cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1991–92
2ος όμιλος
1. Α.Ε. Χατζηκυριακείου* 40 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) 2. ΑΟΑΔ* 40 β. (προβιβάστηκε στην Α' κατηγορία) Υποβιβάστηκαν στην Γ' κατηγορία: ΑΕΚ Παλ. Κοκκινιάς, Θύελλα Κορυδαλλού, Πίνδος.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1991-1992
Ντόμπαρτσε
Το Ντόμπαρτσε (σλαβομακεδονικά: Добарце, αλβανικά: Dobërcë) είναι χωριό στο δήμο Ζέλινο στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 1695 κατοίκους. Οι εθνοτικές ομάδες στο χωριό περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Αλβανικές κοινότητες στη Βόρεια Μακεδονία
Κύριλλος Α΄ Ιεροσολύμων
Ο Κύριλλος Α΄ Ιεροσολύμων (313 - 386) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Ιερουσαλήμ και, σύμφωνα με την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία, Πατέρας της Εκκλησίας με σημαντικό συγγραφικό έργο. Σύμφωνα με τον Κατάλογο Πατριαρχών Ιεροσολύμων κατατάσσεται 41ος στη σειρά διαδοχής του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ύστερα από τον Μάξιμο Γ΄ και πριν από τον Ιωάννη Β΄. Ο Κύριλλος, τυπικά ήταν ομοιουσιανός έχοντας, όμως, ορθόδοξη θεολογία.
Η ζωή του
Η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 18 Μαρτίου.
Έργα
Τα έργα του περιέχονται στην Patrologia Graeca του Migne, τόμος 33, στήλες 331-1180.
Υποσημειώσεις
Κύριλλος Α Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κυριλλος Α Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
2393 Σουζούκι
Ο Σουζούκι (Suzuki) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,766. Ανακαλύφθηκε το 1955 από τη Γαλλίδα αστρονόμο Μαργκερίτ Λωζιέ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιάπωνα αστρονόμου Κεϊσίν Σουζούκι.
Εξαιτίας και της σημαντικής εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Σουζούκι κατά το αφήλιό του φθάνει μέχρι τα εξώτατα όρια (δηλαδή τα προς τον Δία) της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σουζούκι εκτιμάται σε 48,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0471. Ο Σουζούκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 11,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σουζουκι
Κιάφα
Η Κιάφα (σλαβομακεδονικά: Ќафа, αλβανικά: Qafë) είναι χωριό στο δήμο Γκόστιβαρ στη Βόρεια Μακεδονία. Το όνομα του χωριού προέρχεται από την αλβανική λέξη qafë, που σημαίνει «λαιμός».
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 5 κατοίκους. Οι εθνοτικές ομάδες στο χωριό περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Αλβανικές κοινότητες στη Βόρεια Μακεδονία
Νικ Γκρίφιν
Ο Νικ Γκρίφιν (Nick Griffin, Λονδίνο, 1 Μαρτίου 1959) είναι Άγγλος πολιτικός, που ήταν αρχηγός του ακροδεξιού Βρετανικού Εθνικού Κόμματος από το 2010 ως την αποπομπή του, το 2014.
Το 1999 έγινε αρχηγός του κόμματος, παίρνοντας τη θέση του Τζον Τύνταλ, ο οποίος ήταν και ο ιδρυτής του. Θέλησε να δώσει στο κόμμα μια νέα εικόνα, αφαιρώντας από τις δημόσιες εμφανίσεις σύμβολα που παρέπεμπαν στο ναζισμό (τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί από τον προκάτοχό του).
Στις Ευρωεκλογές του 2009, είχε εκλεγεί ευρωβουλευτής με το κόμμα του και είχε εκπροσωπήσει τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τον άλλο ευρωβουλευτή του κόμματός του Άντριου Μπρονς.
To 2014 ήρθε σε ρήξη με το BNP, και πλέον είναι επικεφαλής του Κόμματος Βρεττανικής Ενότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Αρνητές του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Ευρωβουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου
Όνειρο Θερινής Νυκτός
To Όνειρο Θερινής Νυκτός (αγγλικά: A Midsummer Night's Dream) είναι ρομαντική κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Περιγράφει τις περιπέτειες τεσσάρων νεαρών Αθηναίων και μιας ομάδας ερασιτεχνών ηθοποιών, τη σχέση τους με το Δούκα και τη Δούκισσα της Αθήνας, Θησέα και Ιππολύτη, και με τα ξωτικά ενός δάσους κάτω από το φεγγάρι. Είναι ένα από τα γνωστότερα και πιο πολυπαιγμένα έργα του Σαίξπηρ σε όλο τον κόσμο.
Πηγές
Δεν υπάρχουν γνωστές πηγές για την ίδια την υπόθεση του έργου, αν και τα πρόσωπα που συμμετέχουν σε αυτό έχουν ρίζες σε κλασικά λογοτεχνικά έργα, όπως η ιστορία του Πύραμου και της Θίσβης (Μεταμορφώσεις, Οβίδιος). Ο Λύσανδρος ήταν επίσης προσωπικότητα στην αρχαία Ελλάδα, όπως και ο Θησέας, βασιλιάς της Αθήνας, και η γυναίκα του, Ιππολύτη, αρχικά Βασίλισσα των Αμαζόνων.
Υπόθεση του έργου
Συνδετικός κρίκος στις τρεις ιστορίες που παρουσιάζονται είναι οι γάμοι του Δούκα της Αθήνας Θησέα και της Βασίλισσας των Αμαζόνων, Ιππολύτης. Στην αρχική σκηνή, η Ερμία αρνείται να συμβιβαστεί με την επιθυμία του πατέρα της να την παντρέψει με το Δημήτριο. Ο πατέρας της όμως μπροστά στο Θησέα επικαλείται έναν αρχαίο αθηναϊκό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η κόρη πρέπει να παντρευτεί το μνηστήρα που διάλεξε ο πατέρας της, αλλιώς αντιμετωπίζει ποινή θανάτου ή ισόβια υπηρεσία στη θεά Αρτέμιδα.
Έτσι, η Ερμία και ο αγαπημένος της, Λύσανδρος, αποφασίζουν να κλεφτούν και να διαφύγουν τη νύχτα μέσα από το δάσος. Η Ερμία εμπιστεύεται το σχέδιο στην καλύτερη φίλη της, Ελένη, η οποία όμως το μαρτυράει στο Δημήτριο για να κερδίσει την εύνοιά του και να τη διαλέξει. Οι δυο τους ακολουθούν τους δυο αγαπημένους, που ανυποψίαστοι κοιμούνται στο δάσος.
Εν τω μεταξύ, στο δάσος καταφτάνουν ο Βασιλιάς των Ξωτικών Όμπερον και η βασίλισσα Τιτάνια, οι οποίοι έχουν τσακωθεί, γιατί η Τιτάνια αρνείται να δώσει για "ιππότη" στον Όμπερον έναν ακόλουθό της. Ο Όμπερον θέλει να την εκδικηθεί κι έτσι προσλαμβάνει τον σκανδαλιάρη Πακ (ή Πουκ, σε παλαιότερες εκδοχές) για να βρει ένα λουλούδι, ο χυμός του οποίου κάνει όποιον το πιει να ερωτευθεί παράφορα το πρώτο ον που δει μπροστά του.
Βλέποντας το Δημήτριο να συμπεριφέρεται άσχημα στην Ελένη, ο Όμπερον διατάζει τον Πακ να ρίξει λίγο υγρό στα βλέφαρά του. Κατά λάθος, ο Πακ το ρίχνει στο Λύσανδρο, ο οποίος ερωτεύεται την Ελένη. Ο Δημήτριος ακόμα ακολουθεί την Ερμία και ο Όμπερον θυμώνει, έτσι μαγεύει και τον Δημήτριο. Εξαιτίας του λάθους του Πακ, τώρα και οι δυο άνδρες τσακώνονται για την Ελένη, η οποία όμως πιστεύει ότι την κοροϊδεύουν. Οι τέσσερις χαρακτήρες κυνηγιούνται και τσακώνονται όλη τη νύχτα και αναζητούν μέρος για μονομαχία κι έτσι ο Όμπερον διατάζει τον Πακ να τους κρατήσει χώρια και να ξανα-"μαγέψει" το Λύσανδρο να ερωτευτεί την Ερμία για να αποτρέψει την αιματοχυσία.
Εν τω μεταξύ, μια ομάδα τεχνιτών χαμηλής κοινωνικής τάξης (Σανίδας, Ροκάνης, Σαϊτας, Φυσούνης, Καζανάς, Βελόνης) έχουν κανονίσει να στήσουν μια παράσταση με την ιστορία του Πύραμου και της Θίσβης για το γάμο του Θησέα και τριγυρίζουν μες στο δάσος κοντά στην περιοχή της Τιτάνια. Ο Πουκ βλέπει τον Νικόλαο Σαϊτα (Νικ Μπότομ), ένα θεατρόπληκτο υφαντή, και μετατρέπει το κεφάλι του σε γάιδαρο. Η Τιτάνια ξυπνάει, και μαγεμένη από το φίλτρο που της έριξε ο Όμπερον, ερωτεύεται τον υφαντή και του συμπεριφέρεται σαν να ήταν ευγενής με όλες τις φροντίδες. Σε αυτή την κατάσταση, συναντάει τον Όμπερον και του δίνει τον ακόλουθο: έτσι ο Όμπερον διατάζει τον Πακ να λύσει τα μάγια από τον υφαντή και την Τιτάνια, καθώς και από το Λύσανδρο.
Τότε, τα ξωτικά εξαφανίζονται και εμφανίζονται στο δάσος για πρωινό κυνήγι ο Θησέας με την Ιππολύτη. Ξυπνούν τους τέσσερις νέους και, καθώς ο Δημήτριος δεν αγαπάει πλέον την Ερμία, ο Θησέας παρακάμπτει την επιθυμία του πατέρα της Ερμίας και ετοιμάζει τους γάμους όλων. Οι τέσσερις νέοι σκέφτονται ότι τα γεγονότα της νύχτας πρέπει να ήταν κάποιο όνειρο. Το ίδιο σκέφτεται και ο Σαϊτας ο υφαντής, όταν ξυπνάει και αυτός. Στην Αθήνα, όλοι παρακολουθούν την παράσταση "Πύραμος και Θίσβη" των τεχνιτών. Είναι εντελώς γελοία και κακοπαιγμένη, αλλά χαίρονται όλοι και αποσύρονται για ύπνο. Με το σκοτάδι, ο Όμπερον κι η Τιτάνια ευλογούν το σπίτι και τους νιόπαντρους, ενώ ο Πακ απευθύνεται σε ένα μονόλογο προς τους θεατές, ενώ πέφτει η αυλαία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Σωτήρης Κακίσης
Ο Σωτήρης Κακίσης (1954) είναι Έλληνας ποιητής, γεννημένος στην Αθήνα. Έχει μεταφράσει ξένους δημιουργούς, έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο, ενώ στίχοι του έχουν μελοποιηθεί. Επίσης συνεργάζεται με τον Τύπο, με ειδίκευση στις κεντρικές συνεντεύξεις και στην αθλητική αρθρογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σωτήρης Κακίσης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
2394 Ναντέεφ
Ο Ναντέεφ (Nadeev) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Λεβ Νικολάγιεβιτς Ναντέγιεφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ναντέεφ εκτιμάται σε πιθανώς 44 χιλιόμετρα περίπου, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0209.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ναντεεφ
Στοά της Ηχούς
Η Στοά της Ηχούς βρίσκεται μέσα στο ιερό χώρο της Άλτεως της Αρχαίας Ολυμπίας και αποτελούσε το ανατολικό όριό της.
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Η Στοά της Ηχούς κτίστηκε γύρω στα 350 π.Χ. και με την κατασκευή της απομονώθηκε το Στάδιο από την Άλτι. Λέγεται ότι μια λέξη που θα λεγόταν στη Στοά θα άφηνε την ηχώ της επτά φορές. Η στοά αυτή είναι γνωστή και ως η Ποικίλη Στοά (που σημαίνει βαμένη, χρωματισμένη στοά), λόγω των έργων ζωγραφικής που κάποτε κοσμούσαν την αίθουσα. Ήταν ένα μακρόστενο κτήριο μήκους 98 μ. (βλ. ) και αποτελείτο από μία εξωτερική δωρική κιονοστοιχία με 44 κίονες και μία εσωτερική που δεν έχει διευκρινιστεί αν ήταν ιωνική ή κορινθιακή. Σύμφωνα με μία άποψη η κατασκευή της δεν ολοκληρώθηκε για πολύ καιρό. Το στάδιο μετακινήθηκε προς τα ανατολικά και η στοά κτίστηκε για να διαχωριστεί από το ιερό. «Η πρόθεση είναι σαφής: να παρέχει ένα κιονωτό όριο στο ιερό κατά μήκος της ανατολικής πλευράς».
Πριν από την κατασκευή της Στοάς της Ηχούς, η γραμμή τερματισμού του αρχαίου σταδίου της Ολυμπίας είχε την πλήρη θέα του ναού του Δία. Η δομή της επίσης παρείχε ένα σκηνικό για το προτελευταίο στάδιο της πομπής, ωστόσο, αυτό ήταν λιγότερο εμφανές από ότι από τη Νότια Στοά. Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους αυτό το είδος της αρχιτεκτονικής διάταξης, η οποία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη θέα προς και από τα σημαντικά κτίρια, κυρίως με στοές έγιναν πιο συχνές. «Ήταν ένα από τα πιο προεξέχοντα χαρακτηριστικά του χώρου κατά τη στιγμή της επίσκεψης του Παυσανία». Την ίδια περίπου περίοδο, τα μέσα του 3ου αι. π.Χ., μπροστά από τη Στοά της Ηχούς κατασκευάστηκε το μνημείο του Πτολεμαίου Β΄ (του φιλάδελφου) και της Αρσινόης, το οποίο αποτελείτο από μεγάλη λίθινη κρηπίδα, μήκους 20 μ. και πλάτους 4 μ. και στα δύο άκρα της υπήρχαν δύο ιωνικοί κίονες. Οι κίονες είχαν ύψος 8,89 μ. και πάνω στους ήταν τοποθετημένα τα επίχρυσα αγάλματά τους. Από το εντυπωσιακό αυτό μνημείο σήμερα σώζεται μόνον η λίθινη κρηπίδα και κάποια τμήματα των ιωνικών κιόνων.
Ψηφιακό αναγνωριστικό αντικειμένου
Ένα digital object identifier (DOI) (ψηφιακό αναγνωριστικό αντικειμένου) είναι ένα μόνιμο ψηφιακό αναγνωριστικό που δίνεται σε ένα αντικείμενο. Η πιο κοινή εφαρμογή είναι ο εντοπισμός ηλεκτρονικών έγγραφων. Ένα DOI δεν εξαρτάται από την θέση του αντικείμενου και, με αυτόν τον τρόπο, είναι παρόμοιο με το Uniform Resource Name (URN) ή το Persistent Uniform Resource Locator (PURL), αλλά διαφέρει από ένα συνηθισμένο Uniform Resource Locator (URL). Το Διεθνές Ίδρυμα DOI (IDF) ορίζει το όνομα DOI ως "ένα ψηφιακό αναγνωριστικό για κάθε αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας". Εξηγεί ότι το DOI χρησιμοποιείται για "μόνιμο προσδιορισμό ενός κομματιού πνευματικής ιδιοκτησίας σε ψηφιακό δίκτυο και την σύνδεσή του με σχετικά τρέχοντα δεδομένα με συγκροτημένο επεκτάσιμο τρόπο." DOI είναι ένα καταχωρημένο εμπορικό σήμα της IDF. Μια τυπική χρήση του DOI είναι να δοθεί σε ένα επιστημονικό έγγραφο ή άρθρο ένας μοναδικός αναγνωριστικός αριθμός που ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει για να συλλέξει πληροφορίες σχετικά με τη θέση της δημοσίευσης σε ένα ψηφιακό δίκτυο.
Το σύστημα DOI είναι μια εφαρμογή του Corporation for National Research Initiatives's (CNRI) Handle System, ένα σύστημα για την εκχώρηση ονομάτων αντικειμένων για την επίλυση ονομάτων. Τα DOI είναι λαβές με το πρόθεμα "10.", λαβές για άλλους τομείς ονομάτων στο Handle System έχουν διαφορετικά προθέματα. Τα DOI μπορούν να επιλυθούν στο The DOI System και στο The Handle System.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Ηλεκτρονικά έγγραφα
Κωνσταντίνος Νικολόπουλος
Με το όνομα Κωνσταντίνος Νικολόπουλος αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 1500 μέτρα ανδρών
Τα 1500 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα δρόμου στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Νικητής αναδείχτηκε ο Έντγουϊν Φλακ από την Αυστραλία.
Σύνοψη αγωνίσματος
Ήταν το τελευταίο χρονικά αγώνισμα της 7ης Απριλίου και ο μεγαλύτερος -σε απόσταση- αγώνας δρόμου από όσους διοργανώθηκαν εντός του Παναθηναϊκού Σταδίου της Αθήνας. Οκτώ αθλητές από πέντε χώρες έλαβαν μέρος στη μία και μοναδική κούρσα που έγινε, καθώς δεν χρειάστηκε να διεξαχθούν προκριματικοί γύροι. Απών ήταν ο κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ, Τόμας Κόνεφ, ο οποίος δεν ταξίδεψε στην Ελλάδα για τους Αγώνες.
Ο Αλμπίν Λερμουζιό από τη Γαλλία οδηγούσε την κούρσα στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, αλλά τον προσπέρασαν στα τελευταία 100 μέτρα ο Έντγουϊν Φλακ και ο Άρθουρ Μπλέικ και τερμάτισε τελικά στην τρίτη θέση. Τη νίκη πήρε ο Φλακ και έγινε έτσι ο πρώτος χρυσός Ολυμπιονίκης της Αυστραλίας. Δύο ημέρες αργότερα, κατέκτησε την πρωτιά και στα 800 μέτρα. Ο Μπλέικ έμεινε στη δεύτερη θέση, ενώ τέταρτος τερμάτισε ο Καρλ Γκαλ από τη Γερμανία.
Ρεκόρ
Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στα 1500 μέτρα πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896:
Πηγές
1500 μέτρα
Μεγκνάντ Σάχα
Ο Μεγκνάντ Σάχα (Megh Nad Saha, στα Μπενγκάλι:মেঘনাদ সাহা, 6 Οκτωβρίου 1893 – 16 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Ινδός φυσικός του οποίου η θεωρητική έρευνα επί του θερμικού ιονισμού είχε μεγάλη σημασία στην Αστροφυσική.
Ο Σάχα γεννήθηκε στο χωριό Σαορατόλι (Shaoratoli) κοντά στην Ντάκα (στο σημερινό Μπανγκλαντές) και ήταν γιος του Jagannath Saha. Σπούδασε στο Κολέγιο της Ντάκα και αργότερα στο Presidency College της Καλκούτας. Συμφοιτητές του υπήρξαν οι Σατυέντρα Μπόουζ και J. N. Mukherjee. Ο Σάχα ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αλαχαμπάντ από το 1923 ως το 1938 και στη συνέχεια καθηγητής και κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας μέχρι τον θάνατό του.
Ο Σάχα επενόησε ένα όργανο για τη μέτρηση της πιέσεως του ηλιακού φωτός. Η μεγαλύτερη συμβολή του στην Επιστήμη ωστόσο είναι η γνωστή ως Εξίσωση Σάχα ή «Εξίσωση (θερμικού) ιονισμού Σάχα», την οποία ο ίδιος αρχικώς είχε ονομάσει «εξίσωση της αντιδράσεως - ισοβαρούς για τον ιονισμό», που συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες εξισώσεις της Αστροφυσικής. Αποτελεί ένα από τα βασικά εργαλεία για την ερμηνεία των αστρικών φασμάτων. Με γνωστή τη θερμοκρασία της επιφάνειας ενός αστέρα από την κατανομή μέλανος σώματος του φωτός του, η Εξίσωση Σάχα προσδιορίζει την κατάσταση ιονισμού των διάφορων στοιχείων της ύλης στον αστέρα.
Ο συμπατριώτης του Σάχα, φυσικός και συγγραφέας Τζαγιάντ Νάρλικαρ έγραψε:
Ο ίδιος ο Σάχα έγραψε για τον εαυτό του:
Ο Σάχα έγινε μέλος της βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας το 1927 και υπήρξε ο κυριότερος οργανωτής επιστημονικών εταιρειών όπως η ινδική «Εθνική Ακαδημία Επιστημών» (1930), η «Ινδική Φυσική Εταιρεία» (1934), το «Ινδικό Ινστιτούτο Επιστήμης» (1935) και η «Ινδική `Ενωση για την Καλλιέργεια της Επιστήμης» (1944). Συνδέεται εξάλλου με την ίδρυση του Τμήματος Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Αλαχαμπάντ και του (ομώνυμου σήμερα) Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής Σάχα, το 1943 στην Καλκούτα, ενώ ίδρυσε και το περιοδικό «Επιστήμη και Πολιτισμός» (Science and Culture), του οποίου ήταν αρχισυντάκτης μέχρι τον θάνατό του.
Ο Σάχα υπήρξε εκτός των άλλων ο κυριότερος αρχιτέκτονας του σχεδιασμού των έργων διαχειρίσεως των ποταμών της Ινδίας και επιμελήθηκε των αρχικών σχεδίων για τα έργα της κοιλάδας Damodar.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί φυσικοί Κατηγορία:Αστροφυσικοί
Η ψυχή και το σώμα
Η ψυχή και το σώμα (πρωτότυπος τίτλος: Testről és lélekről) είναι ουγγρική δραματική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Ίλντικο Ένιεντι.
Πλοκή
Η Μαρία και ο Έντρε εργάζονται στην ίδια εταιρεία, σε ένα σφαγείο. Μετά από μία εξέταση από ψυχολόγο, ανακαλύπτουν ότι βλέπουν το ίδιο όνειρο κάθε βραδυ: συναντιούνται ως ελάφια σε ένα χιονισμένο δάσος.
Μετά από αυτό, συζητούν το γεγονός και ένα βράδυ αποφασίζουν να κοιμηθούν στο ίδιο δωμάτιο, ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό. Την επόμενη μέρα, ο Έντρε της λέει να μη συνεχίσουν. Η Μαρία απογοητεύεται και προσπαθεί με διάφορους τρόπους να το ξεπεράσει. Ο Έντρε ξεκινά να έχει ερωτικές σχέσεις με μία γυναίκα, ωστόσο δεν μπορεί να ανταποκριθεί.
Μία νύχτα, η Μαρία κάνει απόπειρα αυτοκτονίας και μετά από λίγο ο Έντρε την καλεί στο σπίτι του. Εκείνη πηγαίνει και έρχονται σε ερωτική επαφή. Την επόμενη μέρα, εκείνος την ρωτάει τι ονειρεύτηκε το προηγούμενο βράδυ, καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να θυμηθεί, και εκείνη του απαντά το ίδιο.
Κρακορνίτσα
Η Κρακορνίτσα (σλαβομακεδονικά: Кракорница, αλβανικά: Krakarnicë) είναι χωριό στο δήμο Μαυρόβο και Ροστούσα στη Βόρεια Μακεδονία.
Η ψυχή και το σώμα
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο, το FIPRESCI και το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο φεστιβάλ του Βερολίνου.
Κρακορνίτσα
Δημογραφικά στοιχεία
Στα στατιστικά στοιχεία που συγκέντρωσε ο Βασίλ Κάντσοφ το 1900, το χωριό Κρακορνίτσα κατοικούνταν από 180 Ορθόδοξους Αλβανούς και 180 Μουσουλμάνους Αλβανούς. Το 1905 στα στατιστικά στοιχεία που συγκέντρωσε ο Ντιμίταρ Μισέφ Μπράνκοφ, η Κρακορνίτσα κατοικούνταν από 210 Αλβανούς και είχε βουλγαρικό σχολείο. Λόγω των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) και των συνεπειών τους, οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί από την Κρακορνίτσα εγκατέλειψαν το χωριό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 15 κατοίκους. Οι εθνοτικές ομάδες στο χωριό περιλαμβάνουν:
Η ψυχή και το σώμα
Βραβεία/Διακρίσεις
Ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 90ά βραβεία Όσκαρ.
Κρακορνίτσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Αλβανικές κοινότητες στη Βόρεια Μακεδονία
Η ψυχή και το σώμα
Βραβεία/Διακρίσεις
Στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου κέρδισε στην κατηγορία καλύτερης ηθοποιού (Αλεξάντρα Μπορμπέλι) και ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και σεναριογράφου.
Χάινριχ φον Κλάιστ
Ο Χάινριχ φον Κλάιστ (Heinrich von Kleist, 18 Οκτωβρίου 1777 - 21 Νοεμβρίου 1811) ήταν Γερμανός ποιητής, δραματουργός, μυθιστοριογράφος, συγγραφέας μικρών ιστοριών και δημοσιογράφος του 19ου αιώνα. Τα γνωστότερα έργα του είναι τα θεατρικά "Η Καίτη από το Χάιλμπρον" (Das Käthchen von Heilbronn), "Η σπασμένη στάμνα" (Der zerbrochne Krug), "Αμφιτρύων" (Amphitryon), "Πενθεσίλεια" (Penthesilea) και τα μυθιστορήματα "Μίκαελ Κόλχαας" (Michael Kohlhaas) και "Η Μαρκησία του Ο." (The Marquise of O.) Ο Κλάιστ αυτοκτόνησε μαζί με μια στενή του φίλη που ήταν άρρωστη σε τελικό στάδιο.
Το βραβείο Κλάιστ, ένα βραβείο κύρους πάνω στη γερμανική λογοτεχνία, πήρε το όνομά του από αυτόν, όπως και το Θέατρο Κλάιστ στην ιδιαίτερη πόλη του Φραγκφούρτη επί του Όντερ.
Βιογραφία
Ο Μπερνντ Χάινριχ Βίλεμ φον Κλάιστ γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια στρατιωτικών και ποιητών. Έχοντας λάβει μια ελάχιστη εκπαίδευση, κατατάχθηκε στον πρωσικό στρατό το 1792 και πήρε μέρος στην εκστρατεία του Ρήνου κατά της Γαλλίας το 1796 και το 1799 παραιτήθηκε από τον στρατό με τον βαθμό του υπολοχαγού. Σπούδασε νομική και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης επί του Όντερ και το 1800 έλαβε μια θέση στο Υπουργείο Οικονομικών στο Βερολίνο.
Τον επόμενο χρόνο, το νευρικό και ανήσυχο πνεύμα του Κλάιστ έβγαλε τον καλύτερο εαυτό του στη λογοτεχνία αλλά έκανε μια παρατεταμένη αποχή από αυτήν προκειμένου να επισκεφτεί το Παρίσι και αργότερα να εγκατασταθεί στην Ελβετία. Εκεί βρήκε τους στενούς φίλους του Χάινριχ Σόκκε και Λούντβιχ Βίλαντ (1777-1819), γιος του ποιητή Κρίστοφ Μάρτιν Βίλαντ, στους οποίους διάβασε το πρώτο δραματικό έργο του, την τραγωδία "Οικογένεια Σρόφφενσταϊν" (Die Familie Schroffenstein, 1803).
Το φθινόπωρο του 1802, ο Κλάιστ επέστρεψε στη Γερμανία, επισκέφτηκε τον Γκαίτε, τον Σίλλερ και τον Βίλαντ στη Βαϊμάρη, για μικρό χρονικό διάστημα έμεινε στη Λειψία και στη Δρέσδη, ξαναπήγε στο Παρίσι και τελικά το 1804 επέστρεψε στη θέση του στο Βερολίνο, το οποίο μεταφέρθηκε από το Domänenkammer (υπηρεσία διαχείρισης βασιλικών γαιών) στο Καίνιξμπεργκ. Σε ένα ταξίδι στη Δρέσδη το 1807, ο Κλάιστ συνελήφθη από τις γαλλικές αρχές ως κατάσκοπος. Για να κερδίσει την ελευθερία του, επέστρεψε στη Δρέσδη όπου, μαζί με τον Άνταμ Χάινριχ Μύλλερ (1779-1829), κυκλοφόρησε το περιοδικό Phöbus (= Φοίβος) το 1808.
Το 1809, ο Κλάιστ πήγε στην Πράγα και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο, όπου συνέβαλε στην ύλη της εφημερίδα Berliner Abendblätter. Γοητευμένος από τα μουσικά και πνευματικά επιτεύγματα της άρρωστης Ενριέττε Φόγκελ, ο Κλάιστ συμφώνησε να συμμετάσχει στην απόφασή της και να πεθάνει μαζί της, πραγματοποιώντας το σχέδιό του και σκοτώνοντας πρώτα τη Φόγκελ και ύστερα τον ίδιο στην παραλία Kleiner Wannsee κοντά στο Πότσδαμ, στις 21 Νοεμβρίου 1811.
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα, ενδέκατη έκδοση, "ολόκληρη η ζωή του Κλάιστ ήταν γεμάτη από μια προσπάθεια για ιδανική και απατηλή ευτυχία, και αυτό αποτυπώθηκε στο έργο του. Ήταν ο πιο σημαντικός βορειο-Γερμανός δραματουργός του ρομαντικού κινήματος, και κανένας από τους ρομαντικούς δεν τον πλησιάζει στον τρόπο με τον οποίο εκφράζει την πατριωτική αγανάκτηση."
Μια ζωή με σχέδιο
Την άνοιξη του 1799, ο 21χρονος Κλάιστ έγραψε ένα γράμμα στην ετεροθαλή αδερφή του Ούλρικε, στο οποίο ανέφερε ότι το έβρισκε "ακατανόητο πώς μια ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να ζήσει χωρίς ένα πλάνο για τη ζωή του" (Lebensplan). Στην πραγματικότητα, ο Κλάιστ αναζήτησε και ανακάλυψε μια αίσθηση ασφάλειας μόνο όταν κοίταζε το μέλλον με ένα συγκεκριμένο πλάνο για τη ζωή του.
Βιβλιογραφία
Τα έργα Gesammelte Schriften κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Ludwig Tieck (3 τόμοι; 1826) και από τις εκδόσεις Julian Schmidt (νέα έκδοση; 1874); επίσης από τις εκδόσεις Franz Muncker (4 τόμοι; 1882); από τις εκδόσεις Theophil Zolling (4 τόμοι; 1885); από τις εκδόσεις K. Siegen (4 τόμοι; 1895); και σε μια ειδική έκδοση από τις εκδόσεις Erich Schmidt (5 τόμοι; 1904-1905).
Τα έργα Ausgewählte Dramen κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις K. Siegen (Leipzig; 1877); η αλληλογραφία του κυκλοφορησε από τις εκδόσεις Eduard von Bülow, με τον τίτλο Heinrich von Kleists Leben und Briefe (1848).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Βασίλισσα Σοφία της Ελλάδας
Υπήρξε μέλος του Οίκου των Χοεντσόλλερν και ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γ´ της Γερμανίας, αδελφή του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, καθώς και μητέρα τριών βασιλέων, του Γεωργίου Β΄, του Αλεξάνδρου και του Παύλου.
Πριγκίπισσα της Πρωσίας
Η Σοφία Δωροθέα Ουλρίκη Αλίκη γεννήθηκε στα Νέα Ανάκτορα του Πότσδαμ στις 14 Ιουνίου του 1870 και ήταν το πέμπτο (εν ζωή) παιδί του τότε Διαδόχου του γερμανικού θρόνου και μετέπειτα Αυτοκράτορα, Φρειδερίκου Γ΄, και της μετέπειτα Αυτοκράτειρας Βικτωρίας. Από την πλευρά του πατέρα της ήταν εγγονή του Γουλιέλμου Α΄ της Γερμανίας, ενώ από την πλευρά της μητέρας της εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Αδέλφια της ήταν ο μετέπειτα Αυτοκράτορας της Γερμανίας Γουλιέλμος Β΄, η Καρλόττα, ο Ερρίκος, η Βικτωρία και η Μαργαρίτα, ενώ είχε και άλλα δύο αδέλφια, τον Σιγισμόνδο και τον Βάλντεμαρ, που πέθαναν σε νεαρή ηλικία.
Γάμος με τον Διάδοχο Κωνσταντίνο
Σε ηλικία 17 ετών και κατά την διάρκεια παραμονής της στην Αγγλία με αφορμή τον εορτασμό του Χρυσού Ιωβηλαίου της Βασίλισσας Βικτωρίας, θα γνωρίσει για πρώτη φορά στο Λονδίνο, τον Ιούνιο του 1887, τον 19χρονο Κωνσταντίνο, τότε Διάδοχο του ελληνικού θρόνου. Η γνωριμία τους θα συνεχιστεί και θα αναπτυχθεί στο Βερολίνο, όπου ο Κωνσταντίνος σπούδαζε στην «Πρωσική Ακαδημία Πολέμου» (Preußische Kriegsakademie) της πόλης. Το ειδύλλιο προχώρησε γρήγορα και παρόλο το διπλό πένθος του βασιλικού οίκου των Χοεντσόλλερν (ο παππούς και τέως Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Α΄ της Γερμανίας, πέθανε στις 26 Μαρτίου και ο πατέρας και νυν Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Γ΄ στις 15 Ιουνίου 1888) οι επίσημοι αρραβώνες ζευγαριού ανακοινώθηκαν από τον ίδιο τον Γεώργιο Α΄ στις 15 Οκτωβρίου 1888.
Συγκεκριμένα, κατά την έναρξη των συνεδριάσεων της Γ΄ συνόδου της ΙΑ΄ κοινοβουλευτικής περιόδου, κατά την ομιλία του στους αντιπροσώπους του Έθνους, είπε: «''[...] ευτυχής λογίζομαι αγγέλων υμίν, ότι ησφαλίσθη το μέλλον της Δυναστείας και επληρώθη πόθος εθνικός δια των αρραβώνων του προσφιλούς υιού και διαδόχου Μου μετά της Α.Υ. της Ηγεμονίδος Σοφίας αδελφής του Βασιλέως της Πρωσίας και Γερμανού Αυτοκράτορος. Τον δεσμόν τούτον μετά κραταιάς και ενδόξου δυναστείας συνήψεν αυθόρμητως στοργή, επιτυχέστερον δ΄ αυτού δεν θα ηδύνατο να συναρμόση η πολιτική φρόνησις.[...]''»
Ο Δανός φιλέλληνας Walter Christmas ανακαλούσε αργότερα το κλίμα των ημερών εκείνων διαπιστώνοντας την επίδραση που είχε αυτός ο αρραβώνας στο συλλογικό υποσυνείδητο του Έλληνα: ''«Μια παλιά προφητεία ανήγγειλε την αναγέννηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όταν η Ελλάδα θα αποκτήσει έναν Βασιλιά Κωνσταντίνο και μια Βασίλισσα με το όνομα Σοφία. Όταν λοιπόν ο επίδοξος διάδοχος του θρόνου αρραβωνιάστηκε την Πριγκίπισσα Σοφία, την κόρη του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου, υπήρξε αγαλλίαση σε όλη τη χώρα. Οι Έλληνες είναι αρκετά προληπτικοί και παρ΄όλο που σε ηρεμότερες στιγμές ίσως αρνούνται ότι τρέφουν φιλοδοξίες μεγαλείου, κατά πως τους αποδίδεται, βαθιά μέσα στο πιο κρυφό μέρος της καρδιάς τους υπνώττει ακόμα η Μεγάλη Ιδέα. Πέρα όμως από εθνικές φιλοδοξίες και μυστικιστικούς συσχετισμούς με ονόματα της βυζαντινής ιστορίας, η Ελλάδα είχε κάθε λόγο να αγαλλιάζει με τον δεσμό που αποκτούσε η βασιλική της οικογένεια με τον Οίκο των Hohenzollern. [Γιατί] κάθε προσδοκία άμεσης υποστήριξης της εξωτερικής της πολιτικής είχε μέχρι τώρα πικρά διαψευστεί.[...]»''
Ο ποιητής Γεώργιος Σουρής καλωσόρισε τη νύφη με τον χαρακτηριστικό του τρόπο με το ποίημα «Και ο Ρωμηός προβάλλει και την νύφη ψάλλει». Οι γάμοι τελέστηκαν στην Μητρόπολη των Αθηνών την Κυριακή 15 Οκτωβρίου 1889 και ήταν η πρώτη φορά που τελέστηκαν πριγκιπικοί γάμοι στο ελληνικό κράτος. Το θέαμα το παρακολούθησε όλη η Αθήνα, εμβρόντητη από την πολυτέλεια αλλά και την παρουσία τόσων ξένων προσωπικοτήτων -κυρίως εστεμμένων- και όπως ήταν φυσικό ήταν το μόνιμο θέμα των συζητήσεων αλλά και της ειδησεογραφίας για πολλές μέρες πριν και μετά. Οι νεόνυμφοι αμέσως μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν προσωρινά και μέχρι την ανέγερση ιδιαίτερου Ανακτόρου στο Μέγαρο του Μιλτιάδη Νεγρεπόντη (κατεδαφισμένο σήμερα), που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Όθωνος και Αμαλίας. Κυρία επί των Τιμών της πριγκίπισσας Διαδόχου Σοφίας επιλέχτηκε η Ελίζα Σούτσου, η οποία όμως το 1891 λόγω του γάμου της με τον πρεσβευτή της Ισπανίας στην Αθήνα, Μαρκήσιο Πρα ντε Ναντουγιές, εγκατέλειψε τη θέση της. Τελικά, δίπλα στην βασίλισσα θα διοριστεί τον Αύγουστο του 1893 η ανιψιά του τότε Υπουργού Εξωτερικών Αλέξανδρου Κοντόσταυλου, Αγγελική Κοντοσταύλου, η οποία και θα παραμείνει δίπλα της για όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της. Στις 7 Ιουλίου 1890 στις 9:12 π.μ., η Σοφία γέννησε στα θερινά Ανάκτορα του Τατοΐου το πρώτο παιδί της, τον Γεώργιο. Κοντά της βρισκόταν ήδη η μητέρα της και οι δυο αδερφές της, Βικτωρία και Μαργαρίτα, πολύτιμη συντροφιά στη δύσκολη εγκυμοσύνη που είχε. Η γέννηση χαιρετίστηκε με 101 κανονιοβολισμούς από τον Λόφο των Νυμφών. Το φθινόπωρο του 1890 ανακοινώθηκε η απόφαση της κυβέρνησης Τρικούπη να προχωρήσει με έξοδα του Δημοσίου στην εδώ και καιρό σχεδιαζόμενη ανέγερση νέου ανακτόρου, ειδικά για τον Διάδοχο. Ο σχεδιασμός και η ανέγερση της κατοικίας ανατέθηκαν στο φημισμένο αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ. Η οικοδόμηση ολοκληρώθηκε έξι χρόνια αργότερα, το 1897. Η μετακόμιση στην καινούργια κατοικία βρήκε την οικογένεια να έχει αυξηθεί κατά δυο μέλη, αφού στις 21 Ιουλίου 1893 γεννήθηκε ο Αλέξανδρος και στις 20 Απριλίου 1896 η Ελένη.
Μεταστροφή στην Ορθοδοξία
Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, η Σοφία ταξίδεψε στο Βερολίνο προκειμένου να συζητήσει με την οικογένειά της την επιθυμία της και το χρέος της ως μελλοντική βασίλισσα των Ελλήνων να μεταστραφεί από τον Προτεσταντικό στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Ο αυτοκράτορας της Γερμανίας και αδερφός της, Γουλιέλμος Β΄, είχε σφοδρές αντιρρήσεις αλλά έχοντας τη συγκατάθεση της μητέρας της και της γιαγιάς της, Βασίλισσας Βικτωρίας, αποφάσισε να κατηχηθεί και να ασπαστεί το Ορθόδοξο δόγμα. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Γερμανός Β΄ ανέλαβε να την κατηχήσει.
Το Μεγάλο Σάββατο 20 Απριλίου/ 2 Μαΐου 1891 έγινε η επίσημη τελετή της βάπτισής της, την οποία η εφημερίδα «Το Άστυ» σχολίασε ως εξής: ''«Εἰς τἠν πίστην τῶν πατέρων μας, εἰς την πίστην ἐν ἦ καί δι΄ ἧς το ἔθνος ἐσώθη, και τῆς ὀποίας τά σεπτά σύμβολα, κατέστησαν τά σύμβολα τοῦ ἐθνισμοῦ μας, προσῆλθε χθές προσήλυτος έυγενής και γλυκεῖα, λευκά ένδεδυμένη το σῶμα, λευκήν ἐχουσα καί την ψυχήν.[...] Λόγοι ὐπέρτατοι έθνικῆς καί οἰκιακῆς ἀρμονίας, ἠ άνατροφή τῶν τέκνων τοῦ βασιλικοῦ Οἵκου τῆς Ἐλλάδος ἠ μεγάλη άποστολή ἔπεισαν τήν ἠγεμονίδα, ὄτι ὐπό τοῦ Θεοῦ έπετάσσετο είς αύτήν νά προσέλθῃ προσήλυτος εύπρόσδεκτος είς τούς κόλπους τῆς μητρός Έκκλησίας. Χθές τό πρωί δία τῆς έπιφοιτήσεως τοῦ ἀγίου Πνεύματος, κατά τά δόγματα τῆς έκκλησίας μας καί διά τῆς εύώδους χάριτος τοῦ ἀγίου μύρου, ἠ πριγκίπησσα έδέχθη τό βάπτισμα τῆς Όρθοδοξίας έν συγκινήσει ἰερᾷ, τῆς όποίας μετεῖχον και ὅλοι οἰ παριστάμενοι.»''
Στο ρεπορτάζ της η εφημερίδα αναφέρει ότι η τελετή έλαβε χώρα στις 8 το πρωί, πριν την ακολουθία του Μεγάλου Σαββάτου, στην εκκλησία των Ανακτόρων. Παρόντες ήταν η βασιλική οικογένεια, ο Πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης και μερικοί ιεράρχες, ενώ τη βάπτιση δια χρίσματος τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Γερμανός. Η τελετή έγινε κατά το τυπικό του Συμεώνος Τραπεζουντίου. Ακολούθησε η θεία λειτουργία και στο τέλος της η Σοφία κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια για πρώτη φορά.
Κοινωφελές έργο
Το 1896 αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για την ίδρυση και λειτουργία ενός νοσοκομείου για παιδιά. Ήρθε σε επαφή με το ηγουμενοσυμβούλιο της Ιεράς Μονής Πετράκη η οποία διέθετε ένα μεγάλο και κατάλληλο χώρο στο Γουδί και κατάφερε να της παραχωρηθεί δωρεάν το οικόπεδο έκτασης 50 στρεμμάτων. Στις 26 Αυγούστου του 1896 εκδόθηκε το σχετικό βασιλικό διάταγμα και στις 9 Σεπτεμβρίου ο πληρεξούσιος της Σοφίας, συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Σαπουντζάκης και το Ηγουμενοσυμβούλιο της Μονής, υπέγραψαν το συμβόλαιο δωρεάν παραχώρησης του χώρου, στο οποίο αναφέρετο ότι ''«παρεχωρεῖτο εἱς τήν Α.Β.Υ. τήν Ηγεμονίδα Σοφίαν διά δωρεᾶς τελείας καί ἀμετακλήτου μεταξύ ζώντων»''. Τα χρήματα για την ανέγερση του νοσοκομείου συγκεντρώθηκαν με πανελλήνιο έρανο στον οποίο συμμετείχαν εκτός από τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, όλοι οι εύποροι Αθηναίοι και κυρίως ο Ανδρέας Συγγρός, με την δωρεά του οποίου ανεγέρθηκε το πρώτο περίπτερο. Οι πρώτοι στόχοι της Σοφίας ήταν το νοσοκομείο «Ν' ἀποδίδη τήν ὑγείαν στά ἄρρωστα Ἑλληνόπουλα καί νά μορφώνῃ Ἑλληνίδας Νοσοκόμους, ἁξίας τοῦ ὑψηλοῦ προορισμοῦ των». Για το δεύτερο αυτό σκοπό, τρεις νοσοκόμες, επιλεγμένες από την Πριγκίπισσα, στάλθηκαν με δικά της έξοδα στην Αγγλία, προκειμένου να σπουδάσουν τη Νοσηλευτική ενώ φρόντισε να φθάσει και να διδάξει σε αυτό η Κλεονίκη Κλωνάρη, απόφοιτος της νοσηλευτικής σχολής της Μασαχουσέτης. Η τελετή του θεμέλιου λίθου έλαβε χώρα την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 1896, στις 9 Ιανουαρίου 1900 κυρώθηκε το καταστατικό (γραμμένο από την ίδια την Πριγκίπισσα) Νοσοκομείου των Παίδων «Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ», όπως ονομάστηκε. Σύμφωνα με το καταστατικό, τη γενική διοίκηση αναλάμβανε αυτοπροσώπως η Σοφία, η οποία εξέλεγε και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου. Από αυτήν επίσης επιλέγονταν και διορίζονταν το ανώτερο προσωπικό του Ιδρύματος.
Κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 η Σοφία ασχολήθηκε ενεργά με την περίθαλψη και τη νοσηλεία των στρατιωτών, στο τμήμα της σχολής Ευελπίδων που είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο βαρέως τραυματισμένων. Επίσης είχε θέσει υπό την προστασίας της, το «Οικονομικό Συσσίτιο» την πρώτη οργανωμένη προσπάθεια αρωγής των απόρων. Το «Οικονομικό Συσσίτιο» που λειτουργούσε από τον Δεκέμβριο του 1896, προσφέροντας καθημερινή τροφή στους φτωχούς, κατά τη διάρκεια του πολέμου ανέλαβε και τη σίτιση των άπορων στρατιωτών που εξαιτίας του πολέμου έμεναν προσωρινά στην Αθήνα. Το 1897 είχε συνολικά παρασκευάσει και διανείμει 2.690.000 μερίδες φαγητού.
Έντονη δραστηριότητα επέδειξε και στο θέμα της δενδροφύτευσης της Πρωτεύουσας. Επίτιμη πρόεδρος της «Φιλοδασικής Εταιρείας», συμμετείχε συχνά, σαν παράδειγμα προς μίμηση σε πρωτοβουλίες δενδροφύτευσης, με πρώτη αυτή που έγινε τον Νοέμβριο του 1901 για την αναδάσωση του λόφου του Φιλοπάππου. Υποστήριξε επίσης όλες τις δενδροφυτεύσεις της περιόδου-Αρδηττός, πρόποδες του Λυκαβηττού, δημιουργία Άλσους Ζαππείου, όπως και Παγκρατίου και Καισαριανής.
Κίνημα στο Γουδί
Η κυβέρνηση Θεοτόκη, ξεκινώντας μια προσπάθεια αναδιοργάνωσης του στρατεύματος, αναθέτει, τη γενική διοίκηση του Στρατού στον Διάδοχο Κωνσταντίνο. Η διοίκηση του Κωνσταντίνου και η ανάθεση των ανώτατων αξιωμάτων στους Πρίγκιπες, προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια, καθώς κατηγορούνταν για νεποτισμό, ευνοιοκρατία, και κακή διαχείριση. Όλα αυτά, έκαναν την μυστική στρατιωτική οργάνωση, Στρατιωτικό Σύνδεσμο να πραγματοποιήσει στις 15 Αυγούστου 1909 στρατιωτικό πραξικόπημα, που έμεινε γνωστό ως Κίνημα στο Γουδί. Σαν αποτέλεσμα του Κινήματος, όλοι οι πρίγκιπες αλλά και ο Διάδοχος παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους (προκειμένου να μη φέρουν σε δύσκολη θέση τον Βασιλιά, και διακινδυνεύσουν ακόμα και τον Θρόνο του) και έφυγαν στο εξωτερικό. Η Σοφία, και τα παιδιά τους –η οικογένεια είχε αυξηθεί κατά δυο μέλη: Την 1η/14 Δεκεμβρίου γεννήθηκε ο Παύλος (κατοπινός βασιλιάς των Ελλήνων) ενώ την 31η Ιανουαρίου/14η Φεβρουαρίου 1904 γεννήθηκε η Ειρήνη (κατοπινή Βασίλισσα της Κροατίας)-, αναχώρησαν από την Αθήνα για τον πύργο του Κρόνμπεργκ στην Έσση, φιλοξενούμενη της αδερφής της, Μαργαρίτας, με το ξέσπασμα του Κινήματος, και λίγες μέρες αργότερα τους ακολούθησε και ο Διάδοχος. Μετά το Κρόνμπεργκ εγκαταστάθηκαν στο Βερολίνο, όπου η Σοφία είχε την ευκαιρία να συμφιλιωθεί με τον αδερφό της Γουλιέλμο (με τον οποίο είχαν διαταραχτεί οι σχέσεις τους λόγω της μεταστροφής της Σοφίας στην Ορθοδοξία), ενώ ο Διάδοχος ανέλαβε τη διοίκηση ενός πρωσικού τμήματος στρατού και συνέχισε την στρατιωτική του εκπαίδευση δίπλα στον μοιραίο για τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στρατάρχη Κόλμαρ Φράιχερ φον ντερ Γκολτς.
Βαλκανικοί πόλεμοι
thumb|right|Το Νοσοκομείο της ΑΒΥ της Πριγκίπισσας Σοφίας, έξω από τη [[Φιλιππιάδα, τον Ιανουάριο του 1913.]] Ύστερα από έναν χρόνο απουσίας, ο Διάδοχος με την οικογένειά του και τους αδερφούς του, επέστρεψαν στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1910, και σύντομα αποκαταστάθηκαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στα πρότερα αξιώματά τους.
Η Σοφία ειδικά, μετακάλεσε από την Αγγλία και τη Γερμανία, έμπειρες νοσοκόμες του Στρατού, οργάνωσε νοσοκομειακές μονάδες στη Θεσσαλονίκη, στη Φιλιππιάδα της Ηπείρου την περίοδο της πολιορκίας του Μπιζανίου και πρόσφερε από τα προσωπικά της εισοδήματα για την αγορά τεχνητών μελών ή ειδικών θεραπειών σε βαριά τραυματισμένους.
Βασίλισσα των Ελλήνων
Με την ευκαιρία της ενθρόνισης του Κωνσταντίνου, ο χρονογράφος και λογοτέχνης Σωτήρης Σκίπης έγραψε σε χρονογράφημα, με τίτλο «Ἠ νέα μας Βασίλισσα», για την αγάπη που είχε ο ελληνικός λαός στη νέα του Βασίλισσα: ''«...Ἱδιαιτέρως ὅμως ἁπό ὅλα τά μέλη τῆς Βασιλικῆς Οἰκογενείας, ὁ Ἑλληνικός λαός ἠγάπησε πάντοτε τήν νέαν Βασίλισσάν του. Κανείς δέν γνωρίζει ποῦ νἀποδώσῃ τήν διάκρισην αὐτήν, ἡ ὁποία ἔν τούτοις ὐπάρχει μέσα εἰς τήν ψυχήν τοῦ Ἔλληνος. Τόση δέ εἶνε ἡ λατρεία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ είς τό σεπτόν πρόσωπον τῆς νέας μας Ἀνάσσης, ὥστε ὅταν, σπανιώτατα ἄλλως τε, ἐδημιουργοῦντο παρωδικαί δυσαρέσκειαι μεταξύ ἀυτοῦ καί τῶν Ἀνακτόρων, ἐγνώριζον νά μή ἀναμιγνύουν είς αὐτάς τήν λατρευτήν των Πριγκίπησσαν Σοφίαν καί νῦν Βασίλισσαν τῆς Ἑλλάδος. Αὐτό παρετηρήθη προπάντων κατά τήν ἑπανάστασιν, ἡ ὁποία ἄλλως τε παραμένει ἡ μόνη περίστασις εἰς τήν ὀποίαν μεταξύ Θρόνου καί Λαοῦ ἐδημιουργήθησαν πρός στιγμήν ἀσήμαντοι παρεξηγήσεις διά νά ἐκλείψουν τήν ἄλλην ἠμέραν. [...] Ἠ νέα Βασίλισσα ὠς χαρακτήρ εἶνε ἐντελώς διάφορος τῆς Βασιλίσσης Ὄλγας. Ὅσον διαχυτική ὐπῆρξε πάντοτε ἅυτη, τόσον ἐκείνη συγκρατημένη. Τά λόγια της εἶνε ἐλάχιστα καί ἀρέσκεται πάντοτε νά κρατῇ κάποιαν ἀπόστασιν ἀπό ἐκείνους ὄσοι λαμβάνουν τήν τιμήν νά τήν πλησιάσουν. Αὐτό τό κάτι τι ἀγέρωχον, τό ὀποῖον ἔχει ἐπάνω της, καί τό ὀποίον εἶνε ἔνα ἀπό τά μεγάλα γνωρίσματα τῶν Χοέντζολερν, ὄχι μόνον δέν δυσαρεστεῖ τόν λαόν, ἀλλά τόν γοητεύει. Ἠ γοητεία τήν ὀποίαν ἐξασκεί Αὕτη, προέρχεται καί ἀπό ἄλλους ψυχολογικωτέρους λόγους. Οἰ Ἐλληνες εἴμεθα ὄλοι, ποιός λίγο, ποιός πολύ, λάτραι τοῦ σπιτιοῦ. Αὐτός ὀ νοικοκυρισμός μας κολακεύθη τά μέγιστα ἀπό τόν νοικοκυρισμόν τῆς Βασιλίσσης μας. Πιστή καί αφωσιωμένη σύζυγος ἠ Αὐτῆς Μεγαλειότης Σοφία, ἐπέρασε τήν νεότητά Της ὠς τελεία νοικοκυρά. Σπανίως ἐταξείδευσε καί ἰδίως μόνη της, καί ἐπάνω ἀπό ὄλας τάς κοσμικάς «ντρισταξιόν» ἐλάτρευσε πάντοτε τήν οἰκογένειάν Της. Κυρία ἀνωτέρου διακεκριμένου ἀξιωματικοῦ μ' ἐβεβαίωσεν ὄτι ἠ Βασίλισσα Σοφία ἔρραβε μόνη της πάντοτε τά φορεματάκια τῶν μικροτέρων παιδιῶν της καθώς ἀκόμη ἐξακολουθεῖ νά ράβῃ τά φορέματα τοῦ πρίγκηπος Παύλου. Ἐπίσης συχνά σιδερώνει μόνη της τίς μπλοῦζες τού συζύγου Της.[...]»'' Στις 21 Απριλίου 1913 και ενώ ο βασιλιάς πλέον Κωνσταντίνος είχε επιστρέψει στο Μακεδονικό μέτωπο, η Σοφία γέννησε το έκτο και τελευταίο παιδί τους, την Αικαιτερίνη. Ο βασιλιάς θέλοντας να ενώσει και με πνευματικούς δεσμούς την βασιλική οικογένεια με τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, αποφάσισε να γίνουν ο Στρατός και ο Στόλος οι πνευματικοί πατέρες (νονοί) της νεογέννητης πριγκίπισσας. Στη βάπτισή της που έγινε την 1η Ιουλίου εκ μέρους του Στρατού νονός έγινε ο Ελευθέριος Βενιζέλος (που εκείνη την περίοδο εκτός από Πρωθυπουργός ήταν και Υπουργός Στρατιωτικών) και εκ μέρους του Στόλου, ο τότε Υπουργός Ναυτικών, Νικόλαος Στράτος.
Πατριωτικός Σύνδεσμος Ελληνίδων
Το καλοκαίρι του 1914, η βασίλισσα πλέον Σοφία, συλλαμβάνει και επεξεργάζεται τη δημιουργία ενός φιλανθρωπικού σωματείου κυριών, κατά τα πρότυπα των άλλων παρόμοιων σωματείων της Ευρώπης. Τον Νοέμβριο του 1914 δημιουργείται το σωματείο «Πατριωτικός Σύνδεσμος Ελληνίδων», του οποίου ο κανονισμός εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο Αθηνών στις 8 Νοεμβρίου. Πρόεδρος του Σωματείου ήταν η ίδια η Βασίλισσα, Αντιπρόεδρος η Ιουλία Στρέιτ και Γενική Γραμματέας η Καλλιρρόη Παρρέν. Το σωματείο είχε ως αντικείμενό του σε καιρό πολέμου τη βοήθεια προς τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και την περίθαλψη τραυματιών και σε καιρό ειρήνης την περίθαλψη απόρων παιδιών και ενηλίκων, τη φροντίδα θυμάτων θεομηνιών, τη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής ιδιαίτερα στα φτωχότερα στρώματα του λαού. κ.α. Τα πρώτα χρήματα τα προσέφερε από το ιδιαίτερο ταμείο της η βασίλισσα Σοφία, 47.000 δρχ., ενώ γενναία συνέβαλε και ο Κωνσταντίνος Αγγελής (έμπορος και πρόξενος της Ελλάδας στο Αννόβερο) με 50.000 δρχ., η Εθνική Τράπεζα με 10.000 δρχ. και πολλοί ιδιώτες. Από την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κυρίως μετά τον συμμαχικό αποκλεισμό της Αθήνας, από τον Νοέμβριο του 1916 και μέχρι τον Ιούνιο του 1917, ο Σύνδεσμος επικεντρώνεται στην παροχή τροφίμων και κυρίως παιδικών τροφών. Λειτουργεί καθημερινά επτά συσσίτια σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας, διένειμε σε όλους ψωμί με δελτίο, παρείχε γάλα και «γαλακτούχο φαρίνα» για τα βρέφη και προωθούσε νέο πιο οικονομικό τρόπο μαγειρέματος τα «αυτόματα μαγειρεία» –ένα είδος ξύλινων κιβωτίων επενδυμένων με άχυρα, μέσα στα οποία τοποθετούνταν η χύτρα– που διανέμονταν από τα γραφεία του συνδέσμου. Η πρωτοβουλία αυτή στόχευε να βοηθήσει τον πληθυσμό να επιβιώσει καθώς ο αποκλεισμός στερούσε την Αθήνα από τρόφιμα και καύσιμα, ενώ παράλληλα είχε εκτοξευτεί η ανεργία αλλά και η κερδοσκοπία στις τιμές των προϊόντων. Ο Πατριωτικός Σύνδεσμος συνεισέφερε πάρα πολύ στη βελτίωση των συνθηκών ζωής ιδιαιτέρως των παιδιών και των νέων κοριτσιών ωστόσο τα γεγονότα και οι αντιλήψεις κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού, οδήγησαν την κυβέρνηση Βενιζέλου στη διακοπή της λειτουργίας του Σωματείου και στην αλλαγή του ονομασίας του. Το Σωματείο διαλύθηκε στις 31 Αυγούστου 1917 με τον νόμο 808, και η περιουσία του μεταβιβάστηκε στον νέο ημικρατικό οργανισμό, που ονομάστηκε «Πατριωτικόν Ίδρυμα Περιθάλψεως», και που αργότερα θα μετονομαστεί σε Π.Ι.Κ.Π.Α.
Στην εξορία
Η διαφορά των πολιτικών επιλογών όσον αφορά τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο των δυο κυρίαρχων πόλων της πολιτικής ζωής, του Ελευθέριου Βενιζέλου που υποστήριζε την έμπρακτη συμμετοχή της Ελλάδας στο πλευρό της Αντάντ, και του Βασιλιά Κωνσταντίνου που υποστήριζε την ουδετερότητα της χώρας, οδήγησε την Ελλάδα σε αυτό που οι ιστορικοί έχουν ονομάσει Εθνικός Διχασμός. Οι δυο εξουσίες μην θέλοντας να υποχωρήσουν και να συμβιβαστούν μεταξύ τους οδήγησαν τη χώρα στην στρατιωτική της κατάληψη από τους Συμμάχους –σφοδρός υποστηρικτής των οποίων ήταν ο Βενιζέλος– και τον εξαναγκασμό του Βασιλιά Κωνσταντίνου σε αποπομπή όχι μόνο από το Θρόνο του αλλά και από τη χώρα. Ο Κωνσταντίνος, αναγκάστηκε να δεχτεί τους όρους των Συμμάχων και έτσι, την 1η Ιουνίου 1917 –αφήνοντας τον Θρόνο στον γιο του Αλέξανδρο– η βασιλική οικογένεια αναχώρησε από την Ελλάδα με τελικό προορισμό την Ελβετία. Η Σοφία λόγω της καταγωγής της και της συγγένειας με τον αρχηγό των Κεντρικών Αυτοκρατοριών, Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας, κατηγορήθηκε πολλές φορές ότι επηρέαζε τον Βασιλιά στη διαμόρφωση της πολιτικής του, και ιδιαίτερα στην φιλογερμανική στάση του. Αν και οι κατηγορίες δεν επισημοποιήθηκαν ποτέ, και παρέμειναν στο πλαίσιο των φημών, ωστόσο αποτελούν την κυρίαρχη ιστορική άποψη.
Οι άνθρωποι που με κατηγορούν –είπε– δεν έχουν ούτε την ψυχραιμία ούτε τη λογική να εννοήσουν ότι αν η Γερμανία είναι ιδική μου μητέρα, η Ελλάς είναι η μητέρα του Συζύγου μου και των παιδιών μου.
Στις 30 Μαΐου 1917 κατέπλευσε στον Πειραιά το γαλλικό πολεμικό Bruix, φέρνοντας σε μια Αθήνα γεμάτη συμμαχικά στρατεύματα, τον Ύπατο Αρμοστή της Αντάντ στην Ελλάδα, Κάρολο Ζοννάρ, για να οργανώσει και να επιβλέψει την αναχώρηση της βασιλικής οικογένειας. Με τη διάδοση της είδησης ότι ο βασιλιάς φεύγει, η Αθήνα και κυρίως οι δρόμοι γύρω από τα Ανάκτορα, πλημμύρισαν με κόσμο που ήταν αντίθετος με αυτήν την εξέλιξη. Την επόμενη ημέρα, 31 Μαΐου, στις 13:00 το μεσημέρι ο Αλέξανδρος ορκίστηκε νέος Βασιλιάς και η υπόλοιπη βασιλική οικογένεια ετοιμάστηκε για αναχώρηση, αν και το συγκεντρωμένο πλήθος αρνιόταν να ανοίξει την δίοδο για την έξοδο. Τελικά, στις 17:30 ξεγελώντας τον κόσμο, υποδεικνύοντας άλλη έξοδο από αυτήν που βγήκε το βασιλικό αυτοκίνητο, ο Κωνσταντίνος εγκατέλειψε τα Ανάκτορα με προορισμό το Τατόι. Από εκεί, την 1η Ιουνίου 1917, η βασιλική οικογένεια μεταβαίνει στον Ωρωπό, επιβιβάζεται στο πολεμικό «Σφακτηρία» και εγκαταλείπει το ελληνικό έδαφος. Από την Ιταλία, πρώτο σταθμό του ταξιδιού τους, αναχώρησαν σιδηροδρομικώς για την Ελβετία, όπου έφτασαν στις 4 Ιουνίου, μένοντας μερικές μέρες στο Λουγκάνο, όπου τους έγινε επίσημη υποδοχή από τις αρχές της πόλης. Στις 17 Ιουνίου εγκαταστάθηκαν οριστικώς στο Σαιν Μόριτζ.
Η Σοφία θα περάσει άσχημες μέρες στην Ελβετία, καθώς η συνεχιζόμενη ασθένεια του συζύγου της φθείρει ολοένα την υγεία του. Η υγεία του βασιλιά Κωνσταντίνου, που είχε επιδεινωθεί δραματικά από την πλευρίτιδα την οποία με δυσκολία ξεπέρασε την άνοιξη του 1915 και οι επιπλοκές που αυτή δημιούργησε, κυρίως λοίμωξη από στρεπτόκοκκο και δημιουργία συριγγίων, επηρέασε την απόφασή του στην επιλογή της Ελβετίας, αφού εκεί ήλπιζε σε μια ολοκληρωμένη θεραπευτική προσέγγιση. Με την άφιξή του στο Σαιν Μόριτζ εισάγεται σε σανατόριο για ηλιοθεραπεία και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους (1917) διαγιγνώσκεται με αρτηριοσκληρωτικής φύσεως καρδιοπάθεια, αγγειοπάθεια, αρτηριακή υπέρταση, η οποία αποδόθηκε κυρίως στο κάπνισμα και τη χρήση οινοπνευματωδών, και χρόνια βρογχίτιδα, ενώ και ο ξαφνικός θάνατος του γιου της την συγκλόνισε βαθύτατα και την βύθισε σε πένθος που την συνόδευσε μέχρι το τέλος της ζωής της. Ειδικότερα όσον αφορά την ασθένεια και τον θάνατο του Αλέξανδρου, ήρθε πολλές φορές σε επαφή με τις Αρχές στην Ελλάδα προκειμένου να εξασφαλίσει, τουλάχιστον για τον εαυτό της, την άδεια ολιγοήμερης παραμονής της στη χώρα, αλλά οι βενιζελικές Αρχές φοβούμενες διαδηλώσεις υπέρ της βασιλείας αρνήθηκαν κατηγορηματικά. Μόνο η Βασιλομήτωρ Όλγα κατάφερε να έρθει αλλά όχι τόσο νωρίς όσο θα ήθελε, αφού έφτασε 12 ώρες μετά τον θάνατο του εγγονού της.
Επιστροφή στον θρόνο
Οι εκλογές του 1920 –οι πρώτες εκλογές μετά το 1915– στάθηκαν η αιτία της επιστροφής των Βασιλέων στην Ελλάδα. Οι Έλληνες καταψήφισαν τον Βενιζέλο και το κόμμα του, με αποτέλεσμα νικητής των εκλογών να αναδειχθεί ο φιλοβασιλικός συνασπισμός των κομμάτων της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης. Με το δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1920 από την κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη ο ελληνικός λαός αποφάσισε την επιστροφή του βασιλιά. Πράγματι, στις 6 Δεκεμβρίου 1920 η βασιλική οικογένεια επέστρεψε και πάλι στην Ελλάδα. Την επομένη της αφίξεως (7 Δεκεμβρίου) η βασιλική οικογένεια επισκέφτηκε τον τάφο του Αλέξανδρου στο Τατόι, όπου τέλεσαν τρισάγιο και έραναν τον τάφο με χρυσάνθεμα. Η Βασίλισσα ανέλαβε ξανά την προστασία των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Στις 23 Μαρτίου 1921 ο Υπουργός Περίθαλψης ενημέρωσε τον τότε πρόεδρο του «Πατριωτικού Ιδρύματος Περιθάλψεως» Λουκά Ρούφο ότι το Ίδρυμα θα επέστρεφε και πάλι στην ιδρύτριά του, και πράγματι ο Πατριωτικός Σύνδεσμος αναβίωσε και νομοθετικά, ενώ στις 9 Απριλίου 1921 έγινε η πρώτη συνέλευση του Διοικητικού Συμβουλίου με πρόεδρο τη Βασίλισσα Σοφία. Η φροντίδα του Συνδέσμου εστιάστηκε πλέον στην περίθαλψη και ενίσχυση των στρατιωτών του μετώπου της Μικράς Ασίας.
Φήμες για μεροληπτική διαχείριση των δωρεών
Το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο ευεργέτης Εμμανουήλ Μπενάκης έστειλε 5.000 λίρες στην κόρη του Πηνελόπη Δέλτα με ρητή εντολή να διατεθούν αποκλειστικά στους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η Σοφία όμως έβγαλε διαταγή, όσοι έχουν χρήματα για τους πρόσφυγες να της τα παραδώσουν, για να τα διαμοιράσει εκείνη. Η Δέλτα όμως δεν την εμπιστευόταν, γιατί θεωρούσε πως δεν είναι αμερόληπτη και ότι έδινε τα χρήματα μόνο σε αντιβενιζελικούς. Δεν της έδωσε λοιπόν τα χρήματα και τα διέθεσε η ίδια η Δέλτα χωρίς μεσάζοντες.