cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κονκισταδόρ
Νότια Αμερική
Ο Μεμ ντε Σα, ο τρίτος Γενικός Κυβερνήτης της Βραζιλίας, ήταν υποστηρικτικός των Ιησουιτών ιερέων, από τους οποίους οι Μανουέλ ντα Νόμπρεγκα και Χοσέ ντε Αντσιέτα (Ισπανός) είχαν ιδρύσει το Σάο Βισέντε το 1532 και το Σάο Πάολο το 1554.
Οι Γάλλοι επεχείρησαν να εποικίσουν την περιοχή του σημερινού Ρίο ντε Τζανέιρο, που την ονόμασαν «Ανταρκτική Γαλλία», από το 1555 έως το 1567, καθώς και το σημερινό Σάο Λουίς, τη λεγόμενη «Ισημερινή Γαλλία». Πολεμώντας τους, οι Πορτογάλοι επεξέτειναν σταδιακά τα εδάφη τους προς τα νοτιοδυτικά, καταλαμβάνοντας και ιδρύοντας το Ρίο ντε Τζανέιρο το 1567, αλλά και προς τα βορειοδυτικά, καταλαμβάνοντας το Σάο Λουίς το 1615.
Οι Ολλανδοί αποδείχθηκαν περισσότερο πείσμονες από τους Γάλλους. Αρχικώς λεηλάτησαν την Μπαΐα το 1604 και κατέλαβαν προσωρινά την πρωτεύουσα Σαλβαδόρ. Από το 1620 έως το 1640 η Ολλανδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών ίδρυσε πολλούς εμπορικούς σταθμούς ή αποικίες. Το 1629 ιδρύθηκαν το Σουρινάμ και η Γουιάνα, ενώ το 1630 η αποικία «Νέα Ολλανδία» ή Ολλανδική Βραζιλία με πρωτεύουσα το Μαουρίτσσταντ, το σημερινό Ρεσίφε.
Το 1624 οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλεως του Περναμπούκο στο Ρεσίφε ήταν Σεφαρδίτες Εβραίοι που είχαν εκδιωχθεί από την Πορτογαλική Ιερά Εξέταση στη συγκεκριμένη πόλη. Αλλά και όταν λίγο αργότερα οι Ολλανδοί στη Βραζιλία έκαναν έκκληση στην Ολλανδία να τους στείλει τεχνίτες κάθε είδους, αρκετοί Ολλανδοί Εβραίοι μετανάστευσαν στη νέα ήπειρο: περί τους 600 Εβραίους απεδήμησαν από το Άμστερνταμ το 1642, συνοδευόμενοι από τον μορφωμένο ραββίνο Ισαάκ Αμποάμπ ντα Φονσέκα. Στον αγώνα μεταξύ της Ολλανδίας και της Πορτογαλίας για την κατοχή της Βραζιλίας οι Εβραίοι υπεστήριζαν τους πιο ανεξίθρησκους Ολλανδούς.
Από το 1630 μέχρι το 1654 οι Ολλανδοί εγκαταστάθηκαν μονιμότερα στα βορειοανατολικά και έλεγχαν μια μακριά λωρίδα της ακτής, που ήταν πιο εύκολα προσβάσιμη από την Ευρώπη, χωρίς να διεισδύουν στο εσωτερικό της ηπείρου. Αλλά οι έποικοι της Ολλανδικής Εταιρείας Δυτικών Ινδιών στη Βραζιλία υφίσταντο μια συνεχή κατάσταση πολιορκίας. Μετά από πολλά χρόνια πολεμικών επιχειρήσεων, οι Ολλανδοί απεχώρησαν επισήμως το 1661.
Οι Πορτογάλοι έστειλαν στρατιωτικές αποστολές στη Ζούγκλα του Αμαζονίου, που κατέλαβαν κάποια πρώιμα βρετανικά και ολλανδικά προπύργια, ιδρύοντας στη θέση τους χωριά και φρούρια , από το 1669. Το 1680 έφθασαν μέχρι το νοτιότατατο σημείο της επεκτάσεώς τους, όπου ίδρυσαν την Κολόνια ντελ Σακραμέντο στην όχθη του Ρίο ντε λα Πλάτα στη σημερινή Ουρουγουάη.
Κατά τη δεκαετία του 1690 ανακαλύφθηκε χρυσός από εξερευνητές στην περιοχή της ηπείρου που αργότερα αποκλήθηκε Μίνας Ζεράις (= «γενικά ορυχεία»), αλλά και στις σημερινές πολιτείες Μάτου Γκρόσου και Γκοϊάς.
Πριν από την περίοδο της Ιβηρικής Ενώσεως (1580-1640) η Ισπανία είχε προσπαθήσει να αποτρέψει την Πορτογαλική επέκταση στη Βραζιλία, εδραζόμενη στην παλαιά συνθήκη της Αλεξανδρινής γραμμής. Και πάλι μετά το 1640 διεξεδίκησαν την Μπάντα Οριεντάλ, αλλά το 1777 η Ισπανία επεκύρωσε επισήμως την πορτογαλική κυριαρχία σε αυτή.
Η περίοδος της Ιβηρικής Ενώσεως (1580-1640)
thumb|upright|Ο [[Άλβαρο δε Μπασάν, Ισπανός ναύαρχος με τη φήμη ότι δεν έχασε ποτέ ναυμαχία.]] Το 1578 ο σουλτάνος Αχμάντ αλ-Μανσούρ συνέτριψε τους Πορτογάλους στη Μάχη του Κσαρ ελ Κεμπίρ. Ο θάνατος σε αυτή του νεαρού βασιλιά Σεβαστιανού της Πορτογαλίας σήμανε το τέλος της πορτογαλικής Δυναστείας των Αβίς, οδηγώντας έτσι στην δυναστική ένωση Ισπανίας-Πορτογαλίας επί εξηκονταετία, τη λεγόμενη Ιβηρική Ένωση, υπό τον θείο του Σεβαστιανού Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας.
thumb|upright=2|Οι ενωμένες Ισπανική και Πορτογαλική Αυτοκρατορία κατά την [[Ιβηρική Ένωση (1580-1640)]] Ως αποτέλεσμα της Ενώσεως, οι εχθροί του Φιλίππου έγιναν εχθροί της Πορτογαλίας. Οι Αγγλοϊσπανικοί Πόλεμοι του 1585-1604 δεν περιορίσθηκαν στα αγγλικά και ισπανικά λιμάνια ή στη θάλασσα ανάμεσα στις χώρες αυτές, αλλά διεξάχθηκαν και σε μέρη όπως τα (σημερινά): Πουέρτο Ρίκο, Φλόριντα, Δομινικανή Δημοκρατία, Εκουαδόρ και Παναμάς. Ομοίως ο πόλεμος με τους Ολλανδούς οδήγησε σε εισβολές σε αρκετές χώρες στην Ασία (όπως στην Κεϋλάνη), στην Αφρική (π.χ. στη Μίνα) και στη Νότια Αμερική. Αν και οι Πορτογάλοι δεν κατόρθωσαν να καταλάβουν ολόκληρο το έδαφος της Κεϋλάνης, μπόρεσαν να ελέγχουν τις ακτές και τις παραλιακές περιοχές του νησιού επί μεγάλο χρονικό διάστημα.
Από το 1580 έως το 1670 περίπου οι μπαντεϊράντες στη Βραζιλία ασχολούντο περισσότερο με το κυνήγι δούλων, ενώ από το 1670 έως το 1750 εστίασαν την προσοχή τους στον ορυκτό πλούτο. Χάρη στις εξερευνήσεις τους και στον Ολλανδοπορτογαλικό Πόλεμο, η αποικιακή Βραζιλία επεκτάθηκε από τα ασφυκτικά όρια της Αλεξανδρινής γραμμής σε σχεδόν τα ίδια σύνορα με τη σημερινή Βραζιλία.
Τον 17ο αιώνα εκμεταλλευόμενοι την περίοδο αυτή της σχετικής πορτογαλικής αδυναμίας, οι Ολλανδοί κατάλαβαν αρκετά εδάφη της πορτογαλικής Βραζιλίας, όπως αναφέρεται αναλυτικότερα στην προηγούμενη ενότητα, έχοντας διορίσει τον πρίγκιπα Ιωάννη Μαυρίκιο του Νάσσαου-Ζίγκεν ως κυβερνήτη των ολλανδικών κτήσεων στη Βραζιλία το 1637. Επίσης άλωσαν στην Αφρική το Κάστρο Ελμίνα, τον Άγιο Θωμά, τη Λουάντα και γενικότερα την Ανγκόλα. Ωστόσο, η ολλανδική διείσδυση στη Βραζιλία ήταν μακρόχρονη και απασχόλησε πολύ περισσότερο τους Πορτογάλους. Ταυτοχρόνως, οι Ολλανδοί λεηλατούσαν πορτογαλικά πλοία στον Ατλαντικό και στον Ινδικό Ωκεανό. Στη Βραζιλία η μεγάλη περιοχή της Μπαΐα και η στρατηγικώς σημαντική πρωτεύουσά της, το Σαλβαντόρ, ανακτήθηκαν σχετικώς σύντομα από μια ιβηριανή στρατιωτική εκστρατεία το 1625.
Μετά τη διάλυση της Ιβηρικής Ενώσεως το 1640 η Πορτογαλία επανέκτησε τον έλεγχο και των υπόλοιπων χαμένων εδαφών της. Οι μικρότερες και λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές ανακτήθηκαν σταδιακά και η ανακούφιση από την ολλανδική πειρατεία ήρθε στις δύο επόμενες δεκαετίες μέσω τοπικής αντιστάσεως και πορτογαλικών εκστρατειών.
Η αποικία Ισπανική Φορμόζα ιδρύθηκε στη νήσο Ταϊβάν αρχικώς από την Πορτογαλία το 1544 και αργότερα μετονομάσθηκε και μετατέθηκε από τους Ισπανούς στην Τσιλούνγκ, φυσική αμυντική τοποθεσία για την Ιβηρική Ένωση. Η Ισπανική Φορμόζα αποσκοπούσε στην προστασία του ιβηρικού εμπορίου από τη δράση της ολλανδικής βάσεως στα νότια της Ταϊβάν. Ωστόσο η αποικία ήταν τελικώς βραχύβια εξαιτίας της απροθυμίας των ισπανικών αποικιακών αρχών στη Μανίλα να την υπερασπισθούν.
Νέες ασθένειες στην αμερικανική ήπειρο
thumb|upright=0.9|Αζτέκοι πεθαίνουν από ευλογιά («[[Φλωρεντινός Κώδικας», 1540-1585)]] Αν και η τεχνολογική ανωτερότητα, η στρατηγική και η σφυρηλάτηση τοπικών συμμαχιών διεδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις νίκες των κονκισταδόρων στην αμερικανική ήπειρο, οι κατακτήσεις τους διευκολύνθηκαν σημαντικά από ασθένειες του παλαιού κόσμου, ιδίως από τις ευλογιά, ανεμοβλογιά, διφθερίτιδα, τύφο, γρίπη, ιλαρά και ελονοσία. Αυτές οι νόσοι μεταφέρθηκαν και σε απόμακρες φυλές και χωριά, με τη μετάδοσή τους να κινείται πολύ ταχύτερα από όσο προέλαυναν οι κονκισταδόρες, έτσι ώστε καθώς αυτοί προχωρούσαν η αντίσταση που συναντούσαν ήταν εξασθενημένη. Οι μεταδοτικές νόσοι αναφέρονται συχνά ως η κυριότερη αιτία για την πληθυσμιακή κατάρρευση των ιθαγενών φυλών. Οι ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου δεν είχαν ανοσία έναντι αυτών των νόσων.
Το 1540, όταν οι Ισπανοί του Φρανθίσκο Κορονάδο εξερεύνησαν για πρώτη φορά την κοιλάδα του Ρίο Γκράντε στο σημερινό Νέο Μεξικό, μερικοί από τους φυλάρχους παραπονέθηκαν για νέες ασθένειες που είχαν εμφανισθεί στις φυλές τους. Ακόμη νωρίτερα, το 1528, σύμφωνα με αναφορά του Καβέθα δε Βάκα, όταν οι Ισπανοί αποβιβάσθηκαν στις ακτές του Τέξας, «οι μισοί από τους ιθαγενείς πέθαιναν από μια εντερική νόσο και έρριχναν το φταίξιμο σε εμάς». Φθάνοντας στην Αυτοκρατορία των Ίνκα οι κονκισταδόρες βρήκαν ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε ήδη πεθάνει από μια επιδημία ευλογιάς. Η πρώτη επιδημία καταγράφηκε το 1529 και θύμα της υπήρξε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Ουάινα Κάπακ, ο πατέρας του Αταουάλπα. Επιδημίες ευλογιάς ξέσπασαν και τα έτη 1533, 1535, 1558 και 1565. Επιδημία τύφου ξέσπασε το 1546, γρίπης το 1558, διφθερίτιδας το 1614 και ιλαράς το 1618.
Προσφάτως ανακοινωθείσες μελέτες σχετικώς με τους δακτυλίους δένδρων υποδεικνύουν ότι οι ασθένειες που μείωσαν τον πληθυσμό των Αζτέκων στο Μεξικό τον 16ο αιώνα συνοδεύθηκαν από μια παρατεταμένη ξηρασία, που επεδείνωσε τα αποτελέσματά τους και συνεχίσθηκε και μετά την ισπανική κατάκτηση. Αυτό ωστόσο προσέθεσε στις επιδημιολογικές ενδείξεις ότι οι επιδημίες κοκολιστλί (cocoliztli, ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί) ηταν στην πραγματικότητα ντόπιας καταγωγής πυρετοί, που μεταδίδονταν από τρωκτικά και επιδεινώνονταν από την ξηρασία. Η επιδημία κοκολιστλί των ετών 1545-1548 στοίχισε τη ζωή σε 5 έως 15 εκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή έως και το 80% του πληθυσμού των ιθαγενών. Η επιδημία κοκολιστλί των ετών 1576-1578 εξόντωσε άλλα 2 έως 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή τους μισούς περίπου όσων είχαν επιζήσει.
Κατά τον Αμερικανό ερευνητή Χένρυ Φ. Ντόμπυνς (Henry Farmer Dobyns, Jr., 1925-2009) το 95% του συνολικού τότε πληθυσμού της αμερικανικής ηπείρου πέθανε από επιδημίες τα πρώτα 130 χρόνια και ειδικότερα το 90% του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας των Ίνκα. Οι Cook & Borah του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ πιστεύουν ότι ο ιθαγενής πληθυσμός του Μεξικού μειώθηκε από 25,2 εκατομμύρια το 1518 σε 700 χιλιάδες ανθρώπους το 1623, δηλαδή διασώθηκε μόλις το 3% του αρχικού πληθυσμού.
Μυθικοί τόποι
Οι κονκισταδόρες βρήκαν νέα είδη ζώων, αλλά οι αναφορές τους τα συνέχεαν με τέρατα, όπως δράκοντες, γίγαντες ή ακόμα και φαντάσματα. Οι ιστορίες για ναυαγούς σε μυστηριώδη νησιά ήταν συνηθισμένες.
Από τα αρχικά κίνητρα για την εξερεύνηση ήταν η αναζήτηση για το «Τσιπανγκό», τον τόπο όπου γεννιόταν χρυσάφι και για τον Κολόμβο γειτόνευε με την Κίνα. Οι Εφτά Πόλεις του Χρυσού ή «Σίμπολα» (Cibola), είχαν κατά τον σχετικό θρύλο κτισθεί από ιθαγενείς της Αμερικής κάπου στην έρημο του σημερινού βόρειου Μεξικού ή των νοτιοδυτικών ΗΠΑ. Το 1611 ο Σεβαστιάν Βιθκαΐνο παρέπλευσε την ανατολικές ακτές της Ιαπωνίας αναζητώντας δύο μυθικά νησιά που οι Ισπανοί τα αποκαλούσαν Rico de Oro (= «Πλούσιο σε χρυσάφι» στην ισπανική γλώσσα) και Rico de Plata ('Rich in Silver').
Βιβλία όπως Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο τροφοδοτούσαν φήμες για μυθικούς τόπους. Τέτοιοι θρύλοι περιελάμβαναν τη μυθική Χριστιανική Αυτοκρατορία του Πρεσβυτέρου Ιωάννη (ημι-μυθική, καθώς έχει ως βάση την Αιθιοπία), το βασίλειο της «Λευκής Βασίλισσας» (εμπνευσμένης από τη Διδώ) στον «Δυτικό Νείλο» (δηλαδή τον Σενεγάλη), την Πηγή της Νεότητας, Πόλεις του Χρυσού στη Βόρεια και τη Νότια Αμερική όπως τις Κυβίρα (Quivira), Θούνι-Σίμπολα και βεβαίως το Ελ Ντοράντο, αλλά και θαυμαστά βασίλεια όπως αυτό των Δέκα χαμένων Φυλών και αυτό των Αμαζόνων. Το 1542 ο Φρανθίσκο ντε Ορεγιάνα έφθασε στον ποταμό Αμαζόνιος και τον ονόμασε έτσι από μια φυλή πολεμοχαρών γυναικών που ισχυρίσθηκε ότι είχε συναντήσει και πολεμήσει εκεί. Ο εβραϊκής καταγωγής Πορτογάλος Αντόνιο ντε Μοντεζίνους ανέφερε ότι κάποιες από τις 10 χαμένες Φυλές του Ισραήλ ζούσαν ανάμεσα στους ιθαγενείς πληθυσμούς των Άνδεων. Ο Γκονθάλο Φερνάντεθ δε Οβιέδο υ Βαλδές έγραψε ότι ο Χουάν Πόνθε ντε Λεόν αναζητούσε τα νερά του Μπιμίνι προκειμένου να ανακτήσει τη νεότητά του. Μια παρόμοια εξιστόρηση εμφανίζεται στην Historia General de las Indias (1551) του Φρανθίσκο Λόπεθ δε Χόμαρα. Αργότερα, το 1575, ο Ερνάντο δε Εσκαλάντε Φοντανέδα, επιζήσας ναυαγός που είχε ζήσει με τους Ινδιάνους της Φλόριντα επί 17 χρόνια, δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του, στα οποία τοποθετεί την Πηγή της Νεότητας στη Φλόριντα. Αυτό συγχέεται με την Μπόινκα ή Μπογιούκα (Boinca ή Boyuca) που αναφέρει ο Χουάν Ντίας ντε Σολίς, αν και τα ναυσιπλοϊκά δεδομένα του Σολίς την τοποθετούν στον Κόλπο της Ονδούρας.
Ο σερ Ουόλτερ Ράλεϊ και μερικές ιταλικές, ισπανικές, ολλανδικές, γαλλικές και πορτογαλικές αποστολές αναζητούσαν τη «θαυμαστή αυτοκρατορία των Γουιάνα», η οποία έδωσε το όνομά της στις εκεί αποικίες τους και σημερινές ανεξάρτητες χώρες, τις «Γουιάνες».
Αρκετές εξερευνητικές αποστολές διοργανώθηκαν σε αναζήτηση των παραπάνω μυθικών τόπων, αλλά επέστρεψαν με άδεια χέρια ή έφεραν πολύ λιγότερο χρυσό από όσο είχαν ελπίσει. Βρήκαν άλλα πολύτιμα μέταλλα, όπως τον άργυρο (ασήμι), που αφθονούσε ιδίως στο Ποτοσί της σημερινής Βολιβίας. Ανεκάλυψαν νέες ρότες, θαλάσσια ρεύματα, τους αληγείς ανέμους, καλλιέργειες, μπαχαρικά και άλλα νέα προϊόντα. Στην εποχή των ιστιοφόρων η γνώση των ανέμων και των ρευμάτων ήταν απαραίτητη, π.χ. το Ρεύμα Αγκούλας απέτρεπε επί μακρόν τους Πορτογάλους ναυτικούς από το να φθάσουν στην Ινδία. Διάφορα μέρη στην Αφρική και την Αμερική (Βόρεια και Νότια) φέρουν ακόμα τις ονομασίες των φανταστικών αυτών πόλεων, που ήταν φτιαγμένες από χρυσάφι και είχαν ποτάμια γεμάτα με χρυσάφι και πολύτιμους λίθους.
Μετά το ναυάγιό του στα ανοικτά της Νήσου Σάντα Καταρίνα, στη σημερινή νότια Βραζιλία, ο Αλέζου Γκαρσία έζησε με τους Ινδιάνους Γκουαρανί και άκουσε ιστορίες για κάποιον «Λευκό Βασιλιά», που ζούσε στα δυτικά, κυβερνώντας πόλεις με ασύγκριτα πλούτη και μεγαλείο. Ταξιδεύοντας προς τα δυτικά το 1524 για να φθάσει στη χώρα του «Λευκού Βασιλιά», έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που διέσχισε τη Νότια Αμερική από τα ανατολικά. Ανεκάλυψε έτσι έναν μεγάλο καταρράκτη και το Γκραν Τσάκο. Κατόρθωσε να διεισδύσει στις εξώτερες άμυνες της Αυτοκρατορίας των Ίνκας στους πρόποδες των Άνδεων, στη σημερινή Βολιβία, και ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που το πέτυχε, οκτώ έτη πριν από τον Φρανθίσκο Πιθάρρο.
Χρηματοδότηση και διακυβέρνηση
thumb|left|Η ίδρυση του [[Σαντιάγο της Χιλής το 1541]] thumb|upright|Ορειχάλκινος έφιππος ανδριάντας του [[Φρανθίσκο Πιθάρρο στο Τρουχίγιο της Ισπανίας]] Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας ενσωμάτωσε τα αμερικανικά εδάφη στο Βασίλειο της Καστίλης και μετά κατήργησε την εξουσία που είχε δοθεί στον Κυβερνήτη Χριστόφορο Κολόμβο και τους πρώτους κονκισταδόρες. Θέσπισε τον απευθείας βασιλικό έλεγχο με το Συμβούλιο των Ινδιών, το σημαντικότερο διοικητικό όργανο της Ισπανικής Αυτοκρατορίας, τόσο για την Αμερική όσο και για την Ασία. Μετά την ενοποίηση Καστίλης και Αραγωνίας, ο Φερδινάνδος εισήγαγε και στην Καστίλη πολλούς νόμους, διατάξεις και θεσμούς της Αραγωνίας, όπως την Ιερά Εξέταση, οι οποίοι αργότερα εφαρμόσθηκαν στις νέες χώρες.
Οι Νόμοι του Μπούργος, που γράφηκαν το 1512-1513, υπήρξαν ο πρώτος κώδικας νόμων που κανόνιζαν τον βίο των εποίκων της ισπανικής αποικιακής Αμερικής, ιδίως τις σχέσεις τους με τους ιθαγενείς («Ινδιάνους»). Αυτοί οι νόμοι απαγόρευαν την κακομεταχείριση των ιθαγενών και υπεστήριζαν τον προσηλυτισμό τους στον Χριστιανισμό.
Η εξελισσόμενη δομή της αποικιακής διακυβερνήσεως δεν ολοκληρώθηκε παρά μόλις το τρίτο τέταρτο του 16ου αιώνα. Ωστόσο οι «Καθολικοί Μονάρχες» ανέθεσαν στον Χουάν Ροδρίγες δε Φονσέκα να μελετήσει τα προβλήματα σχετικώς με τη διαδικασία του εποικισμού. Ο δε Φονσέκα έγινε το ισοδύναμο του «υπουργού για τις Ινδίες» και έθεσε τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας αποικιακής γραφειοκρατίας, που συνδύαζε νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές λειτουργίες. Ο δε Φονσέκα προέδρευε του Συμβουλίου των Ινδιών, το οποίο περιελάμβανε μερικά μέλη του Συμβούλιο της Καστίλης (Consejo de Castilla), και σχημάτισε μια Junta de Indias με περίπου οκτώ συμβούλους. Ο Αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος καταγράφεται να χρησιμοποιεί τον όρο «Συμβούλιο των Ινδιών» ήδη το έτος 1519.
thumb|right|upright|Ο [[Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας (1527-1598)]] Οι βασιλείς επεφύλαξαν για τον εαυτό τους σημαντικά εργαλεία παρεμβάσεων. Το προοίμιο των Νόμων του Μπούργος δήλωνε καθαρά ότι τα κατακτημένα εδάφη ανήκαν στο Στέμμα. Από την άλλη, επιτρεπόταν στο Στέμμα να καθοδηγεί τις κατακτήσεις προς συγκεκριμένα εδάφη, αναλόγως των συμφερόντων του. Επιπλέον, ο ηγέτης εξερευνητικής αποστολής δεχόταν σαφείς οδηγίες σχετικώς με τα καθήκοντά του προς τους οπλίτες, τους ιθαγενείς πληθυσμούς και τα είδη στρατιωτικών δράσεων. Υποχρεωτικώς παρέδιδε γραπτή αναφορά σχετικώς με τα αποτελέσματα της αποστολής-εκστρατείας του. Ο στρατός είχε ενσωματωμένο έναν βασιλικό αξιωματούχο, τον veedor. Αυτός διεσφάλιζε ότι οι οπλίτες συμμορφώνονταν με τις διαταγές και οδηγίες, και ότι διεφύλασσαν το βασιλικό μερίδιο των λαφύρων. Στην πράξη ωστόσο ο Capitán είχε σχεδόν απεριόριστη εξουσία.
Οι ομάδες των κονκισταδόρες επεδίωκαν την εξασφάλιση προμηθειών και χρηματοδοτήσεως με διάφορους τρόπους. Αιτήσεις χρηματοδοτήσεως γίνονταν προς τον Βασιλέα, προς εκπροσώπους του Στέμματος, προς ευγενείς, προς πλούσιους εμπόρους ή και προς τους ίδιους τους κονκισταδόρες. Οι πιο «επαγγελματικές» αποστολές/εκστρατείες χρηματοδοτούνταν από το Στέμμα. Κάποιες φορές κυβερνήτες χωρίς πείρα ξεκινούσαν αποστολές επειδή στην ισπανική αποικιακή Αμερική τα αξιώματα συχνά εξαγοράζονταν ή περνούσαν στα χέρια συγγενών.
Πέρα από τις εξερευνήσεις που κυριαρχούνταν από την Ισπανία και την Πορτογαλία, άλλες χώρες της Ευρώπης υπεβοήθησαν με τον τρόπο τους στην αποικιοποίηση του Νέου Κόσμου. Σώζονται έγγραφα σύμφωνα με τα οποία ο Κάρολος Κουίντος δεχόταν δάνεια από την πλούσια γερμανική Οικογένεια των Βέλζερ προκειμένου να βοηθήσει στη χρηματοδότηση της εκστρατείας για χρυσό στη Βενεζουέλα. Με πολλές ένοπλες ομάδες να στοχεύουν στην πραγματοποίηση αποστολών ακόμα και μετά την πρώτη φάση της Εποχής των Εξερευνήσεων, το Στέμμα χρεώθηκε αρκετά, παρέχοντας έτσι την ευκαιρία σε ξένους Ευρωπαίους πιστωτές να χρηματοδοτούν τις αποστολές.
Οι κονκισταδόρες δανείζονταν όσο λιγότερο μπορούσαν, προτιμώντας να επενδύουν όλα τα υπάρχοντά τους. Σε κάποιες αποστολές ο κάθε κονκισταδόρ αγόραζε ο ίδιος τον εξοπλισμό του και τις προμήθειές του, ενώ άλλες φορές οι οπλίτες δέχονταν εξοπλισμό ως προκαταβολή από τον κονκισταδόρ.
Οι Ισπανοί θαλασσινοί Αδελφοί Pinzón συμμετείχαν στην εξερευνητική αποστολή του Κολόμβου, ενώ συγχρόνως την υπεστήριξαν οικονομικά, δίνοντας χρήματα από τις προσωπικές τους περιουσίες.
Χρηματοδότες υπήρξαν επίσης κυβερνήσεις, αντιβασιλείς και τοπικοί κυβερνήτες με την υποστήριξη εύπορων ιδιωτών. Η συνεισφορά του κάθε προσώπου ρύθμιζε την επακόλουθη διανομή των λαφύρων. Σχετικώς με το μερίδιο ενός πεζικάριου (lancero, piquero, alabardero, rodelero), ένας έφιππος (caballero) και ιδιοκτήτης αλόγου έπαιρνε το διπλάσιο μερίδιο. Ακόμα και οι σκύλοι αποζημιώνονταν σε κάποιες περιπτώσεις. Κάποιες φορές ένα μέρος των λαφύρων ήταν γυναίκες και σκλάβοι. Η μοιρασιά των λαφύρων δημιουργούσε συγκρούσεις, όπως εκείνη μεταξύ του Φρανθίσκο Πιθάρρο και του Ντιέγο ντε Αλμάγρο.
Στρατηγική
Οι κονκισταδόρες είχαν ιδιαίτερη ικανότητα στο να χειρίζονται την πολιτική κατάσταση και τις εντάσεις ανάμεσα στις φυλές και λαούς των ιθαγενών, διαμορφώνοντας συμμαχίες εναντίον των ισχυρότερων αυτοκρατοριών. Για την κατανίκηση της Αυτοκρατορίας των Ίνκα, οι Ισπανοί υπεστήριξαν τη μία πλευρά σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Ακόμα, υπέταξαν την Αυτοκρατορία των Αζτέκων συμμαχώντας με ιθαγενείς που είχαν υποδουλωθεί από ισχυρότερες γειτονικές φυλές και βασίλεια. Αυτές οι τακτικές είχαν λίγο παλαιότερα εφαρμοσθεί από τους Ισπανούς στην Ευρώπη: στον Πόλεμο της Γρανάδας, στην κατάκτηση της Ναβάρρας, αλλά και στην κατάκτηση των Καναρίων Νήσων. Σε όλη τη διάρκεια των κατακτήσεων των κονκισταδόρες, οι ιθαγενείς ήταν πολύ περισσότεροι απο τους κατακτητές τους, κατά 50 φορές περίπου. Οι στρατιωτικές δυνάμεις με τις οποίες ο Κορτές πολιόρκησε την Τενοτστιτλάν ήταν περίπου 200.000 άνδρες, αλλά λιγότερο από το 1% από αυτούς ήταν Ισπανοί.
Οι Ευρωπαίοι πολεμούσαν στα πλαίσια της έννοιας που είχαν για τον δίκαιο πόλεμο. Ενώ οι Ισπανοί πήγαιναν στο πεδίο της μάχης με σκοπό να σκοτώσουν τους αντίπαλους στρατιώτες, οι Αζτέκοι και οι Μάγια αποζητούσαν με κάθε τρόπο να αιχμαλωτίσουν ζωντανούς τους εχθρούς τους, ώστε να τους θυσιάσουν κατόπιν στους θεούς τους σε τελετουργικές ανθρωποθυσίες, στους λεγόμενους «πολέμους των λουλουδιών».
Τακτική
Οι δυνάμεις των Ισπανών και των Πορτογάλων ήταν ικανές να διανύουν γρήγορα μεγάλες αποστάσεις σε άγνωστη γη, και επομένως να αιφνιδιάζουν υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού. Οι πόλεμοι διεξάγονταν κυρίως μεταξύ φυλών και στόχο είχαν την αποβολή εισβολέων από εδάφη μιας φυλής. Στην ξηρά, τέτοιοι πόλεμοι συνδύαζαν κάποιες ευρωπαϊκές μεθόδους με τακτικές Μουσουλμάνων ανταρτών-συμμοριτών στην Αλ-Άνταλους. Αυτές οι τακτικές αφορούσαν κυρίως μικρές ομάδες που επιχειρούσαν να αιφνιδιάσουν τον εχθρό με ενέδρες.
Στη Μομπάσα ο Βάσκο ντα Γκάμα κατέφυγε σε επιθέσεις εναντίον αραβικών εμπορικών πλοίων, τα οποία ήσαν γενικώς άοπλα, χωρίς κανόνια.
Οπλισμός και ζώα
thumb|left|upright|Ομοίωμα Ισπανού κονκισταδόρ στο Περίπτερο της Ναυσιπλοΐας στη [[Σεβίλλη]] Οι Ισπανοί κονκισταδόρες στην Αμερική χρησιμοποιούσαν πολύ σπαθιά, λόγχες και βαλλίστρες, με τα αρκεβούζια να διαδίδονται ευρύτερα μόνο μετά το 1570 περίπου. Παρά τη σπανιότητα των πυροβόλων όπλων, οι κονκισταδόρες πρωτοπόρησαν στον σχηματισμό σωμάτων από έφιππους «αρκεβουζιέρους», που μπορούν να θεωρηθούν ως μία πρώιμη μορφή δραγώνων. Κατά τη δεκαετία του 1540 η χρήση από τον Francisco de Carvajal πυροβόλων όπλών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο στο Περού πρωτοπόρησε στην τεχνική της ομοβροντίας (volley fire), η οποία αναπτύχθηκε πολλές δεκαετίες αργότερα στην Ευρώπη.
thumb|Ισπανικά μαστίφ που χρησίμευαν σε εκστρατείες και φρούρηση. Τα ζώα ήταν ένας άλλος σημαντικός παράγοντας για τον ισπανικό θρίαμβο. Από τη μια, η εισαγωγή του αλόγου και άλλων εξημερωμένων ζώων φορτίου τούς επέτρεψε πολύ μεγαλύτερη κινητικότητα, άγνωστη στους ινδιάνικους πολιτισμούς. Στα βουνά και στις ζούγκλες ωστόσο, οι Ισπανοί δυσχεραίνονταν να περάσουν από τους στενούς δρόμους των ιθαγενών και από γέφυρες κατασκευασμένες για πεζούς, που κάποτε ήταν στενότερες από δύο μέτρα. Σε μέρη όπως στην Αργεντινή, το Νέο Μεξικό και την Καλιφόρνια, οι ιθαγενείς διδάχθηκαν από τους Ισπανούς την ιππασία και την κτηνοτροφία. Αυτή η χρήση νέων τεχνικών από τους Ινδιάνους έγινε αργότερα παράγοντας αμφισβητήσεων κατά την αντίστασή τους εναντίον των αποικιακών και αμερικανικών κυβερνήσεων.
Οι Ισπανοί ήταν επίσης ικανότατοι στην εκτροφή και την εκπαίδευση σκύλων για πολεμικούς σκοπούς, κυνήγι και προστασία. Τα μαστίφ, οι ισπανικοί πολεμικοί σκύλοι και τα τσοπανόσκυλα που χρησιμοποιούσαν στη μάχη ήταν αποτελεσματικά ως ψυχολογικό όπλο κατά των ιθαγενών, οι οποίοι, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είχαν δει ποτέ τους σκυλιά. Αν και κάποιες φυλές ιθαγενών είχαν εξημερωμένους σκύλους κατά την εποχή εκείνη, οι Ισπανοί κονκισταδόρες χρησιμοποιούσαν ισπανικά μαστίφ και άλλους μολοσσούς σε μάχες κατά των Ταΐνο, των Αζτέκων και των Μάγια. Αυτοί οι ειδικά εκπαιδευμένοι σκύλοι προκαλούσαν τον φόβο στους ιθαγενείς εξαιτίας της δυνάμεως και της αγριότητάς τους. Οι ισχυρότερες διασταυρώσεις μεγάλων σκύλων με ευρύ στόμα εκπαιδεύονταν ειδικά για τις μάχες. Αυτοί οι πολεμικοί σκύλοι αντιμετώπιζαν ελαφρώς ενδεδυμένα εχθρικά στρατεύματα, ενώ οι ίδιοι έφεραν ειδικές πανοπλίες.
Ο πιο διάσημος αυτών των σκύλων ήταν ο χαϊδεμένος του Πόνθε δε Λεόν και έφερε το όνομα Μπεθερίλο (Becerrillo) ή Μπεζερίλο (έχει γραφεί και σχετικό μυθιστόρημα για παιδιά και νέους, που εκδόθηκε μεταφρασμένο και στην ελληνική υπό τον τίτλο «Μπεζερίλο»): υπήρξε ίσως ο πρώτος ευρωπαϊκός σκύλος που είναι γνωστό ότι έφθασε στη Βόρεια Αμερική. Γιος του ήταν ένας άλλος φημισμένος σκύλος, ο Λεονθίκο (Leoncico), ο πρώτος ευρωπαϊκός σκύλος που είναι γνωστό ότι είδε τον Ειρηνικό Ωκεανό, και «μασκότ» του Βάσκο Νούνιεθ δε Βαλβόα, τον οποίο συνόδευσε σε αρκετές εκστρατείες.
Νέες ναυτικές γνώσεις
thumb|upright|[[Αστρονομική εφημερίδα από τον Αβραάμ Ζακούτο στο Almanach Perpetuum, 1496]] Οι διαδοχικές εξερευνητικές αποστολές και η σχετική εμπειρία των Ισπανών και Πορτογάλων καπετάνιων οδήγησε σε ταχεία εξέλιξη την ευρωπαϊκή ναυσιπλοϊκή τεχνογνωσία.
Ναυσιπλοΐα
Τον 13ο αιώνα οι καπετάνιοι καθοδηγούνταν από την θέση του ήλιου στον ουρανό. Για την αστρονομική ναυσιπλοΐα οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούσαν αρχαία ελληνικά όργανα, όπως τον αστρολάβο και το τεταρτοκύκλιο, τα οποία βελτίωσαν ώστε να γίνουν απλούστερα και πιο ευκολόχρηστα. Επίσης ανέπτυξαν το «ραβδί του Ιακώβ» για τη μέτρηση στη θάλασσα του ύψους του ήλιου και άλλων αστέρων πάνω από τον ορίζοντα. Ο Νότιος Σταυρός έγινε σημείο αναφοράς μετά τα ταξίδια των Ζουάου ντε Σανταρέμ και Πέρου Εσκόμπαρ στο Νότιο Ημισφαίριο το 1471. Τα αποτελέσματα παρουσίαζαν διακυμάνσεις ανάλογα με την εποχή του έτους, γεγονός που απαιτούσε διορθώσεις. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτό το ζήτημα, οι Πορτογάλοι συμβουλεύονταν αστρονομικούς πίνακες, γνωστούς ως αστρονομικές εφημερίδες, πολύτιμα εργαλεία στη ναυσιπλοΐα ανοικτής θάλασσας, η οποία διαδόθηκε ευρύτατα τον 15ο αιώνα. Αυτοί οι πίνακες έφεραν επανάσταση στην ωκεάνια ναυσιπλοΐα, καθιστώντας προσιτούς τους υπολογισμούς του γεωγραφικού πλάτους. Οι πίνακες του Almanach Perpetuum, συνταγμένοι από τον αστρονόμο Αβραάμ Ζακούτο και εκδοθέντες στη Leiria το 1496, χρησιμοποιούνταν μαζί με το βελτιωμένο του μοντέλο αστρολάβου από τους Βάσκο ντα Γκάμα και Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ.
Ναυπηγική
thumb|left|Μια πορτογαλική [[καραβέλα]] Το είδος του πλοίου που πραγματικά εγκαινίασε την πρώτη φάση των εξερευνήσεων κατά μήκος της αφρικανικής ακτής ήταν η πορτογαλική καραβέλα. Οι Ισπανοί την υιοθέτησαν γρήγορα για το εμπορικό ναυτικό τους. Το σκάφος αυτό είχε ως βάση τα αφρικανικά ψαροκάικα, που ήταν ευκίνητα και ευκολοκυβέρνητα, με εκτόπισμα 50 έως 160 τόνους και ένα έως τρία κατάρτια, με λα(ν)τίνια (τριγωνικά πανιά) που επέτρεπαν τον πλου ενάντια στον άνεμο. Ειδικά η καραβέλα επωφελείτο από τη μεγαλύτερη ικανότητά της να πλέει με πλάγιο άνεμο. Το κυριότερο μειονέκτημά της ήταν η περιορισμένη χωρητικότητα τόσο για φορτίο όσο και για πλήρωμα, που όμως δεν εμπόδισαν την επιτυχία της. Τα δύο από τα τρία πλοία στο πρώτο ταξίδι του Κολόμβου ήταν καραβέλες (η «Πίντα» και η «Νίνα»), ενώ περίφημες καραβέλες ήταν αργότερα οι «Μπέριο» και «Ευαγγελισμός».
Τα μεγάλα ωκεάνια ταξίδια προκάλεσαν τη ναυπήγηση μεγαλύτερων πλοίων. Ο αρχαιοελληνικής προελεύσεως πορτογαλικός όρος Nau («νάου») ήταν συνώνυμο για κάθε τύπο μεγάλου πλοίου, ιδίως όμως εμπορικού. Εξαιτίας της πειρατείας που μάστιζε τις θάλασσες κοντά στα παράλια, και τα εμπορικά πλοία εξοπλίσθηκαν με κανόνια και κανονιοθυρίδες, ώστε αργότερα οι naus κατηγοριοποιούνταν με βάση τη δύναμη πυρός των κανονιών τους. Η καρράκα ήταν ένα τρικάταρτο ή τετρακάταρτο πλοίο (και ειδικότερα αναφερόμενο ως «νάου») με υπερυψωμένη στρογγυλευμένη πρύμνη, μεγάλο πρόστεγο και μεγάλου μήκους άλμπουρο. Χρησιμοποιήθηκε και τούτο πρώτα από τους Πορτογάλους και αργότερα από τους Ισπανούς. Και αυτός ο τύπος προσαρμόσθηκε στο αυξανόμενο θαλάσσιο εμπόριο, μεγαλώνοντας από τους 200 τόνους τον 15ο αιώνα στους 500 τόνους τον 16ο αιώνα, οπότε διέθετε συνήθως δύο καταστρώματα, προπύργια στην πλώρη και την πρύμνα, δύο έως τέσσερα κατάρτια με μερικώς αλληλοεπικαλύπτόμενα ιστία (πανιά). Τα ταξίδια στην Ινδία τον 16ο αιώνα γίνονταν με υπερμεγέθεις καρράκες, εμπορικά τρικάταρτα πλοία με τετράγωνα ιστία που έφθαναν τους δύο χιλιάδες τόνους.
Ρεύματα και άνεμοι
Εκτός από την ακτοπλοϊκή εξερεύνηση, τα πορτογαλικά πλοία έκαναν και εξορμήσεις μακρύτερα από την ακτή προκειμένου να συλλέξουν μετεωρολογικά και ωκεανογραφικά δεδομένα. Σε τέτοιες παρεκβάσεις ανακαλύφθηκαν τα αρχιπελάγη Μπισάγκος (όπου οι Πορτογάλοι νικήθηκαν από ιθαγενείς το 1535), Μαδέρας, Νήσων του Πράσινου Ακρωτηρίου, Σάου Τομέ, Τριντάντε και Μάρτιμ Βαζ, Αγίων Πέτρου και Παύλου, Φερνάντο ντε Νορόνια, Αννομπόν, Νήσου της Αναλήψεως, Μπιόκο, Φώκλαντ, και τα νησιά Πρίνσιπε, Αγίας Ελένης, Τριστάν ντα Κούνια, αλλά και η Θάλασσα των Σαργασσών.
Η γνώση των επικρατούντων ανέμων και της κυκλοφορίας τους, αλλά και των θαλάσσιων ρευμάτων του Ατλαντικού Ωκεανού, όπως και ο προσδιορισμός του γεωγραφικού πλάτους, οδήγησαν στην ανακάλυψη της καλύτερης ρότας επιστροφής από την Αφρική: διασχίζοντας τον κεντρικό Ατλαντικό μέχρι τις Αζόρες, με χρήση των ανέμων και ρευμάτων που περιστρέφονται με τη φορά των δεικτών του ρολογιού στο Βόρειο Ημισφαίριο εξαιτίας της ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας και της δυνάμεως Κοριόλις, διευκολύνοντας την πορεία προς τη Λισαβόνα και δίνοντας τη δυνατότητα για εξορμήσεις μακρύτερα από την ανατολική ακτή του Ατλαντικού, ένας ελιγμός που έγινε γνωστός ως η volta do mar. Το 1565 η εφαρμογή της ίδιας αρχής στον Ειρηνικό Ωκεανό οδήγησε στην ανακάλυψη της εμπορικής οδού των «γαλεονιών της Μανίλας» από τους Ισπανούς.
Χαρτογραφία
thumb|Πορτολάνος του [[Ανχελίνο Ντουλθέρτ (1339) που δείχνει τη νήσο Λανθαρότε.]] Το 1339 ο Ανχελίνο Ντουλθέρτ από τη Μαγιόρκα επινόησε τον τύπο ναυτικού χάρτη που έγινε γνωστός ως πορτολάνος. Ο πρώτος τέτοιος χάρτης έδειχνε τη νήσο Λανθαρότε των Καναρίων, με το όνομα Insula de Lanzarotus Marocelus, καθώς και τις νήσους Φουερτεβεντούρα και Vegi Mari (τη σημερινή Λόβος), αλλά ο Ντουλθέρτ συμπεριέλαβε και κάποια ανύπαρκτα νησιά, όπως τη Νήσο του Αγίου Μπρένταν και τρία ακόμα νησιά που αποκαλεί «Πριμαρία», «Καπραρία», και «Καναρία».
Ο Μέστρε Χακόμε (Mestre Jacome) ήταν ένας ακόμα χαρτογράφος από τη Μαγιόρκα, που πείσθηκε από τον Πορτογάλο πρίγκιπα Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο να εγκατασταθεί στην Πορτογαλία τη δεκαετία 1420-1429 προκειμένου να εκπαιδεύσει Πορτογάλους χαρτογράφους στον τρόπο με τον οποίο χαρτογραφούσαν στη Μαγιόρκα. Ο ίδιος χαρτογράφος, αναφερόμενος ως «Ζακόμε της Μαγιόρκας», μνημονεύεται κάποιες φορές ως ο επικεφαλής του αστεροσκοπείου και «σχολής» του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου στο Σάγκρες.
thumb|left|Προ-μερκατορικός ναυτικός χάρτης της ακτής της Δυτικής Αφρικής (1571) από τον [[Φερνάου Βας Ντοουράντου (Torre do Tombo, Lisbon)]] Οι εβραϊκής καταγωγής χαρτογράφοι Αμπραάμ και Γιεχούντα Κρέσκες (Cresques), πατέρας και γιος στην υπηρεσία του Ερρίκου, ήταν επίσης από τη Μαγιόρκα. Η Μαγιόρκα είχε πολλούς ικανούς χαρτογράφους. Ωστόσο, ο παλαιότερος υπογεγραμμένος πορτογαλικός ναυτικός χάρτης είναι ένας πορτολάνος δημιουργημένος από τον Πέντρου Ρεϊνέλ το 1485, που δείχνει τη Δυτική Ευρώπη και τμήματα της Αφρικής, ενσωματώνοντας τα αποτελέσματα των εξερευνήσεων του Ντιόγκου Κάου. Ο Ρεϊνέλ συνέταξε επίσης τον πρώτο γνωστό ναυτικό χάρτη που είχε ενδείξεις των γεωγραφικών πλατών, το 1504, και τον πρώτο χάρτη με απεικόνιση ενός ρόδου ανέμων. Μαζί με τον γιο του, τον χαρτογράφο Ζόρζε Ρεϊνέλ, και τον Λόπου Χόμεμ, συμμετείχαν στη δημιουργία του άτλαντα που είναι γνωστός ως «Άτλας Lopo Homem-Reinés» ή «Άτλας του Μιλέρ», έργο του 1519. Θεωρούνταν οι καλύτεροι χαρτογράφοι της εποχής τους. Ο Κάρολος Κουίντος ήθελε να εργασθούν για λογαριασμό του. Λέγεται ότι το 1517 ο βασιλιάς της Πορτογαλίας έδωσε με διάταγμά του στον Λόπου Χόμεμ το προνόμιο να πιστοποιεί και να επιδιορθώνει όλες τις βελόνες πυξίδων στα σκάφη.
Η τρίτη φάση της ναυτικής χαρτογραφίας χαρακτηρίσθηκε από την εγκατάλειψη της πτολεμαϊκής αναπαραστάσεως της Ανατολής και μεγαλύτερη ακρίβεια στην αναπαράσταση τόπων και ηπείρων. Ο Φερνάου Βας Ντοουράντου (περ. 1520 – περ. 1580) δημιούργησε έργα εξαιρετικής ποιότητας και ωραιότητας, γεγονός που του χάρισε τη φήμη ενός από τους καλύτερους χαρτογράφους της εποχής του. Πολλοί από τους χάρτες του είναι μεγάλης κλίμακας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία των ιθαγενών λαών της Αμερικής Κατηγορία:Εποχή των Ανακαλύψεων Κατηγορία:Αποικισμός της Αμερικής Κατηγορία:Ισπανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πορτογαλική Αυτοκρατορία
Σετ-Σορ
Το Σετ-Σορ (γαλλικά: Sept-Sorts) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σετσορταί (γαλλικά: Septsortais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Άλφρεντ Φινμπόγκασον
Ο Άλφρεδ Φινμπόγκασον (ισλανδικά: Alfreð Finnbogason 1 Φεβρουαρίου 1989) είναι Ισλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Εθνική Ισλανδίας.
Υπήρξε πρώτος σκόρερ του ολλανδικού πρωταθλήματος την περίοδο 2013-14, πετυχαίνοντας 29 γκολ, κατόθρωμα που ξεπεράστηκε, εκείνη τη σεζόν, σε άλλα πρωταθλήματα της Ευρώπης, από τους Σουάρες, Κριστιάνο Ρονάλντο και Σοριάνο.
Την πρώτη του συμμετοχή με τον αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του το έκανε το 2010, κόντρα στην αντίστοιχη ομάδα των Νήσων Φερόες. Έχει αγωνιστεί στο Euro 2016 και στο Μουντιάλ του 2018.
Σερβόν (Σεν-ε-Μαρν)
Το Σερβόν (γαλλικά: Servon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερβοναί (γαλλικά: Servonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σερίς
Το Σερίς (γαλλικά: Serris) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερισιέν (γαλλικά: Serrissiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αμβλύς τραυματισμός
Το αμβλύ τραύμα, γνωστό και ως τραύμα αμβλείας δύναμης ή μη διεισδυτικό τραύμα, είναι σωματικό τραύμα που συμβαίνει συχνά σε συγκρούσεις οδικής κυκλοφορίας, άμεσα χτυπήματα, ατυχήματα στο σπίτι ή στην εργασία, εγκληματικές επιθέσεις και τραυματισμούς κατά τη διάρκεια αθλημάτων. Αντιπαραβάλλεται με το διεισδυτικό τραύμα που συμβαίνει όταν ένα αντικείμενο διαπερνά το δέρμα και εισέρχεται σε έναν ιστό του σώματος, δημιουργώντας ανοιχτή πληγή και μώλωπες.
Το αμβλύ τραύμα μπορεί να προκαλέσει μελανιές, εκδορές, ρήξεις οργάνων, εσωτερικές αιμορραγίες, κατάγματα οστών, καθώς και θάνατο.
Παγκοσμίως αντιπροσωπεύει συχνά μια σημαντική αιτία αναπηρίας και θανάτου σε άτομα κάτω των 35 ετών.
Αναφορές
Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά Κατηγορία:Τραυματισμοί
Φαρμακείο «Ο λευκός άγγελος»
Το φαρμακείο Ο λευκός άγγελος (γερμανικά: Apotheke zum weißen Engel), βρίσκεται στην οδό Bognergasse 9 στη Βιέννη της Αυστρίας. Ο σχεδιασμός του αρ νουβό φαρμακείου πραγματοποιήθηκε από τον Αυστριακό αρχιτέκτονα και ζωγράφο Όσκαρ Λάσκε (Oskar Laske, 1874-1951) το 1901 και αποτελεί το πιο διάσημο αρχιτεκτονικό του έργο. Το μπροστινό μέρος του φαρμακείου είναι διακοσμημένο με ψηφιδωτά δύο αγγέλων και είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα φαρμακεία αρ νουβό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αυστρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Λευκός ρινόκερος
Ο λευκός ρινόκερος (Ceratotherium sinum) είναι ογκώδες, παχύδερμο θηλαστικό. Απαντάται σε ελώδη λιβάδια της ανατολικής και Νοτίου Αφρικής. Είναι μοναχικό ζώο και τρέφεται με φυτά και βλαστούς. Στο ρύγχος φέρει δυο κέρατα. Έχει πολύ κακή όραση, κάτι που το καθιστά πολύ επικίνδυνο ζώο.
Ο λευκός ρινόκερος αποτελείται από δύο υποείδη: ο νότιος λευκός ρινόκερος, ο οποίος αριθμούσε 19.682–21.077 ζώα στην άγρια φύση σύμφωνα με εκτίμηση του 2015, και ο πλέον εξαφανισμένος βόρειος λευκός ρινόκερος. Το βόρειο υποείδος έχει πολύ λίγα εναπομείναντα άτομα, με μόνο δύο να έχουν επιβεβαιωθεί ως ζωντανά για το 2018 (δύο θηλυκά: η Φάτου, 17 ετών και η Νατζίν, 27 ετών), και οι δύο σε αιχμαλωσία. Ο Σούνταν, ο τελευταίος γνωστός αρσενικός βόρειος λευκός ρινόκερος, πέθανε στην Κένυα στις 19 Μαρτίου 2018.
Είναι μεγαλύτερος σε σχέση με το συγγενικό του μαύρο ρινόκερο, και πιο ήσυχος. Οφείλει το όνομά του σε μια αφρικανική λέξη που σημαίνει πλατύς, που περιγράφει το πλατύ, ίσιο στόμα του που είναι ιδανικό για να τρώει τα χόρτα. Στα αγγλικά όμως παραφράστηκε σαν white, δηλαδή λευκός. Απειλείται από τη λαθροθηρία για τα βαρύτιμα κέρατά του. Ζει έως 40 χρόνια. Ζυγίζει έως και 2.300 κιλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρινοκερωτίδες
Ιάσονας Χανδρινός
Ο Ιάσονας Χανδρινος είναι Έλληνας ιστορικός, επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ρέγκενσμπουργκ. Αποφοίτησε το 2006 από το τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ. Την περίοδο 2007-2017 διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος και είναι ιδρυτικό μέλος του εργαστηρίου μελέτης ελληνικού Εβραϊσμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Βεατρίκη της Αγγλίας
Η Βεατρίκη της Αγγλίας ή Βεατρίκη του Ντρε (Beatrice of England, 24 Ιουνίου 1242 - 24 Μαρτίου 1275), Αγγλίδα πριγκίπισσα από την δυναστεία των Πλανταγενετών, ήταν η δεύτερη κόρη και το τρίτο παιδί του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Προβηγκίας, αδελφή του Εδουάρδου Α΄ του Μακρυσκέλη και του Εδμόνδου Κράουτσμπακ. Σύμφωνα με τον Ματθαίο των Παρισίων, γεννήθηκε στο Μπορντό στην επέτειο γέννησης του Ιωάννη του Βαπτιστή (24 Ιουνίου), πέρασε δύσκολη παιδική ηλικία, καθώς πολλές φορές είδε την μητέρα της να κινδυνεύει από τις εξεγέρσεις των διαδηλωτών λόγω της αντιδημοτικότητας της από τους Άγγλους.
Γάμος με τον διάδοχο της Βρετάνης
Ο αδελφός της Εδουάρδος ως νήπιο αρρώστησε πολύ βαριά και ήταν έτοιμος να πεθάνει, όταν άρχισε να αναρρώνει η μικρότερη αδελφή της Κατερίνα, η οποία είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας και ήταν κουφή εκ γενετής, πέθανε σε ηλικία 3 ετών βυθίζοντας σε μεγάλη θλίψη τους γονείς της. Οι Άγγλοι είχαν χρεώσει στην μητέρα της και στους συγγενείς της από την Σαβοΐα τα προβλήματα της χώρας τους γι' αυτό κινδύνευσε πολλές φορές η ζωή της από τις εξεγέρσεις ειδικά των κατοίκων του Λονδίνου. Από την άλλη είχε μία ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή με τους γονείς της και τα αδέλφια της. Σε πολύ μικρή ηλικία ο πατέρας της ήθελε να την παντρέψει με τον βασιλιά της Γαλλίας, γι αυτό απέρριψε πρόταση γάμου από τον βασιλιά της Νορβηγίας για τον γιο του. Σε ηλικία 18 ετών (1260) παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Ντρε γιο και διάδοχο του Ιωάννης Α΄ της Βρετάνης και άλλαξε το όνομα της σε Βεατρίκη του Ντρε.
Πρόωρος θάνατος
Η Βεατρίκη πέθανε στις 24 Μαρτίου 1275 σε ηλικία 32 ετών, ενώ ακούγεται πως αιτία του θανάτου της ήταν οι επιπλοκές από τον τοκετό του τελευταίου της παιδιού, όμως οι ημερομηνίες δεν το επιβεβαιώνουν. Ο σύζυγος της τιμώντας την μνήμη της έκτισε ένα εκκλησάκι με προορισμό να ταφεί και ο ίδιος. Το εκκλησάκι ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του, η Βεατρίκη τάφηκε στην εκκλησία του Γκρέι Φρίαρς στο Γκρήνουιτς του Λονδίνου. Η Βεατρίκη δεν έγινε δούκισσα της Βρετάνης, επειδή ο σύζυγος της διαδέχθηκε τον πατέρα του 11 χρόνια μετά τον θάνατο της. Ο πατέρας της λόγω του μίσους της βασιλικής αυλής στον ίδιο και στην σύζυγο του φρόντισε να δημιουργήσει ισχυρούς γάμους με τα παιδιά του για να εξασφαλίσει συμμαχίες, η μεγαλύτερη κόρη του Μαργαρίτα της Αγγλίας παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Γ΄ της Σκωτίας και ο γάμος της Βεατρίκης με τον Ιωάννη Β΄ έγινε με στόχο να αποκτήσει τον έλεγχο της κομητείας του Ρίτσμοντ.
Ο γάμος της Βεατρίκης με τον Ιωάννη Β΄ πρόσφερε στον τον Ερρίκο Γ΄ την ευκαιρία να ανακτήσει την περιοχή του Πουατού και μαζί με αυτό να ελέγξει τις περισσότερες περιοχές της Ανδεγαυικής αυτοκρατορίας αλλά δεν τα κατάφερε επειδή ηττήθηκε στην μάχη, με αυτές τις πρακτικές κυβέρνησε 56 χρόνια. Στις απογόνους της Βεατρίκης ήταν η Ελισάβετ Γούντβιλ και η Άννα του Κλεβ.
Οικογένεια
Με τον γάμο με τον Ιωάννη Α΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης απέκτησε τέκνα:
Μοντιτσέλλο Μπριάντσα
Το Μοντιτσέλλο Μπριάντσα (ιταλικά: Monticello Brianza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Βεατρίκη της Αγγλίας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Ρένφιλντ (ταινία)
Το Ρένφιλντ (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Renfield) είναι μια Αμερικανική υπερφυσική κωμωδία ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία και παραγωγή από τον Κρις ΜακΚέι, και σε σενάριο από τον Ράιαν Ράιντλεϊ, βασισμένο σε μια ιστορία του Ρόμπερτ Κίρκμαν (ο οποίος είναι επίσης παραγωγός. Περιλαμβάνοντας χαρακτήρες από το μυθιστόρημα του 1897 Δράκουλας, πρωταγωνιστεί ο Νίκολας Χουλτ ως ο ο ομότιτλος χαρακτήρας και ο Νίκολας Κέιτζ ως Δράκουλας, με τους Awkafina, Μπεν Σβαρτς, Άντριαν Μαρτίνεζ, και Σόχρε Άγκντασλου σε δεύτερους ρόλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Ορλεάνη
Μελιδόνι Ρεθύμνου
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μελιδόνι
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του φέρεται να προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο Μελιδόνης ή από την μεγάλη τοπική παραγωγή μελιού. Στον οικισμό γεννήθηκε ο οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης στην Κρήτη, Αντώνης Μελιδόνης. Στις 16 Οκτωβρίου 1897 πραγματοποιήθηκε συνέλευση η οποία αποτελούσε συνέχεια αυτών που είχαν γίνει στους Αρμένους και τις Αρχάνες και με το ψήφισμα που εκδόθηκε προς τους ναυάρχους των Μεγάλων Δυνάμεων έγινε αποδεκτή η αυτονομία της Κρήτης.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση το όνομα του χωριού προέρχεται από μια ενετική καταγραφή πληθυσμού κατά την οποία βρέθηκαν χίλιες γυναίκες στο χωριό, δηλαδή milledonne (Milledonne).
Κοντά στον οικισμό βρίσκεται το σπήλαιο Μελιδονίου ή Γεροντόσπηλιος, όπου τη Νεολιθική και τη Μινωική εποχή ήταν τόπος λατρείας και του χάλκινου γίγαντα της Κρήτης Τάλω .Τον Ιανουάριο του 1824 έχασαν τη ζωή τους περίπου 400 άτομα (στην πλειοψηφία τους άμαχοι), από ασφυξία εξαιτίας αναθυμιάσεων που προκάλεσαν Αιγύπτιοι στρατιώτες που πολιορκούσαν επί μήνες το σπήλαιο.
Ένα άλλο αξιοθέατο στο Μελιδόνι, αποτελεί η μονή Αγίου Γεωργίου, που φαίνεται ότι λειτουργούσε από τον 18o αιώνα, αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα για το  παρελθόν της, μόνο τ’ ότι ήταν φέουδο των Καλλέργηδων, αφού φέρει επάνω της τ’ ανάγλυφο οικόσημο της γνωστής οικογένειας.
Στις 17 Αυγούστου 1944, πραγματοποιήθηκε επιτυχής διάσκεψη στο χωριό μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ΕΟΚ που δραστηριοποιούνταν στο νησί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Μορτερόνε
Το Μορτερόνε (ιταλικά: Morterone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2012-13
Το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2012-13 ήταν η 7η έκδοση του Κυπέλλου Β΄ κατηγορίας Κύπρου. Συμμετείχαν οι εφτά ομάδες της Β΄ κατηγορία 2012-13. Νικήτρια ήταν η ομάδα ΝΟΑ/Ανόρθωσις Πετόσφαιρα.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ομάδα ΝΟΑ/Ανόρθωσις Πετόσφαιρα και ο Παφιακός. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 16 Απριλίου 2013 στο Κλειστό Στάδιο Απόλλωνα στη Λεμεσό. Νικήτρια ήταν η ομάδα ΝΟΑ/Ανόρθωσις Πετόσφαιρα με σκορ 3-1 σετ (23-25, 25-16, 25-22, 25-23).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2013
Γιάννης Ντουνιάς
Ο Γιάννης Ντουνιάς (γεν. στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου του 1943) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία το 1969 ερμηνεύοντας το τραγούδι Έμπαινε Γιώργο Έμπαινε σε στίχους και μουσική Γιάννη Καραμπεσίνη. Το 1971 έβγαλε τον 1ο προσωπικό δίσκο του, με τίτλο το ονοματεπώνυμό του. Την επόμενη χρονιά ερμήνευσε το τραγούδι Ο Ταρζάν σε στίχους και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου και το 1974 έβγαλε τον δίσκο Κρίμα μου και κρίμα σου με 12 τραγούδια σε στίχους Πυθαγόρα και μουσική Χρήστου Νικολόπουλου.
Νιμπιόννο
Το Νιμπιόννο (ιταλικά: Nibionno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Μανουέλ Σέκο
Ο Μανουέλ Σέκο (Manuel Seco, 1928 - 16 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Ισπανός φιλόλογος και γλωσσολόγος, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους λεξικογράφους της ισπανικής γλώσσας και μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας.
Βιογραφία και έργο
Σπούδασε Ρομανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, όπου υπήρξε μαθητής των Ραφαέλ Λαπέσα και Ντάμασο Αλόνσο, εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Από τη στιγμή της ένταξής του στη Βασιλική Ακαδημία to 1980, εργάστηκε ως υπεύθυνος του τμήματος λεξικογραφίας, έδαφος όπου παρήγαγε τρία από τα σημαντικότερα λεξικά της ισπανικής γλώσσας, τα Diccionario de dudas y dificultades de la lengua española, Diccionario del español actual και Diccionario histórico de la lengua (το τελευταίο σε συνεργασία με τους έτερους φιλολόγους Ραφαέλ Λαπέσα, Χούλιο Κασάρες και Μπιθέντε Γκαρθία ντε Ντιέγο). Είχε λάβει τον Μεγαλόσταυρο του Αλφόνσου Χ από την ισπανική κυβέρνηση ως αναγνώριση της προσφοράς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Γλωσσολογία της ισπανικής γλώσσας Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας Κατηγορία:Ισπανοί λεξικογράφοι
Μπάυρον, Η Μπαλάντα ενός Δαιμονισμένου
Το Μπάυρον, η μπαλάντα ενός δαιμονισμένου είναι ο τίτλος μιας ιστορικής, ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 1992, σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου, βασισμένη σε σενάριο του ιδίου και του Φώτη Κωνσταντινίδη. Ενδυματολόγος ο Διονύσης Φωτόπουλος. Μια ταινία - αφορμή στοχασμού σε μια ποικιλία προτάσεων φιλοσοφικού και υπαρξιακού περιεχομένου.
Πρόκειται για τη σημαντικότερη ταινία του Νίκου Κούνδουρου και για μια από τις κορυφαίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Πλοκή
Η ταινία καταγράφει τις τελευταίες μέρες του ποιητή και αντιφατικού διανοούμενου Λόρδου Βύρωνα, μέσα στον πυρετό της Επανάστασης και τον ίλιγγο των αδιέξοδων παθών του.
Τον Ιανουάριο του 1824, ο Λόρδος Βύρων φτάνει στο Μεσολόγγι. Με πρόθεση να βοηθήσει με τα χρήματά του τους επαναστατημένους Έλληνες, αλλά και να μεγαλουργήσει στη χώρα με το ένδοξο παρελθόν, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό για την ορθότητα της απόφασής του.
Ο Κούνδουρος για την ταινία
«Η ταινία που εγώ ξεχωρίζω είναι η ταινία μου αφιερωμένη στον Μπάυρον. Αφενός είμαι λάτρης της προσωπικότητας του Λόρδου Μπάυρον, ο Μπάυρον ήταν ένας ξεχωριστός νέος με τον οποίο ήσαν ερωτευμένες όλες οι Ευρωπαίες πριγκίπισσες εκείνη την εποχή. Ο Μπάυρον ασκούσε πάνω μου μια γοητεία από τότε που ήμουν πιτσιρίκος, υπέρμαχος της πανελευθερίας, μου άρεσε ο αναρχισμός του, μου άρεσε ο ουμανισμός του, ο ρομαντισμός του, ακόμη και ο θάνατός του. Επίσης για τον Μπάυρον είχα πολύ μεγάλες οικονομικές ενισχύσεις όταν γύριζα την ταινία και μπορούσα να κάνω ότι ήθελα κυριολεκτικά. Όμως η ταινία αν και πολυβραβευμένη και πολυδιαφημισμένη έκοψε ασήμαντο αριθμό εισιτηρίων.»
Ντολτσίνο Γερακίου
Ο Ντολτσίνο (Dolcino) ήταν Ρωμαιοκαθολικός προκαθήμενος που υπηρέτησε ως Επίσκοπος Γερακίου της Καλαβρίας τον 6ο αιώνα. Είναι γνωστός από επιστολές του Πάπα Γρηγορίου Α΄.
Ο Ντολτσίνο είναι ο πρώτος αποδεδειγμένα ιστορικά επίσκοπος του Γερακίου, άγνωστο πότε ακριβώς ιδρύθηκε η επισκοπή. Η καταγωγή του, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν η Σικελία. Πέθανε το 591 και τον διαδέχτηκε ο Μαρκιανός.
Νικόλαος Δ΄ του Ράτιμπορ-Μπρούνταλ
Βιογραφία
Τον Ιωάννη Α΄ διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Β΄, που π. το 1385 παραχώρησε ένα τμήμα τού Μπρούνταλ στον Νικόλαο Δ΄. Ο Νικόλαος Δ΄ απεβίωσε π. το 1406 άγαμος και το μερίδιο τού Μπρούνταλ επέστρεψε στον Ιωάννη Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών