cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκράτορας Μέιτζι
Διαδοχή και αρχική εξουσία
Η κοινωνία της Ιαπωνίας βρισκόταν ακόμη σε αναβρασμό. Η ανικανότητα του σογκούν Τοκουγκάβα Ιεμότσι να αντισταθεί στις απαιτήσεις των ξένων, υπονόμευσε την εξουσία του στα μάτια πολλών Ιαπώνων. Παράλληλα, πολλοί νταΐμιο θεωρούσαν το σογκουνάτο διεφθαρμένο και ανίκανο. Έτσι, στο πρόσωπο του Αυτοκράτορα Κομέι βρήκαν το έμβλημα για να εκφράσουν τη δυσαρέσκιά τους. Αρχικά, επιδίωκαν την εκδίωξη των αποκαλούμενων "βαρβάρων", αλλά μετά το βομβαρδισμό των πόλεων Καγκοσίμα και Σιμονοσέκι το 1863, από βρετανικά, γαλλικά, ολλανδικά και αμερικανικά πλοία, έσβησε κάθε τέτοια σκέψη. Αρκετοί πολιτικοί, ανάμεσά τους οι Ιτό Χιρομπούμι, Γιαμαγκάτα Αριτόμο και Ινοούγιε Καορού, πίστευαν πως, για να κερδίσουν τους Δυτικούς, έπρεπε οι Ιάπωνες να διδαχτούν από αυτούς. thumb|right|Ο δεκαεξάχρονος Μέιτζι ταξιδεύει από το [[Κιότο στο Τόκιο]] Το 1866, ο Τοκουγκάβα Γιοσινόμπου ανακηρύχτηκε ο νέος σογκούν, ενώ δημιουργήθηκε μια αντισογκουνική ομάδα, η λεγόμενη Συμμαχία Σατσό, με ηγέτες τους Σάιγκο Τακαμόρι και Κίντο Τακαγιόσι. Στις 30 Ιανουαρίου του 1867, ο Αυτοκράτορας Κομέι απεβίωσε και ο Σατσινομίγια, που εν τω μεταξύ είχε λάβει το όνομα Μουτσουχίτο, ανέβηκε στο θρόνο στις 3 Φεβρουαρίου. Οι επαναστάτες νίκησαν τις δυνάμεις του Γιοσινόμπου και το 1868 ανακοίνωσαν ότι ολόκληρη η εξουσία περιήλθε στο νέο Αυτοκράτορα. Την άνοιξη του ίδιου έτους, αδυνατώντας να αντισταθεί στους στασιαστές, ο τελευταίος σογκούν παραδόθηκε και οι υποστηρικτές του διασκορπίστηκαν. Επισήμως, πλέον, η εξουσία αποδόθηκε στον δεκατριάχρονο Μουτσουχίτο.
Μολονότι ο Γιοσινόμπου παραιτήθηκε, οι Τοκουγκάβα συνέχισαν να συμμετέχουν στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Η χώρα οδηγήθηκε το 1868 στον επονομαζόμενο Πόλεμο Μποσίν. Οι αυτοκρατορικές δυνάμεις, με ηγέτες τους Σάιγκο Τακαμόρι και Κουρόντα Κιγιοτάκα, νίκησαν ολοκληρωτικά το στρατό του πρώην σογκούν και η σύγκρουση τελείωσε το επόμενο έτος.
Τα πρώτα χρόνια της Εποχής Μέιτζι οι μεταρρυθμίσεις ήταν μονάχα επιφανειακές, καθώς η νέα κυβέρνηση υπήρχε μονάχα στα χαρτιά. Στις 5 Απριλίου του 1868 ο νέος Αυτοκράτορας εξέδωσε το Χάρτη του Όρκου, τα πέντε άρθρα του οποίου καθόρισαν εν πολλοίς τη φιλοσοφία του νέου καθεστώτος. Το κείμενο αυτό, που θεωρείται από μερικούς ως το πρώτο σύνταγμα της Ιαπωνίας, ήταν έργο των πολιτικών ανδρών της χώρας, αλλά φαινόταν να προέρχεται από τον Αυτοκράτορα.
Το 1869 ο Μουτσουχίτο παντρεύτηκε την Ιτσίτζο Χαρούκο, η οποία μετά θάνατον έγινε γνωστή με το όνομα Σόκεν. Το Νοέμβριο, η πρωτεύουσα του κράτους μεταφέρεται από το Κιότο στο Έντο, το οποίο μετονομάζεται σε Τόκιο. Το πρώτο ταξίδι του Αυτοκράτορα στη νέα πρωτέυουσα, γνωστό ως τόκο (ανατολική πρόοδος), ενέπνευσε πολλά έργα νισίκι-ε.
Περίοδος Μέιτζι
Ο Οκούμπο Τοσιμίτσι, μια από τις μεγαλύτερες μορφές της Αναστήλωσης Μέιτζι, παρότρυνε τον Μουτσουχίτο να εμφανίζεται στο λαό του, όπως άλλωστε έπρατταν και οι Ευρωπαίοι μονάρχες. Πίστευε ότι αυτό ήταν απαραίτητο για την επιδιωκόμενη πολιτική μεταρρύθμιση, καθώς έτσι η μέχρι πρότινος μυστηριώδης μορφή του Αυτοκράτορα, θα γινόταν προσφιλής στους υπηκόους του. Θεωρούσε πως ο Αυτοκράτορας έπρεπε να αντιμετωπίζεται από το λαό ως ένας αυστηρός, αλλά στοργικός πατέρας. Πλέον, ο νέος ρόλος του αυτοκράτορα ήταν να συμβολίζει την ενότητα του ιαπωνικού έθνους.
Για αυτόν ακριβώς το λόγο, στις 28 Ιουνίου 1872 ξεκίνησε μια θριαμβευτική περιήγηση του Μουτσουχίτο σε ολόκληρη την Ιαπωνία, η οποία διήρκεσε μέχρι τις 15 Αυγούστου. Σκοπός ήταν να δει τη χώρα όπως πραγματικά ήταν: οι κοινοί άνθρωποι πήγαιναν κανονικά στις δουλείες τους, η κυκλοφορία δε σταματούσε για χάρη του, οι όποιες ακαθαρσίες δεν κρύβονταν και οι λακκούβες των δρόμων δεν επισκευάστηκαν προηγουμένως. Έκτοτε, ο Μουτσουχίτο περιόδευε συχνά στο Τόκιο και επισκεπτόταν τα πιο μακρινά μέρη της χώρας. Το ίδιο έτος, ο Μουτσουχίτο έκοψε τον παραδοσιακό κότσο στο κεφάλι και φόρεσε για πρώτη φορά ρούχα δυτικού τύπου, μια πράξη που δεν ξέφυγε κριτικής από συντηρητικούς κύκλους. Στη μακρόχρονη βασιλεία του, ο Μουτσουχίτο τέθηκε συχνά επικεφαλής για την υιοθέτηση ευρωπαϊκών εθίμων.
Κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις
Στην Ιαπωνία, δεν κατείχε την εξουσία ο Μουτσουχίτο, αλλά οι γκενρό, άτομα που είχαν αναδειχθεί από τα πρώτα βήματα της αναστήλωσης. Η ολιγαρχία Μέιτζι, όπως ήταν γνωστοί αυτοί οι πολιτικοί, συμβουλευόταν τον Αυτοκράτορα σε σπουδαία ζητήματα και λάμβαναν σοβαρά υπόψη τη γνώμη του. Ταυτόχρονα όμως, δεν ένιωθαν υποχρεωμένοι να δρουν σύμφωνα με τις απόψεις του.
Για τη νέα κυβέρνηση, κυριότεροι στόχοι ήταν η καθιέρωση φόρων, η απαγόρευση της αυστηρής κοινωνικής διαστρωμάτωσης και η δημιουργία ενός ισχυρού στρατού. Απαγορεύτηκε η τότε πολιτική διαίρεση της χώρας σε φέουδα των νταΐμιο και η χώρα χωρίστηκε σε 72 νομαρχίες. Η φορολόγηση της αγροτιάς, που αποτελούσε την πλειονότητα του πληθυσμού, αποτέλεσε τη σημαντικότερη πηγή εσόδων για το κράτος. Η βαριά φορολογία, οδήγησε μερικές φορές σε εξεγέρσεις των χωρικών, που όμως σε γενικές γραμμές υπέφεραν σιωπηλά.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είχε να κάνει με την τάξη των σαμουράι, αν και το 1868 αποτελούσαν το 7% του συνολικού πληθυσμού. Εκτός του ότι δε συμμετείχαν στην παραγωγική διαδικασία, δημιουργούσαν και προβλήματα κοινωνικής φύσης. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο πολεμούσαν ήταν ξεπερασμένος και ασυμβίβαστος με τη δημιουργία ενός μοντέρνου στρατού. Τελικά, ο αφανισμός της τάξης των σαμουράι πραγματοποιήθηκε με δυσκολία.
Οικονομικές αλλαγές
Οι ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στον οικονομικό τομέα μετέτρεψαν την Ιαπωνία από ένα υπανάπτυκτο φεουδαρχικό κράτος σε μια πλήρως εκβιομηχανισμένη χώρα, η οποία δεν είχε σχεδόν τίποτε να ζηλέψει από τις δυτικές υπερδυνάμεις. Μέσα σε πενήντα χρόνια από την Μεταρρύθμιση Μέιτζι, η Ιαπωνία ήταν το ισχυρότερο έθνος στην Άπω Ανατολή.
Αρχικά, οι ξένοι σύμβουλοι είχαν διεισδύσει παντού. Σύντομα, όμως, η Ιαπωνία πραγματοποίησε θεαματική επιτυχία στην απεξάρτησή της από τη Δύση. Το 1878, μόλις δέκα χρόνια μετά την Αναστήλωση, καθελκύστηκαν δύο ατμόπλοια από τα ναυπηγεία του Ναγκασάκι και το 1892 κατασκευάστηκε η πρώτη ατμομηχανή σιδηροδρόμου. Οι σημαντικές αλλαγές στη γεωργία αύξησαν κατά πολύ την αγροτική απόδοση, ενώ τα ατμοκίνητα κλωστοϋφαντουργικά μηχανήματα έφεραν επανάσταση στην παραδοσιακή οικοτεχνία. Όλες οι απαραίτητες για ένα σύγχρονο κράτος βιομηχανίες –επικοινωνίες, εξόρυξη, εξοπλισμοί– χρηματοδοτήθηκαν στα πρώτα τους στάδια από το κράτος, μέχρι να εξασφαλίσουν οι ιδιώτες τα απαιτούμενα κεφάλαια.
Εξωτερική πολιτική και στρατιωτικά
Η επαφή των Ιαπώνων με τον έξω κόσμο ήταν αναμφίβολα ζωτικής σημασίας. Όπως άλλωστε συνόψιζε το τελευταίο άρθρο του Χάρτη του Όρκου, η γνώση πρέπει να αναζητηθεί σε όλο τον κόσμο, για να ενισχυθούν τα βάθρα της αυτοκρατορικής εξουσίας. Από πολύ νωρίς, είχε σταλεί στο εξωτερικό μια πρεσβεία, με στόχους της να κάνει γνωστή την αλλαγή πολιτικού συστήματος στην Ιαπωνία, να βελτιώσει τις συνθήκες που είχαν μέχρι τότε υπογραφεί με τις ξένες δυνάμεις και να παρατηρήσει από κοντά πώς λειτουργούσε η Δύση. Γνωστή ως αποστολή Ιβακούρα, η ομάδα των πρεσβευτών εντυπωσιάστηκε από το στρατιωτικό, πολιτικό και νομικό σύστημα των Η.Π.Α. και της Ευρώπης, αλλά κυρίως από τον οικονομικό τομέα. Οι πρώτοι Ιάπωνες πρεσβευτές στο εξωτερικό έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας Ιαπωνίας. Πολλοί Ιάπωνες ευγενείς στάλθηκαν στο εξωτερικό, ανάμεσά τους ο Γιαμαγκάτα Αριτόμο, ο Σαϊγκό Τσουγκουμίτι, ο Ιτό Χιρομπούμι και ο Ινοούγιε Καορού. Κάποιοι από αυτούς σπούδασαν, ενώ άλλοι απλώς παρατηρούσαν τη λειτουργία των ανεπτυγμένων κρατών.
Αυτό, όμως, που ώθησε την Ιαπωνία σε μια πιο δυναμική προσέγγιση των εξωτερικών υποθέσεων, ήταν η δύναμη του στρατού της. Πράγματι, μετά την Αναστήλωση ο στρατός και ο στόλος της Ιαπωνίας είχαν αναπτυχθεί σημαντικά. Είχε χρησιμοποιηθεί ολόκληρο το σύγχρονο οπλοστάσιο, ενώ το 1873 καθιερώθηκε η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Το 1894 ξέσπασε ο Α' Σινοϊαπωνικός Πόλεμος, ο οποίος έληξε με την εύκολη νίκη των Ιαπώνων. Ακολούθησε ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος, στον οποίο οι Ρώσοι κατατροπώθηκαν. Ο Αυτοκράτορας Μουτσουχίτο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη συνέχιση και των δύο πολέμων, αν και δεν ενθουσιάστηκε με κανέναν από τους δύο.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
thumb|right|Η κηδεία του Αυτοκράτορα Μέιτζι. Από τη δεκαετία του 1890 και έπειτα, η φυσική υγεία του Αυτοκράτορα χειροτέρευε φανερά. Το 1899 οι γιατροί τον προειδοποίησαν για την άυξηση του βάρους του, ενώ το 1904 βρέθηκε ότι έπασχε από διαβήτη και μια χρόνια ασθένεια των νεφρών. Αρνήθηκε επανειλημμένως να αποσυρθεί για κάποιο διάστημα στο Κιότο και αντιθέτως συνέχισε να ασχολείται με τις υποχρεώσεις του στο Τόκιο. Στις 19 Ιουλίου του 1912 ο Μουτσουχίτο ένιωσε ζαλάδα και λίγο αργότερα έχασε τις αισθήσεις του. Απεβίωσε δέκα μέρες μετά, αν και η επίσημη ημερομηνία θανάτου ήταν οι 30 Ιουλίου. Ο νεκρός αυτοκράτορας είχε επιλέξει το όνομα Μέιτζι (Φωτισμένος ηγέτης), με το οποίο από εδώ και έπειτα να αναφερόταν.
Οικογένεια
Η σύζυγος του Μέιτζι από το 1869, Ιτσίτζο Χαρούκο, ήταν η αδελφή του Ιτσίτζο Σανεγιόσι, σημαντικής μορφής της Αυτοκρατορικής Αυλής. Η Χαρούκο δε χάρισε κανένα παιδί στον Μέιτζι· όλοι οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες ήταν παιδιά αυτοκρατορικών παλλακίδων. Συνολικά, πέντε παιδιά επιβίωσαν και ο μόνος γιος τον κληρονόμησε στο θρόνο.
Κληρονομιά
Παρότι ο Μέιτζι είχε υιοθετήσει τα δυτικά πρότυπα, οι σχέσεις του με την ιαπωνική παράδοση ήταν καλές: άφησε στις επόμενες γενιές 92.032 ποιήματα στην παραδοσιακή φόρμα ουάκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Αμερικανική Επανάσταση
Με τον όρο Αμερικανική Επανάσταση ή Πόλεμος της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ ορίζεται ο πόλεμος μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των 13 αποικιών της αμερικανικής ηπείρου (1775-1783).
Βόρεια Βιρτζίνια
Οι κοινότητες στην περιοχή δημιουργούν το τμήμα της Βιρτζίνια που ανήκει στην Μητροπολιτική Περιοχή Ουάσινγκτον, την Μητροπολιτική Στατιστική Περιοχή και την μεγαλύτερη Μητροπολιτική Περιοχή Ουάσινγκτον-Βαλτιμόρης. Η Βόρεια Βιρτζίνια είναι η περιοχή με το υψηλότερο εισόδημα στο Βιρτζίνια, έχοντας επτά από τις είκοσι κομητείες με το υψηλότερο εισόδημα στο έθνος, περιλαμβανομένων των τριών υψηλότερων.
Αμερικανική Επανάσταση
Ἐνοπλος αγώνας
Ο ένοπλος αγώνας των αποικιών εναντίον της καταπιεστικής μητρόπολης, ήταν η κορύφωση των πολιτικών διεργασιών του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα. Οι Άγγλοι φορολογούσαν βαριά τις αποικίες τους, γεγονός που προκαλούσε τη δυσφορία των κατοίκων, ιδιαίτερα των πλουσιότερων οι οποίοι ήθελαν να ξεφύγουν από την οικονομική κηδεμονία της Μεγάλης Βρετανίας. Η δυσφορία για τα φορολογικά μέτρα αρχικά αλλά κυρίως για το φόρο του τσαγιού, που διατηρήθηκε για λόγους γοήτρου έπειτα από τις πρώτες αντιδράσεις των αποίκων, οδήγησε τους Αμερικανούς όχι μόνο να σταματήσουν να αγοράζουν τσάι, αλλά και να καταστρέψουν τα μεγάλα φορτία τσαγιού, πετώντας τα στη θάλασσα του λιμανιού της Βοστόνης, στις 16 Δεκεμβρίου 1773. Η κίνηση αυτή δημιούργησε το Κίνημα του Τσαγιού.
