cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Α΄ Νεμάνια
Πρίγκιπας
Το 1163 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός τοποθέτησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Νεμάνια Τίχομιρ ως Μέγα Ζουπάνο της Ράσκας στη θέση του Ντέζα, γεγονός που απογοήτευσε πολύ τον Νεμάνια, καθώς περίμενε ότι θα πάρει εκείνος τον θρόνο. Ο Νεμάνια συναντήθηκε το 1162 στη Νις με τον αυτοκράτορα Μανουήλ το 1162, που του παραχώρησε την περιοχή της Ντουμπότσιτσα και τον κήρυξε ανεξάρτητο. Ο Αυτοκράτορας του έδωσε ένα τίτλο της Βυζαντινής αυλής, καθώς ήταν σημαντικό για αυτόν τα εδάφη στα όρια της Αυτοκρατορίας να τα κυβερνούν πιστοί του ηγεμόνες. Σερβικά στρατεύματα του Νεμάνια πολέμησαν στον Αυτοκρατορικό Στρατό το 1164 στη Συρμία στους πολέμους κατά του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Ο Νεμάνια κυβερνούσε ανεξάρτητα και ανήγειρε τη Μονή του Αγίου Νικολάου στην Κουρσούμλιγια και τη Μονή της Ιεράς Μητέρας του Χριστού κοντά στον Κοσάνιτσα-Τόπλιτσα, χωρίς την έγκριση του Τίχομιρ. Τα αδέλφια του τον προσκάλεσαν σε συμβούλιο στο Ρας, υποτίθεται για να επιλύσουν το ζήτημα, αλλά αντι γι'αυτό τον φυλάκισαν σε κοντινή σπηλιά. Οι υποστηρικτές του Νεμάνια κατήγγειλαν τους ηγέτες της εκκλησίας ότι ο Τίχομιρ το είχε κάνει επειδή δεν ενέκρινε την ανέγερση εκκλησιών, κάτι που αργότερα θα βοηθούσε τον Νεμάνια. Σύμφωνα με ένα μεταγενέστερο μύθο ο ίδιος ο Άγιος Γεώργιος απελευθέρωσε τον Νεμάνια από το σπήλαιο.
Μεταξύ 1166 και 1168 ο Πρίγκιπας Νεμάνια επαναστάτησε εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού του Τίχομιρ και εκθρόνισε τόσο αυτόν όσο και τους αδελφούς του, Μίροσλαβ και Στράτσιμιρ. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας έθεσε στη διάθεση του Τίχομιρ έναν μισθοφορικό στρατό, αποτελούμενο από Έλληνες, Φράγκους και Τούρκους, τον οποίο ο Νεμάνια νίκησε στη Μάχη του Παντίνο, νότια του Ζβετσάν. Ο Τίχομιρ πνίγηκε στον ποταμό Σίτνιτσα και οι άλλοι αδελφοί παραδόθηκαν στον Νεμάνια, που τους επέτρεψε να κυβερνούν τα προηγούμενα εδάφη τους. Ο Νεμάνια πήρε τον τίτλο του Μεγάλου Ζουπάνου όλης της Σερβίας και το όνομα Στέφανος (από την ελληνική λέξη, δηλ. "εστεμμένος").
Μέγας Πρίγκιπας
Ο Στέφανος Νεμάνια ανήγειρε την εκκλησία Τζούρτζεβι Στούποβι (Στήλες του Αγίου Γεωργίου) στο Ρας το 1171. Σύμφωνα με τον μύθο αυτό το έκανε για να ευχαριστήσει τον Άγιο Γεώργιο για την απελευθέρωσή του από τη σπηλιά στην οποία οι αδελφοί του τον είχαν φυλακίσει και για τη βοήθειά του στην ανάληψη της εξουσίας. Την ίδια χρονιά ο Νεμάνια απέκτησε τον τρίτο του γιο - Ράστκο.
Το 1171 ο Μεγάλος Ζουπάνος Στέφανος Νεμάνια πήρε το μέρος της Δημοκρατιας της Βενετίας σε μια διαμάχη της με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με σκοπό να αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία από τη Βυζαντινή κυριαρχία. Οι Βενετοί υποκίνησαν τους Σλάβους των ανατολικών ακτών της Αδριατικής ακτογραμμής να εξεγερθούν ενάντια στη Βυζαντινή κυριαρχία. Ο Νεμάνια τους ακολούθησε, ξεκινώντας μια επίθεση κατά της παραθαλάσσιας πόλης του Κότορ. Σχηματίσθηκε επίσης ένας Γερμανικός στόλος για να αντικαταστήσει το ναυτικό της Βενετίας και προχώρησε ανατολικά τον Σεπτέμβριο του 1171, καταλαμβάνοντας τη Ραγούσα. Ο Νεμάνια επίσης συνήψε συμμαχία με το Βασίλειο της Ουγγαρίας και, μέσω των Ούγγρων, με το Δουκάτο της Αυστρίας. Στη συνέχεια ο Μεγάλος Πρίγκιπας Νεμάνια απέστειλε στρατεύματα στην κοιλάδα του Μοράβα το 1172 για να διαταράξει τις επικοινωνίες και το εμπόριο μεταξύ Νις και Βελιγραδίου και να προκαλέσει μια εξέγερση μεταξύ των τοπικών Σέρβων στο Ράβνο. Ωστόσο, οι Σέρβοι του Ράβνο αρνήθηκαν να επιτρέψουν τη μετάβαση στον Βασιλιά της Σαξονίας Ερρίκο τον Λέοντα. Οι Σέρβοι διοργάνωσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση στο γερμανικό στρατόπεδο και κατόπιν επιτέθηκαν και στους δικούς τους γείτονες.
Εντούτοις, το 1172 ο αντιβυζαντινός συνασπισμός που είχε δημιουργήσει ο Νεμάνια με το Βασίλειο της Ουγγαρίας, τη Βενετική Δημοκρατία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε. Η Βενετία αντιμετώπισε μια ανταρσία και μια επιδημία πανώλης που κατέστρεψε το ναυτικό της, ενώ ο βασιλιάς της Ουγγαρίας πέθανε και ανήλθε στον θρόνο ένας νέος βασιλιάς, φίλος των Βυζαντινών. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός ξεκίνησε μια εκστρατεία και η ήττα του Νεμάνια φαινόταν βέβαιη. Έτσι ο Μεγάλος Ζουπάνος ζήτησε άδεια να συναντήσει τον αυτοκράτορα στο Νις με το κεφάλι και τα πόδια του γυμνά και ένα σκοινί γύρω από τον λαιμό του, όπως ακριβώς είχε κάνει και ο επαναστάτης Ρενώ ντε Σατιγιόν, που είχε αυτοανακηρυχτεί Πρίγκιπας της Αντιόχειας πριν 13 χρόνια και συγχρήθηκε. Ωστόσο, παρόλο που η Νεμάνια υποκλίθηκε ενώπιον του αυτοκράτορα Μανουήλ και παραιτήθηκε από το προσωπικό του σπαθί, φυλακίστηκε και μεταφέρθηκε στην Αυτοκρατορική Πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης για να συμμετάσχει στη θριαμβευτική του είσοδο ως ηττημένος βάρβαρος. Ωστόσο ο αυτοκράτορας συναναστράφηκε τον Νεμάνια και είδε ότι ήταν μορφωμένος. Ο Νεκάνια υποσχέθηκε να μην επιτεθεί ποτέ ξανά στον Μανουήλ, ενώ ο αυτοκράτορας με τη σειρά του αναγνώρισε τον Στέφανο Νεμάνια και τους απογόνους του ως τους νόμιμους Μεγάλους Ζουπάνους των εδαφών της Ράσκας.
Ο Στέφανος Νεμάνια ανάγκασε τους αδελφούς του Στράτσιμιρ του Δυτικού Μοράβα και Μιροσλάβ της Ζαχλουμίας και του Λιμ να δεχτούν την επικυριαρχία του σε αντάλλαγμα για τη συγχώρησή τους. Υποχρέωσε επίσης τον γιο του Τίχομιρ Στέφανο Πρβοσλάβ να παραιτηθεί της αξίωσής του για τον θρόνο. Ο στρατός του συμμετείχε μόνο σε μία σύγκρουση, κατόπιν αιτήματος του Βυζαντινού επικυρίαρχού του, στη Μικρά Ασία. Ο Νεμάνια ασχολήθηκε επίσης την επόμενη δεκαετία με την αντιμετώπιση της αίρεσης των Βογομίλων, που είχε εξαπλωθεί στην επικράτειά του, καθώς και στη γειτονική Βοσνία, από τη γειτονική Βουλγαρία και την ενίσχυση της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Ζουπάνοι έκαψαν τα βιβλία τους και δήμευσαν τις περιουσίερς τους, ενώ έκαψαν μερικούς παλουκωμένους και άλλους εξόρισαν. Οι περισσότεροι από τους εξόριστους Βογομίλους της επικράτειάς του βρήκαν καταφύγιο στη Βοσνία, υπό την προστασία του κυβερνήτη της Κούλιν Μπαν. Μέχρι το τέλος της βασιλείας του ο Στέφανος Α΄ Νεμάνια είχε εκριζώσει πλήρως τους Βογομίλους. Ακόμη ο Πρίγκηπας Στράτσιμιρ ανήγειρε τη Μονή της Μητέρας του Χριστού στην πρωτεύουσα του στο Γκρατς του Μοράβα (σημερινό Τσάτσακ), ενώ ο Πρίγκηπας Μιροσλάβ τη Μονή του Αγίου Πέτρου στο Λιμ. Ο Μιροσλάβ παντρεύτηκε επίσης την αδελφή του Κούλιν Μπαν, δημιουργώντας ένα δεσμό αίματος μεταξύ των δύο δυναστειών.
Θάνατος του Αυτοκράτορα
Μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού το 1180, ο Στέφανος Νεμάνια δεν πίστευε πλέον ότι οφείλει οποιαδήποτε πίστη στους Βυζαντινούς, θεωρώντας ότι οι όρκοι του ήταν προς τον Αυτοκράτορα και όχι προς την Αυτοκρατορία. Επωφελήθηκε από την αποδυναμωμένη κατάσταση της Αυτοκρατορίας και επέτρεψε στους αδελφούς του να κάνουν το ίδιο. Ο πρίγκιπας Μίροσλαβ προστάτευσε την οικογένεια Κάτσιτς από το Νερέτβα, πειρατές που είχαν ληστέψει και δολοφονήσει τον Αρνέριο, αρχιεπίσκοπο του Σπλιτν. Παρόλο που ο πάπας ζήτησε από τον πρίγκιπα να εκτελέσει τους δράστες και να παραδώσει τη λεία, ο Μίροσλαβ αρνήθηκε και αντιθέτως εκδίωξε τον επίσκοπο του Στον. Αφού αφορίσθηκε από τον Πάπα ο Μιροσλάβ απλώς κατέλαβε τα κενά εκκλησιαστικά κτίρια στην περιοχή του Στον.
Το 1183 ο Στέφανος Νεμάνια σχημάτισε μια νέα συμμαχία με τον Βασιλιά Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και εισέβαλε στα Βυζαντινά εδάφη. Ο Ανδρόνικος Κομνηνός είχε αναλάβει τον αυτοκρατορικό θρόνο, αλλά δεν είχε αναγνωριστεί. Η Σφαγή των Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη πυροδότησε την τεταμένη πολιτική κατάσταση. Ο Κούλιν Μπαν της Βοσνίας προσχώρησε επίσης στον Νεμάνια. Οι Βυζαντινές δυνάμεις εισέβαλαν στις παραμεθόριες περιοχές της ανατολικής Σερβίας υπό τον Αλέξιο Βρανά και τον Ανδρόνικο Λαπαρδά. Προέκυψαν εσωτερικές διαμάχες, καθώς ο Βρανάς υποστήριζε τον νέο Αυτοκράτορα και ο Λαπαρδάς, που ήταν αντίθετος, αποχώρησε με τα στρατεύματά του. Ο Ουγγροσερβικός στρατός σύντομα έδιωξε τους Βυζαντινούς από την Κοιλάδα του Μοράβα και προχώρησε μέχρι τη Σόφια, κάνοντας καθ 'οδόν επιδρομές στο Βελιγράδι, το Μπρανίτσεβο, το Ράβνο και τη Νις. Ωστόσο οι Ούγγροι σύντομα αποσύρθηκαν, αφήνοντας τις δυνάμεις του Νεμάνια να εισβάλουν στη δυτική Βουλγαρία.
Το 1184 ο πρίγκηπας Μιροσλάβ προσπάθησε να ανακαταλάβει τα νησιά Κόρτσουλα και Βις, αλλά στις 18 Αυγούστου 1184 ο στόλος του καταστράφηκε από το ναυτικό της Ραγούσας στο Πολίτσε κοντά στο νησί Κόλοτσεπ, έτσι ο Μίροσλαβ υπέγραψε ειρηνευτική συνθήκη με τη Δημοκρατία της Ραγούσας. Ωστόσο ο αδελφός του Πρίγκιπας Στράτσιμιρ δεν αισθάνθηκε δεσμευμένος από την ήττα αυτή και το επόμενο έτος εισέβαλε στην Κόρτσουλα και το Βις με τον στόλο της Ντούκλιας. Ωστόσο με την πάροδο του χρόνου αποφάσισε να συμμετάσχει στις ειρηνευτικές προσπάθειες του Μιροσλάβ, επειδή οι Βυζαντινοί ξεκίνησαν μια αντεπίθεση στη Σερβία. Όμως μια Βουλγαρική εξέγερση στις παραδουνάβιες περιοχές υπονόμευσε την αυτοκρατορική επίθεση, έτσι ο Στέφανος Νεμάνια εκμεταλλεύτηκε την περίπλοκη κατάσταση, κατέλαβε την Τίμοτσκα Κράινα με τη Νις και λεηλάτησε το Σεβρλίγκ, το Ράβνο και το Κόζελι. Ο Νεμάνια κράτησε τη Νις, ως πρωτεύουσα και βάση επιχειρήσεών του.
Τρίτη Σταυροφορία
Το 1188 ο Στέφανος Νεμάνια έστειλε έναν απεσταλμένο στον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα, προσκαλώντας τον να διαμείνει στη Σερβία κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας του προς τους Αγίους Τόπους. Ο Βαρβαρόσσα, Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αποβιβάστηκε κατά την Τρίτη Σταυροφορία και έφθασε στις 27 Ιουλίου 1189 στη Νις με 100.000 Σταυροφόρους, που τους φιλοξένησαν ο Στέφαος Νεμάνια και ο Στράτσιμιρ.Για την ενίσχυση των σερβογερμανικών σχέσεων έγινε γάμος της κόρης του Μπέρτολντ, Δούκα της Μεράνιας (Δαλματία-Ιστρια) με τον Τόλιεν, γιο του Μίροσλαβ. Ο Νεμάνια πρότεινε στον Βαρβαρόσσα μαζί τον ίδιο και τους Ενετούς να πλήξουν τους Βυζαντινούς, αλλά ο Βαρβαρόσσα παρέμεινε προσηλωμένος στη Σταυροφορία του. Ο Βαρβαρόσσα αντιλαμβανόταν ότι χρειαζόταν τη βοήθεια των Βυζαντινών για να μεταφέρει τις δυνάμεις του στην Ασία, αλλά τα σχέδιά του άλλαξαν όταν μια Βυζαντινή δύναμη τον εμπόδισε να φτάσει στην επόμενη στάση του, τη Σόφια. Οι Βυζαντινοί άρχισαν επίσης να επιτίθενται στον στρατό του Βαρβαρόσσα, γεγονός που τον εξόργισε τόσο πολύ που σχεδίασε μια επίθεση κατά της ίδιας της Κωνσταντινούπολης. Ο Στέφανος Νεμάνια πρόσφερε 20.000 άνδρες για να υποστηρίξει την εκστρατεία του και οι Βούλγαροι πάνω από διπλάσιους. Παρά το γεγονός ότι είχε περάσει τα 70, ο Στέφανος Νεμάνια ακολούθησε τον Στρατό των Σταυροφόρων στα σύνορα στην Πύλη του Τραϊανού. Στη συνέχεια έστειλε απεσταλμένους στην Αδριανούπολη για να ολοκληρώσει αυτή τη Δυτική συμμαχία. Ενώ οι απεσταλμένοι του Νεμάνια διαπραγματεύονταν με το Μπέρτολντ ως αντιπρόσωπο του Βαρβαρόσσα, ο Νεμάνια κατέλαβε το Πέρνικ, το Zέμεν, το Βελμπάζντ, το Ζίτομισκ, τους Στόβους, το Πρίζρεν και το υπόλοιπο Κοσσυφοπέδιο και τη Μετόχια, ακόμη και τα Σκόπια. Ωστόσο ο Βαρβαρόσσα ποτέ δεν ολοκλήρωσε μια συμμαχία με τον Νεμάνια, αλλά αντίθετα υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με Βυζαντινούς εκπροσώπους στις 14 Φεβρουαρίου 1190 στην Αδριανούπολη.
Σύγκρουση με τους Βυζαντινούς και διαδοχή
Το 1190, ο νέος Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος προετοίμασε έναν τεράστιο και εμπειροπόλεμο στρατό για να πλήξει τον Νεμάνια. Την ίδια χρονιά ο Νεμάνια ολοκλήρωσε τη μεγαλόπρεπη Εκκλησία του της Παναγίας στη Μονή της Στουντένιτσα από λευκό μάρμαρο που αργότερα έγινε το σήμα κατατεθέν της δυναστείας των Ζουπάνων Νεμάνιτς. Επίσης το 1190 ο αδελφός του Μιροσλάβ πέθανε από γηρατειά, έτσι ο Στέφανος Νεμάνια όρισε προσωρινά τον ευσεβή μικρότερο γιο του Ράστκο ως νέο Πρίγκιπα του Ζαχλουμίας στο Στον.
Το φθινόπωρο του 1191 ο καλά προετοιμασμένος Βυζαντινός στρατός, με επικεφαλής τον ίδιο τον Αυτοκράτορα, συνέτριψε τις δυνάμεις του Νεμάνια στον Νότιο Μοράβα. Ο Στέφανος Νεμάνια υποχώρησε στα βουνά, καθώς οι Βυζαντινοί επέδραμαν σε όλο το μήκος του ποταμού και κατέκαψαν ακόμη και την πρωτεύουσα στην Κουρσούμλιγια. Ωστόσο ο Νεμάνια άρχισε να επιτίθεται στον Βυζαντινό στρατό, οπότε ο Αυτοκράτορας Ισαάκιος αποφάσισε να διαπραγματευτεί μια τελική συνθήκη ειρήνης. Ο Στέφανος Νεμάνια εγκατέλειψε μεγάλο μέρος των κατακτήσεων του, ανατολικά του ποταμού Μεγάλου Μοράβα, και αναγνώρισε τη Βυζαντινή υπεροχή, ενώ σε αντάλλαγμα ο Αυτοκράτορας τον αναγνώρισε ως νόμιμο Μεγάλο Πρίγκιπα. Ο γιος του Νεμάνια Στέφανος παντρεύτηκε τη Βυζαντινή πριγκίπισσα Ευδοκία Αγγελίνα και έλαβε τον τίτλο του σεβαστοκράτορα, από τους υψηλότερους τίτλους της Βυζαντινής αυλής, που δινόταν μόνο στα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Για να διαχωρίσει τους Σέρβους από τους Βούλγαρους, ο Αυτοκράτορας κράτησε τη Νις και το Ράβνο, αναγνωρίζοντας παράλληλα την εξουσία του Στέφανου Νεμάνια στα εδάφη της Ζετας, του σημερινού Κοσσυφοπέδιου και του Πίλοτ, που προηγουμένως ανήκε στο Άρβανον.
Το 1195 ο Νεμάνια, κουρασμένος από τη διακυβέρνηση, επέκτεινε την εξουσία και τια εδάφη του μεγαλύτερου γιου του Βούκαν. Συνένωσε τη Zέτα με το Τρεμπίνιε (Τραβουνία), το Χβόσνο (Μετόχια) και την πρωτεύουσα του Τόπλιτσα υπό την απόλυτη κυριαρχία του Βούκαν. thumb|200px|Τα εδάφη της Σερβίας το 1190
Παραίτηση και μοναχικός βίος
Στις 25 Μαρτίου 1196 ο Στέφανος Νεμάνια συγκάλεσε ένα συμβούλιο στο Ρας, όπου παραιτήθηκε επισήμως υπέρ του δεύτερου γιου του, Στέφανου, στον οποίο κληροδότησε όλα τις γήινες κτήσεις του. Αν και ο Βούκαν ήταν ο μεγαλύτερος γιος του, ο Νεμάνια προτίμησε να δει τον Στέφανο Β΄ στον Σερβικό θρόνο εν μέρει επειδή ο Στέφανος είχε νυμφευθεί τη Βυζαντινή πριγκίπισσα Ευδοκία. Ωστόσο οι παραδόσεις των πρωτότοκων όριζαν ότι ο Βούκαν, ο πρώτος του γιος, έπρεπε να κληρονομήσει τον θρόνο. Ο Βούκαν αντέδρασε σε αυτή τη μεταβολή της διαδοχής αυτοανακηρυσσόμενος Βασιλιάς της Ντούκλια.
Ο Νεμάνια ορκίστηκε μοναχός με τη σύζυγό του Άννα στην Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και του Παύλου στο Ρας. Πήρε το μοναστικό όνομα Συμεών και η σύζυγός του το Αναστασία. Ο Συμεών στη συνέχεια αποσύρθηκε στη Μονή της Στουντένιτσα και η Αναστασία στη Μονή της Μητέρας του Χριστού στην Κουρσούμλιγια. Ωστόσο μετά από περίπου 18 μήνες ο Συμεών ταξίδεψε στο Άγιο Όρος και ακολούθησε στον γιο του Σάββα (πρώην Ράστκο) στη Μονή Βατοπεδίου. Το 1199 ανοικοδόμησαν και οι δύο μαζί με την ερειπωμένη Ορθόδοξη Μονή Χιλανδαρίου, που είχε δώσει ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας στον Σερβικό λαό και που έγινε η καρδιά της Σερβικής πνευματικότητας.
Θάνατος και κληρονομιά
Γνωρίζοντας ότι ο θάνατός του πλησίαζε στο 86ο έτος του, ο Συμεών ζήτησε να τον βάλουν πάνω σε ένα χαλάκι μπροστά από την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας με μια πέτρα για μαξιλάρι. Πέθανε μπροστά στον γιο του Σάββα και άλλους μοναχούς στις 13 Φεβρουαρίου 1200 και ετάφη στον χώρο της Μονής Χιλανδαρίου. Τελευταία του επιθυμία ήταν να μεταφέρει ο Σάββας τα λείψανά του στη Σερβία "όταν το επιτρέψει ο Θεός, μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα". Ο Σάββας αργότερα έγραψε τη Λειτουργία του Αγίου Συμεών προς τιμή του Νεμάνια.
Το 1206 ο Σάββας μετέφερε τα λείψανα του πατέρα του στη Ράσκα, όπου οι αδελφοί του είχαν αρχίσει εμφύλιο πόλεμο και διαμέλιζαν τα Σερβικά εδάφη που ο πατέρας τους με τόσο κόπο είχε ξαναενώσει. Οι δύο αδελφοί έκαναν ειρήνη και επέστρεψαν στις βάσεις τους. Ο Συμεών μετενταφιάσθηκε το 1207 σε προσωπικό του τάφο, στη Μονή Στουντένιτσα, όπου έβγαινε πάλι ιερό λάδι, από τον νέο τάφο του. Σύμφωνα με τον μύθο, ιερό λάδι (μύρο) βγήκε από τον τάφο του Νεμάνια, εξ ου το επίθετό του το Μυροβλήτης. Ωστόσο το θαύμα δεν έχει επαναληφθεί εδώ και 300 χρόνια. Παρ 'όλα αυτά τα λείψανά του, ακόμα και στη σύγχρονη εποχή, λέγεται ότι εκπέμπουν "μια γλυκιά μυρωδιά, όπως οι βιολέτες". Λόγω αυτού και πολλών θαυμάτων η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο το 1200 και όρισε τη γιορτή του στις 26 Φεβρουαρίου [Π.Η. 13 Φεβρουαρίου]. Η λατρεία του Αγίου Συμεών βοήθησε στην εδραίωση της σερβικής εθνικής ταυτότητας και εξακολουθεί να επιβιώνει στη Στουντένιτσα και στους μοναχούς του Αγίου Όρους, που τιμούν τη ζωή του και το έργο τους καθώς και τα λείψανά του.
Όνομα και τίτλος
Διάφορα ονόματα έχουν χρησιμοποιηθεί αναφερόμενα στον Στέφανο Νεμάνια, συμπεριλαμβανομένου του Στέφανος Α΄ και του Λατινικού Stephanus Nemania. Μερικές φορές η ορθογραφία τού ονόματός του προσεγγίζει να γίνει ο Στέφανος Νεμάνια. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του έγινε μοναχός και ως εκ τούτου αναφέρεται ως Μοναχός Συμεών. Μετά τον θάνατό του ανακηρύχθηκε άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Άγιος Συμεών ο Μυροβλήτης. Ο γιος και διάδοχός του Στέφανος ο Πρωτόστεπτος τον ονόμασε Ενοποιό των Χαμένων Κομματιών της Γης των Παππούδων του και επίσης ''Ανοικοδομητή τους. Ο άλλος γιος του Σάββας τον ονόμασε Κύριό μας και Αυτοκράτορά μας και Κυβερνήτη όλης της Σερβικής γης.
Οικογένεια
Ο Νεμάνια παντρεύτηκε μια Σέρβα ευγενή ονόματι Αννα. Απέκτησαν τρεις γιους και τρεις κόρες:
Αναφορές σε πηγές
Συμεων Χιλανδραφινος Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Δυναστεία των Βουκάνοβιτς Κατηγορία:Μυροβλύτες
Ταμασσός
Η Ταμασσός ή Ταμασός ήταν αρχαία πόλη της Κύπρου, η οποία αποτελεί, σήμερα, αρχαιολογικό τόπο, ενώ ευρίσκεται εντός του κεντρικού τμήματος του νησιού. Η Ταμασσός ήταν ένα από τα 10 Ελληνικά βασίλεια της Κύπρου.
Τοποθεσία
Ο αρχαιολογικός τόπος ευρίσκεται εντός της μεγάλης κεντρικής πεδιάδας του νησιού, στα νοτιοανατολικά των Σόλων, επί της οδού που συνέδεε τους Σόλους και την Τρεμιθού (ή Τρεμετουσιά). Ευρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την οδό η οποία συνδέει την Λευκωσία και το Όρος Όλυμπο. Σήμερα, ευρίσκεται επί των εδαφών των χωριών Ψιμολόφου, Επισκοπειό, Πέρα, Εργάτες, Πολιτικό, Καμπιά, Αναλυόντας και Καπέδες. Συνορεύει, μεταξύ άλλων, με το χωριό Πολιτικό, ενώ ευρίσκεται σε απόσταση περί 21 χιλιομέτρων στα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας της χώρας, Λευκωσίας.
Ορθογραφικές εκδοχές
Η Κυβέρνηση της Κύπρου εξέδωσε το 1964 γραμματόσημο το οποίο ανέφερε την αρχαία πόλη ως Ταμασό στα ελληνικά και Tamasus στα αγγλικά. Το Τμήμα Αρχαιοτήτων της Κύπρου χρησιμοποιεί και τις δύο ονομασίες, ενώ το αμερικανικό, το αγγλικό και το γαλλικό ινστιτούτο αρχαιολογίας κάνουν χρήση της ονομασίας με διπλό "σ".
Ιστορία
Ασσυριακή επιγραφή χρονολογούμενη από περίπου το 673 π.Χ. (καταγεγραμμένη ως πρίσμα του Εσαρχαδδών), αναφέρει την Ταμεσί ως πόλη-κράτος η οποία είχε δικό της βασιλέα, ο οποίος ήταν υποτελής της Νεοασσυριακής Αυτοκρατορίας.
Νεκροπόλεις χρονολογούμενες από την ασσυριακή περίοδο ήρθαν στο φως κατόπιν αρχαιολογικών ερευνών στις διάρκεια του 19ου αιώνα, με ταφικούς θαλάμους αφιερωμένους σε βασιλείς και ευγενείς. Για ορισμένη περίοδο ανεξάρτητο, και διαιρεμένο σε δέκα βασίλεια, το νησί ευρέθηκε, στη συνέχεια, μεταξύ της ολοένα και αυξανόμενης επιρροής των ελληνικών πόλεων-κρατών, και των ισχυρών Περσών γειτόνων του. Η πόλη της Ταμασσού κατελήφθη από τους διαδοχικούς κατακτητές του νησιού, μεταξύ άλλων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ, στην συνέχεια, εντάχθηκε στις ρωμαϊκές κτήσεις. Στην διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου, η πόλη τιμούσε τον Απόλλωνα μέσω ενός ιερού. Χάλκινη κεφαλή του Απόλλωνα, γνωστή ως Τσάτσουορθ ανακαλύφθηκε στην συγκεκριμένη τοποθεσία, το 1836, πλησίον του ποταμού Πεδιαίου, εντός του βορείου τμήματος του αρχαιολογικού τόπου. Κεφαλή και χέρια αποκολλήθηκαν όταν το σύνολο του αγάλματος από το οποίο προέρχονταν ανακαλύφθηκε, ενώ στην συνέχεια πωλήθηκε, σε τμήματα, με βάση το βάρος του μετάλλου. Η κεφαλή αγοράστηκε αργότερα, το 1838 ή το 1839, από Άγγλο αριστοκράτη, τον Δούκα του Ντέβονσαϊρ, ο οποίος την τοποθέτησε εντός της κτήσης του στο Τσάτσουορθ, από την οποία και κράτησε την ονομασία της. Το 1888-1889, ο Μαξ Όνεφαλς-Ρίχτερ ανακάλυψε την τοποθεσία του ιερού από το οποίο προήλθε το άγαλμα, εντός του οποίου ανακάλυψε και άλλα τμήματα χάλκινων αγαλμάτων.
Στην τοποθεσία Χωμαζούρκα, ανακαλύφθηκαν ίχνη κατασκευής παλαιοχριστιανικής βασιλικής, καθώς και τάφους της ίδιας περιόδου.
Λογοτεχνικές αναφορές
Δεδομένων των ορυχείων χαλκού τα οποία υπήρχαν στην περιοχή, η συγκεκριμένη πόλη πιθανώς να αντιστοιχεί στην Τεμέση η οποία αναφέρεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια (Οδύσσεια, Α΄, 184), αν και η συγκεκριμένη εικασία αμφισβητείται από ορισμένους ερευνητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Ευρώπης
Σαιντ-Ωνές
Το Σαιντ-Ωνές (γαλλικά: Saint-Aunès, οξιτανικά: Sant Aunès) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ωνεσουά (γαλλικά: Saint-Aunésois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σκοτεινά Πιερίας
thumb|Ο ναός του Αγίου Νικολάου στα Σκοτεινά, πρώην Μόρνα
Τα Σκοτεινά, γνωστά και ως Μόρνα, με 1 κάτοικο κατά την Απογραφή του 2011, είναι μικρός ορεινός οικισμός της Πιερίας, κτισμένος σε υψόμετρο 700 μέτρων. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κάτω Μηλιάς και απο το 2011 υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Φωτεινών του διευρυμένου Δήμου Κατερίνης.
Η ονομασία του χωριού μέχρι τις 31 Αυγούστου 1926 ήταν Μόρνα (το όνομα σημαίνει σκοτεινός τόπος). Εκεί βρίσκεται και ένα φαράγγι με πλούσια βλάστηση, άφθονα νερά και άγρια ομορφιά. Επειδή το μέρος είναι ανήλιαγο λόγω της πυκνής βλάστησης, οι κάτοικοι έδωσαν το όνομα Σκοτεινά στο χωριό που εγκατέλειψαν και Φωτεινά στο νέο χωριό, όπου υπήρχε περισσότερο φως. Δίπλα στα Σκοτεινά βρίσκεται το Μαυρονέρι. Τα πέτρινα σπίτια της δεν κατοικούνται εδώ και περίπου 40 χρόνια, καθώς οι κάτοικοι της Μόρνας ίδρυσαν τα Φωτεινά, το 1965. Έτσι, το 1971 καταγράφηκε μόνο ένας κάτοικος στα Σκοτεινά. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ένα μονοκάμαρο γεφύρι. Το χωριό τα τελευταία έτη είναι διαδικτυακά γνωστό για παραφυσικά φαινόμενα, κάτι που προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες.
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη γραπτή αναφορά στη Μόρνα γίνεται στους Κώδικες της Μονής Ζάβορδας των Γρεβενών, όπου καταγράφεται μια δωρεά προς τη Μονή (γύρω στα 1850).
Η γεωγραφική θέση της Μόρνας είχε από παλιά στρατηγική και οικονομική σημασία, καθώς μέσω του φαραγγιού και του οικισμού διερχόταν παλαιότατη οδός, που ένωνε τη Δυτική Μακεδονία με την Πιερία και τις ακτές της, τη Σκάλα της Κατερίνης (Κατερινόσκαλα), τις Αλυκές και το λιμάνι του Κίτρους, μέσω του οποίου υπήρχε και σύνδεση με τη  Θεσσαλονίκη.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1943 εκτελέστηκαν από τους Ναζί και τους Ταγματασφαλίτες 10 κάτοικοι του χωριού, ανάμεσά τους ο παπα-Χρήστος Τσολάκης. Επίσης, το χωριό πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε.
Την περίοδο 1947-1950 εγκαταστάθηκαν στην Περίσταση κάτοικοι από τα Σκοτεινά, σε επιταγμένα σπίτια, εξαιτίας του Εμφυλίου Πολέμου. Εκεί έμειναν μέχρι τις 7 Απριλίου 1950.
Ως το 1949, το εργοστάσιο που υπήρχε στη Μόρνα (εργοστάσιο επεξεργασίας ξύλου οξιάς) υπολειτουργούσε. Μετά το τέλος του Εμφυλίου πολέμου, το εργοστάσιο λειτούργησε κανονικά. Το 1967 μεταφέρθηκε στο Λιτόχωρο. Μάλιστα, για το ξύλο της οξιάς, σε ειδική έκδοση της Νομαρχίας Πιερίας (1951) αναφέρεται ότι «η οξιά της Μόρνας είναι η καλύτερη της Ελλάδος και μεταξύ των αρίστων της παγκοσμίου παραγωγής».
Το 1937 άρχισε να κατασκευάζεται ο πρώτος αμαξιτός δρόμος στην περιοχή. Το δάσος των Σκοτεινών, όπως και της γειτονικής Φτέρης, περιήλθε στο Δημόσιο και μαζί με τα δάση του Λιβαδίου και του Πλατανορέματος αποτέλεσαν ένα ενιαίο δασικό σύμπλεγμα 84.000 στρεμμάτων περίπου. Ταυτόχρονα ιδρύθηκε, με έδρα τη Μόρνα, η Υπηρεσία Κρατικής Εκμετάλλευσης Δάσους Σκοτεινών- Φτέρης.
Μετά το 1912 η Μόρνα υπάχθηκε διοικητικά στην Κοινότητα Μηλιάς, για να αποσπαστεί από αυτήν στις 26 Μαΐου 1972, όταν ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Κοινότητα Φωτεινών, η οποία καταργήθηκε με το Νόμο Καποδίστρια, το 1999. Από τότε τα Σκοτεινά αποτελούν οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Φωτεινών, στο Δήμο Πέτρας.
Σκοτεινά και Σκοτίνα
Η νέα ονομασία της Μόρνας δημιούργησε στο παρελθόν προβλήματα, που οφείλονταν σε λάθη και σε σύγχυση με τη Σκοτίνα. Έτσι δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δημόσιες υπηρεσίες έγραφαν "Σκοτίνα" αντί για Σκοτεινά και το αντίστροφο.
Τοξωτό γιοφύρι Σκοτεινών: Μονότοξο πέτρινο γεφύρι στο χωριό Σκοτεινά Πιερίας που γεφυρώνει το ρέμα Μαυρονέρι. Σύμφωνα με το θρύλο “Η μορφή ενός βράχου στις όχθες του ποταμού είναι το κεφάλι του στοιχειωμένου, που τον έθαψαν οι μάστορες κάτω από το γεφύρι για να στεριώσει”.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκοτεινα Σκοτεινα
Ταυτομέρεια
A–X–Y=Z   X=Y–Z–A
όπου το άτομο Α αλλάζει θέση σχηματίζοντας δεσμό είτε με το άτομο Χ είτε με το άτομο Ζ, ενώ ταυτόχρονα ο διπλός δεσμός μετατοπίζεται από μεταξύ των Υ και Ζ, στα Χ και Υ. Κύριο χαρακτηριστικό της ταυτομέρειας είναι ότι οι δύο μορφές αλληλομετατρέπονται τόσο γρήγορα και τόσο εύκολα ώστε κατά κανόνα είναι αδύνατη η απομόνωση μιας από τις δύο.
Είδη ταυτομέρειας
Η ταυτομέρεια απαντάται κυρίως στην οργανική χημεία. Μερικά από τα συνηθέστερα ζεύγη ταυτομερών είναι τα ακόλουθα:
Ταυτομέρεια κετο–ενόλης
Από τις δύο ταυτομερείς μορφές η μία περιέχει μια ομάδα καρβονυλίου (κετόνη ή αλδεΰδη) με το πρωτόνιο που μετακινείται να βρίσκεται στο γειτονικό άτομο άνθρακα (H–C–C=O), και η άλλη μορφή είναι μια ενόλη, δηλαδή μια αλκοόλη με διπλό δεσμό στο άτομο άνθρακα που φιλοξενεί την υδροξυλομάδα (C=C–O–H). Για παράδειγμα, σε διάλυμα η ακετόνη βρίσκεται σε δύο ταχέως αλληλομετατρέψιμες μορφές, την κετονική (αριστερά) και την ενολική (δεξιά):
270px|ταυτομέρεια κετο-ενόλης στην ακετόνη
Το γεγονός ότι οι δύο μορφές συνυπάρχουν και μετατρέπονται η μία στην άλλη συνεχώς, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βρίσκονται και σε ίσες ποσότητες. Το ποσοστό της κάθε μορφής σε διάλυμα που βρίσκεται σε κατάσταση χημικής ισορροπίας εξαρτάται από τη φύση της ένωσης, τη θερμοκρασία, τον διαλύτη και την οξύτητα του διαλύματος (pH).
Ταυτομέρεια ιμίνης–εναμίνης
Η ταυτομέρεια εδώ λαμβάνει χώρα μεταξύ μιας ιμίνης και της ισομερούς μορφής στην οποία ο διπλός δεσμός άνθρακα–αζώτου έχει μετατοπισθεί στο γειτονικό άτομο άνθρακα με ταυτόχρονη πρωτονίωση του αζώτου (H–C–C=N C=C–N–H). Η μορφή αυτή ονομάζεται εναμίνη.
Ταυτομέρεια αμιδίου–ιμιδίου
Στην περίπτωση αυτή ένα πρωτόνιο μεταπηδά από το άτομο αζώτου στο καρβονύλιο της αμιδικής ομάδας ενός αμιδίου, μετατοπίζοντας τον διπλό δεσμό από τα άτομα C=Ο στα N=C (δηλαδή H–N–C=Ο N=C–O–H). Η ταυτομερής μορφή που προκύπτει ονομάζεται ιμίδιο.
303px
Ταυτομέρεια λακτάμης–λακτίμης
Μια παραλλαγή της ταυτομέρειας αμιδίου–ιμιδίου είναι η ταυτομέρεια μεταξύ ενός κυκλικού αμιδίου (λακτάμη) και της ιμιδικής του μορφής (λακτίμη), η οποία περιέχει ενδοκυκλικό διπλό δεσμό άνθρακα–αζώτου:
275px|ταυτομερείς μορφές της λακτάμης
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανική χημεία Κατηγορία:Ανόργανη χημεία Κατηγορία:Στερεοχημεία
Βραβεία Γκράμι του 1973
Βραβεία Γκράμι του 1973
Νικητές των Βραβείων:
Joel Dorn (παραγωγός) & Roberta Flack για το "The First Time Ever I Saw Your Face" σε ερμηνεία Roberta Flack
Phil Spector (παραγωγός), George Harrison (παραγωγός & καλλιτέχνης), Eric Clapton, Bob Dylan, Billy Preston, Leon Russell, Ravi Shankar, Ringo Starr & Klaus Voormann για το The Concert για το Bangla Desh
Ewan MacColl (τραγουδοποιός) για το "The First Time Ever I Saw Your Face" σε ερμηνεία Roberta Flack
America
Παιδικά
Christopher Cerf, Lee Chamberlin, Joe Raposo (παραγωγοί), Bill Cosby & Rita Moreno για το The Electric Company
Κλασική Μουσική
Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Mahler: Symphony No. 7 in E Minor
Dietrich Fischer-Dieskau για το Brahms: Die Schone Magelone
Erik Smith (παραγωγός), Colin Davis (διευθυντής ορχήστρας) the BBC Symphony Orchestra & διάφοροι καλλιτέχνες για το Berlioz: Benvenuto Cellini
Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), the Vienna Boys Choir, the Vienna Singverein Chorus, the Vienna State Opera Chorus, the Chicago Symphony Orchestra & διάφοροι καλλιτέχνες για το Mahler: Symphony No. 8 in E Flat (Symphony of a Thousand)
Eugene Ormandy (διευθυντής ορχήστρας), Arthur Rubinstein & the Philadelphia Orchestra for Brahms: Piano Concerto No. 2 in B Flat
Julian Bream & John Christopher Williams για το Julian and John (Έργα των Lawes, Carulli, Albeniz, Granados)
David Harvey (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), διάφοροι καλλιτέχνες, the Vienna Boys Choir, the Vienna Singverein Chorus & the Chicago Symphony Orchestra για το Mahler: Symphony No. 8 in E Flat (Symphony of a Thousand)
Κωμωδία
George Carlin για το FM and AM
Σύνθεση και Διευθέτηση
Michel Legrand (Συνθέτης) για το "Brian's Song"
Nino Rota (Συνθέτης) για το The Godfather
Don Ellis (διευθετητής) για το "Theme Από το The French Connection" σε ερμηνεία the Don Ellis Μεγάλη Ορχήστρα
Κάντρι Μουσικής
Donna Fargo για το "Happiest Girl in the Whole USA"
Charley Pride για το Charley Pride Sings Heart Songs
Charlie McCoy για το Charlie McCoy/The Real McCoy
Ben Peters (τραγουδοποιός) για το "Kiss an Angel Good Mornin'" σε ερμηνεία Charley Pride
Folk
Muddy Waters για το The London Muddy Waters Session
Gospel
Aretha Franklin για το Amazing Grace
Τζαζ
Gary Burton για το "Alone at Last"
Freddie Hubbard για το "First Light"
Duke Ellington για το "Toga Brava Suite"
Μουσικής Παράστασης
Micki Grant (Συνθέτης), Jerry Ragavoy (παραγωγός) & αρχικοί συντελεστές (Alex Bradford, Hope Clarke & Bobby Hill) για το Don't Bother Me, I Can't Cope
Συσκευασία και Σημειώσεις
Acy R. Lehman (σχεδιαστής) & Harvey Dinnerstein (γραφίστας) για το The Siegel-Schwall Band σε ερμηνεία the Siegel-Schwall Band
Tom T. Hall για το Tom T. Hall's Greatest Hits
James Lyons (συγγραφέας σημειώσεων) για το Vaughan Williams: Symphony No. 2 (A London Symphony) υπό τη διεύθυνση του Andre Previn
Ποπ
Helen Reddy για το "I am Woman"
1286
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1286 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Βραβεία Γκράμι του 1973
Ποπ
Harry Nilsson για το "Without You"
1286
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βραβεία Γκράμι του 1973
Ποπ
Donny Hathaway & Roberta Flack για το "Where Is the Love"
Billy Preston για το "Outa-Space"
Isaac Hayes για το Black Moses
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Armin Steiner (μηχανικός ήχου) για το Moods σε ερμηνεία Neil Diamond
Gordon Parry, Kenneth Wilkinson (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Mahler: Symphony No. 8 (Symphony of a Thousand)
R&B
Aretha Franklin για το Young, Gifted and Black
Billy Paul για το "Me and Mrs. Jones"
The Temptations για το "Papa Was a Rollin' Stone"
Paul Riser & Norman Whitfield (The Temptations) για το "Papa Was a Rollin' Stone (Οργανική)"
Barrett Strong & Norman Whitfield (τραγουδοποιοί) για το "Papa Was a Rollin' Stone" σε ερμηνεία The Temptations
Προφορικός Λόγος
Bruce Botnick (παραγωγός) για το Lenny σε ερμηνεία με αρχικούς συντελεστές
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
ΡΚΣ Βάαλβαϊκ
Η ΡΚΣ Βάαλβαϊκ (ολλανδικά: Rooms Katholieke Combinatie Waalwijk) ή απλά Βάαλβαϊκ είναι ολλανδικός σύλλογος που εδρεύει στο Βάαλβαϊκ της Ολλανδίας.
Τα πρώτα χρόνια
Η Βάαλβαϊκ ιδρύθηκε στις 26 Αυγούστου 1940. Μετά την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ολλανδία, η Βάαλβαϊκ αγωνιζόταν για χρόνια στις ερασιτεχνικές κατηγορίες. Την περίοδο 1984-1985 είχε την ευκαιρία να ανεβεί στην Ερεντιβίζιε, πράγμα που κατάφερε 3 αργότερα, τερματίζοντας στην πρώτη θέση.
2000-
Από τη νέα χιλιετία και μέχρι το 2006 η Βάαλβαϊκ τελείωνε πολύ ψηλά στο βαθμολογικό πίνακα. Το 2007 βγήκε στην 17η θέση και υποβιβάστηκε μετά την ήττα από τη Φένλο στα Play-Offs ανόδου/υποβιβασμού.
Στις 7 Ιουνίου 2007 ο νέος προπονητής της ομάδας ήταν ο Ζελίκο Πέτροβιτς που μέσα σε 2 χρονιές προβίβασε την ομάδα στα μεγάλα σαλόνια της Ολλανδίας. Όμως την επόμενη σεζόν υποβιβάστηκε καθώς τελείωσε στην 18η και τελευταία θέση του πρωταθλήματος. Αυτό δεν πτόησε την ομάδα, που τότε είχε έλλειμμα 3.000.000 €. Προβιβάστηκε την επόμενη περίοδο και από τη σεζόν 2011–12 αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε.
Τη σεζόν 2012-13 η Βάαλβαϊκ τερμάτισε στην 14η θέση.
Στάδιο
Το πρώτο στάδιο της Βάαλβαϊκ ήταν το Sportpark Olympia, που χτίστηκε το 1940, λίγο μετά την ίδρυση του συλλόγου. Το 1996 έφυγε από το στάδιο και πήγε στο Στάδιο Μάντεμαρκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1940 Κατηγορία:Βάαλβαϊκ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1940
Γρανίτης
thumb|250px|right|Γρανίτης. Προέλευση [[Πολωνία.]] Ο γρανίτης είναι ένα διαδεδομένο, φυσικό πυριγενές, πλουτώνιο πέτρωμα με κοκκώδη ιστό και όξινη σύσταση με μεγάλη σκληρότητα. Ανήκει στα πλουτώνια πυριγενή πετρώματα επειδή δημιουργήθηκε από τη στερεοποίηση και κρυστάλλωση του μάγματος στο εσωτερικό του φλοιού σε μεγάλο βάθος, γι' αυτό διαθέτει ολοκρυσταλλικό, κοκκώδη ιστό. Το όνομά του μάλιστα προέρχεται από τη λατινική λέξη granum, δηλαδή "κόκκος" και οφείλεται στην κοκκώδη υφή του. Ένα πλουτώνιο πέτρωμα, για να χαρακτηριστεί ως γρανίτης, πρέπει υποχρεωτικά να περιέχει αστρίους, (αλκαλικούς αστρίους και πλαγιόκλαστα) και χαλαζία, συνήθως όμως, εκτός από τα υποχρεωτικά συστατικά, οι γρανίτες περιέχουν σιδηρομαγνησιούχα ορυκτά, (μαρμαρυγίες, αμφιβόλους, πυροξένους κ.ά.) και σύνδρομα (ζιρκόνια, απατίτη, τιτανίτη κλπ.). Η σύστασή του καθορίζει και το χρώμα του. Χρησιμοποιείται κυρίως ως διακοσμητικό υλικό σε κτήρια.
Είδη
Ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλά είδη με δύο βασικές ομάδες: στους πλουτωνίτες, που κατά την άνοδο του μάγματος από το εσωτερικό της γης δεν βγήκε στην επιφάνεια και ψύχθηκε σε μεγάλο βάθος υπό υψηλή πίεση χωρίς διαφυγή αερίων, και στους φλεβικούς γρανίτες, που προέρχονται από το μάγμα που ναι μεν δεν βγήκε στην επιφάνεια, αλλά σχημάτισε φλέβες που διείσδυσαν και ψύχθηκαν σε σχετικά χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση και σε συντομότερο χρόνο, σε σχέση με τους πλουτωνίτες, μετά από την διαφυγή των αερίων. Ανάλογα με τα ορυκτολογικά του συστατικά ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλές υποομάδες. Στην Ελλάδα μεγάλες ποσότητες γρανίτη υπάρχουν στην Μακεδονία, τη Θράκη και σε ηφαιστειογενή νησιά του Αιγαίου.
Χρήση
Λόγω της σκληρότητάς του, ο γρανίτης χρησιμοποιείται ευρέως ως διακοσμητικό υλικό. Χρησιμοποιείται, επίσης, για την κατασκευή ειδικού σκυροδέματος, στην οδοποιία και σε άλλες δομικές κατασκευές. Μετά από επεξεργασία και λείανση χρησιμοποιείται για τη διακόσμηση κτιρίων και κυρίως με την εσωτερική και εξωτερική επένδυση προσόψεων, επίσης στη διακόσμηση τζακιών, σε κουζίνες και σπανίως σε δάπεδα λόγω της ακριβής τιμής του. Επίσης, λόγω της σκληρότητάς του, χρησιμοποιείται για την κατασκευή αγαλμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Γλυπτική Κατηγορία:Ηφαιστειογενή πετρώματα Κατηγορία:Σύμβολα του Ουισκόνσιν
Αντίστροφη ψυχολογία
Η αντίστροφη ψυχολογία είναι μία στρατηγική ψυχολογικής χειραγώγησης μέσω της οποίας το άτομο παρακινείται να κάνει ή να πει κάτι που στην πραγματικότητα δεν επιθυμεί.
Εν συντομία, η τεχνική αυτή συνίσταται στην υιοθέτηση μίας συμπεριφοράς που αντιτίθεται στο επιθυμητό, με την προσδοκία ότι μία τέτοια προσέγγιση θα πείσει το υποκείμενο της πειθούς να κάνει αυτό που είναι πραγματικά επιθυμητό.
Αντίστροφη ψυχολογία και παιδιά
Η αντίστροφη ψυχολογία χρησιμοποιείται συχνά στα παιδιά λόγω της τάσης τους να έχουν έντονες αντιδράσεις (αυτό συμβαίνει διότι νιώθουν ότι απειλούνται τα δικαιώματά τους). Πολλοί γονείς είναι της άποψης ότι πολλές φορές η καλύτερη στρατηγική που μπορεί κανείς να υιοθετήσει είναι η αντίστροφη ψυχολογία. Λέγοντας στα παιδιά σας να μείνουν στο σπίτι, όταν στην πραγματικότητα θέλετε να βγουν έξω και να παίξουν με τους φίλους τους, είναι μία πολύ αποτελεσματική στρατηγική.
Παρόλα αυτά, έχουν εγερθεί αντιρρήσεις σχετικά με τη χρήση της, καθώς αυτή η τεχνική λειτουργεί καθαρά και μόνο σαν εργαλείο που εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες αδυναμίες. Σύμφωνα με γιατρούς, η αντίστροφη ψυχολογία δεν είναι παρά μία «έξυπνη χειραγώγηση παιδιών με άσχημη συμπεριφορά.» μικρογραφία| Ένα παράδειγμα αντίστροφης ψυχολογίας: Το κόκκινο κουμπί με τη φράση «Μην πατήσετε το κουμπί!» Όσον αφορά τη «συναισθηματική νοημοσύνη» και την «επιτυχία της γονεϊκής φιγούρας», ένας άλλος γιατρός είπε το εξής:
Χειραγώγηση
Η αντίστροφη ψυχολογία μπορεί επίσης να υπονομεύσει την αυτοεκτίμηση του υποκειμένου, καθώς αν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένως μπορεί να εγείρει αισθήματα ανικανότητας. Παρά το ενδεχόμενο να προκύψουν και καλά αποτελέσματα, όταν χρησιμοποιούμε αυτήν την τεχνική, χρειάζεται να λαμβάνουμε υπόψη ότι μπορεί να προκληθεί σοβαρό πλήγμα στις δυνατότητες του ατόμου.
Μαζική κουλτούρα
Ακόμα και στα προϊόντα μαζικής κουλτούρας υπάρχουν παραδείγματα αντίστροφης ψυχολογίας. Για παράδειγμα, βλέπετε συχνά ένα μεγάλο, φωτεινό κόκκινο κουμπί που λέει «Μην πατήσετε το κουμπί!». Εξίσου συνηθισμένη είναι η φράση «Πηδήξτε με δική σας ευθύνη», η οποία εμφανίζεται σε πολλά βιντεοπαιχνίδια.
Άλλα παραδείγματα αντίστροφης ψυχολογίας σε βιβλία, βιντεοπαιχνίδια, ταινίες και κινούμενα σχέδια είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έννοιες στην ψυχολογία
Φρέγια
Η Φρέγια (Freyja), αδερφή του Φρέιρ και κόρη του Νγιορντ συνήθως περιγράφεται ως η θεά της γονιμότητας της Σκανδιναβικής μυθολογίας. Freyja σημαίνει κυρία, θηλυκός ηγέτης. Ήταν η θεά της οικειότητας και τα δάκρυά της ήταν χρυσά. Ήταν επίσης θεά της αγάπης, του σεξ και της θελκτικότητας και έγινε μία από τις πιο δημοφιλείς θεές. Η δημοτικότητά της ίσως να οφείλεται και στην προθυμία της να κοιμηθεί με άλλους.
Κάποια στιγμή μπορεί να ήταν το ίδιο πρόσωπο με τη Φριγκα και μπορεί να θεωρηθεί το αντίστοιχο της Βένους και της Αφροδίτης. Πιστευόταν επίσης πως ήταν η πιο επιθυμητή από τις θεές εξαιτίας ενός ελκυστικού κοσμήματος, του Μπροσινγκάμεν, για την εύρεση του οποίου αναγκάστηκε να κοιμηθεί με 4 νάνους.
Η Φρέγια ήταν άγρια θεά: ελεύθερη με τις σεξουαλικές της ορέξεις και μανιώδης όταν υποχρεωνόταν να κάνει κάτι παρά την θέλησή της. Ερωμένη του Οντίν και άλλων θεών. Σύμφωνα μάλιστα με τον Λόκι επέτρεπε ακόμα και στον αδελφό της να έρθει στο κρεβάτι της.
Η Φρέγια οδηγεί ένα κάρο το οποίο σέρνουν οκτώ γάτες. Ήταν Βασίλισσα των ξωτικών, ενώ οι γίγαντες συνεχώς προσπαθούν να την αρπάξουν από τους θεούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
1287
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1287 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ντανιίλ Κβιάτ
Ο Ντανιίλ Βιατσεσλάβοβιτς Κβιάτ (ρωσ. Даниил Вячеславович Квят, γενν. 26 Απριλίου 1994, Ουφά) είναι Ρώσος οδηγός της Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε την καριέρα του στο σπορ το 2014 με την Τόρο Ρόσο για το 2015 προήχθη στη Red Bull Racing.
Yποβιβασμός από την Τόρο Ρόσο το 2016
Στο Ρωσικό Γκραν Πρι του 2016, λίγο μετά την έναρξη του αγώνα ο Κβιάτ έριξε το μονοθέσιό του επάνω σ' εκείνο της Ferrari το οποίο οδηγούσε ο Γερμανός Σεμπάστιαν Φέτελ κι αυτό με τη σειρά του έπεσε επάνω στο άλλο μονοθέσιο της Red Bull το οποίο οδηγούσε ο Αυστραλός Ντάνιελ Ρικιάρντο. Εξ' αιτίας της σύγκρουσης ο Κβιάτ κι ο Φέτελ εγκατέλειψαν ενώ ο Ρικιάρντο συνέχισε όμως ο αγώνας του επηρεάστηκε και τερμάτισε εκτός της βαθμολογούμενης δεκάδας. Επειδή η Red Bull έφυγε από το Σότσι χωρίς βαθμούς, την Πέμπτη 5 Μαΐου 2016 συγκλήθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο της ομάδας, συζήτησε το θέμα και όλα τα μέλη αποφάσισαν ομόφωνα απ' το επόμενο Γκραν Πρι στην Ισπανία να επιστρέψει ο Κβιάτ στην Τόρο Ρόσο και τη θέση του στη Red Bull να πάρει ο Ολλανδός Μαξ Φερστάπεν.
Διαμάχη με τον Σάινθ Τζούνιορ
Στις επίσημες δοκιμές κατάταξης του Καναδικού Γκραν Πρι του 2017, σημειώθηκε ένα επεισόδιο ανάμεσα στον Κβιάτ και στον έτερο οδηγό της Τόρο Ρόσο, τον Ισπανό Κάρλος Σάινθ Jr. Συγκεκριμένα λίγο πριν το τέλος της δεύτερης περιόδου, ο Σάινθ κάλεσε την ομάδα στον ασύρματο και κατηγόρησε τον Κβιάτ ότι δεν σέβεται τη συμφωνία για την απόκτηση πλεονεκτήματος μέσω slipstreaming.Ο Κβιάτ σε δηλώσεις του αντέδρασε οργισμένα.
Η αντικατάσταση του Κβιάτ από τον Πιερ Γκασλί
Την Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου του 2017, ανακοινώθηκε πως τη θέση του Κβιάτ στο μονοθέσιο της Τόρο Ρόσο τουλάχιστον για τα Γκραν Πρι Μαλαισίας και Ιαπωνίας θα πάρει ο Γάλλος Πιερ Γκασλί. Στις 16 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε πως Πιερ Γκασλί ο οποίος πήρε τη θέση του Κβιάτ στα Γκραν Πρι Σιγκαπούρης και Ιαπωνίας δε θα συμμετείχε στο Αμερικανικό Γκραν Πρι επειδή έπρεπε να πάει στην Ιαπωνία όπου θα γινόταν ο τελευταίος για το 2017 αγώνας του Ιαπνωικού Πρωταθλήματος Super Formula όπου διεκδικεί τον τίτλο κι ο Κβιάτ θα έπαιρνε πίσω τη θέση στο μονοθέσιο της ομάδας. Όμως στις 9 Οκτωβρίου είχε ανακοινωθεί από κείνο το Γκραν Πρι ο Ισπανός οδηγός της ομάδας Κάρλος Σάινθ Jr θα πήγαινε στη Renault Sports όπου θα έπαιρνε τη θέση του Βρετανού Τζόλυον Πάλμερ και πως έπρεπε να βρουν κάποιον άλλον να βάλουν στη θέση του. Λοιπόν ο Κβιάτ πήρε τη θέση του πίσω και στη θέση του Σάινθ Jr έβαλαν το Νεοζηλανδό Μπρέντον Χάρτλεϊ. Την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου ο Διευθύνων Σύμβουλος της Red Bull Χέλμουτ Μάρκο ανακοίνωσε πως η επιστροφή του Κβιάτ ήταν μόνο για το Αμερικανικό Γκραν Πρι. Στα 3 εναπομείναντα τα οποία θα γίνουν σε Μεξικό, Βραζιλία και Άμπου Ντάμπι, το οδηγικό δίδυμο της ομάδας θα είναι ο Πιερ Γκασλί και ο Μπρέντον Χάρτλεϊ.
Η απόσπαση του Κβιάτ στη Ferrari για το 2018
Στις 3 Νοεμβρίου του 2017 ο Πρόεδρος της Ferrari Σέρτζιο Μαρκιόνε ανακοίνωσε πως ο Κβιάτ θα πάει ως αποσπασμένος οδηγός σ' εκείνη την ομάδα για το Πρωτάθλημα του 2018. Το συμβόλαιο το οποίο υπέγραψε αναφέρει πως θα έχει θέση δοκιμαστή και αναπληρωματικού οδηγού και όχι ακόμα θέση κανονικού οδηγού αγώνων.
Μετονομασία της Τόρο Ρόσο σε Άλφα Τάουρι απ' το 2020 και παραμονή εκεί πέρα του Κβιάτ
Στις 19 Νοεμβρίου του 2019 αποφασίστηκε ομόφωνα πως απ' το Πρωτάθλημα του 2020 η Τόρο Ρόσο θα μετονομαζόταν σε Άλφα Τάουρι καθώς έτσι ονομάζεται η εταιρεία ενδυμασίας της Ρεντ Μπουλ. Στην ομάδα παρέμεινε ο Κβιάτ και στο άλλο μονοθέσιο ο Πιερ Γκασλί.
Βραβεία Γκράμι του 2010
Η 53η ετήσια απονομή των βραβείων Γκράμι έλαβε χώρα στο Στέιπλς Σέντερ του Λος Άντζελες στις 13 Φεβρουαρίου του 2011. Η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ βραβεύτηκε ως πρόσωπο της χρονιάς από το MusiCares δύο ημέρες πριν την τηλεοπτική απονομή των Grammy. Οι Arcade Fire έγιναν το πρώτο συγκρότημα της ίντι που κέρδισαν το βραβείο για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς, με το The Suburbs. Η Εσπεράντσα Σπάλντινγκ κέρδισε το Γκράμι του πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη. Οι Lady Antebellum απέσπασαν συνολικά 5 βραβεία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του δίσκου της χρονιάς και καλύτερου τραγουδιού για το «Need You Now». Επίσης, οι Ντέιβιντ Φροστ, Τζον Λέτζεντ, Lady Gaga και Jay-Z κέρδισαν από 3 βραβεία ο καθένας. Τέλος, 2 βραβεία πήραν οι Τζεφ Μπεκ, The Black Keys, Eminem, Χέρμπι Χάνκοκ, Αλίσια Κιζ, The Roots, Κιθ Έρμπαν και BeBe Winans.
Παρουσιαστές
Παρουσίασαν τα βραβεία οι: Παρουσίασαν οι:
Ειδικά τιμητικά βραβεία
Μπάρμπαρα Στρέιζαντ
Γενική κατηγορία
«Need You Now» – Lady Antebellum
«Need You Now»
Εσπεράντσα Σπάλντινγκ
Ποπ
«Bad Romance» – Lady Gaga
«Just the Way You Are» – Μπρούνο Μαρς
«Hey, Soul Sister» (Live) – Train
«Imagine» – Χέρμπι Χάνκοκ, Pink, India.Arie, Seal, Konono Nº1, Τζεφ Μπεκ, & Ουμού Σανγκαρέ
«Nessun Dorma» – Τζεφ Μπεκ
Take Your Pick  – Λάρι Κάρλτον & Τακ Ματσουμότο
The Fame Monster – Lady Gaga
Χορευτική μουσική (Dance)
«Only Girl (In the World)» – Rihanna
Παραδοσιακή ποπ
Crazy Love – Μάικλ Μπουμπλέ
Ροκ
«Helter Skelter» – Πολ Μακάρτνεϊ
«Tighten Up» – The Black Keys
«New Fang» – Them Crooked Vultures
«El Dorado» – Iron Maiden
«Hammerhead» – Τζεφ Μπεκ
«Angry World»
The Resistance – Muse
Εναλλακτική μουσική
Brothers  – The Black Keys
R&B
«Bittersweet» – Fantasia
«There Goes My Baby» – Usher
«Soldier of Love» – Sade
«Hang On in There» – Τζον Λέτζεντ & The Roots
«Fuck You!» – Cee Lo Green
Wake Up! – Τζον Λέτζεντ & The Roots'''
Raymond vs. Raymond – Usher
Ραπ
«Not Afraid» – Eminem
«On to the Next One» – Jay-Z & Swizz Beatz
«Empire State of Mind» – Jay-Z & Αλίσια Κιζ
«Empire State of Mind»
Recovery – Eminem'''
Κάντρι
«The House That Built Me» – Μιράντα Λάμπερτ
«'Til Summer Comes Around» – Κιθ Έρμπαν
«Need You Now» – Lady Antebellum
«As She's Walking Away» – Zac Brown Band & Άλαν Τζάκσον
«Hummingbyrd» – Μάρτι Στούαρτ
«Need You Now»
Need You Now – Lady Antebellum
New Age
Miho: Journey to the Mountain – Πολ Γουίντερ Κόνσορτ
Τζαζ
The Stanley Clarke Band – The Stanley Clarke Band
«A Change Is Gonna Come» – Χέρμπι Χάνκοκ
Moody 4B – Τζέιμς Μούντι
Mingus Big Band Live at Jazz Standard – Mingus Big Band
Chucho's Steps – Τσούτσο Βαλντές and the Afro-Cuban Messengers
Γκόσπελ
«Grace» – Μπέμπε & Κέκε Γουίνανς
«It's What I Do»
Hello Hurricane – Switchfoot
Love God, Love People – Ίσραελ Χάουτον
The Reason'' – Diamond Rio
Downtown Church – Πάτι Γκρίφιν
Still'' – BeBe & CeCe Winans
Λάτιν
Paraíso Express – Αλεχάντρο Σανθ
El Existential – Grupo Fantasma
Viva la Tradición – Spanish Harlem Orchestra
Recuerdos – Little Joe & la Familia
Classic – Intocable
Enamórate de Mí – El Güero y Su Banda Centenario
American Roots
You Are Not Alone  – Μέβις Στέιπλς
Mountain Soul II – Πάτι Λάβλες
Joined at the Hip – Πάιντοπ Πέρκινς & Γουίλι 'Μπικ Άιζ' Σμιθ
Living Proof  – Μπάντι Γκάι