cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντριου Πιρς
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 1979 στην  περιφέρεια Cheshire West και Wirral. Το 1984 ο Πιρς υπολογίζεται ότι δαπανούσε 453 ώρες ετησίως σε ταξίδια, στο πλαίσιο του αξιώματός του. Το 1988 έλαβε μέρος σε εκστρατεία για τις τοπικές οργανώσεις με σκοπό να συλλέξει προσφορές της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας για δωρεάν φαγητό για οργανισμούς πρόνοιας, δηλώνοντας ότι ήταν "μπερδεμένος και απογοητευμένος" που κανείς στην εκλογική του περιφέρεια δεν το εφάρμοζε. Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 1989, ο Πιρς δεν κατάφερε να επανεκλεγεί ευρωβουλευτής και στη θέση του εξελέγη ο Εργατικός Λϊντον Χάρισον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί
Κρατιδιακές εκλογές Σαξονίας-Άνχαλτ 2021
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη του Λάνταγκ εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό. Κάθε εκλογέας ρίχνει δύο ψήφους, μία ψήφο Α' για το τοπικό πλειοψηφικό και μία ψήφο Β' για την εθνική εκπροσώπηση.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Γερμανοί πολίτες, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν τη μόνιμη κατοικία τους στη Σαξονία Άνχαλτ για τουλάχιστον τρεις μήνες και να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα ψήφου με δικαστική απόφαση ή ιατρική διάγνωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ Σαξονια αν
Λουίζα Καρλόττα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
H Λουίζα Καρλόττα (γερμ. Louise Charlotte von Sachsen-Altenburg von Wettin, 1 Αυγούστου 1873 - 14 Απριλίου 1953) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ.
Βιογραφία
Η Μαρία Αγνή Λουίζα Καρλόττα ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Μαυρίκιου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Αυγούστας, κόρης του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1895 τον Εδουάρδο του Άνχαλτ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Αμπλόν-συρ-Σεν
Το Αμπλόν-συρ-Σεν (γαλλικά: Ablon-sur-Seine), παλαιότερα γνωστό ως Αμπλόν (γαλλικά: Ablon ή Ablons), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμπλοναί (γαλλικά: Ablonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Αλφορβίλ
Το Αλφορβίλ (γαλλικά: Alfortville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλφορβιλαί (γαλλικά: Alfortvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
thumb|200px|Η σημαία της Ελλάδας
Η Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, που πραγματοποιήθηκαν στο Σίδνεϊ, Αυστραλία, εκπροσωπήθηκε από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ). Συνολικά έλαβαν μέρος 140 αθλητές (82 άνδρες και 58 γυναίκες) σε 23 αθλήματα. Σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής ήταν ο Νίκος Κακλαμανάκης.
Μετάλλια
Ελλάδα 2000
Άγιος Ιωάννης Σπετσών
Ο Άγιος Ιωάννης είναι νησίδα του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται νοτιοδυτικά από τις Σπέτσες και ανατολικά από τη Σπετσοπούλα. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940 και προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Σπετσών, ενώ το 1961 καταργήθηκε. Η νησίδα σήμερα είναι ακατοίκητη και διαθέτει μόνο ένα ξωκλήσι. Τη θερινή σεζόν είναι προορισμός για μονοήμερες εκδρομές από ιδιωτικά σκάφη ή ναυλωμένα καΐκια.
Σε μικρή απόσταση στα βορειοδυτικά του Αγίου Ιωάννη υπάρχει μία μικρότερη νησίδα και μια βραχονησίδα. Το σύμπλεγμα των τριών αυτών νησίδων εικάζεται πως είναι τα απομεινάρια κάποιου αρχαίου νησιού που έχει πλέον καταποντιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Άγιος Ιωάννης από τον ιστότοπο http://wikimapia.org
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού
Βιετναμέζικη Βικιπαίδεια
Η Βιετναμέζικη Βικιπαίδεια (βιετναμέζικα: Wikipedia tiếng Việt ) είναι Βιετναμέζικη έκδοση της Βικιπαίδειας, μια ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια που αναπτύσσεται από το ίδρυμα Wikimedia. Όπως κάθε άλλη Βικιπαίδεια έχει λογισμικό Mediawiki. Ο κύριος ανταγωνιστής της είναι το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό του Βιετνάμ (βιετναμέζικα:Từ điển Bách khoa toàn thư Việt Nam) ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό που είναι διαθέσιμο και στο διαδίκτυο.
Ιστορία
Η Βιετναμέζικη Βικιπαίδεια ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2002, και στην κύρια σελίδα είχε ένα λήμμα σχετικά με την Βιετναμέζικη Κοινωνία Διαδικτύου. Το έργο δεν είχε μεγάλη προσοχή και δεν είχε σημαντικές συνεισφορές όταν επανεκιννήθηκε τον Οκτώβριο του 2003  όταν η νεώτερη έκδοση με λογισμικό MediaWiki που επέτρεπε τη χρήση Unicode εγκατάσταθηκε αργότερα.
Τον Αύγουστο του 2008, η Βιετναμέζικη Βικιπαίδεια είχε πάνω από 50,000 λήμματα, και 432 κατά προσέγγιση λήμματα είχαν δημιουργηθεί από bots. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2009 το έργο ξεπέρασε τα 100.000 λήμματα, με αυτή την φορά τα 5.000 λήμματα να έχουν δημιουργηθεί από bots. Τα μικρού μεγέθους λήμματα επισημάνθηκαν ως επεκτάσεις και ήταν τα περισσότερα λήμματα φτιαγμένα από bots.
Η Βιετναμέζικη Βικιπαίδεια έφτασε τα 500,000 λήμματα στις 28 Σεπτεμβρίου 2012 και τα 1,000,000 λήμματα στις 15 Ιουνίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Φρέντερικ Τούτου Γκούντουιν
Ο Σερ Φρέντερικ Τούτου Γκούντουιν (Sir Frederick Tutu Goodwin, KBE), ήταν ο Αντιπρόσωπος της Βασίλισσας στα Νησιά Κουκ από το 2001 ως τις 27 Ιουλίου 2013.
Σταδιοδρομία
Ο Γκούντουιν κατατάχθηκε στην αστυνομία των Νήσων Κουκ το 1956. Υπηρέτησε ως χωροφύλακας και στη συνέχεια κατατάχθηκε στην Αστυνομία της Νέας Ζηλανδίας για μικρό χρονικό διάστημα. Επέστρεψε στα νησιά Κουκ, όπου έφτασε στο βαθμό του επιθεωρητή της Αστυνομίας (Police Superintendent).
Εξελέγη με το Δημοκρατικό Κόμμα στο Κοινοβούλιο των Νήσων Κουκ κατά τις εκλογές του 1978 στην έδρα της Τε Άου Ο Τόνγκα. Υπηρέτησε ως βοηθός υπουργός ενέργειας και έργων στην κυβέρνηση του Τομ Ντέιβις. Εν συνεχεία εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος, μέχρι τον διορισμό του από την Βασίλισσα ως Αντιπρόσωπος, το 2001. Τιμήθηκε με τον τίτλο του KBE (του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας) το 2004.
Το Φεβρουάριο του 2010 αποφασίστηκε ο επαναδιορισμός του Γκούντουιν στο αξίωμά του για άλλη μία τριετή θητεία. Η Βασίλισσα της Νέας Ζηλανδίας υπέγραψε το διάταγμα του διορισμού τον Ιούλιο και τέθηκε σε ισχύ στις 10 Αυγούστου 2010. Η νύφη του Γκούντουιν, Κάσεϊ Εγκελτον, είναι βουλευτίς και αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου των Νήσων Κουκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Κουκ Κατηγορία:Νεοζηλανδοί πολιτικοί
Αρκέιγ
Το Αρκέιγ (γαλλικά: Arcueil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρκεγιαί (γαλλικά: Arcueillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Αυτοκράτορες των στρατώνων
Ένας αυτοκράτορας εκ των στρατώνων (ονομαζόμενος επίσης «στρατιωτικός αυτοκράτορας») ήταν ένας Ρωμαίος Αυτοκράτορας, που κατέλαβε την εξουσία χάρη στη διοίκησή του στον στρατό. Οι Αυτοκράτορες από τους στρατώνες ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένοι στην περίοδο από το 235 μ.Χ. έως το 284 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της Κρίσης του 3ου αι. που ξεκίνησε με τη δολοφονία του Αλεξάνδρου Σεβήρου. Ξεκινώντας με τον Μαξιμίνο Θράκα, υπήρχαν περίπου δεκατέσσερις Αυτοκράτορες στρατώνων σε 33 χρόνια, με μέσο όρο βασιλείας λίγο περισσότερο από δύο χρόνια ο καθένας. Η προκύπτουσα αστάθεια στο αυτοκρατορικό αξίωμα και η σχεδόν συνεχής κατάσταση εμφυλίου πολέμου και εξέγερσης απείλησε να καταστρέψει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκ των ένδον και την άφησε ευάλωτη σε επιθέσεις από εξωτερικούς αντιπάλους.
Η εποχή του 3ου αι.
Σε αντίθεση με τους προηγούμενους αυτοκράτορες που είχαν καταλάβει την εξουσία με στρατιωτικά πραξικοπήματα (Βεσπασιανός και Σεπτίμιος Σεβήρος, αμφότεροι από παραδοσιακούς ιππείς της μεσαίας τάξης ή τον Ιούλιο Καίσαρα), οι Αυτοκράτορες εκ των στρατώνων έτειναν να είναι κοινά άτομα χαμηλής τάξης (συχνά από απομακρυσμένα μέρη της Αυτοκρατορίας). Ο πρώτος Αυτοκράτορας των στρατώνων, ο Μαξιμίνος Θράκας, είχε ξεκινήσει τη στρατιωτική του καριέρα έχοντας εγγραφεί ως στρατιώτης. Ένας Αυτοκράτορας εκ των στρατώνων δεν μπορούσε να καυχηθεί για ένα διακεκριμένο οικογενειακό όνομα ή μία επιτυχημένη σταδιοδρομία ως πολιτικός ή δημόσιος υπάλληλος. Αντίθετα, είχε μόνο τη στρατιωτική του καριέρα για να προβάλει τον εαυτό του, και η μόνη του επιρροή ήταν οι στρατιώτες, που ήταν πιστοί στη διοίκησή του.
Μερικοί από αυτούς τους στρατιωτικούς Αυτοκράτορες ήταν μέλη της τάξης των ιππέων, που είχαν φτάσει σε μία επαρκή θέση επιρροής μέσα στη λεγεώνα τους, ώστε οι στρατιώτες να υποστήριζαν μία προσπάθεια για την εξουσία, αν και αυτό ήταν ένα επικίνδυνο εγχείρημα, επειδή οι στρατιώτες μπορούσαν να αποσύρουν την υποστήριξή τους ανά πάσα στιγμή και ίσως την δώσουν σε έναν άλλο στρατιωτικό ηγέτη, που φαινόταν πιο πολλά υποσχόμενος εκείνη την εποχή.
Επειδή οι Αυτοκράτορες των στρατώνων ήταν συχνά διοικητές των συνόρων, η πράξη της ανατροπής τού κυβερνώντος Αυτοκράτορα και τής κατάληψης τής εξουσίας άφηνε μεγάλα κενά στην άμυνα των συνόρων της Αυτοκρατορίας. Αυτά τα κενά μπορούσαν να εκμεταλλευτούν οι εχθροί της Ρώμης, και οδήγησαν στη Γερμανική εισβολή στη Ρωμαϊκή επικράτεια τη δεκαετία του 260, με αποτέλεσμα την ανέγερση των Αυρηλίων τειχών γύρω από τη Ρώμη. Οι Αυτοκράτορες των στρατώνων χρησιμοποιούσαν επίσης κρατικά χρήματα, για να πληρώσουν τα στρατεύματά τους. Κανένας Αυτοκράτορας, που είχε έρθει στην εξουσία με τη δύναμη των όπλων, δεν είχε την πολυτέλεια να επιτρέψει στους στρατιώτες του να απογοητευτούν και τα δημόσια έργα και οι υποδομές εγκαταλείφθηκαν και καταστράφηκαν. Για να ικανοποιήσει τις τεράστιες απαιτήσεις της εξαγοράς των στρατιωτών του, ο Αυτοκράτορας αυτός συχνά άρπαζε ιδιωτική περιουσία, βλάπτοντας την οικονομία και αυξάνοντας τον πληθωρισμό.
Μετάβαση στην εποχή της Δεσποτείας
Το 284 ένας Αυτοκράτορας των στρατώνων ονόματι Διοκλητιανός, διοικητής τού ιππικού, κατέλαβε την εξουσία. Ο Διοκλητιανός θέσπισε μία σειρά από μεταρρυθμίσεις, που αποσκοπούσαν στη σταθεροποίηση της Αυτοκρατορίας και του αυτοκρατορικού αξιώματος, θέτοντας τέλος στην κρίση του 3ου αι. και εγκαινιάζοντας την εποχή της Δεσποτείας της Ρωμαϊκής ιστορίας.
Αν και άλλοι Αυτοκράτορες θα φορούσαν την πορφύρα με βάση τη στρατιωτική ισχύ (π.χ. ο Κωνσταντίνος Α΄, ο Βαλεντινιανός Α΄ και ο Θεοδόσιος Α΄), το φαινόμενο των Αυτοκρατόρων των στρατώνων έσβησε, για να αντικατασταθεί στην ύστερη αυτοκρατορική εποχή από σκιώδεις αυτοκράτορες. Έτσι οι Στιλίχων, Κωνστάντιος Γ΄, Φλάβιος Αέτιος, Άβιτος, Ρικίμερ, Γκουντομπάντ, Φλάβιος Ορέστης και Oδόακρος, στρατιωτικά ισχυροί, ουσιαστικά κυβέρνησαν την Αυτοκρατορία ως αυτοκρατορικοί στρατηγοί, καθώς έλεγχαν αδύναμους αυτοκράτορες-μαριονέτες, αντί να παίρνουν τον τίτλο οι ίδιοι.
Παλαιότεροι Αυτοκράτορες των στρατώνων
Όταν η έννοια του αυτοκράτορα στρατώνων επεκταθεί σε οποιονδήποτε αυτοκράτορα αναγορευμένο από τον στρατό, μπορούν να συμπεριληφθούν περισσότεροι αυτοκράτορες, των οποίων η βασιλεία προηγείται του 3ου αι.:
Φίλιππος Λουδοβίκος του Νόιμπουργκ
Ο Φίλιππος-Λουδοβίκος (2 Οκτωβρίου 1547 – 22 Αυγούστου 1614) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ το διάστημα 1569-1614.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τσβάιμπρυκεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βόλφγκανγκ κόμη του Τσβάιμπυκεν και της Άννας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Το 1569 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν μεταξύ των πέντε γιων του: ο Φίλιππος-Λουδοβίκος πήρε το Νόιμπουργκ, ο Ιωάννης Α΄ το Τσβάιμπρυκεν, ο Κάρολος Α΄ το Μπίρκενφελντ και όμοια οι υπόλοιποι. Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Το 1592 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και το 1609 ο γιος του Ιωάννης-Γουλιέλμος. Ο τελευταίος είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, τη Μαρία-Ελεονώρα και την Άννα των Λα Μαρκ. To δουκάτο διεκδίκησαν η Άννα των Χοεντσόλερν, κόρη της Μαρίας-Ελεονώρας και ο ίδιος ο Φίλιππος-Λουδοβίκος, ως σύζυγος της Άννας των Λα Μαρκ. Την Άννα των Χοεντσόλερν υποστήριζε ο σύζυγός της Ιωάννης-Σιγισμούνδος εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου. Τον γιο τού Φιλίππου-Λουδοβίκου, τον Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμο, που είχε επιστρέψει στον Καθολικισμό, βοήθησε η Ισπανία και η Καθολική Ένωση, ενώ τον Ιωάννη-Σιγισμούνδο η Ολλανδία.
Τη μεταστροφή τού γιου του στον Καθολικισμό ήταν πολύ δύσκολο να την δεχθεί ο σθεναρός Λουθηρανός Φίλιππος-Λουδοβίκος. Ο Πόλεμος για τη Διαδοχή του Γύλιχ (1609-14) έληξε με τη Συνθήκη του Ξάντεν· η Άννα των Λα Μαρκ και ο Φίλιππος-Λουδοβίκος έλαβαν το Γύλιχ-Μπεργκ, ενώ η ανιψιά της Άννα των Χοεντσόλερν και ο Ιωάννης-Σιγισμούνδος την Κλέβη. Το 1614 ο Φίλιππος-Λουδοβίκος απεβίωσε στο Νόιμπουργκ και τάφηκε στο Λάουινγκεν.
Οικογένεια
Το 1574 νυμφεύθηκε την Άννα των Λα Μαρκ, κόρη του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και είχε τέκνα:
Φιλιππος Γουλιελμος
Υποεπαρχία Τζινσάν (Μεϊτσόου)
Η υποεπαρχία Τζινσάν (απλοποιημένα κινέζικα: 金山街道, πινγίν 	Jīnshān Jiēdào) είναι υποεπαρχία της επαρχίας Μεϊτζιάνγκ της πόλης Μεϊτσόου, στην επαρχία Γκουανγκντόνγκ στην Κίνα. Βρίσκεται στο νότιο μέρος της χώρας, στο βορειοανατολικό μέρος της επαρχίας και έχει πληθυσμό 82.000 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας
Κώστας Φασουλάς
Ο Κώστας Φασουλάς είναι Έλληνας στιχουργός και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών. Έχει υπογράψει πάνω από 200 τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας.
Βιογραφία
Έχει συνεργαστεί με δημιουργούς όπως οι: Μάριος Τόκας, Χρήστος Νικολόπουλος, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Νότης Μαυρουδής, Νίκος Ξυδάκης, Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Τσακνής, Γιώργος Ανδρέου, Παντελής Θαλασσινός, Κώστας Λειβαδάς, Γιώργος Θεοφάνους, Γιάννης Μήτσης, Δημήτρης Αποστολάκης (Χαϊνης), Βασίλης Σκουλάς, Μπάμπης Στόκας, Ψαραντώνης (Ξυλούρης), Χρυσόστομος Καραντωνίου, Κώστας Παρίσης κ.ά.
Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει καλλιτέχνες όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Μανώλης Λιδάκης, ο Πασχάλης Τερζής, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Γλυκερία, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιάννης Κότσιρας, η Αλέκα Κανελλίδου, ο Δημήτρης Μπάσης, η Καλλιόπη Βέττα, η  Φωτεινή Βελεσιώτου, ο Γιάννης Διονυσίου. ο Γιώργος Καζαντζής κ.α.
Την Άνοιξη του '20 παρουσίασε κύκλο εκπομπών στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ με τίτλο «Έλληνες δημιουργοί στο Δεύτερο Πρόγραμμα» φιλοξενώντας σημαντικούς δημιουργούς όπως οι: Μιχάλης Γκανάς, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιώργος Καζαντζής, Ελένη Ζιώγα, Κώστας Λειβαδάς, Δημήτρης Λέντζος, Λίνα Δημοπούλου, Παύλος Παυλίδης και Βαγγέλη Κορακάκη. Από το Φθινόπωρο του 2020, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 11 π.μ. από τη συχνότητα του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΤ, παρουσιάζει την δίωρη μουσική εκπομπή «Πάμε εκεί που λεν τραγούδια»
Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με το «Μικρό Πολυτεχνείο» ως εισηγητής κύκλου σεμιναρίων με τίτλο «7 μαθήματα για την Στιχοποίηση». Το χειμώνα του 2020 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Άπαρσις» σειρά τραγουδιών σε σύνθεση του Νότη Μαυρουδή και στίχους 12 νέων στιχουργών από το εργαστήρι στιχουργικής του Κώστα Φασουλά.
Το Μάρτιο του '19 το βιβλιοπωλείο και πολυχώρος πολιτισμού «ΙΑΝΟΣ» διοργάνωσε ένα αφιέρωμα για το στιχουργό, το οποίο παρουσιάστηκε σε απευθείας μετάδοση από το Δεύτερο Πρόγραμμα (103,7) της ΕΡΤ. Για το έργο του μίλησαν οι: Δημήτρης Παπαδημητρίου, Γιώργος Ανδρέου, Παντελής Θαλασσινός, Μπάμπης Στόκας, Κώστας Λειβαδάς, Μανώλης Λιδάκης, Βασίλης Σκουλάς, Γιώτα Νέγκα, Καλλιόπη Βέττα, Γιάννης Μήτσης και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης.
Το Νοέμβριο του '22 στο «Σάρωθρον» στη Θεσσαλονίκη έγινε η παρουσίαση ενός νέου κύκλου τραγουδιών με τίτλο «Αινίγματα» σε συνεργασία με τον Γιώργο Καζαντζή και τον Παντελή Θαλασσινό. Ενώ ένα μήνα αργότερα παρουσιάστηκε και στην Αθήνα στο «Σταυρό του Νότου».
Από τον Δεκέμβριο του '22 ξεκίνησε επίσης στο ERTecho, το διαδικτυακό ραδιόφωνο της ΕΡΤ, και σε συνεργασία με το Δεύτερο Πρόγραμμα μια σειρά podcast με τίτλο «Ένας δίσκος, μια εποχή», που θα παρουσιάζεται μια φορά κάθε μήνα.
Ήδη τον πρώτο μήνα του '23 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη ένα παραμύθι, σε έμμετρα κείμενα του στιχουργού, με τίτλο «Ο Τεχνίτης Πετεινός».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Σβιτλοβόντσκ
Το Σβίτλοβοντσκ (Світловодськ, Светловодск) είναι πόλη 46.613 (2013) κατοίκων της κεντρικής Ουκρανίας επί του Δνείπερου ποταμού, που ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια του Κιρόβοχραντ. Ιδρύθηκε το έτος 1950 για να στεγάσει αρχικά τους εργαζόμενους στην κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος του ποταμού στην περιοχή. Έχει έκταση 45 τ.χλμ. και υψόμετρο 126 μέτρων.
Καμπάνα του Σιγισμούνδου
Η Βασιλική Καμπάνα του Σιγισμούνδου, ή απλά Καμπάνα του Σιγισμούνδου (Królewski Dzwon Zygmunt ή Dzwon Zygmunta), είναι η μεγαλύτερη από τις πέντε καμπάνες που κρέμονται στον Πύργο του Σιγισμούνδου του Καθεδρικού Ναού του Βάβελ στην Κρακοβία της Πολωνίας. Χυτεύτηκε το 1520 από τον Χανς Μπέχεμ και πήρε το όνομά της από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας, ο οποίος την παρήγγειλε. Η καμπάνα ζυγίζει σχεδόν 13 τόνους (28 χιλιάδες λίβρες) και χρειάζονται 12 κωδωνοκρούστες για να την κουνήσουν. Χτυπάει σε ειδικές περιπτώσεις, κυρίως θρησκευτικές και εθνικές εορτές και θεωρείται ένα από τα εθνικά σύμβολα της Πολωνίας.
Περιγραφή
Το σώμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου είναι χυτό σε μπρούτζο και ζυγίζει 9.650 κιλά. Η διάμετρός της στο χείλος είναι 242 εκατοστά και το ύψος της είναι 241 εκατοστά. Το τοίχωμα του σώματος είναι από 7 έως 21 εκ. σε πάχος. Το στέμμα της καμπάνας είναι στερεωμένο σε ζυγό από ξύλο βελανιδιάς και έχει διαστάσεις 308 εκ. σε μήκος και 219 εκ. σε ύψος. Μέσα στην καμπάνα, αναρτημένη σε μια δερμάτινη ζώνη έως 12 στρώσεων, προσαρτημένη σε μια σιδερένια δομή στήριξης, υπάρχει μια γοτθική γλώσσα καμπάνας, που ζυγίζει – μαζί με τη ζώνη – 365 κιλά.
Το σώμα της καμπάνας είναι διακοσμημένο με επιγραφές και εικόνες. Γύρω από το πάνω μέρος της μέσης υπάρχει μια μεγαλόπρεπη αναγεννησιακή λατινική επιγραφή που αναφέρει το δωρητή της καμπάνας και την αφιερώνει στον Θεό: Deo Opt Max ac Virgini Deiparae sanctisque patronis suis divus Sigismundus Poloniae Rexcampanam hanc dignam animi operumque ac gestorum suorum magnitudine fieri fecit anno salutisMDXX Η επιγραφή μεταφράζεται ως εξής: «Στο σπουδαιότερο και καλύτερο Θεό, και στην Παναγία Μητέρα του Θεού, ο ένδοξος Βασιλιάς Σιγισμούνδος της Πολωνίας τοποθέτησε αυτήν την καμπάνα για να είναι αντάξιος του μεγαλείου του μυαλού και των πράξεών του το έτος της σωτηρίας 1520». Κάτω από την επιγραφή υπάρχουν δύο πλάκες σε σχήμα πύλης με εικόνες αγίων. Αυτό που βρίσκεται κάτω από την ημερομηνία "MDXX" (1520 με ρωμαϊκούς αριθμούς) είναι μια ομοίωση του Αγίου Σιγισμούνδου, προστάτη της καμπάνας και του βασιλιά που την παρήγγειλε, ντυμένος με βασιλικά άμφια και διακριτικά ως βασιλιάς της Βουργουνδίας.
Στην αντίθετη πλευρά της καμπάνας, υπάρχει αντίστοιχη εικόνα του Αγίου Στανισλάου που φορά επισκοπικά άμφια και κρατά ένα σταυρό ως επίσκοπος της Κρακοβίας. Ο Στανίσλαους τιμάται ως προστάτης άγιος του καθεδρικού ναού του Βάβελ και, κατ΄ επέκταση, της Κρακοβίας και ολόκληρης της Πολωνίας. Και οι δύο εικόνες τοποθετούνται ανάμεσα σε εραλδικές ασπίδες που φέρουν τα οικόσημα των δύο εθνών του βασιλείου του Σιγισμούνδου Α΄ – του Λευκού Αετού του Βασιλείου της Πολωνίας στα αριστερά και του Ιππότη του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας στα δεξιά.
Κάτω από καθεμία από αυτές τις εικόνες, υπάρχει το όνομα του καμπάνας στα γερμανικά (κάτω από τον Άγιο Σιγισμούνδο) ή στα λατινικά (κάτω από τον Άγιο Στανίσλαους), καθώς και το σήμα του οίκου του. Και οι δύο επιγραφές, που παρατίθενται παρακάτω, μεταφράζονται ως «Χανς Μπέχεμ της Νυρεμβέργης».
Hans Beham von Nurmberg
Ioannes Bohemus de Nurembergensis
Ιστορία
Εκτός από τις μεγάλες θρησκευτικές και εθνικές εορτές, η καμπάνα χτύπησε σε μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, την παραμονή της ένταξης της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 30 Απριλίου 2004, με την ευκαιρία κάθε επίσκεψης του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ και μετά το αεροπορικό δυστύχημα που σκότωσε τον Πρόεδρο Λεχ Κατσίνσκι και δεκάδες άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους στις 10 Απριλίου 2010. Επίσης, χτύπησε κατά τη διάρκεια κηδειών ή επαναταφών πολλών μεγάλων Πολωνών, όπως ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς (1900), ο Στρατάρχης Γιούζεφ Πιουσούτσκι (1935), ο Στρατηγός Βουαντίσουαφ Σικόρσκι (1993), ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ (2005) και ο Λεχ Κατσίνσκι και της συζύγου του (2010). Ηχούσε προκλητικά στις εθνικές εορτές της Πολωνίας την εποχή των διαμελισμών (1795–1918) και υπό το κομμουνιστικό καθεστώς (1945–1989), ενισχύοντας έτσι τον ρόλο της ως εθνικό σύμβολο. αριστερά|μικρογραφία| Η Καμπάνα του Σιγισμούνδου σε λιθογραφία του 1841 Ο Χανς Φρανκ, ο γενικός κυβερνήτης του Γενικού Κυβερνείου, χτύπησε την καμπάνα του Σιγισμούνδου το 1940 για να εορτάσει τη γερμανική νίκη επί της Γαλλίας. Μετά το θάνατο του Σοβιετικού δικτάτορα Ιωσήφ Στάλιν το 1953, οι κομμουνιστικές αρχές της Πολωνίας ζήτησαν να χτυπήσει η καμπάνα ως ένδειξη πένθους. Όταν οι κωδωνοκρούστες του καθεδρικού ναού αρνήθηκαν, οι στρατιώτες διατάχθηκαν να χτυπήσουν την καμπάνα, ή –ανάλογα με την πηγή– χτυπήθηκε από μια ομάδα κομμουνιστών ακτιβιστών.
Τουλάχιστον μία φορά, η καμπάνα χτυπήθηκε και ως νεανική φάρσα. Σύμφωνα με αρκετούς απομνημονευματολόγους, το 1882, ο Στανίσουαφ Έστραϊχερ, ο Γιούζεφ Μεχόφερ, ο Χένρικ Οπιένσκι και ο Στανίσουαφ Βισπιάνσκι – τότε στα χρόνια του λυκείου τους – μπήκαν κρυφά στον πύργο του Σιγισμούνδου και κατάφεραν να χτυπήσουν την καμπάνα. Όταν συνελήφθη ο Βισπιάνσκι, ο επίσκοπος του ευχήθηκε να χτυπήσει η καμπάνα του Σιγισμούνδου στην κηδεία του – κάτι που στην πραγματικότητα συνέβη το 1907. Ένα πείραμα που διεξήχθη το 2011 για την επαλήθευση της αληθοφάνειας αυτού του ανέκδοτου έδειξε ότι τέσσερις έφηβοι δεν θα μπορούσαν να χτυπήσουν σωστά την καμπάνα, αλλά θα μπορούσαν να κουνήσουν τη γλώσσα αρκετά ώστε να κάνει έναν ήχο κουδουνίσματος.
Η αρχική σιδερένια γλώσσα έκανε περίπου 12 εκατομμύρια κρούσεις κατά τη διάρκεια των 479 ετών της ιστορίας της. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, έσπασε και υποβλήθηκε σε επισκευές το 1859, το 1865 και το 1876. Αφού έσπασε ξανά στις 25 Δεκεμβρίου 2000, αντικαταστάθηκε από μία νέα – που πληρώθηκε και χυτεύτηκε από μεταλλουργικές εταιρείες της Κρακοβίας – στις 14 Απριλίου 2001.
Κωδωνοκρούστες
δεξιά|μικρογραφία| Η γλώσσα της καμπάνας του Σιγισμούνδου Η Καμπάνα του Σιγισμούνδου λειτουργεί χειροκίνητα τραβώντας σχοινιά που είναι προσαρτημένα στο ζυγό της. Χρειάζονται 12 άνδρες, έξι εκατέρωθεν, για να κουνήσουν την καμπάνα. Το έργο απαιτεί δύναμη, συντονισμό και προσοχή. Ενώ αιωρείται, η καμπάνα συχνά ανυψώνει τους κωδωνοκρούστες από το πάτωμα. Στο Μεσοπόλεμο, ένας κωδωνοκρούστης σκοτώθηκε κατά λάθος όταν η καμπάνα τον έσπρωξε από ένα παράθυρο. Το 1888, το κεφάλαιο του καθεδρικού ναού καθόριζε τη διάρκεια του κουδουνίσματος σε οκτώ λεπτά, αλλά η καμπάνα μπορεί να χτυπήσει έως και 20 λεπτά σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως κατά τη διάρκεια μιας πομπής.
Τον 16ο αιώνα, η καμπάνα χτυπήθηκε από χωρικούς από το χωριό Σφιοντνίκι Γκούρνε, οι οποίοι έκαναν και άλλες δουλειές στον καθεδρικό ναό. Κατά τους επόμενους αρκετούς αιώνες, την λειτουργούσαν μέλη της συντεχνίας των ξυλουργών. Από τα μέσα του 20ου αιώνα, το προνόμιο να χτυπούν την καμπάνα ανήκει σε περίπου 30 μέλη της Αδελφότητας των Κωδωνοκρουστών του Βάβελ (Bractwo Dzwonników na Wawelu). Οι κωδωνοκρούστες είναι ως επί το πλείστον μέλη της ιντελιγκέντσια της Κρακοβίας και η ιδιότητα μέλους συχνά μεταβιβάζεται από πατέρα σε γιο. Έως το 1998, υπήρξε μόνο μία γυναίκα κωδωνοκρούστης.
Ένα άτομο που έχει συμμετάσχει στο χτύπημα της καμπάνας του Σιγισμούνδου τουλάχιστον 50 φορές κατά τη διάρκεια τουλάχιστον τριών ετών, λαμβάνει ένα σήμα με μια εικόνα της καμπάνας και την επιγραφή: Dzwonnik Zygmunta (Κωδωνοκρούστης της Καμπάνας του Σιγισμούνδου). Περιστασιακά απονέμονται τιμητικά σήματα σε άτομα που δεν χτύπησαν ποτέ το κουδούνι. Ένα μοναδικό, χρυσό τιμητικό σήμα δόθηκε στον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.
Ημερομηνίες κουδουνίσματος
Η καμπάνα χτυπά τακτικά στις μεγάλες καθολικές εορτές, στις εθνικές εορτές της Πολωνίας και στις εορτές των προστάτων αγίων της καμπάνας, του καθεδρικού ναού, της Κρακοβίας ή όλης της Πολωνίας. Επίσης, χτυπά σε άλλες ειδικές περιπτώσεις κατά την κρίση του αρχιεπισκόπου της Κρακοβίας. δεξιά|μικρογραφία| Ο Πύργος του Σιγισμούνδου είναι ο πιο αριστερός από τους τρεις πύργους του [[Καθεδρικός Ναός της Κρακοβίας|Καθεδρικού Ναού της Κρακοβίας.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πολωνίας Κατηγορία:Βάβελ
Βασιλιάς Γουέν των Τσόου
Ο Βασιλιάς Γουέν των Τσόου {ή αλλιώς γνωστός ως Μιχαήλ αγγελο}(1152 – 1056 π.Χ.) ήταν βασιλέας των Τσόου στα τέλη της Δυναστείας Σάνγκ στην αρχαία Κίνα. Ο γιος του Γου κατέκτησε τους Σάνγκ στην μάχη του Μούγιε, με αποτέλεσμα ο Γουέν να τιμηθεί ως ο ιδρυτής των Τσόου. Σε ένα κινεζικό βιβλίο, αρκετοί ύμνοι τιμούν τον Βασιλέα Γουέν. Αρκετοί υποστηρίζουν ως τον πρώτο επικό ήρωα στην Κινεζική ιστορία.
Bιογραφία
Γεννήθηκε ως Τζι Τσάνγκ (姬昌), ο Γουέν ήταν γιος της Τάι Ρεν και του Τζι Τζιλί, βασιλιά ενός μικρού κράτους που βρισκόταν στην σημερινή επαρχία Σαανξί. Ο πατέρας του γνώριζε τον βασιλέα των Σάνγκ Γουέν Ντινγκ στα τέλη του δωδέκατου αιώνα π.Χ.
Παντρεύτηκε την Τάι Σι και είχε δέκα γιους.
Σε μια στιγμή, ο Βασιλέας Τσόου των Σανγκ, επειδή φοβόταν την δύναμη του Γουέν που ανέβαινε, τον φυλάκισε στο Γιουλί (το σημερινό Τανγκίν στο Χενάν). Όμως πολλοί επίσημοι τίμησαν τον Γουέν για την καλή του διακυβέρνηση και έδωσαν στον βασιλιά Τσόου πολλά δώρα, περιλαμβάνοντας πλούτο, άλογα και γυναίκες με αποτέλεσμα ο βασιλέας Τσόου να τον αποφυλακίσει. Ο Γουέν σχεδίασε την εκθρόνιση του βασιλέα Τσόου αλλά δεν το πρόλαβε να το κάνει λόγω του θανάτου του σε ηλικία πολύ μεγάλη για τα δεδομένα της εποχής, σε ηλικία 96 ετών. Ο δεύτερος γιος του και μετέπειτα βασιλέας Γου πραγματοποίησε τις ευχές του, όταν νίκησε τους Σάνγκ στο Μούγιε δημιουργώντας την αυτοκρατορική Δυναστεία Τσόου.
Μεταθανάτιες τιμές
Το 196 π.Χ., ο αυτοκράτορας της Κίνας Χαν Γκαοζού έδωσε στον βασιλέα Γουέν των τίτλο  Μεγαλύτερος όλων των βασιλιάδων  .''
Παραπομπές
Γουεν
Άντριου Πιρς (διπλωμάτης)
Ο Άντριου Τζον Πιρς (Andrew John Pearce, OBE) είναι Βρετανός διπλωμάτης και υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του Μοντσερράτ από τον Φεβρουάριο του 2018 έως τον Μάρτιο του 2022.
Ασχολήθηκε με την επιστημονική έρευνα και στη συνέχεια έγινε μέλος του Φόρειν Όφις (FCO) το 1988. Από το 1992 υπηρέτησε σε διάφορες διπλωματικές θέσεις στο Τελ Αβίβ, την Πρετόρια, το Βουκουρέστι, την Μπανγκόκ και στη Βίλνιους. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE) το 2013 ως επικεφαλής ασφαλείας στο Φόρειν Όφις και στο αρμόδιο Διευθυντήριο. Το 2017 ανέλαβε επιτετραμμένος της βρετανικής πρεσβείας στη Λιθουανία.
Τον Δεκέμβριο του 2017 ανακοινώθηκε από το Φόρειν Όφις ότι ο Πιρς θα διαδεχτεί την Ελίζαμπεθ Καριέρ στο αξίωμα του Κυβερνήτη του Μοντσερράτ. Συνακόλουθα, ανέλαβε καθήκοντα την 1η Φεβρουαρίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Μοντσερράτ
Σπήλαιο Ευριπίδη
μικρογραφία|Η είσοδος του σπηλαίου Ευρυπίδη|200x200εσ Το Σπήλαιο Ευριπίδη είναι μια σπηλιά, περίπου 47 μέτρα βάθος με δέκα μικρά δωμάτια, πάνω σε έναν λόφο με θέα τον Κόλπο του Σαρωνικού, νότια της Σαλαμίνας. Το όνομά του προέρχεται από την φήμη που είχε αποκτήσει από τους αρχαίους χρόνους ως το μέρος όπου ο θεατρικός συγγραφέας Ευριπίδης ερχόταν για να γράψει τις τραγωδίες του. Οι αρχαίοι συγγραφείς Φιλόχορος και Σάτυρος περιέγραφαν τον Ευριπίδη ως μισάνθρωπο που απέφευγε την κοινωνία και παραμόνευε σε μια σπηλιά. Ο Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου αιώνα Άυλος Γέλλιος ισχυρίστηκε ότι είχε επισκεφτεί την "απαίσια και ζοφερή σπηλιά" κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα.
Πρόσβαση
Το σπήλαιο, που έχει σήμανση από τον κεντρικό δρόμο, βρίσκεται μεταξύ των οικισμών Περιστέρια και Κολώνες, περίπου 350 μέτρα βορειοδυτικά από την οδό Ευριπίδου. Η πρόσβαση γίνεται από καθαρό μονοπάτι και στην είσοδο του σπηλαίου υπάρχει μια ατσάλινη πόρτα.
Πηγές
Ἓυριπιδη Κατηγορία:Σαλαμίνα (νησί)
Μπουασί-Σαιν-Λεζέ
Το Μπουασί-Σαιν-Λεζέ (γαλλικά: Boissy-Saint-Léger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μπονέιγ-συρ-Μαρν
Το Μπονέιγ-συρ-Μαρν (γαλλικά: Bonneuil-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονεϊουά (γαλλικά: Bonneuillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Κομπάι Σεγκούντο
Βιογραφία
Κομπάι Σεγκούνδο τον λέγανε χαϊδευτικά, διότι στις μουσικές ενφανίσεις ακομπανιάριζε πάντα παίζοντας το δεύτερο όργανο. Γεννήθηκε στο Σιμπόνι της Κούβας, και μετακόμισε στο Σαντιάγο δε Κούβα μικρό παιδί στα εννέα. Πρωτοεμφανίστηκε στη Δημοτική Μπάντα του Σαντιάγο δε Κούβα. Το 1934, αφου για ένα διάστημα είχε παίξει σε ένα κουιντέτο, μετακόμισε στην Χαβάνα, όπου επίσης έπαιζε κλαρινέτο στην Δημοτική Μπάντα. Επίσης, είχε μάθει να παίζει κιθάρα και τρες (κουβανέζικη κιθάρα). Εφηύρε την επτάχορδη κιθάρα, το λεγόμενο αρμόνικο, που το ονόμασε έτσι επειδή ακομπανιάριζε όλο αρμονία τόσο την ισπανική, όσο και την κουβανέζικη κιθάρα. Στη δεκαετία του 1950 γνώρισε επιτυχία με τους Los Compadres, ένα ντουέτο που σχημάτισε με τον Λορέντζο Ιερεζουέλο το 1947.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί μουσικοί Κατηγορία:Κιθαρίστες Κατηγορία:Κουβανοί τραγουδιστές
Πέτρος της Διόκλειας
μικρογραφία|200x200εσ|Μολύβδινη σφραγίδα του άρχοντα Πέταρ (ή Πρεμιμίρ) (9ος αιώνας), βυζαντινού βιτρίου. Η Παναγία με το Χριστό παιδί (αριστερά) και επιγραφή στα [[Ελληνική γλώσσα|ελληνικά "+ ΠΕΤΑΡ ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΔΙΟΚΛΙΑ' ΑΜΗΝ" (δεξιά).]] Ο Πέτρος της Διόκλειας ή Πέταρ (Петaр) ήταν άρχων της Διόκλειας κατά τη διάρκεια του 10ου ή 11ου αιώνα. Η μοναδική πληροφορία σχετικά με το πρόσωπό του προέρχεται από σφραγίδα η οποία ανευρέθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η οποία είναι διακοσμημένη από τη μία πλευρά με μία προτομή της Παρθένου Μαρίας, ένα μενταγιόν εντός του οποίου αναπαριστάται ο Χριστός, ενώ, επίσης, πλαισιώνεται από δύο σταυροειδή επικλητικά μονογράμματα. Το κείμενο είναι σε ελληνικό αλφάβητο, ενώ αναφέρει ΠΕΤΡ[Ο]Υ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΟΚΛ[Ε]ΙΑ[Σ] ΑΜΗΝ. Η επιγραφή καταδεικνύει ότι παρά το γεγονός πως η Διόκλεια γνώρισε ταραχές κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα, ωστόσο η περιοχή παρέμεινε υπό βυζαντινή κυριαρχία ή, τουλάχιστον, πολιτισμική επιρροή.
Η σφραγίδα φυλασσόταν εντός του γραφείου μεταλλίων του Βερολίνου, ενώ το 1884 ευρισκόταν σε κατάσταση φθοράς. Απεικόνιση η οποία βασίστηκε στην αρχική, η οποία φιλοτεχνήθηκε από τον Ντάρντελ, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1884 από τον Γκυστάβ Σλυμπερζέ.
Η ιστορία της Διόκλειας έως τον 10ο αιώνα είναι σχετικά άγνωστη. Ένας κατάλογος των μυθολογικών μοναρχών εκείνης της περιόδου υφίσταται εντός του υπό αμφισβήτηση Χρονικού του Ιερέα της Διόκλειας, το οποίο συνεγράφη κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα ή, ακόμη, του 16ου και 17ου αιώνα. Εντός του συγκεκριμένου χρονικού, ο πατέρας του Ηγεμόνα Γιοβάν Βλαντιμίρ (βασίλευσε μεταξύ π. 1000 και 1016) αναφέρεται ως Πέτρισλαβ, το οποίο πιθανώς σημαίνει πως ο Πέτρος και ο Πέτρισλαβ αποτελούν το ίδιο πρόσωπο. Αναφέρεται εντός του Χρονικού του Ιερέα της Διόκλειας πως ο Πέτρισλαβ ήταν απόγονος του Ηγεμόνα του Τρέμπινιε, Χβάλιμιρ, ενώ, επίσης, του παραχωρήθηκε η Διόκλεια, ώστε να την κυβερνήσει ως μέρος των εδαφών του Χβάλιμιρ.
Γοδεφρείδος Δ΄ του Ανζού
Ο Γοδεφρείδος Δ' του Ανζού ή Γουλιέλμος Μαρτέλος (δηλαδή σφυροκόπος) (1070/1075 - 19 Μαΐου1106) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόμης του Ανζού (1103 - 1106) μαζί με τον πατέρα του Φούλκων Δ' αλλά βρισκόταν σε αντίθεση μαζί του. Ο Γοδεφρείδος ήταν γιος του κόμητος Φούλκωνος Δ' του Ανζού και της δεύτερης συζύγου του Ερμενγάνδης, κόρης του Αρσαμπώ Δ΄ του Μπουρμπόν. Ήταν δημοφιλής στους κληρικούς και στον λαό για την ήπια διακυβέρνηση του σε αντίθεση με τον πατέρα του ο οποίος σύμφωνα με τον Ορντερίκ Βιτάλις λεηλατούσε και τρομοκρατούσε τους υπηκόους του.
Συγκυβερνήτης του Ανζού μαζί με τον πατέρα του Φούλκων Δ'
Ο πατέρας του επιχείρησε να τον αποκληρώσει για χάρη του μικρότερου γιου του Φούλκωνος του Νεότερου από την τέταρτη σύζυγο του Βερτράδη του Μονφόρ. ο Φούλκων Δ' ηλικιωμένος δεν μπορούσε να κυβερνήσει μόνος του, αναγκάστηκε να παραχωρήσει στον Γοδεφρείδο τις περισσότερες εξουσίες του. Ο Γοδεφρείδος φρόντισε να συμφιλιωθεί με τον πατέρα του ο οποίος από το 1103 του παραχώρησε τον τίτλο του κόμη και από τότε ανέλαβε ενεργό ρόλο στην κυβέρνηση της κομητείας. Συμμάχησε με τον Ρενό ντε Μαρτίν επίσκοπο του Ανγκέρ εναντίον του βαρόνου Μαουρίς του Κραόν. Ένας ανώνυμος ποιητής εκείνης της εποχής με το όνομα Φίλιππος, μάλλον ο Φίλιππος του Μελάν γιος του βασιλιά Φιλίππου Α' της Γαλλίας έγραψε μια καντάδα πιθανότατα για τον Γοδεφρείδο Μαρτέλο και τον έρωτα του με την Βερτράδα, το ποίημα ήταν ύμνος στον Γοδεφρείδο Μαρτέλο και στην περίοδο διακυβέρνησης του. Οι τελευταίες γραμμές που αναφέρουν μακρόχρονη ευημερία αποδεικνύουν ότι η συγγραφή του έγινε την περίοδο που συγκυβερνούσε ο Γοδεφρείδος Μαρτέλος.
Θάνατος του Γοδεφρείδου
Ο Γοδεφρείδος ενώ πολιορκούσε ένα κάστρο επαναστατημένων βαρόνων στο Καντέ στις 19 Μαΐου 1106 δέχτηκε ένα βέλος και σκοτώθηκε την ώρα που ήταν έτοιμος να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις μαζί τους. Τα Ανδεγαυικά χρονικά χρεώνουν την δολοφονία του στον πατέρα του και στην τέταρτη σύζυγο του Βερτράδη του Μονφόρ η οποία ήθελε να διαδεχτεί την κομητεία του Ανζού ο γιος της Φούλκων ο Νεότερος. Τα χρονικά περιγράφουν τον Γοδεφρείδο σαν έναν αξιοθαύμαστο άνθρωπο, προστάτη της δικαιοσύνης, γνωστό για την καλοσύνη του που προκαλούσε τρόμο σε όλους τους εχθρούς του, νικητή των τυράννων και προστάτη της θρησκείας.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού
Καρλόττα Ματζοράνα
Η Καρλόττα Ματζοράνα (γεννημένη το 1992 στο Μοντετζιόρτζιο) είναι ηθοποιός και μοντέλο από το Μάρκε που αναδείχθηκε Μις Ιταλία 2018. Είναι η τέταρτη Μις Ιταλία που κατάγεται από το Μάρκε.
Είναι η πρώτη παντρεμένη που κέρδισε τον τίτλο "Μις Ιταλία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά καλλιστεία Κατηγορία:Μις Ιταλία Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κασάν
Το Κασάν (γαλλικά: Cachan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κασαναί (γαλλικά: Cachanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Μπρι-συρ-Μαρν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπριάρ (γαλλικά: Bryards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Φραγκίσκος της Πομερανίας
ο Φραγκίσκος, γερμαν. Franz (24 Μαρτίου 1577 - 27 Νοεμβρίου 1620) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας: πρώτα διοικητής της επισκοπής τού Καμμίν (1602-18) και μετά δούκας στο Μπαρτ (1606-20) & το Στεττίν (1618-20).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας στο Μπαρτ & το Στεττίν και της Κλάρας των Γουέλφων, κόρης τού Φραγκίσκου δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν.
Με την παρότρυνση τού πατέρα του έλαβε την καλύτερη εκπαίδευση. Από νέος έδειξε κλίση στην ιπποσύνη και τα στρατιωτικά θέματα. Ήθελε να πάει στην Αυλή της Σαξονίας, αλλά ο θείος του τον προόριζε για Λουθηρανό διοικητή της επισκοπής τού Καμμίν, έτσι το 1592 τον έκανε βοηθό εκεί. Το 1594 ο Φραγκίσκος ταξίδευσε στη Βιέννη και την Ουγγαρία. Έλαβε μέρος στην πολιορκία τού φρουρίου Έστεργκομ υπό τον Ματθία των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας. Το 1596 μετέβη στην Ιταλία και έπειτα επέστρεψε στην Πομερανία.
Το 1602 ο θείος του Καζιμίρ ΣΤ΄ διοικητής της επισκοπής τού Καμμίν παραιτήθηκε και νέος διοικητής στη θέση του εκλέχθηκε ο Φραγκίσκος, μετά από μία προσεκτικά προκαθορισμένη εκλογή. Η διαμονή του ήταν στο Κέσλιν (νυν Κοσάλιν Πολωνίας), όπου είχε το κάστρο του.
Δεν είχε τα επιστημονικά ενδιαφέροντα τού Φιλίππου Β΄: το σχέδιο επάνω στη γεωγραφία και την εθνική ιστορία, που είχε ξεκινήσει ο Βάλεντιν φον Βίντερ με το έργο Πομερανογραφία, βρήκε μικρή υποστήριξη από τον Φραγκίσκο. Αφιερώθηκε έντονα στα θέματα της διακυβέρνησης και την πόλη τού Στεττίν. Έγγραφα που ήθελαν την υπογραφή του, πάντα ελεγχόταν εξονυχιστικά. Χειριζόταν τους υπηκόους με ευγένεια και καλοσύνη και έτσι ήταν πολύ δημοφιλής.
Την εποχή του η 80 ετών μοναχή Σιντόνια φον Μπόρκε δικάστηκε για μαγεία. Είχε κατηγορηθεί για τον πρόωρο θάνατο τού Φιλίππου Β΄ και τού Γεωργίου Β΄ και την ατεκνία τού Φραγκίσκου, τού Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ και τού Ούλριχ. Βρέθηκε ένοχη και εκτελέστηκε. Τρεις μήνες μετά ο Φραγκίσκος ασθένησε και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Μπόγκισλαβ ΙΔ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία των Βέττιν, κόρη τού Χριστιανού Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Αδελαΐδα του Σάουμμπουργκ-Λίππε
H Αδελαΐδα (γερμ. Adelheid zu Schaumburg-Lippe, 22 Σεπτεμβρίου 1875 - 27 Ιανουαρίου 1971) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Σάουμμπουργκ-Λίππε και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Αδελαΐδα Μαρία Λουίζα Χίλντα Ευγενία ήταν η τρίτη κόρη του Γουλιέλμου του Σάουμμπουργκ-Λίππε και της Ματθίλδης, κόρης του Φρειδερίκου Αυγούστου του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1898 τον Ερνέστο Β΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Βασιλέας Τσόου των Σανγκ
Ο Βασιλιάς Τσόου των Σανγκ (Κινεζικά: 紂王 ; Πινγίν:  Zhòu Wáng , έζησε 1105 - 1046 π.Χ.) ήταν το μεταθανάτιο όνομα που δόθηκε στο Ντι Ξιν (Κινεζική γλώσσα: 帝辛 ; Πινγίν:  Dì Xīn ), τον τελευταίο βασιλιά της Κίνας των Σανγκ. <span style="background-color: rgb(255, 255, 255);">Ονομάζεται επίσης ως Τσόου Σιν  ( 紂辛 ; Zhòu Xīn). Επίσης αναφέρεται με την προσθήκη του ονόματος Σανγκ (商 Shāng) σε όλα τα ονόματά του. Στα κινέζικα, τσόου σημαίνει ένα είδος αλόγου,.
Πρώιμη βασιλεία
Στα αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού, ο Σίμα Τσεν έγραψε ότι ο Ντι Ξιν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, είχε ικανότητες μεγαλύτερες από τους προηγούμενους βασιλιάδες της Κίνας. Ήταν ο νεότερος αδερφός των Γουέι Τσι και του Γουέι Τσόνγκ  και πατέρας του Γου Γκένγκ. Ο Ντι Γι, ο πατέρας του είχε αδερφούς τους Τζι Τσι και τον Μπι Γκαν. Ο Ντι Ξιν πρόσθεσε στην επικράτεια των Σάνγκ διάφορες φυλές, συμπεριλαμβάνοντας την φυλή Ντονγκγί.
Τελευταία χρόνια
Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του, ο Ντι Ξιν άρχισε να πίνει υπερβολικά,να κάνει σεξ με διάφορες γυναίκες, αγνοώντας κάθε νόμο των Σάνγκ. Σύμφωνα με τον Σίμα Τσεν, φιλοξενούσε διάφορες εκδηλώσεις στις οποίες έκανε σεξ με πολλές γυναίκες. Μια από της συζύγους του ήταν η Νταζί.
Θάνατος
Το 1046 π.Χ., όταν ο στρατός των Τσόου με αρχηγό τον διάσημο Τζιάνγκ Τσίγια, νίκησε την δυναστεία Σάνγκ στην μάχη του Μούγιε ο Ντι Ξιν πήρε όλους τους θησαυρούς του γύρω του, έκαψε το παλάτι του και αυτοκτόνησε.
Παραπομπές
Τσοου
Γραμμή Χέιχε-Τενγκτσόνγκ
Η Γραμμή Χέιχε-Τενγκτσόνγκ (κινεζικά: 黑河-腾冲线, πινγίν: Hēihé-Téngchōng xiàn), που ονομάζεται επίσης Γραμμή Aϊχουί-Τενγκτσόνγκ (και διεθνώς ως γραμμή Χου) είναι μια νοητή γραμμή που χωρίζει την περιοχή της Κίνας σε δύο σχεδόν ίσα μέρη. Εκτείνεται από την πόλη Χέιχε έως την κομητεία Τενγκτσόνγκ, διαγώνια σε ολόκληρη την Κίνα.
Ο κινέζος γεωγράφος πληθυσμός Χου Χουανγιόνγκ φαντάστηκε τη γραμμή το 1935 και την ονόμασε ως μια "γεω-δημογραφική γραμμή διαχωρισμού". Καθώς αυτή η γραμμή προτάθηκε το 1935, ο χάρτης της Κίνας θα περιλάμβανε τη Μογγολία αλλά απέκλειε την Ταϊβάν. [[file:PRC Population Density.svg|αριστερά|thumbnail|Πυκνότητα πληθυσμού μετά την απογραφή του 2010
]]
Παρά την επική αστική μετανάστευση, τα στατιστικά στοιχεία για το 2002 και το 2015 παραμένουν σχεδόν ταυτόσημα σε σχέση με τη γραμμή:
Η μικρή αλλαγή στο συνολικό ποσοστό του πληθυσμού από το 1935 έως το 2015 οφείλεται στην μετανάστευση Κινέζων Χαν στις αστικές περιοχές των αυτόνομων επαρχιών Θιβέτ και Σιντσιάνγκ, καθώς και στους περιορισμούς της πολιτικής του ενός παιδιού στην πλειοψηφία, με εξαιρέσεις για μεγάλες μειονοτικές ομάδες δυτικά της γραμμής. Ωστόσο, κατά την περίοδο 2000-2015, ο πληθυσμός στα δυτικά της γραμμής αυξήθηκε πράγματι γρηγορότερα από την ανατολή, αλλά η ανάπτυξη δεν ήταν επαρκής για να καλύψει τα στρογγυλεμένα ποσοστά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της αύξησης ανήκε στις πόλεις Ουρούμτσι, Λαντσόου, Ορντός και Γιντσουάν, αν και ορισμένες φυλετικές περιοχές εκτός πόλεων σημείωσαν επίσης μεγάλη ανάπτυξη. Μετά από 80 χρόνια, η περιοχή δυτικά της γραμμής Χέιχε-Τενγκτσόνγκ παραμένει σχετικά αγροτική, τραχειά ή αφιλόξενη, υποανάπτυκτη και φτωχή σε σύγκριση με την ανατολή.
Σαμπινί-συρ-Μαρν
Το Σαμπινί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Champigny-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπινουά ή Καμπινιέν (γαλλικά: Campinois ή Campiniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Βόλφγκανγκ Γουλιέλμος του Νόιμπουργκ
Ο Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος (4 Νοεμβρίου 1578 - 14 Σεπτεμβρίου 1653) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ (1614-53) και δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ (1614-53).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ αν ντερ Ντονάου και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φίλιππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.
Όταν απεβίωσε ο αδελφός της Άννας, ο Ιωάννης-Γουλιέλμος δούκας του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ, διεκδίκησαν το δουκάτο η Άννα και η ανιψιά της Άννα Χοεντσόλερν. Ακολούθησε ο Πόλεμος για τη Διαδοχή του Γύλιχ (1609-14), που έληξε με τη Συνθήκη του Ξάντεν: ο νικητής Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος έλαβε το Γύλιχ-Μπεργκ, ενώ η εξαδέλφη του Άννα Χοεντσόλερν και ο σύζυγός της Ιωάννης-Σιγισμούνδος εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου έλαβαν την Κλέβη. Το ίδιο έτος απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε.
Απεβίωσε το 1653 στο Ντύσελντορφ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φίλιππος-Γουλιέλμος.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε τη Μαγδαληνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
Το 1628 απεβίωσε η Μαγδαληνή και τρία έτη μετά ο Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος έκανε τον δεύτερό του γάμο με την Αικατερίνη-Καρλότα Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν· δεν απέκτησαν τέκνα.
Το 1651 έκανε τον τρίτο γάμο του με τη Μαρία-Φραγκίσκα, κόρη και κληρονόμο του Έγκον Η΄ κόμη του Φύρστενμπεργκ-Χεϊλίγκενμπεργκ· δεν απέκτησε τέκνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες του Μπεργκ
Στέφανι Γκρίσαμ
Η Στέφανι Ανν Γκρίσαμ (αγγλικά: Stephanie Ann Grisham née Sommerville, 23 Ιουλίου 1976), είναι Αμερικανίδα πρώην κυβερνητική αξιωματούχος και συγγραφέας, που υπηρέτησε ως 32η Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου και ως Διεύθυντρια Επικοινωνιών του Λευκού Οίκου υπό την προεδρία Τραμπ, από τον Ιούλιο του 2019 έως τις 7 Απριλίου 2020. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Επίσης, διατέλεσε ως Επικεφαλής του Προσωπικού της Πρώτης Κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών, από τις 7 Απριλίου 2020 έως τις 6 Ιανουαρίου 2021, καθώς και ως Εκπρόσωπος Τύπου της Πρώτης Κυρίας Μελάνιας Τραμπ, από τις 7 Απριλίου 2020 έως τις 6 Ιανουαρίου 2021, καθώς και από τις 27 Μαρτίου 2017 έως την 1η Ιουλίου 2019.
Η Γκρίσαμ, εντάχθηκε στην στενή ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ, κατά την προεδρική προεκλογική εκστρατεία του, για τις προεδρικές εκλογές του 2016. Ως Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, ήταν η πρώτη και μοναδική στην ιστορία, όπου δεν παραχωρούσε ενημερώσεις τύπου, και παραχωρούσε αντ'αυτού συνεντεύξεις σε ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Παραιτήθηκε από αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, στις 6 Ιανουαρίου 2021, ύστερα από την Εισβολή στο Αμερικανικό Καπιτώλιο.
Βιογραφία
Η Στέφανι Σόμερβιλ, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1976 στην πολιτεία του Κολοράντο. Έχει καταγωγή από την πολιτεία της Αριζόνας. Μεγάλωσε στο Κολοράντο και στο Ιστ Γουινάτσι της πολιτείας Ουάσινγκτον. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Eastmont High School" στο Ιστ Γουινάτσι το 1993. Σπούδασε Επικοινωνίες στο Πανεπιστήμιο Κολοράντο-Μέσα στο Γκραντ Τζάνκσιον, όμως δεν έλαβε πτυχίο.
Προσωπική ζωή
Η Στέφανι Γκρίσαμ, ήταν παντρεμένη με τον Νταν Μάρις από το 1997 έως το 2004, με τον οποίον έχουν αποκτήσει ένα γιο. Το 2004, παντρεύτηκε τον Τοντ Γκρίσαμ, με τον οποίον έχουν αποκτήσει ένα παιδί. Έλαβαν διαζύγιο το 2006.
Από το 1997 έως το 2012, ήταν εγγεγραμμένη ψηφοφόρος του Δημοκρατικού Κόμματος. Από το 2012, είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Η Γκρίσαμ, διαμένει στην μητροπολιτική περιοχή του Φοίνιξ στην Αριζόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπρόσωποι Τύπου του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Διευθυντές Επικοινωνίας του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Λευκός Οίκος Κατηγορία:Προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί από την Αριζόνα Κατηγορία:Αμερικανοί από το Κολοράντο __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Σαραντόν-λε-Πον
Το Σαραντόν-λε-Πον (γαλλικά: Charenton-le-Pont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Γεώργιος Β΄ της Πομερανίας
Ο Γεώργιος Β΄, γερμαν. Georg II (30 Ιανουαρίου 1582 - 27 Μαρτίου 1617) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Ρύγκενβαλντε (1606-17) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπόγκισλαβ ΙΔ΄.
Σαραντόν-λε-Πον
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαραντοναί (γαλλικά: Charentonnais).
Γεώργιος Β΄ της Πομερανίας
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας στο Μπρτ & Στεττίν και της Κλάρας των Γουέλφων, κόρης τού Φραγκίσκου δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν.
Σαραντόν-λε-Πον
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Γεώργιος Β΄ της Πομερανίας
Βιογραφία
Το 1606 ο Γεώργιος και τα τέσσερα αδέλφια του διαίρεσαν την Πομερανία: ο Φίλιππος Β΄ έλαβε το Στεττίν, ο Φραγκίσκος έγινε Προτεστάντης επίσκοπος τού Καμμίν, ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ με τον Γεώργιο Β΄ έλαβαν το Ρύγκενβαλντε και ο Ούλριχ έλαβε ετήσια απολαβή.
Στο Ρύγκενβαλντε ο Γεώργιος Β΄ ασχολιόταν αποκλειστικά με το κυνήγι και δεν λάμβανε μέρος στη διακυβέρνηση. Από εκπυρσοκρότηση όπλου έχασε την όρασή του στον αριστερό οφθαλμό. Απεβίωσε το 1617 στο Μπούκοβ της περιοχής του, άγαμος, σε ηλικία 35 ετών. Τάφηκε στο ναό τού κάστρου στο Στεττίν (νυν Τσέτσιν Πολωνίας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας