cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτισμός της Πολωνίας
Μουσική
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, κυρίως δύο μουσικά συγκροτήματα - και τα δύο με έδρα στην Κρακοβία και ανήκαν στον Βασιλιά και τον Αρχιεπίσκοπο του Βάβελ - οδήγησαν την ταχεία καινοτομία της πολωνικής μουσικής. Οι συνθέτες που έγρφαν αυτήν την περίοδο περιλαμβάνουν τους Βάτσουαφ του Σαμοτούουι, Μικόουαϊ Ζιελένσκι και Μικόουαϊ Γκομούουκα. Ο Διομήδης Κάτο, ιταλικής καταγωγής, που ζούσε στην Κρακοβία από την ηλικία των πέντε περίπου ετών, έγινε ένας από τους πιο διάσημους λαουτίστες στην αυλή του Σιγισμούνδου Γ΄. Εισήγαγε μερικά από τα μουσικά στυλ από τη νότια Ευρώπη και τα συνδύασε με τη εγχώρια παραδοσιακή μουσική.
Μεταξύ των καλύτερων κλασικών σύγχρονων συνθετών είναι οι Πολωνοί μουσικοί Γκραζίνα Μπατσέβιτς, Βίτολντ Λουτοσουάφσκι, Κσίστοφ Πεντερέτσκι και Χένρικ Γκουρέτσκι. αριστερά|μικρογραφία| [[Βάντα Βιουκομίρσκα]] Οι Πολωνοί παγκοσμίου φήμης βιρτουόζοι της κλασικής μουσικής όλων των εποχών περιλαμβάνουν τους συνθέτες Κάρολ Λιπίνσκι, Άρτουρ Ρούμπινσταϊν, Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι, Μιετσίσουαφ Χορσόφσκι, Γκραζίνα Μπατσέβιτς, Βάντα Βιουκομίρσκα και Κρίστιαν Ζίμερμαν.
Ο μουσικός της τζαζ Κσίστοφ Κομέντα ήταν γνωστός μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικά για τα soundtrack ταινιών του, συμπεριλαμβανομένων ταινιών σε σκηνοθεσία του Ρόμαν Πολάνσκι, αλλά και για το άλμπουμ του 1966 Astigmatic.
Η Πολωνία έχει μία από τις πιο δυνατές και σεβαστές σκηνές ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής (ΗΧΜ) στην Ευρώπη. Μια από τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρείες της ΗΧΜ στην Πολωνία είναι η Empire Records. Το Death Metal συγκρότημα Vader θεωρείται το πιο επιτυχημένο πολωνικό Metal συγκρότημα και έχει κερδίσει εμπορικούς και κριτικούς επαίνους διεθνώς. Η καριέρα τους εκτείνεται πάνω από τρεις δεκαετίες με πολλές διεθνείς περιοδείες. Συχνά θεωρούνται ως μια τεράστια έμπνευση για το σύγχρονο Death Metal. Οι Behemoth και Decapitated έχουν βρει σημαντική επιτυχία εντός και εκτός Πολωνίας. Και οι δύο έχουν περιοδεύσει εκτενώς σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και, στην περίπτωση των Decapitated, έχουν περιοδεύσει επίσης στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Λογοτεχνία
Στις αρχές του 20ού αιώνα πολλά εξαιρετικά λογοτεχνικά έργα της Πολωνίας προέκυψαν από τη νέα πολιτιστική ανταλλαγή και τον πειραματισμό του αβάν-γκαρντ. Η κληρονομιά των εδαφών του Κρέσι, των ανατολικών περιοχών της Πολωνίας με το Βίλνο και το Λβουφ (τώρα Βίλνιους και Λβιβ) ως δύο μεγάλα κέντρα για τις τέχνες, έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις. Αυτή ήταν επίσης μια περιοχή στην οποία άνθισε η εβραϊκή παράδοση και το μυστικιστικό κίνημα του Χασιδισμού. Το Κρέσι ήταν ένας πολιτιστικός χώρος δοκιμής για πολλές εθνοτικές και εθνικές ομάδες, τα επιτεύγματα των οποίων ενέπνεαν η μία την άλλη. Εκεί γράφτηκαν τα έργα του Μπρούνο Σουλτς, του Μπολέσουαφ Λέσμιαν και του Γιούζεφ Τσεχόβιτς. Στα νότια της Πολωνίας, το Ζακοπάνε ήταν η γενέτειρα των πρωτοποριακών έργων του Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς (Βιτκάτσι). Και, τέλος, ο Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1924 για το μυθιστόρημά του Chłopi (Χωρικοί).
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί Πολωνοί συγγραφείς βρέθηκαν στην εξορία, με πολλούς από αυτούς να συγκεντρώνονται γύρω από το εκδοτικό εγχείρημα «Kultura» που είχε έδρα στο Παρίσι, υπό τη διεύθυνση του Γέζι Γκιέντροϊτς. Η ομάδα των μεταναστών συγγραφέων περιελάμβανε τους Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Γκούσταφ Χέρλινγκ-Γκρουντζίνσκι, Τσέσλαφ Μίλος και Σουαβόμιρ Μρόζεκ.
Οι Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ, Ταντέους Ρουζέβιτς, Τσέσλαφ Μίλος και Βισουάβα Σιμπόρσκα συγκαταλέγονται στους κορυφαίους Πολωνούς ποιητές του 20ού αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των πεζογράφων και θεατρικών συγγραφέων Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Σουαβόμιρ Μρόζεκ και Στανίσουαφ Λεμ (επιστημονικής φαντασίας). Επίσης, σημαντικοί συγγραφείς είναι η Χάνα Κραλ, της οποίας το έργο επικεντρώνεται κυρίως στην εβραϊκή εμπειρία του πολέμου και ο Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι με βιβλία μεταφρασμένα σε πολλές γλώσσες.
Λιμπεράλ Μπρυάν
Ο Λιμπεράλ Μπρυάν (γαλλικά: Libéral Bruand) (Παρίσι, περ. 1636 - Παρίσι, 22 Νοεμβρίου 1697) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του «γαλλικού κλασικισμού».
Ανάμεσα στα πολλά κτήρια που σχεδίασε στο Παρίσι, ξεχωρίζει το Μέγαρο των Απομάχων (περίπου 1670-1677), του οποίου ο θόλος και η εκκλησία προστέθηκαν αργότερα από τον Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Το [[Νοσοκομείο Σαλπετριέρ]] αριστερά|μικρογραφία|Μέγαρο Λιμπεράλ Μπρυάν Ο Λιμπεράλ Μπρυάν κατάγονταν και ήταν το πιο αξιοσημείωτο μέλος μια οικογένειας αρχιτεκτόνων που δραστηριοποιήθηκαν από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα.
Μαθητής του αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπλοντέλ, το 1663 έγινε βασιλικός αρχιτέκτονας και στη συνέχεια το 1670 κληρονόμησε το αξίωμα του πατέρα του και έγινε υπεύθυνος των έργων ξυλουργικής του βασιλείου. Με αυτήν την ιδιότητα, ανέλαβε πολλά δημόσια έργα στο Παρίσι και τις Βερσαλλίες, σε μια εποχή έντονου αρχιτεκτονικού μετασχηματισμού (κυρίως στην περιοχή Λε Μαραί του Παρισιού). Εμφανίζεται στους καταλόγους των βασιλικών κτηρίων του Λουδοβίκου ΙΔ΄ από το 1671 έως το 1680 με 1.600 λίβρες ετησίως και ελάμβανε 500 επιπλέον ως βασιλικός αρχιτέκτονας. Υπό τον Κολμπέρ, ο Μπρυάν ήταν υπεύθυνος από το 1669 έως το 1695 στη θέση του «μηχανικού των γεφυρών και των δρόμων της Γαλλίας».
Το 1663 παντρεύτηκε την Κατρίν Νομπλέ και απέκτησαν δύο γιούς, και οι δύο έγιναν αρχιτέκτονες.
Το 1671, έγινε ένα από τα πρώτα οκτώ μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής, που δημιουργήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄.
Όπως πολλοί αρχιτέκτονες αυτής της περιόδου έντονων αστικών μετασχηματισμών, ο Μπρυάν άσκησε τόσο τη δραστηριότητα του αρχιτέκτονα όσο και τον ρόλο του επιχειρηματία και ασχολούνταν με την ανάπτυξη ακινήτων με την ευκαιρία ανακαίνισης μιας περιοχής. Το 1685, στην περιοχή Λε Μαραί του Παρισιού, ο Μπρυάν ανήγειρε το ιδιωτικό του μέγαρο, που για χρόνια στέγαζε το Μουσείο Κλειδαριών, κλειστό από το 2003.
Έργο
μικρογραφία|290x290εσ|Το [[Μέγαρο των Απομάχων ]] μικρογραφία|225x225εσ|Η Βασιλική Νοτρ-Νταμ-ντε-Βικτουάρ Ο Λιμπεράλ Μπρυάν, από όλο το έργο του, όπως και από τις παρεμβάσεις του στη Βασιλική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής, ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες της εποχής του Λουδοβίκου ΙΔ΄, που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τη βασιλική αυλή για τις τεχνικές του γνώσεις, όπως φαίνεται από τις πολυάριθμες αναθέσεις δημόσιων έργων. Ανέλαβε επίσης και πολλά ιδιωτικά έργα, όπως τα μέγαρα πλούσιων αριστοκρατών και αστών στο Παρίσι και τις Βερσαλλίες, μεταξύ των οποίων και το ιδιωτικό του μέγαρο. Συνέβαλε στη δημιουργία του «αρχοντικού» παρέχοντάς του πολλές τεχνικές και καινοτομίες που χαρακτηρίζουν τα αρχοντικά του 17ου αιώνα. Τέλος, με τους συνιδρυτές της Βασιλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής, είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του γαλλικού κλασικισμού.
Ανάμεσα στα κυριότερα έργα του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Μελία (Μικρά Ασία)
Η Μελία, επίσης γνωστή ως Καρίον, ήταν πόλη της αρχαίας Ιωνίας.
Η Μελία βρίσκεται στο Καλέ Τεπέ του Γκιουζελτσαμλού στην Ασιατική Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Αρχαιολογικό Μουσείο Αλέας Τεγέας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αλέας της Τεγέας είναι ένα μικρό πέτρινο μουσείο στην Τεγέα Αρκαδίας, χτισμένο το 1908.
Ιστορικό
Το μουσείο αποτελεί δωρεά του Μητροπολίτη Νείλου Σμυρνιωτόπουλου και του Ιδρύματος Στασινόπουλου. Το 1990 έγινε απόπειρα κλοπής εκθεμάτων από το μουσείο και το 1992 έγινε νέα επιτυχημένη αυτή τη φορά διάρρηξη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας. Μεταξύ άλλων εκλάπη η περίφημη κεφαλή του Τηλέφου, έργο του γλύπτη Σκόπα. Κάποια από τα κλαπέντα εκθέματα εντοπίστηκαν τα επόμενα έτη και επιστράφηκαν στο μουσείο. Το 2014 επαναλειτούργησε, αφού είχε προηγηθεί μια περίοδος κτηριακής ανακαίνισης με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πληροφορίες
Στις αίθουσες χρησιμοποιούνται σύγχρονες μέθοδοι παρουσίασης των εκθεμάτων και της ιστορίας της αρχαίας Τεγέας και του ιερού της Αθηνάς Αλέας (π.χ. διαδραστικοί πίνακες, ειδική πρόνοια για άτομα με ειδικές ανάγκες, πινακίδες σε γραφή Braiile, χρήση video wall, καλά δομημένη αφήγηση). Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αλέας της Τεγέας απέσπασε ειδικό έπαινο κατά το διαγωνισμό για την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Μουσείου της χρονιάς, που έγινε το 2016 στην Tolosa και στο San Sebastian της Ισπανίας.
Eκθέματα
Το Αρχαιολογικό Μουσείο συγκαταλέγεται στα σπουδαιότερα περιφερειακά μουσεία κι αυτό γιατί συγκεντρώνει μεγάλη βεντάλια έργων του σπουδαίου παριανού γλύπτη Σκόπα. Κατά κύριο λόγο τα εκθέματα προέρχονται από το χώρο της Αλέας Αθηνάς. Τα εκθέματα εκτίθενται σε 4 αίθουσες. Επίσης, υπάρχει και στον αύλειο χώρο του μουσείου ένας αριθμός εκθεμάτων, που αφορούν σε επιγραφές και επιτύμβιες στήλες.
Στην αίθουσα των θρόνων υπάρχουν θρόνοι και κορμοί αγαλμάτων καθώς και αντίγραφο από την σπουδαία κεφαλή της Υγείας, μιας και το πρωτότυπο φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτό το υπέροχο δείγμα κλασικής γλυπτικής χρησιμοποιείται από τις σχολές Καλών Τεχνών παγκοσμίως ως πρότυπο αρμονίας και κάλλους.
Υπάρχει επίσης μια γιγαντιαίων διαστάσεων κεφαλή του Ασκληπιού, του Μεγάλου Ιατρού, ανάγλυφο του Πανός, σκηνές από ήρωες και ημίθεους, καθώς και αντικείμενα καθημερινής χρήσης από την αρχαιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεα Τεγεας
Σιεμόβιτ ΣΤ΄ του Πουότσκ
Ο Σιεμόβιτ ΣΤ΄, πολων. Siemowit VI (2 Ιανουαρίου 1446 - 31 Δεκεμβρίου 1461/1 Ιανουαρίου 1462) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα Μαζοβιέτσκα, Μπελζ, Πουόνσκ, Ζάβκζε, Βίζνα (1455-61/2) μαζί με τους αδελφούς του και κυβερνήτης τού Γκοστύνιν (1459-).
Βιογραφία
Το 1455 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Σιεμόβιτ ΣΤ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Βλάντισλαφ Β΄ έλαβαν τις πατρικές κτήσεις. Ήταν 9 και 7 ετών αντίστοιχα και επίτροποι της αρχής ανέλαβαν η μητέρα τους και ο Πάβελ Γκιζύτσκι επίσκοπος τού Πουότσκ.
Το 1459 ο σιεμόβιτ ΣΤ΄ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε προσωπικά την εξουσία, αν και στην πραγματικότητα συνέχισαν να την κρατούν οι επίτροποι. Η πρώτη ανεξάρτητη δράση του ήταν η συμμετοχή του στο συνέδριο του Τσερσκ, όπου, μαζί με τον Κορράδο Γ΄ τον ερυθρό (γιο τού 2ου εξαδέλφου του), έκανε συνθήκη ειρήνης με το Τευτονικό Τάγμα. Ακολούθησε την πολιτική τού πατέρα του να μην εμπλακεί σε διένεξη με το Τάγμα, αν και ο βασιλιάς της Πολωνίας ήταν σε πόλεμο με αυτό.
Ο πατέρας του και αυτός κατείχαν τη δυτική Μαζοβία εκτός τού Γκοστύνιν, περιοχή τού θείου του Σιεμόβιτ Ε΄, που είχε αποδοθεί στη χήρα εκείνου Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών. Το 1459 αυτή απεβίωσε και το Γκοστύνιν περιήλθε στον Σιεμόβιτς ΣΤ΄. Ο ίδιος απεβίωσε το 1461 σε ηλικία 15 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ.
Ένα μήνα μετά απεβίωσε και ο Βλάντισλαφ Β΄ και διαδόθηκαν φήμες, ότι οι δύο αδελφοί δηλητηριάστηκαν. Οι υποψίες κατευθυνόταν στον Γκόταρντ της Ρύμπνα, καστελάνο τού Σοχάτσζεφ, που υποτίθεται, ότι οι αδελφοί τού στέρησαν αξίωμα. Ο χρονικογράφος της εποχής Γιαν Ντούγκος απορρίπτει τους ισχυρισμούς αυτούς και θεωρεί, πως απεβίωσαν από φυματίωση, ασθένεια από την οποία απεβίωσε ο πατέρας τους. Το 1524 και 1526 απεβίωσαν από αλκοολοσμό οι νεαροί αδελφοί Στανίσλαφ και Γιάνους Γ΄ δούκες της Μαζοβίας (γιοί τού Κορράδου Γ΄ τού ερυθρού), όπου πάλι ο χρονικογράφος δίνει την ίδια λανθασμένη εξήγηση, ότι η φυματίωση είναι κληρονομική.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Ιωάννης Αμός Κομένιος
Ο Ιωάννης Αμός Κομένιος (Jan Amos Komenský, Johann Amos Comenius, εκλατινισμένα: Ioannes Amos Comenius, 28 Μαρτίου 1592 – 15 Νοεμβρίου 1670) ήταν Τσέχος φιλόσοφος, παιδαγωγός και θεολόγος. Ο Κομένιος θεωρείται πατέρας της σύγχρονης εκπαίδευσης. Ήταν από τους πρώτους υπέρμαχους της παγκόσμιας παιδείας, μια ιδέα την οποία ανέφερε στο έργο του Didactica Magna (Μεγάλη Διδακτική). Εισήγαγε τα εικονογραφημένα συγγράμματα, γραμμένα στην τοπική γλώσσα και όχι στα λατινικά, εφάρμοσε αποδοτικές διδακτικές μεθόδους ακολουθώντας τη φυσική ανάπτυξη από τα απλά σε πιο σύνθετα θέματα, υποστήριξε τη δια βίου μάθηση και ανέπτυξε τη λογική σκέψη σε σχέση με τη στείρα απομνημόνευση και παρουσίασε και υποστήριξε την εκπαίδευση των φτωχών παιδιών, αλλά και βοήθησε την πρόσβαση των γυναικών στη μόρφωση. Ήταν ο τελευταίος επίσκοπος της Ένωσης του Μπρέτρεν και αργότερα θρησκευτικός πρόσφυγας. Πέρα από το βασίλειο της Βοημίας, έζησε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τη Σουηδία, την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, την Τρανσυλβανία, την Αγγλία, την Ουγγαρία και την Ολλανδία.
Βιογραφία
Εξαιτίας της κακής οικονομικής του κατάστασης, η επίσημη εκπαίδευσή του άρχισε σε μεγάλη ηλικία. Σε ηλικία 16 ετών εισήχθη στο λατινικό σχολείο του Πρέροβ. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στην ακαδημία Χέρμπορν (1611-13) και στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (1613-1614). Η ακαδημία Χέρμπορν είχε την αρχή ότι κάθε θεωρία πρέπει να είναι λειτουργική στη πρακτική χρήση, και γι'αυτό διδακτική. Με την πρόοδο των σπουδών του, γνώρισε τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις το Ρατίτσιου και με την αναφορά αυτών των από τα πανεπιστήμια της Ιένα και του Γκίσεν. Το βιβλίο το Κομένιους Janua linguarum reserata του έδωσε φήμη και αναγνώριση. Όμως, αυτός και η Ένωση ήταν στόχοι της Αντιμεταρρύθμισης και αναγκάστηκε να εξοριστεί όταν άρχισε η δίωξη των προτεσταντών στη Βοημία, παρά την φήμη του σε όλη την Ευρώπη. Ο Κομένιος έγινε ρέκτορας στο σε σχολείο στο Πρέροβ. Το 1616 έγινε υπουργός του Μοραβικού Μπρέτρεν και το 1620 έγινε πάστορας στο Φούλνεκ. Εξαιτίας των θρησκευτικών πολέμων, έχασε όλη την περιουσία και τα έγγραφά του το 1621 και έξι χρόνια αργότερα εξορίστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Θεολόγοι Κατηγορία:Παιδαγωγοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα
Ilyushin Il-10
Το Ilyushin Il-10 (κυριλλικό Илью́шин Ил-10, ονομασία αναφοράς NATO: «Beast» ) ήταν σοβιετικό μονοκινητήριο διθέσιο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης το οποίο ανέπτυξε στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το σχεδιαστικό γραφείο Ilyushin με βάση το περίφημο Il-2 «Sturmovik». Μεταπολεμικά το Il-10 παρήχθη κατόπιν αδείας και στην Τσεχοσλοβακία από την Avia ως Avia B-33.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Από τις πρώτες κιόλας ημέρες των μαχών στο Ανατολικό Μέτωπο, η Σοβιετική Αεροπορία χρησιμοποίησε στις πολεμικές επιχειρήσεις το επιτυχημένο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης Ilyushin Il-2 Sturmovik, το οποίο προωθούνταν από τον εμβολοφόρο εν σειρά κινητήρα Mikulin AM-38. Καθώς προχωρούσε ο πόλεμος, οι Σοβιετικοί έκαναν σχέδια για την ανάπτυξη του διαδόχου αυτού του αεροσκάφους. Κυριότερα ζητούμενα ήταν η αύξηση της ταχύτητας και η βελτίωση ευελιξίας σε χαμηλά ύψη, κυρίως για να αποφεύγονται πλήγματα από αντιαεροπορικά πυροβόλα μικρού διαμετρήματος που αποτελούσαν την σημαντικότερη απειλή για τα αεροσκάφη αυτού του είδους. Επίσης ζητούμενο ήταν η εξάλειψη ορισμένων ελαττωμάτων του Il-2. Το ελαφρύ και ευέλικτο Sukhoi Su-6 που ανέπτυξε το 1942 το σχεδιαστικό γραφείο του Πάβελ Σουχόι ήταν ενδεχομένως η πλέον υποσχόμενη πρόταση αντικατάστασης του Il-2. Από την πλευρά του ο Σεργκέι Ιλιούσιν ανέπτυξε το βαρύτερο BSh M-71 (ή Ilyushin Il-8 M-71) το οποίο εν μέρει βασιζόταν στο ίδιο το Il-2 και θα προωθούνταν από τον αστεροειδή κινητήρα Tumansky M-71 που δεν εντάχθηκε όμως σε παραγωγή.
Το 1943 το σχεδιαστικό γραφείο Ilyushin ξεκίνησε τις εργασίες πάνω στο μονοθέσιο ή διθέσιο βαρύ και θωρακισμένο μαχητικό-αναχαιτιστικό Il-1, που θα είχε ως κύρια αποστολή την αναχαίτιση εχθρικών βομβαρδιστικών και μεταγωγικών. Το Il-1 ήταν παρόμοιο με το Sturmovik, ενσωματώνοντας όμως πιο σύγχρονα χαρακτηριστικά, μικρότερες διαστάσεις καθώς και το νεώτερο κινητήρα Mikulin AM-42. Η Σοβιετική Αεροπορία εν τέλει εγκατέλειψε την ιδέα των θωρακισμένων μαχητικών διότι κρίθηκε ότι εξαιτίας της χαμηλής τους ταχύτητας, δεν θα μπορούσαν να αναχαιτίζουν τα σύγχρονα βομβαρδιστικά του αντιπάλου. Κατά συνέπεια ο Ιλιούσιν αποφάσισε να μετατρέψει το Il-1 σε διθέσιο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης, με το νέο τύπο να αποκτά την ονομασία Il-10 το 1944. Την ίδια περίοδο ο Ιλιούσιν ολοκλήρωσε επίσης το αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης Il-8, που διέθετε το ίδιο κινητήρα με το Il-10 και μπορούσε να φέρει μεγαλύτερο φορτίο βομβών. Στις συγκριτικές δοκιμές που έλαβαν χώρα τον Απρίλιο του 1944 οι επιδόσεις του Il-8 αποδείχθηκαν όμως σαφώς υποδεέστερες σε σχέση με του Il-10. Το τελευταίο επικράτησε επίσης έναντι του προαναφερθέντος Su-6, παρόλο που εκφράστηκαν απόψεις που υποστήριζαν την ανωτερότητα του Sukhoi. Σε κάθε περίπτωση ορισμένα από τα πλεονεκτήματα του Il-10 σχετίζονται με τις τεχνικές ομοιότητες που είχε με το Il-2. Εν τέλει οι δοκιμές αποδοχής του Il-10 από την Αεροπορία ολοκληρώθηκαν με επιτυχία στις αρχές Ιουνίου 1944.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα πρώτα Il-10 εντάχθηκαν σε υπηρεσία με μονάδες εκπαιδεύσεως της Σοβιετικής Αεροπορίας τον Οκτώβριο του 1944. Τον Ιανουάριο του επόμενου έτους παρέλαβε αεροσκάφη η πρώτη μονάδα πρώτης γραμμής, συγκεκριμένα 78ο Αεροπορικό Σύνταγμα Εφόδου της Φρουράς, χωρίς όμως να λάβει μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις εξαιτίας της ημιτελούς εκπαίδευσης του προσωπικού του. Τρεις άλλοι σχηματισμοί εξοπλισμένοι με Il-10 κατάφεραν να λάβουν μέρος στις καταληκτικές πολεμικές επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη: πρόκειται για το 571ο Αεροπορικό Σύνταγμα Εφόδου (από τις 15 Απριλίου 1945) καθώς και το 108ο (από τις 16 Απριλίου 1945) και το 118ο Αεροπορικό Σύνταγμα Εφόδου της Φρουράς (στις 8 Μαΐου 1945). Περίπου δώδεκα αεροσκάφη χάθηκαν εξαιτίας των εχθρικών αντιαεροπορικών πυρών. ή προβλημάτων με τον κινητήρα, όμως το Il-10 φάνηκε πως είναι ένα επιτυχημένο σχέδιο. Επίσης ένα αεροσκάφος καταρρίφθηκε από γερμανικό μαχητικό Fw 190. Από την άλλη, ένα Il-10 του 118ου Συντάγματος κατέρριψε άλλο Fw 190 και πιθανώς προκάλεσε ζημιές σε ακόμη ένα. Στις 10 Μαΐου 1945, την επομένη της επίσημης λήξης του πολέμου στην Ευρώπη (Ημέρα της Νίκης), υπήρχαν 120 αξιόμαχα και 26 αχρηστευμένα Il-10 στις τάξεις της Σοβιετικής Αεροπορίας.
Μεταπολεμικά, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, το Il-10 ήταν το βασικό σοβιετικό αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης. Αποσύρθηκε από την πρώτη γραμμή το 1956. Την περίοδο εκείνη διεκόπησαν οι εργασίες ανάπτυξης νέων αεριωθουμένων θωρακισμένων αεροσκαφών εγγύς υποστήριξης όπως το Il-40 και η Αεροπορία στράφηκε στα μαχητικά-βομβαρδιστικά για την κάλυψη των σχετικών αναγκών. Το Il-10 και το Avia B-33, η παραλλαγή του που παραγόταν κατόπιν αδείας στη Τσεχοσλοβακία, έγιναν τα βασικά αεροσκάφη αυτού του είδους στις αεροπορίες των χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Από το 1949 έως το 1959 η Πολωνική Αεροπορία χρησιμοποίησε 120 Il-10 (συμπεριλαμβανομένων 24 UIl-10) και 281 B-33. Τα πολωνικά B-33 τροποποιήθηκαν ώστε να φέρουν δεξαμενές καυσίμων των 400 l κάτω από τις πτέρυγες τους. Από το 1950 έως το 1960, η Τσεχοσλοβακία χρησιμοποίησε 86 Il-10, συμπεριλαμβανομένων έξι UIl-10, καθώς και περίπου 600 B-33, στα 1949-1956 η Ουγγρική Αεροπορία χρησιμοποίησε 159 Il-10 και B-33, ενώ από το 1950 έως το 1960, η Ρουμανική Αεροπορία χρησιμοποίησε 14 Il-10 και 156 B-33. Η Βουλγαρία χρησιμοποίησε επίσης τέτοια αεροσκάφη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 παραδόθηκαν 93 Il-10 και UIl-10 στη Βόρεια Κορέα και έλαβαν μέρος στην πρώιμη φάση του Πολέμου της Κορέας. Αρχικά έδρασαν με επιτυχία εναντίον της αδύναμης αντιαεροπορικής άμυνας των δυνάμεων της Νότιας Κορέας, όμως στη συνέχεια υπέστησαν βαριές απώλειες σε αναμετρήσεις ενάντια σε μαχητικά της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ ενώ σημαντικές ήταν επίσης οι απώλειες που υπέστησαν στο έδαφος εξαιτίας βομβαρδισμών. Έπειτα από αρκετές εβδομάδες συνεχών επιχειρήσεων, παρέμειναν περίπου 20. Το καλοκαίρι του 1950 η Βόρεια Κορέα παρέλαβε περισσότερα αεροσκάφη από την ΕΣΣΔ. Οι Βορειοκορεάτες ισχυρίστηκαν ότι βύθισαν στις 22 Αυγούστου 1950 ένα πολεμικό πλοίο με Il-10, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.
Από το 1950 η Κινεζική Αεροπορία εξόπλισε δύο αεροπορικά συντάγματα με Il-10. Τον Ιανουάριο του 1955 έλαβαν μέρος σε επιχειρήσεις ενάντια στις δυνάμεις της Ταϊβάν. Παρέμειναν επιχειρησιακά μέχρι το 1972 όποτε και αντικαταστάθηκαν από αεριωθούμενα Nanchang Q-5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης
Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον
thumb|right|285px|Το μεγάλο [[κατοπτρικό τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου («τηλεσκόπιο Χούκερ» των 100 ιντσών), το μεγαλύτερο στον κόσμο από το 1917 μέχρι το 1948, με τη βοήθεια του οποίου ανακαλύφθηκε η διαστολή του Σύμπαντος.]]
Το Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον (Mount Wilson Observatory) είναι αστεροσκοπείο που βρίσκεται στην Κομητεία του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, 145 χλμ. βορειοδυτικά του Αστεροσκοπείου του Πάλομαρ. Πήρε το όνομά του από το Όρος Γουίλσον της οροσειράς Σαν Γκάμπριελ, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται. Το Αστεροσκοπείο στεγάζει δύο τηλεσκόπια σημαντικά για την ιστορία της αστρονομίας: το τηλεσκόπιο των 60 ιντσών (152,4 cm) και το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών (2,54 μέτρων, πάντα εννοείται η διάμετρος του κύριου κατόπτρου), το οποίο ήταν το μεγαλύτερο στον κόσμο από την κατασκευή του το 1917 μέχρι το 1948, οπότε ξεπεράστηκε από το διπλάσιας διαμέτρου τηλεσκόπιο του Πάλομαρ. Το Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον βρίσκεται σε υψόμετρο 1.742 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι πλάτος 34° 13΄ 29΄΄ βόρειο και μήκος 118° 3΄26΄΄ δυτικό.
Εξαιτίας του στρώματος αναστροφής που παγιδεύει την καπνομίχλη πάνω από το Λος Άντζελες, το όρος Γουίλσον έχει σταθερότερη ατμόσφαιρα από οποιαδήποτε άλλη τοποθεσία στη Βόρεια Αμερική, κάτι που το καθιστά ιδανικό για αστρονομικές παρατηρήσεις, ιδιαίτερα συμβολομετρικές. Η αυξημένη φωτορύπανση από την πόλη του Λος Άντζελες έχει περιορίσει την ικανότητα του αστεροσκοπείου για αστρονομική έρευνα πρώτης ποιότητας, αλλά παραμένει ένα παραγωγικό ερευνητικό κέντρο, με πολλά παλαιότερα και νέα επιστημονικά όργανα.
Το αστεροσκοπείο ξεκίνησε ως ιδέα και ιδρύθηκε από τον Τζορτζ Χέιλ, ο οποίος είχε ήδη κατασκευάσει το μεγαλύτερο διοπτρικό τηλεσκόπιο του κόσμου στο Αστεροσκοπείο Γιέρκς. Το «Ηλιακό Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον» χρηματοδοτήθηκε αρχικώς από το Ίδρυμα Κάρνετζι της Ουάσινγκτον το 1904.
Το τηλεσκόπιο των 60 ιντσών
Ο Τζορτζ Χέιλ δέχθηκε τη βάση του κατόπτρου των 60 ιντσών, που κατασκευάσθηκε στο υαλουργείο του Σεν Γκομπέν στη Γαλλία, το 1896 ως δώρο από τον πατέρα του, Γουίλιαμ. Το πάχος του ήταν 19,05 cm και ζύγιζε 862 κιλά. Ωστόσο μόλις το 1904 ο Χέιλ εξασφάλισε επαρκή χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Κάρνετζι για να κτίσει ένα αστεροσκοπείο που να το στεγάσει. Η διαμόρφωση του κατόπτρου άρχισε το 1905 και διάρκεσε δύο χρόνια. Η βάση στηρίξεως και το σώμα του τηλεσκοπίου κατασκευάσθηκαν στο Σαν Φραντσίσκο και μόλις που διασώθηκαν από τον ισχυρό σεισμό του 1906. Η μεταφορά των μερών του οργάνου στην κορυφή του βουνού ήταν ένα μεγάλο γεγονός για τα τεχνικά μέσα της εποχής εκείνης. Το τηλεσκόπιο λειτούργησε για πρώτη φορά στις 8 Δεκεμβρίου 1908. Μέχρι το 1917 ήταν και αυτό το μεγαλύτερο σε λειτουργία τηλεσκόπιο στον κόσμο.
Το 1992 το τηλεσκόπιο των 60 ιντσών εξοπλίσθηκε με ένα από τα πρώτα συστήματα προσαρμοστικών οπτικών, το Atmospheric Compensation Experiment (ACE). Το σύστημα αυτό βελτίωσε τη διακριτική ικανότητα του οργάνου από το 0,5 ως 1,0΄΄ σε 0,07΄΄.
Σήμερα το τηλεσκόπιο αυτό χρησιμοποιείται για το γενικό κοινό και είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο που χρησιμοποιείται για τέτοιο σκοπό.
Το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών (2,54 μέτρων)
thumb|right|Το κάτοπτρο των 100 ιντσών ανεβαίνει στο όρος Γουίλσον πάνω σε φορτηγό το 1917. Πριν ακόμα το τηλεσκόπιο των 60 ιντσών εγκατασταθεί, ο Χέιλ άρχισε τις ενέργειες για την κατασκευή ενός ακόμα μεγαλύτερου τηλεσκοπίου. ο Τζων Χούκερ στάθηκε ο κρίσιμος χρηματοδότης για αυτό, μαζί με τον Άντριου Κάρνετζι. Το υαλουργείο του του Σεν Γκομπέν επιλέχθηκε και πάλι για τη χύτευση μιας βάσεως κατόπτρου το 1906, την οποία ολοκληρωσε το 1908. Μετά από αρκετά προβλήματα με τη βάση αυτή, το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών ολοκληρώθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά στις 2 Νοεμβρίου 1917. Η βάση του κατόπτρου ζύγιζε αρχικώς πάνω από δύο τόνους και χρειάσθηκε πάνω από ένα έτος για να κρυώσει αρκετά αργά ώστε να μη ραγίσει.
Το νέο τηλεσκόπιο εξοπλίσθηκε το 1919 με ένα οπτικό αστρονομικό συμβολόμετρο που κατασκεύασε ο Άλμπερτ Μάικελσον, πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είχε ήδη χρησιμοποιήσει για να μετρήσει τους δορυφόρους του Δία. Ο Μάικελσον μπόρεσε να χρησιμοποιήσει το νέο όργανο για να προσδιορίσει τις ακριβείς διαμέτρους αστέρων όπως ο Μπετελγκέζ και αυτή ήταν η πρώτη φορά που μετρήθηκαν οι διαστάσεις ενός αστέρα. Ο Χένρι Νόρις Ράσελ ανέπτυξε το σύστημά του για την ταξινόμηση των αστέρων βασιζόμενος σε παρατηρήσεις με το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών.
Το 1935 η επαργύρωση του κατόπτρου αντικαταστάθηκε με επίστρωση αλουμινίου, που ανακλούσε 50% περισσότερο φως. Η νέα μέθοδος για την επίστρωση κατόπτρων τηλεσκοπίων δοκιμάσθηκε για πρώτη φορά στο παλαιότερο όργανο των 60 ιντσών.
left|thumb|250px|Εργάτες συναρμολογούν τον πολικό άξονα του τηλεσκοπίου των 100 ιντσών. Ο Έντγουιν Χαμπλ πραγματοποίησε τις κορυφαίες του παρατηρήσεις με το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών. Ανεκάλυψε ότι κάποια «νεφελώματα» ήταν στην πραγματικότητα γαλαξίες έξω από τον δικό μας. Με τη βοήθεια του Μίλτον Χιούμασον ο Χαμπλ διαπίστωσε ότι όλα σχεδόν τα φάσματα των μακρινών γαλαξιών ήταν μετατοπισμένα προς το ερυθρό, πράγμα που έδειχνε ότι το Σύμπαν διαστέλλεται.
Η τριακονταετής «βασιλεία» του τηλεσκοπίου αυτού ως του μεγαλύτερου στον κόσμο τελείωσε το 1948, όταν η κοινοπραξία του Καλτέκ με το Κάρνετζι ολοκλήρωσε το τηλεσκόπιο Χέιλ των 200 ιντσών στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ.
Η μελέτη των μακρινών γαλαξιών, σμηνών γαλαξιών κλπ., που κυριαρχεί περισσότερο σήμερα στην αστρονομική έρευνα, απαιτεί πιο σκοτεινούς ουρανούς από αυτούς στην ευρύτερη περιοχή του Λος `Αντζελες, εξαιτίας του προβλήματος με τη φωτορύπανση. Το 1986 το Ίδρυμα Κάρνετζι, που διοικούσε το αστεροσκοπείο, το μεταβίβασε στο μη κερδοσκοπικό σωματείο Mount Wilson Institute. Τότε το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών βγήκε από την ενεργό δράση, αλλά επαναλειτούργησε το 1992 και εξοπλίσθηκε με προσαρμοστικά οπτικά. Παραμένει ένα από τα πιο διακεκριμένα επιστημονικά όργανα του εικοστού αιώνα.
Το τηλεσκόπιο αυτό, με τη χρήση προσαρμοστικών οπτικών, έχει διακριτική ικανότητα 0,05΄΄.
Ηλιακά τηλεσκόπια
Υπάρχουν τρία ηλιακά τηλεσκόπια στο όρος Γουίλσον, τα δύο εκ των οποίων χρησιμοποιούνται σήμερα για έρευνα, αποκαλούμενα και ηλιακοί πύργοι εξαιτίας της κατασκευής τους. Ο πύργος των 18 μέτρων ολοκληρώθηκε το 1908, ενώ των 46 μέτρων το 1912. Το ηλιακό τηλεσκόπιο Σνόου, κατασκευής του 1904, χρησιμοποιείται για εκπαιδευτικού χαρακτήρα επιδείξεις. Τα ερευνητικά τηλεσκόπια πραγματοποιούν παρατηρήσεις ηλιοσεισμολογίας και άλλων μεταβολών στη φύση του Ηλίου.
Συμβολομετρία
Ο εξαιρετικά σταθερός αέρας πάνω από το όρος Γουίλσον είναι ιδανικός για συμβολομετρικές παρατηρήσεις, που χρησιμοποιούν πολλαπλά τηλεσκόπια για την επαύξηση κατά πολύ της διακριτικής ικανότητας (μεγέθυνση). Καθώς προαναφέρθηκε, ο Άλμπερτ Μάικελσον έκανε εδώ τις πρώτες μετρήσεις άλλων αστέρων στην ιστορία το 1919.
Το Υπέρυθρο Χωρικό Συμβολόμετρο (Infrared Spatial Interferometer, ISI) είναι μία διάταξη τριών τηλεσκοπίων των 165 cm που λειτουργούν στο μέσο υπέρυθρο. Τα όργανα αυτά κινούνται με ακρίβεια στην κορυφή του όρους Γουίλσον με τη μεταξύ τους απόσταση να μπορεί να φθάσει μέχρι τα 70 μέτρα, με αποτέλεσμα τη θεωρητική διακριτική ικανότητα ενός τηλεσκοπίου αυτής της διαμέτρου. Τα σήματά τους μετατρέπονται σε ραδιοσυχνότητες από ετερόδυνα κυκλώματα και στη συνέχεια συνδυάζονται ηλεκτρονικώς με τη χρήση τεχνικών που έχουν αναπτυχθεί στη ραδιοαστρονομία. Το ISI λειτουργείται από τμήμα του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ. Στη μέγιστη απόσταση (70 μέτρα) η διάταξη δίνει διακριτική ικανότητα 0,003 του δευτερολέπτου της μοίρας σε μήκος κύματος 11 μm. Στις 9 Ιουλίου 2003 το ISI κατέγραψε τις πρώτες του μετρήσεις στο μέσο υπέρυθρο.
Αντιστοίχως, η διάταξη CHARA (Center for High Angular Resolution Astronomy = Κέντρο Αστρονομίας Υψηλής Διακριτικής Ικανότητας) είναι ένα συμβολόμετρο από 6 τηλεσκόπια του 1 μέτρου που είναι διατεταγμένα κατά μήκος τριων αξόνων με μέγιστο διαχωρισμό 330 μέτρα. Οι ακτνίες του φωτός ταξιδεύουν μέσα από σωλήνες κενούς από αέρα και συνδυάζονται οπτικώς, πράγμα που απαιτεί ένα κτίσμα μήκους 100 μέτρων με κινούμενα κάτοπτρα για να διατηρείται το φως σε φάση καθώς η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της. Η CHARA λειτουγείται από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Τζώρτζια και άρχισε να χρησιμοποιείται από το 2002-2004. Στο υπέρυθρο η συνδυασμένη εικόνα μπορεί να διακρίνει γωνιακές λεπτομέρειες της τάξεως του 0,0005 του δευτερολέπτου της μοίρας.
Τα υπόλοιπα τηλεσκόπια
Το 1968 η πρώτη μεγάλης εκτάσεως επισκόπηση του ουρανού στο εγγύς υπέρυθρο (2,2 µm) έγινε από τους Τζέρι Νόιγκεμπάουερ και Ρόμπερτ Λέιτον με τη χρήση ενός ανακλαστήρα 157,5 cm δικής τους κατασκευής.
Κατάλογος ιατρικών γνωστικών πεδίων
thumb|150px|Το [[νευρικό σύστημα αποτελεί αντικείμενο μελέτης της νευρολογίας.]] 150px|thumb|Το [[πεπτικό σύστημα αποτελεί αντικείμενο μελέτης της γαστρεντερολογίας.]] 150px|thumb|Το [[Γυναίκα|γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα αποτελεί αντικείμενο μελέτης της γυναικολογίας.]] 150px|thumb|Η [[καρδιά αποτελεί αντικείμενο μελέτης της καρδιολογίας.]] 150px|thumb|Η [[Στοματική κοιλότητα|στοματική υγεινή αποτελεί αντικείμενο μελέτης της οδοντιατρικής.]] 150px|thumb|Η δομή του [[Κύτταρο|κυττάρου αποτελεί αντικείμενο μελέτης της κυτταρολογίας.]] 150px|thumb|Το [[αίμα και οι ιστοί που το παράγουν αποτελούν αντικείμενο μελέτης της αιματολογίας.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* * ιατρικων γνωστικων πεδιων
Παλάτι των Νορμανδών
Το Παλάτι των Νορμανδών, (Palazzo dei Normanni, ή βασιλικό ανάκτορο του Παλέρμο της Σικελίας. Ήταν η έδρα των βασιλέων της νήσου κατά τη Νορμανδική κυριαρχία και κατόπιν του Φρειδερίκου Β΄ και του γιου του Κορράδου Δ΄ των Χοενστάουφεν βασιλέων της Γερμανίας & Σικελίας. Υπηρέτησε έπειτα ως η κύρια έδρα της εξουσίας για τους ηγεμόνες της Σικελίας, που ακολούθησαν. Έγινε η ιδιωτική κατοικία των μετέπειτα Βουρβόνων βασιλέων της Σικελίας. Στην εποχή μας είναι η έδρα του Τοπικής Συνέλευσης της Σικελίας. Το κτήριο είναι η αρχαιότερη βασιλική κατοικία στην Ευρώπη.
Ιστορία
Το κτήριο στέκεται στο υψηλότερο σημείο του παλαιού κέντρου της πόλης, λίγο πιο επάνω από τις πρώτες εγκαταστάσεις των Καρχηδονίων, των οποίων υπολείμματα υπάρχουν στη βάση του.
Το πρώτο κτήριο, το al Qasr (το κάστρο) πιστεύεται, ότι ξεκίνησε τον 9ο αιώνα από τον εμίρη του Παλέρμο. Τμήματα αυτού του πρώτου κτηρίου είναι ακόμη ορατά στις θεμελιώσεις, όπου υπάρχουν τυπικές αραβικές αψίδες. Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν το 1072 τη Σικελία και κατέστησαν το Παλέρμο πρωτεύουσα του νέου βασιλείου της Σικελίας, το ανάκτορο επιλέχθηκε ως η κύρια κατοικία των ηγεμόνων. Οι Νορμανδοί βασιλείς μετέτρεψαν το πρώην Αραβικό παλάτι σε ένα συγκρότημα με πολλές λειτουργίες, κατοικίας και διοίκησης. Όλα τα κτήρια ήταν ενωμένα μεταξύ τους μέσω στοών και περιέκλειαν κήπους, σχεδιασμένους από τους καλύτερους κηπουρούς της μέσης Ανατολής. Το 1132 ο Ρογήρος Β΄ των Ωτβίλ πρόσθεσε το περίφημο Παλατινό Παρεκκλήσιο στο συγκρότημα.
Κατά τη βασιλεία των Χοενστάουφεν βασιλέων της Γερμανίας, το ανάκτορο διατήρησε τις διοικητικές του λειτουργίες και ήταν το κέντρο της Σχολής της Σικελίας στην ποίηση· ωστόσο σπάνια χρησιμοποιόταν ως μόνιμη κατοικία του ηγεμόνα, ιδιαίτερα κατά τη βασιλεία του Φρειδερίκου Β΄.
Οι Καπετίδες-Ανζού και οι βασιλείς της Αραγωνίας προτιμούσαν άλλες έδρες. Το ανάκτορο επέστρεψε στον διοικητικό του ρόλο κατά το 2ο ήμισυ του 16ου αι., όταν οι Ισπανοί κυβερνήτες το επέλεξαν ως κύρια κατοικία τους. Εκτέλεσαν σημαντικές ανακατασκευές με σκοπό της αντιπροσωπευτικές και τις στρατιωτικές ανάγκες τους, με τη δημιουργία ενός συστήματος προμαχώνων.
Τότε οι Βουρβώνοι της Ισπανίας έκτισαν πρόσθετα δωμάτια υποδοχής (την Ερυθρή αίθουσα, την Κίτρινη και την Πράσινη) και αναδόμησαν την αίθουσα του Ηρακλή, που πήρε το όνομά της από τις νωπογραφίες της με τον μυθολογικό αυτόν ήρωα. Από το 1946 το ανάκτορο έγινε η έδρα της Τοπικής Συνέλευσης της Σικελίας. Η δυτική πτέρυγα (με την Πόρτα Νουόβα) δόθηκε στον Ιταλικό στρατό και είναι η έδρα της Νότιας Στρατιωτικής Λεγεώνας. Κατά τη δεκαετία του 1960 το κτήριο έλαβε ολοκληρωμένες επισκευές υπό τη διεύθυνση του Ροζάριο Λα Ντούκα. Το παλάτι είναι επίσης η έδρα του Αστρονομικού Παρατηρητηρίου του Παλέρμο.
Το ανάκτορο περιέχει το Παλατινό Παρεκκλήσιο, που είναι το καλύτερο δείγμα του Βυζαντινο-Αραβο-Νορμανδικού ρυθμού, που επικράτησε τον 12ο αιώνα στη Σικελία. Τα εκθαμβωτικά ψηφιδωτά, η ξύλινη οροφή, που είναι επιτηδευμένα σκαλισμένη και ζωγραφισμένη και η ορθομαρμάρωση του κάτω μέρους των τοίχων και του δαπέδου, είναι εκλεπτυσμένης τέχνης. Το μεγαλύτερο μέρος του ανακτόρου επανοικοδομήθηκε και επαυξήθηκε την εποχή των Αραγωνέζων· έμειναν από την εποχή των Ωτβίλ κάποια τμήματα μόνο, όπως η Νορμανδική αίθουσα.
Η δομή του συγκροτήματος
Η βόρεια πτέρυγα αρχίζει από τη Νέα Είσοδο (Πόρτα Νουόβα) και εκτείνεται ως το Νορμανδικό κτήριο. Στο σημείο αυτό η βόρεια πτέρυγα συνεχίζεται προς το νότο, χωρισμένη σε δύο μέρη: τη δυτική πτέρυγα και την ανατολική. Ο εσωτερικός χώρος ανάμεσα στις δυο τελευταίες χωρίζεται από το Παλατινό Παρεκκλήσιο σε δύο αυλές. Δυτικά υπάρχει περίκλειστος κήπος και ανατολικά η πιάτσα ντελ Παρλαμέντο. Όλες οι πτέρυγες εφάπτονται και αποτελούν ένα ενιαίο συγκρότημα.
Προυδέντιος
Ζωή
Άσκησε τη δικηγορία με κάποια επιτυχία. Δύο φορές εξελέγη κυβερνήτης της επαρχίας του, ίσως στη γενέτειρα πόλη του, προτού ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ τον εγκαλέσει στο δικαστήριο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (πιθανόν γύρω στο 392 μ.Χ.) ο Προυδέντιος αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή για να ασπαστεί τον ασκητισμό, νηστεύοντας μέχρι το απόγευμα και απέχοντας εντελώς από το ζωικό φαγητό. Συνέθεσε ποιήματα, ύμνους και αμφιλεγόμενα έργα για να υπερασπιστεί τον καθολικισμό. Κατόπιν συγκέντρωσε τα χριστιανικά ποιήματα που γράφτηκαν την ίδια περίοδο, πρόσθεσε έναν πρόλογο σ' αυτά και τα δημοσίευσε περί το 405 μ.Χ.
Ποίηση
Ωστόσο, η αλληγορική Ψυχομαχία (Psychomachia) αποτελεί ένα σημαντικό έργο, επειδή ενσωματώνει στοιχεία από την ελληνική επική και την εσωτερική ψυχολογική σύγκρουση. Υπήρξε έμπνευση και ανεξάντλητη πηγή για την αλληγορική μεσαιωνική λογοτεχνία, η επίδραση στην οποία αναδεικνύει την πραγματική καλλιτεχνική της αξία. Στη μάχη μεταξύ καλού και κακού, ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη δύναμη της Λαγνείας. Με την Ομορφιά και την Ευχαρίστηση που την ακολουθούν και τα όπλα της από ροδοπέταλα και βιολέτες, κατορθώνει να εξουσιάσει το στρατό του καλού προτού υποκύψει στην τελευταία του ήττα.
Έργα
Τα έργα του Προυδέντιου περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές
Killing Is My Business... and Business Is Good!
Το Killing Is My Business... and Business Is Good! είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου Thrash Metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1985 από την "Combat Records".
Ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει σε τέσσερις διαφορετικές εκδόσεις. Η αρχική έκδοση της "Combat Records" παρουσιάζεται παρακάτω, αλλά λόγω πιέσεων από τον αρχικό συνθέτη του "These Boots", Λι Χέιζελγουντ, το συγκεκριμένο κομμάτι αφαιρέθηκε, δέκα χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του άλμπουμ. Το 1999, το "Killing Is My Business... and Business Is Good!" επανεκδόθηκε από την "Century Media", ενώ το 2002 κυκλοφόρησε μία έκδοση με τρία μπόνους κομμάτια, η οποία περιέχει τις ντέμο εκτελέσεις των "Last Rites / Loved to Deth", "Mechanix" και "The Skull beneath the Skin".
Ιστορία του δίσκου
Τον Απρίλιο του 1983, ο Ντέιβ Μαστέιν απολύθηκε από το συγκρότημα των Metallica και αντικαταστάθηκε από τον Κερκ Χάμμετ των Exodus. Ο Μαστέιν σχημάτισε τους Fallen Angels και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς γνώρισε τον μπασίστα Ντέιβ Έλεφσον, με τον οποίο σχημάτισαν τους Megadeth. Στο συγκρότημα εντάχθηκαν ο κιθαρίστας Γκρεγκ Χάντεβιντ και ο ντράμερ Ντιζόν Καράδερς. Στις 31 Δεκεμβρίου 1983, ο Μαστέιν αποφάσισε να αναλάβει και τα φωνητικά του συγκροτήματος και στις αρχές της νέας χρονιάς ηχογράφησαν ένα ντέμο με τα τραγούδια "Last Rites / Loved to Deth", "Mechanix" και "The Skull beneath the Skin".
Για μερικές ζωντανές εμφανίσεις, στους Megadeth εντάχθηκε ο κιθαρίστας των Slayer, Κέρι Κινγκ, ενώ λίγο αργότερα ο ντράμερ Γκαρ Σάμουελσον αντικατέστησε τον Λι Ράους. Το Νοέμβριο του 1984, οι Megadeth υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Combat Records" και τον επόμενο μήνα ο Κρις Πόλαντ ανέλαβε χρέη κιθαρίστα στο πλευρό του Ντέιβ Μαστέιν.
Στα τέλη του 1984, οι Megadeth έπαιξαν τις πρώτες τους συναυλίες στη Νέα Υόρκη, μαζί με τους Slayer και ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για τον πρώτο τους δίσκο στα "Indigo Ranch Studios" του Μάλιμπου της Καλιφόρνια. Οι ηχογραφήσεις διήρκεσαν μέχρι τον Ιανουάριο του 1985 μετά από πληρωμή 8.000 δολαρίων από την εταιρεία. Παρ' όλα αυτά, το συγκρότημα ξόδεψε το μισό μπάτζετ του σε ναρκωτικά, αλκοόλ και φαγητό με αποτέλεσμα να μην έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τον παραγωγό του άλμπουμ και να αναγκαστούν να κάνουν οι ίδιοι την παραγωγή. Στο δίσκο περιέχεται και η διασκευή στο "These Boots" της Νάνσι Σινάτρα, με διαφορετικούς στίχους, μία εκτέλεση η οποία θεωρήθηκε "αχρεία και επιθετική" από τον αρχικό συνθέτη ο οποίος απαίτησε να αφαιρεθεί από το δίσκο, με αποτέλεσμα οι εκδόσεις του από το 1995 και έπειτα να μην περιέχουν το κομμάτι, ενώ η έκδοση του 2002 περιέχει το τραγούδι με χαρακτηριστικό τόνο να ακούγεται στα λογοκριμένα σημεία. Το τραγούδι "Mechanix", είχε γραφτεί από τον Μαστέιν το διάστημα που ήταν μέλος των Metallica και μία εκτέλεση του με διαφορετικούς στίχους, υπάρχει στο κομμάτι "The Four Horsemen" από το δίσκο τους, "Kill 'Em All".
Ο δίσκος κυκλοφόρησε το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, με το συγκρότημα να περιοδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά μαζί με τους Exciter. Εκείνο το διάστημα, ο Μάικ Άλμπερτ αντικατέστησε τον Κρις Πόλαντ, ο οποίος επέστρεψε στο συγκρότημα τον Οκτώβριο του 1985.
Το "Killing Is My Business... and Business Is Good!" έλαβε θετικές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 3 αστέρια και το "Sputnik Music" 4 με άριστα το 5, αλλά είναι ο μοναδικός δίσκος του συγκροτήματος ο οποίος δεν κατάφερε να μπει στο Billboard 200.
Τραγούδια
1. Last Rites / Loved to Deth (Mustaine) - 4:38
2. '''Killing Is My Business... and Business Is Good!' (Mustaine)'' - 3:05
3. The Skull Beneath the Skin (Mustaine) - 3:46
4. These Boots (Hazlewood) - 3:44
Μουσείο Δασικής Ιστορίας Μαινάλου
Το Μουσείο Δασικής Ιστορίας του όρους Μαινάλου είναι μουσείο στο χωριό Χρυσοβίτσι αφιερωμένο στην ιστορία της βιομηχανικής επανάστασης στον αρκαδικό χώρο και στη σημασία του Μαίναλου στην ιστορία του τόπου, είτε ως κρυσφύγετο και ορμητήριο των Αρκάδων, είτε ως πάροχος πρώτων υλών, όπως η δασική ύλη.
Killing Is My Business... and Business Is Good!
Τραγούδια
5. Rattlehead (Mustaine) - 3:42
Μουσείο Δασικής Ιστορίας Μαινάλου
Το Χρυσοβίτσι υπήρξε μεγάλο υλοτομικό κέντρο. Το 1939 κατασκευάστηκε εδώ ένα μεγάλο εργοστάσιο ξυλείας το οποίο διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην οικονομία της Αρκαδίας. Σε αυτό το εργοστάσιο στεγάζεται το Μουσείο Δασικής Ιστορίας. Πρόκειται για έναν χώρο που ιχνηλατεί τα πρώτα βήματα της βιομηχανικής επανάστασης στον αρκαδικό χώρο. Στο μουσείο λειτουργούν εκθέσεις εργαλείων και πρακτικών υλοτόμησης και επεξεργασίας του ξύλου. Αναβιώνει έτσι μια ολόκληρη σελίδα της Αρκαδίας. Γίνονται επίσης περιβαλλοντολογικά σεμινάρια ευαισθητοποίησης του κοινού στο ζήτημα της προστασίας του δάσους και της ορθολογικής χρήσης των πρώτων υλών.
Killing Is My Business... and Business Is Good!
Τραγούδια
6. Chosen Ones (Mustaine) - 2:54
Μουσείο Δασικής Ιστορίας Μαινάλου
Πηγές
Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Killing Is My Business... and Business Is Good!
Τραγούδια
7. Looking Down the Cross (Mustaine) - 5:01
Μουσείο Δασικής Ιστορίας Μαινάλου
Πηγές
Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα
Killing Is My Business... and Business Is Good!
Τραγούδια
8. Mechanix (Mustaine) - 4:20
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Killing Is My Business... and Business Is Good!" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Megadeth Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Τιμολόλη
Η τιμολόλη είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται είτε από το στόμα είτε ως οφθαλμικές σταγόνες. Ως οφθαλμικές σταγόνες χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αυξημένης πίεσης μέσα στο μάτι, όπως στην οφθαλμική υπέρταση και το γλαύκωμα. Από το στόμα χρησιμοποιείται για υψηλή αρτηριακή πίεση, πόνο στο στήθος λόγω ανεπαρκούς ροής αίματος προς την καρδιά, για την πρόληψη περαιτέρω επιπλοκών μετά από καρδιακή προσβολή και για την πρόληψη ημικρανιών.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες με τις σταγόνες είναι ο ερεθισμός των ματιών. Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες από το στόμα περιλαμβάνουν κόπωση, αργό καρδιακό ρυθμό, κνησμό και δύσπνοια. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν την κάλυψη των συμπτωμάτων του χαμηλού σακχάρου στο αίμα σε άτομα με διαβήτη. Η χρήση δεν συνιστάται σε άτομα με άσθμα, μη αντιρροπούμενη καρδιακή ανεπάρκεια ή ΧΑΠ. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι ασφαλής για το μωρό. Η τιμολόλη είναι μη επιλεκτικός βήτα αναστολέας.
Η τιμολόλη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1968 και τέθηκε σε ιατρική χρήση το 1978 Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Η τιμολόλη διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 146ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από τέσσερις εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αιθέρες Κατηγορία:Θειαζόλες Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Οφθαλμολογία Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες
Παραδεισένια Οστά
Το Παραδεισένια Οστά (αγγλικά:The Lovely Bones) είναι μια κινηματογραφική δραματική ταινία υπερφυσικού θρίλερ του 2009 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Πίτερ Τζάκσον. Η ταινία είναι μια προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος του 2002 της Άλις Σιμπολντ, με πρωταγωνιστές τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ρέιτσελ Βάις, Στάνλεϊ Τούτσι, και Σίρσα Ρόναν. Η ταινία διαδραματίζεται το 1973, και ακολουθεί την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας η οποία δολοφονείται και η ψυχή της παρακολουθεί απο ένα συγκεκριμένο σημείο την οικογένειά της και καταλήγει να διχαστεί ανάμεσα στο να επιθυμεί εκδίκηση για τον δολοφόνο της και να επιτρέψει την οικογένειά της να προχωρήσει παραπέρα γενικά. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε απο το ίδιο τον Πίτερ Τζάκσον μαζί με την Φραν Γουόλς και την Φιλίπα Μπόγιενς, ενώ ένας απο τους εκτελεστικούς παραγωγούς της ταινίας ήταν και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Ζηλανδία και στην Πενσυλβάνια από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 2007.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 26 Δεκεμβρίου 2009 στην Νέα Ζηλανδία και κυκλοφόρησε ευρέως τον Ιανουάριο του 2010. Η ταινία έκανε άνοιγμα με 116,616 εκατομμύρια δολάρια, ενώ συνολικά απέφερε παγκοσμίως 93 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από τους κριτικούς. Η ταινία επαινέθηκε κυριώς για τα ειδικά εφέ, την σκηνοθεσία του Πίτερ Τζάκσον και τις ερμηνείες των Σίρσα Ρόναν και Στάνλεϊ Τούτσι, ενώ επικρίθηκε για την ιστορία της και το μήνυμα που προσπαθεί να μεταφέρει. Στην 82η Απονομή των βραβείων Όσκαρ προτάθηκε για ένα βραβείο: αυτό του Καλύτερου Β΄ Ανδρικού Ρόλου, για τον Στάνλεϊ Τούτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Τζάκσον
Κίμων του Στησαγόρα
Ο Κίμων του Στησαγόρα ή Κίμων ο Κοάλεμος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας διοργανωτής ιππικών αγώνων και ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αθήνα, ο οποίος στέφθηκε 3 φορές νικητής στο αγώνισμα του τέθριππου κατά τους 61ους (536 π.Χ.), 62ους (532 π.Χ.), και 63ους (528 π.Χ.), ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Η οικογένεια του ανήκε στην Αθηναϊκή φυλή των Φιλαϊδών, και ο ίδιος παρέλαβε τη διοίκηση της Αθηναϊκής αποικίας στην Καλλίπολη από τον Μιλτιάδη τον Πρεσβύτερο, ο οποίος ήταν ο θετός αδερφός του πατέρα του Κίμωνα, Στησαγόρα. Γιος του Κίμωνα ήταν ο Αθηναίος στρατηγός Μιλτιάδης (στρατηγός της μάχης του Μαραθώνα κατά τους Περσικούς πολέμους), ενώ ο εγγονός του ήταν ο διάσημος Αθηναίος πολιτικός Κίμων ο Μιλτιάδου.
Εμφανίζεται να του είχε αποδοθεί ο χαρακτηρισμός Κοάλεμος (ηλίθιος ) σύμφωνα με τον Πλούταρχο λόγω της αφέλειας του. Εξορίστηκε από την Αθήνα από τον τύραννο Πεισίστρατο για πολιτικούς λόγους, αλλά προσκλήθηκε πίσω καθώς δέχτηκε να του παραχωρήσει τη 2η νίκη του στους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου ο Πεισίστρατος εμφανίστηκε ως ο νικητής, μια και στις ιπποδρομίες νικητής δεν αναδεικνύονταν ο αναβάτης αλλά ο ιδιοκτήτης των αλόγων/αρμάτων. Ωστόσο όταν 4 χρόνια αργότερα κέρδισε στους ολυμπιακούς αγώνες για 3η φορά, και ενώ ο Πεισίστρατος είχε πλέον πεθάνει, οι γιοί του Πεισίστρατου ο Ιππίας και ο Ίππαρχος φοβήθηκαν την αυξανόμενη δημοτικότητα του Κίμωνα και του έστησαν ενέδρα δολοφονώντας τον.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως ο Κίμων θάφτηκε στην Κοίλη οδό έξω από την Αθήνα, απέναντι από το σημείο όπου θάφτηκαν τα άλογα με τα οποία είχε αναδειχτεί πολυολυμπιονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Στέρνες (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Στέρνες μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1997
Το 12ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1997 διοργανώθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από 14 ως 16 Φεβρουαρίου μαζί με τα αντίστοιχα: γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Στο πρόγραμμα επανήλθε το έπταθλο (60μ, 1000μ, 60μ εμπ, ύψος, μήκος, επί κοντώ, σφαίρα). Πρωταθλητής σύλλογος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για όγδοη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.