cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλατφόρμες συνεργασίας
Επιχειρηματικά μοντέλα
Το τρέχον μοντέλο αποτελείται από μία διαδικτυακή υπηρεσία είτε είναι ολοκληρωτικά βασισμένη στο διαδίκτυο είτε σε μικρούς εξυπηρετητές (clients). Αυτό το μοντέλο λέγεται λογισμικό σαν υπηρεσία SaaS (Software as a service) όπου οι χρήστες πληρώνουν μια συνδρομή ή/και ένα κόστος χρήσης. Αυτό το λογισμικό (SaaS) μπορεί να χτιστεί όπως ένας περιφραγμένος κήπος, μερικές φορές με εφαρμογές ή σαν συνδυασμός υπηρεσιών με σκοπό να παραδοθούν ευρύτερου φάσματος ευέλικτα και ευκολόχρηστα προσαρμοζόμενα εργαλεία.
Στην αναφορά του περιοδικού ‘Forrester’ το 2006 η IBM και η Microsoft ήταν οι ηγέτες στην αγορά, όμως νέοι και σκληροί ανταγωνιστές εισήλθαν στην αγορά. Η νέα έλευση ήταν της εταιρίας Cisco που έδωσε στρατηγική έμφαση στη διαδικτυακή συνεργασία επειδή αυτές οι εφαρμογές είχαν καλό ρυθμό μεταφοράς δεδομένων και την ανάγκη για ψηφιακά δίκτυα.
Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα
Κάποια συνηθισμένα χαρακτηριστικά των περισσότερων πλατφόρμων και εργαλείων συνεργασίας είναι:
Email (επιχειρηματικό και προσωπικό): Η επιχειρηματική έκδοση του Outlook με ενσωματωμένο ημερολόγιο, λίστα υποχρεώσεων είναι η προεπιλεγόμενη πλατφόρμα συνεργασίας πολλών μεγάλων επιχειρήσεων, κυρίως εξαιτίας της ‘εισβολής’ της Microsoft και την προεγκατεστημένη ‘Microsoft Office Suite’ σε πολλούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Οι προσθήκες του Outlook ενίσχυσαν πολλά χαρακτηριστικά ‘πως τη διαχείριση των αρχείων, τη δημιουργία μηνυμάτων, τα στατιστικά.
Η εταιρία Cisco έχει μία προσθήκη για το ηχητικό συνεδριακό εργαλείο ‘Meeting Place’ και μία για τη νέα πλατφόρμα Web Ex που θα δούμε παρακάτω.
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
4. Raise the Dead (Bray, Dunn, Lant) - 2:45
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Πληροφορίες παραγωγής
Το θεατρικό των Χεχτ και ΜακΆρθουρ έχει μεταφερθεί πολλάκις στη μεγάλη οθόνη και από τις τέσσερις διασκευές του η γνωστότερη είναι ίσως το Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου (His Girl Friday, 1941) του Χάουαρντ Χοκς (με μια μικρή τροποποίηση του θεατρικού και το χαρακτήρα του Χίλντι να είναι γυναικείος και να ερμηνεύεται από τη Ρόζαλιντ Ράσελ).
Πλατφόρμες συνεργασίας
Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα
Η υπηρεσία email της Google, Gmail, έχει γίνει μία πλατφόρμα συνεργασίας με δυνατότητα διαμοιρασμού αρχείων, με φύλλα εργασίας, ημερολόγια, συνομιλία… Οι προγραμματιστές λογισμικού κατασκεύασαν εφαρμογές και συνδυασμένες υπηρεσίες για το Gmail. Το Νοέμβριο του 2008 στο συνέδριο ‘Mountain View Mashups’ ένας προγραμματιστής έκανε έντονη έρευνα και επισημάνσεις-σχόλια πάνω στα μηνύματα του Gmail.
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
6. Leave Me in Hell (Bray, Dunn, Lant) - 3:33
7. Sacrifice (Bray, Dunn, Lant) - 4:27
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Πληροφορίες παραγωγής
Η θεατρική παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1928 με μεγάλη επιτυχία. Η υπόθεση αφορούσε τη ζωή των δύο συνεργατών Γουόλτερ Μπερνς και Χίλντερμπραντ "Χίλντι" Τζόνσον βασισμένη σε χαρακτήρες υπαρκτών δημοσιογράφων. Ο Χάουαρντ Χιουζ της RKO, αγόρασε τα δικαιώματα του θεατρικού και το 1931 προβλήθηκε η πρώτη βερσιόν με τον Άντολφ Μενζού και τον Πατ Ο'Μπράιεν. Η πρώτη κινηματογραφική εκτέλεση του θεατρικού προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ. Δέκα χρόνια αργότερα γυρίστηκε το Ξαναπαντρεύομαι τη Γυναίκα μου και το 1974 η Universal Pictures προσέγγισε τον Μπίλι Γουάιλντερ για να του προτείνει να σκηνοθετήσει την ύστατη διασκευή του θεατρικού. Ο Γουάιλντερ που έγραφε ως επί το πλείστον τα δικά του σενάρια δεν αγαπούσε ιδιαίτερα τις επανεκτελέσεις επιτυχημένων ταινιών, αλλά συμφώνησε να αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας εφόσον στα νιάτα του, τη δεκαετία του '20, εργαζόταν σε εφημερίδα. Τα δυο πρώτα σενάρια που γράφτηκαν ήταν προσαρμοσμένα στη δεκαετία του '70, αλλά εφόσον η εφημερίδα είχε αντικατασταθεί από την τηλεόραση ως το κυρίαρχο μέσο μαζικής ενημέρωσης ο σκηνοθέτης αποφάσισε να διατηρήσει την χρονολογική περίοδο που εκτυλίσσονται τα γεγονότα στο θεατρικό, τοποθετώντας την ταινία στη δεκαετία του '20. Γι' αυτό το λόγο τα γυρίσματά της έγιναν στο Σαν Φρανσίσκο, όπου υπήρχαν ακόμα κτίσματα με το αρχιτεκτονικό στυλ εκείνης της περιόδου.
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
8. Heaven's on Fire (Bray, Dunn, Lant) - 3:40
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Πληροφορίες παραγωγής
Ο Γουάιλντερ αποφάσισε να επανενώσει τους Τζακ Λέμον και Γουόλτερ Ματάου αναθέτοντάς τους τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πλάι τους εμφανίστηκε η Σούζαν Σαράντον σε έναν από τους πρώτους της κινηματογραφικούς ρόλους. Ο Γουάιλντερ που είχε διασκευάσει το θεατρικό σε συνεργασία με τον Ι.Α.Λ. Ντάιμοντ, επέμεινε οι διάλογοι να αποδοθούν όπως ακριβώς ήταν γραμμένοι. Ένας καυγάς μεταξύ των Γουάιλντερ, Λέμον και Ματάου, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, έκανε τους τρεις άνδρες να ορκιστούν ότι δεν επρόκειτο να συνεργαστούν ξανά, έναν όρκο που τελικά πήραν πίσω το 1981 όταν τελικά συνεργάστηκαν πάλι για την ταινία Τα φιλαράκια (Buddy Buddy). Η ταινία Η πρώτη σελίδα σηματοδότησε την τρίτη συνεργασία των Lemmon και Matthau μετά το Ένας υπέροχος απατεώνας (The Fortune Cookie, 1966) και το Ένα παράξενο ζευγάρι (The Odd Couple, 1968).
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
9. Countess Bathory (Bray, Dunn, Lant) - 3:44
Πλατφόρμες συνεργασίας
Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα
Συνεδριάσεις: μόνο ηχητικές συνεδριάσεις είναι διαθέσιμες εδώ και πολλά χρόνια και είναι ακόμα πολύ δημοφιλής επειδή είναι ευκολόχρηστες, διεισδυτικές και οικείες. Αποδείχτηκε σταθερά ότι με τις προσθήκες είναι δυνατόν να ενσωματωθεί φωνητική συνδιάσκεψη σε άλλα εργαλεία.
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία έλαβε χλιαρές κριτικές , αλλά αυτό δεν την εμπόδισε από το να κάνει τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Ήταν η πρώτη ταινία του Γουάιλντερ που έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία από το 1963, όταν η ταινία του Η Τροτέζα (Irma La Douce) είχε καρφωθεί στην κορυφή του Αμερικανικού Box-Office. Ο Γουάιλντερ δήλωσε, χρόνια αργότερα, ότι δεν ήταν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα κι ούτε αισθανόταν περίφανος γι' αυτή του την ταινία.
Ερνστ Νόλτε
Ύστερο Έργο
Το 1992, ο Νόλτε προκάλεσε πάλι διαφωνίες με τη βιογραφία του μέντορά του, Μάρτιν Χάιντεγκερ, του οποίου η στροφή στον ναζισμό δικαιολογήθηκε από τον ίδιο, στη βάση του ότι στο κόντεξτ των αρχών της δεκαετίας του 1930 η υποστήριξη των Ναζί ήταν "ορθολογική" επιλογή για έναν Γερμανό. Ισχυρίστηκε ότι ο Χάιντεγκερ ήταν "gerechtfertigt" (δικαιολογημένος) που εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό, καθώς η άλλη εναλλακτική ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα (K.P.D.). Η εχθρική κριτική του Τζέιμς Σίαν (James J. Sheehan) για τη βιογραφία προκάλεσε τη διαμαρτυρία του Νόλτε στις σελίδες της New York Review of Books τον Απρίλιο του 1993. Ο Νόλτε κατηγόρησε τον πρώτο για παραποίηση και λανθασμένη ερμηνεία κάποιων δηλώσεών του. Απαντώντας με τη σειρά του ο Σίαν, δήλωσε ότι και ο Νόλτε είχε κάνει σκόπιμα επιλεκτική παραποίηση της κριτικής του. Αστειευόμενος, ίσως, ο Νόλτε περιέγραψε τον εαυτό του στην επιστολή διαμαρτυρίας του ως "αχρείο αναθεωρητή".
Φωσφιναμίνη
Η φωσφιναμίνη (αγγλικά:phosphinamine) είναι ανόργανη χημική ένωση, η οποία περιέχει άζωτο, φωσφόρο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο NH4P, αν και παριστάνεται συνήθως με τον ημισυντακτικό της τύπο NH2PH2. Ο όρος φωσφιναμίνη επεκτείνεταιπέρα από τη «μητρική» φωσφιναμίνη, και σε μια σειρά «θυγατρικές» ενώσεις-παράγωγα, ανόργανες και οργανικές, με γενικό τύπο της μορφής NR2PxRy, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R παριστάνουν υδρογόνο, αλογόνα ή διάφορες μονοσθενείς ρίζες, ενώ δύο R μπορούν να αντικατασταθούν από δισθενείς ρίζες, σχηματίζοντας έτσι πιθανώς ετεροκυκλικές φωσφιναμίνες.
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για τρεις Χρυσές Σφαίρες, χωρίς να κερδίσει καμία. Ήταν υποψήφια στην κατηγορία Καλύτερη Κωμωδία ή Μιούζικαλ, όπου έχασε το βραβείο από την ταινία του Ρόμπερτ Όλντριτς 11 Υπέροχα Καθάρματα (The Longest Yard, 1974) καθώς και στην κατηγορία Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ, όπου τόσο ο Γουόλτερ Ματάου, όσο και ο Τζακ Λέμον έχασαν το βραβείο από τον Αρτ Κάρνεϊ. Οι δυο πρωταγωνιστές της ταινίας, όπως και ο Γουάιλντερ τιμήθηκαν όμως με Ντάβιντ του Ντονατέλο στην Ιταλία.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα
Η πλατφόρμα σύνδεσης Web Ex της Cisco είναι κεντρική πλατφόρμα ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή με δυνατότητα φωνητικής συνομιλίας – όχι όπως ένα τηλέφωνο με πρωτόκολλο IP αλλά ηχητική επικοινωνία Η/Υ με Η/Υ. Έχει δοκιμαστεί από επιχειρήσεις και η μαζική και η είσοδος στην αγορά προγραμματίζεται το 2009. Σχεδιάστηκε με σκοπό να κάνει τα πάντα και με την ικανότητα να προσαρμόζεται στις εκάστοτε ανάγκες (πρότυπα και εφαρμογές).
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
10. Don't Burn the Witch (Bray, Dunn, Lant) - 3:20
Φωσφιναμίνη
Παραγωγή
Με επίδραση λιθιαμίδιου (LiNH2) σε χλωροφωσφίνη (PH2Cl) παράγεται φωσφιναμίνη :
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
11. At War with Satan (preview) (Bray, Dunn, Lant) - 2:14
Μέλη των Venom
Το "black metal" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Venom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982
Φωσφιναμίνη
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Η φωσφιναμίνη είναι μια ένωση με δυο λειτουργικές ομάδες: μια αμινομάδα (-ΝΗ2) και μια φωσφινομάδα (-PH2). Λειτουργεί, λοιπόν, συνδυάζοντας ιδιότητες ανόργανης αμίνης, αμιδίου μεταλλοειδούς (γιατί ο φωσφόρος μπορεί να ανήκει στα αμέταλλα, αλλά είναι ηλεκτροθετικότερος από το άζωτο) και φωσφίνης.
Ερνστ Νόλτε
Ύστερο Έργο
Ο Ισραηλινός ιστορικός Όμερ Μπαρτώφ (Omer Bartov) έγραψε το 1992 ότι ο Νόλτε ήταν ένας από τους ηγέτες του "νέου αναθεωρητισμού" στη γερμανική ιστορία που υποδαύλισε την Historikerstreit στο τέλος της δεκαετίας του 1980, ο οποίος με κάποιο τρόπο επιχειρούσε να προωθήσει την εικόνα της Βέρμαχτ (Wehrmacht) ως δύναμης του καλού και ως θύματος των Συμμάχων αντί ως θύτη των λαών της Ευρώπης. Έγραψε ότι οι τρεις υπέρμαχοι του νέου ρεβιζιονισμού αντέστρεψαν τον ρόλο της Βέρμαχτ και μ' αυτό τον παράλογο τρόπο, άλλοτε ανοιχτά κι άλλοτε υπαινικτικά, ο στρατός μεταμορφώθηκε από ένοχο σε σωτήρα, από αντικείμενο μίσους και φόβου σε αντικείμενο εμπαθητικής κατανόησης και ελέους. Ειδικότερα, έγραψε ότι: Και οι τρεις ιστορικοί, κατά την άποψη του Μπαρτώφ, επιχείρησαν με πολλούς τρόπους να δικαιολογήσουν και να συγχωρήσουν τα εγκλήματα πολέμου της Βέρμαχτ, παριστάνοντάς την να διεξάγει μια ηρωική μάχη για τον δυτικό πολιτισμό, χρησιμοποιώντας συχνά ακόμη και την ίδια γλώσσα με τους Ναζί. Αυτό το είδος επιχειρημάτων, κατέληξε ο Μπαρτώφ, αντανακλούσε μια μεγαλύτερη απροθυμία εκ μέρους κάποιων Γερμανών να παραδεχθούν ό,τι έπραξε ο γερμανικός στρατός στη διάρκεια του πολέμου.
Φωσφιναμίνη
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες αμίνες Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου Κατηγορία:Φωσφίνες
Ερνστ Νόλτε
Ύστερο Έργο
Αν και ο Νόλτε ποτέ δεν αρνήθηκε το Ολοκαύτωμα, συχνά έχει επαινέσει το έργο των David Irving, David Hoggan, Fred Leuchter, Arthur Butz, Paul Rassinier και άλλων αρνητών του Ολοκαυτώματος ως ανώτερο του έργου ακαδημαϊκών του κυρίαρχου ρεύματος. Το 1993, έγραψε στο βιβλίο του Streitpunkte ότι η έρευνα των ριζοσπαστών αναθεωρητών του Ολοκαυτώματος, για κάποιον που είναι εξοικειωμένος με τις πηγές και την κριτική τους, είναι πιθανόν ανώτερη από αυτήν των κατεστημένων ιστορικών της Γερμανίας. Ο Γερμανός ιστορικός Καρλ Ντήτριχ Μπράχερ (Karl Dietrich Bracher) στο βιβλίο του Wendezeiten der Geschichte: Historisch-politische Essays, 1987-1992, 1992, (στα αγγλικά παρουσιάστηκε ως Turning Points In Modern Times : Essays On German and European History, 1995) επιτέθηκε στον Νόλτε για τους ισχυρισμούς του ότι ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός ήταν απλώς ένα "είδωλο στον καθρέπτη" της Σοβιετικής Ένωσης. Έγραψε ότι η δουλειά του καθιστά κοινότοπο τον απεχθή ρατσισμό που, κατά την άποψη του Μπράχερ, βρισκόταν στην καρδιά του εθνικοσοσιαλισμού. Το 1993, ο Αμερικανός ιστορικός Ρίτσαρντ Πάιπς (Richard Pipes) επέκρινε τον Νόλτε για το ότι διατύπωσε ένα Post hoc ergo propter hoc επιχείρημα. Έγραψε, επίσης, ότι ο ιταλικός φασισμός και ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός ήταν γηγενή προϊόντα στις χώρες τους και δεν θα μπορούσαν να περιγραφούν ως αντίδραση στη Ρωσική Επανάσταση.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα
Οι κάμερες Η/Υ και κάμερες του διαδικτύου αρχίζουν να μπαίνουν στην παραπάνω περιοχή.
Ερνστ Νόλτε
Ύστερο Έργο
Σε συνέντευξή του στο Der Spiegel το 1994, ο Νόλτε δήλωσε ότι δεν μπορεί να παραγνωρίσει τη σημασία της έρευνας για τους θαλάμους αερίων, με την οποία αναζητήθηκαν υπολείμματα της χημικής αντίδρασης που δημιούργησε το Zyklon B, και ότι ήταν αντίθετος στους αναθεωρητές του Ολοκαυτώματος, αλλά η "μελέτη" των θαλάμων αερίων από τον Fred Leuchter πρέπει να τύχει προσοχής, γιατί κάποιος πρέπει να παραμείνει ανοιχτός και σε "άλλες" ιδέες. Στην ίδια συνέντευξη ο Νόλτε δήλωσε ο Β΄ΠΠ ουσιαστικά ήταν πόλεμος για την ενοποίηση της Ευρώπης και ότι η Γερμανία θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή σαν το Πεδεμόντιο της Ευρώπης.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα
Η τηλεπαρουσία υποτίθεται ότι θα έδινε μία ψευδαίσθηση προσωπικής παρουσίας, όμως υπάρχουν αρκετά προβλήματα όπως:
Ερνστ Νόλτε
Ύστερο Έργο
Διαφωνία προέκυψε και γύρω από έναν λόγο του Νόλτε το 1994, στον οποίο υποστήριξε ότι υπήρχαν πολλά "θετικά" στον ναζισμό και ότι πολλοί ιστορικοί αδιαφόρησαν για τις "θετικές" όψεις του. Αυτή η τελευταία δήλωση προκάλεσε δημόσιο λεκτικό πόλεμο μεταξύ του Νόλτε και του παλιού αντιπάλου του από την Historikerstreit, Ρούντολφ Άουγκσταϊν (Rudolf Augstein), ο οποίος χρησιμοποίησε τις σελίδες του Der Spiegel για να κατηγορήσει τον πρώτο για απολογητή των Ναζί. Τελικά, για χάρη της δημόσιας ευπρέπειας, διάφοροι πολιτικοί κάλεσαν και τους δύο να σταματήσουν τις επιθέσεις ο ένας στον άλλο.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα
Η Cisco πρόσφατα ανέπτυξε δημόσια δωμάτια για τηλεπαρουσιάσεις τα οποία παρέχουν ‘φιλικές’ τοπικές ιστοσελίδες που προσφέρουν τη ψευδαίσθηση της προσωπικής παρουσίας σε συνομιλίες με συνεργάτες, φίλους ή οικογένεια. Ολιγάριθμοι πάροχοι υπηρεσιών έκαναν επίσης συμφωνίες για να προσφέρουν τέτοια δημόσια δωμάτια τα οποία θα λειτουργούν όπως οι μεγάλης απόστασης κλήσεις κατά τις δεκαετίες ’50 και’60 όπου οι χρήστες έπρεπε να πάνε στο γραφείο του παρόχου και ο συντονιστής (τηλεφωνητής) να κάνει την κλήση.
Ερνστ Νόλτε
Ύστερο Έργο
Σε συνέντευξή του το 1996, ο Νόλτε ισχυρίστηκε ότι οι προσπάθειες νεοναζί σκίνχεντς να πυρπολήσουν κτήρια που στέγαζαν ξένους πρόσφυγες θα έπρεπε να θεωρηθούν όχι απόπειρα φόνου, αλλά μάλλον έκφραση απογοήτευσης. Στην ίδια συνέντευξη, κατέκρινε εκείνους τους αξιωματούχους που ζήτησαν την καταδίωξη των σκίνχεντς, επειδή έλαβαν μια εντελώς αμφισβητήσιμη απόφαση. Κατά την άποψή του, υπήρχαν αρκετοί σοβαροί λόγοι που θα οδηγούσαν κάποιον να ρίξει εμπρηστική βόμβα σ' έναν ξενώνα. Εν τέλει, μετά την Historikerstreit, Ο Νόλτε έγινε μια όλο και περισσότερο περιθωριακή φιγούρα ανάμεσα στους επαγγελματίες ιστορικούς στη Γερμανία. Ακόμη κι αυτοί που υπερασπίζονταν τον γερμανικό εθνικισμό, όπως οι Μίχαελ Βόλφζον (Michael Wolffsohn) και Μίχαελ Στύρμερ, (Michael Stürmer), επιδίωξαν να απομακρυνθούν από αυτόν.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Παραπομπές-Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό επιχειρήσεων Κατηγορία:Λογισμικό δικτύωσης
Ερνστ Νόλτε
Ύστερο Έργο
Ένα άλλο αμφισβητήσιμο έργο του Νόλτε ήταν το βιβλίο του Historische Existenz που εκδόθηκε το 1998. Προεξέχον θέμα του βιβλίου αποτέλεσε η επαναδιατύπωση της άποψης που είχε εκφράσει για πρώτη φορά στη Historikerstreit, ότι λόγω του δυσανάλογου αριθμού των Εβραίων Σοβιετικών παρτιζάνων οι σφαγές των Einsatzgruppen, που οδήγησαν στη δολοφονία 2.2 εκατομμυρίων Εβραίων της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν μια αποδεκτή τακτική "προληπτικής ασφάλειας", που δεν θα έπρεπε να θεωρείται είτε ως έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Στο ίδιο βιβλίο ισχυρίστηκε ότι ο Χίτλερ είχε δοβαρούς λόγους το 1939 να θεωρεί δίκαια όλους τους Εβραίους εχθρούς και είχε το δικαίωμα να πάρει "κατάλληλα μέτρα" εναντίον τους. Παραθέτοντας χωρία από την Τανάκ (Tanakh), όπου ο θεός διατάζει τους Ισραηλίτες να φονεύσουν όλους τους εχθρούς τους, ο Νόλτε υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί απόδειξη της υποτιθέμενης εβραϊκής νοοτροπίας για γενοκτονία, την οποία έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Χίτλερ. Ο Ισραηλινός ιστορικός Γεχούντα Μπάουερ (Yehuda Bauer) έγραψε ότι καθαρός σκοπός του Νόλτε ήταν να απαλλάξει τη γερμανική κοινωνία από κάθε ευθύνη για τον Β΄ΠΠ, γενικά,και από το Ολοκαύτωμα, ειδικά. Οι Γερμανοί, όπως είπε ο Φραντς Γιόζεφ Στράους (Franz Josef Strauss), έπρεπε να περπατούν πάλι με το κεφάλι ψηλά.
Μεταξύ 1995 και 1997, ο Νόλτε λογομάχησε με τον Γάλλο ιστορικό Φρανσουά Φυρέ (François Furet) μέσω μιας σειράς επιστολών πάνω στη σχέση φασισμού και κομμουνισμού. Η λογομαχία είχε αρχίσει από μια υποσημείωση στο βιβλίο του Φυρέ Le Passé d'une illusion, στην οποία ο συγγραφέας είχε εκφράσει τη διαφωνία του με τη θεωρία του Νόλτε, πράγμα που ανάγκασε τον τελευταίο να στείλει επιστολή διαμαρτυρίας στον Φυρέ. Ο Γάλλος ιστορικός υποστήριξε ότι και οι δύο ιδεολογίες ήταν "ολοκληρωτικά δίδυμα" που μοιράζονταν τις ίδιες αρχές, ενώ ο Νόλτε επανέλαβε τις απόψεις του για τον "αιτιώδη σύνδεσμο" (kausale Nexus) φασισμού και κομμουνισμού. Το 1998, μετά τον θάνατο του Φυρέ, οι επιστολές εκδόθηκαν στη Γαλλία σε βιβλίο με τίτλο Fascisme et Communisme: échange épistolaire avec l'historien allemand Ernst Nolte prolongeant la Historikerstreit. Το 2001, το βιβλίο μεταφράστηκε στα αγγλικά με τίτλο Fascism and Communism. Μεταξύ άλλων, ο Φυρέ υποστήριξε ότι δεν βλέπει ποια είναι η ακριβής παραλληλία μεταξύ Ολοκαυτώματος και αποκουλακοποίησης, ότι υπήρξαν μοναδικά γεγονότα σε κάθε κίνημα που διαφοροποιούσαν το ένα από το άλλο, ότι ο Χίτλερ δεν είχε ανάγκη το παράδειγμα της αποκουλακοποίησης για να εμπνευστεί για το Ολοκαύτωμα, ότι, τέλος, ο ακραίος αντισημιτισμός ήταν διαδεδομένος στη Γερμανία πολύ πριν τη Ρωσική Επανάσταση. Ο Νόλτε, από την άλλη πλευρά, ισχυρίστηκε ότι το γεγονός πως μεγάλος αριθμός σοσιαλιστών και κομμουνιστών ηγετών στους αιώνες 19ο και 20ο ήταν εβραϊκής καταγωγής παρείχε μια λογική βάση στους Ναζί να εξισώσουν Εβραίους και κομμουνισμό.
Ο Νόλτε γράφει συχνά ΄'αρθρα γνώμης σε γερμανικές εφημερίδες, όπως η Die Welt και η Frankfurter Allgemeine Zeitung. Συχνά, επίσης, περιγράφεται ως ένας από τους αναμφισβήτητα πιο λαμπρούς και, σίγουρα, από τους πιο επίμονους με την ιστορία Γερμανούς στοχαστές. Σημαντικό θέμα των δοκιμίων του αποτελούν η ιστορική συνείδηση και η αυτοκατανόηση των Γερμανών. Έχει ονομάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία "κράτος που γέννησε η σύγχρονη ιστορία, προϊόν καταστροφής που ιδρύθηκε για να υπερβεί την καταστροφή". Σε άρθρο του δημοσιευμένο στην Die Welt στις 2/1/1999 με τίτλο “Auschwitz als Argument in der Geschichtstheorie”, ο Νόλτε επέκρινε το βιβλίο του παλιού εχθρού του, Ρίτσαρντ Έβανς, In The Defence of History, στη βάση του ότι όψεις του Άουσβιτς είναι ανοικτές σε αναθεώρηση και, ως εκ τούτου, οι επιθέσεις του Έβανς στον ίδιο κατά τη διάρκεια της Historikerstreit ήταν αβάσιμες. Ειδικότερα, παραπέμποντας στον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Daniel Jonah Goldhagen, ισχυρίστηκε ότι η αποτελεσματικότητα των θαλάμων αερίων ως φονικών εργαλείων είχε διογκωθεί και ότι περισσότεροι Εβραίοι δολοφονήθηκαν με ομαδικούς τουφεκισμούς παρά με ομαδική εξόντωση με αέρια. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι ο αριθμός των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν στο Άουσβιτς είχε υπερεκτιμηθεί μετά το 1945 (όχι τέσσερα εκατομμύρια, αλλά μάλλον ένα εκατομμύριο δολοφονήθηκαν εκεί) και ότι οι μνήμες από το Άουσβιτς του Binjamin Wilkomirski είναι κίβδηλες, συνεπώς η ιστορία του Ολοκαυτώματος είναι ανοικτή σε νέα ερμηνεία. Ο Έβανς δήλωσε, με τη σειρά του, ότι αυτός ο τύπος επιχειρημάτων έδειχνε ότι ο Νόλτε προσπαθούσε να αποφύγει να απαντήσει στην κριτική που ο ίδιος του απηύθυνε στη διάρκεια της Historikerstreit.
Στις 4/6/2000, ο Νόλτε τιμήθηκε με το βραβείο Konrad Adenauer για τα Γράμματα. Το βραβείο προκάλεσε εκτεταμένες διαμαρτυρίες και διαφωνίες. Ο άνθρωπος που παρέδωσε το βραβείο στον Νόλτε, ο Δρ Χορστ Μέλλερ (Horst Möller), από το Ινστιτούτο Σύγχρονης Ιστορίας (Institut für Zeitgeschichte), εγκωμίασε τη συμβολή του στην επιστήμη, αποφεύγοντας να προσεγγίσει τα αμφιλεγόμενα επιχειρήματά του. Ο Χάινριχ Άουγκουστ Βίνκλερ (Heinrich August Winkler) υποστήριξε ότι ο Μέλλερ θα έπρεπε να παραιτηθεί από τη διεύθυνση του Ινστιτούτου, στη βάση του ότι επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει μέρος μιας διανοητικής πολιτικής προσβολής που σκόπευε να ενσωματώσει δεξιές και αναθεωρητικές θέσεις στο κυρίαρχο συντηρητικό ρεύμα. Ο Μπέντζαμιν Μηντ (Benjamin Meed), πρόεδρος της Συνέλευσης των Εβραίων Επιζώντων του Ολοκαυτώματος στην Αμερική, αποκάλεσε το βραβείο "απεχθή προσβολή στη μνήμη". Στον λόγο του κατά την αποδοχή του βραβείου, ο Νόλτε σχολίασε ότι θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί η άποψη ότι οι αντίθετοι των σκοπών του εθνικοσοσιαλισμού είναι πάντα καλοί και σωστοί, παρατηρώντας ότι η υπερβολική εβραϊκή υποστήριξη στον κομμουνισμό όπλισε τους Ναζί με "λογικές αιτίες" για τον αντισημιτισμό τους.
Τον Αύγουστο του 2000, ο Νόλτε δημοσίευσε στην εφημερίδα Die Woche ευνοϊκή κριτική για το βιβλίο του Νόρμαν Φλίνκενσταϊν (Norman Finkelstein) The Holocaust Industry, ισχυριζόμενος ότι το βιβλίο του ενίσχυε το δικό του επιχείρημά πως η μνήμη του Ολοκαυτώματος έχει χρησιμοποιηθεί από εβραϊκές ομάδες για δικούς τους λόγους. Η θετική κριτική του βιβλίου μπορεί να συνδέεται με την επιδοκιμασία από τον συγγραφέα του αιτήματος που ο Νόλτε για πρώτη φορά διατύπωσε στην Historikerstreit σχετικά με την "κανονικοποίηση" του γερμανικού παρελθόντος. Και ο Έλληνας ιστορικός Αριστοτέλης Καλλής επικρότησε το αίτημα του Νόλτε να σταματήσουν οι προσπάθειες δαιμονοποίησης του εθνικοσοσιαλισμού και η αντιμετώπιση του ναζιστικού καθεστώτος ως μοναδικού και ξεχωριστού, χωρίς όμοιό του στην ιστορία. Προσέθεσε, επίσης, ότι, αν και το έργο του Νόλτε έχει αμφίβολη μεθοδολογική και ιστορική αξιοπιστία, η δήλωσή του ότι το Shoah καθιστά δύσκολη την κριτική απόσταση από τα χρόνια των Ναζί είναι βάσιμη. Συμφώνησε, όμως, με τον επικριτή του Νόλτε, Τίμοθυ Μέισον (Timothy Mason), ο οποίος υποστήριξε ότι η προσπάθεια του Γερμανού ιστορικού να φέρει τους Νεότουρκους και τους Ερυθρούς Χμερ στην ιστοριογραφία του Ολοκαυτώματος ήταν άσχετος με τα πραγματικά ζητήματα περισπασμός. Ό,τι χρειαζόταν αληθινά η ιστοριογραφία του Γ΄ Ράιχ, επισήμανε ο Καλλής, ήταν το παράδειγμα μιας γενικής θεωρίας για τον φασισμό, όπως αυτή που προώθησε ο Μέισον και ο ίδιος ο Νόλτε κάποτε.
Σε συνέντευξή της το 2003, η Λίπστατ είπε ότι ιστορικοί σαν τον Νόλτε είναι, κατά κάποιον τρόπο, ακόμη πιο επικίνδυνοι από τους αρνητές. Χαρακτήρισε τον Νόλτε αντισημίτη πρώτης τάξης, ο οποίος επιχειρεί να αποκαταστήσει τον Χίτλερ λέγοντας πως δεν ήταν χειρότερος από τον Στάλιν, αλλά είναι προσεκτικός ώστε να μην αρνηθεί το Ολοκαύτωμα. Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος κάνουν πιο εύκολη τη ζωή του Νόλτε, παρατήρησε η Λίπστατ: Έχουν σπρώξει, με τα ριζοσπαστικά επιχειρήματά τους, το κέντρο λίγο περισσότερο προς την πλευρά τους κι έτσι ένας λιγότερο ριζοσπάστης εξτρεμιστής, όπως ο Νόλτε, βρίσκεται κοντύτερα στον μεσαίο χώρο, πράγμα που τον κάνει πιο επικίνδυνο. Ο Αμερικανός ιστορικός Γουόρντ Τσώρτσιλ (Ward Churchill) έχει υπερασπιστεί τον Νόλτε απέναντι στις κατηγορίες της Λίπστατ, υποστηρίζοντας ότι έχει δίκιο (ο Νόλτε) να ισχυρίζεται ότι το Ολοκαύτωμα είναι απλώς μία από τις πολλές γενοκτονίες όλων των εποχών και, συνεπώς, δεν αποτελεί το μοναδικό κακό της ιστορίας. Το 2003 και 2004, ο Νόλτε ήταν προεξέχων υπερασπιστής του Μάρτιν Χόφμαν (Martin Hohmann), του οποίου οι απόψεις για το Shoah ήταν παρόμοιες με τις δικές του.
Σε κριτική της για τη μονογραφία του Ρίτσαρντ Όβερυ (Richard Overy) The Dictators το 2004, η αρθρογράφος Άνν Άπλμπαουμ (Anne Applebaum) υποστήριξε ότι η σύγκριση γερμανικής και σοβιετικής δικτατορίας είναι μια δυνατή διανοητική άσκηση, αλλά κατηγόρησε τον Νόλτε ότι με τα επιχειρήματά του είχε δυσφημήσει τη συγκριτική προσέγγιση. Την υπεράσπισή του απέναντι στην κατηγορία που του απηύθυνε η Άπλμπαουμ, ότι δηλαδή επιχειρούσε να δικαιολογήσει το Ολοκαύτωμα, ανάλαβε ο Πάουλ Γκότφριντ (Paul Gottfried), επισημαίνοντας πως ο Νόλτε απλώς ισχυρίστηκε ότι οι Ναζί είχαν συνδέσει στο μυαλό τους Εβραίους και κομμουνιστές και ότι το Ολοκαύτωμα ήταν μια προσπάθεια να εξαλείψουν τους πιο πιθανούς υποστηρικτές του κομμουνισμού.
Στο βιβλίο του The Russian Roots of Nazism: White Émigrés And The Making of National Socialism, του 2005, ο Αμερικανός ιστορικός Μάικλ Κέλογκ (Michael Kellogg) υποστήριξε ότι υπήρχαν δύο άκρα σκέψης σχετικά με τις αρχές του εθνικοσοσιαλισμού. Το ένα άκρο αντιπροσωπεύει ο Νόλτε με το επιχείρημά του για τον "αιτιώδη σύνδεσμο" μεταξύ κομμουνισμού στη Ρωσία και ναζισμού στη Γερμανία και το άλλο ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Ντάνιελ Γκολντχάγκεν (Daniel Goldhagen) με τις θεωρίες του για τη μοναδική γερμανική κουλτούρα ενός αντισημιτισμού με τάσεις "εκμηδενισμού". Ο Κέλογκ ισχυρίστηκε ότι το βιβλίο του αντιπροσώπευε μια προσπάθεια για μια μεσαία θέση μεταξύ των ισχυρισμών του Νόλτε και του Γκολντχάγκεν, αλλά ότι έκλινε προς τη θέση του Νόλτε, επιμένοντας ότι οι αντιμπολσεβίκοι και αντισημίτες Ρώσοι εμιγκρέ έπαιξαν ρόλο στη δεκαετία του 1920 στην ανάπτυξη της ναζιστικής ιδεολογίας με την εξαιρετικά σημαντική επίδρασή τους στη σκέψη των Ναζί για τον εβραιομπολσεβικισμό, ρόλος που δεν έχει εκτιμηθεί επαρκώς.
Σε συνέντευξή του στην Die Welt τον Ιούνιο του 2006, στην οποία επανέλαβε τις θεωρίες του για τον φασισμό, ο Νόλτε χαρακτήρισε τον ισλαμικό φονταμενταλισμό ως "τρίτη παραλλαγή" της "αντίστασης στην υπερβατικότητα", μετά τον κομμουνισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, εκφράζοντας τη λύπη του για το ότι δεν θα έχει πολύ χρόνο ακόμη στη διάθεσή του, για να μελετήσει πλήρως τον ισλαμοφασισμό. Στο τέλος της συνέντευξης, ο Νόλτε αποκάλεσε τον εαυτό του φιλόσοφο, όχι ιστορικό, και υποστήριξε ότι οι συχνές εχθρικές αντιδράσεις των ιστορικών απέναντί του οφείλονταν στο στάτους του ως φιλοσόφου που έγραφε ιστορία. Το τελευταίο βιβλίο του, Die dritte radikale Widerstandsbewegung: der Islamismus, μια μελέτη του ισλαμισμού, δημοσιεύτηκε το 2009.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ιστορικοί του φασισμού
Βλασία Αχαΐας
Με το όνομα Βλασία υπάρχουν δύο, όμοροι μεταξύ τους, οικισμοί στο Δήμο Καλαβρύτων της Αχαΐας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μανόλης Ξεξάκης
thumb|Όρθιοι από αριστερά: Μανόλης Ξεξάκης, Μανόλης Πρατικάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Αντώνης Φωστιέρης, Κώστας Μαυρουδής, Ντίνος Σιώτης.Καθιστοί: Τάσος Δενέγρης, Βασίλης Στεριάδης, Νάσος Βαγενάς, Αναστάσης Βιστωνίτης. thumb|Ο συγγραφέας Μανόλης Ξεξάκης Ο Μανόλης Ξεξάκης (γεννήθηκε το 1948) είναι Έλληνας ποιητής και πεζογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης, όπου έζησε μέχρι τα 18 του χρόνια.
Το 1966 εισήχθη με το ακαδημαϊκό απολυτήριο του Γεωργίου Παπανδρέου στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μια χρονιά ταραχών στα πανεπιστήμια, μόλις ένα χρόνο πριν από την δικτατορία των συνταγματαρχών. Κατά την διάρκεια των σπουδών του αλλά και μετά την λήψη του πτυχίου του συνέχισε να παρακολουθεί τα μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή και να εργάζεται ως καθηγητής μαθηματικών σε φροντιστήρια. Η παρακολούθηση διαλέξεων εμβληματικών καθηγητών, όπως ο Γ.Π. Σαββίδης, η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος και ο Δημήτρης Μαρωνίτης, άσκησαν καθοριστική επίδραση στην διαμόρφωση του λογοτεχνικού του προσανατολισμού. thumb|Ο Μανόλης Ξεξάκης με τον Μίμη Σουλιώτη σε εκδήλωση της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης, 1997. thumb|Συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση του πρώτου τεύχους του Εντευκτηρίου. Από αριστερά, Σάκης Παπαδημητρίου, Μανόλης Ξεξάκης, Νίκος Μπακόλας (✝), Ντίνος Χριστιανόπουλος, Γιώργος Κορδομενίδης. Νοέμβριος 1987, γραφεία Συνδέσμου Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας. Από το 1982 έως το 1987 είχε την επιμέλεια και παρουσίαση της εκπομπής «Ο κόσμος του βιβλίου» για το ραδιόφωνο της ΕΡΤ3, στο οποίο υπηρέτησε για δύο χρόνια και ως διευθυντής προγράμματος. Επιπλέον, εργάστηκε για δυο χρόνια ως καθηγητής μαθηματικών στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή ενώ, παράλληλα, αρθρογραφούσε σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά. Επίσης, έχει εργαστεί στο ιδιωτικό κολέγιο ICBS ως καθηγητής στο τμήμα δημοσιογραφίας και, τέλος, έχει θητεύσει ως κειμενογράφος και υπεύθυνος λογαριασμών στην πολυεθνική Olympic DDB Needam και άλλες διαφημιστικές εταιρείες.
Εργογραφία
Έχει συγγράψει τα εξής ποιητικά και πεζογραφικά βιβλία:
Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε έγκυρα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά, αλλά και στο περιοδικό για την παγκόσμια ποίηση The Bitter Oleander της Νέας Υόρκης, στο γαλλικό Asylum, στην Poesie Grecgue Contemporaine κ. α.
Στη διάρκεια του 2015, κυκλοφόρησε το A Litlle Tour through European Poetry με μελέτημα του Τζον Τέιλορ για το έργο του. Κείμενα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, σερβικά, ρουμάνικα, αλβανικά και στα σλαβομακεδονικά.
Κρίσεις για το έργο του
Με το πρώτο κιόλας, ιδιότυπο βιβλίο του, ο Μανόλης Ξεξάκης τραβάει την  προσοχή των φιλοπερίεργων αναγνωστών και της κριτικής. Ο "Θάνατος του Ιππικού" χαρακτηρίζεται από κομματιασμένο λόγο, κατά τόπους ερμητικό, χτισμένο με ένα κράμα πεζογραφικών και ποιητικών υλικών που τα κατεβάζουν, δίκην χειμάρρου, ατομικά βιώματα, παλαιότερα σημαντικά κείμενα της ελληνικής γραμματειας αλλά και αφηγήσεις «ανωνύμων» συντοπιτών του. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση θα προκαλέσει το δεύτερο βιβλίο του, αλλά πρώτο ποιητικό. Ο Ευγένιος Αρανίτσης θα παρατηρήσει:
Την πρώτη του (και μοναδική ως τώρα) δοκιμή στη μεγάλη αφηγηματική φόρμα την κάνει με ένα επιστολικό μυθιστόρημα, μια σύγχρονη ελεγεία του κοινωνικού και οικογενειακού βίου· το Πού κούκος; Πού άνεμος; επικεντρώνεται στην "καθημερινή εμπειρία ενός στρώματος αστών νεοελλήνων με ρίζες στην ελληνική επαρχία, κρίσιμα φοιτητικά χρόνια στη διάρκεια της Επταετίας και ωρίμανση μέσα σε ένα περιβάλλον έντονης κρίσης αξιών, σχέσεων, συναλλαγής" (Ηλίας Καφάογλου).
Για την συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του (1972-2006), ο κριτικός λογοτεχνίας και μεταφραστής, Αλέξης Ζήρας, αναφέρει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Βιαλά-ντυ-Πα-ντε-Ζω
Το Βιαλά-ντυ-Πα-ντε-Ζω (γαλλικά: Viala-du-Pas-de-Jaux, οξιτανικά: Lo Vialar del Pas de Jòus) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιαλαραίν (γαλλικά: Vialarains).
Παμίρ
thumb|right|325px|Το οροπέδιο Παμίρ, μεγάλο μέρος του ανήκει στο Τατζικιστάν Το Παμίρ είναι πολύ μεγάλη οροσειρά στη κεντρική Ασία, που αποτελεί και τον πυρήνα του ορεινού συστήματός της. Το Παμίρ, με κέντρο την αυτόνομη διοικητική περιοχή Γκόρνο Μπαταχσάν του Τατζικιστάν εκτείνεται από του δυτικού Σινκιάνγκ του Τατζικιστάν μέχρι και του ανατολικού Αφγανιστάν και δυτικά της Κίνας. Η συνολική έκτασή του είναι 8.400 τ.χλμ. και ορίζεται βόρεια από τα Υπεραλάϊα Όρη, ανατολικά από την οροσειρά Σαρικόλ, νότια από τη λίμνη Ζορκούλ και τον ομώνυμο ποταμό Παμίρ στα σύνορα με το Αφγανιστάν και δυτικά από τμήμα της κοιλάδας Πιάντζ. Το οροπέδιο αυτό έχει μέσο ύψος 3900 μ. από επιφάνεια θαλάσσης και σ΄ αυτό υψώνονται βουνά που υπερβαίνουν τα 6000 μ. των οποίων μεγαλύτερες κορυφές είναι η του Ισμαήλ Σαμανί (7.500 μ.) και η κορυφή Λένιν (7.140 μ.). Χωρίζεται δε σε τρεις υψομετρικές ζώνες: η Τρανς Αλάι (α΄ ζώνη), του Μεγάλου Πέτρου (β΄ ζώνη) και του Ναούκ (γ΄ ζώνη).
Κυριότεροι ποταμοί του Παμίρ είναι ο ομώνυμος Παμίρ και ο Παντζ που χύνονται στον Αμού Ντάρια ποταμό ο οποίος στη συνέχεια εκβάλλει στη λίμνη Αράλη (ή Θάλασσα Αράλη).
Το όνομα Παμίρ σημαίνει ορεινός λειμώνας και σε αυτό συναντώνται τα μεγαλύτερα ορεινά συγκροτήματα της Γης, του Τιεν-Σαν, του Καρακορούμ και Κουέν-Λουν προς ανατολάς, τα Ιμαλάια προς νότο και η οροσειρά του Χίντου Κους προς δυσμάς. Η χλωρίδα στη περιοχή αυτή είναι πολύ φτωχή και γενικά χαρακτηρίζεται άδενδρος. Μικρή βλάστηση παρατηρείται μόνο στα δυτικά και σε χαμηλό ύψος. Αντίθετα, στις κοιλάδες των ποταμών παρατηρείται πυκνή βλάστηση από ιτιές και λεύκες. Κυριότερα ζώα της περιοχής είναι το 'αρχάρ, πρόβατο βουνού, και το κίικ'', είδος αγριοκάτσικου.
Χαρακτηριστικοί είναι και οι παγετώνες της περιοχής. Τα κράσπεδα του Παμίρ υπόκεινται σε τακτικούς σεισμούς που ταλαιπωρούν τακτικά τις γύρω χώρες (κυρίως Ιράν και Αφγανιστάν). Στις δυτικές παρυφές του, στη Ρωσία υπάρχουν πλούσια ανθρακωρυχεία. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής, το 90%, ανήκουν στη φυλή των Τατζίκων και των Κιργισίων, που ασχολούνται με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία και που ομιλούν τις λεγόμενες παμιρικές γλώσσες, διαλέκτους Σούγκνι και Γκαζκουλαμί.
Κατά την αρχαιότητα η εμπορική οδός μεταξύ Ρώμης και χωρών προς την Κίνα διερχόταν από το Βόρειο Παμίρ. Από την ίδια οδό οι Νεστοριανοί διέδωσαν τον Χριστιανισμό στην κεντρική Ασία. Μάλιστα από τη λεγόμενη δίοδο Τέρεκ, που βρίσκεται σε ύψος 3815 μέτρων. πέρασε το 1273 ο Μάρκο Πόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παμίρ Κατηγορία:Οροσειρές του Αφγανιστάν Κατηγορία:Οροσειρές της Κίνας Κατηγορία:Οροσειρές του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Οροσειρές του Πακιστάν Κατηγορία:Οροσειρές του Τατζικιστάν
Ωδείο του Αγρίππα
Το Ωδείο του Αγρίππα (ή Θέατρο του Κεραμεικού ή Αγρίππειο) ήταν μεγάλος συναυλιακός χώρος στο κέντρο της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, για μουσικές εκδηλώσεις και φιλοσοφικές διαλέξεις. Χτίστηκε περίπου το 15 π.Χ., εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου, καταλαμβάνοντας τον ανοιχτό χώρο στο κέντρο της αγοράς. Ήταν ένα δώρο προς τους Αθηναίους από τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα, Ρωμαίο πολιτευτή και στρατηγό. Ο Αγρίππας μάλιστα ήταν γαμπρός του Αυγούστου.
Περιγραφή Μνημείου
Η πρώτη οικοδομική φάση του Ωδείου τοποθετείται στον 1ο αι. π.Χ. Σύμφωνα με την σχεδιαστική αναπαράσταση της πρόσοψης, προκύπτει πως το κυρίως κτίσμα διέθετε στις τρεις πλευρές του (την ανατολική, τη δυτική και τη νότια) διώροφες στοές, ενώ η βόρεια πλευρά ήταν η μόνη που διέφερε και έφερε πρόπυλο. Εντυπωσιακή ήταν η αρμονική και μαθηματική σχέση των δομικών στοιχείων του, κάτι που είναι αισθητό και από το εσωτερικό του Ωδείου.
Εσωτερικά η κεντρική αίθουσα ήταν τετράγωνη και τα κύρια δομικά στοιχεία της αίθουσας, δηλαδή το κοίλο, η ορχήστρα και το προσκήνιο, καταλάμβαναν αρκετά μικρή έκταση από την κεντρική αίθουσα, δηλαδή περίπου τη μισή της έκταση. Επομένως, ο θεατρικός χώρος δεν αποτελούσε ανεξάρτητο και αυτόνομο τμήμα. Ένας από τους βασικούς στόχους της αρχιτεκτονικής του συγκεκριμένου ωδείου ήταν η προβολή του μεγαλείου της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το ελλειψοειδές σχήμα του κοίλου δημιούργησε ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες οπτικοακουστικής επικοινωνίας θεατών και καλλιτεχνών, αφού ο σκηνικός χώρος ήταν δομικά συνδεδεμένος με το μεγαλύτερο μέρος του χώρου των θεατών.
Κατά τη δεύτερη φάση του Ωδείου, τον 2ο αι. μ.Χ. σημειώνονται ορισμένες αλλαγές, καθώς η οροφή του είχε καταρρεύσει λόγω στατικών προβλημάτων. Με βάση τα νέα δεδομένα ακολούθησε μια ριζική αναδιαμόρφωση του κεντρικού θεατρικού χώρου, καθώς μεταφέρθηκε ο τοίχος του προθαλάμου βορειότερα, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι σειρές εδωλίων και κατ’ επέκταση η χωρητικότητα των θεατών κατά το ήμισυ. Επίσης, απομακρύνθηκε το πρόπυλο και η βόρεια πλευρά του Ωδείου μετατράπηκε σε ανοιχτή στοά. Η ριζική μείωση του χώρου των θεατών της κεντρικής αίθουσας, καθώς και η μετατροπή του οπίσθιου τμήματος της σκηνής εναρμονίζεται με την νέα λειτουργία του Ωδείου κατά τον 2ο αι. μ.Χ. ως αίθουσας διαλέξεων. Πιθανότητα αργότερα να έγινε προσθήκη ενός λίθινου βήματος για τον ομιλητή.
Η διώροφη αίθουσα είχε χωρητικότητα περίπου 1.000 θεατών και ήταν εξοπλισμένη με υπερυψωμένη σκηνή και μαρμάρινη ημικυκλική ορχήστρα. Το δάπεδο της ορχήστρας ήταν καλυμμένο με έγχρωμες μαρμάρινες πλάκες, τοποθετημένες σε συμπαγή θεμελίωση (υπόστρωμα). Η επιφάνεια της πλακόστρωσης παρουσίαζε κλίση προς ΒΔ για τη διοχέτευση των λημμάτων. Είχε αμφιθέατρο 19 θέσεων. Το μήκος του ήταν 51 περίπου μέτρα, ενώ το πλάτος του περίπου 43 μέτρα. Στις τρεις πλευρές η αίθουσα ήταν περιτριγυρισμένη από υπόγειες κρύπτες (Λατινικά: cryptoporticus) με στοές πάνω. Το κτήριο ήταν διακοσμημένο εξωτερικά με κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού. Η κύρια είσοδος για τους θεατές βρισκόταν αρχικά στη νότια πλευρά του κτιρίου, με πρόσβαση από την άνδηρο (επίπεδη στέγη) της Μέσης Στοάς. Μόνον η βόρεια πρόσοψη είχε μια μικρή στοά για πρόσβαση στη σκηνή. Στο χώρο σύμφωνα με τον Παυσανία υπήρχε ένα αξιόλογο άγαλμα του Διονύσου.
Δεν υπήρχαν κίονες στήριξης της στέγης, και το κτίριο στηριζόταν αποκλειστικά στους τοίχους. Για αυτό το λόγο η μήκους 25 μ. αίθουσα προξένησε την κατάρρευση της οροφής περίπου το 150 μ.Χ.. Το Ωδείο χτίστηκε ξανά, την εποχή του Αντωνίνου του Ευσεβούς, ως μικρότερη αίθουσα διαλέξεων, με χωρητικότητα μόνο 500 ατόμων, ενώ μια πιο περίτεχνη πρόσοψη προστέθηκε στη βόρεια πλευρά. Οι γιγαντιαίοι του κίονες χαράχτηκαν σε μορφές «γιγάντων» (μυθικά πρόσωπα με ουρές φιδιού) και «τριτώνων» (μυθικά πρόσωπα με ουρές ψαριών). Τέσσερα από τα αγάλματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν αργότερα στη Στοά των Γιγάντων.
Το Ωδείο του Αγρίππα χρησιμοποιούνταν ακόμη και κατά τη δεύτερη φάση του μέχρι το 267 μ.Χ., που εν τέλει καταστράφηκε από πυρκαγιά το 267 μ.Χ. κατά την επιδρομή των Ερούλων. Τα ερείπιά του διατηρήθηκαν μέχρι και το 400 μ.Χ. Μετά το 400 μ.Χ. οικοδομήθηκε στη θέση του Ωδείου πιθανότατα ένα άλλο μνημειώδες κτίσμα, ένα παλάτι στις αρχές του, μέρος του οποίου θεμελιώθηκε με οικοδομικά υλικά -τους κίονες της βόρειας πρόσοψης- από το ερειπωμένο Ωδείο του Αγρίππα.
Ανασκαφές
αριστερά|μικρογραφία|Ο χώρος του Ωδείου του Αγρίππα στη σύγχρονη εποχή
Η ανασκαφή του ωδείου έγινε από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών της Αθήνας κατά τα έτη 1934-1936, ενώ επιπλέον έρευνες πραγματοποιήθηκαν το 1937 και το 1940.
Με βάση την κατάσταση θεμελίωσης αλλά και τα σωζόμενα υπολείμματα των πλακόστρωτων δαπέδων και αρχιτεκτονικών στοιχείων, προκύπτει ένα ενιαίο οικοδομικό σύνολο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας Κατηγορία:Ωδεία Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία θέατρα της Αθήνας
Κόμμα Λάτρεων της Μπίρας (Λευκορωσία)
αριστερά|μικρογραφία|Το λογότυπο του κόμματος δεξιά|μικρογραφία|Καταστατικό (σελίδα 1)Το Κόμμα Λατρών της Μπύρας της Λευκορωσίας, ή ΚΛΜ (Партия любителей пива, ПЛП) ήταν ένα από τα αρκετά κόμματα λατρών της μπύρας που δημιουργήθηκε σε κάποια μετασοβιετικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Λευκορωσίας. Καταχωρήθηκε επίσημα στις 30 Δεκεμβρίου του 1993.
Σύμφωνα με το καταστατικό του, «ο κύριος στόχος του ΚΛΜ είναι ο αγώνας για την καθαριότητα και την ποιότητα της εθνικής μπύρας, την κρατική ανεξαρτησία και την ουδετερότητα της Λευκορωσίας, της ελευθερίας των οικονομικών σχέσεων, την προσωπική ακεραιότητα και το απαραβίαστο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας».
Ο πρόεδρος ήταν ο Αντρέι Ρομασέβσκι (Андрей Ромашевский).
Το 1995 ο Ρομασέβσκι συνελήφθη και φυλακίστηκε για το κάψιμο της σημαίας της Λευκορωσικής ΣΣΔ σε δημόσια θέα. Κρατήθηκε για "χουλιγκανισμό" ("злостное хулиганство, совершенном с особым цинизмом", μετάφραση: "κακόβουλος "χουλιγκανισμός", διαπραγμένος με έντονο κυνισμό"), και μετά από 3 μήνες φυλάκισης, στις 19 Ιουλίου 1996 έλαβε ποινή με αναστολή για δύο χρόνια από την φυλακή. Ο Ρομασέβσκι αρνείται ότι ήταν αυτός που έκαψε τη σημαία, αναφερόμενος σε ένα βίντεο της εκδήλωσης. Αργότερα μετανάστευσε πρώτα στη Πολωνία και την Τσεχία και έγινε Τσέχος πολίτης. Μετά οι υποθέσεις του κόμματος μπήκαν σε σύγχυση.
Το κόμμα εκκαθαρίστηκε το 1998 από το Λευκορωσικό Ανώτατο Δικαστήριο. Η επίσημη αιτία της εκκαθάρισης του ΚΛΜ (καθώς και πολλών άλλων κομμάτων) ήταν η αποτυχία του κόμματος να αντιμετωπίσει το αίτημα του Λευκορωσικού Υπουργείου Δικαιοσύνης για στατιστικά στοιχεία μελών και τη διοικητική δομή του κόμματος.
Το λογότυπο του Κόμματος είναι ένας υπαινιγμός για τον "μεθυσμένο σκαντζόχοιρο" ένα στερεότυπο των ρωσικών αστείων.
Τσαπ Κουν Ντο
Ιστορία
Το ChapKoon-do δημιουργήθηκε κατά τη δεκαετία του 1960 στη Σιγκαπούρη από τον Μεγάλο Δάσκαλο Leong Siew Chong. Ο Leong ήταν δάσκαλος του Τάε Κβον Ντο, του Καράτε, του κινεζικού μποξ και του Choy Lee Fut. Παρατήρησε ότι καμία τεχνική αυτοάμυνας δεν ήταν ολοκληρωμένη και έτσι κάνοντας ένα συγκερασμό των καλύτερων τεχνικών, προσθέτοντας και κάποιες νέες, δημιούργησε το Chapkoon-Do χάρη στο οποίο κέρδισε και το πρώτο Πανασιατικό Πρωτάθλημα πολεμικών τεχνών. Έκτοτε το Chapkoon-Do καθιερώθηκε πρώτα στη Σιγκαπούρη και έπειτα σε αρκετές χώρες της Ασίας ως μια ολοκληρωμένη μορφή αυτοάμυνας.
Κατηγορία:Πολεμικές τέχνες Κατηγορία:Πολιτισμός της Σιγκαπούρης
Οργάνωση Ισλαμικού Νταβά του Αφγανιστάν
Η Οργάνωση Ισλαμικού Νταβά του Αφγανιστάν (παστού:, , Τανζίμ-ε Νταχβάτ-ε Ισλαμί-γιε Αφγανιστάν) είναι πολιτικό κόμμα στο Αφγανιστάν υπό την ηγεσία του Αμπντούλ Ρασούλ Σαγιάτ. Ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ως Ισλαμική Ένωση για την Απελευθέρωση του Αφγανιστάν (Ιτεχάντ-ε Ισλαμί μπαρα-γιέ Αζαντι-γιέ Αφγανιστάν, اتحاد اسلامی برای آزادی افغانستان). Αρχικά αποτελούσε μια προσπάθεια για την επιβολή ενότητας μεταξύ των ισλαμιστικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, η δημιουργία της νέας συγκεντρωτικής οργάνωσης προκάλεσε τη διάσπαση και η οργάνωση έγινε αυτόνομο πολιτικό κόμμα. Η οργάνωση ήταν μέρος των «Επτά της Πεσαβάρ», ενός συνασπισμού των δυνάμεων των μουτζαχεντίν που υποστήριζαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Πακιστάν και διάφορα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου στον πόλεμο κατά της κυβέρνησης του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και των σοβιετικών δυνάμεων. Μέσω της οικονομικής βοήθειας που έλαβε από τη Σαουδική Αραβία, η οργάνωση ήταν σε θέση να προσελκύσει σημαντικό αριθμό στρατιωτικών. Άραβες εθελοντές πολέμησαν στις δυνάμεις των πολιτοφυλακών της οργάνωσης.
Αφγανικός εμφύλιος πόλεμος (1992–1996)
Μετά τη διάλυση της κυβέρνησης του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος τον Απρίλιο του 1992, ο Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ ξεκίνησε μια εκστρατεία βομβιστικών επιθέσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους του Αφγανιστάν, το οποίο ιδρύθηκε μετά τη συμφωνία της Πεσαβάρ η οποία αφορούσε την ειρήνη και τον διαμοιρασμό εξουσίας. Επιπλέον, η Σαουδική Αραβία και το Ιράν - ως ανταγωνιστές για την περιφερειακή ηγεμονία - υποστήριζαν τις αφγανικές πολιτοφυλακές οι οποίες ήταν αντίπαλες μεταξύ τους. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, «το Ιράν βοήθησε τις δυνάμεις των σιιτών Χάζαρων Χεζμπέ Βαχντάτ του Αμπντούλ Αλί Μαζαρί, καθώς προσπαθούσε να μεγιστοποιήσει τη στρατιωτική δύναμη και επιρροή του Βαχντάτ». Η Σαουδική Αραβία υποστήριξε τον Ουαχαμπίτη Αμπντούλ Ρασούλ Σαγιάφ και την παράταξη του Ιττιχάντ-ι Ισλαμί. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο πολιτοφυλακών σύντομα κλιμακώθηκε σε πλήρη πολεμική αναμέτρηση. Τόσο η Ιττιχάντ όσο και η Βαχντάτ συμμετείχαν σε μεγάλης κλίμακας εκστρατείες απαγωγής πολιτών και μαχητών της «άλλης πλευράς». Το Ισλαμικό Κράτος και η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού προσπαθούσαν τακτικά να μεσολαβήσουν μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά η διακοπή των πυρών συνήθως διακοπτόταν μετά από λίγες μέρες. Στις αρχές του 1993, η Χεζμπ-ι Βαχντάτ εντάχθηκε σε συμμαχία του Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ η οποία κάλυπτε τη βόρεια Καμπούλ. Στις 11 Φεβρουαρίου 1993, οι δυνάμεις της Ιττιχάντ έλαβαν μέρος στη στρατιωτική επιχείρηση Αφσάρ του Ισλαμικού Κράτους, με στόχο τον τερματισμό των βομβαρδισμών στις κατοικημένες περιοχές της βόρειας Καμπούλ, που πραγματοποιούσε η Χεζμπ-ι Βαχντάτ. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής επιχείρησης και την αναγκαστική απομάκρυνση των δυνάμεων του Βαχντάτ από την περιοχή, οι δυνάμεις της Ιττιχάντ άρχισαν να κλιμακώνουν τις επιθέσεις ενάντια στον άμαχο πληθυσμό. Κατά τη διάρκεια και μετά την επιχείρηση σκοτώθηκαν 70 μαχητές και πολίτες. Μετά την επιχείρηση, τα στρατεύματα της Ιττιχάντ, υπό τη διοίκηση του Αμπντούλ Ρασούλ Σαγιάφ, απήγαγαν έως και 900 ανθρώπους, 200 από τους οποίους απελευθερώθηκαν μετά από αποζημιώσεις προς τους διοικητές της Ιττιχάντ, και 700 δεν επέστρεψαν ποτέ από τις δυνάμεις της Ιττιχάντ.
Το 2001, ο ηγέτης της Ιττιχάντ, Αμπντούλ Ρασούλ Σαγιάφ, υπήρξε ύποπτος για τη συμμετοχή του στη δολοφονία του ηγέτη των αντιταλιμπάν Αχμάντ Σαχ Μασούντ.
Το 2005, η οργάνωση Ιττιχάντ καταχωρήθηκε ως πολιτικό κόμμα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης με το νέο του όνομα. Ο Σαγιάφ και η Ιττιχάντ είναι πλέον σύμμαχοι της κυβέρνησης Καρζάι. Το κόμμα είναι ισχυρότερο στην περιοχή του Παγκμάν και λαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξής του από τους Παστούν. Ιδεολογικά, το κόμμα ακολουθεί και υποστηρίζει μια ορθόδοξη μορφή του Ισλάμ, και ο ηγέτης του κόμματος, Σαγιάφ, είναι ένα Ουαχαμπίτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στο Αφγανιστάν Κατηγορία:Κόμματα ισλαμικών αρχών
Πετρώνιος
Ο Γάιος Πετρώνιος (Gaius Petronius, 27 - 66 μ.Χ.), ο αποκαλούμενος arbiter elegantiae (διαιτητής της κομψότητος), ήταν αυλικός του Νέρωνα και θεωρείται ο συγγραφέας του Σατυρικού.
Βιογραφία
Βασική πηγή των πληροφοριών για την ζωή του Πετρώνιου είναι ο Τάκιτος. Κατ’ αυτόν ο Πετρώνιος «κοιμόταν τη μέρα κι εργαζόταν ή διασκέδαζε τη νύχτα, και με την ακόλαστη ζωή του έγινε τόσο διάσημος όσο άλλοι με την ενεργητικότητά τους». Για λίγο διετέλεσε διοικητής της επαρχίας της Βιθυνίας και το 62 ή 63 μ.Χ. ύπατος.
Έγινε μέλος του στενού κύκλου του Νέρωνα και η γνώμη του για θέματα αισθητικής ήταν νόμος (εξ ου και η προσωνυμία arbiter elegantiae). Αλλά η επιρροή του Πετρώνιου στον Νέρωνα προκάλεσε την εχθρότητα του διοικητή της αυτοκρατορικής φρουράς Τιγγελίνου, ο οποίος το 66 τον διέβαλε στον αυτοκράτορα ως ενεχόμενο σε συνωμοσία εναντίον του.
Προκειμένου να μην υποστεί τις ταπεινώσεις και τους βασανισμούς που θα προηγούνταν της βέβαιης θανάτωσής του, ο Πετρώνιος έκοψε τις φλέβες του, τις τύλιξε προσωρινά με επιδέσμους και πέρασε τις τελευταίες του ώρες τρώγοντας, πίνοντας, ακούγοντας μουσική και συζητώντας για ποίηση. Συνέταξε επίσης την ώρα εκείνη ένα κατάλογο των σεξουαλικών διαστροφών του Νέρωνα κατονομάζοντας και τους συντρόφους του των οργίων. Τον έστειλε στον αυτοκράτορα και ξετύλιξε τους επιδέσμους.
Το Σατυρικόν
Το Σατυρικόν ήταν γραμμένο σε δεκαέξι τουλάχιστον βιβλία από τα οποία σώζονται το 15ο και 16ο κι αυτά όχι ολόκληρα. Αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κάποιος από ένα «διαιτητή της κομψότητος», και παρά την επίκληση του Επίκουρου που γίνεται σ’ αυτό, το έργο είναι ρεαλιστικό μέχρι χυδαιότητος, οι ήρωές του ελεεινοί παλιάνθρωποι και οι περιπέτειές τους αισχρές. Διατυπώθηκε η άποψη ότι, αν το έγραψε ο Πετρώνιος του Νέρωνα, ήταν μια αμείλικτη γελοιογραφία των ηθών της Ρώμης, και ειδικά των νεόπλουτων απελεύθερων, εκ μέρους ενός πατρικίου. Στα κομμάτια που έχουν σωθεί είναι ξεκάθαρη η κριτική του συγγραφέα απέναντι στις ρητορικές σχολές και στην μεγάλη λογοτεχνική παραγωγή της εποχής. Σύμφωνα με τον Michael Heseltine «ο Πετρώνιος έβαλε μια παύση στην λογοτεχνική εφευρετικότητα και παραγωγή, με το να εκφράσει μία άποψη για τους δημιουργούς των ποιημάτων, της πρόζας, των εικόνων, των φιλοσοφιών και των αγαλμάτων, που είχαν προηγηθεί αυτού και, ως εκ τούτου, επηρέασαν την άποψή του και την ερμηνεία του για τη σύγχρονη ζωή»
Το 1969, ο Φεντερίκο Φελίνι μετέφερε το Σατυρικόν στη μεγάλη οθόνη.
Το Σατυρικόν μετέφρασε στα Νέα Ελληνικά ο Μιχάλης Μερακλής («Κείμενα» 1970 και «Γνώση» 1981) και ο Άρης Αλεξάνδρου (1971 Νεφέλη 2009)
Λογοτεχνικές αναφορές
Ο Πετρώνιος είναι ο ήρωας των ακόλουθων λογοτεχνικών έργων :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Καβύλη Έβρου
Η Καβύλη είναι πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 30 μέτρα.