cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία
Ιστορικό πλαίσιο
Γράφτηκε νέο σχέδιο Συντάγματος, το οποίο πρότεινε αυτή τη φορά τη δημιουργία μιας μορφής διακυβέρνησης με δύο σώματα. Ο Λεόν Μπλουμ (SFIO) ήταν επικεφαλής του GPRF από το 1946 έως το 1947. Μετά από νέες εκλογές τον Ιούνιο του 1946 ο χριστιανοδημοκράτης Ζωρζ Μπιντώ (Georges Bidault) ανέλαβε την ηγεσία του Υπουργικού Συμβουλίου. Παρά τον λόγο του Ντε Γκωλ στη Μπαγιέ της 16ης Ιουνίου 1946, στον οποίο κατήγγειλε τα νέα θεσμικά όργανα, το νέο σχέδιο εγκρίθηκε από το γαλλικό λαό: Το 53% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ (με αποχή σε ποσοστό 31%) στο δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1946. Τελικά τον επόμενο χρόνο καθιερώθηκε η Τέταρτη Δημοκρατία, ενός θεσμικού συσχετισμού στον οποίο η ουσιαστική εξουσία βρισκόταν στα χέρια του Προέδρου της Κυβέρνησης, δηλαδή του Πρωθυπουργού, ο οποίος ανέλαβε και την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων. Το Σύνταγμα επίσης για πρώτη φορά αναγνώρισε στον Πρωθυπουργό τον τίτλο του αρχηγού του Γαλλικού στρατού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας περιορίστηκε μόνο σε έναν πολύ συμβολικό ρόλο, με ελάχιστες έως και σχεδόν ανύπαρκτες αρμοδιότητες.
Η αποτυχία του κοινοβουλευτικού συστήματος στη Γαλλία
Η πρόθεση των συντακτών του νέου Συντάγματος ήταν να εξορθολογίσουν το κοινοβουλευτικό σύστημα. Οι υπουργοί ήταν υπόλογοι στο νομοθετικό σώμα, τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, ωστόσο θεσπίστηκαν μέτρα με σκοπό την προστασία του Υπουργικού Συμβουλίου και την ενίσχυση του κύρους του πρωθυπουργού της Γαλλίας. Ο στόχος του νέου συντάγματος ήταν να συμφιλιώσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία με υπουργική σταθερότητα.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα, ο πρόεδρος της Κυβέρνησης ήταν ο αρχηγός της εκτελεστικής εξουσίας και των ενόπλων δυνάμεων (πρωθυπουργός της Γαλλίας). Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγονταν από το Κοινοβούλιο (Εθνοσυνέλευση και το Συμβούλιο της Δημοκρατίας), έπαιζε έναν πολύ συμβολικό ρόλο. Μοναδικές αρμοδιότητές του ήταν να απονέμει τις διακρίσεις, να προκηρύσσει εκλογές ή δημοψήφισμα και να διορίζει τον νικητή των βουλευτικών εκλογών ως πρωθυπουργό, ο οποίος υπόκειται σε εκλογή από την Εθνοσυνέλευση πριν από το σχηματισμό ενός υπουργικού συμβουλίου. Ο πρωθυπουργός ήταν αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και μόνο αυτός είχε εξουσία πάνω σε αυτές. Ο πρωθυπουργός ήταν, επίσης, το μόνο μέλος της εκτελεστικής τη δυνατότητα να απαιτήσει ψήφο εμπιστοσύνης από την εθνοσυνέλευση (στην Τρίτη Δημοκρατία οποιοδήποτε υπουργός θα μπορούσε να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης). Το υπουργικό συμβούλιο θα μπορούσε να απορριφθεί εάν η απόλυτη πλειοψηφία των μελών της εθνοσυνέλευσης ψήφιζαν εναντίον του υπουργικού συμβουλίου. Τέλος, η εθνοσυνέλευση θα μπορούσε να διαλυθεί μετά από δύο υπουργικές κρίσεις στον νομοθέτη.
Ωστόσο, αυτά τα συνταγματικά μέτρα δεν λειτούργησαν. Τον Ιανουάριο του 1947, μετά την εκλογή του από την εθνοσυνέλευση και το διορισμό των υπουργών του, ο πρωθυπουργός Πολ Ραμαντιέ ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης, προκειμένου να επαληθεύσει ότι η συνέλευση ενέκρινε τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου του. Έτσι, ξεκίνησε μια προσαρμοσμένη διπλή εκλογή, μια ψηφοφορία για τον πρωθυπουργό που ακολουθείται από μια ψήφο εμπιστοσύνης στο επιλεγμένο υπουργικό συμβούλιο, που αποδυνάμωσε την εξουσία του πρωθυπουργού πάνω στο υπουργικό συμβούλιο. Έτσι, όπως και στην Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία, το καθεστώς αυτό χαρακτηρίζεται από υπουργική αστάθεια. Σιγά σιγά δυνάμωναν οι φωνές που απαιτούσαν τη μεταστροφή του πολιτεύματος από Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία σε Προεδρική Δημοκρατία. Πράγματι μετά από δημοψήφισμα το 1958 ο λαός επέλεξε με ποσοστό 83,72% την Προεδρική Δημοκρατία έναντι 16,28% που προτίμησε την Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Ο πρόεδρος στο εξής θα εκλεγόταν από τον λαό και θα είχε τον κυρίαρχο ρόλο ενώ ο πρωθυπουργός θα έπαυε να κυριαρχούσε και εφεξής θα ήταν όχι ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος αλλά οποιοσδήποτε πολίτης που θα επέλεγε ο πρόεδρος της Γαλλίας. Η Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία κατέδειξε τις αδυναμίες του κοινοβουλευτικού συστήματος σε χώρες που χρειάζονταν σταθερότητα και ήταν πολυπολιτισμικές.Παράδειγμα χώρας με αυτά τα κιτήρια που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει προβλήματα σαν τη Γαλλία αποτελεί και η Ελλάδα με τη διαφορά ότι η τελευταία δεν επέλεξε ούτε συζήτησε τη μεταστροφή προς την Προεδρική Δημοκρατία.
Η Τέταρτη Δημοκρατία ήταν επίσης θύμα του πολιτικού πλαισίου. Ο διαχωρισμός των τριών μερών της συμμαχίας, την άνοιξη του 1947, η αποχώρηση του Κομμουνιστικού υπουργών, γκωλλική αντιπολίτευση, και η νέα αναλογική εκπροσώπηση δεν δημιουργηθούν οι συνθήκες για την υπουργική σταθερότητα. Κυβερνητικοί συνασπισμοί αποτελούνταν από ένα συνονθύλευμα απείθαρχους της κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς μερών. Τέλος, η τέταρτη Δημοκρατία ήρθε αντιμέτωπη με την κατάρρευση της γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας.
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Δημοκρατια Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Μοντεβραίν
Το Μοντεβραίν (γαλλικά: Montévrain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντεβρινουά (γαλλικά: Montévrinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αλστονίτης
Ο αλστονίτης (αγγλ. alstonite) είναι σπάνιο ορυκτό, γνωστό και ως μπρομλίτης (bromlite), που από χημικής απόψεως αποτελεί ανθρακικό βαριασβέστιο, με μοριακό χημικό τύπο BaCa(CO3)2. Μερικές φορές περιέχει και στρόντιο. Τα ορυκτά βαρυτασβεστίτης και παραλστονίτης έχουν την ίδια χημική σύσταση, αλλά διαφορετική κρυσταλλική δομή, έτσι ώστε τα τρία ορυκτά χαρακτηρίζονται ως κρυσταλλικώς τρίμορφα. Ο αλστονίτης είναι κρυσταλλωμένος στο λεγόμενο τρικλινές σύστημα, ο βαρυτασβεστίτης στο μονοκλινές και ο παραλστονίτης στο τριγωνικό σύστημα. Το πρώτο ορυκτό ονομάσθηκε «μπρομλίτης» υπό του Τόμας Τόμσον το 1837 από την ονομασία του ορυχείου Μπρόμλυ Χιλ (Bromley-Hill mine), και «αλστονίτης» υπό του Άουγκουστ Μπράιτχαουπτ της Ακαδημίας του Φράιμπεργκ το 1841, από το ομώνυμο χωριό Όλστον (Alston) της βορειοδυτικής Αγγλίας, έδρα του προμηθευτή από τον οποίο αποκτήθηκαν τα πρώτα δείγματα του ορυκτού από τον Τόμσον το 1834. Αμφότερες οι ονομασίες χρησιμοποιούνται αρκετά.
Δομή
Ο αλστονίτης είναι τρικλινές ορυκτό, αλλά η εμφάνισή του είναι εκείνη ενός ορθορομβικού εξαιτίας του φαινομένου της διδυμίας, το οποίο εμφανίζεται σε όλους τους κρυστάλλους του συγκεκριμένου ορυκτού. Η ομάδα συμμετρίας είναι η P1 ή η P. Ο αλστονίτης εμφανίζεται να έχει μια υπερδομή βασισμένη στον παραλστονίτη, χωρίς μακροσκοπική στοίχιση των κατιόντων των μετάλλων ή των ομάδων του CO3. Η δομή του παραλστονίτη είναι παρόμοια με εκείνη άλλων διπλών ανθρακικών αλάτων.
Εμφάνιση
Δεν είναι γνωστή η ύπαρξη απλών κρυστάλλων αλστονίτη. Οι κρύσταλλοί του είναι πάντοτε σύνθετοι με επαναλαμβανόμενη διδυμία, με μορφή ψευδο-εξαγωνικών πυραμίδων, όπως είναι οι κρύσταλλοι του ουιδερίτη, αλλά οξύτεροι στο σχήμα.
Οι κρύσταλλοι είναι άχρωμοι έως λευκοί, γκριζοκίτρινοι, κρεμ ή με χλομό ρόδινο χρώμα. Το χρώμα ωστόσο μπορεί να ξεθωριάσει όταν το ορυκτό εκτεθεί στο φως. Ο αλστονίτης είναι διαφανές έως θολό ημιδιαφανές ορυκτό, με λευκή γραμμή κόνεως και υαλώδη λάμψη. Η εξέταση λεπτής τομής του με πολωμένο φως φανερώνει ότι ο κάθε σύνθετος κρύσταλλος αποτελείται από 6 διαφορετικά προσανατολισμένους απλούς κρυστάλλους διευθετημένους σε 12 τμήματα.
Οπτικές ιδιότητες
Ο αλστονίτης είναι διπλοθλαστικό σώμα, με δείκτες διαθλάσεως nα =1,526, nβ = 1,671 και nγ = 1,672. Η μέγιστη διπλοθλαστικότητα (η διαφορά στον δείκτες διαθλάσεως φωτεινών ακτίνων που διέρχονται μέσα από τον κρύσταλλο με διαφορετική πόλωση) είναι δ = 0,146.
Ως οπτική γωνία ορίζεται η γωνία ανάμεσα στους δύο κύριους οπτικούς άξονες ενός διπλοθλαστικού κρυστάλλου και συμβολίζεται με 2V. Η μετρούμενη τιμή της 2V για τον αλστονίτη είναι 6°. Είναι όμως δυνατό να υπολογισθεί θεωρητικώς η τιμή της 2V από τις μετρούμενες τιμές των δεικτών διαθλάσεως και από αυτόν τον υπολογισμό προκύπτει  η τιμή 8°. Εάν το χρώμα του προσπίπτοντος φωτός μεταβληθεί, τότε και οι δείκτες διαθλάσεως μεταβάλλονται, όπως και η τιμή της 2V. Για τον αλστονίτη το φαινόμενο αυτό είναι ασθενές, με τη 2V να είναι μεγαλύτερη για το ερυθρό φως σε σχέση με το ιώδες (r > v).
Ο αλστονίτης φθορίζει ασθενώς με κίτρινο φως αν φωτιστεί με υπεριώδες φως.
Φυσικές ιδιότητες
Το ορυκτό αυτό έχει ατελή σχισμό και θραύεται (σπάει) με άνισο τρόπο. Δεν είναι πολύ σκληρό, με σκληρότητα Mohs 4 έως 4,5, λίγο σκληρότερο από τον φθορίτη, ενώ η πυκνότητά του είναι 3,70. Ο αλστονίτης είναι διαλυτός σε αραιό HCl και δεν είναι ραδιενεργός. Γενικώς τα τρίμορφα ορυκτά αλστονίτης, βαρυτασβεστίτης και παραλστονίτης έχουν παρόμοιες φυσικές ιδιότητες.
Τοποθεσίες όπου ανευρίσκεται
thumb|Ομάδα κρυστάλλων αλστονίτη από την «πρότυπη τοποθεσία» στην Κάμπρια (μέγεθος: 5,1 × 4,1 × 2,7 [[Εκατοστόμετρο|cm)]] Υπάρχουν δύο «πρότυπες τοποθεσίες» (type localities) για τον αλστονίτη, ευρισκόμενες αμφότερες στη βόρεια Αγγλία. Η μία είναι το ορυχείο του Μπρόμλυ Χιλ (Bromley-Hill mine), στο Νέντχεντ (Nenthead) του διαμερίσματος Όλστον Μουρ, στα βόρεια Πέννινα όρη της Κάμπρια, ενώ η άλλη είναι το ορυχείο Φάλοουφηλντ (Fallowfield Mine) στο Έικομπ (Acomb) του Χέξαμ, στην κομητεία Νορθάμπερλαντ. Το «δείγμα αναφοράς» (type specimen) με βάση το οποίο ορίσθηκε το ορυκτό φυλάσσεται στην Ακαδημία Ορυχείων του Φράιμπεργκ, στη Γερμανία (αρ. 15818).
Στο ορυχείο του Μπρόμλυ Χιλ ο αλστονίτης συναντάται σε υδροθερμικές, όχι υψηλής θερμοκρασίας, εναποθέσεις μολύβδου–ψευδαργύρου, που συνδέονται με ουιδερίτη, ασβεστίτη και βαρύτη. Ο αλστονίτης του Μπρόμλυ Χιλ είναι λευκός έως άχρωμος, ή λευκορόδινος, με κρυστάλλους μήκους μέχρι 6 mm. Σε κάποια δείγματα παρεμβάλλονται πολύ λεπτοί εξαγωνικοί πλακώδεις κρύσταλλοι ασβεστίτη. Συνήθης επίσης είναι η εμφώλευση λευκού έως λευκορόδινου βαρύτη. Παρόμοιοι είναι οι κρύσταλλοι του αλστονίτη και στο Φάλοουφηλντ.
Γενικότερα, ο αλστονίτης σχετίζεται (ανευρίσκεται μαζί), εκτός των ανωτέρω, με ανκερίτη, σιδηρίτη, μπενστονίτη, γαληνίτη, σφαλερίτη, σιδηροπυρίτη και χαλαζία.
Στην Αγγλία συναντάται επίσης σε φλέβες κοντά στο χωριό Νιου Μπράνσπεθ, δίπλα στο Ντάραμ, αλλά και πάλι στο διαμέρισμα Όλστον Μουρ της Κάμπρια, στο ορυχείο Νέντσμπερυ Χαγκς (Nentsberry Haggs). Στις ΗΠΑ συναντάται, με τη μορφή πολύ μικρών ψευδο-εξαγωνικών διπυραμιδικών κρυστάλλων μαζί με μπενστονίτη και συχνότερα με ουιδερίτη, στο ορυχείο Μινέρβα, στο χωριό Κέιβ ιν Ροκ (νότιο Ιλινόι, στα σύνορα με το Κεντάκυ).
Γκoλντ Ρίβερ (Βρετανική Κολομβία)
To Γκόλντ Ρίβερ (αγγλικά: Gold River) είναι ένα χωριό που βρίσκεται κοντά στο γεωγραφικό κέντρο της Νήσου Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Εκμεταλλευόμενοι τα βαθιά νερά και τα πλούσια δάση του, τo Γκόλντ Ρίβερ αναπτύχθηκε το 1967 ως μια πρωτότυπη βιομηχανία χαρτοπολτού και χαρτιού. Γρήγορα ευημέρησε και δημιούργησε εξαιρετικές κοινοτικές εγκαταστάσεις. Με την παγκόσμια αγορά να αλλάζει στο πέρασμα των χρόνων έφερε το κλείσιμο του ελαιοτριβείου του το 1998, με αποτέλεσμα πολλοί από τους κατοίκους του αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν αλλού. Από τότε, η οικονομία του χωριού βασίζεται περισσότερο στις φυσικές του ομορφιές του όπως τα γραφικά βουνά, τις λίμνες, τα ποτάμια, τα δάση με την ανάπτυξη του τουρισμού και της ερασιτεχνικής αλιείας. Στο χωριό καταγράφηκαν 1267 κάτοικοι με βάση την απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία
Αργυρή Βασιλάκου
Η Αργυρή Βασιλάκου είναι Ελληνίδα εικαστικός και χαράκτρια. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) στο Β΄ Εργαστήριο με καθηγητή τον Χρόνη Μπότσογλου το διάστημα 1995-2000 και χαρακτική στο Β΄ Εργαστήριο με καθηγητές τους Β. Τσαλαματά και Α. Πειρουνίδη το 2010-2014. Πήρε την Υποτροφία Σπουδών στη Ζωγραφική του έτους 1996-97.
Συμμετείχε στο συνθετικό έργο Ισταμπούλ: Ξανασκεπτόμενοι την παλίμψηστη Πόλη, που οργανώθηκε από το "Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Μιμάρ Σινάν", το "Β΄ Εργαστήριο Χαρακτικής της ΑΣΚΤ" και το "Tuncer Camakli Architects (TCA)", που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 2014.
Μαζί με τους ζωγράφους-χαράκτες Δημήτρη Σπανόπουλο και Μιχαήλ Φαλκώνη ίδρυσαν το 2014 την εικαστική ομάδα Χωρο-Χρόνος, που πραγματοποίησε τις εκθέσεις:
Διεθνείς Διετείς (Biennale) Εκθέσεις Χαρακτικής:
Χαρακτήρας του έργου της
Η εργασία της είναι αφιερωμένη στην αφαίρεση. Χρησιμοποιεί πληθώρα διαφορετικών μέσων, όπως λάδι σε καμβά, κάρβουνο σε χαρτί, μεταξοτυπία και ξυλογραφία, ψηφιακή εκτύπωση, κά. Οι συνθέσεις της είναι μεστές και πληθωρικές. Η επιφάνεια γεμίζει με γραφήματα και μικρές, διακεκομμένες, έντονες γραμμές. Μεγάλες γραμμές χωρίζουν τη σύνθεση σε δύο ή τρία μέρη: ο εαυτός και ο άλλος έχουν σχέση αντιπαράθεσης, αλλά και ευθύνης. Η υποκειμενικότητα υπάρχει ως αποτέλεσμα πρωταρχικού χωρισμού, σύγκρουσης, απώλειας. Σκούρα, γήινα χρώματα κοσμούνται κατά διαστήματα με λεπτές κίτρινες, κόκκινες, πράσινες γραμμές. Η καλλιτέχνης εξερευνά τη μονοχρωματική αφαίρεση μινιμαλιστικού τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Κοσσυφοπεδίου
μικρογραφία|Μια τυπική πινακίδα κυκλοφορίας οχημάτων του Κοσσυφοπεδίου Οι Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Κοσσυφοπεδίου εκδίδονται από το Υπουργείο Εσωτερικών της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου. Από την 1η Ιουνίου 2012, όλοι οι πολίτες του Κοσσυφοπεδίου είναι υποχρεωμένοι να έχουν στα αυτοκίνητά τους πινακίδες με την επιγραφή KS ή RKS. Η μη συμμόρφωση έχει ως αποτέλεσμα τη δήμευση των μη Κοσοβαρικών πινακίδων (συμπεριλαμβανομένων των σερβικών πινακίδων με κωδικούς επαρχίας των επαρχιών του Κοσσυφοπεδίου) και νομικών συνεπειών.
Πλάκες οχημάτων, ρυμουλκούμενων και μοτοσυκλετών
Οι οριζόντιες πινακίδες οχημάτων θα πρέπει να είναι λευκές, αντανακλαστικά χρωματισμένες, με αριθμούς και γράμματα μαύρου χρώματος, ενώ το πλαίσιο θα πρέπει να είναι μαύρο με πλάτος 4 χιλιοστών. Σε όλες τις οριζόντιες πινακίδες, στο πρώτο οριζόντιο τμήμα της πινακίδας με μπλε χρώμα, τοποθετείται ο κωδικός χώρας της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου, RKS, με χρυσό χρώμα. Στο δεύτερο μέρος της πινακίδας σημειώνονται τα στοιχεία της αντίστοιχης περιοχής.
Επιπλέον, θα πρέπει να υπάρχει το κρατικό έμβλημα, τρία ψηφία και στη συνέχεια η οριζόντια γραμμή. Στο τέλος της πινακίδας υπάρχουν δύο γράμματα του τυποποιημένου λατινικού αλφαβήτου από το Α έως το γράμμα Q. Οι τριψήφιοι αριθμοί για τις συνήθεις, οριζόντιες και τετραγωνικές πινακίδες καταχώρησης των οχημάτων ξεκινούν από τον αριθμό 101.
Πινακίδες KS κατά την εποχή της UNMIK
Οι εν λόγω πινακίδες εκδόθηκαν υπό τη διοίκηση της UNMIK από το 1999 έως το 2010. Από την 1η Νοεμβρίου 2011 θα εκδοθούν εκ νέου για τους πολίτες που θέλουν να περάσουν στη Σερβία, καθώς η Σερβία δέχεται μόνο αυτές τις πινακίδες και όχι τις νέες πινακίδες RKS. Αποτελούνται από έναν τριψήφιο αριθμό και μια σύντμηση δύο γραμμάτων KS, που σημαίνει "Κοσσυφοπέδιο", και τελειώνει με έναν άλλο τριψήφιο αριθμό.
Σημειώσεις και παραπομπές
Σημειώσεις: Παραπομπές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στο Κοσσυφοπέδιο
Μονζέ-αν-Γκοέλ
Το Μονζέ-αν-Γκοέλ (γαλλικά: Montgé-en-Goële) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονζεέν (γαλλικά: Montgéens).
Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος (γερμ. Maximilian Franz, 8 Δεκεμβρίου 1756 - 26 Ιουλίου 1801) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας, αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Κολωνίας (1784-1801), πρίγκιπας-επίσκοπος του Μύνστερ, δούκας της Βεστφαλίας και μεγάλος Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος. Έγινε ο δεύτερος εργοδότης και πάτρωνας του νεαρού Λούντβιχ φαν Μπετόβεν.
Βιογραφία
Ο Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος Ιαβέρης Ιωσήφ Ιωάννης Αντώνιος ντε Πάουλα Βεγκέσλαος γεννήθηκε στο ανάκτορο Χόφμπουργκ της Βιέννης. Το 1780 διαδέχθηκε τον θείο του Κάρολο Αλέξανδρο ως μέγας Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος.
Άννα Γέσιεν
Η Άννα Μάρτα Γέσιεν (πολωνικά: Anna Marta Jesień, το γένος Ολιχφιέρτσουκ [Olichwierczuk]) (γενν. 10 Δεκεμβρίου 1978, Κόστκι) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια των δρόμων μετ΄ εμποδίων.
Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Βιογραφία
Το 1784 έγινε αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Κολωνίας και ζούσε στη Βόννη· κράτησε τη θέση, ώσπου απεβίωσε εξόριστος. Με την ιδιότητα τού καγκελάριου της Γερμανίας στην Ιταλία και εκπροσώπου του πάπα, έστεψε τον αδελφό του Λεοπόλδο Β΄ το 1790 και τον ανιψιό του Φραγκίσκο Β΄ το 1792 (γιο του Λεοπόλδου Β΄). Το ίδιο έτος έγινε επίσκοπος του Μύνστερ. Διατηρούσε Αυλή στη Βόννη, όπως όλοι οι αρχιεπίσκοποι της Κολωνίας. Ως ένθερμος προστάτης της μουσικής, κρατούσε μία ορχήστρα στην Αυλή, όπου ο πάππος του Μπετόβεν ήταν αρχιμουσικός, ο πατέρας του Μπετόβεν ήταν τενόρος και για τον ίδιο τον Μπετόβεν η ορχήστρα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αρχή της σταδιοδρομίας του.
Άννα Γέσιεν
Καριέρα
Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα μετ΄ εμποδίων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002 στο Μόναχο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τερμάτισε 6η στον τελικό της ίδιας διοργάνωσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2006 στο Γκέτεμποργκ.
Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Άννα Γέσιεν
Καριέρα
Συμμετείχε επίσης τόσο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 όσο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αλλά δεν κατάφερε να περάσει από τα προκριματικά και στις δύο περιπτώσεις. Τερμάτισε 4η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2005. Το 2007 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Οσάκα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 έφτασε στον τελικό των 400 μ. μετ΄ εμποδίων και τερμάτισε στην 5η θέση, ενώ με τη γυναικεία ομάδα 4 x 400 μέτρων έφτασε στα ημιτελικά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 έφτασε στα ημιτελικά στα 400 μ. μετ΄ εμποδίων.
Ομπρέλες (γλυπτό Ζογγολόπουλου)
thumb|Ο Γ. Ζογγολόπουλος μπροστά στο γλυπτό του, Ομπρέλες, το 1997 στη Θεσσαλονίκη Το γλυπτό Ομπρέλες του Γιώργου Ζογγολόπουλου αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά εικονογραφικά μοτίβα του καλλιτέχνη. Ομπρέλες βρίσκουμε τοποθετημένες στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, στο ύψος του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου πλησίον του ξενοδοχείου Μακεδονία Παλλάς, στην είσοδο του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, καθώς και στην είσοδο του Παλαιού Ψυχικού (στον Φάρο), περιοχή που έχει συνδεθεί με τον Ζογγολόπουλο καθώς εκεί βρισκόταν το σπίτι του, το οποίο σήμερα αποτελεί την έδρα του ομώνυμου Ιδρύματος που ο ίδιος ίδρυσε λίγο πριν πεθάνει και στο οποίο κληροδότησε όλη του τη συλλογή και τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας του έργου του.
Η απαρχή του θέματος
Το 1987 συναντάμε για πρώτη φορά την ομπρέλα στο εικαστικό λεξιλόγιο του Γιώργου Ζογγολόπουλου. Η ομπρέλα, ένα οικείο καθημερινό αντικείμενο προστασίας του ανθρώπου απέναντι στα καιρικά φαινόμενα, γίνεται το εικαστικό θέμα που θα απασχολήσει τον καλλιτέχνη αρκετά στα επόμενα χρόνια. Η έμπνευση προήλθε πιθανότατα από ομώνυμο έργο της συζύγου του, Ελένης Πασχαλίδου.
Το πρώτο γλυπτό με το συγκεκριμένο θέμα είναι μια ομπρέλα που ελεύθερα αιωρείται στο χώρο και διαπερνάται από χαλύβδινες ευθείες. Εδώ ο ίδιος ο καλλιτέχνης συνόδευσε το γλυπτό με έναν ευδιάκριτο συμβολισμό μιας ομπρέλας απέναντι στον πυρηνικό όλεθρο, μια ειρωνεία απέναντι στην αντιπυραυλική προστασία που ευαγγελιζόταν η Δύση απέναντι στην απειλή από την ατομική βόμβα των αντιπάλων καθώς ένα τέτοιο όπλο τελικά δεν κάνει διακρίσεις και διαπερνά κάθε άμυνα, όπως οι ράβδοι διαπερνούν την πρώτη αυτή Ομπρέλα.
Οι Ομπρέλες στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Το 1993 τοποθετήθηκε στην είσοδο του μουσείου το υδροκινητικό έργο «Ομπρέλες»
Οι Ομπρέλες στη Biennale της Βενετίας
Το 1995 οι Ομπρέλες τοποθετήθηκαν στην είσοδο της Biennale της Βενετίας, σε πλωτή εξέδρα, ύστερα από σχετική άδεια του λιμεναρχείου της πόλης. Η ίδια η διοργανώτρια αρχή της Biennale αποδέχθηκε σιωπηρά την εγκατάσταση, συνηγορώντας ουσιαστικά στο να γίνει το γλυπτό σήμα κατατεθέν της για τη συγκεκριμένη χρονιά.
Οι Ομπρέλες στο Cour d’ Honneur
Το 1995 τοποθετήθηκε στην κεντρική είσοδος στο Cour d’ Honneur του κτιρίου του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Βρυξέλλες το υδροκινητικό έργο «Ομπρέλες»,  που απέσπασε το Α’  πανευρωπαϊκό βραβείο στον σχετικό διαγωνισμό - πρόκειται για παραλλαγή του έργου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Οι Ομπρέλες στη Θεσσαλονίκη
Το γλυπτό που κοσμούσε την είσοδο της 45ης Biennale της Βενετίας, τοποθετήθηκε τελικά το 1997 στην παραλία της Θεσσαλονίκης στα πλαίσια της ανακήρυξης της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Η τοποθεσία ήταν πριν το ύψος του Ομίλου Φίλων Θαλάσσης, ανάμεσα από εκεί που σήμερα βρίσκεται ο κήπος της Μεσογείου και ο κήπος των Γλυπτών.
Οι Ομπρέλες στο Παλαιό Ψυχικό
Το 1998 τοποθετήθηκε στην είσοδο του δήμου, στο σημείο Φάρος, παραλλαγή του γλυπτού της Θεσσαλονίκης.
Οι Ομπρέλες σήμερα
Οι Ομπρέλες σήμερα βρίσκονται στη νέα παραλία της Θεσσαλονίκης στο ύψος του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης, σε εκτεινόμενη προς τη θάλασσα εξέδρα. Τοποθετήθηκαν στη νέα τους θέση το 2013, έπειτα από την ολοκλήρωση των έργων ανάπλασης της νέας παραλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Βικτώρια Φαρνέζε, δούκισσα της Μόντενα
Η Βικτώρια Φαρνέζε (Vittoria Farnese, 29 Απριλίου 1618 - 10 Αυγούστου 1649) ήταν κόρη του Ρανούτσο Α΄ Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1618 στην Πάρμα, και ήταν το όγδοο παιδί και η τέταρτη κόρη του Ρανούτσο Α΄ Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμα και της Μαργαρίτας Αλντομπρανντίνι και ανιψιά του Πάπα Κλήμη Η΄. Είχε μια δίδυμη αδελφή την Μαρία που πέθανε κατά την γέννησή της.
Πέθανε δύο μέρες μετά την γέννηση της κόρη της, στις 10 Αυγούστου 1649 στη Μόντενα σε ηλικία 31 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Βικεντίου στη Μόντενα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο
Τσι κουνγκ
Το τσι κουνγκ (ή τσι γκουνγκ ή τσιγκόνγκ ή τσι γκονγκ ή τσι κονγκ· απλοποιημένα κινέζικα: 气功· παραδοσιακά κινέζικα: 氣功· πινγίν: qìgōng· Wade–Giles: chi gong· κυριολεκτικά: «καλλιέργεια της ζωτικής ενέργειας») είναι ένα ολιστικό σύστημα συντονισμένης στάσης σώματος και κίνησης, αναπνοής και διαλογισμού που χρησιμοποιείται για σκοπούς υγείας, πνευματικότητας και κατάρτισης πολεμικών τεχνών. Με ρίζες στην κινέζικη ιατρική, τη φιλοσοφία και τις πολεμικές τέχνες, το τσι κουνγκ θεωρείται παραδοσιακά ως μια πρακτική για την καλλιέργεια και την ισορροπία του τσι (qi), της ζωτικής ενέργειας.
Η πρακτική του τσι κουνγκ περιλαμβάνει συνήθως διαλογισμό εν κινήσει, αργές κινήσεις με ροή, βαθιά ρυθμική αναπνοή και ήρεμη διαλογιστική κατάσταση του νου. Χωρίζεται σε Waigong και Neigong. Στο waigong (εξωτερική μέθοδος) χρησιμοποιούμε τις κινήσεις του σώματος προκειμένου να κινήσουμε την ενέργεια εκεί που τη θέλουμε, ενώ στο neigong (εσωτερική μέθοδος) χρησιμοποιούμε μόνο την πρόθεσή μας ενόσω το φυσικό σώμα βρίσκεται σε ακινησία (π.χ. μικροκοσμική τροχιά της ενέργειας). Το τσι κουνγκ ασκείται σε ολόκληρη την Κίνα και παγκοσμίως για αναψυχή, άσκηση και χαλάρωση, προληπτική ιατρική και αυτοθεραπεία, εναλλακτική ιατρική, διαλογισμό, πνευματικότητα καθώς και ως βασική εκπαίδευση για πολεμικές τέχνες.
Φόρμες
Με τον όρο «φόρμα» στις πολεμικές τέχνες εννοούμε μια σειρά τυποποιημένων κινήσεων ή ασκήσεων. Στις περισσότερες πολεμικές τέχνες, ειδικότερα σε αυτές που καλούνται παραδοσιακές, οι φόρμες κατέχουν σημαντική θέση και συμπεριλαμβάνονται στη βασική εκπαίδευση.
Το 2003 η Κινέζικη Ομοσπονδία Τσι Κουνγκ Υγείας αναγνώρισε επισήμως τέσσερις φόρμες τσι κουνγκ για την υγεία:
Όμως πέραν των αναγνωρισμένων υπάρχει πληθώρα παραδοσιακών φορμών που ασκούνται εκατοντάδες χρόνια, καθώς και πάρα πολύ σημαντικοί δάσκαλοι που μας έχουν μεταφέρει αυτήν την αρχαία γνώση.
Διαφορές τσι κουνγκ και τάι τσι
Το τάι τσι είναι πιο πολύπλοκο κινησιολογικά και χορογραφικά, επικεντρώνεται περισσότερο στη φόρμα και είναι μια πολεμική τέχνη. Αντίθετα, το τσι κουνγκ επικεντρώνεται στην υγεία και στην ευεξία. Είναι πιο πολύπλοκο εσωτερικά, καθώς χρησιμοποιεί την πρόθεση για να κινήσει το Τσι (ζωτική ενέργεια) προκειμένου να καλλιεργήσει την ενέργεια του ασκούμενου. Ενώ στη Δύση το τάι τσι είναι πιο γνωστό, στην Κίνα το τσι κουνγκ αποτελεί μέρος της καθημερινότητας για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Όμως τα τελευταία χρόνια έχει σημαντική ανάπτυξη και στη δύση, καθώς τα οφέλη του γίνονται όλο και πιο γνωστά.
Οφέλη για την υγεία
Το τσι κουνγκ αποτελεί τμήμα της γενικότερης προσέγγισης για την υγεία της παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής (με την κινεζική βοτανοθεραπεία και τον βελονισμό να είναι οι δύο άλλοι σημαντικότεροι κλάδοι) με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη καθώς εκλαμβάνεται ως εσωτερική πολεμική τέχνη (nèigōng, 內功), δηλαδή με έμφαση στην πνευματική, διανοητική και ενεργειακή διάσταση (το τσι).
Έχουν διεξαχθεί έρευνες για ευρύ φάσμα προβλημάτων υγείας, συμπεριλαμβανομένης της υπέρτασης, του πόνου και της θεραπείας του καρκίνου. Οι συστηματικές ανασκοπήσεις των κλινικών δοκιμών ήταν χαμηλής ποιότητας και ασαφείς, γεγονός που οδήγησε στη διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία ότι το τσι κουνγκ προσφέρει οφέλη για συγκεκριμένα προβλήματα υγείας. Όμως εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν η μέθοδος δεν είναι ολοκληρωμένη ή δεν διδάσκεται ορθά τότε σαφώς δεν θα υπάρξουν αποτελέσματα. Γι' αυτό είναι σημαντικό ο υποψήφιος ασκούμενος να αναζητά δασκάλους που έχουν εις βάθος γνώση του τεράστιου πεδίου που λέγεται Τσι Κουνγκ.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κινεζικές πολεμικές τέχνες Κατηγορία:Διαλογισμός Κατηγορία:Πολιτισμός της Κίνας
Μοντινί-λε-Γκεντιέ
Το Μοντινί-λε-Γκεντιέ (γαλλικά: Montigny-le-Guesdier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντινιόν (γαλλικά: Montignons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μοντιόν (Σεν-ε-Μαρν)
Το Μοντιόν (γαλλικά: Monthyon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Άνια Τέιλορ-Τζόι
Η Άνια-Ζοζεφίν Μαρί Τέιλορ-Τζόι (αγγλικά:Anya-Josephine Marie Taylor-Joy), ευρέως γνωστή ως Άνια-Τέιλορ Τζόι, γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1996 και είναι Βρετανοαμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι περισσότερο γνωστή για την συμμετοχή της ως Beth Harmon στην τηλεοπτική σειρά The Queen's Gambit(2020) και ως Thomasin και Casey Cooke στις κινηματογραφικές παραγωγές The Witch(2015) και Split(2016) αντίστοιχα. Έχει λάβει το Trophée Chopard του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ενώ το 2017 ήταν υποψήφια για το βραβείο BAFTA Rising Star Award.
Μοντιόν (Σεν-ε-Μαρν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μαργκίτα Γκούμελ
Στις 20 Οκτωβρίου του 1968, στην Πόλη του Μεξικού, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στη σφαιροβολία με 19,61 μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Γερμανίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας
Dietland (τηλεοπτική σειρά)
To Dietland είναι μια αμερικάνικη τηλεοπτική μαύρη κωμωδία που δημιουργήθηκε από την Marti Noxon, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του ίδιου ονόματος από τη Σαραι Γουόκερ. Η σειρά αποτελείται από 10 επεισόδια. Η πρώτη σεζόν έκανε πρεμιέρα στο AMC, επιπλέον όλα τα επεισόδια έγιναν διαθέσιμα για ροή στις 4 Ιουνίου του 2018.
Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2018, το τηλεοπτικό δίκτυο AMC ανακοίνωσε ότι η σειρά ακυρώθηκε.
Ηθοποιοί
Ελληνική Μεταγλώττιση και συντελεστές
Επεισόδια
Η σειρά αποτελείται από 10 επεισόδια.
Στην Ελλάδα
Για την Ελλάδα τα δικαιώματα κατέχει αποκλειστικά η υπηρεσία ροής Amazon Prime Video παρέχοντας την σειρά με τον ελληνικό τίτλο Διαιτοχώρα καθώς και την σειρά με ελληνικό ήχο.
Πρασιές (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Πρασιές μπορεί να αναφέρεται:
στις αρχαίες πόλεις
Άνια Τέιλορ-Τζόι
Παιδικά χρόνια
Η Άνια γεννήθηκε στο Μαϊάμι των Η.Π.Α. και είναι το μικρότερο από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας της, είναι πρώην τραπεζίτης που κατάγεται από την Σκωτία του Ηνωμένου Βασιλείου και γεννήθηκε στην Αργεντινή, ενώ η μητέρα της είναι Ισπανο-Αγγλίδα ψυχολόγος που γεννήθηκε στη Ζάμπια. Η Άνια έζησε μέχρι την ηλικία των έξι ετών στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και στη συνέχεια μετακόμισε στο Λονδίνο της Αγγλίας. Φοίτησε στο Northlands School του Μπουένος Άιρες και στα Hill House και Queen's Gate School του Λονδίνου, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούσε μαθήματα μπαλέτου. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων, χρησιμοποίησε τις οικονομίες της για να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη των Η.Π.Α. και στα δεκαέξι της σταμάτησε το σχολείο για να ξεκινήσει την καριέρα της στην υποκριτική.
2013-2019
μικρογραφία|Η Άνια Τέιλορ-Τζόι στο 2018 San Diego Comic Con International, για την ταινία "Glass", Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια, Η.Π.Α. Η πρώτη της σημαντική συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία έγινε το 201 5στην υπερφυσική ταινία τρόμου εποχής του Ρόμπερτ Έγκερς, The Witch. Η ταινία σημείωσε εμπορική επιτυχία και κέρδισε το βραβείο Gotham Independent Film Award for Breakthrough Actor και το Empire Award for Best Female Newcomer για την ερμηνεία της Άνια. Το 2016, η Άνια πρωταγωνίστησε ως ο ομώνυμος χαρακτήρας στο θρίλερ Morgan, αλλά η ταινία έλαβε αρνητικές κριτικές και θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία. Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε σε δυο ακόμα ταινίες, στο Barry που επικεντρώνεται στα φοιτητικά χρόνια του 44ου Προέδρου των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα και στο ψυχολογικό θρίλερ του Μ. Νάϊτ Σάϊμαλαν, Split. Η επόμενη ταινία της εκείνη την χρονιά ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κόρι Φίνλεϊ, Thoroughbreds, ενώ τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς υποδύθηκε την Petronella Oortman στη δραματική μίνι-σειρά του BBC One, The Miniaturist, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Τζέσι Μπάρτον.
2020-σήμερα
Το 2020, η Άνια Τέιλιρ-Τζόι πρωταγωνίστησε ως Emma Woodhouse μαζί με τους Τζονι Φλιν και Τζος Οκόνορ στην κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Τζέιν Όστεν. Η ταινία και η ερμηνεία της Άνια έλαβαν θετικές κριτικές. Το Φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά του Netflix, The Queen's Gambit ως Beth Harmon, ένα φανταστικό σκακιστικό "θαύμα" που ανέβηκε στην κορυφή του σκακιστικού κόσμου παλεύοντας ταυτόχρονα με την εξάρτηση του από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Τόσο η σειρά όσο και η ερμηνεία της έτυχαν ευρείας αποδοχής από τους κριτικούς, με αποτέλεσμα τον Νοέμβριο του 2020 η πλατφόρμα Netflix να την ανακοινώνει ως την "μεγαλύτερη μίνι σειρά του Netflix μέχρι σήμερα". Επίσης, το καλοκαίρι του ίδιου έτους έπαιξε στην υπερηρωική ταινία τρόμου Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι, η οποία ήταν να κάνει πρεμιέρα στους κινημτογράφους το 2018, άλλα λόγω αναβολών έκανε τελικά πρεμιέρα το 2020.
Το 2021, πρωταγωνίστησε στην ψυχολογική ταινία τρόμου του Έντγκαρ Ράιτ, Last Night in Soho, η οποία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι ισπανικής καταγωγής
Τεοντόρα Ματέικο
δεξιά|μικρογραφία|248x248εσ| Η Τεοντόρα Ματέικο με νυφικό, πίνακας του [[Γιαν Ματέικο]] Η Τεοντόρα Ματέικο (Ματεϊκόβα) (πολωνικά: Teodora Matejko (Matejkowa), το γένος Γκιεμπουουτόφσκα [Giebułtowska]) (1846 – 25 Αυγούστου 1896), είναι κυρίως γνωστή για το ότι υπηρέτησε ως ζωντανό μοντέλο για τον εθνικό ζωγράφο της Πολωνίας, Γιαν Ματέικο, το σύζυγό της. Υπηρέτησε ως ζωντανό μοντέλο για πολλούς πίνακες ζωγραφικής, κυρίως αξιόλογων γυναικών της ιστορίας της Πολωνίας.
Βιογραφία
Οι γονείς της ήταν ο Αντόνι Γκιεμπουουτόφσκι και η Παουλίνα Σικόρσκα. Η Ματέικο ήταν μέλος της οικογένειας λιανοπωλητών Γκιεμπουουτόφσκι από το Νόβι Βίσνιτς, φίλοι της οικογένειας του μελλοντικού συζύγου της. Στις 21 Νοεμβρίου 1864 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Γιαν Ματέικο, μελλοντικό Πρύτανη της Ακαδημίας Καλών Τεχνών, τον οποίο γνώριζε ήδη από μικρή. Μετά το γάμο, εγκαταστάθηκαν στο κέντρο της Κρακοβίας, όπου γέννησε πέντε παιδιά: τον Ταντέους, την Χελένα, την Μπεάτα, τον Γέζι και τη Ρεγκίνα (πέθανε σε βρεφική ηλικία).
Λίγο μετά τη μετακόμιση, η Ματεϊκόβα διαγνώστηκε με διαβήτη. Στα τελευταία της χρόνια διαγνώστηκε επίσης με ψυχική ασθένεια, για την οποία νοσηλεύτηκε για λίγο δύο φορές.
Δολοφονία της Σάρον Λι Γκάλεγκος
Η Σάρον Λι Γκάλεγκος (Αγγλικά: Sharon Lee Gallegos, 6 Σεπτεμβρίου 1955 – περ. 21 – 24 Ιουλίου 1960) ήταν ένα κοριτσάκι Αμερικανικής καταγωγής, η οποία έπεσε θύμα απαγωγής και ανθρωποκτονίας, και το πτώμα της βρέθηκε στο Κογκρέσο, στην Κομητεία Γιαβαπάι της Αριζόνα, στις 31 Ιουλίου του 1960. Όσο ήταν αγνώστων στοιχείων είχε το ψευδώνυμο "Μικρή Κυρία Κανενός".
Στις 15 Μαρτίου 2022, οι ερευνητές της Αριζόνα ανακοίνωσαν την ταυτοποίηση του άγνωστου κοριτσιού, μετά από σχεδόν 62 χρόνια από την ανακάλυψη του σώματος της. Οι προσπάθειες για τον εντοπισμό των απαγωγέων/δολοφόνων της συνεχίζονται ακόμα.
Τα πρώτα χρόνια
Η Σάρον ζούσε στο Αλαμαγκόρντο του Νέου Μεξικού, με τη μητέρα της, Γουαδελούπη Γκάλεγκος, τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της, τη γιαγιά της και άλλους έξι συγγενείς, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων άλλων παιδιών ηλικίας μεταξύ πέντε και δεκαπέντε ετών. Ο βιολογικός της πατέρας, ήταν στρατιώτης, και είχε εγκαταλείψει την οικογένεια όταν η Σάρον ήταν μωρό, και το παιδί δεν είχε καμία επαφή μαζί του.
Η οικογένεια της δεν ήταν εύπορη και η μητέρα της συντηρούσε το σπιτικό της δουλεύοντας ως καμαριέρα σε ένα τοπικό μοτέλ. Παρά τους γενικούς οικονομικούς περιορισμούς, η οικογένεια Γκάλεγκος ήταν δεμένη. Η Σάρον ήταν ένα «δυναμικό» και «ευτυχισμένο» παιδί που του άρεσε να κάνει απλές δουλειές για τη μητέρα της και να παίζει κοντά στο σπίτι της οικογένειας με τα αδέρφια της και τα παιδιά της γειτονιάς. Λόγω της ανοιχτόχρωμης επιδερμίδας της σε σύγκριση με τα αδέρφια της, το παιδί ήταν γνωστό στους συγγενείς με τον στοργικό όρο «La Güera» (που σημαίνει ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα).
Ανησυχίες καταδίωξης
Οι αρχές πιστεύουν ότι το ζευγάρι που απήγαγε την Σάρον παρακολουθούσε ενεργά το παιδί για μέρες, αν όχι για εβδομάδες, πριν από την πραγματική του απαγωγή. Την Κυριακή 17 Ιουλίου του 1960, ενώ η Σάρον και η μητέρα της είχαν πάει στην εκκλησία, ένα ζευγάρι βρισκόταν έξω από τον ναό, μέσα σε ένα χαρακτηριστικό σεντάν αυτοκίνητο με σκούρο πράσινο χρώμα και συντροφιά με δύο παιδιά (ένα αγόρι με φακίδες, και ένα κοριτσάκι). Μετά την λειτουργία, η μυστηριώδης γυναίκα έκανε διερευνητικές ερωτήσεις σε αρκετούς παρευρισκόμενους σχετικά με τη Σάρον και την μητέρα της.
Η Γουαδελούπη δήλωσε αργότερα ότι η συμπεριφορά της κόρης της είχε αλλάξει αισθητά τις ημέρες που προηγήθηκαν πριν την εξαφάνισης της, καθώς το παιδί έγινε έντονα νευρικό και επιφυλακτικό, και ξαφνικά σταμάτησε να θέλει να πηγαίνει για ψώνια σε ένα τοπικό παντοπωλείο, ενώ προηγουμένως απολάμβανε να κάνει αυτό το θέλημα για την οικογένεια της. Επίσης, αναστατωνόταν εμφανώς κάθε φορά που παρατήρησε το σκούρο πράσινο αυτοκίνητο κοντά στο σπίτι της ή σε μέρη που επισκεπτόταν, ζητώντας από τους συγγενείς να την πιάσουν από το χέρι και να την απομακρύνουν από το όχημα.
Λίγο αργότερα, στις 19 Ιουλίου του 1960, αυτή η ύποπτη γυναίκα χτύπησε την πόρτα ενός γείτονα, ρωτώντας για την Γουαδελούπη, την ακριβή της διεύθυνση και αν είχε κόρη. Άλλες ερωτήσεις που έθεσε περιλάμβαναν εάν η Γουαδελούπη είχε πολλά παιδιά, καθώς και το ποια ήταν η τρέχουσα κοινωνική και οικονομική της κατάσταση. Στη συνέχεια, αυτή η γυναίκα ισχυρίστηκε σε αυτόν τον γείτονα ότι ο λόγος που έκανε αυτές τις ερωτήσεις ήταν επειδή σκόπευε να προσφέρει δουλειά στην μητέρα της οικογένειας Γκάλεγκος.
Τη στιγμή της εξαφάνισης της, η Σάρον θα γιόρταζε τα πέμπτα της γενέθλιά μετά από δυο μήνες. Ήταν περίπου 1,07 - 1,10 μέτρα σε ύψος και είχε ανοιχτά καστανά μαλλιά. Την τελευταία φορά που την είδαν οι δικοί της, φορούσε ροζ σορτς και λευκά παπούτσια.
Απαγωγή
Περίπου στις 3 μ.μ. στις 21 Ιουλίου του 1960, και ενώ έπαιζε με τα δύο της ξαδέρφια (ηλικίας 5 και 11 ετών), η Σάρον απήχθη από την οδό Βιρτζίνια Άβενιου, δηλαδή ένα δρομάκι στο πίσω μέρος του σπιτιού της. Το ζευγάρι προσφέρθηκε να αγοράσει στην Σάρον μερικές καραμέλες και καινούργια ρούχα αν έμπαινε μαζί τους στο αυτοκίνητο. Η μικρή αρνήθηκε και στη συνέχεια σύρθηκε με το ζόρι από το χέρι μέσα στο παλιό σκούρο πράσινο αυτοκίνητο (πιστεύεται ότι ήταν μοντέλο Dodge ή Plymouth sedan του 1951 ή του 1952) από τη γυναίκα απαγωγέα, η οποία είχε βγει από το όχημα. Αυτή η γυναίκα περιγράφτηκε από τους μάρτυρες με κοντό ανάστημα, ως γεροδεμένη, με γυαλιά, γύρω στα 30 και με ξανθά μαλλιά. Ο άντρας αναφέρθηκε ότι ήταν ανοιχτόχρωμος στο δέρμα, αδύνατος, με μακριά μύτη και με ίσια μαλλιά στο χρώμα της άμμου. Αμέσως αφού η γυναίκα έβαλε με την βία το παιδί στο αυτοκίνητο, ο οδηγός απομακρύνθηκε με ταχύτητα. Το όχημα εθεάθη τελευταία φορά να στρίβει δυτικά στην Πέμπτη οδό με μεγάλη ταχύτητα.
Ένα παιδί της γειτονίας που είδε την απαγωγή έτρεξε να αναφέρει το περιστατικό στην Γουαδελούπη, η οποία με τη σειρά της ειδοποίησε αμέσως τις αρχές. Μέσα σε μία ώρα, η αστυνομία είχε στήσει οδοφράγματα στα σύνορα της Πολιτείας Τέξας - Νέου Μεξικού, αναζητώντας όσα οχήματα ταίριαζαν στην περιγραφή που ανέφεραν οι αυτόπτες μάρτυρες. Αυτή η τακτική όμως δεν έφερε αποτελέσματα.
Κίνητρο
Αν και οι ερευνητές παρέμειναν ανοιχτόμυαλοι ως προς το πραγματικό κίνητρο της απαγωγής του παιδιού, η προοπτική της απαγωγής για λύτρα αποκλείστηκε γρήγορα τόσο λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της οικογένειας όσο και λόγω του γεγονότος ότι κανείς δεν ζήτησε χρήματα. Επιπλέον, οι συνθήκες γύρω από την απαγωγή και η εμφανής προηγούμενη καταδίωξη έδειξαν ότι το παιδί είχε στοχοποιηθεί. Ένα από τα παιδιά μάρτυρες της απαγωγής της Σάρον, η 11χρονη Ντολόρες Μπάντιαλ, επέμενε ότι είχε παρατηρήσει το ίδιο όχημα σταθμευμένο έξω από το σπίτι της οικογένεια Γκάλεγκος, λίγο πριν την πραγματική απαγωγή, καθώς αυτή και η Σάρον είχαν περπατήσει προς το όχημα καθ' οδόν προς ένα τοπικό παντοπωλείο. Σύμφωνα με την Ντολόρες, η γυναίκα επιβάτης κοιτούσε επίμονα το σπίτι των Γκάλεγκος. Το θέαμα του αυτοκινήτου είχε στρεσάρει τόσο πολύ την Σάρον, καθώς ζήτησε από κάποιο μέλος της οικογένειας της να συνοδέψει εκείνη και την φίλη της καθώς περνούσαν μπροστά από το ύποπτο όχημα.
Μια φίλη και γειτόνισσα της οικογένειας Γκάλεγκος, η Έλεν Γκονζάλεζ, ενημέρωσε επίσης τους ερευνητές ότι είχε παρατηρήσει ένα σκούρο πράσινο όχημα σταθμευμένο στο σημείο της απαγωγής την προηγούμενη Κυριακή. Αρχικά η αστυνομία υπέθεσε ότι στην εξαφάνιση του παιδιού εμπλέκεται ένα άτομο που ήταν γνώριμο στην Σάρον. Ωστόσο, έως τις 28 Ιουλίου του 1960 και με βάση τις έρευνες, η πιθανότητα ένας συγγενής ή γνωστός της οικογένειας να ήταν ο απαγωγέας, είχε σχεδόν αποκλειστεί.
Ανακάλυψη λειψάνων
Στις 31 Ιουλίου του 1960, το μερικώς θαμμένο σώμα ενός κοριτσιού βρέθηκε μέσα στην άμμο σε μια απομακρυσμένη περιοχή έξω από το Κογκρέσο της Αριζόνα, περίπου 48 χιλιόμετρα από την πόλη Γουίκενμπεργκ και περίπου μισό μίλι δυτικά του Αυτοκινητόδρομου 93. Το σώμα της ανακαλύφθηκε από έναν δάσκαλο του Λας Βέγκας ονόματι Ράσελ Άλεν, ο οποίος έψαχνε για βράχους για να διακοσμήσει τον κήπο του.
Το κορίτσι ήταν ντυμένο με λευκό σορτσάκι και με λευκή μπλούζα με κάθετες μπλε ρίγες και κουμπιά. Το παιδί φορούσε ένα ζευγάρι λαστιχένια πέδιλα σε μέγεθος ενηλίκου, τα οποία είχαν κοπεί ώστε να εφαρμόζουν στα πόδια του και τα είχαν στερεώσει με δερμάτινα λουριά. Τα νύχια των ποδιών και των χεριών του παιδιού είχαν βαφτεί σε έντονο κόκκινο. Κοντά στον ρηχό τάφο βρέθηκαν επίσης κομμάτια από τα ρούχα του παιδιού. Η σορός του κοριτσιού μεταφέρθηκε στο Γραφείο Τελετών Widmer, για να υποβληθεί σε νεκροψία.
Οι ερευνητές δήλωσαν αργότερα ότι το άτομο που ευθύνονταν για το θάνατο του παιδιού είχε πιθανώς κάνει δύο ξεχωριστές προσπάθειες να σκάψει έναν εναλλακτικό τάφο για το σώμα της νεκρής στη θέση που ανακαλύφθηκε στη συνέχεια. Αυτό το συμπέρασμα προσδιορίστηκε από δύο εμφανείς επεμβάσεις στην άμμο κοντά στον πραγματικό χώρο ταφής. Επιπλέον, υπήρχαν αποτυπώσεις ελαστικών αυτοκινήτου, οι οποίες έδειξαν ότι ο δράστης είχε έρθει από τον Αυτοκινητόδρομο 93 και είχε «[στρίψει]» με το όχημα του προς την τοποθεσία της ταφής.
Στον τόπο του εγκλήματος βρέθηκαν δύο σετ πατημάτων πάνω στην άμμο. Το ένα είχε γίνει προφανώς από τον δράστη, ενώ το άλλο πιθανότατα από το κοριτσάκι, υποδεικνύοντας ότι μπορεί να την οδήγησαν περπατώντας στον μέρος που την δολοφόνησαν. Οι ερευνητές βρήκαν επίσης ένα σκουριασμένο και αιματοβαμμένο μαχαίρι τσέπης κοντά στο σώμα, αλλά δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν εάν αυτό είχε κάποια σχέση με την υπόθεση. Τα ρούχα, το μαχαίρι και τα αποτυπώματα που βρέθηκαν πάνω και κοντά στο σώμα του παιδιού στάλθηκαν σε εργαστήριο του FBI για περαιτέρω εξέταση.
Αυτοψία
Ο ιατροδικαστής που πραγματοποίησε τη νεκροψία διαπίστωσε ότι το σώμα άνηκε σε ένα λευκό κορίτσι, πιθανότατα μεταξύ πέντε και επτά ετών, μεταξύ 1,07 -  έως 1,34 μέτρα σε ύψος και πιθανότατα ζύγιζε 23 - 27 κιλά. Το παιδί ήταν νεκρό για μία έως δύο εβδομάδες πριν από την ανακάλυψη των λειψάνων του. Το φυσικό χρώμα των μαλλιών της ήταν ανοιχτό καστανό, αλλά είχε βαφτεί σε καστανοκόκκινη απόχρωση. Επίσης, είχε ένα πλήρες σετ άθικτων παιδικών δοντιών σε αξιοσημείωτα καλή κατάσταση.
Η πραγματική αιτία θανάτου του παιδιού δεν προσδιορίστηκε ποτέ από τις ιατροδικαστικές εξετάσεις, αλλά δηλώθηκε επίσημα ως ανθρωποκτονία. Ο ιατροδικαστής μπόρεσε να δηλώσει οριστικά ότι η νεκρή δεν είχε υποστεί τραύματα από αμβλύ αντικείμενα ή κατάγματα οστών, κατά την διάρκεια της ζωής της, αλλά ούτε την στιγμή του θανάτου της. Στα μετέπειτα χρόνια, η έκθεση της σύγχρονης νεκροψίας έδειξε ότι το σώμα του παιδιού είχε απανθρακωθεί, μετά τον θάνατο του, και κανένα από τα ρούχα που φορούσε δεν έφεραν τρύπες που να δείχνουν ότι το σώμα του διατρυπήθηκε από μαχαίρι.
Επειδή το κοριτσάκι βρισκόταν σε προχωρημένη κατάσταση αποσύνθεσης τη στιγμή της ανακάλυψης της, δεν ήταν δυνατή η δημιουργία ενός ρεαλιστικού σκίτσου των χαρακτηριστικών του προσώπου της.
Αρχική έρευνα
Πολλά άτομα που είχαν προηγουμένως καταδικαστεί για διάφορα αδικήματα που αφορούσαν μικρά παιδιά υποβλήθηκαν σε παρατεταμένες ανακρίσεις. Επιπλέον το αστυνομικό τμήμα έλαβε επίσης δεκάδες επιστολές, τηλεφωνήματα και τηλεγραφήματα ως απάντηση στις δημόσιες εκκλήσεις τους σε εθνικό επίπεδο για πληροφορίες στις προσπάθειες τους να ανακαλύψουν την ταυτότητα του παιδιού. Οποιαδήποτε πιθανότητα η νεκρή να ήταν κάποια γνωστή αγνοούμενη νεαρή κοπέλα διερευνήθηκε και αποκλείστηκε.
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, μια οικογένεια εθεάθη να περπατά κοντά στο σημείο όπου ανακαλύφθηκε το σώμα του παιδιού στις 27 Ιουλίου του 1960. Ένα από τα δύο νεαρά κορίτσια της οικογένειας φορούσε παρόμοια ρούχα και σανδάλια με αυτά της νεκρής. Η οικογένεια Ντέιβιντσον που έμοιαζε με τις περιγραφές, υποβλήθηκε σε ανάκριση για πάνω από μία ώρα στις αρχές του Αυγούστου του 1960. Εκείνοι είχαν εθεάθη να κάνουν ωτοστόπ κοντά στον Πρέσκοτ στα τέλη Ιουλίου του 1960, και αργότερα να βρίσκονται κοντά στο Αλαμογόρντο την ημερομηνία που έλαβε χώρα η απαγωγή της Σάρον. Η αστυνομική ανάκριση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η οικογένεια πιθανότατα δεν είχε καμία σχέση ούτε με το νεκρό παιδί ούτε με τη Σάρον Γκαλλέγος και αφέθηκε ελεύθερη μετά την επαλήθευση του άλλοθι της.
Η παραλίγο αναγνώριση της νεκρής ως Σάρον Γκάλεγκος
Οι ερευνητές θεώρησαν ότι το άγνωστο παιδί ήταν πιθανός η Σάρον Γκάλεγκος με βάση την ηλικία της και την ημερομηνία της εξαφάνισης της. Στις 2 Αυγούστου του 1960, ένας υποσερίφης της Κομητείας Γιαβαπάι ενημέρωσε τα μέσα ενημέρωσης: «Είναι πιθανό το πτώμα να είναι της Σάρον, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι». Παρά το γεγονός ότι τα ρούχα που φορούσε η αποθανούσα δεν ταίριαζαν με αυτά που φορούσε η Γκάλεγκος τη στιγμή της απαγωγής της, οι ερευνητές δεν μπόρεσαν να απορρίψουν την Σάρον ως πιθανότητα, καθώς τα ρούχα και τα υποδήματα της θα μπορούσαν εύκολα να αλλάξουν από τους απαγωγείς της. Επιπλέον, αν και η τοποθεσία των λειψάνων του αγνώστου παιδιού ήταν περίπου 800 χιλιόμετρα από τον τόπο που απήχθει η Σάρον, είχαν περάσει μόνο δέκα ημέρες μεταξύ της απαγωγής της και αυτής της ανακάλυψης.
Λίγο αργότερα, η αστυνομία δημοσίευσε μια δήλωση που έλεγε ότι πίστευε ότι το άγνωστο παιδί - με αναθεωρημένη εκτιμώμενη ηλικία ήταν "γύρω στα επτά" και επομένως μεγαλύτερο από την Σάρον. Άρα λοιπόν, δεν μπορούσε να είναι εκείνη η νεκρή.
Περαιτέρω έρευνες
Καθώς οι πολυάριθμες πληροφορίες έρευνας αναζητήθηκαν και απορρίφθηκαν τους μήνες μετά την ανακάλυψη του παιδιού, ο σερίφης της Κομητείας Γιαβαπάι, Τζιμ Κράμερ, ο αναπληρωτής εισαγγελέας Τζόρτζ Άιρλαντ και ένα άλλο τοπικό προσωπικό επιβολής του νόμου επέκτεινε την ακτίνα αναζήτησης τους, ταξιδεύοντας τελικά εκατοντάδες μίλια τόσο από τον αέρα όσο και από την ξηρά, στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν την ταυτότητα της νεκρής.
Τον Μάρτιο του 1961, προέκυψε μια πιθανότητα ότι η νεκρή μπορεί να ήταν η Ντέμπορα Τζέιν Ντάντλεϊ, ένα τετράχρονο κορίτσι που είχε εξαφανιστεί στην Βιρτζίνια. Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να βρουν τα πτώματα της Ντάντλεϊ και των εναπομεινάντων αδερφών της, καθώς το σώμα της επτάχρονης αδερφής της, Κάρολ Αν, βρέθηκε τυλιγμένο σε μια κουβέρτα στις 9 Φεβρουαρίου του 1961, έχοντας πεθάνει λόγω ενός συνδυασμού υποσιτισμού, έκθεσης και παραμέλησης που είχε υποστεί και από τους δύο γονείς της. Τα λείψανα της Ντέμπορα βρέθηκαν αργότερα στη Νότια Βιρτζίνια και αργότερα θάφτηκε μαζί με την αδερφή της. Οι γονείς των παιδιών κατηγορήθηκαν και για τις δύο δολοφονίες.
Στις 8 Αυγούστου του 1961, ο σερίφης Κράμερ οδήγησε μια ομάδα από αξιωματικούς και ένα τηλεοπτικό συνεργείο για να κινηματογραφήσουν την τοποθεσία όπου είχε βρεθεί το σώμα του παιδιού. Αργότερα εκείνο το απόγευμα, ο Σερίφης Κράμερ και ο εισαγγελέας της κομητείας Γιάβαπαι ,Τζορτζ Άιρλαντ παρουσίασαν αποδεικτικά στοιχεία, (συμπεριλαμβανομένων των λαστιχένιων σανδαλιών σε μεγέθους ενηλίκου που είχαν κοπεί για να ταιριάζουν στα πόδια του παιδιού) στα μέσα ενημέρωσης, με τον Σερίφη να δηλώνει: «Κάπου, υπάρχει κάποιος που έχει την απάντηση που ψάχναμε· ίσως αυτό να είναι το αντικείμενο που θα φέρει αυτό το άτομο μπροστά μας». Τα πλάνα αυτής της σκηνής και της συνέντευξης μεταδόθηκαν αργότερα στην τηλεόραση με την ελπίδα ότι θα ακολουθούσαν νέα στοιχεία για τον προσδιορισμό της ταυτότητας του παιδιού, αν και τελικά δεν έφερε σημαντικές νέες πληροφορίες.