cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρτέν Φρεμινέ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρεμινέ ήταν ουσιαστικά ζωγράφος θρησκευτικών σκηνών. Τα έργα που του αποδίδονται, με εξαίρεση τις διακοσμήσεις του θόλου του παρεκκλησίου του Φονταινεμπλώ, είναι ελάχιστα. Μεταξύ αυτών, Η Λατρεία των ποιμένων στο δημοτικό μουσείο του Γκαπ και Η Φιλανθρωπία του Αγίου Μαρτίνου που φυλάσσεται στο Λούβρο αποδίδονται σ' αυτόν με βεβαιότητα.
Ο Μαρτέν Φρεμινέ πέθανε στο Παρίσι στις 18 Ιουνίου 1619, και ενταφιάστηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στο αβαείο του Μπαρμπώ, κοντά στο Φονταινεμπλώ, για το οποίο είχε ζωγραφίσει αρκετές εικόνες, οι οποίες καταστράφηκαν όταν το αβαείο κάηκε το 1793. Άφησε έναν γιο τον Λουί, ο οποίος ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του ως ζωγράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότα
Ο Κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότα (αγγλικά: Governor of North Dakota), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος στην Αμερικανική πολιτεία της Βόρειας Ντακότα. Ο Κυβερνήτης επίσης, είναι και ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων και αστυνομικών δυνάμεων της πολιτείας.
Σημερινός και 33ος Κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότα, είναι ο Ρεπουμπλικανός Νταγκ Μπέργκαμ, από τις 15 Δεκεμβρίου 2016.
Προϋποθέσεις
Σύμφωνα με το άρθρο 5 και παράγραφο 7, του Συντάγματος της πολιτείας της Βόρειας Ντακότα, ο υποψήφιος για το αξίωμα του Κυβερνήτη, πρέπει να έχει τις εξής προϋποθέσεις :
Παραπομπές
Βορεια Ντακοτα  Κατηγορία:Βόρεια Ντακότα
Προστασία μνημείων
thumb|Η δεξιά πλευρά του κτιρίου έχει αποκατασταθεί Ως Προστασία μνημείων ονομάζονται δραστηριότητες σχετικά με την συντήρηση και αποκατάσταση ιστορικών κτιρίων και συνόλων. Τα σχετικά κτίρια ονομάζονται "διατηρητέα" και η εργασία σε αυτά ως αποκατάσταση.
Η συντήρηση και αποκατάσταση αποτελεί πολλές φορες ειδικές γνώσεις σχετικά με παλιές τεχνολογίες και την γνώση ιστορικών οικοδομικών υλικών. Σχετικά με την προστασία μνημείων ασχολούνται υπηρεσίες, αρχιτέκτονες και μηχανικοί.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της αρχιτεκτονικής
Kulturmiljövård
Κασνέσι
Με τις ονομασίες Κασνέσι ή Κάσνεσι, Καζνέσι ή Κάζνεσι, Καρνέσι ή Κάρνεσι μπορεί να απαντώνται τα παρακάτω τοπωνύμια στην Ελλάδα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κώδικας Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
Ο Κώδικας Φόρου Προστιθέμενης Αξίας είναι ένα σχετικά πρόσφατο νομοθέτημα με σκοπό να ξεκαθαρίσει το πεδίο και τον τρόπο λειτουργίας του γνωστού φόρου κύκλου εργασιών με την ονομασία Φ.Π.Α. (Ν.2859/2000, ΦΕΚ Α' 248/07-11-2000).
Στην πιο πρόσφατη αναθεώρησή του χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος αναφέρεται σε ουσιαστικές διατάξεις και περιλαμβάνει 47 άρθρα, ενώ το δεύτερο μέρος αναφέρεται σε διαδικαστικές διατάξεις και περιλαμβάνει τα υπόλοιπα άρθρα έως και το 65. Στο τέλος ακολουθούν παραρτήματα με λεπτομερειακές περιπτώσεις εφαρμογής.
Εξωτερικές Πηγές
ΚΩΔΙΚΑΣ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ (άρθρο 1 Ν.2859/2000)
Κατηγορία:Φορολογία
Ατάφου
μικρογραφία|300x300εσ|Αυγή σε κεντρικό δρόμο Το Ατάφου, παλαιότερα γνωστό ως το Ομάδα Δούκα του Γιορκ, είναι μια ομάδα 42 κοραλλιογενών νησίδων εντός του Τοκελάου στο νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, 500 χιλιόμετρα βόρεια της Σαμόα. Καλύπτει 25 τ.χλμ. και είναι το μικρότερο από τα τρία νησιά που αποτελούν το Τοκελάου, και αποτελείται από μια ατόλλη γύρω από μια κεντρική λιμνοθάλασσα, η οποία καλύπτει περίπου 15 χλμ.2. Η ατόλλη βρίσκεται περίπου 800 χιλιόμετρα νότια του ισημερινού στο γεωγραφικό πλάτος 8° 35' Νότια 172° 30' Δυτικά.
Πληθυσμού
Οι άντρες στο Ατάφου είναι εξειδικευμένοι στο ψάρεμα, και χρησιμοποιούν πολλές παραδοσιακές μεθόδους που πέρασαν από τους πατεράδες στους γιους. Κάνουν πολύ αποτελεσματικά δολώματα, παγίδες ψαριών, δίχτυα και γρίπους, και η θηλιά για ψάρεμα εξακολουθεί να είναι κοινή. Μπορούν επίσης να δημιουργήσουν καλοδημιουργημένα κανό, τα οποία είναι σημαντικά οχήματα για ψάρεμα.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Δορυφορική εικόνα του Ατάφου Το Ατάφου βρίσκεται στην ζώνη τυφώνων του Ειρηνικού. Τον Ιανουάριο του 1914, μια τεράστια καταιγίδα γκρέμισε την εκκλησία και τα σπίτια στα νησιά, και αφάνισε πολλούς από τους φοίνικες.
Η ατόλλη έχει περίπου τριγωνικό σχήμα και περικλείει μια λιμνοθάλασσα περίπου 5 χιλιόμετρα βόρεια προς νότια και 4 χιλιόμετρα ανατολικά προς δυτικά στο ευρύτερο σημείο του. Αυτή είναι χαμηλή, φτάνοντας σε μέγιστο ύψος περίπου 5 μέτρων, και περιέχει σε μεγάλο βαθμό βλάστηση με φοίνικες καρύδας και άλλα δέντρα, με χαμηλή βλάστηση, παρόμοια με αυτό που βρίσκονται σε πολλά μικρά κεντρικά νησιά του Ειρηνικού. Σαύρες, ποντίκια, και θαλασσοπούλια είναι συνηθισμένη στα νησιά Ατάφου. Η ατόλλη προσελκύει μια μεγάλη ποικιλία από ψάρια σε μεγάλους αριθμούς.
Η ανατολική πλευρά της λιμνοθάλασσας είναι μια σχεδόν συνεχής λεπτή λωρίδα γης με ένα μικρό διάλειμμα στη μέση κατά το μήκος της. Αντίθετα, η δυτική πλευρά αποτελείται από ύφαλους και πολλά διαφορετικά νησιά, με πιο αξιοσημείωτα το Ατάφου με σχήμα αντεστραμμένου V στο βορρά, το Αλόφι, το οποίο εκτείνεται προς την λιμνοθάλασσα από το δυτικό ύφαλο, και το Φενουαλόα σχήματος L στα νοτιοδυτικά. Το μικρότερο νησί Ταμασέκο βρίσκεται στη λιμνοθάλασσα κοντά στο Αλόφι.
Ο ύφαλος που συνδέει τα νησιά της ατόλλης είναι αρκετά ρηχός ώστε να είναι δυνατό το περπάτημα ανάμεσα στα νησιά κατά την άμπωτη. Αυτό σημαίνει, επίσης, ότι δεν υπάρχει πέρασμα βάρκας στη λιμνοθάλασσα, αν και ο ωκεανός γίνεται βαθύς πολύ κοντά στον ύφαλο. Αυτό επιτρέπει καλό αγκυροβόλισμα, αλλά το καθιστά επικίνδυνο για θαλασσοταραχές κοντά στον ύφαλο. Η επιπεδότητα της ατόλλης και η θέση του μέσα στη ζώνη τροπικών κυκλώνων έχει οδηγήσει σε ζημιές στο νησί κατά περιόδους.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ένα παραδοσιακό κανό ή βάκα Είναι πιθανό ότι οι Πολυνήσιοι επισκέφθηκαν το νησί στην αρχαιότητα, αλλά μπορεί να μην είχαν εγκατασταθεί εκεί. Η Ευρωπαϊκή ανακάλυψη της ατόλλης έγινε στις 21 Ιουνίου 1765, από το Τζον Μπάιρον του HMS Ντόλφιν (1751). Ο Μπάιρον δεν βρήκε κάποιο που να ζει στο νησί εκείνη την εποχή, και ονόμασε το νησί "Νησί Δούκα της Υόρκης". Το Ατάφου ιδρύθηκε από τον Τονούια και της γυναίκας του Λαγκιμάινα μαζί με τα επτά παιδιά τους.
Μεταξύ του 1856 και του 1979, οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι κατείχαν την κυριαρχία πάνω από το νησί και τις άλλες ατόλλες του Τοκελάου. Το 1979, οι ΗΠΑ παραδέχτηκαν ότι το Τοκελάου ήταν υπό τη κυριαρχία της Νέα Ζηλανδία και ένα θαλάσσιο όριο μεταξύ του Τοκελάου και της Αμερικανικής Σαμόας ιδρύθηκε από τη Συνθήκη της Τοκεχέγκα.
Στις 26 Αυγούστου 2007, η προσπάθεια του Ραλφ Τουτζίν να κωπηλατήσει από τη Νότια Αμερική στην Αυστραλία προσέκρουσε στο Ατάφου. Στις 26 Νοεμβρίου 2010, τρεις έφηβοι από το Ατάφου διασώθηκαν αφού είχαν παρασυρθεί για 1.300 χιλιόμετρα για 50 ημέρες στον Ειρηνικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοκελάου
Πελασγοί
right|thumb|250px|Χάρτης με τοποθεσίες στις οποίες αρχαίοι συγγραφείς ανέφεραν ότι κατοικούσαν ΠελασγοίΟι Πελασγοί ήταν λαός που θεωρούταν πιθανώς προκάτοχοι και πρόγονοι των Ελλήνων. Σύγχρονοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και γλωσσολόγοι έχουν προσπαθήσει να συνδέσουν τους «Πελασγούς», όρο με μάλλον ασαφές περιεχόμενο, με διάφορους υλικούς πολιτισμούς, γλωσσολογικές ομάδες κ.λ.π. αλλά πρόκειται περί άλυτου προβλήματος. Οι συνεχείς επεξεργασίες των ελληνικών παραδόσεων και μύθων καθιστούν δύσκολο το διαχωρισμό σαφών «αναμνήσεων ιστορικών γεγονότων» και μυθοπλασίας όσον αφορά στις πληροφορίες που δίνουν οι αρχαίοι συγγραφείς για τους Πελασγούς.
Περιοχές όπως η Θεσσαλία και η Αττική θεωρούνταν παραδοσιακά ως περιοχές στις οποίες κατοικούσαν Πελασγοί. Γενάρχης των Πελασγών αναφέρεται ο Πελασγός. Με τ' όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.
Οι Πελασγοί στις αρχαίες πηγές
Για τους Πελασγούς στη μυθολογία και την ιστορία, έχουν γράψει πολλοί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι: Ησίοδος, Όμηρος, Έφορος, Στράβων, Σκύμνος, Ηρόδοτος, Μενεκράτης, Παυσανίας, Θουκυδίδης, Ευριπίδης, Αισχύλος, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Αντικλείδης, καθώς και ο Πλάτων.
Ο Όμηρος περιγράφει τον Αχιλλέα να προσεύχεται στον Δωδώνιο Δία ως τον αρχέγονο θεό των Πελασγών: «Βασιλέα Ζευ, φώναξε, Άρχοντα της Δωδώνης, θεέ των Πελασγών, που κατοικούν μακριά, που έχεις τη χειμωνιάτικη Δωδώνη κάτω από την εξουσία σου, όπου οι Ιερείς σου οι Σελλοί κατοικούν γύρω σου με τα πόδια τους άπλυτα και τα καταλύματά τους πάνω στο έδαφος .» Για την Ήπειρο, στην Ιλιάδα, αναφέρεται στην προσευχή του Αχιλλέα ο Ζευς, ο οποίος προσφωνείται βασιλιάς της Δωδώνης και των Πελασγών. Ο Στράβων μνημονεύει τον Ησίοδο, ο οποίος είχε αποκαλέσει τη Δωδώνη ως το Πελασγών έδρανον (fr.225).
Για την Πελοπόννησο, ο Ησίοδος αναφέρει τον μύθο πως πρώτος κάτοικος της Αρκαδίας ήταν ο Πελασγός, ο δε Έφορος ότι όλοι οι Πελασγοί είναι αρκαδικής καταγωγής, σημείο που αναφέρει ο Στράβων. Ο δε Παυσανίας συμπληρώνει πως την εποχή που βασίλευε ο Πελασγός, όλη η Πελοπόννησος λεγόταν Πελασγία ή Αχαϊκόν Άργος. Ο δε Διονύσιος Αλικαρνασσεύς διατρανώνει: «των Πελασγών το γένος εκ Πελοποννήσου το αρχαίον» (Ι 17). Αλλά και ο Ευριπίδης στο έργο του «Αρχέλαος» αναφέρει πως «όταν ο Δαναός ήλθε στο Άργος κι έκτισε την πόλη του Ινάχου, και ενώ οι κάτοικοι λέγονταν «Πελασγιώται» εκείνος τους όρισε με νόμο αυτοί σε όλη την αρχαία Ελλάδα να λέγονται Δαναοί». Επίσης, ο Ηρόδοτος σημειώνει πως «όσο καιρό οι Ίωνες κατοικούσαν στη Πελοπόννησο στη περιοχή της σημερινής Αχαΐας, πριν ακόμη να έλθουν ο Δαναός και ο Ξούθος ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς και που έλαβαν τελικά το όνομα Ίωνες από τον Ίωνα του Ξούθου». Τέλος, ο Στράβων αναφέρει ότι ο Αισχύλος στις Ικέτιδες, καθώς και στις Δαναΐδες αναφέρεται στη καταγωγή των Πελασγών από το Άργος (Ε κεφ. Β).
Ο Ηρόδοτος αναφέρει την ύπαρξη πελασγικού έθνους στην Αττική και συμπληρώνει πως όταν ο Κροίσος θέλησε να μάθει ποιοι Έλληνες είναι οι πιο ισχυροί, βρήκε πως πρώτοι ήταν οι Λακεδαιμόνιοι και μετά οι Αθηναίοι, οι πρώτοι από τη φυλή των Δωριέων και οι δεύτεροι από των Ιώνων. «Πράγματι αυτοί οι λαοί ήσαν οι πλέον εξέχοντες, οι δεύτεροι μεν καταγωγής πελασγικής, οι πρώτοι δε καταγωγής ελληνικής»*.
Στους Πελασγούς της Φθίας αναφέρεται ο Στράβων. Εκεί, μεταξύ άλλων περιοχών, ζούσαν Πελασγοί και κατονομάζει τη μία από τις τέσσερις πόλεις του βασιλείου των Πηλέα - Αχιλλέα, το οποίο συμπίπτει με τη σημερινή Ανατολική - Βορειανατολική Φθιώτιδα και τμήματα των σημερινών νομών Λαρίσης και Μαγνησίας, το Πελασγικόν Άργος, την αποκαλούμενη αργότερα Κρεμαστή Λάρισα (κοντά στη σημερινή κωμόπολη Πελασγία) στην περιοχή που εκτείνονταν από «τη Θεσσαλία μεταξύ των εκβολών του Πηνειού και των Θερμοπυλών μέχρι της ορεινής χώρας σε όλη την έκταση της Πίνδου, αφού οι Πελασγοί ήταν κυρίαρχοι των τόπων αυτών» και ιδιαίτερα πως είχαν επεκταθεί «προπάντων μεταξύ των Αιολέων που ήταν ανά τη Φθία και τη Θεσσαλία.» Αργότερα, κατά τους ιστορικούς χρόνους, το νότιο τμήμα της Θεσσαλίας μεταξύ Λάρισας και Φερών διατηρούσε το όνομα Πελασγιώτις.
Για τη Μακεδονία, χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αισχύλου στο έργο Ικέτιδες (235 - 260), όπου ο βασιλιάς Πελασγός απευθυνόμενος στον Χορό, αφού πρώτα διερωτάται για το πλήθος που φέρνει μαζί του ο Δαναός και ότι στην Ελλάδα το μόνο που καταλαβαίνει κάποιος είναι ότι είναι όλοι αυτοί είναι ικέτες, μετά αναφέρει: «''Του γηγενούς Παλαίχθονος είμαι εγώ γιος, ο Πελασγός, που κυβερνώ τη χώρα. Και αφού είμαι ο βασιλιάς επόμενο είναι να πάρουν από μένα τ΄ όνομά τους οι Πελασγοί που κατοικούν τη χώρα. Όλη αυτή που τη διασχίζει ο αγνός Στρυμόνας στη δυτική πλευρά του. Και τη χώρα των Περραιβών ακόμη εξουσιάζω και όσα μέρη είναι πέρα από την Πίνδο και της Δωδώνης τα βουνά. Τα σύνορά μου ορίζει η θάλασσα''».
Κατά τον Ηρόδοτο, «τη Σαμοθράκη κατοικούσαν παλαιότερα Πελασγοί». . Ο ίδιος, αναφερόμενος στον 5ο αιώνα π.Χ., σημειώνει τόσο για την Ίμβρο όσο και για τη Λήμνο, ότι την εποχή εκείνη και τα δύο αυτά νησιά τα κατοικούσαν ακόμα οι Πελασγοί. Και η Λέσβος κατά τον Στράβωνα, (Ε, κεφ.Β΄), λεγόταν Πελασγία. Ο Αθηναίος Αντικλείδης, Αλεξανδρινός ιστορικός, παραδίδει κατά μαρτυρία του Στράβωνα (E κεφ.B) πως οι Πελασγοί εκείνοι που ζούσαν στη Μακεδονία και στην Αττική ήταν εκείνοι που κατοίκησαν και στα γύρω από την Ίμβρο και τη Λήμνο μέρη και πως μερικοί απ' αυτούς υπό τον Λύδο τον Τυρρηνό μετανάστευσαν στην Ιταλία, που απετέλεσαν και στη συνέχεια το έθνος των Τυρρηνών ή Ετρούσκων.
Κατά την Περσική εκστρατεία, ο Ηρόδοτος αναφέρει πως οι Κυκλάδες πρόσφεραν 17 πλοία συμπληρώνοντας ότι «και αυτοί ήταν λαός Πελασγικός που αργότερα όμως ονομάσθηκαν Ίωνες».
Για την Κρήτη παραδίδεται, από τον Όμηρο, στην Οδύσσεια (Τ 175) η παρουσία των «δίων Πελασγών».
Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως στον Ελλήσποντο πελασγικές εγκαταστάσεις υπήρχαν στις περιοχές Πλακία και Σκυλάκη και πως οι Πελασγοί αυτοί του Ελλησπόντου προέρχονταν από την Αττική.
Για τη Μικρά Ασία, ο Όμηρος, στην Ιλιάδα, χαρακτηρίζει τους γείτονες των Κιλίκων της Τρωάδας, Πελασγούς, και συγκεκριμένα αναφέρει πως «ο Ιππόθοος οδηγούσε τα φύλα των κονταρομάχων Πελασγών αυτών που κατοικούσαν στην εύφορη Λάρισσα». Ο δε Μεκράτης ο Ελαΐτης θεωρεί τους Πελασγούς κατοίκους όλης της ιωνικής ακτής: «την παραλίαν την νυν Ιωνικήν πάσαν από Μυκάλης αρξαμένην υπό Πελασγών οικείσθαι πρότερον». Ακόμη όμως και ο Ηρόδοτος επισημαίνει για τους Αιολείς πως «στους παλαιότερους χρόνους και αυτοί λέγονταν Πελασγοί».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ελλάδας
Η Αγάπη Είναι Ζάλη (άλμπουμ)
Η Αγάπη Είναι Ζάλη είναι τίτλος άλμπουμ που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1986 από τη δισκογραφική εταιρεία Minos Matsas & Son Co. Ltd.
Η μουσική είναι του Θάνου Μικρούτσικου και ερμηνεύει η Χάρις Αλεξίου. Τους στίχους των τραγουδιών έχουν γράψει οι Άλκης Αλκαίος, Ανδρέας Μικρούτσικος, Μπάμπης Τσικληρόπουλος, ενώ ένα τραγούδι είναι μελοποίηση ποιήματος του Νίκου Καββαδία. Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Polysound και το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε δίσκου βινυλίου (MSM 613) και κασέτα (CA-MTCS 613) το 1986 και σε CD (MCD 613) το 1988. Οι πωλήσεις του δίσκου ξεπέρασαν τις 100.000
Κατάλογος τραγουδιών
Παρακάτω παρουσιάζεται ο κατάλογος των τραγουδιών, σύμφωνα με την έκδοση δίσκου βινυλίου με έξι κομμάτια στην κάθε πλευρά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θάνος Μικρούτσικος (δισκογραφία) Κατηγορία:Δισκογραφία της Χαρούλας Αλεξίου Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986
Νησιά Γκίλμπερτ
right|thumb|400px Τα Νησιά Γκίλμπερτ είναι ένα σύμπλεγμα από 16 ατόλες και κοραλλιογεννή νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό. ) και αποτελούν το κύριο τμήμα του κράτους του Κιριμπάτι (Κιριμπάτι είναι η απόδοση της λέξης Γκίλμπερτ στη γλώσσα Κιριμπάτι). Έχουν έκταση 264 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 82.902 κάτοικοι (το 2005). Τα νησιά αυτά κατοικούνταν από Μικρονήσιους πολύ πριν ανακαλυφθούν από τους Ευρωπαίους. Τα νησιά ανακαλύφθηκαν το 1765 από τον πλοίαρχο Τζον Μπάιρον του πλοίου Ντόλφιν όταν αυτός ανακάλυψε την νήσο Νικουνάου. Το όνομα των νησιών οφείλεται στον Χάμφρεϊ Γκίλμπερτ, ο οποίος εξερεύνησε τα νησιά το 1788. Από τις 27 Μαϊου 1892 τα νησιά αποτελούσαν βρετανικό προτεκτοράτο μαζί με τα νησιά Έλις. Το 1915 τα νησιά Γκίλμπερτ και Έλις προσαρτήθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία ως αποικία. Η αποικία έγινε αυτόνομη το 1971. Ενώ από το 1976 εώς το 1978, τα νησιά Γκίλμπερτ χωρίστηκαν από τα νησιά Έλις και έγιναν ξεχωριστή αποικία. Τον Ιούλιο του 1979, τα νησιά Γκίλμπερτ έγιναν ανεξάρτητα και αποτέλεσαν το κράτος του Κιριμπάτι μαζί με την Μπανάμπα (Όσεαν Νήσος), τα 8 από τα 10 Νησιά Φοίνικα και τα 8 από τα 11 Νησιά Γραμμής Ισημερινού.
Οι ατόλες και τα νησιά, καθώς και οι συντεταγμένες τους έχουν ως εξής:
Πυθαγόρας (στιχουργός)
Ο Πυθαγόρας Παπασταματίου (12 Απριλίου 1930 - 12 Νοεμβρίου 1979), γνωστός απλώς με το μικρό του όνομα, Πυθαγόρας, ήταν Έλληνας στιχουργός, ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1930 στο Αγρίνιο, όπου και έζησε μέχρι τα 18 του χρόνια. Οι γονείς του κατάγονταν από τη Σάμο. Η μητέρα του ήταν δασκάλα και ο πατέρας του καπνοτεχνίτης- δημιουργός χαρμανιών. Είχαν γνωριστεί στη Σμύρνη, λίγο πριν την Καταστροφή, όπου η μητέρα του υπηρετούσε ως δασκάλα και ο πατέρας του ήταν έφεδρος αξιωματικός. Η Μικρασιατική Καταστροφή σημάδεψε την οικογενειακή τους ζωή και επηρέασε αργότερα και το έργο του ως στιχουργού (Μικρά Ασία, 1972).
Το 1940, με το ξέσπασμα του Πολέμου, ο Πυθαγόρας μόλις είχε γραφτεί στο οκτατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Αγρινίου.
Ήδη από το Γυμνάσιο υπέγραφε ως "Πυθαγόρας", χωρίς το επώνυμό του, και στην ερώτηση καθηγητή του γιατί δεν γράφει και το επώνυμο, αυτός απάντησε: «Ένας είναι ο Πυθαγόρας, όλοι με ξέρουν, δεν χρειάζεται το επώνυμο». Με το μικρό του όνομα έμελλε να γίνει και αργότερα γνωστός. Ήταν ένας από τους καλύτερους μαθητές της τάξης του και έδειχνε ιδιαίτερη κλίση στα νεοελληνικά και φυσικά στην ποίηση και τη λογοτεχνία.
Μετά την Απελευθέρωση επέστρεψε στα σχολικά έδρανα. Στις θεατρικές παραστάσεις που δίνονταν στο σχολείο του είχε πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους αφού όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια το ταλέντο του και στην ηθοποιία ήταν εξαιρετικό. «Όταν ήταν μαθητής της τελευταίας τάξης του Γυμνασίου, σε μια μαθητική παράσταση τον Μάρτη του 1948, του ανατέθηκε ο ρόλος του Παπαφλέσσα στο ομότιτλο έργο του Σπύρου Μελά. Η ηθοποιία του προκάλεσε κατάπληξη. Ήταν αληθινός Παπαφλέσσας. Καταχειροκροτήθηκε. Πήρε έτσι το βάπτισμα του ηθοποιού», Άγγελος Αξιώτης, "Πυθαγόρας: 30 χρόνια τραγούδι".
Μετά το Γυμνάσιο, το 1949, έφυγε για την Αθήνα. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο το Δημήτρη Ροντήρη. Από τη Σχολή αποφοίτησε με άριστα, αλλά δεν ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσε.
Μανιώδης καπνιστής και αρνούμενος να πειθαρχήσει στις συστάσεις των ιατρών του, πέθανε αιφνίδια από έμφραγμα σε ηλικία μόλις 49 ετών, στις 12 Νοεμβρίου 1979 και κηδεύτηκε στο Μαρούσι. .
Δισκογραφία
Το 1954 έρχεται η μεγάλη στιγμή. Με την πρώτη του μόλις παρουσία στη δισκογραφία γνωρίζει τη μεγάλη επιτυχία. Το τραγούδι "Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι" σε μουσική του Νίκυ Γιάκοβλεφ και ερμηνεύτρια τη Μαίρη Λω θα αγαπηθεί ιδιαίτερα από το πλατύ κοινό. Το γεγονός αυτό θα έχει σαν συνέπεια μια σειρά από δυνατές επιτυχίες πάντα στο χώρο του ελαφρού τραγουδιού, συνεργαζόμενος με τους Νίκο Γούναρη, Γιάννη Βέλλα, Ανδρέα Χατζηαποστόλου κ.ά. και φυσικά το Νίκυ Γιάκοβλεφ. Στο καλλιτεχνικό αθηναϊκό στέκι "Πέτρογκραντ" του Νίκυ Γιάκοβλεφ γράφονται πολλά και σπουδαία τραγούδια του. Ορόσημο στην πορεία του Πυθαγόρα θεωρείται το τραγούδι "Κάθε λιμάνι και καημός" σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού που ακούστηκε μέσα από την ομώνυμη ταινία, με την εκπληκτική ερμηνεία των Πάνου Γαβαλά και Ρίας Κούρτη. Πάντα σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού θα ακολουθήσουν όμορφα λαϊκά τραγούδια με ερμηνευτές τους Στέλιο Καζαντζίδη και Μαρινέλλα: "Στην πόρτα σου", "Δρόμος δίχως σύνορα", "Να φύγω - να φύγω", "Μες τη μπόρα μες τον ήλιο" ("Η εργατιά").
Έγραψε δεκάδες τραγούδια, που αγαπήθηκαν, τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται μέχρι και σήμερα. Παρά το σύντομο βίο του κατάφερε να έχει μια μεγάλη εργογραφία συνδυάζοντας ιδανικά τους όρους "ποιότητα" και "εμπορικότητα". Τα τραγούδια του είναι πάντα άμεσα και επίκαιρα, γοητευτικά και κατανοητά χωρίς να τους λείπει ο προβληματισμός.
Θέατρο-Κινηματογράφος
Εργάστηκε για λίγο στο θέατρο, γρήγορα όμως στράφηκε στη συγγραφή στίχων και επιθεωρήσεων, κινηματογραφικών σεναρίων στα οποία επικεντρώθηκε ιδίως από το 1958 και μετά. Πολύπλευρο ταλέντο και έντονη προσωπικότητα ο Πυθαγόρας εμφανίζεται και ο ίδιος σαν ηθοποιός στις ταινίες που στηρίζονται στα σενάρια του: "Οι καταφρονεμένοι", "Η ώρα της δικαιοσύνης", "Δεν πουλάω την καρδιά μου" κ.α.
Το τραγούδι "Κάθε λιμάνι και καημός" ακούστηκε πρώτη φορά στην ταινία "Το κάθαρμα", 1963 και στη συνέχεια στην ταινία "Κάθε λιμάνι και καημός", 1964. Ήταν όμως τόσο δυνατή η απήχηση ώστε ο σκηνοθέτης Οδυσσέας Κωστελέτος έδωσε ως τίτλο σε μία ταινία του το στίχο "Κάθε καημός και δάκρυ", 1964.
Μετά το 1972 ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε περισσότερο με τα θεατρικά. Εργάστηκε ως συγγραφέας επιθεωρήσεων για το μουσικό θέατρο με ιδιαίτερη επιτυχία. Μαζί με τον Κώστα Νικολαΐδη έγραψαν κείμενα για επιθεωρήσεις τη δεκαετία του1970. Το 1973 διετέλεσε έκτακτο μέλος, το 1974 πάρεδρος και 1975 τακτικό μέλος της εταιρείας θεατρικών συγγραφέων.
Συνεργασία με το Στέλιο Καζαντζίδη
Ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Πυθαγόρας συνδέθηκαν φιλικά και έτσι μαζί το 1966 κυκλοφορούν τα "Έφυγε - έφυγε" και "Δεν σε πιστεύω" σε μουσική του ακορντεονίστα Βασίλη Βασιλειάδη. Θα συνεχίσουν την σταθερή πορεία τους με συνθέσεις του Νάκη Πετρίδη: "Μη μου λέτε γι’ αυτή", "Στα βράχια της Πειραϊκής", "Τα ροζιασμένα χέρια" κ.α. Όταν εμφανίζεται ο νεαρός Χρήστος Νικολόπουλος, η στενή φιλική και επαγγελματική σχέση τους (Καζαντζίδης, Νικολόπουλος, Πυθαγόρας) θα αποφέρει μεγάλα και διαχρονικά σουξέ: "Απόψε σ’ έχω στην αγκαλιά μου", "Άσε με να ζήσω μοναχός", "Το αγριολούλουδο", "Γυρίζω απ’ τη νύχτα", "Την Παρασκευή το βράδυ", "Πάει κι αυτός" κ.α.
Το 1975 ξανασυναντιέται με τους Στέλιο Καζαντζίδη και Χρήστο Νικολόπουλο για ένα απ’ τους καλύτερους λαϊκούς δίσκους όλων των εποχών. Το "Υπάρχω" αποτελεί ίσως το αποκορύφωμα της πορείας και των τριών συντελεστών. Κάθε τραγούδι του δίσκου αποτελεί και μια μεγάλη επιτυχία: "Κάτω απ’ το πουκάμισό μου", "Οι αισθηματίε"ς, "Άργησα να δε γνωρίσω", "Μετάνιωσες", "Κράτα καρδιά", "Πέντε πάνω-πέντε κάτω", "Ποια είσαι εσύ".
Συνεργασία με το Γιώργο Κατσαρό
Παράλληλα ο Πυθαγόρας δεν εγκαταλείπει τη φιλική σχέση του με το Γιώργο Κατσαρό. Και οι δυο θα υπογράψουν τεράστια τραγούδια: "Ο Σταμούλης ο λοχίας" (Γιάννης Καλατζής), "Κυρά Γιώργαινα" (Γιάννης Καλατζής), "Ο επιπόλαιος" (Γιάννης Καλατζής), "Πίσω από τις καλαμιές" (Μαρινέλλα), "Πάμε για ύπνο Κατερίνα" (Γιάννης Πουλόπουλος), "Άσπρα θα φορέσω" (Γιάννης Καλατζής), "Δεν υπάρχει ευτυχία" (Λίτσα Διαμάντη), "Είναι μικρός ο κόσμος Μάρω" (Λευτέρης Μυτιληναίος), "Έσβησε το κερί" (Γρηγόρης Μπιθικώτσης), "Αποκλείεται" (Τόλης Βοσκόπουλος), "Έρωτα μου ανεπανάληπτε" (Τζένη Βάνου), κ.α. Θα γράψουν τραγούδια κάνοντας ολόκληρους δίσκους όπως "Ένα καράβι γεμάτο τραγούδια" (Μαρινέλλα, Κώστας Χατζής, Φίλιππος Νικολάου) "Ο Σταμούλης ο λοχίας" (Γιάννης Καλατζής, Γιάννης Πάριος, Γιώργος Νταλάρας, Λίτσα Διαμάντη), "Φθινοπωρινά" (Λίτσα Σακελλαρίου), "13 περιπτώσεις" (Γιάννης Καλατζής, Λίτσα Διαμάντη), "Μικρές ώρες" (Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταμάτης Κόκοτας, Αφροδίτη Μάνου), "Αλβανία" (Μαρινέλλα), "Ο κάμπος" (Δήμητρα Γαλάνη), "Τα αισθηματικά" (Δούκισσα, Γιάννης Ντουνιάς), "Και η ζωή συνεχίζεται" (Γιάννης Καλατζής), "Ηλίας Κλωναρίδης 1979" κ.ά. ενώ πολύ συχνά συμμετέχουν σε δίσκους τραγουδιστών με λιγότερα ή περισσότερα τραγούδια όπως "Βίκυ Μοσχολιού 1969", "Σταλιά-σταλιά" (Μαρινέλλα), Μαρινέλλα 1971, "Ο επιπόλαιος" (Γιάννης Καλατζής), "Δώδεκα επιτυχίες" (Λίτσα Διαμάντη), "Δούκισσα 1972", "Εγώ κι εσύ" (Μαρινέλλα-Βοσκόπουλος), "12 ερωτικές στιγμές" (Αλέκα Κανελλίδου), "Τι παράπονα είχες" (Κωστής Χρήστου), "Λευτέρης Μυτιληναίος 1975" κ.ά.
Στις 6 Απριλίου 1974, στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ελλάδα συμμετείχε για πρώτη φορά στον Διαγωνισμό Γιουροβίζιον, με το λαϊκό τραγούδι  Κρασί, θάλασσα και το αγόρι μου , σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού, στίχους του Πυθαγόρα κι ερμηνεύτρια τη Μαρινέλλα.
Μικρά Ασία, 1972
Ο Απόστολος Καλδάρας αναφέρεται στον Πυθαγόρα με αφορμή αυτή τη συνεργασία τους: «Θα υπενθυμίσω μόνο το έργο του "Μικρά Ασία" που είχα την τύχη να μελοποιήσω εγώ, που συγκίνησε το πανελλήνιο και που με τόσο μεγάλη μαεστρία, στα στενά πλαίσια ενός δίσκου βέβαια, επεξεργάστηκε το θέμα της Μικρασιατικής Καταστροφής και που μόνο αυτό στάθηκε αρκετό να του ανοίξει την πόρτα για το πάνθεον των μεγάλων του λαϊκού στίχου».
Από το "Βήμα" στις 31/8/1972 διαβάζουμε τον Παύλο Παλαιολόγου να γράφει: «"Μικρά Ασία" ο τίτλος. Του Απόστολου Καλδάρα η μουσική, του Πυθαγόρα οι στίχοι, του Γιώργου Νταλάρα και της Χαρούλας Αλεξίου το τραγούδι... Δεν είναι Σεφέρηδες, Σικελιανοί, Παλαμάδες. Ούτε μουσουργοί με παγκοσμιότητα που δονούν το πεντάγραμμο. Ναι, αλλά στις στροφές του δίσκου είμαστε εμείς, είναι ο πόνος, ο καημός, το βογκητό ενός λαού. Μαζί μ' αυτό και η βαθύτατη ανθρωπιά. Δόξες του έθνους, μεγάλοι ποιητές, ακαδημαϊκοί και Νομπελίστες, σας στρώνω δάφνες για να περάσετε. Συμπαθάτε μας, όμως όταν σας λέμε ότι με τη δική σας λύρα με τους υψηλούς φθόγγους δε ράγισε η ψυχή της μάζας, όσο οι απλοϊκοί αυτοί στίχοι και τα λαϊκά μοτίβα που γυρίζουν στις στροφές ενός δίσκου».
Ο δίσκος Μικρά Ασία έκανε ρεκόρ πωλήσεων όταν κυκλοφόρησε πράγμα το οποίο έγινε η αφορμή για να καθιερωθεί ο θεσμός του χρυσού δίσκου στην Ελλάδα.
Προσωπικοί δίσκοι
1969 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1984 1995
Συμμετοχές σε δίσκους
1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1982
1983 1984 1996 2018
45 στροφές
1959 1960
1961 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970
1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 45 στροφές (χωρίς χρονολογία έκδοσης)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Η Σφαγή των Κνέζων
thumb|right|200px|Αναμνηστική πλάκα στο στρατιωτικό μουσείο του Βελιγραδίου Η Σφαγή των Κνέζων, (Σερβικά : Сеча кнезова / Seča knezova), αναφέρεται σε μια σφαγή που διαπράχθηκε τον Ιανουάριο του 1804 στην κεντρική πλατεία της πόλης Βάλιεβο της σημερινής Σερβίας. Θύματα ήταν οι πλέον εξέχοντες ευγενείς της Σερβίας, με τον τίτλο Κνέζες (Knezes) («τοπικοί άρχοντες»), του Πασαλικίου του Βελιγραδίου. Εκτελέστηκαν από τους Γενίτσαρους που κυβέρνησαν τη Σερβία εκείνη την εποχή.
Οι Γενίτσαροι είχαν καταλάβη την εξουσία στο πασαλίκι του Βελιγραδίου κατά παράβαση του Σουλτάνου και φοβούνταν ότι ο Σουλτάνος θα χρησιμοποίηση τούς Σέρβους για να τους εκδιώξουν. Για να αποφευχθεί αυτό, αποφάσισαν να εκτελέσουν όλους τους ευγενείς Σέρβους σε όλη τη Σερβία. Αξιοσημείωτα θύματα ήταν ο Αλέξα Νενάντοβιτς και ο Ίλια Μπιρκάνιν. Το γεγονός πυροδότησε μια εκτεταμένη εξέγερση η οποία τελικά εξελίχθηκε στη πρώτης σερβικής επανάσταση, με στόχο να θέσει τέρμα στα 300 χρόνια της Τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με τις σύγχρονες πηγές στο Βάλιεβο, τα αποκεφαλισμένα κεφάλια των δολοφονημένων ανδρών τέθηκαν σε δημόσια εμφάνιση στην κεντρική πλατεία για να χρησιμεύσουν ως παραδειγματισμό για όποιον σκεφτόταν να τους πολεμήσει.
Οι Κνεζες ήταν οι αντίστοιχοι με τον ελλαδικό χώρο προύχοντες ή προεστοί κάθε χωριού που συνήθως ήταν ντόπιοι. Το πασαλίκι του Βελιγραδίου είχε λίγο μουσουλμανικό πληθυσμό που δεν έφτανε για να τον χρησιμοποιήση ο Πασάς, είχε την επιλογή είτε να προσλάβει μισθοφόρους ή από τον Ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό. Το 1797 ο Πασάς είχε προγραμματίσει να αυξήσει τους φόρους, αλλά οι Κνέζοι είχαν διαμαρτυρηθεί και τον έπεισαν να στηριχθεί πάνω τους για να οργανώσουν τον τοπικό πληθυσμό. Οι Κνέζες ήταν ικανοί να μαζέψουν στρατιωτική δύναμη πάνω από 10.000 άνδρες. Στη περίπτωση αυτή οι αρχές στην Κωνσταντινούπολη ήταν πολύ αδύναμες για την αντιμετώπιση των Γενιτσάρων και οι ντόπιοι Κνέζες ήταν το προφανές μέσο για την Κωνσταντινούπολη για την εκδίωξη των Γενιτσάρων.
Οι Κνέζοι που αποκεφαλίστηκαν ήταν πάνω από εκατό ανάμεσά τους και αρκετοί κληρικοί. Πολλοί Κνέζοι κατάφεραν να ξεφύγουν και ήταν οι μετέπειτα ηγέτες της εξέργεσης.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώτη Σερβική εξέγερση Κατηγορία:Θηριωδίες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Θηριωδίες στη Σερβία
Ο άνθρωπος του τραίνου (ταινία, 1958)
Ο άνθρωπος του τραίνου είναι ελληνική ταινία του 1958, κοινωνική και δραματική, ένα φιλμ νουάρ με διακριτικό σασπένς. Την ταινία έχει σκηνοθετήσει ο Ντίνος Δημόπουλος και το σενάριο είναι του Γιάννη Μαρή, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του.
Πλοκή
Η Μαντώ και ο κατά πολύ μεγαλύτερός της σύζυγος πηγαίνουν από την Αθήνα εκδρομή στο Ναύπλιο μαζί με φίλους. Κατά τη διαδρομή η Μαντώ βλέπει στο παράθυρο ενός διερχόμενου τρένου κάποιον που μοιάζει με τον Γιώργο Παυλίδη, τον άνθρωπο που είχε αγαπήσει στα χρόνια της Κατοχής και που πιστεύει ότι σκότωσαν οι Γερμανοί. Αυτό την ταράζει, αλλά διατηρεί την ψυχραιμία της. Αργότερα τον συναντά και πάλι στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου παρουσιάζεται η «Μήδεια», αλλά και στο ξενοδοχείο όπου έχουν καταλύσει στο Μπούρτζι, στο οποίο μένει κι αυτός. Η Μαντώ εξετάζει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την οικογένειά της και την τακτοποιημένη ζωή της, για να τον ακολουθήσει.
Σε αυτό το σημείο αρχίζει η εξιστόρηση από τη Μαντώ, στη φίλη της, την Ελένη για το πώς γνώρισε τον Γιώργο ένα βράδυ της Κατοχής, που είχε τελειώσει η ώρα κυκλοφορίας. Μετά τον έχασε, αλλά τον ξαναβρήκε, ενώθηκαν ερωτικά και υποσχέθηκαν να παντρευτούν μόλις τελειώσει ο Πόλεμος. Το ίδιο βράδυ, όμως, ο Γιώργος έπεσε από τα πυρά των ναζί, κι η Μαντώ δεν τον ξαναείδε έκτοτε, μέχρι τη σκηνή του διερχόμενου τρένου.
Αργότερα, η Ελένη μιλά στον Γιώργο, παροτρύνοντάς τον να φύγει, γιατί η Μαντώ κοντεύει να καταστρέψει την ευτυχία της για ένα όνειρο, για μία σκιά. Εκείνος, όταν του μίλησε για δεύτερη φορά η Μαντώ, συνέχισε να προσποιείται ότι δεν την γνωρίζει. Έτσι φεύγει, αφήνοντάς την να συνεχίσει τη ζωή της. Στο τέλος της ταινίας, στη σκηνή της πλατείας η Μαντώ επιλέγει να μείνει με τον άντρα της και ο Παυλίδης εξαφανίζεται σε ένα πλάνο μεγάλης διάρκειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Μαρή Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ανδρέας Μιχαλόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Ο  Ανδρέας Μιχαλόπουλος (Πάτρα 23 Φεβρουαρίου 1948 – 4 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος υπήρξε και προπονητής. Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στις 4 Ιανουαρίου 2022.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Πανιώνιο Πατρών και το 1966 πήγε στην Παναχαϊκή στην οποία αγωνίστηκε μέχρι και το 1979. Συνέδεσε το όνομα του με τη μεγάλη ομάδα της Παναχαϊκής που αγωνίστηκε στην Ευρώπη και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ενώ δύο σοβαροί τραυματισμοί που υπέστη επισκίασαν την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία στη συνέχεια. Ακολούθως τη σεζόν 1979-80 αγωνίστηκε με τον Α.Π.Σ. Πάτραι και τις χρονιές 1980-81 και 1981-82 με την Αχαϊκή, την οποία οδήγησε μάλιστα ως παίκτης προπονητής στη Β΄ Εθνική το 1981.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε μία φορά με την Εθνική Ελλάδας το 1973. Έχει αγωνιστεί στην Εθνική Ενόπλων με την όποια κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόπλων το 1969 και την 3η θέση το 1972. Υπήρξε επίσης μέλος της Εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1971 κατέκτησε το 4ο Βαλκανικό Κύπελλο.
Προπονητική καριέρα
Αργότερα, ο Μιχαλόπουλος έγινε προπονητής ποδοσφαίρου. Είχε καθίσει στον πάγκο πολλών ομάδων, ανάμεσα τους η Παναχαΐκή, η Θύελλα Πατρών, ο Α.Ο. Ξάνθη, η ΑΕΛ, ο Λεβαδειακός, ο ΠΑΣ Γιάννινα, ο Απόλλων Αθηνών, η Εθνική Ελπίδων και ο Πανιώνιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Πάτραι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Αχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θύελλας Πατρών Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Μστισλάβ Ροστισλάβιτς
Να μην συγχέεται με τον Μστισλάβ Ροστισλάβιτς τον τυφλό.
Ο Μστισλάβ Ροστισλάβιτς ο γενναίος, ρωσ. Мстислав Ростиславич Храбрый [προφ. Χράμπρι] (π. 1143 - 1180) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Σμολένσκ ήταν πρίγκιπας τού Σμολένσκ (1175-77), τού Μπέλγκοροντ (1161, 1171-73) και τού Νόβγκοροντ (1179-80).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ροστισλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Σμολένσκ και μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Έγινε πρίγκιπας τού Μπέλγκοροντ (!161, 71-73), Τόροπετς (1167-), Σμολένσκ (1175-77). Το 1168 μαζί με άλλους δώδεκα πρίγκιπες σε μία μεγάλη μάχη στις στέππες, νίκησαν τους Πετσενέγκους (Πολόβτσιαν). Το επόμενο έτος μαζί με τον αδελφό του Ρόμαν Α΄ του Κιέβου και τον 2ο εξάδελφό τους Γιούρι Μπογκολιούμπσκι πολιόρκησαν το μεγάλο Νόβγκοροντ, αλλά ο στρατός τού Γιούρι ηττήθηκε σε μάχη. Το 1171 o Μστισλάβ και οι αδελφοί του βοήθησαν τον θείο τους Βλαντίμιρ Γ΄ να τεθεί στον θρόνο τού Κιέβου, αν και είχε εκτοπιστεί. Το 1172-73 συνέδραμε τους αδελφούς του Ρόμαν Α΄ και Ρούρικ να λάβουν τον θρόνο του Κιέβου· σύντομα όμως εκθρονίστηκαν. Το 1174 ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι (πατέρας τού Γιούρι) έστειλε πρέσβεις στο Κίεβο να ζητούσε οι Ροστισλάβιτς να αφήσουν τον θρόνο και να δοθεί στους απογόνους του. Σε απάντηση ο Μστισλάβ κούρεψε και ξύρισε ένα από τους απεσταλμένους και τον έστειλε πίσω. Ήταν μία πράξη υποτιμητική· το Ρωσικά Δίκαιο (Russkaya Pravda) όριζε ποινή 12 γκρίβνας για το ξύρισμα γενειάδας. Για την προσβολή αυτή ο Αντρέι τού επιτέθηκε και τον πολιόρκησε στο Βίσχγκοροντ για δύο μήνες, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει την πόλη.
Το βαπτιστικό του όνομα είνει Γκεόργκιι και αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εορτάζεται στις 14 (Π. Ημ.) / 27 (Ν. Ημ.) Ιουνίου· το λείψανό του ανακαλύφθηκε το 1634 και βρέθηκε άσηπτο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία κόρη τού Γιαροσλάβ Ιζιασλάβιτς πρίγκιπα της Βολινίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Κασσίνι-Χόιχενς
Το Κασσίνι-Χόιχενς (Cassini-Huygens) ήταν μια κοινή αποστολή ρομποτικού διαστημικού οχήματος από τη NASA, την ESA και την ιταλική ASI για την μελέτη του Κρόνου και των φυσικών δορυφόρων του. Το διαστημόπλοιο αποτελούνταν από δύο βασικά στοιχεία: το σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από την ΝΑΣΑ Cassini Orbiter, που ονομάστηκε έτσι για να τιμηθεί ο Ιταλο-Γαλλικής εθνικότητας αστρονόμος Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι (Giovanni Domenico Cassini), καθώς και το συνοδευτικό σκάφος που ήταν σχεδιασμένο από την ΕΣΑ με το όνομα Huygens που όφειλε το όνομά του στον Ολλανδό αστρονόμο, μαθηματικό και φυσικό Κρίστιααν Χόιχενς (Christiaan Huygens). Το Κασσίνι ήταν το πρώτο διαστημόπλοιο που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Κρόνο και το τέταρτο που επισκέφθηκε τον Κρόνο.
Το Κασσίνι ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου 1997 και, μετά από ένα μακρύ διαπλανητικό ταξίδι, τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο την 1η Ιουλίου 2004. Στις 25 Δεκεμβρίου 2004, περίπου στις 02:00 UTC, το Χόιχενς αποχωρίστηκε από το κυρίως σώμα του Κασσίνι και στη συνέχεια, έφθασε στο δορυφόρο του Κρόνου, Τιτάνα στις 14 Ιανουαρίου 2005, όπου εισχώρησε στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα, και προσεδαφίστηκε στέλνοντας πληροφορίες πίσω στη Γη.
Στις 18 Απριλίου 2008, η ΝΑΣΑ ανακοίνωσε μια διετή παράταση της χρηματοδότησης για τις λειτουργίες της αποστολής αυτής, οπότε και η αποστολή μετονομάσθηκε σε Cassini Equinox γιατί θα εξερευνούσε το περιβάλλον του Κρόνου κατά την εαρινή ισημερία του 2009. Η αποστολή παρατάθηκε εκ νέου το Φεβρουάριο του 2010 και ολοκληρώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2017.
Την ομάδα που ήταν υπεύθυνη για το σχεδιασμό, την κατασκευή, και τη συλλογή στοιχείων αποτελούσαν 16 ευρωπαϊκές χώρες και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Πίνακας ανακαλύψεων
Παρακάτω, ακολουθεί ένας κατάλογος με τα ονόματα και τα βασικότερα στοιχεία των δορυφόρων που είχε ανακαλύψει το Κασσίνι. Οι δορυφόροι του Κρόνου έχουν τοποθετηθεί με βάση την περίοδο περιφοράς. Οι δορυφόροι, των οποίων το όνομα είναι έντονο, έχουν σφαιρικό ή σχεδόν σφαιρικό σχήμα.
Υποψήφιοι δορυφόροι
Τα παρακάτω τρία σώματα είναι δορυφόροι έλικες του Κρόνου, οι οποίοι όμως δεν έχουν επίσημα θεωρηθεί δορυφόροι του Κρόνου και ούτε έχουν ακόμα επίσημα ονόματα.
Μη επιβεβαιωμένοι δορυφόροι
Τα παρακάτω αντικείμενα, τα οποία παρατηρήθηκαν από την διαστημοσυσκευή Κασσίνι, δεν έχει επιβεβαιωθεί αν είναι συμπαγή σώματα. Δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη εάν είναι πραγματικοί δορυφόροι ή εάν είναι μάζες μέσα στον δακτύλιο F.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μη επανδρωμένα διαστημικά σκάφη Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1997 Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ Κατηγορία:Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος
Κατάλογος των ψυχικών ικανοτήτων
Αυτός είναι ένας κατάλογος των ψυχικών ικανοτήτων που έχουν αποδοθεί στους ανθρώπους του πραγματικού κόσμου. Ευτές είναι επίσης γνωστές ως υπεραισθητική αντίληψη ή έκτη αίσθηση. Σε αυτόν τον κατάλογο δεν υποδηλώνεται επιστημονική αναγνώριση της ύπαρξης μίας ικανότητας. Δεν συμπεριλαμβάνονται υπεράνθρωπες ικανότητες από μύθους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραψυχολογία
14ος αιώνας π.Χ.
3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ.
16ος αιώνας π.Χ.| 15ος αιώνας π.Χ. | 14ος αιώνας π.Χ. | 13ος αιώνας π.Χ. | 12ος αιώνας π.Χ.
Ο 14ος αιώνας π.Χ. αρχίζει με το έτος 1400 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 1301 π.Χ.
Γεγονότα
-85 Κατηγορία:2η χιλιετία π.Χ.
Άγιος Παύλος Λεμεσού
Ο Άγιος Παύλος είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Παύλος βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή της Πιτσιλιάς, στη νότια πλευρά της Παπούτσας. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 670 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Θεόδωρο, ανατολικά με τον Άγιο Κωνσταντίνο και νότια και δυτικά με το Καλό Χωριό.
Φυσικό περιβάλλον
Το τοπίο της περιοχής είναι τραχύ και πετρώδες, με απότομος πλαγιές και πολλές κοιλάδες. Στο φυσικό περιβάλλον της περιοχή περιλαμβάνονται καρυδιές, πλατάνια, αμπέλια, ελιές και χαρουπιές.
Ιστορία
Τα χαλάσματα και τα διάφορα ευρήματα που εντοπίστηκαν στην περιοχή μαρτυρούν ότι αρχικά δημιουργήθηκαν οικισμοί βορειότερα του σημερινού χωριού. Συγκεκριμένα οικισμοί φαίνεται να υπήρχαν στις τοποθεσίες Στύρακας, Κλειδωρένατα, Πλάτη, Λινούες, Καλίτσα και Μαρούδες. Με τα χρόνια οι οικισμοί αυτοί ενώθηκαν και ονομάστηκαν Κάμπος. Ανατολικά του χωριού υπήρχε και ο αρχαίος οικισμός Ζήλος, που είναι πιθανόν να είχε κατοικηθεί αρχικά από αποίκους από τη Μικρά Ασία (η Ζήλα ήταν πόλη της Μικράς Ασίας στα νότια της Αμάσειας).
Όταν ανακαλύφθηκε ο χαλκός άρχισε η εξόρυξη του από την περιοχή Κλειδωρένατα, στην τοποθεσία Πέτρα του Ρκου. Εκεί ανεβρέθηκαν νομίσματα της εποχής των Πτολεμαίων και αρχαίοι τάφοι. Ακολούθησε η κάθοδος των Αχαιών στην Κύπρο και ο εποικισμός του νησιού από αυτούς. Τότε άρχισε η εμπορική εκμετάλλευση του χαλκού. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη των οικισμών της περιοχής. Ενδεικτικά, οι οικισμοί Καλίστα και Μαρούδες αναφέρονται στην απογραφή του 1565. Δεν αναφέρονται στην απογραφή του 1825 γιατί είχαν ήδη εγκαταλειφθεί. Οι κάτοικοι τους μετακινήθηκαν είτε στον Άγιο Παύλο είτε στον Άγιο Θεόδωρο.
Ο Άγιος Παύλος κατοικείτο από τη ρωμαϊκή εποχή. Τη βυζαντινή εποχή, λόγω των αραβικών επιδρομών, αυξήθηκε ο πληθυσμός του χωριού επειδή οι κάτοικοι των παράλιων περιοχών μετακινήθηκαν στην ενδοχώρα για ασφάλεια. Την εποχή της Φραγκοκρατίας το χωριό αποτελούσε μέρος της Μεγάλης Κομανταρίας, που είχε ως έδρα το Κολόσσι. Η Μεγάλη Κομανταρία άνηκε στο Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1960. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται, αλλά μέχρι και το 1982 η μείωση ήταν μικρή. Τις επόμενες δεκαετίες ακολούθησε σημαντική μείωση του πληθυσμού λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Παύλου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιερός ναός
Ο ιερός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Παύλο. Είναι κτίσμα του 17ου-18ου αιώνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Φαλάκ
Στην αραβική μυθολογία, και πιο συγκεκριμένα στο θρύλο του Μπάχαμουτ, Φαλάκ ονομάζεται ένα γιγάντιο φίδι που ζει κάτω από το Βασίλειο της Φωτιάς. Εξάλλου, στα αραβικά, falak σημαίνει φίδι.
Το φίδι αυτό είναι τόσο παντοδύναμο, ώστε μονάχα ο φόβος του για την ανώτερη ισχύ και μεγαλοσύνη του Αλλάχ το συγκρατεί από το να καταβροχθίσει ολόκληρη την πλάση.
Κατηγορία:Αραβική μυθολογία
Παλαιχώρι Ορεινής
Το Παλαιχώρι Ορεινής είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Τούριγια (Μπίχατς)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Σοκαράς Ηρακλείου
Γενικά στοιχεία
Η απόσταση του Σοκαρά από το Ηράκλειο είναι 49,7 χλμ. Η πρόσβαση είναι εφικτή μέσω διακλάδωσης από το Ασήμι δυτικά, από τον κόμβο Πραιτωρίων στα ανατολικά, από το Τσιφούτ Καστέλι στα βόρεια, και από τον Χάρακα στα νότια, με ασφαλτοστρωμένους δρόμους.
Οι κάτοικοι του χωριού είναι κυρίως γεωργοί και παράγουν κυρίως λάδι, σταφίδα και κηπευτικά. Παλιότερα πριν τον Β Παγκ. πόλεμο και λίγο μετά, το χωριό έβγαζε περισσότερο σιτάρι και καπνά. Ανάμεσα στα άλλα λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο. Υπάρχουν στο χωριό δύο όμορφες πλατείες, μια μικρή παιδική χαρά και υπαίθριο γήπεδο μπάσκετ, και ένα ποδοσφαίρου 5χ5, το οποίο έχει φτιαχτεί πάνω από τα Φαραγγιανά στο σημείο που είχαν γίνει εκσκαφές για να δημιουργηθεί γήπεδο για την ποδοσφαιρική ομάδα του Σοκαρά, η οποία πλέον δεν υπάρχει. Στο σημείο έχει χτιστεί και ένα όμορφο αμφιθέατρο με ωραία θέα στον κάμπο της Μεσαράς, και περιβάλλεται από ένα μικρό δάσος που έχει φυτευτεί από τους κατοίκους της κοινότητας σε διάφορες περιόδους. Υπάρχουν επίσης παραδοσιακά καφενεία στα οποία μπορεί κάποιος να γευτεί σπιτικούς μεζέδες και ρακή/κρασί ντόπιας παραγωγής. Επίσης στα Φαραγγιανά υπάρχει βρύση με τρεχούμενο πόσιμο νερό πολύ καλής ποιότητας που έχει σταθερή ροή όλο το χρόνο. Περισσότερες λεπτομέρειες στα ιστορικά στοιχεία παρακάτω.
Στον οικισμό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Αντωνίου, της Παναγίας, του Αγίου Ιωάννη (νεκροταφείο) με λίγες σωζόμενες τοιχογραφίες, των Αγίων Δέκα, καθώς επίσης και εξωκλήσια (Προφήτης Ηλίας, Χριστός, Μεταμόρφωση, Αγία Αναστασία, Αγία Χριστίνα, Άγιοι Σαράντα και Άγιος Νεκτάριος). Στα Φαραγγιανά η εκκλησία της Παναγίας (νεκροταφείο) και στα Μετόχια (Μετόχι) του Αγίου Βασιλείου. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος, που εορτάζεται με επισημότητα κάθε χρόνο στις 3 Νοεμβρίου, του Αη Γιώργη του Μεθυστή, όπου γίνεται περιφορά της εικόνας του αγίου στο χωριό με συνοδεία καβαλάρηδων που φέρνουν τα άλογά τους για να τιμήσουν τον άγιο, οι νοικοκυρές του χωριού φέρνουν ομελέτες στη χάρη του, οι κυνηγοί του χωριού ψήνουν λαγούς και οι κτηνοτρόφοι φέρνουν αρνιά, -ο καθένας ότι έχει-, και σχεδόν όλοι από ένα μπουκάλι κρασί. Όλα τα φαγητά και το κρασί στο τέλος της λειτουργίας ευλογούνται και μοιράζονται έξω από την εκκλησία στον κόσμο, με αποτέλεσμα να στήνεται ένα αυτοσχέδιο γλέντι που κρατάει μέχρι αργά το μεσημέρι. Όλα αυτά έχουν ξεκινήσει με πρωτοβουλία του ιερέα του Σοκαρά π. Χαράλαμπου Κοπανάκη, και έχουν εξελιχθεί μέσα στα χρόνια. Παλιότερα την ημέρα αυτήν γίνονταν γλέντια σε όλα τα καφενεία του χωριού.
Στο Βελούλι, ανατολικά του Σοκαρά και ακατοίκητο σήμερα, βρίσκεται η Παναγία η Βελουλιανή, κατάγραφος από τοιχογραφίες μονόχωρος καμαροσκέπαστος βυζαντινός ναός ο οποίος ανήκει στην ιερά μονή του Σινά. Πάνω από την είσοδο του υπάρχει χαραγμένη η χρονολογία 1209, αλλά δεν γνωρίζουμε όμως αν αναφέρεται στο έτος που κτίσθηκε η σε κάποια ανακαίνιση. Η παράσταση του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης έχοντας ανάμεσα τους τον σταυρό αριστερά της εισόδου (ο άγιος στον οποίο αφιερωνόταν ο ναός έμπαινε σε αυτό το σημείο), ίσως δείχνει πως ο ναός όταν πρωτοκτίστηκε ήταν αφιερωμένος σε αυτούς τους αγίους. Πάνω στον τοιχογραφικό διάκοσμο του βόρειου τοίχου, ανάμεσα σε άλλα χαράγματα υπάρχει πιθανό ακιδογράφημα με χρονολογία 1381 και κάποιες δυσανάγνωστες λέξεις από κάτω. Επίσης το Βελούλι ανέπτυξε μεγάλη αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, με τους κατοίκους του να κρύβουν Βρετανούς στρατιώτες στα σπίτια τους μέχρι να φύγουν για την Αίγυπτο, αλλά και γινόμενο ενδιάμεσος σταθμός για τους σαμποτέρς που έρχονταν από τη Μέση Ανατολή για τα σαμποτάζ στο αεροδρόμιο του Καστελλίου το 1942 και 1943.
Δίπλα ακριβώς και ανατολικά του Σοκαρά στον λόφο Στραβορά υπήρχε οικισμός κατά το μεσαίωνα με κάμποσες εκκλησίες από τις οποίες σώζονται ελάχιστα ερείπια. Περισσότερες λεπτομέρειες στα ιστορικά στοιχεία παρακάτω.
Η νεώτερη ιστορία του χωριού έχει στιγματιστεί από την εκτέλεση από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής στις 17 Αυγούστου 1944, 27 ανδρών από το χωριό μετά από προδοσία. Περισσότερες λεπτομέρειες στα ιστορικά στοιχεία παρακάτω.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1271 και στις ενετικές απογραφές του 16ου αιώνα με το όνομα Socará και με 84 κατοίκους το 1583. Κατά τη Βενετική κατοχή (1217-1669) ο Σοκαράς ανήκει μαζί με την υπόλοιπη επαρχία Μονοφατσίου (Καστελανία Bonifacio) στην αρχή στην Εξαρχία του Αγίου Σταυρού (Sestiere San Croce), μια από τις έξι Εξαρχίες (Sexteria ή Sestieri) στις οποίες οι Βενετοί χώρισαν το νησί κατά το πρότυπο της ίδιας της Βενετίας. Αργότερα τον 14ο αιώνα μετά από αναδιάρθρωση των επαρχιών, το Μονοφάτσι υπάγεται πλέον στο Διαμέρισμα του Χάνδακα (Distretto di Candia), ένα από τα τέσσερα Διαμερίσματα (Distretti ή Territoria) στα οποία χωρίζονταν πλέον η Κρήτη.
Κατά την Τουρκοκρατία (1645/69-1898) ο Σοκαράς ήταν Τουρκοχώρι, με 38 Τουρκικές οικογένειες το 1834 και 393 άτομα το 1881, και υπαγόταν με την υπόλοιπη επαρχία-Ναχιγιέ Μονοφατσίου στο Σαντζάκι (Νομό) του Χάνδακα, ένα από τα τρία Σαντζάκια στα οποία χωρίστηκε το λεγόμενο Εγιαλέτι της Κρήτης.
Βόρεια του χωριού σώζεται ακόμη ο παλιός πλακόστρωτος δρόμος (καλντερίμι) που κατευθυνόταν προς βορρά ανάμεσα στους λόφους και συνέδεε το χωριό με την έδρα της επαρχίας Μονοφατσίου, το φρούριο Castel Bonifacio, που βρισκόταν στο λόφο πάνω από το σημερινό χωρίο Τσιφούτ Καστέλι. αλλά και λογικά θα συνέχιζε προς Χάνδακα.