cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατμάμαξα
Τροφοδότης
Ένα από τα καθήκοντα του θερμαστή ήταν η τροφοδοσία του θαλάμου καύσης με καύσιμο. Η εργασία αυτή γινόταν συνήθως με τη βοήθεια ενός ειδικού πτύου (φτυαριού) με το οποίο ο θερμαστής μετέφερε κάρβουνο από την εφοδιοφόρο ή το χώρο αποθήκευσής του στο θάλαμο καύσης. Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οι ατμάμαξες μεγάλωσαν τόσο ώστε η επαρκής τροφοδοσία τους με στερεό καύσιμο ήταν ανέφικτη με το χέρι. Κατασκευάστηκαν ειδικοί μηχανισμοί τροφοδοσίας (stokers), οι οποίοι κινούνταν με ατμό, για να είναι δυνατή η επαρκής τροφοδοσία του θαλάμου καύσης με καύσιμο. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι μηχανικοί τροφοδότες αποτελούσαν στάνταρ εξοπλισμό στις ατμάμαξες των ΗΠΑ, της Αυστραλίας και της Νότιας Αφρικής.
Φωτισμός
Όταν οι συρμοί άρχισαν να διανύουν μεγαλύτερες αποστάσεις, οι εταιρίες σιδηροδρόμων εφοδίασαν τις ατμάμαξες με φώτα, ώστε ο οδηγός να μπορεί να βλέπει αν υπάρχουν εμπόδια στη γραμμή αλλά και για να γίνεται αντιληπτή η ατμάμαξα όπου πλησίαζε. Τα φωτιστικά σώματα στην αρχή ήταν λάμπες ασετυλίνης, τα οποία αργότερα (γύρω στο 1880) αντικαταστάθηκαν από λαμπτήρες τόξου που λειτουργούσαν με ηλεκτρικό ρεύμα. Για το σκοπό αυτό υπήρχε μια μικρή ηλεκτρογεννήτρια που έπαιρνε κίνηση από τον ατμό της μηχανής και βρισκόταν κοντά στην καμπίνα στο επάνω μέρος του λέβητα. Ορισμένα φωτιστικά σώματα ήταν ιδιαίτερα ισχυρά. Η εγκατάσταση αυτών των φωτιστικών σωμάτων δεν υιοθετήθηκε από τη Βρετανία, καθώς θεωρήθηκε (μάλλον ορθά) ότι η χρήση τους θα εμπόδιζε τον οδηγό να δει τις ασθενείς φωτεινές ενδείξεις των σημαφόρων (semaphores) που λειτουργούσαν με λαμπτήρες ασετυλίνης. Θεωρήθηκε, επίσης, ότι η απόσταση πέδησης ενός συρμού ήταν πολύ μεγαλύτερη από την απόσταση που κάλυπτε το φωτιστικό σώμα, ενώ οι γραμμές είχαν πλήρη σηματοδότηση και ήταν περιφραγμένες σε όλο τους το μήκος, εμποδίζοντας έτσι την πρόσβαση τόσο σε ζώα όσο και σε ανθρώπους. Τα μόνα φώτα που έφεραν οι ατμάμαξες ήταν μικρές λάμπες πετρελαίου, οι οποίες καταδείκνυαν την κλάση τους.
Ηχητικά όργανα
Προκειμένου να ειδοποιεί τους πεζούς όταν βρισκόταν σε αστικές περιοχές η ατμάμαξα έπρεπε να διαθέτει μια ηχητική συσκευή, παρά το γεγονός ότι η ατμάμαξα κατά τη λειτουργία της κάθε άλλο παρά αθόρυβη μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ήδη από το 1835 θεσπίστηκε στην Πολιτεία της Μασαχουσέτης νόμος που υποχρέωνε όλες τις ατμάμαξες να έχουν μια συσκευή ηχητικής προειδοποίησης. Για το σκοπό αυτό εγκαταστάθηκαν μικρές καμπάνες (αγγλ. bells) στο άνω μέρος του λέβητα, που ενεργοποιούνταν με συρματόσχοινο από τον οδηγό. Η ένταση του ήχου που δημιουργούσαν οι καμπάνες ήταν επαρκής για μικρές αποστάσεις, δεν ήταν όμως καθόλου επαρκής σε περιστάσεις όπως πνοή ισχυρών ανέμων, διέλευση πλησίον δρόμων με πυκνή κυκλοφορία οχημάτων (μηχανοκίνητων ή ιπποκίνητων) την παρεμβολή φυσικών εμποδίων κτλ. Ως ηχητική σήμανση τοποθετήθηκε επιπλέον μια "σφυρίχτρα" (αγγλ. whistle) η οποία λειτουργούσε με τη διαφυγή μικρής ποσότητας ατμού και παρήγαγε ένα συριστικό ήχο, διακριτό από αρκετά μεγάλες αποστάσεις.<
Καύσιμο και νερό
Οι ατμάμαξες σχετικά μικρών αποστάσεων μεταφέρουν το (στερεό) καύσιμο σε μια ειδική υποδοχή στο πίσω μέρος της καμπίνας, η οποία αποκαλείται "bunker" και το απαιτούμενο νερό σε ειδικές υδατοδεξαμενές στο πλάι ή επάνω από τον λέβητα. Οι ατμάμαξες αυτές αποκαλούνται "tank engines".
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
5. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 6:14
Ατμάμαξα
Καύσιμο και νερό
Αντίθετα, οι ατμάμαξες μεγάλων αποστάσεων, που απαιτούν μεγάλους χρόνους ανάμεσα σε διαδοχικούς ανεφοδιασμούς, χρησιμοποιούν την εφοδιοφόρο (tender), ένα μικρό ειδικό βαγόνι στο οποίο αποθηκεύεται τόσο η καύσιμη ύλη (στο πρόσθιο τμήμα του, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα απευθείας τροφοδοσίας του θαλάμου καύσης) όσο και το απαιτούμενο νερό. right|thumb|200px|Ανεφοδιασμός ατμάμαξας με νερό σε σημείο υδροληψίας Η καύσιμη ύλη εξαρτιόταν, κατά περιόδους, από τους διαθέσιμους πόρους σε κάθε χώρα. Στην Ευρώπη και στη Βρετανία η χρήση του γαιάνθρακα ήταν η προφανής επιλογή. Αντίθετα, στις ΗΠΑ η πλειοψηφία των ατμαμαξών χρησιμοποιούσαν ως καύσιμο το ξύλο μέχρι το 1870, οπότε η χρήση του γαιάνθρακα γενικεύτηκε. Στις ΗΠΑ η ανακάλυψη του πετρελαίου έκανε δημοφιλέστερο καύσιμο από τις αρχές του 1900 το βαρύ πετρέλαιο.
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
6. When the Crowds Are Gone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 7:10
7. Of Rage and War (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:29
Ατμάμαξα
Καύσιμο και νερό
Συχνά γινόταν διάκριση καυσίμου ανάμεσα σε ατμάμαξες (ίδιου τύπου) ανάλογα με το αν αυτές προορίζονταν για έλξη επιβατηγών ή φορτηγών συρμών. Οι επιβατηγοί συρμοί είχαν προτεραιότητα απέναντι στους φορτηγούς, μολονότι η ικανότητα έλξης που απαιτείτο για τους τελευταίους τις περισσότερες φορές ήταν μεγαλύτερη. Αυτό γινόταν με κύριο γνώμονα το οικονομικό κόστος.
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
8. The Dungeons Are Calling (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 4:48
Ατμάμαξα
Καύσιμο και νερό
Σημαντικό στοιχείο της ατμάμαξας ήταν η τροφοδοσία της με νερό. Κατά μήκος μιας σιδηροδρομικής γραμμής υπήρχαν συγκεκριμένα σημεία (σημεία υδροληψίας) στα οποία σταματούσαν οι ατμάμαξες προκειμένου να πάρουν νερό. Για το σκοπό αυτό υπήρχαν ειδικές υδροδεξαμενές με κατάλληλες απολήξεις προκειμένου να γεμίσουν οι δεξαμενές της ατμάμαξας με νερό (water towers). Αργότερα εγκαταστάθηκαν στη Βρετανία, στη Γαλλία και στις ΗΠΑ ειδικές δεξαμενές (troughs), από τις οποίες μπορούσε να ανεφοδιαστεί η ατμάμαξα με νερό χωρίς να σταματήσει.
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
9. Sirens (J.Oliva, C.Oliva) - 3:37
Ατμάμαξα
Πλήρωμα
Το σύνηθες πλήρωμα μιας ατμάμαξας περιλάμβανε τουλάχιστον δύο άτομα: Τον μηχανοδηγό (driver) και τον θερμαστή (fireman). Ο μηχανοδηγός ήταν υπεύθυνος για την εκκίνηση, την ομαλή κύλιση και το σταμάτημα της ατμάμαξας (και του συρμού), ενώ ο θερμαστής ήταν υπεύθυνος για την τροφοδοσία του θαλάμου καύσης με καύσιμη ύλη, την πίεση του ατμού και τις στάθμες νερού τόσο στο λέβητα όσο και στις υδατοδεξαμενές. Τόσο η οδήγηση όσο και σωστή τροφοδοσία της ατμάμαξας απαιτούσαν ειδικές δεξιότητες από το πλήρωμα. Στη Βρετανία οι καλύτεροι μηχανοδηγοί προορίζονταν για τις επιβατηγές αμαξοστοιχίες, ώστε να διασφαλίζεται η μεγαλύτερη δυνατή άνεση στους επιβάτες. Στον αντίποδα, οι θερμαστές ήταν οι κύρια υπεύθυνοι για την πέδηση (φρενάρισμα) των εμπορικών αμαξοστοιχιών, καθώς για μεγάλο χρονικό διάστημα τα περισσότερα φορτηγά βαγόνια δεν διέθεταν δικό τους σύστημα πέδησης και έπρεπε να υιοθετηθεί ειδική τεχνική προκειμένου η εμπορική αμαξοστοιχία να σταματήσει με ασφάλεια - ο θερμαστής εκκινούσε τη διαδικασία πέδησης αποκόπτοντας ελαφρά την παροχή ατμού, πριν αναλάβει την πέδηση ο οδηγός. Το πλήρωμα της ατμάμαξας στεγαζόταν στην "καμπίνα" (cabin), η οποία στην αρχή ήταν ανοικτή, αργότερα όμως μετατράπηκε σε κλειστή, προκειμένου να προστατεύεται το πλήρωμα από τις καιρικές συνθήκες. Σε μεγάλες διαδρομές υπήρχε πάντα διπλό πλήρωμα προκειμένου να αντικαθίσταται το αρχικό περίπου στο μέσον της διαδρομής (σε ακόμη μεγαλύτερες διαδρομές η οδήγηση γινόταν με βάρδιες). Η καμπίνα σε ορισμένες ατμάμαξες επικοινωνούσε με τον υπόλοιπο συρμό μέσω ενός "διαδρόμου", χάρη στον οποίο η αλλαγή πληρώματος μπορούσε να γίνει χωρίς να χρειαστεί να σταματήσει ο συρμός, συνηθέστερα όμως η αλλαγή αυτή γινόταν σε κάποιο σταθμό.
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
10. Hounds (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 7:20
Ατμάμαξα
Συντηρητής
Ο συντηρητής ήταν υπεύθυνος για την προετοιμασία της ατμάμαξας πριν αυτή εκκινήσει. Συνήθως δεν εργαζόταν μόνος αλλά διέθετε μια μικρή ομάδα βοηθών. Αρμοδιότητά του ήταν η έναυση του καυσίμου στο θάλαμο καύσης, η λίπανση όλων των κινουμένων τμημάτων της μηχανής, η πλήρωση της αμμοδόχου με άμμο (όπου υπήρχε αμμοδόχος) και όφειλε να βεβαιώνεται ότι όλος ο εξοπλισμός που τυχόν θα χρειαζόταν από το πλήρωμα ήταν διαθέσιμος. Ήταν,επίσης, υπεύθυνος για την πλήρωση των αντίστοιχων δεξαμενών με νερό και καύσιμα και τον καθαρισμό (ή το άδειασμα) του θαλάμου καύσης όταν η ατμάμαξα έφθανε στον προορισμό της. Συνήθως αποτελούσε την αρχική ειδικότητα του πληρώματος πριν αναλάβει καθήκοντα θερμαστή ή οδηγού.
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
11. Criss intro (C.Oliva) - 1:13
Ατμάμαξα
Μηχανικός
Ήταν αρμόδιος να ελέγξει αν η ατμάμαξα ήταν κατάλληλη να εκκινήσει με συρμό. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν συμμετείχε στο ταξίδι της, αλλά μόνον αν η προβλεπόμενη διαδρομή ήταν μεγάλη. Ήταν υπεύθυνος για την εν γένει καλή λειτουργία της ατμάμαξας, αν και ποτέ δεν την οδηγούσε. Οι αρμοδιότητές του κάλυπταν την καλή λειτουργία του λέβητα, των βαλβίδων, της βαλβίδας ρύθμισης ροής ατμού (throttle), της προειδοποιητικής σφυρίκτρας, των φρένων, των φωτιστικών σωμάτων και του μοχλού αναστροφής πορείας (όπισθεν). Αν συμμετείχε στο πλήρωμα, είχε υπό τις εντολές του τον θερμαστή.
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
12. Hall of the Mountain King (J.Oliva, C.Oliva, Middleton, O'Neill) - 6:38
Ατμάμαξα
Ατμάμαξες χωρίς θάλαμο καύσης
Οι ατμάμαξες αυτές (αγγλ. fireless) δεν διαθέτουν θάλαμο καύσης και, φυσικά, δεν έχουν ούτε καύσιμα ούτε λέβητα ούτε καπνοδόχη (συχνά η "καμινάδα" που υπάρχει σε αυτές προορίζεται μόνο για τη διαφυγή ατμού ή είναι διακοσμητική). Αντ' αυτών διαθέτουν θάλαμο αποθήκευσης συμπιεσμένου και έτοιμου προς χρήση ατμού, τον οποίο προμηθεύονται σε ειδικά σημεία εφοδιασμού (boiler plants). Οι περισσότερες ατμάμαξες αυτού του τύπου είχαν τον ατμοθάλαμο και το έμβολο τοποθετημένα κάτω από την καμπίνα οδήγησης. Η ακτίνα δράσης τέτοιων ατμαμαξών ήταν επαρκής για τους χώρους που προορίζονταν: Συνήθως χρησιμοποιήθηκαν σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις όπως βιομηχανίες χάρτου, χημικών προϊόντων, εκρηκτικών κτλ. όπου η τυχαία παρουσία ενός σπινθήρα θα μπορούσε να είναι καταστρεπτική. Ένας ακόμη πιο ειδικός τύπος αυτών των ατμαμαξών εμφανίστηκε στον υπόγειο του Λονδίνου και διέθετε ένα ειδικό συμπυκνωτή (steam condenser), αποτελούμενο από μια σειρά παχέων σωλήνων, μέσα στους οποίους ο "χρησιμοποιημένος" ατμός συμπυκνωνόταν και αποθηκευόταν σε μια δεξαμενή υπό μορφή νερού. Οι λόγοι χρήσης αυτών των ατμαμαξών σε υπόγειες στοές (τούνελ) είναι προφανείς, καθώς δεν άφηναν παρά ίχνη ατμών να διαφύγουν στο περιβάλλον, στο οποίο διακινούνταν επιβάτες. Η σχετική νομοθεσία προέβλεπε ότι "οι ατμάμαξες οφείλουν να καταναλώνουν τον καπνό που παράγουν" (locomotives have to consume their own smoke).
Ghost in the Ruins
Τραγούδια
13. Post Script (instrumental) - 1:42
Ατμάμαξα
Αεροδυναμικές ατμάμαξες
Καθώς η τεχνολογία εξελισσόταν, οι κατασκευαστές αντιλήφθηκαν ότι μεγάλο τμήμα της ενέργειας που κατανάλωνε η ατμάμαξα δαπανούνταν για την υπερνίκηση της αντίστασης του αέρα, ιδιαίτερα σε υψηλές ταχύτητες. Ως συνέπεια άρχισαν να εμφανίζονται ατμάμαξες με ειδικά διαμορφωμένο σχήμα ώστε να εμφανίζουν μικρότερο συντελεστή αεροδυναμικής αντίστασης, ενώ ο τρόπος κατασκευής κατά βάση παρέμενε ο ίδιος. Χαρακτηριστικές ατμάμαξες αυτού του τύπου ήταν η κλάση "Castle" (αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από την εταιρεία "Great Western Railway") και η κλάση "Pacific" (αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από την εταιρεία "London and North Eastern Railway"). Ατμάμαξες αυτού του τύπου έφθασαν ταχύτητες 120 μιλίων / ώρα (195 km/h), ενώ η ατμάμαξα "Mallard" έφθασε τα 126 μίλια / ώρα (210 km/h) το 1935.
Ghost in the Ruins
Τα μέλη του συγκροτήματος
To "Ghost in the Ruins" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Ατμάμαξα
Αρθρωτές ατμάμαξες
Οι αρθρωτές ατμάμαξες (articulated locomotives) διέθεταν περισσότερες της μιας ατμομηχανές και ομάδες κινητήριων τροχών, καθεμιά από τις οποίες μπορούσε να εργάζεται ανεξάρτητα από την άλλη. Κατασκευάστηκαν για την παροχή περισσότερης ισχύος, αν και δεν ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένες στην Ευρώπη, όσο στις ΗΠΑ. Οι ατμάμαξες αυτές είχαν ειδικές χρήσεις, π.χ. την έλξη πολλών βαγονιών σε σιδηροτροχιές με κλειστές στροφές. Στη σημειογραφία Whyte η αρθρωτή ατμάμαξα συμβολίζεται με τέσσερις αριθμούς αντί τριών, π.χ. ο συμβολισμός 4-6+6-4 δείχνει ότι η ατμάμαξα διαθέτει τέσσερις υποστηρικτικούς τροχούς, έξι κινητήριους, έξι ακόμη κινητήριους και τέσσερις ακόμη υποστηρικτικούς ενώ το σύμβολο (+) δείχνει πως κάθε ομάδα είναι τοποθετημένη σε ξεχωριστό υποπλαίσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές Κατηγορία:Ατμομηχανές Κατηγορία:Σιδηροδρομική Τεχνολογία
Μώραλης Ντεφτερντάρ
Ο Μώραλης Ντεφτερντάρ ήταν Έλληνας λόγιος στη Κωνσταντινούπολη κατά τον 17ο αιώνα.
Είχε καταλάβει σπουδαίες κυβερνητικές θέσεις μέχρι και ανώτατος οικονομικός έφορος (= τουρκικά Ντεφτερντάρ) εξ ου και η προσωνυμία του. Λέγονταν Μώραλης εκ καταγωγής Πελοποννήαου (Μωριάς). Ο Μώραλης έχοντας κερδίσει την εύνοια της Βαλιντέ Σουλτάνας (= Βασιλομήτωρ) έφθασε στο βαθμό του υπουργού οικονομικών. Επωφελούμενος όμως της εύνοιας αυτής άρχισε να χρηματίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό απ΄ ότι οι Μεγάλοι Βεζίρηδες κυρίως από τους υπαλλήλους του κράτους αναβιβάζοντας και καταβιβάζοντας με δολοπλοκίες άλλους υπουργούς και Οθωμανούς μεγιστάνες και διοικητές.
Αυτό είχε ως συνέπεια να ξεσηκωθούν εναντίον του πολλοί πασάδες, αγάδες ως και οι γενίτσαροι που κάποια φορά περικύκλωσαν το σπίτι του και στη συνέχεια εισήλθαν και το λαφυραγώγησαν. Παρά ταύτα ο Μώραλης φιλοδοξούσε να αναλάβει Μέγας Βεζίρης. Όταν όμως τη θέση αυτή ανέλαβε ο αντίπαλός του υποψήφιος και διοικητής του Χαλεπίου Ιψώρ Πασάς συνελήφθη απ΄ αυτόν και στάλθηκε εξορία στην Κύπρο. Καθ΄ οδόν όμως είχε διατάξει τον αποκεφαλισμό του, ο οποίος και συνέβη τον Απρίλιο του 1656. Λίγες ημέρες μετά κατασχέθηκαν όλα τα κτήματά και ακίνητα που είχε στη Πελοπόννησο και την Κωνσταντινούπολη, καθώς και όλη την κινητή περιουσία του.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Πυογόνο κοκκίωμα
Το πυογόνο κοκκίωμα είναι επίκτητος καλοήθης αγγειωματώδης όγκος του δέρματος.
Ο όρος πυογόνο κοκκίωμα, ο οποίος έχει επικρατήσει, αποτελεί εσφαλμένο χαρακτηρισμό, εφόσον δεν πρόκειται για μόλυνση, αλλά για φλεγμονώδη υπερπλασία.
Επιδημιολογία
Το πυογόνο κοκκίωμα εμφανίζεται σε γυναίκες και άνδρες. Προσβάλλει όλες τις ηλικίες, με πιο συχνή εμφάνιση στην δεύτερη και τρίτη δεκαετία της ζωής. Επειδή παρουσιάζεται συχνά στην εγκυμοσύνη, έχει χαρακτηρισθεί και ως κοκκίωμα ή όγκος της εγκυμοσύνης.
Το πυογόνο κοκκίωμα αποτελεί όγκο του δέρματος. Πολύ σπάνια εμφανίζεται στο γαστρεντερικό σύστημα – με εξαίρεση την στοματική κοιλότητα. Η επίπτωση πυογόνων κοκκιωμάτων στη στοματική κοιλότητα είναι υψηλή.
Αιτιολογία
Η αιτιολογία είναι άγνωστη. Έχουν ενοχοποιηθεί τοπικοί ερεθισμοί, τραυματισμοί και φάρμακα.
Κλινικά χαρακτηριστικά
Ταχεία ανάπτυξη του όγκου με τελικό μέγεθος 1 - 3 εκατοστά. Σπάνια υπερβαίνει αυτό το μέγεθος και πιο συχνά είναι μονήρης. Υπάρχουν σαφή όρια διαχωρισμού με το υγιές δέρμα. Συχνά υπάρχει αιμορραγία και σε όψιμο στάδιο μπορεί να σχηματισθεί δευτεροπαθές έλκος. Συνήθως ο όγκος είναι ανώδυνος.
Πιο συχνά παρατηρείται στα άκρα, στην κεφαλο-τραχηλική περιοχή και στους βλεννογόνους της στοματικής ή ρινικής κοιλότητας. Μπορεί να προσβάλλει τα χείλη του στόματος, το τριχωτό της κεφαλής, το πρόσωπο, τις παλάμες, τα πέλματα και την γλώσσα. Ο όγκος της εγκυμοσύνης σχηματίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη στοματική κοιλότητα.
Αυτόματη υποχώρηση είναι σπάνια, με εξαίρεση τον όγκο της εγκυμοσύνης. Σε περίπτωση ατελούς αφαίρεσης υπάρχει μεγάλο ποσοστό υποτροπής.
Διαφοροδιάγνωση
Το πυογόνο κοκκίωμα διαχωρίζεται από το κακόηθες μελάνωμα μόνο ιστολογικά. Θα πρέπει να γίνει διαφοροδιάγνωση από αιμαγγειοσάρκωμα, καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου της στοματικής κοιλότητας.
Θεραπεία
Εφόσον, με εξαίρεση τον όγκο της εγκυμοσύνης, τα περισσότερα πυογόνα κοκκιώματα δεν υποχωρούν, ενδείκνυται η αφαίρεση. Αυτό επιτυγχάνεται με χειρουργική εκτομή ή Laser.
Πρόγνωση
Σε περίπτωση πλήρους αφαίρεσης υπάρχει ίαση.
Κατηγορία:Παθήσεις του γαστρεντερικού Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Super Socket 7
Η υποδοχή Super Socket 7, επίσης γνωστή και ως Super 7, είναι μια επέκταση της υποδοχής Socket 7. Χρησιμοποιήθηκε από την κατασκευαστική εταιρεία AMD για τους επεξεργαστές K6-2 και K6-III, και για μερικούς από τους τελικούς επεξεργαστές M-II της Cyrix.
Χαρακτηριστικά
Η υποδοχή Super Socket 7 παρέχει έναν μπροστινό δίαυλο με την επιπλέον ταχύτητα των 100 MHz, και υποστηρίζει τον δίαυλο AGP, καθώς και τον SPGA.
Συμβατότητα
Είναι προς τα πίσω συμβατό με την υποδοχή Socket 7, που σημαίνει ότι οι επεξεργαστές που απαιτούν την υποδοχή Socket 7, εφαρμόζουν και εδώ, τόσο στις μηχανικές, όσο και στις ηλεκτρικές ιδιότητες. Στην αντίθετη περίπτωση όμως, οι επεξεργαστές που απαιτούν την υποδοχή Super Socket 7, όταν μπουν στην υποδοχή Socket 7 δεν μπορούν να αναπτύξουν την μέγιστη ταχύτητα της προδιαγραφής τους. Άλλοι επεξεργαστές που απαιτούν την υποδοχή Socket 5 είναι μεν συμβατοί ως προς τα μηχανικά χαρακτηριστικά, και εφαρμόζουν στην υποδοχή Super Socket 7. Συχνά όμως, οι μητρικές πλακέτες δεν παρέχουν την απαραίτητη τάση τροφοδοσίας για την λειτουργία των αντίστοιχων επεξεργαστών της υποδοχής Socket 5.
Ιστορικό
Η AMD στο παρελθόν χρησιμοποιούσε υποδοχές της εταιρείας Intel και για τους επεξεργαστές της δικής της παραγωγής, αφού η Intel της παρείχε τα απαραίτητα νομικά δικαιώματα. Με την υποδοχή Socket 7 σταμάτησε όμως αυτή η πολιτική, αφού η εταιρεία Intel διέκοψε την παροχή της υποδοχής αυτής και προχώρησε προς την προδιαγραφή Slot 1, ελπίζοντας ότι με αυτή την κίνηση θα άφηνε την AMD σε μια ξεπερασμένη τεχνολογία, κάνοντας έτσι τους επεξεργαστές της AMD μη ανταγωνιστικούς.
Με την αύξηση της ταχύτητας του μπροστινού διαύλου από τα 66 στα 100 MHz, η υποδοχή Super Socket 7 έδωσε στην AMD έστω και προσωρινά μια λύση, έτσι ώστε να μπορέσει να αναπτύξει την απαραίτητη ανεξάρτητη υποδομή μητρικών καρτών με βάση την υποδοχή αυλάκι Slot A.
Ενώ η αρχιτεκτονική ήταν προσιτή, και εξυπηρετούσε τον προοριζόμενο σκοπό, ορισμένες από τις ομάδες κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων των κατασκευαστικών εταιρειών VIA, SiS και άλλων, ήταν τόσο χαμηλής ποιότητας, ειδικά όσον αφορά την εφαρμογή του δίαυλου AGP, που η φήμη της AMD άρχισε να χαλάει λόγω των πολλών ελαττωματικών και ασύμβατων μητρικών καρτών. Η AMD απάντησε με την εφαρμογή ενός προγράμματος βελτίωσης της ποιότητας που άρχισε να παρουσιάζει αποτελέσματα από τα K6-III, Pentium III και Athlon.
Κατηγορία:Υποδοχές CPU
Δημήτρης Δασκαλόπουλος (βιομήχανος)
Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος είναι επιχειρηματίας και μέλος του δ.σ. της DAMMA ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ Α.Ε., εταιρείας επενδυτικών συμμετοχών και διαχείρισης κεφαλαίων. Διετέλεσε Πρόεδρος του ΣΕΒ επί 8 συναπτά έτη (2006-2014). Είναι επίτιμος Πρόεδρος του ΣΕΒ.
Επαγγελματική Πορεία
Από το 1983 ως το 2007 ήταν ο βασικός μέτοχος, διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της VIVARTIA Α.Ε., της μεγαλύτερης επιχείρησης τροφίμων στην Ελλάδα. Ως βασικός μέτοχος, διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος, ο Δημήτρης ∆ασκαλόπουλος ηγήθηκε από το 1983 της μεταμόρφωσης μιας οικογενειακής επιχείρησης παραγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων στη VIVARTIA Α.Ε., τη μεγαλύτερη επιχείρηση τροφίμων στην Ελλάδα με ηγετική θέση στην αγορά στα γαλακτοκομικά προϊόντα, προϊόντα ζαχαροπλαστικής, καταψυγμένα τρόφιμα και προϊόντα για εστιατόρια και 13.000 εργαζομένους σε 29 χώρες. Ο Δημήτρης ∆ασκαλόπουλος πώλησε τη συμμετοχή του το 2007.
Επίσης διετέλεσε Αντιπρόεδρος της BUSINESS EUROPE από το 2013 έως το 2015 και μέλος της Στρογγυλής Τράπεζας Ευρωπαίων Βιομηχάνων (European Round Table of Industrialists –ERT) από το 1998 έως το 2008.
Είναι βασικός επενδυτής του DIORAMA Hellenic Growth Fund, που επενδύει αποκλειστικά στην ελληνική επιχειρηματικότητα
Είναι ιδρυτής της αστικής μη κερδοσκοπικής διαΝΕΟσις, ενός ερευνητικού οργανισμού (think tank) με στόχο την τροφοδότηση του δημόσιου διαλόγου και τη διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων στην επίλυση κρίσιμων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της Ελλάδας.
Συλλογή Έργων Τέχνης
Θεματικές εκθέσεις βασισμένες στη Συλλογή Δ.Δασκαλόπουλου έχουν παρουσιαστεί στη Whitechapel Gallery του Λονδίνου (2010-2011), στο Μουσείο Guggenheim Bilbao (2011) και στην Εθνική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης της Σκωτίας, στο Εδιμβούργο (2012-2013).
Το 2014 η διεθνής ένωση επιμελητών ΙCI – INDEPENDENT CURATORS INTERNATIONAL απένειμε στον Δημήτρη Δασκαλόπουλο το Βραβείο LEO 2014 για τη διορατική προσέγγισή του στη συλλογή έργων τέχνης μέσω της Συλλογής Δ.Δασκαλόπουλου και το έργο του μέσω της ίδρυσης του ΝΕΟΝ.
Το 2018 έλαβε τιμητική διάκριση στο πλαίσιο του Guggenheim International Gala για τη συνολική προσφορά και υποστήριξή του στο χώρο των τεχνών.
ΝΕΟΝ
Ο ΝΕΟΝ ιδρύθηκε το 2013 από τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο. Πρόκειτα για ένα πολιτιστικό και αναπτυξιακό οργανισμό κοινής ωφέλειας, που φιλοδοξεί να φέρει τον σύγχρονο πολιτισμό κοντά στον σύγχρονο πολίτη, ως βασικό μοχλό ανάπτυξης και προόδου. Με αποκλειστική χρηματοδότηση του Δημήτρη Δασκαλόπουλου ο ΝΕΟΝ ανακαίνισε το 2016 μέρος του Ωδείου Αθηνών και το το 2021 ανακαίνισε μέρος του πρώην Δημόσιου Καπνεργοστασίου ως δωρεά προς το ελληνικό δημόσιο. Το 2019 ο ΝΕΟΝ παρουσίασε την πρώτη έκθεση σύγχρονης τέχνης από τον καλλιτέχνη Αντονι Γκορμλεϊ στον αρχαιολογικό χώρο και μουσείο της Δήλου.
διαΝΕΟσις
Είναι ιδρυτής της αστικής μη κερδοσκοπικής διαΝΕΟσις, ενός ερευνητικού οργανισμού (think tank) με στόχο την τροφοδότηση του δημόσιου διαλόγου και τη διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων στην επίλυση κρίσιμων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης
Μουαμάρ Καντάφι
Ο Μουαμάρ Μοχάμαντ Άμπου Μινιάρ αλ-Καντάφι (αραβ. مُعمّر محمد عبد السلام القذّافي‎, 7 Ιουνίου 1942 - 20 Οκτωβρίου 2011) ήταν Λίβυος πολιτικός, στρατιωτικός (συνταγματάρχης), επαναστάτης, πολιτικός θεωρητικός και οραματιστής.
Καταγόταν από οικογένεια Βεδουίνων νομάδων. Ήταν πατέρας 8 παιδιών, με μεγαλύτερο γιο τον Μουχαμάντ Καντάφι, επικεφαλής της Ολυμπιακής Επιτροπής της Λιβύης. Ο Καντάφι κυβέρνησε τη Λιβυκή Αραβική Δημοκρατία σαν Επαναστατικός Πρόεδρος από το 1969 μέχρι το 1977 και στη συνέχεια σαν "Αδελφικός Ηγέτης" της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Λαϊκής Λυβικής Αραβικής Τζιμχαρίας από το 1977 μέχρι το 2011.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1942. Είναι ο μικρότερος από τα 4 αδέρφια και ο μοναχογιός. Έχει τρεις αδερφές. Το 1961 διώχθηκε από τη Sebha εξαιτίας της δράσης του ως ακτιβιστής. Σπούδασε νομικά και στη συνέχεια ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στη Βεγγάζη.
Το πραξικόπημα του 1969
Την 1η Σεπτεμβρίου του 1969, μια μικρή ομάδα από αξιωματικούς του στρατού υπό την ηγεσία του Καντάφι ανέτρεψε με αναίμακτο πραξικόπημα τον 79χρονο βασιλιά Ίντρις, ενώ ο τελευταίος παραθέριζε στην τουρκική λουτρόπολη Προύσα για ιαματικά λουτρά. Το νέο καθεστώς, όχι μόνο δεν συνάντησε την παραμικρή αντίσταση, αλλά αναγνωρίστηκε και από τον διάδοχο του θρόνου και ανιψιό του Ίντρις, πρίγκιπα Χασάν αλ Ρίντα. Πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης, που ανακοινώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου, ήταν ο ηλικίας 35 ετών δικηγόρος Μαχμούντ Σόλιμαν αλ Μαχράμπι, αλλά ιθύνων νους του κινήματος ήταν ο ηλικίας μόλις 27 χρόνων Μουαμάρ Καντάφι.
Ο Καντάφι, νασερικός λοχαγός του λιβυκού στρατού τη στιγμή του πραξικοπήματος, προήχθη σε συνταγματάρχη, ανέλαβε αρχηγός του γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων και εμφανίστηκε ως πρόεδρος του "Επαναστατικού Συμβουλίου", που πήρε όλες τις εξουσίες στα χέρια του.
Η μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου του 1969 συντηρητικότερη και φιλοδυτικότερη των αραβικών χωρών Λιβύη γνώρισε υπό τη νέα, επαναστατική ηγεσία της, μια εντυπωσιακή μεταστροφή: Το καθεστώς ανακήρυξε τη Λιβύη "επαναστατική, μη δογματική σοσιαλιστική δημοκρατία" και συντάχθηκε με τα πιο ριζοσπαστικά αραβικά καθεστώτα κηρύσσοντας ιερό πόλεμο κατά του Ισραήλ. Ταυτόχρονα, κάλεσε τους Αμερικανούς και τους Άγγλους να απομακρύνουν τις αεροπορικές και στρατιωτικές βάσεις που διατηρούσαν οι μεν πρώτοι στη Χουίλα, οι δε δεύτεροι στο Τομπρούκ και στο Ελ Άντεμ. Στις 15 Δεκεμβρίου, Αμερικανοί και Βρετανοί ανακοίνωσαν την απομάκρυνση των βάσεών τους, μέσα στους πρώτους μήνες του 1970. Αλλά η κυριότερη ανησυχία των Δυτικών αφορούσε τα τεράστια συμφέροντα που σχετίζονταν με την εκμετάλλευση του λιβυκού πετρελαίου, καθώς το καθεστώς Καντάφι άφησε να εννοηθεί ότι πρόκειται να πάρει στα χέρια του την εκμετάλλευση των πλουσιότατων κοιτασμάτων της χώρας.
Μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς Μουαμάρ Καντάφι άρχισαν από 1974. Για χρόνια, οι Λίβυοι είχαν υποφέρει από ένα κατασταλτικό στρατιωτικό καθεστώς. Στερημένοι από τον ογκώδη πλούτο πετρελαίου της Λιβύης, οι κοινωνικοί και οικονομικοί πόροι επιδεινώθηκαν γρήγορα, και το εκπαιδευτικό σύστημα συνετρίβη από την πίεση του στρατιωτικού ελέγχου. Στις 7 Απριλίου 1976, πανεπιστημιακοί φοιτητές από τη Βεγγάζη και την Τρίπολη οργάνωσαν τις μαζικές διαδήλωσες ενάντια στο καθεστώς Μουαμάρ Καντάφι. Το καθεστώς του Καντάφι αντέδρασε με τη βία, τα κυβερνητικά στρατεύματα στάλθηκαν στα σχολεία, όπου επιτέθηκαν και συνέλαβαν διάφορους σπουδαστές. Άλλοι πυροβολήθηκαν και αρκετοί σκοτώθηκαν, άλλοι κρεμάστηκαν δημόσια. Και αυτό που συνέβη θα αποτυπωνόταν οδυνηρά στα μυαλά των Λίβυων για πάντα. Εκείνη την ημέρα, πολίτες και σπουδαστές από το πανεπιστήμιο Al-Fateh κρεμάστηκαν δημόσια στην κεντρική πλατεία της Βεγγάζης. Το καθεστώς μετέδωσε τις εκτελέσεις στη λιβυκή κρατική τηλεόραση περισσότερο για να εκβιάσει και να εκφοβίσει το λαό ώστε να μην ξανατολμήσει να διαμαρτύρεται. Ημέρες αργότερα, οι διαφωνούντες ανώτεροι στρατιωτικοί κρεμάστηκαν επίσης. Κάθε χρόνο μετά από αυτό, και στη διάρκεια της δεκαετίας του '80, ο μήνας Απρίλιος έφερνε έναν καινούργιο κύκλο εκτελέσεων.
Διεθνείς σχέσεις
Η πολιτική φιλοσοφία του Καντάφι περιλαμβάνεται στο «Πράσινο Βιβλίο», το οποίο εκδόθηκε το 1976. Όντας οπαδός της παναραβικής ιδέας, οι σχέσεις του με τη Δύση εντάθηκαν τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.
Ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου το 1977 χαρακτήρισε το καθεστώς της Λιβύης "διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων". Σύμφωνα με το γιο του Ανδρέα Παπανδρέου και μετέπειτα πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γιώργο Παπανδρέου, ο Καντάφι διατηρούσε στενές σχέσεις με τον πατέρα του.
Το 1985 ο Ανδρέας Παπανδρέου, με μια ομολογουμένως επιτυχημένη πρωτοβουλία διαιτησίας, κατάφερε την ιστορική συνάντηση στην Κρήτη του προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν με τον Καντάφι, προκειμένου να γεφυρώσει τη μεγάλη διένεξη που τους χώριζε στο θέμα του Τσαντ, όπου και τελικά επήλθε συμβιβαστική λύση με τη γνωστή "συμφωνία της Ελούντας".
Στις 14 Απριλίου 1986, ο Πρόεδρος Ρήγκαν διέταξε βομβαρδισμό κατά της Λιβύης στην επιχείρηση «El Dorado Canyon», με αποτέλεσμα το θάνατο 60 ανθρώπων. Η επίθεση έγινε με αφορμή, όπως δηλώθηκε τότε, τις καταγγελίες περί εμπλοκής της Λιβύης στη βομβιστική επίθεση σε ντισκοτέκ του Βερολίνου, στις 5 Απριλίου 1986, με 3 νεκρούς, από τους οποίους οι 2 ήταν Αμερικανοί στρατιώτες. Το περίεργο όμως της επίθεσης ήταν ότι πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την αυθαίρετη απόφαση της Λιβύης να κλείσει τον Κόλπο της Σύρτης, σε νοητή ευθεία και να θεωρήσει όλο τον θαλάσσιο χώρο αυτής «χωρικά ύδατα». Αμέσως μετά την αεροπορική κυρίως επίθεση, η Λιβύη παραιτήθηκε της προγενέστερης αυτής απόφασής της.
Το 1991, η Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ κατηγόρησαν επίσημα το καθεστώς του Καντάφι για την τραγωδία στο Λόκερμπι της Σκωτίας, στις 21 Δεκεμβρίου 1988, όταν ανατινάχθηκε η πτήση 103 αεροσκάφους της Pan Am, με απολογισμό 270 νεκρούς. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απαίτησε από τη Λιβύη να παραδώσει στη δικαιοσύνη τους 2 υπόπτους για το τρομοκρατικό χτύπημα, να καταβάλλει αποζημίωση στις οικογένειες των θυμάτων, να συνεργαστεί επίσημα με τις ομάδες έρευνας για την τραγωδία και να σταματήσει κάθε μορφή υποστήριξης προς τις αραβικές τρομοκρατικές ομάδες. Η άρνηση της Λιβύης να υπακούσει, οδήγησε τον ΟΗΕ σε επιβολή διεθνών κυρώσεων εναντίον της χώρας, από τις 31 Μαρτίου 1992.
Τον Οκτώβριο του 1993, ψήγματα του λιβυκού στρατού επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Καντάφι, χωρίς αποτέλεσμα. Το 1994 η χώρα αποχώρησε από το Τσαντ.
Τον Δεκέμβριο του 2007 ο Λίβυος ηγέτης επισκέφθηκε για πρώτη φορά επίσημα τη Γαλλία, όμως στις 11 Δεκεμβρίου η επίσκεψή του στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση πυροδότησε αντιδράσεις.
Στη διάρκεια συνδιάσκεψης στη χώρα του, στις 10 Ιουνίου του 2008, ο Καντάφι τάχθηκε εναντίον της σχεδιαζόμενης Μεσογειακής Ένωσης.
Προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης
Ο Καντάφι εξελέγη πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης στις 2 Φεβρουαρίου του 2009. Σε δήλωσή του, κατά τη διάσκεψη κορυφής του διεθνούς οργανισμού στην Αιθιοπία, ο Καντάφι επανέλαβε ότι οι ανεξάρτητες χώρες της Αφρικής χριστιανικές και ισλαμικές μπορούν να εργαστούν για να πετύχουν μια ένωση, που θα ονομαστεί Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής. Στις 29 Μαρτίου του 2009, χαρακτήρισε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ως "μια νέα μορφή διεθνούς τρομοκρατίας". Στις 31 Ιανουαρίου του 2010 τον διαδέχθηκε στην προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης ο Μπίνγκου γουά Μουταρίκα.
Εμφύλιος πόλεμος 2011
Στις 15 Φεβρουαρίου 2011 ξέσπασαν πολιτικές ταραχές στη Λιβύη εναντίον της κυβέρνησης του Καντάφι. Οι διαδηλώσεις κορυφώθηκαν στα τέλη Φεβρουαρίου, με τον αριθμό των νεκρών να ξεπερνά τους 1.000.
Τον Μάρτιο παραιτήθηκαν πολλοί πρώην συνεργάτες του Καντάφι, ανάμεσά τους και υπουργοί, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική καταστολής που ακολουθούσε προς τους διαδηλωτές. Πολλά μέλη των δυνάμεων ασφαλείας αυτομόλησαν προς το μέτωπο της αντιπολίτευσης. Ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης, Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση και τα Ηνωμένα Έθνη επέβαλαν στις 17 Μαρτίου 2011 ζώνη εναέριου αποκλεισμού στη Λιβύη, με σκοπό να προστατευτεί ο άμαχος πληθυσμός. Στις 30 Απριλίου 2011 σκοτώθηκε ένας από τους γιους του Καντάφι σε αεροπορικό βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ, καθώς επίσης και 3 από τους εγγονούς του, στην Τρίπολη. Ο Καντάφι, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του επισκεπτόταν το σπίτι του γιου του, όπου έλαβε χώρα ο βομβαρδισμός, δεν τραυματίστηκαν.
Ένταλμα συλλήψεως
Στις 27 Ιουνίου 2011, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Καντάφι, κατηγορώντας τον για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που τελέστηκαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Παράλληλα εκδόθηκαν εντάλματα κατά του γιου του Καντάφι, Σαΐφ αλ-Ισλάμ, και του επικεφαλής των λιβυκών μυστικών υπηρεσιών Αμπντάλα αλ-Σενούσι.
Θάνατος
Στις 20 Οκτωβρίου του 2011, σύμφωνα με το κανάλι Αλ Τζαζίρα ο Μουαμάρ Καντάφι βρέθηκε τραυματισμένος και στα δυο του πόδια. Σύμφωνα με πηγές, ο Καντάφι σκοτώθηκε το πρωί της 20ης Οκτωβρίου ενώ μετέβαινε στη γενέτειρά του, τη Σύρτη. Ένας δημοσιογράφος του καναλιού NTC δήλωσε πως το νεκρό σώμα του Καντάφι βρέθηκε κοντά στην πόλη Μισράτα. Η Βρετανική εφημερίδα "The Guardian", δημοσίευσε φωτογραφία του ματωμένου και νεκρού Καντάφι αναφέροντας πως είναι νεκρός.
Ο Καντάφι και ο γιος του, Μοτασίμ, κηδεύτηκαν στις 25 Οκτωβρίου, το πρωί, σε άγνωστη τοποθεσία. Νωρίτερα ανακοινώθηκε ότι «ο Μουαμάρ αλ Καντάφι και ο γιος του θα κηδεύονταν σε μυστικό τάφο στην έρημο». Ένας αξιωματούχος δήλωσε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters: «Ο Μουαμάρ Αλ Καντάφι και ο Μοτασίμ κηδεύτηκαν σήμερα [25 Οκτωβρίου] την αυγή σε μυστική τοποθεσία. Αργότερα, θα δημοσιεύσουμε και άλλες λεπτομέρειες». Ενώ μια στρατιωτική πηγή από τη Μισράτα να επιβεβαιώνει την είδηση. Η σορός του συνταγματάρχη ήταν μέχρι τις 24 Οκτωβρίου εκτεθειμένη σε ψυγείο κρεάτων στη Μισράτα, όπου συγκεντρώθηκαν πολλοί κάτοικοι της περιοχής, φωτογραφίζοντας τα πτώματα του συνταγματάρχη και του γιου του. Η μεταφορά των σορών έγινε από 4 στρατιώτες οι οποίοι ορκίστηκαν στο Κοράνι να μην αποκαλύψουν ποτέ το μέρος της ταφής. Μέχρι σήμερα είναι άγνωστη η ακριβής τοποθεσία.
Παραπομπές
Κανταφι Κατηγορία:Λίβυοι Κανταφι Κανταφι Κανταφι Κανταφι
Φλοριμόν ντε Μερσί-Αρζαντώ
Ο Φλοριμόν Κλόντ, Κόμης ντε Μερσί-Αρζαντό (γαλλικά: Florimont-Claude de Mercy-Argenteau, 20 Απριλίου 1727 - 25 Αυγούστου 1794) ήταν Αυστριακός διπλωμάτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιέγη του Βελγίου και πατέρας του ήταν ο Αντουάν, Κόμης ντε Μερσί-Αρζαντό. Εισήλθε στη διπλωματική υπηρεσία της Αυστρίας στο Παρίσι, κάτω από την εκπαίδευση του πρίγκιπα του Κάνατς- Ρίτμπεργκ. Έγινε αυστριακός υπουργός στο Τορίνο στην αυλή του βασιλιά Κάρολου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας, στην Αγία Πετρούπολη στο παλάτι της Μεγάλης Αικατερίνης, και στη συνέχεια στο Παρίσι στην αυλή του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ’ της Γαλλίας το 1766. Στο Παρίσι, το πρώτο που έκανε ήταν να ενισχύσει τη συμμαχία μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας, η οποία παγιώθηκε το 1770 από το γάμο του Δελφίνου, (τον μετέπειτα Λουδοβίκος ΙΣΤ’), με την Αρχιδούκισσα Μαρία Αντωνία της Αυστρίας, τη νεότερη κόρη της αυτοκράτειρας Μαρία Θηρεσίας, στη συνέχεια γνωστή ως Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ και η Μαρία Αντουανέτα ανέβηκαν στο θρόνο της Γαλλίας το 1774, ο Κόμης ντε Μερσί-Αρζαντό έγινε ένα από τα πιο ισχυρά πρόσωπα στο γαλλικό παλάτι λόγω της επιρροής του στην Μαρία Αντουανέτα, η οποία τον έκανε μη δημοφιλή ανάμεσα στους κύκλους των ευγενών και τους Γαλλικού λαού. Βρισκόταν στο Παρίσι τα ταραχώδη χρόνια που οδήγησαν στη Γαλλική Επανάσταση, και έδωσε ισχυρή βοήθεια στους υπουργούς Οικονομικών Λουμενί Ντε Μπριέν και Νεκέρ. Το 1792, έγινε γενικός κυβερνήτης των αυστριακών Κάτω Χωρών, τα οποία δεν ήταν πλέον σε πλήρη υποταγή από την Αυστρία. Εκεί, η ικανότητα και η εμπειρία του τον έκαναν πολύ επιτυχημένο κυβερνήτη. Αν και στην αρχή ήταν υπέρ των μετριοπαθών λύσεων, ο Κόμης ντε Μερσί-Αρζαντό υποστήριξε τελικά την κίνηση της Αυστρίας να πολεμήσει τον πρώην σύμμαχό της μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης. Τον Ιούλιο του 1794 διορίστηκε Αυστριακός πρέσβης στη Βρετανία, αλλά πέθανε μερικές ημέρες μετά την άφιξη του στο Λονδίνο.
Τον ρόλο του κόμη ντε Μεσρσί, τον ερμήνευσε ο ηθοποιός Χένρι Στέφενσον στην ταινία του 1938 «Μαρία Αντουανέτα» και ο Στιβ Κογκάν στην ομότιτλη ταινία του 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί διπλωμάτες
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Πειραιά
thumb|right|200px|Ο Σταθμός (πρώην ΣΕΚ) Λιμένα Πειραιά thumb|right|200px|Εσωτερική άποψη Σ.Σ. Λιμένα Πειραιά Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Πειραιά ήταν σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Λιμένα Πειραιά - Αγίου Ιωάννη Ρέντη, της οποίας αποτελεί έναν σταθμό πριν τον τερματικό σταθμό (ο οποίος γκρεμίστηκε πριν το 2002 και βρισκόταν κοντά στα Ναυπηγεία Βασιλειάδη). Βρίσκεται στον Πειραιά-Δραπετσώνα και οφείλει την ονομασία του στο ότι εξυπηρετούσε από το 1904 έως το 2007 το λιμάνι του Πειραιά.
Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 ως τερματικός σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Παπαπουλίου. Διέθετε πλευρική αποβάθρα και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών.
Ο σταθμός Λιμένα Πειραιά ήταν μεταξύ 1904 και 2005 γνωστός ως σταθμός Λαρίσης, ονομαζόμενος έτσι (ανεπίσημα) επειδή αυτός εξυπηρετούσε τη σιδηροδρομική συγκοινωνία μεταξύ Πειραιά και Λάρισας, που αποτελούσε τη σημαντικότερη πόλη κοντά στο βόρειο άκρο της γραμμής, τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της (το βόρειο άκρο της γραμμής ήταν στην πραγματικότητα το Παπαπούλι). Κατ' αντιστοιχία με την περίπτωση των σιδηροδρομικών σταθμών της Αθήνας, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου έφερε την (ανεπίσημη) ονομασία «σταθμός Πελοποννήσου», αν και σε αντίθεση με την περίπτωση της Αθήνας, στον Πειραιά οι σταθμοί των δύο δικτύων δεν ήταν γειτονικοί.
Ο σταθμός Λιμένα Πειραιά είναι επίσης γνωστός στους περιοίκους ως σταθμός Αγίου Διονυσίου, λόγω της γειτνίασής του με τον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου αλλά και ως ο "Σταθμός της ξενιτιάς", καθώς από εκεί ξεκινούσαν μεταπολεμικά πολλές αμαξοστοιχίες γεμάτες μετανάστες με προορισμό χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Εφόσον επαναλειτουργούσε η γραμμή, ο σταθμός θα είχε ανταπόκριση με την Θύρα Ε3 των πλοίων προς Κρήτη.
Από τον σταθμό Πειραιά Λιμένα μία εμπορευματική διακλάδωση οδηγούσε παλαιότερα προς το λιμάνι του Πειραιά και τη Δραπετσώνα. Ξακουστή υπήρξε και η "Γέφυρα του Ρεμπέτη", μια λιθόκτιστη γέφυρα μπροστά από τον σταθμό, η οποία ένωνε τον Πειραιά με τη Δραπετσώνα.
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά Λιμένα παρότι ανακαινίστηκε προ των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και για αρκετά μεγάλο διάστημα παρέμεινε έρμαιο των διαθέσεων παρείσακτων, που προκάλεσαν φθορές και ζημιές εντός των κτιρίων διοίκησης και στις αποβάθρες. Το 2012, η ΓΑΙΟΣΕ παραχώρησε το κτίριο του Σταθμού και τις σιδηροδρομικές γραμμές στο Δήμο Πειραιά και το 2014 χαρακτηρίστηκε μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων. , ενώ το 2022 ο δήμαρχος Πειραιά, Γιάννης Μώραλης, ανακοίνωσε ότι στόχος του είναι να δημιουργηθεί εκεί το Σπίτι του Ρεμπέτικου, με ανάπλαση στις ανενεργές γραμμές, δημιουργία ποδηλατοδρόμου, περιπατητικές διαδρομές και χώρους πρασίνου.
Στον σχεδιασμό επέκτασης της γραμμής μετρό των ΗΣΑΠ από Πειραιά, προβλέπεται στη θέση αυτή ο σταθμός "Δραπετσώνα", με κατεύθυνση προς Αμφιάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιμενας Λιμενας Λιμενας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Ξενοφών Μόσχου
Ο Ξενοφών Μόσχου ή Μόσχος (1858-1939) ήταν σημαντικός ποιμένας της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, αναζωογονητής του Προτεσταντικού έργου στην Μικρά Ασία και ιδρυτής της Β' Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Αθηνών.
Βιογραφία
Ο Ξενοφών Μόσχου γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1858 στη Θεσσαλονίκη, και ήταν παιδί ιερατικής οικογένειας. Σε ηλικία 5 ετών έμεινε ορφανός από μητέρα, ενώ μέχρι να γίνει 11 είχε χάσει και τα 7 του αδέρφια. Ο ιερέας πατέρας του είχε επηρεαστεί από τις Βιβλικές ερμηνείες του Αδαμάντιου Κοραή, και είχε κριτική ματιά σε μια σειρά από δόγματα της Ορθόδοξης εκκλησίας. Παρ’ όλα αυτά, σε ηλικία 12 χρόνων ο Μόσχου άρχισε να εκτελεί χρέη ψάλτη στην εκκλησία της ενορίας του.
Στην ηλικία των 13μιση χρονών, ο Μόσχου είχε την εμπειρία της αναγέννησης. Από τότε άρχισε να διαβάζει συστηματικά την Καινή Διαθήκη και σταμάτησε να τηρεί παραδόσεις όπως οι νηστείες και οι προσευχές σε αγίους. Αν και θέλησε αρχικά να δραστηριοποιηθεί μέσα στην Ορθόδοξη εκκλησία, οι προσπάθειές του ναυάγησαν καθώς ο «παράξενος νεωτερισμός του», δεν έβρισκε χώρο μέσα στην Ορθοδοξία. Αυτός ήταν ο λόγος που τελικά ο Μόσχου, ενώ φοιτούσε στην Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών, αποφάσισε να γίνει μέλος της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, και άρχισε να παρακολουθεί τις συναθροίσεις στην Α' Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία της Αθήνας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να δεχτεί αφορισμό από τον πατέρα του. Μετά από μερικά χρόνια ο πατέρας του Ξενοφώντα, πίστεψε, έγινε πρεσβύτερος της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Θεσσαλονίκης και τελικά δολοφονήθηκε από φανατικούς θρησκευόμενους.
Αφού ο Μόσχου, αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, πήγε στο Εδιμβούργο και σπούδασε θεολογία για δύο χρόνια.
Το 1884 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, και αφού παντρεύτηκε, υπηρέτησε ως κήρυκας στην Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Θεσσαλονίκης. Το 1886 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου διορίστηκε καθηγητής σε δημόσιο γυμνάσιο, και κύρρητε μεσοβδόμαδα στην Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Πειραιά. Το ίδιο χρονικό διάστημα ξεκίνησε το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο. Το 1892 δέχτηκε να αναλάβει της θέση του ποιμένα στην Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Σμύρνης.
Για 30 χρόνια, μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, ο Μόσχου υπηρέτησε την εκκλησία της Σμύρνης. Εκτός των άλλων, δραστηριοποιήθηκε σε διάφορες πόλεις της δυτικής Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Κύπρου και της Αιγύπτου, συνέγραψε μελέτες πάνω στην Αγία Γραφή. Αν και σε πολλές περιπτώσεις δέχθηκε επιθέσεις από φανατικούς θρησκευόμενους (αρκετές φορές λιθοβολήθηκε και σε δύο περιπτώσεις κινδύνεψε η ζωή του), συνεργάστηκε και με τον Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο, σε διάφορους τομείς, όπως η διανομή Καινών Διαθηκών στους Έλληνες στρατιώτες που πολεμούσαν στο μέτωπο και η αποστολή από κοινού επιστολών προς τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποφευχθεί η καταστροφή. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ο Μόσχου μαζί με την υπόλοιπη εκκλησία έφυγαν από την Σμύρνη ως πρόσφυγες. Μαζί με άλλους Έλληνες πρόσφυγες ίδρυσε την Β' Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία στην Αθήνα, την οποία υπηρέτησε μέχρι το θάνατό του το 1939.
Συγγραφικό έργο
Αποκορύφωμα του συγγραφικού του έργου του Ξενωφόντα Μόσχου, αποτελεί αδιαμφισβήτητα, η μετάφραση του Μεγάλου Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας των Χένρι Λίντελ και Ρόμπερτ Σκοτ. Άλλα έργα του είναι βιβλία όπως τα: Χριστιανικαί Μελέται (2 τόμοι), Σύνοψις της Χριστιανικής Διδασκαλίας, Ερμηνεία της Προς Γαλάτας Επιστολής, Πληρούσθε δια του Πνεύματος, Βάπτισμα εν Ύδατι και Βάπτισμα εν Πνεύματι και άλλα. Επίσης μετέφρασε διάφορα βιβλία θεολογικού περιεχομένου. Έγραψε στίχους σε πάνω από 30 ύμνους που βρίσκονται στα υμνολόγια της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Έλληνες Προτεστάντες Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Νέα Ζηλανδία
Η Νέα Ζηλανδία (αγγλικά: New Zealand, Μαορί γλώσσα: Aotearoa) είναι χώρα που αποτελείται από δύο μεγάλα και πολλά μικρότερα νησιά στα νοτιοδυτικά του Ειρηνικού ωκεανού. Η Νέα Ζηλανδία είναι επίσης γνωστή ως Αοτεαρόα στη Μαορί γλώσσα, ή η Γη του Μακριού Λευκού Σύννεφου. Η Νέα Ζηλανδία είναι γνωστή για τη γεωγραφική της απομόνωση, αφού είναι χωρισμένη από την Αυστραλία στα βορειοδυτικά μέσω της Θάλασσας της Τασμανίας, σε μήκος περίπου 2.000 χλμ. Οι εγγύτεροι γείτονές της είναι στα βόρεια οι Νέα Καληδονία, Φίτζι και Τόνγκα. Ο πληθυσμός της Νέας Ζηλανδίας είναι κυρίως Ευρωπαϊκής καταγωγής, με τους Μαορί να αποτελούν τη μεγαλύτερη μειονότητα. Σημαντικές μειονότητες είναι και οι μη-Μαορί Πολυνήσιοι και Ασιατικοί κάτοικοι, ιδιαίτερα στις πόλεις της χώρας.
Επισήμως, αρχηγός κράτους είναι ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπείται στη χώρα από έναν μη-πολιτικό Γενικό Κυβερνήτη. Ωστόσο, ο βασιλιάς δεν έχει καμία πραγματική πολιτική επιρροή. Η πολιτική εξουσία κατέχεται από τον Πρωθυπουργό, που είναι ο αρχηγός της Κυβέρνησης στο δημοκρατικά εκλεγμένο Κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας. Το Βασίλειο της Νέας Ζηλανδίας περιλαμβάνει επίσης τις Νήσους Κουκ και το Νιούε, που είναι εξ ολοκλήρου αυτοκυβερνώμενα, το Τοκελάου, που κινείται προς την κατεύθυνση της αυτοκυβέρνησης και τις διεκδικήσεις της Νέας Ζηλανδίας στην Ανταρκτική.
Ιστορία
Η Νέα Ζηλανδία είναι μία από τις πιο πρόσφατα αποικισμένες μεγάλες περιοχές γης. Πολυνήσιοι άποικοι κατέφθασαν με τα γουάκα (κανό) περίπου το 1250 και 1300, ολοκληρώνοντας σειρά ταξιδιών στον νότιο Ειρηνικό, και εγκατέστησαν τον ιθαγενή πολιτισμό Μαορί. Ο αποικισμός στα Νησιά Τσάταμ στα νοτιοανατολικά της Νέας Ζηλανδίας δημιούργησε τους Μοριορί, αλλά δεν έχει ακόμα εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα σχετικά με το αν μετακινήθηκαν εκεί από τη Νέα Ζηλανδία ή από κάπου αλλού στην Πολυνησία. Το μεγαλύτερο μέρος της Νέας Ζηλανδίας ήταν μοιρασμένο σε φυλετικές περιοχές που λέγονταν ρόχε και οι πηγές εντός τους ελέγχονταν από μια ίουι («φυλή»). Συνήθως δυο ίουι δεν υπερκάλυπταν μια ρόχε. Οι Μαορί προσάρμοσαν τη διατροφή τους στις τοπικές θαλάσσιες πηγές, χλωρίδα και πανίδα, κυνηγώντας το γιγάντιο μόα, που δεν πετούσε (και το οποίο σύντομα εξαφανίστηκε) και τρώγοντας τον Πολυνήσιο αρουραίο και κουμάρα (γλυκοπατάτα), που εισήγαγαν στη χώρα.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι, που είναι γνωστό ότι έφτασαν στη Νέα Ζηλανδία, οδηγήθηκαν από τον Άμπελ Γιάνσοον Τάσμαν, που έπλευσε στη δυτική ακτή του Βόρειου και Νότιου νησιού το 1642, όπου αντιμετώπισε εχθρικό περιβάλλον και τέσσερα μέλη του πληρώματός του σκοτώθηκαν. Την ονόμασε Στάτεν Λάντ (Staten Landt), πιστεύοντας πως ήταν μέρος της γης που είχε ανακαλύψει ο Γιάκομπ Λε Μερ το 1616 έξω από την ακτή της Χιλής, στο νότιο άκρο της νότιας Αμερικής. Η Στάτεν Λάντ εμφανίστηκε στους πρώτους χάρτες της Νέας Ζηλανδίας του Τάσμαν, αλλά άλλαξε σε Νόβα Ζεελάντια (Nova Zeelandia) από Ολλανδούς χαρτογράφους, από το όνομα της Ολλανδικής επαρχίας Ζέελαντ, λίγο μετά την απόδειξη του Χέντρικ Μπράουερ πως η Νότιο-Αμερικάνικη γη ήταν νησί το 1643. Το λατινικό Νόβα Ζεελάντια έγινε στα Ολλανδικά Nieuw Zeeland. Ο Καπετάνιος Τζέιμς Κουκ ακολούθως, αποκάλεσε το αρχιπέλαγος New Zealand, αν και τα ονόματα που επέλεξε για τα Βόρεια και Νότια νησιά απορρίφθηκαν (Aehei No Mouwe και Tovy Poenammu αντίστοιχα) και τα τρία βασικά νησιά έγιναν γνωστά ως Βόρειο, Μέσο και Νότιο, ενώ το Μέσο Νησί αποκλήθηκε αργότερα Νότιο Νησί. Ο Κουκ άρχισε εκτεταμένες έρευνες στα νησιά το 1769, οδηγώντας σε Ευρωπαϊκές φαλαινοθηρικές εκστρατείες και τελικά σε σημαντικό Ευρωπαϊκό εποικισμό. Ιεραπόστολοι εκχριστιάνισαν τους περισσότερους Μαορί τον 19ο αιώνα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1780, οι Μαορί είχαν συναντήσεις με Ευρωπαίους φωκοθήρες και φαλαινοθήρες. Η απόκτηση μουσκέτων από τις iwi, αυτές που ήταν σε στενή επαφή με τους Ευρωπαίους, αποσταθεροποίησαν την υπάρχουσα ισορροπία δύναμης μεταξύ των φυλών Μαορί και υπήρξε μια παροδική, αλλά έντονη περίοδος αιματηρού δια-φυλετικού πολέμου, γνωστού ως πόλεμος των Μουσκέτων, που τερματίστηκε μόνο όταν όλες οι ίουι οπλίστηκαν ανάλογα. Μέχρι το 1840, 30.000 με 40.000 Μαορί έχασαν τη ζωή τους σε αυτόν τον πόλεμο.
Το ενδιαφέρον για την εκμετάλλευση των Μαορί από Ευρωπαίους, πιέσεις από την Εκκλησιαστική Ιεραποστολική Εταιρεία και το Γαλλικό ενδιαφέρον στην περιοχή, οδήγησαν τους Βρετανούς να προσαρτήσουν τη Νέα Ζηλανδία με Βασιλική Προκήρυξη, τον Ιανουάριο του 1840. Για να νομιμοποιηθεί η Βρετανική προσάρτηση είχε αποσταλεί το 1839 ο Βοηθός Κυβερνήτη Γουίλλιαμ Χόμπσον. Βιαστικά, μετά την άφιξή του, διαπραγματεύτηκε τη Συνθήκη Γουαϊτάνγκι με τις βόρειες iwi. Η Συνθήκη υπογράφηκε τον Φεβρουάριο και τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να θεωρείται ως το ιδρυτικό ντοκουμέντο της Νέας Ζηλανδίας. Η μετάφραση της συνθήκης στα Μαορί, υποσχόταν στις φυλές των Μαορί "tino rangatiratanga" ότι θα διατηρούνταν, με αντάλλαγμα την παύση kawanatanga, που οι Αγγλικές εκδοχές μεταφράζουν ως "αρχηγία" για "εθνική κυριαρχία/αυτονομία". Το πραγματικό νόημα είναι σήμερα αντικείμενο διαφωνιών. Διαφωνίες για πωλήσεις γης και εθνική κυριαρχία προκάλεσαν τους Πολέμους γης της Νέας Ζηλανδίας, που έλαβαν χώρα μεταξύ του 1845 και 1872.
Το 1975 με τη Συνθήκη της Πράξης Γουαϊτάνγκι, εγκαθίδρυσαν το Δικαστήριο Γουαϊτάνγκι, στο οποίο ανατέθηκε να ακούει ισχυρισμούς για παραβιάσεις από το Στέμμα της Συνθήκης του Γουαϊτάνγκι, που χρονολογούνται από το 1840. Κάποιες φυλές Μαορί και οι Μοριορί δεν υπέγραψαν ποτέ τη συνθήκη.
Αν και η Νέα Ζηλανδία διοικούνταν αρχικά ως μέρος της Αυστραλιανής αποικίας της Νέας Νότια Ουαλίας, έγινε αποικία από μόνη της το 1841. Η πρώτη πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας ήταν η Οκιάτο ή Ολντ Ράσσελλ στον Κόλπο των Νήσων, αλλά σύντομα έπειτα μεταφέρθηκε στο Ώκλαντ. Ο Ευρωπαϊκός αποικισμός προχώρησε πιο γρήγορα απ' ό,τι όλοι περίμεναν και σύντομα οι έποικοι υπερτέρησαν αριθμητικώς των Μαορί. Αυτο-κυβέρνηση παραχωρήθηκε στον πληθυσμό των εποίκων το 1852 και το 1854 συνεδρίασε το πρώτο κοινοβούλιο. Κάποιες πολιτικές ανησυχίες ακολούθησαν την ανακάλυψη χρυσού στο Κεντρικό Οτάγκο το 1861, για το αν το Νότιο Νησί θα σχημάτιζε ξεχωριστή αποικία. Έτσι το 1865 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε επισήμως στην περισσότερο κεντρική πόλη Ουέλλινγκτον.