cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεμόνι
Ιστορία
μικρογραφία|δεξιά|[[Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ Κορίτσι με λεμόνια]] Το λεμόνι είναι καλλιεργημένο υβρίδιο που προέρχεται από άγριες ποικιλίες όπως το κίτρο και το μανταρίνι. Είναι άγνωστο πού και πότε έγινε αυτή η διασταύρωση. Ο κίτρος, προφανώς ο καρπός στον οποίο αναφέρεται ο Πλίνιος στη Φυσική ιστορία (XII, vii.15) ως το malum medicum — τον "ιατρικό καρπό" — είναι, κατά τα φαινόμενα, το πρώτο εσπεριδοειδές που ήταν γνωστό στη Μεσόγειο. Απεικονίσεις εσπεριδοειδών δέντρων υπάρχουν σε ρωμαϊκά μωσαϊκά στη Βόρεια Αφρική, αλλά η πρώτη σαφής περιγραφή του λεμονιού συναντάται στις αρχές του 10ου αιώνα, σε πραγματεία περί γεωργίας του Άραβα Κούστους Αλ-Ρούμι. Περί τα τέλη του 12ου αιώνα, ο Ιμπν Τζαμί, προσωπικός γιατρός του μεγάλου μουσουλμάνου ηγέτη Σαλαντίν, έγραψε πραγματεία περί του λεμονιού. Πιστεύεται ότι οι πρώτες λεμονιές καλλιεργήθηκαν στο οροπέδιο Ντέκαν στην κεντρική Ινδία.
Η ονομασία "λεμόνι" προέρχεται από την περσική λέξη (لیمو Limu), η οποία είναι συγγενική με τη σανσκριτική λέξη nimbuka. Λεμονιές καλλιεργήθηκαν στη Γένοβα στα μέσα του 15ου αιώνα και εμφανίστηκαν στις Αζόρες το 1494. Πρόσφατες έρευνες έχουν επισημάνει λεμόνια στα ερείπια της Πομπηίας. Τα λεμόνια χρησιμοποιήθηκαν παλιά από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό για την καταπολέμηση του σκορβούτου, καθώς παρείχαν μεγάλη ποσότητα βιταμίνης C.
Στη μαγειρική
μικρογραφία|αριστερά|220px|Λεμόνια Τα λεμόνια σερβίρονται συχνά ως λεμονάδα ή ως διακόσμηση σε ποτά όπως το παγωμένο τσάι ή αεριούχα αναψυκτικά, με μια φέτα είτε μέσα στο ποτήρι είτε στηριγμένη στο χείλος. Χρησιμοποιούνται στην παρασκευή του ιταλικού λικέρ λιμοντσέλο. Ένα κομματάκι λεμόνι προστίθεται επίσης συχνά στο νερό για να δώσει λίγη γεύση.
Ο χυμός λεμονιού χρησιμοποιείται πολύ σε φαγητά με ψάρι. Επιπλέον, χρησιμοποιείται πολύ, μαζί με άλλα υλικά, για μαρινάρισμα κρέατος πριν από το μαγείρεμα.
Μερικοί άνθρωποι τρώνε το λεμόνι ως φρούτο, όμως σε αυτή την περίπτωση πρέπει να καταναλώνεται αμέσως μετά νερό για να ξεπλένονται τα δόντια από το κιτρικό οξύ και τη ζάχαρη, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν τερηδόνα και άλλες οδοντικές ασθένειες. Τα λεμόνια γίνονται επίσης μαρμελάδα (εσπεριδοειδών), είτε μόνα τους είτε σε συνδυασμό με πορτοκάλια.
100 χιλιοστόλιτρα λεμονοχυμού περιέχουν περίπου 50 χιλιοστόγραμμα βιταμίνης C και 5 γραμμάρια κιτρικού οξέος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Κίτρος Κατηγορία:Υβριδικά φυτά Κατηγορία:Αιθέρια έλαια Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Λευκωσία
Η Λευκωσία (τουρκικά: Lefkoşa, γνωστή διεθνώς με το ιταλικό της όνομα Nicosia, από τα γαλλικά: Nicosie) είναι η πρωτεύουσα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν σειρήνα, μία από τις κόρες του Αχελώου και της Μελπομένης και η ονομασία της μεταφράζεται ως «Λευκή Ουσία».
Το ιστορικό κέντρο της Λευκωσίας σήμερα βρίσκεται μέσα στα μεγάλα μεσαιωνικά τείχη που έκτισαν οι Ενετοί. Τα τείχη αυτά αποτελούν σήμα κατατεθέν της πόλης, με τους προμαχώνες και τις πύλες του να αξιοποιούνται για να στεγάσουν σημαντικά κτήρια της πόλης όπως το Δημαρχείο και άλλα κτήρια. Το βόρειο μέρος της πόλης (Βόρεια Λευκωσία) εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή, έτσι η Λευκωσία αποτελεί την μόνη απομένουσα διχοτομημένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη. Η πόλη, προσφέρει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα στον κόσμο. Στη Λευκωσία εδρεύει το Πανεπιστήμιο Κύπρου και ακόμη άλλα τέσσερα πανεπιστήμια, τρία ιδιωτικά και ένα δημόσιο.
Γενικά
Οι κατεχόμενες και οι ελεύθερες περιοχές της Λευκωσίας χωρίζονται από τη Γραμμή Κατάπαυσης του Πυρός. Πολλές φορές, αυτή λέγεται και "Πράσινη Γραμμή", παίρνοντας το όνομά της από τη γραμμή πράσινου χρώματος που σχεδιάστηκε πάνω στο χάρτη της Κύπρου το 1963 για να δείξει τα όρια των ελληνικών και τουρκικών τομέων. Εφαπτόμενη της πράσινης γραμμής προς τα ελεύθερα εδάφη, υπάρχει μια ζώνη η οποία ονομάζεται νεκρή ζώνη. Πρόκειται για μια ζώνη στην οποία η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει παραχωρήσει δικαίωμα ελέγχου στα Ηνωμένα Έθνη για διατήρηση του status quo το οποίο έχει προκύψει από την εισβολή της Τουρκίας το 1974. Η Γραμμή Κατάπαυσης του Πυρός εκτείνεται ανατολικά και δυτικά της Λευκωσίας, διασχίζοντας όλη την Κύπρο.
Η πόλη είναι το διοικητικό και εμπορικό κέντρο της Κύπρου και σε αυτήν λειτουργούν αρκετές βιομηχανίες που παράγουν ρουχισμό, δερμάτινα, κεραμικά, πλαστικά προϊόντα κλπ. Τα τελευταία χρόνια έχει επίσης μετατραπεί σε κέντρο υπηρεσιών ιδιαίτερα χρηματοοικονομικής και εκπαιδευτικής φύσης.
Διοίκηση
thumb|Το Προεδρικό Μέγαρο. Από αρχαιοτάτων χρόνων η πόλη της Λευκωσίας υπήρξε το κέντρο της Κύπρου, τόσο από γεωγραφικής πλευράς, όσο και από συγκοινωνιακής και οικονομικής. Το γεγονός αυτό την κατέστησε τρόπον τινά τη διοικούσα της Κύπρου, αφού αργότερα έγινε και πρωτεύουσα του νησιού.
Πολιτική
Πολιτικά διοικείται από τον εκάστοτε δήμαρχο. Σημερινός δήμαρχος είναι ο Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης. Προηγούμενοι δήμαρχοι υπήρξαν η Ελένη Μαύρου, ο Μιχαλάκης Ζαμπέλας, ενώ παλαιότερα για σειρά ετών και θητειών υπήρξε ο Λέλλος Δημητριάδης. Το Δημαρχείο της πόλης βρίσκεται κτισμένο πάνω στον προμαχώνα Ντ'Αβίλα, δίπλα από την Πλατεία Ελευθερίας.
Στη Λευκωσία εδρεύει η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Νότια του κέντρου βρίσκεται το Προεδρικό Μέγαρο όπου μένει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και όπου έμενε επί αποικιοκρατίας και ο Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου. Στη Λευκωσία βρίσκονται όλα τα υπουργεία, η Βουλή των Αντιπροσώπων αλλά και το Ανώτατο Δικαστήριο.
Εκκλησία
Στην πόλη της Λευκωσίας, μέσα από τα Ενετικά Τείχη, υπάρχει το Μέγαρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου. Η Λευκωσία, αν και παλαιότερα είχε δικό της Επίσκοπο, τον Άγιο Τριφύλλιο Επίσκοπο Λήδρας, σήμερα ανήκει εκκλησιαστικά στην περιφέρεια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου. Σημερινός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου είναι ο Γεώργιος Γ΄.
Τοπωνυμία
Η παλαιότερη αναφορά της Λευκωσίας βρίσκεται πάνω σε πρίσμα πηλού του Ασσυρίου βασιλιά Εσαρχαδδών το 672 π.Χ.. Αυτό είναι μια αναφορά στην πόλη-Λήδρα που βρίσκεται στην Λευκωσία, και η πόλη ονομάζεται "Lidir". Το όνομα Λήδρα και οι παραλλαγές (όπως Ledroi) παρέμειναν σε χρήση μέχρι το 392 μ.Χ., όταν χρησιμοποιήθηκε γραπτώς από τον Άγιο Ιερώνυμο. Ωστόσο, αυτό το κείμενο αναφέρεται επίσης στην πόλη ως "Λευκοθέων", και οι παλαιοχριστιανικές πηγές αυτής της περιόδου είναι οι πρώτες που χρησιμοποίησαν παρόμοιες παραλλαγές του ονόματος Λευκωσία (π.χ. Λευτεώνος). Η προέλευση του ονόματος "Λευκωσία" θεωρείται από τους μελετητές ως "τοπωνυμικό παζλ". Το όνομα καταγράφεται στην πλειονότητα των βυζαντινών πηγών ως "Λευκούσια", και γίνεται δεκτό στη βιβλιογραφία ότι το όνομα "πιθανότατα" προέρχεται από την ελληνική φράση "λευκή ουσία".
Αρχαίοι χρόνοι
Γνωστή και ως "Λήδρα" στους αρχαίους χρόνους, η πόλη ήταν η έδρα των Φράγκων βασιλέων της Κύπρου από το 1192. Κατελήφθη από τους Ενετούς το 1489 και τους Τούρκους το 1570. Διάδοχος πόλη των αρχαίων Λεδρών, ενός από τα δώδεκα βασίλεια της αρχαίας Κύπρου που είχαν ιδρυθεί από τους Αχαιούς μετά το τέλος του Τρωικού Πολέμου. Ίχνη της αρχαίας εκείνης πόλης, χρονολογούμενα από τα προϊστορικά χρόνια, είχαν βρεθεί στο λόφο νοτιοανατολικά της σημερινής Λευκωσίας (συνοικία Αγίας Παρασκευής).
Η πόλη, επειδή βρισκόταν στο εσωτερικό του νησιού και όχι στα παράλια, δεν γνώρισε την αλματώδη ανάπτυξη και ακμή άλλων αρχαίων κυπριακών πόλεων που οφειλόταν κυρίως στο εμπόριο.
Πρωτοχριστιανικοί χρόνοι
thumb|Μεσαιωνικά στενά στην εντός των τειχών πόλη. Κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα ήταν επισκοπική έδρα, με όνομα Επισκοπή Λήδρας με επίσκοπο τον Άγιο Τριφύλλιο, επίσκοπο Λήδρας, μαθητή του Αγίου Σπυρίδωνος, Επίσκοπου Τριμυθούντος. Σήμερα, η Επισκοπή Λήδρας δεν βρίσκεται στη Λευκωσία εφόσον δεν έχει επισκοπική περιφέρεια, και ο Επίσκοπος της είναι Τιτουλάριος και είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λήδρας κ. Επιφάνιος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Μαχαιρά.
Έγινε πρωτεύουσα της Κύπρου στη βυζαντινή εποχή, όταν οι Άραβες το 647 κατέστρεψαν τη μέχρι τότε πρωτεύουσα του νησιού Σαλαμίνα.
Βυζαντινή Εποχή
Κατά τα βυζαντινά χρόνια η πόλη αναφέρεται ως Λευκουσία (ίσως από το Λευκή Περιουσία), αλλά και ως Καλληνίκησις, και ως πόλη των Λευκών Θεών. Πρωτεύουσα της Κύπρου έγινε η Λευκωσία κατά ή λίγο μετά το 965, όταν δηλαδή η Κύπρος απαλλάχτηκε από τον αραβικό κίνδυνο και επανεντάχθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τότε οι Βυζαντινοί μετέφεραν την έδρα της διοίκησης στη Λευκωσία, στο κέντρο περίπου της Κύπρου, κυρίως για λόγους περισσότερης ασφάλειας από επιδρομές που συχνά έπλητταν τις παραλιακές περιοχές του νησιού. Έκτοτε, και ως σήμερα, παρέμεινε πρωτεύουσα της Κύπρου.
Όταν ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε την Κύπρο, το 1191, την πούλησε λίγο αργότερα στους Ναΐτες Ιππότες που εγκατέστησαν τη διοίκησή τους στη Λευκωσία. Το Πάσχα του 1192 οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν κατά των Ναϊτών, αλλά κατεσφάγησαν. Οι Ναΐτες επέστρεψαν τότε την Κύπρο στο Ριχάρδο, κι εκείνος την πούλησε στο Γάλλο ευγενή Γκι των Λουζινιάν.
Σάκης Ιωαννίδης
Ο Σάκης (Αθανάσιος) Ιωαννίδης (γεννήθηκε στις 15 Απρίλιου 1983) είναι Έλληνας πολιτικός, έχοντας διατελέσει πρόεδρος της Οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ).
Λευκωσία
Φραγκοκρατία, Ενετοκρατία
thumb|left|170px|Μεσαιωνικό υδραγωγείο thumb|Τα περίφημα Ενετικά τείχη
Σάκης Ιωαννίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δράμα της Μακεδονίας. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Λευκωσία
Φραγκοκρατία, Ενετοκρατία
Έτσι, από το 1192 άρχισε η περίοδος της Φραγκοκρατίας, που κράτησε ως το 1489. Κατά το διάστημα αυτό, η Λευκωσία ήταν η πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Κύπρου, έδρα των Λουζινιανών βασιλέων του νησιού, της Λατινικής Εκκλησίας και της φράγκικης διοίκησης. Κτίσθηκαν τότε τα τείχη της πόλης, όπως και πολλά λαμπρά ανάκτορα και άλλα οικοδομήματα, μεταξύ των οποίων ο σωζόμενος και σήμερα μεγάλος γοτθικός καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας (Σελιμιγιέ τζαμί). Οι τάφοι των Λουζινιανών βασιλιάδων βρίσκονταν στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, στην κατεχόμενη Λευκωσία.
Σάκης Ιωαννίδης
Βιογραφία
Είναι οικονομολόγος- ασφαλιστικός σύμβουλος και διατηρεί το δικό του ασφαλιστικό γραφείο. Προηγουμένως έχει εργαστεί στο Ινστιτούτο Δημοκρατίας "Κωνσταντίνος Καραμανλής" ως πολιτικός αναλυτής. Από το 2016 είναι μέλος της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων και της Κεντρικής Διοίκησης του Οικονομικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 2004 μέχρι το 2006 ήταν πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου του Παντείου Πανεπιστημίου. Τη διετία 2010-2012 διατέλεσε γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας, ενώ το 2013 ανέλαβε υπεύθυνος Επαρχιακών Οργανώσεων της Οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ).
Λευκωσία
Φραγκοκρατία, Ενετοκρατία
Το 1374 η Λευκωσία καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Γενουάτες, ενώ το 1426 καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς (Μαμελούκους της Αιγύπτου). Το 1489 η Κύπρος καταλήφθηκε από τη Βενετία και η Λευκωσία εξακολούθησε να είναι η πρωτεύουσα. Το 1567, όταν οι Βενετοί έκτισαν τις νέες οχυρώσεις της Λευκωσίας, αυτές που σώζονται ως σήμερα, γκρέμισαν όχι μόνο τις παλαιότερες αλλά και πολλά άλλα σημαντικά οικοδομήματα, όπως το βασιλικό ανάκτορο, ιδιωτικά ανάκτορα, εκκλησίες και μοναστήρια, τόσο των ορθοδόξων όσο και των λατίνων.
Σάκης Ιωαννίδης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 26 Μαΐου του 2013 εκλέχθηκε με την ψήφο 29.000 νέων, μέσα από ανοιχτή διαδικασία, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ πανελλαδικά. Κατά τη διάρκεια της θητείας του πρότεινε την κατάργηση του ασύλου, τον εκσυγχρονισμό των Πανεπιστημίων και τη σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας.
Λευκωσία
Τουρκοκρατία
thumb|Στα κτήρια απεικονίζεται η οθωμανική αρχιτεκτονική του 15ου αιώνα.
Σάκης Ιωαννίδης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 30 Ιανουαρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι θα είναι υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στον Βόρειο Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019, ωστόσο δεν εξελέγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Πρόεδροι της ΟΝΝΕΔ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Παντείου Πανεπιστημίου
Λευκωσία
Τουρκοκρατία
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας (1570- 1878), η Λευκωσία παρέμεινε πρωτεύουσα της Κύπρου, αλλά γνώρισε την παρακμή (όπως και ολόκληρη η Κύπρος άλλωστε) και κατέληξε να είναι μια μικρή και άσημη πόλη, κλεισμένη στα ψηλά της τείχη.
Αγγλοκρατία
Άρχισε και πάλι να αναπτύσσεται μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Άγγλους, το 1878. Στα χρόνια της αγγλικής κατοχής υπήρξε έδρα του Άγγλου αρμοστή. Το 1905 αρχίζει να λειτουργεί ο Κυπριακός Κυβερνητικός Σιδηρόδρομος που ένωνε τη Λευκωσία με τη Μόρφου και την Ευρύχου (στα δυτικά) και την Αμμόχωστο (στα ανατολικά).
Εγκατάσταση Μικρασιατών - Ανεξαρτησία
μικρογραφία|left|Ελένειον Δημοτικό Σχολείο, κτίστηκε το 1925 thumb|Το Άγαλμα της Ελευθερίας συμβολίζει τον αγώνα της Κύπρου για ανεξαρτησία από τη Βρετανία Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκαν στη Λευκωσία, όπως και σε όλη την Κύπρο, οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών, καθώς βρήκαν ανάμεσα στους Ελληνες της Κύπρου θερμή φιλοξενία και ρίζωσαν στο νησί εμπλουτίζοντας την κοινωνία και τον πολιτισμό. Μεγάλη όμως ακμή άρχισε να γνωρίζει μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου, το 1960, οπότε και έγινε πρωτεύουσα του κράτους. Ωστόσο η πόλη συνέχισε να είναι διαχωρισμένη σε δύο τομείς, τον ελληνικό και τον τουρκικό. Λόγω των διακοινοτικών ταραχών, που άρχισαν τα Χριστούγεννα του 1963, η πόλη μοιράστηκε σε ελληνικό και σε τουρκικό τμήμα. Κατά την τουρκική εισβολή του Ιουλίου του 1974 δέχτηκε τρομαχτικές καταστροφές. Μετά το 1974, εξακολούθησε να είναι μοιρασμένη και σήμερα είναι η μοναδική πόλη στον κόσμο που εξακολουθεί να είναι χωρισμένη στα δύο.
Σύγχρονη ιστορία
thumb|left|Θέα της Λευκωσίας thumb|Η πλατεία του Δημαρχείου Λευκωσίας κατά την Κυπριακή Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πριν από τον Ιούλιο του 1974 είχε πληθυσμό που ξεπερνούσε τις 55.000 μαζί με τα προάστια, από τα οποία τα 4/5 περίπου ήταν Ε/Κ. Είναι όμορφη πόλη και το νέο τμήμα της έχει άριστη ρυμοτομία. Περιβάλλεται από τα ερείπια του βενετικού κάστρου, που στη θέση της τάφρου του υπάρχει ένα θαυμάσιο άλσος. Έχει 11 μεγάλες εκκλησίες και τα τεμένη που υπάρχουν είναι μεσαιωνικές εκκλησίες που μετατράπηκαν από τους Τούρκους κατακτητές σε μωαμεθανικούς ναούς.
Είναι η έδρα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου και διαθέτει το περίφημο Παγκύπριο Γυμνάσιο, που ιδρύθηκε το 1812 από τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό κι έβγαλε τόσους ήρωες μαθητές στα χρόνια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Είναι επίσης έδρα της τράπεζας της Κύπρου κι έχει πολλά υποκαταστήματα ξένων κι ελληνικών τραπεζών. Στολίζεται από το νέο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο βυζαντινού ρυθμού, που δέχτηκε καταστροφή κατά τις τραγικές ημέρες του Ιουλίου του 1974, το μουσείο λαϊκής τέχνης, το αρχαιολογικό μουσείο της Κύπρου, τη Σεβέρειο βιβλιοθήκη, το κτίριο της Βουλής, το Προεδρικό Μέγαρο το οποίο ήταν το κυβερνείο του Άγγλου κυβερνήτη κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας, κι άλλα νεόδμητα κτίρια. Το αεροδρόμιο της Λευκωσίας ήταν κόμβος για τις αεροπορικές συγκοινωνίες της Μ. Ανατολής.
Η Λευκωσία είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, της μεγαλύτερης του νησιού που έχει πληθυσμό 338.000 κατοίκους.
Τουρκική εισβολή
thumb|right|150px|Η πράσινη γραμμή στη Λευκωσία
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974 η Λευκωσία προέβαλε σημαντική αντίσταση κατά των Τούρκων εισβολέων, οι οποίοι δεν κατόρθωσαν να περάσουν στο νότιο τμήμα της πόλης. Κατά την επιδρομή και τις μάχες που ακολούθησαν, στη Λευκωσία καταστράφηκαν πολλά κτίρια, νοσοκομεία, καθώς επίσης και το αεροδρόμιο από το συνεχή βομβαρδισμό των τουρκικών αεροπλάνων.
Σήμερα η Πράσινη Γραμμή αποτελεί το σύνορο μεταξύ της τουρκοκρατούμενης Κύπρου και της ελεύθερης. Επίσης η Πράσινη Γραμμή αποτελεί και τόπο στάθμευσης της ειρηνευτικής δυνάμεως του Ο.Η.Ε.
Δήμαρχοι της Λευκωσίας
Κατάλογος Δημάρχων Λευκωσίας
Πριν από την Ανεξαρτησία(1882–1959)
thumb|150px|Το Δημαρχείο Λευκωσίας thumb|150px|Πολυώροφα κτήρια στο κέντρο της Λευκωσίας
Οικονομία
thumb|Χρηματιστηριακός τομέας της Λευκωσίας, στην Λεωφόρο Θεμιστοκλή Δέρβη thumb|Άποψη της Οδού Στασίνου
Η Λευκωσία είναι σημαντικός οικονομικός πόλος, με πολλά καταστήματα, τρία σύγχρονα εμπορικά κέντρα, εστιατόρια και κέντρα ψυχαγωγίας. Η Λευκωσία κατατάσσεται διεθνώς ως η πλουσιότερη, σε κατά κεφαλήν εισόδημα, πόλη της Ανατολικής Μεσογείου και η δέκατη πλουσιότερη πόλη στον κόσμο σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη.
Η πόλη φιλοξενεί τα κεντρικά γραφεία 5 κυπριακών τραπεζών. Υπάρχουν πάνω από 15 ξενοδοχεία στην Επαρχία Λευκωσίας. Η πόλη κατατάσσεται το 185ο πιο ακριβό μέρος στον κόσμο από 300 διεθνείς τοποθεσίες. Η πόλη είναι ένα εμπορικό κέντρο και κατασκευάζει υφάσματα, δερμάτινα, κεραμικά, πλαστικά και άλλα προϊόντα. Πολλά ορυχεία χαλκού βρίσκονται σε κοντινή απόσταση. Η Λευκωσία αποτελεί την έδρα του Πανεπιστημίου Κύπρου και τεσσάρων άλλων πανεπιστημίων. Οι Κυπριακές Αερογραμμές είχαν τα κεντρικά γραφεία τους στη Λευκωσία.
Πολιτισμός
thumb|120px|Λεβέντειο Μουσείο thumb|left|140px|Νέο θέατρο του ΘΟΚ Το Κυπριακό Αρχαιολογικό Μουσείο στη Λευκωσία είναι το μεγαλύτερο αρχαιολογικό μουσείο της χώρας. Είναι το μουσείο με την πλουσιότερη και μεγαλύτερη συλλογή κυπριακών και μη αρχαιοτήτων στον κόσμο. Η συλλογή αποτελείται αποκλειστικά από αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στο νησί. Τα εκθέματα έχουν αποθηκευτεί έξω από τα τείχη της Λευκωσίας μετά από την ίδρυση του μουσείου το 1882 κάτω από τη βρετανική διοίκηση.
Το Βυζαντινό Μουσείο και Πινακοθήκη του Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας, στο προαύλιο του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, δίπλα στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο. Στο Μουσείο παρουσιάζονται εικόνες, αποτοιχισμένες τοιχογραφίες, ιερά κειμήλια, εκκλησιαστικά σκεύη και άμφια. Επίσης στην Πινακοθήκη παρουσιάζεται μια μεγάλη συλλογή ελληνικών και ευρωπαϊκών έργων τέχνης καθώς επίσης και η Συλλογή Κειμηλίων του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κύπρου.
Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης Κύπρου ή αλλιώς Εθνογραφικό Μουσείο της Λευκωσίας φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή των εθνογραφικών αντικειμένων στη χώρα, η οποία περιλαμβάνει φορεσιές, κεραμικά, δαντέλες, μεταλλοτεχνίες, ξυλογλυπτική και ζωγραφική. Η Λευκωσία φιλοξενεί ενα μεγάλο αριθμό από αίθουσες τέχνης.
Ποδόσφαιρο
Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στην Κύπρο, και η Λευκωσία αποτελεί την έδρα των δύο μεγάλων ομάδων του νησιού, του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας αλλά και του Ολυμπιακού Λευκωσίας. Υπάρχουν επίσης πολλές άλλες ποδοσφαιρικές ομάδες της Λευκωσίας και των προαστίων της.
Άλλα αθλήματα
Η Λευκωσία είναι επίσης η έδρα για πολλούς συλλόγους καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, ιππασίας, ράγκμπι, χειροσφαίρισης και σε άλλων αθλημάτων.
Χώροι
thumb|Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην περιοχή Καϊμακλίου Η Λευκωσία έχει μερικά από τα μεγαλύτερα αθλητικά κέντρα του νησιού. Το Νέο Στάδιο Γ.Σ.Π. είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό στάδιο της Κύπρου, με χωρητικότητα 23.400 και αποτελεί την έδρα της Εθνικής Κύπρου. Το άλλο μεγάλο γήπεδο ποδοσφαίρου στη Λευκωσία είναι το Μακάρειο Στάδιο με χωρητικότητα 16.000.
Second Life
Το Second Life είναι διαδικτυακός εικονικός κόσμος που αναπτύχθηκε και ανήκει στην εταιρεία Linden Lab που εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο και κυκλοφόρησε στις 23 Ιουνίου 2003. Μέχρι το 2013, το Second Life είχε περίπου ένα εκατομμύριο τακτικούς χρήστες. Με πολλούς τρόπους, το Second Life είναι παρόμοιο με μαζικά διαδικτυακά παιχνίδια ρόλων πολλαπλών παικτών. Ωστόσο, η Linden Lab είναι εμφατική ότι η δημιουργία της δεν είναι παιχνίδι: «Δεν υπάρχει κατασκευασμένη διαμάχη, κανένας καθορισμένος στόχος.»
Λευκωσία
Διεθνείς και Ευρωπαϊκές εκδηλώσεις
Η Λευκωσία φιλοξένησε το 2000 ISSF World Cup Final γυρίσματα εκδηλώσεις για την καραμπίνα. Επίσης, η πόλη φιλοξένησε παράλληλα δύο εκδηλώσεις μπάσκετ. Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Σαπόρτα το 1997 και το 2005 FIBA Ευρώπη Ολ Σταρ Γκέιμ πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή Ελευθερίας - Κλειστό Γυμναστήριο. Μια άλλη εκδήλωση που φιλοξενήθηκε στη Λευκωσία ήταν οι Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης το 1989 και το 2009.
Μεταφορές
thumb|Σταθμός Λεωφορείων στην Πλατεία Σολωμού thumb|left|Εσωτερικό των αστικών λεωφορείων της Λευκωσίας (ΟΣΕΛ).
Second Life
Η πλατφόρμα κατά κύριο λόγο περιλαμβάνει περιεχόμενο που παράγουν οι χρήστες βασισμένο στο 3D. Το Second Life έχει επίσης το δικό του εικονικό νόμισμα, το δολάριο Linden, το οποίο ανταλλάσσεται με νόμισμα του πραγματικού κόσμου.
Λευκωσία
Μεταφορές
Μεταξύ του 1905 και 1951, η Λευκωσία φιλοξενούσε σιδηροδρομικά τρένα.
Second Life
Το Second Life απευθύνεται σε άτομα ηλικίας 16 ετών και άνω, με εξαίρεση τους χρήστες ηλικίας 13-15 ετών, οι οποίοι περιορίζονται στην περιοχή του Second Life από κάποιο ίδρυμα χορηγίας (π.χ. ένα σχολείο).
Λευκωσία
Μεταφορές
Οι αυτοκινητόδρομοι συνδέουν τη Λευκωσία με τις υπόλοιπες μεγάλες αστικές περιοχές της Κύπρου, όπως τη Λάρνακα και τη Λεμεσό. Ο αυτοκινητόδρομος Α1 συνδέει τη Λευκωσία με τη Λεμεσό και έπειτα ο A6 λειτουργεί ως μετάβαση από τη Λεμεσό προς την Πάφο. Ο αυτοκινητόδρομος Α2 συνδέει τη Λευκωσία με τη νοτιοανατολική πόλη της Λάρνακας και ο αυτοκινητόδρομος Α3 λειτουργεί ως μετάβαση από τη Λάρνακα στην Αγία Νάπα. Ο αυτοκινητόδρομος Α9 συνδέει τη Λευκωσία με το Τρόοδος.
Second Life
Φτιαγμένο στο λογισμικό είναι ένα εργαλείο 3D μοντελοποίησης βασισμένο σε απλά γεωμετρικά σχήματα, που επιτρέπει στους κατοίκους να δημιουργούν εικονικά αντικείμενα. Υπάρχει επίσης μια διαδικαστική γλώσσα δέσμης ενεργειών, η Γλώσσα Συγγραφής Linden, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσθέσει διαδραστικότητα σε αντικείμενα. Τα δημιουργήματα (sculpties), η σύμπλεξη, η μορφή των ρούχων ή άλλων αντικειμένων, το ανιμέισον και οι χειρονομίες μπορούν να δημιουργηθούν χρησιμοποιώντας εξωτερικό λογισμικό και να εισαχθούν. Οι όροι υπηρεσίας του Second Life προβλέπουν ότι οι χρήστες διατηρούν πνευματικά δικαιώματα για οποιοδήποτε περιεχόμενο δημιουργούν και ότι ο διακομιστής και ο πελάτης παρέχουν απλές λειτουργίες διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων (DRM). Ωστόσο, η Linden Lab άλλαξε τους όρους παροχής υπηρεσιών τον Αύγουστο του 2013, για να μπορεί να χρησιμοποιήσει περιεχόμενο που δημιουργήθηκε από τους χρήστες για οποιονδήποτε σκοπό. Οι νέοι όροι υπηρεσίας εμποδίζουν τους χρήστες να χρησιμοποιούν μορφές από υπηρεσίες μορφών τρίτων, όπως επεσήμαναν ορισμένοι από αυτούς απερίφραστα.
Λευκωσία
Μεταφορές
Υπάρχουν πολλές εταιρείες ταξί στη Λευκωσία. Τα κόμιστρα των ταξί καθορίζονται από το νόμο και οι οδηγοί ταξί είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν ταξίμετρο.
Second Life
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Εικονικές κοινότητες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2003
Λευκωσία
Μεταφορές
Οι δημόσιες συγκοινωνίες στην πόλη εξυπηρετούνται από ένα δίκτυο λεωφορείων που επιδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Προγραμματίζεται για το 2025 η λειτουργία τραμ στην πόλη με κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα συνιστά επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου που υπήρξε επί Αγγλοκρατίας.
Σημαντικά μνημεία
thumb|Κήποι στην Ιερά Μονή Αγίου Προκοπίου, Μετόχιο της Ιεράς Μονής Κύκκου Αξιοπρόσεκτη είναι η τοιχογραφία του Ευαγγελισμού του 16ου αι., η θύρα του Αγίου Μάμαντος από το Δάλι η οποία συνδέεται με τον Γιώργο Σεφέρη, τοιχογραφίες του Κουταλιανού και του Αθανάσιου Διάκου από το Γέρι, πίνακες του Κάσιαλου και του Κισσονέργη,το δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Κυπριανού. Περισσότερα http://www.cypriotstudies.org/Mouseio.html
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οχυρωμένες πόλεις Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης Κατηγορία:Μέση Ανατολή
Εθνική Μπελίζ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Μπελίζ εκπροσωπεί τη Μπελίζ στις διεθνείς διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μπελίζ, η οποία είναι συνδεδεμένη με την Ποδοσφαιρική Ένωση Κεντρικής Αμερικής της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής.
Ιστορία
Παρόλο που η Μπελίζ απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1980, η εθνική ομάδα δεν έδωσε διεθνή ποδοσφαιρικά παιχνίδια έως το 1995. Έκανε το ντεμπούτο της στο Κύπελλο Εθνών Κεντρικής Αμερικής το 1995, όπου και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο όταν έχασε από το Ελ Σαλβαδόρ και την Κόστα Ρίκα.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το FFB Stadium, χωρητικότητας 5.000 θεατών, το οποίο βρίσκεται στο Μπελμοπάν.
Στατιστικά
Το Μάρτιο του 2013 έφτασε στην υψηλότερη της θέση στην παγκόσμια κατάταξη, την 128η.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Μπελίζ Μπελιζ
Ντανιέλα Κάστρο
Η Ντανιέλα Κάστρο (Daniela Stephanie Castro Rodríguez, 17 Αυγούστου 1969 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Είναι κόρη του Χαβιέρ Κάστρο, μέλος του μουσικού γκρουπ Οι Αδελφοί Κάστρο ("Los Hermanos Castro") και της Μαρίας Αντονιέτας Αρεγιάνο. Έχει ένα αδελφό τον Αρτούρο Κάστρο, επίσης μέλος του γκρουπ. Η Κάστρο είναι μια από τις πιο αγαπημένες μεξικανές ηθοποιούς της τηλεόρασης στο Μεξικό.
Αισθάνθηκε έλξη για μουσική από πολύ μικρή ηλικία και γι' αυτό μπήκε στο Κέντρο Καλλιτεχνικών Σπουδών της Televisa (CEA), το οποίο την οδήγησε σε μια άλλη κατεύθυνση και κατέληξε να παίζει σε κάποια έργα σε θέατρα στο Μεξικό.
Έχει μια χαρακτηριστική βαθιά φωνή. Το 1988 έκανε το ντεμπούτο της, στην τηλενουβέλα Nuevo amanecer. Έχει χαρακτηριστεί επίσης ως η αγαπημένη κακιά πρωταγωνίστρια στις τηλενουβέλες.
Την δεκαετία του 1990 είχε δεσμό με τον επίσης ηθοποιό Ραούλ Αράισα, αλλά και με τον Χόρχε Κάμπος, τερματοφύλακα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Μεξικού.
Στις 19 Ιουνίου 1999 παντρεύτηκε το Γουστάβο Ντίας Ορδάζ, εγγονό του πρώην Μεξικανού προέδρου Γουστάβο Ντίας Ορδάζ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Ντανιέλα (γεν. το 2000), την Αλέξα (γεν. το 2004) & τον Γουστάβο (γεν. το 2013).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Kuhle Wampe: Σε Ποιον Ανήκει ο Κόσμος;
Kuhle Wampe (ο πλήρης τίτλος είναι Kuhle Wampe oder Wem gehört die Welt?) είναι το προκλητικότερο και ρεαλιστικότερο δείγμα επαναστατικού, σοσιαλιστικού κινηματογράφου που η προβολή του απαγορεύτηκε, το πιο πολιτικά ριζοσπαστικό και αισθητικά καινοτόμο φιλμ εκείνης της περιόδου (1942).
'«Τώρα ήρθ' η ώρα για μάχη και για ζωή/γροθιά μου η γροθιά σου δίπλα φίλε στάσου/η πείνα είναι ντροπή/Οταν σφίξουμε τα χέρια οι λαοί αυτής της Γης/θα γενεί παράδεισός μας κι αφεντάδες της εμείς/... Μπροστά! Χωρίς να ξεχνάμε ποιος είναι ο δρόμος μας! Μπροστά, χωρίς να ξεχνάμε: σε ποιον ανήκει ο δρόμος; Σε ποιον ανήκει ο κόσμος;».'
Τα λόγια αυτά από το «τραγούδι της αλληλεγγύης» έδωσαν εν μέρει το όνομα της ταινίας. Η ταινία μιλάει για τους Βερολινέζους εργάτες και ανέργους, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης που συγκλόνισε τον καπιταλιστικό κόσμο, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Μιλάει για την εξαθλίωση που φέρνουν οι καπιταλιστές στην εργατική τάξη, για τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, για τις «αξίες» του εκμεταλλευτικού συστήματος που σαπίζει, αλλά και το δρόμο που έχει διαλέξει η εργατική τάξη, για την ανατροπή της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.
Γερμανία, αρχές δεκαετίας '30, εποχή του Μεσοπολέμου. Σε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η Γερμανία είναι από τις χώρες που βιώνουν πιο έντονα τις σκληρές συνέπειές της. Εκατομμύρια άνεργοι, άθλιες συνθήκες εργασίας, δημιουργία τεράστιων παραγκουπόλεων, φτώχεια, πείνα, απελπισία, καμιά ελπίδα για το μέλλον... Καμιά; Υπάρχει τρόπος να σωθεί ο κόσμος, μέσα από την ενωμένη δύναμη των εργατών και την αντίστασή τους στη σκληρή εκμετάλλευσή τους από τους λίγους, για τους οποίους φαίνεται να φτιάχτηκε ο κόσμος...
Το «Kuhle Wampe» είναι το πιο ριζοσπαστικό δείγμα της αποκαλούμενης Νέας Αντικειμενικότητας, δηλαδή μιας τάσης της εποχής στη Γερμανία, για τέχνη με κοινωνική συνείδηση και ντοκιμαντερίστικη απόδοση της υπόθεσης. Με γυρίσματα κυρίως σε πραγματικές τοποθεσίες, το «Kuhle Wampe» χρησιμοποιεί με λιτότητα το μελόδραμα, για να αναλύσει την ανεργία μέσα από μια οικογένεια Γερμανών εργατών. Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε αντίξοες συνθήκες: Ηταν παραγωγή μιας κομμουνιστικής κινηματογραφικής εταιρείας με μηδαμινούς πόρους, ενώ ο χώρος των γυρισμάτων δεχόταν επιθέσεις από φασιστικές ομάδες, γι' αυτό και περιφρουρούνταν από μέλη του Κόμματος! Πρόκειται για ένα συλλογικό κινηματογραφικό εγχείρημα, καθώς στην ταινία συμμετέχουν εκατοντάδες ερασιτέχνες εργάτες, 4.000 εργάτες - αθλητές του Αθλητικού Εργατικού Ομίλου Φίχτε και το πιο διάσημο εργατικό θέατρο δρόμου της εποχής. Επίσης, στην ταινία συμμετέχουν συνολικά 300 τραγουδιστές και τραγουδίστριες. Ταυτόχρονα, είναι η πρώτη γερμανική ομιλούσα ταινία με θέμα την εργατική τάξη, λίγο πριν οι ναζί αλλάξουν την πορεία της Ιστορίας.
Στην απόδοση των μαχητικών μηνυμάτων της ταινίας βοηθάει πολύ και η δυναμική μουσική του Χανς Αϊσλερ και ειδικά το περίφημο «Τραγούδι της αλληλεγγύης». Η μουσική του Άισλερ και οι στίχοι του Μπρεχτ δημιουργούν ένα σύνολο σαν γροθιά στη νοοτροπία των αστών και εμπνέουν αδελφοσύνη και δικαιοσύνη.
Πλοκή
Η Αννι, μια νεαρή εργάτρια, πασχίζει μαζί με την οικογένειά της να επιβιώσουν στις πιο απάνθρωπες συνθήκες. Ο αδελφός της, ύστερα από μήνες απελπιστικής ανεργίας, βουτά στο κενό και αυτοκτονεί. Η ίδια και η οικογένειά της αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο του μίζερου διαμερίσματός τους και βρίσκονται στο δρόμο με έξωση. Χωρίς στέγη, με τα πράγματα φορτωμένα σε ένα φορτηγάκι, αποφασίζουν να πάνε στο Kuhle Wampe, έναν καταυλισμό, μια ώρα έξω από το Βερολίνο. Εκεί, έχουν βρει καταφύγιο μεγάλες μάζες φτωχών, ανέργων, ανθρώπων χωρίς στον ήλιο μοίρα. Μέσα σε αυτές τις καταστάσεις, η Αννι μένει έγκυος από τον αρραβωνιαστικό της, Φριτς, αλλά ο επικείμενος γάμος δεν πρόκειται να γίνει. Ο Φριτς πνίγεται με την προοπτική ενός γάμου, αλλά και με τη βαθύτερη φτώχεια που θα προξενήσει ο ερχομός ενός παιδιού. Η Αννι, ύστερα από αυτό, μετακομίζει σε μια φίλη της στο Βερολίνο και αρχίζει να συμμετέχει ενεργά στο νεανικό Εργατικό Κίνημα. Και σε μια διαδρομή με το τρένο, η Αννι μαζί με μια ομάδα του κινήματος θα λογομαχήσουν με μερικούς ευκατάστατους συνταξιδιώτες τους...
Παρασκήνια και οι συνθήκες παραγωγής
«Kuhle Wampe» ήταν το όνομα ενός κάμπινγκ στη λίμνη Großen Müggelsee στο Βερολίνο, όπου και γυρίστηκαν διάφορες σκηνές του έργου. Το όνομα είναι διφορούμενο, αφού από τη μιά μπορεί να ερμηνευθεί σωστά ως Κρύα Λίμνη (γερ. kühl, κρύος και Wampe, κοιλιά, επειδή η συγκεκριμένη λίμνη έχει σχήμα κοιλιάς). Μπορεί όμως να ερμηνευθεί παραβολικά, επειδή στην καθομιλουμένη διάλεκτο του Βερολίνου, Kuhle Wampe εννοείται και το «άδειο στομάχι» (γερμ. kuhl, hohl, κενό).
Κατά την παραγωγή της ταινίας οι πόροι ήταν μηδαμηνοί, ενώ η παραγωγός εταιρεία Prometheus Film πτώχευσε λίγο πριν την αποπεράτωση του έργου. Το τελείωμα του γυρίσματος της ταινίας ανέλαβε η εταιρεία Praesens-Film από την Ζυρίχη με παραγωγό τον Lazar Wechsler. Εκτός αυτού, στον χώρο που γυριζόταν η ταινία παρευρίσκονταν σωματοφύλακες του KPD επειδή δεχόνταν επιθέσεις από την SA.
Λογοκρισία
Το 1932, λίγο μετά την έκδοσή της, η ταινία απαγορεύτηκε επειδή πρόσβαλε δήθεν τον Πρόεδρο του Ράιχ καθώς και τους θεσμούς του δικαίου και της θρησκείας.Η προβολή της απαγορεύτηκε λόγω του έντονου πολιτικού της μηνύματος, της ανοιχτής απεικόνισης θεμάτων - ταμπού, όπως αυτοκτονία, έκτρωση, φτώχεια, αλλά και της ξεκάθαρης κομμουνιστικής θέσης της και της αισιοδοξίας για μια σοσιαλιστική κοινωνία. Ταυτόχρονα, κατηγορήθηκε ότι παρουσίαζε την κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα και τη θρησκεία πολύ αρνητικά. Υστερα από έντονες διαμαρτυρίες όμως, η απαγόρευση άρθηκε και προβλήθηκε μια εκδοχή της ταινίας, κομμένης, όμως, με νέο μοντάζ.
Επανέκδοση
Η ταινία επανεκδόθηκε ως βιντεοκασέτα το 1999 με αγγλικούς υπότιτλους από την Black & White.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1932 Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες
Moody's Corporation
Η Moody's ιδρύθηκε από τον Τζον Μούντι το 1909 για την παραγωγή εγχειριδίων στατιστικών στοιχείων που σχετίζονται με μετοχές, ομόλογα και αξιολογήσεις ομολόγων. Η Moody's αποκτήθηκε από την Dun & Bradstreet το 1962. Το 2000, η Dun & Bradstreet διαχώρισε τη Moody's Corporation ως διακριτή εταιρεία που ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) υπό MCO. Το 2007, η Moody's Corporation διαχωρίστηκε σε δύο τμήματα λειτουργίας, τη Moody's Investors Service, ως οργανισμό αξιολόγησης και τη Mood'y Analytics, με όλα τα άλλα προϊόντα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Σοφία Κλιγκοπούλου
Η Σοφία Κλιγκοπούλου, γεννημένη στις 6 Ιανουαρίου 1970 στην Αθήνα, είναι Ελληνίδα πρώην καλαθοσφαιρίστρια και νυν ομοσπονδιακή τεχνικός. Διαθέτοντας ύψος 1,90 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.
Βιογραφικά στοιχεία
Σε συλλογικό επίπεδο έχει διαγωνιστεί με τα χρώματα του Α.Ο.Φ. Πορφύρας, του Α.Ο. Σπόρτιγκ Αθηνών και του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων.
Αποτελεί την αθλήτρια με τις περισσότερες συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών, 210 στο σύνολο, σημειώνοντας 1069 πόντους, 5,1 κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι. Επιπροσθέτως έχει υπάρξει και αρχηγός της ομάδας. Έχει συμμετάσχει τρεις φορές στους Μεσογειακούς Αγώνες (1991·1993·1997) και σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (2001·2003). Η τελευταία της συμμετοχή με το εθνόσημο ήταν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα.
Για την προσφορά της τιμήθηκε στο All Star Game γυναικών του 2010. Σήμερα εργάζεται ως ομοσπονδιακή προπονήτρια σε όλες τις ηλικιακές βαθμίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΔΑΣΑΛ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Λουίζ ντε Κολινί
Η Λουίζα, γαλλ.: Louise de Coligny (23 Σεπτεμβρίου 1555 - 9 Νοεμβρίου 1620) ήταν κόρη του Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινύ ναυάρχου της Γαλλίας και της 1ης συζύγου του Καρλόττας του Λαβάλ, κόρης του Γκυ ΙΣΤ΄ κόμη του Λαβάλ. Με τους γάμους της έγινε πρώτα σύζυγος στρατιωτικού και διπλωμάτη, και μετά η 4η σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σατιγιόν-συρ-Λουάν. Οι γονείς της επέβλεψαν να λάβει ανθρωπιστική εκπαίδευση. Όταν ήταν δεκαέξι ετών, παντρεύτηκε τον προτεστάντη Σαρλ ντε Τελινί (το 1571). Τόσο αυτός, όσο και ο πατέρας της, δολοφονήθηκαν στη σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου. Όπως και ο πατέρας της, η Λουίζα ήταν Γαλλίδα Ουγενότος, έτσι μετά τη σφαγή (τον Αύγουστο του 1572 στο Παρίσι), έζησε δέκα χρόνια στην Ελβετική Συνομοσπονδία. Ο Νικολά Μιύς, κυβερνήτης της Μασσαλίας, εργαζόταν ως διερμηνέας για τον Γκασπάρ Β΄. Στις 25 Αυγούστου 1572 ο ναύαρχος είπε σε όσους ήταν μαζί του «ο καθένας ας σώσει τον εαυτό του» και όλοι έφυγαν από τον Γκασπάρ Β΄, εκτός από τον Νικολά Μιύς, που έμεινε στο πλευρό του και δολοφονήθηκε μαζί του. Μετά το τέλος του ναυάρχου, η 2η σύζυγός του Ζακλίν ντε Μοντέλ πήρε τα παιδιά τού Νικολά Μιύς υπό την προστασία της και υιοθέτησε τον γιο του, τον οποίο έστειλε στη μητέρα της για να τον μεγαλώσει μαζί με την κόρη της Βεατρίκη. Στη συνέχεια η Ζακλίν έθεσε τις κόρες του Νικολά Μιύς, τη Σαρλότ και τη Λουίζ, στη φροντίδα της προγονής της, της Λουίζας ντε Κολινύ, που τις μεγάλωσε. Η Ζακλίν υπέγραψε έγγραφα, στα οποία όλοι οι απόγονοι του Νικολά Μιύς, άρρενες είτε θήλεις, θα φέρουν το οικόσημο του πατέρα της, του κόμη Ντ'Αντρεμόν και το επίθετο Μιύς Ντ'Αντρεμόν. Στη συνέχεια η Λουίζα παντρεύτηκε για 2η φορά, με τον Γουλιέλμο Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης στις 24 Απριλίου 1583. Έγινε η μητέρα του Φρειδερίκου-Ερρίκου το 1584, τέταρτου (νόμιμου) γιου του Γουλιέλμου Α΄ και μελλοντικού πρίγκιπα της Οράγγης. Λέγεται ότι προειδοποίησε τον σύζυγό της για τον Μπαλταζάρ Ζεράρ, γιατί πίστευε ότι ήταν μοχθηρός: ο καθολικός Ζεράρ δολοφόνησε τον Γουλιέλμο Α΄ τον Ιούλιο του 1584 στο Ντελφτ.
Αφού δολοφονήθηκε ο δεύτερος σύζυγός της, η Λουίζα μεγάλωσε τον γιο τους και τις έξι κόρες του Γουλιέλμου από τον 3ο γάμο του με την Καρλόττα των Βουρβόνων-Κονντέ. Κατά τη διάρκεια της ζωής της παρέμεινε υποστηρίκτρια του Προτεσταντισμού και αλληλογραφούσε με πολλές σημαντικές προσωπικότητες εκείνης της εποχής, όπως η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας, η Μαρία των Μεδίκων (σύζυγος του Ερρίκου Δ΄) και ο Φιλίπ ντε Μορναί, καθώς και με τα πολλά παιδιά της. Παρέμεινε στην Ολλανδική Δημοκρατία μέχρι το 1620, μετά τη λήξη της πολιτικής σύγκρουσης μεταξύ του προγονού της, του κυβερνήτη (stadholder) Mαυρικίου πρίγκιπα της Οράγγης (γιου του Γουλιέλμου Α΄ από τον 2ο γάμο του με την Άννα της Σαξονίας (1544-1577)) και τον δικηγόρο της Ολλανδίας, Γιόχαν φαν Όλντενμπαρνεβελτ. Όταν ο τελευταίος καταδικάστηκε σε θάνατο στη δίκη των Όλντενμπαρνεβελτ, Γκρότιους και Χόγκερμπεετς, αυτή και ο Γάλλος πρεσβευτής Μπέντζαμιν Ώμπρεϋ ντυ Μωριέ προσπάθησαν μάταια να μετατρέψουν τη θανατική ποινή.
Απεβίωσε 65 ετών στο Φονταινμπλώ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης
Εθνική Γουατεμάλας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γουατεμάλας εκπροσωπεί τη Γουατεμάλα σε διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Εθνικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Γουατεμάλας, η οποία ιδρύθηκε το 1919, προσχώρησε στη FIFA το 1946 και είναι μέλος στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής.
Ιστορία
Η ομάδα έχει 3 συμμετοχές στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1968, το 1976 και το 1988. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Έχει κατακτήσει το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονσιπ το 1967, όπως και το Κύπελλο Εθνών Κεντρικής Αμερικής το 2001.
Στάδιο
Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Ματέο Φλόρες, χωρητικότητας 26.000 θεατών, το οποίο βρίσκεται στην Πόλη της Γουατεμάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γουατεμάλα Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Βόρειας Αμερικής
Ιωάννης Κυφωνίδης
Ο Ιωάννης Κυφωνίδης (γενν. Ζόλινγκεν Δυτικής Γερμανίας, στις 5 Σεπτεμβρίου 1972) είναι Έλληνας μουσικοσυνθέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σόλιγκεν της τότε Δυτικής Γερμανίας από Έλληνες μετανάστες, τον Θεόδωρο Κυφωνίδη και τη Ζωγράφα Κυφωνίδου. Τα πρώτα του μουσικά βήματα τα έκανε σε ηλικία 7 ετών. Στην ηλικία των 15 πραγματοποίησε τις πρώτες του συνθέσεις κι εμφανίσεις με το μουσικό συγκρότημα "Bonus", στο Ντύσελντορφ. Το 1991 ήρθε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες όπως η Κατερίνα Στανίση, Κώστας Μπίγαλης, Βασίλης Παπακωνσταντίνου και άλλους καλλιτέχνες. Ορόσημο στην καριέρα του αποτελεί από το 2001 έως το 2014, η συνεργασία του με την Άννα Βίσση, ως μουσικός διευθυντής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Εμμανουήλ Λυδάκης
Ο '''Εμμανουήλ Γεωργ. Λυδάκης''' (1862-1954), με καταγωγή από τις Αρχάνες Ηρακλείου, ήταν Έλληνας πολιτικός.
Πρώτα χρόνια και οικογένεια
Γεννήθηκε στην Νεάπολη Λασιθίου το 1862. Με τη σύζυγό του Ερασμία Ανεμογιάννη απέκτησαν δύο κόρες: τη Μερόπη, σύζυγο του Εμμανουήλ Ματζαπετάκη, ιατρό, και τη Σοφία, σύζυγο Γεωργίου Ρωμανού.
Δικηγορία και πολιτική σταδιοδρομία
Άσκησε την δικηγορία στον Άγιo Νικόλαο αλλά σύντομα δραστηριοποιήθηκε με την πολιτική. Υπήρξε από 1898 πιστός φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου τον οποίο στήριξε στα πρώτα βήματα της πολιτικής του στον Νομό εκπροσωπώντας τον μαζί με άλλους αξιόλογους Λασιθιώτες.
Νομάρχης
Επί κυβερνήσεως Φιλελευθέρων τοποθετήθηκε ως Νομάρχης Ηρακλείου από το 1919 και παρέμεινε μέχρι το 1932. Υπήρξε ο μακροβιότερος Νομάρχης Ηρακλείου (12 ½ έτη). Σημαντικότερα έργα ήταν η μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, ομαλή και άρτια ανταλλαγή των χριστιανικών και μουσουλμανικών πληθυσμών, η επέκταση του λιμενοβραχίονα Ηρακλείου, η αξιοποίηση των αγροτικών προϊόντων με τη δημιουργία Γεωργικού Επιμελητηρίου , Ταμείο Ελαίας, Σταφιδική Επιτροπή - πρόδρομο της ΑΣΟ- , Σταφυλική επιτροπή, φυτοπαθολογικό Σταθμό κ.ά..
Θάνατος και τιμές
Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών το 1954. Για τη συμβολή του στην αποκατάσταση των προσφύγων τον έχουν τιμήσει 60 χρόνια μετά τον θάνατό του οι Μικρασιατικοί Σύλλογοι και ο Δήμος Ηρακλείου δίδοντας το όνομα του σε οδό της πόλης.
Πιστιανά Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε: Πιστιανά Άρτας
Τα Πιστιανά είναι ορεινός οικισμός στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 640 μέτρων. Βρίσκονται στα δυτικά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών, βορειοανατολικά και δίπλα στην Αλευράδα και απέχει 54 χλμ. βόρεια του Αγρινίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αλευράδα και τα Κρεμαστά Συκιάς αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αλευράδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 15 κατοίκους. Με το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στο Δημοτικό Διαμέρισμα Αλευράδας του Δήμου Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας και ο πληθυσμός του ήταν 23 κάτοικοι (σύμφωνα με την απογραφή 2001).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Ροδακανάκειο Παρθεναγωγείο και Νηπιαγωγείο Οδησσού
Το Ροδακανάκειο Παρθεναγωγείο και Νηπιαγωγείο Οδησσού ήταν ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα της Οδησσού που λειτούργησε από το 1872 μέχρι το 1918.
Συνθήκες ίδρυσης
Στην ελληνική κοινότητα της Οδησσού ήταν εμφανής η έλλειψη ελληνικού Παρθεναγωγείου που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις εκπαιδευτικές και μορφωτικές ανάγκες των Ελληνίδων κοριτσιών της κοινότητας. Τον Δεκέμβριο του 1870 πραγματοποιείται η Γενική Συνέλευση των μελών της Ελληνικής κοινότητας της Οδησσού και εκλέγεται μια δωδεκαμελής επιτροπή, η οποία ήταν επιφορτισμένη με τη μελέτη του ζητήματος. Μέλη της επιτροπής ήταν οι Στέφανος Ράλλης, Απόστολος Παρασκευάς, Γρηγόρης Μαρασλής, ο Α Ζαφίρης, ο Κ. Κοντόπουλος, ο Α. Βουλησμάς αρχιμανδρίτης της ελληνικής εκκλησίας Αγίας Τριάδος, ο Σ. Κομποθέλκας, Κ. Καλαφάτης, Δαμιανός Παπαδόπουλος, Κ.Καραβίας, Γ. Κεφαλάς, Α. Τζιμόπουλος. Μέχρι το 1871 καμία απόφαση επί του θέματος δεν είχε ληφθεί όταν διακόσιοι ομογενείς ξαναέκαναν κρούση με επιστολή τους για την επίλυση του ζητήματος. Τελικά το 1872 ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας Θεόδωρος Ροδακανάκης, απευθύνθηκε στις εκπαιδευτικές αρχές της Οδησσού και ζήτησε να χορηγηθεί άδεια λειτουργίας ελληνικού παρθεναγωγείου δευτέρας κατηγορίας-προγυμνάσιο. Η άδεια χορηγήθηκε την ίδια χρονιά και ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 9 Νοεμβρίου. Ως προς το καθεστώς του δεν ανήκε στην ιδιοκτησία της Ελληνικής εκκλησίας της Αγίας Τριάδος Οδησσού αλλά είχε καθεστώς ιδιωτικού διακαίου. Το 1896 τέθηκε υπό την προστασία της Ελληνικής Βασιλείας.
Η στέγασή του
Αρχικά στεγαζόταν σε διάφορα ιδιόκτητα κτήρια με ενοίκιο. Το στεγαστικό ζήτημα του Παρθεναγωγείου απασχόλησε την Ελληνική κοινότητα από το 1872 μέχρι το 1874, οπότε λύθηκε οριστικά το ζήτημα με πρωτοβουλία του Θεόδωρου Ροδακανάκη, ο οποίος ελλείψει ικανών οικονομικών πόρων για την ανέγερση του κτηρίου –το κόστος ανέγερσής του υπολογιζόταν σε 50.000 ρούβλια και το αποθεματικό της κοινότητας δεν ξεπερνούσε τα 13.000- θα κάλυπτε εξ ολοκλήρου τη δαπάνη. Στη συνέλευση που πραγματοποιήθηκε και στην οποία ο Ροδακανάκης προσφέρθηκε να καλύψει τη σχετική δαπάνη, τιμητικά προτάθηκε από τον αρχιμανδρίτη Ευστάθιο Βουλησμά να ονομαστεί το σχολείο ’’Ροδακανάκειο Παρθεναγωγείο και Νηπιαγωγείο’’. Το κτήριο οικοδομήθηκε στην γωνία του περιβολιού της ελληνικής εκκλησίας Αγίας Τριάδας και τα θεμέλιά του τέθηκαν στις 24 Ιουλίου του 1874. Η κατασκευή του διήρκεσε 3-4 μήνες (Ιούλιος –Δεκέμβριος) και το συνολικό κόστος της αποπεράτωσής του ανήλθε στ 60.000 ρούβλια. Συνολικά διέθετε 15 αίθουσες, επτά από τις οποίες για τις κατώτερες και ανώτερες τάξεις ,δύο για τον παιδικό σταθμό, αίθουσα χειροτεχνίας.
Οργάνωση- Εκπαιδευτικό προσωπικό
Η σχολή είχε τέσσερις τάξεις δημοτικού και γυμνασίου και τέσσερις νηπιαγωγείου. Από το 1872 μέχρι το 1873 δίδαξαν δυο μόνο δασκάλες (Ελένη Νικολαΐδου, Αμαλία Σμυρνοπούλου), ενώ τον Ιούνιο του 1874 είχε έξι άτομα προσωπικό ( 4 δασκάλες, ο αρχιμανδρίτης Άγγελος Πεφάνης, διευθύντρια η Ευφροσύνη Αντωνιάδου). Το 1890 είχε 14 δασκάλες και δασκάλους με του νηπιαγωγούς έφτανε τα 25 άτομα. Το εκπαιδευτικό προσωπικό ήταν απόφοιτοι ελληνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (Αρσάκειο Λύκειο Αθηνών, Πανεπιστήμιο Αθηνών). Για την εύρυθμη λειτουργία του υπήρχε τριμελής σχολική Εφορία και ένα συμβουλευτικό όργανο, εκέινο των κοσμητορισσών, οι οποίες επέβλεπαν την καθαριότητα στις τάξεις και τη διδασκαλία.
Η φοίτηση
Η φοίτηση ήταν επί πληρωμή και τα δίδακτρα ανέρχονταν σε 36 ρούβλια ετησίως. Το ύψος των διδάκτρων κυμαινόταν ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα των οικογενειών των μαθητριών: έτσι χωρίζονταν σε τέσσερις κατηγορίες. Στην τελευταία ανήκαν οι άπορες μαθήτριες. Αυτές ενισχυόταν με τη δωρεάν χορήγηση βιβλίων, ενδυμασίας και σίτισης. Στο σχολείο φοιτούσαν όχι μόνο ομογενείς της Οδησσού μα και από άλλα μέρη της Ρωσίας όπως από τις περιοχές της Αζοφικής και της Βεσσαραβίας. Από το 1898 μέχρι το 1914 φοίτησαν συνολικά 3.934 μαθήτριες δηλαδή ετησίως 246 μαθήτριες.
Οικονομικοί πόροι του Παρθεναγωγείου
Οι πηγές των οικονομικών ήταν τέσσερις: α)οι χορηγήσεις της Ελληνικής Αγαθοεργούς Κοινότητος Οδησσού, β)η ετήσια οικονομική προσφορά της Ελληνοεμπορικής Σχολής, γ)κληροδοτήματα ομογενών δ)δίδακτρα. Το Ρωσικό κράτος καμία οικονομική επιχορήγηση δεν πραγματοποίησε.
Μετά της Οκτωβριανή Επανάσταση
Μετά το 1918 μετατράπηκε σε εργατική σχολή Νο 46 όπου φοιτούσαν και αγόρια. Λειτούργησε μέχρι το 1936 οπότε έπαυσε η λειτουργία της.
Πηγές
Κατηγορία:Σχολεία ανά χώρα
Μοχάμετ Τακί
Ο Μοχάμετ Τακί (20 Φεβρουαρίου 1936 - 6 Νοεμβρίου 1998) ήταν πρόεδρος των Κομορών από τις 25 Μαρτίου του 1996 ως τον θάνατό του, το 1998. Καταγόταν από την Μεγάλη Κομόρα και υπηρέτησε σε υπουργικά αξιώματα τη δεκαετία του 1970. Το 1992 έγινε πρωθυπουργός και το 1995 υπηρέτησε ως προσωρινός πρόεδρος για βραχύβια θητεία.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1936 στην Μπενί (Mbeni) της Μεγάλης Κομόρας και απολάμβανε οικογενειακών προνομίων, λόγω καταγωγής. Ήταν εγγονός του Τζουμπέ Φουμού (Djumbé Fumu), απογόνου του Σουλτάνου Μσα Φουμού (Msa Fumu). Τα πρώτα του σχολικά χρόνια τα πέρασε στη Μαδαγασκάρη και στη συνέχεια συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Γαλλία, όπου πήρε πτυχίο στα δημόσια έργα. Επιστρέφοντας στην Μεγάλη Κομόρα ορίστηκε υπεύθυνος επί δημοσίων έργων για το νησί Ανζουάν από τον Σαΐντ Μοχάμετ Σεΐχ. Την περίοδο εκείνη γνωρίστηκε με τον Αχμέτ Αμπνταλά.
Πολιτική καριέρα
Το 1970 ο Τακί ανέλαβε υπουργός Ανάπτυξης κατά την δεύτερη κυβέρνηση του Σαΐντ Ιμπραχίμ Μπεν Αλί. Την επόμενη χρονιά διορίστηκε υπουργός Παιδείας και έπειτα έγινε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στην κυβέρνηση του Σαΐντ Μοχάμετ Τζοχάρ και Ειδικού σχεδιασμού το 1973 στην κυβέρνηση του Αμπνταλά. Το 1975 ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών.