cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύμφωνο της Βαρσοβίας
Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (επίσημα Συνθήκη της Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας) ήταν μια στρατιωτική συμμαχία αμυντικού χαρακτήρα των κομμουνιστικών κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Ιδρύθηκε στις 14 Μαΐου του 1955 και ένα μήνα μετά, στις 14 Ιουνίου, υπογράφηκε στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Κύρια αφορμή του συμφώνου αυτού, όπως υποστήριξε η Σοβιετική Ένωση, θεωρώντας πιθανή απειλή από τη συμμαχία του NATO, ήταν η προ πενθημέρου της ίδρυσης, ένταξη της «επαναστρατιωτικοποιημένης» Δυτικής Γερμανίας στο NATO στις 9 Μαΐου του ίδιου έτους (1955), δια της επικύρωσης των Συνθηκών Ειρήνης του Παρισιού.
Η δημιουργία του Συμφώνου Βαρσοβίας
290px|thumb|left|Χώρες μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας
Μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και την άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας, ο κόσμος χωρίστηκε σε δύο αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα. Ήταν η αρχή του «Ψυχρού Πολέμου», μια διπλωματική και πολιτική διαμάχη που θα διαρκούσε σχεδόν μισό αιώνα, με τρομερές συνέπειες για όλο τον κόσμο.
Μεταπολεμικά, οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες ήταν εξαντλημένες τόσο οικονομικά όσο και στρατιωτικά. Η δράση της Σοβιετικής Ένωσης είχε ανησυχήσει τις ΗΠΑ και τους Συμμάχους της. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ το 1946 έκανε την πρώτη αναφορά στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα» και ένα χρόνο αργότερα, ο Χάρυ Τρούμαν εξήγγειλε το περίφημο «Σχέδιο Μάρσαλ», την οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση των συμμαχικών κρατών. Στόχος ήταν η οικονομική ανάκαμψη και το αντάλλαγμα ήταν αν ακολουθήσουν το δυτικό στρατόπεδο, πολεμώντας με όλα τα μέσα τον κομμουνισμό.
Το 1949 η μάχη κατά του κομμουνισμού πήρε τη μορφή στρατιωτικής συμμαχίας καθώς υπογράφηκε στην Ουάσινγκτον το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο. Μεταξύ άλλων, τα άρθρα του Συμφώνου δέσμευαν τα κράτη-μέλη στην ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών τη μείωση της επιρροής των κομμουνιστικών κομμάτων αλλά και την αύξηση των ενόπλων δυνάμεων. Επίσης, κάθε ένοπλη επίθεση κατά ενός κράτους ισοδυναμούσε με επίθεση εναντίον όλων των κρατών του Συμφώνου.
Το αντίβαρο του ΝΑΤΟ
Αν και η ίδρυση του ΝΑΤΟ, θεωρήθηκε από πολλούς επιθετική ενέργεια προς τα σοσιαλιστικά κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, η Σοβιετική Ένωση δεν αντέδρασε. Το 1954, η ΕΣΣΔ ζήτησε να γίνει μέλος του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, πρόταση που φυσικά απορρίφθηκε. Τον Οκτώβριο του 1954 άναψε το «σπίρτο» της σοβιετικής αντίδρασης, όταν υπογράφηκαν οι «Συμφωνίες του Παρισιού», μεταξύ των δυτικών χωρών και της Δ. Γερμανίας. Αυτό είχε ως συνέπεια ότι η Γερμανία μπορούσε να εξοπλιστεί, οι πολίτες της θα υπηρετούν στρατιωτική θητεία και τελικά να εισέλθει στο ΝΑΤΟ.
Η προσχώρηση της Δ. Γερμανίας έγινε πραγματικότητα στις 6 Μαΐου 1955. Οι μνήμες για την πολεμική δράση της Ναζιστικής Γερμανίας ήταν ακόμη νωπές και η Σοβιετική Ένωση, αντέδρασε άμεσα. Στις 14 Μαΐου ιδρύθηκε η συμμαχία που έμεινε γνωστή ως σύμφωνο της Βαρσοβίας επειδή ένα μήνα μετά υπεγράφη στην πρωτεύουσα της Πολωνίας το τελικό κείμενο, το οποίο υπέγραψαν οκτώ κράτη: Σοβιετική Ένωση, Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία, Πολωνία και Τσεχοσλοβακία.
Στη «Διάσκεψη ευρωπαϊκών κρατών τη διασφάλιση της Ειρήνης και της σταθερότητας στην Ευρώπη», όπως έμεινε γνωστή η ιδρυτική διάσκεψη του Συμφώνου, ήταν παρούσα και η Κίνα, έχοντας μόνο όμως τον ρόλο του παρατηρητή. Η Γιουγκοσλαβία του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο ήταν η μοναδική κομμουνιστική χώρα που δεν συμμετείχε στο Σύμφωνο, καθώς ο Πρόεδρος της χώρας κράτησε ουδέτερη στάση, λόγω της σύγκρουσής του με τον Στάλιν.
Επρόκειτο για μια στρατιωτική συμφωνία, αμυντικού χαρακτήρα. Το σύμφωνο δεν όριζε πουθενά την οικονομική συνεργασία των συμβαλλόμενων κρατών. Όλα τα κράτη υπάγονταν στο γενικό επιτελείο της Σοβιετικής Ένωσης, με επικεφαλής τον σοβιετικό στρατάρχη Ιβάν Κόνιεφ. Σκοπός ήταν η διασφάλιση της ειρήνης και η αμοιβαία παροχή βοήθειας σε περίπτωση επίθεσης σε ένα ή περισσότερα κράτη – μέλη του Συμφώνου. Στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, μπορούσε να προσχωρήσει οποιοδήποτε κράτος επιθυμούσε, ακόμη και χώρες που είχαν διαφορετικό πολιτικό και κοινωνικό σύστημα. Τέλος, το Σύμφωνο όριζε ότι σε περίπτωση που στην Ευρώπη θα δημιουργούνταν ένα ενιαίο σύστημα ασφάλειας, θα έπαυε η ισχύς του.
Προσπάθεια «αποσταλινοποίησης»
Το 1953 πέθανε ο Ιωσήφ Στάλιν. Ο νέος σοβιετικός ηγέτης, Νικίτα Χρουστσόφ, στην προσπάθεια του να αποκοπεί από το πνεύμα της άτεγκτης διακυβέρνησης, που είχε παγιώσει ο προκάτοχός του, χρησιμοποίησε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας για πολιτικούς και διπλωματικούς λόγους. Με ασπίδα το Σύμφωνο, ο Χρουστσόφ προσπάθησε να επεκτείνει και να εδραιώσει την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης στα υπόλοιπα κράτη μέλη του Συμφώνου. Επίσης, ήταν μια διαφορετική στρατηγική απέναντι στις διπλωματικές σχέσεις ΕΣΣΔ και ΗΠΑ, όπου η Μόσχα παρουσιαζόταν περισσότερο διαλλακτική και ανοιχτή σε διάλογο με τη Δύση. Ένα από τα κύρια θέματα της εξωτερικής πολιτικής του Χρουστσόφ και επομένως του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ήταν η έκκληση για δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας. Η στάση του γενικού γραμματέα το ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης ονομάστηκε «αποσταλινοποίηση».
Οι τριγμοί του Συμφώνου
Την πολιτική «αποσταλινοποίησης» ακολούθησαν και άλλα κράτη του Συμφώνου. Σταδιακά, όμως, οι ηγέτες κάθε χώρας προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις που ήταν αντίθετες με την πολιτική του σοβιετικού μοντέλου. Γρήγορα, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας θα άλλαζε πρόσωπο. Στην Πολωνία, το 1956, οι μεταρρυθμίσεις του ηγέτη της χώρας, Βλαντισλάβ Γκομούλκα, ενόχλησαν τη Μόσχα, αλλά ο Χρουστσόφ αποφάσισε να μην επέμβει. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη όμως το 1956 στην Ουγγαρία, όταν φοιτητές και διανοούμενοι ξεχύθηκαν στους δρόμους και πραγματοποίησαν την πρώτη αντισοβιετική εξέγερση. Τα σοβιετικά στρατεύματα κατέπνιξαν την επανάσταση και ο ηγέτης της χώρας, Νάγκι μαζί με την κυβέρνηση, φυλακίστηκε από τους Σοβιετικους και εκτελέστηκε δύο χρόνια αργότερα. Το 1961 η Αλβανία, έπαψε να υποστηρίζει το Σύμφωνο καθώς είχε τρομερή εξάρτηση από την Κίνα του Μάο, που είχε έρθει σε ρήξη με την ΕΣΣΔ. Τελικά αποχώρησε το 1968, ενώ αποστάσεις κράτησε και η Ρουμανία επί Τσαουσέσκου, με πρόσχημα ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί οικονομικά. Το 1968 ήταν η μοναδική φορά που οι δυνάμεις του Συμφώνου, εκτός από Ρουμανία και Αλβανία έδρασαν συλλογικά, εναντίον της Τσεχοσλοβακίας. Η απόφαση του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ, ηγέτη της χώρας, να μεταρρυθμίσει το κομμουνιστικό καθεστώς δεν άρεσε στη Μόσχα και αποφάσισε να παγώσει οποιαδήποτε προσπάθεια. Ο «σοσιαλισμός με το ανθρώπινο πρόσωπο» ήταν ένα πείραμα φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού της Τσεχοσλοβακίας, που έμεινε στην ιστορία ως Άνοιξη της Πράγας.
Το τέλος του Συμφώνου
Πολλοί υποστήριξαν ότι η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία ήταν αναγκαία για να μην πάρει η χώρα τον «δρόμο του καπιταλισμού». Παρόλα αυτά, η επέμβαση αυτή, λειτούργησε ως «ταφόπλακα» του Συμφώνου. Ρουμανία και Αλβανία έκαναν λόγο για παραβίαση εθνικού δικαίου. Έκτοτε, κράτη της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης συμμαχούσαν μεταξύ τους και αρνήθηκαν να έχουν στο έδαφός τους σοβιετικούς στρατιώτες. Τη δεκαετία του ’70, το Σύμφωνο υπηρετούσε κάτι τελείως διαφορετικό από τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Η Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούσε τo Σύμφωνο ως «μεσάζοντα» προς τα υπόλοιπα κράτη – μέλη, πιέζοντας για τη στήριξη τους σε διεθνή ανθρωπιστικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Τη δεκαετία του ’80, πολλοί θεώρησαν ότι ο διάδοχος του Χρουστσόφ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, θα έπαυε την ισχύ του Συμφώνου. Ωστόσο, το 1985, σε διάσκεψη που συγκάλεσε ο Γκορμπατσόφ, ανανέωσε την ισχύ του Συμφώνου, ο σκοπός του οποίου ήταν σχεδόν ίδιος με αυτόν του 1955. Η διάρκεια ζωής, όμως, του Συμφώνου ήταν σύντομη. Τα κομμουνιστικά κράτη επιθυμούσαν την αυτονομία τους και με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, την 1η Ιουλίου 1991, στην τελευταία σύσκεψη των ηγετών του Συμφώνου στην Πράγα, γνωστοποιήθηκε και το τέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Σταδιακά, τα σοβιετικά στρατεύματα αποχώρησαν από τα κράτη της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, με τελευταίο τη Γερμανία το 1994. Σήμερα, εκτός από τα Πρώην Σοβιετικά Κράτη, όλα τα πρώην κράτη – μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας ανήκουν στο ΝΑΤΟ
Σημειώσεις
Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου περίπου 4.780.000 Αμερικανοί, Άγγλοι και Καναδοί στρατιωτικοί παρέμεναν στην Ευρώπη. Εξ αυτών το 1946 παρέμεναν μόνο 879.000. Αντίθετα η Σοβιετική Ένωση λόγω της απειλής εκ των «επιθετικών βλέψεων» της Δύσης διατήρησε σχεδόν το σύνολο των δυνάμεών της, δηλαδή περίπου 5.000.000 στρατιώτες. Μετά το 1955 οι Σοβιετικοί άρχισαν να μειώνουν τις δυνάμεις τους λόγω του παράλληλου εκσυχρονισμού των όπλων. Έτσι στις αρχές του 1970 η Ρωσία διατηρούσε περί τους 3.500.000 στρατιώτες, ενώ παράλληλα ξεκινούσαν οι συνεννοήσεις για παγκόσμιο αφοπλισμό που όμως ανεστάλησαν τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Την ίδια εκείνη εποχή τα έτερα μέλη του Σ.Β. διέθεταν 50 μεραρχίες για την υποστήριξη της συνθήκης.Ο λόγος είναι ότι οι μυστικές υπηρεσίες των σοβιετικών είχαν επίγνωση της επιχείρησης "Αδιανόητη" η οποία έγινε επίσημα γνωστή η ύπαρξη της το 1998. την 1 Ιουλίου 1945 οι ΗΠΑ Αγγλία Καναδάς Πολωνία θα επιτίθεται στη Ρωσία του Στάλιν όμως λόγω υπεροχής των σοβιετικών στρατευμάτων η επιχείρηση δεν έλαβε έγκριση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Σ Κατηγορία:Διεθνείς πολιτικοί οργανισμοί Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1989-παρόν)
Γεώργιος του Αννόβερου
O Γεώργιος, γερμ. Georg (γενν. 9 Δεκεμβρίου 1949) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου είναι πρίγκιπας του Αννόβερου.
Βιογραφία
Είναι ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου Γουλιέλμου, πρίγκιπα του Αννόβερου και της Σοφίας, κόρης του Ανδρέα, πρίγκιπα της Ελλάδας.
Ο Γεώργιος Παύλος Χριστιανός γεννήθηκε στο Σάλεμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης και είναι από τον πατέρα του δισεγγονός του Γουλιέλμου Β΄, αυτοκράτορα της Γερμανίας και από τη μητέρα του δισεγγονός του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1973 τη Βικτώρια Άννα Μπη, κόρη του Ρόμπερτ Μπη και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Γιάννης Φελέκης
Ο Γιάννης Φελέκης (1943) είναι Έλληνας συνδικαλιστής, ο οποίος αποτελεί κεντρική φυσιογνωμία στην τροτσκιστική οργάνωση ΟΚΔΕ Σπάρτακος, και στέλεχος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συμμετέχει η οργάνωσή του.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Φελέκης γεννήθηκε σε χωριό της Άρτας το 1943. Το 1958 μετακομίζει στην Αθήνα προκειμένου να εργαστεί. Εργάζεται στον τομέα του επισιτισμού, όπου ασχολείται με την οργάνωση των συνδικάτων, πράγμα που επιτράπηκε και ευνοήθηκε με το μεγάλο ποσοστό που είχε πάρει η αριστερά μέσω της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς στις εκλογές του 1958. Τότε ξεκίνησε η μεγάλη ανασυγκρότηση της αριστεράς και έγιναν οι πρώτες μεγάλες απεργίες του 1960-1961.
Το 1962 ταξίδεψε ως ναυτικός συνεχίζοντας τον συνδικαλισμό, ιδιαίτερα με το δημοκρατικό διάλειμμα του 1963-1965 κατά το οποίο η Ένωσις Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου αφήνει περιθώρια συνδικαλισμού για πρώτη φορά μετά τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο του 1946-1949.
Μέχρι τότε ο κλάδος της ναυτιλίας στην Ελλάδα ήταν αυστηρά ελεγχόμενος και αναφέρει "πιο εύκολα γινόσουν αστυνομικός παρά ναυτικός", επειδή τότε για πρόσληψη στον κλάδο αυτό χρειαζόταν χαρτί φρονημάτων.
Τέλη του 1963 και ενώ εργαζόταν ακόμα ως ναυτικός, ανάμεσα σε κάποιο ταξίδι στην Αθήνα, εντάσσεται στους στο τροτσκιστικό κίνημα Κ.Δ.Κ.Ε (Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας), το ελληνικό τμήμα της 4ης Διεθνούς, η οποία μετέπειτα μετονομάστηκε σε Ο.Κ.Δ.Ε. (Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας) στην οποία χρόνια αργότερα γίνεται και ηγετικό στέλεχος.
Στα τέλη του 1965 μετά από συλλογή γενικών στοιχείων από την αστυνομία καθώς απαγορευόταν και η παραμικρή συνδικαλιστική δραστηριότητα στον ναυτικό κλάδο, του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα και η εργασία σε οποιοδήποτε πλεούμενο. Μετά από αυτό εργάστηκε ως λιθογράφος συνεχίζοντας εντατικά τον συνδικαλιστικό του αγώνα μέχρι τον Ιούλιο του 1966 οπότε υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία που κράτησε έως τον Αύγουστο του '67. Ως φαντάρος είχε την ανάλογη μεταχείριση λόγω του ότι είχε μεγάλο φάκελο στην ασφάλεια.
Ο φάκελος τότε περιείχε στοιχεία για αφισοκολλήσεις, μοίρασμα προκηρύξεων, διαδηλώσεις, απεργίες ακόμα και καταθέσεις των θυρωρών των πολυκατοικιών όπου διέμεναν τα άτομα.
Η δράση επί χούντας
Μετά τις ανακρίσεις 8 κατέληξαν στο στρατοδικείο για τους 3 από τους οποίους οι αρχές απέδειξαν ότι είχαν σχέση με τις κατηγορίες. Ο Αντώνης Περράκης, ο οποίος θεωρήθηκε συνεργός χωρίς ιδιαίτερη συμμετοχή, καταδικάστηκε σε 6 μήνες φυλακή, ο Θεολόγος Ψαρραδέλλης καταδικάστηκε σε 13 χρόνια (είχε αποδράσει προς την Τουρκία πριν την έκβαση της δίκης, εκεί συνελήφθη, φυλακίσθηκε και δραπέτευσε ξανά προς τη Βουλγαρία περιμένοντας παροχή πολιτικού ασύλου), αντιθέτως παραδόθηκε από τις αρχές της Βουλγαρίας στην ελληνική αστυνομία, γυρνώντας πάλι στην Ελλάδα 8 μήνες μετά την πρώτη του απόδραση.
Τέλος ο Γιάννης Φελέκης καταδικάστηκε για 8 χρόνια περνώντας από διάφορες φυλακές όπως Αβέρωφ, Αίγινας και Κορυδαλλού. Τα χρόνια που βρισκόταν στη φυλακή μαζί με πολλούς αριστερούς, παρά τις συγκρούσεις που βρισκόταν τα μέλη της αριστεράς μεταξύ τους που φυσικά δεν πήραν μορφή βίας, συνέχισαν εντός των τειχών των φυλακών τη δράση με οποιαδήποτε μορφή μπορούσαν, οργανώνοντας ομάδες συμβίωσης, τις λεγόμενες κολεκτίβες, μέχρι και μαθήματα ιστορίας, ακόμα και βρίσκοντας τρόπους για επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Το 1973 με τη γενική αμνηστία που δόθηκε στις 13 Αυγούστου αποφυλακίζεται και από την μέρα που επιστρέφει στην Αθήνα ασχολείται γρήγορα με τα τρέχοντα καθώς αναπτύσσει δραστηριότητα παίρνοντας μέρος στην κατάληψη του Πολυτεχνείου.
Με το δεύτερο πραξικόπημα και τη Χούντα του Ιωαννίδη τον Νοέμβριο του 1973, συλλαμβάνεται και μετά από δύο μήνες βασανιστηρίων στην ΕΑΤ-ΕΣΑ τον στέλνουν εξορία στη Γυάρο όπου και έμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 1974 από όπου επέστρεψε στην Αθήνα.
Το ίδιο βράδυ της επιστροφής στην Αθήνα ξεκινάει τη δραστηριότητα με ό,τι απέμεινε και όσους επιβίωσαν από την καταστολή της δικτατορίας, μία καμπάνια ενάντια στη γενική επιστράτευση και τον επαπειλούμενο πόλεμο με την Τουρκία, που τότε ήταν το πιο φλέγον ζήτημα σε μία κατάσταση που η περίπτωση ενός πολέμου με την Τουρκία φαινόταν πάρα πολύ πιθανή.
Τις επόμενες μέρες συνεχίζει τη δράση του με την προσπάθεια ανασύστασης διαφόρων συνδικάτων που είχαν απαγορευτεί επί χούντας και στις 6 Αυγούστου του 1974 εκδίδει το πρώτο φύλλο της “Εργατικής Πάλης”. Την πρώτη αριστερή εφημερίδα μετά τη δικτατορία παρόλο που ακόμα θεωρούταν παράνομο. Λόγω των παραπάνω δραστηριοτήτων του την περίοδο αυτή υπήρξαν πολλαπλές συλλήψεις του από την αστυνομία, καμία όμως από αυτές δεν κατέληξε σε καταδίκη.
Μετέπειτα και τωρινή δράση
Τον Οκτώβριο του 1977 μετά από κάλεσμα στα Προπύλαια και ειρηνική πορεία διαφόρων συνδικάτων κατά του συμβάντος στην αεροπειρατεία της πτήσης της Lufthansa γίνονται τρεις συλλήψεις έξω από το Πολυτεχνείο στο οποίο υπήρχε κάλεσμα συγκέντρωσης Αναρχικών ομάδων. Συλλαμβάνονται οι Χρήστος Κωνσταντινίδης, Σταυρούλα Λαγκαδινού και Μιχάλης Σύρπος και τις συλλήψεις ακολουθούν επεισόδια και κυνηγητό ανάμεσα στην αστυνομία, αναρχικούς και άλλο κόσμο στα Εξάρχεια, συγκεκριμένα στην οδό Σόλωνος και Ακαδημίας. Σημειώθηκαν καταστροφές σε προεκλογικά γραφεία τα οποία βρισκόταν στην οδό Ακαδημίας και σε γύρω καταστήματα.
Με αφορμή τα παραπάνω επεισόδια, αργότερα τη νύχτα η αστυνομία μαζί με εισαγγελείς προχωρά σε συλλήψεις των εκδοτών αριστερών εφημερίδων που άνηκαν στις 8 οργανώσεις που είχαν κάνει το πρώτο κάλεσμα στα προπύλαια, τους οποίους θεώρησαν ως οργανωτές των ομάδων αυτών και επομένως υπεύθυνους για όσα συνέβησαν. Στους συλληφθέντες μαζί με τον Γιάννη Φελέκη ήταν και ο Νικόλας Άσιμος.
Μετά τη σύλληψη φυλακίστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 1978 και χαρακτηρίστηκε από τις αρχές ως καθ' έξιν και κατ' εξακολούθησιν εγκληματίας. Οι αρχές επικαλέστηκαν τη δραστηριότητα του στα χρόνια της δικτατορίας.
Μέχρι και σήμερα συνεχίζει την ίδια πολιτική δραστηριότητα, πια όχι τόσο ως συνδικαλιστής αλλά περισσότερο σε θέματα πολιτικών δικαιωμάτων, το αντιρατσιστικό κίνημα αλλά και την αλληλεγγύη σε μετανάστες και πολιτικούς πρόσφυγες. Πράγμα που ξεκίνησε κυρίως μετά το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 1981 στην Τουρκία και τον ερχομό πολλών Τούρκων πολιτικών προσφύγων στην Ελλάδα.
Επίσης έχει δραστηριότητα που σχετίζεται με την αλληλεγγύη σε συνδικαλιστικές δραστηριότητες, θέματα που αφορούν την παιδεία, τα εργασιακά δικαιώματα αλλά και στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης που ξεκίνησε στην Ευρώπη το 1996 με τις λεγόμενες ευρωπορείες στα συμβούλια κορυφής της Ευρώπης και στη συνέχεια έγιναν ελληνικό - ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ έχοντας ως κύριο αίτημα διαμαρτυρίας την ανεργία.
Παράλληλα, σε όλο αυτό το διάστημα ασχολήθηκε με τη δημιουργία και διαχείριση μπαρ και καφετεριών στην περιοχή των Εξαρχείων, ενώ σε πολλές εκδηλώσεις αναλαμβάνει το ρόλο του dj εντυπωσιάζοντας με τις γνώσεις του στη ροκ και τη φανκ μουσική των δεκαετιών '60 και '70.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Λιμνώρεια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λιμνώρεια είναι γνωστή μία από τις 50 Νηρηίδες, δηλαδή τις θυγατέρες του Νηρέα και της Δωρίδας. Η Λιμνώρεια είναι μία από τις 32 Νηρηίδες που αναφέρονται στην Ιλιάδα (ραψωδία Σ, στίχοι 39 κ.ε., για τη Λιμνώρεια στίχος 41), ότι ήρθαν να θρηνήσουν μαζί με τη Θέτιδα από τα βάθη της θάλασσας στην ακτή της Τρωάδας για τον επικείμενο θάνατο του γιου της Αχιλλέα.
Πηγές
Λιμνωρεια
Όσε Κλέβελαντ
Η Όσε Μαρία Κλέβελαντ (νορβηγικά: Åse Maria Kleveland) είναι Σουηδο-Νορβηγή τραγουδίστρια και πολιτικός που γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1949 στη Στοκχόλμη. Τραγουδίστρια της φολκ στη Νορβηγία, διορίστηκε Υπουργός Πολιτισμού και Εκκλησιαστικών Ζητημάτων στη χώρα από το 1990 ως το 1996, αντιπροσωπεύοντας το Εργατικό Κόμμα κάτω από την πρωθυπουργία της Gro Harlem Brundtland. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του Νορβηγικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου από το 2000 ως το 2006.
Τον Ιούνιο του 2007 έγινε πρόεδρος του Human-Etisk Forbund, μιας Νορβηγικής ανθρωπιστικής οργάνωσης.
Προσωπική ζωή
Γεννημένη στη Σουηδία, μετακόμισε στη Νορβηγία το 1956. Σε μία συνέντευξή της το 1977 περιγράφει πως οι γονείς της μοιράζονταν ίσα τις εργασίες του σπιτιού και πως αυτή και ο σύζυγός της Svenolov Ehrén, ένας Σουηδός καλλιτέχνης, έκαναν επίσης το ίδιο. Σήμερα, είναι παντρεμένη με τον σκηνοθέτη και κινηματογραφιστή Oddvar Bull Tuhus.
Η Κλέβαλαντ μιλάει άπταιστα Νορβηγικά, Σουηδικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ιαπωνικά και έχει σπουδάσει νομική.
Μουσική καριέρα
Ως τραγουδίστρια είναι γνωστή για την πολύ σκοτεινή της φωνή. Εκτός από το τραγούδι, επίσης παίζει κιθάρα και έχει συνθέσει τραγούδια ως συνθέτις - τραγουδίστρια. Εκτός από τη σόλο καριέρα της, υπήρξε μέλος του vispop συγκροτήματος με όνομα Ballade!.
Ξεκίνησε να παίζει κλασική κιθάρα στα οχτώ της χρόνια και δύο χρόνια αργότερα έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Η πρώτη της εμφάνιση ως τραγουδίστρια του vispop ήταν σε ένα σόου του Erik Bye όταν ήταν 13. Το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε όταν ήταν 15 και ήταν μία απο τους πρωτοπόρους του είδους vispop, ενός μίγματος παραδοσιακής φολκ με ποπ μουσική. Αυτή της η πρωτοπορία οδήγησε σε υποχρεώσεις στο Παρίσι και για μια περίοδο έπρεπε να ανταποκρίνεται μεταξύ εμφανίσεων εκεί και παρουσίας στο σχολείο της στο Λίλαστρουμ, βόρεια του Όσλο. Στα 17 πραγματοποίησε μεγάλη περιοδεία στην Ιαπωνία που περιλάμβανε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές και την κυκλοφορία τεσσάρων σινγκλ στα ιαπωνικά.
Το 1966 εκπροσώπησε τη Νορβηγία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον με το τραγούδι "Intet er nytt under solen" (Δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο), φτάνοντας στην τρίτη θέση. Σε αυτή της την εμφάνιση έσπασε την παράδοση που ήθελε τις γυναίκες συμμετέχουσες στο διαγωνισμό να εμφανίζονται με φορέματα.
Το 1986 παρουσίασε τον πρώτο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον που διοργανώθηκε στη Νορβηγία, στο Μπέργκεν, ακολουθούμενη από τη νίκη της διοργάνωσης από τους Bobbysocks την προηγούμενη χρονιά. Από το 1979 ως το 1987 ήταν η πρόεδρος της νορβηγικής ομοσπονδίας μουσικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί πολιτικοί Κατηγορία:Νορβηγοί τραγουδιστές Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί Κατηγορία:Σουηδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ουμανιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Νορβηγία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1966 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1986
Ιδιόμελο τροπάριο
Το ιδιόμελο είναι ένα τροπάριο που έχει δικό του, ιδιαίτερο μέλος και είναι μεμονωμένο στην ακολουθία. Δεν έχει μουσικό και ποιητικό πρότυπο και δεν λαμβάνεται ποτέ ως πρότυπο για άλλα τροπάρια. Συνήθως ιδιόμελα είναι τα δοξαστικά ή άλλα τροπάρια της Λιτής. Το πιο γνωστό ιδιόμελο είναι το "Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή..." της Κασσιανής, που ψάλλεται το απόγευμα της Μ. Τρίτης.
Ομοιάζει το ιδιόμελο με το αυτόμελο και με τον ειρμό, που έχουν δικό τους μέλος, με τη διαφορά ότι αυτά ανήκουν σε ένα σύνολο τροπαρίων, ενώ το ιδιόμελο είναι μόνο του.
Τα ιδιόμελα δεν δεσμεύονται από μετρικούς ή τονικούς κανόνες με συνέπεια να έχουν αναπτυχθεί ως ανεξάρτητα μουσικά άσματα, με ωραίες μελωδικές φράσεις. Είναι λυρικότατα και καθώς δεν περιορίζονται από στιχουργικούς κανόνες μπορούν να θεωρηθούν πρόδρομοι τού ελεύθερου στίχου. Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων αναφέρει: "Καθ' όλου δε των ιερών της Εκκλησίας ασμάτων, τα ιδιόμελα, ίδιον έχοντα μέλος, ποικίλην αλλάσσουν μελωδίαν, εις ην αι λέξεις καθυποτάσσονται πολλάκις εις το μέλος". (Περί της γνησίας προφοράς της Ελληνικής γλώσσης", σελ. 699.)
Συλλογή από ιδιόμελα των στιχηρών με τον μουσικό τρόπο εκφοράς τους (μέλος) περιέχονται στο Στιχηράριον, αρχικά χειρόγραφο εκκλησιαστικό μουσικό κώδικα και μετέπειτα έντυπο βιβλίο· το έργο είναι χρήσιμο στον ψάλτη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία
Γιάζνα
Στον Ινδουισμό, Γιάζνα (Σανσκριτικά: यज्ञ) που σημαίνει θυσία, είναι μια τελετουργία όπου δημιουργείται μια «ιερή» φωτιά η οποία συμβολίζει μια πράξη θυσίας. Είναι η κεντρική θρησκευτική εκδήλωση στην πίστη των Βέδων. Σύμφωνα με την λατρεία ο Θεός Αγνί (είναι η φωτιά) μεταφέρει τις προσφορές των πιστών στις υπόλοιπες θεότητες.
Παλαιότερα στην τελετή αυτή λάμβαναν χώρα και θυσίες ζώων. Κυρίως επιλεγόντουσαν κατσίκες και όχι καμήλες ή γαϊδούρια τα οποία σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση δεν είχαν την ουσία «μεντχά» που είναι απαραίτητη για την θυσία. Η θυσία αυτή δεν θεωρούταν βίαιη πράξη (δηλαδή χιμσά κατά τον Ινδουισμό) και με αυτό το τρόπο το θυσιαζόμενο ζώο αποκτούσε υψηλή αναγέννηση. Υπήρχε και η ανθρωποθυσία, γνωστή και ως πουρουσαμέδχα η οποία θεωρείται η υψηλότερη κατά τις Βέδες. Ανθρωποθυσίες λαμβάνανε χώρα μέχρι το 19ο αιώνα (στο Καμακχγιά της περιοχής Άσαμ, και στο Ταντζόρε). Η επίδραση του Βουδισμού και του Τζαϊνισμού είναι ο λόγος που σταμάτησαν οι θυσίες ζώων και αντικαταστάθηκαν από φρούτα, λουλούδια και λαχανικά. Στη φωτιά παλαιότερα ριχνόντουσαν και χρηστικά αντικείμενα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδουισμός
Βουλγαρική Ομοσπονδία Στίβου
Η Βουλγαρική Ομοσπονδία Στίβου (βουλγαρικά: Българска Федерация Лека Атлетика, Bălgarska Federatsiya Leka Atletika, BFLA) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στη Βουλγαρία. Ιδρύθηκε το 1924 και είναι μέλος της IAAF από το 1926, της EAA, της Βουλγαρικής Ολυμπιακής Επιτροπής και της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου από το 1929.
Η έδρα της βρίσκεται στη Σόφια και ο πρόεδρός της από το 2004 είναι ο Ντόμπρομιρ Καραμαρίνοφ, ο οποίος είναι πρόεδρος της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου και από το 2015 μέλος και αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ομοσπονδίας.
Πρόεδροι
thumb|Ο πρόεδρος της Βουλγαρικής Ομοσπονδίας Στίβου, Ντόμπρομιρ Καραμαρίνοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις Βουλγαρία
Πυξ Λαξ
Οι Πυξ Λαξ είναι ελληνικό εναλλακτικό ροκ μουσικό συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1989. Εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 1990 με τον δίσκο Τι άλλο να πεις πιο απλά.
Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2004 και επανασυνδέθηκε το καλοκαίρι του 2011 με μία πανελλαδική περιοδεία, ως φόρο τιμής στον Μάνο Ξυδού. Το καλοκαίρι του 2018, 7 χρόνια μετά την τελευταία τους συνάντηση, επανασυνδέθηκαν οριστικά.
Συνολικά, οι πωλήσεις δίσκων των Πυξ Λαξ έφτασαν πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα, ενώ έχουν δώδεκα χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Έχουν χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο αξιόλογα ελληνικά εναλλακτικά ροκ συγκροτήματα των τελευταίων δεκαετιών.
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας, δυο παιδικοί φίλοι προερχόμενοι από το Μενίδι, παρέδωσαν κάποια ηχογραφημένα τραγούδια στον Μάνο Ξυδού, ο οποίος εκείνη την περίοδο εργαζόταν σε δισκογραφική εταιρεία και με τη βοήθειά του άρχισε να διαφαίνεται δισκογραφικά η ύπαρξη των Πυξ Λαξ. Το όνομα του συγκροτήματος δόθηκε από έναν υπάλληλο της δισκογραφικής, τον Δημήτρη Φεργάδη, και προέρχεται από την αρχαιοελληνική γλώσσα, σημαίνοντας "Με γροθιές και κλωτσιές".
Το 1990, κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο Τι άλλο να πεις πιο απλά, ενώ ένα χρόνο αργότερα το Ζόρικοι Καιροί. Το 1993 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Ο Ήλιος του Χειμώνα με Μελαγχολεί, στο οποίο συμμετείχε ο Βασίλης Καρράς. Με αυτό τον δίσκο, το συγκρότημα άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστό.
Ακολούθησαν τα Για τους Πρίγκιπες της Δυτικής Όχθης (1994) και Ο Μπαμπούλας Τραγουδάει Μόνος τις Νύχτες (1996) (το πρώτο πλατινένιο άλμπουμ του συγκροτήματος). Στον πρώτο, καθοριστική ήταν η συμμετοχή των αδερφών Κατσιμίχα, ενώ στο δεύτερο συμμετείχε ο Gordon Gano των Violent Femmes.
Το 1997, κυκλοφόρησαν ένα single και ένα LP σε συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα, το Νυχτερινός Περίπατος στην Ιερά Οδό και η Ζωντανή Ηχογράφηση στην Ιερά Οδό που έγιναν πλατινένια. Το δεύτερο σημείωσε εμπορική επιτυχία, πουλώντας περισσότερα από 100 χιλιάδες αντίτυπα. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε το Παίξε Παλιάτσο, τα Τραγούδια Σου Τελειώνουν, που περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις της περιόδου 1993-1997.
Το 1998, κυκλοφόρησε το άλμπουμ Στίλβη, με τραγούδια που έγιναν επιτυχίες όπως τα Μοναξιά μου όλα, Μια συνουσία μυστική, Έπαψες αγάπη να θυμίζεις και Senor (διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού του Μπομπ Ντίλαν). Σε αυτό, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονται τραγούδια γραμμένα για την ταινία Μοναξιά Μου Όλα. Θεωρείται από πολλούς ως η αρτιότερη δισκογραφική δουλειά τους. Το άλμπουμ είχε τεράστια αποδοχή στο ευρύ εναλλακτικό κοινό και έγινε πλατινένιο. Το ίδιο έτος, το συγκρότημα πραγματοποίησε τέσσερις sold-out εμφανίσεις στη Μεγάλη Βρετανία.
Το 1999, ακολούθησε ο διπλός δίσκος με τίτλο Υπάρχουν Χρυσόψαρα Εδώ;, στο πρώτο μέρος του οποίου περιέχονταν τα καινούρια κομμάτια Μέλυδρον, You get in love, Ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι, Πίνακας και Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;, αλλά και διασκευές παλιότερων κομματιών τους. Στο δεύτερο μέρος συμπεριλαμβάνονται ηχογραφήσεις παλιότερων επιτυχιών του συγκροτήματος από ζωντανές εμφανίσεις. Ο δίσκος ήταν και η μεγαλύτερη εμπορική τους επιτυχία, καθώς έγινε τριπλά πλατινένιος.
Λίγο μετά ακολουθούσαν δύο cd singles - συνεργασίες: με τον Λάκη Παπαδόπουλο το Νετρίνο και με τους I. Muvrini και Sting το Ασ' την εικόνα να μιλάει.
Το 2001, κυκλοφόρησαν το διπλό άλμπουμ Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά, που έγινε πλατινένιο.
Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησαν το Από εδώ κι από κει..., ένα cd που περιλαμβάνει τις περισσότερες παλαιότερες συνεργασίες τους.
Το 2003, κυκλοφόρησε το νέο τους άλμπουμ Χαρούμενοι στην πόλη των τρελών στο οποίο συμμετείχαν οι Έρικ Μπάρτον (των Animals), Γκόρντον Γκάνο (των Violent Femmes), Μαρκ Άλμοντ και Στιβ Γουιν.
Το 2004, οι Πυξ Λαξ ανακοίνωσαν πως θα διαλυθούν, αφού προηγουμένως πραγματοποιήσουν συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και κυκλοφορήσουν ένα ζωντανό δίσκο. Ο δίσκος ονομάστηκε Τέλος, και περιέχει πολλά από τα γνωστότερα τραγούδια τους με συμμετοχές καλλιτεχνών που παραβρέθηκαν στις εμφανίσεις του Λυκαβηττού στις 18 Σεπτεμβρίου του 2004, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, ο Βασίλης Καρράς, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, οι Όναρ και οι Domenica. Έπειτα, τα μέλη του συγκροτήματος ακολούθησαν αυτόνομη δισκογραφική πορεία.
Στις 13 Απριλίου του 2010, έξι χρόνια μετά τη διάλυση των Πυξ Λαξ, απεβίωσε ο συνιδρυτής Μάνος Ξυδούς. Σε συνέντευξη το ίδιο έτος, ο Πλιάτσικας απέκλεισε κάθε φήμη μόνιμης επανασύνδεσης της μπάντας.
Το καλοκαίρι του 2011, οι Πυξ Λαξ πραγματοποίησαν μικρή περιοδεία. Η περιοδεία προετοιμαζόταν με συζητήσεις μεταξύ του Μάνου Ξυδού και του μουσικού παραγωγού Νίκου Λώρη. Οι συζητήσεις επισπεύστηκαν λόγω του θανάτου του Ξυδού και η περιοδεία έγινε ως φόρος τιμής σε αυτόν. Οι συναυλίες πραγματοποιήθηκαν στα Ιωάννινα, στην Αλεξανδρούπολη, στην Καβάλα, στη Λάρισα και στην Αγία Νάπα. Η μεγαλύτερη και πολυαναμενόμενη έγινε στις 13 Ιουλίου 2011 στο ΟΑΚΑ, και συγκέντρωσε περισσότερους από 80 χιλιάδες θεατές. Τον Αύγουστο συνέχισαν σε άλλες πόλεις της Ελλάδας: Καρπενήσι, Καλαμάτα, Ολυμπία, Θεσσαλονίκη, Μαλακάσα (Terra Vibe Park), Πάτρα και Ηράκλειο Κρήτης.
