cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς Σάουθ Οστρέιλια
Η Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς Σάουθ Οστρέιλια (αγγλικά: National Premier Leagues South Australia) είναι πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγων της Αυστραλίας που περιλαμβάνει ομάδες από την πολιτεία Νότια Αυστραλία. Ως υποδιαίρεση της Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς, το πρωτάθλημα βρίσκεται στο επίπεδο 1 στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Νότιας Αυστραλίας (επίπεδο 2 του συνολικού συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων αυστραλίας). Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Αυστραλίας, το διοικητικό όργανο του αθλήματος στην πολιτεία.
Ιστορία
Το 2013 το πρωτάθλημα μετονομάστηκε από ΦΦΣΑ Σούπερ Λιγκ (FFSA Premier League) σε Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς Σάουθ Οστρέιλια (National Premier Leagues South Australia) για να αντικατοπτρίζει την προσχώρησή του στη διοργάνωση Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστραλία
Άλαν Γουέις
Ο Άλαν Γουέις (αγγλικά: Alan John Bayard Wace, γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1879 Κέιμπριτζ, Αγγλία, πέθανε 9 Νοεμβρίου 1957, στην Αθήνα, Ελλάδα) ήταν Άγγλος αρχαιολόγος.
Σπουδές και επαγγελματική πορεία
Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες του σπουδές στη Σχολή Σριούσμπερι (Shrewsbury School) και στη συνέχεια στο Κολλέγιο Πέμπρόουκ (Pembroke College) του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (1898). Κατά την διάρκεια των σπουδών του έκανε εξάσκηση στη Βρετανική Σχολή Αθηνών (1902), στη Βρετανικής Σχολής της Ρώμης (1903-1904) και μετά την αποφοίτησή, του βιβλιοθηκονόμος στη Βιβλιοθήκη της αρχαιολογικής σχολής (1905-1906).
Δίδαξε κατά την περίοδο 1912 έως το 1914 Αρχαία Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Αγίου Ανδρέα (University of St Andrews) της Σκωτίας, υπήρξε διευθύνων της Βρετανικής Σχολής Αθηνών κατά την περίοδο 1914 με 1923, όπου είχε την ευθύνη των βρετανικών αρχαιολογικών αποστολών στην Ελλάδα. Εκεί, κατά την περίοδο 1915 έως το 1919, παράλληλα με την διευθυντική του θέση, υπηρέτησε στην βρετανική διπλωματική αποστολή.
Την περίοδο 1924 με 1934 διετέλεσε Αναπληρωτής Φύλακας στο Τμήμα Κλωστοϋφαντουργίας του Μουσείου Βασίλισσας Βικτορίας και Πρίγκιπα Αλμπέρτου, έπειτα κατά την περίοδο 1934 με 1944 ήταν ο δεύτερος Λόρενς Καθηγητής της έδρας της Κλασικής Αρχαιολογίας (Laurence Professor of Classical Archaeology) του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, ενώ αργότερα από το 1944 έως το 1950, υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Διετέλεσε επίσης για μία μικρή περίοδο, διευθύνων της Βρετανικής Σχολής της Ρώμης.
Εργογραφία
Ένας αριθμός των μελετών του Άλαν Γουέις δημοσιεύτηκαν σε ετήσιες εκδόσεις της Βρετανικής Σχολής Αθηνών. Άλλα έργα του Άγγλου αρχαιολόγου είναι:
Απόδοση τιμών
Έχει τιμηθεί με την θέση του επίτιμου καθηγητή στις έδρες αρχαιολογίας και ιστορίας των πανεπιστημίων της Φιλαδέλφειας, της Πενσυλβανίας και του Λίβερπουλ. Έχει διακριθεί το 1929, ως μέλος της Εταιρίας των Αρχαιοδιφών του Λονδίνου (Society of Antiquaries of London) και το 1947, ως Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Μυκηναϊκή ελληνική γλώσσα
Γλώσσα Σάμο (Νέα Γουινέα)
Η Σάμο, επίσης γνωστή ως Ντάμπα, Νομάντ, και Σουπέι, είναι μια Διανεογουινεακή γλώσσα της Νέας Γουινέας, ομιλούμενη στις πεδιάδες ανατολικά του ποταμού Στρίκλαντ στη Δυτική Επαρχία της Παπούα Νέας Γουινέας. Έχει σήμανση αλλαγής αναφοράς για το υποκείμενο της πρότασης.
Παραπομπές
Σ
Στραβοπόταμος (ποταμός Καστοριάς)
thumb|250px|Πέτρινο γεφύρι στον Στραβοπόταμο, κοντά στο [[Ζευγοστάσι Καστοριάς|Ζευγοστάσι.]] Ο Στραβοπόταμος είναι ποταμός της Μακεδονίας στην περιφερειακή ενότητα Καστοριάς. Αποτελεί έναν από τους βασικούς παραπόταμους του Αλιάκμονα.
Πηγάζει από το όρος Βόιο κοντά στη Λάγκα, κινείται έπειτα βόρεια και βορειανατολικά, διασχίζοντας την βόρεια περιοχή των Καστανοχωρίων. Περνάει κοντά από τους οικισμούς Νίκη, Κρύα Νερά, Λακκώματα, Λαχανόκηποι για να καταλήξει στον Αλιάκμονα, κοντά στην κωμόπολη του Άργους Ορεστικού. Ορισμένα από τα ρέματα που τον τροφοδοτούν είναι το Δροσερό, όπου βρίσκεται και η τεχνητή λίμνη του Βράχου, των Μακεδονομάχων, οι Βρύσες, το Βαθύρεμα, το Σιγανόρεμα και της Καλλιρόης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αλιάκμονα Κατηγορία:Δήμος Ορεστίδος
Εμμανουήλ Παπάς
Ο Εμμανουήλ Παπάς (Δοβίστα Μακεδονίας, 1772 - Καφηρέας, 5 Δεκεμβρίου 1821) ήταν Έλληνας έμπορος, τραπεζίτης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Υπήρξε πρωτεργάτης της εξέγερσης στη Χαλκιδική και μία από τις αγνότερες και ηρωικότερες μορφές του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Στις 17 Μαΐου του 1821 κήρυξε την Επανάσταση στη Μακεδονία ως "αρχηγός και υπερασπιστής της Μακεδονίας".
Πρώτα χρόνια
thumb|left|259x259px|Άγαλμα του Εμμανουήλ Παπά στην πλατεία Ελευθερίας, στις [[Σέρρες.]]
Ο Εμμανουήλ Παπάς γεννήθηκε στη Δοβίστα του σημερινού νομού Σερρών (σημερινή ονομασία: Εμμανουήλ Παπάς) το 1772 ή το 1773. Είχε ακόμα τέσσερα αδέλφια, τους Αθανάσιο, Μάλαμα, Γεώργιο και Κωνσταντίνο, καθώς και μία αδελφή, την Παναγιώτα. Η Δοβίστα, μαζί με ακόμα τέσσερα χωριά της περιοχής (Πεντάπολη, Άγιο Πνεύμα, Χρυσό και Νέο Σούλι), αποτελούν τα λεγόμενα Δαρνακοχώρια, τα οποία κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας διατήρησαν τον ελληνικό τους πληθυσμό, αλλά και την Ορθόδοξη πίστη τους. Η μητέρα του Εμμανουήλ Παπά ονομαζόταν Βασιλική και κατάγονταν από αρχοντική οικογένεια, ενώ ο πατέρας του ονομαζόταν Δημήτριος και ήταν ένας από τους πλουσιότερους και πιο διακεκριμένους προύχοντες της επαρχίας. Ο πατέρας του, νεότατος στην ηλικία, χειροτονήθηκε ιερέας και τιμήθηκε με το εκκλησιαστικό αξίωμα του Οικονόμου. Από την ιδιότητα του πατέρα του ως ιερέα, προέρχεται και το οικογενειακό όνομα Παπάς, όπως συνηθιζόταν την εποχή εκείνη.
Μετά τη στοιχειώδη μόρφωσή του στο χωριό, ο Εμμανουήλ Παπάς μετέβη στις Σέρρες για να συμπληρώσει τις σπουδές του στην εκεί περιώνυμη σχολή. Όταν αποφοίτησε από τη Σχολή των Σερρών, επανήλθε στη Δοβίστα όπου και παντρεύτηκε τη Φαίδρα, κόρη επίσης αρχοντικής οικογένειας, με την οποία, μέχρι και το 1816, απέκτησε έντεκα παιδιά (οκτώ αγόρια και τρία κορίτσια). Με την επιστροφή του στο χωριό, αρχίζει, μαζί με τα αδέλφια του, να χτίζει ευπρεπή ναό, χρησιμοποιώντας δικά του χρήματα. Φανατικοί Τούρκοι, ωστόσο, προσπαθούν να τους εμποδίσουν στο έργο τους και ο Παπάς τους εξαγοράζει με χρηματικά δώρα. Τελικά, ο ναός αποπερατώνεται το 1805 και αποτελεί μέχρι και σήμερα την εκκλησία του χωριού. Το ίδιο έτος (1805), και ύστερα από το θάνατο του πατέρα του, το επαγγελματικό του δαιμόνιο τον επανέφερε στις Σέρρες, ακριβώς την εποχή που το εμπόριο βρισκόταν στην ακμή του.
Εμπορικές δραστηριότητες
Σύντομα αναδείχθηκε σε μεγάλο τραπεζίτη και μεγαλέμπορο της εποχής εκείνης, σεβαστό ακόμα και στους Τούρκους μπέηδες, τους οποίους πολλές φορές στήριζε οικονομικά, δανείζοντάς τους σημαντικά ποσά για τις συναλλαγές τους, ενώ η μεγάλη του εμπορική δραστηριότητα ξεπέρασε τα σύνορα, με υποκαταστήματα στη Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη και Βιέννη, ενώ στις δύο τελευταίες πόλεις ίδρυσε και δικές του τράπεζες. Η περιουσία του υπολογιζόταν σε 300 χιλιάδες δίστηλα χρυσά τάλιρα, τεράστιο ποσό για την εποχή. Η μεγάλη περιουσία του τού επέτρεπε να κάνει πολλές φιλανθρωπίες, ενώ συχνά εξαγόραζε θανατικές ποινές συμπατριωτών του. Η επιρροή του έφτασε μέχρι και τον Οθωμανό τοπάρχη των Σερρών, Ισμαήλ Μπέη, τον αντίποδα του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, του οποίου, από το 1810, αναλαμβάνει τη διαχείριση των οικονομικών και περιουσιακών υποθέσεών του, ενώ η ισχυρή θέση που κατείχε τού επέτρεπε να είναι παρών και να ενεργεί ακόμα και σε πολύ σοβαρές δημόσιες υποθέσεις. Μετά από ενέργειές του προς τον σουλτάνο, τον έπεισε να ανατεθεί στον μητροπολίτη Σερρών το δικαίωμα να επιλύει (δικάζει) τις διαφορές μεταξύ των χριστιανών. Συμβάλλει επίσης στην ίδρυση εμποροδικείου για την εκδίκαση των εμπορικών διαφορών, με πρόεδρο τον μητροπολίτη και διαιτητές εμπόρους.
Μετά το θάνατο του Ισμαήλ Μπέη, την εξουσία στην περιοχή των Σερρών αναλαμβάνει ο γιος του, Γιουσούφ Μπέης, ο οποίος αποδεικνύεται αισχροκερδής και σπάταλος, δημιουργώντας τεράστια χρέη προς τον Εμμανουήλ Παπά τα οποία αδυνατεί να αποπληρώσει. Το 1817 οι σχέσεις των δύο ανδρών χειροτερεύουν με τον Γιουσούφ να εκδηλώνει δολοφονικές διαθέσεις εναντίον του Παπά, γεγονός που οδηγεί τον τελευταίο να εγκαταλείψει την περιοχή των Σερρών μαζί με τον γιο του, Ιωάννη και λίγους επίλεκτους Σερραίους, γεγονός που τον λύπησε, αφού αναγκάστηκε και άφησε ανυπεράσπιστους τους συμπολίτες του υπό την τυραννία του αισχροκερδή Τούρκου διοικητή. Η ομάδα του Παπά εγκαθίσταται στην Κωνσταντινούπολη, ενώ η οικογένειά του τέθηκε υπό την προστασία του Μητροπολίτη Σερρών (και από το 1824 Πατριάρχη) Χρύσανθου, ύστερα και από την απόπειρα του Γιουσούφ να πυρπολήσει το σπίτι του Παπά.
Μύηση στη Φιλική Εταιρία
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη, ο Παπάς μυήθηκε στη Φιλική εταιρεία από τον Κωνσταντίνο Παπαδάτο, άνθρωπο του Αλέξανδρου Υψηλάντη και έγινε αρχιταμίας της εταιρίας στις 21 Δεκεμβρίου 1819. Η πρώτη ενέργεια του Παπά ως μέλος της εταιρίας, ήταν η προσφορά 1.000 γροσιών για την ενίσχυση του αγώνα. Η μύησή του σημειώνεται με τα εξής στοιχεία: "Εμμανουήλ Παπάς, Σέρραλης Χρόνων 47. Δια Κων/νου Παπαδάτου. 1819 Δεκεμβρίου 21. Κωνσταντινούπολης. Τω Αγίω Χρυσάνθω εις Σέρρας. Γρόσια 1000". Στην Κωνσταντινούπολη ο Παπάς συνεργάστηκε με τους Φιλικούς Κ. Κουμπάρη και Γ. Σταματά και προχώρησαν στη μύηση και άλλων μελών, ενώ σύμφωνα με τις υποδείξεις του Αλέξανδρου Υψηλάντη, οργάνωσαν ταμείο για να βοηθήσουν τον αγώνα. Με τα μέσα που διέθετε ο Παπάς, κατορθώνει μέσω της Πύλης να εισπράξει μεγάλο μέρος από το χρέος του Γιουσούφ Μπέη των Σερρών (500.000 χρυσές δραχμές), τις οποίες και διαθέτει επίσης εξ ολοκλήρου στον εθνικό αγώνα. Στο μεταξύ η φήμη του για την πατριωτική του δράση είχε φτάσει σε κάθε άκρη της Ελλάδας. Είχε εκπονήσει μάλιστα και σχέδιο για δολοφονική απόπειρα κατά του σουλτάνου, το οποίο όμως απέτυχε λόγω προδοσίας. thumb|left|Επιστολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τον Εμμανουήλ Παπά, όπου εξαίρει τον πατριωτισμό του Σερραίου αγωνιστή.
Κήρυξη της επανάστασης στη Μακεδονία
Ο Νικόλαος Κασομούλης μετέφερε στις Σέρρες το μήνυμα ότι στις 25 Μαρτίου του 1821 θα εκδηλωθεί σε όλη την Ελλάδα επανάσταση κατά των Τούρκων αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Επίσης, ο Εμμανουήλ Παπάς έφυγε από την Κωνσταντινούπολη για το Άγιο Όρος και από εκεί ειδοποίησε το κέντρο των Σερρών και τους παρακίνησε να ξεσηκωθούν. Όμως οι Σερραίοι δεν ανταποκρίθηκαν και δεν επαναστάτησαν.
Οι Σερραίοι δίστασαν και δεν ξεσηκώθηκαν κατά την Επανάσταση. Ο θάνατος του Πατριάρχου Γρηγορίου δείλιασε τον Μητροπολίτη και όλους τους Έλληνες επισήμους των Σερρών. Οι χωρικοί των Σερρών προδιατεθειμένοι έβλεπαν την αδράνεια του κέντρου και σιωπούσαν. Την εποχή εκείνη οι Σέρρες είχαν πληθυσμό 25.000-30.000 κατοίκων, από τους οποίους οι 12.000-15.000 ήταν Τούρκοι καλά εξοπλισμένοι από το Μπέη των Σερρών, ο οποίος διατηρούσε ισχυρό και καλά εξοπλισμένο στρατό, αποτελούμενο από Τουρκοαλβανούς. Καθώς οι Σερραίοι δεν συμμετείχαν στην Επανάσταση η πόλη δεν υπέστη αντίποινα και οι Οθωμανοί δεν προχώρησαν σε καταστροφές όπως έκαναν στις επαναστατημένες περιοχές.
O Εμμανουήλ Παπάς εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και στις 23 Μαρτίου 1821 μετέβη στη Μονή Εσφιγμένου στο Άγιο Όρος. Την ίδια ημέρα, στην νότια Ελλάδα, η Καλαμάτα απελευθερωνόταν από τις επαναστατικές δυνάμεις της Πελοποννήσου. Η περιοχή του Αγίου Όρους εθεωρείτο το καταλληλότερο ορμητήριο για την εξέγερση της Μακεδονίας, όχι μόνο γιατί η χερσόνησος είναι φυσικώς οχυρωμένη, αλλά ακόμη γιατί οι περίπου 3.000 άνδρες που μόναζαν εκεί θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία αξιόλογη στρατιά. Εκεί, αφού έφθασε με πλοίο του Θρακιώτη φιλικού Αντώνη Βισβίζη που ήταν γεμάτο όπλα και πολεμοφόδια, αγορασμένα από τον ίδιο, ύστερα από εντολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη, έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από ηγουμένους και μοναχούς. Από εκεί, ο Παπάς προχωρούσε με προσεκτικά βήματα και ανάλωσε ολόκληρο τον Απρίλιο για την προπαρασκευή του αγώνα. Είχε επίγνωση της δυσκολίας, λόγω της γεωγραφικής θέσης της Μακεδονίας, κοντά στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και περιβαλλόμενης από εχθρικά στρατεύματα γειτονικών περιοχών, γεγονός που αύξανε τον κίνδυνο εγκλωβισμού των επαναστατών.
Οι εξελίξεις, όμως, τον έφεραν προ τετελεσμένων. Ο Τούρκος διοικητής της Θεσσαλονίκης, θορυβημένος από τις ειδήσεις σχετικά με τις επαναστάσεις των Ελλήνων στη Μολδοβλαχία και στη νότια Ελλάδα, αποφάσισε τη διενέργεια προληπτικών πληγμάτων. Στις 16 Μαΐου του 1821, η τοπική φρουρά του Πολυγύρου, εκτοξεύοντας απειλές για γενική σφαγή, άρχισε βιαιοπραγίες σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού, ενώ προέβη στη δολοφονία του προκρίτου Κύρκου Παπαγεωργάκη. Οι κάτοικοι αντέδρασαν και νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας επιτέθηκαν και εξόντωσαν τη φρουρά του τοπικού τουρκικού διοικητηρίου. Στη συνέχεια στράφηκαν εναντίον των προελαυνόντων τουρκικών δυνάμεων της Παζαρούδας και των Χασικοχωρίων, που αριθμούσαν 1.000 άνδρες, και τις απώθησαν.
Την ίδια ημέρα συγκλήθηκε έκτακτη σύνοδος με τη συμμετοχή λαϊκών και μοναχών στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, τις Καρυές, η οποία αποφάσισε την άμεση κήρυξη της επανάστασης. Στις 17 Μαΐου του 1821, κηρύχθηκε η επανάσταση στην Μακεδονία, ενώ ο Εμμανουήλ Παππάς ανακηρύχθηκε "αρχηγός και υπερασπιστής της Μακεδονίας". Αφού εγκατέστησε το αρχηγείο του στο Άγιο Όρος, με τους 2.500 άνδρες του, ανέλαβε δράση με παράλληλες εξεγέρσεις στην Κασσάνδρα, την Ορμύλια, τη Σιθωνία και τα Μαντεμοχώρια. Τον Ιούνιο του 1821, σε συνεργασία με τον καπετάν Χάψα, οπλαρχηγό της Δυτικής Χαλκιδικής, πετυχαίνουν σημαντικές επιτυχίες κατά των Τούρκων στα Στάγειρα και στο Σταυρό, ενώ καταλαμβάνουν και την Ιερισσό, με τον επίσκοπο της πόλης, Ιγνάτιο, να περιγράφει σε επιστολή του την είσοδο του Εμμανουήλ Παπά και των στρατευμάτων του, στην Ιερισσό: "Ευρισκόμενοι εις τον κίνδυνον όπου οι Τούρκοι είχον να μας κόψουν... κινδυνεύοντες ηλεήθημεν μετά Θεόν παρά του ευγενεστάτου και ορθοδοξάτου αρχιστρατήγου κ.κ. Εμμανουήλ Παπά προφθάσαντος με τα στρατεύματά του εκυρίευσε τον τόπο μας και αφάνισε τους Τούρκους χωρίς να βλαφθεί κανείς..." Με τις πρώτες νίκες των επαναστατών, ο αγώνας γενικεύεται σε όλα τα χωριά της Χαλκιδικής, ενώ επαναστατούν και όλα τα μοναστήρια του Αγίου Όρους.
Η εξέλιξη της Επανάστασης
Η επανάσταση για να εξακολουθήσει να υφίσταται, απαιτούσε συνεχή ροή εισροών οι οποίες καλύπτονταν εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον Εμμανουήλ Παπά. Ωστόσο, οι πρώτες δυσκολίες άρχισαν να εμφανίζονται. Η επανάσταση στη Μολδοβλαχία είχε καταπνίγει, με τον Ιωάννη Φαρμάκη, που προορίζονταν να αναλάβει τη στρατιωτική ηγεσία των δυνάμεων στη Μακεδονία, να συλλαμβάνεται από τους Τούρκους στις εκεί περιοχές. Χωρίς έμπειρο στρατιωτικό διοικητή, ο Εμμανουήλ Παπάς ανέλαβε τη θέση του αρχηγού της επανάστασης. Παρά τα προβλήματα που άρχισαν να εμφανίζονται, οι επαναστάτες δεν πτοήθηκαν. Μετά τις πρώτες νίκες κινήθηκαν πάνω σε δύο άξονες. Ο Εμμανουήλ Παπάς προχώρησε βόρεια και συγκεκριμένα με κατεύθυνση τα στενά της Ρεντίνας της Μακεδονίας, τα οποία κατείχαν στρατηγική θέση πάνω στην οδό Καβάλας-Θεσσαλονίκης. Εκεί, ο Παπάς θα μπορούσε να αποτρέψει πιθανή απόπειρα τουρκικής ενίσχυσης από την πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Όσον αφορά το δυτικό άξονα επίθεσης, ο καπετάν Χάψας (με καταγωγή από το χωριό Παζαράκι της Κασσάνδρας), με ιδιαίτερη ορμητικότητα, κατέφθασε στην επαναστατημένη κωμόπολη των Βασιλικών και έπειτα κατεδίωξε τουρκική δύναμη μέχρι το χωριό Σέδες (Θέρμη), μόλις τρεις ώρες από τη Θεσσαλονίκη, ωστόσο η έλλειψη ενισχύσεων και πολεμοφοδίων απειλούσαν τη συνέχιση της πορείας των στρατευμάτων. Ο Παπάς, στράφηκε για βοήθεια προς τους οπλαρχηγούς της περιοχής του Ολύμπου, που είχε μακρά παράδοση αρματολισμού, όμως αυτοί δίσταζαν να απομακρυνθούν από τις βάσεις τους.
Στο αντίπαλο στρατόπεδο οι εκκλήσεις για βοήθεια συνάντησαν προσφορότερο έδαφος, με τον Μπαϊράμ πασά, που είχε συγκεντρώσει ισχυρή δύναμη από την ανατολική Θράκη και την Καλλίπολη για την καταστολή της επανάστασης στη νότια Ελλάδα, να σπεύδει προς βοήθεια, ύστερα και από εντολή του σουλτάνου, που του μήνυε να παραμείνει στη Μακεδονία για όσο καιρό χρειαστεί. Στα μέσα Ιουνίου του 1821 ο Μπαϊράμ πασάς, με 23.000 άνδρες, χτύπησε το σώμα του Εμμανουήλ Παπά στα στενά της Ρεντίνας και μετά από αρκετές ώρες μάχης, το απώθησε. Ο Παπάς μέσω των βουνών κατέφυγε στον Πολύγυρο, ενώ το τουρκικό ιππικό (3.000 άνδρες) με απηνή καταδίωξη εξολόθρευσε την οπισθοφυλακή του. Στη συνέχεια ο Μπαϊράμ πασάς μετέβη στη Θεσσαλονίκη, όπου κήρυξε γενική επιστράτευση. Συγκεντρώθηκε μια εντυπωσιακή δύναμη 30.000 πεζών και 5.000 ιππέων. Επόμενος στόχος των Τούρκων ήταν τα Βασιλικά. Οι επαναστάτες επιχείρησαν να εκκενώσουν την κωμόπολη από τα γυναικόπαιδα, ωστόσο ο Αχμέτ μπέης των Γιαννιτσών πρόλαβε την κίνησή τους. Εισβάλλοντας στα Βασιλικά τα πυρπόλησε και έσφαξε τον πληθυσμό. Ο καπετάν Χάψας με 200 μόλις άνδρες επεδίωξε να οργανώσει γραμμή άμυνας μπροστά στον προελαύνοντα Μπαϊράμ πασά, έξω από τα Βασιλικά. Ύστερα από σκληρότατη σύγκρουση οι επαναστάτες κάμφθηκαν. Εξήντα δύο από αυτούς, μεταξύ των οποίων και ο καπετάν Χάψας, έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Σε εκατοντάδες ανήλθαν οι απώλειες των Τούρκων, με ορισμένες πηγές να αναφέρουν πως οι απώλειές τους ήταν πάνω από 500 άντρες. Με την κατάρρευση του μετώπου, η κεντρική Χαλκιδική παραδόθηκε στο εκδικητικό μένος των Τούρκων, οι οποίοι πυρπολούσαν και έσφαζαν χωρίς καμία διάκριση.
Οι διασωθείσες επαναστατικές δυνάμεις κατέφυγαν στις χερσονήσους της Κασσάνδρας, της Σιθωνίας και του Αγίου Όρους. Ο Παπάς, άφησε στο Άγιο Όρος τον φίλο του, Νικηφόρο Ιβηρίτη, για να αναλάβει την οχύρωση των μονών, ενώ ο ίδιος μετέβη στην Κασσάνδρα και οχύρωσε τη διώρυγα της Ποτίδαιας, που χώριζε την Κασσάνδρα από την υπόλοιπη Χαλκιδική. Οι Τούρκοι, στις αρχές Ιουλίου, πραγματοποίησαν ισχυρή επίθεση όπου τελικά κατάφεραν και πέρασαν τη διώρυγα, ωστόσο οι επαναστάτες με ελιγμό, απέκλεισαν ξανά τη διώρυγα, ενώ ταυτόχρονα ασκήθηκε ισχυρή πίεση στην εμπροσθοφυλακή των τουρκικών δυνάμεων. Τότε, οι Τούρκοι καταλήφθηκαν από πανικό και οδηγήθηκαν σε άτακτη φυγή. Πίσω τους άφησαν 500 νεκρούς, επτά σημαίες και άφθονα κιβώτια με πυρομαχικά. Επίσης, κατέφθασαν 11 ψαριανά πλοία τα οποία έπληξαν με τα πυροβόλα τους το εχθρικό στρατόπεδο και άφησαν πολεμοφόδια. Παρά τις θεαματικές αυτές επιτυχίες, ο Παπάς δεν έτρεφε αυταπάτες. Οι δυνάμεις του, αποκομμένες από τις υπόλοιπες επαναστατικές εστίες, απαιτούσαν συνεχή ροή μεγάλου όγκου εφοδίων. Την ίδια περίοδο στις Σέρρες εκδηλώθηκε επαναστατικό κίνημα με την καθοδήγηση του μητροπολίτη Χρύσανθου, το οποίο όμως πολύ γρήγορα κατεστάλη. Οι Τούρκοι δεν διέπραξαν αντίποινα, γι΄ αυτό και η ημερομηνία αυτή, 8η Μαΐου του 1821, είναι ημέρα γιορτής του Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, ο οποίος και θεωρήθηκε σωτήρας της πόλης. Το 1835 έχτισαν προς τιμή του ομώνυμο ναό στη συνοικία Άνω Καμενίκια. Ενώ όμως η πόλη απέφυγε την καταστροφή, η σύζυγος του Εμμανουήλ Παπά, Φαίδρα και επτά από τα έντεκα παιδιά του φυλακίστηκαν, η περιουσία του δημεύτηκε και το σπίτι του κάηκε. Τα άλλα τρία από τα παιδιά του (Αναστάσιος, Αθανάσιος και Νικόλαος) βρίσκονταν στο εξωτερικό και γλύτωσαν τη σύλληψη, ενώ το τέταρτο παιδί που δεν συνελήφθη ήταν ο Ιωάννης Παπάς, που βρισκόταν μαζί με τον πατέρα του στη Χαλκιδική. Η αρχική ποινή για τα μέλη της οικογένειας του Παπά ήταν θάνατος με αποκεφαλισμό, ωστόσο ο μητροπολίτης Χρύσανθος εξαγόρασε την ποινή και η Φαίδρα με τα παιδιά της έμειναν στη φυλακή μέχρι και το 1826, οπότε και αποφυλακίστηκαν.
Το τέλος
Με την έλευση του φθινοπώρου, η κατάσταση στην Κασσάνδρα εκτραχυνόταν. Στις αρχές του Οκτωβρίου του 1821, ο Παπάς προέτρεψε τους αμάχους που είχαν βρει καταφύγιο στη χερσόνησο, από την κεντρική Χαλκιδική, να εγκαταλείψουν την Κασσάνδρα. Με κάθε δυνατό μέσο, πάνω από 200 οικογένειες απομακρύνθηκαν για τα νησιά Λήμνο, Σκύρο και Σκόπελο. Ωστόσο, η θέση των επαναστατών ήταν δύσκολη. Πείνα και επιδημίες ταλαιπωρούσαν τους μαχητές. Ο Παπάς έγραψε προσωπικές επιστολές απευθυνόμενες στον Δημήτριο Υψηλάντη και στους προύχοντες της Ύδρας και των Σπετσών, επικαλούμενος ανάγκη παροχής πολεμοφοδίων, αντρών και τροφίμων. Σε απάντησή του ο Υψηλάντης τον διόριζε επίσημα πληρεξούσιο αρχηγό και διοικητή του Αγίου Όρους, της Κασσάνδρας και της Θεσσαλονίκης. Του εξηγούσε, όμως, ότι δεν υπήρχαν πολλά διαθέσιμα εφόδια στην Πελοπόννησο, καθώς μαινόταν η πολιορκία της Τριπολιτσάς. Θα του παρείχε βοήθεια στο μέλλον και του συνιστούσε υπομονή. Ήταν προφανές ότι η Κασσάνδρα βρισκόταν στο έλεος των Τούρκων. Ανάλογη ήταν η κατάσταση που επικρατούσε στο Άγιο Όρος.
Παράλληλα, οι Τούρκοι επείγονταν να ξεκαθαριστεί η κατάσταση στη Μακεδονία, ώστε να μπορούν να διέρχονται απερίσπαστα τα στρατεύματά τους με κατεύθυνση τις κύριες επαναστατικές εστίες της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Στις 30 Οκτωβρίου 1821 οι Τούρκοι επιτέθηκαν και διέσπασαν την οχύρωση της Ποτίδαιας, με αποτέλεσμα την πτώση της Κασσάνδρας. Λίγο καιρό μετά παραδόθηκε και η Σιθωνία. Ο Εμμανουήλ Παπάς μόλις και μετά βίας διέφυγε στο Άγιο Όρος. Η κατάσταση εκεί δεν ήταν καλύτερη. Οι ηγούμενοι, μετά την αρνητική εξέλιξη της επανάστασης, αρνήθηκαν να συνεχίσουν τον αγώνα και επιθυμούσαν να διαπραγματευθούν, με τον Νικηφόρο Ιβηρίτη να αδυνατεί να επιβληθεί στους Αγιορείτες μοναχούς. Ο Εμμανουήλ Παπάς, μαθαίνοντας και αυτά τα δυσάρεστα νέα, απογοητευμένος, αποφάσισε να αναχωρήσει για την Ύδρα με το ίδιο πλοιάριο του Αντώνη Βισβίζη με το οποίο είχε φτάσει στο Άγιο Όρος στις 23 Μαρτίου του 1821, αλλά εξαντλημένος από τις κακουχίες του πολέμου και από τις συγκινήσεις της τραγικής του περιπέτειας, πέθανε από συγκοπή καρδιάς μέσα στο πλοιάριο, ακριβώς τη στιγμή που έπλεε τον Καφηρέα, στις 5 Δεκεμβρίου του 1821. Η σορός του ήρωα μεταφέρθηκε στην Ύδρα και κηδεύτηκε με τιμές αρχιστράτηγου. Το 1843 αναρτήθηκε στο Ελληνικό Βουλευτήριο το όνομά του ως ενός από τους πρωταγωνιστές της ελληνικής επανάστασης. Το 1927, προς τιμήν του ήρωα, η γενέτειρά του Δοβίστα άλλαξε το όνομά της σε Εμμανουήλ Παπάς. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στις 17/5/1966 και εναποτέθηκαν κάτω από τον ανδριάντα του, στην Πλατεία Ελευθερίας των Σερρών.
Η Συμβολή του Παπά και της επανάστασης της Μακεδονίας στον αγώνα για ανεξαρτησία
Η επανάσταση στη Μακεδονία έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην εδραίωση του αγώνα στη νότια Ελλάδα και στην εκεί δημιουργία ισχυρού επαναστατικού κέντρου. Μεγάλος όγκος τουρκικών δυνάμεων, που είχε σκοπό να κινηθεί προς τη νότιο Ελλάδα, έμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα, σχεδόν για όλο το έτος του 1821, στην περιοχή της Μακεδονίας, αντιμετωπίζοντας τις δυνάμεις του Εμμανουήλ Παπά. Το γεγονός αυτό εξασφάλισε μεγάλο πλεονέκτημα χρόνου στις επαναστατημένες δυνάμεις του νότου, για να οργανωθούν, αλλά και για να καταλάβουν μεγάλο μέρος των περιοχών από τις αποκομμένες από ενισχύσεις, τουρκικές δυνάμεις.
Η ίδια η θυσία του Εμμανουήλ Παπά, που εκτός από την ίδια του τη ζωή, πρόσφερε στον αγώνα ολόκληρη την περιουσία του, ενώ και πολλά από τα παιδιά του ακολούθησαν το παράδειγμα του πατέρα τους, προσφέροντας τη ζωή τους για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, ανέδειξαν τον Εμμανουήλ Παπά (και την οικογένειά του), ως μία από τις πιο αγνές και πατριωτικές μορφές του αγώνα προς την ανεξαρτησία.
Απόγονοι
Ο Εμμανουήλ Παπάς, από το γάμο του με τη Φαίδρα (Αφέντρα), απέκτησε έντεκα παιδιά, από τα οποία τα οκτώ ήταν αγόρια και τα τρία κορίτσια. Τέσσερα από τα παιδιά του (Αναστάσιος, Αθανάσιος, Ιωάννης και Νικόλαος) συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα για ανεξαρτησία.
Αναστάσιος Παπάς (1796- ): Είχε σπουδάσει στην Αυστρία και στη Γερμανία. Με την έναρξη του αγώνα στη Μολδοβλαχία, αποφασίζει να ακολουθήσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Μετά την καταστολή της επανάστασης στην περιοχή, προσπάθησε να έρθει στην Ελλάδα, αλλά συνελήφθη στην Τεργέστη από τους Αυστριακούς. Όταν αποφυλακίστηκε, κατάφερε να φτάσει στην Ύδρα. Το 1825 βρέθηκε στο Μεσολόγγι. Κατά την έξοδο του Μεσολογγίου, διασώθηκε και πήγε στην Πάτρα, όπου έγινε έπαρχος και αργότερα δικαστικός. Νυμφεύθηκε την ανηψιά του Γρηγορίου του Ε', χωρίς ωστόσο να αποκτήσουν παιδιά.
Ιωάννης Παπάς (1798-1825): Ακολούθησε τον πατέρα του κατά τη διάρκεια της επανάστασης στη Μακεδονία. Αργότερα, συμμετείχε στα μακεδονικά σώματα που πολεμούσαν στη νότια Ελλάδα. Τελικά, το 1825, ακολούθησε τον Παπαφλέσσα, μαζί με άλλους 50 Μακεδόνες, στη Μάχη στο Μανιάκι, όπου και σκοτώθηκε (20 Μαΐου 1825).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Νταρνάκες Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
1043 Μπεάτε
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπεάτε εκτιμάται σε 31,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,215. Η Μπεάτε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 44 ώρες και 6 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεατε
Τρογιάνι (Βοεβοδάτο Μασοβίας)
Το Τρογιάνι (πολωνικά: Trojany) είναι χωριό της Γκμίνα Ντομπρούφκα, στο Πόβιατ Βοουόμιν του Βοεβοδάτου Μασοβίας, στην κεντροανατολική Πολωνία. Βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Βοουόμιν και 36 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βαρσοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Χωριά του Πόβιατ Βοουόμιν
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 400 μέτρα ανδρών
Τα 400 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα δρόμου στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Νικητής αναδείχτηκε ο Τόμας Μπερκ από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Έλαβαν μέρος συνολικά επτά αθλητές από τέσσερις χώρες, από τους οποίους οι πέντε συμμετείχαν και στα 100 μέτρα. Η προκριματική φάση διεξήχθη στις 6 Απριλίου και ήταν το τελευταίο χρονολογικά αγώνισμα της ημέρας. Οι αθλητές χωρίστηκαν σε δύο προκριματικές σειρές και την πρόκριση για τον τελικό της επόμενης ημέρας πήραν οι δύο πρώτοι από κάθε σειρά.
Με σχετική άνεση τερμάτισε πρώτος στη δεύτερη σειρά και ο έτερος Αμερικανός Τόμας Μπερκ, παρόλο που λίγο νωρίτερα είχε αγωνιστεί και σε προκριματική σειρά των 100 μέτρων (πήρε και εκεί την πρόκριση για τον τελικό). Τη δεύτερη θέση πήρε ο Τσαρλς Γκμέλιν από τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ στην τρίτη θέση έμεινε ο Γάλλος Φραντζ Ρέιτσελ.
Ο τελικός της 7ης Απριλίου (διεξήχθη στις 15:30 το μεσημέρι) ήταν υπόθεση των δύο Αμερικανών, με τον Μπερκ να τερματίζει γρηγορότερα κατά ένα δευτερόλεπτο από τον Τζέιμισον και να κατακτά την πρωτιά. Ο Γκμέλιν τερμάτισε τρίτος αφήνοντας τον Χόφμαν στην τελευταία θέση.
Τρεις ημέρες αργότερα (10/4), ο Μπερκ κέρδισε και στα 100 μέτρα (δεύτερος τερμάτισε ο Χόφμαν), επίτευγμα που δεν έχει επαναληφθεί μέχρι σήμερα.
Ρεκόρ
Τα ανεπίσημα παγκόσμια ρεκόρ στα 400 μέτρα πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896:
Προκριματική φάση
1η σειρά
2η σειρά
Πηγές
400 μέτρα
Anthocomus fasciatus
Το Anthocomus fasciatus είναι μικρο κολεόπτερο από την οικογένεια Malachiidae. Το γένος Anthocomus εκπροσωπείται στην Ευρώπη με δέκα είδη. Στην Ελλάδα εκτός από το Anthocomus fasciatus αναφέρονται τα είδη Anthocomus equestris Anthocomus haeres Anthocomus humeralis Anthocomus miniatus και ενδημικά στην Κρήτη το Anthocomus creticus.
Όπως όλα τα είδη της οικογένειας και το Anthocomus fasciatus διαθέτει μεταξύ κεφαλής και προθώρακα και μεταξύ μεταθώρακα και κοιλίας μεμβρανώδεις σακούλες, που μπορούν να επεκτείνονται προς τις πλευρές ή να αποσύρονται ώστε να μην φαίνονται κατά την θέληση του εντόμου. Επίσης τα αρσενικά διαθέτουν ιδιαίτερες διεγέρτες που χρησιμοποιούνται στη διέγερση του θηλυκού.
Ετυμολογικές και ιστορικές παρατηρήσεις
Το είδος αναφέρεται το 1785 υπό το όνομα Cantharis fasciatus από τον Λινναίο στην περίφημη δέκατη έκδοση του Systema naturae που θεωρείται ως αφετηρία της διωνυμικής ονοματολογίας. Το δεύτερο μισό της κοντής λατινικής περιγραφής είναι elytris nigris: fasciis duabus rubris (με μαύρα έλυτρα, με δυο κόκκινες ρίγες). Αυτό εξηγεί το όνομα του είδους fasciatus, που αναφέρεται στις ρίγες στα έλυτρα (λατ. fasciatus = ριγωτά).
Το γένος Anthocomus καθορίστηκε το 1840 από τον Erichson. Στην περιγραφή του γένους δεν βρίσκεται εξήγηση του ονόματος. Ωστόσο, σύμφωνα με τις παραδόσεις της ονοματοθεσίας στη βιολογία το όνομα προέρχεται από την αρχαία ελληνική γλώσσα, όπου η λέξη σημαίνει “στολισμένος με άνθη” ή και “πολύχρωμος, ποικιλόχρωμος”. Και πραγματικά τα είδη του γένους κατά κανόνα είναι πολύχρωμα.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Όπως όλα τα είδη της οικογένειας των Malachiidae ο εξωσκελετός του ακμαίου είναι αρκετά μαλακός. Το κολεόπτερο αποκτά μήκος τριών μέχρι τεσσάρων χιλιοστόμετρων. Οι πλευρές είναι περίπου παράλληλες. Το κορμί είναι στρωμένο με πολύ λεπτές τρίχες, που σχεδόν δεν φαίνονται.
Το πρόνωτο είναι περίπου το ίδιο πλατύ με το κεφάλι και του ίδιου χρώματος. Οι πλευρές του είναι λυγισμένες προς τα κάτω.
Τα δυο μαύρα έλυτρα μαζί είναι στην βάση φαρδύτερα από το πρόνωτο. Προς τα πίσω φαρδαίνουν λίγο. Λίγο πριν από το μισό μήκος έχουν μια φαρδιά κόκκινη και εγκάρσια λουρίδα, που δεν φτάνει μέχρι την ραφή που σχηματίζουν τα έλυτρα. Και το τέλος των ελύτρων είναι κόκκινο. Μπορεί οι άκρες των κόκκινων περιοχών να είναι άσπρες (παραλλαγή regalis). Τα έλυτρα των θηλυκών δεν δείχνουν καμιά ιδιαιτερότητα, αλλά στα αρσενικά τελειώνουν με ένα όργανο, που λέγεται excitator (διεγέρτης, εικ. 6). Το όνομα εκφράζει το γεγονός, πως κατά την προξενιά το θηλυκό ροκανίζει και γλείφει στο όργανο αυτό και με αυτό ερεθίζεται ώστε τελικά συμφωνεί στη σύζευξη. Ο ερεθιστής αποτελείται από δυο συμμετρικά μισά, το κάθε μισό είναι τοποθετημένο σε ένα έλυτρο. Το κάθε έλυτρο τελειώνει με μια λεπτή αλλά σκληρή πλάκα. Αυτή χωρίζεται με βαθιά κανάλι ή εγκοπή (Εικ. 6 δεξιά πράσινο) από το υπόλοιπο έλυτρο, και είναι στην οπίσθιο μέρος περίπου κάθετο. Στην εσωτερική πλευρά (κοντά στο τέλος της ραφής των ελύτρων) η πλάκα επεκτείνεται προς τα μπροστά και επάνω και καταλήγει σε είδος στενής γλώσσας που δείχνει προς τα πάνω (Εικ. 6 δεξιά κόκκινο). Η γλώσσα αυτή στα γερμανικά λέγεται Sekretgeber (δότης της έκκρισης). Τελειώνει με μια ομάδα μακριών τριχών. Οι γλώσσες στα δυο έλυτρα σχεδόν αγγίζουν. Το όργανο αυτό συμπληρώνεται από μια μικρή μαύρη κυκλική περιοχή στην έξω πλευρά του τέλος του ελύτρου, που τριγυρίζεται από κοντές τρίχες (Εικ. 6, στην πάνω μέση δεξιά, φυσικό χρώμα). Σε αυτή την πεδία και στην πλάκα απεκκρίνονται ερεθιστικές χημικές ουσίες, που κατά μεγάλο μέρος ρέουν στις τρίχες στην άκρη της γλώσσας.
Τα πόδια είναι λεπτά. Οι ταρσοί είναι όλοι πενταμερείς.
Βιολογία
Οι προνύμφες είναι αρπακτικά. Τρώνε τις προνύμφες κολεοπτέρων που αναπτύσσονται στο ξύλο. Τα ακμαία καταναλώνουν μυκήλια και σπόρια, που ψάχνουν σε κλαδιά δένδρων μολυσμένων με μύκητες. Εμφανίζονται για μερικές εβδομάδες στις αρχές της άνοιξης. Απαντώνται σε λουλούδια, ιδιαίτερα της οικογένειας Umbelliferae. Για την αναπαραγωγή προτιμούν να πετούν στα φύλλα δένδρων.
Το είδος εμφανίζει πολύπλοκο προξενιό. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει σύζευξη. Η διαδικασία του προξενιού πραγματοποιείται περίπου δυο εβδομάδες μετά την εμφάνιση των ακμαίων και κατά κανόνα όχι στα λουλούδια, αλλά στα φύλλα δέντρων. Τα θηλυκά κάθονται ήσυχα, συχνά κάτω από τα φύλλα. Τα αρσενικά όμως ψάχνουν ενεργά για θηλυκά. Αρκετές φορές αλλάζουν την αφετηρία αναζήτησης πετώντας για μικρές αποστάσεις. Αυτό κάνουν και τα θηλυκά, αλλά σπανιότερα.
Οι συναντήσεις είναι τυχαία, τα έντομα αναγνωρίζονται οπτικά, όχι όμως το φύλο τους. Το φύλο αναγνωρίζεται με μια κοντή επαφή του θηλυκού σώματος δια τις κεραίες του αρσενικού. Μπορεί τότε το θηλυκό να απομακρύνεται, αλλά τότε το αρσενικά προσπαθεί ζωηρά να το ξαναβρεί. Η προξενιά αρχίζει με τα δυο κολεόπτερα αντιμετωπίζοντας μετωπικά το ένα το άλλο. Πολλές φορές παραμένουν σε αυτή τη στάση για αρκετό χρόνο. Οι κεραίες όμως δονούνται συνεχώς και αποδεικνύουν, πως τα δυο έντομα επικοινωνούν. Μετά το αρσενικό πλησιάζει το θηλυκό και τα δυο αρχίζουν να αγγίζουν το ένα το άλλο αποκλειστικά με τις κεραίες. Οι επαφές αυτές γίνονται όλο και πιο έντονες. Ακολουθεί μια απότομη περιστροφή του αρσενικού με 180°. Με αυτό το αρσενικό εκθέτει τον διεγέρτη στα στοματικά μόρια του θηλυκού. Κατά κανόνα το θηλυκό δαγκώνει τον διεγέρτη, αλλιώς το αρσενικό προσπαθεί να σπρώχνει τον διεγέρτη προς τα στοματικά μόρια του θηλυκού. Αποδεικνύεται πως η μορφή του διεγέρτη και των στοματικών μορίων ταιριάζουν σωστά στην έννοια πως το θηλυκό μπορεί να δαγκώνει τη γλωσσική προέκταση, ενώ συγχρόνως οι ευαίσθητες προσακτρίδες των στοματικών μορίων κάθονται στις τις σκούρες περιοχές, απ' όπου εκκρίνονται οι εριστικές ουσίες. Μετά το αρσενικό περιστρέφεται πάλι με 180° και επαναλαμβάνονται οι επαφές με τις κεραίες. Αυτή η αλλαγή της θέσεως του αρσενικού μπορεί να επαναλαμβάνεται μερικές φορές, μέχρι τα δυο έντομα είναι αρκετά ερεθισμένα. Τότε μετά μια φάση επαφής με τις κεραίες το θηλυκό κάνει μια στροφή με 180°, έτσι το αρσενικό βρίσκεται αντιμέτωπο με το οπίσθιο μέρος του θηλυκού. Τώρα το αρσενικό με ένα δάγκωμα δοκιμάζει, εάν το θηλυκό πραγματικά δέχεται την σύζευξη. Σαν απάντηση στο δάγκωμα το θηλυκό απομακρύνεται, ή παραμένει και με αυτό επιτρέπει στο αρσενικό να ανεβαίνει στο θηλυκό και να πραγματοποιεί την σύζευξη. Το θηλυκό παραμένει σαν αναίσθητο, το αρσενικό σηκώνεται μέχρι τα σώματα να σχηματίσουν ορθή γωνία, μετά γυρνάει προς τα πίσω και το σώμα του περιμένει 180° γυρισμένο στο σώμα του θηλυκού. Σε αυτή την στάση το ζεύγος παραμένει μερικά λεπτά. Όταν το αρσενικό “ξυπνάει” πρώτο, γυρνάει πάλι προς τα πάνω και πίσω στην πλάτη του θηλυκού, μετά διακόπτει την σύνθεση, και τραβάει το πέος έξω από το θηλυκό. Αλλιώς το θηλυκό “ξυπνάει” πρώτο και μπορεί να ξεκινάει μεταφέροντας το αρσενικό μαζί του μέχρι τελικά αποχωρίζονται σπρώχνοντας τα μεσαία και οπίσθια πόδια ενάντια στο σώμα του αλλού.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος απαντάται στη νότια και κεντρική Ευρώπη και σε νότιες περιοχές της βόρειας Ευρώπης στις πεδιάδες και μέχρι μέτριο ύψος. Η παρουσία του αμφισβητείται όμως σε πολλές χώρες π.χ. στην Αλβανία, τη Βουλγαρία, και την Τουρκία. Στην Ελλάδα εκτός από την ηπειρωτική χώρα υπάρχουν αναφορές από την Κρήτη. Το είδος λείπει όμως στις Κυκλάδες, στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου στα Δωδεκάνησα και στην Κύπρο. Έξω από την Ευρώπη το είδος απαντάται στην Παλαιστίνη, τον Καύκασο και τη Συρία.
Αναφορές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Suzuki Hayabusa
Η Hayabusa θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και πιο σημαδιακά μοντέλα της Suzuki, καθώς και ευρύτερα της ιαπωνικής αλλά και της παγκόσμιας βιομηχανίας μοτοσικλετών, έχοντας επιπλέον αγαπηθεί από πολλούς οδηγούς ανά τον κόσμο.
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Suzuki
Χρυσά κύπελλα από το Βαφειό της Λακωνίας
Τα δύο χρυσά κύπελλα από το Βαφειό της Λακωνίας που φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 1758 και 1759 αντίστοιχα είναι αρχαιολογικά ευρήματα της Μυκηναϊκής εποχής.
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένα από χρυσό με έκτυπες ανάγλυφες απεικονίσεις. Το ένα κύπελλο περιγράφει την αιχμαλωσία τριών ταύρων με δίχτυ, κατά την οποία τραυματίζονται οι δύο θαρραλέοι κυνηγοί. Το δεύτερο κύπελλο αφηγείται σε τρεις σκηνές την αιχμαλωσία ταύρου με θηλιά στο πόδι, η οποία αφηγείται από δεξιά προς τα αριστερά.
Ερμηνεία
Οι σκηνές παριστάνουν σύλληψη ταύρου, που ίσως να σχετίζεται με τον μύθο της Πασιφάης και τα μινωικά ταυροκαθάψια. Ίσως η σύλληψη του ταύρου να γινόταν για θρησκευτικούς σκοπούς ή οι σκηνές τους να επαναλαμβάνονταν στον αγωνιστικό χώρο. Τα ιερά ζώα εκτός από το ότι ήταν μεγαλόσωμα και άγρια, είχαν και μεγάλα και μυτερά κέρατα, πολύ επικίνδυνα για τους θηρευτές τους. Αυτό μαρτυρεί και το δραματικό σκηνικό που δείχνει έναν από τους κυνηγούς να τινάζεται από τον ταύρο στον αέρα.
Χρονολόγηση
Πρόκειται για πολύτιμα έργα Μυκηναϊκής εποχής του 16ου - 15ου αιώνα π.Χ. που ίσως να κατασκευάστηκαν στην Πελοπόννησο. Τοιχογραφία με παρόμοια εικόνα στόλιζε το ανάκτορο της Κνωσού.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Ιστορία της Λακωνίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Λακωνία
Εκβλάστηση
πλαίσιο|αριστερά|μικρογραφία|[[Αναπαραγωγή με εκβλάστηση]] Η εκβλάστηση είναι τρόπος αγενούς αναπαραγωγής κατά τον οποίο σε κάποιο σημείο του αρχικού κυττάρου δημιουργείται ένα εξόγκωμα, το εκβλάστημα, το οποίο, είτε θα παραμένει ενωμένο είτε θα αποκοπεί από το γονικό οργανισμό ζώντας πλέον ως αυτοτελής οργανισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναπαραγωγή
Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ο Δήμος Άργους - Μυκηνών είναι Δήμος της Περιφέρειας Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011. Δημιουργήθηκε από την συνένωση 6 προϋπαρχόντων Δήμων και 2 Κοινοτήτων, που λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010 και είχαν δημιουργηθεί το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Οι Δήμοι αυτοί ήταν, ο Δήμος Άργους, ο Δήμος Μυκηναίων, ο Δήμος Κουτσοποδίου, ο Δήμος Λέρνας, ο Δήμος Λυρκείας, ο Δήμος Νέας Κίου, η Κοινότητα Αλέας και η Κοινότητα Αχλαδοκάμπου, οι οποίοι στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Δημοτικές Ενότητες. Έδρα του διευρυμένου Δήμου Άργους - Μυκηνών, ορίσθηκε το Άργος και ιστορική έδρα οι Μυκήνες. Τα όρια του Δήμου, αντιστοιχούν στα όρια της παλαιότερης Επαρχίας Άργους.
Αργειακός - Μυκηναϊκός Δρόμος
Ο Αργειακός - Μυκηναϊκός Ημιμαραθώνιος Δρόμος είναι αγώνας δρόμου που διεξάγεται στην Αργολίδα. Ξεκινάει από την Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες και καταλήγει στην κεντρική πλατεία του Άργους.
Διαδρομές:
Αγώνας Δρόμου 21 χιλιομέτρων: Πύλη των Λεόντων - Αρχαιολογικός Χώρος Μυκηνών.
Αγώνας Δρόμου 5 χιλιομέτρων: Λόφος Ασπίδας - Δειράδας.
Αγώνας Δρόμου 1 χιλιομέτρου: Αρχαίο Θέατρο Άργους.μικρογραφία|[[Άργος (αεροφωτογραφία)]] μικρογραφία|[[Αρχαίο θέατρο Άργους|Αρχαίο Θέατρο Άργους]] μικρογραφία|Κάστρο «Λάρισσα» [[Άργος|Άργους]] μικρογραφία|[[Μυκήνες (Αρχαιολογικός Χώρος)]] μικρογραφία|[[Μύλοι Αργολίδας|Μύλοι]]
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Άργους-Μυκηνών, πέραν των αδελφοποιήσεων των καποδιστριακών δήμων όπου συνεχίζουν να ισχύουν, έχει συνάψει αδελφοποιήσεις με:
Παραπομπές
* Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αργολίδας
Τόρρε ντελ Γκρέκο
Το Τόρρε ντελ Γκρέκο (ιταλ.: Torre del Greco, κυριολεκτικά, Πύργος του Έλληνα) είναι ιταλική πόλη στην επαρχία της Νάπολης, ακριβώς νότια της Νάπολης στην περιφέρεια της Καμπανίας, με πληθυσμό 86.309 κατοίκους (2015). Οι άνθρωποι μερικές φορές το αποκαλούν Κορραλίνι επειδή κάποτε είχε άφθονα κοράλλια στην κοντινή θάλασσα, και επειδή η πόλη υπήρξε σημαντικός παραγωγός των κοραλλικών κοσμημάτων και καρφιτσών από τον 17ο αιώνα.
Αλέξανδρος Νικολαΐδης (καλαθοσφαιριστής)
Για τον αθλητή του τάε κβον ντο δείτε: Αλέξανδρος Νικολαΐδης
Τόρρε ντελ Γκρέκο
Αρχαία και Μεσαιωνική περίοδος
Ιστορικά μέρος της Μεγάλης Ελλάδας, η περιοχή αποικίστηκε για πρώτη φορά από αρχαίους Έλληνες αποίκους. Στη ρωμαϊκή εποχή, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν πιθανώς προάστιο του Ερκουλάνεουμ, που χαρακτηριζόταν από βίλες πατρικίων. Μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Βεζούβιος, το 79 μ.Χ., η οποία κατέστρεψε την περιοχή απέμειναν δύο χωριά στην περιοχή, τα Σόρα και Καλάστρο. Ο βυζαντινός στρατηγός Βελισάριος μετέφερε τους κατοίκους τους στη Νάπολη το 535. Περί το 700 αναφέρεται η ονομασία Πύργος των Οκτώ πλευρών (λατινικά: Turris Octava), πιθανώς αναφερόμενη σε παράκτιο πύργο-ρολόι. Η ομάδα ποδοσφαίρου του Τόρρε ντελ Γκρέκο ονομάζεται Turris Octava.
Το 880 η περιοχή αποικήθηκε από Σαρακηνούς, με την άδεια του επισκόπου Αθανασίου της Νάπολης. Το σημερινό του όνομα εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1015 σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από έναν Έλληνα ερημίτη που εγκαταστάθηκε στον πύργο, ή από την καλλιέργεια ενός συγκεκριμένου τύπου αμπέλου από την Ελλάδα.
Αλέξανδρος Νικολαΐδης (καλαθοσφαιριστής)
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού έπαιξε στις μικρές κατηγορίες με τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη, ο Νικολαΐδης ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του το 2019, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019-20, με τον Ολυμπιακό Β στην Α2 Εθνική, την δεύτερη ομάδα του Ολυμπιακού, ο οποίος συμμετέχει στην Ευρωλίγκα. Ο Νικολαΐδης έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα, με τον Ολυμπιακό, στις 4 Φεβρουαρίου 2020, σε έναν αγώνα εναντίον της λιθουανικής Ζάλγκιρις Κάουνας. Αντικατέστησε τον Γιώργο Πρίντεζη, ως τον νεότερο παίκτη του Ολυμπιακού που έπαιζε ποτέ σε αγώνα της Ευρωλίγκα.
Τόρρε ντελ Γκρέκο
Μεσαίωνας
Το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν μέρος των βασιλικών κτημάτων του Βασιλείου της Νάπολης, έως ότου ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας το παραχώρησε στην οικογένεια Καράφα (Carafa ή Caraffa).
Αλέξανδρος Νικολαΐδης (καλαθοσφαιριστής)
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Νικολαΐδης ήταν μέλος των «μικρών» εθνικών ομάδων της Ελλάδας, με τις οποίες αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U16 του 2018 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2019.
Τόρρε ντελ Γκρέκο
Μεσαίωνας
Το 1631 το Τόρρε Ντελ Γκρέκο καταστράφηκε για δεύτερη φορά από την έκρηξη του Βεζούβιου. Οι πολίτες αγόρασαν πίσω τα δικαιώματά τους το 1699, μετά την καταβολή 106.000 δουκάτων στον οικοδεσπότη τους, τον μαρκήσιο του Μονφόρτ, και έκτοτε η πόλη άκμασε ως θαλάσσιο εμπορικό και αλιευτικό λιμάνι.
Αλέξανδρος Νικολαΐδης (καλαθοσφαιριστής)
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Νικολαΐδη, Σωτήρης, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Κατά τη διάρκεια της συλλογικής σταδιοδρομίας του, ο πατέρας του Αλέξανδρου έπαιξε πέντε σεζόν στην Ευρωλίγκα, με τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ. Ως νεαρός, το ίνδαλμα του Νικολαΐδη ήταν ο Βασίλης Σπανούλης.
Τόρρε ντελ Γκρέκο
Μεσαίωνας
Το ιστορικό κέντρο του Τόρρε Ντελ Γκρέκο θάφτηκε κάτω από 10 μέτρων στρώμα λάβας το 1794.
Αλέξανδρος Νικολαΐδης (καλαθοσφαιριστής)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιακού Β - Αναπτυξιακής Ομάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Τόρρε ντελ Γκρέκο
19ος και 20ος αιώνας
Κατά την εποχή της γαλλικής κατοχής υπό τον στρατηγό του Ναπολέοντα, Ζοακίμ Μιρά, το Τόρρε Ντελ Γκρέκο, με 18.000 κατοίκους, ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην ενδοχώρα του Βασιλείου της Νάπολης, μετά τη Νάπολη και τη Φότζα.
Μυουσία χώρα
Η Μυουσία χώρα ήταν παράλια περιοχή της αρχαίας Μικράς Ασίας που κατοικούνταν από τους Μυούσιους. Ήταν το αρχαίο όνομα της παράλιας Καρίας που είναι χτισμένη η αρχαία Μίλητος πριν την εγκατάσταση του αρχαίου φύλλου των Ιώνων.
Τόρρε ντελ Γκρέκο
19ος και 20ος αιώνας
Ξεκινώντας από τον 16ο αιώνα, πλούσιες οικογένειες ήρθαν στην πόλη και χτίστηκαν αριστοκρατικές περίτεχνες θερινές επαύλεις στις παρυφές της πόλης. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων από αυτές είναι το Παλάτσο Ματεράτσο, ανακαινισμένο από το 1970 για την στέγαση σχολής χορού, αλλά αργότερα εξαγοράστηκε από τους καταληψίες μετά από ένα σεισμό το 1980 ο οποίος κατέστρεψε τα σπίτια πολλών φτωχών κατοίκων. Κατά τον 19ο, και αρχές του 20ου αιώνα, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν δημοφιλές θέρετρο για τους πλούσιους Ιταλούς.
Μυουσία χώρα
Σύμφωνα με τον Παυσανία οι Ίωνες όταν διώχτηκαν από την Αχαΐα έφτασαν σε μία παράλια περιοχή της Ασίας που λεγόταν Μυουσία χώρα. Η περιοχή αυτή βρισκόταν στις εκβολές του Μαιάνδρου που σχημάτιζαν ένα κόλπο που έμοιαζε με λίμνη. Ο λόγος ήταν ότι ο ποταμός με τις προσχώσεις του είχε φράξη την είσοδο του κόλπου και ο κόλπος είχε μεταβληθεί σε έλος. Οι Ίωνες κατέλαβαν την Μίλητο την πρωτεύουσα της χώρας εξαναγκάζοντας τους ντόπιους να φύγουν όπου πήραν μαζί τους και τα αγάλματα των θεών τους. Ο Κυάρητος γιος του Κόδρου αναφέρεται πρώτος οικιστής της Μιλήτου από τους Ίωνες εισβολείς.
Τόρρε ντελ Γκρέκο
19ος και 20ος αιώνας
Στο απόγειό του, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν γνωστό για τις καφετέριες και τα εστιατόριά του, ιδιαίτερα το "Gran Cafe Palumbo", ένα μεγάλο αρ νουβό καφέ με εκτεταμένο υπαίθριο κιόσκι, που είναι γνωστό για το παγωτό του, τα γλυκά του, το φαγητό του και τον καφέ του. Ο διάσημος Ιταλός κωμικός Τοτό, ήταν μεταξύ εκείνων που έκαναν το Τόρρε ντελ Γκρέκο καλοκαιρινό τους ενδιαίτημα.
Ο λόγος για τη δημοτικότητα του Τόρρε ντελ Γκρέκο ως πόλης θερέτρου ήταν οι όμορφες παραλίες του και το αγροτικό περιβάλλον των πλούσιων χωραφιών και αμπελιών, καθώς και η εγγύτητά του στον Βεζούβιο. Καθώς η πόλη είναι η πλησιέστερη προς το ηφαίστειο, το Τόρρε ντελ Γκρέκο ήταν το κύριο σημείο εκκίνησης για τους τουρίστες που επιθυμούσαν να ανεβούν στο βουνό. Αυτό διευκολύνθηκε από ένα τελεφερίκ (Τελεφερίκ Βεζούβιου), η οποία μετέφερε τουρίστεςαπό την πόλη στον κρατήρα.
Μυουσία χώρα
Πηγές
Κατηγορία:Καρία
Τόρρε ντελ Γκρέκο
Κοραλλική τέχνη και κοσμήματα
Καταδύσεις για κοράλλια λάμβαναν χώρα στη Μεσόγειο Θάλασσα από τη ρωμαϊκή εποχή. Τον 15ο αιώνα, το Τόρρε ντελ Γκρέκο έγινε γνωστό για τις καταδύσεις και τη συγκομιδή κόκκινου κοραλλιού. Ωστόσο, τα πρώτα ανάγλυφα κοσμήματα παρήχθησαν τον 17ο αιώνα, και το 1815 χορηγήθηκε στην πόλη από τον βασιλιά της Νάπολης σύμβαση παραγωγής για περίοδο 10 ετών.
Σήμερα υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες επιχειρήσεις και πολλές χιλιάδες άτομα που απασχολούνται στην κατασκευή κοσμημάτων και διακοσμητικών από κοράλλια. Το κοράλλι τώρα εισάγεται κυρίως από την Ασία, δεδομένου ότι, όλο και περισσότερες περιοχές της Μεσογείου προστατεύονται από την αλιεία τους. Το σύνολο του κλάδου εκτιμάται ότι έχει κύκλο εργασιών της τάξης των 225.000.000 δολλαρίων.
Δίδυμες πόλεις
Το Τόρρε ντελ Γκρέκο έχει αδελφοποιηθεί με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Χάριετ Μέλον
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1777, και ήταν κόρη του Ματθαίου Μέλον.
Το 1815 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη Θωμά Κουτς, ιδρυτή της βασιλικής τράπεζας Coutts & Co.. Το 1822, μετά το θάνατο του συζύγου της, έγινε πολύ πλούσια, κληρονομώντας ολόκληρη την περιουσία του, συμπεριλαμβανομένης και της οικογενειακής τράπεζας. Αμέσως μετά αγόρασε μια εξοχική κατοικία στο Χάιγκεϊτ.
Το 1827 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μποκλέρ, 9ο Δούκα του Σεντ Όλμπανς. Και από τους δύο γάμους της δεν υπήρξαν απόγονοι.
Πέθανε στις 6 Αυγούστου 1837 σε ηλικία 59 ετών. Η περιουσία της πήγε στην θετή εγγονή της, που επιλέχθηκε ως κληρονόμος μετά από προσεκτικό έλεγχο των πιθανών αποδεκτών, στην Άντζελα Μπάρντετ-Κουτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Συμμετοχή της Κύπρου στη Eurovision 2021
Η Κύπρος συμμετείχε στον, που πραγματοποιήθηκε στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Η Έλενα Τσαγκρινού επιλέχθηκε από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ) για να εκπροσωπήσει τη χώρα με το τραγούδι "El diablo".
Η Κύπρος κλήθηκε να αγωνιστεί στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιτελικού του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, που πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου 2021. Η σειρά κλήρωσης ήταν αμετάβλητη από την ακυρωμένη έκδοση του 2020.