cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρακάλλας
Το τέλος
Ο Καρακάλλας υπήρξε αποτελεσματικός ως στρατιωτικός δικτάτωρ και συνεπώς ήταν δημοφιλής μόνον στους στρατιώτες του. Ταξιδεύοντας από την Έδεσσα προς την Παρθία, δολοφονήθηκε από τον Ιούλιο Μαρτιάλη, έναν από τους ακολούθους του σε έναν δρόμο κοντά στη Χαρράν (την ώρα που ουρούσε) στις 8 Απριλίου του 217. Ο Μαρτιάλης σκοτώθηκε επί τόπου από έναν τοξότη της φρουράς. Τον Καρακάλλα διαδέχθηκε στην εξουσία ο επικεφαλής της φρουράς των πραιτωριανών Μακρίνος (Macrinus).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Σεβήρων
Βαλεντιανισμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γνωστικισμός
Απολυταρχία
Με τον όρο απολυταρχία εννοείται το πολίτευμα, στο οποίο ένας κυρίαρχος - κυρίως ένας βασιλιάς, ένας δικτάτορας ή ένας αυτοκράτορας - κατέχει απεριόριστη δύναμη και μπορεί και την ασκεί στη χώρα του. Σε αυτό το πολίτευμα δεν υπάρχει χωρισμός των εξουσιών. Ο μονάρχης του κράτους ελέγχει και τις τρεις εξουσίες: τη νομοθετική, την εκτελεστική και τη δικαστική. Σε αντίθεση με τη δικτατορία, ο μονάρχης κατέχει την εξουσία νόμιμα μέσω διαδοχής, κυρίως από πατέρα σε γιο.
Γέννηση της Απολυταρχίας
Η απολυταρχία δημιουργήθηκε στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα και έφτασε υπό τον Λουδοβικο ΙΔ' στο ζενίθ του. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' κατόρθωσε να περιορίσει πολύ όλες τις άλλες εξουσίες στο γαλλικό κράτος. Επίσης ο κλήρος και οι ευγενείς έφθασαν στο σημείο να εξαρτώνται από τον βασιλιά, καθώς χρειάζονταν την οικονομική υποστήριξη του για να πάρουν μέρος στη δαπανηρή ζωή της βασιλικής αυλής. Σε όλα σχεδόν τα κράτη που είχαν απολυταρχία, αυτή συνοδεύτηκε από πολλές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, τη διοίκηση και τη δικαιοσύνη. Ο στόχος ήταν να δυναμώσει το κράτος και να γίνει πολύ ισχυρό. Ο Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, υπουργός οικονομικών υπό τον Λουδοβίκο ΙΔ', ίδρυσε την οικονομική μορφή του μερκαντιλισμού, που συγγενεύει με την έννοια του μονοπωλίου.
Στρατός
Ο στρατός είναι απαραίτητος σε έναν μονάρχη, καθώς αυξάνει τη δύναμη και την επιρροή του, όχι μόνο στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό. Η Γαλλία είχε το 1664 περίπου 45.000 στρατιώτες ενώ μέχρι το 1703 είχε φτάσει να έχει περίπου 400.000. Έτσι είχε γίνει η ισχυρότερη στρατιωτικά χώρα της Ευρώπης. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' χρειαζόταν αυτό τον πολυάριθμο στρατό για να προλάβει τις επαναστάσεις στο εσωτερικό της χώρας του και έτσι να διατηρήσει την απόλυτη εξουσία. Η ανώτερη εντολή στον στρατό ανήκε σε αυτόν. Επιθυμούσε κυρίως να κάνει τη Γαλλία ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη, πράγμα που το κατόρθωσε, αν και για σύντομο χρονικό διάστημα. Τα τεράστια ποσά χρημάτων που χρειάζονταν για τη διατήρηση ενός τόσο μεγάλου στρατού ήταν πολύ επιβαρυντικά για την οικονομία του κράτους.
Νομοθεσία, δικαστικό σύστημα, διοίκηση
Ο απόλυτος μονάρχης συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις στα χέρια του. Αυτός δημιουργούσε τους νόμους και ήταν ταυτόχρονα ανώτατος δικαστής. Τη διακυβέρνηση του κράτους μπορούσε να την αφήσει σε έναν ανώτατο υπουργό, αυτός όμως επέλεξε να είναι ο ένας και μοναδικός κυβερνήτης.
Η βασιλική αυλή
Ο μονάρχης και η αυλή του είναι το επίκεντρο της κοινωνικής και της πολιτιστικής ζωής ολόκληρης της χώρας. Οι ευγενείς και ο κλήρος συμμετέχουν σε φαντασμαγορικές γιορτές, σε χορούς, σε πολυτελή γεύματα, σε κυνήγια, χτίζουν λαμπρά κάστρα κτλ. Στην εποχή της απολυταρχίας κέντρο ήταν το τεράστιο και υπέρλαμπρο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Εξαιτίας της συνεχούς οικονομικής εξάρτησης από τον βασιλιά, ο κλήρος και οι ευγενείς χάνουν την ανεξαρτησία τους.
Η καθολική εκκλησία
Ο μονάρχης είναι ταυτόχρονα αρχηγός και ρυθμιστής της πνευματικής ζωής. Τότε πιστευόταν ότι κυβερνούσε με τη χάρη του Θεού. Δηλαδή πάνω από αυτόν δεν βρισκόταν κανένας, εκτός από τον Θεό, ενώ ήταν και ο εκπρόσωπος του Θεού στη γη. Τότε, επειδή υπήρχαν και αρκετοί προτεστάντες, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ' έκανε έναν ολόκληρο αγώνα για να τους διώξει από τη Γαλλία.
Μερκαντιλισμός
Ο μερκαντιλισμός χαρακτηριζόταν από μια κεντρική, συστηματική και ενωτική οικονομική πολιτική. Έτσι τα κρατικά έσοδα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση του στρατού, για τη συντήρηση της πολυέξοδης βασιλικής αυλής, καθώς και για την επεκτατική πολιτική. Για αυτό ακολουθήθηκαν τα εξής μέτρα:
α) αύξηση της εξαγωγής προϊόντων, μείωση των εισαγωγών,
β) δημιουργία ισχυρού στόλου για τη μεταφορά των πρώτων υλών και την αποφυγή τυχόν πολεμικών συγκρούσεων,
γ) δημιουργία οδικού δικτύου: δρόμοι, κανάλια, γέφυρες, και
δ) ίδρυση αποικιών σε συνεργασία με εταιρείες εμπορίου, όπου οι αποικίες θα έπρεπε να μείνουν σε απόλυτη εξάρτηση από τη μητρόπολη.
Εξάπλωση
Στα πρώτα χρόνια της νεώτερης ευρωπαϊκής ιστορίας η απολυταρχία ήταν πολύ διαδεδομένη στην Ευρώπη και έφτασε σε μεγάλη άνθηση κατά την εποχή του Μπαρόκ. Το κύριο παράδειγμα για μια απολυταρχική εξουσία είναι ο Λουδοβίκος ΙΔ' ο οποίος απαγόρευσε τον προτεσταντισμό, ανακαλώντας το Διάταγμα της Νάντης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Απολυταρχία
Γεώργιος του Κέιμπριτζ
Ο Γεώργιος (αγγλ. George, 26 Μαρτίου 1819 - 17 Μαρτίου 1904) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν Δούκας του Κέιμπριτζ.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Γουλιέλμος Φρειδερίκος Κάρολος ήταν ο μόνος γιος του Αδόλφου, Δούκα του Κέιμπριτζ, και της Αυγούστας, κόρης του Φρειδερίκου της Έσσης-Κάσσελ.
Ήταν αξιωματικός του στρατού και υπηρέτησε ως αρχηγός του Στρατού Ξηράς (1856-95). Το 1850 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Δούκας του Κέιμπριτζ. Το 1862 έγινε στρατάρχης. Ήταν πιστός στην παλιά νοοτροπία του στρατού και απέτρεψε την αναμόρφωσή του, έτσι εμπόδισε τη δημιουργία Επιτελείων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο στρατός να μείνει στάσιμος και να υστερεί κατά πολύ από αυτόν της Γαλλίας και της Γερμανίας. Οι αδυναμίες φάνηκαν, όταν οργανώθηκε πενιχρά η έναρξη του Πολέμου των Μπόερς.
Το 1904 απεβίωσε στο Μέγαρο Γκλώστερ, στο Πικαντίλι του Ουέστμινστερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1847 τη Σάρα Φαίρμπραδερ, ηθοποιό, κόρη του Τζον Φάιρμπραδερ, υπηρέτη. Ο γάμος ήταν αντίθετος στην πράξη του 1772, που όριζε για τους απογόνους του Γεωργίου Β΄, ότι νόμιμοι γάμοι είναι αυτοί, που έχουν την έγκριση του βασιλιά. Είχε τέκνα:
Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ-Τομετέν
Ο Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ-Τομετέν (Justin Ahomadegbé-Tomêtin, 16 Ιανουαρίου 1917 - 8 Μαρτίου 2002) ήταν πολιτικός από το Μπενίν. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας τη δεκαετία του 1960 και ως πρόεδρος το 1972, μέχρι την ανατροπή του σε πραξικόπημα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αμπομέι του Μπενίν. Έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος (PD).
Υπηρέτησε στο αξίωμα του πρωθυπουργού από τις 25 Ιανουαρίου του 1964 ως τις 29 Νοεμβρίου του 1965. Από τις 7 Μαΐου ως τις 26 Οκτωβρίου του 1972 υπηρέτησε ως πρόεδρος του Μπενίν, μέχρι την ανατροπή του από το στρατιωτικό Ματιέ Κερεκού.
Έγινε πρόεδρος στα πλαίσια ενός συστήματος για εναλλασσόμενη προεδρία ανάμεσα σε αυτόν και σε άλλες δύο πολιτικές προσωπικότητες, τον Ιμπέρ Μαγκά και το Σουρού-Μιγκάν Απιτί. Ο Μαγκά ειρηνικά παρέδωσε την προεδρία στον Αχομαντεγκμπέ το 1972, ωστόσο ο τελευταίος παρέμεινε στην εξουσία για λίγους μήνες, λόγω της εκδήλωσης πραξικοπήματος, που τον ανέτρεψε. Και οι τρεις πολιτικοί («Τριανδρία») παρέμειναν σε κατ’ οίκον περιορισμό ως το 1981.
Ο Αχομαντεγκμπέ απεβίωσε στο Κοτονού το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπενίν Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μπενίν
Ρόκυ ΙΙΙ: Ο Θρίαμβος (soundtrack)
Το Rocky III είναι ένα soundtrack album από την ομώνυμη ταινία. Ο καλλιτέχνης είναι ο Μπιλ Κόντιλ. Κυκλοφόρησε το 1982 από τη Liberty.
Κομμάτια
Κατηγορία:Δισκογραφία του Μπιλ Κόντιλ
Μπικενόλτς
Το Μπικενόλτς (Μπίκενχολτς) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τον 18ο αιώνα υπήρχε μια κοινότητα στο Μεννονίτ εκεί και μια στο Μπουγενόφ, και μια άλλη στο Σβαμπενόφφ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν
Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν (αζερικά: Azərbaycan Peşəkar Futbol Liqası, AzPFL) είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος της κορυφαίας ποδοσφαιρικής κατηγορίας του Αζερμπαϊτζάν, της Πρεμιέρ Λικασί (Premyer Liqası), της δεύτερης κατηγορίας Ι Ντιβιζιόν (I Divizion), του θεσμού του Κυπέλλου της χώρας (Azərbaycan Kuboku), όπως και του Σούπερ Καπ (Azərbaycan Superkuboku), υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν (ΑFFA).
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 13 Ιουνίου του 2008, κατά τη διάρκεια ακρόασης που πραγματοποιήθηκε στο κτίριο διοίκησης της Ομοσπονδίας Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν (ΑFFA) υπό τον Ροβνάγκ Αμπντουλάγιεφ, με δημιουργό τον αντιπρόεδρο της Νεφτσί ΠΦΚ Ραμίν Μουσάγεφ, ο οποίος διορίστηκε πρόεδρος της AzPFL.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Αζερμπαϊτζάν
Οικονομολόγος
Ελλάδα
Ειδικότερα, σύμφωνα με το Π.Δ. 475/91 «περί οικονομολογικού επαγγέλματος και της άδειας ασκήσεώς του», ο οικονομολόγος ασχολείται με τις ακόλουθες δραστηριότητες:
Προϋπόθεση για την χορήγηση της άδειας ασκήσεως οικονομολογικού επαγγέλματος αποτελεί η ιδιότητα του μέλους του Οικονομικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 του Ν. 1100/1980 όπως ισχύει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγέλματα
Κωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν
Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν (1869-1949) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Έλαβε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα με το ψευδώνυμο «καπετάν Ακρίτας» και ήταν ένας από τους κύριους οργανωτές του. Ανήλθε στο βαθμό του Αντιστράτηγου.
Βιογραφικό
Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν γεννήθηκε το 1869 στο Ναύπλιο. Γονείς του ήταν η Αγανίκη Αινιάνος και ο Ιωάννης Μαζαράκης. Ο πατέρας του ήταν Γενικός Αρχίατρος του Στρατού και η μητέρα του υπήρξε ποιήτρια και από τις πρώτες Αρσακειάδες. Αδέλφια του ήταν ο Γεώργιος Μαζαράκης, ο στρατηγός Αλέξανδρος Μαζαράκης-Αινιάν, ο βουλευτής Περικλής Μαζαράκης, και η Αδριανή Μαζαράκη. Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Ιωνίδειο Σχολή του Πειραιά. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, όπου και αποφοίτησε το 1890 και ορκίστηκε ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Υπηρέτησε διαδοχικά στο Σύνταγμα Πυροβολικού στην Αθήνα, στο Οπλοστάσιο του Ναυπλίου, και στη νεοσύστατη Χαρτογραφική Υπηρεσία. Στο Ναύπλιο γνωρίστηκε και συνδέθηκε στενά με τον Παύλο Μελά.
Από τη συμμετοχή στον Πόλεμο του 1897 στο Μακεδονικό Αγώνα
μικρογραφία|αριστερά|Ο Μαζαράκης με στολή Μακεδονομάχου. Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και διακρίθηκε στη μάχη του Δομοκού. Από τα πρώτα και δραστήρια μέλη της Εθνικής Εταιρείας, ο Μαζαράκης συνειδητοποίησε από νωρίς τους κινδύνους που διέτρεχε ο μακεδονικός Ελληνισμός από τη δραστηριότητα των Βουλγάρων και φρόντισε για την οργάνωση και αποστολή αντάρτικων σωμάτων στη Μακεδονία (1895-97). Το 1903 με τον Παύλο Μελά και τον Τσόντο Βάρδα έστειλαν στον Καραβαγγέλη, Μητροπολίτη Καστοριάς, τους 10 πρώτους Κρητικούς μακεδονομάχους. Όταν ο Λάμπρος Κορομηλάς τοποθετήθηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη, κάλεσε επίλεκτους αξιωματικούς να πλασιώσουν το προξενείο. Ανάμεσά τους και τον Κωνσταντίνο Μαζαράκη, που εργάζεται ως υπάλληλος με το ψευδώνυμο Δήμος Στεργιάκης, αναλαμβάνοντας την οργάνωση δικτύου πληροφοριών και τη συγκρότηση μικρών ένοπλων ομάδων, στην Κεντρική Μακεδονία. Το 1905, συγκρότησε σώμα μακεδονομάχων και ως αρχηγός του ανταρτικού σώματος, με το όνομα «Καπετάν Ακρίτας», έδρασε κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων με επιτυχία, στην περιοχή του Βερμίου, και επέκτεινε τη δράση του στην Καρατζόβα. Εγκαταστάθηκε στην περιοχή Βερμίου Νάουσας, με πεδίο δράσης τα χωριά της λίμνης των Γιαννιτσών και το Ρουμουλούκι, καθώς και την Έδεσσα και την Άρνισσα. Κι άλλοι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, εκτός του Κων/νου Μαζαράκη, όπως ο Παύλος Μελάς, ο Τέλλος Άγρας, καθώς και οπλαρχηγοί από πολλές άλλες περιοχές, όπως ο Γεώργιος Τσόντος από την Κρήτη, ο Παναγιώτης Παπατζανετέας από τη Μάνη και άλλοι, έφτασαν στη μακεδονική γη και από κοινού με ντόπιους Έλληνες, σχημάτισαν αντάρτικες ομάδες. Η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα διακόπηκε το 1908 και ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης, μετά το Κίνημα των Νεότουρκων στάλθηκε στη Γαλλία για την παραλαβή των πρώτων λυόμενων ορειβατικών πυροβόλων. μικρογραφία|δεξιά|[[Ελληνομακεδόνες αγωνιστές του σώματος του Μαζαράκη.]] Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης δεν υπήρξε αρχηγός ενός σημαντικού αντάρτικου σώματος κατά το Μακεδονικό αγώνα, αλλά ο συντονιστής της δράσης των ελληνικών αντάρτικων σωμάτων της κεντρικής και της δυτικής Μακεδονίας, και ο σύνδεσμος μεταξύ των ελληνικών προξενείων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου. Όπως όλοι οι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, ανέλαβε δράση στη Μακεδονία με προσωνύμιο (καπετάν Ακρίτας), προκειμένου να μην αναγνωρίζεται. Παρ΄όλα αυτά δεν κατάφερε να κρατήσει την ταυτότητά του μυστική και έτσι η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να τον ανακαλέσει και να σταματήσει τη δράση του, καθώς αυτή έπρεπε να μείνει μυστική.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια του έτους 1912-1913 ο Μαζαράκης συμμετείχε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, και στη συνέχεια, στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους ο Μαζαράκης, ως λοχαγός, ανέλαβε τη γενική αρχηγία των εθελοντικών «Σωμάτων Προσκόπων» που συγκροτήθηκαν από παλιούς μακεδονομάχους. Με τα σώματα αυτά έλαβε μέρος στις μάχες των Στενών της Πέτρας προς Κατερίνη, της γέφυρας του Λουδία και του Αξιού κατά των Τούρκων, καθώς και στις συγκρούσεις της Νιγρίτας και του Παγγαίου έως το Νέστο και την Ξάνθη κατά των Βουλγάρων αργότερα. μικρογραφία|δεξιά|Κωνσταντίνος Μαζαράκης
Περίοδος 1916-17
Το 1916, πρωτοστάτησε με τον Επαμεινώνδα (Παμίκο) Ζυμβρακάκη στο βενιζελικό "Κίνημα της Εθνικής Άμυνας» της Θεσσαλονίκης για την έξοδο της Ελλάδος στο πλευρό των Συμμάχων κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ως επιτελάρχης της μεραρχίας Σερρών (Πρώτη Ελληνική Μεραρχία που συγκροτήθηκε). Υπηρέτησε ως επικεφαλής της Διεύθυνσης Πυροβολικού στην επόμενη κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας. Τραυματίστηκε στη μάχη του Ραβινέ (1 Μαΐου 1917).
Περίοδος 1918-1920
Το 1918-19 και 1920 η δράση του Κων/νου Μαζαράκη συνδέεται με τη Θράκη. Το 1918 αμέσως μετά την ανακωχή, συνταγματάρχης πια, στάλθηκε στη Σόφια ως επικεφαλής της ελληνικής στρατιωτικής αποστολής. Από τη θέση αυτή συνέβαλε καίρια στην κατακύρωση της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα. Για τους επιτυχημένους του χειρισμούς προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1919 τοποθετήθηκε αρχικά ως διοικητής της XVI Μεραρχίας στη Φλώρινα και λίγο αργότερα ανέλαβε τη σύσταση της Μεραρχίας στην Ξάνθη, με την οποία απελευθερώθηκε η Θράκη. Τα ξημερώματα της 14ης Μαΐου 1920 κατέπλευσαν στο λιμάνι στην Αλεξανδρούπολη(τότε Δεδέαγατς) τα πρώτα τμήματα της Μεραρχίας Ξάνθης (στρατηγείο μεραρχίας και 15ο Σώμα Πεζικού), με το οπλιταγωγό «Μυκάλη». Αμέσως άρχισε η αποβίβαση και η κατάληψη της πόλης. Τμήματα της μεραρχίας προωθήθηκαν προς την Ανατολή κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής. Την επομένη τελέστηκε δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλεως. Από τις 16 Μαΐου, τμήματα της Μεραρχίας Ξάνθης (15ο Σώμα Πεζικού) προωθήθηκαν προς Φέρες – Σουφλί – Διδυμότειχο. Άλλα σώματα Πεζικού μετακινήθηκαν από Ξάνθη-Κομοτηνή-Αλεξανδρούπολη. Μετά τη συνθήκη των Σεβρών (Ιούλιος 1920) η Μεραρχία Ξάνθης πήρε μέρος στην επιχείρηση της Πανόρμου (Προποντίδα) και εν συνεχεία στην κατάληψη της Ανατολικής Θράκης (Διάβαση Έβρου – Αδριανούπολη – Σαράντα Εκκλησιές, έως Τσατάλτζα και τη γραμμή Αίνου-Μηδείας). Μετά τις εκλογές, το Νοέμβριο του 1920, ο Μαζαράκης, ως βενιζελικός, απομακρύνθηκε από το στράτευμα και αυτοεξορίστηκε στην Κωνσταντινούπολη αρχικά και αργότερα στο Παρίσι. Επανήλθε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και ορίστηκε πρόεδρος της σχετικής ανακριτικής επιτροπής.
Περίοδος 1925-1945
Κατά τη δικτατορία 1925-26 του Θεόδωρου Πάγκαλου, ο Μαζαράκης φυλακίστηκε. Το 1926 αποστρατεύθηκε με το βαθμό του αντιστρατήγου. Αργότερα το 1928 εκλέχτηκε βουλευτής Πέλλης. Το 1934 ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και συμμετείχε στο Συμβούλιο Αντιστρατήγων για την τακτοποίηση της Επετηρίδας των Αξιωματικών. Στις εκλογές του 1936 ήταν υποψήφιος βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης με τη φασιστικών τάσεων «Εθνική Ένωση «Ελλάς»», η οποία θεωρούσε ότι «αντιπροσωπεύει ό,τι ιδανικά περιέχονται στα εθνικά ιδεώδη». Έλαβε 189 σταυρούς προτίμησης και απέτυχε να εκλεγεί. Σύμφωνα με το γιο του Μαζαράκη, ο παλιός συμμαθητής του, Ιωάννης Μεταξάς, του προσέφερε τη θέση του υπουργού Αεροπορίας στην κυβέρνησή του, αλλά τελικά δεν έγινε υπουργός, καθώς έθεσε ως όρους της αποδοχής της πρότασης την άρση της λογοκρισίας και την επάνοδο στο στράτευμα των απότακτων στρατιωτικών του Κινήματος του '35. Μετά την απελευθέρωση από τα κατοχικά στρατεύματα τάχθηκε υπέρ της επανόδου του βασιλιά Γεωργίου Β΄ στην Ελλάδα και κατά τα Δεκεμβριανά το σπίτι του ανατινάχθηκε με αποτέλεσμα την απώλεια οικογενειακών κειμηλίων από την επανάσταση του 1821 και κατοπινών πολέμων.
Απομνημονεύματα και εκδόσεις
Το 1920 ο Μαζαράκης συνέταξε ένα κείμενο απομνημονευμάτων στη δημοτική το οποίο παρέδωσε στην Πηνελόπη Δέλτα, στο Αρχείο Μακεδονικού Αγώνα της οποίας διασώζεται σε ένα χειρόγραφο 74 φύλλων. Το κείμενο μεταφέρθηκε στην καθαρεύουσα από το Μαζαράκη και το 1937 δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στα οκτώ πρώτα τεύχη του περιοδικού του Κωνσταντίνου Σνωκ Μήνες και στη συνέχεια αυτοτελώς κάποια στιγμή μεταξύ του 1937 και του 1940 σε δύο εκδόσεις με ίδιο κείμενο αλλά διαφορετική στοιχειοθεσία με τον τίτλο ''Κ. Ι. Μαζαράκη-Αινιάνος (Στρατηγού) Μακεδονικός Αγών (1903-1908)'' με πρόλογο και επίλογο του συγγραφέα. Στην έκδοση του 1937 ο Μαζαράκης απάλειψε κάποιες κριτικές αναφορές του αρχικού χειρογράφου του προς τη βασιλική οικογένεια, συναδέλφους του αξιωματικούς και το Βενιζέλο. Στο αρχείο της Ιστορικής Εθνολογικής Εταιρείας Ελλάδος απόκειται τμήμα του ημερολογίου του Μαζαράκη για τους μήνες Απρίλιο, Μάιο και Αύγουστο του 1905 και ένα τετράδιο του Μαζαράκη με τον τίτλο Επεισόδια Μακεδονικά, που συνδυάζει ημερολογιακές καταγραφές της περιόδου 1904-5 με αναμνήσεις του σε άτακτη χρονολογική σειρά («στιγμιότυπα») από το 1897 ως το 1919, και μία δαχτυλογραφημένη μορφή του ίδιου κειμένου δίχως τίτλο.
Μετά το θάνατο του Μαζαράκη συγκροτήθηκε με βάση το τετράδιό του και την έκδοση απομνημονευμάτων του 1937 ένα κείμενο, στη δαχτυλόγραφη μορφή του οποίου, που σώζεται στο αρχείο της ΙΕΕΕ, γίνανε μια σειρά χειρόγραφες διορθώσεις. Στη μορφή του αυτή, μαζί με επιπλέον διορθώσεις και απαλείψεις, το κείμενο χρησίμευσε για δύο εκδόσεις των απομνημονευμάτων του Μαζαράκη από το ΙΜΧΑ, καμία από τις οποίες δεν αναφέρει την έκδοση του 1937. Η πρώτη έκδοση έγινε το 1963 αυτοτελώς με τον τίτλο Ο Μακεδονικός Αγώνας (Αναμνήσεις) με τον αρχικό πρόλογο του συγγραφέα από την έκδοση του 1937 και ένα προλογικό σημείωμα του γιου του, Ιωάννη, και η δεύτερη τον Οκτώβριο του 1984 μαζί με απομνημονεύματα άλλων πέντε μακεδονομάχων που είχαν εκδοθεί από το ΙΜΧΑ την περίοδο 1957-1963 με τον τίτλο Ο Μακεδονικός Αγώνας με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 80 ετών από την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα, αυτή τη φορά χωρίς τον πρόλογο του 1937, αλλά έναν πρόλογο του τότε διευθυντή του ΙΜΧΑ Κωνσταντίνου Σβολόπουλου, όπου αναφέρεται πως «η επανέκδοση βασίστηκε στην πιστή μεταγραφή των κειμένων της πρώτης δημοσιεύσεως». Οι τροποποιήσεις του αρχικού κειμένου του Μαζαράκη από τους επιμελητές των εκδόσεων αυτών συνίσταντο σε μικρής σημασίας λεκτικές ή συντακτικές διορθώσεις, μεταφράσεις σλαβικών τοπωνυμίων σε ελληνικά και αλλοιώσεις, αφαιρέσεις ή προσθήκες σε μια σειρά από κρίσιμα σημεία όπου το έκριναν αναγκαίο, με αποτέλεσμα την αλλοίωση του νοήματος του αρχικού κειμένου σε ό,τι έχει να κάνει μεταξύ άλλων με τον εθνικό και γλωσσικό χαρακτήρα ατόμων και οικισμών που εμφανίζονται στα απομνημονεύματα.
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2010 Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση
Γόλγοι
Οι Γόλγοι ή Γολγοί ήταν αρχαία πολίχνη στην Κύπρο.
Σύμφωνα με την μυθολογία υπάρχουν δύο εκδοχές για την ίδρυση της πόλης. Η μία λέει ότι ιδρύθηκε από τον Γόλγο από την Σικυώνα της αρχαίας Αχαΐας όπου έδωσε και το όνομα του. Η δεύτερη εκδοχή λέει ότι ο Γόλγος ήταν γιος της Αφροδίτης και του Άδωνη. Στην πόλη λατρευόταν η Γολγία Άρτεμη και έχουν βρεθεί επιγραφές με αυτή την ονομασία, επίσης η λατρεία της Αφροδίτης πιστεύεται ότι επεκτάθηκε από τους Γόλγους στο υπόλοιπο νησί.
Οι ανασκαφικές έρευνες που συνεχίζονται μέχρι σήμερα έχουν φέρει στο φως νεκροπόλεις, επιγραφές, κεφαλές αγαλμάτων και ερείπια κτιρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου
Επαρχία Μπαρουελί
Η Επαρχία Μπαρουελί είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 4.170 τ.χλμ. και πληθυσμό 203.550 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μπαρουελί.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Μπαρουελί βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Σεγκού, στα νοτιοανατοιλικά με την Επαρχία Μπλα και στα δυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Μπαρουελί διαιρείται σε 11 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε μ
Θέμης Ρήγας
Ο Θέμης Ρήγας ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην Πάτρα το 1945. Πολλοί φίλαθλοι τον αποκαλούσαν «Το Τραίνο» λόγω της μεγάλης εκρηκτικότητας και ταχύτητάς του στον αγωνιστικό χώρο. Απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1984.
Ο Ρήγας έκανε μεγάλη καριέρα στην Παναχαϊκή. Ήταν ένας από τους καλύτερους χαφ του Ελληνικού ποδοσφαίρου και ένας από τους κύριους παίκτες της χρυσής εκείνης γενιάς που οδήγησαν την Παναχαϊκή στην έξοδο της στην Ευρώπη (1974 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ).
Καριέρα
Ξεκίνησε από τα τσικό της Παναχαϊκής. Το 1959, σε ηλικία 14 ετών, πήγε στον Απόλλων Αθηνών. Επέστρεψε στην Παναχαϊκή το 1962 κάνοντας και το ντεμπούτο του στη μεγάλη ομάδα σε ηλικία 16 ετών, την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στον Ολυμπιακό Πατρών σαν αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Κρητικού.
Γύρισε στην Παναχαϊκή το 1965 και το 1966 δόθηκε πάλι δανεικός αλλά αυτή την φορά στην Θύελλα Πατρών. Το 1967 κάνει προσφυγή κατά της Θύελλας και επιστρέφει στην Παναχαϊκή και παρέμεινε σε αυτή ως βασικός παίκτης μέχρι το 1977 που πήρε μετεγγραφή για το Πάτραι αλλά από απαίτηση του προπονητή επιστρέφει την επόμενη χρονιά.
Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε σε ομάδες του Καναδά ενώ φόρεσε την φανέλα του Ατρόμητου και Εθνικού Πατρών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν παίκτης και προπονητής στον Αετό Ρίου.
Θάνατος
Ο Θέμης Ρήγας απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1984 σε ηλικία 38 ετών στην Πάτρα.
Ο πρώην άσσος της Παναχαϊκής βρέθηκε νεκρός στην μπανιέρα του στις Εργατικές Κατοικίες Ψαροφαΐου. Το πόρισμα του ιατροδικαστή έδειξε ότι ο θάνατός προκλήθηκε από διαρροή φωταέριου με το οποίο λειτουργούσε ο θερμοσίφωνας του μπάνιου, ο Ρήγας λιποθύμησε και όταν βρέθηκε από την μητέρα του μετά μιάμιση ώρα είχε επέλθει το μοιραίο γεγονός. Ο γείτονας και συμπαίκτης του, Βασίλης Στραβοπόδης τον μετέφερε στο νοσοκομείο, όπου του έγινε θωρακοτομή και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο της Αγιαλεξιώτισσας, ενώ ο τάφος του βρίσκεται στο Β' Κοιμητήριο Πατρών στην Λεύκα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θύελλας Πατρών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Πάτραι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Σιδηροδρομική γραμμή Σκοπίων - Θεσσαλονίκης
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Σκοπίων - Θεσσαλονίκης, επίσης γνωστή ως Ειδομένης - Θεσσαλονίκης στο ελληνικό τμήμα της) είναι διακρατική σιδηροδρομικής γραμμή ενώνοντας τα Σκόπια, πρωτεύουσα της Βόρειας Μακεδονίας, με τη Θεσσαλονίκη στην Ελλάδα, με μήκος περίπου 240 χιλιόμετρα. Χρησιμοποιείται για επιβατική (υπεραστική κυρίως) και εμπορική κίνηση. Η βαρύνουσα σημασία της δικαιολογεί το γεγονός ότι αποτελεί μέρος του βασικού ελληνικού σιδηροδρομικού κορμού ΠΑΘΕ (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Ειδομένη) και την ένταξή της σε αναπτυξιακά έργα όπως αυτό της παραλλαγής του Αξιού ποταμού.
Ιστορική εξέλιξη
Η γραμμή Σκοπίων - Θεσσαλονίκης αποτελεί τμήμα του ιστορικού δικτύου των Ανατολικών Σιδηροδρόμων («Chemins de fer Οrientaux» - CO) η κατασκευή της οποίας ξεκίνησε το 1873 από την τότε Οθωμανική αυτοκρατορία με σκοπό την ένωση της Θεσσαλονίκης με το Βελιγράδι και κατ’ επέκταση με τα Ευρωπαϊκά κράτη.
Το έργο είχε αναλάβει ο βαυαρό-εβραίος τραπεζίτης Maurice de Hirsch
Από το 1998, οπότε και παραδόθηκε πλήρως στην εκμετάλλευση, η γραμμή είναι ηλεκτροδοτούμενη και εξυπηρετεί ελκτικές μονάδες συμβατές με το ευρωπαϊκό σύστημα των 25.000V / 50Hz.
Σήμερα, η γραμμή έχει υποβαθμιστεί όσον αφορά το επιβατικό έργο χωρίς να προσφέρει εθνικές, διαπεριφερειακές ή προαστιακές υπηρεσίες, αλλά εξυπηρετεί μόνο συνδέσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες και για συγκεκριμένες περιόδους του έτους (θερινή τουριστική περίοδος).
Υπό κατασκευή είναι παραλλαγή της διαδρομής μεταξύ Πολυκάστρου - Ειδομένης. Συγκεκριμένα η γραμμή αυτή έχει μήκος μήκους 21χλμ και συνδέει το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης με το μεθοριακό σταθμό της Ειδομένης. Η γραμμή εντάχθηκε σε ευρωπαϊκά και εθνικά αναπτυξιακά προγραμμάτων προκειμένου να αναβαθμιστεί με σκοπό να προσφέρει υψηλές επιδόσεις και επίπεδα ασφαλείας. Στην παρούσα φάση πρόκειται για μία μονή γραμμή, ηλεκτροδοτούμενη υπό τάση 25.000V / 50Hz, τηλεδιοικούμενη, εξοπλισμένη με εξοπλισμό ETCS Level 1 και η χάραξή της μπορεί να επιτρέψει ταχύτητες έως 160χαω.
Με την ολοκλήρωση της σηματοδότησης και του ETCS το 2027, θα επαναρχίσουν τα διεθνή δρομολόγια προς Δυτικά Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.
Σταθμοί
Οι κυριότεροι σταθμοί της γραμμής είναι:
Εμίλ Ντερλέν Ανρί Ζινσού
Ο Εμίλ Ντερλέν Ανρί Ζινσού (Émile Derlin Henri Zinsou, 1918-2016) ήταν πολιτικός από το Μπενίν. Υπήρξε πρόεδρος της Δαχομέης, όπως ήταν γνωστή η χώρα το μεγαλύτερο μέρος της διακυβέρνησής του, από το 1968 ως το 1969.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ουίντα του Μπενίν, στις 23 Μαρτίου του 1918. Υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Δαχομέης τις περιόδους 1962-63 και 1965-67. Το 1967 κατέλαβε την εξουσία στρατιωτικό καθεστώς και εξέφρασε την υποστήριξή του στο Ζινσού. Έγινε πρόεδρος στις 17 Ιουλίου του 1968 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 10 Δεκεμβρίου του 1969. Ο Ζινσού ήταν παρών στην υπογραφή της συμφωνίας που οδήγησε στην ίδρυση της Αφρικανικής Ένωσης στις 12 Ιουλίου του 2000 στο Τόγκο.
Ανέλαβε μεσολαβητικό ρόλο στην εμφύλια σύρραξη στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Τον Σεπτέμβριο του 1999 μετέβη στην Κινσάσα μαζί με τον έτερο διαμεσολαβητή Ματέο Ζούπι και συναντήθηκε με τον ηγέτη της χώρας, Λοράν-Ντεζιρέ Καμπιλά. Ως το θάνατό του ήταν επίτιμος πρόεδρος του κόμματος Εθνική Ένωση για Δημοκρατία και Πρόοδο. Στις προεδρικές εκλογές του 2006 υποστήριξε τον Γιαγί Μπονί.
Πέθανε σε ηλικία 98 ετών στην οικία του στο Κοτονού του Μπενίν, στις 28 Ιουλίου 2016.
Παραπομπές
Ζινσου Ζινσου
Φρειδερίκος Δ΄ της Λωρραίνης
Ο Φρειδερίκος Δ΄ της Λωρραίνης ή Φρειδερίκος ο Μαχητής (Γαλλική γλώσσα : Ferry IV de Lorraine, 15 Απριλίου 1282 - 21 Απριλίου 1329) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1312 - 1329).
Βιογραφία
Στις 18 Οκτωβρίου 1314 στη Σύνοδο της Φρανκφούρτης οι πρίγκιπες εκλέκτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εξέλεξαν ως διάδοχο του αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ΄ τον Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας από την οικογένεια Βίττελσμπαχ αντί του Φρειδερίκου του Ωραίου, δούκα της Αυστρίας, από την οικογένεια των Αψβούργων. Ήταν σοβαρό πλήγμα για τον ίδιο, επειδή ο Φρειδερίκος ο Ωραίος ήταν κουνιάδος του.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1322 στη μάχη του Μάλντορφ αιχμαλωτίστηκαν μαζί, κάτι που έδωσε δικαίωμα στον Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας να επεκταθεί στην Λωρραίνη. Ο Κάρολος Δ΄ μεσολάβησε στην απελευθέρωση του δούκα, βάζοντάς του τον όρο να μην επεμβαίνει στις αυτοκρατορικές υποθέσεις. Το 1324 μετείχε σε εκστρατεία στην Ακουιτανία στο πλευρό του βασιλιά Καρόλου Δ΄ εναντίον των κτήσεων του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας, συζύγου της Ισαβέλλας, αδελφής του Γάλλου βασιλιά. Πήρε μέρος στον πόλεμο του Μετς (1325, 1326) μαζί με τον θείο τού Καρόλου Δ΄, τον Κάρολο του Βαλουά, που υποστήριξε τον γιο του Φίλιππο ΣΤ΄ να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας.
Έπεσε στην μάχη του Κάσσελ.
Οικογένεια
Με την σύζυγό του Ελισάβετ των Αψβούργων (1285 - 1352), κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας, απέκτησε:
Πηγές
Φρειδερίκος Δ΄
Ανάσταση Αχαΐας
Η Ανάσταση είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους Ζέμπι, παρυφάδας του Καλλιφωνίου, δίπλα σε δάσος από καστανιές. Η Ανάσταση απέχει 30 χλμ από τα Καλάβρυτα και κοντά στο χωριό βρίσκεται η Μονή Αγίων Θεοδώρων. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 71 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.
Τοπική κοινότητα
Η Τοπική Κοινότητα Αναστάσεως είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,964 χμ² (2011). ). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Μονή Αγίων Θεοδώρων.
Ιστορία
Το 1700 σε απογραφή των Ενετών αναφέρεται σαν Αναστάσοβα με 19 κατοίκους, και το 1896 με 272 κατοίκους. Το όνομα Αναστάσοβα διατηρήθηκε μέχρι το 1953, οπότε ο οικισμός μετονομάστηκε σε Ανάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Alfa Romeo 166
Η Alfa Romeo 166 ήταν μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τις 31 Οκτωβρίου 1998 έως τις 30 Ιουνίου 2007. Συνολικά κατασκευάστηκαν 99.406 αντίτυπα σειράς 166 στα 9 έτη παραγωγής του μοντέλου, αριθμός πολύ μικρότερος από τα 273.857 αντίτυπα της Alfa Romeo 164 που αντικατέστησε.
Εισαγωγή
Η προκάτοχος Alfa Romeo 164, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1987, ήταν αρχικά πολύ επιτυχημένη, αλλά μετά από μερικά χρόνια οι πωλήσεις της μειώθηκαν σημαντικά. Το 1992, υπέστη ένα λίφτινγκ για να αντέξει απέναντι στις νεότερες προτάσεις του ανταγωνισμού. Συνήθως όμως, μετά από δύο έως τρία έτη από κάθε ανανέωση, η Alfa Romeo παρουσιάζει τον διάδοχο του κάθε μοντέλου. Ειδικότερα, ωστόσο, με την 164, μεσολάβησαν 6 έτη ακόμα πριν εμφανιστεί η διάδοχός της, η Alfa Romeo 166. Αυτό συνέβη για δύο λόγους:
Εμπορική πορεία
thumb|left|Το ταμπλό μιας Alfa Romeo 166 Sportronic.
Αν και η 166 απέσπασε θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου, ακόμα και από επώνυμους δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων και ο Τζέρεμι Κλάρκσον σε σχετικά σχόλια στη γνωστή βρετανική εκπομπή Top Gear, ωστόσο οι υποψήφιοι αγοραστές κράτησαν απόσταση. Πιθανολογείται ότι ο κυριότερος λόγος ήταν οι ταχείς ρυθμοί τιμολογιακής απαξίωσης των μεταχειρισμένων ιταλικών αυτοκινήτων, που είναι ακόμα πιο ραγδαίοι στους μεγαλύτερους κυβισμούς, με συνέπεια να θεωρηθεί από το ευρύ κοινό ως αντιεμπορικό μοντέλο. Η μακρά περίοδος παραγωγής της προκατόχου 164, μεταξύ του 1987 και του 1997, σε συνδυασμό με την άφιξη της 166 στις αγορές μόλις στις αρχές του 1999, φαίνεται ότι έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο. Εάν η Alfa Romeo είχε εισάγει σχετικά νωρίς τη διάδοχο της 164, όταν οι πωλήσεις είχαν μόλις αρχίσει να μειώνονται, πολλοί ιδιοκτήτες της 164 πιθανώς να την είχαν αντικαταστήσει απευθείας με τη διάδοχό της.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Το [[Σύστημα πλοήγησης αυτοκινήτου|σύστημα δορυφορικής πλοήγησης μιας Alfa Romeo 166.]]
Ανανέωση του 2003
thumb|right|Alfa Romeo 166 μετά την ανανέωση του 2003.
Τον Σεπτέμβριο του 2003, η Alfa Romeo 166 υπέστη ένα έντονο λίφτινγκ, ιδίως στο μπροστινό ρύγχος, το οποίο επανασχεδιάστηκε έτσι ώστε να ταιριάξει καλύτερα με την νέα σχεδιαστική φιλοσοφία της εταιρείας, που είχε πρωτοεισάγει η Alfa Romeo 156 όταν κυκλοφόρησε το 1997. Ωστόσο, η ανανέωση δεν μπόρεσε να φέρει ανάκαμψη στις διαρκώς φθίνουσες πωλήσεις. Μάλιστα στις 1 Οκτωβρίου 2005 σταμάτησε να παράγεται σε δεξιοτίμονη έκδοση, λόγω ανυπαρξίας ζήτησης στα κράτη με το τιμόνι δεξιά. Τελικώς, στις 30 Ιουνίου 2007 η 166 αποσύρθηκε εντελώς από την παραγωγή και τον Σεπτέμβριο του 2008 η Alfa Romeo πώλησε το δικαίωμα χρήσης της πλατφόρμας της στην κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία GAC Group.
Η σκοπούμενη διάδοχος της 166 είναι ένα εντελώς νέο μοντέλο που θα βασιστεί στην πλατφόρμα που ήδη χρησιμοποιούν οι Giulia και Stelvio, και αναμένεται πιθανώς το 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
166 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
19 Φεβρουαρίου
18 Φεβρουαρίου | 19 Φεβρουαρίου | 20 Φεβρουαρίου
Η 19η Φεβρουαρίου είναι η 50ή ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 315 ημέρες (316 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κρυπτοσύστημα Πλέιφερ
Το κρυπτοσύστημα πλέιφερ εκλαϊκεύτηκε από τον Λάιον Πλέιφερ, πρώτο βαρόνο Πλέιφερ του Σεντ Άντριους, αλλά ο εφευρέτης του ήταν ο Τσαρλς Ουάιτστοουν. Οι δύο τους έμεναν κοντά (τους χώριζε η γέφυρα Χάμερσμιθ) και συχνά συναντιόνταν για να συζητήσουν τις ιδέες τους για την κρυπτογραφία.
Μέθοδος
Το κρυπτοσύστημα πλέιφερ αντικαθιστά κάθε ζευγάρι γραμμάτων του κανονικού κειμένου με ένα άλλο ζευγάρι. Για να γίνει η κρυπτογράφηση και η αποστολή ενός μηνύματος, αποστολέας και παραλήπτης θα πρέπει να έχουν προηγουμένως συμφωνήσει μια λέξη κλειδί. Για παράδειγμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως λέξη κλειδί το όνομα του ίδιου του Ουάιτστοουν, Τσαρλς. Στη συνέχεια, πριν από την κρυπτογράφηση τα γράμματα του αλφαβήτου γράφονται σε έναν πίνακα 6x4 για το ελληνικό αλφάβητο των 24 γραμμάτων αρχίζοντας από την λέξη Τσαρλς και συνδυάζοντας τα I, J σε ένα στοιχείο.
Στη συνέχεια το μήνυμα σπάζεται σε ζευγάρια γραμμάτων. Τα δύο γράμματα σε κάθε δίγραφο θα πρέπει να είναι διαφορετικά. Αν στο μήνυμα υπάρχουν διπλά γράμματα και τυχαίνει να συμπίπτουν στο ίδιο δίγραφο, τότε παρεμβάλλουμε το γράμμα χ ανάμεσα στα δύο ίδια γράμματα. Εάν στο τέλος του μηνύματος λείπει ένα γράμμα ώστε το μόνο τελικό γράμμα να γίνει δίγραφο συμπληρώνουμε το κενό αυτό με ένα χ.
Κανονικό κείμενο: Συνάντησέ με στη γέφυρα Χάμμερσμιθ απόψε
Κανονικό κείμενο με δίγραφα: Συ-να-ντ-ησ-εμ-εσ-τη-γε-φυ-ρα-χα-μχ-με-ρσ-μι-θα-πο-ψε
Τώρα μπορεί να αρχίσει η κρυπτογράφηση. Όλα τα δίγραφα κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες, τα δύο γράμματα να βρίσκονται είτε στη ίδια σειρά, είτε στην ίδια στήλη, η σε καμία από τις δύο. Αν τα δύο γράμματα είναι στην ίδια σειρά μπορούν να αντικατασταθούν από το γράμμα που βρίσκεται αμέσως δεξιά από το καθένα τους. Αν τα γράμματα βρίσκονται στη ίδια στήλη αντικαθίστανται από το γράμμα που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το καθένα τους. Αν το ένα από τα γράμματα είναι στην βάση του πίνακα αντικαθίστανται από το γράμμα της κορυφής της στήλης
Παραλήπτης
Ο παραλήπτης που επίσης γνωρίζει τη λέξη κλειδί μπορεί εύκολα να το αποκρυπτογραφήσει απλώς αντιστρέφοντας την διαδικασία. Για παράδειγμα τα γράμματα που βρίσκονται στην ίδια σειρά θα τα αντικαταστήσει με αυτά που είναι αριστερά του.
Κατηγορία:Κρυπτογραφία
Ναγουάζ Σαρίφ
Ο Ναουάζ Σαρίφ (Ουρντού: نواز شریف) (25 Δεκεμβρίου 1949) είναι Πακιστανός μεγιστάνας των επιχειρήσεων, νομικός και πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούνιο του 2013 ως τον Ιούλιο του 2017. Νωρίτερα είχε υπηρετήσει ξανά στην πρωθυπουργία από το 1990 ως το 1993 και ξανά από το 1997 ως το 1999. Είναι ο πρωθυπουργός του Πακιστάν με τη μεγαλύτερη σε διάρκεια θητεία.
Είναι πλούσιος επιχειρηματίας και γενικά ένας συντηρητικός πολιτικός. Η περιουσία του υπολογίζεται σε 1,4 δισ. $.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας ο Πακιστανικός Στρατός τον ανάγκασε σε άμεση παραίτηση. Επανήλθε το 1997 κερδίζοντας την απόλυτη πλειοψηφία και προέβη σε δοκιμές με πυρηνικά όπλα ως ανταπάντηση στη δοκιμή ατομικών όπλων από τη γειτονική Ινδία. Στη συνέχεια το 1999 ένα στρατιωτικό πραξικόπημα με ηγέτη τον Περβέζ Μουσάραφ τον ανάγκασε ξανά να παραιτηθεί. Επέστρεψε στο Πακιστάν στα τέλη του 2007, μετά από οκτώ χρόνια αναγκαστικής εξορίας. Με αφορμή την κατάρρευση της κυβέρνησης Μουσάραφ ο Σαρίφ ανέλαβε ξανά την πρωθυπουργία.
Στις γενικές εκλογές του 2013, ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος του Σαρίφ αναδείχθηκε νικητής και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού. Ως αποτέλεσμα, ο Σαρίφ εξελέγη πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο.
Η οικογένεια του Σαρίφ ενεπλάκη σε σκάνδαλο μετά την αποκάλυψη των Panama Papers και παραπέμφθηκε σε δίκη.
Στις 28 Ιουλίου 2017 απαγορεύτηκε στον Σαρίφ να κατέχει οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα επί 10 έτη, με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Πακιστάν. Επίσης του δόθηκε χρόνος για να προετοιμάσει την έξοδό του από τη χώρα, εξαιτίας της εμπλοκής των τριών παιδιών του σε σκάνδαλο διαφθοράς. Ο Σαρίφ υπέβαλε την παραίτησή του μετά τη δικαστική απόφαση.
Γεννημένος σε μια πλούσια οικογένεια της μεσαίας τάξης από το Λαχόρε, είναι ο γιος του ιδρυτή των Ομίλων Ittefaq και Sharif Groups, Muhammad Sharif, και ο μεγαλύτερος αδερφός του Shehbaz Sharif, πρώην υπουργού του Πουντζάμπ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Επιτροπής Εκλογών του Πακιστάν, ο Σαρίφ είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος του Πακιστάν. Το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου του προέρχεται από την προσοδοφόρα επιχείρηση κατασκευής χάλυβα ενώ η περιουσία του ανέρχεται σε τουλάχιστον Rs. 1.6 δις. Ο Σαρίφ σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Government College και αργότερα νομική στο Πανεπιστήμιο του Πουντζάμπ προτού μπει στην πολιτική στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το 1981, ο Σαρίφ ορίστηκε από τον πρόεδρο Zia ως Υπουργός Οικονομικών για την επαρχία του Πουντζάμπ. Το 1985 εξελέγη υπουργός του Πουντζάμπ ; θέση στην οποία επανεξελέγη το 1988 μετά τη λήξη του στρατιωτικού νόμου. Το 1990, ο Σαρίφ ηγήθηκε ενός συντηρητικού συνασπισμού και έγινε πρωθυπουργός. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η εκλογή του Σαρίφ επιδιώχθηκε από την πακιστανική υπηρεσία πληροφοριών ISI.
Βιογραφία
Ο Σαρίφ γεννήθηκε στο Λαχόρε του Παντζάπ στις 25 Δεκεμβρίου 1949. Η οικογένεια Σαρίφ είναι Punjabis με καταγωγή από την κοιλάδα Κασμίρ. Ο πατέρας του, Μουχαμάντ Σαρίφ, ήταν επιχειρηματίας και βιομήχανος, του οποίου η οικογένεια μετανάστευσε από το Anantnag στην κοιλάδα Κασμίρ προς αναζήτηση δουλειάς και τελικά, στις αρχές του 20ού αιώνα εγκαταστάθηκε στο χωριό Jati Umra, στην επαρχία Amritsar του Παντζάπ. Η οικογένεια της μητέρας του καταγόταν από την Pulwama. Με τη δημιουργία ενός κινήματος από τον Jinnah και την προσπάθειά του να δημιουργήσει το Πακιστάν το 1947, οι γονείς του μετανάστευσαν από το Αμριτσάρ στο Λαχόρε. Ο πατέρας του συνέχισε τη διδασκαλία του Ahl-i Hadith. Η οικογένειά του διευθύνει τον Όμιλο Ittefaq, έναν χαλυβουργικό όμιλο πολλών εκατομμυρίων δολλαρίων, και τον Όμιλο Σαρίφ, μια ανώνυμη εταιρεία που ασχολείται με την εκμετάλλευση της γης, τις μεταφορές και τα εργοστάσια ζάχαρης.
Είναι παντρεμένος με την Kalsoom Nawaz Sharif, η οποία έχει επίσης καταγωγή από την κοιλάδα Κασμίρ. Ο αδερφός του Shehbaz Sharif είναι ο τωρινός επικεφαλής υπουργός της επαρχίας Πουντζάμπ και η ανιψιά του Hamza Shahbaz Sharif είναι μέλος της Εθνοσυνέλευσης. Η κόρη του Maryam Nawaz είναι η πρόεδρος του Τμήματος Νεολαίας του πρωθυπουργού. Η Maryam είναι παντρεμένη με τον πολιτικό Muhammad Safdar Awan. Η άλλη κόρη του, Asma Nawaz, είναι παντρεμένη με τον Ali Dar, τον γιο του Ishaq Dar, που είναι ο τωρινός υπουργός οικονομικών του Πακιστάν. Η μόνιμη κατοικία της οικογένειας Σαρίφ, το Raiwind Palace, βρίσκεται στο Jati Umra, στα περίχωρα του Λαχόρε. Ο Σαρίφ έχει επίσης ένα σπίτι στο Jeddah στη Σαουδική Αραβία, γνωστό και ως Βίλα Σαρίφ, όπου έζησε τα χρόνια που ήταν εξόριστος. Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Hussain Nawaz, είναι επιχειρηματίας με έδρα τη Σαουδική Αραβία και κατοικεί στο σπίτι στο Jeddah. Ο μικρότερος γιος του, ο Hassan Nawaz, είναι επίσης επιχειρηματίας και μένει στο Λονδίνο.
Φοίτησε στο λύκειο Saint Anthony. Αποφοίτησε από το Government College University (GCU) με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων και στη συνέχεια έλαβε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Πουντζάμπ στο Λαχόρε.
Ο Σαρίφ υπεβλήθη σε εγχείρηση καρδιάς τον Μάιο του 2016 στο Λονδίνο. Ήταν η δεύτερη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς που έκανε. Η υγεία του επιδεινώθηκε και τον ανάγκασε να υποβληθεί σε μια εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς μόλις τρεις μέρες πριν την παρουσίαση του προϋπολογισμού της χώρας στη βουλή. Πολλοί ηγέτες της αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης Iftikhar Muhammad Chaudhry, έθεσαν ερωτήματα στη βουλή του Πακιστάν περί μιας πιθανής συνταγματικής κρίσης στη χώρα. Ο Chaudhry κάλεσε τη βουλή να εκλέξει έναν νέο πρωθυπουργό προκειμένου να αποφύγει την κρίση.
Πρώιμη πολιτική καριέρα
Ο Σαρίφ ξεκίνησε την πολιτική καριέρα του την περίοδο των πολιτικών κρατικοποίησης που εισήχθησαν από τον πρώην πρωθυπουργό Zulfikar Ali Bhutto. Η οικογένεια Σαρίφ είχε καταστραφεί οικονομικά μετά την κρατικοποίηση της οικογενειακής επιχείρησης χάλυβα και ο Σαρίφ εισήχθη στην πολιτική σκηνή λίγο καιρό μετά. Το 1976 ο Σαρίφ έγινε μέλος της Pakistan Muslim League, ενός συντηρητικού κόμματος του κέντρου που δημιουργήθηκε στην επαρχία Πουντζάμπ. Αρχικά επικεντρώθηκε στο να αποκτήσει ξανά τον έλεγχο της επιχείρησής του από την κυβέρνηση. Τον Μάιο του 1980 ο Ghulam Jilani Khan, προσφάτως εκλεγμένος κυβερνήτης στην επαρχία Πουντζάμπ και πρώην διευθυντής της Inter-Services Intelligence (ISI), ξεκίνησε μια έρευνα για νέους κομματικούς ηγέτες ; ο Σαρίφ ήταν ένας από τα άτομα που ανακάλυψε και προώθησε, κάνοντάς τον σε σύντομο διάστημα υπουργό οικονομικών του Πουντζάμπ. Το 1981, ο Σαρίφ έγινε μέλος του Advisory Board του Πουντζάμπ υπό την προεδρεία του Zia-ul-Haq και γρήγορα αναδύθηκε στη δημόσια και πολιτική ζωή ως ένας ισχυρός υποστηρικτής της στρατιωτικής κυβέρνησης του Muhammad Zia-ul-Haq κατά τη δεκαετία του 1980.
Διατήρησε στενές σχέσεις με τον Zia-ul-Haq, ο οποίος σύντομα συμφώνησε να του επιστρέψει την εταιρεία χάλυβα την οποία είχε χάσει κατά τις αποκρατικοποιήσεις που έκανε ο Zulfikar Ali Bhutto. Ο Σαρίφ διατήρησε επίσης σχέσεις με τον Rahimuddin Khan, ο οποίος διηύθυνε την επιτροπή Joint Chiefs of Staff. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής καριέρας του, ο Σαρίφ είχε στενούς δεσμούς με τον Γενικό Διευθυντή του ISI, αξιωματικό (συνταξιούχο) Hamid Gul, ο οποίος έπαιξε έναν πρωταρχικό ρόλο στη δημιουργία του Islami Jamhoori Ittehad (IJI) – ενός συντηρητικού πολιτικού συνασπισμού, ο οποίος υποστήριξε τον Σαρίφ.
Ο Σαρίφ έκανε επενδύσεις στη Σαουδική Αραβία και σε αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής, πλούσιες σε πετρέλαιο, ώστε να ξαναχτίσει τη χαλυβουργική αυτοκρατορία του. Σύμφωνα με τις προσωπικές του εκτιμήσεις και με τον χρόνο που πέρασε με τον Σαρίφ, ο Αμερικανός ιστορικός Stephen Philips Cohen αναφέρει στο βιβλίο του Idea of Pakistan : "Ο Ναγουάζ Σαρίφ δεν συγχώρεσε ποτέ τον Bhutto, ο οποίος τον ανάγκασε να χάσει τη χαλυβουργική αυτοκρατορία του ; ακόμα και μετά το άδοξο τέλος του Bhutto, ο Σαρίφ αρνήθηκε δημοσίως να συγχωρήσει την ψυχή του Bhutto ή το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν". Αποκτώντας εθνική εξουσία το 1990, ο Σαρίφ προσπάθησε να ακυρώσει τις πολιτικές αποκρατικοποίησης του Bhutto, συστήνοντας μια οικονομία που βασιζόταν στην ιδιωτικοποίηση και στην οικονομική απελευθέρωση.
Advisory Council του Πουντζάμπ
Το 1981, αρχικά έγινε μέλος του Advisory Council του Πουντζάμπ υπό την ηγεσία του Ghulam Jilani Khan, κυβερνήτη της επαρχίας Πουντζάμπ. Από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ο Σαρίφ έχει γίνει ένας ισχυρός υποστηρικτής του καπιταλισμού και ένας ισχυρός αντίπαλος του εθνικισμού. Τη δεκαετία του 1980, ο Σαρίφ άσκησε επιρροή στον Zia-ul-Haq, ο οποίος είχε προηγουμένως συμφωνήσεις να επιστρέψει τη βιομηχανία χάλυβα στον πρώτο, πείθοντάς τον να αποκρατικοποιήσει και να απελευθερώσει τις βιομηχανίες για να βοηθήσει την οικονομία. Υπό τη στρατιωτική κυβέρνηση του Ghulam Jilani Khan, ο Σαρίφ ανέλαβε τη θέση του υπουργού οικονομικών και προσπάθησε με επιτυχημένο τρόπο να κρατικοποιήσει στον ιδιωτικό τομέα όλες τις βιομηχανίες που είχε στα χέρια της η κυβέρνηση. Ως υπουργός οικονομικών, παρουσίασε προϋπολογισμούς στην κυβέρνηση οι οποίοι στόχευαν στην ανάπτυξη. Ως υπουργός οικονομίας, ο Σαρίφ απέκτησε θαυμασμό και φήμη στην επαρχία Πουντζάπ, η οποία επέκτεινε την εξουσία του Ghulam Jillani, καθώς αυτός ο τελευταίος βελτίωσε την κατάσταση στη νομοθεσία και στη διοίκηση στην επαρχία Πουντζάμπ. Οι δημοσιονομικές πολιτικές που γράφτηκαν και επικυρώθηκαν από τον Σαρίφ, ο οποίος είχε ανατεθεί σε αυτήν τη θέση από τον Zia, βοήθησαν την επαρχία Πουντζάμπ να λάβει τα καλύτερα οικονομικά κεφάλαια και βελτίωσαν αρκετά την αγοραστική δύναμη της επαρχίας του Πουντζάμπ. Έχοντας τον Σαρίφ ως υπουργό οικονομικών, η επαρχία Πουντζάμπ έλαβε τα περισσότερα κεφάλαια από την κυβέρνηση από κάθε άλλη επαρχία του Πακιστάν. Λόγω αυτού του υψηλού οικονομικού κεφαλαίου που δόθηκε στην πόλη τη δεκαετία του 1980, η επαρχία του Πουντζάμπ ήταν η πλουσιότερη επαρχία του Πακιστάν και είχε έναν καλύτερο τρόπο ζωής συγκριτικά με τα επίπεδα διαβίωσης άλλων επαρχιών του Πακιστάν.
Υπουργός του Πουντζάμπ
Το 1985, ο Ghulam Jilani Khan υπέβαλλε την υποψηφιότητα του Σαρίφ ως υπουργού του Πουντζάμπ, ενάντια στις ευχές του τότε πρωθυπουργού, Muhammad Khan Junejo, ο οποίος ήθελε ως υποψήφιο τον Malik Allahyar. Ο Σαρίφ κέρδισε στις εκλογές του 1985 και έγινε υπουργός του Πουντζάμπ με την υποστήριξη του στρατού. Υπηρέτησε ως υπουργός στο Πουρτζάμπ επί δυο συνεχόμενες θητείες και χάρη στην ευρεία δημοφιλία του, έλαβε το ψευδώνυμο "Lion of the Punjab". Ως υπουργός, έδωσε έμφαση σε δραστηριότητες ευημερίας και ανάπτυξης και διατήρησε τον νόμο και την τάξη.
Γενικές εκλογές 1988
Μετά τον θάνατο του Zia τον Αύγουστο του 1988, το πολιτικό κόμμα του Zia - Pakistan Muslim League (Pagara Group) - διασπάστηκε σε δυο ομάδες. Ο Σαρίφ ηγήθηκε του κόμματος Fida Group ενώ ο πρωθυπουργός Muhammad Khan Junejo ηγήθηκε του Junejo Group. Το Fida Group αργότερα προσχώρησε στο PML ενώ το Junejo Group έγινε γνωστό ως JIP. Τα δυο κόμματα, μαζί με άλλα επτά συντηρητικά και θρησκευτικά κόμματα της δεξιάς, ενώθηκαν μετά την ενθάρρυνση και τη χρηματοδότηση από το ISI ώστε να δημιουργήσουν το Islami Jamhoori Ittehad (IJI). Ηγέτες αυτού του συνασπισμού ήταν ο Ghulam Mustafa Jatoi και ο Σαρίφ, οι οποίοι έγιναν αντίπαλοι του κόμματος PPP του Benazir Bhutto στις εκλογές. Το IJI έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων στο Πουντζάμπ και ο Σαρίφ επανεξελέγη υπουργός του Πουντζάμπ.
Τον Δεκέμβριο του 1989, ο Σαρίφ αποφάσισε να παραμείνει στη Συνέλευση του Πουντζάμπ παρά να λάβει μια έδρα στην Εθνοσυνέλευση. Στις αρχές του 1989, η κυβέρνηση PPP απέτυχε να διώξει τον Σαρίφ από τη Συνέλευση του Πουντζάμπ. Ο Σαρίφ διατήρησε τη θέση αυτή μέσω ψηφοφορίας που έγινε και ο ίδιος έλαβε 152 ψήφους υπέρ και 106 ψήφους κατά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Πακιστάν