cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κ.Α.Ο. Μελισσίων (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Πορεία στην Α2 Εθνική (2012 - σήμερα)
Το προπονητικό δίδυμο της ομάδας συνέχισε στο πόστο του και την περίοδο 2017-18. Σε ό,τι αφορά το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος, το σωματείο αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα για την Α' Φάση, στον οποίο ηττήθηκε εκτός έδρας από τον Ο.Α. Χανίων με σκορ 56-55. Με τον τρόπο αυτό διακόπηκε η πορεία του στο σημείο αυτό. Στο Πρωτάθλημα Νότου της Α2 Εθνικής κλήθηκε να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο περισσότερο σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, ολοκληρώνοντας την Κανονική Περίοδο και πάλι στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία με άλλη ομάδα. Στο αποτέλεσμα αυτό οδήγησε η συλλογή του από 12 νίκες και 10 ήττες, ενώ παράλληλα εξασφάλισε και την παραμονή του στην Κατηγορία. Οι αθλήτριες της ομάδας Ειρήνη Αθανασίου και Άννυ Κοιλιαρίδη διακρίθηκαν για την ευστοχία τους στα τρίποντα (35 και 32 αντίστοιχα).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2018-19, ο Κ.Α.Ο. Μελισσίων λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών, που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στον Όμιλο Νότου, τον οποίο συγκρότησαν 12 στον αριθμό σύλλογοι.
Την ίδια χρονιά το σωματείο έλαβε μέρος και στο Κύπελλο Ελλάδος. Αγωνίστηκε στις δύο πρώτες αγωνιστικές της Α' Φάσης προτού αποκλειστεί από το θεσμό. Στον πρώτο αγώνα πήρε τη ρεβάνς από την ομάδα των Χανίων την οποία και νίκησε εντός έδρας με σκορ 61-38. Στο δεύτερο αγώνα ηττήθηκε εντός έδρας από τον Κρόνο Αγίου Δημητρίου με σκορ 53-64.
Έδρα του συλλόγου είναι το Νέο Κλειστό Γυμναστήριο Μελισσίων, 362 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης, γενικός αρχηγός του τμήματος ο Γιάννης Χαντζόπουλος και έφορος η Κατερίνα Κώτση. Καθήκοντα πρώτης προπονήτριας διατηρεί η Μαργαρίτα Μάλαμα με άμεσο συνεργάτη τον Αντώνη Μωραΐτη. Το ρόστερ των Μελισσίων για την αγωνιστική περίοδο 2018-19 συνθέτουν οι παρακάτω αθλήτριες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κ.Α.Ο. Μελισσίων Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Πεντελικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2011 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2011
Όθων Β΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Όθων Β΄, γερμ. Otto ΙΙ (π. 1305 - 1351) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ & Ζίγκεν (1343-1351).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ντιρκ του Χάινσμπεργκ & Μπλάνκενμπεργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα/Αλέιντα, κόρη του Φίλιππου του Βιάντεν και είχε τέκνα :
Ερρίκος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich, ολλανδ. Hendrik (πριν το 1288 - Ιούλιος/Αύγουστος 1343) ήταν κόμης του Νάσσαου-Ζίγκεν (1290-1343) και μετά του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1328-1343).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Α΄, κόμη του βόρειου Νάσσαου και της Αγνής, κόρης του Έμιχ Δ΄, κόμη του Λάινινγκεν.
Το 1290 απεβίωσε ο πατέρας του και η κτήση του μοιράστηκε: ο Ερρίκος έλαβε το Ζίγκεν και οι νεότεροι αδελφοί του Έμιχο Α΄ και Ιωάννης το Χάνταμαρ και το Ντίλενμπουργκ αντίστοιχα. Το 1328 απεβίωσε ο Ιωάννης και τον κληρονόμησε ο Ερρίκος.
Ζάρα Λάρσον
Η Ζάρα Μαρία Λάρσον (Zara Maria Larsson, 16 Δεκεμβρίου 1997) είναι Σουηδή τραγουδίστρια & στιχουργός. Το 2008, σε ηλικία 11 ετών, έλαβε μέρος στο σουηδικό talent show "Talang Sverige" όπου αναδείχθηκε νικήτρια. Έπειτα υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική TEN Music Group το 2012 και σχεδόν Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο "Introducing". Το τραγούδι της, "Uncover" κατάφερε να ανέβει στην κορυφή των charts σε Σουηδία, Δανία και Νορβηγία.
Ερρίκος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1343 σε ηλικία 55 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, ο Όθων Β΄ στο Ζίγκεν & Ντίλενμπουργκ και ο Ερρίκος στο Μπάιλσταϊν.
Ζάρα Λάρσον
Την ίδια χρονιά, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την αμερικανική δισκογραφική Epic Records. Επίσης, τραγούδησε στην έναρξη του UEFA EURO 2016, που έγινε στη Γαλλία.
Είναι παγκοσμίως γνωστή για τα κομμάτια της "Lush Life", "I Would Like" και "Ain't My Fault".
Ερρίκος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Ντιρκ του Χάινσμπεργκ & Μπλάνκενμπεργκ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
2147483647 (αριθμός)
Ο αριθμός 2.147.483.647 (δύο δισεκατομμύρια εκατόν σαράντα επτά εκατομμύρια τετρακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες εξακόσια σαράντα επτά) είναι ο όγδοος πρώτος αριθμός Μερσέν και εκφράζεται και ως 231 − 1. Αποτελεί έναν από τους μόλις 4 γνωστούς διπλούς αριθμούς Μερσέν, ενώ στην επιστήμη υπολογιστών αντιστοιχεί στην μέγιστη θετική δεκαδική τιμή των 32 δυαδικών ψηφίων.
Ιστορία
Ανακαλύφθηκε ως πρώτος αριθμός από τον Λέοναρντ Όιλερ ο οποίος έγραψε την απόδειξη στην αλληλογραφία του με τον Ντάνιελ Μπερνούλι το 1772. Για την εύρεση του ο Όιλερ δοκίμασε διαδοχικές διαιρέσεις του αριθμού με μικρότερους του, βελτιώνοντας την μέθοδο του Πιέτρο Κατάλντι, και βρίσκοντας την απόδειξη μετά από 372 διαιρέσεις. Ο προηγούμενος μεγαλύτερος γνωστός πρώτος αριθμός (6.700.417) είχε ανακαλυφθεί επίσης από τον Όιλερ 40 έτη νωρίτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2147483647
Prisunic
μικρογραφία|Το σήμα της Prisunic Μαρινόπουλος
Η Prisunic ήταν μια γαλλική αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Τα καταστήματά της βρίσκονταν, συνήθως, στο κέντρο της πόλης ή του χωριού στο οποίο υπήρχε. Η εταιρεία είχε έδρα τη Γαλλία. Η Prisunic ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1931 από την Magasins du Printemps. Η διάλυσή της ήταν σταδιακή, από το 1997 έως το 2003.
Ιστορία
Το 1958, ο στυλίστας Andrée Putman έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Prisunic.
Το 1965, ο στυλίστας Jean-Pierre Bailly σχεδιάζει το νέο λογότυπο της Prisunic.
Το 1970, η εταιρεία είχε περισσότερα από 350 καταστήματα στη Γαλλία, αλλά μόνο 132 το 1977.
Στα τέλη της δεκαετείας του 70΄ συνεργάζεται με την Self Service Μαρινόπουλος που λήγει το 1991 λόγω οικονομικών προβλημάτων της Prisunic.
Η Prisunic αγοράστηκε το 1997 από την Monoprix Exploitation. Τα καταστήματα, ορισμένα από τα οποία είναι σε μεγάλο βαθμό ελλειμματικά, ενσωματώνονται στο δίκτυο των καταστημάτων Monoprix. Η συνολική διάλυση της εταιρείας έρχεται το 2002. Το τελευταίο κατάστημα Prisunic έκλεισε τις πόρτες του στο Noisy-le-Sec το 2003.
Κατηγορία:Αλυσίδες σούπερ μάρκετ
Ιωάννης Α΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Β΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Αδελαΐδας/Αλέιντα, κόρης του Φίλιππου του Βιάντεν. Οι δύο νεότεροι αδελφοί του έγιναν αρχιμανδρίτες (canons).
Το 1351 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ & Ζίγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1357 τη Μαργαρίτα, κόρης του Αδόλφου Β΄, κόμη του Λα Μαρκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία: Οίκος του Νάσσαου
Κέρκι
Το Κέρκι, γνωστό μέχρι το 2017 ως Αταμυράτ (Κυριλλικά τουρκμενικά: Атамырат), καθώς επίσης και ως Αταμουράτ (Атамурат), είναι μια πόλη στο ανατολικό Τουρκμενιστάν. Η πόλη βρίσκεται στην Επαρχία Λεμπάπ. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Κέρκι ή Ζαμμ. Βρίσκεται σε μια πεδιάδα στην αριστερή όχθη του ποταμού Αμού Ντάρια.
Επισκόπηση
Στις κοντινές πόλεις και χωριά περιλαμβάνεται το Μούκρι, το Αμιντέργια, το Σούρχι και το Κιίκτσι.
Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Κέρκι το οποίο βρίσκεται 2 μίλια (3 χλμ) από το κέντρο της πόλης. Τον Αύγουστο του 2012, η εθνική εταιρεία Τουρκμενιστάν Airlines ανακοίνωσε ένα διεθνή διαγωνισμό για να σχεδιάσει και να κατασκευάσει ένα νέο συγκρότημα με ικανότητα εξυπηρέτησης 100 επιβατών ανά ώρα. Τον Φεβρουάριο του 2013, ανατέθηκε μια οδική γέφυρα που θα συνδέει την πόλη με το χωριό Κερκίτσι.
Το 1999, η σιδηροδρομική γραμμή από το Τουρκμεναμπάτ προς το Κέρκι ολοκληρώθηκε, συνδέοντας το Κέρκι με το βασικό σιδηροδρομικό δίκτυο του Τουρκμενιστάν, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί παράκαμψη από το Ουζμπεκιστάν. Στα τέλη του 2016, μια σιδηροδρομική γραμμή χτίστηκε νότια, προς το Ιμαμναζάρ στα σύνορα με το Αφγανιστάν και μια άλλη προς την Ακίνα, μετατρέποντας το Κέρκι σε ένα σιδηροδρομικό κόμβο. Αυτό αναμένεται να γίνει μέρος του σιδηροδρομικού διαδρόμου διαμέσου του βόρειου Αφγανιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Πιερ Ντε Γκεϋτέρ
Ο Πιερ Κρετιέν Ντε Γκε(ϋ)τέρ (Pierre Chretien De Geyter, 8 Οκτωβρίου 1848 – 26 Σεπτεμβρίου 1932) ήταν Βέλγος σοσιαλιστής και μετέπειτα κομμουνιστής συνθέτης, γνωστός για τη σύνθεση της μουσικής του πρώτου ύμνου του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, της «Διεθνούς».
«Η Διεθνής»
thumb|upright=1.65|Αυτόγραφο του συνθέτη σε παρτιτούρα της «Διεθνούς», περ. 1906 Στις 15 Ιουλίου 1888 ο Ντελορύ επικοινώνησε με τον Ντε Γκεϋτέρ προκειμένου να του παραγγείλει να συνθέσει μουσική για μερικά «επαναστατικά άσματα» («Chants révolutionnaires») που τραγουδούσαν συχνά με αλλότρια μουσική σε εκδηλώσεις με σοσιαλιστές της Λιλ. Ανάμεσά τους ήταν ένα που θα γινόταν ο ύμνος της Διεθνούς Ένωσης Εργατών («1ης Διεθνούς»), υπό τον ομώνυμο τίτλο «Η Διεθνής». Οι στίχοι είχαν γραφεί από τον Εζέν Εντίν Ποτιέ κατά τη «Ματωμένη Βδομάδα» (22–28 Μαΐου 1871) που σημάδεψε το τέλος της Κομμούνας των Παρισίων. Μέχρι τότε, το στιχούργημα αυτό τραγουδιόταν συνήθως στη μουσική της «Μασσαλιώτιδας».
Ο Πιερ Ντε Γκεϋτέρ είχε αμελήσει να εξασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα της μουσικής. Καθώς το τραγούδι γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλές, ο αδελφός του ο Αντόλφ διεκδίκησε τα δικαιώματα το 1901 και άρχισε να παίρνει χρήματα από αυτά. Ο Πιερ είχε αποξενωθεί από το σοσιαλιστικό κατεστημένο της Λιλ, έχοντας ταχθεί με το μέρος της αριστερής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση του Bloc National του 1902, καθώς και με τους μαρξιστές που επηρεάζονταν από τον μπολσεβικισμό και θα ίδρυαν αργότερα το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1904 ο Πιερ κινήθηκε δικαστικώς κατά του Αντόλφ, αλλά ο Γκυστάβ Ντελορύ (που είχε γίνει δήμαρχος της Λιλ) υποστήριξε τη διεκδίκηση του Αντόλφ (αν και σε μία συνάντηση το 1888 με τον σοσιαλιστή ηγέτη της Γάνδης Edward Anseele είχε κατονομάσει τον Πιερ Ντε Γκεϋτέρ ως το συνθέτη). Ως αποτέλεσμα, ο Πιερ δεν μπόρεσε να αποδείξει την πατρότητα του κομματιού, χάνοντας τον δικαστικό αγώνα το 1914. Ωστόσο, στις αρχές του 1916, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Αντόλφ Ντε Γκεϋτέρ αυτοκτόνησε (κρεμάστηκε), αφήνοντας ένα σημείωμα για τον αδελφό του, στο οποίο ομολογούσε την απάτη του και έγραφε ότι είχε δεχθεί πιέσεις από άλλους να διεκδικήσει τα δικαιώματα της «διεθνούς». Ο Πιερ, που βρισκόταν τότε στη μη κατεχόμενη Γαλλία, έλαβε το σημείωμα μόνο μετά το τέλος του πολέμου. Το 1922 η δικαστική απόφαση που αφορούσε τα πνευματικά δικαιώματα της «Διεθνούς» αναστράφηκε.
Η ύστερη αναγνώριση
Το 1927 ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης ανακάλυψαν ότι ο πραγματικός συνθέτης της «Διεθνούς», που ήταν τότε ο εθνικός ύμνος της χώρας, ήταν ακόμα ζωντανός. Ο Πιερ Ντε Γκεϋτέρ προσκλήθηκε στη Μόσχα για τους εορτασμούς της 10ης επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης και βρισκόταν στις θέσεις των τιμώμενων προσκεκλημένων, μάλιστα δίπλα του καθόταν η φημισμένη Γερμανίδα γλύπτρια Κέτε Κόλβιτς. Ο Ιωσήφ Στάλιν του απένειμε μία κρατική σύνταξη της ΕΣΣΔ (σύμφωνα με κάποιες πηγές ως αποζημίωση για τα πνευματικά του δικαιώματα στον ύμνο). Καθώς αυτό ήταν το μοναδικό εισόδημα του Πιερ, εκτός από μικρά δικαιώματα που συνέλεγε από τη μελοποίηση άλλων ποιημάτων του Ποτιέ (ιδίως των «L'Insurgé» και «En avant la Classe Ouvrière»), καθώς και ελαφρά μουσική που είχε επισης συνθέσει, και παρά το ότι ο ελεγχόμενος από την αριστερά δήμος του Σαιν-Ντενί του παραχώρησε δωρεάν διαμέρισμα, ο συνθέτης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε οικονομική ανασφάλεια. Ωστόσο, μετά τον θάνατό του στο Σαιν-Ντενί σε ηλικία 84 ετών, πάνω από 50.000 άνθρωποι παρακολούθησαν την κηδεία του.
Η μνήμη του
Μετά τον θάνατό του, ακόμα και στη Γαλλία, το όνομα Πιερ Ντε Γκεϋτέρ αναφερόταν κυρίως σε δίκες πνευματικών δικαιωμάτων. Σήμερα πάντως υπάρχει οδός «Πιερ Ντε Γκεϋτέρ» στη Γάνδη και ομώνυμες πλατείες σε αμφότερες τις γαλλικές πόλεις που έζησε, στη Λιλ (στο Φιβ, το προάστιο που διέμενε) και στο Σαιν-Ντενί. Στη Σόφια της Βουλγαρίας υπάρχει οδός Пиер Дегейтър. Ορειχάλκινο μνημείο του κοσμεί το Μουσείο Βιομηχανίας, Εργατών και Υφασμάτων (MIAT) της Γάνδης από το 1998.
Μια ταινία ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με θέμα τον συνθέτη και την ιστορία της «Διεθνούς» παράχθηκε το 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
μικρογραφία|177x177εσ|Λεπτομέρεια από το έργο της [[Τζούντι Σικάγο Το Δείπνο.]] Οι 39 γυναίκες που περιλαμβάνονται στο έργο τέχνης Το Δείπνο της Τζούντι Σικάγο είναι:
Πρώτη πλευρά: Από την Προϊστορία στη Ρωμαϊκή Εποχή
Η Πρώτη πλευρά ξεκινά από την προϊστορία με την Αρχέγονη Θεά και συνεχίζει χρονολογικά μέχρι την εμφάνιση του Ιουδαϊσμού. Μετά προχωρά στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που σήμανε τη μείωση της γυναικείας ισχύος και που συμβολίζεται με το σερβίτσιο της Υπατίας.
Αρχέγονη θεά
Αναφέρεται στις πρωταρχικές παραδόσεις της Θεάς στις ποίες οι γυναίκες θεωρούνταν δημιουργοί και συσχετίζονταν με τη γη. Το πιάτο μοιάζει να δείχνει σάρκα και πέτρα ταυτόχρονα συμβολίζοντας τη σχέση ανάμεσα στο γυναικείο σώμα και τη Μητέρα Γη. Η Τζούντι Σικάγο αποκαλεί την Αρχέγονη θεά "Πρωταρχικό Αιδοίο", δηλαδή την πρωταρχική πηγή ζωής. Το τραπεζομάντηλο υποδηλώνει τη συνεισφορά των γυναικών στην Προϊστορία. Η σπείρα γύρω από το πρώτο γράμμα του ονόματος της Αρχέγονης Θεάς συμβολίζει τη γυναικεία εφεύρεση των καλαθιών και των αγγείων που φτιάχνονταν με κυκλικές τεχνικές. Τα δέρματα συμβολίζουν τα πρωτόγονα ενδύματα που έφτιαχναν οι γυναίκες και είναι στολισμένα με κοχύλια που ήταν το αρχαίο σύμβολο της γυναικείας γονιμότητας. Η γούνα, ένα ευχάριστα απαλό υλικό, σχετίζεται επίσης με την παραγωγή ενδυμάτων που θεωρείται παραδοσιακά γυναικεία εργασία.
Θεά της Γονιμότητας
Το σερβίτσιο περιλαμβάνει προϊστορικά στοιχεία που σχετίζονται με τους πρώιμους κοινωνικούς ρόλους των γυναικών και υμνεί τη Θεά ως πηγή ζωής και προστασίας. Τα υλικά του τραπεζομάντηλου έγιναν με τεχνικές που πιθανότατα χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες στην Παλαιολιθική εποχή. Οι κοκάλινες βελόνες είναι χειροποίητες από οστά μόσχου και το μαλλί είναι επεξεργασμένο με αδράχτι, ένα από τα αρχαιότερα εργαλεία που εφηύραν οι γυναίκες. Το σύμβολο της σπείρας κυριαρχεί και σε αυτό το σερβίτσιο και το τραπεζομάντηλο ως σύμβολο της αγγειοπλαστικής και της καλαθοποιίας τα προϊόντα των οποίων χρησιμοποιούνταν στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο μουσαμάς αναφέρεται στην πρώιμη υφαντουργία που θεωρείται ότι ήταν άλλη μία γυναικεία εφεύρεση. Καθώς η γεωργία αποτελεί την αρχή της Νεολιθικής περιόδου και θεωρείται υπεύθυνη για την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού, το συγκεκριμένο σερβίτσιο υποδηλώνει και τη συνεισφορά των γυναικών στον σχηματισμό της αρχαίας κοινωνίας.
Πολλές από τις στιλιστικές επιλογές έγιναν με βάση τις εικόνες των πρώιμων θεοτήτων όπως η Αφροδίτη του Βίλλεντορφ. Τέτοιου είδους αγαλματίδια θεωρείται ότι χρησιμοποιούνταν ως φυλαχτά τόσο από άντρες όσο και από γυναίκες. Οι διάφορες φιγούρες που είναι κεντημένες στο τραπεζομάντηλο δείχνουν πρώιμες απεικονίσεις του γυναικείου σώματος, ειδώλια που εκθείαζαν τις γυναίκες ως δημιουργούς και τροφούς. Επίσης το τραπεζομάντηλο κοσμούν κοχύλια και αστερίες που συμβολίζουν τη συσχέτιση της θάλασσας με τη γυναίκα, τη γονιμότητα και θεές όπως η Αφροδίτη. Η κεντρική αιδοιόσχημη εικόνα του πιάτου περιλαμβάνει κυκλικές μορφές που υπονοούν το γυναικείο στήθος και διάφορα στοιχεία της φύσης που συνδέονται με τη γυναικεία γονιμότητα όπως οι σπόροι.
Ιστάρ
Η Θεά της Μεσοποταμίας Ιστάρ εκπροσωπείται μέσω αρχιτεκτονικών μοτίβων. Οι γεωμετρικές μορφές του τραπεζομάντηλου είναι αντίγραφα από σχέδια που έχουν βρεθεί στη Βαβυλωνιακή Πύλη της Ιστάρ και το αρχαιότερο ζιγκουράτ της Ουρ που ήταν αφιερωμένο στη σεληνιακή θεότητα Άνου που ήταν ο πατέρας της Ινάννα. Τα κλιμακωτά σχέδια μιμούνται τις κλιμακωτές βαθμίδες ενός ζιγκουράτ ενώ το κέντημα της αψίδας έχει γίνει με πισωβελονιά (brick stich) που συμβολίζει τα τούβλα που καλύπτουν την Πύλη της Ιστάρ. Το αρχιτεκτονικό μοτίβο συμβολίζει την πρόοδο του πολιτισμού και τη σχέση που είχε με τη λατρεία της θεάς. Η πρόοδος οδήγησε σε μια πιο εξελιγμένη μορφή λατρείας της θεάς που αύξησε την ισχύ της Ιστάρ στον αρχαίο κόσμο.
Το τραπεζομάντηλο έχει μαύρη πλεκτή μπορντούρα προς τιμήν της αρχαία τεχνικής του πλεξίματος. Τα χρώματα περιλαμβάνουν κυρίως αποχρώσεις του χρυσού με πράσινες πινελιές. Το χρυσό αντιπροσωπεύει το μεγαλείο της καθώς και τα χρώματα της αρχιτεκτονικής της Μεσοποταμίας και του τοπίου της ενώ το πράσινο είναι το ιερό χρώμα της Ιστάρ. Στο πιάτο απεικονίζεται η θεά ως θηλυκή γενεσιουργός δύναμη με πολλαπλούς μαστούς που συμβολίζουν τη φύση της ως ζωοδόχου. Αυτές οι μορφές επαναλαμβάνονται στο κέντημα γύρω από το αρχικό του ονόματός της. Επειδή η Ιστάρ θεωρείται μια νεώτερη μορφή της σουμεριανής θεάς Ινάννα, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία στους μύθους τους και τις καλλιτεχνικές απεικονίσεις τους. Συχνά θεωρούνται η ίδια θεότητα και στη λογοτεχνία παρουσιάζονται ως μία οντότητα, η Ιστάρ/Ινάννα ή η Ινάννα/Ιστάρ. Στο Δείπνο όμως η Σικάγο επέλεξε να τις ξεχωρίσει και η Ινάννα εμφανίζεται στο Δάπεδο της Κληρονομιάς.
Κάλι
Το πιάτο της Κάλι περιλαμβάνει μορφές σπόρων που συμβολίζουν γονιμότητα και υποδηλώνουν τη σχέση της θεάς με τους κύκλους της φύσης. τα χρώματα είναι το βαθύ κόκκινο, το μοβ και το καφέ που επαναλαμβάνονται και στις απολήξεις που είναι κεντημένες στο τραπεζομάντηλο καθώς και στο αρχικό του ονόματος της θεάς. Αυτά τα χρώματα υπενθυμίζουν στον θεατή ότι η θεά πίνει το αίμα των δαιμόνων και ότι η δίψα της είναι ακόρεστη. Οι κάθετες γραμμές που βρίσκονται στο πιάτο και θυμίζουν ανθρώπινα πλευρά υπενθυμίζουν την ανθρωπομορφική της εικόνα που συνήθως παρουσιάζεται υποσιτισμένη με προεξέχοντα πλευρά.
Οι κυματιστές απολήξεις στο τραπεζομάντηλο φτιάχτηκαν με γυαλιστερό ύφασμα ώστε να δημιουργούν μια ιριδίζουσα μαργαριταρένια αίσθηση που υπονοεί το ξεφτισμένο δέρμα ενός πτώματος, μία άμεση αναφορά στη δύναμη της Κάλι και τον ρόλο της στον θάνατο. οι απολήξεις συμβολίζουν επίσης και τα πολλά χέρια της θεάς. Στο πίσω μέρος του τραπεζομάντηλου υπάρχουν σχήματα ζιγκ ζακ που θυμίζουν ανοιχτό στόμα με δόντια. Οι δυνάμεις της Κάλι ως Μεγάλη Καταστροφέας παρουσιάζονται μέσω της αφηρημένης απεικόνισης της οργανικής μορφής χωρίς τη χρήση του τρομακτικού στοιχείου. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%98%CE%B5%CE%AC%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%8C%CF%86%CE%B5%CF%89%CE%BD%206393.JPG|μικρογραφία|200x200εσ|Η Θέα των Όφεων
Θεά των Φιδιών
Το τραπεζομάντηλο είναι διακοσμημένο με υπόλευκα, χρυσά, καφέ και κίτρινα χρώματα. Το μοτίβο του φιδιού είναι εμφανές στα χρυσά φίδια στο πίσω μέρος του τραπεζομάντηλου και περιπλεγμένο στο γράμμα "S" στο μπροστινό μέρος που θυμίζει τη Θεά των Όφεων των Κρητών με ένα κυματιστό σχέδιο που θυμίζει τη φούστα της θεάς. Η ούγια του τραπεζομάντηλου αποτελείται από υφαντές λωρίδες παρόμοιες με εκείνες που έχουν βρεθεί σε μινωικά ενδύματα. Το σχήμα στο πιάτο χρησιμοποιεί την χρωματική παλέτα των αγαλμάτων της Θεάς των Όφεων και περιλαμβάνει τέσσερις κίτρινες προεκτάσεις που ξεπηδούν από ένα κεντρικό σχέδιο που περιέχει ωοειδή σχήματα που αντιπροσωπεύουν την αναγεννητική δύναμη της θεάς.
Σοφία
Αντιπροσωπεύεται στο έργο από ένα λουλούδι με πολύχρωμα πέταλα και λευκό κέντρο που αποτελεί ένα σταθερό κεντρικό σημείο που συμβολίζει την πρωταρχική της φύση ως θέα της σοφίας, την ιδιότητά της ως γενεσιουργός δύναμη του σύμπαντος καθώς και το Πλήρωμα, τον πνευματικό κόσμο του Γνωστικισμού που εμπεριέχει την πληρότητα των δυνάμεων του Θεού από όπου προέρχεται η Σοφία.
Στο τραπεζομάντηλο τα έντονα χρώματα από τα πέταλα ξεθωριάζουν καθώς πλησιάζουν προς το κέντρο συμβολίζοντας τη μειούμενη δύναμη των γυναικών που προκλήθηκε με την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Πάνω από τα χρώματα έχει προστεθεί ένα τούλι με σκοπό να μειώσει την ένταση των χρωμάτων συμβολίζοντας το πως η ζωή των γυναικών έγινε πιο ανιαρή και περιορισμένη μετά από την πτώση της θέας στη λαϊκή συνείδηση. Το πέπλο προέρχεται από το νυφικό της Κάρεν Βαλεντάιν, μίας από τις γυναίκες που εργάστηκαν για τη δημιουργία του Δείπνου. Το πέπλο συμβολίζει τον γάμο και μία ερμηνεία για τη χρήση του στο έργο είναι ότι συμβολίζει την ιδιότητα του γάμου να αποτελεί έναν θεσμό που συμβάλει στον περιορισμό της κοινωνικής ισχύος των γυναικών.
Αμαζόνα
Οι Αμαζόνες συμβολίζουν το άτομο αν και τα όνομα συγκεκριμένων αμαζόνων όπως η Ιππολύτη, η Λαμπετώ και η Πενθεσίλεια περιλαμβάνονται στο Δάπεδο της Κληρονομιάς. Το σερβίτσιο συμβολίζει τις Αμαζόνες ως γυναίκες πολεμίστριες και ως ακόλουθες της θρησκείας της Θεάς. Τα χρώματα μαύρο, κόκκινο και λευκό χρησιμοποιούνται συνήθως όταν απεικονίζονται καλλιτεχνικά.
Στο πιάτο υπάρχει η εικόνα δύο μαστών που καλύπτονται από χρυσό και ασήμι και αντιπροσωπεύουν τους θώρακες που φορούσαν στη μάχη οι πολεμίστριες. Το πιάτο δείχνει επίσης έναν διπλό πέλεκυ, ένα λευκό αυγό, μία κόκκινη ημισέληνο και μία μαύρη πέτρα. Όλα αυτά συνδέονται με τις Αμαζόνες. Οι διπλοί πέλεκεις, εκτός του ότι χρησιμοποιούνταν στη μάχη, αποτελούσαν και στοιχείο της λατρείας της θεάς στην Κρήτη, το κέντρο του μινωικού κόσμου (2600 - 1400 π.Χ) και επίσης χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά από τις γυναίκες για το κόψιμο των δέντρων. Το λευκό αυγό είναι σύμβολο γονιμότητας, η κόκκινη ημισέληνος συνδέεται με τη λατρεία της Μητέρας Θεάς και με τη σύνδεσή της με τη Σελήνη ενώ η μαύρη πέτρα είναι η αρχαιότερη ενσάρκωση της θεάς των Σουμέριων. Ένα τρίγωνο που συμβολίζει το ιερό θηλυκό, αποτελεί τη βάση του αυγού. Το δέρμα φιδιού που υπάρχει στο μπροστινό μέρος του τραπεζομάντηλου ήταν κάτι που συνήθιζαν να φοράνε οι Αμαζόνες ενώ τα κορδόνια στα πλαϊνά αναφέρονται στο δέσιμο από τις μπότες ιππασίας που υπάρχουν στον Βωμό του Δία στην Πέργαμο (~180 π.Χ.).
Χατσεψούτ
Το πιάτο της Χατσεψούτ είναι το πρώτο στο Δείπνο που αρχίζει να γίνεται ανάγλυφο και συμβολίζει την εξουσία που είχε στην Αίγυπτο ως ο πιο διάσημος θηλυκός Φαραώ. Επίσης συμβολίζει την αιγυπτιακή τεχνική σκαλίσματος μορφών επάνω στη πέτρα που ήταν μια δημοφιλής και σημαντική μορφή γλυπτικής κατά τη Δυναστική περίοδο με την ποία οι φιγούρες προεξέχουν ελαφρά δημιουργώντας αντιθέσεις και οντότητα. Το κέντρο του πιάτου σε συμφωνία με αυτή την τεχνική είναι ελαφρά και σχεδόν αδιόρατα υπερυψωμένο. Σύμφωνα με τη Σικάγο αυτό το πιάτο συμβολίζει τη μετάβαση από τα επίπεδα πιάτα στα τρισδιάστατα.Οι ομαλές καμπύλες που απεικονίζονται συμβολίζουν τα αιγυπτιακά χτενίσματα, τα διαδήματα, τα φαραωνικά κολάρα και τα μερικά προφίλ που ήταν διαδεδομένα στην αιγυπτιακή τέχνη.
Το τραπεζομάντηλο συμβολίζει την οικονομική ευημερία της Αιγύπτου υπό την ηγεσία της Χατσεψούτ ενώ ιερογλυφικά που εξυμνούν τη βασιλεία της Φαραώ είναι κεντημένα πάνω σε λευκό λινό που συμβολίζει το υψηλής ποιότητας ύφασμα που παρήγαγε η Αίγυπτος εκείνη την εποχή. Η ροζ και πράσινη ούγια του τραπεζομάντηλου αντιγράφει τα γεωμετρικά μοτίβα που βρέθηκαν στον τάφο της Χατσεψούτ. Τα μπλε-πράσινα σχήματα συμβολίζουν τη φαραωνική ισχύ καθώς στην αρχαία Αίγυπτο το χρώμα αυτό συνδεόταν με τους θεούς. Το αρχικό γράμμα συνδυάζει δύο αιγυπτιακά σύμβολα: το μάτι της δικαιοσύνης και το ζωοδόχο σύμβολο του Φαραώ. Στο εμπρός μέρος του τραπεζομάντηλου υπάρχει κεντημένη με ιερογλυφικά η φράση "Αγαθοεργή Θεά, Δίκαιη Φαραώ της Αιγύπτου".
Ιουδήθ
μικρογραφία|Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη (1614-1620). Πίνακας της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι. Το πιάτο της Ιουδήθ συνδυάζει στοιχεία της Μέσης Ανατολής με σύμβολα θηλυκότητας. Παραδοσιακά οι Εβραίες γυναίκες χρησιμοποιούσαν τεχνικής κεντήματος από την πατρίδα τους. Επομένως το τραπεζομάντηλο εμφανίζει στοιχεία από το περίτεχνο κάλυμμα κεφαλής που λέγεται γκαργκούς και παραδοσιακά στολίζει το κεφάλι της νύφης σε ένα γιεμενίτικο γάμο. Η χρυσή κλωστή, τα κορδόνια και τα νομίσματα συμβολίζουν το μεσανατολίτικο έθιμο της επίδειξης της προίκας της νύφης για να φανεί ο πλούτος της οικογένειάς της και η αξία της ως εμπόρευμα.
Στο κέντρο του τραπεζομάντηλου υπάρχει μια τριγωνική πόρπη σαν αυτές που υπήρχαν στα παραδοσιακά εβραϊκά ενδύματα. Το τρίγωνο εδώ είναι σύμβολο της δύναμης της Ιουδήθ και της πίστης στο φύλο της. Στις άκρες, κάθετα υπάρχουν εβραϊκά γράμματα που μιλάνε για τη γενναιότητα της Ιουδήθ που έσωσε τον λαό της από τους Ασσύριους και λένε: "Ιουδήθ, ηρωίδα του λαού της." Το όνομα της Ιουδήθ κόβεται από ένα σπαθί που συμβολίζει το όπλο που χρησιμοποίησε για να αποκεφαλίσει τον στρατηγό Ολοφέρνη.
Το πιάτο έχει ένα λουλούδι με φύλλα οι σκιές των οποίων δημιουργούν τρίγωνα. Η εναλλαγή φωτός και σκοταδιού παραπέμπει στις φωτοσκιάσεις του μπαρόκ πίνακα της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι που απεικονίζει το περιστατικό.
Σαπφώ
Το σερβίτσιο της Σαπφούς εμπεριέχει στοιχεία από την ελληνική τέχνη και αρχιτεκτονική καθώς και αναφορές σε εκείνη ως "το άνθος των αρετών", μία προσφώνηση που της απέδωσαν σύγχρονοι συγγραφείς. Το πιάτο περιλαμβάνει μία αφηρημένη μορφή άνθους με μοβ, μπλε και πράσινα άνθη. Η χρωματική παλέτα παραπέμπει στο Αιγαίο που περιβάλλει το νησί της Λέσβου.
Στο τραπεζομάντηλο υπάρχει κεντημένος ένας δωρικός ναός με υπόβαθρο το μπλε της θάλασσας. Στην ούγια υπάρχουν κυματιστές γραμμές που παραπέμπουν στα μακριά κυματιστά μαλλιά που έχουν πολλά αγάλματα της κλασικής περιόδου. Το όνομα της ποιήτριας περιβάλλεται από μία έκρηξη χρωμάτων που συμβολίζει την "έκρηξη γυναικείας δημιουργικότητας". Το αρχικό γράμμα είναι στολισμένο με μία λύρα, ένα όργανο που συχνά χρησιμοποιούνταν ως συνοδεία για την απαγγελία ποιημάτων.
Ασπασία
Το σερβίτσιο της Ασπασίας περιλαμβάνει στοιχεία που εμφανίζονται συχνά στην αρχαία ελληνική τέχνη. Το πιάτο της δείχνει ένα λουλούδι σε πλήρη άνθιση, που παραπέμπει στη θηλυκότητά της, ζωγραφισμένο με γήινα χρώματα που ήταν κοινά στην τέχνη και την αρχιτεκτονική του 5ου αιώνα μ.Χ. στην Ελλάδα.
Το τραπεζομάντηλο παραπέμπει στα ρούχα και τα κοσμήματα που φορούσαν άντρες και γυναίκες την εποχή της Ασπασίας, ειδικά στο πιο κοινό ένδυμα, τον χιτώνα. Δύο κεντημένες πόρπες σε σχήμα φύλλου συγκρατούν τον "χιτώνα" στο τραπεζομάντηλο και μοιάζουν με τις πόρπες των αρχαίων Ελλήνων. Εμφανίζονται επίσης έξι μαύρα φοινικόφυλλα, ένα μοτίβο πολύ συνηθισμένο στους πίνακες, τα αγγεία και την αρχιτεκτονική της αρχαίας Ελλάδας. Στην ούγια υπάρχει κεντημένο ένα μοτίβο με αμπελόφυλλα σε χρυσό, ασημένιο και μαύρο που αντιγράφει την κοινή διακόσμηση πολλών αρχαίων ελληνικών βάζων και αγγείων.
Μπουντίκα
Η Μπουντίκα αντιπροσωπεύεται από ισχυρά κέλτικα σύμβολα που την εξυμνούν ως βασίλισσα και πολεμίστρια. Τα σχέδια στο τραπεζομάντηλο είναι φτιαγμένα από τσόχα, που θεωρείται από πολλούς ερευνητές ότι ήταν το πρώτο ύφασμα, παλαιότερο από κάθε υφαντό. Η τσόχα κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας την παραδοσιακή τεχνική της συμπίεσης μαλλιού με νερό και θερμότητα. Τα τολμηρά σχήματα που περικλείουν το πιάτο συμβολίζουν "την προσωπική δύναμη της Μπουντίκα, αλλά και τον ρωμαϊκό κλοιό γύρω από την αυτονομία της και την εξουσία της". Τα σχέδια κοσμούν χειροποίητα πορσελάνινα κοσμήματα που φορούσαν παραδοσιακά οι Κέλτες ενώ τα κεντημένα μοτίβα είναι παραλλαγές από μοτίβα που έχουν βρεθεί σε κοσμήματα, ασπίδες και καθρέφτες του 1ου αιώνα μ. Χ.
Στο πιάτο εμφανίζεται ένα οικοδόμημα που μοιάζει με τον Στόουνχετζ και αντιπροσωπεύει τα Βρετανικά Νησιά από όπου κατάγονταν ο λαός της. Ένα στυλιζαρισμένο χρυσό κράνος διακοσμημένο με κέλτικα μοτίβα υποδηλώνει την ιδιότητα της Μπουντίκα ως πολεμίστρια.
Υπατία
Στο πίσω μέρος είναι κεντημένα τέσσερα γυναικεία πρόσωπα που κλαίνε που αντιπροσωπεύουν την Υπατία ως εκπρόσωπο όλων των γυναικών όλων των ηλικιών. Η μπερδεμένη εμφάνιση της εικόνας και τα άκρα που μοιάζουν να τραβιούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις αναπαριστούν τη φρικαλεότητα του θανάτου της Υπατίας και την αναταραχή που προκάλεσαν οι θρησκευτικές της απόψεις. Το κόκκινο χρώμα σε συνδυασμό με την πολυχρωμία υποδηλώνει τη συνύπαρξη της βίας και της ομορφιάς στη ζωή της Υπατίας.
Στο αρχικό γράμμα του ονόματός της υπάρχει το κέντημα του προσώπου της που βασίστηκε σε κοπτικό υφαντό θεάς. Το στόμα της καλύπτει ένα ύφασμα που δηλώνει την αποσιώπησή της και "την εσκεμμένη φίμωση άλλων ισχυρών γυναικών".
Μαρκέλλα
Στο αρχικό του ονόματός της είναι κεντημένη η μορφή μίας γυναίκας που προσεύχεται με τα χέρια ανοιχτά προς τον ουρανό. Σύμφωνα με τη Σικάγο η στάση αυτή αρχικά ήταν συνδεδεμένη με αρχαιότερες γυναικείες θεότητες, αλλά χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να απεικονίσει τις γυναίκες στον χριστιανισμό και μετά τον ίδιο τον Χριστό. Εδώ χρησιμοποιείται για να δείξει το πως πολλά προχριστιανικά σύμβολα υιοθετήθηκαν από την Εκκλησία για τους δικούς της συμβολισμούς. Στο πίσω μέρος υπάρχει ένας πάπυρος που συμβολίζει τη μάθηση που ήταν σημαντικό κομμάτι της μοναστικής ζωής καθώς οι μονές συχνά αποτελούσαν τα μοναδικά μέρη οι γυναίκες μπορούσαν να μορφωθούν. πιο κάτω υπάρχει μία σύνθετη εικόνα ιχθύος, ποιμαντορικής ράβδου και τριγώνου. Το τρίγωνο είναι πανάρχαιο σύμβολο των γυναικείων γεννητικών οργάνων που έγινε σύμβολο της Θεάς και του ιερού θηλυκού, αλλά στον χριστιανισμό συμβολίζει την Αγία τριάδα του Θεού: τον Πατέρα, τον Υιο και το Άγιο Πνεύμα. Το τρίγωνο περιέχει την ράβδο που είναι σύμβολο του Χριστού ως "καλού ποιμένα", αλλά συμβολίζει και την εξουσία των επισκόπων. Ο ιχθύς είναι ένα ακόμα σύμβολο του πρώιμου χριστιανισμού που χρησιμοποιούσαν οι χριστιανοί ως μυστικό κώδικα που δήλωνε την πίστη τους υπό συνθήκες δίωξης. Τα γράμματα της λέξης ΙΧΘΥΣ είναι τα αρχικά της φράσης Ιησούς Χριστός Θεού Υιος Σωτήρ. Αυτά τα σύμβολα αναδεικνύουν τη Μαρκέλλα ως "σωτήρα των γυναικών" κατά την πρώιμη χριστιανική περίοδο. Το καραβάκι είναι ακόμα ένα σημαντικό σύμβολο του χριστιανισμού που δείχνει την πορεία της χριστιανικής εκκλησίας μέσα στα ταραγμένα και επικίνδυνα νερά έξω από τον χριστιανισμό και συνδέει τη ζωή της Μαρκέλλα και τους κινδύνους και τις διώξεις που υπέστη με την ανάπτυξη της εκκλησίας και των χριστιανικών μοναστηριών.
Αγία Μπριγκίτ
Σε ένα προσχέδιο του σερβίτσιου η Τζούντι Σικάγο αναφέρεται στην Αγία Μπριγκίτ ως "θεά του γάλακτος και της φωτιάς". Παρουσιάζεται σαν φλόγα που περικλείει τον κέλτικο σταυρό. Η φλόγα είναι η κυριολεκτική μετάφραση του ονόματός της από τα κέλτικα που σημαίνει "φλογισμένο βέλος". Επίσης συμβολίζει τη φλόγα που δατηρούσαν αναμένη οι μοναχές προς τιμήν της Αγίας Μπριγκίτ μετά τον θάνατό της. Η φλόγα παρουσιάζεται στο πιάτο με αφηρημένο τρόπο με κοκκινά χρώματα, πορτοκαλί και κίτρινα που διαπλέκονται με πράσινα και μπλε. Το σύνολο των συμβόλων υποδηλώνει την εκπόρευση της χριστιανής Αγίας Μπριγκίτ από την παγανιστική και κέλτική θεά Μπρίγκιντ. Στο μπροστινό μέρος του τραπεζομάντηλου υπάρχει ένας ξύλινος χριστιανικός σταυρός, βασισμένος στον σταυρό του Μέρντοχ,που συμβολίζει τον ιρλανδέζικο χριστιανισμό. Η βελανιδιά και το καφέ χρώμα αντιπροσωπεύουν την πρώτη μονή που ίδρυσε η Μπριγκίτ που ονομάστηκε Κίλνταρε, δηλαδή "εκκλησία της βελανιδιάς".
Θεοδώρα
Το σερβίτσιο της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας χρησιμοποιεί βυζαντινά σύμβολα και ψηφιδωτά για να εκφράσει τον σημαντικό της ρόλο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το μωσαϊκό στο πιάτο θυμίζει την πιο γνωστή εικόνα της Θεοδώρας από το μωσαϊκό στη βασιλική του Σαν Βιτάλε στη Ραβέννα της Ιταλίας που δείχνει τη Θεοδώρα και τον Ιουστινιανό με αυτοκρατορικά ενδύματα σε αποχρώσεις του χρυσού, του πράσινου και του μοβ. Η εικόνα στο πιάτο είναι μία πεταλούδα σε αφηρημένη μορφή με απλωμένα τα φτερά πέρα από τις άκρες του πιάτου που συμβολίζουν την ικανότητα της Θεοδώρας να επεκτείνει τον ρόλο της στο Βυζάντιο και να εξασφαλίζει δικαιώματα για τις γυναίκες της εποχής της. Η συμμετρία σχετίζεται με τη συμμετρία της βασιλικής που περιλαμβάνει ρωμαϊκές αψίδες στα επάνω τεταρτημόρια των φτερών.
Στο τραπεζομάντηλο υπάρχει ένα κεντημένο ένα φωτοστέφανο που μοιάζει ψηφιδωτό που αναφέρεται στο ψηφιδωτό φωτοστέφανο στο μωσαϊκό της Ραβέννα και συνδέει τη Θεοδώρα με την αυτοκρατορική της ιδιότητα και το θρησκευτικό της έργο. Στο αρχικό της γράμμα υπάρχει ο τρούλος από το πιο διάσημο αρχιτεκτονικό μνημείο της Θεοδώρας, η Αγιά Σοφιά, που χτίστηκε το 530. Στο πίσω μέρος υπάρχει μία μπορντούρα με μισά κοχύλια που αναφέρεται στα αυτοκρατορικά κολάρα που ήταν η μόδα την εποχή της Θεοδώρας.
Ροσβίτα
Το σερβίτσιο της Ροσβίτα αναπαριστά τη ζωή της μέσω συμβόλων από τα μεσαιωνικά γερμανικά αββαεία. Το πιάτο της δειχνει σε στυλιζαρισμένη μορφή το καπέλο μίας μοναχής και χέρια δεμένα σε προσευχή, μία εικόνα που παραπέμπει στα φιλτισένια σκαλίσματα της οθωνικής δυναστείας (~900-1024). Η αναφορά στην οθωνική κοινωνία τοποθετεί τη Χροσβίθα μέσα στο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα της Γερμανίας.
Το τραπεζομάντηλο αποτίει φόρο τιμής στη συνεισφορά της στη λογοτεχνία ως ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας. Είναι κεντημένο με τευτονική τεχνική, το κυρίαρχο στυλ κεντήματος την εποχή της. Τα στρογγυλά σχήματα το μπροστινό μέρος μιμούνται τα νομίσματα που έκοβαν συχνά οι γερμανίδες αββίσσες (θηλ. του αββάς) που είχαν τεράστια κοινωνική δύναμη και διέθεταν το δικαίωμα κοπής νομισμάτων. Δείχνουν σκηνές από τη γερμανική ιστορία και το γερμανικό φολκλόρ καθώς και μία σκηνή από το σπίτι μιας ευγενούς μεσαιωνικής οικογένειας. Μια υπηρέτρια διηγείται γερμανικά παραμύθια στην κόρη του λόρδου και της λαίδης. Μία πριγκίπισσα από την πολεμική φυλή των Κυμπρίων του 2ου αιώνα μ.Χ. με το κεφάλι ενός εχθρικού στρατιώτη. Μία Βαλκυρία, μία από τις δευτερεύουσες θηλυκές θεότητες της γερμανικής μυθολογιας, που ήταν επιφορτισμένες με το καθήκον να ανακαλύπτουν τους πιο γενναίους πολεμιστές για να σταθούν στο πευρό του θεού Όντιν στο πεδίο της μάχης κατά το τέλος του κόσμου. Αυτά τα κυκλικά σχήματα δείχνουν τους ρόλους των γυναικών και τα καθήκοντά τους, αλλά διηγούνται και μύθους γενναίων γυναικών όπως συμβαίνει στην τρίτη και τέταρτη σκηνή.
Στο πίσω μέρος υπάρχουν κεντημένες τρεις σκηνές από τη ζωή της Ροσβίτα που δείχνουν και τη ζωή των μοναχών του μεσαίωνα. Στην πρώτη μπαίνει στο αββείο όπου δύο μοναχές τραγουδούν και παίζουν μουσική, δείχνοντας το είδος της εκπαίδευσης που λάμβαναν οι γυναίκες εκεί. Στη δεύτερη η Ροσβίτα γράφει ενώ την παρακολουθεί μία αββίσσα. Στην τρίτη έχει αποκοιμηθεί επάνω στο γραφείο της και ονειρεύεται την επίσκεψη ενός βασιλικού αγγελιοφόρου που θα της φέρει ένα βραβείο ως αναγνώριση του λογοτεχνικού της έργου.
Θαντέους Σ. Κ. Λόου
Ο Θαντέους Σομπιέσκι Κονσταντάιν Λόου (Thaddeus Sobieski Constantine Lowe, 20 Αυγούστου 1832 – 16 Ιανουαρίου 1913), γνωστός και ως '''Καθηγητής Θ. Σ. Κ. Λόου''', ήταν αεροναυτικός του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, επιστήμονας και εφευρέτης, αυτοδίδακτος σε μεγάλο βαθμό στους τομείς της χημείας, της μετεωρολογίας και της αεροναυτικής, και πατέρας της στρατιωτικής εναέριας αναγνώρισης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1850 έγινε ευρύτερα γνωστός για τις θεωρίες του στις μετεωρολογικές επιστήμες αλλά και για την κατασκευή αεροστάτων. Ανάμεσα στα σχέδια του ήταν και η πραγματοποίηση υπερατλαντικής πτήσης.
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
Ροσβίτα
Το αρχικό γράμμα του ονόματός της έχει κεντημένο ένα πορτρέτο της όπου κρατά μία πένα και συνθέτει ως φόρο τιμής στο συγγραφικό της έργο.
Θαντέους Σ. Κ. Λόου
Οι επιστημονικές προσπάθειες του Λόου διακόπηκαν στο ξέσπασμα του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Το πατριωτικό του καθήκον αναγνωρίστηκε στις υπηρεσίες του κατά την εκτέλεση αποστολών εναέριας αναγνώρισης των Συνομόσπονδων στρατευμάτων εκ μέρους του Στρατού της Ένωσης. Τον Ιούλιο του 1861 ο Λόου ορίστηκε Επικεφαλής Αεροναυτικός του Σώματος Αεροστάτων του Στρατού της Ένωσης από τον Πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν. Αν και σε γενικές γραμμές το έργο του ήταν επιτυχημένο, δεν αναγνωρίστηκε από όλα τα μέλη του στρατού, και αμφιβολίες περί των επιχειρήσεων του, τον οδήγησαν σε παραίτηση από την θέση του το 1863. Ο Λόου επέστρεψε στον ιδιωτικό τομέα και συνέχισε τις επιστημονικές έρευνές του σχετικά με την παρασκευή αερίου υδρογόνου. Εφηύρε την διαδικασία υδραερίου μέσω της οποίας υπήρχε η δυνατότητα παρασκευής μεγάλης ποσότητας αερίου υδρογόνου από ατμό και ξυλάνθρακα. Οι εφευρέσεις και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας σχετικά με την διαδικασία αυτή και οι συσκευές παρασκευής πάγου τον έκαναν εκατομμυριούχο.
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
Τροτούλα
Το σερβίτσιο της Τροτούλα συνδυάζει αναφορές του ρόλου της ως γιατρός με την τεκνοποιία και την ανατροφή. Το Δέντρο της Ζωής στο τραπεζομάντηλο συμβολίζει το επάγγελμα της Τροτούλα που ήταν γυναικολόγος. Το Δέντρο της Ζωής ως σύμβολο ζωής και αναγέννησης έχει μακρά προϊστορία από την αρχαιότητα μέχρι τη χριστιανική εποχή. Για την κατασκευή του έχει χρησιμοποιηθεί η τεχνική «τραπούντο» που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα. Το λευκό ύφασμα παραπέμπει σε σπάργανα ενώ το τραπεζομάντηλο είναι ένα είδος «κιλτ» που παραπέμπει σε παιδική κουβερτούλα.
Θαντέους Σ. Κ. Λόου
Το 1887 μετακόμισε στο Λος Άντζελες και κατασκεύασε οικία εμβαδού 2.230 μ2 στην Πασαντίνα. Άνοιξε πολλά εργαστήρια παρασκευής πάγου και ίδρυσε την Τράπεζα των Πολιτών του Λος Άντζελες. Ο Λόου γνωρίστηκε με τον πολιτικό μηχανικό Ντέιβιντ Μακφέρσον, ο οποίος είχε σχέδια για την κατασκευή ορεινού γραφικού σιδηροδρόμου. Το 1891 εγκαινίασαν την εταιρεία Σιδηροδρόμου Πασαντίνα και Όρους Γουίλσον και ξεκίνησαν την κατασκευή του μετέπειτα γνωστού ως Σιδηροδρόμου του Όρους Λόου από τους λόφους κοντά στην περιοχή Αλταντίνα. Ο σιδηρόδρομος εγκαινιάστηκε στις 4 Ιουλίου 1893 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία προσελκύοντας το ενδιαφέρον του κοινού. Ο Λόου συνέχισε την κατασκευή προς το Όρος Όουκ, που αργότερα μετονομάστηκε σε Όρος Λόου, με εξαντλητικούς ρυθμούς, τόσο φυσικά όσο και οικονομικά. Μέχρι το 1899, ο Λόου χρεοκόπησε και έχασε τον σιδηρόδρομο από τον Τζάρεντ Τόρανς. Ολόκληρη η περιουσία του χάθηκε, και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του μαζί με την κόρη του στην Πασαντίνα, όπου απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών.
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
Τροτούλα
Το πιάτο παρουσιάζει μια εικόνα γέννησης καθώς και μια φιδίσια μορφή που παραπέμπει στη ράβδο του Ασκληπιού που είναι σύμβολο της ιατρικής και των ιατρών. Οι φιδίσιες μορφές παραπέμπουν επίσης και στη θεά γονιμότητας των Αζτέκων Κοατλίκουε (βλ. επίσης Ίξτσελ, Τσιχουακοάτλ και Τόσι) που προστάτευε τις μαίες. Η Τζούντι Σικάγο επέλεξε τις μορφές φιδιού «λόγω των ιστορικών τους συσχετισμών με τη γυναικεία σοφία και την ίαση»
Ελεονόρα της Ακουιτάνης
Η Ελεονόρα της Ακουιτανίας εκπροσωπείται από ένα «fleur-de-lis» που είναι σύμβολο της Γαλλίας και το συναντάμε συχνά στη μεσαιωνική τέχνη. Συνδέεται με την ίριδα που μαζί με το fleur-de-lis (ανθός κρίνου) είναι σύμβολα της Παναγίας. Το σκούρο μπλε χρώμα συμβολίζει την πίστη, το λογχοειδές σχήμα παραπέμπει στην καρδιά της που λόγχισε ο καημός της για τον γιο της, κάτι που παραπέμπει στη συζήτηση της Μαρίας με τον Συμεών στο κατά Λουκά ευαγγέλιο (2:35). Η Παρθένος Μαρία, η Βασίλισσα των Ουρανών, λατρευόταν σε ακραίο βαθμό κατά τον μεσαίωνα και οι αναφορές σε εκείνη παραπέμπουν στην ισχύ της Ελεονόρας ως βασίλισσα.
Θαντέους Σ. Κ. Λόου
Καταγωγή
Ο Θαντέους Λόου γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1832 από τον Κλόβις και την Άλφα Γκριν Λόου στο Τζέφερσον Μιλς, της Κομητείας Κους του Νιου Χάμσαϊρ. Ο παππούς του Λόου, Λέβι Λόου, πολέμησε στον πόλεμο της Αμερικανικής Επανάστασης, ενώ ο πατέρας του ήταν τυμπανιστής στον Πόλεμο του 1812. Τόσο ο Κλόβις όσο και η Άλφα ήταν γηγενείς του Νιου Χάμσαϊρ, απόγονοι των Πίλγκριμ του 17ου αιώνα. Ο Κλόβις ήταν τσαγκάρης, αλλά αργότερα έγινε έμπορος στο Τζέφερσον. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη μια φορά στο νομοθετικό σώμα της πολιτείας. Η πολιτική του και οι απόψεις του ήταν αξιοσέβαστες εντός της πολιτείας.
Νεαρή ηλικία
Οι εκδοχές για τα πρώτα χρόνια του Θαντέους διαφέρουν. Ήταν το δεύτερο τέκνο από τα πέντε της οικογένειας και ονομάστηκε Θαντέους Σομπιέσκι Κονσταντάιν, κατά πάσα πιθανότητα από τον ομώνυμο χαρακτήρα του μυθιστορήματος του 1803 "Thaddeus of Warsaw" της Σκωτσέζας συγγραφέα Τζέιν Πόρτερ. Τα δεδομένα για την ζωή του όταν ήταν δέκα ετών είναι συγκεχυμένα. Μια θεωρία λέει πως η μητέρα του πέθανε όταν αυτός ήταν δέκα ετών και ο πατέρας του νυμφεύτηκε την Μαίρη Ράνταλ. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει πως ο Λόου είχε σταλεί σε αγρόκτημα κάποιου άλλου όταν η μητέρα του πέθανε και ο πατέρας του παντρεύτηκε ξανά. Είναι βέβαιο πως εργάστηκε σε αγρόκτημα κάποιου Πλέιστεντ, αλλά δεν είναι σίγουρο αν έμεινε εκεί ή όχι. Ο Κλόβις και η Μαίρη είχαν ακόμη επτά παιδιά, αλλά υπάρχει σύγχυση στις χρονολογίες για το αν η Μαίρη είχε ήδη παιδιά όταν παντρεύτηκε τον Κλόβις.
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
Ελεονόρα της Ακουιτάνης
Το τραπεζομάντηλο είναι εμπνευσμένο από τις ταπισερί που έφτιαχναν οι ευγενείς κυρίες ως διακόσμηση στα κάστρα τους ή για να τα χρησιμοποιήσουν σε διάφορες λιτανείες και θρησκευτικές τελετές. Η εικόνα προέρχεται από τις διάσημες Ταπισερί του Μονόκερου (~1495 – 1505) στις οποίες εμφανίζονται μονόκεροι κλεισμένοι μέσα σε περίφρακτους χώρους. Ο φράχτης που περιβάλλει το πιάτο της Ελεονόρας συμβολίζει τη φυλάκισή της από τον σύζυγό της Ερρίκο Β΄ και παρομοιάζει την εξουσία της ως βασίλισσα με εκείνη του μυθικού μονόκερου.
Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν
Το σερβίτσιο της Χίλντεγκαρντ βασίζεται στο σχέδιο ενός καθεδρικού γοτθικού ρυθμού. Το πιάτο της είναι ζωγραφισμένο σαν εκκλησιαστική ροζέτα, το κεντρικό παράθυρο ενός καθεδρικό στολισμένο με βιτρό, που θεωρείται το πνευματικό κέντρο της εκκλησίας. Όταν το βλέπουμε από διαφορετικές γωνίες, οι ιριδίζουσες λευκές και κίτρινες αποχρώσεις δίνουν την εντύπωση βιτρό σε ροζέτα.
Θαντέους Σ. Κ. Λόου
Νεαρή ηλικία
Αυτό που αναφέρεται σε όλες τις εκδοχές για τον βίο του Λόου είναι η αστείρευτη όρεξή του για μάθηση. Δεν είχε αρκετό υλικό προς ανάγνωση, και είχε ερωτήματα από τις απαντήσεις που του έδιναν ο πατέρας και οι δάσκαλοί του. Ο Λόου είχε επίσης περιορισμένο χρόνο ενασχόλησης με το σχολείο. Οι ασχολίες του στο αγρόκτημα του έδιναν την δυνατότητα ενασχόλησης μόνο τριών μηνών κατά τον χειμώνα. Το σχολείο δεν διέθετε βιβλία, αλλά ο Θαντ περνούσε τα απογεύματα διαβάζοντας τα απογεύματα βιβλία που δανειζόταν από την προσωπική βιβλιοθήκη του δασκάλου του.
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν
Το τραπεζομάντηλο επίσης εμπεριέχει γοτθικά αρχιτεκτονικά στοιχεία όπως οι διάσημες γοτθικές αψίδες που αποτελούσαν ένα καινοτόμο για την εποχή τους μέσο στήριξης των καθεδρικών και είναι έτσι τοποθετημένες ώστε να δίνουν έμφαση στο πιάτο. Η Τζούντι Σικάγο χρησιμοποίησε την τεχνική κεντήματος «αγγλικάνουμ» που χρησιμοποιούνταν ευρέως στα εκκλησιαστικά ενδύματα. Η τεχνική αυτή απαιτούσε αξιοσημείωτη ικανότητα και χρησιμοποιούσε χρυσή κλωστή, χαρακτηριστικά που την καθιέρωσαν τον μεσαίωνα ως ακριβό σύμβολο κύρους και συνδέει τη Χίλντεγκαρντ με τους επισκόπους και τους βασιλιάδες.
Θαντέους Σ. Κ. Λόου
Νεαρή ηλικία
Στην ηλικία των δεκαετσσάρων, ο Θαντ έκανε το μεγάλο βήμα να φύγει από το σπίτι, πηγαίνοντας αρχικά στον Πόρτλαντ του Μέιν, και έπειτα στην Βοστώνη όπου βρισκόταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζόζεφ ο οποίος πραγματοποιούσε εμπόριο υλικών υποδημάτων. Στα δεκαοκτώ του ο Θαντ αρρώστησε και επέστρεψε στην πατρίδα του. Ενώ ανάρρωνε, ο αδελφός του τον προσκάλεσε σε διάλεξη χημείας κάποιου καθηγητή Ρέτζιναλντ Ντίνκελχοφ, όπου παρουσιαζόταν το φαινόμενο των ελαφρύτερων από τον αέρα αερίων, και ειδικότερα του υδρογόνου. Όταν ο καθηγητής ζήτησε έναν εθελοντή από το κοινό, ο Θαντέους προθυμοποιήθηκε άμεσα. Ο Ντίνκελχοφ είδε το ενδιαφέρον του και μετά την παρουσίαση του πρότεινε να τον ακολουθήσει ως βοηθός του. Ο Λόου το έπραξε και μετά από δύο χρόνια όταν ο καθηγητής συνταξιοδοτήθηκε, αγόρασε την παράσταση χρησιμοποιώντας την επωνυμία «Θαντέους Σομπιέσκι Κάουνλικορτ Λόου, Καθηγητής Χημείας» ("Thaddeus Sobieski Counlicourt Lowe, Professor of Chemistry”).
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν
Η ίδια η Χίλνεγκαρντ ζωγράφισε μία εικόνα στο χειρόγραφό της Scivias (~ 1140 – 1150) που παρουσιάζει ένα όραμά της στο οποίο το σύμπαν αποκαλύφθηκε μπροστά της στην ολότητά του ως «κυκλικό και σκιώδες… ωοειδές… το εξωτερικό του κέλυφος φτιαγμένο από φωτιά». Η Τζούντι Σικάγο επέλεξε να επαναλάβει αυτή την εικόνα στο τραπεζομάντηλο. Το κέντρο είναι βαθύ μπλε με αστέρια και πρόσωπα που πνέουν ζωή στο σύμπαν. Γύρω από το μπλε υπάρχει ένα δακτύλιος από φλόγες σε κόκκινο βουργουνδίας και σκούρο πορτοκαλί. Εξωτερικά υπάρχει κέντημα με χρυσή κλωστή σε τεχνική «αγγλικάνουμ» που δημιουργεί μια αρμονική σύνθεση ανάμεσα στα θρησκευτικά και τα κοσμικά στοιχεία της ζωής της Χίλνεγκαρντ. Ως γυναίκα της εκκλησίας, συνθέτρια και πρωτοπόρα στην ολιστική ιατρική αφιέρωσε τη ζωή της στη βοήθεια των άλλων στον φυσικό κόσμο ενώ την ίδια στιγμή διατηρούσε και μία πνευματική ζωή.
Πετρονίλα του Μιθ
Το σερβίτσιο της Πετρονίλα περιλαμβάνει πολλά από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της μαγείας από την εποχή της αλλά και από τη σύγχρονη εποχή, συμπεριλαμβανομένου και ενός σκουπόξυλου που εμφανίζεται στο αρχικού του ονόματός της. Τα διαπλεκόμενα σχέδια στο τραπεζομάντηλο βασίζονται σε κέλτικα μοτίβα από το Βιβλίο των Κέλς, ένα βιβλίο με εικονογραφημένα κείμενα από τον 9ο αιώνα. Εμφανίζεται επίσης μία κερασφόρα μορφή που αναπαριστά τον τράγο που λάτρευαν διάφορες ομάδες μαγισσών. Το κόκκινα κορδόνια στο μπροστινό μέρος συμβολίζουν την κόκκινη καλτσοδέτα που ήταν το σύμβολο υψηλόβαθμης μάγισσας.
Θαντέους Σ. Κ. Λόου
Αυτοδίδακτος επιστήμονας και αεροναυτικός
Το εγχείρημα του για την πραγματοποίηση διαλέξεων αποδείχθηκε αρκετά επικερδής και οδήγησε τον Λόου στην αναζήτηση της εκπαίδευσης που στερήθηκε όταν ήταν παιδί. Επιχείρησε να σπουδάσει ιατρική για να ικανοποιήσει την θέληση της γιαγιάς του, αλλά η πλήξη του τον έστρεψε στο πρώτο του ενδιαφέρον, την αεροπορία με την χρήση ελαφρύτερων από τον αέρα αερίων. Οι Αμερικανοί αεροναυτικοί χρησιμοποιούσαν αέριο ημίκαυστου άνθρακα (κοκ) για να φουσκώσουν τα χαλαρού πλαισίου μεταξωτά αερόστατά τους, εν αντιθέσει με αυτά των Γάλλων που ήταν από βαμβάκι με άκαμπτο πλαίσιο και χρησιμοποιούσαν θερμό αέρα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1850 ο Λόου είχε γίνει ένας από τους πρώτους κατασκευαστές αεροστάτων και συνέχισε την επικερδή επιχείρηση παρουσιάζοντας τα αερόστατά του και πραγματοποιώντας πτήσεις επίδειξης δημοσίως.
Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο
Πετρονίλα του Μιθ
Το πιάτο περιέχει και άλλα σύμβολα μαγείας όπως ένα κουδούνι, ένα βιβλίο και ένα κερί. Το τσουκάλι συμβολίζει τη Μεγάλη Μητέρα στην οποία προσεύχονται οι μάγισσες και τον τόπο συνάθροισης των μαγισσών. Οι φλόγες που «κατακαίουν το κέντρο του πιάτου είναι μια τρομερή αντιστροφή της ιερής φλόγας που κάποτε έκαιγε προς τιμήν της Θεάς…»»