σχιζοφρενή εκατομμυριούχου Τζον ντυ Ποντ, ο οποίος το 1996 δολοφόνησε τον Ολυμπιονίκη Πρωταθλητή Ντέιβ Σουλτζ, αδερφό του Μαρκ. Πρωταγωνιστούν οι Στιβ Καρέλ, Τσάνινγκ Τέιτουμ, Μαρκ Ράφαλο και Βανέσα Ρεντγκρέιβ.
Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών το 2014 όπου έλαβε υποψηφιότητα για το Χρυσό Φοίνικα και βραβεύτηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 14 Νοεμβρίου 2014. Έλαβε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς με τους περισσότερους να επαινούν τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Η ταινία έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ και τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία - Δράμα, Α' και Β' Ανδρικού Ρόλου για τις ερμηνείες των Καρέλ και Ράφαλο αντίστοιχα.
Πλοκή
Οι Ντέιβ και Μαρκ Σουλτζ είναι χρυσοί Ολυμπιονίκεις της Πάλης. Ως ο μεγαλύτερος και έχοντας γνωρίσει πρωτος την επιτυχία, ο Ντέιβ ήταν πάντα ο αρχηγός μεταξύ τους αφήνοντας τον Μαρκ στη σκιά του, ακόμα κι όταν ο ίδιος γνώρισε επιτυχία, η οποία θεωρήθηκε ότι επιτεύχθει εξαιτίας του Ντέιβ. Το 1987 ο Μαρκ στρατολογείται από τον 50χρονο εκατομμυριούχο Τζον ντυ Ποντ να εκπαιδευτεί στο κτήμα της οικογένειάς του, στο Foxcatcher. Παρά το γεγονός ότι δεν γνώριζε τίτποτα για τον ντυ Ποντ, ο Μαρκ πείθεται εύκολα από τον εθνικισμό και την αγάπη που είχε για το άθλημα ο ντυ Ποντ. Η ίδια πρόταση γίνεται και στον Ντέιβ, αλλά ο ίδιος την απορρίπτει καθώς δεν ήθελε να αναγκάσει την οικογένειά του να μετακομίσει και να εγκατασταθούν στο κτήμα Foxcatcher στην Πενσυλβάνια. Παρ' όλα αυτά και οι τρεις τους έχουν τον ίδιο σκοπό: να κερδίσει ο Μαρκ το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1987 και το πάρει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Όμως στην πορεία άλλες προτεραιότητες θα μπουν μπροστά, ειδικά του ντυ Ποντ, κάτι που θα προκαλέσει ρήξη στις σχέσεις τους και θα οδηγήσει σε μια τραγωδία που κανείς τους δεν είχε προβλέψει.
Box office
Η ταινία Foxcatcher κυκλοφόρησε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 20ή θέση με 980.000 δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 12 εκατομμύρια δολάρια, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 7,1 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε συνολικά 19,2 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάικλ Ντάνα
Αριστείδης Στεργιάδης
Ο Αριστείδης Στεργιάδης (Ηράκλειο, 1861 – Νίκαια, 23 Ιουνίου 1949) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Υπήρξε προσωπικός φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο τελευταίος τον διόρισε Γενικό Διοικητή της Ηπείρου και κατόπιν Ύπατο Αρμοστή στη Σμύρνη. Ο Στεργιάδης παρέμεινε Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης καθ' όλη την περίοδο 1919-1922.
Οι πράξεις του δείχνουν πως ήταν πολύ μεθοδικός στην εργασία του. Όμως η προσπάθειά του να κρατήσει ίσες αποστάσεις από το ελληνικό και το τουρκικό στοιχείο, καθώς και ο απόμακρος χαρακτήρας του τον έφεραν σε ρήξη με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας.
Η διαφυγή του στη Γαλλία με την πτώση της Σμύρνης στους Τούρκους και η μετέπειτα σιωπή του για τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής τον έκαναν να θεωρείται από αμφιλεγόμενη προσωπικότητα έως εθνικός προδότης.
Τα πρώτα χρόνια
Ασχολήθηκε με την πολιτική, διατελώντας πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ηρακλείου μέχρι το 1910. Συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με τον οποίο συνεργάστηκε στη σύνταξη διαφόρων νόμων για την τοπική αυτοδιοίκηση και για τον μουσουλμανικό πληθυσμό της Κρήτης.
Το 1913 συμμετείχε στη σύνταξη της Συνθήκης των Αθηνών. Στη συνέχεια διορίστηκε Γενικός Διοικητής Ηπείρου (1917-1919).
Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης
Τον Φεβρουάριο του 1919 τοποθετήθηκε Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης, θέση την οποία ανέλαβε επίσημα στις 8 Μαΐου 1919, όταν και έφτασε στη Σμύρνη. Η τοποθέτησή του υπήρξε προσωπική απόφαση του τότε πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, αν και αρχικά ο Στεργιάδης φαίνεται να αρνείτο την ανάληψη της θέσης αυτής προφασιζόμενος προβλήματα υγείας. Υποστηρίζει, όμως, ότι οι πραγματικοί λόγοι της άρνησης συνδέονταν με «τη φύση και τους σκοπούς» της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Αντίθετα κατά τον ίδιο τον Βενιζέλο οι δεύτερες σκέψεις του Στεργιάδη συνδέονταν με τις εσωκομματικές αντιδράσεις που υπήρχαν, καθώς η θέση του Ύπατου Αρμοστή ήταν περίοπτη. Έτσι, προτεινόταν για τη θέση αυτή ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, τον οποίο, όμως, ο Βενιζέλος θεωρούσε ακατάλληλο λόγω του επαναστατικού του παρελθόντος στη Σάμο, το οποίο θα έβλαπτε τα σχέδια της Ελλάδος στην περιοχή.
Διοικητικό έργο
Οι δικαιοδοσίες και αρμοδιότητές του καθορίστηκαν από τον Νόμο 2493/1920, ενώ η θέση του Ύπατου Αρμοστή ισοδυναμούσε με αυτή υπουργού.
Βασικό μέλημα της ελληνικής κυβέρνησης υπήρξε, για διπλωματικούς κυρίως λόγους, η διατήρηση και η προστασία των μουσουλμανικών πληθυσμών. Στο πλαίσιο αυτό, η Ύπατη Αρμοστεία διατήρησε Τούρκους υπαλλήλους σε κατώτερες διοικητικές θέσεις, υπάγοντάς τους στο διοικητικό μηχανισμό της ελληνικής Ύπατης Αρμοστείας, τοποθέτησε επικεφαλής των μουσουλμανικών υποθέσεων τον Αλί Ναΐπ Ζαντέ, Τουρκοκρητικό μουσουλμάνο που είχε διατελέσει παλαιότερα νομάρχης Δράμας, και επέτρεψε τη χρήση της τουρκικής γλώσσας σε δικαστικές υποθέσεις μουσουλμάνων. Παράλληλα στελέχωσε τις σημαντικές θέσεις με κρατικούς αξιωματούχους από την Αθήνα.
