cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινό δίκαιο
Έγκλημα και τιμωρία
Η χριστιανική καταδίκη κάθε είδους μη-αναπαραγωγικής σεξουαλικής επαφής έθεσε εκτός νόμου την ομοφυλοφιλία στη δυτική αυτοκρατορία τον 3ο αιώνα και κατά συνέπεια και την ανδρική πορνεία. Το 390 ένα διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ προέβλεπε τη θανατική ποινή για τον πειθαναγκασμό ή το εμπόριο ανδρών για πορνεία. Πίσω απ’ αυτό το διάταγμα δεν κρυβόταν πιθανώς η βδελυγμία για την πορνεία, αλλά το γεγονός ότι το σώμα ενός άνδρα χρησιμοποιείτο στην ομοφυλοφιλική επαφή όπως και το γυναικείο. Και αυτό ήταν απαράδεκτο, αφού όπως είχε δηλώσει και ο Άγ. Αυγουστίνος «το σώμα ενός άνδρα είναι τόσο ανώτερο από αυτό μιας γυναίκας, όσο η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα».
Κατά την εφαρμογή του διατάγματος του Θεοδοσίου στη Ρώμη, οι εκδιδόμενοι αρσενικοί σύρονταν έξω από τους ανδρικούς οίκους ανοχής και καίγονταν ζωντανοί μπροστά στα μάτια του όχλου που χειροκροτούσε. Παρ’ όλα αυτά η ανδρική πορνεία παρέμεινε νόμιμη στις ανατολικές περιοχές της αυτοκρατορίας. Από την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ επιβλήθηκε αυτοκρατορικός φόρος στην ομοφυλόφιλη πορνεία, εξασφαλίζοντας εμμέσως ατιμωρησία και νομιμότητα σε όσους ασχολούνταν με τούτη την επικερδή επιχείρηση του σωματικού εμπορίου. Ο Ευάγριος τονίζει ότι κανένας αυτοκράτορας δεν παρέλειψε ποτέ να συλλέξει αυτόν το φόρο. Η καταστολή του στις αρχές του έκτου αιώνα αφαίρεσε την αυτοκρατορική προστασία από την ανδρική πορνεία. Το 533 ο Ιουστινιανός έθεσε όλες τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις κάτω από την ίδια κατηγορία με τη μοιχεία προέβλεψε και για τα δύο αδικήματα τη θανατική ποινή.
Ήδη το 529 ο Ιουστινιανός είχε επιχειρήσει να χαλιναγωγήσει τη γυναικεία παιδική πορνεία επιβάλλοντας τιμωρία σε όσους εμπλέκονταν, ιδιαίτερα τους ιδιοκτήτες των οίκων ανοχής. Το 535 ακύρωσε τα συμβόλαια με τα οποία οι προαγωγοί της Κωνσταντινούπολης χρησιμοποιούσαν νεαρές γυναίκες από την επαρχία, τις οποίες αγόραζαν από τους γονείς τους. Η πορνεία ενήλικων γυναικών, ωστόσο, δε φαίνεται να ανησυχούσε ιδιαίτερα τον αυτοκρατορικό νομοθέτη, καθώς η τιμωρία που επιβλήθηκε στους προαγωγούς που διηύθυναν το δίκτυο της παιδικής πορνείας ποίκιλλε ανάλογα με την περιουσία και το κύρος τους. Τα παραπάνω αναλύθηκαν εκτενέστερα με μοναδικό στόχο την ανάδειξη του οικονομικού παράγοντα στο νομοθετικό έργο, στον οποίο δε δίνεται ενίοτε ιδιαίτερη προσοχή, με αποτέλεσμα η μελέτη του ρωμαϊκού δικαίου στη βυζαντινή περίοδο να κινείται μόνον στα ιστορικά, φιλοσοφικά και ανθρωπιστικά της πλαίσια.
Παραδειγματικό χαρακτήρα στο βυζαντινό ρωμαϊκό δίκαιο είχε η πρόσθετη ποινή της διαπόμπευσης (πομπεία), η οποία επιβαλλόταν σε οποιοδήποτε άτομο ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης ή φύλου. Συνήθως διαπομπεύονταν κλέφτες, κοττιστές, παιδεραστές, εμπρηστές (πριν θανατωθούν), στρατιώτες και αξιωματικοί για διάφορα πλημμελήματα, καθώς και μοναχοί ή ιερείς. Οι κλέφτες ειδικότερα σφραγίζονταν στο μέτωπο με πυρακτωμένη σφραγίδα, αν είχαν συλληφθεί για πρώτη φορά. Σε περίπτωση υποτροπής, η συνήθης κατάληξη ήταν ο ακρωτηριασμός.
Επίλογος
Παρόλο που πιθανώς ο κρατικός μηχανισμός του Βυζαντίου θεωρείται ιδιαίτερα οργανωμένος για την εποχή του, είναι δυνατόν από τα λιγοστά παραδείγματα που αναφέρθηκαν να αναδειχθούν αρκετές αντιφάσεις και παλινδρομήσεις στις διάφορες κωδικοποιήσεις και αναθεωρήσεις του νομικού corpus που καθόριζε το κοινωνικό πλαίσιο της έννομης τάξης στο βυζαντινό κράτος. Οπωσδήποτε, η όποια γενική περιγραφή δεν είναι δυνατόν να αναδείξει τις ιδιαιτερότητες και τις ιδιομορφίες ή τις ιδιάζουσες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες υπό την πίεση των οποίων έγιναν αυτές οι αλλαγές. Το Βυζάντιο επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις στον ερευνητή και χρειάζεται να είναι κανείς επιφυλακτικός ως προς τα συμπεράσματά του. Σε γενικές γραμμές, όμως, θα μπορούσαμε να πούμε πως το ευκταίο του παραδειγματικού και εξαγνιστικού χαρακτήρα του βυζαντινού δικαίου σε ελάχιστες των περιπτώσεων έγινε πραγματικότητα. Επί της ουσίας η απονομή της δικαιοσύνης στη βυζαντινή περίοδο διατήρησε τον ανταποδοτικό χαρακτήρα του αρχαιότερου ρωμαϊκού δικαίου, προβαίνοντας ωστόσο σε θεσμικές αλλαγές άμεσα συνδεδεμένες με κοινωνικές απαιτήσεις της εποχής..
ΦΚ Ζέτα
Η ΦΚ Ζέτα (μαυροβουνιακά: FK Zeta) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Γκολουμπόβτσι, ένα προάστιο της Ποντγκόριτσα, της πρωτεύουσας του Μαυροβουνίου. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου, του οποίου ήταν και η πρώτη πρωταθλήτρια, τη σεζόν 2006-07.
Πριν από την ανεξαρτησία της χώρας το 2006, η ομάδα αγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της Γιουγκοσλαβίας. Αγωνιζόταν στο επαρχιακό πρωτάθλημα του Μαυροβουνίου από το 1962. Το 1966 συμμετείχε στη 2. Σαβέζνα Λίγκα και το 2000 στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:ΦΚ Ζέτα
Φισίνη Λήμνου
Η Φισίνη είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 μέχρι το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1321 ως πατριαρχικό κτήμα σε έγγραφο του πατριάρχη Ιωάννη ΙΓ΄:
"...τα περί την Αγίαν Μελιτηνήν χωρία του Βισσίνου, του Σκανδάλη και τα λοιπά."
Προφανώς, αποτελούσε κτήμα κάποιου βυζαντινού αξιωματούχου, του Βισσίνου, από το όνομα του οποίου προήλθε το σημερινό όνομα. Οι περιηγητές συνήθως αγνοούν τη Φισίνη. Αναφέρουν είτε το κοντινό οχυρό και λιμάνι Σκάλα είτε τους οικισμούς Tilo και Cogito, όλα στην ανατολική ακτή της Λήμνου. Όμως, λογικά το χωριό υπήρχε, αφού επιβιώνει ως ονομασία από το 14ο αιώνα -καθώς και τα άλλα δύο Χωρία της Σκάλας, όπως αποκαλούνταν ως το 19ο αιώνα: η Σκανδάλη και η Αγία Σοφία.
Η Σκάλα βρισκόταν στην περιοχή που σήμερα αποκαλείται Πύργοι. Εκεί διακρίνονται τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου έκτασης τριών στρεμμάτων περίπου με εξωτερικό τείχος. Δίπλα στη Σκάλα υπήρχε ο οικισμός του Γούδηλα, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων βόρεια του σημερινού χωριού. Σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας αναφέρεται ότι το 1355 διατηρούσε ιδιοκτησίες στου Γούδηλα το μονύδριο της Παναγίας Σεργουνιώτισσας. Ως Tilo τον σημειώνουν οι Piacenza (1680-85) και Βιντσέντζο Κορονέλλι (1696). Έκτοτε δεν αναφέρεται.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση οι κάτοικοί του μετοίκησαν στη Φισίνη για να γλιτώσουν από τους πειρατές. Πιθανότατα, αυτό συνέβη ταυτόχρονα με την εγκατάλειψη του κοντινού οχυρού της Σκάλας -που ως τότε πρόσφερε προστασία από τις πειρατείες- κατά το 18ο αιώνα και πριν το 1785. Ανάλογη μετακίνηση κατοίκων σε ασφαλέστερη θέση στα τέλη του 18ου αιώνα, αναφέρεται και για τη γειτονική Αγία Σοφία. Ερείπια οικιών, πηγαδιών, νεκροταφείου και ανεμόμυλων διακρίνονται ως σήμερα.
Το όνομα
Στο τοπικό ιδίωμα και σε κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα το χωριό αναφέρεται ως Βισίν (το 1856), Φσιν ή Ψιν (το), οι δε κάτοικοί του με αναγραμματισμό: Σφνάδες (οι). Έτσι, επεκράτησε ο θηλυκός τύπος: Φισίνη (η) που με παρετυμολογία αποδόθηκε στο ρήμα φυσώ, επειδή στην περιοχή "φ'σα, σφνίζ': σιφουνίζει, σηκώνει σιφούνια (κυκλώνες)", κάτι που οδήγησε μερικούς να υιοθετήσουν τον εσφαλμένο τύπο: Φυσίνη (η). Στους χάρτες του Conze (1858) και του Fredrich (1904) σημειώνεται ως Psin. Ο Conze το επισκέφθηκε κι έψαξε στην εκκλησία του για αρχαιότητες αλλά δεν αναφέρει λεπτομέρειες.
Ο Άγιος Σώζων
thumb|right|450px|Ο Άγιος Σώζων με τα ανακαινισμένα κελιά Στις ανατολικές ακτές του νησιού, νοτιότερα της Σκάλας, σημειώνεται ένας οχυρωμένος οικισμός με την παράξενη ονομασία Cogito, για πρώτη φορά το 1572 από τον Porcacchi και στη συνέχεια από άλλους στα 1680-95. Ο Porcacchi αναφέρει ότι είναι προς το γαρμπή κοντά σε ένα ακρωτήριο και ότι έχει ένα άθλιο κάστρο. Επίσης, πως οι πληροφορίες του προέρχονται από ένα παλαιότερο ανώνυμο χειρόγραφο.
Η θέση σημειώνεται και από τον Choiseul-Gouffier το 1785, τόσο στον πολύ ακριβή χάρτη του, όσο και στο κείμενό του. Πρόκειται για τον Άγιο Σώζοντα, το όνομα του οποίου δεν καταγράφηκε σωστά, κάτι διόλου παράξενο. Με σωστό όνομα: Hag. Sosos, σημειώνεται μόλις το 1903 από το Fredrich. Επομένως, το εκκλησάκι του Αγίου Σώζοντα υπήρχε τουλάχιστον από τις αρχές του 16ου αιώνα στη ΝΑ Λήμνο. Επίσης, ότι στη θέση αυτή υπήρχε και μικρό φρούριο, ερειπωμένο ήδη το 1572.
Οθωμανική περίοδος
Έχουμε αρκετές αναφορές της Φισίνης στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα. Το 1854 ο ιερεύς του χωριού ονομαζόταν Κωνσταντίνος και η ετήσια εισφορά του χωριού προς το μητροπολίτη καθορίστηκε σε 640 αβγά, 30 τυριά και 60 λίρες. Το 1856 109 άνδρες 18-60 ετών πλήρωσαν φόρο 3488 γρόσια για να γλιτώσουν τη στράτευση. Το 1863 κατοικούσαν 52 οικογένειες, όσες και το 1874, δείγμα πληθυσμιακής στασιμότητας. Το ίδιο έτος υπήρχαν 72 σπίτια. Στα τέλη του 19ου αιώνα η κοινότητα είχε κυκλοφορήσει κέρματα για τις μικροσυναλλαγές με τη σφραγίδα «Ψ», δηλαδή Ψιν (Φ’σίν). Οι Φισ’νιώτες έστελναν έναν αντιπρόσωπο στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Ο ναός
Ο ναός του χωριού, ο Άγιος Ιωάννης δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε, αλλά είναι παρόμοιας αρχιτεκτονικής με άλλους του 19ου αιώνα. Το πέτρινο καμπαναριό του είχε κατασκευάσει ο Φισι-νιώτης πετράς Κωνσταντής Αταλιώτης. Ήταν τρίπατο αλλά μετά το σεισμό του 1968 κρίθηκε επικίνδυνο και αφαιρέθηκε ο ένας όροφος με μεγάλη δυσκολία, διότι η αρμολόγηση της πέτρας είχε γίνει με μολύβι.
Δεν αποκλείεται ο ναός να αποτελεί τη συνέχεια της μονής Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή που υπήρχε στην περιοχή της Σκάλας και αναφέρεται από το 1362. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόναος στηρίζεται σε δυο ανόμοιους μαρμάρινους κίονες, εκ των οποίων ο ένας φέρει μαρμάρινο κιονόκρανο με περίτεχνο σκάλισμα ενώ ο άλλος πέτρινο, επίσης σκαλιστό, με εμφανή προσπάθεια του λιθογλύπτη να μιμηθεί το σχέδιο του μαρμάρινου. Προφανώς, τα μαρμάρινα μέλη προέρχονται από παλαιότερη κατασκευή, με πιθανότερη την περιοχή της Σκάλας.
Τεχνίτες
Εκτός από πετράδες και λιθοξόους η Φισίνη είχε παράδοση στους αγγειοπλάστες-κεραμιδάδες από την εποχή που το χωριό βρισκόταν στου Γούδ’λα. Ονομαστά ήταν τα γουδ’λάδ’κα π’θάρια. Αναφέρονται ο Γαϊτανέρης κι ο Τζιβάκης που εγκαταστάθηκε στο Ρουσσοπούλι. Επίσης, το χωριό έβγαζε περίφημους μυλοτέχτες -δηλαδή χτίστες ανεμόμυλων- με πιο παλιό το Μανόλη Γεωργαλά ή Μανόλαρο. Ως πρώτη ύλη χρησιμοποιούσαν το μαλακό γκριζοκίτρινο πωρόλιθο που αφθονεί στην περιοχή.
Επειδή ήταν γνωστό για τους μαστόρους του, το 1938-39 επισκέφθηκε το χωριό ο Γεώργιος Μέγας απεσταλμένος της Ακαδημίας Αθηνών, για να μελετήσει τη λαϊκή οικοδομία της Λήμνου.
Το σχολείο
Ως το 1903 οι νέοι του χωριού φοιτούσαν στο κοινοτικό σχολείο της Σκανδάλης, ορισμένοι δε ήσαν ιδιαίτερα επιμελείς, όπως ο μετέπειτα ιερεύς και δάσκαλος Ανδρέας Ανδρεάδης (1875-;). Το 1904, με πρωτοβουλία του ιερέα Βασίλειου Καλαθά, ιδρύθηκε ανεπίσημο σχολείο με 17 μαθητές σε οικία του Εμμανουήλ Κοκκιναρά, ο οποίος επιχορηγούσε τη λειτουργία του ως το 1907 που έγινε κοινοτικό.
Το σχολικό κτίριο κτίστηκε το 1909 και επεκτάθηκε μεταγενέστερα με τη βοήθεια Φισινιωτών μεταναστών. Λειτούργησε ως τη δεκαετία 1980-90.
Νεότερη περίοδος
Από το 1918 η Φισίνη απετέλεσε κοινότητα μαζί με την Αγία Σοφία. Στα χρόνια του μεσοπολέμου είχε 100 σπίτια και 400 κατοίκους περίπου. Μεταπολεμικά υπέστη δραματική πληθυσμιακή συρρίκνωση: από 547 κάτοικοι το 1951, μόλις 84 απογράφηκαν το 2001. Στην Αθήνα λειτουργεί δραστήριος Σύλλογος Φισινιωτών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Οράντεα
Η Οράντεα (ρουμ:Oradea, ουγγρ:Nagyvárad, κοινώς επίσης Várad, γερμ. : Großwardein, τουρκ. : Varat, Γίντις : גרויסווארדיין Groysvardeyn) πρωτεύουσα της επαρχίας Μπιχόρ με πληθυσμό 183.123 κατοίκους , στη βορειοδυτική Ρουμανία, είναι ένα από τα σημαντικά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά κέντρα της δυτικής Ρουμανίας, έχοντας διατηρήσει τα χαρακτηριστικά αυτά καθ' όλη την ιστορία της. Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα στους λόφους που κατά αρμονικό τρόπο τη χωρίζουν και την ενώνουν με την πεδιάδα Κρίσανα. Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Κρισούλ Ρεπέντε, που σχεδόν τη διχοτομεί, είναι η πύλη προς την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη.
Ευρισκόμενη περίπου 10 χλμ. από το Μπορς, τη σημαντικότερη μεθορισκή διάβαση στα δυτικά σύνορα (με την Ουγγαρία), η Οράντεα κατατάσσεται δέκατη ως προς την έκταση μεταξύ των Ρουμανικών πόλεων, με 115,56 τετ. χλμ. Η πόλη είναι σε υψόμετρο 126 μέτρων, στο άνοιγμα της κοιλάδας Κρις και την πεδιάδα, στην περιοχή όπου συναντιούνται οι απολήξεις των ορέων Απουσένι και της εκτεταμένης πεδιάδας Κρίσανα-Βανάτου, σε μια μεταβατική περιοχή από ομαλούς λόφους στην πεδιάδα της Παννονίας. Το μικροκλίμα της πόλης καθορίζεται από τους επικρατούντες δυτικούς ανέμους. Το κλίμα είναι Εύκρατο Ηπειρωτικό με ωκεάνειες επιρροές.
Γεωγραφία
Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 10,4 °C. Τον Ιούλιο η μέση είναι περίπου 21 °C ενώ τον Ιανουάριο 1,4 °C. Οι βροχοπτώσεις είναι αρκετές για να στηρίξουν τα δάση και τη βλάστηση της περιοχής, σημειώνοντας ετήσιο μέσο όρο περίπου 585,4 χιλιοστά. Είναι άνισα κατανεμημένες στη διάρκεια του έτους, με μέγιστο τον Ιούνιο και ελάχιστο στα τέλη του φθινοπώρου και του χειμώνα.
Ιστορία
Ενώ η σύγχρονη Οράντεα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1113 με το λατινικό όνομα Varadinum σε έγγραφο που ανήκε στο Αββαείο Ζόμπορ των Βενεδικτίνων - εκεί μνημονεύουνται ο Επίσκοπος Σέξτους Βαραντιένσις και ο Σαούλ του Μπυχάρ - πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα μέσα και γύρω από την πόλη παρέχουν στοιχεία κατά το μάλλον ή ηττον συνεχούς κατοίκησης από τη Νεολιθική περίοδο. Την περιοχή κατοίκησαν επίσης Δάκες και Κέλτες. Μετά την κατάκτηση της Δακίας οι Ρωμαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, κυρίως στη συνοικία της πόλης Σάικα και στο σημερινό Μπάιλε Φελίξ.
Ο οικισμός που έμελλε να γίνει η πόλη της Οράντεα θεωρείται ότι ήταν σχετικά ασήμαντος μέχρι τον 11ο αιώνα, οπότε ο Βασιλιάς Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας ίδρυσε εκεί κοντά μια επισκοπή, τη σημερινή Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Οράντεα. Η πόλη άκμασε τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά κατά το 13ο αιώνα. Τότε κτίστηκε για πρώτη φορά και η Ακρόπλη της Οράντεα που μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1241, κατά τη Μογγολική Εισβολή (καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε αρκετές φορές τους επόμενους αιώνες). Ο 14ος και ο 15ος αιώνας ήταν η λαμπρότερη μέχρι τότε περίοδος στην ιστορία της πόλης, όπου ανεγέρθηκαν πολλά έργα τέχνης, όπως τα αγάλματα των Αγίων Στέφανου, Εμερικ και Λαδίσλαου (πριν το 1372) και τον έφιππο ανδριάντα του Αγιου Λαδίσλαου (1390). Ο θρυλικός ανδριάντας του Αγιου Λαδίσλαου ήταν ο πρώτος Πρωτοαναγεννησιακός έφιππος ανδριάντας σε δημόσια πλατεία στην Ευρώπη. Ο Επίσκοπος Αντρεας Μπάτορι (1329–1345) ξανάχτισε τον Καθεδρικό σε Γοτθικό ρυθμό. Από την εποχή αυτή χρονολογείται επίσης ο Ερμής, που φυλάσσεται σήμερα στο Γκιούρ και περιέχει το κρανίο του Βασιλιά Λαδίσλαου και είναι αριστούργημα της Ουγγρικής αργυροχρυσοχοίας. Την εποχή αυτή ο αστρονόμος Γκέοργκ φον Πόιερμπαχ έγραψε την Tabula Varadiensis του, που εκδόθηκε μετά το θάνατό του, το 1464.
To 1474 η πόλη καταλήφθηκε από τους Τούρκους μετά από παρατεταμένη πολιορκία. Η κυρίως ανεκτική πολιτική τους απέναντι στους άλλους λαούς είχε ως αποτέλεσμα η πόλη να γίνει ένα εθνικό μωσαϊκό Ρουμάνων, Ούγγρων, Αυστριακών, Σλοβάκων, Εβραίων, Ρουθηνών και Τούρκων, κάνοντας την Οράντεα να αναπτυχθεί ως αστική περιοχή το 16ο αιώνα.
Μετά την Οθωμανική εισβολή στην Ουγγαρία το 16ο αιώνα η πόλη έγινε ένα σταθερό σημείο έριδος μεταξύ του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Μοναρχίας των Αψβούργων. Εδώ, στις 4 Φεβρουαρίου 1538, συνομολογήθηκε μεταξύ του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α΄ και του Ιωάννη Ζαπόλια η Ειρήνη του Βάραντ, με την οποία αναγνώρισαν αμοιβαία ο ένας τον άλλο ως νόμιμο μονάρχη. Μετά την κατάληψη από το Μιχαήλ το Γενναίο του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας οι Οθωμανοί έκαναν μια τιμωρητική εκστρατεία και πολιόρκησαν την πόλη το 1598, ωστόσο η πολιορκία απέτυχε. Μετά τη δολοφονία του Μιχαήλ το 1601 και την Ειρήνη της Βιέννης του 1603, η πόλη ενσωματώθηκε μόνιμα στο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας με αυτοκρατορικό διάταγμα. Μετά την ανεπιτυχή προασπάθεια του Γεωργίου Ράκοζι Β΄, τότε Πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας, να αποκτήσει το θρόνο της Πολωνίας οι Οθωμανοί έξαπέλυσαν νεα τιμωρητική εκστρατεία εναντίον του και των συμμάχων του της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Η εκστρατεία απέτυχε αλλά έδωσε στο Ρουμάνο χρονικογράφο Μίρον Κοστίν την ευκαιρία να γράψει το πρώτο πλήρες χρονικό του για την πόλη, Οραντίια. Το 1660 οι Οθωμανοί, με δύναμη 45.000 ανδρών, πολιόρκησαν την πόλη για τελευταία φορά. Οι 850 υπερασπιστές κατάφεραν να αντέξουν επί 46 ημέρες αλλά τελικά η πόλη έπεσε στις 27 Αυγούστου από εσωτερική προδοσία. Η πολιορκία περιγράφεται λεπτομερώς από το Ζάλαρντι Γιάνος στο χρονικό της εποχής. Οι Οθωμανοί έκαναν την πόλη πρωτεύουσα του νεοδημιουργηθέντος Εγιαλετίου του Βαράτ. Το εγιαλέτι περιελάμβανε τα σαντζάκια Βαράτ΄(Οράντεα), Σαλόντα, Ντέμπρετσεν, Χάλμας, Σεγκεβί και Γιαπισμάζ. Η Οθωμανική κυριαρχία στην πόλη έληξε το 1692, όταν οι αυτοκρατορικές δυνάμεις των Αψβούργων κατέλαβαν την πόλη μετά από 14μηνη πολιορκία.
Οταν τελείωσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, μετά την Εθνοσυνέλευση της Άλμπα Ιούλια και τον Ουγγρορουμανικό Πόλεμο του 1919 η Οράντεα έγινε τμήμα του Βασίλειου της Ρουμανίας με τη Συνθήκη του Τριανόν. Η Δεύτερη Συμφωνία της Βιέννης με τη μεσολάβηση των Χίτλερ και Μουσολίνι το 1940 επέτρεψε στην Ουγγαρία να ανακαταλάσβει τη Βόρεια Τρανσυλβανία, περιλαμβανομένης της Οράντεα, όπου με μαζικούς πανηγυρισμούς έγινε δεκτή η Ουγγρική διοίκηση. Στις 12 Οκτωβρίου 1944 η Οράντεα καταλήφθηκε από Κόκκινος Στρατός στρατεύματα του 2ου Ουκρανικού Μετώπου στο πλαίσιο της Επιχείρησης του Ντέμπρετσεν. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ουγγαρία αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τις αξιώσεις της επί αυτής με τη Συνθήκη του Παρισιού που συνήφθη στις 10 Φεβρουαρίου 1947.
Το 1925 δόθηκε στην Οραντέα η ιδιότητα του δήμου, καταλύοντας την προηγούμενη αυτονομά της. Με την ίδια διάταξη το όνομά της άλλαξε από Οράντεα Μάρε ("Μεγάλη" Οράντεα) σε απλό Οράντεα. Εθνοτικές εντάσεις μερικές φορές ήταν έντονες στην περιοχή κατά το παρελθόν, αλλά οι διαφορετικές εθνοτικές ομάδες τώρα γενικά συμβιώνουν αρμονικά, αλληλοεκτιμώντας τη συμβολή τους στο σύγχρονο πολιτισμό.
Μετά τον Δεκέμβριο του 1989 η Οράντεα στοχεύει να επιτύχει μεγαλύτερη ευημερία, μαζί με άλλες πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης. Τόσο πολιτιστικά όσο και οικονομικά, οι προοπτικές της Οράντεα είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένες με τη γενική προσδοκία της ρουμανικής κοινωνίας για ελευθερία, δημοκρατίας και ελεύθερη οικονομία της αγοράς, με ποικίλες πρωτοβουλίες σε όλους τους τομείς του εγχειρήματος. Λόγω του ειδικού χαρακτήρα της η Οράντεα είναι ένα από τα πιο σημαντικά οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα της δυτικής Ρουμανίας και της χώρας γενικότερα και ένα από τα μεγάλα ακαδημαϊκά κέντρα με μία μοναδική δίγλωσση δυναμική.
Δημογραφικά
Στην απογραφή του 2011 η Οράντεα είχε πληθυσμό 196.367, μειωμένο από εκείνο της απογραφής του 2002.
Η εθνική σύνθεση είναι η εξής :
(Τα στοιχεία αναφέρονται σε εκείνους για τους οποίους είναι διαθέσιμη πληροφορία για την εθνικότητα, που δεν είναι για 14.705 άτομα ή 7,5% του πληθυσμού της πόλης).
Η θρησκευτική σύνθεση είναι η εξής : 59,8% Ρουμάνοι Ορθόδοξοι, 14,3% Προτεστάντες, 9,4% Ρωμαιοκαθολικοί, 5% Πεντηκοστιανοί, 3,7% Βαπτιστές, 3,4% Ανατολικοί Καθολικοί (Ουνίτες) και 4,4% άλλοι, μη δηλώσαντες ή τίποτε.
Εβραϊκή κοινότητα
Η χεβρά καντισά ("αγία κοινωνία") ιδρύθηκε το 1735, η πρώτη συναγωγή το 1803 και το πρώτο κοινοτικό σχολείο το 1839. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα δεν επιτρεπόταν στους Εβραίους να δραστηριοποιούνται σε κανένα άλλο μέρος της πόλης και όφειλαν να επιστρέψουν στο σούρουπο στη δική τους συνοικία. Η άδεια να ζουν σε οποιοδήποτε μέρος της πόλης τους δόθηκε το 1835.
Η Εβραϊκή κοινότητα της Οράντεα διχάστηκε (1869-1871) σε Ορθόδοξο και Νεολογικό εκκλησίασμα. Αν και τα μέλη του Νεολογικού εκκλησιάσματος παρέμειναν μέλη της χεβρά καντισά άρχισαν να χρησιμοποιούν δικό τους κοιμητήριο το 1899. Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Εβραίοι της Οραντέα είχαν κερδίσει εξέχουσα θέση στη δημόσια ζωή της πόλης. Υπήρχαν Εβραίοι κατασκευαστές, έμποροι, δικηγόροι, γιατροί και αγρότες. Ο αρχηγός της αστυνομίας (1902) ήταν Εβραίος και στο δημοτικό συμβούλιο το εβραϊκό στοιχείο εκπροσωπείτο αναλογικά. Η κοινότητα διέθετε, εκτός από το νοσοκομείο και τη χεβρά καντισά, ένωση εβραίων γυναικών, ένα γυμνάσιο, μια επαγγελματική σχολή για αγόρια και κορίτσια, μια θρησκευτική σχολή, συσσίτιο απόρων κλπ.
Σύμφωνα με το Κέντρο Εβραϊκής Τέχνης:
"Η Εβραϊκή κοινότητα της Οράντεα ήταν κάποτε η πιο δραστήρια τόσο εμπορικά όσο και πολιτιστικά στην Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία. Το 1944 είκοσι πέντε χιλιάδες Εβραίοι της Οράντεα απελάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους Ναζί, αποδεκατίζοντας έτσι αυτή το ζωτικής σημασίας κοινότητα. Μόνο τριακόσιοι Εβραίοι κατοικούν στην Οράντεα σήμερα. Στο κέντρο της πόλης, στην όχθη του ποταμού και δεσπόζοντας πάνω από άλλα κτίρια στην περιοχή είναι σήμερα ο Νεολογικός Ναός της Συναγωγής, που χτίστηκε το 1878. Η ασυνήθιστη σχήματος κύβου συναγωγή με το μεγάλο τρούλο της είναι μία από τις μεγαλύτερες στη Ρουμανία. Στο εσωτερικό της υπάρχει ένα μεγάλο όργανο και διακοσμήσεις. Το 1891, η ορθόδοξη κοινότητα έχτισε επίσης ένα συγκρότημα κτιρίων, συμπεριλαμβανομένων δύο συναγωγών και ενός κοινοτικού κέντρου."
Το 1944, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ουγγαρίας από τη Ναζιστική Γερμανία, οι Ουγγρικές αρχές περιόρισαν τους Εβραίους κατοίκους στο γκέτο της πόλης, πριν τους στείλουν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Απόγονοι των προ του Ολοκαυτώματος Ασιδαίων της Οράντεα ίδρυσαν μια συναγωγή στη Νέα Υόρκη. Στη συναγωγή τελείται τόσο μια παραδοσιακή Σεφαρδίτικη όσο και μια παραδοσιακή Ασκεναζίτικη λειτουργία, η δεύτερη υπό το όνομα Bais Medrash Igud Avreichim of Groisverdain (η Οραντέα στα Γίντις).
Οικονομία
Η Οραντέα είναι εδώ και χρόνια μια από τα πιο ευημερούσες πόλεις στη Ρουμανία. Το κατά κεφαλή ΑΕΠ της Οραντέα είναι περίπου 150% του μέσου Ρουμανικού. Μετά το 1989, λόγω της σημαντικής καταναλωτικής της  βάσης των καταναλωτών, η Οραντέα γνώρισε μια οικονομική ανανέωση, όχι τόσο στη βιομηχανία αλλά περισσότερο στον τομέα των υπηρεσιών, όπως το εμπόριο και τον τουρισμό.
Η Οραντέα έχει ποσοστό ανεργίας 6,0%, ελαφρώς χαμηλότερο του μέσου Ρουμανικού, αλλά πολύ υψηλότερο από το γύρω στα 2% μέσο της Επαρχίας Μπίχορ. Σήμερα η Οράντεα παράγει περίπου το 63% της παραγωγής της Επαρχίας Μπίχορ, ενώ αντιπροσωπεύει το 34,5% του πληθυσμού της. Οι κυριότερες βιομηχανίες της είναι επίπλων, υφασμάτων, είδων ένδυσης και υπόδησης και επεξεργασίας τροφίμων. Η οικονομία της Οράντεα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και τους φόρους ακινήτων που καταβάλλονται από τους πολίτες.
Το 2012, η Οράντεα είχε το μεγαλύτερο προϋπολογισμό στην περιοχή της Τρανσυλβανίας, ξεπερνώντας τις γειτονικές της πόλεις Αράντ και Κλουζ-Ναπόκα. Στην Οράντεα βρίσκονται μερικές μεγάλες Ρουμανικές επιχειρήσεις, όπως οι Adeplast, RCS-RDS, European Drinks και FrigoExpress.
Εκπαίδευση
thumb|right|200px|Η Ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Η Οράντεα είναι ένα από τα κύρια εκπαιδευτικά κέντρα της Ρουμανίας με το πανεπιστήμιο της να είναι ένα από τα μεγαλύτερα και εκσυγχρονισμένα της χώρας. Περιλαμβάνει συνολικά 15 σχολές με 2.000 εργαζόμενους και περίπου 35.000 φοιτητές.
Αρχιτεκτονική
Η σημερινή αρχιτεκτονική της Οράντεα είναι ένα μείγμα πολυκατοικιών της Κομμουνιστικής εποχής, κυρίως στα προάστια, και τα όμορφα ιστορικά κτίρια που είναι απομεινάρια της εποχής, που η πόλη ανήκε στην Αυστροουγγαρία. Εκτός από τα πολλά Μπαρόκ κτίρια, η Οράντεα διακρίνεται για ιδιαίτερα πλούσια συλλογή Αρ Νουβό αρχιτεκτονικής.
Την Αρ Νουβό είναι εύκολο να διακρίνει κανείς λόγω των καμπύλων, κυματιστών γραμμών της που «απορρέουν» φυσικά, με συγκοπτόμενους ρυθμούς, όπως ένα επαναλαμβανόμενο μουσικό θέμα. Οι πολλές ανοικτές καμπύλες γραμμές - παραβολές και υπερβολές - σημαντικά στοιχεία του "εξοπλισμού" της Αρ Νουβό, δίνουν δυναμισμό και ρυθμό σε αυτά τα κτίρια και τα έργα τέχνης.
Εκφράζεται στις διακοσμητικές τέχνες, το σχεδιασμό και την αρχιτεκτονική. Το κύριο διακοσμητικό χαρακτηριστικό είναι η ασύμμετρη κυματιστή γραμμή, που τερματίζεται απότομα.
Η Οράντεα μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κέντρα της αρχιτεκτονικής του 1900 στη Ρουμανία και μπορεί να συγκριθεί με εκείνες της ζετσεσιονιστικής αρχιτεκτονικής στην Κεντρική Ευρώπη.
Ευρισκόμενη στα δυτικά σύνορα της Ρουμανίας, η Οράντεα, στις αρχές του 20ού αιώνα, ανήκε στην Κεντροευρωπαϊκή Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και έτσι επηρεαζόταν από τα καλλιτεχνικά ρεύματα του χώρου αυτού.
Τα κτίρια των αρχών του 20ου αιώνα φέρουν ολοφάνερα τα σημάδια της επιρροής του Λέχνερ και του Βιεννέζικου Ζετσεσιονισμού, αποτελώντας σημαντική κληρονομιά των μεγάλων αρχιτεκτόνων του καλλιτεχνικού κινήματος του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα. Η αρχιτεκτονική και το δομημένο περιβάλλον της Οράντεα πρέπει να προσεγγιστεί μόνο στο πλαίσιο της Κεντροευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής.
Με την ανεξαρτησία και την προσωπικότητά της, η Οράντεα έχει μια θέση μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών οικογένειων της επίμονα καμπυλωτής Τέχνης του 1900 ,ιδίως όσον αφορά την περιοχή ανάμεσα στην Ακρόπολη και τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Εδώ υπάρχουν μέγαρα (Μόσκοβιτς Ι και ΙΙ, Απόλλων, Στερν, Οικίες Αντόργιαν Ι και ΙΙ, Ντάρβασι), επαύλεις (Λα Ρος, Βαγκό, Οκάνυ Σβαρτς), ξενοδοχεία (Παννόνια, Εμκε, Ριμονόζυ, Βαϊσζλόβιτς, Βουλτουρούλ Νέγκρου), στρατιωτικά κτίρια στην Οδό Armatei Române, βιομηχανικά κτίρια και αποθήκες (ζυθοποιέία, οινοπνευματοπιεία, κεραμοποιεία και καμινάδα ηλεκτρικού εργοστασίου), δημόσια ιδρύματα (Δημαρχείο, Μέγαρο Ορθόδοξης Επισκοπής, Μέγαρο Ελληνοκαθολικής (Ουνιτικής) Επισκοπής, Δικαστικό Μέγαρο, τράπεζες, εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο κ.λπ.), σχεδιασμένα από αρχιτέκτονες που έχουν προνομιακή θέση στον κατάλογο της Ευρωπαϊκής Αρχιτεκτονική του 1900 : Οντον Λέχνερ, Γιάκαμπ Ντέζε, Κόμορ Μάρσελ, Λάζλο και Γιόζεφ Βάγκο, Βαλέρ Μέντε, Φέρεντς Ζτάριλ, Φέρεντς Λεμπλ, Κάλμαν Ριμανότσι, Αντον Ζάλερμπεκ. Οι μεγάλοι αυτοί αρχιτέκτονες έφεραν στην Οράντεα τη επιρροή της Βιέννης και της Βουδαπέστης μέσω τω έργων τους, που διαθέτουν ένα νέο ύφος, διαφορετικό από τα ακαδημαϊκά, δημιουργώντας υφολογική διαφοροποίηση με βάση την εφευρετικότητα και την πρωτοτυπία.
Οπως πολλές άλλες Ευρωπαϊκές πόλεις, το "Μικρό Παρίσι", όπως ονομάστηκε η Οράντεα στις αρχές του περασμένου αιώνα, έχει μια γοητεία της Μπελ Επόκ που της δίνει η ζετσεσιονιστική, εκλεκτικιστική, νεορουμανική, νεοκλασική και Μπαρόκ αρχιτεκτονική της. Χωρίς να εντυπωσιάζουν με το μέγεθος ή τη χλιδή τους, τα κτίρια της Οράντεα  έχουν μια αύρα ευμερίας, φινέτσας και ποιότητας που αποτυπώνεται στη μνήμη. Οι αρχές του 20ου αιώνα εκπροσωπούνται αρκετά στο κέντρο, αλλά σχεδόν κάθε περιοχή της πόλης έχει κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό. Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει μεγάλης αξίας ιστορική, πολιτιστική, αρχιτεκτονική και πολεοδομική κληρονομιά. Περιλαμβάνει οικιστικούς πυρήνες, αρχιτεκτονικά απομεινάρια, τα μνημεία της αρχιτεκτονικής και της πολεοδομίας από το 16ο αιώνα έως και τις καλά εκπροσωπούμενες αρχές του 20ου αιώνα και κανένα από τους μνημεία δεν είναι ενοχλητικό ή παράφωνο.
Αναλύοντας την ενότητα του ύφους και της διακόσμησης ως εγγενή αξία της Αρ Νουβό, μπορούμε να βρούμε ένα συνεκτικό ύφος που συνδυάζει την αρχιτεκτονική δομή και τα καλλιτεχνικά μέσα της. Γύψινες διακοσμήσεις, αγάλματα και μετάλλια, σιδηροκατασκευές, βιτρό, αδιαφανές και χρωματιστό γυαλί - όλα δικαιολογούν τη διακόσμηση ως αρχή της αρχιτεκτονικής, με βάση την αξία της γραμμής, στην οργανική δύναμη του φυτού και στα δομικά σύμβολα. Η αρχιτεκτονική της Οράντεα είναι αποτέλεσμα των αξιών που δημιουργήθηκαν από μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αξιόλογη εθνοτική σύνθεση, υλοποιημένη με μια πολύτιμη ανταλλαγή σπάνιου πλούτου και σε μια κοινή κληρονομιά μεγάλου μεγαλείου και ομορφιάς. Με την εμφανή και σπάνια ιδιαιτερότητα της, φαίνεται να είναι εξαιρετικά πολύτιμη. Η κληρονομιά αποτελεί εδώ ένα ενοποιητικό στοιχείο, ένα όργανο της κοινωνικής συνοχής, που προκάλεσε ένα πολιτιστικό μωσαϊκό και μια πρωτότυπη σύνθεση, όπως τις διαλέκτους μιας γλώσσας - το αποτέλεσμα είναι μια υφολογική διάλεκτος που προκύπτει από αμοιβαίους καλλωπισμούς και γονιμοποιήσεις.
Η συμβολή αυτή, μια Ρουμανική υφολογική επέμβαση σε ένα σημαντικό ευρωπαϊκό ρεύμα, αξίζει ιδιαίτερη προσοχή και σημαντική προβολή, για να τονιστεί η ποιότητα, τη γενναιοδωρία, την αυθεντικότητα και την εξαιρετική αξία της αρμονικής συνύφανσης που προέκυψε.
Η αυθεντικότητα του χώρου διατηρήθηκε και τροφοδοτήθηκε πολύ καλά από τις προηγούμενες γενιές. Αν η τοπική ιδιαιτερότητα δεν καλοδιατηρηθεί, το μεγαλύτερο μέρος της πολιτιστικής ταυτότητας, τόσο σημαντική για την ταυτότητα ενός λαού, θα χαθεί. Ολόκληρη η κοινότητα πρέπει να αισθάνεται υποχρεωμένη για μεγαλύτερη προσοχή και ευαισθησία όσον αφορά την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και οι αρχές και οι εμπειρογνώμονες πρέπει να αναπτύξουν πολιτικές και δράσεις για τη διατήρηση μιας τέτοιας πολύτιμης κληρονομιάς. Είναι απαραίτητο να μελετηθούν και να γνωστοποιηθούν οι διαφορετικές απόψεις για τη διατήρηση και να επιλέγουν προσεκτικά οι κατάλληλες, προκειμένου να αποφευχθούν πιθανές παγίδες που μπορεί να προέλθουν από την προσπάθεια να διατηρηθεί μια ισορροπία μεταξύ διατήρησης και διαχείρισης της ιστορικής πόλης.
Toυριστικά Αξιοθέατα
Αξίζει να επισκεφτεί κανείς το όμορφο κέντρο της πόλης, όπως και τα ιαματικά λουτρά Μπάιλε Φελίξ, προσβάσιμα με το λεωφορείο, λίγο έξω από την πόλη.
Αλλα αξιοθέατα είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Κλαυδία Μαρκέλλα
Κλαυδία Μαρκέλλα είναι το όνομα των δύο θυγατέρων του Γαΐου Κλαυδίου Μαρκέλλου του Νεότερου υπάτου το 50 π.Χ. και της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής του Οκταβιανού Αυγούστου· για την οποία ήταν ο πρώτος σύζυγος. Σύμφωνα με τον ιστορικό Σουητώνιο, ήταν γνωστές με το όνομα οι αδελφές Μαρκέλλες ή οι δύο Μαρκέλλες. Γεννήθηκαν στη Ρώμη και το διάστημα 40-36 π.Χ. ζούσαν με τη μητέρα τους και τον δεύτερο σύζυγό της Μάρκο Αντώνιο στην Αθήνα. Το 36 π.Χ. ο Μ. Αντώνιος τους εγκατέλειψε για την Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου. Τότε η μητέρα τους τις πήρε πίσω στη Ρώμη, όπου ανατράφηκαν από τη μητέρα τους, τον Αύγουστο και τη νέα του σσύζυγο Λιβία Δρουσίλλα. Οι δύο αδελφές αποτελούν τον σύνδεσμο μεταξύ της Δημοκρατίας και της Αυτοκρατορίας της Ρώμης: με τους γάμους της και τα τέκνα τους εξασφάλισαν τις δημοκρατικές αρχές στην επόμενη γενεά.
Το όνομα Κλαυδία Μαρκέλλα αναφέρεται στις παρακάτω:
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Βιτουμάς Τρικάλων
Ο Βιτουμάς ή Βυτουμάς είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
O Βιτουμάς βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Κόζιακα και δυτικά του Πηνειού, σε υψόμετρο 240 μέτρα ενώ απέχει περίπου 10 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας όταν ήταν το παλιό μετόχι της ιστορικής μονής Κοίμησης Θεοτόκου Βουτυμά που είναι κτισμένη δυτικότερα και ψηλότερα (υψόμετρο 540 μ.) στις πλαγιές του βουνού. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την γεωργία.
Κάστρο Βυτουμά
Βορειοανατολικά του χωριού και σε απόσταση 200 μέτρα, κατά μήκος ενός αντερείσματος του βουνού Μεγάλη Ράχη και σε υψόμετρο 500 μέτρα υπάρχουν τα ερείπια του αρχαίου Κάστρου Βυτουμά. Ηπερίμετρος των τειχών ξεπερνά τα 300 μέτρα και είναι κτισμένα εξωτερικά από ακανόνιστες πελεκημένες πέτρες διαφορετικών μεγεθών. Στο νότιο μέρος τους διασώζεται ημικυκλικός πύργος, ενώ στο ανατολικό τετράγωνος.
Ι.Μ. Κοίμησης Θεοτόκου Βυτουμά
Το μοναστήρι ιδρύθηκε, σύμφωνα με γραπτές πηγές, το 1161 με έξοδα του Κωνσταντίνου Ταρχανιώτη και της συζύγου του Ζωής και αναφέρεται στον υπ΄αρίθμ. 141 κώδικα της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Μεγάλο Μετέωρο) που είναι αντίγραφο του 17ου αιώνα. Το καθολικό είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και βρίσκεται στο κέντρο του περιβόλου. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με υπερυψωμένο το κεντρικό κλίτος και μεταγενέστερης εποχής νάρθηκα (του 1662) στη δυτική του πλευρά. Διαθέτει αξιόλογο ζωγραφικό διάκοσμο και ξυλόγλυπτο τέμπλο τα οποία χρονολογούνται στο 1600. Νότια της εισόδου της μονής υπάρχει παρεκκλήσι, το οποίο είναι επίσης αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και χρονολογείται στα 1559. Έχει χαρακτηριστεί από το 1993 ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1908 ως Μετόχι Βιτουμά στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγινίου. Διορθώθηκε σε Βιτουμάς το 1940. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Καλαμπάκα και την Αγία Παρασκευή αποτελούν την κοινότητα Καλαμπάκας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμπάκας του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 175 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Ακαδημαϊκό αποθετήριο
Ως ακαδημαϊκό αποθετήριο ορίζεται το σύνολο των υπηρεσιών που προσφέρει ένα πανεπιστήμιο στα μέλη της κοινότητάς του για τη διαχείριση και διάχυση του ψηφιακού περιεχομένου που δημιουργείται από το ίδιο το πανεπιστήμιο και τα μέλη του.
Το ιδρυματικό αποθετήριο αποτελεί μια δέσμευση του οργανισμού για τη διαχείριση αυτού του ψηφιακού περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένης της συντήρησής του σε βάθος χρόνου όπου κρίνεται απαραίτητη, καθώς και για την οργάνωση και την πρόσβαση ή διανομή του.
Στην Ελλάδα, έχουν δημιουργηθεί αρκετά ιδρυματικά αποθετήρια από ελληνικά ανώτατα ιδρύματα:
Παράλληλα με τα ακαδημαϊκά αποθετήρια έχει αναπτυχθεί και το http://openarchives.gr μια μηχανή αναζήτησης ελληνικών ψηφιακών βιβλιοθηκών που πραγματοποιεί ταυτόχρονη αναζήτηση σε όλα τα ελληνικά ακαδημαϊκά αποθετήρια.
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Κομητεία Κλαρκ (Νεβάδα)
Η Κομητεία Κλαρκ (αγγλικά: Clark County, Nevada), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 16 κομητείες στη πολιτεία της Νεβάδα. Αποτελεί την πολυπληθέστερη κομητεία της Νεβάδα καθώς και την 11η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
O πληθυσμός της κομητείας Κλαρκ (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ) ανέρχεται σε 2.347.920 κατοίκους κατέχοντας το 74% του πληθυσμού ολόκληρης της πολιτείας. Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας είναι το Λας Βέγκας.
Μαρία της Άμνιας
thumb|right|210px|Πανομοιότυπο της γραφής της βασίλισσας Μαρίας Η Μαρία της Άμνιας (770 - μετά το 823) ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα και έζησε στα τέλη του 8ου και αρχές του 9ου αιώνα. Καταγόταν από την Άμνια της Παφλαγονίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι η ατυχής σύζυγος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ' την οποία αυτός εχώρισε για να νυμφευτεί την Θεοδότη. Η καταγωγή της ήταν από την Αρμενία, εγγονή του Φιλαρέτου του ελεήμονα. Ο Κωνσταντίνος, από σφοδρό έρωτα προς την Θεοδότη απέπεμψε αδίκως την Μαρία παρά τις παραστάσεις του πατριάρχη Ταρασίου και την έκλεισε σε μονή το έτος 795 μαζί με τις κόρες τους Ευφροσύνη και Ειρήνη. Έκτοτε χάνονται τα ίχνη της και δεν είναι γνωστό πότε πέθανε.
Έργα της
Η βασίλισσα Μαρία σύμφωνα με τον Σπ. Λάμπρο, αντέγραψε το έτος 800 σε περγαμηνή τον κώδικα που φυλάγεται στην μονή του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος με αύξοντα αριθμό 2. Ο κώδικας περιέχει τις πράξεις των Αποστόλων, τις επιστολές των Αποστόλων και την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, με ερμηνείες του Ανδρέα του Καισαρείας. Ωστόσο, ο Σπυρίδων Λάμπρος έπεσε σε πλάνη και απέτυχε να χρονολογήσει το χειρόγραφο με ακρίβεια.
Το συγκεκριμένο χειρόγραφο χρονολογήθηκε βάσει παλαιογραφικής αναλύσεως, δηλαδή κατόπιν αναλύσεως της γραφής, τον 11° αιώνα από τον Αθανάσιο Παπαδόπουλο-Κεραμέα το 1905, σε μελέτη του δημοσιευμένη στην Byzantinische Zeitschrift. Συνεπώς, το σημείωμα δεν μπορεί να αναφέρεται στην Μαρία της Άμνιας, αλλά η βασίλισσα Μαρία του 11ου αιώνα είναι η Μαρία η Αλανή, σύζυγος του Μιχαήλ Ζ' Δούκα και έπειτα του Νικηφόρου Γ' Βοτανειάτη. Το σημείωμα "Σταυρέ φύλαττε βασίλισσαν Μαρίαν", σύγχρονο της αντιγραφής του χειρογράφου τον 11° αιώνα, δεν σημαίνει ότι η Μαρία αντέγραψε τον κώδικα αλλά ότι ήταν η παραλήπτης. Το σημείωμα κάτω αριστερά αποδίδεται στον γνωστό πλαστογράφο του 18ου αιώνα, Κωνσταντίνου Σιμωνίδη, ο οποίος για να ανυψώσει την αξία του χειρογράφου, απέδωσε την αντιγραφή του σε μία γυναίκα.
Τα πρώτα φύλλα του κώδικα είναι χάρτινα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο χειρόγραφο που είναι περγαμηνά, και έχουν προστεθεί αργότερα και κάποια χαρτώα φύλλα στο μέσο του χειρογράφου. Σε ένα από τα χάρτινα πρώτα φύλλα, βρίσκεται η σημείωση από έναν μοναχό του 18ου αιώνα: "Ἐγγράφη δὲ παρὰ Μαρίας βασιλίσσης ἐν ἒτει ω+800", η οποία αποτελεί την αφετηρία της λανθασμένης χρονολόγησης και απόδοσης του χειρογράφου στη Μαρία της Άμνιας.
Επίσης σώζεται απόγραφο του ίδιου κώδικα που φυλάγεται στην μονή Αγίου Παύλου με αύξοντα αριθμό 48. Το απόγραφο χρονολογείται τον 19ο αιώνα και γράφτηκε από τον μοναχό βιβλιογράφο Ιάκωβο Αγιορείτη τον πρεσβύτερο.
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί βιβλιογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Παιδί 44
Το Παιδί 44, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2008, είναι μυθιστόρημα μυστηρίου του Βρετανού συγγραφέα Τομ Ρομπ Σμιθ. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα σε μια τριλογία με πρωταγωνιστή τον πρώην πράκτορα του MGB Λέο Ντεμίντοβ, ο οποίος διερευνά μια σειρά φοβερών δολοφονιών παιδιών στη Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν.
Βραβεία
Το «Παιδί 44» έχει μεταφραστεί σε 36 γλώσσες. Επιπλέον, προτάθηκε για 17 διεθνή βραβεία και κέρδισε επτά.
Το 2008 αναφέρθηκε στον μακρύ κατάλογο για το βραβείο Man Booker, προτάθηκε για το βραβείο Costa First Novel 2008 (πρώην Whitbread) και έλαβε το βραβείο CWA Ian Fleming Steel Dagger ως το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς από την Ένωση Συγγραφέων εγκλημάτων. Παρομοίως, ήταν υποψήφιο για το βραβείο Desmond Elliott για το πρώτο του μυθιστόρημα το 2008 και στον συγγραφέα απονεμήθηκε το 2008 το Βραβείο Βιβλίου Galaxy ως ο καλύτερος νέος συγγραφέας.
Τον Ιούλιο του 2009, ο συγγραφέας κέρδισε το βραβείο Waverton Good Read για το πρώτο μυθιστόρημα και το Βραβείο Βιβλίου Galaxy για τον Καλύτερο Νέο Συγγραφέα.
Τον Ιανουάριο του 2011, οι Ρίτσαρντ Μέιντλεϊ και Τζούντυ Φίννεγκαν το καταχώρησαν στον όμιλο βιβλίων με τα 100 Βιβλία της δεκαετίας.
Αποδοχή
Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης αποκάλεσαν το «Παιδί 44» μια ιστορία με «σφιχτή ύφανση», «έξυπνη πλοκή» και «υψηλή τάση». Η Sunday Telegraph το επαίνεσε ως μια «αξέχαστη πρεμιέρα»: «η ατμόσφαιρα της παράνοιας και του παραλύοντος φόβου είναι έξοχα απεικονισμένος και αδιάκοπα ζοφερός». Το Circus Reviews έδωσε μια αναθεώρηση με αστέρι, αποκαλώντας το «πολύκροτο» «με ρυθμό με νεύρο και ένταση και ατμόσφαιρα που καμουφλάρει άγριες συμπτώσεις». Σε μια κριτική του Observer, ο Πήτερ Γκούττριτζ το επαίνεσε ως ένα «συναρπαστικό, έντονο έργο μυθοπλασίας».
Προσαρμογή ταινίας
Τον Απρίλιο του 2007, ανακοινώθηκε ότι ο Ρίντλεϊ Σκοτ είχε αναλάβει τα δικαιώματα των ταινιών. Το Φοξ 2000 αγόρασε το έργο και το 2009 ανακοινώθηκε μια ταινία με βάση το μυθιστόρημα, με τον Σκοτ να αναφέρεται αρχικά ως σκηνοθέτης και παραγωγός. Τελικά η ταινία «Παιδί 44» (Child 44, 2015) παρήχθη από τους Σκοτ και Μάικλ Κόστιγκαν σε σκηνοθεσία του Ντάνιελ Εσπινόσα. Στο «Παιδί 44» πρωταγωνίστησαν οι Γκάρι Όλντμαν, Τομ Χάρντι, Νούμι Ραπάς, Τσαρλς Ντανς και Τζόελ Κίναμαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Έργα με θέμα την παιδική κακοποίηση
Γαλαξιακή άλως
μικρογραφία|O [[NGC 3923 είναι γαλαξίας όπου παρατηρείται η άλως του διατεταγμένη σε επίπεδα.]] Η γαλαξιακή άλως είναι ένα εκτεταμένο, σχεδόν σφαιρικό συστατικό ενός γαλαξία που εκτείνεται πέρα από το κύριο, ορατό σώμα του γαλαξία Αρκετά διαφορετικά συστατικά των γαλαξιών περιλαμβάνουν την άλω όπως:
Η διάκριση ανάμεσα στην άλω και το κύριο σώμα του γαλαξία είναι εμφανέστερη στους σπειροειδείς γαλαξίες, όπου το σφαιρικό σχήμα της άλω αντιπαραβάλλεται με τον γαλαξιακό δίσκο. Σε έναν ελλειπτικό γαλαξία, δεν υπάρχει απότομη μετάβαση μεταξύ των άλλων στοιχείων του γαλαξία και της άλω.
Αστρική άλως
Η αστρική άλως είναι ένας σχεδόν σφαιρικός πληθυσμός αστρικών πεδίων και σφαιρικών σμηνών. Περιβάλλει τους περισσότερους γαλαξίες δίσκου καθώς και μερικούς ελλειπτικούς γαλαξίες τύπου cD. Μια μικρή ποσότητα (περίπου ένα τοις εκατό) της αστρικής μάζας ενός γαλαξία βρίσκεται στην αστρική άλω, που σημαίνει ότι η φωτεινότητά της είναι πολύ χαμηλότερη από άλλα συστατικά του γαλαξία.
Η αστρική άλως του Γαλαξία μας περιέχει σφαιρικά σμήνη, μεταβλητούς αστέρες RR Λύρας με χαμηλή περιεκτικότητα σε μέταλλα, και υπονάνους. Οι αστέρες στην αστρική άλω τείνουν να είναι παλιοί (οι περισσότεροι έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 12 δισεκατομμυρίων ετών) και φτωχοί σε μέταλλα, αλλά υπάρχουν και άλω αστρικών σμηνών με παρατηρούμενο μεταλλικό περιεχόμενο παρόμοιο με τους αστέρες του γαλαξιακού δίσκου. Τα αστέρια της άλω του Γαλαξία έχουν μια παρατηρούμενη ακτινική διασπορά ταχύτητας περίπου 200km / s και χαμηλή μέση ταχύτητα περιστροφής περίπου 50km / s. Ο σχηματισμός αστέρων στην αστρική άλω του Γαλαξία έχει διακοπεί σε σημαντικά προγενέστερο χρόνο.
Γαλαξιακή κορώνα
Η γαλαξιακή κορώνα είναι μια διανομή αερίου που εκτείνεται μακριά από το κέντρο του γαλαξία. Μπορεί να ανιχνευθεί από το ξεχωριστό φάσμα εκπομπών που εκπέμπει, δείχνοντας την παρουσία αερίου HI και άλλων χαρακτηριστικών που ανιχνεύονται με φασματοσκοπία ακτίνων Χ.
Άλως σκοτεινής ύλης
Η άλως της σκοτεινής ύλης είναι μια θεωρητική κατανομή της σκοτεινής ύλης που εκτείνεται σε όλο τον γαλαξία και εκτείνεται πολύ πέρα από τα ορατά συστατικά του. Η μάζα της άλω της σκοτεινής ύλης είναι πολύ μεγαλύτερη από τη μάζα των άλλων συστατικών του γαλαξία. Η ύπαρξή της υποτίθεται για να υπολογίσει το βαρυτικό δυναμικό που καθορίζει τη δυναμική των σωμάτων μέσα στους γαλαξίες. Η φύση των άλω της σκοτεινής ύλης είναι ένας σημαντικός τομέας της τρέχουσας έρευνας στην κοσμολογία, ιδιαίτερα της σχέσης της με τον γαλαξιακό σχηματισμό και την εξέλιξη.
Το προφίλ Navarro-Frenk-White είναι ένα ευρέως αποδεκτό προφίλ πυκνότητας της άλω της σκοτεινής ύλης που προσδιορίζεται μέσω αριθμητικών προσομοιώσεων. Αντιπροσωπεύει την πυκνότητα μάζας της άλω της σκοτεινής ύλης ως συνάρτηση του r, η απόσταση από το γαλαξιακό κέντρο: όπου το r_{s} είναι μια χαρακτηριστική ακτίνα για το μοντέλο, είναι η κρίσιμη πυκνότητα (όπου το H είναι η σταθερά του Hubble ), και \delta_c είναι μια αδιάστατη σταθερά. Η αόρατη συστατική άλως δεν μπορεί να επεκταθεί με αυτό το προφίλ πυκνότητας επ' αόριστον, αυτό θα οδηγούσε σε αποκλίνον ολοκλήρωμα κατά τον υπολογισμό της μάζας. Παρέχει, ωστόσο, ένα πεπερασμένο δυναμικό βαρύτητας για όλα τα r. Οι περισσότερες μετρήσεις που μπορούν να γίνουν είναι σχετικά μη ευαίσθητες στη μαζική κατανομή της άλω. Αυτό είναι συνέπεια των νόμων του Νεύτωνα, που δηλώνουν ότι εάν το σχήμα της άλω είναι σφαιροειδές ή ελλειπτικό, δεν θα υπάρξει καθαρή βαρυτική επίδραση από τη μάζα της άλω σε απόσταση r από το γαλαξιακό κέντρο σε ένα αντικείμενο που είναι πιο κοντά στο γαλαξιακό κέντρο απ' ότι r. Η μόνη δυναμική μεταβλητή που σχετίζεται με την έκταση της άλω που μπορεί να περιοριστεί είναι η ταχύτητα διαφυγής: τα ταχύτερα κινούμενα αστρικά αντικείμενα που εξακολουθούν να είναι βαρυτικά συνδεδεμένα με τον Γαλαξία μπορούν να δώσουν ένα χαμηλότερο όριο στο μαζικό προφίλ των εξωτερικών άκρων της σκοτεινής άλω.
Δημιουργία γαλαξιακών άλων
Ο σχηματισμός των αστρικών άλων συμβαίνει φυσιολογικά σε μοντέλο ψυχρής σκοτεινής ύλης του σύμπαντος, όπου η εξέλιξη συστημάτων όπως οι άλω, εμφανίζονται από κάτω προς τα πάνω, δηλαδή η δομή μεγάλης κλίμακας των γαλαξιών σχηματίζεται ξεκινώντας από μικρά αντικείμενα. Οι άλω, που αποτελούνται τόσο από τη βαρυονική όσο και από τη σκοτεινή ύλη, σχηματίζονται με συγχώνευση μεταξύ τους. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο σχηματισμός γαλαξιακών άλων μπορεί επίσης να οφείλεται στα αποτελέσματα της αυξημένης βαρύτητας και της παρουσίας αρχέγονων μαύρων οπών. Το αέριο από τις συγχωνεύσεις άλων κατευθύνεται προς το σχηματισμό των κεντρικών γαλαξιακών στοιχείων, ενώ οι αστέρες και η σκοτεινή ύλη παραμένουν στη γαλαξιακή άλω.
Παραπομπές
Αλως
Λυκάνθρωπος (τηλεοπτικό σπέσιαλ)
Το Λυκάνθρωπος (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Werewolf by Night) είναι ένα Αμερικανικό τηλεοπτικό σπέσιαλ σε σκηνοθεσία από τον Μάικλ Τζακίνο, και σενάριο από τους Χέδερ Κουίν και Πίτερ Κάμερον για την συνδρομητική υπηρεσία Disney+, βασισμένη στον ομώνυμο χαρακτήρα των Marvel Comics. Είναι η πρώτη Ξεχωριστή Παρουσίαση των Marvel Studios στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU), και η ιστορία της συμβαδίζει με τα γεγονότα των ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών του franchise.
Ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ πρωταγωνιστεί ως Τζακ Ράσελ / Λυκάνθρωπος, μαζί με τους Λόρα Ντόνελι και Χάριετ Σάνσομ Χάρις. Η ανάπτυξη του σπέσιαλ ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2021, με τον Μπερνάλ να επιλέγεται τον Νοέμβριο. Ο Τζακίνο αποκαλύφθηκε ως σκηνοθέτης τον Μάρτιο του 2022, πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα αργότερα τον ίδιο μήνα στα Trilith Studios στην Ατλάντα, τα οποία ολοκληρώθηκαν στα τέλη του Απριλίου. Ανακοινώθηκε επίσημα τον Σεπτέμβριο, με τον Τζακίνο να επιβεβαιώνει πως επίσης το σύνθεσε.
Το Λυκάνθρωπος κυκλοφόρησε στις 7 Οκτωβρίου του 2022, ως μέρος της Φάσης Τέσσερα του MCU. Το σπέσιαλ έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με επαίνους για την χρήση των πρακτικών εφέ, την ασπρόμαυρη κινηματογραφία, τις ερμηνείες (κυρίως αυτές των Μπερνάλ και Ντόνελι), την σκηνοθεσία και την μουσική του Τζακίνο, και την ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Τηλεταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Ταινίες του Disney+ Κατηγορία:Μέσα της Τέταρτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Ξεχωριστές Παρουσιάσεις των Marvel Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές γυρισμένες στα Trilith Studios
Χόγκουαρτς
Η Σχολή Μαγείας και Ξορκιών «Χόγκουαρτς», ευρύτερα γνωστή και ως Χόγκουαρτς, είναι φανταστικό αγγλικό οικοτροφείο μαγείας για μαθητές ηλικίας από έντεκα έως δεκαοκτώ ετών και πρόκειται για τον κύριο τόπο δράσης στη λογοτεχνική και κινηματογραφική σειρά του Χάρι Πότερ, καθώς και για το κυρίως σκηνικό στο σύμπαν του Μαγικού Κόσμου που δημιούργησε η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ.
Η Σχολή βρίσκεται στα Υψίπεδα της Σκωτίας και δέχεται μαθητές-μάγους από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Αναφέρεται ως κρατικό σχολείο, χρηματοδοτούμενο από το Υπουργείο Μαγείας.
Η ακριβής τοποθεσία της δεν έγινε γνωστή, αφού είχε χαρακτηριστεί ως αχαρτογράφητη. Για τους Μαγκλ, το σχολείο έχει την όψη ενός παλαιού και εγκαταλελειμμένου κάστρου. Ομοίως με αυτό, οι τοποθεσίες αρκετών σχολών μαγείας προστατεύονται με σκοπό να αποτραπεί η αποκάλυψη των μεθόδων διδασκαλίας τους, αλλά και η προστασία των μαθητών τους και των ίδιων των κτιρίων από κάτι ζημιογόνο.
Ιδρυμένο γύρω στον 10ο αιώνα, το Χόγκουαρτς θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα εκπαιδευτικά ιδρύματα μαγείας στον κόσμο των μάγων, αν και επίσης καλά θεωρούνται η Ακαδημία Μαγείας «Μπομπατόν» στη Γαλλία, το Ινστιτούτο «Ντάρμστρανγκ» που εικάζεται πως βρισκόταν στη Βόρεια Ευρώπη και τη Σχολή Μαγείας και Ξορκιών «Ίλβερμορνι» στις ΗΠΑ.
Οι μαθητές με μαγικές ικανότητες εγγράφονται στη σχολή κατά τη γέννησή τους και γίνονται δεκτοί στην ηλικία των έντεκα, ενημερώνοντάς τους μέσω επιστολής που απεστάλη με ταχυδρομική κουκουβάγια. Ωστόσο, εάν το εν λόγω παιδί είναι γεννημένο ως μαγκλ ή ημίαιμο, σαν τον Χάρι Πότερ, και χωρίς γνώση του κόσμου των μάγων, ένα μέλος του προσωπικού του σχολείου επισκέπτεται το παιδί και την οικογένειά του για να τους ενημερώσει.