cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία του Μομφερράτου
Όταν τελείωνε η Γ' Σταυροφορία, τον Απρίλιο του 1192 ο πατέρας της Κορράδος δολοφονήθηκε. Η μητέρα της, που είχε παντρευτεί σε 2ο γάμο τον Κορράδο και ήταν έγκυος στη Μαρία, παντρεύτηκε σε 3ο γάμο τον Ερρίκο Β' κόμη της Καμπανίας το Μάιο του 1192. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους γεννήθηκε η Μαρία. Η μητέρα της έκανε δύο κόρες με τον Ερρίκο Β΄, ο οποίος απεβίωσε το 1197. Τότε η Ισαβέλλα Α' παντρεύτηκε για 4η φορά τον Αμαλάριχο ντε Λουζινιάν (τον κατοπινό βασιλιά της Κύπρου) και αφού έκανε άλλες δύο κόρες, απεβίωσε το 1205.
Η Μαρία τη διαδέχθηκε 13ετής στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Έγινε αντιβασιλιάς ο Ιωάννης Ιμπελίν κύριος της Βηρυτού, που κυβέρνησε σοφά σεβόμενος τις Συνήθειες (Asizes) του βασιλείου. Βλέποντας ότι δεν μπορεί να ανακτήσει τα εδάφη που χάθηκαν το 1187, έκανε ειρήνη με τον Αλ-Αντίλ, αδελφό του Σαλαντίν και κράτησε έτσι το κράτος στα όριά του.
Το 1209 η Μαρία ενηλικιώθηκε και οι βαρόνοι και οι ανώτεροι κληρικοί συνεδρίασαν για να βρουν σύζυγο για αυτήν. Ζήτησαν τη συμβουλή του Φιλίππου Β΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας και αυτός τους υπέδειξε τον ακόλουθό του Ιωάννη του Μπριέν. Επειδή ο Ιωάννης δεν είχε χρήματα, ο βασιλιάς και ο πάπας του πρόσφεραν ο καθένας από 40.000 λίβρες για να αποκτήσει αυλικούς, στρατιώτες και ό,τι άλλο χρειάζεται ένας βασιλικός σύζυγος. Ο γάμος έγινε τον Οκτώβριο του 1210 και η στέψη το Νοέμβριο στον καθεδρικό ναό της Τύρου. Το 1212 γέννησε την Ισαβέλλα Β΄ και η Μαρία απεβίωσε λίγο αργότερα.
Ο Ιωάννης του Μπριέν κυβερνούσε ως αντιβασιλιάς της κόρης του Ισαβέλλας Β΄, η οποία το 1225 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν, βασιλιά της Γερμανίας και Σικελίας.
Οικογένεια
Η Μαρία παντρεύτηκε τον Ιωάννη κόμη του Μπριέν και έκανε μία κόρη:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Οικογένεια Ροδοκανάκη
Η οικογένεια Ροδοκανάκη υπήρξε μία αρχοντική οικογένεια της Χίου, από τα βυζαντινά χρόνια μέχρι και τον εικοστό αιώνα, ένας κλάδος της οποίας εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ενώ μέλη αυτού διακρίθηκαν κυρίως στον χώρο των επιχειρήσεων. Η μεταγραφή του ονόματος στο λατινικό αλφάβητο διεθνώς είναι Rodocanachi, γεγονός που αντανακλά την επίδραση από το γενουατικό σύστημα. Ανάμεσα στα επιφανέστερα μέλη της συγκαταλέγονται και οι παρακάτω (με χρονολογική σειρά):
Γενεαλογικό δένδρο τού Οίκου των Ροδοκανάκη
Κωνσταντίνος - Χριστόφορος Ρ. (1924-2019), σύζ. Έμμη Αρφαρά- Ροδοκανάκη (1928-2014)
Εμμανουήλ Ρ. 1716-1799, σύζ. Αργυρώ Συργιάννη 1725-1783
STS-103
Ο κωδικός STS-103 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια αποστολή του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS) το 1999.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση:
Κύρια σημεία της αποστολής
Αρχικός στόχος της πτήσης STS-103 ήταν η συντήρηση του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble. Επίσης η διενέργεια τεσσάρων διαστημικών περιπάτων (αγγλ. Extravehicular Activity, EVA) για να συντηρήσουν το τηλεσκόπιο.
Η NASA αποφάσισε να επισπεύσει τμήματα της αποστολής συντηρήσεων που ήταν σχεδιασμένης για τον Ιούνιο του 2000 επειδή τρία από τα έξι γυροσκόπια του τηλεσκοπίου είχανε πάθει βλάβη. Τρία γυροσκόπια είναι το λιγότερο που πρέπει να δουλεύουν για να καλύπτουν τις απαιτήσεις του τηλεσκοπίου. Τέσσερα νέα γυροσκόπια είχαν εγκατασταθεί τον Δεκέμβριο του 1993 από την πρώτη αποστολή συντήρησης, την STS-61 και μέχρι την δεύτερη αποστολή, την STS-82 τον Φεβρουάριο του 1997 δεν είχε πάθει βλάβη κανένα. Από τότε, ένα γυροσκόπιο έπαθε βλάβη το 1997, ένα άλλο το 1998 και ένα τρίτο το 1999. Η ομάδα του Hubble θεωρεί ότι καταλαβαίνουν την αιτία των αποτυχιών, αν και δεν μπορούν να είναι σίγουροι έως ότου επιστρέφονται τα γυροσκόπια από το διάστημα. Η κατοχή λιγότερων από τρία λειτουργώντας γυροσκόπια θα απέκλειε τις παρατηρήσεις επιστήμης, αν και το τηλεσκόπιο θα παρέμενε ακίνδυνα στην τροχιά έως ότου έφθασε ένα συντηρώντας πλήρωμα.
Εκτός από την αντικατάσταση και των έξι γυροσκοπίων, άλλοι στόχοι της αποστολής ήταν η αντικατάσταση ενός αισθητήρα καθοδήγησης, επίσης η αντικατάσταση του υπολογιστή του διαστημικού σκάφους και η εγκατάσταση ενός οργάνου ηλεκτρικής τάσης και θερμοκτασίας για τις μπαταρίες του διαστημικού σκάφους.
Η αποστολή συντήρησης θα εγκαταστήσει επίσης μια συσκευή SSAT (αγγλ. S-Band Single Access Transmitter, SSAT) που έπαθε βλάβη το 1998. Το Hubble διαθέτει δύο όμοια SSATs, ενώ μπορεί και σε περίπτωση βλάβης να λειτουργήσει με ένα μόνο. Τα SSAT στέλνουν τα στοιχεία από το Hubble μέσω του δορυφορικού συστήματος ''Tracking Data Relay Satellite System, TDRSS στο έδαφος.
Τέλος, το πλήρωμα θα έκανε διαστημικούς περιπάτους για να αντικαταστήσει την εξωτερική μόνωση του τηλεσκοπίου που έχει αρχίσει να φθείρεται. Η μόνωση είναι απαραίτητη για τον έλεγχο και την σταθεροποίηση της θερμοκρασίας στο εσωτερικό του τηλεσκοπίου Hubble. Το νέο θερμομονωτικό στρώμα NOBL και το ύφασμα SSRF θα προστατεύει το τηλεσκόπιο Hubble στο σκληρό περιβάλλον του διαστήματος.
Η πτήση STS-103 μετέφερε μια συλλογή εκατοντάδων χιλιάδων υπογραφών μαθητών που μαζευτήκαν από το πρόγραμμα S3 (αγγλ. Student Signatures in Space).
Ο αστροναύτης John Grunsfeld, ένας από τους ειδικούς της αποστολής, μετέφερε την σημαία του πλανήτη Άρη κατά την διάρκεια της αποστολής.
thumb|right|200px|Η [[σημαία του πλανήτη Άρη που μετέφερε ο John Grunsfeld στο διάστημα.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1999
Σκλαβοαρχοντία Θεσσαλονίκης
Η Σκλαβοαρχοντία Θεσσαλονίκης ήταν περιοχή, Σκλαβηνία. της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με αυτόνομη διοίκηση στο Θέμα Θεσσαλονίκης. Η Σκλαβηνία αποτελούνταν από μεικτά χωριά Σλάβων και ελλήνων που η πλειοψηφία ήταν οι Σλάβοι που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή της Μακεδονίας. Η αρχοντία περιελάμβανε ορεινή περιοχή της σημερινής Βέροιας και κατά εκτίμηση το σλαβικό φύλλο των Δρουγουβιτών που είχε μετακινηθεί εκεί από την περιοχή της Πελαγονίας.
Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος στο έργο του περί βασιλείου τάξεως, αναφέρει την Αρχοντία και δίνει την πληροφορία ότι οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ τον 9ο αιώνα. Στην συνέχεια αναφέρει ότι οι Σλάβοι αυτοί αποστάτησαν αλλά ο Μιχαήλ κατέπνιξε την εξέγερση.
Πηγές
Κατηγορία:Σκλαβηνίες
2011 Βετερανίγια
Η Βετερανίγια (Veteraniya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή των βετεράνων πολεμιστών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Βετερανίγια είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βετερανιγια
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (Ιούνιος 2023)
Ο κατάλογος των μελών της Κ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων αφορά τα 300 μέλη της Βουλής των Ελλήνων (βουλευτές) που εξελέγησαν στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023.
Σώμα Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης
right|thumb|200px|Λογότυπος του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (Ιούνιος 2023)
H Κ' Κοινοβουλευτική Περίοδος ξεκίνησε επισήμως τη Δευτέρα 3 Ιουλίου με την ορκωμοσία του σώματος των 300.
Νέα Δημοκρατία
Μεταβολές
Σώμα Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης
Ιστορία - Θεσμικό πλαίσιο
Το Σώμα Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης (Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.) ιδρύθηκε με το νόμο 2477 του έτους 1997, με βάση τα πρότυπα της Γενικής Επιθεώρησης Δημόσιας Διοίκησης της Γαλλίας. Με το νόμο αυτό καθιερώθηκε διττός έλεγχος της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (Ιούνιος 2023)
Παραπομπές
2023 06
Σώμα Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης
Ιστορία - Θεσμικό πλαίσιο
Αφενός θεσπίστηκε εξωτερικός έλεγχος της Δημόσιας Διοίκησης με τη καθιέρωση του Συνήγορου του Πολίτη (αγγλ. Citizen's Advocate), προκειμένου να ελέγχει, κατόπιν σχετικής αναφοράς πολιτών ή και αυτεπαγγέλτως, τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και να μεσολαβεί για την εξυπηρέτηση του πολίτη και την προστασία της νομιμότητας από αρνητικά φαινόμενα. Πρώτος Συνήγορος του Πολίτη επιλέχθηκε ο Νικηφόρος Διαμαντούρος, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών και ήδη Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής (European Ombudsman).
Αφετέρου συγκροτήθηκε επί υπουργίας Αλέκου Παπαδόπουλου και λειτούργησε από το Φεβρουάριο του 1998 το Σώμα Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης (Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.), ως όργανο εσωτερικού ελέγχου της Δημόσιας Διοίκησης, με σκοπό τον αυτεπάγγελτο έλεγχο με επιθεωρήσεις και εκτάκτους ελέγχους της εύρυθμης λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών. Επιλεγμένος πρώτος από τη λειτουργία του Σώματος Γενικός Επιθεωρητής - Προϊστάμενος του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. υπήρξε ο Δημήτριος Ι. Σφήκας, με βαθμό Γενικού Διευθυντή του τότε Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης.
Με το νόμο 2839 του έτους 2000, συστήθηκε θέση Ειδικού Γραμματέα, ο οποίος προΐσταται του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. Η θέση πολιτικής ευθύνης του ειδικού γραμματέα, ως προϊσταμένου του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ., διοριζόμενου απευθείας από τον τότε Υπουργό Εσωτερικών.
Με το νόμο 3074 του έτους 2002, διευρύνθηκε η νομοθετική βάση του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. και δη του ιδρυτικού νόμου 2477 του έτους 1997, με τις οποίες θεσπίστηκαν ειδικά δικαιώματα των Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δ.Δ. όπως, ο Ειδικός Γραμματέας και οι Επιθεωρητές Ελεγκτές Δ.Δ., δεν εξετάζονται, δεν διώκονται και δεν ενάγονται, για γνώμη που διατύπωσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Με το Π.Δ. 71 του έτους 2015, το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. ως σύνολο δομών, υπάγεται πλέον στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αρμόδιο για το Σώμα Υπουργό, τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Δημήτριο Παπαγγελόπουλο.
Αποστολή - Σκοπός του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.
Αποστολή του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. ήταν η διασφάλιση της εύρυθμης και αποτελεσματικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης, με την επισήμανση φαινομένων κακοδιοίκησης, διαφθοράς, αδιαφανών διαδικασιών, αναποτελεσματικότητας, χαμηλής παραγωγικότητας και κακής ποιότητας παρεχόμενων υπηρεσιών.
Βασικοί άξονες - στόχοι του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. ήταν:
Αρμοδιότητες του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.
Στις αρμοδιότητες του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. περιλαμβάνονταν:
Τοπική αρμοδιότητα του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.
Η κατά τόπον αρμοδιότητα του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. εκτεινόταν σε όλη την ελληνική επικράτεια. Με τον νόμο 2738/1999, δόθηκε η δυνατότητα ίδρυσης Περιφερειακών Γραφείων του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ., έτσι ώστε να εντατικοποιούνταν και να επεκτείνονταν οι έλεγχοι σε όλη την Επικράτεια και να υπάρξει άμεση και αξιόπιστη χαρτογράφηση της λειτουργίας των περιφερειακών υπηρεσιών του Κράτους.
Παράλληλα, είχε αυξηθεί ο αριθμός των επιθεωρητών-ελεγκτών του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. από 50 σε 80 και δημιουργήθηκε βαθμίδα βοηθών επιθεωρητών-ελεγκτών με 30 οργανικές θέσεις, προκειμένου το Σώμα να ανταποκριθεί πληρέστερα στη θεσμοθετημένη αποστολή και την ελεγκτική δράση του.
Πεδίο παρέμβασης του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.
Στην ελεγκτική αρμοδιότητα του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. υπάγονταν:
Εκθέσεις ελέγχου - Υλοποίηση προτάσεων
Μετά το πέρας της επιθεώρησης ή του ελέγχου, ο αρμόδιος επιθεωρητής-ελεγκτής συνέτασσε τεκμηριωμένη έκθεση, την οποία υπέβαλε στον Ειδικό Γραμματέα του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. Στην έκθεση περιλαμβανόταν η αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης της ελεγχόμενης υπηρεσίας, οι διαπιστώσεις, τα συμπεράσματα και οι προτάσεις. Οι προτάσεις περιελάμβαναν συγκεκριμένες και εφικτές λύσεις. Επίσης, ο επιθεωρητής-ελεγκτής μπορεί να προτείνει τη βελτίωση ή αναμόρφωση του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας της υπηρεσίας και τη λήψη κάθε πρόσφορου μέτρου για την περιστολή των λειτουργικών δαπανών και τη μείωση του κόστους των παρεχόμενων υπηρεσιών. Οι εκθέσεις των επιθεωρητών-ελεγκτών υποβάλλονται στον Ειδικό Γραμματέα του Σώματος και γνωστοποιούνται στον Υπουργό.
Οι ελεγχόμενες υπηρεσίες υποχρεούνταν, μετά τη γνωστοποίηση σ' αυτές των εκθέσεων των επιθεωρητών-ελεγκτών, να αναφέρουν τις ενέργειες στις οποίες προέβησαν για την εφαρμογή των προτάσεων που περιλαμβάνονταν στις εκθέσεις.
Κατ' έτος συντάσσεται έκθεση πεπραγμένων, η οποία υποβαλλόταν στον Υπουργό Εσωτερικών. Στην έκθεση παρουσιαζόταν το ετήσιο πρόγραμμα ελεγκτικής δράσης του Σώματος, η βασική θεματολογία ελέγχων, οι σημαντικότερες υποθέσεις και διατυπώνονταν γενικές προτάσεις για τη βελτίωση της αποδοτικότητας των δημοσίων υπηρεσιών και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, καθώς και τις αναγκαίες νομοθετικές ή άλλες κανονιστικές ρυθμίσεις.
Διεθνής συνεργασία
Το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ., παράλληλα με το κύριο έργο του, δραστηριοποιούταν και προς την κατεύθυνση ανάπτυξης διαύλων επικοινωνίας, πληροφόρησης και συνεργασίας με δημόσιες διοικήσεις άλλων χωρών και κυρίως των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι ώστε η διεθνής εμπειρία και η συγκριτική θεώρηση αντίστοιχων θεσμών να αποτελέσει παράγοντα ενδυνάμωσης και βελτιστοποίησης του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. Στις δράσεις του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. εντάσσονται επίσης αμοιβαίες ανταλλαγές, υπογραφή "πρωτοκόλλων επικοινωνίας", συναντήσεις με ξένους ομολόγους και διοργάνωση συνεδρίων και σεμιναρίων.
Στο παρελθόν, το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. είχε δραστηριοποιηθεί με την παροχή π.χ. τεχνογνωσίας για την ίδρυση και οργάνωση αντίστοιχου Σώματος Επιθεώρησης της Δημόσιας Διοίκησης στην Πορτογαλία (Μάρτιος 1999) ή τη διοργάνωση διεθνούς συνεδρίου στην Αθήνα με συμμετοχή εκπροσώπων από ευρωπαϊκά επιθεωρησιακά σώματα.
Στο πλαίσιο των διεθνών συνεργασιών, πραγματοποιήθηκε επίσκεψη το Μάιο 1998 του πρώην Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Αλέκου Παπαδόπουλου και του Γενικού Επιθεωρητή του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. Δημητρίου Σφήκα στη Γενική Επιθεώρηση Διοίκησης (Inspection Generale de l' Administration - I.G.A.) της Γαλλίας, όπου ετέθηκαν οι βάσεις για τη συνεργασία και την πραγματοποίηση τακτικών ανταλλαγών μεταξύ των δύο Σωμάτων.
Τον Οκτώβριο του 1998, το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. διοργάνωσε Ημερίδα στην Αθήνα, με θέμα "Συστήματα Ελέγχου και 'Ερευνες Αποδοτικότητας στη Δημόσια Διοίκηση", με ευρωπα'ι'κή συμμετοχή από τη Γαλλία και την Αγγλία και κεντρικούς ομιλητές τους Jean-Pierre Lemoine και Werner Gagneron από τη Γενική Επιθεώρηση Διοίκησης της Γαλλίας, τον Howard Rolfe από τη Μονάδα Αποδοτικότητας (Efficiency Unit - Cabinet Office) της Αγγλίας και το Δημήτριο Σφήκα, Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης της Ελλάδος.
Το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. έχει διοργανώσει κύκλους επικοινωνίας και επισκέψεις σε αντίστοιχους ελεγκτικούς μηχανισμούς ευρωπα'ι'κών χωρών (π.χ. Γαλλία, Αγγλία, Αυστρία, Πορτογαλία, Δανία, Νορβηγία, Ουγγαρία, Φινλανδία), με σκοπό την ανταλλαγή εμπειριών σε θέματα εσωτερικού ελέγχου και τεχνικές ελέγχου αποδοτικότητας και ποιοτικού ελέγχου στη δημόσια διοίκηση. Παράλληλα, έχει υποδεχθεί ξένες αντιπροσωπείες (π.χ. Κίνα, Πορτογαλία, Φινλανδία, Κύπρο) και ενημέρωσή τους για το θεσμικό πλαίσιο, την αποστολή και τη μεθοδολογία του ελεγκτικού έργου του Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.
Το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. συμμετείχε επίσης σε διεθνείς διασκέψεις και συνέδρια, όπως στο Συνέδριο του Διεθνούς Ινστιτούτου Διοικητικών Επιστημών (I.I.A.S.) στο Sunningdale της Αγγλίας (Ιούλιος 1999), με θέμα "Διοικητικός Εκσυγχρονισμός και 'Ελεγχος Αποδοτικότητας στη Δημόσια Διοίκηση" και επισκέπτη ομιλητή τον Δημήτριο Σφήκα, Γενικό Επιθεωρητή του Σώματος Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης της Ελλάδος.
Πηγές
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση Κατηγορία:Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Discoverer 17
Ο Discoverer 17 ή Corona 9012 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1960. Ήταν τύπου KH-2 Corona και βασίζονταν στο στάδιο πυραύλου Agena-B. Μάλιστα ήταν ο πρώτος KH-2 που τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά.
Αποστολή
Η εκτόξευση του Discoverer 17 έλαβε χώρα στην Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 12 Νοεμβρίου 1960 (20:43 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B. Όταν μπήκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1960 Omicron 1. Αυτή είχε περίγειο 182 χλμ., απόγειο 922 χλμ., κλίση 81,6 μοιρών και τροχιακή περίοδο 95,7 λεπτών. Ε΄χε ολική μάζα 1091 kg και διέθετε πανοραμική κάμερα εστιακής απόστασης 61 cm και μέγιστης ανάλυσης 7,6. Οι εικόνες καταγράφτηκαν σε φιλμ των 70 mm, το οποίο επέστρεψε στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου.
Λίγο μετά την έναρξη της λειτουργίας του δορυφόρου η κάψουλα απρόσμενα αποχωρίστηκε από το υπόλοιπο σκάφος. Ανακτήθηκε δύο ημέρες μετά από την εκτόξευση, όμως βρέθηκαν μόλις 52 cm φιλμ χωρίς να έχουν ληφθεί φωτογραφίες. Ο δορυφόρος παρέμεινε σε τροχιά μέχρι και τις 29 Δεκεμβρίου 1960, οπότε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα.
Δευτερεύουσα αποστολή του Discoverer 17 ήταν η μελέτη των ανθρώπινων ιστών στο διάστημα. Εκείνη την εποχή οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αναγνώριζαν επιίσημα ότι διέθεταν πρόγραμμα κατασκοπευτικών δορυφόρων και έτσι αναφέρθηκε ως κύρια αποστολή η μελέτη των ιστών. Μάλιστα καταγράφτηκαν ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας κατά την διάρκεια της παραμονής του στο διάστημα και τα δεδομένα που συλλέχθηκαν κρίθηκαν πολύ σημαντικά από τους επιστήμονες της Αεροπορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Discoverer Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1960
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2022-2023
Το Λίγκ Καπ πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2022-23 είναι η 12η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Η διοργάνωση ονομάζεται επίσημα Λιγκ Καπ "Νίκος Σαμαράς", αφιερωμένη στη μνήμη του μεγάλου πετοσφαιριστή του Α.Ο. Ορεστιάδας. Διοργανώνεται από την ΕΣΑΠ με τη συμμετοχή των 10 ομάδων της Βόλεϊ Λιγκ 2022-23. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για 3η φορά στην ιστορία του.
Προκριματικοί
Η διοργάνωση ξεκινησε με τον προκριματικό όμιλο, όπου συμμετείχαν οι τρεις νεοφώτιστες ομάδες (Πήγασος Πολίχνης, Αριστοτέλης Σκύδρας, Άθλος Ορεστιάδας) και ο ΟΦΗ (ως 7ος του περυσινού πρωταθλήματος). Οι αγώνες ήταν μονοί και θα διεξήχθησαν στο κλειστό γυμναστήριο ΔΑΚ Πολίχνης, το τριήμερο 14-16 Οκτωβρίου. Προκρίθηκαν στην φάση των 8 οι 2 πρώτοι, Πήγασος Πολίχνης και Άθλος Ορεστιάδας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι - Πηγές
2022 2023 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2022 2023 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2022 2023
474 Σύνεσις
Η Σύνεσις (Prudentia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,6. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Συνέσεως εκτιμάται σε 37,58 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 55,6 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,072 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σύνεσις γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συνεσις
Stern
Το Stern (Ο Αστήρ) είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που εκδίδεται στο Αμβούργο. Περιέχει τόσο διεθνείς ειδήσεις, όσο και από τη Γερμανία, καθώς και κοινωνικά νέα. Ιδρύθηκε το 1948 στο Ανόβερο, από τον Henri Nannen. Έχει σχετικά αριστερή στάση και στις γερμανικές εκλογές του 2013 ήταν ανάμεσα στους υποστηρικτές του SPD.
Αν και ασυνήθιστο για ένα δημοφιλές περιοδικό στη μεταπολεμική Δυτική Γερμανία, και κυρίως στις συνεισφορές του Sebastian Haffner το 1975, το Stern διερεύνησε την προέλευση και τη φύση των προηγούμενων τραγωδιών της γερμανικής ιστορίας. Το 1983, ωστόσο, η αξιοπιστία του υπέστη σοβαρές ζημιές από την αγορά και τη διανομή των πλαστών Ημερολογίων του Χίτλερ. Μια απότομη πτώση των πωλήσεων προέβλεπε τη γενική πτώση του αναγνωστικού χαρτιού εφημερίδων τον νέο αιώνα. Μέχρι το 2019, η κυκλοφορία είχε πέσει κάτω από μισό εκατομμύριο.
Δημοσιογραφικό στυλ
Ο Henri Nannen παρήγαγε το πρώτο τεύχος 16 σελίδων (με την ηθοποιό Hildegard Knef στο εξώφυλλο) την 1η Αυγούστου του 1948. Κατάφερε να λάβει την άδεια από τη βρετανική στρατιωτική κυβέρνηση στο Ανόβερο παρά την πολεμική του θητεία στο SS-Standarte Kurt Eggers, μια στρατιωτική μονάδα προπαγάνδας στην Ιταλία. Μετέφερε την έδρα του περιοδικού στο Αμβούργο όπου, το 1965, ίδρυσε τον Gruner + Jahr τώρα έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους στην Ευρώπη.
Υπό την καθοδήγηση του Nannen, το Stern προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως υπόδειγμα αυτού που στη Γερμανία ονομάζεται Nutzwertiger Journalismus (χρήσιμη δημοσιογραφία). Η έμφαση δίνεται στην παροχή επαρκούς ιστορικού σχετικά με το θέμα, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους αναγνώστες να καταλήξουν στις δικές τους κρίσεις και όχι να έχουν αποφασίσει για αυτούς συντακτικά ή (όπως συνέβαινε συνήθως στην εφημερίδα του αντίπαλου εκδότη Axel Springer) στους τίτλους. Κατά συνέπεια, τα άρθρα έτειναν να είναι μακρύτερα και πιο διερευνητικά, ενώ διακρίνονται από εκείνα του παρόμοια σκηνοθετημένου Der Spiegel από το ευρύτερο φάσμα των κοινωνικών και ζωολογικών θεμάτων που καλύπτονται, και από τη μεγαλύτερη εξάρτηση της εικονογράφησης και της γραφιστικής.
Αντιπαραθέσεις με την μεταπολεμική Γερμανία
Το Στερν ήταν ανοιχτό στην αμφισβήτηση, από φιλελεύθερη και αριστερή άποψη, της μεταπολεμικής πολιτικής και κοινωνικής τάξης στη Δυτική Γερμανία που ταυτίστηκε με τη μακρά καγκελαρία (1949-1963) του Konrad Adenauer.
Στην υπόθεση Spiegel του 1962, το Στερν κατήγγειλε παραβιάσεις των συνταγματικών κανόνων και της ελευθερίας του Τύπου, και το κλείσιμο, από την κυβέρνηση, του εκδοτικού αντιπάλου του περιοδικού. Σε έναν διαγωνισμό που αποτέλεσε ένα βασικό σημείο καμπής στην κουλτούρα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας μακριά από την απαξίωση που ζητούσε το παλιό Obrigkeitsstaat (αυταρχικό κράτος), το Stern (μαζί με τους Springer Press και Die Zeit) προσέφερε πρέσες, τηλετύπους και χώρους γραφείων στο Der Spiegel για να μπορέσει να συνεχίσει τη δημοσίευση ενώ ερευνάται για γνωστοποιήσεις εθνικής ασφάλειας.
Το Στερν δεν βρήκε τίποτα να εξαλείψει στη μετέπειτα βία της Ομάδας του Κόκκινου Στρατού (η «συμμορία Baader Meinhof»), αλλά στη δεκαετία του 1960 δεν ήταν εντελώς εχθρική προς το φοιτητικό κίνημα διαμαρτυρίας από το οποίο προέκυψαν οι «αστικοί αντάρτες». Τον Ιούνιο του 1967, επέτρεψε στον Σεμπάστιαν Χάφνερ να καταγγείλει την αστυνομική απάντηση σε μια διαδήλωση στο Δυτικό Βερολίνο στην οποία σκοτώθηκε ο φοιτητής-διαμαρτυρόμενος Μπέννο Οχνεσόργκ, ως «ένα συστηματικό, ψυχρόαιμο, προγραμματισμένο πογκρόμ». Αντίθετα, η Springer's Bild Zeitung απάντησε: «Οι μαθητές απειλούν: Πυροβολούμε».
Το Στερν ήταν πρόθυμο να σπάσει τη σχετική μεταπολεμική σιωπή για το πρόσφατο εθνικοσοσιαλιστικό παρελθόν. Στις σειριοποιήσεις ο Χάφνερ ανέπτυξε τη θεωρία του ότι ο πόλεμος του Χίτλερ ήταν μια τραγωδία που προαναγγέλθηκε υπό τις συνθήκες της γερμανικής ενοποίησης τον δέκατο ένατο αιώνα. Ήταν μια θεωρία που οδήγησε στην εκδοτική υποστήριξη για το Οστπολιτίκ του νέου Σοσιαλδημοκρατικού Καγκελαρίου Willi Brandt. Όπως ερμηνεύεται από πολλούς συντηρητικούς, αυτό ισοδυναμεί με αποδοχή της μεταπολεμικής διαίρεσης της Γερμανίας και εδαφικών απωλειών στα ανατολικά, ως μόνιμων.
Το Στερν (αρ. 50, 1970) δημοσίευσε την εμβληματική εικόνα του Σβεν Σάιμον (Axel Springer Jr.) με τον Μπραντ να γονατίζει μπροστά από το μνημείο της εξέγερσης του γκέτο της Βαρσοβίας στις 20 Δεκεμβρίου 1970 σε διπλόφυλλο. Συνοδεύτηκε από μια συνέντευξη με τον Πολωνό οικοδεσπότη του Μπραντ, πρωθυπουργό Γιόζεφ Σιρανκιέβιτς, με τον οποίο είχε υπογράψει τη Συνθήκη της Βαρσοβίας εκείνη την ημέρα. Ταυτόχρονα, το Στερν επιδίωξε να δυσφημίσει την αντίπαλη συντηρητική εβδομαδιαία Κουίκ, η οποία καταπατόντας τη Συνθήκη είχε δημοσιεύσει υλικό από τα μυστικά της πρωτόκολλα. Κατηγόρησε τον συντάκτη του περιοδικού Hans van Nouhuys ότι ήταν διπλός πράκτορας, κάποτε στην υπηρεσία της Ανατολικής Γερμανίας Stasi. Το Στερν άντεξε με επιτυχία την κατηγορία της δυσφήμησης.
Περιστατικά με το δεύτερο κίνημα φεμινισμού
Σε μια περαιτέρω πρόκληση για τις μεταπολεμικές συμβάσεις, στις 6 Ιουνίου του 1971 το Stern εμφανίστηκε με τον τίτλο "Κάναμε εκτρώσεις!" (Τεύχος 24, έτος 1971). Σε μια δράση που ξεκίνησε από την Alice Schwarzer, 374 γυναίκες ομολόγησαν ότι είχαν δώσει τέλος σε εγκυμοσύνες τους. Διαμαρτύρονταν για την παράγραφο 218 του ποινικού κώδικα της χώρας (Strafgesetzbuch), σύμφωνα με την οποία η άμβλωση είναι παράνομη. Το ταμπού που σπάει τη δημοσιότητα θεωρείται από πολλούς ως ορόσημο στη φεμινιστική αναβίωση της δεκαετίας του 1970.
Ωστόσο, το Stern, έγινε το ίδιο ο στόχος του νέου φεμινισμού όταν, το 1978, η Schwarzer και άλλες εννέα γυναίκες μήνυσαν τους Gruner + Jahr και Nannen, με την αιτιολογία ότι τα συχνά «κορίτσια εξωφύλλου» του περιοδικού ακύρωναν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των γυναικών παρουσιάζοντάς 'τες "ως απλό σεξουαλικό αντικείμενο". Η άμεση αφορμή ήταν μια εικόνα του μοντέλου Γκρέις Τζόουνς, που περιγράφεται από την Σβάρτζερ στην μηνιαία Έμμα (7/1978) ως «μια μαύρη γυναίκα, γυμνή, στο χέρι της ένα φαλλικό μικρόφωνο και γύρω από τα δεσμά - βαριές αλυσίδες». (Αργότερα πέρασε από το μυαλό της Schwarzer ότι μπορεί επίσης να διαμαρτυρήθηκαν για τον ρατσισμό της εικόνας).
Ο Nannen διαμαρτυρήθηκε ότι τα γυμνά του περιοδικού πρέπει να τα βλέπει ο κόσμος όπως το έργο "Η γυμνή μάχα" του Φρανθίσκο Γκόγια (1797) και ότι η ελευθερία του Τύπου τίθεται σε αμφισβήτηση. Οι καταγγέλλοντες αποδείχθηκαν αδύναμοι νομικά να κατηγορήσουν πρακτικές πορνογραφίας ήπιου χαρακτήρα που επικρατούσαν στον δημοφιλή Τύπο, αλλά ο Nannen υποστήριξε ότι η υπόθεση "μας έκανε να σκεφτούμε".
Δεν υπήρξε καμία προφανής αλλαγή στην εκδοτική κουλτούρα του περιοδικού. Η παράδοση των "cover-girl", μερικές φορές με τη μορφή φωτογραφιών διασημοτήτων ("Με τη Μαντόνα μόνη στο σπίτι", 10 Ιανουαρίου 1992), συνεχίστηκε. Οι φεμινίστριες είχαν επίσης την ευκαιρία να αντιταχθούν στο περιεχόμενο του άρθρου. Το 1990, το Stern δημοσίευσε μια ιστορία με τίτλο "Είμαι μαζοχίστρια" στην οποία η συγγραφέας Sina-Aline Geißler συζήτησε τη λογοτεχνική της εμφάνιση ως μέλος της σκηνής του BDSM. Αυτό προκάλεσε έντονη δημόσια συζήτηση και οι γυναίκες κατέλαβαν αργότερα τα συντακτικά γραφεία του περιοδικού ανησυχώντας για αυτό που πίστευαν ότι ήταν ένας εκρομαντισμός της μισογυνικής κακοποίησης.
Το σκάνδαλο των Ημερολογίων του Χίτλερ
Για το Stern, πολύ πιο επιζήμια δημοσιότητα προκάλεσε η σειρά του, που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1983, των λεγόμενων Ημερολογίων του Χίτλερ. Η επιστημονική εξέταση σύντομα απέδειξε ότι τα «ημερολόγια», για τα οποία το περιοδικό είχε πληρώσει 9,3 εκατομμύρια D-Mark, ήταν πλαστά. Το φιάσκο που προέκυψε οδήγησε στην παραίτηση των συντακτών του περιοδικού, διαμαρτυρίες του προσωπικό για την «παράκαμψη των παραδοσιακών συντακτικών καναλιών και εγγυήσεων» της διοίκησης και ένα μεγάλο σκάνδαλο τύπου που εξακολουθεί να θεωρείται η ντροπή της γερμανικής δημοσιογραφίας.
Ένα περιοδικό «κάποτε γνωστό για τη διερευνητική του αναφορά» έγινε υπότιτλος για την ανοησία και τους κινδύνους της «δημοσιογραφίας που επιζητά να κάνει αίσθηση». Η αξιοπιστία του Στερν υπέστη σοβαρές ζημιές και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να ανακτήσει το περιοδικό τη φήμη του πριν από το σκάνδαλο.
Τραμπ: «Σέιν Καμπφ»
Στην έκδοσή του στις 24 Αυγούστου 2017, το Stern απέδειξε τη συνεχή ικανότητά του και την προθυμία του να δημιουργεί αντιπαραθέσεις με τα πρωτοσέλιδα του (και, για τον σκοπό αυτό, να απορρίψει τους περιορισμούς της Nutzwertiger Journalismus). Μια φωτογραφία που είχε επεξεργαστεί με photoshop με τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, τυλιγμένο στην αμερικανική σημαία, ενώ έκανε έναν ναζιστικό χαιρετισμό με άκαμπτα χέρια. «Sein Kampf», γράφει ο τίτλος ή «ο αγώνας του» - μια αναφορά στο αυτοβιογραφικό μανιφέστο του Αδόλφου Χίτλερ, Mein Kampf. Ο υπότιτλος γράφει: «Νεοναζί, Κου Κλουξ Κλαν, ρατσισμός: Πώς ο Ντόναλντ Τραμπ τροφοδότησε το μίσος στην Αμερική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά στη γερμανική γλώσσα Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Αμβούργο
Sepultura
Οι Sepultura είναι βραζιλιάνικο thrash metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1984 στο Μπέλο Οριζόντε. Γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη δεκαετία του '90 και οι πωλήσεις των δίσκων τους έχουν ξεπεράσει τα είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα, παγκοσμίως.
Η εποχή Καβαλέρα
left|thumb|170px|Ο Μαξ Καβαλέρα Οι Sepultura δημιουργήθηκαν από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Μαξ Καβαλέρα, τον αδελφό του Ίγκορ στα τύμπανα, τον κιθαρίστα Ζάιρο Γκουέδες και τον μπασίστα Πάουλο Ζούνιορ. Μετά από ένα χρόνο προβών και συναυλιών, υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την "Cogumelo Records" και κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Bestial Devastation" μαζί με το συγκρότημα Overdose, στις 1 Δεκεμβρίου 1985. Η ηχογράφηση του έγινε μέσα σε δύο ημέρες και η παραγωγή του από το ίδιο το συγκρότημα.
Το καλοκαίρι του 1986, οι Sepultura ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Morbid Visions", το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Στις αρχές του 1987 ο Γκουέδες αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας τη θέση του στον Αντρέας Κίσσερ. Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "Schizophrenia" στα τέλη Οκτωβρίου του 1987, με βελτιωμένη παραγωγή σε σύγκριση με το πρώτο τους άλμπουμ. Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές και έγινε επιτυχία σε underground επίπεδο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
μικρογραφία|αριστερά|Το λογότυπο του συγκροτήματος. Η δισκογραφική εταιρεία "Roadrunner Records" υπέγραψε συμβόλαιο με το συγκρότημα επανακυκλοφορώντας το δεύτερο τους άλμπουμ, παγκοσμίως. Στις 7 Απριλίου 1989, κυκλοφόρησαν το δίσκο "Beneath the Remains" ο οποίος γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο κοινό του thrash metal και έχει βραβευθεί ως πλατινένιο στην πατρίδα του συγκροτήματος, ενώ θεωρείται ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του είδους. Στην περιοδεία για την προώθηση του δίσκου εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 31 Οκτωβρίου 1989 στο "Ritz" της Νέας Υόρκης, ανοίγοντας την εμφάνιση του King Diamond. Επίσης, γύρισαν το πρώτο τους βίντεο κλιπ για το τραγούδι "Inner Self". Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, οι Sepultura εμφανιζόταν με τους Sodom στην Ευρώπη, ενώ στη συνέχεια μετέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες με τους Faith Or Fear να ανοίγουν τις συναυλίες τους.
Τον Ιανουάριο του 1990 ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό και μετακόμισαν στο Φοίνιξ των Ηνωμένων Πολιτειών. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς επέστρεψαν στην Ευρώπη όπου εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "Dynamo Open Air" μπροστά σε 26.000 θεατές. Το Μάρτιο του 1991 κυκλοφόρησαν το "Arise", τον πρώτο τους δίσκο που μπήκε στο Billboard 200. Στις αρχές του 1991, οι Sepultura είχαν εμφανιστεί ζωντανά στο φεστιβάλ "Rock in Rio" μπροστά σε 100.000 θεατές. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του νέου τους δίσκου άνοιγαν τις εμφανίσεις του Ozzy Osbourne και των Alice in Chains.
Τον Σεπτέμβριο του 1993 κυκλοφόρησε ο πέμπτος τους δίσκος "Chaos A.D.", ο οποίος παρουσίασε μια αλλαγή από τον thrash metal ήχο τους σε groove metal με tribal και industrial επιρροές. Το άλμπουμ γνώρισε μεγάλη επιτυχία ανεβαίνοντας στο # 11 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 32 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έχει γίνει χρυσό σε επτά χώρες. Η αλλαγή του ήχου μεγιστοποιήθηκε στο δίσκο "Roots" του 1996, ο οποίος έφθασε στο # 4 των βρετανικών τσαρτ. Ο δίσκος περιείχε τη μεγαλύτερη σινγκλ επιτυχία του συγκροτήματος, το τραγούδι "Roots Bloody Roots", το οποίο σκαρφάλωσε στο βρετανικό, το σουηδικό και το νορβηγικό Top-20 αλλά και το # 2 στη Φινλανδία. Στην περιοδεία για την προώθηση του το συγκρότημα εμφανίστηκε στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" μαζί με τον Ozzy, τους Paradise Lost, κ.α.. Στη συγκεκριμένη συναυλία τα φωνητικά ανέλαβε ο Κίσσερ, αφού ο Καβαλέρα αποχώρησε όταν έμαθε για τη δολοφονία του θετού γιου του.
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ανέφεραν στον Μαξ Καβαλέρα την επιθυμία τους να απολύσουν τη μάνατζερ και σύζυγο του, Γκλόρια Μπουζνόφσκι, οδηγώντας τον τραγουδιστή σε παραίτηση. Η τελευταία του εμφάνιση με τους Sepultura έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 1996 στο "Brixton Academy" του Λονδίνου.
Η εποχή Γκριν
thumb|130px|Ο Ντέρικ Γκριν Τη θέση του Καβαλέρα πήρε ο αμερικανός Ντέρικ Γκριν, με τον οποίο ηχογράφησαν το "Against" το 1998, γνωρίζοντας πολύ μικρότερη επιτυχία από τα προηγούμενα άλμπουμ τους. Ακολούθησε το "Nation" του 2001, όντας το πρώτο άλμπουμ τους που δεν μπήκε στο Hot-100 του Billboard, από το 1991. Τον Σεπτέμβριο του 2002, η "Roadrunner" κυκλοφόρησε την τελευταία ζωντανή εμφάνιση του Μαξ Καβαλέρα με το συγκρότημα στο άλμπουμ "Under a Pale Grey Sky".
Μετά το ΕΡ "Revolusongs" με διασκευές σε τραγούδια των Exodus, Metallica, U2, Hellhammer, κ.α., οι Sepultura κυκλοφόρησαν το "Roorback" το 2003, με τις πωλήσεις να παραμένουν σε χαμηλό επίπεδο παρά τις θετικές κριτικές που λάμβανε το συγκρότημα. Δύο χρόνια αργότερα, ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Live in São Paulo". Το 2006, οι Sepultura κυκλοφόρησαν το "Dante XXI", ένα δίσκο με κοινό στιχουργικό περιεχόμενο βασισμένο στη "Θεία Κωμωδία" του Δάντη Αλιγκέρι. Το άλμπουμ έγινε χρυσό στη Βραζιλία και την Κύπρο, αλλά δεν κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ για πρώτη φορά από το 1989.
Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Ίγκορ Καβαλέρα αποχώρησε για να σχηματίσει μαζί με τον αδελφό του, Μαξ, τους Cavalera Conspiracy. Τη θέση του πήρε ο Τζιν Ντολαμπέλα και η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "A-Lex", τον Ιανουάριο του 2009, ένα ακόμη concept άλμπουμ βασισμένο στο βιβλίο "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι" του Άντονι Μπέρτζες. Κατά την περιοδεία του δίσκου, οι Sepultura άνοιξαν τις εμφανίσεις των Metallica στις δύο συναυλίες τους στο Σάο Πάολο, μπροστά σε 100.000 θεατές.
Το 2010 υπέγραψαν συμβόλαιο με τη "Nuclear Blast" κυκλοφορώντας το "Kairos" ένα χρόνο αργότερα. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Ντολαμπέλα αποχώρησε για να αντικατασταθεί από τον Ελόι Κασαγκράντε και το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη μαζί με τους Exodus και τους Destruction. Το καλοκαίρι του 2013 ανακοινώθηκε ότι ο τίτλος του νέου δίσκου των Sepultura θα είναι "The Mediator Between Head and Hands Must Be the Heart" και ότι ο Ντέιβ Λομπάρντο, πρώην ντράμερ των Slayer, θα πραγματοποιήσει γκεστ εμφάνιση στη συγκεκριμένη κυκλοφορία. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, έναν μήνα μετά την εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ "Rock in Rio", ενώ κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ έπαιξαν και πάλι στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2015, ο Αντρέας Κίσσερ ανέφερε σε συνέντευξη του ότι οι Sepultura θα ξεκινούσαν να δουλεύουν πάνω στον επόμενο δίσκο με σκοπό μία κυκλοφορία μέσα στο 2016. Στα τέλη του 2016, ανακοινώθηκε ότι το νέο τους άλμπουμ θα ονομάζεται "Machine Messiah" και θα κυκλοφορήσει στις 13 Ιανουαρίου 2017 μέσω της Nuclear Blast. Για την προώθηση του δίσκου, περιόδευσαν μαζί με τους Kreator, Soilwork και Aborted στην Ευρώπη και τους Testament και Prong στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δισκογραφία
240px|thumb|Ο Ίγκορ Καβαλέρα
Πηγές
Κατηγορία:Groove metal συγκροτήματα Κατηγορία:Βραζιλιάνικα thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Βραζιλιάνικα death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Βραζιλιάνικα heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα Κατηγορία:Βραζιλιανικά μουσικά συγκροτήματα
Ψηφιδωτά της Πάφου
Η Πάφος περιέχει σημαντικές κατοικίες με ψηφιδωτά δάπεδα του 3ου αιώνα π.Χ.. Μία από αυτές είναι η «οικία του Διονύσου», που ονομάστηκε έτσι γιατί σε πολλά από τα ψηφιδωτά της εικονίζεται ο Διόνυσος. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είναι ο «Θρίαμβος του Διονύσου»: ο θεός Διόνυσος εικονίζεται πάνω σε άρμα που το σέρνουν δύο πάνθηρες και τον συνοδεύουν ο Βάκχος, που έχει στα χέρια του ένα μεγάλο κρατήρα με κρασί, και οι ακόλουθοί του. Υπάρχει ακόμη ένα μεγάλο πλήθος ψηφιδωτών ψηφιδωτών στο αίθριο και στις αίθουσες της οικίας, με σκηνές από την ελληνική μυθολογία (Διόνυσος και Ικάριος, Ποσειδώνας και Αμυμώνη, Απόλλων και Δάφνη, Δίας και Γανυμήδης, Ιππόλυτος και Φαίδρα, Οι 4 εποχές, Νάρκισσος κτλ.), καθώς και με σκηνές από κυνήγι και άλλα ποικίλα και πολύχρωμα γεωμετρικά μοτίβα. Η «οικία του Θησέα», επίσης στην Πάφο, πήρε το όνομά της από το ψηφιδωτό που παριστάνει τον Θησέα να σκοτώνει τον Μινώταυρο. Η κεντρική παράσταση βρίσκεται μέσα σε ευρύ κυκλικό πλαίσιο, που αποτελεί σχηματική απόδοση του λαβύρινθου. Στο κέντρο του κύκλου εικονίζεται ο Θησέας να έχει γονατίσει τον Μινώταυρο και να είναι έτοιμος να τον χτυπήσει με το ρόπαλο που κρατάει στο υψωμένο δεξί του χέρι. Υπάρχει ακόμη η μορφή ενός γέροντα, προσωποποίηση του Λαβύρινθου, και δύο γυναικείες μορφές, η Αριάδνη και η Κρήτη. Τα ονόματα όλων των προσώπων που εικονίζονται είναι γραμμένα στο ψηφιδωτό. Μια άλλη οικία που υπάρχει επίσης στην ίδια πόλη είναι και η «οικία του Αιώνα», που ονομάστηκε έτσι από την ψηφιδωτή παράσταση του «Αιώνιου Χρόνου». Στην ίδια οικία ένα άλλο ενδιαφέρον ψηφιδωτό είναι η παράσταση του Απόλλωνα με τον Μαρσύα. Εικονίζεται ο θεός καθισμένος με τη λύρα του, ο ηττημένος Μαρσύας που τον απάγουν δύο Σκύθες, μια γυναικεία μορφή, η Πλάνη, και στα πόδια του θεού προσωποποιημένος ο Όλυμπος. Τα ονόματα όλων των προσώπων, που έχουν χαρακτηριστικές τάσεις και εκφράσεις, είναι και αυτά γραμμένα στο ψηφιδωτό.
Πολλές κατοικίες με ψηφιδωτά δάπεδα υπάρχουν και στο Κούριο. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η μεγάλη και πολυτελής «οικία του Ευστόλιου», με ψηφιδωτά δάπεδα του 5ου αιώνα μ.Χ., η «οικία του Αχιλλέα», η «οικία των Μονομάχων», κ.ά..
Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί και το περίφημο ψηφιδωτό του 3ου αιώνα μ.Χ. από τα Κούκλια (Παλαίπαφο), που εικονίζει τη Λήδα με τον κύκνο (Δία) και βρίσκεται στο Κυπριακό Μουσείο της Λευκωσίας.
Ψηφιδωτα Ψηφιδωτα
Κωνσταντίνος Γκίκας (ποδοσφαιριστής)
Ο Κώστας Γκίκας (1913 - 1980) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Αποτελεί τον νεότερο παίκτη που έχει αγωνιστεί με την εθνική Ανδρών Ελλάδας στην ιστορία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Επί σειρά ετών στη διάρκεια του Μεσοπολέμου υπήρξε στέλεχος του Απόλλωνα Σμύρνης, καλύπτοντας τη θέση του αριστερού μέσου στη διάταξη 2-3-5 της εποχής. Τον συνόδευε το προσωνύμιο Μοσκιός.
Εθνική Ελλάδας
Πραγματοποίησε την πρώτη του διεθνή εμφάνιση στις 2 Μαρτίου 1930 κατά τη φιλική ήττα 0-3 από τη Β' Ιταλίας στη Νάπολη και τη δεύτερη το 1932. Μόνο μία 6ετία έπειτα αγωνίστηκε εκ νέου με την Ανδρών, κατά τις τρεις αναμετρήσεις για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου 1938, στις οποίες περιλαμβάνεται η πρώτη εκτός έδρας νίκη της (3-1 στο Τελ Αβίβ την τότε Παλαιστίνη υπό βρετανική διακυβέρνηση, το σημερινό Ισραήλ), αλλά και η ευρύτερη ποτέ ήττα (1-11 από την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη).
Δεδομένου ότι η ελληνική ομάδα έδωσε τον επόμενο αγώνα της 10 χρόνια αργότερα, ο Γκίκας πρόκειται για έναν από τους πολλούς που ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν επέτρεψε να μετάσχουν περισσότερες φορές σε αυτήν.
Το ρεκόρ
Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), γεννήθηκε το 1913 (άγνωστη η ακριβής ημερομηνία), επομένως χρίστηκε διεθνής σε ηλικία από 16 ετών και 61 ημερών έως 17 και 60 ημερών. Το γεγονός τον καθιστά κάτοχο του ρεκόρ νεότερου ποδοσφαιριστή με την Ανδρών Ελλάδας, το οποίο επιτεύχθηκε στην 4η μόλις συνάντηση της ιστορίας της, παραμένει δε ακατάρριπτο επί 8½ και πλέον δεκαετίες. Πριν τον Γκίκα, νεότερος είχε υπάρξει ο Νικηφόρος Βικελίδης (μεταξύ 17½ και 18½) του Άρη Θεσσαλονίκης ή πιθανότερα ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος (17 και 324 ημερών) του Ολυμπιακού στο φιλικό 1-1 της 30ης Ιουνίου 1929 με τη Βουλγαρία στη Σόφια.
Γενικά, σε ηλικία μικρότερη των 18 χρονών πραγματοποίησαν την πρώτη τους διεθνή εμφάνιση: το 1950 ο Κώστας Λινοξυλάκης (Αστέρα Αθηνών, 17 και 283), το 1959 ο Μίμης Δομάζος (Παναθηναϊκού, 17 και 314), το 1972 ο Θωμάς Μαύρος (Πανιωνίου, 17 και 261), το 2011 ο Στέφανος Καπίνο (Παναθηναϊκού, 17 και 242) και προπολεμικά ενδεχομένως (καθώς είναι γνωστά μόνο, πάλι, τα έτη γέννησης) στα τέλη του 1930 ο Αργύρης (Τζαννής) Αργυριάδης (Άρη, 17 ή 18 και 11 μηνών), το 1931 ο Μήτσος Μπαλτάσης (Παναθηναϊκού, 17 ή 18 και 11 μηνών) και το 1936 ο Σπύρος Δεπούντης (Ολυμπιακού, 17½ έως 18½). Εφόσον η σχετική έρευνα δεν καταδείξει ότι είτε ο τελευταίος, είτε ο Βικελίδης πρόκειται για τον δεύτερο νεότερο μετά τον Γκίκα, τότε εκείνον αποτελεί ο Καπίνο. Σε αυτήν την περίπτωση, πιο αξιοσημείωτο από την 80ετία που μεσολάβησε (για να προσεγγιστεί περισσότερο το ρεκόρ) ή τη μη ευκαταφρόνητη διαφορά ηλικίας τους (από μισό έως 1½ χρόνο), είναι ότι ο τελευταίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας, μία θέση που παραδοσιακά απαιτεί μεγαλύτερη εμπειρία από τις υπόλοιπες και ειδικά σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Λουδοβίκος ο Νεότερος
Ο Λουδοβίκος ο Νεότερος ή Λουδοβίκος Γ΄ (γερμανικά: Ludwig III., 830/835 - 20 Ιανουαρίου 882) από τη Δυναστεία των Καρολιδών ήταν Βασιλιάς της Σαξονίας (876 - 882), Βασιλιάς της Βαυαρίας, Βασιλιάς της Λοθαριγγίας και Δούκας της Σουαβίας (880 - 882). Ο Λουδοβίκος ήταν δεύτερος γιος του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού και της Χέμμα. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στη Σαξονία (28 Αυγούστου 876) και τον μεγαλύτερο αδελφό του Καρλομάνο στη Βαυαρία. Πέθανε (882) και τον διαδέχθηκε σε όλες τις περιοχές που κυβερνούσε στην Ανατολική Φραγκία ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος ο Παχύς που ήταν ήδη βασιλιάς στην Ιταλία και Αυτοκράτορας.
Πρώτα χρόνια
Στη νεότητα του (858 - 862) ενεπλάκη σε στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον των Οβοτριτών. Οι ευγενείς της Ακουιτανίας που επαναστάτησαν εναντίον του Καρόλου του Φαλακρού και του Πεπίνου Β΄ της Ακουιτανίας, ο πατέρας του και ο Κάρολος του Μάιντς τον έπεισαν να προχωρήσει σε εκστρατεία με στόχο να στεφτεί βασιλιάς της Ιταλίας. Ο Λουδοβίκος ο Νεώτερος βάδισε με τον στρατό του μέχρι τη Λιμόζ και στη συνέχεια επέστρεψε πίσω. Με την επιστροφή του απαρνήθηκε τους στενούς δεσμούς που είχε με τους υπόλοιπους ευγενείς των Ανατολικών Φράγκων και προσπάθησε να ανεξαρτητοποιηθεί από τον πατέρα του. Αρραβωνιάστηκε την κόρη του κόμητος Αδαλάρδου (865), ο Λουδοβίκος και ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος ο Παχύς προχώρησαν σε επανάσταση εναντίον του πατέρα τους. Η επανάσταση ήταν σύντομη, τα αδέλφια συμφιλιώθηκαν με τον πατέρα τους την ίδια χρονιά, Ο Λουδοβίκος αποφάσισε να μοιράσει τις περιοχές που κυβερνούσε στους τρεις γιους του. Ο Καρλομάνος δέχτηκε τη Βαυαρία (864), ο Λουδοβίκος δέχτηκε τη Σαξονία, τη Θουριγγία και τη Φραγκονία, ο μικρότερος γιος Κάρολος δέχτηκε την Αλαμανία και τη Ραιτία. Ο Λουδοβίκος ο Νεότερος παντρεύτηκε στο Ασάφενμπουργκ τη Λιουτγάρδη της Σαξονίας κόρη του Λιούντολφ της Σαξονίας (869). Η Λιουτγάρδη ήταν γυναίκα και πολύ φιλόδοξη έπεισε ξανά τον σύζυγο της να επαναστατήσει άλλες δύο φορές εναντίον του πατέρα του (871, 873), συμφιλιώθηκε ωστόσο γρήγορα και τις δύο φορές.
Βασιλιάς της Σαξονίας
Με τον θάνατο του πατέρα του (876) ο Λουδοβίκος ο Νεώτερος κληρονόμησε τα βασίλεια που αντιστοιχούσαν στο μερίδιο του, πήρε τον τίτλο του "βασιλιά των Φράγκων" θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο από τους αδελφούς του. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός τάφηκε στο Αβαείο του Λορς που βρισκόταν στο δικό του βασίλειο, αυτό επιβεβαίωνε την ανωτερότητα του. Ο Λουδοβίκος Γ΄ με τα αδέλφια του κυβέρνησαν ανεξάρτητα και ειρηνικά, δεν συμμετείχαν σε εμφύλιους μεταξύ τους. Τη βασιλεία του Λουδοβίκου του Νεώτερου απείλησε ο θείος του Κάρολος ο Φαλακρός, προσπάθησε να κατακτήσει ανατολικά τμήματα στη Λοθαριγγία και μπόρεσε γρήγορα να αποκτήσει υπεροχή απέναντι στον ανεψιό του. Ο Λουδοβίκος επιτέθηκε με στρατό στο Άντερναχ (8 Οκτωβρίου 876), νίκησε τον πολύ μεγαλύτερο στρατό του οικοδεσπότη του στη Δυτική Φραγκία. Ο στρατός των Ανατολικών Φράγκων υπερείχε σημαντικά σε υλικό και τακτική, ο νεαρός βασιλιάς έντυσε τους στρατιώτες του με λευκές στολές στη μορφή των πνευμάτων.
Μετά τη μεγάλη νίκη τα τρία αδέλφια συναντήθηκαν τον Νοέμβριο στο Νέρντλινγκεν για να συζητήσουν την κληρονομιά του πατέρα τους και να πάρουν όρκους συμμαχίας. Το σχέδιο τους είχε ξεκινήσει το 865, επικυρώθηκε από τον ίδιο τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό παρά το γεγονός ότι οι γιοι του είχαν επαναστατήσει εναντίον του (872). Ο Καρλομάνος δέχτηκε τη Βαυαρία, ο Κάρολος τη Σουαβία και ο Λουδοβίκος τη Σαξονία και τη Θουριγγία. Την περίοδο της βασιλείας του έμεινε γνωστός από τους ιστορικούς ως "βασιλεύς της Σαξονίας" παρά το γεγονός ότι δεν επισκέφτηκε ποτέ την περιοχή η οποία ανήκε στην επικράτεια του. Τα αδέλφια συγκεντρώθηκαν στα τέλη του 877 για να συζητήσουν το θέμα της διοίκησης του ήμισυ της Λοθαριγγίας. Ο Καρλομάνος παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του, τα άλλα δύο αδέλφια Λουδοβίκος και Κάρολος συναντήθηκαν ξανά τον Σεπτέμβριο του 878 στην Αλσατία για να διαιρέσουν το βασίλειο. Ο Καρλομάνος αχρηστεύτηκε από εγκεφαλικό επεισόδιο (879) και όρισε τον Λουδοβίκο κληρονόμο του στη Βαυαρία, την πραγματική κυβέρνηση ανέλαβε έναν χρόνο αργότερα με τον θάνατο του Καρλομάνου (880).
Επέμβαση στη Δυτική Φραγκία
thumb|250px|Οι τρεις γιοι του Λουδοβίκου του Γερμανικού δίνουν όρκο πίστης στον πατέρα τους. Χειρόγραφο 14ου αιώνα Με τον θάνατο του Καρόλου του Φαλακρού τον Νοέμβριο του 878 ο γιος και διάδοχος του Λουδοβίκος ο Τραυλός συμφώνησε με τον πρώτο ξάδελφο του Λουδοβίκο τον Νεότερο να σεβαστεί στο θέμα της διαδοχής ο ένας το βασίλειο του άλλου. Η συμφωνία παραβιάστηκε όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ο Τραυλός τον Απρίλιο του 879, ένα τμήμα ευγενών στη Δυτική Φραγκία κάλεσε τον Λουδοβίκο τον Νεότερο να ανέβει στον θρόνο. Η σύζυγος του Λιουγάρδη τον πίεζε και εκείνη με τη σειρά της να αποδεχτεί την πρόσκληση των ευγενών και να επιτεθεί, ο Λουδοβίκος συμφώνησε. Ο στρατός του Λουδοβίκου έφτασε μέχρι το Βερντέν, όταν οι νέοι βασιλείς Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας και Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας του παραχώρησαν το μερίδιο τους στη Λοθαριγγία ο Λουδοβίκος συμφώνησε. Η Συνθήκη του Ριμπεμόν που υπέγραψαν τον Φεβρουάριο του 880 κοντά στο Σεν-Κεντέν καθόρισε τα όρια των δύο βασιλείων, θα διατηρηθούν μέχρι τον 14ο αιώνα.