cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρουμανική γλώσσα
Βαλκανικός γλωσσικός δεσμός
Οι γλώσσες αυτές ανήκουν σε ξεχωριστούς κλάδους των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών: Βουλγάρικα και Αλβανικά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, Ελληνικά και Σερβικά.
Ανάμεσα στα κοινά χαρακτηριστικά συναντάμε τον συγκρητισμό της γενικής και δοτικής πτώσης και τον σχηματισμό του μέλλοντα και παρακειμένου.
Σλαβικές γλώσσες
Η σλαβική επιρροή βασίστηκε κατά πολύ στα Παλαιά Εκκλησιαστικά Σλαβονικά, που χρησιμοποιούνταν ως λειτουργική γλώσσα μέχρι τον 18ο αιώνα, καθώς και τα Βουλγαρικά, Ουκρανικά και Σερβικά.
Περίπου το 20% του λεξιλογίου έχει σλαβική καταγωγή, συμπεριλαμβανομένων λέξεων όπως: a iubi=αγαπώ, glas=φωνή, nevoie=ανάγκη, prieten=φίλος.
Ωστόσο, πολλές σλαβικές λέξεις είναι αρχαϊσμοί και εκτιμάται πως μόνο ένα 10% των λέξεων στα σύγχρονα Ρουμανικά είναι σλαβικές.
Άλλες επιρροές
Ακόμα και πριν τον 19ο αιώνα τα Ρουμανικά ήρθαν σε επαφή με πολλές άλλες γλώσσες. Οι πιο σημαντικές εξ αυτών είναι οι:
Διεθνείς λέξεις
Από τον 19ο αιώνα πολλές σύγχρονες λέξεις δανείστηκαν από άλλες Ρομανικές γλώσσες, ιδιαίτερα από τα Γαλλικά και τα Ιταλικά ( π.χ.: birou<bureau=γραφείο, avion=αεροπλάνο, exploatare=εκμετάλλευση, κτλ. ). Εκτιμάται πως το 38% ταν ρουμανικών λέξεων είναι γαλλικής ή ιταλικής καταγωγής και προσθέτοντας τις λατινικής καταγωγής λέξεις. Περίπου το 75-85% των Ρουμανικών ανάγονται στα Λατινικά.
Πρόσφατα έχει δανειστεί ένας αυξανόμενος αριθμός Αγγλικών λέξεων.
Γεωγραφική κατανομή
Τα Ρουμανικά ομιλούνται βασικά στη Ρουμανία, Μολδαβία, Ουκρανία, Ουγγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο, Βουλγαρία, Ελλάδα, αλλά υπάρχουν Ρουμανόφωνοι ομιλητές και σε χώρες όπως ο Καναδάς, ΗΠΑ, Γερμανία, Ισραήλ, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, κυρίως εξαιτίας της μετανάστευσης μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επίσημη γλώσσα
thumb|200px|Η επιστολή του Νεάκσου είναι το παλαιότερο μέχρι σήμερα γραπτό μνημείο της Ρουμανικής. Τα Ρουμανικά είναι η επίσημη γλώσσα της Ρουμανίας. Στη Βοϊβοντίνα έχουν καθιερωθεί ως ισότιμα με τις επίσημες γλώσσες, αλλά στην πραγματικότητα η θέση τους είναι κατώτερη των Σερβικών.
Η επίσημη γλώσσα της Μολδαβίας είναι η Μολδαβική γλώσσα, αλλά η επίσημη μορφή αυτής της γλώσσας είναι ταυτόσημη με τα Ρουμανικά, με μερικές ελάσσονες διαφορές στην ορθογραφία.
Σε άλλα μέρη της Σερβίας και της Ουκρανίας, οι Ρουμανικές κοινότητες έχουν πολύ λίγα δικαιώματα ως προς τη χρήση και τη διατήρηση της γλώσσας τους σε σχολεία, τύπο, διοίκηση και θεσμούς.
Τα Ρουμανικά είναι μία από τις πέντε γλώσσες στις οποίες εκτελούνται οι θρησκευτικές λειτουργίες στο ελληνικό αυτοδιοίκητο τμήμα του Αγίου Όρους, ομιλούμενα στις σκήτες του Τιμίου Προδρόμου και του Αγίου Δημητρίου (Λάκκου).
Μαρία Λουίζα της Πάρμας
Η Μαρία Λουίζα της Πάρμας (ιταλ. Maria Luisa di Borbone-Parma, Πάρμα, 9 Δεκεμβρίου 1751 - Ρώμη, 2 Ιανουαρίου 1819) ήταν πριγκίπισσα του οίκου των Βουρβόνων και βασίλισσα της Ισπανίας ως σύζυγος του Καρόλου Δ΄. Ήταν κόρη του Φιλίππου της Πάρμας και της Λουίζας Ελισάβετ της Γαλλίας.
Παιδικά χρόνια
Η Λουίζα Μαρία Θηρεσία Άννα γεννήθηκε στην Πάρμα και έλαβε τα ονόματά της από τους μητρικούς παππούδες της και την αγαπημένη αδελφή της μητέρας της, την Άννα Ερριέττα της Γαλλίας, αλλά είναι γνωστή στην ιστορία με τη σύντομη ισπανική μορφή αυτού του ονόματος: Μαρία Λουίζα, ενώ η ίδια χρησιμοποιούσε το Λουίζα στην ιδιωτική της ζωή. Οι γονείς της ήταν ο Δούκας και η Δούκισσα της Πάρμας από το 1749. Αυτή, ο αδελφός της Φερδινάνδος και η αδελφή της Ισαβέλλα, εκπαιδεύτηκαν στην Πάρμα από τον Ετιέν Μποννό ντε Κοντιγιάκ, έναν γνωστό Γάλλο φιλόσοφο. Η Μαρία Λουίζα δεν θεωρήθηκε όμορφη όπως η μεγαλύτερη αδερφή της, αλλά ελκυστική, αν και ήταν αρκετά μικροκαμωμένη.
Βασίλισσα
Το 1788, ο σύζυγός της διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας, κάνοντας τη Μαρία Λουίζα βασίλισσα. Στην πρώτη συνάντηση μεταξύ του Καρόλου και των υπουργών του, η Μαρία Λουίζα ήταν παρούσα, ένα βήμα που προσελκύει την προσοχή και το οποίο έγινε ο κανόνας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της.
Η Μαρία Λουίζα φημολογείται ότι είχε πολλές ερωτικές υποθέσεις. Ο πιο διάσημος από αυτούς ήταν με τον πρωθυπουργό Μανουέλ δε Γοδόι, τον οποίο το σύγχρονο κουτσομπολιό ξεχώρισε ιδιαίτερα ως ένας μεγάλος εραστής. Ωστόσο, δεν υπάρχει άμεση απόδειξη ότι είχε εραστές. Ο εξομολογητής της Βασίλισσας, Αδελφός Χουάν Άλμαραθ, έγραψε ότι η Μαρία Λουίζα παραδέχθηκε ότι «κανένας, κανένας από τους γιους και τις κόρες της, κανένας δεν ήταν από τον νόμιμο σύζυγό της». Η αλήθεια αυτής της μαρτυρίας, ωστόσο, παραμένει αμφισβητήσιμη.
Δεν ήταν δημοφιλής κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της. Η κακή ιστορική της φήμη αποδόθηκε στην υποστήριξή της υπέρ των γαλλικών πολιτικών, κάτι που δεν θεωρήθηκε ωφέλιμο για την Ισπανία μακροπρόθεσμα.
Μετέπειτα ζωή
Το 1808, ο Κάρολος Δ΄ παραιτήθηκε από το θρόνο λόγω της πίεσης από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η Μαρία Λουίζα τον ακολούθησε στην εξορία στη Γαλλία και την Ιταλία. Όταν ο στρατός του Ναπολέοντα εισέβαλε στη χώρα, πολλά φυλλάδια την κατηγόρησαν για την παραίτηση. Η Μαρία Λουίζα πέρασε μερικά χρόνια στη Γαλλία και στη συνέχεια στη Ρώμη. Τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγός της πέθαναν στην Ιταλία στις αρχές του 1819.
Τέκνα
Η Μαρία Λουίζα και ο Κάρολος απέκτησαν 14 παιδιά, από τα οποία μόνο τα 7 έφτασαν στην ενηλικίωση:
Επίσης, η Λουίζα είχε 10 αποβολές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Αστουριών
Οίκος των Σφόρτσα
right|thumb|250px|Χάρτης της Ιταλίας το [[1494. Φαίνεται και το Δουκάτο του Μιλάνου το οποίο διοικούσαν οι Βισκόντι και που το κληρονόμησαν οι Σφόρτσα.]]
Η οικογένεια Σφόρτσα ήταν μια από τις επιφανείς οικογένειες της Ιταλίας, η οποία επηρέασε τις ευρωπαϊκές υποθέσεις κατά τον 15ο και 16ο αιώνα. Υπήρξαν για περίπου έναν αιώνα Δούκες του Μιλάνου. Η δε πολιτική τους έναντι της Γαλλίας και της Βενετίας προκάλεσαν τους λεγόμενους Ιταλικούς πολέμους, που συντάραξαν την Ευρώπη κατά τα τέλη του 15ου και το α΄ μισό του 16ου αιώνα. Η τύχη των εδαφών τους, όταν εκδιώχθηκαν από το Μιλάνο, στάθηκε η αιτία της ανάπτυξης στην Ευρώπη της έννοιας της ισορροπίας δυνάμεων.
Πρώτος από την οικογένεια αναφέρεται στην ιστορία και ιδρυτής της δυναστείας ήταν ο Μούτσιο Αττεντόλο Σφόρτσα, ικανότατος στρατιωτικός αρχηγός σε πολέμους κατά της οικογένειας Βισκόντι, που κυβερνούσε το Μιλάνο πριν από τους Σφόρτσα. Η οικογένεια διαιρέθηκε σε δύο κλάδους.
Πρώτος κλάδος
Ο πρώτος κλάδος ανήλθε στην ηγεσία του Μιλάνου (1450) με τον 50χρονο Φραγκίσκο Σφόρτσα, μεγαλύτερο γιο του Μούτσιο Σφόρτσα, πρώτο μέλος της δυναστείας που διοίκησε το Μιλάνο για μισό αιώνα μέχρι την κατάληψή του από τους Γάλλους (1500), την αιχμαλωσία του τελευταίου μεγάλου δούκα Λουδοβίκου και την αντικατάσταση του από τον ανήλικο γιο του Μαξιμιλιανό σαν υποτελή ηγεμόνα. Ο κλάδος αυτός της οικογένειας είχε στενές σχέσεις με τον παγκόσμιας φήμης καλλιτέχνη Λεονάρντο ντα Βίντσι που πέρασε το σημαντικότερο μέρος της καλλιτεχνικής του καριέρας στην αυλή του Λουδοβίκου.
Κατά σειρά τα μέλη της οικογένειας των Σφόρτσα που κυβέρνησαν το Μιλάνο ήταν:
Δεύτερος κλάδος
Ο δεύτερος κλάδος της οικογένειας υπό τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα, μικρότερο αδελφό του Φραγκίσκου Α΄, διοίκησε την Ιταλική πόλη του Πέζαρο (1445 - 1512) την ίδια περίπου χρονική περίοδο.
Κατά σειρά τα μέλη της οικογένειας των Σφόρτσα, που κυβέρνησαν το Πέζαρο, ήταν:
Γενεαλογία Σφόρτσα
Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες * Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου
Σεγκυέν Α΄ της Γασκώνης
Ο Σεγκυέν Α΄, γαλλ.: Seguin I Lupo ήταν δούκας της Γασκώνης από το 812 έως το 816, όταν ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής τον καθαίρεσε «λόγω της απεριόριστης αλαζονείας και των πονηρών τρόπων του», σύμφωνα με τους σύγχρονους Φράγκους χρονικογράφους. Οι «Βάσκοι πέρα από τον Γαρούνα (Garonne) και γύρω από τα Πυρηναία» επαναστάτησαν ενάντια στην απομάκρυνση τού δούκα τους, αλλά ο Φράγκος βασιλιάς έλαβε την υποταγή των επαναστατών στο Νταξ. Ο αυτοκράτορας διέσχισε τα Πυρηναία και «τακτοποίησε θέματα» στην Παμπλόνα (σύμφωνα με τον Βίο Χλωδοβίκου [Vita Hludovici]). Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η Γασκώνη της εποχής του Σεγκυέν ήταν πέραν των Πυρηναίων, δηλαδή περιλάμβανε εδάφη και στις δύο πλευρές των βουνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Γασκώνης Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Σοκότρα
Η Σοκότρα (αραβικά: سُقُطْرَى) είναι μικρό σύμπλεγμα τεσσάρων νησιών στον Ινδικό Ωκεανό. Το μεγαλύτερο νησί, ονομαζόμενο επίσης Σοκότρα, αποτελεί περίπου το 95% του συνολικού εδάφους του αρχιπελάγους της Σοκότρα. Βρίσκεται 240 χιλιόμετρα (150 μίλια) ανατολικά του Κέρατος της Αφρικής και 380 χιλιόμετρα νότια της Αραβικής Χερσονήσου. Το νησί είναι αρκετά απομονωμένο και, λόγω της διαδικασίας της ειδογένεσης, το ένα τρίτο της χλωρίδας του νησιού δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά αλλού στον πλανήτη. Έχει χαρακτηριστεί ως το πιο εξωγήινο τοπίο στη Γη.
Η Σοκότρα ανήκει στη Δημοκρατία της Υεμένης.
Ιστορία
Η πρώτη ανθρώπινη παρουσία στο αρχιπέλαγος της Σοκότρα χρονολογείται από τη Λίθινη Εποχή, με ευρήματα εργαλείων στην περιοχή κοντά στο Χαντίμπο, τα οποία αποδίδονται στον πολιτισμό Ολντοουάι.
Η Σοκότρα στα ιστορικά χρόνια εμφανίζεται με την ονομασία Διοσκουρίδου νήσος, στο ελληνικό ναυτικό βοήθημα Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης, τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η σύγχρονη ονομασία Σοκότρα δεν συνδέεται με την ελληνική, αλλά αποδίδεται στη σανσκριτική έκφραση ντβίπα σουκχαντχάρα, που σημαίνει νησί της ευδαιμονίας. Αναφέρεται ότι το νησί ανήκε στον ηγεμόνα της Λιβανωτοφόρου χώρας, που αντιστοιχεί στο σημερινό Ομάν. Στο νησί κατά την αρχαιότητα δεν υπήρχαν ούτε αγροτική παραγωγή ούτε αμπέλια ούτε σιτοβολώνες. Δεν αναφέρεται ύπαρξη ιθαγενών. Οι μόνοι κάτοικοι ήταν Ινδοί, Άραβες και Έλληνες μετανάστες. Οι κάτοικοι αντάλλασσαν τεράστιες ποσότητες οστράκων χελώνας, που ήταν άφθονα στο νησί τους, με αγροτικά προϊόντα και δούλες από Ινδούς εμπόρους της Βαρύγαζας και τη Λιμυρικής.
Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι οι κάτοικοι προσηλυτίστηκαν στον χριστιανισμό από τον Απόστολο Θωμά το 52 μ.Χ. Τον 10ο αιώνα ο Άραβας γεωγράφος Αμπού Μοχάμεντ Αλ Χασάν Αλ Χαμντανί αναφέρει ότι εκείνη την περίοδο η πλειοψηφία των κατοίκων της Σοκότρα ήταν χριστιανοί. Το αρχιπέλαγος αναφέρεται στα ταξίδια του Μάρκο Πόλο, σύμφωνα με τον οποίο "οι κάτοικοι είναι βαπτισμένοι χριστιανοί, με θρησκευτικό ηγέτη που είναι υπόλογος ενός επισκόπου στη Βαγδάτη". Οι κάτοικοι ανήκαν στο νεστοριανό δόγμα, αλλά παράλληλα ασκούσαν μαγικές τελετές με αρχαία προέλευση.
Το 1507 ένας στόλος με κυβερνήτη τον Τριστάο ντα Κούνα και τον Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε αποβίβασε μια στρατιωτική δύναμη κατοχής στην τότε πρωτεύουσα Σουκ, με στόχο να ιδρύσει μία πορτογαλική βάση για να περιορίσει το αραβικό εμπόριο από την Ερυθρά θάλασσα στον Ινδικό ωκεανό, αλλά και να απελευθερώσει τους χριστιανούς νησιώτες από τη μουσουλμανική εξουσία. Αν και η δύναμη κατασκεύασε ένα οχυρό, δεν έγινε ευπρόσδεκτη όπως προέβλεπε, και μετά από τέσσερα χρόνια τελικά εγκατέλειψε τα νησιά. Επίσης, αναφέρεται και η παρουσία Σομαλών ναυτικών στο νησί κατά περιόδους.
Το αρχιπέλαγος πέρασε στην εξουσία των σουλτάνων Μαχρά το 1511, ενώ αργότερα, το 1886, έγινε βρετανικό προτεκτοράτο παράλληλα με την υπόλοιπη επικράτεια του Κισν και της Σοκότρα των Μαχρά. Για τη Βρετανία, η Σοκότρα αποτέλεσε έναν σημαντικό σταθμό διέλευσης μεταξύ των αποικιών τους και η στρατηγική της θέση είχε αναγνωριστεί ιδιαίτερα.
Το 1967 το σουλτανάτο των Μαχρά διαλύθηκε και έναν μήνα αργότερα η Σοκότρα έγινε τμήμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Νότιας Υεμένης. Σήμερα αποτελεί νησιωτικό αρχιπέλαγος της Δημοκρατίας της Υεμένης. Επίσης, κάθε χρόνο σημειώνονται επιθέσεις από περίεργα θαλάσσια όντα σε τουρίστες. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 2011 και μόνο κατά τους θερινούς μήνες επτά τουρίστριες ευρωπαϊκής κυρίως προέλευσης εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια θαλάσσιων σπορ.
Γεωγραφία και Κλίμα
Το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει τη νήσο Σοκότρα (3,625 τ.χλμ) και τρεις μικρότερες νήσους, τις Αμπντ αλ Κουρί, Σαμχά και Ντάρσα.
Η νήσος Σοκότρα χωρίζεται γεωγραφικά σε τρεις περιοχές: τις παράκτιες πεδιάδες, το ασβεστολιθικό υψίπεδο (όπου βρίσκονται πολλά καρστικά σπήλαια) και τα Όρη Χάγιερ. Τα βουνά έχουν υψόμετρο 1.500 μ. Το νησί έχει μήκος 130 χλμ και πλάτος 29-35 χλμ.
Το κλίμα του νησιού είναι τροπικό ερημικό και ημι-ερημικό και η μέση θερμοκρασία είναι 18°C (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: BWh και BSh).
Χλωρίδα και Πανίδα
Ο μεγάλος χρονικά γεωλογικός αποκλεισμός του αρχιπελάγους της Σοκότρα καθώς και το ζεστό κλίμα του νησιού έχουν συμβάλει στην ανάπτυξή εντυπωσιακής ενδημικής χλωρίδας. Σύμφωνα με έρευνες, περισσότερο από το ένα τρίτο των 800 περίπου φυτών που υπάρχουν στο νησί δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στον κόσμο. Το αρχιπέλαγος αποτελεί περιοχή ύψιστης περιβαλλοντολογικής σημασίας και πιθανό κέντρο οικοτουρισμού.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυτά της Σοκότρα είναι το δέντρο "αίμα του δράκου" (Dracaena cinnabari), το οποίο έχει ένα περίεργο σχήμα ομπρέλας. Ο κόκκινος χυμός του αποκαλούνταν "το αίμα του δράκου" από αρχαίους κατοίκους του νησιού και χρησίμευε ως φάρμακο για όλες τις ασθένειες ή ως χρωστική ουσία. Από μακριά μοιάζει με ιπτάμενο δίσκο, ενώ από κάτω μοιάζει με τεράστιο μανιτάρι.
Αναφορικά με την τοπική πανίδα, άξιο αναφοράς είναι το είδος της γιγάντιας θαλάσσιας κάμπιας (Eunice aphroditois) που φτάνει μέχρι τα 3 μέτρα μήκος, ενώ παράλληλα διαθέτει ιδιαίτερα μικρό πλάτος, μόλις 25,5 mm. Η συγκεκριμένη κάμπια δεν απαντάται σε άλλο σημείο του κόσμου, ζει σε κοραλλιογενή θαλάσσια περιβάλλοντα, ενώ έχουν σημειωθεί περιστατικά επιθέσεων σε ανθρώπους. Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται υπό εξαφάνιση, λόγω της λαθροθηρίας. Το δέρμα της πωλείται παρανόμως πολύ ακριβά σε ευρωπαϊκούς οίκους μόδας.
Όπως συμβαίνει και σε πολλά άλλα απομονωμένα οικοσυστήματα σαν τη Σοκότρα, οι νυχτερίδες είναι το μόνο ιθαγενές θηλαστικό στο νησί. Αντίθετα, στους κοραλλιογενείς υφάλους της Σοκότρα ζει πλήθος θαλάσσιων ενδημικών ειδών. Υπάρχουν ανησυχίες πως μερικά νέα είδη που εισάγονται στο οικοσύστημα της Σοκότρα, όπως οι κατσίκες, ίσως αποτελέσουν απειλή για τη χλωρίδα της Σοκότρα στο μέλλον.
Πηγές
Σοκοτρα Σοκοτρα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά
Μιχάλης Γιαννουζάκος
Ο Μιχάλης Γιαννουζάκος (γεννήθηκε το 1949) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης.
Πορεία σε συλλόγους
Ο Γιαννουζάκος ξεκίνησε να παίζει συλλογικό μπάσκετ με την XAN Θεσσαλονίκης (ΧΑΝΘ) το 1964. Μεταπήδησε στην ΑΕΚ το 1974. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Άρη το 1981.
Προπονητική πορεία
Μετά την αποχώρησή του από την ενργό δράση, ο Γιαννουζάκος έγινε προπονητής καλαθοσφαίρισης. Την περίοδο 2018-2019 ο προπονητής Γιανουζάκος εντάχθηκε στον Αετό, μία ομάδα που αγωνίζεται στην ερασιτεχνική κατηγορία Γ1 της Θεσσαλονίκης (Γ1 ΕΚΑΣΘ). Έχει προπονήσει τα ανερχόμενα αστέρια: Ταξιάρχης Παπαευαγγέλλου, Άλεξ Τσίρο, Ντούρεξ, Μάριος Λαγός και Μήτσο Πάλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΧΑΝΘ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηρακλή Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Καλικάντζαρος
μικρογραφία|Καλλιτεχνική αναπαράσταση καλικάντζαρου. Ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής) «δαιμόνιων» που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου-6 Ιανουαρίου). Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους και να τους ανακατέψουν τα σπίτια, διότι είναι άτακτοι και τους αρέσουν τα παιχνίδια. Αυτοί ζουν στον Κάτω Κόσμο και τρέφονται με φίδια, σκουλήκια, κτλ.
Άλλες ονομασίες
«Καλικάντζαροι» (Πανελλαδική κοινή ονομασία), και κατά τόπους: «Καλικαντζαραίοι», «Καρκάτζια», «Καλκατζόνια» ή «Καλκατζάνια», «Καλκάνια», «Καλιτσάντεροι», «Καρκάντζαροι», «Καρκαντζέλια», «Σκαλικαντζέρια», «Σκαντζάρια», «Σκαλαπούνταροι», «Τζόγιες», «Λυκοκάντζαροι» και «Κωλοβελόνηδες», καθώς και τα θηλυκού γένους: «Καλικαντζαρού», «Καλικαντζαρίνες», «Καλοκυράδες», «Βερβελούδες» κ.ά.
Όλοι οι παραπάνω δεν θα πρέπει να συγχέονται με άλλα «δαιμόνια» της ελληνικής υπαίθρου, που έχουν μεν τα ίδια χαρακτηριστικά αλλά που εμφανίζονται μέσα σ΄ όλο το χρόνο όπως οι «Βουρκόλακες» (=Βρυκόλακες), «Βουρβούλακες», «Παγανοί», «Αερικά», «Ξωτικά», «Παρωρίτες» σε αντίθεση με τα «Τσιλικρωτά» (Καρδαμύλη Μάνης), «Καλιοντζήδες» (Ήπειρος), «Πλανήταροι» και «Πλανηταρούδια» (Κύπρος), «Κατσι-άδες» (Χίος), «Κάηδες» και «Καλισπούδηδες» (Σάμος), «Κάηδες» αλλά και «Καημπίλιδες» (Κάρπαθος), «Σιβότες» και «Σιφώτες» (Καππαδοκία), και ακόμη «Χρυσαφεντάδες» [Χρυσαφεντάδες Ας εμάς καλοί] (Οινόη-Πόντος) που γενικά αυτοί εμφανίζονται και συμπεριφέρονται και ως καλικάντζαροι.
Μορφή - Χαρακτηριστικά
Ο λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβοπρόσωποι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, ξετσακισμένοι και κοντολογής όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου τα βρίσκεις όλα πάνω τους». Συνήθως φαντάζονται νάνοι, αλλά και ψηλοί, σκουρόχρωμοι, με μαλλιά μικρά και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια πιθήκου, δασύτριχοι, χέρια και νύχια πιθήκου, πόδια γαϊδάρου ή το ένα γαϊδάρου και το άλλο ανθρώπινο, ("μισοί γαϊδούρια και μισοί άνθρωποι όπως λένε στη Σύρο) αλλά και σαν «μικροί σατανάδες» - (σατανοπαίδια όπως λένε στη Νάξο), άλλοτε γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι με σκούφο (οξυκόρυμβο) από γουρουνότριχες και με παπούτσια άλλοτε σιδερένια και άλλοτε με τσαρούχια ή τσαγγία.
Η τροφή τους κυρίως ακάθαρτη: σκουλήκια, βαθράκοι (=βάτραχοι), φίδια, ποντίκια κ.ά. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρέφονται τα εδέσματα του Δωδεκαήμερου. Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια και κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.
Σε μερικά μέρη τους καλικάντζαρους τους συνοδεύει η μάνα τους η «Καλικατζαρού» που τους «ορμηνεύει» τι να πειράξουν. Σε κάποια νησιά οι καλικάντζαροι έρχονται με τις γυναίκες τους ή μόνο οι γυναίκες τους οι «καλικαντζαρίνες»! Και προκειμένου οι νοικοκυραίοι να αποφύγουν ένα τέτοιο συρφετό ρίχνουν στα κεραμίδια κομμάτια από χοιρινό ή λουκάνικα ή ξηροτήγανα! Στη Νάξο τις γυναίκες των καλικάντζαρων τις αποκαλούν «Καλοκυράδες» για να τις καλοπιάσουν (εξευμενίσουν), ενώ στην Κωνσταντινούπολη «Βερβελούδες». Ο αρχηγός των καλικάντζαρων στην παλιά Αθήνα λεγόταν «κωλοβελόνης» ενώ στη Θεσσαλία «αρχι-τζόγιας» (και «τζόγιες» οι καλικάντζαροι) στη δε Κωνσταντινούπολη «Μαντρακούκος». Στη δε Νάξο οι καλικάντζαροι φαντάζουν και χορευταράδες, αρπάζουν όποιον βρουν τη νύκτα και τον στροβιλίζουν στο χορό μέχρι να πέσει λιπόθυμος, ο γνωστός χορός των καλικάντζαρων.
Προέλευση
Κατά διάφορες ελληνικές δοξασίες οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτιστούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο ή αυτοκτόνησαν, στη Μακεδονία: όσοι δεν έχουν ισχυρό Άγγελο για να τους προστατεύει από τον Σατανά.
Διαμονή
Οι καλικάντζαροι έρχονται (βγαίνουν) την παραμονή των Χριστουγέννων, (στη Σκιάθο: με πλοιάριο, στην Οινόη: με χρυσή βάρκα, στην Ικαρία: επί των φλοιών των καρυδιών) από «το κάτω κόσμο» τον Άδη. Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού. Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δέντρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα). Βγαίνουν δε στην επιφάνεια κοντά στο τέλος της εργασίας τους, από το φόβο μήπως τελικά η ετοιμόρροπη γη τους πλακώσει (στη Μακεδονία: για να γιορτάσουν πρόσκαιρα τη νίκη τους), όταν δε κατεβαίνουν βρίσκουν το δέντρο ακέραιο και ξαναρχίζουν το πριόνισμα. Το δένδρο των Χριστουγέννων συμβολίζει αυτή ακριβώς την ακεραιότητα και τη Θεϊκή δύναμη και προστασία με την παρουσία του Χριστού.
Αποτρεπτικά μέσα
Τα αποτρεπτικά μέσα που λαμβάνονται κατά των Καλικάντζαρων διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: Την παραμονή των Θεοφανίων τους «ζεματίζουν» από το λάδι που παρασκευάζουν οι νοικοκυρές τηγανίτες (λαλαγγίτες, λουκουμάδες). Όταν όμως συλλάβουν κανένα από τους καλικάντζαρους τον δένουν και τον υποχρεώνουν να μετρήσει τις τρύπες του κόσκινου, και μετά τους πνίγουν μέχρι θανάτου.
Φυγή
Πασίγνωστη είναι η δοξασία που όταν οι καλικάντζαροι φεύγουν (κατέρχονται στη γη) κατά τον αγιασμό των οικιών που φωνάζουν σε τροχαίο ρυθμό: «Φεύγετε να φεύγωμε τι έρχεται ο τρελόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του. Μας άγιασε μας έβρεξε και μας, μας εκατέκαψε!» ή «και θα μας μαγαρίσει» Από την παραμονή και ανήμερα των Φώτων πραγματοποιείται καθαρμός των χωριών των οικιών και της υπαίθρου με υπαίθριες φωτιές.
Ιστορικό δοξασίας
Για την προέλευση αυτών των δαιμόνων υπάρχουν οι ακόλουθες απόψεις:
Ετυμολογία
Επίσης διαφορετικές είναι και οι απόψεις περί της ετυμολογίας της κοινής ονομασίας τους «καλικάντζαροι». Κύριες εκ των οποίων είναι:
Παροιμίες
Αυτός γεννήθηκε στην «εποχή των καλικαντζάρων». Λέγεται για άτομα άτολμα και ευθυνόφοβα (Μακεδονία).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Χριστούγεννα Κατηγορία:Λαϊκές δοξασίες Κατηγορία:Δαίμονες
Μακκαβαϊκοί Αγώνες
Οι Μακκαβαϊκοί Αγώνες (εβραϊκά: משחקי המכביה, γνωστοί και ως Παγκόσμιοι Μακκαβαϊκοί Αγώνες, εβραϊκά:משחקי המכביה העולמית) είναι μια διεθνής εβραϊκή αθλητική διοργάνωση πολλών αγωνισμάτων που πραγματοποιείται στο Ισραήλ. Οι Μακκαβαϊκοί, οι οποίοι διοργανώνονται από την Παγκόσμια Ένωση Μακάμπι, έχει ανακηρυχθεί «Περιφερειακό Αθλητικό Γεγονός από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
Σπυρίδων Λιβιεράτος
Ο '''Σπυρίδων Γ. Λιβιεράτος''' (1881 - 1962) ήταν Έλληνας Καθηγητής Πανεπιστημίου και ιατρός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, όπου και πήγε σχολείο. Μετά το γυμνάσιο πήγε στην Γένουα της Ιταλίας και σπούδασε ιατρική, ενώ αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής της στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας. Συνετέλεσε στη σύσταση της Παθολογικής Σχολής και στην ίδρυση του Λαϊκού Νοσοκομείου. Διετέλεσε πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας. Δημοσίευσε 149 επιστημονικές εργασίες. Απεβίωσε στην Αθήνα, σε ηλικία 81 ετών, ενώ κηδεύτηκε τον Μάιο του 1962.
Γ.Σ. Πανναυπλιακός
right|thumb|250px|Άποψη του [[Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου|Δημοτικού Σταδίου Ναυπλίου, έδρα του Πανναυπλιακού, από το Παλαμήδι.]] Ο «Πανναυπλιακός 2017» είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Ναύπλιο. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το λευκό, ενώ ως έμβλημα του έχει το κανόνι. Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου, το οποίο έχει χωρητικότητα 2.000 θέσεων.
1924–1955: Γ.Σ. Πανναυπλιακός
Ιδρύθηκε το 1924 ως «'''Γ.Σ. Πανναυπλιακός'''».
1955–2011: Γ.Σ. Πανναυπλιακός - Ηρακλής
Το 1955 συγχωνεύτηκε με τον σύλλογο με την επωνυμία «Γ.Σ. Ηρακλής Πρόνοιας» (ο οποίος ιδρύθηκε το 1929) και μετονομάστηκε ως «'''Γ.Σ. Πανναυπλιακός - Ηρακλής'''». Πριν τη συγχώνευση του 1955, οι δύο σύλλογοι είχαν συγχωνευθεί και το 1932.
2011–2017: Πανναυπλιακός 2011 - Ένωση Μιδέας
Το καλοκαίρι του 2011 η Ε.Π.Ο. ενέκρινε τη συγχώνευση του Πανναυπλιακού με την Ένωση Μιδέας, που έγινε πάνω στο καταστατικό της Ένωσης Μιδέας. Ο σκοπός της συγχώνευσης ήταν η επιστροφή του Πανναυπλιακού στις εθνικές κατηγορίες, καθώς είχε μόλις υποβιβαστεί από τη Δ΄ Εθνική Κατηγορία. Η ομάδα που προέκυψε από τη συγχώνευση ονομάστηκε ως «Πανναυπλιακός 2011 - Ένωση Μιδέας». Χρώματα της ομάδας ορίστηκαν το κόκκινο, το άσπρο και το πράσινο, επίσημο σήμα το κανόνι, και έδρα το Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου.
Συνέχισε στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία και τη σεζόν 2012-2013 κέρδισε τη συμμετοχή του στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας, που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 2013-2014 αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία, γνωρίζοντας ωστόσο τον υποβιβασμό στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αργολίδας, ενώ τη σεζόν 2016-2017 θα υποβιβαστεί και από την Α1 Κατηγορία στην Α2 Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αργολίδας.
2017–2020: Α.Σ. Πανναυπλιακός - Ηρακλής Πρόνοιας 1924
Το καλοκαίρι του 2017 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «'''Α.Σ. Πανναυπλιακός - Ηρακλής Πρόνοιας 1924'''».
2020–Σήμερα: Πανναυπλιακός 2017
Το καλοκαίρι του 2020 συγχωνεύτηκε με τον Π.Σ. Ναύπλιο 2017 που αγωνιζόταν στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία, με σκοπό τη δημιουργία μίας ομάδας και την επιστροφή του ιστορικού Πανναυπλιακού στα εθνικά πρωταθλήματα. Το αποτέλεσμα της συγχώνευσης αυτής ήταν ότι ο Π.Σ. Ναύπλιο 2017 μετονομάστηκε σε «Πανναυπλιακός 2017», με χρώματα το κόκκινο και το λευκό και σήμα το κανόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανναυπλιακός - Ηρακλής Γ.Σ. Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αργολίδος Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1955 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1955
Νικόλαος Μακκάς
Ο Νικόλαος Μακκάς (1847 - 1935) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1847 στη Σύρο, όπου ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση. Μετά το γυμνάσιο μετέβη στη Βιέννη, όπου σπούδασε ιατρική στο εκεί Πανεπιστήμιο και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εξάσκησε ιδιωτικά το ιατρικό επάγγελμα, αρχικά στη γεννέτηρά του και στη συνέχεια στην Αθήνα.
Διηύθυνε το Παθολογικό τμήμα του «Ευαγγελισμού» από το 1883 μέχρι το 1906 και διετέλεσε μέλος της διοίκησης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και του «Δρομοκαΐτειου». Ως καθηγητής απασχολείτο στο δημοτικό νοσοκομείο «Ελπίς», ενώ το 1893 ανέλαβε τη διεύθυνση του «Αιγινήτειου». Το 1919 εξελέγη ομότιμος καθηγητής. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές και εκδότες του περιοδικού Γαληνός. Ο Νικόλαος Μακκάς ήταν διακεκριμένο μέλος της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών, στις συνεδριάσεις της οποίας συνεισέφερε και με ανακοινώσεις των επιστημονικών ερευνών του.
Ο Νικ. Μακκάς ήταν μέλος ιατρικής οικογένειας και οικογένειας πανεπιστημιακών. Ο πατέρας του, Γεώργιος Α. Μακκάς, καθώς και ο γιος του Γεώργιος Ν. Μακκάς (1877-1946), χρημάτισαν καθηγητές ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επίσης, γιατρός (χειρουργός) ήταν και ο άλλος γιος του, Μαθιός Μακκάς (1879–1965), συγγραφέας διαφόρων ιατρικών μελετών, ο οποίος διετέλεσε για ένα διάστημα υφηγητής της χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης.
Δημοσιεύσεις
Ο Νικ. Μακκάς συνέγραψε και δημοσίευσε -μεταξύ άλλων- τις ακόλουθες επιστημονικές μελέτες:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες νοσολόγοι Κατηγορία:Έλληνες φαρμακολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Σεγκυέν Β΄ της Γασκώνης
Βιογραφία
Ο Σεγκουέν Β΄ συνέχισε να υποστηρίζει τον Λουδοβίκο Α΄ μέχρι το τέλος του και στη συνέχεια τον διάδοχό του στη Δύση, τον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό, αλλά η πίστη του στον τελευταίο αμφιταλαντεύτηκε και πήγε στο πλευρό του Πεπίνου Β΄. Βραβεύτηκε με τον τίτλο του dux Wasconum —δούκα της Γασκώνης— που πιθανώς αναφερόταν στη μαρκιωνία των Φράγκων κατά των Γασκώνων του Σάντσo. Το φθινόπωρο του 845 ο Σεγκουέν βάδισε ενάντια στους Βίκινγκς που επιτέθηκαν στο Μπορντώ και στο Σαίντε, αλλά συνελήφθη και θανατώθηκε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Κατηγορία:Οίκος της Γασκώνης
Λουδοβίκος Αντώνιος των Βουρβόνων
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Αντώνιος Ιάκωβος ήταν ο πέμπτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας από τη 2η σύζυγό του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου Φαρνέζε, Διαδόχου της Πάρμας.
Σε ηλικία μόλις 8 ετών χρίστηκε αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και της Σεβίλλης και ακολούθως Καρδινάλιος. Εγκατέλειψε την εκκλησιαστική ζωή (1754), για να πάρει τον τίτλο του κόμη του Τσιντσόν (Chinchón).
Με το τέλος των δύο μεγαλύτερων ετεροθαλών αδελφών του Λουδοβίκου Α΄ (1724) και Φερδινάνδου ΣΤ΄ (1759), βασιλέων της Ισπανίας χωρίς απογόνους, του παρουσιάστηκε η μοναδική ευκαιρία να γίνει βασιλιάς της Ισπανίας, γιατί οι δύο μεγαλύτεροι αμφιθαλείς αδελφοί του ζούσαν μακριά από τα πάτρια εδάφη: ο τριτότοκος Κάρολος ήταν βασιλιάς της Νάπολης & Σικελίας ενώ ο Φίλιππος ήταν ηγεμόνας της Πάρμα. Ωστόσο, τελικά έχασε τα δικαιώματα του, αφού τον θρόνο κατέλαβε ο αδελφός του Κάρολος Γ΄, ο οποίος άφησε τον τρίτο του γιο Φερδινάνδο Α΄ ως βασιλιά της Νάπολης & Σικελίας.
Ο Λουδοβίκος ήταν λάτρης των τεχνών, του μουσικού Λουίτζι Μποκερίνι, του αρχιτέκτονα Βεντούρα Ροδρίγεθ και των ζωγράφων Φρανθίσκο Γκόγια, Λουίς Παρέτ υ Αλκαζάρ και Σαρλ-Ζοζέφ Φλιπάρ.
Ο Κάρολος Γ΄, αναλαμβάνοντας το βασίλειο της Ισπανίας, φοβήθηκε την θέση του, που εποφθαλμιούσαν οι αδελφοί του και εξόρισε τον Λουδοβίκο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1776 μια Αραγωνέζα αριστοκράτισσα, ονόματι Μαρία Θηρεσία δε Βαγιαβρίγα υ Ρόθας Εσπανιόλ υ Ντράμμοντ. Ο μοργανατικός γάμος, απέκλειε τα παιδιά του να έχουν δικαιώματα στον βασιλικό θρόνο της Ισπανίας. Οι σχέσεις παρ' όλα αυτά με τον αδελφό του Κάρολο Γ΄ εξακολουθούσαν να είναι καλές. Απεβίωσε στην εξορία γεμάτος ντροπή, θλιμμένος για την απώλεια του θρόνου. Με τη σύζυγό του είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών
Audi RS3
thumb|right|Audi RS3 Sedan στο Σαλόνι της [[Γενεύης του 2018.]] Το Audi RS3 είναι η πιο εξελιγμένη και σπορ έκδοση της σειράς A3 της Audi. Είναι η ισχυρότερη έκδοση του εν λόγω μοντέλου, καθώς η ιπποδύναμή του φτάνει τα 400 άλογα. Πρόκειται για ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων. Βάσει της ισχύος τους, τα μοντέλα της σειράς A3 κατατάσσονται ως εξής, από το ισχυρότερο προς το λιγότερο ισχυρό: RS3, S3 και A3. Το RS3 είναι το ταχύτερο και πιο σπορ αυτοκίνητο που βασίζεται στο αμάξωμα του A3. Η παραγωγή του ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2010, με τα πρώτα αυτοκίνητα να κυκλοφορούν στην αγορά τους πρώτους μήνες του 2011. Αυτή είναι η τρίτη γενιά του μοντέλου με την τιμή του να ξεκινά από 69.000€ με την τότε ισοτιμία.
Εμφάνιση
Το RS3 ξεχωρίζει εμφανισιακά από τα δύο συγγενικά υποδεέστερα μοντέλα της Audi. Το νέο στυλ του αμαξώματος του περιλαμβάνει φαρδύτερα φτερά και εμπρόσθιο προφυλακτήρα για καλύτερη αεροδυναμική απόδοση. Στο πίσω μέρος διαθέτει μια μικρή αεροτομή, ξεχωριστό προφυλακτήρα με τον απαραίτητο διαχυτή και δύο εξατμίσεις, σχήματος οβάλ, στο κάτω μέρος των άκρων του. Οι τροχοί αποτελούνται από ζάντες αλουμινίου 19 ιντσών και 5 ακτίνων. Τα LED φώτα στα εμπρός και πίσω φώτα, συμπληρώνουν με τον ιδανικό τρόπο τη δυναμική του οχήματος. Το αυτοκίνητο κυκλοφορεί σε Sedan και Sportback εκδόσεις. Όσον αφορά το εσωτερικό του, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ο ψηφιακός πίνακας οργάνων Audi Virtual Cockpit, τα πολύ άνετα bucket καθίσματα και το ηχοσύστημα Bang & Olufsen με απόδοση 705 Watt.
Μηχανικά στοιχεία
Αυτή τη στιγμή το Audi RS3 είναι το ισχυρότερο εργοστασιακό hatchback της αγοράς. Κάτω από το καπό του βρίσκεται ο πανίσχυρος 5-κύλινδρος υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας TSFI των 2.5 λίτρων, βενζίνης, ο οποίος πλέον μπορεί να αποδίδει ισχύ έως 400 ίππους και 480 N·m ροπής από τις 1.700 ως τις 5.850 στροφές το λεπτό. Ο νέος αυτός κινητήρας έχει 26 κιλά λιγότερο βάρος, λόγω της χρήσης αλουμινίου σε ορισμένα τμήματά του. Χρησιμοποιεί διπλή έγχυση στην πολλαπλή εισαγωγή και στους θαλάμους καύσης, για να επιτυγχάνεται η καλύτερη προετοιμασία μίγματος. Επίσης, το RS3 εξοπλίζεται με το 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη S tronic και η κίνηση μεταφέρεται στους 4 τροχούς μέσω του συστήματος τετρακίνησης Quattro. Η ανάρτηση του RS3 είναι χαμηλότερη κατά 25 χιλιοστά και το εμπρός μετατρόχιο φαρδύτερο κατά 20 χιλιοστά. Τα φρένα αποτελούνται από 8-πίστονες δαγκάνες στους μπροστινούς τροχούς και δισκόπλακες διαμέτρου 370 χιλιοστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
RS3 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Κουνστκάμερα
Η Κουνστκάμερα (Кунсткамера) ήταν το πρώτο μουσείο στη Ρωσία. Ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Πέτρο και ολοκληρώθηκε το 1727. Το κτίριο που στεγάζεται φιλοξενεί το Μουσείο Ανθρωπολογίας και Εθνογραφίας του Μεγάλου Πέτρου (Музей антропологии и этнографии имени Петра Великого Российской академии наук), με μια συλλογή από σχεδόν 2.000.000 αντικείμενα. Βρίσκεται στην Πανεπιστημιακή όχθη στην Αγία Πετρούπολη, αντικριστά από τα Χειμερινά Ανάκτορα.
Ιστορία
Η Κουνστκάμερα ιδρύθηκε από τον Μέγα Πέτρο επάνω στον ποταμό Νέβα. Η πυργίσια Μπαρόκ τύπου Πέτρου αρχιτεκτονική του κτιρίου της Κουνστκάμερα σχεδιάστηκε από τον Γκέοργκ Γιόχαν Ματταρνόβι ολοκληρώθηκε το 1727. Ο θεμέλιος λίθος για την Κουνστκάμερα τέθηκε το 1719.
Το Μουσείο του Πέτρου ήταν μια αίθουσα παραδοξοτήτων αφιερωμένη στη διατήρηση "φυσικών και ανθρώπινων παραδοξοτήτων και σπανιοτήτων", ένας πολύ συνηθισμένος τύπος συλλογής εκείνη την εποχή. Η προσωπική συλλογή του Τσάρου, αρχικά αποθηκευμένη στο Θερινό Παλάτι, χαρακτηρίζονταν από μεγάλη ποικιλία από ανθρώπινα και ζωϊκά έμβρυα με ανατομικές ανωμαλίες, τις οποίες ο Πέτρος είχε δει το 1697 όταν επισκέφθηκε τον  Frederick Ruysch και Levinus Vincent. Η ιδέα πίσω από τις κουνστκάμερες ήταν να συγκεντρωθεί η πλήρης γνώση του κόσμου. Η Ολλανδική λέξη "kunst-kamer" φαίνεται να έχει εισαχθεί από τον χειρούργο Στίβεν Μπλάνκααρτ το 1680.
Η Κουνστκάμερα του Μεγάλου Πέτρου έχει ειδωθεί συχνά ως μια αμεθόδευτη συλλογή  από χωρίς συνοχή σπανιότητες, αλλά τελικά φαίνεται ότι είχαν συλλεχθεί συστηματικά υποκείμενα σε ένα καλώς ορισμένο πλάνο. Το κύριο ενδιαφέρον του Πέτρου ήταν στα "naturalia", παρά στα ούτως αποκαλούμενα "artificialia". Ο Πέτρος ενθάρρυνε την έρευνα των ανωμαλιών, προσπαθώντας εξαρχής να γελοιοποιήσει τον δεισιδαιμονικό φόβο για τα τέρατα. Εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο παρήγγειλε όλα να τερατόμορφα, πεθαμένα στη γέννα παιδιά να αποστέλλονται απ'όλη τη χώρα στην αυτοκρατορική συλλογή. Στη συνέχεια τα τοποθετούσε στην έκθεση της Κουνστκάμερα ως παραδείγματα ατυχημάτων της φύσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στην Αγία Πετρούπολη Κατηγορία:Ιατρικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία φυσικής ιστορίας Κατηγορία:Ανθρωπολογικά μουσεία Κατηγορία:Εθνολογικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία επιστημών
Μουρνιές Λασιθίου
Οι Μουρνιές (επίσημο: αι Μουρνιαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 310 μέτρων σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα, επί της επαρχιακής οδού προς την Βιάννο.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην απογραφή του 1881, όταν είχε οριστεί έδρα του δήμου Μουρνιών. Σύμφωνα με την απογραφή είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 308 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 380 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα Μουρνιών περιέλαμβανε επίσης τον οικισμό Άνω Σύμη. Η κοινότητα ανήκε αρχικά στην επαρχία Βιάννου, αλλά το 1932 προσαρτήθηκε στην επαρχία Ιεράπετρας. Διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και οι Μουρνιές προσαρτήθηκαν στον δήμο Ιεράπετρας.
Δείτε: Κοινότητα Μουρνιών
Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό σώζεται η παλαιά κρήνη, καθώς και παλιά σπίτι κατά μήκος των στενών δρόμων του χωριού. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Χαράλαμπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Ουίλιαμ Γκασκόιν
Ο Ουίλιαμ Γκασκόιν (William Gascoigne, 1612 – 2 Ιουλίου 1644) ήταν Άγγλος αστρονόμος, μαθηματικός και κατασκευαστής επιστημονικών εργαλείων από το Μίντλτον. Η γνωστότερη ίσως εφεύρεσή του είναι το μικρόμετρο. Ανήκε σε μια ομάδα αστρονόμων στη βόρεια Αγγλία ("nos Keplari") που ακολουθούσαν την αστρονομία του Γιοχάνες Κέπλερ. Στην ίδια ομάδα μεταξύ άλλων άνηκαν και οι Τζερέμια Χόροκς και Ουίλιαμ Κράμπτρι.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μίντλτον του Λιντς και ήταν γιος του Χένρι Γκασκόιν και της Μάργκαρετ Τζέιν. Ελάχιστα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι είχε μορφωθεί στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αν και δεν υπάρχει καμία γραπτή αναφορά για κάτι τέτοιο.
Εφεύρεση του μικρόμετρου
Στα τέλη της δεκαετίας του 1630 ο Γκασκόιν εργαζόταν σε κάποιο οπτικό εργαλείο του Κέπλερ όταν ένα νήμα από τον ιστό μιας αράχνης έτυχε να πιαστεί ακριβώς και στα δύο εστιακά σημεία των δύο φακών. Όταν κοίταξε προς το ρυθμισμένο εργαλείο, ο Γκασκόιν είδε τον ιστό φωτεινό και έντονο εντός του οπτικού πεδίου. Κατανόησε τότε ότι θα μπορούσε να εστιάσει με μεγαλύτερη ακρίβεια χρησιμοποιώντας τη γραμμή σαν οδηγό και εν συνεχεία επινόησε την τηλεσκοπική όραση με την προσθήκη σταυρωτών καλωδίων στο σημείο εστίασης με σκοπό να ορίσει το κέντρο του οπτικού πεδίου. Στη συνέχεια προσέθεσε τη διαρρύθμιση αυτή σε έναν εξάντα που βασίστηκε σε ένα μοντέλο του εργαλείου που χρησιμοποιήθηκε από τον Τύχο Μπράχε, παρότι ο εξάντας του Μπράχε ήταν μόνο ένα εργαλείο για γυμνό μάτι. Ο εξάντας του Γκασκόιν είχε ακτίνα 5 πόδια και μετρούσε την απόσταση ανάμεσα σε αστρονομικά σώματα με μία χωρίς προηγούμενο ακρίβεια. Ο Γκασκόιν κατανόησε μετά ότι με το να εισαγάγει δύο σημεία, των οποίων ο διαχωρισμός θα μπορούσε να ρυθμιστεί με μια βίδα, θα μπορούσε να μετρηθεί το μέγεθος μιας εικόνας που τα ίδια περιέβαλλαν.
Πιθανότατα γύρω στα 1640 ο Γκασκόιν συνάντησε τον αστρονόμο Ουίλιαμ Κράμπτρι από το Λανακασάιρ, ο οποίος παρατήρησε τις εφευρέσεις στην οικία του Γκασκόιν και αμέσως κατανόησε τη σημασία τους. Επιστρέφοντας στο σπίτι του στο Μπρόουτον, έξω από το Μάντσεστερ, ο Κράμπτρι έγραψε επιστολές στον Γκασκόιν ζητώντας άδεια για να αποκτήσει τα εργαλεία του και έκανε λόγο για την τελειότητα των εφευρέσεών του. Επίσης, ο Κράμπτρι έγραψε και στον Χόροκς για τις εφευρέσεις αλλά ο τελευταίος πέθανε πριν προλάβει να δοκιμάσει τα εργαλεία. Ο Γκασκόιν και ο Κράμπτρι χρησιμοποίησαν τα εργαλεία με σκοπό να τεκμηριώσουν τις θεωρίες του Χόροκς για την ελλειπτική τροχιά της Σελήνης.
Η εφεύρεση εκείνη βελτιώθηκε από τον επιστήμονα Ρίτσαρντ Τάουνλεϊ, ανεψιό του φίλου του Γκασκόιν, Κρίστοφερ Τάουνλεϊ. Ο Ρίτσαρντ το έδειξε στο Ρόμπερτ Χουκ, ο οποίος το χρησιμοποίησε για να υπολογίσει το μέγεθος των κομητών και άλλων ουράνιων σωμάτων. Το μικρόμετρο, όπως ονομάστηκε εκείνη η εφεύρεση, ήταν στο κέντρο των αστρονομικών μετρήσεων μέχρι και τον 20ό αιώνα.
Εμφύλιος πόλεμος και θάνατος
Μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου το 1642, ο Γκασκόιν πολέμησε στο πλευρό του βασιλιά Καρόλου Α΄. Αντίθετα, ο Κράμπτρι έζησε στο Μπρόουτον, που υποστήριζε τους Κοινοβουλευτικούς, με αποτέλεσμα να χαθεί η επικοινωνία μεταξύ των δύο επιστημόνων.
Ο Γκασκόιν πέθανε στη μάχη του Μάρστον Μουρ στο Γιορκσάιρ, στις 2 Ιουλίου 1644. Μετά το θάνατό του μερικά έγγραφα και ίχνη επικοινωνίας ανάμεσα στον Κράμπτρι και τον Γκασκόιν περιήλθαν στην κατοχή των Κρίστοφερ και Ρίτσαρντ Τάουνλεϊ. Οι τελευταίοι τα έθεσαν υπόψη του πρώτου Βασιλικού Αστρονόμου, Τζον Φλάμστιντ, ο οποίος θεωρούσε τους Χόροκς, Κράμπτρι και Γκασκόιν "πατέρες της αστρονομικής έρευνας και πνευματικούς διαδόχους του Γαλιλαίου και του Κέπλερ. Ξεκίνησε το μεγάλο σε έκταση έργο του Historia Coelestis Britannica (1725) εκτυπώνοντας 5 σελίδες από τις σωζόμενες επιστολές τους και παρατηρήσεις που είχαν κάνει στο διάστημα από το 1638 ως το 1643.
Αρκετά έγγραφα του Γκασκόιν χάθηκαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο και αργότερα μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου, ωστόσο τα περισσότερα από όσα σώθηκαν φυλάσσονται σήμερα στην Μποντλεϊανή Βιβλιοθήκη (Bodleian Library) του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Επιπλέον αναφορές
Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα
Ιωάννης Μπερεκετλής
Ο Ιωάννης Μπερεκετλής, ή "καπετάν Βλαχάβας" ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Μπλάτσι (Βλάστη) Εορδαίας της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Μπερεκετλής γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Μπλάτσι (Βλάστη) Εορδαίας της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Συμμετείχε από την αρχή του Μακεδονικού Αγώνα, ως οπλίτης και μεταφορέας πολεμικού υλικού στη Δυτική Μακεδονία. Συνεργάστηκε επίσης, με το Γεώργιο Τσόντο. Στη συνέχεια συγκρότησε ένοπλη ομάδα της οποίας τέθηκε επικεφαλής και έδρασε στην περιοχή Εορδαίας εναντίον Βουλγαρικών στόχων καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Το 1905 δολοφόνησε Βούλγαρο επίσκοπο, ενώ βρίσκονταν στην αγορά της Πτολεμαΐδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Κατάλογος χωρών ανά συχνότητα εμφάνισης του HIV/AIDS σε ενηλίκους
thumb|Εκτιμώμενος αριθμός ανθρώπων που ζουν με τον [[HIV/AIDS ανά χώρα]] thumb|right|Εκτιμώμενη εξάπλωση του [[HIV ανάμεσα στους νεαρούς ενήλικες (15-49) ανά χώρα στο τέλος του 2005]]
Στην περισσότερο ευτυχή θέση βρίσκεται η Σαμόα η οποία έχει το μικρότερο ποσοστό εξάπλωσης του ιού με μόλις 12 άτομα μολυσμένα. Η Σαμόα μαζί με τις, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Φιλιππίνες, Ιαπωνία, Ιράν, Γερμανία, Σαουδική Αραβία, Αφγανιστάν και την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχουν το μικρότερο ποσοστό εξάπλωσης της νόσου με μόλις 0.01% του πληθυσμού να νοσεί από τον ιό HIV.
Καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων με τον ιό HIV δεν γνωρίζουν πως νοσούν, είναι λογικό να υποθέσουμε πως μπορεί να υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό μολυσμένων ατόμων που δεν έχουν συμπεριληφθεί στις στατιστικές.
Πηγές
Αυτό το άρθρο περιέχει υλικό από το World Factbook, συνεπώς ως δημόσια έκδοση των ΗΠΑ είναι κοινό κτήμα.
Βάφλα
Η βάφλα (waffle) αποτελεί ένα ελαφρύ γλύκισμα από γάλα, αλεύρι, ζάχαρη και αυγά, ψημένο σε ειδική τοστιέρα που του δίνει χαρακτηριστική κυψελωτή μορφή.
Υπάρχουν πολλοί τύποι βάφλας. Από τις πιο γνωστές είναι η Βέλγικη βάφλα. Ένα άλλο είδος βάφλας είναι οι βάφλες Στρουπβάφλε (Stroopwaffle). Οι βάφλες είναι δημοφιλείς σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα όμως στην Αμερική όπου τις τρώνε για πρωινό με βούτυρο και σιρόπι σφενδάμου.
Η ιστορία της βάφλας
Στα αρχαία χρόνια, οι Έλληνες μαγείρευαν επίπεδα κέικ, ψήνοντας τα ανάμεσα σε δυο καυτές μεταλλικές πλάκες. Αυτή η μέθοδος συνεχίστηκε σε όλο το μεσαίωνα. Κατά το 1200, ένας βιοτέχνης σφυρηλατώντας μεταλλικά πιάτα ανακάλυψε το χαρακτηριστικό σχήμα των κηρήθρων. Το 1700, τα πάρτι βάφλας καθιερώνονται ως μια δημοφιλής μορφή οικογενειακής ψυχαγωγίας. Το 1789, Τόμας Τζέφερσον (3ος πρόεδρος της Αμερικής), επέστρεψε από τη Γαλλία με μια μηχανή ψησίματος βάφλας, δηλαδή ένα ταψάκι που έδινε μορφή και τραγανότητα στη βάφλα. Παράλληλα, τον ίδιο αιώνα, η βάφλα απεικονίζεται σε πίνακες ζωγραφικής των Γιόαχιμ ντε Μπόικελερ, Πίτερ Άρτσεν και Πίτερ Μπρίγκελ.
Πολλά χρόνια μετά, το 1911, δημιουργείται η πρώτη ηλεκτρική μηχανή ψησίματος βάφλας. Το 1955, ανοίγει το πρώτο εστιατόριο βάφλας σε ένα προάστιο της Ατλάντα. Σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 1300 ίδια εστιατόρια. Πέντε έτη αργότερα, ο Μορίς Βέρμερς παρουσιάζει στην διεθνή έκθεση στο Βέλγιο, την ‘Βάφλα των Βρυξελλών’, μια συνταγή βάφλας της συζύγου του. Για πρώτη φορά η βάφλα παρουσιάζεται με κρέμα και φράουλες. Το 1964, η ίδια συνταγή παρουσιάζεται στη παγκόσμια έκθεση της Νέας Υόρκης και αλλάζει το όνομα της σε ‘Βέλγικη βάφλα’.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Φαστ φουντ Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Βελγική κουζίνα Κατηγορία:Ολλανδική κουζίνα
Αναστάσιος Βουλόδημος
Ο Αναστάσιος (Τάσος) Βουλόδημος (Πειραιάς, 27 Μαΐου 1904 - 28 Δεκεμβρίου 1994 ήταν Έλληνας πολιτικός και δήμαρχος Πειραιά την περίοδο από το 1975 έως το 1978. Υπήρξε βουλευτής Πειραιά και Νήσων με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΔΚΕΛ), με την Δημοκρατική Ένωση και με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ).
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στον Πειραιά και ο πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Βουλοδήμος, καθηγητής μαθηματικός στο 1ο Γυμνάσιο Πειραιώς. Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, αφού σπούδασε Φυσικομαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και απασχολήθηκε ως καθηγητής μαθηματικών όπως και ο πατέρας του. Ήταν παντρεμένος με την Χρυσούλα Λαζάρου. Θεωρείται ως ένας εκ των ιδρυτών των Τεχνικών Σχολών στην Ελλάδα, αφού ίδρυσε το 1933 την Τεχνική Σχολή «Αρχιμήδης»,, ενώ θεωρήθηκε ως ο «πατέρας της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης της Ελλάδας».
Αρθρογράφος
Αρθρογραφούσε σε διάφορα έντυπα και υπήρξε μέλος και πρόεδρος πολλών συλλόγων της πόλης του Πειραιά. Το 1925 ήταν αρθρογράφος του περιοδικού "Νέα Σκέψη", με το ψευδώνυμο Φ. Αστεριώτης, όπως αποκάλυψε σε επιστολή του στην εφημερίδα Ριζοσπάστης ο Απόστολος Μαγκανάρης
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Τάσος Βουλόδημος εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς και νήσων με την ΕΠΕΚ έπειτα από τις εκλογές του 1951. Μαζί του εξελέγησαν οι Σάββας Παπαπολίτης, Κωνσταντίνος Παπαμαντέλλος και Ιωάννης Χαβούτης. Στις επόμενες εκλογές, το Νοέμβριο του 1952, εξελέγη ξανά βουλευτής μαζί με άλλους 10 με την ένωση κομμάτων ΕΠΕΚ και Φιλελευθέρων. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με άλλους 8 συνυποψηφίους του. Τον Οκτώβριο του 1957 διορίστηκε μέλος της κοινοβουλευτικής επιτροπής του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Έπειτα από τις εκλογές του 1958 ο Βουλόδημος εξελέγη βουλευτής Β΄ Πειραιώς με την ΕΔΑ, μαζί με τους Αντώνη Μπριλλάκη και Κ. Αθανασιάδη.
Δήμαρχος
Κατά τις δημοτικές εκλογές, υποστηρίχτηκε για την διεκδίκηση του δήμου Πειραιώς από την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ εσωτερικού και την Ενωμένη Αριστερά, κερδίζοντας, στο δεύτερο γύρο, το 71,70 % των ψήφων του πειραϊκού λαού, με το κύριο πολιτικό του αντίπαλο τον Γεώργιο Κυριακάκο που υποστηρίχθηκε από το ΚΚΕ και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Ειδικότερα, ο Τάσος Βουλόδημος εξελέγη δήμαρχος με 65.797 ψήφους έναντι 25.010 για τον Κυριακάκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά
Αβγαριά Ευβοίας
Η Αβγαριά (παλαιότερη γραφή Αυγαριά) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιστιαίας, του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ιστιαίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.