cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπουργείο Υποθέσεων Βετεράνων των ΗΠΑ
Τα οφέλη για τους Αμερικανούς βετεράνους, παρέχονται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, από την εποχή της Αμερικανικής Επανάστασης και αργότερα του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1930, ιδρύθηκε η ανεξάρτητη ομοσπονδιακή Υπηρεσία Βετεράνων. Το 1988, ο τότε Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν, υπέγραψε τον νόμο του Κογκρέσου (Department of Veterans Affairs Act of 1988), και η Υπηρεσία Βετεράνων, ανυψώθηκε σε Υπουργείο Υποθέσεων Βετεράνων, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 15 Μαρτίου 1989, και έγινε η 14η εκτελεστική υπηρεσία του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ο εκάστοτε Υπουργός Υποθέσεων Βετεράνων (U.S. Secretary of Veterans Affairs), ο οποίος αποτελεί μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών, και αναφέρεται απευθείας στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σημερινός και 11ος Υπουργός Υποθέσεων Βετεράνων των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ο Δημοκρατικός Ντένις Μακντόνα, από τις 9 Φεβρουαρίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Υπουργείο Υποθέσεων Βετεράνων (ΗΠΑ) __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ένωση Διεθνών Ομοσπονδιών Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Η Ένωση Διεθνών Ομοσπονδιών Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων (αγγλικά: Association of International Olympic Winter Sports Federations, AIOWF) είναι σύνδεσμος αναγνωρισμένος από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, μέλη του οποίου είναι οι διεθνείς ομοσπονδίες αθλημάτων τα οποία περιλαμβάνονται στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Τάλκης
Ο τάλκης (αγγλ. talc, λέξη Περσικής προέλευσης) είναι πυριτικό ορυκτό του μαγνησίου με χημικό τύπο Mg3Si4O10(OH)2. Περιέχει, επίσης, και ίχνη σιδήρου και αργιλίου. Το όνομά του προέρχεται από την αραβική λέξη talq (=αγνός), πιθανότατα λόγω του λευκού του χρώματος. Είναι το μαλακότερο από όλα τα ορυκτά, χαράσσεται εύκολα με το νύχι και αφήνει λευκή γραμμή όταν συρθεί επάνω σε χαρτί. Η αφή του είναι, πολλές φορές, λιπαρή. Οι (σπάνιοι) κρύσταλλοί του είναι φυλλώδεις και κάμπτονται εύκολα, δεν παρουσιάζουν, ωστόσο, καμία ελαστικότητα. Παραλλαγή του τάλκη είναι ο στεατίτης.
Η εμφάνισή του είναι παγκόσμια. Δείγματα υψηλής καθαρότητας με εμφάνιση κρυστάλλων ανευρίσκονται στο Αυστριακό Τιρόλο, στην Άνω Αδίγη (Alto Adige) της Ιταλίας, στη Γαλλία, στη Βαυαρία, στη Νορβηγία, στη Σιβηρία και σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ.
Η βασική του χρήση είναι η κατασκευή φαρμακευτικών και καλλυντικών σκευασμάτων, όπου χρησιμοποιείται ως έκδοχο. Επειδή είναι απρόσβλητος από οξέα και υψηλές θερμοκρασίες, δεν αναφλέγεται, έχει μικρή θερμική και ηλεκτρική αγωγιμότητα, χρησιμοποιείται, επίσης, στη βιομηχανία χάρτου, κεραμικών, ελαστικών και μονωτικών. Χρησιμεύει, επίσης, στην κατασκευή χρωμάτων.
Τζέιμς Γκλέισερ
thumb|Η οικία όπου διέμενε ο Γκλέισερ thumb|Η μπλε αναμνηστική πλάκα στην οικία του Ο Τζέιμς Γκλέισερ (James Glaisher, 7 Απριλίου 1809 – 7 Φεβρουαρίου 1903) ήταν Άγγλος μετεωρολόγος, αεροναυτικός και αστρονόμος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ρόδερχαϊδ το 1809 και ήταν γιος ωρολογοποιού από το Λονδίνο. Την περίοδο από το 1833 έως το 1835 ήταν κατώτερος βοηθός στο Αστεροσκοπείο του Κέιμπριτζ προτού μετακινηθεί στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς, όπου υπηρέτησε ως Επόπτης του Τμήματος Μετεωρολογίας και Μαγνητισμού για 34 χρόνια.
Το 1845, ο Γκλέισερ δημοσίευσε πίνακες σημείου δρόσου, για την μέτρηση της υγρασίας. Εξελέγη εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας το 1849.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Μετεωρολογικής Εταιρείας (1850) και της Αεροναυτικής Εταιρείας της Μεγάλης Βρετανίας (1866). Διετέλεσε πρόεδρος της πρώτης από το 1867 έως το 1868. Το 1854 εξελέγη μέλος της Φωτογραφικής Εταιρείας, μεταγενέστερης Βασιλικής Φωτογραφικής Εταιρείας, διατελώντας πρόεδρος της τις περιόδους 1869–1874 και 1875–1892. Παρέμεινε μέλος της μέχρι τον θάνατό του.
Έγινε όμως περισσότερο γνωστός, ως πρωτοπόρος αεροναυτικός. Μεταξύ 1862 και 1866, συνήθως μαζί με τον Χένρι Τρέισι Κόξγουελ ως συγκυβερνήτη του, πραγματοποίησε πολυάριθμες πτήσεις για την μέτρηση της θερμοκρασίας και της υγρασίας στα ανώτατα επίπεδα της ατμόσφαιρας. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1862 πραγματοποίησαν παγκόσμιο ρεκόρ υψομέτρου, αλλά λιποθύμησε μόλις πέρασαν τα 8.800 μέτρα προτού πραγματοποιήσει μετρήσεις. Ένα από τα περιστέρια που ταξίδευε μαζί τους πέθανε. Σύμφωνα με υπολογισμούς ξεπέρασαν τα 9.500 μέτρα από το σημείο απογείωσης τους και τα 10.900 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας.
Ο Γκλέισερ έζησε στην οδό Dartmouth Hill, στο Μπλάκχιθ του Λονδίνου, όπου πλέον βρίσκεται μπλε αναμνηστική πλάκα. Πέθανε στο Κρόιντον του Σάρρεϋ το 1903 σε ηλικία 93 ετών.
Οικογένεια
Το 1843 νυμφεύτηκε την Σεσίλια Λουίζα Μπέλβιλ, κόρη του Χένρι Μπέλβιλ, βοηθού του Βασιλικού Αστεροσκοπείου του Γκρήνουιτς. Ο Τζέιμς και η Σεσίλια Γκλέισερ έκαναν δύο γιους, τον Έρνεστ Γκλέισερ και τον μαθηματικό Τζέιμς Γουάιτμπρεντ Λη Γκλέισερ (1848–1928), και μια κόρη.
Αναγνώριση
Ένας κρατήρας της Σελήνης έλαβε το όνομά του από τον Γκλέισερ. Η ονομασία επικυρώθηκε από την Διεθνή Αστρονομική Ένωση το 1935.
Βασίλειο (βιολογία)
Στην κλασική συστηματική ταξινόμηση ως βασίλειο (λατ.: Regnum) ονομάζεται η υψηλότερη κατηγορία της συστηματικής ταξινόμησης. Αρχικά όλα τα ζωντανά όντα διαιρούνταν μόνο σε Φυτά και Ζώα, αργότερα προστέθηκαν τα Πρώτιστα (Protista). Έπειτα προστέθηκαν τα Μονήρη και διαχωρίστηκαν οι Μύκητες από τα Φυτά. Τελευταία προστέθηκαν τα Αρχαιοβακτήρια. Αυτά τα 6 βασίλεια, βάσει γενετικών εξετάσεων, διαιρέθηκαν τελευταία σε τρία Υπερβασίλεια (Superregnum), σύμφωνα με το σχήμα. Σε βασίλεια διαιρούνται μόνον τα Ευκάρυα (ευκαρυώτες).
Μαύρα Λέρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Λέρου
Βασίλειο (βιολογία)
Σύγχρονες έρευνες καταργούν το βασίλειο των Πρωτίστων και το αντικαθιστούν με τις υπερομάδες (ή τα ανθυποβασίλεια): Χρωμοκυψελιδωτά (Chromalveolata), Αμοιβόζωα (Amoebozoa), Αυλακωτά (Excavata) και Ριζωτά (Rhizaria). Οι άλλες δύο ευκαρυωτικές υπερομάδες είναι τα Αρχαιοπλαστωτά (Archaeoplastida), τα οποία συμπεριλαμβάνουν τo βασίλειo των Φυτών (Plantae), και τα Οπισθόκοντα (Opisthokonta), τα οποία συμπεριλαμβάνουν τα βασίλεια των Ζώων (Animalia) και των Μυκήτων (Fungi).
Θουμπάν
Ο Θουμπάν (Thuban) είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού Δράκοντος. Πρόκειται για αμυδρό σχετικώς αστέρα, που όχι μόνο δεν είναι ο φωτεινότερος στον αστερισμό, αλλά δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε καν μέσα στους πέντε φωτεινότερους αυτού. Συγκεκριμένα, είναι ο έβδομος φωτεινότερος αστέρας του Δράκοντα, του οποίου ο φωτεινότερος αστέρας είναι ο γ του Δράκοντος, ο Εταμίν ή Ελτανίν.
Ετυμολογία
Το όνομα Thuban προέρχεται από την αραβική ονομασία για ολόκληρο τον αστερισμό του, όπως και το συνώνυμο Al Tinnin. Επίσης αναφέρεται και ως Ad(d)ib, Eddib, Adid, Adive και El Dsib, όλα παραφθορές του αραβικού Al Dhibah (οι ύαινες), που αναφέρεται και για τους αστέρες ζ, η και ι Δράκοντος, καθώς και για άλλους στον Βοώτη και τη Μεγάλη `Αρκτο. Ο Al Tizinni συγκεκριμενοποίησε το όνομα για τον α Δράκοντος ως Al Dhih = η αρσενική ύαινα. Στην Κίνα εξάλλου ο Θουμπάν αναφερόταν ως Yu Choo, ο Δεξιός Άξονας. Οι θαλασσινοί πάλι τον γνωρίζουν ως την Ουρά του Δράκου από τη θέση του στον αστερισμό.
Ποζολάνη
μικρογραφία|Ποζολάνη Η ποζολάνη είναι ένα ανόργανο υλικό με ιδιότητες παραπλήσιες με αυτές του τσιμέντου (υδραυλικές ιδιότητες).
Θουμπάν
Πολικός αστέρας της αρχαιότητας
Ο Τζον Χέρσελ θεώρησε πως υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ότι ο Θουμπάν ήταν κατά την αρχαιότητα αρκετά λαμπρότερος από ό,τι σήμερα, καθώς το όνομά του και ο τίτλος του ως «α» υποδεικνύουν. Ακόμα και κατά τη νεότερη εποχή ο Bayer (1572-1625) τον καταλογογράφησε ως δεύτερου μεγέθους και ως τον φωτεινότερο του Δράκοντος. Ωστόσο, αυτό από αστροφυσικής πλευράς φαίνεται απίθανο, και μάλλον άλλη είναι η αιτία για την ξεχωριστή του σημασία: η θέση του. Συγκεκριμένα, όταν οι Ακκάδιοι υπό τον βασιλιά Σαργών Α΄ του έδιναν ιδιαίτερη σημασία και τον αποκαλούσαν Tir-An-na (Ζωή των Ουρανών), Dayan Same (Δικαστή του Στερεώματος) και Dayan Sidi (Ευνοϊκό Δικαστή), ο Θουμπάν απείχε λιγότερο από 10 λεπτά του τόξου από τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο, οπότε όλοι οι αστέρες στον ουρανό φαίνονταν να περιστρέφονται γύρω του. Υπήρξε δηλαδή ο «πολικός αστέρας» της εποχής, με ελάχιστη απόσταση από τον Πόλο το 2787 π.Χ., μόλις 2,4 λεπτά. Τη μακρινή εκείνη εποχή ο Θουμπάν ήταν ορατός όλη τη νύχτα (και όλες τις νύχτες του χρόνου) από τον πυθμένα του κεντρικού περάσματος (μήκους 116 μέτρων) της Μεγάλης Πυραμίδας του Χέοπα στην Γκίζα της Αιγύπτου, το οποίο έχει κλίση 26°17΄ ως προς το οριζόντιο επίπεδο και «βλέπει» προς τον βορρά. Για σύγκριση αναφέρουμε ότι σήμερα ο Πολικός Αστέρας απέχει περί τα 42 λεπτά του τόξου από τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο. Η μετακίνησή του 25 και πλέον μοίρες νοτιότερα στις μέρες μας οφείλεται βέβαια στη μετάπτωση του γήινου άξονα, και όχι στην ιδία κίνηση του Θουμπάν που είναι μόλις 5,8 δευτερόλεπτα του τόξου ανά αιώνα. Μέχρι σήμερα πάντως παραμένει αειφανής αστέρας από την Ελλάδα και όλο σχεδόν το βόρειο ημισφαίριο της Γης εκτός των τροπικών.
Ποζολάνη
Προέλευση
Μπορεί να προέρχεται είτε από τη φύση (φυσικές ποζολάνες), είτε από τεχνητές πηγές (σκωρία υψικαμίνων, ιπτάμενη τέφρα - στάχτη σταθμών παραγωγής ενέργειας που χρησιμοποιούν κάρβουνο ή λιγνίτη - ή silica fume - στάχτη που παράγεται κατά τη θέρμανση πυριτικού).
Θουμπάν
Χαρακτηριστικά
Η σύγχρονη αστρονομία μας πληροφορεί ότι ο Θουμπάν είναι ένας λευκός γίγαντας αστέρας παρόμοιος με τον Βέγα, που πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 13 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο) ή 47.000 χιλιόμετρα την ώρα. Το απόλυτο μέγεθος του Θουμπάν είναι –1,2, είναι δηλαδή 250 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο. Η ηλικία του φαίνεται να είναι μεγάλη και πιθανότατα οδεύει ήδη προς την εξελικτική φάση του ερυθρού γίγαντα.
Ο Θουμπάν είναι διπλός αστέρας, με συνοδό που δεν έχει διαχωρισθεί ακόμα οπτικώς. Οι δύο αστέρες περιφέρονται περί το κοινό τους κέντρο μάζας μία φορά κάθε 51 ημέρες.
Ποζολάνη
Ιδιότητες
Αλεσμένη ποζολάνη, αναμιγμένη με άσβεστο και νερό, δημιουργεί ένα είδος κονιάματος. Αυτό συμβαίνει γιατί με την παρουσία της ασβέστου και του νερού, το πυριτικό και η αλούμινα αντιδρούν σχηματίζοντας υδραυλικές ενώσεις, όπως ακριβώς και στο τσιμέντο.
Θουμπάν
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου A Κατηγορία:Δράκων (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες
Ποζολάνη
Ιστορία
Η ανακάλυψη των ιδιοτήτων της ποζολάνης έγινε από τους Ρωμαίους. Το όνομά της προέρχεται από το χωριό Ποτσουόλι (Pozzuoli. που ονομαζόνταν τότε Puteoli) της Ιταλίας στην περιοχή του Βεζούβιου απ' όπου εξορύχθηκαν σημαντικές ποσότητες από τους Ρωμαίους. Η ποζολάνη ήταν συστατικό του Ρωμαϊκού σκυροδέματος - λατ. opus caementicium - το οποίο αποτέλεσε σημαντική καινοτομία των Ρωμαίων στις κατασκευές.
Χρήσεις
Σήμερα χρησιμοποιείται ευρύτατα στην τσιμεντοβιομηχανία (ποζολανικά τσιμέντα) σαν πρόσθετο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών
Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών  αποτελεί ένα σημαντικό θεσμό σε επίπεδο Ευρώπης για το άθλημα του βόλεϊ. Η πρώτη διοργάνωση διεξήχθη το 1948 στη Ρώμη και νικήτρια αναδείχθηκε η Τσεχοσλοβακία, με νίκη επί της Γαλλίας. Η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει η Ελλάδα είναι το χάλκινο Μετάλλιο το 1987 στη Γάνδη.
Το χάλκινο της Γάνδης
Οι αγώνες της Εθνικής καθώς και οι ημιτελικοί και ο τελικός ήταν:
Αθανάσιος Συρόπουλος
Ο Αθανάσιος Συρόπουλος ή Σύρος (- 1856) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Μπόστιανη (Ριζώματα) Ημαθίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αθανάσιος Συρόπουλος γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στη Μπόστιανη (Ριζώματα) Ημαθίας. Ήταν γιος του αρματολού Σπυρίδωνα Συρόπουλου και αδελφός του οπλαρχηγού Γεωργίου Συρόπουλου και κατάγονταν από παλιά Βυζαντινή οικογένεια της Ημαθίας. Στις αρχές του 19ου αιώνα ήταν αρματολός των Χασίων με έδρα την Σκούλιαρη (Αγία Κυριακή) Σερβίων & Βελβεντού Κοζάνης (το αρματολίκι των Συραίων χρονολογείται από το 1760) και της περιοχής Μακεδονίδας με έδρα την Κόκκοβα (Πολύδενδρο). Το 1812 μετά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1806–1812), ένωσε τις δυνάμεις με άλλους κλεφταρματωλούς της περιοχής, στον Όλυμπο, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον Αλή πασά. Οι Συραίοι τότε, κατάφεραν να ξεφύγουν και να καταφύγουν στη Θεσσαλονίκη. Οι επιχειρήσεις αυτές κατέληξαν τελικά στην καταστροφή των Λαζαίων. Το 1820 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Το 1821 ξεσήκωσε την περιοχή των Πιερίων σε επανάσταση, κατόπιν συνεννόησης με τον Δημήτριο Υψηλάντη. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις της Νάουσας και μετά την καταστροφή της πόλης, δημεύτηκε η περιουσία του και αιχμαλωτίστηκε η οικογένειά του. Η αδελφή του Αριστέρα, φυλακίστηκε στην Παλαιά Ζαγορά της Ανατολικής Ρωμυλίας (έως το 1865). Προσέφυγε κατόπιν, στις Σποράδες. Στη συνέχεια πολέμησε καθ' όλη τη διάρκεια της επανάστασης σε διάφορες επιχειρήσεις στην Εύβοια, τη Στερεά Ελλάδα και αλλού. Το 1823 ανακηρύχτηκε χιλίαρχος. Το 1827 επέστρεψε στη Μακεδονία και μαζί με τον αδελφό του Γεώργιο και τους οπλαρχηγούς Διαμαντή Νικολάου, τον αδελφό του, Κώστα, τον Τόλιο Λάζο και Θεόδωρο Ζιάκα, ζήτησαν από την Ελληνική κυβέρνηση υλική υποστήριξη και έμψυχο δυναμικό, προκειμένου να εξεγερθούν εκ νέου κατά των Οθωμανών, στην περιοχή. Ζήτησαν μάλιστα από τον Δημήτριο Υψηλάντη, να μεταβεί στον Όλυμπο, χωρίς όμως κάποια θετική ανταπόκριση. Πέθανε το 1856 στην Αταλάντη, όπου ζούσε ο γιος του Σπύρος (γεννηθείς το 1830).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Κλέφτες
Συμμετοχή του Βανουάτου στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το Βανουάτου μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1988.
Η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία το 1980 και το 1987 ιδρύθηκε η Ολυμπιακή Επιτροπή της, η οποία αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στις 12 Μαΐου του ίδιου έτους. Από το 1988 έως και σήμερα, συνολικά 27 αθλητές από τη χώρα έχουν λάβει μέρος σε διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά δεν έχουν φτάσει σε κάποια πρόκριση σε επόμενη φάση ή σε κατάκτηση Ολυμπιακού μεταλλίου. Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βανουάτου Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βανουάτου
Snowbirds
250px|thumb|Οι Snowbirds κατά τη διάρκεια κατά μέτωπο ελιγμού Οι Snowbirds (Χιονοπούλια) είναι το αεροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων της Πολεμικής Αεροπορίας του Καναδά. Το επίσημο όνομά τους είναι Canadian Forces 431 Air Demonstration Squadron (431 Αεροπορική Μοίρα Επίδείξεων των Καναδικών Ενόπλών Δυνάμεων).
Το σμήνος είναι κάτω από την δικαιοδοσία της Αεροπορικής Διοίκησης των Καναδικών Ενόπλών Δυνάμεων. Το προσωπικό που απασχολείται πλήρως από το σμήνος αριθμεί 80 άτομα, από τα οποία τα 24 ακολουθούν το σμήνος στις επιδείξεις τους.
Η ομάδα χρησιμοποιεί έντεκα αεροσκάφη CT-114 Tutor, εννέα για τις αεροπορικές επιδείξεις, από τα οποία τα δύο για μεμονομένες επιδείξεις, και δύο εφεδρικά. Τα εννέα αεροσκάφη επιτρέπουν την εκτέλεση διαφορετικών συνδυασμών ελιγμών. Πάνω από 100 εκατομύρια θεατές έχουν δει τις επιδείξεις των "Snowbirds" στην Βόρεια Αμερική.
Ιστορία
Έξι χρόνια μετά, στις 18 Ιανουαρίου 1954, η 431 Μοίρα (Μαχητικών) επαναλείτούργησε στην αεροπορική βάση του Bagotville, με σκοπό να επιδείξει στο κοινό τις ικανότητες του νέου μαχητικού F-86 Sabre. Η μοίρα δυαλύθηκε εκ νέου την 1 Οκτωβρίου του ιδίου χρόνου.
Υποβρύχια κατάδυση
Η υποβρύχια κατάδυση είναι η πρακτική της εισόδου σε υποβρύχιo περιβάλλον, είτε με αναπνευστικές συσκευές (αυτόνομη κατάδυση και κατάδυση με παροχή επιφανείας) είτε με κράτημα της αναπνοής (ελεύθερη κατάδυση). Στην υποβρύχια κατάδυση συνυπολογίζονται οι καταδύσεις με ατμοσφαιρική καταδυτική στολή και η κατάδυση κορεσμού.
Snowbirds
Ιστορία
Το 1969 ο σμήναρχος O.B. Philp, πρώην επικεφαλής της ακροβατικής ομάδας Golden Centennaires εξασφάλισε την άδεια να χρησιμοποιήσει επτά από τα CT-114 Tutor της ομάδας. Ο Philp και τρεις ακόμα πιλότοι της 2ης Σχολής Πτήσεων των Καναδικών Ενόπλων Δυνάμεων ξεκίνησαν ανεπίσημα την εκπαίδευση για ακροβατική πτήση στην αεροπορική βάση Moose Jaw και άρχισαν τις εμφανίσεις σε όλη την χώρα. Έγιναν γνωστοί ως η Ομάδα Σχηματισμών της 2ης Σχολής Πτήσεων των Καναδικών Ενόπλων Δυνάμεων (2 Canadian Forces Flying Training School Formation Team - 2CFFTS) και παράλληλα αυξήθηκαν σε αριθμό ενώ απέκτησαν και μεγάλη αναγνωρισημότητα. Παρόλα αυτά παρέμεναν ανεπίσημη ομάδα μέχρι που συγκρωτήθηκε η 431 Μοίρα Αεροπορικών Επιδείξεων, την 1 Απριλίου 1978. Το όνομα Snowbirds επιλέχθηκε κατόπιν διαγωνισμού, εξαιτίας του έντονου λευκού χρώματος των αεροσκαφών.
Υποβρύχια κατάδυση
Η καταδυτική δραστηριότητα περιορίζεται σε σχετικά μικρά βάθη, καθώς ακόμα και οι ατμοσφαιρικές καταδυτικές στολές δεν είναι ικανές να αντέξουν τις πιέσεις που αναπτύσσονται σε μεγάλα βάθη. Επίσης, περιορίζεται σε δρατηριότητες που δεν είναι εξαιρετικά επικίνδυνες, αν και το επίπεδο αποδεκτού κινδύνου διαφέρει σημαντικά από δύτη σε δύτη. Σε ορισμένες περιπτώσεις και συνήθως οι επαγγελματίες δύτες είναι δυνατό να καταδύονται σε υγρά διαφορετικά από το νερό.
Ο όρος βαθειά κατάδυση σχετίζεται κυρίως με την υποβρύχια κατάδυση που διεξάγεται με παροχή επιφανείας και αναφέρεται συχνά στη χρήση σκαφάνδρου και της παραδοσιακής καταδυτικής στολής. Η κατάδυση με καταδυτικό κράνος γενικότερα, στην οποία περιλαμβάνεται και το παραδοσιακό ορειχάλκινο σκάφανδρο γίνεται με ποικίλες μορφές κράνους ελεύθερης ροής αέρα και βαλβίδες ελαφράς ζήτησης αναπνευστικού μείγματος.
Η κατάδυση αναψυχής είναι δημοφιλής δραστηριότητα, που άπτεται του ζητήματος του εναλλακτικού τουρισμού, όπως φαίνεται από την ιστορία του καταδυτικού τουρισμού. Η τεχνική κατάδυση είναι κλάδος της κατάδυσης αναψυχής. Η επαγγελματική κατάδυση με τη σειρά της, (εμπορική κατάδυση,κατάδυση για επιστημονική έρευνα ή οικονομικό κέρδος) αντιπροσωπεύει μια γκάμα καταδυτικών δραστηριοτήτων σε υποβρύχιο περιβάλλον. Η κατάδυση σωμάτων ασφαλείας σχετίζεται με το υποβρύχιο έργο που παράγεται από τα σώματα ασφαλείας, όπως είναι η διάσωση από πυρκαγιά, η ανάκτηση πνιγμένων και η έρευνα και διάσωσηκαι γίνεται από επαγγελματίες των σωματων ασφαλείας, συχνά με την εμπλοκή εθελοντών. Η στρατιωτική κατάδυση περιλαμβάνει την κατάδυση μάχης, την ναρκαλιευτική κατάδυση αφοπλισμού ναρκών και την επισκευή πολεμικών πλοίων.
Η καταδυτική εκπαίδευση, εξαρτάται από τον τύπο εξοπλισμού, το είδος της κατάδυσης και του μείγματος που χρησιμοποιείται ως καταδυτικό αέριο.
Ιστορία
Περαιτέρω ανάγνωση χρονολόγιο καταδυτικής τεχνολογίας
Ελεύθερη κατάδυση
Η υποβρύχια κατάδυση ασκούνταν από αρχαίους πολιτισμούς για την ανάκτηση βυθισμένων πολύτιμων υλικών και σε πολεμικές εκστρατείες. Στους αρχαίους χρόνους η ελεύθερη κατάδυση ήταν η μοναδική επιλογή με εξαίρεση την περιστασιακή χρήση καλαμιών, δερμάτινων ασκών και ξύλινων καταδυτικών κωδώνων. Οι αρχαίοι δύτες αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι δύτες, όπως είναι η νόσος των δυτών και η λιποθυμία κατά τη διάρκεια παρατεταμένης παραμονής στο βυθό με κράτημα αναπνοής.
Η υποβρύχια κατάδυση εμπορική μάλλον στη φύση της, παρά για σκοπούς αναψυχής, είναι πιθανό πως ξεκίνησε από την αρχαία Ελλάδα, καθώς τόσο ο Πλάτων όσο και ο Όμηρος αναφέρουν τη χρήση του σπόγγου. Το νησί Κάλυμνος ήταν κύριο κέντρο σπογγαλιείας.Με τη χρήση λίθινων βαρών (σκανδαλόπετρα) καταδύονταν σε βάθη μέχρι 30 μέτρα για να συλλέξουν σπόγγους.
Η Μεσόγειος θάλασσα υπήρξε σημαντικό πεδίο διακίνησης εμπορικών αγαθών. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα την ύπαρξη πολλών ναυαγίων με αποτέλεσμα να μισθώνονται δύτες για την ανάκτηση όσων εμπορευμάτων μπορούσαν να διασωθούν από τον βυθό. Οι δύτες καταδύονταν έως το ναυάγιο και επέλεγαν προς διάσωση τα πολυτιμότερα των εμπορευμάτων. Η επικινδυνότητα του επαγγέλματος ανάγκασε τον αρχαίο νομοθέτη να εισάγει νόμους όπως ο Lex Rhodia, σύμφωνα με τον οποίο ένα μεγάλο ποσοστό της τιμής του εμπορεύματος αποδίδετο στον δύτη. Σε ναυάγια με βάθος μεγαλύτερο των 15 μέτρων, οι δύτες ελάμβαναν το εν τρίτον της τιμής των διασωθέντων εμπορεύμάτων και σε ναυάγια βαθύτερα των 27 μέτρων ελάμβαναν το ήμισυ της αξίας τους.
Δύτες χρησιμοποιούνταν επίσης σε πολεμικές επιχειρήσεις για το χτίσιμο υποβρύχιων αμυντικών έργων που στόχευαν στη βύθιση εχθρικών πλοίων. Καθώς τα φράγματα ήταν αόρατα οι δύτες χρησιμοποιούνταν επίσης ως ανιχνευτές κατά τη διαδικασία προσέγγισης εχθρικού λιμένα. Αν ανακαλύπτονταν φράγματα, χρησιμοποιούνταν και πάλι δύτες για να τα αποσυναρμολογήσουν, αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, οι δύτες χρησιμοποιούνταν για τη διάσπαση αποκλεισμών, τη μεταφορά μηνυμάτων και εφοδίων σε αποκομμένα στρατεύματα ή συμμάχους.
Καταδυτικός κώδωνας
Οι καταδυτικοί κώδωνες αναπτύχθηκαν τον 16ο και 17ο αιώνα ως σημαντικά μηχανικά βοηθήματα στην υποβρύχια κατάδυση. Ήταν άκαμπτοι θάλαμοι ερματισμένοι κατάλληλα για να παραμένουν όρθιοι και να διατηρούν αρνητική πλευστότητα και να βυθίζονται διατηρώντας τον παγιδευμένο αέρα.
Ο πρώτος λειτουργικός καταδυτικός κώδωνας κατασκευάστηκε πιθανώς το 1535, από τον Γκουλιέλμο ντε Λορένα. Το 1616 ο Φραντς Κέσλερ κατασκεύασε βελτιωμενο καταδυτικό κώδωνα.
Οι κώδωνες χρησιμοποιούνταν συχνά για ναυαγοσωστικό έργο. Το 1658, ο Άλμπερτ φον Τραϊλέμπεν (Albrecht von Treileben) προσλήφθηκε με συμβόλαιο από τον βασιλέα Γουσταύο Αδόλφο της Σουηδίας για τη ναυαγιαίρεση του πολεμικού πλοίου Vasa, το οποίο βυθίστηκε στο λιμάνι της Στοκχόλμης κατά το παρθενικό του ταξίδι το 1628. Μεταξύ του 1663 και του 1665 οι δύτες του φον Τραϊλέμπεν έφεραν στην επιφάνεια το μεγαλύτερο τμήμα των κανονιών του πλοίου, εργαζόμενοι με καταδυτικό κώδωνα. Το 1687 ο Γουίλιαμ Φιπς χρησιμοποίησε ανεστραμμένο κλωβό για την ανάκτηση θησαυρού αξίας £200.000 από ισπανικό βυθισμένο πλοίο στην ακτή του Σαν Ντομίνγκο.
Το 1691, ο Δρ Έντμοντ Χάλεϊ ολοκλήρωσε τον σχεδιασμό ενός βελτιωμένου καταδυτικού κώδωνα, ικανού να συντηρήσει ζωή υποβρυχίως για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στον κώδωνα προσάρμοσε παράθυρο με στόχο την υποβρύχια εξερεύνηση. Η ανανέωση της ατμόσφαιρας γινόταν με βυθισμένα βαρέλια γεμάτα αέρα που στέλνονταν από την επιφάνεια. Σε μία επίδειξη που έγινε στον ποταμό Τάμεσι ο Χάλεϊ και πέντε σύντροφοί του παρέμειναν σε βάθος 18 μέτρων για μιάμιση ώρα. Βελτιώσεις στον κώδωνα επέτρεψαν, την αύξηση του ορίου παραμονής στις τέσσερεις ώρες.
Το 1775 ο Τσαρλς Σπάλντινγκ, ένας ζαχαροπλάστης από το Έντινμπρα, βελτίωσε το σχέδιο του Δρ Χάλεϊ, προσθέτοντας σύστημα βαρών για τη διευκόλυνση της ανάδυσης και της κατάδυσης του κώδωνα και χρησιμοποιώντας για σήματα προς το πλήρωμα επιφανείας μια σειρά σχοινιών.
Το 1689 o Ντενί Παπέν υπέθεσε ότι η ότι θα μπορούσε να διατηρηθεί ο αέρας καθαρός στον κώδωνα με την αποστολή αέρα μέσω αντλίας. Η ιδέα του εφαρμόστηκε ακριβώς 100 χρόνια αργότερα από τον μηχανικό Τζον Σμίτον που κατασκεύασε την πρώτη λειτουργική καταδυτική αντλία αέρα το 1789.
Καταδυτική στολή
Η επόμενη πρόοδος στην καταδυτική τεχνολογία ήταν η πρώτη καταδυτική στολή στις αρχές του 18ου αιώνα. Δύο Άγγλοι εφευρέτες ανέπτυξαν την πρώτη καταδυτική στολή το 1710. Ο Τζον Λέθμπριτζ έφτιαξε μια εντελώς στεγανή στολή, με στόχο το ναυαγοσωστικό έργο. Η συσκευή του ήταν ένα στεγανό δρύινο βαρέλι που επέτρεπε στον δύτη να μένει υποβρυχίως αρκετά. Στο βαρέλι ήταν προσαρμοσμένα στεγανά γάντια, έτσι ώστε να επιτρέπεται η κίνηση των χεριών και διάφοροι χειρισμοί.
Την ίδια εποχή, ο Άντριου Μπέκερ κατασκεύασε καταδυτική στολή σκεπασμένη με δέρμα και κράνος με παράθυρο όρασης. Η στολή χρησιμοποιούσε σύστημα σωλήνων για εισπνοή και εκπνοή και ο Μπέκερ έκανε την δημόσια επίδειξη της στον Τάμεση στο Λονδίνο, παραμένοντας στο βυθό για μία ώρα. Αυτού του είδους οι στολές ήταν περιορισμένης χρήσης γιατί δεν διέθεταν πρακτικό σύστημα ανανέωσης του αέρα από την επιφάνεια κατά τη διάρκεια της κατάδυσης
Καταδυτική στολή με παροχή επιφανείας
Τα πρώτα επιτυχημένα καταδυτικά κράνη κατασκευάστηκαν από τους αδελφούς Τσαρλς και Τζον Ντιν στη δεκαετία 1820 Εμπνευσμένοι από ατύχημα πυρκαγιάς σε ένα στάβλο στην Αγγλία σχεδίασαν και πατεντάρισαν ένα "Κράνος Καπνού" για να χρησιμοποιείται από πυροσβέστες σε περιοχή γεμάτη καπνούς το 1823. Η συσκευή αποτελείτο από το κράνος με εύκαμπτο κολάρο και το ένδυμα. Ένας μακρύς δερμάτινος σωλήνας στο πίσω μέρος του κράνους χρησιμοποιείτο για την παροχή αέρα με διπλή αντλία. Ένας μικρότερος σωλήνας προοριζόταν ως έξοδος του εκπνεόμενου αέρα. Το ένδυμα ήταν κατασκευασμένο από δέρμα ή αεροστεγές ένδυμα ασφαλισμένο με αορτήρες.
Τα αδέλφια, λόγω έλλειψης επαρκών πόρων, πούλησαν την πατέντα στον εργοδότη τους Έντουαρντ Μπάρναρντ και το 1827 κατασκευάστηκαν τα πρώτα κράνη καπνού από τον Πρώσο μηχανικό Αουγκούστους Ζίμπε. Το 1828 οι αδελφοί Ντιν αποφάσισαν να βρουν άλλη εφαρμογή για τη συσκευή τους και τη μετέτρεψαν σε καταδυτικό κράνος. Προσάρμοσαν χαλαρά το κράνος σε "καταδυτική στολή", έτσι ώστε να μπορεί μεν ο δύτης να εκτελέσει ναυαγοσωστικό έργο αλλά μόνο σε κάθετη στάση, διαφορετικά το νερό πλημμύριζε το κράνος.
Το 1829 οι αδελφοί Ντιν απέπλευσαν από το Γουαϊτστέιμπλ για δοκιμές της νέας καταδυτικής συσκευής, εγκαθιδρύοντας παράλληλα και την πρώτη καταδυτική βιομηχανία στην πόλη. Το 1834 ο Τσαρλς Ντιν χρησιμοποίησε το καταδυτικό κράνος και την παρελκόμενη στολή του σε μια επιτυχημένη ναυαγοσωστική προσπάθεια στο Royal George στο Σπίντχεντ, ανασύροντας 28 κανόνια του πλοίου. Το 1836, ο Τζον Ντιν ανέσυρε από το ναυάγιο του Mary Rose ξυλεία, όπλα, και άλλα ανακτήσιμα αντικείμενα. Κατά το 1836 οι αδελφοί Ντιν δημοσίευσαν το πρώτο καταδυτικό εγχειρίδιο, Method of Using Deane's Patent Diving Apparatus (Μέθοδος χρήσης της πρωτότυπης καταδυτικής συσκευής των Ντιν) που εξηγούσε λεπτομερειακά της λειτουργίες της συσκευής και της αντλίας, όπως επίσης και τα απαιτούμενα μέτρα αφαλείας.
Στη δεκαετία 1830, επίσης, οι αδελφοί Ντιν ζήτησαν από τον Ζίμπε να βελτιώσει τον σχεδιασμό του υποβρύχιου κράνους. Επεκτείνοντας τις βελτιώσεις ενός άλλου μηχανικού, του Τζορτζ Έντουαρντς, ο Ζίμπε επανασχεδίασε το κράνος, προσασρμόζοντας το σε ολόσωμη στεγανή στολή. Η πραγματική βελτίωση ήταν μία βαλβίδα εισροής στο κράνος.
Ο Ζίμπε εισήγαγε και άλλες τροποποιήσεις στην καταδυτική στολή του σύμφωνα με αιτήματα της ναυαγοσωστικής ομάδας που εργάστηκε στο ναυάγιο του HMS Royal George. Σημαντική ανάμεσα σε αυτές τις τροποιήσεις ήταν η αποκόλληση του κράνους με στεγανοποιητικό μηχανισμό στο ύψος του στήθους. Το βελτιωμένο σχέδιό του ήταν το θεμέλιο για την κατασκευή της πρότυπης καταδυτικής στολής, πραγματικής επανάστασης στον τομέα της κατάδυσης και των πολλών επαγγελματικών μορφών της.
Ανάπτυξη των σύγχρονων καταδυτικών επιχειρήσεων
Το HMS Royal George, πολεμικό πλοίο πρώτης τάξης του Αγγλικού Βασιλικού Ναυτικού βυθίστηκε κατά τη διάρκεια προγραμματισμένης συντήρησης το 1782. Οι αδελφοί Ντοιν ανέλαβαν την εκτέλεση ναυαγοσωστικών εργασιών στο ναυάγιο. Χρησιμοποιώντας αεραντλίες και το καταδυτικό κράνος τους κατόρθωσαν να ανακτήσουν αρκετά από τα κανόνια του σκάφους.
Μετά τη συγκεκριμένη επιτυχία ο Τσαρλς Πάσλι συνταγματάρχης του Αγγλικού Βασιλικού Σώματος Μηχανικού έδωσε εντολή για μεγάλης κλίμακας ναυαγοσωστικές επιχειρήσεις το 1839. Το σχέδιό του ήταν να τεμαχίσει το κύτος με ανατινάξεις και να διασώσει όσο το δυνατόν περισσότερα αντικείμενα, χρησιμοποιώντας δύτες.
Η επιχείρηση του Πάσλι έθεσε τα θεμέλια για πολλά σημαντικά επιτευγματα στον τομέα της κατάδυσης, ανάμεσά τους η χρήση του συντροφικού συστήματος στην κατάδυση, όταν έδωσε οδηγίες στους δύτες του να επιχειρούν κατά ζεύγη. Στη διάρκεια αυτών των επιχειρήσεων έγινε η πρώτη καταγεγραμμένη ανάδυση κινδύνου μετά την εμπλοκή του σωλήνα αερισμού ενός δύτη. Άλλη ιατρική περίπτωση ήταν η καταγραφή βαροτραύματος του στρατιώτη Γουΐλιαμς. Τα πρώτα καταδυτικά κράνη δεν χρησιμοποιούσαν ανεπίστροφες βαλβίδες και αυτό σήμαινε ότι οποιαδήποτε ελάττωση της πίεσης στον σωλήνα παροχής προκαλούσε άμεση αρνητική πίεση στο κράνος, εκθέτοντας τον δύτη σε τραυματισμούς. Επιπλέον, στη Βρετανική Εταιρεία για την Πρόοδο της Επιστήμης κατά τη συνάντηση του 1842, ο Τζον Ρίτσαρντσον περιέγραψε την πρότυπη καταδυτική στολή και τη θεραπεία του δύτη Ρόντρικ Κάμερον μετά από τραυματισμό που συνέβη στις 14 Οκτωβρίου 1841 κατά τη διάρκεια ναυαγοσωστικών επιχειρήσεων.
Ο Πάσλι ανέσυρε 12 περισσότερα κανόνια το 1839, 11 το 1840 και 6 το 1841. Το 1842 διέταξε τους δύτες να επικεντρωθούν στην αφαίρεση της ξυλείας του κύτους περισσότερο παρά στην έρευνα για όπλα. Ανάμεσα στα αντικείμενα που ανασύρθηκαν το 1840, περιλαβάνονταν τα σύνεργα του χειρουργού του πλοίου, μεταξωτά ενδύματα σε άριστη κατάσταση και σπαράγματα δέρματος, αλλά όχι μάλλινα ενδύματα Έως το 1843 η ξυλεία του συνόλου της τροπίδας και του πυθμένα του κύτους ανελκύστηκε και το συγκεκριμένο σημείο βύθισης του σκάφους ορίστηκε καθαρό.
Αυτόνομες συσκευές παροχής αέρα
Η ουσιαστική αδυναμία της συσκευής των Ντιν και Ζίμπε ήταν η απαίτηση για σταθερή παροχή αέρα με αντλίες από την επιφάνεια. Κάτι τέτοιο περιόριζε τις κινήσεις και την εμβέλεια κίνησης του δύτη και εμπεριείχε κινδύνους καθώς η παροχή μπορούσε να διακοπεί για διαφόρους λόγους.
Οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία συστημάτων που θα επέτρεπαν στους δύτες να φέρουν φορητές συσκευές παροχής αέρα δεν ευδοκίμησαν, καθώς δεν υπήρχε η απαιτούμενη τεχνολογία συμπίεσης και αποθήκευσης του αέρα σε υψηλή πίεση. Κατά το τέλους του 19ου αιώνα εμφανίστηκαν δύο βασικές συσκευές για αυτόνομη κατάδυση, η συσκευή ανοικτού κυκλώματος με εκπνοή του αέρα στο υποβρύχιο περιβάλλον και οι συσκευές κλειστού κυκλώματος στις οποίες χρησιμοποιήθηκε νατράσβεστος για τον καθαρισμό του εκπνεόμενου αέρα από το διοξείδιο του άνθρακος και επανάχρησή του.
Συσκευές ανοικτού κυκλώματος
Το πρώτο σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη της τεχνολογίας της αυτόνομης κατάδυσης ήταν η εφεύρεση του ρυθμιστή ζήτησης. Το 1864, οι Γάλλοι μηχανικοί Ογκίστ Ντενερούζ και Μπενουά Ρουκαϊρόλ σχεδίασαν τη "Ρουκαϊρόλ-Ντενερούζ καταδυτική συσκευή" προσαρμόζοντας τον μηχανισμό ρυθμιστή πίεσης για υποβρύχια χρήση. Η συσκευή παροχής προσάρμοζε τη ροή αέρα σύμφωνα με τις ανάγκες του δύτη. Ωστόσο, το σύστημα χρησιμοποιούσε παροχή επιφανείας, καθώς οι κύλινδροι της δεκαετίας 1860 δεν ήταν ικανοί να αντεπεξέλθουν σε απαιτήσεις υψηλών πιέσεων.
Κωνσταντίνος Παλιατσάρας
Ο Κωνσταντίνος Παλιατσάρας είναι Έλληνας τενόρος.
Υποβρύχια κατάδυση
Συσκευές ανοικτού κυκλώματος
Η πρώτη συσκευή ανοικτού κυκλώματος κατασκευάστηκε το 1925 από τον Υβ ντε Πριέ στη Γαλλία. Αντλώντας έμπνευση από τη συσκευή του Μορίς Φερνέ και την ελευθερία που επέτρεπε στον δύτη, συνέλαβε άμεσα την ιδέα να απελευθερώσει τον δύτη από την παροχή επιφανείας χρησιμοποιώντας κυλίνδρους της Μισελέν ως παροχή αέρος, στους οποίους περιέχονταν 3 λίτρα αέρα συμπιεσμένα στα 150 kg/cm2. Η "Φερνέ-Λε Πριέ" καταδυτική συσκευή επιδείχθηκε στην πισίνα της Τουρέλ στο Παρίσι το 1926. Η συσκευή αποτελείτο από έναν κύλινδρο συμπιεσμένου αέρα που προσαρτάτο στην πλάτη του δύτη, συνδεδεμένο με έναν ρυθμιστή πίεσης σχεδιασμένο από τον Λε Πριέ που ρυθμιζόταν χειροκίνητα από τον δύτη, με δύο μετρητές, ένα για την πίεσης της δεξαμενής και ένα για την πίεση παροχής. Ο αέρας έρρεε ελεύθερα στο επιστόμιο και αποβαλλόταν μέσω σωλήνα με βαλβίδα εξόδου στο περιβάλλον, όπως και στο σχέδιο του Φερνέ. Η συσκευή που εφηύρε ο Πριέ ήταν ουσιαστικά η πρώτη αυτόνομη καταδυτική συσκευή ανοικτού κυκλώματος.
Κωνσταντίνος Παλιατσάρας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και συνέχισε σπουδές στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου με καθηγήτρια τη μέτζο σοπράνο (mezzo soprano) Κόνστανς Σάκλοκ καθώς επίσης και με τον Ανδρέα Παρίδη.
Snowbirds
Ιστορία
Από τότε οι "Snowbirds" έγιναν ένα πρότυπο της Καναδικής Αεροπορίας και το 1994 του απονεμήθηκε η διάκριση "Belt of Orion". Το σμήνος εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τα CT-114 Tutor ενώ παρουσίασαν τα νέα του χρώματα στις 15 Οκτωβρίου 1999, στος εορτασμούς για τα 25 χρόνια της ομάδας.
Κωνσταντίνος Παλιατσάρας
Βιογραφία
Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή, μεταξύ άλλων, στις όπερες και οπερέτες: "Τραβιάτα", "Μάκβεθ", "Ντον Τζιοβάννι", "Νυχτερίδα", «Εύθυμη Χήρα», "Λουτσία", "Ντον Πασκουάλε", "Κουρέας της Σεβίλλης", "Θαΐς", "Χένσελ και Γκρέτελ" (απολαυστικός ως κακιά μάγισσα), «Το Σπίτι των 3 κοριτσιών», Καπέλο από ψάθα Ιταλίας, Μαχαγκόννυ, Μπόρις Γκουντούνοφ, Λαίδη Μάκβεθ του Μνζεσκ, Σαλώμη, Απαγωγή από το Σεράι, Πήτερ Γκράιμς, Μαντάμ Μπατερφλάυ, Παριζιάνικη ζωή, Γάμοι του Φίγκαρο, Ντον Κάρλος, Τα παραμύθια του Χόφμαν, Κώστας Καρυωτάκης, Τζιάννι Σκίκκι, Η φωτιά, Αριάδνη στη Νάξο, Άλμπερτ Χέρρινγκ, Το κορίτσι της Δύσης κ.α.
Έχει εμφανιστεί με τις Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσσαλονίκης καθώς και με την "Camerata Hellenica" στα "Πάθη κατά Ματθαίον" και "Κατά Ιωάννην" του Μπαχ, στον "Μεσσία" του Χαίντελ, κ.λπ. Έχει επίσης εμφανιστεί στην Κύπρο και το εξωτερικό (Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Μονακό, ΗΠΑ, Ιταλία, Κύπρος, Τουρκία, Αργεντινή, Αίγυπτος, Αυστρία, Ουγγαρία).
Πραγματοποίησε εμφανίσεις στο Εθνικό Θέατρο, στο Ελεύθερο Θέατρο, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει ερμηνεύσει σύγχρονη Ελληνική μουσική και έχει μετάσχει σε ηχογραφήσεις έργων Ελλήνων συνθετών (όπως, το 1980, στον δίσκο «Ευριπίδης IV» του Θάνου Μικρούτσικου, κ.λπ.) Το 1989 τραγούδησε στον δίσκο «Oh Babylon» («soundtrack με μουσική της Θέσιας Παναγιώτου).
Το 1990 πραγματοποίησε περιοδεία σε 27 πόλεις της Γαλλίας, η οποία κατέληξε στο Παρίσι (με την όπερα "Εκλατέ") όπου τραγούδησε τον ρόλο του ΜακΧηθ στην "..Όπερα της πεντάρας" των Μπρεχτ-Βάιλ. Τραγούδησε στο «Ρέκβιεμ» του Βέρντι στους καθεδρικούς ναούς των πόλεων Ρυφέκ, Κονιάκ και Ανγκουλέμ. Το 1991 τραγούδησε στο ΟΜΜΑ ("Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα" του Μοντεβέρντι, όπερα που εγκαινίασε την Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος»).
Το 1992 συνεργάστηκε με το μπαρόκ συγκρότημα Capriccio Stravagante και στην παρουσίαση της δραματικής καντάτας του Μοντεβέρντι "II Combattimento di Tancredi e Clorinda", στο Μονακό, στο Κολμάρ, στο Παρίσι, κ.λπ. (τιμήθηκε με το "Diapason d' or" για την προμνημονευόμενη ερμηνεία του: δίσκος του 1992).
Τον Οκτώβριο του 1993 ερμήνευσε στη Βιέννη τη «Λειτουργία του Ορφέα» του Γιάννη Μαρκόπουλου. Εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών με το Εθνικό Θέατρο στο βυζαντινό δράμα «Χριστός πάσχων» και σε παραστάσεις οπερέτας και όπερας στη Θεσσαλονίκη («Ωραία Ελένη» του Όφενμπαχ και «Γάμοι του Φίγκαρο»). Τραγούδησε στον ΟΜΜΑ, το μεν 1993 Τζίμμυ (στο "Κάποτε στο Μαχαγκόνυ") και το 1995 στην "Κάρμεν". Επίσης το 1993 ερμήνευσε στο διεθνές Φεστιβάλ της Βιτσέντσα στην Ιταλία τον ρόλο του Απόλλωνα (στη "Δάφνη" του Μάρκο ντα Γκαλλιάνο). To 1994 μετείχε στους δίσκους: «Η Ελληνική Οπερέτα» και «Live in Vienna» («ζωντανή» ηχογράφηση). Τον Σεπτέμβριο του 1995 τραγούδησε έργα του Μιχάλη Χριστοδουλίδη στη Λευκωσία (στην εναρκτήρια εκδήλωση του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Μήνα).
Πήρε μέρος στην ηχογράφηση του έργου του Βαγγέλη Παπαθανασίου "Φόρος τιμής στον Ελ Γκρέκο" και έχει παρουσία στην Ελληνική και την ξένη δισκογραφία. Το 1996 μετείχε στη μεταγλώττιση της ταινίας του Οργανισμού Ντίσνεϋ «Η Παναγία των Παρισίων» («The Hunchback of Notredame»). Το 1997 τραγούδησε στον «Ορφέα» του Μοντεβέρντι (ΟΜΜΑ).
Συνεχίζει της εμφανίσεις του στην Εθνική Λυρική Σκηνή με την "Απαγωγή από το Σεράι (2006) "Η Παριζιάνικη ζωή" και άλλα. Πρόσφατες εμφανίσεις "Τραβιάτα" (Δημοτικό Θέατρο Καλαμάτας 2009), "Οριέτα ντι Λέσμπο" (Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης 2009), "Άκις και Γαλάτεια" (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» - Κάρολος Κουν 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Snowbirds
Ιστορία
Στις 28 Ιουνίου 2006 τα Καναδικά Ταχυδρομεία παρουσίασαν δύο γραμματόσημα εσωτερικού με απεικονίσεις της ομάδας, τιμώντας έτσι την επέτειο για τα 35 της χρόνια. Παράλληλα το Καναδικό Νομισματοκοπείο παρουσίασε ένα αναμνηστικό ασημένιο κέρμα των πέντε καναδικών δολαρίων.
Πολεμικές Διακρίσεις στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|250px|Οι Snowbirds σε σχηματισμό πάνω από το [[Τορόντο το 2005]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμική Αεροπορία του Καναδά
Υποβρύχια κατάδυση
Συσκευές ανοικτού κυκλώματος
Το 1942, κατά της διάρκειαν της φερμανικής κατοχής στη Γαλλία, οι Ζακ-Υβ Κουστώ και Εμίλ Γκανιάν σχεδίασαν το πρώτο επιτυχημένο και ασφαλές σύστημα αυτόνομης κατάδυσης,γνωστό ως Aqua-Lung. Το σύστημά τους συνδύαζε έναν προηγμένο ρυθμιστή παροχής αέρα με ζήτηση με φιάλες υψηλής πίεσης. Ο Εμίλ Γκανιάν μηχανικός που εργαζόταν στην εταιρεία Air Liquide, σμίκρυνε και προσάρμοσε τον ρυθμιστή σε γεννήτριες αερίου. Ο Ανρί Μεχιόρ, αφεντικό του Γκανιάν και γνωστός του Ζακ-Υβ Κουστώ ,έψαχνε για ρυθμιστή αυτόματης ζήτησης, προκειμένου να αυξήσει τον χρόνο χρήση της συσκευής που είχε επινοήσει ο Πριέ Έτσι, σύστησε τον Κουστώ στον Γκανιάν τον Δεκέμβριο του 1942. Με πρωτοβουλία του Κουστώ ο ρυθμιστής του Γκανιάν προσαρμόστηκε στις φιάλες υψηλής πίεσης, και η νέα ευρεσιτεχνία Κουστώ-Γκανιάν καταχωρίστηκε μερικές εβδομάδες αργότερα το 1943. Μετά τον πόλεμο, το 1946,οι δύο συνεργάτες ίδρυσαν την εταιρεία La Spirotechnique (ως τμήμα της Air Liquide) για τη μαζική παραγωγή και πώληση της εφεύρεσής τους με ευρεσιτεχνία του 1945 γνωστή ως CG45 ("C" για τον Κουστώ, "G" για τον Γκανιάν και "45" για το 1945). Ο ίδιος ρυθμιστής CG45 συνέχισε να παράγεται επί δεκαετία στη Γαλλία και ήταν ο πρώτος που ονομάστηκε ουσιαστικά "Aqua-Lung" (υδάτινος πνεύμονας).
Συσκευές κλειστού κυκλώματος
Η εναλλακτική λύση, που αναπτύχθηκε σχεδόν την ίδια εποχή ήταν η συσκευές κλειστού κυκλώματος. Το σώμα καταναλώνει ένα μικρό μόνο τμήμα του εισπνεόμενου οξυγόνου, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του να αποβάλλεται με την εκπνοή. Η αποβολή του οξυγόνου κατά την εκπνοή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη καθώς το εισπνεύσιμο μείγμα συμπιέζεται στα συστήματα αναπνοής υποβρυχίως. Οι rebreather ανακυκλώνουν και αναπληρώνουν το χρησιμοποιημένο οξυγόνο, έτσι ώστε διατηρείται σε φυσιολογικά επίπεδα, αφαιρώντας ταυτόχρονα με χημικό τρόπο το εκπνεόμενο CO2, προκειμένου να αποφευχθεί η υπερκαπνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καταδυση
Σίγκουρντ Σιρ
Ο Σίγκουρντ Σιρ (Sigurðr Sýr, ... - π. 1018) ήταν τοπικός βασιλιάς της Νορβηγίας από τον Οίκο του Χορφάγκρε σε μια τοπική περιοχή στο Μπούσκερουντ, σχετίζεται με τους βασιλείς Χάραλντ Χορφάγκρε και Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας. Με τον γάμο του με την Όστα Γκούντμπραντσντατερ μετά τον θάνατο του πρώτου συζύγου της Χάραλντ Γκρενσκ ο Σίγκουρντ Σιρ έγινε ο θετός πατέρας του βασιλιά Όλαφ και ο πατέρας του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας. Η παραδοδιακή άποψη η οποία κυριαρχεί βάση των πληροφοριών οι οποίες μας παρέχονται από τα Ισλανδικά ποιήματα και τα Σάγκας του Σνόρρι Στούρλουσον ήταν ότι ο Σίγκουρντ Σιρ ήταν δισέγγονος του ιδρυτή του Νορβηγικού βασιλείου Χάραλντ Χορφάγκρε μέσω του Σίγκουρντ Ράιζ, νόθου γιου του Χάραλντ Χορφάγκρε με μια Σαάμι ερωμένη του. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ο πατέρας του Σίγκουρντ Σιρ Χάλφνταν ήταν εγγονός του Χάραλντ Χορφάγκρε. Δεν υπάρχουν όμως ιστορικές αποδείξεις γι'αυτή την συσχέτιση και οι ιστορικοί έχουν αμφιβολίες επειδή πολλές πληροφορίες των Σάγκας είναι κατασκευασμένες αργότερα για να νομιμοποιηθούν οι βασιλείς. Σύμφωνα με τον Σνόρρι Στούρλουσον "ήταν συνετός και ταπεινός άνθρωπος παρά τα πλούτη του με αγροκτήματα τεράστιων εκτάσεων, κυβέρνησε με σοφία και ειρήνη". Το προσωνύμιο "Σιρ" σύμφωνα με την αρχαία Νορβηγική γλώσσα σχετίζεται με τον χοίρο, ο συγγραφέας Πέτρος Ανδρέας Μουνκ (1810 - 1863) αναφέρει ότι προήλθε από την φράση "αυτός που σκάβει για να βρει ρίζες στο έδαφος", ο Σνόρρι Στούρλουσον λέει αντίστοιχα ότι πιθανότατα ήταν κάποιος τιμητικός τίτλος. Ο Σίγκουρντ Σιρ σύμφωνα με τον Σνόρρι Στούρλουσον βαπτίστηκε χριστιανός μαζί με την σύζυγο του (998) όταν ο Νορβηγός βασιλιάς Όλαφ Τρίγκβασον ήρθε να επιβάλει την χριστιανική θρησκεία στο Μπούσκερουντ στο οποίο ήταν ο ίδιος τοπικός βασιλιάς. Δεν είχε ο ίδιος προσωπικές φιλοδοξίες αλλά είχε παίξει σημαντικό πολιτικό ρόλο, υποστήριξε σημαντικά τον θετό του γιο Όλαφ στις φιλοδοξίες του, κατόρθωσε να πετύχει την υποστήριξη των τοπικών βασιλέων της Νορβηγίας να βοηθήσουν τον Όλαφ στις προσπάθειες του να δημιουργήσει έναν ισχυρό Νορβηγικό στρατό.
Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος
Ο Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος (Κύθηρα, 1753 ή 1755 - θαλάσσια περιοχή Κύθνου ή πλησίον της Αίγινας, 1830) ήταν Έλληνας λόγιος, με καταγωγή από τη Χίο, δάσκαλος του Γένους, συγγραφέας πληθώρας διδακτικών εγχειριδίων στο πνεύμα του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Υπήρξε πολύ καλός γνώστης των θετικών επιστημών, αλλά και της αρχαιοελληνικής γραμματείας, καθώς και των πατερικών κειμένων. Το εύρος των γνώσεών του αποτυπώθηκε στα διδακτικά βιβλία που συνέταξε, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην ανάπτυξη της ελληνικής εκπαίδευσης της εποχής του και στη μεταλαμπάδευση των ευρωπαϊκών νεωτερικών θεωριών και των επιστημονικών ιδεών στο χώρο του Ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σίγκουρντ Σιρ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος
Νεανικά χρόνια και σπουδές
Ο Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος γεννήθηκε στα Κύθηρα, πιθανότατα το 1753 ή το 1755, και μεγάλωσε στο Κάιρο της Αιγύπτου, όπου ο πατέρας του δραστηριοποιείτο εμπορικά. Ο πρόωρος χαμός του πατέρα του δυσχαίρανε την οικονομική θέση της οικογένειας και έθεσε σε κίνδυνο τη σπουδαστική εξέλιξή του. Η μικρή πατρική περιουσία, αλλά κυρίως η φιλομάθεια του νεαρού Βαρδαλάχου, τον βοήθησαν να ξεπεράσει τα εμπόδια, κερδίζοντας την εύνοια των δασκάλων του. Μαθήτευσε στην πατριαρχική Ελληνική Σχολή του Καΐρου μέχρι το 1783 περίπου, όταν διακόπηκε η λειτουργία της για οικονομικούς λόγους. Συνέχισε τη φοίτησή του στη Σχολή της Σύμης (λειτούργησε από το 1765 έως το 1821), ακολουθώντας το δάσκαλό του ιερομόναχο Γεράσιμο.
Μετά το πέρας των σπουδών του στην Αίγυπτο και στον ελλαδικό χώρο, μετέβη στην Ιταλία για απόκτηση περεταίρω γνώσεων στις θετικές επιστήμες και στην ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πίζας και στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας, ως ακροατής. Στην Πάντοβα γνωρίστηκε με το, σπουδαστή τότε, Ιωάννη Καποδίστρια, με τον οποίο συνδέθηκε με άρρηκτη, δια βίου φιλία. Οι δυο τους, μαζί με το συμφοιτητή και στενό φίλο τους Κήρυκο Χαιρέτη (1756-1830), έγιναν γνωστοί στο σπουδαστικό κύκλο της ιταλικής πανεπιστημιούπολης ως Ι tre greci (δηλ. «Οι τρεις Έλληνες», στα ιταλ.).
Διδάσκαλος του Γένους
Δίδαξε φυσιογνωστικά μαθήματα και φιλοσοφία στο ελληνικό Λύκειο του Βουκουρεστίου, του οποίου χρημάτισε και σχολάρχης, διαδεχόμενος τον Λάμπρο Φωτιάδη όταν εκείνος πέθανε το 1805, μέχρι το 1815, οπότε μετέβη στο γυμνάσιο της Χίου και, τέλος, στην Ελληνοεμπορική Σχολή Οδησσού, όπου θήτευσε και ως διευθυντής. Στο Βουκουρέστι, η συμβολή του στην αναβάθμιση και στον εκσυγχρονισμό του Λυκείου υπήρξε σημαντική, ιδίως την περίοδο που ανήλθε στο μητροπολιτικό θρόνο της Ουγγροβλαχίας ο Ιγνάτιος, με τον οποίο συνεργάστηκε στενά.
Στη Χίο, συνέδραμε το δύσκολο έργο της απαγκίστρωσης του γυμνασίου από τη συντηρητική παράδοση του (αγίου) Αθανασίου Πάριου και τον αποκλεισμό των θετικών επιστημών και των νεωτερικών ιδεών της Δύσης. Δεν έμεινε όμως για μεγάλο διάστημα στη Σχολή. Όπως φαίνεται από μαρτυρίες του Κοραή, ήρθε σε ρήξη με το Νεόφυτο Βάμβα, του οποίου τη σχολαρχία και τη διδασκαλία των φιλολογικών μαθημάτων ο Βαρδαλάχος δεν ανέχτηκε, λόγω του νεαρότερου απ' αυτόν της ηλικίας του.
Ο Βαρδαλάχος κλήθηκε να μεταβεί στην Ελληνοεμπορική Σχολή στην Οδησσό τον Απρίλιο του 1818 και έφτασε στην πόλη περί τις αρχές του καλοκαιριού του 1819. Το 1820 πήγε στο Βουκουρέστι και επέστρεψε πάλι στη Σχολή το 1825, αφού πρώτα περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη, μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης. Στην Οδησσό, ο Βαρδαλάχος είχε ως μαθητές και τους Αλέξ. Ρίζο Ραγκαβή, Κωνστ. Παπαρρηγόπουλο, καθώς και πολλούς Έλληνες πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι είχαν καταφύγει στη ρωσική πόλη για να γλιτώσουν από τα τουρκικά αντίποινα και σφαγές, έπειτα από το ξέσπασμα Επανάστασης του 1821.
Προς την «Ελευθέραν Ελλάδα»
Όταν η Ελλάδα ελευθερώθηκε ο Βαρδαλάχος, λόγω της στενής φιλίας του με τον κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια, αποφάσισε να περάσει «τας έσχατας ημέρας της ζωής του», όπως δήλωσε, στον «αέρα της Ελευθέρας Ελλάδος». Επιθυμούσε να προσφέρει ό,τι του απόμενε από τη ζωή στην πατρίδα του και να μπορέσει να επιμεληθεί και να εκδόσει τα χειρόγραφά του προς όφελος των νέων σπουδαστών. Γι' αυτό, στα τέλη Μαΐου 1830 αναχώρησε από την Οδησσό, όπου βρισκόταν. Τη νύχτα, όμως, μεταξύ 19ης και 20ής Ιουλίου, ενώ ταξίδευε από τη Σύρο προς τον τελικό προορισμό του, την Αίγινα, βούλιαξε το καΐκι του και πνίγηκε. Ο θάνατος του Βαρδαλάχου προκάλεσε αίσθηση και θρήνο στον κόσμο των Ελλήνων λογίων. Στην Οδησσό, μάλιστα, απ' όπου είχε αποπλεύσει πριν πνιγεί και όπου υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός σε μαθητές και συναδέλφους του, οργανώθηκε προς τιμήν του ειδική επιμνημόσυνη τελετή στην Ελληνική Εμπορική Σχολή της πόλης.
Εργογραφία
Ο K. Βαρδαλάχος συνέγραψε πολλά έργα φιλολογικά, φιλοσοφικά, θεολογικά και περί φυσικών επιστημών. Μερικά έμειναν ανέκδοτα και άλλα φαίνεται πως χάθηκαν για πάντα. Σημαντικό υπήρξε επίσης το μεταφραστικό έργο του και τα σχόλια σε αρχαίους συγγραφείς και θρησκευτικά κείμενα. Από τα δημοσιεύματά του κυριώτερες είναι οι ακόλουθες πραγματείες:
Ο αναλυτικός «Κατάλογος χειρογράφων του Κωνσταντίνου Βαρδαλάχου» της Ελένης Κούκου παρατίθεται από τις Αμυγδαλάκη και Παρασκευοπούλου, όπως και η καταγραφή των «διασωθέντων βιβλίων» του (προσωπική βιβλιοθήκη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Εκρηξιγενές πέτρωμα
thumb|right|200px|Γρανίτης Τα εκρηξιγενή, ή πυριγενή, ή μαγματογενή πετρώματα αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος των πετρωμάτων επί των οποίων και δημιουργήθηκαν τα ιζηματογενή. Αποτελούν μια από τις τρεις κύριες ομάδες των πετρωμάτων, (η τρίτη ομάδα είναι τα μεταμορφωσιγενή πετρώματα), που παρατηρούνται στους γεωλογικούς σχηματισμούς.
Τα πετρώματα αυτά δημιουργήθηκαν από διάπυρο υλικό (μάγμα), που στερεοποιήθηκε στο εσωτερικό ή καλύφθηκε από άλλα πετρώματα του εξωτερικού φλοιού της Γης. Μερικά από αυτά τα μάγματα περιέχουν πολύ πυρίτιο, είναι πυκνόρρευστα όπως όταν λιώνει το γυαλί. Σε άλλες περιπτώσεις το μάγμα έχει διεισδύσει σε πτυχώσεις, σχισμές βράχων σε μεγάλο μήκος. Τα μάγματα αρχίζουν να προβάλλουν στην επιφάνεια της γης μετά πολύ καιρό από τη σκλήρυνσή τους όταν πλέον η διάβρωση καταστρέψει τα υπερκείμενα πετρώματα από τα οποία καλύπτονται.
Τα μάγματα καθώς ψύχονται απελευθερώνουν αέρια που περιέχουν. Εάν αυτή η ψύξη γίνει αργά τότε η ολοκλήρωσή της θ΄ απαιτήσει ίσως χιλιάδες χρόνια. Οι κρύσταλλοι των ορυκτών που σχηματίζονται σ΄ αυτή τη περίπτωση είναι κατά πολύ μεγαλύτεροι από εκείνους της ταχείας ψύξης και, επειδή είναι εμφανείς με γυμνό μάτι χαρακτηρίζονται ως φαινοκρύσταλλοι. Συνεπώς όλα τα υαλώδη εκρηξιγενή πετρώματα ή αυτά που περιέχουν πολύ μικρούς κρυστάλλους (κρυπτοκρυστάλλους) έχουν υποστεί στερεοποίηση πολύ κοντά στην επιφάνεια της Γης και τα πετρώματα ονομάζονται κρυπτοκρυσταλλικά.
Εάν οι κρύσταλλοι στο ίδιο πέτρωμα εμφανίζουν με δύο διαφορετικά μεγέθη τότε το πέτρωμα καλείται πορφυροειδές.
Το μάγμα που ψύχεται σε μεγάλα βάθη δίνει γένεση στα λεγόμενα πλουτώνεια πετρώματα (γρανίτης, γάββρος).
Τέλος, το μάγμα που ψύχεται πολύ κοντά ή στην επιφάνεια του γήινου φλοιού δίνει γένεση στα αποκαλούμενα ηφαιστειακά πετρώματα, (οψιδιανός).