cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλουοξετίνη
Φαρμακοδυναμική
Επιπλέον, η φλουοξετίνη έχει βρεθεί ότι δρα ως αγωνιστής του σ1-υποδοχέα, με ισχύ μεγαλύτερη από αυτήν της σιταλοπράμης αλλά μικρότερη από εκείνη της φλουβοξαμίνης. Ωστόσο, η σημασία αυτού του ευρύματος δεν είναι απολύτως σαφής. Η φλουοξετίνη λειτουργεί επίσης ως αποκλειστής διαύλων της ανοκταμίνης 1, ενός διαύλου χλωρίου που ενεργοποιηείται από ασβέστιο. Ένας αριθμός άλλων διαύλων ιόντων, συμπεριλαμβανομένων των νικοτινικών υποδοχέων ακετυλοχολίνης και των υποδοχέων 5-ΗΤ3, είναι επίσης γνωστό ότι αναστέλλονται σε παρόμοιες συγκεντρώσεις.
Φαρμακοκινητική
μικρογραφία|Σεπροξετίνη (( S ) -νορφλουοξετίνη) - ο κύριος ενεργός μεταβολίτης της φλουοξετίνης. Η βιοδιαθεσιμότητα της φλουοξετίνης είναι σχετικά υψηλή (72%) και οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτυγχάνονται εντός 6-8 ωρών. Συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με πρωτείνες του πλάσματος, κυρίως την αλβουμίνη και την α1-γλυκοπρωτείνη. Η φλουοξετίνη μεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ από τα ισοένζυμα του κυτοχρώματος P450, συμπεριλαμβανομένου του CYP2D6. Ο ρόλος του CYP2D6 στον μεταβολισμό της φλουοξετίνης μπορεί να είναι κλινικά σημαντικός, καθώς παρουσιάζει μεγάλη γενετική ποικιλία στη λειτουργικότητα σε διαφορετικά άτομα. Το CYP2D6 είναι υπεύθυνο για τη μετατροπή της φλουοξετίνης στον μόνο ενεργό μεταβολίτη της, τη νορφλουοξετίνη. Και τα δύο φάρμακα είναι ισχυροί αναστολείς του CYP2D6.
Η εξαιρετικά αργή αποβολή της φλουοξετίνης και του ενεργού μεταβολίτη της νορφλουοξετίνης από το σώμα τη διακρίνει από άλλα αντικαταθλιπτικά. Με την πάροδο του χρόνου, η φλουοξετίνη και η νορφλουοξετίνη αναστέλλουν τον δικό τους μεταβολισμό, οπότε ο χρόνος ημιζωής αποβολής της φλουοξετίνης αλλάζει από 1 σε 3 ημέρες, μετά από μία εφάπαξ δόση, σε 4 έως 6 ημέρες, μετά από μακροχρόνια χρήση. Ομοίως, ο χρόνος ημιζωής της νορφλουοξετίνης είναι μεγαλύτερος (16 ημέρες) μετά από μακροχρόνια χρήση. Επομένως, η συγκέντρωση του φαρμάκου και του ενεργού μεταβολίτη του στο αίμα συνεχίζει να αυξάνεται κατά τις πρώτες εβδομάδες θεραπείας και η σταθερή συγκέντρωσή τους στο αίμα επιτυγχάνεται μόνο μετά από τέσσερις εβδομάδες. Επιπλέον, η συγκέντρωση της φλουοξετίνης και των μεταβολιτών της στον εγκέφαλο αυξάνεται συνεχώς τουλάχιστον κατά τις πρώτες πέντε εβδομάδες θεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι τα πλήρη οφέλη της τρέχουσας δόσης που λαμβάνει ένας ασθενής δεν εμφανίζονται για τουλάχιστον ένα μήνα από την έναρξή του. Για παράδειγμα, σε μια μελέτη 6 εβδομάδων, ο διάμεσος χρόνος για την επίτευξη σταθερής απόκρισης ήταν 29 μέρες. Ομοίως, η πλήρης απέκκριση του φαρμάκου μπορεί να χρειαστεί αρκετές εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας μετά τη διακοπή της θεραπείας, η συγκέντρωση της φλουοξετίνης στον εγκέφαλο μειώνεται μόνο κατά 50%. Τα επίπεδα της νορφλουοξετίνης στο αίμα 4 εβδομάδες μετά τη διακοπή της θεραπείας είναι περίπου το 80% των επιπέδων που καταγράφηκαν μέχρι το τέλος της πρώτης εβδομάδας θεραπείας και 7 εβδομάδες μετά τη διακοπή η νορφλουοξετίνη είναι ακόμη ανιχνεύσιμη στο αίμα.
Ιστορία
Η φλουοξετίνη εμφανίστηκε στη βελγική αγορά το 1986. Στις ΗΠΑ, η FDA έδωσε την τελική έγκρισή της τον Δεκέμβριο του 1987, και ένα μήνα αργότερα η Eli Lilly άρχισε να εμπορεύεται το Prozac. Οι ετήσιες πωλήσεις στις ΗΠΑ έφτασαν τα 350 εκατομμύρια δολάρια εντός ενός έτους. Οι παγκόσμιες πωλήσεις τελικά έφθασαν τα 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αντικαταθλιπτικά Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Σεβερίνο Βαρέλα
Ο Σεβερίνο Βαρέλα (Severino Varela Puente - 14 Σεπτεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1995) ήταν ένας ποδοσφαιριστής από την Ουρουγουάη, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Συμμετείχε με την εθνική ομάδα της χώρας του σε 24 αγώνες, πετυχαίνοντας 19 γκολ.
Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο, το 1932, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935, όταν υπέγραψε στην ομάδα της Πενιαρόλ. Με την Ρίβερ Πλέιτ αγωνίστηκε σε 6 αγώνες πετυχαίνοντας 5 γκολ. Με την Πενιαρόλ κατάφερε να κατακτήσει 4 διαδοχικούς τίτλους (1935, 1936, 1937 και 1938). Το 1942 ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης που κατέκτησε το κύπελλο Νοτίου Αμερικής (κόπα Αμέρικα). Ο Βαρέλα είναι ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στη διοργάνωση (μαζί με τον Teodoro Fernández από το Περού), έχοντας πετύχει συνολικά 15 τέρματα.
Το 1943 υπέγραψε στην ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία αγωνίστηκε σε 74 αγώνες, πετυχαίνοντας 46 γκολ. Ο Βαρέλα έγινε ιδιαίτερα αγαπητός από τους οπαδούς της ομάδας κυρίως για τα κατορθώματά του στους αγώνες με την μεγάλη αντίπαλο της Μπόκα, την Ρίβερ Πλέιτ. Συμμετείχε σε 6 αγώνες του Superclásico, όπως είναι γνωστό το διάσημο ντέρμπι των δύο ομάδων, πετυχαίνοντας γκολ σε 5 από αυτούς. Από αυτά, το σημαντικότερο και εντυπωσιακότερο ήρθε στον αγώνα της 26ης Σεπτεμβρίου 1943, όταν στη μακρινή σέντρα του Κάρλος Σόσα από τα δεξιά, ο Βαρέλα βρέθηκε ξαφνικά να βουτά εντός της μικρής περιοχής και με κεφαλιά να σκοράρει το νικητήριο γκολ του αγώνα. Η φάση προκάλεσε το θαυμασμό του κοινού, που χαρακτήρισε το γκολ ως «το γκολ του μυστυρίου» («El golazo del misterio»). Το τελικό 2-1 χάρησε το πρωτάθλημα Αργεντινής στην Μπόκα και κατέστησε τον Βαρέλα έναν από τους πιο αγαπητούς παίκτες στην ιστορία της ομάδας.
Το 1946 επέστρεψε στην Πενιαρόλ, όπου και έκλεισε την καριέρα του, έναν χρόνο αργότερα, έχοντας πετύχει 43 γκολ σε 67 αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρελα β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2019–20
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κυκλάδων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Κυκλάδων.
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2019–20 ήταν η 40η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΕΠΣ Κυκλάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανναξιακός Α.Ο., ο οποίος κέρδισε την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώθηκε για 38η φορά, αλλά διεκόπη πριν διεξαχθούν οι αγώνες της ημιτελικής φάσης λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Για την ανάδειξη του κυπελλούχου έγινε κλήρωση μεταξύ των 4 ομάδων που είχαν προκριθεί και κυπελλούχος ανακηρύχθηκε ο Α.Ο. Σύρου, ο οποίος απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Επιπτώσεις από την πανδημία του κορονοϊού
Στις 29 Απριλίου 2020, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφάσισε την οριστική διακοπή της διεξαγωγής όλων των εθνικών και τοπικών ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων, καθώς και των διοργανώσεων κυπέλλου, την αρμοδιότητα και ευθύνη διεκπεραίωσης των οποίων έχουν οι Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων. Η βαθμολογία μέχρι την ημέρα της διακοπής είναι και η τελική και πρωταθλητές είναι οι ομάδες που προηγούνταν μέχρι εκείνο το σημείο. Στις περιπτώσεις που ο κυπελλούχος δεν έχει ήδη αναδειχθεί βάσει αγωνιστικού αποτελέσματος, τότε η ανάδειξή του θα γίνει με τη διαδικασία της κλήρωσης, στην οποία θα λάβουν μέρος τα σωματεία που έχουν ήδη προκριθεί στην τελική ή στην ημιτελική φάση της διοργάνωσης. Έπειτα από την απόφαση της ΕΠΟ, η ΕΠΣ Κυκλάδων αποφάσισε:
Α' Κατηγορία
Η Α' Κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 8 ομάδων σε έναν ενιαίο όμιλο. Η ομάδα που θα τερμάτιζε πρώτη, θα κέρδιζε την άνοδο στη Γ΄ Εθνική της επόμενης σεζόν, ενώ οι δύο τελευταίες θα υποβιβάζονταν στη Β' Κατηγορία. Η πανδημία του κορονοϊού, όμως, δεν άφησε την τελευταία αγωνιστική να ολοκληρωθεί και το πρωτάθλημα διεκόπη, με τις τελευταίες αναμετρήσεις να αναβάλλονται οριστικά. Παρ' όλα αυτά, η ομάδα του Πανναξιακού είχε ήδη σφραγίσει και μαθηματικά τον τίτλο και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Κυκλάδων για 7η φορά στην ιστορία της, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο στις Εθνικές κατηγορίες.
Β' Κατηγορία
Για την Α' Φάση, οι 15 σύλλογοι χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα έξοδα των ομάδων για μετακινήσεις και διαμονή. Ο πρώτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Μήλο, Σίφνο, Σύρο και Τήνο. Ο δεύτερος όμιλος τις ομάδες από Κύθνο και Πάρο. Τέλος, ο τρίτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Θήρα, Ίο και Νάξο.
Την πρόκριση πήραν οι πρώτες δύο ομάδες κάθε ομίλου και σχημάτισαν δύο νέους στη Β' φάση. Εξαίρεση αποτέλεσε η δεύτερη ομάδα του Α.Ο. Πάρου, που αν και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου της, δεν είχε δικαίωμα να διεκδικήσει την άνοδο στην Α' κατηγορία καθώς εκεί αγωνιζόταν η πρώτη ομάδα του συλλόγου. Τη θέση της πήρε ο Α.Π.Σ. Κύθνου. Οι πρώτες ομάδες κάθε ομίλου της Α' φάσης ξεκίνησαν στη Β' φάση με μπόνους δύο επιπλέον βαθμούς. Η ομάδα που θα τερμάτιζε πρώτη σε κάθε όμιλο θα προβιβαζόταν στην Α' Κατηγορία για την επόμενη σεζόν. Λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, το πρωτάθλημα διεκόπη λίγο πριν την έναρξη των αναμετρήσεων της Β' φάσης.
Α' φάση
1ος όμιλος
2ος όμιλος
3ος όμιλος
Β' φάση
4ος όμιλος
5ος όμιλος
Κύπελλο
Στον θεσμό του κυπέλλου, πήραν μέρος τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων όλων των κατηγοριών και ο κυπελλούχος θα συμμετείχε στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου. Λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, η διοργάνωση διεκόπη πριν διεξαχθούν οι αγώνες της ημιτελικής φάσης. Για την ανάδειξη του κυπελλούχου έγινε κλήρωση μεταξύ των 4 ομάδων που είχαν προκριθεί και κυπελλούχος ανακηρύχθηκε ο Α.Ο. Σύρου για 14η φορά στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κυκλάδων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
The Monks
Οι Monks ήταν συγκρότημα Αμερικανών που σχηματίστηκαν στη Γερμανία το 1964. Διαλύθηκαν το 1967 και ανασυγκροτήθηκαν το 1999 δίνοντας συναυλίες μέχρι σήμερα.
Ιστορία
Το 1964, τέσσερις τζι-άι που υπηρετούσαν στο στρατόπεδο Κόουλμαν στο Γκελνχάουζεν της Φραγκφούρτης ίδρυσαν ένα συγκρότημα με το όνομα The 5 Torquays. Μετά την θητεία τους εγκαταστάθηκαν στη Φρανκφούρτη και περιόδευαν παίζοντας κομμάτια του Τσακ Μπέρι και άλλων χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Η τύχη τους γύρισε όταν ανακαλύφθηκαν από δύο Γερμανούς φοιτητές. Ο Καρλ-Χάινς Ρέμυ, φοιτητής διαρρύθμισης στο Πανεπιστήμιο της Ουλμ, και ο Βάλτερ Νίμαν, φοιτητής στη σχολή Φόλκβανγκ στην Έσσεν, ανακάλυψαν το ταλέντο τους και τους έκαναν ριζική αναδιάρθρωση. Άλλαξαν το όνομα και την εμφάνισή τους. Τους έντυσαν στα μαύρα ασορτί, τους έβαλαν στο λαιμό ένα κορδόνι για γραβάτα, τους ξύρισαν το κρανίο κατά την συνήθεια των καλόγερων της καθολικής εκκλησίας. Άλλαξαν το στυλ της μουσικής τους. Αντί για τις επιτυχίες που έπαιζαν οι The 5 Torquays, οι Monks έπαιζαν κομμάτια δικής τους ιδιοσυγκρασίας. Η μουσική τους έγινε σκληρή, ρυθμική και μονότονη.
Δισκογραφία
LPs
Singles
Επανεκδόσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά garage rock συγκροτήματα Κατηγορία:Proto-punk συγκροτήματα Κατηγορία:Krautrock συγκροτήματα
Πανηλειακός Α.Ο. Πύργου
Ο Πανηλειακός Αθλητικός Όμιλος Πύργου είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Πύργο Ηλείας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1958, χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το λευκό και έμβλημά του η Ολυμπιακή δάδα. Έχει συμμετάσχει επτά φορές στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής. Είναι η πιο δημοφιλής ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης. Έδρα του συλλόγου αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Πύργου.
Εποχή προ Πανηλειακού
Το ποδόσφαιρο στην περιοχή του Πύργου θα «εισαχθεί» στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Το πρώτο επίσημο σωματείο της πόλης ήταν ο Ηρακλής Πύργου, ο οποίος υπήρχε στην αρχή σαν μια ομάδα φίλων, ενώ το 1927 θα εγκριθεί το καταστατικό της ομάδας και θα αποτελέσει το πρώτο επίσημο σωματείο του Πύργου, πρωτεργάτης αυτής της προσπάθειας ήταν ο Θωμάς Θωμαϊδης. Χρώματα της ομάδας επιλέχτηκαν το κυανό και το λευκό. Ο Ηρακλής ήταν μία από τις πιο δυνατές ομάδες της Πελοποννήσου, ο Ηρακλής διέθετε γήπεδο επί της οδού Κατακόλου, πρόεδρος της ομάδας για πολλά χρόνια διετέλεσε ο εργοστασιάρχης καπνοβιομηχανίας Διονύσιος Καραβασίλης. Μεταξύ άλλων αγώνων, ο Ηρακλής είχε παίξει εναντία στους Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό Πειραιώς, Απόλλωνα Αθηνών, Εθνικό Πειραιώς, καθώς και τις ουγγρικές Σομόγκι ΦΚ (1930), Ούιπεστ ΦΚ, την ομάδα της Ιταλικής παροικίας στην Πάτρα, ROMA Πατρών και την τούρκικη Ντεμιρσπόρ.
Η τρίτη ομάδα που μετέπειτα θα συγκροτούσε τον Πανηλειακό ήταν η Α.Ε.Κ Πύργου. Η Α.Ε.Κ με ιδρυτές τους Γ.Παυλίδη και Ζαχαρία Ψαλτόπουλο θα εμφανιστεί την περίοδο 1930-31. Από την Α.Ε.Κ είχαν περάσει και ο μεγάλος άσσος του Πανηλειακού Θεόδωρος Θεοχαρόπουλος, ο μεγάλος τερματοφύλακας Μιχάλης Κλαυδιανός καθώς και άλλοι. Το έτος 1946 θα ιδρυθεί και ο Απόλλωνας Πύργου ομάδα που μετά την ένωση των τριών άλλων ομάδων του Πύργου σε Πανηλειακό θα ενσωματωνόταν και αυτός στο νέο σωματείο.
Μικτή Πύργου
Η περίοδος 1956-57 θα ήταν η πλέον χειρότερη για το ποδόσφαιρο του Πύργου σε αγωνιστικό επίπεδο. Ο Ηρακλής, ο Εθνικός και η Α.Ε.Κ θα τερματίσουν τελευταίες στο περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ Πατρών. Ήταν πλέον ορατό το γεγονός ότι ο Πύργος δεν διέθετε πλέον την πολυτέλεια να έχει τρία σωματεία και να ανταγωνίζεται σωματεία όπως ο Παναιγιάλειος και ο Παναιτωλικός τα οποία εκπροσωπούσαν ενιαία το ποδόσφαιρο της πόλης τους. Η ιδέα της μικτής Πύργου προϋπήρχε καθώς πολλές φορές από το 1951 κιόλας οι ομάδες του Πύργου ενώνονταν για να αντιμετωπίσουν κάποιον δυνατό αντίπαλο σε φιλικό αγώνα. Έτσι στα τέλη του 1956 παράγοντες από τις ομάδες του Πύργου συγκροτούν την μικτή Πύργου. Παράγοντες όπως οι: Σπ. Γαλανόπουλος, Βλ. Μπερτζελέτος, Κ. Λαμπρόπουλος, Π. Ευσταθόπουλος, (Ηρακλής), Δ. Καλογερόπουλος, Ν. Λαμπαούνας, Δ. Γιγάντες, Λ. Κούτσης, (Εθνικός), Στ. Ιωαννίδης, Χρ. Ψηρρίδης, Μ. Βαλντάς, Λ. Χατζηθεοδώρου, (ΑΕΚ), Α. Δαββέτας (Απόλλωνας).
Οι πρώτοι παίκτες της μικτής θα ήταν οι Χαρ. Κοντονής, Θ. Θεοχαρόπουλος, Σπ. Τσαγκαρουσιάνος, Ν. Βρυσιώτης, Σπ. Βούρτσης, Γ. Κρητικός, Γ. Μπαρογιάννης, Γ. Παναγιωτακόπουλος, Τ. Δημητρακόπουλος, Γ. Κουμουζέλης, Παν. Δρακόπουλος, Ν. Μπουλουμάτσης, Μιχ. Κλαυδιανός, και Παν. Κοτούλας.
Γέννηση του Πανηλειακού
Μια σειρά ονομάτων προτάθηκαν όπως : Πανηλειακός, Παμπυργιακός, Νίκη Πύργου, Ερμής Πύργου, Ολυμπιάς (προς τιμήν της Αρχαίας Ολυμπίας και της ευρύτερης περιοχής), Κεραυνός Πύργου («ως αποτελούσα εκδήλωσιν της εκ των βασικών ιδιοτήτων του Ολυμπίου Διός» εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ 04/04/1957), Αστραπή Πύργου και άλλα. Τελικά στις 01/06/1957 η ομάδα θα ονομασθεί ΠΑΝΗΛΕΙΑΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΠΥΡΓΟΥ. Η επιλογή των χρωμάτων σε ερυθρό και λευκό θα γίνει έτσι ώστε να μην χρησιμοποιηθούν τα χρώματα των προηγούμενων ομάδων του Πύργου. Σήμα της ομάδας θα επιλεχτεί το Ολύμπιο φως η Ολυμπιακή φλόγα δηλαδή σε μια προσπάθεια προώθησης του αρχαίου αθλητικού πνεύματος και ως σημείο αναφοράς της περιοχής της Ηλείας. Το σήμα της ομάδας φιλοτέχνησε ο Λάμπης Θεοδωράτος, αν και κατά περιόδους είχε χρησιμοποιηθεί και διαφορετικό σήμα. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η πρώτη ομάδα που χρησιμοποίησε το όνομα Πανηλειακός ήταν η ομάδα του μετέπειτα Λευκού Αστέρα Αμαλιάδας. Πρώτος πρόεδρος της ομάδας διετέλεσε ο Βλάσης Μπερτσελέτος βιομήχανος, ενώ την τεχνική ηγεσία της ομάδας για την αγωνιστική περίοδο 1957-58 ανέλαβαν οι : 23/06/1957 Δ. Στούρας, 13/10/1957 Χρήστος Δαμάλας, 20/12/1957 Στέφανος Πετρίτσης
Ο Πανηλειακός χρησιμοποίησε το καταστατικό του παλιού Εθνικού, μάλιστα στον πρώτο επίσημο αγώνα κόντρα στον Παναιγιάλειο αγωνίστηκε υπό την ονομασία Εθνικός-Πανηλειακος και αγωνίστηκε φορώντας τις πράσινες εμφανίσεις του εθνικού. Ο πρώτος αγώνας ήταν φιλικού χαρακτήρα κόντρα στην ομάδα του Αργοναύτη Κατακόλου στις 09/06/1957 και έληξε ισόπαλος με σκορ 3-3. Τα τέρματα σημείωσαν οι: Θεόδωρος Θεοχαρόπουλος (δύο) και Δημήτρης Χιώνης. Η πρώτη νίκη θα ήταν αυτή στις 16/06/1957 με σκορ 2-1 κόντρα στην ομάδα του Ολυμπιακού Καλαμάτας. Ο πρώτος επίσημος αγώνας ήταν αυτός στο Αίγιο στις 22/09/1957 κόντρα στον ισχυρότατο τότε Παναιγιάλειο γαι το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ Πατρών, ο Πανηλειακός γνώρισε βαριά ήττα με σκορ 4-1. Για την ομάδα του Πύργου το πρώτο επίσημο τέρμα σημείωσε ο Τάκης Δημητρακόπουλος στο 78ο λεπτό με κεφαλιά ύστερα από κόρνερ που εκτέλεσε ο Θεόδωρος Θεοχαρόπουλος.
Η πρώτη νίκη θα ερχόταν την τέταρτη αγωνιστική στις 13/10/1957 στον Πύργο κόντρα στην ομάδα του Άρη Αιτωλικού με το σκορ 5-0. Τα τέρματα σημείωσαν οι : Τάκης Δημητρακόπουλος, Δημήτρης Χιώνης και από τρία ο Θεόδωρος Θεοχαρόπουλος. Ο Πανηλειακός στην παρθενική του εμφάνιση σε πρωτάθλημα θα τερμάτιζε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος πίσω από τους Παναιγιάλειο και Παναιτωλικό με απολογισμό 3 νίκες, 3 ισοπαλίες και 4 ήττες και συγκομιδή 19 βαθμών.
Την επόμενη περίοδο 1989-90 έρχεται στην ομάδα ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο οποίος πέραν από παίκτης αναλαμβάνει και προπονητής του Πανηλειακού όπου κατακτώντας το πρωτάθλημα του 4ου ομίλου της Δ' Εθνικής τον ανέβασε στην Γ΄ Εθνική. Εκεί παρέμεινε για 4 χρονιές όπου την περίοδο 1993-94 κατέκτησε το πρωτάθλημα του Νοτίου ομίλου έχοντας 11 βαθμούς διαφοράς από τον δεύτερο της βαθμολογίας Ιάλυσο Ρόδου και κέρδισε την επάνοδο στην Β΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο, δηλαδή 1994-95 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Α' Εθνική κατηγορία έχοντας τερματίσει στην 1η θέση με διαφορά 8 βαθμών από την δεύτερη της βαθμολογίας, αυτή τη φορά Παναχαϊκή και την ισόβαθμή της Καλαμάτα, και έχοντας Μέσο Όρο 4.500 εισιτήρια σε κάθε αγώνα.
Στην Α΄ Εθνική αγωνίστηκε για 6 συνεχόμενες περιόδους μέχρι και το 2001, όποτε και την περίοδο 2000-01 υποβιβάστηκε για να επιστρέψει για τελευταία φορά την περίοδο 2003-04. Καλύτερη θέση που κατέλαβε ποτέ είναι η 7η στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατά τη δεύτερη παρουσία του, την περίοδο 1996-97. Τις περιόδους 2004-05 και 2005-06 θα αγωνιστεί στην Β' Εθνική και την περίοδο 2006-07 στην Γ' Εθνική και ακολούθως για μια τριετία στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Ο Πανηλειακός την περίοδο 2009-10 κατέκτησε το πρωτάθλημα του 6ου ομίλου της Δ΄Εθνικής και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική, όπου αρχικά κατέλαβε την 12η θέση. Την επόμενη χρονιά, δηλαδή 2011-12 έχασε οριακά την άνοδο στην Β' Εθνική τις τελευταίες αγωνιστικές από τον Απόλλων Σμύρνης, για να την κατακτήσει τελικά την επόμενη περίοδο 2012-13, όποτε και προβιβάστηκε στην Β' Εθνική.
Στις 15 Δεκεμβρίου 2014, ο μεγαλομέτοχος της Π.Α.Ε. Πανηλειακού Α.Ο., Θανάσης Παπαγεωργίου, ανακοίνωσε την απόσυρση του συλλόγου από την Φούτμπολ Λιγκ της περιόδου 2014-2015, έχοντας στόχο την εξυγίανση της ομάδας και την επιστροφή της στην μεγάλη κατηγορία. Ωστόσο όμως στις 10 Σεπτεμβρίου 2015, ο Πανηλειακός αποσύρθηκε και από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής της περιόδου 2015-16 και δε συμμετείχε σε καμία διοργάνωση, παραμένοντας σε αδράνεια. Ο Πανηλειακός επέστρεψε στην ενεργό δράση την περίοδο 2016-2017 για το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηλείας όπου κατέκτησε με άνεση το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική. Αγωνίζεται στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας από την περίοδο 2017-18 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19.
Ευρωπαϊκοί αγώνες
Στην μακρόχρονη ιστορία του ο Πανηλειακός έχει δώσει πληθώρα φιλικών αγώνων με σωματεία άλλων ευρωπαϊκών κυρίως χωρών, μεταξύ των οποίων ομάδες όπως οι: Ραπίντ Βιέννης, Φιρστ Βιέννα, ΣΚ Μπρέγκεντς (Αυστρία), Μέτσελερ Μονάχου, ΣΚ Φράιμπουργκ, Τ.Σ.Φ. Ντίτσινγκεν, Φράιμπουργκερ ΦΚ, Τ.Σ.Φ. Μπράουνλιγκεν (Γερμανία), Α.Σ.Ν. Άστρεα Σαβόνα 1907, ΑΣ Αβελλίνο 1912, Βίρτους Εντέλα, Νοβάρα Κάλτσιο, Α.Σ.Ν. Σέρα Ρίκο 1971, (Ιταλία), ΚΣ Μαρίτιμο (Πορτογαλία), ΦΚ Σλομπόντα Ούζιτσε, ΦΚ Μάτσβα Σάμπακ (Σερβία), ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου, ΦΚ Άρτζες Πιτέστι (Ρουμανία), ΜΤΚ Βουδαπέστης (Ουγγαρία), Κ.Σ. Πέτρο Πουότσκ (Πολωνία), Λοκομοτίβ Σόφιας, Π.Φ.Κ. Μάρεκ Ντουπνίτσα, ΦΚ Μπάνκια (Βουλγαρία), Πέρα Κλουμπ (ελληνική ομάδα της Κωνσταντινούπολης) και άλλες.
Ο πρώτος αγώνας κόντρα σε ομάδα άλλης χώρας ήταν αυτός στις στις 25/01/1959 κόντρα στην αυστριακή Ραπίντ Βιέννης, η οποία μάλιστα ήταν και η πρωταθλήτρια Αυστρίας το έτος 1957 καθώς και το 1960 και αποτέλεσε σπουδαίο αθλητικό γεγονός για την περιοχή. Καλύφθηκε μάλιστα και από τον Αθηναϊκό τύπο. Τον αγώνα παρακολούθησαν χιλιάδες κόσμου και εξέχουσες προσωπικότητες της περιοχής, καθώς και φίλαθλοι από άλλες περιοχές της Πελοποννήσου, ενώ η ομάδα της Ραπίντ Βιέννης επισκέφτηκε και τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας. Η ομάδα του Πανηλειακού ηττήθηκε με σκορ 0-1 σε έναν αγώνα με πλούσιο θέαμα. Το διοικητικό συμβούλιο του Πανηλειακού παρέθεσε δείπνο στην φιλοξενούμενη ομάδα μετά τον αγώνα ως δείγμα φιλοξενίας
Η πρώτη νίκη ήρθε στις 9 Απριλίου 1961 κόντρα στην Μέτσελερ Μονάχου, η οποία ήταν η ομάδα της ομώνυμης γερμανικής εταιρίας που κατασκεύαζε ελαστικά για αυτοκίνητα. Τον αγώνα παρακολούθησαν χιλιάδες κόσμου, η εξέλιξη του ήταν εντυπωσιακή με το ημίχρονο να λήγει με σκορ 4-2 υπέρ του Πανηλειακού, ενώ το τελικό αποτέλεσμα θύμιζε Αγγλικό ματς με σκορ 6-4 υπέρ του Πανηλειακού. Οι Γερμανοί μάλιστα αποκόμισαν τις καλύτερες εντυπώσεις προσκαλώντας την ομάδας μας σε αγώνα ρεβάνς στην δυτική Γερμανία, πρόσκληση η οποία περιελάμβανε την κάλυψη του 1/2 των εξόδων της ομάδας για το ταξίδι καθώς και θα μεσολαβούσε στο να κλείσει άλλους δύο φιλικούς αγώνες του Πανηλειακού με Γερμανικά σωματεία. Εν τέλει όμως τα έξοδα και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις των ποδοσφαιριστών του Πανηλειακού αφού το ποδόσφαιρο εκείνην την εποχή λειτουργούσε σε καθαρά ερασιτεχνική βάση δεν επέτρεψαν την πραγματοποίηση του ταξιδιού αυτού.
Φίλαθλοι
Ο πρώτος οργανωμένος σύνδεσμος φιλάθλων Πανηλειακού δημιουργήθηκε στις 14/01/1961 («Η Νομαρχιακή επιτροπή ενέκρινε την ίδρυση συνδέσμου φιλάθλων του Πανηλειακού», εφημερίδα ΑΥΓΗ) και αποτελεί σίγουρα έναν από τους πρώτους οργανωμένους συνδέσμους επαρχιακής ομάδας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στην υποστήριξη της ομάδας θα πρωταγωνιστήσουν οι οπαδοί της «Μικρής κερκίδας», οι οποίοι μάλιστα είχαν τυπώσει μπλούζες της μικρής κερκίδας, φορούσαν κασκόλ και φώναζαν συνθήματα. Ήταν δηλαδή κατά μια έννοια οι πρώτοι ultras της ομάδας. Με την ανακατασκευή του γηπέδου το 1971 θα έρθει και το τέλος της μικρής κερκίδας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 θα κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα πανό και σημαίες. Το έτος 1982 νεαροί θα συγκροτήσουν έναν νέο πυρήνα στην θύρα 3. Έκτοτε θα αναρτούν ένα πανό το οποίο έγραφε Πανηλειακός θύρα 3 ακολουθώντας έτσι τα Ελληνικά οπαδικά πρότυπα που ήθελαν τους οπαδούς να ονομάζουν τους πυρήνες τους σύμφωνα με την θύρα στην οποία έβλεπαν τους αγώνες. Επίσης τα πρώτα καπνογόνα θα κάνουν την εμφάνισή τους την περίοδο αυτήν και το τύμπανο θα δίνει τον ρυθμό για τα συνθήματα.
Δύο από τις μεγαλύτερες εξορμήσεις των φιλάθλων του Πανηλειακού αποτελούν: ο αγώνας στο Άργος στις 17/05/1970 κόντρα στην ομάδα του Παναργειακού, όταν 2 αμαξοστοιχίες με 20 βαγόνια, εκατοντάδες αυτοκίνητα καθώς και λεωφορεία μετέφεραν περίπου 6.000 Πυργιώτες στην πρωτεύουσα της Αργολίδας καθώς και ο αγώνας στις 12/07/1970 στο ουδέτερο γήπεδο στο Αιγάλεω, στον αγώνα κόντρα στην ομάδα του Άρη Αγίου Κωνσταντίνου, όπου σύμφωνα με τον τύπο της Φθιώτιδας από τους συνολικά 10.000 θεατές που παρακολούθησαν τον αγώνα οι 8.000 ήταν Πυργιώτες.
Επίσης την περίοδο 1981-82, στον αγώνα στις 21/03/1982 του Πανηλειακού κόντρα στην ομάδα του Πανναυπλιακού πάνω από 1.000 φίλοι της ομάδας ακολούθησαν την ομάδα στο Ναύπλιο, ενώ και στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής στις 16/05/1982 κόντρα στην ομάδα του Πέλοπα Κιάτου στο ουδέτερο γήπεδο του Βέλου 3.000 Πανηλειακοί συνόδεψαν την ομάδα.
Βεβαίως και την δεκαετία του 90 και μετέπειτα με την αγωνιστική άνοδο της ομάδας θα ακολουθήσουν μεγάλες εκδρομές και ο κόσμος θα ακολουθήσει την ομάδα από την Κρήτη μέχρι και την Θράκη.
Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι την περίοδο 1989-90 ο κόσμος του Πανηλειακού είχε δημιουργήσει ένα μεγάλο ρεκόρ, καθώς είχαν συνολικά κοπεί 48.623 εισιτήρια στα εντός έδρας παιχνίδια, κάνοντάς έτσι τον Πανηλειακό την ομάδα με τις μεγαλύτερες εισπράξεις από όλα τα σωματεία Β', Γ' και Δ' εθνικής ξεπερνώντας ακόμα και 3 ομάδες Α εθνικής.
Σύλλογος Φίλων Πανηλειακού (RED BOYS '96)
Παρουσία οργανωμένων φιλάθλων του Πανηλειακού υπάρχει στον Πύργο από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 με την μικρή κερκίδα όπως την έλεγαν οι οργανωμένοι της εποχής και αργότερα το 1982 με την ίδρυση της Θύρας 3, πλέον πρωτεργάτης στην οργάνωση των φιλάθλων είναι ο στεγασμένος Σύλλογος Φίλων Πανηλειακού (RED BOYS CLUB SINCE 1996) καθώς και το Athens Club , όπου από το 1994 είναι ένας ανεπίσημος σύλλογος των απανταχού Πανηλειακών στην Αθήνα
Κρίση του σωματείου
Η πιο μελανή σελίδα στην ιστορία του σωματείου αποτελεί η 15/12/2014 όταν με απόφαση του τότε μεγαλομέτοχου Θανάση Παπαγεωργίου ο Πανηλειακός αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της football league (Β εθνικής) και στην ουσία έθεσε το σωματείο σε ανενεργία. Το πλήγμα για τους φίλους της ομάδας θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο αφού ούτε και την περίοδο 2015-16 ο ιστορικός Πανηλειακός θα κατέβαινε στο πρωτάθλημα της Γ εθνικής στο οποίο λόγω της αποχώρησής του από το προηγούμενο πρωτάθλημα της Β εθνικής θα έπαιζε. Στις 10/09/2016 και αφού όλες οι προσπάθειες για την εξεύρεση προέδρου ναυάγησαν η ομάδα απέσυρε την συμμετοχή της και από το πρωτάθλημα της Γ εθνικής.
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές
Την φανέλα του Πανηλειακού έχουν φορέσει παίκτες όπως οι :
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Ο Πανηλειακός Α.Ο. Πύργου το 2012 ίδρυσε τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.
Τη σεζόν 2013-14 δήλωσε συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική και ο πρώτος επίσημος αγώνας στην ιστορία του γυναικείου τμήματος του συλλόγου ήταν με τον Π.Α.Σ. Ροδιά Ξυλοκάστρου στο Ξυλόκαστρο με αποτέλεσμα 1-1 για την 1η αγωνιστική του 3ου ομίλου. Στην πρώτη της παρουσία σε επίσημο πρωτάθλημα, η γυναικεία ομάδα του Πανηλειακού κατάφερε να αναδειχθεί πρωταθλήτρια του 3ου ομίλου και να κερδίσει την άνοδο στην Β΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958 Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957
Γιοβάν Βελιμάρκοβιτς
Ο Γιοβάν Βελιμάρκοβιτς (σερβικά : Јован Белимарковић) (Βελιγράδι 1 Ιανουαρίου 1827 - Врњачка бања 16 Αυγούστου 1906) ήταν Σέρβος στρατιωτικός, πολιτικός και ανώτατος δημόσιος υπάλληλος.
Βιογραφία
Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο και λύκειο στο Βελιγράδι. Σπούδασε αρχικά στο Βερολίνο για έναν χρόνο φιλοσοφία για να σπουδάση στην συνέχεια στη στρατιωτική ακαδημία (τότε η σχολή πυροβολικού) και αργότερα στο Βερολίνο στην εκεί σχολή μηχανικών, προήχθη στο βαθμό του υπολοχαγού την 1 Φεβρουάριου 1850. Έγινε αντιστράτηγος την 1 Ιανουαρίου 1854, αντισυνταγματάρχης την 1 Απριλίου 1865, συνταγματάρχης την 1 Ιανουαρίου 1869 και στρατηγός την 21 Νοέμβριου 1877.
Στρατιωτική και πολιτική σταδιοδρομία
Επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία κατά τον χρόνο του τουρκικής βομβαρδισμού του Βελιγραδίου τον Ιούνιο του 1862, όταν διορίστηκε διοικητής του υπουργείου άμυνας στο Βελιγράδι. Κατά τον τερματισμό των πολεμικών γεγονότων στις 27 Ιουλίου 1862 διορίστηκε αρχηγός του επιτελείου στρατού. Επιθεωρητής μηχανικός και αναπληρωτής υπουργός Άμυνας διορίστηκε το 1865. Υπουργός Άμυνας από 21 Ιουνίου 1868 έως 17 Ιουλίου 1869. Στην κυβέρνηση του Ρντιβόγισ Μιλίγκοβιτς στην ίδια θέση από 17 Ιουλίου 1869 έως 10 Αυγούστου 1872. Με την πτώση ττης κυβέρνησης το 1872 κατηγορείται για κατάχρηση αλλά αθωώνεται από την Εθνοσυνέλευση. Από 10 Αυγούστου 1872 έως 2 Απριλίου 1873 ήταν υπουργός κατασκευών.
Στις 9 Ιουνίου 1876 ορίστηκε επίτροπος της Σερβίας στο Μαυροβούνιο για την διευθέτησή ορισμένων όρων της στρατιωτικής σύμβασης με το Μαυροβούνιο τον Μάιο του 1876, σε αυτή την θέση παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1877.
Την παραμονή του δεύτερου Σερβοτουρκικού πόλεμου, προήχθη στο βαθμό του στρατηγού, και στις 21 Νοέμβριου 1877 διορίστηκε διοικητής του σώματος της Σουμάντια. Το 1877 στάλθηκε να καταστείλει μια στρατιωτική εξέγερση στις περιφέρειες lepenicki και JASENIČKA κι έπειτα εστάλη στα σύνορα με την Τουρκία. Σαν διοικητής οδήγησε επιτυχημένα τις στρατιωτικές μονάδες του στον δεύτερο Σερβοτουρκικό πόλεμο. Συμμετείχε στην απελευθέρωση της Νότιας Σερβίας του Βράνιε και του Grdelice.
Τον Μάρτιο του 1880 εστάλη σε στρατιωτική και διπλωματική αποστολή, μαζί του είχε και μια ομάδα νεαρών αξιωματικών για εκπαίδευση στην Πρωσία. Η αποστολή αυτή ήρθε εις πέρας με επιτυχία. Αποσύρθηκε και πάλι, κατόπιν δικού του αιτήματος από την ενεργό δράση στις 19 Ιανουαρίου 1882.
Το 1899 ορίζεται από τον πρίγκιπα Μίλαν Ομπρένοβιτς ως αντιβασιλέας πριν από την παραίτησή του στις 22 Φεβρουαρίου 1889. Στη θέση παρέμεινε μέχρι τις 1 Απρίλιου 1893, όταν ο νεαρός βασιλιάς Αλέξανδρος Ομπρένοβιτς ενηλικιώθηκε. Ο Βελιμάρκοβιτς τότε αποσύρθηκε από την ενεργό δράση για τρίτη φορά. Όταν ο βασιλιάς Αλέξανδρος κατάργησε το σύνταγμα προσωρινά στις 24 Μαρτίου 1903 τον επανέφερε στην στρατιωτική υπηρεσία για να αποσυρθεί πάλι την 1 Ιουνίου του ίδιου έτους για τέταρτη φορά. Πέθανε στις 16 Αύγουστος 1906.
Είχε χρηματίσει μεταξύ άλλων πρόεδρος της επιτροπής για την οργάνωση και τη διδασκαλία των στρατιωτικών. Διετέλεσε επίσης μέλος πολλών επιτροπών για τις εξετάσεις των αξιωματικών. Ως κάτοχος πολλών ακινήτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων, ήταν ένας από τις πλουσιότερους στρατηγούς της Σερβίας. Κέρδισε την τιμή το σύνταγμα του στρατού της Σερβίας(1ο Σύνταγμα Πεζικού) να ονομάζεται με το όνομα του.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί κατασκευών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σερβοτουρκικός πόλεμος 1876-1878
Εκλογές στην Ιαπωνία
Στην Ιαπωνία διεξάγονται τριών ειδών εκλογές: γενικές εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων κάθε 4 χρόνια (ή νωρίτερα αν διαλυθεί η Κάτω Βουλή πιο νωρίς από το κανονικό), εκλογές στη Βουλή των Συμβούλων που διεξάγονται κάθε 3 χρόνια για την ανανέωση του μισού των μελών της και τοπικές εκλογές κάθε 4 χρόνια σε νομούς, πόλεις και χωριά. Η ελάχιστη ηλικία χορήγησης δικαιώματος ψήφου είναι τα 18 χρόνια, με απόφαση που ψηφίστηκε από τη Δίαιτα τον Ιούνιο του 2015.
2010
Στις εκλογές του 2010 το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιαπωνίας (DPJ) παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, ωστόσο ο κυβερνών συνασπισμός σημείωσε απώλειες.
2012
Στις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 16 Δεκεμβρίου 2012, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDP) κέρδισε 294 έδρες και ο σύμμαχός τους, το Νέο Κόμμα Κομέιτο πήρε 31 έδρες.
2014
Οι γενικές εκλογές για την εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων διεξήχθησαν στις 14 Δεκεμβρίου 2014. Οι εκλογές της Κάτω Βουλής οδήγησαν και σε εκλογή πρωθυπουργού από τη Δίατα και στο διορισμό νέου υπουργικού συμβουλίου (αν και επαναδιορίστηκαν οι ίδιοι υπουργοί). Πρωθυπουργός έγινε ξανά ο Σίνζο Άμπε.
Σιδηροδρομικός σταθμός Γοργοποτάμου
Ο Σιδηροδρομικός σταθμός Γοργοποτάμου είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Πλατέος, στη χιλιομετρική θέση 215,151 από Λιμένα Πειραιά.
Ο σταθμός Γοργοποτάμου βρίσκεται στην Σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Μπράλου - Λειανοκλαδίου μεταξύ της Γέφυρας Γοργοπόταμου και του χωριού Γοργοπόταμος. Έκλεισε το 2006 και επαναλειτούργησε εποχιακά, για εκδρομική χρήση, κατά την διάρκεια της εκδρομής του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Μπράλου στις 12/8/2018. Υπάρχει πρόθεση του ΟΣΕ να λειτουργεί ετησίως στις 25 Νοεμβρίου, κατά την επέτειο της ανατίναξης της Γέφυρας Γοργοποτάμου. Στις 20/5/2019 επαναλειτούργησε και εξυπηρετεί την παλαιά σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας-Λειανοκλαδίου. Μέχρι το 1994 η περιοχή καλύπτονταν από τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό Γοργοποτάμου, που βρίσκονταν στην χιλιομετρική θέση 215+151 σε υψόμετρο 93,75 μέτρα
Παραπομπές
Γοργοπόταμος Γοργοπόταμος Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Σιδηροδρομικός Σταθμος Γοργοπόταμου Γοργοπόταμος
Οδυσσέας Ανδρούτσος
thumb|right|Το Χάνι της Γραβιάς|250px Ο Οδυσσέας Βερούσης ή Ανδρούτσος (Ιθάκη, περ. 1790 – Αθήνα, 5 Ιουνίου 1825) ήταν γενναίος οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821. Πολέμησε μέχρι το 1820 για λογαριασμό του Αλή Πασά και στη συνέχεια αγωνίστηκε για την επανάσταση. Το 1825 κατηγορήθηκε για συνεργασία με τους Τούρκους και φυλακίστηκε στην Ακρόπολη των Αθηνών όπου και δολοφονήθηκε πριν δικαστεί στις 5 Ιουνίου του ίδιου χρόνου.
Γέννηση
Γιος του καπετάν Ανδρέα Βερούση, γνωστού ως καπετάν Ανδρούτσος, και της Πρεβεζάνας Ακριβής Τσαρλαμπά, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1790 στην Πρέβεζα  ή στην Ιθάκη εξ ού και το όνομα Οδυσσέας. Ως προς το έτος γεννήσεως, υπάρχουν διαφωνίες. Κατ’ άλλους, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1788-1790. Νονοί του ήταν η Μαρία Σοφιανού, σύζυγος του Λάμπρου Κατσώνη, κόρη προύχοντα από την Κέα, και ο Ιωάννης Ζαβός άρχοντας της Ιθάκης.
Παιδικά χρόνια (Πρέβεζα, Ιθάκη, Λευκάδα)
Ο πατέρας του Οδυσσέα, ο οποίος είχε λάβει μέρος στην επανάσταση του Λάμπρου Κατσώνη, συνελήφθη από τους Βενετούς, παραδόθηκε στους Τούρκους και αποκεφαλίστηκε το 1797 στην Κωνσταντινούπολη με αποτέλεσμα ο μικρός γιος του, Οδυσσέας Ανδρούτσος, να μείνει ορφανός σε ηλικία 7 ετών. Η χήρα μητέρα του Οδυσσέα Ακριβή Τσαρλαμπά μετακόμισε το έτος 1797 στη Λευκάδα και μεταξύ των ετών 1798-1800 ο μικρός Οδυσσέας Ανδρούτσου έκανε παρέα με το γνωστό μετέπειτα ποιητή Ιωάννη Ζαμπέλιο. Τον επόμενο χρόνο 1798 έγινε η Μάχη της Νικόπολης και ο Χαλασμός της Πρέβεζας από τον Αλή Πασά Τεπελενλή και ο μικρός Οδυσσέας και η μητέρα του Ακριβή Τσαρλαμπά διασώθηκαν γιατί είχαν καταφύγει στη Λευκάδα. Αργότερα επέστρεψαν στην Πρέβεζα όπου και έζησε μέχρι το 1806.
Στην αυλή του Αλή Πασά Τεπελενλή
Το έτος 1806 ο Αλή Πασάς Τεπελενλής, ενθυμούμενος την προσωπική φιλία που είχε ο ίδιος με τον εκλιπόντα πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, τον αναζήτησε και τον πήρε στην αυλή του στα Ιωάννινα, ή κατά δεύτερη εκδοχή τον πήγε εκεί με αίτημα η μητέρα του. Εκεί ο Οδυσσέας Ανδρούτσος φοίτησε στη στρατιωτική σχολή του Αλή Πασά και είχε έναν ταραχώδη βίο, όμως σχεδόν πάντα ο Αλή Πασάς του συγχωρούσε κάθε παράπτωμα. Δεκαπενταετής κατατάχτηκε από τον Αλή Πασά στην προσωπική σωματοφυλακή του και σύντομα κατάφερε να γίνει αρχηγός της προσωπικής φρουράς του. Επίσης φαίνεται ότι προσήλθε, άγνωστο αν ήταν επιφανειακά ή συνειδητά εάν συνέβη, στην αλεβιτική θρησκεία των Μπεκτασήδων, στην οποία ανήκε και ο προστάτης του. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και το 1819 διορίστηκε δερβέναγας στην ανατολική Στερεά.
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος πήρε μέρος στις μάχες του Βερατίου, Αργυροκάστρου και Γαρδικίου, και ο Αλή Πασάς του έδωσε την οπλαρχηγία της Λειβαδιάς. Το 1820 όταν και επήλθε η ρήξη του Αλή Πασά με την Πύλη, εγκατέλειψε την Λιβαδειά, αφού πρώτα μύησε τον Αθανάσιο Διάκο στην Φιλική εταιρεία και του εμπιστεύθηκε την εξουσία της οπλαρχηγίας του αφήνοντάς τον ως πρωτοπαλίκαρο. Ο ίδιος κατέφυγε στην Αράχωβα όπου προσπάθησε μαζί με άλλους επιφανείς Έλληνες που όλοι είχαν μεταξύ τους κοινό την θητεία τους στην αυλή του Αλή, να δημιουργήσει μια ελληνοαλβανική συμμαχία πάντα σύμφωνα με τα σχέδια της Φιλικής Εταιρείας. Το εγχείρημα αυτό όμως απέτυχε καθώς ο Ομέρ Βρυώνης αρνήθηκε να συμμετάσχει. Μετά από αυτή την εξέλιξη ο Ανδρούτσος κατέφυγε δια μέσου της Ακαρνανίας στα Επτάνησα, στην Λευκάδα. Εκεί συναντήθηκε στις αρχές του 1821 με τους Καραϊσκάκη, Γεώργιο Βαρνακιώτη, Ζόγγα, Μακρή, Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και άλλους οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας. Στη σύσκεψη που έγινε στην αγγλοκρατούμενη Αγία Μαύρα στα τέλη του Ιανουαρίου του έτους αυτού, συμμετείχε και ο Ανδρούτσος. Το θέμα της ήταν οι προετοιμασίες που έπρεπε να γίνουν για να ξεσηκωθεί η Στερέα Ελλάδα. Αποφασίστηκε η ανάθεση της εξέγερσης της Ανατολικής Στερεάς στον Ανδρούτσο και στον Πανουργιά. Οι αποφάσεις της σύσκεψης μπήκαν αμέσως σε εφαρμογή: ο Ανδρούτσος επιτέθηκε με ομάδα ανδρών του στη γέφυρα της Τατάρνας (αρχές γ΄δεκαημέρου του Μαρτίου), μαζί με τον ηγούμενο της εκεί μονής Κυπριανό, σε 60 Τούρκους, οι οποίοι με αρχηγό τον Δερβέναγα Χασάν Μπέη Γκέκα, συνόδευαν μεγάλη χρηματαποστολή. Μετά την επιτυχή επιχείρηση έφυγαν αφήνοντας άθικτα τα χρήματα για να φανεί έτσι πως η επίθεση ήταν καθαρά επαναστατική πράξη. Χαρακτηριστική για την έναρξη της επαναστάσεως στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα είναι η επιστολή που στις 22 Μαρτίου έστειλε ο Ανδρούτσος στους Γαλαξειδιώτες: Εγώ είμαι στο ποδάρι με τα παλληκάρια μου, τους γράφει και τους προτρέπει να πάρουν και εκείνοι αμέσως τα άρματα.
Στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821
250px|μικρογραφία|δεξιά|Οδυσσέας Ανδρούτσου και Ιωάννης Γκιούρας καταστρέφουσι εν Φοντάνα μέγα τουρκικό στρατό το 1822. Λίγο πριν τον τραγικό θάνατο του Αλή Πασά Τεπελενλή το 1822, και σε συνεννόηση με αυτόν, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος με ένα ασκέρι 2.000 ανδρών, Ελλήνων και Αλβανών, ανεξαρτητοποιήθηκε και άρχισε ένα τρίχρονο αγώνα εναντίον των Οθωμανών με αποκορύφωμα την ηρωϊκή Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς (8 Μαίου 1821), όπου μόνο 118 Έλληνες αντιμετώπισαν επιτυχώς 8.000 Οθωμανούς υπό τον Ομέρ Βρυώνη. Μέσα σε αυτούς τους 118 ήρωες Έλληνες ήταν και οι μετέπειτα δολοφόνοι του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Τότε γράφτηκε και το γνωστό δημοτικό τραγούδι ''«Τ’ Αντρούτσου η μάνα χαίρεται, του Διάκου καμαρώνει. Γιατί έχουν γιους αρματολούς, και γιους καπεταναίους. Ανδρούτσος φυλάει τη Γραβιά, Διάκος την Αλαμάνα»).'' Στη μάχη αυτή, «η στρατηγική ιδιοφυΐα του Ανδρούτσου θριάμβευσε. Έτσι δικαιωματικά κατέλαβε τη θέση του αρχηγού των όπλων της Βοιωτίας, και ουσιαστικά αυτός επηρέασε την τύχη της επαναστάσεως στην ανατολική Στερεά, κατά τα επόμενα έτη.» Στις 27 Αυγούστου 1822 η γερουσία του Αρείου Πάγου του αναθέτει τη Διοίκηση της Αθήνας και εισέρχεται θριαμβευτής Φρούραρχος στην Ακρόπολη, συνοδευόμενος από τον Ιωάννη Μακρυγιάννη, τον Ιωάννη Γκούρα, τον Ιωάννη Μαμούρη, τον Κατσικογιάννη και 300 ένοπλους επαναστάτες. Η υποδοχή του λαού των Αθηνών ήταν αποθεωτική. Στην Αθήνα ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γνώρισε πολλούς ξένους Φιλέλληνες οι οποίοι αναφέρονται ευνοϊκά στα απομνημονεύματά τους σε αυτόν (Ελευθεροτυπία: «Τα Ιστορικά», 23 Μαρτίου 2009). Ο Βρετανός Εδουάρδος Ιωάννης Τρελώνυ (1792-1881) φίλος του Λόρδου Βύρωνα ήρθε μαζί του στην Ελλάδα. Το Νοέμβριο του 1823 γνώρισε τον Οδυσσέα Ανδρούτσου και γοητεύτηκε από την προσωπικότητά του. Παντρεύτηκε την 13ετή ετεροθαλή αδελφή του Οδυσσέα, Ταρσίτσα Καμένου. Τον ακολούθησε παντού και του έμεινε πιστός ως το τέλος.
Με το ξέσπασμα της Επανάστασης ο Ανδρούτσος έφυγε από την Λευκάδα και βρέθηκε μέσω της Πάτρας στη Στερεά Ελλάδα, έπεισε τους Γαλαξιδιώτες να επαναστατήσουν και έγραψε μία από τις λαμπρότερες σελίδες της Επανάστασης αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τους Τούρκους του Ομέρ Βρυώνη στην μάχη στο Χάνι της Γραβιάς στις 8 Μαΐου του 1821), παίρνοντας παράλληλα εκδίκηση και για τον θάνατο του φίλου του, Αθανάσιου Διάκου στη μάχη της Αλαμάνας. Κατά τα τέλη δε του 1821 ανακηρύχθηκε από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς, αρχιστράτηγος της ανατολικής Στερεάς, τίτλος που του αναγνωρίστηκε το 1822.Την άνοιξη του 1822 κατηγορήθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη για συνεργασία με τον εχθρό, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί από το αξίωμα. Όμως παρά την παραίτησή του συνέχισε απτόητος την πολεμική του δράση εναντίον των Τούρκων μέχρι το 1824.
Μετακομιδή των οστών στην Πρέβεζα
thumb|right|Ο μητροπολίτης Στυλιανός παραδίδει τα οστά του Οδυσσέα Ανδρούτσου στον Θρασύβουλο Τσακαλώτο|200px Στις 1.10.1966 ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως & Πρεβέζης Στυλιανός ζήτησε με επιστολή του προς τον Δήμαρχο Αθηναίων την άδεια εκταφής των οστών του ήρωα Οδυσσέα Ανδρούτσου από τον τάφο του στο Α΄ Κοιμητήριο Δήμου Αθηναίων, με σκοπό τη μεταφορά και τοποθέτησή τους σε ειδική μαρμάρινη κρύπτη κάτω από τον ανδριάντα του στην Πρέβεζα. Το αίτημα έγινε δεκτό και στις 15.7.1967 το αντιτορπιλικό του Βασιλικού Στόλου Λέων που μετέφερε τα οστά του Οδυσσέα Ανδρούτσου κατέπλευσε στο λιμάνι της Πρέβεζας. Από εκεί ξεκίνησε η επίσημη πομπή μεταφοράς των λειψάνων του Οδυσσέα Ανδρούτσου από το αντιτορπιλικό Λέων προς τον ανδριάντα του, σε παραλιακή πλατεία της Πρέβεζας, η οποία αργότερα ονομάστηκε Πλατεία Ανδρούτσου. Μετά την άφιξη της πομπής στην πλατεία, η λάρνακα τοποθετήθηκε με τιμές μέσα στην μαρμάρινη κρύπτη που βρίσκεται στον ανδριάντα του Ανδρούτσου.
Υστεροφημία
thumb|right|Τοποθέτηση των οστών του Οδυσσέα Ανδρούτσου στην κρύπτη κάτω από τον ανδριάντα του|200px Σήμερα το όνομά του φέρουν δρόμοι σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας ενώ αγάλματα και προτομές του βρίσκονται στην Πρέβεζα, στην Γραβιά καθώς και στο Πεδίο του Άρεως και στο Α΄ Νεκροταφείο στην Αθήνα.
Οικογένεια
Ο Ανδρούτσος παντρεύτηκε την Ελένη Καρέλλη, κόρη του εύπορου και ισχυρού Χρήστου Καρέλλη από τους Καλαρρύτες Ιωαννίνων και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Λεωνίδα Ανδρούτσο (1824-1837), ο οποίος με την υποστήριξη του Όθωνα στάλθηκε στο Μόναχο, για να μεγαλώσει στο περιβάλλον του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄. Εκεί αρρώστησε το 1836 όταν ξέσπασε επιδημία χολέρας και πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου σε ηλικία δώδεκα χρονών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Έλληνες που δολοφονήθηκαν από Έλληνες στην Επανάσταση του 1821
Μιλόικο Λεσιάνιν
Ο Μιλόικο Λεσιάνιν (σερβικά: Милојко Лешјанин) (Λέσιγιε, 15 Φεβρουαρίου 1830 - Βελιγράδι 15 Φεβρουαρίου 1896), ήταν Σέρβος στρατιωτικός και πολιτικός, κάτοχος πολλών εγχώριων και ξένων βραβείων και μεταλλίων.
Σούδα (λεξικό)
Σούδα ή Σουίδα, (Suidae Lexicon) είναι ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά λεξικά ή εγκυκλοπαίδειες το οποίο γράφτηκε τον 10ο αιώνα.
Τίτλος
Πιθανόν Σούδας ή Σουίδας να είναι το όνομα του συντάκτη του. Περιέχει 30.000 λήμματα, πολλά από τα οποία περιέχουν στοιχεία από πηγές που διαφορετικά θα είχαν χαθεί στον καιρό μας. Το λεξικό του είναι ένα από τα πολυτιμότερα έγγραφα για την ελληνική φιλολογία, την γραμματική, και τη λογοτεχνική ιστορία.
Μιλόικο Λεσιάνιν
Βιογραφία
Στον στρατό εισήλθε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1849, ως λοχίας και στις 6 Σεπτεμβρίου 1850 εισήλθε στην, νέα τότε, σχολή πυροβολικού τη σημερινή στρατιωτική ακαδημία. Μετά την ολοκλήρωση της ακαδημίας έγινε ανθυπολοχαγός και στις 11 Δεκεμβρίου του 1855 στάλθηκε στην Πρωσία για στρατιωτικές σπουδές. Με την επιστροφή του από την Πρωσία στις 27 Μαΐου 1859 έγινε Αντιστράτηγος, και χρεώθηκε τμήμα στη στρατιωτική Ακαδημία.
Σούδα (λεξικό)
Τίτλος
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον ίδιο τον Σουίδα εκτός από το ότι έζησε στα μέσα του 10ου αιώνα, προφανώς στην Κωνσταντινούπολη, και ότι ήταν πιθανώς ένα εκκλησιαστικό πρόσωπο που αφιερώθηκε στις λογοτεχνικές μελέτες. Νεότερες θεωρίες αναφέρουν ότι πιθανόν να μην είναι το όνομα του συντάκτη αλλά ότι πρόκειται για συλλογικό έργο και η λέξη προέρχεται από λατινική λέξη που σημαίνει "φρούριο" και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τον σκοπό του έργου, την περιφρούρηση της γνώσης. Χρησιμοποιεί υλικό από την κλασσική περίοδο ως τους χρόνους του ενώ μια μακριά σειρά μεταγενέστερων συγγραφέων όπως ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, αναφέρονται σε αυτόν. Τα σημεία στα οποία γίνεται αναφορά στον Μιχαήλ Ψελλό θεωρούνται μεταγενέστερες προσθήκες.
Μιλόικο Λεσιάνιν
Βιογραφία
Στον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου από τους Τούρκους ο Λεσιάνιν πήρε την εντολή να διοικήσει ειδικό τμήμα της άμυνας της πόλης του Βελιγραδίου.
Μέχρι το τέλος του 1868 υπηρέτησε ως καθηγητής της στρατιωτικής ακαδημίας, διδάσκοντας τους επίσημους κανόνες, τακτική, γενική εξυπηρέτηση του προσωπικού και στρατιωτική διοίκηση.
Σούδα (λεξικό)
Περιεχόμενο
Έτσι το λεξικό του αντιπροσωπεύει ένα καλό έργο αναφοράς για πρόσωπα που διαδραμάτισαν ρόλο στην πολιτική, εκκλησιαστική, και λογοτεχνική ιστορία της ανατολής ως τον δέκατο αιώνα. Η κύρια πηγή του για αυτό είναι η εγκυκλοπαίδεια του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου (912-59), και για τη ρωμαϊκή ιστορία τα αποσπάσματα του Ιωάννη του Αντιόχειου (7ος αιώνας). Άλλες πηγές του είναι το Ονοματολόγιο ή Πίναξ του Ησύχιου του Μιλήσιου, το Χρονικό του Γεωργίου Μοναχού, οι βιογραφίες του Διογένη Λαέρτιου και τα έργα των Αθήναιου και Φιλόστρατου.
Αλφαβητική ταξινόμηση
Το λεξικό είναι ταξινομημένο, όχι ακριβώς αλφαβητικά, αλλά σύμφωνα με ένα σύστημα (στο παρελθόν κοινό σε πολλές γλώσσες) που λέγεται «αντιστοιχία»· δηλαδή τα γράμματα ακολουθούν φωνητική σειρά, κατά τον ήχο (φυσικά με την προφορά των χρόνων του Σουίδα, η οποία είναι πολύ κοντά με τα σύγχρονα ελληνικά). Έτσι για παράδειγμα το άλφα-γιώτα έρχεται μετά από το έψιλον· έψιλον-γιώτα, ήτα-γιώτα έρχονται μετά από το ζήτα, το ωμέγα μετά από το όμικρον, κλπ. Το σύστημα δεν είναι δύσκολο να μαθευτεί και να απομνημονευθεί, αλλά σε μερικές σύγχρονες εκδόσεις το έργο αναταξινομήθηκε αλφαβητικά. Το Σουίδα περιέχει πολύ υλικό για την εκκλησιαστική ιστορία μεταξύ των βιογραφικών άρθρων του, αλλά υπάρχουν πολύ λίγα αυτού του είδους που δεν είναι επίσης γνωστά από άλλες πηγές. Το λεξικό μπορεί ακόμα να εκπληρώσει τον αρχικό σκοπό του ως κατάλληλο έργο αναφοράς.
Μιλόικο Λεσιάνιν
Βιογραφία
Στον δεύτερο Σερβοτουρκικό πόλεμο διετέλεσε διοικητής της Μοραβίας και διοικητής του σώματος της Τιμόσκι. Στα τέλη του 1879 έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού της Σερβίας.
Στις 19 Οκτωβρίου 1880 διορίσθηκε εκ νέου υπουργός άμυνας. Μετά από ένα χρόνο έγινε διοικητής του ενεργού στρατού, και στη συνέχεια αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Στον σερβοβουλγαρικό πόλεμο ήταν στρατιωτικός διοικητής της Τιμόσκι.
Σούδα (λεξικό)
Αλφαβητική ταξινόμηση
Το Σούδα εκδόθηκε με κριτικά σχόλια από την Δανή Άντα Άντλερ (Λειψία, 1928-1938), ενώ στην Ελλάδα την έκδοσή του επιμελήθηκε πριν λίγα χρόνια ο καθηγητής βυζαντινής φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ Βασίλειος Κατσαρός.
Μιλόικο Λεσιάνιν
Βιογραφία
Μετά τον πόλεμο για τρίτη φορά έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Τον Απρίλιο του 1888 με αίτημα του αποστρατεύτηκε. Από τότε και μέχρι το θάνατό του έζησε στο Βελιγράδι.
Σούδα (λεξικό)
Εκδόσεις του Λεξικού
Στα ελληνικά:
Μιλόικο Λεσιάνιν
Βιογραφία
Ο Λεσνιάνιν ήταν επί οκτώ χρόνια πρόεδρος του ερυθρού σταυρού στη Σερβία. Είχε παρασημοφορηθεί με πάνω από δέκα μετάλλια, τόσο εγχώρια όσο και ξένα. Το πρώτο του παράσημο ήταν όταν υπερασπίστηκε γενναία το Ζάγιεσαρ από τον Οσμάν Πασά, και το δεύτερο στην πολιορκία της Νις όπου υπέγραψε με τον Τούρκο ανώτερο αξιωματικό την παράδοση της Νις (29 Δεκεμβρίου 1877). Για την επιτυχία του αυτή έλαβε το βαθμό του στρατηγού.
Σούδα (λεξικό)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία Κατηγορία:Ελληνικά λεξικά
Μιλόικο Λεσιάνιν
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Σερβοτουρκικός πόλεμος 1876-1878
Αποικία του Πλίμουθ
Η αποικία του Πλίμουθ (παραλία Κέιπ Κοντ, Βόρεια Αμερική, στη σημερινή Πολιτεία της Μασαχουσέτης) ήταν αποικία που δημιουργήθηκε το 1620 από Άγγλους «προσκυνητές» (Pilgrims), οι οποίοι ταξίδεψαν στην Αμερική με το τρικάταρτο ιστιοφόρο Μαίυφλάουερ. Ο αποικισμός του «Όρμου του Πλίμουθ», στην ακτή που κατέπλευσαν και που οφείλει την ονομασία του στον εξερευνητή Τζον Σμιθ, δημιουργό της πρώτης αγγλικής αποικίας στη Β. Αμερική με την ονομασία «Τζέιμσταουν» (1607), αποτελεί σταθμό στον ευρωπαϊκό αποικισμό της Β. Αμερικής και είναι η πρώτη στα παγκόσμια χρονικά αποικία που ιδρύθηκε και καθοδηγήθηκε αποκλειστικά από τη θέληση των μελών της.