cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου
Δράσεις
Riding the Greek Wave : Στο πλαίσιο της περαιτέρω κατάρτισης των Ελλήνων επαγγελματιών του κινηματογραφικού χώρου και της ενδυνάμωσης της εξωστρέφειας των ελληνικών ταινιών, η ΕΑΚ διοργάνωσε το 2012 και 2013, σειρά διαλέξεων, παρουσιάσεων και masterclass από παράγοντες της διεθνούς κινηματογραφικής σκηνής, όπως ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου, Dieter Kosslick, εκπρόσωποι γραφείων διεθνών πωλήσεων (Strand Releasing, Match Factory, Memento, κ.α.), εκπαιδευτικών προγραμμάτων (ACE, EAVE), διεθνείς πλατφόρμες (Festival Scope, YouTube), εταιρίες παραγωγής (Elements Pictures, Arizona Films, Twenty Twenty vision, κ.α.). Οι δύο χρονιές διοργάνωσης του Riding the Greek Wave, φιλοξενήθηκαν στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.
Κινηματογραφικές Προβολές: Με αποκορύφωμα την επετειακή διοργάνωση «10χρόνια * 10πόλεις», με την οποία η Ακαδημία γιόρτασε το 2019 τα δέκα χρόνια λειτουργίας της, προβάλλοντας τις βραβευμένες ταινίες της δεκαετίας σε δέκα πόλεις της Ελλάδας, έχει κατά καιρούς διοργανώσει σειρές προβολών για το ευρύ κοινό, αλλά και για μικρότερες πληθυσμιακά ομάδες πολιτών, όπως τρόφιμους σε καταστήματα κράτησης, πρόσφυγες , κωφούς και βαρήκοους , κ.α.
Σινεμά, Ανοιχτό : Μια συνεργασία του Onassis Culture με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου για να προωθήσουν ένα Σινεμά Ανοιχτό σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη. Οι νικητές των κινηματογραφικών βραβείων Ίρις 2020, Σύλλας Τζουμέρκας, Ζαχαρίας Μαυροειδής και Διονύσης Σαμιώτης στα βραβεία Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Καλύτερης Ταινίας αντίστοιχα, επέλεξαν από δύο ταινίες για να προβληθούν στο Onassis Channel στο YouTube, από τα μέσα Φεβρουαρίου έως τις αρχές του Μαρτίου. Οι ταινίες που προβλήθηκαν ήταν: Ο Φόβος του Κώστα Μανουσάκη, 1966 και Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων του Δήμου Αβδελιώδη, 1999 (επιλογές του Σύλλα Τζουμέρκα), Εκδρομή του Τάκη Κανελλόπουλου,1966 και Διόρθωση του Θάνου Αναστόπουλου, 2007 (επιλογές του Ζαχαρία Μαυροειδή) και Πέτρινα Χρόνια του Παντελή Βούλγαρη, 1985 και  Άντε Γειά του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, 1991 (επιλογές του Διονύση Σαμιώτη).
Στο πλαίσιο της δράσης «Σινεμά, Ανοιχτό», έλαβε χώρα και το πενθήμερο κινηματογραφικό αφιέρωμα «Ζέτα Φλωρέττα Νίκη», σε συνδιοργάνωση της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, με θεματικές την Πατριαρχία, τη Μητριαρχία, το #ΜeΤoo, 50/50, Cancel Culture και Ελληνικό Σινεμά, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης, από τις 23 μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου του 2022.
Στο αφιέρωμα προβλήθηκαν 14 εμβληματικές, δημοφιλείς αλλά και δυσεύρετες ταινίες από την πλούσια κληρονομιά του ελληνικού σινεμά μέχρι το 2009: «Τόπος» της Αντουανέττας Αγγελίδη (1985), «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου (1980), «Η Τιμή της Αγάπης» της Τώνιας Μαρκετάκη (1984), «Singapore Sling» του Νίκου Νικολαΐδη (1990), «Μπέττυ» του Δημήτρη Σταύρακα (1979), «Μια Τρελλή Τρελλή Οικογένεια» του Ντίνου Δημόπουλου (1965), «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού (1971), «Προσοχή Κίνδυνος!» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου (1983), «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη (2003), «Απουσίες» του Γιώργου Κατακουζηνού (1987), «Οι Δρόμοι της Αγάπης είναι Νυχτερινοί» της Φρίντας Λιάππα (1981), «Η Διαρκής Αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (2000), «Μελισσοκόμος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1986), «Αμόκ» του Ντίνου Δημόπουλου (1963).
Παράλληλα με τις 14 ταινίες και κατά την είσοδο των θεατών προβάλλονταν στις οθόνες του φουαγιέ της Στέγης «θραύσματα» από ταινίες που συμμετείχαν στα Βραβεία Ίρις, από το 2009 μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Γκουρναί-συρ-Μαρν
Το Γκουρναί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Gournay-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκουρναιζιέν (γαλλικά: Gournaysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Γκανί
Το Γκανί (γαλλικά: Gagny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Λύκειο Ροδόπης
Το Λύκειο είναι μεγάλο πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης
Δημογραφικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Κουρτζαλή και μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται επίσημα ως Λύκειο το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαπών. Το 1933 με το ΦΕΚ 135Α - 06/06/1933 αποσπάσθηκε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Λυκείου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 1.016 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Λυτάνζ
Το Λυτάνζ (Λίτινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης Λίτενγκεν/ Λάιτενγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Λ'Ιλ-Σαιν-Ντενί
Το Λ'Ιλ-Σαιν-Ντενί (γαλλικά: L'Île-Saint-Denis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ιλό-Ντιονιζιέν ή Ιλοντιονιζιέν (γαλλικά: Ilo-Dionysiens ή Ilodionysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Βίκτωρ Α΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ
Ο Βίκτωρ Α΄, γερμ. Viktor I. (7 Σεπτεμβρίου 1693 - 15 Απριλίου 1772) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ (1727-1772).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λέμπρεχτ, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόιμ και της Καρλόττας, κόρης του Αδόλφου πρίγκιπα του Νάσσαου-Σάουμμπουργκ.
Το 1772 απεβίωσε στο Σάουμμπουργκ σε ηλικία 79 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1714 την Καρλόττα-Λουίζα, κόρη του Γουλιέλμου-Μαυρίκιου κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν-Μπίρσταϊν και είχε τέκνα:
Το 1739 απεβίωσε η Καρλόττα-Λουίζα και ο Βίκτωρ Α΄ έκανε το 1740 δεύτερο γάμο με τη Χέντβιχ-Σοφία, κόρη του Βέντσελ Λουδοβίκου Χένκελ κόμη του Ντόνερσμαρκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Φάση νοκ-άουτ Ευρωμπάσκετ 2015
Η φάση νοκ-άουτ του Ευρωμπάσκετ 2015 θα λάβει χώρα από την 12η Σεπτεμβρίου έως την 20η Σεπτεμβρίου 2015. Όλοι οι αγώνες θα διεξαχθούν στο Στάδιο Πιερ Μωρουά στη Λίλλη, στη Γαλλία.
Οι τέσσερεις κορυφαίες ομάδες κάθε ομίλου προχωρούν σ' αυτήν τη φάση.
Θέσεις 5-8
Όλες οι ώρες είναι στην τοπική (UTC+2).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
νοκ-άουτ
Αγία Πεθαμένη Μεσσηνίας
Η Αγία Πεθαμένη είναι μικρός οικισμός κοντά στα Φιλιατρά και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορία
Η Αγία Πεθαμένη είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 23 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια
Η Αγία Πεθαμένη αποτελείται κυρίως από αγροικίες και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στα Φιλιατρά.
Δίας LXX
Ο Δίας LXX, γνωστός και με την προσωρινή ονομασία S/2017 J 9, είναι  ένας εξωτερικός φυσικός δορυφόρος του Δία. Ανακαλύφθηκε από τον Σκοτ Σ. Σέπαρντ και την ομάδα του, το 2017, αλλά δεν είχε ανακοινωθεί μέχρι τις 17 Ιουλίου του 2018 μέσω της Ηλεκτρονικής Εγκυκλίου Μικρών Πλανητών, από το Κέντρο Μικρών Πλανητών. Είναι περίπου 3 χιλιόμετρα σε διάμετρο και έχει έναν ημιμεγάλο άξονα τροχιάς περίπου 21.487.000 χιλιομέτρων, με μια κλίση περίπου 152.7°. Ανήκει στην ομάδα της Ανάγκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Θανάσης Τζιάλλας
μικρογραφία|εναλλ.=Ο Θανάσης Τζιάλλας με τη φανέλα της Θύελλας Ελεούσας στον τελικό της ΕΠΣΗΠ το 1987.|Ο Θανάσης Τζιάλλας με τη φανέλα της Θύελλας Ελεούσας στον τελικό της ΕΠΣΗΠ το 1987 Ο Θανάσης Τζιάλλας (8 Οκτωβρίου 1972) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Σε συλλογικό επίπεδο
μικρογραφία|Ο Θανάσης Τζιάλλας με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα στον αγώνα ΠΑΣ Γιάννινα - Τρίκαλα 3-1, στις 22/12/1991. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Θύελλας Ελεούσας, υπογράφοντας το πρώτο συμβόλαιο σε ηλικία 13 ετών. Το 1985 έκανε το ντεμπούτο του με την Θύελλα Ελεούσας. Την περίοδο 1987-88 που η Θύελλα Ελεούσας κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο της ΕΠΣ Ηπείρου ήταν βασικό στέλεχος.
Συνέχισε την πορεία του στον ερασιτέχνη ΠΑΣ Γιάννινα. Το 1990-91, όντας μέλος του ερασιτέχνη κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣ Ηπείρου, φτάνοντας στην συνέχεια στους «4». Από την επόμενη σεζόν προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα. Ντεμπούτο με τα χρώματα του ΠΑΣ Γιάννινα έκανε σε έναν εκτός έδρας αγώνα με την Καβάλα ενώ λίγο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1992, έβαλε το πρώτο του γκολ εναντίον της Καστοριάς. Το 1992-93 είχε πλέον καθιερωθεί στην βασική ενδεκάδα κάνοντας 25 συμμετοχές. Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε με έναν σοβαρό τραυματισμό στο πρώτο παιχνίδι εκτός έδρας με την Αναγέννηση Γιαννιτσών και χάνει ολόκληρη την σεζόν. Το 1994-95 είχε άλλη μια γεμάτη σεζόν με 32 συμμετοχές.
Το καλοκαίρι του 1996 φεύγει για τον Εθνικό. Όμως δεν θα παραμείνει για πολύ εκεί. Επιστρέφει στον ΠΑΣ Γιάννινα που πάλευε για την παραμονή του στην Β εθνική. Συνέχισε στον ΠΑΣ Γιάννινα μέχρι το καλοκαίρι του 1999, όταν και αποχώρησε. Σε 7,5 χρόνια είχε 113 συμμετοχές και 15 γκολ. Στην συνέχεια αγωνίστηκε στην Αναγέννηση Άρτας και στην Θύελλα Ελεούσας, όπου έκλεισε την καριέρα του.
Εθνικές ομάδες
Το 1992-93 συμμετείχε σε προπονήσεις της εθνικής ελπίδων με προπονητή τον Ανδρέα Σταματιάδη.
Γιόλακα Μεσσηνίας
Ιστορία
Η Γιόλακα είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 36 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στην περιοχή καλλιεργούνται αμπέλια. Σε αμπελώνα της Γιόλακας μάλιστα παράγεται γλυκύς ερυθρός οίνος (γνωστός και ως νάμα), που χρησιμοποιείται για το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ενώ στην περιοχή του οικισμού λειτουργεί επίσης και μονάδα εκτροφής, παραγωγής και εμπορίας πουλερικών.
Κτίρια
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στα Φιλιατρά.
Λογοτεχνική αναφορά για την Γιόλακα
Έμμεση παρουσίαση της τοπογεωγραφίας της Τριφυλίας και του οικισμού της Γιόλακας έχει αναφέρει στο μυθιστόρημά του «Το ανάθεμα. Η Νάντια της Γιόλακας» ο λογοτέχνης Γρηγόρης Χαλιακόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Μπέρναρντ Φράιμπεργκ
Ο αντιστράτηγος Μπέρναρντ Σύριλ Φράιμπεργκ (αγγλικά: Bernard Cyril Freyberg, 1889–1963) ήταν Βρετανός-Νεοζηλανδός στρατιωτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1889 στο Ρίτσμοντ-άπον-Τέιμς, νοτιοδυτικό προάστιο του Λονδίνου, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όταν ήταν δύο ετών η οικογένειά του μετανάστευσε στη Νέα Ζηλανδία. Πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ως εθελοντής στο βρετανικό τάγμα Hood. Πήρε μέρος στη εκστρατεία της Καλλίπολης και αργότερα στη μάχη του Σομ, για τα ανδραγαθήματά του σε αυτή τη μάχη του απονεμήθηκε το ανώτατο παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ο Σταυρός της Βικτώριας. Μετά το τέλος του πολέμου παρέμεινε στο βρετανικό στρατό ως επιτελικός αξιωματικός. Αποστρατεύτηκε το 1937 με το βαθμό του υποστράτηγου εξαιτίας καρδιακών προβλημάτων.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επαναφέρθηκε στη δράση και τοποθετήθηκε, στις 30 Απριλίου, διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στην Κρήτη. Ο Άντονι Μπίβορ στο βιβλίο του «Κρήτη. Η μάχη και η αντίσταση» θεωρεί ότι η έλλειψη διαύγειας του Φράιμπεργκ να θεωρήσει σίγουρη μία απόβαση από τη θάλασσα των ναζιστικών στρατευμάτων και κατά συνέπεια να δεσμεύσει μεγάλο τμήμα των συμμαχικών δυνάμεων προς την φύλαξη των ακτών στα Χανιά, ήταν η αιτία να καταληφθεί το αεροδρόμιο του Μάλεμε τις κρίσιμες 48 πρώτες ώρες από την επίθεση των Γερμανών.
Καρέτο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Carnaval_de_Podence_2008_17.jpg/250px-Carnaval_de_Podence_2008_17.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Τρεις καρέτος στο καρναβάλι στο Ποντένσε Η παράδοση Καρέτο είναι μια προϊστορική κελτική θρησκευτική τελετουργία που λαμβάνει χώρα σε κάποια μέρη της Πορτογαλίας. Πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια του χειμώνα και, σε ορισμένες περιοχές, την περίοδο των Αποκριών και είναι μια από τις παλαιότερες ζωντανές ακόμα παραδόσεις στην Πορτογαλία.
Οι Καρέτος είναι νεαροί μασκοφόροι άνδρες, ντυμένοι με κοστούμια από πολύχρωμα μάλλινα παπλώματα, και ορειχάλκινες, δερμάτινες ή ξύλινες μάσκες και κουδουνίστρες στις ζώνες τους. Η Καθαρή Τρίτη και η προηγούμενη Κυριακή είναι οι μέρες που οι Καρέτος εμφανίζονται. Συγκεντρωμένοι σε ομάδες τρέχουν σε κάθε γωνιά του χωριού φωνάζοντας, τρομάζοντας τον κόσμο και «ληστεύοντας» όλα τα οινοποιεία. Ο κύριος στόχος αυτών των μασκοφορεμένων ομάδων είναι ανύπαντρες νεαρές κοπέλες, που τις αναγκάζουν να σκαρφαλώσουν στην κορυφή των τοίχων και των μπαλκονιών.
Οι μελετητές συνδέουν την παράδοση του Καρέτο με αναμνήσεις τελετουργιών μαγείας που σχετίζονται με λατρείες για τη γονιμότητα της γεωργίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγανισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Γονιμότητα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πιερ Πάολο Γκασπερόνι
Ο Πιερ Πάολο Γκασπερόνι (ιταλικά: Pier Paolo Gasperoni, 29 Ιουνίου 1950 - Ιούλιος 1997) ήταν πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο. Διετέλεσε, επί δύο θητείες, Κυβερνών Διοικητής (ιταλικά: Capitano Reggente), καθώς και Υπουργός Εργασίας του Αγίου Μαρίνου μεταξύ 1978 και 1983.
Βιογραφία
Ο Γκασπερόνι ήταν μέλος του Ηνωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSU). Το 1978, εξελέγη για πρώτη φορά μέλος του κοινοβουλίου του Αγίου Μαρίνου, του Μεγάλου και Γενικού Συμβουλίου. Το 1983, κατά τις αμέσως επόμενες γενικές εκλογές, εξελέγη εκ νέου, καθώς και, στη συνέχεια, έχοντας προηγουμένως προσχωρήσει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Αγίου Μαρίνου (PSS), το 1988 και το 1993. Μεταξύ 1988 και 1990, υπήρξε αναπληρωματικό μέλος, ενώ, μεταξύ 1991 και 1993, υπήρξε μόνιμο μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Κατά τη διάρκεια της 19ης Κυβερνήσεως, μεταξύ 1978 και 1983, διετέλεσε Υπουργός Εργασίας (ιταλικά: Deputato per il Lavoro). Διετέλεσε, επί δύο θητείες, Κυβερνών Διοικητής (ιταλικά: Capitano Reggente), πιο συγκεκριμένα κατά την περίοδο μεταξύ 1985-1986 από κοινού με τον Ουμπάλντο Μπιόρντι και το 1996 από κοινού με τον Πιέτρο Μπούλι.
Απεβίωσε σε ηλικία 47 ετών σε τροχαίο δυστύχημα.
Μωραϊτίνης
Το επώνυμο Μωραϊτίνης πιθανόν αναφέρεται στους:
Χολαργός Ακαμαντίδας
Τοποθεσία του αρχαίου Χολαργού
Ο δήμος του Χολαργού, ήταν δήμος του άστεως. Βρισκόταν προς τα δυτικά ή βορειοδυτικά της κύριας πόλης της αρχαίας Αθήνας, πιθανότατα κοντά στο σύγχρονο Χαϊδάρι ή την περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Ίλιον Αττικής (παλαιότερες ονομασίες: Κάτω Λιόσια ή Νέα Λιόσια). Σύμφωνα με τον John S. Traill το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε θέση κοντά στα Κάτω Λιόσια, τα οποία ονομάσθηκαν επίσης διαδοχικά Νέα Λιόσια και σήμερα είναι γνωστά και ως το Ίλιον, το οποίο υπάγεται στον Δήμο Ιλίου.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, όπως και άλλοι ερευνητές της εποχής του, θεωρούσε λανθασμένα, ότι ο δήμος ήταν στην περιοχή που βρίσκεται το Χαλάνδριον, στο οποίο όμως, σύμφωνα με τους σύγχρονους ερευνητές, βρίσκεται ο αρχαίος δήμος της Φλύας.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ακαμαντίδας φυλής, συμμετείχε με 4 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 6 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Χολαργού
Ο δημότης του αρχαίου Χολαργού ονομαζόταν Χολαργεύς. Το γεγονός ότι ο Χολαργός ανήκε στην τριττύα του άστεως, παρά την απομακρυσμένη θέση του από την πόλη της αρχαίας Αθήνας, μπορεί να υποδεικνύει ότι ήταν αρκετά πιο σημαντικός και πιο αστικοποιημένος από τους άλλους δήμους. Ο Χολαργός είναι ένας από τους λίγους δήμους (6 ή 7 δήμοι) οι οποίοι διοργάνωναν την εορτή των «Θεσμοφορίων», σύμφωνα με επιγραφή, η οποία αναφέρει και τις «άρχουσες» («άρχουσαι»), τις γυναίκες δηλαδή, οι οποίες ακολουθούσαν και ενίσχυαν την ιέρεια του ναού για την επιμέλεια της εορτής, παρέχοντας σιτάρι, λάδι, κρασί και χρήματα. Επίσης, από την ίδια επιγραφή αποδεικνύεται ότι η ιέρεια πληρώθηκε για υπηρεσίες της με τέσσερις δραχμές. Ο δήμος είχε επίσης «Πυθίον» και κυκλικό ιερό αφιερωμένο στον Ηρακλή.
Προσωπικότητες από τον Χολαργό
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο του Χολαργού, όπως ο βουλευτής Γάιος ο Χολαργεύς, ο στρατηγός Γλαυκίας ο Χολαργεύς, ο υπογραμματέας της αρχαίας Βουλής Δημοκράτης ο Χολαργεύς, ο επιστάτης των προέδρων της αρχαίας Βουλής Διόγνητος ο Χολαργεύς, ο θεσμοθέτης Διονύσιος ο Χολαργεύς, κ.α. Από τους πλέον γνωστούς ήταν οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Κάρολος Λουδοβίκος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ
Ο Κάρολος Λουδοβίκος, γερμ. Karl Ludwig (16 Μαΐου 1723 - 20 Αυγούστου 1806) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ (1772-1806).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βίκτωρα Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και της Καρλόττας Λουίζας, κόρης του Γουλιέλμου Μαυρίκιου, κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν-Μπίρσταϊν.
Το 1806 απεβίωσε στο Σάουμμπουργκ σε ηλικία 83 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Βίκτωρ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1748 τη Βενιαμίνη Γερτρούδη Κάιζερ, κόρη Ολλανδού λοχαγού. Ο γάμος κηρύχθηκε άκυρος από το δικαστήριο της Χάγης, εντούτοις ο Κάρολος Λουδοβίκος απέκτησε για την κόρη του τον τίτλο της βαρόνης του Μπέρενταλ:
Το 1765 ο Κάρολος Λουδοβίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Αμαλία Ελεονόρα, κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, πρίγκιπα του Ζολμς-Μπράουνφελς και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αντινετρόνιο
Στην φυσική, το αντινετρόνιο, είναι ένα υποατομικό σωματίδιο με μέτριο ή σε σπάνιες περιπτώσεις χωρίς ηλεκτρικό φορτίο (ουδετερόνιο) που μαζί με το ποζιτρόνιο συνιστούν τα αντισωματίδια των κεντρικών υποατομικών σωματιδίων, όπως τα ηλεκτρόνια και τα νετρόνια.Επίσης ένα νετρόνιο κι ένα αντινετρόνιο, μπορούν να εκμηδενίσουν τις ακτίνες Γ, ενώ δύο νετρόνια ή δύο αντινετρόνια δεν μπορούν. Κατηγορία:Φυσική Κατηγορία:Υποατομικά σωμάτια
Έμμα του Ανζού
Η Έμμα του Ανζού (περί το 1140 - περί το 1214) ήταν νόθη κόρη του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη, κόμητος του Ανζού, ετεροθαλής αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Παντρεύτηκε τον Ουαλό πρίγκιπα Ντάφιντ Αμπ Ογουάιν Γκούινεντ. Μερικές φορές συγχέεται με την Έμμα ντε Λαβάλ (1200-1264), κόρη του Γκάι Β΄ ντι Λασβάλ. Η Έμμα παντρεύτηκε τον Ντάφιντ το καλοκαίρι του 1174, όταν η βασίλισσα της Ελεονώρα της Ακουιτανίας εξεγέρθηκε ανεπιτυχώς. Οι μεγαλύτεροι γιοι της έπεισαν τον Ερρίκο Β΄ να στείλει την Ελεονώρα εξορία στην Ακουιτανία και να επαναφέρει την Έμμα στην Αγγλία. Με τον σύζυγο της Ντάφιντ Αμπ Ογουάιν Γκούινεντ η Έμμα απέκτησε τέσσερα παιδιά.
Ο σύζυγος της αντάλλαξε το βασίλειο του Γκουινέντ με τον αδελφό του (1176), η Έμμα επισκέφτηκε τον Ερρίκο Β΄ και δέχτηκε δώρα βίλες στο Σροπσάιρ και στο Γουορστερσάιρ. Με τον θάνατο του αδελφού της συνέχισε να υποστηρίζει τα συμφέροντα των παιδιών της σε συναντήσεις με τους κληρονόμους. Μετά από αίτημα του γιου τους Όουεν (1196) η Έμμα και ο σύζυγος της έκαναν δωρεά στο Αβαείο του Όγκμοντ. Αμέσως μετά ο Ντάφιντ εκθρονίστηκε από τον ανιψιό του Λιουέλιν τον Μέγα, εξορίστηκε στην Αγγλία όπου και πέθανε (1202)
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αλβανίας
Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Αλβανίας (Αλβανικά: Partia Social Demokrate e Shqipërisë, Αγγλικά:Social Democratic Party of Albania) είναι ένα πολιτικό κόμμα της Αλβανίας. Ιδρύθηκε στις 22 Απριλίου του 1991, με έδρα στα Τίρανα. Το 1992 εντάχθηκε στην Σοσιαλιστική Διεθνή, στην οποία και παρέμεινε μέλος έως και το 2014. Έκτοτε άρχισε να απομακρύνεται από την αρχική καθαρά σοσιαλιστική και αριστερή ιδεολογία του, προσεγγίζοντας περισσότερο την σοσιαλδημοκρατία. Από το 2019 επικεφαλής του κόμματος είναι ο Εντζέλ Μπεντζάι. μικρογραφία|Το λογότυπο του κόμματος πριν το 2021 Το κόμμα συμμετείχε στις Αλβανικές βουλευτικές εκλογές του 1992, στις οποίες κατάφερε να συγκεντρώσει ποσοστό της τάξεως του 4%, και να κερδίσει τελικά 7 έδρες στο κοινοβούλιο. Το κόμμα δεν συμμετείχε στις εκλογές του 1996. Στις εκλογές του επόμενου έτους ωστόσο, κέρδισε 9 έδρες, αφού είχε συμμαχήσει με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Στις επόμενες εκλογές, αυτές του 2001, έχασε 5 έδρες, συγκεντρώνοντας 4 συνολικά. Στις εκλογές του 2005, το κόμμα αύξησε το ποσοστό του στο 12% και συγκέντρωσε 7 έδρες. Ωστόσο στις εκλογές του 2009, δεν κατάφερε να εκλέξει κανένα βουλευτή, ενώ παρέμεινε εξωβουλευτικό κόμμα και στις εκλογές του 2013. Στις Αλβανικές βουλευτικές εκλογές του 2017, εισήλθε στο κοινοβούλιο με μία έδρα, και ποσοστό περίπου 1%. Στις Αλβανικές βουλευτικές εκλογές του 2021 εισήλθε ξανά στο κοινοβούλιο με τρεις έδρες, και ποσοστό περίπου στο 2,25%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανικά πολιτικά κόμματα
Αντνάν Γιανουζάι
Ο Αντνάν Γιανουζάι (Adnan Januzaj, 5 Φεβρουαρίου 1995) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος στην Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1995 από γονείς από το Κόσοβο. Σε ηλικία 6 ετών προσχώρησε στην ΦΚ Βρυξέλλες, ενώ το 2005 μετακινήθηκε στην ΡΣΚ Άντερλεχτ. Το 2011 μετακινήθηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όπου αρχικά θεωρήθηκε ο καινούριος Ντέιβιντ Μπέκαμ. Από το 2013 αγωνίζεται στην επαγγελματική ομάδα και έχει σημειώσει μόλις 4 τέρματα σε 45 συμμετοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Τζωρτζ Μονρό Γκραντ
Ο Τζωρτζ Μονρό Γκραντ (George Monro Grant) υπήρξε Καναδός πρεσβυτεριανός πάστορας, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Η επιρροή του ήταν σημαντική για την δημιουργία της Καναδικής Συνοσπονδίας και υποστήριξε την επέκταση του σιδηροδρόμου στη χώρα. Διεύθυνε το "Queen's College" όπου το επάνδρωσε με σημαίνοντες ακαδημαϊκούς της εποχής και θεωρείται ο εμπνευστής της χρήσης του ρητού "από θαλάσσης έως θαλάσσης" για να περιγραφεί ο γεωγραφικός χαρακτήρας του Καναδά, ρητό που αποτέλεσε στη συνέχεια τον εθνικό σύνθημα της χώρας.
Πρώτα χρόνια, πνευματική διακονία και ακαδημαϊκή πορεία
Γεννήθηκε στο Στέλαρτον της κομητείας Πικτού της Νέας Σκωτίας. Σπούδασε στην ακαδημία της κωμόπολής του, έπειτα σε μια αντι-μπουρζουαδική θεολογική σχολή στο Ουέστ Ρίβερ της Νέας Σκωτίας και στη συνέχεια από το 1853 έως το 1860, με λαμπρή ακαδημαϊκή πορεία, στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης στη Σκωτία. Έχοντας χρηστεί κληρικός στην Εκκλησία της Σκωτίας, επιστρέφει στη Νέα Σκωτία και στη Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου για να ασκήσει τα ιερατικά του καθήκοντα. Έπειτα υπηρετεί ως εφημέριος της τότε πρεσβυτεριανής εκκλησίας του Αγίου Ματθαίου στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας από το 1863 έως το 1877. To 1872 παντρεύεται την Τζέσυ Λόουσον, εγγονή του πρώτου προέδρου της Τράπεζας της Νέας Σκωτίας. Το 1875, υπήρξε υποστηρικτής της ίδρυσης της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας του Καναδά με την ένωση τεσσάρων πρεσβυτεριανών ομάδων με στόχο την δημιουργία μιας εθνικής προτεσταντικής εκκλησίας. Στην ένωση δεν εντάχθηκαν αρκετές πρεσβυτεριανές ομάδες που ανήκαν στη Σύνοδο της Προτεσταντικής Εκκλησίας των Επαρχιών του Ατλαντικού της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής.
Το 1877, κλήθηκε από τη τρίτη γενική συνέλευση της προτεσταντικής εκκλησίας να διευθύνει το "Queen's College" (μετέπειτα "Queen's University") στο Κίνγκστον. Με τις προσπάθειες του ιδίου και την επιρροή του, κατάφερε να μεταμορφώσει μια μικρή θεολογική σχολή σε ένα μεγάλο και ισχυρό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Επιδίωξε να προσελκύσει ακαδημαϊκούς και επιστήμονες, που ήταν γνωστοί για τις δεξιότητες και την έρευνά τους, σε όλη τη διάρκεια της πρυτανείας του, που διήρκησε μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Στενός του φίλος ήταν ο μηχανικός και εφευρέτης Σάντφορντ Φλέµινγκ, ο οποίος υπήρξε κοσμήτορας στη σχολή για όλο σχεδόν το διάστημα της θητείας του. Το 1889, ο Τζωρτζ Μονρό Γκραντ εκλέχθηκε προϊστάμενος (moderator) που αποτελεί το ανώτερο αξίωμα στη γενική συνέλευση, όπως ονομάζεται η ιερά σύνοδος στη ππρεσβυτεριανή εκκλησία, ενώ διετέλεσε πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας του Καναδά από το 1890 έως το 1891.
Πολιτικές θέσεις και θάνατος
thumb|right|250px|Ο Γκραντ σε βιβλίο που εκδόθηκε το 1881. Κατά τη διάρκεια της διακονίας του στη Νέα Σκωτία, προσπαθούσε να προωθήσει την ιδέα της Καναδικής Συνομοσπονδίας, όταν η επαρχία που ήταν η πιο αντίθετη με την ιδέα της ομοσπονδιακής ένωσης. Με την επιμονή και την επιρροή του, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξασφάλιση της επιτυχίας του κινήματος. Ενώ ήταν υπέρ της ομοσπονδιοποίησης της χώρας, πίστευε ότι η χώρα θα έπρεπε να παραμείνει κάτω από τη κυριαρχία του βρετανικού στέμματος, γιατί πίστευε ότι η αυτοκρατορία θα μπορούσε να εγγυηθεί την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών της χώρας. Αποτελούσε δεινό ρήτορα και έχαιρε της εκτίμησης και του σεβασμού προσώπων από διαφορετικές πολιτικές καταβολές που επιζητούσαν την άποψή του. Το 1872, όταν έγινε πιο επιτακτική η ανάγκη σύνδεση της χώρας με ένα εκτεταμμένο σιδηροδρομικό δίκτυο, ταξίδεψε από τη μια πλευρά του Καναδά στην άλλη με ένα επιτελείο μηχανικών, ένας εκ των οποίων ήταν και ο στενός του φίλος Σάντφορντ Φλέµινγκ. Την εμπειρία του από αυτό το μακρινό ταξίδι, την κατέγραψε στο βιβλίο του "Ocean to Ocean (1873)" το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστό στη χώρα και επηρέασε σημαντικά τους Καναδούς στην ιδέα της διαφύλαξης της κληρονομίας της χώρας, ενώ παράλληλα, είτε από άμβωνος είτε από μια εξέδρα, προσπαθούσε να πείσει τους ακροατές του ότι το μέλλον του Καναδά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μέλλον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Το 1888, επισκέφτηκε τη Νότια Αφρική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Αποτέλεσμα αυτής της εμπειρίας, ήταν να του ενισχύσει τη πεποίθησή του ότι πρέπει να διατηρηθεί η βρετανική κυριαρχία και ο ιμπεριαλισμός ως πολιτική αρχή. Mε το ξέσπασμα του Πολέμου της Νότιας Αφρικής το 1899, ο Γκραντ ήταν στην αρχή αρνητικός στην πολιτική των πρωθυπουργών της Βρετανίας για πολεμική επιχείρηση στην αφρικανική χώρα. Αλλά σύντομα άλλαξε γνώμη, γιατί διέβλεπε ότι οι Μπόερς απειλούσαν τη βρετανική κυριαρχία και ενθάρρυνε την αποστολή ανδρών από τις υπερπόντιες περιοχές της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ώστε να βοηθήσουν στην εξασφάλιση της βρετανικής υπεροχής στη Νότια Αφρική. Στα τέλη του 1901, όταν νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο του Κίνγκστον, τον επισκέφτηκε ο τότε δούκας της Κορνουάλης και της Υόρκης και μετέπειτα βασιλιάς Γεώργιος Ε΄, στα πλαίσια της περιοδείας του με αφορμή τον θάνατο της βασίλισσας Βικτωρίας. Του απέμεινε διάκριση από το Τάγμα των Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου προς τιμήν των επιτευγμάτων του. Δεν πρόλαβε να δει την επίτευξη της ειρήνης στη Νότια Αφρική, αφού απεβίωσε στο Κίνγκστον του Οντάριο στις 10 Μαΐου 1902. Το μετάλλιο που του απέμεινε ο βασιλιάς Γεώργιος Ε΄, ήταν εξαφανισμένο για πολλά χρόνια και ανακαλύφθηκε ξανά το 2008. Η εφημερίδα "The Times" ανέφερε με αφορμή το θάνατό του ότι «αναγνωρίζεται κατά γενική ομολογία ότι το Ντομίνιον [του Καναδά] έχει απολέσει έναν από τους ικανότερους άντρες που γέννησε ο τόπος». Ανάμεσα στους απογόνους του, είναι ο φιλόσοφος Τζωρτζ Πάρκιν Γκραντ και ο πολιτικός-συγγραφέας Μάικλ Ιγκνάτιεφ, πρώην πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αρχηγός του Φιλελεύθερου Κόμματος. Το Γκραντ Χωλ, πύργος ρολογιού και συνεδριακός χώρος στο "Queen's University", φέρει το όνομά του.
Εθνική Ραδιοτηλεόραση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Εθνική ραδιοτηλεόραση της Βοσνίας & Ερζεγοβίνης, βοσνιακά:Radiotelevizija Bosne i Hercegovine) ή απλώς BHRT είναι ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Είναι επίσης ένα από τα μέλη της EBU. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως PBSBiH από το 1992 μέχρι το 1998. Στις 1 Ιανουαρίου του 1993 έγινε μέλος της EBU.
Ραδιόφωνο και τηλεόραση
Η BHRT αποτελείται από:
Τζωρτζ Μονρό Γκραντ
Εργογραφία
Ο Γκραντ συνέγραψε πολλά συγγράμματα και βιβλία, με σημαντικότερα τα ακόλουθα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί κληρικοί Κατηγορία:Καναδοί συγγραφείς Κατηγορία:Καναδοί πανεπιστημιακοί
Λε Λιλά
Το Λε Λιλά (γαλλικά: Les Lilas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιλαζιέν (γαλλικά: Lilasiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Γλώσσα Κιτάρα
Η γλώσσα Κιτάρα, κοινώς γνωστή ως Ρουνιακιτάρα, είναι τεχνητή τυποποιημένη γλώσσα με βάση τέσσερις στενά συνδεδεμένες γλώσσες της δυτικής Ουγκάντα:
Η διεπαφή της Google μεταφράστηκε στα Κιτάρα το Φεβρουάριο του 2010 από το τμήμα Πληροφορικής στο πανεπιστήμιο του Μακερέρε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Ουγκάντας
Ασίλ Ντεβεριά
Ο Ασίλ Ντεβεριά (γαλλικά: Achille Jacques-Jean-Marie Devéria),1800 - 1857, ήταν Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος, γνωστός για τα πορτρέτα διάσημων συγγραφέων και καλλιτεχνών. Ήταν αδελφός του ρομαντικού ζωγράφου Εζέν Ντεβεριά και πατέρας του αιγυπτιολόγου Τεοντύλ Ντεβεριά και του διπλωμάτη και σινολόγου Γκαμπριέλ Ντεβεριά.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ασίλ Ντεβεριά γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1800 στο Παρίσι και ήταν γιος ανώτερου υπαλλήλου του Υπουργείου Ναυτικών. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου στο εργαστήριο του Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοζόν και στη συνέχεια του Λουί Λαφίτ. Το 1822 άρχισε να εκθέτει στο Σαλόν του Παρισιού. Το 1822, μαζί με τον αδελφό του Εζέν Ντεβεριά, που ήταν επίσης ζωγράφος, άνοιξαν μια σχολή τέχνης.
Το 1829 παντρεύτηκε τη Σελέστ Μοτ, κόρη λιθογράφου, με την οποία απέκτησαν έξι παιδιά.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του αποτελούνταν από «ψευδοϊστορικές, ευσεβείς, συναισθηματικές ή ερωτικές σκηνές». Δεδομένου ότι σπάνια απεικόνιζε τραγικά ή σοβαρά θέματα, εμφανίζεται λιγότερο ρομαντικός από πολλούς άλλους καλλιτέχνες της εποχής.
Οι πίνακές του έγιναν κυρίως με ακουαρέλες. Ο Γάλλος ποιητής και κριτικός Σαρλ Μπωντλαίρ αναφερόμενος στον Ντεβεριά έγραψε ότι παρουσιάζει «όλα τα ήθη και την αισθητική της εποχής». αριστερά|μικρογραφία|261x261εσ|Fig. 107.Η κολακεία της μοδίστρας: - Είναι ακριβώς το μέγεθος της Αφροδίτης! Ο Ντεβεριά ήταν επίσης γνωστός για τα πορτρέτα καλλιτεχνών και συγγραφέων, πολλοί από τους οποίους σύχναζαν στο εργαστήριό του στο Παρίσι. Ανάμεσα στις προσωπογραφίες του συγκαταλέγονται οι διασημότερες προσωπικότητες της γαλλικής τέχνης και λογοτεχνίας του 19ου αιώνα αλλά και αλλοδαποί επισκέπτες: Αλέξανδρος Δουμάς, Προσπέρ Μεριμέ, Γουότερ Σκοτ, Ζακ-Λουί Νταβίντ, Αλφρέ ντε Μυσσέ, Σαιντ-Μπεβ, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Τεοντόρ Ζερικώ, Βικτώρ Ουγκώ, η ηθοποιός Μαρί Ντορβάλ, Αλφόνς ντε Λαμαρτίν, Αλφρέ ντε Βινύ, η Τζέιν Στέρλινγκ και Φραντς Λιστ. μικρογραφία|Μικρά αθώα παιχνίδια|αριστερά Το 1849 ο Ντεβεριά διορίστηκε διευθυντής του τμήματος χαρακτικής της Εθνικής Βιβλιοθήκης και βοηθός επιμελητής του Αιγυπτιακού τμήματος του Λούβρου. Τα επόμενα χρόνια, δίδαξε σχέδιο και λιθογραφία στον γιο του Τεοντύλ Ντεβεριά, μαζί εργάστηκαν σε ένα οικογενειακό άλμπουμ με πορτρέτα από το 1853 μέχρι τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
Λιβρί-Γκαργκάν
Το Λιβρί-Γκαργκάν (γαλλικά: Livry-Gargan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιβριέν (γαλλικά: Livryens).
Πιάτσα ντελλα Ρεπούμπλικα (Ρώμη)
Η πλατεία Πιάτσα ντέλα Ρεπούμπλικα (ιταλικά: Piazza della Repubblica, μτφ. «Πλατεία της Δημοκρατίας») στη Ρώμη, έχει και σήμερα το πολύ συνηθισμένο όνομα Πιάτσα ντελ’ Εζέντρα, που οφείλεται στη μεγάλη εξέδρα των λουτρών του Διοκλητιανού, η οποία έχει δώσει στην πλατεία το σχήμα της.
Περιγραφή
Η πλατεία ορίζεται προς την μεγάλη και εμπορική Βία Νατσιονάλε από δύο ημικυκλικά κτίρια του τέλους του 19ου αιώνα, με καμάρες. Η εκκλησία Σάντα Μαρία ντελι Άντζελι, που όπως προαναφέρθηκε αποτελεί τμήμα των θερμών του Διοκλητιανού, έχει πρόσοψη στην πλατεία.
Κρήνη των Ναϊάδων
Η κρήνη στην πλατεία (που σήμερα λέγεται Φοντάνα ντέλε Ναϊάντι, Κρήνη των Ναϊάδων) φτιάχτηκε αρχικά κατ’ εντολήν του Πάπα Πίου Θ΄ το 1870. Ολοκληρώθηκε το 1888 και αρχικά παρίστανε τέσσερα λιοντάρια από ασβεστόλιθο σχεδιασμένα από τον Αλεσάντρο Γκουεριέρι. Αυτά αντικαταστάθηκαν το 1901 με γλυπτά των Ναϊάδων του Μάριο Ρουτέλι από το Παλέρμο. Οι απεικονιζόμενες νύμφες είναι η Νύμφη των Λιμνών (αναγνωρίσιμη από τον κύκνο που κρατά), η Νύμφη των Ποταμών (απλωμένη σε ένα ποτάμιο τέρας), η Νύμφη των Ωκεανών (ιππεύει ένα άλογο που συμβολίζει τη θάλασσα) και η Νύμφη των Υπόγειων Νερών (που ακουμπά πάνω σε έναν μυστηριώδη δράκοντα). Στο κέντρο είναι το σύμπλεγμα του Γλαύκου (1911/12), που συμβολίζει την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη δύναμη της φύσης και αντικατέστησε ένα προηγούμενο γλυπτό. Κατά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου το 1901, ξέσπασε σκάνδαλο γιατί οι Νύμφες ήταν ήδη προκλητικά αποκεκαλυμμένες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλατείες της Ρώμης
Στέφανος Καββάδας
Ο Στέφανος Καββάδας (1900-1980) ήταν φιλόλογος, ιστορικός και διευθυντής της Βιβλιοθήκης Κοραής
Βίος
Ο Στέφανος Καββάδας γεννήθηκε στους Βαβύλους της Χίου το 1900 από αγροτική οικογένεια. Ο θείος του ήταν δάσκαλος και ο παππούς του ιερέας. Τέλειωσε τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και εργάστηκε σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης στη Χίο. Εργάστηκε στον Σύλλογο Αργέντη και στον Φιλοτεχνικό Όμιλο Χίου. Πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου 1980 στο Λονδίνο
Η προσφορά του Καββάδα
Ο Καββάδας συγκέντρωσε και εξέδωσε σημαντικό αριθμό νοταριακών εγγράφων της Χίου αν και εστερείτο ειδικών παλαιογραφικών γνώσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2022
μικρογραφία|Η 95η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Τα 95α Βραβεία Όσκαρ ήταν μια τελετή που πραγματοποιήθηκε από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (AMPAS) στις 12 Μαρτίου 2023, στο Dolby Theatre στο Λος Άντζελες. Τίμησε τις ταινίες που κυκλοφόρησαν το 2022.
Το Τα Πάντα Όλα κυριάρχησε στην τελετή με έντεκα υποψηφιότητες και επτά νίκες, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας. Άλλοι νικητές ήταν το Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο με τέσσερα βραβεία, Η Φάλαινα με δύο και Top Gun: Maverick, Black Panther: Wakanda Forever, Avatar: The Way of Water, Women Talking, RRR, Guillermo del Toro's Pinocchio και Navalny η καθεμιά με ένα. Στους νικητές ταινιών μικρού μήκους περιλαμβάνονται το An Irish Goodbye, The Boy, the Mole, the Fox and the Horse και The Elephant Whisperers.
Βραβευθέντες και υποψήφιοι
Οι νικητές αναφέρονται πρώτοι, επισημαίνονται με έντονη γραφή και υποδεικνύονται με διπλό στιλέτο (‡).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2022
Λυτσελμπούρ
Το Λουτσελμπούρ (Lutzelbourg, Lützelburg) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Αυτή η πόλη βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Λωρραίνης και είναι μέρος της περιοχής του Σαρμπούρ.
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Λουτσελμπουρζουά. Βρίσκεται πάνω στο κανάλι Μάρνης-Ρήνου.
Γεωγραφία
Διασχίζεται από το κανάλι Μάρνη-Ρήνου, η πόλη του Λυτσελμπούρ βρίσκεται 3,5 χιλιόμετρα από το Φαλσμπούρ, 10 χιλιόμετρα από το Σαβέρν και 4 χιλιόμετρα από το κεκλιμένο επίπεδο του Σαν-Λουί-Αρζβιλέρ. Το χωριό περιβάλλεται από τέσσερις λόφους.
Ο σταθμός του Λυτσελμπούρ βρίσκεται στη γραμμή από το Παρίσι (ανατολικά)-Στρασβούργο-Βιλ και ήταν η αφετηρία της παλιάς γραμμής από το Λουτσελμπούρ-Ντρούλινγκεν, η οποία τώρα έχει υποβαθμιστεί και έχει πρακτικά καταργηθεί. Ο ποδηλατόδρομος κατά μήκος του καναλιού Μάρνη-Ρήνου οδηγεί στο Σαβέρν, το Στρασβούργο ή το Σαρμπούρ.
Τοπωνυμία
Το όνομα μπορεί να αναλυθεί σε δύο όρους στα μεσαία γερμανικά: « λίτσελ», δηλαδή «μικρό», και « Μπουρ», δηλαδή «οχυρωμένο μέρος, κάστρο» (αν και αυτό έδωσε τον όρο «bourg» στα γαλλικά με εντελώς διαφορετική σημασία). Τέλος, το όνομα μεταφράζεται ως «μικρή οχύρωση». Είναι η ίδια ετυμολογία με αυτή της πόλης του Λουξεμβούργου που λέγεται πάντα «Λέτσεμπουεργκ στα λουξεμβουργιανά».
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Ερχόμενος από το Μετς, ο Αδόλφος Χίτλερ, Καγκελάριος του Ράιχ, ήρθε στο Λυτσελμπούρ στις 26 Δεκεμβρίου 1940}, όπου έγινε δεκτός στο Οτελ ντε Βοζ, για μία παραμονή Χριστουγέννων, παρουσία των στρατευμάτων του τομέα. Το τεθωρακισμένο τρένο, σταθμευμένο στη σιδηροδρομική σήραγγα του Αρζβιλέρ, περίμενε τον «Φύρερ» στις 18:40 για την επιστροφή στο Βερολίνο, όπου έφτασε το επόμενο πρωί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κάστρο του Γκύσινγκ
μικρογραφία| Κάστρο Γκύσινγκ μικρογραφία| Βορειοδυτική πλευρά του κάστρου Το Κάστρο Γκύσινγκ (Burg Güssing, németújvári vár) είναι κάστρο στο νότιο Μπούργκενλαντ της Αυστρίας. Στις 30 Ιουνίου 1524, το κάστρο αποκτήθηκε από την οικογένεια Μπατιάνι, η οποία διατηρεί την ιδιοκτησία μέσω ενός ιστορικού ιδρύματος, που προβλέπει τη φροντίδα και τη συντήρηση του κάστρου. Το κάστρο Γκύσινγκ βρίσκεται σε υψόμετρο 293 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κάστρο Γκύσινγκ, που ιδρύθηκε από τον Μπέλα Γ' της Ουγγαρίας γύρω στο 1180 είναι το παλαιότερο κάστρο στο Μπούργκενλαντ.
Μεσαίωνας
Ο Βόλφερ, ένας Γερμανός ιππότης, που έφτασε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γκέζα Β', ίδρυσε ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων στην κορυφή του βουνού Γκύσινγκ (ή Κύσεν) το 1157. Σε αντίθεση με τις διηγήσεις των μεσαιωνικών χρονικών, δεν έχτισε εκεί ξύλινο κάστρο. Ο καταστατικός χάρτης τονίζει επίσης ότι το όρος Κύσεν ήταν μια «ακατοίκητη ερημιά» πριν από την ανέγερση του αβαείου. Μετά από μερικές δεκαετίες λειτουργίας του, ο Μπέλα Γ' κατάσχεσε το αβαείο από τους μοναχούς των Βενεδικτίνων και χρησιμοποίησε τα πέτρινα κτήρια του αβαείου, για να χτίσει ένα βασιλικό κάστρο (Novum Castrum ή Újvár, "Νέο Κάστρο", αργότερα Németújvár, "Το Νέο Κάστρο της Γερμανίας", σήμερα Κάστρο Γκύσινγκ) στην κορυφή του λόφου γύρω στο 1180. Εκείνη την εποχή, η τεταμένη σχέση μεταξύ της Ουγγαρίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχε εμφανιστεί, καθώς ο Μπέλα υποστήριξε τον παπισμό εναντίον του Φρειδερίκου Α', του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της διαμάχης για την Έριδα της Περιβολής. Ο Ούγγρος βασιλιάς είχε επίσης συγκρούσεις για συνοριακές διαφορές με το Δουκάτο της Αυστρίας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1170. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το βουνό Κύσεν και το οχυρωμένο αβαείο του αποδείχθηκαν στρατηγική στρατιωτική τοποθεσία κατά μήκος των συνόρων με την Αυστρία. Το κάστρο αναφέρεται για πρώτη φορά από σύγχρονα αρχεία το 1198. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρίτσαρντ Χόρβατ, το κάστρο ονομάστηκε Újvár, επειδή η γειτνίαση με το κάστρο Pinkaóvár (ή απλά Óvár, «Παλιό Κάστρο», σημερινό τμήμα του Χάννερσντορφ στην Αυστρία), που ήταν το παλαιότερο κάστρο με αναχώματα και εξωτερικό περιτείχισμα στην περιοχή.
Μερικές φορές πριν από το 1225, ο Ανδρέας Β' της Ουγγαρίας δώρισε το κάστρο στον πιστό του υποστηρικτή Δημήτριο Τσακ. Οι μοναχοί των Βενεδικτίνων υπέβαλαν συνεχώς αιτήματα κατά της απόφασης του Ανδρέα στην Αγία Έδρα, ο οποίος παρότρυνε τον Δημήτριο πολλές φορές να ανακτήσει το Νεμετουιβάρ (Németújvár) στους μοναχούς των Βενεδικτίνων, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το κάνει. Ως αποτέλεσμα, ο Πάπας Γρηγόριος Θ' αφόρισε τον Δημήτριο το 1228 ή το 1229. Όταν ο πάπας έστειλε άλλη μια καταγγελία στον νέο βασιλιά, τον Μπέλα Δ' το 1238, ο Δημήτριος κατείχε ακόμα το κάστρο. Είναι εύλογο ότι ο Δημήτριος κατείχε το Νεμετουιβάρ μέχρι τον θάνατό του. Η επόμενη μνεία του κάστρου είναι από το 1263, πολύ μετά τον θάνατό του. Οι μοναχοί των Βενεδικτίνων αποζημιώθηκαν μόνο εκείνη τη χρονιά από τον Μπέλα Δ' της Ουγγαρίας, ο οποίος δώρισε κάποιες γαίες στην κομητεία Νιίτρα στο Αβαείο Παννονχάλμα, «σε αντάλλαγμα» για το κάστρο. Μέχρι εκείνη την εποχή, ο πιστός βαρόνος του, ο Μορίς Ποκ και τα αδέρφια του κατείχαν ήδη το Νεμετουιβάρ (Németújvár), όταν ο Μπέλα Δ' τους δώρισε ορισμένες γύρω εκτάσεις. Σύμφωνα με το βασιλικό καταστατικό, τους παραχωρήθηκε το κάστρο «για να υπερασπιστούν επιτυχώς» και στη συνέχεια έχτισαν έναν πύργο και άλλα κτήρια στο «ανώτερο κάστρο» με δικά τους έξοδα. Ο Ρίτσαρντ Χόρβατ υποστηρίζει ότι αυτά τα γεγονότα συνέβησαν στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1250, όταν ο Μπέλα Δ' ενεπλάκη σε μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τον Ότακαρ Β' της Βοημίας για το Δουκάτο της Στυρίας.
Παρά τις δηλώσεις ορισμένων ιστοριογραφικών έργων, οι απόγονοι του Βόλφερ, η οικογένεια Κόσεγκι δεν ανέκτησε το κάστρο στη δεκαετία του 1270 (προηγούμενα ουγγρικά ακαδημαϊκά έργα στα τέλη του 19ου αιώνα εξακολουθούσαν να αποκαλούσαν λανθασμένα τους Κόσεγκις ως "Νεμετουιβάρις" ή "Γκύσινγκερς"). Δεν αναφέρθηκε ως ιδιοκτησία των Κόσεγκις ούτε το 1271 ούτε το 1279. Ο βασιλιάς Λαδίσλαος Δ' της Ουγγαρίας αναφέρθηκε στο Νεμετουιβάρ ως βασιλικό κάστρο το 1274, όταν ο καστελάνος του, Μιχαήλ, γιος του Μπουντμέριους, έλαβε το κτήμα του Νεβεγκί στην κομητεία Σομόγκι, επειδή υπερασπίστηκε επιτυχώς το κάστρο ενάντια στα εισβάλλοντα στρατεύματα της Βοημίας και ανέκτησε το φρούριο στον Ούγγρο βασιλιά τον προηγούμενο χρόνο. Η πολιορκία του Νεμετουιβάρ προφανώς συνέβη στα τέλη της άνοιξης του 1273. Το κάστρο έπεσε στον δισέγγονο του Βόλφερ, τον διαβόητο ολιγάρχη Ιβάν Κόσεγκι στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1280, κατά τη διάρκεια της ταχείας επέκτασής του στη Δυτική Υπερδουναβία. Όταν ο Αλβέρτος Α', Δούκας της Αυστρίας ξεκίνησε τη μαζική βασιλική του εκστρατεία (ακόμη λανθασμένα ονομάζεται "Φέουδο Γκύσινγκ" στην αυστριακή ιστοριογραφία) με έναν στρατό 15.000 ανδρών εναντίον των Κόσεγκις την άνοιξη του 1289, το Νεμετουιβάρ επίσης πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε μεταξύ άλλων σημαντικών οχυρών. Ο νέος Ούγγρος βασιλιάς, Ανδρέας Γ' ανέκτησε το κάστρο μετά την εκστρατεία του εναντίον της Αυστρίας το 1291. Η Ειρήνη του Χάινμπουργκ, η οποία ολοκλήρωσε τον πόλεμο, υπογράφηκε στις 26 Αυγούστου 1291. Με βάση ένα χαμένο έγγραφο, γραμμένο από τον Μορ Βέρτνερ, ο Μπέρτχολντ φον Έμερμπεργκ, ο οποίος κατέλαβε το κάστρο από τον Ιβάν Κόσεγκι δύο χρόνια νωρίτερα, αντιτάχθηκε σθεναρά στην επιστροφή του Νεμετουιβάρ στους Ούγγρους. Η συνθήκη ειρήνης προέβλεπε την καταστροφή των φρουρίων, που είχε καταλάβει ο Αλβέρτος από τους Κόσεγκις, κάτι που ήταν προς το συμφέρον και των δύο μοναρχών. Στη συνέχεια, ο Ιβάν Κόσεγκι και τα αδέρφια του επαναστάτησαν εναντίον του βασιλιά. Μετά από έναν σύντομο πόλεμο, ο Ανδρέας συνελήφθη και φυλακίστηκε από τον Ιβάν τον Αύγουστο του 1292. Απελευθερώθηκε μέσα σε τέσσερις μήνες, είναι πιθανό ότι η ανάκτηση του Νεμετουιβάρ στους Κόσεγκις ήταν μια από τις προϋποθέσεις, για να απαλλαγεί από την αιχμαλωσία του. Ο Ιβάν Κόσεγκι και οι απόγονοί του κατείχαν το κάστρο στη συνέχεια. Ο Κάρολος Α', ο οποίος νίκησε τους ολιγάρχες ο ένας μετά τον άλλον, ξεκίνησε μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του νεότερου γιου του Ιβάν, Ιωάννη του «Λύκου» το 1327. Ο βασιλικός του στρατηγός Αλεξάντερ Κότσκι κατέλαβε τέσσερα κάστρα, συμπεριλαμβανομένου του Νεμετουιβάρ, με αποτέλεσμα την τελική αποσύνθεση της εξουσίας των Κόσεγκις στην Υπερδουναβία.
Ηγεμονία Μπατιάνι
Στις 30 Ιουνίου 1524, ο Φέρεντς Α' Μπατιάνι (1497–1566) έλαβε το Κάστρο Γκύσινγκ και τα γύρω εδάφη.
Οι καιροί άλλαξαν και λόγω του εκσυγχρονισμού του πολέμου, το κάστρο και το φρούριο του Γκύσινγκ έχασαν σιγά σιγά τη στρατηγική τους σημασία. Το 1777 αφαιρέθηκαν όλα τα όπλα. Λόγω του υψηλού κόστους συντήρησης και του «φόρου στέγης» που εισήγαγε η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, έγινε μερική κατεδάφιση ορισμένων από τις οχυρώσεις του κάστρου.
Το 1870 ο πρίγκιπας Φίλιπ Μπατιάνι-Στράτμαν ίδρυσε ένα ίδρυμα για τη διατήρηση του κάστρου και του μοναστηριού ως ιστορικής κατασκευής. Ωστόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το ίδρυμα είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων του λόγω του πληθωρισμού και του κόστους του πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Αγλαοσθένης
Ο Αγλαοσθένης ή Αγαθοσθένης ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας ιστορικών αλλά και μυθολογικών έργων, ή και φιλόσοφος. Η εποχή στην οποία έζησε δεν είναι γνωστή με κάποια βεβαιότητα, ωστόσο λέγεται ότι έζησε πριν μεν από τον Απολλόδωρο, αλλά μάλλον στην Ελληνιστική εποχή.
Γνωρίζουμε ότι έγραψε το χαμένο σήμερα έργο Ναξιακά, στο οποίο, εκτός από τα σχετικά με την ιστορία της Νάξου, περιγράφει την παιδική ηλικία του Δία. Τα Ναξιακά χρησιμοποίησαν πολύ αρκετοί αρχαίοι συγγραφείς. Ο Ρομπέστι πιστεύει ότι ο Αγλαοσθένης είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Λαοσθενίδα, τον συγγραφέα των Κρητικών, τον οποίο αναφέρει ο Διόδωρος. Υπάρχει και η άποψη ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Αγαθοσθένη που αναφέρει ο Ιωάννης Τζέτζης ως την έγκυρη πηγή του σε θέματα σχετικά με τη γεωγραφία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Πραξαγόρας ο Κώος
Ο Πραξαγόρας ο Κώος ήταν ιατρός στην αρχαία Ελλάδα. Γεννήθηκε στη Κω περίπου το 340 π.Χ. Τόσο ο πατέρας του, ο Νίκαρχος, αλλά και ο παππούς του, ήταν γιατροί. Γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα για τη προσωπική ζωή του Πραξαγόρα και κανένα από τα γραπτά του δεν έχει διασωθεί.
Ιστορία
Μεταξύ του θανάτου του Ιπποκράτη το 375 π.Χ. και της ίδρυσης της σχολής ιατρικής στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η ελληνική ιατρική έδινε ολοένα και περισσότερο έμφαση σε εικασίες παρά στην πραγματική ιατρική. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τέσσερις άνδρες ασχολήθηκαν με τη μελέτη της ανατομίας: ο Διοκλής της Καρύστου (π. 4ος αιώνας π.Χ.), ο Ηρόφιλος (περίπου 335–280 π.Χ.), ο Ερασίστρατος (περίπου 304–250 π.Χ.) και τέλος ο Πραξαγόρας.