cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαντάμ Γκρε
Βιογραφία
Η Germaine Emilie Krebs γεννήθηκε το 1903 στο Παρίσι όπου σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική. Το 1937 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Serge Czerefkov ο οποίος την εγκατέλειψε λίγα χρόνια αργότερα μαζί με την νεογέννητη κόρη της Anne. Η καριέρα της ως σχεδιάστρια μόδας άρχισε το 1930 όταν μαθήτευσε, για ένα τρίμηνο, στον παριζιάνικο οίκο μόδας Premet. Το 1932 άνοιξε τον πρώτο οίκο μόδας της με την ονομασία Alex Couture και την επόμενη χρονιά μαζί με την φίλη της Juliette Barton τον οίκο Alix Barton στην Rue Mirosmesnil. Τελικά το 1934 άρχισε να σχεδιάζει στο δικό της εργαστήριο στην 83 Faubourg St. Honoré με το όνομα Alix. Οι δημιουργίες της παρουσιάστηκαν στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1939 και απέσπασαν το πρώτο βραβείο. Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1930 πούλησε τα δικαιώματα του να σχεδιάζει με το όνομα Alix και υιοθέτησε το Grès (από αναγραμματισμό του μικρού ονόματος του άντρα της). Το 1942 άνοιξε τον οίκο μόδας της στην l, rue de la Paix όταν το Παρίσι ήταν κάτω από γερμανική κατοχή. Παρόλο που ήταν Εβραία οι Γερμανοί της επέτρεψαν να λειτουργεί τον οίκο της με την προϋπόθεση να δημιουργεί τουαλέτες για τις γυναίκες των Γερμανών αξιωματούχων. Μετά την άρνησή της, έκλεισαν τον οίκο ο οποίος ξανάνοιξε μετά τον πόλεμο. Επέμεινε στην δημιουργία ενδυμάτων υψηλής ραπτικής σε μια εποχή μαζικής παραγωγής. Οι τουαλέτες της φτιάχνονταν με εργασία 300 ωρών. Οι πιέτες φτιάχνονταν με το χέρι και η κάθε μια είχε πλάτος ενός χιλιοστού. Συνέχιζε να δημιουργεί κατά τις δεκαετίες του 1950, 1960 και 1970. Συχνά επισκεπτόταν το Μουσείο Καλών Τεχνών όπου μελετούσε τα αρχαία ελληνικά αγάλματα όπου εμπνεόταν για τις δημιουργίες της. Το πρώτο της άρωμα Perfume Cabochard παρουσιάστηκε το 1959. Με την υπογραφή της παρουσιάστηκαν σειρές με μαντίλια και γραβάτες, επίσης σχεδίαζε κοσμήματα για τον Cartier. Το 1982 πούλησε τα δικαιώματα για τα αρώματα στους Beecham και επένδυσε τα χρήματα στον οίκο μόδας της. Τελικά αναγκάστηκε να πουλήσει τον οίκο της στον γάλλο επιχειρηματία Bernard Tapie το 1984. Τριά χρόνια αργότερα πουλήθηκε στον όμιλο εταιρειών του Jacques Esterel. Το 1987 ο οίκος χρεοκόπησε. Υφάσματα, τουαλέτες, πατρόν, αρχεία όλα καταστράφηκαν. Η  εταιρεία του Ιάπωνα επιχειρηματία Yagi Tsusho αγόρασε τον οίκο και η Grès με την κόρη της έφυγαν από το Παρίσι για να απομονωθούν. Πέθανε το 1993 σε ένα οίκο ευγηρίας πάμφτωχη αλλά ο θάνατός της ανακοινώθηκε το Δεκέμβριο του 1994.
Ο Οίκος Grès μετά την Grès
Ο Yagi Tsusho επέκτεινε τον οίκο και στην Ιαπωνία. Ο Lloyd Klein ανέλαβε την σχεδίαση των συλλογών στο Παρίσι στο διάστημα 1994-1997. Μέχρι το 2002 είχε αναλάβει ο σχεδιαστής Frederic Molenac, ο οποίος από το 1995 εργαζόταν στον οίκο. Το καλοκαίρι του 2002 ανέλαβε ο Ιάπωνας σχεδιαστής Koji Tatsuno.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές μόδας
Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας
Ο Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας (Robert II de Bourgogne, 1248 - 21 Μαρτίου 1306), μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1272 - 1306) και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Ο Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας ήταν τρίτος γιος και διάδοχος γιος και διάδοχος του Ούγου Δ΄ της Βουργουνδίας και της πρώτης συζύγου του Γιολάντας του Ντρε.
Ο Ροβέρτος ήταν ο πρώτος δούκας της Βουργουνδίας που κατάργησε την τακτική των προκατόχων του να παραχωρούν τμήματα του βασιλείου σε νεώτερους γιους ή κόρες, το κληροδότησε αδιαίρετο στον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του Ούγο Ε΄ της Βουργουνδίας. Ο αυτοκράτορας Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας παραχώρησε στον Ροβέρτο το δουκάτο του Ντωφινέ (1284). Ξέσπασε πόλεμος δυο ετών με τον βασιλιά της Γαλλίας για την κατοχή του δουκάτου που έληξε με την συμφωνία να πληρώσει ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας 20.000 λίβρες στον Ροβέρτο για να αποκηρύξει τα δικαιώματα του από το δουκάτο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή των Καπετιδών, νεώτερη κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ του Αγίου, βασιλιά της Γαλλίας και παιδιά τους ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλονίκης
Μάνφρεντ Βίνκελχοκ
Ο Μάνφρεντ Βίνκελχοκ (Manfred Winkelhock, 6 Οκτωβρίου 1951 - 12 Αυγούστου 1985) ήταν Γερμανός οδηγός αγώνων. Ήταν αδελφός του οδηγού αγώνων μοτοκρός Γιόαχιμ Βίνκελχοκ και πατέρας του Μάρκους Βίνκελχοκ ο οποίος συμμετείχε στη Φόρμουλα 1 σε ένα μόνον αγώνα, στο Γκραν Πρι Ευρώπης τη σεζόν 2007.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Βάιμπλινγκεν της πρώην Δυτικής Γερμανίας. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε τη σεζόν 1980, όμως τότε πήρε μέρος μόνο στο Γκραν Πρι Ιταλίας όπου αντικατέστησε το συμπατριώτη του Γιόχεν Μας στο μονοθέσιο της Άροους ο οποίος λίγο νωρίτερα είχε τραυματιστεί. Κανονικά στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε τη σεζόν 1982 με την ομάδα ATS BMW. Τις δυο επομενες σεζόν(1983 και 1984) τερμάτισε στους περισσότερους αγώνες μα την τελευταία και φαρμακερή σεζόν (1985) το μονοθέσιο σε ελάχιστες περιπτώσεις ήταν καλό κι έτσι είχε ελάχιστους τερματισμούς και αρκετά ατυχήματα. Ο τελευταίος αγώνας εκείνης της σεζόν στον οποίο έλαβε μέρος ο Βίνκελχοκ ήταν το Γκραν Πρι της πατρίδας του. Να πούμε πως εκείνη τη φαρμαεκρή σεζόν το άλλο μονοθέσιο της ATS BMW το οδηγούσε ο Ελβετός Μαρκ Σούρερ. Παράλληλα με τη συμμετοχή του στη Φόρμουλα 1 ο Βίνκελχοκ συμετείχε και σε κάποιους αγώνες ράλι.
Το μοιραίο ατύχημα
Στις 12 Αυγούστου 1985 ο Βίνκελχοκ κι ο Σούρερ βρέθηκαν στην πίστα Μόσπορτ Παρκ η οποία βρίσκεται στο Μπομανβίλ κοντά στο Τορόντο στην επαρχία Οντάριο του Καναδά όπου συμμετείχαν σε μια επίδειξη της Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Πόρσε. Στα πλάισια της επίδειξης αυτής, ο καθένας οδήγησε ένα αυτοκίνητο της εταιρείας. Όμως λίγο μετά την έναρξη της επίδειξης, στη 2η στροφή το αυτοκίνητο του Βίνκελχοκ ξέφυγε απ' την πορεία του κι έπεσε πάνω στον τοίχο έχοντας παρασύρει μαζί του κι εκείνο το οποίο οδηγούσε ο Σούρερ. Μόλις τα σωστικά συνεργεία τον απεγκλώβισαν απ' τα συντρίμμια του αυτοκινήτου του, τον μετέφεραν αρχικά στο ιατρικό κέντρο της πίστας και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο του Τορόντο, όπου διαπιστώθηκε πως ήταν σε κώμα κι έπρεπε να διασωληνωθεί. Το βράδυ εκείνης της ημέρας υπέκυψε στα τραύματά του κι έφυγε απ' τη ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Πολυφοίτης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολυφοίτης είναι γνωστός ένας πολεμιστής από τη Φρυγία που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων. Δεν είναι γνωστοί οι γονείς του, ούτε αν σκοτώθηκε στον πόλεμο. Ο Πολυφοίτης, που καταγόταν από την περιοχή ή πόλη Ασκανία της Φρυγίας, αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ν, στίχος 791). Μερικοί σχολιαστές της Ιλιάδας ταυτίζουν τον Πολυφοίτη με τον Περιφήτη, διότι στο Ξ 515 μνημονεύεται κάποιος «Περιφήτης» μαζί με τους ίδιους σχεδόν άνδρες.
Πηγές
Πολυφοιτης Πολυφοιτης
Καύκασος
thumb|250px|Δορυφορική εικόνα του Καυκάσου. Ο Καύκασος ή Καυκάσια όρη είναι οροσειρά στην Ευρασία, ανάμεσα στη Μαύρη και την Κασπία θάλασσα, στη περιοχή της Καυκασίας. Αποτελείται από δύο επιμέρους οροσειρές, το Μεγάλο Καύκασο, ο οποίος ξεκινά από την περιοχή του Σότσι (το οποίο φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014) και ακολουθώντας πορεία προς ανατολικά-νοτιοανατολικά φτάνει μέχρι την πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν το Μπακού, και το Μικρό Καύκασο, ο οποίος είναι παράλληλος στη μεγάλη οροσειρά, περίπου 100 χιλιόμετρα νότια. Το ψηλότερο βουνό της οροσειράς είναι το Ελμπρούς, στο Μεγάλο Καύκασο, με μέγιστο ύψος 5.645 μέτρα.
Γεωλογία
Ο Καύκασος σε μεγάλο βαθμό σχηματίστηκε ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης της αραβικής τεκτονικής πλάκας με την ευρασιατική, με την αραβική τεκτονική πλάκα να κινείται βόρεια προς την ευρασιατική τεκτονική πλάκα. Σε ολόκληρη η περιοχή συχνά λαμβάνουν χώρα ισχυροί σεισμοί που σχετίζονται με αυτή την κίνηση. Ο Μικρός Καύκασος από την άλλη είναι κυρίως ηφαιστειακής προέλευσης.
Αξιοσημείωτες κορυφές
Συχνά, το ψηλότερο βουνό της Ευρώπης αναφέρεται ότι είναι το Ελμπρούς (5.642 μέτρα), στην οροσειρά του Καυκάσου, αν και μερικές πηγές αναφέρουν ως ψηλότερο το Λευκό Όρος/Μον Μπλαν (4.810 μ.) στις Άλπεις ως το ψηλότερο. Η οροσειρά του Καυκάσου γενικά θεωρείται ότι ανήκει τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία. Ο Μεγάλος Καύκασος αποτελεί το πιο χρησιμοποιούμενο όριο ανάμεσα στις δύο ηπείρους. Οι ορειβάτες θεωρούν ότι το Ελμπρούς είναι το ψηλότερο βουνό της Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρά του Καυκάσου
Κατάλογος πόλεων της Ελλάδας
Ο κατάλογος των πόλεων της Ελλάδας περιλαμβάνει τους οικισμούς της Ελλάδας με μόνιμο πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Απογραφής του 2011, που διενήργησε η Ελληνική Στατιστική Αρχή.
Στον κατάλογο δεν αναφέρονται τα λεγόμενα προάστια, δηλαδή οι «οικισμοί ή περιοχές που βρίσκονται στην περιφέρεια μιας πόλης, μακριά από το κέντρο της», οι πληθυσμοί τους όμως περιλαμβάνονται στον αναφερόμενο πληθυσμό της πόλης. Για παράδειγμα, η Καλλιθέα είναι νότιο προάστιο της Αθήνας και ο πληθυσμός της, 100.641 κάτοικοι, περιλαμβάνεται στον πληθυσμό της Αθήνας ο οποίος αναφέρεται στον κατάλογο.
Παραπομπές
Ελλάδας
Διωγμός
Στην ιστορία, τη θρησκεία και την πολιτική επιστήμη, ο διωγμός (συνώνυμο: εκκαθάριση) αναφέρεται στην καθαίρεση ή την εκτέλεση ανθρώπων που θεωρούνται επικίνδυνοι από μια εξουσία, ένα άλλο οργανισμό, τους ηγέτες της ομάδες τους, ή την κοινωνία ως σύνολο. Μια ομάδα που αναλαμβάνει τέτοια προσπάθεια ονομάζεται διώκτης. Οι διωγμοί μπορεί να είναι ειρηνικοί ή βίαιοι. Οι ειρηνικοί διωγμοί αποτελούνται από μια απλή καθαίρεση από το αξίωμα, ενώ ο βίαιος διωγμός γίνεται με φυλάκιση, εξορία, ή φόνο των εκκαθαρισμένων.
Χαρακτηριστικά
Η σφαγή της Σαγκάης το 1927 και η Νύχτα των μεγάλων Μαχαιριών το 1934 όπου εκτελέστηκε μια ιδιαίτερη ομάδα μελών ενός πολιτικού κόμματος ονομάζονται κοινώς εκκαθαρίσεις. Οι μαζικές απελάσεις λόγω ρατσισμού και ξενοφοβίας όπως η απέλαση των Τατάρων της Κριμαίας (και πολλών άλλων εθνοτήτων στη Σοβιετική Ένωση) και ο εγκλεισμός Ιαπώνων στην Αμερική δεν θεωρούνται εκκαθαρίσεις.
Παρόλο που οι ξαφνικές και βίαιες εκκαθαρίσεις είναι αξιοσημείωτες, οι περισσότερες από αυτές δεν περιλάμβαναν άμεση εκτέλεση ή εγκλεισμό στη φυλακή. Ενδεικτικά, τέτοιες εκκαθαρίσεις ήταν: οι περιοδικές μαζικές εκκαθαρίσεις μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας και ηεκκαθάριση των Εβραίων και των πολιτικών αντιφρονούντων από το γερμανικό δημόσιο το 1933-1934. Ξεκινώντας το 1966 ως μέρος της Πολιτιστικής Επανάστασης, ο Μάο Τσετούνγκ και οι συνεργάτες του εκκαθάρισαν μεγάλο μέρος της ηγεσίας του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, παύοντας, μεταξύ άλλων, από τα καθήκοντα τους τον πρόεδρο της Λ.Δ. Κίνας Λιου Σαοτσί και τον τότε γενικό γραμματέα Τενγκ Σιαοπίνγκ. Στα Μαοϊκά κράτη οι ποινές ήταν συνήθως καταναγκαστικά έργα σε στρατόπεδα λαογκάι και εκτελέσεις. Ο Τενγκ Σιαοπίνγκ είναι γνωστός για την επάνοδο του σε ηγετικά αξιώματα μετά από επαναλαμβανόμενες διώξεις και εκκαθαρίσεις.
Εκκαθαρίσεις του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου, 1648-1650
Η πρώτη χρήση του όρου "εκκαθάριση" για πολιτικούς σκοπούς χρονολογείται στην Εκκαθάριση της Υπερηφάνειας επί Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου. Το 1648-1650, ο στρατός εκκαθάρισε τα τα μετριοπαθή μέλη της αγγλικής Μακράς Βουλής. Ωστόσο αργότερα έλαβαν χώρα και άλλοι διωγμοί υπό την Κοινοπολιτεία, συμπεριλαμβανομένου του διωγμού των μελών της Βουλής των Λόρδων. Αντεπαναστάτες, όπως οι βασιλόφρονες, διώχθηκαν. Επίσης διώχθηκαν και πιο ριζοσπάστες επαναστάτες όπως ο Ομαλυντήρες. Μετά την Αποκατάσταση, μερικοί δημοκρατικοί διώχθηκαν ενώ άλλοι έφυγαν για τη Νέα Αγγλία.
