cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρνταχάν (ΤΔΒΚ)
Το Αρνταχάν είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άρδανα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Αγροσυκιά Πέλλας
Η Αγροσυκιά (επίσημη ονομασία Αγροσυκέα) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αγροσυκιά είναι χωριό στο Α.ΝΑ. τμήμα του νομού Πέλλας, στον εύφορο κάμπο της αποξηραμένης λίμνης Γιαννιτσών. Βρίσκεται κοντά στα όρια, τόσο με τον νομό Κιλκίς (στα βόρεια), όσο και με τον νομό Θεσσαλονίκης (στα νότια), στη νότια όχθη του μικρού ποταμού Λέσκα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει 53 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Έδεσσας (μέσω Γιαννιτσών). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 14,623 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Γκούρπες (Κούρπες) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πέλλης του νομού Πέλλης. Το 1922 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μπόζετς και το 1927 μετονομάστηκε σε Άγριοσυκιά. Το 1934 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγριοσυκιάς και το 1940 μετονομάστηκε σε Άγροσυκέα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγροσυκέας (Αγροσυκιάς) και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλης.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό ιδρύθηκε από πρόσφυγες που έφταναν κατά κύματα μετά το 1924 από τις περιοχές του Πόντου, τη Σεβάστια, τη Χάρσερα της Αργυρούπολης και τα Φάρασσα της Καισάρειας. Αργότερα, εγκαταστάθηκε και μικρός αριθμός Σαρακατσαναίων. Η αγροτική αποκατάσταση των προσφύγων ξεκίνησε το 1926 με την διανομή γεωργικών κλήρων. Το 1952 έγινε η πρώτη γεώτρηση στο χωριό. Το 1960 πραγματοποιήθηκε δεύτερη και παράλληλα άρχισε η κατασκευή δικτύου ύδρευσης που ολοκληρώθηκε τον επόμενο χρόνο.
Προϊόντα
Στην ευρύτερη περιοχή παράγεται το τυρί «μπάτσο», μέλι, τσούσκες πιπεριές, τσίπουρο και χειροποίητα ζυμαρικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Με το νεύμα του αντίχειρα
μικρογραφία|340x340εσ| Το Pollice Verso, ένας πίνακας του 1872 του [[Ζαν-Λεόν Ζερόμ|Jean-Léon Gérôme (Μουσείο Τέχνης Φοίνιξ), αποτέλεσε αντικείμενο μεγάλης συζήτησης σχετικά με την ιστορική του ακρίβεια.]] μικρογραφία| Το μετάλλιο Cavillargues (περ. 200 μ.Χ.) απεικονίζει τον ēditor (διαιτητή αθλημάτων) να δείχνει μια κλειστή γροθιά με περιτυλιγμένο αντίχειρα, που σημαίνει «δίνεται έλεος». με το νεύμα του αντίχειρα προέρχεται από μια λατινική φράση Pollice verso ή verso pollice, που σημαίνει "με γυρισμένο αντίχειρα", η οποία χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της μονομαχία μονομάχων. Αναφέρεται σε μια χειρονομία με το χέρι ή νεύμα του αντίχειρα που χρησιμοποιούσαν τα πλήθη της Αρχαίας Ρώμης για να κρίνουν έναν ηττημένο μονομάχο.
Η ακριβής χειρονομία που περιγράφεται από τη φράση pollice verso, καθώς και το νόημά της, αποτελούν αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης.
Σύμφωνα με τον Anthony Corbeill, καθηγητή κλασικών σπουδών που έχει ερευνήσει εκτενώς την πρακτική, ο αντίχειρας σηματοδοτούσε τη δολοφονία του μονομάχου ενώ «μια κλειστή γροθιά με έναν περιτυλιγμένο αντίχειρα» σήμαινε ότι του έδινε έλεος.
Αρχαία Ρώμη
Η ακριβής χειρονομία που περιγράφεται από τη φράση pollice verso είναι ασαφής. Από ιστορικές, αρχαιολογικές και λογοτεχνικές πηγές δεν είναι βέβαιο αν ο αντίχειρας ήταν γυρισμένος προς τα πάνω ή προς τα κάτω, σε οριζόντια θέση ή κρυμμένος μέσα στο χέρι για να υποδηλώσει θετική ή αρνητική άποψη.
Κουζουκούκ
Το Κουζουκούκ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αρναδί. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Με το νεύμα του αντίχειρα
Αρχαία Ρώμη
Ο Γιουβενάλης χρησιμοποιεί το verso pollice στις Σάτιρες: Ο Προυντέντιος αναφέρει τη χειρονομία του αντίχειρα (converso pollice), που χρησιμοποιείται από την Βεσταλίνα που απολαμβάνει τις αιματοχυσίες:
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η έννοια του σήματος του αντίχειρα pollice verso ήρθε στη σύγχρονη λαϊκή επικαιρότητα από έναν πίνακα του 1872 του Γάλλου ιστοριογράφος Jean-Léon Gérôme με τίτλο Pollice Verso (συνήθως μεταφράζεται στα αγγλικά ως Thumbs Down). Πρόκειται για έναν μεγάλο καμβά που απεικονίζει τις Βεσταλίνες να διατάζουν έναν μυρμιρίλο (είδος μονομάχου) το θάνατο ενός πεσόντος μονομάχου στην αρένα. Ο πίνακας αγοράστηκε από τον Αμερικανό μεγιστάνα πολυκαταστημάτων Alexander Turney Stewart, ο οποίος τον εξέθεσε στη Νέα Υόρκη, και τώρα βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης του Φοίνιξ στην Αριζόνα. [[Αρχείο:Pollice_Verso--pamphlet--Paris--1879.jpg|μικρογραφία| Σελίδα τίτλου με εικονογράφηση από το "Pollice Verso": To The Lovers of Truth in Classic Art, This is Most Respectfully Addressed, 1879]] Ο πίνακας πυροδότησε σχεδόν αμέσως μια διαμάχη σχετικά με την ακρίβεια της χειρονομίας του αντίχειρα προς τα κάτω από τους θεατές στο Κολοσσαίο. Ένα 26σέλιδο φυλλάδιο που δημοσιεύτηκε το 1879, "Pollice Verso": To the Lovers of Truth in Classic Art, This is Most Respectfully Addressed, αναδημοσίευσε στοιχεία υπέρ και κατά της ακρίβειας του πίνακα, συμπεριλαμβανομένης μιας επιστολής με ημερομηνία 8 Δεκεμβρίου 1878 από τον ίδιο τον ζωγράφο. Ο πίνακας του Gérôme διέδωσε σε μεγάλο βαθμό την ιδέα ότι οι αντίχειρες προς τα πάνω σηματοδοτούσαν το χάρισμα της ζωής του, και οι αντίχειρες προς τα κάτω το θάνατο, για έναν ηττημένο μονομάχο.
Η χειρονομία χρησιμοποιείται σε πολλές ταινίες για την Αρχαία Ρώμη από τις κλασσικές των δεκαετιών 1950-60 όπως Quo vadis (1951), Ben Hur (1959), Σπάρτακος (1960), Βαραββάς (1961) έως την ταινία του 2000 Ο Μονομάχος, στην οποία ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κόμμοδος χρησιμοποιεί τον αντίχειρα προς τα πάνω για να χαρίσει τη ζωή στον ήρωα της ταινίας, Μάξιμος. .
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Ρωμαϊκός πολιτισμός
Needy (τραγούδι της Ariana Grande)
Το  "Needy"  είναι ένα τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Ariana Grande από το πέμπτο της άλμπουμ, Thank U, Next (2019) μέσω της Republic Records. Γράφτηκε από τους Grande, Victoria Monét, Tayla Parx και τον παραγωγό του Tommy Brown.
Εμπορικά, το τραγούδι έφθασε τα κορυφαία 10 στην Ιρλανδία, τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και τα 20 κορυφαία στην Ελλάδα, την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, την Πορτογαλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Background
Στις 4 Οκτωβρίου 2018, η Grande δημοσίευσε ένα απόσπασμα 45 δευτερολέπτων στο Instagram με τη λεζάντα "tell me how good it feels to be needed". Στις 5 Νοεμβρίου 2018, η Grande δημοσίευσε ένα δεύτερο απόσπασμα μαζί με ένα βίντεο του Piggy Smallz σε ένα Instagram story της. Στις 15 Νοεμβρίου, η Grande μοιράστηκε ένα βίντεο της τραγουδώντας ένα μέρος του "Needy" με ένα πιάνο.
Καταγραφή και παραγωγή
ΤΟ Needy γράφτηκε από την Ariana Grande, την Victoria Monét, την Tayla Parx και τον Tommy Brown, οι οποίοι επίσης χειρίστηκαν την παραγωγή. Τα φωνητικά της Grande καταγράφηκαν στο Record Plant στο Holywood και το Jungle City στη Νέα Υόρκη.
Κριτικές
Το τραγούδι έλαβε ευνοϊκές κριτικές από τους κριτικούς της μουσικής. Ο Ross Horton από το The Line of Best Fit ονόμασε το τραγούδι "σέξι, φανταχτερό RNB, πλούσιο και ζουμερό εξίσου, όπως μερικές από τις πιο αισθησιακές στιγμές της Rihanna". Ο Michael Cragg του The Guardian δήλωσε ότι το τραγούδι "ξετυλίγεται σαν μια σειρά από εξομολογητικά, αυτογνωσμένα μηνύματα κειμένου, τα οποία δεν απαιτούν απαραιτήτως απάντηση".
Ζωντανές παραστάσεις
Η Grande παρουσίασε το τραγούδι για πρώτη φορά στα 2019 Music Awards του iHeartRadio. Περιλαμβάνεται επίσης στη λίστα των Sweetener World Tour.
Αυξώ
Στην ελληνική μυθολογία η Αυξώ ήταν μία από τις τρεις ή έξι Ώρες της «πρώτης γενεάς», οι οποίες λατρεύονταν από την αρχαιότερη εποχή στην Αθήνα. Ο Παυσανίας, όμως, γράφει (Κ΄ 35, 2) ότι είναι μια από τις Χάριτες. Οι άλλες δύο ήταν η Θαλλώ και η Καρπώ. Ήταν θυγατέρες του Δία και της Θέμιδος, αδελφές των τριών Μοιρών και των Νυμφών που κατοικούσαν στον Ηριδανό ποταμό.
Πηγές
κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Needy (τραγούδι της Ariana Grande)
Στίχοι
If you take too long to hit me back I can't promise you how I'll react But all I can say Is at least I'll wait for you Lately I've been on a roller coaster Tryna get a hold of my emotions But all that I know Is I need you close
And I'ma scream and shout for what I love Passionate but I don't give no fucks I admit that I'm a lil' messed up But I can hide it when I'm all dressed up I'm obsessive and I love too hard Good at overthinking with my heart How you even think it got this far? This far
And I can be needy Way too damn needy I can be needy Tell me how good it feels to be needed I can be needy So hard to please me I know it feels so good to be needed
Sorry if I'm up and down a lot (yeah) Sorry that I think I'm not enough And sorry if I say sorry way too much You can go ahead and call me selfish (selfish) But after all this damage I can't help it (help it) But what you can trust, is I need your touch
I'ma scream and shout for what I love Passionate but I don't give no fucks I admit that I'm a lil' messed up But I can hide it when I'm all dressed up I'm obsessive and I love too hard Good at overthinking with my heart How you even think it got this far? This far
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2019 Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Θεοδώρα (κόρη του Κωνσταντίνου Ζ΄)
Το 959 ο Κωνσταντίνος Ζ΄ πέθανε και στον θρόνο ανέβηκε ο αδελφός της Θεοδώρας, Ρωμανός. Αυτός, καθοδηγημένος από τη σύζυγό του Θεοφανώ, έστειλε τις πέντε αδελφές του, Θεοδώρα, Ζωή, Αγάθη, Θεοφανώ και Άννα, στο μοναστήρι του Κανικλείου, αργότερα όμως χωρίστηκαν. Το 963 ο Ρωμανός πέθανε. Η Θεοφανώ ασκούσε την επιτροπεία στα ανήλικα παιδιά της μέχρι που παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Φωκά, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο. Ωστόσο, αργότερα συνωμότησε εναντίον του με τον εραστή της Ιωάννη Τσιμισκή, ο οποίος σκότωσε τον Νικηφόρο και έγινε αυτοκράτορας. Ο Τσιμισκής πάντως εξόρισε τη Θεοφανώ σε μοναστήρι.
Επειδή ο Τσιμισκής δεν συνδεόταν με τη Μακεδονική δυναστεία εξ αίματος ή εξ αγχιστείας, έβγαλε τη Θεοδώρα από το μοναστήρι και την παντρεύτηκε. Σύμφωνα με τον Λέοντα τον Διάκονο, ο γάμος πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 971. Είχαν μια κόρη, τη Θεοφανώ Κουρκούα. Ο Ιωάννης πέθανε τον Ιανουάριο του 976. Αν η Θεοδώρα ζούσε τότε δεν αναφέρεται από τις πηγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Σίτανος Λασιθίου
Η Σίτανος είναι χωριό της κοινότητας Κατσιδωνίου του δήμου Σητείας, στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 34 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 620 μέτρων, και απέχει 18 χιλιόμετρα από τη Σητεία. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το μεγάλο σπήλαιο Έξω Λατσίδι.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου κατηγορία:Δήμος Σητείας
Ιούλιος των Μεδίκων
Ο Ιούλιος, ιταλ. Giulio, (1533 με 1537 – 1598) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν ο νόθος γιος του Αλεξάνδρου δούκα της Φλωρεντίας.
Βιογραφία
Ο Ιούλιος ήταν το πολύ τεσσάρων ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας του για να επανέλθει η Δημοκρατία. Όμως αυτό δεν έγινε και οι οπαδοί των Μεδίκων έψαχναν διάδοχο του δούκα. Βρήκαν τον Κόζιμο Α΄, τέταρτο ξάδελφο του πατέρα του. Ο Ιούλιος ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κύριου κλάδου των Μεδίκων, αλλά ήταν πολύ μικρός. Ο Κόζιμο Α΄ ανήκε σε πλάγιο κλάδο του Οίκου.
