cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιγκνάτσι Λουκασιέβιτς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου του 1822 στο Ζαντουζνίκι κοντά στο Μίελεκ, στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, έπειτα από τη διαίρεση της Πολωνίας. Γιος της Απολλωνίας Σβίτλικ και του Γιόζεφ Λουκασιέβιτς, διανοούμενου και βετεράνου της πολωνικής επανάστασης του Ταντέουτς Κοσούσκο. Εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στο Ζέσουφ.
Για να τους βοηθήσει, ο Ιγκνάσι πήγε στο Λάνκουτ, όπου άρχισε να δουλεύει ως βοηθός φαρμακοποιού. Την ίδια περίοδο ενεπλάκη σε διάφορες πολιτικές οργανώσεις που υποστήριζαν την ιδέα αποκατάστασης της πολωνικής κυριαρχίας.
Το 1840 επέστρεψε στο Ρεζόβ, όπου συνέχισε να δουλεύει ως πρακτικός φαρμακοποιός. Το 1845 έγινε μέλος της «Αποκέντρωσης της Πολωνικής Δημοκρατικής Κοινωνίας». Σκοπός της εν λόγω οργάνωσης ήταν η προετοιμασία κάποιας εθνικής εξέγερσης. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τη σύλληψη του Πολωνού από τις αυστριακές αρχές στις 19 Φεβρουαρίου του 1846 και φυλακίστηκε στο Λβοβ.
Στις 27 Δεκεμβρίου του 1847 αποφυλακίστηκε εξαιτίας ανεπάρκειας στοιχείων, όμως για την υπόλοιπη ζωή του ήταν πολιτικά ανασφαλής. Του επιβλήθηκε επίσης περιορισμός στην πόλη Λβοβ. Στο Λβοβ ο Λουκασιέβιτς άρχισε να δουλεύει στο φαρμακείο Pod Złotą Gwiazdą του οποίου ιδιοκτήτης ήταν ο Πιοτρ Μίκολας. Ο τελευταίος τον παρότρυνε έντονα να φύγει από εκεί, όπως και έγινε, και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας.
Έπειτα από πολλά χρόνια σπουδών, στις 30 Ιουλίου του 1852 αποφοίτησε από τη σχολή φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Λβοβ. Το ενδιαφέρον του εστιάστηκε για πολλά χρόνια στο ακατέργαστο πετρέλαιο ως φτηνή εναλλακτική λύση για το έλαιο από φάλαινα.
Το 1853 μαζί με το βοηθό του Γιαν Τσεχ ήταν ο πρώτος στον κόσμο που απέσταξε καθαρή κηροζίνη από πετρέλαιο. Σημειώνεται ότι ο Καναδός Αβραάμ Γκέσνερ διύλισε για πρώτη φορά κηροζίνη από κάρβουνο το 1846. Στις 31 Ιουλίου του 1853 διέθεσε μια από τις λάμπες (φανούς) κηροζίνης σε τοπικό νοσοκομείο, με σκοπό να παράσχει φωτισμό για μια χειρουργική επέμβαση. Η ημερομηνία αυτή θεωρείται σταθμός για τη σύγχρονη βιομηχανία πετρελαίου. Στις αρχές του 1854 εγκαταστάθηκε στο Γκόρλιτσε, όπου συνέχισε τη δουλειά του, σε συνεργασία με κτηματίες και επιχειρηματίες. Την ίδια χρονιά άνοιξε το πρώτο «ορυχείο» πετρελαίου στην πόλη Μπόμπρκα, κοντά στο Κρόσνο, που είναι ακόμα σε λειτουργία. Παράλληλα ο Λουκασιέβιτς συνέχισε να δουλεύει με τους φανούς κηροζίνης. Έπειτα την ίδια χρόνια εγκατέστησε την πρώτη οδική λάμπα κηροζίνης στην Γκόρλιτσε.
Το 1856 άνοιξε το πρώτο «διυλιστήριο πετρελαίου» στο Ουλασοβίτσε κοντά στη Γιάσλο και αυτό ήταν το πρώτο στον κόσμο. Καθώς ήταν ακόμα χαμηλή η ζήτηση για κηροζίνη, το εργοστάσιο αρχικά παρήγαγε κυρίως τεχνιτή άσφαλτο, λάδι μηχανής και λιπαντικά. Τα διυλιστήρια καταστράφηκαν από πυρκαγιά το 1859, όμως επανακατασκευάστηκαν στην Πολάνκα κοντά στο Κρόσνο τον επόμενο χρόνο.
Υποστήριξε ανοικτά την επανάσταση του Ιανουαρίου στη δεκαετία του 1860, οπότε ήταν πλέον πλούσιος επιχειρηματίας και χορήγησε οικονομική βοήθεια προς τους πρόσφυγες. Έφτιαξε ένα ακόμα διυλιστήριο πετρελαίου στο χωριό Κορκόβσκα και έκανε μια από τις μεγαλύτερες περιουσίες στη Γαλικία. Προώθησε την ανάπτυξη της πετρελαϊκής βιομηχανίας στην Ντούκλα και στην Γκόρλιτσε.
Έδωσε το όνομά του σε πολλές επιχειρήσεις πετρελαίου στην περιοχή, ανάμεσά τους τα κοιτάσματα πετρελαίου στη Ροπιάνκα, Βίλζνια, Σμερέζνιε, Ρόπα και Βόιτοβα. Επίσης αυτός υπήρξε ευεργέτης της περιοχής και δημιούργησε ένα θέρετρο στην Μπόμπρκα, ένα παρεκκλήσι στην Τσορκόβσκα και έναν μεγάλο ναό στο Ζρέτσιν. Εξελέγη στη Βουλή (Sejm) της Γαλικίας ως ένας από τους γνωστότερους επιχειρηματίες του καιρού του. Το 1877 ο Λουκασιέβιτς οργάνωσε επίσης το πρώτο συνέδριο για τη βιομηχανία πετρελαίου και ίδρυσε την Εθνική Πετρελαϊκή Εταιρεία.
Πέθανε από πνευμονία στις 7 Ιανουαρίου 1882 και θάφτηκε στο μικρό κοιμητήριο του Ζρέτσιν, κοντά στο γοτθικό ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε χρηματοδοτήσει ο ίδιος.
Ρήσεις του ιδίου
Κατηγορία:Πολωνοί φαρμακοποιοί Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες Κατηγορία:Πολωνοί επιχειρηματίες
Βλάντισλαβ Κλεμπόφσκι
Ο Βλάντισλαβ Ναπολεόνοβιτς (Βλαντιμίρ Νικολάγιεβιτς) Κλεμπόφσκι (Ρωσικά:Владислав Наполеонович (Владимир Николаевич) Клембовский, 28 Ιουνίου 1860, Κυβερνείο Μόσχας – 19 Ιουλίου 1921) ήταν Ρώσος στρατιωτικός διοικητής κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση
Μπεζιμιάνι
Το Μπεζιμιάν(ν)ι (ρώσσικα: Безымянный - κυριολεκτικά: Ανώνυμος) είναι ενεργό ηφαίστειο στη ρωσική χερσόνησο Καμτσάτκα. Το ηφαίστειο είναι γνωστό για την ισχύρη έκρηξή του το 1956, η οποία οδήγησε στην κατάρρευση μέρος του κώνου του βουνού. Η έκρηξη είχε πολλά κοινά με την έκρηξη του όρους της Αγίας Ελένης το 1980. Η τελευταία γνωστή του έκρηξη έλαβε χώρα το 2023.
Περιγραφή
Το Μπεζιμιάνι βρίσκεται στο ηφαιστειακό τόξο της Καμτσάτκας που σχηματίζεται από την καταβύθιση της τεκτονικής πλάκας του Ειρηνικού κάτω από την Ευρασιατική τεκτονική πλάκα. Το Μπεζιμιάνι ανήκει σε μια ομάδα ηφαίστειων που περιλαμβάνει επίσης τη Κλουτσέφκαγια και το Τολμπάτσικ. Το ηφαίστειο βρίσκεται στους πρόποδες του ψηλότερου, σήμερα σβηστού, ηφαίστειο Κάμεν. Τα δύο ηφαίστεια ενώνονται με μια ράχη. Το ηφαίστειο άρχισε να σχηματίζεται πριν 4.700 χρόνια σε μια περιοχή που υπήρχαν ηφαιστειακοί δόμοι και ένα παλιότερο ηφαίστειο, ενεργό στα τέλη του Πλειστόκαινου και τις αρχές του Ολόκαινου.
Το Μπεζιμιάνι πριν το 1955 είχε ύψος περίπου 3.100 μέτρα και ένα κρατήρα διαμέτρου 500 μέτρων μέσα στον οποίο υπήρχε ένας μικρός κώνος και θεωρούταν σβηστό. Το Σεπτέμβριο του 1955 το ηφαίστειο άρχισε να εκρήγνειται, ανυψώνοντας ένα ηφαιστειακό δόμο. Τελικά τις 30 Μαρτίου μια ισχυρή έκρηξη προκάλεσε την κατάρρευση περίπου 0,5 χλμ³ του κώνου του ηφαιστείου και τα συντρίμμια κάλυψαν μια περιοχή έκτασης περίπου 30 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η έκρηξη δημιούργησε ένα κρατήρα που έχει σχήμα πετάλου με διαστάσεις 1,3 επί 2,8 χιλιόμετρα. Η έκρηξη μείωσε το ύψος του ηφαίστειου κατά 250 περίπου μέτρα. Μέσα σε αυτόν τον κρατήρα άρχισε να σχηματίζεται ένας νέος δόμος λάβας, ο οποίος ονομάστηκε «Νόβι» (δηλαδή Νέος). Όσον αφορά το 2011, το ηφαίστειο έχει ύψος 2.882 μέτρα.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα του Μπεζιμιάνι άρχισε πριν 4700 χρόνια και συνεχίστηκε για σχεδόν 2000 χρόνια. Τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια η δραστηριότητα του Μπεζιμιάνι χωρίζεται σε τρεις περιόδους διάρκειας 100 με 400 έτων, 2100-1550 (ΒΙ) και 1200-1000 χρόνια (ΒΙΙ) πριν, ενώ ο πιο πρόσφατος κύκλος ξεκίνησε το 1955 (ΒΙΙΙ). Σήμερα η ηφαιστειακή δραστηριότητα του Μπεζιμιάνι περιλαμβάνει την ανάπτυξη του ηφαιστειακού δόμου, συνοδευόμενη από έκρηξης και πυροκλαστικές ροές.
Η έκρηξη του 1955-1957
μικρογραφία Το ηφαίστειο ήταν σβηστό για περίπου 1.000 χρόνια μέχρι το 1955. Τις 29 Σεπτεμβρίου 1955 κατάγραφηκαν οι πρώτες σεισμικές δονήσεις κάτω από το βούνο, που ακολουθήθηκαν από μετάτοπιση του εδάφους κατά έντεκα μέτρα. Μέχρι τις 22 Οκτωβρίου, όταν ξεκίνησε η έκρηξη, ο αριθμός των σεισμών είχε φτάσει τους 1285 και ήταν σίγουρο ότι το μέχρι τότε σβηστό Μπεζιμιάνι πρόκειτο να εκραγεί. Τις 22 Οκτωβρίου 1955 το ηφαίστειο παρήγαγε βουλκανικές εκρήξεις, με στήλες στάχτης ύψους 5 με 8 χιλιόμετρα. Στις 20-21 Νοεμβρίου το ηφαίστειο αύξησε τη δραστηριότητα του. Η στάχτη είχε συσκοτίσει τον ουρανό 100 χιλιόμετρα βόρεια και 120 χιλιόμετρα προς τα ανατολικά. Η εκρηκτική δραστηριότητα του Νοεμβρίου είχε διευρίνει το κρατήρα, ο οποίος σύμφωνα με παρατηρήσεις από αεροπλάνο είχε διάμετρο περίπου 700 με 800 μέτρα. Στη συνέχεια η δραστηριότητα έγινε λιγότερο έντονη και η στάχτη έφτανε το πολύ ενάμισι χιλιόμετρο πάνω από τον κρατήρα. Ο όγκος της στάχτης που παράχθηκε σε αυτό το στάδιο ήταν 0,4 με 0,5 κυβικά χιλιόμετρα. Παράλληλα άρχισε η ανάπτυξη ενός ηφαιστειακού δόμου, συνοδευόμενη από συχνές πυροκλαστικές ρόες που κάλυπταν το ηφαίστειο. Η ανάπτυξη του παλιού δόμου στα ανατολικά του βουνού ήταν ένα σημάδι της πίεσης που είχε αναπτυχθεί στον θάλαμο μάγματος του ηφαιστείου.
Η δραστηριότητα διατηρήθηκε σε χαμηλά επίπεδα μέχρι τις 30 Μαρτίου 1956. Τις 30 Μαρτίου 1956 μια πλινιακή έκρηξη κατέστρεψε την κορυφή του βουνού και την ανατολική του πλαγιά και δημιούργησε ένα κρατήρα διαστάσεων 1,3 επί 2,8 χιλιόμετρα και βάθους 700 μέτρων. Η έκρηξη δημιούργησε ένα νέφος αερίων και στάχτης που ανέβηκε προς τον ουρανό με γωνία περίπου 30 με 40 μοιρών και έφτασε σε ύψος 35 με 40 χιλιόμετρων. Η έκρηξη προκάλεσε την κατάρρευση της ανατολικής πλαγιά του Μπεζιμιάνι και είχε συνολικό όγκο 0,7 με 0,8 κυβικά χιλιόμετρα. Τα περισσότερα αναβλήματα αποτέθηκαν στους πρόποδες του ηφαιστείου και είχαν βάθος μέχρι 30 μέτρα. Η έκρηξη έσπασε δέντρα διαμέτρου 30 εκατοστών σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από το ηφαίστειο. Πεσμένοι κορμοί μέχρι 30 χιλιόμετρα μακριά από το ηφαίστειο αναφλέγησαν και οι κορμοί δέντρων καψαλίστηκαν. Τα καυτά υλικά που παρήγαγε η έκρηξη με τη μορφή πυροκλαστικών ροών κατάφεραν να λιώσουν χιόνι βάθους μέχρι 2 μέτρα. Οι ρόες στη ξερή κοιλάδα Χαπίτσι έφτασαν σε μήκος τα 18 χιλιόμετρα. Μια έκταση 500 τετραγωνικών χιλιόμετρων με οβάλ σχήμα καταστράφηκε από την στάχτη.
Τον Απρίλιο του 1956, μέσα στο κρατήρα που δημιούργηθηκε από την έκρηξη άρχισε η ανάπτυξη ενός νέου ηφαιστειακού δόμου ο οποίος ονομάστηκε «Νόβι» (δηλαδή Νέος). Ο δόμος αυτός μέχρι τον Ιούλιο του 1956 είχε ύψος 320 μέτρων και η βάση του είχε διάμετρο 600 με 650 μέτρα. Η έκρηξη τελείωσε την 1η Μαΐου 1957.
Η έκρηξη ήταν η πρώτη του Μπενζιμιάνι μετά από μια περίοδο 1000 ετών και ήταν η πρώτη μιας νέας περιόδου ηφαιστειακής δραστηριότητας. Τα ηφαιστειακά αναβλήμματα είχαν όγκο 2,8 km³, που αντιστοιχούν σε ισχύ 5 στη κλίμακα VEI. Η έκρηξη έδω το όνομά της στον τύπο αυτών των εκρήξεων, μία από τις οποίες ήταν η παρόμοια έκρηξη του όρους της Αγίας Ελένης το 1980.
Μετέπειτα δραστηριότητα
Μέχρι το 1994 το Μπεζιμιάνι είχε εκραγεί 34 φορές, με μία ή δύο εκρήξεις κάθε χρόνο. Τα δέκα χρόνια μετά την μεγάλη έκρηξη συνέχισε η ανάπτυξη του ηφαιστειακού δόμου, συνοδευόμενη από διαλείπουσα εκρηκτική δραστηριότητα η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πυροκλαστικών ρόων και την ανάπτυξη του δόμου. Οι εκρήξεις είχαν ισχύ μέχρι 3 στη κλίμακα VEI. Την περίοδο 1966-1976 δεν παρατηρήθηκαν ισχυρές εκρήξεις. Το 1976 το ύψος του δόμου μέσα στο ηφαίστειο είχε φτάσει τα 500 μέτρα, περίπου 2.900 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το 1977 μια έκρηξη παρήγαγε μια στήλη τέφρας που έφτασε σε υψόμετρο 15 χιλιομέτρων, η οποία όμως δεν προκάλεσε καταστροφές. Μια άλλη ισχυρή έκρηξη έλαβε το Φεβρουάριο του 1979, η οποία παρήγαγε ροές λάβας, στήλες τέφρας και κατολισθήσεις. Η έκρηξη είχε ισχύ στη κλίμακα VEI 4, με όγκο ηφαιστειακών αναβλημμάτων 0,2 χλμ³. Το ηφαίστειο παρήγαγε άλλες δύο ισχυρές εκρήξεις το 1984 και 1985. Η έκρηξη του 1985 προκάλεσε κατάρρευση μέρους της ανατολικής πλαγιάς του δόμου και δημιούργησε πυροκλαστικές ροές που έφτασαν σε απόσταση 8 με 12 χιλιόμετρα ανατολικά του ηφαιστείου.
Τα τελευταία χρόνια ασθενείς εκρήξεις λαμβάνουν χώρα κάθε 1 με 2 χρόνια, ενώ συχνά οι εκρηκτικές στήλες φτάνουν σε ύψος 10 χιλιομέτρων. Οι εκρήξεις συνοδεύονται από πυροκλαστικές ροές με μήκος μέχρι 6 χιλιόμετρα. Οι εκρήξεις διαρκούν λίγες μέρες και παράγουν ιξώδη λάβα. Κατά την περίοδο από τον Ιανουάριο του 2010 μέχρι το Σεπτέμβριο του 2012 παρατηρήθηκαν πολλές ισχυρές εκρήξεις. Τις 2 Σεπτεμβρίου 2012 η εκρηκτική στήλη μιας έκρηξης έφτασε σε ύψος 10 με 12 χιλιομέτρων και ανιχνεύτηκε 1.500 χιλιόμετρα μακριά από το ηφαίστειο, όμως η έκρηξη τις 3 Σεπτεμβρίου ήταν μικρή και παρήγαγε λάβα. Στις 15-16 Μαρτίου 2022 σημειώθηκε άλλη μια ισχυρή έκρηξη, με την ηφαιστειακή στάχτη να φτάνει σε ύψος 12 χιλιομέτρων, και συνοδεύτηκε από πυροκλαστικές ροές και μερική κατάρρευση του δόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Καμτσάτκας κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας
Παλάτα της Σικελίας
Στάλθηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά του στρατιωτικού διοικητή της Σικελίας και σφετεριστή Ευφήμιου όπου και τον έδιωξε και κατέστειλε την εξέγερση. Το 827 έχασε όμως σε μάχη από τους Άραβες και τον Ευφήμιο, ο Ευφήμιος είχε ζητήσει τη βοήθεια τους, και αποσύρθηκε στην Καλαβρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Ντίρικ Μπάουτς ο νεότερος
Καθώς το ύφος της ζωγραφικής του ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσει από αυτό του πατέρα του, είναι σήμερα δύσκολο να του αποδοθούν έργα. Υπάρχουν ιστορικοί τέχνης που αποδίδουν το "μαργαριτάρι της Βραβάντης", τμήμα πολυπτύχου που σήμερα υπάρχει στην Alte Pinakothek του Μονάχου απευθείας στον Ντίρικ τον νεότερο. Εν τούτοις, άλλοι ιστορικοί το αποδίδουν στον πατέρα του, λόγω της ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας της τέχνης του. Ο Ντίρικ ο νεότερος απεβίωσε σε σχετικά νεαρή ηλικία (43 ετών) στις 2 Μαΐου 1491. Ο αδελφός του Έλμπρεχτ ανέλαβε την προστασία του μικρού του γιου Γιαν, ο οποίος επίσης δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος στο Μέχελεν.
Υπόθετο
Σύνθεση
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολλά συστατικά για να σχηματιστεί η βάση ενός υπόθετου (π.χ. βούτυρο κακάο ή ένα παρόμοιο υποκατάστατο, γλυκόλη πολυαιθυλενίου, υδρογέλες, γλυκερινοποιημένη ζελατίνη). Το είδος του υλικού που χρησιμοποιείται εξαρτάται από τον τύπο του υπόθετου, το είδος του φαρμάκου και τις συνθήκες αποθήκευσης του υποθέτου.
Υπόθετα ουρήθρας
Τα σφαιρίδια αλπροσταδίλης είναι υπόθετα ουρήθρας τα οποία χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της σοβαρής στυτικής δυσλειτουργίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το σκεύασμα διατίθεται με την εμπορική ονομασία Muse. Η χρήση της έχει μειωθεί λόγω της ανάπτυξης πόσιμων φαρμάκων.
Αναφορές
Κατηγορία:Καθαρτικά Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο γαστρεντερικό σύστημα και το μεταβολισμό Κατηγορία:Φόρμες δοσολογίας Κατηγορία:Πρωκτός Κατηγορία:Ορθό Κατηγορία:Δυσκοιλιότητα
Γιόζεφ Γκαίμπελς
Ο Πάουλ Γιόζεφ Γκαίμπελς (Paul Joseph Goebbels, 29 Οκτωβρίου 1897 - 1 Μαΐου 1945), ήταν Γερμανός πολιτικός και Υπουργός Προπαγάνδας της Ναζιστικής Γερμανίας από το 1933 έως το 1945. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς υπήρξε μέχρι το τέλος, ένας εκ των σημαντικότερων συνεργατών του Αδόλφου Χίτλερ.
Παιδικά χρόνια
Ο Γκαίμπελς γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1897 στην τότε ανεξάρτητη πόλη του Ράιτ (Rheydt), η οποία σήμερα είναι τμήμα του Μενχενγκλάντμπαχ (Mönchengladbach). Ήταν τρίτος γιος του Φρίντριχ (1867-1929), εργοδηγού σε τοπική βιομηχανία υφασμάτων και της Κατερίνας, το γένος Οντενχάουζεν (Odenhausen). Μαζί με τα αδέρφια του Κόνραντ (1895-1949), Χανς (1893-1947), Ελισάβετ (1901-1915) και Μαρία Κατερίνα (γενν. 1910, κατοπινή κληρονόμος του) έλαβε αυστηρή καθολική ανατροφή.
Σε ηλικία τεσσάρων ετών ο Γκαίμπελς, έχοντας προσβληθεί από μυελίτιδα, έμεινε κουτσός από το δεξί πόδι. Αργότερα, θα γράψει ότι "μια ανωτέρα δύναμη τον σημάδεψε με το σωματικό αυτό μειονέκτημα" και ότι προσπάθησε να το αντισταθμίσει σε ολόκληρη την κατοπινή του ζωή. Η αναπηρία και το γεγονός ότι η καταγωγή του στο σχολικό του περιβάλλον θεωρούνταν κατώτερη, ενίσχυσαν τις φιλοδοξίες του. Το 1917 τελείωσε το σχολείο παίρνοντας τους καλύτερους βαθμούς.
Σπουδές και επαγγέλματα
Ενώ ήθελε να πολεμήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτιμήθηκε ανίκανος για στρατιωτική θητεία λόγω αναπηρίας. Σπούδασε κατόπιν Λογοτεχνία και Φιλοσοφία στη Βόννη, στο Βύρτσμπουργκ, στο Φράιμπουργκ και στη Χαϊδελβέργη. Αποφοίτησε από τη Χαϊδελβέργη το 1921. Οι λογοτεχνικές του φιλοδοξίες, όμως, δεν βρήκαν την επιθυμητή εκτίμηση από πλευράς εκδοτικών οίκων και εφημερίδων. Παρά το γεγονός ότι είχε πρόσφατα αποκτήσει διδακτορικό δίπλωμα, δεν κατάφερε να βρει ανάλογη εργασία στους τομείς των σπουδών του. Οι προσωπικές του αυτές αποτυχίες, όπως και η ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οδήγησαν σε αυξανόμενο αποπροσανατολισμό.
Το διάστημα αυτό ασχολήθηκε με διάφορες ιδεολογίες. Ήταν κατά της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, επειδή τη θεωρούσε επακόλουθο της γερμανικής ήττας στον Πόλεμο. Έτσι, κινούνταν μεταξύ των διαφόρων ριζοσπαστικών ιδεολογιών (συνηθισμένο φαινόμενο της μεσοπολεμικής Γερμανίας), οι οποίες, με βάση την πτώση των λεγόμενων παλαιών αρχών, προπαγάνδιζαν τη δημιουργία νέων κοινωνικών συστημάτων. Οι εθνικοί συντηρητικοί κύκλοι υποστήριζαν την πολεμική οικονομία των σοσιαλιστικών συστημάτων διαχείρισης, αν και με τον περιορισμό ότι μια ελίτ ηγετών (Führerelite) πρέπει να επικρατήσει του υπολοίπου των ανθρώπων.
Η οικονομική του κατωτερότητα στάθηκε αιτία για τη στάση του Γκαίμπελς απέναντι στον καπιταλισμό, τον οποίο, το διάστημα εκείνο, θεωρούσε ως το χειρότερο οικονομικό σύστημα. Επίσης, μέχρι το διάστημα εκείνο, δεν υπάρχουν ενδείξεις για ιδιαίτερες αντισημιτικές τάσεις του. Η σύντροφός του Έλζε Γιάνκε (Else Janke) είχε Εβραία μητέρα. Από το 1922 και μετά άρχισε να μελετά όλο και περισσότερο τα γραπτά των Όσβαλντ Σπένγκλερ και Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν. Το 1923 βρήκε εργασία στην Τράπεζα της Δρέσδης (Dresdner Bank), την οποία όμως έχασε μόλις εννέα μήνες αργότερα. Το διάστημα αυτό έγραψε το μυθιστόρημα ''Michael. Ein deutsches Schicksal in Tagebuchblättern'', όπως και διάφορα ανολοκλήρωτα δράματα. Αρχικά δεν βρήκε εκδότη για το βιβλίο του, που δημοσιεύτηκε τελικά το 1929 από τον εκδοτικό οίκο του NSDAP Eher. Αφού στις 9 Δεκεμβρίου του 1925 προσχώρησε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα NSDAP με αριθμό μέλους 8762, άρχισε προπαγανδιστική δραστηριότητα στη Ρηνανία και τη Βεστφαλία.
Με τον Γκρέγκορ Στράσερ
Ο Γερμανός ιστορικός Helmut Heiber γράφει ότι ο Γκαίμπελς διατήρησε σε όλη τη ζωή του «αντίθεση με τη μπουρζουαζία και πίστη στην πάλη των τάξεων». Στο έντυπο του Γκαίμπελς Nationalsozialitstiche Briefe (που εξέδιδε από 1 Οκτ. 1925 έως αρχές 1926) αφθονεί η σοσιαλιστική ορολογία και η ρητορική του δεν διέφερε από την κομμουνιστική, σε βαθμό που οι αναγνώστες του δυσκολεύονταν να καταλάβουν αν ο Γκαίμπελς έπρεπε να θεωρείται κομμουνιστής ή όχι. Με φράσεις παρόμοιες με αυτές του Χίτλερ, έγραφε ότι " Είμαστε σοσιαλιστές. Είμαστε εχθροί, θανάσιμοι εχθροί, του σημερινού καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, με την εκμετάλλευση των οικονομικά ασθενέστερων, με την αδικία του στους μισθούς ". Όταν αρχικά μπήκε στο Ναζιστικό κίνημα εξέφρασε θαυμασμό για τους Σοβιετικούς και τον σοσιαλισμό τους. Ο Γκαίμπελς τόνιζε « πιστεύω στην αποφασιστικότητα του Προλεταριάτου να κάνει θυσίες …». Ο William L. Shirer επίσης βρίσκει ότι στην ίδια περίοδο, το ημερολόγιο του Γκαίμπελς ήταν γεμάτο από εκφράσεις συμπάθειας για τον Κομμουνισμό και ότι ήθελε το Ναζιστικό Κόμμα να περιστρέφεται γύρω από το προλεταριάτο. Ο Γιοάχιμ Φεστ (Joachim Fest) λέει ότι ο Γκαίμπελς « έψαχνε για φόρμουλες με τις οποίες να ενώσει τους εθνικοσοσιαλιστές με τους Κομμουνιστές » [sic, πεζό και κεφαλαίο όπως στην πηγή] και ότι « βρήκε μια ολόκληρη λίστα με κοινές τάσεις και πεποιθήσεις ». Στα Εθνικο-σοσιαλιστικά Γράμματα ο Γκαίμπελς έβαζε τον σοσιαλισμό πάνω από τον εθνικισμό. Στις 31/1/1926, ο Γκαίμπελς αναρρωτιώταν (στο ημερολόγιο), «Πώς εμείς οι Ναζί μπορούμε να συνδιαλαγούμε με τους ηγέτες του Κομμουνισμού;» (παραπ.). Ο Γκαίμπελς δούλευε σε μια ομιλία του με τον τίτλο «Λένιν ή Χίτλερ;». Εκεί κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο Χίτλερ ήταν ο καλύτερος ηγέτης, αλλά με μικρή διαφορά, καθώς δεν έκρυβε τον θαυμασμό του για τον Λένιν.
Ο Γκαίμπελς απομακρύνθηκε και από τον Χίτλερ, τον οποίο μέχρι τότε εκτιμούσε πολύ. Δεν δεχόταν όμως το γεγονός ότι ο Χίτλερ δεχόταν δωρεές από βιομηχάνους. Εντούτοις ο ίδιος, εκείνο το διάστημα, όπως γράφει στο ημερολόγιο του, υποστηριζόταν οικονομικά από τον διευθυντή εργοστασίου Άρνολντ. Αντ' αυτού θέλησε να ενισχύσει την πτέρυγα γύρω από τους αδελφούς Στράσερ και να μεταφερθεί η ηγεσία του NSDAP από το Μόναχο στη βόρεια Γερμανία. Ως Πρόεδρο του κόμματος προόριζε τον Γκρέγκορ Στράσερ, ενώ ο Χίτλερ θα παρέμενε επίτιμος Πρόεδρος.
Ο Χίτλερ, όμως, γνώριζε τον Γκαίμπελς, τον εκτιμούσε ως ικανό δημαγωγό και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τον αποσπάσει από την παράταξη των Στράσερ, πράγμα που τελικά κατάφερε μετά τη διάσκεψη της Βαμβέργης (Bamberger Führertagung, 14 Φεβρουαρίου 1926). Αφού μελέτησαν μαζί τα κεφάλαια του βιβλίου του Χίτλερ Ο Αγών μου σχετικά με την οργάνωση και την προπαγάνδα, ο Γκαίμπελς ενθουσιάστηκε από τις απόψεις που εξέφραζε ο Χίτλερ. Ο παλαιός θαυμασμός του Γκαίμπελς φούντωσε και πάλι και στη συνέχεια αναδείχθηκε σε πιστό οπαδό του Χίτλερ.
Πρώτες εμφανίσεις στο Βερολίνο
Στα τέλη Οκτωβρίου του 1926 διορίστηκε Γκαουλάιτερ (Gauleiter) στο Βρανδεμβούργο, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν και το Βερολίνο. (Αρχηγός Προπαγάνδας παρέμενε ο Γκρέγκορ Στράσερ). Στο Βερολίνο του τέλους της δεκαετίας του 1920 είχαν πλειοψηφία οι σοσιαλδημοκράτες και οι κομμουνιστές. Το NSDAP της γερμανικής πρωτεύουσας ήταν ανοργάνωτο, δίχως αξιόλογη επιρροή και μετά βίας αριθμούσε 500 μέλη. Σύντομα, όμως, ο Γκαίμπελς απέδειξε τις οργανωτικές αλλά και τις δημαγωγικές του ικανότητες, με αποτέλεσμα μέχρι τον Φεβρουάριο του 1927 να κερδίσει 2.600 νέα μέλη καθώς και 500 περίπου υποψήφιους για την SA.
Η μέθοδος του Γκαίμπελς ήταν η πρόκληση και η κατοπινή παρουσίαση του NSDAP ως κινήματος μαρτύρων. Έτσι π.χ. όταν απαγορεύτηκε το τοπικό NSDAP από τον επικεφαλής της Αστυνομίας του Βερολίνου, επειδή ένας ιερέας δέχθηκε άγριο ξυλοδαρμό από άνδρες της SA στις 4 Μαΐου 1927, ο Γκαίμπελς φρόντισε να βρεθεί τις επόμενες μέρες σε αρκετά πρωτοσέλιδα εφημερίδων, όπου παρουσίασε το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα ως θύμα της κρατικής αυθαιρεσίας. Αφού κατόπιν ίδρυσε λέσχες σε όλη την πόλη, καταστρατηγώντας με τον τρόπο αυτό την απαγόρευση της οργάνωσης, του αφαιρέθηκε η ελευθερία λόγου στον χώρο του Βερολίνου. Ο Γκαίμπελς εκμεταλλεύτηκε και πάλι την ευκαιρία να παρουσιάσει τον εαυτό του θύμα: στην κομματική εφημερίδα "Völkischer Beobachter" (Λαϊκός Παρατηρητής) δημοσιεύτηκε φωτογραφία του που τον έδειχνε σε δεσμά. Επίσης το διάστημα εκείνο ξεκίνησε μια δημαγωγική εκστρατεία κατά του Εβραίου προϊστάμενου της αστυνομίας του Βερολίνου Μπέρνχαρντ Βάις. Ο Βάις αποτελούσε ιδανικό στόχο για τη ναζιστική προπαγάνδα: ήταν πολίτης εβραϊκής καταγωγής και εκπρόσωπος της μισητής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, «αντιπρόσωπος του συστήματος» όπως τον έλεγε ο Γκαίμπελς.
Στις 4 Ιουλίου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η νεοϊδρυθείσα εφημερίδα του, "Der Angriff" (Η Επίθεση), αφού πριν οργάνωσε και πραγματοποίησε αποτελεσματική διαφημιστική εκστρατεία. Τη σχεδίασε με πρότυπο τις αριστερές εργατικές εφημερίδες και τη χρησιμοποιούσε κυρίως για επιθέσεις κατά των «εκμεταλλευτών». Όταν στις 29 Οκτωβρίου 1927 του χορηγήθηκε πάλι η ελευθερία λόγου, η εφημερίδα έγινε φερέφωνό του. Στην πρώτη σελίδα κάθε έκδοσης ήταν αυτός που συνέγραφε το κύριο άρθρο με σκοπό πάντα να συκοφαντήσει και να δυσφημήσει πολιτικούς αντιπάλους. Εν τω μεταξύ, εξοικειωμένος με τη ζωή στην πρωτεύουσα, ο ικανός ρήτορας Γκαίμπελς επιτίθονταν τους αντιπάλους του με ανελέητη ειρωνεία, χρησιμοποιώντας πολλές φορές και το ιδίωμα του Βερολίνου. Επίσης με την εφημερίδα του ο Γκαίμπελς άρχισε να κάνει ανταγωνισμό τον κομματικό αρχηγό προπαγάνδας Γκρέγκορ Στράσερ, ο οποίος εξέδιδε ήδη την "Berliner Arbeiter-Zeitung" (Εργατική Εφημερίδα του Βερολίνου). Αρκετές φορές οι πωλητές των δυο αυτών εφημερίδων έρχονταν σε ανοικτή σύγκρουση μεταξύ τους.
Επικεφαλής της Προπαγάνδας
Στις 27 Απριλίου 1930 ορίστηκε από τον Χίτλερ ως επικεφαλής της Προπαγάνδας του Ράιχ (Reichspropagandaleiter), αρμόδιος, δηλαδή, του NSDAP για τον Τύπο, τις κινηματογραφικές ταινίες, τη Ραδιοφωνία και την Εθνική Παιδεία. Άρχισε να διοργανώνει τις γνωστές του μαζικές εκδηλώσεις, στα πλαίσια των οποίων, σαν ομιλητής, συνοδευόταν στην αίθουσα από φρουρούς και σημαιοφόρους. Επειδή ήταν αδύνατο να μιλήσει ο ίδιος σε όλες τις εκδηλώσεις, δημιούργησε τμήμα ομιλητών, οι οποίοι ελάμβαναν ακριβείς οδηγίες και βρίσκονταν πάντα υπό αυστηρή παρακολούθηση κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων στις οποίες αντιπροσώπευαν τον Γκαίμπελς.
Εκτός από την Προπαγάνδα, προώθησε και οργάνωσε την τρομοκρατία μέσω της παραστρατιωτικής οργάνωσης των SA. Σε άρθρα του εμφάνιζε τους άνδρες της SA ως ήρωες. Ειδικά ο θάνατος του 23χρονου SA Χορστ Βέσελ (Horst Wessel) αποτέλεσε ευκαιρία για τον Γκαίμπελς να πλάσει έναν «ήρωα μέσα από τον λαό». Οργάνωσε μια πομπώδη κηδεία και στην κατοπινή του ομιλία δημιούργησε τον μύθο του «ήρωα και μάρτυρα του Τρίτου Ράιχ» Χορστ Βέσελ, ο οποίος στην πραγματικότητα πυροβολήθηκε από τον Άλμπρεχτ Χέλερ (Albrecht Höhler), τον παλαιότερο προστάτη της αρραβωνιαστικιάς του Έρνα Γιένικε (Erna Jänicke), μιας πρώην πόρνης.
Ο Γκαίμπελς, ικανός να ξεσηκώνει και να οδηγεί τις μάζες, περιφρονούσε πάντα τους ακροατές του και έμενε έκπληκτος με το πόσο απλά μπορούσε να ασκηθεί έντονη επιρροή στους ανθρώπους γενικώς.
Υπονόμευση της Δημοκρατίας
Στόχος της δραστηριότητας του Γκαίμπελς ήταν να οδηγήσει το NSDAP στην εξουσία με κάθε μέσο που επέτρεπε το δημοκρατικό Κράτος δικαίου και να ακυρώσει κατόπιν τη δημοκρατική συνταγματική δομή του. Γράφει σχετικά, το 1928, στο άρθρο του στην εφημερίδα Der Angriff, 30 Απριλίου 1928, σελ. 1): "Was wollen wir im Reichstag" (Τι θέλουμε στη Βουλή):
Αναλόγως κινητοποίησε ολόκληρο το Κόμμα για τις κοινοβουλευτικές εκλογές στις 14 Σεπτεμβρίου 1930. Ανακοίνωσε δημοσίως το στόχο των Εθνικοσοσιαλιστών να αποκτήσουν 40 έδρες στη νέα Βουλή. Στα πλαίσια του προεκλογικού αγώνα, ο ίδιος και άλλοι εκλεγμένοι ομιλητές μίλησαν σε περισσότερες από 6.000 εκδηλώσεις, ενώ αμέτρητες αφίσες σε όλη τη Γερμανία έκαναν γνωστό το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα. Ο αριθμός πωλήσεων των εφημερίδων του NSDAP πολλαπλασιάστηκε.
Αποτέλεσμα των εκλογών: Ο Χίτλερ πήρε το 18 τοις εκατό των ψήφων, αποκτώντας έτσι 107 έδρες στο Ράιχσταγκ. Η δύναμη του Γκαίμπελς αυξήθηκε, αφού από εδώ και εμπρός αρκετοί βιομήχανοι έκαναν μεγάλες δωρεές και χρηματοδοτούσαν, έτσι, την προπαγάνδα του. Έτσι π.χ. η Der Angriff έγινε ημερήσια εφημερίδα. Η επιτυχία στις εκλογές δεν άρκεσε για να αποδόσει την επιθυμητή δύναμη εξουσίας στο NSDAP. Από τη στιγμή αυτή και εφεξής ο Γκαίμπελς οργάνωνε τις προεκλογικές εκστρατείες στις εκλογές των κρατιδίων ακολουθώντας τη γνωστή του στρατηγική. Πρωτόγνωρη ήταν η πρόσκλησή του στον Καγκελάριο Χάινριχ Μπρύνινγκ για φραστική αναμέτρηση, πράγμα πρωτοφανές την εποχή εκείνη. Ο Μπρύνινγκ, όμως, δεν δέχτηκε. Το NSDAP είχε τελικά μεγάλες επιτυχίες στις εκλογές των κρατιδίων της Βυρτεμβέργης, της Βαυαρίας και της Πρωσίας. Ο Γκαίμπελς δεν περιοριζόταν μονάχα στην εκλογική προπαγάνδα. Εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί την πρόκληση και την τρομοκρατία, χρησιμοποιώντας συχνά την παραστρατιωτική οργάνωση του NSDAP, τη Sturmabteilung (SA). Ακόμη και στο Ράιχσταγκ σημειώνονταν συχνά επεισόδια βίας.
Στις 30 Ιανουαρίου 1933 τελικά οι εθνικοσοσιαλιστές είχαν σημαντική επιτυχία: ο πρόεδρος του Ράιχ Χίντενμπουργκ κάλεσε τον Χίτλερ να αναλάβει την Καγκελαρία. Στις κατοπινές παρελάσεις της Sturmabteilung στο Βερολίνο, ο Γκαίμπελς βρισκόταν πάντα πίσω από τον νέο καγκελάριο. Από το ημερολόγιό του διακρίνονται τα εξής αποσπάσματα: "Δημιουργήθηκε το νέο Ράιχ. ... Πετύχαμε το στόχο μας. Η γερμανική επανάσταση αρχίζει." Επίσης είπε: "Θα μας βγάλουν από εδώ μονάχα νεκρούς."
left|thumb|250px|Η πυρκαγιά του Ράιχσταγκ. Φωτ. Deutsches Bundesarchiv
Υπουργός Προπαγάνδας
right|thumb|200px|Η οικογένεια Γκαίμπελς. Φωτ. Deutsches Bundesarchiv Ο ίδιος αρχικά δεν είχε εκδηλώσει ιδιαίτερες αντισημιτικές τάσεις - ειρωνευόταν μάλιστα τον Γιούλιους Στράιχερ για τον "πρωτόγονο" αντισημιτισμό του, όταν όμως έγινε πλέον πιστός οπαδός και ιδεολογικός ακόλουθος του Χίτλερ, εξεδήλωσε ισχυρές αντισημιτικές τάσεις, σχεδόν στον ίδιο βαθμό με του Στράιχερ, τον οποίο ειρωνευόταν. Ο Γκαίμπελς απέδειξε, πάντως, ότι ήξερε να χειρίζεται τον Φύρερ του, όταν παίρνοντας αφορμή από τη δολοφονία του Ερνστ φομ Ρατ κατάφερε να τον πείσει να εξαπολυθεί το πογκρόμ που έμεινε στην Ιστορία ως Η Νύχτα των Κρυστάλλων. Αυτό ενδέχεται να έγινε για να αποκτήσει και πάλι την αρχική εμπιστοσύνη και εύνοια του Χίτλερ, η οποία είχε κλονισθεί to 1937, όταν ο Γκαίμπελς είχε μια ερωτική ιστορία με τη ηθοποιό Λίντα Μπαάροβα (Lída Baarová), τσεχικής καταγωγής. Η ιστορία αυτή στοίχισε στην ηθοποιό τον γάμο της, ενώ η σύζυγος του Γκαίμπελς, Μάγδα, παραπονέθηκε στον Χίτλερ. Αυτός, ο οποίος συμπαθούσε ιδιαίτερα τόσο τη Μάγδα όσο και τα παιδιά της οικογένειας και παράλληλα ήταν ιδιαίτερα συντηρητικός σε σεξουαλικά θέματα, του έκανε σφοδρές παρατηρήσεις και του ζήτησε να διακόψει τον παράνομο δεσμό του. Ο Γκαίμπελς απάντησε με την παραίτησή του, την οποία ο Χίτλερ απέρριψε, οδηγώντας τον σε απόπειρα αυτοκτονίας (15 Οκτωβρίου). Ο Χίτλερ φρόντισε να αποπέμψει από τη Γερμανία τη Λίντα. Η περίπτωση αυτή, ωστόσο, δεν σταμάτησε την τάση του να κυνηγά γυναίκες, όπως αναφέρει ο Άρτουρ Άξμαν, επικεφαλής της Χιτλερικής Νεολαίας.
Ο Γκαίμπελς παρέμεινε ένας από τους ελάχιστους Ναζί που είχαν άμεση πρόσβαση στον Χίτλερ. Στις οικονομικές ατασθαλίες του - που δεν ήταν, άλλωστε, ο μοναδικός που τις διέπραττε - ο Χίτλερ κώφευε. Πριν αναλάβει Υπουργός διέθετε μόνο το πενιχρό εισόδημα από τη βουλευτική του ιδιότητα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του απέκτησε οικονομική ευμάρεια και κατείχε δύο πολυτελείς εξοχικές κατοικίες, μία στη λίμνη Κόσταντς και μία στη λίμνη Βάνζεε. Αν και ήταν στον στενό κύκλο του δικτάτορα, ο Χίτλερ παρέμενε πιστός στην αρχή "καθένας πρέπει να γνωρίζει μόνον όσα τον αφορούν". Έτσι, σχεδόν ποτέ δεν τον πληροφορούσε για τις προθέσεις του ή για στρατιωτικής φύσεως ζητήματα και ο Γκαίμπελς μάθαινε τις αποφάσεις και τι μέλλει γενέσθαι μέσω τρίτων. Αυτό, όμως, δεν τον εμπόδιζε να συνεχίζει την ορθή εκτέλεση των καθηκόντων του: Αυτός είχε αναλάβει να "πείσει" το γερμανικό έθνος για την αναγκαιότητα του πολέμου και των κατακτήσεων και την απόκτηση "ζωτικού χώρου" (Lebensraum). Η εισβολή στη Ρωσία αναγγέλλεται ραδιοφωνικά από τον Γκαίμπελς, με την ανάγνωση μιας δήλωσης του Χίτλερ, η οποία τελειώνει με τη φράση "... αποφάσισα να παραδώσω ξανά τις τύχες του Ράιχ στα χέρια των στρατιωτών μας". Όταν η 17η Στρατιά, καταλαμβάνοντας την πόλη Λέμπεργκ της Ουκρανίας, βρίσκει αρκετές εκατοντάδες Ουκρανών εθνικιστών, τους οποίους οι Ρώσοι είχαν εκτελέσει για να μη συμμαχήσουν με τους Ναζί, ο Γκαίμπελς σπεύδει αεροπορικώς επί τόπου και επιστρέφοντας κάνει ο ίδιος σε ραδιοφωνική εκπομπή την περιγραφή των όσων είδε: "...είμαι πολύ αγανακτισμένος, λιποθυμώ από τη φρίκη που νιώθω..." . Η προπαγάνδα του Δόκτορος έχει επιτύχει, και για το σημείο αυτό, τον σκοπό της: Να καταδείξει ότι ο πόλεμος εναντίον της Ρωσίας είναι πόλεμος ιδεολογικός, όπως είχε διακηρύξει ο Φύρερ στους στρατιωτικούς του ηγέτες αμέσως πριν την έναρξή του. Η εκμετάλλευση του ραδιοφώνου ως προπαγανδιστικού μέσου θα συνεχισθεί καθ' όλη τη διάρκεια του Πολέμου. Ακόμη και στις ημέρες της κατάρρευσης του Ναζιστικού καθεστώτος, ο υφυπουργός του Γκαίμπελς Νάουμαν θα ουρλιάζει κυριολεκτικά από το ραδιόφωνο ότι "οι Σοβιετικοί που τόλμησαν να εισέλθουν στο Βερολίνο θα συντριβούν".
Όπως είναι φυσικό, ο Γκαίμπελς δεν έμεινε εκτός των ενδοκομματικών συγκρούσεων. Επειδή στις αρμοδιότητές του ήταν η διατήρηση υψηλού ηθικού στον πληθυσμό, προσπάθησε με κάθε τρόπο να το επιτύχει, παρέχοντας αυξήσεις σε μισθούς και μεριμνώντας τόσο για την καλής ποιότητας σίτιση όσο και για τη στέγαση, ώστε να εξασφαλίζεται υψηλή παραγωγικότητα. Μοιραία, ήλθε σε σύγκρουση με τον δημιουργό του Τετραετούς Σχεδίου, τον Χέρμαν Γκέρινγκ, προσπαθώντας να τον υποσκελίσει. Ο Χίμλερ, που είχε επίσης τον ίδιο στόχο, έγινε ψευδοσύμμαχός του (καθώς δεν εμπιστευόταν κανένα). Πραγματικό σύμμαχο βρήκε ο Γκαίμπελς στο πρόσωπο του Άλμπερτ Σπέερ, ο οποίος ενδιαφερόταν εξίσου για την υψηλή παραγωγικότητα της γερμανικής βιομηχανίας. Δεν κατάφεραν, ωστόσο, να πείσουν τον Χίτλερ να απομακρύνει τον Γκέρινγκ. left|thumb|Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο του 1936 Καθώς ο πόλεμος εξελισσόταν δυσμενώς για τη Γερμανία, ο Χίτλερ αραίωσε τόσο τις δημόσιες εμφανίσεις του όσο και την παρουσία του στο ραδιόφωνο. Το κενό αυτό κλήθηκε να καλύψει ο Γκαίμπελς, ο οποίος έγινε έτσι το πρόσωπο και η φωνή του καθεστώτος στη χώρα. Οι ενδοκομματικές συγκρούσεις συνεχίσθηκαν με τον Γκαίμπελς να αλλάζει πλευρό, ύστερα από την πανωλεθρία του Στάλινγκραντ υποστηρίζοντας τον Γκέρινγκ απέναντι στον Χίμλερ και τον Μάρτιν Μπόρμαν, ο οποίος εποφθαλμιούσε το αξίωμα του Φύρερ και προτείνοντας τον Γκέρινγκ ως επικεφαλής της Κυβέρνησης. Και πάλι δεν έπεισε τον Χίτλερ, παρά το γεγονός ότι ο Γκέρινγκ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Τη δεδομένη στιγμή, ο Χίτλερ αναζητούσε ένα πρόσωπο για να του φορτώσει τις αποτυχίες του και η αυξανόμενη αδράνεια και διαφθορά του Στρατάρχη του Ράιχ του προσέφεραν αυτό ακριβώς που ζητούσε.
Ο Γκαίμπελς χωρίς να είναι από τους αρχιτέκτονες του Ολοκαυτώματος, γνώριζε λεπτομερώς γι' αυτό και ήταν ο εισηγητής της "απο-εβραιοποίησης" των τριών μεγάλων πόλεων του Ράιχ: Βερολίνου, Βιέννης και Πράγας. Με την υποστήριξη του Ράινχαρντ Χάιντριχ έλαβε το πράσινο φως από τον Χίτλερ. Παραπονιόταν, όμως, όπως γράφει στο ημερολόγιό του γιατί ενώ "η Γερμανία δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα στο ανατολικό μέτωπο, υπάρχουν ακόμη 40.000 Εβραίοι στο Βερολίνο". Συνέχισε να πιέζει για την εφαρμογή της Τελικής Λύσης, που είχε αποφασισθεί, ερήμην του ίδιου και του Υπουργείου του, στη Διάσκεψη της Βάνζεε.
Στην κατάρρευση του καθεστώτος
Ο δόκτωρ ήταν αρκετά έξυπνος και διορατικός για να αντιληφθεί ότι, μετά την ήττα του Στάλινγκραντ, η Γερμανία θα κατέρρεε. Ωστόσο, η προπαγανδιστική του δράση δεν σταματά: Διακηρύσσει, με κάθε διαθέσιμο μέσον, ότι η Γερμανία διαθέτει μυστικά όπλα, με τα οποία θα κατατροπώσει τους αντιπάλους της. Αναφερόταν στο υπερταχύ αεροσκάφος (το πρώτο αεριωθούμενο μαχητικό) Messerschmitt Me-262, τον νέο τύπο υποβρυχίου U-Boot XXI και τις ιπτάμενες βόμβες V-1 και V-2. Τα σχέδια αυτών των όπλων είναι γεγονός ότι υπάρχουν, ωστόσο η παραγωγή και εκμετάλλευσή τους στα πεδία των μαχών είναι αμφίβολο αν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Ο στόχος επιτυγχάνεται: Το ηθικό του λαού αναπτερώνεται, αν και το ηθικό του ίδιου έχει υποστεί σημαντική ρωγμή, καθώς αποτυγχάνει να πείσει τον Φύρερ του να ξεκινήσει διαπραγματευτικές προσπάθειες με τους αντιπάλους του και στα δύο μέτωπα: Ο Χίτλερ, ενώ δεν απορρίπτει την ιδέα, του δηλώνει ότι αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνει, αν πρώτα δεν επιτευχθούν, από γερμανικής πλευράς, σημαντικές νίκες στα δύο μέτωπα, ώστε να διαπραγματευθεί ως ίσος προς ίσο. Μετά την ήττα στο Κουρσκ κάθε τέτοια πιθανότητα εκλείπει. Ο Γκαίμπελς δεν εγκαταλείπει τις προσπάθειές του ούτε παραμελεί τα καθήκοντά του. Στις 12 Απριλίου του 1945 επισκέπτεται το Στρατηγείο της 9ης Στρατιάς (απέχει πλέον μόλις 60 χλμ. από το Βερολίνο) και εκφωνεί ενώπιον των ανώτατων αξιωματικών της ένα λόγο με το προσφιλές θέμα του Χίτλερ: Τον θάνατο της τσαρίνας Ελισάβετ και την αντικατάστασή της από τον Πέτρο Γ', θαυμαστή του Πρώσσου Βασιλέα Φρειδερίκου του Β΄, ο οποίος ανατρέπει τη συμμαχία ενώπιον της οποίας η Πρωσία θα ήταν αναγκασμένη να υποκύψει. Ο λόγος του αφήνει παγερά αδιάφορους τους αξιωματικούς, οι οποίοι είναι σε θέση να γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα την κατάσταση που επικρατεί. Ο δόκτωρ επιστρέφει στο Βερολίνο και στο γραφείο του και, μόλις ενημερώνεται για τα τρέχοντα γεγονότα, καλεί στο τηλέφωνο τον Διοικητή της Στρατιάς, στρατηγό Τέοντορ Μπούσσε. Μόλις αυτός έρχεται στο ακουστικό, ακούει τον Γκαίμπελς, έξαλλο από χαρά, να του λέει: "Η τσαρίνα πέθανε, στρατηγέ! Η τσαρίνα πέθανε!". Με αυτό τον τρόπο, χαρακτηριστικό της προπαγανδιστικής του δεινότητας, ανήγγειλε στον στρατηγό Μπούσσε τον θάνατο του Προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ.
Στις 23 Απριλίου απευθύνει, μέσω ραδιοφώνου, το ακόλουθο κάλεσμα στο λαό του Βερολίνου:
Στις 20 Απριλίου είναι τα γενέθλια του Φύρερ. Ο δόκτωρ εκφωνεί ένα διθυραμβικό λόγο στο ραδιόφωνο και προσπαθεί να εμφυσήσει και πάλι τον αέρα της τελικής νίκης στον κόσμο. Μέχρις ενός σημείου το καταφέρνει, ωστόσο την επόμενη, στη σύσκεψη που γίνεται καθημερινά στο Υπουργείο Προπαγάνδας, εμφανίζεται μπροστά στους υφισταμένους του ένας έξαλλος Υπουργός, ο οποίος τους κραυγάζει: "Το παν απώλετο!". Συνεχίζει υβρίζοντας το γερμανικό λαό, ο οποίος "..αφήνει να βιάζουν τις γυναίκες του, να ατιμάζουν τη γη και την περιουσία του... δεν είναι άξιος για τον Εθνικοσοσιαλισμό...". Μόνον ένας από τους υφισταμένους του αντιδρά, ο επικεφαλής της ραδιοφωνίας Χανς Φρίτσε (Hans Fritsche), αντιτείνοντας ότι οι Γερμανοί πολέμησαν και πολεμούν γενναία απέναντι σε συντριπτικούς αντιπάλους. Ο Γκαίμπελς τον αγνοεί και, απευθυνόμενος σε όλους, τους απειλεί: "...Κανείς δεν σας ανάγκασε να δουλέψετε μαζί μου! Τώρα τα λαιμάκια σας θα κοπούν!". Ύστερα εγκαταλείπει απότομα την αίθουσα ουρλιάζοντας "Καταρρέουμε... θα παρασύρουμε μαζί μας την ανθρωπότητα!".
Φεύγοντας από εκεί επιστρέφει στο Καταφύγιο του Χίτλερ, στο υπόγειο της Καγκελαρίας. Αρνείται να το εγκαταλείψει, σημειώνοντας στο ημερολόγιό του: "... Πάντα υπάκουα στις εντολές του Φύρερ. Αυτή τη φορά όμως όχι. Αν έφευγα τώρα θα ήμουν αναγκασμένος να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου νιώθοντας ντροπή και ότι δεν υπήρξα τίποτε περισσότερο από ένα χυδαίο τραμπούκο". Ο δόκτωρ παρίσταται ως μάρτυς στον γάμο του Χίτλερ με την Εύα Μπράουν. Υπαγορεύει την πολιτική του διαθήκη, ως συμπλήρωμα σε αυτήν του Φύρερ του. Στην πολιτική του διαθήκη ο Χίτλερ ονόμαζε τον Γκαίμπελς "Reichskanzler des Großdeutsches Reiches" (Καγκελάριο του Κράτους της Μείζονος Γερμανίας), αξίωμα που ο δόκτωρ θα κρατήσει για μία μόνον ημέρα. Η σύζυγός του Μάγδα και τα παιδιά τους βρίσκονται και αυτοί εκεί, με τη μητέρα τους να έχει αμετάκλητα αποφασίσει ολόκληρη η οικογένεια να μοιρασθεί την τύχη του Φύρερ της, καθώς "ζωή χωρίς Εθνικοσοσιαλισμό δεν είναι νοητή", σύμφωνα με τη Μάγδα Γκαίμπελς. Την επομένη της αυτοκτονίας του Χίτλερ και της συζύγου του, την 1η Μαΐου, η Μάγδα φονεύει τα παιδιά τους με δηλητήριο στον ύπνο τους και στη συνέχεια ανεβαίνουν και οι δύο στον κήπο της Καγκελαρίας, όπου ο Hauptsturmführer των SS Γκίντερ Σβέγκερμαν (Günther Schwägermann) τους εκτελεί με περίστροφο. Οι άνδρες της φρουράς αποπειρώνται να αποτεφρώσουν τις σορούς. Η βενζίνη που διαθέτουν, όμως, είναι σε ανεπαρκή ποσότητα για κάτι τέτοιο. Οι σοροί καίγονται, αλλά όχι μέχρις αδυναμίας αναγνωρίσεως. Οι Σοβιετικοί θα βρουν τα σώματα και θα τα αναγνωρίσουν - παίρνοντας και τις σχετικές φωτογραφίες. Ας ελπίσουμε ότι θα καίγεται στην κόλαση...
Στον Γκαίμπελς αποδίδονται διάφορα "αποφθέγματα" τα οποία δεν είπε, όπως το γνωστό "Αν πεις ένα μεγάλο ψέμα και το επαναλαμβάνεις, τελικά οι άνθρωποι θα το πιστέψουν".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαιμπελς, Γιοζεφ Γκαιμπελς, Γιοζεφ Γκαιμπελς Κατηγορία:Ναζιστική προπαγάνδα
Ματέους Πσιμπίλκο
Καριέρα
Κέρδισε δύο μετάλλια τη σεζόν 2018, το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, με άλμα στα 2.35 μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Γερμανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Τέιμα Ονόριο
Η Τέιμα Ονόριο (Teima Onorio, νέα ορθογραφία: Teimwa, 1963-) είναι πολιτικός και υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι από τις 28 Μαρτίου 2003 ως τις 12 Μαρτίου 2016.
Καριέρα
Είναι κόρη του Ρότα Ονόριο, Προέδρου του Συμβουλίου του Κράτους, ο οποίος ήταν υπηρεσιακός Πρόεδρος του Κιριμπάτι από τις 10 Δεκεμβρίου 1982 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1983. Η Τέιμα υπηρέτησε την πρώτη της θητεία στο αξίωμα της Αντιπροέδρου από το 2003 ως το 2007, προτού επαναδιοριστεί. Εκτός από Αντιπρόεδρος η Τενόριο είναι επίσης υπουργός Παιδείας, Νέας Γενιάς και Ανάπτυξης του Αθλητισμού. Το εν λόγω χαρτοφυλάκιο το κατείχε νωρίτερα, ενώ το 2007 τέθηκε επικεφαλής του υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Συνεργασίας για να επιστρέψει το 2008 στο υπουργείο Παιδείας, Νέας Γενιάς και Αθλητισμού.
Η Ονόριο υπηρέτησε ως μέλος της Βουλής στην περιφέρεια του Αροράε (Arorae) από το 1998 ως το 2002. .
Ως Αντιπρόεδρος του Κιριμπάτι, εκπροσώπησε τον Όμιλο των Μικρών Νησιωτικών Κρατών στα Ηνωμένα Έθνη, απευθύνοντας ομιλία με θέμα την κλιματική αλλαγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Κιριμπάτι
Κάτια Νικολαΐδου
Η Κάτια Νικολαΐδου Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 1992 στο επεισόδιο "Νυχτερινός επισκέπτης" της αστυνομικής σειράς Τμήμα Ηθών. Το 1993 ακολούθησε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Στον αστερισμό της γραβάτας, με τον Βλάσση Μπονάτσο. Το 1995 έπαιξε στο επεισόδιο "Σαλώμη" της σειράς Ανατομία ενός εγκλήματος, συμμετείχε σε δύο ιστορίες της σειράς Μαγική Νύχτα ενώ έκανε και μία guest εμφάνιση στην αισθηματική σειρά Πειρασμός. Τη σεζόν 1996-1997 υποδύθηκε τη Τζούλη στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη Παλίρροια στο Mega Channel. Το 1999 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μαρία Γεωργιάδου, τη Σμαράγδα Διαμαντίδου, τη Σόφη Ζαννίνου, τη Χριστίνα Θεοδωροπούλου και την Τάνια Καψάλη στην κινηματογραφική κωμωδία του Νίκου Περάκη Θηλυκή εταιρεία. Τη σεζόν 1999-2000 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα ενώ έκανε διάφορες εμφανίσεις στην κωμική σειρά Αριστοτέλης ο άριστος.
Από το 2000 μέχρι το 2002 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά του Alpha TV Θα σε δω στο πλοίο. Το 2003 συνεργάστηκε και πάλι με τον Νίκο Περάκη στην κωμωδία Η Λίζα και όλοι οι άλλοι υποδυόμενη μία δημοσιογράφο του περιοδικού cosmopolitan. Τη σεζόν 2003-2004 υποδύθηκε τη Νάνσυ στο δεύτερο κύκλο της κωμικής σειράς του ANT1 Τα Φιλαράκια. Από το 2004 μέχρι το 2006 υπήρξε συμπαρουσιάστρια της πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής του Alpha TV Αυτό μας έλειπε!. Από το 2005 μέχρι το 2007 συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο πρωταγωνιστώντας σε συνολικά 15 ιστορίες της αστυνομικής σειράς 10η εντολή. Από το 2007 μέχρι το 2009 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά του Mega Channel Μια στιγμή δυο ζωές υποδυόμενη την Άννα Ιωάννου. Τη σεζόν 2008-2009, πέρα από την παρουσία της στο δεύτερο κύκλο της σειράς Μια στιγμή δυο ζωές, ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στην καθημερινή σειρά του SIGMA Σε φόντο κόκκινο μαζί με τον Γιάννη Βόγλη. Παρέμεινε στο καστ της σειράς μέχρι και την ολοκλήρωσή της το καλοκαίρι του 2012 έχοντας την μακροβιότερη παρουσία από οποιοδήποτε άλλο ηθοποιό σε αυτή. Τη σεζόν 2012-2013 είχε ένα ρόλο κλειδί στην καθημερινή σειρά του Mega Channel Κλεμμένα Όνειρα. Το 2013 υποδύθηκε τη Γεωργία στη κινηματογραφική μαύρη κωμωδία του Δημήτρη Αρβανίτη Μια νύχτα στην Αθήνα.
Προσωπική ζωή
Η Κάτια Νικολαΐδου υπήρξε για ένα διάστημα παντρεμένη με τον συνάδελφό της ηθοποιό Οδυσσέα Σταμούλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Λογγίτσι Ευρυτανίας
Το Λογγίτσι είναι οικισμός του νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών, σε υψόμετρο 340 μ. Ανήκει διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Βούλπης του καλλικρατικού Δήμου Αγράφων (τέως καποδιστριακού Δήμου Απεραντίων).
Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 61 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Αλεξάντερ Λουκόμσκι
Ο Αλεξάντερ Σεργκέγιεβιτς Λουκόμσκι (10 Ιουλίου 1868 – 25 Ιανουαρίου 1939, Παρίσι) ήταν Ρώσος στρατιωτικός διοικητής, Γενικό Επιτελείο, Αντιστράτηγος (Απρίλιος 1916). Πολέμησε για τον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν ένας από τους οργανωτές του Εθελοντικού στρατού κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Λουκόμσκι αποφοίτησε από Ινστιτούτο Μηχανολογίας Νικολάγιεφ ως στρατιωτικός μηχανικός, τώρα Στρατιωτικό μηχανολογικό-τεχνικό πανεπιστήμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι μηχανικοί
Λίμνη Τσιαντάο
Η λίμνη Τσιαντάο' (千島湖, κυρ. λίμνη των χιλίων νήσων), είναι τεχνητή λίμνη στον νομό Τσουν'αν, στην επαρχία Τσετσιάνγκ της Κίνας, που σχηματίστηκε μετά την ολοκλήρωση του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Ξιν'αν το 1959. Στη λίμνη υπάρχουν 1.078 μεγάλα νησιά και χιλιάδες μικρότερα κατά μήκος της συνολικής έκτασης. Η λίμνη καλύπτει 573 χλμ² και έχει ικανότητα αποθήκευσης υδάτινων πόρων 17.8 χλμ³. Τα νησιά της καλύπτουν έκταση 86 χλμ².
Τουρισμός και αξιοποίηση αποθεμάτων
Η λίμνη είναι γνωστή για το καθαρό και ενίοτε πόσιμο νερό της, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του μεταλλικού νερού «Nongfu Spring». Είναι επίσης γνωστή για τα πλούσια δάση (πάνω από 90% δασοκάλυψη) και τα εξωτικά νησιά της. Τόποι προσέλκυσης επισκεπτών είναι το νησί του Πουλιού, το νησί του Φιδιού, το νησί του Πιθήκου, το νησί του Υδατοφράκτη και το νησί Που Θυμίζει την Παιδική Ηλικία.
Η λίμνη είναι τουριστικός προορισμός για την επαρχία Ζεγιάνγκ, αλλά και για όσους αναζητούν παραλίμνιες κατοικίες.
Το φράγμα που δημιουργεί τη λίμνη βρίσκεται στη θέση 29.48361°N, 119.21333°W και έχει 105 μ. ύψος με μήκος κορυφής 466,5 μ. Είναι το πρώτο φράγμα που κατασκευάστηκε στην Κίνα με ύψος μεγαλύτερο των 100 μ. και έχει ικανότητα παραγωγής 845 MW.
Στη λίμνη διεξάγονται εξουσιοδοτημένες οργανικές ιχθυοκαλλιέργειες και είναι τόπος αναπαραγωγής ιχθύων χωρίς χημικές ουσίες ως αναφέρεται, ακτινοβολίες ιονισμού ή γενετικές τροποποιήσεις. Ωστόσο, μετρήσεις από δειγματοληψίες του 1974 και του 1975 (χαμηλής στάθμης) και του 1979 (υψηλής στάθμης) υπέδειξαν την παρουσία υδραργύρου Hg στις αποθέσεις κίτρινου πηλού του πυθμένα της λίμνης 30-300 φορές πάνω από το κανονικό
Ιστορικό
Η κοιλάδα πλημμύρισε το 1959 για να δημιουργηθεί η λίμνη του σχεδίου «Υδροηλεκτρικό Φράγμα του Ποταμού Ξιν'αν». Στους πρόποδες του όρους Γου Σι (ή «όρος των πέντε λεόντων») βρίσκεται μια αρχαία πολή γνωστή ως Σι Τσενγκ ("Πόλη των Λεόντων"). Χτίστηκε κατά τη διάρκεια της ανατολικής δυναστείας Χαν (25 - 200) και εγκαθιδρύθηκε ως νομαρχιακή πόλη το 208. Επί του παρόντος η πόλη βρίσκεται σε βάθος που κυμαίνεται από 26 έως 40μ. Η εταιρεία «Big Blue», που πρακτορεύει καταδυτικό τουρισμό και βρίσκεται στη Σανγκάη οργανώνει δύο φορές τον μήνα ταξίδια στη λίμνη και έχει ξεκινήσει την εξερεύνηση της βυθισμένης πόλης. Η πόλη πρόκειται να μετατραπεί σε καταδυτικό αξιοθέατο, καθώς οι τοπικές αρχές πρόκειται να τη μεταβάλλουν σε πόλο έλξης για τον καταδυτικό τουρισμό
Το 1994, σε ένα συμβάν που αναφέρεται ως Συμβάν της λίμνης Τσιαντάο, τρεις πειρατές επιβιβάστηκαν σε μία λέμβο γεμάτη τουρίστες και της έβαλαν φωτιά, σκοτώνοντας και τους 32 επιβάτες της λέμβου, κυρίως τουρίστες από την Ταϊβάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Κίνας
Ελληνικό δημοψήφισμα του 1924
Το δημοψήφισμα του 1924 έγινε στις 13 Απριλίου από τη Δ΄ Συντακτική Εθνοσυνέλευση που είχε συγκροτηθεί στις 2 Ιανουαρίου 1924. Η Μοναρχία καταργήθηκε στις 25 Μαρτίου 1924 και, στις 29 του μηνός, προκηρύχθηκε δημοψήφισμα (ΦΕΚ Α΄ 70) για την επικύρωση της απόφασης.
Στις 13 Απριλίου 1924, με τη λαϊκή ψήφο εγκρίθηκε το παραπάνω ψήφισμα. Μία μερίδα των βασιλοφρόνων, με επικεφαλής τον Π. Τσαλδάρη, αρνήθηκε την εγκυρότητα του αποτελέσματος και δεν αναγνώρισε το νέο πολίτευμα, γιατί, όπως ισχυριζόταν, είχαν γίνει νοθείες. Το αναγνώρισε, όμως, ο Ιωάννης Μεταξάς και δήλωσε ότι θα πολιτευθεί μέσα στα πλαίσια αυτού με το κόμμα του, των Ελευθεροφρόνων, γεγονός που επέτεινε τη διάσπαση της φιλομοναρχικής μερίδας.