cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαγεμένες της Θεσσαλονίκης
Απόσπαση
Έτσι αφαιρέθηκε πρώτα η πλάκα που βρισκόταν πάνω από τα αγάλματα, και κατόπιν τα ίδια τα αγάλματα. Ένα από αυτά, αυτό της Νίκης, έπεσε στο έδαφος καθώς ξέφυγε από το βαρούλκο και κατά την πτώση του έσπασε ένα μικρό τμήμα του που δεν ήταν σε πλευρά γλυπτού. Στις 12 Νοεμβρίου ολοκληρώθηκε η αφαίρεση των αγαλμάτων, και ξεκίνησε η μεταφορά τους, μαζί και με τα επιστύλια και τους στυλοβάτες, με τις βοϊδάμαξες που είχε συνδράμει ο Τούρκος πασάς. Η μεταφορά μέσα από τα στενά σοκάκια της πόλης με τις λακκούβες και απότομες γωνίες ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Μετά την ολοκλήρωση της μεταφοράς και εκφόρτωσης των γλυπτών στο γαλλικό πολεμικό πλοίο, ο Μιλλέρ παρέτεινε τη διαμονή του στην πόλη για μερικές ακόμα εβδομάδες, έως το τέλος Δεκεμβρίου, και σε ότι αφορά τα βαρύτερα τμήματα του μνημείου ανέφερε στα γραπτά του πως αν δεν κατάφερνε να τα μετακινήσει τότε θα τα άφηνε στους δρόμους, και ίσως η εκκλησία του Αγίου Νικολάου θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα μάρμαρα αυτά.
Ο Μιλλέρ καθώς δεν ήταν αρχαιολόγος, δεν έκανε καμία τοπογραφική μελέτη ή άλλες σημειώσεις για το που βρισκόταν το μνημείο. Κατά την παράδοση στο Λούβρο, δεν υπήρχε συνοδευτική απογραφή των ευρημάτων, ενώ τα κομμάτια είχαν μπερδευτεί με άλλα τα οποία είχαν παρθεί από τη Θάσο.
Χρονολόγηση
Η χρονολόγηση του μνημείου έγινε βάσει της εξέτασης των γλυπτών στο Λούβρο, και βάσει της μελέτης των αναπαραστάσεων των περιηγητών. Έχουν προταθεί διάφορες περίοδοι, από τα μέσα του 2ου αιώνα έως τα τέλη του 3ου, με τις συγκλίνουσες απόψεις να είναι στον 2ο αιώνα. Αρχικά προτάθηκε πως το μνημείο ήταν της περιόδου του Διοκλητιανού (τέλη 3ου με αρχές 4ου αιώνα) καθώς παρουσιάζει κάποιες αρχιτεκτονικές ομοιότητες με το παλάτι του Διοκλητιανού κοντά στη Σαλώνα. Ωστόσο υπήρξε το αντεπιχείρημα πως υπάρχουν διαφορές ως προς τις διαστάσεις των κιονόκρανων, και παράλληλα σε ότι αφορά τις παραστάσεις των γλυπτών, ειδικά αυτές της Αύρας και του Διονύσου, υποδεικνύουν πως τα αγάλματα δεν μπορεί να ανήκουν σε μεταγενέστερες εποχές όπου η τέχνη είχε αρχίσει να αλλάζει, κάτι που ωστόσο δεν είναι απόλυτο. Το σημαντικότερο επιχείρημα σχετικά με τη χρονολόγηση στον 2ο αιώνα, εστιάζει στο ότι τα κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανα παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με αυτά που βρίσκονται σε δύο μικρούς ναούς του 2ου αιώνα στην αγορά των Φιλίππων, καθώς και σε άλλα αρχιτεκτονικά ευρήματα της ίδιας περιόδου στην πρόσοψη των αιχμαλώτων στην Κόρινθο, και στο ωδείο της αγοράς των Αθηνών. Βάσει των λεπτομερειών αυτών, η τεχνοτροπία του μνημείου και τα γλυπτά είναι επηρεασμένα από την ελληνιστική τέχνη, ενώ το ίδιο το έργο φαίνεται πως αποτελεί τυπικό δείγμα της τοπικής ελληνικής αρχιτεκτονικής της Θεσσαλονίκης.
Σύγχρονη εποχή
Το 1997 κατά τις εργασίες ανασκαφών για παροχή φυσικού αερίου στην οδό Ρογκότη, αρκετά νοτιότερα από την αρχαία αγορά, ανακαλύφθηκε τμήμα κεφαλής γλυπτού για το οποίο έχει γίνει η υπόθεση πως αποτελούσε τμήμα ενός 5ου αγάλματος, το οποίο κατέρρευσε κατά τη διάρκεια σεισμού τον 7ο αιώνα. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στην ομοιότητα του γλυπτού καθώς και από το γεγονός ότι στις αναπαραστάσεις του μνημείου η κάθε στήλη συνοδεύεται από ένα άγαλμα με εξαίρεση την 5η στήλη. Το θραύσμα εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο Θεσσαλονίκης. Το ίδιο έτος με αφορμή τη χρονιά της Θεσσαλονίκης ως πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης έγινε αίτηση από τον δήμο Θεσσαλονίκης στη γαλλική κυβέρνηση για επιστροφή των γλυπτών στην πόλη, η αίτηση όμως δεν έγινε δεκτή.
Το 2015 βάσει χρηματοδότησης από τον οργανισμό της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και συμμετοχή άλλων τοπικών φορέων (ΕΒΕΘ, ΕΕΘ, ΟΛΘ, ΕΥΑΘ) έγινε δυνατή η κατασκευή πιστών αντιγράφων των γλυπτών στο Λούβρο, για τα οποία και για τα εκμαγεία τους το τελικό κόστος ανήλθε στα 150.000 ευρώ. Εκτέθηκαν στην 80η ΔΕΘ και κατόπιν τα αντίγραφα μεταφέρθηκαν το 2015 στο αρχαιολογικό μουσείο Θεσσαλονίκης και βρίσκονται εκεί έκτοτε σε μόνιμη έκθεση.
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Μαρία Άννα Βικτωρία της Βαυαρίας
Η Μαρία Άννα Βικτωρία (γερμ. Maria Anna Viktoria, 28 Νοεμβρίου 1660 - 20 Απριλίου 1690) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ γεννήθηκε πριγκίπισσα της Βαυαρίας και παντρεύτηκε τον Δελφίνο της Γαλλίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Χριστίνα Βικτωρία ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας και της Ερριέττας Αδελαΐδας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1680 τον Λουδοβίκο, Μεγάλο Δελφίνο της Γαλλίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Κιλκίς (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Κιλκίς μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κατάλογος αστέρων της Ανδρομέδας
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Ανδρομέδας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ανδρομέδα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Α *
Ρωσικές προεδρικές εκλογές του 2000
Στις 26 Μαρτίου 2000 διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο τότε πρωθυπουργός και προσωρινός πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Μπόρις Γιέλτσιν μετά την παραίτησή του στις 31 Δεκεμβρίου 1999, κέρδισε τις εκλογές από τον πρώτο γύρο.
Αποτελέσματα
Ο Τιτόφ ανήκε ανεπίσημα στην Ένωση Δεξιών Δυνάμεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προεδρικές εκλογές στη Ρωσία
Μίλτον Κέινς Ντονς ΦΚ
Η Μίλτον Κέινς Ντονς (αγγλικά: Milton Keynes Dons) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα εδρεύει στην πόλη Μίλτον Κέινς και είναι η μετεξέλιξη της Γουίμπλεντον ΦΚ μετά τη μετακόμιση της από το Νότιο Λονδίνο τον Σεπτέμβριο του 2003. Η ομάδα, αν και έλαβε την θέση της Γουίμπλεντον ΦΚ στις κατηγορίες του Αγγλικού ποδοσφαίρου, κρίνει επισήμως ότι έχει ιδρυθεί το 2004, όταν απέκτησε το σημερινό της όνομα, το σήμα και τα χρώματα της. Η Μίλτον Κέινς έχει δημιουργήσει εξαιρετικές ακαδημίες και μέσα από αυτές έχουν βγει αρκετοί ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στην Πρέμιερ Λιγκ μεταξύ αυτών και ο διεθνής μέσος Ντέλε Άλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004
Φερδινάνδος Κάρολος Ιωσήφ της Αυστρίας-Έστε
Ο Φερδινάνδος Κάρολος Ιωσήφ (γερμ. Ferdinand Karl Joseph, 25 Απριλίου 1781 - 5 Νοεμβρίου 1850) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης - Αυστρίας-Έστε ήταν διοικητής του Αυστριακού στρατού κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας και της Μαρίας Βεατρίκης των Έστε Δούκισσας της Μάσσα & της Καρράρα.
Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών στο Ανάκτορο Έμπεντσβαϊερ στο Άλτμυνστερ, κοντά στο Γκμούντεν της Αυστρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Αραβικές διάλεκτοι
Οι αραβικές διάλεκτοι αποτελούν τις διάφορες μορφές της αραβικής γλώσσας ανά τον κόσμο. Τα αραβικά είναι σημιτική γλώσσα της αφροασιατικής οικογένειας η οποία ξεκίνησε στην αραβική χερσόνησο. Ταξινομείται ως μακρογλώσσα η οποία αποτελείται από 30 σύγχρονες μορφές, μαζί με την τυποποιημένη της μορφή.
Τυποποιημένα και καθομιλούμενα
Μια σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των διαφορετικών διαλέκτων είναι οι καθομιλούμενες μορφές της γλώσσας, και οι τυποποιημένες επίσημες μορφές της οι οποίες συναντώνται κυρίως στον γραπτό λόγο. Ανάλογα με την περιοχή που βρίσκεται ο καθένας, μαθαίνει την καθομιλούμενη τοπική μορφή για καθημερινή χρήση ως πρώτη γλώσσα, και την τυποποιημένη κατά την εκπαίδευση του στο σχολείο. Η τυποποιημένη μορφή με την σειρά της διακρίνεται ανάμεσα στα Σύγχρονα Τυποποιημένα Αραβικά και τα Κλασικά Αραβικά τα οποία είναι η βάση τους, αν και στον αραβόφωνο κόσμο σπανίως γίνεται αυτή η διάκριση.
Τοπικές διάλεκτοι
Οι μεγαλύτερες σε έκταση διαιρέσεις της εμφανίζονται μεταξύ των ομιλουμένων γλωσσών διαφορετικών περιοχών. Για παράδειγμα κάποιες μορφές των αραβικών στην βόρεια Αφρική, δεν είναι εύκολα κατανοητές σε αραβόφωνους του Λεβάντε ή του Περσικού Κόλπου. Εντός του εύρους των περιοχών αυτών υπάρχουν μικρότερες υποδιαιρέσεις, εντός χωρών, συνόρων χωρών, και ακόμα μεταξύ πόλεων και χωριών.
Επιπλέον σημαντικές διαφορές υπάρχουν μεταξύ των βεδουϊνικών αραβικών τα οποία χρησιμοποιούνται στην ύπαιθρο και των αστικών τα οποία ομιλούνται κυρίως στις πόλεις.
Πηγές
Κατηγορία:Αραβικές γλώσσες
Μόλοτοφ (καταδρομικό)
Το Μόλοτοφ (ρωσικά: Молотов) ήταν σοβιετικό βαρύ καταδρομικό κλάσης Κίροφ. Γνώρισε σημαντική πολεμική δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρέμεινε επιχειρησιακό για μεγάλο διάστημα μεταπολεμικά. Ανήκε στον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας και υποστήριξε τις δυνάμεις του Ερυθρού Στρατού κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Σεβαστούπολης (1941-42), στην απόβαση στο Κερτς καθώς και στις αμφίβιες επιχειρήσεις στο Νοβοροσίσκ (στα τέλη του Ιανουαρίου 1943). Την περίοδο 1952-55 έγινε ριζικός εκσυγχρονισμός του και το 1957, αφού ο Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ είχε πέσει σε δυσμένεια, μετονομάστηκε σε Σλάβα (ρωσικά: Слава, Δόξα). Το 1961 έγινε εκπαιδευτικό πλοίο και το 1972 διαλύθηκε τελικά για σκραπ.
Περιγραφή
Το Μόλοτοφ και το πανομοιότυπο Μαξίμ Γκόρκι είχαν περισσότερη θωράκιση και ενσωμάτωναν ορισμένες βελτιώσεις συγκριτικά με τα πρώτα δύο καταδρομικά της κλάσης Κίροφ. Για τον λόγο αυτό τα πρώτα δύο πλοία ταξινομούνται στην υποκλάση Project 26 ενώ τα Μόλοτοφ και Γκόρκι στην Project 26bis.
Το μήκος του στην γραμμή της ισάλου ήταν 187 m, ενώ το ολικό μήκος του ήταν 191,4 m. Το πλάτος του ήταν 17,66 m και το βύθισμα του έφτανε τα 6,3 m (με πλήρη φόρτο). Το εκτόπισμα του ήταν κανονικά 8.177 t και έφτανε στους 9.728 t με πλήρες φορτίο. Οι ατμοστρόβιλοι παρείχαν μέγιστη ισχύ 129.750 shp, επιτρέποντας του να φτάσει σε μέγιστη ταχύτητα 36,72 kn (στις θαλάσσιες δοκιμές). Η ακτίνα δράσης ήταν 4.220 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.
Κύριο οπλισμό αποτελούσαν εννέα πυροβόλα των 180 mm, τοποθετημένα ανά τρία σε ισάριθμους πύργους. Εννέα πυροβόλα των 100 mm, έξι των 45 mm καθώς και τέσσερα πολυβόλα των 12,7 mm παρείχαν αντιαεροπορική κάλυψη. Επίσης ήταν εγκατεστημένοι έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm.
Ήταν το πρώτο σοβιετικό πλοίο στο οποίο εγκαταστάθηκε ραντάρ, για την ανίχνευση αεροσκαφών, το οποίο και χρησιμοποιήθηκε σε όλη την διάρκεια του πολέμου. Το 1944 προστέθηκαν ραντάρ ελέγχου πυρός σοβιετικής κατασκευής.
Τροποποιήσεις κατά την διάρκεια του πολέμου
Το 1943 αντικαταστάθηκαν τρία αντιαεροπορικά πυροβόλα των 45 mm από δώδεκα των 37 mm και δύο επιπλέον πολυβόλα των 12,7 mm. Ο καταπέλτης για την απονήωση αεροσκαφών αφαιρέθηκε το 1942. Στα 1943 έγιναν δοκιμές με πιο σύγχρονο σύστημα καταπέλτη, που επέτρεπε την απονήωση ενός μαχητικού Supermarine Spitfire. Παρόλα αυτά το όλο εγχείρημα ακυρώθηκε το 1947 και ο δεύτερος καταπέλτης επίσης αφαιρέθηκε.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η ναυπήγηση του Μόλοτοφ ξεκίνησε στις 14 Ιανουαρίου 1937 στο Μικολάιβ, στις ακτές της ΣΣΔ Ουκρανίας στην Μαύρη Θάλασσα. Καθελκύστηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1939 και ολοκληρώθηκε στις 14 Ιουνίου 1941. Όντας το μοναδικό σοβιετικό πλοίο με ραντάρ, παρέμεινε στην Σεβαστούπολη στα πρώτα στάδια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα προκειμένου να παρέχει έγκαιρη προειδοποίηση για τις εχθρικές αεροπορικές επιθέσεις. Η προέλαση των γερμανικών δυνάμεων, που σύντομα έφτασαν στην Κριμαία, επέβαλε στα τέλη του Οκτωβρίου του 1941 την μεταφορά του πλοίου στο Tuapse, βόρεια του Σότσι, από όπου συνέχισε να παρέχει έγκαιρη προειδοποίηση. Στις 9 Νοεμβρίου βομβάρδισε γερμανικά στρατεύματα κοντά στη Θεοδοσία και το διάστημα 24-28 Δεκεμβρίου 1941 μετέφερε μαζί με άλλα πλοία την 386η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων από το Πότι στην Σεβαστούπολη. Στις 29 Δεκεμβρίου, ενώ αποβίβαζε στρατεύματα, δέχτηκε τα πυρά του γερμανικού πυροβολικού και υπέστη ζημιές. Το σοβιετικό καταδρομικό ανταπέδωσε στα πυρά και την επομένη αποχώρησε, παίρνοντας μαζί του 600 τραυματίες.
Την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου του 1942 το Μόλοτοφ μετέφερε ξανά στρατεύματα. Στις 21/22 Ιανουαρίου το κύτος του υπέστη ζημιές σε σοβαρή καταιγίδα και τον επόμενο μήνα έγιναν επισκευές και δομική ενίσχυσή του. Οι τροποποιήσεις αύξησαν αισθητά το βάρος και μείωσαν την ταχύτητα πλεύσης του. Μέχρι τις 20 Μαρτίου που ξεκίνησαν εκτεταμένες επισκευές στο Πότι, βομβάρδισε αρκετές φορές τις εχθρικές δυνάμεις προς υποστήριξη της πολιορκημένης Σεβαστούπολης. Στις 12 Ιουνίου μετέφερε την 138η Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων στην Σεβαστούπολη και παράλληλα έπληξε ξανά γερμανικές θέσεις. Στο ταξίδι της επιστροφής διέσωσε 2.908 τραυματίες και πρόσφυγες. Στις 2 Αυγούστου, ενώ ήταν εν πλω, δέχθηκε συνδυασμένη επίθεση από γερμανικά βομβαρδιστικά Heinkel He 111 που μετέφεραν τορπίλες και ιταλικές τορπιλακάτους. Η πρύμνη του σκάφους ανατινάχθηκε και η ταχύτητα του μειώθηκε στους 10 kn. Το σκάφος πλοηγούνταν μόνο με τις μηχανές του. Παρέμεινε στο Πότι για επισκευές μέχρι την 31η Ιουλίου 1943. Χρησιμοποιήθηκαν τμήματα από άλλα ημιτελή πλοία: η πρύμνη του καταδρομικού Φρούνζε, το πηδάλιο από το καταδρομικό Zheleznyakov, ο μηχανισμός κινήσεως του πηδαλίου από το Καγκάνοβιτς. Η απώλεια τριών αντιτορπιλικών εξαιτίας της δράσης της εχθρικής αεροπορίας τον Οκτώβριο του 1943 ανάγκασε τον Στάλιν να εκδώσει διαταγή σύμφωνα με την οποία καμία κύρια μονάδα επιφανείας δεν θα συμμετείχε σε επιχειρήσεις χωρίς την ρητή άδεια του. Η απόφαση αυτή σήμανε επί της ουσίας το τέλος της επιχειρησιακής δράσης του Μόλοτοφ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεταπολεμική χρήση
Το Νοέμβριο του 1945 ολοκληρώθηκε η επισκευή των ζημιών από την περίοδο του πολέμου. Πυρκαγιά τον Οκτώβριο του 1946 κατασβέστηκε πλημμυρίζοντας τμήματα του σκάφους. Το τίμημα ήταν πολύ υψηλό: 22 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 20 τραυματίστηκαν. Το Μόλοτοφ αξιοποιήθηκε ως πλατφόρμα δοκιμών για διάφορα συστήματα ραντάρ τα οποία προορίζονταν για τα καταδρομικά των κλάσεων Τσαπάεφ και Σβέρντλοφ. Από το 1952 μέχρι τον Ιανουάριο του 1955 πραγματοποιήθηκε ριζικός εκσυγχρονισμός. Εγκαταστάθηκαν ραντάρ ανίχνευσης εναέριων στόχων και στόχων επιφανείας, καθώς και ραντάρ ελέγχου πυρός για τα κύρια πυροβόλα και τα αντιαεροπορικά όπλα. Όλα τα ελαφρά αντιαεροπορικά πυροβόλα αντικαταστάθηκαν από έντεκα δίδυμα όπλα των 37 mm. Επίσης αφαιρέθηκαν οι τορπιλοσωλήνες, όλα τα ανθυποβρυχιακά όπλα, οι γερανοί για τις λέμβους και ο εξοπλισμός για την προσαπονήωση υδροπλάνων. Οι αλλαγές είχαν χρηματικό κόστος που ανέρχονταν σχεδόν στα 3/4 της ναυπήγησης ενός ολοκαίνουργιου καταδρομικού κλάσης Σβέρντλοφ.
Στις 29 Οκτωβρίου 1955 το Μόλοτοφ συμμετείχε στην διάσωση των ναυαγών από την καταστροφή του θωρηκτού Νοβοροσίσκ Πέντε μέλη του πληρώματος του καταδρομικού έχασαν την ζωή τους όταν το θωρηκτό ανατράπηκε, σχεδόν τρεις ώρες μετά από την αρχική έκρηξη.
Στις 3 Αυγούστου 1957 το πλοίο μετονομάστηκε σε Σλαβα διότι ο Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ έπεσε σε δυσμένεια, έπειτα από αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής του Νικίτα Χρουστσόφ εκείνη την χρονιά.
Κάρλις Μπαλόντις
Ο Κάρλις Μπαλόντις ( Carl Ballod; 20 Ιουνίου 1864 – 13 Ιανουαρίου 1931) ήταν αξιόλογος Λετονός οικονομολόγος, χρηματιστής, στατιστικολόγος και δημογράφος. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι είναι ο συγγραφέας του πολιτικού δελτίου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μπαλόντις έχει λάβει το Μεγάλο Χρυσό Μετάλλιο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, καθώς και το Βραβείο Ντμίτρι Τολστόι.
Μόλοτοφ (καταδρομικό)
Μεταπολεμική χρήση
Τον Αύγουστο του 1961 έγινε εκπαιδευτικό πλοίο. Από τις 5 μέχρι τις 30 Ιουνίου 1967 στάλθηκε στην Μεσόγειο προκειμένου να δειχθεί η υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης στην Συρία κατά την διάρκεια του Πολέμου των έξι ημερών. Στάλθηκε ξανά στην Μεσόγειο το Νοέμβριο του 1970, αυτή φορά προς υποστήριξη του αντιτορπιλικού Bravyi, που είχε συγκρουστεί με το βρετανικό αεροπλανοφόρο HMS Ark Royal. Διαλύθηκε για σκραπ στις 4 Απριλίου 1972.
Κάρλις Μπαλόντις
Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Ο παππούς του ήταν ιεροκήρυκας στην εκκλησία του Βιντζέμε. Ο Κάρλις Μπαλόντις έχασε νωρίς τον πατέρα και τη μητέρα του. Η οικογένεια μετακόμισε στη Ρίγα, όπου ζούσε σε πολύ στενές συνθήκες.
Μόλοτοφ (καταδρομικό)
Σημειώσεις
<references group="N" />
Κάρλις Μπαλόντις
Βιογραφία
Ήταν αυτοδίδακτος και το 1883, ως εξωτερικός υποψήφιος αποφοίτησε από το γυμνάσιο της Γιέλγκαβα.
Μόλοτοφ (καταδρομικό)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Κίροφ
Κάρλις Μπαλόντις
Βιογραφία
Σπούδασε θεολογία στο Ντόρπατ (1884-1887), το 1888 χειροτονήθηκε Λουθηρανός πάστορας και πήγε στη Βραζιλία, όπου το 1889-1891 προσπάθησε ανεπιτυχώς να ιδρύσει Λετονική αποικία. Το 1891-1892 σπούδασε γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο της Ιένας στη Γερμανία και υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή. Το 1893-1895, υπηρέτησε ως Λουθηρανός πάστορας στα Ουράλια και έγραψε μελέτες για τη δημογραφία και τη στατιστική. Το 1895, μετακόμισε ξανά στη Γερμανία, σπούδασε οικονομικά στα πανεπιστήμια του Μονάχου και του Στρασβούργου.
Έγινε γνωστός ως ο δημογράφος μετά την έκδοση του βιβλίου «Θνησιμότητα, ηλικιακή σύνθεση και μακροζωία του ρωσικού ορθόδοξου πληθυσμού και των δύο φύλων το 1851-1890».
Καριέρα
Μετά το 1899, ο Μπαλόντις εργάστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1905 έγινε υπάλληλος της Πρωσικής Στατιστικής Υπηρεσίας και το 1908 άρχισε να εργάζεται στο Γερμανικό Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών. Το 1918 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Φιλοπαλεστινιακής Επιτροπής. Το 1919, εργάστηκε στο σύστημα μη στρατιωτικών δελτίων.
Μετά τον πόλεμο ο Μπαλόντις επέστρεψε στη Λετονία, όπου έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας. Το 1928 εξελέγη στην 3η Σαϊμά, εκπροσωπώντας την Εργατική Ένωση της Λετονίας. Πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 1931, κατά τη διάρκεια της συνόδου της 3ης Σαϊμά, και την έδρα του πλήρωσε ο Πέτερις Ζαλίτε.
Μπάλοντ-Ατλάντικους και Το μελλοντικό κράτος
Ο Μπαλόντις ήταν επίσης γνωστός ως Μπάλοντ-Ατλάντικους (Ballod-Atlanticus), αφού υιοθέτησε το όνομα Ατλάντικους από το βιβλίο του Φράνσις Μπέικον Νέα Ατλαντίδα (Nova Atlantis) (1627). Με αυτό το όνομα δημοσίευσε το ουτοπικό βιβλίο Ein Blick in Der Zukunftsstaat: Produktion und Konsum im Sozialstaat (Μια ματιά στο μελλοντικό κράτος: Παραγωγή και κατανάλωση στο σοσιαλιστικό κράτος). Η πρώτη έκδοση, που κυκλοφόρησε σε 3.000 αντίτυπα, εκδόθηκε το 1898 με πρόλογο του Καρλ Κάουτσκι. Μια δεύτερη έκδοση που κυκλοφόρησε σε 12.000 αντίτυπα κυκλοφόρησε το 1919, με μια τρίτη έκδοση των 5.000 που κυκλοφόρησε το 1920 και μια τελική έκδοση που κυκλοφόρησε το 1927 με τον ελαφρώς διαφορετικό τίτλο του 1927 ως Der Zukunftsstaat: Wirtschaftstechnisches Wirtschaftstechnische Wirtskeliftschaund Wirklichkeit (Το Μελλοντικό Κράτος: Οικονομικό Ιδεώδες και Οικονομική Πραγματικότητα). Αρκετές ρωσικές εκδόσεις δημιουργήθηκαν μεταξύ 1903-6, μία από τις οποίες εγκρίθηκε από τον Μπαλόντις. Η δεύτερη έκδοση εκδόθηκε επίσης στη Ρωσία αλλά χωρίς την άδεια του συγγραφέα.
Δημοσιευμένα έργα
Ο Μπαλόντις έγραφε κυρίως στα γερμανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί επιστήμονες
Ευτυχισμένοι Μαζί (ρωσική τηλεοπτική σειρά)
Το Ευτυχισμένοι Μαζί (Сча́стливы вме́сте - Το Schastlivy Vmeste) είναι μια ρωσική τηλεοπτική σειρά που προβαλλόταν από το κανάλι TNT από το 2006 έως το 2013. Πρόκειται για μια διασκευή της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Παντρεμένοι με παιδιά.
Πλοκή
Τον Απρίλιο του 2008, οι παραγωγοί ανακοίνωσαν όλα τα επεισόδια της σειράς Παντρεμένοι με παιδιά είχαν προσαρμοστεί για το Ευτυχισμένοι Μαζί (συμπεριλαμβανομένων όλων των επεισοδίων από τη σπάνια 11η σεζόν) και ξεκίνησε ένας διαδικτυακός διαγωνισμός, κατά τον οποίο οι τηλεθεατές θα μπορούσαν να υποβάλουν νέες ιδέες για επεισόδια. Ξεκινώντας από τις 31 Δεκεμβρίου 2009, η εκπομπή ξανάρχισε να προβάλλεται με μια αρχική σειρά 60 νέων επεισοδίων, η οποία θα μπορούσε να διπλασιαστεί με βάση την ανταπόκριση των τηλεθεατών. Σύμφωνα με τους τίτλους αρχής της σειράς, μερικά από τα νέα επεισόδια γράφτηκαν από καινού από αρχικούς σεναριογράφους του πρωτότυπου Παντρεμένοι με παιδιά, κυρίως του Richard Gurman και Katherine Green.
Η σειρά σταμάτησε να προβάλλεται το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές
Colgate-Palmolive
Η Colgate-Palmolive είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρεία καταναλωτικών προϊόντων που εστιάζεται στην παραγωγή, διανομή και παροχή οικιακών, υγειονομικών προϊόντων και προϊόντων προσωπικής φροντίδας. Στο πλαίσιο της επωνυμίας "Hill's Pet Nutrition", είναι επίσης ένας παραγωγός κτηνιατρικών προϊόντων. Τα εταιρικά γραφεία της εταιρείας βρίσκονται στην λεωφόρο Παρκ στο κεντρικό Μανχάταν της Νέας Υόρκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες
Περσική λογοτεχνία
Η περσική λογοτεχνία (περσικά: ادبیات فارسی‎) περιλαμβάνει προφορικές συνθέσεις και γραπτά κείμενα στην περσική γλώσσα. Θεωρείται μια από τις παλιότερες λογοτεχνίες του κόσμου και εκτείνεται σε μια περίοδο δυόμισι χιλιετιών.
Ιστορία
Οι πηγές της βρίσκονται στην περιοχή του ευρύτερου Ιράν, όπως στο σημερινό Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, ο Καύκασος, η Τουρκία, περιοχές της νότιας Ασίας και της κεντρικής Ασίας (όπως το Τατζικιστάν) όπου η περσική ήταν είτε μητρική είτε επίσημη γλώσσα. Για παράδειγμα ο Τζελαλεντίν Ρουμί, ένας από τους πιο αγαπημένους Πέρσες ποιητές, που γεννήθηκε στο Μπαλκ (σύγχρονο Αφγανιστάν) ή στο Ουάκς (σύγχρονο Τατζικιστάν), έγραψε στην περσική γλώσσα και έζησε στην Κόνια (σημερινή Τουρκία) που εκείνη την εποχή ήταν η πρωτεύουσα των Σελτζούκων στην Ανατολία. Οι Γαζναβίδες κατέλαβαν μεγάλες εδαφικές εκτάσεις και αρκετές περιοχές στην ανατολική και κεντρική Ασία και υιοθέτησαν τα περσικά ως γλώσσα της βασιλικής αυλής. Επομένως υφίσταται περσική λογοτεχνία από το Ιράν, την Μεσοποταμία, το Αζερμπαϊτζάν, την περιοχή του ευρύτερου Καυκάσου, την Τουρκία, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, την Ινδία, το Τατζικιστάν και άλλα μέρη της κεντρικής Ασίας. Δεν είναι όλη η περσική λογοτεχνία γραμμένη στην περσική γλώσσα καθώς ορισμένοι θεωρούν ότι συμπεριλαμβάνονται και έργα που γράφτηκαν από Πέρσες ή Ιρανούς σε άλλες γλώσσες, όπως τα ελληνικά και τα αραβικά. Ταυτόχρονα δεν είναι γραμμένη όλη η περσική λογοτεχνία από Πέρσες ή Ιρανούς καθώς Τούρκοι, Καυκάσιοι και Ινδοί ποιητές και συγγραφείς έχουν επίσης χρησιμοποιήσει την περσική γλώσσα.
Περιγράφεται ως μια από τις σπουδαιότερες λογοτεχνίες της ανθρωπότητας ενώ ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε εκτιμά ότι είναι μία από τις τέσσερις κύριες εκπροσώπους της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η περσική λογοτεχνία έχει τις ρίζες της σε επιζώντα έργα της μέσης περσικής και της παλαιάς περσικής εποχής. Αυτή η τελευταία χρονολογείται από το 522 πΧ, ημερομηνία ανακάλυψης της αχαιμενιδικής επιγραφής. Το μεγαλύτερο μέρος της επιζήσασας περσικής λογοτεχνίας, ωστόσο, προέρχεται από την εποχή αμέσως μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας το 650 μΧ. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Αββασίδες (750 μΧ), οι Ιρανοί έγιναν γραμματείς και γραφειοκράτες του ισλαμικού χαλιφάτου και επίσης συγγραφείς και ποιητές του. Η λογοτεχνία στην νεότερη περσική γλώσσα ήκμασε στις περιοχές Χορασάν και Υπερωξιανή εξαιτίας πολιτικών αιτιών καθώς εκεί αναπτύχθηκαν οι πρώτες ιρανικές δυναστείες του μεταϊσλαμικού Ιράν, όπως οι Ταχιρίδες και οι Σαμανίδες.
Πέρσες ποιητές όπως οι Σααντί Σιραζί, Χαφέζ, Αττάρ, Νιζαμί, Τζελαλεντίν Ρουμί, Φερντοσί και Ομάρ Καγιάμ είναι γνωστοί και στον δυτικό κόσμο και έχουν επηρεάσει τη λογοτεχνία πολλών λαών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περσική γλώσσα
Άρτεμις των Γαβίων
Η ονομασία Άρτεμις των Γαβίων (ιταλικά: Diana di Gabi, γαλλικά: Diane de Gabies) αναφέρεται σε άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος το οποίο ανακαλύφθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στα Γάβια της Ιταλίας (ιταλικά: Gabi), έγινε έκθεμα της συλλογής Μποργκέζε και κατόπιν στεγάστηκε στο Λούβρο. Το άγαλμα χρονολογείται στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ. και είναι ρωμαϊκό αντίγραφο από προγενέστερο ελληνικό, η δημιουργία του οποίου αποδίδεται στον Πραξιτέλη κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., πιθανώς η Άρτεμις Βραυρωνία.
Ιστορικό
Ο ζωγράφος και ερασιτέχνης αρχαιολόγος Γκάβιν Χάμιλτον ανακάλυψε το άγαλμα το 1792 στα Γάβια, μια τοποθεσία κοντά στη Ρώμη, εντός έκτασης που ανήκε στον οίκο των Μποργκέζε. Αρχικά το άγαλμα προστέθηκε στη συλλογή αρχαιοτήτων του οίκου, ωστόσο λόγω οικονομικών δυσκολιών το 1807 πουλήθηκε στον Ναπολέοντα και μερικά χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε στο Λούβρο το 1820.
Υπήρξε πολύ δημοφιλές έκθεμα κατά τον 19ο αιώνα, και δημιουργήθηκαν αντίγραφα του για να κοσμήσουν το κτήριο του Αθήναιου του Λονδίνου (Athenaeum Club), καθώς και την κεντρική αυλή του Λούβρου, όπου και δημιουργήθηκαν και πορσελάνινα αντίγραφα μινιατούρες τα οποία πωλούνταν στους επισκέπτες του μουσείου.
Περιγραφή
Το άγαλμα έχει ύψος 1.65 μέτρα και αναπαριστά μια νεαρή γυναίκα ντυμένη με χιτώνα. Το βάρος του σώματος στηρίζεται στο δεξί πόδι, και πίσω του διακρίνεται ένας κορμός δέντρου, ενώ το αριστερό πόδι είναι ελαφρά ανασηκωμένο με τη φτέρνα να αιωρείται.
Το άγαλμα θεωρείται πως απεικονίζει την Αρτέμιδα, θεά του κυνηγιού και της άγριας φύσης, ωστόσο υπάρχει και μια εναλλακτική άποψη η οποία υποστηρίζει πως απεικονίζει την Ιφιγένεια. Ο ρουχισμός αποτελείται ένα κοντό χιτώνα με ευρείες χειρίδες (μανίκια), καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά που αποδίδονται στη συγκεκριμένη θεά. Ο χιτώνας διαθέτει δύο ζωστήρες, έναν ορατό γύρω από τη μέση, και ένα καλυμμένο ο οποίος κάνει τον χιτώντα κοντύτερο και αποκαλύπτει το δεξί γόνατο. Το δεξί χέρι τοποθετεί μια περόνη στον μανδύα στον δεξί ώμο, ενώ το αριστερό χέρι ανασηκώνει τον μανδύα, με την κίνηση αυτή να αποκαλύπτει τον αριστερό ώμο.
Το κεφάλι είναι στραμμένο προς τα δεξιά, με τα μαλλιά να είναι τραβηγμένα προς τα πίσω με κορδέλα. Η έκφραση του αγάλματος δε φαίνεται να είναι συγκεντρωμένη στη δραστηριότητα της διευθέτησης του ρουχισμού, αλλά έχει αφηρημένη έκφραση, χαρακτηριστικό του ύστερου κλασικισμού.
Δημιουργός
Σύμφωνα με τον ιστορικό του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανία, ο Πραξιτέλης φιλοτέχνησε το άγαλμα της Αρτέμιδος της Βραυρώνας για την Ακρόπολη των Αθηνών. Στα καταστατικά της εποχής (347/6 π.Χ.) για τα εκθέματα του Παρθενώνα που έχουν ανακαλυφθεί, αναφέρεται πως το άγαλμα αποτελούσε αφιέρωμα και πως απεικονίζει τη θεά με χιτωνίσκο. Επίσης είναι γνωστό πως ως μέρος της λατρείας πως οι πιστοί της θεάς πρόσφεραν ενδύματα. Το άγαλμα αυτό του Πραξιτέλη έχει συνδεθεί με την Αρτέμιδα των Γαβίων, με τη θεά να φορά ένδυμα που έχει προσφερθεί από τους πιστούς της. Επιπλέον, η κεφαλή μοιάζει με αυτή της Αφροδίτης της Κνίδου και του Απόλλωνα Σαυροκτόνου, έργα τα οποία επίσης αποδίδονται στον Πραξιτέλη.
Έχουν ωστόσο εκφραστεί και αμφιβολίες ως προς την ταυτοποίηση αυτή, όπως το ότι τα στοιχεία που έχουν βρεθεί στην Αθήνα είναι αντίγραφα αυτών από τη Βραυρώνα και δεν είναι βέβαιο πως η αθηναϊκή λατρεία της θεάς περιελάμβανε και την αφιέρωση ρουχισμού. Επιπλέον, ο κοντός χιτώνας θεωρείται πως είναι αναχρονισμός και δεν ταιριάζει στην κλασική εποχή, αλλά περισσότερο στην ελληνιστική περίοδο. Μια μεταγενέστερη υπόθεση, συνέδεσε το άγαλμα της Αρτέμιδος της Βραυρώνας με την κεφαλή ενός αγάλματος που βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Αρχαίας Αγοράς και είναι γνωστό με την ονομασία Κεφαλή Δεσπίνη από τον Γεώργιο Δεσπίνη, τον αρχαιολόγο που το ανακάλυψε.
Ωστόσο η πολύ υψηλή τεχνοτροπία του αγάλματος, και ο αριθμός των χαρακτηριστικών του που συμπίπτουν με την χαρακτηριστικά των έργων του Πραξιτέλη, κάνει πολλούς ειδικούς να θεωρούν πως πρόκειται για έργο του Πραξιτέλη ή ενός από τους γιούς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Αγάλματα της Αρτέμιδος
Μουσείο Πολιτισμού των Φιλισταίων
Το Μουσείο του Πολιτισμού των Φιλισταίων (המוזיאון לתרבות הפלשתים ע"ש קורין ממן - Corinne Mamane Museum of Philistine Culture) είναι ένα αρχαιολογικό μουσείο στην Ασντόντ του Ισραήλ. Διερευνά την κουλτούρα των Φιλισταίων που ζούσαν στην περιοχή της πόλης. Το μουσείο είναι το μοναδικό μουσείο στον κόσμο αφιερωμένο στον πολιτισμό αυτού του λαού ενώ ήταν και το πρώτο μουσείο που λειτούργησε στο Ασντόντ το 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισραηλ Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στο Ισραήλ Ισραηλ Κατηγορία:Ασντόντ
Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα
Η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:أم كلثوم سلطان) (Τούρκικα: Ümmügülsüm Sultan, 7 Φεβρουαρίου 1708 - Νοέμβριος 1732) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αδελφή του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄, ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, ξαδέλφη των σουλτάνων Μαχμούτ Α΄ και του Οσμάν Γ΄ και εγγονή του σουλτάνου Μεχμέτ Δ' και της Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάνας. left|thumb|Ο πατέρας της Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν,[[Αχμέτ Γ΄|Αχμέτ Γ']]
Βιογραφία
Η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1708 και ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνας. Από την πλευρά της μητέρας της είχε έναν αδελφό, τον σουλτάνο Μουσταφά Γ΄. Ήταν μία από τα πενήντα δύο παιδιά και τις τριάντα κόρες του πατέρα της. Το 1709 σε ηλικία περίπου δύο ετών, αρραβωνιάστηκε με τον ηλικιωμένο Αμπντουραχμάν Πασά, ένα βεζίρη. Ήταν μια δαπανηρή υπόθεση για τον Πασά.
Έστειλε στο Τοπ Καπί έναν μεγάλο αριθμό πολύτιμων δώρων αρραβώνων: στην αρραβωνιαστικιά του ένα δαχτυλίδι, μία πένα, έξι Μπόχτσας υφάσματος, καθώς και λουλούδια και φρούτα σε δίσκους. Στον σουλτάνο ένα όμορφο άλογο, μια ζώνη με πετράδια, και πέντε Μπόχτσας υφάσματος. Στην Εμινέ Μιχρισάχ έστειλε ένα διαμαντένιο βραχιόλι και πέντε Μπόχτσας υφάσματος. Δώρα δόθηκαν επίσης στις άλλες συζύγους του σουλτάνου, στις οθωμανές πριγκίπισσες, στους ηγεμόνες και σε εκείνους που οργάνωσαν την τελετή. Ο Τσαγατάι Ουλουτσάι εκτιμά ότι ο αρραβώνας κόστισε στον Αμπντουραχμάν Πασά περισσότερες από 10.000 λίρες. Αλλά ο πασάς πέθανε πριν ο γάμος πραγματοποιηθεί.
Ο Δραπέτης του Φεγγαριού
Ο Δραπέτης του Φεγγαριού είναι μια ελληνική δραματική αισθηματική περιπέτεια φαντασίας, παραγωγής του 1994 σε σενάριο και σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού. Πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Τσοκόπουλος, Άντζελα Γκερέκου, Χρήστος Καλαβρούζος και Αλεξάνδρα Λαδικού.
Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα
Βιογραφία
Η εξέγερση του Πατρώνα Χαλίλ εναντίον του πατέρα της, τελείωσε ότι καλές ημέρες μπορούσε να είχε η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν, και το Νοέμβριο του 1732, σε ηλικία 24 ετών πέθανε.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ο Δραπέτης του Φεγγαριού
Βραβεία
Η ταινία απέσπασε το Βραβείο β' ανδρικού ρόλου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Στάδιο Παρτιζάν
Το Στάδιο Παρτιζάν (Стадион Партизанa) είναι στάδιο ποδοσφαίρου και στίβου στην Αουτοκομάντα του Βελιγραδίου στη Σερβία, το οποίο έχει χωρητικότητα 32.710 θεατών. Είναι η έδρα της Παρτιζάν Βελιγραδίου. Επίσης, ήταν η έδρα του κύριου αντιπάλου της Παρτιζάν, Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου, από το 1959 έως το 1963, όταν μετακόμισε στο Στάδιο Ερυθρού Αστέρα.
Έφερε το όνομα Στάδιο ΓΛΣ (Стадион ЈНА (Стадион Југословенске народне армије) για πολύ καιρό και ήταν ο χώρος της παρέλασης της Ημέρας των Νέων. Ακόμη και σήμερα, η πλειονότητα των ποδοσφαιρόφιλων σε όλες τις χώρες της πρώην Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας το αποκαλούν με την παλιά ονομασία του. Οι οπαδοί της Παρτιζάν, οι Γκρομπαρί, το αποκαλούν επίσης Fudbalski hram («Ναός του ποδοσφαίρου»). Πριν τοποθετηθούν καθίσματα στις κερκίδες, το γήπεδο είχε χωρητικότητα 50.000 θεατών.
Υπήρχαν σχέδια για αντικατάσταση του σημερινού γηπέδου με νέο. Οι ελβετικές εταιρείες Mob Lab και Marazzi-Paul παρουσίασαν ένα έργο ενός σταδίου 38.000 θέσεων με εμπορικό περιεχόμενο. Η κατασκευή επρόκειτο να ξεκινήσει το 2006 αλλά αναβλήθηκε και αργότερα ακυρώθηκε.
Ιστορία
Το στάδιο φιλοξένησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1962, που διεξήχθη από τις 12 έως τις 16 Σεπτεμβρίου 1962.
Τον Απρίλιο του 1989, η Παρτιζάν Βελιγραδίου αγόρασε το γήπεδο από τον πρώην Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό. Το όνομα του γηπέδου άλλαξε επίσημα στο Στάδιο Παρτιζάν. Το γήπεδο της Παρτιζάν είχε χωρητικότητα 50.000 θεατών πριν τεθούν σε ισχύ οι νέοι κανονισμοί ασφαλείας της UEFA. Υπήρχαν 15.924 θέσεις καθήμενων, 33.000 θέσεις για όρθιους και 585 κουτιά θέσεων. Ανακαινίστηκε το 1998 και έκτοτε έχει χωρητικότητα 29.775 θεατών.
Το στάδιο φιλοξένησε την Παρτιζάν στην πρώτη της συμμετοχή στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, τη σεζόν 2003-04. Στα προκριματικά απέκλεισαν τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ του Μπόμπι Ρόμπσον, χάνοντας με 0–1 στο Βελιγράδι, αλλά στη ρεβάνς στο Σαιντ Τζέιμς Παρκ κέρδισαν με γκολ του Ίβιτσα Ίλιεφ στην κανονική διάρκεια και έφτασαν στη φάση των ομίλων μετά από νίκη στη διαδικασία των πέναλτι. Παρά το γεγονός ότι κληρώθηκε σε έναν δύσκολο όμιλο με τη Ρεάλ Μαδρίτης, την Πόρτο (νικήτρια ου Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2002–03 και τελική νικήτρια της διοργάνωσης) και τη Μαρσέιγ (μετέπειτα φιναλίστ Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2003-2004), το στάδιο αποδείχθηκε σκληρό έδαφος για τους αντιπάλους και η ομάδα δεν έχασε εντός έδρας αγώνα, όπου έφερε ισοπαλία με 0–0 με τους διάσημους Galácticos της Ρεάλ Μαδρίτης, που περιλάμβανε παίκτες όπως ο Ζινεντίν Ζιντάν, Ρονάλντο, Λουίς Φίγκο, Ρομπέρτο Κάρλος, Ραούλ και Ντέιβιντ Μπέκαμ, ισοπαλία με 1–1 με την Πόρτο, με επικεφαλής τον προπονητή Ζοζέ Μουρίνιο και τη Μαρσέιγ, με τους σούπερ σταρ Φαμπιέν Μπαρτέζ και Ντιντιέ Ντρογκμπά, ενώ έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο στους εκτός έδρας αγώνες της στη Μαδρίτη (0–1), στη Μασσαλία (0–3) και στο Πόρτο (1–2).
Τον Σεπτέμβριο του 2010, το γήπεδο της Παρτιζάν αναδιοργανώθηκε σε λίγα σημεία για το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Λόγω των προτύπων των σταδίων της UEFA, οι φράχτες στην ανατολική και τη δυτική κερκίδα μειώθηκαν από 2,25 μέτρα σε 0,70 μέτρα. Το γήπεδο ποδοσφαίρου επεκτάθηκε κατά 1 τετραγωνικό μέτρο. Τοποθετήθηκαν νέα, σύγχρονα δοκάρια και ολοκαίνουργια κουτιά τύπου κατασκευάστηκαν στην κορυφή της δυτικής κερκίδας. Ο αγώνας του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ της Παρτιζάν με την Άρσεναλ στις 20 Σεπτεμβρίου, σχεδόν αναβλήθηκε λόγω βλάβης δύο προβολέων του γηπέδου. Ωστόσο, ένα από αυτά διορθώθηκε και ο διαιτητής Βόλφγκανγκ Σταρκ έδωσε τη συγκατάθεσή του ώστε ο αγώνας να διεξαχθεί μόνο με 3 προβολείς.
Δομές και εγκαταστάσεις
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οπαδοί στη νότια κερκίδα. Το Στάδιο Παρτιζάν έχει 29.775 θέσεις χωρισμένες σε τέσσερις εξέδρες: τη νότια, τη βόρεια, τη δυτική και την ανατολική. Οι κερκίδες έχουν ύψος 21 μέτρων και άνοιγμα 236 μέτρων σε μήκος (βορρά-νότος) και 150 μέτρων σε πλάτος (ανατολή-δύση). Υπάρχουν 30 σειρές καθισμάτων και 30 πύλες εισόδου και εξόδου για τους θεατές. Ο αγωνιστικός χώρος έχει διαστάσεις 105 επί 68 μέτρα και φωτίζεται στα 1.400 λουξ (Philips). Το γήπεδο διαθέτει αθλητικό ταρτάν, δύο γήπεδα με γρασίδι, προπονητικό γήπεδο με αποδυτήρια, κέντρο τύπου και εστιατόριο. Μέσα στο συγκρότημα του σταδίου υπάρχουν επίσης 18 γήπεδα αντισφαίρισης, αίθουσα πυγμαχίας, πεδίο βολής, γυμναστήριο, ιατρικό κέντρο και εμπορικός χώρος.
Προτεινόμενο νέο γήπεδο
Το 2006, το σημερινό στάδιο επρόκειτο να επανασχεδιαστεί από την ελβετική εταιρεία Mob Lab. Η χωρητικότητα του νέου γηπέδου της Παρτιζάν θα ήταν περίπου 38.000 θέσεων, με ένα σύγχρονο επιχειρηματικό πάρκο γεμάτο ξενοδοχεία, κτίρια γραφείων, γήπεδα αντισφαίρισης και πολυκινηματογράφο.
Άλλες χρήσεις
Εκτός από αθλητικές εκδηλώσεις, το στάδιο είναι επίσης χώρος για διάφορες συναυλίες και παραστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σερβία Κατηγορία:Στάδια στίβου στη Σερβία Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βελιγράδι Κατηγορία:Σάφσκι Βένατς
Κάρολος της Αυστρίας-Έστε
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Φερδινάνδου-Καρόλου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Μαρίας-Βεατρίκης των Έστε δούκισσας της Μάσσα & Καρράρα, κόρης τού Έρκολε Γ΄ δούκα της Μόντενα & του Ρέτζο.
Ο Κάρολος-Αμβρόσιος-Ιωσήφ-Ιωάννης Βαπτιστής γεννήθηκε στο Μιλάνο και πέρασε τη νεανική του ζωή στη Μόντσα της Λομβαρδίας, όπου η οικογένειά του είχε καταφύγει μετά από τη Γαλλική εισβολή στο δουκάτο της Μόντενα. Αφού έμεινε στη Βερόνα, την Πάδουα, την Τεργάστη και τη Λιουμπλιάνα, η οικογένειά του μετακινήθηκε στο Βήνερ Νόιστατ (κοντά στη Βιέννη).
Επειδή ήταν ευαίσθητος, ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Έγινε επίσκοπος του Βακ (βόρεια της Ουγγαρίας) το 1806 και αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ δύο έτη μετά. Η τελευταία θέση τον έκανε πρωθιερέα (primate) της Ουγγαρίας. Απεβίωσε το επόμενο έτος σε ηλικία 24 ετών στην Τάτα, βόρεια της Ουγγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Ωτ-Βιέν
Η Ωτ-Βιέν (γαλλικά: Haute-Vienne, οξιτανικά: Nauta-Viena ή Nauta-Vinhana) είναι γαλλικός νομός, που βρίσκεται στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Ο νομός έλαβε το όνομά του από τον ποταμό Βιέν που διασχίζει την περιοχή. Πρωτεύουσα και κύρια πόλη της είναι η Λιμόζ.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο της αποδίδουν κωδικό 87.
Ο νομός βρίσκεται στο σταυροδρόμι των ιστορικών συνδέσεων μεταξύ Παρισιού και Τουλούζης (βόρεια-νότια) και του Ατλαντικού ωκεανού και της Μασίφ Σαντράλ (δυτικά-ανατολικά) και είναι πολιτιστικά και ιστορικά οξιτανικός. Καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα της παλαιάς επαρχίας Λιμουζέν.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν ένας από τους 3 νομούς της πρώην διοικητικής περιοχής Λιμουζέν, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Πουατού-Σαράντ και Ακουιτανία από το 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Ω-Βιενουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Βιέν στη Λιμόζ Ο νομός Ωτ-Βιέν είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Νέα Ακουιτανία. Έχει έκταση 5.520 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 195 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 374.978 (στην απογραφή του 2016).
Συνορεύει με έξι νομούς. Ο νομός Αντρ στα βόρεια, ο νομός Κρεζ βρίσκεται στα ανατολικά, ο νομός Κορέζ στα νότια, η Δορδόνη στα νοτιοδυτικά, η Σαράντ στα δυτικά και η Βιέν στα βορειοδυτικά.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Λιμόζ με 132.660 κατοίκους (2016), που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 347 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή (390 οδικώς) νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Οι κύριοι ποταμοί είναι δύο και διασχίζουν το νομό από τα ανατολικά προς τα δυτικά: ο ποταμός Βιέν, ο οποίος έδωσε στο νομό το όνομά του και διασχίζει τις δύο κύριες πόλεις Λιμόζ και Σαιν-Ζυνιέν, και ο ποταμός Γκαρτάμπ. Υπάρχουν επίσης πολλοί παραπόταμοι, τα υδάτινα ρεύματα στο νομό έχουν συνολικό μήκος 7.000 χιλιόμετρα.
Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται η Κεντρική Οροσειρά (Μασίφ Σαντράλ). Το υψόμετρο του νομού κυμαίνεται μεταξύ 122 μέτρων στην κοιλάδα του Γκαρτάμπ και περίπου 800 μέτρων κοντά στη λίμνη Βασιβιέρ. Οι πηγές του ποταμού Σαράντ βρίσκονται στην κοινότητα Σερονάκ, κοντά στο Ροσεσουάρ. Υπάρχουν πολλά δάση που καλύπτουν το 30% περίπου του εδάφους του νομού.
Στο δυτικό άκρο του νομού βρίσκεται ο κρατήρας Ροσεσουάρ, ένας κρατήρας που δημιουργήθηκε από έναν μετεωρίτη που έπεσε στην επιφάνεια της γης πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια. Λόγω της επακόλουθης διάβρωσης, ο κρατήρας δεν είναι εμφανής εκτός από τις γεωλογικές επιπτώσεις στον περιβάλλοντα χώρο.
Το 1998, το νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, μαζί με το βόρειο τμήμα του Περιγκόρ, χαρακτηρίστηκε ως Περιφερειακό φυσικό πάρκο Περιγκόρ-Λιμουζέν.
Ιστορία
Η δημιουργία του νομού αριστερά|μικρογραφία|Η σημαία του νομού μικρογραφία|367x367εσ|Η θέση του νομού Ωτ-Βιέν στη [[Νέα Ακουιτανία]] Ο νομός Ωτ-Βιέν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Δημιουργήθηκε από ένα τμήμα της επαρχίας Λιμουζέν (το νότιο μισό) και της κομητείας της Μαρς (το βόρειο μισό), καθώς και μερικές κοινότητες του Ανγκουμουά (στα νοτιοδυτικά) και του Πουατού (Ροσεσουάρ). Προσωρινά έλαβε τον αριθμό 81 που άλλαξε σε 87 τον 19ο αιώνα με την προσθήκη τμημάτων στα ανατολικά και βορειοανατολικά.
Νικολά Λεμπέγκ
Ο Νικολά Λεμπέγκ (γαλλ. Nicolas Lebègue (Le Bègue), περ. 1631 – 6 Ιουλίου 1702) ήταν Γάλλος συνθέτης, τσεμπαλίστας και οργανίστας της περιόδου του Μπαρόκ.
Ωτ-Βιέν
Ιστορία
Ο νομός έλαβε το όνομά του από τον άνω ρου του ποταμού Βιέν, (Haute-Vienne = Άνω-Βιέν), παραπόταμο στην αριστερή όχθη του Λίγηρα, που διασχίζει το νομό από τα ανατολικά προς τα δυτικά.
Νικολά Λεμπέγκ
Βιογραφικά στοιχεία
Για τα πρώιμα χρόνια της ζωής του ελάχιστα είναι γνωστά· γεννήθηκε στην πόλη Λαόν και είναι πιθανόν να έλαβε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής από τον θείο του, επίσης Νικολά Λεμπέγκ, που υπήρξε δεξιοτέχνης οργανοπαίκτης (maître joueur d'instrument). Τη δεκαετία του 1650 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και εδραιώθηκε ως ένας από τους καλύτερους οργανίστες της χώρας. Πιθανότατα κατείχε αρκετές θέσεις οργανίστα, με μόνη γνωστή να αποτελεί αυτή στην εκκλησία του Saint-Merri (1664). Το 1678 διορίστηκε βασιλικός οργανίστας στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, θέση που μοιράστηκε με τους εξίσου γνωστούς οργανίστες Γκιγιώμ-Γκαμπριέλ Νιβέρ, Ζαν-Ντενί Τομλέν και Ζαν-Μπατίστ Μπυτέρν. Η φήμη του ήταν τόσο μεγάλη, που συχνά ταξίδευε σε άλλες πόλεις, για να συνδράμει με τις γνώσεις του σε κατασκευές νέων οργάνων. Εκτός αυτών των ιδιοτήτων διετέλεσε και δάσκαλος μουσικής, με πιο γνωστό μαθητή του τους Νικολά ντε Γκρινύ και Φρανσουά ντ' Αζενκούρ.
Ωτ-Βιέν
Ιστορία
Από το 1960 έως το 2015 ήταν ένας από τους 3 νομούς της πρώην διοικητικής περιοχής Λιμουζέν, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Πουατού-Σαράντ και Ακουιτανία από το 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Νικολά Λεμπέγκ
Βιογραφικά στοιχεία
Στις μέρες μας είναι ευρύτερα γνωστός για την μουσική που έγραψε για πληκτροφόρα όργανα και ειδικότερα για τους νεωτερισμούς που εισήγαγε στη μουσική για όργανο, όπως την καθιέρωση του ιδιώματος Tierce en taille (διάστημα τρίτης στη μελωδική γραμμή του τενόρου) και τον διαχωρισμό της μελωδικής γραμμής των ποδόπληκτρων (πεντάλ) απ' αυτή του αριστερού χεριού. Στο έργο του καταμετρώνται επίσης οι πρώτες εκδόσεις από άμετρα πρελούδια καθώς και παραλλαγές σε χριστουγεννιάτικα κάλαντα για όργανο (noëls).
thumb|250px|Το πρωτοσέλιδο του 3ου Βιβλίου για Όργανο
Ωτ-Βιέν
Ιστορία
Προϊστορία και αρχαιότητα εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|[[Ντολμέν στη Μπερνέιγ-συρ-Βιέν]] Η περιοχή κατοικούνταν από την Παλαιολιθική εποχή, καθώς έχουν βρεθεί λίγα παλαιολιθικά και μεσολιθικά κατάλοιπα ανθρώπινου πολιτισμού. Οι κάτοικοι της Νεολιθικής περιόδου πιστοποιούνται με επεξεργασμένους λίθους και ταφικούς θαλάμους, όπως τα ντολμέν στο Λα Κρουά-συρ-Γκαρτάμπ και άλλα στο Μπερνέιγ-συρ-Βιέν και άλλα μέρη. Τα αντικείμενα της εποχής του Χαλκού περιλαμβάνουν κεφαλές λίθινων τσεκουριών που βρέθηκαν στο Σαλύ.
Νικολά Λεμπέγκ
Εργογραφία
Ο Λεμπέγκ εξέδωσε πέντε συλλογές με έργα τόσο για όργανο όσο και για τσέμπαλο, όλες στο Παρίσι:
Ωτ-Βιέν
Ιστορία
Την εποχή της έλευσης των Ρωμαίων, στην περιοχή κατοικούσε η γαλατική φυλή των Λεμοβίκων, που έδωσαν το όνομά τους στη Λιμόζ. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, σύντομα αναπτύχθηκε το εμπόριο και άρχισαν να εξορύσσονται χρυσός και κασσίτερος. Η γεωργία αναπτύχθηκε και καλλιεργήθηκαν αμπέλια. Στο Σαιν-Ζενς βρέθηκαν αμφορείς για την αποθήκευση κρασιού. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου, ιδρύθηκε η πόλη Αουγκουστορίτουμ (η μετέπειτα Λιμόζ) σε ένα στρατηγικό σημείο πάνω στον ποταμό Βιέν. Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν δρόμους από εδώ μέχρι τη Βρετάνη, τη Λυών και τη Μεσόγειο. Η περιοχή αποδυναμώθηκε από τον 3ο αιώνα όταν άρχισαν οι βαρβαρικές επιδρομές και επιβλήθηκαν οι Βησιγότθοι.
Νικολά Λεμπέγκ
Εργογραφία
Κάπου είκοσι ακόμη έργα σώζονται σε χειρόγραφη μορφή, στα οποία περιλαμβάνονται αρκετά άμετρα πρελούδια, στο ίδιο ύφος που εισήγαγαν οι Λουί Κουπρέν και Ζακ Σαμπιόν ντε Σαμπονιέρ. Η σημειογραφία του Λεμπέγκ είναι κάπως πιο αφηρημένη απ' αυτή του Κουπρέν, ενώ τα κομμάτια αυτά καθεαυτά υστερούν σε διάρκεια. Αξιοσημείωτη είναι η ιεράρχηση που επέβαλε στους χορούς της σουίτας: τις περισσότερες φορές αρχίζει με μια allemande και ακολουθούν η courante, η sarabande και τέλος η gigue.
Ωτ-Βιέν
Ιστορία
Μεσαίωνας αριστερά|μικρογραφία|Το κάστρο του Μονμπράν Η κυριαρχία των Βησιγότθων ήταν βραχύβια και ο Κλοβίς απέκτησε τον έλεγχο του Λιμουζέν μετά τη μάχη του Βουγιέ το 507. Το 674, η περιοχή συνδέθηκε με το δουκάτο της Ακουιτανίας και δημιουργήθηκε η υποκομητεία της Λιμόζ. Ακολούθησε μια αναστατωμένη περίοδος με διάφορες εξουσίες να αλληλοδιαδέχονται στον έλεγχο της περιοχής. Το 1199, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του κάστρου του Σαλύ-Σαμπρόλ.
Νικολά Λεμπέγκ
Εργογραφία
Ακόμη, σώζεται μια συλλογή με μοτέτα, που εξεδώθησαν στο Παρίσι το 1687. Το αξιοσημείωτο σ' αυτή την περίπτωση είναι η χρήση του οργάνου, όπου δεν αναλαμβάνει αυστηρά τον ρόλο του συνεχούς βάσιμου, αλλά αποτελεί ανεξάρτητο μέρος της σύνθεσης. Κάποια άλλα έργα του, όπως οι Εσπερινοί για δύο χορωδίες, είναι χαμένα.
Ωτ-Βιέν
Ιστορία
Η περιοχή συμμετείχε ενεργά στον Εκατονταετή Πόλεμο και με τη συνθήκη του Μπρετινί το 1360, η Γαλλία παραχώρησε στην Αγγλία μια μεγάλη περιοχή εδαφών που περιλάμβανε μεγάλο μέρος του Λιμουζέν. Η πόλη Λιμόζ αντιστάθηκε και δήλωσε πίστη στο Γαλλικό στέμμα και σαν αποτέλεσμα λεηλατήθηκε το 1370. Ακολούθησαν άλλα χρόνια ταραχών, αλλά όταν αποκαταστάθηκε η ειρήνη, ο νομός ανέκαμψε οικονομικά. Δημιουργήθηκαν βυρσοδεψίες στο ποτάμι, άρχισε να παράγεται χαρτί, εξελίχθηκε η εκτύπωση και η περιοχή έγινε γνωστή για τα λεπτά σμάλτα. μικρογραφία|191x191εσ|[[Αν Ρομπέρ Ζακ Τυργκό]] Νεότεροι χρόνοι
Μετά από μια αγροτική επανάσταση, ο Ερρίκος Δ' έφερε την ειρήνη και την ευημερία στην περιοχή. Επισκέφτηκε τη Λιμόζ το 1607 όπου τον υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό. Η Αντιμεταρρύθμιση οδήγησε στη δημιουργία πολυάριθμων μοναστηριών και θρησκευτικών ταγμάτων, ειδικά στη Λιμόζ.
Νικολά Λεμπέγκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Ωτ-Βιέν
Ιστορία
Το 1761, ο Ζακ Τυργκό τοποθετήθηκε ως διοικητικός υπάλληλος (συλλέκτης φόρων) της Λιμόζ. Μείωσε τους φόρους που κατέβαλε η περιοχή και ανέπτυξε πιο δίκαιες μεθόδους είσπραξης, βελτίωσε το οδικό σύστημα και ενθάρρυνε την αγροτική ανάπτυξη. Και το κυριότερο, όταν περί το 1768 ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα καολίνης κοντά στην κοινότητα Σαιντ-Υριέ-λα-Περς στα νότια του νομού, αντελήφθη τη σημασία τους και συνέβαλε στην ανάπτυξη της βιομηχανίας πορσελάνης, που ήταν καθοριστική για την οικονομική ζωή της περιοχής στο εξής.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 10 Ιουνίου 1944 στη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό Οραντούρ-συρ-Γκλάν στην κατεχόμενη Γαλλία από τους Ναζί  καταστράφηκε και 642 κάτοικοι, μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά, σφαγιάστηκαν από μονάδα των Waffen-SS.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|250x250εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Ωτ-Βιέν Ο νομός Ωτ-Βιέν χωρίζεται σε 3 διαμερίσματα, 21 καντόνια και 195 κοινότητες:
Πόλεις
εναλλ.=|μικρογραφία|500x500εσ|Ο νομός Ωτ-Βιέν, οι παλιές επαρχίες και οι σύγχρονες πόλεις Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Ωτ-Βιέν είναι: