cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
306
Το έτος 306 (CCCVI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1059 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 306 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Σε απροσδιόριστη ημερομηνία
Κατηγορία:Έτη
Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών 1962
Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1962 ήταν μια εκλογή για την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών η οποία διεξήχθη στο μέσο της θητείας του Τζον Φ. Κένεντι. Το Δημοκρατικό Κόμμα του κέρδισε καθαρά τέσσερις έδρες από τους Ρεπουμπλικανούς, διατηρώντας τον έλεγχο της Γερουσίας, με τους Δημοκρατικούς να έχουν περίπου τα 2/3 των εδρών της Γερουσίας.
Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν ανοικτές έδρες στο Νιου Χάμσαϊρ, στο Κονέκτικατ και στο Μέριλαντ και νίκησαν τους Ρεπουμπλικανούς κατόχους Τζόζεφ Χ . Μπόττουμ (Ρ-SD), Χόμερ Ε. Κέιπχαρτ (Ρ-IN) και Αλεξάντερ Ουάιλι (Ρ-WI). Οι Ρεπουμπλικανοί νίκησαν τους κατόχους Τζον Α. Κάρρολ (Δ-CO) και Τζον Τζ. Χίκεϋ (Δ-WY).
Σημαντικοί νεοεκλεγέντες ήταν ο αδελφός του Προέδρου, Έντουαρντ Μ. Κέννεντι (Δ-MA), εκλεγμένος στην έδρα που εγκατέλειψε ο Πρόεδρος, and future presidential candidate George McGovern (D-SD).
Αποσύρθηκαν
Μέσω ανοικτών εδρών λόγω μελών που αποσύρθηκαν, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν δύο έδρες.
Σύνοψη των αναμετρήσεων
'''Τα έντονα πολιτειακά ονόματα δείχνουν συνδέσμους σε εκλογικό λήμμα. Το έντονο όνομα υποψηφίου δείχνει τον νικητή.'''
1 Διεξάχθηκε ειδική εκλογή λόγω του θανάτου του Χένρι Σ. Ντουόρσακ (Ρ)
2 Διεξάχθηκε ειδική εκλογή λόγω του θανάτου του Άντριου Φ. Σέππελ (Ρ)
3 Διεξάχθηκε ειδική εκλογή λόγω της παραίτησης του Τζον Φ. Κέννεντι (Δ)
4 Διεξάχθηκε ειδική εκλογή λόγω του θανάτου του Χένρι Στάιλς Μπρίτζις (Ρ)
Γλώσσα της Ιταλίας
Η Γλώσσα της Ιταλίας ήταν, με αυτές της Προβηγκίας, της Αγγλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ωβέρνης, μία από τις επτά πρώτες γλώσσες (ή επαρχίες) του Τάγματος των Οσπιταλιέρων του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.
Εσωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Ιταλία
Σύνταγμα της Μάλτας
Το ισχύον Σύνταγμα της Μάλτας υιοθετήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1964 και χαρακτηρίζεται ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους. Έχει τροποποιηθεί είκοσι τέσσερις φορές, με πιο πρόσφατη τροποποίηση το 2007 με τη δημιουργία της υπηρεσίας του Συνηγόρου του Πολίτη. Η Μάλτα έγινε το 1964 μια κοινοβουλευτική δημοκρατία εντός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ ήταν ο ανώτατος άρχοντας της Μάλτας, ωστόσο το 1974 η χώρα έγινε αβασίλευτη δημοκρατία.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζεται από το Κοινοβούλιο. Με τη σειρά του, ο πρόεδρος διορίζει ως Πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος που θα κερδίσει την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών στις γενικές εκλογές. Ο πρόεδρος διορίζει, επίσης, μετά από εισήγηση του πρωθυπουργού, τους υπουργούς της κυβέρνησης. Σύμφωνα με το Σύνταγμα οι γενικές εκλογές διεξάγονται τουλάχιστον κάθε πέντε χρόνια. Καθιστά τη Μάλτα ως μια φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Διασφαλίζει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών και διαχωρίζει τις εξουσίες σε εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Μάλτας Μαλτα
Ταχυδρομικές υπηρεσίες
Οι Ταχυδρομικές Υπηρεσίες αποτελούν ένα τομέα δραστηριότητας για τη διαβίβαση πληροφοριών και αποστολή υλικών αντικειμένων, όπως εγγράφων, συνήθως μέσα σε φακέλους, αλλά και σε μικρές συσκευασίες, που παραδίδονται σε προορισμούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οτιδήποτε σταλεί μέσω του ταχυδρομικού συστήματος ονομάζεται Αλληλογραφία ή Ταχυδρομείο.
Κατ' αρχή, μια ταχυδρομική υπηρεσία μπορεί να είναι ιδιωτική ή δημόσια. Οι κυβερνήσεις θέτουν συχνά περιορισμούς στα ιδιωτικά ταχυδρομικά συστήματα παράδοσης. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, τα εθνικά ταχυδρομικά συστήματα έχουν καθιερωθεί σαν κρατικά μονοπώλια με ένα προπληρωμένο τέλος. Η απόδειξη της πληρωμής είναι συχνά με τη μορφή αυτοκόλλητων γραμματοσήμων, αλλά ταχυδρομικά τέλη εισπράττονται επίσης και για μαζικές αποστολές αλληλογραφίας.
Οι Ταχυδρομικές Υπηρεσίες έχουν συχνά και άλλες λειτουργίες εκτός από την αποστολή επιστολών. Σε ορισμένες χώρες, μια ταχυδρομική τηλεγραφική και τηλεπικοινωνιακή υπηρεσία (PTT) επιβλέπει το ταχυδρομικό σύστημα, καθώς και ότι έχει σχέση με το τηλέφωνο και τον τηλέγραφο. Οι Ταχυδρομικές Υπηρεσίες σε ορισμένες χώρες, παρέχουν λογαριασμούς ταμιευτηρίου και διεκπεραιώνουν αιτήσεις για έκδοση διαβατηρίων.
Τα πρώτα ταχυδρομικά συστήματα
Η τέχνη της επικοινωνίας με έγγραφα που μεταφέρονταν από μεσάζοντα από ένα άτομο ή τόπο σε έναν άλλο είναι σχεδόν βέβαιο ότι χρονολογείται περίπου από την εφεύρεση της γραφής. Ωστόσο, η ανάπτυξη των επίσημων ταχυδρομικών συστημάτων εμφανίστηκε πολύ αργότερα. Η πρώτη τεκμηριωμένη χρήση μιας οργανωμένης υπηρεσίας ταχυμεταφορών για τη διάδοση των εγγράφων είναι στην Αίγυπτο, όπου οι Φαραώ χρησιμοποιούσαν ταχυδρόμους για τη διάδοση των διαταγμάτων τους στην περιοχή της επικράτειάς τους (2400 π.Χ.). Η πρακτική αυτή είναι σχεδόν βέβαιο ότι έχει τις ρίζες της σε πολύ παλαιότερη πρακτική προφορικής μετάδοσης μηνυμάτων και μπορεί να ήταν στηρίχτηκε σε μια προϋπάρχουσα υποδομή.
Περσία
Η πρώτη αξιόπιστη απόπειρα για την ανάπτυξη μιας πραγματικής ταχυδρομικής υπηρεσίας προέρχεται από την αρχαία Περσία, αλλά το σημείο της ανακάλυψης παραμένει υπό εξέταση. Η καλύτερα τεκμηριωμένη αναφορά (Ξενοφών) αποδίδει την ανακάλυψη στον Πέρση βασιλιά Κύρο το Μεγάλο (550 π.Χ.), ενώ άλλοι συγγραφείς την αποδίδουν στον διάδοχό του Δαρείο τον Ι της Περσίας (521 π.Χ.). Άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι πολύ νωρίτερα από τις παραπάνω χρονολογίες υπήρξε το ασσυριακό ταχυδρομικό σύστημα, αποδίδοντάς το στον Χαμουραμπί (1700 π.Χ.) και τον Sargon τον II (722 π.Χ.). Ωστόσο, το ταχυδρομείο όμως δεν έχει την πρωταρχική αποστολή της εν λόγω ταχυδρομικής υπηρεσίας. Ο ρόλος του συστήματος, σαν ένας μηχανισμός συλλογής πληροφοριών είναι καλά τεκμηριωμένη και η υπηρεσία (αργότερα) ονομάζεται Αγγαρεία, ένας όρος που με τον καιρό χρησιμοποιήθηκε για να δηλώνει ένα φορολογικό σύστημα. Η Παλαιά Διαθήκη (Εσθήρ, VIII), κάνει αναφορά σε αυτό το σύστημα του Ahasuerus, του βασιλιά των Μήδων, που το χρησιμοποιούσαν για την ταχεία μεταφορά των αποφάσεών του.
Το περσικό σύστημα αποτελείται από σταθμούς (που ονομάζονται Chapar-Khaneh), όπου ο μεταφορέας μηνυμάτων (που ονομάζεται Chapar) μετακινείται μέχρι τον επόμενο σταθμό, όπου θα ανταλλάξει το άλογό του με ένα άλλο ξεκούραστο, για να πετύχει την μέγιστη απόδοση και ταχύτητα παράδοσης. Ο Ηρόδοτος περιέγραψε το σύστημα με αυτό τον τρόπο: "Λέγεται ότι όσες ημέρες χρειάζονται για όλο το ταξίδι, τόσοι είναι οι άνδρες και τα άλογα που βρίσκονται κατά μήκος του δρόμου. Κάθε άλογο και κάθε άνθρωπος αντιστοιχούσε για το ταξίδι μιας ημέρας. Και αυτό δεν σταματούσε ούτε από το χιόνι, ούτε από τη βροχή, ούτε από την ζέστη, ούτε από το σκοτάδι, προκειμένου να πετύχουν την ολοκλήρωση της καθορισμένης πορείας, με την προβλεπόμενη ταχύτητα».
Νότια Ασία
Η οικονομική ανάπτυξη και η πολιτική σταθερότητα στο πλαίσιο της αυτοκρατορίας Mauryan (322 π.Χ. - 185 π.Χ.), είδε την ανάπτυξη εντυπωσιακών κοινωνικών υποδομών στην αρχαία Ινδία. Οι Mauryans ανάπτυξαν την πρώτη ινδική υπηρεσία αλληλογραφίας καθώς και δημόσια φρεάτια, σπίτια ανάπαυσης και άλλες διευκολύνσεις για τους κοινούς πολίτες. Κοινές άμαξες που ονομάζονται Δαγκάνες μερικές φορές χρησιμοποιούνταν σαν άμαξες ταχυδρομείου στην αρχαία Ινδία.
Στην αρχαιότητα οι βασιλιάδες, αυτοκράτορες, κυβερνήτες, zamindars ή φεουδάρχες προστάτευαν τη γη τους μέσω των υπηρεσιών πληροφοριών ειδικά εκπαιδευμένων αστυνομικών ή στρατιωτικών υπηρεσιών και υπηρεσιών ταχυμεταφορών για να μεταφέρουν και να λαμβάνουν πληροφορίες με τους δρομείς, κλητήρες ακόμη και με τα περιστέρια. Ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, γνωστός ως postmaster, διατήρησε τις γραμμές επικοινωνίας ... Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν για την αποστολή επιστολών προς μακρινούς συγγενείς τους φίλους ή τους γείτονές τους.
Στη Νότια Ινδία, η δυναστεία Wodeyar (1399 - 1947) του Βασιλείου του Mysore χρησιμοποιεί υπηρεσία ταχυδρομείου με σκοπό την κατασκοπεία για να αποκτά γνώσεις που αφορούν σε ζητήματα που έλαβαν χώρα σε μεγάλες αποστάσεις.
Κίνα
Η Κίνα απολαμβάνει ταχυδρομικών σταθμών αναμετάδοσης από τη δυναστεία των Χαν (206 π.Χ. - 220 μ.Χ.). Κατά τη διάρκεια της δυναστείας Γιουάν υπό Κουμπλάι Χαν, η Κίνα εντάχθηκε στο πολύ μεγαλύτερο σύστημα Örtöö της Μογγολικής αυτοκρατορίας.
Ρώμη
Η πρώτη τεκμηριωμένη ταχυδρομική υπηρεσία είναι αυτή της Ρώμης. Οργανωμένη κατά την εποχή του Αυγούστου Καίσαρα (62 π.Χ.- 14 μ.X.), μπορεί επίσης να είναι η πρώτη πραγματική υπηρεσία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Η υπηρεσία ονομάστηκε publicus cursus και ήταν εφοδιασμένη με ελαφρές άμαξες που ονομάζεται rhedæ με γρήγορα άλογα. Επιπλέον, υπήρχε μια άλλη πιο αργή υπηρεσία που ήταν εξοπλισμένη με κάρα με δύο τροχούς (birolæ) που έλκονται από βόδια. Η υπηρεσία αυτή προορίζεται για την αλληλογραφία με την κυβέρνηση. Μια άλλη υπηρεσία για τους πολίτες προστέθηκε αργότερα.
Μογγολική αυτοκρατορία
Ο Τζένγκις Χαν εγκατέστησε μια ταχυδρομική υπηρεσία για ολόκληρη την αυτοκρατορία και το ταχυδρομικό σύστημα με σταθμούς που ονομάζεται Örtöö στην Μογγολική αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας Γιουάν υπό Κουμπλάι Χαν, το σύστημα αυτό καλύπτει επίσης την επικράτεια της Κίνας. Ταχυδρομικοί σταθμοί δεν χρησιμοποιούνται μόνο για τη μετάδοση και την παροχή του επίσημου ταχυδρομείου, αλλά ήταν επίσης διαθέσιμοι για τα ταξίδια των υπαλλήλων, των στρατιωτικών και των ξένων αξιωματούχων. Οι σταθμοί αυτοί βοηθούσαν και διευκόλυναν τη μεταφορά των αλλοδαπών και ημεδαπών τιμώμενων προσώπων και το εμπόριο γενικότερα. Μέχρι το τέλος του κανόνα Κουμπλάι Χαν υπήρχαν πάνω από 1.400 ταχυδρομικοί σταθμοί μόνο στην Κίνα, οι οποίοι με τη σειρά τους είχαν στη διάθεσή τους περίπου 50.000 ίππους, 1.400 βόδια, 6.700 μουλάρια, 400 καροτσάκια, 6.000 πλοία, πάνω από 200 σκύλους και 1.150 πρόβατα.
Άλλα συστήματα
Μια άλλη σημαντική ταχυδρομική υπηρεσία δημιουργήθηκε στον ισλαμικό κόσμο, από τον χαλίφη Μουαβίγια. Η υπηρεσία ονομάστηκε barid, από το όνομα των πύργων που χτίστηκαν για να προστατεύουν τους δρόμους με τους οποίους ταξίδευαν οι μεταφορείς.
Πολύ πριν από το Μεσαίωνα και κατά τη διάρκειά του, ταξιδιωτικά περιστέρια χρησιμοποιήθηκαν για το ταχυδρομείο με περιστέρι, αξιοποιώντας μια μοναδική ποιότητα αυτού του πουλιού, το οποίο όταν βρεθεί μακριά από τη φωλιά του είναι σε θέση να βρει το δρόμο του, λόγω μιας ιδιαίτερα ανεπτυγμένης αίσθησης προσανατολισμού. Τα μηνύματα ήταν τότε δεμένα γύρω από τα πόδια του περιστεριού, το οποίο αφηνόταν ελεύθερο και μπορούσε να φθάσει στην αρχική φωλιά του.
Το ταχυδρομείο έχει μεταφερθεί με αρκετές άλλες μεθόδους σε όλη την ιστορία, συμπεριλαμβανομένων ελκύθρων με σκυλιά, μπαλόνια, ρουκέτες, μουλάρια, πνευστοί σωλήνες μεταφοράς εγγράφων, ακόμη και υποβρύχια.
Ο Καρλομάγνος επεξέτεινε σε ολόκληρη την επικράτεια της αυτοκρατορίας το σύστημα που χρησιμοποιούσαν οι Φράγκοι στη βόρεια Γαλατία και συνέδεσε αυτή την υπηρεσία με την υπηρεσία των εποπτών missi dominici.
Πολλές θρησκευτικές ομάδες είχαν μια ιδιωτική ταχυδρομική υπηρεσία και μάλιστα οι Κιστερκιανοί (Cistercians) «συνδέονταν περισσότερα από 6.000 αβαεία, μοναστήρια και εκκλησίες". Η καλύτερη οργάνωση, ωστόσο δημιουργήθηκε από τους Ιππότες του Ναού. Τα νεοσύστατα πανεπιστήμια επίσης είχαν ιδιωτικές υπηρεσίες, ξεκινώντας από την Μπολόνια (1158 μ.Χ.).
Ο λαϊκός αναλφαβητισμός καλυπτόταν από την υπηρεσία των γραφέων. Οι αναλφάβητοι που χρειάζονται επικοινωνία υπαγορεύανε τα μηνύματά τους σε ένα γραφέα, ένα άλλο επάγγελμα που τώρα έχει γενικά εξαφανιστεί.
Ταχυδρομική μεταρρύθμιση
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, πριν από το 1840 το ταχυδρομικό σύστημα ήταν ακριβό, προκαλούσε σύγχυση και το θεωρούσαν διεφθαρμένο. Οι επιστολές πληρωνόντουσαν από τον παραλήπτη και όχι από τον αποστολέα και χρεώνονταν ανάλογα με την απόσταση που είχε ταξιδέψει η επιστολή και τον αριθμό των φύλλων χαρτιού που περιείχε. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορούμε να πούμε ότι έχει αλλάξει το πρόσωπο της ταχυδρομικής υπηρεσίας, είναι ο Sir Rowland Hill, με τις μεταρρυθμίσεις του, στο ταχυδρομικό σύστημα που βασίζεται στην έννοια των φθηνών ταχυδρομικών τελών και στην προπληρωμή. Στην πρότασή του ο Hill ζήτησε δύο εναλλακτικούς τρόπους, τον επίσημο προεκτυπωμένο φάκελο και τα αυτοκόλλητα γραμματόσημα, ώστε να οδηγήσει τον αποστολέα να πληρώσει για το κόμιστρο, σε μια εποχή που προπληρωμή ήταν προαιρετική και η οποία οδήγησε στην εφεύρεση του γραμματόσημου του καλούμενου Penny Black.
Ήταν γύρω από αυτό το χρονικό διάστημα που πραγματοποιήθηκε η εθνικοποίηση και η συγκέντρωση των περισσότερων ταχυδρομικών συστημάτων. Σήμερα, η μελέτη των συστημάτων ταχυδρομείου είναι γνωστή ως ταχυδρομική ιστορία.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταχυδρομεία
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κατοχής
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κατοχής ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αιτωλικού - Κατοχής, στη χιλιομετρική θέση 10,010 από το σταθμό Αιτωλικού, και της οποίας αποτελούσε τερματικό σταθμό. Βρισκόταν στην Κατοχή Αιτωλοακαρνανίας και πήρε το όνομά του από τον οικισμό που εξυπηρετούσε.
Εγκαινιάστηκε το 1912 και έκλεισε το 1943, μαζί με τη γραμμή Αιτωλικού - Κατοχής. Διέθετε πλευρική αποβάθρα.
Επαρχία Ισατάι
Η επαρχία Ισατάι (Исатай ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Ατιράου στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Ακκιστάου. Πληθυσμός: 25,895 (εκτίμηση 2013) 24,643 (απογραφή 2009) 21,711 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ισαται
BRDM-1
Το BRDM-1 (Bronirovannaya Razvedyvatelnaya Dozornaya Mashina, Бронированная Разведывательная Дозорная Машина, κυριολεκτικά "θωρακισμένο όχημα αναγνώρισης/περιπολίας") είναι ένα σοβιετικό αμφίβιο τεθωρακισμένο ανιχνευτικό αυτοκίνητο. Ήταν το πρώτο ειδικά κατασκευασμένο σοβιετικό αναγνωριστικό όχημα που τέθηκε σε υπηρεσία μετά το BA-64 και κατασκευάστηκε στο πλαίσιο και το σύστημα μετάδοσης κίνησης του τεθωρακισμένου οχήματος μεταφοράς προσωπικού BTR-40, το οποίο ήταν βασισμένο στο GAZ-51. Είναι το πρώτο όχημα μάχης μαζικής παραγωγής στον κόσμο της κατηγορίας του.
Το πρωταρχικό πλεονέκτημα του BRDM-1 τη στιγμή της εισαγωγής του ήταν η αμφίβια ικανότητά του, η οποία ήταν το κύριο μειονέκτημα που σχετίζεται με το αντίστοιχο BTR-40. Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό της σχεδίασης του οχήματος ήταν δύο ζεύγη βοηθητικών τροχών που κινούνταν με αλυσίδα, οι οποίοι μπορούσαν να χαμηλώσουν για να παρέχουν πρόσθετη πρόσφυση σε λασπωμένο έδαφος. Το BRDM-1 κατασκευάστηκε από το 1957 έως το 1966, οπότε 10.000 είχαν τεθεί σε υπηρεσία με τη Σοβιετική Ένωση και τους στρατιωτικούς της συμμάχους σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το βελτιωμένο BRDM-2, το οποίο διέθετε μεγαλύτερες αμφίβιες δυνατότητες, πιο ισχυρό κινητήρα και έναν πλήρως κλειστό πυργίσκο.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την αμέσως μεταπολεμική περίοδο, η Σοβιετική Ένωση και ορισμένες χώρες αγκάλιασαν την ιδέα των τεθωρακισμένων αυτοκινήτων προσκοπών που είχαν σχεδιαστεί για να παρέχουν προστασία και μέτρια ικανότητα μάχης στις μονάδες αναγνώρισης. Μερικά έθνη, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, απέρριψαν την ίδια ιδέα επειδή βρήκαν ότι τα τεθωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης ήταν αντιπαραγωγικά στη μείωση της επίγνωσης της κατάστασης και στην ενθάρρυνση των πληρωμάτων τους να μιμηθούν τις τακτικές των τανκς. Άλλοι, όπως η Γαλλία, υιοθέτησαν ρητά βαριά οπλισμένα και τεθωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης επειδή τα αντίστοιχα δόγματά τους ενθάρρυναν την επιθετική αναγνώριση. Τα σοβιετικά αυτοκίνητα προσκόπων, αντίθετα, ήταν ελαφρά οπλισμένα και θωρακισμένα, καθιστώντας τα αποτελεσματικά στο ρόλο της παθητικής αναγνώρισης, παρέχοντας παράλληλα προστασία υπό κάλυψη για το πλήρωμα. Εξακολουθούσαν να είναι σε θέση να αναλαμβάνουν πιο επιθετικές μορφές αναγνώρισης όταν αναπτύσσονταν σε συνεννόηση με πιο βαριά οπλισμένα οχήματα μάχης.
Καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολεμικής εποχής, ο Σοβιετικός Στρατός είχε αρχικά χρησιμοποιήσει το BA-64 στο ρόλο του προσκοπικού αυτοκινήτου. Ωστόσο, η αυξανόμενη απαξίωση αυτού του σχεδίου οδήγησε στην αντικατάστασή του από το BTR-40, το οποίο σχεδιάστηκε ως μεταφορέας γενικής χρήσης και θωρακισμένο αυτοκίνητο. Η σοβιετική δυσαρέσκεια με το BTR-40 στον ρόλο του προσκοπικού αυτοκινήτου οδήγησε στην έναρξη σχεδιαστικών εργασιών για ένα νέο αυτοκίνητο προσκοπικής κατασκευής το 1954. Ο Σοβιετικός Στρατός προσδιόρισε ένα αμφίβιο τεθωρακισμένο όχημα ικανό να φιλοξενήσει πλήρωμα πέντε ατόμων, με οδική ταχύτητα περίπου 80 χιλιομέτρων την ώρα και εμβέλεια δρόμου τουλάχιστον 500 χιλιομέτρων. Το 1956, το Dedkov OKB Design Bureau παρήγαγε ένα πρωτότυπο που χρησιμοποίησε τα εξαρτήματα του αυτοκινήτου και του πλαισίου του BTR-40, αλλά ενσωμάτωσε ένα εντελώς νέο, σε σχήμα σκάφους κύτος με δυνατότητα αμφίβιας. Χρειάστηκε επίσης να γίνει ένας αριθμός τροποποιήσεων στην τοποθέτηση του κινητήρα, στο κιβώτιο ταχυτήτων, στο κιβώτιο ταχυτήτων και στους άξονες του αρχικού σχεδίου BTR-40 για να χωρέσει το νέο κύτος. Αυτό έλαβε την ονομασία BTR-40P και δοκιμάστηκε για πρώτη φορά από τον Σοβιετικό Στρατό στη Μαύρη Θάλασσα εκείνη τη χρονιά. Το όχημα έγινε δεκτό για σέρβις το 1957 ως Boyevaya Razvedyvatelnaya Dozornaya Mashina (BRDM).
Βέβαια, παρά όλα αυτά, το BRDM-1 δεν ήταν και το πιο μοντέρνο όχημα, καθώς ήταν βασισμένο στο BTR-40, το οποίο χρησιμοποιούσε το σασί και την μηχανή του GAZ-51, το οποίο ήταν εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από το Αμερικάνικο Studebaker US6 του 1940.
Υπηρεσία
Στη σοβιετική υπηρεσία, τα νέα BRDM προσαρτήθηκαν σε επίπεδο τμήματος και αναπτύχθηκαν για ενέργειες ελέγχου και ανίχνευσης μεγάλης εμβέλειας. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, τα αυτοκίνητα ανιχνευτών συμπληρώθηκαν στα σοβιετικά τάγματα αναγνώρισης από εξειδικευμένες παραλλαγές των οχημάτων μάχης πεζικού BMP-1, τα οποία ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν πολύ πιο επιθετικά και να εμπλακούν με εχθρική πανοπλία όπως χρειαζόταν. Περίπου 10.000 BRDM κατασκευάστηκαν για τον Σοβιετικό Στρατό και άλλα 1.500 για εξαγωγή, κυρίως στην Ανατολική Γερμανία, όπου έλαβε την ονομασία SPW-40P, και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Το όχημα επικρίθηκε για την ελαφριά θωράκισή του και την ευπάθεια του μπροστινού χώρου κινητήρα του κατά τη διάρκεια της μάχης, καθώς και για την ανοιχτή κορυφή του, που εξέθεσε το πλήρωμα σε εχθρικά πυρά όταν χειριζόταν τα οπλικά συστήματα. Αυτό διορθώθηκε εν μέρει με την εισαγωγή μιας βελτιωμένης παραλλαγής το 1958, η οποία είχε ένα ερμητικά κλειστό τμήμα μάχης και ένα σύστημα υπερπίεσης, μειώνοντας τις απειλές από θραύσματα και επιτρέποντας στο πλήρωμα να αναγνωρίσει μολυσμένα περιβάλλοντα. Ωστόσο, παρέμενε αδύνατη η λειτουργία του οπλικού συστήματος του οχήματος μέσα από το κύτος. Αυτή και άλλες αδυναμίες ώθησαν τους Σοβιετικούς μηχανικούς να ξεκινήσουν τις εργασίες για ένα νέο μοντέλο του BRDM ικανό να φέρει τον ίδιο πυργίσκο με το τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού BTR-60. Το πιο πρόσφατο σήμα είχε το διαμέρισμα του κινητήρα μετατοπισμένο προς τα πίσω και ήταν πολύ πιο ευκίνητο. τέθηκε σε λειτουργία ως BRDM-2 στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το προηγούμενο σχέδιο BRDM επανασχεδιάστηκε BRDM-1 στη σοβιετική υπηρεσία και παρέμεινε σε χρήση μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν αποσύρθηκε.
Ο Σοβιετικός Στρατός εξήγαγε πολλά μεταχειρισμένα BRDM-1 στους στρατιωτικούς του συμμάχους, ιδιαίτερα στην Αφρική, από το 1966 έως το 1980. Τόσο η Αίγυπτος όσο και η Συρία ανέπτυξαν BRDM-1 κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. ορισμένα από αυτά τα οχήματα καταλήφθηκαν από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιήθηκαν σε αντισυμβατικές επιχειρήσεις. Τα αιγυπτιακά και συριακά BRDM-1 αναπτύχθηκαν ξανά κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ, αν και σε μικρότερους αριθμούς, έχοντας σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από το πιο σύγχρονο BRDM-2. Αρκετά συλλαμβανόμενα αιγυπτιακά ή συριακά BRDM-1 μεταφέρθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για σκοπούς αξιολόγησης στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από την ισραηλινή κυβέρνηση. Οι Ένοπλες Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Αγκόλα (FAPLA) ανέπτυξαν έναν αριθμό BRDM-1 κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Αγκόλας. Τα BRDM-1 της Ουγκάντα αναπτύχθηκαν εναντίον των δυνάμεων της Τανζανίας στην Καμπάλα κατά τη διάρκεια του πολέμου Ουγκάντα-Τανζανίας.
Μέχρι το 2000, το BRDM-1 παρέμεινε σε υπηρεσία μόνο με τους στρατούς έντεκα εθνών και περιοριζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στον εφεδρικό ρόλο. Το 2016, λιγότερα από 200 BRDM-1 πιστεύεται ότι παραμένουν σε υπηρεσία παγκοσμίως.
Προβλήματα
Το BRDM του 1959 ήταν κανονικά οπλισμένο με ένα μόνο 7,62 mm μεσαίο πολυβόλο SGMB τοποθετημένο στο μπροστινό μέρος του κύτους για το οποίο μεταφέρθηκαν 1.250 φυσίγγια. Το BRDM-2 obr. Το 1960 είχε επίσης βάσεις για δύο ακόμη 7.62 mm Πολυβόλα μεσαίου μεγέθους SGMB στις πλευρές της οροφής, ωστόσο συνήθως τοποθετούνταν μόνο ένα πολυβόλο, παρόλο που ήταν δυνατή η τοποθέτηση πολυβόλων και στα τρία σημεία στήριξης. Αργότερα η 12.7 mm DShK 1938/46 βαρύ πολυβόλο ή 14,5 mm βαρύ πολυβόλο KPV αντικατέστησε το 7,62 mm μεσαίο πολυβόλο SGMB μπροστά ενώ επιπλέον 7,62 mm Το μεσαίο πολυβόλο SGMB ήταν τοποθετημένο στο πίσω μέρος. Ήταν ακόμα δυνατή η τοποθέτηση των άλλων δύο 7.62 mm μεσαία πολυβόλα SGMB στα πλαϊνά του οχήματος.
Ωστόσο, ο Σοβιετικός Στρατός αντιπαθούσε το όχημα για διάφορους λόγους. Το όχημα δεν είχε πυργίσκο και για να χειριστεί τον οπλισμό ο πυροβολητής έπρεπε να ανοίξει μια καταπακτή και να εκτεθεί στα εχθρικά πυρά. Το όχημα επίσης δεν είχε κανένα είδος ειδικού σκοπευτικού που υπονόμευε τη χρηστικότητά του ως όχημα αναγνώρισης. Αυτά τα μειονεκτήματα ενθάρρυναν την ομάδα σχεδιασμού να δημιουργήσει το BRDM-2 που θα ταίριαζε στο σύγχρονο πεδίο μάχης.
Χρήστες
Το BRDM-1 σήμερα χρησιμοποιήτε σε μικρά νούμερα στο Κονγκό, στην Κούβα, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, την Γουινέα, το Καζακστάν, την Υπερδνειστερία και μερικές ακόμα. Τα προηγούμενα χρόνια, το όχημα χρησιμοποιούταν σχεδόν σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ και σε μερικές αγορές εξαγωγής.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
The Roop
Το The Roop είναι Λιθουανικό pop rock συγκρότημα από το Βίλνιους. Δημιουργήθηκε το 2014 και αποτελείται από τους Βαϊντότας Βαλιουκεβίτσιους, Ρομπέρτας Μπαραναούσκας και Μάντας Μπανιτσαούσκας. Το γκρουπ έχει κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ—To Whom It May Concern το 2015 και το Ghosts το 2017– και το εκτεταμένης αναπαραγωγής Yes, I Do το 2018. Ήταν να εκπροσωπήσουν τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 με το τραγούδι "On Fire" αφού κέρδισαν την εθνική επιλογή της χώρας τους, αλλά αργότερα ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19. Αντί να επιλαγούν εσωτερικά για το επόμενο έτος, όπως έχουν κάνει πολλές άλλες χώρες, στους The Roop ήταν εγγυημένη μια θέση στον τελικό της εθνικής επιλογής της χώρας τους με το τραγούδι τους "Discoteque", το οποίο κατέληξε να κερδίσει, επιτρέποντάς τους να εκπροσωπήσουν τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Οι The Roop προσπάθησαν να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό της Eurovision δύο φορές. Πήραν μέρος στον εθνικό τελικό της Λιθουανίας το 2018 με το τραγούδι "Yes, I Do". Στον τελικό, έλαβαν 16,491 ψήφους από το κοινό και ήρθαν τρίτοι. Οι The Roop επέστρεψαν το 2020 στον εθνικό τελικό της Λιθουανίας, όπου στον τελικό κέρδισε και στις ψήφους του κοινού αλλά και στις ψήφους των επιτροπών. Έτσι, οι The Roop θα εκπροσωπήσουν τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 τον Μάιο του ίδιου έτους. Ωστόσο, ακυρώθηκε τον Μάρτιο του 2020 λόγω της πανδημίας του COVID-19. Στη συνέχεια, ο λιθουανικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, η Εθνική Ραδιοτηλεόραση της Λιθουανίας, αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια νέα εθνική επιλογή για το διαγωνισμό του 2021 και εγγυήθηκε στους The Roop μια θέση στον τελικό. Οι The Roop ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν εκ νέου το Νοέμβριο του 2020. Κυκλοφόρησαν το διαγωνιστικό τους τραγούδι, το "Discoteque", τον Ιανουάριο του 2021, το οποίο αργότερα κέρδισε και εκπροσώπησαν τη Λιθουανία στον όπου ήρθαν 8οι στον τελικό του διαγωνισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Μουσική στη Λιθουανία Κατηγορία:Λιθουανικά μουσικά συγκροτήματα
Γλώσσα της Ισπανίας
Η Γλώσσα της Ισπανίας ήταν, με αυτές της Προβηγκίας, της Ιταλίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ωβέρνης, μία από τις πρώτες επτά γλώσσες (ή επαρχίες) του Τάγματος των Οσπιταλιέρων του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Ήταν το 1462, που διασπάστηκε σε δύο γλώσσες, την γλώσσα της Αραγωνίας και την γλώσσα της Καστίλης.
Εσωτερικοί Σύνδεσμοι
Ισπανία
Κολχικίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της κολχικίνης Η κολχικίνη (αγγλ. Colchicine), γνωστή χημικώς ως α­κε­τυλ­τρι­με­θυ­λο­κολ­χι­κι­νι­κό ο­ξύ, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας και της νόσου Αδαμαντιάδη-Μπεχτσέτ. Στην ουρική αρθρίτιδα, προτιμάται λιγότερο από τα ΜΣΑΦ ή τα στεροειδή. Άλλες χρήσεις της κολχικίνης περιλαμβάνουν την πρόληψη της περικαρδίτιδας και του οικογενή μεσογειακού πυρετού. Η κολχικίνη λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της κολχικίνης περιλαμβάνουν γαστρεντερικές διαταραχές, ιδιαίτερα σε υψηλές δόσεις. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν χαμηλά κύτταρα αίματος και καταστροφή μυϊκών ινών και το φάρμακο είναι θανατηφόρο σε υπερβολική δόση. Δεν είναι σαφές εάν η κολχικίνη είναι ασφαλής για χρήση κατά διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά η χρήση της κατά τη διάρκεια του θηλασμού φαίνεται να είναι ασφαλής. Η κολχικίνη δρα μειώνοντας τη φλεγμονή μέσω πολλαπλών μηχανισμών.
Η κολχικίνη, με τη μορφή του κολχικού, έχει χρησιμοποιηθεί ήδη από το 1500 π.Χ. για τη θεραπεία της διόγκωσης των αρθρώσεων. Εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1961. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2017, ήταν η 201η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από δύο εκατομμύρια συνταγές.
Ουρική αρθρίτιδα
Η κολχικίνη είναι μια εναλλακτική λύση για όσους δεν μπορούν να ανεχθούν ΜΣΑΦ στην ουρική αρθρίτιδα. Σε υψηλές δόσεις, οι παρενέργειες (κυρίως γαστρεντερική διαταραχή) περιορίζουν τη χρήση της. Σε χαμηλότερες δόσεις, είναι καλά ανεκτή. Μια έρευνα βρήκε στοιχεία χαμηλής ποιότητας ότι η χαμηλή δόση κολχικίνης (1.8 mg σε μία ώρα ή 1.2 mg ημερησίως) μείωσε τα συμπτώματα της ουρικής αρθρίτιδας και τον πόνο, ενώ η υψηλή δόση κολχικίνης (4,8 mg σε έξι ώρες) ήταν αποτελεσματική κατά του πόνου, αλλά προκάλεσε σοβαρότερες παρενέργειες, όπως διάρροια, ναυτία ή έμετο.
Για τη θεραπεία των συμπτωμάτων της ουρικής αρθρίτιδας, η κολχικίνη χρησιμοποιείται από το στόμα με ή χωρίς τροφή, με την έναρξη των πρώτων συμπτωμάτων. Ενδέχεται να χρειαστούν επόμενες δόσεις εάν επιδεινωθούν τα συμπτώματα. Υπάρχουν προκαταρκτικές ενδείξεις ότι η καθημερινή κολχικίνη (0,6 mg δύο φορές ημερησίως) ήταν αποτελεσματική ως μακροχρόνια προφύλαξη όταν χρησιμοποιείται με αλλοπουρινόλη για τη μείωση του κινδύνου αυξημένων επιπέδων ουρικού οξέος και οξείας κρίσης ουρικής αρθρίτιδας, αν και μπορεί να εμφανιστούν δυσμενείς γαστρεντερικές επιδράσεις.
Άλλες χρήσεις
Η κολχικίνη χρησιμοποιείται επίσης ως αντιφλεγμονώδης παράγοντας για μακροχρόνια θεραπεία της νόσου Αδαμαντιάδη-Μπεχτσέτ. Φαίνεται ότι έχει περιορισμένη επίδραση στην υποτροπιάζουσα πολυχονδρίτιδα, καθώς μπορεί να είναι χρήσιμη μόνο για τη θεραπεία της χονδρίτιδας και των ήπιων δερματικών συμπτωμάτων. Είναι συστατικό της θεραπείας για αρκετές άλλες καταστάσεις, όπως περικαρδίτιδα, πνευμονική ίνωση, χολική κίρρωση, διάφορες αγγειίτιδες, ψευδογυρίδες, σπονδυλοαρθροπάθειες, ασβεστοποίηση, σκληρόδερμα και αμυλοείδωση. Δεν έχει διεξαχθεί έρευνα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της κολχικίνης σε πολλές από αυτές τις ασθένειες.
Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία του οικογενειακού μεσογειακού πυρετού, στην οποία μειώνει τις εξάρσεις και τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο αμυλοείδωσης.
Η κολχικίνη είναι αποτελεσματική για την πρόληψη της κολπικής μαρμαρυγής μετά από καρδιακή χειρουργική επέμβαση.
Πιθανές εφαρμογές για αντιφλεγμονώδη δράση της κολχικίνης έχουν μελετηθεί σε σχέση με την αθηροσκλήρωση, τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα και τη χρόνια στεφανιαία νόσο (π.χ., σταθερή στεφανιαία νόσος / ισχαιμική καρδιακή νόσο). Σε ασθενείς με πρόσφατο έμφραγμα του μυοκαρδίου (πρόσφατη καρδιακή προσβολή), έχει βρεθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο μελλοντικών καρδιαγγειακών επεισοδίων. Η κλινική του χρήση μπορεί να επεκταθεί ώστε να περιλαμβάνει αυτήν την ένδειξη.
Σε μετα-ανάλυση βρέθηκε ότι η κολχικίνη μειώνει στατιστικά σημαντικά τη θνητότητα από COVID-19, αν και τόσο ο αριθμός μελετών όσο και ασθενών ήταν μικρός. Στατιστικά σημαντική μείωση της θνητότητας (κατά 44%) και των νοσηλειών (κατά 21% σε σχέση με το εικονικό φάρμακο) παρατηρήθηκε σε τυχαιοποιημένη διπλά τυφλή κλινική μελέτη με την έναρξη χορήγησης κολχικίνης με τη διάγνωση της νόσου, με αποτέλεσμα να προστεθεί στο πρωτόκολλο αντιμετώπισης της λοίμωξης στην Ελλάδα.
Αντενδείξεις
Μακροχρόνια (προφυλακτικά) σχήματα κολχικίνης από του στόματος αντενδείκνυται απολύτως σε άτομα με προχωρημένη νεφρική ανεπάρκεια (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση). Περίπου 10-20 τοις εκατό της δόσης κολχικίνης απεκκρίνεται αμετάβλητο από τα νεφρά και δεν απομακρύνεται με αιμοκάθαρση. Η αθροιστική τοξικότητα είναι ιδιαίτερα πιθανή σε αυτό το κλινικό περιβάλλον και μπορεί να προκύψει σοβαρή νευρομυοπάθεια. Η εμφάνιση περιλαμβάνει προοδευτική έναρξη εγγύος αδυναμίας, αυξημένης κρεατινικής κινάσης και αισθητικής και κινητικής πολυνευροπάθειας. Η τοξικότητα της κολχικίνης μπορεί να ενισχυθεί με την ταυτόχρονη χρήση φαρμάκων που χαμηλώνουν τη χοληστερόλη.
Τοξικότητα
Σύμφωνα με μια ανασκόπηση, η δηλητηρίαση από υπερδοσολογία κολχικίνης (εύρος δόσεων 7 έως 26 mg) ξεκινά με γαστρεντερική φάση που συμβαίνει 10-24 ώρες μετά την κατάποση, ακολουθούμενη από πολλαπλή δυσλειτουργία οργάνων που συμβαίνει 24 ώρες έως 7 ημέρες μετά την κατάποση, μετά την οποία το προσβεβλημένο άτομο είτε καταλήγει σε ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων ή αναρρώνει μετά από αρκετές εβδομάδες.
Η κολχικίνη μπορεί να είναι τοξική όταν καταναλώνεται, εισπνέεται ή απορροφάται από τα μάτια. Η κολχικίνη μπορεί να προκαλέσει προσωρινή θόλωση του κερατοειδούς και να απορροφηθεί στο σώμα, προκαλώντας συστημική τοξικότητα. Τα συμπτώματα της υπερδοσολογίας κολχικίνης ξεκινούν 2 έως 24 ώρες μετά την κατάποση της τοξικής δόσης και περιλαμβάνουν αίσθημα καύσους στο στόμα και το λαιμό, πυρετό, έμετο, διάρροια και κοιλιακό άλγος. Αυτό μπορεί να προκαλέσει υπογκαιμικό σοκ λόγω ακραίας αγγειακής βλάβης και απώλειας υγρών μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα, η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα.
Εάν το προσβεβλημένο άτομο επιβιώσει από τη γαστρεντερική φάση τοξικότητας, μπορεί να παρουσιάσει πολλαπλή ανεπάρκεια οργάνων και σοβαρή ασθένεια. Αυτό περιλαμβάνει νεφρική βλάβη, η οποία προκαλεί χαμηλή παραγωγή ούρων και αιματηρά ούρα, χαμηλά επίπεδα λευκών αιμοσφαιρίων που μπορούν να διαρκέσουν αρκετές ημέρες, αναιμία, μυϊκή αδυναμία, ηπατική ανεπάρκεια, ηπατομεγαλία, καταστολή μυελού των οστών, θρομβοκυτταροπενία και ανιούσα παράλυση που οδηγεί σε δυνητικά θανατηφόρα αναπνευστική ανεπάρκεια. Τα νευρολογικά συμπτώματα είναι επίσης εμφανή, όπως επιληπτικές κρίσεις, σύγχυση και παραλήρημα. Τα παιδιά μπορεί να βιώσουν ψευδαισθήσεις. Η ανάρρωση μπορεί να ξεκινήσει εντός έξι με οκτώ ημερών και ξεκινά με την ανάκαμψη της λευκών αιμοσφαιρίων και της αλωπεκίας καθώς οι λειτουργίες των οργάνων επανέρχονται στο φυσιολογικό.
Η μακροχρόνια έκθεση στην κολχικίνη μπορεί να οδηγήσει σε τοξικότητα, ιδιαίτερα στο μυελό των οστών, στα νεφρά και στα νεύρα. Οι επιπτώσεις της τοξικότητας από μακροχρόνια λήψη κολχικίνης περιλαμβάνουν ακοκκιοκυττάρωση, θρομβοπενία, χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, απλαστική αναιμία, αλωπεκία, εξάνθημα, πορφύρα, φυσαλιδώδη δερματίτιδα, νεφρική βλάβη, ανουρία, περιφερική νευροπάθεια και μυοπάθεια.
Μηχανισμός τοξικότητας
Σε μεγάλες δόσεις, η κολχικίνη γίνεται τοξική ως αποτέλεσμα του μηχανισμού δράσης της μέσω της δέσμευσης στην τουμπουλίνη. Τα προσβεβλημένα κύτταρα υπέστησαν μειωμένη συναρμολόγηση πρωτεϊνών με μειωμένη ενδοκύτωση, εξωκυττάρωση, κυτταρική κινητικότητα και διακοπτόμενη λειτουργία των καρδιακών κυττάρων, που οδηγεί σε πολυοργανική ανεπάρκεια.
Επιδημιολογία
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες καταγεγραμμένες περιπτώσεις τοξικότητας κολχικίνης ετησίως. Περίπου το 10% εμφανίζει σοβαρή νοσηρότητα ή θνησιμότητα. Πολλές από αυτές τις περιπτώσεις είναι σκόπιμες υπερδοσολογίες, αλλά άλλες ήταν τυχαίες, για παράδειγμα, εάν το φάρμακο δεν χορηγήθηκε κατάλληλα τιτλοδοτημένο για τη νεφρική λειτουργία. Οι περισσότερες περιπτώσεις τοξικότητας κολχικίνης εμφανίζονται σε ενήλικες. Πολλές από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες προέκυψαν από τη χρήση ενδοφλέβιας κολχικίνης.
Φαρμακευτικές αλληλεπιδράσεις
Άτομα που λαμβάνουν μακρόλιδες, κετοκοναζόλη ή κυκλοσπορίνη ή εκείνα που πάσχουν από ηπατική ή νεφρική νόσο, δεν θα πρέπει να λαμβάνουν κολχικίνη, καθώς αυτά τα φάρμακα και καταστάσεις μπορεί να επηρεάσουν τον μεταβολισμό της κολχικίνης και να αυξήσουν τα επίπεδά της στο αίμα, αυξάνοντας απότομα ενδεχομένως την τοξικότητά της. Τα συμπτώματα τοξικότητας περιλαμβάνουν γαστρεντερικές ενοχλήσεις, πυρετό, μυϊκό πόνο, χαμηλό αριθμό αιμοσφαιρίων και ανεπάρκεια οργάνων. Άτομα με HIV / AIDS που λαμβάνουν αταζαναβίρη, δαρουναβίρη, φοσαμπρεναβίρη, ινδιναβίρη, λοπιναβίρη, νελφιναβίρη, ριτοναβίρη ή σακουιναβίρη ενδέχεται να παρουσιάσουν τοξικότητα στην κολχικίνη. Ο χυμός γκρέιπφρουτ και οι στατίνες μπορούν επίσης να αυξήσουν τις συγκεντρώσεις κολχικίνης.
Μηχανισμός δράσης
Στην ουρική αρθρίτιδα, η φλεγμονή στις αρθρώσεις προκύπτει από την καθίζηση του κυκλοφορούντος ουρικού οξέος, όταν υπερβαίνει τη διαλυτότητά του στο αίμα και εναποτίθεται ως κρύσταλλοι ουρικού μονονατρίου εντός και γύρω από το αρθρικό υγρό και τους μαλακούς ιστούς των αρθρώσεων. Αυτές οι κρυσταλλικές εναποθέσεις προκαλούν φλεγμονώδη αρθρίτιδα, η οποία ξεκινά και συντηρείται από μηχανισμούς που εμπλέκουν διάφορους προφλεγμονώδεις μεσολαβητές, όπως κυτοκίνες. Η κολχικίνη συσσωρεύεται στα λευκά αιμοσφαίρια και τα επηρεάζει με διάφορους τρόπους: μειωμένη κινητικότητα, κινητοποίηση (ειδικά χημειοταξία) και πρόσφυση.
Διάφοροι μηχανισμοί με τους οποίους η κολχικίνη μπορεί να επηρεάσει τη φλεγμονή της ουρικής αρθρίτιδας βρίσκονται υπό προκαταρκτική έρευνα:
Ιστορία
thumb|250px|To Colchicum autumnale, στο οποίο απομονώθηκε η κολχικίνη. Η φυτική πηγή κολχικίνης, ο φθινοπωρινός κρόκος (Colchicum autumnale), περιγράφηκε για τη θεραπεία των ρευματισμών και του πρηξίματος στον πάπυρο του Έμπερς ( περίπου 1500 π.Χ.), έναν αιγυπτιακό ιατρικό πάπυρο. Είναι ένα τοξικό αλκαλοειδές και δευτερογενές μεταβολίτη. Το εκχύλισμα Colchicum περιγράφηκε για πρώτη φορά ως θεραπεία για ουρική αρθρίτιδα στο De Materia Medica από τον Διοσκουρίδη τον Πεδάνιο, τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Η χρήση των βολβών του Κολχικού για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας χρονολογείται πιθανότατα γύρω στο 550 μ.Χ., ως το "ερμοδάκτυλο;" που συνέστησε ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός. Οι βολβοί Κολχικού χρησιμοποιήθηκαν από τον Πέρση ιατρό Αβικέννα και προτάθηκαν από τον Αμβρόσιο Παρέ τον 16ο αιώνα και εμφανίστηκαν στη Φαρμακοποιία του Λονδίνου το 1618. Η χρήση του Κολχικού μειώθηκε με την πάροδο του χρόνου, πιθανώς λόγω των σοβαρών γαστρεντερικών παρενεργειών που προκαλούνταν από τα παρασκευάσματα. Το 1763, το Κολχικόν καταγράφηκε ως φάρμακο για το οίδημα μεταξύ άλλων ασθενειών. Τα φυτά Κολχικόν μεταφέρθηκαν στη Βόρεια Αμερική από τον Βενιαμίν Φραγκλίνου, ο οποίος είχε ουρική αρθρίτιδα και είχε γράψει χιουμοριστικό ποίημα για την ασθένεια κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στη Γαλλία.
Η κολχικίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1820 από τους Γάλλους χημικούς Π.Σ. Πελετιέ και Ζ.Μ. Καβεντού. Το 1833, ο Π.Λ. Γκάιγκερ απομόνωσε ένα δραστικό συστατικό, το οποίο ονόμασε κολχικίνη. Γρήγορα έγινε δημοφιλής θεραπεία για την ουρική αρθρίτιδα. Ο προσδιορισμός της δομής της κολχικίνης απαιτούσε δεκαετίες, αν και το 1945, ο Μάικλ Ντίγουορ συνέβαλε σημαντικά όταν πρότεινε ότι, μεταξύ των τριών δακτυλίων του μορίου, οι δύο ήταν επταμελείς δακτύλιοι. Η ανακούφιση από τον πόνο και τα αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα για την ουρική αρθρίτιδα συνδέονται με την ικανότητά της να δεσμεύεται με τουμπουλίνη.
Ρύθμιση
Κατατάσσεται ως εξαιρετικά επικίνδυνη ουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ορίζεται στην Ενότητα 302 του Νόμου περί γνωστοποίησης [έκτακτης ανάγκης των ΗΠΑ και του κοινοτικού νόμου για τη γνώση (42 USC 11002), και υπόκειται σε αυστηρές απαιτήσεις αναφοράς από εγκαταστάσεις που παράγουν, αποθηκεύουν, ή το χρησιμοποιούν σε σημαντικές ποσότητες.
Δοσολογία
Εμπορικές ονομασίες για κολχικίνη είναι Colcrys ή Mitigare τα οποία κατασκευάζονται κάψουλες που έχει μια δόση του 0,6 mg.
Η κολχικίνη συνταγογραφείται συνήθως για τον μετριασμό ή την πρόληψη της εμφάνισης ουρικής αρθρίτιδας ή των συνεχιζόμενων συμπτωμάτων και πόνου της, χρησιμοποιώντας συνταγή χαμηλής δόσης 0,6 έως 1,2 mg ημερησίως, ή ποσότητα υψηλής δόσης έως 4,8  mg στις πρώτες 6 ώρες ενός επεισοδίου ουρικής αρθρίτιδας. Με από του στόματος δόση 0,6 mg, τα μέγιστα επίπεδα στο αίμα εμφανίζονται μέσα σε μία έως δύο ώρες. Για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας, οι αρχικές επιδράσεις της κολχικίνης εμφανίζονται σε ένα παράθυρο 12 έως 24 ωρών, με μέγιστο εντός 48 έως 72 ωρών. Έχει στενό θεραπευτικό παράθυρο, που απαιτεί παρακολούθηση του ασθενή για πιθανή τοξικότητα. Η κολχικίνη δεν είναι ένα γενικό φάρμακο ανακούφισης του πόνου και δεν χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του πόνου σε άλλες διαταραχές.
Βιοσύνθεση
Σύμφωνα με εργαστηριακή έρευνα, η βιοσύνθεση της κολχικίνης περιλαμβάνει τα αμινοξέα φαινυλαλανίνη και τυροσίνη ως πρόδρομα μόρια. Η χορήγηση ραδιενεργού φαινυλαλανίνης-2- 14 C στον C. byzantinum, ένα άλλο φυτό της οικογένειας Colchicaceae, είχε ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωσή του στην κολχικίνη. Ωστόσο, ο δακτύλιος της τρολολόνης της κολχικίνης προέκυψε από την επέκταση του δακτυλίου τυροσίνης. Πειράματα ραδιενεργού σήμανσης του C. autumnale αποκάλυψαν ότι η κολχικίνη μπορεί να συντεθεί βιοσυνθετικά από το (S) -autumnaline. Αυτό το βιοσυνθετικό μονοπάτι συμβαίνει κυρίως μέσω μιας φαινολικής αντίδρασης σύζευξης που περιλαμβάνει την ενδιάμεση ισοανδροκυμίνη. Το προκύπτον μόριο υφίσταται Ο -μεθυλίωση που κατευθύνεται από S-αδενοσυλομεθιονίνη. Δύο στάδια οξείδωσης που ακολουθούνται από τη διάσπαση του δακτυλίου κυκλοπροπανίου οδηγεί στο σχηματισμό του δακτυλίου τροπολόνης που περιέχεται από την Ν- φορμυλδεμεκολκίνη. Η Ν- φορμυλδεμεκολκίνη υδρολύεται έπειτα για να δημιουργήσει το μόριο δεμεκολκίνης, η οποία μέσω οξειδωτικής απομεθυλίωσης παράγει δεακετυλοκολχικίνη. Το μόριο κολχικίνης προκύπτει τελικά μετά την προσθήκη ακετυλο-συνενζύμου Α στην δεακετυλοκολχικίνη. κέντρο|600x600εσ
Απομόνωση
Η κολχικίνη μπορεί να απομονωθεί από το είδος Colchicum autumnale (κν. φθινοπωρινός κρόκος) ή Gloriosa superba. Οι συγκεντρώσεις κολχικίνης στο C. autumnale κορυφώνονται το καλοκαίρι και κυμαίνονται από 0,1% στο άνθος έως 0,8% στο βολβό και τους σπόρους.
Γεωπονική χρήση
Όταν ένα τέτοιο τετραπλοειδές φυτό διασταυρώνεται με διπλοειδές φυτό, ο τριπλοειδής απόγονος είναι συνήθως στείρος (ανίκανος να παράγει γόνιμους σπόρους ή σπόρια ), αν και πολλά τριπλοειδή μπορούν να πολλαπλασιαστούν φυτικά. Οι καλλιεργητές ετήσιων τριπλοειδών φυτών που δεν πολλαπλασιάζονται εύκολα δεν μπορούν να παράγουν σοδειά δεύτερης γενιάς από τους σπόρους (εάν υπάρχουν) της τριπλοειδούς καλλιέργειας και πρέπει να αγοράζουν τριπλοειδείς σπόρους από προμηθευτή κάθε χρόνο. Πολλά στείρα τριπλοειδή φυτά, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων δέντρων και θάμνων, εκτιμώνται όλο και περισσότερο στην κηπουρική και στην αρχιτεκτονική τοπίου επειδή δεν γίνονται παράσιτα. Σε ορισμένα είδη, η τριπλοειδία που προκαλείται από κολχικίνη έχει χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία φρούτων χωρίς σπόρους, όπως καρπούζια χωρίς σπόρους (Citrullus lanatus). Δεδομένου ότι τα περισσότερα τριπλοειδή δεν παράγουν μόνα τους γύρη, τέτοια φυτά συνήθως απαιτούν διασταυρούμενη επικονίαση με διπλοειδή γονέα για την παραγωγή φρούτων.
Η ικανότητα της κολχικίνης να επάγει πολυπλοειδία μπορεί επίσης να αξιοποιηθεί για να καταστήσει τα στείρα υβρίδια γόνιμα, για παράδειγμα στην αναπαραγωγή του triticale (× Triticosecale ) από το σιτάρι ( Triticum spp.) και τη σίκαλη ( Secale cereale ). Το σιτάρι είναι συνήθως τετραπλοειδές και διπλοειδές σίκαλης, με το τριπλό υβριδικό τους στείρο. Η χρήση κολχικίνης σε αυτό το τριπλοειδές δημητριακό δίνει γόνιμο εξαπλοειδές. Όταν χρησιμοποιείται για την πρόκληση πολυπλοειδίας στα φυτά, η κρέμα κολχικίνης εφαρμόζεται συνήθως σε ένα σημείο ανάπτυξης του φυτού, όπως ένα άκρο κορυφής ή βλαστό. Επίσης, οι σπόροι μπορούν να προσυσκευαστούν σε διάλυμα κολχικίνης πριν από τη φύτευση.
Παραπομπές
κατηγορία:Ορφανά φάρμακα Κατηγορία:Αλκαλοειδή κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Αρωματικές κετόνες Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Αρωματικοί αιθέρες Κατηγορία:Αντιφλεγμονώδεις παράγοντες
Φρειδερίκος Ζ΄ της Δανίας
Ο Φρειδερίκος Ζ΄ (δανικά: Frederik 7., 6 Οκτωβρίου 1808 - 15 Νοεμβρίου 1863) ήταν ο Βασιλιάς της Δανίας από το 1848 έως το 1863.
Ο Φρειδερίκος Κάρολος Χριστιανός ήταν ο τελευταίος Δανός βασιλιάς του Οίκου του Όλντενμπουργκ, καθώς και ο τελευταίος που υπήρξε απόλυτος μονάρχης. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του θα υπογράψει σύνταγμα με το οποίο ιδρύθηκε το κοινοβούλιο της Δανίας. Ο Φρειδερίκος ήταν ο γιος του Χριστιανού Η΄ της Δανίας και της συζύγου του Καρλόττας Φρειδερίκης.
Γάμοι
Οι δύο πρώτοι γάμοι του Φρειδερίκου κατέληξαν σε διαζύγιο. Πρώτη φορά παντρεύτηκε την 1η Νοεμβρίου 1828 την δεύτερη εξαδέλφη του Βιλελμίνη Μαρία της Δανίας, κόρη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Χώρισαν το 1834 και πήραν διαζύγιο το 1837. Στις 10 Ιουνίου 1841 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά την Καρολίνα Μαριάνα του Μεκλεμβούργου, με την οποία χώρισε το 1846.
Στις 7 Αυγούστου 1850 στο Ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ νυμφεύτηκε τη Λουίζα Ράσμουσεν, η οποία ήταν σχεδιάστρια καπέλων και πρώην χορεύτρια μπαλέτου. Αυτός ο γάμος φαίνεται να ήταν ευτυχισμένος, αν και προκάλεσε μεγάλη ηθική αγανάκτηση μεταξύ των ευγενών και της αστικής τάξης. Η Λουίζα χαρακτηριζόταν ως χρυσοθήρα από τους εχθρούς της και ως κόρη του λαού από τους θαυμαστές της, ενώ φαίνεται ότι επέδρασε σταθεροποιητικά στον Φρειδερίκο και εργάστηκε για την αύξηση της δημοτικότητάς του.
Εξωσυζυγικές σχέσεις και πιθανός απόγονος
Παρά τις πολυάριθμες σχέσεις του, η άποψη ότι δεν θα αποκτούσε απόγονο ήταν ευρέως διαδεδομένη, χωρίς να είναι γνωστός ο λόγος. Κάποιοι εικάζουν ότι ήταν λόγος γονιμότητας.
Βασιλεία
Όταν ο Φρειδερίκος ανήλθε στο θρόνο τον Ιανουάριο του 1848, ήρθε αμέσως αντιμέτωπος με τις απαιτήσεις για χορήγηση συντάγματος. Οι κάτοικοι του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ζητούσαν ένα ανεξάρτητο κράτος. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους αποδέχτηκε το τέλος της απόλυτης μοναρχίας και τον Ιούνιο του 1849 υπέγραψε το νέο σύνταγμα. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Σλέσβιχ (1848-1851) εναντίον των Γερμανών, ο Φρειδερίκος εμφανίστηκε ως εθνικός ηγέτης και μετά τη νίκη της Δανίας θεωρήθηκε ως ήρωας, παρά το γεγονός ότι δεν έλαβε κανένα ενεργό μέρος στις μάχες.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Φρειδερίκος, παρότι συμπεριφερόταν ως συνταγματικός μονάρχης, είχε μία μικρή ανάμιξη με την πολιτική. Το 1854 συνέβαλε στην πτώση της συντηρητικής κυβέρνησης Όρστεντ και το 1859-1860 διόρισε μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, έπειτα από πρωτοβουλία της συζύγου του. Πριν από το θάνατό του προετοίμαζε να υπογράψει ένα νέο ειδικό σύνταγμα για τη Δανία και το Σλέσβιχ.
Διαδοχή
To 1853, με την έγκριση των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης, ο Χριστιανός του Γκλύξμπουργκ επελέγη για διάδοχος του Βασιλιά Φρειδερίκου, καθώς είχε εκλείψει η άμεση γραμμή διαδοχής του δανικού θρόνου. Ο Χριστιανός ήταν δισέγγονος του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας.
Ο Φρειδερίκος Ζ΄ πέθανε στο Γκλύξμπουργκ το 1863, έχοντας υποστεί ερυσίπελας. Ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκίλε, κοντά στην Κοπεγχάγη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1828 τη Βιλελμίνη Μαρία των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Διαζεύχθηκαν το 1837.
Το 1841 ο Φρειδερίκος Ζ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Καρολίνα Μαριάνα, κόρη του Γεωργίου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Δεν έκαναν παιδιά. Χώρισαν το 1846.
Έκανε και τρίτο, μοργανατικό γάμο με τη Λουίζα Ράσμουσεν, αλλά και πάλι δεν είχε απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Συναγωγή του Μπαχρέιν
Η Συναγωγή του Μπαχρέιν βρίσκεται στη λεωφόρο Σασαά, σε μια εμπορική περιοχή όπου οι κάτοικοι ανήκουν σε χαμηλότερες οικονομικές τάξεις, στη Μανάμα, την πρωτεύουσα του Μπαχρέιν. Δεν είναι σε χρήση πλέον.
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα Εβραίοι από το Ιράκ καθώς και μερικοί από το Ιράν και την Ινδία εγκαταστάθηκαν στο Μπαχρέιν και στη συνέχεια ίδρυσαν μια συναγωγή. Μετά το Σχέδιο Διχοτόμησης της Παλαιστίνης των Ηνωμένων Εθνών του 1947, το οποίο προέβλεπε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό, ξέσπασαν τριήμερες διαδηλώσεις και μάχες. Την τρίτη ημέρα οι διαδηλωτές ξεκίνησαν τις ταραχές. Εβραϊκά σπίτια λεηλατήθηκαν και η μόνη συναγωγή στο νησί, στην πρωτεύουσα Μανάμα, ισοπεδώθηκε από ταραχοποιούς που κατάγονταν από άλλες αραβικές χώρες και όχι από το Μπαχρέιν. Παρόλο που οι εντάσεις είχαν ως αποτέλεσμα οι Εβραίοι να μεταναστεύσουν στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, χτίστηκε μια άλλη συναγωγή για όσους παρέμεναν.
Πρόσφατα καθώς η συναγωγή δεν χρησιμοποιείται πλέον, η εβραϊκή κοινότητα ήθελε να μετατρέψει το κτίριο για άλλη χρήση ή να το δώσει για φιλανθρωπικούς σκοπούς αλλά η κυβέρνηση δεν το επέτρεπε και επέμενε ότι έπρεπε να παραμείνει ως συναγωγή.
Το 2006, αφού άρχισε να πέφτει η στέγη, ο Ιμπραχίμ Νταούντ Νόνο, ο ανεπίσημος ηγέτης της εβραϊκής κοινότητας και μέλος των σαράντα αντρών του Σούρα του Μπαχρέιν, ή του κοινοβουλευτικού συμβουλίου, ανέλαβε να ανακαινίσει τη συναγωγή με δικά του κεφάλαια, αν και ο πρίγκιπας Σαλμάν μπιν Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα προσφέρθηκε να πληρώσει για την κατασκευή μιας νέας συναγωγής στην ίδια τοποθεσία.
Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση προσέφερε επίσης στην εβραϊκή κοινότητα ένα κομμάτι γης για την ανοικοδόμηση της παλιάς συναγωγής που καταστράφηκε το 1948 και δεν ξαναχτίστηκε.
Μια αναφορά από την εφημερίδα Al-Wasat (στα αραβικά), περιλαμβάνει φωτογραφίες του νέου κτηρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναγωγές Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μανάμα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Μανάμα