cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ (Ανκάουα)
Ιστορία
Η ανέγερση της Εκκλησίας Αγίου Ιωσήφ ξεκίνησε επί εκτάσεως μεγέθους 1000 m², στην είσοδο της Ανκάουα, στην Ερμπίλ, το 1978, περίοδο κατά την οποία ο Στέφανος Μπαμπάκα διατελούσε αρχιεπίσκοπος της Χαλδαϊκής Καθολικής Αρχιεπισκοπής της Ερμπίλ. Η εκκλησία ανεγέρθηκε μέσω κυβερνητικής χρηματοδότησης, καθώς και μέσω εθελοντικής εργασίας εκ μέρους των κατοίκων της Ανκάουα, ενώ ο καθαγιασμός της έλαβε χώρα το 1981. Η Εκκλησία Αγίου Ιωσήφ σχεδιάστηκε με ως κύρια πηγή εμπνεύσεως την βαβυλωνιακή αρχιτεκτονική, συμπεριλαμβανομένης μίας κύριας πύλης η οποία έχει ως πρότυπο την Πύλη της Ιστάρ, ενώ, επίσης, διαθέτει ένα μεγάλου μεγέθους προαύλιο, καθώς και μεγάλους κήπους.
Το 2014, ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ αποτέλεσε καταφύγιο για πρόσφυγες οι οποίοι διέφυγαν των διωγμών του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί αφιερωμένοι στον Άγιο Ιωσήφ Κατηγορία:Χαλδαϊκοί Καθολικοί καθεδρικοί ναοί Κατηγορία:Ανατολικοί Καθολικοί καθεδρικοί ναοί στο Ιράκ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ερμπίλ Κατηγορία:Εκκλησίες στο Ιρακινό Κουρδιστάν
Λεόν-Αντόλφ Αμέτ
Ο Λεόν-Αντόλφ Αμέτ (Leon Adolphe Amette, 6 Σεπτεμβρίου 1850 – 29 Αυγούστου 1920) ήταν Γάλλος Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Παρισίων και Καρδινάλιος.
Ο Αμέτ γεννήθηκε στο χωριό Ντουβίλ-συρ-Αντέλ του Νομού Ερ της βόρειας Γαλλίας. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 20 Δεκεμβρίου 1873 και εκλέχθηκε επίσκοπος του Μπαγιέ το 1898. Στις 28 Ιανουαρίου 1908 έγινε Αρχιεπίσκοπος Παρισίων και το 1911 καρδινάλιος. Το όνομά του συνδέθηκε με τον εκσυγχρονισμό των ποιμαντικών μεθόδων, και μάλιστα στην Αρχιεπισκοπή Παρισίων η οποία μέχρι τότε ήταν περισσότερο από κάθε άλλη προσκολλημένη στην παράδοση. Επίσης διακρίθηκε για τις συμβιβαστικές λύσεις που έδινε στα πολιτικά ζητήματα. Τέλεσε τα θυρανοίξια του Ναού της Σακρέ-Κερ το 1919, ενώ ως καρδινάλιος συμμετέσχε στο κονκλάβιο του 1914, το οποίο εξέλεξε ως νέο Πάπα τον Βενέδικτο ΙΕ΄. Ο Λεόν-Αντόλφ Αμέτ απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών στο νότιο προάστιο Αντονύ των Παρισίων και η σορός του βρίσκεται στην Παναγία των Παρισίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι στη Γαλλία Κατηγορία:Γάλλοι καρδινάλιοι
Μάχη του Βουλγαρόφυγου
Παρά τις αρχικές δυσκολίες στον πόλεμο εναντίον των Μαγυάρων, οι οποίοι ενεργούσαν ως σύμμαχοι των Βυζαντινών, η μάχη του Βουλγαρόφυγου αποδείχθηκε η πρώτη αποφασιστική νίκη του νεαρού και φιλόδοξου βούλγαρου κυβερνήτη Συμεών Α΄ κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Συμεών θα επέβαλε αρκετές ήττες στους Βυζαντινούς επιδιώκοντας τον τελικό του στόχο, τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Η συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε ως αποτέλεσμα της μάχης επιβεβαίωσε την βουλγαρική κυριαρχία στα Βαλκάνια.
Ιστορικό
Κατά την βασιλεία του Βόρις Α΄ (περ. 852–889), η Βουλγαρία υπέστη σημαντικές αλλαγές: τον εκχριστιανισμό της χώρας, την αποδοχή των μαθητών των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου που σηματοδότησαν την αρχή της δημιουργίας και της ενοποίησης της μεσαιωνικής βουλγαρικής λογοτεχνίας και αλφαβήτου. Παρά τις πολλές στρατιωτικές αποτυχίες ενάντια στις περισσότερες γειτονικές χώρες, ο Βόρις Α΄ κατάφερε να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου του Πρέσλαβ το 893, που συνεκλήθη μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του μεγαλύτερου γιου του, Βλαδίμηρου, να αποκαταστήσει τον παγανισμό, αποφασίστηκε ότι η Παλιά Βουλγαρική θα αντικαταστήσει τα ελληνικά ως γλώσσα της εκκλησίας και ότι οι Βυζαντινοί κληρικοί θα αντικατασταθούν από Βούλγαρους. Το Συμβούλιο επισφράγισε τις φιλοδοξίες του Βόρις για πολιτιστική και θρησκευτική ανεξαρτησία και καθησύχασε τις ανησυχίες των ευγενών, οι οποίοι φοβόντουσαν οποιαδήποτε ισχυρή βυζαντινή επιρροή στις εσωτερικές υποθέσεις της Βουλγαρίας. Αποφασίστηκε επίσης ότι ο τρίτος γιος του, Συμεών, που γεννήθηκε μετά τον εκχριστιανισμό και ονομάστηκε παιδί της ειρήνης, επρόκειτο να γίνει ο επόμενος Πρίγκιπας της Βουλγαρίας.
right|thumb|350px|Οι Βούλγαροι νικούν τους Βυζαντινούς του Κρηνίτη και Κουρτίκιου στη Θράκη, μινιατούρα από την «[[Σύνοψις Ιστοριών|Σύνοψι Ιστοριών».]] Αυτά τα γεγονότα κατέστρεψαν τις βυζαντινές ελπίδες να ασκήσουν επιρροή στη νέα χριστιανική χώρα, αλλά σύντομα δόθηκε η ευκαιρία στον αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ (886-912) να αντιδράσει. Ορισμένα μέλη της βυζαντινής Αυλής είχαν συμφέρον να μεταφέρουν την αγορά βουλγαρικών προϊόντων από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη, πράγμα που σήμαινε ότι οι βούλγαροι έμποροι θα έπρεπε να πληρώνουν υψηλότερους φόρους. Η κίνηση αυτή επηρέασε όχι μόνο τα ιδιωτικά συμφέροντα αλλά και τη διεθνή εμπορική σημασία της Βουλγαρίας, η οποία διεπόταν από τη Βυζαντινο - Βουλγαρική Συνθήκη του 716. Η απομάκρυνση των εμπόρων από την Κωνσταντινούπολη, που ήταν ένας σημαντικός κόμβος εμπορικών οδών από όλη την Ευρώπη και την Ασία, ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για τα βουλγαρικά οικονομικά συμφέροντα. Οι έμποροι παραπονέθηκαν στον Συμεών, ο οποίος με τη σειρά του έθεσε το ζήτημα στον Λέοντα, αλλά το αίτημα αφέθηκε αναπάντητο. Ο Συμεών, ο οποίος αναζητούσε πρόσχημα για να κηρύξει πόλεμο και να αρχίσει να εφαρμόζει τα σχέδιά του, ξεκίνησε μια εισβολή στην Βυζαντινή Θράκη, με αποτέλεσμα αυτό που μερικές φορές αποκαλείται «ο πρώτος εμπορικός πόλεμος» στην Ευρώπη.
Παρέμβαση Μαγυάρων
Οι Βυζαντινοί συγκέντρωσαν βιαστικά έναν μεγάλο στρατό υπό τους στρατηγούς Προκόπιο Κρηνίτη και Κουρτίκιο, που περιλάμβανε και την Αυτοκρατορική Φρουρά που αποτελούνταν από Χαζάρους μισθοφόρους. Στην μάχη που ακολούθησε στο Θέμα της Μακεδονίας (σημερινή Ανατολική Θράκη ), πιθανώς κοντά στην Αδριανούπολη, οι Βυζαντινοί ηττήθηκαν και οι αρχηγοί τους χάθηκαν. Οι περισσότεροι Χαζάροι συνελήφθησαν και ο Συμεών έκοψε τις μύτες τους και «τους έστειλε στην πρωτεύουσα για ντροπή των Ρωμαίων [των Βυζαντινών]».
left|thumb|350px|Οι Μαγυάροι ακολουθούν τον Συμεών Α΄ στη [[Σιλίστρα, μινιατούρα από την «Σύνοψι Ιστοριών». Αξιοσημείωτο ότι οι Μαγυάροι ονομάζονται πάνω από το στρατό «Τούρκοι».]] Καθώς οι κύριες βυζαντινές δυνάμεις ήταν απασχολημένες στα ανατολικά εναντίον των Αράβων, ο Λέων ΣΤ΄ στράφηκε στις δοκιμασμένες μεθόδους της βυζαντινής διπλωματίας και έστειλε απεσταλμένους με πλούσια δώρα στους Μαγυάρους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κατοικούσαν στις στέπες βόρειοανατολικά της Βουλγαρίας. Όταν ο Συμεών αρνήθηκε να κλείσει ειρήνη και φυλάκισε τον βυζαντινό απεσταλμένο Κωνσταντινάκιο, στα τέλη του 894 το βυζαντινό ναυτικό χρησιμοποιήθηκε για να μεταφέρει τους Μαγυάρους στον Δούναβη, παρά το γεγονός ότι οι Βούλγαροι είχαν φράξει το ποτάμι με αλυσίδες και σχοινιά. Ο Συμεών, ο οποίος βρισκόταν στα βυζαντινο-βουλγαρικά σύνορα απέναντι από τον στρατηγό Νικηφόρο Φωκά, έπρεπε να γυρίσει βόρεια για να τους αντιμετωπίσει. Ο στρατός του ηττήθηκε από τους Μαγυάρους κάπου στην Δοβρουτσά και ο ίδιος ο Συμεών κατέφυγε στο ισχυρό οχυρό της Σιλίστρας. Οι Μαγυάροι λεηλάτησαν και άρπαξαν ανενόχλητοι, φτάνοντας στα περίχωρα της πρωτεύουσας Πρέσλαβ, και αφού πούλησαν τους αιχμαλώτους στους Βυζαντινούς, υποχώρησαν βόρεια του Δούναβη. Τότε ο Συμεών προσποιήθηκε ότι ήθελε να διαπραγματευτεί και πρότεινε το ζήτημα της ανταλλαγής κρατουμένων. Οι Βυζαντινοί έστειλαν τον Λέοντα Χοιροσφάκτη στο Πρέσλαβ για να διαπραγματευτούν τους όρους. Καθώς ο Συμεών χρειαζόταν χρόνο για να αντιμετωπίσει την απειλή των Μαγυάρων, επέκτεινε σκόπιμα τις διαπραγματεύσεις και αρνήθηκε επανειλημμένα ακρόαση στον Χοιροσφάκτη. Εν τω μεταξύ ο Συμεών συμμάχησε με τους Πετσενέγους, ενώ ο λαός κάλεσε τον πατέρα του, Βόρις Α΄, ο οποίος είχε γίνει μοναχός, να αναλάβει τη διοίκηση του στρατού. Στην κρίσιμη μάχη οι Μαγυάροι υπέστησαν καταστροφική ήττα, αλλά οι νικητές Βούλγαροι έλεγαν ότι είχαν χάσει 20.000 ιππείς. Αυτή ήταν η μόνη νίκη στο πεδίο της μάχης που πέτυχε ποτέ ο Βόρις. Ως αποτέλεσμα αυτής της ήττας, οι Μαγυάροι μετακινήθηκαν δυτικά και εγκαταστάθηκαν στην Παννονία, όπου αργότερα ίδρυσαν το Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Η μάχη
Όταν ο Συμεών επέστρεψε στον Πρέσλαβ «περήφανος για τη νίκη», διέκοψε τις διαπραγματεύσεις με τη Χοιροσφάκτη και εισέβαλε εκ νέου στην Βυζαντινή Θράκη, ενθαρρυνόμενος περαιτέρω από τον θάνατο του ικανού στρατηγού Νικηφόρου Φωκά. Οι Βυζαντινοί μετέφεραν «όλα τα θέματα και τάγματα », δηλαδή όλες τις δυνάμεις που πολεμούσαν τους Άραβες, στην Ευρώπη. Ο στρατός διοικούνταν από το Δομέστιχο των σχολών Λέοντα Κατακαλών, ο οποίος δεν είχε τις ικανότητες του Φωκά. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στο Βουλγαρόφυγον το καλοκαίρι του 896 και οι Βυζαντινοί ηττήθηκαν ολοκληρωτικά. Ένας βυζαντινός ιστορικός έγραψε:
thumb|right|350px|Οι Βούλγαροι καταστρέφουν τον βυζαντινό στρατό στο Βουλγαρόφυγο, μικρογραφία από την «[[Σύνοψις Ιστοριών|Σύνοψι Ιστοριών».]] Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο πρωτοβεστιάριος Θεοδόσιος, ο υποδιοικητής του στρατού, ενώ ο Λέων Κατακαλών κατάφερε να δραπετεύσει μαζί με μερικούς άλλους επιζώντες. Η βυζαντινή ήττα είχε τέτοια έκταση που ένας από τους στρατιώτες τους αποσύρθηκε από τον κόσμο και έγινε ασκητής με το όνομα Λουκάς ο Στυλίτης.
Κερδίζοντας το πάνω χέρι, ο Συμεών οδήγησε τα βουλγαρικά στρατεύματα στην Κωνσταντινούπολη, καίγοντας χωριά καθ 'οδόν. Σύμφωνα με τον μουσουλμάνο ιστορικό al-Tabari, ο Λέων είχε απελπιστεί μετά τις διαδοχικές αρνήσεις συμφώνων ειρήνης και αναγκάστηκε να συγκεντρώσει στρατό Αράβων αιχμαλώτων πολέμου και να τους στείλει εναντίον των Βουλγάρων με την υπόσχεση να τους ελευθερώσει. Οι Βούλγαροι σταμάτησαν λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη και ο Συμεών συμφώνησε να διαπραγματευτεί.
Απολογισμός
Ο πόλεμος τελείωσε με συνθήκη ειρήνης που διήρκεσε επίσημα μέχρι το θάνατο του Λέοντα ΣΤ΄ το 912, και σύμφωνα με την οποία το Βυζάντιο ήταν υποχρεωμένο να καταβάλλει στη Βουλγαρία ετήσιο φόρο τιμής σε αντάλλαγμα για την επιστροφή των φερόμενων ως 120.000 βυζαντινών στρατιωτών και πολιτών. Σύμφωνα με τη συνθήκη, οι Βυζαντινοί παραχώρησαν επίσης μια περιοχή μεταξύ του Εύξεινου Πόντου και του Στράντζα στη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, ενώ οι Βούλγαροι υποσχέθηκαν να μην ξαναεισβάλουν σε βυζαντινό έδαφος.
Ο Συμεών ήταν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και θεώρησε ότι είχε υπεροχή έναντι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Παρά την επιτυχία, συνειδητοποίησε ότι πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά πριν κυριαρχήσει επ' αυτής για πάντα. Χρειαζόταν γι'αυτό δική του πολιτική και ιδεολογική βάση, και έτσι ξεκίνησε ένα φιλόδοξο κατασκευαστικό πρόγραμμα στο Πρέσλαβ, ώστε να μπορεί να ανταγωνιστεί την Κωνσταντινούπολη. Εν τω μεταξύ, ο Συμεών είχε επίσης επιβάλει την εξουσία του στη Σερβία σε αντάλλαγμα για την αναγνώριση του Πέταρ Γκονίκοβιτς ως ηγεμόνα της. Αυτή ήταν μια σημαντική κίνηση προς τη μείωση της βυζαντινής επιρροής στα Δυτικά Βαλκάνια.