Οι Άγγλοι αντέδρασαν, στέλνοντας 4.000 στρατιώτες να καταλάβουν τη Βοστόνη. Όταν αγγλικές δυνάμεις στάλθηκαν για να πάρουν στρατιωτικό υλικό από την πόλη Κόνκορντ της Μασαχουσέτης στις 19 Απριλίου 1775, συνάντησαν αντίσταση από την πολιτοφυλακή της Μασαχουσέτης στο Λέξινγκτον, και έπειτα στο Κόνκορντ. Οι Αμερικανοί κατάφεραν να σταματήσουν τους Άγγλους και να τους αναγκάσουν να γυρίσουν πίσω στη Μεγάλη Βρετανία έχοντας βαριές απώλειες. Η σύγκρουση είχε αρχίσει.
Βόρεια Βιρτζίνια
Αξιοσημείωτα σημεία στην περιοχή είναι το Πεντάγωνο και η Central Intelligence Agency, καθώς και πολλές εταιρείες που εξυπηρετούν τα προηγούμενα και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Στα αξιοθέατα της περιοχής περιλαμβάνονται διάφορα μνημεία και αξιοθέατα της Αποικιοκρατίας και της περιόδου του Αμερικανικού Εμφυλίου, όπως το Όρος Βέρνον και το Εθνικό Νεκροταφείο του Άρλινγκτον. Αποτελεί την πλουσιότερη περιοχή εντός των ΗΠΑ.
Αποικιακή περίοδος
Ιστορικά, στην Βρετανική Αποικία της Βιρτζίνια η οποία μόνιμα αρχικά εγκαθιδρύθηκε στο Τζέιμσταουν το 1607, η περιοχή που τώρα γενικά θεωρείται ως "Βόρεια Βιρτζίνια" βρισκόταν σε μια ευρύτερη περιοχή οριζόμενη από μια δωρεά γης από τον Βασιλιά Κάρολο Β' της Αγγλίας στις 18 Σεπτεμβρίου 1649, ενόσω ο μονάρχης ήταν εξόριστος στη Γαλλία κατά την διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου. Οκτώ από τους πιστούς υποστηρικτές του were named, και μεταξύ τους ο Τόμας Καλπέπερ.
Αμερικανική Επανάσταση
Ἐνοπλος αγώνας
Στις 4 Ιουλίου 1776 συγκαλείται συνέλευση των Αμερικανών στη Φιλαδέλφεια, όπου ψηφίζεται η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η οποία στηρίζεται στις πολιτικές ιδέες του Διαφωτισμού. Πρωταγωνιστές στη σύνταξη της Διακήρυξης υπήρξαν ο Τόμας Τζέφερσον και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος.
Αστυνομία της Καταλονίας
Η Αστυνομία της Καταλονίας (καταλανικά: Policia de la Generalitat de Catalunya - Mossos d'Esquadra) είναι πολιτικό σώμα ασφαλείας της περιφέρειας της Καταλονίας που τελεί κάτω από τον άμεσο έλεγχο της περιφερειακής Κυβέρνησης και συγκεκριμένα του Τμήματος Δικαιοσύνης και Εσωτερικών. Είναι ένα από τα τρία ιδιαίτερα σώματα περιφερειακής αστυνομίας της Ισπανίας και έχει ως αποκλειστικές αρμοδιότητες την έρευνα των εγκλημάτων, την προστασία των ατόμων και της περιουσίας, τη δημόσια τάξη, την αστυνόμευση του οδικού δικτύου της Καταλονίας και την εξασφάλιση τήρησης των νόμων του Καταλανικού Κοινοβουλίου. Μαζί με τις τοπικές αστυνομίες είναι το αποκλειστικό όργανο τήρησης της τάξης στην περιφέρεια παρά την παράλληλη λειτουργία της Ισπανικής Εθνικής Αστυνομίας και της Πολιτοφυλακής σε χώρους και τομείς που ορίζει το ισπανικό σύνταγμα.
Αμερικανική Επανάσταση
Ἐνοπλος αγώνας
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο πόλεμος γενικεύθηκε. Οι Άγγλοι έστελναν συνεχώς ενισχύσεις και οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να κρατήσουν την επανάσταση ζωντανή. Η Γαλλία έστειλε οικονομική ενίσχυση στους επαναστατημένους Αμερικανούς καθώς και στρατεύματα. Ο αγγλικός στρατός, υπό την ηγεσία του στρατηγού Κορνουάλις, τελικά παραδόθηκε στο Γιόρκταουν στη Βιρτζίνια στις 19 Οκτωβρίου 1781. Ο πόλεμος έληξε επίσημα με τη συνθήκη του Παρισιού στις 3 Σεπτεμβρίου 1783. Με αυτήν η Αγγλία παραχωρούσε τα εδάφη της στις ΗΠΑ. Τα τελευταία αγγλικά στρατεύματα εγκατέλειψαν την ήπειρο στις 25 Νοεμβρίου 1783.
Βόρεια Βιρτζίνια
Αποικιακή περίοδος
Στις 25 Φεβρουαρίου 1673 ένας νέος καταστατικός χάρτης δόθηκε στον Τόμας Λόρδο Κόλπεπερ και τον Χένρι Κόμη του Άρλινγκτον. Ο Λόρδος Κόλπεπερ ονομάστηκε Βασιλικός Κυβερνήτης της Βιρτζίνια την περίοδο 1677–1683. Η Κομητεία Κάλπεπερ αργότερα ονομάστηκε από αυτόν όταν δημιουργήθηκε το 1749· όμως, η ιστορία δεν τον έχει καταγράψει ως έναν από τους καλύτερους αποικιακούς κυβερνήτες της Βιρτζίνια. Αν και έγινε κυβερνήτης της Βιρτζίνια τον Ιούλιο 1677, δεν ήρθε στη Βιρτζίνια παρά το 1679, και ακόμη και τότε φαινόταν να ενδιαφέρεται περισσότερο για την διατήρηση των εκτάσεών του στον "Βόρειο Λαιμό της Βιρτζίνια" παρά για τη διακυβέρνηση. Επέστρεψε σύντομα στην Αγγλία. Το 1682 ταραχές στην αποικία τον ανάγκασαν να επιστρέψει, αλλά την περίοδο που έφτασε, οι ταραχές είχαν ήδη καταπνιγεί. Αφότου φαινομενικά διασπάθισε £9.500 από το θησαυροφυλάκιο της αποικίας, επέστρεψε στην Αγγλία και ο Βασιλιάς αναγκάστηκε να τον αποπέμψει. Σε αυτή την ταραχώδη περίοδο, η ασταθής συμπεριφορά του Καλπέπερ σήμαινε ότι βασιζόταν όλο και περισσότερο στον εξάδελφό του και πράκτορα της Βιρτζίνια, Συνταγματάρχη Νίκολας Σπένσερ. Ο Σπένσερ διαδέχτηκε τον Καλπέπερ ως ενεργών Κυβερνήτης μετά την αναχώρηση του Λόρδου Καλπέπερ από την αποικία. Για πολλά χρόνια, οι απόγονοι του Λόρδου Καλπέπερ επέτρεψαν σε άνδρες στη Βιρτζίνια (κυρίως στον Ρόμπερτ "King" Κάρτερ) να διαχειρίζονται τις ιδιοκτησίες.
Αμερικανική Επανάσταση
Οικονομική και κοινωνική κατάσταση των αποικιών
Οι αποικίες του Βορρά είχαν το 1763 1.000.000 περίπου κατοίκους, από τους οποίους 40.000 περίπου ήσαν μαύροι σκλάβοι. Σε οικονομικές συνθήκες παρόμοιες με εκείνες της δυτικής Ευρώπης είχε αναπτυχθεί μια δυναμική αγροτική οικονομία, ενώ άκμαζε το εμπόριο με κέντρα τις μεγάλες πόλεις Βοστώνη, Νέα Υόρκη και Φιλαδέλφεια. Τα πρώτα πανεπιστήμια (Χάρβαρντ, Γέιλ, Πρίνστον) ήταν χώροι διάδοσης των ιδεών του Διαφωτισμού.
Βόρεια Βιρτζίνια
Αποικιακή περίοδος
Νομική διεκδίκηση επί της γης τέθηκε τελικά από τον εγγονό του Λόρδου Καλπέπερ, τον Τόμας Φέρφαξ, 6ος Λόρδος Φέρφαξ του Κάμερον, ο οποίος έγινε γνωστός στην αποικία ως "Lord Fairfax", in a survey authorized by Governor William Gooch in 1736. The lands of Lord Fairfax (and Northern Virginia) were defined as that between the Rappahannock and Potomac rivers, and were officially called the "Northern Neck". Το 1746 a back line was surveyed and established between the headwaters of the Potomac and Rappahannock rivers, defining the west end of the grants. According to documents held by the Handley Regional Library of the Winchester-Frederick County Historical Society, the grants contained 5282000 acre. Περιελάμβαναν τις 22 σύγχρονες κομητείες: Νορθάμπερλαντ, Λάνκαστερ, Ουέστμορλαντ, Στάφορντ, Κινγκ Τζορτζ, Πρινς Ουίλλιαμ, Φέρφαξ, Λούντουν, Φόκιερ, Ραπαχάνοκ, Κάλπεπερ, Μάντισον, Κλαρκ, Ουόρεν, Πέιτζ, Σεναντόα, και Φρέντερικ στη Βιρτζίνια και τις Κομητείες Χάρντι, Χάμσαϊρ, Μόργκαν, Μπέρκλεϊ και Τζέφερσον στη Δυτική Βιρτζίνια.
Αμερικανική Επανάσταση
Οικονομική και κοινωνική κατάσταση των αποικιών
Οι αποικίες του νότου είχαν το 1763 περίπου 750.000 κάτοικους, 300.000 περίπου από αυτούς ήταν μαύροι σκλάβοι. Η οικονομία βασιζόταν στις μεγάλες φυτείες καπνού, ρυζιού και βαμβακιού. Οι ιδιοκτήτες των φυτειών ήταν αποκλειστικά Ευρωπαίοι άποικοι, οι οποίοι και δέσποζαν στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Η γη καλλιεργούταν από μαύρους σκλάβους που ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Οι μεγάλες πόλεις ήταν λίγες.
Αστυνομία της Καταλονίας
Ιστορικά ανάγεται στον 18ο αιώνα όταν ιδρύθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ για να καταπολεμήσει τους αντάρτες που συνέχιζαν να υποστηρίζουν τον αρχιδούκα Κάρολο μετά το πέρας του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής και τους ληστές στην καταλανική επαρχία. Συνέχισε να λειτουργεί σταθερά (εξαιρουμένης μιας μικρής παύσης μεταξύ 1868 και 1876) μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο, όπου στάθηκε πιστή στην Κυβέρνηση της Καταλονίας. Ως αποτέλεσμα, με την νίκη των δυνάμεων του στρατηγού Φράνκο το 1939 καταργήθηκε. Επανιδρύθηκε το 1983 στα πλαίσια της Ισπανικής Μεταπολίτευσης και ξεκίνησε να λειτουργεί πρακτικά το 1994, αντικαθιστώντας σταδιακά την Ισπανική Αστυνομία στο σύνολο της καταλανικής επικράτειας. μικρογραφία|Ελικόπτερο της Καταλανικής Αστυνομίας
Αμερικανική Επανάσταση
Οικονομική και κοινωνική κατάσταση των αποικιών
Κάθε πολιτεία διοικούταν από έναν Κυβερνήτη, που διοριζόταν από την Αγγλία. Παράλληλα, υπήρχε μία συνέλευση αποίκων που είχε λόγο στην ψήφιση νόμων και στην έγκριση των φόρων. Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στη συνέλευση αυτή, είχαν μόνο ορισμένοι από τους πλούσιους αποίκους. Οι άποικοι δεν εκπροσωπούνταν στο αγγλικό Κοινοβούλιο. Επίσης το εξωτερικό εμπόριο των αποικιών ελεγχόταν πλήρως από την Αγγλία.
Βόρεια Βιρτζίνια
Αποικιακή περίοδος
Ο Λόρδος Φέρφαξ ήταν ισόβιος εργένης και έγινε ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα της ύστερης αποικιακής εποχής. Το 1742 η νέα κομητεία που δημιουργήθηκε από την Κομητεία Πρινς Ουίλλιαμ ονομάστηκε Κομητεία Φέρφαξ προς τιμή του, ένα από τα πολυάριθμα ονόματα τοποθεσιών στη Βόρεια Βιρτζίνια και την Ανατολική Χερσόνησο της Δυτικής Βιρτζίνια που ονομάστηκαν από αυτόν. Ο Λόρδος Φέρφαξ εγκαθίδρυσε την κατοικία του πρώτα στο σπίτι του αδελφού του στο "Belvoir" (τώρα στην περιοχή του Φορτ Μπελβουάρ στην Κομητεία Φέρφαξ).
Αστυνομία της Καταλονίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταλωνία Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας
Αμερικανική Επανάσταση
Η αποικιακή κρίση και η πορεία της επανάστασης
Οι άποικοι αντέδρασαν σταματώντας να αγοράζουν αγγλικά προϊόντα. Η Αγγλία κατάργησε τους περισσότερους νέους φόρους, αλλά διατήρησε, ίσως για λόγους γοήτρου, το φόρο στο τσάι. Οι άποικοι ωστόσο ήταν ανένδοτοι: όχι μόνο σταμάτησαν να αγοράζουν τσάι από την Αγγλία αλλά και προχώρησαν στην καταστροφή αγγλικών φορτίων τσαγιού. Αντιδρώντας, η Αγγλία επέβαλε εμπορικούς περιορισμούς στο λιμάνι της Βοστώνης. Τότε, οι Αμερικανοί συγκάλεσαν το Κογκρέσο (συνέλευση) της Φιλαδέλφειας το Σεπτέμβριο του 1774, στο οποίο συμμετείχαν αντιπρόσωποι όλων των αποικιών. Ενώ όμως η πλειοψηφία του Κογκρέσου έδειχνε διάθεση συμβιβασμού, ο Άγγλος Βασιλιάς Γεώργιος Γ' διάλεξε την ένοπλη σύγκρουση. Η νίκη των αμερικανικών δυνάμεων στη Μάχη του Λέξινγκτον τον Απρίλιο του 1775 σήμανε την οριστική ρήξη.
Βόρεια Βιρτζίνια
Αποικιακή περίοδος
Όχι πολύ αργότερα, έχτισε ένα κυνηγετικό οίκημα κοντά στα Όρη Μπλου Ριτζ το οποίο ονόμασε "Greenway Court", και βρισκόταν κοντά στο Ουάιτ Ποστ στην Κομητεία Κλαρκ, και μετακόμισε εκεί. Περίπου το 1748 ο Λόρδος Φέρφαξ έναν νεαρό 16 ετών ονόματι Τζορτζ Ουάσινγκτον, και, εντυπωσιασμένος με την ενέργεια και τα ταλέντα του, του ανέθεσε να εποπτεύει τις εκτάσεις του δυτικά του Μπλου Ριτζ.
Αμερικανική Επανάσταση
Η αποικιακή κρίση και η πορεία της επανάστασης
Παράλληλα κυκλοφορούσαν μαχητικά φυλλάδια, γραμμένα από ριζοσπάστες διανοούμενους, οπαδούς του Διαφωτισμού, όπως ο Τόμας Πέιν, που υποστήριζαν ότι η Αγγλία δε δικαιούταν να ασκεί εξουσία στις αποικίες. Την ίδια στιγμή, καθώς οι άποικοι συνειδητοποιούσαν τα κοινά τους στοιχεία, γεννιόταν η αμερικανική εθνική συνείδηση.
Βόρεια Βιρτζίνια
Αποικιακή περίοδος
Ο Λόρδος Φέρφαξ έμεινε ουδέτερος κατά την Αμερικανική Επανάσταση. Μόλις μερικές εβδομάδες μετά την παράδοση των Βρετανικών στρατευμάτων υπό τον Στρατηγό Κορνουόλις στο Γιορκτάουν, πέθανε στο σπίτι του στο Γκρίνγουεϊ Κορτ στις 9 Δεκεμβρίου 1781, σε ηλικία 90 ετών. Ενταφιάστηκε στην ανατολική πλευρά της Εκκλησίας του Χριστού στο Ουίντσεστερ. Ενώ τα σχέδια του για ένα μεγάλο σπίτι στο Γκρίνγουεϊ Κορτ ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, και η πέτρινη στοά του δεν υπάρχει πια, μια μικρή κατασκευή από ασβεστόλιθο που είχε χτίσει υπάρχει ακόμα στο σημείο.
Η Βιρτζίνια ως Πολιτεία, Εμφύλιος Πόλεμος
Μετά τον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο, όταν οι Δεκατρείς Αποικίες δημιούργησαν την Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ο ήρωας πολέμου και καταγόμενος από τη Βιρτζίνια Τζορτζ Ουάσινγκτον ήταν η επιλογή για να γίνει πρώτος πρόεδρος. Ο Ουάσινγκτον είχε υπάρξει surveyor και δημιουργός canals for transportation earlier in the 18th century. He was also a great proponent of the bustling port city of Alexandria, which was located on the Potomac River below the fall line, not far from his plantation at Mount Vernon in Fairfax County.
Αμερικανική Επανάσταση
Η αποικιακή κρίση και η πορεία της επανάστασης
Προοίμιο της Διακήρυξης, 4 Ιουλίου 1776. Ο πόλεμος που ακολούθησε έμεινε γνωστός ως Αμερικανική Επανάσταση ή Πόλεμος της Ανεξαρτησίας. Αρχικά, οι Αμερικάνοι με Αρχιστράτηγο τον Τζορτζ Ουάσινγκτον, αντιμετώπισαν προβλήματα. Μετά το 1778 όμως, εκμεταλλευόμενοι τις αντιθέσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, σύναψαν συμμαχίες με τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ολλανδία, οι οποίες επιδίωκαν τον περιορισμό της Αγγλίας. Η άφιξη γαλλικών στρατευμάτων στην Αμερική επηρέασε την έκβαση της σύγκρουσης. Η ήττα των Άγγλων στη Μάχη του Γιόρκταουν τον Οκτώβριο του 1781, σήμανε και το τέλος του πολέμου.
Ανεξαρτησία και νέο κράτος
Η Αγγλία υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει τις 13 αποικίες στη Συνθήκη του Παρισιού το 1783 ως ανεξάρτητο Κράτος, με το όνομα "Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής" (Η.Π.Α.). Το Σύνταγμα των Η.Π.Α. το οποίο δημιουργήθηκε το 1787 και που ισχύει κατά βάση μέχρι σήμερα, ανακήρυξε τη χώρα ένωση (ομοσπονδία) πολιτειών και βασίστηκε στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Η κεντρική Κυβέρνηση αποφασίζει για την οικονομία, την άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Οι πολιτείες ρυθμίζουν μόνες τους ζητήματα τοπικής αυτοδιοίκησης, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης και αστυνόμευσης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο μέσω της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων. Κάθε Πολιτεία εκπροσωπείται στη Γερουσία από δύο γερουσιαστές, ανεξαρτήτως του πληθυσμού της. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων ωστόσο, οι πολιτείες εκπροσωπούνται από αριθμό βουλευτών ανάλογο προς τον πληθυσμό τους. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Πρόεδρο, που εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια από ένα Σώμα Εκλεκτόρων και μπορεί να επανεκλεγεί μόνο μία φορά. Πρώτος Πρόεδρος των Η.Π.Α. εκλέχτηκε, το 1789, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον. Προς τιμήν του η Πρωτεύουσα των ΗΠΑ πήρε αργότερα το όνομά του. Τέλος, η δικαστική εξουσία ορίστηκε ανεξάρτητη και αιρετή.
Βόρεια Βιρτζίνια
Η Βιρτζίνια ως Πολιτεία, Εμφύλιος Πόλεμος
ΜΕ την καθοδήγησή του, a new federal city (now known as the District of Columbia) was laid out straddling the Potomac River upon a square of territory which was ceded to the federal government by the new states of Maryland and Virginia. Alexandria was located at the eastern edge south of the river. On the outskirts on the northern side of the river, another port city, Georgetown, was located.
Αμερικανική Επανάσταση
Επιρροή στην τέχνη
Η ιστορία της Αμερικανικής Επανάστασης ενέπνευσε δύο τουλάχιστον εικονογραφημένες σειρές (κόμικς) με το ίδιο θέμα. Πρόκειται για τις περιπέτειες του Μπλεκ και του Λοχαγού Μαρκ, δυο χαρακτήρων που αγωνίζονται κατά των Βρετανών αποικιοκρατών ("red coats"), με θέατρα επιχειρήσεων το δάσος Μέιν και τη Λίμνη του Οντάριο, αντίστοιχα. Και οι δύο σειρές έχουν δημιουργηθεί από το ιταλικό στούντιο EsseGesse, και συγκεκριμένα από τους Pietro Sartoris, Giovanni Sinchetto και Darrio Guzzon.
Βόρεια Βιρτζίνια
Η Βιρτζίνια ως Πολιτεία, Εμφύλιος Πόλεμος
However, as the federal city grew, land in the portion contributed by Maryland proved best suited and adequate for early development, and the impracticality of being on both sides of the Potomac River became clearer. Not really part of the functioning federal city, many citizens of Alexandria were frustrated by the laws of the District government and lack of voting input. Slavery also arose as an issue. To mitigate these issues, and as part of a "deal" regarding abolishment of slave trading in the District, in 1846, the U.S. Congress passed a bill retro-ceding to Virginia the area south of the Potomac River, which was known as Alexandria County. That area now forms all of Arlington County (which was renamed from Alexandria County in 1922) and a portion of the independent city of Alexandria.
Αμερικανική Επανάσταση
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Βόρεια Βιρτζίνια
Η Βιρτζίνια ως Πολιτεία, Εμφύλιος Πόλεμος
Η δουλεία, τα δικαιώματα των πολιτειών, και τα οικονομικά ζητήματα χώρισαν βαθμιαία τις νότιες και τις βόρειες πολιτείες κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα, οδηγώντας τελικά στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο από το 1861 μέχρι το 1865. Παρότι το Μέριλαντ ήταν δουλοκτητική πολιτεία, παρέμεινε στην Αμερικανικό Εμφύλιο, ενώ η Βιρτζίνια αποσχίστηκε και ενώθηκε με τη νεοσυσταθείσα Συνομοσπονδία, που η νέα της πρωτεύουσα ορίστηκε στο Ρίτσμοντ.
Αμερικανική Επανάσταση
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Αμερικανική Επανάσταση Κατηγορία:Συγκρούσεις παγκόσμιας κλίμακας
Βόρεια Βιρτζίνια
Υπόβαθρο
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1880 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 τα πολιτικά της Βιρτζίνια κυριαρχούντο από Conservative Democrats. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπό την ηγεσία του Harry Flood Byrd, ο οποίος έγινε Κυβερνήτης της Βιρτζίνια και αργότερα Γερουσιαστής των ΗΠΑ, αυτή η ομάδα έγινε γνωστή ως Οργάνωση Μπερντ.
Δημήτριος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας
Ο Δημήτριος Κωνσταντίνοβιτς, ρωσικά Димитрий Константинович (13 Ιουνίου 1860 - 28 Ιανουαρίου 1919) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας. Ήταν στρατιωτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Στρέλνα τη Αγ. Πετρούπολης και ήταν ο τρίτος γιος του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Αλεξάνδρας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε.
Απεβίωσε το 1919 στο Πέτρογκρντ (πρώην Αγ. Πετρούπολη) σε ηλικία 59 ετών άγαμος.
Βιβλιογραφία
Alexander, Grand Duke of Russia, Once a Grand Duke, Cassell, London, 1932. Chavchavadze, David, The Grand Dukes, Atlantic, 1989, ISBN 0-938311-11-5 Cockfield, Jamie H. White Crow: The Life and Times of the Grand Duke Nicholas Mikhailovich Romanov, 1859-1919. Praeger, 2002, ISBN 0-275-97778-1 King, Greg & Wilson, Penny, Gilded Prism, Eurohistory, 2006, ISBN 0-9771961-4-3 Van der Kiste, John, The Romanovs 1818–1959, Sutton Publishing, 1999, ISBN 0-7509-2275-3. Zeepvat, Charlotte, Romanov Autumn, Sutton Publishing, 2000, ISBN 0-7509-2739-9
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Λεύκα Φθιώτιδας
Η Λεύκα είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 6 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου) και 36 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Λαμία. Είναι κτισμένη στα βόρεια του κάμπου - αποξηραμένης λίμνης Ξυνιάδας και τους ανατολικούς πρόποδες του λόφου Γολέμι ή Γόλιανες σε υψόμετρο 520 μέτρα. Αναφέρεται στο βιβλίο του Αντωνίου Μηλιαράκη «Οδοιπορικά Μακεδονίας – Θεσσαλίας» εκδόσεως 1878 ως εναλλακτικό πέρασμα, μέσω των μύλων στο Πουρνάρι, από Λαμία προς Φάρσαλα - Λάρισα. Επίσημα αναφέρεται ως Λεύκαι στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 μετονομάστηκε σε Λεύκα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεύκας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 147 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Άλφα
Το γράμμα άλφα είναι το πρώτο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του. Κατά την επικρατέστερη θεωρία προήλθε από το φοινικικό γράμμα άλεφ, που στα φοινικικά σήμαινε βόδι. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα το γράμμα Α είχε τρεις υποστάσεις ως πρώτο γράμμα του αλφαβήτου, ως το πρώτο αριθμητικό και ως πρώτη νότα στη μουσική. Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία α´ = 1 και ˏα = 1.000
Το Α χαρακτηρίζεται δίχρονο φωνήεν. Δηλαδή άλλοτε μακρόχρονο και άλλοτε βραχύχρονο, χαρακτηρισμός κυρίως της αρχαίας προφοράς.
Το Α παρέμεινε επικεφαλής του αλφαβήτου, σε όλη τη διάρκεια και τις φάσεις της ιστορίας του. Προήλθε από το πρώτο σύμβολο του φοινικικού αλφαβήτου, που είχε το γραμμικό σχήμα 20px, δηλαδή περίπου το σχήμα της κεφαλής του ταύρου και ονομαζόταν άλεφ, δηλαδή ταύρος. Μερικοί επιστήμονες δεν αποκλείουν το φοινικικό αυτό σύμβολο να ήταν τύπος παλαιότερης ελληνικής γραφής, από την οποία οι Φοίνικες διαμόρφωσαν το δικό τους αλφάβητο, για να το μεταδώσουν έπειτα, με φοινικικά πλέον σχήματα και ονόματα, στους Έλληνες των ιστορικών χρόνων, τον 9o αι. π.Χ. Είναι πάντως βέβαιο ότι από τη φοινικική αυτή παράσταση και ονομασία προήλθε το αντίστοιχο γράμμα των άλλων αλφαβήτων, όπως π.χ. το άλφα της ελληνικής, το αλίφ της αραβικής, το άλεφ της εβραϊκής (σημιτικής). Αυτό φυσικά δεν εμπόδιζε να δημιουργηθεί ποικιλία σχημάτων του γράμματος, ανάλογα με τις εποχές και τις διαλέκτους. Ο ελληνικός τύπος του Α πέρασε στους Ετρούσκους και ύστερα στους Ρωμαίους, παραμένει δε και σήμερα ως κεφαλαίο Α στα περισσότερα αλφάβητα.
Το φοινικικό -Α δεν ήταν φωνήεν αλλά σύμφωνο. Ο ήχος του ήταν ελαφρά λαρυγγικός και διαμορφωνόταν από την εκπνοή που γίνεται με ανοιχτά χείλη. Οι Έλληνες συνετέλεσαν να γίνει το Α φωνήεν, με καθαρότατο ήχο. Η διαμόρφωση του ήχου αυτού οφείλεται στο ότι τα χείλη ανοίγουν τόσο, ώστε να περνά ο αέρας της εκπνοής όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα.
Η τόσο εύκολη και φυσική προφορά του συνετέλεσε ώστε ο ήχος αυτός να είναι από τους πιο παλαιούς που έχουν διατηρηθεί. Πραγματικά, στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες το γράμμα Α υπάρχει στις λέξεις που εκφράζουν θεμελιώδεις έννοιες της ζωής, όπως π.χ. η λέξη πατήρ, pater (λατινικά), Vater (γερμανικά), father (αγγλικά), padre (ιταλικά, ισπανικά).
Στη νεοελληνική γλώσσα το Α είναι πιο ισχυρό απ’ όλα τα φωνήεντα, απλά ή δίψηφα. Γι’ αυτό και μπορεί να αφομοιώσει οποιοδήποτε από αυτά βρίσκεται κοντά του, στην ίδια ή σε διπλανή λέξη: π.χ. τα έντερα - τα άντερα, βαθρακός - βάθρακας, παρονυχίδα - παρανυχίδα, Ιωάννης - Γιάννης, ιχνάρι - αχνάρι, έμπορος - έμπορας, αειπάρθενη - απάρθενη, Νικόλαος - Νικόλας, ακόμη - ακόμα, του αλόγου – τ’ αλόγου, σιαγόνι - σαγόνι, καλώς - καλά, απλώς - απλά και πολλά άλλα.
Τέλος έχουμε το στερητικό Α, που μπαίνει πάντοτε στην αρχή μιας λέξης και της δίνει το αντίθετο νόημα από αυτό που έχει, όπως π.χ. στις λέξεις άγνωστος, ακατόρθωτο, αδιαφορώ. Πολλές φορές, αντί για Α προφέρουμε Ε. Πιο συχνά αυτό γίνεται όταν κοντά στο Α υπάρχει ένα σύμφωνο, που προφέρεται με τη γλώσσα ή με τη μύτη, π.χ. αρρεβωνιαστικός αντί αρραβωνιαστικός, βελανιδιά αντί βαλανιδιά, ευτού αντί αυτού (εδώ ευ=φ). Σε άλλες περιπτώσεις, αντί Α λέμε Ο, όπως π.χ. αποσχολημένος αντί απασχολημένος, αποσβολώνω αντί απασβολώνω.
α
Σιμόν Μπολίβαρ
Ο Σιμόν Χοσέ Αντόνιο δε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ ι Παλάσιος (ισπανικά: Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, 24 Ιουλίου 1783 – 17 Δεκεμβρίου 1830), γνωστός απλά ως Σιμόν Μπολίβαρ, ήταν ηγέτης διαφόρων κινημάτων ανεξαρτησίας σε όλη τη Νότια Αμερική, συλλογικά γνωστά ως Πόλεμος του Μπολίβαρ.
Ως ηγέτης στον αγώνα για ανεξαρτησία για τις περιοχές που σήμερα αποτελούν τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Ισημερινό, το Περού, τον Παναμά και τη Βολιβία, θεωρείται σημαντικός ήρωας σε αυτές τις χώρες, καθώς και στην υπόλοιπη ισπανόφωνη Αμερική.
Το 1802 παντρεύτηκε την Μαρία Τερέσα Ροδρίγκες ντελ Τόρο ι Αλάισα. Όταν η σύζυγός του πέθανε από κίτρινο πυρετό λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, ο Μπολίβαρ δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά.
Είναι γνωστός με τον παρατσούκλι El Libertador, Ο Ελευθερωτής, και ως ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον της Νότιας Αμερικής για τον ηγετικό του ρόλο στα πιο πάνω κινήματα ανεξαρτησίας, όπως ο Ουάσινγκτον ήταν αυτός που οδήγησε σε ανεξαρτησία τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η οικογένεια και τα πρώτα του χρόνια
Η αριστοκρατική οικογένεια των Μπολίβαρ προέρχεται από ένα μικρό χωριό στη Χώρα των Βάσκων, το Bolibar, από όπου βγαίνει και το όνομά της. Οι Μπολίβαρ εγκαταστάθηκαν στη Βενεζουέλα τον 16ο αιώνα.
Μέρος του πλούτου τους δημιουργήθηκε από τα μεταλλεία χρυσού και χαλκού στον ποταμό Αρόα στη Βενεζουέλα. Η εξόρυξη χρυσού, που άρχισε το 1632, οδήγησε στην ανακάλυψη μεγάλων αποθεμάτων χαλκού. Προς το τέλος του 17ου αιώνα τα μεταλλεία χαλκού αποκτήθηκαν από την οικογένεια του Σιμόν Μπολίβαρ. Αργότερα, ο Μπολίβαρ θα χρησιμοποιούσε μέρος των εισοδημάτων από τα μεταλλεία αυτά για τη χρηματοδότηση των επαναστατικών πολέμων στη Νότια Αμερική. Μερικοί υποστηρίζουν ότι η οικογένειά του απέκτησε ισχύ προτού αποκτήσει πλούτο. Για παράδειγμα, ο Καθεδρικός του Καράκας, ο οποίος κτίστηκε το 1575, έχει ένα μέρος του ναού αφιερωμένο στην οικογένεια του Σιμόν Μπολίβαρ.
Ο Μπολιβάρ γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1783, στο Καράκας της Βενεουέλας. Πατέρας του ήταν ο Συνταγματάρχης Δον Χουάν Βισέντε Μπολίβαρ υ Πόντε και μητέρα του η Δόνα Μαρία ντε λα Κονσεψιόν ι Μπλάνκο. Σε βρεφική ηλικία, ο Μπολίβαρ δόθηκε στη Δόνα Ίνες Μανσέμπα ντε Μιγιάρες. Λίγα μόλις χρόνια αργότερα επιστρέφει στους γονείς του, αλλά πριν ακόμη γίνει τριών ετών, χάνει τον πατέρα του. Αργότερα, σε ηλικία εννέα ετών, πεθαίνει και η μητέρα του. Έτσι, βρέθηκε υπό την κηδεμονία του θείου του Μιγκέλ Χοσέ Σανς, με τον οποίο, όμως, δεν είχε καλές σχέσεις. Μολαταύτα, ο Μπολίβαρ είχε την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση, από σπουδαίους καθηγητές, όπως ο Αντρές Μπέγιο και ο Δον Σιμόν Ροδρίγκες. Ειδικά, ο τελευταίος επηρέασε βαθύτατα το νεαρό, καθώς υπό την καθοδήγησή του, ο Μπολιβάρ διάβασε τα φιλελεύθερα βιβλία, που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους ντόπιους ριζοσπάστες.
Στην Ευρώπη
Η εκπαίδευση του Μπολιβάρ ολοκληρώθηκε στην Ευρώπη, που του εμφύσησε το πάθος για την πολιτική. Μάλιστα, παρευρέθηκε στη στέψη του Ναπολέοντα το 1804. Του προκάλεσε ρίγη συγκίνησης η αγάπη που έδειχνε το μεγάλο πλήθος για τον ήρωά του. Ο ίδιος έγραψε πως μια τόσο μεγάλη αγάπη ήταν το αποκορύφωμα των επιθυμιών του ανθρώπου. Από εκείνη τη στιγμή, ο Μπολίβαρ σκέφτηκε να παίξει σοβαρό ρόλο στο μέλλον της πατρίδας του. Ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, τον οποίο γνώρισε το 1804, του είπε: "Πιστεύω ότι η χώρα σας είναι ώριμη για την ανεξαρτησία της, αλλά δε βλέπω τον άνθρωπο που θα την πραγματοποιήσει". Ο Μπολίβαρ δεν απάντησε, αλλά μέσα του αποδέχτηκε την πρόκληση. Συναντήθηκε με τον Σιμόν Ροδρίγκες και έκαναν μαζί μια περιήγηση στην Ευρώπη. Προς το τέλος του ταξιδιού, πήρε τον όρκο του στη Ρώμη.
El Libertador (Ο Ελευθερωτής)
Ο Μπολίβαρ επέστρεψε στο Καράκας το 1807. Ζούσε σαν πλούσιος κρεολός, διαχειριζόμενος υποδειγματικά τα απέραντα κτήματά του. Ωστόσο, σε τακτικές συγκεντρώσεις, δήθεν φιλοσοφικές ή χαρτοπαικτικές, αναζητούσε μαζί με τους νεαρούς ομοϊδεάτες του κρεολούς τις πιο πρόσφορες μεθόδους για την επίτευξη των δημοκρατικών σκοπών τους.
Όταν ο Ναπολέων έκανε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη βασιλιά της Ισπανίας και των αποικιών της το 1808, συμμετείχε στο στρατιωτικό αντιστασιακό κίνημα στη Νότια Αμερική. Το κίνημα του Καράκας ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας το 1810 και ο Μπολίβαρ στάλθηκε στη Βρετανία σε διπλωματική αποστολή.
Ο Μπολίβαρ γύρισε πίσω στη Βενεζουέλα το 1811. Όμως τον Ιούλιο του 1812 ο ηγέτης του στρατιωτικού κινήματος Φρανσίσκο ντε Μιράντα παραδόθηκε στους Ισπανούς και ο Μπολίβαρ κατέφυγε στην Καρθαγένη της Ινδίας(Cartagena, Colombia). Την περίοδο αυτή ο Μπολίβαρ έγραψε το Μανιφιέστο της Καρταχένα. thumb|right|Ο Μπολίβαρ σε ηλικία 29 ετών Το 1813, αφού ανέλαβε στρατιωτικά καθήκοντα στη Νέα Γρανάδα σύμφωνα με τις αποφάσεις της Συνέλευσης της Τούνχα, ηγήθηκε της εισβολής στη Βενεζουέλα στις 14 Μαΐου. Αυτή ήταν η αρχή της Campaña Admirable, της Θαυμαστής Εκστρατείας. Μπήκε στη Μέριδα της Βενεζουέλας στις 23 Μαΐου, όπου τον ανακήρυξαν El Libertador (επειδή τους απελευθέρωσε από τον ισπανικό στρατό), και ακολούθησε η κατάληψη του Τρουχίγιο στις 9 Ιουνίου. Έξι μέρες αργότερα, στις 15 Ιουνίου, υπαγόρευσε την περίφημη Διακήρυξη του Πολέμου μέχρι Θανάτου (Decreto de Guerra a Muerte). Το Καράκας ανακαταλήφθηκε στις 6 Αυγούστου 1813 και ο Μπολίβαρ καθιερώθηκε ως "El Libertador", ανακηρύσσοντας τη Δεύτερη Δημοκρατία της Βενεζουέλας.
Λόγω της εξέγερσης του Χοσέ Τομάς Μπόβες το 1814 και της πτώσης της Δημοκρατίας, επέστρεψε στη Νέα Γρανάδα, όπου οδήγησε μια κολομβιανή εθνικιστική δύναμη στην κατάληψη της Μπογκοτά το 1814, την οποία είχαν καταλάβει δυνάμεις αντιφρονούντων από την Κουντιναμάρκα. Είχε πρόθεση να προχωρήσει στην Καρθαγένη της Ινδίας και να στρατολογήσει ντόπιες δυνάμεις για να καταλάβει τη βασιλική Σάντα Μάρτα. Όμως, μετά από πολλές πολιτικές και στρατιωτικές συγκρούσεις με την κυβέρνηση της Καρθαγένη της Ινδίας, ο Μπολίβαρ κατέφυγε το 1815 στη Τζαμάικα, από όπου ζήτησε τη βοήθεια του Αϊτινού ηγέτη Αλεξάντρ Πεσιόν.
Το 1816, με βοήθεια από την Αϊτή (η οποία του δόθηκε επειδή υποσχέθηκε ότι θα ελευθέρωνε τους σκλάβους), ο Μπολίβαρ έκανε απόβαση στη Βενεζουέλα και κατέλαβε την Ανγκοστούρα (σήμερα Πόλη Μπολίβαρ).
Με τη νίκη στη Μάχη της Μπογιακά το 1819 η Νέα Γρανάδα απελευθερώθηκε από την ισπανική κυριαρχία και στις 7 Σεπτεμβρίου 1821 δημιουργήθηκε η Μεγάλη Κολομβία (ομοσπονδία η οποία κάλυπτε την έκταση που καλύπτουν σήμερα οι χώρες Βενεζουέλα, Κολομβία, Παναμάς και Ισημερινός), με πρόεδρο τον Μπολίβαρ και αντιπρόεδρο τον Φρανσίσκο ντε Πάουλα Σανταντέρ.
Στις 6 Αυγούστου 1825, στη Συνέλευση του Άνω Περού, δημιουργήθηκε η Δημοκρατία της Βολιβίας. Έτσι, ο Μπολίβαρ έγινε ένας από τους λίγους ανθρώπους από τους οποίους μια χώρα έχει πάρει το όνομά της. Το σύνταγμα αντανακλούσε τις επιρροές που είχε στην πολιτική σκέψη του Μπολίβαρ η Γαλλική και Σκοτσέζικη Διαφώτιση, καθώς και οι Έλληνες και Ρωμαίοι κλασικοί συγγραφείς.
Ο Μπολίβαρ δυσκολεύτηκε πολύ να διατηρήσει τον έλεγχο στην τεράστια Μεγάλη Κολομβία. Το 1826 εσωτερικές διαμάχες δημιούργησαν έντονες διαφωνίες σε όλη τη χώρα και προκάλεσαν εξεγέρσεις στη Βενεζουέλα, φέρνοντας την εύθραυστη νοτιοαμερικανική συμμαχία στο χείλος της κατάρρευσης. Επιτεύχθηκε συμφωνία με τους Βενεζουελανούς αντάρτες, στους οποίους δόθηκε αμνηστία, αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι αντιφρονούντες στη Νέα Γρανάδα. Σε μια προσπάθεια να κρατήσει τη συνομοσπονδία ενιαία, ο Μπολίβαρ συγκάλεσε συνταγματική συνέλευση στην Οκάνια της Κολομβίας τον Απρίλιο του 1828.
Έβλεπε το όνειρό του για μια ομοσπονδία όλων των νέων ανεξάρτητων δημοκρατιών, στο στυλ της Αμερικανικής Επανάστασης, με μια κυβέρνηση που θα αναγνώριζε και θα διαφύλαττε τα ατομικά δικαιώματα, να υποχωρεί στις πιέσεις από διάφορα συμφέροντα που υπήρχαν σε όλη την περιοχή, τα οποία απέρριπταν το μοντέλο αυτό και ενδιαφερόντουσαν λίγο ή και καθόλου για φιλελεύθερες αρχές.
Για τον λόγο αυτό, και για να αποτρέψει τη διάλυση, ο Μπολίβαρ προσπάθησε να δημιουργήσει στη Μεγάλη Κολομβία ένα πιο συγκεντρωτικό μοντέλο κυβέρνησης, το οποίο θα περιείχε μερικά ή όλα τα στοιχεία του βολιβιανού συντάγματος που ο ίδιος είχε γράψει (το οποίο περιλάμβανε ισόβια προεδρία με δυνατότητα επιλογής του διαδόχου, αν και αυτό ήταν θεωρητικά υπό τον έλεγχο ενός περίπλοκου συστήματος ισορροπιών).
thumb|right|150px|Η Μανουέλα Σάενς Αυτή η κίνηση θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που οι προσπάθειες αυτές συνάντησαν μεγάλη αντίσταση. Η συνέλευση παρ' ολίγο να τελειώσει με ένα έγγραφο το οποίο θα δημιουργούσε μια ριζικά ομόσπονδη κυβέρνηση, η οποία θα μείωνε σημαντικά τις εξουσίες της κεντρικής διοίκησης.
Δυσαρεστημένοι με την προοπτική αυτή, οι αντιπρόσωποι του Μπολίβαρ εγκατέλειψαν τη συνέλευση. Μετά την αποτυχία της συνέλευσης, λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών, ο Μπολίβαρ ανακήρυξε τον εαυτό του δικτάτορα στις 27 Αυγούστου 1828. Το θεώρησε αυτό ως προσωρινό μέτρο, ως μέσο για να αποκαταστήσει την κυριαρχία του και να διασώσει τη Δημοκρατία, αν και έτσι αύξησε τη δυσαρέσκεια και το θυμό στους πολιτικούς του αντιπάλους. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1828 έγινε αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του, εν μέρει χάρη στην ερωμένη του Μανουέλα Σάενς, σύμφωνα με τη λαϊκή πεποίθηση.
Παρόλο που η απόπειρα δολοφονίας δεν έπληξε σωματικά τον Μπολίβαρ, τον επηρέασε βαθύτατα. Οι αντιδράσεις συνεχίστηκαν και κατά τα επόμενα δύο χρόνια έγιναν εξεγέρσεις στη Νέα Γρανάδα, τη Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ.
Θάνατος και κληρονομιά
thumb|right|Ο θάνατος του Μπολίβαρ Ο Μπολίβαρ παραιτήθηκε από την προεδρία στις 27 Απριλίου 1830, με πρόθεση να αυτοεξοριστεί στην Ευρώπη, κατά πάσα πιθανότητα στη Γαλλία. Είχε ήδη στείλει διάφορα κιβώτια (τα οποία περιλάμβαναν τα προσωπικά του αντικείμενα και τα γραπτά του) στην Ευρώπη πριν από την αναχώρησή του. thumb|255px|right|Το μνημείο Σιμόν Μπολίβαρ κοντά στη Σάντα Μάρτα, Κολομβία Πέθανε προτού αναχωρήσει, μετά από οδυνηρή μάχη με τη φυματίωση, στις 17 Δεκεμβρίου 1830 στην Κίντα δε Σαν Πέδρο Αλεχαντρίνο", στη Σάντα Μάρτα στην Κολομβία.
Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν από τη Σάντα Μάρτα στο Καράκας το 1842, όπου κτίστηκε μνημείο για την ταφή του. Η Κίντα κοντά στη Σάντα Μάρτα έγινε μουσείο με πολλές αναφορές στη ζωή του.
Πολιτική κληρονομιά
Μεγάλος θαυμαστής της Αμερικανικής Επανάστασης (αντίθετα από την άποψη που είχε για τη Γαλλική Επανάσταση), ο Μπολίβαρ περιέγραψε τον εαυτό του σε πολλές επιστολές ως "φιλελεύθερο" και υπέρμαχο του οικονομικού συστήματος της ελεύθερης αγοράς. Ανάμεσα στα βιβλία που είχε μαζί του όταν έγραφε το Βολιβιανό Σύνταγμα ήταν Το Πνεύμα των νόμων του Μοντεσκιέ και Ο Πλούτος των Εθνών του Άνταμ Σμιθ.
Οι ομιλίες και τα γραπτά του Μπολίβαρ δείχνουν ότι ήταν υπέρ του περιορισμένου κράτους, του διαχωρισμού των εξουσιών, της θρησκευτικής ελευθερίας, του δικαιώματος ιδιοκτησίας και του κράτους δικαίου.
Συγγενείς
Ο Σιμόν Μπολίβαρ δεν άφησε απογόνους. Οι κατοπινοί συγγενείς του προέρχονται από την αδελφή του Χουάνα Μπολίβαρ υ Παλάσιος, η οποία παντρεύτηκε τον Ντιονίσιο Παλάσιος υ Μπλάνκο (θείο του Σιμόν και της Χουάνα από την πλευρά της μητέρας τους) και απέκτησε δύο παιδιά: τον Γκιγέρμο και την Μπενίνια.
Ο Γκιγέρμο σκοτώθηκε πολεμώντας στο πλευρό του θείου του στη μάχη της Λα Ογάσα το 1827. Η Μπενίνια Παλάσιος υ Μπολίβαρ παντρεύτηκε τον Πέδρο Αμέστοϊ. Τα δισέγγονά τους, Πέδρο και Εδουάρδο Μεντόσα Γκοϊτικόα ζουν στο Καράκας και είναι οι πιο κοντινοί συγγενείς του Μπολίβαρ που ζουν σήμερα.
Τιμές
Εκτός από τα αγάλματα που παρουσιάζονται σε αυτό το λήμμα, υπάρχει ένα άγαλμα του Μπολίβαρ στην Ουάσινγκτον στις ΗΠΑ, στο Κάιρο της Αιγύπτου, στη Λεωφόρο Ρεφόρμα στην Πόλη του Μεξικό, και στην Πόλη του Κεμπέκ. Προτομή του στην Γλυφαδα, Αττικής, έχει δωριθεί από Ελληνο-Βενεζουελανούς και την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, το 1978. Μια κεντρική λεωφόρος στην Άγκυρα της Τουρκίας φέρει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μεγάλης Κολομβίας Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού Κατηγορία:Πρόεδροι της Βολιβίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βενεζουέλας Κατηγορία:Ιστορία της Βενεζουέλας Κατηγορία:Ιστορία της Κολομβίας Κατηγορία:Ιστορία του Παναμά Κατηγορία:Ιστορία του Ισημερινού Κατηγορία:Βενεζουελάνοι επαναστάτες Κατηγορία:Βενεζουελάνοι στρατιωτικοί
Σαιν-Κεντέν
Το Σαιν-Κεντέν (Γαλλικά: Saint-Quentin) είναι είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Αιν στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς της βόρειας Γαλλίας και στην ιστορική επαρχία της Πικαρδίας. Το 2017 ο πληθυσμός της κοινότητας ανερχόταν σε 53.816 κατοίκους.
Η πόλη έχει ταυτοποιηθεί ως Augusta Veromanduorum της αρχαιότητας. Το όνομά της το έλαβε από τον Άγιο Κουεντίνο, ο οποίος θεωρείται ότι μαρτύρησε εκεί τον 3ο αιώνα.
Το 2016, η πόλη και η ευρύτερη αστική περιοχή της τιμήθηκε με τη διάκριση French Tech για τη μεγάλη δυναμική ανάπτυξης των τεχνολογικών της νεοφυών επιχειρήσεων.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|302x302εσ|Το Σαιν-Κεντέν στα βόρεια του νομού [[Αιν (Ω-ντε-Φρανς)|Αιν]] Η κοινότητα Σαιν-Κεντέν βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Αιν, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς στη φυσική και ιστορική επαρχία της Πικαρδίας, στην περιοχή Βερμαντουά, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Σομ, σε υψόμετρο 68 έως 125 μέτρων. Το κανάλι Σαιν-Κεντέν διασχίζει επίσης την πόλη συγκεντρώνοντας τα νερά τριών ποταμών της περιοχής: Σομ, Εσκώ και Ουάζ.
Έχει πληθυσμό 53.816 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής που συγκεντρώνει 108.548 κατοίκους (2017). Η έκταση της κοινότητας είναι 22,56 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η απόσταση οδικώς από την πρωτεύουσα Λαν είναι 50 χιλιόμετρα και από τις 3 άλλες υπονομαρχίες απέχει: από το Σουασόν 60 χιλιόμετρα, από το Σατώ-Τιερί 100 χιλιόμετρα και από το Βερβέν 50 χιλιόμετρα. Από το Παρίσι απέχει 162 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά.
Ιστορία
μικρογραφία|375x375εσ|Το παλιό πηγάδι της πόλης μικρογραφία|250x250εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Η πόλη ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους, την περίοδο του Αυγούστου, για να αντικαταστήσει τον οχυρωμένο οικισμό (Oppidum) της Βερμάντ που βρισκόταν σε 11 χιλιόμετρα απόσταση και ήταν η πρωτεύουσα των Βιρομανδίων, κελτικού βελγικού φύλου που κατοικούσε στην περιοχή. Έλαβε το όνομα Αουγκούστα Βιρομαντουόρουμ, προς τιμήν του αυτοκράτορα Αυγούστου. Κατά την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο, είναι πιθανό ότι η πρωτεύουσα να μεταφέρθηκε πίσω στη Βερμάντ. Σχεδόν τίποτα που να σχετίζεται με τον 4ο αιώνα δεν βρέθηκε στο Σαιν-Κεντέν.
Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, ένα μεγάλο μοναστήρι, τώρα η Βασιλική του Αγίου Κουεντίνου, αναπτύχθηκε, με βάση το προσκύνημα στον τάφο του αγίου, έναν Ρωμαίο Χριστιανό που εκχριστιάνισε την περιοχή και μαρτύρησε στην Αουγκούστα, δημιουργώντας μια νέα πόλη που πήρε το όνομά του.