cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία Πανίνα
Φιλανθρωπικό έργο
Το 1891 η Σοφία Πανίνα γνώρισε μια δασκάλα στην Πετρούπολη είκοσι χρόνια μεγαλύτερη από την ίδια, την Αλεξάνδρα Βασίλιεβνα Πεσεκόνοβα, στης οποίας την επιρροή απέδιδε την αποφασιστική στροφή που πήρε η ζωή της στη δεκαετία του 1890, μακριά από τον κόσμο της αριστοκρατικής υψηλής κοινωνίας και προς την καινοτόμο φιλανθρωπία. Η Πανίνα και η Πεσεκόνοβα στην αρχή έφτιαξαν ένα εστιατόριο για φτωχούς μαθητές σε μια εργατική συνοικία της Αγίας Πετρούπολης. Σταδιακά πρόσθεσαν τα Κυριακάτικα λαϊκά αναγνώσματα για τους γονείς των παιδιών και τα μεγαλύτερα αδέλφια τους, ίδρυσαν βιβλιοθήκη, και άρχισαν να κάνουν βραδινά μαθήματα για ενήλικες. Το 1903 η Πανίνα έχτισε ένα κεντρικό κτίριο για να στεγάσει το σύνολο των διαφόρων υπηρεσιών, που αυτή και η Πεσεκόνοβα είχαν αρχίσει τη δεκαετία του 1890, γνωστό ως Ligovsky People’s House (Narodnyi Dom), για τους εργάτες κατοίκους από την ίδια φτωχή συνοικία στα νότια προάστια της Αγίας Πετρούπολης. Αυτό συνέχισε την καινοτόμα αποστολή να προωθεί τη λαϊκή μόρφωση, την πολιτιστική εξύψωση, και τη διασκέδαση με γνώση για ενήλικες και παιδιά, ως μέρος του σχεδίου της να στηρίξει την ανάπτυξή τους ως πολίτες. Το κτίριο ακόμη λειτουργεί ως κοινοτικό κέντρο στην Αγία Πετρούπολη σήμερα, με την επωνυμία Railroad Workers’ Palace of Culture. Τα βραδινά του μαθήματα και οι λογοτεχνικοί κύκλοι παρείχαν ένα σημείο συνάντησης για εργάτες με σοσιαλιστικές συμπάθειες, και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1905, η Πανίνα άνοιξε το Ligovsky People’s House σε διάφορες πολιτικές ομάδες για συσκέψεις και συλλαλητήρια. Στις 9 Μαΐου 1906 ο Βλαδίμηρος Λένιν μίλησε στην πρώτη του μαζική συγκέντρωση εκεί. Η Πανίνα ήταν επίσης συνιδρυτής και ο μεγαλύτερος οικονομικός υποστηρικτής της Ρωσικής Εταιρείας για την Προστασία των Γυναικών το 1900, μια οργάνωση κατά της πορνείας. Εκτός από την κατασκευή σχολείων και νοσοκομείων στα διάφορα κτήματά της, έδινε βοήθεια σε αμέτρητους ανθρώπους. Το 1901 δάνεισε το κτήμα της Κριμαίας, στη Γκάσπρα, στον μυθιστοριογράφο Λέοντα Τολστόι, που τότε υπέφερε από ασθένεια που απειλούσε τη ζωή του· ο Τολστόι και η οικογένειά του έζησαν στο κτήμα της για σχεδόν έναν χρόνο. μικρογραφία|αριστερά|Η Σοφία Πανίνα το 1917
Ορλάντο Χ. Μάνινγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Πενταλένιο
Το πεντάλένιο ή δικυκλο[3.3.0]οκτατετραένιο-1,3,5,7  είναι ένας δικυκλικός υδρογονάνθρακας που το μόριό του αποτελείται από δυο συμπυκνωμένους (δηλαδή με μια κοινή πλευρά) κυκλοπενταδιενικούς δακτυλίους. Είναι μια αντιαρωματική ένωση, αφού είναι ενιαίο επίπεδο σύστημα με 4 συζυγείς π δεσμούς.
Μέθοδος Grignard
Από 1-αλο-5-(3'-αλοπροπυλιδενο)κυκλοπενταδιένιο-1,3, με τη μέθοδο Grignard, παράγεται πενταλένιο : 1-αλο-5-(3'-αλοπροπυλιδενο)κυκλοπενταδιένιο-1,3 1-αλομαγνησιο-5-(3'-αλοπροπυλιδενο)κυκλοπενταδιένιο-1,3  60 px
Διμερισμός
Διμερίζεται τάχιστα, ακόμη και στη θερμοκρασία των -100 °C παράγοντας πεντακυκλο(7,5,0,0(2,9),0(4,8),0(12,16)δεκαεξαεξαένιο-3,5,7,11,13,15, που είναι σταθερότερη ένωση : \mathrm{2} 60 px  Πεντακυκλο(7,5,0,0(2,9),0(4,8),0(12,16)δεκαεξαεξαένιο-3,5,7,11,13,15]
Σοφία Πανίνα
Πολιτική σταδιοδρομία
Αν και η μητέρα της είχε παντρευτεί τον Πετρούνκεβιτς, δεν ήταν παρά με τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917 που η Σοφία άρχισε να παίζει κάποιο ρόλο στην πολιτική. Στις αναμνήσεις της έγραψε: “Ποτέ δεν ανήκα σε κάποιο πολιτικό κόμμα και τα ενδιαφέροντά μου ήταν επικεντρωμένα στα ζητήματα της μόρφωσης και γενικά του πολιτισμού, τα οποία από μόνα τους, ήμουν βαθιά πεπεισμένη, θα μπορούσαν να προσφέρουν μια σταθερή βάση για ένα ελεύθερο πολιτικό καθεστώς”. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του πολέμου εργάστηκε στη Δημοτική Δούμα της Αγίας Πετρούπολης εξασφαλίζοντας ότι οι οικογένειες των εφέδρων που κλήθηκαν για τον πόλεμο φροντίζονταν. Την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, το 1917, η Πανίνα μαζί με κάποιες άλλες πρόσφορες γυναίκες διορίστηκαν αντιπρόσωποι στη Δούμα της Πετρούπολης. Οι θέσεις τους επικυρώθηκαν στις εκλογές του Αυγούστου. Εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος των Καντέτ στις αρχές Μαΐου και σύντομα ήταν η πρώτη γυναίκα στην παγκόσμια ιστορία να έχει θέση σε υπουργικό συμβούλιο, όταν έγινε υφυπουργός στο νεοσύστατο Υπουργείο Κρατικής Προνοίας, με υπουργό τον Πρίγκιπα Ντμίτρι Σακοβσκόι. Στη συνέχεια, τον Αύγουστο, έγινε υφυπουργός παιδείας υπό τον Σεργκέι Όλντενμπεργκ, υπουργό της Παιδείας. Το κόμμα των Καντέτ την τοποθέτησε στο ψηφοδέλτιο υποψηφίων της Πετρούπολης στις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση, που έγιναν στα μέσα Νοεμβρίου, αλλά το κόμμα δεν κατώρθωσε να συγκεντρώσει αρκετές ψήφους για να την περιλάβει στους αντιπροσώπους του.
Πενταλένιο
Άλας με λίθιο
Με επίδραση βουτυλολιθίου παράγει σταθερό διλίθιο άλας, γιατί το διανιόν του πενταλενίου (60 px2-) έχει 10 π ηλεκτρόνια και άρα είναι ένα αρωματικό σύστημα : 60 px 60 px \mathrm{]}.
Σοφία Πανίνα
Πολιτική σταδιοδρομία
Ωστόσο, όταν το κόμμα των Καντέτ βρέθηκε αντιμέτωπο με την επανάσταση του Οκτώβρη 1917, η Σοφία επρόκειτο να παίξει έναν ακόμη πιο σημαντικό ρόλο. Τη νύχτα της 25ης Οκτωβρίου η Δούμα την έστειλε σαν μία από τους τρεις αντιπροσώπους της για να επισκεφθεί το Aurora, σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να τους πείσει να μην κανονιοβολήσουν. Μετά την κατάληψη της εξουσίας, το σπίτι της στην οδό Sergievskaia, αρ. 3, στην συνοικία Liteinyi, χρησιμοποιήθηκε για τις συσκέψεις τριών σημαντικών αντι-Μπολσεβίκικων ομάδων: του Μικρού Συμβουλίου (γνωστού επίσης ως η Μυστική Προσωρινή Κυβέρνηση), την Επιτροπή για να Σώσουμε την Πατρίδα και την Επανάσταση αποτελουμένη από αντιπροσώπους των Καντέτ και των Σοσιαλιστών στη Δούμα, με επικεφαλής τον Νικολάι Αστρόβ, τον Καντέτ Δήμαρχο της Πετρούπολης. Η Κεντρική Επιτροπή των Καντέτ συνεδρίαζε επίσης εκεί. Ως συμμετέχουσα στο Μικρό Συμβούλιο ασχολήθηκε με την προσπάθεια να παρακρατήσει τα οικονομικά από τα διάφορα υπουργεία και την οργάνωση μιας απεργίας των δημοσίων υπαλλήλων. Συνελήφθη στο σπίτι της στις 28 Νοεμβρίου με τον Φιοντόρ Κοκόσκιν, τον Αντρέι Ιβάνοβιτς Σινγκάρεφ και τον Πρίγκιπα Πάβελ Ντολγκορούκοβ. Σχεδίαζαν μια διαδήλωση κατά των Μπολσεβίκων για την επόμενη ημέρα.
Πενταλένιο
Πηγές
Κατηγορία:Αντιαρωματικοί υδρογονάνθρακες Κατηγορία:C8
Σοφία Πανίνα
Δίκη
Η Σοφία Πανίνα δικάστηκε από το επαναστατικό Δικαστήριο του Σοβιέτ της Πετρούπολης στις 10 Δεκεμβρίου 1917, στην πρώτη πολιτική δίκη που οργανώθηκε από τους Μπολσεβίκους. Κατηγορήθηκε για κατάχρηση 93.000 ρουβλίων από το Υπουργείο Παιδείας, πράγμα που αρνήθηκε. Η δίκη προσέλκυσε την προσοχή τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, περιλαμβανομένης της παρουσίας του Τζον Ριντ και της Λουίζ Μπράιαντ. Η δίκη έγινε στο ανάκτορο του Μεγάλου Δούκα Νικολάι Νικολάγιεβιτς. Η Τζούλια Κάσαντι έχει περιγράψει τη δίκη σαν εκδήλωση της “εκκολαπτόμενης θεατρικότητας του δικαστηρίου των Μπολσεβίκων”.
Το Επαναστατικό δικαστήριο αποτελείτο από επτά άνδρες, δύο στρατιώτες και πέντε εργάτες, έξι από τους οποίους ήταν μέλη του Μπολσεβίκικου κόμματος. Οι στρατιώτες ήταν με στολή, ενώ οι εργάτες φορούσαν σκούρα κοστούμια και πουκάμισα με ψηλά λευκά κολάρα και γραβάτες. Η Πανίνα φορούσε ένα σεμνό μαύρο κοστούμι και ταιριαστό τουρμπάνι. Ο Ιβάν Ζούκοβ προήδρευε των εργασιών, αναφέροντας ιστορικά προηγούμενα από τη Γαλλική Επανάσταση. Γνωστοποίησε την κατηγορία και κάλεσε κάποιον για να αναλάβει τα καθήκοντα του εισαγγελέα. Όταν κανείς δεν εμφανίστηκε, ο εκπαιδευτικός τον οποίο η Πανίνα είχε ορίσει ως υπεράσπισή της, ο Ιακώβ Γκούρεβιτς, προχώρησε με την υπεράσπιση, λέγοντας ότι δεν υπήρχαν καθολικά αναγνωρισμένοι νόμοι στη Ρωσία εκείνη τη στιγμή, οπότε η δίκη δεν μπορούσε παρά να είναι μόνο πολιτική υπόθεση. Προσδιόρισε τα εν λόγω χρήματα ως δωρεά προς το Υπουργείο Παιδείας για φιλανθρωπικούς σκοπούς. “Δεν πρέπει, ενώπιον όλου του κόσμου, να ανταποδώσετε μοχθηρία για την καλοσύνη και βία για την αγάπη”. Αυτό έλαβε πολλά χειροκροτήματα από το ακροατήριο.
Απροσδόκητα, ένας εργάτης εργοστασίου μέσα από το ακροατήριο, ο Ν. Ι. Ιβανόφ, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, ζήτησε να μιλήσει στο δικαστήριο. Έδωσε μία συναισθηματική, προσωπική περιγραφή για το πως είχε μάθει να γράφει και να διαβάζει στο Narodnyi Dom της Πανίνα. Αυτό επίσης έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από το ακροατήριο και ο Ζούκοβ στη συνέχεια της ζήτησε να επιστρέψει τα εν λόγω χρήματα μέσα σε δύο ημέρες. Αρνήθηκε εξηγώντας ότι είχε καταθέσει τα χρήματα σε Τράπεζα στο όνομα της Συντακτικής Συνέλευσης, και επέμεινε ότι πρέπει να δοθούν μόνο στη Συντακτική Συνέλευση. Αφού παρέκαμψε τον Γκριγκόρι Κραμάροβ, μέλος των Μενσεβίκων στο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, ο Ζούκοβ κάλεσε έναν εργάτη που λεγόταν Ναούμοβ να μιλήσει. Αυτός έννοιωσε μικρή ανάγκη να εστιάσει σε κάποια γεγονότα, αλλά απλά προσδιόρισε την Πανίνα σαν μέλος της αριστοκρατίας και υπαινίχθηκε ότι αυτό ήταν αρκετό για να καθορίσει την ενοχή της, ανεξάρτητα από τις καλές της πράξεις στο παρελθόν. Ο επόμενος για να καταθέσει ήταν ακόμη λιγότερο συμπαθητικός. Ο Ρογκάλσκι ήταν εκπρόσωπος του Επιτροπάτου της Παιδείας, ο οποίος επιδόθηκε σε προσωπική επίθεση κατά της Πανίνα, για την οποία ισχυρίστηκε ότι τα χρήματα που αυτή πήρε ήταν απλήρωτοι μισθοί που οφείλονταν στους εργαζόμενους του υπουργείου που κλήθηκαν στον στρατό. Τελικά η ίδια η Πανίνα μίλησε προς υπεράσπισή της, υποστηρίζοντας ότι απλώς έπαιζε τον ρόλο του φρουρού προστατεύοντας τα χρήματα του λαού – όπως εκφράστηκε μέσα από τη νόμιμη εκπροσώπησή του, τη Συντακτική Συνέλευση.
Καθώς το Δικαστήριο αποσύρθηκε για να σκεφτεί την ετυμηγορία του, στην αίθουσα του δικαστηρίου άρχισε φασαρία. Ο Σεργκέι Όλντενμπεργκ κατηγόρησε τον Ρογκάλσκι ότι ψεύδεται. Ο Κραμάροβ διαμαρτυρήθηκε επειδή δεν του επετράπη να μιλήσει και απομακρύνθηκε από το κτίριο όταν προσπάθησε να το κάνει με την επιστροφή του δικαστηρίου. Στη συνέχεια το δικαστήριο την έκρινε ένοχη για “εναντίωση στην εξουσία του λαού” και αποφάσισε ότι θα έπρεπε να αποδώσει τα χρήματα στο Επιτροπάτο της Παιδείας. Ωστόσο, λόγω των προηγούμενων αξιέπαινων έργων της, η ποινή της περιορίστηκε σε δημόσια μομφή. Μετά τη δίκη αρνήθηκε να δώσει τα χρήματα και ξαναμπήκε φυλακή μέχρι που οι φίλοι της κατέβαλαν τα 93.000 ρούβλια.
