cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος
Κατοχική κυβέρνηση
Στις 27 Απριλίου 1941, όταν ο γερμανικός στρατός εισήλθε στην Αθήνα, ο γερμανόφιλος Λογοθετόπουλος ήταν από τους πρώτους που συνεχάρησαν τον Γερμανό πρέσβη. Λίγες ημέρες αργότερα διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Πρόνοιας και προσωρινά Παιδείας στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου. Τον επόμενο χρόνο, ενώ η Ελλάδα αντιμετώπιζε μια δύσκολη περίοδο, ίδρυσε την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Στα τέλη του 1942 διορίστηκε πρωθυπουργός της διορισμένης από τους Γερμανούς «Ελληνικής Πολιτείας». Η κυβέρνησή του ανέλαβε να επιστρατεύσει Έλληνες που θα πολεμούσαν ως εθελοντές στο Ανατολικό Μέτωπο ή θα εργάζονταν σε γερμανικά εργοστάσια, αλλά και τα δύο σχέδια απέτυχαν εξαιτίας της λαϊκής κατακραυγής. Τελικά η θητεία του διήρκεσε μόλις τέσσερις μήνες, αφού τον Απρίλιο του 1943 οι Γερμανοί τον αντικατέστησαν με τον Ιωάννη Ράλλη, μιας και το ζητούμενο ήταν ένας πιο δυναμικός πρωθυπουργός που θα αντιμετώπιζε το αναδυόμενο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Στα απομνημονεύματά του ο Λογοθετόπουλος αξιοποιεί την «απόλυσή» του για να σώσει την υστεροφημία του, υποστηρίζοντας πως ο πραγματικός λόγος της ήταν οι διαρκείς αντιρρήσεις που έφερνε στους κατακτητές.
Δίκη, αμνήστευση και θάνατος
Με την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής το φθινόπωρο του 1944, ο Λογοθετόπουλος διέφυγε στη Γερμανία και εκεί τελικά παραδόθηκε στον Αμερικανικό Στρατό. Το 1945 καταδικάστηκε ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε ισόβια κάθειρξη, για τη συνεργασία του με το στρατό κατοχής.
Το 1946 μεταφέρθηκε με αμερικανικό μεταγωγικό αεροσκάφος στη Θεσσαλονίκη και παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές, οι οποίες τον οδήγησαν στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του. Όμως το 1951 του απονεμήθηκε χάρη και έτσι πέθανε εκτός φυλακής, στιγματισμένος και περιφρονημένος, δέκα χρόνια αργότερα. Όπως και οι άλλοι δύο κατοχικοί πρωθυπουργοί, έτσι και ο Λογοθετόπουλος παρουσίασε την απολογία του σε βιβλίο, με τίτλο Ιδού η αλήθεια (1948).
Πλέον θεωρείται ως μία από τις εξέχουσες μορφές της Ιατρικής στον ελλαδικό χώρο, ωστόσο η επιστημονική προσφορά του σκιάζεται από την πολιτική δράση του. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκτός από πρωθυπουργός της δωσιλογικής κυβέρνησης ήταν και ιδεολογικά ναζιστής, έχοντας αρθρογραφήσει σχετικά σε κατοχικά έντυπα. Κατηγορείται επίσης ότι δέχθηκε αδιαμαρτύρητα τα σχέδια των κατακτητών για εξολόθρευση των Ελλήνων Εβραίων, παρά τις εκκλήσεις του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και άλλων δημοσίων προσώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μαιευτήρες Κατηγορία:Έλληνες γυναικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Λ
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες
Ο τίτλος Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες μπορεί να αναφέρεται:
1482
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1482 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Φοίβος
Η λέξη Φοίβος είναι ελληνικό ανδρικό όνομα που προέρχεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο φοῖβος «καθαρός, αγνός», αβέβαιου ετύμου, και μπορεί να αναφέρεται:
1482
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Απολλώνιος ο Ρόδιος
Η ζωή του
Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ήταν σύγχρονος του Πτολεμαίου του Ευεργέτου. Γεννήθηκε περίπου το 295 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Είχε τη διεύθυνση της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, και ο ίδιος ήταν βιβλιοθηκάριος, γραμματικός και επικός ποιητής. Το επώνυμο του πιθανώς παραπέμπει στο όνομα της μητέρας του, Ρόδης.
Σε νεαρή ηλικία έγραψε τα «Αργοναυτικά», ένα έπος που περιγράφει την ιστορία του Ιάσονα και των Αργοναυτών για να πάρουν το Χρυσόμαλλο δέρας. Το έπος του αποδοκιμάστηκε, και ο Απολλώνιος λυπημένος εγκατέλειψε την πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, από όπου και πήρε την επωνυμία του. Αργότερα έκανε σημαντικές βελτιώσεις στο έπος του, και έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους έξοχους ποιητές της εποχής του.
Ο Απολλώνιος ήταν μαθητής, αλλά και ισχυρός αντίζηλος και εχθρός του Καλλίμαχου, αλλά διαλλάχτηκαν μετά το τέλος της ζωής τους, αφού μετά θάνατον οι τάφοι τους βρίσκονταν ο ένας δίπλα στον άλλο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Άγιος Αθανάσιος Ευρυτανίας
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι κτισμένος στις πλαγιές των Αγράφων σε υψόμετρο 1.115 μέτρα και δυτικά της κορυφής Ντεληδήνι (υψόμ. 2.163 μέτρα) ενώ από την περιοχή του ξεκινά ο ποταμός Αγραφιώτης. Απέχει 41 χλμ. Β. από το Κερασοχώρι, 79 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Καρπενήσι και 3 χλμ. Β. από το Τροβάτο, του οποίου θεωρείται από παλιά συνοικισμός. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στην ομώνυμη εκκλησία της. Θρησκευτικά αξιοθέατα είναι το εκκλησάκι της Παναγίας (Κοίμησης της Θεοτόκου) στη ράχη "Κλεφτογιάννη" και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στα δυτικά του όπου ξεκινά η περιοχή του Καταφυγίου Άγριας Ζωής Τσούκα Σάκκα-Ασπρόρεμα (όρη Ντεληδίμη και Φτέρη) "με φαράγγια και ρεματιές και ασβεστολιθικούς λιθώνες στην αλπική ζώνη".
Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου
Το εκκλησάκι της Παναγίας είναι το καθολικό της παλιάς Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Τροβάτου που ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα από τον ιερομόναχο Αντώνιο. Ο ναός είναι "τρίκογχο μονόχωρο κτίσμα με επίπεδη οροφή και δίρριχτη στέγη, με τοιχογραφίες και αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο". Η μονή έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο και σε αυτή λειτουργούσε σχολή στελεχωμένη από Ιερομόναχους αλλά και βιβλιοθήκη με εκατοντάδες τόμους βιβλίων και χειρόγραφων. Σε αυτή μαθήτευσε για τέσσερα χρόνια (1614-1618) μικρό παιδί ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός.
Διοικητικά
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Τροβάτου του δήμου Αγράφων, έχοντας 27 μόνιμους κατοίκους. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Τροβάτο και τα Καβάκια αποτελούν την τοπική κοινότητα Τροβάτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 54 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Blink-182
Οι Blink 182 είναι πανκ ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τους Μαρκ Χόπους (φωνητικά, μπάσο), Τομ Ντιλόνγκ (φωνητικά, κιθάρα) και Σκοτ Ρέινορ (ντραμς) το 1992. Τον ντράμερ Σκοτ Ρέινορ, αντικατέστησε ο Τράβις Μπάρκερ το 1998, ενώ το 2005, διαλύθηκαν γιατί ο Τομ Ντιλόνγκ αποφάσισε να περάσει πιο πολύ χρόνο με την οικογένεια του. Το 2009 όμως, στα βραβεία Grammy ανακοίνωσαν την επανασύνδεση τους μετά από 4 χρόνια. Το 2015 ο Τομ Ντιλονγκ "απολύθηκε" από το συγκρότημα και την θέση του πήρε ο Ματ Σκίμπα.
1992 - 1993
Ο Μαρκ Χόπους, που είχε φτιάξει ένα χρονικό διάστημα νωρίτερα ένα συγκρότημα με την ονομασία "The attic children", συνάντησε τον Τομ Ντιλόνγκ και αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια μπάντα. Λίγο αργότερα, ένας φίλος του Μαρκ Χόπους, ο Σκοτ Ρέινορ, μπήκε στο συγκρότημα. Τελικά άρχισαν να παίζουν την μουσική τους στο γκαράζ του σπιτιού του Σκοτ Ρέινορ. Το Μάιο του 1993, οι Blink ηχογράφησαν την πρώτη τους demo κασέτα, με τίτλο "Flyswatter" (μυγοσκοτώστρα) στο δωμάτιο του Σκοτ Ρέινορ. Όμως η κασέτα είχε πολύ κακή ποιότητα ήχου. Μόνο 50 αντίτυπα βγήκαν από την κασέτα για να τα δώσουν οι Blink στους φίλους τους. Την ίδια χρονιά ηχογράφησαν και δεύτερη κασέτα, χωρίς τίτλο και γνωστή ως 2d demo.
1994 - 1997
Στην αρχή του 1994, οι Blink υπέγραψαν με την Cargo music. Έτσι λοιπόν, το συγκρότημα ηχογράφησε το πρώτο του κανονικό άλμπουμ με όνομα "Cheshire cat" σε 3 ημέρες. Το άλμπουμ είχε μια σειρά από ανανεωμένες εκδοχές διάφορων τραγουδιών, όπως το "Carousel" ή το "Sometimes", τα οποία εμφανίστηκαν και στο Buddha demo επίσης.
Λίγο αργότερα από τη εμφάνιση του άλμπουμ τους, βρέθηκε ένα συγκρότημα στην Ιρλανδία με το ίδιο όνομα και για να μην έχουν οι Blink προβλήματα με τον νόμο, πρόσθεσαν το 182 στο τέλος του ονόματος τους. Το 1995, αφού οι Βlink 182 μετακόμισαν στην Ενσινίτας στην Καλιφόρνια, ηχογράφησαν το "Dude ranch". Το single "Dammit" πήγε πολύ καλά στα αμερικάνικα charts και τους έκανε αρκετά διάσημους, αφού το άλμπουμ πούλησε 1.000.000 στις Η.Π.Α. και 4.000.000 σε όλο τον κόσμο.
1999 - 2004
Το 1999, οι Blink 182 έβγαλαν το καινούργιο τους άλμπουμ με όνομα "Enema of the state". Το άλμπουμ έγινε 7 φορές πλατινένιο στις Η.Π.Α. και πούλησε 15.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως ενώ είχε τα hit singles: "All the small things", "Adam's song", "What's my age again?", "Dumpweed", "Aliens exist". Το κομμάτι What's my age again?, έφτασε στην 2η θέση των Modern Rock Charts στην Αμερική, ενώ ανέβηκε μέχρι την 4η θέση στα Ιταλικά charts. Το τραγούδι τους All the small things έφτασε μέχρι και την 1η θέση στα Modern Rock Charts στις Η.Π.Α. και μέχρι την 6η θέση στα chart του Billboard. Έφτασε τη 2η θέση στα Βρετανικά charts και την 4η θέση στα chart της Αυστρίας. Ανέβηκε μέχρι την 6η θέση στην Ιταλία και στην 7η θέση στα chart της Ιρλανδίας και της Ελβετίας. Ακόμα το video clip του τραγουδιού, θα πάρει το βραβείο του Best group video στα MTV music video awards ενώ θα είναι και υποψήφιο ως καλύτερο pop βίντεο και ως βίντεο της χρονιάς. Λίγο αργότερα, το συγκρότημα έπαιξε μικρούς ρόλους στην ταινία "American pie" και μάλιστα η ταινία περιείχε και ένα τραγούδι τους από το καινούργιο τους άλμπουμ. Μερικούς μήνες μετά, το συγκρότημα θα ταξιδέψει στην Ευρώπη για περιοδεία, και θα πάρει τα βραβεία Best Rock Act και Best new Act στα MTV Europe Music Awards.
Το 2000, έβγαλαν το "The Mark Tom and Travis show:Τhe enema strikes back!", το οποίο είχε live τραγούδια και από τα 3 τους cd. Μαζί με το cd υπήρχε ένα καινούργιο τραγούδι με όνομα "Man overboard". Στο ίδιο album υπάρχουν και περίπου 30 κομμάτια στα οποία τα μέλη του συγκροτήματος λένε διάφορα αστεία. Τα κομμάτια αυτά είναι γνωστά ως και Words of wisdom(Λόγια Σοφίας).
Το συγκρότημα συνέχισε την επιτυχία του το 2001 με το cd τους "Take off your pants and jacket", με 4.500.000 πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Το όνομα του άλμπουμ είναι ένα λογοπαίγνιο που έχει σχέση με τον αντρικό αυνανισμό(Take off your pants and jack it).Το άλμπουμ είχε τρομερή επιτυχία αφού στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πουλήθηκαν πάνω από 350.000 αντίτυπα και ανέβηκε στην πρώτη θέση των αμερικάνικων charts. Από το cd δημιουργήθηκαν τα single: The Rockshow,First date,Stay together for the kids,Anthem part 2. Το τραγούδι τους The Rock-Show θα φτάσει μέχρι την 2η θέση στα charts του Billboard και μέχρι την 14η θέση στα charts της Βρετανίας. Το 2002, έπαιξαν μαζί με τους Green Day στο "Pop disaster tour", το οποίο κυκλοφόρησε σε DVD με όνομα "Riding in Vans with boys".
Οι ηχογραφήσεις για το καινούργιο τους άλμπουμ άρχισαν την αρχή του 2003. Τότε έβγαλαν το τελευταίο τους cd, με όνομα "Blink 182", όπως και το όνομα της μπάντας. Το album γρήγορα έγινε πλατινένιο στις Η.Π.Α., στη Μεγάλη Βρετανία, στην Αυστραλία και στον Καναδά. Πούλησε συνολικά πάνω από 4.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως ενώ είχε διάφορα hits, όπως τα: "I miss you", "Down", "Feeling this", "Always". Το τραγούδι Feeling this, έφτασε την 2η θέση στα chart του Billboard και την 15η θέση στα Βρετανικά charts. Το single του τραγουδιού I miss you είχε τρομερή επιτυχία στις Η.Π.Α., αφού έφτασε στην 1η θέση στα Modern Rock Charts και την 8η θέση στα chart της Βρετανίας. To cd είχε και ένα τραγούδι στο οποίο τραγουδούσε ο Ρόμπερτ Σμιθ, τραγουδιστής του γνωστού συγκροτήματος The cure.
2005 - 2008
Στις αρχές του 2005 το συγκρότημα διαλύθηκε, αφού ο τραγουδιστής και κιθαρίστας, Τομ Ντιλόνγκ, αποφάσισε να περάσει περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του. Ο Τομ Ντιλόνγκ θα φτιάξει το δικό του συγκρότημα με όνομα: Angels and airwaves, ενώ ο Μαρκ Χόπους με τον Τράβις Μπάρκερ θα φτιάξουν το δικό τους συγκρότημα: Plus 44. Οι Plus 44 το 2006 θα βγάλουν το πρώτο τους και τελευταίο τους δίσκο, με όνομα When your heart stops beating, ενώ οι Angels and Airwaves θα βγάλουν το 2007 το πρώτο τους δίσκο We don't need to whisper και το 2008 το δεύτερο I-EMPIRE. Ο τρίτος τους δίσκος βγήκε το 2010 την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου και θα έχει το όνομα LOVE. Στις 21 Αυγούστου του 2008, ο Τζέρι Φιν, παραγωγός του συγκροτήματος, θα πεθάνει και αυτή θα είναι μια από τις αιτίες που τα μέλη του συγκροτήματος θα βρεθούν ξανά μαζί. Ο κύριος λόγος όμως, θα είναι το ατύχημα του Τράβις Μπάρκερ με τον DJ AM στις 9 Σεπτεμβρίου του 2009.
2009 -
Οι Blink 182 στα 51α Βραβεία Γκράμι στις 8 Φεβρουαρίου του 2009 εμφανίζονται για να ανακοινώσουν την επανασύνδεση τους μετά από 4 χρόνια. Γρήγορα, έγινε γνωστό στο site του συγκροτήματος, πως οι Blink 182 σκόπευαν να περιοδεύσουν το καλοκαίρι του 2009 σε όλη την Αμερική. Το συγκρότημα έπαιξε την πρώτη του συναυλία μετά την επανασύνδεση τους στις 23 Ιουλίου του 2009. Το καλοκαίρι του 2010 έκαναν περιοδεία στην Ευρώπη παίζοντας σε πολλά φεστιβάλ ανάμεσά τους το Reading και Leeds Festival που φιλοξένησαν πάνω από 100.000 κόσμο το δίωρο της συναυλίας τους.
Το καλοκαίρι του 2011 επέστρεψαν στη μουσική σκηνή μετά από 8 χρόνια με το καινούργιο τους single Up All Night.
Οι κριτικοί έκριναν γενικά το τραγούδι αρκετά θετικά επισημαίνοντας ότι τα μέλη του συγκροτήματος έχουν επηρεαστεί από τα διάφορα side-projects τους δημιουργώντας ένα λιγότερο ηλιόλουστο ήχο από τα προηγούμενα τους άλμπουμ. Το βράδυ της 14ης Ιουλίου το 2011, όταν και ανέβηκε το Up All Night στο youtube, οι επισκέψεις ήταν τόσες πολλές, που ο λογαριασμός του μπασίστα Μάρκ Χόπους στο Google+ και ο επίσημος ιστότοπος του συγκροτήματος κατέρρευσαν αρκετές φορές ενώ η είδηση του οτι οι Blink-182 κυκλοφόρησαν καινούριο single ήταν θέμα συζήτησης στο twitter παγκοσμίως.
Το βίντεο κλιπ του Up All Night κυκλοφόρησε στις 26 Αυγούστου του 2011 με τον Ισαάκ Ρεντζ στη σκηνοθεσία. Το βίντεο έφτασε μέσα σε λίγες μέρες τις 3 εκατομμύρια προβολές μέσα στις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του, ενώ το βίντεο βοήθησε το συγκρότημα σύμφωνα με έρευνες να αυξήσει τους θαυμαστές του στο facebook κατά 476.000.
Το νέο τους άλμπουμ με όνομα Neighborhoods κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου το 2011 και ντεμπούταρε στη 2η θέση των charts στις Η.Π.Α. με 151.000 πωλήσεις δίσκων στην πρώτη του εβδομάδα.
Το Δεκέμβρη του 2012, κυκλοφόρισαν ένα EP με 5 νέα κομμάτια με όνομα "Dogs Eating Dogs".
Το 2016, οι Blink -182 ανακοίνωσαν καινούριο άλμπουμ, λίγο αργότερα από την αντικατάσταση του Τομ Ντιλόνγκ με τον Ματ Σκίμπα. Ο δίσκος ονομαζόταν California και πήρε καλές κριτικές.
3 χρόνια μετά το California, κυκλοφόρησε το όγδοο άλμπουμ των συγκροτήματος ονόματι Nine.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Punk rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Επαρχία Αρσάλι
Η επαρχία Αρσάλι (Аршалы ауданы) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Ακμόλα στο βόρειο Καζακστάν. Πληθυσμός: 27,940 (απογραφή 2009) 29,620 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Αρσαλι
T-14 Armata
Το T-14 Armata (ελληνικά: Τ-14 Αρμάτα, Т-14 «Армата» βιομηχανική ονομασία Объект 148 «Αντικείμενο 148») είναι ένα ρωσικό κύριο άρμα μάχης (MBT) που βασίζεται στην πλατφόρμα οχημάτων μάχης Armata.
Ιστορία
Μετά την ακύρωση του T-95 το 2010, η Uralvagonzavod ξεκίνησε τη μελέτη σχεδίασης OKR Armata (Armament). Η μελέτη κατέληξε στο Αντικείμενο 148 που βασίζεται στο Τ-95 (το ίδιο βασίζεται στο Αντικείμενο 187). Ο ρωσικός στρατός περιόρισε τις παραγγελίες του T-90 από το 2012 για να προετοιμαστεί για την άφιξη του νέου άρματος.
Το T-14 εμφανίστηκε για πρώτη φορά δημόσια τον Μάρτιο του 2015, όταν πολλά άρματα με καλυμμένους πυργίσκους εθεάθησαν φορτωμένα σε βαγόνι τρένου στο Alabino. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε στις 9 Μαΐου 2015 κατά τη διάρκεια της Παρέλασης της Ημέρας της Νίκης της Μόσχας. Κατά τη διάρκεια των προβών για την παρέλαση του 2015, ένα από τα τανκς σταμάτησε ξαφνικά να κινείται και αφού οι προσπάθειες ρυμούλκησής του απέτυχαν, απομακρύνθηκε με δική του δύναμη μετά από περίπου 15 λεπτά.
Τουλάχιστον επτά άρματα μάχης T-14 Armata εμφανίστηκαν στην παρέλαση της Ημέρας της Νίκης της Μόσχας το 2015 και το 2016, πέντε το 2017 και το 2018. Τέσσερα άρματα ανακοινώθηκε σε διαφημιστικό υλικό πως θα παρελάσουν στην παρέλαση του 2019.
Οι κρατικές δοκιμές του άρματος ξεκίνησαν στις αρχές του 2020. Αυτό έγινε γνωστό τον Απρίλιο του 2020, όταν ο υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου Denis Manturov δήλωσε ότι το T-14 έχει ήδη δοκιμαστεί σε συνθήκες μάχης στο έδαφος της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας. Ακολούθως, τον Ιούλιο του 2020, ανακοινώθηκε δοκιμή μιας μη επανδρωμένης έκδοσης του T-14 που ονομάζεται " Tachanka-B " (Тачанка-Б).
Τον Νοέμβριο του 2022, οι Moscow Times και το Newsweek ανέφεραν ότι το κρατικό πρόγραμμα στο πλαίσιο του οποίου αναπτύσσεται το T-14 Armata είχε σταματήσει επειδή η ρωσική εισβολή του 2022 στην Ουκρανία απαιτούσε ριζικές αλλαγές στις προγραμματισμένες δαπάνες για επείγουσες ανάγκες. Τον ίδιο μήνα, πολλά βίντεο και φωτογραφίες των T-14 εμφανίστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς προφανώς εκπαιδεύονταν στον ίδιο χώρο με το ρωσικό στρατιωτικό προσωπικό που κινητοποιήθηκε για τον πόλεμο. Τα βίντεο έδειξαν ένα χώρο εκπαίδευσης στο Καζάν, όπου εκπαιδεύονται οι δόκιμοι της Σχολής Διοίκησης Ανωτάτων Αρμάτων του Καζάν.
Προμήθεια
Το 2016 το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι είχε υπογράψει σύμβαση για μια «δοκιμαστική παρτίδα» 100 αρμάτων μάχης T-14 που θα παραδοθούν έως το 2020, με το πλήρες έργο να παραταθεί έως το 2025.
Τον Φεβρουάριο του 2019 ανακοινώθηκε ότι τα πρώτα 12 άρματα μάχης θα παραδοθούν μέχρι το τέλος του ίδιου έτους. Τον Αύγουστο του 2019, η Ρωσική Military-Industrial Courier ανέφερε ότι βάσει της συμβάσης θα παραδοθούν 132 οχήματα της πλατφόρμας Armata για τρία χρόνια έως το 2021 (συμπεριλαμβανομένων των αρμάτων μάχης T-14, καθώς και T-15 IFV και T-16 BREM ARV ( ru:Т -16 (БРЭМ) ), υποθέτοντας την παραγωγή 44 οχημάτων ετησίως, μόνο 16 θα παραδοθούν μέχρι το τέλος του 2019. Αυτό σήμαινε έλλειμμα τουλάχιστον 28 οχημάτων εκείνο το έτος. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2019, η πρόβλεψη παράδοσης έπεσε στα «τέλη του 2019 ή στις αρχές του 2020». μικρογραφία| Άρματα T-14 Armata κατά τη διάρκεια της παρέλασης της Ημέρας της Νίκης στη Μόσχα το 2018 Στα μέσα Ιανουαρίου 2020, ο επικεφαλής της Rostec (ο όμιλος ετερογενών δραστηριοτήτων που κατέχει την Uralvagonzavod) είπε ότι δεν παραδόθηκαν οχήματα στην πλατφόρμα Armata, συμπεριλαμβανομένων των αρμάτων μάχης T-14, και τον Φεβρουάριο ο Διευθύνων Σύμβουλος της Uralvagonzavod είπε μόνο ότι θωράκας της πλατφόρμας Armata (όχι απαραίτητα άρματα μάχης T-14 ) θα καταφθάσει για να ξεκινήσει η αξιολόγηση λειτουργίας το 2020, με την πλήρη σύμβαση 132 οχημάτων πλατφόρμας Armata να έχει ολοκληρωθεί έως το 2022. Επιπλέον, επίσης τον Φεβρουάριο του 2020 έγινε φανερό πως δεν πληρούνταν το σύνολο των απαιτήσεων για τον προβλεπόμενο κινητήρα του άρματος από το γραφείο κατασκευής και το έργο ανάπτυξης του κινητήρα θα ολοκληρωνόταν το πρώτο τρίμηνο του 2020, καθυστερώντας περαιτέρω την εισαγωγή του άρματος για απροσδιόριστο χρόνο. Τον Αύγουστο του 2020, ο υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου είπε σε δημοσιογράφους ότι η παραγωγή 132 αρμάτων πλατφόρμας Armata και οχημάτων μάχης, συμπεριλαμβανομένων αρμάτων μάχης T-14, είχε ξεκινήσει μετά την επίλυση προβλημάτων με κινητήρες και εξοπλισμό θερμικής απεικόνισης και θα δοθούν στην ένοπλες δυνάμεις το 2021.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2021, ο πρώτος αντιπρόεδρος του MIC Andrei Yelchaninov είπε ότι οι κρατικές δοκιμές του νέου αυτομάτου γεμιστή πυρομαχικών για το T-14 θα πρέπει να ολοκληρωθούν πλήρως το 2022 και ότι «περισσότερα από 40» άρματα μάχης Armata θα παραδοθούν στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις «μετά το 2023».
Ισχυρισμοί για ανάπτυξη στην Ουκρανία
Στις 25 Δεκεμβρίου 2022, ο Ρώσος τηλεοπτικός παρουσιαστής Vladimir Solovyov δημοσίευσε πλάνα του T-14 σε εκπαίδευση μάχης με άλλες πηγές να υποστηρίζουν ότι το τανκ ετοιμαζόταν για μάχη και είχε ήδη αναπτυχθεί στη ζώνη «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», με έναν στρατιωτικό εμπειρογνώμονα να λέει ότι τα βίντεο πιθανότατα γυρίστηκαν κοντά στο Καζάν, στην περιοχή Ταταρστάν της Ρωσίας.
Αν και η Ρωσία έχει ισχυριστεί στις Απριλίου 2023 ότι τα άρματα μάχης T-14 βρίσκονται σε δράση στην Ουκρανία εκτελώντας βολές από μεγάλη απόσταση κατά ουκρανικών θέσεων, πολλοί εξωτερικοί παρατηρητές παραμένουν δύσπιστοι σχετικά με την ετοιμότητα μάχης των ρωσικών T-14. Στις 25 Απριλίου 2023, το RIA Novosti ισχυρίστηκε ότι το T-14 Armata χρησιμοποιήθηκε για έμμεσα πυρά εναντίον ουκρανικών θέσεων. Δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί σε «επιχειρήσεις άμεσης επίθεσης». Τα άρματα μάχης έχουν λάβει πρόσθετη προστασία και τα πληρώματα έχουν περάσει από «συντονισμό μάχης».
Οπλισμός
Το Vacuum-1 είναι ένα βλήμα με διατρητή κινητικής ενέργειας απορρίπτομενου κελύφους (Armor-Percing Fin-Stabilized Discarding Sabot (APFSDS), που αναπτύχθηκε για το πυροβόλο 2A82-1M, έχει έναν διατρητή θωράκισης μήκους 900 mm, και λέγεται ότι μπορεί να διαπεράσει 1000 mm ισοδύναμης θωράκισης ομογενούς έλασης (RHA) σε απόσταση 2 χλμ. Το νέο βλήμαTeknik HE-Frag ελεγχόμενης έκρηξης είναι διαθέσιμο και έχει τεθεί σε λειτουργία. Το όπλο είναι ικανό να εκτοξεύει νέους κατευθυνόμενους πυραύλους  9M119M1 Invar-M που έχει αποτελεσματικό βεληνεκές από 100 m έως 5 χλμ. και μπορεί να εμπλέξει εναέριους στόχους χαμηλών πτήσεων, όπως ελικόπτερα. Επίσης βάλει το νέο αντιαρματικός κατευθυνόμενο πύραυλο (ATGM) 3UBK21 Sprinter με αποτελεσματικό βεληνεκές έως και 12 km που αναπτύχθηκε ειδικά για αυτό. Το ATGM 3UBK25 με ενεργή καθοδήγηση είναι υπό ανάπτυξη.
Ο δευτερεύων οπλισμός αποτελείται από ένα πολυβόλο Kord 12,7×108mm (6P49) με 300 φυσίγγια (δεν εμφανίσθηκαν κατά την παρέλαση του 2015) και ένα 7,62×54mmR Pecheneg PKP (6P41) ή ένα πολυβόλο PKTM (67ΚΤ) με 1.000 φυσίγγια. Όλα τα πολυβόλα ελέγχονται από το εσωτερικό του πύργου. Επιπλέον, μπορούν να αποθηκευτούν χωριστά άλλο 1.000 φυσίγγια.
Το πυροβόλο των 152 χλστ., το οποίο αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 2000 για το πρωτότυπο Τ-95, έχει ένα βλήμα APFSDS υψηλής ταχύτητας 1.980 m/s κατά την έξοδο από την κάννη και πέφτει μόνο στα 1.900 m/s στα 2 χλμ. Ωστόσο, οι Ρώσοι μηχανικοί έχουν διατηρήσει μέχρι στιγμής το πυροβόλο των 125 mm, εκτιμώντας ότι οι βελτιώσεις στα πυρομαχικά είναι αρκετές για να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα, ενώ συμπεραίνουν ότι ένα όπλο μεγαλύτερου διαμετρήματος θα προσφέρει λίγα πρακτικά πλεονεκτήματα.
Το T-14 θα μπορούσε επίσης να τροποποιηθεί για να χρησιμοποιεί αντιαεροπορικούς πυραύλους. Ένα αντιαεροπορικό πυροβόλο των 30 mm θα μπορούσε να εγκατασταθεί στο εγγύς μέλλον.
Κινητικότητα
Κατά το στάδιο του πρωτοτύπου δοκιμάστηκαν στην πλατφόρμα αρκετοί κινητήρες με ισχύ από 1.500 έως 2.000 ίππους, με την έκδοση των 1.500 ίππων σύμφωνα με πληροφορίες να επιτρέπει μέγιστη ταχύτητα 82 km/h. Το T-14 τροφοδοτείται από έναν κινητήρα ντίζελ ChTZ 12N360 (A-85-3A) με κυβισμό 34,6 λίτρων που αποδίδει έως και 1500 hp. Η θεωρητική μέγιστη ισχύς του κινητήρα, η οποία συνήθως δεν χρησιμοποιείται, είναι 2000 hp, με το κόστος της ριζικής μείωσης της διάρκειας ζωής του, με προβλεπόμενη ελάχιστη 2.000 ώρες σε ονομαστική 1500 hp, συγκρίσιμο με άλλους σύγχρονους κινητήρες δεξαμενών και έως 10.000 ώρες σε μέτριο 1200 hp. Ο κινητήρας ελέγχεται ηλεκτρονικά. Η επιχειρησιακή εμβέλεια είναι πάνω από 500 χλμ.
Το T-14 διαθέτει 12ταχυτήτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, με τελική ταχύτητα 80-90 χλμ/ώρα. Πηγές αναφέρουν την χρήση μερικώς ή πλήρως υδροστατικού σύστημα μετάδοσης.
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα ρωσικά και σοβιετικά σχέδια, όπως το T-90/80/72/ 64, το T-14 έχει επτά τροχοί 700 χιλ.ανά πλευρά, βασισμένοι στο T-80. Αυτό μπορεί να έγινε για να βελτιωθεί η ικανότητα περιστροφής του άρματος, καθώς ένα ενεργό σύστημα ανάρτησης βελτιώνει τον χρόνο κλειδώματος στόχου κατά συντελεστή 2,2 και μειώνει το χρόνο μεταξύ ανίχνευσης στόχου και αντίδρασης κατά 31% λόγω της μείωσης των κραδασμών.
Προστασία
Η κύρια θωράκιση είναι κατασκευασμένη με ένα νέο χάλυβα με την κωδική ονομασία 44S-SV-SH, το οποίο έχει εξαιρετικά υψηλή αντοχή και είναι σε θέση να αντέχει σε περιβάλλοντα με ακραίες θερμοκρασίες. Είναι 15% ελαφρύτερη από τον χάλυβα που χρησιμοποιείται σε παλαιότερα άρματα. Υπάρχει επίσης εντελώς νέα προσέγγιση στη σύνθετη θωράκιση με άγνωστη κεραμική στρώση και με χρήση Explosive Reactive Armor (ERA) στο βασικό της σχέδιο, ως συνεχές στρώμα (όχι σε μορφή πρόσθετων "τούβλων" που συναντάται στα παλιότερα άρματα). Επίσης σπονδυλωτή θωράκιση υπάρχει στα 2/3 των πλευρών καλύπτοντας τις ερπύστριες ενώ στο υπόλοιπο 1/3 υπάρχει θωράκιση τύπου κλουβιού (Slat cage) ως το πίσω μέρος. μικρογραφία| Ένα T-14 Armata [[Ρωσικός Στρατός Ξηράς|του ρωσικού στρατού κατά τη διάρκεια της πρόβας παρέλασης της Ημέρας της Νίκης στο Alabino, στη Μόσχα το 2016]] Το τριμελές πλήρωμα του T-14 προστατεύεται από μια εσωτερική θωρακισμένη κάψουλα. Τόσο το πλαίσιο όσο και ο πύργος είναι εξοπλισμένα με το σύστημα Malachit dual-ERA στο μπροστινό μέρος, στα πλαϊνά και στο επάνω μέρος. Το άρμα χρησιμοποιεί ένα ενσωματωμένο, ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου που παρακολουθεί την κατάσταση και τις λειτουργίες όλων των συστημάτων ελέγχου. Στη μάχη, το λογισμικό μπορεί να αναλύσει απειλές και στη συνέχεια είτε να προτείνει είτε να προβεί αυτόματα σε ενέργειες για την εξάλειψή τους, ενώ χωρίς την ύπαρξή εξωτερικής απειλής μπορεί να εντοπίσει και να διορθώσει σφάλματα του πληρώματος. Η σειριακή παραγωγή των κεραμικών εξαρτημάτων θωράκισης της πλατφόρμας Armata ξεκίνησε στα μέσα του 2015.
Το τανκ διαθέτει το σύστημα ενεργητικής προστασίας (APS) Afganit (Афганит). Τα προηγούμενα ρωσικά APS ήταν είτε εκδόσεις "hard kill" (Drozd, Arena) ή έκδοση "soft kill" (Shtora-1). Τα "hard kill" συστήματα (APS) καταστρέφουν πυραύλους ή άλλα πυρομαχικά που κατευθύνονται προς το άρμα, ενώ τα "soft kill" (APS) προσπαθούν να "τυφλώσουν" τα συστήματα καθοδήγησης των κατευθυνόμενων πυραύλων (πχ καταυγαστήρες λέιζερ ή υπέρυθρων). Το Afganit παρουσιάζεται ως το πρώτο διπλό σύστημα με ενσωματωμένες τόσο "hard kill" όσο και "soft kill" λειτουργίες. Περιλαμβάνει ένα χιλιοστομετρικό ραντάρ για την ανίχνευση, την παρακολούθηση και την αναχαίτιση εισερχόμενων αντιαρματικών πυρομαχικών, τόσο διατρητών κινητικής ενέργειας όσο και πυραύλων με διπλα διαδοχικά γεμίσματα tandem-charges. Επί του παρόντος, η μέγιστη ταχύτητα του προς αναχαίτιση στόχου είναι 1,700 μέτρα το δευτ. (Mach 5,0) με προβλεπόμενες μελλοντικές αυξήσεις έως και 3000 μέτρα το δευτ. (Mach 8,8). Σύμφωνα με πηγές ειδήσεων, το Afganit προστατεύει το τανκ από όλες τις πλευρές, ωστόσο δεν είναι προσανατολισμένο να βάλει προς τα πάνω για να αμυνθεί από πυρομαχικά κατακόρυφης επίθεσης που στοχεύουν το πάνω μέρος του άρματος που συνήθως έχει την πιο ασθενή θωράκιση.
Το Defense Update κυκλοφόρησε μια ανάλυση του άρματος τον Μάιο του 2015, υποθέτοντας ότι οι κύριοι αισθητήρες του Afganit είναι οι τέσσερις πίνακες που είναι τοποθετημένοι στις πλευρές του πυργίσκου, οι οποίοι πιθανώς είναι ραντάρ AESA απλωμένα για κάλυψη 360°, με πιθανώς ένα ακόμη στην κορυφή του πύργου. Κατά τη γνώμη τους, το ενεργό μέρος του συστήματος αποτελείται από ένα στοιχείο hard kill και soft kill, το πρώτο από τα οποία καταστρέφει ενεργά ένα εισερχόμενο βλήμα (όπως ένας καθοδηγούμενος πύραυλος ή βλήμα πυροβολικού), ενώ το δεύτερο "μπλοκάρει" τα συστήματα καθοδήγησης των ATGM με αποτέλεσμα να χάσουν το κλείδωμα του στόχου. Πιστεύουν ότι θα ήταν αποτελεσματικό έναντι των ATGM 3ης και 4ης γενιάς, συμπεριλαμβανομένων των Hellfire, TOW, BILL, Javelin, Spike, Brimstone και JAGM, καθώς και όπλων με σύντηξη αισθητήρων (SFW). Ορισμένες ρωσικές πηγές ισχυρίζονται ότι το "hard kill" APS είναι αποτελεσματικό ακόμη και έναντι των διατρητών APFSDS με απεμπλουτισμένο ουράνιο που ταξιδεύουν με 1,5 - 2 km/h (0,93–1,24 mi/s), αλλά άλλοι είναι δύσπιστοι, λέγοντας ότι το θραύσματα που θα πυροδοτηθούν προς αυτό δεν θα έκανε πολλά λόγω της πυκνότητας του διατρητή. Σύμφωνα με πηγή του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, οι πρακτικές δοκιμές επιβεβαίωσαν την καταστροφή του βλήματος υποδιαμετρήματος ουρανίου (ταχύτητα στόχου έως 2 km/s). Ωστόσο, αρκετοί εξωτερικοί αναλυτές παραμένουν δύσπιστοι, καθώς το κατόρθωμα δεν έχει ακόμη επαληθευτεί από ανεξάρτητο ή ακόμη και δημόσια.
Οι εκτοξευτές hard kill του Afganit είναι οι μακροί σωλήνες τοποθετημένοι σε ομάδες των πέντε μεταξύ των μπροστινών πλευρών του πυργίσκου και του πηγματος. Αυτά στέλνουν μια ηλεκτρονικά ενεργοποιημένη γόμωση που εκτοξεύει έναν άγνωστο τύπο κεφαλής προς τον στόχο. Πολλοί αναλυτές υποθέτουν επί του παρόντος ότι πρόκειται για κάποια μορφή υψηλής εκρηκτικής γόμωσης θραύσματων, αλλά η πιθανότητα έχει προκύψει από άλλες πηγές χρήσης μιας πιο συμπαγούς κεφαλής (πιθανώς παρόμοιας με μια εκρηκτικά διαμορφωμένη διείσδυση), όπως φαίνεται στο ρωσικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας RU 2263268. Το άρμα είναι επίσης εξοπλισμένο με το σύμπλεγμα προστασίας του άνω ημισφαιρίου NII Stali, το οποίο αποτελείται από δύο κατευθυνόμενα φυσίγγια με 12 μικρότερες γομώσεις το καθένα, και έναν πυργίσκο VLS με δύο ακόμη παρόμοια φυσίγγια, που αντιστοιχούν στο soft kill του οχήματος APS. Επιπλέον, με τη χρήση του ραντάρ AESA και το αντιαεροπορικό πολυβόλο είναι δυνατή η καταστροφή των εισερχόμενων βλημάτων και των βλημάτων βραδείας πτήσης (εκτός από τους διεισδυτές κινητικής ενέργειας).
Τον Ιούλιο του 2015, ο αναπληρωτής διευθυντής της εταιρείας κατασκευής αρμάτων Uralvagonzavod ισχυρίστηκε ότι το T-14 θα ήταν αόρατο στην ανίχνευση ραντάρ και υπέρυθρης ακτινοβολίας λόγω του χρώματος που θα απορροφά την ακτινοβολία ραντάρ και της τοποθέτησης εξαρτημάτων που εκπέμπουν θερμότητα βαθιά μέσα στο κύτος. Το σχήμα του πυργίσκου έχει σχεδιαστεί για να μειώνει την ηλεκτρομαγνητική και θερμική του υπογραφή για σαν ένα stealth όχημα εδάφους. Αμερικανοί και Ρώσοι εμπειρογνώμονες έχουν αμφιβολίες για αυτούς τους αναπόδεικτους ισχυρισμούς. Ένας απόστρατος ανώτερος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού είπε ότι η ευαίσθητη σύγχρονη θερμική τεχνολογία μπορεί να ανιχνεύσει πράγματα όπως κίνηση οχήματος, πυροδότηση όπλου, εκτεθειμένο πλήρωμα ή εξάτμιση κινητήρα ικανού να κινήσει ένα άρμα 50 τόνων, ανεξάρτητα από το σημείο τοποθέτησης εξαρτημάτων που παράγουν θερμότητα. Οι αναλυτές επεσήμαναν επίσης ότι η περισσότερη τεχνολογία stealth στη Ρωσία ήταν να μειώνουν τη διατομή ραντάρ των αεροπλάνων από τον αερομεταφερόμενο ή επίγεια ρανταρ, ενώ σε ένα επίγειο όχημα η προσέγγιση αποκρυψης θα έιχε να κάνει με το να μην διακρίνεται στο έδαφος και να βελτιστοποιηθεί η θωράκιση από τον αέρα.
Τον Αύγουστο του 2022, με βάση την εμπειρία από τις συγκρούσεις στην Ουκρανία, ο ρωσικός στρατός ζήτησε και οι μηχανικοί πρότειναν τις ακόλουθες βελτιώσεις:
Αισθητήρες και επικοινωνία
Ο κυβερνήτης και ο πυροβολητής έχουν σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα σκοπευτικά πολυφασματικών εικόνων, με ορατά κανάλια ηλεκτρομαγνητικού φάσματος και θερμογραφίας και αποστασιομετρα λέιζερ. Το σκοπευτικό του κυβερνήτη είναι εγκατεστημένο στην κορυφή του πυργίσκου και έχει οπτικό πεδίο 360 μοιρών, ενώ του πυροβολητή, που βρίσκεται στην κόγχη του πυργίσκου στα αριστερά του όπλου, είναι υποτελής και είναι επιπρόσθετα εξοπλισμένο με περισκοπικό κανάλι άμεσης όρασης και σήμα λέιζερ για τους εκτοξευόμενους πυραύλους SACLOS του T-14. Η απόσταση ανίχνευσης αντικειμένων μεγέθους άρματος και για τα δύο σκοπευτικά είναι 7.500 m (8.000) στο φως της ημέρας, μέσω του τηλεοπτικού/περισκοπικού καναλιού και ≈3.500 m τη νύχτα μέσω του θερμικού καναλιού. Υπάρχει επίσης εφεδρικό σκοπευτικό με δυνατότητα νυχτερινής όρασης, με 2.000/1.000 m αντίστοιχες αποστάσεις ανίχνευσης. Εκτός από τα παραδοσιακά περισκόπια όρασης, ο οδηγός διαθέτει μια κάμερα υπέρυθρης απεικόνισης και μια σειρά από κάμερες κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης με ζουμ. Εγκαθίστανται βιντεοκάμερες για σφαιρική παρατήρηση για το πλήρωμα, καθώς δεν έχει το κανονικό πλεονέκτημα των καταπακτών οροφής. Αυτή η κάλυψη με κάμερες 360 μοιρών είναι ίσως ένα από τα πιο ασυνήθιστα χαρακτηριστικά του T-14, που είναι απαραίτητα λόγω της εξαιρετικά περιορισμένης ορατότητας. Το πλήρωμα βρίσκετε συγκεντρωμένο στο μπροστινό μέρος του κύτους, θα είχε κακή επίγνωση της κατάστασης εάν αποτύγχανε η ρύθμιση της κάμερας και οι τροφοδοσίες βίντεο.
Αν και το T-14 διαφημίζεται ως εξ ολοκλήρου ρωσικής κατασκευής άρμα επόμενης γενιάς, εικάζεται ότι ορισμένα εξαρτήματα μπορεί να μην είναι εξ ολοκλήρου εγχώριας κατασκευής. Το 2015, αναλυτές κυβερνοασφάλειας των ΗΠΑ Taia Global δήλωσαν ότι πληροφορίες που ελήφθησαν από φιλουκρανούς χάκερ έδειξαν ότι οι ρωσικές βιομηχανίες αντιμετώπισαν δυσκολίες στην παραγωγή κρίσιμων εξαρτημάτων συστημάτων νυχτερινής όρασης για το τανκ και προσπάθησαν να τα αγοράσουν από έναν Γάλλο προμηθευτή στο παρελθόν. Υποστηρίχθηκε ότι αυτό σημαίνει ότι τα εξαρτήματα του T-14 θα μπορούσαν να προέρχονται εκτός Ρωσίας και μπορεί να είναι πιο δύσκολο να αποκτηθούν ή να παραχθούν λόγω των κυρώσεων κατά της Ρωσίας για τη συμμετοχή της στην Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία.
Αυτό έγινε εν μέρει αντικείμενο συζήτησης το 2016 όταν το εργοστάσιο του Krasnogorsk ολοκλήρωσε τις δοκιμές του συστήματος νυχτερινής όρασης Irbis-K. Η ολοκλήρωση του Irbis-K, του πρώτου θερμικού σκοπευτικό matrix υδραργύρου-τελλουρίου καδμίου (MCT) ρωσικής παραγωγής, μειονεκτούσε σε σχέση με τα δυτικά αντίστοιχά τους. Το Irbis-K είναι ικανό να εντοπίζει στόχους σε βεληνεκές έως 3.240 μέτρα κατά τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας.
Παραλλαγές
Μια μη επανδρωμένη έκδοση του Armata, που ονομάζεται Tachanka-B, σχεδιάζεται και βρίσκεται επί του παρόντος σε εξέλιξη.
Εξαγωγές
Ο Vladimir Kozhin, βοηθός του Ρώσου προέδρου, είπε το 2015 ότι οι ξένοι εταίροι της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Ινδίας, έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για την αγορά νέου στρατιωτικού εξοπλισμού που παρουσιάστηκε στην παρέλαση της Ημέρας της Νίκης της 9ης Μαΐου στη Μόσχα, συμπεριλαμβανομένου του τανκς Armata. «Σε μεγαλύτερο βαθμό είναι οι παραδοσιακοί μας εταίροι: η Ινδία, η Κίνα και η Νοτιοανατολική Ασία», είπε στην εφημερίδα Izvestia. Η κινεζική εταιρεία Norinco ισχυρίζεται ότι το εγχώριο άρμα της VT-4 είναι ανώτερο από το Armata όσον αφορά τη μηχανική αξιοπιστία, τον έλεγχο πυρκαγιάς και το κόστος μονάδας. Τον Αύγουστο του 2020 το Βιετνάμ, η Αίγυπτος και η Λευκορωσία αναφέρθηκαν από τη ρωσική αμυντική βιομηχανία ως πιθανοί πελάτες του T-14.
Ξένες αντιδράσεις
Το T-14 Armata έχει περιγραφεί ήδη από το 2016 ως μια σημαντική ανησυχία για τους δυτικούς στρατούς, και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες θεωρούν ότι ο μη επανδρωμένος πυργίσκος παρέχει πολλά πλεονεκτήματα. Ωστόσο, εκείνη την εποχή δυτικοί παρατηρητές αμφισβήτησαν την ικανότητα της Ρωσίας να παράγει σύγχρονα άρματα μάχης όπως τα T-90 και T-14 σε σημαντικό αριθμό.
Σε απάντηση στο Armata, η γερμανική Rheinmetall AG ανέπτυξε ένα νέο πυροβόλο άρματος μάχης 130 mm L/51, υποστηρίζοντας ότι παρέχει 50% αύξηση στη διείσδυση θωράκισης σε σχέση με το 120 mm L/55 που είναι υπηρεσία με την Bundeswehr. Η Γερμανία και η Γαλλία ένωσαν τις δυνάμεις τους για να αναπτύξουν ένα απροσδιόριστο " Main Ground Combat System " (MGCS) ώστε να ανταγωνιστούν τις τεχνολογικές εξελίξεις του Armata και να αντικαταστήσουν τα Leclerc και Leopard 2 περίπου το 2030, ωστόσο μέχρι τον Ιούνιο του 2018 η ανάπτυξη των νέων οχημάτων και συστημάτων είχε προγραμματιστεί για το 2035 με πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα να έχει επιτευχθεί έως το 2040.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ρωσικά άρματα μάχης Κατηγορία:Άρματα μάχης
Μιλόγιε Πόποβιτς
Ο Μιλόγιε Πόποβιτς "Τζιάκ" (σερβικά: Милоје Поповић „Ђак“), (~1769-1825) ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης, και ηγέτης της λεγόμενης Τζιάκοβε εξέγερσης.
Γεννήθηκε στην Kusatku στο Σμεντέρεβο Παλάνκα όπου τελείωσε και το σχολείο, εκεί απέκτησε και το παρατσούκλι "ноји". Κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης ήταν στο πλευρό του Κνεζ Βουγίτσε Βουλιτσεβίτσεβα, μετά την αποτυχία της εξέγερσης το 1813 έφυγε στη Γερμανία. Μετά από το 1815 επέστρεψε στη Σερβία.
Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1825 ξέσπασε εξέγερση στην περιοχή του Σμεντέρεβο, που αργότερα ονομάστηκε Τζιάκοβε εξέγερση. Η αιτία της δυσαρέσκειας ήταν οι λεηλασίες των τοπικών αρχών και οι υπερβολικοί και άδικοι φόροι. Στις 3 Φεβρουαρίου έγινε από τους εξεγερμένους συνέλευση στην Τοπόλα όπου συμφωνήθηκαν τα αιτήματα και στάλθηκαν στον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς.
Στις 5 Φεβρουαρίου ο πρίγκιπας έστειλε στρατό υπό την ηγεσία του Τομά Βούκιτς Πέρισιτς. Στη μάχη που έγινε κοντά στην Τοπόλα ο Πόποβοτς τραυματίστηκε αλλά κατάφερε να ξεφύγει. Ταυτόχρονα, η εξέγερση άρχισε να εξαπλώνεται σε άλλες περιοχές. Μετά από λίγες ημέρες ο Πόποβιτς συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1825, η εξέγερση σταμάτησε την επόμενη μέρα.
Τάφηκε στο μοναστήρι του Πινόσαβα στο Κουσαντάκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Σερβίας
Περικλής Παπαπέτρου
Ο Περικλής Παπαπέτρου γεννήθηκε το 1948 στην Ελευσίνα όπου κατοικούσε μόνιμα μέχρι το θάνατο του στις 21 Αυγούστου του 2012. Ήταν ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Δυτικής Αττικής, υπηρετώντας την νομαρχιακή αυτοδιοίκηση από το 1994 έως και το 2002.
Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και από τα πρώτα του φοιτητικά χρόνια ασχολήθηκε με την πολιτική και την τοπική αυτοδιοίκηση. Εκλέχτηκε το 1987 δήμαρχος Ελευσίνας υπηρετώντας στο δημαρχιακό θώκο μέχρι το 1994. Εκτός όμως των θέσεων που κατείχε, ο Περικλής Παπαπέτρου συμμετείχε και σε θέσεις ευθύνης αναπτυξιακών φορέων όπως στην Εθνική Λυρική Σκηνή αλλά και στον Οργανισμό της Αθήνας.
Κατά την διάρκεια της Νομαρχιακής του θητείας ο Περικλής Παπαπέτρου πραγματοποίησε σημαντικά έργα αλλά και μελέτες για τα Μέγαρα και τη Νέα Πέραμο. Ο αγωγός σύνδεσης μεταφοράς λυμάτων από την πόλη των Μεγάρων στο βιολογικό αλλά και τα αντλιοστάσια ήταν ένα από τα κυριότερα έργα του. Επίσης σημαντικές ήταν οι παρεμβάσεις για την αντιπλημμυρική προστασία στα ρέματα Μαυρατζά και Άη Γιώργη αλλά και οι μελέτες για την αντιπλημμυρική προστασία Μεγάρων, Νέας Περάμου και της διαπλάτυνσης της επαρχιακής οδού Μεγάρων – Αλεποχωρίου. Δικά του έργα οι δύο βρεφονηπιακοί σταθμοί στη περιοχή Κουρκούρι στα Μέγαρα αλλά και στην Νέα Πέραμο όπως και το 5ο δημοτικό σχολείο Μεγάρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Στατιστική μονάδα
Στη Στατιστική ως μονάδα και εξ αυτού στατιστική μονάδα χαρακτηρίζεται κάθε μέλος - οντότητα ενός στατιστικού πληθυσμού, ή στατιστικού δείγματος. Έτσι στατιστική μονάδα μπορεί να είναι πρόσωπο, ζώο, φυτό, αντικείμενο, φαινόμενο, επιχείρηση, μέτρηση που επαναλαμβάνεται, (π.χ. θερμομετρική, σφυγμομετρική κ.λπ.), αλλά και σε ευρύτερη έρευνα γεωγραφικός χώρος (π.χ. νήσος, λιμένας, αεροδρόμιο κ.ά.), επαγγελματική δραστηριότητα, λαός, ήπειρος ακόμα και γαλαξίας σε συμπαντική αστρονομική έρευνα.
Διάκριση
Οι στατιστικές μονάδες, ανάλογα με την μέθοδο έρευνας που ακολουθείται διακρίνονται σε:
Πηγές
Μονάδα
Σοφικό Κορινθίας
Ιστορία
Το Σοφικό ανοικοδομήθηκε, στη σημερινή του θέση, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα. Όμως, μαρτυρίες ζωής στην περιοχή υπάρχουν ήδη από την κλασσική εποχή, οπότε, σύμφωνα με πληροφορίες, χτίστηκε ο οικισμός Πηγή πλάι σ' έναν αρχαίο λατρευτικό ναό, υλικά από τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για την κατασκευή της μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην κορυφή του παρακείμενου λόφου.
Η Αρχαία Σολύγεια
Ιστορική πολίχνη της περιοχής ήταν η Αρχαία Σολύγεια, η οποία, σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανασκαφές, ιδρύθηκε την Ελλαδική εποχή, καθώς βρέθηκαν στην περιοχή ερείπια κτισμάτων του 1400 π.Χ. Την ύπαρξη της Σολύγειας επιβεβαιώνει, αρκετά χρόνια αργότερα, και ο μεγάλος ιστορικός της αρχαιότητος Θουκυδίδης, περιγράφοντας τα γεγονότα του μεγαλύτερου πολέμου της αρχαιότητας. Η Σολύγεια ήταν χτισμένη πάνω στο Σολύγειο λόφο, η στρατηγική σημασία του οποίου ήταν μεγάλη κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Το 425 π.Χ. ο στρατηγός Νικίας, για να ανακτήσει το κύρος του στο Δήμο Αθηναίων, επιχείρησε μεγάλη επίθεση εναντίον των κορινθιακών ακτών, με τριήρεις και ιππαγωγά πλοία. Στόχος του ήταν η κατάληψη της Κορίνθου, η οποία είχε ταχθεί τότε στο πλευρό των Λακεδαιμόνιων. Για το λόγο αυτό, οι Αθηναίοι επιδίωκαν να καταλάβουν το Σολύγειο λόφο, ώστε να τον χρησιμοποιήσουν ως ορμητήριο κατά της Κορίνθου. Μετά από μια σφοδρή μάχη που ακολούθησε και με τις φήμες ότι οι Αργείοι έρχονται να ενισχύσουν τους Κορίνθιους, οι Αθηναίοι επιβιβάστηκαν στα πλοία τους και αναχώρησαν απ' τις ακτές της Σολυγείας. (Θουκ. Δ' 42-45). Για την ιστορία αξίζει να αναφερθεί και το γεγονός πως ο Σολύγειος λόφος, πολλά χρόνια νωρίτερα, είχε χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο και απ' τους Δωριείς, κατά τη δεύτερη Κάθοδό τους, για να καταλάβουν τους Κορίνθιους Αιολείς.
Στα 145 π.Χ., οι Ρωμαίοι καταστρέφουν εκ θεμελίων την Κόρινθο και πολλοί κάτοικοί της καταφεύγουν στη Σολύγεια για να σωθούν. Όμως, η Σολυγεία και οι Κεγχρεές είχαν την τύχη της Κορίνθου και καταστράφηκαν. Από τότε δεν αναφέρεται ξανά στην ιστορία η Σολύγεια. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές του Νικολάου Βερδελή, κατά το 1957, έφεραν στο φως την αρχαία αυτή πολίχνη της Κορινθίας, η οποία έδωσε το όνομά της στο Δήμο Σολυγείας.
Οι Αρβανίτες και η δημιουργία του Σοφικού - Τα Επαναστατικά χρόνια και ο πρώτος Δήμος Σολυγείας
Το 1385, κάνουν την εμφάνισή τους στην περιοχή του Σοφικού (το Σοφικό δεν υπήρχε ακόμα τότε) οι Αρβανίτες, οι οποίοι ήσαν κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου και εκδιώχθηκαν από τα μέρη τους από τους Οθωμανούς Τούρκους. Οι Αρβανίτες δημιούργησαν, τότε, δυο μικρά χωριά στην περιοχή, σε αρκετή απόσταση το ένα από το άλλο, την "Αμυγδαλιά" και το "Βελανίδι". Αυτοί οι κάτοικοι των δυο χωριών το χειμώνα, λόγω του ψύχους, έπαιρναν τα ζώα και τα κοπάδια τους και τα μετέφεραν στους πρόποδες του παρακείμενου λόφου Γκούρι-Γκλιάτι, που ήταν υπήνεμο και δεν κινδύνευαν από το ψύχος και οι ίδιοι και τα κοπάδια τους. Σιγά-σιγά, οι Αρβανίτες έμειναν μόνιμα στο μέρος εκείνο, κτίζοντας τα πρώτα τους σπίτια και δημιούργησαν το "Σοφικόν". Η ονομασία "Σοφικόν", ελληνική λέξη, δεν αναφέρεται σε κανένα κείμενο ώστε να είναι γνωστή η προέλευσή της.
Στις 30 Μαρτίου 1821, καταφθάνει στο Σοφικό ο επίσκοπος Δαμαλών Ιωνάς (το Σοφικό υπαγόταν τότε στην επισκοπή Δαμαλών), ο οποίος μεταβαίνει μαζί με το Χατζηγιάννη Μερτζέλλο στις Κεγχριές και αφού συνάντησαν εκεί και άλλους επαναστάτες κήρυξαν την Επανάσταση στην Κορινθία. Το Δεκέμβριο του 1821, οι επαναστάτες προτείνουν να γίνει στο Σοφικό η πρώτη Εθνική Συνέλευση για την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας. Οι κάτοικοι, όμως, φοβούμενοι επικείμενη αντίδραση των Τούρκων, αρνήθηκαν. Επίσης, κάτοικοι του Σοφικού με επικεφαλής το Χατζηγιάννη Μερτζέλλο συμμετείχαν στη μάχη εναντίον του Δράμαλη.
Η πιο σημαντική στιγμή για το Σοφικό, κατά την Επανάσταση, ήταν η ανάδειξή του σε πρωτεύουσα της Επαναστατικής Κυβερνήσεως. Με απόφαση του Εκτελεστικού Σώματος (Κυβέρνησης), στις 14 Ιουλίου 1826, το Σοφικό γίνεται η έδρα της Κυβερνήσεως και την ίδια ημέρα ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Κανέλλος Δεληγιάννης καταφθάνουν στο Σοφικό. Η Κυβέρνηση παρέμεινε στο χωριό ως τις 16 Αυγούστου 1823, οπότε και αναχώρησε για τη νήσο Σαλαμίνα.
Το καλοκαίρι του 1826, στο πλαίσιο του Εμφυλίου Πολέμου, οι Σοφικίτες φυλάκισαν στο χωριό το Σωτηράκη Νοταρά, πατέρα των δυο οπλαρχηγών της Κορινθίας, Παναγιώτη και Ιωάννη Νοταρά. Η πράξη των Σοφικιτών εκδηλώθηκε ως αντίδραση στην απόφαση του Εκτελεστικού να αφαιρέσει από τον Σοφικίτη Χατζηγιάννη Μερτζέλλο της αρχηγίας των όπλων της Κορινθίας. Ο Ιωάννης Νοταράς, ο οποίος ήταν εναντίον του Κολοκοτρώνη στον Εμφύλιο, θεώρησε μεγάλη προσβολή την πράξη των Σοφικιτών, αφού δεν είχαν τολμήσει ούτε οι Τούρκοι να πειράξουν τους Νοταράδες. Γι' αυτό βάδισε εναντίον του Σοφικού, με 2.000 στρατιώτες και πολιόρκησε το χωριό, στο οποίο είχε ταμπουρωθεί ο αδελφός του Παναγιώτης, για οκτώ ημέρες. Αφού νίκησε, εισήλθε στο Σοφικό και το έκαψε ολόκληρο και αιχμαλώτισε αρκετούς Σοφικίτες. Έφτασε σε σημείο να κάψει ακόμα και τα πεύκα, απ' τα οποία οι κάτοικοι έβγαζαν και εκμεταλλεύονταν τη ρητίνη. Στις 28 Νοεμβρίου 1826, οι Δημογέροντες του Σοφικού ζητούν με έγγραφό τους βοήθεια απ' τους προκρίτους της Ύδρας, τονίζοντας την άθλια κατάσταση στην οποία ευρίσκονταν. Ύστερα απ' τα τραγικά αυτά γεγονότα, η Απελευθέρωση βρίσκει το Σοφικό με 1.506 κατοίκους.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος το 1830, το Σοφικό γνωρίζει μια ακόμα μεγάλη διάκριση, καθώς γίνεται έδρα ενός Δήμου της Κορινθίας: πρόκειται για το Δήμο Σολυγείας, ο οποίος συστάθηκε με το βασιλικό διάταγμα της 28ης Απριλίου/10ης Μαΐου 1834, με έδρα το κεφαλοχώρι Σοφικό. Κατατάχθηκε στη Γ΄ τάξη, με πληθυσμό 1.529 κατοίκους. Στην αρχική του σύσταση περιελάμβανε το Σοφικόν (1.506 κατ.), τη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σοφικού (20 μον.) και τη Μονή Αγίων Πάντων Κόρφου (3 μον.).
Αργότερα, με το βασιλικό διάταγμα της 27ης Νοεμβρίου 1840, προσαρτήθηκαν στο Δήμο Σολυγείας και οι εξής περιοχές: Υρνήθιον (Αγγελόκαστρον), Κόρφος, Ρυτό, λιμήν Αμωνίου, Κατακάλι (Ναζέϊκα), Γαλατάκι, Αλμυρή, Μονή του Στείρι και Άγιος Ιωάννης, ο οποίος αποτέλεσε και τη μοναδική κοινότητα που λειτούργησε στο Δήμο. Δήμαρχοι Σολυγείας εξελέγησαν/διορίστηκαν οι:
Ο Δήμος καταργήθηκε με το νόμο ΔΝΖ΄/1912. Διατηρήθηκε, όμως, σε ισχύ ως το 1914, λόγω των Βαλκανικών Πολέμων, οι οποίοι καθυστέρησαν την εφαρμογή του νόμου και τη διάλυση των Δήμων. Ολοκληρωμένη μελέτη για την διοικητική διαδρομή του πρώτου Δήμου Σολυγείας, καθώς και για την Κοινότητα Σοφικού, πραγματοποιήθηκε το 2010 απ' το φοιτητή της Νομικής Σχολής Νικόλαο Κώνστα και εξεδόθη με τον τίτλο "Η ιστορία του Δήμου Σολυγείας", απ' τις εκδόσεις Οσελότος.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος - Κατοχή
Η περίοδος 1940-1945 υπήρξε μια δύσκολη φάση στην ιστορία του Σοφικού. Αμέσως μετά την κήρυξη του Πολέμου, πολλοί Σοφικίτες μετέβησαν στο Αλβανικό μέτωπο. Με την συνθηκολόγηση του Στρατού τον Απρίλιο του [1941]], όσοι επέζησαν, επέστρεψαν στο Σοφικό.
Τον Ιούνιο του 1941, οι Ιταλοί καταφθάνουν στο Σοφικό, όπου και δημιουργούν στρατιωτική διοίκηση, λόγω της σπουδαιότητας και της γεωγραφικής θέσης του χωριού. Οι Ιταλοί δεν πραγματοποίησαν εκτελέσεις στο χωριό, αλλά μόνο ξυλοδαρμούς ορισμένων κατοίκων.
Η πιο σημαντική μορφή του Αγώνα στο Σοφικό ήταν ο εκ Σοφικού καταγόμενος Πλωτάρχης Μίλτων Ιατρίδης, Κυβερνήτης του υποβρυχίου "Παπανικολής". Ο Μίλτων Ιατρίδης ερχόταν κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της Κατοχής στο Σοφικό και παρελάμβανε Άγγλους και Νεοζηλανδούς σαμποτέρ, που είχαν έλθει για δολιοφθορές στο Σοφικό, και τους μετέφερε στην Κρήτη και τη Μέση Ανατολή για να συνεχίσουν τον αγώνα. Πολύτιμος βοηθός του Πλωτάρχη ήταν ο Ιερέας του Σοφικού π. Γεώργιος Καρβούνης, ο οποίος παρελάμβανε τους σαμποτέρ απ' τα διάφορα μέρη του χωριού και τους μετέφερε στο καταφύγιο του "Παπανικολής" στη Σελόντα.