cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεισμός στην Αλβανία (2019)
Σεισμός
Ο σεισμός είχε μέγεθος 6.4 βαθμών. Η μέγιστη αντιληπτή ένταση ήταν η VIII («Καταστροφικός») κατά την τροποποιημένη κλίμακα Μερκάλι.
Μετά τον σεισμό ακολούθησαν εκατοντάδες μετασεισμοί, εκ των οποίων τέσσερις ξεπέρασαν τα 5.0 Ρίχτερ και άλλοι έξι τα 4.0 Ρίχτερ. Ο μεγαλύτερος μετασεισμός σημειώθηκε στις 07:08 τοπική ώρα, λιγότερο από τέσσερις ώρες μετά τον κύριο σεισμό που είχε μέγεθος 5.4. Η ένταση του μετασεισμού των 5.4 ρίχτερ ήταν VII (πολύ ισχυρή).
Ζημιές
Η αλβανή υπουργός Υγείας Ογκέρτα Μαναστίρλιου δήλωσε ότι 658 άνθρωποι τραυματίστηκαν από το σεισμό, ενώ στις 27 Νοεμβρίου νοσηλεύονταν ακόμη 68 άνθρωποι κατά την ίδια. Η Μαναστίρλιου δήλωσε ότι ένα αγόρι και ένα κορίτσι θα σταλούν στο εξωτερικό για πιο εξειδικευμένη ιατρική βοήθεια.
Επακόλουθα
Η Αλβανία και το γειτονικό Κοσσυφοπέδιο κήρυξαν ημέρα εθνικού πένθους. Οι αρχές κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το Δυρράχιο και τα Τίρανα.
Διεθνής βοήθεια
Μια σειρά από γειτονικές και μη χώρες ανακοίνωσαν την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεισμοί στην Αλβανία
Λεόντιος Λυμπέρης
Ο Λεόντιος Λυμπέρης (5 Οκτωβρίου 1914 - 2006), του Ευστρατίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1914 και σπούδασε Νομικά, Οικονομικές Επιστήμες και Φιλοσοφία στη Θεσσαλονίκη. Άσκησε τη δικηγορία από τις αρχές της δεκαετίας του '40.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καβάλας με την ΕΠΕΚ το 1951 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα (Δημοκρατική Ένωση) στις εκλογές του 1956 και με την Ένωση Κέντρου το 1964. .
Μεταπολιτευτικά ήταν υποψήφιος βουλευτής Καβάλας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 3.828 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.
Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Ε. Τεγκοπούλου και απέκτησαν μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καβάλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Φρανσουά-Ζαν Λεφέβρ ντε Λα Μπαρ
Ο Φρανσουά Ζαν Λεφεβρ ντε λα Μπαρέ, (François-Jean Lefebvre de la Barre) (12 Σεπτεμβρίου 1745-1 Ιουλίου 1766) ήταν γάλλος ευγενής. Βασανίστηκε, αποκεφαλίστηκε και το σώμα του κάηκε στη φωτιά, έχοντας το βιβλίο του Βολταίρου Φιλοσοφικό Λεξικό καρφωμένο στο κορμί του. Ο Λα Μπαρέ, συχνά λέγεται πως εκτελέστηκε επειδή δεν χαιρέτισε μια εκκλησιαστική πορεία, αν και στο κατηγορητήριο υπήρχαν και άλλες κατηγορίες. Στη Γαλλία θεωρείται ως σύμβολο της θρησκευτικής καταπίεσης, μαζί με τον Ζαν Καλάς και τον Πιερ Πολ Σιρβέν.
Γεγονότα
Στις 9 Αυγουστου 1765, ένας ξύλινος σταυρός σε γέφυρα στην Αμπεβίλ βανδαλίστηκε από αγνώστους. Τότε, ο καθολικισμός ήταν η κρατική θρησκεία της Γαλλίας και αρκετοί Γάλλοι, ιδιαίτερα στην πολύ θρήσκα πόλη του Abbeville εξαγριώθηκαν. Ο Επίσκοπος του Αμιάνς (bishop of Amiens)ς πιστούς και τους ζήτησε να αποκαλύψουν τον ένοχο στους δικαστές. Κανένας δεν αποκάλυψε οτιδήποτε αλλά ο τοπικός δικαστής Du Maisniel de Belleval, ο οποίος είχε διαμάχη με τον νεαρό Λα Μπαρε, μάζεψε τεκμήρια εναντίον των φίλων του. Ανάμεσα σε άλλα, βρέθηκε πως 3 νεαροί, ανάμεσα τους και ο Μπαρέ, δεν είχαν σηκώσει τα καπέλα τους, όταν μια λιτανεία πέρασε από δίπλα τους. Αυτή αναφέρεται ως η κύρια κατηγορία, αν και άλλες πράξεις βλασφημίας υπήρξαν, όπως αφόδευση σε άλλο σταυρό, βλάσφημα τραγούδια και φτύσιμο σε θρησκευτικές εικόνες. Σύντομα, και άλλοι νεαροί εμπλέχθηκαν στην υπόθεση ως κατηγορούμενοι, εκ των οποίων ο ένας ήταν γιος δημάρχου και ο άλλος γιος του δικαστή που ξεκίνησε να συλλέγει στοιχεία. Αλλά όλοι αυτοί απαλλάχθηκαν και μόνοι κατηγορούμενοι τελικά παρέμειναν οι ορφανοί Λα Μπαρέ και ο Moisnel. Κατά τη διάρκεια των ερευνών, βρέθηκε στο υπνοδωμάτιο του Λα Μπαρέ το απαγορευμένο βιβλίο του Βολταίρου Φιλοσοφικό Λεξικό και αποτέλεσε λόγο να κατηγορηθούν οι διανοούμενοι για την κακή συμπεριφορά των νεαρών. Στις 20 Φεβρουαρίου 1766, οι δικαστές κατέληξαν σε ετυμηγορία, βρίσκοντας τον Λα Μπαρέ ένοχο για μια σειρά θεμάτων: ότι έχει διδάξει και τραγουδήσει ανίερα τραγούδια, βλάσφημα κατά του Θεού, για το ότι κακομεταχειριστεί το σημείο του σταυρού κάνοντας ευχές τις οποίες οποιοσδήποτε μετριόφρων δεν μπορεί να τις επαναλάβει, για το ότι εν γνώση του αρνήθηκε να δείξει σεβασμό στα ιερά λείψανα τα οποία μεταφέρθηκαν μπροστά του από τη θεία λιτανεία, για το ότι έδειξε σημεία λατρείας σε λανθασμένα και απαγορευμένα βιβλία τα οποία είχε στο δωμάτιο του, για ότι είχε βεβηλώσει το μυστήριο του κρασιού, το οποίο είχε το είχε κοροϊδεύει.
Η ποινή του ήταν, αφού ομολογήσει τα εγκλήματα του μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας του Saint-Wulfram θα κοπεί η γλώσσα του και μετά θα αποκεφαλιστεί, στη δημόσια Αγορά, ενώ το κεφάλι του και το σώμα του θα καούν στην πυρά και οι στάχτες θα σκορπιστούν από τον άνεμο.
Στις 4 Ιουνίου, η βουλή του Παρισιού (περισσότερο δικαστικό παρά νομοθετικό σώμα) επιβεβαίωσε την ποινή. Ορισμένοι αναφέρουν ότι πρόσθεσε τον τυπικό βασανισμό πριν την εκτέλεση.
Την 1 Ιουλίου, ο Λα Μπαρέ βασανίστηκε το πρωί. Αρνήθηκε να κατονομάσει συνεργούς του, ακόμη και υπό βασανιστήρια. Αργότερα, αποκεφαλίστηκε και οι στάχτες του πετάχθηκαν στον ποταμό Σομ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι
Θεόδωρος Λυμπερίδης
Ο Θεόδωρος Λυμπερίδης (28 Οκτωβρίου 1914 - 1995), του Χρήστου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Νικομήδεια το 1914 και εκεί ξεκίνησε τις σπουδές του. Ήταν απόφοιτος του Δημοτικού Σχολείου Φιλίππων και το 1926 έγινε ο μοναδικός μαθητής του σχολείου του που συνέχισε και στο Γυμνάσιο, περίοδος κατά την οποία φιλοξενήθηκε σε ένα οικοτροφείο. Έπειτα σπούδασε Νομικά και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Άσκησε τη δικηγορία αρχικά στη Θεσσαλονίκη (1942-1945) και από το 1945 στην Καβάλα.
Το 1955 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος Καβάλας.
Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Καβάλας με το κόμμα Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωσις (ΠΑΔΕ) (στη Δημοκρατική Ένωση), για να επανεκλεγεί το 1958 και με την Ένωση Κέντρου το 1961, το 1963 και το 1964. .
Στις 23 Ιουνίου 1964 η εκλογή του ακυρώθηκε με απόφαση του Εκλογοδικείου και τον αντικατέστησε στην έδρα ο Θεόδωρος Μανωλόπουλος.
Μεταπολιτευτικά ήταν υποψήφιος βουλευτής Καβάλας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 6.898 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καβάλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Πάρης Σκαρτσολιάς
Ο Πάρης Σκαρτσολιάς (18 Ιουλίου 1992) είναι Έλληνας ηθοποιός και μουσικός.
Είναι γνωστός για τον ρόλο του Μανωλάκη από το Καφέ της Χαράς, αλλά και για εκείνον του Τεό στο  Ταμάμ.
Βιογραφικό
Ορόσημο για την καριέρα του αποτέλεσε η σειρά Το καφέ της Χαράς τις σεζόν 2003-2006, ως το παιδί του πρωταγωνιστή της σειράς.
Όταν ενηλικιώθηκε, σπούδασε για δύο έτη δημοτική εκπαίδευση, ενώ με την παρότρυνση της Κερασίας Σαμαρά, η οποία ήταν η τηλεοπτική του μαμά στο ¨Καφέ της Χαράς¨ σπούδασε για δύο μόνο έτη υποκριτική στην Δραματική Σχολή Βεάκη, ενώ στην συνέχεια το 2014 ακολούθησε η συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά Ταμάμ, στον ρόλο του Τεό, ρόλος που κράτησε εώς το 2017.
Ακόμη, είχε ανεβάσει με ένα φίλο του χιουμοριστικού τύπου βίντεο στο Youtube στο κανάλι Αδιόρθωτοι.
Τέλος, το 2020 ένώ είχε τελειώσει τις σπουδές του στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 2019, αναλαμβάνει και πάλι τον ρόλο Του Μάνου ( Εμανουήλ) Πώπωτα στο Το Καφέ της Χαράς και ταυτόχρονα έλαβε μέρός την σεζόν 2019-2020 στην παράσταση ¨ Μικρές αλεπούδες¨ και πρωταγωνίστησε την ίδια σεζόν στο Η Σαμάνθα και ο Μαξ, στο βυθό της ασφάλτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί
Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ
Η Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ (αγγλικά: Indian Hockey Federation, IHF) είναι φορέας διοίκησης του αθλήματος χόκεϊ επί χόρτου στην Ινδία.
Ιστορία
Η Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ συστάθηκε το 1925. Αποτέλεσε την πρώτη μη ευρωπαϊκή ομοσπονδία που έγινε μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χόκεϊ (FIH), το 1928. Εκπροσωπούσε την Ινδία σε όλους τους διεθνείς αγώνες. Στις 28 Απριλίου του 2008, η Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ αποβλήθηκε από την Ινδική Ολυμπιακή Ομοσπονδία εξ αιτίας υποτιθεμένης δωροδοκίας. Το 2009 συστάθηκε η Ομοσπονδία Χόκεϊ Ινδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ινδία
Γενικές εκλογές του Νιούε (2017)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Νιούε στις 6 Μαΐου 2017.
Εκλογικό σύστημα
Τα 20 μέλη της Συνέλευσης εκλέγονται με 2 μεθόδους. Τα 14 εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και 6 εκλέγονται από μία ενιαία πανεθνική περιφέρεια. Αμφότεροι οι τύποι εδρών χρησιμοποιούν το πλειοψηφικό σύστημα.
Παραπομπές
2017 Νιουε
Χουάν Λίντο
Ο Χουάν Νεπομουσένο Φερνάντες Λίντο υ Θελάγια (Juan Nepomuceno Fernández Lindo y Zelaya, 16 Μαΐου 1790 – 23 Απριλίου 1857), γνωστός γενικά απλώς ως Χουάν Λίντο, ήταν συντηρητικός πολιτικός της Κεντρικής Αμερικής, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ελ Σαλβαδόρ από το 1841 έως το 1842 και Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ονδούρας από το 1847 έως το 1852. Υπάρχει κάποια αβεβαιότητα ως προς τις ημερομηνίες γεννήσεως και θανάτου του. Μερικές πηγές δίνουν το 1853 ως έτος θανάτου του.
Απαρχές
Ο Λίντο γεννήθηκε στην Τεγουσιγάλπα, σε μια οικογένεια γαιοκτημόνων. Το 1814 έγινε δικηγόρος (licenciado en derecho), έχοντας αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Σαν Κάρλος στη Γουατεμάλα. Μετά την αποφοίτησή του εργάσθηκε για το ισπανικό αποικιακό καθεστώς. Με την ανεξαρτητοποίηση της Κεντρικής Αμερικής από την Ισπανία έγινε επιτετραμμένος (intendente) της Επαρχίας της Κομαγιάγουα (1821). Υπήρξε υποστηρικτής της ενσωματώσεως της Κεντρικής Αμερικής στην Αυτοκρατορία του Μεξικού του Αγουστίν δε Ιτουρβίδε.
Το 1826 ο Λίντο εκλέχθηκε μέλος της Νομοθετικής Συνελεύσεως της Ονδούρας και το 1827 βοήθησε τον συντηρητικό Χοσέ Χούστο Μίλα να νικήσει τον κυβερνήτη της Ονδούρας Διονύσιο δε Ερέρα. Ο Λίντο πέτυχε επίσης να εκλεγεί μέλος της συντακτικής συνελεύσεως που συγκλήθηκε τον Ιούνιο του 1838, όπου αντιπροσώπευσε το Συντηρητικό Κόμμα. Από αυτή τη θέση υπεστήριξε την απόσχιση της Ονδούρας από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής τον Οκτώβριο του 1838.
Αρχηγός κράτους του Ελ Σαλβαδόρ
Το 1840 ο Χουάν Λίντο ταξίδεψε στο Ελ Σαλβαδόρ, όπου με τη βοήθεια του στρατηγού Φρανσίσκο Μαλεσπίν έγινε υπουργός Εξωτερικών, από τον Οκτώβριο του 1840 μέχρι τον Ιανουάριο του 1841. Στη συνέχεια εκλέχθηκε «Αρχηγός του κράτους» του Ελ Σαλβαδόρ, από τις 7 Ιανουαρίου μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου 1841. Εκείνη την ημέρα η συντακτική συνέλευση ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής, οπότε ο Λίντο ονομάσθηκε Προσωρινός Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ, κατέχοντας αυτή τη θέση μέχρι την 1η Φεβρουαρίου 1842.
Ο Λίντο διόρισε τον στρατηγό και δικηγόρο Νορμπέρτο Ραμίρες, πρώην Αρχηγό του κράτους, ως υπουργό. Με κοινοβουλευτική απόφαση στις 16 Φεβρουαρίου 1841 ίδρυσε το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Ελ Σαλβαδόρ. Ο Λίντο διέταξε επίσης την ίδρυση σχολείων σε κάθε χωριό της χώρας με 150 και πλέον κατοίκους. Προέβλεψε επίσης την επιβολή προστίμων στις τοπικές αρχές αν αυτές δεν ίδρυαν τα σχολεία ή δεν επέβαλλαν την παρακολούθηση των μαθημάτων τους από τα παιδιά σχολικής ηλικίας.
Πρόεδρος της Ονδούρας
Το 1842 ο Λίντο επέστρεψε στην Ονδούρα και εγκαταστάθηκε στην Κομαγιάγουα. Μετά την άρνηση του στρατηγού Φρανσίσκο Φερέρα να αναλάβει εκ νέου τη θέση του Προέδρου, το κοινοβούλιο της Ονδούρας εξέλεξε τον Λίντο συνταγματικό Πρόεδρο της χώρας, σε μια θητεία που διάρκεσε από τις 12 Φεβρουαρίου 1847 μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 1848. Κατά τη διάρκεια αυτής, ο Λίντο ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Ονδούρας, το σημερινό Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Ονδούρας, και θέσπισε νέο σύνταγμα, σύμφωνα με το οποίο εξελέγη για δεύτερη θητεία, η οποία έληξε την 1η Φεβρουαρίου 1852.
Στη διάρκεια αυτής της θητείας, ο στρατηγός Χοσέ Σάντος Γκουαρδιόλα, που είχε διορισθεί από τον Λίντο, εξεγέρθηκε στην πρωτεύουσα Τεγουσιγάλπα κατά του κοινοβουλίου, με την πρόθεση να αιχμαλωτίσει τον στρατηγό Φερέρα και τον δον Κορονάδο Τσάβες, οι οποίοι συνωμοτούσαν κατά του Λίντο. Ο Φελίπε Μπουστίγιο, που είχε αναλάβει κυβερνητικές εξουσίες, κατέφυγε στο Κοπάν, και ο Λίντο επέστρεψε στην προεδρία. Οι Φερέρα και Τσάβες κατέφυγαν στο Ελ Σαλβαδόρ. Αργότερα και ο Γκουαρδιόλα εξεγέρθηκε κατά του Λίντο, αλλά ηττήθηκε και αυτοεξορίσθηκε.
Ο Λίντο υπέγραψε μια συμμαχία με τον Πρόεδρο του Ελ Σαλβαδόρ Δοροτέο Βασκονσέλος προκειμένου να κηρύξει τον πόλεμο κατά του καθεστώτος του Ραφαέλ Καρέρα στη Γουατεμάλα. Τα στρατεύματα της συμμαχίας εισέβαλαν στο έδαφος της Γουατεμάλας, αλλά ηττήθηκαν από τον Καρέρα στη Μάχη της Λα Αράδα, στις 2 Φεβρουαρίου 1851.
Στο τέλος της δεύτερης θητείας του τον Λίντο διαδέχθηκε στο αξίωμα ο στρατηγός Χοσέ Τρινιδάδ Καμπάνιας. Ο Λίντο αποσύρθηκε από την πολιτική και εγκαταστάθηκε στην πόλη Γκράσιας, όπου και πέθανε σε ηλικία 67 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
(στην ισπανική)
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Πρόεδροι της Ονδούρας
Παντελής Τσιτσεκλής
Ο Παντελής Τσιτσεκλής (1864-1929) ήταν Έλληνας διακεκριμένος νομικός.
Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου το 1924. Άφησε δωρεά στη διαθήκη του για την ίδρυση του Ταμείου Νομικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Σάντο (Ιαπωνία)
Το Σάντο (佐渡市, Sado-shi) είναι πόλη, αλλά και νησί (佐渡島, Sado-shima/Sado-ga-shima) της Ιαπωνίας, που υπάγεται στον Νομό Νιιγκάτα. Από το 2004 η πόλη καταλαμβάνει ολόκληρη την επιφάνεια του νησιού, αν και δεν είναι όλη κτισμένη. Το Σάντο είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας, μετά τα τέσσερα κύρια νησιά και την Οκινάουα (εξαιρώντας τις διεκδικούμενες από την Ιαπωνία Κουρίλες Νήσους): έχει έκταση 855,26 τ.χλμ., είναι δηλαδή λίγο μεγαλύτερο της Χίου.
Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της πόλεως και του νησιού τον Μάιο του 2017 ήταν 55.474 κάτοικοι, με πυκνότητα πληθυσμού 64,8 κατοίκους ανά τ.χλμ.
Ιστορία
Ο μεγάλος αριθμός κεραμικών τέχνεργων που βρέθηκαν κοντά στο Όγκι, στο νότιο μέρος της νήσου, καταδεικνύει ότι το Σάντο ήταν κατοικημένο από την περίοδο Τζομόν (14000-350 π.Χ.).
Το Νιχόν Σόκι αναφέρει ότι το 544 μ.Χ. πήγαν στο νησί οι Μισιχάσε, λαός της αρχαίας Ιαπωνίας. Το νησί έγινε ξεχωριστή, ομώνυμη επαρχία της Ιαπωνίας στις αρχές του 8ου αιώνα. Αρχικώς ήταν ένα ενιαίο γκουν (διαμέρισμα), αλλά αργότερα υποδιαιρέθηκε σε τρία γκουν: το Σαουάτα, το Χαμότσι και το Κάμο.
Αναφέρεται ότι το 1185 ο σούγκο του Σάντο, ο Οσαράγκι, διόρισε τον Χόνμα Γιοσιχίσα ως τον σουγκοντάι του (υπαρχηγό) για την επαρχία.
Η κυριαρχία του οίκου των Χόνμα στο νησί κράτησε μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από τον Ουεσούγκι Καγκεκάτσου το 1589. Μετά την ήττα των Ουεσούγκι στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα το 1600 και την ανακάλυψη χρυσού στο νησί, το Σογκουνάτο Τοκουγκάβα ανέλαβε τον έλεγχό του.
Επί μία πενταετία, από το 1871 έως το 1876, το Σάντο υπήρξε ανεξάρτητος νομός της Ιαπωνίας, ο Νομός Αϊκάβα. Μετά έγινε μέρος του Νομού Νιιγκάτα, μέχρι και σήμερα.
Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχαν στο νησί τρία διαμερίσματα, επτά κωμοπόλεις και 51 χωριά. Κατά τον 20ό αιώνα μία σειρά συγχωνεύσεων μείωσε σταδιακά τον αριθμό των μονάδων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η σημερινή πόλη (δήμος), που καλύπτει όλο το νησί, ιδρύθηκε την 1η Μαρτίου 2004 από τη συγχώνευση όλων των εναπομεινάντων μονάδων του νησιού: του δήμου Ρυότσου, των κωμοπόλεων Αϊκάβα, Κανάι, Σαουάτα, Χατάνο, Μάνο, Χαμότσι και Όγκι, και των χωριών Νιίμπο και Ακαντομάρι.
Η εξορία στο Σάντο
Αφότου άρχισε ο άμεσος έλεγχος του νησιού από την κυρίως Ιαπωνία, περί τον 8ο αιώνα, η απομονωμένη θέση του το κατέστησε σύντομα τόπο εξορίας για ασυμβίβαστες προσωπικότητες. Η εξορία σε απομακρυσμένες τοποθεσίες, όπως το νησί αυτό, θεωρείτο πολύ βαριά ποινή, δεύτερη μετά τη θανατική, και οι εξοριζόμενοι δεν αναμενόταν να επιστρέψουν ποτέ.
Το πρώτο γνωστό πρόσωπο που εξορίσθηκε στο νησί ήταν ένας ποιητής, ο Χοζούμι νο Ασόμι Όγιου (穂積朝臣老). Αναφέρεται ότι στάλθηκε στο Σάντο το 722 επειδή είχε επικρίνει τον Αυτοκράτορα.
Αλλά και ο έκπτωτος Αυτοκράτορας Τζουντόκου εξορίσθηκε στο Σάντο μετά τον ρόλο του στον Πόλεμο Τζοκυού του 1221. Ο Τζουντόκου έζησε είκοσι χρόνια στο νησί μέχρι τον θάνατό του και εξαιτίας της εξορίας του σε αυτό έγινε γνωστός μεταθανατίως ως ο «Σαντο-νο-ιν» (佐渡院). Η οσορός του είναι θαμμένη στο μαυσωλείο Μάνο Γκορύο, στη δυτική ακτή του Σάντο.
Ο Βουδιστής μοναχος Νιτσιρέν έζησε στο Σάντο, κοντά στο μετέπειτα χωριό Νιίμπο, στην πεδιάδα Κουνινάκα, από το 1271 μέχρι το 1274. Τον 17ο αιώνα ανεγέρθηκε στον τόπο κατοικίας του ο ναός Κονπόν Τζι. Στα τέλη της εξορίας του, ο Νιτσιρέν έζησε στον τόπο όπου σήμερα βρίσκεται ο ναός Μυοσό Τζι. Τέλος, εκεί όπου συνήθιζε να διαλογίζεται υπάρχει σήμερα τρίτος ναός, ο Τζισό Τζι. Συνακόλουθα, το «Νιπονζάν Μυοχότζι», ένα νεότερο βουδιστικό τάγμα, ίδρυσε μία «Παγόδα της Ειρήνης» στην πόλη για να βοηθά τους ανθρώπους να εμπνέονται προς την κατεύθυνση της παγκόσμιας ειρήνης.
Ο δραματουργός του θεάτρου Νο Ζεάμι Μοτοκίγιο εξορίσθηκε στο νησί για άγνωστο λόγο το 1434.
Ο τελευταίος εξόριστος ήρθε στο Σάντο το 1700, σχεδόν χίλια χρόνια μετά τον πρώτο.
Ο χρυσός
thumb|Χρυσωρυχείο του Σάντο Το Σάντο γνώρισε μια αιφνίδια οικονομική έκρηξη κατά την Περίοδο Έντο, όταν ανακαλύφθηκε χρυσός το 1601 στην Αϊκάβα. Ως μείζων πηγή εσόδων για το σογκουνάτο, τα ορυχεία λειτουργούσαν υπό απάνθρωπες για τους εργαζόμενους συνθήκες.
Η έλλειψη εργατικών χεριών οδήγησε σε ένα άλλο είδος «εξόριστων» στο νησί, αυτή τη φορά όχι τιμωρημένων για κάποιο έγκλημα: Στέλνοντας άστεγους ανθρώπους στο Σάντο από τον 18ο αιώνα και μετέπειτα (ο αριθμός τους αυξανόταν στις ιαπωνικές πόλεις εκείνη την εποχή), το καθεστώς έλπιζε ότι θα επετύγχανε δύο στόχους με μία κίνηση. Οι άστεγοι στέλνονταν ως «συλλέκτες νερού» και εργάζονταν υπό εξαιρετικά σκληρές συνθήκες, με μικρό προσδόκιμο ζωής. Το κυρίως Ορυχείο του Σάντο στην ακμή του της περιόδου Έντο παρήγε περί τα 400 κιλά χρυσού ετησίως (καθώς και λίγο άργυρο). Η κωμόπολη Αϊκάβα έφθασε σύντομα σε πληθυσμό της τάξεως των εκατό χιλιάδων κατοίκων. Το ορυχείο έκλεισε το 1989.
Οι εξωτερικές επιδράσεις
Στη φεουδαρχική Ιαπωνία, με το άνοιγμα της ναυτικής οδού Νισιμαβάρι το 1672, το Όγκι στη νότια ακτή του νησιού έγινε βασική στάση αυτής. Οι εξορίσεις και η ναυτιλία άσκησαν αμφότερες μεγάλη επίδραση στο πολιτιστικό υπόβαθρο του Σάντο. Υπάρχουν π.χ. θέατρα Νο διάσπαρτα σε όλο το νησί, ενώ το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα και η προφορά διαφέρουν από αυτά στο ηπειρωτικό τμήμα του νομού.
Γεωγραφία
thumb|upright|right|Χάρτης της νήσου Σάντο Το νησί βρίσκεται στη Θάλασσα της Ιαπωνίας, σε απόσταση 31 χιλιόμετρα (17 ναυτικά μίλια) από την κύρια ιαπωνική νήσο (τη Χονσού), ενώ το ίδιο έχει μήκος 63 χλμ. Αποτελείται από δύο παράλληλες χαμηλές βουνοσειρές, την Οσάντο στα βόρεια και την Κοσάντο στα νότια, με κατεύθυνση νοτιοδυτική-βορειοανατολική, με μια κεντρική μικρή πεδιάδα ανάμεσά τους. Η Οσάντο έχει και την υψηλότερη κορυφή του νησιού, το όρος Κινπόκου (金北山) με υψόμετρο 1.172 μέτρα, ενώ η Κοσάντο έχει μέγιστο ύψος μόλις 645 μέτρα.
thumb|Η πεδιάδα Κουνινάκα κοντά στο Νιίμπο Ο κάμπος ανάμεσα στις βουνοσειρές φέρει το όνομα Κουνινάκα (国中) και είναι η πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή. Στην ανατολική πλευρά του ο κάμπος απολήγει στον κόλπο Ρυότσου, ενώ στη δυτική στον κόλπο Μάνο, όπου και οι εκβολές του μακρύτερου ποταμιού του νησιού, του Κοκουφουγκάβα ή Κονογκάβα.
Η μικρή λίμνη Κάμο, στην ανατολική πλευρά της Κουνινάκα, έχει έκταση 4,85 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μέγιστο βάθος 9 μέτρα. Είναι υφάλμυρη και αποτελεί τόπο εκτροφής στρειδιών.
Κλίμα
Το κλίμα του Σάντο είναι υγρό υποτροπικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfa), με πολύ θερμά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται σε 1.563,2 χιλιοστόμετρα.
Οικονομία
Ο πληθυσμός του νησιού μειώνεται από το 1950, όταν ανερχόταν σε 125.597 κατοίκους, εξαιτίας κυρίως της μεταπολεμικής αστυφιλίας. Οι κυριότερες πηγές εισοδήματος είναι η γεωργία και η αλιεία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, το 22,3% του εργατικού δυναμικού απασχολείται στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας και το 25% στον δευτερογενή. Η αλιεία επικεντρώνεται στο Ρυότσου και στην Αϊκάβα. Επίσης οι τεχνίτες πλεκτών μπαμπού του Σάντο είναι ονομαστοί σε όλη την Ιαπωνία.
Ο τουρισμός άνθησε μετά το 1990 και έφθασε σε ένα μέγιστο 1,2 εκατομμυρίου επισκεπτών σε ένα έτος, αλλά οι επισκέπτες έχουν μειωθεί σήμερα σε λιγότερους από 600 χιλιάδες ετησίως, μετά και από τον σεισμό του Τσουέτσου το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Εξάγραμμα (γεωμετρία)
Το εξάγραμμα είναι ένα γεωμετρικό αστεροειδές σχήμα έξι σημείων, που αποδίδεται ως σύμβολο Schläfli {6/2}, 2{3} ή. Είναι η ένωση δύο ισόπλευρων τριγώνων, που η τομή τους είναι ένα κανονικό εξάγωνο. Συχνά αναφέρεται και ως «άστρο του Δαβίδ».
Θεωρία ομάδων
Στα μαθηματικά, το ριζικό σύστημα στην απλή ομάδα Lie G2 της θεωρίας ομάδων είναι της μορφής ενός εξάγραμμου.
Κατασκευή με διαβήτη και κανόνα
Ένα άστρο έξι σημείων, όπως το εξάγωνο, μπορεί να κατασκευαστεί χρησιμοποιώντας διαβήτη και κανόνα.
Άλλα εξαγράμματα
Άλλα εξαγράμματα που μπορούν να κατασκευαστούν με μονοκονδυλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα Κατηγορία:Διακοσμητικά
Δελτάεδρο
μικρογραφία|δεξιά|Το μεγαλύτερο αυστηρώς κυρτό δελτάεδρο είναι το κανονικό [[εικοσάεδρο.]] μικρογραφία|δεξιά|Ένα [[περικομμένο τετράεδρο με εξάγωνα διαιρεμένα σε τρίγωνα. Το σχήμα αυτό δεν είναι αυστηρώς κυρτό δελτάεδρο διότι οι συνεπίπεδες έδρες δεν επιτρέπονται εξ ορισμού.]] Το δελτάεδρο είναι ένα πολύεδρο οι έδρες του οποίου είναι όλες ισόπλευρα τρίγωνα. Η λέξη δελτάεδρο συνδυάζει το επίθεμα -έδρα με το πρόθεμα δέλτα-, καθώς το κεφαλαίο γράμμα δέλτα αναπαριστά ως σχήμα ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Υπάρχουν άπειρα δελτάεδρα, αλλά από αυτά μόνο οκτώ είναι κυρτά, αυτά που έχουν 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16 και 20 πλευρές. Ο αριθμός των εδρών, των ακμών και των κορυφών παρατίθεται παρακάτω για κάθε ένα από τα οκτώ κυρτά δελτάεδρα.
Τα οκτώ κυρτά δελτάεδρα
Υπάρχουν μόνον οκτώ αυστηρώς κυρτά δελτάεδρα: τα τρία είναι κανονικά πολύεδρα και τα άλλα πέντε είναι στερεά του Τζόνσον.
Στο δελτάεδρο με 6 πλευρές, μερικές κορυφές έχουν 3 μοίρες και κάποιες 4 μοίρες. Στα δελτάεδρα με 10, 12, 14 και 16 πλευρές, μερικές κορυφές έχουν 4 μοίρες και κάποιες 5 μοίρες. Αυτά τα πέντε αντικανονικά δελτάεδρα ανήκουν στην κατηγορία των στερεών του Τζόνσον (κυρτά πολύεδρα με έδρες κανονικά πολύγωνα).
Τα δελτάεδρα διατηρούν το σχήμα τους, ακόμη και όταν οι ακμές περιστρέφονται ελεύθερα γύρω από τις κορυφές τους, και έτσι οι γωνίες μεταξύ των ακμών τους είναι ρευστές. Δεν έχουν όμως όλα τα πολύεδρα αυτή την ιδιότητα, για παράδειγμα, αν χαλαρώσετε μερικές από τις γωνίες ενός κύβου, ο κύβος μπορεί να παραμορφωθεί σε ένα λανθάνον τετραγωνικό πρίσμα.
Κυρτά δελτάεδρα με 18 πλευρές δεν υπάρχουν. Ωστόσο, το συμβεβλημένης ακμής εικοσάεδρο δίνει ένα παράδειγμα οκταδεκάεδρου το οποίο μπορεί είτε να κατασκευαστεί κυρτό με 18 αντικανονικές τριγωνικές πλευρές, είτε να κατασκευαστεί με ισόπλευρα τρίγωνα που περιλαμβάνουν δύο συνεπίπεδες ομάδες των τριών τριγώνων.
Μη αυστηρώς κυρτά δελτάεδρα
Υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις συνεπίπεδων τριγώνων που καθορίζουν τμήματα για τριγωνική ψηφοθέτηση επ' άπειρον. Οι συνεπίπεδες τριγωνικές έδρες μπορούν να συγχωνευθούν σε ρομβοειδείς, τραπεζοειδείς, εξαγωνικές, ή και άλλες έδρες ισόπλευρων πολυγώνων. Εάν το σύνολο των συνεπίπεδων τριγώνων θεωρηθεί ως ενιαία έδρα (που ονομάζεται triamond ), μπορεί να προστεθεί και ένα μικρότερο σύνολο εδρών, πλευρών και κορυφών. Οι triamond έδρες που χρησιμοποιούνται πρέπει να είναι κυρτές και συμπεριλαμβάνουν:, , , , , , και , ...
Μερικά μικρότερα παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Μη κυρτές μορφές
Υπάρχει άπειρος αριθμός μη κυρτών μορφών.
Μερικά παραδείγματα δελτάεδρων με τεμνόμενες έδρες:
Άλλα μη κυρτά δελτάεδρα μπορούν να δημιουργηθούν με την προσθήκη ισοπλεύρων πυραμίδων στις έδρες όλων των 5 κανονικών πολυέδρων:
Άλλες επαυξήσεις του τετραέδρου περιλαμβάνουν:
Επίσης, με την προσθήκη ανεστραμμένων πυραμίδων στις έδρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύεδρα
HD1 (γαλαξίας)
Ο HD1 αποτελεί προτεινόμενο γαλαξία υψηλής μετατοπίσεως προς το ερυθρό και θεωρείται, από τον Απρίλιο του 2022, ένας από τους πρώτους και μακρινότερους γνωστούς γαλαξίες που έχουν εντοπιστεί ακόμη στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Ο γαλαξίας, με εκτιμώμενη μετατόπιση προς το ερυθρό περίπου z = 13,27, φαίνεται όπως ήταν περίπου 324 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, πριν από 13,787 δισεκατομμύρια χρόνια. Έχει απόσταση διανύσεως του φωτός 13.463 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη, και λόγω της διαστολής του σύμπαντος, μια ορθή παροντική απόσταση 33.288 δισεκατομμυρίων ετών φωτός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) Κατηγορία:Εξάς (αστερισμός)
Πιερ Γκραγκιγιό
Ο Πιέρ Γκραγκιγιό (γαλλικά : Pierre Antoine Theophile Grandguillot) ήταν Γαλλοαιγύπτιος αθλητής της αντισφαίρισης, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αίγυπτου στις 31 Ιουλίου 1908 με Γαλλική καταγωγή.
Στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κατατάχτηκε στον Βρετανικό στρατό, ήταν παντρεμένος με την Ζίνετ Μπουκάιγ.
Αγωνίστηκε με την Αίγυπτο στο Κύπελλο Ντέιβις του 1931 και του 1932. Είχε συμμετάσχει στα Ρολάν Γκαρός του 1928,1930, 1931, 1932,1948, 1949, 1950 και 1951, και στα Γουίμπλεντον του 1931 193, 1933.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο διπλό αντρών το 1932 με συμπαίκτη τον αδελφό του Ζακ Γκραγκιγιό. Στο μεικτό ήταν επίσης δεύτερος το 1932 με συμπαίκτρια την Ιουλία Βλαστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Μελίσα Μπενόιστ
Η Μελίσα Μαρί Μπενόιστ (Melissa Marie Benoist) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και παραγωγός. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν ως Μάρλεϊ Ρόουζ στο τηλεοπτική σειρά, «Glee». Έγινε ευρέως γνωστή από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην τηλεοπτική σειρά, «Supergirl».
Καριέρα
Η πρώτη κινηματογραφική παραγωγή στην οποία συμμετείχε η Μπενόιστ ενώ φοιτούσε στο κολέγιο, ήταν η δραματική ταινία του 2008, «Tennessee» μαζί με την τραγουδίστρια Μαράια Κάρεϊ. Στη συνέχεια, έκανε διάφορες guest εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές όπως τα «Law & Order: Criminal Intent», «Blue Bloods», «Homeland» και «The Good Wife».
Τον Μάιο του 2012, πέρασε από οντισιόν για τη μουσική κωμική-δραματική σειρά «Glee» στη Νέα Υόρκη. Τελικά υποδύθηκε την Μάρλεϊ Ρόουζ στην τέταρτη και πέμπτη σεζόν της σειράς. Επειδή οι δημιουργοί της σειράς δυσκολεύτηκαν να βρουν ηθοποιό για τον ρόλο, ξεκίνησε να εργάζεται από την πρώτη ημέρα που επιλέχθηκε από την παραγωγή. Το 2013, επιλέχθηκε μαζί με τα μέλη της σειράς «Glee» ως πρέσβειρα για το προϊόν της Coca-Cola, P10 300 mL Coke Mismo.
Οι κινηματογραφικές εμφανίσεις της Μπενόιστ περιλαμβάνουν το ψυχολογικό δράμα «Whiplash» (2014), το κωμικό δράμα «Danny Collins» (2015), την κωμωδία εγκλήματος «Band of Robbers» (2015), το νέον-γουέστερν «The Longest Ride» (2015), το θρίλερ δράσης «Patriots Day» (2016), το δράμα «Lowriders» (2016) και το κωμικό δράμα «Sun Dogs» (2017).
Στα μέσα του 2013, η Μπενόιστ και ο τότε σύντροφός της και ηθοποιός, Μπλέικ Τζένερ πραγματοποίησαν μια καμπάνια για να βοηθήσουν στη χρηματοδότηση της παραγωγής της ταινίας «Billy Boy». Το έργο πέτυχε τον στόχο των 100.000 $ και κυκλοφόρησε το 2017.
Τον Οκτώβριο του 2015, έκανε πρεμιέρα η τηλεοπτική σειρά που αφορά τη ζωή της υπερ-ηρωίδας Σούπεργκερλ, με την Μελίσα Μπενόιστ στο πρωταγωνιστικό ρόλο. Έγινε η πρώτη γυναίκα που πρωταγωνίστησε μιας τηλεοπτικής σειράς με γυναίκα υπερήρωα σε prime time ζώνη από τη «Wonder Woman» του 1979 και το «The Bionic Woman» του 1978. Την πρεμιέρα της σειράς παρακολούθησαν 12,96 εκατομμύρια θεατές. Ήταν η πρώτη ηθοποιός που επιλέχθηκε για τον ρόλο και η Μπενόιστ έλαβε θετικές κριτικές για την ερμηνεία της. Για την ερμηνεία της στο «Supergirl», έλαβε το Βραβείο «Breakthrough Performance» στα 42α βραβεία Saturn και δύο βραβεία «Καλύτερης Ηθοποιού σε Τηλεοπτική Σειρά» στα 44α και 45α Βραβεία «Saturn» αντίστοιχα. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2021, μετά από έξι σεζόν και 126 επεισόδια.
Στις 7 Μαΐου 2018, ανακοινώθηκε ότι η Μπενόιστ θα υποδυόταν τον ομώνυμο χαρακτήρα στο Μπρόντγουεϊ, «Beautiful: The Carole King Musical», το οποίο σηματοδότησε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ. Η Μπενόιστ δήλωσε ότι ένιωθε σαν να «γυρίζει σπίτι» στις «θεατρικές της ρίζες» και ως «εκπλήρωση πολλών από των παιδικών της ονείρων», καθώς το θέατρο αποτελεί το «αρχικό της πάθος». Τον Φεβρουάριο του 2021, ξεκίνησε μια εταιρεία παραγωγής, την «Three Things Productions», σε συμφωνία με την Warner Bros.
Τον Ιούνιο του 2022, ανακοινώθηκε ότι η Μελίσα Μπενόιστ θα συμμετάσχει στη σειρά της HBO Max, «The Girls on the Bus». Θα εκτελεί επίσης βασικός παραγωγός της σειράς.
Στις 26 Οκτωβρίου 2021, δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο, «Haven’s Secret», το πρώτο μέρος της σειράς «The Powers» από την Abrams Kids. Το μυθιστόρημα γράφτηκε από κοινού από την Μπενόιστ με την αδελφή της Τζέσικα.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί
Γενικές εκλογές του Οντάριο 2022
Οι κυβερνώντες Προοδευτικοί Συντηρητικοί, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Νταγκ Φορντ, επανεξελέγησαν σε μια δεύτερη κυβέρνηση πλειοψηφίας, κερδίζοντας 7 περισσότερες έδρες από όσες είχαν κερδίσει το 2018. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (NDP) διατήρησε την ιδιότητά του ως Επίσημη Αντιπολίτευση, παρά το γεγονός ότι έχασε έδρες και τερμάτισε τρίτο στη λαϊκή ψήφο, ενώ οι Φιλελεύθεροι του Οντάριο τερμάτισαν 2οι στη λαϊκή ψήφο, αλλά κέρδισαν μόνο 8 έδρες. Το Κόμμα των Πρασίνων διατήρησε την έδρα που κέρδισε το 2018, ενώ το Νέο Μπλε και το Κόμμα του Οντάριο δεν κατάφεραν να κερδίσουν μια έδρα, χάνοντας και τα δύο τους μοναδικούς βουλευτές (MPP).
Οι εκλογές έθεσαν ρεκόρ για τη χαμηλότερη προσέλευση ψηφοφόρων σε επαρχιακές εκλογές του Οντάριο, καθώς μόνο το 43,53% των ατόμων που είχαν δικαίωμα ψήφου. Αυτό κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του 48,2% στις εκλογές του 2011.
Αποτελέσματα
Παρά το γεγονός ότι σημείωσε οριακή μόνο αύξηση στη λαϊκή ψήφο, το Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα κέρδισε με αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Παρά το γεγονός ότι ξεπέρασαν το NDP για τη δεύτερη θέση στη λαϊκή ψήφο, οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν μόνο μία έδρα και δεν κατάφεραν να ανακτήσουν το επίσημο καθεστώς του κόμματος. Αφού απέτυχε να κερδίσει στη δική του κούρσα, ο ηγέτης των Φιλελευθέρων Στίβεν Ντελ Ντούκα ανακοίνωσε επίσης την παραίτησή του από αρχηγός κόμματος.
Οι μόνοι δύο υποψήφιοι εκτός των τριών μεγαλύτερων κομμάτων που εκλέχτηκαν ήταν ο αρχηγός του Πράσινου Κόμματος Μάικ Σράινερ και η ανεξάρτητη υποψήφια Μπόμπι Αν Μπράντι, η οποία πριν από τις εκλογές ήταν η εκτελεστική βοηθός του αποχωρούντος PC MPP στην κούρσα της.
Μπάρεντ Φαμπρίτιους
Ο Μπάρεντ ή Μπέρναρντ Πίτερς Φαμπρίτιους (Barent ή Bernard Pietersz Fabritius ή Φαμπρίσιους, Fabricius, 16 Νοεμβρίου 1624 (βαπτ.) – 20 Οκτωβρίου 1673 (τάφηκε)), ήταν Ολλανδός ζωγράφος.
Γεννήθηκε στο Μίντενμπέιμστερ (Middenbeemster) της Βόρειας Ολλανδίας και ήταν γιος του Πίτερ Κάρελς Φαμπρίτιους. Σπούδασε με τους αδελφούς του Γιοχάνες και Κάρελ Φαμπρίτιους και πιθανώς και με τον Ρέμπραντ. Ήταν ζωγράφος βιβλικών θεμάτων (Οι τρεις άγγελοι πριν από τον Αβραάμ, Η παρουσίαση στον ναό), μυθικών και ιστορικών σκηνών, εκτός από εκφραστικά πορτρέτα. Πέθανε στο Άμστερνταμ.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Χάραλντ Τάμμερ
Ο Χάραλντ Τάμμερ (εσθονικά: Harald Tammer, 9 Ιανουαρίου 1899 - 6 Ιουνίου 1942 ) ήταν Εσθονός δημοσιογράφος, πολιτικός και αθλητής της άρσης βαρών και του στίβου. Κατά τη διάρκεια της αθλητικής του καριέρας σημείωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του στην άρση βαρών όπου αγωνιζόμενος στην κατηγορία των +82,5 κ. υπήρξε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1922 και χάλκινος ολυμπιονίκης το 1924.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|268x268εσ|Ο Τάμμερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924. Γεννήθηκε το 1899 στο Τάλιν, το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και το 1915 αποφοίτησε από την Εμπορική Σχολή της γενέτειράς του. Το ίδιο έτος ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό ως μέλος του συλλόγου Κάλεβ Τάλιν και το 1916 πρωτοεμφανίστηκε στις αθλητικές διοργανώσεις της Ρωσίας κερδίζοντας τρία μετάλλια στο εθνικό πρωτάθλημα στίβου (ένα ασημένιο στη σφαιροβολία και δύο χάλκινα στα αγωνίσματα της δισκοβολίας και της σφυροβολίας). Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε ως εθελοντής αρχικά στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έπειτα στον εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας υπηρετώντας στην επίσημη κρατική παραστρατιωτική οργάνωση Kaitseliit.
Μετά την αναγνώριση της εσθονικής ανεξαρτησίας συνέχισε την αθλητική του δραστηριότητα κυριαρχώντας μέχρι το 1926 στα αγωνίσματα της σφαιροβολίας, της δισκοβολίας και της σφυροβολίας όπου κατέκτησε συνολικά 24 μετάλλια σε εθνικό επίπεδο, ενώ από το 1922 ξεκίνησε την ενασχόλησή του και με την άρση βαρών κατακτώντας τρεις συνεχόμενες φορές (από το 1922 ως το 1924) τον τίτλο του εγχώριου πρωταθλητή στην κατηγορία των βαρέων βαρών.
Ο Τάμμερ εκπροσώπησε την Εσθονία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 και του 1924, αποτελώντας μάλιστα τον σημαιοφόρο στην παρθενική εμφάνιση της πατρίδας του στη διοργάνωση του 1920. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας συμμετείχε στο αγώνισμα της σφαιροβολίας όπου με βολή στα 13,605 μ. κατέλαβε την έκτη θέση ανάμεσα σε είκοσι αθλητές.
Στους επόμενους Ολυμπιακούς που διεξήχθησαν το 1924 στο Παρίσι συμμετείχε στην αρσή βαρών και στη σφαιροβολία. Στην κατηγορία των +82,5 κιλών της άρσης βαρών κατέκτησε την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο σηκώνοντας συνολικά 497,5 κιλά σε πέντε είδη κινήσεων, ενώ στο αγώνισμα της σφαιροβολίας κατετάγη δωδέκατος σε σύνολο 28 διαγωνιζόμενων. Ως αρσιβαρίστας αναδείχτηκε επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής των βαρέων βαρών στη διοργάνωση του 1922 που διεξήχθη στο Τάλιν.
Ο Τάμμερ ήταν από το 1933 μέχρι το 1940 μέλος του συμβουλίου της Εσθονικής Ολυμπιακής Επιτροπής και συμμετείχε στις αποστολές της Εσθονίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ (1928) και του Βερολίνου (1936), όντας μάλιστα στη δεύτερη περίπτωση γενικός αρχηγός της αποστολής.
Από το 1937 μέχρι το 1940 ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική ως μέλος της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης (Rahvuskogu) που προέκυψε από τις μονοκομματικές εκλογές του 1936. Τον Φεβρουάριο του 1941, λίγους μήνες μετά την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στην Εσθονία και προσάρτηση της χώρας στην ΕΣΣΔ, συνελήφθη από τις αρχές και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων της περιφέρειας Νίζνι Νόβγκοροντ όπου απεβίωσε στις 6 Ιουνίου του 1942.
Φίλιππος Α΄ του Ναμύρ
Μαργράβος του Ναμύρ
Ο Βαλδουίνος Ε΄ πολέμησε στο πλευρό του θείου του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Ναμύρ & τού Λουξεμβούργου για την ανεξαρτησία του Ναμύρ από το Λουξεμβούργο (1190 - 1194). Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας ανακήρυξε το Ναμύρ ανεξάρτητη μαργραβία και την παραχώρησε στον Βαλδουίνο Ε΄ (1189), έτσι ο Βαλδουίνος Ε΄ το κληροδότησε στον γιο του Φίλιππο Α΄ (1195). Ο Θεοβάλδος Α΄ του Μπαρ, που είχε νυμφευτεί την κόρη του Ερρίκου Δ΄, την Ερμεσίνδη, αμφισβήτησε την κατοχή του Ναμύρ από τον Φίλιππο Α΄ και του επιτέθηκε με στρατό. Ο πόλεμος κράτησε τρία χρόνια με νικητή τον Φίλιππο Α΄ (1196 - 1999). Τελικά η Συνθήκη του Ντινάντ αναγνώρισε τον Φίλιππο Α΄ ως μαργράβο του Ναμύρ (26 Ιουλίου 1199).
Αντιβασιλιάς της Φλάνδρας και του Αινώ
Ο μεγάλος αδελφός του Βαλδουίνος Α΄ αναχώρησε για τη Δ΄ Σταυροφορία και άφησε στον Φίλιππο Α΄ την αντιβασιλεία και την κηδεμονία στις θυγατέρες του Ιωάννα και Μαργαρίτα Β΄. Ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας του κήρυξε τον πόλεμο και τον αιχμαλώτισε· τον απελευθέρωσε υπό την προϋπόθεση να του στείλει τις μικρές ανιψιές του στην Γαλλική Αυλή και να νυμφευτεί ο ίδιος ο Φίλιππος Α΄ τη Μαρία, κόρη του του Φιλίππου Β΄ και της τρίτης συζύγου του Αγνής της Μερανίας. Η συμφωνία με τον Γάλλο βασιλιά δεν άρεσε καθόλου στους βαρόνους της Φλάνδρας και του Αινώ, που επαναστάτησαν εναντίον τού Φιλίππου Α΄ και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την αντιβασιλεία.
Στο Ναμύρ ο Φίλιππος Α΄ κυβέρνησε σαν δίκαιος και ευσεβής ηγεμόνας, που μεσολαβούσε πάντα για να λύσει ειρηνικά τις διαφορές μεταξύ των βαρόνων. Απεβίωσε από δυσεντερία (9 Οκτωβρίου 1212), αφού διάδοχο όρισε τη δίδυμη αδελφή του αυτοκράτειρα Γιολάντα, η οποία παραχώρησε το Ναμύρ στον μεγαλύτερο γιο της Φίλιππο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Καπετιδών, κόρη τού Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας.
2-φθοραιθανόλη
Η 2-φθοραιθανόλη ή αιθυλενοφθορυδρίνη είναι η απλούστερη σταθερή αλαλκανόλη (δηλαδή μονοαλογονούχα άκυκλη κορεσμένη μονοαλκοόλη). Έχει σύντομο συντακτικό τύπο FCH2CH2OH. Με βάση το χημικό τύπο της έχει τα ακόλουθα (3) ισομερή θέσης:
Η 2-φθοραιθανόλη, στις κανονικές συνθήκες (25 °C, 1 atm), είναι ένα άχρωμο τοξικό υγρό. Αναπτύχθηκε για να χρησιμοποιηθεί ως τρωκτικοκτόνο, εντομοκτόνο και ακαρεοκτόνο. Μάλιστα εξαιτίας της εύκολης οξείδωσής της προς φθοραιθανικό οξύ (FCH2COOH) είναι πολύ τοξική, αν και πολύ λιγότερο από τη 2,2-διφθοραιθανόλη (F2CHCH2OH) και την 2,2,2-τριφθοραιθανόλη (F3CCH2OH).
Ονοματολογία
Η ονομασία «2-φθοραιθανόλη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα: Η ονομασία διαιρείται σε δύο (2) κύρια τμήματα: Το δεξί αναφέρεται στη δομή της «κύριας ανθρακικής» αλυσίδας που φέρει την «κύρια χαρακτητιστική ομάδα», εφόσον υπάρχει και προβλέπεται γι' αυτήν χαρακτηριστική κατάληξη, ενώ το αριστερό στους «υποκαταστάτες» (δηλαδή τυχόν «δευτερεύουσες χαρακτηριστικές ομάδες» ή και κύριες χαρακτηριστικές ομάδες για τις οποίες δεν έχουν προβλεδθεί χαρακτηριστικές καταλήξεις) ή και τις «διακλαδώσεις» (δηλαδή τυχόν δευτερεύουσες ανθρακικές αλυσίδες). Στη συγκεκριμένη ένωση, υπάρχει το αρχικό πρόθεμα «φθορ(ο)-» που δηλώνει την ύπαρξη ενός (1) ατόμου φθορίου ως δευτερεύουσας χαρακτηριστικής ομάδας, που ενώνεται στο άτομο #2 της κύριας ανθρακικής αλυσίδας, όπως δείχνει ο αρχικός αριθμός θέσης «#2-». Ως προς το τμήμα που αφορά την κύρια ανθρακική αλυσιδα ισχύουν τα ακόλουθα: το πρόθεμα «αιθ-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-όλη» φανερώνει ότι περιέχει μια υδροξυομάδα ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα.
Από 2-χλωραιθανόλη
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 2-χλωραιθανόλη (ClCH2CH2OH) :
Από αιθένιο
Με επίδραση (προσθήκη) υποφθοριώδους οξέος (HOF) σε αιθένιο παράγεται 2-φθοραιθανόλη :
Από αιθανοδιόλη-1,2
Με υποκατάση του ενός υδροξυλίου από φθόριο σε αιθανοδιόλη-1,2(CH3OH) :
Από 1,2-διφθοραιθάνιο
Με μερική υδρόλυση 1,2-διφθοραιθανιου :
Από φθοραιθανάλη
Με καταλυτική υδρογόνωση :
Από φθοραιθανικό 2-φθοραιθυλεστέρα
Ο φθοραιθανικός 2-φθοραιθυλεστέρας δίνει αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, σχηματίζοντας 2-φθοραιθανόλη :
Με διυδρογόνο (H2) και νικέλιο (Ni):
Από 2-φθοραιθαναμίνη
Με επίδραση νιτρώδους οξέος (ΗΝΟ2) σε 2-φθοραιθαναμίνη :
Από οξιράνιο
Με επίδραση υδροφθορίου σε οξιράνιο : 40px|Οξιράνιο
Φθοραιθένιο
Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-φθοραιθανόλης παράγεται φθοραιθένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C. Σε χαμηλότερες ευνοείται η διαμοριακή αφυδάτωση που δίνει δι(2-φθοραιθυλ)αιθέρα, ενώ χωρίς καθόλου θέρμανση παράγεται ο όξινος θειικός 2-φθοραιθυλεστέρας (FCH2CH2OSO3H), που αποτελεί την ενδιάμεση ένωση για τις αφυδατώσεις. :
Δι(2-φθοραιθυλ)αιθέρας
Παραγωγή δι(2-φθοραιθυλ)αιθέρα :
Καρβοξυλικοί εστέρες
Αντίδραση με ακυλιωτικά μέσα:
1. Εστεροποίηση με καρβοξυλικό οξύ :
2. Εστεροποίηση με ανυδρίτη καρβοξυλικού οξέος :
3. Εστεροποίηση με ακυλαλογονίδιο :
Οξείδωση
2. Με τριοξείδιο του χρωμίου (CrO3). Παράγεται αρχικά φθοραιθανάλη και στη συνέχεια, με περίσσεια τριοξειδίου του χρωμίου, φθοραιθανικό οξύ :
Υποκατάσταση υδροξυλίου από αλογόνα
Σε όξινο περιβάλλον το υδροξύλιο γίνεται καλύτερη αποχωρούσα ομάδα από το φθόριο, οπότε (όπου X: F, Cl, Br, Ι) :
Υποκατάσταση από άλλο αλογόνο
Σε ουδέτερο περιβάλλον ευνοείται η υποκατάσταση του φθορίου από όλα τα υπόλοιπα αλογόνα (εδώ X: χλώριο, βρώμιο ή ιώδιο) :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) προς αιθανοδιόλη-1,2 :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς 2-αλκοξυαιθανόλη (ROCH2CH2OΗ) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς αλκιν-3-όλες (RC≡CCH2CH2ΟΗ). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό (2-υδροξυαιθυλ)εστέρα (RCOOCH3) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκοόλη-1 :
Υποκατάσταση από σουλφυδρύλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) προς 2-υδροθειαιθανόλη (HSCH2CH2ΟH) :
Υποκατάσταση από αλκυλοσουλφύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς 2-(αλκυλοθει)αιθανόλη :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
1. Με αμμωνία (NH3) προς 2-αμιναιθανόλη :
2. Με πρωτοταγή αμίνη (RNH2) προς 2-αλκυλαμιναιθανόλη :
3. Με δευτεροταγή αμίνη (RNHR) προς 2-διαλκυλαμιναιθανόλη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) προς νιτρομεθάνιο (CH3NO2) :
Υποκατάσταση από αρύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται 2-φαινυλαιθανόλη:
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4). Παράγεται αιθανόλη :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ. Παράγεται αιθανόλη :
Εσωτερική απόσπαση υδροφθορίου
Με απόσπαση υδροφθορίου (HF) από 2-φθοραιθανόλη παράγεται οξιράνιο : 40px|Οξιράνιο
Πηγές
Κατηγορία:Αλαλκοόλες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Ιωάννης Μπαλλής
O Ιωάννης Μπαλλής (Ρωσία ? - Αλεξάνδρεια 1920 ) ήταν Έλληνας ομογενής, κάτοικος Αιγύπτου, αθλητής της αντισφαίρισης, στην οποία αναδείχθηκε δεύτερος Ολυμπιονίκης το 1906.
Είχε γεννηθεί στη Ρωσία, αλλά έμενε μόνιμα στην Αίγυπτο κι είχε αποκτήσει αρχικά τη ρωσική κι έπειτα, το 1906 την ελληνική υπηκοότητα. Ήταν παντρεμένος με Βρετανή και γιος του ήταν ο επίσης τενίστας Μάξιμος Μπαλλής. Ήταν αθλητής του Ίφιτου Καΐρου.
Είχε συμμετάσχει με τα ελληνικά χρώματα στους Μεσολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα, όπου στο μονό ανδρών απέκλεισε στον πρώτο γύρο τον Αμερικανό Χόμερ Μπάιϊνγκτον με 2-0 σετ, αποκλείστηκε στο δεύτερο γύρο από τον Ολλανδό Χέραρντ Σχέρλερ, ενώ στο διπλό με συμπαίκτη τον Δημήτριο Κάσδαγλη πήρε το αργυρό μετάλλιο χάνοντας στον τελικό από το γαλλικό δίδυμο Ντεκουζί - Ζερμό με 2-0 σετ.
Απεβίωσε το 1920 κατά τη διάρκεια αγώνα αντισφαίρισης. Προς τιμήν του η αιγυπτιακή ομοσπονδία αντισφαίρισης διοργάνωνε ετήσιο τουρνουά με το όνομα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές αντισφαίρισης Ίφιτου Καΐρου
Άγιος Γεώργιος Κεραμείων Λέσβου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κεραμείων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευεργέτουλα, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου,  στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο Άγιος Γεώργιος αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Κεραμείων του δήμου Ευεργέτουλα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ευεργέτουλα και προσαρτήθηκε στο δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυτιλήνης. .
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Μάινχαρτ Α΄ της Γκορίτσια
O Μάινχαρτ Α΄, γερμ. Meinhard I (π. 1070 - 1142) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1122-1142), παλατινός κόμης της Καρινθίας, επίτροπος (vogt) του Πατριαρχείου της Ακουιλέια και του αββαείου του Αγ. Πέτρου στην Ιστρία. Είναι ο γενάρχης του Οίκου του, που ονομάζεται και Μαϊνχαρτιδών.
Βιογραφία
Το 1122 ο Μάινχαρτ Α΄ διαδέχθηκε τον Ένγκελμπερτ Α΄ ως κόμης της Γκορίτσια. Την εποχή αυτή οι κτήσεις ήταν οι γαίες της άνω κοιλάδας του Πούστερ, από το αββαείο Ίννιχεν ως το κάτω Ληντς δυτικά· από τις γαίες γύρω από τη Γκορίτσια στο Φρίουλι, οι οποίες αργότερα δημιούργησαν τον πυρήνα της κομητείας της Γκορίτσια, που δεν ήταν υποτελής σε κάποιον ενδιάμεσο δούκα, αλλά απευθείας στον βασιλιά· ακόμη από τις γαίες σε μέρη της Ίστρια, όπως το Πάζιν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χίλντεγκαρτ, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.
Μετά ο Μάινχαρτ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη του Μπότο κόμη του Σβέρτσενμπουρκ στο Νόρντγκαου της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Χιλιάγωνο
Στη γεωμετρία, το χιλιάγωνο είναι ένα πολύγωνο με χίλιες πλευρές. Αρκετοί φιλόσοφοι το έχουν χρησιμοποιήσει για να τονίσουν θέματα που αφορούν τη σκέψη.
Ένα κανονικό χιλιάγωνο εκπροσωπείται από το σύμβολο Schläfli {1000} και μπορεί να κατασκευαστεί ως σχεδόν κανονικό περικομμένο 500-γωνο, t{500}, το οποίο εναλλάσσεται δύο τύπους ακμών.
Ιδιότητες
Η κάθε εσωτερική γωνία ενός κανονικού χιλιαγώνου είναι 179,64°. Το εμβαδόν ενός κανονικού χιλιαγώνου με πλευρές μήκους a δίνεται από τον τύπο:
Αυτό το εμβαδόν διαφέρει από το εμβαδόν του εγγεγραμμένου κύκλου το λιγότερο κατά 4 μονάδες ανά εκατομμύριο.
Το κανονικό χιλιάγωνο δεν είναι ένα κατασκευάσιμο πολύγωνο, διότι ο αριθμός των πλευρών του, 1000 = 23 × 53, δεν είναι ούτε μια δύναμη του δύο, ούτε ένα γινόμενο διακριτών πρώτων αριθμών Φερμά.
Χιλιάγραμμα
Το χιλιάγραμμα είναι ένα αστεροειδές πολύγωνο 1000 πλευρών. Υπάρχουν 199 κανονικές μορφές του:
Οι περιπτώσεις αυτές δίνονται από σύμβολα Schläfli της μορφή {1000/ν}, όπου ν είναι ένας φυσικός αριθμός μεταξύ του 2 και του 500, που είναι πρωταρχικός έως το 1000. Υπάρχουν επίσης 300 κανονικά αστεροειδή σχήματα στις υπόλοιπες περιπτώσεις.
Για παράδειγμα, το αστεροειδές κανονικό πολύγωνο {1000/499} κατασκευάζεται με σχεδόν 1000 ακτινικές ακμές. Κάθε κορυφή του άστρου διαθέτει μια εσωτερική γωνία 0,36 μοιρών: