cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ενρίκο Καρούζο
Πρώιμη σταδιοδρομία
Τα χρήματα εξακολουθούν να λείπουν στον νεαρό Ενρίκο. Μία από τις πρώτες φωτογραφίες του που δόθηκαν στη δημοσιότητα, σε μια επίσκεψή του στη Σικελία το 1896, τον απεικονίζει να φορά ένα ένδυμα που μοιάζει με τήβεννο, καθώς είχε στείλει τα μοναδικά του ρούχα για να πλυθούν. Σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις στη Νάπολη, αποδοκιμάστηκε από μερίδα του κοινού, διότι παρέλειψε να ανταποκριθεί στις επιδοκιμασίες τους (κλάκα). Το περιστατικό αυτό έθιξε την υπερηφάνεια του Καρούζο: Ποτέ δεν εμφανίστηκε ξανά στη σκηνή στην ιδιαίτερη πατρίδα του, δηλώνοντας αργότερα ότι θα επιστρέψει εκεί «μόνο για να φάει μακαρόνια».
Κατά τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, ο Καρούζο ερμηνεύει ρόλους σε λυρικά θέατρα σε όλη την Ιταλία μέχρι το 1900, οπότε και έλαβε συμβόλαιο για να τραγουδήσει στη Σκάλα του Μιλάνου (La Scala), το κορυφαίο λυρικό θέατρο της χώρας. Το ντεμπούτο του στη Σκάλα πραγματοποιήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους στον ρόλο του του Rodolfo στην όπερα La Bohème (Μποέμ) του Τζιάκομο Πουτσίνι με διευθυντή τον Αρτούρο Τοσκανίνι. Το κοινό σε Μόντε Κάρλο, Βαρσοβία και Μπουένος Άιρες θα ακούσει επίσης τον Καρούζο να τραγουδά κατά τη διάρκεια αυτής της καθοριστικής φάσης της σταδιοδρομίας του και, κατά την περίοδο 1899-1900, εμφανίστηκε μπροστά στον Τσάρο και τη ρωσική αριστοκρατία στο Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης και το Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα. Οι εμφανίσεις αυτές έγιναν στο πλαίσιο μιας περιοδείας Ιταλών τραγουδιστών πρώτης κατηγορίας.
Ο πρώτος μεγάλος ρόλος σε όπερα που δόθηκε στον Καρούζο ήταν η ενσάρκωση του Loris στην Όπερα "Φεντόρα" (Fedora) του Ουμπέρτο Τζιορντάνο (Umberto Giordano) στο "Teatro Lirico" του Μιλάνου, στις 17 Νοεμβρίου 1898. Εκεί, στο ίδιο θέατρο, στις 6 Νοεμβρίου 1902, θα ενσαρκώσει τον ρόλο του Maurizio στην όπερα "Αδριανή Λεκουβρέρ" (Adriana Lecouvreur) του Φραντσέσκο Τσιλέα (Francesco Cilea). (Ο Πουτσίνι εξέτασε την περίπτωση να δώσει στον νεαρό Καρούζο τον ρόλο του Καβαραντόσσι στην Τόσκα στην πρεμιέρα της όπερας το 1900, αλλά τελικά επέλεξε τον παλαιότερο, πιο καθιερωμένο Εμίλιο Ντε Μάρκι (Emilio De Marchi) αντ' αυτού).
Ο Καρούζο έλαβε μέρος σε μια μεγάλη συναυλία στο θέατρο Σκάλα τον Φεβρουάριο του 1901 που διοργάνωσε ο Τοσκανίνι για να τιμήσει τον πρόσφατο θάνατο του Γκιουζέπε Βέρντι. Μεταξύ εκείνων που εμφανίζονται με αυτόν στη συναυλία ήταν δύο άλλοι κορυφαίοι Ιταλοί τενόροι της εποχής, ο Φραντσέσκο Ταμάνιο (Francesco Tamagno) (πρώτος ενσαρκωτής του πρωταγωνιστικού ρόλου στην όπερα του Βέρντι "Οθέλλος") και ο Γκιουζέππε Μποργκάττι (Giuseppe Borgatti) (πρώτος ενσαρκωτής του πρωταγωνιστικού ρόλου του στην όπερα Αντρέα Σενιέ του Τζιορντάνο). Θα ξεκινήσει την τελευταία σειρά εμφανίσεων στο θέατρο Σκάλα με παραστάσεις τον Μάρτιο του 1902, ενσαρκώνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο τενόρου στην "Germania" του Αλμπέρτο Φρανκέττι (Alberto Franchetti).
Ένα μήνα αργότερα, στις 11 Απριλίου, προσελήφθη από την "Gramophone & Typewriter Company" για να κάνει την πρώτη του ομάδα ηχητικών εγγραφών, σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου του Μιλάνου, για το ποσό των 100 στερλινών. Αυτοί οι δέκα δίσκοι έγινε γρήγορα μπεστ-σέλερ. Μεταξύ άλλων, βοήθησαν να εξαπλωθεί η φήμη του εικοσιεννιάχρονου, τότε, Καρούζο, σε όλο τον αγγλόφωνο κόσμο. Η διεύθυνση της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου, που έδρευε στο Κόβεντ Γκάρντεν, τον έκλεισε για μια σεζόν εμφανίσεων σε οκτώ διαφορετικές όπερες, από την Αΐντα του Βέρντι ως τον Ντον Τζιοβάννι του Μότσαρτ. Το επιτυχημένο ντεμπούτο του στο Κόβεντ Γκάρντεν πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 1902, στον ρόλο του Δούκα της Μάντοβα στον Ριγκολέττο Βέρντι. Μια από τις υψηλότερα αμειβόμενες ντίβες, η Αυστραλιανή σοπράνο Νέλλι Μέλμπα (Nellie Melba), συμμετείχε στον ρόλο της Τζίλντα. Θα τραγουδήσουν μαζί συχνά κατά τις αρχές του 1900. Στα απομνημονεύματά της, η Μέλμπα εξήρε τη φωνή του Καρούζο, αλλά τον θεωρούσε ως λιγότερο εξελιγμένο μουσικό και καλλιτέχνη-ερμηνευτή από τον Jean de Reszke - τον μεγαλύτερο τενόρο της Μετροπόλιταν πριν από τον Καρούζο.
Στη Μετροπόλιταν Όπερα
Το 1903 ο Καρούζο μετέβη στη Νέα Υόρκη ύστερα από σύμβαση συνεργασίας με την Μετροπόλιταν Όπερα (Μ.Ο.) της πόλης. (Στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ των εμφανίσεων στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη ο χρόνος του ήταν πλήρης, καθώς έδωσε μια σειρά παραστάσεων στην Ιταλία, την Πορτογαλία και τη Νότια Αμερική. Η σύμβαση μεταξύ Μ. Ο. και Καρούζο υπογράφηκε ύστερα από ενέργειες του πράκτορά του, τραπεζίτη ιμπρεσάριο Πασκουάλε Σιμονέλλι (Pasquale Simonelli). Η πρώτη εμφάνιση του Καρούζο στη Μ. Ο.  ήταν σε νέα παραγωγή του Ριγκολέτο στις 23 Νοεμβρίου 1903. Αυτή τη φορά, ως Τζίλντα τραγούδησε μαζί του η Μαρτσέλλα Σέμπρικ (Marcella Sembrich). Λίγους μήνες αργότερα, άρχισε μόνιμη συνεργασία με την "Victor Talking Machine Company". Οι πρώτες ηχογραφήσεις του έγιναν την 1η Φεβρουαρίου του 1904, έχοντας υπογράψει προσοδοφόρα οικονομική συμφωνία με τον Victor. Στη συνέχεια, η συμμετοχή του στις ηχογραφήσεις ήταν συνυφασμένη με τις εμφανίσεις του στη Μ. Ο., έτσι ώστε να ενισχύει η μία την άλλη, μέχρι τον θάνατό του, το 1921.
Εκτός από τις τακτικές υποχρεώσεις του στη Νέα Υόρκη, ο Καρούζο έδινε ρεσιτάλ και παραστάσεις σε μεγάλο αριθμό πόλεων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Συνέχισε επίσης να τραγουδά στην Ευρώπη, εμφανίζεται και πάλι στο Κόβεντ Γκάρντεν κατά την περίοδο 1904-1907 και 1913-1914 και έκανε περιοδεία στην Αγγλία το 1909. Το κοινό στη Γαλλία, το Βέλγιο, το Μονακό, την Αυστρία, την Ουγγαρία και τη Γερμανία είχε επίσης την ευκαιρία να τον ακούσει πριν από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1909, η Μέλμπα του ζήτησε να συμμετάσχει στην επικείμενη περιοδεία της στην Αυστραλία, αλλά ο Καρούζο αρνήθηκε την πρόσκληση, λόγω της μακράς διάρκειας ενός παρόμοιου ταξιδιού.
Οι καλλιτέχνες της Μ. Ο., συμπεριλαμβανομένου και του Καρούζο, είχαν επισκεφθεί το Σαν Φρανσίσκο τον Απρίλιο του 1906 για μια σειρά παραστάσεων. Μετά από μια εμφάνιση ως Δον Χοσέ στην Κάρμεν στο "Grand Opera House", το λυρικό θέατρο της πόλης, ένα ισχυρό τράνταγμα ξύπνησε τον Καρούζο στις 5:13 το πρωί της 18ης Απριλίου στη σουίτα που διέμενε, στο "Palace Hotel". Ήταν ο μεγάλος σεισμός του Σαν Φρανσίσκο, ο οποίος οδήγησε σε μια σειρά από πυρκαγιές που κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Η Μ. Ο. έχασε όλα τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα μουσικά όργανα που διέθετε κατά την περιοδεία, αλλά κανένας από τους καλλιτέχνες της δεν έπαθε κάτι. Κρατώντας μια φωτογραφία με αυτόγραφο του Προέδρου Ρ. Ρούζβελτ, ο Καρούζο έφυγε από το ξενοδοχείο και περπάτησε μέχρι το ξενοδοχείο "St. Francis" για να πάρει το πρωινό του. Ο μάγειρας Τσάρλι Όλσον έφτιαξε για λογαριασμό του μπέικον και αυγά. Προφανώς ο σεισμός δεν είχε καμία επίδραση στην όρεξη του Καρούζο, καθώς καθάρισε το πιάτο του άφησε στον Όλσον φιλοδώρημα $ 2,50. Ο Καρούζο προσπάθησε στη συνέχεια να εγκαταλείψει την πόλη, κάτι που κατάφερε αρχικά με πλοίο και στη συνέχεια με τρένο. Ορκίστηκε να μην επιστρέψει ποτέ στο Σαν Φρανσίσκο και κράτησε τον λόγο του.
Τον Νοέμβριο του 1906, στον Καρούζο αποδόθηκε μια άσεμνη πράξη που φέρεται ότι διαπράχθηκε στον Ζωωολογικό κήπο του Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης (Central Park Zoo). Η αστυνομία τον κατηγόρησε ότι τσίμπησε τα οπίσθια μιας παντρεμένης γυναίκας. Ο Καρούζο ισχυρίστηκε ότι το τσίμπημα διέπραξε ένας πίθηκος. Κρίθηκε ένοχος κατά το κατηγορητήριο, ωστόσο, και του επιβλήθηκε πρόστιμο 10 δολαρίων, αν και υπήρχαν υποψίες ότι μπορεί να είχε παγιδευθεί από το θύμα και τον αστυνομικό που τον συνέλαβε. Η διεύθυνση της Όπερας καθώς και μέλη της υψηλής κοινωνίας της Νέας Υόρκης είχαν εξοργιστεί αρχικά από το συμβάν, το οποίο έλαβε ευρεία κάλυψη από τις εφημερίδες, αλλά σύντομα το συμβάν ξεχάστηκε και η παρακολούθηση των παραστάσεών του συνεχίστηκε κανονικά. Η πλειονότητα των θαυμαστών του Καρούζο, ωστόσο, δεν περιοριζόταν στην ανώτερη οικονομικά τάξη. Τα μέλη της μεσαίας τάξης των ΗΠΑ έσπευδαν, επίσης, να τον ακούσουν να τραγουδάει ή να αγοράσουν τις ηχογραφήσεις του, ενώ παράλληλα είχε ως οπαδούς περίπου 500.000 Ιταλούς μετανάστες της Νέας Υόρκης.
Ο Καρούζο ενσάρκωσε τον ρόλο του Ντικ Τζόνσον (Dick Johnson) στην παγκόσμια πρεμιέρα του έργου του Πουτσίνι Το κορίτσι της Δύσης στις 10 Δεκεμβρίου, 1910. Ο συνθέτης συνέλαβε τη μουσική για τον κεντρικό ήρωα του έργου έχοντας κατά νου ειδικά τη φωνή του Καρούζο. Μαζί του εμφανίστηκαν οι αστέρες της Μ. Ο., η Τσέχα σοπράνο Έμμυ Ντέστιν (Emmy Destinn) και ο βαρύτονος Πασκουάλε Αμάτο (Pasquale Amato). Τη διεύθυνση της ορχήστρας είχε αναλάβει ο Αρτούρο Τοσκανίνι.
Ύστερη σταδιοδρομία και προσωπική ζωή
Από το 1916 και μετά, ο Καρούζο άρχισε να προσθέτει και "ηρωικούς" ρόλους, όπως Σαμψών, ο Ιωάννης του Λέιντεν και ο Ελεάζαρ στο ρεπερτόριό του.
Περιόδευσε στην Αργεντινή, στην Ουρουγουάη, στη Βραζιλία και στη Νότια Αμερική το 1917, και δύο χρόνια αργότερα επισκέφθηκε την Πόλη του Μεξικού. Το 1920, εισέπραξε το τότε τεράστιο ποσό των 10.000 αμερικανικών δολαρίων ανά βραδιά για να τραγουδήσει στην Αβάνα της Κούβας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεπλάκησαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917, με την αποστολή στρατευμάτων στην Ευρώπη. Ο Καρούζο έκανε εκτεταμένο φιλανθρωπικό έργο κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης και συγκέντρωνε χρήματα για τον πόλεμο, δίνοντας συναυλίες και συμμετέχοντας με ενθουσιασμό στις εξορμήσεις του "Liberty Bond". Φαίνεται ότι ο ίδιος είχε γίνει ένας έξυπνος επιχειρηματίας αφότου έφθασε στην Αμερική: Τοποθέτησε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των κερδών του από τα δικαιώματα ηχογραφήσεων και των αμοιβών του από το τραγούδι σε ευρύ φάσμα επενδύσεων. Ο βιογράφος Michael Scott γράφει ότι μέχρι το τέλος του πολέμου το 1918, το ετήσιο φορολογητέο εισόδημα του Καρούζο ανήλθε σε 154.000 δολάρια.
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Καρούζο είχε ρομαντική σχέση με την Ιταλίδα σοπράνο Άντα Τζιακέττι (Anta Giachetti), η οποία ήταν λίγα χρόνια μεγαλύτερη από αυτόν. Αν και ήδη παντρεμένη, απέκτησαν με τον Καρούζο τέσσερις γιους κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, που διήρκεσε από το 1897 έως το 1908. Δύο επέζησαν της παιδικής ηλικίας: Ο Ροντόλφο Καρούζι (Rodolfo Caruso, γεννήθηκε το 1898) και ο τραγουδιστής / ηθοποιός Ενρίκο Καρούζο νεότερος (Enrico Caruso, 1904 - 1987). Η Άντα είχε εγκαταλείψει τον σύζυγό της, τον εργοστασιάρχη Τζίνο Μπόττι (Gino Botti) και τον γιο τους και συγκατοίκησε με τον τενόρο. Οι πληροφορίες που παρέχονται στη βιογραφία του Σκοτ υποδηλώνουν ότι ήταν φωνητικά η προγυμναστής του, καθώς και εραστής του. Δηλώσεις από τον Enrico Caruso, Jr., στο βιβλίο του τείνουν να τεκμηριώσουν τα παραπάνω. Η σχέση της με τον Caruso χάλασε μετά από 11 χρόνια και χώρισαν. Οι επόμενες προσπάθειες της Τζιακέττι να τον μηνύσει για ζημίες απορρίφθηκαν από τα δικαστήρια.
Προς το τέλος του πολέμου, ο Καρούζο συνάντησε την εικοσιπεντάχρονη Ντόροθυ Παρκ Μπέντζαμιν (Dorothy Park Benjamin, 1893-1955). Ήταν κόρη ενός πλούσιου δικηγόρου για διπλώματα ευρεσιτεχνίας της Νέας Υόρκης. Παρά την αποδοκιμασία του πατέρα της Ντόροθυ, το ζευγάρι αποφάσισε να παντρευτεί στις 20 Αυγούστου του 1918. Απέκτησαν μια κόρη, την Γκλόρια Καρούζο (Gloria Caruso, 1919 - 1999). Η Ντόροθυ έζησε μέχρι το 1955 και έγραψε δύο βιβλία για τον Καρούζο, που δημοσιεύθηκαν το 1928 και το 1945. Τα βιβλία περιλαμβάνουν πολλές από τις επιστολές που ο Καρούζο είχε στείλει στη σύζυγό του.
Σχολαστικός στο ντύσιμό τoυ, ο Καρούζο έκανε δύο λουτρά την ημέρα, του άρεσε το καλό ιταλικό φαγητό και η φιλική συντροφιά. Δημιούργησε μια ιδιαίτερα στενή σχέση με τον συνάδελφό του στη Μ.Ο. και το Κόβεντ Γκάρντεν Αντόνιο Σκόττι, έναν αξιαγάπητο και κομψό βαρύτονο από τη Νάπολη. Ο Καρούζο ήταν προληπτικός και συνήθως είχε μαζί του διάφορα γούρια όταν τραγουδούσε. Έπαιζε χαρτιά για χαλάρωση και σκιτσάριζε τους φίλους του, άλλους τραγουδιστές και μουσικούς. Η Ντόροθυ ανέφερε ότι από τη στιγμή που τον γνώρισε, το αγαπημένο χόμπι του συζύγου της ήταν να κατασκευάζει λευκώματα από αποκόμματα. Είχε συγκεντρώσει επίσης μια πολύτιμη συλλογή από σπάνια γραμματόσημα, νομίσματα, ρολόγια και παλαιές καπνοθήκες. Ήταν αρειμάνιος καπνιστής δυνατών αιγυπτιακών τσιγάρων. Αυτή η βλαβερή συνήθεια, σε συνδυασμό με την έλλειψη άσκησης και το ιδιαίτερα επιβαρυμένο πρόγραμμα των παραστάσεων που ο Καρούζο είχε πρόθυμα αναλάβει στη Μ. Ο. είναι πιθανό να συνέβαλαν στην επιδείνωση της υγείας του κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής του.
Ασθένεια και θάνατος
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1920, ο Καρούζο ολοκλήρωσε τρεις συνεχείς ημέρες ηχογραφήσεων για τη Victor στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Κάμντεν του Νιου Τζέρσεϊ. Ηχογράφησε αρκετούς δίσκους, συμπεριλαμβανομένων των "Domine Deus" και "Crucifixus" από την "Petite Messe" του Ροσίνι. Αυτές οι ηχογραφήσεις έμελλε να είναι οι τελευταίες του.
Η σύζυγός του σημειώνει ότι η υγεία του συζύγου της άρχισε καθοδική πορεία στα τέλη του 1920 μετά την επιστροφή του από μια μακρά περιοδεία στη Βόρεια Αμερική για συναυλίες. Στη βιογραφία του, ο Ενρίκο ο νεότερος επισημαίνει τον επί σκηνής τραυματισμό που υπέστη ο Caruso ως πιθανή έναρξη της μοιραίας ασθένειάς του. Στην όπερα "Σαμψών και Δαλιδά" στις 3 Δεκεμβρίου, καθώς έπεφτε ο πυλώνας που υποτίθεται ότι γκρεμίζει ο Σαμψών στο φινάλε, τον είχε χτυπήσει στην πλάτη, πάνω από το αριστερό νεφρό (και όχι στο στήθος, όπως ευρέως έχει αναφερθεί). Λίγες μέρες πριν από την παράσταση του έργου "Παλιάτσοι" (Pagliacci) στη Μετροπόλιταν Όπερα (σύμφωνα με τον Pierre Key ήταν 4 Δεκεμβρίου, μια ημέρα μετά τον τραυματισμό του στην όπερα "Σαμψών και Δαλιδά") υπέστη κρυολόγημα και εμφάνισε βήχα και ένα «θαμπό πόνο στο πλευρό του». Έμοιαζε με σοβαρό επεισόδιο βρογχίτιδας. Ο γιατρός του Καρούζο Philip Horowitz, ο οποίος συνήθως θεράπευε τις ημικρανίες και τους πονοκεφάλους του καλλιτέχνη με μια πρωτόγονη μονάδα TENS (διαδερμικής ηλεκτρικής νευρικής διέγερσης), διέγνωσε "μεσοπλεύριο νευραλγία" και αποφάνθηκε ότι είναι σε θέση να εμφανιστεί στη σκηνή, αν και ο πόνος εξακολουθούσε να δυσχεραίνει την παραγωγή της φωνής του, τις αναπνοές αλλά και τις επί σκηνής κινήσεις του.
Η υγεία του Καρούζο επιδεινώθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια του νέου έτους. Βίωσε επεισόδια έντονου πόνου εξαιτίας της λοίμωξης και υποβλήθηκε σε επτά χειρουργικές επεμβάσεις για την αποστράγγιση του υγρού από το στήθος και τους πνεύμονες του. Επέστρεψε στη Νάπολη για να αναρρώσει από την πιο σοβαρή από τις εγχειρήσεις, κατά την οποία είχε αφαιρεθεί ένα πλευρό. Σύμφωνα με την Ντόροθυ, φάνηκε να ανακάμπτει, αλλά επέτρεψε στον εαυτό του να εξεταστεί από έναν όχι και τόσο έμπιστο τοπικό γιατρό και η κατάστασή του επιδεινώθηκε δραματικά μετά από αυτό. Οι αδελφοί Bastianelli, επιφανείς ιατροί ιδιοκτήτες κλινικής στη Ρώμη, συνέστησαν να αφαιρεθεί το αριστερό νεφρό του. Ήταν στο δρόμο του προς τη Ρώμη για να τους επισκεφθεί, αλλά, ενώ διανυκτέρευε στο ξενοδοχείο Vesuvio στη Νάπολη, χειροτέρευσε δραματικά και του χορηγήθηκε μορφίνη για να τον βοηθήσει να κοιμηθεί.
Ο Καρούζο απεβίωσε στο ξενοδοχείο λίγο μετά τις 09:00 π.μ., τοπική ώρα, στις 2 Αυγούστου 1921. Ήταν 48 ετών. Οι Bastianelli απέδωσαν την αιτία του θανάτου σε περιτονίτιδα που προέκυψε από θραύση διαφραγματικού αποστήματος. Ο βασιλιάς της Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ ΙΙΙ, άνοιξε τη Βασιλική εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου ντι Πάολα για την κηδεία του Καρούζο, την οποία παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι. Το ταριχευμένο σώμα του διατηρήθηκε σε γυάλινη σαρκοφάγο στο νεκροταφείο Del Pianto στη Νάπολη για μπορούν να τον βλέπουν οι προσερχόμενοι για προσκύνημα στη σορό του. Το 1929, η Ντόροθι σφράγισε μόνιμα τα λείψανα του σε περίτεχνο πέτρινο τάφο.
Ιστορική και μουσική σημαντικότητα
Στα 25 χρόνια της σταδιοδρομίας του, που καλύπτει τη χρονική περίοδο 1895-1920, ο Καρούζο πραγματοποίησε 863 εμφανίσεις στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης πριν πεθάνει σε ηλικία 48 ετών. Εν μέρει χάρη στις εξαιρετικά δημοφιλείς ηχογραφήσεις του, ο Καρούζο ήταν μία από τις πιο διάσημες προσωπικότητες της εποχής του και η φήμη του έχει παραμείνει μέχρι σήμερα.
Ήταν ένα από τα πρώτα παραδείγματα παγκόσμιας διασημότητας στα μέσα ενημέρωσης. Πέραν των ηχογραφήσεών του, το όνομα καρούζο έγινε γνωστό σε εκατομμύρια ανθρώπων μέσω των εφημερίδων, βιβλίων, περιοδικών, καθώς και των νέων τεχνολογιών των μέσων ενημέρωσης του 20ού αιώνα, του κινηματογράφου, του τηλεφώνου και του τηλεγράφου. Ο Καρούζο έκανε πολλές περιοδείες, τόσο με τη Μετροπόλιταν Όπερα όσο και από μόνος του, δίνοντας εκατοντάδες παραστάσεις σε όλη την Ευρώπη, τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική. Ήταν πελάτης του διαφημιστή Έντουαρντ Μπέρνεϊς (Edward Bernays), κατά τη διάρκεια της θητείας του τελευταίου, ως εκπροσώπου τύπου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπέβερλι Σιλς (Beverly Sills) σημείωσε σε συνέντευξή του: «Ήμουν σε θέση να το κάνω με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο και τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα είδη των βοηθημάτων. Η δημοτικότητα όμως που απολάμβανε ο Καρούζο χωρίς οποιαδήποτε βοήθεια αυτών των τεχνολογιών είναι εκπληκτική».
Οι βιογράφοι του Καρούζο Pierre key, Bruno Zirato και Stanley Τζάκσον αποδίδουν τη φήμη του όχι μόνο για στη φωνή και τη μουσική δεξιοτεχνία του, αλλά και σε μια δεινή επιχειρηματική λογική και στον ενθουσιώδη, από πλευράς του καλλιτέχνη, εναγκαλισμό των εμπορικών ηχογραφήσεων, που τότε βρίσκονταν στις απαρχές τους. Πολλοί τραγουδιστές όπερας της εποχής του Καρούζο είχαν απορρίψει την πραγματοποίηση παρόμοιων ηχογραφήσεων, λόγω της χαμηλής πιστότητας των πρώτων δίσκων. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των Αντελίνα Πάττι (Adelina Patti), Φραντσέσκο Ταμάνιο (Francesco Tamagno) και Νέλλι Μέλμπα (Nellie Melba), εκμεταλλεύτηκαν τη νέα τεχνολογία από τη στιγμή που περιήλθε σε γνώση τους το ύψος των οικονομικών απολαβών από τις αρχικές ηχογραφήσεις του τενόρου..
Ο Καρούζο πραγματοποίησε περισσότερες από 260 σωζόμενες ηχογραφήσεις στις ΗΠΑ για λογαριασμό της "Victor Talking Machine Company" (αργότερα RCA Victor) κατά την περίοδο 1904-1920 και κέρδισε εκατομμύρια δολάρια από δικαιώματα στις λιανικές πωλήσεις των δίσκων 78 στροφών. (Προηγουμένως, στην Ιταλία το 1902-1903, είχε πραγματοποιήσει πέντε ηχογραφήσεις για την "Gramophone & Typewriter Company", τη "Zonophone" και την Pathé Records). Είχε, επίσης, ακουστεί ζωντανά από τη Μετροπόλιταν Όπερα το 1910, όταν συμμετείχε στην πρώτη δημόσια ραδιοφωνική εκπομπή που μεταδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Καρούζο εμφανίστηκε επίσης σε δύο κινηματογραφικές ταινίες. Το 1918 έπαιξε διπλό ρόλο στην Αμερικανική ταινία του βωβού κινηματογράφου My Cousin για την Paramount Pictures. Αυτή η ταινία περιελάμβανε μια σεκάνς που τον απεικονίζει στη σκηνή ενώ ερμηνεύει την άρια Vesti la giubba από από την όπερα "Παλιάτσοι" (Pagliacci) του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Το επόμενο έτος ο Καρούζο ερμήνευσε τον χαρακτήρα του "Cosimo" σε μια άλλη ταινία, με τίτλο "The Splendid Romance". Ο παραγωγός Jesse Λάσκι κατέβαλε στον Καρούζο $ 100.000 για να εμφανιστεί σε καθεμιά από αυτές τις δύο ταινίες, αλλά το My Cousin σημείωσε παταγώδη αποτυχία στο box office ενώ η πολύ καλή παραγωγή "Romance" δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Ενώ ο Καρούζο τραγούδησε σε χώρους όπως η Λα Σκάλα στο Μιλάνο, το η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, το Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο, το θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης και το Teatro Colon στο Μπουένος Άιρες, ήταν επίσης ο κορυφαίος τενόρος της Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκη για 18 διαδοχικές σαιζόν. Ήταν στη Μ. Ο. το 1910, οπότε και ερμήνευσε τον ρόλο του Dick Johnson στην όπερα La fanciulla del West (Το κορίτσι της Δύσης) του Τζάκομο Πουτσίνι.
Η φωνή του Καρούζο εκτεινόταν έως το υψηλό Ντο στην ακμή της και μεγάλωσε σε ένταση και μεστότητα, καθώς μεγάλωνε. Τραγούδησε ευρύ φάσμα ρόλων, που κυμαίνονται από λυρικούς ως "σπίντο" (spinto), με δραματικά μέρη, του ιταλικού και γαλλικού ρεπερτορίου. Στο γερμανικό ρεπερτόριο, ο Καρούζο ερμήνευσε μόνο δύο ρόλους, του Assad (την όπερα του Καρλ Γκόλντμαρκ (Karl Goldmar) "Η βασίλισσα του Σαβά") και του Λόενγκριν (Lohengrin) του Ρίχαρντ Βάγκνερ, και τους δυο στα ιταλικά στο Μπουένος Άιρες το 1899 και 1901, αντίστοιχα.
Διακρίσεις
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Καρούζο έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις από μονάρχες, κυβερνήσεις και διάφορα πολιτιστικά όργανα των διαφόρων κρατών στα οποία τραγουδούσε. Ήταν επίσης αποδέκτης της διάκρισης της ιταλικής Ιπποσύνης. Το 1917 εξελέγη επίτιμο μέλος της "Phi Mu της Alpha Sinfonia", της εθνικής αδελφότητας των ατόμων που είχαν εμπλακεί με τη μουσική, του Ωδείου της Νέας Αγγλίας στη Βοστόνη. Ένα ασυνήθιστο βραβείο που τού απονεμήθηκε, ήταν όταν ονομάστηκε «επίτιμος αρχηγός της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης». Τού απονεμήθηκε, επίσης, μετά θάνατον το Βραβείο "Lifetime Achievement Grammy" (το 1987). Στις 27 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, η Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ εξέδωσε γραμματόσημο ονομαστικής αξίας 22 σεντς προς τιμήν του. Ψηφίστηκε στο περιοδικό Gramophone Hall of Fame 's το 2012. Ψηφίστηκε, επίσης στο Hall of Fame του περιοδικού "Gramophone Magazine" το 2012.
Ηχογραφήσεις
Όπως αναφέρει ο τραγουδιστής και συγγραφέας Τζων Πόττερ (John Potter, δείτε βιβλιογραφία), ο Καρούζο διέθετε φωνή "ανδροπρεπή και δυνατή, όμως γλυκιά και λυρική". Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι έγινε ένας από τους πρώτους μεγάλους κλασικούς αοιδούς που έκανε πολλές ηχογραφήσεις: Ο ίδιος και οι δίσκοι του βοήθησαν ο ένας τον άλλο για να προωθήσουν τη σταδιοδρομία του στις δυο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Πολλές από τις ηχογραφήσεις του έχουν παραμείνει συνεχώς διαθέσιμες από την πρώτη τους έκδοση, ενώ πολλοί από τους δίσκους έχουν γίνει ριμέικ και επανακυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια.
Οι πρώτες ηχογραφήσεις του Καρούζο κλείστηκαν από τον πρωτοπόρο στον τομέα Φρεντ Γκαίσμπεργκ (Fred Gaisberg) κυκλοφόρησαν σε τρεις χωριστούς δίσκους στο Μιλάνο κατά τον Απρίλιο, Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1902. Είχαν γίνει με συνοδεία πιάνου για τον πρόδρομο της HMV / EMI, "Gramophone & Typewriter Company". Τον Απρίλιο του 1903, έκανε επτά νέες ηχογραφήσεις, επίσης, στο Μιλάνο, για λογαριασμό της "Anglo-Italian Commerce Company" (AICC). Αυτές κυκλοφόρησαν σε δίσκους που φέρουν επισήμανση της εταιρείας "Zonophone". Ακολούθησαν τρεις ακόμη ηχογραφήσεις στο Μιλάνο για λογαριασμό της AICC τον Οκτώβριο. Αυτή τη φορά κυκλοφόρησαν με τη φίρμα της "Pathé Records" τόσο σ3ε κυλίνδρους όσο και σε δίσκους. Την 1η Φεβρουαρίου 1904, ο Καρούζο άρχισε να ηχογραφεί αποκλειστικά για τη "Victor Talking Machine Company" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ οι περισσότερες ηχογραφήσεις του για την American Recordings έγιναν σε στούντιο στη Νέα Υόρκη και στο Κάμντεν του Νιου Τζέρσεϊ, η "Victor" τον ηχογράφησε, επίσης, περιστασιακά στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Κάμντεν, την οποία η εταιρεία έκλεισε το 1917 λόγω της εξαίρετης ακουστικής της και μπορούσε να φιλοξενήσει μεγάλη ορχήστρα. Οι πρώτες ηχογραφήσεις του Καρούζο για λογαριασμό της "Victor" έγιναν το 1904 στην αίθουσα 826 στο του Κάρνεγκι Χωλ στη Νέα Υόρκη. Η τελευταία ηχογράφηση του Καρούζο πραγματοποιήθηκε στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Κάμντεν στις 16 Σεπτεμβρίου 1920, στην οποία τραγούδησε τα μέρη Domine Deus και Crucifixus της "Petite Messe solennelle" του Ροσίνι.
Στη δεκαετία του 1970, ο Τόμας Στόκαμ (Thomas G. Stockham) του Πανεπιστημίου της Γιούτα χρησιμοπο;ihse μια πρώιμη τεχνική ψηφιακής επανεπεξεργασίας που ονομάζεται "Soundstream" να επαναδημιουργήσει τις ηχογραφήσεις της "Victor", για λογαριασμό της εταιρείας RCA. Αυτές οι πρώτες προσπάθειες ψηφιοποίησης εκδόθηκαν εν μέρει σε LP, αρχής γενομένης από το 1976, και στη συνέχεια εκδόθηκαν πλήρεις από την RCA σε CD (το 1990 και ξανά το 2004). Άλλα πλήρη σύνολα των ηχογραφήσεων του Καρούζο σε νεότερες ψηφιακές αποκαταστάσεις εκδόθηκαν σε CD με την ετικέτα της "Pearl" και κατά την περίοδο 2000-2004 από τη "Naxos Records". Η Naxos κυκλοφόρησε ένα σύνολο δώδεκα δίσκων στους οποίους είχε γίνει remaster από τον διάσημο Αμερικανό μηχανικός αποκατάστασης ήχου Ουόρντ Μάρστον (Ward Marston). Η "Pearl" κυκλοφόρησε επίσης το 1993, ένα σετ από CD αφιερωμένα στην RCA για την ηλεκτρονικά επεξεργασμένη εκδοχή του αρχικού υλικού των δίσκων του Καρούζο. Οι ηχογραφήσεις του καλλιτέχνη είναι πλέον είναι τώρα διαθέσιμες στο Διαδίκτυο για ψηφιακές λήψεις. Οι πλέον δημοφιλείς λήψεις στο iTunes ήταν τα γνώριμα ιταλικά τραγούδια (καντσονέτες) "Santa Lucia" και "Ο Sole Mio".
Ο Καρούζο απεβίωσε πριν από την καθιέρωση της μεγαλύτερης πιστότητας ηλεκτρικής τεχνολογίας καταγραφής το 1925. Όλες οι ηχογραφήσεις έγιναν με τη χρήση της ακουστικής διαδικασίας, η οποία απαιτεί από τον καλλιτέχνη να τραγουδήσει μπροστά σε ένα μεταλλικό κέρατο ή χοάνη που αναμεταδίδει τον ήχο απευθείας σε έναν κύριο δίσκο (master record), ο οποίος χαράσσεται μέσω μιας βελόνης. Αυτή η διαδικασία είναι σε θέση να καταγράψει μόνο περιορισμένο εύρος των αποχρώσεων και της χροιάς που διαθέτει η φωνή του καλλιτέχνη. Οι ακουστικές ηχογραφήσεις του Καρούζο σε δίσκους 12-ιντσών περιορίστηκαν σε μέγιστη διάρκεια περίπου 4:30 λεπτά. Κατά συνέπεια, οι επιλογές που ηχογράφησε περιορίζονταν σε αυτές που θα μπορούσαν να υποστούν επεξεργασία, ώστε να καλύπτουν αυτόν τον χρονικό περιορισμό.
Πολυμέσα
<!--
-->
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Τενόροι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Πολυκάστανο Κοζάνης
thumb|250px|Ο Κλέψιος, το βουνό που υψώνεται πάνω από το Πολυκάστανο
Το Πολυκάστανο είναι ορεινό χωριό του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Κοζάνης. Το Πολυκάστανο ανήκει στον δήμο Τσοτιλίου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 174 κάτοικοι. Το παλαιότερο όνομα του Πολυκάστανου ήταν Κλεπίστι. Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι του Πολυκάστανου αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Γεώργιος Ίτζου Σύμφωνα με τα στατιστικά του Βούλγαρου Γεωγράφου και Εθνογράφου Βάσιλ Κάντσοφ, το χωριό το 1900 είχε πληθυσμό 250 Έλληνες Χριστιανούς.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Κρατική Δούμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Η Κρατική Δούμα ή Αυτοκρατορική Δούμα ρωσ. думать, που σημαίνει λόγος (να σκέφτεσαι, να εξετάζεις), ήταν η νομοθετική συνέλευση στα τέλη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η οποία συνεδρίαζε στο Ανάκτορο της Ταυρίδας στην Αγία Πετρούπολη. Συγκλήθηκε τέσσερις φορές μεταξύ του 1906 και της κατάρρευσης της Αυτοκρατορίας το 1917. Η Δούμα διαλύθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1917.
Ιστορικό πλαίσιο
Οι στρατιωτικές αποτυχίες (Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος 1904-5) οδήγησαν όχι μόνο σε όξυνση των λαϊκών αντιδράσεων, αλλά και στην αύξηση των καταπιεστικών μέτρων. Λίγο μετά την ήττα, η απόφαση για τη διάλυση των εργατικών συμβουλίων (Σοβιέτ), που είχαν για πρώτη φορά σχηματιστεί τότε και η σφαγή των διαμαρτυρόμενων για την οικονομική εξαθλίωση εργατών της Πετρούπολης (1905) συνέθεσαν τη νέα εικόνα των εσωτερικών αντιθέσεων στη ρωσική κοινωνία. Η ίδρυση την ίδια εποχή από τους εκπροσώπους των επαρχιακών συνελεύσεων (Ζέμστβο) του Συνταγματικού Δημοκρατικού Κόμματος (1905), που εξέφραζε τη μέση αστική τάξη της ρωσικής κοινωνίας, εξισορρόπησε μερικώς τον πολιτικό διάλογο, αλλά δεν αποδυνάμωσε τις κοινωνικές συγκρούσεις. μικρογραφία|αριστερά|Η ομιλία του Κόμη Κοκοφτσόφ στην Δούμα Ευρισκόμενος υπό πίεση από την Ρωσική Επανάσταση του 1905, στις 6 Αυγούστου 1905, ο Σεργκέι Βίτε (διορισμένος από τον Νικόλαο Β΄ για να διαχειριστεί τις διαπραγματεύσεις ειρήνης με την Ιαπωνία) εξέδωσε ένα μανιφέστο για την σύγκληση της Δούμας, σκέφτηκε αρχικά να είναι ένα καθαρά συμβουλευτικό όργανο. Στο μετέπειτα Μανιφέστο του Οκτωβρίου, ο Τσάρος δεσμεύτηκε να θεσπίσει διευρυμένες πολιτικές ελευθερίες, που να παρέχουν ευρεία συμμετοχή στην νέα “Κρατική Δούμα”, και να δίνουν στην Δούμα νομοθετικές και εποπτικές εξουσίες. Η Κρατική Δούμα επρόκειτο να είναι η κάτω βουλή του κοινοβουλίου και το Κρατικό Συμβούλιο της Αυτοκρατορικής Ρωσίας ή άνω βουλή.
Ωστόσο, ο Νικόλαος Β΄ ήταν αποφασισμένος να διατηρήσει την απολυταρχική εξουσία του (την οποία κληρονόμησε). Στις 23 Απριλίου 1906 ( παλαιό ημερολόγιο), ο Τσάρος δημοσίευσε τους Θεμελιώδεις Νόμους (Σύνταγμα), οι οποίοι του έδιναν τον τίτλο του “ανώτατου αυτοκράτορα”. Αν και κανένας νόμος δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την συγκατάθεση της Δούμας, ούτε η Δούμα μπορούσε να περάσει νόμους χωρίς την έγκριση του κυριαρχούμενου από ευγενείς Κρατικού Συμβουλίου (το μισό του οποίου διοριζόταν κατευθείαν από τον Τσάρο), και ο Τσάρος ο ίδιος διατηρούσε το δικαίωμα του βέτο. Οι νόμοι όριζαν ρητά ότι οι υπουργοί δεν μπορούσαν να διοριστούν από, και δεν ήταν υπεύθυνοι προς, την Δούμα, αρνούμενοι έτσι την υπεύθυνη διακυβέρνηση σε εκτελεστικό επίπεδο. Επιπλέον, ο Τσάρος είχε την εξουσία να διαλύσει την Δούμα και να ανακοινώσει νέες εκλογές, όποτε ήθελε· το άρθρο 87 του επέτρεπε να περάσει προσωρινούς (έκτακτης ανάγκης) νόμους με διατάγματα. Όλες αυτές οι εξουσίες και τα προνόμια εξασφάλιζαν ότι, στην πράξη, η Κυβέρνηση της Ρωσίας συνέχιζε να είναι μια μη-επίσημα Απόλυτη Μοναρχία. Ήταν σε αυτό το πλαίσιο που η πρώτη Δούμα κήρυξε την έναρξη τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 27 Απριλίου.
Πρώτη Δούμα
Η Δούμα λειτούργησε μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 1906, με λίγη επιτυχία. Ο Τσάρος και ο πιστός του Πρωθυπουργός Ιβάν Γκορεμίκιν ήταν πρόθυμοι να την κρατήσουν υπό έλεγχο, και απρόθυμοι να μοιραστούν την εξουσία· η Δούμα, από την άλλη πλευρά, ήθελε συνέχιση της μεταρρύθμισης, περιλαμβανομένης της εκλογικής μεταρρύθμισης, και, πιο έντονα, την αγροτική μεταρρύθμιση. Ο Σεργκέι Μουρόμτσεφ, καθηγητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, εξελέγη Πρόεδρος. Ο Λεβ Ουρούσοφ εκφώνησε μια περίφημη ομιλία. Φοβισμένος από αυτόν τον φιλελευθερισμό, ο Τσάρος διέλυσε την Δούμα στις 8 Ιουλίου. Την ίδια ημέρα, ο Πιότρ Στολίπιν διορίστηκε νέος Πρωθυπουργός.
Απογοητευμένοι, ο Πάβελ Μιλιουκόφ και περίπου 200 βουλευτές, κυρίως από το φιλελεύθερο κόμμα των Καντέτ πήγαν στο Βίμποργκ, τότε τμήμα της Ρωσικής Φινλανδίας, για να συζητήσουν την πορεία προς τα μπρος. Από εκεί, δημοσίευσαν την Μανιφέστο του Βίμποργκ, η οποία καλούσε σε πολιτική ανυπακοή. Αφού αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον λαό, τελείωσε με την σύλληψή και τον αποκλεισμό τους από μελλοντικές εκλογές της Δούμας. Αυτό, μεταξύ άλλων, βοήθησε να ανοίξει ο δρόμος για μια εναλλακτική συγκρότηση για την Δεύτερη Δούμα.
Δεύτερη Δούμα
Η Δεύτερη Δούμα (20 Φεβρουαρίου 1907 έως 3 Ιουνίου 1907) ήταν εξ ίσου βραχύβια. Ένα από τα νέα μέλη ήταν ο Βλαντιμίρ Πουρίσκεβιτς, που αντιμάχονταν σθεναρά το Μανιφέστο του Οκτωβρίου. Οι Μπολσεβίκοι και οι Μενσεβίκοι (δηλαδή, οι δύο φατρίες του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος) και οι Σοσιαλ-Επαναστάτες όλοι εγκατέλειψαν την πολιτική του μποϋκοτάζ των εκλογών για την Δούμα, και συνεπώς κέρδισαν έναν αριθμό εδρών. Οι Καντέτ (από αυτό τη σημείο το πιο μετριοπαθές και κεντρώο κόμμα), βρέθηκαν να υπερτερούν δύο προς ένα από τους πιο ριζοσπάστες ομολόγους τους. Ακόμα κι έτσι, ο Στολίπιν και η Δούμα δεν θα μπορούσαν να οικοδομήσουν μια σχέση εργασίας, όντας διαιρεμένοι στα θέματα της δήμευσης της γης (το οποίο οι σοσιαλιστές και, σε μικρότερο βαθμό, οι Καντέτ στήριζαν, αλλά ο Τσάρος και ο Στολίπιν αντιμάχονταν αποφασιστικά) και στην βάναυση συμπεριφορά του Στολίπιν απέναντι στον νόμο και την τάξη.
Την 1η Ιουνίου 1907, ο πρωθυπουργός Πιότρ Στολίπιν κατηγόρησε τους σοσιαλ-δημοκράτες για προετοιμασία ένοπλης εξέγερσης και απαίτησε από την Δούμα να αποκλείσει 55 σοσιαλ-δημοκράτες από τις συνεδριάσεις της Δούμας και να αφαιρέσει σε 16 από αυτούς την βουλευτική ασυλία. Όταν αυτό το τελεσίγραφο απορρίφθηκε από την Δούμα, την διέλυσε στις 3 Ιουνίου με ένα ουκάζιο (αυτοκρατορικό διάταγμα), γεγονός που έμεινε γνωστό σαν Πραξικόπημα του Ιουνίου 1907. [[Αρχείο:Stolypin by Repin.jpg|μικρογραφία|δεξιά|Στολίπιν, του Ρέπιν]] Ο Τσάρος ήταν απρόθυμος να απαλλαγεί από το σύστημα της Κρατικής Δούμας, παρά τα προβλήματα. Αντίθετα, χρησιμοποιώντας τις εξουσίες έκτακτης ανάγκης, ο Στολίπιν και ο Τσάρος άλλαξαν τον εκλογικό νόμο και έδωσαν μεγαλύτερη εκλογική αξία στις ψήφους των γαιοκτημόνων και των ιδιοκτητών ακινήτων της πόλης, και μικρότερη αξία στις ψήφους της αγροτιάς, τους οποίους κατηγόρησε ότι είναι “παραπλανημένοι”, και, στην διαδικασία, καταστροφής των Θεμελιωδών του Νόμων (Συντάγματος).
Τρίτη Δούμα
μικρογραφία|αριστερά|Ο Κόμης Κοκοφτσόφ Αυτό εξασφάλιζε ότι η τρίτη Δούμα (1907 – Ιούνιος 1912) θα κυριαρχείτο από ευγενείς, γαιοκτήμονες και επιχειρηματίες. Το σύστημα διευκόλυνε καλύτερα την συνεργασία, αν και μετά βίας ιδανική, μεταξύ της Κυβέρνησης και της Δούμας· κατά συνέπεια, η Δούμα διήρκησε μια πλήρη πενταετή θητεία, και πέτυχε 200 νομοθετήματα και την ψήφιση 2.500 περίπου νόμων. Λόγω της περισσότερο ευγενούς και Μεγαλορώσικης σύνθεσής της, στην τρίτη Δούμα, όπως στην πρώτη, δόθηκε επίσης το παρατσούκλι, “Η Δούμα των Λόρδων και Λακέδων” ή “Η Δούμα του Αφέντη”. Το κόμμα των Οκτωβριστών ήταν το μεγαλύτερο, με περίπου το ένα τρίτο του συνόλου των βουλευτών. Αυτή Δούμα, λιγότερο ριζοσπαστική και περισσότερο συντηρητική, έκανε σαφές ότι το νέο εκλογικό σύστημα θα δημιουργούσε συνεχώς ελεγχόμενη από γαιοκτήμονες Δούμα, η οποία με την σειρά της θα είναι σε πλήρη υποταγή στον Τσάρο, σε αντίθεση με τις δύο πρώτες Δούμες.
Όσον αφορά την νομοθεσία, η Δούμα υποστήριξε την βελτίωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ρωσίας, τα σχέδια του Στολίπιν για αγροτική μεταρρύθμιση και τα βασικά μέτρα κοινωνικής πρόνοιας. Η εξουσία των μισητών κυβερνητών γης του Νικολάου Β΄ μειωνόταν σταθερά. Στήριξε επίσης πιο οπισθοδρομικούς νόμους, ωστόσο, όπως στο ζήτημα της αυτονομίας και του εκρωσισμού της Φινλανδίας, με τον φόβο της διάλυσης της Αυτοκρατορίας να επικρατεί. Ο Στολίπιν δολοφονήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1911 και αντικαταστάθηκε από τον Υπουργό του των Οικονομικών Βλαντιμίρ Κοκοφτσόφ. Αυτό διευκόλυνε τον Κόμη Κοκοφτσόφ να εξισορροπεί τον προϋπολογισμό συνεχώς και επιπλέον να ξοδεύει για παραγωγικούς σκοπούς.
Τέταρτη Δούμα
μικρογραφία|δεξιά|Αλέξανδρος Κερένσκι Η Τέταρτη Δούμα του 1912-1917 ήταν επίσης περιορισμένης πολιτικής επιρροής. Υπήρχε ένα πολλά υποσχόμενο νέο μέλος, ο Αλέξανδρος Κερένσκι, αλλά επίσης και ο Ρομάν Μαλινόφσκι, ένας Μπολσεβίκος. Τον Μάρτιο του 1913, οι Οκτωβριστές με ηγέτη τον Αλεξάντρ Γκουτσκόφ, Πρόεδρο της Δούμα, ανέθεσαν μια έρευνα για τον Γκριγκόρι Ρασπούτιν για να ερευνήσει τους ισχυρισμούς ότι είναι χλιστής. Το πρώτο κόμμα σε δύναμη, οι Οκτωβριστές, διασπάστηκε σε τρία τμήματα. μικρογραφία|αριστερά|Αλεξάντρ Γκουσκόφ Την παραμονή του πολέμου η κυβέρνηση και η Δούμα γυρόφερναν ο ένας τον άλλο σαν αναποφάσιστοι παλαιστές, με καμιά πλευρά ικανή να κάνει μια σαφή κίνηση. Την 1η Ιουλίου 1914, ο Τσάρος πρότεινε η Δούμα να υποβιβαστεί σε απλώς συμβουλευτικό όργανο. Ο πόλεμος έκανε τα πολιτικά κόμματα πιο συνεργάσιμα και στην πράξη συγκροτημένα σε ένα κόμμα. Όταν ο Τσάρος ανήγγειλε ότι φεύγει για το μέτωπο στο Μογκίλεβ, σχηματίστηκε το Προοδευτικό Μπλοκ, από τον φόβο ότι θα αυξανόταν η επιρροή του Ρασπούτιν πάνω στην τσαρίνα Αλεξάνδρα. μικρογραφία|δεξιά|Η τέταρτη Κρατική Δούμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Τον Αύγουστο του 1914 προσέφερε εθελοντικά τη διάλυσή της ως το τέλος του πολέμου. Ωστόσο, τα παλαιά της μέλη δυσαρεστούνταν όλο και περισσότερο με τον τσαρικό έλεγχο των στρατιωτικών και άλλων υποθέσεων και έτσι απαίτησαν την επαναφορά της, την οποία ο Νικόλαος Β΄ παραχώρησε το Αύγουστο του 1915. Όταν ο Τσάρος αρνήθηκε το κάλεσμά της για την αντικατάσταση του υπουργικού του συμβουλίου με το “Υπουργείο Εθνικής Εμπιστοσύνης”, οι μισοί περίπου βουλευτές σχημάτισαν το “ Προοδευτικό Μπλοκ”, το οποίο το 1917 έγινε το κέντρο της πολιτικής αντίστασης.
Η Δούμα συγκλήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1916, αφού αντικαταστάθηκε ο 76χρονος Ιβάν Γκορεμίκιν από τον Μπορίς Στούρμερ, σαν πρωθυπουργός. Οι βουλευτές απογοητεύτηκαν όταν έκανε την ομιλία του ο Στούρμερ. Λόγω του πολέμου, είπε, δεν ήταν ώρα για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Για πρώτη φορά στην ζωή του ο Τσάρος έκανε επίσκεψη στο Ανάκτορο της Ταυρίδας, πράγμα που έκανε πρακτικά αδύνατο να σφυρίξουν τον νέο πρωθυπουργό.
Την 1η Νοεμβρίου 1916 (παλαιό ημερολόγιο) η κυβέρνηση του Στούρμερ δέχτηκε επίθεση από τον Πάβελ Μιλιουκόφ στην Κρατική Δούμα, για την μη σύγκλησή της από τον Φεβρουάριο. Στην ομιλία του μίλησε για “Σκοτεινές Δυνάμεις”, και τόνισε πολλές κυβερνητικές αποτυχίες με την περίφημη ερώτηση “Πρόκειται για βλακεία ή προδοσία;”. Ο Κερένσκι αποκάλεσε τους υπουργούς “πληρωμένους δολοφόνους” και “δειλούς” και είπε ότι “καθοδηγούνταν από τον ποταπό Γκρίσκα Ρασπούτιν !”
Για τους Οκτωβριστές και τους Καντέτ, τους φιλελεύθερους στο κοινοβούλιο, ο Ρασπούτιν, ο οποίος πίστευε στην απολυταρχία και την απόλυτη μοναρχία, ήταν ένα από τα κύρια εμπόδια. Οι πολιτικοί προσπάθησαν να φέρουν την κυβέρνηση υπό τον έλεγχο της Δούμας. “Για την Οχράνα ήταν προφανές στο τέλος του 1916 ότι το φιλελεύθερο πρόγραμμα της Δούμας ήταν περιττό, και ότι οι μόνες δύο επιλογές που απέμεναν ήταν καταστολή ή κοινωνική επανάσταση”.
Κατά την Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, μια ομάδα μελών της Δούμας σχημάτισε την προσωρινή Επιτροπή. Ο Γκουσκόφ, μαζί με τον Βασίλι Σούλγκιν, πήγαν στο αρχηγείο στρατού κοντά στο Πσκοβ να πείσουν τον Τσάρο να παραιτηθεί. Η επιτροπή έστειλε επιτρόπους να αναλάβουν υπουργεία και άλλους κυβερνητικούς θεσμούς, εκδιώκοντας τους διορισμένους από τον Τσάρο υπουργούς και αργότερα σχημάτισαν την προσωρινή Κυβέρνηση υπό τον Γκεόργκι Λβοφ.
Το τέλος
Οι περιορισμοί που εξαρχής τέθηκαν στη δραστηριότητα της Δούμα καθώς και οι έκτακτες περιστάσεις μέσα στις οποίες έδρασε (Παγκόσμιος πόλεμος, Επανάσταση) απέδωσε ελάχιστα στον μετασχηματισμό του απαρχαιωμένου καθεστώτος της Ρωσίας σε ένα πιο σύγχρονο, δυτικού τύπου.
Γιάννης Πλαπούτας
Ο Γιάννης Πλαπούτας (13 Σεπτεμβρίου 1913- 11 Μαΐου 1996) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, αγωνιστής της Αντίστασης και πολιτικός. Ήταν πολιτευτής με την ΕΔΑ.
Ξεκίνησε τη συνδικαλιστική του δράση τη δεκαετία του 1930, από το χώρο των μυλεργατών στην Πάτρα. Για τη δράση του υπέστη φυλακίσεις και διώξεις. Το 1946 ήταν αντιπρόσωπος στο συνέδριο της ΓΣΕΕ.
Εξελέγη μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ. Το 1958 εξελέγη βουλευτής στην Αχαΐα με την ΕΔΑ, ωστόσο με δικαστική απόφαση στερήθηκε τη βουλευτική του ιδιότητα, τον Ιούνιο του 1958.
Στη διάρκεια της χούντας, έζησε εξόριστος στο Παρθένι Λέρου. Αργότερα ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση, μέσω της εφημερίδας "Φωνή των Εργαζόμενων" και της Ενιαίας Συνδικαλιστικής Αντιδικτατορικής Κίνησης (ΕΣΑΚ). Το 1974 κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές στην Αχαΐα με την "Ενωμένη Αριστερά", αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 5.383 ψήφους.
Πέθανε το 1996 και κηδεύτηκε στις 15 Μαΐου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας
Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1832)
Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ήταν συνθήκη που υπογράφηκε στο Λονδίνο στις 7 Μαΐου 1832, ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Ρωσία και τη Γαλλία.
Η συνθήκη ήταν συνέχεια του Πρωτοκόλλου του 1830 και καθόριζε τα σύνορα ανάμεσα σε Ελλάδα και Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί έπαιρναν σαν αποζημίωση 40 εκατομμύρια γρόσια, επιδίκαζε στην Ελλάδα τη Λαμία αλλά αρνούνταν την ένταξη στο ελληνικό κράτος της Κρήτης και της Σάμου.
Αναφορές
Λονδινου 1832 Λονδινου 1832 Λονδινου 1832 Λονδινου 1832 Πρωτοκολλο του Λονδινου (1832)
Κωνσταντίνος Ράλλης (λόγιος)
Ο Κωνσταντίνος Ράλλης ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Σπάρτη. Εκπαιδεύτηκε στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης και έγινε μέλος των οικείων του Καρδινάλιου Ροδολφίου. «Καλός και συνετώτατος» λέει ο Σοφιανός ότι ήταν.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Σπαρτιάτες
Πέδρα Μπαντέζο
Η Πέδρα Μπαντέζο (πορτογαλικά: Pedra Badejo) είναι μια πόλη του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Σάντα Κρουζ. Έχει πληθυσμό 10.700 κατοίκων (2005).
Γεωγραφία
Η Πέδρα Μπαντέζο βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και κεντρικά του Δήμου Σάντα Κρουζ. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Σάντα Κρουζ και της Ποϊλαοσίνο και βορειοδυτικά της Φαζέντα.Βρίσκεται σε συντεταγμένες 15°08′15″Β 23°32′00″Δ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
πεδρα πεδρα
Πλάους
Το Πλάους (ιταλικά: Plaus,, γερμανικά: Plaus, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Τίγρης (αποσαφήνιση)
Η λέξη τίγρης μπορεί να αναφέρεται:
Νίκη Ρέντη
Η Νίκη Ρέντη (επίσημη ονομασία: Αθλητικός Όμιλος Φιλάθλων Απόλλωνος Ρέντη «Νίκη Ρέντη») είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη Ρέντη. Προήλθε το 1970, έπειτα από τη συνένωση της "Α.Ε. Ρέντη" και του "Π.Α.Ο. Απόλλων Ρέντη" και επίσημο έτος ίδρυσης είναι το 1972, όποτε και στις 19/1/1972 εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο το νέο καταστατικό του. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το λευκό και έμβλημά του η θεά της ελληνικής μυθολογίας Νίκη. Δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο, ενώ στο παρελθόν διέθετε και τμήμα πετοσφαίρισης. Η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Πειραιά και αυτό το διάστημα αγωνίζεται στην Α' κατηγορία.
Ποδοσφαιρικό τμήμα
Κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της Νίκη Ρέντη μέχρι σήμερα είναι οι 3 συνεχείς συμμετοχές της (1981-82, 1982-83 και 1983-84) στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, ως τρίτη κατηγορία την πρώτη και ως τέταρτη τις επόμενες δύο αντίστοιχα. Επίσης, έχει κατακτήσει 2 φορές (1974-75 και 1982-83) το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Πειραιά και 3 φορές (1979-80, 1981-82 και 1989-90) υπήρξε φιναλίστ της διοργάνωσης.
Την περίοδο 2011-12 έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιά, όπου και αποτελεί την τελευταία μεγάλη διάκριση στο θεσμό. Από την περίοδο 2014-15 μέχρι και την περίοδο 2017-18 αγωνίστηκε στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιά, Α' Κατηγορία.
Από την ομάδα έχουν αναδειχθεί αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές, μεταξύ των οποίων οι Τόλης Τσιρογιάννης, Χρήστος Χατζησκουλίδης, Δημήτρης Ναλιτζής κ.α.
Τμήμα Πετοσφαίρισης
Ένας εκ των ιδρυτών του τμήματος πετοσφαίρισης της Νίκης Ρέντη υπήρξε ο Σταύρος Μελισσουργός, ο οποίος διετέλεσε χρέη Γενικού Γραμματέα από την ίδρυση του συλλόγου. Το τμήμα πετοσφαίρισης της Νίκης Ρέντη συγχωνεύτηκε το 1993 με τον «Α.Γ.Σ. Ρέντη» και δημιούργησαν την «'''Α.Ε. Ρέντη 1993'''». Η Α.Ε. Ρέντη 1993 αρχικά διέθετε μόνο τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών. Το 2009 δημιούργησε τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών και σήμερα διαθέτει και τμήματα καλαθοσφαίρισης. Τα τμήματα πετοσφαίρισης της Α.Ε. Ρέντη αγωνίζονται στις διοργανώσεις της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Αττικής και τα τμήματα καλαθοσφαίρισης στις διοργανώσεις της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1972 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Λεωνίδας (όνομα)
Ετυμολογία του ονόματος
Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό όνομα Λεωνίδας, από τη λέξη λέων «λιοντάρι» και το δωρικό επίθημα -ίδας (ιωνικό -ίδης), που δηλώνει καταγωγή, το όνομα σημαίνει «γιος ή απόγονος του λέοντα ή του Λέοντα» (πρβλ. Πέλοψ: Πελοπίδας, Πελοπίδης· Δαναός: Δαναΐδης· ήδη στον Όμηρο, Πρίαμος: Πριαμίδης κτλ.). Ο παππούς του Λεωνίδα ήταν ο βασιλιάς της Σπάρτης Λέων. Το αρχαιοελληνικό (ήδη μυκηναϊκό ανθρωπωνύμιο re-wo «Λέων») από το *λέFοντ-, αβέβαιου ετύμου.
Διάδοση του ονόματος
Όνομα βασιλιάδων της αρχαίας Σπάρτης, με γνωστότερο τον Λεωνίδα (508–480 π.Χ.), που πολέμησε κατά των Περσών στις Θερμοπύλες. Στην ιωνική το όνομα εμφανίζεται με τον τύπο Λεωνίδης. Επίσης, αναφέρεται και ο τύπος Λεωνίδιος. Σήμερα, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Λεωνίδας παρουσιάζεται ως 116ο πιο συχνό όνομα (40ο ανάμεσα στα αντρικά).
Ονομαστική εορτή
Λεωνίδης, επίσκοπος Αθηνών στις 15 Απριλίου
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από την ιστορία
Γεώργιος Καλαμίδας
Ο Γεώργιος Καλαμίδας ( 1944 - 2 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας δικαστικός.
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1944. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1967. Στο δικαστικό σώμα εισήλθε το 1972, ως έμμισθος πάρεδρος του Πρωτοδικείου Αθηνών. Το 1974 έγινε Πρωτοδίκης και το 1985 πρόεδρος Πρωτοδικών. Το 1990 προήχθη σε Εφέτη, το 2002 σε πρόεδρο Εφετών και το 2004 έγινε αρεοπαγίτης. Στις 3 Ιουλίου 2009 επελέγη πρόεδρος του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία έμεινε ως τις 30 Ιουνίου 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου
Δουκάτο του Μαγδεβούργου
Το Δουκάτο του Μαγδεμβούργου (γερμανικά: Herzogtum Magdeburg) ήταν επαρχία του Μαργραβινάτου του Βρανδεμβούργου από το 1680 έως το 1701 και επαρχία του Γερμανικού Βασιλείου της Πρωσίας από το 1701 έως το 1807.
Αντικατέστησε την Αρχιεπισκοπή του Μαγδεμβούργου μετά την εκκοσμίκευση του από το Βραδεμβούργο. Οι πρωτεύουσες του Δουκάτου ήταν το Μαγδεβούργο και το Χάλλε, ενώ το Μπέργκ ήταν μια άλλη σημαντική πόλη. Διαλύθηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντων Πολέμων το 1807, το έδαφός του έγινε μέρος της επαρχίας της Σαξονίας το 1815.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ομπρέλα
Ομπρέλα ονομάζεται το αντικείμενο το οποίο χρησιμεύει για την προστασία από τον ήλιο ή τη βροχή. Η ομπρέλα που χρησιμεύει για την προστασία από τον ήλιο επίσης λέγεται αλεξήλιο ή παρασόλι και η ομπρέλα που χρησιμοποιείται για την προστασία από τη βροχή επίσης ονομάζεται αλεξιβρόχιο. Η ομπρέλα αποτελείται από ένα ευθύγραμμο ξύλινο, πλαστικό ή μεταλλικό άξονα, πάνω στην άκρη του οποίου στερεώνονται ακτίνες, οι οποίες στηρίζουν ύφασμα, το οποίο προσφέρει σκιά ή εμποδίζει τη βροχή. Οι ομπρέλες μπορεί να είναι φορητές ή στερεωμένες σε μόνιμες ή ημιμόνιμες κατασκευές. Χαρακτηριστικό τους είναι ότι για να τις χρησιμοποιήσει κανείς τις ανοίγει, έτσι ώστε να γίνεται πλήρης έκταση τους υφάσματος, ενώ μετά τη χρήση κλείνονται, ώστε να μην καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο και να μη κινδυνεύουν από τον αέρα.
Οι ομπρέλες συνήθως προορίζονται να είναι σταθερές σε βάσεις όπου χρησιμοποιούνται σε ανοικτούς και αίθριους χώρους ή σαν έπιπλα εξωτερικού χώρου. Οι ομπρέλες κυρίως είναι φορητές συσκευές. Οι ομπρέλες ηλίου χρησιμοποιούνται περιστασιακά κατά τους θερινούς μήνες στην Ελλάδα. Τέλος, η ομπρέλα μπορεί να θεωρηθεί ως εξάρτημα ενδυμασίας.
Τις ομπρέλες τις διακρίνουμε σε σταθερές (με μόνιμη βάση) και σε φορητές. Ένας άλλος διαχωρισμός που μπορεί να γίνει είναι σε ομπρέλες ήλιου και σε ομπρέλες βροχής. Τέλος μπορούν να διαχωριστούν σε ατομικές και επαγγελματικές ομπρέλες.
Ετυμολογία
Η λέξη ομπρέλα είναι δάνειο από το ιταλ. ombrella, το οποίο ανάγεται στο λατινικό umbra = σκιά.
Πηγές
Κατηγορία:Αξεσουάρ Κατηγορία:Βροχή Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός