cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαβώριος
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, ο Σαβώριος ήταν περσικής καταγωγής (το όνομά του φαίνεται να προερχόταν από το περσικό Shapur), ωστόσο η πλειοψηφία των σύγχρονων ιστορικών θεωρούν ότι ήταν Αρμένιος. Συχνά ταυτίζεται με κάποιον Πασαγνάθη, πατρίκιο των Αρμενίων ο οποίος εξεγέρθηκε την περίοδο 651-652.
Καμπάμπ μπαργκ
Προετοιμασία
Στα ιρανικά εστιατόρια, ο συνδυασμός της του Καμπάμπ μπαργκ και ενός Καμπάμπ κουμπιντέχ συνήθως ονομάζεται σολτανί, που σημαίνει "(ένα γεύμα) στο στυλ του σουλτάνου". Ένα Μπαργκ, ένα κουμπιντέχ και ένα κεμπάπ στήθους κοτόπουλου λέγεται σαχ αμπασί.
Σαβώριος
Βιογραφία
Ο Σαβώριος αποφάσισε, τότε, να εξεγερθεί στα τέλη του 667, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι αρκετοί στρατιώτες υπόλοιπων θεμάτων βρίσκονταν στο πλευρό του Κωνστάντιου στη Σικελία. Με στόχο να διασφαλίσει τα νώτα του, απέστειλε τον Σέργιο, έναν εκ των στρατηγών του, στη Δαμασκό προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Μωαβία. όταν ο Κωνσταντίνος ενημερώθηκε για την εξέγερση, απέστειλε επίσης πρεσβεία, τον ευνούχο κουβικουλάριο Ανδρέα, στον χαλίφη. Ωστόσο, η πρόταση του Ανδρέα δεν ήταν σε θέση να συναγωνιστεί εκείνη του Σαβώριου, ο οποίος δεσμευόταν να καταβάλει ένα σημαντικό ποσό στους Άραβες (το σύνολο των δημοσίων εσόδων σύμφωνα με τον Θεοφάνη). Ο χαλίφης δήλωσε, τότε, την υποστήριξή του στον Σαβώριο και τα στρατεύματά του. Παρόλα αυτά, ο Ανδρέας κατάφερε να αιχμαλωτίσει τον Σέργιο, ο οποίος τον είχε προσβάλει κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, σε ένα πέρασμα κοντά στην Αραβησσό στην Κιλικία με τα στρατεύματα που είχαν παραμείνει πιστά στον αυτοκράτορα. Στη συνέχεια, ο Σέργιος ευνουχίσθηκε και ανασκολοπίστηκε πάνω σε έναν πάσσαλο.
Ωστόσο, ο Σαβώριος είχε διασφαλίσει τα ανατολικά του σύνορα, χάρη στη συμμαχία του με τον χαλίφη και ήταν σε θέση, πλέον, να βαδίσει προς τα δυτικά και την Κωνσταντινούπολη. Κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο τμήμα της Ανατολίας και στρατοπέδευσε με το στράτευμά του στην Εξάπολη, επίσης γνωστή ως Αδριανούπολη στη Βιθυνία, όπου προετοίμασε τους άνδρες του και περίμενε τον ερχομό του μουσουλμανικού στρατού. Ο Σαβώριος προετοίμαζε τα στρατεύματά του, προκειμένου αυτά να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν ένα αυτοκρατορικό στράτευμα το οποίο βρισκόταν καθ'οδόν υπό τη διοίκηση του πατρικίου Νικηφόρου, όταν το άλογό του έπεσε με δύναμη πάνω σε μία από τις πύλες της πόλης, σκοτώνοντάς τον. Τα στρατεύματα των Αρμενιακών βρέθηκαν δίχως αρχηγό και σύντομα διαλύθηκαν. Έτσι, όταν τα αραβικά στρατεύματα κατέφθασαν, η εξέγερση είχε ήδη κατασταλλεί. Ο αραβικός στρατός κατάφερε να εκμεταλλευτεί την κυριαρχούσα αδράνεια, προκειμένου να λεηλατήσει τα βυζαντινά εδάφη μέχρι τον Βόσπορο και να καταλάβει το Αμόριο. Ωστόσο, η πόλη ανακατελήφθη από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου χειμώνα.
Συνέπειες
Η εξέγερση του Σαβώριου δεν προκάλεσε καμία εδαφική απώλεια για τους Βυζαντινούς, ωστόσο είχε ορισμένο απόηχο. Πράγματι, επρόκειτο για την πρώτη επιβεβαιωμένη εξέγερση ενός θεματικού στρατεύματος, λειτουργώντας ως προάγγελμα αυτών που ακολούθησαν αργότερα στη διάρκεια του 7ου αιώνα και καθ'όλη τη διάρκεια 8ου αιώνα. Ωστόσο, παρά τις συχνές αυτές εξεγέρσεις, η μοίρα του Σαβώριου ενθάρρυνε τη δημιουργία μίας αντίληψης, η οποία και επαναλαμβάνεται συχνά στις βυζαντινές και συριακές πηγές της εποχής εκείνης, σύμφωνα με την οποία ο θάνατος αποτελεί το μοναδικό αποτέλεσμα μίας εξέγερσης ενάντια στο νόμιμο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και της διαπραγμάτευσης με τους άπιστους Μουσουλμάνους.
Χόλγκερ Λούις Νίλσεν
Ο Χόλγκερ Λούις Νίλσεν (Δανικά: Holger Louis Nielsen) (18 Δεκεμβρίου 1866 - 26 Ιανουαρίου 1955) ήταν Δανός αθλητής, οπλομάχος και ολυμπιονίκης στους αγώνες της Αθήνας το 1896.
Ολυμπιακοί αγώνες
Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας στην ξιφασκία ο Νίλσεν ήταν τρίτος στο αγώνισμα τους Ξίφους μετά τους Έλληνες Τ. Καράκαλο και Γεωργιάδη. Το αγώνισμα έγινε στο Ζάππειο μέγαρο και απέκλεισε αρχικά τον Αυστριακό Άντολφ Σμαλ, έπειτα τον Έλληνα Γιώργο Ιατρίδη για να χάση από τον Καράκαλο και Γεωργιάδη.
Πήρε μέρος και στην σκοποβολή όπου στη βολή με πιστόλι από 25 μέτρα ήταν τρίτος πίσω από τους Φραγκούδη και Ορφανίδη. Στη βολή με ελεύθερο πιστόλι από 30 μέτρα ήταν δεύτερος πίσω από τον Αμερικάνο Σάμνερ Πέιν με επίδοση 285.
Πήρε μέρος και στην δισκοβολία όπου λόγω ότι δεν τηρούνταν αρχεία τότε για τους αθλητές που τερμάτιζαν μετά την τρίτη θέση είναι άγνωστο ποια θέση κατέλαβε, μεταξύ τέταρτης και ένατης.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Νίλσεν ήταν αυτός που πρώτος κατάρτισε αποδεκτούς κανόνες για το χάντμπολ το 1898. Επίσης στον ιατρικό τομέα το 1932 ανάπτυξε μια νέα μορφή εξωτερικής καρδιοπνευμονικής ανάνηψης, η οποία μόλις το 1958 αντικαταστάθηκε από την τεχνική αναπνοή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Δανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Ξιφομάχοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Δανοί αθλητές
Έλεγχος μοντέλων
Στο πεδίο της λογικής της επιστήμης των υπολογιστών, ο όρος έλεγχος μοντέλων (Αγγλικά: model checking) αναφέρεται στο εξής πρόβλημα: Δεδομένου του μοντέλου ενός συστήματος, να ελεγχθεί με αυτόματο τρόπο αν αυτό το μοντέλο συμφωνεί με δεδομένες προδιαγραφές. Τα συστήματα τα οποία εξετάζονται συνήθως είναι συστήματα λογισμικού ή υλικού, και οι προδιαγραφές αφορούν απαιτήσεις ασφάλειας όπως η απουσία αδιεξόδων (deadlocks) και άλλων παρόμοιων επικίνδυνων καταστάσεων που μπορεί να προκαλέσουν την αποτυχία της λειτουργίας του συστήματος.
Για να λυθεί ένα τέτοιο πρόβλημα αλγοριθμικά, πρέπει το μοντέλο του συστήματος και οι προδιαγραφές να διατυπώνονται με κάποια ακριβή μαθηματική γλώσσα: για αυτόν το λόγο, η διατύπωση γίνεται σε κάποια λογική και ελέγχεται αν κάποια δομή ικανοποιεί μια δεδομένη λογική έκφραση. Αυτή η ιδέα είναι γενικότερη και εφαρμόζεται σε πολλά είδη λογικής και δομές. Ένα απλό πρόβλημα ελέγχου μοντέλων είναι να επαληθευτεί αν μια δεδομένη έκφραση της προτασιακής λογικής ικανοποιείται από μια δεδομένη δομή.
Σύντομη παρουσίαση
Ο έλεγχος μοντέλων συνήθως εφαρμόζεται σε σχεδιάσεις υλικού. Όσον αφορά το λογισμικό, λόγω της μη-επιλυσιμότητας, η προσέγγιση αυτή δε μπορεί να είναι αμιγώς αλγοριθμική, στην πράξη μπορεί να αποτύχει ή να μη μπορεί να επαληθεύσει ή να διαψεύσει μια δεδομένη ιδιότητα.
Η δομή συνήθως δίνεται σαν περιγραφή σε πηγαίο κώδικα μιας βιομηχανικής γλώσσας περιγραφής υλικού ή μιας ειδικής γλώσσας. Ένα τέτοιο πρόγραμμα αντιστοιχεί σε μια πεπερασμένη μηχανή καταστάσεων (finite state machine, FSM), δηλ. έναν κατευθυνόμενο γράφο που αποτελείται από κόμβους (σημεία) και ακμές. Σε κάθε κόμβο αντιστοιχεί ένα σύνολο ατομικών προτάσεων που δηλώνουν ποιο στοιχείο της μνήμης είναι κάθε φορά. Οι κόμβοι απεικονίζουν καταστάσεις ενός συστήματος, οι ακμές απεικονίζουν πιθανές μεταβάσεις που μπορεί να αλλάζουν την κατάσταση, ενώ οι ατομικές προτάσεις απεικονίζουν τις βασικές ιδιότητες που ισχύουν σε ένα σημείο της εκτέλεσης.
Τυπικά, το πρόβλημα μπορεί να τεθεί ως εξής: δεδομένης μιας ιδιότητας, που εκφράζεται σε χρονική λογική σαν p, και μιας δομής M με αρχική κατάσταση s, πρέπει να αποφασιστεί αν. Αν η M είναι πεπερασμένη, όπως στο υλικό, ο έλεγχος μοντέλων ανάγεται σε μια αναζήτηση σε γράφο.
Εργαλεία ελέγχου μοντέλων
Τα εργαλεία ελέγχου μοντέλων αντιμετωπίζουν μια συνδυαστική έκρηξη στο χώρο των καταστάσεων, γνωστή σαν πρόβλημα έκρηξης καταστάσεων, όταν πρόκειται να λύσουν πολλά από τα προβλήματα που συναντούνται στον πραγματικό κόσμο. Υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού.
Τα εργαλεία ελέγχου μοντέλων αρχικά δημιουργήθηκαν για την ανάλυση της λογικής ορθότητας συστημάτων διακριτών καταστάσεων, αλλά από τότε έχουν δημιουργηθεί επεκτάσεις τους που μπορούν να χειριστούν συστήματα πραγματικού χρόνου και κάποιες (περιορισμένες) μορφές υβριδικών συστημάτων.
Περαιτέρω διάβασμα
Κατηγορία:Έλεγχος μοντέλων Κατηγορία:Λογική για Υπολογιστές Κατηγορία:Τυπικές μέθοδοι
Άινο Ακτέ
Η Άινο Ακτέ (Aino Ackté, αρχικώς Achte, 23 Απριλίου 1876 – 8 Αυγούστου 1944) ήταν Φινλανδή υψίφωνος τραγουδίστρια της όπερας. Υπήρξε η δεύτερη στην ιστορία Φινλανδή τραγουδίστρια της όπερας που έκανε διεθνή σταδιοδρομία μετά την Άλμα Φόστρεμ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ακτέ γεννήθηκε στο Ελσίνκι. Γονείς της ήταν η μεσόφωνος και δασκάλα τραγουδιού Έμυ Ακτέ (το γένος Στρέμερ), και ο διευθυντής ορχήστρας, συνθέτης και επίσης τραγουδιστής Λόρεντς Νικολάι Ακτέ. Η Άινο παντρεύτηκε το 1901 έναν γιατρό, τον Χάικι Ρένβαλ, και το ίδιο έτος γέννησε μία κόρη, την Γκλόρυ, ενώ το 1908 το ζεύγος απέκτησε και έναν γιο, τον Μίες Ρέενκολα.
thumb|right|205px|Η Ακτέ σε πίνακα του [[Άλμπερτ Έντελφελτ το 1901]] Η Άινο Ακτέ διδάχθηκε τραγούδι από τη μητέρα της μέχρι το 1894, οπότε έγινε δεκτή στο Ωδείο του Παρισιού, όπου είχε καθηγητές τους Εντμόν Ντυβερνουά και Αλφρέντ Ζιροντέ. Η πρώτη της δημόσια εμφάνιση έγινε στη Μεγάλη Όπερα των Παρισίων το 1897, στο έργο Φάουστ. Ως αποτέλεσμα της ερμηνείας της αυτής, υπέγραψε συμβόλαιο για μία εξαετία με την Όπερα των Παρισίων.
Κατόπιν, το 1904, η Ακτέ δεσμεύθηκε από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1906. Αργότερα ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο στην όπερα Σαλώμη του Ρίχαρντ Στράους την πρώτη φορά που το έργο αυτό παίχθηκε στη Λειψία (1907) και στο Λονδίνο (1910). Η τελευταία πρεμιέρα υπήρξε εκπληκτική επιτυχία και ο ίδιος ο Στράους διεκήρυξε ότι η Ακτέ ήταν «η μια και μόνη Σαλώμη». Και η Αλτέ θεωρούσε εξάλλου τις παραστάσεις της Σαλώμης στο Λονδίνο το πραγματικό της πέρασμα προς την καταξίωση.
Το 1911 η Ακτέ μαζί με τους Όσκαρ Μέρικαντο και Έντβαρντ Φάζερ ίδρυσαν την «Όπερα Kotimainen» (μεταφρ. «Ντόπια Όπερα»), που μετονομάσθηκε το 1914 σε «Φινλανδική Όπερα» και το 1956 σε Εθνική Όπερα της Φινλανδίας). Η ίδια διετέλεσε το 1938-1939 διευθύντριά της.
Ο θεωρούμενος ως εθνικός συνθέτης της Φινλανδίας Γιαν Σιμπέλιους αφιέρωσε το μουσικό ποίημά του Λούονοταρ στην Ακτέ και εκείνη ερμήνευσε το έργο αυτό στις 10 Σεπτεμβρίου 1913 στο Γκλώστερ της Αγγλίας και ύστερα έκανε την πρεμιέρα του στη Φινλανδία, τον Ιανουάριο του 1914.
Η Ακτέ επέστρεψε οριστικά στη χώρα της το 1914, όπου έδωσε την αποχαιρετιστήρια παράστασή της το 1920. Ωστόσο οι τελευταίες δημόσιες ερμηνείες της έγιναν στο Φεστιβάλ Όπερας στη Σάβονλινα το 1930.
Ο κύκλος της Ακτέ περιελάμβανε τον Άλμπερτ Έντελφελτ, που φιλοτέχνησε περίφημο πίνακά της το 1901.
Η Άινο Ακτέ υπήρξε επίσης και στιχουργός, καθώς έγραψε το λιμπρέτο όπερας Juha, που μελοποιήθηκε δύο φορές: την πρώτη από τον Άαρε Μέρικαντο (1922) και τη δεύτερη από τον Λέεβι Μάντετόγια (1934).
Η Ακτέ πέθανε από καρκίνο του παγκρέατος στη μικρή πόλη Νούμελα του Βίχτι, σε ηλικία 68 ετών.
Κληρονομιά
Υπάρχει δρόμος με το όνομα της Ακτέ στο Ελσίνκι, ενώ το παλαιό εξοχικό της, η «Βίλα Άινο Ακτέ» έξω από το Ελσίνκι, πέρασε στα χέρια του δήμου, που την ενοικιάζει για πολιτιστικές δραστηριότητες και συναντήσεις.
Η Ακτέ απετέλεσε κατά πάσα πιθανότητα την έμπνευση για την ντίβα της όπερας Μπιάνκα Κασταφιόρε, που εμφανίζεται σε ιστορίες κόμικ του Τεντέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Υψίφωνοι
Ρενέ Μορισέ
Η Ρενέ Μορισέ (γαλλικά: Renée Morisset, 13 Ιουνίου 1928 - 3 Μαΐου 2009 ) ήταν Κεμπεκιώτισσα πιανίστρια και καθηγήτρια. Μεταξύ άλλων, υπήρξε αποδέκτης του δεύτερου βραβείου πιάνου από το Ωδείο του Μόντρεαλ το 1946, καθώς και του πρώτου βραβείου πιάνου από το Ωδείο του Μόντρεαλ το 1947.
Βιογραφία
Η Ρενέ ήταν σε θέση κατανόησης των μουσικών νοτών από την ηλικία κατά την οποία, ήδη, ήταν σε θέση να γνωρίζει ανάγνωση. Μεταξύ του 1932 και του 1933, πραγματοποίησε σπουδές πιάνου στο Μοναστήρι της Παναγίας της Αιώνιας Βοήθειας, ενώ, παράλληλα, συνέχισε τις σπουδές της έχοντας ως δάσκαλο τον Ανρί Γκανιόν στο Κεμπέκ, κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 1937 και του 1944. Μεταξύ του 1944 και του 1945, εργάστηκε ως καθηγήτρια στο Ωδείο του Κεμπέκ, υπό τη διεύθυνση της Ζερμαίν Μαλεπάρ , προτού στη συνέχεια εργαστεί στο Ωδείο του Κεμπέκ στο Μόντρεαλ, όπου και υπήρξε συμφοιτήτρια των Λουί Μπαγί, Τζον Νιούμαρκ και Ζωρζ-Εμίλ Τανγκαί. Το 1950, κατέστη σολίστρια εντός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Κεμπέκ, εμφανιζόμενη σε κονσέρτα έργων, μεταξύ άλλων, του Μπαχ και του Μότσαρτ. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1955 και 1966, υπήρξε καθηγήτρια στο Κέντρο Τεχνών Ορφόρντ (Jeunesses Musicales Canada), μέλος αριθμού επιτροπών κατά τη διάρκεια του διεθνούς διαγωνισμού του Μόντρεαλ το 1968, του διεθνούς διαγωνισμού έργων του Μπαχ για πιάνο το 1985, καθώς και για λογαριασμό του Συμβουλίου Τεχνών του Καναδά. Ελέω της έλλειψης διαθέσιμου οργανίστα στην οικεία ενορία της, η Ρενέ κατέστη η νεαρότερη οργανίστρια στο Κεμπέκ.
Απεβίωσε στο Κεμπέκ, στις 3 Μαΐου 2009.
Δισκογραφία
Ως πιανιστικό δίδυμο, οι Βικτόρ Μπουσάρ και Ρενέ Μορισέ κυκλοφόρησαν αριθμό μουσικών κομματιών, ο κατάλογος των οποίων ακολουθεί κάτωθι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Κεμπεκιώτισσες μουσικοί Κατηγορία:Ιππότες του Εθνικού Τάγματος του Κεμπέκ Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Πολιτισμός Λίμα
μικρογραφία|Ο αρχαιολογικός χώρος των Λίμα Καχιαμαρκουίλα Οι Λίμα ήταν ένας προκολομβιανός πολιτισμός του βορειοδυτικού Περού και δραστηριοποιήθηκε στην σημερινή ομώνυμη πόλη Λίμα από το 100 έως το 650 μ.Χ. Αυτός ο πολιτισμός ο οποίος ήταν κατά κάποιον τρόπο περικυκλωμένος από τους Παράκας τους Μόχε και τους Νάζκα επικεντρώθηκε πιο συγκεκριμένα στις κοιλάδες Χιλόν και Ριμάκ. Επίσης φαίνεται να έχουμε συγκεντρώσεις των ανθρώπων των Λίμα σε πληθυσμιακά κέντρα με ναούς ή πυραμίδες κάτι που συναντάμε και σε άλλους προκολομβιανούς πολιτισμούς όπως οι Μάγια, οι Αζτέκοι, οι Νότε Τσίκο και πολλοί άλλοι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν πριν το 800 θα λέγαμε μ.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία του Περού
Ασφάλεια (σύμβαση)
Η Ασφάλεια, στα νομικά και τα οικονομικά, είναι μια μορφή διαχείρισης κινδύνου, που χρησιμοποιείται πρώτιστα για να προστατεύσει ενάντια στον κίνδυνο πιθανών οικονομικών απωλειών. Ιδανικά, η ασφάλεια ορίζεται ως η δίκαιη μεταφορά του κινδύνου πιθανής απώλειας από μια οντότητα σε άλλη, σε αντάλλαγμα μιας λογικής αμοιβής. Στην πράξη, εντούτοις, η επιχείρηση της παροχής της ασφαλιστικής προστασίας καταλήγει συχνά στην προσφυγή στο δικαστήριο μεταξύ των ενδιαφερομένων. Γενικά, είναι μία σύμβαση, στην οποία ένα συμβαλλόμενο μέρος συμφωνεί να πληρώσει για τις οικονομικές απώλειες ενός άλλου συμβαλλόμενου μέρους, ως αποτέλεσμα ενός διευκρινισμένου γεγονότος.
Η απάτη γύρω από τις ασφαλίσεις τιμωρείται αυστηρά με φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών. Όποιος δηλαδή μόνος του επιφέρει τη ζημιά για την οποία έχει γίνει η ασφάλιση στο αντικείμενο ή στον εαυτό του, με σκοπό να εισπράξει την ασφάλεια, τιμωρείται με φυλάκιση. Η ιδιωτική ασφάλιση δεν είναι υποχρεωτική. Μπορεί όποιος θέλει να ασφαλιστεί, καταβάλλοντας κάποιο συγκεκριμένο χρηματικό ποσό. Οι έμποροι, οι νομικοί, οι εργάτες κ.ά. ασφαλίζονται στα Ταμεία τους πληρώνοντας ένα ορισμένο ποσό κάθε μήνα.
Είδη ασφαλειών
Οι ασφαλίσεις είναι γενικά δύο ειδών: οι "ιδιωτικές" και οι "κοινωνικές".
Ιδιωτική ασφάλιση
Στην περίπτωση ιδιωτικών ασφαλίσεων, εκείνος που θέλει ν' ασφαλιστεί, απευθύνεται σ' ένα ασφαλιστικό γραφείο, που αναλαμβάνει την υποχρέωση να τον αποζημιώσει για μια ορισμένη ζημιά που έχει από πριν συμφωνηθεί. Γι' αυτήν την εξασφάλιση πληρώνει κάθε μήνα στο γραφείο εκείνο, ασφάλιστρο ένα ορισμένο ποσό. Η σύμβαση γίνεται με συμβόλαιο, όπου ορίζεται το αντικείμενο που ασφαλίζεται (κατοικία, ζώο, εμπόρευμα, καράβι, αυτοκίνητο, κατάστημα, μέλος του σώματος, η υγεία του ασφαλιζόμενου κλπ)., το ποσό της αποζημίωσης και το ασφάλιστρο (ποσό χρημάτων που θα πληρώνει κάθε μήνα ο ασφαλιζόμενος).
Αντασφάλεια
Ειδική κατηγορία ασφάλισης είναι η αντασφάλεια, στην οποία ο ασφαλιστής ασφαλίζεται σε άλλο μεγαλύτερο ασφαλιστή για τις αποζημιώσεις που ανέλαβε. Παραδείγματος χάρη, ένα μικρό ασφαλιστικό γραφείο ασφαλίζεται σε μια μεγάλη επιχείρηση βιομηχανίας για όλες τις αποζημιώσεις που έχει αναλάβει κι έτσι, σε περίπτωση που συμβεί κάποιο ατύχημα στο γραφείο, θα αποζημιωθεί από την επιχείρηση.
Αλληλασφάλεια
Άλλη κατηγορία είναι η αλληλασφάλεια. Σ' αυτή, δυο και περισσότεροι ασφαλίζονται μεταξύ τους για τις ζημιές που θα συμβούν στον καθέναν απ' αυτούς. Η ασφάλιση έχει αναπτυχθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Έχει αναπτυχθεί και ιδιαίτερος κλάδος νομικής επιστήμης που ασχολείται με τις ασφαλίσεις και λέγεται ασφαλιστικό δίκαιο.
Κοινωνική ασφάλιση
Τις κοινωνικές ασφαλίσεις τις έχει αναλάβει το Κράτος και τα διάφορα Ταμεία ή Ιδρύματα. Το κράτος ασφαλίζει τους δημόσιους υπαλλήλους και τους δίνει σύνταξη, όταν γεράσουν ή όταν πάθουν κάποια αναπηρία. Το ίδιο κάνουν και τα Ταμεία (Μετοχικό Ταμείο Στρατού, Ταμεία Συντάξεων Νομικών, Εμπόρων κλπ.) για καθέναν που εργάζεται στον αντίστοιχο ειδικό κλάδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομική επιστήμη Κατηγορία:Ασφάλιση
Σουλτάν Χατούν (κόρη του Μωάμεθ Α΄)
Η Σουλτάν Χατούν  (Οθ. Τούρκικα:سلطان خاتون) (Τούρκικα: Sultan Hatun, 1408 - 1444) ήταν κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1408 στην Αδριανούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Α΄. Δεν είναι γνωστό ποια ήταν η μητέρα της. Το 1424, σύμφωνα με την ειρήνη που συνήφθη με τον Τσανταρόγλου Ισφεντιγιάρ Μπέη, παντρεύτηκε τον μικρότερο γιο του Μπέη, Κασίμ. Στην ίδια τελετή, η αδερφή της Σελτσούκ Χατούν παντρεύτηκε τον Τατζενντίν Ιμπραήμ Β΄ Μπέη, τον πρωτότοκο γιο του Ισφεντιγιάρ, και ο αδερφός της Μουράτ Β΄ παντρεύτηκε τη Χατιτζέ Χαλιμέ Χατούν, μια από τις κόρες του Ιμπραήμ. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν δύο παιδιά.
Η Σουλτάν πέθανε το 1444 σε ηλικία 36 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Hytale
Το Hytale είναι ένα επερχόμενο παιχνίδι sandbox από την Hypixel Studios. Η παραγωγή ξεκίνησε το 2015 από προγραμματιστές από τον διακομιστή πολλών παικτών του Minecraft, το Hypixel, με χρηματοδότηση από την Riot Games, η οποία αργότερα αγόρασε το στούντιο το 2020. Οι προγραμματιστές στοχεύουν να κυκλοφορήσουν το παιχνίδι σε PC, κονσόλες και φορητές συσκευές. Η ημερομηνία κυκλοφορίας του παιχνιδιού έχει μετακινηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Η Hypixel Studios έχει ανακοινώσει ότι δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει πριν το 2024.
Τρόπος Παιχνιδιού
Το Hytale διαθέτει έναν διαδικαστικά δημιουργημένο κόσμο φαντασίας που αποτελείται από μπλοκ πολυάριθμων σχημάτων διατεταγμένα σε ένα τρισδιάστατο πλέγμα, με διαφορετικά biomes, πλάσματα και μπουντρούμια. Οι παίκτες μπορούν να συμμετέχουν σε μίνι παιχνίδια παρόμοια με αυτά που βρίσκονται στον διακομιστή του Minecraft Hypixel. Οι παίκτες θα μπορούν να δημιουργούν και να μοιράζονται mods και προσαρμοσμένο περιεχόμενο χρησιμοποιώντας ένα σύνολο εργαλείων που βασίζονται σε πρόγραμμα περιήγησης και μέσα στο παιχνίδι.
Το Hytale περιλαμβάνει αρκετές διαδικαστικά δημιουργημένες περιοχές του κόσμου, γνωστές ως "ζώνες", που αποτελούνται από πολλά biomes και πλάσματα, γλωστά και ως mobs σε παιχνίδια όπως για παράδειγμα το Minecraft. Το παιχνίδι θα διαθέτει μάχες σε στυλ RPG και θα περιλαμβάνει δυναμικές συναντήσεις με bosses και εξερεύνηση μπουντρουμιών. Το Hytale θα διαθέτει κατασκευή που βασίζεται σε μπλοκ και περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά εργαλεία παγκόσμιας επεξεργασίας και κινηματογραφικών εργαλείων που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι παίκτες στο παιχνίδι. Θα διαθέτει ένα σύστημα δέσμης ενεργειών που επιτρέπει στους παίκτες να δημιουργούν και να εκτελούν κώδικα μέσα στο παιχνίδι, καθώς και μια εργαλειοθήκη τρισδιάστατης μοντελοποίησης, υφής και κινούμενης εικόνας βασισμένη στο web βασισμένη στην εφαρμογή CraftStudio, την οποία οι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν προσαρμοσμένα στοιχεία για το παιχνίδι. Το παιχνίδι θα διαθέτει επίσημους διακομιστές πόλων παικτών και διακομιστές κοινότητας με δυνατότητα υλοποίησης προσαρμοσμένων χαρακτηριστικών και μίνι παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένων παιχνιδιών παίκτη εναντίον παίκτη (PvP).
Ανάπτυξη
Το Hytale δημιουργείται από την Hypixel Studios για υπολογιστές, κονσόλες και κινητά τηλέφωνα. Αρχικά το client αναπτύχθηκε σε C# με την τεχνολογία διακομιστή σε Java, αλλά το 2022 ανακοίνωσαν ότι άρχισαν να ξαναγράφουν τον κινητήρα (και το client και τους διακομιστές) σε C++ για να τους επιτρέψουν να κυκλοφορήσουν πιο εύκολα το παιχνίδι σε πλατφόρμες και επίσης για τα οφέλη απόδοσης. Σε σκηνοθεσία του Aaron Donaghey, το στούντιο με έδρα τη Βόρεια Ιρλανδία αποτελείται από πάνω από σαράντα υπαλλήλους που αποχωρίστηκαν από την Hypixel Inc., την εταιρεία πίσω από την ανάπτυξη του διακομιστή Hypixel στο Minecraft. Η ανάπτυξη του Hytale ξεκίνησε στις αρχές του 2015. Η ιδέα για το Hytale προέκυψε λόγω των αλλαγών EULA από τη Mojang το 2014, οι οποίες εμπόδισαν τους διακομιστές να έχουν μικροσυναλλαγές που επηρέασαν το παιχνίδι, οδηγώντας σε πτώση 85% στα έσοδα του διακομιστή Hypixel. Οι προγραμματιστές συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν τον έλεγχο του έργου τους και αποφάσισαν να φτιάξουν το δικό τους αυτόνομο παιχνίδι. Αρχικά ήθελαν να αποφύγουν τη δημιουργία ενός παιχνιδιού βασισμένου σε voxel, αλλά τελικά αποφάσισαν να το κάνουν καθώς είχαν εμπειρία σε αυτό το είδος από τον διακομιστή Hypixel στο Minecraft.
Η Hypixel Studios ήταν αρχικά αυτοχρηματοδοτούμενη με έσοδα από τον διακομιστή τους Hypixel. Το στούντιο στη συνέχεια έλαβε υποστήριξη από την Riot Games, γνωστή ως δημιουργός του League of Legends, η οποία επένδυσε αρκετά εκατομμύρια δολάρια στο στούντιο,  μαζί με μια συμβουλευτική ομάδα που περιλαμβάνει τους επιχειρηματίες Dennis Fong, Rob Pardo και Peter Levine. Το στούντιο εξαγοράστηκε πλήρως από την Riot Games τον Απρίλιο του 2020. Το Hytale ανακοινώθηκε μέσω τρέιλερ τον Δεκέμβριο του 2018 στο youtube, με το να συγκεντρώνει πάνω από 31 εκατομμύρια προβολές μέσα σε ένα μήνα. Το παιχνίδι, που αρχικά προοριζόταν να παιχτεί το 2021 και στη συνέχεια αναβλήθηκε για το 2023, τώρα δεν έχει πιθανό παράθυρο εκκίνησης πριν το 2024, λόγω της αύξησης του εμβέλειας του παιχνιδιού, συμπεριλαμβανομένης της επανεγγραφής του κινητήρα σε C++.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επερχόμενα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Indie βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φαντασίας
Αφέντης Χριστός Μαλίων
Η νησίδα Αφέντης Χριστός, βρίσκεται κοντά στην βόρεια ακτή της Κρήτης. Ονομάστηκε έτσι από το ομώνυμο εκκλησάκι του Αφέντη Χριστού ή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που βρίσκεται στη νησίδα και εορτάζει στις 6 Αυγούστου. Το νησί σπέχει ελάχιστα μακρυά από τα Μάλια και πολύ κοντά στη νησίδα Αγία Βαρβάρα (νησίδα του Γιαλούρι). Ο Αφέντης Χριστός ανήκει διοικητικά στα Μάλια και τον νομό Ηρακλείου. Η νησίδα έχει εμβαδό 4.400 τ.μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Σάμνερ Πέιν
Ο Σάμνερ Πέιν (αγγλικά : Sumner Paine) (13 Μαΐου 1868 - 18 Απριλίου 1904) ήταν Αμερικανός σκοπευτής και ολυμπιονίκης.
Πήρε μέρος στους αγώνες της Αθήνας το 1896 στη σκοποβολή παίρνοντας ένα χρυσό κι ένα αργυρό μετάλλιο. Ήταν χρυσός ολυμπιονίκης στο αγώνισμα βολή με ελεύθερο πιστόλι από 30 μέτρα και δεύτερος στη βολή με στρατιωτικό πιστόλι από 25 μέτρα με πρώτο τον αδελφό του Τζον.
Μαζί με τον αδελφό του χρησιμοποίησαν πιστόλια Κολτ πού ήταν τότε ανώτερα από τα όπλα των υπολοίπων αθλητών και κέρδισαν τα αγωνίσματα που συμμετείχαν με ευκολία. Είχαν αποκλειστεί από τη βολή με πιστόλι από 25 μέτρα επειδή τα όπλα τους δεν είχαν το κατάλληλο διαμέτρημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Παγκόσμιο κύπελλο πετοσφαίρισης
Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι διοργάνωση της ανδρικής και της γυναικείας πετοσφαίρισης. Θεσμοθετήθηκε το 1965 για τους άνδρες και το 1973 για τις γυναίκες. Έχει χαρακτήρα πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αφού οι νικήτριες στη διοργάνωση προκρίνονται στις Ολυμπιάδες. Δεν θα πρέπει να γίνεται σύγχυση του Παγκοσμίου Κυπέλλου με το Γουόρλντ Λιγκ Πετοσφαίρισης και με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης.
Διοργανώνεται από την FIVB και σε κάθε διοργάνωση λαμβάνουν μέρος 12 χώρες. Εδώ και πολλά χρόνια, το Κύπελλο διεξάγεται μόνιμα στην Ιαπωνία και η διοργανώτρια χώρα εξασφαλίζει αυτόματα τη συμμετοχή της σε αυτό. Επιτρέπεται η συμμετοχή μόνο 12 παικτών/παικτριών και απαγορεύεται η αντικατάστασή τους, ακόμα και σε περιπτώσεις τραυματισμών.
Η ομάδα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης είναι μέχρι στιγμής η μόνη που κέρδισε πάνω από μία φορά τον τίτλο στους άνδρες, ενώ στις γυναίκες τους περισσότερους τίτλους κατέχουν η Κίνα και η Κούβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις πετοσφαίρισης εθνικών ομάδων Κατηγορία:Διοργανώσεις πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Διοργανώσεις πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
Γλυκορρίζι Μεσσηνίας
Το Γλυκορρίζι αναφερόμενο επίσημα ως το Γλυκορρίζιον και παλαιότερα ως το Μουρτάτου, είναι οικισμός κοντά στο Κοπανάκι και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Γλυκορρίζι βρίσκεται περίπου 18,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 15,5 χιλιόμετρα βορειδυτικά από τον Αετό. Έχει υψόμετρο 238 μέτρα και απέχει 10 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους και του Κυπαρισσιακού κόλπου. Το Γλυκορρίζι βρίσκεται βορειοδυτικά από το Κοπανάκι, δυτικά από το Καμάρι και νότια από το Σιδηρόκαστρο, από τα οποία απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα, 1 χιλιόμετρο και 5 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Το χωριό βρίσκεται επίσης, σχετικά κοντά, στα ανατολικά του Καλού Νερού, από το οποίο απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής του Αυλώνος και του Αετού. Το Μουρτάτου κατοικείτο σίγουρα περί τον 17ο αιώνα, όπως επιβεβαιώνεται από διάφορα αρχεία της περιόδου της Ενετοκρατίας, ενώ κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο πληθυσμός του αυξήθηκε σταδιακά.
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Μουρτάτου (Murtatu). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Μουρτάτου (Murtatu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Νεότερη ιστορία
Το Μουρτάτου ή Μουρτάτον, προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1835,  όπου και παρέμεινε μέχρι το 1912, που καταργήθηκε ο δήμος αυτός. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Μουρτάτου στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 109 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1907 ως το 1927 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Μουρτάτον. Το 1912 το Μουρτάτον προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Μουρτάτου,  στην οποία προσαρτάται και ο οικισμός Κάκαβας (σήμερα ο Κάκκαβας), ενώ το 1927 ο οικισμός και η κοινότητα μετονομάζονται σε Γλυκόριζον και Κοινότητα Γλυκορίζου αντίστοιχα. Το 1940, διορθώνονται τα ονόματα του οικισμού Γλυκόριζον σε Γλυκορρίζιον, του οικισμού Κάκαβας σε Κάκκαβας και της κοινότητας σε Κοινότητα Γλυκορριζίου. Το 1974 ο Κάκκαβας αποσπάται από την Κοινότητα Γλυκορριζίου και προσαρτάται στην Κοινότητα Καλού Νερού. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας (με τις αλλαγές στην ονομασία του χωριού και της κοινότητας), από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Γλυκορρίζιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αετού Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Γλυκορρίζιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Γλυκορρίζιον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Γλυκορριζίου του Δήμου Τριφυλίας.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, στο χωριό υπήρχαν δυο καφενεία, το Άνω και το Κάτωτα οποία έχουν κλείσει, η ενοριακή εκκλησία, η οποία είναι αφιερωμένη στην Παναγία και ένα παρεκκλήσι, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη και υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Η παλαιότερη εκκλησιά του χωριού καταστράφηκε από φωτιά το 1900 και την αντικατέστησε η νεότερη η οποία κτίσθηκε το 1901. Στα παλαιότερα χρόνια λειτουργούσε Δημόσιο Σχολείο, από το 1914, των δημοτικών τάξεων. Τώρα έχει μετατραπεί σε χώρο κοινής χρήσης των κατοίκων του Γλυκορριζίου, το οποίο χρησιμοποιείται πιο πολύ για γιορτές. Τα τελευταία χρόνια το Γλυκορρίζι, πέρα από περιοχή παραθερισμού για τους Γλυκορριζαίους που διαμένουν μόνιμα στην Αθήνα, φιλοξένει και αρκετές οικογένειες από τη Γερμανία, οι οποίες έχουν χτίσει εξοχικά σπίτια στην τοποθεσία Κόνιτσααλλά και μέσα στο χωριό. Επίσης, στην είσοδο του χωριού υπάρχει και η πηγή του Αβάρουπου είναι μια έξοχη πηγή.
Γεφύρια στο Γλυκορρίζι
Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν 3 γεφύρια/γέφυρες: Το ένα είναι οδογέφυρο και βρίσκεται στην παλαιά οδό που ένωνε το Καλό Νερό με το Κοπανάκι, ενώ υπάρχουν και δυο τρενογέφυρες, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Κυπαρισσίας - Καλαμάτας, εκ των οποίων η μια είναι τρίτοξη και η άλλη είναι πεντάτοξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Ραιμπώ
Ο Ραιμπώ (λατινικά: Raimbaldus ή Ragimbaldus ή Raginbaldus) ήταν Νορμανδός τυχοδιώκτης που έζησε κατά το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα και διακρίθηκε για σύντομο διάστημα, όντας στην υπηρεσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1070.
Πιθανότατα γεννημένος στο Δουκάτο της Νορμανδίας ή στα βόρεια της σημερινής Γαλλίας, κατέφθασε στην Νότια Ιταλία σε άγνωστη ημερομηνία. Από εκεί, μετέβη στο Βυζάντιο την περίοδο 1072/1073 ως επικεφαλής στρατεύματος 8,000 « Φράγκων » στρατιωτών, τιθέμενος στην υπηρεσία ενός Βυζαντινού στρατηγού αρμένικης καταγωγής, του Φιλάρετου Βραχάμιου, ο οποίος τον έστειλε στον Ευφράτη να πολεμήσει τους Τούρκους.
Σκοτώθηκε πολεμώντας ενάντια στον Θόρνιγκ, άρχοντα του Σασούν το 1074.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινονορμανδοί Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Ιταλονορμανδοί Κατηγορία:Μισθοφόροι
Μονή Κουτλουμουσίου
thumb|200px|right|Η εκκλησία του μοναστηριού Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Κουτλουμουσίου είναι μια εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται έκτη (6η) στην ιεραρχική τάξη των Αγιορείτικων μονών.
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Νικόλαος Κουτλουμουσιανός.
Ιστορία και Πληροφορίες
Φέρεται επίσης και με το όνομα Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στην οποία είναι αφιερωμένο το καθολικό της, το οποίο είναι θεμελιωμένο πάνω σε κορμούς δέντρων εξαιτίας της αστάθειας του εδάφους και είναι μολυβδοσκέπαστο. Κατ΄ αρχήν ήταν κοινοβιακή, τον 14ο αιώνα κατέστη ιδιόρρυθμος μετά από πίεση του ηγεμόνα της Ουγγροβλαχίας, και επανήλθε στον κοινοβιακό χαρακτήρα το 1856, με ομόφωνη απόφαση των πατέρων.
Το καθολικό της μονής, κτίσμα του 1370, τοιχογραφήθηκε το 1540, πλην του νάρθηκα, ο οποίος τοιχογραφήθηκε το 1744. Στην αριστερή μεριά της λιτής του καθολικού βρίσκεται το παρεκκλήσι της Παναγίας της Φοβεράς Προστασίας, όπου και η θαυματουργός εικόνα - Προστάτις της μονής. Ιδρύθηκε επί Αυτοκράτορα Αλέξιου Α' Κομνηνού περί τη λήξη του ΙΑ' αιώνα. Το δε όνομα δόθηκε από τον σελτζουκικής καταγωγής Κάλλιστο Κουτλουμούς, πρώτο Ηγούμενο της Μονής. Το 1287 παραχωρήθηκε στη μονή η ερειπωμένη μονή Σταυρονικήτα. Στις αρχές του 14ου αιώνα επλήγη σοβαρά από τους Καταλανούς. Στην συνέχεια επί ηγουμενίας Χαρίτωνος του Ιμβρίου και με την συμπαράσταση ηγεμόνων των Βαλκανίων γνωρίζει μεγάλη ακμή. Στο τέλος του ίδιου αιώνα με Πατριαρχικό σιγίλλιο η μονή ανακηρύσσεται σε Πατριαρχική και σταυροπηγιακή.
Στις αρχές του 15ου αιώνα γίνεται προσάρτηση της παρακείμενης ιστορικής μονής του Αλυπίου. Μεγάλες δοκιμασίες περνά η μονή όταν καταστρέφονται από πυρκαγιές τμήματά της στα τέλη του 18ου, 19ου αλλά και 20ου αιώνα. Με διάφορες όμως ενισχύσεις ανασυγκροτήθηκε. Αλλά και εκτός Αγίου Όρους έχει αρκετά μετόχια. Η βιβλιοθήκη της μονής έχει περίπου 756 χειρόγραφα και 4000 παλαίτυπα.
Η μονή Κουτλουμουσίου έχει δέκα παρεκκλήσια. Μέσα στη μονή βρίσκονται σε διάφορα σημεία της επτά από αυτά. Στο Καθολικό αριστερά της Λιτής είναι το παρεκκλήσι της «φοβεράς προστασίας» που κτίστηκε το 1733. Εκεί βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα η Παναγία η Φοβερά Προστασία. Στο ηγουμενείο είναι το παρεκκλήσι της Αγίας Ναταλίας που είναι αγιογραφημένο. Κόσμημα είναι επίσης η ανακαινισμένη παλαιά τράπεζα της Μονής, που έχει εξαιρετικά αγιογραφηθεί από τους αδελφούς, με την τεχνική της Κρητικής Σχολής, αλλά με πρωτότυπες συνθέσεις και σύγχρονα θεματικά στοιχεία.
Η μονή Κουτλουμουσίου έχει δέκα οκτώ κελιά. Ορισμένα βρίσκονται νοτιότερα της μονής. Ιστορικότερα είναι το κελί του Αλυπίου, το οποίο ήταν μονή μέχρι τις αρχές του 15ου αιώνα, και το κελί Αγίου Νικολάου που μνημονεύεται και στο πρώτο τυπικό του Αγίου Όρους σαν μονή της Γαλαιάγρας. Τα υπόλοιπα βρίσκονται στις Καρυές. Μεταξύ τους το κελί Τιμίου Προδρόμου που μόνασε ο περίφημος αγιογράφος του 18ου αιώνα Διονύσιος ο εκ Φουρνά. Εκεί έγραψε το βιβλίο "Ερμηνεία της Ζωγραφικής Τέχνης" και ανακαίνισε και αγιογράφησε το 1711 τον ναό του κελιού.
Πέντε Καθίσματα βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της μονής Κουτλουμουσίου.
Η Μονή Κουτλουμουσίου έχει τέσσερα Ησυχαστήρια που βρίσκονται στην περιοχή της Καψάλας.
Οι μοναχοί ασχολούνται με την αγιογραφία, την γεωργία και το εργόχειρο.
Στη Μονή αυτή υπάγεται και η «Σκήτη του Κουτλουμουσίου» που φέρει το όνομα Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος, μισή ώρα απόσταση πεζή από την κυρίαρχη μονή, ακολουθώντας ένα εξαιρετικού κάλλους μονοπάτι. Το Κυριακό της σκήτης είναι αφιερωμένο στον Άγιο Παντελεήμονα. Στην περιοχή της Μονής βρίσκεται και το κελί της Παναγούδας, όπου ασκήτεψε επί μακρόν έως το θάνατο του ο Άγιος Παΐσιος.
Το κοινόβιο έχει 30 μοναχούς και τα εξαρτήματα του (σκήτη, 15 μοναχούς και τα λοιπά κελλιά και ησυχαστήρια 50 μοναχούς). Σύνολο,δηλαδή,95 μοναχοί (Άνοιξη 2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουτλουμουσιου
Τσουμάλι Σαγιασόνε
Ο Τσουμάλι Σαγιασόνε (Choummaly Sayasone, 6 Μαρτίου 1936- ) είναι πολιτικός από το Λάος. Υπηρέτησε ως ο πρόεδρος της ασιατικής χώρας από το 2006 ως το 2016 (και Γενικός Γραμματέας του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αταπού. Χρημάτισε υπουργός Άμυνας. Έγινε μέλος του Πολιτμπιρό το 2001. Από το 2001 ως το 2006 ήταν Αντιπρόεδρος του Λάος. Στις 21 Μαρτίου του 2006 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος του Λάος και στις 8 Ιουνίου 2006 έγινε πρόεδρος του Λάος.
Τον Μάρτιο του 2011 επανεξελέγη Γενικός Γραμματέας του LPRP στο 9ο συνέδριο του κόμματος. Ο Τσουμάλι Σαγιασόνε επανεξελέγη πρόεδρος στις 15 Ιουνίου 2011, όπως ήταν ευρέως αναμενόμενο, έπειτα από το άνοιγμα των εργασιών της Βουλής που προήλθε από τις εκλογές του 2011.
Ο Τσουμάλι δεν διεκδίκησε και άλλη θητεία στο συνέδριο του Ιανουαρίου του 2016, σημαίνοντας την αποχώρησή του. Νέος Γενικός Γραμματέας του κόμματος και συνακόλουθα ηγέτης της χώρας εξελέγη ο Μπουνχάνγκ Βορασίθ στις 22 Ιανουαρίου 2016.
Σταθμός Λε Σαμπλόν (Μετρό Παρισιού)
Ο σταθμός Λε Σαμπλόν (Les Sablons) του μετρό Παρισιού είναι σταθμός επί της γραμμής 1. Πήρε το όνομά του από την περιοχή των Λε Σαμπλόν. Η γέφυρα, ωστόσο, είναι πιο κοντά στο σταθμό Εσπλανάντ ντε λα Ντεφάνς, παρά στο Πον ντε Νεϊγί. Βρίσκεται στον προαστιακό δήμο του Νεϊγί-συρ-Σεν. Είναι επίσης γνωστός και ως "Ζωολογικός Κήπος" (Jardin d'Acclimatation), ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας κανονικός κήπος, ο οποίος αποτελεί χώρο επίσκεψης από πολλούς τουρίστες.
Λε Σαμπλόν
Φουτζιγάρα Τατσούγια
Ο Φουτζιγάρα Τατσούγια (藤原竜也, 15 Μαΐου 1982) είναι Ιάπωνας ηθοποιός.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1982 στη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας. Έχει εργαστεί στον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το θέατρο και έχει επιπλέον δανείσει τη φωνή του σε ταινίες κινουμένων σχεδίων.
Από τους σημαντικότερους ρόλους του είναι αυτός του «Νανάχαρα Σούγια» στην αμφιλεγόμενη ιαπωνική ταινία του 2000, Battle Royale, καθώς και στο σίκουελ που την ακολούθησε το 2003 με τίτλο Battle Royale II: Requiem. Επίσης πρωταγωνιστεί σαν Yagami Light στις ταινίες Death Note και Death Note: The Last Name, που είναι βασισμένες στο ομώνυμο manga.
Θεατρικές εμφανίσεις
Έχει εμφανιστεί σε ιαπωνικές θεατρικές παραστάσεις του «Άμλετ» και του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».
Άλλες εμφανίσεις
Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί
Χωριό Οθωνών
Το Χωριό είναι μια συνοικία στη περιοχή Άνω Πάντα, του νησιού των Οθωνών και είναι το δυτικότερο σημείο της Ελλάδας. Ήταν ο πρώτος οικισμός και η πρώτη πρωτεύουσα του νησιού. Στην κορυφή του λόφου βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (χτίστηκε το 1864).Το Χωριό απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από το λιμάνι του νησιού, τον Άμμο και περίπου 2 χιλιόμετρα με τα πόδια από το Ημεροβίγλι, το ψηλότερο σημείο του νησιού.
Ονομασία
Ο οικισμός ονομάζεται "Χωριό", επειδή ήταν καταρχήν ο πολυπληθέστερος οικισμός του νησιού. Το όνομα αυτό χρησιμοποιείται έως και σήμερα. Η ονομασία των ντόπιων είναι Χωριανοί και όλοι τους έχουν το ίδιο επώνυμο (Κατέχης), το οποίο ήταν αρχικά προσωνύμιο και πηγάζει από την λέξη "κατοχή" εφόσον ήταν από τους πρώτους (κατά τον τελευταίο αποικισμό του νησιού)  που κατοίκησαν και "κατείχαν" τον συγκεκριμένο χώρο. Για να ξεχωρίζουν μεταξύ τους έχουν τοπικά προσωνύμια (παρατσούκλια), όπως Αμπάτες, Ντίος, Μποτσόλης, Πλαστήρας, Καπακές, Μπουρτουλής, Μαρκαντάσης, Μουρούνας, Σπούργος, Λούμπης, Τσερέτος, Κατσουλάς, Συνέβης  κ.άλ. που πάντα ακολουθούν το επίθετο.
Ιστορία
Οι πρώτοι άποικοι (της νεότερης ιστορίας) των "Οθωνών" καταγόμενοι από την Ήπειρο αποφάσισαν να χτίσουν τα σπίτια τους σε αυτό το σημείο του νησιού, λόγω των πολλών επιθέσεων που αντιμετώπιζαν από τους πειρατές. Ο λόφος του Χωριού ήταν το μόνο μέρος που εκείνη τη στιγμή που έδειχνε να είναι ασφαλές για τη ζωή τους, καθώς δεν υπάρχει οπτική επαφή με τη θάλασσα. Στη συνέχεια, επεκτάθηκαν σε άλλα μέρη του νησιού όπου δημιούργησαν νέους οικισμούς όπως η Δάφνη. Η κύρια εργασία των Χωριανών ήταν η ελιά και το λάδι της, καθώς μερικοί από αυτούς είχαν ιδιωτικά ελαιοτριβεία δίπλα στα σπίτια τους. Η πλειοψηφία του ανδρικού πληθυσμού του Χωριού ήταν ναυτικοί, (καπετάνιοι, μηχανικοί κ.λπ.) και αργότερα μετανάστες στο εξωτερικό κυρίως της Ηνωμένες Πολιτείες, πράγμα που συνεχίζεται ως και σήμερα ,όπως και στους άλλους οικισμούς του νησιού.
Αξιοθέατα
Τα σπίτια του Χωριού είναι παραδοσιακά χτισμένα με πέτρα και κεραμίδια αλλά δεν παρουσιάζουν την Ενετική επιρροή που έχουν τα Κερκυραίικά χτίσματα. Αντιθέτως προσεγγίζουν την Ηπειρώτικη αρχιτεκτονική. Είναι χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, εφόσον όλοι οι ιδιοκτήτες είναι συγγενείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Οθωνοί
Λίμνη Ζηρού
Η Λίμνη Ζηρού (ή και "Λίμνη Ζηρός") βρίσκεται 2 χλμ δυτικά της παλαιάς εθνικής οδού Άρτας - Ιωαννίνων απέναντι από την κοινότητα Παντάνασσας Άρτας. Διοικητικά και γεωγραφικά ανήκει σε τρεις δήμους: Φιλιππιάδας (N. Πρέβεζας), Θεσπρωτικού (Ν. Πρέβεζας) και Ξηροβουνίου (Ν. Αρτας). Από την 1η Ιανουαρίου 2011, με τον Νόμο Καλλικράτης η Λίμνη Ζηρού περιέρχεται ολοκληρωτικά στο Νέο δήμο Ζηρού, με πρωτεύουσα τη Φιλιππιάδα, εκτός από ένα δασικό τμήμα πρόσβασης από την Οδό Άρτας-Ιωαννίνων που ανήκει στο κτηματολόγιο Παντάνασσας του Δήμου Αρταίων.
Ονομασία
Το όνομα της Λίμνης Ζηρού έχει σλαβική προέλευση (π.χ. η λέξη λίμνη είναι озеро (οζέρο) στα ρωσικά, језеро στα σέρβικα ή езеро στα βουλγάρικα), προφανώς κατάλοιπο μεσαιωνικής εποίκισης της περιοχής από σλαβικά φύλα.
Γεωλογία - Γεωγραφία
μικρογραφία|Λίμνη Ζηρού, Κωπηλασία με Canoe Incas, 1997 Η δημιουργία της λίμνης Ζηρού φαίνεται να οφείλεται στην τεκτονοκαρστική δραστηριότητα της περιοχής.
Οι γεωλόγοι πιστεύουν ότι η λίμνη αποτελούσε λιμναίο σπήλαιο, αλλά η οροφή κατέρρευσε προ 10.000 ετών περίπου. Ο υδροφόρος ορίζων της λίμνης είναι ο ίδιος με αυτόν του ποταμού Λούρου, συνεπώς τα δύο υδάτινα συστήματα επικοινωνούν. Οι διαστάσεις της λίμνης είναι περίπου 900μ Χ 600μ. Η νότια όχθη «σβήνει» σταδιακά σε ρηχή αμμουδιά. Η θερμοκρασία του νερού κυμαίνεται χειμώνα καλοκαίρι από 9,6οC – 21,2οC.
Το έτος 2010 ανέκυψε ένα παράξενο φαινόμενο στη Λίμνη Ζηρού. Οι εφημερίδες έγραψαν κατά γράμμα ότι "Το Νερό της Λίμνης Ζηρού έγινε Κόκκινο". Στο σχετικό ρεπορτάζ ανακοινώθηκε ότι "ο καθηγητής ελέγχου και προστασίας του περιβάλλοντος του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Τρ. Αλμπάνης μετά από έρευνα απέδωσε το φαινόμενο σε ένα τοξικό Κυανοβακτηρίδιο, το Planktothrix Rubescens, αναφέροντας πληροφορίες σχετικά με τις επικίνδυνες ιδιότητες του βακτηριδίου και πιθανούς τρόπους αντιμετώπισης, μάλιστα συνέστησε πλήρη απαγόρευση της κολύμβησης και της αλιείας στη λίμνη.
Ιστορία
Όπως είναι γνωστό, είναι διαθέσιμες αρκετές αρχαιολογικές αποδείξεις κατοίκησης της περιοχής από την προϊστορική περίοδο. Η Λίμνη Ζηρού βόρεια συνορεύει με τον λόφο Κοκκινοπηλός Πρέβεζας, όπου ο Τζον Βάισμαν το 1992 ανακάλυψε λίθινα εργαλεία της προϊστορικής περιόδου, ενώ ανατολικά σε απόσταση 1 χλμ ρέει ο ποταμός Λούρος. Σε απόσταση μόλις 1 χλμ βρίσκεται η Βραχοσκεπή - Σπήλαιο Ασπροχάλικο, όπου σε ανασκαφές του 1962-1965 οι Έρικ Χιγκς και Σωτήριος Δάκαρης βρήκαν μεγάλη συλλογή από εργαλεία και υπολείμματα οστών της προϊστορικής περιόδου. Δυτικά της λίμνης Ζηρού βρίσκονται χαμηλοί λόφοι και χωράφια. Το όλο σκηνικό δείχνει μια ιδεώδη περιοχή για κατοίκηση και μάλιστα με άριστες συνθήκες γεωργίας, κτηνοτροφίας και παροχής νερού. Έκτοτε δεν διαθέτουμε άλλα στοιχεία για την κατοίκηση της περιοχής.
Μετά την κατάρρευση του Βυζαντίου εκ της Δ' Σταυροφορίας, ιδρύθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Κατά την περίοδο αυτή (περί το 1240) κτίσθηκε σε μια πλαγιά λόφου, παρά τον ποταμό Λούρο, ο Ναός της Παντάνασσας Παναγίας και πιθανότατα ιδρύθηκε ο οικισμός - κοινότητα Παντάνασσα.
Στις όχθες της Λίμνης Ζηρού, κτίσθηκε από Ελβετούς αρχιτέκτονες το 1947-1949 η "Παιδόπολη Άγιος Αλέξανδρος λίμνης Ζηρού" ("Ζηρόπολη"), με αντικείμενο την περίθαλψη των ορφανών παιδιών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου Πολέμου, με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, του Ελβετικού Ιδρύματος Don Suisse και της τότε κυβέρνησης της Ελλάδας. Από το 1949 μέχρι το 1975 η Ζηρόπολη αποτέλεσε ένα σημαντικό εκπαιδευτικό, πολιτιστικό και οικονομικό πυρήνα της περιοχής. Σε αυτό το τοπίο λειτουργούσε δημοτικό, γυμνάσιο, εστιατόριο, κοιτώνες, θέατρο, εκτροφεία ορνίθων και ζώων, αλιευτικός σταθμός, κλπ.. Το έτος 1965 μετά από ισχυρό σεισμό, πολλά λιθόκτιστα κτίρια υπέστησαν ανεπανόρθωτες ζημιές και η πόλη πέρασε σε παρακμή, συνεπικουρούμενη και από το γεγονός ότι πολλά ορφανά παιδιά ενηλικιώνονταν και έφευγαν.
Το έτος 1992 οι εγκαταστάσεις της Ζηρόπολης χρησιμοποιήθηκαν για την προσωρινή στέγαση 2000 Αλβανών οικονομικών προσφύγων. Το 1994-1995 η λίμνη Ζηρού χρησιμοποιήθηκε παράνομα για αγώνες σκι με ταχύπλοα σκάφη, από τον Ναυτικό Όμιλο Ιωαννίνων. Μετά από διαμαρτυρίες και δικαστικά ασφαλιστικά μέτρα της «Περιβαλλοντολογικής Εταιρείας Πρέβεζας» οι αγώνες δεν επαναλήφθηκαν.
Το έτος 1999 η λίμνη Ζηρού εντάχθηκε στο πρόγραμμα Natura 2000 από τη Νομαρχία Πρέβεζας και εξασφαλίσθηκαν Ευρωπαϊκά κονδύλια ύψους 700.000.000 δρχ για την αξιοποίησή της, επί Νομαρχίας Δημητρίου Τσουμάνη. Ήδη τον Οκτώβριο του 2000, είχαν κατασκευασθεί κάποιες αθλητικές εγκαταστάσεις (γήπεδα τένις, κλπ).
Το έτος 2000, ο δασολόγος εργολάβος κ. Ευάγγελος Σκάρπος, παρέδωσε έτοιμο το οικολογικό πεζοπορικό μονοπάτι που κυκλικά οδηγεί στο λόφο πάνω από τη λίμνη Ζηρού.
Το έτος 2000 ξέσπασαν έντονες διαμάχες μεταξύ του Δήμαρχου Φιλιππιάδας κ. Βέργου και του Νομάρχη Πρέβεζας κ. Δημητρίου Τσουμάνη, σχετικά με το ποιος θα έχει την ευθύνη των έργων στη λίμνη και φυσικά τη διακίνηση των χρηματοδοτήσεων. Τελικά κτίσθηκαν στην όχθη της λίμνης κτίρια με σκοπό τη χρήση τους ως εστιατόρια, αλλά τίποτε δεν λειτουργούσε μέχρι το καλοκαίρι του 2002. Εκείνη την εποχή, η λίμνη αποτέλεσε επίσης και το επίκεντρο έντονης διαμάχης μεταξύ του τότε Δημάρχου Φιλιππιάδας κ. Βέργου και άλλων πολιτικών του αντιπάλων, για το θέμα της πραγματοποίησης ή όχι εκεί, «Διεθνούς φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής», το οποίο τελικά ακυρώθηκε λόγω ασφαλιστικών μέτρων των αντιδικούντων με τον Δήμαρχο Φιλιππιάδας μελών της αντιπολίτευσης, σε μονομελές δικαστήριο.
Το Δεκέμβριο του έτους 2004 άρχισε να λειτουργεί παρόχθια και δυτικά της Λίμνης Ζηρού το παραδοσιακό καφεστιατόριο «Λίμνη Ζηρού», ιδιοκτησίας Δήμου Θεσπρωτικού, το οποίο είχε κτισθεί με κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τα έτη 2006-2007 έγιναν επεκτάσεις έργων και εγκαταστάσεων της καφετέριας εστιατόριου στο δυτικό μέρος της λίμνης Ζηρού, πού πέραν της αλλοίωσης του φυσικού περιβάλλοντος και της ενδεχόμενης μελλοντικής μόλυνσης, εμπλέκει και κάποιες δημόσιες υπηρεσίες που με τη σιωπηλή ανοχή τους συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτών των άσκοπων επεκτάσεων έργων.
Το έτος 2009 ιδρύθηκε στις εγκαταστάσεις της Παλαιάς Παιδόπολης της λίμνης Ζηρού το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (ΚΠΕ) Φιλιππιάδας. Στο ΚΠΕ Φιλιππιάδας εκπαιδεύονται καθημερινά μαθητές από όλη την Ελλάδα σε θέματα αειφορίας και περιβάλλοντος και έχουν την ευκαιρία να επισκέπτονται και να μελετούν τα δασικά οικοσυστήματα περιμετρικά της λίμνης Ζηρού καθώς και τη λίμνη καθευτή. Επιπλέον, μεταξύ άλλων, οι μαθητές μπορούν να επισκέπτονται σημαντικά σημεία φυσικού κάλλους του Δήμου Ζηρού όπως το ρωμαικό υδραγωγείο στον Άγιο Γεώργιο και τη γεωδιαδρομή του Κοκκινόπηλου.
Το έτος 2014 κάποιες κατασκευές που έγιναν με χρηματοδότηση NATURA 2000 (Ξύλινα περίπτερα γιά καγιάκ) κλπ σάπισαν και κατέρρευσαν. Άλλα κτίσματα συντηρήθηκαν και λειτουργούν σήμερα (2016) για τις ανάγκες του ΚΠΕ Φιλιππιάδας. Το μονοπάτι πεζοπορίας κατά το μεγαλύτερο μέρος του καλύφθηκε από χόρτα όμως κατά τις αρχές του 2016 με πρωτοβουλία του ΚΠΕ Φιλιππιάδας και εθελοντική δράση καθαρίστηκε σε σημαντικό βαθμό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για περιπατητικές δράσεις.
Μυθολογία
Η λαϊκή μυθολογία έχει πλάσει και σχετικό μύθο σχετικά με τη δημιουργία της λίμνης.