Σταλινική Σοβιετική Ένωση
Οι όροι διωγμοί και εκκαθάριση συνδέονται συχνά με τον Σταλινισμό. Επί Ιωσήφ Στάλιν, χιλιάδες άτομα φυλακίστηκαν στα Γκούλαγκ και πολλοί εκτελέστηκαν. Τα άτομα που εκκαθαρίστηκαν ήταν κουλάκοι, αρκετοί στρατιωτικοί, μέλη εθνοτικών μειονοτήτων, "δολιοφθορείς" και πολίτες που κατηγορήθηκαν για συνωμοσία κατά του Κομμουνισμού. Ο Στάλιν και ο Νικολάι Γιεζόφ ξεκίνησε τις πιο διαβόητες εκκαθαρίσεις του ΚΚΣΕ, την Μεγάλη Εκκαθάριση, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930.
Μεταπολεμική Γαλλία
Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας από τους Συμμάχους το 1944, οι αρχές της Ελεύθερης Γαλλίας και ιδιαίτερα μέλη της Γαλλικής Αντίστασης εκκαθάρισαν πρώην δοσιλόγους, τους λεγόμενους "βισυιστές". Σε νομικούς όρους ή διαδικασία ονομάστηκε "νόμιμη εκκαθάριση", γαλλ. épuration légale. Ανάλογες διώξεις και εκκαθαρίσεις έλαβαν χώρα σε κράτη που προέβησαν σε διαδικασίες αποκομμουνιστικοποίησης και αποναζιστικοποίησης.
Κομμουνιστική Κούβα
Μετά την Κουβανική Επανάσταση το 1959, ο Φιντέλ Κάστρο συχνά εκκαθάριζε πρόσωπα που συνδέονταν με το καθεστώς Μπατίστα. Οι εκκαθαρίσεις συχνά συνοδεύονταν από εκτέλεση. Στη συνέχεια ο Κάστρο έκανε μόνο περιοδικές εκκαθαρίσεις. Μια γνωστή εκκαθάριση έγινε το 1989, όταν ένας υψηλόβαθμος στρατηγός, ο Αρνάλντο Οτσόα, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε από το εκτελεστικό απόσπασμα με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών. Στις επόμενες δύο δεκαετίες οι εκκαθαρίσεις έγιναν λιγότερο κοινές.
Κίνα
Ορισμένοι παρατηρητές θεωρούν την εκστρατεία κατά της διαφθοράς υπό τον Σι Τσινπίνγκ ως διωγμό.
Βόρεια Κορέα
Οι βορειοκορεάτες ηγέτες Κιμ Ιλ-σουνγκ, Κιμ Γιονγκ-ιλ και Κιμ Γιονγκ-ουν εκκαθαρίζουν περιοδικά διαφόρους πολιτικούς αντιπάλους ή άτομα που τα θεωρούν ως απειλή για αυτούς, ξεκινώντας από την δεκαετία του 1950. Ο Ίλ-σουνγκ προέβη σε διωγμούς ατόμων που δεν ήθελαν την ανάρρηση του γιου του στην ηγεσία της χώρας. Ο γνωστότερος διωγμός είναι το Περιστατικό του Αυγούστου το 1956, όταν οι φιλοσοβιετικές και φιλοκινεζικές φράξιες Γιανάν του Εργατικού Κόμματος Κορέας προσπάθησε να καθαιρέσουν την Κιμ. Οι περισσότεροι που ενεπλάκησαν στις φράξιες εκτελέστηκαν, αλλά κάποιοι κατάφεραν να διαφύγουν στην ΕΣΣΔ ή την Κίνα. Ο Κιμ Γιονγκ-ιλ έκανε μερικές εκκαθαρίσεις, αλλά λιγότερες από αυτές που έκανε ο πατέρας και ο γιος του. Ο Κιμ Γιονγκ-ουν έχει εκκαθαρίσει διάφορους υψηλόβαθμους αξιωματούχους της κυβέρνησης του πατέρα του, όπως τον θείο του Τσανγκ Σουνγκ-τεκ.
Τουρκία
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, η τουρκική κυβέρνηση έχει απολύσει χιλιάδες εργαζομένοτουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι περισσότεροι εκκαθαρισμένοι στρατιώτες και δημόσιοι υπάλληλοι κατηγορήθηκαν για σχέσεις με το κίνημα Γκιουλέν. Λόγω των εκκαθαρίσεων, 50.000 υπάλληλοι (συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων δικαστών), απολύθηκαν και κρατούνται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διωγμός Κατηγορία:Πολιτική καταστολή Κατηγορία:Πολιτικές και πολιτισμικές εκκαθαρίσεις
Συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Δεκατέσσερις αθλητές από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής συμμετείχαν σε τρία αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Αρκετοί από τους συμμετέχοντες ήταν φοιτητές των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Πρίνστον.
Ο στίβος και η σκοποβολή ήταν τα πιο επιτυχημένα αθλήματα των Αμερικανών, που συνολικά είχαν 27 συμμετοχές σε 16 αγωνίσματα, με τις 20 από τις 27 να καταλήγουν σε μετάλλιο.
Νικητές
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέκτησαν την πρώτη θέση στον πίνακα μεταλλίων με έντεκα χρυσά, επτά ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια.
thumb|270px|Η ομάδα του [[Πανεπιστήμιο Πρίνστον|πανεπιστημίου Πρίνστον. Από αριστερά: Λέιν, Τζέιμισον, Τάιλερ και Γκάρετ.]]
250px|thumb|right|Αθλητές από την αποστολή των [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Ηνωμένων Πολιτειών.]]
Αποτελέσματα ανά άθλημα
thumb|200px|Ο [[Τζέιμς Κόνολι]] thumb|200px|Ο [[Ρόμπερτ Γκάρετ]] thumb|200px|Ο [[Έλερι Κλαρκ]] thumb|200px|Ο [[Τόμας Μπερκ]]
25px Κολύμβηση
Ο Γκάρντνερ Ουίλιαμς συμμετείχε σε δύο αγωνίσματα, χωρίς όμως να καταφέρει να διακριθεί.
25px Σκοποβολή
Οι αδελφοί Πέιν πήραν μέρος στο αγώνισμα με στρατιωτικό πιστόλι, κερδίζοντας τις δύο πρώτες θέσεις. Έγιναν έτσι τα πρώτα αδέλφια που τερμάτισαν στην πρώτη και τη δεύτερη θέση στο ίδιο αγώνισμα. Ο Σάμνερ Πέιν συμμετείχε επίσης στο αγώνισμα με ελεύθερο πιστόλι, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.
25px Στίβος
Η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών κέρδισε εννέα χρυσά, έξι ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια σε δώδεκα αγωνίσματα στίβου.
Πηγές
Ηνωμενες Πολιτειες 1896
Ποντέας
Πηγές
Ποντεας
Βίρνα Λίζι
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον Οτέλο Τόζο στην ταινία Desiderio 'e sole (1954). μικρογραφία|260x260εσ|Στην ταινία La donna del giorno με τον Φραντσέσκο Μασέλι (1956) μικρογραφία|260x260εσ|Στην ταινία Il mondo dei miracoli (1959) με τον Ζακ Σερνά Η Βίρνα Λίζι (ιταλικά: Virna Lisi, 8 Νοεμβρίου 1936 - 18 Δεκεμβρίου 2014 ) ήταν βραβευμένη Ιταλίδα ηθοποιός. Στη μακροχρόνια καριέρα της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση είχε συμμετάσχει σε πάνω από 100 παραγωγές και έχει κερδίσει μεταξύ άλλων βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών.
Τα πρώτα χρόνια
Η Λίζι γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1936 στην Ανκόνα, το πραγματικό της όνομα ήταν Βίρνα Πιεραλίζι. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία της στην υποκριτική από τα εφηβικά της χρόνια, όταν την ανακάλυψαν δυο παραγωγοί (Αντόνιο Φερίνιο και Έτορε Πέσε) από τη Νάπολη. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στην ταινία La corda d'acciaio (1953). Τα πρώτα χρόνια συμμετείχε κυρίως σε μιούζικαλ, όπως τα E Napoli canta (1953) και Questa è la vita (1954, δίπλα στο δημοφιλή κωμικό Τοτό). Παρά τις ερμηνευτικές της ικανότητες σύντομα τυποποιήθηκε σε ρόλους που προέβαλαν και στηρίζονταν περισσότερο στη φυσική ομορφιά παρά στο ταλέντο της, όπως οι ταινίες Le diciottenni και Lo scapolo γυρισμένα και τα δυο το 1955. Υπήρξαν φυσικά και πιο απαιτητικές ερμηνευτικά παραγωγές όπως τα La Donna del Giorno (1956), Eva (1962) και Romolo e Remo (1961). μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Στιβ Ριβς στην ταινία Ρέμος και Ρωμύλος (1961)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον Ραϊμόντο Βιανέλο στην ταινία Il giorno più corto (1962) μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Γκαστόνε Μοσκίν στην ταινία Κυρίες και κύριοι (1966)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Σον Κόνερι στη Ρώμη (1968)]] Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κάνει το θεατρικό της ντεμπούτο εμφανιζόμενη στο Piccolo Teatro di Milano στην παράσταση I giacobini. Στη δεκαετία του 1960 κάνει κυρίως κωμωδίες στο σινεμά και συμμετέχει σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές. Στην τηλεόραση εμφανίζεται σε μια διαφήμιση οδοντόπαστας με ένα σλόγκαν που έγινε ατάκα στην Ιταλία : "con quella bocca può dire ciò che vuole" (μ’ αυτό το στόμα μπορείς να πεις ό,τι θέλεις).
Χόλιγουντ
Οι παραγωγοί του Χόλιγουντ έψαχναν για ένα νέο πρόσωπο στο στυλ της Μέριλιν Μονρόε και έτσι της δόθηκε η ευκαιρία να κάνει το αμερικάνικο ντεμπούτο της στο ρόλο μιας προκλητικής ξανθιάς γαλανομάτας καλλονής στην κωμωδία How to Murder Your Wife (1965) δίπλα στον Τζακ Λέμον. Ακολούθησε το φιλμ Not with My Wife, You Don't! (1966, ελλ. τίτλος "Ε, όχι και με τη γυναίκα μου!") με συμπρωταγωνιστή τον Τόνι Κέρτις και το Assault on a Queen (1966) δίπλα στον Φρανκ Σινάτρα. Πρωταγωνίστησε ακόμα σε δυο ταινίες με παρτενέρ τον Άντονι Κουίν The Secret of Santa Vittoria και The 25th Hour (ελλ. τίτλος "Η 25η ώρα").
Επιστροφή στην Ευρώπη
Στις αρχές της δεκαετίας του '70 αποφασίζει να αποτραβηχτεί προσωρινά προκειμένου να αφοσιωθεί στη οικογένειά της. Προς τα τέλη της δεκαετίας επιστρέφει και συμμετέχει τακτικά σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές έκτοτε. Το 1994 ερμηνεύει την Αικατερίνη των Μεδίκων στην ταινία εποχής Βασίλισσα Μαργκό και κερδίζει το Σεζάρ ερμηνείας, το βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο (ιταλικά Όσκαρ) καθώς και το αντίστοιχο βραβείο του Φεστιβάλ των Κανών.
Θάνατος
Η ηθοποιός απεβίωσε στις 18 Δεκεμβρίου 2014 σε ηλικία 78 ετών. Ένα μήνα νωρίτερα είχε ανακαλύψει ότι έπασχε από καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατάλογος έργων του Καναλέττο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Καναλέττο.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Δάφνη Σκούρα
Η Δάφνη Σκούρα (15 Νοεμβρίου 1925 - 2 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα με καταγωγή τη Στερεά Ελλάδα και Μικρασιάτισσα μητέρα. Σπούδασε υποκριτική στη Σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη και ακολούθως στο Εθνικό Θέατρο. Συνεργάστηκε με πολλά από τα μεγάλα ονόματα της θεατρικής σκηνής, όπως τους Νίκο Χατζίσκο, Βασίλη Διαμαντόπουλο, Μίμη Φωτόπουλο, Λυκούργο Καλλέργη, Μάνο Κατράκη κ.α. Υπήρξε παντρεμένη με τον αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και δικηγόρο Ευάγγελο Μαχαίρα επί 57 έτη. Πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές. Στη διάρκεια της Κατοχής, συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ενώ ήταν μέλος της «Νεολαίας Λαμπράκη». Παράλληλα, συμμετείχε ενεργά στο φιλειρηνικό κίνημα.
Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Ο Ζαν-Πoλ Σαρτρ (γαλλικά: Jean-Paul Charles Aymard Sartre), (21 Ιουνίου 1905 - 15 Απριλίου 1980) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης, κριτικός και πολιτικός ακτιβιστής, ο κυριότερος εκπρόσωπος του φιλοσοφικού υπαρξισμού και φαινομενολογίας, καθώς και υποστηρικτής της πολιτικής θεωρίας του Μαρξισμού. Θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι πρέπει να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και ο ίδιος υπήρξε ένας εσωτερικά στρατευμένος καλλιτέχνης (όχι όμως και στρατευμένος από κάποιο κράτος ή καθεστώς) στηρίζοντας τις αριστερές πολιτικές επιλογές του με τη ζωή του και το έργο του. Στις δυτικές χώρες του ασκήθηκε έντονη κριτική για την υποστήριξη του προς τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις της εποχής, όπως αυτές του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα, του Μάο στην Κίνα, καθώς και των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη, αλλά και εντός της Γαλλίας για την υποστήριξη των Αλγερινών επαναστατών έναντι των γαλλικών στρατευμάτων κατά τον πόλεμο της Αλγερίας. Για τη στάση του αυτή έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του.
Ο Σαρτρ είναι επίσης γνωστός για την ανοικτή σχέση που διατηρούσε με τη διάσημη θεωρητικό του φεμινισμού και φιλόσοφο-μυθιστοριογράφο, Σιμόν ντε Μποβουάρ. Αχώριστοι πάνω από μισό αιώνα και οι δύο μαζί αμφισβήτησαν τις κοινωνικές και πολιτισμικές συμβάσεις του περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσαν, το οποίο θεωρούσαν μεγαλοαστικό και ρηχό (μπουρζουά) ως προς τον τρόπο ζωής και σκέψης. Η σύγκρουση μεταξύ της καταδυναστευτικής, και πνευματικά καταστροφικής, συμμόρφωσης με το κατεστημένο, και η αναζήτηση του αυθεντικού τρόπου του υπάρχειν αποτέλεσε την κύρια θεματολογία της πρώιμης περιόδου του Σαρτρ. Αυτήν αποτύπωσε στο κύριο φιλοσοφικό του έργο με τίτλο Το είναι και το μηδέν (L'Être et le Néant) το οποίο εκδόθηκε το 1943, ενώ άλλα σημαντικά φιλοσοφικά έργα του αποτελούν το Ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός (L'existentialisme est un humanisme) του 1946, και η Κριτική της διαλεκτικής λογικής (La Critique de la raison dialectique) του 1960.
Αποστρεφόταν τις επίσημες τελετές και τα αξιώματα και γι' αυτό τον λόγο, το 1964, αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, αναφέροντας πως ένας συγγραφέας δεν πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να μετατραπεί σε θεσμό. Το έργο του εξακολουθεί να επηρεάζει και να αποτελεί αντικείμενο μελέτης των κοινωνιολογίας, κριτικής θεωρίας, μετα-αποικιοκρατισμού και λογοτεχνικής ανάλυσης.
Τα πρώτα χρόνια
Παρόλο που προσπάθησε να φύγει αμέσως στο εξωτερικό ως διδάσκων, πρωτοδιορίστηκε στη Χάβρη και αργότερα δίδαξε στη Λαν (Laon). Η επαφή του με τους μαθητές θα είναι ζεστή και ειλικρινής από την πρώτη στιγμή, θα του κληροδοτήσει την αγάπη προς την εφηβεία και θα επιτείνει την τάση του προς την αντίδραση. Μεταξύ 1933-34 μετακινήθηκε στο γαλλικό ινστιτούτο του Βερολίνου, αντικαθιστώντας τον Αρόν, και είχε τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με τη φαινομενολογία του Χούσερλ. Το 1937, μετατέθηκε στο Κολλέγιο του Νεϊγί στο Παρίσι και σημείωσε την πρώτη λογοτεχνική επιτυχία του με τη "Ναυτία" (1938).
Ο πόλεμος
thumb|120px|Πρωτοσέλιδο άρθρο του Σαρτρ στην εφημερίδα Le CombatΣτο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κατατάχτηκε στην υπηρεσία μετεωρολογίας του στρατού και συνελήφθη αιχμάλωτος ανήμερα των γενεθλίων του, στις 21 Ιουνίου 1940. Εγκλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία από όπου μπόρεσε να διαφύγει μόνο με ψευδείς ιατρικές βεβαιώσεις. Εκεί θα διαμορφώσει την άποψη ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ατομιστής αλλά έχει χρέος στην κοινωνία. Μετά την αποφυλάκισή του, τίθεται πλέον υπέρ της στρατευμένης τέχνης και διανόησης και έτσι συμμετέχει στο αντιστασιακό δίκτυο «Σοσιαλισμός και ελευθερία» («Socialisme et liberté»).
Η δόξα
Ο Σαρτρ έχει ήδη γίνει διάσημος: απολαμβάνει εξαιρετική επιτυχία και κυριαρχεί στα γαλλικά γράμματα. Ιδρύει το περίφημο λογοτεχνικό περιοδικό "Μοντέρνοι καιροί" (Les Temps modernes), όπου γράφουν, εκτός από τον ίδιο, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ο Μερλώ-Ποντύ και ο Ρεϊμόν Αρόν και διαδίδει τις ιδέες του μέσα από αυτό. Στο εκδοτικό σημείωμα του πρώτου τεύχους μάλιστα θέτει το θέμα της ευθύνης των διανοούμενων καθώς και της στρατευμένης λογοτεχνίας.
Η δημοτικότητα που απολαμβάνει είναι τεράστια: όταν στις 29 Οκτωβρίου 1945 προσκαλείται από ένα σύλλογο σε μία μικρή αίθουσα του Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε για να κάνει διάλεξη με τίτλο "Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός" ("L'existentialisme est un humanisme") συνωστίζεται τόσος κόσμος, που επικρατεί το τέλειο πανδαιμόνιο. Ο υπαρξισμός έχει πλέον γίνει μόδα.
Αριστερά και πολιτικοποίηση
μικρογραφία|Ο Σαρτρ μαζί με την [[Σιμόν ντε Μποβουάρ στο Πεκίνο, 1955]] Αριστερός, αλλά αντίθετος με τις σταλινικές μεθόδους, για να υποστηρίξει τις απόψεις του δε θα διστάσει να συμμετάσχει στην ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος με την ονομασία "Rassemblement démocratique révolutionnaire" (Επαναστατική Δημοκρατική Συσπείρωση). Το κόμμα δε θα έχει καμία εκλογική επιτυχία και ο Σαρτρ θα παραιτηθεί τον Οκτώβριο του 1949.
Τοποθετείται κατά του πολέμου της Ινδοκίνας και ασκεί έντονη κριτική στην ιμπεριαλιστική τακτική των Η.Π.Α.. Ο πόλεμος της Κορέας και η έντονη καταστολή μιας διαδήλωσης του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας τελικά τον εξωθούν να υποστηρίξει πλέον ανοικτά το τελευταίο. Προεδρεύει στη Γαλλοσοβιετική ένωση και γίνεται μέλος του Παγκοσμίου συμβουλίου Ειρήνης. Η απόφασή του αυτή θα τον αποξενώσει από τον Καμύ γιατί σε αντίθεση με το μέχρι τότε φίλο του, ο Σαρτρ θεωρεί ότι τα "σταλινικά εγκλήματα" δεν είναι σημαντικός λόγος για να παραιτηθεί από την επαναστατική στράτευσή του. Θα αναθεωρήσει το φθινόπωρο του 1956, μετά τη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία και θα αποχωρήσει από το Κ.Κ.Γ. δίνοντας την πολύκροτη συνέντευξη της 9/11 στην εφημερίδα "L'Express".
Στρατευμένος μέχρι τέλους
Κατά τη δεκαετία του '60, το φιλοσοφικό ρεύμα του υπαρξισμού θα αρχίσει να υποχωρεί μπροστά στις νέες θεωρίες του δομισμού, που μειώνουν τη σημασία της ελευθερίας του ατόμου δίνοντας περισσότερο βάρος στις περιβάλλουσες δομές. Εκείνη την περίοδο ο Σαρτρ είναι απορροφημένος από τη μελέτη του λογοτεχνικού 19ου αιώνα και κυρίως του αγαπημένου του Φλωμπέρ.thumb|250px|Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ με την [[Σιμόν ντε Μποβουάρ και τον Τσε Γκεβάρα σε συνάντηση το 1960 στην Κούβα]]
Το 1964, προς έκπληξη της παγκόσμιας κοινής γνώμης αλλά παραμένοντας πιστός στις απόψεις που τον είχαν οδηγήσει παλαιότερα στην άρνηση παρασημοφόρησης από τo γαλλικό Τάγμα της τιμής (Légion d'honneur) (1945) και στην απόρριψη έδρας στο Κολλέγιο Γαλλίας (Collège de France), ο Σαρτρ αρνείται το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Θεωρεί ότι αν το αποδεχόταν, θα δέσμευε την ελευθερία του. Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ ήταν εκ πεποιθήσεως αντίθετος προς πάσαν ιδέαν ανταμοιβής. Η άρνηση του Σαρτρ προκάλεσε αναστάτωση και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από τον πνευματικό κόσμο. Γεγονός είναι πάντως ότι στην καθιερωμένη επίσημη τελετή των βραβείων Νόμπελ, το Δεκέμβριο του 1964, ο Γάλλος υπαρξιστής φιλόσοφος, πολιτικός στοχαστής και μυθιστοριογράφος ήταν απών. Σε επιστολή του προς τη Σουηδική Ακαδημία δήλωσε ότι αρνείται οποιαδήποτε διάκριση από οποιοδήποτε ίδρυμα.
Ο Σαρτρ συνεχίζει να προκαλεί όταν προεδρεύει μαζί με τον Μπέρτραντ Ράσελ στο "δικαστήριο Ράσελ", ένα φανταστικό αυτοδιορισμένο δικαστήριο, αποτελούμενο από διανοούμενους διαφόρων εθνικοτήτων, με κατηγορητήριο κατά της Αμερικής για εγκλήματα πολέμου στο Βιετνάμ.
Συμμετέχει ενεργά στα γεγονότα του Μάη του '68 στους δρόμους, στα αμφιθέατρα καθώς και στα μέσα ενημέρωσης. Παίρνει συνέντευξη από τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ για το περιοδικό le Nouvel Observateur, προσφέροντάς του την ευκαιρία να εξηγήσει καλύτερα το κίνημα του Μάη.
Μετά τα ιστορικά γεγονότα του Μάη του '68, ο Σαρτρ προσεγγίζει με συμπάθεια την Ακροαριστερά και συναναστρέφεται με Μαοϊκούς,τους οποίους δήλωσε ότι στηρίζει στον αγώνα τους. Όλη αυτή η ιστορία είχε ξεκινήσει με τη διαφωνία του σε ορισμένα θέματα με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και έτσι είδε με συμπάθεια την προσπάθεια των Μαοϊκών, καθώς ήταν οι μόνοι κομμουνιστές που διαφοροποιούνταν από την επίσημη γραμμή των υπόλοιπων κομμουνιστικών κομμάτων ανά τον κόσμο. Μετά από χρόνια δήλωσε ότι ήταν και παραμένει Αναρχικός,άγνωστο από πότε. thumb|left|Ο τάφος του Σαρτρ και της ΜπωβουάρΚαταπονημένος από τις πνευματικές και σωματικές υπερβολές - πίνει, καπνίζει, λαμβάνει ναρκωτικές ουσίες- το Μάρτιο του 1972 έχει ένα σοβαρό επεισόδιο που τον αφήνει σχεδόν τυφλό και τον υποχρεώνει να υποταχθεί στο τέλος του παραγωγικού του έργου. Παρόλα αυτά προσλαμβάνει ως γραμματέα τον Μπενύ Λεβί, ένα νεαρό στέλεχος μαοϊστικής νεολαίας που θα εκδώσει τις συζητήσεις που είχε μαζί με το φιλόσοφο και το Φιλίπ Γκαβί σε βιβλίο.
Εξακολουθεί να επεμβαίνει στη δημόσια ζωή για διαφορετικά θέματα που του κεντρίζουν κατά καιρούς την προσοχή και τον πείθουν ότι αξίζουν υποστήριξης: επισκέπτεται τον Αντρέα Μπάαντερ (ηγετικό μέλος της Ρ.Α.Φ.), την Πορτογαλία κατά τη διάρκεια της επανάστασης των γαρυφάλλων, υπογράφει δηλώσεις και διοργανώνει συναντήσεις για την απελευθέρωση Σοβιετικών αντιφρονούντων, ζητάει από το Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν να δεχθεί τους πρόσφυγες από την Ινδοκίνα και γράφεται στην επιτροπή υποστήριξης του Αγιατολάχ Χομεϊνί. Προς το τέλος της ζωής του, επιδεικνύει ένα έντονο ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, ανεξάρτητο από πολιτικούς συσχετισμούς.
Πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1980 σε ηλικία 75 ετών στο Παρίσι από πνευμονικό οίδημα. Στην κηδεία του, που έγινε στις 19 Απριλίου 1980, συνέρρευσαν 50.000 άνθρωποι για να τιμήσουν τελευταία φορά το μεγάλο φιλόσοφο. Η τελευταία κατοικία του Σαρτρ και της συντρόφου του, Σιμόν ντε Μπωβουάρ, βρίσκεται στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς στο Παρίσι.
Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης
Ιστορία
Ως μέρος της Βρετανικής Μαλαισίας, η Σιγκαπούρη αρχικά χρησιμοποίησε τη Μαλαϊκή ώρα, η οποία ήταν 7 ώρες και 30 λεπτά μπροστά από τον GMT.
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Ο υπαρξισμός
Ενώ άλλοι φιλόσοφοι θεωρήθηκαν θεμελιωτές του υπαρξισμού, ο Σαρτρ ήταν αυτός που τον έφερε στο προσκήνιο και δημιούργησε το ομώνυμα γαλλικό κίνημα, υποστηρίζοντας και εικονογραφώντας τις ιδέες του με πληθώρα έργων από διαφορετικά λογοτεχνικά είδη. Ο Υπαρξισμός (existentialisme) είναι το κίνημα της σκέψης που προέβαλε την ύπαρξη (existence) σε αντιπαραβολή και αντίθεση με την ουσία (essence). Η τελευταία αντιμετωπίστηκε ως απατηλό δημιούργημα του φιλοσοφικού στοχασμού που παρέβλεπε μέχρι τότε το άμεσο και οδυνηρό δεδομένο της ύπαρξης. Ο Σαρτρ ανέφερε χαρακτηριστικά με παιγνιώδες ύφος στα γαλλικά «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας» («L’existence précède l’essence»).
Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης
Ιστορία
Μετά την Ιαπωνική κατοχή, η Μαλαισία υιοθέτησε την ώρα Τόκιο στην GMT+9 στις 15 Φεβρουαρίου του 1942. Αν και οι επίσημες συναντήσεις γίνονταν σύμφωνα με την ώρα Τόκιο ήταν κοινή πρακτική να κρατώνται δύο διαφορετικές ώρες: η ώρα πριν τη κατοχή στο σπίτι και η ώρα Τόκιο στα προσωπικά ρολόγια.
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την επιστροφή της Μαλαισίας στη Βρετανία, η Σιγκαπούρη επανήλθε στη προπολεμική ζώνη ώρας.
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Κριτική
Κάποιοι φιλόσοφοι θεωρούν πως οι θέσεις του Σαρτρ είναι αλληλοσυγκρουόμενες, συγκεκριμένα αναφέρουν πως ο Σαρτρ στηρίζεται σε επιχειρήματα μεταφυσικού τύπου παρότι ο ίδιος ισχυρίζεται πως οι φιλοσοφικές θεωρήσεις του αγνοούν τη μεταφυσική, και πως η φιλοσοφία του δεν αποτελούσε τίποτα άλλο παρά επίδειξη.
Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης
Θερινή ώρα στη Σιγκαπούρη
Αν και η Σιγκαπούρη προς το παρόν δεν χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα κατά την παραδοσιακή έννοια του όρου λόγω της τροπικής τοποθεσίας, μια μορφή θερινής ώρας, χρησιμοποιώντας μια μετατόπιση 20 λεπτών, εισήχθη σε ετήσια βάση από το Νομοθετικό Συμβούλιο των Οικισμών των Στενών 1933, ενώ μια προηγούμενη προσπάθεια εγκαταλείφθηκε το 1920. Αυτή η μετατόπιση εγκρίθηκε επίσημα ως πρότυπο στη Σιγκαπούρη το 1936 και το 1941 η μετατόπιση αυξήθηκε σε 30 λεπτά, όπως και στη πρόταση του 1920.
Μαλαισιανή τυποποίηση
Το 1981, η Μαλαισία αποφάσισε να τυποποιήσει την ώρα σε όλη την επικράτειά της στην ενιαία UTC+08:00. Η Σιγκαπούρη αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμά τους, επικαλούμενη επιχειρηματικά και ταξιδιωτικά προγράμματα. Η αλλαγή τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1982, όταν η Σιγκαπούρη μετακινήθηκε μισή ώρα προς τα εμπρός, δημιουργώντας τη "Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης" (SST). Η SST είναι οκτώ ώρες μπροστά από τον UTC και είναι συγχρονισμένη με το Χονγκ Κονγκ, την Ταϊπέι, το Πεκίνο, τηΜανίλα και το Περθ.
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Κριτική
Ως προς την κριτική για τις πολιτικές του τοποθετήσεις και τη δημόσια υποστήριξη των κομμουνιστικών κυβερνήσεων της εποχής, κατηγορήθηκε ότι λειτουργούσε ως απολογητής των τυραννικών και απολυταρχικών καθεστώτων, ως υποστηρικτής των Σταλινισμού, Μαοϊσμού, και επίσης για τη συμμαχία του με τον Φιντέλ Κάστρο όσον αφορά την κατάσταση στην Κούβα. Επιπλέον, κατηγορήθηκε πως τα γραπτά του ενέπνευσαν την ηγεσία των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη κατά τις εκτεταμένες εκτελέσεις πληθυσμών στις οποίες προέβησαν, καθώς ανάμεσα στα μέλη της ηγεσίας υπήρχαν άτομα τα οποία ήταν μαθητές και θαυμαστές του Σαρτρ.
Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης
Χρονομέτρης
Το Εργαστήριο Ώρας και Συχνότητας του Εθνικού Κέντρου Μετρολογίας καθιερώνει, διατηρεί και διαδίδει την εθνική κλίμακα ώρας της Σιγκαπούρης, η οποία είναι η Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα της Σιγκαπούρης, UTC (SG) και η Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης (SST). Το κέντρο τοποθετεί την SST στη διεθνή κλίμακα ώρας, τη UTC, μέσω τακτών χρονικών συγκρίσεων με την τεχνική All-In-View του Παγκόσμιου Συστήματος Εντοπισμού Θέσης (GPS) κάτω από ένα παγκόσμιο δίκτυο περίπου σαράντα εθνικών τυποποιημένων εργαστηρίων.
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Κριτική
Κριτική επίσης έχει δεχθεί και από το Ναβίλλ για το γεγονός ότι οι υπαρξιστές δε δίνουν απαντήσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα και καταστάσεις, δεδομένου ότι ο άνθρωπος δρα μέσα σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις με πολύ συγκεκριμένες επιρροές την κάθε χρονολογική περίοδο. (Ο υπαρξισμός υποστηρίζει ότι ο κάθε άνθρωπος επιλέγει το τί θα κάνει και δεν υπάρχει κάποια ηθική που μπορεί να του υποδείξει πως θα δράσει.).
Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης
Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA
Η Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μία ζώνη για τη Σιγκαπούρη στο αρχείο zone.tab:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ώρα στη Σιγκαπούρη
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Συγγραφικό έργο
μικρογραφία|Ο Σαρτρ στη [[Βενετία το 1967]]
Φιλοσοφία
Το 1936 δημοσιεύει ένα δοκίμιο με τίτλο «Η φαντασία», που αργότερα συμπληρώθηκε από «Το φαντασιακό» (1940) και το 1939 «Το προσχέδιο μιας θεωρίας συναισθημάτων». Τα δύο πιο σημαντικά φιλοσοφικά του έργα υπήρξαν «Το είναι και το μηδέν»(1943) και η «Κριτική της διαλεκτικής λογικής» (1960)
Πεζογραφία
Από το 1938 με τη «Ναυτία» καινοτόμησε στη μυθιστορηματική γραφή, ενώ την επόμενη χρονιά, έκανε μεγάλη αίσθηση με τη συλλογή διηγημάτων «Ο τοίχος». Μετά την απελευθέρωση, εξέδωσε σταδιακά τους δύο πρώτους τόμους της τριλογίας «Δρόμοι της Ελευθερίας» ενώ ο τελευταίος και πιο κριτικός θα εκδοθεί μετά το θάνατο του συγγραφέα.
Εργογραφία
.           ---μτφ.Παύλου Παπασιώπη (εκδ.Νέας πορείας,  Θεσσαλονίκη, 1978)
•" Το σενάριο για τον Φρόυντ"    1959     (αμετάφραστο στα ελληνικά)
Ελληνική βιβλιογραφία
• Θεοδώρου Ι.Αποστολοπούλου "Μπωντλέρ και Υπαρξισμός" (χ.ε. Αθήνα,1977, αναφέρεται στο βιβλίο του Σαρτρ για τον Μπωντλέρ )
• Φρανσίς Ζανσόν   "Ζαν-Πωλ Σαρτρ Λογοτέχνης-φιλόσοφος-αγωνιστής"  ( μτφ.Ζωρζ Σαρή,  Κέδρος,1974 )
• Σιμόν ντε Μπωβουάρ "Η τελετή του αποχαιρετισμού" (μτφ Δημήτρης Κωστελένος. εκδ.Γλάρος 1982)
• Bernard-Henry Lévy. "Ο αιώνας του Σαρτρ" ( μτφ.Τιτίκα Δημητρούλια, εκδ.Scripta 2004 )
•.Γιώργος Πεφάνης " Jean-Paul Sartre Τέσσερα μελετήματα για το έργο και τη φιλοσοφία του " ( εκδ.Αιγόκερως 1996)
• Φρανσουά Μποντύ   "Ζαν-Πωλ Σαρτρ". (Στον συλλογικό τόμο "Η Νέα Αριστερά.Έξι κριτικά δοκίμια" σελ. 71--111 )
• Ζαν-Πωλ Γκενάσια (Guenassia) " Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων " (μυθιστόρημα) μτφ.Φωτεινή Βλαχοπούλου, εκδ.Πόλις 2013
781
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 781 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Εργογραφία
• Σάρα Μπέικγουελ (Sarah Bakewell) "Στο Καφέ των υπαρξιστών" (μυθιστόρημα)  μτφ. Ανδρέας Παππάς, εκδ.Αλεξάνδρεια
• Ζαν Βαλ (Jean Wahl )  "Εισαγωγή στις φιλοσοφίες του Υπαρξισμού"  (μτφ.Χρήστου Μαλεβίτσης ,εκδ.Δωδώνη )
781
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζαν-Πολ Σαρτρ
Εργογραφία
• Ζαν Μπωφρέ. "Εισαγωγή στις φιλοσοφίες της Ύπαρξης" (κεφάλαιο "Ζ.-Π.Σαρτρ" σελ.35--62,μτφ.Ιουλία Τσακίρη. εκδ Αναγνωστίδη χ.χρ.)
• Γκέοργκ Λούκατς "Από τη Φαινομενολογία στον Υπαρξισμό "  αναφορές στον Ζ.-Π. Σαρτρ σελ.28--47 μτφ.Μανόλη Λαμπρίδη εκδ. Έρασμος 1977)
• Εγκυκλοπαίδια της Πλειάδας   " Ιστορία της Φιλοσοφίας "  τόμος 20ος αι.(μτφ.Ν. Νοσοφίδης,Κ. Παπαγιώργης κεφάλαιο "Jean-Paul Sartr" σελ.204-261 εκδ.ΜΙΕΤ1987)
• Φρανσουά Σατελέ (επιμέλεια) "Η φιλοσοφία" τόμος Δ' 20ος αι. (κεφάλαιο "Jean-Paul Sartre" σελ.638-256 μτφ.Κ.Παπαγιώργης εκδ.Γνώση 1985)
• Robert Zimmer " Η νέα πύλη των φιλοσόφων" (κεφάλαιο ". Η Βίβλος του Υπαρξισμού.Το Είναι και το Μηδέν " σελ.255-271 εκδ.Κονιδάρη 2008 )
• Τσβετάν Τοντορόφ. "Κριτική της Κριτικής "  ( κεφάλαιο  " Οι Κριτικοί - λογοτέχνες Σαρτρ" σελ.80-95 και 124-5, 245-6 κ.α. μτφ.Γιάννης Κιουρτσάκης,εκδ Πόλις,1994)
•(Συλλογικό) " Γερμανία : από τη RAF στους πράσινους " (Σαρτρ κ.ά. «.Το "Γερμανικό μοντέλο" ενάντια στην αυτονομία των μαζών»). (μτφ,Σταματοπουύλου / Κασάπη/Καραμπελιάς, Εναλλακτικές Εκδόσεις. )
Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ9364%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων έργων του Σαρτρ].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Υπαρξιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Υποστηρικτές ψυχεδελικών ναρκωτικών Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι  Κατηγορία:Γάλλοι βιογράφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας
Κατάλογος ευρωπαϊκών χωρών ανά ΑΕΠ
Αυτός είναι ένας κατάλογος των ευρωπαϊκών οικονομιών ταξινομημένος κατά το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ονομαστικό). Τα στοιχεία είναι για το 2007 και επίσης προβλέψεις για τα έτη 2008 και 2009 που παρήχθησαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το 2008. Ο κατάλογος περιλαμβάνει και χώρες που ορισμένοι θεωρούν ασιατικές, ενώ άλλοι τις θεωρούν ευρωπαϊκές: τα ακριβή όρια μεταξύ των δύο ηπείρων είναι αμφισβητούμενα.
Δείτε επίσης
ΑΕΠ Ευρωπαικων
Σαπωνίνες
Οι σαπωνίνες (λατινικά "sapon", σαπούνι, αγγλ. saponins), σπανίως αναφερόμενες και ως γλυκοζίτες τριτερπενίων, είναι πικρές συνήθως τοξικές οργανικές ουσίες -φυτικής προέλευσης- που έχουν αφρώδη συμπεριφορά όταν αναδεύονται στο νερό.
Απαντώνται ευρέως αλλά ανευρίσκονται ιδιαίτερα στο σαπωνόχορτο (γένους Saponaria), ένα ανθοφόρο φυτό, το δέντρο του σαπωνόφυτου Quillaja saponaria και τη σόγια (Glycine max L.). Χρησιμοποιούνται σε σαπούνια, φάρμακα, πυροσβεστήρες, ιδίως ως συμπληρώματα διατροφής, αλλά και για τη σύνθεση στεροειδών και σε ανθρακούχα ποτά.
Χουταλαίικα Αργολίδας
Τα Χουταλαίικα είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Ανήκουν στην κοινότητα Λυγουριού του δήμου Επιδαύρου και βρίσκονται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Βρίσκονται σε υψόμετρο 352 μέτρων στους πρόποδες του Αραχναίου και βλέπουν την κοιλάδα του Λυγουριού.
Σαπωνίνες
Δομικά είναι γλυκοζίτες, σάκχαρα συνδεδεμένα με ένα άλλο οργανικό μόριο, συνήθως στεροειδές ή τριτερπένιο, ένα στεροειδές δομικό στοιχείο. Οι σαπωνίνες είναι τόσο υδατοδιαλυτές όσο και λιποδιαλυτές, γεγονός που τους δίνει τις χρήσιμες διττές ιδιότητες του σαπουνιού. Μερικά παραδείγματα αυτών των χημικών ουσιών είναι η γλυκυρριζίνη, το άρωμα γλυκόριζας και η quillaia, ένα εκχύλισμα φλοιού που χρησιμοποιείται σε ποτά.
Χουταλαίικα Αργολίδας
Πρωτοαναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1940 και το 2011 είχαν πληθυσμό 48 κατοίκων.
Σαπωνίνες
Χρήσεις & εφαρμογές
Οι σαπωνίνες είναι μια υποκατηγορία τερπενοειδών, η μεγαλύτερη κατηγορία φυτικών εκχυλισμάτων. Η αμφιπαθητική φύση των σαπωνινών τους δίνει δράσεις ως επιφανειοδραστικές ουσίες με τη δυνατότητα να αλληλεπιδρούν με συστατικά της κυτταρικής μεμβράνης, όπως τη χοληστερόλη και τα φωσφολιπίδια, καθιστώντας τες χρήσιμες για την ανάπτυξη καλλυντικών και φαρμάκων.
Οι σαπωνίνες έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί ως ανοσοενισχυτικά στην ανάπτυξη εμβολίων, όπως το Quil, ένα εκχύλισμα από το φλοιό του φυτού Quillaja saponaria. Επίσης είναι εφικτή η χρήση τους σε εμβόλια υπομονάδας και εμβόλια που στρέφονται κατά των ενδοκυτταρικών παθογόνων. Κατά τη χρήση τους ως ανοσοενισχυτικά για την παρασκευή εμβολίων, η τοξικότητα που σχετίζεται με τη συμπλοκοποίηση στερόλης παραμένει σε επίπεδα μερικώς επικίνδυνα.
Χουταλαίικα Αργολίδας
Πληθυσμός
Τα Χουταλαίικα πρωτοαναγνωρίστηκαν το 1940 και έκτοτε ο πληθυσμός τους έχει καταγράψει μείωση σε κάθε απογραφή.
Σαπωνίνες
Χρήσεις & εφαρμογές
Ενώ οι σαπωνίνες προωθούνται στο εμπόριο ως συμπληρώματα διατροφής και χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή ιατρική, δεν υπάρχουν κλινικές ενδείξεις υψηλής ποιότητας ότι έχουν σαφή ευεργετική επίδραση στην ανθρώπινη υγεία. Το Quillaja είναι τοξικό όταν καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες, που περιλαμβάνει πιθανή ηπατική βλάβη, γαστρικό πόνο, διάρροια ή άλλες ανεπιθύμητες παρενέργειες.
Χουταλαίικα Αργολίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Σαπωνίνες
Χρήσεις & εφαρμογές
Οι σαπωνίνες χρησιμοποιούνται για τις επιδράσεις τους στις εκπομπές αμμωνίας στη διατροφή των ζώων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι ερευνητές διερευνούν τη χρήση σαπωνινών που προέρχονται από φυτά για τον περιορισμό ορισμένων ειδών σκουληκιών.
Ιδιότητες
Οι σαπωνίνες έχουν υπολιπιδαιμικές ιδιότητες καθώς μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης και λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας και μπορεί να είναι χρήσιμες στη θεραπεία της δυσλιπιδαιμίας.
Οι σαπωνίνες παρουσιάζουν κυτταροτοξική δράση στα καρκινικά κύτταρα μέσω της επαγωγής απόπτωσης. Έχουν επίσης χημειοθεραπευτικές ιδιότητες, καθώς διαθέτουν μηχανισμούς που ελέγχουν την έκφραση πρωτεΐνης που συνδέεται με τον κυτταρικό κύκλο, την εξέλιξη του καρκίνου και τη μετάσταση.
Τα αντιδιαβητικά αποτελέσματα από χρήση των σαπωνινών έχουν αναφερθεί εκτενώς, με τις σαπωνίνες να αναγνωρίζονται ως δραστικές ουσίες από φαρμακευτικά φυτά.
Ρόλος στα φυτά
Στα φυτά, οι σαπωνίνες μπορεί να χρησιμεύσουν ως αποταμιευτικές ουσίες και για την προστασία του φυτού από μικρόβια και μύκητες. Ορισμένες φυτικές σαπωνίνες (π.χ. από βρώμη και σπανάκι) μπορεί να ενισχύσουν την απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών και να βοηθήσουν στην πέψη των ζώων.
Ωστόσο, οι σαπωνίνες είναι συχνά πικρές στη γεύση και έτσι μπορούν να μειώσουν τη γευστικότητα των φυτών (π.χ. στις ζωοτροφές) ή ακόμη και να ενισχύσουν την απειλητική για τη ζωή τοξικότητα των ζώων. Ορισμένες σαπωνίνες είναι τοξικές για τους ψυχρόαιμους οργανισμούς και τα έντομα σε συγκεκριμένες συγκεντρώσεις. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τον καθορισμό των ρόλων αυτών των φυσικών προϊόντων στους οργανισμούς - ξενιστές τους, οι οποίοι έχουν περιγραφεί ως ελάχιστα κατανοητοί μέχρι και σήμερα.
Εθνοβοτανική
Οι περισσότερες σαπωνίνες, οι οποίες διαλύονται εύκολα στο νερό, είναι δηλητηριώδεις για τα ψάρια. Ως εκ τούτου, στην εθνοβοτανική, υπήρξαν γνωστές λόγω της χρήσης τους από αυτόχθονες πληθυσμούς για την απόκτηση ιχθυοτροφής από λίμνες και ποτάμια. Από την προϊστορική εποχή, πρωτόγονοι άνθρωποι από όλο τον κόσμο χρησιμοποιούσαν για ψάρεμα φυτά που σκοτώνουν τα ψάρια, τα οποία συνήθως περιέχουν σαπωνίνες.
Αν και απαγορεύονται από το νόμο, φυτά που είναι δηλητηριώδη για τα ψάρια εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως από ιθαγενείς φυλές στη Γουιάνα.
Στην Ινδία, οι της φυλής Gondi χρησιμοποιούν εκχυλίσματα δηλητηριωδών φυτών στο ψάρεμα.
Αναστόμωση
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία Κατηγορία:Βιολογία
Σαπωνίνες
Εθνοβοτανική
Πολλές από τις ιθαγενείς φυλές Ινδιάνων της Καλιφόρνια χρησιμοποιούσαν παραδοσιακά ρίζα του φυτού soaproot (του γένους Chlorogalum) και ρίζες διαφόρων ειδών γιούκα, που περιέχουν σαπωνίνη, ως δηλητήριο των ψαριών. Κονιορτοποιούσαν τις ρίζες, τις ανακάτευαν με νερό για να δημιουργήσουν αφρό και μετά έβαζαν τον αφρό σε ένα ρεύμα. Αυτό θανάτωνε τα ψάρια, τα οποία αναδύονταν και συγκεντρώνονταν εύκολα στην επιφάνεια του νερού. Μεταξύ των φυλών που χρησιμοποιούσαν αυτή την τεχνική ήταν οι φυλές Lassik, Luiseño και Mattole.