cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρετή Ηλείας
Η Ρετούνη το 1821
Την Ρετούνη την συναντάμε το 1824, με δημογέροντα τον Αναστάσιο Γιατρά. Ο δημογέροντας προσυπογράφει στις 5 Μαΐου 1824, αναφορά-υποστήριξης μαζί με άλλους 112 προεστούς της επαρχίας προς την Διοίκηση του Ναυπλίου, για τον προύχοντα (και μεγαλοκοτζάμπαση προεπαναστατικά) Γεώργιο Σισίνη, η θέση του οποίου ήταν εξαιρετικά  επισφαλής, εν μέσω του Εμφυλίου Πολέμου, που είχε ξεσπάσει από το 1823. Ο «άρχων της Γαστούνης» είχε ταχθεί στην εμφύλια διαμάχη με το στρατόπεδο των καπεταναίων και των φιλικών, και  συμμετείχε ενεργά στην σύσκεψη της Σιλίμνας, που συγκάλεσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης το φθινόπωρο του 1823.
Πρόκειται για το Δημήτριο Νούβλη ή Ντούβλη, το Χρήστο Λουριώτη και το Χρήστο Καρακούνη.
Μάχη με τους Οθωμανούς της Πάτρας, έγινε το καλοκαίρι του 1824, στη θέση «Αραπόβρυση» της Ρετούνης, σε μια από τις επιδρομές που επιχειρούσαν συχνά στο κάμπο της Ηλείας. Τη μάχη αυτή έχουμε περιγράψει σε προηγούμενο σημείωμα μας.
Η Μάχη της Ρετουνης το 1824
Οι επιδρομές των Τούρκων της Πάτρας στον κάμπο της Ηλείας ήταν πολλές και όλες είχαν έναν στόχο: Την συλλογή τροφών και ζώων, μικρών και μεγάλων, για τους κλεισμένους στο κάστρο Οθωμανούς, μετά την Επανάσταση των ραγιάδων στον Μωριά, τον Μάρτιο του 1821.
Σε μια από αυτές τις επιδρομές, το καλοκαίρι του 1824, τουρκικό έφιππο απόσπασμα ξεκίνησε αχάραγα από την Πάτρα και το πρωί ξημερώθηκε έξω από την Ρετούνη. Προχωρώντας το απόσπασμα, είχαν το νου  τους οι ιππείς  μήπως πέσουν σε ενέδρα και δεν έπεσαν έξω. Αρκετοί Έλληνες αρματωμένοι, είχαν στήσει καραούλι στην "Αραπόβρυση", η οποία βρισκόταν πάνω στη δημοσιά που οδηγούσε από την Πάτρα στη Γαστούνη. Βλέποντας το τουρκικό απόσπασμα να πλησιάζει, έπιασαν κατάλληλες θέσεις γύρω από την βρύση και τους υποδέχτηκαν με μια ομοβροντία από τα καριοφίλια τους. Η μάχη άρχισε με πείσμα και από τις δυο πλευρές. Οι Τούρκοι ήθελαν να περάσουν προς τα Λεχαινά και την Ανδραβίδα, το Σουλεϊμάναγα και το Τραγανό, για να αρπάξουν, να σκλαβώσουν και να λαφυραγωγήσουν και να εκδικηθούν τους χθεσινούς ραγιάδες τους. Οι Έλληνες πολεμούσαν με αυταπάρνηση για να τους απαγορεύσουν το πέρασμα και να τους γυρίσουν πίσω, προστατεύοντας τα χωριά, τις οικογένειες και το βιός  τους. Οι καμπίσιοι αρματωμένοι, όσο ηρωικά όμως και αν πολέμησαν, στο τέλος αναγκάστηκαν, μετά από πολύωρη μάχη, να υποχωρήσουν απέναντι στον ασυγκρίτως πολυαριθμότερο εχθρό, που πολεμούσε έφιππος, ενώ οι Έλληνες πεζομαχούσαν. Οι Τούρκοι τους νεκρούς τους, τους πήραν μαζί τους,  ενώ από τους Έλληνες  έπεσαν δεκαπέντε παλληκάρια στο πεδίο της τιμής, μεταξύ των οποίων και ο Λεχαινίτης αγωνιστής Δημήτρης Αναζηλής
Διατελέσαντες Προέδροι
Τσέλλος Κωνσταντίνος του Δημήτριου
Κατσανάκης Δημήτριος του Ιωάννου
Χαριτος Χρήστος του Παναγιώτου
Ασημακόπουλος Χαρίλαος του Θεοδώρου
Τσέλλος Νικόλαος του Δημητρίου
Μουζάκης Νικόλαος του Ιωάννου
Τσέλλος Κωνσταντίνος του Νικολάου
Ντάλκουρας Δημήτριος του Νικολάου
Ζαχαριάς Γεώργιος του Παναγιώτου
Τσέλλος Χρήστος του Νικολάου
Νησιώτης Νικόλαος (Υπηρεσιακός -Δασκαλος)
Ζαχαριάς Παναγιώτης του Παναγιώτη
Χαρίτος Αντώνιος (Νακος) του Χρήστου
Τσέλλος Γεώργιος του Γεράσιμου
Φίλιας Ανδρέας του Ιωάννη
Κωστοπούλου Βασιλικη του Γερασίμου
Ντάλκουρας Βασίλειος του Νικολάου
Δρακιάς Περικλής του Βασίλειου
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Λεχαινών
Ριχάρδος, Δούκας του Γκλόστερ
Ο Πρίγκιπας Ριχάρδος, Δούκας του Γκλώστερ (αγγλικά: Prince Richard, Duke of Gloucester) είναι ο νεότερος εγγονός του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Βασίλισσας Μαρίας. Διαδέχτηκε στο Δουκάτο του Γκλώστερ τον πατέρα του Ερρίκο το 1974. Σήμερα βρίσκεται στην 30η θέση της γραμμής διαδοχής του βρετανικού θρόνου.
Πρώιμα χρόνια
Ο Ριχάρδος Αλέξανδρος Ουόλτερ Γεώργιος γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1944 στο Χάντλεϋ Κόμον του Μείζονος Λονδίνου. Ο πατέρας του ήταν ο Ερρίκος, Δούκας του Γκλώστερ, τρίτος γιος του Γεωργίου Ε΄ και της Βασίλισσας Μαρίας. Η μητέρα του ήταν η Αλίκη, Δούκισσα του Γκλόστερ (γεννηθείσα Άλις Μόνταγκιου-Ντάγκλας-Σκοτ), κόρη του Τζον Μόνταγκιου-Ντάγκλας-Σκοτ.
Βαπτίστηκε στο βασιλικό παρεκκλήσι των Αγίων Πάντων στο Μεγάλο Πάρκο του Ουίνδσορ στις 20 Οκτωβρίου 1944 από τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ Κόσμο Γκόρντον Λανγκ. Ανάδοχοί του ήταν η θεία του Βασίλισσα Ελισάβετ, η εξαδέλφη του Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, η εξαδέλφη του Πριγκίπισσα Αλίκη, ο θείος του Ουόλτερ Μόνταγκιου Ντάγλας Σκοτ, ο εξάδελφός του Γεώργιος, Δούκας του Κέιμπριτζ, η θεία του Σύμπιλ Φιππς και ο Χάρολντ Αλεξάντερ. Εξαιτίας του πολέμου οι εφημερίδες δεν ανέφεραν την ακριβή τοποθεσία της βάπτισης, υπογραμμίζοντας μόνο ότι διεξήχθη σε ένα ιδιωτικό παρεκκλήσι της χώρας.
Ως εξ αρρενογονίας εγγονός του Βρετανού μονάρχη, απέκτησε από τη γέννησή του τον τίτλο Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Ριχάρδος του Γκλώστερ. Τη στιγμή, μάλιστα, της γέννησής του ήταν πέμπτος στη γραμμή διαδοχή του βρετανικού θρόνου. Όταν ο Ριχάρδος ήταν τεσσάρων μηνών, μετέβη με τους γονείς του στην Αυστραλία, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως Κυβερνήτης-Στρατηγός από το 1945 έως το 1947. Η οικογένεια, έπειτα, επέστρεψε στο Μέγαρο Μπάρνγουελ του Νορθάμπτονσιρ.
Εκπαίδευση και προσωπικά ενδιαφέροντα
Η πρώτη εκπαίδευση του Ριχάρδου πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του. Αργότερα, βρέθηκε στο σχολείο Οίκος Ουέλλσλεϋ στο Μπρόντστερς και στο Κολλέγιο Ήτον. Το 1963 εγγράφηκε στο Κολλέγιο Μάγκνταλεν του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική και από το οποίο αποφοίτησε το 1966. Αργότερα, θα συνεχίσει μεταπτυχιακές σπουδές ως το 1971. Το 1966, ως μέρος της πρακτικής του εκπαίδευσης, εργάστηκε στο υπουργείο Εργασίας του Ηνωμένου Βασιλείου για ένα χρόνο.
Παρά το γεγονός ότι ο Ριχάρδος σχεδίαζε να ασχοληθεί με το επάγγελμα της αρχιτεκτονικής που σπούδασε, ο θάνατος του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου του Γκλώστερ το 1972 σε αεροπορικό δυστύχημα, τον άφησε πρώτο στη διαδοχή του δουκάτου του πατέρα του, ενώ αύξησε τις οικογενειακές του υποχρεώσεις και τα βασιλικά του καθήκοντα. Ως εκ τούτου, σταμάτησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην αρχιτεκτονική και άρχισε να απασχολείται με καθήκοντα της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.
Ο Ριχάρδος έχει εκδώσει τρία βιβλία με φωτογραφίες, τα οποία είναι τα εξής: On Public View: a Selection of London's Open-air Sculpture (Σε δημόσια θέα: Μια επιλογή υπαίθριων γλυπτών του Λονδίνου), The Face of London (Το πρόσωπο του Λονδίνου) και το Oxford and Cambridge (Οξφόρδη και Κέιμπριτζ). Ως λάτρης των αυτοκινήτων, ο Ριχάρδος υπήρξε πρόεδρος του Ινστιτούτου Προηγμένης Οδήγησης για περισσότερα από 32 χρόνια, από το 1971 ως το 2005.
Επίσημα καθήκοντα
Στις 10 Ιουνίου 1974 ο Ριχάρδος διαδέχτηκε τον πατέρα του στους τίτλους του ως Δούκας του Γκλώστερ, Κόμης του Άλστερ και Βαρόνος του Καλλόντιν. Παρά ταύτα διατήρησε τον ενδιαφέρον του για την αρχιτεκτονική και την αρχιτεκτονική συντήρηση. Το 1972 έγινε εταιρικό μέλος του Βασιλικού Ινστιτούτου των Βρετανών Αρχιτεκτόνων και υπηρετεί ως Επίτροπος της Επιτροπής Ιστορικών Κτιρίων και Μνημείων της Αγγλίας (English Heritage). Είναι προστάτης του βρετανικού κλάδου της μη κυβερνητικής και φιλανθρωπικής οργάνωσης Habitat for Humanity, καθώς και της Κοινωνίας του Αγίου Γεωργίου της Νέας Υόρκης, και ο Πρόεδρος της οργάνωσης Κοινωνία του Λονδίνου.
Στις 10 Απριλίου 2008 ο Ριχάρδος ονομάστηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου του Γούστερ. Με αυτό του το ρόλο παρευρίσκεται σε επίσημες τελετές και εκδηλώσεις και προωθεί το Πανεπιστήμιο στο εξωτερικό. Με τα καθήκοντά του ως πρύτανης παρευρέθηκε στα εγκαίνια της νέας βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου, που πραγματοποίησε η εξαδέλφη του Ελισάβετ Β΄ στις 11 Ιουλίου 2012.
Ο Ριχάρδος είναι επίσης προστάτης του σιδηροδρόμου της Κοιλάδας του Σέβερν, του εκπαιδευτικού φιλανθρωπικού οργανισμού Pestalozzi International Village και της οργάνωσης Κοινωνία του Ριχάρδου Γ΄. Στις 22 Μαρτίου 2015 παρευρέθηκε στην τελετή επαναταφής του Ριχάρδου Γ΄ στο Λέστερ.
Στις 19 Μαρτίου του 2013 ο Ριχάρδος εκπροσώπησε την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στο Βατικανό, κατά την τελετή ενθρόνισης του Πάπα Φραγκίσκου.
Οικογένεια
Ο Ριχάρδος νυμφεύτηκε στις 8 Ιουλίου 1972 την Δανή Μπιργκίτα βαν Ντουρς στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο Μπάρνγουελ. Μαζί της απέκτησε τρία παιδιά, τα οποία είναι τα εξής:
Τα παιδιά τους δεν εκτελούν κάποιο επίσημο καθήκον εκ μέρους της βασιλικής οικογένειας, ούτε φέρουν κάποιο βασιλικό τίτλο.
Η επίσημη κατοικία του Ριχάρδου και της συζύγου του είναι το Παλάτι του Κένσινγκτον στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Δούκες του Γκλόστερ
Γελένα Τέμνικοβα
Προσωπική ζωή
Από το 2004 έως το 2007 ήταν παντρεμένη με τον επίσης διαγωνιζόμενο στο Fame Story της Ρωσίας, Αλεξέι Σεμένοφ.
Eurovision
Το συγκρότημα Serebro εκπροσώπησε τη Ρωσία στο διαγωνισμό τραγουδιού κατακτώντας την τρίτη θέση, πίσω από τη Μαρίγια Σερίφοβιτς (Σερβία) και τον Αντρέι Ντανίλκο (Ουκρανία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Κάτω Βέρμιο Ημαθίας
Το Κάτω Βέρμιο ή Κάτω Σέλι είναι ορεινό χωριό του δήμου Βέροιας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 1.400 μέτρων. Θεωρείται ως ένα από τα ψηλότερα χωριά της Ελλάδας. Έχει μόνιμο πληθυσμό 75 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Το χωριό απέχει 24 χιλιόμετρα από Βέροια και 17 χιλιόμετρα από τη Νάουσα. Είναι χτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Βερμίου. Μέσα στα όρια του χωριού βρίσκεται το Εθνικό Χιονοδρομικό κέντρο Σελίου. Έχει θέα στην πεδιάδα της Ημαθίας, τον Θερμαϊκό κόλπο και τον ποταμό Αλιάκμονα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε μεταξύ των ετών 1826-1835 από Βλάχους κτηνοτρόφους, που ήρθαν από τις περιοχές Αβδέλας και Σαμαρίνας. Όταν πρωτοϊδρύθηκε ως οικισμός, αποτελούνταν από δύο γειτονιές. Ο Α. Σινβέ το 1878 έγραψε ότι στο Σέλλιο, ζούσαν 200 Έλληνες. To 1900, 3.000 Βλάχοι Χριστιανοί ζούσαν στο χωριό.
Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1912 ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν στο χωριό και το 1913 το Κάτω Σέλι παρέμεινε στην Ελλάδα. Τα στοιχεία από τις ελληνικές απογραφές δείχνουν μεγάλες διαφοροποιήσει. Στη δεκαετία του '20, ο πληθυσμός άρχισε να μεταναστεύει στα αστικά κέντρα. Το 1926 το όνομα του χωριού άλλαξε σε Κάτω Βέρμιο, αλλά η ονομασία Κάτω Σέλι χρησιμοποιείται ακόμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βέροιας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας
Αλφρέντ Καστλέρ
Το 1966 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την ανακάλυψη και εξέλιξη οπτικών μεθόδων για τη μελέτη των ερτζιανών συντονισμών των ατόμων -ενός μηχανισμού διέγερσης ατόμων με χρήση οπτικής ή ραδιοφωνικής ακτινοβολίας, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπομπή ακτινοβολίας λέηζερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Το Χωνί
με-πλαίσιο|To λογότυπο της εφημερίδας Το Χωνί Το Χωνί ήταν εβδομαδιαία κυριακάτικη πολιτική εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας. Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2012 και την ευθύνη της έκδοσης είχαν οι Μάνος Κακλαμάνος και Γιώργος Χριστοφορίδης. Στις 30 Δεκεμβρίου 2018 κυκλοφόρησε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας.
Πολιτικός προσανατολισμός
Η εφημερίδα προέβαλε τις θέσεις των κινημάτων Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και του Κινήματος Δεν Πληρώνω. Η εφημερίδα αυτοχαρακτηριζόταν ως «αντιμνημονιακή εφημερίδα χωρίς σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό δεξιά ή αριστερά».
Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Γιώργου Χριστοφορίδη με το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων για τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου 2015, έγινε εμφανής η ρήξη με το ιδρυτικό μέλος του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, Δημήτρη Καζάκη.
μικρογραφία|Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας το Χωνί
Θεματολογία
Η εφημερίδα δημοσίευσε θέματα κυρίως πολιτικού και οικονομικού περιεχομένου, ελληνικού ή διεθνούς ενδιαφέροντος. Αρκετές σελίδες ασχολούνται και με τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την αυτοκίνηση, τα media κ.ά. Επίσης, περιλάμβανε σατιρικές στήλες και χώρο για τα άρθρα αναγνωστών της εφημερίδας. Στην αρχισυνταξία βρισκόταν ο Παναγιώτης Ντάσης και στη σχεδίαση η Κατερίνα Πρεβόλη, ενώ στο πρώτο τεύχος είχαν αρθρογραφήσει οι Γιάννης Ζουγανέλης, Δημήτρης Καζάκης, Τζίμης Πανούσης.
Δικαστικές διαμάχες
Το 2013 κατέθεσε αγωγή ο Βαρδής Βαρδινογιάννης για «προσβολή της προσωπικότητας» διεκδικώντας το ποσό των οκτώ εκατομμυρίων ευρώ.
Το 2016 η εφημερίδα έκανε μήνυση απαιτώντας ένα εκατομμύριο ευρώ απ' τον καθένα προς τους Κυριάκο Μητσοτάκη, τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και Σταύρο Θεοδωράκη, τότε πρόεδρο του κόμματος «Το Ποτάμι».
Αναφορές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Τορκουάτο Τάσσο
Βιογραφία
Ο Τορκουάτο Τάσσο γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου του 1544 στο Σορρέντο της Καμπανίας. Ο πατέρας του, Μπερνάρντο (Bernardo Tasso), γόνος παλιάς οικογένειας από το Μπέργκαμο, ήταν στρατιωτικός, μυστικοσύμβουλος αυλικός και διπλωμάτης, αλλά και γνωστός ποιητής. Μητέρα του ήταν η Πόρτσια ντε Ρόσσι (Porzia de' Rossi). Ο πατέρας του ήταν στην στην υπηρεσία του πρίγκιπα Φερράντε Σανσεβερίνο (Ferrante Sanseverino) του Σαλέρνο ως γραμματέας επί πολλά έτη. Η μητέρα του συνδεόταν με τις πιο φημισμένες οικογένειες της Νάπολης. Το 1545 η οικογένεια μετακόμισε στο Σαλέρνο και το 1551 στη Νάπολη. Ο πρίγκιπας, έχοντας έρθει σε σύγκρουση με την ισπανική κυβέρνηση της Νάπολης, έχασε τα κληρονομικά δικαιώματά του και εξορίστηκε στη Γαλλία. Μαζί του εξορίστηκε και ο Μπερνάρντο, που το 1552 έφτασε με τον πρίγκιπα στο Παρίσι, ενώ η μητέρα του ποιητή μαζί με τον Τορκουάτο και την αδερφή του, Κορνηλία (Cornelia) επέστρεψαν από τη Νάπολη στο Σορρέντο. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε σε σχολείο Ιησουιτών, όπου εντυπωσίασε με την ευφυία και την θρησκευτικότητά του. Το 1554 ο Μπερνάρντο Τάσσο μετέβη στη Ρώμη, υπό την προστασία του πρίγκιπα Ιππολύτου Β' των Έστε (Ippolito d' Este) και επετράπη στον Τορκουάτο να τον ακολουθήσει. Το 1556 η μητέρα του Τορκουάτο πεθαίνει στο Σορρέντο και ο Μπερνάρντο μεταβαίνει στο Ουρμπίνο, στην υπηρεσία του δούκα Γκουιντομπάλντο Β' ντελλα Ρόβερε (Guidobaldo della Rovere). Ο Τορκουάτο ακολούθησε τον πατέρα του τον επόμενο χρόνο στο Ουρμπίνο, όπου συνέχισε τις σπουδές του με φημισμένους ανθρωπιστές, πλάι στον διάδοχο του δούκα, Φραντσέσκο Μαρία ντελλα Ρόβερε (Francesco Maria della Rovere). Η αδερφή του ποιητή, Κορνηλία, παντρεύεται στο Σορρέντο. Την ίδια χρονιά η ίδια κινδύνεψε από μία τουρκική επιδρομή στο Σορρέντο και υπήρξε ψευδής φήμη ότι είχε σκοτωθεί.
Το 1559 ο Μπερνάρντο μεταβαίνει στη Βενετία για να επιβλέπει την έκδοση του επικού ποιήματός του για τον μυθικό ιππότη "Αμαδι της Γαλατίας" (Amadigi) και ο Τορκουάτο τον ακολουθεί. Εκεί, ο νεαρός ποιητής κυκλοφορεί ανάμεσα στους λογοτεχνικούς κύκλους και ξεκινά τη συγγραφή του δικού του επικού ποιήματος με θέμα την Α' Σταυροφορία. Γρήγορα όμως το εγκαταλείπει προσωρινά για να γράψει τον Ρινάλντο (Rinaldo), ιπποτική μυθιστορία σε στίχους, κατά το πρότυπο των ποιημάτων του πατέρα του, ο οποίος την επόμενη χρονιά (1560) εκδίδει τον Amadigi. Ο Τορκουάτο αρχίζει νομικές σπουδές στην Πάντοβα, αλλά τον επόμενο χρόνο (1561) τις εγκαταλείπει για να σπουδάσει φιλοσοφία, ποίηση και ρητορική. Μελετά εντατικά την "Ποιητική" του Αριστοτέλη και επισκέπτεται την αυλή της Ελεονόρας ντ' Έστε στη Φερράρα, όπου ερωτεύεται την Λουκρητία Μπεντίντιο (Lucrezia Bendidio). Στο μεταξύ με τον Ρινάλντο είχε δείξει τέτοια πρωτοτυπία χειρισμού του θέμαρος στις λεπτομέρειές του, καθώς και τέτοιο επιτυχή συγκερασμό του κλασικού έπους και της ρομαντικής μυθιστορίας, που θεωρούνταν ήδη ως ο νέος ανερχόμενος αστέρας της ιταλικής ποίησης. Το 1562 εκδίδεται στη Βενετία ο "Ρινάλντο" από τον περήφανο πατέρα του νέου ποιητή. Ο Τάσσο τώρα γράφει ερωτικά ποιήματα για την Λουκρητία και ξαναρχίζει την σύνθεση του έπους του για την Α' Σταυροφορία. Την περίοδο αυτή τελειώνει το έργο του Discorsi dell' Arte Poetica και πηγαίνει για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, ενώ ο πατέρας του είναι στην υπηρεσία των Γκοντζάγκα στη Μάντοβα. Ο Τορκουάτο, επισκεπτόμενος τον πατέρα του στη Μάντοβα, ερωτεύεται την Λάουρα Πεπεράρα (Laura Peperara), για την οποία θα γράψει επίσης ερωτικά ποιήματα. Στο μεταξύ αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Μπολόνια, κατηγορούμενος ότι συνέθεσε μια βωμολοχική σάτιρα και καταφεύγει στην Πάντοβα υπό την προστασία του Λουίτζι Γκοντζάγκα (Luigi Gonzaga).
To 1565 αρχίζει μία νέα περίοδος στη ζωή του ποιητή, καθώς μπαίνει στην υπηρεσία του Καρδινάλιου Λουίτζι ντ' Έστε και επισκέπτεται τη Φερράρα, την αυλή του Αλφόνσο Β' των Έστε και των ανύπαντρων αδελφών του, Λουκρητίας και Λεονόρας, εκεί όπου στο μέλλον θα γνωρίσει στιγμές μεγάλης δόξας, αλλά και βασανιστικής απελπισίας. Το 1567 εκδίδει στην Πάντοβα το πρώτο βιβλίο του με ερωτικά ποιήματα, το Rimi de gli Accademici Eteri και τον ίδιο χρόνο μετακομίζει μόνιμα στη Φερράρα. Μέχρι το 1570 περίπου θα ζήσει τα πιο ευτυχισμένα χρόνια του στην Αυλή της Φερράρα, ως διάσημος ποιητής που ήταν το είδωλο των λογοτεχνικών κύκλων και γενικά μορφωμένων της εποχής, αλλά και περιβαλλόμενος από την αγάπη των δύο πριγκιπισσών (υπήρχε η φήμη ότι ήταν ερωτευμένος με την Λεονόρα). Ο θάνατος του πατέρα του το 1569 του προξενεί μεγάλη θλίψη. Το 1570 γράφει τα Concluzioni amorose επ' ευκαιρία των γάμων της Λουκρητίας ντ' Έστε και του Φραντσέσκο Μαρία ντελλα Ρόβερε. Τον ίδιο χρόνο επισκέπτεται ως μέλος της ακολουθίας του Λουίτζι ντ' Έστε το Παρίσι, όπου συναντάται με τον Πιέρ ντε Ρονσάρ. Το 1572 ο ποιητής μπαίνει στην υπηρεσία του Δούκα Αλφόνσου Β' των Έστε και την επόμενη χρονιά επισκέπτεται μαζί του τη Ρώμη. Τον ίδιο χρόνο (1573) δημοσιεύεται το βουκολικό δράμα του "Αμύντας" (Aminta), που έχει καταπληκτική επιτυχία. Αρχίζει τη συγγραφή του έργου του "Γαλεάλτος, Βασιλιάς της Νορβηγίας" (Galealto, Re di Norvegia), μίας κλασικής τραγωδίας, την οποία θα επεξεργαστεί αργότερα δίνοντάς της τον τίτλο "Ο Βασιλιάς Τορισμόνδος" (Il Re Torrismondo).
To 1575 απαγγέλλει στον δούκα Αλφόνσο και την αδελφή του Λουκρητία, δούκισσα του Ουρμπίνο, αποσπάσματα από το έργο του για την Α' Σταυροφορία με τον τίτλο "Γοδεφρείδος" (Goffredo), που έχει μόλις ολοκληρώσει. Το έργο θα μετονομαστεί σύντομα από τον ποιητή σε Απελευθερωμένη Ιερουσαλήμ (Gerusalemme Liberata). Ορίζεται από τον δούκα Αυλικός Ιστοριογράφος. Αντί να σπεύσει να δημοσιεύσει το έργο του, αρχίζει να έχει σοβαρές επιφυλάξεις γι' αυτό, αποφασίζοντας να το θέσει επισήμως υπό την κρίση επιφανών κριτικών και διδασκάλων στην Ρώμη. Παράλληλα αρχίζει να έχει προστριβές, αληθινές ή φανταστικές, με τον δούκα Αλφόνσο και αισθάνεται μια αυξανόμενη πίεση από την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην Αυλή της Φερράρας. Το 1576 αναθεωρεί σημαντικά τμήματα της Απελευθερωμένης Ιερουσαλήμ. Σε έναν καβγά δέχεται την επίθεση ενός αυλικού και τραυματίζεται. Φεύγει τότε από τη Φερράρα για τη Μόντενα, όπου γράφει λυρικά ποιήματα και διαλόγους σε πεζό. Τον επόμενο χρόνο (1577) επιτρέπεται στον ποιητή να επιστρέψει στην Αυλή της Φερράρας, αλλά υποφέρει από νευρικές κρίσεις και μανία καταδιώξεως. Φοβούμενος ότι στο έργο του έχει υποπέσει σε αίρεση, το υποβάλλει υπό την κρίση της Ιεράς Εξέτασης, όπου απαλλάσσεται από κάθε υποψία. Θεωρώντας ότι κάποιος αυλικός τον κατασκόπευε, ο Τάσσο του επιτίθεται με εγχειρίδιο και τον τραυματίζει. Μετά το συμβάν αυτό φυλακίζεται για λίγο διάστημα. Βγαίνει από τη φυλακή, αλλά η κατάστασή του επιδεινώνεται και τίθεται σε κατ' οίκον περιορισμό σε μια μονή, από όπου δραπετεύει. Ταξιδεύει με ποιμενική περιβολή στο Σορρέντο, όπου αναγγέλει στην αδερφή του Κορνηλία τον θάνατό του. Μόλις αυτή λιποθυμά, της αποκαλύπτει ποιος είναι. Αφού αλλάζει διαμονή σε διάφορες πόλεις, στις οποίες γινόταν πάντα ευνοϊκά δεκτός, τελικά εγκαθίσταται τον Σεπτέμβριο του 1578 στο Τορίνο στον δούκα Εμανουέλε Φιλιμπέρτο (Emanuele Filiberto) της Σαβοΐας. Σε όλες τις μεγάλες οικογένειες του Τορίνου γίνεται δεκτός, εν μέρει από θαυμασμό, εν μέρει από συμπάθεια. Εκεί γράφει εκεί και άλλους διαλόγους σε πεζό. Δεν μπορούσε όμως να ζήσει μακριά από τη Φερράρα.
Το 1579 επιστρέφει στη Φερράρα επ' ευκαιρία των (τρίτων) γάμων του Αλφόνσου των Έστε και της Μαργκερίτα Γκοντζάγκα της Μάντουας. Εκεί όμως η ψυχική ασθένεια από την οποία έπασχε υποτροπίασε και τον Μάρτιο, μετά από ένα επεισόδιο που έγινε δημόσια στο δουκικό ανάκτορο κατά το οποίο ο ποιητής συμπεριφερόταν σαν παράφρονας, συνελήφθη και οδηγήθηκε στο Ospedale di Sant' Anna (άσυλο της Αγίας Άννης). Στον ποιητή σταδιακά παραχωρήθηκε ελευθερία να γράφει και να δέχεται επισκέπτες. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του κυκλοφόρησε στη Βενετία μία μη εγκεκριμένη από τον ίδιο μερική έκδοση της Απελευθερωμένης Ιερουσαλήμ (1580), ενώ τον επόμενο χρόνο (1581) μια άλλη πειρατική έκδοση όλου του έργου κυκλοφόρησε στην Πάρμα. Ακολούθησαν επτά επανεκδόσεις μέσα σε έξι μήνες, ενώ η πρώτη εγκεκριμένη έκδοση εκδόθηκε τον ίδιο χρόνο στη Φερράρα. Τα λυρικά και τα πεζά του εκδόθηκαν στο τυπογραφείο του Άλδου Μανούτιου στη Βενετία. Η σωματική και ψυχική υγεία του στο μεταξύ χειροτέρευσε και σε αυτό συνέτειναν οι εκδόσεις του έργου του που είχαν γίνει χωρίς την άδειά του. Μια δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση της Απελευθερωμένης Ιερουσαλήμ το 1583 προκάλεσε την έναρξη μιας ατελεύτητης λογοτεχνικής διαμάχης για το ποιος ποιητής είναι σημαντικότερος, ο Αριόστο ή ο Τάσσο. Το 1585 λέγεται φιλολογική επίθεση από δύο λογοτέχνες της Ακαδημίας della Crusca της Φλωρεντίας για την Ιερουσαλήμ, στους οποίους απαντά εγγράφως με ήρεμο και ευγενικό τόνο. Παίρνει εξιτήριο από το άσυλο το 1586 και τίθεται υπό την κηδεμονία του νεότερού του δούκα Βιτσέντσο Γκοντζάγκα (Vicenzo Gonzaga), πρίγκιπα της Μάντοβας. Στην Μάντοβα αποπερατώνει τον Τορρισμόνδο του. Επισκέπτεται συγγενείς στο Μπέργκαμο, όπου τον δέχονται με τιμές, και στη συνέχεια επιστρέφει στη Μάντοβα, αλλά φεύγει ενόψει της επίσκεψης του Αλφόνσου των Έστε. Φτάνει στη Ρώμη το 1587 μέσω της Μολόνιας και του Λορέτο. Όταν προσπαθεί να επιστρέψει στη Μάντουα ή την Φερράρα, ένα παπικό έδικτο του το απαγορεύει. Προσπαθεί να κερδίσει δικαστικά την περιουσία της μητέρας του που έχουν οικειοποιηθεί οι εξ αγχιστείας συγγενείς της αδελφής του, αλλά η προσπάθειά του αποτυγχάνει. Το 1588 μετά από βραχεία διαμονή στο μοναστήρι του Monte Oliveto κοντά στη Νάπολη γράφει το θρησκευτικό ποίημα Il Oliveto (Το Όρος των Ελαιών).
Τα επόμενα δύο χρόνια (1588-1590) ζούσε μεταξύ Νάπολης, Ρώμης, Φλωρεντίας και Μάντοβας. Παντού τον δέχονταν ευνοϊκά δούκες, πρίγκιπες, καρδινάλιοι, ακόμα και ο πάπας, αλλά ο Τάσσο δεν μπορούσε να μείνει πουθενά. Το 1590 επισκέπτεται τη Φλωρεντία, όπου γίνεται δεκτός με τιμές από την προηγουμένως εχθρική Accademia della Crusca. Ωστόσο η αίτηση του να γίνει δεκτός στην υπηρεσία του Φερδινάνδου των Μεδίκων (Ferdinando de' Medici) απορρίπτεται. Αρχίζει να ξαναγράφει εξαρχής την Ελευθερωμένη Ιερουσαλήμ, καταλήγοντας σε ένα εξολοκλήρου καινούργιο έργο την Κατακτημένη Ιερουσαλήμ (1592), απαλλαγμένο από κάθε αισθησιασμό και κατώτερης καλλιτεχνικής αξίας. Το 1591 συμφιλιώνεται με την οικογένεια των Γκοντσάγκα και του επιτρέπεται να ξαναγυρίσει στη Μάντοβα, ωστόσο μετά από σοβαρή ασθένεια επιστρέφει στη Ρώμη. Το 1592 επισκέπτεται τη Νάπολη, όπου δημιουργεί φιλίες με τον μελλοντικό βιογράφο του Τζαμπατίστα Μάνσο (Giambattista Manso) καθώς και με τον Τζαμπατίστα Μαρίνο (Giambattista Marino), που επρόκειτο να τον διαδεχθεί ως αυλικός ποιητής στη Φερράρα. Συγγράφει ένα επύλλιο για την Δημιουργία του Κόσμου κατά το πρότυπο της Γένεσης, το Il Mondo Creato (Ο Δημιουργημένος Κόσμος). To 1593 γράφει το Lagrime de Maria e Cristo (Τα Δάκρυα της Μαρίας και του Χριστού). Τον ίδιο χρόνο εκδίδεται η Κατακτημένη Ιερουσαλήμ στην Παβία και τον επόμενο τα Discorsi del poema eroica (Ομιλίες για την ηρωική ποίηση). Ο νέος Πάπας Κλήμης Η΄ προτίθεται να τον στέψει Δαφνοστεφή Ποιητή στο Καπιτώλιο της Ρώμης, ο Τάσσο όμως αρρωσταίνει ξαφνικά και μεταβαίνει στο μοναστήρι του Sant' Onofrio στο Τζανίκολο, λίγο έξω από τη Ρώμη. Εκεί πεθαίνει στις 25 Απριλίου 1595, σε ηλικία μόλις πενήντα ενός ετών.
Πηγές - Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Υκλ
Η Υκλ (ολλανδικά: Ukkel,, γαλλικά: Uccle, ) είναι ένας από τους 19 δήμους της Περιφέρειας Βρυξελλών-Πρωτεύουσας του Βελγίου. Όπως και οι υπόλοιποι δήμοι των Βρυξελλών είναι δίγλωσση, επίσημες γλώσσες είναι τα γαλλικά και τα ολλανδικά.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, ο ναός του Αγίου Πέτρου της Υκλ εγκαινιάστηκε και καθαγιάστηκε από τον Πάπα Λέων Γ΄, με τον Καρλομάγνο και τον Γκέρμπαλντ, επίσκοπο της Λιέγης, να παρευρίσκονται στην τελετή. Τους επόμενους αιώνες πολυάριθμες ευγενείς οικογένειες έχτισαν τις επαύλεις τους στην πόλη. Το 1467 η Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, σύζυγος του Φιλίππου Γ΄ της Βουργουνδίας ίδρυσε μοναστήρι των Φραγκισκανών μοναχών στην Υκλ. Αργότερα η Υκλ έγινε η δικαστική πρωτεύουσα της ευρύτερης περιοχής των Βρυξελλών. Ωστόσο κατά τα αρχικά στάδια της ιστορίας της ήταν ένα αγροτικό χωριού, του οποίου οι κάτοικοι ζούσαν από την καλλιέργεια της γης και την αναζήτηση τροφής στο δάσος.
Κατά το τέλος του 18ου αιώνα, λίγα χρόνια μετά την έναρξη της γαλλικής επανάστασης, η Υκλ και οι γειτονικοί οικισμοί συνενώθηκαν, ιδρύθηκε έτσι μια κοινότητα με δικό της δήμαρχο και δημοτικό συμβούλιο. Ωστόσο έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1828, όταν οι ολλανδικές αρχές επέτρεψαν την ανέγερση του πρώτου δημαρχείου. Οι αρχές του 20ου αιώνα ήταν εποχή ανάπτυξης και οικονομικής ευμάρειας για την Υκλ, χάρη στην γεωγραφική της θέση, που συνδέει τις Βρυξέλλες με τα βιομηχανικά κέντρα του νότου. Ένα νέο και μεγαλύτερο δημαρχείο κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1872 και το 1882. Παρά την ταχεία πολεοδομική ανάπτυξη που πραγματοποιήθηκε τον 20ο αιώνα, η Υκλ κατάφερε να διατηρήσει ανέπαφες πολλές περιοχές πρασίνου, οι οποίες προσελκύουν σήμερα μερικούς από τους πλουσιότερους κατοίκους τις περιοχής των Βρυξελλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρυξέλλες Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Ντε Μπιλτ
Το [[Media:Nl-De_Bilt.ogg|Ντε Μπιλτ]] είναι δήμος και ομώνυμη πόλη στην Ολλανδία, στην επαρχία της Ουτρέχτης. Η πόλη βρίσκεται μόλις 5 χιλιόμετρα ανατολικά της Ουτρέχτης επάνω στον αυτοκινητόδρομο για το Αμερσφόρτ.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο δήμος του Ντε Μπιλτ συνίσταται από τα ακόλουθα χωριά και πόλεις: το Μπιλτχόβεν, το Ντε Μπιλτ, το Χρούνεκαν, το Χολάντσε Ράντινγκ, το Μάαρτενσνταϊκ και το Βέστμπρουκ.
Η πόλη του Ντε Μπιλτ
Το Ντε Μπιλτ (πληθυσμός το 2001: 14.800) είναι η έδρα του Βασιλικού Ολλανδικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου, του ΚΝΜΙ. Στο δημοτικό διαμέρισμα του Μπιλτχόβεν εδρεύει το Βασιλικό Ινστιτούτο για τη Δημόσια Υγεία και το Περιβάλλον (Ολλανδικά: RIVM). Βρίσκεται στην άκρη του δημοφιλής άλσους Utrechtse Heuvelrug με το τουριστικά αξιοποιημένο ιστορικό χωριό Μάαρτενσνταϊκ (Maartensdijk).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Ουτρέχτη (επαρχία)
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1960–61
Το κύπελλο Ισπανίας 1960-61 ήταν η 57η φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο.
Φιλόμουσος Εταιρεία Βιέννης
Η Φιλόμουσος Εταιρεία της Βιέννης ιδρύθηκε το 1814, ένα χρόνο μετά από την αντίστοιχη της Αθήνας, από τον Ιωάννη Καποδίστρια την οποία και έθεσε υπό την προστασία του Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας.
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1960–61
Τελικός
Κύριο θέμα: Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 1961
Φιλόμουσος Εταιρεία Βιέννης
Συγκεκριμένα κατά το χρονικό διάστημα, Φθινόπωρο του 1814, που ο Καποδίστριας βρισκόταν στη Βιέννη, ως υπουργός των εξωτερικών της Ρωσίας, για τις εργασίες του πολύ σημαντικού Συνεδρίου των Ηγεμόνων, γνωστότερου ως Συνέδριο της Βιέννης, που συνήλθε στη πόλη αυτή μετά την πτώση του Ναπολέοντα, τον πλησίασε ο διαμένων στην ίδια πόλη Άνθιμος Γαζής και τον ενημέρωσε για την ίδρυση και τους σκοπούς της Φιλομούσου Εταιρείας της Αθήνας, της οποίας και τελούσε επίτροπος. Τότε ο Καποδίστριας λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το σωματείο αυτό τελούσε υπό την προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου, βρήκε την ευκαιρία και ανέλαβε την ίδρυση ομώνυμης εταιρείας με έδρα τη Βιέννη, συντάσσοντας ο ίδιος στη γαλλική γλώσσα το καταστατικό της, πιθανώς καθ΄ υποτροπή του Τσάρου, για αντιστάθμιση της αγγλικής επιρροής στον ελλαδικό χώρο, όπως αυτό διαφαίνεται και από τις σημειώσεις στην αυτοβιογραφία του στις σχετικές προτάσεις που έκανε στον Τσάρο: thumb|200px|left|Πορτραίτο του Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας (1812). Στη συνέχεια το καταστατικό αυτό ανέλαβε ο Α. Γαζής και τυπώθηκε σε δίγλωσσο φυλλάδιο (γαλλική και ελληνική γλώσσα) που διανέμονταν στα μέλη και σε γνωστούς αυτών.
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1960–61
Τελικός
thumb|centre|167px| Κυπελλούχος Ισπανίας 1960-61 [[Ατλέτικο Μαδρίτης ]]
Φιλόμουσος Εταιρεία Βιέννης
Σκοπός και της εταιρείας αυτής ήταν να δώσει στην αντίστοιχη αθηναϊκή τα αναγκαία μέσα: «δια την αύξησιν και επίδοσιν των μαθήσεων εις την Ευρώπη Ελλάδα, δια την έκδοσιν των κλασσικών συγγραφέων και βοήθειαν πτωχών μαθητών, όσοι σπουδάζωσι τας επιστήμας, και τέλος δια την ανακάλυψιν παντός είδους αρχαιοτήτων», καθώς και για βοήθεια ίδρυσης στο Πήλιο «ενός σχολείου τακτικού κατά μίμησιν των Ακαδημιών της Ευρώπης».
Έτσι κατά τη διάρκεια του εργασιών του Συνεδρίου άρχισε παράλληλα ν΄ αναπτύσσεται και η Φιλόμουσος Εταιρεία και να δημιουργείται ένα έντονο φιλελληνικό ρεύμα με πολλά μέλη που πρόσφεραν αξιόλογα ποσά για τον σκοπό της.
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1960–61
Τελικός
Κυπελλο Ανδρων 1960-61 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1960-1961
Άλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών
Η Εικασία του Γκόλντμπαχ: Κάθε άρτιος θετικός ακέραιος μεγαλύτερος του 2 μπορεί να γραφτεί ως άθροισμα δύο πρώτων αριθμών, έτσι ώστε για κάθε n ≧ 2, 2n = p + q, όπου p, q πρώτοι αριθμοί. Η υπόθεση του Ρήμαν: Το πραγματικό μέρος κάθε μη τετριμμένης μηδενικής ρίζας της συνάρτησης ζ του Ρήμαν είναι ½. Το τελευταίο Θεώρημα του Φερμά: Δεν υπάρχουν θετικοί ακέραιοι x, y, και z τέτοιοι ώστε, όπου n θετικός ακέραιος μεγαλύτερος του 2.
Φιλόμουσος Εταιρεία Βιέννης
Οι κινήσεις της Εταιρείας φαίνεται να έγιναν αντιληπτές και να θορύβησαν την αστυνομία που έσπευσε να ενημερώσει σχετικά τον Κλέμενς φον Μέττερνιχ, Καγκελάριο της Αυστρίας, που με τη σειρά του φάνηκε να ανησύχησε διαβλέποντας να υποβόσκει κάτω από τους επιφανειακούς στόχους προετοιμασία απελευθερωτικού κινήματος, που κάτι τέτοιο θα ήταν ενάντιο στις διπλωματικές σχέσεις που διατηρούσε η χώρα του με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Συνέπεια αυτού ήταν να δημιουργηθούν διπλωματικές ενστάσεις οι οποίες εξανάγκασαν τελικά τον Καποδίστρια να διορίσει αντιπρόσωπό του στην Εταιρεία τον Αλέξανδρο Βασιλείου.
Άλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών
Άλλα άλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών είναι:
Φιλόμουσος Εταιρεία Βιέννης
Η Φιλόμουσος Εταιρεία της Βιέννης συνέχισε τη δραστηριότητά της μέχρι τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Το δε έργο της χαρακτηρίστηκε σπουδαίο.
Άλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών
Πηγές
Κατηγορία:Θεωρία αριθμών
Φιλόμουσος Εταιρεία Βιέννης
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Βιέννη
Δημοτική Κοινότητα Αφιδνών
Η δημοτική κοινότητα Αφιδνών αποτελεί ενότητα του δήμου Ωρωπού με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Αποτελείται από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανει έκταση 34,6 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 3.642 κάτοικοι κατανεμημένος σε 6 οικισμούς. Έδρα της δημοτικής κοινότητας είναι οι Αφίδνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Μυθιστορία
Ο όρος μυθιστορία χρησιμοποιείται στην ελληνική φιλολογική ορολογία ως απόδοση του αγγλικού romance, που αναφέρεται σε ένα λογοτεχνικό αφηγηματικό είδος που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα αρχικά στη Γαλλία, με τα έργα του Κρετιέν ντε Τρουά, και αργότερα εξαπλώθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το περιεχόμενό της είναι κατά κύριο λόγο ερωτικό και η πλοκή περιπετειώδης: αφηγείται τα κατορθώματα ενός ήρωα προκειμένου να κερδίσει την αγαπημένη του και να ζήσει μαζί της. Διαδραματίζεται συνήθως σε ιπποτικό περιβάλλον και συχνά είναι έντονο το υπερφυσικό ή και μαγικό στοιχείο. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μυθιστορίας είναι ο ιδεαλιστικός χαρακτήρας και η απόσταση από την πραγματικότητα που την διαφοροποιεί από τον ρεαλισμό του μυθιστορήματος. Οι πρώτες μυθιστορίες ήταν έμμετρες, αλλά αργότερα εμφανίστηκαν και έργα σε πεζό λόγο. Οι τρεις μεγάλοι κύκλοι θεμάτων από τους οποίους αντλούσαν κυρίως οι μεσαιωνικές μυθιστορίες ήταν ο Βρετανικός (ο κύκλος του Βασιλιά Αρθούρου), ο Ρωμαϊκός, που περιλάμβανε έργα με θέμα από την αρχαιότητα, και ο Γαλλικός (γύρω από τον Καρλομάγνο).
Ζητήματα ορολογίας
Η διάκριση μεταξύ μυθιστορίας (romance) και μυθιστορήματος (novel) χρησιμοποιείται διεθνώς μόνο στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία, ενώ αρκετοί κριτικοί υποστηρίζουν ότι αυτή η διάκριση δεν έχει νόημα. Μέρος της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας χρησιμοποιεί επίσης τον όρο romance για να αναφερθεί και στα αρχαία ελληνικά μυθιστορήματα.
Ο ελληνικός όρος μυθιστορία χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τον Αδαμάντιο Κοραή ως μετάφραση του γαλλικού roman, με τη σημασία της «πλαστής ιστορίας ερωτικών παθημάτων». Την ίδια εποχή χρησιμοποιούνταν και οι όροι ρωμανόν και ρομάντζο, αλλά για αρκετά χρόνια επικράτησε ο όρος μυθιστορία για τη δήλωση του εκτενούς αφηγηματικού είδους που σήμερα ονομάζεται μυθιστόρημα. Ο τελευταίος όρος σταδιακά από τα μέσα του 19ου αι. άρχισε να επικρατεί έναντι του μυθιστορία και τελικά καθιερώθηκε.
Η σύγχρονη ελληνική φιλολογία χρησιμοποιεί τον όρο μυθιστορία (συχνά παράλληλα με τον όρο μυθιστόρημα) για να αναφερθεί στα εκτενή ερωτικά αφηγήματα των βυζαντινών χρόνων, λόγια και δημώδη (Τα κατά Ροδάνθην και Δοσικλέα, Τα καθ' Υσμίνην και Υσμινίαν, Καλλίμαχος και Χρυσορρόη, Λίβιστρος και Ροδάμνη, Αχιλληίς κ.α.), τον Διγενή Ακρίτη και τον Ερωτόκριτο.
Ο όρος ρομάντζο, το περιεχόμενο του οποίου ταιριάζει γενικά με το περιεχόμενο της μυθιστορίας, έχει αποκτήσει πλέον περισσότερο υποτιμητική σημασία, δηλώνοντας ένα «χαμηλού επιπέδου ερωτικό αφήγημα» , έχει χρησιμοποιηθεί ωστόσο και στα ελληνικά για την απόδοση του romance.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πεζογραφία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2006
Το 20ό Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2006 διοργανώθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Παιανίας στις 18 & 19 Φεβρουαρίου μαζί με τo αντίστοιχo των ανδρών. Από τη σεζόν αυτή αφαιρέθηκαν από το πρόγραμμα τα 200μ. Το πρωτάθλημα συνθέτων αγωνισμάτων έγινε στις 11 & 12 Φεβρουαρίου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για για άλλη μια φορά ο Πανελλήνιος Γ.Σ.
Πηγές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2006 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία
Κρητική κουκουβάγια
Η συγκεκριμένη μικρόσωμη κουκουβάγια ανακαλύφθηκε στα Αρμάθια Κάσου και στην Κρήτη. Έζησε κατά τη διάρκεια της γεωλογικής περιόδου του ανώτερου Πλειστόκαινου και εξαφανίστηκε όταν οι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στη Κρήτη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πανίδα της Ελλάδας Κατηγορία:Γλαυκόμορφα
Κριτσά Λασιθίου
Η Κριτσά είναι ιστορικός παραδοσιακός οικισμός και έδρα ομώνυμης Κοινότητας του Δήμου Αγίου Νικολάου, στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου. Η κριτσα είναι το κέντρο στην περιοχή του Μεραμπέλλου . Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες του βουνού Κάστελλος σε υψόμετρο από 330 μέχρι 365 μ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είχε 1.296 μόνιμους κατοίκους.
Ολόκληρος ο οικισμός διαθέτει ευρεία εποπτεία στο άμεσο και το ευρύτερο γεωγραφικό περιβάλλον, σε μεγάλο ελαιόφυτο κάμπο ανατολικά και στη συνέχεια στον κόλπο του Μεραμπέλλου και στα Σητειακά βουνά στο βάθος του ορίζοντα. Η οργανική οικιστική του ανάπτυξη στη διάρκεια των τελευταίων αιώνων του προσέδωσε σταδιακά ένα "σκορπιοειδές" σχήμα, που είναι ακόμη ευδιάκριτο από τη διαδρομή προς τον γειτονικό χωριό του Κρούστα. Αποτελεί το ιστορικό αγροτοκτηνοτροφικό κέντρο του Δήμου Αγίου Νικολάου και αναμφίβολα αποτέλεσε "μητρική γη" της σημερινής πόλεως του Αγίου Νικολάου που δημιούργησαν κάτοικοί της μαζί με κατοίκους και αρκετών γειτονικών οικισμών του Μεραμπέλου. Ο πληθυσμός της στη διάρκεια της θερινής περιόδου αυξάνεται από την παρουσία των ετεροδημοτών Κριτσωτών που την επισκέπτονται για να επανασυνδεθούν με τις εμπειρίες και τις μνήμες του τόπου τους. Απέχει 9 χλμ. από τον Άγιο Νικόλαο, την έδρα του ομώνυμου Δήμου και 6 χλμ από τον γειτονικό Κρούστα. Η διαδρομή αυτή μέσα από τους πλούσιους ελαιώνες του κάμπου και εν συνέχεια από την περιοχή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, εμπλουτισμένη με πλούσιες οπτικές φυγές στον κόλπο του Μεραμπέλου και τον ορίζοντα των βουνών ανατολικά, αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιηγήσεις για εποχούμενους και περιπατητές.
Κοινότητα Κριτσάς
μικρογραφία|600x600εσ Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κριτσάς περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αμμουδάρα, Βαθύ, Θεολόγος, Καθαρόν, Κάλυβος, Μαρδάτι, Ρούσσα Λίμνη και Τάπες.
Δείτε: Κοινότητα Κριτσάς
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το 1832 ξεκίνησε τη λειτουργία του το ελληνικό σχολείο του οικισμού, ενώ το 1867 η Κριτσά έγινε έδρα Δήμου που συμπεριλάμβανε τον Κρούστα, την Πρίνα, το Καλό Χωριό, το Μαρδάτι, τον Άγιο Νικόλαο, τα Μέσα Λακώνια και τις Τάπες. Το 1872, ολοκληρώθηκε το μεγάλο ιστορικό κεραμοσκεπές σχολείο δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας το οποίο διατηρείται μέχρι σήμερα και αναμένει την επανάχρηση και τη λειτουργική του αξιοποίηση, με τρόπο συμβατό στην αρχιτεκτονική του αξία. Το 1925 έγινε πάλι κοινότητα και από το 2010 αποτελεί οργανικό κομμάτι και μια από τις μεγάλες δημοτικές κοινότητες του Δήμου Αγίου Νικολάου στις υποθέσεις του οποίου εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο.
Τοπίο & φυσικό περιβάλλον
Η φυσική κτηματική περιφέρεια της Κριτσάς, ξεκινά από τη θάλασσα του κόλπου του Μεραμπέλλου και φθάνει μέχρι τον ορεινό σχηματισμό της Δίκτης και την κορυφή Λάζαρος (2.085 μ. υψόμετρο). Στο μεγάλο αυτό σε έκταση περιβάλλον υπάρχει μεγάλη ποικιλία σχηματισμών που περιλαμβάνει τον μεγάλο ελαιόφυτο κάμπο της Κριτσάς, το φαράγγι του Χαυγά, το αρχαίο πρινόδασος (δάσος με βελανιδιές) στη διαδρομή προς το οροπέδιο Καθαρού (ή Αόρι) (με μέσο υψόμετρο 1130 μ. και έκταση 45 χιλ.στρ) όπου βρίσκεται ο οικισμός με το μεγαλύτερο υψόμετρο στην Κρήτη. Επίσης περιλαμβάνει αρκετές κορυφές της Δίκτης: Λάζαρος (2085 μ.), Σκαφιδαράς (1673 μ.), Τσίβη (1665 μ.), Πλατιάκορυφή (1489 μ.). Η περιοχή αυτή χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μιας ενδιαφέρουσας χλωρίδας, που περιέχει σπάνια και ενδημικά φυτά που προβάλλονται και εκτίθενται με συστηματικό τρόπο στο Μουσείο "Ροδάνθη", που βρίσκεται και λειτουργεί από το 2017 στον οικισμό της Κριτσάς. Οι τοπιογραφικές ενότητες που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η περιοχή του υγρότοπου του Αλμυρού, βόρεια της Αμμουδάρας, η περιοχή του Θύλακα και της Ρούσας Λίμνης με ευρεία εποπτεία του κόλπου του Μεραμπέλλου, ο κάμπος της Κριτσάς με τους εκτεταμένους ελαιώνες και τη Βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας Κεράς, η περιοχή της Αρχαίας Λατούς με τη θέα της κοιλάδας των Λακωνίων και του Κόλπου, η διαδρομή των 16,5 χλμ. από την Κριτσά προς το Καθαρό με τον ορεινό όγκο της Τζίβης και η λεκάνη του οροπεδίου του Καθαρού.
Η Κριτσά στη διάρκεια του 20ου αιώνα
Η Κριτσά σε όλη διάρκεια του 19ου αι. αποτελούσε τη μεγαλύτερη δημογραφική ενότητα του Κάτω Μεραμπέλλου. Στην απογραφή του 1881 (περίοδος οθωμανικής κυριαρχίας) ο Δήμος Κριτσάς είχε τον μεγαλύτερο πληθυσμό με 3.321 κατοίκους (βλ. σχετικά στοιχεία στο βιβλίο Ν.Σταυράκη : "Στατιστική της νήσου κρήτης",1890) και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Δήμους που δημιουργήθηκαν μετά την πρώτη θεσμοθέτηση των αυτοδοικητικών ενοτήτων της Μεγαλονήσου στις (5) ανατολικές επαρχίες με πρώτη πρωτεύουσα τη Νεάπολη. Το 1904, με απόφαση της Βουλής των Κρητών αποφασίστηκε η μεταφορά της πρωτεύουσας από τη Νεάπολη στον Άγιο Νικόλαο. Ο Δήμος Αγίου Νικολάου αποτελούσε ήδη έδρα του Δήμου Κριτσάς από το 1900. Η Κριτσά εξακολούθησε να αποτελεί Δήμο μέχρι το 1926.
Την χρονιά εκείνη, έγινε η πρώτη αμαξιτή οδός που συνέδεε την Κριτσά με τον Άγιο Νικόλαο και συντόμευε σημαντικά τον χρόνο της διαδρομής. Τη δεκαετία του 1920, που ήταν ουσιαστικά η δεύτερη μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα την 1.12.1913, η χώρα είχε υποδεχτεί το μεγάλο προσφυγικό ρεύμα από την Μικρασία και οι υποδομές της χώρας απαιτούσαν σημαντικές ενισχύσεις και εκσυγχρονισμό, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα. Στην περιοχή της Κριτσάς δημιουργήθηκε ο προσφυγικός οικισμός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, στο μέσον της διαδρομής προς τον οικισμό του Κρούστα, στις εκτάσεις που παραχωρήθηκαν από την τοπική εκκλησία στη μοναστηριακή ιδιοκτησία που υπήρχε εκεί και φιλοξένησε πολλές οικογένειες προσφύγων. Οι πρόσφυγες με πολύ προσωπικό αγώνα, κατάφεραν να ενταχθούν στην τοπική κοινότητα της Κριτσάς και να συμβάλλουν με τον καλύτερο τρόπο στις πολλαπλές ανάγκες του νέου τους περιβάλλοντος, στο οποίο κατάφεραν να ενσωματωθούν παραγωγικά και κοινωνικά.
Παρασυρός Λακωνίας
Ο Παρασυρός είναι ένα χωριό του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν μέρος του Δήμου Γυθείου. Είναι μέρος της κοινότητας Σκουταρίου.
Κριτσά Λασιθίου
Η Κριτσά στη διάρκεια του 20ου αιώνα
Κατά την περίοδο της δεύτερης κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου, με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων της Εθνικής Παλιγγενεσίας (1830-1930), στην αυλή της Παναγίας Οδηγήτριας κατασκευάστηκε το πρώτο Ηρώον της Κριτσάς για να τιμηθούν οι πολύχρονοι αγώνες των Κριτσωτών για την Ελευθερία. Την ίδια περίοδο, μετά από αίτημα του δασκάλου Γ.Πεδιαδίτη, ξεκίνησε ο σχεδιασμός του νέου σχολείου της Κριτσάς, το οποίο εντάχθηκε στο πρόγραμμα σχολικών κτιρίων που είχε ξεκινήσει το Υπουργείο Παιδείας μετά την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1929, που καθιέρωσε τη δημοτική γλώσσα και κατάργησε τα χωριστά παρθεναγωγεία. Το νέο σχολείο της Κριτσάς, ήταν διώροφο με όροφο κλίσεως στην ανατολική πλευρά και είχε στη βόρεια πλευρά μεγάλο κλιμακοστάσιο με μεγάλα ανοίγματα που επέτρεπε τον άπλετο φωτισμό του. Ήταν σχεδιασμένο με βάση τις αρχές του αφαιρετικού μεσοπολεμικού μοντερνισμού (επιρροές bauhaus) σύμφωνα με τις οποίες ολοκληρώθηκαν σε όλη τη χώρα 3.300 σχολικά κτίρια, εγχείρημα πρωτοφανές και μοναδικό σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ολοκληρώθηκε το έτος 1938 και το 1941 μέχρι το 1944 επιτάχθηκε από τις αρχές κατοχής.
Παρασυρός Λακωνίας
Βρίσκεται 2 χιλιόμετρα δυτικά του Σκουταρίου, 9 χιλιόμετρα ανατολικά της Αρεόπολης και 13 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Γυθείου.
Κριτσά Λασιθίου
Η Κριτσά στη διάρκεια του 20ου αιώνα
Στη διάρκεια της μεταπολεμικής ψυχροπολεμικής περιόδου, Κριτσώτες συμμετείχαν και στο εκστρατευτικό σώμα του Κορεατικού πολέμου.
Αρχαιολογικοί χώροι & μνημεία
Επίσης στο χωριό λειτουργούν τα εξής μουσεία:
Παρασυρός Λακωνίας
Ιστορία
Το 1770, ο Παρασυρός έστειλε άνδρες για να συμβάλει στο Μανιάτικο στρατό στη Μάχη της Βρωμοπηγάδας. Ο Μανιάτικος στρατός συγκεντρώθηκε στα βουνά πίσω από τον Παρασυρό με την ονομασία Τρικέφαλοι. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Μανιάτικος στρατός νίκησε τον ανώτερο αριθμητικά οθωμανικό στρατό. Ήταν μέρος του Δήμου Καρυούπολης μεταξύ 1845 και 1912, μέρος της Κοινότητας Σκουταρίου μεταξύ 1912 και 1997 και μέρος του Δήμου Γύθειου μεταξύ 1997 και 2010. Ο Παρασυρός καταλήφθηκε από τους Ναζί κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Κριτσά Λασιθίου
Απογραφές πληθυσμού
Στην απογραφή του 1940 η Κριτσά είχε 2.572 κατοίκους αλλά από τότε ο πληθυσμός μειώνεται συνεχώς (2.548 [1951], 2.396 [1961], 2.015 [1971], 1.910 [1981], 1.614 [2001]). Επίσης έχει το φαράγγι της Κριτσάς του οποίου η αρχή είναι στην Κριτσά(στις Κουκίστρες) και το τέλος στο μικρό χωριό Τάπες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision 2023
Η Ελλάδα συμμετέχε στον στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ) επέλεξε εσωτερικά τον 16 χρονών Ελληνο-Δανό τραγουδιστή Βίκτωρ Βερνίκο Γιούργκενσεν να εκπροσωπήσει τη χώρα με το τραγούδι "What They Say", το οποίο έγραψε ο ίδιος. Ο Βερνίκος ανακοινώθηκε ως ο εκπρόσωπος στις 30 Ιανουαρίου, με το τραγούδι να κυκλοφορεί στις 12 Μαρτίου. Ο Bίκτωρ Βερνίκος (Αθήνα, 24 Οκτωβρίου 2006) είναι Έλληνας τραγουδιστής που εκπροσώπησε την Ελλάδα στο  στο Λίβερπουλ με το τραγούδι "What They Say".
Ο πατέρας του, Λαρς Γιουλ Γιούργκενσεν, κατάγεται από τη Δανία, ενώ η μητέρα του είναι από την Ελλάδα.
Άρχισε μαθήματα πιάνου σε ηλικία 4 ετών, μαθήματα φωνητικής στα οκτώ και μαθήματα κιθάρας στα δέκα του χρόνια. Στα έντεκα άρχισε να γράφει τα πρώτα δικά του τραγούδια, ενώ από το 2021 επιμελείται και την παραγωγή της δικής του μουσικής, παρακολουθώντας μαθήματα Μουσικής Τεχνολογίας. Ο ίδιος έχει ανακοινώσει οτι μέχρι τώρα εκφράζεται μέσω των τραγουδιών του στην αγγλική γλώσσα.
Το 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι στο οποίο έγραψε μουσική, στίχους, αλλά έκανε και την παραγωγή μόνος του. Αυτό τον καιρό κάνει μαθήματα φωνητικής και performance με τη Νίνα Λοτσάρη.
Ιστορικό
Πριν από τον διαγωνισμό του 2023, η Ελλάδα είχε συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 42 φορές από το ντεμπούτο τους το. Το έθνος κέρδισε τον διαγωνισμό μία φορά μέχρι τώρα, το με το τραγούδι "My Number One" που ερμήνευσε η Έλενα Παπαρίζου. Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών για το, η Ελλάδα κατάφερε να προκριθεί στον τελικό με κάθε συμμετοχή της για αρκετά χρόνια. Μεταξύ 2004 και 2013, η χώρα πέτυχε εννέα θέσεις στην πρώτη δεκάδα στον τελικό. Οι συμμετέχοντες Argo το με το τραγούδι τους "Utopian Land" απέτυχαν να προκριθούν στον τελικό για πρώτη φορά ποτέ, σημειώνοντας το χειρότερο αποτέλεσμα της Ελλάδας στον διαγωνισμό και οδηγώντας στην απουσία της από τον τελικό για πρώτη φορά από το 2000, έναν διαγωνισμό που δεν έλαβε μέρος. Στο, η Ελλάδα δεν κατάφερε να προκριθεί για δεύτερη φορά με τη Γιάννα Τερζή και το τραγούδι "Όνειρό Μου" να τερματίζει 14η στον ημιτελικό. Για τους τρεις διαγωνισμούς πριν από το 2023, το έθνος επέστρεψε και πάλι στην πρόκριση για τον τελικό, συμπεριλαμβανομένου του, όταν η Αμάντα Τένφιορντ και το τραγούδι της "Die Together" κατέκτησαν την όγδοη θέση με 215 βαθμούς.
Εσωτερική επιλογή
Στις 26 Αυγούστου 2022, η ΕΡΤ άνοιξε μια περίοδο υποβολής κατά την οποία καλλιτέχνες και συνθέτες μπορούσαν να υποβάλουν τις προτάσεις τους προς εξέταση από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα έως τις 9 Οκτωβρίου 2022. Οι καλλιτέχνες έπρεπε να υπογραφούν σε δισκογραφικές εταιρίες και η πρότασή τους έπρεπε να περιέχει έως και τρία τραγούδια, καθώς και να αναφερόταν η συνοδευτική καλλιτεχνική ομάδα και ιδέες ή κόνσεπτ για την προώθηση και την παρουσίαση του τραγουδιού. Μετά τη λήξη της προθεσμίας υποβολής υποβλήθηκαν 106 τραγούδια.