cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέμις (υποθετικός δορυφόρος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου Κατηγορία:Υποθετικοί δορυφόροι
Δημογραφία των ΗΠΑ
μικρογραφία|400px|Μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες ανά επαρχία,2000. Σύμφωνα με στοιχεία μέτρησης της 11ης Ιουνίου 2014 οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχουν πληθυσμό 318.195.000 κατοίκων. Σύμφωνα με αυτό οι ΗΠΑ είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα στον κόσμο. Είναι μια αστική χώρα καθώς το 82% του πληθυσμού της κατοικεί σε πόλεις και προάστια σύμφωνα με απογραφή του 2011. Η Καλιφόρνια και το Τέξας είναι οι μεγαλύτερες πολιτείες των ΗΠΑ και ο περισσότερος αριθμός κατοίκων συγκεντρώνεται στα νοτιοδυτικά. Η μεγαλύτερη πόλη της χώρας είναι η Νέα Υόρκη.
Το ποσοστό γονιμότητας στις ΗΠΑ είναι 1,87 παιδιά ανά γυναίκα που είναι κάτω του απαραιτήτου ορίου για επιβίωση μιας κουλτούρας που είναι 2,1. Σε σύγκριση με άλλες δυτικές χώρες το ποσοστό γονιμότητας των ΗΠΑ ήταν χαμηλότερο από εκείνο της Γαλλίας (2,01), της Αυστραλίας (1,93) και του Ηνωμένου Βασιλείου (1,92). Ωστόσο η αύξηση του πληθυσμού στις ΗΠΑ είναι μια από τις μεγαλύτερες στις βιομηχανικές χώρες λόγω της μετανάστευσης. Σύμφωνα με μετρήσεις από το ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών της χώρας η αύξηση του πληθυσμού στις ΗΠΑ είναι 0,75% για τη δωδεκάμηνη περίοδο που τελειώνει τον Ιούνιο του 2012. Το ποσοστό αυτό είναι υψηλό για τις δυτικές χώρες αλλά σχετικά χαμηλό με τον παγκόσμιο μέσο όρο που είναι 1,1%.
Υπήρχαν παραπάνω από 158,6 εκατομμύρια γυναίκες στις ΗΠΑ το 2009. Ο αριθμός των ανδρών ήταν μικρότερος και άγγιζε τα 151,4 εκατομμύρια. Από ηλικίες 85 ετών και άνω υπήρχε διπλάσιος αριθμός γυναικών από άνδρες. Οι άνθρωποι κάτω από 20 έτη άγγιζαν το 17,3% του πληθυσμού της χώρας ενώ αυτοί από 60 έτη και άνω το 12,8% το 2009.
Το ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών των ΗΠΑ χαρακτηρίζει ως λευκούς τους κατοίκους που κατάγονται και έφτασαν στις ΗΠΑ από την Ευρώπη τη Βόρεια Αμερική και τη Μέση Ανατολή ή τη Βόρεια Αφρική. Οι λευκοί συγκροτούν την πληθυσμιακή πλειοψηφία των ΗΠΑ και αριθμούν σε 223.553.265 εκατομμύρια ή 72,4% του πληθυσμού σύμφωνα με απογραφή του 2010. Υπάρχουν 63,7% λευκών όταν αφαιρεθούν οι Λατίνοι που χαρακτηρίζονται ως λευκοί από τον υπολογισμό. Παρ' όλες τις αμφισβητήσεις που παρατηρούνται εξαιτίας θεμάτων όπως η παράνομη μετανάστευση ή τα υψηλά ποσοστά γονιμότητας των "μη-λευκών" πληθυσμών η πλειοψηφία των κατοίκων των ΗΠΑ είναι λευκοί και αγγλόφωνοι αν και υπάρχουν τοπικές εξαιρέσεις.
Ο πληθυσμός των ΗΠΑ σχεδόν τετραπλασιάστηκε τον 20 αιώνα σε άνοδο σχεδόν 1,3% τον χρόνο από 76 εκατομμύρια το 1900 σε 281 εκατομμύρια το 2000. Ο πληθυσμός έφτασε τα 200 εκατομμύρια το 1968 και τα 300 εκατομμύρια στις 17 Οκτωβρίου 2006. Η πληθυσμιακή αύξηση είναι μεγαλύτερη στις μειοψηφίες και σύμφωνα με έρευνες του ομοσπονδιακού γραφείου απογραφών του 2012 50,4% των παιδιών Αμερικανών ανήκουν σε μειονότητες.
Οι Λατίνοι λογαριάζουν το 48% της εθνικής πληθυσμιακής αύξησης των 2,9 εκατομμυρίων μεταξύ 1 Ιουλίου 2005 και 1 Ιουλίου 2006. Οι μετανάστες και τα παιδιά τους θα αποτελέσουν την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας στις επόμενες δεκαετίες.
Το ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών υπολογίζει πληθυσμό 439 εκατομμυρίων μέχρι το 2050 για τη χώρα που είναι μία αύξηση 46% από το 2007 (301,3 εκατομμύρια). Ωστόσο τα Ηνωμένα Έθνη υπολογίζουν πληθυσμό 402 εκατομμυρίων το 2050 μία αύξηση 32% από το 2007. Παρ' όλα αυτά τέτοια αύξηση είναι αντίθετη με Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία και η Ελλάδα ή Ασιατικές όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα των οποίων οι πληθυσμοί μειώνονται και τα επίπεδα γονιμότητας είναι κάτω από το απαραίτητο όριο. Επίσημες απογραφές υποδεικνύουν ότι 54,4% (2.150.926 εκ των 3.953.593) γεννήσεων ήταν μη-ισπανών λευκών. Αυτό αναπαριστά μια αύξηση 0,34% σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά που ήταν 54,06%.
Ιστορία
Ο πληθυσμός των Η.Π.Α., πλην των αυτοχθόνων ιθαγενών τους οποίους συνάντησαν οι αρχικοί άποικοι, αποτελείται, ουσιαστικά, από μετανάστες και φυσικά, απογόνους μεταναστών, γεγονός που προσέδωσε στη χώρα το βασικό χαρακτηριστικό της, που είναι η πολυφυλετικότητα. Τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα στις ΗΠΑ έφθαναν, για μόνιμη εγκατάσταση, κατά μέσο όρο σχεδόν 15.000 άνθρωποι ετησίως, αριθμός που υπερδεκαπλασιάστηκε τη δεκαετία του 1840. Τη διαρκώς ανερχόμενη μεταναστευτική αυτή τάση ανέκοψε προσωρινά ο Αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία του αιώνα οι μετανάστες που αναζητούσαν την τύχη τους στις ΗΠΑ είχε αγγίξει τους 370.000 ετησίως. Ο 20ος αιώνας, τουλάχιστον στο ξεκίνημά του, ήταν ακόμη πιο ενισχυτικός του μεταναστευτικού φαινομένου, καθώς στην πρώτη του δεκαετία, περίπου 9 εκατομμύρια νέοι μετανάστες έφτασαν στις ΗΠΑ (1.500.000 από αυτούς, μόνο το έτος 1907) Το μεταναστευτικό ρεύμα είχε συγκεκριμένη προέλευση, τουλάχιστον έως τα μέσα του 19ου αιώνα, με χώρες εκκίνησης τη Μεγάλη Βρετανία (κυρίως), την Ιρλανδία, τη Γερμανία αλλά και τα έθνη της Σκανδιναβικής χερσονήσου. Ωστόσο δεν έλειπαν και οι μειονότητες, που επίσης οργανώθηκαν σε μεταναστευτικούς πυρήνες στη νέα χώρα, αλλά είχαν την τάση της προσήλωσης στα δυτικά κοινωνικά και πολιτιστικά πρότυπα. Προς τα τέλη του αιώνα η κεντρική και νότια Ευρώπη έγινε η κύρια πηγή τροφοδοσίας των ΗΠΑ με νέο μεταναστευτικό δυναμικό, έτσι ώστε το 1890 η βόρεια Ευρώπη να προσφέρει μόνο το μισό του συνολικού αριθμού εισερχομένων στην Αμερική.
Το 1900 όταν ο πληθυσμός των ΗΠΑ ήταν πλέον, 76 εκατομμύρια, υπήρχαν εκεί 66,8 εκατομμύρια λευκοί εκπροσωπώντας το 88% του συνολικού πληθυσμού, 8,8% αφροαμερικανοί όπου σχεδόν το 90% αυτών ζούσε στις νότιες πολιτείες και λίγο παραπάνω από 500.000 Ισπανοί.
Υπό τον νόμο, μέσω της πράξης μετανάστευσης και εθνικότητας του 1965 ο αριθμός της πρώτης γενιάς μεταναστών που ζούσαν στις ΗΠΑ τετραπλασιάστηκε από 9,6 εκατομμύρια το 1970 σε σχεδόν 38 εκατομμύρια το 2007. Κατά την διάρκεια του 1950 250.000 νόμιμοι μετανάστες εισερχόντουσαν στη χώρα ετησίως. Μέχρι το 1990 ο αριθμός αυτός έφτασε το 1 εκατομμύριο και ο μεγαλύτερος αριθμός μεταναστών προέρχονταν από τη Λατινική Αμερική και την Ασία. Το 2009 το 37% των μεταναστών προέρχονταν από την Ασία, 42 % από την υπόλοιπη Αμερική και 11% από την Αφρική. Σχεδόν 97% των κατοίκων των δέκα μεγαλύτερων αμερικανικών πόλεων το 1900 ήταν μη-ισπανοί λευκοί. Το 2006 οι μη-ισπανοί λευκοί ήταν η μειοψηφία σε τριάντα πέντε εκ των πενήντα πολιτειών. Το ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών ανέφερε ότι οι μειοψηφίες αποτελούσαν το 50,4% των παιδιών που γεννιόταν στις ΗΠΑ μεταξύ του Ιουλίου του 2010 και του Ιουλίου του 2011 σε σύγκριση με το 37% το 1990.
Το 2010 η πολιτεία με το χαμηλότερο ποσοστό γονιμότητας ήταν το Ρόουντ Άιλαντ με 1,63 παιδιά ανά χίλιες γυναίκες ενώ η Γιούτα είχε το μεγαλύτερο ποσοστό με 2,5 παιδιά ανά χίλιες γυναίκες. Αυτό συσχετίζεται με τις ηλικίες των πληθυσμών των πολιτειών: Το Ρόουντ Άιλαντ έχει την 9η μέση ηλικία στις ΗΠΑ -39,2- ενώ η Γιούτα το μικρότερο -29,0.
Ποσοστά γονιμότητας
[[Αρχείο:USpopgrowth1970-2020.svg|μικρογραφία|δεξιά|500px|Η άνοδος πληθυσμού κάθε πολιτείας την περίοδο 1970 μέχρι 2020.
Το ποσοστό γονιμότητας στις ΗΠΑ το 2010 ήταν 1,931: Άλλα: Το συνολικό επίπεδο γονιμότητας στις ΗΠΑ το 2012 είναι 1,881
Πυκνότητα πληθυσμού
Η πιο πυκνοκατοικημένη πολιτεία είναι το Νιου Τζέρσεϊ. Η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή είναι η Περιφέρεια της Κολούμπια. Η λιγότερο πυκνοκατοικημένη πολιτεία είναι η Αλάσκα. Δείτε τον Κατάλογο πολιτειών των ΗΠΑ ανά πυκνότητα πληθυσμού για χάρτες και ακριβή στατιστικά. Ακολουθεί κατάλογος με την πυκνότητα πληθυσμού κατά πολιτεία.
Πόλεις
Οι ΗΠΑ έχουν δεκάδες σημαντικές πόλεις. Συγκεκριμένα 9 πόλεις των ΗΠΑ ανήκουν στις 66 Παγκόσμιες πόλεις από όλες τις ομάδες. 10 πόλεις ανήκουν σε ομάδες πρώτης κλάσης στην κατάταξη: Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Σικάγο, Ουάσινγκτον, Βοστόνη, Σαν Φρανσίσκο, Μαϊάμι, Ατλάντα, Ντάλλας και Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια). Το 2011 οι ΗΠΑ είχαν 51 μητροπολιτικές περιοχές με πάνω από 1 εκατομμύριο κατοίκους η κάθε μια.
Το 2011 περίπου 250 εκατομμύρια Αμερικάνοι ζούσαν μέσα η γύρω από αστικές περιοχές. Αυτό σημαίνει ότι περισσότερο από τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της χώρας μοιράζονται περίπου το 3% της έκτασης των ΗΠΑ. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τις 10 μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις των ΗΠΑ.
Φυλή και εθνικότητα
Οι ΗΠΑ είναι ένα εθνικά και φυλετικά πολυπολιτισμικό κράτος. Το ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών επίσημα αναγνωρίζει έξι εθνικές και φυλετικές κατηγορίες: Λευκοί Αμερικάνοι,Ιθαγενείς Αμερικάνοι και ιθαγενείς της Αλάσκα,Ασιάτες Αμερικάνοι,Αφροαμερικάνοι και ιθαγενείς της Χαβάης καθώς και άλλοι κάτοικοι νησιών του Ειρηνικού.Το γραφείο απογραφών χαρακτηρίζει τους ισπανόφωνους Λατίνους ως μια διευρυμένη ομάδα που συνθέτει το μεγαλύτερη μειοψηφία του κράτους.
Οι Λευκοί Αμερικάνοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας φτάνοντας το 72% σύμφωνα με απογραφή του 2010. Οι ισπανόφωνοι Λατίνοι αποτελούν το 15% του πληθυσμού συνθέτοντας έτσι τη μεγαλύτερη μειοψηφία του έθνους. Οι αφροαμερικάνοι αποτελούν τη μεγαλύτερη φυλετική μειοψηφία με ποσοστό 13%. Οι λευκοί μη ισπανόφωνοι ή Λατίνοι κάτοικοι που μέσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και κάτοικοι της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής αποτελούν το 63% του πληθυσμού.
Οι λευκοί Αμερικάνοι αποτελούν την πλειοψηφία σε κάθε περιοχή. Το μεγαλύτερο ποσοστό τους συγκεντρώνεται στις κεντροδυτικές πολιτείες όπου πλειοψηφούν για 80%. Ωστόσο ο μεγαλύτερος αριθμός του συγκεντρώνεται στο Νότο.
Το 55% των αφροαμερικανών ζουν στο Νότο. Η πλειοψηφία όλων των υπόλοιπων ομάδων είναι στη δύση όπου είναι συγκεντρωμένο το 42% των ισπανόφωνων Λατίνων το 46% των Ασιατών Αμερικάνων το 48% των ινδιάνων Αμερικάνων και ιθαγενών και το 68% των ιθαγενών του Ειρηνικού και της Χαβάης.
Άλλες ομάδες
Υπήρχαν 22,1 εκατομμύρια Αμερικάνοι το 2009.
Υπήρχαν 2 εκατομμύρια άτομα στη φυλακή το 2010.
Σύμφωνα με απογραφές και περαιτέρω έρευνες που διεξήχθησαν το 2000 τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια αποτελούν μεταξύ του 0,99% μέχρι 1,13% των ζευγαριών στις ΗΠΑ. Μια έρευνα του ενός ινστιτούτου σεξουαλικών προτιμήσεων έδειξε ότι ο αριθμός των ομοφυλόφιλων ζευγαριών την περίοδο 2000-2005 αυξήθηκε από σχεδόν 600.000 ζευγάρια το 2000 σε σχεδόν 777.000 το 2005. Ποσοστό 4,1% των Αμερικάνων ηλικίας 18-45 ετών δηλώνουν γκέι, λεσβίες η αμφισεξουαλικοί.
Έρευνα που έγινε το 2011 από το ινστιτούτο υπολόγισε ότι 4 εκατομμύρια των ανηλίκων δηλώνουν ομοφυλόφιλοι, εκπροσωπώντας έτσι το 1,7% του ανήλικου πληθυσμού της χώρας. Ένας εκπρόσωπος δήλωσε ότι σε πρόσφατες έρευνες έχουν προσπαθήσει να αφαιρέσουν το ποσοστό των ατόμων που είχαν ομοφυλοφιλικές σκέψεις ή τάσεις στη διάρκεια της ζωής τους.
Η έρευνα της Αμερικανικής κοινότητας του ομοσπονδιακού γραφείου απογραφών της χώρας σε έρευνα το 2000 υπολόγισε 776.943 ομοφυλόφιλα νοικοκυριά στην χώρα που αποτελούν έτσι το 0,5 του πληθυσμού της χώρας.
Λιγότερο από το 1% των Αμερικάνων υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις.
Προβλέψεις
Μία έρευνα από το ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών προβλέπει μια κάθοδο στην αναλογία των λευκών μεταξύ 2010 και 2050 από το 79,5% στο 74%. Την ίδια περίοδο οι μη ισπανόφωνοι λευκοί δεν θα αποτελούν πια την πλειοψηφία του πληθυσμού το 2042 αλλά θα εξακολουθούν να είναι η μεγαλύτερη εθνική ομάδα. Το 2050 θα αποτελούν το 46,3% του πληθυσμού. Οι μη ισπανόφωνοι λευκοί αποτελούσαν το 85% του πληθυσμού το 1960.
Κωμόπολη
εναλλ.=κωμόπολη |μικρογραφία|220x220εσ|κωμόπολη Ο όρος κωμόπολη χρησιμοποιείται για τους οικισμούς που έχουν πληθυσμό μικρής πόλης. Χαρακτηριστικά η κωμόπολη αναφέρεται ως μικρή πόλη η οποία ειναι Έδρα μεγάλου Δήμου μιας Περιφεριακής Ενότητας παρέχοντας δημόσιες υπηρεσιες, περίθαλψη, εκπαιδευση, αγορες εξυπερετώντας μεγάλο αριθμό μικρών χωριών και οικισμών που βρίσκονται γύρω απο αυτή. . Η Ελληνική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία χρησιμοποιούσε μέχρι και την απογραφή του 1991 τον όρο αυτό για οικισμούς με πληθυσμό μεταξύ 3.000-10.000 ατόμων.
Δημογραφία των ΗΠΑ
Προβλέψεις
Οι έρευνες υπολογίζουν ότι ο πληθυσμός των Λατίνων θα αυξηθεί από 16% σήμερα σε 30% το 2050. Οι αφροαμερικανοί θα αυξηθούν σε μικρό ποσοστό από 12,9% σε 13% και οι Ασιάτες Αμερικάνοι από 4,6% σε 7,8%. Οι ΗΠΑ είχαν πληθυσμό 310 εκατομμύρια τον Οκτώβριο του 2010 και υπολογίζεται ότι θα φτάσει τα 400 εκατομμύρια μέχρι το 2039 και 439 εκατομμύρια το 2050. Επίσης υπολογίζεται ότι το 82% της αύξησης του πληθυσμού από το 2005 μέχρι το 2050 θα οφείλεται στη μετανάστευση.
Τα παιδιά της χώρας το 2050 το 62% εξ αυτών υπολογίζεται ότι θα προέρχεται από μειονότητα σε σχέση με το σημερινό 44%. Περίπου το 39% αυτών θα είναι ισπανόφωνοι Λατίνοι (22% το 2008). Το 2008 το ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών υπολόγισε τα εξής στατιστικά:
Θρησκεία
Η θρησκεία στις ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από μια ποικιλία θρησκευτικών πεποιθήσεων. Πλήθος θρησκειών έχουν αναπτυχθεί και καταστραφεί στις ΗΠΑ. Η πλειοψηφία των Αμερικάνων υποστηρίζουν ότι η θρησκεία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις ζωές τους, ποσοστό μοναδικό στις ανεπτυγμένες χώρες.
Φρίντριχ Γκόττλιμπ Μπαρτ
Ο Φρίντριχ Γκόττλιμπ Μπαρτ (γερμ. Friedrich Gottlieb Barth) (1738 - 1794) υπήρξε Γερμανός παιδαγωγός και γλωσσολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1738 στο Βίττενμπεργκ (Wittenberg). Πατέρας του ήταν ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαρτ και μητέρα του η Καταρίνα Ελίζαμπετ το γένος Κράουζε. Σχολείο πήγε στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Λόγω της μεγάλης επίδοσης που είχε στα γράμματα στάλθηκε στο Μεγάλο Αρχοντικό Γυμνάσιο «Άγιος Αυγουστίνος» (kurfürstliches Gymnasium St. Augustin) στην Γκρίμα. Τον Ιανουάριο του 1757 εγγράφηκε στην φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου του Βίττεμπερργκ, από το οποίο αποφοίτησε τον Απρίλιο του 1761 με πτυχίο Μάγιστρου. Το 1764 διορίστηκε αντιπρύτανης στο Βίττεμπεργκ, και τρία χρόνια αργότερα καθηγητής στην κρατική σχολή Πφόρτα (Landesschule Pforta). Εκεί γνωρίστηκε με την Φριντερίκα Ντοροτέα, κόρη του Κάντορα Γκόττλομπ Γκάισλερ, την οποία παντρεύτηκε το 1767. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκαν δεκατρία παιδιά. Ο Μπαρτ ήταν ικανότατος διδάσκαλος, με μεγάλο ταλέντο στις αρχαίες γλώσσες. Εκτός από Λατινικά και Ελληνικά ήξερε και αρκετές άλλες λεβαντικές γλώσσες, ακόμα και Γαλλικά, Αγγλικά, Ιταλικά και Ισπανικά. Έδινε ιδιωτικά μαθήματα Αγγλικής και Ιταλικής γλώσσας, και συνέταξε μερικά βιβλία γραμματικής για τις γλώσσες αυτές. Μαθητές του ήταν οι Φρίντριχ Βίλχελμ Ντόρινγκ (Friedrich Wilhelm Döring), Κάρλ Άουγκουςτ Μπόττιγκερ (Karl August Böttiger), Κρίστοφ Βίλχελμ Μίτσερλιχ (Christoph Wilhelm Mitscherlich) και Χάινριχ Καρλ Άιχσταιντ (Heinrich Karl Eichstädt). Απεβίωσε στις 6 Οκτωβρίου 1794. Μετά τον θάνατό του, οι μαθητές της σχολής έκαναν έρανο και συγκέντρωσαν γενναίο ποσό εκατό ταλάρων για την διατροφή των παιδιών του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Λουκία Γεωργαντή
thumb|Προτομή του [[Γιαννούλης Χαλεπάς|Γιαννούλη Χαλεπά, Κυπριάδου - Αθήνα, 2008]] Η Λουκία Γεωργαντή (Αθήνα 1919 – Αθήνα 2001) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια, ζωγράφος και διακοσμήτρια. Ήταν κόρη του γλύπτη Νικόλαου Γεωργαντή (1883 – 1947). Κατά τα έτη 1935 – 1946 πήρε μαθήματα γλυπτικής από τον πατέρα της και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή των Τεχνών (Scuola dei Arti) της Φλωρεντίας.
Η Γεωργαντή ασχολήθηκε και με τη δημιουργία των Μουσείων Ομοιωμάτων του Δήμου Αθηναίων και του Θεατρικού Μουσείου της Αθήνας. Ήταν φανατική συλλέκτρια πήλινων ομοιωμάτων σημαντικών προσωπικοτήτων της Ελλάδας. Για τον λόγο αυτό, είχε επονομαστεί «Μαντάμ Τισό» της ελληνικής γλυπτικής (Εφημ. Ελευθεροτυπία, 30. 7. 2002).
Είχε μετατρέψει την ιδιωτική κατοικία της επί των οδών Αναπαύσεως 20 και Τιμολέοντος 2 στη συνοικία του Μετς στην Αθήνα σε μουσείο. Εδώ στεγάζεται σήμερα το Μουσείο Γλυπτών και Ομοιωμάτων «ΛΟΥΚΙΑ ΓΕΩΡΓΑΝΤΗ», το οποίο ίδρυσε η Γεωργαντή το 1992 και το δώρησε το 2000 στο Δήμο Αθηναίων.
Είχε εκθέσει κατά καιρούς τα έργα της σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά. Είχε λάβει επίσης μέρος σε ομαδικές παρουσιάσεις των έργων της στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Χέλμουτ Άρπκε
Ο Χέλμουτ Άρπκε (γερμ. Helmut Arpke) ήταν αλεξιπτωτιστής της Γερμανικής πολεμικής αεροπορίας κατά την διάρκεια του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο οποίος τιμήθηκε με τον Σταυρό των ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού για την δράση του στην Μάχη του φρουρίου Έμπεν-Έμαελ. Ο Σταυρός των Ιπποτών ήταν το υψηλότερο παράσημο της Ναζιστικής Γερμανίας, που απονεμόταν για να αναγνωρίσει εξαιρετική γενναιότητα στο πεδίο της μάχης. Πέθανε το 1942 σε ηλικία 24 ετών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Λουκία Γεωργαντή
• Λέλα Καραγιάννη (1963), αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης, προτομή από μάρμαρο, που φιλοτεχνήθηκε δαπάναις του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων, στον πεζόδρομο της οδού Τοσίτσα, Αθήνα. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 9 Ιουνίου 1963 από την πριγκίπισσα Ειρήνη, επι δημαρχίας Άγγελου Τσουκαλά.
• Κώστας Κοτζιάς (1967), πρώην δήμαρχος Αθηναίων, ανδριάντας από ορείχαλκο στον πεζόδρομο Φωκίωνος Νέγρη, Αθήνα. μικρογραφία|Προτομή του [[Τίμος Μωραϊτίνης|Τίμου Μωραϊτίνη στην πλατεία Ραλλούς Μάνου - Αθήνα]] • Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1969), συγγραφέας, προτομή από μάρμαρο στην Πλατεία Παπαδιαμάντη, Κυπριάδου – Αθήνα. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν τον Ιούνιο 1969 από τον τότε Δήμαρχο Αθηναίων Δ. Ρίτσο.
• Τίμος Μωραϊτίνης (1969), συγγραφέας, προτομή από μάρμαρο στην Πλατεία Ραλλούς Μάνου, Αθήνα.
• Στρατής Μυριβήλης (1971), συγγραφέας, προτομή από μάρμαρο στην Πλατεία Παγκρατίου, Αθήνα.
• Χριστόφορος Νέζερ (1972), ηθοποιός, προτομή από ορείχαλκο στην Πλατεία Νέζερ, λεωφ. Βασιλέως Αλεξάνδρου και Νηρηίδων, Αθήνα.
• Γιαννούλης Χαλεπάς, γλύπτης, προτομή από μάρμαρο στην Πλατεία Παπαλουκά, Κυπριάδου – Αθήνα.
Στην Πλατεία του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου στην Αθήνα, λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας και Αγγ. Πυρρή, έχει τοποθετηθεί η προτομή από μάρμαρο «Στην άγνωστη εθελόντρια αδελφή» (1972).
Δείτε επίσης
• Κυπριάδου
Πηγές
• Στέλιος Λυδάκης: «Οι Έλληνες Γλύπτες – Η νεοελληνική γλυπτική: ιστορία – τυπολογία – λεξικό γλυπτών», τόμ. 5ος, σελ. 303, Εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ», Αθήνα, 1981.
• Ζέττα Αντωνοπούλου: «Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια Γλυπτική 1834 – 2004», σελ. 125, 126, 128, 129, 130 & 131, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα, 2003.
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Γερμανικός παγανισμός
Ο γερμανικός παγανισμός αναφέρεται στις διάφορες θρησκευτικές πρακτικές των γερμανικών λαών από την Εποχή του Σιδήρου μέχρι τον χριστιανισμό κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα. Αυτές οι θρησκευτικές πρακτικές αντιπροσώπευαν ένα ουσιαστικό στοιχείο του πρώιμου γερμανικού πολιτισμού. Από τα αρχαιολογικά κατάλοιπα και τις λογοτεχνικές πηγές, είναι δυνατόν να εντοπιστούν κοινές ή στενά συνδεδεμένες πεποιθήσεις των γερμανικών λαών στον Μεσαίωνα, όταν οι τελευταίες περιοχές στην Σκανδιναβία ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Η πρωτο-γερμανική θρησκεία βασίστηκε στην πρωτο-ινδοευρωπαϊκή θρησκεία και επεκτάθηκε την εποχή των μεταναστεύσεων όπως ο παγανισμός που ασπάζεται στο εσωτερικό των ηπειρωτικών γερμανικών λαών και ο αγγλοσαξονικός παγανισμός μεταξύ των λαών που ομιλούσαν τα αρχαία αγγλικά. Ο γερμανικός παγανισμός τεκμηριώνεται καλύτερα σε κείμενα του 10ου και 11ου αιώνα από την Σκανδιναβία και την Ισλανδία.
A Place in the Sun (άλμπουμ των Lit)
Το A Place in the Sun είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ από το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Lit. Παραγωγός ήταν ο Don Gilmore. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 23 Φεβρουαρίου του 1999 από την RCA Records. Είναι η πρώτη τους κυκλοφορία με μια μεγάλη δισκογραφική. Το άλμπουμ έφτασε στο # 31 του Billboard 200 και έβγαλε τα επιτυχημένα singles "My Own Worst Enemy", το οποίο ήταν στο # 1 του Billboard Modern Rock Tracks chart για έντεκα εβδομάδες, το "Zip-Lock" και το "Miserable". Το τραγούδι "No Big Thing", το οποίο ήταν αρχικά στο προηγούμενο άλμπουμ τους, "Tripping the Light Fantastic", ηχογραφήθηκε ξανά για αυτό το άλμπουμ. Το "A Place in the Sun" έχει ανακηρυχθεί πλατινένιο από την RIAA, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Μοχάμεντ Μπουντιάφ
Ο Μοχάμεντ Μπουντιάφ (23 Ιουνίου 1919 – 29 Ιουνίου 1992, محمد بوضياف, Muḥammad Bū-Ḍiyāf ), ή αλλιώς Σι Ταγιέμπ ελ Ουατανί, ήταν Αλγερινός πολιτικός ηγέτης και ένας από τους ιδρυτές του επαναστατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου που ηγήθηκε του Πολέμου της Αλγερινής Ανεξαρτησίας (1954 – 1962).
Πρώτα χρόνια του εθνικιστικού κινήματος
Ο Μοχάμεντ Μπουντιάφ γεννήθηκε στο Ουλέντ Μαντί (στη σημερινή επαρχία Μ'Σιλά) της Γαλλικής Αλγερίας, σε μία οικογένεια πρώην ευγενών, η οποία είχε χάσει τη θέση και την επιρροή της κατά τη διάρκεια των αποικιακών χρόνων. Η εκπαίδευσή του διακόπηκε μετά το δημοτικό σχολείο λόγω προβλημάτων υγείας (φυματίωση) και του αυξανόμενου ακτιβισμού του στο νεοεμφανιζόμενο εθνικιστικό κίνημα. Υπήρξε μέλος του εθνικιστικού Αλγερινού Λαϊκού Κόμματος (Parti du Peuple Algérien, PPA) του Μεσαλί Χατζ, και αργότερα προσχώρησε στον διάδοχο οργανισμό Κίνημα για τον Θρίαμβο των Δημοκρατικών Ελευθεριών (MTLD) και στη μυστική παραστρατιωτική πτέρυγα του, την Ειδική Οργάνωση (Organisation Spéciale, OS). Ο Μπουντιάφ ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση του δικτύου της Οργάνωσης στην επαρχία του Σετίφ, τη συγκέντρωση όπλων, τη συλλογή κεφαλαίων και την προετοιμασία αντάρτικων δυνάμεων. Καταδικάστηκε ερήμην σε 10 χρόνια φυλάκισης από τις γαλλικές αρχές, αλλά απέφυγε τη σύλληψη.
Όταν ο Μεσαλί αποφάσισε να διαλύσει την Ειδική Οργάνωση, σχεδιάστηκε από τους αντιπάλους του και φανατικούς αντάρτες μία επαναστατική επιτροπή για να θέσει τις βάσεις για τον πόλεμο, η Επαναστατική Επιτροπή για την Ενότητα και τη Δράση (Comité Révolutionnaire d'Unité et d'Action, CRUA). Ο Μπουντιάφ ήταν μεταξύ των μελών της, αφού ήλθε σε ρήξη με τον Μεσαλί, τον οποίο κατηγόρησε για αυταρχικές τάσεις. Η αντιπαλότητα της Επιτροπής και του Αλγερινού Λαϊκού Κόμματος στράφηκε γρήγορα στη βία και συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της αντι-γαλλικής επανάστασης έως ότου το Αλγερινό Λαϊκό Κόμμα (το οποίο τότε αναδιοργανώθηκε σε Αλγερινό Εθνικό Κίνημα, Mouvement National Algérien, MNA) διαλύθηκε. Τον Ιούλιο του 1954, ο Μπουντιάφ, ο οποίος ήταν ευθυγραμμισμένος με την Επαναστατική Επιτροπή για την Ενότητα και τη Δράση, επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας από τους πρώην συντρόφους του και τραυματίστηκε σε πεζοδρόμιο του Αλγερίου, αφήνοντας πίσω του άλλους νεκρούς.
Πόλεμος της Αλγερινής Ανεξαρτησίας
Η Επαναστατική Επιτροπή για την Ενότητα και τη Δράση επανεμφανίστηκε ως Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Front de libération nationale, FLN), το οποίο ξεκίνησε μια εθνική ένοπλη εξέγερση εναντίον της Γαλλίας την 1η Νοεμβρίου 1954. Ο Μπουντιάφ ήταν εκείνη τη στιγμή κύριος ηγέτης του κινήματος και εμφανίστηκε ως σημαντικό μέλος της εξόριστης ηγεσίας εργαζόμενος από το Κάιρο και τις γειτονικές χώρες της Αλγερίας. Το 1956, συνελήφθη μαζί με τον Αχμέντ Μπεν Μπελά και αρκετούς άλλους ηγέτες του Μετώπου σε μια αμφιλεγόμενη αεροπειρατεία από γαλλικές δυνάμεις, και φυλακίστηκε στη Γαλλία. Ενώ ήταν φυλακισμένος, εξελέγη συμβολικά υπουργός στην εξόριστη κυβέρνηση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, την Προσωρινή Κυβέρνηση της Αλγερινής Δημοκρατίας, κατά τη δημιουργία της το 1958 και επανεκλέχθηκε το 1960 και το 1961. Επιπλέον, ορίστηκε ένας από τους Αντιπροέδρους της. Αφέθηκε ελεύθερος μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας το 1962, μετά από έναν σκληρό οκταετή πόλεμο που κόστισε 350.000 έως 1,5 εκατομμύρια ζωές.
Μετά την ανεξαρτησία: αντιπολίτευση και εξορία
Με την ανεξαρτησία, εσωτερικές συγκρούσεις έπληξαν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, το οποίο χωρίστηκε σε αντίπαλες φατρίες καθώς αποσύρθηκαν οι γαλλικές δυνάμεις. Μια στρατιωτική-πολιτική συμμαχία μεταξύ του συνταγματάρχη Χουαρί Μπουμεντιέν του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (Armée de Libération Nationale, ALN) και του Αχμέντ Μπεν Μπελά, της εξόριστης ηγεσίας, διέλυσε τους αντιπάλους της και ίδρυσε ένα μονοκομματικό κράτος υπό την προεδρία του Μπεν Μπελά.
Ο ολοένα και πιο περιθωριοποιημένος Μπουντιάφ διαμαρτυρήθηκε για αυτές τις εξελίξεις, και ίδρυσε ένα παράνομο αντιπολιτευτικό κόμμα, το Κόμμα της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, το οποίο εξεγέρθηκε για σύντομο διάστημα ενάντια στη μονοκομματική κυβέρνηση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Ο Μπουντιάφ αναγκάστηκε να εξοριστεί και εγκαταστάθηκε στο γειτονικό Μαρόκο. Μετά το πραξικόπημα του συνταγματάρχη Μπουμεντιέν το 1965, ο Μπουντιάφ παρέμεινε στην αντιπολίτευση, όπως έκανε και υπό τον διάδοχό του, συνταγματάρχη Τσαντλί Μπεντζεντίντ (1979-92). Η ομάδα του κόμματός του παρέμεινε διαδοχικά ενεργή στην αντιπολίτευσή της προς την κυβέρνηση, αλλά για όλους τους σκοπούς, ο Μπουντιάφ έπαψε να είναι δύναμη οποιουδήποτε αναστήματος στην πολιτική της Αλγερίας μετά το τέλος της εξορίας του.
Επιστροφή ως αρχηγός του κράτους
μικρογραφία|Ο Μπουντιάφ λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Τον Φεβρουάριο του 1992, μετά από μια 27ετή εξορία στην Κενίτρα, 25 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας του Μαρόκου Ραμπάτ, ο στρατός τον κάλεσε να γίνει πρόεδρος του Ανώτατου Κρατικού Συμβουλίου της Αλγερίας, ενός διακοσμητικού σώματος της στρατιωτικής χούντας, μετά την ακύρωση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Αποδέχτηκε και ορκίστηκε άμεσα στη θέση. Δημοσίως, παρουσιάστηκε ως ηγέτης ο οποίος ήταν εξόριστος για πολύ καιρό ώστε να αλλοιωθεί από τη βία και τη διαφθορά της εσωτερικής μετα-επαναστατικής πολιτικής της Αλγερίας, αλλά το μειονέκτημα ήταν ότι ήταν ελάχιστα γνωστός στο μεγαλύτερο μέρος του αλγερινού κοινού. Ωστόσο, οι εκκλήσεις του για ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση και τερματισμό της στρατιωτικής κυριαρχίας στην πολιτική ενστάλαξαν την ελπίδα, και γρήγορα απέκτησε δημοτικότητα, ακόμη και αν πολλοί τον συνέδεαν με τη στρατιωτική κλίκα που ουσιαστικά κυβερνούσε την Αλγερία στο όνομά του.
Ακόμα και ως αρχηγός του κράτους, ο Μπουντιάφ εξαρτιόταν πλήρως από τις δυνάμεις που τον είχαν φέρει στην εξουσία, και οι εξουσίες του οριοθετούνταν από τον στρατό και τους θεσμούς ασφαλείας. Επιπλέον, η χώρα εξακολούθησε να παρασύρεται προς τον εμφύλιο πόλεμο, με την αυξανόμενη ισλαμική βία στις περιοχές γύρω από το Αλγέρι και τα βάναυσα στρατιωτικά μέτρα να κλιμακώνουν αμφότερα την κατάσταση. Η πολιτική σκηνή παρέμεινε χαοτική, η οικονομία διαλύθηκε και ο Μπουντιάφ φάνηκε ανίκανος να πραγματοποιήσει αποτελεσματικά τις μεταρρυθμίσεις που είχε υποσχεθεί.
Δολοφονία και κληρονομιά
Στις 29 Ιουνίου 1992, η θητεία του Μπουντιάφ ως προέδρου του Ανώτατου Κρατικού Συμβουλίου έφτασε στο τέλος της όταν δολοφονήθηκε από σωματοφύλακα του κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής δημόσιας ομιλίας στα εγκαίνια ενός πολιτιστικού κέντρου στην Ανάμπα, κατά την πρώτη του επίσκεψη εκτός Αλγερίου ως αρχηγός του κράτους. Η δολοφονία προκάλεσε έντονο σοκ στην Αλγερία και παραμένει μια στιγμή εμβληματικής σημασίας στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Ο ίδιος ο Μπουντιάφ απέκτησε σημαντικό πολιτικό κύρος μετά τον θάνατό του, και πλέον αναφέρεται από πολλούς πολιτικούς σχολιαστές ως μάρτυρας της Αλγερίας, με πολλούς να υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε να ήταν ο σωτήρας της χώρας.
Ο δολοφόνος του, υπολοχαγός Λαμπρέκ Μπουμααραφί, λέγεται ότι ενήργησε ως μοναχικός σκοπευτής λόγω των ισλαμιστικών ιδεών του. Καταδικάστηκε σε θάνατο σε κλειστή δίκη το 1995, αλλά η ποινή δεν εκτελέστηκε. Η δολοφονία, αναπάντεχα, έχει αποτελέσει αντικείμενο σημαντικής διαμάχης και προσέλκυσε θεωρίες συνωμοσίας, με πολλούς να αναφέρουν ότι ο Μπουντιάφ δολοφονήθηκε στην πραγματικότητα από τον στρατιωτικό θεσμό που ήταν υπεύθυνος για το πραξικόπημα. Αυτές οι θεωρίες επικεντρώθηκαν στο γεγονός ότι ο Μπουντιάφ είχε ξεκινήσει πρόσφατα ένα κίνημα ενάντια στη διαφθορά του αλγερινού καθεστώτος και απομάκρυνε αρκετούς σημαντικούς στρατιωτικούς αξιωματούχους από τις θέσεις τους.
Η σύζυγός του, Φατιχά επιμένει ότι ο θάνατός του δεν έχει διερευνηθεί σωστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονημένοι αρχηγοί κράτους Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλγερίας
Αιμίλιος Χαρλαύτης
Ο '''Αιμίλιος Θ. Χαρλαύτης''' (29 Μαρτίου 1965 – 13 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Έλληνας αστροφυσικός.
Ο Χαρλαύτης γεννήθηκε στο Κιάτο της Κορινθίας. Απεφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1987 και στη συνέχεια έλαβε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1991, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Φιλ Α. Τσαρλς (Phil A. Charles) και ο τίτλος της διατριβής ήταν "Disc structure and variability in dwarf novae". Από το 1991 μέχρι το 1995 εργάσθηκε ως βοηθός αστρονόμος στην «Ομάδα Τηλεσκοπίων Ισαάκ Νεύτων» του Αστεροσκοπείου του Γκρήνουιτς, στη Λα Πάλμα των Καναρίων Νήσων. Κατόπιν εργάσθηκε ως βοηθός ερευνών (1995–1997) στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους της Σκωτίας και ως ερευνητής (1997–1998) στο Ινστιτούτο Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, στην Ελλάδα, όπου και εκλέχθηκε ερευνητής το 1998. Ακολούθως είχε μία σειρά προσωρινών θέσεων επισκέπτη επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ και στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Γκόνταρντ της NASA (1999), και επισκέπτη λέκτορα στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους (2001–2002). Υπήρξε ο κύριος επόπτης (principal investigator) στην κατασκευή του Αστεροσκοπείου του Χελμού και την εγκατάσταση σε αυτό του μεγαλύτερου τηλεσκοπίου στην Ελλάδα, του «Αρίσταρχος», που είναι επίσης το μεγαλύτερο των Βαλκανίων και το δεύτερο μεγαλύτερο στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Η κυριότερη επιστημονική ανακάλυψή του ήταν αυτή των σπειροειδών κυμάτων ύλης σε έναν αστρικό δίσκο προσαυξήσεως, στον νάνο καινοφανή IP Πηγάσου, με χρήση της νέας μεθόδου της «τομογραφίας Ντόπλερ». Πραγματοποίησε επίσης πρωτοποριακή ανάλυση για τον προσδιορισμό του λόγου μαζών διπλών συστημάτων με μαύρη τρύπα. Εργάσθηκε με τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια του κόσμου, μεταξύ των οποίων το Κεκ Ι και το VLT.
Ο Αιμίλιος Χαρλαύτης έχασε τη ζωή του στις 13 Φεβρουαρίου 2005 σε ορειβατικό δυστύχημα στο όρος Μαίναλο, μαζί με τέσσερις άλλους ορειβάτες, περίπου 40 ημέρες πριν κλείσει τα 40 του χρόνια. Πίσω του άφησε τον πατέρα του, Θεοφάνη, τη σύζυγό του, δρα. αρχαιολογίας Μαριλένα Καραμπατέα, και τα δύο ανήλικα παιδιά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα
Αουατσαπάν
Γεωγραφία
Η Αουατσαπάν βρίσκεται νοτιοδυτικά του Ελ Σαλβαδόρ και βόρεια του Αουατσαπάν. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κολόνια Ίμπου, νοτιοδυτικά της Ασαπούκο και βορειοανατολικά της Τακούμπα. Στα βορειοδυτικά της βρίσκεται η μεγαλύτερη λίμνη του Αουατσαπάν, η Λαγούνα δελ Γιάνο (Laguna del Llano). Η πόλη έχει έκταση 244,84 τ.χλμ..
Ιστορία
Η Αουατσαπάν ιδρύθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1869.
Δημογραφία
Η Αουατσαπάν είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 110.511 κατοίκους. Είναι η δωδέκατη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, την Σάντα Άνα, το Σογιαπάνγκι, το Σαν Μιγκέλ, την Απόντα, το Μεχικάνος, τη Σιουδάδ Ντελγάδο, την Σάντα Τέκλα, το Ιλοπάνγκο, το Σαν Μαρτίν και το Κουσκατανσίνγκο. Έχει πυκνότητα 0.45 κατοίκων ανά τ.χλμ..
Οικονομία
Η κύρια παραγωγή της Αουατσαπάν είναι ο καφές.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος της Αουατσαπάν διαιρείται σε 29 καντόνια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Δήμοι του Ελ Σαλβαδόρ
Αντώνιος Ζούρκος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντώνιος Ζούρκος γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Νεβέσκα (Νυμφαίο) Αμυνταίου της Περιφερειακής ενότητας Φλώρινας. Μαζί με το μεγαλύτερο αδερφό του Βασίλειο μετεγκαταστάθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη, όπου επιδόθηκαν στο εμπόριο και σύντομα απέκτησαν μεγάλη περιουσία. Διατηρούσαν μάλιστα μεγάλο αγρόκτημα λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Οι δύο αδερφοί αποτέλεσαν σημαντικούς παράγοντες του Ελληνισμού της πόλης και αναμίχθηκαν ενεργά στην προετοιμασία της Επανάστασης που λάμβανε χώρα εκείνη την εποχή στη Θεσσαλονίκη υπό την καθοδήγηση του Φιλικού προύχοντα Χριστόδουλου Μπαλάνου. Κατά την καταστροφή της πόλης από τους Οθωμανούς και τις σφαγές των δημογερόντων αλλά και του λαού που ακολούθησαν, το Μάιο του 1821, ο Αντώνιος Ζούρκος συνελήφθη από τις Οθωμανικές αρχές και σφαγιάστηκε. Ολόκληρη η περιουσία του δημεύτηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Codex Alimentarius
Ο Codex Alimentarius (λατινικός κώδικας τροφίμων) είναι μια συλλογή διεθνώς αναγνωρισμένων προτύπων, κωδίκων πρακτικής, κατευθυντήριων γραμμών και άλλων συστάσεων σχετικά με τα τρόφιμα, την παραγωγή τροφίμων και την ασφάλεια των τροφίμων. μικρογραφία|δεξιά|Ασφάλεια τροφίμων Το όνομά του προέρχεται από τον Codex Alimentarius Austriacus. Τα κείμενά του αναπτύσσονται και διατηρούνται από την Επιτροπή Codex Alimentarius, που ιδρύθηκε στις αρχές Νοεμβρίου του 1961 από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO), ενώθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) τον Ιούνιο 1962 και πραγματοποίησε την πρώτη σύνοδό του στη Ρώμη τον Οκτώβριο του 1963. Οι κύριοι στόχοι της Επιτροπής είναι η προστασία της υγείας των καταναλωτών και η διασφάλιση δίκαιων πρακτικών στο διεθνές εμπόριο τροφίμων. Ο Codex Alimentarius αναγνωρίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου ως διεθνές σημείο αναφοράς για την επίλυση διαφορών σχετικά με την ασφάλεια των τροφίμων και την προστασία των καταναλωτών.
Από το 2012, υπήρχαν 186 μέλη της Επιτροπής Codex Alimentarius: 186 χώρες μέλη και ένας οργανισμός μέλος, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Υπήρχαν 215 παρατηρητές του Κώδικα: 49 διακυβερνητικοί οργανισμοί, 150 μη κυβερνητικές οργανώσεις και 16 οργανώσεις των Ηνωμένων Εθνών.
Πεδίο εφαρμογής
Ο Codex Alimentarius καλύπτει όλα τα τρόφιμα, είτε αυτά έχουν υποστεί επεξεργασία, είτε είναι ακατέργαστα. Εκτός από τα πρότυπα για συγκεκριμένα τρόφιμα, ο Codex Alimentarius περιέχει γενικά πρότυπα που καλύπτουν θέματα όπως η επισήμανση των τροφίμων, η υγιεινή των τροφίμων , τα πρόσθετα τροφίμων και τα κατάλοιπα φυτοφαρμάκων και οι διαδικασίες για την αξιολόγηση της ασφάλειας των τροφίμων που προέρχονται από τη σύγχρονη βιοτεχνολογία. Περιέχει επίσης κατευθυντήριες γραμμές για τη διαχείριση των επίσημων, δηλ. Κυβερνητικών συστημάτων επιθεώρησης και πιστοποίησης εισαγωγής και εξαγωγής για τα τρόφιμα.
Ο Codex Alimentarius δημοσιεύεται στις έξι επίσημες γλώσσες των Ηνωμένων Εθνών : αραβικά, κινέζικα , αγγλικά , γαλλικά , ισπανικά και ρωσικά. Δεν είναι διαθέσιμα όλα τα κείμενα σε όλες τις γλώσσες.
Διαμάχη
Η διαμάχη σχετικά με τον Codex Alimentarius σχετίζεται με την αντίληψη ότι αποτελεί υποχρεωτικό πρότυπο για την ασφάλεια των τροφίμων, συμπεριλαμβανομένων των συμπληρωμάτων βιταμινών και ανόργανων συστατικών. Οι υποστηρικτές του Codex Alimentarius υποστηρίζουν ότι αποτελεί πρότυπο αναφοράς για τα τρόφιμα και ότι δεν υπάρχει καμία υποχρέωση των χωρών να υιοθετήσουν τα πρότυπα του Codex ως μέλη είτε του Codex είτε οποιασδήποτε άλλης διεθνούς εμπορικής οργάνωσης. Από την άποψη των αντιπάλων της, ωστόσο, μία από τις κύριες αιτίες ανησυχίας είναι ότι ο Codex Alimentarius αναγνωρίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου ως διεθνές πρότυπο αναφοράς για την επίλυση διαφορών σχετικά με την ασφάλεια των τροφίμων και την προστασία των καταναλωτών. Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι η χρήση του Codex Alimentarius κατά τις διεθνείς διαφορές δεν αποκλείει τη χρήση άλλων αναφορών ή επιστημονικών μελετών ως απόδειξη της ασφάλειας των τροφίμων και της προστασίας των καταναλωτών. [ παραπομπή που απαιτείται ]
Έχει αναφερθεί ότι το 1996 η γερμανική αντιπροσωπία υπέβαλε πρόταση για τη μη πώληση βοτάνων, βιταμινών ή ανόργανων συστατικών για προληπτικούς ή θεραπευτικούς λόγους και ότι τα συμπληρώματα πρέπει να αναταξινομηθούν ως φάρμακα. Η πρόταση συμφωνήθηκε, αλλά οι διαμαρτυρίες σταμάτησαν την εφαρμογή της. [7] Η 28η Σύνοδος της Επιτροπής του Codex Alimentarius στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε 4-5 Ιουλίου 2005. Μεταξύ των πολλών θεμάτων που συζητήθηκαν ήταν οι κατευθυντήριες γραμμές για τη βιταμίνη και Μέταλλα συμπληρώματα διατροφής, οι οποίες υιοθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ως νέες γενικές κατευθυντήριες γραμμές για την ασφάλεια: Οι κατευθυντήριες γραμμές αναφέρουν ότι "οι άνθρωποι πρέπει ... να ενθαρρύνονται να επιλέγουν μια ισορροπημένη διατροφή από τα τρόφιμα πριν εξετάσουν οποιοδήποτε συμπλήρωμα βιταμινών και ανόργανων συστατικών. όπου οι καταναλωτές θεωρούν ότι η διατροφή τους χρειάζεται συμπληρώματα, τα συμπληρώματα βιταμινών και ανόργανων συμπληρωμάτων συμπληρώνουν την καθημερινή διατροφή. " [10] Το κείμενο αυτό αποτέλεσε αντικείμενο σημαντικής διαμάχης μεταξύ των υποστηρικτών των συμπληρωμάτων διατροφής. Πολλές χώρες ρυθμίζουν τέτοιες ουσίες όπως τα θεραπευτικά προϊόντα ή τα φαρμακευτικά προϊόντα ή κάποια άλλη κατηγορία, χωρίς να απαιτείται να αποδειχθούν ιατρικά χρήσιμα. [ παραπομπή που απαιτείται ]Το κείμενο δεν αποσκοπεί στην απαγόρευση των συμπληρωμάτων, αλλά τους επιβάλλει στις απαιτήσεις επισήμανσης και συσκευασίας, θέτει κριτήρια για τον καθορισμό μέγιστων και ελάχιστων επιπέδων δοσολογίας και απαιτεί να λαμβάνονται υπόψη η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα κατά τον προσδιορισμό των πηγών συστατικών. Η « Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) των Ηνωμένων Εθνών και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εφάρμοσαν αυτά τα κριτήρια με "σήμανση για να σταματήσει η υπερδοσολογία των καταναλωτών σε συμπληρώματα διατροφής με βιταμίνες και ανόργανα συστατικά". Η Επιτροπή του Codex Alimentarius (CAC) δήλωσε ότι οι Κατευθυντήριες Γραμμές καλούν "την επισήμανση που περιέχει πληροφορίες σχετικά με τα μέγιστα επίπεδα κατανάλωσης βιταμινών και ανόργανων συμπληρωμάτων διατροφής". Ο ΠΟΥ δήλωσε επίσης ότι οι κατευθυντήριες γραμμές «εξασφαλίζουν ότι οι καταναλωτές λαμβάνουν επωφελείς επιπτώσεις στην υγεία από βιταμίνες και μέταλλα».
Το 2004, παρατηρήθηκαν ομοιότητες μεταξύ της οδηγίας της ΕΕ για τα συμπληρώματα διατροφής και των κατευθυντηρίων γραμμών του Codex Alimentarius για τα συμπληρώματα βιταμινών και ανόργανων συστατικών ». Πρόσθετη διαμάχη εκφράστηκε από υποστηρικτές οικολογικά και κοινωνικά βιώσιμων συστημάτων γεωργίας και τροφίμων, όπως το κίνημα Slow Food, μολονότι το κίνημα Slow Food έχει ευθυγραμμιστεί περισσότερο με την ΕΕ. Επιπλέον, το Μανιφέστο για το Μέλλον των Τροφίμων ανέφερε ότι «οι γραφειοκρατίες όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο Codex Alimentarius έχουν κωδικοποιήσει πολιτικές σχεδιασμένες να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της παγκόσμιας αγροτοβιομηχανίας πάνω από όλα, υπονομεύοντας τα δικαιώματα των αγροτών και των καταναλωτών ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυποποίηση
Καβίλια
Η καβίλια (αγγλ. dowel), από την ιταλική λέξη caviglia, είναι το κυλινδρικό εξάρτημα συνήθως μικρού μεγέθους, που χρησιμοποιείται σε συνδέσεις με κατάλληλες οπές για τη σταθεροποίηση μερών/τμημάτων με αντίστοιχες οπές σε δύο διαφορετικά εξαρτήματα.
Ιδίως στις ξύλινες κατασκευές και στην επιπλοποιία, καβίλια είναι ξύλινος κυλινδρικός πείρος, συνήθως από σκληρό είδος (οξιά ή δρυ, στα αρχαία χρόνια, ελιά ή πουρνάρι) που έχει είτε λεία επιφάνεια, είτε επιφάνεια με ραβδώσεις και που τοποθετείται σε οπές που έχουν ανοιχθεί από πριν. Απώτερος στόχος είναι η εφαρμοστή και συνεκτική σύνδεση δύο στοιχείων - μερών σε έπιπλα. Η διάμετρος και το μήκος στις καβίλιες ποικίλουν στην υπό σύνδεση κατασκευή, ανάλογα με το πάχος και τα φορτία που θα δεχτούν (βλ. φορτίσεις). Ορισμένες φορές οι καβίλιες τοποθετούνται σκέτες. Αλλά τις περισσότερες φορές για καλύτερη σύνδεση, επιδέχονται συγκολλητικής ουσίας (κόλλας). Η προσθήκη κόλλας επιφέρει καλύτερες συνδεσμολογίες. Η καβίλια αισθητικώς πλεονεκτεί, διότι είναι «κρυφή», δε φαίνεται μετά τη συναρμογή της κατασκευής. Λείες καβίλιες απαιτούν άνοιγμα οπών ίσης διαμέτρου, ενώ αν φέρουν ραβδώσεις, τότε οι οπές πρέπει να είναι περίπου 1 mm μικρότερες, δηλ. λεπτότερες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξυλουργική Κατηγορία:Ξύλο
Τζωρτζ Σόρος
Ο Τζωρτζ Σόρος ή Τζορτζ Σόρος   (αγγλικά: George Soros), που γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1930 με το πραγματικό όνομα Γκυόργκυ Σβαρτς (György Schwartz) είναι Ουγγροαμερικανοεβραίος κερδοσκόπος, επενδυτής, επιχειρηματίας, ευεργέτης και πολιτικός ακτιβιστής. Κέρδισε φήμη ως ο «άνθρωπος που κατέστρεψε την Τράπεζα της Αγγλίας», αφού κατάφερε να αποκομίσει κέρδος 1 δισ. δολαρίων κατά την κρίση του νομίσματος του Ηνωμένου Βασιλείου το 1992.
Βιογραφία
Είναι ο πρόεδρος του Soros Fund Management και του Ινστιτούτου Ανοιχτής Κοινωνίας, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων. Διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ειρηνική μετάβαση από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό στην Ουγγαρία (1984-1989), και έδωσε τη μεγαλύτερη ποτέ επιχορήγηση στην ηπειρωτική Ευρώπη για τη σύσταση του Πανεπιστημίου Κεντρικής Ευρώπης στη Βουδαπέστη. Αργότερα, η χρηματοδότηση που εξασφάλισε στην Επανάσταση των Ρόδων της Δημοκρατίας της Γεωργίας θεωρήθηκε από τη Ρωσία πως αποτέλεσε τον κύριο παράγοντα επιτυχίας της επανάστασης αυτής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι γνωστός για τις προσπάθειές και τις δωρεές του στον σκοπό της μη επανεκλογής του Τζορτζ Μπους το 2004. Έχει ιδρύσει το Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο.
Ο πρώην διοικητής του Ομοσπονδιακού Συστήματος Αποθεμάτων της Αμερικής Πωλ Βόλκερ, στον πρόλογο του βιβλίου του Τζωρτζ Σόρος Η Αλχημεία της Χρηματοοικονομικής έγραψε: "Ο Τζωρτζ Σόρος άφησε το στίγμα του ως ένας εξαιρετικά επιτυχημένος κερδοσκόπος, αρκετά σοφός ώστε να αποσύρεται από τις αγορές όσο είναι ακόμα μπροστά στο παιχνίδι. Ο κύριος όγκος των τεραστίων προσόδων του είναι πλέον αφιερωμένος στη μετάβαση και τις προσπάθειες των αναδυόμενων εθνών να γίνουν ανοιχτές κοινωνίες, ανοιχτές όχι μόνο με την έννοια της οικονομικής ελευθερίας αλλά, κυρίως, με την έννοια της ανεκτικότητας και του σεβασμού της ελεύθερης σκέψης και συμπεριφοράς."
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα ουγγρικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Οικονομολόγοι Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960 Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου
Βασίλειος Ζούρκος
Ο Βασίλειος Ζούρκος ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Νεβέσκα (Νυμφαίο) Αμυνταίου της Περιφερειακής ενότητας Φλώρινας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βασίλειος Ζούρκος γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στη Νεβέσκα (Νυμφαίο) Αμυνταίου της Περιφερειακής ενότητας Φλώρινας. Μαζί με τον αδερφό του Αντώνιο μετεγκαταστάθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη, όπου επιδόθηκαν στο εμπόριο και σύντομα απέκτησαν μεγάλη περιουσία. Διατηρούσαν μάλιστα μεγάλο αγρόκτημα λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Οι δύο αδερφοί αποτέλεσαν σημαντικούς παράγοντες του Ελληνισμού της πόλης και αναμίχθηκαν ενεργά στην προετοιμασία της Επανάστασης που λάμβανε χώρα εκείνη την εποχή στη Θεσσαλονίκη υπό την καθοδήγηση του Φιλικού πρόκριτου Χριστόδουλου Μπαλάνου. Κατά την καταστροφή της πόλης από τους Οθωμανούς και τις σφαγές των δημογερόντων αλλά και του λαού, που ακολούθησαν, το Μάιο του 1821, ο Βασίλειος Ζούρκος κατάφερε να διαφύγει στη Χαλκιδική, όπου ενώθηκε με τα στρατεύματα των εκεί επαναστατών. Στη συνέχεια, μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Χαλκιδική, μετέβηκε στη Σκόπελο, τον Οκτώβριο του 1821 μαζί με πολλούς Μακεδόνες. Η περιουσία του δημεύτηκε από τις Οθωμανικές αρχές. Πολέμησε σε πολλές μάχες καθ’ όλη τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, όπου και διακρίθηκε. Λόγω της διάκρισής του, προήχθη σε μπουλουκτσή. Μετείχε στην πολιορκία του Μεσολογγίου και στη ηρωική έξοδο των πολιορκημένων. Έκτοτε μετονομάστηκε σε "Μεσολογγίτης". Λίγο αργότερα έλαβε το αξίωμα του χιλίαρχου, στο Ναύπλιο. Ως χιλίαρχος συνέχισε την πολεμική δράση του έως τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους. Το 1835, μετά τη χορήγηση αμνηστίας από τους Οθωμανούς στους επαναστάτες της Θεσσαλονίκης, εγκαταστάθηκε εκ νέου σε αυτήν, όπου κατάφερε να ανακτήσει τη μισή από την περιουσία του, που είχε δημευτεί. Κλάδος της οικογένειάς του παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη με το επώνυμο Μεσολογγίτης (από την ίδια οικογένεια κατάγονταν και ο Θεσσαλονικέας δημοσιογράφος, Βασίλειος Μεσολογγίτης). Από έναν άλλο κλάδο της ίδιας οικογένειας κατάγονταν ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός της Νεβέσκας (Νυμφαίου), Βασίλειος Ζούρκας που συμμετείχε στη Μακεδονική επανάσταση του 1878.
Αναφορές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Σαρλ-Μισέλ ντε Λ'Επέ
Βιογραφία
Ο Λ'Επέ, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, απέκτησε ενδιαφέρον για τις φιλανθρωπικές υπηρεσίες υπέρ των φτωχών και, περιπλανόμενος στις παραγκουπόλεις του Παρισιού, είχε την ευκαιρία να γνωριστεί με δυο νεαρές κωφάλαλες αδερφές οι οποίες επικοινωνούσαν χρησιμοποιώντας την νοηματική γλώσσα. Ο Λ'Επέ αποφάσισε να αφιερωθεί στην εκπαίδευση και στην σωτηρία των κωφών και έτσι το 1760 ίδρυσε ένα σχολείο κωφών. Παράλληλα με την αναδυόμενη φιλοσοφική σκέψη της εποχής εκείνης, ο Λ'Επέ έφτασε στο συμπέρασμα ότι οι κωφάλαλοι είχαν την ικανότητα να επικοινωνούν μέσω της γλώσσας και κατέληξε στο ότι θα πρέπει και αυτοί να συμμετέχουν στα θεία μυστήρια ώστε να αποφύγουν να πάνε στην κόλαση. Άρχισε να αναπτύσσει ένα σύστημα διδασκαλίας της γαλλικής γλώσσας και της θρησκείας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το ίδρυμά του έγινε το πρώτο δωρεάν σχολείο παγκοσμίως, το οποίο απευθυνόταν στους κωφούς και το οποίο είχαν δωρεάν πρόσβαση στο κοινό.
Παρόλο που το πραγματικό ενδιαφέρον του Λ'Επέ ήταν η θρησκευτική εκπαίδευση, η δημόσια ενασχόλησή του και ανάπτυξη ενός "Γαλλικής Νοηματικής Γλώσσας" σχολείου επέτρεψε στους κωφάλαλους να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους για πρώτη φορά μπροστά στο δικαστήριο.
Μετά τον θάνατο του Λ'Επέ, τον διαδέχτηκε ο ιερέας Roch-Ambroise Cucurron Sicard, ο οποίος έγινε ο νέος διευθυντής του σχολείου.
Μύθος
Ακόμα και σήμερα, ο Λ'Επέ χαρακτηρίζεται ευρέως ως ο εφευρέτης της νοηματικής γλώσσας ή ως αυτός που "δίδαξε τους κωφούς να ομιλούν". Στην πραγματικότητα, ο ίδιος διδάχτηκε την επικοινωνία από τους κωφούς. Ο Λ'Επέ κατηγοριοποίησε και ηχογράφησε τα γαλλικά σήματα έτσι ώστε αυτά τα τελευταία να μπορούν να διδάσκονται σε άλλους προκειμένου να χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση, ιδιαίτερα όσον αφορά την χριστιανική πίστη.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Γάλλοι κληρικοί Κατηγορία:Παιδαγωγοί Κατηγορία:Κωφότητα
Οξύρρυγχος Άνω Αιγύπτου
Η Οξύρρυγχος (αρχαία Αιγυπτιακή Per-Medjed, σύγχρονη Αιγυπτοαραβική γλώσσα el-Bahnasa) είναι αρχαιολογική θέση στην Αίγυπτο, πιθανώς από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές θέσεις που ανακαλύφθηκαν. Τον τελευταίο αιώνα, η περιοχή γύρω από τον Οξύρρυγχο ανασκάπτεται διαρκώς. Ανάμεσα στα ευρήματα περιλαμβάνεται μια μεγάλη συλλογή παπυρικών κειμένων που χρονολογούνται από την εποχή της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, και της περιόδου της ρωμαϊκής κατάκτησης. Ανάμεσα στα κείμενα που ανακαλύφθηκαν στην Οξύρρυγχο περιλαμβάνονται έργα του Μένανδρου και το Ευαγγέλιο του Θωμά, ένα σημαντικό πρώιμο γνωστικό χειρόγραφο. Σε παπύρους του 2ου, του 3ου και του 4ου μ.Χ. αιώνα, που βρέθηκαν στην πόλη Οξύρυγχο της Αιγύπτου ή σχετίζονται με αυτήν, γίνεται συχνή αναφορά σε κάποιο "άμφοδον Κρητικόν", φράση που μπορεί να σημαίνει την ύπαρξη κάποιου διοικητικού διαμερίσματος όπου είχε εγκατασταθεί σημαντικός αριθμός εποίκων από την Κρήτη. Η παρουσία Κρητικών στην Οξύρυγχο εξυπηρετούσε κατά πάσα πιθανότητα εμπορικούς σκοπούς. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, η συγκεκριμένη ονομασία να αποτελεί απλή ανάμνηση της πατρίδας των πρώτων οικιστών της περιοχής, που ίσως να είχαν εν τω μεταξύ αφομοιωθεί από το εγχώριο στοιχείο.
Γεωγραφία
Η Οξύρρυγχος βρίσκεται περίπου 160 χλμ Ν-ΝΔ του Καΐρου (28°32′0″ N - 30°40′0″ E) και κείται δυτικά της κεντρικής πορείας του Νείλου, στο Μπαχρ Γιουσέφ (Canal of Joseph), ένα παρακλάδι του Νείλου που καταλήγει στη λίμνη Μέρις και την όαση Φαγιούμ. Στους αρχαίους χρόνους υπήρχε στην περιοχή μια πόλη η Per-Medjed, αλλά η περιοχή δεν έγινε σημαντική παρά μόνον μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Αλέξανδρο το 332 π.Χ./Π.Κ.Ε.. Τότε ανοικοδομήθηκε ως ελληνική πόλις (Οξυρρύγχου πόλις).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου