cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλ Ψελλός
Το έργο του
Γενικά στα γραπτά του κείμενα απέρριπτε τη συμβατική αισθητική του άσπρο-μαύρο, αν και εφάρμοσε τούτη τη μέθοδο στους πανηγυρικούς του Κωνσταντίνου Ι' και Μιχαήλ Ζ'. Προσπάθησε να πλάσει σύνθετες και αντιφατικές εικόνες, όπως ο Κωνσταντίνος Θ' στη «Χρονογραφία» του ή ο μοναχός Ηλίας στις επιστολές του. Οι ψυχολογικοί του χαρακτηρισμοί είναι πλούσιοι και πολυποίκιλοι, περιλαμβάνοντας ακόμη και το θέμα της σεξουαλικής επιθυμίας. Συνήθως αντιλαμβανόταν το παρελθόν όχι ως ροή γεγονότων, αλλά ως σειρά εικόνων, όχι μόνο των αυτοκρατόρων και των αυτοκρατειρών, αλλά επίσης των ευνοούμενων και των αγαπημένων τους. Ο Ψελλός υμνούσε τn φιλία και ο ίδιος ήταν πιστός φίλος. Ωστόσο, γνώριζε πως η κοινωνική πραγματικότητα του Βυζαντίου απαιτούσε συχνά συμβιβασμούς με τη συνείδηση και την ιδιότητα του χαμαιλεοντισμού.
Στην πραγματικότητα στον Ψελλό οφείλουν την ιστορική τους συνέχεια οι ιδέες του Πλάτωνα, τον οποίο είχε σε περίβλεπτη θέση αντίθετα με τον Αριστοτέλη, γεγονός που φαίνεται στα σχόλιά του στο «Περί Ερμηνείας» του τελευταίου. Η εμμονή του στην προσπάθεια αναβίωσης του ελληνικού πνεύματος τον οδήγησε σε αντίθεση με την ιεραρχία του κλήρου, σε σημείο που σχεδόν εκδιώχθηκε από την εκκλησία. Εντούτοις, επέμενε στη διδασκαλία και τα γραπτά του κείμενα πως η φιλοσοφία και η θεολογία δεν ήταν δύο διαφορετικές επιστήμες. Η φιλοσοφία βάζει τις βάσεις πάνω στις οποίες η θεολογία χτίζει τις πνευματικές της ενοράσεις. Με άλλα λόγια θεωρεί πως η ελληνική φιλοσοφία δεν είναι θεραπαινίδα της χριστιανικής θεολογίας αλλά συνεργάτης της. Ο Ψελλός ήταν πεπεισμένος πως η φιλοσοφία και η θεολογία ενωμένες μπορούσαν να δώσουν απάντηση στα αιώνια προβλήματα της ανθρωπότητας. Αναθεωρώντας την ιδέα της φιλοσοφίας στο εκπαιδευτικό σύστημα της Κωνσταντινούπολης, ο Ψελλός αναβίωσε το πνεύμα της αρχαίας Αθήνας. Τούτη η ανανέωση των κλασικών σπουδών στο Βυζάντιο είχε μακροχρόνια αποτελέσματα, σε σημείο που ο Ψελλός θεωρείται σήμερα πρόδρομος της ιταλικής Αναγέννησης.
Το εξαιρετικό για τον Ψελλό είναι ότι κατόρθωσε να αναβιώσει αρκετούς από τους συγγραφείς των απόκρυφων έργων, η ύπαρξη των οποίων είχε από πολλού ξεχαστεί. Από την εποχή του 9ου αιώνα και τη γέννηση του Ψελλού στον 11ο αιώνα ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ανατρέξει κανείς σε βυζαντινές πηγές για τον Ερμητισμό και τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, για τον Ιούλιο Αφρικανό, για τον Πρόκλο και το Περί της ιερατικής τέχνης ή για τους Χαλδαϊκούς χρησμούς, δηλαδή για συγγραφείς και έργα που θεωρούνται κλασικά στον χώρο του μυστικισμού και της μαγείας. Ο Ψελλός με τις παρατηρήσεις και τις εκθέσεις του άφησε ένα πλήρες αρχείο της σχέσης του με το χαλδαϊκό υλικό. Αναμφίβολα, από όλους τους Βυζαντινούς μετά τον 7ο αιώνα ήταν ο πλέον εξοικειωμένος με αυτή τη «βίβλο» των Νεοπλατωνικών, ακόμη και αν η γνώση του φαίνεται να απορρέει κυρίως από το απωλεσθέν πλέον σχόλιο του Πρόκλου για τους Χρησμούς. Άφησε, επίσης, μια «εξήγηση» είκοσι δύο σελίδων και αρκετές επισκοπήσεις πάνω στα κύρια χαρακτηριστικά των Χρησμών, μία από τις οποίες μάλιστα χρησιμοποίησε σε θεολογική πραγματεία του, προκειμένου να εξηγήσει ένα εδάφιο του Γρηγόριου Ναζιανζηνού.
Το ενδιαφέρον του για τους Χρησμούς ήταν γνήσιο, κυρίως γιατί το ίδιο κείμενο είχαν αγκαλιάσει φιλόσοφοι και διανοούμενοι του παρελθόντος που σεβόταν πολύ. Αναφέρει πως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης είχαν δεχτεί τις περισσότερες από δοξασίες του. Επιπλέον, Θεωρούσε, επίσης πως ο Πλωτίνος, ο Πορφύριος, ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος εixαν αποδεχθεί τους Χρησμούς ως θείες αποκαλύψεις. Εκτός από τους αρχαίους φιλόσοφους, όμως, ήταν και ο ίδιος ανοικτός σε τέτοιες δοξασίες, καθώς μάλιστα εύρισκε παραλληλισμούς με τη χριστιανική διδασκαλία. Σε μια αρκετά μεγάλη αναφορά στη Χρονογραφία του, ο Ψελλός κάνει μια λεπτομερή αναφορά στη διανοητική και φιλοσοφική του πρόοδο, στον δρόμο που τον οδήγησε, μέσα από διακριτά στάδια και καθορισμένες φάσεις, στην «πρώτη» φιλοσοφία. το ταξίδι του ξεκίνησε με τη μελέτη της λογικής και ορισμένων σχολιαστών που του έδειξαν τον δρόμο προς τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα. Στην επόμενη φάση επικεντρώθηκε στους μεγαλύτερους των Νεοπλατωνικών, τον Πλωτίνο, τον Πορφύριο, τον Ιάμβλιχο και τον Πρόκλο. Τέλος, αφιερώθηκε στον τετραπλό δρόμο των μαθηματικών, «ο οποίος», σύμφωνα με τα λόγια του, «βρίσκεται ανάμεσα στην επιστήμη της υλικής φύσης [...] και τα αποστάγματα της καθαρής σκέψης».
Αναφορές σε πρακτικές μαγείας
Ο Ψελλός, αν και εξομολογείται ανοικτά την προσπάθειά του να κατανοήσει πράγματα απαγορευμένα από την εκκλησιαστική ιεραρχία, εντούτοις επιμένει ότι ποτέ δεν έκανε ακατάλληλη χρήση τους. Σε ένα άλλο κείμενο, μια σύντομη φιλοσοφική πραγματεία για τους μαθητές του, αναφέρει την κατασκευή αποτροπαϊκών ειδωλίων από τους Χαλδαίους για θεραπευτικούς σκοπούς. Όμως, αρνείται να αναφέρει τον τρόπο και τις ουσίες με τις οποίες κατασκευάζονται. Αναφέρει ανοικτά πως θα μπορούσε κάποιος αδιάκριτα να τα χρησιμοποιήσει για οποιουσδήποτε λόγους και δεν επιθυμεί να αναλάβει μια τέτοια ευθύνη. To ίδιο ενδιαφέρον για τον κίνδυνο παρανοήσεων από τους μαθητές εκφράζεται σε πολλά από τα γραπτά του Ψελλού.
Επίσης, μια περίεργη περίπτωση αναφέρεται στη Χρονογραφία. Στην περιγραφή του Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου ο Ψελλός επικεντρώνεται σε συγκεκριμένες όψεις του χαρακτήρα και των δραστηριοτήτων της αυτοκράτειρας Ζωής, ειδικά σε μεγάλη ηλικία. Η αυτοκράτειρα είχε στην κατοχή της μια πολυποίκιλτη, ιδιαίτερα ζωντανή, εικόνα του Ιησού. Ανάλογα με τα χρώματα της εικόνας, στην οποία κατέφευγε η Ζωή σε στιγμές απελπισίας, μπορούσε να καθορίσει τις μελλοντικές της κινήσεις, συμβουλεύοντας ανάλογα τον αυτοκράτορα. Της μιλούσε ως να ήταν ζωντανό πρόσωπο με ιδιαίτερη τρυφερότητα. Αν το πρόσωπο παρέμενε χλωμό, έφευγε γεμάτη αγωνία. Αν φωτιζόταν ή ανέδιδε κάποιο ιδιαίτερο χρώμα, τότε το ανέφερε αμέσως στον αυτοκράτορα και προφήτευε το τι επρόκειτο να συμβεί.
Τούτη την περιγραφή ακολουθεί αμέσως μια αναφορά στα αρώματα: «Από τις μελέτες μου στην ελληνική βιβλιογραφία γνωρίζω πως τα αρώματα, όταν εξατμίζονται, διώχνουν τα κακά πνεύματα και την ίδια στιγμή επηρεάζουν εκείνους που τα χρησιμοποιούν με την παρουσία αγαθοεργών πνευμάτων. Κατά τον ίδιο τρόπο σε άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται λίθοι, βότανα και μυστικές τελετές... Θεωρώ, λοιπόν, πως τούτη η γυναίκα, επιδεικνύοντας την επιθυμία της ψυχής της πρόσφερε στον Θεό εκείνα που εκτιμούσε ως πιο πολύτιμα και ιερά». Δεν είναι άμεσα φανερό το γιατί ο Ψελλός εντρυφά στα αρώματα, τους λίθους, τα βότανα και τις θεουργικές τους αποδόσεις. Αν ανατρέξουμε, όμως, στις αναφορές του Ψελλού για τον τρόπο ζωής της αυτοκράτειρας, θα κατανοήσουμε το γιατί. Η Ζωή δεν είχε καθόλου χρόνο για τα πράγματα που έκαναν συνήθως οι γυναίκες. 'Ηταν αφιερωμένη κυριολεκτικά στη συλλογή αρωμάτων όλων των ειδών. Τα διαμερίσματά της είχαν μετατραπεί κυριολεκτικά σε εργαστήριο, όπου συνέχεια τα μαγκάλια ήταν αναμμένα. Εδώ οι υπηρέτες βοηθούσαν τη Ζωή και την αδελφή της να ζυγίζει προσεκτικά τα βότανα, να βράζει τα μίγματα και να παίρνει το απόσταγμα των αιθέριων ελαίων. Στην πραγματικότητα οι περιγραφές του Ψελλού αποδίδουν πιστά την εικόνα ενός αλχημικού εργαστηρίου. «Δεν φορούσε», γράφει, «τίποτα από αυτά που φορούν συνήθως οι γυναίκες, μήτε κοσμήματα ούτε εξωτικά υφάσματα. 'Ενα πράγμα τραβούσε την προσοχή της και όλον της τον ενθουσιασμό -η προσφορά θυσίας στον Θεό. Δεν αναφέρομαι σε ύμνους ή μετάνοιες, αλλά στην προσφορά αρωμάτων και όλων εκείνων των προϊόντων που φτάνουν ως τη χώρα μας από την Ινδία και την Αίγυπτο».
Γενική αποτίμηση
Πέρα από την ομόφωνα αναγνωρισμένη λογοτεχνική και ιστορική (αυτή με επιφυλάξεις) αξία των έργων του Ψελλού, μεγάλη υπήρξε η αμφισβήτηση του χαρακτήρα του και της πολιτείας του. Κατά τον Charles Diehl (Κάρολος Ντηλ) ο Ψελλός ήταν ένα «από τα πλέον αξιοπρόσεκτα δείγματα εκείνων των βυζαντινών ψυχών, στις οποίες συνυπάρχουν σε έναν τόσο εκπληκτικό συνδυασμό τα υψηλότερα πνευματικά χαρίσματα και η πιο απόλυτη μετριότητα χαρακτήρος». Τα ίδια για τις πνευματικές ικανότητες, την ευρυμάθεια, την οξυδέρκειά του και γενικά το ταλέντο του οι A. Rambaud και Neumann αλλά και με τις ίδιες επιφυλάξεις για το ήθος του. Οξύτατος ο Krumbacher (Κρουμπάχερ): «η αναρριχητική δουλοφροσύνη, η έλλειψη ηθικών δισταγμών...η αχόρταγη φιλοδοξία, η τεράστια ματαιοδοξία είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του». Και τέλος ο Παπαρρηγόπουλος : «η εσχάτη παραλυσία εις ην έφερε τα πράγματα η μερίς των Ψελλών, Δουκών και συντροφίας […] υπό ηγεμόνος αθλίου, του Μιχαήλ Ζ΄, και του έτι αθλιωτέρου διδασκάλου και συμβούλου Ψελλού» κ.α. Κατά τον Παπαρρηγόπουλο μάλιστα «η τάξις των λογίων ανδρών» της Κωνσταντινούπολης, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της οποίας ήταν ο Ψελλός, με ισχυρό σύμμαχο τον κλήρο, «εκήρυξεν αναφανδόν πόλεμον κατά της στρατιωτικής αριστοκρατίας», γεγονός που υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους παράγοντες της παρακμής του Βυζαντίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Παραδυναστεύοντες Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι
Πλατεία των Καθεδρικών Ναών
Η Πλατεία των Καθεδρικών Ναών ή Πλατεία Σομπορνάγια (Соборная площадь, Σομπορνάγια πλόσαντ) είναι η κεντρική πλατεία του Κρεμλίνου της Μόσχας, όπου όλοι οι δρόμοι συνέκλιναν τον 15ο αι.
Η πλατεία του καθεδρικού ναού είναι διάσημη ως ο τόπος της επίσημης στέψης και των νεκρικών πομπών όλων των Ρώσων τσάρων, πατριαρχών και μεγάλων δουκών της Μόσχας. Ακόμη και σήμερα, η πλατεία χρησιμοποιείται στην τελετή ορκωμοσίας του Προέδρου της Ρωσίας.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Το Κρεμλίνο της Μόσχας, μέσα στο οποίο βρίσκεται η πλατεία, είναι ένα κλειστό αντικείμενο για τους αρχαιολόγους, επειδή εκεί βρίσκονται οι κρατικές αρχές. Το Κρεμλίνο δεν μπορεί να ονομαστεί επαρκώς μελετημένο μνημείο: πριν από την Επανάσταση του 1917 κανείς δεν ασχολούνταν με αρχαιολογικές ανασκαφές, επειδή η περιοχή ήταν κτισμένη και λειτουργούσαν μοναστήρια. Μετά την Επανάσταση, το Κρεμλίνο συνέχισε να είναι μια κλειστή περιοχή. Η κύρια πηγή αρχαιολογικού υλικού δεν ήταν οι ανασκαφές με ένα πλήρες άνοιγμα των αρχαίων κατασκευών, αλλά οι παρατηρήσεις και η στερέωση του πολιτιστικού στρώματος, κατά τη διάρκεια οικονομικών και μηχανικών εργασιών.
Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να ανακαλύψουν τους πρώτους οικισμούς στην επικράτεια του Κρεμλίνου της Μόσχας, που ανήκουν στην Εποχή του Χαλκού (II χιλιετία π.Χ.). Ένας Φιννο-Ουγγρικός οικισμός της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου (δεύτερο μισό της πρώτης χιλιετίας π.Χ.) βρέθηκε κοντά στον σύγχρονο καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Εκείνη την εποχή ο πληθυσμός καταλάμβανε την περιοχή της σύγχρονης πλατείας Σομπόρναγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατείες της Μόσχας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Μουσεία του Κρεμλίνου της Μόσχας
Θάλασσα Πετσόρα
Η Θάλασσα Πετσόρα, ή Πετσόρσκογιε Mόρε, βρίσκεται στο Βόρειο Ημισφαίριο, ΒΔ. της Ρωσίας. Ουσιαστικά αποτελεί ΝΑ. προέκταση της Θάλασσας Μπάρεντς μεταξύ του Αρχιπελάγους Νόβαγια Ζεμλιά και των ακτών της Ευρωπαϊκής Ρωσίας.
Στη θάλασσα αυτή εκβάλει με μεγάλο δέλτα ο ομώνυμος ποταμός Πιτσόρα μήκους ροής 1809 χλμ. που πηγάζει απ΄ τα Ουράλια Όρη. Η Θάλασσα Πιτσόρα είναι ελεύθερη στη ναυσιπλοΐα από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο κατ΄ έτος. Τον υπόλοιπο χρόνο εμποδίζεται από τους πάγους. Το μέσο βάθος της θάλασσας Πετσόρα κυμαίνεται στα 6 μέτρα ενώ το μέγιστο στα 200 μ., παρουσιάζοντας πλούσια πανίδα σε αλιεύματα και κυρίως σε μπακαλιάρους, σε πολικές φώκιες, αρκούδες, κ.ά. Επίσης υφίστανται και κοιτάσματα πετρελαίου.
Πηγές
Πιτσόρα Πιτσόρα Πιτσόρα
Η Φαλακρή Τραγουδίστρια
Η φαλακρή τραγουδίστρια (γαλλικός τίτλος La Cantatrice Chauve) είναι περίφημο θεατρικό έργο του συγγραφέα Ιονέσκο. Ανέβηκε στην σκηνή για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου 1950 στο Théâtre des Noctambules στο Παρίσι. Πρόκειται για πρωτοποριακό έργο της εποχής του, που καθιέρωσε το «θέατρο του παραλόγου». Ο θίασος του Théâtre de la Huchette από το 1957 μέχρι σήμερα συνεχίζει να παρουσιάζει το έργο αυτό καθημερινά, έχοντας ήδη συμπληρώσει τις 17.000 παραστάσεις.
Πλοκή
Το θεατρικό έργο αποτελείται από 11 σκηνές σχεδόν χωρίς περιεχόμενο. Σε ένα προάστιο του Λονδίνου μένει ένα ανδρόγυνο, ο κύριος και η κυρία Σμιθ. Ένα απόγευμα προσπαθούν να κατανικήσουν την ανία ψιλοκουβεντιάζοντας μπροστά στο αναμμένο τζάκι, μέχρι που παρουσιάζεται η υπηρέτρια για να ανακοινώσει δύο απροσκάλεστους επισκέπτες, τον κύριο και την κυρία Μαρτίν. Οι οικοδεσπότες φεύγουν γρήγορα για να αλλάξουν ρούχα, ενώ στην σκηνή προβάλουν οι δύο επισκέπτες. Ο κύριος και η κυρία Μαρτίν συμπεριφέρονται σαν δύο ξένοι που συναντιούνται για πρώτη φορά και ανακαλύπτουν δειλά δειλά τα πρώτα κοινά τους στοιχεία. Τελικά, μετά από κάποια συζήτηση ανακαλύπτουν ότι παλιά ήταν παντρεμένοι. Ακόμα και μετά από αυτή την διαπίστωση παραμένουν απαθείς και τυπικοί, ανταλλάζοντας όμως θερμούς συναισθηματισμούς. Ο κύριος και η κυρία Σμιθ επιστρέφουν στην σκηνή, χωρίς να έχουν αλλάξει ρούχα, προσποιούμενοι όμως, ότι φοράνε τις καλύτερες ενδυμασίες προς τιμή των επισκεπτών. Μετά από κάποια αμηχανία αρχίζουν να συζητούν και να διηγούνται τα γεγονότα της ημέρας, πληκτικές ιστορίες μηδαμινού ενδιαφέροντος. Ξαφνικά κτυπάει το κουδούνι. Ο κύριος και η κυρία Σμιθ ανοίγουν την πόρτα, αλλά δεν είναι κανείς. Το ίδιο συμβαίνει τρεις φορές. Την τέταρτη φορά παρουσιάζεται ένας αρχιπυροσβέστης, που ψάχνει απεγνωσμένα να σβήσει μια φωτιά, έτσι για να κάνει κάτι. Οι οικοδεσπότες του προτείνουν να μείνει για λίγο και να τους κάνει συντροφιά. Ο πυροσβέστης δέχεται και αρχίζει να λέει ιστορίες χωρίς νόημα, τις οποίες ανταποδίδει ο κύριος Σμιθ με την ίδια ικανότητα. Εν τω μεταξύ αναμιγνύονται και η κυρία Σμιθ και η υπηρέτρια λέγοντας τα δικά τους. Τελικά η υπηρέτρια αγκαλιάζει τον πυροσβέστη και βγαίνει στην φόρα ότι οι δυο τους παλιά ήταν ερωτικό ζευγάρι. Ο κύριος την απολύει. Ο πυροσβέστης φεύγει και αυτός, ρωτώντας «τι κάνει η φαλακρή τραγουδίστρια;» για να απαντήσει η κυρία Σμιθ: «φοράει ακόμα την ίδια περούκα».
Ο κύριος και η κυρία Σμιθ έχουν μείνει μόνοι. Η συζήτησή τους εξασθενεί, οι προτάσεις διασκορπίζονται, μόνο λίγες λέξεις έχουν απομείνει στο κενό, που τελικά γίνονται απομονωμένα γράμματα. Το έργο τελειώνει με το ρητό "C’est pas par là, c’est par ici" («δεν είναι εκεί, εδώ είναι»). Στην σκηνή μένουν ο κύριος και η κυρία Μαρτίν που έχουν πάρει την θέση του κύριου και της κυρίας Σμιθ.
Ερμηνεία
Ο Ιονέσκο, ο οποίος είχε ξεκινήσει το έργο αυτό εν είδη πειράματος, έμεινε έκπληκτος με το αποτέλεσμα. Το θεατρικό κοινό αποδέχτηκε το έργο του, βρίσκοντάς το ξεκαρδιστικό και γεμάτο νόημα. Η αρχική ιδέα του Ιονέσκο ήταν να παρουσιάσει μια «τραγωδία της γλώσσας», όπως αρχικά ήθελε να ονομάσει το έργο αυτό. Οι διάλογοι παρουσίαζαν την παντελή έλλειψη πνεύματος και ιδεών, μέσα σε ένα κλίμα ανίας. Οι χαρακτήρες του είναι θύματα της ίδιας τους της γλώσσας, αιχμάλωτοι της καθημερινότητας, δύτες σε μια θάλασσα της μοναξιάς, των επιφανειακών σχέσεων και των ανιαρών συνανθρώπων. Οι Σμιθ και οι Μαρτίν δεν είναι σε θέση να συνομιλήσουν, διότι έχουν καταναλώσει όλες τους τις ιδέες, και δεν είναι σε θέση να νοιώσουν κανένα συναίσθημα.
Δημιουργία
Ο Ιονέσκο συνέλαβε την ιδέα για το έργο αυτό κατά την διάρκεια ενός μαθήματος φροντιστηρίου Αγγλικών σύμφωνα με την μέθοδο «ασιμίλ», και με κάποιο βιβλίο με τον τίτλο L'anglais sans peine (πως να μάθεις αγγλικά χωρίς κόπο). Οι προτάσεις γραμματικής ήταν τόσο ανούσιες και το νόημά τους τόσο αυτονόητο, ενώ ένα ανδρόγυνο ονόματι κύριος και κυρία Σμιθ συζητούσαν λέγοντας ο ένας στον άλλο το όνομά του, ή ότι ήταν μεταξύ τους παντρεμένοι και πόσα παιδιά είχαν. Στα πιο προχωρημένα μαθήματα, για χάρη του διαλόγου, ένα άλλο ζευγάρι, οι Μαρτίν συζητούσαν με τους Σμιθ ανταλλάσσοντας όμως το ίδιο ανιαρές προτάσεις.
Ο Ιονέσκο αποφάσισε να κατασκευάσει ένα θεατρικό έργο χρησιμοποιώντας τη δομή και το πνεύμα του βιβλίου αυτού. Το αποτέλεσμα ήταν μια παρωδία γεμάτη καυστική ειρωνεία για την σημερινή κοινωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ευγένιου Ιονέσκο Κατηγορία:Θέατρο του Παραλόγου
Ž
Για χρήση σε υπολογιστικά συστήματα, τα Ž και ž βρίσκονται στα σημεία κώδικα του Unicode U+017D και U+017E αντίστοιχα. Σε υπολογιστές Windows, μπορεί να πληκτρολογηθεί με τους συνδυασμούς Alt+0142 και Alt+0158 αντίστοιχα.
Το Ž είναι το τελευταίο γράμμα των περισσότερων αλφαβήτων που το περιέχουν, με τις εξαιρέσεις να περιλαμβάνουν τα εσθονικά και τα τουρκμενικά.
Προέλευση
Το σύμβολο προέρχεται από το τσεχικό αλφάβητο του 15ου αιώνα όπως εισήχθη από τις μεταρρυθμίσεις του Γιαν Χους. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη στενά συνδεδεμένη σλοβακική γλώσσα. Από τα τσεχικά, υιοθετήθηκε στο κροατικό αλφάβητο από τον Λιουντεβίτ Γκάι το 1830, και στη συνέχεια στο σλοβακικό, σλοβενικό, σερβικό και βοσνιακό αλφάβητο. Επιπλέον, παρουσιάζεται στις ορθογραφίες των Βαλτικών γλωσσών, ορισμένων Ουραλικών και άλλων γλωσσών.
Σλαβικές γλώσσες
Είναι το 42ο γράμμα της τσεχικής, το 46ο γράμμα της σλοβακικής, το 25ο γράμμα της σλοβενικής, το 30ο γράμμα της κροατικής, της βοσνιακής γλώσσας και της λατινικής έκδοσης του Σερβικού, Μαυροβουνιακού και το Σλαβομακεδονικού (ως μεταγραφή του κυριλλικού Ж στα τελευταία τρία). Είναι το 27ο γράμμα του σορβιανού αλφαβήτου και εμφανίζεται στο Λευκορωσικό λατινικό αλφάβητο.
Περιστασιακά χρησιμοποιείται στις μεταγραφές της ρωσικής, της ουκρανικής και της λευκορωσικής γλώσσας και ακόμη λιγότερο συχνά στη μεταγραφή της βουλγαρικής γλώσσας.
Για τις περισσότερες γλώσσες αντιπροσωπεύει ένα ηχούμενο μεταφατνιακό τριβόμενο εκτός από τη ρωσική μεταγραφή του Ж όπου αντιπροσωπεύει ένα ηχούμενο ανακεκομμένο τριβόμενο.
Στη δεκαετία του 1920, δημιουργήθηκε το λευκορωσικό "λατινικό" αλφάβητο. Μεταξύ άλλων αλλαγών, αντί για την πολωνική ονομασία του Ż για το [Ж], εισήχθη το γράμμα Ž.
Βαλτικές γλώσσες
Είναι το 32ο γράμμα του Λιθουανικού και το 33ο γράμμα του Λετονικού αλφαβήτου.
Στη «Γραμματική της Λιθουανικής γλώσσας» του 1901, ο Γιόνας Γιαμπλόνσκις δημοσίευσε το ενημερωμένο λιθουανικό αλφάβητο, στο οποίο προστέθηκε επίσης το γράμμα Ž.
Το γράμμα προστέθηκε στο λετονικό αλφάβητο στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Ουραλικές γλώσσες
Είναι το 20ο γράμμα του εσθονικού αλφαβήτου, όπου χρησιμοποιείται σε δανεισμένες λέξεις. Είναι το 29ο γράμμα του αλφαβήτου των Βόρειου Σάμι, όπου αντιπροσωπεύει τον ήχο d͡ʒ. Εμφανίζεται περιστασιακά στα φινλανδικά αλλά δεν αποτελεί μέρος του τακτικού αλφαβήτου και θεωρείται μόνο ως παραλλαγή του Z.
Στα φινλανδικά, το γράμμα ž χρησιμοποιείται σε δανεικές λέξεις όπως τις džonkki και maharadža, και στον εκλατινισμό του ρωσικού και άλλα μη λατινικά αλφάβητα. Στα φινλανδικά και τα εσθονικά, η αντικατάσταση του ž με το zh είναι δυνατή αλλά μόνο όταν η γραφή του πρώτου χαρακτήρα είναι τεχνικά αδύνατη.
Από το 1989 έως το 2007, το γράμμα ήταν παρόν στο αλφάβητο της διάλεκτο Λίββι της καρελιανής γλώσσας.
Ένα νέο ενοποιημένο αλφάβητο που εισήχθη από το 2007, για όλες τις διαλέκτους της καρελιανής γλώσσας περιέχει επίσης το γράμμα Ž. Το νέο γράμμα της γλώσσας Βεπς περιλαμβάνει το γράμμα Ž.
Το 2007 εγκρίθηκε επίσης το νέο αλφάβητο της γλώσσας Βεπς, το οποίο περιλαμβάνει το γράμμα Ž.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γράμματα του λατινικού αλφαβήτου
Ζακόμπ Σπον
thumb|right|250px|[[Προμετωπίδα του συγγράμματος Récherches curieuses d’antiquité (1683)]] Ο Ζακόμπ Σπον (γερμ. Jacob Spon, γαλλ. Jacques Spon, 1647-1685) υπήρξε Γάλλος ιατρός και πρωτοπόρος αρχαιολόγος και ένας από τους πρώτους που μελέτησε τα ελληνικά αρχαιολογικά μνημεία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1647 στην Λυών. Πατέρας του ήταν ο επίσης ιατρός Σαρλ Σπον. Η οικογένειά του είχε καταγωγή από την Ουλμ και ως προς το θρήσκευμα ήταν Καλβινιστές. Μετανάστευσαν στην Λυών το 1551 και απόκτησαν πλούτη και κοινωνικό κύρος. Ο Γιάκομπ σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και μυήθηκε από τον συνομήλικό του Σαρλ Πατίν την κλασική αρχαιότητα και στην νομισματική. Έμεινε για λίγο διάστημα στο Παρίσι και κατόπιν αναγορεύτηκε διδάκτωρ της ιατρικής το 1668 στο Μονπελιέ. Εργάστηκε ως ιατρός στην γενέτειρά του. Ασχολήθηκε με την αρχαιολογία και είχε επαφή με διάσημους επιστήμονες της εποχής του, τον Δουκάγγιο, τον Λουδοβίκο τον μέγα δελφίνο και άλλους. Περιηγήθηκε στα χρόνια 1675-1676 την Ιταλία, Ελλάδα, Κωνσταντινούπολη και τον Λεβάντε με συνοδό του τον νεαρό βοτανολόγο Τζωρτζ Γουίλερ, ο οποίος αργότερα δώρισε την πλούσια συλλογή του ελληνικών θησαυρών τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Όταν λόγω του εδίκτου του Φονταινεμπλώ αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ζυρίχη, ληστεύτηκε καθ' οδόν και έχασε όλη η συλλογή του και τα υπάρχοντά του. Αρρώστησε από φυματίωση και απεβίωσε στις 25 Δεκεμβρίου 1685 στο σανατόριο του Βεβέ.
Συγγράμματα
Έγραψε λεπτομερές οδοιπορικό με το όνομα Voyage d’Italie, de Dalmatie, de Grèce et du Levant που τυπώθηκε το 1679, και σε γερμανική μετάφραση το 1681 και 1690, το οποίο είναι σημαντικο τεκμήριο της ζωής της εποχής του. Στα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησε τα συγγράμματα Histoire de la république de Genève (1680), Récherches curieuses d’antiquité (1683) και Miscellanea eruditae antiquitatis (1685).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι
Μυρόβρυση Αχαΐας
Η Μυρόβρυση είναι ορεινό χωριό της Αιγιαλείας του νομού Αχαΐας σε υψόμετρο 600 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στις βορειοανατολικές απολήξεις του όρους Παναχαϊκό. Απέχει 15 χλμ. δυτικά από το Αίγιο. Έχει πληθυσμό 211 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και ανήκει διοικητικά στη δημοτική ενότητα Συμπολιτείας του Δήμου Αιγιαλείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Μάχη της Μονής Σέκκου
thumb|right|250px|Ο Γεωργάκης Ολύμπιος. Πίνακας στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο
Η Μάχη της Μονής Σέκκου ήταν η τελευταία στρατιωτική σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις της Φιλικής Εταιρίας και τα στρατεύματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο ευρύτερα πλαίσιο της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα τον Σεπτέμβρη του 1821 στη Μονή Σέκκου στη Μολδαβία, στην περιοχή της σημερινής κομητείας Νεάμτς (Neamț).
Το τέλος του Αγώνα στη Μολδοβλαχία
Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Βλαχία ο Γεωργάκης Ολύμπιος συνόδευσε τον Υψηλάντη μέχρι τα αυστριακά σύνορα τα οποία ο Υψηλάντης πέρασε στις 8 Ιουνίου. Επαναστάται πλέον καί ουχί επανάστασις υπήρχον μετά τας μάχας του Δραγασανίου καί τού Σκουλενίου. Ο Γεωργάκης Ολύμπιος, έχοντας σημαντική δύναμη μαζί του, πήρε τον δρόμο για το Κίμπουλουγκ στην ορεινή Βλαχία, όπου βρισκόταν η έγκυος Σερβίδα γυναίκα του Στάνα και τα 2 ανήλικα παιδιά του, τους οποίους αποχαιρέτησε, για τελευταία φορά. .
Από το Κίμπουλουγκ ο Ολύμπιος με τους άνδρες του προχώρησε στο μοναστήρι Κούρτε ντέ Άρτζεσι, όπου είχε ταμπουρωθεί ο Ιωάννης Φαρμάκης με τους δικούς του. Οι δυο οπλαρχηγοί ένωσαν τις δυνάμεις τους και, αφού έκριναν πως κάθε αντίσταση στη Βλαχία ήταν πια μάταιη, αποφάσισαν περνώντας από τα Καρπάθια να μπούν στη Μολδαβία, από εκεί να περάσουν στη ρώσικη Βεσσαραβία και να βρούν τρόπο να κατέβουν στην Ελλάδα.
Ξεκίνησαν έχοντας μαζί τους 800 αγωνιστές, μα στον δρόμο ο Ολύμπιος αρρώστησε και τον κουβαλούσαν σε ξυλοκρέβατο. Στη Μολδαβία συναντήθηκαν με τον Σέρβο στρατηγό Βλάδεν που κατευθυνόταν στη Σερβία και έμαθαν τα θλιβερά νέα για τη μάχη στο Σκουλένι. Στο τέλος Αυγούστου ο Ολυμπίος ανάρρωσε και, μη θέλοντας να μείνει το χειμώνα στην ορεινή περιοχή, αποφάσισε να κατεβεί στα πεδινά. Η κίνηση αυτή είχε ως συνέπεια να τον εγκαταλείψουν πολλοί σύντροφοί του, κυριευμένοι από το φόβο και απελπισία. Έτσι, ο Γεωργάκης και ο Φαρμάκης, με 350 συνολικά άνδρες, το τελευταίο συγκροτημένο στρατιωτικό σώμα από την επανάσταση στη Μολδοβλαχία, έφτασαν στη Μονή Νάμτσου και όταν πλησίασε ο τουρκικός στρατός από εκεί στις 8 Σεπτεμβρίου στη Μονή Σέκου, 24 ώρες από το Ιάσιο. Το μοναστήρι βρισκόταν σε δυνατή θέση σε στενή κοιλάδα περιτριγυρισμένη από δασωμένα βουνά. .
Η Μάχη της Μονής Σέκκου
Στην αρχή, ο Σελήχ πασάς έστειλε εναντίον τους 300 ιππείς οι οποίοι έπεσαν σε ενέδρα τμήματος ανδρών του Φαρμάκη, με αποτέλεσμα το θάνατο 200 Τούρκων και τη σύλληψη τριών αιχμαλώτων. Από αυτούς τους αιχμαλώτους οι Έλληνες έμαθαν πως μεγάλη εχθρική δύναμη πλησίαζε στη μονή, πράγμα που τους έβαλε σε σκέψεις να την εγκαταλείψουν. Από τους αρχηγούς, ο Ολύμπιος ήταν υπέρ της διάσχισης της Μολδαβίας με κατεύθυνση τη Βεσσαραβία. Ο Φαρμάκης και ο Σέρβος Βλάδεν θεωρούσαν πως εκείνο το σχέδιο ήταν αδύνατο να υλοποιηθεί λόγω του μεγάλου αριθμού Τούρκων στρατιωτών στην περιοχή. Αντ' αυτού πρότειναν τη διαφυγή στην Αυστρία, της οποίας τα σύνορα ήταν κοντά. Ωστόσο ο Ολύμπιος δεν δεχόταν να τους ακολουθήσει καθώς πίστευε ότι οι Αυστριακοί θα τους συνελάμβαναν. Τελικά, από αίσθημα αλληλεγγύης, έμειναν όλοι στη μονή. Κατά τον Φιλήμονα, ο Ολύμπιος σκέφτηκε επίσης το ενδεχόμενο να επιστρέψουν στα ορεινά της Μολδαβίας, ωστόσο φαίνεται πως επηρεάστηκε και από επιστολή του επισκόπου του Ρόμανο που τον καλούσε να υπερασπιστεί τη μονή και τους θησαυρούς της από την καταστροφική μανία των Τούρκων. Είναι πιθανό η επιστολή αυτή να στάλθηκε με εντολή («τη εισηγήσει») των Τούρκων.
Οι επαναστάτες σχεδίαζαν να αμυνθούν στην είσοδο της στενής κοιλάδας όπου βρισκόταν η μονή, χωρίς να γνωρίζουν ότι υπήρχαν μονοπάτια στα γύρω βουνά τα οποία οδηγούσαν στο εσωτερικό της κοιλάδας. Πράγματι, ενώ αρχικά, στις 6 Σεπτεμβρίου, οι επαναστάτες απέκρουσαν τουρκικό σώμα 600 ανδρών, στην είσοδο της κοιλάδας. Σύμφωνα με τον Αυστριακό διπλωματικό υπάλληλο, Βολφ (Wolf), που ακολουθούσε τον τουρκικό στρατό, αυτή η ληστοσυμμορία, παρά την υπεροχή μας είχε την τόλμη να μας αντιμετωπίσει καί υπεδέχθει την εμπροσθοφυλακή με τόσα σφοδρά πυρά, ώστε έτσι στα γρήγορα έπεσαν θύματα καμμιά διακοσαριά Τούρκοι.
Στις 8 Σεπτεμβρίου το κύριο εχθρικό σώμα άρχισε να κατεβαίνει προς τη μονή μέσω των μονοπατιών, έχοντας ντόπιους οδηγούς. Για να τους αντιμετωπίσει, ο Ολύμπιος έβαλε τους άνδρες του στις επάλξεις της μονής, από όπου πυροβολούσαν τους Τούρκους, μη επιτρέποντάς τους να μπουν. Εν τω μεταξύ, ο Φαρμάκης με τους άντρες του, οι οποίοι είχαν αποκοπεί καθώς φρουρούσαν την είσοδο της κοιλάδας, κατάφεραν το βράδυ της 8ης Σεπτεμβρίου να μπουν στη μονή. Έτσι από το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου άρχισε η πλήρης πολιορκία της Μονής από τους Τούρκους, οι οποίοι διέθεταν και ένα κανόνι.
Κατά τον Μαξίμ Ρεμπό ο Αυστριακός πρόξενος του Ιασίου πρόσφερε στον Ολύμπιο τη βοήθειά του για να διαφύγει σε ρωσικό έδαφος αλλά αυτός απάντησε "Πήρα τα όπλα για να χύσω το αίμα των εχθρών της πατρίδας και όχι για να σώσω τον εαυτό μου. Η ευκαιρία είναι πολύ ευνοϊκή για να τη χάσω."
Ο Ολύμπιος κλείστηκε με 7 ή 11 πιστούς συμπολεμιστές του στο κωδωνοστάσιο της μονής ενώ ο Φαρμάκης με τους υπόλοιπους άντρες υπεράσπιζε τις υπόλοιπες θέσεις. Σε εκείνη τη φάση της μάχης συνέβη το πιο ένδοξο επεισόδιο της επανάστασης στη Μολδοβλαχία: κάποια στιγμή, ξέσπασε πυρκαγιά στο κωδωνοστάσιο και ο Ολύμπιος κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί, κάτω από συνθήκες που παραμένουν αδιευκρίνιστες. Αρνούμενος να συνδιαλλαγεί με τους Τούρκους, ζήτησε από τους συντρόφους του να φύγουν, όσοι ήθελαν να γλυτώσουν, από το κωδωνοστάσιο. Αλλά κανείς δεν έφυγε. Τότε πυροβόλησε ένα βαρέλι με πυρίτιδα και ανατίναξε το κωδωνοστάσιο, συμπαρασύροντας και Τούρκους που βρέθηκαν εκεί κοντά.
Η πολιορκία συνεχίστηκε με λυσσώδη άμυνα από τον Φαρμάκη και τους άντρες του, μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Τούρκους οι οποίοι είχαν φέρει κι άλλες δυνάμεις, καθώς και 4 κανόνια. Όμως οι στρατιώτες του είχαν φτάσει στα όρια της εξάντλησης, χωρίς τρόφιμα, με ελάχιστα πυρομαχικά και όντας οι περισσότεροι τραυματίες όπως κι ο ίδιος ο Φαρμάκης. Ετσι, πειθόμενος από τις εγγυήσεις του Βολφ, ότι οι Τούρκοι θα σεβαστούν την αμνηστία και θα τους αφήσουν να φύγουν από την αυτοκρατορία, παραδόθηκε μαζί με τους υπόλοιπους αγωνιστές, στις 23 Σεπτεμβρίου, εκτός από 33 άντρες οι οποίοι διέφυγαν τη νύχτα. Οι Τούρκοι δεν σεβάστηκαν τη συμφωνία και εκτέλεσαν αμέσως τους επαναστάτες, αφού όμως πρώτα εκείνοι, άοπλοι, πάλεψαν με τα χέρια και κατάφεραν να στραγγαλίσουν 40 Τούρκους. Οι αξιωματικοί μεταφέρθηκαν στη Σιλίστρια και αποκεφαλίστηκαν μετά από βασανιστήρια, όπως και ο Φαρμάκης τον οποίο οι Τούρκοι είχαν μεταφέρει στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τον Βολφ, κοντά στους αντάρτες έπεσαν θύματα επίσης καί μερικοί καλόγεροι, βογιάροι, αστοί και έμποροι και, κατά την επιστροφή των Τούρκων, τώρα τραβάει ο αχαλίνωτος όχλος των τούρκων κατά τη Βραΐλα ...ακόμα και οι δικοί μας δυστυχείς Ούγγροι καθολικοί έχουν γίνει έρμαια της τουρκικής κακουργίας. .
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Μολδαβίας
Ελευθερία (Σάμιουελ Μπέκετ)
Η Ελευθερία (ή Ελευθέρια) είναι θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ. Γράφτηκε στα γαλλικά το 1947. Ήταν το πρώτο δραματικό του έργο. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2005 σε ένα θέατρο στην Τεχεράνη.
Πλοκή
Το έργο διαδραματίζει την προσπάθεια του Βίκτωρα Κραπ, ενός νεαρού μπουρζουά να αποσχισθεί από την κοινωνία και την οικογένειά του.
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Σάμιουελ Μπέκετ
Φρανσουάζ Σαγκάν
Η Φρανσουάζ Σαγκάν (Françoise Sagan ; γεννημένη ως Françoise Quoirez ; 21 Ιουνίου 1935 – 24 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Γαλλίδα μυθιστοριογράφος, σεναριογράφος και θεατρική συγγραφέας. Ήταν γνωστή για έργα με ισχυρά ρομαντικά θέματα, στο οποία συμπεριλαμβάνονταν πλούσιοι και απογοητευμένοι χαρακτήρες της υψηλής κοινωνίας. Το γνωστότερο μυθιστόρημά της είναι το πρώτο της μυθιστόρημα Καλημέρα Θλίψη (1954), το οποίο έγραψε όταν ήταν έφηβη.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Η Σαγκάν γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1935 στο Καγιάρκ και πέρασε την πρώιμη παιδική της ηλικία στο νομό Λοτ, περιτριγυρισμένη από ζώα, ένα πάθος που διατήρησε καθ'όλη την διάρκεια της ζωής της. Με το ψευδώνυμο 'Kiki', ήταν το μικρότερο παιδί μιας οικογένειας της υψηλής κοινωνίας – ο πατέρας της ήταν παραγωγός και σκηνοθέτης και η μητέρα της ήταν κόρη γαιοκτημόνων.
Η οικογένεια πέρασε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1939–45) αρχικά στο Ντωφινέ και έπειτα στο Βερκόρ. Η πατρική προγιαγιά της ήταν Ρωσίδα από την Αγία Πετρούπολη. Η οικογένεια διατηρούσε ένα σπίτι στο δημοφιλές 17ο διαμέρισμα του Παρισιού, στο οποίο επέστρεψαν μετά τον πόλεμο. Η Σαγκάν αποβλήθηκε από το πρώτο σχολείο επειδή "δεν διέθετε βαθιά πνευματικότητα". Αποβλήθηκε από το σχολείο Louise-de-Bettignies επειδή είχε στην κατοχή της "μια προτομή του Μολιέρου με ένα στρινγκ". Έλαβε το απολυτήριό της με την δεύτερη προσπάθεια και έγινε αποδεκτή στην Σορβόννη το φθινόπωρο 1952. Ήταν μια αδιάφορη φοιτήτρια και δεν αποφοίτησε ποτέ.
Οι χαρακτήρες της Σαγκάν, που έγιναν πρότυπα για τους απογοητευμένους έφηβους, μοιάζουν εν μέρει με τους χαρακτήρες του Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ. Κατά την διάρκεια της λογοτεχνικής καριέρας της που διήρκεσε μέχρι το 1998, η Σαγκάν παρήγαγε δεκάδες έργα, πολλά από τα οποία έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Διατήρησε το αυστηρό στυλ του γαλλικού ψυχολογικού μυθιστορήματος, παρόλο που το νέο κύμα ήταν στην μόδα. Οι συζητήσεις μεταξύ των χαρακτήρων της θεωρείται συχνά ότι περιλαμβάνουν υπαρξιακά ζητήματα. Παράλληλα με μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και μια αυτοβιογραφία, έγραψε στίχους για τραγούδια και σενάρια για ταινίες.
Την δεκαετία του 1960, η Σαγκάν αφιερώθηκε στα θεατρικά έργα τα οποία, παρόλο που διέθεταν εξαιρετικούς διαλόγους, έλαβαν μέτρια επιτυχία. Αργότερα επικεντρώθηκε στην καριέρα της ως μυθιστοριογράφος.
Προσωπική ζωή
Η Σαγκάν παντρεύτηκε δυο φορές. Στις 13 Μαρτίου 1958, παντρεύτηκε τον πρώτο σύζυγό της, τον Guy Schoeller, εκδότη στην Hachette, που ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερός της. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο τον Ιούνιο 1960. Το 1962, παντρεύτηκε τον Bob Westhof, έναν νεαρό Αμερικανό πλέιμποι που ήθελε να γίνει κεραμοποιός. Το ζευγάρι χώρισε το 1963 ; ο γιος τους Denis Westhoff γεννήθηκε τον Ιούνιο 1962. Έπειτα είχε μια μακροχρόνια σχέση με την σχεδιάστρια μόδας Peggy Roche. Είχε επίσης έναν άνδρα εραστή, τον Bernard Frank, έναν παντρεμένο δοκιμιογράφο που είχε εμμονή με το διάβασμα και το φαγητό. Ξεκίνησε μια μακροχρόνια σχέση με τη Γαλλίδα εκδότρια του Playboy Annick Geille, μετά την συνέντευξη που έδωσε η Σαγκάν στο ίδιο περιοδικό.
Το 2010, ο γιος της Denis δημιούργησε το Βραβείο Φρανσουάζ Σαγκάν.
Αυτοβιογραφικά έργα
Published posthumously by L'Herne:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
3095 Ομαρχαγιάμ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ομαρχαγιάμ είναι άγνωστα. Ο Ομαρχαγιάμ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ως 15 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομαρχαγιαμ
Ελεονώρα Γκοντζάγκα, δούκισσα του Ουρμπίνο
Η Ελεονώρα, ιταλ. Eleonora Gonzaga di Urbino (31 Δεκεμβρίου 1493 - 13 Φεβρουαρίου 1550) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του μαρκησίου της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ουρμπίνο.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα.
Ο πατέρας της ήταν διαβόητος άσωτος, αλλά η μητέρα της ήταν διάσημη προστάτιδα των τεχνών. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1509 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, δούκα του Ουρμπίνο, γιο του Τζιοβάννι δούκα ντι Σόρα ε Σενιγκάλια και ανιψιό του πάπα Ιούλιου Β΄ ντελλα Ρόβερε. Από τα 13 παιδιά της επέζησαν 5 και απέκτησαν απογόνους.
Η Ελεονώρα, που ήταν κυρίως υπεύθυνη για την εσωτερική διοίκηση του Ουρμπίνο κατά την εξορία του συζύγου της, ήταν μία σημαντική προστάτιδα των τεχνών από μόνη της. Ως μία πριγκίπισσα υψηλής καλλιέργειας, ήταν φίλη με τον Πιέτρο Μπέμπο, τον Γιάκοπο Σαντολέτο και τον Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε, όπως επίσης με τον Τορκουάτο Τάσο. Ο Τισιανός τη ζωγράφισε μία φορά επίσημα το 1537, σε ένα πορτραίτο που ταιριάζει με αυτό του συζύγου της Φραντσέσκο του ίδιου έτους, αλλά το πρόσωπό της μπορεί να αναγνωριστεί και σε τρία άλλα έργα του Τισιανού την εποχής εκείνης: Η Ωραία, Κορίτσι με γούνινο μανδύα και ίσως στο έργο Η Αφροδίτη του Ουρμπίνο που παρήγγειλε ο γιος της Γκουιντομπάλντο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1509 τον Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο
Ελληνικό διαβατήριο
Τα Ελληνικά διαβατήρια εκδίδονται αποκλειστικά για Έλληνες πολίτες για σκοπούς διεθνούς ταξιδιού. Τα βιομετρικά διαβατήρια εκδίδονται από τις 26 Αυγούστου 2006, με διαβατήρια παλαιού τύπου να κηρύσσονται άκυρα από την 1η Ιανουαρίου 2007. Από τον Ιούνιο του 2009, το τσιπ RFID του διαβατηρίου περιλαμβάνει δύο δακτυλικά αποτυπώματα καθώς και μια εικόνα JPEG υψηλής ανάλυσης του κατόχου του διαβατηρίου. Κάθε Έλληνας πολίτης είναι επίσης πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το διαβατήριο, μαζί με την εθνική ταυτότητα, επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή σε οποιοδήποτε κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου.
Εμφάνιση
Το ελληνικό διαβατήριο ακολουθεί τον τυποποιημένο σχεδιασμό διαβατηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μπορντό κόκκινο κάλυμμα και το εθνικό έμβλημα που απεικονίζεται στο κέντρο του μπροστινού καλύμματος. Η λέξη ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ γράφεται κάτω από το εθνόσημο, ενώ τα ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ εμφανίζονται παραπάνω. Ένα ελληνικό διπλωματικό διαβατήριο έχει το ίδιο μέγεθος και σχεδιασμό όπως το προηγούμενο, αλλά έχει μαύρο εξώφυλλο και το κείμενο ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ κάτω από το εθνόσημο. Έχει 32 σελίδες και ισχύει για 5 χρόνια.
Όλα τα πεδία στη σελίδα του ιδιοκτήτη παρουσιάζονται στα ελληνικά και στα αγγλικά, με τη μετάφραση στις άλλες γλώσσες της ΕΕ να βρίσκεται αλλού στο διαβατήριο. Οι κύριες πληροφορίες του ιδιοκτήτη (όνομα και τόπος γέννησης) είναι μεταγραφή από το ελληνικό στο λατινικό αλφάβητο. Εμφανίζονται τα ακόλουθα πεδία:
Η σελίδα του κομιστή περιέχει μια ευανάγνωστη λωρίδα που ξεκινάει με P<GRC.
Χαρακτηριστικά ασφαλείας
Η τελευταία έκδοση του ελληνικού διαβατηρίου πληροί τα διεθνή πρότυπα όπως ορίζονται από τη Διεθνή Οργάνωση Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO). Στα νέα χαρακτηριστικά περιλαμβάνονται η ασφαλής ελασματοποίηση, η μελάνη μεταβαλλόμενης χρώσης, οι σελίδες με περίπλοκα σχέδια, το μικροκείμενο, τα υδατογραφήματα, τα θέματα ασφαλείας, οι εικόνες που φαίνονται μόνο με υπεριώδη ακτινοβολία (δευτερεύουσα εικόνα προσώπου του ιδιοκτήτη, φθορίζουσες ίνες ασφαλείας κλπ.), ανυψωμένη (σκάλισμα) εκτύπωση και τσιπ. Τα δεδομένα που αποθηκεύονται στο τσιπ προστατεύονται χρησιμοποιώντας προηγμένες τεχνικές ψηφιακής κρυπτογράφησης.
Διαδικασία έκδοσης
Τα ελληνικά διαβατήρια εκδίδονται από τη Διεύθυνση Διαβατηρίων της Ελληνικής Αστυνομίας. Οι υποψήφιοι πρέπει να υποβάλουν αίτηση στο πρόσωπο σε περίπτωση παιδιού κάτω των 14 ετών, συνοδευόμενο από γονέα στο τοπικό αστυνομικό τμήμα ή σε ελληνική προξενική αρχή. Με την υποβολή όλων των απαιτήσεων (ειδική φωτογραφία πορτρέτου, αίτημα έκδοσης και αμοιβή), το αστυνομικό τμήμα ξεκινά τη διαδικασία έκδοσης. Όλα τα διαβατήρια κατασκευάζονται κεντρικά στο κεντρικό κτίριο της διεύθυνσης στην Αθήνα. Ανάλογα με τις περιστάσεις, τα διαβατήρια εκδίδονται σε 3 έως 9 εργάσιμες ημέρες και πρέπει να παραληφθούν στο αστυνομικό τμήμα στο οποία υποβλήθηκε το αίτημα έκδοσης. Για το σκοπό αυτό, ο αιτών πρέπει να φέρει μαζί του την ειδική απόδειξη που έλαβε μετά την υποβολή αίτησης. Τα τυπικά διαβατήρια ισχύουν για περίοδο 10 ετών για άτομα ηλικίας 14 ετών και άνω και 3 ετών για παιδιά κάτω των 14 ετών (επίσημη έκδοση του 135ου Προεδρικού Διατάγματος το 2007).
Τα ελληνικά διαβατήρια δεν μπορούν να επεκταθούν. Ο κάτοχος πρέπει να υποβάλει αίτημα για νέο εάν το διαβατήριό του λήξει εντός των επόμενων έξι μηνών από την αίτηση και σχεδιάζει να το χρησιμοποιήσει μετά την ημερομηνία λήξης.
Η έκδοση ενός τυπικού διαβατηρίου ενηλίκων κοστίζει 84,40 ευρώ, ενώ το κόστος του παιδικού κοστίζει 73,60 ευρώ. Η επανέκδοση ενός υπάρχοντος διαβατηρίου που εξακολουθεί να ισχύει χωρίς να υπάρχουν κενές σελίδες είναι δυνατή με ημερομηνία ισχύος που αντιστοιχεί στο προηγούμενο διαβατήριο και κόστος €53.
Ταξίδι χωρίς θεωρήσεις
Οι απαιτήσεις θεωρήσεων για Έλληνες πολίτες είναι διοικητικοί περιορισμοί εισόδου από τις αρχές άλλων κρατών που έχουν τοποθετηθεί στους πολίτες της Ελλάδας. Στις 3 Ιουλίου 2018, οι Έλληνες πολίτες είχαν πρόσβαση σε 183 χώρες και εδάφη χωρίς θεώρηση εισόδου ή κατά την άφιξή τους, κατατάσσοντας το 6ο στον κόσμο σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Θεωρήσεων (μαζί με το αυστραλιανό διαβατήριο). Επιπλέον, ο δείκτης διαβατηρίων του Arton Capital το κατατάσσει 4ο στον κόσμο σε ταξιδιωτική ελευθερία χωρίς να χρειάζεται θεώρηση σε 162 χώρες (μαζί με τα διαβατήρια Αυστρίας, Βελγίου, Καναδά, Ιρλανδίας, Μαλαισίας και Πορτογαλίας) στις 3 Ιουλίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Κυβέρνηση
Αστέρας Περάματος
Ο Αστέρας Περάματος είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Πέραμα του νομού Ρεθύμνης. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1962, χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μπλε και έμβλημα το αστέρι. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Περάματος.
Ιδρύθηκε το 1962 με την ονομασία «Αθλητική Ένωση Περάματος» με 25 μέλη, μεταξύ των οποίων ήταν οι Β. Σπυριδάκης, Γ. Φακιδάρης και Δημ. Περάκης και με πρώτο πρόεδρο τον Βασ. Σπυριδάκη. Το 1965 ο τότε πρόεδρος Μιχάλης Καλλέργης μετονόμασε τον σύλλογο σε «Αθλητική Ένωση Αστέρας Περάματος». Το 2015 ο Αστέρας Περάματος μετονομάστηκε σε «Αθλητική Ένωση Μυλοποτάμου».
Ακολούθως επανιδρύθηκε με την ονομασία «Αστέρας Περάματος» και αριθμό μητρώου ΕΠΟ 6.474, ξεκινώντας από τη Β΄ τοπική κατηγορία τη σεζόν 2016-17. Την επόμενη σεζόν, 2017-18, τερμάτισε στη 2η θέση και κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου.
Τη σεζόν 2021-2022 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας, εκπροσωπώντας το Ν. Ρεθύμνου στα μπαράζ ανόδου για τη Γ' Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου
Τατόνι
Το Τατόνι (επίσης, Τατόνου) είναι χωριό της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Κοσμαλγιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
ΝΝ Γκορίτσα
Η Γκόριτσα (σλοβενικά: Gorica) είναι σλοβενική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Νόβα Γκόριτσα. Είναι η δεύτερη πιο πετυχημένη ομάδα στη χώρα έχοντας κατακτήσει 4 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα και 1 Supercup. Μαζί με τις ΝΚ Μάριμπορ και ΝΚ Τσέλιε είναι οι μόνες ομάδες που έχουν συμμετάσχει σε όλες τις περιόδους του πρωταθλήματος από την ίδρυση του το 1991. Έδρα της ομάδας είναι το Nova Gorica Sports Park, χωρητικότητας 3066 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Μικολάν
Το Μικολάν είναι χωριό στο δήμο Γιουχάρι Νιουβεντί στην επαρχία Λανκαράν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λανκαράν
Γενς Φινκ-Γένσεν
Ο Γενς Φινκ-Γένσεν (Jens Fink-Jensen, 19 Δεκεμβρίου 1956) είναι Δανός συγγραφέας, φωτογράφος και συνθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη. Έκανε το ντεμπούτο του ως λογοτέχνης στις 4 Ιουνίου του 1975 με το διήγημα Ο Ιούνιος 1995 στην εφημερίδα «Information» (Ενημέρωση) και ως ποιητής τον Μάιο του 1976 με τέσσερα ποιήματα στο περιοδικό «Hvedekorn» (Κόκκος σιταριού) τεύχος 76/1. Πρωτοδημοσίευσε στις 19 Οκτωβρίου του 1981, σε μορφή βιβλίου, την ποιητική συλλογή Ο κόσμος σ’ ένα μάτι, στις 5 Ιουνίου του 1986, σε μορφή βιβλίου και σε πεζό λόγο, τη συλλογή διηγημάτων Τα κτήνη και το 1994 ως συγγραφέας παιδικών βιβλίων με το βιβλίο Ο Ίωνας και το κοχύλι.
Ο Γενς Φινκ-Γένσεν αποφοίτησε από το λύκειο «Herlufsholm Kostskole» (Οικοτροφείο Χερλουφσχόλμ) το 1976. Μετά υπηρέτησε τη θητεία του και ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του υπαξιωματικού στη Βασιλική Φρουρά. Πήρε την ειδικότητα του αρχιτέκτονα από την Αρχιτεκτονική Σχολή της Ακαδημίας Τέχνης της Κοπεγχάγης το 1986 και του σχεδιαστή πολυμέσων από την ίδια σχολή το 1997.
Ως μέλος του αρχικού κύκλου των ποιητών της δεκαετίας του '80 που μαζεύονταν στην ομάδα γύρω από τον συντάκτη του περιοδικού «Hvedekorn», τον Πόουλ Μπόρουμ, ο Γενς Φινκ-Γένσεν το 1980 διοργάνωσε μεταξύ άλλων, μαζί με τον ποιητικό συνάδελφό του Μίχαελ Στρούνγε (Michael Strunge), τη γενεαλογική εκδήλωση Μπα!!80 στο προοδευτικό στέκι «Το Σπίτι» στην Κοπεγχάγη.
Εμφανίσεις
Ο Γενς Φινκ-Γένσεν πραγματοποιεί παραστάσεις με πολυμέσα, ημέρες αναγνώσεων με δικές του διαφάνειες και συνθέσεις συνθεσάιζερ σε λύκεια, σε φεστιβάλ κλπ. μαζί με το Fredrik Mellqvist που παίζει πλήκτρα και τον Γενς Σεβερίν (Jens Severin) που παίζει σαξόφωνο.
Εκθέσεις
Ο Γενς Φινκ-Γένσεν έχει μεταξύ άλλων φτιάξει τις εκθέσεις φωτογραφιών Τα Πλοία Του Νότου, Το Πρόσωπο Του Πεκίνου, την έκθεση ποιημάτων και φωτογραφιών ΛεξιΦωτογραφίες και το ηχητικό σλάιντ σώου Μάτι στον κόσμο – για την πρώτη ύλη των βιβλίων.
Μεταφράσεις
Το 1999 δημοσιεύτηκε η ποιητική συλλογή Κοντά στην απόσταση στα αραβικά σε μετάφραση του Jamal Juma (Εκδοτικός οίκος Alwah, Μαδρίτη). Μερικά από τα ποιήματα της συλλογής είχαν παλιότερα δημοσιευτεί στην εφημερίδα AL-Quds Al-Arabi (Λονδίνο, 1996) και στο περιοδικό Nizwa (Σουλτανάτο του Ομάν, 1999).
Κωνσταντίνος Ζάχος
Ο Κωνσταντίνος Ζάχος ήταν δικηγόρος από το Βόλο, με καταγωγή από τη Σιάτιστα.
Βιογραφικό
Ο Ζάχος ήταν πρόεδρος της εργατικής, δευτεροβάθμιας οργάνωσης Η Αδελφότης, στο Βόλο, και διευθυντής της εφημερίδας ο Εργάτης που εξέδιδε η εν λόγω οργάνωση. Ο Εργάτης εξέφραζε τις ανερχόμενες σοσιαλιστικές τάσεις στην Ελλάδα και από τις στήλες του παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1908 το Κομμουνιστικό Μανιφέστο σε μετάφραση Κωνσταντίνου Χατζόπουλου. Ο αδελφός του Κωνσταντίνου Ζάχου Πολύκαρπος ήταν ιδρυτής του θρησκευτικού και φιλολογικού συλλόγου Οι Τρεις Ιεράρχαι. Ο Κωνσταντίνος Ζάχος ήταν ένας από τους κατηγορούμενους στη δίκη του Ναυπλίου (βλ. Αθεϊκά του Βόλου) όπου, όπως και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, αθωώθηκε. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου μέχρι το 1958. Πέθανε το 1966.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση
Γιγανοτόσαυρος
Ο Γιγανοτόσαυρος ή Γιγανοτιόσαυρος (γιγάντια νότια σαύρα) είναι γένος θηριόποδου δεινόσαυρου. Έζησε στην Παταγονία της νότιας Αργεντινής κατά τη Μέση Κρητιδική περίοδο (100-90 εκατομμύρια χρόνια πριν)
Περιγραφή
thumb|left|Σύγκριση με άνθρωπο Ο Γιγανοτόσαυρος πήρε τον τίτλο του μεγαλύτερου χερσόβιου θηρευτή από τον Τυραννόσαυρο. Νεότερες ανακαλύψεις όμως έχουν δείξει ότι θηρευτές όπως ο Σπινόσαυρος ήταν, ενδεχομένως, μεγαλύτεροι. Καθώς δεν έχουν βρεθεί ολοκληρωμένοι σκελετοί, το μήκος του εκτιμάται από 12 έως 14 μέτρα και το βάρος του από 7 έως 14 τόνους. Ο Scott Hartman υπολόγισε το μεγαλύτερο δειγμα στα 13.2 μέτρα μήκος και σε βάρος τους 8.2 τόνους (2013). Άλλοι εκδότες δίνουν ένα μήκος 13.2 μέτρα, βαρος 8.5 τόνους και ύψος 3.85 ως του γοφούς. Το τεράστιο κρανίο του είχε τρύπες που το έκαναν πιο ελαφρύ ώστε να μην τον εμποδίζει στο τρέξιμο. Τα χέρια του ήταν μικρά και είχαν τρία δάκτυλα. Ο Ρουμπέν Καρολίνι ανακάλυψε τον πρώτο σκελετό Γιγανοτόσαυρου κατά τα 2/3 πλήρη.
Φτέρωμα και δέρμα
Ο Γιγανοτόσαυρος αρχικά θεωρήθηκε (όπως και άλλοι Δεινόσαυροι) ότι ήταν άτριχος και καλυμμένος με φολίδες. Νεότερα δείγματα απέδειξαν ότι ο Γιγανοτόσαυρος είχε φτέρωμα, τουλάχιστον κατά τα νεαρότερα στάδια της ζωής του (βλ. επίσης Τυραννόσαυρο).
Διατροφή
Ο Γιγανοτόσαυρος ήταν σαρκοφάγος. Το κρανίο του είχε μήκος 1.95 μέτρα και τα σαγόνια του ήταν εξοπλισμένα με δόντια 25 εκατοστών, που θύμιζαν αιχμές βέλους. Έτσι μπορούσε να σκοτώνει τα θύματά του με ένα μόνο δάγκωμα. Πιστεύεται ότι οι γιγανοτόσαυροι κυνηγούσαν σε ομάδες τους τεράστιους σαυρόποδες Αργεντινόσαυρους που έζησαν επίσης στην Παταγονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καρχαροδοντοσαυρίδες
Σουβάς
Το Σουβάς (επίσης, Σουάς και Σούβας) είναι χωριό στην επαρχία Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σεντσερεντί. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Λοβεγίν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου, μαρκησία της Μάντουα
Η Βαρβάρα, γερμ. Barbara von Brandenburg-Kulmbach von Hohenzollern (1422 - 7 Νοεμβρίου 1481) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβoύργου-Κούλμπαχ και με τον γάμο της έγινε μαρκησία της Μάντουα. Για τον ισχυρό χαρακτήρα της και τη δυνατή φύση της την αποκαλούσαν "αντρογυναίκα". Έγινε επίτροπος της Μάντουα κατά τις απουσίες του συζύγου της μεταξύ 1445-55. Θεωρείται σημαντική μορφή της Αναγέννησης και μαθήτρια του Βιτορίνο ντα Φέλτρε.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ και της Βαρβάρας των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ.