cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαύρεντο
Το όνομα "Λαυρέντο" προέρχεται από το φυτό Δάφνη το οποίο όπως αναφέρει ο Βιργίλιος ήταν ιερό. Το αρσενικό όνομα "Λαυρέντος" όπως και το θηλυκό "Λαυρεντία" αναφερόταν σε όποιον "κατάγεται από το Λαυρέντο" ή σε όποιον "φορά Δάφνινο στεφάνι". Το όνομα το συναντάμε σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, οι κάτοικοι έδωσαν το όνομα αυτό στην πόλη τους επειδή το φυτό της δάφνης ήταν το ευλογημένο δέντρο των Λατίνων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στο Λάτιο
Ο-τολουϊδίνη
Η ο-τολουϊδίνη ή 2-μεθυλοβενζεναμίνη ή o-αμινομεθυλοβενζόλιο ή ο-μεθυλανιλίνη ή ο-μεθυλοβενζεναμίνη είναι μια από τις τρεις (3) ισομερείς ενώσεις που έχουν την ονομασία «τολουϊδίνη». Πρόκειται για αρυλαμίνη όμοια σε συντακτικό τύπο με την ανιλίνη, εκτός από την παρουσία μιας μεθυλομάδας συνδεδεμένης σε ο- (ορθο-) θέση με το βενζολικό δακτύλιο. Οι χημικές ιδιότητες και των τριών (3) τολουϊδίνων είναι αρκετά παρόμοιες με αυτές της ανιλίνης και γενικά έχουν πολλές ιδιότητες κοινές με τις άλλες αρωματικές αμίνες. Εξαιτίας της αμινομάδας της που είναι άμεσα συνδεδεμένη με το βενζολικό δακτύλιο, η ο-τολουϊδίνη είναι μια ασθενής βάση. Είναι δυσδιάλυτη σε καθαρό νερό, αλλά ευδιάλυτη σε όξινα υδατικά διαλύματα (αλλά και σε πολύ αλκαλικά). Σε συνθήκες δωματίου (T = 25 °C, P = 1 atm) είναι ένα ιξώδες (πηκτό) υγρό. Χρησιμοποιείται για την παραγωγή βερνικιών. Είναι ακόμη συστατικό των επιταχυντών για την παραγωγή κυανακρυλικού γυαλιού. Είναι πολύ τοξική και ύποπτη για καρκινογένηση σε ανθρώπους. Ακόμη, η συγγενής ένωση ο-τολιδίνη (που το μόριό της αποτελείται από δύο μόρια ο-τολουϊδίνης συνδεμένα στο #4 άτομο άνθρακα του καθενός) χρησιμοποιείται ως μία προκαταρκτική δοκιμή για το αίμα στην εγκληματολογία.
Μέθοδος Hoffmann
Με επίδραση αμμωνίας σε o-μεθυλοφαινυλαλογονίδιο :
Με επίδραση νατραμίδιου σε ο-μεθυλοφαινυλαλογονίδιο
Με επίδραση διαλύματος νατραμίδιου σε ο-μεθυλοφαινυλαλογονίδιο :
Με αντιδραστήρια Grignard
Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και χλωραμίνης :
Αναγωγή o-νιτροτολουολίου
Με αναγωγή ο-νιτροτολουολίου :
ή
Αποικοδόμηση ο-μεθυλοβενζαμιδίου
Με αποικοδόμηαη ο-μεθυλοβενζαμίδιου κατά Hofmann :
Οξεοβασική συμπεριφορά
1. Συμπεριφορά βάσης - Παράγει άλατα με οξέα .:
2. Συμπεριφορά οξέος - Παράγει άλατα με ισχυρές βάσεις :
Επίδραση νιτρώδους οξέος
1. Παραγωγή ο-διαζωμεθυλοβενζολοχλωρίδιου :
2. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-κρεσόλη :
3. Απαμίνωση - μετατροπή σε αλκυλο(ο-μεθυλοφαινυλ)αιθέρα :
4. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-ιωδοτολουόλιο :
5. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-αλοτολουόλιο :
6. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-φθοροτολουόλιο :
7. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-νιτροτολουόλιο :
8. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-θειοκρεσόλη :
9. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-μεθυλοβενζονιτρίλιο :
10. Απαμίνωση - μετατροπή σε ο-μεθυλοφαινυλαρύλιο :
Αλκυλίωση αμινομάδας
Με αλκυλαλογονίδια .:
Ακυλίωση αμινομάδας
1. Με ακυλαλογονίδια .:
2. Με ανυδρίτες καρβονικών οξέων :
3. Με εστέρες :
Με άλλα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια
1. Με καρβονυλικές ενώσεις δίνει βάσεις του Shiff :
3. Με ισοκυανικό εστέρα :
4. Με ισοκυανικό θειεστέρα :
Πυρηνόφλες υποκαταστάσεις
1. Ισονιτριλική αντίδραση: :
2. Αντίδραση Hinsberg :
Αντιδράσεις του αρωματικού δακτυλίου
1. Με νίτρωση παράγει:
Πηγές
Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες
Καλλατίς
Η Καλλατίς ή Κάλλατις ή η σημερινή Μανγκάλια (ρουμανικά: Mangalia, άλλες ιστορικές ονομασίες: Παγκάλια, Παγκλικάρα, Τομισοβάρα) είναι πόλη και λιμάνι στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας στη νοτιοανατολική περιοχή της Κωνστάντζας, στη Ρουμανία.
Ιστορία
Η ελληνική πόλη Καλλατίς υπήρχε μέχρι τα μέσα του 7ου αιώνα υπό αυτό το όνομα. Η ζωή στην πόλη ξανάρχισε από τον 10ο αιώνα. Τον 13ο αιώνα η Καλλατίς έγινε γνωστή ως Παγκάλια. Οι Βλάχοι την αποκαλούσαν Τομισοβάρα και οι Έλληνες την αποκαλούσαν Παγκλικάρα. Από τον 16ο αιώνα η πόλη είχε αποκτήσει το σημερινό της όνομα, Μανγκάλια.
Μια ελληνική αποικία ονομασμένη Καλλατίς ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. από την πόλη της Ηράκλειας της Ποντικής. Το πρώτο της ασημένιο νόμισμα κόπηκε γύρω στο 350 π.Χ. Το 72 π.Χ., η Καλλατίς κατακτήθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό Λούκουλο και ανατέθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία της Άνω Μοισίας. Κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα μ.Χ., η πόλη έχτισε αμυντικές οχυρώσεις και συνεχίστηκε η κοπή νομισμάτων υπό τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Σεπτίμιο Σεβήρο και Καρακάλλα. Η Καλλατίς υπέστη πολλαπλές εισβολές τον 3ο αιώνα μ.Χ., αλλά στάθηκε ξανά στα πόδια της τον 4ο αιώνα μ.Χ. για να ανακτήσει το καθεστώς της ως σημαντικός εμπορικός κόμβος και πόλη λιμάνι. Από τον 7ο έως τον 11ο αιώνα η πόλη ήταν υπό την κυριαρχία της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.
Δημογραφικά
Κατά την απογραφή του 2011, το 90,6% των κατοίκων της πόλης ήταν Ρουμάνοι, το 4,4% Τούρκοι, το 3,6% Τάταροι, το 0,5% Ρομά, το 0,3% Λιποβάνοι και το 0,6% ανήκε σε άλλες εθνοτικές ομάδες. Ανάλογα με τη θρησκεία, για τους ερωτηθέντες για τους οποίους υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, το 89,5% ήταν Ρουμάνοι Ορθόδοξοι, 8,3% Μουσουλμάνο ι, 0,9% Ρωμαιοκαθολικοί, 0,3% Πεντηκοστιανοί και 1% άλλη ή καμία.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Φράνο Σέλακ
Ο Φράνο Σέλακ ή Φράνε Σέλακ ήταν Κροάτης γνωστός για τις συχνές επιθανάτιες εμπειρίες του. Έχει χαρακτηριστεί είτε ως ο πιο τυχερός είτε ως ο πιο άτυχος άνθρωπος του κόσμου.
Προσωπική ζωή
Ο Φράνο Σέλακ γενήθηκε στις 14 Ιουνίου 1929 στην πόλη Πέτρινια της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν καθηγητής μουσικής, έπαιζε ακορντεόν και του άρεσαν τα Ιταλικά λαϊκά τραγούδια.
Το 2002 και δυο μέρες μετά τα 73-ά του γενέθλια, ο Σέλακ κέρδισε 6.5 εκατομμύρια κούνα (ή 900.000€) από ένα λαχείο. Την ίδια χρόνια παντρεύτηκε επίσης για πέμπτη φορά. Ενώ αγόρασε δύο σπίτια και ένα σκάφος με τα κέρδη του, το 2010 αποφάσισε να δώσει τα περισσότερα από τα υπόλοιπα χρήματα σε συγγενείς και φίλους του, ζώντας ένα λιτό τρόπο ζωής.
Απεβίωσε στην ηλικία των 86 ετών.
Επιθανάτιες εμπειρίες
Οι εμπειρίες του Σέλακ ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1962 ταξιδεύοντας με τρένο από το Σαράγεβο στο Ντούμπροβνικ. Καθώς το τρένο περνούσε μέσα από ένα κρύο, βροχερό φαράγγι, ξέφυγε από τις γραμμές και συνετρίβη σε ένα ποτάμι. Ένας άγνωστος τράβηξε και έσωσε τον Σέλακ, ενώ 17 επιβάτες πνίγηκαν. Ο Σέλακ υπέστη κάταγμα στο χέρι και υποθερμία.
Την επόμενη χρονιά, κατά τη διάρκεια του πρώτου και μοναδικού του ταξιδιού με αεροπλάνο από το Ζάγκρεμπ στη Ριέκα, εκτινάχθηκε από μια δυσλειτουργική πόρτα εκτός αεροπλάνου και προσγειώθηκε σε μια θημωνιά. Το αεροπλάνο συνετρίβη, σκοτώνοντας 19 άτομα.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1966, το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε ξέφυγε από τον δρόμο πέφτοντας σε ένα ποτάμι, πνίγοντας τέσσερις επιβάτες. Ο Σέλακ κολύμπησε μέχρι την ακτή, έχοντας υποστεί μόνο μερικά κοψίματα και μώλωπες.
Το 1970, το αυτοκίνητό του έπιασε φωτιά καθώς οδηγούσε και κατάφερε να διαφύγει πριν ανατιναχτεί η δεξαμενή καυσίμου. Τρία χρόνια αργότερα, το 1973, σε ένα άλλο περιστατικό, ο κινητήρας του αυτοκινήτου του βράχηκε με καυτό λάδι από μια δυσλειτουργική αντλία καυσίμου, με αποτέλεσμα οι φλόγες να εκτοξευθούν μέσα από τις οπές αερισμού. Τα μαλλιά του Σέλακ κάηκαν σε αυτό το περιστατικό, αλλά κατά τα άλλα δεν έπαθε τίποτα.
Στη μοντέρνα κουλτούρα
Οι επιθανάτιες εμπειρίες του Σέλακ ενέπνευσαν το νεοϋορκέζο καλλιτέχνη Ντέιβιντ Ράνσομ (David Ransom) της This & That Visuals να δημιουργήσει ένα κινούμενο σχέδιο στο YouTube το 2014, εξιστορώντας τη ζωή του Σέλακ. Το βίντεο έγινε ιδιαίτερα διάσημο επιτυγχάνοντας πάνω από 3 εκατομμύρια προβολές.
Στο Σέλακ δεν άρεσε ο τρόπος που προβλήθηκε η ζωή του μέσα από το συγκεκριμένο βίντεο, δηλώνοντας «Οι Αμερικανοί δεν έχουν ιδέα. Μου ζωγράφισαν μουστάκι και μπέρδεψαν όλα μου τα ατυχήματα. Ίσως κερδίσουν πολλά χρήματα, ενώ εγώ ζω με μια σύνταξη. Ας μου στείλουν τουλάχιστον χίλια δολάρια».
Αμφισβητήσεις
Οι ιστορίες του δεν έχουν επαληθευθεί και το BBC απέτυχε να τον προσεγγίσει προσωπικά το 2014 μετά το διάσημο βίντεο στο YouTube.
Δεν υπάρχουν επίσημα αρχεία που να τεκμηριώνουν ένα θανατηφόρο κροατικό αεροπορικό δυστύχημα το 1963 ή ένα θανατηφόρο ατύχημα τρένου το προηγούμενο έτος. Την ίδια στιγμή, το BBC έδωσε το έτος του πρώτου του ατυχήματος ως το 1957, και όχι το 1962, και είπε ότι έγινε σε λεωφορείο αντί για τρένο.
Εν τω μεταξύ, υπήρξαν ασυνέπειες στις ιστορίες του Σέλακ. Όταν η εφημερίδα The Telegraph του πήρε συνέντευξη το 2003, είπε ότι αγόραζε λαχεία με συνέπεια για χρόνια πριν τελικά κερδίσει. Ωστόσο, όταν η The Telegraph του μίλησε ξανά το 2010, ο Σέλακ είπε ότι κέρδισε το τζακ ποτ την πρώτη φορά που έπαιξε. Επίσης, το έτος της νίκης του στο λαχείο αποκλίνει σε διαφορετικές πηγές.
Πηγές
Κατηγορία: Μουσικοί
Ρεκόρ (γεωργικά οχήματα)
H Ρεκόρ Α.Ε.Β.Ε. ήταν ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία που παρήγαγε γεωργικά οχήματα και μηχανήματα. Ιδρύθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1957 και διαλύθηκε το 1999.
Στα προϊόντα της συμπεριλαμβάνονταν μοτοκαλλιεργητές (από το 1958), μια σειρά χαρακτηριστικών ελληνικών τρικύκλων φορτηγών που συνδύαζαν χαρακτηριστικά φορτηγού και τρακτέρ (από το 1966), ελκυστήρες (από το 1970), τετράτροχα φορτηγά (από το 1978) και μηχανολογικός εξοπλισμός, όπως συμπλέκτες και κιβώτια ταχυτήτων για τα οχήματά της. Η κύρια αγορά της ήταν η Ελλάδα, αν και ορισμένοι μοτοκαλλιεργητές πωλούνταν και στο εξωτερικό. Η ετήσια παραγωγή οχημάτων, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, είχε φτάσει κατά μέσο όρο τις 500 μονάδες.
Τα πιο προηγμένα μοντέλα ήταν το τρακτέρ ΓΣ 7 του 1970, το οποίο αποτελούταν από μηχανές ντίζελ 18-26 ίππων της Ruggerini  και το φορτηγό GS 2000 του 1970, το οποίο αποτελούταν από έναν ντιζελοκινητήρα Peugeot με 1.400 κυβικά και 55 ίππους. Αυτό το φορτηγό με σασί από φάιμπα μπορούσε να μεταφέρει φορτίο δύο τόννων και χαρακτηριζόταν από τον σχεδιασμό καμπίνας που ήταν σαφώς επηρεασμένος από εκείνους των σύγχρονων Ιαπωνικών μοντέλων, ιδίως της πρώτης γενιάς των Mitsubishi Delica.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Γεώργιος (γιος του Δαβίδ Ζ΄ της Γεωργίας)
O Γεώργιος, გიორგი Giorgi, (1250 - 1268) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δαβίδ Ζ΄ Ούλου, βασιλιά της Γεωργίας, από τον οποίο ορίστηκε διάδοχος του θρόνου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1260 κρατήθηκε ως όμηρος στη Μογγολική Αυλή των Ιλχανιδών του Χουλαγκού Χαν και αργότερα υπηρέτησε με τον πατέρα του στις στρατιωτικές τάξεις των Μογγόλων. Απεβίωσε σε ηλικία 18 ετών το 1268, δύο χρόνια πριν από τον πατέρα του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Δαβίδ Ζ΄ Ούλου (Πρεσβύτερου) της Γεωργίας και συζύγου του Aλτούν από την Αλανία, την οποία ο βασιλιάς πήρε ως προσωρινή γυναίκα, επειδή δεν είχε παιδιά από τη βασίλισσα Τζίγκντα-Χατούν και την οποία συμφώνησε, μετά τη γέννηση του κληρονόμου, να την απολύσει. Πράγματι μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού, της Τάμαρ, ο γάμος αποκηρύχθηκε. Ο Γεώργιος, που υιοθετήθηκε από τη Τζίγκντα-Χατούν, απεβίωσε λίγο αργότερα. Ο Γεώργιος, μαζί με τον πατέρα του, τη θετή μητέρα του και τον θείο του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν (Νεότερο), αναφέρεται σε μία εκκλησιαστική επιγραφή από την Aμπέλια στη νότια Γεωργία.
Το 1262 η εξέγερση του Δαβίδ ΣΤ΄ κατά της ηγεμονίας των Ιλχανιδών κατέληξε σε αποτυχία και έπρεπε να συμφωνήσει με τους όρους ειρήνης, που πρόσφερε ο Χουλαγκού Χαν, προβλέποντας -μεταξύ άλλων- την αποστολή του Γεωργίου ως ομήρου στην Αυλή των Ιλχανιδών. Ο Δαβίδ ΣΤ΄ συναίνεσε και ο πρίγκιπας Γεώργιος, υπό την προστασία ενός Χριστιανού άνδρα που ονομαζόταν Ενούκ Αρκούν, ταξίδευσε στην αυλή του Χαν στο Ιράν, όπου του φέρθηκαν με τιμή. Κάποια στιγμή, όταν η ειρήνη μεταξύ Χουλαγκού και Δαβίδ ΣΤ΄ επρόκειτο να καταρρεύσει, ο Χαν σκέφθηκε να σκοτώσει τον Γεώργιο, αλλά η ζωή του πρίγκιπα σώθηκε με την παρέμβαση της Χριστιανής συζύγου τού Χουλαγκού, της Ντοκούζ Χατούν. Μέσα σε έναν χρόνο περίπου ο Γεώργιος επετράπη να επιστρέψει στη Γεωργία, όπου ενώθηκε με τον πατέρα του στην εξαντλητική υπηρεσία κατά μήκος των αμυντικών γραμμών στο Σιρβάν, που είχαν ανεγερθεί από τον Χουλαγκού ενάντια στον αντίπαλο Μογγόλο χάν Μπέρκε. Εκεί ο Γεώργιος προσβλήθηκε από μία σοβαρή ασθένεια του εντέρου, η οποία τελικά τού πήρε τη ζωή το 1268. Το σώμα του αναπαύθηκε για λίγο στον καθεδρικό ναό Σιόνι στην Τιφλίδα και στη συνέχεια ενταφιάστηκε στη Μτσχέτα. Ο λυπημένος βασιλιάς Δαβίδ Ζ΄ απεβίωσε μέσα σε δύο χρόνια, αφήνοντας το ταραγμένο βασίλειό του στον Δημήτριο Β΄, έναν νεότερο γιο του τρίτου γάμου του με τη βασίλισσα Γκβάντσα.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Συμμετοχή της Μαυριτανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Μαυριτανία μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1984.
Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της Μαυριτανίας σχηματίστηκε προσωρινά το 1962 και συγκροτήθηκε επίσημα σε σώμα το 1977. Αναγνωρίστηκε μερικώς από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Οκτώβριο του 1979 και πλήρως στις 12 Φεβρουαρίου 1980, σε σύνοδο στο Λέικ Πλάσιντ. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες με 2 αθλητές. Έκτοτε, η Μαυριτανία έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με 23 αθλητές, χωρίς όμως να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο έως και σήμερα, ενώ οι διακρίσεις είναι λιγοστές.
Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυριτανια Κατηγορία:Μαυριτανία
Θρησκευτικές απόψεις για την ευθανασία
Υπάρχουν πολλές θρησκευτικές απόψεις για την ευθανασία, αν και πολλοί ηθικοί θεολόγοι επικρίνουν τη διαδικασία.
Bουδισμός
Υπάρχουν πολλές απόψεις μεταξύ των Βουδιστών για το θέμα της ευθανασίας, αλλά πολλοί είναι επικριτικοί για τη διαδικασία.
Μια σημαντική αξία της διδασκαλίας του Βουδισμού είναι η συμπόνια. Μερικοί Βουδιστές χρησιμοποιούν τη συμπόνια, για να δικαιολογήσουν την ευθανασία, επειδή το άτομο, που υποφέρει ανακουφίζεται από τον πόνο. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι ανήθικο «να ξεκινήσει κανείς οποιαδήποτε πορεία δράσης, που σκοπό έχει να καταστρέψει την ανθρώπινη ζωή, ανεξάρτητα από την ποιότητα του κινήτρου του ατόμου».
Η ευθανασία σε όλες τις μορφές της είναι καταδικαστέα σύμφωνα με τον βουδισμό. Ο άνθρωπος οφείλει να ζει με έναν ευγενικό τρόπο ζωής. Η καταστροφή της ζωής είναι καταδικαστέα είτε αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο είτε στρέφεται κατά των ζώων ή των φυτών. Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και ο άνθρωπος πρέπει να τον αντιμετωπίσει με καρτερικότητα, υπομονή και δύναμη. Ο διαλογισμός μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να κατανοήσει την έννοια του θανάτου και του πόνου. Μέσα από τον διαλογισμό ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει τη βαθύτερη φύση του και να ελευθερωθεί από τη διαρκή γέννηση και τον θάνατο.
Ο Βουδισμός στρέφεται κατά της ευθανασίας, γιατί η ευθανασία θα οδηγούσε τον άνθρωπο στον φαύλο κύκλο των μετενσαρκώσεων και θα στερούσε τον άνθρωπο από την επίτευξη του ύψιστου αγαθού, που είναι η κατάσταση της νιρβάνα. Παρόλο που ο Βουδισμός θεωρεί τον κόσμο ως πηγή πόνου και θλίψης, δεν προτρέπει τους πιστούς να φύγουν με βίαιο τρόπο από αυτόν τον οδυνηρό κόσμο.
Καθολικισμός
Η αντίθεση της Καθολικής Εκκλησίας στην ευθανασία μπορεί να αναχθεί στην αρχαία εβραϊκή και πρώιμη χριστιανική στάση απέναντι στην αυτοκτονία. Αργότερα στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, ο Θωμάς Ακινάτης αποτέλεσε παράδειγμα και διαμόρφωσε τις κυρίαρχες χριστιανικές απόψεις για την αυτοκτονία. Καταδίκασε την αυτοκτονία για παραβίαση της φυσικής τάσης για αυτοσυντήρηση και αυτοδιαιώνιση, για βλάβη των άλλων ανθρώπων και της κοινότητας και για αψήφηση της θείας εξουσίας στη ζωή. Οι δυτικές απόψεις κατά της αυτοκτονίας μεταξύ των ασθενών και υπέρ της παράτασης της ζωής ήταν σχεδόν ομοιόμορφες μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, αν και ο Καθολικός στοχαστής Τόμας Μορ μπορεί να ήταν μια αξιοσημείωτη εξαίρεση. Στην Ουτοπία, ο Μορ φαίνεται να υποστηρίζει την ενεργητική ευθανασία (αν και ο συγκεκριμένος όρος δεν υπήρχε εκείνη την εποχή), αλλά ορισμένοι μελετητές αμφισβήτησαν, εάν η θέση του Μορ ήταν σοβαρή ή σατιρική.
Η Καθολική Εκκλησία έγινε ένας από τους κορυφαίους πολέμιους του σύγχρονου κινήματος της ευθανασίας στις αρχές του 1900. Ο Πάπας Πίος ΙΒ' ήταν ένθερμος επικριτής της ευθανασίας τη δεκαετία του 1940, αλλά στο έργο του το 1957 «The Prolongation of Life: An Address of Papa Pius XII to an International Congress of Anesthesiologists», επέτρεψε την παθητική ευθανασία, δηλώνοντας ότι οι ασθενείς μπορούσαν να αρνούνται την υπερβολική θεραπεία, για να παρατείνουν τη ζωή τους χωρίς να παραβιάζουν το χριστιανικό δόγμα.
Η παπική εγκύκλιος επιστολή Evangelium Vitae, που εκδόθηκε το 1995 από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β' αναφέρει τις επίσημες θέσεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για το θέμα της ευθανασίας.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2020, η Συνέλευση για το Δόγμα της Πίστεως εξέδωσε την επιστολή «Samaritanus bonus», επαναλαμβάνοντας την αντίθεση της εκκλησίας στην ευθανασία και την υποβοηθούμενη από γιατρό αυτοκτονία, επικρίνοντας πρωτόκολλα τερματισμού της ζωής, όπως εντολές μη αναζωογόνησης, προτρέποντας τα Καθολικά νοσοκομεία και τους εργαζομένους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης να μην εμπλέκονται σε «προφανώς ανήθικη συμπεριφορά», συμπεριλαμβανομένης της παραπομπής ασθενών σε άλλα νοσοκομεία, όπου θα μπορούσαν να υποβληθούν σε ευθανασία, και κατηγορώντας τους νομοθέτες, που ενέκριναν την ευθανασία ως «συνένοχους σε ένα σοβαρό αμάρτημα». Ωστόσο, η επιστολή επαναλάμβανε επίσης την ανοχή της εκκλησίας για τους ασθενείς, που βρίσκονται σε τελικό στάδιο της νόσου να αρνούνται τις θεραπείες, που παρατείνουν τη ζωή τους. Το Reuters σημείωσε ότι η επιστολή δεν άλλαξε το εκκλησιαστικό δόγμα, αλλά επανέλαβε τα υπάρχοντα δόγματα σε πιο ισχυρή γλώσσα σε μια εποχή, που οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων ορισμένων παραδοσιακά Καθολικών χωρών, απελευθέρωναν τις επιλογές τερματισμού της ζωής.
Προτεσταντισμός
Οι προτεσταντικές ομολογίες ποικίλλουν ευρέως ως προς την προσέγγισή τους στην ευθανασία και τον υποβοηθούμενο θάνατο από γιατρό. Από τη δεκαετία του 1970, οι Ευαγγελικές εκκλησίες έχουν συνεργαστεί με τους Ρωμαιοκαθολικούς σε μια προσέγγιση ιερότητας της ζωής, αν και ορισμένοι Ευαγγελικοί μπορεί να υιοθετούν μια πιο ασυνήθιστη εναντίωση. Τα κύρια προτεσταντικά δόγματα, όπως η Ενωμένη Μεθοδιστική Εκκλησία, σε μεγάλο βαθμό δεν δέχονται την ευθανασία.
Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική, μαζί με άλλες Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αντιτίθεται επίσης στην ευθανασία, δηλώνοντας ότι πρέπει να καταδικαστεί ως δολοφονία δηλώνοντας ότι «η ευθανασία είναι η σκόπιμη ενέργεια για τον τερματισμό της ανθρώπινης ζωής».
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας σε μία ανακοίνωσή της (14 Δεκεμβρίου 2020) ανέφερε ότι η ευθανασία είναι ουσιαστικά υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Η ζωή είναι δώρο Θεού. Οι δοκιμασίες της ζωής και ο πόνος αποτελούν ένα ιερό μυστήριο. Οι άνθρωποι μέσα από τις ασθένειες και τον πόνο μπορούν να αναζητήσουν τον Θεό.
Σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία ο Θεός είναι αυτοζωή, είναι ο χορηγός της ζωής και αυτός μόνο έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να τερματίζει τη ζωή του ή να ζητάει τον τερματισμό της από άλλον. Ο Θεός είναι κύριος της ζωής και του θανάτου. Η ευθανασία, η αυτοκτονία όπως και η ανθρωποκτονία αποτελούν άρνηση της κυριαρχίας του Θεού και του σχεδίου της αγάπης του. Η αυτοκτονία αποτελεί και άρνηση αγάπης προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο πόνος και οι θλίψεις είναι για τον πιστό μέσα συμμετοχής στο πάθος του Χριστού. Η επίδειξη υπομονής στα παθήματα της ζωής βοηθάει τους πιστούς και αυτούς που πάσχουν και αυτούς που βρίσκονται γύρω τους στην εν Χριστώ και κατά Χριστόν ζωή. Με τον πόνο και την ασθένεια ο άνθρωπος μπορεί να φθάσει σε υψηλό βαθμό αυτογνωσίας και ηθικής τελειότητας.
Χριστιανικές ομάδες για την υποστήριξη της ευθανασίας
Ομάδες, που ισχυρίζονται ότι μιλούν για τους Χριστιανούς και όχι για τις επίσημες απόψεις του Χριστιανικού κλήρου έχουν αναδυθεί σε πολλές χώρες.
Ινδουισμός
Κάποιοι Ινδουιστές πιστεύουν ότι η ευθανασία παραβιάζει τη βασική ινδική αρχή της αχίμζα, της μη βίας προς όλα τα ζωντανά όντα και του σεβασμού της ζωής.
Αναφέρεται ξεκάθαρα στις Βέδες ότι ο άνθρωπος έχει μόνο δύο έμπιστους φίλους στη ζωή, ο πρώτος ονομάζεται Βίντια (γνώση) και ο δεύτερος ονομάζεται Μρίτιου (Θάνατος). Το πρώτο είναι κάτι που είναι ωφέλιμο και προαπαιτούμενο στη ζωή, και το δεύτερο είναι κάτι που είναι αναπόφευκτο μερικές φορές ακόμη και απροσδόκητο. Δεν είναι η ευθανασία η πράξη της αμαρτίας, αλλά η εγκόσμια προσκόλληση, που κάνει την ευθανασία να θεωρείται ως πράξη αμαρτίας. Ακόμη και ένας Σαννυασίν ή Σαννυασίνι, αν το αποφασίσει, επιτρέπεται να τερματίσει τη ζωή του/της με την ελπίδα να φτάσει στη μόκσα, δηλαδή στη χειραφέτηση της ψυχής.
Σύμφωνα με τον Ινδουισμό η ζωή είναι ανεκτίμητη. Αν ένα άτομο διαπράξει ευθανασία, στην επόμενη ζωή του η θέση του θα είναι δυσμενέστερη. Η ευθανασία θεωρείται κακή πράξη, γιατί απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό.
Ισλάμ
Οι μουσουλμάνοι είναι κατά της ευθανασίας. Πιστεύουν ότι η ζωή όλων των ανθρώπων είναι ιερή, επειδή δίνεται από τον Θεό και ότι ο Θεός επιλέγει πόσο θα ζήσει ο καθένας. Τα ανθρώπινα όντα δεν πρέπει να παρεμβαίνουν σε αυτό. Απαγορεύεται σε έναν μουσουλμάνο να σχεδιάζει με τη βούλησή του την ώρα του θανάτου του εκ των προτέρων.
Η υπομονή και η αντοχή στον πόνο είναι αρετές, που ανταμείβονται γενναία στο Ισλάμ. Όταν ο πιστός υποφέρει από τους πόνους μιας ασθένειας, ο Θεός του συγχωρεί τις αμαρτίες του. Έτσι, όταν τα αναλγητικά φάρμακα δεν είναι επαρκή για να καταπραΰνουν τους πόνους του ασθενούς, η επίκληση αυτής της αντίληψης του Ισλάμ είναι αρκετή να κάνει έναν μουσουλμάνο να υποφέρει καρτερικότατα μία ασθένεια.
Τζαϊνισμός
Ο Τζαϊνισμός βασίζεται στην αρχή της μη βίας (ahinsa) και είναι περισσότερο γνωστός για αυτό. Ο Τζαϊνισμός συνιστά τον εκούσιο θάνατο ή σαλεχάνα τόσο για τους ασκητές όσο και για τους srāvaka (νοικοκύρηδες) στο τέλος της ζωής τους. Το σαλεχάνα (Sallekhana) (επίσης γνωστό ως Santhara, Samadhi-marana) αποτελείται από δύο λέξεις sal (που σημαίνει «φυσιολογικά») και lekhana, που σημαίνει «αραιώνω». Σαλεχάνα είναι η φυσιολογική αραίωση από τα πάθη και το σώμα. Ένα άτομο επιτρέπεται να νηστεύει μέχρι θανάτου ή να κάνει τον όρκο της sallekhana μόνο όταν πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις. Δεν θεωρείται αυτοκτονία καθώς το άτομο, που την τηρεί πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους αυτοσυνειδησίας. Όταν κάποιος τηρεί το Sallekhana, δεν πρέπει να έχει την επιθυμία να ζήσει ή να επιθυμεί να πεθάνει. Ο ασκούμενος δεν πρέπει να θυμάται τις απολαύσεις, που απολάμβανε ή να επιθυμεί την απόλαυση των απολαύσεων στο μέλλον. Η διαδικασία εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη σε μέρη της Ινδίας. Οι εκτιμήσεις για τους θανάτους με αυτό τον τρόπο κυμαίνονται από 100 έως 240 τον χρόνο. Η παρεμπόδιση της santhara προκαλεί κοινωνικό εξοστρακισμό.
Ιουδαϊσμός
Παρόμοια με τις τάσεις μεταξύ των Προτεσταντών, η εβραϊκή ιατρική ηθική έχει διχαστεί, ανάμεσα σε θρησκευτικές πεποιθήσεις, σχετικά με την ευθανασία και τη θεραπεία τερματισμού της ζωής από τη δεκαετία του 1970. Γενικά, οι Εβραίοι στοχαστές αντιτίθενται στην εκούσια ευθανασία, συχνά σθεναρά, αν και υπάρχει κάποια υποστήριξη για την εκούσια παθητική ευθανασία σε περιορισμένες περιπτώσεις. Ομοίως, στο κίνημα του Συντηρητικού Ιουδαϊσμού, υπάρχει αυξανόμενη υποστήριξη για την παθητική ευθανασία (PAD). Στον Μεταρρυθμιστικό Ιουδαϊσμό, η πλειονότητα του συναισθήματος κατά της ευθανασίας έχει μετατοπιστεί τα τελευταία χρόνια σε μία αυξανόμενη υποστήριξη για ορισμένες επιλογές παθητικής ευθανασίας. Ο κοσμικός Ιουδαϊσμός είναι μια ξεχωριστή κατηγορία με αυξανόμενη υποστήριξη για την ευθανασία. Ένας δημοφιλής υποστηρικτής της ευθανασίας είναι η ραβίνος Μίριαμ Τζέρις.
Μια μελέτη που διεξήχθη το 2010 διερεύνησε ηλικιωμένες Εβραίες, που αυτοπροσδιορίζονταν είτε ως Χασιδικές Ορθόδοξες, είτε ως Μη Χασιδικές Ορθόδοξες ή ως εκκοσμικευμένες Ορθόδοξες ως προς την πίστη τους. Η μελέτη διαπίστωσε ότι όλοι οι Χασιδικοί Ορθόδοξοι, που ερωτήθηκαν, αποδοκίμασαν την εκούσια ευθανασία, ενώ η πλειοψηφία των εκκοσμικευμένων Ορθοδόξων που ερωτήθηκαν, την ενέκρινε.
Κομφουκιανισμός
Ο Κομφούκιος θεωρούσε ότι το ανθρώπινο σώμα είναι δώρο του ουρανού και πίστευε ότι ο άνθρωπος, που είναι φύσει αγαθός, μπορεί να γίνει αληθινός άνθρωπος εφόσον εναρμονίζει τον εαυτό του με το Τάο. Οι άνθρωποι πρέπει να τηρούν τους κανόνες κοινωνικής ευγένειας και τον αμοιβαίο σεβασμό. Μέσα στα πλαίσια αυτά ένας κομφουκιανιστής τηρεί διαφορετική στάση απέναντι στην ευθανασία από έναν Δυτικό άνθρωπο. Δεν επικαλείται το επιχείρημα ότι ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή του. Ένας κομφουκιανιστής προβληματίζεται για το αν η πράξη της ευθανασίας σχετίζεται με την κοινωνική σταθερότητα και την αρμονία των ανθρώπινων σχέσεων και αν υλοποιούνται έτσι οι ηθικές αρετές της ανθρωπιάς και της τιμιότητας. Η ευθανασία ως «αξιοπρεπής θάνατος» εφαρμόζεται σε μικρή έκταση στον Κομφουκιανισμό.
Σιντοϊσμός
Στην Ιαπωνία, όπου η κυρίαρχη θρησκεία είναι ο Σιντοϊσμός, το 69% των θρησκευτικών οργανώσεων συμφωνεί με την πράξη της εθελοντικής παθητικής ευθανασίας. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 75% όταν το ζήτησε η οικογένεια. Στον Σιντοϊσμό, η παράταση της ζωής με τεχνητά μέσα είναι μια επαίσχυντη πράξη κατά της ζωής. Οι απόψεις για την ενεργητική ευθανασία είναι μικτές, με το 25% των Σιντοϊστικών και Βουδιστικών οργανώσεων στην Ιαπωνία να υποστηρίζουν την εθελοντική ενεργητική ευθανασία.
Επιρροή θρησκευτικών απόψεων
Οι θρησκευτικές απόψεις για την ευθανασία είναι τόσο ποικίλες όσο και περίπλοκες. Ενώ η άποψη κάποιου για το θέμα δεν συνδέεται απαραίτητα άμεσα με τη θρησκεία του, συχνά επηρεάζει τη γνώμη ενός ατόμου. Ενώ η επιρροή της θρησκείας στις απόψεις κάποιου για την παρηγορητική φροντίδα κάνει τη διαφορά, συχνά παίζουν μικρότερο ρόλο από ό,τι μπορεί να σκεφτεί κανείς. Έγινε ανάλυση της σύνδεσης μεταξύ της θρησκείας των ενηλίκων των ΗΠΑ και της άποψής τους για την ευθανασία, προκειμένου να δούμε πώς συνδυάζονται. Τα ευρήματα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η θρησκευτική πίστη με την οποία συνδέεται κανείς δεν συνδέεται απαραίτητα με τη στάση του για την ευθανασία. Η έρευνα δείχνει ότι ενώ πολλοί ανήκουν σε μια συγκεκριμένη θρησκεία, μπορεί να μην βλέπουν πάντα κάθε πτυχή ως σχετική με αυτούς.
Ορισμένες αναλύσεις μεταδεδομένων υποστήριξαν την υπόθεση ότι η στάση των νοσηλευτών απέναντι στην ευθανασία και την υποβοηθούμενη από ιατρό αυτοκτονία επηρεάζεται από τη θρησκεία και την κοσμοθεωρία τους. Η απόδοση μεγαλύτερης σημασίας στη θρησκεία φαίνεται επίσης να καθιστά λιγότερο πιθανή την αποδοχή της ευθανασίας και της υποβοηθούμενης από ιατρό αυτοκτονίας. Μια μελέτη της κοινής γνώμης το 1995 διαπίστωσε ότι η τάση για διάκριση μεταξύ ενεργητικής ευθανασίας και αυτοκτονίας επηρεαζόταν σαφώς από τη θρησκευτική πεποίθηση και την εκπαίδευση. Στην Αυστραλία, περισσότεροι γιατροί χωρίς επίσημη θρησκευτική πεποίθηση συμπαθούσαν την ενεργητική εθελοντική ευθανασία και παραδέχτηκαν ότι την είχαν ασκήσει, παρά γιατροί που συνδέονταν με οποιαδήποτε θρησκευτική πίστη. Από εκείνους που ταυτίζονται με μια θρησκεία, αυτοί, που ανέφεραν ότι ήταν Προτεστάντες, τηρούσαν ενδιάμεση στάση και πρακτική μεταξύ των αγνωστικιστών/άθεων και των Καθολικών ομάδων. Οι Καθολικοί κατέγραψαν τις πιο αντίθετες συμπεριφορές, αλλά παρόλα αυτά, το 18 τοις εκατό των Καθολικών ιατρών, που ερωτήθηκαν, κατέγραψαν ότι είχαν λάβει δραστικά μέτρα, για να προκαλέσουν τον θάνατο ασθενών.
Πηγές
Κατηγορία:Ευθανασία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντρίταν Αμπάζοβιτς
Ο Ντρίταν Αμπάζοβιτς (μαυροβουνιακά: Дритан Абазовић, Dritan Abazi) (γενν. 25 Δεκεμβρίου 1985) είναι Μαυροβούνιος πολιτικός, ο οποίος υπηρετεί ως πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου από τον Απρίλιο του 2022. Είναι εθνοτικός Αλβανός στην καταγωγή, ηγείται της Ενωμένης Μεταρρυθμιστικής Δράσης και προηγουμένως διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στο υπουργικό συμβούλιο του Ζντράβκο Κριβοκάπιτς από το 2020 έως το 2022.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Αμπάζοβιτς γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1985 στο Ούλτσιν, στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Μαυροβουνίου της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Τελειώνοντας το δημοτικό και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ούλτσιν, αποφοίτησε από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο, και βραβεύτηκε με το «Χρυσό Σήμα» και τον «Χρυσό Χάρτη» του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο. Απέκτησε μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μαυροβουνίου το 2008. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του το 2019, στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο, έχοντας κάνει τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Παγκόσμια Πολιτική—Ηθικές όψεις της παγκοσμιοποίησης».
Από το 2005 έως το 2007 ήταν βοηθός στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο. Το 2009 ολοκλήρωσε το μάθημα για τη Μελέτη της Ειρήνης στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Στο ίδιο πανεπιστήμιο ολοκλήρωσε σεμινάριο επαγγελματικής εξέλιξης. Το 2011 διέμενε στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ συμμετείχε στο πρόγραμμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον. Από το 2010 έως το 2012, ήταν ο εκτελεστικός διευθυντής της τοπικής εταιρείας ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών Teuta, καθώς και της ΜΚΟ Mogul, και οι δύο με επίκεντρο το Ούλτσιν.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|249x249εσ| Ο Αμπάζοβιτς ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δίνει ομιλία τον Δεκέμβριο του 2020 Ο Αμπάζοβιτς ήταν ένας από τους ιδρυτές του σοσιαλφιλελεύθερου πολιτικού κόμματος Θετικό Μαυροβούνιο το 2012. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαυροβουνίου το 2012, το κόμμα κέρδισε 7 από τις 81 έδρες, με αποτέλεσμα ο Αμπάζοβιτς να γίνει το νεότερο μέλος της νέας σύγκλησης του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου. Το 2014, μετά από διάσπαση στο κόμμα, ο Αμπάζοβιτς έφυγε από το Θετικό Μαυροβούνιο, υπηρετώντας ως ανεξάρτητος βουλευτής προτού ενταχθεί στη νεοϊδρυθείσα Ενωμένη Μεταρρυθμιστική Δράση (ΕΜΔ) το 2015. Σήμερα είναι πρόεδρος της ΕΜΔ και υπηρέτησε ως ένας από τους κοινοβουλευτικούς της εκπροσώπους από το 2015 έως το 2020. Τον Ιούνιο του 2020, εκπρόσωποι από 38 ευρωπαϊκές χώρες ψήφισαν στο 31ο Συνέδριο για την αποδοχή του της ΕΜΔ στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα, καθιστώντας την Ενωμένη Μεταρρυθμιστική Δράση το πρώτο κόμμα της αντιπολίτευσης στο ανεξάρτητο Μαυροβούνιο που προσχωρεί σε μια οικογένεια ευρωπαϊκών κομμάτων.
Στις 11 Ιουλίου 2020, το Κίνημα Πολιτών ΕΜΔ αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα ανεξάρτητα, παρουσιάζοντας την κεντροαριστερή εκλογική του πλατφόρμα με το όνομα Σε Μαύρο και Άσπρο. Επικεφαλής της λίστας ήταν ανεξάρτητοι υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων η γνωστή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια Μίλκα Τάντιτς, αρκετοί καθηγητές πανεπιστημίου, δημοσιογράφοι, η κοινωνία των πολιτών και ακτιβιστές ΜΚΟ. Ο Αμπάζοβιτς ήταν ο ηγέτης του ψηφοδελτίου, ως αρχηγός της ΕΜΔ. Ο εκλογικός κατάλογος της ΕΜΔ περιελάμβανε επίσης έναν εκπρόσωπο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Συμφιλίωσης συμφερόντων της βοσνιακής μειονότητας, καθώς και αρκετές δευτερεύουσες τοπικές πρωτοβουλίες.
Οι βουλευτικές εκλογές του 2020 στο Μαυροβούνιο πέτυχαν την πρώτη δημοκρατική αλλαγή κυβέρνησης στην ιστορία της χώρας. Ο εκλογικός κατάλογος του Αμπάζοβιτς κέρδισε τέσσερις έδρες, οι οποίες αποδείχθηκαν κρίσιμες για την ανατροπή του Δημοκρατικού Κόμματος Σοσιαλιστών (ΔΚΣ) υπό τον Μίλο Τζουκάνοβιτς μετά από 30 χρόνια. Ο Αμπάζοβιτς, εκ μέρους της ΕΜΔ, και οι ηγέτες των Για το Μέλλον του Μαυροβουνίου και η Ειρήνη είναι το Έθνος μας, Ζντράβκο Κριβοκάπιτς και Άλεξα Μπέτσιτς, συμφώνησαν κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης σε διάφορες αρχές στις οποίες θα στηριχθεί η μελλοντική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του σχηματισμού κυβέρνησης εμπειρογνωμόνων, συνέχιση της ενταξιακής διαδικασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καταπολέμηση της διαφθοράς και υπέρβαση της πόλωσης της κοινωνίας του Μαυροβουνίου. Κάλεσαν μειονοτικά κόμματα Βοσνίων και Αλβανών, επιθυμώντας να σχηματίσουν μια μεγάλη κυβέρνηση συνασπισμού, την οποία τελικά τα μειονοτικά κόμματα θα απέρριπταν. Μετά τις εκλογές, η συνέντευξη του Αμπάζοβιτς με τον καθηγητή Κένεθ Μόρισον δημοσιεύτηκε από την Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2020, το νέο μεγάλο υπουργικό συμβούλιο του Μαυροβουνίου εξελέγη από 41 από τα 81 μέλη του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου και ο ανεξάρτητος πολιτικός Ζντράβκο Κριβοκάπιτς έγινε ο νέος πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου, με τον Αμπάζοβιτς ως Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, αρμόδιο για τον τομέα της ασφάλειας. συντονισμού και εθνικής ασφάλειας, τερματίζοντας επίσημα τις τρεις δεκαετίες διακυβέρνησης του ΔΚΣ στη χώρα. Το νέο υπουργικό συμβούλιο δεσμεύτηκε να διαλύσει τον κρατικό μηχανισμό που χτίστηκε από το ΔΚΣ και να ξεριζώσει τη διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα. Στις 5 Ιανουαρίου 2021, ο Αμπάζοβιτς αποκάλυψε ότι η εταιρεία «Global Montenegro», που ανήκει εν μέρει στον Πρόεδρο Μίλο Τζουκάνοβιτς, είχε χρέος 12,45 εκατομμυρίων ευρώ προς το κράτος και ότι δεν υπήρχαν πια «άθικτοι» αξιωματούχοι. Τον Ιανουάριο του 2022, ο Αμπάζοβιτς διορίστηκε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ινστιτούτου για την Ελευθερία της Πίστεως και την Ασφάλεια στην Ευρώπη.
Πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου
Στις 20 Αυγούστου 2022 το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου ενέκρινε πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης Αμπάζοβιτς, τερματίζοντας την πρωθυπουργία του.
Προσωπική ζωή
Ο Αμπάζοβιτς είναι εθνοτικός Αλβανός και Μουσουλμάνος. Μιλάει άπταιστα τη σερβοκροατική, την αλβανική και την αγγλική γλώσσα. Το 2017 υπέγραψε τη «Διακήρυξη για την Κοινή Γλώσσα» των Μαυροβουνίων, Κροατών, Σέρβων και Βόσνιων. Το 2010 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Cosmopolitan Culture and Global Justice. Έχει επίσης εργαστεί ως καθηγητής γυμνασίου στο Ούλτσιν, διδάσκοντας κοινωνιολογία του πολιτισμού, επικοινωνία και ιστορία της θρησκείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Μαυροβούνιοι αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Μαυροβούνιοι Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Σεράγεβο Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Σμπατ Σαχαζίζ
Ο Σμπατ Σαχαζίζ (αρμενικά: Սմբատ Շահազիզ, Ασταράκ, 1840 - Μόσχα, 1907   ) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης, δοκιμιογράφος και εκπαιδευτικός που έδρασε στη Ρωσία κατά το β΄ μισό του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|181x181εσ|Το σχολείο «Σμπατ Σαχαζίζ» στο Ασταράκ της Αρμενίας. Ο Σαχαζίζ γεννήθηκε το 1840 στο Ασταράκ της περιφέρειας Αραγκατσότν της σημερινής Αρμενίας (εκείνη την περίοδο αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και ήταν το νεότερο από τα έξι παιδιά της οικογένειας ενός ιερέα. Αφού έμαθε τα πρώτα γράμματα πλάι στον πατέρα του, στάλθηκε στη Μόσχα για να σπουδάσει από το 1852 στην αρμενική σχολή Λαζάρεφ (εναλλακτικά αναφέρεται και Λαζαριάν). Αποφοίτησε το 1862 και κατόπιν εισήλθε στο τμήμα ανατολικών γλωσσών του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, διδάσκοντας παράλληλα σε αρμενικά σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μετά την αποφοίτησή του και από το πανεπιστήμιο (1867), έγινε καθηγητής αρμενικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Λύκειο Λαζάρεφ, όπου δίδαξε μέχρι τη συνταξιοδότησή του κατά το 1897. Ενδιάμεσα συνέστησε ταμείο για την οικονομική ενίσχυση συγγραφέων, ενώ μετά το 1898 ίδρυσε επιτροπή με σκοπό την περίθαλψη και τη μόρφωση ανηλίκων Αρμενίων που είχαν μείνει ορφανά μετά τη μεγάλη σφαγή του 1896 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Απεβίωσε το 1907. Το όνομά του Σαχαζίζ έχει δοθεί σε δημόσιο σχολείο του Ασταράκ.
Ο Σαχαζίζ εμφανίστηκε στα γράμματα από νεαρή ηλικία ως αρθρογράφος σε αρμενικό περιοδικό που εκδιδόταν στη Μόσχα, ενώ το 1860 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ώρες ελευθερίας», που περιλάμβανε 33 ποιήματα γραμμένα κυρίως στα σύγχρονα αρμενικά (ορισμένα ήταν γραμμένα και κλασική αρμενική) και με θεματολογία που περιστρεφόταν γύρω από έννοιες όπως η φύση, τα μαθητικά του χρόνια, οι εφηβικοί έρωτες και η αγάπη για την πατρίδα. Η συγκεκριμένη συλλογή αναφέρεται ως ευθέως επηρεασμένη από την ποίηση του ρομαντικού λογοτέχνη Λόρδου Βύρωνα. Άλλες πρώιμες επιρροές του Σαχαζίζ ήταν οι Αρμένιοι Ραφαϊέλ Πατκανιάν και Χατσατούρ Αμποβιάν. Το 1865 εξέδωσε το δεύτερο έργο του, το εκτεταμένο επικό ποίημα «Η θλίψη του Λεβόν», το οποίο έχει σαφή πατριωτικό χαρακτήρα και αναφέρεται ως εμπνευσμένο από το ποίημα του Βύρωνα «Tο προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ». Η συγγραφική παραγωγή του Σαχαζίζ περιλαμβάνει ακόμη δοκίμια, άρθρα και ομιλίες πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές Κατηγορία:Αρμένιοι ακτιβιστές
Μελίγκοβα Αιτωλοακαρνανίας
Η Μελίγκοβα είναι ορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 550 μέτρων.
Κριστίν Σπενγκλέρ
Η Kριστίν Σπενγκλέρ, η οποία γεννήθηκε το 1945, είναι φωτογράφος και Γαλλίδα συγγραφέας, που μεγάλωσε στη Μαδρίτη.
Μελίγκοβα Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μελίγκοβα βρίσκεται βορειοανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας σε βουνοπλαγιά του όρους Παναιτωλικό. Στα ανατολικά της περνά ο χείμαρρος Ξερόρεμα που καταλήγει στον Εύηνο ποταμό και μέσα από τον οικισμό διέρχεται η επαρχιακή οδός Θέρμου - Αργυρού Πηγαδιού. Απέχει 44 χλμ. ανατολικά από το Αγρίνιο, 14,5 χλμ. βoρειοανατολικά από το Θέρμο και 4 χλμ. νοτιοανατολικά από το Νεροχώρι. Το χωριό αναφέρεται την εποχή της τουρκοκρατίας και ο λαογράφος Δημήτριος Λουκόπουλος το έχει καταγράψει στο βιβλίο του "Θέρμο και Απόκουρο" ως συνοικισμό της κοινότητας Νεροχωρίου. Υπάρχουν δύο εκκλησίες: του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής που πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 26 Ιουλίου και συγκεντρώνει πολύ κόσμο της γύρω περιοχής.
Κριστίν Σπενγκλέρ
Ανακάλυψε την κλίση της στο Τσαντ και το 1970 έκανε το πρώτο της φωτορεπορτάζ. Έχοντας την Nikon σαν φυλαχτό, κάλυψε με μαύρο και άσπρο τα πιο σημαντικά περιοδικά του κόσμου, τον εμφύλιο πόλεμο στη Βόρεια Ιρλανδία, το Βιετνάμ και την Καμπότζη, τη δυτική Σαχάρα, το Λίβανο, το Ιράν, τη Νικαράγουα και το Ελ Σαλβαδόρ, το Κόσοβο, το Ιράκ, κ.λπ. Για πολλά χρόνια, με το κάθε ρεπορτάζ, δημιουργεί ονειρικά χρωματιστά φωτομοντάζ, να ξορκίσει τον πόλεμο. Είναι, επίσης, λέκτορας και συγγραφέας πολλών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου του "Μία γυναίκα στον πόλεμο" από τις εκδόσεις Des femmes.
Μελίγκοβα Αιτωλοακαρνανίας
Διοικητικά
Το 1928 με ΦΕΚ 176Α-29/08/1928 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Δρυμώνος και το διάστημα 1979 με 1984 υπήρξε έδρα της τότε κοινότητας Νεροχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Νεροχώρι και τα Μισάμπελλα αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Νεροχωρίου που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 67 μόνιμους κατοίκους.
Κριστίν Σπενγκλέρ
Βιογραφία
Η Κριστίν Σπενγκλέρ είναι η κόρη του σουρεαλιστή καλλιτέχνη Ουγκέτ Σπενγκλέρ, μούσα της γκαλερί Vivienne στο Παρίσι. Με καταγωγή από την Αλσατία, μεγάλωσε στη Μαδρίτη. Σημαδεύτηκε από την παιδική ηλικία από τις συχνές επισκέψεις της στο μουσείο του Πράδο, όπου ανακάλυψε ένα από τους δασκάλους της ισπανικής ζωγραφικής, Φρανθίσκο Γκόγια, συγγραφέας του "Οι συμφορές του πολέμου".
Μελίγκοβα Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Κριστίν Σπενγκλέρ
Βιογραφία
Αποφασίζει να μάθει το επάγγελμά της στο πεδίο της μάχης, για να γίνει πολεμικός ανταποκριτής και να υπερασπιστεί το δίκαιο και τους καταπιεσμένους. Θα ασκήσει το επάγγελμα αυτό μέχρι το 2003 (Ιράκ).
Οι φωτογραφίες της από την ιρανική επανάσταση το 1979 ή τον βομβαρδισμό της Πνομ Πενχ από τους ερυθρούς Χμερ, τον Απρίλιο του 1975, είναι από τις πιο αξιόλογες κληρονομιές των σύγχρονων γεγονότων που καλύπτονται από πολλούς φωτογράφους.
Το 1983, με την επιστροφή στην Αλσατία, φωτογραφίζει για πρώτη φορά με χρώμα πορτρέτα των νεκρών, που περιβάλλονται από προσωπικά αντικείμενα, μαργαριτάρια και ροδοπέταλα... Ένας τρόπος για να καταργήσει "τα όρια μεταξύ των ζωντανών και των νεκρών".
Το 1988, ο Κριστιάν Λακρουά είδε τις φωτογραφίες της και ερωτεύτηκε τα χρώματά της, κυρίως τις αποχρώσεις του κόκκινου. Του απάντησε ότι αυτό το κόκκινο που αγαπάει τόσο πολύ δεν είναι άλλο από το αίμα των πολέμων. Δημοσιεύει το "Παρθένες και ταυρομάχοι" στις εκδόσεις Marval το 2000, φωτογραφίες μαζί με καλλιγραφίες από τον Κριστιάν Λακρουά.
Η Κριστίν Σπενγκλέρ κέρδισε πολλά βραβεία για τη δουλειά της ως ρεπόρερ, και κυρίως το Βραβείο SCAM (Παρίσι) για τη δουλειά της που αφορά τις γυναίκες στον πόλεμο το 1998.
Εξελέγη "Γυναίκα της χρονιάς" στις Βρυξέλλες το 1998.
Τον Μάρτιο του 2007, έλαβε το βραβείο των γραμμάτων και των τεχνών στο Παρίσι.
Το 2009, τιμήθηκε με το βραβείο της Λεγεώνας της τιμής.
Το 2016, ο Ευρωπαϊκός Οίκος Φωτογραφίας, της αφιερώνει μια μεγάλη έκθεση, "Η όπερα του κόσμου", το οποίο συγκεντρώνει τις δύο πτυχές της δουλειάς της και των οποίων οι εκτυπώσεις γίνονται από τον Ισπανό φωτογράφο Χουάν Μανουέλ Κάστρο Πριέτο και τα οποία δημοσιεύθηκαν σε ένα βιβλίο με τον ίδιο τίτλο από τις εκδόσεις Cherche-Midi.
Το 2017, δημοσιεύει στο Cherche-Midi, ένα βιβλίο-αφιέρωμα για την Μαργκερίτ Ντυράς : "Η σειρά της Ινδοκίνας".
Το έργο της
Το έργο της Κριστίν Σπενγκλέρ έχει δύο διαφορετικές πτυχές: φωτογραφίες πολέμου, αποκλειστικά σε μαύρο και άσπρο (με μία εξαίρεση), αυτοπορτρέτα (σειρά σουρεαλιστικών φωτογραφιών των ποδιών της, που πραγματοποιούταν σε κάθε ρεπορτάζ), σε χρώματα και φωτομοντάζ με χρώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Ιμπινύ
Το Ιμπινύ (γαλλικά: Ibigny, Ίμπινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Αρριανά Ροδόπης
Τα Αρριανά είναι μικρή πεδινή κωμόπολη της Θράκης στην Περιφερειακής Ενότητας Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Αρριανά βρίσκονται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην βορειοανατολική άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής σε υψόμετρο 104 μέτρων. Απέχουν 30 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή και 46 χλμ. ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Είναι κτισμένα σε περιοχή με εύφορα εδάφη ανάμεσα σε δύο χείμαρρους (Ασπρόρεμα - βόρεια και Ξηρόρεμα - νότια) του ποταμού Φιλιούρι (Λίσσος) ενώ βορειοδυτικά είναι η Φιλλύρα, βορειοανατολικά η Νέα Σάντα και νότια οι Σάπες. Οι κάτοικοι του χωριού, στην πλειοψηφία μουσουλμάνοι, ασχολούνται με την γεωργία και κυρίως με την καλλιέργεια καπνού και την ποικιλία "μπασμά". Στα Αρριανά έχουν μεταναστεύσει αρκετοί Πομάκοι της παλιάς κοινότητας Κέχρου από τους οποίους οι περισσότεροι είναι από το Μοναστήρι. Θεωρούνται από τους ανεπτυγμένους οικισμούς της περιοχής όπου υπάρχουν αρκετές επιχειρήσεις, υποκατάστημα του Δήμου, Περιφερειακό ιατρείο, 2/θέσιο Μειονοτικό Δημοτικό ενώ κάθε Τετάρτη πραγματοποιείται υπαίθριο παζάρι. Νοτιοανατολικά προς το γειτονικό Ιάσιο υπάρχει οργανωμένο άλσος με εστιατόριο. Στη θέση "Σκάλωμα" έχουν εντοπιστεί κοιτάσματα βιομηχανικού ορυκτού (ζεόλιθου) και προγραμματίζεται η λειτουργία εξόρυξής τους σε έκταση 98 στρεμμάτων. Στη θέση "Πετρότοπος" (Καγιαλίρ Γερλέρ Γελί), 3 χιλιόμετρα βόρεια του χωριού, βρίσκεται ρωμαϊκό λουτρό (μέσα 2ου - 3ου μ.X.) επάνω στο οποίο δημιουργήθηκε μεταγενέστερο νεκροταφείο (μέσα 3ου - 4ου αι. μ.X.) και έχουν βρεθεί όστρακα με πλαστική και εγχάρακτη διακόσμηση Η περιοχή από το 1979 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Στα Αρριανά γεννήθηκε ο Μεχμέτ Μουεζίνογλου, νυν υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της Τουρκίας, από το 2016, και πρώην υπουργός Υγείας, εκλεγμένος με το AKP.
Βακόνι-Νεγί
Το Βακόνι-Νεγί (γαλλικά: Vacognes-Neuilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Αρριανά Ροδόπης
Διοικητικά
Η παλιά ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Κουζλόυ Κεμπίρ. Αναφέρονται επίσημα ως Αρριανά, μετά την απελευθέρωση το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκαν έδρα του ομώνυμου νεοϊδρυθέντα δήμου και παρέμεινε μέχρι το 2010 οπότε ορίστηκε η Φιλλύρα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αρριανών που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική ενότητα έχει πληθυσμό 5.589 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.147.
Βακόνι-Νεγί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αρριανά Ροδόπης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Λα Πλάτα
Η Λα Πλάτα είναι πόλη στην Αργεντινή, πρωτεύουσα της Επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Με βάση την απογραφή του 2010, η πόλη έχει 643.133 κατοίκους. Η πόλη ιδρύθηκε το 19o αιώνα και από το 1952 μέχρι το 1955 έφερε το όνομα της Εβίτα Περόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Ιλάνζ
Το Ιλάνζ (γαλλικά: Illange, Ίλινγκεν, φραγκονικά της Λωρραίνης: Ιλένγκ/ Ίλενγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το Φορ ντ' Ιλάνζ, μία γερμανική οχύρωση πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται ακριβώς στα βόρεια της πόλης και λειτουργεί ως υπαίθριο μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Βαλ ντ'Αρί
Το Βαλ ντ'Αρί (γαλλικά: Val d'Arry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Το Αυτό: Κεφάλαιο 2
Το Αυτό: Κεφάλαιο 2 (αγγλικά: It: Chapter Two) είναι αμερικανική ταινία τρόμου, σε σκηνοθεσία Andy Muschietti και κείμενο Gary Dauberman, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ του 1986. Αποτελεί συνέχεια της ταινίας του 2017, IT: Chapter One και προβλήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019.
Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τις εταιρείες New Line Cinema, Vertigo Entertainment και Rideback, και η διανομή από την Warner Bros. Pictures. Διαδραματίζεται το 2016, 27 χρόνια μετά από τα γεγονότα του 1989 που απεικονίζονται στην πρώτη ταινία, και πρωταγωνιστεί ο Μπιλ Σκάρσγκορντ, ο οποίος επαναλαμβάνει το ρόλο του ως Pennywise. Συμμετέχουν οι, Τζέσικα Τσάστεϊν, Τζέιμς ΜακΑβόι, Μπιλ Χέιντερ, Isaiah Mustafa, Τζέι Ράιαν, Τζέιμς Ράνσομ και ο Αντι Μπιν, ως οι ενήλικες εκδοχές του "The Losers Club", ενώ οι Τζέιντεν Μάρτελ, Γουάιατ Όλεφ, Φιν Γούλφχαρντ, Σοφία Λιλς, Τζόσεν Τζέικομπς και Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ επιστρέφουν από την πρώτη ταινία, ως οι νέοι Losers αντίστοιχα.