cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Οδός 6 (Ελλάδα)
Τμήμα οδού ταχείας κυκλοφορίας (Τρίκαλα - Λάρισα)
Το πρώτο τμήμα που κατασκευάστηκε ήταν το τμήμα από τον ισόπεδο κόμβο Τρικάλων μέχρι τον ισόπεδο κόμβο Μεγαλοχωρίου (Περιφερειακή Οδός/Παράκαμψη Μεγαλοχωρίου), παρακάμπτοντας το Μεγαλοχώρι και παραδόθηκε στην κυκλοφορία μεταξύ 2005 και 2007. Το 2011 άρχισε η κατασκευή του τμήματος από το Μεγαλοχώρι μέχρι την Ραχούλα. Μετά το 2013 άρχισαν να παραδίδονται τα διάφορα τμήματα ως τμήματα οδού ταχείας κυκλοφορίας. Το 2014 παραδόθηκε η Γέφυρα Πηνειού και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους παραδόθηκε και το τελευταίο έργο, ο ΑΚ Ζάρκου. Το τμήμα από τον ΑΚ Ραχούλας μέχρι τον ισόπεδο κόμβο Τερψιθέας είναι οδός με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, ενώ το 2019 ανακοινώθηκε η αναβάθμιση του τμήματος σε άξονα δύο λωριδών ανά κατεύθυνση με κυκλικούς κόμβους.
Το 2017 ανακοινώθηκε η αναβάθμιση των κόμβων των Τρικάλων και του Μεγαλοχωρίου, ενώ η κατασκευή τους ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2018. Το καλοκαίρι του 2020 δημοπρατήθηκε η μελέτη (προϋπολογισμού 1.221.150 ευρώ) για τη βελτίωση/διαπλάτυνση του τμήματος της παράκαμψης Τρικάλων μήκους 5,4 χιλιομέτρων, από τον κυκλικό κόμβο Μεγαλοχωρίου μέχρι τον κυκλικό κόμβο στο Δέλτα Καλαμπάκας. Θα κατασκευαστούν τρεις νέοι κυκλικοί κόμβοι και παράπλευρο οδικό δίκτυο.
Βόλος - Βελεστίνο
Το τμήμα από τον Βόλο μέχρι το Βελεστίνο είναι ένα τμήμα οδού ταχείας κυκλοφορίας το οποίο έχει αντικατασταθεί πλέον από τον Α12 και υπάρχουν σχέδια για την μετατροπή του σε κλειστό αυτοκινητόδρομο.
Βελεστίνο - Λάρισα
Είναι ένα τμήμα παλιάς εθνικής οδού με κλασσική διατομή που δεν ξεπερνάει τα 10 μ. με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση και ισόπεδους κόμβους. Το συγκεκριμένο τμήμα ενώ για πολλά χρόνια είχε πολύ μικρή κυκλοφορία καθώς εξυπηρετούσε κυρίως τα χωρία της περιοχής, τα τελευταία χρόνια έχει πολλή αυξημένη κίνηση (ιδίως βαρέων οχημάτων) λόγω της αύξησης των διοδίων στην Α1. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν κατά πολύ τα τροχαία ατυχήματα στον συγκεκριμένο άξονα καθιστώντας τον έναν από τους πιο επικίνδυνους στην Θεσσαλία πλέον.
Ιωάννινα - Ηγουμενίτσα
Το τμήμα 93 χιλιομέτρων ήταν για χρόνια η σύνδεση του λιμανιού της Ηγουμενίτσας με την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι την ολοκλήρωση της Εγνατίας Οδού. Από τότε το συγκεκριμένο τμήμα έχει πολύ μικρή κίνηση και χρησιμοποιείται κυρίως ως παρακαμπτήρια οδός. Παρόλα αυτά ο δρόμος λόγω του πανέμορφου τοπίου χρησιμοποιείται από μερικούς τουρίστες κυρίως με τροχόσπιτα. Ιδιαιτέρα ο Καλαμάς, ο οποίος περνάει δίπλα από τον παλιό δρόμο, σε συνδυασμό με το πράσινο, δημιουργούν μια πανδαισία ομορφίας που προσελκύει τους ξένουςνα την απολαμβάνουν.
Παραπομπές
6
Αιμομιξία
Ως αιμομιξία ορίζεται η σεξουαλική σχέση, η οποία συνδέεται με στενή συγγένεια εξ αίματος.
Συνηθισμένο αποτέλεσμα της αιμομιξίας είναι προβλήματα υγείας στους απογόνους από τέτοιες σχέσεις. Αν και διαχρονικά σε κάποιες περιπτώσεις η αιμομιξία ήταν αποδεκτή, συνήθως τη θεωρούσαν αξιόποινη πράξη, κάτι που συμβαίνει και σήμερα σε πολλά κράτη.
Αίγυπτος και Μεσοποταμία
Ο κώδικας του Χαμουραμπί, γνωστός για τον αμείλικτο χαρακτήρα των νόμων του, επέβαλλε στην περίπτωση αιμομιξίας μητέρας και γιου τη θανατική ποινή, διαφορετικά την εξορία.
Στους Πέρσες, ο βασιλιάς Καμβύσης Β΄ παντρεύτηκε την αδελφή του. Την ιστορία περιγράφει ο Ηρόδοτος στην Ιστορία του. Αν και δεν επιτρεπόταν από τα ισχύοντα έθιμα, ο Καμβύσης κάλεσε τους βασιλικούς δικαστές και τους ρώτησε αν υπήρχε νόμος που να επιτρέπει το γάμο ανάμεσα στα αδέρφια, οι οποίοι απάντησαν ότι δεν υπήρχε νόμος που να επιτρέπει στον άντρα να παντρευτεί την αδερφή του, όμως ήξεραν ένα νόμο που επέτρεπε στον βασιλιά των Περσών να κάνει ό,τι θέλει.
Ο γάμος ανάμεσα σε συγγενείς προτεινόταν από το Ζωροαστρισμό, ενώ το ιερό βιβλίο της θρησκείας, η «Ζενδ-Αβεστάν», προωθούσε την αιμομιξία.
Παλαιά και Καινή Διαθήκη
Στην Παλαιά Διαθήκη, η αιμομιξία περιγράφεται ως πράξη αμαρτωλή και γι' αυτό καταδικάζεται. Στο Λευϊτικό της Παλαιά Διαθήκης, ο Θεός απαγορεύει την αιμομιξία, τιμωρώντας τον αιμομίκτη με την ποινή του θανάτου. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα καταδίκης της αιμομιξίας μπορεί να αναφερθεί η ιστορία της αιμομικτικής ένωσης του Λωτ με τις κόρες του μετά την καταστροφή των Σοδόμων. Οι κόρες του Λωτ πότισαν με κρασί τον πατέρα τους και κοιμήθηκαν μαζί του, για να συλλάβουν παιδιά, επειδη φοβήθηκαν ότι θα έμεναν άγαμες στην έρημη γη που κατοικούσαν. Τα παιδιά τους θεωρούνταν πρόγονοι των Μωαβιτών και των Αμμανιτών, λαών εχθρικών προς τους Ισραηλίτες, με τους οποίους απαγορευόταν κάθε επαφή λόγω της αιμομικτικής τους προέλευσης. . Μια άλλη περίπτωση αιμομιξίας με αρνητικές συνέπειες ήταν του Ρουβήν, ο οποίος σύναψε ερωτική σχέση με την παλακίδα του πατέρα του, Ιακώβ. Η πράξη του είχε αποτέλεσμα να χάσει ο ίδιος τα πρωτοτόκια, που πέρασαν στα χέρια του αδελφού του Ιούδα. .
Αρχαία Ελλάδα
Υπάρχει πληθώρα παραδειγμάτων αιμομιξίας στους αρχαίους ελληνικούς μύθους. Κατ' αρχάς, ο αρχηγός του Πάνθεου του Ολύμπου, Δίας, είχε παντρευτεί την αδερφή του, Ήρα. Οι Δαναΐδες, κόρες του Δαναού, ήταν πρώτα ξαδέρφια με τους γιους του βασιλιά Αίγυπτου, με τους οποίους παντρεύτηκαν και την πρώτη νύχτα του γάμου τούς δολοφόνησαν, εκτός από το Λυγκέα και την Υπερμνήστρα. Το μύθο παρουσίασε ο Αισχύλος στις Ικέτιδες, καταδικάζοντας ουσιαστικά την πράξη αυτή.
Εξάλλου, ευρέως διαδεδομένη είναι η ιστορία του Οιδίποδα, που παντρεύτηκε, χωρίς να το γνωρίζει, τη μητέρα του, Ιοκάστη, και έκαναν 4 παιδιά: την Ισμήνη, την Αντιγόνη, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη. Και αυτός ο μύθος ενέπνευσε την αρχαία τραγωδία, στα έργα του Σοφοκλή.
Επίσης, σύμφωνα με ένα μύθο, ο Άδωνις ήταν γέννημα αιμομικτικής σχέσης ανάμεσα στη Σμύρνα ή Μύρρα και τον πατέρα της, Κινύρα, τον οποίο εξαπάτησε και κοιμήθηκε μαζί του. Όταν εκείνος το ανακάλυψε, την κυνήγησε για να τη σκοτώσει, αλλά η Αφροδίτη τη μεταμόρφωσε στο ομώνυμο φυτό, από το οποίο γεννήθηκε ο Άδωνις.
Κατά τους ιστορικούς χρόνους, η αιμομιξία απαγορευόταν και θεωρούνταν εγκληματική και αξιόποινη πράξη. Ωστόσο, στην Αθήνα, μια χήρα άτεκνη έπρεπε να παντρευτεί υποχρεωτικά τον αδελφό του αποθανόντος ή τον πιο κοντινό συγγενή του. Γνωστά αιμομικτικά ζευγάρια ήταν ο Μαύσωλος και η Αρτεμισία και ο Ιδριεύς και η Άδα, και οι τέσσερις παιδιά του Εκατόμνου της Αλικαρνασσού, ενώ και ο Λεωνίδας της Σπάρτης είχε παντρευτεί την ανιψιά του, Γοργώ, κόρη του ετεροθαλούς αδερφού του, Κλεομένη Α'.
Κατά την ελληνιστική περίοδο, η τακτική παρατηρήθηκε και στα ελληνιστικά βασίλεια, όπως για παράδειγμα στη δυναστεία των Πτολεμαίων και στη δυναστεία των Σελευκιδών, προκειμένου να διατηρηθεί η εξουσία και η περιουσία σε βασιλικά χέρια. Η Κλεοπάτρα Ζ' της Αιγύπτου παντρεύτηκε τον αδερφό της, Πτολεμαίο ΙΓ', ενώ οι γονείς της ήταν επίσης αδέρφια. Γενικότερα, κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο της Αιγύπτου, απογραφές έδειχναν πληθώρα συζύγων να είναι αδέρφια στην πραγματικότητα.
Αρχαία Ρώμη
Στην αρχαία Ρώμη, ο όρος incestum αναφερόταν γενικά σε όλες τις ανήθικες και ασεβείς πράξεις, ενώ σε στενότερη ερμηνεία υποδήλωνε την έλλειψη αρετής των Εστιάδων και τη σεξουαλική επαφή ατόμων με κάποιο βαθμό όμαιμης συγγένειας.
Για παράδειγμα, για μια Εστιάδα - για τις οποίες επιβαλλόταν η παρθενία - η τιμωρία για ανηθικότητα ήταν ο θάνατος. Απαγορευόταν ο γάμος μεταξύ συγγενών εξ αίματος σε απευθείας γραμμή, όπως αδέρφια και γονείς-παιδιά: σε τέτοια περίπτωση, το αδίκημα αναφερόταν ως Nefariae et Incestae nuptiae. Ωστόσο, έγκυρος ήταν ο γάμος ανάμεσα σε έναν άνδρα και την κόρη του αδερφού του, κάτι που ίσχυσε μετά το γάμο του αυτοκράτορα Κλαύδιου με την Αγριππίνα.
Το Ρωμαϊκό Δίκαιο επέβαλλε αυστηρές ποινές για την αιμομιξία, όπως εξορία, δήμευση της περιουσίας ή καθαίρεση από κάθε αξίωμα. Στους δούλους δεν αναγνωρίζονταν τέτοιοι παράνομοι γάμοι, αλλά μετά την απελευθέρωσή τους ίσχυαν οι ίδιοι νόμοι και γι' αυτούς.
Γνωστό αιμομικτικό ζευγάρι ήταν ο αυτοκράτορας Νέρων και η Αγριππίνα, η μητέρα του, η οποία είχε επίσης σχέσεις με τον αδερφό της, Καλιγούλα, ο οποίος φημολογούνταν ότι είχε ερωτικές σχέσεις και με τις άλλες δυο αδερφές του, Ιουλία Λιβίλλα και Ιουλία Δρουσίλλα.
Βυζάντιο
Στο Βυζάντιο, ποινές που επιβάλλονταν από το νόμο στους αιμομίκτες ήταν ο θάνατος διά ξίφους, το κόψιμο της μύτης, ο ξυλοδαρμός και η κουρά (το κούρεμα). Η αιμομιξία θεωρείτο μολυσματική ασθένεια.
Ο ιστορικός Αγαθίας του 6ου αιώνα, αναφέρει ότι "το φαινόμενο της αιμομιξίας είναι εκτεταμένο και πολλοί αδερφοί είχαν ντροπιαστικές σχέσεις με τις αδερφές τους, πατεράδες με τις κόρες τους και, το χειρότερο απ' όλα, γιοι με τις μητέρες τους". Η πιο γνωστή περίπτωση αυτοκράτορα με αιμομικτική σχέση ήταν ο Ηράκλειος, ο οποίος με το δεύτερο γάμο του νομιμοποίησε τη μακροχρόνια σχέση του με τη Μαρτίνη, τη 14χρονη ανιψιά του, κόρη της αδερφής του. Αν και ο γάμος μεταξύ θείου και ανιψιάς είχε κηρυχτεί νόμιμος από την εποχή του Θεοδοσιανού Κώδικα, ο γάμος τους δεν έγινε αποδεκτός από την Εκκλησία και το λαό της Κωνσταντινούπολης. Παρά την διαφωνία του, ο Πατριάρχης Σέργιος Α' τέλεσε το γάμο και έστεψε αυτοκράτειρα τη Μαρτίνη. Έκαναν περίπου 10 παιδιά, πολλά από τα οποία υπέφεραν από ποικίλες σωματικές παθήσεις. Το γεγονός αυτό, συν μια σοβαρή πάθηση επισπαδία του Ηράκλειου, ερμηνεύτηκε από ιστορικούς και χρονογράφους, όπως ο Νικηφόρος, ο Λέων ο Γραμματικός και ο Ιωάννης Ζωναράς, ως θεία τιμωρία για τον αιμομικτικό γάμο που έκανε.
Μεσαίωνας-18ος αιώνας
thumb|250px|Πίνακας με τους απαγορευόμενους γάμους, The Trial of Bastardie, William Clerke, 1594. Σε πολλούς ευρωπαϊκούς οίκους, κοινός τόπος αποτελούσε ο γάμος μεταξύ μακρινών συγγενών ή ακόμα και στενής συγγένειας μελών τους, οι οποίοι εξυπηρετούσαν πολιτικές σκοπιμότητες. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι του οίκου των Αψβούργων, των Χοεντσόλερν και των Βουρβόνων.
Η εμφάνιση σπάνιων κληρονομικών ασθενειών στα παιδιά που γεννιόνταν από συνεχείς γάμους μεταξύ συγγενών πιθανώς να είναι ένα από τα βασικά αίτια που προκάλεσαν την πτώση της δυναστείας των Αψβούργων στην Ισπανία. Ο τελευταίος Ισπανός βασιλιάς των Αψβούργων ήταν ο Κάρολος Β΄ της Ισπανίας: ανάπηρος, διανοητικά καθυστερημένος και δύσμορφος, δεν απέκτησε παιδιά από τους δύο γάμους του και, πεθαίνοντας, έπεσε και η δυναστεία των Αψβούργων, που τη διαδέχτηκαν οι Βουρβόνοι. .
Ισλάμ
Το Κοράνι ορίζει συγκεκριμένους κανόνες για την αιμομιξία, που απαγορεύουν σε έναν άνδρα να έχει σεξουαλικές σχέσεις:
Οι κανόνες αυτοί είναι παρόμοιοι με όσους ίσχυαν πριν την έλευση του Ισλάμ στον αραβικό πολιτισμό και με όσους ορίζει το Τοράχ.
Βιολογία
Τα πιο συνήθη προβλήματα αιμομιξίας στους απογόνους είναι η ιχθύαση, πολυδακτυλία, επιληψία και αιμορροφιλία.
Κοινωνία και νομικά ζητήματα
Στη σύγχρονη κοινωνία, η αιμομιξία αποτελεί φαινόμενο που συχνά συνοδεύεται από παιδοφιλία και ευθύνεται για μεγάλο ποσοστό οικογενειακής βίας και κακοποίησης. Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, η συχνότερη περίπτωση αιμομιξίας είναι μεταξύ πατέρα-κόρης. , ενώ επίσης συχνή και η αδελφική αιμομιξία.
Η αιμομιξία μεταξύ συναινούντων ενηλίκων αποτελεί ποινικό αδίκημα στις περισσότερες χώρες, αν και συχνά δεν αναφέρεται, καθώς θεωρείται "έγκλημα δίχως θύμα". Μόλις το 30% των αιμομικτικών υποθέσεων έρχεται στο προσκήνιο. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο, η Ολλανδία και η Γαλλία, η αιμομιξία είναι μεν ιατρικά και κοινωνικά απαράδεκτη, αλλά δεν συνιστά εγκληματική ενέργεια.
Σύμφωνα με το άρθρο 345 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα, όπως τροποποιήθηκε με τους νόμους 3625/2007 και 3727/2008, "1.Η συνουσία μεταξύ συγγενών εξ αίματος, ανιούσας και κατιούσας γραμμής, τιμωρείται: α. ως προς τους ανιόντες με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών αν ο κατιών δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του, με κάθειρξη αν ο κατιών είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο, αλλά όχι το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών αν ο κατιών έχει συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, β) ως προς τους κατιόντες με φυλάκιση μέχρι δύο ετών γ) μεταξύ αμφιθαλών ή ετεροθαλών αδελφών, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών. 2.Συγγενείς κατιούσας γραμμής ή αδελφοί μπορούν να απαλλαγούν από κάθε ποινή, αν κατά το χρόνο της πράξης δεν είχαν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας τους."
Το άρθρο 346 (το οποίο καταργήθηκε από 1/7/2019), όπως είχε τροποποιηθεί με τον νόμο 3625/2007, προέβλεπε τις ίδιες ποινές όπως και στην αιμομιξία για ασέλγεια μεταξύ συγγενών (πλην της συνουσίας), ενώ το άρθρο 1356 του Αστικού Κώδικα εμποδίζει το γάμο με συγγενείς εξ αίματος, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια γραμμή ως και τον τέταρτο βαθμό (πρώτα ξαδέλφια), ενώ το άρθρο 1357 σε συγγενείς εξ αγχιστείας, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια ως και τον τρίτο βαθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Οικογενειακό Δίκαιο Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Σεξουαλικά εγκλήματα
Βέλγικος ποιμενικός
Ο Βέλγικος Ποιμενικός είναι ράτσα σκύλου, γνωστή στην καθημερινότητα ως Βέλγικο Λυκόσκυλο.
Ιστορία
230px|thumb|right|Tervuren
Η καταγωγή του είναι από το Βέλγιο. Η φυλή αυτή έχει τέσσερις παραλλαγές, το Groenendeal, το Tervuren, το Malinois και το Laenkenois. Το Groenendael αναπτύχθηκε από τον Nicholas Rose, έναν εκτροφέα από το χωριό Groenendael του Βελγίου, τον 19ο αιώνα. Η γαλλική αστυνομία τα χρησιμοποιούσε από τις αρχές του 20ου αιώνα, όπως και η νεοϋρκέζικη, που το 1908 εισήγαγε 4 σκύλους από το Βέλγιο, για να εργαστούν δίπλα σε ένα Γκρένενταλ αμερικανικής εκτροφής. Την ίδια περίοδο τα Γκρένενταλ χρησιμοποιούνταν από τους Βέλγους τελωνειακούς για συνοριακές περιπολίες και εγκωμιάζονταν για την ικανότητά τους να ανακαλύπτουν τους λαθρέμπορους. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιούνταν ως τσοπανόσκυλα, σκύλοι φύλαξης, αλλά και συντροφιάς και συμμετείχαν, με μεγάλες διακρίσεις, στους διεθνείς αγώνες εργασίας.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου διακρίθηκαν στο πεδίο μάχης ως αγγελιοφόροι, τραυματιοφορείς, ακόμα και ως ελκυστές μυδραλιοβόλων. Η διακεκριμένη συμμετοχή τους στον πόλεμο απογείωσε τη φήμη τους ακόμα και στις ΗΠΑ, έως την περίοδο της μεγάλης οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας του 1930, οπότε και η δημοτικότητά τους έπεσε. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρήκε τα Γκρένενταλ για μία ακόμη φορά στην υπηρεσία του στρατού, να χρησιμεύουν για τη φύλαξη στρατιωτικών εγκαταστάσεων.
Σήμερα το Groenendael και το Tervuren χρησιμοποιούνται συνήθως ως σύντροφοι και το Laekenois και το Malinois ως φύλακες.
Χαρακτηριστικά
230px|thumb|right|Laenkenois
Τα χαρακτηριστικά των σκυλιών των τεσσάρων παραλλαγών είναι εντελώς διαφορετικά, όπως το είδος του τριχώματός τους και το χρώμα τους, δεν διαφέρουν όμως στο μέγεθος και το χαρακτήρα. Το όμορφο Groenendeal είναι ένα μυώδες μαύρο σκυλί, δυνατό, αν και όχι ιδιαίτερα βαρύ. Είναι ευκίνητο και περπατάει με υπερηφάνεια. Το ύψος του αρσενικού είναι κατά μέσον όρο 62 cm και του θηλυκού 58 cm. Το βάρος τους είναι 25-30 kg και 20-25 kg αντίστοιχα. Έχει διπλό μαύρο τρίχωμα και εμφανίζει μικρά άσπρα σημάδια στο στήθος, στο πηγούνι ή στα δάχτυλα.
Επαρχία Μενακά
Η Επαρχία Γκαό είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Γκαό, Μαλί. Έχει έκταση 35.177 τ.χλμ. και πληθυσμό 56.104 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μενακά.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Μενακά βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί και ανατολικά της Περιφέρειας Γκαό. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Ανσονγκό, στα κεντρο-δυτιά με την Επαρχία Γκαό, στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Κιντάλ και στα νότια και ανατολικά με τον Νίγηρα.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Μενακά διαιρείται σε 5 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε μ
Αβραλίοψη
Η Αβραλίοψη είναι ένα γένος καλαμαριού της οικογένειας των Ενοπλοτευθίδων που περιλαμβάνει 11 είδη. Τα είδη χαρακτηρίζονται από την παρουσία 3-4 φωτεινών οργάνων, στην άκρη των δύο κοιλιακών πλοκαμιών τους. Αυτά τα πλοκάμια δεν έχουν βεντούζες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενοπλοτευθίδες
Αντρές Εσκομπάρ
Ο Αντρές Εσκομπάρ (Andrés Escobar Saldarriaga, 13 Μαρτίου 1967 – 2 Ιουλίου 1994) ήταν διεθνής Κολομβιανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού. Ο Εσκομπάρ δολοφονήθηκε ύστερα από τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Πιστεύεται πως η δολοφονία του υπήρξε εκδίκηση για την απώλεια κερδών από στοιχηματικές δραστηριότητες ισχυρών καρτέλ της χώρας, καθώς θεωρήθηκε υπεύθυνος για τον αποκλεισμό της Κολομβίας από την φάση των "16".
Καριέρα
Γεννήθηκε στη Μεδεγίν, από οικογένεια της μεσαίας τάξης. Φοίτησε στο Ινστιτούτο Conrado González, ενώ σε ηλικία 20 ετών έγινε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Στην σύντομη καριέρα του αγωνίστηκε στις ομάδες της Ατλέτικο Νασιονάλ, με την οποία κατέκτησε το Κόπα Λιμπερταδόρες το 1989, και της Ελβετικής Γιανγκ Μπόις Βέρνης. Στα γήπεδα της Κολομβίας ήταν γνωστός με το προσωνύμιο «El Caballero del Fútbol».
Με την Εθνική Κολομβίας
Το 1988 έγινε διεθνής με την Εθνική ομάδα της Κολομβίας. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν σε φιλικό αγώνα στις 30 Μαρτίου του 1988, στη νίκη της Κολομβίας εναντίον του Καναδά με 3-0. Η πρώτη του συμμετοχή σε επίσημο αγώνα ήταν στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Αγγλίας, όπου σημείωσε το γκολ για την ομάδα του. Συμμετείχε στο Κόπα Αμέρικα του 1989, σε ηλικία 22 ετών, στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990 καθώς και στο ίδιο το Κύπελλο, στο οποίο αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια μέχρι και την φάση των 16, όπου η Εθνική Κολομβίας αποκλείστηκε από το Καμερούν. Συμμετείχε επίσης στο Κόπα Αμέρικα του 1991.
Παρά το ότι δεν συμμετείχε στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, ο Εσκομπάρ κλήθηκε στην ομάδα που θα συμμετείχε στο ίδιοι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Στις 22 Ιουνίου, κατά τον δεύτερο αγώνα της ομάδας του στην φάση των ομίλων, εναντίον της Εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Εσκομπάρ σημείωσε αυτογκόλ στο 34ο λεπτό της αναμέτρησης, βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο στην τελική επικράτηση των ΗΠΑ με 2-1. Καθώς η Κολομβία, η Ελβετία και οι ΗΠΑ ισοβάθμησαν στον όμιλο, στο τέλος της διοργάνωσης, η ήττα αυτή αποδείχθηκε σημαντική για τον τελικό αποκλεισμό της από την φάση των 16.
Δολοφονία
Στις 2 Ιουλίου, έξι ημέρες μετά τον αποκλεισμό της Κολομβίας, ο Εσκομπάρ κάλεσε τους φίλους του στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης «El Indio, στην Μεδεγίν. Όταν αποφάσισαν να αποχωρίσουν, καθώς κατευθυνόταν στον χώρο όπου βρισκόταν σταθμευμένο το αυτοκίνητό του, βρέθηκε μπροστά σε τρεις άνδρες οι οποίοι άρχισαν να τον πυροβολούν. Ο Εσκομπάρ δέχθηκε 6 σφαίρες. Διακομίστηκε στο νοσοκομείο της πόλης αλλά 45 λεπτά αργότερα ανακοινώθηκε ο θάνατός του. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν περίπου 120.000 άτομα. Ο Εκσομπάρ δολοφονήθηκε ένα μήνα πριν τον προγραμματισμένο γάμο του με τη σύντροφό του, Πάμελα Κασκάρντο.
Την ίδια νύχτα της δολοφονίας, συνελήφθη για την υπόθεση ο Ουμπέρτο Κάστρο Μουνιόθ, ο οποίος ομολόγησε τελικά την ενοχή του την επομένη μέρα. Ο Μουνιόθ εργαζόταν για λογαριασμό διαφόρων καρτέλ της χώρας, ενώ είχε εργαστεί ως οδηγός των αδελφών Πέδρο και Χουάν Γκαλόν, οι οποίοι φέρονταν να έχουν στοιχηματίσει και χάσει σημαντικά ποσά στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Το 1995 καταδικάστηκε σε 45 χρόνια φυλάκισης, τα οποία το 2001 μειώθηκαν σε 26. Αποφυλακίστηκε τελικά το 2005, έχοντας συμπληρώσει 11 χρόνια φυλάκισης.
Μετά την δολοφονία του γιου του ο πατέρας του Αντρές Εσκομπάρ, ο τραπεζίτης Ντάριο Εσκομπαρ, και η οικογένειά του ίδρυσαν την οργάνωση «Andrés Escobar Project», για μη προνομιούχα παιδιά που επιθυμούν να αγωνιστούν στο ποδόσφαιρο. Το 2002 ο δήμος του Μεδεγίν ύψωσε ένα άγαλμα προς τιμήν του Αντρές Εσκομπάρ. Το 2009 η σειρά αθλητικών ντοκιμαντέρ «30 for 30» του ESPN, για τα 30 χρόνια του σταθμού, παρουσίασε ένα ντοκιμαντέρ με αφορμή τη δολοφονία του Αντρές Εσκομπάρ, με τίτλο «The Two Escobars». Στο ίδιο ντοκιμαντέρ παρουσιάζεται επίσης η εκτέλεση του αρχηγού του Καρτέλ Μεδεγίν, Πάμπλο Εσκομπάρ, καθώς και η σχέση του ποδοσφαίρου στην Κολομβία με τα οργανωμένα καρτέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Χέρμπερτ Κίτσενερ, 1ος κόμης Κίτσενερ
Ο Οράτιος Χέρμπερτ Κίτσενερ, 1ος κόμης Κίτσενερ (Horatio Herbert Kitchener, 24 Ιουνίου 1850 – 5 Ιουνίου 1916) ήταν Βρετανός στρατάρχης και ανθύπατος, ο οποίος απέκτησε φήμη για τις αποικιακές εκστρατείες τις οποίες διηύθυνε, και αργότερα για το σημαντικό ρόλο που έπαιξε κατά τις πρώιμες φάσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αν και πέθανε στα μισά αυτού.
Ο Κίτσενερ έγινε διάσημος το 1898 για τη νίκη του στη Μάχη του Ομντουρμάν και την εξασφάλιση του ελέγχου του Σουδάν, μετά από την οποία τού απονεμήθηκε ο τίτλος «Λόρδος Κίτσενερ του Χαρτούμ»· ως Αρχηγός του Επιτελείου (1900–02) στον Β΄ Πόλεμο των Μπόερς έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση της Δημοκρατίας των Μπόερς από τον Λόρδο Ρόμπερτς, και στη συνέχεια διαδέχθηκε τον Ρόμπερτς ως Διοικητής - όταν ο αγώνας των Μπόερ είχε μεταπέσει σε ανταρτοπόλεμο και οι βρετανικές δυνάμεις περιόρισαν τους άμαχους Μπόερς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η θητεία του ως Διοικητή (1902–09) του Στρατού της Ινδίας στιγματίστηκε από τη διαφωνία του με έναν άλλο διάσημο ανθύπατο, τον Αντιβασιλέα Λόρδο Κώρζον, ο οποίος τελικά παραιτήθηκε. Ο Κίτσενερ στη συνέχεια επέστρεψε στην Αίγυπτο ως Γενικός Πρόξενος ('de facto'' Κυβερνήτης).
Το 1914, με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λόρδος Κίτσενερ διορίσθηκε Υπουργός Πολέμου και μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου. Ήταν ένας από τους λίγους που προέβλεψαν ότι θα ήταν ένας μακροχρόνιος πόλεμος με κάθε άλλο παρά ασφαλή πιθανότητα νίκης για τη Βρετανία, οργάνωσε τον μεγαλύτερο εθελοντικό στρατό που είχε δει ποτέ η Βρετανική Αυτοκρατορία και επέβλεψε τη σημαντική αύξηση της παραγωγής υλικών για τον πόλεμο με τη Γερμανία στο Δυτικό Μέτωπο. Η επιβλητική του εικόνα, η οποία αποτυπώθηκε στις αφίσες στρατολόγησης που απαιτούσαν Ο Λόρδος Κίτσενερ θέλει εσάς, παραμένει ακόμα αναγνωρίσιμη αλλά και διακωμωδήθηκε πολλές φορές μέχρι σήμερα. Κατηγορήθηκε για την Κρίση των Οβίδων την άνοιξη του 1915 – ένα από τα γεγονότα που οδήγησαν στο σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού – και λόγω αυτού έχασε τον έλεγχο που είχε στο πολεμικό υλικό και τη στρατηγική του πολέμου.
Πέθανε το 1916, όταν το πολεμικό σκάφος που τον μετέφερε για διαπραγματεύσεις στη Ρωσία βυθίστηκε από γερμανική νάρκη.
Μετά το θάνατο του, ο Κίτσενερ κατηγορήθηκε ότι ήταν ένας καλός υφιστάμενος αλλά ένας κακός διοικητής. Ο Λόιντ Τζορτζ – ο οποίος μπορεί να έλαβε τα εύσημα για μερικά από τα επιτεύγματα του Κίτσενερ στον τομέα του πολεμικού υλικού – του άσκησε κριτική στο βιβλίο του Πολεμικά Απομνημονεύματα. Μετά από την πολυετή του εμπειρία διοίκησης σχετικά μικρών δυνάμεων κατά τις αποικιακές εκστρατείες, ο Κίτσενερ δυσφημίστηκε λόγω της μυστικοπάθειας του, της άρνησης του να εξηγεί τις ενέργειές του στους συνεργάτες του και της απροθυμίας του να οργανώνει και να κατανέμει αρμοδιότητες.
Ωστόσο, μετά το 1970, το άνοιγμα νέων αρχείων επέτρεψε στους ιστορικούς να αποκαταστήσουν ως ένα βαθμό το κύρος του Κίτσενερ, με τουλάχιστον έναν ν΄ αναφέρει ότι οι ικανότητες του αύξαναν σταθερά με κάθε προαγωγή του. Μερικοί ιστορικοί εξυμνούν σήμερα τη στρατηγική του σκέψη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδιαίτερα την οργάνωση του δικτύου επέκτασης της παραγωγής πυρομαχικών και το σημαντικό του ρόλο στη δημιουργία του Βρετανικού Στρατού του 1914-1915, ο οποίος κατάφερε να αποδώσει έναν στρατό ικανό να καλύψει τις υποχρεώσεις της Βρετανίας στο Ευρωπαϊκό Μέτωπο.
Αποστολή στην Παλαιστίνη
Η αποστολή των Κόντερ και Κίτσενερ έμεινε γνωστή ως Εξερεύνηση της Δυτικής Παλαιστίνης, διότι περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή δυτικά του ποταμού Ιορδάνη (Hodson 1997). Η εξερεύνηση συνέλεξε στοιχεία της τοπογραφίας και της τοπονομίας της περιοχής, καθώς επίσης και της τοπικής χλωρίδας και πανίδας. Τα αποτελέσματα της εξερεύνησης δημοσιεύτηκαν σε μία σειρά οκτώ τόμων, με τη συμμετοχή του Κίτσενερ να εκτείνεται στους 3 πρώτους τόμους (Conder and Kitchener, 1881–1885). Αυτή η εξερεύνηση είχε μία μακροχρόνια επίδραση στη Μέση Ανατολή για αρκετούς λόγους:
Αποστολή στην Κύπρο
Ο Κίτσενερ σχετίστηκε προς την Κύπρο όταν ήταν ακόμη νέος και άσημος αξιωματικός του μηχανικού. Έφθασε στο νησί τον Σεπτέμβριο του 1878 (δυο μήνες μετά την αγγλική κατάκτησή του), προερχόμενος από την Αλεξάνδρεια και συνοδεύοντας την Εσμέ Σκοττ - Στήβενσον, σύζυγο του Άντριου Σκοττ - Στήβενσον, διοικητή τότε της Κερύνειας. Στον Κίτσενερ και σε κάποιον Χίππερσλεϋ (Hippersley) είχε ανατεθεί η χαρτογράφηση της Κύπρου, της καινούργιας βρετανικής αποικίας. Ο Κίτσενερ έφερε τότε το βαθμό του υπολοχαγού. Διαφωνίες του όμως ως προς τον τρόπο χαρτογράφησης της Κύπρου με τον πρώτο διοικητή του νησιού σερ Γκάρνετ Γούλσλεϋ, καθυστέρησαν την εργασία του που συνεχίστηκε μόνο μετά την αντικατάσταση του σερ Γκάρνετ από τον σερ Ρόμπερτ Μπίνταλφ τον Ιούνιο του 1879. Η εργασία του Κίτσενερ, για την οποία έκαμε χιλιάδες προσχέδια, διάρκεσε τρία χρόνια. Τόσο λεπτομερής ήταν η χαρτογράφησή του, ώστε σημείωνε ακόμη και κτιριακά συγκροτήματα χωριών και μικρών οικισμών και, φυσικά, ενδείξεις για τον πληθυσμό τους. Στα τρία αυτά χρόνια ο Κίτσενερ επεσκέφθη και την πιο απομακρυσμένη γωνιά της Κύπρου. Τελικά συμπλήρωσε ένα λεπτομερή χάρτη της Κύπρου το 1883, ο οποίος όμως δημοσιεύθηκε το 1885. Όταν υπηρετούσε στην Κύπρο, ο Κίτσενερ έφερε τον τίτλο του director of Survey and head of the Land Registry Office. Επίσης κατέγραφε τα ονομάτα και συγκέντροναι τους τίτλους ιδιοκτισίας των διάφορων κτημάτων και οικιών για λογαριασμό του αναδιοργανομένου απο τους Άγγλους Κτηματολογίου, ενώ μετά τα χαρτογραφούσε με κάθε λεπτομέρια. Έτσι ο Κίτσενερ θεωρίται μέχρι σήμερα ως ο πατέρας του Κυπριακού Κτηματολογίου.
Η παρουσία και τη δράση του είχε ευεργετικές συνέπειες, καθώς εργάστηκε στην τριγωνομετρική χωρομέτρηση του νησιού, ενώ στη συνέχεια (Μάρτιος 1880) ανέλαβε τη διεύθυνση του Τμήματος Χωρομετρίας, μέχρι την παραίτησή του για να υπηρετήσει στην Αίγυπτο, τον Φεβρουάριο του 1883. Ήταν, επίσης, ο πρώτος που πρότεινε για την επίλυση του αρδευτικού προβλήματος της Κύπρου τη δημιουργία «δεξαμενών» στις κοιλάδες του Τροόδους για να μην χάνονται τα νερά των χειμάρρων.
Ο Κίτσενερ ενδιαφερόταν επίσης για την αρχαιολογία, αν και δεν γνωρίζουμε πόσο βαθιές ήσαν οι γνώσεις του στον τομέα αυτό. Στην Κύπρο, πάντως, υπήρξε πρωτεργάτης στη θεμελίωση του Κυπριακού Μουσείου και διετέλεσε πρώτος έφορός του. Από την Κύπρο έφυγε τον Φεβρουάριο του 1883. Πέθανε στις 5 Ιουνίου 1916, είτε από την έκρηξη από Γερμανική νάρκη, του πλοίου όπου επέβαινε, είτε από επακόλουθο πνιγμό. Το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.
Το σπίτι στο οποίο διέμενε ο Κίτσενερ βρισκόταν στην εντός των τειχών παλαιά πόλη της Λευκωσίας, στην οδό Χαϊδάρ Πασά αρ. 1. Στις 24 Ιουνίου 1927 (77η επέτειο της γέννησής του) ο τότε κυβερνήτης της Κύπρου σερ Ρόναλντ Στορρς απεκάλυψε στο σπίτι αυτό αναμνηστική πλάκα. Εξάλλου η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας τίμησε τη μνήμη του με αναμνηστικό γραμματόσημο που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1979.
Αίγυπτος, Σουδάν και Χαρτούμ
Ο Κίτσενερ αργότερα υπηρέτησε ως υποπρόξενος στην Ανατολία και το 1883 ως Βρετανός λοχαγός με το βαθμό του Ταγματάρχη του Τουρκικού Στρατού κατά την κατοχή της Αιγύπτου. Η Αίγυπτος είχε καταστεί πρόσφατα ένα κράτος μαριονέτα της Βρετανίας, αν και θεωρητικά βρισκόταν ακόμα κάτω από την κυριαρχία του χεδίβη (Αιγύπτιος μονάρχης, αντιβασιλέας των Οθωμανών) και του κατ' όνομα επικυρίαρχού του Οθωμανού σουλτάνου. Το 1884 ο Κίτσενερ ήταν υπασπιστής της αποτυχημένης εκστρατείας διάσωσης του Γκόρντον στο Σουδάν. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες του Ουίλλιαμ Φορντ, ο οποίος ήταν ο υπηρέτης του, ο Κίτσενερ εκτιμάτο από τους άντρες του για την ηγεσία του και τη δίκαιη μεταχείριση των υφισταμένων του, με την καλή δε γνώση της Αραβικής, ο Κίτσενερ μπορούσε να συνδιαλεχθεί με τους ντόπιους πληθυσμούς. Εκείνη την εποχή η μνηστή του και πιθανώς η μόνη γυναίκα που αγάπησε ποτέ, Ερμιόνη Μπέικερ, κόρη του Βαλεντάιν Μπέικερ Πασά, πέθανε από τυφοειδή πυρετό στο Κάιρο. Έτσι, δεν απέκτησε ποτέ παιδιά, αλλά ανέθρεψε τη νεαρή ανηψιά του Μπέρθα Σεβαλλιέ-Μπουτέλ, κόρη του πρώτου εξαδέλφου του, σερ Φράνσις Χέπμπορν ντε Σεβαλιέ-Μπουτέλ.
Τιμήθηκε με τον τίτλο του «Βαρώνου Κίτσενερ» του Χαρτούμ και του Άσπαλ της Κομητείας του Σάφολκ, στις 31 Οκτωβρίου 1898 ως υπόμνηση της νίκης του και άρχισε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της εύρυθμης διοίκησης του Σουδάν. Το πρόγραμμα είχε στιβαρά θεμέλια και βασίστηκε στην εκπαίδευση στο Κολλέγιο Γκόρντον, όχι μόνο των παιδιών της τοπικής ελίτ, αλλά και παιδιών οποιασδήποτε κοινωνικής τάξης και περιοχής του Σουδάν.
Διέταξε την ανακατασκευή των τζαμιών του Χαρτούμ, επέβαλε μεταρρυθμίσεις οι οποίες αναγνώριζαν την Παρασκευή – ιερή μέρα για τους Μουσουλμάνους – ως επίσημη ημέρα ανάπαυσης και εξασφάλισε ανεξιθρησκία για όλους τους πολίτες του Σουδάν. Προσπάθησε να αποτρέψει ιεραποστολές Ευαγγελιστών ν΄ ασκήσουν προσηλυτισμό στους Μουσουλμάνους.
Ο Κίτσενερ διέσωσε ένα σημαντικό κεφάλαιο από φιλανθρωπίες, το οποίο είχε καταλήξει στα θησαυροφυλάκια του χεδίβη της Αιγύπτου και το διέθεσε για τη βελτίωση της ζωής των απλών Σουδανών.
Επίσης μεταρρύθμισε τους νόμους για τα χρέη, απαγορεύοντας στους τοκογλύφους να αποκτούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία των φτωχών αγροτών, εξασφαλίζοντας τους τουλάχιστον 5 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης και τα απαραίτητα εργαλεία. Το 1899, ως αναγνώριση των υπηρεσιών του, παραχωρήθηκε στον Κίτσενερ ένα μικρό νησί του Νείλου στο ύψος του Ασουάν· το νησί μετονομάστηκε Νήσος του Κίτσενερ προς τιμήν του.
Ο Πόλεμος των Μπόερς
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Πολέμου των Μπόερς (1899–1902), ο Κίτσενερ κατέφτασε στη Νότιο Αφρική το Δεκέμβριο του 1899 μαζί με τον Λόρδο Ρόμπερτς και τις μαζικές βρετανικές ενισχύσεις επί του ατμόπλοιου «Ντάνοταρ Καστλ». Αν και επισήμως κατείχε τον τίτλο του Επιτελάρχη, πρακτικά ήταν υποδιοικητής και το Φεβρουάριο του 1900 διέταξε μία μετωπική επίθεση κατά τη Μάχη του Πάαρντεμπεργκ, η οποία επικρίθηκε από πολλούς.
Μετά την ήττα των τακτικών δυνάμεων των Μπόερς, ο Κίτσενερ διαδέχθηκε τον Ρόμπερτς στη διοίκηση της βρετανικής δύναμης το Νοέμβριο του 1900. Μία συμφιλιωτική συμφωνία ειρήνης την οποία είχε διαπραγματευτεί ο Κίτσενερ με τους αρχηγούς των Μπόερς απέτυχε το 1901, λόγω του βέτο το οποίο άσκησε το υπουργικό συμβούλιο της βρετανικής κυβέρνησης. Ως συνέπεια αυτής της αποτυχίας, ο Κίτσενερ συνέχισε και επέκτεινε την επιτυχημένη στρατηγική του Ρόμπερτς για την καθυποταγή των κομάντο των Μπόερς, στην οποία περιλαμβανόταν η πολιτική της καμένης γης και των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Σε αυτή την σκληρή εκστρατεία, η στρατηγική αυτή αποτελείτο από τη στέρηση των Μπόερς από την υποστήριξη των πολιτών, με τη χρήση της τακτικής της καμένης γης, της καταστροφής των αγροκτημάτων των Μπόερς, τη σφαγή των κατοικιδίων, την ανέγερση οχυρωμένων οικημάτων και τη μετακίνηση γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι συνθήκες σε αυτά τα στρατόπεδα, τα οποία ο Ρόμπερτς είχε συλλάβει ως ένα μέσο ελέγχου των οικογενειών των οποίων τα αγροκτήματα είχαν καταστραφεί, άρχισαν να επιδεινώνονται ραγδαία όσο η μεγάλη εισροή αμάχων Μπόερς υπερέβαινε τις δυνατότητες της σχετικά μικρής βρετανικής δύναμης να ανταποκριθεί στη φύλαξη τους. Υπήρχαν ελλείψεις σε χώρο, σε τροφή, σε υγιεινή, σε φάρμακα και σε ιατρική φροντίδα, γεγονός το οποίο οδήγησε στην έξαρση ασθενειών και σε ένα τραγικό ποσοστό θνησιμότητας της τάξης του 34,4% όσων Μπόερς εισέρχονταν σε αυτά. Η μεγαλύτερη πολέμιος αυτών των στρατοπέδων ήταν η Αγγλίδα ανθρωπίστρια Έμιλυ Χόμπχαουζ. Αν και σε μεγάλο βαθμό αυτές οι οι συνθήκες είχαν βελτιωθεί μέχρι τα τέλη του 1901, οδήγησαν σε μεγάλη κατακραυγή τόσο στη Βρετανία όσο και στην Ευρώπη, ιδιαίτερα μεταξύ των Νοτιοαφρικανών.
Η Συνθήκη του Φερέενιγκινγκ υπογράφηκε το 1902 μετά από έξι μήνες έντασης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Κίτσενερ είχε να αντιμετωπίσει, όχι μόνο τον σερ Άλφρεντ Μίλνερ, κυβερνήτη της Αποικίας του Ακρωτηρίου, αλλά και τη βρετανική κυβέρνηση. Ο Μίλνερ ήταν ένας σκληροπυρηνικός συντηρητικός ο οποίος ήθελε να εκβρετανίσει με βίαιο τρόπο τους Αφρικάανς κατοίκους της Νότιας Αφρικής (τους Μπόερς), και τόσο αυτός όσο και η βρετανική κυβέρνηση επιθυμούσαν μία ταπεινωτική συνθήκη ειρήνης ώστε να διασφαλιστεί η νίκη τους· ο Κίτσενερ επιθυμούσε μία πιο γενναιόδωρη συμβιβαστική συνθήκη ειρήνης, η οποία θα αναγνώριζε συγκεκριμένα δικαιώματα στους Αφρικάανς και θα υποσχόταν ένα καθεστώς αυτοδιοίκησης για το μέλλον. Επίσης, αν και γνώριζε ότι η βρετανική κυβέρνηση θα την απέρριπτε, υποστήριξε μία συνθήκη ειρήνης η οποία προτάθηκε από τον Λούις Μπότα και τους άλλους αρχηγούς των Μπόερς, κατά την οποία η Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής και το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης θα διατηρούσαν την ανεξαρτησία τους, αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να υπογράψουν συνθήκη συμμαχίας με το Ηνωμένο Βασίλειο και να κάνουν μεγάλες παραχωρήσεις προς αυτό. Σε αυτές περιλαμβάνονταν ίσα δικαιώματα των Ολλανδών αποίκων με τους Βρετανούς αποίκους, δικαίωμα ψήφου στους Ουιτλάντερ (τους μη Ολλανδούς κατοίκους της Νοτίου Αφρικής) και σιδηροδρομική και τελωνειακή ένωση με την Αποικία του Ακρωτηρίου και το Νατάλ. Το βρετανικό υπουργικό συμβούλιο απέρριψε την προσφορά. Στο τέλος ωστόσο, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε ότι ο πόλεμος παρατεινόταν επικίνδυνα και υποστήριξε τον Κίτσενερ έναντι του Μίλνερ. Ο Λούις Μπότα, ο αρχηγός των Μπόερς με τον οποίο ο Κίτσενερ διαπραγματεύτηκε την αποτυχημένη συνθήκη ειρήνης το 1901, έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της ανεξάρτητης Νοτιοαφρικανικής Ένωσης το 1910. Η συνθήκη επίσης συμφώνησε στην πληρωμή επανορθώσεων μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Έξι ημέρες αργότερα ο Κίτσενερ, ο οποίος είχε προαχθεί από το βαθμό του υποστράτηγου σε εκείνον του επίτιμου στρατηγού κατά τη διάρκεια του πολέμου, χρίστηκε Υποκόμης Κίτσενερ, του Χαρτούμ και του Βάαλ της Αποικίας του Τρανσβάαλ και του Άσπαλλ της Κομητείας του Σάφφολκ.
Το Στρατοδικείο του Μπραίηκερ Μόραντ
Στην υπόθεση Μπραίηκερ Μόραντ, αρκετοί στρατιώτες από την Αυστραλία συνελήφθησαν και δικάστηκαν από στρατοδικείο για τη συνοπτική εκτέλεση αιχμάλωτων Μπόερς, όπως επίσης και για τη δολοφονία ενός Γερμανού ιεραπόστολου ο οποίος θεωρούταν φιλικά προσκείμενος στους Μπόερς, εκτελώντας υποτιθέμενες διαταγές που είχαν εγκριθεί από τον ίδιο τον Κίτσενερ. Ο διάσημος ιππέας και λαϊκός ποιητής Χάρρυ «Μπραίηκερ» Μόραντ και ο υπολοχαγός Πήτερ Χάνκοκ βρέθηκαν ένοχοι, καταδικάστηκαν σε θάνατο και τυφεκίστηκαν στο Πίτερσμπουργκ στις 27 Φεβρουαρίου 1902. Η απόφαση για την εκτέλεσή τους υπογράφηκε προσωπικά από τον Κίτσενερ. Ένας τρίτος στρατιωτικός, ο υπολοχαγός Τζωρτζ Γουίτον φυλακίστηκε για 28 μήνες.
Ινδία και Αίγυπτος
Μετά από αυτά ο Κίτσενερ διορίστηκε Γενικός Διοικητής του Ινδικού Στρατού (1902-1909) - η περίοδος του αξιώματός του παρατάθηκε κατά δύο έτη - όπου αναδιοργάνωσε τον Ινδικό Στρατό. Ενώ πολλές από τις μεταρρυθμίσεις του υποστηρίχθηκαν από τον Αντιβασιλέα Λόρδο Κώρζον, ο οποίος αρχικά είχε ασκήσει πίεση για την τοποθέτηση του Κίτσενερ σε αυτή τη θέση, οι δύο άνδρες τελικά ήρθαν σε σύγκρουση σχετικά με το θέμα της διοίκησης του στρατού. Ενώ τα μετέπειτα γεγονότα τελικά δικαίωσαν τον Κώρζον όσον αφορά την προσπάθεια του Κίτσενερ να συγκεντρώσει όλες τις αρμοδιότητες λήψης στρατιωτικών αποφάσεων στο πρόσωπό του, οι ίντριγκες του Γενικού Στρατιωτικού Διοικητή τού απέφεραν την αμέριστη υποστήριξη του Λονδίνου, οπότε ο Αντιβασιλέας αναγκάστηκε να παραιτηθεί της θέσης του.
Ο Κίτσενερ επέβλεψε την Παρέλαση του Ραβαλπίντι το 1905, η οποία διεξήχθη προς τιμήν της επίσκεψης του Πρίγκηπα και της Πριγκίπισσας της Ουαλίας στην Ινδία. Αργότερα, ενώ βρισκόταν ακόμα στην Ινδία, έσπασε το πόδι του σε ένα ιππευτικό ατύχημα, κάτι που του άφησε μία ελαφρά χωλότητα για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Κίτσενερ προήχθη στον ανώτερο στρατιωτικό βαθμό, εκείνον του Στρατάρχη, το 1910 και περιηγήθηκε όλον τον κόσμο. Ο Κίτσενερ ήλπιζε στον τίτλο του Αντιβασιλέα της Ινδίας, αλλά ο Υπουργός Θεμάτων Ινδίας, Τζων Μόρλεϋ, δεν ενέκρινε την ιδέα και ήλπιζε να τον στείλει στη Μάλτα ως Διοικητή των Βρετανικών Δυνάμεων της Μεσογείου, φτάνοντας μέχρι του σημείου ν΄ ανακοινώσει το διορισμό του Κίτσενερ στον Τύπο. Ο Κίτσενερ άσκησε μεγάλες πιέσεις για την Αντιβασιλεία, επιστρέφοντας στο Λονδίνο ώστε να επηρεάσει τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και τον ετοιμοθάνατο βασιλιά Εδουάρδο Ζ', από τον οποίο, με την απονομή της στραταρχικής του ράβδου, έλαβε και την άδεια ν΄ αρνηθεί τη θέση στη Μάλτα. Ωστόσο, ο Μόρλεϋ ήταν αμετάπειστος. Αυτό πιθανώς να οφειλόταν στην άποψη ότι ο Κίτσενερ ανήκε στους Τόρυς (εκείνη την εποχή υπήρχε κυβέρνηση Φιλελευθέρων), ή σε κάποια υπόγεια δυσφημιστική εκστρατεία που είχε εξαπολύσει ο λόρδος Κώρζον, αλλά ο κυριότερος λόγος ήταν διότι ο Μόρλεϋ, ο οποίος ήταν γλαδστωνικός και επομένως επιφυλακτικός με τον ιμπεριαλισμό, θεώρησε άκομψο, μετά την πρόσφατη παραχώρηση περιορισμένης αυτοδιοίκησης στην Ινδία το 1909, τη θέση του Αντιβασιλέα να καταλάβει ένας εν ενεργεία στρατιωτικός. Ως συνέπεια αυτού, κανένας εν ενεργεία στρατιωτικός δεν τοποθετήθηκε σε αυτή τη θέση, μέχρι τον Άρτσιμπαλντ Ουέιβελ το 1943. Ο Πρωθυπουργός Χένρυ Άσκουιθ συμπαθούσε τον Κίτσενερ, αλλά δεν επιθυμούσε να έλθει σε αντιπαράθεση με τον Μόρλεϋ, ο οποίος απείλησε με παραίτηση, οπότε τελικά η πρόταση του Κίτσενερ για τη θέση του Αντιβασιλέα της Ινδίας απορρίφθηκε οριστικά το 1911.
Στη συνέχεια ο Κίτσενερ επέστρεψε στην Αίγυπτο ως Γενικός Πρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στην Αίγυπτο και το Σουδάν, στη θέση του Λόρδου Κρόμερ (1911–1914 κατά τη διάρκεια της επίσημης βασιλείας του Αμπάς Χιλμί Β', Χεδίβη της Αιγύπτου, Ηγεμόνα της Νουβίας, του Σουδάν, του Κορντοφάν και του Νταρφούρ).
1914
Με την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Χένρυ Άσκουιθ, διόρισε ταχύτατα τον Λόρδο Κίτσενερ Υπουργό Πολέμου. Την θέση αυτή κατείχε για λίγο ο ίδιος ο Άσκουιθ, μετά την παραίτηση του Συνταγματάρχου Σήλυ στις αρχές του 1914, μία συνέπεια του Επεισοδίου του Κούραχ. Εκείνη την εποχή ο Κίτσενερ βρισκόταν για λίγο με άδεια στη Βρετανία, όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος. Σε αντίθεση με τις απόψεις του υπουργικού συμβουλίου, ο Κίτσενερ προέβλεψε σωστά ότι θα ήταν ένας μακρύς πόλεμος που θα διαρκούσε τουλάχιστον τρία χρόνια, θα απαιτούσε τεράστιες στρατιές για τη νίκη κατά της Γερμανίας και θα επέφερε τεράστιες απώλειες πριν το τέλος του. Ο Κίτσενερ είχε δηλώσει ότι η σύγκρουση αυτή θα καταστρέψει το ανθρώπινο δυναμικό «μέχρι το τελευταίο εκατομμύριο.»
Έτσι, άρχισε μία μαζική εκστρατεία στρατολόγησης, η οποία σύντομα παρουσίασε και μία χαρακτηριστική αφίσα του Κίτσενερ που πάρθηκε από το εξώφυλλο ενός περιοδικού. Είναι πιθανό ότι ώθησε πολλούς νέους να καταταγούν και αποδείχθηκε μία από τις χαρακτηριστικότερες εικόνες αυτού του πολέμου, έχοντας αντιγραφεί και παρωδηθεί πολλές φορές στη συνέχεια.
Ο Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου Μώρις Χάνκεϋ έγραψε για τον Κίτσενερ: «Το μεγάλο και εκπληκτικό γεγονός είναι ότι μέσα σε 18 μήνες από την έναρξη του πολέμου, ο οποίος βρήκε έναν λαό που βασιζόταν αποκλειστικά στη θαλάσσια ισχύ και ουσιαστικά με μη στρατιωτική εμφάνιση, ο Κίτσενερ συνέλαβε και υλοποίησε έναν από πάσης απόψεως εξοπλισμένο εθνικό στρατό, ικανό να αντιπαρατεθεί μόνος του με τις στρατιές της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης που είχε δει ο κόσμος»
1915
Τον Ιανουάριο του 1915 ο Στρατάρχης Σερ Τζων Φρεντς, διοικητής του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος, με την σύμφωνη γνώμη και άλλων ανώτατων διοικητών (π.χ. του Στρατηγού Σερ Ντάγκλας Χέιγκ), ζήτησε την ενσωμάτωση του Νέου Στρατού στις υπάρχουσες μεραρχίες σαν απλά τάγματα και όχι τη συγκρότηση του σε νέες μεραρχίες. Ο Φρεντς απευθύνθηκε στον πρωθυπουργό Άσκουιθ, προϊστάμενο του Κίτσενερ, ωστόσο ο Άσκουιθ αρνήθηκε να παρακάμψει τον Κίτσενερ. Αυτό υπήρξε ένας ακόμα λόγος επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ του Φρεντς και του Κίτσενερ, ο οποίος Κίτσενερ είχε μεταβεί στη Γαλλία τον Σεπτέμβριο του 1914, κατά τη διάρκεια της Μάχης του Μάρνη, προκειμένου να διατάξει τους Γάλλους να αναλάβουν επιθετική δράση. Ωστόσο, ο Φρεντς είχε την εντύπωση ότι ο πόλεμος θα τελείωνε μέχρι το καλοκαίρι, πριν την ανάπτυξη των μεραρχιών του Νέου Στρατού, καθώς η Γερμανία είχε πρόσφατα αναπτύξει κάποιας από τις μεραρχίες της στο ανατολικό μέτωπο. Αυτό δεν συνέβη και οι μεραρχίες του Νέου Στρατού άρχισαν να αναπτύσσονται από τη Μάχη του Λόος τον Σεπτέμβριο του 1915.
Η επίσημη ιστορία αργότερα δέχτηκε ότι ο Κίτσενερ ήλπιζε να διοριστεί Αρχιστράτηγος των Συμμαχικών Δυνάμεων. Ο Λίντελλ Χαρτ υπέθεσε ότι αυτός ήταν ο λόγος που επέτρεψε στον εαυτό του να πειστεί από τον Ζοφρ και να διατάξει την επίθεση του Λόος τον Σεπτέμβριο του 1915, μία επίθεση την οποία δεν υποστήριζε ούτε ο Φρεντς ούτε ο Χέιγκ (που τότε διοικούσε τη Βρετανική 1η Στρατιά).
Ο Κίτσενερ ήταν επιφυλακτικός για τη χρησιμότητα του άρματος μάχης και για αυτό το λόγο, αυτό αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα του Ναυαρχείου και του Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Με τους Ρώσους να έχουν εκτοπιστεί από την Πολωνία, ο Κίτσενερ θεώρησε ότι οι αυξάνονταν πιθανότητες μεταφοράς γερμανικών στρατευμάτων δυτικά και εισβολής στη Βρετανία, οπότε ενημέρωσε το Πολεμικό Συμβούλιο (14 Μαΐου) ότι δεν σκόπευε να στείλει στην Ευρώπη το Νέο Στρατό. Παράλληλα τηλεγράφησε (16 Μαΐου) στους Γάλλους ότι δεν θα έστελνε άλλες ενισχύσεις στη Γαλλία, αν δεν ήταν σαφές ότι η γερμανική γραμμή μπορούσε να διασπαστεί. Ωστόσο, στα τέλη Μαΐου απέστειλε δύο Μεραρχίες, περισσότερο για να ευχαριστήσει τον Ζοφρ, παρά διότι πίστευε ότι μπορούσε να επιτευχθεί κάποια διάσπαση του μετώπου. Είχε σαν σκοπό να διατηρήσει το Νέο Στρατό για να επιτύχει ένα αποφασιστικό χτύπημα το 1916-1917, αλλά μέχρι το καλοκαίρι του 1915 είχε συνειδητοποιήσει ότι οι υψηλές απώλειες και η υποχρέωση που είχε αναληφθεί έναντι της Γαλλίας δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. «Δυστυχώς πρέπει να διεξάγουμε τον πόλεμο όπως πρέπει και όχι όπως μας αρέσει», όπως είπε χαρακτηριστικά στην Επιτροπή Δαρδανελλίων στις 20 Αυγούστου 1915.
Κατά τα τέλη του 1915, ο Κίτσενερ απεστάλη για επιθεώρηση του Μετώπου της Καλλίπολης και της Μέσης Ανατολής, με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να πειστεί να παραμείνει στην περιοχή σαν διοικητής. Ο Ντάγκλας Χέιγκ – ο οποίος εκείνη την εποχή είχε εμπλακεί σε δολοπλοκίες με σκοπό το διορισμό του Ρόμπερτσον ως Αρχηγού του Αυτοκρατορικού Γενικού επιτελείου – σύστησε το διορισμό του Κίτσενερ ως αντιβασιλέα της Ινδίας («όπου ετοιμάζονταν φασαρίες»), αλλά όχι στη Μέση Ανατολή, όπου η ισχυρή του προσωπικότητα θα είχε οδηγήσει στην προσέλκυση τόσο δημοσιότητας όσο και πόρων προς το πρόσωπο του. Στο τέλος του 1915, ο νέος Αρχηγός του Αυτοκρατορικού Γενικού Επιτελείου, Σερ Ουίλλιαμ Ρόμπερτσον, ανέλαβε τη θέση με τον όρο ότι θα μιλούσε με το υπουργικό συμβούλιο εκ μέρους του στρατού για θέματα στρατηγικής, αφήνοντας τον Κίτσενερ υπεύθυνο για το ανθρώπινο δυναμικό και τη στρατολογία. Ενώ ο Κίτσενερ ήλπιζε ότι θα διατηρούσε τις στρατιές του σε εφεδρεία προκειμένου να δώσει τη χαριστική βολή στη Γερμανία όταν όλα τα άλλα έθνη θα είχαν εξαντληθεί, ο Ρόμπερτσον ήταν επιφυλακτικός με τη δημιουργία μετώπων στα Βαλκάνια και την Εγγύς Ανατολή και έτσι εκτόξευσε μεγάλες βρετανικές επιθέσεις εναντίον των Γερμανών στο Δυτικό Μέτωπο — η πρώτη από αυτές ήταν εκείνη του Σομ το 1916.
1916
Κατά τις αρχές του 1916, ο Κίτσενερ επισκέφθηκε τον Ντάγκλας Χέιγκ ο οποίος είχε μόλις τοποθετηθεί σαν Διοικητής του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στη Γαλλία. Ο Κίτσενερ είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην απομάκρυνση του προκατόχου του Χέιγκ, Σερ Τζων Φρεντς με τον οποίο είχε κακές σχέσεις. Οι απόψεις του Χέιγκ μπορεί να διέφεραν σε σχέση με εκείνες του Κίτσενερ και τη σημασία που εκείνος απέδιδε στην προσπάθεια στη Μεσόγειο, δίνοντας σημασία στην ύπαρξη ενός ισχυρού Γενικού Επιτελείου στο Λονδίνο, αλλά θεωρούσε τον Κίτσενερ μία στρατιωτική φωνή που μπορούσε να αντιπαρατεθεί στην τρέλα των πολιτών, όπως ο Τσώρτσιλ. Ωστόσο, θεωρούσε ότι ο Κίτσενερ ήταν «κολλημένος, κουρασμένος και πολύ γερασμένος» και πίστευε ότι ήταν λυπηρό ότι «το πνεύμα του έχανε τη συνοχή του» καθώς πλησίαζε η στιγμή για μία αποφασιστική νίκη στο Δυτικό Μέτωπο (τουλάχιστον όπως το έβλεπαν ο Χέιγκ και ο Ρόμπερτσον). Ο Κίτσενερ ήταν επιφυλακτικός όσον αφορά το σχέδιο του Χέιγκ για μία αποφασιστική νίκη μέσα στο 1916 και προτιμούσε τη διενέργεια μικρότερων επιθέσεων, με χαρακτήρα καθαρά φθοράς του εχθρού, ωστόσο τάχθηκε στο πλευρό του Ρόμπερτσον λέγοντας στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι η σχεδιαζόμενη αγγλογαλλική επίθεση στο Σομ θα πρέπει να προχωρήσει.[66]
Ο Κίτσενερ δεχόταν πιέσεις από τον Γάλλο πρωθυπουργό Αριστίντ Μπριάν (19 Μαρτίου 1916) για μία επίθεση στο Δυτικό Μέτωπο η οποία θα βοηθούσε στην ανακούφιση της γερμανικής επίθεσης στο Βερντέν. Οι Γάλλοι είχαν αρνηθεί τη μεταφορά στρατευμάτων από τη Θεσσαλονίκη, κάτι που ο Κίτσενερ πίστευε οτι αποσκοπούσε στην αύξηση της γαλλικής ισχύος στη Μεσόγειο.[67]
Στις 2 Ιουνίου 1916, ο Κίτσενερ απάντησε προσωπικά σε ερωτήσεις που τέθηκαν από τους πολιτικούς σχετικά με την διεύθυνση της πολεμικής προσπάθειας την οποία ασκούσε· στις αρχές των εχθροπραξιών, ο Κίτσενερ είχε παραγγείλει 2 εκατομμύρια τυφέκια από διάφορες κατασκευαστές όπλων των ΗΠΑ. Μόνο 480 από αυτά τα όπλα είχαν φτάσει στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τις 4 Ιουνίου 1916. Ο αριθμός των οβίδων που είχαν παραληφθεί ήταν εξίσου απογοητευτικός. Ο Κίτσενερ εξήγησε τις προσπάθειες του για την εξασφάλιση εναλλακτικών πηγών υλικού. Έλαβε επιδοκιμαστική ψήφο και τις ευχαριστίες 200 μελών του Κοινοβουλίου τα οποία παρευρέθηκαν για να θέσουν τις ερωτήσεις τους, τόσο για την ειλικρίνεια του, όσο και για τις προσπάθειες του να διατηρήσει τον εξοπλισμό των στρατιωτών· Ο Σερ Άιβορ Χέρμπερτ, ο οποίος μόλις μία εβδομάδα πριν είχε εισηγηθεί ψήφο μομφής έναντι της ηγεσίας του Κίτσενερ στο Υπουργείο Πολέμου, υποστήριξε προσωπικά την κίνηση αυτή.[68]
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Μεγάλης Βρετανίας
Τοπίκα
Η Τοπίκα (αγγλικά: Topeka) είναι η πρωτεύουσα της Αμερικανικής πολιτείας Κάνσας και έδρα της κομητείας Σουόνι. Είναι κτισμένη δίπλα στο ποταμό Κάνσας, στο βορεοδυτικό Κάνσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Τοπίκα είχε 127.473 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή της Τοπίκα περιλαμβάνει επίσης, πέρα από την Κομητεία Σουόνι, τις κομητείες Τζάκσον, Τζέφερσον, Οσάτζ και Γουαμπάουνσι, και είχε συνολικό πληθυσμό 233.870 κατοίκους.
Ιστορία
Το όνομα προέρχεται από τους ιθαγενείς Κάνσα και Ιογουέι και σημαίνει «να σκάβεις καλές πατάτες». Η πατάτα που αναφέρεται είναι το φυτό Psoralea esculenta, ένα κονδυλοφόρο φυτό που αποτελούσε σημαντική πηγή τροφής για τους ιθαγενείς Αμερικανούς. Η λέξη Τοπίκα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως τοπωνύμιο από τους Κάνσα για να περιγράψει το σημερινό ποταμό Κάνσας. Το 1855 το όνομα Τοπίκα διαλέχθηκε από τους ιδρυτές της πόλης γιατί «ήταν καινούργιο, ινδιανικής προέλευσης και εύηχο». Η πόλη ιδρύθηκε το 1854 και το 1857 έλαβε το καθεστώς πόλης. Η πόλη διαλέχτηκε ως πρωτεύουσα της πολιτείας όταν αυτή εντάχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.