cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκράχαμ Γκρην
Συγγραφικό έργο
Το μυθιστόρημά του Ο ήσυχος Αμερικανός που λαμβάνει χώρα στο Βιετνάμ τη δεκαετία του 1950, μεταφέρθηκε επίσης στον κινηματογράφο, την πρώτη φορά το 1958 και τη δεύτερη το 2001. Επειδή μάλιστα η δεύτερη φορά συνέπεσε με το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη το 2001, η ταινία προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Κάρολ Ριντ το 1959, με πρωταγωνιστή τον Άλεκ Γκίνες.
Μυθιστορήματα
μικρογραφία|260x260εσ|Από το τρέιλερ της κινηματογραφικής ταινίας του [[Κάρολ Ριντ Ο τρίτος άνθρωπος]]* 1929: The Man Within μτφ. Ελένη Δεληγιάννη («Ο προδότης», εκδ. "Ζαχαρόπουλος Σ.Ι.", 1990)
Παραπομπές
Γ Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι κριτικοί
Πίτερ Άλντους
Ο Πίτερ Άλντους (αγγλικά: Peter Aldous) είναι πολιτικός της Αγγλίας ενταγμένος στο Συντηρητικό Κόμμα. Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1961 στο Ίπσουιτς της κομητείας Σάφοκ. Εκπαιδεύτηκε στο Σχολείο Χάροου και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, αποκτώντας πτυχίο στη διαχείριση γαιών το 1982. Αντιπροσωπεύει ως βουλευτής την εκλογική περιφέρεια Γουέιβνι από το Μάιο του 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Δέκα πληγές
Οι Δέκα Πληγές του Φαραώ ή αλλιώς Πληγές της Αιγύπτου ήταν, σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση, δέκα καταστροφικές συμφορές με τις οποίες έπληξε ο Θεός του Ισραήλ τον Φαραώ της Αιγύπτου και τον λαό του, καθώς δεν επέτρεπε στον καταπιεσμένο λαό του Ισραήλ να φύγει από την Αίγυπτο ώστε να λατρεύει ελεύθερα τον Θεό του.
Περιγραφή
Οι δέκα πληγές ήταν οι εξής:
Εναλλακτικές ερμηνείες
Αρκετοί επιστήμονες σήμερα ερευνούν πιθανή σχέση της έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας-Σαντορίνης-το 1460-1426 π.Χ. με τις καταστροφές στην Αίγυπτο, καθώς με συγκρίσεις που έγιναν τόσο σε δείγματα πάγου στην Αλάσκα, όσο και σε κορμούς δέντρων στη Σαντορίνη, συμπίπτουν χρονικά. «Με βάση τα χαρακτηριστικά της έκρηξης και τα συμπτώματα που αναφέρονται στους παπύρους, οι περισσότερες από τις 10 πληγές του Φαραώ ερμηνεύονται με χαρακτηριστική ευκολία. Η κοκκινωπή τέφρα της πρώτης φάσης της έκρηξης, που έπεσε στον Νείλο, έβαψε το ποτάμι κόκκινο, ενώ το διοξείδιο του θείου διαλύθηκε στο νερό και έδωσε θειώδες οξύ. Οι βάτραχοι βγήκαν στη στεριά ακριβώς για να αποφύγουν το μολυσμένο νερό. Το νέφος της ηφαιστειακής τέφρας κάλυψε τον ουρανό, εμποδίζοντας τις ακτίνες του ήλιου να φτάσουν στη Γη. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που καταγράφηκαν σε ολόκληρη τη Γη είχαν μεγαλύτερη ένταση στην Αίγυπτο. Έπεσε βαρύ χαλάζι και οι έντονες βροχές προκάλεσαν τον αφύσικο πολλαπλασιασμό πολλών ειδών εντόμων. Τέλος, η όξινη βροχή και η ηφαιστειακή τέφρα γέμισαν με πληγές το δέρμα των ανθρώπων και προκάλεσαν τον θάνατο των οικόσιτων ζώων».
Πέντσο Σλαβέικοφ
Ο Πέντσο Σλαβέικοφ (βουλγαρικά: Pencho Slaveykov, 27 Απριλίου 1866 – 10 Ιουνίου 1912) ήταν Βούλγαρος ποιητής, διαπρεπής δοκιμιογράφος και μεταφραστής έργων της γερμανικής λογοτεχνίας. Ήταν ο νεότερος γιος του Βούλγαρου συγγραφέα του 19ου αιώνα Πέτκο Σλαβέικοφ (1837 – 1895).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέντσο Σλαβέικοφ γεννήθηκε στην υπό τουρκική κατοχή πόλη Τριάβνα (Tryavna) της Βουλγαρίας, κατά τη διάρκεια της αποκαλούμενης βουλγαρικής Εθνικής Αναβίωσης. Ξεκίνησε τις σπουδές του στη Στάρα Ζαγκόρα και τη Φιλιππούπολη (βουλγ. Πλόβντιβ) και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη Λειψία της Γερμανίας (1892 – 1898), όπου σπούδασε γερμανική φιλοσοφία - κυρίως Νίτσε και Σοπενάουερ – αισθητική και λογοτεχνία.
Μετά την επιστροφή του στη Βουλγαρία το 1898, προσχώρησε, μαζί με άλλους Βούλγαρους συγγραφείς, στη φιλολογική ομάδα «Σκέψη», που επεδίωκε τον εκσυγχρονισμό της βουλγαρικής λογοτεχνίας. Μια δεκαετία αργότερα έγινε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Βουλγαρίας (1908 – 1909).
Στα 1909 – 1911 διορίστηκε διευθυντής της Βουλγαρικής Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με την ιδιότητά του αυτή, ανέλαβε αποστολές στη Μόσχα, την Κωνσταντινούπολη, τη Νάπολι, την Αθήνα και τη Ρώμη, όπου μελέτησε τις εξελίξεις στον τομέα των βιβλιοθηκών. Αποπέμφθηκε όμως από τη θέση του διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης στις 10 Ιουλίου 1911, λόγω πολιτικής αντιπαράθεσής του με τον τότε Υπουργό Πολιτισμού της Βουλγαρίας Stefan Bobchev.
Η αποπομπή του αυτή ήταν η αιτία να εγκαταλείψει τη Βουλγαρία, να περιπλανηθεί στη Ζυρίχη και άλλες πόλεις της Ελβετίας και να καταλήξει τελικά στη Ρώμη, όπου παρέμεινε για τρεις μήνες. Στα τέλη Μαΐου του 1912 έφθασε στη μικρή πόλη Μπρουνάτε (Brunate) κοντά στη λίμνη Κόμο (Como), όπου και πέθανε στις 28 Μαΐου 1912. Τάφηκε στο κοιμητήριο της Μπρουνάτε, αλλά τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία το 1921.
Λογοτεχνικό έργο
Περί τα τέλη του 19ου αιώνα εμφανίζεται στη Βουλγαρία ένα ρεύμα λογοτεχνικής ανανέωσης, που εκφράζεται από μια γενιά νέων λογοτεχνών επηρεασμένων από την κουλτούρα της Δυτικής Ευρώπης, οι οποίοι είχαν για κύριο όργανο έκφρασής τους το περιοδικό «Σκέψη» (Misul).
Εκπρόσωπος της νέας αυτής αισθητικής ήταν και ο Πέντσο Σλαβέικοφ, ο οποίος σημάδεψε βαθιά την πολιτιστική ζωή της εποχής του. Συνέβαλε στην ανανέωση και τον εξευρωπαϊσμό της βουλγαρικής λογοτεχνίας, καθιερώνοντας μια σύγχρονη λογοτεχνική γλώσσα. Εισήγαγε, μαζί με άλλους νέους συγγραφείς, ένα νέο λογοτεχνικό ρεύμα για μια «καθαρή» τέχνη, απαλλαγμένη από πολιτικοκοινωνικές αναφορές.
Μνημείο Σλαβέικοφ
Ένα περίτεχνο μνημείο, αφιερωμένο στον Πέντσο Σλαβέικοφ και τον πατέρα του Πέτκο Σλαβέικοφ, όπου το «δίδυμο» των Βουλγάρων ποιητών απαθανατίζεται καθισμένο σ’ ένα μπρούτζινο παγκάκι (στ’ αριστερά ο Πέντσο Σλαβέικοφ και δεξιά ο πατέρας του Πέτκο Σλαβέικοφ), βρίσκεται στην πολυσύχναστη Πλατεία Σλαβέικοφ της Σόφιας.
Το γλυπτό έχει φιλοτεχνηθεί από τον Βούλγαρο γλύπτη Georgi Chapkanov και είναι δημοφιλέστατο σημείο για τους ξένους τουρίστες της βουλγαρικής πρωτεύουσας, οι οποίοι συνωστίζονται για να φωτογραφηθούν με τους «ξένοιαστους» ποιητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι ποιητές Κατηγορία:Βούλγαροι μεταφραστές Κατηγορία:Βούλγαροι δοκιμιογράφοι
Οίκος των Κρίσπων
Ο Οίκος των Κρίσπων (Crispi) κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάξου ή Δουκάτο του Αρχιπελάγους του Αιγαίου για δυο περίπου αιώνες από την άνοδο του Φραγκίσκου Α΄ (1383) μέχρι την πτώση του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1566) με τελευταίο δούκα τον Ιάκωβο Δ΄ Κρίσπο. Γενάρχης της οικογένειας θεωρείται ο Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος ένας πειρατής στην υπηρεσία της Βενετίας, οι γονείς του και η πατρική του οικογένεια παραμένουν άγνωστα, πιθανότητα ήταν Βενετοί ευγενείς.
Άνοδος του Φραγκίσκου Α΄ Κρίσπου
thumb|right|250px|Οικόσημο των Κρίσπων (δεξιά) μαζί με τον βενετικό Λέοντα του Αγίου Μάρκου Ο Ιωάννης Α΄ Σανούδος τελευταίος αρρήν Δούκας του Αρχιπελάγους από τον Οίκο των Σανούδων πέθανε χωρίς γιους (1461). Τον διαδέχτηκε η κόρη του Φιορέντσα Σανούντο που παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο Τζοβάννι νταλλε Κάρτσερι Τριτημόριο της Εύβοιας και σε δεύτερο γάμο τον δεύτερο ξάδελφο της Νικόλαο Β΄ Σπετσαμπάντα μέλος ενός πλάγιου κλάδου των Σανούδων. Με τον πρώτο της σύζυγο απέκτησε τον Νικκολό νταλλε Κάρτσερι που τη διαδέχθηκε στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους (1371), με τον δεύτερο δυο κόρες ανάμεσα στις οποίες ήταν η Μαρία Σανούδου που κληρονόμησε την Άνδρο. Ο Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος απεστάλη στη Νάξο από τη Δημοκρατία της Βενετίας επειδή οι Βενετοί ανησυχούσαν έντονα από την κακή διακυβέρνηση του Νικολό. Οι κτήσεις της Βενετίας στο Αιγαίο Πέλαγος υπέφεραν έντονα από τις επιδρομές των Οθωμανών και ο Νικολό με προδοτικές πράξεις εξαγρίωσε τη Βενετία, επίσης η σκληρή του διακυβέρνηση τον έκανε αντιπαθή. Ο Φραγκίσκος Κρίσπος οργάνωσε σε ένα κυνήγι τη δολοφονία του Νικκολό νταλλε Κάρτσερι και τον διαδέχθηκε ο ίδιος στο δουκάτο με την υποστήριξη των Βενετών (1383). Για να νομιμοποιήσει την άνοδο του και την διαδοχή ο Φραγκίσκος παντρεύτηκε τη Φιορέντσα Α΄ Σανούδου, κυρία της Μήλου μέλος του Οίκου των Σανούδων και εγγονή του Γουλιέλμου Α΄ Σανούδου. Ο Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος αφαίρεσε την Άνδρο από τη Μαρία Σανούδου, ετεροθαλή αδελφή του προκατόχου του και την έδωσε στην κόρη του Πετρονίλα, η Μαρία διαμαρτυρήθηκε στον Βενετό βάιλο της Χαλκίδας Ζένο. Η Μαρία αποζημιώθηκε με την κατοχή της Πάρου αλλά εξακολουθούσε να διεκδικεί την Άνδρο μέχρι τον θάνατο της (1426).
Διαίρεση του δουκάτου
Ο Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος πέθανε το 1397 και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του με τη Φιορέντσα Ιάκωβος Α΄ Κρίσπος που μοίρασε τα νησιά του Δουκάτου του Αρχιπελάγους στους αδελφούς του. Ο Ιωάννης Β΄ Κρίσπος πήρε τη Μήλο, ο Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος την Ανάφη, ο Νικολό Κρίσπος, κύριος της Σύρου τη Σύρο και τη Σαντορίνη και ο Μάρκος Κρίσπος την Ίο. Η διαίρεση θα φέρει τη σταδιακή παρακμή στο δουκάτο με αποτέλεσμα την κατάκτηση του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι δύο από τους μικρότερους αδελφούς του θα τον διαδεχτούν στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους και όταν ξεκληρίστηκαν οι απόγονοι τους διάδοχος έγινε ο γιος του τρίτου αδελφού του Νικολό Φραγκίσκος Β΄ Κρίσπος (1463). Την εποχή του Ιακώβου Α΄ το δουκάτο δέχτηκε τις πρώτες σκληρές επιδρομές των Οθωμανών με τον σουλτάνο Μωάμεθ Α΄. Προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τη Μαρία Σανούδου που εξακολουθούσε να διεκδικεί την Άνδρο και παντρεύτηκε την κόρη της Φιορέντσα Σομμαρίπα. Ο Ιάκωβος Α΄ πέθανε σε ηλικία 35 ετών από δυσεντερία (1418), δεν όρισε διάδοχο την κόρη του αλλά τον δεύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ Κρίσπο καθιερώνοντας στο Δουκάτο τον Σαλικό νόμο.
Οικογένεια Ιωάννη Β΄ Κρίσπου
thumb|right|250px|Ο Πύργος των Κρίσπι στη Νάξο Ο Ιωάννης Β΄ Κρίσπος που ζούσε στη Βενετία όταν έμαθε τον θάνατο και τη διαθήκη του μεγαλύτερου αναχώρησε για τη Νάξο. Προστέθηκαν στα νησιά του δουκάτου η Σαντορίνη που την ανέλαβε ο αδελφός του Νικολό και η Θηρασία που την ανέλαβε ο μικρότερος αδελφός του Μάρκος. Ο Ιωάννης Β΄ πήρε με τη βία την Πάρο από τη Μαρία Σανούδου που την είχε λάβει σαν αποζημίωση για την Άνδρο και την Αντίπαρο από τη νύφη του Φιορέντσα Σομμαρίπα, οι δυο γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν στη Βενετία που τον ανάγκασε να επιστρέψει τα νησιά. Οι σχέσεις του με τους Τούρκους ήταν αρμονικές λόγω της ειρήνης που είχε κλείσει η Βενετία με τους Τούρκους και είχε σαν όρο την προστασία στα Βενετοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου. Οι Βενετοί την ίδια εποχή λεηλάτησαν τη Γένοβα, οι Γενουάτες σε αντίποινα κατέλαβαν τη Νάξο, ο Ιωάννης Β΄ τους πλήρωσε ψηλά λύτρα για να αποχωρήσουν κάτι που δυσαρέστησε τους Βενετούς.
Η μεγάλη επέλαση των Τούρκων
Ο θάνατος του μικρού Ιωάννη Ιακώβου προκάλεσε σκληρές συγκρούσεις για τη διαδοχή. Η αδελφή του Ιακώβου Β΄ Ανδριάνα Κρίσπου που είχε παντρευτεί τον Δομήνικο Σομμαρίπα Κύριο της Άνδρου και εγγονό της Μαρίας Σανούδου έβαλε όρο στη γαμήλια συμφωνία να διαδεχτεί η ίδια τον αδελφό της αν πέθαινε χωρίς απογόνους. Ο θείος της Γουλιέλμος Β΄ με πρόφαση την εφαρμογή του Σαλικού νόμου που είχε καθιερώσει ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιάκωβος Α΄ υπερίσχυσε, απέκτησε τελικά και αναγνώριση από τη Βενετία που υποστήριζε στην αρχή την Ανδριάνα. Οι Βενετοί είχαν ανάγκη από έναν ισχυρό κυβερνήτη στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους την εποχή που γινόταν η μεγάλη επέλαση των Οθωμανών, ο έμπειρος Γουλιέλμος είχε όλες τις προϋποθέσεις. Την εποχή που κυβερνούσε ο Γουλιέλμος Β΄ έπεσε στους Οθωμανούς το Δουκάτο των Αθηνών (1458), το Δεσποτάτο του Μυστρά (1460), η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (1461) και η Λέσβος (1462). Τα Βενετοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου είχαν ωστόσο προστασία λόγω της ειρηνικής συνθήκης που είχε υπογράψει η Δημοκρατία της Βενετίας με τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Ο Γουλιέλμος Β΄ είχε έναν γιο τον Ιάκωβο αλλά ήταν νόθος και δεν μπορούσε να τον διαδεχθεί στο δουκάτο ανέλαβε μονάχα τα πατρικά κτήματα στη Νάξο, επόμενος δούκας ήταν ο Φραγκίσκος Β΄ Κρίσπος γιος του Νικολό που πέθανε την ίδια χρονιά που διαδέχθηκε τον θείο του (1463).
Α΄ Βένετο-Τουρκικός Πόλεμος
thumb|right|250px|Τα σύμβολα των Κρίσπι μπροστά στον Καθεδρικό ναό της Νάξου Τον Φραγκίσκο Β΄ διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιάκωβος Γ΄ Κρίσπος σε ηλικία 17 ετών (1463), όσο ήταν ακόμα ανήλικος κυβέρνησε υπό την κηδεμονία της μητέρας του Πετρονίλας Μπέμπο και του θείου του Αντώνιου Κρίσπου, κύριου της Σύρου. Την εποχή του ξέσπασε ο Πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1457 - 1479), τέσσερα Τουρκικά πλοία επιτέθηκαν στην Άνδρο (1478) την υπερασπίστηκε ο Αυθέντης της Ιωάννης Σομμαρίπα που σκοτώθηκε. Οι Τούρκοι αποχώρησαν με πολυάριθμους αιχμαλώτους και λάφυρα αξίας 15.000 δουκάτων. Το 1470 ο τουρκικός στόλος, καθώς επέστρεφε από την άλωση της Χαλκίδας άρπαξε πάλι από την Άνδρο τόσους αιχμαλώτους που απέμειναν στο νησί μονάχα 2.000 άνθρωποι. Αυτή την τρομερή περίοδο όλα σχεδόν τα νησιά δέχτηκαν παρόμοιες επιθέσεις, το 1477 ο Τουρκικός στόλος πήγε στη Νάξο. Στην ειρήνη του 1479 της Βενετίας με τον Μωάμεθ Β΄, ο δούκας του Αρχιπελάγους και οι υπήκοοι του δέχτηκαν προστασία σαν Βενετοί πολίτες. Τρία έτη αργότερα ο νέος σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄, γιος του Μωάμεθ του Πορθητή ανανέωσε τη συνθήκη (1482). Ο Ιάκωβος Γ΄ πέθανε σε ηλικία 34 ετών χωρίς γιους (1480), τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄ Κρίσπος.
Β΄ Βένετο-Τουρκικός Πόλεμος
Ο Ιωάννης Γ΄ Κρίσπος πήρε με τη βία τη Σαντορίνη από τον Ντομένικο Πιζάνι γιο του Βενετού δούκα της Κρήτης κάτι που έφερε την έντονη αντίδραση των Βενετών. Την εποχή του οι Τούρκοι άρχισαν να παρενοχλούν τα νησιά του Αιγαίου, κατέλαβαν τη Ρόδο και συνέλαβαν εκατοντάδες αιχμαλώτους. Ο Ιωάννης Γ΄ βίαιος και αυταρχικός απέναντι στους υπηκόους του πολιορκήθηκε στο κάστρο του από τους κατοίκους της Νάξου και σώθηκε μόνο όταν έφτασαν οι Ιωαννίτες Ιππότες. Η εκτέλεση του αρχηγού των εξεγερμένων τον έκανε περισσότερο μισητό στους κατοίκους του δουκάτου. Οι εξεγέρσεις συνεχίστηκαν μέχρι τη χρονιά που ο Ιωάννης Γ΄ πέθανε δηλητηριασθείς από τους υπηκόους του (1494), άφησε ένα ανήλικο νόθο γιο τον Φραγκίσκο Γ΄. Μετά τον θάνατο του ανέλαβε για μια εξαετία το Δουκάτο η ίδια η κυβέρνηση της Βενετίας (1494 - 1500) με την πρόφαση ότι ο Φραγκίσκος ήταν νόθος, κατόπιν ανέβηκε δούκας ο ίδιος ο Φραγκίσκος Γ΄ Κρίσπος. Την εποχή του ξέσπασε ο Δεύτερος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1499 - 1503) με μεγαλύτερο θύμα την ίδια τη Νάξο, η κάτω πόλη της Νάξου λεηλατήθηκε και πολλοί Ναξιώτες αιχμαλωτίσθηκαν. Η ειρήνη που έκλεισαν οι Βενετοί με τους Τούρκους (1503) είχε σαν όρο την προστασία του Δουκάτου του Αρχιπελάγους. Οι Βενετοί κυβερνήτες των νησιών ήταν την ίδια εποχή το ίδιο σκληροί με τους Τούρκους, οι κάτοικοι της Άνδρου διαμαρτυρήθηκαν στην Βενετία για τον κυβερνήτη τους Φραγκίσκο Σομμαρίπα.
Παρακμή
Ο Φραγκίσκος Β΄ έμεινε γνωστός για τη βιαιότητα και τη σχιζοφρένεια του ως "ο παρανοϊκός δούκας". Ο Βενετοί από τον φόβο τους ότι με την τακτική του θα πέσει όλο το Αιγαίο Πέλαγος στα χέρια των Οθωμανών τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην εκκλησία του Σαιν Μισέλ στο νησί Μουράνο (1509). Την επόμενη χρονιά δραπέτευσε, επέστρεψε στη Νάξο και δολοφόνησε τη σύζυγο του Κατερίνα Λορεντάνο. Οι πολίτες τον καθαίρεσαν και ανακήρυξαν δούκα τον 11χρονο γιο του Ιωάννη Δ΄ Κρίσπο, ο Φραγκίσκος Β΄ αποπειράθηκε να σκοτώσει και τον γιο του αλλά απέτυχε, οι Βενετοί τον μετέφεραν στην Κρήτη όπου και πέθανε. Οι Βενετοί κυβέρνησαν την επόμενη επταετία (1511 - 1517) απ'ευθείας το δουκάτο σαν αντιβασιλείς του μικρού Ιωάννη, κηδεμόνας ορίστηκε ο θείος του Αντώνιος Λορεντάνο.
Με την ενηλικίωση του ο Ιωάννης Δ΄ Κρίσπος είχε μια περιπέτεια όταν αιχμαλωτίστηκε σε κυνήγι από κάποιον Τούρκο κουρσάρο, ελευθερώθηκε αφού υποχρεώθηκε να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό σε λύτρα. Υποστήριξε τους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου στην πολιορκία του νησιού τους (1522), η Βενετία δεν είχε δείξει ενδιαφέρον για τους Ιωαννίτες στους οποίους ο δούκας έστειλε ζωοτροφές, προμήθειες και τρόφιμα. Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής κατέλαβε τελικά τη Ρόδο και έδιωξε τους Ιωαννίτες (1523) που κράτησαν μόνο την Ικαρία και ένα τμήμα από το λιμάνι της Νάξου.
Υποτέλεια στον σουλτάνο
thumb|right|250px|Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα Ο Τουρκικός στόλος με αρχιναύαρχο τον Ελληνικής καταγωγής Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα που υπηρετούσε τον Τούρκο σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή ξεκίνησε σκληρές επιδρομές σε όλα τα Βενετοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου (1537). Μετά την κατάληψη της Πάρου οι Οθωμανοί επιτέθηκαν στη Νάξο το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων και πρωτεύουσα του δουκάτου του Αρχιπελάγους. Με τη θέα του Τουρκικού στόλου οι τρομοκρατημένοι κάτοικοι εγκατέλειψαν τις ακτές και κατέφυγαν στην Ακρόπολη αφήνοντας πίσω τους όλα τα αγαθά και την περιουσία τους, ο Οθωμανικός στόλος λεηλάτησε όλα τα εδάφη και κατέστρεψε όλα τα κτίρια. Ο ναύαρχος των Τούρκων έστειλε αυστηρότατο μήνυμα στους κατοίκους και στον δούκα και του ζητούσαν να παραδοθεί.
Ο απελπισμένος δούκας χωρίς καμιά βοήθεια από τη Βενετία και ολόκληρη την Ευρώπη δήλωσε ότι θα είναι φόρου υποτελής στον σουλτάνο με 5.000 δουκάτα τον χρόνο με αντάλλαγμα να γλυτώσει τη σκλαβιά. Ο Ιωάννης Δ΄ έστειλε μηνύματα σε όλους τους μεγάλους Ευρωπαίους ηγεμόνες όπως ο Πάπας Παύλος Γ΄, ο Κάρολος Κουίντος ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, και ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας. Ζητούσε βοήθεια, προστασία και Σταυροφορία όλων των χριστιανών απέναντι στους Τούρκους αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Με την ειρήνη που έκλεισε στη συνέχεια ανάμεσα στους Βενετούς και τους Τούρκους σώθηκε προσωρινά το δουκάτο, στους Βενετούς είχαν απομείνει ελάχιστα νησιά στο Αιγαίο όπως η Κρήτη και η Τήνος. Οι Ιωάννης Δ΄ σταδιακά έγινε μισητός στους κατοίκους της Νάξου για την υποτέλεια του στους Τούρκους και την υψηλή φορολογία που τους επέβαλε για να τους πληρώσει, έφτασαν στο σημείο να ζητήσουν από τον Μεγάλο Βεζίρη της Τουρκίας να διώξει τους Βενετούς από το νησί. Η κατάσταση που βρισκόταν ο Ιωάννης Δ΄ τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν εξαιρετικά απελπιστική, είχε τον τίτλο του πρίγκιπα μόνο διακοσμητικά χωρίς καμιά εξουσία.
Πτώση
Ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Δ΄ και συγκυβερνήτης του Φραγκίσκος πέθανε πριν από τον ίδιο (1550), τον διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του Ιάκωβος Δ΄ Κρίσπος, ο τελευταίος Δούκας του Αρχιπελάγους (1564 - 1566). Ο Ιάκωβος Δ΄ ήταν όπως και ο πατέρας του φόρου υποτελής στον σουλτάνο, ο τίτλος του ήταν μόνο διακοσμητικός χωρίς καμιά εξουσία. Οι ασωτίες των Βενετών στο κάστρο της Νάξου σκανδάλιζαν και εξόργιζαν τους Έλληνες, οι ασωτίες και η πολύ ψηλή φορολογία ανάγκασαν τους Έλληνες να ζητήσουν από τον σουλτάνο να στείλει κυβερνήτη. Ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής κάλεσε τον Ιάκωβο Δ΄ στην Κωνσταντινούπολη, τον καθαίρεσε, τον φυλάκισε και διόρισε νέο κυβερνήτη της Νάξου τον Εβραϊκής καταγωγής διπλωμάτη Ιωσήφ Νάζη (1566). Το Λατινικό Δουκάτο του Αρχιπελάγους έπεσε ύστερα από 350 χρόνια παρουσίας, οι Τούρκοι κατέλαβαν την ίδια εποχή όλα τα Βενετοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου, στους Βενετούς παρέμεινε μονάχα η Τήνος.
Δούκες της Νάξου
Οι δούκες της Νάξου από τον Οίκο των Κρίσπων ήταν οι εξής:
Το 1564 o Οθωμανοί άρχισαν να καταλαμβάνουν νησιά των Κυκλάδων. Οι απόγονοι του Φραγκίσκου (Δ΄) Κρίσπου, αδελφού του Ιακώβου Δ΄, συνέχισαν να διατηρούν τον τίτλο (duca titolare di Nasso e dell' Archipelago).
Επιγαμίες
Η εδραίωση της ηγεμονίας ξεκίνησε με τον γάμο του Φραγκίσκου Α΄ με τη Φιορέντσα Σανούδου, κυρία της Μήλου. Η Φιορέντσα ήταν αδελφή των Νικολάου Α΄ και Ιωάννου Α΄.
Για να ενισχύσουν τις συμμαχίες τους, οι Κρίσπο νυμφευόταν με γόνους χριστιανών ηγεμόνων, όπως:
Επίσης με πατρικίους της Βενετίας, δίνοντας ως προίκα ένα νησί, όπως τους Δάνδολο, Σομμαρίπα (κύριοι της Άνδρου και της Πάρου), Κουιρίνι (κύριος της Αστυπάλαιας και του ημίσεως της Αμοργού), Ζένο (κύριοι της Άνδρου και της Σύρου), Μοροζίνι, Γκοζαντίνι (κύριοι Σίφνου και Κύθνου), Μπάλμπι, Κονταρίνι, Λορεντάν, Βενιέρ, Τζιουστινιάνι, Πιζάνι (κύριοι Ανάφης και Αντιπάρου), Σιρίγο, Σιγκάλα, Μικιέλι (κύριοι του ημίσεως της Σερίφου), κά. Έτσι η εξουσία των Κρίσπι ενισχύθηκε με όλους αυτούς που ήρθαν από τη Βενετία, αλλά και κατατμήθηκε: ο Τζιάκοπο Α' έδωσε προίκα τη Μήλο στις κόρες του Μαρία και Φιορέντσα, από ένα ήμισυ του νησιού στην καθεμία.
Απόγονοι αυτών υπάρχουν ακόμη, με εξελληνισμένα επίθετα.
Η πιο γνωστή απόγονος της οικογένειας είναι η κόρη της Φιορέντσας Κρίσπο, αδελφής του Φραγκίσκου Β΄: η Κατερίνα Κορνάρο, βασίλισσα της Κύπρου.
Θεοδώρητος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εμβόλια παρωτίτιδας
μικρογραφία|Μικρογραφία του ιού της παρωτίτιδας από Ηλεκτρονικό Μικροσκόπιο Διέλευσης (TEM) Τα εμβόλια παρωτίτιδας προλαμβάνουν επιτυχώς την παρωτίτιδα. Όταν χορηγούνται στην πλειοψηφία, μειώνουν τις επιπλοκές σε επίπεδο πληθυσμού. Η αποτελεσματικότητά τους εκτιμάται σε 85%, όταν το 90% του πληθυσμού είναι εμβολιασμένο. Για μακροχρόνια πρόληψη απαιτούνται δύο δόσεις. Η χορήγηση της πρώτης δόσης συνιστάται στην ηλικία των 12-18 μηνών. Η δεύτερη δόση συνήθως χορηγείται στην ηλικία των 2-6 ετών. Η χρήση μετά την έκθεση στον ιό σε εκείνους που δεν είναι ήδη άνοσοι μπορεί να είναι χρήσιμη.
Χρήση
Το εμβόλιο περιλαμβάνεται στα προγράμματα εμβολιασμού των περισσότερων χωρών του ανεπτυγμένου κόσμου και πολλών του αναπτυσσόμενου κόσμου συνήθως σε συνδυασμό με το εμβόλιο ιλαρά ς και το εμβόλιο ερυθράς, γνωστό ως το τριπλό εμβόλιο MMR. Ένα σκεύασμα σε συνδυασμό των τριών προηγούμενων και του εμβολίου ανεμοβλογιάς, γνωστό ως MMRV, είναι επίσης διαθέσιμο. Το 2005, 110 χώρες παρείχαν το εμβόλιο σ’ αυτήν τη μορφή. Σε περιοχές όπου έχει διεξαχθεί εκτεταμένος εμβολιασμός, έχει διαπιστωθεί μια μείωση του επιπέδου της ασθένειας μεγαλύτερη από 90%. Έχουν χορηγηθεί περίπου μισό δισεκατομμύριο δόσεις ενός συγκεκριμένου τύπου του εμβολίου.
Παραπομπές
Παρωτιτιδα
Βύρων
Η ονομασία Βύρων μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Επώνυμα
Άγιος Αθανάσιος Κουρκούρης
Ιστορικό
Ο μικρός αυτός μεταβυζαντινός ναός βρίσκεται στην οδό Επταχάλκου, στο Θησείο, σε υπερυψωμένη θέση, πάνω σε βράχο, και είναι μονόκλιτη κεραμοσκεπής βασιλική. Οι μακρές πλευρές έχουν από ένα τυφλό τόξο. Το τόξο της βόρειας πλευράς μεταγενέστερα ανοίχτηκε και κατασκευάστηκε αριστερά μια μικρή προσθήκη. Το Ιερό Βήμα είναι υπερυψωμένο κατά μια βαθμίδα, ενώ η επίστρωση έγινε αργότερα. Μεταγενέστερη ήταν και άλλη προσθήκη, που εμφανίζεται σε παλαιότερες φωτογραφίες. Αυτή αργότερα κατεδαφίστηκε. Οι διαστάσεις του ναού είναι 2,50 x 5 μέτρα. Σημειωτέον ότι ο ναός είναι χτισμένος πάνω στη βάση όπου κατά την αρχαιότητα ήταν τοποθετημένο το άγαλμα του ήρωα Χαλκώδοντα. Αποκλήθηκε Κουρκούρης ή Κουρκουρής, παίρνοντας το όνομα ενός μεταγενέστερου ιδιοκτήτη του κτήματος, στο οποίο υπάρχει ο ναός. Ο Δημήτριος Καμπούρογλου γράφει ότι ο ναός εκεί που βρίσκεται δίνει την εντύπωση «ορνέου κουρκουριάζοντος». Ο ναός χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας πιθανώς από Αγιορείτη μοναχό. Υπάρχει μια παράδοση που υποστηρίζει ότι κτήτορας είναι ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, τον 10ο αιώνα, πλην όμως ελέγχεται ως ανακριβής. Υπάρχει και μια εντοιχισμένη επιγραφή που αναφέρει ότι κατασκευάστηκε το 1750, αλλά δεν υπάρχει κάποια απόδειξη γι' αυτό.
Μετονομασία
Ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Μέγα Αθανάσιο, πατριάρχη Αλεξανδρείας. Επειδή όμως λίγα μέτρα πιο κάτω (επί της οδού Επταχάλκου) χτίστηκε αργότερα ναός αφιερωμένος στον ίδιο άγιο, σήμερα ο Κουρκούρης είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη και πανηγυρίζει την 5η Ιουλίου. Ο νεότερος ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο, πατριάρχη Αλεξανδρείας, χτίστηκε την περίοδο 1933-1953. Τα εγκαίνιά του έκανε την 3η Μαΐου 1953 ο τότε βοηθός επίσκοπος Ρωγών και αργότερα μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος, πανηγυρίζει δε την 18η Ιανουαρίου.
Πηγές
Αθανασιος Κουρκουρης Κατηγορία:Δήμος Αθηναίων
Αργεντινή εναντίον Αγγλίας (Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986)
Ο αγώνας Αργεντινή - Αγγλία στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 1986 στο Μεξικό, έμεινε στην ιστορία για τα δύο γκολ που πέτυχε ο Ντιέγκο Μαραντόνα, οδηγώντας την Αργεντινή σε νίκη 2-1 επί της Αγγλίας. Ο λόγος ήταν ότι το πρώτο γκολ σημειώθηκε με το χέρι και κατακυρώθηκε ως έγκυρο, και μάλιστα έμεινε στην ιστορία ως «το Χέρι του Θεού», ενώ το δεύτερο γκολ σημειώθηκε αφού ο Μαραντόνα είχε τρέξει μία ξέφρενη πορεία, με 51 μέτρα σε 10,8 δευτερόλεπτα, περνώντας πέντε Άγγλους παίκτες, και έμεινε στην ιστορία ως το «Γκολ του Αιώνα».
Η κόντρα μεταξύ των δύο χωρών
Σημαντικό είναι το γεγονός ότι τα δύο κράτη είχαν πόλεμο 4 χρόνια νωρίτερα για τα νησιά Φώκλαντ. Επιπλέον, σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, η έχθρα μεταξύ των δύο χωρών είχε ξεκινήσει από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1966, όταν η Αγγλία είχε αποκλείσει την Αργεντινή στην προημιτελική φάση με 1-0, στις 23 Ιουλίου 1966. Στο παιχνίδι αυτό, είχαν σημειωθεί σοβαρά επεισόδια από τους παίκτες της εθνικής Αργεντινής, που είχαν θεωρήσει ότι η Αγγλία είχε ευνοηθεί υπερβολικά από τη διαιτησία, και γενικότερα είχε μείνει η εντύπωση για όλη τη διοργάνωση πως δεν ξαναέγινε ποτέ άλλοτε τέτοιο σκάνδαλο (ποτέ άλλοτε διοργανώτρια χώρα δεν έτυχε ανάλογης εύνοιας).
Ο αγώνας
thumb|right|Σχεδιάγραμμα όλης της φάσης όπου σημειώθηκε «το Χέρι του Θεού».
20 χρόνια μετά, κατά μία ιστορική σύμπτωση, οι δύο αυτές ομάδες βρέθηκαν πάλι αντιμέτωπες σε προημιτελική φάση, με επίσης παιχνίδι νοκ-άουτ για την πρόκριση στην 4-άδα των ημιτελικών. Ο αγώνας έγινε στις 22 Ιουνίου 1986, στο στάδιο Αζτέκα, μπροστά σε 114.580 θεατές, με πλήρη ηλιοφάνεια και ώρα έναρξης 12:00 το μεσημέρι τοπική ώρα. Η Αγγλία προέρχονταν από τρεις νίκες και είχε δεχθεί μόνο ένα γκολ μέχρι τότε. Η αντιπαράθεση είχε ξεκινήσει από τους οπαδούς πριν την έναρξη του αγώνα με αψιμαχίες στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού, αλλά και στο γήπεδο. Ως αποτέλεσμα, αρκετοί Άγγλοι οπαδοί νοσηλεύτηκαν, ενώ μερικές από τις σημαίες τους είχαν κλαπεί από τους αντιπάλους τους. Αυτές οι σημαίες θα εκτίθονταν τότε από τους υποστηρικτές της Μπόκα Τζούνιορς κατά τη διάρκεια ορισμένων αγώνων της Αργεντινής.
Πρώτο ημίχρονο
Στα πρώτα λεπτά, φάνηκε και οι δύο ομάδες να ξεκινούν νευρικά, με πολλές χαμένες ευκαιρίες εκατέρωθεν. Η καλύτερη φάση για την Αγγλία ήταν στο 13ο λεπτό. Στη συνέχεια, η Αργεντινή άρχισε να κυριαρχεί στην κατοχή της μπάλας, με πλήθος από ευκαιρίες (πολλές από τις οποίες έγιναν από τον Μαραντόνα), που όμως δεν μπορούσαν να διασπάσουν την εμφανώς ανθεκτική αγγλική άμυνα. Το ημίχρονο έληξε 0-0.
Δεύτερο ημίχρονο
Το δεύτερο ημίχρονο ήταν αυτό που θα σημάδευε τον αγώνα.
thumb|right|Η στιγμή που ο Μαραντόνα έχει μόλις χτυπήσει την μπάλα με το χέρι, πριν αυτή καταλήξει στα δίχτυα.
Το «Χέρι του Θεού»
Στο 51ο λεπτό (6ο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου) ύστερα από λανθασμένο γύρισμα του ποδοσφαιριστή της Αγγλίας Στιβ Χοτζ, ο Μαραντόνα (που δεν ήταν οφσάιντ, διότι η μπάλα προηγουμένως είχε χτυπηθεί από αμυνόμενο παίκτη) έτρεξε προς την μπάλα, η οποία κατευθυνόταν ψηλοκρεμαστά προς την μικρή περιοχή. Ο τερματοφύλακας της Αγγλίας, Πίτερ Σίλτον, αντέδρασε εγκαίρως με έξοδο, τρέχοντας επίσης προς την μπάλα, με σκοπό να την αποκρούσει με τα χέρια. Μάλιστα ήταν σε σαφώς πιο πλεονεκτική θέση για κάτι τέτοιο, καθώς ήταν σχεδόν 20 πόντους ψηλότερος από τον Μαραντόνα: 1,83 έναντι μόλις 1,65 μέτρα. Την καθοριστική στιγμή, ωστόσο, ο Μαραντόνα, ταυτόχρονα με ένα εντυπωσιακό άλμα στον αέρα, σήκωσε το αριστερό του χέρι και για λίγα δέκατα του δευτερολέπτου πρόλαβε την μπάλα, χτυπώντας την δυνατά με αυτό και στέλνοντάς την στα δίχτυα. Ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νάσερ, μη βλέποντας την παράβαση, καταλόγισε το τέρμα ως έγκυρο. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία του αθλήματος.
Ο Μαραντόνα αργότερα είπε ότι: «Περίμενα τους συμπαίκτες μου να με αγκαλιάσουν, αλλά κανείς δεν ήρθε... Τους είπα: Ελάτε να με αγκαλιάσετε, αλλιώς ο διαιτητής δεν θα το μετρήσει». Ο διαιτητής όμως δεν είχε διακρίνει σωστά τη φάση και νόμισε ότι ο Μαραντόνα είχε χτυπήσει την μπάλα με κεφαλιά (κανονικά, το γκολ θα έπρεπε να είχε ακυρωθεί και ο Μαραντόνα να είχε τιμωρηθεί με κίτρινη κάρτα για αντικανονική επίτευξη τέρματος). Παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Άγγλων, και ιδίως του Σίλτον και του Τέρι Φένγουικ, ούτε ο διαιτητής, ούτε ο αρμόδιος επόπτης (Μπόγκνταν Ντότσεφ από τη Βουλγαρία) άλλαξαν γνώμη. Σημειωτέον ότι το 1986 δεν υπήρχε ακόμα η τεχνολογία που είναι σήμερα γνωστή ως βοηθός διαιτητή βίντεο (αγγλικά: video assistant referee, VAR) ώστε να μπορεί μια φάση να ελεγχθεί εκ των υστέρων από τον διαιτητή. thumb|left|Ο Μαραντόνα πλησιάζει προς την αντίπαλη εστία, πριν το δεύτερο γκολ, ενώ ο Τέρι Μπούτσερ προσπαθεί να τον σταματήσει.
Στη συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα, ο Μαραντόνα, αντί να παραδεχθεί την παράνομη κίνηση που έκανε, δήλωσε ότι το γκολ επετεύχθη: «un poco con la cabeza de Maradona y otro poco con la mano de Dios» («λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού») αφήνοντας στην ιστορία το γκολ με αυτό το όνομα. Μάλιστα χρειάστηκε να περάσουν 14 χρόνια για να παραδεχθεί επίσημα ότι σκόραρε με το χέρι, καθώς μόλις τον Σεπτέμβριο του 2000 που δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, με τίτλο Yo soy el Diego (Εγώ, ο Ντιέγκο), το παραδέχθηκε δημόσια. Στην αυτοβιογραφία του, χαρακτήρισε την ενέργειά του αυτή ως ιστορική εκδίκηση κατά της Αγγλίας, ως χώρα γενικότερα, για τον πόλεμο του 1982 για τα νησιά Φώκλαντ, δηλώνοντας «Τώρα πια μπορώ να πω αυτό που δεν μπορούσα εκείνα τα χρόνια. Να μιλήσω για εκείνο το χέρι του Θεού. Μα, ποιο χέρι του Θεού, ήταν το χέρι του Ντιέγο! Και χάρηκα που για μια ακόμα φορά καταφέραμε να κλέψουμε τους Άγγλους». Ως αποτέλεσμα, το γκολ αυτό όξυνε ακόμα περισσότερο και την ιστορική ποδοσφαιρική αντιπαλότητα μεταξύ Αργεντινής και Αγγλίας. Πολλοί Αργεντίνοι πανηγύρισαν το γκολ ως μια στιγμή ευφυίας ενός από τους καλύτερους παίκτες της χώρας τους, άλλοι το είδαν ως σαφή παράβαση των κανόνων. Ενδεικτικά ο Αργεντινός προπονητής Σέσαρ Λουίς Μενότι δήλωσε: «Οι άνθρωποι είπαν, σπουδαία! Καλύτερα, πολύ καλύτερα, που το γκολ ήταν τόσο παράνομο, τόσο σκληρό, διότι πλήγωσε τους Άγγλους περισσότερο.»
Το «Γκολ του Αιώνα»
Στο 55ο λεπτό όμως, μόλις τέσσερα λεπτά μετά το αντικανονικό γκολ που έβαλε με το χέρι, ο Μαραντόνα σημείωσε το γνωστό ως «The Goal of the Century» («Το Γκολ του Αιώνα»). thumb|right|Ο Μαραντόνα έχει μόλις περάσει και τον τερματοφύλακα της Αγγλίας, Πίτερ Σίλτον, και πλασάρει την μπάλα στην εστία, ενώ ο Μπούτσερ (νούμερο 6) προσπαθεί ανεπιτυχώς να σταματήσει το πλασάρισμα.
Ο Έκτορ Ένρικε έδωσε την μπάλα στον Μαραντόνα, 10 μέτρα πίσω από την μεσαία γραμμή του γηπέδου, μέσα στο δικό τους μισό γήπεδο. Τότε ο Μαραντόνα ξεκίνησε μία ξέφρενη πορεία, στην οποία έτρεξε 60 μέτρα σε 10 δευτερόλεπτα, περνώντας πέντε Άγγλους παίκτες: τους Στιβ Χοτζ, Πίτερ Μπίρντσλεϊ, Πίτερ Ριντ, Τέρι Μπούτσερ (δύο φορές) και Τέρι Φένγουικ. Φτάνοντας στην μικρή περιοχή, ο Μαραντόνα πλάσαρε και τον τερματοφύλακα της Αγγλίας, Πίτερ Σίλτον και έκανε το 2-0. Ο ίδιος ο Μαραντόνα περιέγραψε: «Όταν είδα ότι ο Πίτερ Ριντ δεν μπορούσε να με φτάσει... Ένιωσα μεγάλη ανάγκη να συνεχίσω να τρέχω με την μπάλα… Ένιωσα ικανός να αφήσω τους πάντες πίσω».
Έτσι προέκυψε η αντίθεση ανάμεσα στα δύο γκολ του επί της Αγγλίας: «παράνομο» το πρώτο, «εξιλέωση και αποκατάσταση» της απάτης του με το υπέροχο δεύτερο. Σε ψηφοφορία ειδικών του περιοδικού World Soccer το 2007 το δεύτερο γκολ του Μαραντόνα ψηφίστηκε ως το καλύτερο όλων των εποχών σε Παγκόσμια Κύπελλα.
Το γκολ του Λίνεκερ και η νίκη της Αργεντινής
Η Αργεντινή μετά έδειξε εμφανή κόπωση και οι Άγγλοι κυριάρχησαν στο γήπεδο και ξεκίνησαν σκληρή αντεπίθεση, με πολλές φάσεις. Στο 81' ο Γκάρι Λίνεκερ μείωσε σε 2-1 (με το γκολ αυτό, έφτασε τα 6 προσωπικά γκολ στη διοργάνωση και αναδείχθηκε ως ο πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986) και στα τελευταία λεπτά όλοι σχεδόν οι παίκτες της Αγγλίας βγήκαν στην επίθεση σε μια λυσσαλέα προσπάθεια να ισοφαρίσουν, συχνά ρισκάροντας εμφανώς την άμυνά τους, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει κάποιες φάσεις και η Αργεντινή. Τελικά ο χρόνος για την Αγγλία εξαντλήθηκε, στο 45:57 ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του αγώνα και η Αργεντινή κέρδισε 2-1 και πέρασε στην τετράδα των ημιτελικών, ενώ στη συνέχεια έφτασε ως την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, κερδίζοντας στον ημιτελικό το Βέλγιο με 2-0 (όπου ο Μαραντόνα σημείωσε και τα δύο γκολ) και στον τελικό τη Δυτική Γερμανία με 3-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986
Μπάλα Αχαΐας
Ο Μπάλας (παλιότερα γνωστό και σαν Μπάλα ή Βάλα) είναι ένα μικρό χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας.
Τοποθεσία
thumb|right|260px|Μονή Αγίου Νικολάου Μπάλα (Παλαιομονάστηρο) Βρίσκεται στους πρόποδες του Παναχαϊκού σε 500 μέτρα υψόμετρο σε τοπίο με πολλή βλάστηση. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Πατρέω ν, απέχει από το κέντρο της Πάτρα ς 8 χλμ., ενώ συνορεύει με τη Βούντενη και τον Χάραδρο που επίσης ανήκουν στο Δήμο Πατρέων. Το κλίμα είναι δροσερό σε σχέση με την πόλη. Κοντά στο χωριό (ΝΔ) υπάρχει η ιστορική Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου - Παλαιομονάστηρο που κτίστηκε τον 6ο αιώνα.
Ονομασία
Σε ενετική κατάσταση των χωριών των Πατρών του 1687 αναφέρεται ως Βaladi Nartira Beistura ενώ ο Πουκεβίλ το γράφει Vala. Το όνομα προέρχεται από οικιστές του χωριού ή ιδιοκτήτες εκτάσεων αρβανίτικης καταγωγής με το όνομα Μπάλα. Στα αρβανίτικα "Μπάλα" σημαίνει λευκός αλλά και στη τοπική διάλεκτο η λέξη χρησιμοποιούνταν για το μέτωπο κάτι που έχει σχέση με τη θέα που υπάρχει από ψηλό μέρος. Και πραγματικά η θέα προς Πάτρα, Πατραϊκό-Κορινθιακό Κόλπο είναι ευρύτατη.
Ιστορία
Το χωριό Μπάλα αναφέρεται σε ενετική απογραφή του 1687. Το 1700 είχε 12 οικογένειες και 55 κατοίκους, το 1828 είχε 5 οικογένειες, το 1851 μαζί με τη Βούντενη είχε 35 οικογένειες, το 1899 είχε 68 κατοίκους. Το 1903 είχε αμαξιτό δρόμο και το 1954 αυτοκινητόδρομο. Από το 1835 με την ίδρυση των δήμων αποτέλεσε χωριό του Δήμου Αργυραίων έως το 1841. Από το 1841 αποτελεί οικισμό του Δήμου Πατρέων. Το 1925 στου Μπάλα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες. Δημιουργήθηκε από το κράτος αγροτικός προσφυγικός συνοικισμός. Η καταγωγή τους ήταν κυρίως από τον Πόντο. Τα κτήματα δόθηκαν έπειτα από κλήρωση ανήκαν στην Μονή Γηροκομείου στην οποία είχαν περιέλθει, όταν τότε έκλεισε το μοναστήρι που ήταν κοντά στο χωριό.
Σύχρονη εποχή
Το χωριό Μπάλα έχει πληθυσμό 264 κατοίκους. Στην περιοχή έχουν βρεθεί αρχαιότητες (μυκηναϊκές), όπως και στη γειτονική Βούντενη (στην οποία υπάρχει επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος). Ο ναός του χωριού τιμάται στο όνομα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης ενώ υπάρχει και ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Τον Αύγουστο γίνεται στο χωριό λαϊκό παραδοσιακό πανηγύρι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Κλεοπάτρα Θεά
μικρογραφία|220x220εσ|Νόμισμα με τις μορφές της Κλεοπάτρας Θεάς και του Αλεξάνδρου Α' Βάλα. Η Κλεοπάτρα Θεά (164 π.Χ. - 121 π.Χ.) ήταν ηγεμόνας της ελληνιστικής αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Ήταν πριγκίπισσα της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, κόρη του φαραώ Πτολεμαίου Στ' Φιλομήτορος και της αδερφής και συζύγου του, Κλεοπάτρας Β'. Μετέπειτα υπήρξε για μια μακρά περίοδο βασίλισσα της Συρίας στο πλάι τριών Σελευκιδών βασιλέων, του Αλεξάνδρου Βάλα, του Δημητρίου Β' του Νικάτορος και του Αντίοχου Ζ' του Σιδήτη. Βασίλεψε σε μια περίοδο ιδιαίτερα ταραγμένη για την ανατολή, καθώς το ελληνιστικό βασίλειο των Σελευκιδών όδευε προς τη δύση του και βασανιζόταν από πολιτικές και στρατιωτικές αναταραχές.
Πριγκίπισσα της Αιγύπτου
Η παιδική της ηλικία χαρακτηρίστηκε πολιτικά από τη διαμάχη ανάμεσα στον πατέρα της Πτολεμαίο Στ' Φιλομήτορα με τον αδερφό του Πτολεμαίο Η' Φύσκονα για το θρόνο της Αιγύπτου, υπό την άγρυπνη παρακολούθηση της Ρώμης που επιθυμούσε να αυξήσει την επιρροή της στη Μεσογείου. Τελικά οι δύο άντρες συγκρούστηκαν στην Κύπρο, όπου ο δεύτερος, προδομένος από τους συμμάχους του, ηττήθηκε στη Λάπηθο και αναγκάστηκε να παραδοθεί. Ο Φιλομήτωρ όμως, όχι μόνο άφησε ελεύθερο τον αδερφό του, μα έκανε νέα συνθήκη μαζί του, σύμφωνα με την οποία μπορούσε να γυρίσει ειρηνικά στο βασίλειο του, στην Κυρηναϊκή. Τον αρραβώνιασε επίσης με τη νεαρή Κλεοπάτρα Θεά, γάμος που τελικά δεν έγινε για κάποιο λόγο.
Σύζυγος του Αλεξάνδρου Α' Βάλα
Τα επόμενα χρόνια, ο βασιλιάς των Σελευκιδών, Δημήτριος Α' Σωτήρ, άντρας με σθεναρή αποφασιστικότητα, ήρθε σε ρήξη με τους Ρωμαίους. Η αυξανόμενη δύναμή του ανησύχησε και τους γειτονικούς βασιλείς. Τον εξάδερφό του, Πτολεμαίο, τον έκανε εχθρό με τα σχέδιά του να κατακτήσει την Κύπρο. Ο βασιλιάς της Περγάμου έφερε τότε στο προσκήνιο ένα νέο διεκδικητή του θρόνου της Συρίας, έναν όμορφο νέο άντρα, του οποίου η πραγματική καταγωγή είναι αμφίβολη, αλλά ο ίδιος υποστήριζε πως ήταν γιος του Αντίοχου Δ' του Επιφανούς. Όταν ο νεαρός αυτός είχε ήδη πάει στη Ρώμη και κερδίσει την εύνοιά της, επέστρεψε στην Ανατολή, για να κατακτήσει τη Συρία. Με τη βοήθεια της Ρώμης, Αιγύπτου και Περγάμου, ο Δημήτριος εξέπεσε και τη θέση του πήρε ο διεκδικητής του θρόνου το 150 π.Χ. Αποκαλούσε τον εαυτό του Αλέξανδρο, αλλά οι Σύροι του έδωσαν το παρατσούκλι Βάλας.
Ο Πτολεμαίος του έδωσε για σύζυγο την κόρη του Κλεοπάτρα Θεά με κάποια επιφύλαξη. Πιστεύεται πως είχε αρχικά στο μυαλό του να ξαναπάρει την Κοίλη Συρία, αλλά η πρόταση του Αλεξάνδρου για γαμήλια ένωση των δύο οίκων τον έκανε να το σκεφτεί διαφορετικά. Σε δύο χρόνια όμως φάνηκε πως ο Αλέξανδρος δεν ήταν ο ηγέτης που θα επιθυμούσαν οι σύμμαχοί του. Ένας καλύτερος διεκδικητής του θρόνου έκανε την εμφάνισή του στην Κιλικία, ο μικρός Δημήτριος, γιος του Δημητρίου Α'. Βλέποντας την απειλή για εισβολή της Συρίας από το Βορρά, ο Πτολεμαίος Στ' με ισχυρή δύναμη πέρασε τα σύνορα φτάνοντας μέχρι την Πτολεμαΐδα το 148 π.Χ. Εκεί γλίτωσε από μια απόπειρα δολοφονίας την οποία απέδωσε στον Αλέξανδρο Βάλα και τον θεώρησε από κει κι έπειτα εχθρό. Ανακτώντας την κόρη του, την Κλεοπάτρα Θεά, βασίλισσα της Συρίας, άγνωστο πως, τη μεταβίβασε στο νεαρό Δημήτριο.
Σύζυγος του Δημητρίου Β' Νικάτορος
Η Αντιόχεια έδιωξε τον Αλέξανδρο, που διέφυγε στην Κιλικία και ο Πτολεμαίος Φιλομήτωρ μπήκε στην μεγάλη πόλη, την οποία ο πρόγονός του Πτολεμαίος Γ' Ευεργέτης είχε κατακτήσει ακριβώς έναν αιώνα πριν. Ο λαός της πόλης, που δεν ήθελε ούτε τον Αλέξανδρο ούτε το Δημήτριο για ηγεμόνα, τον παρακάλεσε να φορέσει το στέμμα της Συρίας μαζί με αυτό της Αιγύπτου. Ωστόσο, με τη σκιά της Ρώμης πάνω από τον κόσμο, ο Φιλομήτωρ υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτικός για να αποδεχτεί την πρόταση. Έπεισε το λαό να δεχτεί το νεαρό Δημήτριο στο θρόνο των προγόνων του, με ανταμοιβή φυσικά να επιστρέψει η Κοίλη Συρία στα χέρια των Πτολεμαίων. Το 145 π.Χ. νίκησε οριστικά τον Αλέξανδρο Βάλα, ο οποίος θανατώθηκε στα χέρια Ναββαταίων Αράβων.
Ο ίδιος ο Πτολεμαίος πέθανε μετά από σοβαρό τραυματισμό και λίγο μετά τα αιγυπτιακά στρατεύματά αποχώρησαν από τη Συρία. Έτσι ο Δημήτριος παρέμεινε μόνος ηγεμόνας των Σελευκιδών. Φασαρίες, όμως, δεν άργησαν να ξεσπάσουν. Η παρουσία των μισθοφόρων στρατιωτών από την Κρήτη, οδήγησε τους κατοίκους της Αντιόχειας σε επανάσταση, και μόνο μετά από άγριες σφαγές επανήλθε η τάξη. Λίγο αργότερα, ο στρατηγός Διόδοτος κατέκτησε την πρωτεύουσα και επέβαλε τον προστατευόμενό του, Αντίοχο Στ' Διόνυσο, το γιο του Αλέξανδρου Βάλα από την Κλεοπάτρα που ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία, ως βασιλιά. Ο Δημήτριος απέτυχε να ανακτήσει την πόλη, ωστόσο διασώθηκε χάρις σε κάποιους στρατιώτες από την Ιουδαία και εγκαταστάθηκε στη Σελεύκεια. Αργότερα, το καλοκαίρι του 138 π.Χ. έπεσε στα χέρια των Πάρθων και από τότε ξεκίνησε η δεκαετής του αιχμαλωσία.
Σύζυγος του Αντίοχου Ζ' Σιδήτη
Η βαβυλωνιακή επαρχία των Σελευκιδών είχε ήδη περάσει στα χέρια της Παρθίας, αλλά στη Συρία η θέση της Δυναστείας ισχυροποιήθηκε υπό τον Αντίοχο Ζ' Σιδήτη, το νεότερο αδερφό του Δημητρίου, ο οποίος επίσης παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα Θεά. Ο τελευταίος ανέτρεψε το Διόδοτο, ο οποίος και αυτοκτόνησε στην Απάμεια. Το ζαγάρι απέκτησε τα επόμενα χρόνια ένα γιο, τον Αντίοχο. Το 130 π.Χ. ο Αντίοχος Σιδήτης έχει στρατιωτικές επιτυχίες απέναντι στους Πάρθους, διώχνοντας τους από τη Βαβυλωνία και τη Μηδία. Ωστόσο τελικά γνώρισε την ήττα και έχασε τη ζωή του το καλοκαίρι του 129 π.Χ.
Ο Φραάτης Β', βασιλιάς των Πάρθων, είχε στο μεταξύ απελευθερώσει το Δημήτριο, ελπίζοντας πως τα δύο αδέρφια θα ξεκινούσαν εμφύλιο πόλεμο. Ωστόσο, ο Σιδήτης ηττήθηκε λίγο μετά και τα δύο αδέρφια δεν συναντήθηκαν ποτέ. Οι Πάρθοι καταδίωξαν το Δημήτριο, αλλά εκείνος κατάφερε να επιστρέψει με ασφάλεια στη Συρία επανακτώντας το θρόνο και τη βασίλισσά του. Το βασίλειό του όμως είχε περιοριστεί σημαντικά εδαφικά και πλέον περιελάμβανε μονάχα τη Συρία και την Κιλικία. Ωστόσο, όχι μόνο το βασίλειό του ήταν μια σκιά της προγενέστερης δόξας του, αλλά και οι σχέσεις του με την Κλεοπάτρα Θεά ήταν πλέον κάκιστες. Άλλωστε ο Δημήτριος στην εξορία είχε νυμφευθεί την αδερφή του Φράατη, Ροδογύνη, και είχε αποκτήσει μαζί της και άλλα παιδιά. Ο γιος της Κλεοπάτρας από τον Αντίοχο εστάλη στην Κύζικο για ασφάλεια, από όπου και προέρχεται το επώνυμο «ο Κυζικηνός».
Τα τελευταία χρόνια
Το 125 π.Χ. ο Δημήτριος ήρθε σε πόλεμο με τον Πτολεμαίο Η' Φύσκονα όταν αναμείχθηκε στον εμφύλιο πόλεμο που είχε ξεσπάσει στην Αίγυπτο. Για να τον εκδικηθεί, ο Φύσκων υποστήριξε το σφετεριστή του θρόνου των Σελευκιδών, Αλέξανδρο Β' Ζαβίνα. Ο Δημήτριος ηττήθηκε σε μια μάχη κοντά στη Δαμασκό και προσπάθησε να καταφύγει κοντά στη σύζυγό του στην Πτολεμαΐδα Ερμίου. Η Κλεοπάτρα όμως, αρνήθηκε να του ανοίξει τις πύλες της πόλης και έτσι έχασε τη ζωή του σε ένα πλοίο κοντά στην Τύρο.
Ο Σέλευκος, όντας ο μεγαλύτερος ηλικιακά γιος του κάπου μεταξύ 15 και 20 ετών, διεκδίκησε το στέμμα των Σελευκιδών. Ωστόσο αυτό ήταν ολέθριο λάθος καθώς δεν συμβουλεύτηκε πρώτα τη μητέρα του και ακλόνητη βασίλισσα της Συρίας εδώ και πάρα πολλά χρόνια (και βασιλείς), Κλεοπάτρα Θεά. Η τελευταία δεν τον συγχώρεσε και υποκινούμενη είτε από μίσος είτε από φόβο μήπως την εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του, διέταξε τη δολοφονία του Σέλευκου το 125 π.Χ., ώστε να ανεβάσει στον θρόνο το δεύτερο γιο της με το Δημήτριο, τον Αντίοχο Η' Γρυπό.
Μετά τα γεγονότα αυτά η Κλεοπάτρα συμβασίλεψε στη Συρία με τον Αντίοχο, που έλαβε την επωνυμία «ο Γρυπός». Όπως λέγεται όμως, αποφάσισε να τον δηλητηριάσει βάζοντάς του κάτι ύποπτο στο κρασί. Εκείνος υποψιασμένος την υποχρέωσε να το πιει η ίδια και έτσι η Κλεοπάτρα άφησε την τελευταία της πνοή το 121 π.Χ.
Τα ιστορικά αυτά γεγονότα ενέπνευσαν τον Γάλλο δραματουργό Πιερ Κορνέιγ (1606 - 1684) να γράψει την τραγωδία με τίτλο Ροδογύνη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών
Νεφέλωμα Λιμνοθάλασσας
Το Νεφέλωμα Λιμνοθάλασσας, γνωστό και ως Μ8 (Μεσιέ 8) ή NGC 6523, είναι διάχυτο νεφέλωμα που βρίσκεται στον αστερισμό Τοξότη και είναι ορατό με γυμνό μάτι σε απολύτως σκοτεινό ουρανό υπό καλές συνθήκες ορατότητας.
Ιστορία
Το νεφέλωμα ανακαλύφτηκε το 1747 από τον Γάλλο αστρονόμο Guillaume Le Gentil και ενσωματώθηκε στον κατάλογο του Μεσιέ το 1764. Ο Τζον Χέρσελ ανακάλυψε ότι η λαμπρότερη κεντρική περιοχή του νεφελώματος είχε μορφή κλεψύδρας και για το λόγο αυτό έχει ονομαστεί Hourglass Nebula (Νεφέλωμα Κλεψύδρας). Αυτή η περιοχή παρατηρήθηκε με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble το 1997 και θεωρείται χώρος σχηματισμού αστέρων (αστρογένεσης). Το 1890, η Ιρλανδέζα αστρονόμος Agnes Mary Clerk έδωσε στο Μ8 την ονομασία «νεφέλωμα της Λιμνοθάλασσας».
Χαρακτηριστικά
Το Νεφέλωμα Λιμνοθάλασσας αποτελεί ένα τεράστιο νέφος ιονισμένου υδρογόνου και κονιορτού (σκόνης), το οποίο λούζεται από το φως ενός γαλάζιου υπεργίγαντα, του αστέρα 9 Τοξότη. Το νεφέλωμα έχει μέγεθος περίπου 100 ετών φωτός και απέχει περί τα 5.000 έτη φωτός, γεγονός που του προσδίδει φαινόμενη διάμετρο τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτήν της Πανσέληνου. Το νεφέλωμα, όπως πολλά διάχυτα νεφελώματα, περιλαμβάνει ένα ωραίο ανοικτό σμήνος, το NGC 6530, που αποτελείται από πολύ θερμούς και νέους αστέρες φασματικού τύπου Ο και Β με ηλικία μόνο 2 εκατομμυρίων ετών. Η περιοχή της κλεψύδρας, το Hourglass Nebula, που λούζεται από το φως του αστέρα Herschel 36, πιστεύεται ότι είναι χώρος αστρογένεσης.
Παρατηρώντας το Μ8
Λόγω του φαινόμενου οπτικού του μεγέθους (5), το νεφέλωμα είναι ορατό με γυμνό μάτι. Οι πολύ σημαντικές του διαστάσεις επιβάλλουν προσοχή στη μεγέθυνση που χρησιμοποιούμε για τις παρατηρήσεις μας. Εάν έχουμε κατοπτρικό ή διοπτρικό τηλεσκόπιο, είναι σκόπιμο να χρησιμοποιήσουμε το προσοφθάλμιο φακό με τη μεγαλύτερη εστιακή απόσταση (20mm για παράδειγμα). Η χρήση φίλτρου UHC, πολύ αποτελεσματικού για νεφέλωμα τέτοιου τύπου, μας δίνει τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε το νεφέλωμα με περισσότερη λεπτομέρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιμνοθάλασσας 08 6523 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Προτεσταντικό Γυμνάσιο της Ερφούρτης
Ιστορία του διδασκαλείου
Η σχολή κτίστηκε το 1561 στις αίθουσες του μοναστηριού του καθολικού τάγματος των Αυγουστίνων ερημιτών, όπου ήταν μοναχός και ο Μαρτίνος Λούθηρος ο μεταρρυθμιστής. Μετά το 1820 αποκαλείται Βασιλικό Γυμνάσιο (Königliches Gymnasium), και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το σχολείο λέγεται αυστηρά Κρατικό Γυμνάσιο (Staatliches Gymnasium). Εξ αιτίας των νέων εκπαιδευτικών νόμων της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας το ίδρυμα καταργείται το 1950.
Νέα αρχή
Δύο χρόνια μετά τη γερμανική επανένωση, το 1992, παλιοί μαθητές μεριμνούν για να επανιδρυθεί η σχολή των κάτω από την σκέπη της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία. Στη θέση του πρώην οικοδομήματος στην οδό Σίλερ, εκλέγεται τόπος μέσα στη πόλη δίπλα στην εκκλησία των Δομινικανών.
Σημερινή εικόνα
Την περίοδο 2017-18 669 μαθητές εκπαιδεύονται από 46 δασκάλους. Μολονότι στις ξένες γλώσσες και στη μουσική και στις καλές τέχνες ρίχνεται το κέντρο βάρους, επίσης η γυμναστική και οι φυσικές επιστήμες εκτιμώνται σχεδόν το ίδιο καλάι στο κανόνα των μαθημάτων. Αδελφοποιημένο γυμνάσιο βρίσκεται στη Βουδαπέστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερφούρτη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Γερμανία Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού
Ολλανδικά κέρματα ευρώ
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη, μεταξύ των οποίων είναι και η Ολλανδία. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Η Ολλανδία, όπως και η Φινλανδία, έχουν επιλέξει να μην εκδώσουν ξανά κέρματα του ενός και δύο λεπτών, ξεκινώντας από την 1η Σεπτεμβρίου του 2004. Τα κέρματα αυτά παραμένουν νόμιμα, αλλά δεν γίνονται πλέον δεκτά στα καταστήματα. Οι τιμές στρογγυλοποιούνται στο πλησιέστερο πεντάλεπτο (€ 0,05). Έτσι, τιμές που λήγουν σε € 0,01, € 0,02, € 0,06 και € 0,07 στρογγυλοποιούνται προς τα κάτω, ενώ αυτές που λήγουν σε € 0,03, € 0,04, € 0,08 και € 0,09 προς τα πάνω. Η στρογγυλοποίηση εφαρμόζεται στο τελικό ποσό μόνο, ενώ οι καθαρές τιμές (προ ΦΠΑ για παράδειγμα) εμφανίζονται ακόμη σε υποδιαιρέσεις του ενός λεπτού (€ 0,01).
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Η Ολλανδία εξέδωσε μέχρι σήμερα το παρακάτω αναμνηστικό κέρμα των δύο ευρώ.
Για περισσότερες πληροφορίες για τα αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ, δείτε το άρθρο αναμνηστικά κέρματα ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ ανά χώρα έκδοσης Κέρματα ευρώ