cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόστον Ρεντ Σοξ
Η Μπόστον Ρεντ Σοξ (αγγλικά: Boston Red Sox) είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα μπέιζμπολ με έδρα τη Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Η Ρεντ Σοξ μετέχει στο Μέιτζορ Λιγκ Μπέιζμπολ (MLB) ως μέλος της Αμέρικαν Λιγκ (AL) στην Ανατολική κατηγορία. Ιδρύθηκε το 1901 ως μία από τις οκτώ παραχωρήσεις δικαιόχρησης της Αμέρικαν Λιγκ, ενώ η έδρα της Ρεντ Σοξ είναι το Fenway Park από το 1912. Η ονομασία Ρεντ Σοξ επιλέχθηκε από τον ιδιοκτήτη της ομάδας, Τζον Ι. Τέιλορ, γύρω στο 1908, από προηγούμενες ομάδες που ήταν γνωστές ως "Μπόστον Ρεντ Στόκινγκς", συμπεριλαμβανομένου του προδρόμου της Ατλάντα Μπρέιβς.
Η Βοστώνη ήταν η κυρίαρχη ομάδα στο νέο πρωτάθλημα, νικώντας την Πίτσμπουργκ Πάιρετς στην πρώτη Παγκόσμια Σειρά το 1903 και κερδίζοντας τέσσερα ακόμα πρωταθλήματα μέχρι το 1918. Εντούτοις, πέρασε ένα από τα χειρότερα διαστήματα του πρωταθλήματος στην ιστορία του μπέιζμπολ, που ονομάστηκε "Curse of the Bambino" μετά την υποτιθέμενη αρχή της με την πώληση του Μπέιμπ Ρουθ στη μισητή Νιου Γιορκ Γιάνκις, δύο χρόνια μετά το πρωτάθλημα του 1918, μια 86ετή αναμονή πριν από το έκτο πρωτάθλημα της ομάδας το 2004. Η ιστορία της ομάδας κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος ήταν στιγματισμένη με μερικές από τις πιο αξέχαστες στιγμές στην ιστορία της Παγκόσμιας Σειράς, όπως η «mad dash» του Ίνος Σλότερ το 1946, το «Impossible Dream» του 1967, η προσπάθεια του Κάρλτον Φισκ το 1975 και το σφάλμα του Μπιλ Μπάκνερ το 1986. Μετά τη νίκη στην Παγκόσμια Σειρά του 2013, έγινε η πρώτη ομάδα που κέρδισε τρία τρόπαια της Παγκόσμιας Σειράς στον 21ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των πρωταθλημάτων το 2004 και το 2007. Η ιστορία της Ρεντ Σοξ χαρακτηρίστηκε επίσης από την έντονη αντιπαλότητα της ομάδας με τη Γιάνκις, αναμφισβήτητα το πιο έντονο και πιο ιστορικό ντέρμπι σε επαγγελματικά αθλήματα της Βόρειας Αμερικής.
Η Μπόστον Ρεντ Σοξ ανήκει στην Fenway Sports Group, η οποία κατέχει επίσης τη Λίβερπουλ στην Αγγλία. Η Ρεντ Σοξ είναι σταθερά μία από τις κορυφαίες ομάδες στο MLB κατά μέσο όρο προσέλευσης, ενώ η μικρή χωρητικότητα του Fenway Park εμποδίζει την αύξηση της προσέλευσης. Από τις 15 Μαΐου 2003 έως τις 10 Απριλίου 2013, τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί σε όλους τους αγώνες της ομάδας, συνολικά 820 αγώνες (794 αγώνες περιόδου), ένα σημαντικό επαγγελματικό αθλητικό ρεκόρ. Το "Sweet Caroline" του Νιλ Ντάιαμοντ έχει γίνει ύμνος για τη Ρεντ Σοξ.
1901–1919: Η Χρυσή Εποχή
Το 1901, η δευτερεύουσα Γουέστερν Λιγκ, με επικεφαλής τον Μπαν Τζόνσον, δήλωσε ισότητα με την Νάσιοναλ Λιγκ, η οποία διοργάνωνε το μόνο σημαντικό πρωτάθλημα στο μπέιζμπολ. Ο Τζόνσον μετονόμασε τη Γουέστερν Λιγκ σε Αμέρικαν Λιγκ, οδηγώντας ομάδες που συμμετείχαν σε αυτή να μετονομάζονται με το ανεπίσημο ψευδώνυμο "Αμέρικανς". Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα στην περίπτωση της νέας δικαιόχρησης της Βοστώνης, η οποία δεν θα υιοθετούσε επίσημο ψευδώνυμο μέχρι το 1908.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Μπέιζμπολ στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κρυστάλλη Ροδόπης
Η Κρυστάλλη, είναι μικρός ορεινός οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης το οποίο βρίσκεται στα όρια της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Είναι κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του Παπίκιου όρους σε υψόμετρο 500 μέτρα, σε απόσταση 32 χλμ. Β.-ΒΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου), 53 χλμ. ΒΔ. από την Κομοτηνή και 59 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ξάνθη. Η παλιά του ονομασία είναι Τεκέ-Ντερέ, συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια και δεν κατοικείται μόνιμα. Ανατολικά και νότια του οικισμού περνάει ο ομώνυμος χείμαρρος καθώς και το ευρωπαϊκό μονοπάτι μεγάλων αποστάσεων Ε6. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιάσμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί τον Πολύανθο και το Τρίκορφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πολυάνθου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σωστού του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 9 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Μαρία του Αρτουά
Η Μαρία του Αρτουά (Marie d'Artois, 1291 - 22 Ιανουαρίου 1365) Κυρία του Μερόντ ήταν τέταρτη κόρη του Φιλίππου του Αρτουά και της Λευκής της Βρετάνης.
Οικογένεια
Παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Λιβάρτζι Μεσσηνίας
Το Λιβάρτζι (αναφέρεται συνήθως ως «θέση» Λιβάρτζι), είναι πολύ μικρός οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορία
Το Λιβάρτζι είναι νεοσύστατος οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και προσαρτήθηκε στην τοπική κοινότητα Γαργαλιάνων, και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας, ο οποίος συστάθηκε με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο πολύ μικρός αυτός οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει μόλις 5 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με το εμπόριο και σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν, εκτός από ελαιώνες, αμπελώνες και σταφιδοκαλλιέργειες. Παλαιότερα κυριαρχούσε κυρίως η παραγωγή της σταφίδας, αλλά στα κτήματα της πεδιάδας, στην οποία βρίσκεται ο οικισμός, βρισκόταν και ο σιτοβολώνας της περιοχής.
Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων ή εκκλησία, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους. Ενδιαφέρον αξιοθέατο, στην περιοχή του οικισμού, θεωρείται το Σπήλαιο στο Λιβάρτζι, το οποίο δεν έχει αναδειχθεί και παραμένει αχαρτογράφητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Γιάνκης
Το άτυπο αγγλικό και ιρλανδικό αγγλικό "Yank" αναφέρεται στους Αμερικανούς εν γένει. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των Βρετανών και των Αυστραλών και μερικές φορές φέρει υποτιμητική χροιά. Στην αγγλική γλώσσα των νότιων ΗΠΑ ο όρος "Yankee" είναι συνήθως μη συμβατός και τουλάχιστον ελαφρώς υποτιμητικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αντιαμερικανισμός Κατηγορία:Επανοικειοποιημένες λέξεις
Σάντρα Μέισον
Η Σάντρα Μέισον (Sandra Mason, γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1949) είναι πολιτικός από το Μπαρμπάντος, πρώτη Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τις 30 Νοεμβρίου 2021 και τελευταία Γενική Κυβερνήτρια της χώρας.
Ασκούμενη δικηγόρος, στη συνέχεια υπηρέτησε ως δικαστής στην Αγία Λουκία της και εφέτης στο Εφετείο του Μπαρμπάντος. Ήταν η πρώτη γυναίκα δικηγόρος στο Μπαρμπάντος. Υπηρέτησε ως πρόεδρος τς επιτροπής στην CARICOM για την αξιολόγηση της περιφερειακής ένταξης και ήταν η πρώτη δικαστικός που διορίστηκε πρεσβευτής στα νησιά και η πρώτη γυναίκα εφέτης. Το 2017 διορίστηκε ως η 8η Γενική Κυβερνήτρια του Μπαρμπάντος, αναλαμβάνοντας καθήκοντα στις 8 Ιανουαρίου 2018. Ταυτόχρονα με τον διορισμό της, η Μέισον τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο της Λαίδης του Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου και όταν ανέλαβε καθήκοντα, έλαβε τον τίτλο του τάγματος της Λαίδης του Αγίου Ανδρέα (Chancellor and Principal Dame of Saint Andrew). .