Ο Κόζιμο Α΄ τον πήρε στην Αυλή του και τον είχε υπό την κηδεμονία του. Το 1562 ο Κόζιμο Α΄ ίδρυσε το Τάγμα του Σαν Στέφανο, για τη μάχη των πειρατών και των Τούρκων στη Μεσόγειο και έκανε τον Ιούλιο πρώτο ιππότη του Τάγματος. Ο Ιούλιος ήταν ναύαρχος του Τάγματος το διάστημα 1563-66 και το 1565 εστάλη να βοηθήσει τους Ιωαννίτες ιππότες, που τους πολιορκούσαν στη Μάλτα οι Οθωμανοί. Εστάλη ως πρέσβης στη Μάντουα το 1565 και στη Ρώμη το 1571 και το 1573.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Λουκρέτσια Γκαετάνι και είχαν τέκνα:
Είχε και δύο φυσικά τέκνα, τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2019
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2019 ήταν η 49η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη για έβδομη συνεχόμενη χρονιά από την Πέμπτη 11 έως και την Παρασκευή 12 Ιουλίου του 2019. Συμμετείχαν 83 αθλητές (21 άνδρες, 21 γυναίκες, 12 έφηβοι, 29 νεανίδες).
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες Α΄ (Ανδρών–Γυναικών) και Β΄ (Εφήβων–Νεανίδων). Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Γ.Ο. Πάτρας και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.
Ο Νίκος Ηλιόπουλος έφτασε τους 19 πανελλήνιους τίτλους στην καριέρα του και έτσι ισοφάρισε το ρεκόρ του πολυνίκη στην ιστορία του θεσμού Βλάση Μάρα, επίσης κατόχου 19 χρυσών σε πανελλήνια πρωταθλήματα ανδρών.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα των αγώνων:
Κάτοχοι μεταλλίων
2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2019 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Εμανουέλ Αντεμπαγιόρ
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από ομάδες της Γαλλίας και το 2006 η Άρσεναλ τον απέκτησε από τη Μονακό έναντι 3 εκατομμυρίων λιρών. Όσο αγωνιζόταν για την Άρσεναλ (2006-09) ανακηρύχθηκε καλύτερος Αφρικανός ποδοσφαιριστής το 2008, ενώ ήταν μέλος της καλύτερης ομάδας της Πρέμιερ Λιγκ τη χρονιά 2007-08. Το 2009 αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι για περίπου 25 εκατομμύρια λίρες. Αφότου δόθηκε δανεικός στη Ρεάλ (με την οποία κατέκτησε το μοναδικό συλλογικό του τίτλο, το Κύπελλο Ισπανίας το 2011 ) και την Τότεναμ, με την οποία σκόραρε 18 γκολ στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2011-12 και ήταν ο πρώτος σκόρερ της, αποκτήθηκε από τη δεύτερη για 5 εκατομμύρια λίρες μέχρι το 2015. Στην παρουσία στα γήπεδα της Αγγλίας σημείωσε 97 γκολ σε 242 αγώνες και έδωσε 36 τελικές πάσες (ασίστ).
Ο Αντεμπαγιόρ αν και επιλέξιμος για την εθνική Νιγηρίας εκπροσώπησε τελικά το Τόγκο, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του το 2000. Ήταν μέλος της εθνικής Τόγκο η οποία συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, τη πρώτη και μοναδική έως τώρα εμφάνιση της χώρας σε Μουντιάλ. Ο Αντεμπαγιόρ ήταν ένας από τους παίκτες που βρίσκονταν στο λεωφορείο που δέχθηκε πυροβολισμούς στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2010, από το οποίο αποσύρθηκε. Όμως επέστρεψε για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2013, βοηθώντας το Τόγκο να φτάσει μέχρι τα προημιτελικά, καθώς και το 2017. Έχει πραγματοποιήσει 87 συμμετοχές με το εθνόσημο και με 32 γκολ είναι ο πρώτος σκόρερ της εθνικής Τόγκο και ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερους διεθνείς αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τογκολέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τόγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλ Μπασάκσεχιρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάισερισπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017
Ροδόλφος του Ράινφελντεν
Η καταγωγή του
Ήταν γιος του Κούνο κόμη του Ραϊνφέλντεν. Ο Ροδόλφος αναφέρεται για πρώτη φορά το 1048 σε πράξη, που εκδόθηκε από τον Ερρίκο Γ΄ των Σαλίων της Γερμανίας και αναφέρεται ως κόμης του Σίσγκαου στη Σουαβία, στον Άνω Ρήνο (νυν βορειοδυτική Ελβετία). Το Σίσγκαου έπειτα ανήκε στον πρίγκιπα-επίσκοπο της Βασιλείας. Η οικογένεια του Ροδόλφου κατείχε μεγάλες εκτάσεις από το αββαείο του Αγ. Βλασίου στον Μέλανα Δρυμό ως κάτω στο Άαργκου, πέρα από το σύνορο με το βασίλειο της Βουργουνδίας. Πιθανώς ήταν συγγενής με τον Ροδόλφο Β΄ της Βουργουνδίας (απεβ. 937), τους δούκες της Λωρραίνης και τον Οίκο των Οθωνιδών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ματθίλδη των Σαλίων, κόρη του Ερρίκου Γ΄ της Γερμανίας.
Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα, κόρη του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Σουαβίας
Τρέντσιν
Το Τρέντσιν (Trenčín, γερμανικά: Trentschin, ουγγρικά: Trencsén) είναι σημαντικό αστικό κέντρο στη βορειοδυτική Σλοβακία, και η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Τρέντσιν, της οποίας είναι η πρωτεύουσα. Βρίσκεται περίπου 120 χιλιόμετρα από την Μπρατισλάβα, κοντά στα σύνορα με την Τσεχική Δημοκρατία. Έχει περίπου 54.500 κατοίκους, καθιστώντας την πόλη την όγδοη πιο πολυπληθή στη χώρα.
Λόγω της στρατηγικής της γεωγραφικής θέσης, στο κέντρο της περιοχής Ποβάζιε και δίπλα στον ποταμό Βαχ, το Τρέντσιν ήταν και παραμένει σήμερα σημαντικό εμπορικό, οικονομικό, πολιτιστικό και αθλητικό κέντρο, καθώς και κόμβος μεταφορών. Η παρουσία λόφων στην άκρη της πόλης επέτρεψε επίσης την κατασκευή ενός οχυρού κάστρου, ηλικίας χιλίων χρόνων σήμερα, που δεσπόζει στην πόλη.
Τον Δεκέμβριο του 2021 το Τρέντσιν επιλέχθηκε ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2026, μαζί με τη Φινλανδική πόλη Όουλου.
Ετυμολογία
Η πόλη Τρέντσιν αναφέρεται για πρώτη φορά στον παγκόσμιο χάρτη του Πτολεμαίου, γύρω στο 150, ως Λευκάριστος. Κατά τη διάρκεια των Μαρκομανικών Πολέμων, μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Κοαδούων (γερμανικός λαός), οι Ρωμαίοι χάραξαν μια επιγραφή σε ένα βράχο που βρίσκεται τώρα κάτω από το σημερινό κάστρο, το 179, στην οποία το μέρος αναφέρεται με το όνομα Laugaricio. Αυτή η επιγραφή θεωρούνταν για πολύ καιρό η βορειότερη ρωμαϊκή παρουσία στην Κεντρική Ευρώπη. Οι πρώτες χειρόγραφες αναφορές της πόλης χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα, από το 1111 (Treinchen) ή από το 1113 (Trenciiniensis). Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από το όνομα όνομα, Trnka, που σημαίνει προύνος ή τσαπουρνιά, στο οποίο προστέθηκε το κτητικό επίθημα -ín.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Άποψη του κάστρου, στο κέντρο της πόλης, και των κήπων της Μπρέζινα. Το Τρέντσιν είναι πόλη στη δυτική Σλοβακία, στη μέση του ποταμού Βαχ (Váh), ανάμεσα στα Λευκά Καρπάθια στα βόρεια και δυτικά, στα όρη Στράζοβ στα ανατολικά και στα βουνά Ποβάζσκι Ίνοβετς στα νότια. Όσον αφορά τη γεωμορφολογία, το μεγαλύτερο μέρος της πόλης βρίσκεται στον πυθμένα της κοιλάδας Ποβάζσκε, που οριοθετείται από το λεκανοπέδιο του Τρέντσιν (Trenčianska kotlina), που εκτείνεται προς τα νοτιοδυτικά, και το λεκανοπέδιο Ιλάβσκα (Ilavská kotlina), προς τα βορειοανατολικά. Στο όρος Κόζι (υψ. ), ένας πρόποδας των βουνών Στράζοβ, σήμερα βρίσκονται οι κήποι Μπρέζινα. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε υψόμετρο, στην αριστερή όχθη του Βαχ.
Το κανάλι Κοτσκόβσκι συμβάλλει με το Βαχ λίγο ανάντη από το κέντρο της πόλης, ενώ πιο κάτω το κανάλι Μπισκούπισκι διακλαδίζεται από αυτό.
Τα σύνορα με την Τσεχική Δημοκρατία βρίσκονται περίπου  βορειοδυτικά του Τρέντσιν, κατά μήκος της κορυφογραμμής των Λευκών Καρπαθίων. Η πρωτεύουσα Μπρατισλάβα είναι  μακριά και η άλλη περιφερειακή μητρόπολη, η Ζίλινα, βρίσκεται περίπου  κατάντη. Η πόλη συνδέεται με αυτές τις δύο μητροπόλεις με τον αυτοκινητόδρομο D1 και τη σιδηροδρομική γραμμή 120. Ο δήμος καταλαμβάνει έκταση περίπου.
Η πόλη Τρέντσιν χωρίζεται σε τέσσερις κύριες συνοικίες :
Κλίμα
Το Τρέντσιν βρίσκεται στην εύκρατη ζώνη και έχει ηπειρωτικό κλίμα με τέσσερις διαφορετικές εποχές. Υπάρχει σημαντική διακύμανση μεταξύ των εποχών, τα καλοκαίρια είναι αρκετά ζεστά και οι χειμώνες κρύοι και με χιόνι.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Λατινική επιγραφή που μαρτυρεί την εγκατάσταση ενός προσωρινού ρωμαϊκού στρατοπέδου υπό τον Μάρκο Αυρήλιο. Το Τρέντσιν κατοικείται από ανθρώπους από την εποχή του λίθου και κατοικείται συνεχώς από τότε. Έχουν ανακαλυφθεί νεολιθικά λείψανα, χαρακτηριστικά του πολιτισμού Μαντ'αρόβτσε, του πολιτισμού της Λουσατίας και του πολιτισμού του Πούτσοβ. Αυτό το χωριό ήταν ένας σταθμός του δρόμου του κεχριμπαριού. Τον 2ο και 1ο αιώνα π.Χ., υπήρχε εκεί ένα κελτικό πόλισμα, που κατακτήθηκε στις αρχές της εποχής μας από γερμανικές φυλές, τους Κοαδούους και τους Μαρκομάνους. Μια ρωμαϊκή στήλη, που ανακαλύφθηκε στις πλαγιές του κάστρου Τρέντσιν, χρονολογείται από το 179 ΚΕ και χαράχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, υπό τη βασιλεία του Μάρκου Αυρήλιου, μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Κοαδουών (στην τωρινή Σλοβακία). Η στήλη τοποθετήθηκε στο Τρέντσιν ως το βορειότερο σημείο της ρωμαϊκής προέλασης στην κεντρική Ευρώπη πέρα της Γερμανίας, μέχρι την ανακάλυψη του ρωμαϊκού οχυρού στο Μούσοβ και των στρατοπέδων στο Όλομουτς και το Χούλιν. Αυτή η στήλη παρουσιάζει τη λατινική ονομασία του ρωμαϊκού στρατοπέδου, Laugaricio. Το Τρέντσιν αποκαλείται Λευκάριστος από τον Πτολεμαίο (γύρω στο 150).
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Μοραβίας, το Τρέντσιν παρέμεινε μια σημαντική πόλη. Με την παρακμή της αυτοκρατορίας της Μοραβίας, απορροφήθηκε σταδιακά από το αναδυόμενο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Αυτό που έγινε στα τέλη του 10ου αιώνα, θέτοντας την πόλη υπό Ουγγρική κυριαρχία μέχρι το 1918. Τον 11ο αιώνα, το κάστρο έγινε η πρωτεύουσα της κομητείας Τρέντσεν (Trencsén), η οποία έλεγχε τη μέση κοιλάδα του Βαχ. Η στρατηγική του θέση το έκανε θύμα των φιλοδοξιών των τριών βασιλείων της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Βοημίας. Μια επίθεση από πρίγκιπες της Βοημίας αναφέρεται σε ένα χειρόγραφο του 1067, το οποίο είναι και το πρώτο έγγραφο που ονομάζει το κάστρο. μικρογραφία| Μάτε Κσακ, τοπικός άρχοντας του 14ου αιώνα. Η περιοχή που εξαρτάται από το κάστρο αναφέρεται μόνο στην Πράξη του Ζόμπορ (1111) με το όνομα Treinchen: ήταν ένα φυλάκιο με θέα στο Βαχ. Πρέπει να απέκτησε δικαιώματα αγοράς από τις αρχές του 13ου αιώνα. Το 1241, λεηλατήθηκε από τις επιδρομές των Μογγόλων, αλλά οι κατακτητές δεν κατάφεραν να καταλάβουν το κάστρο, καθώς ήταν ένα από τα λίγα πέτρινα στη χώρα.
Κατά τη διάρκεια του εδαφικού κατακερματισμού που ακολούθησε, το Τρέντσιν ήταν από το 1302 έως το 1321 το κάστρο του Ούγγρου άρχοντα Μάτε Τσακ, ο οποίος από εκεί έλεγχε για αρκετά χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας της σημερινής Σλοβακίας. Όταν ο Τσάκ πέθανε, η πόλη και το κάστρο της κατελήφθησαν από τον Βασιλικό Ουγγρικό Στρατό. Παρά τις προηγούμενες θέσεις της, η πόλη επωφελήθηκε από τον αυξανόμενο αριθμό οικονομικών και νομικών προνομίων τις επόμενες δεκαετίες έτσι το 1324, οι έμποροί του εξαιρέθηκαν από τον φόρο για τις επιχορηγήσεις όλου του βασιλείου της Ουγγαρίας. Το 1335, με τη συνθήκη του Τρέντσιν, μεταξύ του βασιλιά της Ουγγαρίας Καρόλου Α΄, του βασιλιά της Βοημίας Ιωάννη της Βοημίας, καθώς και του Βασιλιά της Πολωνίας Καζίμηρου του Μεγάλου, η Πολωνία αποκήρυξε «για πάντα» τη Σιλεσία προς όφελος του Βασιλείου της Βοημίας, φέρνοντας μακροχρόνια ειρήνη. Το 1370 εγκρίθηκε το άνοιγμα μιας ετήσιας έκθεσης και το 1380 οι αστοί απέκτησαν το προνόμιο της μπύρας. Ωστόσο, μόλις το 1412 ο βασιλιάς Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναγνώρισε το Τρέντσιν ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη. Στο τέλος του 15ου αιώνα, η πόλη είχε δεκατέσσερις εταιρείες και αρκετές επιχειρήσεις. μικρογραφία| Το Τρέντσιν και το κάστρο του γύρω στο 1700. Μετά την ήττα των Ούγγρων στη μάχη του Μοχάτς (1526), η πόλη και το κάστρο της βρίσκονται στο επίκεντρο του πολέμου της διαδοχής για τον θρόνο της Ουγγαρίας: το 1528, μια προδοσία επιτρέπει στον στρατό του Φερδινάνδου να καταλάβει το κάστρο, το οποίο υπερασπίζονταν οι πρίγκιπες της Ζαπόλια, ενώ η Μεταρρύθμιση κέρδισε όλη την περιοχή. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, μετά τη Μάχη του Λευκού Όρους (1620), οι Χουσίτες πρόσφυγες από τη Βοημία αύξησαν τον πληθυσμό. Παρά τις καταστροφικές στρατιωτικές εκστρατείες του 1599 και του 1663, ούτε οι Τούρκοι ούτε οι υποτελείς τους κατάφεραν να καταλάβουν το Τρέντσιν. Η πόλη υπέστη επανειλημμένα τις συνέπειες των ουγγρικών εξεγέρσεων: έτσι το πέρασμα του στρατού του Στεφάνου Β΄ Μποτσκάι το 1604 ή του Γαβριήλ Μπέτλεν το 1624. Αν και δεν συμμετείχε την εξέγερση του Ίμρε Τόκολι, το Τρέντσιν ήταν το 1704 το σκηνικό των συγκρούσεων μεταξύ των στρατών του Φραγκίσκου Β΄ Ράκοτσζι, που ελέγχουν τη χώρα, και τον αυτοκρατορικό στρατό που υπερασπίζεται το φρούριο. Ο αποκλεισμός των Κουρούτσων διαρκεί τέσσερα χρόνια. Στο μεταξύ, η πείνα χτυπά τη χώρα, και στις 14 Μαΐου 1708 μια πυρκαγιά καταστρέφει 195 σπίτια. Τέλος τις 3 Αυγούστου 1708, οι αντάρτες υφίστανται μια αποφασιστική ήττα από τον Αυτοκρατορικό Στρατό στη μάχη του Τρέντσιν. Αυτή η καταστροφική περίοδος τελείωσε με δύο επιδημίες πανώλης, μεταξύ 1710 και 1715: κατά την πρώτη, η πόλη έχασε σχεδόν 1.600 κατοίκους και μόνο 222 κατά τη δεύτερη. Μια δεύτερη μεγάλη πυρκαγιά, το 1790, έπληξε το κέντρο της πόλης και το κάστρο, το οποίο παραμένει ερειπωμένο από τότε. Κατά την καταστροφική πλημμύρα τον Αύγουστο του 1813, 44 άτομα έχασαν τη ζωή τους.
Παρά την απώλεια του καταστατικού της ελεύθερης πόλης της αυτοκρατορίας και την επαναταξινόμηση σαν πόλη της κομητείας Τρέντσιν, η βιομηχανία αρχίζει να αναπτύσσεται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η σιδηροδρομική γραμμή της κοιλάδας Βαχ σταμάτησε για πρώτη φορά (1879) στο προάστιο Ιστεμπνίκ (Istebník) στη δεξιά όχθη του Βαχ και τέσσερα χρόνια αργότερα εγκαινιάστηκε ο σταθμός του Τρέντσιν. Νέες γραμμές επέτρεψαν τη διέλευση από το Βλάρα και την κοιλάδα του Νίτρα. Μεταξύ 1880 και 1913, ιδρύθηκαν διαδοχικά ένα αποστακτήριο, ένα ξυλουργείο, ένα εργοστάσιο εκρηκτικών (που έκλεισε οριστικά το 1918) και ένα κλωστήριο. Στη συνέχεια, η πόλη ειδικεύτηκε στις μηχανολογικές κατασκευές. Το 1907 η πόλη ηλεκτροδοτήθηκε. Ο Αυστροουγγρικός Στρατός στάθμευσε εκεί αρκετές μονάδες: το 1914, ήταν το 71ο Ουγγρικό σύνταγμα πεζικού «Galgotzy» και το 15ο το 71ο σύνταγμα πεζικού «Honved».
Μετά τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, στις αρχές του Νοεμβρίου 1918, η πόλη καταλήφθηκε από τον τσεχοσλοβακικό στρατό (σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Τριανόν). Έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας (1923) στον Μεσοπόλεμο, ανέπτυξε την κλωστοϋφαντουργία και τη βιομηχανία τροφίμων, ενώ η στρατιωτική παράδοση του τόπου διατηρήθηκε με πρωτοβουλία της Πρώτης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια της Σλοβακίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός εκτοπίστηκε, ακόμη και υπήκοοι Τσεχικής υπηκοότητας. Στη συνέχεια, η πόλη έγινε σημαντική έδρα της Γκεστάπο και των Σιχερχάιτσντιενστ. Μεταξύ πατριωτικής εξέγερσης και κατάκτησης από τον Κόκκινο Στρατό της 10 Απριλίου 1945, 69 αγωνιστές της αντίστασης εκτελέστηκαν από την Γκεστάπο.
Υπό τη διοίκηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, η πόλη γνώρισε σημαντική αύξηση του πληθυσμού και τα προάστια καλύφθηκαν με τετράγωνα κτιρίων. Μέρος του ιστορικού κέντρου εξαφανίστηκε έτσι κάτω από τα χτυπήματα των χωματουργικών μηχανημάτων. Η αναβίωση του κέντρου της πόλης ξεκίνησε το 1990 και από το 1996 η πόλη ανέκτησε τη λειτουργία της (που είχε χάσει το 1940) ως έδρα κομητείας, στην περιοχή Τρέντσιν.
Αξιοθέατα
Στην πόλη δεσπόζει το κάστρο του Τρέντσιν, το τρίτο μεγαλύτερο κάστρο στη Σλοβακία. Το κάστρο χωρίζεται σε άνω και κάτω τμήμα, με σημαντικές οχυρώσεις. Το πάνω μέρος έχει πολλά κτίρια που περιβάλλουν τον κεντρικό μεσαιωνικό πύργο, ο οποίος παραμένει το υψηλότερο σημείο της πόλης. Κάτω από το κάστρο, στην πλαγιά του λόφου, βρίσκεται η παλιά ενοριακή εκκλησία και μια μικρή πλατεία με θέα στο κέντρο, στην οποία μπορείτε να φτάσετε από ιστορικές σκεπαστές σκάλες καθώς και από δαιδαλώδεις παράδρομους. Η παλιά πόλη έχει μια μεγάλη κεντρική πλατεία, με μια μεγάλη μπαρόκ εκκλησία και διάφορα καταστήματα, καθώς και έναν πύργο της πόλης. Η Συναγωγή του Τρέντσιν, που χτίστηκε το 1913, είναι τώρα ένα πολιτιστικό κέντρο με εκθέσεις και συναυλίες.
Το Pohoda, το μουσικό φεστιβάλ με τους περισσότερους επισκέπτες στη Σλοβακία, πραγματοποιείται στο Τρέντσιν από το 1997. Από το 2004 πραγματοποιείται στο αεροδρόμιο του Τρέντσιν.
Εκπαίδευση
Η πόλη του Τρέντσιν φιλοξενεί το δημόσιο Πανεπιστήμιο Alexander Dubček, με περίπου 7.000 φοιτητές, συμπεριλαμβανομένων περίπου 100 διδακτορικών φοιτητών, καθώς και το ιδιωτικό κολλέγιο δίοικησης του Τρέντσιν, με περίπου 1.200 φοιτητές. Η πόλη διαθέτει εννέα δημόσια δημοτικά σχολεία και ένα θρησκευτικό σχολείο, όπου εγγράφονται συνολικά 4.600 μαθητές. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση παρέχεται από 5 γυμνάσια με περίπου 2.000 μαθητές, 5 εξειδικευμένα λύκεια και 6 επαγγελματικές σχολές, με περίπου 6.000 μαθητές.
Μεταφορές
Η πόλη βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με τον αυτοκινητόδρομο D1, κύριο άξονα της χώρας και τον κύριο αυτοκινητόδρομο στη Σλοβακία. Αρκετοί δρόμοι συνδέουν την πόλη με την Τσεχία και ειδικότερα την πόλη του Μπρνο. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Τρέντσιν είναι επίσης ένας σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος στην περιοχή, καθώς βρίσκεται στη γραμμή που συνδέει την Μπρατισλάβα με τη Ζίλινα και το Κόσιτσε. Άλλες μικρές γραμμές αναχωρούν επίσης από την πόλη, κυρίως προς το Chynorany ή το Velká nad Veličkou, στα σύνορα με την Τσεχία. Σε τοπικό επίπεδο, η πόλη διαθέτει αρκετούς σταθμούς που εξυπηρετούνται από περιφερειακές υπηρεσίες, καθώς και δημοτικό δίκτυο λεωφορείων.
Το Τρέντσιν διαθέτει επίσης αεροδρόμιο, ωστόσο αυτό δεν χρησιμοποιείται επί του παρόντος για εμπορικές μεταφορές επιβατών. Το πλησιέστερο διεθνές αεροδρόμιο είναι στην Μπρατισλάβα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η πόλη Τρέντσιν είναι αδελφοποιημένη με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβακίας
Σμύρνη μου αγαπημένη
Η Σμύρνη μου αγαπημένη είναι ιστορική δραματική και ελληνική ταινία σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη και σενάριο Μιμής Ντενίση. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο της Μιμής Ντενίση, που αφορά στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και ακολουθεί μια Ελληνίδα της υψηλής κοινωνίας στη Σμύρνη των αρχών του 20ού αιώνα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μιμή Ντενίση, Λεωνίδας Κακούρης, Μπουράκ Χακί, Κρατερός Κατσούλης, Κατερίνα Γερονικολού, Γιάννης Βογιατζής, Ταμίλα Κουλίεβα,             Αναστασία Παντούση, Χρήστος Στέργιογλου κ.α.. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν σε Λέσβο, Χίο, Αθήνα, Πειραιά και Φάληρο. Ο προϋπολογισμός της ταινίας ξεπέρασε τα 4 εκατομμύρια ευρώ, γεγονός που την κατατάσσει ως την ακριβότερη παραγωγή του ελληνικού κινηματογράφου.
Η ταινία διανεμήθηκε στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 23 Δεκεμβρίου 2021. Έλαβε μέτριες κριτικές στις οποίες όμως επαινέθηκε η ποιότητα παραγωγής. Έκανε άνοιγμα στη δεύτερη θέση με 28.675 εισιτήρια, πίσω από το Spider-Man: No Way Home. Ανέβηκε στην πρώτη θέση το τρίτο τετραήμερο, όταν έκοψε 26.246 εισιτήρια. Επανήλθε στην πρώτη θέση το έβδομο τετραήμερο προβολής, με 7.145 εισιτήρια και σύνολο 198.624 εισιτήρια μέχρι τότε.
Στα τέλη Μαΐου 2022 κυκλοφόρησε μια ξαναμονταρισμένη εκδοχή της ταινίας, με διάρκεια μειωμένη κατά 20 λεπτά. Από την ταινία είχαν αφαιρεθεί κάποιες ρομαντικές σκηνές και σκηνές με στιγμιότυπα της ζωής στην πόλη, καθώς δύο μικρές σκηνές με βιοπραγίες των Τούρκων και μια σκηνή με άφιξη προσφύγων στη Μυτιλήνη. Η ταινία την πρώτη εβδομάδα της νέας εκδοχής έκοψε 2.883 εισιτήρια, με σύνολο 235.813 εισιτήρια μέχρι τότε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ντάρια Τσούλτσοβα
Η Ντάρια Τσούλτσοβα (Λευκορωσικά: Дар'я Дзмітрыеўна Чульцова, Ρωσικά: Дарья Дмитриевна Чульцова) (γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1997, στο Σκλόου, Περιφέρεια Μογκίλεφ, Λευκορωσία ) είναι δημοσιογράφος από τη Λευκορωσία. Εργάστηκε στο τηλεοπτικό κανάλι Belsat TV. Παρουσίασε ζωντανά τη διαδήλωση στο μέρος όπου ο Ράμαν Μπανταρένκα ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2020. Συνελήφθη εκεί στις 15 Νοεμβρίου 2020, στο Μινσκ.
Ποινική διαδικασία
Μαζί με τη δημοσιογράφο Κατσιαρίνα Αντρέεβα, έγινε κατηγορούμενη σε ποινική υπόθεση για την οργάνωση δράσεων που αντιτίθεντο στη δημόσια τάξη. Και οι δύο μετέδωσαν ζωντανά τη διαμαρτυρία στη μνήμη του Ραμάν Μπαντερένκα, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Αυτό πραγματοποιήθηκε στην "Πλατεία των Αλλαγών" ("Ploscha Peramen") στο Μινσκ στις 15 Νοεμβρίου 2020.
Μετά τη σύλληψη της, η Ντάρια μεταφέρθηκε σε φυλακή στη Ζοτζίνα, όπου κρατήθηκε μέχρι τη δίκη. Στις 24 Νοεμβρίου 2020, δέκα οργανισμοί (το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βιάσνα, η Ένωση Δημοσιογράφων της Λευκορωσίας, η Επιτροπή του Ελσίνκι της Λευκορωσίας και άλλοι) προέβησαν σε κοινή δήλωση, στην οποία χαρακτηριζόταν ως πολιτική κρατούμενη.
Στο δικαστήριο του Μινσκ με επικεφαλής τη δικαστή Ναταλία Μπουγκούκ στις 18 Φεβρουαρίου 2021, η Τσούλτστοβα και η Αντρέεβα καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης δύο ετών επειδή ώθησαν πολίτες στις διαμαρτυρίες της Λευκορωσίας το 2020.
Αντιδράσεις
Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λευκορωσία έκανε μια δήλωση. Ζήτησε να ελευθερωθούν οι Τσούλτσοβα και Αντρέεβα.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2021, ο Τόνι Λόιντ, μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, υποστήριξε την πολιτική κρατούμενη Τσούλτσοβα.
Μετά την καταδίκη, στις 18 Φεβρουαρίου 2021, ο Πρόεδρος της Πολωνίας Αντρέι Ντούντα έκανε δημόσια κλήση για να αφεθούν ελεύθερες οι Τσούλτσοβα και Αντρέεβα.
Βραβεία
Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, ορίστηκε δημοσιογράφος της χρονιάς (2020).
Στις 10 Μαρτίου 2021, πήρε το βραβείο με το όνομα Ντάριους Φίκους από το Press Club Polska (πολωνική οργάνωση δημοσιογράφων).
Μαζί με την Κατσιαρίνα Αντρέεβα και την Κατσιαρίνα Μπορίσεβιτς, στις 9 Απριλίου 2021, κέρδισε το Αλές Λίπαϊ (το πρόσωπο που δημιούργησε το BelaPAN) βραβείο "Τιμή της Δημοσιογραφίας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι Κατηγορία:Λευκορώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Λευκορώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ελεύθερο Κράτος της Πρωσίας
Το Ελεύθερο Κράτος της Πρωσίας (γνωστή και ως Πρωσία, Freistaat Preußen) ήταν κρατίδιο της Γερμανίας από το 1918 έως το 1947. Πρωτεύουσα του κρατιδίου ήταν το Βερολίνο, πρωτεύουσα της σημερινής Γερμανίας.
Το ελεύθερο κράτος της Πρωσίας ιδρύθηκε το 1918 μετά τη Γερμανική Επανάσταση, η οποία κατέλυσε τη Γερμανική Αυτοκρατορία και ίδρυσε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ως επακόλουθο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το νέο κρατίδιο ήταν διάδοχος του Βασιλείου της Πρωσίας, αλλά χαρακτηριζόταν από δημοκρατική διακυβέρνηση και μικρότερη έκταση μετά τις εδαφικές αλλαγές μετά τον πόλεμο. Τα εδάφη που έχασε η Πρωσία μετά το πόλεμο ήταν το Όιπεν-Μαλμεντί (υπέρ του Βελγίου), το βόρειο Σλέσβιχ (υπέρ της Δανίας), το μεγαλύτερο μέρος των επαρχιών Πόζεν, Δυτικής Πρωσίας και τμήμα της Άνω Σιλεσίας (υπέρ της Πολωνίας) μετά από δημοψήφισμα. Τέλος η πόλη του Ντάντσιχ και οι γύρω οικισμοί εντάχθηκαν σε μια νέα επικράτεια, την Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ. Ακόμη, η πόλη του Μέμελ και τα περίχωρά του αρχικά διαχωρίστηκε (το 1920) από τη Γερμανία και εντάχθηκε σε ξεχωριστή επικράτεια (αλλά όχι ανεξάρτητη) και το 1923 προσαρτήθηκε στη Λιθουανία με καθεστώς αυτόνομης περιοχής, με αποτέλεσμα τον διαχωρισμό της επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας από την υπόλοιπη χώρα. Παρόλο που η Πρωσία υπέστη το μεγαλύτερο μέρος των εδαφικών απωλειών της Γερμανίας μετά τον πόλεμο, παρέμενε το μεγαλύτερο κρατίδιο κατέχοντας σχεδόν τα πέντε όγδοα (62.5%) του πληθυσμού και της έκτασης της χώρας και φιλοξενώντας την ομοσπονδιακή πρωτεύουσα, το Βερολίνο. Το πολίτευμα της Πρωσίας άλλαξε, καθώς πλέον δεν ήταν απολυταρχικό κράτος, αλλά κυβερνιόταν δημοκρατικά.
Η δημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας ανετράπη με το Πρόισενσλαγκ (πραξικόπημα της Πρωσίας) το 1932, τοποθετώντας το κρατίδιο σε καθεστώς κεντρικής διακυβέρνησης με ένα πραξικόπημα υπό την ηγεσία του καγκελάριου Φραντς φον Πάπεν που εκδίωξε τον πρωθυπουργό Ότο Μπράουν. Η ίδρυση της Ναζιστικής Γερμανίας το 1933 έθεσε τα θεμέλια της διαδικασίας της ευθυγράμμισης, τερματίζοντας τις νομικές προκλήσεις για το Πρόισενσλαγκ και θέτοντας την Πρωσία υπό τον άμεσο έλεγχο του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Κόμματος των Εργατών με τον Χέρμαν Γκαίρινγκ ως πρωθυπουργό. Το 1934 τα γερμανικά κρατίδια αντικαταστάθηκαν ντε φάκτο από το σύστημα των γκάου. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Ότο Μπράουν προσέγγισε τους αξιωματούχους των Συμμάχων στην κατειλλημένη Γερμανία σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τη νόμιμη κυβέρνηση της Πρωσίας, αλλά το αίτημα απορρίφθηκε και η Πρωσία καταργήθηκε το 1947.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωσία Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Λόρεντς Κρίστοφ Μίτσλερ
Ο Λόρεντς Κρίστοφ Μίτσλερ (γερμανικά: Lorenz Christoph Mizler, Χάιντενχαϊμ, 25 Ιουλίου 1711 - Βαρσοβία, Μάρτιος 1778) ήταν Γερμανός πολυμαθής, μαθηματικός, ιατρός και θεωρητικός της μουσικής, σημαντική μορφή στην ιστορία της γερμανικής μουσικής τον 18ο αιώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Για τα νεανικά του χρόνια έγραψε ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του για την έκδοση του Grundlage einer Ehren-Pforte (1740) του Γιόχαν Μάτεζον. Γεννήθηκε στο Χάιντενχαϊμ της Φραγκονίας και εκεί ήταν μαθητής του Νικολάους Μύλλερ. Αργότερα φοίτησε στο Γυμνάσιο του Άνσμπαχ, όπου είχε και την πρώτη του επαφή με τη μουσική, μαθαίνοντας βιολί και φλάουτο. Τον Απρίλιο του 1731 ξεκίνησε σπουδές θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Η διατριβή του με τίτλο Quod musica ars sit pars eruditionis philosophicae περιέχει αφιέρωση στον Μάτεζον.
Καριέρα
Το 1735 εγκαταστάθηκε στο Βίτενμπεργκ με σκοπό να σπουδάσει νομικά και ιατρική και τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στη Λειψία, όπου παρουσίασε τη διατριβή De usu atque praestantia philosophiae in theologia, jurisprudentia, medicina και από τον Μάιο του 1737 ξεκίνησε να δίνει διαλέξεις μουσικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο. Υπήρξε ο εκδότης του μηνιαίου περιοδικού «Μουσική Βιβλιοθήκη» (Neu eröffnete musikalische Bibliothek) που αργότερα έγινε και η επίσημη έκδοση της κοινότητας μουσικών Korrespondierenden Sozietät der Musicalischen Wissenschaften που ο ίδιος ίδρυσε το 1738 με την υποστήριξη του κόμη Τζάκομο ντε Λουκεζίνι και του Καπελμάιστερ της Αυλής του Άνσμπαχ Γ. Χ. Μπύμλερ. Στα μέλη της κοινότητας ανήκαν φημισμένοι συνθέτες, όπως ο Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν, ο Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ και ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, τον οποίο ο Μίτσλερ αποκαλούσε «καλό φίλο και πάτρονα». Τα μέλη επικοινωνούσαν μέσω αλληλογραφίας δύο φορές το χρόνο, ανταλάσσοντας μουσικά νέα και δοκίμια ή άλλα θεωρητικά και μη έργα. Την ίδια περίοδο, ο Μίτσλερ δραστηριοποιήθηκε και στον χώρο των μουσικών εκδόσεων. Την περίοδο 1743-47 εντρύφησε στην πολωνική γλώσσα, ιστορία και λογοτεχνία και ανέλαβε θέση γραμματέα, δασκάλου, βιβλιοθηκονόμου και μαθηματικού στην Αυλή του πολωνού Κόμη Μαλαχόφκσι του Κόνσκιε. Το 1747 απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην ιατρική από το Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης και τον ίδιο χρόνο εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία. Εκεί ασχολήθηκε κυρίως με τις φυσικές επιστήμες, ανέλαβε θέση αυλικού γιατρού και το 1754 ίδρυσε εκδοτική εταιρία. Το 1757 έγινε ο επίσημος ιστοριογράφος του βασιλείου της Πολωνίας. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ερφούρτης και το 1768 τιμήθηκε με πολωνικό τίτλο ευγενείας.
Ως συνθέτης δεν θεωρείται σημαντικός. Μεγαλύτερη συμβολή του Μίτσλερ στη μουσική υπήρξε η έκδοση της «Μουσικής Βιβλιοθήκης» από το 1736 μέχρι το 1754, που αποτελεί σπουδαία πηγή για τα γερμανικά μουσικά δρώμενα της εποχής, καθώς και η ίδρυση της κοινότητας για τις μουσικές επιστήμες. Ο ίδιος έγραψε πολλά δοκίμια και κριτικές που δείχνουν ένα μεγάλο εύρος γνώσεων, τόσο στη μουσική όσο και στις φυσικές επιστήμες, στη φιλοσοφία, στη θεολογία και στη νομική. Ειδικότερα, ο Μίτσλερ ενδιαφερόταν να βρει μία μαθηματική και φιλοσοφική βάση για τη μουσική τέχνη. Μετέφρασε επίσης από τα λατινικά στα γερμανικά το έργο μουσικής θεωρίας Gradus ad Parnassum του Γιόχαν Γιόζεφ Φουξ.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί της μουσικής Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί
Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ
Το Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ (Манастир Свети Наум) βρίσκεται στη Βόρεια Μακεδονία, 29 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Οχρίδας, στις όχθες της ομώνυμης λίμνης.
Στο χώρο της μονής είναι θαμμένος ο Όσιος Ναούμ, που ίδρυσε την μονή το 905 μ.Χ. Από τον 16ο αιώνα λειτούργησε στο μοναστήρι ελληνικό σχολείο. Από το 1912 μέχρι το 1925 το μοναστήρι και η γύρω περιοχή ανήκε στο αλβανικό κράτος. Τελικά στις 28 Ιουνίου 1925 ο βασιλιάς της Αλβανίας Ζογ Α’ μετά από διαπραγματεύσεις παραχώρησε την περιοχή με το μοναστήρι στην Γιουγκοσλαβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναουμ Ναουμ Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Φάρος Εύβοιας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Φάρος (αποσαφήνιση)
Ο Φάρος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας σε υψόμετρο 10 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Φάρος βρίσκεται στην ηπειρωτική Στερεά Ελλάδα, στις δυτικές ακτές του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου και σε απόσταση (οδηγική) 13,5 χλμ. νότια της Χαλκίδας. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια σταφυλιών και ελιών και ορισμένοι με τον επιχειρηματικό τομέα. Αποτελεί τουριστικό θέρετρο της ευρύτερης περιοχής και διαθέτει αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και καταστήματα αναψυχής και εστίασης (ταβέρνες, ουζερί). Στη βορειοανατολική άκρη του χωριού υπάρχει φάρος που ονομάζεται «Φάρος της Αυλίδος» και σηματοδοτεί την νότια είσοδο του στενού πορθμού που χωρίζει την Εύβοια από την ηπειρωτική χώρα. Κατασκευάστηκε το 1880 από τη Γαλλική Εταιρεία Φάρων και έχει ύψος πύργου 9 μέτρα το δε εστιακό του ύψος είναι 10 μέτρα. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Γεραλί και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αυλίδος. Το 1928 με το ΦΕΚ 244Α - 22/11/1928 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Γεραλίου και το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Φάρος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Φάρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αυλίδος του Δήμου Χαλκιδέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.171 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
Αγροκήπιο Λάρισας
Γεωγραφία
Το Αγροκήπιο είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες του υψώματος «Παλαιόκαστρο» (683 μ.), πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Μαγνησίας και την Εθνική Οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 38 χλμ. περίπου ΝΑ. της Λάρισας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Τσελτσιξή και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρμενίου του νομού Λαρίσης. Το 1912 μετονομάστηκε σε Τελτιξί. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγναντερής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κιλελέρ.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Λάμπα λάβας
μικρογραφία|268x268εσ|Μια πρωτότυπη λάμπα λάβας Mathmos Astro Η Λάμπα λάβας (ή λάμπα Άστρο) είναι ένα καινοτόμο διακοσμητικό, εφευρέθηκε το 1963 από τον Βρετανό λογιστή Έντουαρντ Κρέιβεν Γουόκερ, ο οποίος είναι ιδρυτής της βρετανικής εταιρίας φωτισμού Mathmos. Η λάμπα αποτελείται από ένα σβώλο ενός ειδικού έγχρωμου μίγματος κεριού μέσα σε ένα γυάλινο δοχείο το υπόλοιπο του οποίου περιέχει ένα διαυγές ή διαφανές υγρό, το δοχείο τοποθετείται στη συνέχεια σε ένα κουτί που περιέχει ένα λαμπτήρα πυρακτώσεως του οποίου η θερμότητα προκαλεί προσωρινή μείωση της πυκνότητας και ιξώδωση του κεριού. Το θερμαινόμενο κερί ανεβαίνει μέσα από το περιβάλλοντα υγρό, ψύχεται, χάνει την άνωση του, και τελικά πέφτει πίσω στο κάτω μέρος του δοχείου σε έναν κυκλικό πάτο. Οι λάμπες έχουν σχεδιαστεί σε μια ποικιλία από στυλ και χρώματα.
Σημειώσεις
μικρογραφία|245x245εσ|Μια μπλε λάμπα λάβας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρικοί λαμπτήρες Κατηγορία:Φωτισμός
Γιαν Ντομπρατσίνσκι
Διασώσεις στο Ολοκαύτωμα
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως επικεφαλής του τμήματος για τα εγκαταλειμμένα παιδιά στο τμήμα δημοτικής κοινωνικής πρόνοιας της Βαρσοβίας, ο Ντομπρατσίνσκι βοήθησε τους ακτιβιστές της Ζεγκότα με την προμήθεια πλαστών εγγράφων και τοποθετώντας αρκετές εκατοντάδες Εβραιόπουλα σε Καθολικά μοναστήρια. Φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας.
Το 1985, ο Ντομπρατσίνσκι τιμήθηκε με τον Σταυρό του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Το 1986 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του, με τίτλο Tylko w jednym życiu (Σε μια μόνο ζωή). Το 1993 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Πολωνού Δικαίου των Εθνών από τον Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί εθνικιστές Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Πολιτικοί του Εθνικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1985-1989) Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Μέλη της Ζεγκότα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας (1943-1989) Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας
Τιζερί
Το Τιζερί (γαλλικά: Tigery) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τιζεριέν (γαλλικά: Tigeriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Νέλα Χασανμπέγκοβιτς
Η Νέλα Χασανμπέγκοβιτς (γεννημένη στις 21 Ιανουαρίου 1984) είναι Βόσνια γλύπτρια. Αποφοίτησε από το Λύκειο Υψηλών Τεχνών στο Σεράγεβο στο Τμήμα Γλυπτικής το 2002. Στη συνέχεια αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Σεράγεβο το 2007. Είναι μέλος του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από το 2007. Από το 2011, είναι μέλος του Συλλόγου Πολιτισμού και Ερυθρών Τεχνών. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλύπτες Κατηγορία:Βόσνιοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις