cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ετιέν-Φρανσουά ντε Σουαζέλ
Επταετής πόλεμος
Η επιτυχία του στη Βιέννη άνοιξε το δρόμο για μια μεγαλύτερη καριέρα το 1758, όταν αντικατέστησε τον Καρδινάλιο ντε Μπερνί ως υπουργό Εξωτερικών και είχε ως επί το πλείστον την κατεύθυνση της γαλλικής εξωτερικής και στρατιωτικής πολιτικής κατά τη διάρκεια του Επταετή πολέμου. Το 1759, σχεδίασε μια φιλόδοξη εισβολή στη Βρετανία, η οποία διακόπηκε από τις γαλλικές ναυτικές ήττες, στη Μάχη του Λάγκος και στη μάχη του κόλπου του Κίμπερον. Το άλλο μεγάλο του σχέδιο για να πετύχει τη νίκη το 1759 ήταν μια επίθεση στο Αννόβερο, η οποία ανατράπηκε από τη γαλλική ήττα στη Μάχη του Μίντεν. Μεταξύ του 1759 και του 1762, άλλες γαλλικές κινήσεις στη Γερμανία ήταν ανεπιτυχείς, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Βίλινγκχαουζεν.
Στη συνέχεια με βάση το ένα νομικό σύστημα «Peerage of France» (το οποίο περιλάμβανε διάφορους κληρονομικούς ή μη τίτλους) και χρίστηκε « Δούκας του Σουεζέλ». Αν και από το 1761 έως το 1766, ο ξάδερφος του Σεζάρ Γκαμπριέλ ντε Σουαζέλ, δούκας ντε Πρελάν, ήταν υπουργός Εξωτερικών, ο Ετιέν συνέχισε να ελέγχει την πολιτική της Γαλλίας μέχρι το 1770 και κατείχε τα περισσότερα από τα σημαντικά κρατικά γραφεία εκείνης της εποχής. Ως συντάκτης του Οικογενειακού Συμφώνου «Pacte de Famille», προσπάθησε να ανακτήσει τα καταστροφικά αποτελέσματα της συμμαχίας με την Αυστρία, από μια συμμαχία με τον Ισπανικό Οίκο των Βουρβόνων, αλλά η δράση του ήρθε πολύ αργά. Εντούτοις, η πολιτική του δραστηριότητα σε άλλα τμήματα της χωράς δεν ήταν άκαρπη.
Ερχόμενος στην εξουσία μετά τις ήττες του Ρόσμπαχ και του Κρέφελντ, με τόλμη και ενέργεια, μεταρρύθμισε και ενίσχυσε τόσο τον στρατό όσο και το ναυτικό. Παρόλο όμως που ήταν πολύ αργά για να αποτρέψει την απώλεια του Καναδά και της Ινδίας, ανέπτυξε γαλλικές αποικίες στις Αντίλλες και το Σαν Ντομίνγκο. Η διαχείριση των εσωτερικών υποθέσεων γενικά ικανοποίησε τους «philosophes» (δηλαδή τους φιλόσοφους/διανοούμενους του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα). Επίσης, επέτρεψε να δημοσιευτεί η Εγκυκλοπαίδεια, κάτι που επέφερε την εξάλειψη των Ιησουϊτών και την προσωρινή κατάργηση του τάγματος τους από τον Πάπα Κλήμη ΙΔ’.
Πτώση
Στα χρόνια μετά τη Συνθήκη του Παρισιού του 1763, ο Σουαζέλ προσπάθησε να ανοικοδομήσει το γαλλικό στρατό. Θορυβούμενος από τη βρετανική νίκη στον Επταετή πόλεμο και την αναστάτωση στην ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων που ακολούθησε, προσπάθησε να εξασφαλίσει τη συνεχιζόμενη ισπανική υποστήριξη για έναν μελλοντικό πόλεμο εκδίκησης εναντίον της Βρετανίας, και συνέταξε διάφορα σχέδια για εισβολή στη Βρετανία. Σε μια προσπάθεια αποζημίωσης των γαλλικών εδαφικών απωλειών, πρόσθεσε την Κορσική και τη Λωρραίνη στο στέμμα της Γαλλίας. Διεύθυνε τη γαλλική κατάκτηση της Κορσικής. Επέβλεψε επίσης ένα αποτυχημένο σχέδιο για τη διευθέτηση της Γουιάνας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1760, ο Σουεζέλ ανησυχούσε για την αυξανόμενη δύναμη της Ρωσίας γύρω από τη Βαλτική, φοβούμενος ότι η Βρετανία κρυβόταν πίσω από αυτήν την ενέργεια. Πίστευε ότι σχεδίαζαν ένα «βόρειο συνασπισμό» ενάντια της Γαλλίας. Για να το αντιμετωπίσει, ήλπιζε να καθαιρέσει ή να αποδυναμώσει πλήρως τη δύναμη της Μεγάλης Αικατερίνης, ενθαρρύνοντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία να επιτεθεί στη Ρωσία.
Ωστόσο, σύντομα επήλθε η πτώση του Σουεζέλ. Αύτη προκλήθηκε κυρίως για 3 λόγους: (α) επειδή στράφηκε εναντίων των Ιησουΐτών, (β) επειδή στήριξε τον αντίπαλο τους, τον Λουί ντε λα Σαλοτέ, και (γ) επειδή δεν είχε την υποστήριξη από τα επαρχιακά κοινοβούλια. Μάλιστα, μετά το θάνατο της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ το 1764, οι εχθροί του ήταν πολύ ισχυροί για εκείνον, καθώς σε αυτούς περιλαμβάνονταν, η νέα επίσημη ερωμένη του Βασιλιά, η Μαντάμ ντυ Μπαρί, εναντίον της οποίας συνωμότησε, αλλά και ο καγκελάριος Μοπού. Το γεγονός ότι είχε υποστηρίξει την αδερφή του, Μπεατρίξ ντε Σουαζέλ-Σταινβίλ, Δούκισσα της Γκραμόν, στην προσπάθειά της να διαδεχθεί τη Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, ως μαιτρέσα του βασιλιά, δεν του βγήκε σε καλό. Αυτή του η ενέργεια τον έφερε σε ανοιχτή κόντρα με τη Μαντάμ ντυ Μπαρί. Σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της αυστριακής συμμαχίας, ο Σουεζέλ ήταν υποστηρικτής του γάμου μεταξύ του Δελφίνου, του μελλοντικού Λουδοβίκου ΙΣΤ’ και της αρχιδούκισσας Μαρίας Αντουανέτας, κόρης του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α’ και της Μαρίας Θηρεσίας. Ο Σουαζέλ θεώρησε τον γάμο έναν προσωπικό θρίαμβο και πίστευε ότι θα παγώσει τη θέση της εξουσίας του.
Το 1770, μια διαμάχη μεταξύ της Βρετανίας και της Ισπανίας σχετικά με τα νησιά Φώκλαντ, κόντευε να πυροδοτήσει μια νέα εχθροπραξία. Ως μέρος της μακροπρόθεσμης στρατηγικής του για να ανατρέψει αυτό που θεωρούσε ως βρετανική ηγεμονία, ο Σουαζέλ υποστήριξε σθεναρά την Ισπανία και κινητοποίησε τον γαλλικό στρατό για την προετοιμασία του πολέμου. Ο Λουδοβίκος ΙΕ’, ο οποίος αναζητούσε ειρήνη μετά τους πολέμους που κυριάρχησαν σε μεγάλο μέρος της βασιλείας του, θύμωσε όταν το ανακάλυψε τα σχέδια του. Έτσι, στο αποκορύφωμα της κρίσης για το φλέγων ζήτημα των νήσων Φώκλαντ το 1770, ο Σουεζέλ απολύθηκε και διατάχθηκε να αποσυρθεί στη χώρα του, στο κάστρο του Σάντελου. Το ζήτημα στη συνέχεια διευθετήθηκε ειρηνικά από τη Βρετανία και την Ισπανία.
Συνταξιοδότηση
Το 1771, συμμετείχε στην αποτυχημένη προσπάθεια να οργανώσει έναν μυστικό γάμο μεταξύ του βασιλιά και της Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ, με σκοπό να καθαιρέσει τη Μαντάμ ντυ Μπαρί. Οι ίντριγκες εναντίον του, ωστόσο, αύξησαν την ήδη μεγάλη δημοτικότητα του, και κατά τη διάρκεια της συνταξιοδότησης του, η οποία κράτησε μέχρι το 1774, έζησε με τη μεγαλύτερη ευημερία και επισκέφθηκε διάφορες επιφανείς προσωπικότητες. Τον διαδέχτηκε ο πρωθυπουργός Εμμανουέλ-Αρμάντ ντε Ρισελιέ, Δούκας ντ’ Εκριγιόν, του οποίου η εξωτερική πολιτική ήταν παρόμοια με εκείνη του Σουαζέλ. Ο Ντ’ Εκτριγιόν ευνόησε μια πιο απόλυτη μοναρχία από ό, τι έκανε ο Σουαζέλ, και συνδέθηκε έντονα με τη φατρία που ήταν ομαδοποιημένη γύρω από τη Μαντάμ ντυ Μπαρί. Ο Σουαζέλ απολάμβανε ευρεία δημοτικότητα και πολλοί άνθρωποι ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, ως χειρονομία υποστήριξης, καθώς ετοιμαζόταν να αφήσει το Παρίσι και να επιστρέψει στην ιδιοκτήτη έκταση του στο Σάντελου.
Προς μεγάλη απογοήτευση του Σουαζέλ, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ δεν τον διόρισε εκ νέου στην προηγούμενη πολιτική του θέση, αν και ο βασιλιάς του επέτρεψε να επιστρέψει στο Παρίσι το 1774. Ο Σουαζέλ πέθανε στην ιδιωτική του κατοικία «Hôtel Delaunay» στο Παρίσι, στις 8 Μαΐου 1785 και θάφτηκε στο Σάντελου. Άφησε μια τεράστια συσσώρευση χρεών, η οποία αποπληρώθηκε επιμελώς από τη σύζυγο του. Η χήρα του Σουαζέλ, έζησε στη σύνταξη μέχρι το θάνατό της, στις 3 Δεκεμβρίου 1801.
Αξιολόγηση
Ο Σουαζέλ διέθετε ικανότητα και επιμέλεια, και παρόλο που δεν είχε επιμονή, έδειξε προοπτική και ελευθερία στην κατεύθυνση των υποθέσεων του. Τα απομνημονεύματα του γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της εξορίας του στο Σάντελού, και είναι απλώς αποσπασμένες σημειώσεις για διάφορα θέματα.
Ο Άγγλος συγγραφέας Χόρας Γουόλπολ, στα απομνημονεύματα του, δίνει μια ζωντανή περιγραφή του χαρακτήρα του δούκα και τον κατηγορεί ότι προκάλεσε τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768–1774), ως εκδίκηση εναντίον της Τσαρίνας Αικατερίνης Β’. Όσον αφορά την εξωτερική του πολιτική αναφέρει τα εξής: «Πρόβαλλε και καθόριζε την καταστροφή μιας χώρας, αλλά δεν μπορούσε να αναλογιστεί μικρότερα ζητήματα .... Διέλυσε τον πλούτο του έθνους και το δικό του • αλλά δεν αποκατέστησε το τελευταίο με τη λεηλασία του πρώτου». Αναφερόμενος στην ιδιωτική ζωή του Σουαζέλ, ο Γουόλπολ ισχυρίστηκε ότι «η γενναιοδωρία χωρίς όρια ήταν η συνεχής του επιδίωξη».
Συλλογή τέχνης
O Σουαζέλ ενδιαφερόταν για τη μουσική, το θέατρο και την τέχνη. Δημιούργησε μια από τις πιο σημαντικές συλλογές ζωγραφικής στη Γαλλία και ήταν γενναιόδωρος προστάτης πολλών Γάλλων καλλιτεχνών. Τα αντικείμενα της συλλογής του είναι γνωστά με κάποια ακρίβεια λόγω δύο σημαντικών οπτικών δίσκων: πρώτον, ένα διακοσμητικό κουτί, που συχνά αναφέρεται ως «κουτί Σουεζέλ», με πέντε μικρογραφίες (1770-1771) του Λουί-Νικολα Βαν Μπλαρενμπέργκ, που απεικονίζουν το εσωτερικό της κατοικίας του στο Παρίσι, το Μέγαρο ντε Σουαζέλ (η οποία αρχικά ονομαζόταν «ντε Κοζά») στην οδό Ρισελιέ. Δεύτερον, ένας κατάλογος του 1771 της συλλογής με σκαλίσματα που δημιουργήθηκαν από τον Πιέρ-Φρανσουά Μπασάν.
Η συλλογή έργων ζωγραφικής του Σουαζέλ αποτελείται κυρίως από ολλανδικές, φλαμανδικές και γαλλικές εικόνες και περιελάμβανε οκτώ έργα του Ρέμπραντ (Για παράδειγμα, τον πίνακα «Η εύρεση του Μωυσή», του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας), Ο πίνακας του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ «Η ακτη στο Έγκμον αν Ζι» (Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνο), Ο πίνακας του Χέραρντ τερ Μπορχ «Η γυναίκα που παίζει θεόρβη σε δύο άντρες» (Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνο), Ο πίνακας του Φίλιπς Βάουβερμαν «Το κυνήγι του ελαφιού»( Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης), Ο πίνακας του Κλωντ Λορραίν «Mercury and lo»(Εθνική Πινακοθήκη του Δουβλίνου), Ο πίνακας του Λουί Λε Να «Το σιδηρουργείο» (Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι), Οι πίνακες του Ζαν-Μπατίστ Γκρεζ « Το κορίτσι με τον σκύλο» (Upton House στο Ουόρουικσαιρ) και «Θυσία στον θεό Έρωτα» ( Wallace Collection του Λονδίνο), Ο πίνακας του Ζοζέφ Βερνέ «Η πέτρινη καμάρα»( Μουσείο καλών τεχνών της Νιμ), Ο πίνακας του Υμπέρ Ρομπέρ «το Αιγυπτιακό Παλάτι από την θάλασσα ( Μουσείο καλών τεχνών της Δουνκέρκης) και ο πίνακας του Ζοζέφ Μαρί Βιάν « Η νεαρή Ελληνίδα στο λουτρό» (Μουσείο τέχνης του Πόνσεϊ).
O Σουαζέλ κατείχε επίσης μεγάλο αριθμό σκαλιστών έργων με θέμα τη Γαλλία (συμπεριλαμβανομένων έργων των Κλόντ Σαστιγιόν, Ισραέλ Σιλβέστρ, Αλμπέρτ Φλεΐμεν και Ρέινιερ Νόομς) και ένα από τα πιο διάσημα κομμάτια γαλλικών επίπλων του 18ου αιώνα, ένα γραφείο που αργότερα ανήκε στον Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ, έπειτα στον Φραν βον Βουλφ-Μέτερινκ και τέλος στον Ενμόν Αντόλφ ντε Ροτσίλντ. Η κατασκευή του γραφείου έχει αποδοθεί στον παρισινό επιπλοποιό Αντουάν Γκουντρό και τον γάλλο γλύπτη Ζακ Καφιερί.
1274
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1274 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ροζίς
Το Ροζίς (γαλλικά: Rosis, οξιτανικά: Ròsis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροζιζουά (γαλλικά: Rosisois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ρουέ (Ερώ)
Το Ρουέ (γαλλικά: Rouet, οξιτανικά: Lo Roet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουεταίν (γαλλικά: Rouétains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σίξτο Ροντρίγκεζ
Στις 9 Μαΐου 2013 το Πανεπιστήμιο Wayne (WSU) του Ντιτρόιτ, από το οποίο αποφοίτησε ο Ροντρίγκεζ το 1981, του απένειμε τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα ανθρωπιστικών επιστημών.
Ο Ροντρίγκεζ μένει στην ιστορική συνοικία Γούντμπριτζ (Woodbridge) του Ντιτρόιτ, στην οποία φαίνεται να περπατά σε πλάνα του Αναζητώντας τον Sugar Man.
Απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 2023 σε ηλικία 81 ετών
Νεανικά χρόνια
Παρά τις πολλές ελλείψεις λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της οικογένειας Ροντρίγκεζ, ο Σίξτο αποφοίτησε με πτυχίο στη Φιλοσοφία από το Monteith College του Πανεπιστημίου Wayne το 1981.
Σταδιοδρομία και προσωπική ζωή
Το 1967, χρησιμοποιώντας το όνομα Rod Riguez (ύστερα από υπόδειξη της δισκογραφικής του Impact Records) εξέδωσε το πρώτο του σινγκλ με τίτλο I'll Slip Away. Δεν ηχογράφησε τίποτα για τα επόμενα τρία χρόνια, μέχρι να υπογράψει με τη Sussex Records, μία θυγατρική της Buddah Records. Από εκείνο το σημείο και ύστερα χρησιμοποίησε το όνομα Rodriguez για όλες τις καλλιτεχνικές δραστηριότητές του. Με τη Sussex ηχογράφησε δύο δίσκους, το Cold Fact το 1970 και το Coming from Reality τον επόμενο χρόνο. Κανένα από τα δύο όμως δεν έκανε παρά ελάχιστες πωλήσεις στις Η.Π.Α., και σύντομα λύθηκε η συνεργασία του με τη Sussex, η οποία με τη σειρά της έκλεισε το 1975. Την περίοδο που τον έδιωξαν, ο Ροντρίγκεζ δούλευε σε έναν τρίτο δίσκο, ο οποίος εν τέλει δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Ο Ροντρίγκεζ έχει τρεις κόρες και είναι διαζευγμένος από τη δεύτερη γυναίκα του, την Κόνυ Κόσκος (Konny Koskos).
Το 2013 ανακοινώθηκε ότι ο Ροντρίγκεζ βρισκόταν σε συζητήσεις με τον Στηβ Ρόουλαντ (Steve Rowland, γεν. 1932), τον παραγωγό του τελευταίου του δίσκου, Coming from Reality. «Έχω γράψει περίπου τριάντα καινούργια τραγούδια», δήλωσε ο Ροντρίγκεζ στο μουσικό περιοδικό Rolling Stone. «Μου είπε (ο Ρόουλαντ) να του στείλω μερικές κασέτες, και θα το κάνω. Θέλω σίγουρα να βρεθούμε, γιατί τώρα έχει πολλές νέες ιδέες».
Επιτυχία με καθυστέρηση εκτός Η.Π.Α.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, και ενώ ο Ροντρίγκεζ παρέμενε σχετικά άγνωστος στην πατρίδα του, τα τραγούδια του αποκτούσαν σταδιακά περισσότερο χρόνο στα ραδιόφωνα της Αυστραλίας, της Μποτσουάνας, της Νέας Ζηλανδίας, της Νότιας Αφρικής και της Ζιμπάμπουε.
Η δισκογραφική Blue Goose Music αγόρασε τα δικαιώματα των δίσκων του Ροντρίγκεζ για την Αυστραλία και εξέδωσε τα δύο άλμπουμ, καθώς και μία συλλογή με τίτλο At His Best, το 1977. Σε αυτήν περιέχονταν, εκτός από τις γνωστές επιτυχίες του, ανέκδοτες ηχογραφήσεις από το 1973 - το "Can't Get Away", μία επανηχογράφηση του πρώτου του κομματιού "I'll Slip Away", όπως επίσης και το "Street Boy".
Το At His Best έγινε πλατινένιο στη Νότια Αφρική, και για μία περίοδο υπήρξε το μοναδικό μέσο επικοινωνίας της μουσικής του Ροντρίγκεζ με τον κόσμο. Πολύ συχνά τον συνέκριναν με τους σύγχρονούς του, Μπομπ Ντίλαν (Bob Dylan, γεν. 1941) και Κατ Στίβενς (Cat Stevens, γεν. 1948). Ορισμένα τραγούδια του μετατράπηκαν σε αντικαθεστωτικούς ύμνους στη Νότια Αφρική, όπου επηρέασε αρκετούς καλλιτέχνες οι οποίοι αντιτίθεντο στο Απαρτχάιντ. Φημολογείται επίσης πως και ο διάσημος ακτιβιστής κατά του Απαρτχάιντ, Στηβ Μπίκο (Steve Biko, 1946 - 1977), ήταν φαν του Ροντρίγκεζ.
Ο Ροντρίγκεζ γνώρισε επίσης την επιτυχία στην Αυστραλία, όπου πραγματοποίησε δυο περιοδείες σε ολόκληρη την ήπειρο το 1979 και το 1981.
Το '91, κυκλοφόρησαν για το πρώτη φορά και τα δύο άλμπουμ του Ροντρίγκεζ σε CD στη Νότια Αφρική, συντηρώντας την αναγνωρισιμότητά του. Παρ' όλα αυτά, ελάχιστες λεπτομέρειες της ζωής του καλλιτέχνη είχαν γίνει γνωστές στους φαν του και κυκλοφορούσε η φημολογία ότι ο Ροντρίγκεζ είχε αυτοκτονήσει στη διάρκεια μίας συναυλίας του, στη δεκαετία του '70.
Μέχρι και το 1997, χρονολογία κατά την οποία η μεγαλύτερη κόρη του Ροντρίγκεζ βρήκε στο ίντερνετ μία ιστοσελίδα αφιερωμένη στον πατέρα της, ο μουσικός αγνοούσε την επιτυχία και τη σημαντικότητα των τραγουδιών του στη χώρα της Αφρικής. Αφού επικοινώνησε με τους διαχειριστές της ιστοσελίδας και έμαθε για την επιτυχία του εκεί, ξεκίνησε για την πρώτη νοτιοαφρικανική περιοδεία, η οποία περιλάμβανε έξι συναυλίες ενώπιον χιλιάδων οπαδών του. Το κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας, το SABC TV μετέδωσε το ντοκιμαντέρ Dead Men Don't Tour: Rodriguez in South Africa 1998 το 2001. Προτού επιστρέψει στη Νότια Αφρική το 2001 και το 2005, ο Ροντρίγκεζ έπαιξε ζωντανά και στη Σουηδία.
Το '98 η Νοτιοαφρικανική ροκ μπάντα Just Jinjer διασκεύασε το "Sugar Man", τραγούδι - «κατατεθέν» του Ροντρίγκεζ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2002, ο DJ Ντέιβιντ Χολμς (David Holmes, γεν. 1969) χρησιμοποίησε το τραγούδι του Ροντρίγκεζ για να ανοίξει το άλμπουμ του Come Get It I Got It (2002), το οποίο προσέφερε στο "Sugar Man" αρκετό ραδιοφωνικό χρόνο. Μάλιστα, έναν χρόνο νωρίτερα, η χρήση της μελωδίας του "Sugar Man" από τον ράπερ Νας (Nas, γεν. 1973) στο τραγούδι "You're Da Man" από τον δίσκο Stillmatic (2001), του εξασφάλισε ακόμα περισσότερη αναγνωρισιμότητα.
Τόσο το '07 όσο και το '10 ο Ροντρίγκεζ επέστρεψε στην Αυστραλία για να λάβει μέρος στο φεστιβάλ του Bluesfest Byron Bay, όπως επίσης και σε sold out συναυλίες σε Αδελαΐδα, Μελβούρνη και Σίδνεϋ. Το "Sugar Man" συμπεριλήφθηκε στο μουσικό θέμα της ταινίας Candy, με πρωταγωνιστή τον Χιθ Λέτζερ (Heath Ledger, 1979 - 2008). Ο Σκότος τραγουδοποιός Ρουάρι Τζόζεφ (Ruarri Joseph, γεν. 1982) διασκεύασε το "Rich Folks Hoax" για τον τρίτο προσωπικό του δίσκο. Μέχρι και σήμερα ο Ροντρίγκεζ συνεχίζει τις περιοδείες σε αρκετές χώρες.
Το 2009, η ανεξάρτητη δισκογραφική Light in the Attic Records, με έδρα το Σηάτλ, επανέκδωσε τα δύο άλμπουμ του Ροντρίγκεζ, το Cold Fact και το Coming from Reality.
Επιτυχία με καθυστέρηση στις Η.Π.Α.
Ύστερα από την κυκλοφορία του Αναζητώντας τον Sugar Man στους κινηματογράφους, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον για τον Ροντρίγκεζ, τόσο από τα μέσα επικοινωνίας όσο και από τους φαν του, εντός και εκτός Ηνωμένων Πολιτείων. Εμφανίστηκε ως μουσικός καλεσμένος στην εκπομπή Late Show with David Letterman στις 14 Αυγούστου 2012, ερμηνεύοντας το "Crucify Your Mind", ενώ 6 μήνες αργότερα, στις 11 Ιανουαρίου 2013 ερμήνευσε το "Can't Get Away" στην εκπομπή The Tonight Show with Jay Leno.
Η ζωή και η απίθανη ιστορία του Ροντρίγκεζ έγιναν ρεπορτάζ από τον διακεκριμένο τηλεοπτικό σταθμό CNN στα μέσα Αυγούστου του 2012. Στις 7 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ο Ροντρίγκεζ εμφανίστηκε στην ενημερωτική εκπομπή 60 Minutes, ενώ στις 18 Νοεμβρίου εμφανίστηκε στη Βρετανική τηλεόραση για την πρωινή ενημερωτική εκπομπή The Andrew Marr Show, όπου εκτός από συνέντευξη ερμήνευσε κι ένα κομμάτι στους τίτλους τέλους. Ο Ροντρίγκεζ ήταν επίσης προσκεκλημένος του Τζουλς Χόλαντ (Jools Holland, γεν. 1958) στην εκπομπή του τελευταίου Later... with Jools Holland, όπου έδωσε συνέντευξη και τραγούδησε ζωντανά. Εκτός των άλλων, ο Ροντρίγκεζ έχει εμφανιστεί και σε διαδικτυακές σειρές, όπως το μουσικό μαγκαζίνο The Weekly Comet.
Επιπλέον των συναυλιών σε Αυστραλία, Νότια Αφρική και Νέα Ζηλανδία, η περιοδεία του Ροντρίγκεζ το 2013 περιλάμβανε μερικές από τις πιο αξιοσημείωτες εμφανίσεις του επί αμερικάνικου εδάφους μέχρι εκείνο το σημείο, όπως έναν μήνα εμφανίσεων στο ιστορικό Beacon Theatre της Νέας Υόρκης, καθώς επίσης και μία θέση στο φεστιβάλ Sasquatch! της Ουάσινγκτον. Επίσης έπαιξε στο περίφημο φεστιβάλ του Γκλάστονμπερι, στην Αγγλία, τον Ιούνιο του 2013. Λίγο αργότερα, στις 5 Ιούλιου, ο Ροντρίγκεζ άνοιξε το φημισμένο Montreux Jazz Festival, ενώ στις 10 Αυγούστου έλαβε μέρος στο Wilderness Festival, στη Μεγάλη Βρετανία.
Οι Dave Matthews Band προσέφεραν στον Ροντρίγκεζ ακόμη περισσότερη δημοσιότητα το 2014, καθώς διασκεύαζαν συχνά το "Sugar Man" κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής τους περιοδείας. Ο Μάθιους (Dave Matthews, γεν. 1967) μάλιστα συνήθιζε να προλογίζει το τραγούδι, περιγράφοντας τις αναμνήσεις του από τα χρόνια που μεγάλωσε στη Νότια Αφρική σαν φαν του Ροντρίγκεζ, και εκφράζοντας την έκπληξή του για την πλήρη άγνοια του αμερικανικού κοινού για τον μουσικό.
Αναζητώντας τον Sugar Man
Η παγκόσμια πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Αναζητώντας τον Sugar Man πραγματοποιήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς στις 19 Ιανουαρίου 2012. Το ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία του Σουηδού Μάλικ Μπεντζελούλ (Malik Bendjelloul, 1977 - 2014), αφηγείται τις προσπάθειες δύο νοτιοαφρικανών φαν να μάθουν αν ο Ροντρίγκεζ είχε πράγματι αυτοκτονήσει ή σε αντίθετη περίπτωση, τί είχε απογίνει. Η ταινία κέρδισε στο φεστιβάλ το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, τόσο της κριτικής επιτροπής όσο και του κοινού.
Εκτός από συμμετοχές σε άλλα φεστιβάλ, όπως το True/False Film Festival και το Traverse City Film Festival, η ταινία επίσης προβλήθηκε σε κινηματογράφους στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες στις 27 Ιουλίου 2012, πριν την επίσημη προβολή του στην υπόλοιπη χώρα. Στην Ευρώπη, το ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του ίδιου έτους στο μουσικό φεστιβάλ Way Out West, που λαμβάνει χώρα στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Ο Ροντρίγκεζ μάλιστα έπαιξε στο συγκεκριμένο φεστιβάλ. Τον Νοέμβριο το Sugar Man κέρδισε το βραβείο κοινού και Καλύτερου μουσικού ντοκιμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ. Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 23 Σεπτεμβρίου 2012, στο φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας, στο οποίο κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά καλύτερου ντοκιμαντέρ.
Η μουσική επένδυση της ταινίας περιλαμβάνει μια συλλογή κομματιών του Ροντρίγκεζ από τα δύο άλμπουμ του, καθώς και 3 ακυκλοφόρητα από τον τρίτο δίσκο του, ο οποίος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 24 Ιουλίου 2012 στις Η.Π.Α., από τη δισκογραφική Light in the Attic Records. Στο οπισθόφυλλο αναγράφεται: «Ο Ροντρίγκεζ λαμβάνει δικαιώματα από τις πωλήσεις αυτού του δίσκου», για να κατευναστούν τυχόν αμφιβολίες του κόσμου για την τύχη των δικαιωμάτων, μετά τις υπόνοιες της ταινίας για την προηγούμενη δισκογραφική.
Το Sugar Man κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα βρετανικά βραβεία BAFTA στις 10 Φεβρουαρίου 2013.
Οι διακρίσεις της ταινίας δεν σταμάτησαν εκεί. Στις 13 Ιανουαρίου 2013 το Sugar Man προτάθηκε, και στις 24 Φεβρουαρίου κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στην 85η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου. Ο Ροντρίγκεζ αρνήθηκε να παρευρεθεί στην απονομή καθώς δεν ήθελε η παρουσία του να αποσπάσει την προσοχή από την επιτυχία των δημιουργών. Στον ευχαριστήριο λόγο του ο Σάιμον Τσιν (Simon Chinn), ένας από τους παραγωγούς, δήλωσε αναφερόμενος στην κίνηση του Ροντρίγκεζ: «Αυτό από μόνο του λέει όσα θα θέλατε να ξέρετε για τον άνθρωπο και την ιστορία του». Ο σκηνοθέτης Μάλικ Μπεντζελούλ προσέθεσε από τη σκηνή: «Ευχαριστούμε έναν από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών, τον Ροντρίγκεζ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Γεωλογία του Μαυροβουνίου
Η γεωλογία του Μαυροβουνίου περιλαμβάνει ιζηματογενή και πυριγενή πετρώματα (ηφαιστίτες και πλουτωνίτες) από την παλαιοζωική έως την καινοζωική εποχή, αποτεθειμένα σε ελάχιστα έως τώρα κατανοητή κλίνη κρυσταλλικού πετρώματος.
Γενική περιγραφή
Άλλα γεωλογικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν το όρος Βλάινα-Κουκάβιτσα και το Κάλλυμα επώθησης Τσεχότινα.
Άννα του Μπέντχαϊμ-Τέκλενμπουργκ
Η Άννα, γερμ.: Anna von Anhalt-Bernburg, γεννημένη von Bentheim-Tecklenburg (4 Ιανουαρίου 1579 - 9 Δεκεμβρίου 1624) από τον Οίκο του Μπέντχαϊμ ήταν κόρη του κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Άρνολντ Γ΄ κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ-Τέκλενμπουργκ-Λίμπουργκ και της Μαγδαληνής του Nόιεναχρ-Άλπεν, κόρης του Γκούμπρεχτ Β΄ κόμη του Νόιεναχρ-Άλπεν.
Οικογένεια
Στις 2 Ιουλίου 1595 παντρεύτηκε τον Χριστιανό Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ στο Λόρμπαχ και είχαν παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Radiotelevizija Slovenija
Η εταιρία Radiotelevizija Slovenija είναι η κρατική τηλεόραση και ραδιόφωνο της Σλοβενίας. Πιο αναλυτικά τα Στούντιο είναι στην πρωτεύουσα Λιουμπλιάνα, ενώ έχει περιφερειακά κανάλια στις πόλεις Κόπερ και Μάριμπορ. Τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας RTV Slovenija μπορεί να παρακολουθήσει όλη τη Σλοβενία ​​και βασίζονται στη Λιουμπλιάνα. Μεταδίδονται στη σλοβενική γλώσσα.
Tηλεόραση
Οι τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας RTV Slovenija είναι διαθέσιμα σε όλη τη Σλοβενία και βασίζονται στη Λιουμπλιάνα Τα κανάλια είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Σλοβενία Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1958 Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Σλάβοϊ Ζίζεκ
Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ (Slavoj Žižek [ˈslavoj ˈʒiʒɛk], γεν. 21 Μαρτίου 1949) είναι Σλοβένος φιλόσοφος και κριτικός θεωρητικός που δουλεύει στα πλαίσια των παραδόσεων του Χεγκελιανισμού, του Μαρξισμού και της Λακανιανής ψυχαναλυτικής. Ο Ζίζεκ έχει σημαντική συμβολή σε τομείς όπως η πολιτική θεωρία, η θεωρία του κινηματογράφου και η θεωρητική ψυχανάλυση.
Αντλεί παραδείγματα από τη μαζική κουλτούρα για να εξηγήσει τη θεωρία του Ζακ Λακάν και τις χρήσεις της λακανιανής ψυχαναλυτικής, και θέσεις της χεγκελιανής φιλοσοφίας και της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας για να ερμηνεύσει τα κοινωνικά φαινόμενα. Τα θέματα που πραγματεύεται στα γραπτά του συμπεριλαμβάνουν την υποκειμενικότητα, την ιδεολογία, τον καπιταλισμό, το φονταμενταλισμό, το ρατσισμό, την ανεκτικότητα, την πολυπολιτισμικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την οικολογία, την παγκοσμιοποίηση, τον Πόλεμο στο Ιράκ, την επανάσταση, την ουτοπία, τον ολοκληρωτισμό, το μεταμοντερνισμό, τη μαζική κουλτούρα, την όπερα, τον κινηματογράφο, την πολιτική θεολογία και τη θρησκεία.
Πρώτα χρόνια
Ο Ζίζεκ γεννήθηκε στην Λιουμπλιάνα της ΣΔ Σλοβενίας, στην Γιουγκοσλαβία, σε μια οικογένεια της μέσης τάξης. Ο πατέρας του Γιόζε Ζίζεκ ήταν οικονομολόγος και δημόσιος υπάλληλος από την περιοχή του Πρεκμούριε, στην ανατολική Σλοβενία. Η μητέρα του Βέσνα, καταγόμενη από τους λόφους Γκορίτσια στην παραθαλάσσια Σλοβενία, ήταν λογίστρια σε κρατική επιχείρηση. Οι γονείς του ήταν άθεοι. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών του χρόνων στη παραλιακή πόλη του Πορτορόζ, όπου εκτέθηκε σε Δυτικές ταινίες, θεωρία και λαϊκό πολιτισμό. Όταν ο Σλάβοϊ ήταν έφηβος η οικογένεια του επέστρεψε στην Λιουμπλιάνα όπου σπούδασε στο Λύκειο Μπέζιγκραντ. Στην δεκαετία του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Σλάβοϊ σπούδασε δυτική φιλοσοφία στο Ζάγκρεμπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβένοι συγγραφείς Κατηγορία:Σλοβένοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Ψυχαναλυτές Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Κατάλογος πόλεων της Αρμενίας
Η Αρμενία χωρίζεται σε δέκα επαρχίες (που λέγονται μαρζ), ενώ το Γερεβάν και τα προάστιά του αποτελεί ξεχωριστή διοικητική περιφέρεια. Κάθε επαρχία διοικείται από τον κυβερνήτη (μαρζπέτ) που διορίζεται από την κυβέρνηση. Ο διοικητής της περιφέρειας του Γερεβάν είναι ο Δήμαρχος, που διορίζεται από τον Πρόεδρο της χώρας. Η Αρμενία έχει 953 χωριά, 48 πόλεις και 932 κοινότητες, από τις οποίες 871 είναι αγροτικές και 61 αστικές.
Παραπομπές
Αρμενία
Ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (Μπαρότσι)
Η Ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο είναι έργο του Φεντερίκο Μπαρότσι (Ουρμπίνο, 1538-1612) που φιλοτεχνήθηκε το 1573 για τον συλλέκτη Σιμονέττο Αναστάτζι. Σήμερα φιλοξενείται στη συλλογή της Πινακοθήκης των Μουσείων του Βατικανού.
Η εικόνα είναι γεμάτη σύμβολα που προεικονίζουν τη μοίρα του Χριστού: η κούπα που γεμίζει η Παναγία με νερό από το ρυάκι συμβολίζει τη Βάπτιση του Κυρίου στον Ιορδάνη ποταμό, το μαξιλάρι στο οποίο κάθεται το Θείο Βρέφος και το γαϊδουράκι τη θριαμβευτική είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, ενώ τα κόκκινα κεράσια που κόβει ο Ιωσήφ από το δέντρο το αίμα που θα χυθεί στο Σταυρό. Όλα αυτά τα στοιχεία, σε μία εποχή οπότε οι πίνακες αυτού του είδους εξυπηρετούσαν την ανάγκη των πιστών για συγκέντρωση και προσευχή, δίνουν στη σύνθεση μια διάσταση οικειότητας και μια ξεχωριστή τρυφερότητα.
Στη ζωγραφική του Μπαρότσι το χρώμα αναδίδεται σαν άρωμα από τα αντικείμενα, διαχέεται, εξαερώνεται. Το ύφος του ακολουθεί το ρεύμα του δεύτερου μισού του 16ου αιώνα που εκφράζει το θρησκευτικό συναίσθημα χωρίς τις περίπλοκες φόρμες του Μανιερισμού. Αντίθετα προτιμά τις ντελικάτες εικόνες, τα ροδαλά χρώματα, το απαλό φως και τα τοπία ως υπόβαθρο. Ο ακριβής τρόπος που αποδίδει πολλές λεπτομέρειες (τα φρούτα, τα μεταλλικά αντικείμενα, τα αντικείμενα στην κάτω αριστερή γωνία) προαναγγέλλει τις επικείμενες εξελίξεις που θα γεννήσουν το νέο (για την Ιταλία) είδος των «νεκρών φύσεων».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πίνακες του 1573 Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες Κατηγορία:Εκθέματα στα Μουσεία Βατικανού
Κουμπντάρι
Το Κουμπντάρι ή Κουμπέντ (კუბდარი, Σβανικά: კუბედ) είναι ένα γεωργιανό πιάτο ψωμιού, το οποίο είναι ιδιαίτερα εθνικό πιάτο των Σβάνων. Στο ψωμί τοποθετείται προζύμι και αφήνεται να αυξηθεί. Η γέμιση περιέχει κομμάτια κρέατος, το οποίο μπορεί να είναι αρνίσιο, κατσικίσιο ή χοιρινό, και γεωργιανά μπαχαρικά και κρεμμύδια. Επίσης παραδοσιακά παρασκευάζεται με φύλλα κάνναβης ή πάστα σπόρων κάνναβης. Το Κουμπντάρι εγγράφηκε στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ψωμί Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα Κατηγορία:Γεωργία (χώρα)-επέκταση
Λόρενς Φερλινγκέτι
Ο Λώρενς Φερλινγκέττι (Lawrence Ferlinghetti) ήταν αμερικανός εκδότης, ποιητής, συγγραφέας και ζωγράφος. Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1919, μεγάλωσε στη Μασαχουσσέτη και υπηρέτησε στο Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, παίρνοντας μέρος και στην απόβαση της Νορμανδίας. Μετά τον πόλεμο σπούδασε στην Αμερική και στη Σορβόννη, όπου έκανε το διδακτορικό του.
Ξαναγύρισε στην Αμερική το 1953 και μαζί με τον Πήτερ Μάρτιν άνοιξε στο Σαν Φρανσίσκο το βιβλιοπωλείο City Lights (με όνομα παρμένο απ' την ομώνυμη ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν). Δυο χρόνια αργότερα ξεκίνησε τις ομώνυμες εκδόσεις, που τα επόμενα χρόνια θα γίνονταν το βήμα των σημαντικότερων ποιητών και συγγραφέων μπητ και εναλλακτικής λογοτεχνίας και ποίησης. Το βιβλιοπωλείο, μαζί με τις εκδόσεις, αποτέλεσε τουλάχιστον για μια δεκαετία κύριο φυτώριο, μέρος ζύμωσης και έκφρασης της νέας αμερικανικής κουλτούρας των δεκαετιών '50-'60 για τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ.
Επηρεάστηκε ιδεολογικά, μεταξύ άλλων, από το βουδισμό και τον αναρχοκομμουνισμό. Έχει εκθέσει αρκετές φορές έργα ζωγραφικής του. Απ' το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν η ποιητική συλλογή A Coney Island Of The Mind του 1958, που μεταφράστηκε σε εννιά γλώσσες και έχει πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίτυπα, και η συλλογή Landscapes Of Living And Dying που έχει βραβευτεί στην Αμερική. Έχει γράψει επίσης θεατρικά έργα. Ο Λόρενς Φερλινγκέτι έγινε τιμητικό μέλος της ομάδας Εικόνα και Ποίηση το 2009. Πέθανε στην οικία του στο Σαν Φρανσίσκο στις 22 Φεβρουαρίου του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Πραξικόπημα του 2015 στην Μπουρκίνα Φάσο
Το πραξικόπημα του 2015 στην Μπουρκίνα Φάσο ξεκίνησε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015, όταν τα μέλη του Συντάγματος της Προεδρικής Ασφάλειας (ΣΠΑ) - μια αμφιλεγόμενη αυτόνομη στρατιωτική μονάδα, που σχηματίστηκε από τον Πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ, έθεσε υπό κράτηση την κυβέρνηση της χώρας. Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν ο μεταβατικός Πρόεδρος Μισέλ Καφαντό, ο Πρωθυπουργός Ισαάκ Ζιντά (ο οποίος ήταν επίσης ο πρώην υποδιοικητής του ΣΠΑ), καθώς και πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Η μεταβατική κυβέρνηση σχηματίστηκε μετά την εξέγερση του 2014 στη Μπουρκίνα Φάσο, όταν ένα λαϊκό κίνημα ανέτρεψε τον από καιρό πρόεδρο Κομπαορέ, που ο ίδιος είχε έρθει στην εξουσία με πραξικόπημα το 1987 εναντίον του ηγέτη της Αριστεράς Τομάς Σανκαρά. Νέες γενικές εκλογές είχαν προγραμματιστεί για τις 11 Οκτωβρίου 2015.
Το ΣΠΑ ήταν επιτυχές στην κατάληψη του ελέγχου της Ουαγκαντούγκου και διακήρυξε τη δημιουργία μιας νέας χούντας, με επικεφαλής τον στρατηγό Ζιλμπέρ Ντιεντερέ, για να επιβλέπει τη μετάβαση σε νέες εκλογές. Οι ηγέτες του πραξικοπήματος κατήγγειλαν τον εκλογικό νόμο της μεταβατικής κυβέρνησης, ο οποίος απέκλειε υποστηρικτές του Κομπαορές από τη συμμετοχή στις εκλογές, και υποσχέθηκε να επιτρέψει σε όλους τους πιθανούς υποψηφίους να θέσουν υποψηφιότητα. Ωστόσο, η χούντα δεν κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της σε όλη τη χώρα με νομιμότητα, και αντιμετώπισε διαμαρτυρίες, καθώς και την έντονη πίεση από τους ηγέτες της περιοχής, και τελικά από τον τακτικό στρατό, για να αποκατασταθεί η μεταβατική κυβέρνηση. Τελικά, μετά την είσοδο του τακτικού στρατού στην Ουαγκαντούγκου για να αντιμετωπίσει το ΣΠΑ, ο Καφαντό αποκαταστάθηκε ως Πρόεδρος στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Νέες εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου, και Πρόεδρος αναδείχθηκε ο Ρος Μαρκ Καμπορέ, ο οποίος είχε διατελέσει πρωθυπουργός και πρόεδρος της βουλής στη διάρκεια της 30χρονης χούντας του Μπλεζ Κομπαορέ, αλλά είχε έρθει σε ρήξη μαζί του αρκετά πριν από την ανατροπή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπουρκίνα Φάσο Μπουρκινα
1276
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1276 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Το 1276 μένει στην Ιστορία ως «το έτος των τεσσάρων Παπών».
Το Θαύμα της 34ης Οδού
μικρογραφία|Προωθητική αφίσα της ταινίας Το Θαύμα της 34ης Οδού (αγγλ. Miracle on 34th Street), γνωστό και ως Θαύμα στο Μανχάτταν είναι χριστουγεννιάτικη ταινία φαντασίας παραγωγής 1947, σε σκηνοθεσία Τζορτζ Σίτον. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική προσαρμογή του ομώνυμου διηγήματος του Βάλενταϊν Ντέιβις, το οποίο διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον ίδιο τον Σίτον και έχει ως πρωταγωνιστές τη Μορίν Ο'Χάρα, τον Τζον Πέιν, τη Νάταλι Γουντ και τον Έντμοντ Γκουέν στο ρόλο του Άγιου Βασίλη. Η ταινία προτάθηκε για τέσσερα βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, και κέρδισε τρία. Η ταινία προβάλλεται από την τηλεόραση στην Αμερική κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων.
Το 2005 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου στο τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Ένας αξιαγάπητος γεροντάκος, ο Κρις Κρινγλ (Έντμοντ Γκουέν), έχει την πεποίθηση ότι είναι ο Άγιος Βασίλης. Την παραμονή της Ημέρας των Ευχαριστιών καλείται να υποδυθεί τον Άι Βασίλη σε μια παρέλαση διαφημιστικού χαρακτήρα, που διοργανώνει ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η επιτυχία του στην παρέλαση έχει σαν συνέπεια να πιάσει δουλειά ως Άγιος Βασίλης στο κατάστημα του οποίου υπεύθυνη πωλήσεων είναι η Ντόρις Γουόκερ (Μορίν Ο' Χάρα). Η Ντόρις είναι μια χωρισμένη μητέρα, η οποία μετά την αποτυχία του γάμου της έχει χάσει τον ενθουσιασμό της όσον αφορά τα Χριστούγεννα. Όταν ο Κρις έρχεται σε επαφή με την κόρη της Ντόρις, Σούζαν (Νάταλι Γουντ), διαπιστώνει ότι η Ντόρις έχει μεταφέρει τη δυσπιστία της στην κόρη της, η οποία αν και μικρή βλέπει τα πράγματα με πολύ ρεαλιστικό και ώριμο τρόπο, σε αντίθεση με τ' άλλα παιδάκια της ηλικίας της. Η φαντασία και ο αυθορμητισμός είναι έννοιες άγνωστες για τη μικρή Σούζαν. Ο Κρις έρχεται επίσης σ'επαφή με έναν δικηγόρο, τον Φρεντ (Τζον Πέιν), ο οποίος είναι ερωτευμένος με τη Ντόρις. Ο ερχομός του Kρις στη ζωή των τριών αυτών ανθρώπων θα προκαλέσει ανατροπές, ωστόσο η εμμονή του να υποστηρίζει ότι είναι ο πραγματικός Άγιος Βασίλης θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον νόμο, όταν κάποιοι θα τον κατηγορήσουν ως τρελό, με αποτέλεσμα να κλειστεί σε ίδρυμα.
Πληροφορίες παραγωγής
Παρότι πρόκειται για χριστουγεννιάτικη ταινία, η πρώτη της προβολή έγινε το Μάιο του 1947 στις Η.Π.Α, καθώς ο πρόεδρος της 20th Century Fox Ντάριλ Ζάνουκ πίστευε ότι τα σινεμά μαζεύουν περισσότερο κόσμο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Κατά την προώθηση της ταινίας κρατήθηκε μυστικό το γεγονός ότι επρόκειτο για εορταστική ταινία. Η Μορίν Ο'Χάρα είχε της επιφυλάξεις της για το αν έπρεπε να δεχτεί το ρόλο της μητέρας, εφόσον είχε επιστρέψει στην Ιρλανδία, άλλαξε όμως αμέσως τη γνώμη της αφότου διάβασε το σενάριο κι επέστρεψε στις Η.Π.Α. για να συμμετάσχει στην ταινία.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές και συμπεριελήφθη σε πολλές από τις λίστες με τις καλύτερες ταινίες για το 1947, ενώ η ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes της δίνει βαθμολογία 94%.
Η ταινία ξεσήκωσε αντιδράσεις από τη Λεγεώνα της Κοσμιότητας, εφόσον μέλη της καθολικής εκκλησίας έφεραν ενστάσεις για την απεικόνιση της πρωταγωνίστριας ως διαζευγμένη μητέρα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η ταινία να κριθεί ακατάλληλη για μικρά παιδιά.
Βραβεία
Η Ακαδημία του Αμερικανικού Κινηματογράφου τίμησε την ταινία με τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας εκείνη τη χρονιά πήγε στην ταινία του Ελία Καζάν Συμφωνία κυρίων (Gentleman's Agreement, 1947) και Το θαύμα της 34ης οδού βραβεύτηκε εν τέλει με τρία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Έντμοντ Γκουέν.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Στις Η.Π.Α. η ταινία προβάλλεται συνήθως την Ημέρα των Ευχαριστιών, κάτι ανάλογο μ' αυτό που γίνεται με το Μια υπέροχη ζωή (It's A Wonderful Life, 1946) του Φρανκ Κάπρα το οποίο η παράδοση θέλει να προβάλλεται την ημέρα των Χριστουγέννων.
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου έχει συμπεριλάβει την ταινία στη λίστα AFI 100 Χρόνια... 100 Επευφημίες κατατάσσοντάς την στην 9η θέση, καθώς και στη λίστα με τις δέκα καλύτερες ταινίες φαντασίας όλων των εποχών όπου κατέλαβε την 5η θέση. Ήταν επίσης υποψήφιο στις να συμπεριληφθεί στις κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Σίλερ
Ο όρος Σίλερ (Schiller, φων. shĭl'ər)'' μπορεί να αναφέρεται:
Η σύγκρουση των Τιτάνων
Η σύγκρουση των Τιτάνων (Clash of the Titans) είναι κινηματογραφική ταινία βρετανοαμερικανικής παραγωγής του 1981 σκηνοθετημένη από τον Ντέσμοντ Ντέιβις πάνω σε σενάριο του Μπέβερλυ Κρος. Αποτελεί μία χαλαρή απόδοση του μύθου του Περσέως της ελληνικής μυθολογίας. Πρωταγωνιστούν οι Χάρυ Χάμλιν, Τζούντι Μπόουκερ, Μπέρτζες Μέρεντιθ, Μάγκι Σμιθ και Λόρενς Ολίβιε. Η ταινία απετέλεσε την τελευταία εργασία του καλλιτέχνη των οπτικών εφέ με stop motion Ρέυ Χαρυχάουζεν. Υπήρξε η ενδέκατη σε εισπράξεις ταινία από όσες κυκλοφόρησαν το 1981. Με βάση την ταινία αυτή γράφτηκε μυθιστόρημα από τον Άλαν Ντιν Φόστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Επικές ταινίες φαντασίας
Ρουζάν
Το Ρουζάν (γαλλικά: Roujan, οξιτανικά: Rojan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουζαναί (γαλλικά: Roujanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Η αποθέωση του Ομήρου
Περιγραφή
Η σύνθεση του έργου ετούτου θυμίζει τον έργο «Απόλλων και οι Μούσες στον Παρνασσό» του ζωγράφου Ραφαήλ. Ο Ενγκρ ανέλαβε την σύνθεση ενός μεγάλου πίνακα που θα κοσμούσε την οροφή του μουσείου του Καρόλου Ι' στο Λούβρο. Ο ποιητής Όμηρος εικονίζεται ως θεός, καθήμενος μπροστά από ένα ναό, στον οποίο είναι χαραγμένο το όνομά του. Δεξιά του Ομήρου μια Νίκη στέκει όρθια κρατώντας δάφνινο στεφάνι. Στα πόδια του κάθονται με μορφή δύο γυναικών, η Ιλιάδα με το σπαθί και η Οδύσσεια με το κουπί. Στη μεγάλη τιμητική στιγμή παρευρίσκονται σαράντα έξι σημαντικές φυσιογνωμίες της αρχαιότητας και των νεότερων χρόνων, μεταξύ αυτών ο Δάντης και ο Ραφαήλ.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Κόνραντ Λαντ
Ο Κόνραντ Λαντ, γνωστός με το παρωνύμιο Cronos, είναι Άγγλος μπασίστας, τραγουδιστής, συνθέτης και το μοναδικό εναπομείναν ιδρυτικό μέλος του speed/thrash metal συγκροτήματος Venom.
Καριέρα
Το πρώτο συγκρότημα του Λαντ ήταν οι Dwarfstar στα εφηβικά του χρόνια και στα 15 του έγινε μέλος των Guillotine, παίζοντας κιθάρα. Στο συγκεκριμένο συγκρότημα γνώρισε τον Τζέφρι Νταν (Mantas) και το 1980, μετά την αποχώρηση του μπασίστα Άλαν Γουίνστον, ανέλαβε το μπάσο. Την επόμενη χρονιά, ο Κλάιβ Άρτσερ αποχώρησε, με τον Λαντ να αναλαμβάνει και δεύτερο ρόλο όντας και τραγουδιστής του συγκροτήματος, το οποίο πλέον είχε μετονομαστεί σε Venom.
Οι Venom υπήρξαν ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα του heavy metal, ονομάζοντας το είδος Black metal με τον δεύτερο τους δίσκο και επηρεάζοντας το speed/thrash metal κίνημα της δεκαετίας του '80. Παράλληλα, εισήγαγαν το στοιχείο του σατανισμού στην μουσική, όπως και των ανάλογων εικόνων στα εξώφυλλα των δίσκων τους.
Ο Λαντ αποχώρησε το 1988 με σκοπό να επιδιώξει προσωπική καριέρα. Σχημάτισε τους Cronos, κυκλοφορώντας δύο στούντιο δίσκους και συμμετείχε σε άλμπουμ των Enthroned, Cradle of Filth, Warpath, Massacre και Necrodeath. Επίσης, έκανε την παραγωγή σε άλμπουμ των Slutt, Tysondog και Warfare.
Το 1996, επέστρεψε στους Venom κυκλοφορώντας μαζί τους το άλμπουμ "Cast in Stone". Αυτό ήταν το μοναδικό άλμπουμ της επανένωσης της "κλασικής" σύνθεσης του συγκροτήματος, αφού ο ντράμερ Άντονι Μπρέι (Abaddon), αποχώρησε το 1999, δίνοντας την θέση στον αδελφό του Λαντ, Άντονι. Με αυτή την σύνθεση κυκλοφόρησαν το "Resurrection" το 2000, πριν ο Mantas αποχωρήσει για δεύτερη φορά. Έκτοτε, έχουν κυκλοφορήσει τρία στούντιο άλμπουμ και έχει ανακοινωθεί η κυκλοφορία του άλμπουμ "From the Very Depths", για τις αρχές του 2015.
Μπέτυ Λιβανού
Η Μπέτυ Λιβανού (γεν. Δέσποινα Τράτα, ( Ακαδημία Πλάτωνος, 9 Ιανουαρίου 1951 ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». Έχει συμμετάσχει σε πολλές ελληνικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις. Το 2010 δημιούργησε τη θεατρική ομάδα Παιανίας-Γλυκών Νερών «Εν Λευκώ» με την οποία δίνει παραστάσεις, πολλές από τις οποίες είναι για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Γιώργο Πανουσόπουλο και απέκτησε δύο κόρες, τη Δέσποινα και τη Μαργαρίτα Πανουσοπούλου. Σήμερα ζει και ασχολείται με το κτήμα της στην Παιανία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Versace
Ο οίκος μόδας Versace είναι εταιρεία υψηλής ραπτικής και ένδυσης με έδρα το Μιλάνο, που ιδρύθηκε το 1978 από τον στυλίστα Τζιάνι Βερσάτσε και μετά τον θάνατό του πέρασε στα χέρια της οικογένειάς του: στον αδερφό του Σάντο Βερσάτσε και την αδερφή του Ντονατέλα Βερσάτσε ενώ η κόρη της, Αλέγκρα Βερσάτσε Μπεκ, έγινε ελέγχων μέτοχος έχοντας κληρονομήσει το μερίδιο του θείου της Τζιάνι.
Ιστορία
O Gianni Versace εργάζεται από μικρή ηλικία μαζί με τη μητέρα του στο οικογενειακό τους ραφείο, μέχρι τις 5 Φεβρουαρίου 1972, την ημέρα του φεύγει από την πόλη Reggio Calabria, για να μετακομίσει στο Μιλάνο, όπου αρχικά σχεδιάζει κάποιες συλλογές για την Florentine Flowers. Την ίδια χρονιά, συνεργάζεται με τον De Parisini της Santa Margherita, και έτσι το όνομα του Gianni Versace αρχίζει να κυκλοφορεί ανάμεσα στους ειδικούς της μόδας. Το 1976, φτάνει στο Μιλάνο ο Santo Versace, ο μεγαλύτερος αδερφός του Gianni, απόφοιτος από σχολή σχετική με την οικονομία και το εμπόριο και κάτοχος ενός στούντιο στη Μεσσήνη. Τα δύο αδέρφια, μαζί με τον Claudio Luti, αποφασίζουν να ξεκινήσουν μια εταιρεία που θα φέρει το όνομα του Gianni. Ήδη τον Μάρτιο του 1978, η πρώτη συλλογή ρούχων Versace παρουσιάζεται στο μουσείο τέχνης "la Permanente" στο Μιλάνο, έχοντας μεγάλη απήχηση από το κοινό.
Το 1979 χρονολογείται το ξεκίνημα μιας σημαντικής συνεργασίας για την εταιρεία με το φωτογράφο Richard Avedon, ο οποίος θα υπογράψει μερικές από τις πιο διάσημες διαφημιστικές καμπάνιες της μάρκας. Στη συνέχεια η εταιρεία θα στηριχτεί και σε άλλους σημαντικούς φωτογράφους για τα έργα της όπως τους Helmut Newton, Bruce Weber, Steven Meisel και Herb Ritts. Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στη βελτίωση των υλικών, που χρησιμοποιεί η εταιρεία για την παραγωγή των ρούχων, καθώς επίσης και στους ασυνήθιστους συνδυασμούς τους. Στο μεταξύ, οι συλλογές ρούχων της Versace γίνονται όλο και πιο επαναστατικές και αμφιλεγόμενες: το 1981 θα παρουσιαστούν φουτουριστικά ρούχα φτιαγμένα από συρματόπλεγμα ενώ στο τέλος της δεκαετίας του '80 θα παρουσιαστεί ένα look που θυμίζει υποτέλεια και υποταγή, προκαλώντας μεγάλο σκάνδαλο στα μέσα ενημέρωσης. Πάρα ταύτα, τον Απρίλιο του 1995, το περιοδικό Time τον ανακηρύσσει ως άνθρωπο της χρονιάς. Το 1988 μπαίνει στην εταιρεία και η μικρότερη αδερφή του Gianni, η Donatella, η οποία αναλαμβάνει τη διεύθυνση της μάρκας Versus, η πιο νεανική σειρά ρούχων της εταιρείας Versace. Το 1991 γεννιέται το εμπορικό σήμα Versace Signature και το 1993 η συλλογή Versace Home, αφιερωμένη στην εσωτερική διακόσμηση. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, αναπτύσσεται και το project Atelier, ένα πειραματικό εργαστήρι με σκοπό τη δημιουργία συλλογών υψηλής ραπτικής, που παρουσιάζονται για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1990 στο Παρίσι. Από το 1988 οι σειρές ρούχων Versus, Versace Jeans Couture και Versace Jeans Signature διανέμονται με άδεια από την IT Holdings. Το 1993 ο σχεδιαστής θα διαγνωστεί από μια σπάνια μορφή καρκίνου στο εσωτερικό του αυτιού. Ο Versace καταφέρνει να ξεπεράσει τον καρκίνο, αλλά εξαιτίας της εμπειρίας του αυτής αποφασίζει να εμπιστευτεί μέρος της περιουσίας του στους συγγενείς του. Έτσι, το 50% παραμένει στον Gianni, ενώ οι υπόλοιπες μετοχές μοιράζονται στα αδέρφια του. O Santo κατέχει το 30% των υπόλοιπων μετοχών και η Donatella το 20%.
Στις 15 Ιουλίου 1997, η είδηση του θανάτου του σχεδιαστή Τζιάνι Βερσάτσε, που δολοφονήθηκε μπροστά από τη βίλα του στην παραλία του Μαϊάμι από τον Andrew Cunanan, αναστάτωσε τόσο την εταιρεία όσο και ολόκληρο τον κόσμο. Ο θάνατος του σχεδιαστή, ο οποίος αφήνει όλη του την περιουσία στην 11χρονη ανιψιά του, την Allegra, προκαλεί μια αναπόφευκτη οικονομική κρίση στη μάρκα. Το 2004, φτάνει στην εταιρεία ο Giancarlo Di Risio, Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου, ο οποίος αναδιοργανώνει την εταιρεία, εξαλείφοντας ορισμένες άδειες και κόβοντας κάποια περιττά έξοδα. Έπειτα από κάποια χρόνια, ο Santo Versace θα αναφέρει : "Χρειαστήκαμε δύο χρόνια για να μπορέσουμε να σταθούμε και πάλι στα πόδια μας μετά τον θάνατό του. Όμως ο Gianni δεν έχει πεθάνει πραγματικά, σήμερα έχει την ίδια δύναμη που είχε και όταν ζούσε". Μετά τον θάνατο του σχεδιαστή, η Donatella Versace ανέλαβε τη θέση της creative director της εταιρείας. Το 1998 οργανώθηκε μια μεταθανάτια έκθεση προς τιμή του σχεδιαστή στο μητροπολιτικό μουσείο τέχνης στη Νέα Υόρκη. Τον Οκτώβρη του 2002, οργανώθηκε η έκθεση Gianni Versace στο VA, στο μουσείο Victoria and Albert στο Λονδίνο η οποία ήταν αφιερωμένη στη ζωή και τα έργα του σχεδιαστή, υπό την αιγίδα της Claire Wilcox, συγγραφέα του βιβλίου Η τέχνη και οι δημιουργίες του Gianni Versace. Το 2007 δημοσιεύεται στο βιβλίο "Ο μύθος Versace", αφιερωμένο στη ζωή του σχεδιαστή από το συγγραφέα Minnie Gastel.
Μετά την οικονομική κρίση της εταιρείας το 2001-2002, το 2003 ο Fabio Massimo Cacciatori ξεκινάει την αναδιοργάνωση. Από το 2004 Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας είναι ο Giancarlo Di Risio από την Isernia, ο οποίος προέρχεται από την IT Holdings. Τον Ιούλιο του 2009, διορίζεται νέος Διευθύνων Σύμβουλος ο Gian Giacomo Ferraris που προέρχεται από τον όμιλο Jil Sander και δημιουργεί τις σειρές ρούχων Versace Collection και Versace Jeans. Έτσι, η εταιρεία λειτουργεί τόσο στην υψηλή ραπτική όσο και στην prêt-à-porter. Τον Ιούνιο του 2016, έρχεται στην εταιρεία ο Jonathan Akeroyd, οποίος κατείχε τη θέση του CEO στην Alexander McQueen μέχρι τις αρχές του Μαΐου του 2016.