Όσον αφορά τον οικονομικό τομέα, ο Στεργιάδης επιδίωξε να διαχειριστεί τα κρατικά έσοδα τοποθετώντας ως υπεύθυνο των οικονομικών υπηρεσιών της Αρμοστείας τον Αλέξανδρο Κορυζή. Επιπλέον ενθάρρυνε την παρουσία της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στην περιοχή επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίσει τη δράση διαφόρων ιδιωτικών τραπεζών, οι οποίες επέτειναν το νομισματικό χάος με κερδοσκοπικές αγοραπωλησίες συναλλάγματος λόγω και των υποτιμημένων νομισμάτων των Τούρκων και λοιπών ηττημένων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη μειωμένη εισροή κεφαλαίων σε εμπορικές δραστηριότητες.
Σε επίπεδο δημόσιας τάξης, οργάνωσε το σώμα της χωροφυλακής, απομάκρυνε τους οίκους ανοχής από το κέντρο της Σμύρνης προς τις παρυφές της πόλης, και απαγόρευσε τη χαρτοπαιξία. Σε επίπεδο δικαιοσύνης, συγκρότησε στρατοδικεία, γιατί δεν μπορούσε να εμπιστευθεί για λεπτά ζητήματα τα τούρκικα δικαστήρια, αλλά και επειδή δεν μπορούσε να συστήσει ελληνικά δικαστήρια μέχρι την τελική προσάρτηση της Σμύρνης.
Πέτυχε τον επαναπατρισμό 120.000 χριστιανών προσφύγων και εκτοπισμένων, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους κατά τους διωγμούς του 1914-1916 χορηγώντας τους δάνεια για την αποκατάστασή τους και εφοδιάζοντάς τους με σπόρους και γεωργικά εργαλεία. Όμως ο ίδιος, τον Οκτώβριο του 1921, αρνήθηκε να δεχθεί στην Σμύρνη περίπου 6.500 Έλληνες («Ρωμιούς») πρόσφυγες από την περιφέρεια της Μερσίνης, όταν οι Γάλλοι παρέδωσαν την Κιλικία στους Τούρκους, επικαλούμενος αδυναμία παροχής στέγης και απασχόλησης, καθώς και κίνδυνο επιδημίας ευλογιάς στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, αφού υπήρχαν κρούσματα της νόσου μεταξύ των προσφύγων.
Στην Σμύρνη, ο Στεργιάδης ίδρυσε ένα πειραματικό αγρόκτημα και, με τη βοήθεια του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή, το Ιωνικό Πανεπιστήμιο. Τέλος, στον τομέα της δημόσιας υγείας, εγκαταστάθηκε ένα μικροβιολογικό εργαστήριο και ένα παράρτημα του Ινστιτούτου Παστέρ, που συνέβαλε στην καταπολέμηση πολλών ασθενειών που έπλητταν την περιοχή. Το Υγειονομικό Τμήμα επρόκειτο να είναι το πρώτο τμήμα του νεοσύστατου πανεπιστημίου το οποίο θα λειτουργούσε.
Ρήξη με την ηγεσία της Σμύρνης
Κατά την περίοδο που ήταν στη Σμύρνη, ο Στεργιάδης ήλθε επανειλημμένα σε ρήξη με την τοπική, στρατιωτική και θρησκευτική ηγεσία της πόλης. Χαρακτηριστικά είναι τα επεισόδια μεταξύ αυτού και του αντιστρατήγου Λεωνίδα Παρασκευόπουλου, του μητροπολίτη Κυδωνιών Γρηγορίου, αλλά και του Χρυσοστόμου Σμύρνης. Του τελευταίου διέκοψε κήρυγμα σε επίσημη δοξολογία για τον εορτασμό της συμμαχικής νίκης, επειδή θεώρησε πως το περιεχόμενο δεν ήταν θρησκευτικό, αλλά εθνικοπατριωτική πολιτικολογία. Εισηγήθηκε επίσης στην ελληνική κυβέρνηση να διακόψει κάθε οικονομική επιχορήγηση στη Μητρόπολη Σμύρνης.
Κατόπιν πρωθυπουργικής εντολής, το ελληνικό στράτευμα είχε τεθεί υπό τις διαταγές του Αρμοστή, κάτι που ενίσχυε τον ρόλο του, ο οποίος αρχικά δεν ήταν παρά συμβουλευτικός του Αρχηγού Στρατιωτικής Κατοχής. Παράλληλα, εκτός από υπουργός της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν και εκπρόσωπος των Μεγάλων Δυνάμεων, γεγονός που περιέπλεξε περισσότερο την κατάσταση. Οι ενέργειές του χαρακτηρίστηκαν από πολλούς φιλοτουρκικές και ενάντια στα εθνικά συμφέροντα. Ο Βενιζέλος έγινε αποδέκτης διαμαρτυριών εκ μέρους των Εμμανουήλ Ρέπουλη και Αλέξανδρου Διομήδη για αδυναμία εκτέλεσης των καθηκόντων από τον Στεργιάδη, όμως εκείνος συνέχισε να τον υποστηρίζει. Η υποστήριξη στο πρόσωπό του είχε να κάνει με την πρόβλεψη εκ μέρους του Βενιζέλου μιας ενδεχόμενης αρνητικής απήχησης που θα είχε για το κύρος της ελληνικής κατοχής στην περιοχή της Μικράς Ασίας στο εξωτερικό, μια πρώιμη αντικατάσταση του εκπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης εκεί. Παράλληλα, παρεμβάσεις που σημειώθηκαν από την Αθήνα με σκοπό την ανάκληση ποινών ή μεταθέσεων σε βάρος του πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού της περιοχής, ακυρώνονταν από τον ίδιο. Μάλιστα δεν έκρυβε τη δυσφορία του τόσο πολύ, ώστε στους οκτώ πρώτους μήνες της εκεί παρουσίας του να ζητήσει τρεις φορές την αντικατάστασή του.
Μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου
Η παραμονή του στη θέση του Ύπατου Αρμοστή επέφερε αντιδράσεις από τη νέα ηγεσία του στρατεύματος και τους Φιλελεύθερους. Ο Βενιζέλος, πάντως, μετά την ήττα του στις εκλογές του 1920, του ζήτησε να παραμείνει στη θέση του, εφόσον τον διατηρούσε σε αυτή η νέα κυβέρνηση. Εκείνος υπέβαλε την παραίτησή του, που όμως δεν έγινε δεκτή, ενώ όταν προσκλήθηκε στην Αθήνα για συζητήσεις εκείνος δεν δέχθηκε να μεταβεί.
Ο Γιάννης Κορδάτος θεώρησε πως η παραμονή του Στεργιάδη στην ίδια θέση έγινε επειδή, «όταν έπεσε ο Βενιζέλος, έδωκε γην και ύδωρ στον βασιλιά Κωνσταντίνο και στο Γούναρη» και επειδή ήταν «πράκτορας της Ιντέλιζενς Σέρβις» και «έκανε ό,τι ήθελαν οι Άγγλοι». Ο Llewellyn-Smith υποστηρίζει ότι η διατήρησή του είχε να κάνει με την «ανυποχώρητη αδιαφορία του στα κομματικά» και πως ήταν «ίσως ο ικανότερος για να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο βενιζελικό και το βασιλικό καθεστώς». Τέλος, ο Γιάννης Ν. Γιαννακόπουλος αποδίδει η παραμονή του Στεργιάδη στη θέση του Ύπατου Αρμοστή στην αποδοχή της οποίας έχαιρε εκ μέρους των Συμμάχων και «στα σημαντικά ερείσματα που διέθετε στην Αγγλία».
Πρόταση για ηγεσία της Μικρασιατικής Άμυνας
Ο Στεργιάδης συνέχισε τις προσπάθειές του για ειρηνική συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων στην περιοχή. Τον Απρίλιο του 1922 τού προτάθηκε η ηγεσία της οργάνωσης Μικρασιατική Άμυνα, ενός αυτονομιστικού κινήματος. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υποστήριζε την αναγκαιότητα συνεργασίας του Στεργιάδη στο σχετικό εγχείρημα, ενώ θεωρούσε πως μια πιθανή άρνησή του θα οδηγούσε σε ναυάγιο τη σχετική πρωτοβουλία. Εκείνος απέρριψε την πρόταση, μιας και κάτι τέτοιο δεν έφερε την κυβερνητική έγκριση, ενώ έμοιαζε ουτοπική σαν πρωτοβουλία. Ούτε το ελληνικό μέτωπο θα άντεχε ούτε οι Μικρασιάτες θα μπορούσαν να προβάλουν ικανοποιητική αντίσταση με βάση τα αυτονομιστικά σχέδια δράσεως. Πράγματι, ο Στεργιάδης αναχώρησε για την Αθήνα, προκειμένου να δώσει τη δική του άποψη για τις σχετικές κινήσεις των Αμυνιτών, αλλά και να βολιδοσκοπήσει την αγγλική πλευρά — επισκέφθηκε και τον Βρετανό πρέσβυ στην Αθήνα — αν υποστήριζε ή όχι, ανεπίσημα ή επίσημα, αυτά τα σχέδια. Η εχθρική στάση του Στεργιάδη απέναντι στους Αμυνίτες προκαλούσε σύγχυση και απελπισία στα στελέχη της. Με διάφορα μέτρα που πήρε, την κράτησε σε αδράνεια· εξόρισε δε στη Νάξο ένα από τα ηγετικά στελέχη της Επιτροπής Σμύρνης, τον Α. Λάμπρου, κάτι που στοίχισε τη φιλία του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Το σχέδιο Στεργιάδη
Τον Ιούλιο του 1922, ο Στεργιάδης πρότεινε τη δημιουργία αυτόνομου Μικρασιατικού κράτους, υπό την ψιλή επικυριαρχία του Σουλτάνου. Με κέντρο τη Σμύρνη, θα είχε δική του διοίκηση και αστυνομία, σχηματισμένα από ντόπια στοιχεία. Ο χαρακτήρας του κράτους θα ήταν αποκλειστικά μικρασιατικός-πολυφυλετικός. Το εγχώριο μουσουλμανικό μικρασιατικό στοιχείο θα είχε ισότιμη συμμετοχή στο μέλλον στη διοίκησή του. Το μειονέκτημα της πρότασης Στεργιάδη ήταν η στρατιωτική κάλυψή του από 50.000 άνδρες του ελληνικού στρατού, αλλά και Έλληνες στρατολογημένους από την περιοχή. Διέφερε από την πρόταση των Αμυνιτών στο ότι θα συνιστούσε δημιούργημα των Μεγάλων Δυνάμεων και όχι μιας πολιτικής φατρίας.
Η κατάρρευση του μετώπου
Είναι χαρακτηριστική η απάντηση του Έλληνα στρατιωτικού διοικητή Αξαρίου προς τους χριστιανούς προκρίτους της περιοχής, στα μέσα Αυγούστου του 1922: «''Αν και η διαταγή του Στεργιάδου είναι να μη παρακινούμε τους πληθυσμούς να εγκαταλείψουν τον τόπον των, αλλά αντιθέτως να τους προτρέπομεν να μείνουν, σας συμβουλεύω ν' αλλάξετε γνώμην. Ημπορείτε να έχετε εμπιστοσύνην εις τους Τούρκους;''» Στις 19 Αυγούστου 1922, με εμπιστευτικό μήνυμά του στις αντιπροσωπείες της Ύπατης Αρμοστείας στις πόλεις Σόμα, Αδραμύττιο, Πάνορμο, Αρτάκη, Μουδανιά, Κίο, Μπάλια, Σαλιχλί και Φιλαδέλφεια, ο Στεργιάδης ζήτησε να συγκεντρώσουν το αρχειακό υλικό τους και να είναι έτοιμοι προς αναχώρηση, χωρίς να αντιληφθεί κάτι ο πληθυσμός. Από τον αντιπρόσωπο της Κίου ζήτησε να ενθαρρύνει τον πληθυσμό της περιοχής να παραμείνει. Επίσης, τη νύχτα της 21ης προς 22α Αυγούστου 1922, σε τηλεγράφημά του ο Στεργιάδης προς τον υποδιοικητή των ελληνικών δυνάμεων της περιοχής Κασαμπά, του λέει: «Εμποδίσατε αναχώρησιν πολιτών, καθ' ότι στρατός επ' ουδενί λόγω εγκαταλείψη περιφέρειάν σας.» Όμως η στρατιωτική ηγεσία δεν συμμεριζόταν μια τέτοια διαχείριση της κατάστασης εκ μέρους του Ύπατου Αρμοστή, ενώ ο συνταγματάρχης Φ. Φιλίππου στη Μαγνησία προσπαθούσε να επιβιβάσει τον πληθυσμό σε τρένα, «παρά τις διαταγές του Στεργιάδη».
Διαφυγή στη Γαλλία και θάνατος
Στις 26 Αυγούστου 1922 (8 Σεπτεμβρίου 1922, με το νέο ημερολόγιο), μία ημέρα πριν την είσοδο των Τούρκων στη Σμύρνη, ο Στεργιάδης διέφυγε με τη βρετανική ναυαρχίδα Σιδηρούς Δουξ (HMS Iron Duke). Η επιλογή να επιβιβαστεί σε βρετανικό πλοίο είναι και αυτή αντικείμενο συνωμοσιολογικών θεωριών. Πάντως, ο Αγγελομάτης τη συνδέει με το φόβο του Στεργιάδη να λιντσαρισθεί από τους πρόσφυγες που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στην προκυμαία ή από τα πληρώματα των ελληνικών πολεμικών πλοίων εάν επιβιβαζόταν σε κάποιο από αυτά για να φύγει. Από τη Σμύρνη αρχικά μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και εκεί επιβιβάστηκε σε ρουμανικό πλοίο με προορισμό την Κωστάντζα, απ' όπου κατευθύνθηκε σιδηροδρομικώς για το Παρίσι. Στη συνέχεια, στις αρχές του 1923, εγκαταστάθηκε στη νότιο Γαλλία.
Θέμα δικαστικής δίωξης
Φαίνεται πως δεν τέθηκε ποτέ θέμα δικαστικής δίωξης του Στεργιάδη, αν και η Ανακριτική Επιτροπή Εθνικής Καταστροφής βολιδοσκόπησε το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών σχετικά με το ενδεχόμενο έκδοσης του Στεργιάδη στην Ελλάδα από το Γαλλικό κράτος, αλλά και με το τι γνώριζε ο Εμμανουήλ Ρέπουλης για τις εντολές του Βενιζέλου προς τον Στεργιάδη. Οι αρχειακές πηγές δεν έχουν πληροφορίες για το τι απάντησε ο Ρέπουλης. Όμως ουσιαστικά μια εις βάρος του δίωξη δεν ήταν δυνατή. Μια από τις κατηγορίες που του προσάπτονταν εκείνη την περίοδο ήταν η μη έγκαιρη ενημέρωση των πληθυσμών για την κατάρρευση του Μικρασιατικού μετώπου. Όμως ο Nόμος 2870/1922 «Περί της παρανόμου μεταφοράς προσώπων ομαδόν ερχομένων εις ελληνικούς λιμένας εκ της αλλοδαπής» έκλεινε τα ελληνικά λιμάνια για τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Αυτό τον έκανε να αποθαρρύνει κάθε ανάλογη πρωτοβουλία.
Κριτική αποτίμηση του χαρακτήρα και του έργου του
Στην ελληνική κοινή γνώμη, το όνομα του Αριστείδη Στεργιάδη έγινε συνώνυμο της προδοσίας. Επρόκειτο για αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και οι διιστάμενες απόψεις γύρω από το πρόσωπό του ενισχύθηκαν από το γεγονός πως απέφυγε να γράψει οτιδήποτε για να υπερασπιστεί το έργο του στην Ύπατη Αρμοστεία. Ο ίδιος έδωσε μόνο δύο συνεντεύξεις: μία σύντομη στον Κώστα Ουράνη στον Ελεύθερο Τύπο το 1927 και μία πιο εκτενή στον Α. Αποστολόπουλο στην εφημερίδα Πατρίς τον Ιανουάριο του 1930.
Οι αρετές του ήταν «εργατικότητα, προσωπική δύναμη, μακροχρόνια πείρα στα μουσουλμανικά θέματα και αμεροληψία προς μουσουλμάνους και χριστιανούς». Επιπλέον, «πρόσθετε ένα θετικό όραμα ελληνοτουρκικής συνεργασίας και ελληνικής πολιτισμικής και κοινωνικής αναγέννησης». Επίσης, η αυστηρότητα και η προσήλωση στο καθήκον, γνωρίσματα που έκαναν τον Βενιζέλο να τον επιλέξει για τη θέση αυτή.
Νήσος Τούτι
Έχει επιφάνεια 8 τετραγων. χιλιόμετρα. Στο νησί υπάρχει ένα μικρό χωριό και συνδέεται με την ενδοχώρα από κρεμαστή γέφυρα.
Αριστείδης Στεργιάδης
Κριτική αποτίμηση του χαρακτήρα και του έργου του
Στα μειονεκτήματα του αναφέρονται ο ακοινώνητος χαρακτήρας του και η υπερβολή σε κάθε του ενέργεια. Στερείτο «κάθε είδους διπλωματικότητας» στην προσπάθειά του να επιβάλλει την τάξη χωρίς να μειώνει και να προκαλεί τους επικεφαλής των εκεί ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Εγωπαθής, αυθαίρετος και εριστικός στις σχέσεις του, αινιγματικός ως προς τις πραγματικές του απόψεις. Ο Τζορτζ Χόρτον αναφέρει στο βιβλίο του Η μάστιγα της Ασίας για τον Στεργιάδη: «''Είχε πολύ αυστηρή αίσθηση του δικαίου και τον χαρακτήριζε υψηλό αίσθημα του καθήκοντος. Ζούσε σαν ερημίτης, δεν αποδεχόταν καμιά πρόσκληση και δεν εμφανιζόταν ποτέ σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Επιθυμούσε […] να μη δέχεται φιλοφρονήσεις και να μη δημιουργεί δεσμούς, έτσι ώστε να μπορεί να αποδίδει δικαιοσύνη σε όλους, υψηλά και χαμηλά ιστάμενους.''»
Νήσος Τούτι
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Νείλου Κατηγορία:Νησιά του Σουδάν
Αριστείδης Στεργιάδης
Σε άλλες γλώσσες
Κατηγορία:Έλληνες Αρμοστές Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Ηπείρου Κατηγορία:Κατοχή της Σμύρνης Κατηγορία:Οικογένεια Κιτσίκη
Κλέαρχος Κονιτσιώτης
Ο Κλέαρχος Κονιτσιώτης (1926 - 9 Οκτωβρίου 1989) ήταν ο πρώτος Έλληνας παραγωγός ταινιών με την αμερικανική έννοια του όρου (producer).
Βιογραφία
Η ταινία του Κλέαρχου Κονιτσιώτη με τα περισσότερα εισιτήρια ήταν τα Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963 - 1964) 591.675 (2η/92) (Αλέκος Σακελλάριος) και με τα λιγότερα εισιτήρια ήταν το φιλμ Τον παλιό εκείνο τον καιρό (1965 - 1966) 5.305 (101η/101) (Αλέκος Σακελλάριος)/
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Σωσιγένης ο Περιπατητικός
Ο Σωσιγένης ο Περιπατητικός ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος και φιλόσοφος του 1ου αιώνα μ.Χ.
Υπήρξε φιλόσοφος και δάσκαλος του Αλέξανδρου του Αφροδισιέα. Ανήκε στους περιπατητικούς.
Περισσότερο σ΄ αυτόν αποδίδεται, ως έργο του, το "Περί των ανελιττουσών* σφαιρών" και λιγότερο στον συνώνυμό του τον Αλεξανδρέα.
(*) Το Περί ανελιττουσών (= επανακυλιoμένων) σφαιρών αφορά τις κινήσεις των ουρανίων σφαιρών (σώμάτων) με αφορμή παρατηρήσεων στη δακτυλιοειδή έκλειψη του Ηλίου που συνέβη το 164, διατυπώνοντας την άποψη ότι αυτές δεν περιστρέφονται γύρω από κάποιο κέντρο αλλά μόνο από τον δικό της άξονα η κάθε μια. Των παραπάνω σώζονται αποσπάσματα.
Τον Σωσιγένη αναφέρει ο Σιμπλίκιος σε σχόλια επί του Αριστοτέλη "Περί Ουρανού" και που προφανώς επηρέασε τον Κοπέρνικο
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Περλ Χάρμπορ (ταινία)
Η ταινία ήταν εισπρακτική επιτυχία, κερδίζοντας 59 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο Σαββατοκύριακο και σχεδόν 450 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως στο box office, αλλά έλαβε γενικά αρνητικές κριτικές από κριτικούς, οι οποίοι επέκριναν την ιστορία, τη μεγάλη διάρκεια, το σενάριο και τους διαλόγους, τους ρυθμούς, τις ερμηνείες και τις ιστορικές ανακρίβειες, αν και τα οπτικά εφέ και η μουσική του Χανς Ζίμμερ επαινέθηκαν. Προτάθηκε για τέσσερα Βραβεία Όσκαρ, κερδίζοντας στην κατηγορία Καλύτερης Μοντάζ Ήχου. Ωστόσο, ήταν επίσης υποψήφια για έξι βραβεία Χρυσά Βατόμουρα, συμπεριλαμβανομένης της Χειρότερης Ταινίας. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη (και μέχρι σήμερα, μοναδική) εμφάνιση μιας ταινίας που προτάθηκε για Χειρότερη Ταινία, ενώ παράλληλα κέρδισε ένα Όσκαρ. Είναι επίσης η μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Μπέι που κέρδισε Όσκαρ.
Πλοκή
Δύο προικισμένοι νέοι πιλότοι, ο Ρέιφ ΜακΚόλεϊ και ο Ντάνι Γουόκερ, είναι φίλοι από την παιδική ηλικία. Και οι δύο αποφασίζουν να ενταχθούν στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ. Ο Ρέιφ ερωτεύεται την Έβελιν, μια νεαρή νοσοκόμα, κατά τη διάρκεια των εξετάσεων της για να μπει στην αεροπορία. Αλλά το ειδύλλιό τους θα είναι βραχύβιο γιατί ο Ρέιφ θέλει να καταταγεί. Η Έβελιν και ο Ντάνι μεταφέρονται στη Χαβάη ενώ ο Ρέιφ εντάσσεται στην Αγγλία για να πολεμήσει την Luftwaffe του Τρίτου Ράιχ του Χίτλερ, μαζί με τους Άγγλους στο Eagle Squadrons, κατ' εντολή του ανώτερου του Διοικητή Ντούλιτλ. Λίγους μήνες και γράμματα αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, το αεροπλάνο του Ρέιφ καταρρίπτεται και εκείνος χάνεται. Ο Ντάνι πηγαίνει να πει τα θλιβερά νέα στην Έβελιν, όπου και οι δύο καταρρέουν, με την Έβελιν και τον Ντάνι μοιράζονται τη θλίψη τους και μια αγάπη γεννιέται από τα μυστικά τους. Τότε η Έβελιν μένει έγκυος από τον Ντάνι. Την ημέρα που η Έβελιν ακούει αυτά τα νέα, ο Ρέιφ επιστρέφει. Επέζησε από τη συντριβή του καθώς τον παρέλαβε ένα γαλλικό αλιευτικό σκάφος. Είναι χαρούμενος που βλέπει ξανά την Έβελιν, αλλά η κατάσταση έχει αλλάξει και ο Ρέιφ καταλαβαίνει ότι τον έχει αντικαταστήσει ο Ντάνι. Τσακώνονται οι δύο τους σε ένα μπαρ και μετά από μερικές μπουνιές, τρέπονται σε φυγή για να γλιτώσουν από τη στρατιωτική αστυνομία. Ο Ντάνι του εξηγεί την κατάσταση αλλά η φιλία τους αμφισβητείται έντονα. Στο μεταξύ, οι Ιάπωνες εξαπολύουν αιφνιδιαστική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Τα ξημερώματα της Κυριακής 7 Δεκεμβρίου 1941, ενώ οι στρατιώτες κοιμόντουσαν ακόμα, τα ιαπωνικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από τη Χαβάη και εκτόξευσαν τις τορπίλες και τα μαχητικά τους στα πλοία στο λιμάνι.
μικρογραφία|δεξιά|340px|Αεροφωτογραφία της [[ναυτικής βάσης των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ, της Χαβάης, κατά την επίθεση της από τους Ιάπωνες.]] Ο Ρέιφ ξεχνά τα προβλήματά του για μια στιγμή και πηγαίνει να πολεμήσει δίπλα στον Ντάνι για να βοηθήσει τους συντρόφους τους. Φτάνουν σε ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο. Θα είναι οι μόνοι δύο πιλότοι που κατάφεραν να απογειωθούν. Η επίθεση τελείωσε, ο Πρόεδρος Φρανγκλίνος Ρούζβελτ και το Κογκρέσο κήρυξαν κατάσταση πολέμου και το Αμερικανικό Γενικό Επιτελείο οργάνωσε μια συμβολική αντεπίθεση με βομβαρδιστικά (B-25) που απογειώθηκαν από αεροπλανοφόρα: αυτή ήταν η επιδρομή Ντούλιτλ. Οι δύο φίλοι είναι εθελοντές και εκπαιδεύονται για να απογειωθούν από έναν διάδρομο με τα βομβαρδιστικά από έναν πολύ σύντομο αεροδιάδρομο αντί για το  που συμβολίζει αυτόν στον οποίο θα βρεθούν αντιμέτωποι κατά τη διάρκεια της αποστολής ξεκινώντας από το αεροπλανοφόρο.
Μόλις ολοκληρωθεί η αποστολή, η αμερικανική αποστολή πρέπει να επιστρέψει στην Κίνα. Αλλά τα καύσιμα αρχίζουν να εξαντλούνται πολύ πριν εμφανιστούν οι κινεζικές ακτές και η προσγείωση αποδεικνύεται πολύ περίπλοκη όταν ιαπωνικές περιπολίες εισέβαλαν στους ορυζώνες που εντοπίστηκαν για την προσγείωση. Το αεροπλάνο με πιλότο τον Ρέιφ συντρίβεται καθώς οι Ιάπωνες φτάνουν στο σημείο της συντριβής. Μετά από αυτό, το αεροπλάνο του Ντάνι καταρρίπτεται και αυτός τραυματίζεται στη συντριβή. Οι επιζώντες αιχμαλωτίζονται, αλλά καταφέρνουν να απελευθερωθούν και να δραπετεύσουν. Ο Ντάνι σκοτώνεται παρεμβαίνοντας ανάμεσα σε έναν Ιάπωνα στρατιώτη και τον Ρέιφ, δέχοντας έτσι τις δύο σφαίρες που προορίζονταν για τον φίλο του. Πριν πεθάνει ο Ντάνι, ο Ρέιφ του ανακοινώνει ότι η Έβελιν είναι έγκυος και ότι είναι ο πατέρας. Στη συνέχεια οι πιλότοι διασώζονται από Κινέζους στρατιώτες.
Όταν επιστρέφει από την αποστολή, η Έβελιν περιμένει τον Ρέιφ και τον Ντάνι στη ζώνη προσγείωσης. Τότε εμφανίζεται ένα φέρετρο να βγαίνει από το αεροπλάνο επαναπατρισμού στη θέση του Ντάνι.
Αρκετό καιρό αργότερα ο γιος του Ντάνι παίζει κοντά στον τάφο του πατέρα του κάτω από τα μάτια του Ρέιφ και της Έβελιν. Ο Ρέιφ παίρνει το παιδί σε μια βόλτα με αεροπλάνο.
Κατάλογος βιντεοπαιχνιδιών Star Wars
Αυτός είναι ένας κατάλογος των Star Wars βιντεοπαιχνιδιών. Παρόλο που υπήρχαν πολλά παιχνίδια που δημιουργήθηκαν από χομπίστες βασισμένα στη σειρά κινηματογραφικών ταινιών Star Wars και γενικώς στο franchise, αυτή η σελίδα παραθέτει μόνο τα παιχνίδια που έχουν αναπτυχθεί ή δημοσιευτεί από την LucasArts ή έχουν επίσημη άδεια από την Lucasfilm. Πλατφόρμες: Arcade, Apple II, Atari 2600, Famicom, Nintendo Entertainment System, Super Nintendo Entertainment System, Nintendo 64, Sega Master System, Sega Dreamcast, Game Gear, GameCube, DOS, Microsoft Windows, Macintosh, Mac OS, OS X, PlayStation, PlayStation 2, PlayStation 3, PlayStation 4, PlayStation Vita, Xbox, Xbox 360, Xbox One, Wii, Wii U, Game Boy, Game Boy Color, Game Boy Advance, Nintendo DS, PlayStation Portable, iOS, Android και Linux.
Τίτλοι που σχετίζονται με τις ταινίες
Ακολουθεί μια λίστα με παιχνίδια Star Wars που βασίζονται στις ταινίες μεγάλου μήκους. Καταγράφονται με σειρά κυκλοφορίας.
Τίτλοι σειρών
Παρακάτω είναι μια λίστα με παιχνίδια Star Wars που δεν βασίζονται σε μια συγκεκριμένη ταινία μεγάλου μήκους και αποτελούν μέρος μιας σειράς. Ο κατάλογος παραθέτεται από την παλαιότερη σειρά ως την νεότερη.
Star Wars: Galaxies
Συλλογή (ες): Star Wars Galaxies: Starter Kit (2005), Star Wars Galaxies: The Total Experience (2005), and Star Wars Galaxies: The Complete Online Adventures (2006)
Βattlefront
Η σειρά Battlefront έχει διαχειριστεί σε δύο διαφορετικούς προγραμματιστές.
Εmpire at War
Συλλογή: Star Wars: Empire at War: Gold Pack (παιχνίδι και πακέτο επέκτασης) (2007) Windows
Παιχνίδια ανά είδος
Τα επόμενα παιχνίδια ταξινομούνται από κοινού επειδή μοιράζονται το ίδιο είδος, αντί να είναι επίσημα μέρος της ίδιας σειράς. Εξαιρούνται τα παιχνίδια που αναφέρονται παραπάνω.
Επιτραπέζια παιχνίδια
Ψηφιακό pinball:
Προσομοιώσεις pinball και έξτρα λήψεις βιντεοπαιχνιδιών, που πωλούνται ως ανεξάρτητα σετ καθώς και πρόσθετα για το Zen Pinball 2
Star Wars Pinball (2013) Windows, Mac, Wii U, Xbox 360, 3DS, PSVita, PlayStation 3, PlayStation 4, Kindle Fire, Android, iOS
Star Wars Pinball: Balance of the Force (2013) Xbox 360, PSVita, PlayStation 3, PlayStation 4, Android, iOS
Star Wars Pinball: Heroes of the Force (2014) Xbox 360, PSVita, PS3, PS4, Android, iOS
Φορητές και κινητές συσκευές
Παρακάτω είναι μια λίστα τίτλων Star Wars για φορητές συσκευές και κινητά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Star Wars
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 1998
Το Ε΄ Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 1998 έγινε στις 22 Φεβρουαρίου στην Αθήνα, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας που αποτελούσε τον μόνιμο τόπο διεξαγωγής της διοργάνωσης τα πρώτα χρόνια. Μετείχαν εννιά βαλκανικές χώρες, αφού προστέθηκε για πρώτη φορά η Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Οι δυνατές χώρες δεν έστειλαν τους καλύτερους αθλητές τους. Δεν υπήρξε βαθμολογία. Πολυνίκης αναδείχθηκε η Ρουμανία σε άνδρες και γυναίκες.
Πηγές
1998 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Στίβος το 1998
Παπινιανός
Ο Αιμίλιος Παπινιανός υπήρξε σημαντικός Ρωμαίος νομοδιδάσκαλος, που έζησε από το 142 ως το 212 μ.Χ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Συρία ή στην Αφρική και έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Βρετάννης επί Αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου, ως πραίτορας. Εκτελέστηκε το 212, με διαταγή του Καρακάλλα, επειδή αρνήθηκε να δικαιολογήσει δημοσίως τη δολοφονία του αδερφού του, Γέτα.
Έργα
Συνέγραψε 30 βιβλία ερωτήσεων (Quaestiones), 19 βιβλία Responsa, 2 βιβλία Definitiones και 596 χωρία των Πανδεκτών. Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε για εκείνον μετά το θάνατό του, το 321 όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος με ειδικό θέσπισμα (που ονομάστηκε Νόμος των Παραπομπών) αποφάσισε ότι αν οι γνώμες των νομομαθών έχουν ουσιαστικές διαφορές, θα υπερισχύουν όσες υποστήριζαν τη γνώμη του Παπινιανού.
Βιβλιογραφία
Παπινιανος
Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ
Το βραβείο «Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ» (αγγλικά: FIFA World Player of the Year) είναι ποδοσφαιρικό βραβείο, το οποίο καθιερώθηκε από τη Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA) από το 1991 μέχρι το 2009. Η επιλογή γινόταν μέσω ψηφοφορίας από τους προπονητές όλων των εθνικών ομάδων των χωρών μελών της FIFA στο τέλος κάθε έτους. Το έπαθλο απονεμόταν από τη FIFA σε ειδική εκδήλωση που μεταδιδόταν τηλεοπτικά πριν από τα Χριστούγεννα.
Από το 2010 το βραβείο συγχωνεύτηκε με τη «Χρυσή Μπάλα» («Ballon d'Or») του γαλλικού περιοδικού France Football, αφού ο παλιότερος και πιο έγκυρος αυτός θεσμός, που αρχικά αφορούσε τον Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή και αργότερα τον καλύτερο ποδοσφαιριστή των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (ανεξαρτήτως καταγωγής), επεκτάθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή παγκόσμια. Το νέο βραβείο έφερε την ονομασία «Χρυσή Μπάλα της ΦΙΦΑ» («FIFA Ballon d'Or»).
Τζορτζ Τουπόου Ε΄
Ο Τζορτζ Τουπόου ο Ε΄ (4 Μαΐου 1948 - 18 Μαρτίου 2012) ήταν ο βασιλιάς της Τόνγκα από το 2006 ως τον θάνατό του. Γιος του Ταουφααχάου Τουπόου Δ', έγινε βασιλιάς μετά το θάνατο του πατέρα του, στις 11 Σεπτεμβρίου 2006.
Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ
Η Ομοσπονδία εκτός από το βραβείο του Καλύτερου ποδοσφαιριστή (FIFA Ballon d'Or) βράβευε παράλληλα την καλύτερη ποδοσφαιρίστρια της χρονιάς (FIFA Women’s World Playωer of the Year). Με την ευκαιρία της δημιουργίας του βραβείου Χρυσή Μπάλα της ΦΙΦΑ, η Ομοσπονδία είχε αποφασίσει την δημιουργία αντίστοιχων βραβείων και για τις κατηγορίες του Καλύτερου προπονητή ανδρικής και γυναικείας ομάδας (FIFA Coach of the Year). Στην εκδήλωση απονομής των βραβείων απονέμονταν επίσης βραβεία για το καλύτερο γκολ ψτης χρονιάς (ΦΙΦΑ Βραβείο Πούσκας), την καλύτερη ενδεκάδα της χρονιάς, το βραβείο Fair Play και ένα ειδικό βραβείο προσφοράς (FIFA Presidential Award).
Τζορτζ Τουπόου Ε΄
Βιογραφία
Στην καθημερινή ζωή, ήταν περισσότερο γνωστός με το όνομα Tupoutoa. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελβετία και τη δευτεροβάθμια στο King's College του Ώκλαντ (Νέα Ζηλανδία). Συνέχισε τις σπουδές του στην Οξφόρδη και στη Βασιλική Ακαδημία του Στρατού στο Σάντχερστ της Αγγλίας.
Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ
Από το 2016 το βραβείο διαχωρίστηκε και η FIFA καθιέρωσε το βραβείο "The Best" («The Best FIFA Men's Player») για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή στον κόσμο σε ένα ημερολογιακό έτος. Η FIFA θεωρεί το νέο θεσμό ως συνέχεια των δύο προηγούμενων με την πρώτη απονομή να γσίνεται στις 9 Ιανουαρίου του 2017 στη Ζυρίχη για τους κορυφαίους του 2016. Όπως και στις προηγούμενες βραβεύσεις, για την ανάδειξη των καλύτερων της χρονιάς διεξάγεται ψηφοφορία στην οποία συμμετέχουν οι προπονητές και οι αρχηγοί των εθνικών ομάδων, καθώς και έγκριτοι δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο ως εξής:
thumb|Το λογότυπο των βραβείων της FIFA από το 2016
Τζορτζ Τουπόου Ε΄
Βιογραφία
Προτού γίνει βασιλιάς άσκησε επιχειρηματική δραστηριότητα και βάσει του νόμου έπαυσε να έχει λογαριασμούς από τις επιχειρήσεις του.
Αξιώματα
Έγινε Διάδοχος του θρόνου στις 4 Μαΐου του 1966. Χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 1979-1998. Ορκίστηκε Βασιλιάς στις 11 Σεπτεμβρίου του 2006.
Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ
Νικητές
(συμπεριλαμβανομένων των νικητών του βραβείου "The Best")
Πηγές:
Τζορτζ Τουπόου Ε΄
Αξιώματα
Η επίσημη στέψη του έγινε την 1η Αυγούστου του 2008. Αρχικά η στέψη προγραμματιζόταν να λάβει χώρα το 2007, αναβλήθηκε όμως καθώς δόθηκε προτεραιότητα στην ανοικοδόμηση της πρωτεύουσας, Νουκουαλόφα, έπειτα από τις ταραχές του 2006.
Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ
Ανά παίκτη
Ως τώρα το βραβείο έχει απονεμηθεί σε 16 διαφορετικούς παίκτες από 10 χώρες. Όλοι οι νικητές αγωνίζονταν σε ευρωπαϊκές ομάδες. Το ρεκόρ έχουν οι Βραζιλιάνοι με 8 έπαθλα, ενώ εκτός από το Λιβεριανό Γουεά και τον Αργεντινό Μέσι, όλα τα υπόλοιπα έπαθλα κέρδισαν Ευρωπαίοι.
Από αυτούς, ο Μέσι, ο τελευταίος που κατέκτησε το συγκεκριμένο βραβείο πριν τη συγχώνευσή του με το βραβείο Χρυσή Μπάλα του Φρανς Φουτμπόλ, έχει κατακτήσει τρεις ακόμα φορές το νέο βραβείο του καλύτερου ποδοσφαιριστή της χρονιάς.
Τζορτζ Τουπόου Ε΄
Αξιώματα
Τον Ιούλιο του 2008, τρεις ημέρες πριν την επίσημη στέψη του (1η Αυγούστου), ο βασιλιάς ανακοίνωσε ότι θα αφήσει τις περισσότερες εξουσίες του και θα ενεργεί στα περισσότερα ζητήματα με βάση τις οδηγίες του πρωθυπουργού του. Ο πρωθυπουργός επίσης θα είναι αρμόδιος για τα καθημερινά ζητήματα. Ο Τουπόου θα έχει τις εξουσίες του διορισμού δικαστών αλλά και της μετατροπής ποινών. Επιπλέον, ο ίδιος ανακοίνωσε τη διενέργεια εκλογών το 2010 και ανήγγειλε κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση.
Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ
Ανά παίκτη
thumb|250px|Με 7 τίτλους ο Λιονέλ Μέσι είναι ο πολυνίκης του θεσμού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά βραβεία ΦΙΦΑ
Τζορτζ Τουπόου Ε΄
Θάνατος
Το 2012 ο Μονάρχης μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο του Χονγκ Κονγκ, όπου και πέθανε στις 18 Μαρτίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωργιος Τουποου Ε
Η Παρθένος και ο μικρός Ιησούς με την Αγία Άννα (Ντα Βίντσι)
Η Παρθένος και το Θείο Βρέφος με την Αγία Άννα είναι έργο ζωγραφικής με λάδι του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1508.
Περιγραφή
Παρουσιάζει την Αγία Άννα, την κόρη της, την Παρθένο Μαρία, και τον Ιησού ως νήπιο. Ο Χριστός παρουσιάζεται να αγκαλιάζει ένα προβατάκι (ο αμνός της θυσίας), που συμβολίζει το Πάθος του, ενώ η Παρθένος προσπαθεί να τον συγκρατήσει. Το έργο έγινε παραγγελία για το Ιερό της εκκλησίας Santissima Annunziata στη Φλωρεντία και το θέμα του απασχόλησε για πολύ το μεγάλο ζωγράφο.
Εκτός από το συμβολισμό με τον αμνό, ο αδελφός Pietro da Novellara, μέλος του τάγματος των Καρμηλιτών, είδε έναν επιπρόσθετο συμβολισμό στο έργο. Πίστευε πως η ήρεμη έκφραση της αγίας Άννας, σε αντίθεση με την αγωνία της Παναγίας για το παιδί της, πιθανώς συμβολίζει την Εκκλησία που δεν επιθυμεί να αποφευχθεί το Πάθος του Χριστού. Η σύνθεση από το Χριστό στα γόνατα της Παρθένου, ενώ η ίδια να κάθεται στα πόδια της Αγίας Άννας είναι σπάνια, αλλά δείγματα αυτής εμφανίζονται από τον Μεσαίωνα και μετά, παρουσιάζοντας τη ροή της ζωής σε τρεις γενιές.
Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ντα Βίντσι, όταν ασχολήθηκε με τα μαθηματικά και άλλες αναζητήσεις, με το πετρώδες τοπίο που απεικονίζει να προδίδει το ενδιαφέρον του για τη γεωλογία. Οι απαιτήσεις των άλλων ενδιαφερόντων του ίσως να τον ανάγκασαν να αφήσει το έργο ατελείωτο. Η μπογιά απλώθηκε επιφανειακά και σε ορισμένα σημεία είναι διάφανη, με αποτέλεσμα να φαίνεται το σκίτσο από κάτω. Σήμερα ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Η πυραμιδοειδής κατασκευή του πίνακα επηρέασε το Ραφαήλ και τον Αντρέα ντελ Σάρτο. Η σύνθεση ενέπνευσε δύο έργα αναγεννησιακής γλυπτικής, ένα από τον Αντρέα Σανσοβίνο και ένα άλλο από τον Φραντσέσκο ντα Σάνγκαλο. Φημισμένες είναι επίσης οι παρατηρήσεις που έκανε ο Φρόυντ για την ψυχοσύνθεση του Λεονάρντο μελετώντας τον πίνακα.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Καντάτα
μικρογραφία|Παρτιτούρα καντάτας Η καντάτα (ιτ. Cantata, γερμ. Kantate, από το ιταλικό cantare: τραγουδώ) είναι είδος μουσικής φωνητικής σύνθεσης, θρησκευτικού ή κοσμικού περιεχομένου, με οργανική ή ορχηστρική συνοδεία. Οι καντάτες αποτελούνται από αρκετά μουσικά μέρη (ή κινήσεις), ενώ συχνή είναι η χρήση της χορωδίας. Συχνή είναι και η χρήση μεμονωμένων τραγουδιστών (σόλο) χωρίς ωστόσο να είναι επιβεβλημένη. Η δε γλώσσα των κειμένων που χρησιμοποιείται στις καντάτες είναι τόσο τα λατινικά, όσο και η καθομιλουμένη.
Η σημασία του όρου δεν είναι ταυτόσημη σε όλες τις εποχές της κλασικής μουσικής: στην Ιταλία του 17ου αιώνα ήταν αντίστοιχη στο μονοφωνικό μαδριγάλι, ενώ αργότερα διαχωρίστηκε στους υπότυπους καντάτα δωματίου (cantata da camera) και εκκλησιαστική καντάτα (cantata da chiesa). Έφτασε την ακμή της κατά την περίοδο του Μπαρόκ, με κύριο εκπρόσωπο τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο οποίος έγραψε πάνω από 200. Την κλασική εποχή της μουσικής παραμερίστηκε, δίνοντας τα ηνία σε άλλα είδη μουσικής, ωστόσο, αρκετοί ρομαντικοί συνθέτες όπως ο Ρόμπερτ Σούμαν και ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, επανέφεραν την καντάτα στο προσκήνιο.
Ιστορικά στοιχεία
Ο όρος καντάτα εμφανίζεται στις αρχές του 17ου αιώνα, παράλληλα με την όπερα και το ορατόριο. Προϋπόθεση για την ανάπτυξή της υπήρξε η άνοδος της οργανικής μουσικής, καθώς μέχρι τότε η λόγια μουσική περιοριζόταν στα πλαίσια των φωνητικών έργων. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, καντάτες για μία ή δύο σόλο φωνές και συνοδεία κοντίνουο, αποτελούσαν την κύρια έκφραση της ιταλικής φωνητικής μουσικής δωματίου.
Στην αρχική της αυτή μορφή, η δομή της περιλάμβανε την έναρξη με κάποιο αναγγελτικού ύφους ρετσιτατίβο, καθώς και κάποια πρώιμου είδους άρια, ως σχόλιο των προλεχθέντων. Τυπικά παραδείγματα αυτής της μορφής αποτελούν οι καντάτες του Τζάκομο Καρίσσιμι, αλλά και κάποια έργα του Χένρι Πέρσελ. Με την άνοδο της άριας ντα κάπο, η καντάτα τείνει να αποτελείται από δύο ή τρεις άριες, που συνδέονται με ρετσιτατίβο, όπως φαίνεται και σε πολλά έργα του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι άριες δεν διαφέρουν απ' αυτές που βρίσκουμε στην όπερα της εποχής, ενώ η όλη καντάτα λειτουργεί σαν μικρής κλίμακας ορατόριο. Αυτό είναι εμφανές τόσο στις καντάτες του Μπαχ όσο και τα ανθέμια του Χαίντελ· μάλιστα, πολλές από τις μακροσκελέστερες καντάτες του Μπαχ είναι στην πραγματικότητα ορατόρια, όπως το "Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο", το οποίο κατ' ουσίαν αποτελείται από έξι εκκλησιαστικές καντάτες. Οι έξι αυτές καντάτες αντιστοιχούν σε έξι διαφορετικές μέρες, που ωστόσο στο σύνολό τους δεν διαφέρουν με οποιοδήποτε κλασικό ορατόριο.
Την εποχή του Μπαρόκ η καντάτα αποτέλεσε κύρια μουσική έκφραση της Λουθηρανικής εκκλησίας, καθώς υπήρξε μέρος της λειτουργίας, αλλά και άλλων εκκλησιαστικών περιστάσεων. Δείγματα γραφής σώζονται όχι μόνον από τον Μπαχ, αλλά και από άλλους Γερμανούς συνθέτες, όπως τον Ντήτριχ Μπουξτεχούντε, τον Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν, τον Κρίστοφ Γκράουπνερ κ.ά. Οι δε κοσμικές καντάτες διαφοροποιούνται από τις εκκλησιαστικές κυρίως ως προς το μέρος του κειμένου· πολλές απ' αυτές γράφτηκαν για ειδικές περιστάσεις της ανώτερης τάξης, ενώ σε πολλές περιπτώσεις αποτέλεσαν την κύρια μουσικοθεματική πηγή για θρησκευτικές καντάτες (π.χ. το "Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο" του Μπαχ).
Κλασική και Ρομαντική περίοδος
Ο όρος καντάτα τον 19ο αιώνα χρησιμοποιείται πλέον μόνο για χορωδιακά έργα, ως μέσο διαχωρισμού από τα σολιστικά, ενώ τείνει να αποκλείει το θρησκευτικό του σκέλος. Από τους συνθέτες της περιόδου διακρίνεται ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, με τα έργα του Die erste Walpurgisnacht («Η πρώτη Βαλπουργιανή Νύχτα») και τη Συμφωνία Νο. 2, μια κατ' ουσίαν καντάτα με τρία συμφωνικά πρελούδια. Ο Ρόμπερτ Σούμαν έγραψε την καντάτα Das Paradies und die Peri («Ο παράδεισος και τα Ουρί»), ενώ ο Γιοχάνες Μπραμς συνέθεσε την καντάτα "Ρινάλντο", σε ποίηση Γκαίτε. Άλλοι συνθέτες με καντάτες στο συγγραφικό τους έργο περιλαμβάνουν τους Μπετόβεν (Meeresstille), Εκτόρ Μπερλιόζ ("Sardanapale"), Κλωντ Ντεμπυσύ (L'enfant prodigue) και τον Γκούσταβ Μάλερ, με το περίφημο "Das klagende Lied" («το τραγούδι των λυγμών»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας
Τσερνοβόντσκ (περιφέρεια Νότιου Καζακστάν)
Το Τσερνοβόντσκ είναι ένας οικισμός στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν, στην επαρχία Σαϊράμ κοντά στο Σιμκέντ.
Γεωγραφική θέση
Το κέντρο της επαρχίας, το Ακσουκεττέν απέχει 31 χιλιόμετρα από το Τσερνοβόντσκ.
Πληθυσμός
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Νάτρο
Στην αρχαία Αίγυπτο, το νάτρο εξορυσσόταν από τον πυθμένα αποστραγγισμένων λιμνών κοντά στον Νείλο και χρησιμοποιείτο για διάφορους σκοπούς, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνεται η μουμιοποίηση. Εξαιτίας των ισχυρών λιποδιαλυτικών του ιδιοτήτων, το νάτρο συνδέθηκε αρκετά νωρίς με την παραγωγή σάπωνος. Το χημικό σύμβολο του νατρίου, Na, προέρχεται από τον λατινικό όρο natrium, από τον οποίο πήρε το όνομά του το ορυκτό. Το νάτρον αναφέρεται ενίοτε ως «ακάθαρτο αλάτι» και συνδέεται με γύψο και ασβεστίτη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά Κατηγορία:Αντισηπτικά
Στερεομετρία
Η Στερεομετρία είναι ο δεύτερος μεγάλος κλάδος της Γεωμετρίας μετά την Επιπεδομετρία. Ο κλάδος αυτός εξετάζει κάθε σχήμα (στερεό) που εμφανίζεται στο χώρο με τρεις διαστάσεις: μήκος, πλάτος και ύψος, όπως π.χ. ο κύβος, η σφαίρα, ο κύλινδρος, η πυραμίδα, ο κώνος κ.λπ. ή σύνθετα εξ αυτών.
Σωσίθεος
Ο Σωσίθεος ο Αλεξανδρέας, ήταν Αρχαίος Έλληνας τραγικός ποιητής του 3ου αι. π.Χ.. Έζησε στην Αθήνα και την Αίγυπτο, και συγκαταλέγεται μεταξύ των ποιητών της Αλεξανδρινής Πλειάδας.
Από το σατυρικό του έργο «Δάφνις» ή «Λυτιέρσας» διασώθηκε μόνο ένα απόσπασμα από τον Στοβαίο, καθώς και κάποιοι άλλοι στίχοι από άλλο ποίημα επιγραφόμενο «Εξ Α(ε)θλίου».