Τον χειμώνα του 2012, οι Πυξ Λαξ πραγματοποίησαν 4 επιτυχημένες συναυλίες στη Βόρεια Αμερική: Βοστώνη, Σικάγο, Νέα Υόρκη και Τορόντο.
Τον Μάιο του 2019, το συγκρότημα κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι με τίτλο Κόντρα στου Χρόνου τη Σκουριά σε στίχους Μπάμπη Στόκα και Φίλιππου Πλιάτσικα και σε μουσική του δεύτερου. Το τραγούδι μιλά για την απόφασή τους να επανενωθούν. Στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το ομώνυμο ΕP Single που περιλαμβάνει έξι τραγούδια, από την Panik Oxygen.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2019, κυκλοφόρησαν σε διασκευή το τραγούδι του Τάσου Λειβαδίτη και του Μίκη Θεοδωράκη Την Πόρτα Ανοίγω το Βράδυ, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1978.
Στις 16 Απριλίου 2021, κυκλοφόρησαν έναν δίσκο-αφιέρωμα στην τριακονταετή και παραπάνω πορεία τους στην ελληνική δισκογραφία με τίτλο Μέσα Απ' Τις Φωνές Των Φίλων. Ο δίσκος περιλαμβάνει 20 τραγούδια, εκ των οποίων τα τρία είναι ολοκαίνουργια σε στίχους Μπάμπη Στόκα, Φίλιππου Πλιάτσικα και με τη φωνή του Στέλιου Διονυσίου. Το τραγούδι «Διάφανη Αγάπη» είναι διασκευή των Gipsy Kings, σε στίχους Φίλιππου Πλιάτσικα. Το «Κάποιες Φορές» είναι σε στίχους και μουσική Μπάμπη Στόκα, ενώ το «Ποτέ Πια» σε στίχους Ντέπης Χατζηκαμπάνη και μουσική Φίλιππου Πλιάτσικα. Περιλαμβάνεται επίσης μια διασκευή στο τραγούδι «Άκου βρε Φίλε» με τη φωνή του Θέμη Αδαμαντίδη. Στον δίσκο συμμετέχουν οι: Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Μαρίζα Ρίζου, Γιάννης Κότσιρας, Χρήστος Μάστορας, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Πίτσα Παπαδοπούλου, Ελεονώρα Ζουγανέλη, Νατάσα Θεοδωρίδου, Φωτεινή Βελεσιώτου, Κώστας Τουρνάς, Πάνος Μουζουράκης, Θέμης Αδαμαντίδης, Στέλιος Διονυσίου, Joanna Drigo και ο B.D Foxmoor απ' το συγκρότημα των Active Member.
Στις 31 Μαρτίου του 2022, οι Πυξ Λαξ κυκλοφόρησαν το single «Άνθρωπος στη θάλασσα» και ανακοίνωσαν την περιοδεία τους σε Ελλάδα, Κύπρο και Αυστραλία.
Μέλη
Τωρινά
Πρώην
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα  Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων
Ρωσικές Αεροδιαστημικές Αμυντικές Δυνάμεις
Οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Αμυντικές Δυνάμεις (ρωσικά: Войска воздушно-космической обороны) ήταν κλάδος των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων υπεύθυνος για την αεροδιαστημική άμυνα και τη λειτουργία των ρωσικών στρατιωτικών δορυφόρων και του Κοσμοδρομίου του Πλεσέτσκ. Συγκρoτήθηκαν την 1η Δεκεμβρίου του 2011 και αντικατέστησαν τις Ρωσικές Διαστημικές Δυνάμεις.
Ο πρώτος διοικητής των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Αμυντικών Δυνάμεων ήταν ο γενικός συνταγματάρχης Ολέγκ Οσταπένκο, ο οποίος προήχθη σε αναπληρωτή υπουργό Άμυνας το Νοέμβριο του 2012. Στις 24 Δεκεμβρίου του 2012, Αλεξάντρ Γκολόφκο διορίστηκε νέος διοικητής.
Από την 1η Αυγούστου του 2015 η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία και οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Αμυντικές Δυνάμεις συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν τις Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις. Τα καθήκοντα Ρωσικών Αεροδιαστημικών Αμυντικών Δυνάμεων έχουν αναλάβει ουσιαστικά πλέον οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
Παλαιά Περιστέρα Αχαΐας
Ιστορία
Οι αρχικοί του κάτοικοι είχαν αρβανίτικη καταγωγή. Το χωριό αναφέρεται στην απογραφή Corner του 1689 να έχει 86 κάτοικους ενώ αναφέρεται στην ενετική κατάσταση του 1697 ως «χωρίον Πατρών». Καταγράφεται και το 1700 στη βενετική απογραφή Grimani να έχει πληθυσμό 16 οικογένειες (64 κάτοικοι).
Το 19ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κάτοικοι από τα Κλουκινοχώρια της Νωνάκριδας. Τη δεκαετία του 1950 κάτοικοι από την τότε Περιστέρα, όπως ονομαζόταν παλιότερα η Παλαιά Περιστέρα, δημιούργησαν έναν νέο οικισμό, το σημερινό χωριό του Αγίου Στεφάνου, και το αρχικό χωριό απέκτησε τον επιθετικό προσδιορισμό "παλιός" και ονομάστηκε πλέον Παλιά Περιστέρα σε αντιδιαστολή με τη «νέα» Περιστέρα.
Διοικητικά, το αρχικό χωριό υπαγόταν από το 1835 έως το 1912 στον τότε Δήμο Φαρρών ενώ μέχρι το 1929 υπαγόταν στην κοινότητα Μιτοπόλεως ώσπου και αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα, τμήμα της οποίας αποτέλεσαν και τα Διδαχαίικα κατά το διάστημα 1946-1951.
Στις 19/03/1961 το αρχικό χωριό, η Παλαιά Περιστέρα, και αφότου είχε δημιουργηθεί το νέο χωριό, αναγνωρίστηκε ως οικισμός και προσαρτήθηκε του στην κοινότητα Αγίου Στεφάνου.
Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", η Παλαιά Περιστέρα προσαρτάται στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης».
Δημογραφική εξέλιξη
Ενδεικτικά, η σύγχρονη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό υπάρχει ο ναός του Αγίου Αθανασίου, οποίος είναι κοιμητηριακός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Κομητεία Μάριον (Ιντιάνα)
Η Κομητεία Μάριον (αγγλικά: Marion County, Indiana), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 92 κομητείες της πολιτείας Ιντιάνα. Με πληθυσμό 976,346 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία της Ιντιάνας, καθώς και την 49η πληθυσμιακά μεγαλύτερη κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Μάριον, είναι η Ιντιανάπολις (πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ιντιάνα). Η κομητεία Μάριον, αποτελεί βασική συστατική κομητεία για την μητροπολιτική περιοχή της Ιντιανάπολις.
Η έκταση της κομητείας Μάριον, ανέρχεται συνολικά σε 1.043 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2). H κομητεία, βρίσκεται στο κέντρο της πολιτείας της Ιντιάνα.
Η ονομασία της κομητείας, οφείλειται, στον Αμερικανό στρατιωτικό Φράνσις Μάριον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαριον
Νότιο Διαμέρισμα (Ισραήλ)
Το Νότιο Διαμέρισμα (מחוז הדרום) είναι ένα από τα επτά διαμερίσματα του Ισραήλ, το μεγαλύτερο από πλευράς εδαφικής έκτασης αλλά το πιο αραιοκατοικημένο. Καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της ερήμου Νεγκέβ, καθώς και την κοιλάδα Αραβά. Ο πληθυσμός του Νότιου Διαμερίσματος είναι 1.086.240 κάτοικοι και η έκτασή του είναι 14.185 χλμ². Ο πληθυσμός του είναι 79,66% Εβραίοι και 12,72% Άραβες (κυρίως Μουσουλμάνοι), με 7,62% άλλους. Πρωτεύουσα του διαμερίσματος είναι η Μπερ Σεβά, ενώ η μεγαλύτερη πόλη είναι η Ασντόντ. Οι αμιγώς οικιστικές περιοχές Ομέρ, Μεϊτάρ και Λεχαβίμ της Μπερ Σεβά είναι σχετικά εύπορες, ενώ οι αναπτυξιακές πόλεις (συμπεριλαμβανομένων των Σντερότ, Νετιβότ και Οφακίμ) και οι επτά πόλεις των βεδουίνων είναι χαμηλότερες σε κοινωνικοοικονομική κλίμακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραήλ
Ανεγκάντα
Η Ανεγκάντα (αγγλικά: Anegada) είναι νησί στην Καραϊβική, και ειδικότερα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Βρετανικών Παρθένων Νήσων. Έχει έκταση 38 τ.χλμ. και πληθυσμό γύρω στους 200 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Δε Σέτλμεντ με πληθυσμό γύρω στους 200 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Βρετανικών Παρθένων Νήσων
Θέμα Περιθωρίου
Το Θέμα Περιθωρίου, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν και στρατηγίδες κατά τον 15ο αιώνα.
Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή του σημερινού Πόρτο Λάγος στην Ξάνθη και διατηρήθηκε έως την κατάκτηση από την Σερβική Αυτοκρατορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Αμφιτρίτη V (ατμόπλοιο)
Το ατμόπλοιο Αμφιτρίτη αγοράσθηκε από το Γαλλικό Ναυτικό το 1917, κατά την περίοδο της Γαλλικής επέμβασης στην Ελληνική Κυβέρνηση. Χρησιμοποιήθηκε από το τότε Βασιλικό ναυτικό για την πόντιση των φραγμάτων στον Πειραιά, στο δίαυλο Ρίου–Αντιρρίου και στην Κέρκυρα. Μετά την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ διατέθηκε με Γαλλικό πλήρωμα στην διεύθυνση φάρων για την εξυπηρέτηση του φαρικού δικτύου της χώρας.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά ατμόπλοια
Φλόκι Βίλκγερνταρσον
μικρογραφία|Χάρτης που δείχνει τα ταξίδια των πρώτων Σκανδιναβών στην Ισλανδία κατά τον 9ο αιώνα
Ο Φλόκι Βίλκγερνταρσον (ισλανδικά: Flóki Vilgerðarson) ήταν ο πρώτος Σκανδιναβός εξερευνητής της Ισλανδίας. Η ιστορία του τεκμηριώνεται στο χειρόγραφο Βιβλίο του Αποικισμού (ισλανδ.: Landnámabók ή Landnáma). Ωστόσο, το ακριβές έτος της άφιξής του εκεί δεν είναι σαφές.
Το 868, Φλόκι Βίλκγερνταρσον γνωρίζοντας τις προηγούμενες εξερευνήσεις των Γκάρνταρ Σβάβαρον και Γκρίμουρ Καμπάν ξεκίνησε αποστολή για να αποικήσει το νησί, συνοδευόμενος από την οικογένειά του, την σύζυγό του και τα παιδιά του. Από τη Δυτική Νορβηγία έφτασε στα Σέτλαντ όπου λέγεται ότι πνίγηκε η κόρη του. Συνέχισε το ταξίδι του, όπου αποβιβάστηκε στις Νήσους Φερόες όπου παντρεύτηκε μια από τις άλλες κόρες του. Εκεί πήρε τρία κοράκια για να τον βοηθήσουν να βρει τον δρόμο του προς την Ισλανδία. Αφού έπλευσε από τις Φερόες, ο Φλόκι άφησε τα κοράκια ελεύθερα. Το πρώτο επέστρεψε στις Φερόες. Αργότερα, το δεύτερο γύρισε στο πλοίο, αλλά το τρίτο πέταξε βορειοδυτικά και δεν επέστρεψε. Ο Φλόκι ήξερε ότι κοντά υπήρχε γη και έτσι ακολούθησαν το τρίτο κοράκι. Στην πορεία τους, είδαν έναν μεγάλο κόλπο. Ο Φλόκι ίδρυσε εκεί έναν χειμερινό καταυλισμό. Το καλοκαίρι ήταν πολύ καλό, οπότε ο Φλόκι δεν ήταν καλά προετοιμασμένος για τον κρύο χειμώνα που ακολούθησε. Αναμένοντας την άνοιξη, ο Φλόκι ανέβηκε στο υψηλότερο βουνό πάνω από τον καταυλισμό. Από εκεί, είδε ένα μεγάλο φιόρδ γεμάτο με πάγο. Έτσι, ονόμασε ολόκληρη τη γη Ísland (Ισλανδία). Όταν ο Φλόκι και οι υπόλοιποι επέστρεψαν στη Νορβηγία, τους ρώτησαν για τη νέα γη που βρήκαν. Ο Φλόκι την θεωρούσε άχρηστη, όμως, αργότερα επέστρεψε και εγκαταστάθηκε εκεί για να ζήσει μέχρι το θάνατό του.
Ντάνιελ Καλούγια
Ο Ντάνιελ Καλούγια (Daniel Kaluuya, 24 Φεβρουαρίου 1989) είναι Βρετανός ηθοποιός.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην εφηβεία στο αυτοσχεδιαστικό θέατρο. Στη συνέχεια, έπαιξε στις δύο πρώτες σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Skins και συνέγραψε μερικά από τα επεισόδια.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και στις αρχές της δεκαετίας του 2010 άρχισε να γίνεται περισσότερο γνωστός με τη συμμετοχή του στις σειρές Psychoville του BBC και The Fades του BBC Three. Επιπλέον, έπαιξε στο επεισόδιο "Planet of the Dead" του Doctor Who και στο "Fifteen Million Merits" του Black Mirror. Το 2011 εμφανίστηκε στην ταινία Johnny English: Η Επιστροφή και το 2013 στο Kick-Ass 2. Το 2015 είχε έναν δεύτερο ρόλο στο Sicario: Ο εκτελεστής του Ντενί Βιλνέβ.
To 2017 έγινε ευρέως γνωστός όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου Τρέξε! του Τζόρνταν Πιλ, η οποία του χάρισε μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησαν ρόλοι στις ταινίες Black Panther, Widows (2018), Queen & Slim (2019) και Nope (2022). Για τον ρόλο του Φρεντ Χάμπτον, αρχηγού των Μαύρων Πανθήρων, στην ταινία Ο Ιούδας και ο Μαύρος Μεσσίας, έλαβε Όσκαρ, BAFTA, Χρυσή Σφαίρα, SAG και Βραβείο Critics' Choice Β΄ Ανδρικού Ρόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ευρωπαίοι αφρικανικής καταγωγής
Μαριές Ζακύνθου
Οι Μαριές είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ζακύνθου στα Ιόνια Νησιά.
Γενικά στοιχεία
Οι Μαριές βρίσκονται στις δυτικές παρυφές του όρους Βραχιώνα σε υψόμετρο 390 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. Ν. από την έδρα της δημοτικής ενότητας Ελατίων, τις Βολίμες και 27 χλμ.Δ.-ΒΔ. από την πόλη της Ζακύνθου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση της εκκλησίας, ήταν το πρώτο που επισκέφτηκε η Μαρία Μαγδαληνή και μίλησε για τον Χριστό το έτος 34 μ.Χ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, κτηνοτρόφοι και τα τελευταία χρόνια με τον τουρισμό.
Αξιοθέατα
Στα βορειοδυτικά, σχεδόν 1 χιλιόμετρο από το χωριό, στη θέση "Παλιανεμόμυλος", φαίνονται πέντε ή έξι τάφοι, «θήκες» (προϊστορικό νεκροταφείο που δεν έχει ανασκαφεί ακόμα) λαξεμένοι στη δυτική πλευρά μαλακού βράχου.
Στα δυτικά είναι η μικρή παραλία Πόρτο Βρώμη, με άσπρο βοτσαλάκι και πεντακάθαρα νερά. Από εδώ ξεκινούν τουριστικά πλοιάρια για τις "Γαλάζιες Σπηλιές" και το "Ναυάγιο".
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 με την παλιά ονομασία Μαργιαίς να προσαρτάται στον τότε δήμο Βολίμων και το 1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Μαρίαι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί κοινότητα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αρτεμισίων του Δήμου Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 296 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Στήλη των Καμινίων
right|200 px
Η Στήλη των Καμινίων είναι επιτάφια στήλη επί της οποίας φέρεται το αρχαιότερο σήμερα γραπτό κείμενο της λημνιακής γλώσσας, κατά την πελασγική περίοδο της Λήμνου. Ανακαλύφθηκε στα χαλάσματα εκκλησίας του Αγίου Αλεξάνδρου στο χωριό Καμίνια το 1885 και δημοσιεύθηκε το 1886 στο Δελτίο της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών. Μετά από 20 χρόνια βρέθηκε στη Αίγυπτο, από όπου την παρέλαβε ο Βασίλειος Αποστολίδης και τη δώρισε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.
Η ανακάλυψη
Η περίφημη Στήλη βρέθηκε το 1885 στα χαλάσματα του εξωκλησιού του Αγίου Αλεξάνδρου στη θέση Σώκαστρο Καμινίων Λήμνου, από ένα ντόπιο αγρότη που επιχειρούσε να καθαρίσει το χωράφι του από τις πέτρες. Παρών στην ανακάλυψη ήταν ο έφηβος τότε και μετέπειτα σπουδαίος φιλόλογος και ιστορικός συγγραφέας Αργύριος Μοσχίδης, του οποίου το πατρικό σπίτι βρισκόταν λίγες δεκάδες μέτρα από το χώρο που βρέθηκε η Στήλη. Αναγνωρίζοντας πως επρόκειτο για σπουδαίο εύρημα παρέδωσε τη Στήλη στο Λήμνιο ευπατρίδη και συλλέκτη αρχαιοτήτων Ιωάννη Παντελίδη, που κατοικούσε στο Κάστρο (σήμερα Μύρινα), πρωτεύουσα της Λήμνου. Ο Παντελίδης την επέδειξε σε διάφορους αρχαιολόγους και από το επόμενο έτος άρχισαν να δημοσιεύονται προσπάθειες ερμηνείας της.
Οι περιπέτειες της Στήλης
Για να αποφύγει να παραδώσει τη Στήλη ο Ιωάννης Παντελίδης την έθαψε σε ένα σημείο του τεράστιου κήπου του, έκτασης 20 στρεμμάτων, στον Ρωμαιικό Γιαλό του Κάστρου Λήμνου. Εκεί παρέμεινε ξεχασμένη ως το θάνατό του, το 1898 περίπου. Μετά το θάνατό του ο γιος του Οδυσσεύς επέστρεψε στη Λήμνο από την Ινδία, όπου εργαζόταν στον εμπορικό οίκο Ράλλη. Γύρω στο 1900 αποφάσισε να αναζητήσει τη Στήλη και για το σκοπό αυτό ανέσκαψε όλον τον κήπο μέχρι να την εντοπίσει. Στη συνέχεια, με δεδομένο πως είχε γίνει διάσημη και οι οθωμανικές αρχές δεν θα επέτρεπαν την απομάκρυνσή της από το νησί, ναύλωσε ιστιοφόρο και τη φυγάδευσε στην Αλεξάνδρεια ενώ ο ίδιος ταξίδεψε με το ατμόπλοιο της γραμμής φτάνοντας νωρίτερα από το ιστιοφόρο. Στην Αλεξάνδρεια ο καπετάνιος του ιστιοφόρου ισχυρίστηκε πως λόγω θαλασσοταραχής υπέστη αβαρία και αναγκάστηκε να την πετάξει στη θάλασσα. Ο Οδυσσεύς Παντελίδης δεν πείστηκε και ζήτησε από τον Έλληνα πρόξενο να προβεί σε έρευνα του σκάφους, από την οποία αποκαλύφθηκε πως ο πλοίαρχος την είχε κρύψει σε δυσπρόσιτο σημείο με σκοπό να την οικειοποιηθεί. Έτσι την παρέλαβε και τη μετέφερε στην οικία του. Τα επόμενα χρόνια η Στήλη έγινε μήλον της έριδος και πολλοί επιχείρησαν να την αγοράσουν. Μεταξύ άλλων αναφέρεται πως ο Ροκφέλερ πρόσφερε γι' αυτήν δέκα χιλιάδες χρυσές λίρες.
Ο Παντελίδης δεν επιθυμούσε την πώλησή της αλλά να την παραχωρήσει στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Όμως, αναλογιζόταν πως μια φανερή δωρεά θα επέσυρε συνέπειες για τον ίδιο και την οικογένειά του και ανέβαλε τη δωρεά. Από το αδιέξοδο τον έβγαλε ο Αργύριος Μοσχίδης, ο οποίος το 1905 εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια για να εργαστεί ως καθηγητής στο Αβερώφειο Γυμνάσιο. Η λύση που του υπέδειξε ήταν να εμφανιστεί ως δωρητής της Στήλης στο Μουσείο ο Βασίλειος Αποστολίδης, ένας Αλεξανδρινός λόγιος ιατρός και ερασιτέχνης αρχαιολόγος, έμπιστος και των δύο ανδρών. Έτσι στο Μουσείο φέρεται ως "Δώρον του ιατρού Β. Αποστολίδου".
Περιγραφή
Η Στήλη είναι ορθογώνια από κίτρινο πωρόλιθο με διαστάσεις 0,95 x 0,40 x 0,14 μέτρα και πάνω της είναι χαραγμένο το κεφάλι ενός πολεμιστή που κρατάει ορθωμένη λόγχη και φέρει ασπίδα. Τριγύρω της είναι χαραγμένες βουστροφηδόν δύο επιγραφές. Η μία βρίσκεται γύρω από το κεφάλι του πολεμιστή και η άλλη στην πλάγια στενή πλευρά της.
Είναι γραμμένη στο δυτικό ελληνικό αλφάβητο (χαλκιδικό). Ο Ι. Θωμόπουλος στο βιβλίο "Πελασγικά" χρονολογεί την πρώτη επιγραφή πριν το 510 π.Χ. οπότε συνέβη η Αθηναϊκή κατάκτηση της Λήμνου, ενώ τη δεύτερη την τοποθετεί χρονικά μετά το 510 π.Χ. Η γλώσσα του κειμένου σήμερα έχει επιβεβαιωθεί. Με την ανάγνωση της επιγραφής ασχολήθηκαν αρχικά οι Γάλλοι Cousin και Durrbach και αργότερα ο Σουηδός Nachmanson. Η ανάγνωση και των τριών και ιδιαίτερα του τελευταίου ελάχιστα διαφέρει από την ανάγνωση που είχε προβεί ο Θωμόπουλος, χωρίς να μεταβάλλεται σχεδόν καθόλου η έννοια των περιεχομένων λέξεων.
"Ο Ήφαιστος τώρα εδώ δε βρίσκεται πια θα 'χει πάει στη Λήμνο
το δίχως άλλο, τους αγριόφωνους για ν' ανταμώσει Σίντες."
Μετάφραση Καζαντζάκη/Κακριδή.
Η επιγραφή περιέχει 198 χαρακτήρες που σχηματίζουν 33 ως 40 λέξεις, οι οποίες χωρίζονται μεταξύ τους με μία ως τρεις τελείες. Το κείμενο αποτελείται από τρία μέρη, δύο κάθετα και ένα οριζόντιο. Ορισμένοι ακαδημαϊκοί υποθέτουν ότι τα Λημνιακά και τα Ετρουσκικά συνδέονται γενετικά ή τουλάχιστον μορφολογικά. Στην πραγματικότητα, η γλώσσα της επιγραφής στη στήλη παρουσιάζει μορφολογική και νοηματική ομοιότητα με την Ετρουσκική. Μια φράση που είναι ερμηνεύσιμη είναι η αFιζ σιαλχFιζ (B.3), που θυμίζει το ετρουσκικό avils maχs śealχisc ("και ηλικίας εξήντα πέντε ετών").
Το κείμενο
Επιγραφή Α (μπροστινή όψη)
Επιγραφή Β (στο πλάι)