cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τοπ Καπί (ταινία)
Πλοκή
Η Ελίζαμπεθ Λιπ (Μελίνα Μερκούρη) επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη, όπου βλέπει μια έκθεση ταξιδιών με αντίγραφα θησαυρών από το παλάτι Τοπ Καπί. Στη συνέχεια. Αφήνοντας την Τουρκία, στρατολογεί τον πρώην εραστή της, τον Ελβετό πλοιάρχο Βάλτερ Χάρπερ (Μαξιμίλιαν Σελλ), για να προγραμματίσει την κλοπή του στιλέτου. Οι Χάρπερ και Λιπ στη συνέχεια προσλαμβάνουν τον Άρθουρ Σάιμον Σίμπσον (Πίτερ Ουστίνοφ) για να τους οδηγήσει με ένα αυτοκίνητο στην Τουρκία για τη μεταφορά κρυφών εκρηκτικών και πυροβόλων όπλων για χρήση στη διάρρηξη. Τα τουρκικά τελωνεία αναζητούν το αυτοκίνητο, και βρίσκουν τα πυροβόλα όπλα και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η συμμορία σχεδιάζει μια δολοφονία. Στη συνέχεια προσλαμβάνουν τον Σίμπσον για να κατασκοπεύουν τους Χάρπερ και Λιπ. Έπειτα ο Σίμπσον αφήνει σημειώσεις για τους την αστυνομία.
Πριν να φτάσουν στη Τουρκία, η Ελίζαμπεθ περνάει από την Καβάλα για να προμηθευτεί βδέλλες.
Τα χέρια του Χανς τραυματίζονται σε μια διαμάχη με τον μεθυσμένο μάγειρα, τον Γκέρνεν (Ακίμ Ταμίροφ), και ο Σίμπσον προσπαθεί να τον κάνει να ομολογήσει ότι η αστυνομία τους παρακολουθεί. Εκείνο το βράδυ, οι Χάρπερ, Σίμπσον και Τζούλιο κλέβουν το στιλέτο και αφήνουν ένα αντίγραφο στη θέση του. Η συμμορία πέρασε απαρατήρητη. Κατά τη διάρκεια της ληστείας όμως ένα πουλί πετάει μέσα από το παράθυρο και μπήκε μέσα όμως έμεινε παγιδευμένο μέσα στο δωμάτιο αφού το παράθυρο έκλεισε. Η συμμορία παραδίδει το στιλέτο στον Ιωσήφ (Τζο Ντασέν), ιδιοκτήτη της έκθεσης ταξιδιού που θα μεταφέρει το λαθρεμπόριο από τη χώρα. Τα μέλη των συμμοριών θα μεταβούν στην έδρα της αστυνομίας για να αποκαλύψουν την ανακάλυψη όπλων στο αυτοκίνητο. Ο επιθεωρητής ζητάει από τον Σίμπσον να εγγυηθεί ότι εκείνη τη μέρα ο Χάρπερ και η Λιπ έφυγαν. Ωστόσο, ο επιθεωρητής μαθαίνει ότι ο συναγερμός στο Τοπ Καπί προκλήθηκε από το παγιδευμένο πουλί. Οι σημειώσεις του Σίμπσον στην αστυνομία παρέχουν μια σύνδεση μεταξύ της συμμορίας και των αντιγράφων του Ιωσήφ των θησαυρών του Τοπ Καπί. Τελικά, πηγαίνει σε μια τουρκική φυλακή, όπου η Λιπ αρχίζει να τους λέει τη γοητεία της με τα ρωσικά βασιλικά κοσμήματα στο Κρεμλίνο. Στο τέλος καταφέρνει και δραπετεύει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες
Βασιλεύς ο Ροδολίνος
thumb|130px|Εξώφυλλο της έκδοσης του Βασιλεύς ο Ροδολίνος, 1647 Η τραγωδία Βασιλεύς ο Ροδολίνος είναι έργο του ποιητή Ιωάννη Ανδρέα Τρωίλου, που καταγόταν από αστική οικογένεια του Ρεθύμνου. Αποτελείται από 3232 ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους. Γράφτηκε γύρω στα 1640 στην Κρήτη τυπώθηκε για πρώτη φορά στην Βενετία το 1647. Όπως φαίνεται δεν παραστάθηκε ποτέ στην εποχή της. Βασίζεται στο έργο του Τορκουάτο Τάσο Il Re Torrismondo, στο οποίο ο συγγραφέας έχει επιφέρει μικρές τροποποιήσεις στη δομή.
Δομή και υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο τυπικό συμβατικό σκηνικό των κλασικιζόντων έργων, την Μέμφιδα της Αιγύπτου. Κεντρικοί πρωταγωνιστές είναι ο βασιλιάς της Περσίας Τρωσίλος και ο φίλος του Ροδολίνος, βασιλιάς της Αιγύπτου. Στην πρώτη πράξη παρουσιάζεται ο Ροδολίνος να αφηγείται στον πιστό του σύμβουλο, Ερμήνο, γεγονότα που έχουν διαδραματιστεί στο παρελθόν και που αποτελούν την κινητήρια ιδέα του έργου: ο Τρωσίλος είχε ερωτευτεί την κόρη του βασιλιά της Καρχηδόνας, Αρετούσα, ο πατέρας της όμως δεν επέτρεπε να την παντρευτεί επειδή ο γιος του είχε σκοτωθεί σε πόλεμο εναντίον των Περσών. Τότε ο Τρωσίλος έστειλε τον Ροδολίνο να ζητήσει αυτός την Αρετούσα δήθεν για δική του γυναίκα, με σκοπό να την οδηγήσει στη Μέμφη για να την παραδώσει σε εκείνον. Ο Ροδολίνος δέχτηκε να βοηθήσει, όμως η Αρετούσα τον ερωτεύτηκε και, όταν στο ταξίδι προς τη Μέμφη το πλοίο ναυάγησε σε ένα νησί, έγιναν ζευγάρι. Η δράση ξεκινά από τη στιγμή που ο Ερμήνος συμβουλεύει το Ροδολίνο να αποκαλύψει την αλήθεια στον Τρωσίλο, ο οποίος σίγουρα θα υποχωρούσε για χάρη της φιλίας τους, και να του δώσει για σύζυγο την αδερφή του, Ροδοδάφνη. Η Ροδοδάφνη ωστόσο είναι αφιερωμένη στη θεά Άρτεμη και δεν θέλει να παντρευτεί ποτέ. Η μητέρα της, Αννάζια, την πείθει με πολύ μεγάλη δυσκολία να δεχτεί το γάμο. Εντωμεταξύ η Αρετούσα αντιλαμβάνεται ότι ο Ροδολίνος συμπεριφέρεται με ψυχρότητα απέναντί της και αρχίζει να ανησυχεί. Όταν φτάνει ο Τρωσίλος, στέλνει γαμήλια δώρα στην Αρετούσα και ο Ροδολίνος της αποκαλύπτει ότι στην πραγματικότητα ήταν προορισμένη για γυναίκα του Τρωσίλου. Εκείνη, πιστεύοντας ότι ο Ροδολίνος δεν την αγαπά, αυτοκτονεί με δηλητήριο. Ο Ροδολίνος την προλαβαίνει ζωντανή για λίγο, εξομολογείται ότι την αγαπά και αυτοκτονεί μόλις εκείνη πεθαίνει. Λίγο πριν αυτοκτονήσει όμως γράφει μία επιστολή προς τον Τρωσίλο, όπου του αποκαλύπτει όλα τα γεγονότα. Όταν αυτός διαβάζει την επιστολή, αυτοκτονεί.
Χαρακτήρας
Ο συγγραφέας ακολουθεί αρκετά πιστά τη δομή και την εξέλιξη του προτύπου του, με μικρές αλλαγές. Κατ’ αρχάς μεταφέρεται το σκηνικό, που από την Σκανδιναβία τοποθετείται στο συμβατικό σκηνικό των αναγεννησιακών έργων. Η σημαντικότερη αλλαγή που έχει επιφέρει ο Τρωίλος είναι το γεγονός ότι στο έργο του Τάσσο η κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο από το γεγονός ότι η Alvida, η γυναίκα που ζήτησε σε γάμο ο Torrismondo εκ μέρους του φίλου του, είναι χαμένη αδερφή του. Εκείνη αυτοκτονεί όταν ο Torrismondo της αποκαλύπτει ότι η σχέση τους ήταν αιμομικτική, γιατί πιστεύει ότι είναι πρόφαση να την εγκαταλείψει. Η αυτοκτονία του Τρωσίλου (στο πρότυπο λέγεται Germondo), είναι επίσης εύρημα του κρητικού συγγραφέα.
Ο Ροδολίνος θεωρείται η πιο αδύναμη δραματουργικά τραγωδία του κρητικού θεάτρου. Οι μονόλογοι των προσώπων είναι πιο εκτενείς από τις διαλογικές σκηνές και οι σκηνές στις οποίες δύο πρόσωπα συζητούν και αποκαλύπτουν πληροφορίες αναγκαίες για την πλοκή είναι κατασκευασμένες πιο αδέξια απ’ ότι στην Ερωφίλη, έργο από το οποίο έχει επηρεαστεί πολύ. Μεγαλύτερη έμφαση απ΄ όσο στην ανάπτυξη της πλοκής δίνεται στην ανάδειξη της ψυχολογίας και των εσωτερικών συγκρούσεων των προσώπων, η οποία συγγενεύει με την ψυχολόγηση των μπαρόκ δραματών.
Η γλώσσα του Ροδολίνου είναι το δυτικό κρητικό ιδίωμα, αλλά με χρήση στοιχείων και του ανατολικού, όπως συνέβαινε με όλα τα έργα της εποχής. Συχνά είναι και τα λόγια στοιχεία, ενώ και η σύνταξη είναι περίτεχνη, με εκτενείς φράσεις, και συχνά δυσνόητη. Η τραγωδία αυτή έχει πολλές ποιητικές αρετές, καθώς η εκτενής χρήση του μονολόγου ευνοεί την παρουσία λυρισμού και ποιητικών εικόνων. Τρία από τα χορικά της έχουν την μορφή σονέτου. Πρόκειται για την δεύτερη φορά που εμφανίζονται σονέτα στην νεοελληνική λογοτεχνία, μετά από αυτά των κυπριακών ερωτικών ποιημάτων.
Θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%20%28wdt%3AP1557%7Cwdt%3AP144%2a%29%20wd%3AQ3226528%3B%0A%20%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος με τις ελληνικές θεατρικές παραστάσεις του έργου "Βασιλιάς Ροδολίνος"].
Πηγές
Κατηγορία:Κρητική λογοτεχνία Κατηγορία:Κρητικό θέατρο
Θάντι Νιούτον
Η Μέλανι Θάντι Νιούτον (ορθή προφορά: Τάντι Νιούτον) (Melanie Thandiwe Newton, 6 Νοεμβρίου 1972) είναι Αγγλίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1972 στο Λονδίνο και έχει καταγωγή από την Αγγλία και τη Ζιμπάμπουε. Ξεκίνησε από μικρή τον χορό, όμως ένας τραυματισμός στην εφηβεία την έστρεψε στην υποκριτική. Επίσης, πριν γίνει γνωστή, σπούδασε κοινωνική ανθρωπολογία στο Downing College του Κέιμπριτζ.
Έχει συμμετάσχει σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, με πιο σημαντική την ταινία Crash του 2004, για την οποία κέρδισε το βραβείο BAFTA Β' γυναικείου ρόλου, καθώς και το βραβείο Satellite και το βραβείο Σωματείου Ηθοποιών από κοινού με όλο το καστ. Επίσης, έχει προταθεί για Χρυσή Σφαίρα Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά Westworld.
Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου
Ο Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου (αγγλικά: Samuel Gridley Howe, 10 Νοεμβρίου 1801 – 9 Ιανουαρίου 1876) ήταν Αμερικανός ιατρός ο οποίος υπήρξε πολέμιος της δουλείας στις ΗΠΑ, υποστηρικτής των επαναστατικών κινημάτων σε Ελλάδα, Γαλλία και Πολωνία στην Ευρώπη, και πρωτοπόρος στην εκπαίδευση των τυφλών καθώς και των ατόμων με ψυχική αναπηρία. Οργάνωσε επίσης το Ίδρυμα Πέρκινς (Perkins Institution), την παλαιότερη σχολή τυφλών των ΗΠΑ της οποίας υπήρξε ο πρώτος διευθυντής.
Το 1863, αγωνιζόμενος για την κατάργηση της δουλείας, υπήρξε μέλος της τριμελούς επιτροπής η οποία διορίστηκε από τον τότε υπουργό άμυνας των ΗΠΑ στην Επιτροπή των Ελευθέρων Αμερικανών (American Freedmen's Inquiry Commission), για τη διερεύνηση των συνθηκών διαβίωσης των απελεύθερων σκλάβων στον αμερικανικό Νότο από την εποχή της Διακήρυξης της Χειραφέτησης και την κατάθεση προτάσεων ως προς τη διευκόλυνση της μετάβασης των πρώην σκλάβων προς την ελευθερία. Πέρα από τις νότιες αμερικανικές πολιτείες, ο Χάου ταξίδεψε και στην τότε βρετανική επαρχία του Καναδά -στην περιοχή του σημερινού Οντάριο- όπου ζούσαν χιλιάδες πρώην σκλάβοι που είχαν δραπετεύσει από τις ΗΠΑ προς τα βρετανικά εδάφη μετά την κατάργηση της δουλείας από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1833, και πήρε συνεντεύξεις από τους πρώην σκλάβους καθώς και τους αξιωματούχους της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Νεαρή ηλικία
Ο Χάου γεννήθηκε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης στις 10 Νοεμβρίου του 1801. Ο πατέρας του, ο Τζόσεφ Νίαλς Χάου, ήταν πλοιοκτήτης και κατασκευαστής καραβόσχοινων, ενώ η μητέρα του η Πάτυ είχε τη φήμη ιδιαίτερα όμορφης γυναίκας. Έλαβε τη μόρφωση του στο Λατινικό Σχολείο της Βοστώνης (Boston Latin School), όπου είχε άσχημη και σκληρή αντιμετώπιση, δεχόμενος ακόμα και φυσικές επιθέσεις σύμφωνα με τις μετέπειτα μαρτυρίες της κόρης του, Λώρα.
Η Βοστώνη κατά τον 19ο αιώνα ήταν πεδίο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο πατέρας του Χάου ανήκε στην παράταξη των Δημοκρατικών, και θεωρώντας το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ προπύργιο των Φεντεραλιστών δεν επέτρεψε στους γιους του να παρακολουθήσουν μαθήματα εκεί. Αντί του Χάρβαρντ, το 1818 ο πατέρας του Χάου τον έγραψε στο πανεπιστήμιο Μπράουν. Ο Χάου δεν υπήρξε ιδιαίτερα συνεπής με τις σπουδές του εκεί προτιμώντας να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στις φοιτητικές ψυχαγωγικές δραστηριότητες, κάτι που αργότερα ανέφερε πως μετάνιωσε. Παρά την έλλειψη ενδιαφέροντος του έδινε όμως την εντύπωση έξυπνου και εφευρετικού ανθρώπου. Μετά την αποφοίτηση του από το Μπράουν το 1821, ο Χάου τελικά εγγράφηκε στην ιατρική σχολή του Χάρβαρντ όπου και απέκτησε το πτυχίο του 3 χρόνια αργότερα το 1824.
Ελληνική επανάσταση
Σύντομα μετά την απόκτηση του ιατρικού του πτυχίου το 1824, ο Χάου παρακολουθώντας τα νέα για την εξέλιξη της ελληνικής επανάστασης στην Ευρώπη εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενθουσιάστηκε με την ιδέα του απελευθερωτικού αγώνα παρακινούμενος και από τον ενθουσιασμό του για τον Λόρδο Βύρωνα του οποίου ήταν θαυμαστής. Μετά από μια ερωτική απογοήτευση που είχε στις ΗΠΑ, ο Χάου πήρε το πλοίο για την Ελλάδα και με την άφιξη του εκεί εντάχθηκε στις δυνάμεις των Ελλήνων επαναστατών ως χειρουργός.
Η γενναιότητα, ενθουσιασμός και ικανότητα του, του προσέδωσαν τον ευφημιστικό τίτλο Λαφαγιέτ της Ελληνικής Επανάστασεως κατά τον διάσημο Γάλλο στρατηγό της εποχής.
Ο Χάου επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1827 για να συγκεντρώσει χρήματα και προμήθειες για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα η οποία πλήττονταν από λιμό. Μαζί του έφερε και μικρό αριθμό ορφανών παιδιών από την Ελλάδα. Οι πυρετώδεις προσπάθειες του Χάου απέφεραν τελικά το ποσό των 60.000 δολαρίων τα οποία κατανεμήθηκαν στην αγορά τροφίμων, ρουχισμού και την ίδρυση καταφυγίου για τους πρόσφυγες στην περιοχή της Αίγινας. Αργότερα ίδρυσε ακόμα ένα καταφύγιο στην περιοχή του Ισθμού του Κορίνθου, και κατόπιν έγραψε τα απομνημονεύματα του από την επανάσταση στο βιβλίο με τίτλο Historical Sketch of the Greek Revolution (ιστορικό σκιαγράφημα της ελληνικής επανάστασης) το οποίο εκδόθηκε το 1828.
Μετά την αναχώρηση του από την Ελλάδα, ο Χάου συνέχισε τις ιατρικές σπουδές του στο Παρίσι. Εκεί συμμετείχε εν τέλει στην Ιουλιανή επανάσταση, ως ενθουσιώδης υποστηρικτής του ρεπουμπλικανισμού.
Έργο για τους τυφλούς
Το 1831 επέστρεψε στις ΗΠΑ, και μέσω του φίλου του ιατρού Τζον Ντιξ Φίσερ ο οποίος είχε ξεκινήσει την οργάνωση πρόνοιας για τα άτομα με τύφλωση, συνέδραμε στις προσπάθειες αυτές οι οποίες κατέληξαν στην ίδρυση σχολής τυφλών στη Βοστώνη, κατά τα πρότυπα παρόμοιας σχολής που υπήρχε ήδη στο Παρίσι από τον Βαλεντέν Αουί (Valentin Haüy) από το 1784. Ο Φίσερ πρότεινε στον Χάου να αναλάβει τη διεύθυνση της σχολής, ο οποίος αποδέχτηκε και ταξίδεψε στην Ευρώπη για την απόκτηση τεχνογνωσίας από τα εκεί υπάρχοντα ιδρύματα.
Εκτός από τις δραστηριότητες του για την υποστήριξη των τυφλών, ο Χάου δραστηριοποιήθηκε και για τη χρηματοδότηση των Πολωνών επαναστατών οι οποίοι την εποχή εκείνη αγωνίζονταν για την αυτοδιάθεση τους από την Πρωσία και τη Ρωσία. Μετά την ήττα των Πολωνών από τους Ρώσους και τη μετακίνηση πληθυσμών προς την Πρωσία, ο Χάου ανέλαβε προσωπικά την κατανομή των κεφαλαίων και των προμηθειών για την ανακούφιση των Πολωνών προσφύγων. Ευρισκόμενος στο Βερολίνο, συνελήφθη από τις αρχές ως συνεργάτης των επαναστατών, κατόρθωσε όμως να καταστρέψει τα ενοχοποιητικά στοιχεία των επικοινωνιών του με τους Πολωνούς αντιστασιακούς. Αφέθηκε ελεύθερος μετά από 5 εβδομάδες μετά από μεσολάβηση που έγινε από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Παρίσι.
Επέστρεψε στη Βοστώνη τον Ιούλιο του 1832 όπου και συνέχισε το έργο του για τους τυφλούς. Αρχικά ξεκίνησε με το φιλοξενεί στο πατρικό του σπίτι παιδιά με τύφλωση, και σταδιακά εξελίχθηκε το ίδρυμα Πέρκινς για τους τυφλούς. Τον Ιανουάριο του 1833 τα διαθέσιμα κεφάλαια για την υποστήριξη του ιδρύματος είχαν εξαντληθεί, ωστόσο κατόρθωσε να λάβει οικονομική υποστήριξη από την πολιτεία καθώς ήταν σε θέση να επιδείξει τη σημαντική πρόοδο που είχε φέρει η σχολή στις ζωές των ατόμων με τύφλωση. Το 1839 το ίδρυμα μεταφέρθηκε σε νέα τοποθεσία στη νότια Βοστώνη, όπου έγινε πλέον γνωστό ως το Perkins Institution and Massachusetts Asylum (ίδρυμα Πέρκινς και Άσυλο της Μασσαχουσέτης), και από το 1877 ως School for the Blind (Σχολή Τυφλών).
Ο Χάου ως διευθυντής ήταν κεντρική φυσιογνωμία της σχολής. Μερίμνησε για τη λειτουργία τυπογραφείου εντός της σχολής, το οποίο παρήγαγε συγγράμματα σε κώδικα Μπράιγ για τους τυφλούς. Σταδιακά το ίδρυμα απέκτησε τη φήμη κύριου φιλανθρωπικού κέντρου στις ΗΠΑ, και απέκτησε επιπλέον χρηματοδότηση. Κάποιοι από τους αποφοίτους της σχολής, έγιναν και οι ίδιοι μέλοι του διδακτικού προσωπικού, όπως η κωφή και τυφλή Λώρα Μπρίτζμαν (Laura Bridgman) στην οποία είχε διδάξει γραφή ο ίδιος ο Χάου.
Γάμος και οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 23 April 1843 την ποιήτρια και συγγραφέα Τζούλια Ουάρντ, κόρη εύπορου τραπεζίτη της Νέας Υόρκης. Η σύζυγος του ήταν ένθερμη υποστηρίκτρια της κατάργησης της δουλείας και αρκετά αργότερα ασχολήθηκε και με το κίνημα του δικαιώματος ψήφου των γυναικών.
Αγώνας για την κατάργηση της δουλείας
Τοποθετήθηκε δημόσια για πρώτη φορά εναντίον του θεσμού της δουλείας στις ΗΠΑ το 1846, όταν τοποθετήθηκε ως υποψήφιος υπό το κόμμα των Ουίγων (Whigs) για το αμερικανικό κογκρέσο εναντίον του Ρόμπερτ Τσαρλς Ουίνθροπ από τον οποίο και εν τέλει έχασε την εκλογή.
Ο Χάου υπήρξε επίσης ένας από τους ιδρυτές της εφημερίδας Daily Commonwealth (ημερησία κοινοπολιτεία) στη Βοστώνη, η οποία υποστήριζε ανοικτά την κατάργηση της δουλείας και εκδίδονταν κατά το διάστημα 1851–1853. Στο εγχείρημα αυτό βοήθησε και η σύζυγος του. Ήταν επίσης προβεβλημένο μέλος και χρηματοδότης των δραστηριοτήτων της επιτροπής του Κάνσας στη Μασαχουσέτη, πολιτικού κινήματος το οποίο δραστηριοποιούταν κυρίως στον αμερικανικό Νότο έναντι της δουλείας, και ενίοτε εμπλέκονταν και σε βίαιες αντιπαραθέσεις με τους υποστηρικτές της δουλείας.
Σύμφωνα με μια από τις κόρες του Χάου, τη Φλώρενς, το ίδιο το σπίτι του Χάου στη νότια Βοστώνη αποτελούσε έναν από τους σταθμούς του Υπόγειου Σιδηροδρόμου, ενός μυστικού δικτύου καταφυγίων και διαδρομών το οποίο χρησιμοποιούνταν από τους δραπέτες σκλάβους από τον αμερικανικό Νότο με τελικό προορισμό τα βρετανικά εδάφη τότε του Καναδά όπου η δουλεία είχε καταργηθεί. Δεν είναι βέβαιο πως πράγματι υπήρξε σταθμός, ωστόσο είναι γνωστό πως ο Χάου ήταν έντονα αντίθετος με την ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τους δραπέτες σκλάβους, σύμφωνα με την οποία οι σκλάβοι συλλαμβάνονταν και επιστρέφονταν πίσω στους ιδιοκτήτες τους, και είχε αγωνιστεί έμπρακτα εναντίον της βοηθώντας ενεργά δραπέτες σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Το 1863 και ενώ ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος είχε ήδη ξεκινήσει, ο Χάου διορίστηκε μέλος της Επιτροπής των Ελευθέρων Αμερικανών (American Freedmen's Inquiry Commission) για τα δικαιώματα των απελεύθερων νέγρων και ταξίδεψε στον Νότο καθώς και στον Καναδά για να διερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης τους και τα δικαιώματα που είχαν. Ακόμα και στον βρετανικό Καναδά, όπου η δουλεία είχε καταργηθεί, υπήρχαν διακρίσεις και μίσος έναντι των απελεύθερων πρώην σκλάβων, ωστόσο σε σύγκριση με τον αμερικανικό Νότο τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα καθώς είχαν δικαιώματα εργασίας, εκπαίδευσης, και οργάνωσης, και τα πολιτικά τους δικαιώματα εν γένει είχαν επίσημη προστασία από την πολιτεία. Καταγράφοντας τα στοιχεία για τις συνθήκες που επικρατούσαν στις περιοχές του Νότου και του Καναδά, ο Χάου συνέταξε λεπτομερή έκθεση την οποία κατέθεσε προς εξέταση από τον υπουργό άμυνας των ΗΠΑ και κατόπιν από το αμερικανικό κογκρέσο. Η έκθεση αυτή συνέβαλε στην απόφαση για την ίδρυση του Γραφείου Απελευθέρων (Freedmen's Bureau), κυβερνητικού οργανισμού ο οποίος ως αντικείμενο είχε τη μετάβαση των απελευθέρων από τη δουλεία στην ιδιωτική ζωή.
Αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ο Χάου υπήρξε ένας από τους διευθυντές της Υγειονομικής Επιτροπής (Sanitary Commission) του Βορρά, οργανισμό του οποίου σκοπός ήταν η συγκέντρωση χρημάτων για τη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής και τον περιορισμό της εμφάνισης λοιμών στα στρατόπεδα, όπως δυσεντερία, τύφο και ελονοσία.
Προς τα τέλη του πολέμου, άρχισε πλέον να εργάζεται και στο Γραφείο Απελευθέρων συνεχίζοντας έτσι το έργο του για την κατάργηση της δουλείας και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των πρώην σκλάβων, των οποίων ο αριθμός αυξήθηκε σημαντικά καθώς ο πόλεμος έβαινε προς το τέλος του.
Φιλανθρωπικές δραστηριότητες
Μαζί με τη Δωροθέα Ντιξ, πρωτοπόρο για τις συνθήκες διαβίωσης των φρενοβλαβών στα άσυλα, ίδρυσε τη Σχολή της Μασαχουσέτης για τους Ηλιθίους και Πνευματικά Ασθενείς Νεαρούς (Massachusetts School for Idiot and Feeble-Minded Youth), μια από τις παλαιότερες σχολές του είδους παγκοσμίως. Ο όρος Ηλίθιος την εποχή εκείνη χρησιμοποιούνταν ως αντικειμενικός όρος για να υποδηλώσει την πνευματική και διανοητική ανεπάρκεια. Ωστόσο η επιτυχία που γνώρισε η σχολή αυτή, οδήγησε κάποιους σχολιαστές να προτείνουν πως τα άτομα αυτά θα έπρεπε να διαμένουν μόνιμα εκεί, κάτι με το οποίο ο Χάου ήταν αντίθετος καθώς θεωρούσε πως οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πρέπει να απομονώνονται και να διαχωρίζονται από την υπόλοιπη κοινωνία, κάτι που μόνο θα επιδείνωνε την κατάσταση τους.
Κατόπιν το 1863, προχώρησε στην ίδρυση του Κρατικού Γραφείου Φιλανθρωπιών της Μασαχουσέτης (State Board of Charities of Massachusetts) του οποίου υπήρξε πρόεδρος έως το 1874.
Ο Χάου έκανε ένα τελευταίο ταξίδι στην Ελλάδα το 1866, μεταφέροντας προμήθειες για την ανακούφιση των Κρητικών προσφύγων κατά την Κρητική Επανάσταση εναντίον των Οθωμανών.
Τελευταία χρόνια
Ο Χάου παρέμεινε πολιτικά και κοινωνικά ενεργός έως το τέλος της ζωής του.
Το 1865, πρότεινε την υιοθέτηση ενός προοδευτικού συστήματος φορολόγησης, το οποίο στόχευε στην απόδοση φορολογίας κατά αναλογία με το εισόδημα. Γνώριζε πως η πρόταση αυτή δεν θα έτυχε ευμενούς αντιμετώπισης από τους εύπορους, εξήγησε ωστόσο πως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν μια πραγματικά δίκαια κοινωνία για όσο καιρό διατηρούνταν το τεράστιο οικονομικό χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, και πως η απελευθέρωση των σκλάβων και οι φιλανθρωπικές δραστηριότητες δεν ήταν αρκετό για να καλυφθούν οι ανισότητες.
Το 1870 έγινε μέλος της επιτροπής που σύστησε ο αμερικανός πρόεδρος Οδυσσέας Γκραντ για την ενσωμάτωση του Αγίου Δομίνικου στις ΗΠΑ, κάτι που τελικά δεν υλοποιήθηκε.
Ο Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου πέθανε στις 9 Ιανουαρίου του 1876. Θάφτηκε στο κοιμητήριο του όρους Ώμπουρν (Mount Auburn Cemetery) στο Καίμπρητζ της Μασαχουσέτης.
Παραπομπές
Σημειώσεις
Σχετική βιβλιογραφία
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί Κατηγορία:Αμερικανοί επαναστάτες Κατηγορία:Αμερικανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπιστές
Σισμάν του Βιντίν
Ο Σισμάν, βουλγαρ. Шишман (άκμασε από τις δεκαετίες του 1270, 1280 - ως πριν το 1308/1313) ήταν ένας Βούλγαρος ευγενής (βογιάρος), που κυβέρνησε μία ημι-ανεξάρτητη επικράτεια, με βάση το φρούριο του Βιντίν στον Δούναβη, στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αι. Ο Σισμάν, που του απονεμήθηκε ο τίτλος του δεσπότη από τον Γεώργιο Α΄ Τέρτερ "τσάρο" της Βουλγαρίας, ήταν Κουμάνος και μάλλον εγκαταστάθηκε ως κύριος του Βιντίν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1270. Είναι ο γενάρχης του Οίκο του Σισμάν.
Βιογραφία
Το 1291 έγινε υποτελής της Χρυσής Ορδής των Τατάρων και το 1292 ήταν υπεύθυνος για μία ανεπιτυχή εκστρατεία εναντίον της γειτονικής Σερβίας. Τότε οι Σέρβοι αντεπιτέθηκαν και κατέλαβαν το Βιντίν, ωστόσο ο Σισμάν -ίσως με επιρροή των Τατάρων- τοποθετήθηκε ακόμη μία φορά ως κυβερνήτης της περιοχής, τώρα ως υποτελής των Σέρβων. Καθώς ο γιος του (και διάδοχος ως δεσπότης του Βιντίν) Μιχαήλ Γ΄ ανήλθε στον θρόνο της Βουλγαρίας το 1323, ο Σισμάν έγινε ο αρχηγέτης της τελευταίας μεσαιωνικής δυναστείας της Βουλγαρίας, αυτής των Σισμανιδών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία κόρη της Άννα-Τεοντόρα και μετά μία κόρη του Ντράγκος μεγάλου πρίγκιπα της Σερβίας. Από τους γάμους του είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σισμάν
Αρχιπέλαγος Τσάγκος
Το Αρχιπέλαγος Τσάγκος (προηγούμενη ονομασία Bassas de Chagas και αργότερα Νησιά του Ελαίου) είναι μια συστάδα από 7 ατόλλες με συνολικά 65 τροπικά νησιά, περίπου στο κέντρο του Ινδικού Ωκεανού.
Το Τσάγκος βρίσκεται περίπου 500 χιλιόμετρα νότια από τις Μαλδίβες, την πλησιέστερη χώρα, 1.600 χιλιόμ. νοτιοδυτικά της Ινδίας, στο μισό της απόστασης μεταξύ Τανζανίας και Ιάβας.
Το αρχιπέλαγος είναι ένας συνδυασμός διαφορετικών κοραλλιογενών δομών πάνω σε μια υποθαλάσσια ράχη που έχει κατεύθυνση προς τον νότο στο κέντρο του Ινδικού Ωκεανού, και έχει δημιουργηθεί από ηφαίστεια πάνω από το θερμό σημείο Ρεϊνιόν. Αντίθετα με τις Μαλδίβες δεν υπάρχει ένα καθαρά διακριτό μοτίβο παράταξης των ατολλών, κάτι που κάνει ολόκληρο το αρχιπέλαγος να μοιάζει κάπως χαοτικό. Οι περισσότερες από τις κοραλλιογενείς δομές του Τσάγκος είναι βυθισμένοι ύφαλοι.
Επίσημα τμήμα του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού, το Τσάγκος ήταν το σπίτι για τους Τσαγκόσσιους για παραπάνω από 1,5 αιώνα μέχρι τη βίαιη εκδίωξη τους την δεκαετία του 1960 από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τον Φεβρουάριο του 2019 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο αποτελεί το ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών, αποφάνθηκε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να τερματίσει τον έλεγχο του επί του Αρχιπελάγους Τσάγκος «το γρηγορότερο δυνατό». Ο Μαυρίκιος ισχυρίζεται ότι το αρχιπέλαγος αποσπάστηκε παράνομα από την νησιωτική χώρα το 1965, με αντάλλαγμα την ανεξαρτησία του από το Ηνωμένο Βασίλειο, που επιτεύχθηκε τρία χρόνια αργότερα.
Γεωγραφία
Η συνολική χερσαία έκταση των νησιών είναι μόλις 63,17 km², με το μεγαλύτερο νησί, το Ντιέγκο Γκαρσία, να έχει έκταση 27,2 km². Η συνολική έκταση, συμπεριλαμβανομένων των λιμνοθαλασσών μέσα στις ατόλλες, όμως, είναι μεγαλύτερη από 15.000 km², εκ των οποίων τα 12.642 km² βρίσκονται στο Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, την δεύτερη μεγαλύτερη δομή ατόλλης στον κόσμο (μετά την εντελώς βυθισμένη ατόλλη Σάγια ντε Μάλια Μπάγκος). Η περιοχή υφαλοκρηπίδας είναι 20.607 km², και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, που συνορεύει με την αντίστοιχη ζώνη των Μαλδίβων στα βόρεια, έχει έκταση 636.600 km² (συμπεριλαμβανομένων των χωρικών υδάτων).
Τα μεγαλύτερα νησιά είναι τα: Ντιέγκο Γκαρσία (27,2 km²), Αετού Νήσος (Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, 2,45 km²), Πιέρ Νήσος (Πέρος Μπάνηος, 1,5 km²), Ανατολική Έγκμοντ Νήσος (Έγκμοντ Νήσοι, 1,5 km²), Ίλ ντου Κόιν (Πέρος Μπάνηος, 1,28 km²), και Μπόνταμ Νήσος (Σάλομον Νήσοι, 1,08 km²).
Ο αριθμός των ατολλών στα Νησιά Τσάγκος δίνεται ως 4 ή 5 στις περισσότερες πηγές, συν 2 νησιωτικές ομάδες και 2 μοναχικά νησιά, κυρίως επειδή δεν αναγνωρίζεται το Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος ως μια τεράστια δομή ατόλλης (περιλαμβάνει τις 2 εκείνες νησιωτικές ομάδες και τα 2 μοναχικά νησιά), και επειδή δεν αναγνωρίζεται ότι ο Ύφαλος Μπλενχάιμ έχει νησίδες ή κης πάνω από ή μόλις να αγγίζουν το ανώτατο σημείο της πλημμυρίδας.
Επιπρόσθετα, στις επτά ατόλλες με ξηρά που φτάνει τουλάχιστον το ανώτατο σημείο της πλημμυρίδας, υπάρχουν ακόμα εννιά ύφαλοι και μπάγκος, με τα περισσότερα εξ αυτών να θεωρούνται κυρίως βυθισμένες δομές ατόλλης. Στην λίστα παρατίθενται από βορρά προς νότο:
Πόροι
Οι κύριοι φυσικοί πόροι της περιοχής είναι οι καρύδες και τα ψάρια, καθώς και η αδειοδότηση για την εμπορική αλιεία στην περιοχή, που προσφέρει ένα ετήσιο εισόδημα των περίπου 2 εκατομμύριων δολαρίων στις αρχές του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού.
Πιλάρ
Το Πιλάρ είναι πόλη της Επαρχίας του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή, πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος (partido). Ο πληθυσμός του είναι 230.000 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2001.
Αρχιπέλαγος Τσάγκος
Κλίμα
Το κλίμα είναι τροπικό θαλάσσιο, με ζέστη και υγρασία αλλά μετριάζεται από τους αλιγείς ανέμους. Το κλίμα χαρακτηρίζεται από άφθονη ηλιοφάνεια, ζεστές θερμοκρασίες, ψιλόβροχα και ελαφρά αεράκια. Από τον Δεκέμβριο έως τον Φεβρουάριο θεωρείται η περίοδος των βροχών (θερινοί μουσώνες), οι τυπικές συνθήκες καιρού περιλαμβάνουν ελαφριούς δυτικούς – βορειοδυτικούς ανέμους και θερμότερες θερμοκρασίες με περισσότερη βροχόπτωση. Από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο θεωρείται η ξηρότερη περίοδος (χειμώνας), χαρακτηρίζεται από μέτριους νοτιοανατολικούς ανέμους, ελαφρώς ψυχρότερες θερμοκρασίες και λιγότερη βροχόπτωση. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 2.600 χιλιοστά, και ποικίλλει από τα 105 χιλιοστά κατά τον Αύγουστο έως τα 350 χιλιοστά κατά τον Ιανουάριο.
Πιλάρ
Στο Πιλάρ υπογράφηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1820 η ομώνυμη συνθήκη, που έθεσε τις βάσεις του αργεντινού φεντεραλισμού. Για τον λόγο αυτό η πόλη του Πιλάρ αναγνωρίζεται συχνά ως «το λίκνο του εθνικού φεντεραλισμού». Η συνθήκη σημάδεψε το τέλος του πολέμου των επαρχιών Έντρε Ρίος και Σάντα Φε εναντίον του Μπουένος Άιρες.
Αρχιπέλαγος Τσάγκος
Ιστορία
Οι Μαλδιβιανοί ναυτικοί ήξεραν τα Νησιά Τσάγκος καλά. Στην Μαλδιβιανή παράδοση είναι γνωστά ως Φολχαβάχι ή Χολλχαβάι (το τελευταίο όνομα στις κοντινότερες Νότιες Μαλδίβες). Σύμφωνα με την προφορική παράδοση των Νότιων Μαλδίβων, έμποροι και ψαράδες περιστασιακά χάνονταν στην θάλασσα και προσάραζαν σε κάποιο από τα νησιά Τσάγκος. Τελικά τους έσωζαν και τους επέστρεφαν πίσω. Όμως, τα νησιά αυτά κρίθηκαν ότι ήταν πολύ μακριά από τις Μαλδίβες για μόνιμη εγκατάσταση από τους Μαλδιβιανούς. Για το λόγο αυτό για αιώνες τα Τσάγκος αγνοήθηκαν από τους βόρειους γείτονες τους.
Πιλάρ
Το Πιλάρ, εξαιτίας της γειτνιάσεώς του με την πρωτεύουσα Μπουένος Άιρες (απέχει 45 χιλιόμετρα), αναπτύχθηκε πολύ πληθυσμιακά, οικιστικά και οικονομικά την τελευταία δεκαετία. Πολλές εύπορες οικογένειες της πρωτεύουσας διατηρούν επαύλεις εδώ, σε εκτάσεις που ανήκουν σε ιδιωτικές λέσχες.
Αρχιπέλαγος Τσάγκος
Ιστορία
Ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που είδε τα Τσάγκος ήταν ο Βάσκο ντα Γκάμα στις αρχές του 16ου αιώνα. Πορτογάλοι θαλασσοπόροι ονόμασαν την συστάδα και κάποιες από τις ατόλλες, αλλά ποτέ δεν έκαναν αυτά τα νησιά μέρος της θαλάσσιας αυτοκρατορίας τους. Έκριναν ότι αυτή η μοναχική και απομονωμένη συστάδα δεν ήταν ενδιαφέρουσα οικονομικά και πολιτικά.
Οι Γάλλοι ήταν οι πρώτοι που διεκδίκησαν τα Τσάγκος αφού είχαν εγκατασταθεί στο Ρεϊνιόν και στο Ιλ ντε Φρανς (Νησί της Γαλλίας) που αργότερα μετονομάστηκε σε Μαυρίκιο.
Πιλάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Αρχιπέλαγος Τσάγκος
Ιστορία
Στις 27 Απριλίου 1786 τα Νησιά Τσάγκος και το Ντιέγκο Γκαρσία διεκδικήθηκαν από την Βετανία. Όμως η περιοχή προσαρτήθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο με συνθήκη μόνον μετά την ήττα του Ναπολέοντα, το 1814. Στις 31 Αυγούστου 1903 το Αρχιπέλαγος Τσάγκος διαχωρίστηκε διοικητικά από τις Σεϋχέλλες και προσκολλήθηκε στον Μαυρίκιο. Τα νησιά παρέμειναν ως τμήμα του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού όταν ο Μαυρίκιος απέκτησε την ανεξαρτησία του. Από το 1976, το αρχιπέλαγος συμπίπτει με το Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού, αλλά το διεκδικούν ο Μαυρίκιος και οι Σεϋχέλλες.
Οι πρώτοι κάτοικοι του αρχιπελάγους έφτασαν τον 18ο αιώνα. Ήταν οι λεπροί από το Ιλ ντε Φρανς (Μαυρίκιο) που μεταφέρθηκαν εκεί το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Αμέσως μετά, σχεδιάστηκε από τους Γάλλους η εποίκηση των Τσάγκος και η προσπάθεια να τα κάνουν επικερδή. Εργάτες στάλθηκαν από το Ιλ ντε Φρανς και εγκαταστάθηκαν σε κάποια από τα μεγαλύτερα νησιά, για ένα εκτενές Γαλλικό σχέδιο να καθιερωθούν οι φυτείες καρύδας και η παραγωγή ελαίου. Συνεπώς, σε κάποιους χάρτες της εποχής τα Τσάγκος ήταν γνωστά ως «Όιλ Νήσοι (Ελαίου Νήσοι)». Οι περισσότεροι από αυτούς τους εργάτες ήταν αφρικανικής προέλευσης, αλλά είναι πιθανό να υπήρχαν και μερικοί Ινδοί ανάμεσα τους. Οι επιστάτες των φυτειών ήταν πιθανότατα Γάλλοι και οι εργάτες ήταν μάλλον σαν σκλάβοι, αλλά πολύ λίγα έχουν καταγραφεί για τις συνθήκες στα νησιά κατά την περίοδο αυτή.
Ξαφνικά, μεταξύ 1967 και 1971, ολόκληρος ο πληθυσμός δια της βίας εκδιώχθηκε από τα νησιά και μεταφέρθηκε στον Μαυρίκιο για να δημιουργηθεί μια κοινή στρατιωτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ντιέγκο Γκαρσία. Φαινομενικά, τα εκδιωγμένα άτομα έλαβαν μια αρχική χρηματοδότηση 650 λιρών για να βρουν σπίτι από την Βρετανική Κυβέρνηση, αλλά οι νησιώτες πήραν ελάχιστα από αυτή την χρηματοδότηση και κατέληξαν να ζουν σε μια φτωχογειτονιά του Μαυρικίου.
Στα Τσάγκος, τα σπίτια των Τσαγκόσσιων εγκαταλήφθηκαν και ερείπωσαν. Τώρα η βλάστηση έχει κυριαρχήσει και σε κάποια από τα νησιά είναι δύσκολο να προσδιοριστεί που υπήρξε κάποτε το χωριό. Ιδιοκτήτες γιώτ που περνούν μέσα από το αρχιπέλαγος συχνά προσπαθούν να βρουν τα ερείπια και δεν τα καταφέρνουν.
Επί του παρόντος, η μόνη εγκατάσταση είναι η κοινή αμυντική και ναυτική εγκατάσταση υποστήριξης στο Ντιέγκο Γκαρσία. Άλλα ακατοίκητα νησιά, ειδικά στην συστάδα Σάλομον, αποτελούν κοινό σημείο στάθμευσης για άτομα με γιώτ που ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις από την Νοτιοανατολική Ασία προς την Ερυθρά Θάλασσα ή τις ακτές της Αφρικής.
Πολιτική
Η σπουδαιότερη πτυχή της πολιτικής στα Νησιά Τσάγκος σχετίζεται με την συνεχιζόμενη αβεβαιότητα για το μέλλον των πρώην κατοίκων των νησιών που εξορίστηκαν τις δεκαετίες του 1960 και 1970 ως μέρος του διακανονισμού μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών για την ίδρυση μιας στρατιωτικής εγκατάστασης στο νησί του Ντιέγκο Γκαρσία. Η θέση των νησιωτών έχει καταγραφεί, περιλαμβάνοντας και ένα ντοκυμαντέρ του δημοσιογράφου ερευνητή Τζων Πίλγκερ, με τίτλο «Κλέβοντας ένα Έθνος», που κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ντοκυμαντέρ το 2004 από την Βρετανική Βασιλική Ένωση Τηλεόρασης.
Το 2000 το Αγγλικό Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το τοπικό Διάταγμα που έγινε από τον Επίτροπο του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού με το οποίο εξορίστηκαν οι νησιώτες ήταν παράνομο, μια απόφαση που δέχτηκε ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών, Ρόμπιν Κουκ. Μετά από αυτή την απόφαση, η Βρετανική κυβέρνηση προσπάθησε να επιτύχει τη μη επιστροφή των νησιωτών χρησιμοποιώντας το Βασιλικό Δικαίωμα, μια στρατηγική που επίσης κρίθηκε παράνομη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η κυβέρνηση έκανε έφεση στην απόφαση, αλλά στις 23 Μαΐου 2007 το Εφετείο απέρριψε την έφεση κρίνοντας ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για να σταματήσουν τις οικογένειες από το Τσάγκος να επιστρέψουν στα νησιά ήταν «παράνομοι» και «μια κατάχρηση εξουσίας». Η κυβέρνηση αρνήθηκε να προσφύγει στην Βουλή των Λόρδων, αλλά δήλωσε την πρόθεση της να προσφύγει στους Λόρδους κατά αυτής της άρνησης.
Εάν αυτές οι κρίσεις του δικαστηρίου επικυρωθούν, το μακροπρόθεσμο μέλλον του αρχιπελάγους φαίνεται αβέβαιο. Στο πιο άμεσο μέλλον η εκμίσθωση του Ντιέγκο Γκαρσία από τις Η.Π.Α. βάσει της συνθήκης λήγει το 2016, αν και, και οι δύο κυβερνήσεις έχουν το δικαίωμα επέκτασης της για άλλα 20 χρόνια εάν αυτό κριθεί απαραίτητο.
Μετά από αυτήν την ημερομηνία, φαίνεται από τις δηλώσεις που έκανε ο Μαυρίκιος στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει δεσμευθεί να επιστρέψει τα νησιά στον Μαυρίκιο όταν δεν θα τα χρειάζονται πλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Όμως, αυτή η δέσμευση φαίνεται να έγινε με την βεβαίωση ότι τα νησιά θα συνέχιζαν να είναι ακατοίκητα, εάν οι Τσαγκόσσιοι επιτύχουν στην επανεγκατάσταση τους, το Ηνωμένο Βασίλειο ίσως αποφασίσει να μεταχειριστεί τα νησιά σύμφωνα με τις γενικές αρχές της αυτοδιάθεσης, παραδίδοντας σταδιακά το γεωπολιτικό μέλλον των νησιών στα χέρια των κατοίκων τους.
Γλώσσα
Τα ονόματα των νησιών είναι ένας εμφανής συνδυασμός πορτογαλικών, γαλλικών, αγγλικών και κρεολών ονομάτων. Λίγα μέρη στον κόσμο μπορούν να επιδείξουν τέτοια ποικιλία στην τοπική ονοματολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά
Η πόλη του Θεού
Στο επίκεντρο είναι ο πόλεμος μεταξύ του εμπόρου ναρκωτικών Li'l Zé και του πρώην πολεμίου ναρκωτικών που πέρασε στο έγκλημα Knockout Ned. Το σλόγκαν της είναι: «Αν τρέξεις, το θηρίο θα σε πιάσει, αν παραμείνεις, το θηρίο θα σε φάει».
Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνικες ταινίες Κατηγορία:Πορτογαλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φερνάντο Μεϊρέγιες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βραζιλία Κατηγορία:Ταινίες του 2002
Αρρίγκο Μπόιτο
Ο Αρρίγκο Μπόιτο (Arrigo Boito, 24 Φεβρουαρίου 1842 - 10 Ιουνίου 1918) ήταν Ιταλός συνθέτης, ποιητής και λιμπρετίστας.
Σπούδασε μουσική στο Ωδείο του Μιλάνου και νέος ακόμη διακρίθηκε ως ποιητής που επένδυε ο ίδιος μουσικά τις συνθέσεις του.
Έγραψε δύο μόνο όπερες εκ των οποίων επιζεί σήμερα ο Μεφιστοφελής σε λιμπρέτο δικό του, βασισμένη στον Φάουστ του Γκαίτε. Η πρεμιέρα της το 1868 στην Σκάλα ήταν μια αποτυχία και προκάλεσε επεισόδια και επέμβαση της αστυνομίας. Ο Μπόιτο την επανεπεξεργάστηκε και η όπερα ανέβηκε τον Απρίλιο του 1875 στην Μπολόνια με επιτυχία. Είναι ένα έργο που παίζεται τακτικά μέχρι σήμερα.
Εκεί που ευτύχησε περισσότερο ο Μπόιτο ήταν στην συγγραφή λιμπρέτων. Εκτός από τις άλλες συνεργασίες του, γνωστότερη των οποίων ήταν η Τζοκόντα του Πονκιέλλι, ιδιαίτερα επιτυχημένη ήταν αυτή με τον Βέρντι. Έγραψε τους στίχους του Inno delle nazioni (Ύμνου των εθνών) και τα έξοχα λιμπρέτα των δύο τελευταίων και σπουδαίων έργων του Βέρντι, Οθέλλος και Φάλσταφ, βασισμένα το μεν πρώτο στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ, το δε δεύτερο στα έργα του ίδιου ποιητή Οι εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ και (εν μέρει) Ερρίκος Δ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Ελεφήνορας
Στην ελληνική μυθολογία ο Ελεφήνορας (Ελεφήνωρ < ἐλεφαίρομαι (απατώ, αφανίζω, καταστρέφω) (απαρ.αορ. ἐλεφῆραι) + ἠνορέη (ανδρεία), "ο ανδρείος καταστροφέας" είτε "ο άνδρας που αφανίζει) ήταν γιος του Χαλκώδοντα και εγγονός του Άβαντα, τον οποίο και διαδέχθηκε ως βασιλιάς των Αβάντων.
Μια μέρα ο Ελεφήνορας, βλέποντας ένα δούλο να ασεβεί προς τον παππού του, έτρεξε και τον χτύπησε. Φαίνεται όμως ότι έγινε κάποια πάλη, καθώς ένα από τα χτυπήματα του Ελεφήνορα βρήκε κατά λάθος τον γερο-Άβαντα αντί τον δούλο και τον σκότωσε. Εξαιτίας αυτού του φόνου, ο Ελεφήνορας εγκατέλειψε την Εύβοια. Αργότερα, τον βρίσκουμε ως ένα από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης, οπότε και έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο αφού ήταν δεσμευμένος από τον σχετικό όρκο. Στην εκστρατεία αυτή συμμετείχε επικεφαλής των Αβάντων με σαράντα πλοία. Επειδή όμως του απαγορευόταν να πατήσει στο έδαφος της Ευβοίας (για τον φόνο του παππού του), προκειμένου να συγκεντρώσει τον στρατό του ανέβηκε πάνω σε ένα βράχο που απείχε λίγο από τις ακτές της, και από εκεί μίλησε στους συμπατριώτες του.
Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, ο Ελεφήνωρ είχε ως βοηθούς του τους αδελφούς Ακάμαντα και Δημοφώντα, που είχαν σταλεί από τον πατέρα τους, τον Θησέα, σε αυτόν. Για το τέλος του Ελεφήνορα υπάρχουν αρκετές διαφορετικές εκδοχές: Κατά τον Όμηρο, τον σκότωσε ο Αγήνορας ο Τρωαδίτης μπροστά από τα τείχη της Τροίας, ενώ άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι ο Ελεφήνωρ επέζησε μετά την άλωση της Τροίας και εγκαταστάθηκε στους Οθωνούς, από όπου όμως τον έδιωξε ένα φίδι. Τότε πήγε στην Ήπειρο, στην Αβαντία. Αλλά και η πρώτη εκδοχή λέει ότι οι σύντροφοί του πήγαν στην Ήπειρο και ίδρυσαν την πόλη Απολλωνία στην ακτή της Αδριατικής.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Αβάντων
Ίβο Τζίμα
Η Ίβο Τζίμα (硫黄島) είναι ηφαιστειογενές νησί που είναι κτήση της Ιαπωνίας, μέρος των Νήσων Βολκάνο. Βρίσκεται περίπου 1.200 χιλιόμετρα μακριά από το Τόκιο. Έχει έκταση 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα και με την εξαίρεση του όρους Σουριμπάτσι, που έχει ύψος 169 μέτρα, έχει λίγα χαρακτηριστικά για ηφαιστειακό νησί, καθώς είναι επίπεδο. Το όρος Σουριμπάτσι είναι το μόνο ηφαιστειακό χαρακτηριστικό στο νησί, υπόλειμμα μιας καλδέρας, όμως η ηφαιστειακή του φλέβα είναι ανενεργή. Στο νησί υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες. Το νησί έχει σήμερα μια στρατιωτική βάση.
Το νησί είναι γνωστό για τη μάχη που δόθηκε σε αυτό τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1945, γνωστή ως μάχη της Ίβο Τζίμα. Ήταν η φονικότερη μάχη στον Ειρηνικό κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Αμερικανοί είχαν 6.800 νεκρούς λόγω των ισχυρών ιαπωνικών οχυρώσεων και τη σθεναρή αντίσταση του ιαπωνικού αυτοκρατορικού στρατού. Από τους περίπου 22.000 υπερασπιστές του νησιού, οι 21.844 σκοτώθηκαν στη μάχη και μόνο 214 αιχμαλωτίστηκαν. Η μάχη έγινε γνωστή εξαιτίας της φωτογραφίας που δείχνει τους Αμερικανούς στρατιώτες να υψώνουν την αμερικανική σημαία στη κορυφή του όρους Σουριμπάτσι στο τέλος της μάχης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τη κυριαρχία της Ίβο Τζίμα μέχρι το 1968, όταν την επέστρεψαν στην Ιαπωνία.
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ελικάονας
Στην ελληνική μυθολογία ο Ελικάονας (Ελικάων) ήταν γιος του Τρωαδίτη Αντήνορα και της Θεανώς, δηλαδή ένας από τους Αντηνορίδες. Ο Ελικάων πήρε ως σύζυγό του την πριγκήπισσα Λαοδίκη, μία από τις κόρες του βασιλιά της Τροίας Πριάμου (κατ' άλλους όμως η Λαοδίκη ήταν σύζυγος του Τηλέφου). Μετά την άλωση της Τροίας, ο Ελικάων σώθηκε μαζί με άλλα αδέλφια του από τον Οδυσσέα και συνόδευσε τον Αντήνορα και τον Πολυδάμαντα στη βόρειο Ιταλία. Στην ιστορική αρχαιότητα, στους Δελφούς έδειχναν την υποτιθέμενη πυγμή (γροθιά) του Ελικάονα, την οποία διατηρούσαν ως αφιέρωμα στο ιερό.
Πηγές
Κατηγορία:Τρώες
Ναός του Αγίου Μηνά (Θεσσαλονίκη)
Ο Ιερός Ναός Αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου είναι χριστιανικός ναός στη Θεσσαλονίκη. Ο σημερινός ναός άρχισε να κατασκευάζεται το 1852 και μάλλον ολοκληρώθηκε το 1891 και είναι τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική. Ο σημερινός ναός χαρακτηρίζεται από κάποιες μορφολογικές καινοτομίες, με επιρροές τόσο από τη βυζαντινή και παραδοσιακή αρχιτεκτονική όσο και από την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική της κεντρικής Ευρώπης. Στη θέση του σημερινού ναού υπήρχαν μια σειρά από παλαιότερους ναούς, οι οποίοι όμως συχνά καταστρέφονταν. Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς, ο Άγιος Μηνάς ήταν ένας από τους δώδεκα ναούς στους οποίους επιτράπηκε να εκκλησιάζονται οι χριστιανοί. Ήταν ο ναός στον οποίο τελέστηκε η δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλης το 1912.
Ιστορικά στοιχεία
Ο πρώτος ναός αφιερωμένος στον Άγιο Μηνά χρονολογείται με βάση γλυπτά που βρέθηκαν στον χώρο, είτε εντοιχισμένα στον ναό είτε πλέον σε μουσειακούς χώρους, από τα τέλη του 5ου αιώνα με τις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ. Η παλαιότερη γραπτή μνεία σε ναό του Αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη γίνεται τον 9ο αιώνα, στο βίο του Γρηγορίου του Δεκαπολίτη, όπου αναφέρεται ότι διέμεινε στην εκκλησία του μαρτύρος Μηνά, την οποία είχε κτίσει ο μοναχός Ζαχαρίας. Ο ναός αναφέρεται σε αγιορείτικα έγγραφα, καθώς η περιοχή του αναπτύσσεται σε κεντρική αγορά της Θεσσαλονίκης. Ο ναός στις αρχές του 15ου αιώνα σημειώνεται από ανώνυμο απογραφέα ως ένας από τους τέσσερις μεγάλους ναούς της πόλης, τους λεγόμενους καθολικούς.
Μετά την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς, ο ναός του Αγίου Μηνά ήταν ένας από τους δώδεκα που επιτρεπόταν να συνεχίσουν να λειτουργούν ως χριστιανικοί ναοί. Η ενορία του Αγίου Μηνά ήταν μια από τις πιο πολυπληθείς της πόλης, με τη συνοικία ως Γιανίκ Μαναστήρ μαχαλάς. Ο ναός καταστράφηκε και κτίστηκε πολλές φορές, παρά τις απαγορεύσεις των τουρκικών αρχών. Το 1687 ή το 1700 (κατά τον Βασδραβέλλη) ως ναός καταστράφηκε όταν βομβαρδίστηκε από βενετικό πλοίο. Το γεγονός μνημονεύεται σε χειρόγραφο του 1885, το οποίο αναφέρει ότι οι Βενετοί μπέρδεψαν το ναό για τέμενος λόγω των ψηλών του τρούλων. Ο Κουζινερί το 1831 μετέφερε ότι ο ναός είχε καεί πριν 60 χρόνια (το 1770), ενώ ο Βασδραβέλλης θεωρεί ότι αφορά την καταστροφή του ναού από το βομβαρδισμό. Ο ναός ξανακτίστηκε με χορηγία του Ιωάννη Γούτα Καυταντζόγλου και εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1806, όμως και αυτός ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά τον Αύγουστο του 1839.
Ο ναός ξανακτίστηκε σύμφωνα με την επιγραφή το 1852, σε επιστασία του αρχιτέκτονα Ράλλη Πλιούφα. Όμως και αυτός ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1890 σύμφωνα με κάποιους μελετητές, η οποία κατέστρεψε και άλλα μνημεία της πόλης. Το 1895 κατασκευάστηκαν γύρω από το ναό καταστήματα σε σχέδια Ξενοφόντα Παιονίδη. Αν και συχνά αναφέρεται ότι ήταν ο μητροπολιτικός ναός της πόλης από το 1891 μέχρι το 1912, ο μητροπολιτικός ναός της Θεσσαλονίκης ήταν εκείνη την περίοδο αυτός του Αγίου Νικολάου του Τρανού. Όμως ο Άγιος Μηνάς ήταν ο ναός στον οποίο τελέστηκε η δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλης το 1912. Στη πυρκαγιά του 1917 υπέστη αμελητέες ζημιές. To 1926 ο ναός παραχωρήθηκε στον οργανισμό σχολικών κτιρίων, αλλά το 1952 έγινε ξανά ενοριακός.
Δεν είναι σαφές αν ο ναός ήταν ποτέ μοναστήρι ή όχι.
Περιγραφή
μικρογραφία|Ναός του Αγίου Μηνά Ο ναός είναι τρίκλιτη βασιλική, με γυναικωνίτη σε σχήμα Π στη βόρεια, δυτική και νότια πλευρά. Τα τρία κλίτη χωρίζονται με δύο κιονοστοιχία αποτελούμενες από έξι κίονες. Η οροφή είναι δίριχτη, χωρίς αποτμήσεις. Οι εσωτερικές διαστάσεις του ναού χωρίς να υπολογίζεται η κόγχη είναι 35 επί 22,5 μέτρα, γεγονός που σημαίνει ότι είναι πολύ μεγαλύτερος από τις άλλες μεταβυζαντινές εκκλησίες της Θεσσαλονίκης και έχει παρόμοιο μέγεθος με την Αχειροποίητο.
Το κύριο χαρακτηριστικό του ναού είναι η ύπαρξη εξωτερικής στοάς ενσωματωμένης στην κάτοψη του ναού. Σε κάθε πλευρά η στοά περιβάλλεται από έξι πέτρινους πεσσούς διαστάσεων 75 επί 75 εκατοστών, ενώ στο δυτικό τμήμα της στοάς, όπου βρίσκεται η κεντρική είσοδος του ναού βρίσκονται δύο κίονες με κιονόκρανα κορινθιακού τύπου. Ο ναός διαθέτει συνολικά πέντε εισόδους, τρεις στη δυτική πρόσοψη, ενώ οι δύο στους πλευρικούς τοίχους πλέον έχουν καταργηθεί. Οι τρεις είσοδοι οδηγούν κατευθείαν στο ναό, χωρίς την παρεμβολή νάρθηκα. Στο ανατολικό άκρο της βόρειας και της νότιας στοάς έχουν διαμορφωθεί διαμερίσματα στα οποία βρίσκονται κλιμακοστάσια που οδηγούν στον γυναικωνίτη.
Ο γυναικωνίτης του ναού έχει σχήμα Π. Βρίσκεται πάνω από τη στοά και εδράζεται πάνω στο περιστύλιο με σταυροθόλια. Ο γυναικωνίτης περιβάλλεται από χαμηλό ξύλινο στηθαίο. Πάνω από την είσοδο βρίσκεται υπερυψωμένο τμήμα κατά περίπου ένα μέτρο, στο οποίο οδηγούν σκαλοπάτια ελλειπτικού σχήματος. Αυτή η υπερύψωση φαίνεται τόσο στο στηθαίο όσο και στη δυτική πρόσοψη του ναού. Ο ναός διαθέτει ομοιόμορφα, ορθογώνια παράθυρα, με λίθινα πλαίσια και τοξωτό υπέρθυρο. Όλα τα παράθυρα έχουν μεταλλικά κιγκλιδώματα, διαφορετικού σχεδίου. Τα παράθυρα της δυτικής πρόσοψης διαθέτουν διπλή σειρά λίθινου τοξωτού υπέρθυρου.