cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλφριντ Μάρτενς
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μάρτενς είχε διδακτορικό στη νομική, πτυχίο συμβολαιογραφικών μελετών, καθώς και ένα πτυχίο στη Θωμιστική φιλοσοφία από το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λούβαιν. Σπούδασε διεθνή πολιτική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Έχει ασκήσει τη νομική στο εφετείο της Γάνδη ς.
Τζέρεμι Έβανς
Κίμκι (2016–2017)
Στις 29 Οκτωβρίου 2016, ο Έβανς υπέγραψε με τη ρωσική Κίμκι για το υπόλοιπο της περιόδου 2016–17.
Ίρι Μπέιχοκς (2017–2018)
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2017, ο Έβανς υπέγραψε με τους Ατλάντα Χοκς. Αφέθηκε ελεύθερος στις 13 Οκτωβρίου ως ένας από τους τελευταίους αποκλεισθέντες της ομάδας για την προετοιμασία της χρονιάς.
Βίλφριντ Μάρτενς
Πολιτική σταδιοδρομία
Ανάμεσα σε πολλές εθνικές και διεθνείς διακρίσεις, τιμήθηκε το 1998 με τον Ευρωπαϊκό Βραβείο Καρόλου Ε΄ για τη συνεισφορά του στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τζέρεμι Έβανς
Ατλάντα Χοκς (2018)
Την 1η Απριλίου 2018, οι Ατλάντα Χοκς ανακοίνωσαν ότι υπέγραψαν συμβόλαιο 10 ημερών με τον Έβανς.
Νταρουσάφακα (2018–2019)
Στις 21 Αυγούστου 2018, ο Έβανς υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Νταρουσάφακα της 1ης Τουρκίας (BSL) και της Ευρωλίγκας.
Δεύτερη θητεία με την Κίμκι (2019–2020)
Στις 25 Ιουλίου 2019, η Κίμκι ανακοίνωσε ότι έφερε πίσω τον Έβανς.
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Βόλου
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Βόλου ιδρύθηκε από τον υπ. Διδάκτωρ Γεωλογίας Μάρκο Βαξεβανόπουλο και τη Γεωλόγο Msc Αγγελική Ρεϊζοπούλου τον Ιανουάριο του 2012 και άνοιξε τις πύλες του στο κοινό τον Ιούλιο του 2012. Αποτελεί το μοναδικό Μουσείο ανάλογου περιεχομένου και λειτουργίας για τη Θεσσαλία. Το μουσείο έχει ως γενικό σκοπό τη συγκέντρωση, προστασία, επιστημονική μελέτη, ανάδειξη και προβολή των στοιχείων Φυσικής Ιστορίας της ευρύτερης περιοχής του Βόλου και γενικότερα της Ελλάδας. Οι εκθέσεις του λειτουργούν υπό την αιγίδα και την επιστημονική επίβλεψη του τμήματος Γεωλογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στη διεύθυνση Μικρασιατών 1 με Ζάχου και λειτουργεί καθημερινά εκτός Δευτέρας 10:00-14:00 και την Κυριακή 11:00-14:00.
Βίλφριντ Μάρτενς
Ιδιωτική ζωή
O Μάρτενς είχε πέντε παιδιά: δύο από τον πρώτο του γάμο με την Lieve Verschroeven (Kris και Anne) και τρία με την Ilse Schouteden (Sarah, Sophie και  Simon). Μετά τη γέννηση των διδύμων, το 1997, παντρεύτηκαν στις 13 Nοεμβρίου του 1998. Η Ilse Schouteden έχει ένα γιο από προηγούμενο γάμο. Το 2007 πήρε διαζύγιο από τη δεύτερη σύζυγό του. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2008 παντρεύτηκε Miet Smet, πρώην Βελγίδα υπουργός. Ήταν ο τρίτος γάμος για αυτόν και ο πρώτος για την Smet. Μετά το θάνατο της πρώτης του γυναίκας, o Μάρτενς ήταν σε θέση να τελέσει το γάμο του με την Miet Smet στην Καθολική Εκκλησία, στις 27 Aπριλίου 2013.
Θάνατος και τιμές
μικρογραφία|O Βίλφριντ Μάρτενς (κέντρο) με τον Jean-Luc Dehaene (αριστερά) σε συνάντηση του [[Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα|Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) το 2005]] Ο Μάρτενς πέθανε από καρκίνο στις 9 Οκτωβρίου 2013, στο σπίτι του στη Λόκερεν, σε ηλικία 77 ετών. Ο Έλιο Ντι Ρούπο, ο πρωθυπουργός του Βελγίου, τον περιέγραψε ως «αληθινό πολιτικό και έναν από τους πατέρες του ομοσπονδιακού Βελγίου». Ο Μάρτιν Σουλτς πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, απέτισε φόρο τιμής σε αυτόν ως "πολιτικό από το Βέλγιο, την Ευρώπη και ένα εξαιρετικό ηγέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου". Ο Γιέρζι Μπούζεκ, ευρωβουλευτής του ΕΛΚ και πρώην πρωθυπουργός της Πολωνίας, τον περιέγραψε ως "αναντικατάστατο".
Το think tank του ΕΛΚ Centre for European Studies έχει μετονομαστεί προς τιμή του, ως "Wilfried Martens Centre for European Studies", μια απόφαση που ελήφθη κατά το Συνέδριο του ΕΛΚ στο Δουβλίνο, που πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Του έγινε επίσημη κρατική κηδεία, την οποία παρακολούθησε ο Βασιλικός Υπασπιστής του Βασιλιά Φιλίππου, και θάφτηκε στο Νεκροταφείο του Campo Santo.
Δημοσιεύσεις
μικρογραφία|Στις 10 Σεπτεμβρίου του 2009, Ο Βίλφριντ Μάρτενς, κατά την παρουσίαση του βιβλίου Ευρώπη: αγωνίζομαι, υπερνικώ σε μια δημόσια εκδήλωση που διοργανώθηκε από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών (CES), το επίσημο [[Δεξαμενή σκέψης|think-tank του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.]]
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βελγίου
Τζέρεμι Έβανς
Αρμάνι Μιλάνο (2021)
Στις 24 Φεβρουαρίου 2021, ο Έβανς υπέγραψε με την Αρμάνι Μιλάνο, αγωνιζόμενος μόνο σε αγώνες της Ευρωλίγκας. Χώρισε τους δρόμους του με την ομάδα στις 31 Μαΐου
Παναθηναϊκός (2021–2022)
Στις 21 Αυγούστου 2021, ο Έβανς υπέγραψε με τον Παναθηναϊκό της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας και της Ευρωλίγκας, υπογράφοντας συμβόλαιο ενός έτους.
The Basketball Tournament
Το 2017, ο Έβανς έπαιξε για τους Κεντάκι Κινγκς του The Basketball Tournament. Ο Έβανς είχε μέσο όρο 21,5 πόντους και 13,0 ριμπάουντ για να βοηθήσει την ομάδα του να προχωρήσει στον δεύτερο γύρο του τουρνουά. Το Τουρνουά Μπάσκετ είναι ένα ετήσιο τουρνουά αξίας 2 εκατομμυρίων δολαρίων στους νικητές που μεταδίδεται στο ESPN. Στο TBT του 2018, έπαιξε για τους Έμπερλιν Ντράιβ. Οι Έμπερλιν Ντράιβ έφτασαν στον τελικό του τουρνουά, όπου έχασε από την Όβερσις Ελίτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέξας Λέτζεντς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ίρι ΜπέιΧοκς (2017-19) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χίμκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Επαρχία Κουμκουργκάν
Η επαρχία Κουμκουργκάν είναι ραγιόν (επαρχία), στην περιφέρεια Σουρχοντάριο στο Ουζμπεκιστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Κουμκουργκάν. Ιδρύθηκε το 1977.
Γεωγραφία - Πληθυσμός
Η επαρχία έχει έκταση 2,200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και έχει πληθυσμό 158,300 κατοίκων. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 72 κάτοικοι.
Κουμκουργκαν
Κλείσματα Κεφαλλονιάς
Τα Κλείσματα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 79 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Ουίλιαμ Πάρκερ
Ο Σερ Ουΐλιαμ Πάρκερ ήταν Άγγλος ναύαρχος (1781-1866). Έγινε πασίγνωστος στην Ελλάδα από το σκληρό ναυτικό αποκλεισμό των ελληνικών παραλίων και βεβαίως του Πειραιά που ενήργησε ως αρχηγός του βρετανικού στόλου της Μεσογείου το 1850, κατόπιν διαταγής του υπουργού εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον,κατά τα γνωστά εκ του ονόματός του «Παρκερικά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ναύαρχοι
Citroën E-Méhari
Το Citroën E-Méhari ήταν ένα ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο, τύπου compact SUV εκτός δρόμου, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën από τον Μάρτιο του 2016 έως τον Ιανουάριο του 2019. Το μοντέλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στις 7 Δεκεμβρίου 2015 και μπήκε στην παραγωγή τον Μάρτιο του 2016, μαζί με την παρουσίασή του στο ευρύ κοινό στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης. Για 3 έτη, παρήχθη σε περιορισμένα αντίτυπα και σε συνεργασία με τη γαλλική εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων Bolloré. Μάλιστα βασίστηκε στο επίσης γαλλικό Bolloré Bluesummer, ενώ προωθήθηκε επίσημα ως ο ιδεολογικός απόγονος του μικρού τζιπ Citroën Méhari του 1968 - 1987.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Το πίσω μέρος ενός E-Méhari. thumb|left|Η αναγραφή του προηγούμενου Citroën E-Méhari.
Οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν στη Γαλλία την άνοιξη του 2016, με τη βασική τιμή (με την τότε ισοτιμία) στα 25.000 ευρώ, στην οποία δεν υπολογιζόταν το κόστος της μπαταρίας, η οποία προσφερόταν ως λίζινγκ και με χρέωση 79 ευρώ τον μήνα. Κυκλοφόρησε σε μία μόνο έκδοση εξοπλισμού, με μοναδική προαιρετική επιλογή τον κλιματισμό, που χρεωνόταν έξτρα 1.450 ευρώ. Σταδιακά, μετά την εγχώρια αγορά, άρχισε να εξάγεται και σε κάποιες άλλες χώρες της Ευρώπης. Ενδεικτικώς στη Γερμανία, η βασική τιμή του ήταν 24.790 ευρώ χωρίς τις μπαταρίες, οι οποίες τότε νοικιάζονταν για 87 ευρώ τον μήνα.
Επίσης, η Citroën το διέθετε επίσημα και ως rent-a-car με τιμή 299 ευρώ τον μήνα, μαζί με την μπαταρία. Το μοντέλο είχε αυστηρά 4-θέσιο σαλόνι και ο χώρος αποσκευών του είχε χωρητικότητα μόλις 200 λίτρα, αν και μπορούσε να φτάσει έως και τα 800 λίτρα με την αναδίπλωση των πίσω καθισμάτων.
Τελικώς όμως, η παραγωγή του E-Méhari σταμάτησε άδοξα, πριν ακόμα συμπληρωθούν 3 χρόνια από το λανσάρισμα, καθώς διακόπηκε η κατασκευή του τον Ιανουάριο του 2019, λόγω καταστροφικά χαμηλών πωλήσεων. Ενδεικτικώς, ενώ η εταιρεία υπολόγιζε το 2016 να πουλήσει 1.000 αντίτυπα ετησίως, το 2018 πούλησε μόλις 228 αντίτυπα στη Γαλλία και στις εξαγωγικές αγορές ο αριθμός των πωλήσεων ήταν εντελώς μηδαμινός.
Επιδόσεις
Η επιτάχυνση 0–50 km/h ερχόταν σε 6,4 δευτερόλεπτα και η μέγιστη ταχύτητα ήταν 110 km/h.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E-Mehari Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Ηλεκτρικά αυτοκίνητα
Turn Blue
Οι Black Keys ηχογράφησαν την πλειονότητα των τραγουδιών του "Turn Blue" στο Sunset Sound από τον Ιούλιο ως τον Αύγουστο του 2013. Επιπλέον ηχογραφήσεις έγιναν στο Key Club καθώς και στο Easy Eye Sound Studio του Auerbach μέσα στην περίοδο 2013-2014. Κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων ο Auerbach πήρε διαζύγιο από τη γυναίκα του, κάτι που επηρέασε τους στίχους των τραγουδιών. Το αποτέλεσμα ήταν πιο πολλά αργά και μελαγχολικά τραγούδια σε αντίθεση με τα ανεβαστικά τραγούδια του "El Camino". Το άλμπουμ παρουσιάζει επιρροές από ψυχεδελικό ροκ και σόουλ, κάνοντας περαιτέρω αναχώρηση από το ωμό μπλουζ ροκ στυλ των πρώτων χρόνων της μπάντας. Ο τίτλος είναι φόρος τιμής στον Ghoulardi, ένα ραδιοφωνικό παραγωγό της δεκαετίας των '60.
Συσκευασία και όνομα
Ο τίτλος του άλμπουμ είναι ένα σλόγκαν που χρησιμοποιούσε ο Ghoulardi, ένας παρουσιαστής από το Κλίβελαντ, ονόματι στην πραγματικότητα Ernie Anderson. Ο Carney αποκάλεσε τον τίτλο "ένα χαιρετισμό στο Οχάιο", την περιοχή οπού ο ίδιος και ο Auerbach μεγάλωσαν. Ο τίτλος περιγράφει τέλεια τον αποκαρδιωμένο τόνο του άλμπουμ. Ο Auerbach είπε: "Μας άρεσε η σύνδεση με τον Ghoulardi, αυτό το παράξενο τέρας από το Οχάιο από τις αρχές της δεκαετίας του '60 - αυτό ήταν το σλόγκαν που χρησιμοποιούσε. Και αφού το άλμπουμ ήταν λυρικά μελαγχολικό και εσωστρεφής και προσωπικό, ήταν μπλε νομίζω ότι ήταν λογικό". Ο Carney εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο ο Ghoulardi χρησιμοποιούσε τη φράση : " ...ήταν ο τρόπος του να λέει στους ανθρώπους να πάνε να γαμηθούν". Το εξώφυλλο, το οποίο είναι ένα μπλε και φούξια σπιράλ, σχεδιάστηκε από τον Michael Carney , τον καλλιτεχνικό διευθυντή της μπάντας και ο αδελφό του Patrick. Το έργο επηρεάστηκε από το ενδιαφέρον του Patrick για τον έλεγχο του νου. Το θέμα επέστησε την προσοχή του, μετά τη βεντέτα στο Twitter με τους οπαδούς του ποπ σταρ Justin Bieber, που υπερασπίζονταν τον Bieber μετά από εντολή του, λόγω μιας δήλωσης του Carney. Στον ντράμερ τότε προτάθηκε η ταινία του 1985, "The Peanut Butter Solution", στην οποία ένας δάσκαλος χρησιμοποιεί τον έλεγχο του νου για να αναγκάσει τους μαθητές του να φτιάξουν πινέλα και στη συνέχεια του ήρθε η ιδέα να χρησιμοποιήσει ένα τροχό υπνωτισμού για το εξώφυλλο.
Συντελεστές
The Black Keys
Παραγωγή
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Καταρράκτες Βικτωρίας
Οι Καταρράκτες της Βικτωρίας (αγγλικά: Victoria Falls) ή Mosi-oa-Tunya ( "Ο καπνός που βροντά") είναι καταρράκτες που βρίσκονται στην Αφρική, μεταξύ της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε. Δημιουργούνται από τον ποταμό Ζαμβέζη, και αποτελούν κάποιους από τους μεγαλύτερους καταρράκτες του κόσμου. Το όνομα "Βικτωρίας", δόθηκε από τον Ντέιβιντ Λίβινγκστον, προς τιμή της βασίλισσας Βικτωρίας και είναι το όνομα το οποίο χρησιμοποιεί επίσημα η Ζιμπάμπουε για τους καταρράκτες. Αντίθετα, η Ζάμπια χρησιμοποιεί ως επίσημο το όνομα Mosi-oa-Tunya. Το μέγιστο ύψος τους φτάνει τα 108 μέτρα και το πλάτος τους τα 1708 μέτρα, ενώ ο όγκος του νερού που πέφτει φτάνει κατά μέσο όρο τα 1088 m³/s (κυβικά μέτρα/δευτερόλεπτο).