Φυγή και προσφυγιά
Το 1918 συνεργάστηκε με τον Στρατηγό Άντον Ντενίκιν στη Νότια Ρωσία μαζί με άλλους εξέχοντες Καντέτ, περιλαμβανομένου του Νικολάι Ιβάνοβιτς Αστρόβ. Αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ, ο Αστρόβ και η Πανίνα ζούσαν σαν σύζυγοι μέχρι τον θάνατό του το 1934. Ταξίδεψε μαζί του στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1919 για να εκπροσωπήσει τον Ντενίκιν σε μια προσπάθεια να πάρει πρόσθετη βοήθεια από τους Συμμάχους για τους Λευκούς Ρώσους. Αυτό απορρίφθηκε και επέστρεψε στη Νότια Ρωσία μέχρι που η ήττα του Εθελοντικού Στρατού του Ντενίκιν την ανάγκασε να εγκαταλείψει τη Ρωσία για πάντα τον Μάρτιο του 1920. Η Πανίνα πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στην προσφυγιά, πρώτα στη Γενεύη, όπου αυτή και ο Αστρόβ έζησαν από το 1921 ως το 1924. Σαν εκπρόσωποι ενός από τις μεγαλύτερες ενώσεις φυγάδων, της Zemgor, εκπροσώπησαν τα συμφέροντα των Ρώσων φυγάδων στην Ύπατη Αρμοστεία της Κοινωνίας των Εθνών για τους Πρόσφυγες. Το 1924 η Πανίνα κλήθηκε στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας, από την Τσεχοσλοβακική κυβέρνηση για να γίνει διευθύντρια της Russkii ochag (Ρωσική Υγεία), ενός παροικιακού κέντρου για τους Ρώσους φυγάδες. Ο Αστρόβ απεβίωσε το 1934, και όταν ήρθε αντιμέτωπη με την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας από τους Ναζί, έφυγε από την Ευρώπη τον Δεκέμβριο του 1938 για τις ΗΠΑ. Αφού έζησε έναν περίπου χρόνο στο Λος Άντζελες, η Πανίνα εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου συνεργάστηκε με την Αλεξάντρα Λβόβνα Τόλσταγια, τη νεότερη κόρη του Λέοντος Τολστόι, για τη στήριξη του Ιδρύματος Τολστόι. Πρωτίστως δημιουργημένο για να βοηθήσει τους Ρώσους εγκαταλελειμμένους φυγάδες στην Ευρώπη καθώς η απειλή του πολέμου μεγάλωνε, το Ίδρυμα Τολστόι σύντομα έγινε μια σημαντική οργάνωση για βοήθεια προς αιχμαλώτους πολέμου και εκτοπισθέντες. Η Πανίνα απεβίωσε στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 1956.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Ρωσίδες πολιτικοί Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Λευκό κίνημα
Άγιοι Ταξιάρχες Λακωνίας
Οι Άγιοι Ταξιάρχες είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λεΐμονα, της δημοτικής ενότητας Σκάλας, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Ταξιάρχες είναι πεδινός οικισμός στη νοτιοκεντρική Λακωνία, στη δυτική όχθη του Ευρώτα, μετά τη Σκάλα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Σεϊδαλί
Ως Άγιοι Ταξιάρχες
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
220
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 220 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τοσκάνη
Η Τοσκάνη (Toscana) είναι περιφέρεια της κεντρικής Ιταλίας. Η συνολική της έκταση είναι 23.000 τετρ. χιλ. και ο πληθυσμός 3.610.556 κάτοικοι. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Φλωρεντία. Η Τοσκάνη είναι γνωστή για τα τοπία της και την πολιτιστική κληρονομιά της. Έξι τοποθεσίες της έχουν κηρυχθεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς: το ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας (1982), το ιστορικό κέντρο της Σιένα (1995), η πλατεία του καθεδρικού ναού της Πίζας (1987), το ιστορικό κέντρο του Σαν Τζιμινιάνο (San Gimignano) (1990), το ιστορικό κέντρο Πιέντσα (Pienza) (1996) και η Βαλ ντ' Όρτσια (Val d'Orcia) (2004).
Ιστορία
Στην αρχαιότητα η Τοσκάνη ονομαζόταν Τουσκία ή Ετρουρία. Κατακτήθηκε αρχικά από τους Ρωμαίους και ακολούθησαν οι Οστρογότθοι, οι Βυζαντινοί, οι Λομβαρδοί.
Η Τοσκάνη θεωρείται τόπος γεννήσεως της ιταλικής Αναγέννησης και η καλλιτεχνική κληρονομιά της περιλαμβάνει δημιουργίες της αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής και της γλυπτικής, συγκεντρωμένες στις δωδεκάδες των μουσείων στις κωμοπόλεις αλλά και πόλεων πέρα από την περιοχή. Ίσως τα πιο γνωστά είναι τα Ουφίτσι και το Μπαρτζέλλο (Bargello) στη Φλωρεντία. Η Τοσκάνη ήταν ο τόπος γεννήσεως του Λεονάρντο ντα Βίντσι, του Μικελάντζελο και του Ντάντε Αλιγκέρι («ο πατέρας της ιταλικής γλώσσας»).
Το 1569 η Τοσκάνη, ενώ πρώτα ήταν χωρισμένη σε πόλεις-κράτη, ενώθηκε απ'τους Μέδικους σ' ένα μεγάλο δουκάτο. Το 1807 η Τοσκάνη έγινε βασίλειο της Ετρουρίας. Το 1807 ενώθηκε με τη γαλλική αυτοκρατορία και χαρίστηκε στην αδελφή του Μεγάλου Ναπολέοντα, Ελίζα. Μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας το 1859 αποτελούσε, ως Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, ανεξάρτητο κράτος.
Γεωγραφία
Το υπέδαφός της περιέχει σίδηρο, λιγνίτη, υδράργυρο, μάρμαρο, αλάβαστρο. Το έδαφος είναι εύφορο για καλλιέργειες. Διαρρέεται από τα ποτάμια Άρνο, Ομβρόνε, Τίβερη, Τσετσίνα. Το έδαφός της είναι γενικά λοφώδες. Οι πεδιάδες της αποτελούν κατά βάση την κοιλάδα του Άρνου. Στα ανατολικά της υψώνονται τα τοσκανικά Απέννινα.
Η Τοσκάνη αποτελείται από 10 επαρχίες: right|300px
Διοίκηση
Στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στις 20-21 Σεπτεμβρίου 2020, ο Εουτζένιο Τζιάνι εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 48,6% των ψήφων και σε ηλικία 61 ετών έγινε ο γηραιότερος αιρετός πρόεδρος στην περιφέρεια. Ο Τζιάνι ορκίστηκε πρόεδρος στις 8 Οκτωβρίου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αργυρός Κώδικας
Ο Αργυρός Κώδικας (λατ.:Codex Argenteus) είναι Κώδικας ο οποίος περιέχει τα μεταφρασμένα Ευαγγέλια της Αγίας Γραφής στη Γοτθική γλώσσα από τον επίσκοπο των Γότθων Ουλφίλα. Εκτίθεται στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Ουψάλα, στη Σουηδία.
Ιστορικό
Σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς ιστορικούς Φιλοστόργιο, Θεοδώρητο, Σωζομενό και Σωκράτη, ο Ουλφίλας το έτος 341 μ.Χ. αναδεικνύεται Επίσκοπος των Γότθων από τον Αρειανό επίσκοπο Ευσέβιο της Νικομήδειας. Αυτός εργάσθηκε με ζήλο για τον εκχριστιανισμό των ομοφύλων του Γότθων και για τον λόγο αυτό χρειάστηκε να εφεύρει το γοτθικό αλφάβητο. Εκτός των άλλων μετέφρασε με επιτυχία από το ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης τα τέσσερα ευαγγέλια στη γοτθική γλώσσα. Αυτή η μετάφραση σώζεται σήμερα στον αργυρό κώδικα οποίος στην αρχή περιείχε 300 φύλλα αλλά σήμερα υπάρχουν μόνο τα 187 και εμπεριέχονται με τη σειρά τα ευαγγέλια των Ματθαίου, Ιωάννη, Λουκά και Μάρκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής
Αλέκος Κιτσάκης
Ο Αλέκος Κιτσάκης (Ριζοβούνι, Ελλάδα, 28 Απριλίου 1934 - Ιωάννινα, 2 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Έλληνας τραγουδιστής δημοτικών παραδοσιακών τραγουδιών. Είναι γνωστός με το προσωνύμιο "Το αηδόνι της Ηπείρου".
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ριζοβούνι του Νομού Πρέβεζας το 1934 και έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου άρχισε να συμμετέχει σε εκδηλώσεις της Ηπειρώτικης Ομοσπονδίας καθώς και σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση στο θέατρο Rex με την Μαρίκα Κοτοπούλη. Εκεί η πριγκίπισσα, τότε, Φρειδερίκη ενθουσιασμένη τον πήρε μαζί της στο παλάτι, όπου και διέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Οικοτροφείο Κέρκυρας (Αχίλλειο Ίδρυμα) και τον Σεπτέμβριο 1949 στάλθηκε στη Μέση Γεωπονική σχολή Πατρών (Σκαγιοπούλειο Ορφανοτροφείο) όπου παράλληλα σπούδασε στο Ωδείο Πατρών, έψελνε στην εκκλησία και παρουσιάζονταν σε εκπομπές Δημοτικού τραγουδιού στο ραδιόφωνο.
Συνεργάσθηκε με την Καίτη Γκρέι, το Στέλιο Καζαντζίδη, τη Μαρινέλλα, τη Ρίτα Σακελαρίου, την Τζένη Βάνου, τον Περικλή Περράκη, το Βασίλη Σούκα, τον Στάθη Κάβουρα και πολλούς ακόμα καλλιτέχνες. Στη διάρκεια της Δικτατορίας, επειδή το ραδιόφωνο έπαιζε συχνά δημοτικά τραγούδια, ατυχώς το όνομά του συνδέθηκε με το καθεστώς. Αρνήθηκε διπλωματικά να τραγουδήσει στη γιορτή της ΕΣΑ, ενώ τον πήρε τηλέφωνο ο ίδιος ο δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης, στέλνοντας κάποιον άλλο τραγουδιστή μη επώνυμο.
Το 1966 είχε έναν ατυχή πρώτο γάμο και το 1987 είχε το δεύτερο γάμο του, από τον οποίο απέκτησε ένα αγόρι. Το έτος 2005 αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα με την υγεία του. Μετά από επίσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο για να πει τα κάλαντα στον Ηπειρώτη φίλο του Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, επιστρέφοντας στο σπίτι υπέστη έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο. Μετά από νοσηλεία και εγχείρηση By Pass επανήλθε πλήρως.
Απεβίωσε στα Ιωάννινα στις 2 Φεβρουαρίου 2015.
Δισκογραφία
Ο Αλέκος Κιτσάκης συνεργάστηκε με την εταιρεία ODEON του Μίνωα Μάτσα και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στη μουσική βιομηχανία. Υπολογίζεται, κατά δήλωση του ιδίου σε συνέντευξη ότι έχει ηχογραφήσει 2500 δημοτικά τραγούδια. Τα τραγούδια του, δικά του και άλλων, εξυμνούν συνήθως την Ήπειρο, τη φυσική ομορφιά του τοπίου, την ποιμενική ζωή, τη ξενιτιά, τον έρωτα, αλλά και τους αγώνες του Ελληνικού Έθνους. Η χροιά της φωνής του τον καταξίωσε ως υπ' αριθμόν ένα άνδρα τραγουδιστή Δημοτικών ηπειρώτικων Τραγουδιών του εικοστού αιώνα. Χαρακτηρίζεται "ως ο Στέλιος Καζαντζίδης του δημοτικού τραγουδιού", κάτι που και ο ίδιος ο Καζαντζίδης αποδέχτηκε, αφού ήταν τακτικός θαμώνας και ακροατής του Κιτσάκη.
Βιβλιογραφία - παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Barcode reader
μικρογραφία|Barcode reader Barcode reader ή barcode scanner είναι συσκευή ανάγνωσης γραμμωτού ή ραβδωτού κώδικα ή ραβδοκώδικα (barcode). Συγκεκριμένα, ο ραβδοκώδικας είναι ένα σύνολο παράλληλων ανισόπαχων κάθετων γραμμών και αριθμών, το οποίο περιέχει πληροφορίες για το προϊόν πάνω στο οποίο αναγράφεται. Τέτοιες πληροφορίες μπορεί να είναι η περιγραφή, η ημερομηνία λήξης, η τιμή αλλά και ο κωδικός παρτίδας του προϊόντος. Οι γραμμωτοί αυτοί κώδικες βρίσκονται πάνω σε ετικέτες διαφόρων προϊόντων και εκτυπώνονται από θερμικούς εκτυπωτές (thermal printers) αλλά και κάθε είδους εκτυπωτή. Ο barcode reader διαβάζει τον κώδικα και τον αποκωδικοποιεί, αναγνωρίζοντας σε ποιο γράμμα, αριθμό ή άλλο ψηφίο αντιστοιχεί η κάθε γραμμή του κώδικα. Στη συνέχεια στέλνει την αποκωδικοποίηση αυτή στον υπολογιστή ή την ταμειακή μηχανή, με την οποία είναι συνδεδεμένος, αν και μπορεί να έχει συνδεθεί και με κάποιο άλλο υπολογιστικό σύστημα. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η ταχύτατη και ασφαλής κωδικοποίηση και συνακόλουθη αποκωδικοποίηση των προϊόντων, που επιτρέπει την περαιτέρω επεξεργασία των πληροφοριών από το υπολογιστικό σύστημα εύκολα και γρήγορα. Μέσω αυτής της διαδικασίας έχει βελτιωθεί θεαματικά η ταχύτητα και η ακρίβεια στις συναλλαγές. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια η χρήση barcode στη χονδρική και λιανική πώληση είναι πλέον ο μοναδικός τρόπος της κωδικοποίησης των χαρακτηριστικών των προϊόντων, διότι προσφέρει την άμεση και γρήγορη οργάνωση και τοποθέτηση των προϊόντων στα ράφια, χωρίς να απαιτείται μεγάλη ανθρώπινη παρέμβαση, που κοστίζει και μπορεί να οδηγήσει σε λάθη, ή χρονοβόρες και δαπανηρές υπολογιστικές διαδικασίες. Τράπεζες, βιομηχανίες, αποθήκες, αλυσίδες καταστημάτων και γενικά όλες οι επιχειρήσεις που διαχειρίζονται άυλα ή υλικά αγαθά σε μεγάλη πληθώρα χρειάζονται συνεπώς barcode readers και thermal printers για να τα κωδικοποιούν και αποκωδικοποιούν και να μπορούν να τα ταξινομούν με σιγουριά και να έχουν την πλήρη εποπτεία τους.
Είδη
Οι barcode readers/ scanners διακρίνονται με βάση την τεχνολογία αναγνώρισης των κωδικών, τη συνδεσιμότητά τους, την αντοχή τους και το σχήμα τους και το σημείο που θα τοποθετηθούν.
Τεχνολογία αναγνώρισης
Ανάλογα με την τεχνολογία αναγνώρισης των κωδικών barcode οι barcode scanners/ readers διακρίνονται σε CCD, laser, linear imagers και 2D area imagers barcode scanners. Οι CCD scanners είναι οι πρώτοι που κυκλοφόρησαν στην αγορά και έχουν την παλαιότερη τεχνολογία αναγνώρισης. Με αυτήν είναι απαραίτητη η επαφή του scanner με την ετικέτα του κωδικού και συνεπώς η αναγνώριση δεν είναι τόσο γρήγορη, ακριβής και αποτελεσματική. Οι laser barcode scanners είναι οι πιο δημοφιλείς, επειδή η αναγνώριση επιτυγχάνεται ακόμα και από απόσταση χωρίς λάθη και παρεκκλίσεις. Ωστόσο, αναγνωρίζουν, όπως και οι CCD scanners, μόνο μονοδιάστατους (1D) ραβδοκώδικες. Το αυτό συμβαίνει και με τους linear images scanners, οι οποίοι ουσιαστικά εξέλιξαν τους laser scanners, αλλά επιπλέον διαθέτουν τεχνολογία αναγνώρισης φθαρμένων ετικετών και δεν είναι τόσο ευαίσθητοι, όπως οι laser barcode readers, αλλά αντίθετα έχουν ανθεκτικότητα σε πτώσεις και κακομεταχείριση. Οι 2D imagers μπορούν να αναγνωρίζουν οποιονδήποτε κώδικα κάθε διάστασης σε πολλές διαφορετικές επιφάνειες, όπως για παράδειγμα κινητών τηλεφώνων, χωρίς να χρειάζεται στόχευση και συνεπώς αποτελούν τους πιο εξελιγμένους barcode scanners. Όμως ακριβώς επειδή διαθέτουν εξυπνότερη τεχνολογία είναι αρκετά ακριβότεροι από τις υπόλοιπες συσκευές. Η πρόοδος της τεχνολογίας έχει ως ευεργετικό αποτέλεσμα να αυξάνεται διαρκώς, ανάλογα φυσικά και με τον αισθητήρα από τους προαναφερθέντες που έχει επιλεγεί, η απόσταση, από την οποία είναι δυνατή η αναγνώριση του ραβδοκώδικα και η οποία πλέον μπορεί να φτάσει και τα πενήντα εκατοστά.
Συνδεσιμότητα
Ως προς τη σύνδεση με το υπολογιστικό σύστημα οι barcode readers μπορούν να είναι είτε ενσύρματοι είτε ασύρματοι. Οι ενσύρματοι είναι οικονομικότεροι και λειτουργούν απλούστερα. Συνδέονται με τον υπολογιστή μέσω USB, σειριακής θύρας, PS2 ή μέσω πιο εξειδικευμένων συνδέσεων. Στις ασύρματες συσκευές η σύνδεση με τη βάση γίνεται με bluetooth και είναι δυνατή η λειτουργία τους από απόσταση μέχρι και 15 μέτρα από αυτή. Εντούτοις, με τις εξελίξεις της τεχνολογικής προόδου η απόσταση αυτή μεγαλώνει συνεχώς.
Ανθεκτικότητα
Ανάλογα με την ανθεκτικότητά τους υπάρχουν barcode scanners, των οποίων η λειτουργία επιτυγχάνεται μόνο σε συνθήκες καταστήματος και άλλες συσκευές που παρουσιάζουν αντοχή σε πτώσεις, σκόνη και υγρασία και κατά συνέπεια μπορούν να χρησιμοποιηθούν καταλλήλως σε αποθήκες και εξωτερικούς χώρους, επειδή είναι ενισχυμένες, στεγανές και με σκληρό περίβλημα από καουτσούκ, για να έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν αλώβητες σε δύσκολες συνθήκες χρήσης. Έχουν μεγαλύτερο όγκο, κυκλοφορούν σε κίτρινο ή κόκκινο χρώμα αλλά είναι και πιο ακριβές, επειδή απαιτούν πιο εξελιγμένη τεχνολογία, η οποία εξασφαλίζει την προστασία των ευπαθών σημείων από τους εξωτερικούς παράγοντες.
Σχήμα και σημείο τοποθέτησης
Με βάση το σχήμα τους και το σημείο τοποθέτησής τους οι barcode scanners διακρίνονται σε χειρός, ταμείου, παρουσίασης, επιτραπέζιους, σταθερού σημείου και φορητά τερματικά. Οι πιο διαδεδομένοι τύποι είναι οι χειρός, ενώ τις περισσότερες δυνατότητες παρέχουν τα φορητά τερματικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενσωματωμένα συστήματα Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Φραγκίσκος της Γαλλίας (1518-1536)
Δούκας της Βρετάνης
Σε βρεφική ηλικία ο πατέρας του τον μνήστευσε με τη Μαρία Τυδώρ η οποία ήταν 4 χρόνια μεγαλύτερή του, αλλά ο αρραβώνας τελικά χάλασε. Το 1524 σε ηλικία 6 ετών διαδέχθηκε τη μητέρα του στο δουκάτο της Βρετάνης σαν Φραγκίσκος Γ', αλλά επειδή ήταν ανήλικος, το δουκάτο συνέχισε να διοικείται από τον βασιλιά. Το 1532 όταν ενηλικιώθηκε, έγινε δούκας της Βρετάνης ο τελαυταίος, καθώς το 1532 με ψηφοφορία η διαδοχή του δουκάτου είχε συνδεθεί με το γαλλικό στέμμα και όχι με τη γραμμή διαδοχής των δουκών της Βρετάνης, ενώ με το θάνατό του το 1536 το δουκάτο έγινε οριστικά Γαλλική επαρχία.
Αιχμάλωτος των Ισπανών
Ο πατέρας του Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας συνετρίβη στη μάχη της Παβίας (1525) από τους Ισπανούς, τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην αυλή του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας για έναν χρόνο· στη συνέχεια ελευθερώθηκε (1526), αφού υπέγραψε την -ταπεινωτική γι'αυτόν- Συνθήκη της Μαδρίτης. Για να εξασφαλίσει την τήρηση των όρων της συμφωνίας ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε' ζήτησε από τον Γάλλο βασιλιά σαν ομήρους τους 2 μεγαλύτερους γιους του: τον 8χρονο δελφίνο Φραγκίσκο και τον 7χρονο Ερρίκο (Β΄) στην αυλή του στη Μαδρίτη για τρία χρόνια· ο Φραγκίσκος Α' συμφώνησε. Η ανταλλαγή έγινε στις 15 Μαρτίου 1526 στα σύνορα Ισπανίας και Γαλλίας· η παραμονή στην Ισπανική αυλή σημάδεψε έντονα την ψυχολογία των δυο παιδιών για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Το τέλος του
Τον Αύγουστο του 1536 ο Φραγκίσκος αρρώστησε, αφού ήπιε ένα ποτήρι παγωμένο νερό και πέθανε λίγες μέρες αργότερα στις 10 Αυγούστου 1536 στο Σατώ ντε Τουρνόν. Χωρίς προφανή αιτία, ο πρόωρος θάνατός του έγινε αιτία για φήμες την εποχή εκείνη για δηλητηρίαση, κάτι που σήμερα θεωρείται λιγότερο πιθανό από τους ιστορικούς. Στην αρχή αίτιος θεωρήθηκε ο κόμης Μοντεκούκολι, ο οποίος τού έφερε ένα ποτήρι νερό ύστερα από έναν αγώνα τέννις στο Tουρνόν. Ο πατέρας του Φραγκίσκος Α΄, πεπεισμένος ότι την εντολή έδωσε ο Κάρολος Ε΄, συνέλαβε τον κόμη, ο οποίος καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στη Λυών παρουσία του Φραγκίσκου Α΄ και της Αυλής. Η πιθανότητα φυσικού θανάτου από πλευρίτιδα, που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις ανθυγιεινές συνθήκες κράτησής του στα ισπανικά φρούρια, παραμένει η πιθανότερη αιτία θανάτου του. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Τα παιδιά της Νιόβης
Τα παιδιά της Νιόβης είναι τετράτομο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη. Στο έργο περιγράφει τον τρόπο ζωής των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, μέσω της κλειστής κοινωνίας του Σαλιχλίου. Το έργο έχει πάρει τον τίτλο του από τον μύθο της Νιόβης. Το 2004 έγινε τηλεοπτική μεταφορά του έργου.
Περίληψη
Στα δώδεκα κεφάλαια του πρώτου μέρους του έργου περιγράφεται η ζωή πριν από την έλευση του ελληνικού στρατού στο Σαλιχλί. Ο συγγραφέας δίνει κεντρικό ρόλο στην οικογένεια του Μιχαλάκη Αναστασιάδη ή Σαρρή, δημογέροντα και τραπεζίτη του Σαλιχλίου, που παρασύρεται από τον έρωτά του για την έφηβη χριστιανοπούλα Ταρσή, την οποία σώζει από τα χέρια ενός Τούρκου και από τον αναγκαστικό εξισλαμισμό.
Στα δώδεκα κεφάλαια του δεύτερου μέρους του έργου περιγράφεται η ζωή κατά την ελληνική κατοχή έως και την Καταστροφή της Σμύρνης. Μετά τον θάνατο του Σαρρή η οικογένεια Αναστασιάδη χάνει ελαφρά την πρωταγωνιστική της θέση στην ιστορία. Η Ταρσή ανεβαίνει κοινωνικά.
Στα οκτώ κεφάλαια του τρίτου μέρους και στα επτά κεφάλαια του τέταρτου μέρους, περιγράφεται η προσφυγική ζωή στην Ελλάδα μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Στον τρίτο τόμο υπάρχει αφιέρωση του συγγραφέα «Στις αείμνηστες αδελφές μου, Στάσα, Αλέκα, Καλλιρρόη».
Η εξιστόρηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο από τον συγγραφέα, αλλά και σε πρώτο πρόσωπο από τον Στέργιο Αναστασιάδη. Σε αρκετά κεφάλαια του έργου υπάρχει περιγραφή γεγονότων μέσα από τις καταχωρίσεις του Τρύφωνα Ιωαννίδη στο προσωπικό του ημερολόγιο. Η ιστορία του έργου αρχίζει την 26η Ιουνίου 1917, ενώ ο Τρύφωνας Ιωαννίδης αρχίζει τις ημερολογιακές εγγραφές του από την 27η Ιουνίου 1917.
Τα παιδιά της Νιόβης (τηλεοπτική σειρά)
Το βιβλίο έγινε τηλεοπτική σειρά δύο κύκλων η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ την περίοδο 2004-2005. Τη σειρά σκηνοθέτησε ο Κώστας Κουτσομύτης και πρωταγωνιστούσαν οι Γρηγόρης Βαλτινός (Σαρρής Αναστασιάδης), Μαργαρίτα Αμαραντίδη (Ταρσή) και Μαρία Τζομπανάκη (Χρυσάνθη Αναστασιάδη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάσος Αθανασιάδης παιδια της νιοβης Π Π
Φρειδερίκος Γ΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος Γ΄ (γερμ. Friedrich III, 14 Απριλίου 1699 - 10 Μαρτίου 1772) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ (1732-1772).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και της Μαγδαληνής Αυγούστας, κόρης του Καρόλου του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1729 την εξαδέλφη του Λουίζα Δωροθέα των Βέττιν, κόρη του Ερνέστου Λουδοβίκου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Βησσαρίων (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Βησσαρίων είναι γνωστοί οι:
Μάσσα
Η Μάσσα (ιταλικά: Massa) είναι πόλη της Τοσκάνης, στην Κεντρική Ιταλία. Αποτελεί το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μάσσα-Καρράρα. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Φρίτζιντο (Frigido), κοντά στο Άλπι Απουάνε (Alpi Apuane), περίπου 5 χλμ. από την Τυρρηνική θάλασσα. Στη Μάσσα κατοικούν 70.902 άτομα.
Η περιοχή της Μάσσα είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Επίσης, φιλοξενεί μια κοινότητα 600 βιομηχανικών και βιοτεχνικών δραστηριοτήτων, που βρίσκεται εντός της λεγόμενης Βιομηχανικής Ζώνης του Απουάνε, με άμεση απασχόληση για πάνω από 7.000 άτομα. Μαζί με την διπλανή της πόλη Καρράρα, η Μάσσα είναι γνωστή για την εξόρυξη και την παραγωγή μαρμάρου.
Ιστορία
Από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα, η Μάσσα ήταν η πρωτεύουσα του πριγκιπάτου (αργότερα δουκάτου) της επαρχίας Μάσσα-Καρράρα. Διοικούταν από τις οικογένειες Σίμπο (Cybo) και Σίμπο-Μαλασπίνα (Cybo-Malaspina). Η Μάσσα είναι η πρώτη πόλη της Ευρώπης στην οποία η μαγνητική βελόνα της πυξίδας χρησιμοποιήθηκε στα ορυχεία για να χαρτογραφήσει και να καθορίσει τον βαθμό των ιδιοτήτων των ορυχείων που έχουν στην κατοχή τους οι διάφοροι ιδιοκτήτες.
Τίτλος
Ως τιτουλάριος Δούκας της Μόντενα, ο σημερινός κάτοχος του τίτλου του Δούκα της Μάσσα είναι ο πρίγκιπας Λόρεντζ του Βελγίου, αρχιδούκας της Αυστρίας.
Αξιοθέατα
Τα αξιοθέατα της Μάσσα είναι:
Διοικητικές Διαιρέσεις
Αλτανάνα, Αλτέτα, Αντόνα, Μπάιτα, Μπαργκάνα, Μπεργκιόλα, Μποντάνο, Μπόρκο ντελ Πόντε, Μποτζόνε, ντι Σα 'Σέσο, Καλιέλια, Καμπρέτσια, Κανεβάρα, Καπατσόλα, Κασάνια, Κασέτε, Κασόνε, Καστανιάρα, Καστανιετόλα, Καστανιόλα, Τσερβάρα, Τσίνκε Βιέ, Τσιρεμέα, Κοντουπίνο, Κουπίντο, Φόρνο, Λα Τζιοκόντα, Γκοτάρα, Γκρόντα, Γκροντίνι, Γκουαντίνε, Λε λάρε, Λαβάτσιο, Μαρίνα ντι Μάσσα, Μιρτέτο, Μόντε Πέπε, Ορτόλα, Παριάνα, Παρτάτσια, Πιάν ντέλα Φιόμπα, Πόγκι, Πογκιόλο, Πογκιολέτο, ιλ Πόντε, Ποβερόμο, Ποβερόμο Μάτσιε, Πράτα, Πουλίτσε, Κουερκιόλι, Ρεντισέσι, Ρεμόλα Ρεσκέτο, Ρισκορτόλα, Ριντσιόστρα, Ρότσα, Ρομανιάνο, Ρόντσι, Σαν Κάρλο Τέρμε, Σαν Κριστόφορο, Σαν Λεονάρντο, Σαν Λορέντσο, Σάντα Λούτσια, ιλ Σάντο, Σέι Πόντι, Τουράνο, Βεργέτο, Λε Βιλλέτε, Βολπιλιάνο, Ζέκα.
Μεταφορές
Υπάρχει το σιδηροδρομικό κέντρο της Μάσσα, το οποίο άνοιξε το 1862, αποτελεί μέρος της σιδηροδρομικής γραμμής Πίζας-Λα Σπέτζια-Γένοβα.
Διεθνείς Σχέσεις
Αδελφοποιημένες πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μασσα
216
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου
Το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου (1950-1952) συμμετείχε στις ελληνικές εκλογές του 1950 και του 1951. Ιδρυτής και αρχηγός του ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Ιστορικό
Το προηγούμενο κόμμα του οποίου αρχηγός ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου αναφέρεται ως μετονομασία του προηγούμενου ή συνέχειά του.
Πρώτη φορά έλαβε μέρος στις εκλογές του 1950 και έλαβε ποσοστό 10,67% του εκλογικού σώματος, εκλέγοντας 36 βουλευτές, ενώ στις εκλογές του 1951 έλαβε μόνο 2,1% και έμεινε εκτός Βουλής.
Το 1952 ο Γεώργιος Παπανδρέου συνεργάστηκε ως ανεξάρτητη προσωπικότητα με τον Ελληνικό Συναγερμό, στον οποίο προσχώρησαν αρκετοί από τους βουλευτές του κόμματός του που τον ακολούθησαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:1950
Αναστασία Σλούκα
Η Αναστασία Σλούκα (γενν. Θεσσαλονίκη, 21 Ιανουαρίου 1993), είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτει ύψος 1,80 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του Σούτινγκ γκαρντ για τον Γ.Σ. Ηλιούπολης.
Λάζαρος Κουντουριώτης
Ο Λάζαρος Κουντουριώτης (Ύδρα Απρίλιος 1769 - 6 Ιουνίου ή 12 Ιουνίου 1852 ) ήταν Έλληνας γερουσιαστής και παράγοντας της επανάστασης του 1821.
Αναστασία Σλούκα
Συλλογικό επίπεδο
Η Σλούκα αποφάσισε να ασχοληθεί με το άθλημα ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγαλύτερου αδερφού της, Κώστα. Ξεκίνησε την πορεία της φορώντας τα χρώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 2006-07 ψηφίστηκε στην καλύτερη πεντάδα του All Star Game Kορασίδων, όπου συμμετείχε με την ομάδα της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. και τον Ιανουάριο του 2008 ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού τριπόντων στο 25ο Τουρνουά Χριστουγέννων Κορασίδων «Πέτρος Καπαγέρωφ», που διεξήχθη στο Μεσολόγγι.
Λάζαρος Κουντουριώτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1769 στην Ύδρα. Υπάρχουν πολλές εικασίες για την καταγωγή της οικογένειάς του. Εικάζεται πως οι πρόγονοι του εγκαταστάθηκαν στην Ύδρα από το Κρανίδι, την Αρκαδία ή τη Μεγαρίδα. Πατέρας του ήταν ο Ανδρέας - Αναγνώστης Κουντουριώτης, ο οποίος νυμφεύτηκε τη Μαρία, θυγατέρα του εύπορου Λάζαρου Κοκκίνη, με την οποία απέκτησε δύο αγόρια, τον Λάζαρο και τον κατά δεκατρία (13) έτη νεότερο αδελφό του, Γεώργιο.
Σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων (14) ετών αναμείχθηκε στις εμπορικές υποθέσεις του πατέρα του, αντιπροσωπεύοντάς τον στην Ύδρα ενώ αυτός ήταν στη Γένοβα. Αργότερα, λαμβάνοντας τα ηνία του εμπορικού οίκου του πατέρα του, ο οποίος δολοφονήθηκε κατά τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 1802, αύξησε κατά πολύ την περιουσία που κληρονόμησε και αναδείχτηκε σε μια από τις ισχυρότερες προσωπικότητες του τόπου του.
Αναστασία Σλούκα
Συλλογικό επίπεδο
Το 2008 έλαβε μεταγραφή στον Άρη, στον οποίο αγωνίστηκε για μία τριετία, συμμετέχοντας και σε ένα παιχνίδι του EuroCup την περίοδο 2010-11.
Λάζαρος Κουντουριώτης
Βιογραφία
Αν και δεν ήταν από τους υποκινητές της Επανάστασης, την οποία θεωρούσε πρόωρη, την ενστερνίσθηκε μετά το ξέσπασμά της και την υποστήριξε. Η περιουσία της οικογένειας Κουντουριώτη εκείνα τα χρόνια υπολογίζεται σε 800.000 τουλάχιστον δίστηλα και δαπανήθηκε κατά τα τρία τέταρτά της υπέρ της Επανάστασης, διαχειριζόμενη από τον Λάζαρο, ως αρχηγού της οικογένειας. Την περίοδο 1835-36 διετέλεσε Δήμαρχος Ύδρας.
Αναστασία Σλούκα
Συλλογικό επίπεδο
Το καλοκαίρι του 2011 μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ταυτόχρονα εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Με τις «πράσινες» κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος το 2013. Στον Παναθηναϊκό έμεινε μέχρι το 2017, αποχωρώντας μετά από έξι χρόνια παρουσίας στην ομάδα.
Το καλοκαίρι του 2017, υπέγραψε στην ομάδα του Αθηναϊκού.
Λάζαρος Κουντουριώτης
Βιογραφία
Διατελώντας Γερουσιαστής και τιμώμενος από τους πάντες ως ο πρώτος πολίτης της Ελλάδος, απεβίωσε την 6 Ιουνίου 1852, το δε θάνατό του ακολούθησε πενθήμερο εθνικό πένθος. Παιδιά του ήταν οι Παντελής Κουντουριώτης, Δημήτριος Κουντουριώτης και Μαρία Κουντουριώτη που παντρεύτηκε τον Δημήτριο Βούλγαρη.
Αναστασία Σλούκα
Συλλογικό επίπεδο
Το 2018 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό. Μετά το τέλος της σεζόν 2018-19, αποχώρησε από τους πράσινους μετά από επιθυμία της Αναστασίας Σλούκα να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη για προσωπικούς λόγους.
Το καλοκαίρι του 2019 υπέγραψε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, βοηθώντας στην προσπάθεια της ομάδας να ανέβει στην Α1.
Λάζαρος Κουντουριώτης
Βιογραφία
Το αρχοντικό που είχε κατασκευάσει, σήμερα στεγάζει το παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.
Αναστασία Σλούκα
Συλλογικό επίπεδο
Τον Ιούλιο του 2021 συμφώνησε να συνεχίσει τη σταδιοδρομία της στον Γ.Σ. Ηλιούπολης, της Α2 Εθνικής.
Λάζαρος Κουντουριώτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Δήμαρχοι Ύδρας
Αναστασία Σλούκα
Εθνική Ελλάδας
Η αθλήτρια έχει διαγωνιστεί σε όλες τις νεανικές Εθνικές Ελλάδος. Ήταν η αρχηγός της ομάδας που διεκδίκησε στη Σαμσούντα της Τουρκίας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών του 2013. Είναι συνολικά 87 φορές διεθνής με την Εθνική Κορασίδων, Νεανίδων και Νέων Γυναικών.
Αμοξικιλλίνη
right|thumb|Το συντακτικό του μορίου της αμοξικιλλίνης right|thumb|Η στερεοχημική δομή του μορίου της αμοξικιλλίνης Η αμοξικιλλίνη (amoxicillin) είναι αντιβιοτικό φάρμακο, που χρησιμοποιείται συχνά για την αντιμετώπιση μολύνσεων από βακτηρίδια, όπως είναι η ωτίτιδα του μέσου ωτός, η στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα, η πνευμονία, δερματικές μολύνσεις, ουρολοιμώξεις κ.ά. Συνήθως χορηγείται από το στόμα και λιγότερο συχνά με ένεση.
Συνηθισμένες παρενέργειες του φαρμάκου είναι η ναυτία και αλλεργικές αντιδράσεις. Λαμβανόμενο, όπως γίνεται συχνά, μαζί με κλαβουλανικό οξύ μπορεί να προκαλέσει διάρροια. Δεν πρέπει να λαμβάνεται από όσους έχουν αλλεργία στην πενικιλλίνη. Είναι ανεκτή η χορήγηση σε ανθρώπους με νεφρική ανεπάρκεια, αλλά η δοσολογία ίσως πρέπει να είναι μειωμένη κατά περίσταση. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη και τον θηλασμό δεν φαίνεται να βλάπτει. Η αμοξικιλλίνη ανήκει στην οικογένεια αντιβιοτικών της β-λακτάμης, όπως και η πενικιλλίνη. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ, που περιέχει τα πλέον αποτελεσματικά και ασφαλή φάρμακα που χρειάζεται ένα σύστημα υγείας. Είναι ένα από τα συνηθέστερα συνταγογραφούμενα αντιβιοτικά σε παιδιά. Καθώς είναι διαθέσιμο και ως γενόσημο φάρμακο, έχει χονδρικό κόστος στον αναπτυσσόμενο κόσμο μόλις 2 έως 4 λεπτά του ευρώ ανά χάπι. Στις ΗΠΑ το 2016 ήταν το 28ο συχνότερα συνταγογραφούμενο φάρμακο, με περισσότερες από 28 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η αμοξικιλλίνη χρησιμεύει στη θεραπεία αρκετών μολύνσεων, όπως οι παρακάτω.
Οξεία ωτίτιδα μέσου ωτός
Τα βρέφη με οξεία ωτίτιδα μέσου ωτός που είναι μικρότερα των 6 μηνών σε ηλικία θεραπεύονται συνήθως με αμοξικιλλίνη. Σε ηλικία μεγαλύτερη των δύο ετών, οι μικροί ασθενείς δεν επωφελούνται από τη χορήγηση αμοξικιλλίνης ή άλλου αντιβιοτικού. Παλαιότερα στην ωτίτιδα χορηγούνταν τρεις δόσεις την ημέρα, ενώ σήμερα υπάρχουν ενδείξεις ότι η χορήγηση δύο φορές ή και μόνο μία φορά την ημέρα έχουν παρόμοια αποτελεσματικότητα.
Μολύνσεις του αναπνευστικού
Μόνη της ή σε συνδυασμό με κλαβουλανικό οξύ η αμοξικιλλίνη συστήνεται ως το φάρμακο πρώτης επιλογής για τη βακτηριογενή ιγμορίτιδα και άλλες μολύνσεις του αναπνευστικού συστήματος. Οι περισσότερες ιγμορίτιδες ωστόσο προκαλούνται από ιούς, για τους οποίους τα αντιβιοτικά είναι άχρηστα. Η αμοξικιλλίνη συνιστάται ως η προτιμώμενη θεραπεία πρώτης γραμμής για την πνευμονία σε ενήλικες, είτε από μόνη της, είτε (σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις) σε συνδυασμό με μία μακρολίδη. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνιστά την αμοξικιλλίνη ως φάρμακο πρώτης γραμμής για τη «μη βαριά ("severe")» πνευμονία. Προληπτικά η αμοξικιλλίνη χορηγείται μετά την έκθεση-εισπνοή σπορίων άνθρακα για την αποτροπή της εμφανίσεως ή της προόδου της νόσου.
Ελικοβακτήριο του πυλωρού
Η αμοξικιλλίνη είναι αποτελεσματική μαζί με άλλα φάρμακα για τις μολύνσεις από ελικοβακτήριο του πυλωρού (Helicobacter pylori), που ενδημεί στο στομάχι πολλών ανθρώπων. Συνήθως συνδυάζεται με έναν αναστολέα αντλίας πρωτονίων (όπως η ομεπραζόλη) και ένα αντιβιοτικό μακρολίδης (όπως η κλαριθρομυκίνη), και άλλοι συνδυασμοί πάντως είναι επίσης αποτελεσματικοί.
Βορρελίωση
Η αμοξικιλλίνη θεραπεύει τη βορρελίωση ή νόσο του Lyme (Λάιμ). Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της χορηγήσεώς της δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη από αυτή άλλων κοινών αντιβιοτικών.
Δερματικές μολύνσεις
Περιπτωσιακά η αμοξικιλλίνη χορηγείται για την αντιμετώπιση δερματικών μολύνσεων, όπως η κοινή ακμή. Συχνά φέρνει αποτέλεσμα σε περιπτώσεις ακμής που έχουν μικρή ανταπόκριση στη χορήγηση άλλων αντιβιοτικών, όπως της δοξυκυκλίνης και της μινοκυκλίνης.
Μολύνσεις νηπίων χωρίς δυνατότητα νοσηλείας
Η αμοξικιλλίνη συνιστάται από τον ΠΟΥ για τη θεραπεία παιδιών με συμπτώματα πνευμονίας των οποίων οι γονείς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τα στείλουν σε νοσοκομείο. Σε συνδυασμό με τη γενταμυκίνη συνιστάται για παιδιά με συμπτώματα και άλλων σοβαρών μολυσματικών ασθενειών όταν δεν είναι δυνατή η μεταφορά τους σε νοσοκομείο.
Αποτροπή λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας και άλλα
Η αποτροπή της βακτηριακής ενδοκαρδίτιδας σε ανθρώπους υψηλού κινδύνου με οδοντιατρικές επεμβάσεις, της μολύνσεως από στρεπτόκοκκο της πνευμονίας και μολύνσεων σε ανθρώπους χωρίς σπλήνα, συγκαταλέγονται επίσης στις χρήσεις της αμοξικιλλίνης. Ωστόσο, οι αρμόδιες βρετανικές αρχές συστήνουν να μη χορηγείται ως προφύλαξη για τη λοιμώδη ενδοκαρδίτιδα. Αυτές οι συστάσεις δεν φαίνεται να έχουν επηρεάσει τη συχνότητα των μολύνσεων για τη λοιμώδη ενδοκαρδίτιδα.
Συνδυαστική θεραπεία
Η αμοξικιλλίνη διασπάται σε κάποιο βαθμό από βακτήρια που παράγουν β-λακταμάση και έτσι είναι ανθεκτικά στα περισσότερα αντιβιοτικά β-λακτάμης, όπως είναι και η πενικιλλίνη. Για τον λόγο αυτόν, συνδυάζεται συχνά με το κλαβουλανικό οξύ, μια ουσία που αναστέλλει τη δράση της β-λακταμάσης. Αυτός ο συνδυασμός αποκαλείται συνήθως «co-amoxiclav» (μια εμπορική ονομασία είναι «Augmentin»).
Φάσμα δραστικότητας
Η αμοξικιλλίνη είναι ένα μέσου φάσματος βακτηριολυτικό αντιβιοτικό, της οικογένειας των αμινοπενικιλλινών, χρήσιμο για την καταπολέμηση θετικών κατά Gram και αρνητικών κατά Gram βακτηρίων. Είναι συνήθως το φάρμακο πρώτης επιλογής της κατηγορίας του, επειδή απορροφάται καλύτερα με χορήγηση από το στόμα σε σχέση με άλλα αντιβιοτικά β-λακτάμης. Σε γενικές γραμμές, ο στρεπτόκοκκος, ο Bacillus subtilis, ο εντερόκοκκος, ο αιμόφιλος, το ελικοβακτήριο και η Moraxella καταπολεμούνται από την αμοξικιλλίνη, ενώ ανθεκτικά σε αυτή είναι το κιτροβακτηρίδιο, η Klebsiella και η αεριογόνος ψευδομονάδα. Μερικά στελέχη του E. coli και τα περισσότερα ενδονοσοκομειακά στελέχη του Staphylococcus aureus έχουν αναπτύξει ανθεκτικότητα στην αμοξικιλλίνη, λιγότερο ή περισσότερο.
Παρενέργειες
Από τα παραπάνω ιδιαιτέρως επικίνδυνη είναι η αλλεργική αντίδραση, που μπορεί να είναι πολύ αιφνίδια και έντονη. Πρέπει να αναζητηθεί επείγουσα ιατρική περίθαλψη το ταχύτερο δυνατόν. Τα πρώτα σημάδια της είναι συνήθως το κοκκίνισμα και η φαγούρα του δέρματος (συχνά ξεκινά από τις άκρες των δακτύλων και απλώνεται γρήγορα), καθώς και αίσθημα πυρετού, ναυτία και έμετος. Ακόμα και άλλα παρόμοια συμπτώματα που φαίνονται ύποπτα πρέπει να παίρνονται στα σοβαρά καθώς η αναφυλακτικές αντιδράσεις του οργανισμού μπορούν να αποβούν θανατηφόρες σε ανθρώπους αλλεργικούς σε αυτή την κατηγορία αντιβιοτικών. Ωστόσο, πιο ήπια αλλεργικά συμπτώματα, όπως μια παροδική φαγούρα, μπορεί να συμβούν οποτεδήποτε κατά τη θεραπεία με το αντιβιοτικό, ακόμα και έως μία εβδομάδα μετά την παύση της χορηγήσεώς του.
Η χρήση του συνδυασμού αμοξικιλλίνης και κλαβουλανικού οξέος για περισσότερο από μία εβδομάδα έχει προκαλέσει ήπια ηπατίτιδα σε κάποιους ασθενείς. Μερικά μικρά παιδιά που έχουν καταπιεί πολλά χάπια (υπερβολική δόση) έχουν παρουσιάσει λήθαργό, εμέτους και νεφρική δυσλειτουργία.
Μη αλλεργικό εξάνθημα
Το 3% έως 10% των παιδιών που παίρνουν αμοξικιλλίνη αναπτύσσουν αργότερα (περισσότερο από 72 ώρες μετά την έναρξη της χορηγήσεως) ένα δερματικό εξάνθημα, που κάποτε αναφέρεται ως «εξάνθημα της αμοξικιλλίνης» (αν και στα ίδια ακριβώς ποσοστά έχει παρατηρηθεί και από τη χορήγηση αμπικιλλίνης).
Το εξάνθημα περιγράφεται ως maculopapular ή morbilliform, δηλαδή παρόμοιο με αυτό της ιλαράς, αναφερόμενο στη διεθνή ιατρική βιβλιογραφία ως «amoxicillin-induced morbilliform rash». ). Αρχίζει από τον κορμό και μπορεί να εξαπλωθεί από εκεί. Είναι απίθανο να αποτελεί γνήσια αλλεργική αντίδραση και δεν συνιστά αντένδειξη για τη μελλοντική χρήση του φαρμάκου, ούτε θα έπρεπε να σταματά η τρέχουσα χρήση. Ωστόσο, αυτό το συχνό εξάνθημα και μια επικίνδυνη αλλεργική αντίδραση συγχέονται και χρειάζεται συχνά ένας καλός γιατρός ώστε να ταυτοποιήσει σωστά το ποιο από τα δύο φαινόμενα είναι.
Το μη αλλεργικό εξάνθημα αμοξικιλλίνης μπορεί επίσης να αποτελεί ένδειξη για λοιμώδη μονοπυρήνωση: Μελέτες υποδεικνύουν ότι το 80 έως 90% των ασθενών με οξεία μόλυνση από τον ιό Epstein-Barr που ακολουθούν θεραπεία με αμοξικιλλίνη ή αμπικιλλίνη αναπτύσσουν τέτοιο εξάνθημα.
Ιστορία
Η αμοξικιλλίνη ανακαλύφθηκε το 1958, αλλά αναπτύχθηκε ως φάρμακο μαζί με αρκετά άλλα ημισυνθετικά παράγωγα του 6-αμινοπενικιλλανικού οξέος (6-APA) από τη βρετανική εταιρεία Beecham Group στην Αγγλία κατά τη δεκαετία του 1960. Το φάρμακο έγινε διαθέσιμο για ιατρική χρήση το 1972 και ήταν η δεύτερη αμινοπενικιλλίνη που έφθασε στην αγορά (μετά την αμπικιλλίνη το 1961). Το «Co-amoxiclav» (βλ. παραπάνω) έγινε διαθέσιμο από το 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Λακτάμες
Γενική
Η γενική είναι μαζί με την αιτιατική μία από τις δύο (παλαιότερα τρεις) πλάγιες πτώσεις της Ελληνικής και η πτώση που μεταχειρίζονται οι περισσότεροι λαοί στη γλώσσα τους όταν ζητούν απάντηση στο ερώτημα τίνος; Γενική έχουν πολλές γλώσσες, όμως δεν την σχηματίζουν όλες μονολεκτικά ή με τον ίδιο τρόπο. Στις περισσότερες γλώσσες η γενική δηλώνει κτήση (το σπίτι του Κώστα) ή στενή συσχέτιση (η αδελφή του Κώστα), ύλη ή περιεχόμενο (αποθήκη σιτηρών, ομάδα ανδρών), σύνολο στο οποίο ανήκει κάτι ή διαίρεση (από τα βάθη της ψυχής μου), το υποκείμενο ως υποκειμενική γενική (η αγάπη της μάνας), το αντικείμενο ή γενική αντικειμενική (οι υπερασπιστές της Ακρόπολης, λάτρης της μουσικής), γενική κατηγορηματική όταν υπάρχει συνδετικό ρήμα στην περίπτωση των Ελληνικών (το φαγητό είναι της ώρας), καταγωγή, γένος (Σωκράτης Ξανθίππου), ιδιότητα όταν δεν υπάρχει συνδετικό ρήμα και κατά συνέπεια δεν πρόκειται για κατηγορηματική γενική (παπούτσια περιπάτου) και πολλά άλλα.
Κάθε γλώσσα έχει το δικό της τρόπο να κλίνει τα ονόματα και να εκφέρει τη γενική ή να αντιμετωπίζει συντακτικά και γραμματικά τον προσδιορισμό της κτήσης, της συσχέτισης, της εξάρτησης, της πηγής, της αφετηρίας κ.λπ. Σε γενικές γραμμές τη συγκεκριμένη πτώση σε ποικίλες μορφές διαθέτουν μεταξύ άλλων γλωσσών τα Αλβανικά, τα Αραβικά, τα Αρμενικά, τα Βασκικά, τα Γερμανικά, τα Γεωργιανά, τα Εσθονικά, τα Ιρλανδικά, τα Λατινικά, τα Λιθουανικά, τα Πολωνικά, τα Ρουμανικά, τα Ρωσικά, τα Σανσκριτικά, τα Σερβικά, τα Σλοβακικά, τα Τουρκικά, τα Τσέχικα, τα Φινλανδικά, κ.ά.
Σε άλλες γλώσσες η γενική σχηματίζεται με αρκετές αλλαγές, όπως ταυτόχρονα στο άρθρο, στον τονισμό, συχνά στο ίδιο το θέμα της λέξης και πάντα στην κατάληξη (όπως στα Αρχαία και Νέα Ελληνικά) και σε άλλες διαμορφώνεται πιο απλά, με επιθήματα στο τέλος της λέξης (π.χ. στα Αγγλικά ή στα Ολλανδικά) ή με χρήση μιας πρόθεσης που δείχνει συσχέτιση ή κατοχή (στα Αγγλικά η πρόθεση «of» και στα Γαλλικά η «de») ή με αλλαγή του άρθρου (όπως στα Γερμανικά)