cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κελλάρια Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Καταφυλλίου. Το 1976 με το ΦΕΚ 277Α - 19/10/1976 ορίστηκ έδρα της μέχρι το 1976 οπότε μεταφέρθηκε στα Κελλάρια. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Αρδάνοβο, το Καταφύλλι, την Συκιά, την Πράβα και τον Ταξιάρχη αποτελούν την κοινότητα Καταφυλλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 48 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Παλαιοχώρι Στουρναραίικων Τρικάλων
Σημείωση
Στην ίδια Περιφερειακή Ενότητα αλλά τον Δήμο Μετεώρων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παλαιοχώρι Καλαμπάκας ενώ στον ίδιο Δήμο αλλά την Δημοτική Ενότητα Αιθήκων το Παλαιοχώρι Γαρδικίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πρέβεζας-Λευκάδας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στους νομούς Πρέβεζας και Λευκάδας, καθώς και τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας που ανήκουν στη δικαιοδοσία της.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας είναι η εξής
Α κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 16 συλλόγων σε έναν όμιλο.Μετά το τέλος της κανονικής διάρκειας, διεξάγονται αγώνες Play Off για την ανάδειξη του πρωταθλητή και Play Out για τις ομάδες που θα υποβιβαστούν στη Β΄ Κατηγορία πέραν του τελευταίου που υποβιβάζεται απ' ευθείας.Αν η διαφορά της πρώτης με τη δεύτερη ομάδα είναι από 4 βαθμούς και πάνω, δε διεξάγονται Play Off, η πρώτη της κανονικής διάρκειας ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια.
play out
Στα play out συμμετέχουν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 12η με 15η. Ο ΑΟ Καρυάς ξεκινάει με 10 βαθμούς,η ΑΕ Φορτούνα Βελανιδοράχης με 9 και ο ΠΑΣ Δόξα Ωρωπού και ΠΑΣ Αμβρακικός Βόνιτσας με 8. Υποβιβάστηκε ο ΠΑΣ Δόξα Ωρωπού.
Β κατηγορία
Για το 2016-17, 23 ομάδες συμμετέχουν στη Β' κατηγορία, χωρισμένες σε 2 ομίλους. Τρεις συνολικά ομάδες ανεβαίνουν κατηγορία, οι 2 πρωταθλήτριες των ομίλων και μια τρίτη ομάδα που θα προκύψει από τα Play Off ανόδου που συμμετέχουν οι 2ες και 3ες κάθε ομίλου.
Δεν κατεβαίνουν σε σχέση με πέρυσι ο ΑΟ Φιλιππιάδας που μετακόμισε στην ΕΠΣ Άρτας και ο Απόλλων Νότιας Λευκάδας.Ομάδες που δεν συμμετείχαν πέρυσι και συμμετέχουν φέτος είναι ο ΠΑΣ Μεγανησίου,Άρης Πρέβεζας,ΠΑΣ Παλιάμπελα,Ατρόμητος Καναλακίου.
Α όμιλος
Ο ΠΑΣ Μεγανησίου αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα
Η ΑΕΚ Αρχαγγέλου έχει -6 βαθμούς
Ο ΠΑΣ Παλιάμπελα έχει -6 βαθμούς
Ο Άρης Πρέβεζας έχει -8 βαθμούς
Β όμιλος
Η Λάκκα Σουλίου παραιτήθηκε από το πρωτάθλημα
Ο ΑΟ Ρία έχει -2 βαθμούς
Ο ΠΣ Φιλιππιάδας έχει -4 βαθμούς
Επίσημο φιλικό θα δοθεί ανάμεσα στις δυο πρωταθλήτριες στις 2 Απριλίου 2017 στο «Αθ. Τσουμελέκα».
ΑΟ Ρία-ΕΑΣ Οδυσσέας Νυδρίου 2-7
play off ανόδου
Σε πρώτη φάση η 2η της κατάταξη της κανονικής περιόδου αντιμετωπίζει την 3η του άλλου ομίλου σε διπλούς αγώνες και οι νικητές των διπλών αυτών αναμετρήσεων αγωνίζονται μεταξύ τους, ξανά σε διπλούς αγώνες που θα κρίνουν την ομάδα που κερδίζει την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία.Οι αγώνες στις 2 και 9 Απριλίου 2017
'''ΠΑΣΠ Λευκ. Οι Ίωνες-Αναγέννηση Αχερουσίας 0-1'''
Ηρακλής Αγίου Γεωργίου-Ερμής Καναλίου 1-4
Στην επόμενη φάση πέρασαν ο ΠΑΣΠ Λευκ. Οι Ίωνες και ο Ερμής Καναλίου Οι αγώνες θα έγιναν στις 23 και 30 Απριλίου 2017
ΠΑΣΠ Λευκ. Οι Ίωνες-Ερμής Καναλίου 0-3
Ερμής Καναλίου-ΠΑΣΠ Λευκ. Οι Ίωνες 1-2
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας.
Α φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 17,18 και 21 Σεπτεμβρίου 2016
ΑΕ Πρέβεζας-Αυγερινός Μαραντοχωρίου 3-3 (3-3 παρ. 3-4 πεν.)
ΕΑΣ Οδυσσέας Νυδρίου-ΑΟ Παλαίρου 0-3
Ερμής Καναλίου-Απόλλων Πάργας 1-6
Κεραυνός Θεσπρωτικού-ΠΑΣ Δόξα Ωρωπού 2-0
Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ-ΠΑΣ Αμβρακικός Βόνιτσας 3-2
ΑΟ Καρυάς-ΑΕ Φορτούνα Βαλανιδοράχης 6-1
Αναγέννηση Αχερουσίας-ΠΣ Ένωση Πάργας 4-0
Αναγέννηση Τσουκαλάδων-Αετός Αγιάς 4-0
Απόλλων Βουβοποτάμου-ΑΟ Ρία 2-0
Ηρακλής Αγ. Γεωργίου-ΠΕΑΣ Κατούνας 1-7
Νίκη Στεφάνης-ΠΑΣ Αχέρων Καναλακίου 1-6
ΑΟ Αγίου Πέτρου-Θρίαμβος Λούρου 3-2
ΠΣ Ατρόμητος Καναλακίου-ΑΟ Πλαγιάς 0-5
Χωρίς αγώνα:ΑΟ Μύτικα,'''ΠΑΣΠ Λευκ. Οι Ίωνες'''
Β φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 26 Οκτωβρίου και 2 Νοεμβρίου 2016
ΠΑΣ Πρέβεζας 2016-ΠΑΣΠ Λευκ. Οι Ίωνες 6-0
Κεραυνός Θεσπρωτικού-Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ 0-3
Απόλλων Πάργας-ΑΟ Αγίου Πέτρου 5-1
ΑΟ Καρυάς-ΑΟ Παλαίρου 0-1
Απόλλων Βουβοποτάμου-Αυγερινός Μαραντοχωρίου 1-4
ΑΟ Μύτικα-ΑΟ Πλαγιάς 0-1
Αναγέννηση Αχερουσίας-ΠΑΣ Αχέρων Καναλακίου 0-5
ΠΕΑΣ Κατούνας-Αναγέννηση Τσουκαλάδων 6-1
Γ φάση
ΠΕΑΣ Κατούνας-Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ 1-2
ΑΟ Πλαγιάς-Απόλλων Πάργας 0-0 (0-1 παρ.)
ΠΑΣ Πρέβεζας 2016-ΑΟ Παλαίρου 0-2
Αυγερινός Μαραντοχωρίου-ΠΑΣ Αχέρων Καναλακίου 0-0 (0-0 παρ. 3-0 πεν.)
Δ φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 15 και 22 Φεβρουαρίου 2017
Απόλλων Πάργας-ΑΟ Παλαίρου 1-1 (2-1 παρ.)
Ε φάση
Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ-Απόλλων Πάργας 1-2
Σούπερ καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της προηγούμενης περιόδου της Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας. Το τρόπαιο κατέκτησε η ομάδα ΑΠΣ Εθνικός Φιλιππιάδας.Στην κανονική διάρκεια το παιχνίδι 1-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Ερρίκος του Συλλύ, ηγούμενος
Ο Ερρίκος (απβ. 1189) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ. Επίσης διορισμένος επίσκοπος του Σαλίσμπουρυ και εκλεγμένος επίσκοπος της Υόρκης, θέσεις που τελικά δεν επικυρώθηκαν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου κόμη του Μπλουά & Σαρτρ και της Αγνής κόμισσας του Συλλύ-συρ-Λουάρ. Αδελφοί του Γουλιέλμου ήταν ο Θεοβάλδος Β΄ κόμης του Μπλουά, ο Στέφανος της Αγγλίας και ο Ερρίκος ηγούμενος του αββαείου του Γουίντσεστερ.
Έγινε μοναχός στο Κλυνύ και το 1140 ο θείος του Ερρίκος ηγούμενος του Γουίντσεστερ τον διόρισε επίσκοπο του Σαλίσμπουρυ. Ο διορισμός δεν επικυρώθηκε, αλλά καταργήθηκε· τότε ο θείος του τον έκανε ηγούμενο του αββαείου του Φεκάμπ στη Νορμανδία. Το 1140 απεβίωσε εκ πατρός μάμμη του Αδέλα της Νορμανδίας και ο Ερρίκος τοποθετήθηκε αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, αλλά πάλι ο διορισμός ακυρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄. Αυτό διότι ο Ερρίκος επιθυμούσε να κατέχει και τις δύο θέσεις, του αββαείου του Φεκάμπ και της αρχιεπισκοπής, που ήταν αντικανονικό.
Το 1189 απεβίωσε στο Φεκάμπ. Στο Σαλίσμπουρυ τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος του Αρκούρ και στην Υόρκη ο Γουλιέλμος, γιος του Χέρμπερτ καγκελαρίου του θησαυροφυλακίου του Γουίντσεστερ επί Γουλιέλμου Β΄ της Αγγλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Γεώργιος Β΄ Γκίζι
Βιογραφία
Ήταν o μόνος γιος τού Βαρθολομαίου Β΄ Γκίζι και μίας κόρης τού Ένγκιλμπερτ τού Λήντερκερκε (ανιψιού τού Φλωρέντιου τού Αινώ) μεγάλου Κοντόσταυλου της Αχαΐας. Το 1326/7, ως μέρος της επαναπροσέγγισης τού πατέρα του με τους Καταλανούς τού δουκάτου των Αθηνών, ο Γεώργιος Β΄ νυμφεύτηκε τη Σιμόνα, κόρη τού Αλφόνσο Φαδρίκ γενικού αντιπροσώπου των Καταλανών. Ως προίκα έλαβε το ήμισυ τού κάστρου τού Σαιντ-Ομέρ στη Θήβα, που το κράτησε ως την καταστροφή του το 1331/4. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1341 και τον διαδέχθηκε. Το 1343, κατόπιν αιτήματος τού πάπα Κλήμη ΣΤ΄, εξόπλισε μία γαλέρα μαζί με τον Ιωάννη Α΄ Σανούδο δούκα της Νάξου και τον Μπαλτσάνα Γκοτσαντίνι (επίτροπο των άλλων 2/3 της Ευβοίας) και ακολούθησαν την Α΄ Σταυροφορία της Σμύρνης.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ράυμονντ-Ζόζεφ Λένερτς (1900-1976), η απουσία του από τις πηγές μετά τα γεγονότα των ετών 1344/5 μπορεί να δηλώνει, ότι ίσως συμμετείχε προσωπικά και κατά τις συμπλοκές σκοτώθηκε, όπως οι ηγέτες Ερρίκος του Άστι επίσκοπος τού Νεγροπόντε, Μαρτίνος Ζαχαρίας κύριος της Χίου και Πέτρο Ζένο Βενετός ναύαρχος. Ο Καρλ Χοπφ (1832-1873) είχε προτείνει ως έτος θανάτου του το 1352. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαρθολομαίος Γ΄ Γκίζι που επειδή ήταν ανήλικος, είχε επίτροπο τη μητέρα του Σιμόνα, ως το 1358.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σιμόνα από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας, κόρη τού Αλφόνσο Φαδρίκ γενικού επιτρόπου στο Δουκάτο των Αθηνών & Νέων Πατρών και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Γκίζι Κατηγορία:Ευγενείς του Δουκάτου του Αρχιπελάγους
Καθολική Εκκλησία στην Ιρλανδία
Η Καθολική Εκκλησία στην Ιρλανδία (ιρλανδικά: Eaglais Chaitliceach na hÉireann) είναι μέρος της παγκόσμιας Καθολικής Εκκλησίας και βρίσκεται σε κοινωνία με την Αγία Έδρα. Με 3,7 εκατομμύρια μέλη, είναι η μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία στην Ιρλανδία. Στην απογραφή του 2016, για την Δημοκρατία της Ιρλανδίας, το 78% του πληθυσμού χαρακτηρίζεται ως Καθολικό, ποσοστό όμως μειωμένο κατά 6% από την απογραφή του 2011. Αντίθετα, το 45% του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας χαρακτηρίστηκε Καθολικό στην απογραφή του 2011, ποσοστό που αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια. Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ιρλανδίας είναι ο Αρχιεπίσκοπος του Άρμαγκ.
Ο Χριστιανισμός υπάρχει στην Ιρλανδία από τον 5o αιώνα και έφτασε στο νησί από τη Ρωμαϊκή Βρετανία, μέσω της ιεραποστολής του Αγίου Πατρικίου, σχηματίζοντας αυτό που αποτελεί σήμερα τον Κελτικό Χριστιανισμό. Διαδόθηκε σταδιακά, αντικαθιστώντας τις παλιές παγανιστικές δοξασίες. Η Καθολική Εκκλησία στην Ιρλανδία θεωρεί τον Παλλάδιος ως τον πρώτο Επίσκοπο των Γαέλων, που στάλθηκε από τον Πάπα Κελεστίνο Α΄. Ωστόσο, κατά τον 12ο αιώνα επιβλήθηκε μια αυστηρή ομοιομορφία στη Δυτική Εκκλησία, με την εισαγωγή της επισκοπικής μορφής διοίκησης, και κορυφώθηκε με την Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση, η οποία συνέπεσε με την νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία.
Μετά την κατάκτηση της Ιρλανδίας από την Αγγλία των Τυδώρ, η Kαθολική Eκκλησία τέθηκε εκτός νόμου, ενώ το Αγγλικό Στέμμα επιχείρησε να εξαγάγει την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση στην Ιρλανδία. Τον 16ο αιώνα, η ιρλανδική εθνική ταυτότητα συνασπίστηκε γύρω από τον Ιρλανδικό Καθολικισμό. Για αρκετούς αιώνες, η ιρλανδική καθολική πλειοψηφία εξεγέρθη, ώσπου τελικά η Εκκλησία και η Βρετανική Αυτοκρατορία ξεκίνησαν συνομιλίες συμφιλίωσης. Η χρηματοδότηση του Κολλεγίου του Μενούθ ήταν μία από τις πράξεις εφαρμογής της συμφιλίωσης και χειραφέτησης του ιρλανδικού καθολικού εθνικισμού και επαναστατικού ρεπουμπλικανισμού. Μετά την Εξέγερση του Πάσχα του 1916 και τη δημιουργία του ελεύθερου ιρλανδικού κράτους, η Εκκλησία απέκτησε σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στη Ιρλανδία Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία ανά χώρα
Αμφιτρύων (Μολιέρος)
Αμφιτρύων (γαλλικός τίτλος: Amphitryon) είναι τρίπρακτη έμμετρη κωμωδία του Μολιέρου που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ στο Παρίσι στις 13 Ιανουαρίου 1668.
Στις 16 Ιανουαρίου, παρουσιάστηκε στο παλάτι του Κεραμεικού μπροστά από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Η επιτυχία ήταν άμεση, το έργο ανέβηκε 29 φορές μέχρι το Πάσχα του 1668. Ο Μολιέρος, που ήταν τότε 46 ετών, έπαιξε τον ρόλο του Σωσία. Ένα άρωμα σκανδάλου περιβάλλει την κωμωδία, κάτω από τα χαρακτηριστικά του Δία οι κριτικοί διέκριναν τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και θεωρήθηκε ότι έτσι ο Μολιέρος επέκρινε τους έρωτες του Βασιλιά Ήλιου.
Το έργο χαρακτηρίζεται ως κλασικό και βασίζεται στην κωμωδία Αμφιτρύων (περίπου το 187 π.Χ. ) του Πλαύτου, η οποία αναφέρεται στον μύθο του Αμφιτρύωνα της ελληνικής μυθολογίας. Παρουσιάζει τον Δία που μεταμφιέζεται για να σαγηνεύσει την Αλκμήνη, ενώ ο Ερμής μεταμφιέζεται στον υπηρέτη Σωσία για να προστατεύσει τους έρωτες του πατέρα του. Αυτή η διπλή μεταμόρφωση δημιουργεί μια σειρά από διασκεδαστικές παρεξηγήσεις.
Η δημοτικότητα του έργου ήταν τέτοια που δύο από τους χαρακτήρες έχουν εισαχθεί στη γαλλική γλώσσα:
Είναι ένα από τα δύο έργα του Μολιέρου όπου γίνεται εκτενής χρήση σκηνικών μηχανημάτων, το άλλο είναι ο Δον Ζουάν.
Υπόθεση
Αμέσως μετά τον γάμο του με την όμορφη Αλκμήνη, ο Αμφιτρύων φεύγει για να συμμετάσχει σε πόλεμο. Ο Δίας, που είναι γοητευμένος από την ομορφιά της Αλκμήνης και θέλει να την απολαύσει ερωτικά, έρχεται στη γη με την εμφάνιση του Αμφιτρύωνα, συνοδευόμενος από τον Ερμή που έχει πάρει τη μορφή του υπηρέτη του Αμφιτρύωνα Σωσία. Ο Αμφιτρύων κερδίζει τον πόλεμο και στέλνει τον Σωσία πίσω για να ειδοποιήσει την Αλκμήνη για την επικείμενη άφιξή του. Τον Σωσία υποδέχεται ο Ερμής, που έχει πάρει τη μορφή του, ο οποίος τον εξαπατά και τον πείθει ότι αυτός είναι ο πραγματικός Σωσίας και τον απομακρύνει από το παλάτι.
Ο πραγματικός Αμφιτρύων έρχεται, συναντά την Αλκμήνη και φυσικά μπερδεύεται και σοκάρεται από την αναφορά της σε μια πρόσφατη ερωτική τους βραδιά. Ακολουθεί μια σειρά απίθανων παρεξηγήσεων, κωμικών καταστάσεων και ανατροπών, μεταξύ των οποίων και η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο Αμφιτρυόνων. Στο τέλος, ο Δίας παίρνει την πραγματική του όψη και λέει στον Αμφιτρύωνα ότι η γυναίκα του ήταν πιστή, και ο ίδιος πήρε τη μορφή του Αμφιτρύωνα για να την αποπλανήσει. Τον πληροφορεί επίσης ότι η γυναίκα του θα γεννήσει το παιδί του Δία, τον ημίθεο Ηρακλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Μπονκόντε ντα Μοντεφέλτρο
Ο Μπονκόντε, ιταλ.: Bonconte da Montefeltro (Ουρμπίνο, 1250 – Πιάνα ντι Καμπαλντίνο, 11 Ιουνίου 1289) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν Ιταλός στρατηγός των Γιβελλίνων. Οδήγησε τις δυνάμεις των Γιβελλίνων σε πολλές εμπλοκές μέχρι το τέλος του στο πεδίο της μάχης. Ο Ντάντε Αλιγκέρι παρουσίασε τον Mοντεφέλτρο ως έναν χαρακτήρα στη Θεία Κωμωδία του.
Βιογραφία
Ο Μπονκόντε γεννήθηκε το 1250 από τον ηγέτη των Γιβελλίνων Μοντεφελτράνο Α΄ και ήταν νόθος αδελφός του Φεντερίκο. Είχε μία σύζυγο, τη Τζιοβάννα και μία κόρη, τη Mανεντίσα. Ο Μπονκόντε βοήθησε στην απομάκρυνση των Γουέλφων από το Aρέτσο τον Ιούνιο του 1287 με τους Γιβελλίνους και το 1288 ήταν επικεφαλής των Αρετινών. Ενώ διοικούσε τους Αρετίνους, ο Μπονκόντε νίκησε τους Γουέλφους της Σιένα στη μάχη του Πιέβε αλ Τόππο. Το 1289 ο Μπονκόντε έγινε αρχηγός των Αρετινών, όταν τους οδήγησε στη μάχη με τους Γουέλφους της Φλωρεντίας. Οι Αρετίνοι ηττήθηκαν τελικά από τους Γουέλφους της Φλωρεντίας στη μάχη του Καμπαλντίνο και εκεί σκοτώθηκε το 1289 ο Μπονκόντε. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ στο πεδίο μάχης.
Πριν από τη μάχη, ο Μπονκόντε είχε συμβουλεύσει τους Aρετίνους να μην εμπλακούν σε ανοιχτή μάχη με τους Φλωρεντίνους. Στάλθηκε από τον επίσκοπο του Αρέτσο, για να βρει την εχθρική θέση πριν από τη μάχη με τους Γουέλφους της Φλωρεντίας. Ο Μπονκόντε επέστρεψε και είπε στον επίσκοπο, ότι δεν θα ήταν σοφό να πολεμήσει με τους Γουέλφους, αλλά ο επίσκοπος φέρεται να απάντησε ότι ο Μπονκόντε δεν άξιζε το όνομα της οικογένειάς του. Ο επίσκοπος έστειλε τις δυνάμεις στη μάχη, όπου τόσο ο ίδιος όσο και ο Μπονκόντε απεβίωσαν.
μικρογραφία|Το τέλος του Μπονκόντε στο Καθαρτήριο, Ωδή 5 απεικονίζεται από τον Γάλλο εικονογράφο [[Γκυστάβ Ντορέ.]]
Στη Θεία Κωμωδία
Ο Μπονκόντε ντα Μοντεφέλτρο εμφανίζεται στην Ωδή V του Καθαρτηρίου, του δεύτερου μέρους της Θείας Κωμωδίας του Ντάντε Αλιγκέρι. Εδώ εμφανίζεται ανάμεσα σε ψυχές, που προσεύχονται στον Δάντη. Ο Μπονκόντε θρηνεί για τη σύζυγό του, Τζιοβάννα και παραπονιέται ότι οι συγγενείς του (με τους οποίους πιθανότατα εννοεί την κόρη του, η οποία ήταν παντρεμένη με ένα μέλος της οικογένειας Κόντι Γκουίντι, ή τον αδελφό του Φεντερίκο, που θα σκοτωθεί αργότερα στο Ουρμπίνο το 1322) δεν τον θυμόντουσαν στις προσευχές τους. Αυτή η άποψη και η έλλειψη ελπίδας του Mοντεφέλτρο διαφέρει πολύ από τους άλλους χαρακτήρες, που συναντά ο Ντάντε σε αυτή την ωδή, όπως τον Τζάκοπο ντελ Κασέρο και την Πία ντε' Τολομέι, που ζητούν τη βοήθεια τού Ντάντε.
Αφού ο Μπονκόντε αποκαλύπτει το όνομά του, ο Ντάντε τον ρωτά, γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα του. Ο Μπονκόντε απαντά, ότι αφού τραυματίστηκε στο λαιμό, τράπηκε σε φυγή. Ο Μπονκόντε βρέθηκε εκεί που συναντιούνται ο Αρχιάνο, ένας χείμαρρος κοντά στο Αρέτσο και ο ποταμός Άρνο, και εκεί απεβίωσε καλώντας την Παναγία ως σωτήρια χάρη. Στη συνέχεια, ενώ ένας άγγελος του Θεού του πήρε την ψυχή, ο διάβολος, θυμωμένος που δεν πήρε την ψυχή του Μπονκόντε την τελευταία στιγμή, κατέστρεψε το σώμα του Μπονκόντε από θυμό, γεγονός που δημιούργησε μία καταιγίδα, που παρέσυρε το σώμα του Μπονκόντε στον πάτο του Άρνο. Ο Ντάντε ήταν ουσιαστικά παρών στη μάχη του Καμπαλντίνο ως ιππέας, την οποία θεώρησε μεγάλη νίκη για τους Γουέλφους.
Η σύγκρουση για την ψυχή του Μπονκόντε επαναλαμβάνει τη σύγκρουση μεταξύ του Φραγκίσκου της Ασίζης και ενός πεσμένου χερουβείμ για την ψυχή του Γκουίντο ντα Μοντεφέλτρο, του πατέρα του Μπουονκόντε, στην Κόλαση, Ωδή XXVII. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση εδώ, ο άγγελος κερδίζει την ψυχή του Μπονκόντε για τον Παράδεισο, ενώ στην περίπτωση του Γκουίντo, ο διάβολος. Δημιουργώντας τέτοια αντίθετα αποτελέσματα για τον Μπονκόντε και τον Γκουίντo, ο Ντάντε δείχνει, πως η ειρωνεία είναι, ότι ένας άνθρωπος που άφησε τη σωτηρία και τη μετάνοια στα γηρατειά του (Γκουίντο), πήγε στην κόλαση, ενώ ένας άλλος που είχε ειλικρινή μετάνοια στο τέλος της ζωής του (Μπονκόντε), μπορεί να πάει στο Καθαρτήριο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Τζιοβάννα και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μοντεφέλτρο
A Perfect Circle
Το αμερικανικό ροκ συγκρότημα A Perfect Circle δημιουργήθηκε το 1999 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, από τον κιθαρίστα Μπίλι Χάουερντελ και τον τραγουδιστή του συγκροτήματος Tool, Μέιναρντ Τζέιμς Κίναν. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει συνολικά τέσσερα albums με πρωτότυπα τραγούδια, τα πρώτα τρία στις αρχές του 2000: το πρώτο είναι το Mer de Noms, που κυκλοφόρησε το 2000, ακολούθησε το Thirteenth Step το 2003 και το 2004 κυκλοφόρησαν το Emotive, ένα album με ριζικά ξαναδουλεμένα cover songs.
Λίγο μετά την κυκλοφορία του Emotive, ο Κίναν επέστρεψε στους Tool και ξεκίνησε solo καριέρα με το σχήμα Puscifer και ο Χάουρντελ κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ, Keep Telling Myself It's Alright, στα πλαίσια του project Ashes Divide.
Λόγω των δεσμεύσεων του Keenan σε άλλα μουσικά συγκροτήματα, συνεργάστηκαν με πλήθος μουσικών, στις δραστήριες και αδρανείς περιόδους τους, αλλά και για την ηχογράφηση των άλμπουμ, με σταθερά μέλη μόνο τον Χάουερντελ και τον Κίναν. Στo αρχικό σχήμα του συγκροτήματος συμμετείχαν οι Παζ Λέντσαντιν στο μπάσο, Τρόι βαν Λίυβέν στη κιθάρα και Τζος Φρις στα ντραμς. Ο ντράμερ των Primus, Τιμ Αλεξάντερ, συμμετείχε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα πριν από τις ηχογραφήσεις των άλμπουμ στις πρώτες εμφανίσεις του συγκροτήματος. Ο παραγωγός της μπάντας Ντάνι Λόνερ, ο Μέριλυν Μάνσον και ο μπασίστας Τουίγκι Ραμίρες υπήρξαν, επίσης, μέλη της μπάντας για ένα μικρό χρονικό διάστημα στις αρχές του 2000. Στην τωρινή σύνθεση του συγκροτήματος συμμετέχουν ο κιθαρίστας Τζέιμς Ίχα των Smashing Pumpkin, ο μπασίστας Ματ Ματζούνκινς και ο ντράμερ Τζεφφ Φριντλ· οι δύο τελευταίοι συμμετείχαν, μάλιστα, και στα project Puscifer και Ashes Divide των Κίναν και Χάουρντελ, αντίστοιχα.
Παρά τις ποικίλες αλλαγές στη σύνθεσή του συγκροτήματος και το εύρος καλλιτεχνών που συμμετείχαν, το ύφος των τραγουδιών παρέμεινε σταθερό, καθώς ο Χάουρντελ ανέλαβε τη μουσική σύνθεση και ο Κίναν τους στίχους και τη μελοποίηση όλων των άλμπουμ. Τα άλμπουμ του συγκροτήματος έχουν λάβει θετική υποδοχή τόσο από κριτικούς όσο και εμπορικά, με τα τρία πρώτα άλμπουμ τους να έχουν πωλήσει συλλογικά 4.000.000 αντίτυπα μέχρι το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά heavy metal συγκροτήματα
Επικιχλίδες
Οι Επικιχλίδες ήταν ένα μικρό ερωτικό έπος (επύλλιο), το οποίο αρχαίοι συγγραφείς (όπως ο Κλέαρχος ο Σολεύς και ο Ησύχιος ο Μιλήσιος) απέδιδαν στον Όμηρο. Σύμφωνα με τον ψευδο- Ηρόδοτο οι Επικιχλίδες ήταν ένα από τα πολλά "παίγνια" [διασκεδαστικά δηλαδή ποιήματα] που έγραψε ο Όμηρος την εποχή που διέμεινε στην Βολισσό της Χίου.
Ο Αθήναιος, επικαλούμενος παλαιότερη μαρτυρία του ιστορικού Μέναιχμου, γράφει ότι το ποίημα ονομάσθηκε , επειδή κάποτε ο Όμηρος τραγουδώντας το σε παιδιά έλαβε ως δώρο-ανταμοιβή κίχλες [κίχλη: το μικρό πουλί τσίχλα]. Ίσως όμως ο τίτλος αυτός να σχετίζεται και με την λέξη κιχλισμοί,  που σήμαινε τα δυνατά γέλια ή τους καγχασμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Γουλιέλμος ο Λευκόχειρ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπρος του Ιλ-ντε-Φρανς και υπηρέτησε ως επίσκοπος του Σαρτρ το 1165, αρχιεπίσκοπος του Σαν (1169-1176) και αρχιεπίσκοπος του Ρενς (1175-1202), ο πρώτος ευγενής της Γαλλίας που έλαβε αυτό το αξίωμα. Έχρισε τον ανιψιό του Φίλιππο Β΄ ως συμβασιλιά της Γαλλίας.
Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ τον έκανε καρδινάλιο-ιερέα της Σάντα Σαμπίνα το 1179 και από αυτή τη θέση υπέγραφε τις αποφάσεις (bullae) το διάστημα 1179-1201. Το 1202 απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών. Η ανιψιά του Αγνή (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη) παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Κομνηνό, μετά τον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό και έπειτα τον Αλέξιο Βρανά.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Γκουίντο ντα Μοντεφέλτρο
Ο Γκουίντο, ιταλ.: Guido da Montefeltro (1223 - 29 Σεπτεμβρίου 1298) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν Ιταλός στρατιωτικός και κύριος του Ουρμπίνο. Έγινε μοναχός αργά στη ζωή του και καταδικάστηκε από τον Δάντη Αλιγκέρι στη Θεία Κωμωδία του επειδή έδωσε δόλιες συμβουλές.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Σαν Λέο, ήταν γιος του Mοντεφελτράνο Β΄ κοντοτιέρου και κυρίου του Ουρμπίνο.
Ο Γκουίντο οδήγησε τους Γιβελλίνους της Ρομάνια στη νίκη επί των Γουέλφων στο Πόντε Σαν Πρόκολο το 1275. Αργότερα εκείνο το έτος κέρδισε μία νίκη επί των Mαλατέστα του Ρίμινι στο Ραβερσάνο, εκτοπίζοντας τους Mαλατέστα από την Τσεζένα. Τον επόμενο χρόνο ο Γκουίντo ήταν διοικητής (capitano) του Φορλί, με τον έλεγχο όλης της αντιπαπικής εξουσίας στη Ρομάνια. Ο Γκουίντο διοικούσε τους υπερασπιστές κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Φορλί το 1282-1283, ενάντια στις Γαλλικές δυνάμεις τις πιστές στον πάπα Μαρτίνο Δ΄. Αν και οι δυνάμεις του Γκουίντo προκάλεσαν μεγάλες απώλειες στους εχθρούς τους, τελικά το Φορλί έπεσε στις παπικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της Ρομάνια να υποταχθεί στον παπικό έλεγχο. Ο Γκουίντο αποδέχτηκε την εξουσία του πάπα Ονώριου Δ΄ το 1286.
Παρόλα αυτά, ο Γκουίντo επανήλθε στη δημόσια ζωή το 1288, όταν αφορίστηκε και έγινε διοικητής (capitano) των Γιβελίνων της Πίζας. Τα επόμενα χρόνια βοήθησε την Πίζα στον αγώνα της ενάντια στη Φλωρεντία και την πόλη του Ουρμπίνο ενάντια στην Τσεζένα.
Το 1296 ο πάπας Βονιφάτιος Η΄ δέχθηκε τον Γκουίντο ξανά στην Εκκλησία και του έδωσε πίσω την κυριότητα του Μοντεφέλτρο. Την ίδια χρονιά μπήκε στο Τάγμα των Φραγκισκανών. Απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα στο μοναστήρι της Ασίζης.
Η θέση του στην Κόλαση του Δάντη
Το 1298 ο Βονιφάτιος Η΄ κάλεσε τον Γκουίντo για συμβουλές, για να αντιμετωπίσει τους αγώνες του ενάντια στην οικογένεια Κολόννα, η οποία είχε αμφισβητήσει τη νομιμότητα της εκλογής του Bονιφατίου Η΄ και είχε βρει καταφύγιο σε ένα φρούριο στην Παλεστρίνα. Η συμβουλή του Γκουίντo ήταν να υποσχεθεί στους Κολόννα αμνηστία και μετά να αρνηθεί την υπόσχεση, μόλις βγουν από το φρούριό τους.
Αυτή η συμβουλή είναι που οδήγησε τον Δάντη Αλιγκέρι να τοποθετήσει τον Γκουίντo στην Κόλαση. Στην Ωδή XXVII της Κόλασης, ο Γκουίντo αφηγείται ότι έδωσε απρόθυμα συμβουλές στον πάπα, μόνο αφού ο Βονιφάτιος Η΄ είχε συμφωνήσει να τον αθωώσει για το αμάρτημα της δόλιας συμβουλής του. Καθώς ο Γκουίντo αφηγείται την ιστορία του, μετά το τέλος του, ο Άγιος Φραγκίσκος έφτασε για να διεκδικήσει την ψυχή του στους σωσμένους, αλλά ένα μαύρο Χερουβείμ υποστήριξε την ανώτερη αξίωση της Κόλασης.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα προσωρινά αφορισμένα από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία Κατηγορία:Οίκος του Μοντεφέλτρο
Ερκάν Πετεκάγια
Ο Ερκάν Πετεκάγια (Erkan Petekkaya, Τουρκική προφορά:   [æɾˈkan peˈteckaja] · γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1970) είναι Τούρκος ηθοποιός. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές τηλεοπτικές δραματικές σειρές, όπως οι Beyaz Gelincik (White Poppies) (2005–07), Sessiz Fırtına (Silent Storm) (2007–08) Öyle Bir Geçer Zaman ki («As Time Goes By») (2010–12), Dila Hanım (2012–14) και Paramparça (Broken Pieces) (2014–17).
Το 2017 με τη βοήθεια του Fox TV, ο Petekkaya υπέγραψε σύμβαση με την "Karga Seven Pictures", μια εταιρεία παραγωγής που συνδέεται με την Red Arrow. Έμεινε στο Λος Άντζελες για να μάθει τον πολιτισμό του Χόλιγουντ. [2]
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Λευκορωσική λογοτεχνία
Η λευκορωσική λογοτεχνία (Беларуская лiтаратура) περιλαμβάνει την πεζογραφία  και την ποίηση  στην λευκορωσική γλώσσα.
Μέχρι τον 17ο αιώνα
Η λευκορωσική λογοτεχνία δημιουργήθηκε από την λογοτεχνική παράδοση των Ρως του Κιέβου, η οποία έδωσε ώθηση επίσης στην ουκρανική και στη ρωσική λογοτεχνία. Η ξεχωριστή λογοτεχνική παράδοση της Λευκορωσίας έγινε εμφανής μεταξύ 14ου-15ου αιώνα. Η πρώιμη λευκορωσική λογοτεχνία γνώρισε τη χρυσή της εποχή τον 16ο-17ο αι., όταν η παλαιά λευκορωσική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Το ιδρυτικό κείμενο του Μεγάλου Δουκάτου των ετών 1529, 1566 και 1588, καθώς και η θρησκευτική λογοτεχνία δημοσιεύθηκαν όλα στην παλιά λευκορωσική γλώσσα. Από τις αρχές του 16ου αιώνα, άρχισαν να τυπώνονται λευκορωσικά λογοτεχνικά έργα. Το πρώτο τυπωμένο λευκορωσικό βιβλίο (σε έκδοση της παλαιάς λευκορωσικής) ήταν το Ψαλτήριο, το οποίο τυπώθηκε στην Πράγα από τον Φραγκίσκο Σκάρινα το 1517 (αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο που εκτυπώθηκε σε ανατολική σλαβική γλώσσα). Κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα, εμφανίστηκαν στη λευκορωσική λογοτεχνία η ποίηση και το δράμα υπό την επήρεια της πιο ανεπτυγμένης πολωνικής λογοτεχνίας.
18ος και 19ος αιώνας
δεξιά|μικρογραφία| Francišak Bahuševič Λόγω της πολιτισμικής κυριαρχίας της πολωνικής γλώσσας στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και της ρωσικής γλώσσας εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η λευκορωσική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε μόνο περιστασιακά στη λογοτεχνία του 18ου αιώνα, ιδίως από τους δραματουργούς Kajetan Moraszewski και Michal Ciecierski, οι οποίοι αναμείγνυαν τα πολωνικά και τα λευκορωσικά χαρακτήρες στις κωμωδίες τους. Η λευκορωσική λογοτεχνική αναγέννηση ξεκίνησε τον 19ο αιώνα. Κυκλοφόρησαν και τελικά δημοσιεύθηκαν τα ανώνυμα μπουρλέσκ ποιήματα Ανάποδη Αινειάδα (δεκαετία του 1820) και Τάρας επί Παρνασσού (περ. 1855). Αρκετά έργα συνεισέφεραν συγγραφείς της περιοχής που έγραφαν και στα πολωνικά (Jan Barszczewski, Jan Czeczot, Vincent Dunin-Marcinkievič, Alaksandar Rypinski). Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα είδε την άνοδο του ρεαλισμού (Francišak Bahuševič, Adam Hurynovič, Janka Łučyna). Στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα εμφανίστηκαν πολλές εκδόσεις της λευκορωσικής λαογραφίας, ιδίως η πολύτομη συλλογή του Jeŭdakim Ramanaŭ. Αυτήν την περίοδο, χρησιμοποιήθηκαν ενεργά τόσο το λευκορωσικό λατινικό αλφάβητο όσο και το κυριλλικό αλφάβητο.
Αρχές του 20ού αιώνα
Μια νέα περίοδος ξεκίνησε μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905, οπότε άνοιξαν οι πρώτες εφημερίδες της Λευκορωσίας στο Βίλνιους (Naša Dola και Naša Niva). Αυτά τα έντυπα συγκέντρωναν έναν κύκλο συγγραφέων που υποστήριζαν την ανάπτυξη της λευκορωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας (συμπεριλαμβανομένων των Γιάνκα Κουπάλα, Μαξίμ Μπαχντάνοβιτς, Ζμίτροκ Μπιαντούλα, Μαξίμ Χαρέκι, Γιακούμπ Κόλας). Η λευκορωσική λογοτεχνία της εποχής συνδύαζε στοιχεία ρομαντισμού, ρεαλισμού και μοντερνισμού.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας το 1918, τα βασικά θέματα της λογοτεχνίας της Λευκορωσίας ήταν ο πατριωτισμός και η συλλογική ζωή.
Μεσοπολεμική περίοδος
Μετά την ίδρυση της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (BSSR) το 1919, η λογοτεχνική ζωή στη Λευκορωσία επικεντρώθηκε στα περιοδικά Maładniak (1923-1928) και Uzvyšša (1926-1931), τα οποία εκδίδονταν από μια ομάδα συγγραφέων της Λευκορωσίας. Εκτός από τους συγγραφείς των προηγούμενων περιόδων (Ζμίτροκ Μπιαντούλα, Γιακούμπ Κόλας), αυτή ήταν μια περίοδος ενεργού έργου των ποιητών Michaś Čarot, Uładzimier Duboŭka, Aleś Dudar και των συγγραφέων Μαξίμ Χαρέκι, Ciška Hartny και Kuźma Čorny. Εκτός της Λευκορωσίας, η λευκορωσική λογοτεχνία ανα πτύχθηκε επίσης στο Βίλνιους, στο Κάουνας και στην Πράγα (Michaś Mašara, Kazimier Svajak). Το 1934, ιδρύθηκε η Ένωση Συγγραφέων της BSSR στο Μινσκ. Η παράδοση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1930.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, τα βασικά θέματα της νέας λευκορωσικής λογοτεχνίας ήταν οι εμπειρίες του πολέμου, η ζωή των Λευκορώσων στη Σοβιετική Ένωση και η εθνική ιστορία (συγκεκριμένα, τα μυθιστορήματα των Ivan Mielež και Ivan Šamiakin). Από τη δεκαετία του 1960 το νέο θέμα εμφανίστηκε στη λευκορωσική πεζογραφία. Πολλοί συγγραφείς αγωνίζονται για την ελευθερία του λόγου (συγκεκριμένα, οι Vasil Bykaŭ και Uładzimier Karatkievič).
Υπάρχουν αρκετοί Λευκορώσοι συγγραφείς που έχουν εγκαταλείψει τη Λευκορωσία και τώρα εργάζονται στο εξωτερικό (για παράδειγμα, η Natalla Arsieńnieva και ο Aleś Sałaviej).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνία
Βαλένσια (λίμνη)
Βαλένσια ονομάζεται μία λίμνη της Βενεζουέλας, στις πολιτείες Καραβόβο και Αραγκούα. Βρίσκεται σε μία λεκάνη της Κορδιλλιέρας ντε λα Κόστα του κεντρικού υψιπέδου και σε υψόμετρο 415. Έχει μήκος 29 χιλιόμετρα από ανατολικά προς δυτικά και πλάτος 16 χιλιόμετρα από Βορρά προς Νότο. Είναι η δεύτερη ως προς την έκταση μεγαλύτερη λίμνη με γλυκό νερό της Βενεζουέλας. Αποτελεί ένα ιδιαίτερα γνωστό και διάσημο θέρετρο, ενώ επίσης στις περιοχές που βρίσκονται κοντά στην λίμνη καλλιεργούνται διάφορα γεωργικά προϊόντα όπως καλαμπόκι, φρούτα, καπνός, βαμβάκι. Στις περιοχές αυτές εκτρέφονται και βοοειδή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες Κατηγορία:Γεωγραφία της Βενεζουέλας Κατηγορία:Λίμνες της Νότιας Αμερικής
Σπυρίδων Βρεττός
Ο Σπυρίδων Βρεττός του Αναστασίου (1902 – 17 Ιουνίου 1980) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Αττικής από το 1961 ως το 1963.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1902. Σπούδασε Ιατρική και εργάστηκε ως γιατρός. Ήταν παντρεμένος με τη Φιλομήλα Βρεττού και είχαν 1 γιο και 1 κόρη. Εξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Αθηνών με την ΕΡΕ το 1961. Ήταν ξανά υποψήφιος με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963, χωρίς επιτυχία. Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 18 Ιουνίου 1980 από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Σίσερο Μοράες
Ο Σίσερο Μοράες (Πορτογαλικά: Cícero Moraes, 13 Νοεμβρίου 1982) είναι Βραζιλιάνος σχεδιαστής 3D που ειδικεύεται στην ιατροδικαστική ανακατασκευή προσώπου και στον σχεδιασμό και μοντελοποίηση ανθρώπινων και κτηνιατρικών προσθετικών μελών.
Ήταν υπεύθυνος για την ανακατασκευή των προσώπων αμέτρητων θρησκευτικών και ιστορικών προσωπικοτήτων, όπως του Αγίου Αντωνίου της Πάντοβα, του Αγίου Βαλεντίνου , του Άρχοντα του Σιπάν , του ανθρώπου της Λαγκόα Σάντα , της γυναίκας του Ναχαρόν και της Κυρίας των τεσσάρων πορπών.
Στον τομέα της κτηνιατρικής, σχεδίασε ηλεκτρονικά και μοντελοποίησε προσθετικά μέλη για διάφορα ζώα, συμπεριλαμβανομένων, ενός σκύλου, μίας χήνας, ενός τουκάν, ενός μακάο και μίας χελώνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι σχεδιαστές
Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα
Το Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα, ("Deutschnationale Volkspartei", DNVP) ήταν πολιτικός σχηματισμός της Γερμανίας, στη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το κόμμα είχε συντηρητικές - εθνικιστικές απόψεις, και πριν την άνοδο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος του Αδόλφου Χίτλερ, ήταν ο κύριος φορέας αυτών των απόψεων.
Σχηματίστηκε το 1918, μετά την επώδυνη ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την επανάσταση του Νοεμβρίου στη χώρα, που ανέτρεψε τη μοναρχία. Δημιουργήθηκε αρχικά από μέλη των ανώτερων οικονομικά και κοινωνικά τάξεων της πρώην Γερμανικής Αυτοκρατορίας: ευγενείς και αριστοκράτες, μεγάλοι γαιοκτήμονες (junkers), ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικού του Στρατού, επιχειρηματίες κα βιομήχανοι, ανώτατα κρατικά στελέχη.
Τα κυριότερα αιτήματά του, - τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του - ήταν η επιστροφή στη μοναρχία, ριζική αναδιαπραγμάτευση της Συνθήκης των Βερσαλιών και επιστροφή στη Γερμανία όλων των χαμένων περιοχών της.
Τη μέγιστη εκλογική απήχηση που έχει το κόμμα, τη συγκεντρώνει στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1924 - 20.5%, ενώ τον προηγούμενο χρόνο, το 1923 έφτασε το μάξιμουμ των 950.000 μελών.
Υπό την ηγεσία του Άλφρεντ Χούγκενμπεργκ, από το 1928 και μετά, το κόμμα περνάει σε πιο ακραίες θέσεις, προσπαθώντας να συναγωνιστεί το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, και έτσι να επιβιώσει στην πολιτική ζωή.
Το Εθνικό Λαϊκό Κόμμα, αυτο- διαλύθηκε τον Ιούνιο του 1933, και ενσωματώθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό, αφού πρώτα πρόλαβε να "βοηθήσει" με τη συμμετοχή του, την εδραίωση της Ναζιστικής εξουσίας.
Σύντομο ιστορικό
Το «Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα» σχηματίστηκε τον Δεκέμβριο του 1918, μεσούσης της πολιτικής κρίσης της Γερμανίας, συνέπεια της οποίας ήταν η Νοεμβριανή Επανάσταση. Οι συντηρητικές δυνάμεις της χώρας, συγκεντρώθηκαν για να δημιουργήσουν έναν νέο πολιτικό φορέα, έτσι το νέο κόμμα "γεννήθηκε" από τη συγχώνευση προηγούμενων κεντροδεξιών κομμάτων, όπως το «Γερμανικό Συντηρητικό Κόμμα», το «Ελεύθερο Συντηρητικό Κόμμα», το «Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα» καθώς και ατόμων από αντισημιτικές και λαϊκιστικές ομάδες. Στην ιδρυτική συνδιάσκεψη ανακοινώθηκαν οι σκοποί και η ιδεολογία του κόμματος. Ανάμεσα στα άλλα τονίστηκε: «....Στο καινούριο κόμμα μας, στο οποίο φίλοι από όλα τα δεξιά κόμματα ενώθηκαν, δεν έχει παρελθόν και απορρίπτει οποιαδήποτε ευθύνη για το παρελθόν. Έχουμε μόνο παρόν, και Θεού θέλοντος, ένα ένδοξο μέλλον...αλλά... χωρίς Εβραίους!»
Όταν η γερμανική βουλή κλήθηκε να γράψει το νέο Σύνταγμα, τον Φεβρουάριο του 1919, το DNVP, αντίθετο στην ιδέα ενός νέου Συντάγματος, περιορίστηκε στο να βγάζει λόγους υπέρ της επιστροφής στη συνταγματική μοναρχία του Κάιζερ Γουλιέλμου του Β',και λίγους μήνες μετά, όταν ήρθε στη Βουλή η συζήτηση για τη «Συνθήκη των Βερσαλιών» την καταψήφισε.
Με την ευκαιρία των ομοσπονδιακών εκλογών της 7ης Δεκεμβρίου του 1924 το κόμμα επανέλαβε τη βασική ιδεολογία του: "...Το κόμμα μας παραμένει όπως ήταν: Μοναρχικό αλλά και λαϊκό, Χριστιανο σοσιαλιστικό. Οι στόχοι μας παραμένουν οι ίδιοι: Γερμανικοί και Εθνικοί. Χρώματά μας παραμένουν το μαύρο, το άσπρο και το κόκκινο: Η αποφασιστικότητά μας είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Να δημιουργήσουμε μια Γερμανία, ελεύθερη από τον εβραϊκό έλεγχο και τη Γαλλική κυριαρχία, ελεύθερη από τις ίντριγκες του Κοινοβουλίου και την επιρροή του μεγάλου κεφαλαίου."
Από το 1929 και μετά το κόμμα αρχίζει να συμπράττει με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ. Η κοινή καμπάνια υπέρ του ΝΑΙ, στο δημοψήφισμα του 1929, οδήγησε στη βραχύβια σύμπραξη του Οκτωβρίου του 1931, και τη δημιουργία του «Μετώπου του Χάρτζμπουργκ». (Harzburger Front) Τέλος, ο Άλφρεντ Χούγκενμπεργκ θα συμμετέχει στην κυβέρνηση του Χίτλερ, τον Ιανουάριο του 1933, ως υπουργός «Οικονομικών» αλλά και «Γεωργικής ανάπτυξης και Τροφίμων», χαρτοφυλάκια που θα κρατήσει για μερικούς μόνο μήνες. Πολλά στελέχη του DNVP εγκατέλειπαν το κόμμα για το πιο ισχυρό NSDAP, πράγμα που στο τέλος έκανε και ο ίδιος ο αρχηγός του. Το «Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα», απορροφήθηκε τελείως από το Εθνικοσοσιαλιστικό και στις 29 Ιουνίου του 1933, η ηγεσία με 56 ψήφους υπέρ και 4 κατά, αποφάσισε τη διάλυσή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης
Κούβελας Μεσσηνίας
Ο Κούβελας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και βρίσκεται σε υψόμετρο 853 μέτρων. Έχει 180 κατοίκους και μαζί με τον οικισμό Κυψέλη, που έχει 38 κατοίκους, ανήκουν στην κοινότητα Κούβελα, με πληθυσμό 218 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά η Κοινότητα Κούβελα, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Δωρίου, του Δήμου Οιχαλίας.
ΟΝΟΜΑΣΙΑ
Το Κούβελα λεγόταν και «Αγία Παρασκευή» και στην αρβανίτικη διάλεκτο, την οποία μιλούσαν παλιά οι κάτοικοι του, «Σινέ Πρίμτε». Πήρε το όνομα αυτό από το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που βρισκόταν στο μέρος που έχει χτισθεί η εκκλησία της Αγίας Τριάδας.
ΕΞΕΧΟΝΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
Γιαννάκης Μέλιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Γουλιέλμος Α΄ του Σανσέρ
Ο Γουλιέλμος Α΄ του Σανσέρ, (Γαλλική γλώσσα : Guillaume Ι, περί το 1176 - 1217) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ο δεύτερος κόμης του Σανσέρ, κύριος του Σαιν-Μπρισσόν και Λα Φερτέ-Λουπιέρ (1191 - 1217). Ήταν ο μόνος γιος του Στεφάνου Α΄, κόμη του Σανσέρ και της Αδέλας/Αλίκης (ή Ματίλντας), κόρης του Γοδεφρείδου του Ντονζύ. Εξαδέλφη του ήταν η Αγνή (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη). Το 1217 συνόδευσε τον Πέτρο Β΄ των Καπετιδών, σύζυγο της Γιολάντας λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γυναικάδελφός του και τον συνόδευσε προς στην Κωνσταντινούπολη. Καθ' οδόν αιχμαλωτίστηκαν και φυλακίστηκαν από τον Θεόδωρο Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου. Απεβίωσαν εγκάθειρκτοι. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Α΄. Αυτού εγγονός ήταν ο Ιωάννης Β΄ κόμης του Σανσέρ και αυτού εγγονός ήταν ο Λουδοβίκος του Σανσέρ κοντόσταυλος της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Ανθρώπινα δικαιώματα στη Μολδαβία
Η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μολδαβία έχει τεθεί υπό έλεγχο από το 2002, και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μολδαβία και σε όλο τον κόσμο έχουν εκφράσει τη φωνή τους ενάντια σε αυτό που θεωρούν ότι είναι άδικη καταστολή των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, καθώς και άλλες καταχρήσεις.
Ιστορία
Η κάλυψη από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης των διαδηλώσεων στους δρόμους το 2002 σχετικά με την προσπάθεια των κομμουνιστών να αποκαταστήσουν την υποχρεωτική μελέτη της ρωσικής γλώσσας και να υπερασπιστούν την πολιτιστική ταυτότητα που η πλειοψηφία των Μολδαβών μοιράζεται με τη γειτονική Ρουμανία λογοκρίθηκε. Το Φεβρουάριο του 2002, ως απάντηση στη σοβαρή λογοκρισία του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού Teleradio-Moldova (TVM), εκατοντάδες δημοσιογράφοι του TVM προχώρησαν σε απεργία σε ένδειξη αλληλεγγύης στην αντικομμουνιστική αντιπολίτευση. Ως αντίποινα, ορισμένοι δημοσιογράφοι και μέλη του προσωπικού απολύθηκαν από τον σταθμό το Μάρτιο.
Ωστόσο, το 2004 έγινε μια βελτίωση και το κοινοβούλιο της Μολδαβίας αφαίρεσε το Άρθρο 170 από τον Ποινικό Κώδικα της χώρας. Το Άρθρο 170 προέβλεπε ποινή φυλάκισης έως και πέντε ετών για συκοφαντική δυσφήμιση.
Σύμφωνα με τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), το κλίμα των μέσων ενημέρωσης στη Μολδαβία παρέμεινε περιοριστικό από το 2004. Οι αρχές συνέχισαν μια μακροχρόνια εκστρατεία για να φιμώσουν τις ανεξάρτητες φωνές και κινήματα της αντιπολίτευσης. Σε μια υπόθεση που επικρίθηκε ευρέως από τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο πολιτικός της αντιπολίτευσης, Βαλέριου Πασάτ, καταδικάστηκε σε δεκαετή φυλάκιση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση τον θεωρούν πολιτικό κρατούμενο, και μια επίσημη δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας χαρακτήρισε την απόφαση «εκπληκτική στη σκληρότητά της».
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2007, η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μολδαβία ήταν κακή. Τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση ήταν ευρέως διαδεδομένα και οι συνθήκες στην προφυλάκιση ήταν κακές. Επικυρώθηκε ένας αριθμός συνθηκών που προστατεύουν τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά άνδρες, γυναίκες και παιδιά συνέχισαν να αποτελούν αντικείμενο εμπορίας για βίαιη σεξουαλική και άλλη εκμετάλλευση. Τα μέτρα για την προστασία των γυναικών από την ενδοοικογενειακή βία ήταν ανεπαρκή. Έγιναν συνταγματικές αλλαγές για την κατάργηση της θανατικής ποινής. Η ελευθερία της έκφρασης περιορίστηκε και οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης έγιναν στόχος.
Το 2009, όταν η Μολδαβία γνώρισε τις πιο σοβαρές εμφύλιες αναταραχές της τελευταίας δεκαετίας, αρκετοί πολίτες, όπως ο Βαλέριου Μπόμποκ, σκοτώθηκαν από την αστυνομία και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν. Σύμφωνα με την Έκθεση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2011, «Σε αντίθεση με το προηγούμενο έτος, δεν υπήρξαν αναφορές για δολοφονίες από τις δυνάμεις ασφαλείας. Κατά τη διάρκεια του έτους οι αναφορές της κυβέρνησης που ασκούσε αδικαιολόγητη επιρροή στα μέσα ενημέρωσης μειώθηκαν σημαντικά». Αλλά «οι αρχές της Υπερδνειστερίας συνέχισαν να παρενοχλούν ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης και νομοθέτες της αντιπολίτευσης, να περιορίζουν την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, την κυκλοφορία και τη θρησκεία και να κάνουν διακρίσεις κατά των ρουμανόφωνων». Η Μολδαβία «έχει σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο όσον αφορά τη θρησκευτική ελευθερία από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά μπορεί ακόμα να λάβει περαιτέρω βήματα για την προώθηση της διαφορετικότητας», δήλωσε ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για την ελευθερία της θρησκείας ή των πεποιθήσεων Χάινερ Μπίλεφελντ, στο Κισινάου, το Σεπτέμβριο του 2011.
Στις 19 Απριλίου 2021, υπογράφηκε στο Στρασβούργο της Γαλλίας το Σχέδιο Δράσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη Δημοκρατία της Μολδαβίας 2021–2024, το οποίο είχε μεταξύ των στόχων του να εργαστεί για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μολδαβία.
Ρομά
Οι διακρίσεις σε βάρος των Ρομά είναι ένα συστημικό πρόβλημα στη μολδαβική κοινωνία. Τα όργανα επιβολής του νόμου, ιδίως η αστυνομία, επιδεικνύουν συμπεριφορά διάκρισης, εχθρότητα, καταχρηστική συμπεριφορά και σωματική και ψυχολογική βία απέναντί τους. Οι κακές μεταχειρίσεις λαμβάνουν χώρα συνήθως κατά τη διάρκεια της κράτησης και στοχεύουν στη λήψη μαρτυριών και καταθέσεων. Υπήρξαν επίσης περιπτώσεις όπου οι κρατικές αρχές αρνήθηκαν να διερευνήσουν ή να επιβάλουν κυρώσεις για περιπτώσεις σωματικής κακοποίησης που διαπράχθηκαν από άτομα σε βάρος Ρομά. Το επίπεδο αλφαβητισμού των Ρομά είναι κάτω από τον εθνικό μέσο όρο και ορισμένες κοινότητες δεν έχουν τρεχούμενο νερό, υδραυλικά και θέρμανση.
Ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου
Τα συντάγματα και οι νόμοι της Μολδαβίας προστατεύουν την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και απαγορεύουν τη λογοκρισία. Ωστόσο, εφαρμόζεται άμεση και έμμεση λογοκρισία και η Μολδαβία κατατάσσεται ως «εν μέρει ελεύθερη» στην έκθεση της οργάνωσης Freedom House του 2016 για την Ελευθερία του Τύπου.
Παραπομπές
Μολδαβια
Φρειδερίκη Λουίζα της Πρωσίας
Η Φρειδερίκη Λουίζα της Πρωσίας (Friederike Luise von Preußen, 29 Αυγούστου 1714 - 4 Φεβρουαρίου 1784) ήταν η σύζυγος του Καρόλου Γουλιέλμου Φρειδερίκου, Μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1714 στο Βερολίνο, και ήταν το έκτο παιδί και η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Ανόβερου.
Ο γάμος της οργανώθηκε από τη μητέρα της, τον αντιβασιλέα του Άνσμπαχ, και τον πατέρα της, ο οποίος επιθυμούσε να αποκτήσει επιρροή στο Άνσμπαχ. Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος. Ο σύζυγός της Κάρολος Γουλιέλμος Φρειδερίκος ήταν γνωστός ως "Ο άγριος μαργράβος". Ισχυρίστηκε ότι ήταν κουτσή και είχε χάλια δόντια και αρχικά, δεν κοιμόταν μαζί της.
Η Φρειδερίκη Λουίζα δεν επέστρεψε στο Άνσμπαχ μέχρι το 1757, όταν πέθανε ο σύζυγός της. Η δυστυχία της ενισχύθηκε περαιτέρω από την άρνηση του επιζώντος γιου της να την δει ή να την αναγνωρίσει.
Η Φρειδερίκη Λουίζα πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1784 στο Ουντερσβάνινγκεν σε ηλικία 69 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