Βιογραφία
Η Σάντρα Προυνέλα Μέισον γεννήθηκε στο Σεντ Φίλιπ του Μπαρμπάντος στις 17 Ιανουαρίου 1949 Το 1968 ξεκίνησε τη διδασκαλία της στο Γυμνάσιο της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας και την επόμενη χρονιά άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στην τράπεζα Barclay's. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Δυτικών Ινδιών (UWI) και απέκτησε μπάτσελορ Νομικών Επιστημών. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο ως το 1973. Το 1975 έγινε δεκτή ως η πρώτη γυναίκα του δικηγορικού συλλόγου της χώρας της.
Σταδιοδρομία
Το 2008 ορκίστηκε εφέτης και το 2012 ανέλαβε υπηρεσιακή Γενική Κυβερνήτρια για 4 ημέρες. Η εφημερίδα Loop News την ονόμασε ως μία από τις 10 ισχυρότερες γυναίκες του Μπαρμπάντος.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Μπαρμπάντος
Το 2020 η Μέισον ανακοίνωσε στη διάρκεια του επίσημου "λόγου του θρόνου" που συνέταξε η κυβέρνηση της πρωθυπουργού Μία Μότλεϊ, ότι το Μπαρμπάντος θα γίνουν δημοκρατία, απομακρύνοντας την Ελισάβετ Β΄ από αρχηγό κράτους. Εξελέγη σε μια έμμεση εκλογή στις 20 Οκτωβρίου 2021 και ήταν η μοναδική υποψήφια. Η Μέισον ορκίστηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 30 Νοεμβρίου 2021.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Μπαρμπάντος Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπαρμπάντος
Αθανάσιος Πίπης
Ο Αθανάσιος Πίπης (πέθανε το 1821) ήταν Έλληνας ιερέας και αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, με καταγωγή από το Βουνό Χειμάρας.
Ζωή
Ο Πίπης γεννήθηκε στο χωριό Βουνό στη Χειμάρρα της Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην σημερινή νότια Αλβανία.
Τον Ιούλιο του 1804 εντάχθηκε στο Χειμαρριώτικο και Σουλιώτικο σύνταγμα του Αυτοκρατορικού ρωσικού στρατού, προκειμένου να υποστηρίξει μια πιθανή εξέγερση εναντίον των Οθωμανών. Αργότερα, το 1821, όταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση, προσχώρησε στις δυνάμεις του Αλέξανδρου Υψηλάντη και συμμετείχε στην εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μολδοβλαχία. Σε ένα περιστατικό, στις 7 Ιουνίου 1821, μετά την Μάχη του Δραγατσανίου, ο Πίπης μαζί με τριάντα άντρες προσπάθησαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους εναντίον των αριθμητικά ανώτερων Οθωμανικών δυνάμεων. Ο Πίπης σκοτώθηκε μαζί με τους υπόλοιπους άντρες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Σημαία των Ρομά
Η Σημαία των Ρομά είναι η διεθνής σημαία των Ρομά. Εγκρίθηκε από τους εκπροσώπους διαφόρων κοινοτήτων των Ρομά κατά τη διάρκεια του πρώτου Παγκόσμιου Συνεδρίου Ρομά, το οποίο έλαβε χώρα στο Όρπινγκτον το 1971. Η σημαία αποτελείται από φόντο μπλε και πράσινου χρώματος, τα οποία και συμβολίζουν, αντίστοιχα, τον ουρανό και τη γη. Παράλληλα, περιλαμβάνει, στο μέσον της, ένα κόκκινου χρώματος τσάκρα δεκαέξι ακτίνων, ή τροχό. Το συγκεκριμένο τελευταίο στοιχείο συμβολίζει την παράδοση των Ρομά ως περιπλανώμενου λαού, ενώ, παράλληλα, αποτελεί φόρο τιμής προς τη σημαία της Ινδίας, προσθήκη η οποία πραγματοποιήθηκε στη σημαία από τον ακαδημαϊκό Βιρ Ρατζίντρα Ρίσι. Το συγκεκριμένο σχέδιο ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλές εντός της Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας, η οποία και του παρείχε επίσημη αναγνώριση κατά την υιοθέτησή του.
Η σημαία του 1971 διαδέχθηκε εκδοχή χρονολογούμενη από τη μεσοπολεμική περίοδο, μία απλή μπλε και πράσινου χρώματος σημαία, η οποία φέρεται να δημιουργήθηκε από τον ακτιβιστή Γκεόργκε Α. Λαζαρεάνου-Λαζούρικα. Τρίχρωμη εκδοχή της, η οποία και χρησιμοποιείτο από επιζώντες της Γενοκτονίας των Ρομά, έπαυσε να χρησιμοποιείται έπειτα από ισχυρισμούς σύμφωνα με τους οποίους συμβόλιζε τον κομμουνισμό. Η τελική παραλλαγή της η οποία σχεδιάστηκε στο Όρπινγκτον απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων δεκαετιών, καθώς συσχετίστηκε ιδιαιτέρως με ομάδες οι οποίες προωθούσαν τη διακρατική ενότητα του λαού και, παράλληλα, μάχονταν κατά του χαρακτηρισμού του ως «Τσιγγάνων». Η συγκεκριμένη σημαία έλαβε την υποστήριξη του ηθοποιού Γιούλ Μπρίννερ και του βιολιστή Γεχούντι Μενουχίν, ενώ, παράλληλα, υιοθετήθηκε από τον Φλορίν Τσιοάμπα, αυτοαποκαλούμενο ως «Βασιλέα των Ρομά».
Το Συνέδριο του Όρπινγκτον ουδέποτε παρείχε συγκεκριμένες προδιαγραφές για τη σημαία, η οποία υφίσταται σε διαφορετικές μεταξύ τους εκδοχές, καθώς και αριθμό παραγώγων. Αριθμός κρατών και κοινοτήτων προχώρησαν σε επίσημη αναγνώρισή της κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, ωστόσο, η επίδειξή της έχει επίσης προκαλέσει αντιδράσεις σε διάφορες περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράλληλα, παράγωγά της χρησιμοποιήθηκαν ευρέως για τον πολιτικό συμβολισμό των Ρομά κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου. Ωστόσο, εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας, η σημαία των Ρομά έχει επικριθεί ως ευρωκεντρική, καθώς και η επίδειξή της ως επιφανειακή λύση σε ζητήματα που αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα που αντιπροσωπεύει.
Καταβολές
Αριθμός πηγών χρονολογούμενων στον 15ο αιώνα αναφέρουν την ύπαρξη εραλδικών συμβόλων σχετιζόμενων με τους νομαδικούς «Τσιγγάνους Πρίγκιπες» της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ένας εξ αυτών, ονόματι Πανουέλ, χρησιμοποιούσε έναν στεφανωμένο χρυσαετό, ενώ ένας άλλος, ονόματι Μπαούτμα, χρησιμοποιούσε ένα σύνθετο οικόσημο, το οποίο περιελάμβανε ένα σκήπτρο. Αμφότεροι μφότεροι χρησιμοποιούσαν επίσης κυνηγετικά σκυλιά ως εραλδικό ζώο τους, με εκείνο του Πανουέλ να αποτελεί κονκάρδα. Επιτάφιος στο Πφόρτσχαϊμ, χρονολογούμενος από το 1498, μνημονεύει κάποιον Φράιγκραφ της «Μικρής Αιγύπτου», ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν αρχηγός φυλής των Ρομά. Ο ανάγλυφος θυρεός του περιλαμβάνει ένα αστέρι και μία ημισέληνο, σε συνδυασμό με ένα ελάφι. Άλλα πρώιμα σύμβολα των Ρομά περιλαμβάνουν ένα κόκκινου χρώματος λάβαρο το οποίο έφεραν οι Τούρκοι Ρομά, οργανωμένοι ως εσνάφ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ίαν Χάνκοκ, η σημερινή σημαία πηγάζει από την παγκόσμια σημαία των Ρομά, η οποία προτάθηκε στα τέλη του 1933 από τη Γενική Ένωση των Ρομά της Ρουμανίας (UGRR), κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του Γκεόργκε Α. Λαζαρεάνου-Λαζούρικα, ενώ το τσάκρα ήταν απών από τη συγκεκριμένη εκδοχή, η οποία ήταν, απλώς, μία δίχρωμη σημαία. Η ακαδημαϊκός Ιλόνα Κλίμοβα-Αλεξάντερ παρατηρεί πως η ύπαρξη παρόμοιας λεπτομέρειας «δεν επιβεβαιώνεται από τα καταστατικά ή οποιαδήποτε άλλη σχετική πηγή». Από την πλευρά του, ο κοινωνιολόγος Ζαν-Πιερ Λιεζουά επίσης περιγράφει τη σημαία των Ρομά της UGRR ως μία θεωρητική ιδέα και όχι ως κάποιο πραγματικό σχέδιο. Αντιθέτως, ο ακαδημαϊκός Γουάιτνι Σμιθ εκτιμά πως η δίχρωμη σημαία όντως υπήρξε, ωστόσο, ο αρχικός σχεδιαστής της παραμένει άγνωστος.
Η οργάνωση του Λαζούρικα διέθετε ακόμη μία, καλύτερα τεκμηριωμένη, σημαία, η οποία χρησιμοποιείτο για την εκπροσώπηση της κοινότητας των Ρομά της Ρουμανίας. Η τελευταία, συνδύαζε το εθνόσημο της Ρουμανίας και τα σύμβολα των φυλών των Ρομά: «ένα βιολί, ένα αμόνι, μία πυξίδα κι ένα μυστρί χιαστί με ένα σφυρί». Παράλληλα, η UGRR χρησιμοποιούσε, ακόμη, τουλάχιστον 36 τοπικού επιπέδου σημαίες, οι οποίες, συνήθως, ευλογούνταν κατά τη διάρκεια δημοσίων τελετών από εκπροσώπους της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας ο Λαζούρικα ήταν μέλος. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1930, η πρωτοβουλία για τη χρήση και αναγνώριση μίας διεθνούς σημαίας συνεχίστηκε από τον νέο πρόεδρο της UGRR, Γκεόργκε Νικολέσκου. Σύμφωνα με σχετική αναφορά, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Ρομά του 1935 στο Βουκουρέστι, το οποίο τελούσε υπό την προεδρία του Νικολέσκου, η «σημαία των Ρομά» βρισκόταν τοποθετημένη σε εμφανές σημείο, δίπλα σε πορτραίτα του Αδόλφου Χίτλερ και του Μιχαήλ Α΄ της Ρουμανίας.
Η σημαία εκ των πραγμάτων έπαυσε να χρησιμοποιείται κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς αριθμός ευρωπαϊκών φυλών αποδεκατίστηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ρομά, η οποία, με τη σειρά της, αποτελούσε μέρος του Ολοκαυτώματος. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, αριθμός Ρομά υποχρεώθηκαν να φυγαδευτούν ή να απαρνηθούν την ταυτότητά τους προκειμένου να γλιτώσουν από τα Einsatzgruppen ή τον εκτοπισμό. Σε συγκεκριμένο περιστατικό το οποίο καταγράφηκε στη Συμφερόπολη το 1941, Ρομά της Κριμαίας κυμάτιζαν την πράσινη σημαία του Ισλάμ, ελπίζοντας να πείσουν τους Ναζί πως επρόκειτο για Τάταρους ή Τούρκους.
Κατά τις απαρχές της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου, ο εθνοτικός συμβολισμός γνώρισε αναβίωση. Με σημείο εκκίνησης το 1955, μία «σημαία των Τσιγγάνων» αντιπροσώπευε τους Ρομά προσκυνητές στο Ιερό της Παναγίας της Λούρδης. Περιγράφεται ως αποτελούμενη από έναν κομήτη με δεκαέξι ακτίνες σε μπλε φόντο, ενώ, παράλληλα, έφερε αναπαραστάσεις του Χριστού και της Παναγίας. Η συγκεκριμένη σημαία περιγράφεται περισσότερο αναλυτικά ως «μία μεγάλη σημαία της νύχτας, φέρουσα το Άστρο των Μάγων». Η δίχρωμη εκδοχή του 1933 χρησιμοποιήθηκε εκ νέου στη Γαλλία από κάποιον ονόματι Βαϊντά Βοεβόντ, ο οποίος, στις 24 Μαΐου 1959, στέφθηκε ως Βασιλέας των Τσιγγάνων και προχώρησε στον σχηματισμό ενός πυρήνα της μετέπειτα Διεθνούς Ενώσεως Ρομά. Η χάρτα της ανέφερε πως το πράσινο χρώμα συμβόλιζε την «καλυμμένη από τη βλάστηση γη», καθώς και έναν «κόσμο δίχως σύνορα», ενώ το μπλε χρώμα συμβόλιζε «τον κόσμο και την ελευθερία». Παραδόξως, η οριζόντια στοίχιση επεξηγήθηκε ως σχετιζόμενη με τον κάθετο ιστό της σημαίας, η οποία συμβόλιζε «τη βαθιά γραμμή της σκέψεώς μας». Παράλληλα, η υιοθέτηση ενός εραλδικού στοιχείου ανακοινώθηκε, ωστόσο η υλοποίησή της αναβλήθηκε για «όταν έρθει η στιγμή».
Στο κίνημα προσχώρησε ένας Ρουμάνος Ρομά πρόσφυγας και πρώην ναυτικός, ο Ιονέλ Ροτάρου, ο οποίος οραματιζόταν τη δημιουργία ενός κράτους των Ρομά, ή «Ρομανιστάν», ενώ παρουσίασε τη σημαία του στο δημοσιογράφο Νίκο Ροστ. Το συγκεκριμένο εγχείρημα έγινε δεκτό με ανησυχία από τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες και προχώρησαν σε παρακολούθηση του Ροτάρου ως πιθανού κομμουνιστή πράκτορα ο οποίος βρισκόταν στην υπηρεσία του Ανατολικού Μπλοκ. Παράλληλα, οι πράκτορές τους προχώρησαν στην καταγραφή του Βαϊντά ως ηγετικού στελέχους. Το 1961, ο ίδιος ο Βαϊντά ήταν υποστηρικτής του εγχειρήματος του Ρομανιστάν, με τη δίχρωμη σημαία να υιοθετείται ως επίσημη εθνική σημαία του. Εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, το μπλε ορίστηκε ως συμβολισμός της ελευθερίας. Η τοποθεσία του προτεινόμενου κράτους συνεχώς μεταβαλλόταν, από τη Σομαλία ή ένα «μικρό έρημο νησί» έως μία περιοχή στα περίχωρα της Λιόν.
Η σημαία των Λαζούρικα και Βαϊντά, ωστόσο, αντιμετώπισε ανταγωνισμό από μία οριζόντιας στοίχισης πράσινου-κόκκινου-μπλε χρώματος σημαίας τριών λωρίδων, της οποίας οι λωρίδες συμβόλιζαν, αντίστοιχα, το χορτάρι, τη φωτιά και τον ουρανό. Το 1962, η τελευταία αυτή σημαία είχε καταστεί εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ των κατά τόπους κοινοτήτων των Ρομά. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, οι αναφορές στον συγκεκριμένο συμβολισμό υποστηρίχθηκαν από τη Φρανκική Ισπανία ως «λιγότερο αμφιλεγόμενες» σε σύγκριση με τον αριστερίζοντα συμβολισμό ο οποίος έχαιρε της προτίμησης των εντόπιων Ρομά. Αναφορά προς τη «δημοκρατική σημαία», εντός του τραγουδιού Λα Νίνια δε λος Πέινες, Triana, τροποποιήθηκε κατόπιν λογοκρισίας σε «τσιγγανικές σημαίες» (ισπανικά: banderitas gitanas). Υποψίες σύμφωνα με τις οποίες το κόκκινο χρώμα, το οποίο βρισκόταν σε περίοπτη θέση, στη τρίχρωμη σημαία συμβόλιζε τον κομμουνισμό οδήγησε ορισμένους ακτιβιστές στην προώθηση της υιοθέτησης μίας δίχρωμης πράσινης-μπλε απόχρωσης σημαίας, με ταυτόχρονη παρουσία μίας κόκκινης φλόγας ή ενός τροχού στη θέση της συγκεκριμένης λωρίδας.
Πρώιμη χρήση
Η απόφαση συμπερίληψης «κάποιου ινδικού στοιχείου» στη σημαία έτυχε γενικότερης αποδοχής, αντικατοπτρίζοντας εν μέρει τις θεωρίες του Ρίσι, σύμφωνα με τις οποίες οι Ρομά ήταν «μεσαιωνική κάστα πολεμιστών» συγγενική των Ρατζπούτ. Σύμφωνα με αναφορές, η συγκεκριμένη παραλλαγή επικράτησε προτάσεων οι οποίες είχαν κατατεθεί από άλλους συμμετέχοντες, οι οποίοι υποστήριζαν την υιοθέτηση «παλαιότερης ημερομηνίας σημαιών οι οποίες απεικόνιζαν αναπαράσταση ενός αλόγου». Αριθμός ακτιβιστών απογοητεύτηκαν από την παρέμβαση του Ρίσι, εκτιμώντας πως το τσάκρα ήταν ξένο σύμβολο, και κατά συνέπεια ένα το οποίο «τους είχε επιβληθεί». Όπως σημειώνεται από τον Σμιθ, η σημαία του 1971 δεν περιείχε κάποια λεπτομερή εξειδίκευση ως προς τον σχεδιασμό ή τα χρώματά της. Ο αρχικός σχεδιασμός ο οποίος αποφασίστηκε κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου περιέγραφε έναν «τροχό αμάξης», ο οποίος, ωστόσο, δεν είχε την οποιαδήποτε στενή ομοιότητα με το τσάκρα, με συνέπεια τα σχέδια τα οποία εμπνεύστηκαν από το τσάκρα να θεωρούνται ως ύστερης ημερομηνίας. Ο ζωγράφος Μισέλ Βαν Αμ, ο οποίος ισχυρίζεται πως συνεισέφερε στον σχεδιασμό της σημαίας με τον τροχό, σημειώνει πως οι δεκαέξι ακτίνες του τελευταίου συμβολίζουν τους, συνολικά, δεκαέξι αιώνες νομαδισμού.
Κατά τους ισχυρισμούς της κοινωνιολόγου Οάνα Μάρκου, η αναφορά στη «συνεχή κινητικότητα» σήμαινε πως οι Ρομά με υπερηφάνεια αποδέχονταν τις νομαδικές παραδόσεις τους, οι οποίες παλαιότερα θεωρούνταν ως «κοινωνικά επικίνδυνες». Σύμφωνα με την Μπάλογκ, ο τροχός αποτελεί υπενθύμιση του αρχαίου νομαδισμού, καθώς και την συμμετοχή των Ρομά στην ευρύτερη οικονομική μετανάστευση κατά μήκος της Ευρώπης, η οποία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Παρομοίως, Ντουμίνικα αναφέρει πως τα σύμβολα της νομαδικής ζωής υποδήλωναν την ευημερία, καθώς «χωρίς την οποιαδήποτε δυνατότητα περιπλάνησης, οι Ρομά θα καταλήξουν έρμαιο της φτώχειας». Από την πλευρά του, ο ακτιβιστής Χουάν ντε Δίος Ραμίρεθ Ερέδια το ερμήνευσε ως «έναν τροχό αμάξης υπέρ της ελευθερίας, η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας» Ωστόσο, με απώτερο σκοπό να τιμήσει τη «συνεχή και ποικίλη» υποστήριξη την οποία έλαβε από τη Σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία, το Παγκόσμιο Συνέδριο Ρομά έκρινε ως αποδεκτή μία ανεπίσημη παραλλαγή της σημαίας, η οποία περιελάμβανε το κόκκινο αστέρι της γιουγκοσλαβικής σημαίας αντί του τροχού.
Παράλληλα, η Γιουγκοσλαβία πρωτοστάτησε υπέρ της επίσημης σημαίας των Ρομά, η οποία και έλαβε σχετική αναγνώριση εντός της συνιστώσας της, Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το 1971 ή το 1972. Η συγκεκριμένη κίνηση αποτέλεσε το επιστέγασμα των προσπαθειών του Φαΐκ Αμπντί, Σλαβομακεδόνα Ρομά. Ο συμβολισμός της ήταν ιδιαιτέρως σημαντικός για τους Γκουρμπέτες των περιχώρων των Σκοπίων, οι οποίοι και την ενέταξαν στις γαμήλιες τελετές τους, ενώ κατέστη εξίσου δημοφιλής μέσω της χρήσης της σε εξώφυλλα δίσκων από τον μουσικό Ζάρκο Γιοβάνοβιτς. Εκείνη την περίοδο, η παραλλαγή του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά χρησιμοποιείτο επίσης ως φόρος μνήμης προς τη γενοκτονία της δεκαετίας του 1940, με απαρχή σχετική τελετή η οποία έλαβε χώρα στο Νάτσβαϊλερ-Στρούτχοφ τον Ιούνιο του 1973. Εντός του συγκεκριμένου πλαισίου μνήμης, ωστόσο, ήταν δυνατό να αντικατασταθεί από διαφορετικά σύμβολα, όπως και συνέβη τον Απρίλιο του 1975, όταν Ρομά επιζώντες του Ολοκαυτώματος εκπροσωπήθηκαν στο Φρούριο του Μον-Βαλεριέν από ένα πρωτοφανές λάβαρο, το οποίο απεικόνιζε ένα δαμασκηνί ή βιολετί τρίγωνο σε λευκό φόντο. Το τελευταίο αποτελούσε οπτική αναφορά προς τις κονκάρδες των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, ενώ, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Ζαν-Πιερ Κελέν, η επιλογή και ο σχεδιασμός του έγιναν από έναν Μανούς πολιτικό, τον Ντανί Πετό-Μανσό, και χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης εκδήλωσης, παρά τις αποδοκιμαστικές παρατηρήσεις που έγιναν από μέλη της Εθνικής Χωροφυλακής. Ο ίδιος ο Πετό-Μανσό αναφερόταν στη σημαία ως «βιαστικά φτιαγμένη», χωρίς να δίνει παραπάνω λεπτομέρειες σχετικά με τον δημιουργό της.
Η σημαία του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά έλαβε ακόμη περισσότερη προβολή το 1979, όταν αντιπροσωπεία Ρομά αποτελούμενη, μεταξύ άλλων, από τους Χάνκοκ και Γιούλ Μπρίννερ την παρουσίασε ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών. Τον Αύγουστο του 1980, μία «μικρή οργανωμένη ομάδα Τσιγγάνων, κρατώντας μία σημαία και φορώντας περιβραχιόνια», συμμετείχε στο προσκύνημα της Μαύρης Παναγίας της Τσεστοχόβα, στην τότε Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Εντός του μετά του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά πλαισίου, παρέμεινε ιδιαιτέρως σημαντικό ως διακριτικό σύμβολο για ΜΚΟ οι οποίες προτιμούν τη χρήση των όρων «Ρομά» και «Ρομανί» αντί εξωνυμίων όπως «Τσιγγάνοι», με παράδειγμα της συγκεκριμένης προτίμησης να αποτελεί, μεταξύ άλλων, το Κοινοτικό Κέντρο Ρομά του Τορόντο.
Διάδοση και αντιπαράθεση
Η σημαία των Ρομά απέκτησε ιδιαίτερη πολιτική σημασία κατά τα τέλη της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου. Συγκεκριμένα, αυτό ίσχυσε ιδιαιτέρως στην περίπτωση των Ούγγρων Ρομά, οι οποίοι υιοθέτησαν τον πολιτισμικό αυτονομισμό. Κατά τα χρόνια τα οποία και οδήγησαν στη δημιουργία μίας Τσιγγανικής Μειονοτικής Αυτοδιοίκησης, ακτιβιστές προχωρούσαν στην αφαίρεση ουγγρικών σημαιών από δημόσιες συναντήσεις, οι οποίες λάμβαναν χώρα αποκλειστικά με την παρουσία σημαιών των Ρομά Η σημαία του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά κυμάτιζε κατά τη διάρκεια της Βελούδινης Επανάστασης στην Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, ιδιαιτέρως στη διάρκεια συγκέντρωσης Ρομά αντικομμουνιστών, οι οποία έλαβε χώρα εμπρός στο Πάρκο Λέτνα. Έπειτα από τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, Σλοβάκοι Ρομά προχώρησαν στην υιοθέτηση του σχεδίου σημαίας του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά, υπό τη διαφοροποίηση, ωστόσο, πωςο τροχός ήταν κίτρινου χρώματος, ενώ αποτελούσε συνδυασμό με τη σλοβακική τρίχρωμη σημαία. Με σημείο εκκίνησης, περίπου, το 1989, Κροάτες Ρομά, ξεκίνησαν να εκπροσωπούνται σε πολιτικό επίπεδο μέσω του «Δημοκρατικού Κόμματος Κροατών Ρομά», χρησιμοποιώντας παραλλαγή της σημαίας με το τσάκρα, με τη σαχόβνιτσα να βρίσκεται σε περίοπτη θέση.
Τον Ιούλιο του 1992, φέρετρο εντός του οποίου βρισκόταν το λείψανο του Καμαρόν δε λα Ίσλα, δημοφιλούς Ρομά τραγουδιστή της Ισπανίας, σκεπάστηκε με μία φερόμενη ως «τσιγγανική σημαία». Η τελευταία απεικόνιζε έναν τροχό αμάξης, καθώς και έναν χάρτη της Καταλωνίας, σε απλό πράσινο φόντο Ύστερης χρονολογίας καταλανικές παραλλαγές ήταν πιο στενά συνδεδεμένες με τη σημαία του 1971, ωστόσο ο κόκκινος τροχός είχε κίτρινου χρώματος περίγραμμα, πιθανώς ως αναφορά στη Σενιέρα. Ένα παράγωγό της παρόμοιο με εκείνη με το τσάκρα, επίσης γνωστής ως «τσιγγανικής σημαίας με τον τροχό», επίσης εμφανίζεται, μαζί με τη μενορά, στο έμβλημα το οποίο αποδόθηκε στον Εβραίο βιολιστή Γεχούντι Μενουχίν κατά τη χρίση του ως Βρετανό λόρδο το 1993, ενώ, σύμφωνα με τον μουσικοκριτικό Μαρκ Σουέντ, αποτελούν σύμβολα της αντισυμβατικότητας του Μενουχίν.
Το 1995, η συγκεκριμένη σημαία είχε πλήρως ενσωματωθεί στα μνημεία του Ολοκαυτώματος, με επιστέγασμα την παρουσία της στο Μνημείο και Μουσείο του Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Με σημείο εκκίνησης το 2000, η δίχρωμη σημαία του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά έλαβε περαιτέρω αναγνώριση από σειρά εθνικών και περιφερειακών κυβερνήσεων. Το 2006, στο πλαίσιο ευρύτερης προσπάθειας καταπολέμησης του ρατσισμού στη Βραζιλία, ο πρόεδρος Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα θεσμοθέτησε μία «Εθνική Ημέρα των Τσιγγάνων» (24 Μαΐου), κατά τη διάρκεια της οποίας η σημαία των Ρομά κυμάτιζε στα δημόσια κτίρια. Από την πλευρά της η κοινότητα των Ρομά της Ισπανίας έτυχε ανάλογων τιμών σε διάφορες ημερομηνίες κατά τη διάρκεια του 2018, όταν και η σημαία των Ρομά υψώθηκε, μεταξύ άλλων, από το Δημοτικό Συμβούλιο της Μαδρίτης, καθώς και την αντίστοιχη διοικητική αρχή του Αλικάντε. Τον Οκτώβριο του 2011, αντίστοιχη πρωτοβουλία η οποία ελήφθη από την ουαλική πόλη του Άμπεριστουιθ οδήγησε σε αντιπαράθεση, καθώς ένας τοπικός σύμβουλος είχε υποστηρίξει πως το ύψος των εξόδων της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας δεν δικαιολογείτο.
Με σημείο εκκίνησης τη δεκαετία του 1990, τα τσάκρα και οι τροχοί αμάξης έχουν διατηρηθεί ως τα κυριότερα προτιμώμενα σύμβολα του ακτιβισμού των Ρομά στην Ευρώπη, καθώς η χρήση τους έχει υιοθετηθεί από οργανώσεις όπως η Romani CRISS, το Κοινωνικό Πολιτικό Κίνημα των Ρομά, καθώς και το Μουσείο Πολιτισμού των Ρομά. Ο παραδοσιακά αποτελούμενος από πληθυσμό Ρομά Δήμος του Σούτο Οριζάρι, στη Βόρεια Μακεδονία, διαθέτει «πολύχρωμη σημαία η οποία περιλαμβάνει τον τροχό των Ρομά – ένα ινδικό τσάκρα, το οποίο αποτελεί αναφορά στην προέλευση των Ρομά». Η χρήση τροχών με οκτώ ακτίνες ως παραλλαγή είναι επίσης δημοφιλής, χρησιμοποιούμενη, μεταξύ άλλων, από τους Τσοκανάρι Ρομά της Μολδαβίας. Το 2002, ο Ιταλός Ρομά καλλιτέχνης Λούκα Βιτόνε σχεδίασε μία αναρχική εκδοχή της σημαίας, η οποία περιελάμβανε ένα κόκκινου χρώματος τσάκρα σε μαύρο φόντο. Το 2009, άλλες παραλλαγές και παράγωγα της σημαίας των Ρομά χρησιμοποιούνταν σε σημαντικό βαθμό από αυτοπροσδιοριζόμενους ως Μανούς ή «Ταξιδιώτες» χρήστες του Facebook, ορισμένες φορές σε συνδυασμό με κονκάρδες σκαντζόχοιρων και εικόνες καραβανιών. Τον Ιούλιο του 2013, αντιπαράθεση ξέσπασε στην Πράγα όταν ο καλλιτέχνης Τόμας Ράφα παρουσίασε υβριδικές εκδοχές των σημαιών των Ρομά και της Τσεχίας. Η συγκεκριμένη κίνηση κατά της περιθωριοποίησης των Τσέχων Ρομά ερμηνεύτηκε ως προσβολή εθνικών συμβόλων, με τελικό αποτέλεσμα την τιμωρία του Ράφα με την καταβολή χρηματικού προστίμου.
Έρευνα η οποία πραγματοποιήθηκε το 2009 μεταξύ των Ούγγρων Ρομά κατέδειξε πως αρκετοί εξ'αυτών αναγνώριζαν τη σημαία ως αντιπροσωπευτική του συνόλου του έθνους των Ρομά. Κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών, η τελευταία έκανε την εμφάνισή της στο πλαίσιο ρωμαιοκαθολικών προσκυνημάτων στην Πομέτσια, τα οποία τιμούν την επίσκεψη του Πάπα Παύλου ΣΤ΄, το 1965, σε μία «τεντούπολη». Το 2014, ο πυγμάχος Ντομένικο Σπάντα, Ιταλός Ρομά, γνωστοποίησε πως θα αγωνιζόταν φέροντας την εθνοτική σημαία στην αναμέτρησή του με αντίπαλο τον Μάρκο Αντόνιο Ρούμπιο, εξηγώντας τη συγκεκριμένη κίνησή του ως διαμαρτυρία απέναντι στην υποτιθέμενη αδιαφορία της απέναντι στην καριέρα του. Η σημαία είναι επίσης δημοφιλής στη φερόμενη ως πατρίδα της, τη Ρουμανία, όπου και χρησιμοποιείτο σε ιδιωτικό επίπεδο από τον Βασίλε Βέλκου Ναζντραβάν, ηγέτη των Ρομά της Κραϊόβα. Παράλληλα, χρησιμοποιείτο και από τον «Βασιλέα των Ρομά» του Σιμπίου, Φλορίν Τσιοάμπα. Τον Αύγουστο του 2013, κατά τη διάρκεια της κηδείας του Τσιοάμπα, συνολικά τέσσερις σημαίες φέρεται να κυμάτιζαν: η δίχρωμη του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά, η σημαία της Ευρώπης και η ρουμανική τρίχρωμη σημαία, μαζί με λάβαρα τα οποία αντιπροσώπευαν τον βασιλικό οίκο και το Στάμπορ (δικαστήριο των Ρομά).
Πέραν της αντιπαράθεσης σχετικά με τον ινδικό συμβολισμό της, η σημαία έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής, επίσης, για το γεγονός πως είναι ουσιαστικιστική, ενώ σχετίζεται με μία πολύπλοκη ταυτότητα. Όπως σημειώνει ο φιλόσοφος Ντάβιντ Κέργκελ, η σημαία του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά εγγενώς αντιπροσωπεύει «την προσπάθεια ορισμού των Ρομά ως έθνους δίχως πατρίδα και την αφομοίωσή τους εντός μίας έννοιας του έθνους κράτους», μίας ευρωκεντρικής θεώρησης η οποία παραβλέπει το γεγονός πως οι Ρομά στην πραγματικότητα είναι μεταξύ τους «ετερογενείς». Παρομοίως, η ανθρωπολόγος Κάρολ Σίλβερμαν παρατηρεί πως η δίχρωμη σημαία και ο ύμνος των Ρομά βασίζονται στις «ευρωπαϊκές κυρίαρχες τροπικότητες ορισμού της κληρονομιάς ενός μοναδικού έθνους». Κριτική, επίσης, έχει δεχθεί η σημαία του Παγκοσμίου Συνεδρίου Ρομά για την υποθετική ακαταλληλότητά της. Συγκεκριμένα, ήδη από το 1977, ο εθνογράφος Ζολτ Τσάλογκ παρατηρούσε πως η δημιουργία της συγκεκριμένης σημαίας «περισσότερο στόχευε στην απόκρυψη των πραγματικών ζητημάτων παρά στην επίλυσή τους» Το 2009, ο Τζουντ Νίρενμπεργκ του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δικαιωμάτων των Ρομά κατηγόρησε τη Διεθνή Ένωση Ρομά πως ασχολείτο κυρίως με την προώθηση της σημαίας, καθώς και άλλων συμβόλων του εθνικισμού των Ρομά, αντί με την «ανάπτυξη συγκεκριμένων σχεδίων αντιμετώπισης των διακρίσεων ή της φτώχειας».
Αριθμός εναλλακτικών εκδοχών της σημαίας του 1971 συνέχισαν να καθιερώνονται μεταξύ διαφωνούντων ομάδων Ρομά ή περιπλανώμενων πληθυσμών. Στην Ολλανδία, ο Κόκα Πετάλο παρότρυνες τους ακολούθους του να χρησιμοποιήσουν μία τρίχρωμη σημαία, κίτρινου, λευκού και κόκκινου χρώματος. Σε συνδυασμό με άλλα σύμβολα των Ρομά, το τσάκρα έχει απορριφθεί από τους Ασκάλι, οι οποίοι και προτίμησαν τη χρήση δύο διαδοχικών εκδοχών για τη δική τους εθνοτική σημαία. Από την πλευρά τους, οι Ρομά της Ηπείρου φέρεται να χρησιμοποιούν λάβαρο της βραχύβιας δημοκρατίας του 1914. Αναφορές του 2004 σημείωναν πως οι Ιρλανδοί Ταξιδιώτες είχαν εξετάσει το ενδεχόμενο δημιουργίας δικής τους σημαίας, καθώς και πως αυτή «"θα μπορούσε να βασίζεται σε εκείνη των Ρομά, η οποία περιλαμβάνει μία απεικόνιση ενός τροχού δεκαέξι ακτίνων» . Τον Ιούνιο του 2018, οι Ταξιδιώτες του Κορκ υιοθέτησαν δικό τους λάβαρο, το οποίο και απεικόνιζε έναν τροχό αμάξης, ενώ χρησιμοποιούσε τα χρώματα της πόλης, το πορτοκαλί και το λευκό.
Πηγές
Κατηγορία:Ρομά
Μάχη της Βέργας
Η μάχη της Βέργας (22 - 25 Ιουνίου 1826) στα δυτικά σύνορα της μεσσηνιακής Μάνης, ήταν πολεμική συμπλοκή της επανάστασης του 21. Διεξήχθη μεταξύ ισχυρών Αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ αποτελούμενα από πολυάριθμο πεζικό και ιππικό (συνολικά 8.000 άνδρες) αφενός και Ελληνικών επαναστατικών δυνάμεων, κυρίως Μανιατών, αφετέρου, ενισχυμένων από αρκετούς Μεσσήνιους και Καλαματιανούς (συνολικά περίπου 5.000 μαχητές) στην οποία οι Μανιάτες και 500 Έλληνες πρόσφυγες, υπό την ηγεσία των οπλαρχηγών Γεώργιου Μαυρομιχάλη, Ηλία Κατσάκου Μαυρομιχάλη, Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη, Αναστάσιου Μαυρομιχάλη, Τζανέτου Γρηγοράκη, Μούρτζινου, Τζανετάκη, Αθανασούλια, Χριστέα, Γαλάνη Κουμουνδουράκη κ.α. νίκησαν τους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ.
Σημασία της μάχης
Η ηρωική και αλλεπάλληλη νίκη των Ελλήνων ήταν μια από τις λίγες δοξασμένες στιγμές του 1826. Οι Έλληνες απέκρουσαν όλες τις προσπάθειες εισβολής του στρατού του Ιμπραήμ. Ο υπεράριθμος καλά οργανωμένος στρατός των Αιγυπτίων και η οξυδέρκεια του Ιμπραήμ απέτυχαν μπροστά στην τόλμη και την αποφασιστικότητα των Μανιατών. Μετά την μάχη της Βέργας, η Μάνη έμεινε μέχρι το τέλος της επανάστασης αλώβητη από κάθε τουρκική επιδρομή.
Πηγές
Βεργας Μαχη Βεργας Μαχη Βεργας Μαχη Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Κελυάν Κόνγουεϊ
Η Κελυάν Ελίζαμπεθ Κόνγουεϊ (αγγλικά: Kellyanne Elizabeth Conway, πατρώνυμο Φιτζπάτρικ / Fitzpatrick, 20 Ιανουαρίου 1967) είναι Αμερικανίδα πολιτική αναλύτρια, σύμβουλος και δημοσκόπος, που υπηρέτησε ως Ανώτερη Σύμβουλος στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, από το 2017 έως το 2020. Ήταν διευθύντρια της προεδρικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ για τις προεδρικές εκλογές του 2016. Έχει επίσης εργαστεί ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, ως στρατηγική αναλύτρια και ως δημοσκόπος.
Το 2016 η Κόνγουεϊ ξεκίνησε ως σύμβουλος του προεδρικού υποψηφίου και γερουσιαστή Τεντ Κρουζ, για τις αμερικανικές εκλογές του 2016. Τον Ιούλιο του 2016, μετά την επικράτηση Τραμπ ανάμεσα στους υποψηφίους των Ρεπουμπλικανών, η Κόνγουεϊ διορίστηκε στο προεκλογικό επιτελείο του Τραμπ ως ειδική σύμβουλος, ως εκπρόσωπος τύπου τον Αύγουστο. Η συμβολή της στην εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ θεωρείται σημαντική καθώς υπήρξε ικανή εκπρόσωπος τύπου. Επίσης, ανέλαβε και ως διευθύντρια της προεδρικής εκστρατείας, και ήταν η πρώτη γυναίκα που διηύθυνε μια επιτυχημένη προεκλογική προεδρική εκστρατεία. Τον Ιανουάριο του 2017, με την ανάληψη των καθηκόντων της κυβέρνησης Τραμπ, ανέλαβε καθήκοντα ανώτερης προεδρικής συμβούλου.
Σήμερα είναι πολιτική σχολιάστρια και συνεργάτιδα του τηλεοπτικού δικτύου Fox News.
Βιογραφία
Η Κελυάν Ελίζαμπεθ Φίτζπατρικ, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1967 στο Άτκο, μια περιοχή στο Κάμντεν της πολιτείας του Νιου Τζέρσεϊ, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "St. Joseph High School", στο Χάμμοντον του Νιου Τζέρσεϊ, το 1985, πρώτη από την τάξη της.
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Τρίνιτι της Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1989 με διάκριση. Κατόπιν σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, και έλαβε πτυχίο νομικής (JD) το 1992 με βαθμό άριστα.
Ξεκίνησε να εργάζεται αρχικά ως δικαστική υπάλληλος στην Ουάσινγκτον, και κατόπιν εργάστηκε σε διάφορες εταιρείες δημοσκοπήσεων και δημογραφικών μελετών, ώσπου ίδρυσε την δική της εταιρεία (The Polling Company) το 1995, της οποίας διετέλεσε ως πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος. Πελάτες της κατά το παρελθόν υπήρξαν ρεπουμπλικανοί πολιτικοί, ανάμεσα τους, ο πρώην αντιπρόεδρος Νταν Κουέιλ, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νιούτ Γκίνγκριτς, και ο μελλοντικός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Μάικ Πενς.
Τον Νοέμβριο του 2016, μετά από την εκλογική νίκη Τραμπ, και κατά τις διεργασίες στελέχωσης της μελλοντικής κυβέρνησης, εξέφρασε δημόσια την δυσαρέσκεια της για την υποψηφιότητα του Μιτ Ρόμνεϊ ως πιθανού υπουργού εξωτερικών λέγοντας πως πολλοί από τον πυρήνα των υποστηρικτών που τους ψήφισαν αντιτίθενται έντονα στην υποψηφιότητα Ρόμνεϋ βάσει ιδεολογικών διαφορών. Η τοποθέτηση της αυτή φέρεται να προκάλεσε ένταση στις σχέσεις της με άλλα μέλη της κυβέρνησης Τραμπ και τον ίδιο τον Τραμπ, ωστόσο ο Τραμπ απλώς αρκέστηκε να αναφέρει πως η Κόνουεϊ είχε την λάθος εντύπωση.
Στις αρχές Δεκεμβρίου, η Κόνγουεϊ ανέφερε πως δεχόταν απειλές για την ζωή της από οπαδούς της Χίλαρι Κλίντον.
Ως προεδρική σύμβουλος
Τον Ιανουάριο του 2017, υποστήριξε τον εκπρόσωπο τύπου της κυβέρνησης Τρμπ, Σον Σπάισερ, λέγοντας πως απλώς διατύπωσε εναλλακτικά γεγονότα όταν περιέγραψε πως το κοινό στην ορκωμοσία Τραμπ ήταν το μεγαλύτερο όλων των εποχών ενώ στην πραγματικότητα ήταν πολύ μικρότερο από αυτό του προέδρου Ομπάμα μόλις 8 χρόνια πριν.
Σύντομα έπειτα, στι 2 Φεβρουαρίου του 2017, η Κόνγουεϊ κατά την διάρκεια συνέντευξης σε τηλεοπτική εκπομπή και καθώς υπερασπιζόταν το προεδρικό διάταγμα της απαγόρευσης μεταναστών του προέδρου Τραμπ, αναφέρθηκε σε σφαγή η οποία είχε συμβεί κατά το 2011 σε περιοχή των ΗΠΑ (Bowling Green massacre) με τους δράστες να είναι μουσουλμάνοι πρόσφυγες και η οποία δεν είχε αναφερθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κανένα τέτοιο συμβάν όμως δεν συνέβει ποτέ. Η υπόθεση που έγινε σύντομα μετά ήταν πως η Κόνγουεϊ αναφερόταν στην σύλληψη 2 Ιρακινών μεταναστών το 2011 στην περιοχή Bowling Green του Κεντάκι με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Η Κόνγουεϊ αποσαφήνισε την επόμενη ημέρα λέγοντας πως εννοούσε τους τρομοκράτες του γεγονότος αντί για σφαγή, οι οποίοι παραδέχτηκαν την ενοχή τους ως προς την υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων στο Ιράκ και καταδικάστηκαν, χωρίς όμως να υπάρχουν κάποια στοιχεία για σχεδιασμό επιθέσεων στις ΗΠΑ. Αργότερα αποδείχτηκε ότι αυτή δεν ήταν η μοναδική φορά που είχε κάνει αυτόν τον ισχυρισμό αλλά πως υπήρχαν τουλάχιστον άλλες 2.
Μια εβδομάδα κατόπιν, κατά την διάρκεια συνέντευξης της σε τηλεοπτικό δίκτυο προέτρεψε ανοικτά τους τηλεθεατές να αγοράσουν τα ρούχα στα καταστήματα ένδυσης της σειράς μόδας της Ιβάνκα Τραμπ, κόρης του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Για την διαφήμιση της αυτή υπήρξε κύμα έντονης κριτικής τόσο από δημοκρατικούς όσο και από ρεπουμπλικανούς πολιτικούς και κοινό ως προς το ζήτημα ηθικής και το ασυμβίβαστο, και αργότερα ο εκπρόσωπος τύπου του Λευκού Οίκου Σον Σπάισερ ανέφερε πως δόθηκε σύσταση στην Κόνγουει για το ζήτημα χωρίς να σχολιάσει περισσότερο.
Πολιτικές απόψες
Αυτοπροσδιορίζεται ως συντηρητική, είναι εναντίον των εκτρώσεων, και υπέρ της αναδιοργάνωσης του πλαισίου σχετικά με την μετανάστευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμβουλοι στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Σαρκόγυπας
Ο Σαρκόγυπας (Sarcogyps calvus) είναι πολύ σπάνιο είδος γύπα της οικογένειας των Αετίδων. Ζει σε ολόκληρη σχεδόν την χερσόνησο της Ινδίας καθώς και σε τμήματα της νοτιοανατολικής Ασίας.
Μορφολογία
αριστερά|μικρογραφία|Θηλυκός σαρκόγυπας στο πάρκο Ράθαμπορ Ο σαρκόγυπας είναι ένας μεσαίου μεγέθους γύπας, με 76-86 εκ. μήκος,3,5-6,3 κιλά βάρος και 1,99-2,6 μέτρα άνοιγμα φτερούγων. Το κεφάλι του είναι σχεδόν φαλακρό με: κόκκινο βαθύ χρώμα στα ενήλικα ενώ στα ανήλικα είναι πιο χλωμό. Έχει μαύρο φτέρωμα με λευκό μπάλωμα στο στέρνο. Τα ερετικά είναι πιο ανοιχτόχρωμα από το υπόλοιπο φτέρωμα. Τα φύλα ξεχωρίζουν από την ίριδα των ματιών τους: τα αρσενικά έχουν χλωμότερη, υπόλευκη ίριδα, ενώ τα θηλυκά έχουν σκούρα καφέ.
Συστηματική ταξινόμηση
Ο σαρκόγυπας ανήκει στους Γύπες του Παλαιού Κόσμου. Το είδος του δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτωματοφάγα ζώα Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Sea Speed Ferries
Η Sea Speed Ferries (Επισήμως: Ση Σπιντ Λάινς) ήταν μια ελληνική ακτοπλοϊκή εταιρεία που δραστηριοποιούταν από την ηπειρωτική Ελλάδα προς τις Κυκλάδες στο Αιγαίο Πέλαγος. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2018 και εκμεταλλευόταν ένα μοναδικό συμβατικό πλοίο Ro-Pax. Η εταιρεία διέκοψε τη λειτουργία της το 2022, μετά από διαμάχη με μια ελληνική επιδοτούμενη γραμμή.
Ιστορία
Το 2019, η εταιρεία αγόρασε το πρώτο και μοναδικό πλοίο της, το M/F Olympus που κατασκευάστηκε το 1976. Επρόκειτο να δρομολογηθεί από τον Πειραιά στο Ρέθυμνο μέσω Μήλου και Σαντορίνης. Το παρθενικό ταξίδι εξελίχθηκε σε ατυχία, καθώς χτύπησε σε ύφαλο στη Σαντορίνη και σταμάτησε τα δρομολόγια για επισκευές. Στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους έγινε το πρώτο ταξίδι απευθείας στο Ρέθυμνο (χωρίς επιβάτες) και το πλοίο άρχισε να πλέει. Η υπηρεσία αντιμετωπίστηκε με ανάμικτες υποδοχές από τους επιβάτες και επικρίθηκε για καθυστερήσεις και μια εξαιρετικά μεγάλη διαδρομή. Εκπρόσωπος της εταιρείας δήλωσε σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό ότι «Η κίνηση από το Ρέθυμνο ανακάμπτει» και απέδωσε τις καθυστερήσεις και το μακρύ ταξίδι στην έλλειψη κατάλληλης λιμενικής υποδομής και επαρκούς κίνησης για να συντηρηθεί ένα απευθείας ταξίδι προς Ρέθυμνο. Το πλοίο φιλοξένησε για λίγο επισκέπτες για το Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι. Ένα άλλο περιστατικό συνέβη τον Ιούνιο του 2020 στο Ρέθυμνο χωρίς τραυματισμούς. Τελικά παροπλίστηκε και δημοπρατήθηκε πολλές φορές λόγω χρεών της Revoil, μιας εταιρείας φυσικού αερίου.
Διαμάχη επιδοτούμενης γραμμής Κάσου-Κάρπαθου
Το 2022, η εταιρεία ζήτησε να πάρει την επιδοτούμενη γραμμή Πειραιάς-Μήλος-Σαντορίνη-Ανάφη-Ηράκλειο-Σητεία-Κάσος-Κάρπαθος-Χάλκη-Ρόδος, (Γνωστή και ως "Άγονη Κασοκαρπαθίας") την οποία τότε εκμεταλλευόταν η ANEK Lines με το Ε/Γ-Ο/Γ Πρέβελης. Το πλοίο επρόκειτο να ξεκινήσει τα δρομολόγια το καλοκαίρι, ωστόσο, δεν ξεκίνησε τα δρομολόγια εγκαίρως, ξεκινώντας μια διαμάχη μεταξύ των ντόπιων νησιωτών, των επισκεπτών και ακόμη και της κυβέρνησης. Η εταιρεία απέδωσε ότι το πλοίο δεν ξεκίνησε λόγω κρούσματος COVID-19 σε μέλος του πληρώματος και ανακοίνωσε ότι τα άτομα που επρόκειτο να ταξιδέψουν θα λάβουν επιστροφή χρημάτων. Η ημερομηνία για το παρθενικό ταξίδι αναβλήθηκε, αλλά αυτό δεν τελείωσε τη διαμάχη. Αντ' αυτού, το δρομολόγιο δόθηκε πίσω στην ANEK Lines και στο Πρέβελης.
Στόλος
Από το 2019 έως το 2022, η Sea Speed Ferries εκμεταλλευόταν τον ακόλουθο στόλο
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Αυτοκινητόδρομος Α2 (Ρουμανία)
Ο Αυτοκινητόδρομος Α2 στη Ρουμανία, γνωστός και ως Αυτοκινητόδρομος του Ήλιου, είναι ένας αυτοκινητόδρομος που συνδέει την πρωτεύουσα της Ρουμανίας, Βουκουρέστι με την Κωνστάντζα, μία σημαντική τουριστική και εμπορική πόλη. Έχει μήκος 204 χιλιομέτρων (128 μίλια). Ο αφού ξεκινήσει από το Βουκουρέστι κινείται ανατολικά, και διέρχεται από διάφορες μεγάλες πόλεις της Ρουμανίας όπως τη Φετέστι, Τσερνανόντα και Μεντίδια. Στο τέλος καταλήγει στην Κωνστάντζα. Ένα αυτοκίνητο μπορεί να διατρέξει τη διαδρομή του Α2 μέσα σε 1 ώρα και 45 λεπτά με 2 ώρες.
Η ιδέα κατασκευής του αυτοκινητοδρόμου ανάγεται ήδη από την κομουνιστική περίοδο της Ρουμανίας. Μάλιστα το καθεστώς του Νικολάου Τσαουσέσκου είχε αρχίσει την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου, ένα μικρό μέρος του οποίου ολοκληρώθηκε το 1987. Μετά την πτώση του κομουνισμού αν και η κατασκευή του συνεχίζεται για ένα μικρό χρονικό διάστημα, τελικά αυτή σταματάει το 1993, λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων. Μετά από κάποια χρόνια διακοπής, η κατασκευή ξαναξεκινάει το 1998, και ολοκληρώθηκε το 2012. Ο αυτοκινητόδρομος έχει δεχθεί κριτική για την έλλειψη υπηρεσιών.
Ο αυτοκινητόδρομος Α2 είναι σημαντικός για την οικονομία της Ρουμανίας καθώς συνδέει δύο σημαντικά οικονομικά κέντρα, το Βουκουρέστι και την Κωνστάντζα. Συγκεκριμένα η Κωνστάντζα διαθέτει έναν σημαντικό εμπορικό λιμένα, ενώ κάθε χρόνο δέχεται χιλιάδες τουρίστες μέσω του αυτοκινητοδρόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι Κατηγορία:Ρουμανία Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ρουμανίας
Γιαννακός Καρόγλου
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν Ταξίαρχος του ελληνικού στρατού. Ίδρυσε την Ιωνική Φάλαγγα (Ιώνιος Φάλαγξ ή Ιωνική Φάλαγξ), ένα από τα πρώτα σώματα του τακτικού στρατού των επαναστατημένων Ελλήνων, αποτελούμενη από Μικρασιάτες αγωνιστές.
Το σώμα αριθμούσε 359 άνδρες ως επί το πλείστον Μικρασιάτες κυρίως από τη Σμύρνη, σύμφωνα με κατάλογο που συνέταξε ο ο ίδιος ο Καρόγλου όταν βρισκόταν στη Χίο τον Ιούνιο του 1828 - υπό τις διαταγές του Φαβιέρου.
Σκοπός της φάλαγγας, που ο οργανισμός της δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου του 1826, ήταν «η εις εν σώμα ένωσις των εις την ελευθέραν Ελλάδα ευρισκομένων και υπό διαφόρους αρχηγούς διεσπαρμένων Ιώνων κ.λ.π. δια να κατασταθώσιν ούτω χρησιμώτεροι εις τον υπέρ της ελευθερίας ιερόν ελληνικόν αγώνα». Η Ιωνική φάλαγγα από την αρχή της συγκρότησής της τέθηκε υπό την αρχηγία του Νικηταρά Σταματελόπουλου.
Έλαβε μέρος στη μάχη κατά του Ιμπραήμ στο Άστρος, στην εκστρατεία της Ρούμελης υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και στη νικηφόρα μάχη της Αράχοβας επαινούμενος για την ανδρεία που επέδειξε.
Ο Γιαννακός Καρόγλου το 1836 τιμήθηκε με το αριστείο του Αγώνα ως ανώτατη τιμητική διάκριση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ιβάν Βινογκράντοφ
Ο Ιβάν Ματβέγιεβιτς Βινογκράντοφ (Ива́н Матве́евич Виногра́дов, 14 Σεπτεμβρίου 1891 – 20 Μαρτίου 1983) ήταν Ρώσος μαθηματικός, ένας από τους δημιουργούς της σύγχρονης αναλυτικής θεωρίας των αριθμών και γενικότερα μια κυρίαρχη μορφή των σοβιετικών μαθηματικών. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον κατά μία γενιά νεότερο μαθηματικό Άσκολντ Ιβάνοβιτς Βινογκράντοφ, στον οποίο αναφέρεται το «Θεώρημα Bombieri-Vinogradov».
Ο Ιβάν Μ. Βινογκράντοφ γεννήθηκε στο χωριό Μιλολιούμπ, κοντά στην πόλη Βέλικιε Λούκι της Περιφέρειας Πσκοφ. Απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, όπου και έγινε καθηγητής το 1920. Από το 1934 ήταν διευθυντής στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Στεκλόφ, μέχρι το τέλος της ζωής του, εκτός από την περίοδο 1941–1946, όταν το ινστιτούτο διεύθυνε ο ακαδημαϊκός Σεργκέι Σόμπολεφ. Το 1941 βραβεύθηκε με το Βραβείο Στάλιν.
Το έργο του
Στην αναλυτική θεωρία των αριθμών, η μέθοδος του Vinogradov αναφέρεται στη βασική του τεχνική για την επίλυση προβλημάτων, εφαρμοζόμενη σε κεντρικά ερωτήματα σχετικώς με την εκτίμηση εκθετικών αθροισμάτων (αθροισμάτων Weyl). Στη βασική του μορφή χρησιμεύει στην εκτίμηση αθροισμάτων πρώτων αριθμών. Αποτελεί μία αναγωγή από ένα πολύπλοκο άθροισμα σε έναν αριθμό μικρότερων αθροισμάτων, τα οποία στη συνέχεια απλοποιούνται. Η κανονική μορφή για αθροίσματα πρώτων αριθμών είναι:
Με τη βοήθεια αυτής της μεθόδου ο Βινογκράντοφ ερεύνησε ερωτήματα όπως την ασθενή εικασία του Γκόλντμπαχ το 1937, έχοντας αποδείξει το λεγόμενο Θεώρημα του Vinogradov, μία ακόμα ασθενέστερη μορφή της εικασίας του Γκόλντμπαχ. Ερεύνησε επίσης, με την ίδια μέθοδο, την ελεύθερη μηδενικών τιμών περιοχή της συναρτήσεως ζ του Riemann.
Σε σχέση με μεταγενέστερες τεχνικές, η μέθοδος του Vinogradov αναγνωρίζεται σήμερα ως ένα πρότυπο της «μεθόδου του μεγάλου κόσκινου» στην αναλυτική θεωρία των αριθμών, στην εφαρμογή της των διγραμμικών μορφών, καθώς επίσης και ως εκμετάλλευση της συνδυαστικής μορφής. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα αποτελέσματά του παρέμειναν χωρίς άλλη βελτίωση επί δεκαετίες.
Ο Ιβάν Βινογκράντοφ χρησιμοποίησε επίσης αυτή την τεχνική στο πρόβλημα του διαιρέτη του Dirichlet και μπόρεσε έτσι να εκτιμήσει τον αριθμό των ακέραιων σημείων κάτω από μία δοσμένη καμπύλη. Αυτό υπήρξε μία βελτίωση του έργου του Γκεόργκι Βορονόι.
Το 1918 ο Βινογκράντοφ απέδειξε την ανισότητα Pólya-Vinogradov για χαρακτηριστικά αθροίσματα.
Αξία και προσωπικότητα
Ο Βινογκράντοφ βραβεύθηκε για την 49ετή του υπηρεσία ως διευθυντής του Ινστιτούτου Μαθηματικών Στεκλόφ δύο φορές με τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Το σπίτι όπου γεννήθηκε μετατράπηκε σε μνημείο του – μία μοναδική τιμή για Ρώσο μαθηματικό. Ως επικεφαλής του Ινστιτούτου, ασκούσε μεγάλη επιρροή στη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών και θεωρείτο ως ο ανεπίσημος ηγέτης των Σοβιετικών μαθηματικών.