cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιατρικό λογισμικό
Το Ιατρικό Λογισμικό διεθνώς
(Ι) Ενσωματωμένο Ιατρικό Λογισμικό: Ο πρώτος μεγάλος τομέας είναι το Ενσωματωμένο Ιατρικό Λογισμικό, σε Ιατρικές Συσκευές κάθε είδους (συνήθως μή διαθέσιμο). Βέβαια υπάρχουν και εταιρείες που κατασκευάζουν και εμπορεύονται ιατρικό Λογισμικό για απεικονιστικές και άλλες Ιατρικές συσκευές.
(ΙΙ) Προγράμματα Διαχείρισης Ιατρείου: Ο δεύτερος τομέας είναι τα απλά Προγράμματα Διαχείρισης Ιατρείου και Καταχώρησης Ασθενών. Το πρόγραμμα CardioData αφορά τη διαχείριση καρδιολογικού Ιατρείου. Το πρόγραμμα MedicalSoftware αφορά τη διαχείριση ιατρείων, κλινικών, κέντρων υγείας ενώ εύκολα μπορεί να προσαρμοστεί για κάθε επιμέρους ιατρική ειδικότητα. Βασίζεται πάνω σε open source κώδικα από το OpenEMR. κλπ
(ΙΙΙ) Λογισμικό Συγκεκριμένης Εφαρμογής: Ο τρίτος τομέας είναι συνήθως On Line δικτυακά προγράμματα, Λογισμικό Συγκεκριμένης Εφαρμογής. Π.χ. Υπάρχει δωρεάν On Line δικτυακό Λογισμικό που ερευνά τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των φαρμάκων, και ενημερώνει τον φαρμακοποιό ή τον ιατρό ποια φάρμακα δεν ταιριάζουν στη λήψη. Σχεδιάσθηκε από την εταιρεία Medscape και λέγεται Drug Interaction Checker, στην ιστοσελίδα http://www.medscape.com/druginfo/druginterchecker Αξιόλογο είναι επίσης το λογισμικό του Εθνικού Συνταγολογίου της Ελλάδας, κάτι ανάλογο με τα αντίστοιχα άλλων χωρών, στην ιστοσελίδα https://web.archive.org/web/20101005001956/http://eof1.eof.gr/Syntagologio/. Η Αμερικανική Εταιρεία ιατρικού Λογισμικού Unbound Medicine διαθέτει δωρεάν μέσω της ιστοσελίδας της http://www.unboundmedicine.com/store/android, μια σειρά από χρήσιμα ιατρικά προγράμματα προς χρήσιν ιατρών και νοσηλευτών όπως τα Nursing Central, το Family Drug Guide, το Nurse's Clinical Pocket Guide, κλπ. Αρκετά από αυτά λειτουργούν και στα νέα κινητά τηλέφωνα i-phone. Στο "άλλο" στρατόπεδο, η Ρωσική εταιρεία Λογισμικού SoftwareGeek διαθέτει επίσης σειρά από Ιατρικό Λογισμικό για διάφορες χρήσεις
(ΙV) Λογισμικά Διαφορικής Διάγνωσης (Computer Aided Diagnosis): Ο Τέταρτος τομέας είναι τα δικτυακά On Line Λογισμικά Διαφορικής Διάγνωσης. Τα υπάρχοντα συστήματα Διάγνωσης με τη Βοήθεια Υπολογιστή (CAD, Computer Aid Diagnosis) διαιρούνται σε δύο βασικές κατηγορίες, ως προς τον τρόπο δόμησης (development): (a) Συστήματα Πιθανοτήτων (Propability Systems): Αυτά είναι μοντέλα πιθανοθεωρητικού τύπου και δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. (b) Συστήματα Βάσης Γνώσης (Knowlesge Based Systems): Αυτά είναι εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence) αποκαλούνται δέ και Έμπειρα Συστήματα (Expert Systems). . Ενα τέτοιο δωρεάν Λογισμικό στο διαδίκτυο, είναι το Αμερικανικό DiagnosisPro στην ιστοσελίδα https://web.archive.org/web/20120327064929/http://en.diagnosispro.com/. Ενα επίσης ανάλογο πρόγραμμα σχεδιάσθηκε από τη Microsoft για εξάσκηση Τηλεϊατρικής σε απομονωμένες και φτωχές περιοχές του πλανήτη. Λέγεται NxOpinion και βρίσκεται στην ιστοσελίδα http://www.microsoft.com/presspass/features/2004/jan04/01-21NxOpinion.mspx
(V) Ιατρικό Λογισμικό Τηλεϊατρικής: Τηλεϊατρική (Telemedicine) είναι η χρήση του συνδυασμού Πληροφορικής και επικοινωνιακής τεχνολογίας. Ορίζει μια νέα, ασύλληπτη πριν μερικές δεκαετίες, δυνατότητα που καταργεί την απόσταση και μηδενίζει τον χρόνο στην ανταλλαγή πληροφοριών και στην χορήγηση βοήθειας ανάμεσα στους ιατρούς και τους αρρώστους. Η δυνατότητα αυτή οριοθετεί νέα επίπεδα σε όλους τους τομείς που συνθέτουν τη λειτουργία της Ιατρικής Επιστήμης: Εκπαίδευση, πρόσβαση στη γνώση, έρευνα, κλινική εφαρμογή, έλεγχο των ιατρικών πράξεων, βοήθεια σε δυσπρόσιτα σημεία, πρόληψη και γενικότερα ελαχιστοποιεί τους περιορισμούς χώρου και χρόνου κατά την άσκησή της. Στην εκπαίδευση και την καθ ημέρα ιατρική πράξη, οι νέες προοπτικές είναι τεράστιες διότι δίνονται οι εξής δυνατότητες:
Παραπομπές
Λογισμικο
Μυριόφυτο Κιλκίς
Το Μυριόφυτο είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 200 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μυριόφυτο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Δύσωρο, που αποτελεί μέρος των Κρουσσίων. Είναι κτισμένο ανατολικά της λίμνης Δοϊράνης και δίπλα στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης. Απέχει 31 χλμ. βόρεια από το Κιλκίς και 75 χλμ. βόρεια από τη Θεσσαλονίκη. Το 1917, την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ενώ ο συμμαχικός με την Ελλάδα αγγλογαλλικός στρατός υποχωρούσε έγινε αιτία να καεί ολοκληρωτικά το χωριό εξ΄αιτίας της καταστροφής του πολεμικού υλικού που υπήρχε σε κοντινές αποθήκες του. Την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκαν πολλοί βορειομακεδόνες πρόσφυγες από το Σέσοβο της ΠΓΔΜ (σήμερα Σούσεβο, 15 χλμ. βόρεια της Στρώμνιτσας, στο Δήμο Βασιλέβου) και λίγοι Πόντιοι. Το 1920 εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πόντιοι πρόσφυγες από το Γιόλγκετσμεζ (τουρκ. Yölgeçmez) της περιοχής του Καρς.
Ονομασία - Διοικητικά
Το παλιότερο όνομα του χωριού ήταν Πόποβο με το οποίο αναφέρεται να ανήκει το 1919 στην τότε κοινότητα Σουρλόβου (Αμαράντων). Μετονομάστηκε σε Μυριόφυτο το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Νέο Μυριόφυτο και την Καλλιρρόη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μυριοφύτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μουριών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 758 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 677.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Μπαλκάροι
Οι Μπαλκάροι (καρατσάι-μπαλκαρικά: Малкъарлыла, στο λατινικό αλφάβητο: Malqarlıla ή таулула, στο λατινικό αλφάβητο: tawlula, κυριολεκτικά 'Ορειβάτες') είναι τουρκικό φύλο που ζει στην περιοχή του Καυκάσου και αποτελεί ένα από τα δύο δικαιούχα έθνη της Καμπαρντίνο-Μπαλκαρίας. Μιλούν την καρατσάι-μπαλκαρική γλώσσα, η οποία ανήκει στην ποντοκασπιακή υποομάδα της βορειοδυτικής (Κιπτσάκ) ομάδας των Τουρκικών γλωσσών.
Ιστορία
Η σύγχρονοι Μπαλκάροι αυτοπροσδιορίζονται ως τουρκικό φύλο, οι οποίοι μιλούν την ίδια γλώσσα με τους Καρατσάι από την Καρατσάι-Τσερκεσία και συγγενεύουν γλωσσικά και εθνολογικά με τους Κουμίκους από το Νταγκεστάν.
Η εθνογένεση των Μπαλκάρ προέκυψε εν μέρει από μια επίθεση στην Αλανία κατά τον 11ο αιώνα από τους Κιπτσάκους και τους Κουμάνους συμμάχους τους. Η Αλανία είχε πρωτεύουσα το Μαγκάς. Κάποιοι συγγραφείς την τοποθετούν στο Αρχίζ, στα βουνά που κατοικούν σήμερα οι Καρατσάι-Μπαλκάρ, ενώ άλλοι την τοποθετούν στην σύγχρονη Ινγκουσετία ή τη Βόρεια Οσετία.
Κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, η Αλανία καταστράφηκε από τον Ταμερλάνο. Πολλοί Αλανοί, Κουμάνοι και Κιπτσάκοι μετανάστευσαν δυτικά προς την Ευρώπη. Η εισβολή του Ταμερλάνου στον Βόρειο Καύκασο εισήγαγε το Ισλάμ σε αυτούς που έμειναν πίσω.
Τον 19ο αιώνα, η Ρωσία προσάρτησε την περιοχή κατά την διάρκεια της ρωσικής κατάκτησης του Καυκάσου. Στις 20 Οκτωβρίου 1828 έλαβε χώρα η μάχη της Χασαούκα, στην οποία τα ρωσικά στρατεύματα ήταν υπό την διεύθυνση του Γκεόργκι Εμάνουελ. Στην μέρα μετά τη μάχη, καθώς τα ρωσικά στρατεύματα πλησίαζαν το αούλ του Καρτ-Ντζουρτ, οι ντόπιοι γέροντες συναντήθηκαν με τους Ρώσους ηγέτες και συμφώνησαν για την ενσωμάτωση των Καρατσάι-Μπαλκάρ στην Ρωσική Αυτοκρατορία.
Απέλαση
Το 1944, η Σοβιετική κυβέρνηση απέλασε με τη βία σχεδόν ολόκληρο των πληθυσμό των Μπαλκάρων με κατεύθυνση το Καζακστάν, τη Κιργιζία και τη Περιφέρεια Ομσκ της Σιβηρίας. Ξεκινώντας στις 8 Μαρτίου του 1944 και τελειώνοντας την επομένη, η Εν Κα Βε Ντε φόρτωσε 37.713 Μπαλκάρους σε 14 τρένα με προορισμό την Κεντρική Ασία και τη Σιβηρία. Το καθεστώς του Στάλιν τοποθέτησε τους Μπαλκάρους υπό τους ίδιους περιορισμούς που επέβαλαν στους Ρωσογερμανούς, τους Καλμίκους, τους Καρατσάι, τους Τσετσένους και του Ινγκούς. Τον Οκτώβριο του 1946 ο πληθυσμός των Μπαλκάρ είχε μειωθεί στα 32.817 άτομα λόγω θανάτων από υποσιτισμό και αρρώστιες. Οι Μπαλκάροι υπόκεινταν στους ειδικούς περιορισμούς κατοικίας έως τις 28 Απριλίου 1956. Μόνο το 1957 τους επετράπη να επιστρέψουν στον τόπο τους. Την διετία 1957-58 34.749 Μπαλκάροι επέστρεψαν στη πατρίδα τους.
Γλώσσα και αλφαβητισμός
Στο Κυριλλικό αλφάβητο των Μπαλκάρων υπάρχουν οχτώ φωνήεντα και είκοσι εφτά σύμφωνα. Στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν τα αραβικά για θρησκευτικούς σκοπούς και τα τουρκικά για επιχειρηματικούς σκοπούς. Από το 1920 τα Μπαλκαρικά έγιναν η γλώσσα διδασκαλίας στα δημοτικά σχολεία, ενώ έπειτα η διδασκαλία πραγματοποιούταν στα ρωσικά. Μέχρι το 1928 τα μπαλκαρικά γράφονταν στο αραβικό αλφάβητο, ενώ το 1937 μετέβη στο κυριλλικό μετά από μια σύντομη χρήση του λατινικού, όπως και με δεκάδες άλλες γλώσσες στην ΕΣΣΔ εκείνη την περίοδο. Το 96% των Μπαλκάρων είναι δίγλωσσοι στα μπαλκαρικά και τα ρωσικά. Στην Καρατσάι-Μπαλκαρία κυκλοφορεί ένας αυξανόμενος αριθμός οργάνων μαζικού πολιτισμού, βιβλία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εφημερίδες και περιοδικά και στις δύο γλώσσες (μπαλκαρικά και γλωσσικά). Το 2015 ο αριθμός των δίγλωσσων αυξήθηκε κατά 1.3% και έτσι το 97.3% των κατοίκων ομιλούσε μπαλκαρικά και ρωσικά. Λόγω της παγκοσμιοποίησης των αστικών περιοχών και των επιπτώσεων της ρωσικής παιδείας, αλλά και του εκρωσισμού επί Ρωσίας και ΕΣΣΔ. Τα παιδιά είναι πιο πιθανό να διδάσκονται στα ρωσικά.
Ένας γνωστός Μπαλκάρος συγγραφέας είναι ο Καϊσίν Κουλίεφ, ο οποίος τονίζει την αγάπη στην γη των Μπαλκάρια και τις παραδόσεις του έθνους του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στον Καύκασο Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες της Ρωσίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στο Νταγκεστάν
Σημαία της Μοζαμβίκης
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]] Η σημαία της Μοζαμβίκης καθιερώθηκε την 1η Μαΐου 1983. Περιλαμβάνει την εικόνα ενός οπλοπολυβόλου Καλάζνικοφ AK-47 και είναι η μόνη εθνική σημαία στον κόσμο που δείχνει ένα τέτοιο σύγχρονο όπλο. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει το φυσικό πλούτο, το μαύρο την αφρικανική ήπειρο, το κίτρινο τον ορυκτό πλούτο, το λευκό την ειρήνη και το κόκκινο τον αγώνα της χώρας για ανεξαρτησία. Στο έμβλημα που περιλαμβάνεται στη σημαία, το Καλάζνικοφ αποτελεί σύμβολο της αποφασιστικότητας του έθνους για προστασία της ελευθερίας του. Το βιβλίο συμβολίζει την εκπαίδευση και το τσαπί τους αγρότες και τη γεωργία. Τέλος, το κίτρινο αστέρι αφορά την αλληλεγγύη του λαού και των σοσιαλιστικών πιστεύω στη χώρα.
Προτάσεις για νέα σημαία
Η σημαία βασίστηκε στη σημαία του Μοζαμβικανού Απελευθερωτικού Μετώπου (FRELIMO). Το 2005 έγινε διαγωνισμός για αλλαγή της σημαίας, που όμως παραμένει η ίδια. Η πρόταση για μια νέα σημαία απορρίφθηκε από το κοινοβούλιο, το οποίο ελεγχόταν από το FRELIMO. 169 προτάσεις απορρίφθηκαν, μεταξύ των οποίων και της σημερινής σημαίας χωρίς το Καλάζνικοφ.
Παραπομπές
Μοζαμβικη Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μοζαμβίκης
Τζορτζ Σαβάλας
Ο Γιώργος Δημοσθένης Σαβάλας (αγγλικά: Georgios Demosthenes Savalas, 5 Δεκεμβρίου 1924 - 2 Οκτωβρίου 1985) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του ηθοποιού Τέλι Σαβάλας, με τον οποίο έπαιξε στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Κότζακ της δεκαετίας του 1970.
Πρώτα χρόνια
Ο Σαβάλας γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από Έλληνες μετανάστες και ήταν ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και τα άλλα αδερφια του ήταν ο Τέλι (Αριστοτέλης), ο Γκας (Κώστας), ο Τεντ (Θεόδωρος) και η Κάθριν (Κατερίνα).
Υπηρέτησε στον Β' παγκόσμιο πόλεμο κυρίως του Ειρηνικού Ωκεανού στο ναυτικό των ΗΠΑ αλλά και του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου επίσης παρήγαγε και σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις σε στρατιωτικές βάσεις.
Καριέρα
Παρόλο που ήταν γνωστός πρωτίστως ως τηλεοπτικός ηθοποιός, ο Σαβάλας ήταν αρχικά ηθοποιός του θεάτρου και δασκάλος υποκριτικής. Δίδαξε στο Coliseum Studios για πέντε χρόνια και εμφανίστηκε σε παραγωγές εκτός του Broadway, ενώ παραλλήλα εργάστηκε με τον πατέρα του σε δύο επιχειρήσεις: ένα ξενοδοχείο και μια εταιρεία θέρμανσης και κλιματισμού.
Έγινε ευρύτερα γνωστός χάρη στη συμμετοχή του στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Κότζακ και το ρόλο του ντεντέκτιβ Σταύρου, όπου πρωταγωνίστουσε ο αδελφός του Τέλι. Στις δύο πρώτες σεζόν, ο Σαβάλας υποδύοταν τον «Δημοσθένη».
Ο Τζορτζ Σαβάλας, με το πραγματικό του όνομα, ήταν επίσης βοηθός παραγωγής κατά τη διάρκεια της πρώτης και δεύτερης σεζόν.
Προσωπική ζωή
Ο Τζορτζ πέθανε από λευχαιμία σε ηλικία 60 ετών (αν και στο παρελθόν είχε αναφερθεί ότι ήταν 58), στο Λος Άντζελες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Θάνατοι από λευχαιμία Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Μονή Νάξου
Η Μονή είναι χωριό της κεντρικής ορεινής Νάξου σε υψόμετρο 450-470 μέτρων, με 216 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται στο δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου (κατά το Σχέδιο Καλλικράτης).
Κάστρο του Αρτάνγκ
Το Κάστρο του Αρτάνγκ (γαλλικά: Château d'Artangues) είναι κάστρο στο Σαρέιγ-Σαντρά της Γαλλίας.
Μονή Νάξου
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Δρυμαλίας. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Δρυμαλίας, του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Βρίσκεται στο κέντρο του Νησιού, ανατολικά του χωριού Κυνίδαρος, δυτικά της Απειράνθου, νότια της Κεραμωτής και βόρεια της Τραγαίας, κτισμένη σε πλαγιά και σε υψόμετρο περίπου 600 μ., με απεριόριστη θέα προς στο λεκανοπέδιο της Τραγαίας.
Κάστρο του Αρτάνγκ
Ιστορία
Το κτίριο κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 1978.
Μονή Νάξου
Αριστερά της Μονής, ανεβαίνοντας από Χαλκί, είναι το βουνό «Προφήτης Ηλίας» και δεξιά το βουνό «Φανάρι». Το όνομα του χωριού προέρχεται από το Βυζαντινό μοναστήρι που υπάρχει στη περιοχή και τώρα βυζαντινή εκκλησία της Παναγιάς της «Δροσιανής». Το μοναστήρι της Παναγίας της Δροσιανής, ενώ ήταν γνωστό από τα πολύ παλιά χρόνια, αναδείχτηκε από τις αρχαιολογικές εργασίες που έγιναν και κράτησαν αρκετα χρόνια, την δεκαετία του 1970. Είναι Βυζαντινού ρυθμού και χρονολογείται τον 4ο με 6ο αιώνα. Στο χωριό υπάρχει και αξίζει να το επισκεφθεί ο επισκέπτης, το "πηγάδι" όπου διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση τα κοινοτικά πλυντήρια. Υφίσταται δημοτικό σχολείο και ο ιερός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Φωτεινή. Οι κάτοικοι του χωριού ονομάζονται «Μονιάτες και Μονιάτισσες» και ανέρχονται περίπου σε 300, ενώ κατά τους καλοκαιρινούς μήνες αυξάνονται κατά πολύ με τους παραθεριστές. Οι Μονιάτες ήταν από τους καλύτερους «Μαστόρους» κατεργασίας πέτρας και λόγω του εύφορου εδάφους και των πολλών νερών της περιοχής καλιεργούν στους μπαξέδες, (τα αποκαλούμενα «μεσονήσια», επειδή βρίσκονται στο μέσο του νησιού) τα καλύτερα ζαρζαβατικά του νησιού. Οι Μονιάτισσες είναι οι καλύτερες υφάντρες αργαλειού και στο χωριό υπάρχει και λειτουργεί ο σύλλογος υφαντριών Μονής Νάξου. Τα αγροτικά προϊόντα που παράγονται είναι εξαιρετικής ποιότητας (πατάτες, ντομάτες, λάδι, χορταρικά κ.α) όπως επίσης και τα κτηνοτροφικά προϊόντα (τυρί και κρέας).
Κάστρο του Αρτάνγκ
Παραπομπές
Αρτανγκ Αρτανγκ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Αλλιέ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1978 Κατηγορία:Σαρέιγ-Σαντρά
Μονή Νάξου
Η Μονή βρίσκεται στον κύριο οδικό άξονα Νάξος (Χώρα) - Χαλκί - Μονή - Σταυρός - Κόρωνος - Σκαδό - Κωμιακή - Απόλλωνας.
Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τον οικισμό Σίφωνες ( που όμως δεν έχει μόνιμους κατοίκους από το 1981 ) την Τοπική Κοινότητα Μονής ( 216 κ.). Η τ.κ. Μονής υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Μανδριά Λεμεσού
Τα Μανδριά ή Μαντριά είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Τα Μανδριά βρίσκονται 35 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 820 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Όμοδος, στα βόρεια με τις Κάτω Πλάτρες, στα βορειοανατολικά με τις Πλάτρες, στα ανατολικά με το Πέρα Πεδί και στα νότια με το Κοιλάνι.
Φυσικό περιβάλλον
Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις του χωριού περιλαμβάνουν αμπέλια, μηλιές, αχλαδιές, κερασιές, δαμασκηνιές, κυδωνιές, ελιές, χαρουπιές και αμυγδαλιές. Η φυσική βλάστηση περιλαμβάνει σκλήδρους, πλατάνια, λεύκες, φτέρες και κισσούς.
Ιστορία
Αρχικά το χωριό ήταν ένας μικρός οικισμός βοσκών. Από το γεγονός ότι ήταν ένας οικισμός με μόνο μικρές μάντρες (στάνες) ονομάστηκε Μαντριά, που σημαίνει τοποθεσία με στάνες. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο οικισμός αναπτύχθηκε λόγο της εγκατάστασης σε αυτών κατοίκων από ένα μεγάλο, κοντινό οικισμό, τον Μύλαυρη, ο οποίος εγκαταλείφθηκε.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού μειωνόταν τις τελευταίες δεκαετίες. Εξαίρεση αποτελεί η τελευταία απογραφή στην οποία καταγράφηκε αύξηση πληθυσμού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Μανδριών όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Τζέιμς Γκάρνερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Εκκλησία Αγίας Ευφημίας (Βενετία)
Η Εκκλησία της Αγίας Ευφημίας, θρησκευτικό κτίριο στην πόλη της Βενετίας, το οποίο ευρίσκεται επί της νήσου της Τζουντέκκα.
La Velata
δεξιά|μικρογραφία|250px|La Velata Ο πίνακας La Velata είναι έργο του Ραφαήλ, ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 82 x 60,5 εκατοστών. Φιλοτεχνήθηκε το 1515-16 και βρίσκεται στο Παλάτσο Πίτι της Φλωρεντίας.
Εκκλησία Αγίας Ευφημίας (Βενετία)
Ιστορία
Η Εκκλησία της Αγίας Ευφημίας ανεγέρθηκε στην διάρκεια του 9ου αιώνα σε ενετικό-βυζαντινό αρχιτεκτονικό ρυθμό.
Μαγούλα Φθιώτιδας
Η Μαγούλα είναι πεδινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 100 μέτρα. Βρίσκεται στο κέντρο του νομού, κοντά στη συμβολή του παραπόταμου Ξεριά με τον Σπερχειό ποταμό, σε απόσταση 18 χλμ. Δ. της Λαμίας και μόλις 1 χλμ. ΒΔ. από τα Λουτρά Υπάτης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στον τότε δήμο Υπάτης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Λουτρά Υπάτης, τα Βαρκά και τη Νέα Υπάτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Λουτρών Υπάτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 59.
La Velata
Πολλοί τεχνοκριτικοί πιστεύουν ότι η γυναίκα του πίνακα είναι η Margherita Luti, ερωμένη του ζωγράφου. Άλλοι (οι περισσότεροι) θεωρούν ότι η Margherita Luti είναι εκείνη που απεικονίζεται στον πίνακα La Fornarina. Και όντως αν κρίνουμε από όσα λέει η παράδοση για τη Margherita, μάλλον πρέπει να είναι η La Fornarina.
Εκκλησία Αγίας Ευφημίας (Βενετία)
Ιστορία
Υπέστη σειρά ανακαινίσεων, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα στην διάρκεια του 18ου αιώνα, ενώ μετέβαλε σε σημαντικό βαθμό την πρόσοψη και το εσωτερικό της εκκλησίας, με την τοποθέτηση γυψομάρμαρου, τόσο στο κλίτος όσο και στην αψιδωτή οροφή.
Μαγούλα Φθιώτιδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
La Velata
Τον πίνακα αυτόν τον είδε ο Τζόρτζιο Βαζάρι στο σπίτι του εμπόρου Matteo Botti, στη Φλωρεντία. Το 1519 περιήλθε στην κατοχή της οικογένειας των Μεδίκων.
Εκκλησία Αγίας Ευφημίας (Βενετία)
Περιγραφή
Στην δεξιά της πλευρά, η οποία ευρίσκεται προς την κατεύθυνση του Καναλιού της Τζουντέκκα, ευρίσκεται ένα προστώο με κίονες δωρικού ρυθμού, οι οποίοι ανακτήθηκαν το 1593 από τα έργα ανακατασκευής της γειτονικής Εκκλησία των Αγίων Μπάτζο και Κατάλντο. Εντός του προστώου, σε μία εσοχή, ευρίσκεται μία απεικόνιση του Αγίου Επισκόπου σε γοτθικό ρυθμό, ενώ στην οροφή, σε ένα άνοιγμα τριών όψεων, ευρίσκεται μία Σταύρωση με έναν δωρητή σε βυζαντινίζοντα ρυθμό και η οποία φιλοτεχνήθηκε στην διάρκεια του 14ου αιώνα.
Το εσωτερικό της διατηρεί τον σχεδιασμό της τρίκλιτης βασιλικής της αρχικής κατασκευής, της οποίας παραμένουν οι κίονες με τα κιονόκρανά τους. Το γυψομάρμαρο στους τοίχους του κεντρικού κλίτους και τον θόλο της οροφής χρονολογούνται από την ανακαίνιση του 18ου αιώνα, καθώς και τα προσερείσματα του Ιησού και των Ιεραρχών του Φραντσέσκο Καππέλλα και της Επίσκεψης της Θεοτόκου του Τζαμπαττίστα Κανάλ, τα οποία φιλοτεχνήθηκαν το 1771. Παλαιότερα υπήρχε, επίσης, και τρίτο προσέρεισμα, το οποίο αναπαριστούσε την Γέννηση του Χριστού και την Προσκύνηση των Μάγων, φιλοτεχνημένο από τον Τζάκοπο Μαριέσκι, η οποία, ωστόσο, μεταφέρθηκε σε άλλη τοποθεσία.
Η οροφή, επίσης ζωγραφισμένη από τον Κανάλ σε τιεπολικό ρυθμό, διηγείται στιγμές από τον βίο της Αγίας Ευφημίας: η Βάπτιση της Αγίας στην οροφή του αριστερού κλίτους, η Δοξασία της Αγίας Ευφημίας στο κεντρικό κλίτος και το Περιστατικό του βίου της Αγίας στο δεξιό κλίτος.
Αξίζει να σημειωθεί το γλυπτικό σύμπλεγμα του Τζανμαρία Μορλαΐτερ (μαρμάρινο, χρονολογούμενο από τον 18ο αιώνα), το οποίο αποτελείται από την Παρθένο Μαρία και τον Ιησού στα γόνατά της στην τελευταία Αγία Τράπεζα στο αριστερό κλίτος. Στην πρώτη Αγία Τράπεζα του δεξιού κλίτους ευρίσκεται το κεντρικό τμήμα ενός τριπτύχου με θέμα τον Άγιο Ρόκκο και τον άγγελο, το οποίο πλαισιώνεται από ένα άνοιγμα επάνω στο οποίο εικονίζεται η Παναγία Βρεφοκρατούσα του Μπαρτολομέο Βιβαρίνι, η οποία και φέρει υπογραφή στην οποία αναφέρεται το έτος 1480. Στο πρεσβυτέριο, τέλος, ευρίσκεται ένας πίνακας ο οποίος αναπαριστά τον Μυστικό Δείπνο του Ιησού και ο οποίος φιλοτεχνήθηκε από τον Αλβίζε Μπενφάττο Νταλ Φρίζο, προερχόμενο από την σχολή του Βερονέζε.
Έκθεση Φωτογραφιών
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Αδόλφος του Ράβενσταϊν
Ο Αδόλφος, γερμ. Adolf (1425 - 1492) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κύριος του Ράβενσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης & κυρίου του Ράβενσταϊν και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη του Άφοβου, δούκα της Βουργουνδίας.
Συμμετείχε σε όλες τις μάχες των δουκών της Βουργουνδίας. Η εξέγερση του Γκεντ (1449-53) τελείωσε με τη μάχη του Γκάβερε, μετά από την οποία χρίστηκε ιππότης. Το 1454 συμμετείχε στην Εορτή του Φασιανού, όπου συζητήθηκε Σταυροφορία εναντίον των Οθωμανών, που το προηγούμενο έτος είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Δύο έτη μετά έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1467 έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μάχη του Μπρούστεμ, κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Λιέγης (1465-68).
Κατά την απουσία του Καρόλου του ριψοκίνδυνου, δούκα της Βουργουνδίας (γιου του Φιλίππου του καλού) στους Βουργουνδικούς Πολέμους (1474-77), ο Αδόλφος ήταν γενικός κυβερνήτης (stadholder) των Κάτω Χωρών. Όταν ο Κάρολος απεβίωσε στην πολιορκία του Νανσύ το 1477, η κόρη του Μαρία διατήρησε τον Αδόλφο στη θέση του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεατρίκη των Αβίς, κόρη του Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα και είχε επιζόν τέκνο:
Το 1462 απεβίωσε η Βεατρίκη και ο Αδόλφος έκανε δεύτερο γάμο, με την Άννα των Βαλουά, νόθη κόρη του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Γιοχάνες Μπλάσκοβιτς
Ο Γιοχάνες Άλμπρεχτ Μπλάσκοβιτς (Johannes Albrecht Blaskowitz, 10 Ιουλίου 1883 - 5 Φεβρουαρίου 1948) ήταν Γερμανός αρχιστράτηγος (Generaloberst) κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ανώτατος διοικητής στις γερμανικές εκστρατείες της Γερμανίας στην Πολωνία και τη Γαλλία και των κατεχομένων εδαφών. Συνέταξε επίσης αρκετά υπομνήματα στα οποία στηλίτευε την εγκληματική δράση των SS και των Einsatzgruppen στην Ανατολή. Προς το τέλος του πολέμου διοίκησε διάφορες Ομάδες Στρατιών. Μετά τον πόλεμο προσάχθηκε στη Δίκη της Ανώτατης Διοίκησης της Βέρμαχτ (μέρος των Δικών της Νυρεμβέργης) αλλά αυτοκτόνησε προτού δικαστεί.
Πρώτα χρόνια
Ο Γιοχάνες Μπλάσκοβιτς γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1883 στο Πέτερσβαλντε της Ανατολικής Πρωσίας. Ήταν γιος του Προτεστάντη πάστορα Χέρμαν Μπλάσκοβιτς, ο οποίος ήταν σλοβενικής καταγωγής (εξ ου και η ασυνήθιστη στα Γερμανικά κατάληξη του επωνύμου "-ιτς") και της Μαρί Κουν. Είχε τρεις αδελφές. Μετά το θάνατο της μητέρας του το 1886 ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Ο Μπλάσκοβιτς φοίτησε στο Δημοτικό του Βάλτερκεμεν και κατόπιν στο Μιλούνεν, ένα ανώτερο ιδιωτικό σχολείο. 300px|thumb|left|Από αριστερά προς τα δεξιά: [[Γκερντ φον Ρούντστεντ, Γιοχάνες Μπλάσκοβιτς και Βάλτερ φον Ράιχεναου (1939)]] Το 1893, ο δεκάχρονος Μπλάσκοβιτς εισήλθε ως εύελπις στη σχολή του Καίσσλιν για τρία χρόνια. Φοίτησε άλλα τέσσερα χρόνια στη Στρατιωτική Σχολή του Μπαντ-Λίχτερφελντε στο Βερολίνο. Στις 2 Μαρτίου 1901 αποφοίτησε και έγινε δόκιμος αξιωματικός στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού Νο. 18 του Πόζεν «φον Γκρόλμαν» στο Οστερόντε της Ανατολικής Πρωσίας. Φοίτησε στην Πολεμική Σχολή του Έγκερς στο Ρήνο, από την οποία αποφοίτησε δεύτερος καλύτερος από την τάξη του. Στις 27 Ιανουαρίου 1902 προήχθη σε Ανθυπολοχαγό. Πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό στο Στρατιωτικό Ίδρυμα στο Βερολίνο, στο οποίο εργάστηκε για ενάμιση χρόνο ως βοηθός καθηγητή. Το 1906 νυμφεύτηκε την Άννα Ρίγκε, κόρη ενός αρχιτέκτονα από τη Λιέπαγια (Λίμπαου για τους Γερμανούς) της Λετονίας, με την οποία απέκτησαν ένα γιο και μία κόρη.
Από το 1908 ως το 1911 φοίτησε στην Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου, από όπου αποφοίτησε ως διερμηνέας της γαλλικής γλώσσας. Υπηρέτησε στο 17ο Σύνταγμα Ουσάρων του Μπράουνσβαϊγκ από τις 16 Νοεμβρίου 1911 και έπειτα, στις 20 Ιουλίου 1912, με το βαθμό του Υπολοχαγού, στον 3ο Λόχο του 170ου Συντάγματος Πεζικού (9ο της Βάδης) στο Όφενμπουργκ. Λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρετούσε στο επιτελείο του 111ου Συντάγματος Πεζικού «Μαργράβος Λουδοβίκος Γουλιέλμος» (3ο της Βάδης) στο Ράτστατ ως Λοχαγός.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, τον Αύγουστο του 1914, ο Μπλάσκοβιτς ήταν διοικητής του 10ου Λόχου του Συντάγματος. Στις 11 Ιανουαρίου 1915 τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσματα οβίδας και τέσσερις μέρες αργότερα ξανατραυματίστηκε στο στήθος. Το 1915 μετατέθηκε στο 3ο Σύνταγμα Κυνηγών (Jäger), όπου, από τις 16 Αυγούστου 1915, διοίκησε τον Ορεινό Λόχο Πολυβόλων. Πολέμησε σε διάφορα μέτωπα του Πολέμου: στη Λωραίνη και τη Φλάνδρα στη Γαλλία, στο Τιρόλο στην Αυστρία και στη Σερβία. Από το 1916 και εξής έλαβε θέση επιτελικού αξιωματικού. Στις 11 Οκτωβρίου μετατέθηκε στην 11η Εφεδρική Μεραρχία και πήρε μέρος στις μάχες στους Βάλτους του Πρίπιατ στην Ουκρανία και στη Ρίγα της Λετονίας, πριν επιστρέψει εκ νέου στο Δυτικό Μέτωπο, όπου, σε διάφορες στρατιωτικές επιχειρήσεις, τον βρήκε το τέλος του πολέμου το 1918. Ο Μπλάσκοβιτς διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις εξαιρετικές του ικανότητες στην ηγεσία και τη διοίκηση των στρατευμάτων.
Κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Πολέμου» ο Μπλάσκοβιτς παρασημοφορήθηκε και με τις δύο τάξεις του Σιδηρού Σταυρού για τη γενναιότητά του, ενώ έλαβε και τα Ξίφη στο Βασιλικό Τάγμα του Οίκου των Χοεντσόλερν. Οι τραυματισμοί που υπέστη κατά τη διάρκεια του πολέμου του απέφεραν το Μελανό Έμβλημα Τραυμάτων, ενώ τις διακρίσεις του συμπλήρωναν το βαυαρικό Έμβλημα Πολεμικής Υπηρεσίας και το Στρατιωτικό Τάγμα του Μαξ-Γιόζεφ.
Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Ένας από τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών που επιβλήθηκε στην ηττημένη Γερμανική Αυτοκρατορία προέβλεπε τη μείωση του Στρατού (ο οποίος είχε μετονομασθεί σε Ράιχσβερ - Reichswehr) σε 100.000 άνδρες, χωρίς βαρέα όπλα. Ο Μπλάσκοβιτς, λόγω των εξαιρετικών του επιδόσεων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε ένας από τους 100.000 αυτούς άνδρες που στελέχωσαν το νέο σώμα, ενώ η ανεργία μαινόταν στη μεταπολεμική Γερμανία. Αρχικά επέστρεψε στο Όφενμπουργκ και λίγο αργότερα στο Αννόβερο, στο αρχηγείο του 10ου Σώματος Στρατού. Την άνοιξη του 1919 τοποθετήθηκε στο επιτελείο της V (5ης) Στρατιωτικής Περιφέρειας στη Στουτγκάρδη. Κατά το Πραξικόπημα του Καπ την άνοιξη του 1920, η Κυβέρνηση του Μπάουερ εγκατέλειψε τη Δρέσδη και κατέφυγε στη Στουτγκάρδη, υπό την προστασία του ανωτέρου του Μπλάσκοβιτς, Στρατηγού Βάλτερ φον Μπέργκμαν. Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος, ο Μπλάσκοβιτς αναμίχθηκε στην κατάπνιξη της εξέγερσης στη βιομηχανική περιοχή του Ρουρ. 250px|thumb|right|Διαταγή του Μπλάσκοβιτς στην κατεχόμενη Βοημία-Μοραβία (1939) Την 1η Ιουνίου 1921 προάχθηκε σε Ταγματάρχη και ανέλαβε τη διοίκηση του 3ου Τάγματος του 13ου Συντάγματος Πεζικού. Το 1924 μετατέθηκε στο 3ο Τάγμα Πεζικού στην Ουλμ, όπου την 1η Απριλίου 1926 προάχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη και αργότερα εισήλθε στο Επιτελείο της 5ης Μεραρχίας. Το 1927 επέστρεψε στη Στουτγκάρδη, την 1η Οκτωβρίου 1929 έλαβε το βαθμό του Συνταγματάρχη, ενώ για μικρό χρονικό διάστημα διετέλεσε διοικητής της Βάδης. Κατά το τέλος της ίδιας χρονιάς έλαβε τη θέση του διοικητή του 14ου Συντάγματος Πεζικού «Ζέεχαζεν» στην Κόνσταντς. Την 1η Οκτωβρίου 1932 έφτασε το βαθμό του Υποστρατήγου.
Από την άνοδο των Ναζί ως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Την 1η Φεβρουαρίου 1933, δύο μόλις μέρες αφότου ο Αδόλφος Χίτλερ ορκίστηκε Καγκελάριος της Γερμανίας, ο Μπλάσκοβιτς μετατέθηκε στο Υπουργείο της Ράιχσβερ και έλαβε τη θέση του Επιθεωρητή των Σχολών Όπλων. Την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους προήχθη σε Αντιστράτηγο. Από το 1935 και εξής ήταν διοικητής της 2ης Στρατιωτικής Περιφέρειας στο Στετίνο και την επόμενη χρονιά έγινε Στρατηγός του Πεζικού. Στις 15 Ιανουαρίου 1938 ανέλαβε τα ηνία της 3ης Ομάδας Στρατιών στη Δρέσδη.
Μονάδες της Ομάδας Στρατιών του Μπλάσκοβιτς έλαβαν μέρος στην ειρηνική ενσωμάτωση της Αυστρίας στο Γ΄ Ράιχ (Άνσλους), τον Μάρτιο του 1938, καθώς και στην αναίμακτη απόσπαση της Σουδητίας από την Τσεχοσλοβακία και τη μετατροπή της τελευταίας σε προτεκτοράτο, τον Οκτώβριο του 1938. Οι μονάδες του Μπλάσκοβιτς εισήλθαν στην Πράγα τον Μάρτιο του 1939.
Κατά την ταραγμένη αυτή περίοδο, ο Χίτλερ πραγματοποίησε μια εκκαθάριση στους κόλπους των υψηλόβαθμων αξιωματικών της Βέρμαχτ. Τόσο ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Βέρνερ φον Φριτς όσο και ο συνονόματός του, Στρατάρχης Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ, εξευτελίστηκαν και εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση, ενώ άλλοι σκεπτικιστές εκδιώχθηκαν. Ο Μπλάσκοβιτς ήταν από αυτούς που κατάφεραν να διατηρήσουν τη θέση τους χωρίς να μεταβληθούν σε μανδαρίνους του Φύρερ, όπως ο Στρατάρχης Βίλχελμ Κάιτελ. Καίτοι δεν υπήρξε ποτέ του μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, ο Μπλάσκοβιτς ήταν αρχικά θετικά διακείμενος τον Χίτλερ, κυρίως λόγω των τεράστιων διπλωματικών επιτυχιών που θεωρείτο πως είχε πετύχει με την ενσωμάτωση της Αυστρίας και της Σουδητίας. Είχε ξυρίσει μάλιστα το μακρύ του μουστάκι σε σχήμα κοντό ώστε να μοιάζει με αυτό του Χίτλερ. Ωστόσο, διατηρούσε ως στρατιωτικός την απαιτούμενη ουδετερότητα.
Στα πλαίσια της κορύφωσης της διπλωματικής κρίσης στην Ευρώπη και της πυρετώδους στρατιωτικής κινητοποίησης της Γερμανίας για την εισβολή στην Πολωνία τον Αύγουστο του 1939, ο Μπλάσκοβιτς ανέλαβε τη διοίκηση της 8ης Στρατιάς.
Πολωνία
Η 8η Στρατιά του Μπλάσκοβιτς συμμετείχε στην Πολωνική Εκστρατεία, στον τομέα της Σιλεσίας, με μεγάλη επιτυχία. Παρ' όλα αυτά, μία αποφασιστική πολωνική αντεπίθεση ανάγκασε την 8η Στρατιά να πραγματοποιήσει μια αμελητέα αναδίπλωση στις 9 Σεπτεμβρίου 1939. Αν και η Βαρσοβία παραδόθηκε στον Μπλάσκοβιτς στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Χίτλερ δεν ενθουσιάστηκε με την υποχώρηση αυτή, καθώς θεωρούσε τους Πολωνούς υποδεέστερους τόσο σαν φυλή όσο και σαν λαό. Έκτοτε ανέπτυξε μία ισχυρή αντιπάθεια προς τον Μπλάσκοβιτς, σε σημείο μάλιστα να ισχυρίζεται πως δεν κέρδισε ποτέ την εμπιστοσύνη του. 300px|thumb|left|[[Εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία - 1939|Η Βαρσοβία παραδίδεται στον Στρατηγό Μπλάσκοβιτς]] 300px|thumb|right|Ο Γκερντ φον Ρούντστεντ (αριστερά, χαιρετώντας) και ο Γιοχάνες Μπλάσκοβιτς παρακολουθώντας παρέλαση στην κατεχόμενη Βαρσοβία Επιπλέον, από την πρώτη στιγμή της εκστρατείας, τα σώματα των SS του δεύτερου κλιμακίου και άλλες ναζιστικές οργανώσεις παρόμοιου μητρώου άρχισαν λεηλασίες και σφαγές κατά των Πολωνών αμάχων και ιδιαίτερα των Εβραίων – επιχειρήσεις οι οποίες βέβαια γίνονταν υπό την αιγίδα του Χίτλερ και του Αρχηγού (Reichsführer) των SS Χάινριχ Χίμλερ. Ο Μπλάσκοβιτς άρχισε να γίνεται ενοχλητικός στον Χίτλερ, καθώς άρχισε να στέλνει υπομνήματα προς την Ανώτατη Διοίκηση, εκφράζοντας τον αποτροπιασμό του για αυτές τις συμπεριφορές, οι οποίες κατά την άποψή του κηλίδωναν την τιμή του στρατεύματος. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να περάσει από στρατοδικείο άνδρες των SS που συνελήφθησαν να βιαιοπραγούν εναντίον αμάχων και να τους καταδικάσει σε θάνατο, καταδίκη την οποία βέβαια ο Χίτλερ έσπευσε να άρει, προς απογοήτευση του Μπλάσκοβιτς.
Παρά την ανοιχτά εκδηλωμένη του αντίθεση στις ακρότητες που διέπρατταν οι υπηρεσίες των Ναζί στην Ανατολή, ο Μπλάσκοβιτς έλαβε πρώτος τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο της Ναζιστικής Γερμανίας, στις 30 Σεπτεμβρίου 1939, ενώ την επόμενη κιόλας μέρα προήχθη σε Αρχιστράτηγο (Generaloberst) και ανέλαβε χρέη Ανώτατου Διοικητή Ανατολής (Befehlshaber Ost) στην κατεχόμενη Πολωνία.
Οι διαμαρτυρίες του Μπλάσκοβιτς για τις φρικαλεότητες που διέπρατταν τα SS και τα Einsatzgruppen ενάντια στον άμαχο πληθυσμό δεν σταμάτησαν. Το αποκορύφωμα για τον Χίτλερ ήταν το υπόμνημα που ο Μπλάσκοβιτς συνέταξε στις 6 Φεβρουαρίου 1940 – πέντε μήνες μετά την κατάληψη της Πολωνίας: ''«Είναι εντελώς λάθος να σφαγιάζονται περίπου 10.000 Εβραίοι και Πολωνοί, όπως συμβαίνει επί του παρόντος. Τέτοιες μέθοδοι δεν θα εξαφανίσουν ούτε τον Πολωνικό εθνικισμό, ούτε τους Εβραίους από τη μάζα του πληθυσμού. Οι βιαιοπραγίες εναντίον των Εβραίων, και μάλιστα σε δημόσια θέα, προκαλούν όχι μόνο το βαθύ αποτροπιασμό των φιλόθρησκων Πολωνών, αλλά και τον οίκτο τους […] Η γνώμη των στρατιωτών για τα SS και την Αστυνομία κυμαίνεται μεταξύ της απέχθειας και του μίσους. Κάθε στρατιώτης αισθάνεται αποστροφή και αγανάκτηση γι΄αυτά τα εγκλήματα που διαπράττονται στην Πολωνία από πολίτες του Ράιχ και εκπρόσωπους της κρατικής εξουσίας.»''
— Γ ΙΟΧΑΝΕΣ Μ ΠΛΑΣΚΟΒΙΤΣ
Οι εκκλήσεις όμως του Μπλάσκοβιτς έπεφταν στο κενό. Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Άλφρεντ Γιοντλ απέρριψε τις αναφορές αυτές ως «γελοίες», ενώ η αντίδραση του Χίτλερ ήταν αναμενόμενη. Αποτυπώθηκε κυρίως στην ημερολογιακή καταχώρηση του ταγματάρχη Ένγκερ, στρατιωτικού υπασπιστή του Χίτλερ, που χρονολογούνταν ήδη από το πρώτο υπόμνημα του Μπλάσκοβιτς στις 18 Νοεμβρίου 1939: ''«[ο Χίτλερ] επικρίνει σφοδρά τις "παιδαριώδεις συμπεριφορές" ορισμένων διοικητών. Κανένας πόλεμος δεν κερδίζεται με μεθόδους του Στρατού της Σωτηρίας. Αυτό επιβεβαιώνει επίσης την από μακρού αντιπάθειά του για το στρατηγό Μπλ[άσκοβιτς], τον οποίο δεν εμπιστεύθηκε ποτέ.»'' Αν ο Χίτλερ είχε αντιδράσει έτσι στην πρώτη αναφορά, είναι εύκολο να υποθέσει κανείς τι γνώμη θα είχε σχηματίσει πλέον για τον Μπλάσκοβιτς τον Φεβρουάριο του 1940. Ο στρατηγός μπήκε εν τέλει στη «μαύρη λίστα» του Χίτλερ.
Παρ' όλα αυτά, ο Μπλάσκοβιτς δεν είχε αποκτήσει σφαιρική εικόνα της κατάστασης στην Πολωνία. Αν και ένα μεγάλο μέρος του στρατεύματος και οι αξιωματικοί της «παλιάς σχολής» ήταν πράγματι αντίθετοι στα εγκλήματα που διαπράττονταν, ιδιαίτερα διαφωτιστικό είναι το κυνικό γράμμα του επικεφαλής του προγράμματος εξόντωσης Ράινχαρντ Χάιντριχ προς τον επικεφαλής της Αστυνομίας (Ordnungpolizei) Κουρτ Νταλουέγκε τον Ιούνιο του 1940. Παραδεχόταν πως υπήρξαν δυσκολίες με τους ανώτερους αξιωματικούς του στρατού, αλλά σε γενικές γραμμές ''«η συνεργασία με στρατεύματα κάτω του επιπέδου επιτελείου, και σε πολλές περιπτώσεις με τα διαφορετικά επιτελεία του στρατού, ήταν γενικά καλή. Αν συγκρίνει κανείς τις σωματικές επιθέσεις, τα περιστατικά λεηλασιών, και τις ακρότητες που διαπράχθηκαν από τον Στρατό και [από] τα SS, τα SS και η αστυνομία δεν πάνε και πολύ πίσω.»'' Τελικώς, με τη δικαιοδοσία του ουσιαστικά ανύπαρκτη στα θέματα της Πολωνίας, ο Μπλάσκοβιτς απαλλάχθηκε των καθηκόντων του στις 15 Μαΐου 1940, πριν από την έναρξη της εκστρατείας στη Γαλλία. Αντικαταστάτης του διορίστηκε ο αδίστακτος Χανς Φρανκ.
Γαλλία
Κατά την πρώτη φάση της εκστρατείας στη Γαλλία, ο Μπλάσκοβιτς διοικούσε την 9η Στρατιά ως τις 29 Μαΐου και στις 9 Ιουνίου 1940 διορίστηκε διοικητής της Βόρειας Γαλλίας. Σε αυτή τη θέση εξέδωσε ένα διάταγμα σχετικά με την πολιτική που θα ακολουθούνταν στα κατεχόμενα εδάφη της Γαλλίας: 1. […] Όποιος συμπεριφέρεται ήσυχα και φιλικά, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.
2. […] με τις πιο βαριές ποινές τιμωρείται: Ως σαμποτάζ θα θεωρείται κάθε καταστροφή ή η κατάσχεση της σοδειάς, ζωτικής σημασίας πολεμικών εφοδίων και εξοπλισμού κάθε είδους όπως και η κατεδάφιση, και η καταστροφή ή φθορά των τοιχοκολλημένων ανακοινώσεων. […]
9. Γαλλικό Φράγκο = 0,05 RM. Η χρήση διαφορετικού συναλλάγματος είναι τιμωρητέα.
Στις 25 Οκτωβρίου 1940 ο Μπλάσκοβιτς έλαβε τα ηνία της μάλλον άσημης 1ης Στρατιάς στη νότια Γαλλία, κοντά στα σύνορα με την Ισπανία, εν είδει συμμαχικής απόβασης, και έγινε Ανώτατος Διοικητής Δύσης (Oberbefehlsshaber West). 300px|thumb|left|Ο Αρχιστράτηγος Μπλάσκοβιτς (κέντρο) επιθεωρεί στρατεύματα στη νότια Γαλλία (1944) Στις 11 Νοεμβρίου 1942, η 1η και η 17η Στρατιά υπό την ηγεσία του Μπλάσκοβιτς κατέλαβαν σχεδόν αμαχητί (Περίπτωση Άντον) το μέχρι τότε ελεύθερο τμήμα της Γαλλίας – τη «Γαλλία του Βισύ» στο νότο. Τα πρώτα τρεισήμισι χρόνια της κατοχής στη Γαλλία ήταν γενικά ήρεμα. Οι Γερμανοί δεν θεωρούσαν τους Γάλλους «υπανθρώπους» όπως τους Σλάβους και τους Εβραίους, και από τη στιγμή που η αντίσταση ήταν ασθενής, τίθονταν οι προϋποθέσεις για μια ελάχιστα αιματηρή κατοχή, που σύντομα όμως θα κατέρρεε. Μέχρι το 1944 ο Μπλάσκοβιτς πέρασε μάλλον στην αφάνεια. Στις 30 Οκτωβρίου 1943 του απονεμήθηκε, για επιτεύγματα στη διοίκηση, ο Γερμανικός Σταυρός σε Άργυρο.
Στις 8 Μαΐου 1944 ο Μπλάσκοβιτς διορίστηκε διοικητής της νεοσύστατης Ομάδας Στρατιών «G» στη νότια Γαλλία, η οποία αποτελείτο από την 1η και την 19η Στρατιά, με 250.000 άνδρες. Την ίδια περίοδο η δραστηριότητα των Γάλλων ανταρτών άρχισε να λαμβάνει απειλητικές διαστάσεις. Ο Μπλάσκοβιτς τους καταπολέμησε με όλα τα νόμιμα μέσα που του έδινε το πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. 300px|thumb|right|Ο Αρχιστράτηγος Μπλάσκοβιτς (αριστερά) με τους Στρατάρχες [[Έρβιν Ρόμελ|Ρόμελ (κέντρο) και Ρούντστεντ (δεξιά), σε συνομιλία στο Παρίσι (1944)]] Ο Μπλάσκοβιτς διαχώρισε με τη διαταγή του της 17ης Ιουνίου 1944 τα στρατεύματά του από τις μονάδες της 2ης Μεραρχίας Πάντσερ SS «Das Reich» που είχαν σφαγιάσει μία εβδομάδα νωρίτερα εξακόσιους περίπου άμαχους πολίτες στο Οραντούρ-Συρ-Γκλαν. Παρ' όλα αυτά, η απάντησή του στα παράπονα των Γαλλικών αρχών σχετικά με τις ακρότητες των SS ήταν πως «είναι αναπόφευκτο, πως ορισμένες φορές αθώοι άνθρωποι πέφτουν θύματα των σφαιρών. […] Ενάντια σε έναν τέτοιον αγώνα, [ενν. αυτόν ενάντια στους παρτιζάνους] η Βέρμαχτ και οι δυνάμεις της πρέπει να αμυνθούν και θα το κάνουν.»
Το Μάιο του 1944, ο Μπλάσκοβιτς θεώρησε πως θα έπρεπε να ενισχυθούν οι παράκτιες οχυρώσεις μεταξύ Νίκαιας και Μασσαλίας, τόπος ο οποίος θεωρούνταν ο πιο πιθανός για ενδεχόμενη συμμαχική απόβαση. Για το σκοπό αυτό επιστρατεύτηκαν 14.000 μέλη της Οργανωσης Τοτ, με τη συμβολή των οποίων διοργανώθηκε ένα δίκτυο οχυρώσεων, το οποίο περιλάμβανε 600 περίπου ενισχυμένα με σκυρόδεμα πυροβολεία και επιπρόσθετες θέσεις πυροβόλων, οχυρώσεις, εμπόδια και αγκαθωτό συρματόπλεγμα σε ευρύ μήκος. Ωστόσο παρ' όλες τις φιλόδοξες προσπάθειες που καταβλήθηκαν, τα έργα αυτά αποδείχτηκαν ανεπαρκή.
Επιχείρηση «Δραγώνος»
Στις 6 Ιουνίου 1944 οι Δυτικοί Σύμμαχοι πραγματοποίησαν την Απόβαση στη Νορμανδία της βόρειας Γαλλίας. Στις 15 Αυγούστου οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στη νότια Γαλλία (Επιχείρηση «Δραγώνος»). Τα κατ' ευφημισμόν αμυντικά έργα στις ακτές της Ριβιέρας δεν εμπόδισαν την εγκατάσταση προγεφυρώματος και έτσι η Ομάδα Στρατιών «G» αναγκάστηκε σε αναδίπλωση προς την Αλσατία. Υπό την ηγεσία του Μπλάσκοβιτς, αν και οι δυνάμεις του ήταν αριθμητικά κατώτερες και οι Σύμμαχοι απολάμβαναν πλήρη κυριαρχία στον αέρα, η Ομάδα Στρατιών «G» υποχώρησε με σχετική τάξη προς τα βορειοανατολικά, αποφεύγοντας την περικύκλωση και την καταστροφή, ενώ το μέτωπο σταθεροποιήθηκε. Η Ομάδα Στρατιών «G» σταμάτησε την υποχώρησή της στα Βόσγια όρη, ενώ οι Σύμμαχοι έπαυσαν προς στιγμή την καταδίωξη για να αναδιοργανωθούν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, Η Ομάδα Στρατιών του Μπλάσκοβιτς είχε χάσει 17.000 (88.900 συνολικές απώλειες κατά την υποχώρηση στα Βόσγια ) άνδρες που αιχμαλωτίστηκαν από τους Συμμάχους και 4.000 δυσαναπλήρωτα οχήματα εγκαταλείποντας τη Γαλλία.
Τα Βόσγια Όρη προσέφεραν εξαιρετική δυνατότητα στατικής άμυνας. Ο Μπλάσκοβιτς επιδίωκε να αποτελματώσει τους Συμμάχους εκεί – και τα γεγονότα τον επαλήθευσαν στο τέλος του πολέμου. Ο Χίτλερ ωστόσο επέμενε να επιδεικνύει το φτωχό στρατιωτικό του αισθητήριο, απαιτώντας από τις καταπονημένες δυνάμεις του Μπλάσκοβιτς και αυτές της 5ης Στρατιάς Πάντσερ που τις ενίσχυαν να επιτεθούν κατά της 3ης Αμερικανικής Στρατιάς του Στρατηγού Τζωρτζ Σμιθ Πάττον πριν αυτή ολοκλήρωνε την αναδιοργάνωσή της, μετά τη μακρά καταδίωξη της Ομάδας Στρατιών «G» στη νότια Γαλλία. Παρά τις διαμαρτυρίες του Μπλάσκοβιτς και του διοικητή της 5ης Στρατιάς Πάντσερ Χάσο-Έκαρντ Φράιχερ φον Μαντόιφελ, η επίθεση εξαπολύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1944. Οι αμερικανικές δυνάμεις βρέθηκαν απροετοίμαστες και απωθήθηκαν στη Λουνεβίλ ως τις 20 Σεπτεμβρίου, αλλά τελικά η γερμανική επίθεση έχασε την ορμή της και σταμάτησε. Ο Χίτλερ δεν ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα με το αποτέλεσμα: ο Μπλάσκοβιτς απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του την 21η Σεπτεμβρίου και τέθηκε στην εφεδρεία. Αντικαταστάτης του διορίστηκε ο πενηνταενάχρονος Στρατηγός των Τεθωρακισμένων Χέρμαν Μπαλκ. 380px|thumb|left|Ο Αρχιστράτηγος Μπλάσκοβιτς το 1944 Παρ' όλα αυτά, καθώς οι διακρίσεις μετ' απολύσεως (και το αντίστροφο) ήταν πάγια τακτική του Χίτλερ, ο Μπλάσκοβιτς τιμήθηκε (640ός αποδέκτης) με τα Φύλλα Δρυός στο Σταυρό των Ιπποτών για την επιτυχημένη του ηγεσία στην υποχώρηση της Ομάδας Στρατιών «G» από τη νότια Γαλλία.
Προς το τέλος του πολέμου
Ο Μπλάσκοβιτς παρέμεινε άεργος μέχρι το χειμώνα του 1944, οπότε και κλήθηκε ανέλπιστα από τον Χίτλερ για να αναλάβει εκ νέου τη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών «G» στις 24 Δεκεμβρίου 1944. Αποστολή του ήταν η διενέργεια μιας υποστηρικτικής επίθεσης από την κατεύθυνση της Αλσατίας-Λωραίνης προς τα Δυτικά στα πλαίσια της επίθεσης της Αρδέννες. Οι μονάδες του Μπλάσκοβιτς πολέμησαν ενάντια σε συντριπτικά ανώτερες δυνάμεις πριν η επίθεση πνεύσει τα λοίσθια. Μετά από αυτό οι Αμερικανοί διέσπασαν τις γερμανικές γραμμές και εγκλώβισαν χιλιάδες Γερμανούς στρατιώτες σε αυτό που έγινε γνωστό ως «Θύλακας του Κολμάρ».
Στις 28 Ιανουαρίου 1945 ο Μπλάσκοβιτς ανέλαβε διοικητής της Ομάδας Στρατιών «Η» στην Ολλανδία. Εκεί επέτρεψε τη ρίψη εφοδίων από βρετανικά αεροπλάνα στον άμαχο πληθυσμό, σώζοντας έτσι χιλιάδες ανθρώπους από λιμό, αλλά απειλούσε και τους στρατιώτες του πως οι λιποτάκτες θα εκτελούνταν – εκείνη την εποχή, με το πάλαι πότε κραταιό Γ' Ράιχ να καταρρέει, η αιχμαλωσία από τους Βρετανούς δεν ήταν άσχημη προοπτική για τον μέσο Γερμανό στρατιώτη.
Στις 7 Απριλίου 1945 ανέλαβε Ανώτατος Διοικητής Ολλανδίας. Για την ηγεσία του στην Ολλανδία, ο Μπλάσκοβιτς έγινε ο 146ος και προτελευταίος στρατιωτικός που τιμήθηκε επιβεβαιωμένα με τη διεμβολή των Ξιφών στο Σταυρό των Ιπποτών με τα Φύλλα Δρυός, στις 24 Απριλίου 1945. Στις 5 Μαΐου 1945, πέντε ημέρες μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ στο Βερολίνο και τρεις πριν την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας στους Συμμάχους, ο Μπλάσκοβιτς παραδόθηκε σε Βρετανικές δυνάμεις στην Ολλανδία. Συναντήθηκε με τον Καναδό Στρατηγό Τσαρλς Φουλκς, στο ξενοδοχείο «ο Κόσμος» στο Βαγκένιγκεν. Παρών ήταν επίσης ο Πρίγκηπας Βερνάρδος της Ολλανδίας, ανώτατος Διοικητής των Ολλανδικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Μπλάσκοβιτς συμφώνησε με τους όρους που έθεσε ο Φουλκς, αλλά δεν υπήρχε διαθέσιμη γραφομηχανή για να τυπωθεί το έγγραφο. Στις 6 Μαΐου ο Μπλάσκοβιτς επέστρεψε στο ξενοδοχείο και υπέγραψε πλέον επίσημα το έγγραφο παράδοσης που είχε εν τω μεταξύ τυπωθεί. Κατ' άλλους, το ξενοδοχείο διέθετε τη μοναδική γραφομηχανή της πόλης. Ο ίδιος όμως συνελήφθη ένα μήνα μετά την παράδοση των δυνάμεών του, στις 9 Ιουνίου 1945 κοντά στο Άουριχ της Γερμανίας.
Στην αιχμαλωσία
Μετά την παράδοσή του, ο Μπλάσκοβιτς κρατήθηκε αιχμάλωτος σε διάφορα μέρη, από το 1945 ως το 1948 – στο Νταχάου, το Άλεντορφ του Μάρμπουργκ και εν τέλει στη Νυρεμβέργη. Κατά του Μπλάσκοβιτς απαγγέλθηκαν κατηγορίες από την Πολωνία, τις ΗΠΑ, την Τσεχοσλοβακία και την Ολλανδία. Η μεν Ολλανδία απέσυρε τις κατηγορίες, πιθανώς σε αναγνώριση του έργου που επιτέλεσε ο Μπλάσκοβιτς στον επισιτισμό του άμαχου πληθυσμού. Τα περιστατικά για τα οποία τον κατηγόρησε η Τσεχοσλοβακία, συνέβησαν αφού ο Μπλάσκοβιτς είχε ήδη παραδώσει τη διοίκηση των εκεί κατεχόμενων εδαφών στον Κόνσταντιν φον Νόιρατ.
Μετά τη μεταφορά του στο Νταχάου στις 30 Απριλίου 1946 ο Μπλάσκοβιτς ήταν ο υπ' αριθμόν 8 καταζητούμενος από την Επιτροπή για Εγκλήματα Πολέμου των Ηνωμένων Εθνών, για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν στην Πολωνία κάτω από τη διοίκησή του. Ωστόσο δεν εκδόθηκε εκεί, αν και κατηγορήθηκε για «κακομεταχείριση και δολοφονία Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου». Σε πολλές άλλες πολωνικές αναφορές εναντίον Γερμανών εγκληματιών πολέμου, όμως, ο Μπλάσκοβιτς δεν αναφέρεται καθόλου. 250px|thumb|right|Ο Γιοχάνες Μπλάσκοβιτς το 1944 Στα τέλη του 1947, σε μια υπόθεση σχετικά με ένα βρετανικό στρατοδικείο στις φυλακές του Βούπερταλ ο Μπλάσκοβιτς αναφέρεται για πρώτη φορά ότι ενδέχετο να προσαχθεί σε δίκη από τον Τέλφορντ Τέιλορ (Telford Taylor). Εκεί κατηγορήθηκε για τη διαβίβαση της «Διαταγής των Κομάντος» που διέτασσε την εκτέλεσε των συλληφθέντων κομάντος των Συμμάχων με συνοπτικές διαδικασίες, στο LXXX (80ό) Σώμα Στρατού, στις 18 Οκτωβρίου 1942. Επίσης κατηγορήθηκε για την εκτέλεση 31 Βρετανών αλεξιπτωτιστών στο Πουατιέ στις 7 Ιουλίου 1944, από το LXXX Σώμα Στρατού του Στρατηγού Κουρτ Γκάλενκαμπ. Ακόμη του προσάφθηκε η κατηγορία του εξαναγκασμού αιχμαλώτων πολέμου σε συμμετοχή κατασκευής οχυρωματικών έργων στις 2 Φεβρουαρίου 1945, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Τέλος κατέστη υπεύθυνος για την έκδοση διαταγών μεταφοράς Εβραίων την 1η και την 10η Αυγούστου 1944.
Σε ευρύτερο επίπεδο, ο Μπλάσκοβιτς κατηγορήθηκε για εγκλήματα κατά της ειρήνης, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και σχεδίαση επιθετικού πολέμου, λόγω του ρόλου του στην απόσπαση της Σουδητίας και των εκστρατειών της Πολωνίας και της Γαλλίας. Καθώς υπήρξε μέλος του Γενικού Επιτελείου, κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε «κοινό σχέδιο ή συνωμοσία».
Ενώ βρισκόταν στη φυλακή του Άλλεντορφ, ο Μπλάσκοβιτς βοήθησε ιστορικούς του Αμερικανικού Στρατού (US Historical Division) να συγγράψουν την Ιστορία των μαχών στις οποίες ο ίδιος πήρε μέρος.
Θάνατος
Ο Μπλάσκοβιτς δήλωσε αθώος στις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν. Όμως «Σχετικά έγγραφα […] προς στήριξη της υπεράσπισης […] δεν ήταν τότε διαθέσιμα, έτσι αποτίμησα την όλη κατάσταση με απαισιοδοξία» δήλωσε αργότερα ο συνήγορός του. Ο Μπλάσκοβιτς θα δικαζόταν στην ΧIΙ (12η) Υπόθεση των Δικών της Νυρεμβέργης, για εγκλήματα της Ανώτατης Διοίκησης Ενόπλων Δυνάμεων. Δύο ώρες πριν από την έναρξη της δίκης, στις 7.30 π.μ. της 5ης Φεβρουαρίου 1948, ο Μπλάσκοβιτς μαζί με άλλους δεκατρείς κρατούμενους επέστρεφαν απ' το κουρείο της φυλακής και ανέβαιναν μια σκάλα προς τον τρίτο ή τον τελευταίο όροφο. Ξαφνικά ο εξηντατετράχρονος Μπλάσκοβιτς άρχισε να τρέχει και, σκαρφαλώνοντας το τρεισήμισι περίπου μέτρων κιγκλίδωμα, πήδηξε στο κενό, προς το τσιμεντένιο προαύλιο της φυλακής. Το στήθος του τσακίστηκε και ο ίδιος διακομίστηκε αμέσως στο στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου και πέθανε τρεις ώρες αργότερα. Η πράξη αυτή υπήρξε μια δυσάρεστη έκπληξη για τους υπερασπιστές του, καθώς ήταν σχεδόν βέβαιο πως ο Μπλάσκοβιτς θα αθωωνόταν.