Ο Συμεών πήρε επίσης το μάθημα για το πόσο ευάλωτη ήταν η Βουλγαρία στις βόρειες φυλές που γειτνίαζαν στην περιοχή της, όταν αυτές επηρεάστηκαν από την βυζαντινή διπλωματία. Η εμπειρία αυτή απέδωσε το 917, όταν ο Συμεών κατάφερε να αντιμετωπίσει τις βυζαντινές προσπάθειες για συμμαχία με τους Σέρβους ή τους Πετσενέγους, και τους ανάγκασε να πολεμήσουν μόνοι τους στη μάχη του Αχελώου, όπου οι Βυζαντινοί ηττήθηκαν ηχηρά σε μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία τους.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες βουλγαρικού στρατού Κατηγορία:Βυζαντινοβουλγαρικοί Πόλεμοι
Σκάλες
Οι σκάλες είναι οικοδομική κατασκευή που έχει σχεδιαστεί για την γεφύρωση μιας μεγάλης κατακόρυφης απόστασης διαιρώντας την σε μικρότερες κατακόρυφες αποστάσεις, που ονομάζονται σκαλοπάτια. Οι σκάλες μπορούν να είναι ίσιες, στρογγυλές ή να αποτελούνται από δύο ή περισσότερα ίσια κομμάτια συνδεδεμένα σε γωνίες. Ειδικοί τύποι σκάλων περιλαμβάνουν κυλιόμενες σκάλες και ανεμόσκαλες.
Περιγραφή
Στα κτίρια, οι σκάλες είναι ένας όρος που εφαρμόζεται σε μια πλήρη ακολουθία βημάτων μεταξύ ορόφων. Μια ή περισσότερες σκάλες που οδηγούν από τον ένα όροφο σε άλλο και περιλαμβάνουν χειρολισθήρες, κιγκλιδώματα και πρόσθετα εξαρτήματα. Το κλιμακοστάσιο είναι ο χώρος που εκτείνεται κάθετα μέσα από ένα κτίριο στο οποίο τοποθετούνται σκάλες, και περιέχει τις σκάλες, παράθυρα και κατώφλια.
Οι σκάλες μπορεί να είναι σε ευθεία γραμμή, οδηγώντας από τον ένα όροφο στον άλλο χωρίς στροφή ή αλλαγή στην κατεύθυνση. Μπορούν να αλλάξουν κατεύθυνση, συνήθως με δύο ευθείες που συνδέονται σε γωνιακή κλίση 90 μοιρών. Οι σκάλες μπορούν επίσης να επιστρέψουν πάνω σε τους με κλίση γωνίας 180 μοιρών σε κάθε άκρο ευθείας σχηματίζοντας μια κάθετη σκάλα που χρησιμοποιείται συνήθως σε πολυώροφα κτίρια. Παραλλαγές των γεωμετρικών σκαλοπατιών μπορούν να σχηματιστούν από κυκλικές, ελλειπτικές και ακανόνιστες κατασκευές.
Οι σκάλες μπορεί να είναι ένα απαιτούμενο στοιχείο εξόδου από τις κατασκευές και τα κτίρια. Παρέχονται επίσης σκάλες για την ευκολία πρόσβασης στα δάπεδα, τις στέγες, τα επίπεδα και τις επιφάνειες πεζοπορίας που δεν είναι προσβάσιμες με άλλα μέσα.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Μπλανς Μονιέ
Η Μπλανς Μονιέ (γαλλικά: Blanche Monnier, 1η Μαρτίου 1849 - 13 Οκτωβρίου 1913), συχνά γνωστή στη Γαλλία ως "La Séquestrée de Poitiers" ("Η Έγλειστη των Πουατιέ"), ήταν μία γυναίκα από το Πουατιέ της Βιέν στη Γαλλία, που κρατήθηκε κρυφά κλειδωμένη σε ένα μικρό δωμάτιο από την μητέρα της για 25 ολόκληρα χρόνια. Βρέθηκε τελικά από την γαλλική αστυνομία, όταν είχε γίνει πλέον μεσήλικας, σε άθλιες και βρώμικες συνθήκες. Σύμφωνα με ερευνητές, η Μονιέ καθ' όλη τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της δεν είχε δει ούτε μία φορά το φως του ήλιου.
Βιογραφία
μικρογραφία|η φωτογραφία του 1912 δεν είναι Blanche Η Μονιέ ήταν μία Γαλλίδα που καταγόταν από μία πλούσια οικογένεια ευγενών της υψηλής κοινωνίας. Ήταν διάσημη για την ομορφιά της και προσέλκυσε πολλούς πιθανούς μνηστήρες. Το 1874, σε ηλικία 25 ετών, θέλησε να παντρευτεί έναν δικηγόρο που δεν άρεσε στη μητέρα της. Ισχυρίστηκε ότι η κόρη της δεν μπορούσε να παντρευτεί έναν «φτωχό δικηγόρο». Η μητέρα, εξοργισμένη από την ανυπακοή της κόρης της, την κλείδωσε σε ένα μικρό, σκοτεινό δωμάτιο στη σοφίτα του σπιτιού τους, όπου την κράτησε φυλακισμένη για 25 χρόνια. Η Λουίζ Μονιέ και ο αδερφός της Μπλανς, Μαρσέλ, συνέχισαν την ζωή τους, προσποιούμενοι ότι θρηνούν για την εξαφάνιση της Μπλανς. Καμία από τις φίλες της Μπλανς δεν ήξερε πού βρισκόταν, όλοι πίστευαν ότι είχε εξαφανιστεί, και ο δικηγόρος που ήθελε να παντρευτεί η Μπλανς πέθανε απροσδόκητα το 1885. Στις 23 Μαΐου 1901, ο "Γενικός Εισαγγελέας του Παρισιού" έλαβε μια ανώνυμη επιστολή - ο αποστολέας της οποίας παραμένει ακόμα άγνωστος - η οποία έγραφε:
Ένας αστυνομικός περιέγραψε την κατάσταση της Μονιέ και το κρεβάτι της ως εξής:
Η μητέρα της συνελήφθη, αρρώστησε και πέθανε 15 ημέρες αργότερα όταν είδε έναν θυμωμένο όχλο να συγκεντρώνεται μπροστά από το σπίτι της. Ο αδερφός της Μπλανς, Μαρσέλ, εμφανίστηκε στο δικαστήριο και αρχικά καταδικάστηκε, αλλά αργότερα αθωώθηκε. Ο Μαρσέλ Μονιέ θεωρήθηκε ψυχικά αδύναμος να αντισταθεί στην μητέρα του, και παρόλο που οι δικαστές επέκριναν τις επιλογές του, διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε κάποιο «καθήκον διάσωσης» στον ποινικό κώδικα εκείνη την εποχή ώστε να μπορέσουν να τον καταδικάσουν.
Αφού απελευθερώθηκε από το βασανιστήριο της, η Μονιέ συνέχισε να υποφέρει από προβλήματα ψυχικής υγείας. Διαγνώστηκε με διάφορες διαταραχές, όπως η νευρική ανορεξί α, η σχιζοφρένεια, η επιδειξιομανία και η κοπροφιλία. Αυτό σύντομα την οδήγησε σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Μπλουά της Γαλλίας. Τελικά πέθανε το 1913.
Επιρροή
Το 1930, ο Αντρέ Ζιντ δημοσίευσε ένα βιβλίο σχετικά με το περιστατικό, με την ονομασία "Η έγκλειστη του Πουατιέ (La Séquestrée de Poitiers)", αλλάζοντας λίγο τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Σύμφωνα με τον Ερβέ Γκίμπερτ, αυτό το βιβλίο άσκησε μεγάλη επιρροή στον νεαρό Μισέλ Φουκώ.
Αμήτωρ
Ο Αμήτωρ ήταν αρχαίος Έλληνας επικός και σατυρικός ποιητής, κιθαρωδός και συνθέτης ερωτικών τραγουδιών. Καταγόταν από τις Ελευθερνές της Κρήτης. Θεωρείται ως ο πρώτος στην ιστορία κιθαριστής της Κρήτης, από τον οποίο οι ομότεχνοί του έλαβαν το όνομα Αμητορίδες. Υπάρχει και η γνώμη ότι πρόκειται για μυθικό πρόσωπο, κάτι σαν σπουδαίος πρόγονος από τον οποίο ήθελαν να κατάγονται οι (υπαρκτοί) Αμητορίδες των ιστορικών χρόνων. Γιατί κατά τον μύθο η πόλη του, οι Ελευθερνές ή Ελεύθερνα, είχαν κτισθεί από τον Ελευθήρα, έναν από τους Κουρήτες, μυθικούς δαίμονες που στην Κρήτη θεωρούνταν οι εφευρέτες των μελωδιών και των χορών. Το όνομα «αμήτωρ» σημαίνει εκείνον που δεν έχει μητέρα, τον ορφανό από μητέρα, αλλά στην περίπτωση αυτή σημαίνει τον συνοδό ή απλώς τον αδελφό. Από αυτό μερικοί συμπεραίνουν ότι ο Αμήτωρ ήταν ακόλουθος της μητέρας των θεών, της Ρέας και εξ αυτού ότι συμβόλιζε/εκπροσωπούσε την οργιαστική μουσική.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί
Ανατολικό Γκότλαντ
Το Ανατολικό Γκότλαντ ή Έστεργκετλαντ (Östergötland, προφορά: [ˈœ̂sːtɛrˌjøːtland]) είναι σουηδική παραδοσιακή επαρχία, στη νότια Σουηδία. Συνορεύει με το Σμόλαντ, το Βέστεργκετλαντ, το Νάρκε, το Σόντερμανλαντ και τη Βαλτική Θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Πύργοι Δράμας
Οι Πύργοι είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Πύργοι βρίσκονται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο 630 μέτρα ενώ απέχουν 21 χλμ. ΒΔ. από τη Δράμα και 12 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Προσοτσάνη (έδρα του δήμου). Ανατολικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Σοσίτσα που νοτιότερα περνάει από τη γειτονική Πετρούσσα και καταλήγει στον Αγγίτη ποταμό. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, είναι γνωστοί για τα κτηνοτροφικά προϊόντα τους και πανηγυρίζουν κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος τιμώντας την πρόσφατα ανακαινισμένη μεταβυζαντινή εκκλησία τους. Βορειοδυτικά του χωριού είναι το Ορειβατικό καταφύγιο ΕΟΣ Προσοτσάνης ενώ προς τα βόρεια το ομώνυμο φαράγγι και τα αναρριχητικά πεδία του Κεντρικού Φαλακρού αλλά και η φυσική πίστα των αιωροπτεριστών. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πύργων Δράμας.
Το χωριό και η γύρω του περιοχή κατοικείται από την μεσαιωνική εποχή, αποτελούσε οδικό κόμβο και υπήρχαν επιπλέον οικισμοί (Καρυδιά ή Κούτσα ή Κόντσεν, Γράντσεν, Σέλιστι) που σήμερα έχουν εγκαταληφθεί. Σε ορεινή περιοχή προς το οροπέδιο της "Σίτνας", πάνω από παλαιό υδραγωγείο, βρίσκονται τα ερείπια κάστρου με σκοπό να ελέγχει δρόμους και περάσματα. Γύρω από τους Πύργους, υπάρχουν ακόμα τρία μακεδονικά κάστρα που στη συνέχεια βελτιώθηκαν από τους Βυζαντινούς τα οποία ήταν επανδρωμένα με βιγλάτορες για φύλαξη της περιοχής από επιδρομές. Στα νότια έχει βρεθεί Μακεδονικός θολωτός τάφος στον οποίο οδηγούσε και Μακεδονική οδός. Δύο από αυτά έχουν επακριβώς οριοθετηθεί και κηρυχθεί αρχαιολογικοί χώροι. Στα νεότερα χρόνια οι Πύργοι υπήρξαν προπύργιο του Ελληνισμού και ήδη το 1891 λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο ενώ αργότερα οι κάτοικοί του συγκρότησαν επιτροπή άμυνας στο Μακεδονικό Αγώνα.
Διοικητικά
Την περίοδο της τουρκοκρατίας η ονομασία του ήταν Βολβίτσι ή Βουβλίτσι και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πλεύνης (σημ. Πετρούσης). Το 1920 με το ΦΕΚ 210Α - 13/09/1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1927 με ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Πύργοι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πύργων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Προσοτσάνης του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 274 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης
Αποδημία
Αποδημία είναι η πράξη κάποιου να φύγει από την πατρίδα του με σκοπό να εγκατασταθεί αλλού. Η μετανάστευση περιγράφει την κίνηση των ατόμων προς μια χώρα από μια άλλη, ή γενικότερα το γεγονός της μετακίνησης πέρα από διεθνή σύνορα με σκοπό την εγκατάσταση.
Οι δημογράφοι εξετάζουν τους παράγοντες άπωσης και έλξης για τους ανθρώπους που τους κάνουν να φύγουν από ένα μέρος και τους προσελκύουν σε ένα άλλο. Μπορεί να υπάρχει μια επιθυμία να δραπετεύσουν από αρνητικές συγκυρίες, όπως η έλλειψη γης ή θέσεων εργασίας, ή άδικη μεταχείριση. Οι άνθρωποι μπορεί να τραβηχτούν προς τις ευκαιρίες που προσφέρονται αλλού. Αναζητώντας την ιδιότητα πρόσφυγα σε μια ξένη χώρα από καταπιεστικές συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη αποδημία.
Η ακούσια μετανάστευση αναφέρεται σε ομάδες που τους επιβάλλεται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, όπως για παράδειγμα για ανταλλαγή πληθυσμών ή υπό την απειλή εθνοκάθαρσης.
Ιστορία
Τα πρότυπα της μετανάστευσης έχουν διαμορφωθεί από πολλές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές σε ολόκληρο τον κόσμο κατά τα τελευταία εκατό χρόνια. Για παράδειγμα, εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τη φτώχεια, τη βία, και την πολιτική αναταραχή στην Ευρώπη για να εγκατασταθούν στην Αμερική και την Ωκεανία τον 18ο, 19ο και 20ο αιώνα.
Απώθηση και Έλξη
Ο δημογράφοι διακρίνουν παράγοντες στην πηγή που απωθούν τους ανθρώπους έξω από την χώρα, σε αντίθεση με το προορισμό που τους έλκει. Τα κίνητρα για τη μετανάστευση μπορεί να είναι περιστάσεις που προσελκύουν μακριά τους ανθρώπους, γνωστοί ως παράγοντες έλξης, ή περιστάσεις που ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να φύγουν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δημογραφία Κατηγορία:Πληθυσμός
Ναός Αγίου Σπυρίδωνα (Κέρκυρα)
Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα είναι ελληνορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στην Κέρκυρα, Ελλάδα. Χτίστηκε τη δεκαετία του 1580. Στεγάζει τα λείψανα του Αγίου Σπυρίδωνα και βρίσκεται στην παλιά πόλη της Κέρκυρας. Είναι μονόχωρη βασιλική και το ύψους 40 μέτρων καμπαναριό της είναι το ψηλότερο στα Επτάνησα. Είναι η πιο γνωστή εκκλησία της Κέρκυρας.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Corfu_town_69.JPG/220px-Corfu_town_69.JPG|μικρογραφία| Το τέμπλο σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/Corfu_town_70.JPG/220px-Corfu_town_70.JPG|μικρογραφία| Το ζωγραφισμένο ταβάνι του [[Παναγιώτης Δοξαράς|Παναγιώτη Δοξαρά]] Σύμφωνα με την παράδοση, το 1489, μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα λείψανα του Αγίου Σπυρίδωνα και της Αγίας Θεοδώρας μεταφέρθηκαν στην Κέρκυρα από την Κωνσταντινούπολη από τον Έλληνα μοναχό Γεώργιο Καλοχαιρέτη, ο οποίος ήταν επίσης πλούσιος, και παρέμειναν ιδιοκτησία της οικογένειάς του. Αργότερα, όταν η κόρη του Ασημία παντρεύτηκε έναν από τους γόνους της οικογένειας Βούλγαρη στην Κέρκυρα, της δόθηκε το λείψανο του αγίου ως μέρος της προίκας της.
Στη συνέχεια, τα λείψανα του Αγίου Σπυρίδωνα στεγάστηκαν σε ιδιωτικό ναό της οικογένειας Βούλγαρη. Η εκκλησία του Βούλγαρη βρισκόταν στο προάστιο Σαν Ρόκκο της πόλης της Κέρκυρας αλλά χρειάστηκε να κατεδαφιστεί όταν οι Ενετοί έχτισαν τα εξωτερικά οχυρά της πόλης για να προστατεύσουν την κεντρικό φρούριο μετά την πρώτη μεγάλη πολιορκία της Κέρκυρας από τους Οθωμανούς το 1537. Στη δεκαετία του 1580, μετά την κατεδάφιση της ιδιωτικής εκκλησίας, τα λείψανα του αγίου μεταφέρθηκαν στη σημερινή τους θέση σε μια νέα εκκλησία που χτίστηκε εντός των οχυρώσεων της πόλης στην περιοχή Καμπιέλλο της παλιάς πόλης. Το καμπαναριό της εκκλησίας έχει παρόμοιο σχεδιασμό με τη σύγχρονη ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία.
Εσωτερικό
Μέσα στην εκκλησία υπάρχει κρύπτη στα δεξιά του τέμπλου όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου σε διπλή σαρκοφάγο. Η μεγαλύτερη από τις δύο εμπεριέχει τη μικρότερη και είναι ξύλινη με ασημένια επένδυση. Η μικρότερη σαρκοφάγος είναι καλυμμένη με κόκκινο βελούδο και έχει αφαιρούμενο πάτο για να διευκολύνει την αλλαγή των παντόφλων του αγίου.
Η έλλειψη οποιουδήποτε υπόγειου θαλάμου για να στεγάσει τα λείψανα του αγίου ήταν σκόπιμη, με στόχο να είναι όσο το δυνατόν πιο προσβάσιμα. Στην κρύπτη κρέμονται από το ταβάνι 53 θυμιατήρια, 18 από τα οποία είναι χρυσά και τα υπόλοιπα από ασήμι.
Οίκος Ρομανόφ
Πάνω από τη δυτική θύρα του νάρθηκα βρίσκεται το αυτοκρατορικό οικόσημο του Οίκου των Ρομανόφ ως υπενθύμιση ότι η εκκλησία ήταν υπό την ονομαστική προστασία της Ρωσίας την περίοδο 1807-1917. Κοντά στον ίδιο χώρο ένας πίνακας απεικονίζει τον άγιο να αγγίζει το κεφάλι του Κωνστάντιου Β' θεραπεύοντας τον αυτοκράτορα.
Ενετικά αφιερώματα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/KorfuSpiridon.jpg/220px-KorfuSpiridon.jpg|μικρογραφία| Άποψη του καμπαναριού. Η Βενετική Γερουσία πρόσφερε ένα επιχρυσωμένο ασημένιο λυχνάρι που έφερε ανάγλυφα του Αγίου και του λιονταριού του Αγίου Μάρκου σε ανάμνηση των θαυμάτων του Αγίου κατά τη δεύτερη μεγάλη πολιορκία της Κέρκυρας το 1716. Το καντήλι κρέμεται στη δυτική γωνία του σηκού κοντά στο γυναικωνίτη. Η επιγραφή στο φωτιστικό έχει ως εξής:
Το οποίο μεταφράζεται ως: «Για τη Σωτηρία της Κέρκυρας, στον Πολιούχο Άγιο Σπυρίδωνα, η Γερουσία της Βενετίας, έτος 1716».
Η μεγαλύτερη λάμπα της εκκλησίας βρίσκεται κοντά στον άμβωνα και προσφέρθηκε στον άγιο από τον Ενετό Ύπατο Ναύαρχο Αντρέα Πιζάνι και τους υπόλοιπους Βενετούς ηγέτες με την επιγραφή:
Που μεταφράζεται: «Προς τον Προστάτη Άγιο Σπυρίδωνα που προστάτεψε τους δύο στόλους υπό την ηγεσία του Αντρέα Πιζάνι, Αρχηγού και των δύο στόλων, οι ευγενείς προσφέρουν το ανάθημα, έτος 1717».
Νικηφόρος Ταρχανειώτης
Βιογραφία
Η οικογένειά του ήταν εξέχουσα στη Ρωμαϊκή αριστοκρατία από τα τέλη του 10ου αι.
Ο Νικηφόρος εμφανίζεται για πρώτη φορά στη βασιλεία του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, που τον ονόμασε επί της τραπέζης και το 1237 τον έκανε διοικητή του Τζουρουλού (Τυρολόης), στρατηγικά σημαντικού φρουρίου, που μόλις είχε αποκτηθεί στη Θράκη. Το ίδιο έτος του επιτέθηκαν εκεί συνδυασμένα οι Λατίνοι και οι Βούλγαροι· τους αντιμετώπισε επιτυχώς. Το 1241 συνόδευσε στην εκστρατεία του τον Ιωάννη Γ΄, ο οποίος κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη. Εθεωρείτο, κατά τον Γεώργιο Ακροπολίτη ένας ικανός στρατηγός και το 1252 έγινε ενεργός μέγας Δομέστικος (αρχηγός του Στρατού), διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα πεθερό του Ανδρόνικο Παλαιολόγο. Με την ιδιότητα αυτή έλαβε μέρος στην τελευταία εκστρατεία του Ιωάννη Γ΄ στην Ήπειρο το 1252-53.
Έμεινε ενεργός μέγας δομέστικος και κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη, οπότε ο Αυτοκράτορας μεταβίβασε το αξίωμα στους νέους ευνοούμενούς του Γεώργιο Μουζάλωνα και τον αδελφό του Ανδρόνικο.
Ο Νικηφόρος είχε επιγαμία με τους Παλαιολόγους, έτσι υποστήριξε την άνοδο του αδελφού της συζύγου του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου στο θρόνο. Αμείφθηκε με την αποκατάστασή του στο βαθμό του μεγάλου δομεστίκου π. το 1260· οι γιοί του επίσης έλαβαν υψηλά αξιώματα. Το 1266 απεβίωσε η δεύτερη σύζυγός του, που είχε γίνει μοναχή, άρα μάλλον ο Νικηφόρος είχε ήδη αποβιώσει.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία κόρη του Ανδρονίκου Δούκα Απρηνού, πρωτοστράτορα.
Έπειτα ο Νικηφόρος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Μάρθα Παλαιολογίνα, κόρη του Ανδρονίκου μεγάλου δομεστίκου και είχε τέκνα:
Όταν ο Νικηφόρος απεβίωσε, η Μαρία έγινε μοναχή με το όνομα Μάρθα.
Ανάγλυφη κεφαλή του Ακενατόν (Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου 21863)
Η Ανάγλυφη κεφαλή του Ακενατόν είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αίγυπτο. Βρέθηκε το 1920 στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Deutsche Orient-Gesellschaft στον Οίκο 47,15 στην Τελ ελ-Αμάρνα και αγοράστηκε από τον Τζέιμς Σάιμον ο οποίος το δώρισε στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, όπου φυλάγεται με τον αριθμό ευρετηρίου ''Berlin 21863.
Περιγραφή
Το ανάγλυφο παριστάνει τον Φαραώ Ακενατόν. Οι γενικές γραμμές του σχεδίου είναι αρμονικές και καλοσχηματισμένες. Η κεφαλή είναι καλυμμένη με μαντήλι που πέφτει στον αυχένα. Ο ουραίος είναι ημιτελής. Τα χείλη είναι ελαφρώς ανοικτά, ενώ τα βλέφαρα μισοκλεισμένα. Η μύτη καταλήγει στρογγυλή, το πηγούνι επιβλητικό, και ο λαιμός τεντωμένος. Το αυτί είναι τρυπημένο για σκουλαρίκι.
Ερμηνεία
Πρόκειται προφανώς για κάποιο προσχέδιο, όπως διάφορα άλλα ευρήματα στο ίδιο εργαστήριο του γλύπτη Θούτμοση.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Νόιες Μουζέουμ του Βερολίνου
Όστιν Στόγουελ
Ο Όστιν Στόγουελ (Austin Stowell, 24 Δεκεμβρίου 1984) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες Dolphin Tale, Dolphin Tale 2, Love and Honor (2013), Whiplash (2014) και στην ταινία του Στήβεν Σπίλμπεργκ Bridge of Spies (2015).
Βιογραφία
Ο Στόγουελ γεννήθηκε στο Κένσινγκτον του Κονέκτικατ. Ο πατέρας του, Ρόμπερτ, είναι συνταξιούχος χαλυβουργός και η μητέρα του, Ελίζαμπεθ, είναι δασκάλα. Είναι ο μικρότερος από τρία αγόρια.
Αποφοίτησε από το Berlin High School το 2003 με την πρόθεση να κυνηγήσει μια επαγγελματική καριέρα στην υποκριτική. Μετά την αποδοχή του στο Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ, φοίτησε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών. Συμμετείχε σε αρκετές παραγωγές με το Connecticut Repertory Theatre, συμπεριλαμβανομένων των Julius Caesar, It Can't Happen Here και As You Like It.
Ο Στόγουελ αποφοίτησε το 2007 με πτυχίο στις Καλές Τέχνες.
Τηλεόραση
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γκίλμπερτ Άμποτ α Μπέκετ
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Ο τάφος του Γκίλμπερτ Άμποτ α Μπέκετ στο [[Κοιμητήριο Χάιγκεϊτ]] Γεννήθηκε στο Λονδίνο, ήταν γιος δικηγόρου και ανήκε σε οικογένεια που ισχυριζόταν ότι καταγόταν από τον Τόμας Μπέκετ. Σπούδασε στη Σχολή του Ουέστμινστερ και κλήθηκε να ασκήσει το δικηγορικό λειτούργημα στο Γκρέις Ιν το 1841.
Ήταν εκδότης της κωμικής εφημερίδας Figaro in London και μέλος του ιδρυτικού προσωπικού του περιοδικού Punch στο οποίο συνεργαζόταν μέχρι τον θάνατό του. Υπήρξε ενεργός δημοσιογράφος στους Times και στη Morning Herald, συνέβαλε με μια σειρά ελαφράς θεματολογίας άρθρων στην Illustrated London News, διηύθυνε το 1846 το Almanack of the Month και βρήκε χρόνο να ανεβάσει περίπου πενήντα ή εξήντα θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων δραματοποιημένες εκδοχές των σύντομων ιστοριών του Κάρολου Ντίκενς, γραμμένες σε συνεργασία με τον Μαρκ Λέμον. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός ως συγγραφέας των έργων The Comic History of England (Η κόμικ ιστορία της Αγγλίας, 1847-48), The Comic History of Rome (Η κόμικ ιστορία της Ρώμης, 1852) και Comic Blackstone (Κόμικ μαύρη λίθος, 1846). Έγραψε το λιμπρέτο για δύο όπερες με μουσική που συνέθεσε η σύζυγός του Μαίρη Ανν α Μπέκετ (το γένος Γκλόσοπ), την Agnes Sorrel και την Red Riding Hood.
Ως επίτροπος πτωχολογικού δικαίου παρουσίασε μια πολύτιμη έκθεση στον υπουργό Εσωτερικών σχετικά με το σκάνδαλο του πτωχοκομείου του Άντοβερ και το 1849 έγινε δικαστής της μητροπολιτικής αστυνομίας.
Πέθανε στη Μπουλόν-συρ-Μερ της Γαλλίας από τυφοειδή πυρετό και έχει ταφεί στη δυτική πλευρά του Κοιμητηρίου Χάιγκεϊτ.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Σερ Γουίλιαμ α Μπέκετ (1806-1869), έγινε ανώτατος δικαστής της Βικτώριας της Αυστραλίας.
Ήταν ο πατέρας ακόμη δύο συγγραφέων της Βικτωριανής εποχής, του Γκίλμπερτ Άρθουρ α Μπέκετ και του Άρθουρ Γουίλιαμ α Μπέκετ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Ιουδήθ της Σουαβίας
Η Ιουδήθ της Σουαβίας (ουγγρικά: Svab Judit, πολωνικά: Judyta Szwabska, Γκόσλαρ, 1054 - 14 Μαρτίου 1105) μέλος του Οίκου των Σαλίων έγινε μέσω των δυο της γάμων βασίλισσα της Ουγγαρίας (1063 - 1074) και δούκισσα της Πολωνίας (1089 - 1102). Η Ιουδήθ ήταν μικρότερη κόρη και παιδί του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄ με τη δεύτερη σύζυγο του Αγνή του Πουατιέ κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Ακουιτανίας. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν η Αδελαΐδα Β΄ του Κέντλινμπουργκ, η Γκιζέλα που απεβίωσε 6 ετών, η Ματθίλδη της Γερμανίας, δούκισσα της Σουαβίας που έγινε αντιβασίλισσα του συζύγου της Ροδόλφου του Ράινφελντεν, ο Ερρίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που διαδέχθηκε τον πατέρα του (1056) και ο Κορράδος Β΄ της Βαυαρίας που πέθανε επίσης σε βρεφική ηλικία. Η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδελφή της από τον πρώτο γάμο του πατέρα της με την Γκουνχίλντα της Δανίας ήταν η Βεατρίκη Α΄ του Κέντλινμπουργκ.
Πρώτος γάμος
Λίγο μετά τη γέννηση της αρραβωνιάστηκε τον Καπέτη πρίγκιπα Φίλιππο μεγαλύτερο γιο του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας που έγινε ο μετέπειτα Φίλιππος Α΄ της Γαλλίας (9 Απριλίου 1054). Με τον θάνατο του Ερρίκου Γ΄ η Αγνή έσπασε τον δεσμό, την ίδια εποχή έκλεισε ειρήνη με τον Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας. Ο Ερρίκος Γ΄ είχε κάνει δύο ανεπιτυχείς εκστρατείες στην Ουγγαρία (1051, 1052) αλλά όταν πέθανε ο Πάπας Λέων Θ΄ μεσολάβησε και έκλεισαν μεταξύ τους ειρήνη, ένας από τους όρους ήταν να αρραβωνιαστεί τον γιο του Ανδρέα Α΄ Σολομών της Ουγγαρίας στη Βαυαρική αυλή στο Ρέγκενσμπουργκ. Όταν πέθανε ο Ανδρέας Α΄ (1060) ο αδελφός του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας σφετερίστηκε τον θρόνο, η χήρα και τα παιδιά του Ανδρέα κατέφυγαν στη Γερμανία. Όταν πέθανε ο Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας (1063) ο Σολομών ανέκτησε τον θρόνο με τη βοήθεια του πανίσχυρου κουνιάδου του, αμέσως μετά παντρεύτηκε την Ιουδήθ στο Σεκεσφεχερβάρ. Ο γάμος τους ήταν αποτυχημένος, είχαν και οι δυο ερωμένους και παρέμειναν άτεκνοι. Μερικές πηγές καταγράφουν ότι έκαναν μια κόρη τη Σοφία που παντρεύτηκε τον Πόππο του Μπεργκ, αν αληθεύει η Ιουδήθ είναι η προγιαγιά της Σαλωμέα του Μπεργκ που παντρεύτηκε τον μετέπειτα θετό γιο της Μπολέσλαφ Γ΄ τον Στραβόστομο στον δεύτερο γάμο του.
Διάσταση με τον Σολομών
Τη δεκαετία του 1070 ο Σολομών συγκρούστηκε με τα ξαδέλφια του, τους γιους του Μπέλα Α΄, τελικά συνετρίβη από τα ξαδέλφια και τους συμμάχους του δούκες της Πολωνίας και της Βοημίας (14 Μαρτίου 1074). Η Ιουδήθ δραπέτευσε στη Γερμανία ενώ ο Σολομών παρέμεινε στην Ουγγαρία για να διεκδικήσει τον θρόνο του, αποδέχτηκε τελικά τη βασιλεία του ξαδέλφου του Λαδίσλαου Α΄ (1077), σαν αντάλλαγμα πήρε μεγάλα κτήματα (1081). Ο Σολομών εξακολουθούσε να συνωμοτεί εναντίον του Λαδίσλαου Α΄ που τον συνέλαβε και τον φυλάκισε στο Βίσεγκραντ, ελευθερώθηκε όταν ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας αγιοποιήθηκε (15 Αυγούστου 1083). Η Ιουδήθ στο μεταξύ παρέμενε στην κατοικία της στο Ρέγκενσμπουργκ (1074 - 1088), μετά την απελευθέρωση του ο Σολομών ήρθε να τη συναντήσει αλλά η Ιουδήθ αρνήθηκε να τον δεχτεί. Ο Σολομών απελπισμένος συμμάχησε με τον αρχηγό μιας φυλής Πετσενέγων που είχε εγκατασταθεί στη Μολδαβία και παντρεύτηκε την κόρη του (1084 - 1085). Ο πεθερός του Σολομών πρόσφερε στον γαμπρό του στρατιωτική στήριξη να ανακτήσει την Ουγγαρία αλλά ο Λαδίσλαος Α΄ τον νίκησε ξανά (1085). Σε δύο χρόνια επιτέθηκε μαζί με τους Πετσενέγους στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (1087) και σκοτώθηκε σε μάχη κοντά στην Ανδριανούπολη.
Δεύτερος γάμος
Η Ιουδήθ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον δούκα της Πολωνίας Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν (1089), ο γάμος έγινε με στόχο τη συμμαχία αναμεσα στη Γερμανία και την Πολωνία. Ο Ερρίκος Δ΄ διέταξε τους μοναχούς του Αβαείου του Έμμεραμ στο Ρέγκενσμπουργκ τη δημιουργία των Ευαγγελίων με στόχο την αποστολή τους στην Πολωνική αυλή, διατηρήθηκαν στον Καθεδρικό ναό της Βάβελ στην Κρακοβία. Μετά τον γάμο της η Ιουδήθ άλλαξε το όνομα της σε Σοφία για να διακριθεί από την πρώτη σύζυγο του Βλάντισλαφ Ιουδήθ της Βαυαρίας, απέκτησαν 4 κόρες : τη Σοφία, την Αγνή, την Αδελαΐδα και μία ανώνυμη κόρη. Στην Πολωνία η Ιουδήθ είχε έντονη πολιτική ζωή, απέκτησε ερωμένο τον Κόμη του Παλατινάκου Τσίτσεκ, ο Τσίτσεκ και η Ιουδήθ ήταν οι πραγματικοί κυβερνήτες. Ο μυστήριος πρόωρος θάνατος του πρίγκιπα Μιέσκο Μπολεσλαβόβιτς φαίνεται ότι ήταν έργο της Ιουδήθ και του Τσίτσεκ. Με τη βοήθεια του Τσίτσεκ η Ιουδήθ έπεισε τον Βλάντισλαφ να στείλει τον μεγαλύτερο γιο του Ζμπίγκνιεφ στο "αβαείο του Κέντλινμπουργκ" στο οποίο ήταν ηγουμένη η μεγαλύτερη αδελφή της Αδελαΐδα. Η Ιουδήθ και ο ερωμένος της προτιμούσαν διάδοχο τον Μπολέσλαφ Γ΄ τον Στραβόστομο δεύτερο γιο του Βλάντισλαφ από τον δεύτερο γάμο του με μια πριγκίπισσα από τη Βοημία. Όταν ανακαλύψανε τα σχέδια του Τσίτσεκ και της Ιουδήθ να καταλάβουν την εξουσία στη χώρα τα δύο ετεροθαλή αδέλφια έγιναν σύμμαχοι και ζήτησαν να αναλάβουν την εξουσία τους. Οι προσπάθειες του ζεύγους να σπάσει η συμμαχία ανάμεσα στα αδέλφια απέτυχαν, ο Τσίτσεκ έχασε τα αξιώματα του και εξορίστηκε (1100). Ο Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν πέθανε (4 Ιουνίου 1102), η χώρα μοιράστηκε ανάμεσα στον Μπολέσλαφ Γ΄ και τον Ζμπίγκνιεφ.
Τελευταία χρόνια
Η ημερομηνία που πέθανε η Ιουδήθ είναι υπό αμφισβήτηση, αν και η 14η Μαρτίου 1105 καταγράφεται ως η επίσημη δεν έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά, μερικές ιστορικές πηγές τοποθετούν τον θάνατο της την περίοδο 1092-1096. Αν κρίνουμε τη συμφωνία που βρέθηκε ανάμεσα στην ίδια και τον Μπολέσλαφ Γ΄ που της παραχωρούσε τεράστια εδάφη με όρο να μην παρέμβει στη διαμάχη των γιων του γιων του για τη διαδοχή (1105) η θεωρία κρίνεται αδύνατη. Η Ιουδήθ πέθανε πιθανότατα μετά από εκείνη την ημερομηνία, ο Γεράρδος Λαμπούντα γράφει ότι έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο Ρέγκενσμπουργκ μαζί με την κόρη της Αδελαΐδα και τον σύζυγο της Ντήτριχ Γ΄ του Βόμπουρκ. Άν ισχύει η θεωρία και κρίνουμε ότι ο γάμος της Αδελαΐδας με τον Ντήτριχ έγινε την περίοδο 1110 - 1118 η Ιουδήθ πέθανε υπέργηρη. Η θέση του τάφου της στην Αυστρία μπορεί να επιβεβαιώσει τη θεωρία.
Οικογένεια
Με τον πρώτο της σύζυγο Σολομών της Ουγγαρίας απέκτησε :
Με τον δεύτερο σύζυγο της Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων)
Εταντάρ ντε Μπρεστ
Η Εταντάρ ντε Μπρεστ (Étendard de Brest) ήταν γαλλικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Βρέστη. Η έδρα της ήταν το Σαλ Μαρσέλ Σερντάν. Ιδρύθηκε το 1952 και έπαιξε μία σεζόν στην LNB Pro A, το 2005-06. Αφού υποβιβάστηκε στην 3η κατηγορία (NM1) το 2010, ο σύλλογος κήρυξε πτώχευση και διαλύθηκε το 2016.
Ο σύλλογος έπαιξε επίσης αρκετούς αγώνες στην Αρένα Μπρεστ το 2015 και το 2016. Η Μπρεστ έφθασε στα προημιτελικά του κυπέλλου Γαλλίας μία φορά, το 2005. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο πρώτος αγώνας της Ετεντάρ στην Αρένα Μπρεστ το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1952 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βρέστη
Χοές (άλμπουμ)
Χοές είναι ο τίτλος ενός προσωπικού άλμπουμ του μουσικοσυνθέτη και παραγωγού Γιώργου Θεοφάνους. Κυκλοφόρησε στην Κύπρο σε δίσκο ψηφιακής μορφής (CD) από το Ράδιο Πρώτο, στις 29 Μαρτίου 2015, ως ένθετο της Κυπριακής εφημερίδας Η Η Σημερινή, με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων (1955 - 2015) από την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955 - 1959).
Το μουσικό έργο «Χοές» αποτελείται από μια σειρά ποιημάτων για τους ήρωες της ΕΟΚΑ που έγραψε η ποιήτρια και πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου Κλαίρη Αγγελίδου και μελοποίησε ο Γιώργος Θεοφάνους. Ερμηνεύουν η Μαρινέλλα, ο Κώστας Μακεδόνας και ο Δήμος Αναστασιάδης. Συμμετέχουν ο Γιωργής Τσουρής στις αφηγήσεις, ο μονωδός Ευάγγελος Δρούζας, η Μαρίνα Βερζανλή και πενταμελής χορωδία. Μέρος των καθαρών εσόδων από τις πωλήσεις των CDs δόθηκαν ως εισφορά στο Μέλαθρον Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
Η παρουσίαση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στα Φυλακισμένα Μνήματα της Λευκωσίας, στις 27 Μαρτίου 2015. Το παρών τους στην εκδήλωση έδωσαν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης, ο Γενικός Εισαγγελέας κ. Κώστας Κληρίδης, υπουργοί, βουλευτές και εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Γιώργου Θεοφάνους Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Άνζα Νίσεν
Η Άνια Νίσεν (Anja Nissen, 6 Νοεμβρίου 1995), γνωστή ως Anja, είναι Δανο-Αυστραλή τραγουδίστρια, στιχουργός, χορεύτρια, ηθοποιός. Ήταν η νικήτρια της τρίτης σεζόν του αυστραλέζικου The Voice. Μετά τη νίκη της, υπέγραψε με την Universal Music Group. Οι μουσικές επιρροές της θεωρούνται πως είναι οι Patti LaBelle, Aretha Franklin, Celine Dion, Mariah Carey, Whitney Houston, Toni Braxton και Stevie Wonder. Το 2015, η Νίσεν συμμετείχε στην περιοδεία του Olly Murs που πραγματοποιήθηκε στην Αυστραλία και είχε τον τίτλο Never Been Better.
Το 2016, η Νίσεν διαγωνίστηκε στο Dansk Melodi Grand Prix 2016, τον εθνικό τελικό της Δανίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, ερμηνεύοντας το τραγούδι "Never Alone". Τερμάτισε στη 2η θέση με το 36% της συνολικής βαθμολογίας. Το 2017 η Νίσεν διαγωνίστηκε στο Dansk Melodi Grand Prix 2017 με το τραγούδι "Where I Am". Κατέκτησε την πρώτη θέση και εκπροσώπησε τη Δανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Κίεβο με το ίδιο τραγούδι, κατακτώντας στον τελικό την 20ή θέση με 77 βαθμούς.
Η Νίσεν υπήρξε πρέσβειρα της Australia Day και συμμετείχε στην Australia Day Event in Northern Territory. Συμμετείχε στο Carols 2014 από την Candlelight στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Υπήρξε επίσης το μοντέλο της Lyla & Co.
Βιογραφία
Η Νίσεν γεννήθηκε στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας από γονείς με δανέζικη καταγωγή. Οι γονείς της μετανάστευσαν από τη Δανία στην Αυστραλία όταν η μητέρα της ήταν 11 ετών και ο πατέρας της ήταν 22 ετών. Η Νίσεν μεγάλωσε στη φάρμα των γονιών της στα Lower Blue Mountains μαζί με τη μεγαλύτερη αδερφή της. Φοίτησε στο Winmalee High School, από όπου έλαβε το απολυτήριό της το 2013. Καθ'όλη τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής της, η Νίσεν συμμετείχε σε αρκετούς διαγωνισμούς τραγουδιού.
Το 2008, η Νίσεν πέρασε στους ημιτελικούς της σεζόν 2 του δημοφιλούς τηλεοπτικού σόου ταλέντων Australia's Got Talent, σε ηλικία 12 ετών. Από τότε έχει εμφανιστεί σε αρκετά τηλεοπτικά σόου, συμπεριλαμβανομένων των Young Talent Time και Mornings with Kerri-Anne. Έχει ερμηνεύσει επίσης τον εθνικό ύμνο της Δανίας για την εταιρεία της Πριγκίπισας Μαρίας της Δανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Δανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Δανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αυστραλοί τραγουδιστές
Ναόκο Τακεούτσι
Έχει αποσπάσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Kodansha Manga Award το 1993 για τη Sailor Moon.
Πρώιμα χρόνια
Η Τακεούτσι γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1967 στο Κόφου του Γιαμανάσι της Ιαπωνίας από την Ίκουκο και τον Κέντζι Τακεούτσι. Έχει ένα μικρότερο αδερφό, τον Σίνγκο. Έχει δώσει τα ονόματα των συγγενών της στους χαρακτήρες που δημιούργησε για τη σειρά Sailor Moon, πράγμα που αναφέρει σε συνεντεύξεις για σε αρκετά κόμικ στριπ που έχει παράγει, στο κομμάτι των σημειώσεων του συγγραφέα.
Η Τακεούτσι πήγε στο λύκειο Kofu Ichi. Φορούσε ναυτικές σχολικές στολές και έμπαινε σε λέσχες αστρονομίας και manga. Αυτές οι εμπειρίες επηρρέασαν το έργο της στη Sailor Moon, συμπεριλαμβανομένων και άλλων έργων όπως τα Love Call και Rain Kiss. Οι προηγούμενες λυκειακές εμπειρίες της επηρρέασαν τη πορεία της ως καλλιτέχνιδας manga.
Ο πατέρας της Τακεούτσι την ενθάρρυνε να κυνηγήσει άλλα είδη καριέρας, σε περίπτωση που δεν τα κατάφερνε να γίνει επιτυχημένη επαγγελματίας καλλιτέχνιδα, πράγμα που την οδήγησε στο να σπουδάσει χημεία στο πανεπιστήμιο.
Αποφοίτησε από το Kyoritsu University of Pharmacy, απ' όπου πήρε πτυχίο στη χημεία και έγινε πιστοποιημένη φαρμακοποιός.
1986–1997: Αρχικό έργο και επιτυχία
Πριν γίνει καλλιτέχνιδα manga, η Τακεούτσι ήταν μίκο στο Shiba Daijingu, ένα ναό κοντά στο πανεπιστήμιό της. Αυτή η εμπειρία αργότερα έγινε η βάση για μία από τις χαρακτήρες της στη Sailor Moon, τη Rei Hino.
Μετά της ολοκλήρωση του manga αυτού, η Τακεούτσι εργάστηκε στη σειρά με θέμα το πατινάζ, The Cherry Project. Αυτή εκδιδόταν από τα τέλη του 1990 μέχρι το 1991 στο Nakayoshi. Ενώ δούλευε στο Cherry Project, ήθελε να κάνει ένα manga που θα εξελίσσεται στο διάστημα με κοπέλες πολεμίστριες. Ο editor της, Φούμιο Όσανο, της πρότεινε οι πολεμίστριες να φορούν ναυτικές στολές. Αυτή η ιδέα πραγματοποιήθηκε σε ένα μονόπρακτο με τίτλο Codename: Sailor V, που αργότερα ξεκίνησε να κυκλοφορεί στο περιοδικό RunRun. Όταν η Toei Amination σχεδίαζε να κάνει το manga σειρά anime, η Τακεούτσι ξαναδούλεψε στο έργο και πρόσθεσε τέσσερις ακόμη πολεμίστριες.
Το 1993 βραβεύτηκε με το 17o Kodansha Manga Award για τη Sailor Moon, στην κατηγορία Shōujo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sailor Moon Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα Κατηγορία:Ιάπωνες εικονογράφοι Κατηγορία:Νικητές Kodansha Manga Awards Κατηγορία:Φαρμακοποιοί
Σημαία της Τασμανίας
Η σημερινή κρατική σημαία της Τασμανίας υιοθετήθηκε επίσημα μετά από διακήρυξη του αποικιακού κυβερνήτη της Τασμανίας, Σερ Φρέντερικ Ουέλντ στις 25 Σεπτεμβρίου 1876, αν και αυτό ήταν λάθος, καθώς είχε ήδη ανακοινωθεί επίσημα από την αποικιακή κυβέρνηση το 1876, και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην Εφημερίδα της Τασμανίας (Tasmanian Gazette) την ίδια ημέρα. Η διακήρυξη του κυβερνήτη εδώ ήταν τρεις επίσημες σημαίες, που ήταν η σημαία του Κυβερνήτη, η σημαία του πλοίου της κυβέρνησης της Τασμανίας και μια εμπορική σημαία της Τασμανίας. Μέχρι το 1856, όταν η Τασμανία έλαβε υπεύθυνη αυτοδιοίκηση, η σημαία της Ένωσης και η βρετανική σημαία χρησιμοποιούνταν κυρίως σε κρατικές εκδηλώσεις.
Η σημαία αποτελείται από μια παραμορφωμένη Βρετανική Μπλε Σημαιοφόρο με το κρατικό σήμα που βρίσκεται στη μύγα. Το σήμα είναι ένας λευκός δίσκος με ένα κόκκινο λιοντάρι στο κέντρο του δίσκου. Δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή για το πώς το λιοντάρι συμπεριλήφθηκε στη σημαία, αλλά υποτίθεται ότι το κόκκινο λιοντάρι αναφέρεται στη Μεγάλη Βρετανία. Αυτή η σημαία έχει παραμείνει σχεδόν αμετάβλητη από το 1875, με μια μικρή μόνο αλλαγή στο στυλ του λιονταριού όταν η σημαία υιοθετήθηκε επίσημα από την αποικιακή κυβέρνηση το 1876.
Ιστορία
Μετά την εγκαθίδρυση της μόνιμης βρετανικής κυρίαρχης κατοχής των εδαφών της Τασμανίας. Στην Τασμανία παραχωρήθηκε υπεύθυνη αυτοδιοίκηση το 1856, αλλά η αποικία δεν έλαβε τη δική της σημαία έως ότου η βασίλισσα Βικτώρια πρότεινε για πρώτη φορά στις 7 Αυγούστου 1869, ότι η αποικία της Τασμανίας (και οι άλλες αποικίες της Αυστραλίας) θα έπρεπε να υιοθετήσουν μια σημαία της Ένωσης αλλοιωμένη. κέντρο με το Κρατικό Σήμα. Πριν από την επίσημη υιοθέτηση μιας τοπικής σημαίας, χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά μια ανεπίσημη εμπορική σημαία. αριστερά|μικρογραφία|Σημαία της Τασμανίας το 1875
Η πρώτη τοπική σημαία της Τασμανίας υιοθετήθηκε με διακήρυξη του αποικιακού κυβερνήτη της Τασμανίας Sir Frederick Weld στις 9 Νοεμβρίου 1875. Η σημαία είχε έναν λευκό σταυρό σε ένα μπλε χωράφι, στο καντόνι ήταν η σημαία της Ένωσης και στη μύγα ήταν πέντε πεντάκτινα αστέρια του Σταυρού του Νότου. Το βρετανικό Blue Ensign και το Red Ensign (για χρήση αντίστοιχα από κυβερνητικά πλοία και από ιδιωτικά πλοία) επρόκειτο να προστεθεί ένας λευκός σταυρός. Στο άκρο κάθε σημαίας, επρόκειτο να σχηματιστεί ένας Νότιος Σταυρός από λευκά αστέρια που προστέθηκαν πάνω και κάτω από τον οριζόντιο βραχίονα του σταυρού. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 23 Νοεμβρίου, αυτές οι σημαίες εγκαταλείφθηκαν επίσημα επειδή ο Χένρι Χέρμπερτ, 4ος κόμης του Κάρναρβον, ο Υπουργός Εξωτερικών για τις Αποικίες στο Λονδίνο, κατέστησε σαφές ότι μόνο ένα σήμα μπορούσε να τοποθετηθεί στο άκρο της σημαίας. όπως ορίζεται από τον κανόνα του Βρετανικού Ναυαρχείου. Σημαία που χρησιμοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1875 Ένα χρόνο αργότερα η κυβέρνηση της Τασμανίας αποφάσισε, με την έγκριση του Βρετανικού Ναυαρχείου, ότι το σήμα για την αποικία θα ήταν ένα κόκκινο λιοντάρι σε έναν λευκό δίσκο. Αρχικά το λιοντάρι έπρεπε να έχει χρυσό χρώμα, πάνω από έναν χρυσό κορμό, τον οποίο η νέα σημαία παρέλειψε υπέρ ενός πιο παραδοσιακού κόκκινου.