Φυσικά Χαρακτηριστικά
thumb|right|310px| Οι καταρράκτες της Βικτωρίας την περίοδο ξηρασίας Οι καταρράκτες της Βικτωρίας σχηματίζονται όταν ο Ζαμβέζης που ρέει σε ένα επίπεδο υψίπεδο συναντά ένα χάσμα πλάτους 1708 μέτρων. Το ύψος του χάσματος ξεκινά από τα 80 μέτρα (στη δυτική άκρη) και φτάνει στα 108 (στο κέντρο). Το χάσμα αυτό αποκαλείται Πρώτο Φαράγγι.
Στο λόφο του καταρράκτη σχηματίζονται δύο νησιά, που είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να είναι εμφανή ακόμα με πλήρη πλημμύρα: Το Νησί Boaruka (ή νησί καταρρακτών), κοντά στη δυτική όχθη και το Νησί Λίβινγκστον, κοντά στη μέση. Ακόμα, διάφορες μικρές νησίδες δημιουργούνται την περίοδο που τα νερά δεν είναι πολλά.
Τα κύρια ρεύματα ονομάζονται: Devil's Cataract (Καταρράκτες του Διαβόλου ή Leaping Water, νερό που πηδά), Main Falls (Κύριοι καταρράκτες), Rainbow Falls (Καταρράκτες του Ουράνιου τόξου) και Eastern Cataract (Ανατολικός Καταρράκτης).
Μετά τους καταρράκτες το ποτάμι συνεχίζει την πορεία του μέσα από 7 διαδοχικά φαράγγια. Οι πλευρές από αυτά τα φαράγγια είναι κάθετες και έχουν ύψος περίπου γύρω στα 120 μέτρα.
Η ποσότητα του νερού που πέφτει από τους καταρράκτες διαφέρει ανάλογα με την εποχή. Η περίοδος των βροχών ξεκινά από τα τέλη Νοεμβρίου και φτάνει έως τις αρχές Απριλίου. Την περίοδο του Φεβρουαρίου μέχρι τον Μάιο, είναι η περίοδος όπου ο Ζαμβέζης πλημμυρίζει. Το ύψος του σύννεφου που σηκώνεται από την πτώση των νερών φτάνει τα 400 μέτρα και είναι ορατό από απόσταση 50 χιλιομέτρων.
Ιστορικά Στοιχεία
Στην περιοχή γύρω από τους καταρράκτες, έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα από την προϊστορική εποχή, που φτάνουν μέχρι και την εποχή του homo habilis. Οι καταρράκτες απέκτησαν από τους διάφορους λαούς που πέρασαν από την περιοχή διάφορα ονόματα. Οι ιθαγενής της φυλής της περιοχής, Batoka/Tokalea, ονόμαζαν τους καταρράκτες Shungu na mutitima. Οι Matabele, μια φυλή των Ζουλού, τους ονόμασαν με το όνομα aManz' aThunqayo, ενώ οι Batswana και οι Makololo τους έδωσαν το όνομα Mosi-oa-Tunya. Όλα τα προηγούμενα ονόματα σημαίνουν "Ο καπνός που βροντά".
Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τους καταρράκτες ήταν ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον, στις 17 Νοεμβρίου του 1855, στη διάρκεια του ταξιδιού του (1852–56) στον άνω Ζαμβέζη. Η ύπαρξή τους ήταν γνωστή στις ντόπιες φυλές, και ίσως και στους Άραβες. Ο Λίβινγκστον, που εντυπωσιάστηκε από τους καταρράκτες, τους έδωσε το όνομα της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας. Το 1860, ο Λίβινγκστον επέστρεψε μαζί με τον φυσικό Τζον Κρικ, για να τους μελετήσει. Διάφοροι άλλοι Ευρωπαίοι εξερευνητές της εποχής που πέρασαν από τους καταρράκτες ήταν ο Πορτογάλος Serpa Pinto, ο Τσέχος Emil Holub, που ήταν και ο πρώτος που χαρτογράφησε την περιοχή, το 1975, και ο Βρετανός ζωγράφος Thomas Baines.
Γύρω στο 1900, η βρετανική εταιρία British South Africa Company αποφάσισε να αγοράσει μεταλλευτικά δικαιώματα στην περιοχή βόρεια του Ζαμβέζη, καθώς την εκμετάλλευση διαφόρων άλλων παραγωγικών πηγών στη γύρω περιοχή, μέσω της οποίας εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι κοντά στους καταρράκτες. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας, Cecil Rhodes, θέλησε να περάσει η σιδηροδρομική γραμμή Κέιπ Τάουν-Κάιρο από τους καταρράκτες της Βικτωρίας. Το 1905 κατασκευάστηκε η γέφυρα των καταρρακτών της Βικτωρίας, στο Δεύτερο Φαράγγι. Τότε οι καταρράκτες απέκτησαν μεγάλη φήμη ως τουριστικό αξιοθέατο και η πόλη Victoria Falls έγινε το τουριστικό κέντρο της περιοχής. Από τα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν και ξεκίνησε ο πόλεμος για την ανεξαρτησία της Ζιμπάμπουε, μέχρι και το 1980 που τελείωσε, η τουριστική κίνηση στους καταρράκτες ήταν περιορισμένη.
Το 1989 η UNESCO περιέλαβε τους καταρράκτες στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ζάμπιας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ζιμπάμπουε B Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Παναγιώτης Γιατράκος
Ο Παναγιώτης Γιατράκος (1781 - 25 Οκτωβρίου 1851) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821. Η καταγωγή του ήταν από τo χωριό Άρνα της επαρχίας του Μυστρά. Η οικογένεια των Γιατρακαίων προσέφερε πολλά στην πατρίδα.
Πήρε μέρος στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, ως την άλωση της πόλης. Αργότερα πήγε στην Αργολίδα και την Κορινθία και πολέμησε εκεί στην πτώση του φρουρίου. Πολέμησε επίσης και στο Μεσολόγγι βοηθώντας τους εκεί αδελφούς του.
Ο Παναγιωτάκης Γιατράκοςήταν ο μόνος ισχυρός αρχηγός που υπήρξε στην περιοχή του. Αποδυναμώθηκαν όταν μέλος του οίκου των Γιατρακαίων εκτέλεσε τον «πιστό προσκυνημένο» της κυβέρνησης (έτσι αποκαλούσαν οι Αρκάδες και οι Μανιάτες τους συνεργάτες της κυβέρνησης) Παναγιώτη Κρεββαττά.
Στις 16 Ιουνίου 1844 διορίστηκε γερουσιαστής, ενώ είχε διατελέσει και βουλευτής.
Κόρη του ήταν η Μαριγώ Γιατράκου, σύζυγος του Αριστείδη Μητσάκη και μητέρα του Μιχαήλ Μητσάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Μαρία Θηρεσία της Σαβοΐας
Η Μαρία Θηρεσία, (ιταλ. Maria Theresa di Savoia, 31 Ιανουαρίου 1756 – 2 Ιουνίου 1805) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πριγκίπισσα της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου, σύζυγος του Καρόλου, κόμη του Αρτουά και μετέπειτα Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας. Πέθανε πριν κηρυχθεί ο σύζυγός της βασιλιάς, οπότε δεν κατόρθωσε να πάρει τον τίτλο της βασίλισσας.
Βιογραφία
Ήταν το πέμπτο παιδί και η τρίτη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης των Βουρβόνων της Ισπανίας. Μέσω της μητέρας της ήταν εγγονή του Φίλιππου Ε΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε τον Κάρολο Φίλιππο, κόμη του Αρτουά (1773), ενώ η αδελφή της Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας είχε παντρευτεί τον μεγαλύτερο αδελφό του Kόμη της Προβηγκίας, μετέπειτα Λουδοβίκο ΙΗ΄ της Γαλλίας, δυόμιση χρόνια πρωτύτερα. Ο γάμος ήταν προϊόν της Γαλλο-Σαβοΐκής συμμαχίας· μέσα σε οκτώ χρόνια έγιναν τέσσερις τέτοιοι γάμοι: αρχικά ο γάμος της Μαρίας Λουίζας Τερέζας της Σαβοΐας με τον πρίγκιπα Λουδοβίκο Αλέξανδρο ντε Λαμπάλ, μετά ήταν ο γάμος της αδελφής της, ύστερα ο δικός της και τέλος του αδελφού της Κάρολου Εμμανουήλ Δ μελλοντικού βασιλιά της Σαρδηνίας με την πριγκίπισσα Μαρία Κλοτθίλδη της Γαλλίας. Η Μαρία Θηρεσία δεν εθεωρείτο ιδιαίτερα όμορφη. Λίγο μετά τον γάμο της έμεινε έγκυος και ο αδελφός τής Μαρίας Αντουανέτα ς, ο Ιωσήφ Β΄, κατά την επίσκεψή του το 1777 είπε για την Μαρία Θηρεσία, ότι είναι το μοναδικό άτομο που γεννάει παιδιά.
Ο Κάρολος σχεδίαζε να νυμφευτεί -πριν από αυτήν- την πριγκίπισσα του Κοντέ, ενώ είχε στενές σχέσεις με τη νύφη του Μαρία Αντουανέτα. Ήταν από τα αντιπαθέστερα πρόσωπα της Γαλλικής αυλής και με την έκρηξη της επανάστασης (1789) ακολούθησε τον σύζυγό της στην εξορία.
Πριν από την συνάντηση των Γενικών Κτηματομεσιτών κάθε μέλος της βασιλικής οικογένειας χλευάστηκε δημοσίως με δυσφημιστικούς στοίχους, όπου ισχυριζόταν, ότι η Μαρία Θηρεσία είχε γεννήσει ένα παράνομο παιδί.
Όταν ο σύζυγός της έφυγε από τη Σαβοΐα το 1791, παρέμεινε πίσω και το ζευγάρι έζησε χωριστά για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Κόμης ντ' Αρτουά αρνήθηκε να της δώσει την άδεια να μείνει ή να τον επισκεφτεί, ακόμη και αρνούμενος να παρευρεθεί στο γάμο του γιου τους, του Λουδοβίκου Αντώνιου της Γαλλίας με την Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας στο Μίταου το 1799.
Η Μαρία Θηρεσία απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 1805 στο Γκρατς της Αυστρίας σε ηλικία 49 ετών. Ο σύζυγος έγινε βασιλιάς το 1824, έτσι ποτέ δεν κατάφερε να γίνει βασίλισσα και έμεινε γνωστή ως Kόμισσα ντ' Αρτουά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1773 τον Κάρολο των Βουρβόνων, τότε κόμη του Αρτουά, και είχε τέκνα:
Μεσιέ 71
Το Μεσιέ 71 (γνωστό και ως M71 και NGC 6838) είναι μικρό σφαιρωτό σμήνος που βρίσκεται σε απόσταση 13.000 ετών φωτός στον αστερισμό Βέλος. Εξαιτίας του μεγέθους του θεωρούταν για αρκετό καιρό ότι ήταν ανοικτό σμήνος. Είναι ένα από το πρώτα σφαιρωτά σμήνη που ανακαλύφθηκαν.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 71 ανακαλύφθηκε από το Φιλίπ Λουά ντε Σεζώ το 1746. Το 1775 παρατηρείται από τον Γιόχαν Γκότφριντ Κέλερ στη Δρέσδη και το 1780 από τον Πιέρ Μεσαίν, ενώ ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό την ίδια χρονιά. Ο πρώτος που το ανέλυσε σε άστρα ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1783.
Α΄ Νεκροταφείο Πατρών
Το Α΄ Νεκροταφείο Πατρών βρίσκεται στην περιοχή του Ζαβλανίου, βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης.
Ιστορία του νεκροταφείου
Το Α' Νεκροταφείο Πατρών θεμελιώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1880 και δόθηκε για χρήση την 1η Αυγούστου του ίδιου χρόνου. Η απόφαση για την κατασκευή του λήφθηκε από τον τότε δήμαρχο, Αθανάσιο Κανακάρη - Ρούφο το 1879. Για τον λόγο αυτό συστάθηκε ειδική επιτροπή με πρόεδρο τον ίδιο το δήμαρχο και μέλη τους: Παπαθεοδώρου, Διονύσιο Φραγκόπουλο, Κυριάκο Λάππα, Ανδρέα Κόλλα, Αθανάσιο Αθανασόπουλο και Αλφρέδο Κρωβ.
Ύστερα από έρευνες γιατρών επιλέχθηκε ως καταλληλότερο μέρος η περιοχή του Ζαβλανίου. Αρχικά αγοράστηκαν 79 στρέμματα, ενώ το 1928 επεκτάθηκε κατα 4 στρέμματα για να κατασκευαστεί ο ναός των Αγγέλων, ύστερα από δωρεά του Αντώνιου Παπαγεωργακόπουλου. Ο Δήμος Πατρέων διέθεσε για την κατασκευή του νεκροταφείου 35.000 δραχμές, ενώ προστέθηκαν και τα έσοδα από τους προπωλημένους τάφους. Το έργο ανατέθηκε στον ταγματάρχη του Μηχανικού Παπαγεωργίου, μετατέθηκε όμως και τον αντικατέστησε ο μηχανικός Σπυρίδων Τζέτζος. Ο ναός των Αγγέλων σχεδιάστηκε από τον καθηγητή Μιχελή και ολοκληρώθηκε το 1954 επι Λαλάκη Ρούφου. Ο αρχικός ναός της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε παράλληλα με το νεκροταφείο, κατεδαφίστηκε από τους ισχυρούς σεισμούς του 1993 και ανεγέρθηκε καινούριος στην ίδια θέση. Επίσης υπάρχει και εκκλησία Διαμαρτυρομένων. Την διακόσμηση των ιερών ναών με διάφορα σκεύη την ανέλαβαν εξέχοντα μέλη της πατραϊκής κοινωνίας, όπως οι Αθανάσιος Κανακάρης - Ρούφος, Τζέτζος, Ασπασία Κρεμμύδη, Καλλιόπη Γκρήν, Ιουλία Τζέτζου κ.α.
Μεσιέ 71
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 71 6838 Κατηγορία:Βέλος (αστερισμός)
Α΄ Νεκροταφείο Πατρών
Ιστορία του νεκροταφείου
Εκτός από ορθόδοξο τμήμα, υπάρχει και τμήμα καθολικών, διαμαρτυρομένων και εβραίων. Μέσα στο νεκροταφείο υπάρχουν τέσσερις λόφοι. Ο λόφος των Αγωνιστών, που ονομάζεται έτσι γιατί έχουν ταφεί πολλοί αγωνιστές του 1821 όπως Χαραλάμπης, Λόντος κ.α., του Ρούφου, όπου βρίσκεται το οικογενειακό μνήμα του Μπενιζέλου Ρούφου, της Αγίας Παρασκευής, όπου βρίσκεται η εκκλησία και των Γερμανικών, όπου την περίοδο της κατοχής τάφηκαν Γερμανοί. Ο πρώτος που ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Πατρών ήταν ο εκ Πάργας έμπορος Αναγνώστης Πετσάλης.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η αλέα των τραπεζιτών και εμπόρων, στην οποία υπάρχουν οι τάφοι των πλουσιότερων οικογενειών της Πάτρας της περιόδου 1880-1920. Ενδεικτικά ξεχωρίζουν τα ταφικά μνήματα της οικογένειας Κόλλα, της οικογένειας Κόγκου-Τριάντη, Καραμανδάνη, Καλαμογδάρτη, Ρούφου, Λάγγουρα κ.α.
Σήμερα γίνονται ενέργειες έτσι ωστε το Α΄ Νεκροταφείο Πατρών να ανακηρυχθεί επισήμως ως προστατευόμενο και διατηρητέο μνημείο.
Πηγές
Πατρων Α Νεκροταφειο Α
Αβαρίτσα Θεσπρωτίας
Η Αβαρίτσα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Καλλιθέας της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλιθέας του νομού Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλλιθέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτάται στο δήμο Σουλίου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Πριμαντόνα
μικρογραφία|La prima donna («Η πριμαντόνα»), πίνακας με λάδι του [[Ουλίσσε Καπούτο, αρχές 20ου αιώνα]] Στην όπερα, ως πριμαντόνα (primadonna) ή ντίβα (diva) χαρακτηρίζεται η πρωταγωνίστρια μονωδός του οπερατικού θιάσου, εκείνη που αναλαμβάνει τους πρώτους ρόλους. Αμφότεροι οι όροι προέρχονται από τα Ιταλικά και χρησιμοποιούνται αμετάφραστοι —στην κυριολεξία prima donna είναι η «πρώτη κυρία» και diva σημαίνει «θεά». Συχνά, ως πριμαντόνα χαρακτηρίζεται κάποιο πρόσωπο του καλλιτεχνικού, συνήθως, χώρου που επιδεικνύει έντονο ταπεραμέντο και ναρκισσιστική, αντιεπαγγελματική συμπεριφορά.
Η πριμαντόνα στην οπερατική τέχνη
Στην Ιταλία του 19ου αιώνα, ο χαρακτηρισμός πριμαντόνα συνιστούσε τεχνικό όρο που χρησιμοποιούταν για την περιγραφή της μονωδού που αναλάμβανε κατά κόρον τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των οπερατικών έργων στα οποία συμμετείχε. Ως βασική υψίφωνος του θιάσου, η πριμαντόνα τραγουδούσε εκτενέστερο μέρος της οπερατικής σύνθεσης εν συγκρίσει με τις υπόλοιπες μονωδούς. Για τον αντίστοιχο άρρενα πρωταγωνιστή, που στα πρώτα χρόνια της όπερας ήταν καστράτος και, αργότερα, τενόρος, ο όρος που χρησιμοποιούταν ήταν ο primo uomo («πρώτος άνδρας»). Από τα τέλη του 17ου αιώνα, η δευτερεύουσα ερμηνεύτρια ενός οπερατικού έργου χαρακτηριζόταν ως seconda donna («δεύτερη κυρία») ή altra prima donna («η άλλη πρώτη κυρία»). Ακόμα, με τους όρους prima donna, primo uomo κοκ. περιγράφονταν οι πρωταγωνιστικοί ερμηνευτές της κομέντια ντελ άρτε. Συνήθως, κάθε πριμαντόνα υποστηριζόταν από μερίδα του οπερατικού κοινού, ενώ σημειώνονταν και προστριβές μεταξύ ομάδων που υποστήριζαν διαφορετική πριμαντόνα.
Σύντομα, ο χαρακτηρισμός πριμαντόνα μετατράπηκε από το οπερατικό κοινό σε τίτλο θαυμασμού που αποδιδόταν στις πλέον χαρισματικές ερμηνεύτριες και καθιερώθηκε ως τέτοιος στην καθομιλουμένη. Υψίφωνοι όπως η Μαρία Κάλλας και η Μονσεράτ Καμπαγιέ, αλλά και σπουδαίες μεσόφωνοι, όπως η Τσετσίλια Μπάρτολι και η Αγνή Μπάλτσα, έχουν χαρακτηριστεί ως πριμαντόνες ή ντίβες από το οπερατικό κοινό, τους κριτικούς και τον τύπο.
Prima donna assoluta – η απόλυτη πριμαντόνα
μικρογραφία|Η απόλυτη πριμαντόνα του 20ού αιώνα, [[Μαρία Κάλλας, στο αεροδρόμιο Σχίπχολ του Άμστερνταμ, τον Δεκέμβριο του 1973 ]] Ο όρος prima donna assoluta («απόλυτη πρώτη κυρία») χρησιμοποιούταν σπανιότερα για την περιγραφή μιας πριμαντόνας εξαιρετικών φωνητικών και υποκριτικών ικανοτήτων, όπως η Τζουντίτα Πάστα και η Μαρία Μαλιμπράν, που ερμήνευσαν για πρώτη φορά τους σπουδαίους πρωταγωνιστικούς ρόλους του μπελ κάντο, κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Ο χαρακτηρισμός απόλυτη πριμαντόνα συγγενεύει εννοιολογικά με τον όρο σοπράνο σφογκάτο (soprano sfogato, «ασταμάτητη σοπράνο») με τον οποίον επίσης περιεγράφηκαν υψίφωνοι όπως η Πάστα και η Μαλιμπράν. Ειδικότερα, οι δύο αυτές μονωδοί αρχικώς ήταν μεσόφωνοι που το φωνητικό τους εύρος επεκτάθηκε μέσω επίμονης εξάσκησης, με αποτέλεσμα να δύνανται να ερμηνεύσουν μια ευρύτατη ποικιλία πρωταγωνιστικών οπερατικών ρόλων, εξού και οι χαρακτηρισμοί «απόλυτη» και «ασταμάτητη».
Τον 20ο αιώνα, κοινό και κριτικοί απέδωσαν στην υψίφωνο Μαρία Κάλλας αμφότερους τους τίτλους απόλυτη πριμαντόνα και σοπράνο σφογκάτο· ούσα εμπνευσμένη από την καριέρα των Πάστα και Μαλιμπράν, η Κάλλας αναβίωσε αρκετά από τα οπερατικά έργα στα οποία είχαν πρωταγωνιστήσει οι διάσημες υψίφωνοι. Η ικανότητα της να ερμηνεύει οπερατικές συνθέσεις για μεσόφωνο πρωταγωνίστρια (Κάρμεν του Μπιζέ), για δραματική υψίφωνο (Βαλκυρία του Βάγκνερ), για κολορατούρα υψίφωνο (Λουτσία ντι Λάμερμουρ του Ντονιτσέττι) κ.α. της εξασφάλισε μια θέση ανάμεσα στις απόλυτες πριμαντόνες του παρελθόντος.
Η πριμαντόνα ως τύπος προσωπικότητας
Θα μπορούσε να λεχθεί ότι οι πριμαντόνες του 19ου αιώνα ήταν το ανάλογο των σημερινών αστέρων του κινηματογράφου· συχνά, επεδείκνυαν αυταρχική και ναρκισσιστική συμπεριφορά, εκμεταλλευόμενες ή παρασυρόμενες από τον θαυμασμό του οπερατικού κοινού, που τότε ήταν ευρύτερο από σήμερα, με την όπερα να συνιστά βασική μορφή διασκέδασης της αστικής τάξης στην κεντροδυτική Ευρώπη. Συνεπώς, πολλές από τις πρώτες πριμαντόνες εγγράφηκαν στη συλλογική μνήμη ως κακεντρεχείς προσωπικότητες που επεδείκνυαν αντιεπαγγελματική συμπεριφορά. Ως αποτέλεσμα, σήμερα η λέξη πριμαντόνα χρησιμοποιείται και με αρνητική σημασία για τον χαρακτηρισμό ατόμων που η φήμη τους ανέδειξε τη ματαιοδοξία, την εγωπάθεια και τον αντι-επαγγελματισμό τους.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Κομέντια ντελ άρτε
Μουζαφέρ Σερίφ
Ο Μουζαφέρ Σερίφ (τουρκικά: Muzaffer Şerif Başoğlu, Τουρκία, 29 Ιουλίου 1906– Αλάσκα, 16 Οκτωβρίου 1988) ήταν Τούρκος ψυχολόγος, εκ των θεμελιωτών της Κοινωνικής Ψυχολογίας, ο οποίος εισήγαγε την Ρεαλιστική Θεωρία Συγκρούσεων (Realistic conflict theory - RCT), με το περίφημο πείραμα του Robbers Caves, και την Θεωρία της Κοινωνικής Απόφασης (Social judgment theory - SJT).
Σπουδές και καριέρα
Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας στην Τουρκία, ενώ την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου φυλακίστηκε επειδή εναντιώθηκε στο Ναζιστικό Κίνημα. Επέστρεψε στις ΗΠΑ και αργότερα εργάστηκε μεταξύ άλλων για τα πανεπιστήμια του Γέιλ, της Οκλαχόμα και της Πενσιλβάνια.
Παντρεύτηκε το 1945 την, επίσης ψυχολόγο, Κάρολιν Γουντ και απέκτησαν τρεις κόρες. Μαζί με την σύζυγό του εργάστηκαν πάνω σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ψυχολογίας. Ο Σερίφ έγραψε πάνω από 60 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και 24 επιστημονικά βιβλία, τα περισσότερα σε συνεργασία με τη σύζυγό του, ενώ βραβεύτηκε με διάφορους επαίνους και βραβεία. Θεωρείται από τους βασικούς θεμελιωτές της κοινωνικής ψυχολογίας. Στο έργο του ασχολήθηκε με την εργαστηριακή μεθοδολογία και την εφαρμογή της έρευνας σε κοινωνικά θέματα.
Πειράματα
Το θέμα της διατριβής του μελετούσε την κοινωνική επιρροή στην αντίληψη, μέσω ενός πειράματος πάνω στο λεγόμενο «φαινόμενο της αυτοκίνησης» (Autokinetic effect), ένα φαινόμενο παραπλάνησης της οπτικής αντίληψης κατά το οποίο σε ένα σκοτεινό περιβάλλον ένα σταθερό μικρό φωτεινό σημείο μοιάζει να κινείται, όπου έδειξε έναν τρόπο με τον οποίο τα νοητικά πρότυπα αξιολόγησης δημιουργούνται από τον άνθρωπο.
Όταν μια εβδομάδα αργότερα τα μέλη που έλαβαν μέρος στην πρώτη εξέταση, κλήθηκαν να επαναλάβουν το πείραμα, ατομικά αυτή τη φορά, ο Σερίφ παρατήρησε ότι τα άτομα επανέλαβαν τα αποτελέσματα που είχαν υπολογίσει ως ομάδες. Παρατηρώντας πως τα άτομα συνέχιζαν να αντιλαμβάνονται ξεχωριστά αυτό που είχαν αντιληφθεί σαν ομάδα, παρά το γεγονός πως το οπτικό φαινόμενο απευθυνόταν αποκλειστικά στην προσωπική αντίληψη του καθενός, κατέληξε στο συμπέρασμα πως η επίδραση της ομάδας δεν είχε δράσει καταναγκαστικά, ώστε να καταλήξουν εκείνη τη φορά σε μια συγκεκριμένη «νόρμα» για να συνεννοηθούν μεταξύ τους, αλλά πληροφοριακά, παρατηρώντας έτσι τον τρόπο με τον οποίο ο κοινωνικός κόσμος επιδρά στην προσωπική αντίληψη.
Πειράματα του Robbers Cave
Το πιο διάσημο πείραμά του, το οποίο κατέληξε στην διατύπωση της Ρεαλιστικής Θεωρίας των Συγκρούσεων, ήταν η περίφημη σειρά πειραμάτων του πάρκου Robbers Cave στην Οκλαχόμα το 1954, σε ένα διάστημα τριών εβδομάδων.
Κατά τις καλοκαιρινές διακοπές τους, 22 αγόρια που κατασκήνωναν στο πάρκο, έντεκα και δώδεκα ετών, τα οποία ποτέ τους δεν είχαν συναντηθεί μεταξύ τους, χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστές ομάδες με εντελώς τυχαίο τρόπο, ώστε να εξασφαλιστεί ένα συγκρίσιμο υπόβαθρο (όλα τα αγόρια άνηκαν σε προτεσταντικές οικογένειες λευκών της μεσαίας τάξης των ΗΠΑ, των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν, με φυσιολογικό ψυχολογικό προφίλ, σχετικά καλούς βαθμούς και άνω του μέσου όρου νοημοσύνη ). Το πείραμα χωρίστηκε σε τρία στάδια.
Κατά το πρώτο στάδιο, οι δύο ομάδες δεν γνώριζαν η μία την ύπαρξη της άλλης και τους ζητήθηκε να αναπτύξουν δραστηριότητες που θα απέφεραν την σύσφιξη των σχέσεων εντός της ομάδας, όπως να δημιουργήσουν μια σημαία για την ομάδα της ή να βρουν ένα όνομα (οι δύο ομάδες ονομάστηκαν «Αετοί» και «Κροταλίες» ).
Στο δεύτερο στάδιο, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν για πρώτη φορά και κλήθηκαν να ανταγωνιστούν σε καλοκαιρινές δραστηριότητες της κατασκήνωσης, όπως αγώνες και δοκιμασίες. Στις νικήτριες ομάδες απονέμονταν χρήσιμα βραβεία. Αρχικά οι προκατάληψη ήταν λεκτική (χλευασμός αντιπάλων), αλλά κατά τη συνέχιση των δραστηριοτήτων μετατράπηκε σε πιο άμεσες συγκρούσεις (κάψιμο σημαίας αντιπάλων, λεηλάτηση του χώρου τους, κλέψιμο ιδιωτικής περιουσίας των αντιπάλων, βίαιη συμπεριφορά). Κατά τη φάση αυτή τα μέλη κάθε ομάδα ανέπτυξαν αρνητικές προκαταλήψεις για τα μέλη εκτός της ομάδας τους (out-group), όπως κατέγραψαν οι παρατηρήσεις του Σερίφ, ενώ αντίθετα υπερτόνιζαν τα θετικά χαρακτηριστικά των μελών τις δικής τους ομάδας (in-group).
Κατά τη τρίτη φάση, οι δύο ομάδες κλήθηκαν να δουλέψουν ενωμένα απέναντι σε προβλήματα που απαιτούσαν την συνεργασία των δύο ομάδων, μειώνοντας έτσι την ένταση μεταξύ των ομάδων. Κατά την φάση αυτή, ο Σερίφ και οι συνεργάτες του παρατήρησαν πως οι αρνητικές απόψεις για τα μέλη των αντιπάλων ομάδων μειώθηκαν, χωρίς να εξαφανιστούν πλήρως, και υπήρχε περισσότερη αποδοχή μεταξύ τους.
Ο Σερίφ κατέληξε στο συμπέρασμα πως επειδή οι ομάδες δημιουργήθηκαν με τρόπο ώστε να είναι περίπου ίδιες, οι ατομικές διαφορές δεν θα έπρεπε να θεωρούνται αναγκαίες ή υπεύθυνες για την σύγκρουση τους. Όπως φάνηκε στη μελέτη από την φάση που τα αγόρια ανταγωνίζονταν σε παιχνίδια για κάποιο βραβείο, η εχθρική και επιθετική στάση προς μια εξωομάδα προκύπτει όταν οι ομάδες ανταγωνίζονται για τους πόρους που μόνο μία ομάδα μπορεί να επιτύχει. Η δε επαφή με μια εξωομάδα είναι ανεπαρκής, από μόνη της, για τη μείωση των αρνητικών στάσεων. Η τριβή μεταξύ των ομάδων μπορούσε να μειωθεί και οι θετικές σχέσεις μεταξύ τους να διατηρηθούν, με την παρουσία ανώτερων στόχων που προωθούσε η ενωμένη, συνεργατική δράση, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στρατηγική (π.χ. επικοινωνία). Τα συμπεράσματα αυτής της μελέτης δημιούργησαν την λεγόμενη Ρεαλιστική Θεωρία των Συγκρούσεων, η οποία περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να προκύψουν αρνητικές προκαταλήψεις και στερεότυπα, ως αποτέλεσμα του πραγματικού ανταγωνισμού μεταξύ των ομάδων για επιθυμητούς πόρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ψυχολόγοι Κατηγορία:Τούρκοι πανεπιστημιακοί
Μεσιέ 72
Το Μεσιέ 72 (γνωστό και ως M72 και NGC 6981) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 55.000 ετών φωτός στον αστερισμό Υδροχόο. Είναι ένα από τα αχνότερα και φαινομενικά μικρά σφαιρωτά σμήνη στον κατάλογο του Μεσιέ. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ο μικρός αστερισμός Μεσιέ 73.
Είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα σφαιρωτά σμήνη και βρίσκεται πέρα από το γαλαξιακό κέντρο, σε μία απόσταση από το ηλιακό σύστημα 55.000 ετών φωτός. Έχει διάμετρο 106 έτη φωτός και είναι πολύ χαλαρό (τάξη συγκέντρωσης ΙΧ). Μονο το Μεσιέ 71 (Χ-ΧΙ) και το Μεσιέ 56 (ΧΙ) είναι πιο χαλαρά από τα σφαιρωτά σμήνη του καταλόγου Μεσιέ. Περιέχει 42 μεταβλητούς αστέρες, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι τύπου RR Λύρας. Τα λαμπρότερα άστρα του σμήνους έχουν φαινόμενο μέγεθος +14,2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 72 6981 Κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός)
Ζίντελφινγκεν
Το Ζίντελφινγκεν (γερμ. Sindelfingen) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας στα κεντρικά του ομόσπονδου κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης (συνολικής έκτασης 36.000 τ.χλμ. και πληθυσμού 11 εκ.) με πληθυσμό 61.669 κατοίκους. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Στουτγκάρδης και είναι η μεγαλύτερη πόλη της διοικητικής περιοχής Μπέμπλινγκεν (Landkreis Böblingen).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Αναγνώστης Πετιμεζάς
Ο Αναγνώστης Πετιμεζάς (1765 - 12 Αυγούστου 1822) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Ο Αναγνώστης Πετιμεζάς γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Πετιμεζάδων. Ήταν γιος του Σωτήρη Πετιμεζά, αδελφού του Αθανασίου Πετιμεζά που φονεύθηκε στη Βυσωκά Καλαβρύτων το 1769. Μετά το θάνατο του θείου του, μαζί με τον άλλο θείο του Κωνσταντίνο Πετιμεζά κατέφυγε στη Ζάκυνθο, όπου υπηρέτησε στα ελληνικά τάγματα που οργάνωσαν οι Ρώσοι στα Επτάνησα.
Μετείχε στην Αγία Λαύρα στη κήρυξη της Επανάστασης και έλαβε μέρος στις μάχες των Καλαβρύτων, στην Ακροκόρινθο, στην Τρίπολη υπό τις διαταγές του Κολοκοτρώνη. Πολέμησε επίσης στη μάχη των Δερβενακίων. Σκοτώθηκε μαζί με τον γιο του Σωτήρη Πετιμεζά (ηλικίας δεκαεπτά χρονών) και τον παπα-Καλομοίρη στο Βασιλικό της Σικυώνας, κοντά στην Κόρινθο, στις 12 Αυγούστου 1822 σε τουρκική ενέδρα ενώ προσπαθούσε να σταματήσει τα υπολείμματα του στρατού του Δράμαλη, που επιχειρούσαν αντεπίθεση από την Κόρινθο.
Πηγές
Αναγνωστης
Ελιζαμπέτα Βιβιάνι
Η Ελιζαμπέτα Βιβιάνι (ιταλικά: Elisabetta Viviani), γεννημένη στο Μιλάνο στις 10 Οκτωβρίου 1953) είναι Ιταλίδα ηθοποιός, παρουσιάστρια και τραγουδίστρια.
Τα πρώτα βήματα
Γεννημένη στο Μιλάνο το 1953, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της το 1962 ως παιδί και, σε ηλικία επτά ετών, παρακολούθησε τη σχολή μπαλέτου της Λουτσάνα Νόβαρο (Luciana Novaro) στο Μιλάνο. Ταυτόχρονα, εγγράφηκε στο Accademia dei Filodrammatici. Εκείνη την εποχή, άρχισε να δανείζει την εικόνα της σε τηλεοπτικές διαφημίσεις. Την 1η Σεπτεμβρίου 1977, η Ελιζαμπέτα έγινε μητέρα της κόρης της Νικόλ, την οποία απέκτησε με τον Τζιάνι Ριβέρα.
Το 1981, ο παραγωγός ταινιών Mario Cecchi Gori της πρότεινε ρόλο στη επιτυχημένη ταινία Άσσος στο Χαρτί, Καψούρης στον Έρωτα, μαζί με τον Αντριάνο Τσελεντάνο και Έντβιτζε Φένεκ. Το 1982 η Elisabetta θα τραγουδήσει, για πρώτη φορά, στο Φεστιβάλ Σαν Ρέμο με το τραγούδι C'è, φτάνοντας στην έκτη θέση.
Το 1990 ξεκίνησε τη συνεργασία της με τη Fininvest.
Το 2015, με τον τραγουδιστή-τραγουδοποιό Dario Baldan Bembo και τον ηθοποιό Franco Romeo, πραγματοποίησαν συναυλία για τη ζωή του Πάπα Φραγκίσκου.
Η Ελιζαμπέτα Βιβιάνι είναι επίσης ζωγράφος.
Ραλπατσέν
Ο Ραλπατσέν (θιβετιανά: རལ་པ་ཅན, μεταγραφή Γουίλι: ra pal chen) ήταν Θιβετιανός Αυτοκράτορας που άκμασε στο α΄ μισό του 9ο αιώνα μ.Χ. Διατηρήθηκε στον θρόνο από το 815 μέχρι το 838 και θεωρείται ένας από τους ηγεμόνες που εδραίωσαν τον βουδισμό στην περιοχή του Θιβέτ.
Βασιλεία
Ο Ραλπατσέν γεννήθηκε γύρω στο 800. Ήταν γιος του αυτοκράτορα Σεναλέκ και εγγονός του Τίσογκ-ντέτσεν, επί βασιλείας του οποίου καθιερώθηκε ο βουδισμός ως η επίσημη θρησκεία του κράτους. Ανήλθε στην εξουσία το 815, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, παρά το γεγονός πως ήταν ο νεότερος από τους γιους του. Κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του σύναψε συνθήκη ειρήνης με την κινεζική Δυναστεία των Τανγκ που επικυρώθηκε μεταξύ των 821-823 στη Λάσα και έθεσε τέρμα σε μια σκληρή πολεμική αναμέτρηση.
Υπήρξε φανατικός υποστηρικτής του βουδισμού ιδρύοντας μοναστήρια με κρατικούς πόρους και παραχωρώντας σημαντικά προνόμια στους μοναχούς, τη συντήρηση των οποίων επωμίστηκαν οι ίδιοι οι υπήκοοι. Η θρησκευτική και οικονομική πολιτική του Ραπαλτσέν, η ισχύς που απέκτησαν επί πολιτικών ζητημάτων οι μοναχοί και οι ξένες επιρροές που προέκυψαν στο εσωτερικό του κράτους εξαιτίας της παρουσίας Ινδών και Κινέζων στις τάξεις τους, αλλά και οι σκληρές διώξεις έναντι κάθε εκδήλωσης αντιβουδιστικών αισθημάτων προκάλεσαν δυσαρέσκεια σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Ακόμα, υποστηρίζεται πως τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του είχε απωλέσει τον έλεγχο του κράτους, ο οποίος βρισκόταν στα χέρια του υπουργικού του συμβουλίου, με τον ίδιο να περιορίζεται σε διακοσμητικό ρόλο. Επί θητείας του, πραγματοποιήθηκε η σύνταξη του πρώτου σανσκριτο-θιβετιανού λεξικού από μικτή ομάδα Ινδών και Θιβετιανών λογίων.
Δολοφονία
Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή ο Ραλπατσέν ανατράπηκε και δολοφονήθηκε το 838 μαζί με τον πρωθυπουργό του από μερίδα ευγενών που ήταν πιστοί στη γηγενή θρησκεία των Μπον. Κατά μια λιγότερο αποδεκτή θεωρία, ο θάνατός του οφειλόταν σε φυσικά αίτια. Τον διαδέχτηκε στον θρόνο o Λαντγκντάρμα, ο οποίος αναφέρεται ως μεγαλύτερος αδελφός του, που το 815 είχε παραγκωνιστεί στη διαδοχή από τους βουδιστές μοναχούς που ήλεγχαν το κράτος.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Θιβέτ Κατηγορία:Ιστορία του Θιβέτ Κατηγορία:Αυτοκράτορες Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Βουδιστές
Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως Δημήτριος Ζαχαρέγκας
Ο Δημήτριος (κατά κόσμον Θεμιστοκλής Ζαχαρέγκας, 28 Φεβρουαρίου 1965, Σοχός Θεσσαλονίκης) είναι κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως, Yπέρτιμος και Έξαρχος Ανατολικής Τανζανίας και Σεϋχελλών - Επίσκοπος του παλαίφατου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Σοχό Θεσσαλονίκης το 1965. Σπούδασε στην Εκκλησιαστική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1989 εντάχθηκε στην Ιεραποστολική Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ-Θάρρι της Ρόδου. Έχει επιτελέσει πλούσιο ιεραποστολικό έργο από το 1992 σε Μαδαγασκάρη, Ινδία, Χονγκ Κονγκ και Φιλιππίνες και αναπτύσσει αξιόλογη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Χονγκ Κονγκ, Νικήτα, το 1999. Εντάχθηκε στον Κλήρο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξάνδρειας και Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου και δημοσίων σχέσεων του Πατριαρχείου. Έλαβε μέρος σε πλείστες ειρηνικές επισκέψεις και ιεραποστολικές περιοδείες του Πατριάρχη ανά τον κόσμο. Μητροπολίτης Καμερούν εξελέγη παμψηφεί στις 16 Σεπτεμβρίου 2002 από την Αγία και Ιερά Σύνόδο, χειροτονηθείς από τον μακαριστό Πατριάρχη Αλεξανδρείας κυρό Πέτρο Ζ’ στις 6 Οκτωβρίου 2002. Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως, Yπέρτιμος και Έξαρχος Ανατολικής Τανζανίας και Σεϋχελλών εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο στις 27 Οκτωβρίου 2004.
Η Ιερά Μητρόπολη Ειρηνουπόλεως περιλαμβάνει στην πνευματική της δικαιοδοσία τα κράτη της Τανζανίας & των Σεϋχελλών νήσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας
Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας
Η Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας (Marie Joséphine de Savoie, 2 Σεπτεμβρίου 1753 - 13 Νοεμβρίου 1810) ήταν σύζυγος του Κόμη της Προβηγκίας, ο οποίος έγινε το 1814 βασιλιάς της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΗ΄.
Βιογραφία
Η Μαρία Ιωσηφίνα Λουίζα γεννήθηκε στο Τορίνο και πέθανε στην εξορία. Ήταν τρίτο παιδί και δεύτερη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης της Ισπανίας.
Μετά τον θάνατό της στην εξορία, η σορός της μεταφέρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα της, όπου ο αδελφός της, Κάρολος Φήλιξ της Σαρδηνίας, ανήγειρε προς τιμή της μνημείο.
Νάρκη θαλάσσης
Οι νάρκες θαλάσσης ή ναυτικές νάρκες, μαζί με τις βόμβες βυθού και τις τορπίλες αποτελούν ύφαλα όπλα.
Η νάρκη θαλάσσης είναι ένας αυτόματος υποβρύχιος ή επιπλέων μηχανισμός που εκρήγνυται όταν ένα σκάφος προσκρούσει σ΄ αυτή ή, όταν πρόκειται για μαγνητική ή πιέσεως ή ακουστική, όταν διέλθει κοντά από αυτή. Η χρησιμοποίηση της νάρκης όπως και της τορπίλης επεβλήθη εξ ανάγκης της αντιμετώπισης μεγάλων πολεμικών πλοίων που παρουσίαζαν μεγάλη δύναμη πυρός του πυροβολικού τους, με συνέπεια να καθίσταται σχεδόν αδύνατη η προσβολή τους όταν προσέγγιζαν ανενόχλητα εχθρικές ακτές ή στρατηγικά περάσματα.
Ιστορία εξέλιξης
Αν και οι νάρκες φαίνεται να πρωτοεμφανίζονται ως πολεμικό όπλο σε ευρύτερη κλίμακα μόλις πριν 140 χρόνια, εντούτοις η ιστορία τους ξεκινάει από τον 16ο αιώνα. Ήταν ο ναύαρχος της Βασίλισσας Ελισάβετ, ο Σερ Ουίλιαμ Μόνσον (William Monson) που πρώτος φέρεται να διαπίστωσε πως τελικά ένα πλοίο είναι περισσότερο ευάλωτο στα ύφαλα, παρά στα  έξαλα ερευνώντας τρόπο εγκατάστασης πυροβόλου σε κύτος πλοίου που να βάλλη με υποβρύχια βολή εναντίον άλλου, χωρίς ποτέ όμως να γίνει γνωστό αν πραγματοποίησε ποτέ τέτοιο πείραμα.
Το 1585 κατά την πολιορκία της Αμβέρσας, οι Ολλανδοί ανατίναξαν 800 περίπου Ισπανούς μ΄ ένα πλοίο που ονόμαζαν «εκρηκτικό πλοίο» που ήταν εφοδιασμένο με ωρολογιακό μηχανισμό.
To 1628 ο Βασιλεύς Κάρολος Α' της Αγγλίας διέταξε τον αρχηγό του πυροβολικού του να προβεί στη κατασκευή υποβρύχιων εκρηκτικών μηχανισμών κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στη Λα Ροσέλ. Τις εφευρέσεις εκείνες λέγεται πως χρησιμοποίησε ο Δούκας του Μπάκιγχαμ,, τότε αρχιναύαρχος, με μεγάλη επιτυχία. Στην εποχή του Κρόμβελ, ο Πρίγκιπας Ρούπερτ (Rupert) προσπάθησε ν΄ ανατινάξει την ναυαρχίδα του Blake Leopard μ' ένα εκρηκτικό μηχάνημα κρυμμένο σε βυτίο που επέπλεε. Αυτός επί μια σχεδόν 20ετία εξακολούθησε να πειραματίζεται με εκρηκτικές συσκευές.
Το 1655 ο Μαρκήσιος του Γουόρτσεστερ εφηύρε μια «μηχανή καταστροφής πλοίου» όπου όπως προηγούμενα, το ολλανδικό «εκρηκτικό πλοίο», λειτουργούσε και αυτό με ωρολογιακό μηχανισμό, με τη διαφορά ότι απαιτούνταν δύτης για να τη στερεώσει στα ύφαλα του εχθρικού πλοίου. Η συσκευή πάντως αυτή δεν φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε, αφού παρέμεινε άλυτο το πρόβλημα της ενεργοποίησή της χωρίς την παρέμβαση δύτη.
Όταν αργότερα ο Αμερικανός Ντέιβιντ Μπούσνελ (David Bushnell), ο επιλεγόμενος «πατέρας του υποβρυχίου» εφηύρε το μονοθέσιο υποβρύχιο Turtle, το εξόπλισε με ένα είδος εκρηκτικού ωρολογιακού μηχανισμού όπου ο χειριστής πλησιάζοντας υποβρυχίως το εχθρικό πλοίο «κοχλίωνε» στα ύφαλά του μια ξύλινη βίδα που ήταν συνδεδεμένη μ΄ αυτό. Μετά την απώλεια όμως του Tustle κατά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας ο Μπούσνελ συνέχισε τις έρευνες και εφηύρε τη πρώτη νάρκη που εκρηγνυόταν με επαφή. Ήταν ένα δοχείο με κωνικά άκρα γεμάτο πυρίτιδα και που στηριζόταν σε πλωτήρα ενώ η ανάφλεξη γινόταν με επικρουστήρα. Το 1777 πραγματοποιήθηκε η πρώτη απόπειρα ανατίναξης πλοίου με νάρκη κατά της αγγλικής Φρεγάτας Κέρβερος (Cerberus) που ήταν αγκυροβολημένη στο ποταμό Κονέκτικατ, πλην όμως η νάρκη εκείνη ανατίναξε τελικά ένα μικρότερο σκάφος που βρισκόταν πρύμνηθεν του Κέρβερου. Αργότερα ο Μπούσνελ κυριολεκτικά γέμισε τον ποταμό Ντελαγουέαρ στη Φιλαδέλφεια με παρόμοιες νάρκες κατά των αγγλικών πλοίων. Τότε ανατινάχθηκε μία άκατος με μερικούς άνδρες και σήμανε συναγερμός για το νέο αυτό όπλο. Οι Άγγλοι άνοιξαν πυρ κατά αυτών των πλωτήρων παρόλο που οι μέχρι τότε ζημιές εξ αυτών ήταν μικρές.
Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στους στόλους της Ευρώπης για αναζήτηση τρόπων εφαρμογής υποβρύχιων εκρηκτικών μηχανών, οι Έλληνες κατά την Επανάσταση του 1821 παρουσιάζουν το καταπληκτικό αυτοκινούμενο πυρπολικό με πολλές επιτυχίες και χωρίς ωρολογιακούς μηχανισμούς που όμως η χρήση του απαιτούσε εκπαίδευση και ψυχικές αντοχές. Το όπλο αυτό προκάλεσε το θαυμασμό των Ευρωπαίων ναυάρχων, ως αυτοκινούμενη νάρκη επιφανείας πλην όμως χαρακτηρίστηκε ως «εξαιρετικό όπλο απελπισίας». Περί το τέλος του Αγώνα των Ελλήνων και με την σχετική εκπαίδευση του οθωμανικού στόλου οι επιτυχίες του πυρπολικού άρχισαν να μειώνονται αισθητά.
Το 1848 κατά τον πόλεμο Γερμανίας - Δανίας ο Γερμανός καθηγητής Himley παρουσίασε μία νάρκη η εκπυρσοκρότηση της οποίας γινόταν με ηλεκτρικό καλώδιο από τη ξηρά. Αμέσως δόθηκε εντολή μεγάλης παραγωγής και πόντισης αυτών για την προστασία του Κίελου από τον δανικό στόλο. Την ίδια εποχή ξεκινούν και οι Ρώσοι ποντίζοντας νάρκες για την άμυνα της Σεβαστούπολης, κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο. Η νάρκη πλέον είχε καταστεί το κυρίαρχο υποβρύχιο αμυντικό όπλο.