cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόστολος Αντωνόπουλος
Ο Αντωνόπουλος προκρίθηκε στο ελεύθερο ανδρών 4×200, ως μέλος της φιλοξενούμενης χώρας, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Σε συνεργασία με τους Νικόλαο Ξυλούρη, Ανδρέα Ζήσιμο και Δημήτριο Μαγγανά, ο Αντωνόπουλος κολύμπησε πρώτος με χρόνο 1: 50.34, αλλά οι Έλληνες ολοκλήρωσαν το φινάλε στην τελευταία θέση με τελικό χρόνο 7: 23.02, περισσότερο από 15 δευτερόλεπτα από το σήμα νίκης που ορίστηκε από την ομάδα των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005
3277 Αάρονσον
Ο Αάρονσον (Aaronson) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Μαρκ Αάρονσον, που σκοτώθηκε σε ατύχημα στο Αστεροσκοπείο Κιτ Πηκ σε ηλικία 37 ετών.
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, κοντά στο αφήλιό του ο Αάρονσον κινείται πέρα από τα εξωτερικά (προς τον Δία) όρια της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αάρονσον εκτιμάται σε 20 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,11 έως 0,12. Ο Αάρονσον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 έως 12 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ααρονσον
Halicephalobus gingivalis
Το Halicephalobus gingivalis είναι ένα σαπροφάγο νηματοειδές σκουλήκι ελεύθερης διαβίωσης που ταυτοποιήθηκε και ονομάστηκε το 1954 από τον Στεφάνσκι. Είναι παράσιτο το οποίο συναντάται στα άλογα και το οποίο εισβάλλει στην ρινική κοιλότητα, ενίοτε και σε άλλες περιοχές, και παράγει κοκκώδεις μάζες. Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί επίσης να μολύνει τον άνθρωπο, στον οποίο είναι πάντα θανατηφόρος. Με βάση μελέτες που έχουν διεξαχθεί σε μολυσμένα άλογα στην Φλόριντα, αυτό το παράσιτο σχετίζεται με βαλτώδη περιβάλλοντα. Αυτά τα σκουλήκια είναι δίοικα, με θηλυκά και αρσενικά όργανα να έχουν βρεθεί σε διαφορετικούς ανθρώπους. Τα αυγά και οι ανώριμες προνύμφες έχουν βρεθεί σε δείγματα ιστών, υποδεικνύοντας την απουσία σεξουαλικού κύκλου ενώ αρσενικά σκουλήκια έχουν βρεθεί στο έδαφος, γεγονός που υποδηλώνει ότι ενδέχεται να συμβαίνει και σεξουαλική αναπαραγωγή. Το παράσιτο θεωρείται ότι εισέρχεται στον οργανισμό μέσω αμυχών στο δέρμα ή μέσω βλεννογόνων. Ο νηματοειδής αυτός ιστός έχει πλέον παγκόσμια παρουσία καθώς έχουν εντοπιστεί περιπτώσεις μόλυνσης των ιπποειδών στον Καναδά, την Φλόριντα, την Σκανδιναβία και στα αραβικά άλογα.
Παραπομπές
Bradbury RS, Speare R, Dhatrak D, Weldhagen GF: 2015. «First human case of fatal Halicephalobus gingivalis meningoencephalitis in Australia», J Clin Microbiol, 53:1768 –1774. doi:10.1128/JCM.00032-15.
Κατηγορία:Νηματέλμινθες Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες
Gongylonema pulchrum
Το Gongylonema pulchrum είναι το μοναδικό παράσιτο της οικογένειας Gongylonema που είναι ικανό να μολύνει τους ανθρώπους.
Οι λοιμώξεις του Gongylonema pulchrum οφείλονται σε ανθρώπους που λειτουργούν ως τυχαίοι ξενιστές για το παράσιτο. Υπάρχουν επτά είδη σπειροειδών νημάτων που μολύνουν τυχαίους ανθρώπινους ξενιστές: Gnathostoma, Thelazia, Gongylonema, Physaloptera, Spirocerca, Rictularia. Το παράσιτο Gongylonema pulchrum είναι ένα νηματοειδές σκουλήκι της κατηγορίας spirurida. Είναι ένα σχετικά λεπτό νηματοειδές σκουλήκι, και όπως και άλλα σκουλήκια στην ίδια κατηγορία, δεν διαθέτει κυκλοφορικό ή αναπνευστικό σύστημα. Τα υπόλοιπα είδη Gongylonema μολύνουν τα πουλιά και τα θηλαστικά: υπάρχουν 25 είδη που βρέθηκαν σε θηλαστικά και 10 είδη που βρέθηκαν σε πουλιά.
Αυτό το παράσιτο είναι πολυκυτταρικό και ικανό στο να κινείται. Έχει πολλές προεξοχές στην βλεννογόνο, οι οποίες βοηθούν στην πρόωση μέσω του λεπτού στρώματος του δέρματος στο εσωτερικό του στόματος του ανθρώπινου ξενιστή. Έχουν επίσης ένα σύστημα αποβολής με πλευρικές προεξοχές. Αυτό το παράσιτο τρέφεται με επιθηλιακά κύτταρα. Πολύ συχνά οι προεξοχές είναι μια περιοχή σχηματισμού φλεγμονής, μέσω της συσσώρευσης εκκρίσεων σε αυτές. Το Gongylonema καταπίνει επίσης αυτές τις εκκρίσεις.
To 2013 σημειώθηκε το πρώτο περιστατικό μόλυνσης ανθρώπου με Gongylonema στη Γαλλία.
Φωτογραφίες
Οι παρακάτω είναι όλες φωτογραφίες από ένα αρσενικό σκουλήκι Gongylonema pulchrum, το οποίο βγήκε από έναν άνδρα στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νηματέλμινθες Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες
Άντβερπ Τζάιαντς
Η Άντβερπ Τζάιαντς (Antwerp Giants), Telenet Άντβερπ Τζάιαντς για λόγους χορηγίας, είναι βελγικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στην Αμβέρσα. Η έδρα της είναι η Αρένα Λόττο. Ο σύλλογος παίζει στην Προ Λιγκ Βελγίου (PBL), το υψηλότερο επίπεδο της βελγικής καλαθοσφαίρισης. Ο σύλλογος δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση των Άντβερπσε Μ.Κ. και Ρ.Κ. Μέχελεν. Στη συνέχεια ονομάστηκε Ρέισινγκ Μπάσκετ Άντβερπεν (Racing Basket Antwerpen) και μετονομάστηκε σε Άντβερπ Τζάιαντς το 2005.
Ιστορία
Το 1995, η Άντβερπσε Μ.Κ από την Αμβέρσα και η Ρ.Κ. Μέχελεν συγχωνεύτηκαν και δημιουργήθηκε η Racing Basket Antwerpen. Ο σύλλογος έκανε το ντεμπούτο του στην υψηλότερη κατηγορία του Βελγίου τη σεζόν 1998–99. Η Άντβερπεν ήταν μια από τις 3 κορυφαίες ομάδες μέχρι το 2001. Τη σεζόν 1999-2000, ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του εθνικό πρωτάθλημα ως Telindus Antwerpen, νικώντας την ΜΚ Οστένδης με 3-1 στους τελικούς. Στη συνέχεια, η ομάδα είχε μια οπισθοδρόμηση και έληξε στην 6η, 7η ή 8η θέση για πέντε συνεχόμενες σεζόν. Το 2007, ο σύλλογος κέρδισε το τρίτο του τρόπαιο, κερδίζοντας το Κύπελλο Βελγίου για δεύτερη φορά.
Η δεύτερη ομάδα του συλλόγου παίζει στη Δεύτερη Κατηγορία Βελγίου, ενώ η γυναικεία ομάδα συμμετέχει στην περιφερειακή διοργάνωση.
Η ομάδα κατέχει το ρεκόρ θεατών σε έναν αγώνα καλαθοσφαίρισης στο Βέλγιο, με 17.135 θεατές, στις 31 Ιανουαρίου 2015, κατά τη διάρκεια του αγώνα της εναντίον του Σπιρού Σαρλερουά, στο Σπορτπαλές. Τον Ιούνιο του 2017, ανακοινώθηκε ότι η Telenet θα γίνει ο κύριος χορηγός της ομάδας για τρεις σεζόν.
Τη σεζόν 2018-19, η Άντβερπ Τζάιαντς είχε την πιο επιτυχημένη σεζόν της. Στην Ευρώπη, προκρίθηκε για το Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ (BCL) αφού προχώρησε μετά από τρεις προκριματικούς γύρους. Η ομάδα ήταν η έκπληξη της σεζόν στο BCL, καθώς νίκησε τις Μούρθια και Νίζνι Νόβγκοροντ στο γύρο των 16 και στους προημιτελικούς, αντίστοιχα. Προκρίθηκε για το Φάιναλ Φορ που φιλοξενήθηκε στο Σπορτπαλές στην Αμβέρσα. Στους ημιτελικούς, η ομάδα έχασε από την Ιμπεροστάρ Τενερίφης και κέρδισε την τρίτη θέση νικώντας τη Μπρόζε Μπάμπεργκ. Εγχώρια, η Άντβερπ Τζάιαντς κέρδισε το Κύπελλο Βελγίου για πρώτη φορά σε 12 χρόνια. Στο πρωτάθλημα, η ομάδα έχασε από την ΜΚ Οστένδης με 1-3 στους τελικούς.
Ονόματα
Για λόγους χορηγίας, το όνομα του συλλόγου άλλαξε συχνά: • Racing Basket Antwerpen (1996–1999)
• Telindus Racing Antwerpen (1999–2004)
• Daewoo Racing Antwerpen (2005–2006)
• Sanex Antwerp Giants (2006–2008)
• Antwerp Diamond Giants (2008–2011)
• Port of Antwerp Giants (2011–2017)
• Telenet Giants Antwerp (2017–παρόν)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βελγικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1995
3278 Μπιέχοουνεκ
Ο Μπιέχοουνεκ (Běhounek) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή (την προς τον Δία) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 11,4. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του φυσικού, εξερευνητή και συγγραφέα Φράντισεκ Μπιέχοουνεκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπιέχοουνεκ εκτιμάται σε 31,5 ± 0,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,048. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Μπιέχοουνεκ γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπιεχοουνεκ
Μίλτος Βρεκούσης
Ο Μίλτος (Μιλτιάδης) Βρεκούσης (1946 - 2015 ) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Ο υψηλόσωμος τερματοφύλακας διακρίθηκε για την πολύ καλή φυσική του κατάσταση, για τις άψογες ικανότητές του και τις σπουδαίες εμφανίσεις που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Σπίθα Νίκαιας και το 1969 μεταγράφηκε στον Απόλλων Αθηνών, μόλις υποβιβασμένος στη Β' Εθνική και με τη φανέλα του Απόλλωνα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Β' Εθνική τη σεζόν 1969-70. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Προοδευτική το 1970, με την οποία και συνέδεσε το περισσότερο το όνομά του, αγωνιζόμενος με ιδιαίτερη επιτυχία στην Α' Εθνική και Β' Εθνική μέχρι και το 1977. Το 1977 μεταπήδησε στην Παναχαϊκή, με την οποία αγωνίστηκε στην Α' Εθνική μέχρι το 1979. Παρέμεινε για ακόμη μία χρονιά στην Πάτρα για τον Α.Π.Σ. Πάτραι, με τον οποίο αγωνίστηκε την περίοδο 1979-80 στην Β' Εθνική. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τους Αίαντα Σαλαμίνας, Α.Ο. Νίκαιας και Δόξα Πειραιά, όταν στα τέλη πλέον της δεκαετίας '80 τερμάτισε την καριέρα του.
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ασχολήθηκε ως προπονητής, όπου αποτέλεσε προπονητής αρκετών συλλόγων, υπήρξε διοικητικό στέλεχος του Συνδέσμου Προπονητών Αττικής και επίσης εργάστηκε στον Αθλητικό Οργανισμό του Δήμου Νίκαιας. Δραστηριοποιήθηκε και με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής, του οποίου υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών του, το 1994. Στις 5 Δεκεμβρίου του 2015 ο Μίλτος Βρεκούσης απεβίωσε, σε ηλικία των 69 ετών, από καρκίνο.
Αξιοσημείωτο είναι πως τον Δεκέμβριο του 2016, οι σύλλογοι βετεράνων ποδοσφαιριστών της Προοδευτικής και του Απόλλων Σμύρνης πραγματοποίησαν φιλικό αγώνα στη μνήμη του Μίλτου Βρεκούση (ο οποίος είχε αγωνιστεί και στις 2 ομάδες), που διεξήχθη στο Γήπεδο Νίκαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Πάτραι
3279 Σόλων
Ο Σόλων (Solon) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (δηλαδή την προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα νομοθέτη, σοφού και ποιητή Σόλωνος του Αθηναίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σόλωνος είναι άγνωστα. Ο Σόλων περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες 5 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σολων
Σύνδρομο Κονράντι-Χίνερμαν
Το σύνδρομο Κονράντι-Χίνερμαν είναι ένας σπάνιος τύπος χονδροδυσπλασίας. Συνδέεται με το γονίδιο EBP και επηρεάζει μεταξύ ενός στα 100.000 και ενός στα 200.000 βρεφών.
Είναι επίσης γνωστό ως σύνδρομο Χάπλε, από τον Γερμανό γιατρό Ρούντολφ Χάπλε (γεν. 1938), ο οποίος έγραψε μια σειρά επιστημονικών άρθρων σχετικά με την ασθένεια το 1976. Το όνομα σύνδρομο Κονράντι-Χίνερμαν προέκυψε από τους Γερμανούς ιατρούς Έριχ Κονράντι (1882–1968) και Καρλ Χίνερμαν (1904–1978).
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Φιέρι
μικρογραφία|Ποταμός Γκιάνιτσα και Πλατεία Νίκης Το Φιέρι (Fieri) είναι πόλη και δήμος στο νομό Φιέρ στη νοτιοδυτική Αλβανία. Ο πληθυσμός του δήμου κατά την απογραφή του 2011 ανερχόταν στους 85.845 κατοίκους.
Γεωγραφικά, βρίσκεται στο κέντρο της χώρας και περιβάλλεται από λόφους. Η πόλη βρίσκεται 16 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά της Αδριατικής και 100 χιλιόμετρα νότια από τα Τίρανα.
Το Φιέρι βρίσκεται περίπου 11 χιλιόμετρα από τα ερείπια της αρχαίας πόλης της Απολλωνίας. Η πόλη ιδρύθηκε το 588 π.Χ. από Έλληνες αποίκους από την Κέρκυρα και την Κόρινθο σε μια περιοχή που αρχικά κατοικούσαν ιλλυρικές φυλές.
Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από την αλβανική λέξη που σημαίνει φτέρη. Μια εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα της πόλης προέρχεται πιθανότατα από την ιταλική λέξη fiera, που σημαίνει εμπορική έκθεση.
Ιστορία
Η ιστορία του Φιέρι συνδέεται με εκείνη των κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου και πίσσας που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση. Η παρουσία πίσσας και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην περιοχή καταγράφηκαν ήδη από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ο Διοσκουρίδης ο Πεδάνιος, στο έργο Materia Medica, αναφέρει σβώλους πίσσας στον παρακείμενο ποταμό Σεμάν και συμπυκνωμένη πίσσα στις όχθες του ποταμού Αώου. Ο Στράβων, αναφέρει περίπου το 17 μ.Χ τα εξής: "Στη γη του λαού της Απολλωνίας στην Ιλλυρία υπάρχει αυτό που ονομάζεται νυμφαίο. Είναι ένας βράχος που εκπέμπει πυρ. Παρακάτω υπάρχουν πηγές που ρέουν ζεστό νερό και άσφαλτο … η άσφαλτος πηγάζει από έναν γειτονικό λόφο: τα μέρη που ανασκάπτονται αντικαθίστανται από φρέσκο χώμα, το οποίο με την πάροδο του χρόνου μετατρέπεται σε άσφαλτο." δεξιά|μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Γεωργίου, Φιέρι Τον 14ο και 15ο αιώνα η τοποθεσία χρησιμοποιήθηκε από Βενετούς εμπόρους ως χώρος συναλλαγών για την αγορά γεωργικών προϊόντων από τις πεδιάδες του Μυζέκε.
Ο οικισμός έλαβε καθεστώς πόλης το 1864 όταν ο τοπικός κυβερνήτης Καχρεμάν Πασά Βριόνι ζήτησε από ορισμένους Γάλλους αρχιτέκτονες να σχεδιάσουν μια μελλοντική πόλη ως τεχνικό και εμπορικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1864–1865 δημιουργήθηκε μια αγορά για 122 εμπόρους κατά μήκος του ποταμού Γκγιάνιτσα. Οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης ήταν οι υπάλληλοι του Καχρεμάν Πασά Βριόνι και μέλη βλάχικων οικογενειών που ζούσαν στην περιοχή από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Απολλωνία
Σε απόσταση δώδεκα χιλιομέτρων από το Φιέρι βρίσκεται η Απολλωνία, ένας από τους δύο σημαντικότερους αρχαίους αποικιακούς οικισμούς των Ιλλυρίων στη σημερινή Αλβανία. Ιδρύθηκε το 600 π.Χ. σε λόφο κοντά στη θάλασσα και κοντά στον ποταμό Αώο από εποίκους από την Κέρκυρα και την Κόρινθο. Την εποχή πριν από τις αλλαγές στον εδαφικό σχηματισμό και τις ακτές της Αδριατικής που προκλήθηκαν από σεισμό τον 3ο αιώνα μ.Χ., το λιμάνι της Απολλωνίας μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι 100 πλοία. Η τοποθεσία θεωρείται ότι βρίσκεται στο νότιο όριο ενός οικισμού αυτοχθόνων Ιλλυρίων, ο οποίος αναφέρεται στον Περίπλου, μία έκθεση ναυτικού της Αδριατικής που γράφτηκε στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. από Έλληνα συγγραφέα. Ήταν κοντά στο έδαφος που κατείχαν οι Ιλλυρικές φυλές και κοντά στην ελληνική φυλή των Χαόνων. μικρογραφία|600x600εσ|Πανοραμική θέα της Απολλωνίας Η αποικία λέγεται ότι ονομαζόταν Γυλακεία από τον Κορίνθιο ιδρυτή της, Γύλακα, και αργότερα άλλαξε το όνομά της σε εκείνο του Θεού Απόλλωνα. Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες για 100 χρόνια οι Έλληνες και οι Ιλλύριοι ζούσαν σε διακριτές κοινότητες.
Η οικονομική ευημερία της Απολλωνίας αυξήθηκε με βάση το εμπόριο σκλάβων και την τοπική πλούσια ποιμαντική γεωργία. Στα μέσα του 5ου αι. π.Χ. δημιουργήθηκε στην περιοχή εργαστήριο για την κοπή νομισμάτων. Μέσω εμπορικών και εμπορευματικών συναλλαγών αυτά τα κέρματα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ιλλυρία και πέρα από τα όριά της. Από το 214 π.Χ. και έπειτα, η πόλη συμμετείχε στον πόλεμο μεταξύ των Ιλλυρίων Ταυλάντιων και του Κασσάνδρου, βασιλιά της Μακεδονίας, και το 229 π.Χ. πέρασε στον έλεγχο των Ρωμαίων. Το 168 π.Χ., η πίστη της αποικίας στη Ρώμη ανταμείφθηκε. Για 200 χρόνια, είχε σημαντικό ρόλο στην απόπειρα των Ρωμαίων να αποικίσουν την ανατολή και ίσως υπήρξε το αρχικό τέρμα της Εγνατίας Οδού. Ήταν σημαντικό οχυρό για τον Καίσαρα στον εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στον Πομπήιο και τον Ιούλιο Καίσαρα. Τα έτη 45 και 44 π.Χ., ο Οκταβιανός, μετέπειτα Αύγουστος, σπούδασε για 6 μήνες στην Απολλωνία, η οποία είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη ως κέντρο ελληνικών σπουδών, ειδικά για την τέχνη της ρητορικής. Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων ονόμασε στους Φιλιππικούς την Απολλωνία "magna urbs et gravis", δηλαδή μεγάλη και σημαντική πόλη. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Απολλωνία παρέμεινε ένα σημαντικό οικονομικό κέντρο, αλλά άρχισε να παρακμάζει, καθώς ο Αώος μετέφερε ιλύ και η ακτογραμμή άλλαξε μετά τον σεισμό.
Ανασκαφές και Μνημεία της Απολλωνίας
Οι πρώτες απόπειρες πραγματοποίησης ανασκαφών στην Απολλωνία έγιναν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από Αυστριακούς αρχαιολόγους, οι οποίοι αποκάλυψαν και διερεύνησαν κυρίως τα τείχη που περιέβαλαν την πόλη. Οι συστηματικές ανασκαφές άρχισαν το 1824 από μια γαλλική αρχαιολογική αποστολή του Λεόν Ρέι, που έφερε στο φως ένα σύνολο μνημείων στο κέντρο της πόλης. Πολλές ανασκαφές έχουν γίνει από Αλβανούς αρχαιολόγους τα τελευταία 40 χρόνια. Πολλά αντικείμενα εκτίθενται στο μουσείο που βρίσκεται στο μοναστήρι της Θεοτόκου.
Μνημείο του Αγωνοθέτη
Αυτό το μνημείο κοσμούσε το κέντρο της πόλης. Το κτίσμα είχε τη μορφή ημικυκλίου και χρησίμευσε ως χώρος συνεδρίασης του συμβουλίου της πόλης - της Βουλής. Το εμπρόσθιο μέρος του κτίσματος ήταν διακοσμημένο με ιδιαίτερο τρόπο: υπάρχουν 6 κίονες με κεφαλές Κορινθιακού ρυθμού. Μια επιγραφή που χρονολογείται στα μέσα του 2ου αι. μ.Χ. αναφέρει ότι το κτίριο κατασκευάστηκε από ανώτερους αξιωματικούς της πόλης, ως μνημείο με σκοπό να τιμήσει τον θάνατο ενός στρατιώτη. Την ημέρα των εγκαινίων του μνημείου, διοργανώθηκε επίδειξη στην πόλη με τη συμμετοχή 25 ζευγαριών μονομάχων. Στη δυτική πλευρά, από την κορυφή της μνημειακής δομής, φαίνονται τα ερείπια του μικρού ναού της Αρτέμιδος. Στην ανατολική πλευρά υπάρχει οδός που περνά κάτω από μια θριαμβική αψίδα. Στην αντίθετη πλευρά του μνημείου του Αγωνοθέτη, υπάρχει κιονοστοιχία διακοσμημένη με μαρμάρινα αγάλματα.
Βιβλιοθήκη και Ωδείο
Αυτό το κτίσμα βρίσκεται πίσω από την κιονοστοιχία. Απέναντι από το μνημείο του Αγωνοθέτη βρίσκεται ένα Ωδείο ή ένα μικρό θέατρο για 200 θεατές. Το κτίσμα διέθετε σκηνή, ορχήστρα και κερκίδες. Εκεί δινόταν μουσικές παραστάσεις, απαγγελίες και πραγματοποιούνταν ρητορικές και φιλοσοφικές συζητήσεις.
3280 Γκρετρύ
Ο Γκρετρύ (Grétry) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Φερνάν Ριγκώ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου και του έδωσε το όνομα του Γαλλοβέλγου συνθέτη Αντρέ Γκρετρί.
Φιέρι
Συντριβάνι
Το συντριβάνι αντιπροσωπεύει από μόνο του μια σύνθετη δομή. Διέθετε έναν τοίχο που συγκέντρωνε όλα τα νερά που ξεπηδούσαν από τη γη και τέσσερα ακόμη υδραγωγεία.
3280 Γκρετρύ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Γκρετρύ εκτιμάται σε 8,83 ± 0,25 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,23 ± 0,07. Ο Γκρετρύ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 34 λεπτά.
Φιέρι
Μουσείο της Απολλωνίας
Το Μουσείο της Απολλωνίας διαθέτει 7 περίπτερα, γκαλερί και 2 στοές. Στον χώρο εκτίθενται διάφορα αντικείμενα που μαρτυρούν την ιστορία της Απολλωνίας. μικρογραφία|230x230εσ|Μονή Αρδένιτσα
3280 Γκρετρύ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκρετρυ
Φιέρι
Μονή Αρδένιτσα
Ο ναός της Θεοτόκου στη Μονή Αρδένιτσα είναι το σημαντικότερο τμήμα της μονής. Η εκκλησία είναι βυζαντινού ρυθμού. Οι εσωτερικοί χώροι της εκκλησίας κάποτε είχαν αγιογραφηθεί, αλλά σήμερα έχουν παραμείνει πολύ λίγα τμήματα από τις τοιχογραφίες. Άρχισε να χτίζεται το 1282 από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο μετά τη νίκη επί των Ανζουβίνων στο Μπεράτ. Οι τοιχογραφίες παρουσιάζουν τον αυτοκράτορα ως οικοδόμο της εκκλησίας.
Η πτώση του κομμουνισμού
Από την πτώση του κομμουνισμού η πόλη του Φιέρι έχει υποστεί πολλές μεταβολές. Αρχικά, κατασκευάστηκε εκκλησία η οποία επιτρέπει στους κατοίκους να ασκούν τη θρησκεία τους. Πραγματοποιήθηκαν επίσης πολλές κατασκευές στην πόλη και σήμερα το Φιέρι διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα στη χώρα.
Γεωγραφία
μικρογραφία|230x230εσ|Το Φιέρι από τον αέρα Η πόλη του Φιέρι βρίσκεται στο κέντρο της χώρας. Βρίσκεται περίπου 16 χιλιόμετρα ανατολικά της Αδριατικής και 100 χιλιόμετρα νότια από τα Τίρανα. Ο ποταμός Σεμάν ρέει δυτικά μέσω του Φιέρι και του Μπροστάρ.
Το Φιέρι είναι η έδρα του ομώνυμου νομού. Ο δήμος σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια της μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 από τη συγχώνευση των πρώην δήμων Τσακράν, Ντερμένας, Φιέρι, Φρακούλ, Λέβαν, Λιμπόφσα, Μπροστάρ Ούρα, Πορτέζ, Κεντέρ και Τοπόγια, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 120.655 (απογραφή 2011), και η συνολική έκταση 619,90 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Εκπαίδευση
Το Φιέρι διαθέτει πολλά σχολεία στο κέντρο και στα περίχωρά του. Πολλά σχολεία της πόλης εκσυγχρονίζονται επειδή είναι πλέον παρωχημένα. Υπάρχουν δύο γυμνάσια, ένα επαγγελματικό σχολείο και ένα καλλιτεχνικό σχολείο στο Φιέρι, ανάμεσα σε συνολικά 56 δημόσια σχολεία. Υπάρχουν 8 ιδιωτικά σχολεία στην πόλη.
Αθλητισμός
Τα κύρια αθλήματα στην πόλη του Φιέρι είναι το ποδόσφαιρο και η καλαθοσφαίριση. Η κύρια ομάδα ποδοσφαίρου του Φιέρι είναι η ΚΦ Απολόνια Φιέρ η οποία αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία. Υπάρχει μια ακόμη ομάδα που ονομάζεται ΚΦ Τσλιρίμι η οποία αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία της Αλβανίας. Το γήπεδο της ΚΦ Απολόνια Φιέρ είναι το στάδιο Λόνι Παπούτσιου. Η ΚΦ Τσλιρίμι αγωνίζεται στο Στάδιο Φούσα Σπορτίβε ε Σκόλες Μπουτζκεσόρε. Η ομάδα μπάσκετ του Φίερι είναι η ΒΚ Απολόνια η οποία αγωνίζεται στο Αλβανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης και έδρα της είναι το Φιέρ Σπορτς Πάλας.
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της πορείας του αγωγού Το Φιέρι είναι σημαντική βιομηχανική πόλη και είναι χτισμένη στον παραπόταμο Γκγιάνιτσα του ποταμού Σεμάν και περιβάλλεται από ελώδεις εκτάσεις. Μαζί με την πόλη Πάτος, είναι το κέντρο των πετρελαϊκών, ασφαλτικών και χημικών βιομηχανιών στην Αλβανία. Οι κύριοι δρόμοι από την κεντρική πλατεία οδηγούν νότια στον Αυλώνα (35 χλμ.) και ανατολικά στην πετρελαϊκή και βιομηχανική πόλη Πάτος (8 χλμ.). Επίσης, 19 χλμ. δυτικά του κέντρου της πόλης, βρίσκεται η γραφική παραλία Σεμάν.
Το Φιέρι είναι επίσης γνωστό για την παραγωγή ελαιόδεντρων (καλλιέργεια Καλινιώτη) που συμβάλλει στην παραγωγή ελαιολάδου της Αλβανίας. Μαζί με τον Αυλώνα, το Μπεράτ, και το Ελμπασάν, παράγει σχεδόν το 90% της παραγωγής ελαιολάδου.
Η πόλη διαδραματίζει επίσης σημαντικό οικονομικό ρόλο στην ανάπτυξη του νομού, καθώς παράγει πολλά αγαθά όπως η ζάχαρη, το ψωμί και τα ζωικά προϊόντα.
Η δημιουργία του Διαδριατικού Αγωγού Αερίου βελτιώνει σημαντικά την οικονομία του Φιέρι και της Αλβανίας. Ο αγωγός θα διασχίσει το Φιέρι ενώ θα κατασκευαστεί ένας σταθμός άντλησης στην πόλη. Ο αγωγός θα παρέχει φυσικό αέριο στην Αλβανία.
Μεταφορές
δεξιά|μικρογραφία|Τρένο πλησιάζει το Φιέρι Η πόλη εξυπηρετείται με λεωφορεία, τα οποία εκτελούν τόσο αστικά όσο και υπεραστικά αλλά και διεθνή δρομολόγια. Την εποχή της κομμουνιστικής διακυβέρνησης η πόλη εξυπηρετούνταν και από τρένα. Ωστόσο, μετά την πτώση του κομμουνισμού τα σιδηροδρομικά δρομολόγια έχουν διακοπεί.
Δημογραφικά στοιχεία
Στις αρχές του εικοστού αιώνα το Φιέρι κατοικούνταν από ορθόδοξους χριστιανούς, οι περισσότεροι από τους οποίους μιλούσαν την βλάχικη γλώσσα και μια μικρή μειοψηφία την αλβανική. Όπως και οι περισσότερες νότιες Αλβανικές περιοχές, ο πληθυσμός του σύγχρονου Φιέρι μιλάει κυρίως την αλβανική τοσκική διάλεκτο. Ο πληθυσμός είναι ανάμεικτος ορθόδοξος και μουσουλμανικός (χαρακτηριστικό των νότιων Αλβανικών πόλεων). Μετά την ανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1918, το Φιέρι και η γύρω περιοχή σχημάτισαν ένα πλειοψηφικό ορθόδοξο χριστιανικό θύλακα, όπου οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν το 35% περίπου του πληθυσμού. Το Φιέρι επηρεάστηκε από τη μετανάστευση.
Διεθνείς σχέσεις
Το Φιέρι είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Σπονδυλοεπιφυσιακή δυσπλασία
μικρογραφία|Ακτινογραφία της σπονδυλικής στήλης ασθενούς με σπονδυλοεπιφυσιακή δυσπλασία
Η συγγενής Σπονδυλοεπιφυσιακή δυσπλασία είναι μια σπάνια διαταραχή της ανάπτυξης των οστών που οδηγεί σε νανισμό, σκελετικές ανωμαλίες και περιστασιακά προβλήματα με την όραση και την ακοή. Το όνομα της πάθησης υποδηλώνει ότι επηρεάζει τα οστά της σπονδυλικής στήλης και τα άκρα των οστών (επιφύσεις) αλλά και ότι υφίσταται από την γέννηση του ατόμου (συγγενής). Τα συμπτώματα της συγγενούς σπονδυλοεπιφυσιακής δυσπλασίας είναι παρόμοια, αλλά πιο ήπια, με αυτά των σκελετικών διαταραχών της αχονδρογένεσης τύπου 2 και της υποχονδρογένεσης. Είναι μια υποκατηγορία της κολλαγονοπάθειας τύπου 2 και 11.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
Οίκος των Πλανταγενετών
thumb|right|230px|Το οικόσημο των Πλανταγενετών Ο οίκος των Πλανταγενετών [Σημ. 1] ήταν ένας βασιλικός οίκος που προήλθε από τα εδάφη του Ανζού στη Γαλλία. Το όνομα Πλανταγενετοί χρησιμοποιείται από τους σύγχρονους ιστορικούς για να εντοπίσει τέσσερις ξεχωριστούς βασιλικούς οίκους: τους Ανδεγαυούς, οι οποίοι ήταν επίσης κόμητες του Ανζού, την κύρια γραμμή των Πλανταγενετών μετά την απώλεια του Ανζού και τα δύο παρακλάδια των Πλανταγενετών, οι οίκοι του Λάνκαστερ και του Γιόρκ Η οικογένεια κατείχε τον αγγλικό θρόνο από το 1154, με την άνοδο του Χένρι Β ' στο τέλος των κρίσεων της αναρχίας, μέχρι το 1485, όταν ο Ρίτσαρντ Γ' πέθανε κατά τη διάρκεια μάχης.
Υπό τον Οίκο των Πλανταγενετών, η Αγγλία μεταμορφώθηκε - αν και αυτό ήταν μόνο εν μέρει σκόπιμο. Οι Πλανταγενέτες βασιλιάδες αναγκάζονταν συχνά να διαπραγματεύονται συμβιβασμούς, όπως η Μάγκνα Κάρτα. Αυτοί περιόριζαν τη βασιλική δύναμη με αντάλλαγμα οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη. Ο βασιλιάς δεν ήταν πλέον ο πιο ισχυρός άντρας του έθνους, κρατώντας το προνόμιο της κρίσης, της φεουδαρχικής τιμής και του πολέμου. Τώρα είχε καθορίσει καθήκοντα στο βασίλειο, υποστηριζόμενο από ένα εξελιγμένο σύστημα δικαιοσύνης. Μια ξεχωριστή εθνική ταυτότητα διαμορφώθηκε από τη σύγκρουση με τους Γάλλους, τους Σκωτσέζους, τους Ουαλούς και τους Ιρλανδούς και την καθιέρωση της αγγλικής ως πρωτεύουσας γλώσσας.
Τον 15ο αιώνα, οι Plantagenets ηττήθηκαν στον Εκατονταετή Πόλεμο και αντιμετώπισαν κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα. Οι λαϊκές εξεγέρσεις ήταν συνηθισμένες, προκαλούμενες από την άρνηση πολλών ελευθεριών. Οι Άγγλοι ευγενείς συγκέντρωναν ιδιωτικούς στρατούς, είχαν ιδιωτικές διαμάχες και αψηφούσαν ανοιχτά τον Ερρίκο ΣΤ'.
Πλανταγενέτες
εναλλ.=Ancient depiction of the first Plantagenet King Henry the 2nd of England|δεξιά|μικρογραφία| [[Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας|Ο Ερρίκος Β' (1154–1189) θεωρείται από ορισμένους ως ο πρώτος Πλανταγενέτης βασιλιάς της Αγγλίας.]] Ο Ριχάρδος της Υόρκης, 3ος δούκας της Υόρκης, υιοθέτησε το Πλανταγενέτης ως το οικογενειακό του όνομα τον 15ο αιώνα. Ο Πλανταγενέτης (ή ρ) ήταν ένα ψευδώνυμο του 12ου αιώνα για τον πρόγονο του Γοδεφρείδο (Geoffrey), Κόμη του Ανζού και Δούκα της Νορμανδίας. Μία από τις πολλές δημοφιλείς θεωρίες υποδηλώνει ότι το άνθος κύτισος, ένα φωτεινό κίτρινο ("χρυσό") ανθισμένο φυτό, genista στα μεσαιωνικά Λατινικά, ως πηγή του ψευδώνυμου.
Είναι αβέβαιο γιατί ο Ρίτσαρντ επέλεξε αυτό το συγκεκριμένο όνομα, αν και κατά τη διάρκεια του πολέμου των Ρόδων τόνισε τη θέση του Ριχάρδου ως απόγονο του Geoffrey από την πατρική γραμμή. Η αναδρομική χρήση του ονόματος για όλους τους απογόνους της ανδρικής γραμμής του Geoffrey ήταν δημοφιλής κατά τη διάρκεια της επόμενης δυναστείας των Τυδώρ, ίσως ενθαρρυμένη από την περαιτέρω νομιμότητα που έδινε στον εγγονό του Ριχάρδου, Ερρίκο Η'. Μόνο στα τέλη του 17ου αιώνα πέρασε σε ευρεία χρήση μεταξύ των ιστορικών.
Ανδεγαυοί
Ανδεγαυός σημαίνει στα γαλλικά "από το Ανζού". Οι τρεις Ανδεγαυοί βασιλιάδες ήταν οι Ερρίκος Β', Ριχάρδος Α' και Ιωάννης. "Ανδεγαυός" μπορεί επίσης αν αναφέρεται στην ιστορική περίοδο κατά την οποία βασίλεψαν. Αρκετοί ιστορικοί αναγνωρίζουν τους Ανδεγαύους ως διακριτή αγγλική βασιλική δυναστεία. Η λέξη "Ανδεγαύος" μπορεί επίσης να αναφέρεται σε οποιονδήποτε ηγεμόνα ή κυβέρνηση από το Ανζού. Ως ουσιαστικό, αναφέρεται σε οποιοδήποτε γηγενή του Ανζού ή Ανδεγαύο ηγεμώνα και πιο συγκεκριμένα σε άλλους κόμητες και δούκες του Ανζού, περιλαμβανομένων και προγώνων των τριών βασιλιάδων που δημιούργησαν την αγγλική βασιλική δυναστεία, τα ξαδέλφια τους, που κατείχαν το στέμμα της Ιερουσαλήμ και σε μη συγγενείς, μέλη της γαλλικής βασιλικής οικογένειας, στους οποίους αποδόθηκε αργότερα ο τίτλος και δημιούργησαν διαφορετικές δυναστείες, όπως τον Οίκο των Καπετιδών - Ανζού και τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού. Συνεπώς, υπάρχει διαφωνία ανάμεσα σε αυτούς που θεωρούν ότι ο πρώτος Πλανταγενέτης μονάρχης ήταν ο Ερρίκος Γ' και σε αυτούς που δεν κάνουν διάκριση μεταξύ των Πλανταγενετών και των Ανδεγαυών, θεωρώντας τον Ερρίκο Β πρώτο Πλανταγενέτη βασιλιά.
Ο όρος "Αυτοκρατορία Ανδεγαυών" επινοήθηκε από την Κέιτ Νόργκειτ το 1887. Δεν υπήρχε γνωστό σύγχρονο συλλογικό όνομα για όλες τις περιοχές υπό την κυριαρχία των Ανδευαβών Βασιλιάδων της Αγγλίας. Αυτό οδήγησε σε περιφράσεις όπως "το βασίλειό μας και όλα όσα υπόκεινται στη διοίκηση μας, όποια κι αν είναι αυτά" ή "ολόκληρο το βασίλειο που ανήκε στον πατέρα του". Το τμήμα «Αυτοκρατορία» της «Αυτοκρατορίας Ανδεγαυών» υπήρξε αμφιλεγόμενο, ειδικά καθώς αυτά τα εδάφη δεν υπόκεινται σε ενοποιημένους νόμους ή συστήματα διακυβέρνησης και καθένας διατήρησε τους δικούς του νόμους, παραδόσεις και φεουδαρχικές σχέσεις. Το 1986, ένα συνέδριο ιστορικών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε κράτος Ανδευαβών και ως εκ τούτου δεν υπήρχε "Αυτοκρατορία Ανδευαβών", αλλά ότι ο όρος espace Plantagenet (Γαλλικά για "Plantagenet area - περιοχή Πλανταγενετών") ήταν αποδεκτό. Ωστόσο, οι ιστορικοί συνέχισαν να χρησιμοποιούν το "Αυτοκρατορία Ανδευαβών". [Σημ. 2]
Προέλευση
εναλλ.=An illuminated diagram showing the Angevins; coloured lines connect the two to show the lineal descent|μικρογραφία| Παράσταση του Χένρι Β' και των νόμιμων παιδιών του, του 13ου αιώνα: [[Γουλιέλμος Θ΄ του Πουατιέ|Γουλιέλμος, Ερρίκος, Ριχάρδος, Ματίλντα, Γοδεφρείδος, Ελεονώρα, Ιωάννα και Ιωάννης]] Οι μεταγενέστεροι κόμητες του Ανζού, συμπεριλαμβανομένων των Πλανταγενετών, προήλθαν από τον Γοδεφρείδο Β', τον κόμη του Γκατινέ και τη σύζυγό του Ερμενγάρδη του Ανζού. Το 1060 το ζευγάρι κληρονόμησε τον τίτλο μέσω γνωστικής συγγένειας από μία οικογένεια Ανδεγαυών που προήλθε από έναν ευγενή που ονομάζεται Ινελζέ, του οποίου η καταγεγραμμένη ιστορία χρονολογείται από το 870.
Κατά τη διάρκεια του 10ου και του 11ου αιώνα, έλαβαν χώρα αγώνες εξουσίας μεταξύ κυβερνώντων στη βόρεια και δυτική Γαλλία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Ανζού, Νορμανδίας, Βρετάνης, Πουατού, Μπλουά, Μαίην και των βασιλέων της Γαλλίας. Στις αρχές του 12ου αιώνα, ο Γοδεφρείδος του Ανζού παντρεύτηκε την αυτοκράτειρα Ματθίλδη, το μοναδικό επιζών, νόμιμο παιδί του βασιλιά Ερρίκου Α' και διαδόχου του αγγλικού θρόνου. Ως αποτέλεσμα αυτού του γάμου, ο γιος του Τζιόφρι Ερρίκος Β' κληρονόμησε τον αγγλικό θρόνο καθώς και τους τίτλους της Νορμανδίας και της Ανδεγαύης, σηματοδοτώντας έτσι την αρχή των δυναστειών Ανδεγαυών και Πλανταγενετών.
Ο γάμος ήταν η τρίτη προσπάθεια του πατέρα του Γοδεφρείδου, Φουλκ Ε', Δούκα του Ανζού, να οικοδομήσει μια πολιτική συμμαχία με τη Νορμανδία. Στην αρχή παντρεψε τη κόρη του, την Αλίκη, με τον Γουλιέλμο Άντελιν, κληρονόμο του Ερρίκου Α'. Μετά τον πνιγμό του Γουίλιαμ στο ναυάγιο του Λευκού Πλοίου, ο Φουλκ πάντρεψε μία άλλη από τις κόρες του, τη Σιβύλλα του Ανζού, με τον Γουλιέλμο Κλίτο, γιο του μεγαλύτερου αδερφού του Ερρίκου Α', Ροβέρτου της Νορμανδίας. Ο Χένρι Α΄ ακύρωσε το γάμο για να αποφύγει την ενίσχυση της διεκδίκησης του αντιπάλου του Γουίλιαμ στη Νορμανδία. Τελικά ο Φουλκ πέτυχε τον στόχο του μέσω του γάμου του Τζέφρι και της Ματίλντα. Στη συνέχεια, ο Φουλκ έδωσε τους τίτλους του στον Τζέφρι και έγινε Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.
Άφιξη στην Αγγλία
εναλλ.=Map of King Henry the second's continental holdings in 1154 covering parts of today's France|δεξιά|μικρογραφία| Οι [[Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας|ηπειρωτικές κτήσεις του Ερρίκου Β' το 1154 (σε διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου), που αποτελούν μέρος της " Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας"]] Όταν ο Ερρίκος Β' γεννήθηκε το 1133, ο παππούς του, ο Ερρίκος Α', φέρεται να ήταν χαρούμενος, λέγοντας ότι το αγόρι ήταν «κληρονόμος του βασιλείου». Η γέννηση μείωσε τον κίνδυνο να περάσει το βασίλειο του στην οικογένεια του γαμπρού του, κάτι που θα μπορούσε να συμβεί αν ο γάμος της Ματίλντα και του Τζέφρι αποδεικνυόταν άτεκνος. Η γέννηση ενός δεύτερου γιου, που ονομάστηκε επίσης Γοδεφρείδος, αύξησε την πιθανότητα να λάβει, σύμφωνα με τη γαλλική συνήθεια, ο Ερρίκος την αγγλική μητρική κληρονομιά και οΤζέφρι την πατρική κληρονομιά των Ανδεγαυών. Αυτό θα χώριζε τα βασίλεια της Αγγλίας και του Ανζού. Για να εξασφαλίσουν μια ομαλή διαδοχή, ο Τζέφρι και η Ματίλντα ζήτησαν περισσότερη δύναμη από τον Ερρίκο Α', αλλά βρέθηκαν σε διαμάχη μαζί του όταν εκείνος αρνήθηκε να τους δώσει δύναμη που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον του. Όταν πέθανε τον Δεκέμβριο του 1135, το ζευγάρι βρισκόταν στο Ανζού, γεγονός που έδωσε τη δυνατότητα στον ξάδερφο της Ματίλντα, Στέφανο, να καταλάβει το στέμμα της Αγγλίας. Η αμφισβητούμενη άνοδος στο θρόνο του Στέφανου ξεκίνησε τη διαδεδομένη πολιτική αναταραχή που αργότερα ονομάστηκε Αναρχία.
Ο κόμης Τζέφρι είχε ελάχιστο ενδιαφέρον για την Αγγλία. Αντίθετα, ξεκίνησε έναν δεκαετή πόλεμο για το Δουκάτο της Νορμανδίας, αλλά κατέστη σαφές ότι για να έχει επιτυχή κατάληξη αυτή η σύγκρουση, ο Στέφανος θα έπρεπε να αμφισβητηθεί στην Αγγλία, οπότε το 1139 η Ματίλντα και ο ετεροθαλής αδελφός της, ο Ροβέρτος, εισέβαλαν στην Αγγλία. Από την ηλικία των εννέα, ο Ερρίκος στάλθηκε επανειλημμένα στην Αγγλία για να είναι η αρσενική φιγούρα των εκστρατειών, καθώς έγινε προφανές ότι θα γινόταν βασιλιάς, αν η μπορούσαν να κατακτήσουν την Αγγλία. Το 1141 ο Στέφανος συνελήφθη στη Μάχη του Λίνκολν και αργότερα ανταλλάχθηκε με τον Ροβέρτο, ο οποίος είχε επίσης συλληφθεί. Ο Τζέφρι συνέχισε την κατάκτηση της Νορμανδίας και το 1150 μετέφερε το δουκάτο του στον Ερρίκο, ενώ διατήρησε τον πρωταρχικό ρόλο στην κυβέρνηση του Δουκάτου.
Τρία γεγονότα επέτρεψαν στους Ανδεγαυούς την επιτυχή λύση της σύγκρουσης:
Οι Ανδεγαυοί στο απόγειο τους
Από τα αδέλφια του Ερρίκου, ο Γουίλιαμ και ο Τζέφρι πέθαναν άγαμοι και άτεκνοι, αλλά ο θυελλώδης γάμος του Ερρίκου και της Ελεονώρας, που είχε ήδη δύο κόρες (τις Μαρί και Άλιξ) από τον πρώτο γάμο της με τον βασιλιά Λουδοβίκο, είχε ως αποτέλεσμα οκτώ παιδιά σε δεκατρία χρόνια:
Ο Χένρι επανέλαβε και επέκτεινε προηγούμενες επικυριαρχίες για να εξασφαλίσει την κατοχή του κληρονομούμενου βασιλείου του. Το 1162 προσπάθησε να αποκαταστήσει αυτό που θεωρούσε ως εξουσία του επί της Αγγλικής Εκκλησίας, διορίζοντας τον φίλο του Τόμας Μπέκετ ως Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερι μετά το θάνατο του προηγούμενου αρχιεπισκόπου, Τέομπαλντ. Η περιφρόνηση του Μπέκετ, όταν έγινε αρχιεπίσκοπος αποξένωσε τον βασιλιά και τους συμβούλους του. Ο Ερρίκος και ο Μπέκετ είχαν επανειλημμένα διαφωνίες για ζητήματα όπως η εκκλησία, ο γάμος του αδερφού του Ερρίκου και η φορολογία. Ο Ερρίκος αντέδρασε ζητώντας από τον Μπέκετ και άλλους Άγγλους επισκόπους να αναγνωρίσουν εγγράφως για πρώτη φορά δεκαέξι αρχαία έθιμα στα Συντάγματα του Κλάριντον, τα οποία διέπουν τις σχέσεις μεταξύ του βασιλιά, των δικαστηρίων του και της εκκλησίας. Όταν ο Μπέκετ προσπάθησε να φύγει από τη χώρα χωρίς άδεια, ο Ερρίκος θέλησε να τον καταστρέψει κατηγορόντας τον στα δικαστήρια για υποθέσεις σχετικά με την προηγούμενη θητεία του Μπέκετ ως καγκελαρίου. Ο Μπέκετ έφυγε και παρέμεινε σε εξορία για πέντε χρόνια. Οι σχέσεις τους αργότερα βελτιώθηκαν και ο Μπέκετ επέστρεψε, αλλά επιδεινώθηκαν ξανά όταν ο γιος του Ερρίκου στέφθηκε ως συμβασιλιάς από τον Αρχιεπίσκοπο της Υόρκης, γεγονός το οποίο ο Μπέκετ θεώρησε ως πρόκληση για την εξουσία του. Ο Μπέκετ αργότερα αφόρισε εκείνους που τον είχαν προσβάλει. Όταν έμαθε αυτά τα νέα, ο Ερρίκος είπε: "Τι άθλιους κηφήνες και προδότες έχω καλλιεργήσει και προωθήσει στο παλάτι μου που άφησαν τον άρχοντά τους να αντιμετωπίζεται με τόσο επαίσχυντη περιφρόνηση από έναν υπάλληλο κατώτερης γενιάς." Τέσσερις από τους ιππότες του Ερρίκου σκότωσαν τον Μπέκετ στον Καθεδρικό Ναό του Κάντερμπερι, αφού ο Μπέκετ αντιστάθηκε σε μια αποτυχημένη απόπειρα σύλληψης. Ο Ερρίκος θεωρήθηκε ευρέως συνένοχος στο θάνατο του Μπέκετ από τη χριστιανική Ευρώπη. Αυτό έκανε τον Χένρι παρία. Ως ένδειξη μετάνοιας, περπάτησε χωρίς παπούτσια στον Καθεδρικό Ναό του Καντέρμπερι, όπου μαστιγώθηκε άσχημα από μοναχούς.
Από το 1155 ο Ερρίκος ισχυρίστηκε ότι ο Πάπας Αδριανός Δ' του είχε δώσει την άδεια να μεταρρυθμίσει την ιρλανδική εκκλησία αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της Ιρλανδίας, αλλά η έρευνα της καθηγήτριας Άνν Ντούγκαν δείχνει ότι το Λάουνταμπίλιτερ είναι παραποίηση μιας υπάρχουσας επιστολής και αυτό δεν ήταν στην πραγματικότητα πρόθεση του Ανδριανού. Αρχικά έδωσε στον αδερφό του Ερρίκου Γουίλιαμ κάποια περιοχή. Ο Ερρίικος δεν ενήργησε προσωπικά μέχρι το 1171, οπότε ο Γουίλιαμ είχε ήδη πεθάνει. Εισέβαλε στην Ιρλανδία για να επιβάλει την εξουσία του σε ιππότες που είχαν συγκεντρώσει αυτόνομη εξουσία, αφού στρατολόγησαν στρατιώτες στην Αγγλία και την Ουαλία και αποίκησαν την Ιρλανδία με την άδειά του. Ο Ερρίκος έδωσε, αργότερα, την Ιρλανδία στον μικρότερο γιο του, τον Ιωάννη. Το 1172 ο Ερρίκος έδωσε στον Ιωάννη τα κάστρα των Σινόν, Λούντεν και Μιραμπώ ως δώρο γάμου. Αυτό εξόργισε τον δεκαοχτάχρονο γιο του Ερρίκου, τον Ερρίκο, τον νεαρό βασιλιά, ο οποίος πίστευε ότι ήταν δικά του. Ακολούθησε μια εξέγερση από τη σύζυγο του Ερρίκου Β και τους τρεις μεγαλύτερους γιους τους. Ο Λουδοβίκος Ζ' της Γαλλίας υποστήριξε την εξέγερση. Ο Γουίλιαμ το Λιοντάρι, ο βασιλιάς της Σκωτίας και άλλοι μπήκαν στην εξέγερση. Μετά από δεκαοκτώ μήνες, ο Ερρίκος υπέταξε τους επαναστάτες. εναλλ.=Photograph of the 1195 seal of Richard I of England. Exhibited in the History Museum of Vendee|αριστερά|μικρογραφία| Η μεγάλη σφραγίδα του [[Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος|Ριχάρδου Α' του 1189 στο Μουσείο Ιστορίας της Vendee]] Στο Λε Μαν το 1182, ο Ερρίκος Β' συγκέντρωσε τα παιδιά του για να μοιράσει την κληρονομιά του: ο μεγαλύτερος γιος του, ο Ερρίκος, θα κληρονομούσε την Αγγλία, τη Νορμανδία και τον Ανζού. Ο Ριχάρδος (αγαπημένος της μητέρας του) θα κληρονομούσε το Δουκάτο της Ακουιτανίας. Ο Τζέφρι θα κληρονομούσε τη Βρετάνη. και ο Ιωάννης την Ιρλανδία. Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω συγκρούσεις. Ο νεότερος Ερρίκος επαναστάτησε ξανά, αλλά πέθανε από δυσεντερία. Ο Τζέφρι πέθανε το 1186 μετά από ατύχημα σε τουρνουά. Το 1189, ο Ριχάρδος και ο Φίλιππος ΙΙ της Γαλλίας επαναβεβαίωσαν τις διάφορες διεκδικήσεις τους εκμεταλλευόμενοι την επιβαρυμένη υγεία του ηλικιωμένου Ερρίκου. Ο Ερρίκος αναγκάστηκε να αποδεχτεί τους ταπεινωτικούς ειρηνευτικούς όρους, συμπεριλαμβανομένου του να ορίσει τον Ριχάρδο τον μοναδικό του κληρονόμο. Ο γέρος Βασιλιάς πέθανε δύο μέρες αργότερα, νικημένος και δυστυχισμένος. Οι Γάλλοι και οι Άγγλοι σύγχρονοι ηθικολόγοι θεωρούσαν αυτή τη μοίρα ως τιμωρία για τη δολοφονία του Μπέκετ, ακόμη και ο αγαπημένος του νόμιμος γιος, ο Ιωάννης, είχε επαναστατήσει, αν και ο διαρκώς πιστός νόθος γιος Τζέφρι παρέμεινε με τον Ερρίκο μέχρι το τέλος.
Μετά τη στέψη του, ο Ριχάρδος τακτοποίησε γρήγορα τις υποθέσεις του βασιλείου και αναχώρησε για Σταυροφορία στη Μέση Ανατολή. Η γνώμες για τον Ριχάρδο έχουν διακυμάνσεις. Αν και ήταν σεβαστός για τη στρατιωτική του ηγεσία και τους ευγενικούς τρόπους, είχε απορρίψει και εξευτελίσει την αδερφή του βασιλιά της Γαλλίας, εκθρόνισε τον βασιλιά της Κύπρου και αργότερα πούλησε το νησί, έκανε εχθρούς στην Τρίτη Σταυροφορία όπως ο Λεοπόδολδος Ε', Δούκας της Αυστρίας δείχνοντας έλλειψη σεβασμού στα εμβλήματα του, αρνήθηκε να μοιραστεί τα λάφυρα του πολέμου και φημολογήθηκε ότι είχε κανονίσει τη δολοφονία του Κονράδου του Μομφεράτου. Η αγριότητα του αποδείχθηκε από τη σφαγή 2.600 κρατουμένων στην Άκρα. Κέρδισε νίκες κατά τη διάρκεια της Τρίτης Σταυροφορίας, αλλά απέτυχε να καταλάβει την Ιερουσαλήμ. Σύμφωνα με τον Στίβεν Ράνσιμαν ο Ριχάρδος ήταν «κακός γιος, κακός σύζυγος και κακός βασιλιάς». Ο Τζόναθαν Ράιλι-Σμιθ τον περιέγραψε ως «ματαιόδοξο.. απαίσιος και εγωκεντρικό». Σε μια εναλλακτική άποψη, ο Τζον Γκίλινγκχαμ επισημαίνει ότι για αιώνες ο Ρίτσαρντ θεωρήθηκε βασιλιάς - πρότυπο.
Επιστρέφοντας από τη σταυροφορία με μια μικρή ομάδα οπαδών, ο Ριχάρδος συνελήφθη από τον Λεοπόλδο και μεταφέρθηκε στον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ'. Ο Ερρίκος κράτησε τον Ριχάρδο αιχμάλωτο για δεκαοκτώ μήνες (1192–1194), ενώ η μητέρα του συγκέντρωνε τα λύτρα, με αξία 100.000 μάρκα. Κατά την απουσία του Ριχάρδου, ο Φίλιππος Β' κατέλαβε μεγάλα τμήματα της Νορμανδίας και ο Ιωάννης απέκτησε τον έλεγχο των αγγλικών εδαφών του Ριχάρδου. Μετά την επιστροφή του στην Αγγλία, ο Ριχάρδος συγχώρεσε τον Ιωάννη και επαναβεβαίωσε την εξουσία του στην Αγγλία. Έφυγε ξανά το 1194 και πολέμησε με τον Φίλιππο για πέντε χρόνια, προσπαθώντας να ανακτήσει τα εδάφη που έχασε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του. Ενώ πλησίαζε στην ολοκληρωτική νίκη, τραυματίστηκε από ένα βέλος κατά τη διάρκεια πολιορκίας και πέθανε δέκα ημέρες αργότερα.
Παρακμή και απώλεια του Ανζού
εναλλ.=Photograph of one of the four surviving copies of Magna Carta held in British Museum|δεξιά|μικρογραφία| Ένα από τα τέσσερα [[Παράδειγμα αντιγράφου|επίσημα αντίγραφα σώζονται από το κείμενο της Μάγκνα Κάρτα του 1215, στη Βρετανική Βιβλιοθήκη του Λονδίνου.]] Η αποτυχία του Ριχάρδου να αποκτήσει κληρονόμο προκάλεσε μια κρίση διαδοχής και σύγκρουση μεταξύ των υποστηρικτών της διεκδίκησης του ανιψιού του, Αρθούρου και του Ιωάννη. Ο Γκιγιώμ ντε Ρος ηγήθηκε των αρχόντων του Ανζού, του Μέιν και του Τουραΐν, υποστηρίζωντας τον Αρθούρο. Για άλλη μια φορά ο Φίλιππος Β' της Γαλλίας προσπάθησε να εισβάλει στα εδάφη των Πλανταγενετών στην ηπειρωτική Ευρώπη υποστηρίζοντας την απαίτηση του υποτελούς του Αρθούρου για το αγγλικό στέμμα. Ο Ιωάννης κέρδισε μια σημαντική νίκη, εμποδίζοντας παράλληλα τις δυνάμεις του Αρθούρου να συλλάβουν τη μητέρα του, συλλαμβάνοντας ολόκληρη την ηγεσία των ανταρτών στη Μάχη του Μιραμπώ και την αδερφή του Ελενόρα, Ισχυρή Κυρία της Βρετάνης. Με παράλογο τρόπο, ο Ιωάννης αγνόησε τις απόψεις των συμμάχων του για την τύχη των κρατουμένων, πολλοί από τους οποίους ήταν γείτονες και συγγενείς τους. Αντίθετα, φέρθηκε στους κρατούμενους του τόσο απαίσια και τους κράτησε τόσο άσχημη αγωνία που φαινόταν ντροπιαστικό και άσχημο σε όλους όσους τον υποστήριζαν και είδαν αυτήν τη σκληρότητα, σύμφωνα με την Ιστορία του Γουίλιαμ Μάρσαλ. Ως αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του Ιωάννη, οι ισχυρές οικογένειες Θουάρ, Λουσινιόν και ντε Ρος επαναστάτησαν και ο Ιωάννης έχασε τον έλεγχο των Ανζού, Μέιν, Τουρέιν και βόρειου Ποϊτού. Ο γιος του, ο Βασιλιάς Ερρίκος Γ΄, διατήρησε την αξίωση για τα εδάφη του Ανζού, μέχρι τον Δεκέμβριο του 1259, όταν τα παρέδωσε επισήμως και σε αντάλλαγμα του δόθηκε η Γασκώνη ως δούκα της Ακουιτανίας και μία υποτέλειια του βασιλιά της Γαλλίας. Η φήμη του Ιωάννη ζημιώθηκε περαιτέρω από τη φήμη, που περιγράφεται στα Χρονικά του Μάργαμ, ότι ενώ ήταν μεθυσμένος δολοφόνησε ο ίδιος τον Αρθούρο. Ακόμη και αν δεν είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Ιωάννης διέταξε τη δολοφονία. Υπάρχουν δύο αντίθετες σχολές σκέψης που εξηγούν την ξαφνική κατάρρευση της θέσης του Ιωάννη. Ο Σερ Τζέημς Χολτ υποστηρίζει ότι αυτό ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ανωτερώτητας των Γάλλων σε πόρους. Ο Τζον Γκίλινγκχαμ εντοπίζει διπλωματική και στρατιωτική κακοδιαχείριση και επισημαίνει ότι ο Ριχάρδος κατόρθωσε να διατηρήσει την επικράτεια του Ανδεγαυίν με παρόμοια οικονομικά. Ο Νικ Μπάρατ έχει υπολογίσει ότι οι διαθέσιμοι πόροι του Ανδεγαυίν για χρήση στον πόλεμο ήταν 22% λιγότεροι από αυτούς του Φίλιππου, θέτοντας τους Ανδεγαυούς σε μειονεκτική θέση.
Μέχρι το 1214 ο Ιωάννης είχε αποκαταστήσει την εξουσία του στην Αγγλία και σχεδίαζε αυτό που ο Γκίλινγκχαμ ονόμασε μια μεγάλη στρατηγική για την ανάκτηση της Νορμανδίας και του Ανζού. Το σχέδιο ήταν ότι ο Ιωάννης θα παρέσυρε τους Γάλλους μακριά από το Παρίσι, ενώ ένας άλλος στρατός, υπό τον ανιψιό του Όθωνα IV, τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τον αδελφό του Γουίλιαμ θα επιτίθεντο από τα βόρεια. Έφερε επίσης την ανιψιά του Ελεονώρα της Βρετάνης, με στόχο να την ανακηρύξει Δούκισσα της Βρετάνης. Το σχέδιο απέτυχε, όταν οι σύμμαχοι του Ιωάννη ηττήθηκαν στη Μάχη των Μπουβινών. Ο Όθωνας υποχώρησε και σύντομα ανατράπηκε, ο Γουίλιαμ συνελήφθη από τους Γάλλους και ο Ιωάννης συμφώνησε σε πενταετή ανακωχή. (Από τότε ο Ιώάννης παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση της Ελεονώρας στη Βρετάνη και την περιορίσε για το υπόλοιπο της ζωής της.) Η ήττα του Ιωάννη εξασθένησε την εξουσία του στην Αγγλία, και οι βαρόνοι του τον ανάγκασαν να συμφωνήσει με τη Μάγκνα Κάρτα, η οποία περιόριζε τη βασιλική εξουσία. Και οι δύο πλευρές απέτυχαν να συμμορφωθούν με τους όρους της Μάγκνα Κάρτα, που οδήγησε στον Πρώτο Πόλεμο των Βαρόνων, στον οποίο οι επαναστάτες βαρόνοι κάλεσαν τον πρίγκιπα Λουδοβίκο, σύζυγο της Μπλανς, εγγονής του Ερρίκου Β', να εισβάλει στην Αγγλία. Ο Λουδοβίκος το έκανε, αλλά τον Οκτώβριο του 1216, πριν τελειώσει η σύγκρουση, ο Ιωάννης πέθανε. Ο επίσημος ιστότοπος της Βρετανικής Μοναρχίας παρουσιάζει το θάνατο του Ιωάννη ως το τέλος της δυναστείας Ανδεγαυών και την αρχή της δυναστείας Πλανταγενετών.
Σύγκρουση βαρώνων και ίδρυση του Κοινοβουλίου
Όλοι οι επόμενοι Άγγλοι μονάρχες ήταν απόγονοι της γραμμής Ανδεγαυών μέσω του Ιωάννη, ο οποίος είχε πέντε νόμιμα παιδιά με την Ισαβέλλα:
Στις αρχές του 1225 ένα μεγάλο συμβούλιο ενέκρινε έναν φόρο 40.000 λιρών με σκοπό την αποστολή ενός στρατού, ο οποίος κατέλαβε γρήγορα τη Γασκώνη. Κατά τη διάρκεια μιας συνέλευσης, τα φεουδαρχικά προνόμια του βασιλιά αμφισβητήθηκαν από τους βαρόνους, τους επίσκοπους και τους άρχοντες, οι οποίοι ζήτησαν από τον βασιλιά να επανεκδώσει τη Μάγκνα Κάρτα και τον Καταστατικό Χάρτη του Δάσους σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη. Ο Ερρίκος δήλωσε ότι οι καταστατικοί χάρτες εκδόθηκαν με τη δική του «αυθόρμητη και ελεύθερη βούληση» και τους επιβεβαίωσε με τη βασιλική σφραγίδα, δίνοντας στο νέο Μεγάλο Καταστατικό Χάρτη και στον Καταστατικό Χάρτη του Δάσους του 1225 πολύ περισσότερο κύρος από οποιαδήποτε προηγούμενη έκδοση.
Ο Ερρίκος Γ' είχε εννέα παιδιά: