cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πηγή (συνοικία)
Στην περιοχή υπήρχαν τα θερινά Παλάτια των πηγών στα οποία παραθέριζαν οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες. Στην περιοχή είχαν οι Αρμένιοι κοιμητήριο, βυζαντινό νοσοκομείο και ορφανοτροφείο που συντηρούνταν από τις ιερές μονές.
Στις 25 Ιουλίου του 1261 στην μονή της Ζωοδόχου Πηγής δίπλα στις πηγές της συνοικίας κρύφτηκε ο στρατός της Νίκαιας με επικεφαλής τον καίσαρα Αλέξιο Στρατηγόπουλο έως οι συνεργάτες τους πετάξουν σκάλες κι ανέβουν από εκεί στα τείχη της Κωνσταντινούπολης με επακόλουθο την επανακατάληψη της πόλης από τους Λατίνους.
Θεωρίες μάθησης (εκπαίδευση)
Μια θεωρία μάθησης με βάση τον εγκέφαλο
Οι διαφορές απόψεων και θεωρίας στην ψυχολογία δείχνουν ότι η μαθησιακή διαδικασία δεν είναι ακόμα κατανοητή. Η νευροεπιστήμη δείχνει ότι ο εγκέφαλος δεν μπορεί να προτυποποιηθεί με μια κεντρική επεξεργασία όπου η ευφυΐα ψεύδεται, άλλα έχοντας ίσως 70 functional areas. Η νοητική δραστηριότητα απαιτεί πολλές περιοχές να δουλεύουν μαζί. Αυτό φαίνεται ως αποτέλεσμα διαφορετικών τύπων νοημοσύνης από διαφορετικούς συνδυασμούς καλοαναπτυγμένων λειτουργικών περιοχών. Η μάθηση είναι μια διαδικασία κατά την οποία οι νευρώνες συνδέονται αναπτύσσοντας συνάψεις μεταξύ τους. Η γνώση ταξινομείται ιεραρχικά, με τη νέα γνώση να συνδέεται στα υπάρχοντα νευρικά δίκτυα.
Πηγή (συνοικία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Θεωρίες μάθησης (εκπαίδευση)
Πολλαπλή νοημοσύνη (Multiple intelligences)
Η ύπαρξη της πολλαπλής νοημοσύνης προτάθηκε από τον ψυχολόγο Χάουαρντ Γκάρντνερ (Howard Gardner), ο οποίος προτείνει ότι υπάρχουν διάφορα είδη νοημοσύνης στα ανθρώπινα όντα. Είναι μια θεωρία που διάκειται ευμενώς προς τα τα μαθήματα εκπαίδευσης για δασκάλους συνεχής επαγγελματική ανάπτυξη (CPD).
Πολυμεσική εκπαίδευση (Multimedia learning)
Η πολυμεσική εκπαίδευση αναφέρεται στη χρήση οπτικού και ακουστικού υλικού διδασκαλίας που μπορεί να συμπεριλαμβάνει βίντεο, υπολογιστή και άλλες τεχνολογία πληροφορίας. Η θεωρία της πολυμεσικής διδασκαλίας εστιάζει στις αρχές που καθορίζουν την αποτελεσματική χρήση των πολυμέσων στην μάθηση, με έμφαση στη χρήση οπτικών και ακουστικών καναλιών για επεξεργασία πληροφοριών.
Το ακουστικό κανάλι επεξεργάζεται την πληροφορία που ακούστηκε και το οπτικό κανάλι επεξεργάζεται την πληροφορία που ειδώθηκε. Το οπτικό κανάλι κρατά λιγότερες πληροφορίες από το ακουστικό κανάλι. Αν και το οπτικό και το ακουστικό κανάλι εμφανίζονται με πληροφορίες, διατηρείται περισσότερη γνώση. Όμως, αν παρέχονται υπερβολικές πληροφορίες επεξεργάζονται ανεπαρκώς και η μακροχρόνια μνήμη δεν αποκτάται. Η πολυμεσική εκπαίδευση προσπαθεί να δώσει στους εκπαιδευτικούς τη δυνατότητα της διέγερσης και του οπτικού και του ακουστικού καναλιού του μαθητή, με αποτέλεσμα καλύτερη πρόοδο.
Άλλες θεωρίες μάθησης
Έχουν αναπτυχθεί κι άλλες θεωρίες μάθησης για πιο συγκεκριμένους σκοπούς. Για παράδειγμα, η ανδραγωγία είναι η τέχνη και η επιστήμη στη που βοηθά στην εκπαίδευση ενηλίκων. Ο οικοδομισμός είναι μια πρόσφατη θεωρία της δικτυακής μάθησης που εστιάζει στη μάθηση κάνοντας διασυνδέσεις.
Θεωρία του τρόπου μάθησης (Learning style theory)
Η θεωρία του τρόπου μάθησης προτείνει ότι τα άτομα μαθαίνουν με διαφορετικούς τρόπους, ότι υπάρχουν τέσσερις διακριτοί τρόποι μάθησης – συναίσθημα, παρατήρηση, σκέψη και εκτέλεση – και ότι η γνώση του αγαπημένου τρόπου μάθησης του μαθητή θα οδηγήσει σε γρηγορότερη και πιο ικανοποιητική βελτίωση.
Άτυπες και μετασύγχρονες θεωρίες
Σε θεωρίες που χρησιμοποιούν την γνωστική επαναδόμηση, ένα άτυπο πρόγραμμα σπουδών προάγει τη χρήση της προηγούμενης γνώσης για να βοηθήσει τους σπουδαστές να αποκτήσουν μια πλατιά κατανόηση των εννοιών. Θεωρεί ότι δεν μπορεί να δοθεί νέα γνώση στους σπουδαστές, αλλά θα πρέπει να προκληθεί η τρέχουσα γνώση των σπουδαστών. Κατ' αυτόν τον τρόπο, οι σπουδαστές θα προσαρμόσουν τις ιδέες τους ώστε να μοιάσουν σε πιο κοντινές τρέχουσες θεωρίες ή έννοιες. Χρησιμοποιώντας αυτήν τη μέθοδο οι σπουδαστές αποκτούν την πλατιά κατανόηση που διδάχτηκαν και αργότερα είναι πιο πρόθυμοι να μάθουν και να διατηρήσουν τα χαρακτηριστικά της έννοιας ή της θεωρίας. Αυτή η θεωρία παραπέρα ευθυγραμμίζεται με την ιδέα ότι η διδασκαλία των εννοιών και τις γλώσσας ενός θέματος πρέπει να διαιρείται σε πολλά βήματα.
Άλλες θεωρίες άτυπης μάθησης αναζητούν τις πηγές του κινήτρου για τη μάθηση. Το εσωτερικό κίνητρο μπορεί να δημιουργήσει έναν πιο αυτορρυθμιζόμενο μαθητή, Ακόμα τα σχολεία αποδυναμώνουν το εσωτερικό κίνητρο. Οι κριτικές ισχυρίζονται ότι η μάθηση του μέσου σπουδαστή σε απομόνωση εμφανίζεται σημαντικά χαμηλότερη από αυτούς που μαθαίνουν με συνεργασία και παρέμβαση. Οι σπουδαστές μαθαίνουν μέσα από ομιλία, συζήτηση, και επιχειρηματολογία.
Φιλοσοφική ανθρωπολογία
Κάθε καλοδομημένη θεωρία εκπαίδευσης έχει στο κέντρο της μια φιλοσοφική ανθρωπολογία.
Κριτικές στις θεωρίες μάθησης
Οι κριτικοί των θεωριών της μάθησης που προσπαθούν να αντικαταστήσουν την παραδοσιακή εκπαίδευση ισχυρίζονται ότι τέτοιες θεωρίες δεν χρειάζονται και ότι η προσπάθεια κατανόησης της διαδικασίας της μάθησης μέσα από τη δημιουργία θεωριών δημιουργεί προβλήματα και εμποδίζει την προσωπική ελευθερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτική ψυχολογία Μαθησης Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Μάθηση Κατηγορία:Θεωρία της εκπαίδευσης
Ιλχανάτο
Το Ιλχανάτο (σημαίνει "μικρό χανάτο") ήταν ένα αποσπώμενο χανάτο από τη Μογγολική Αυτοκρατορία, το οποίο κυβερνήθηκε από το μογγολικό Οίκο των Χουλεγκού. Ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα με έδρα την Περσία καθώς και τις γειτονικές περιοχές, όπως το σημερινό Αζερμπαϊτζάν, και τα κεντρικά και ανατολικά τμήματα της σημερινής Τουρκίας. Οι απαρχές του εδράζονται στις εκστρατείες του Τζένγκις Χαν στην Αυτοκρατορία των Χωρεσμίων στα 1219-1224, ενώ ιδρυτής του χανάτου ήταν ο εγγονός του, ο χάνος Χουλεγκού. Στην πλήρη του έκταση, το κράτος επεκτεινόταν σε περιοχές που περιελάμβαναν το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού Ιράν, Ιράκ, Τουρκμενιστάν, Αρμενίας, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργίας, Τουρκίας, δυτικού Αφγανιστάν και νοτιοδυτικού Πακιστάν. Το Ιλχανάτο αρχικώς αγκάλιασε πολλές θρησκείες, αλλά ήταν ιδιαιτέρως ευνοϊκό στο Βουδισμό και το Χριστιανισμό. Μεταγενέστεροι ιλχανίδες ηγέτες, ξεκινώντας από τον Γαζάν το 1295, ενστερνίστηκαν το Ισλάμ.
Ρόμπερτ Σάουδι
Ο Ρόμπερτ Σάουδι (αγγλικά: Robert Southey, 12 Αυγούστου 1774 – 21 Μαρτίου 1843) ήταν Άγγλος ποιητής της ρομαντικής σχολής. Με τους Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ και Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ είναι ο τρίτος από τους Ποιητές των Λιμνών. Οι νεανικές ριζοσπαστικές του απόψεις έγιναν σταθερά πιο συντηρητικές και από το 1813 εξελέγη βραβευμένος ποιητής και διορίστηκε επίσημος αυλικός ποιητής της βασιλικής οικογένειας μέχρι τον θάνατό του.
Ιλχανάτο
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Ιλχανατο Κατηγορία:Μογγολική Αυτοκρατορία
Ρόμπερτ Σάουδι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρόμπερτ Σάουδι γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1774 στο Μπρίστολ και ήταν γιος εμπόρου λευκών ειδών. Φοίτησε στο σχολείο του Γουέστμινστερ αλλά αποβλήθηκε μετά από τέσσερα χρόνια επειδή δημοσίευσε ένα άρθρο κατά της σωματικής τιμωρίας των μαθητών σε περιοδικό που εξέδωσε ο ίδιος. Στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου έφθασε «με την καρδιά γεμάτη ποίηση και συναισθήματα, το κεφάλι γεμάτο Ρουσσώ και Βέρθερο, και τις θρησκευτικές μου αρχές κλονισμένες από τον Γκίμπον». Εκείνη την εποχή γνώρισε τον Κόλεριτζ. Σε νεαρή ηλικία, ήταν έντονα επαναστατικός και ένθερμος υποστηρικτής της Γαλλικής Επανάστασης, όπως αποδεικνύεται από το ποίημά του Ιωάννα της Λωρραίνης, που έγραψε με επαναστατικό πνεύμα το 1792. Οι ριζοσπαστικές του απόψεις τον έφεραν κοντά με τον Κόλεριτζ και μαζί κατέστρωσαν το σχέδιο να σχηματίσουν μια ουτοπική κοινότητα στις όχθες του ποταμού Σασκουεχάνα στην Πενσυλβάνια, έχοντας πείσει αρκετούς άλλους φίλους να συμμετάσχουν. Ωστόσο, τίποτε δεν προέκυψε από αυτή την ιδέα. Το 1794 μαζί με τον Κόλεριτζ έγραψαν το δράμα Η πτώση του Ροβεσπιέρου.
Το 1795 ο Σάουδι παντρεύτηκε την παιδική του φίλη Έντιθ Φράικερ, της οποίας η αδερφή Σάρα παντρεύτηκε τον Κόλεριτζ. Στα τέλη του 1795 ταξίδεψε στην Πορτογαλία. Οι εμπειρίες αυτού του ταξιδιού φαίνεται ότι τον απέσπασαν από τις ριζοσπαστικές πολιτικές του ιδέες. Το μεγαλύτερο μέρος της ποίησής του που είναι γνωστό σήμερα γράφτηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένου του αντιπολεμικού ποιήματος The Battle of Blenheim. αριστερά|μικρογραφία|Πορτρέτο του Ρόμπερτ Σάουδι σε ηλικία 21 ετών, 1795 Από το 1800 έως το 1801 ο Σάουδι ταξίδεψε πάλι στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι απόψεις του έγιναν συντηρητικές, κάτι που απογοήτευσε τη γενιά των νεότερων ρομαντικών όπως τον Πέρσι Σέλλεϋ και τον λόρδος Μπάιρον. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, εγκαταστάθηκε κοντά στο Κέσγουικ στην περιοχή των Λιμνών στη Βορειοδυτική Αγγλία, κοντά στους Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ και Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Τα επόμενα χρόνια έγραψε κυρίως ιστορικά επικά ποιήματα και μετέφρασε πολλά έργα από τα γαλλικά και τα ισπανικά. Η φήμη του ως ποιητής είχε αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που από το 1807 ο Σάουδι έλαβε κρατική επιχορήγηση και το 1813 εξελέγη βραβευμένος ποιητής και διορίστηκε επίσημος αυλικός ποιητής της βασιλικής οικογένειας, τίτλος που συνδέονταν με την υποχρέωση να γράφει ωδές αφιερωμένες στα μέλη της βασιλικής οικογένειας σε διάφορες επίσημες περιστάσεις. Ο Σάουδι επικρίθηκε από πολλούς σύγχρονους, ιδιαίτερα τον Μπάιρον, για δουλοπρέπεια προς τον μονάρχη και απομάκρυνση από τα νεανικά ιδανικά του.
Το 1834 η σύζυγός του αρρώστησε με άνοια. Τη φρόντισε μέχρι το θάνατό της, τον Νοέμβριο του 1837 και το 1839 παντρεύτηκε την ποιήτρια Καρολάιν Αν Μπόουλς, με την οποία αλληλογραφούσε από το 1818 και συνεργαζόταν από το 1822. Μόλις τρεις μήνες μετά τον γάμο, τον Σεπτέμβριο του 1839, ο Σάουδι αρρώστησε επίσης από άνοια. Πέθανε στο Κέσγουικ στις 21 Μαρτίου 1843.
Πεζογραφία
Υπήρξε επίσης πολυγραφότατος επιστολογράφος, λογοτεχνικός μελετητής, δοκιμιογράφος, ιστορικός και βιογράφος. Έγραψε τις βιογραφίες των Τζον Μπάνυαν, Τζον Γουέσλεϋ, Ουίλιαμ Κούπερ, Όλιβερ Κρόμγουελ και Οράτιου Νέλσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι μεταφραστές
Μπιαουίστοκ
thumb|left|240px|Το δημαρχείο. Το Μπιαλίστοκ (πολωνική προφορά [bʲaˈwɨstɔk], ορθή προφορά: Μπιαουίστοκ) είναι η μεγαλύτερη πόλη στη βορειοανατολική Πολωνία και η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Πολωνίας με τη Λευκορωσία. Από το 1921 έως το 1998, αποτέλεσε το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας (województwo białostockie) ενώ από το 1999, έχει μετατραπεί σε πρωτεύουσα της ευρύτερης περιφέρειας Ποντλάσιε (województwo podlaskie). Τον Ιούνιο του 2009 πληθυσμός της έφτασε τους 294.399 κατοίκους. Το Μπιαλίστοκ αποτελεί την έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Γιαγκελλόνια Μπιαουίστοκ.
Το Μπιαουίστοκ βρίσκεται στα υψίπεδα του Μπιαουίστοκ της πεδιάδας Ποντλάσκι στις όχθες του ποταμού Μπιάουα. Ιστορικά, το Μπιαουίστοκ έχει προσελκύσει μετανάστες απ'όλη τη Πολωνία και όχι μόνο, ιδιαίτερα από τη Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη. Σε αυτό βοηθά η τοποθεσία του Μπιαουίστοκ κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Το Μπιαουίστοκ είναι επίσης ανατολικό σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ζώνης Σένγκεν. Η πόλη και οι κοντινοί δήμοι αποτελούν τη μητροπολιτική ζώνη του Μπιαουίστοκ. Η πόλη έχει ηπειρωτικό κλίμα με θερμά καλοκαίρια, χαρακτηριζόμενο από θερμά καλοκαίρια και μεγάλους παγερούς χειμώνες. Τα δάση αποτελούν σημαντικό μέρος του χαρακτήρα του Μπιαουίστοκ καταλαμβάνοντας μια έκταση που φτάνει περίπου τα 1.756 εκτάρια (τα οποία αποτελούν 17.2% της έκτασης της πόλης) και είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πολωνική πόλη όσον αφορά το ποσοστό δασών εντός των διοικητικών ορίων τους.
Οι πρώτοι κάτοικοι έφτασαν κατά τον 14ο αιώνα. Σταδιακά το Μπιαουίστοκ μεγάλωσε, έγινε μια πόλη και το 1692 η πόλη απέκτησε καθεστώς δήμου. Παραδοσιακά, το Μπιαουίστοκ είναι ένα από τα κορυφαία κέντρα της ακαδημαϊκής, πολιτιστικής και καλλιτεχνικής ζωής στην Ποντλαχία, και το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο της βορειοανατολικής Πολωνίας. Το Μπιαουίστοκ ήταν άλλοτε σημαντικό κέντρο της ελαφράς βιομηχανίας, η οποία έπαιξε βασικό ρόλο στη μεγάλη άνοδο του πληθυσμού της πόλης. Η πόλη συνεχίζει να ανασχηματίζεται τον εαυτό της ως μια σύγχρονη μεσαίου μεγέθους πόλης. Το 2010 το Μπιαουίστοκ ήταν στη σύντομη λίστα των υποψήφιων πόλεων για τον τίτλο της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Πολιτισμού, όμως έχασε τον τίτλο. Το 2016 ήταν φιναλίστ για τον τίτλο της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Πολιτισμού.
Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ
Πολιτική καριέρα
Επί πρωθυπουργίας του Έντουαρντ Ναταπέι υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών από το 2003 ως το 2004. Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2004 έγινε υπουργός Οικονομικών στις 28 Ιουλίου υπό πρωθυπουργό το Σερζ Βοχόρ. Αργότερα το 2004, ήταν υπουργός οικονομικών επί κυβερνήσεως του Χαμ Λίνι μέχρι τις 14 Νοεμβρίου 2005 που απολύθηκε για ακαθόριστα αίτια. Χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών και Εργασίας από το Δεκέμβριο του 2009 ως το Δεκέμβριο του 2010 στην κυβέρνηση Ναταπέι και από το Δεκέμβριο του 2010 ως τον Ιούνιο του 2011 διετέλεσε υπουργός Οικονομικών και Οικονομικής Διαχείρισης στην κυβέρνηση του Σάτο Κίλμαν.
Μπιαουίστοκ
Σημερινός δήμαρχος (2019) είναι ο Ταντέους Τρουσκολάσκι.
Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ
Πολιτική καριέρα
Στις γενικές εκλογές του 2008 επανεξελέγη βουλευτής και πρόεδρος του οικολογικού κόμματός του.
Τον Δεκέμβριο του 2008 μαζί με το βουλευτή Ραλφ Ρενγκενβάνου συνελήφθη και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για παροχή βοήθειας προς κρατουμένους και παρακώλυση του έργου της αστυνομίας, όταν έγινε η απόδραση 30 κρατουμένων από την κύρια φυλακή του Βανουάτου, στην Πορτ Βίλα. Παρότι ο Ρενγκεβάνου παραδέχθηκε ότι είχε ρόλο στην υπόθεση, ο ρόλος του Καλόζιλ παραμένει άγνωστος. Απελευθερώθηκαν αμφότεροι προσωρινά και εμφανίστηκαν στο δικαστήριο στις αρχές του 2009. Τον Ιανουάριο του 2009 η κυβέρνηση του Ναταπέι δήλωσε ότι σκεφτόταν να προχωρήσει στο να ζητήσει την άρση της ασυλίας των 2 βουλευτών, αναφορικά με την υπόθεση για την οποία κατηγορούνταν.
Μπιαουίστοκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Μπιάλιστοκ Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε
Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ
Πολιτική καριέρα
Τον Σεπτέμβριο του 2009 με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι δύο άντρες απαλλάχθηκαν των κατηγοριών.
Τον Δεκέμβριο του 2009 ο Καρκάσις προσχώρησε στην κυβέρνηση Ναταπέι και ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών και Εργασίας. Υποστήριξε ότι για να αντιμετωπιστεί η ανεργία στη χώρα του, οι νέοι έπρεπε να επιστρέψουν στην ύπαιθρο και στις γεωργικές εργασίες αντί να επιζητούν δουλειά στις πόλεις.
Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Ναταπέι με πρόταση μομφής, ο Καρκάσις υποστήριξε το διάδοχό του, Σάτο Κίλμαν. Τον Απρίλιο του 2011 αποχώρησε από την κυβέρνηση μετά και την ανατροπή του Κίλμαν. Τρεις εβδομάδες μετά, επέστρεψε στην κυβέρνηση, καθώς στις 13 Μαΐου το Εφετείο αποφάνθηκε ότι ήταν αντισυνταγματική η εκλογή της κυβέρνησης του Σερζ Βοχόρ, επαναφέροντας την κυβέρνηση Κίλμαν. Ο δικαστής Βίνσεντ Λιούναμπεκ από το Ανώτατο Δικαστήριο, με νέα απόφαση στις 16 Ιουνίου έκρινε επίσης αντισυνταγματική την κυβέρνηση Κίλμαν, με αποτέλεσμα την παραίτησή της. Το Κοινοβούλιο επανέφερε τον πρωθυπουργό Κίλμαν στις 26 Ιουνίου και ο Καλόζιλ επέστρεψε στην κυβέρνηση.
Πρωθυπουργός
Μέλημά του ήταν να ιδρύσει υπουργείο Σχεδιασμού και Κλιματικής Αλλαγής, με υπουργό τον Τόμας Λέικεν.
Τον Μάιο του 2014 η κυβέρνησή του κατέρρευσε έπειτα από πρόταση δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο (πέρασε με 35 ψήφους υπέρ έναντι 11 κατά) και τον αντικατέστησε στην πρωθυπουργία ο Τζο Νάτουμαν.
Αλφρέντο Παντσίνι
Ο Αλφρέντο Παντσίνι (Alfredo Panzini, 31 Δεκεμβρίου 1863 – 10 Απριλίου 1939) ήταν Ιταλός μυθιστοριογράφος και λεξικογράφος.
Ο Παντσίνι γεννήθηκε στη Σενιγκάλλια, πέρασε μεγάλο μέρος από τα νιάτα του στο Ρίμινι (όπου εργαζόταν ο πατέρας του) και ήταν φοιτητής του Τζοζουέ Καρντούτσι στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Κατοπιν δίδαξε φιλολογία σε γυμνάσιο προτού γίνει συγγραφέας.
Ως συγγραφέας ο Παντσίνι είναι αξιοσημείωτος για τον χιουμοριστικό και συχνά φιλικό και πρόσχαρο τόνο των κειμένων του. Ανάμεσα στα αρκετά έργα του συγκαταλέγονται τα Libro dei Morti (= «Βιβλίο των νεκρών», 1893), La lanterna di Diogene (= «Το φανάρι του Διογένους», 1907), Santippe (1914) και Il diavolo nella mia libreria (= «Ο διάβολος στο βιβλιοπωλείο μου», 1920).
thumb|right|Μυθιστορήματα του Αλφρέντο Παντσίνι Το ιδιότυπο λεξικό της ιταλικής γλώσσας που συνέταξε κάλυπτε όλες τις μορφές της γλώσσας, ακόμα και την αργκό. Εκδόθηκε και ανατυπώθηκε αρκετές φορές.
Από την άλλη, ο Παντσίνι συνέγραψε αρκετά ιστορικά έργα. Το 1929 ήταν ένα από τα πρώτα μέλη της νέας Βασιλικής Ακαδημίας της Ιταλίας, που ορίσθηκαν από την κυβέρνηση του Μουσολίνι. Απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Μη μυθοπλαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί λεξικογράφοι
Όσπρια
Όσπρια ονομάζονται τα φυτά και οι αποξηραμένοι σπόροι φυτών που ανήκουν στην οικογένεια των Κυαμοειδών (Fabaceae) – και σε παλαιότερες ταξινομήσεις στην οικογένεια των Ψυχανθών (Papilionoideae) ή Χεδρωπών (Leguminosae). Τα όσπρια χρησιμοποιούνται άμεσα για τη διατροφή του ανθρώπου, ενώ πολλά από αυτά χρησιμοποιούνται για τη διατροφή των ζώων.
Ανάμεσα στα όσπρια, που καταναλώνει άμεσα ο άνθρωπος, ανήκουν τα φασόλια, οι φακές, τα ρεβίθια, τα κουκιά, ο αρακάς, τα φιστίκια, η σόγια, η φάβα και άλλα. Στην κατηγορία των οσπρίων, που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή διάφορων καταναλωτικών προϊόντων, την πρώτη και βασική θέση κατέχει η σόγια. Από τη σόγια παρασκευάζονται σήμερα πάνω από 120 διαφορετικά καταναλώσιμα από τον άνθρωπο προϊόντα μεταξύ των οποίων υποκατάστατα κρέατος, τυριού και γάλακτος, σογιέλαιο, ζωοτροφές κλπ. Πολύ διαδεδομένα τρόφιμα, ειδικά σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες και στη Μεσόγειο, είναι επίσης τα φασόλια, η φακή και τα ρεβίθια. Για ζωοτροφή χρησιμοποιούνται η σόγια, ο βίκος, τα λαθούρια, μερικά είδη λούπινων κλπ. Το βασικό χαρακτηριστικό των οσπρίων είναι ότι περιέχουν μεγάλο ποσοστό από πρωτεΐνες (γι' αυτό και ονομάζονται "το κρέας του φτωχού"), που αποτελούν βασικό συστατικό της ανθρώπινης διατροφής. Η σόγια και τα φιστίκια περιέχουν ακόμη και λάδι. Περιέχουν επίσης σημαντικό ποσοστό αμύλου, το οποίο όμως δεν πέπτεται άμεσα όπως το άμυλο των σιτηρών. Έτσι τα όσπρια έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη.
Στο λήμμα της Εγκυκλοπαίδειας Ηλίου αναφέρονται οι παλαιότερες ονομασίες φασίολοι για τα φασόλια, ερέβινθοι για τα ρεβίθια, κύαμοι για τα κουκιά, λάθυροι για τη φάβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφολογία καρπών Κατηγορία:Χορτοφαγική κουζίνα
Λογισμικό
thumb|300px|Στιγμιότυπο του επεξεργαστή κειμένου [[LibreOffice Writer.]] Με τον όρο λογισμικό υπολογιστών ή λογισμικό (αγγλ. software) ορίζεται η συλλογή από προγράμματα υπολογιστών, διαδικασίες και οδηγίες χρήσης που εκτελούν ορισμένες εργασίες σε ένα υπολογιστικό σύστημα. Ο όρος περιλαμβάνει:
Το λογισμικό περιλαμβάνει τα προγράμματα, τους ιστότοπους, τα βιντεοπαιχνίδια και άλλα προγράμματα που έχουν αναπτυχθεί σε μια γλώσσα προγραμματισμού όπως για παράδειγμα η C, η C++ ή η Java. Το λογισμικό είναι κωδικοποιημένο με συγκεκριμένο τρόπο, με τη βοήθεια ενός δυαδικού ψηφιακού συστήματος, ώστε να είναι «κατανοητό» από το υλικό.
Ο όρος «λογισμικό» χρησιμοποιείται μερικές φορές και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο για να περιγράψει κάτι το οποίο δεν είναι υλικό, αλλά χρησιμοποιείται με το υλικό, όπως οι ταινίες, οι δίσκοι μουσικής και τα CD.
Επισκόπηση
Ως λογισμικό υπολογιστών θεωρείται ό,τι δεν ανήκει στο υλικό (hardware) του υπολογιστή. Στο υλικό περιλαμβάνονται τα αντικείμενα που έχουν υλική υπόσταση, ενώ στο λογισμικό περιλαμβάνονται τα άυλα προγράμματα και οι εφαρμογές που υπάρχουν στο εσωτερικό του υπολογιστή. Το λογισμικό καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα προϊόντων και τεχνολογιών που αναπτύσσονται με χρήση διαφορετικών τεχνικών όπως οι γλώσσες προγραμματισμού, οι γλώσσες μορφοποίησης κλπ. Οι διαφορετικοί τύποι λογισμικού περιλαμβάνουν ιστοσελίδες που αναπτύσσονται με τις τεχνολογίες HTML, PHP, Perl, JSP, ASP.NET, XML, και εφαρμογές που εμφανίζονται στην επιφάνεια εργασίας, όπως το Microsoft Word και το LibreOffice Writer, που αναπτύσσονται στις γλώσσες C, C++, Java, C, κλπ. Το λογισμικό εκτελείται συνήθως πάνω από ένα λειτουργικό σύστημα (που είναι επίσης λογισμικό), όπως τα Microsoft Windows, το Linux (με περιβάλλον GNOME ή KDE) ή το Solaris της Sun. Ως λογισμικό θεωρούνται και τα βιντεοπαιχνίδια όπως το Super Mario και το Grand Theft Auto για προσωπικούς υπολογιστές ή για κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών. Αυτά τα παιχνίδια αναπτύσσονται από εφαρμογές CGI (computer generated imagery) αφού έχουν σχεδιαστεί πρώτα τα γραφικά τους από εφαρμογές όπως το Maya, το 3ds Max ή το Blender.
Επίσης, ένα λογισμικό συνήθως λειτουργεί πάνω σε μια πλατφόρμα λογισμικού που παρέχεται είτε από λειτουργικό σύστημα ή από ανεξάρτητες πλατφόρμες όπως η πλατφόρμα της Java και η πλατφόρμα .NET. Λογισμικό γραμμένο για μία αρχιτεκτονική λογισμικού ή μια πλατφόρμα συνήθως δεν μπορεί να λειτουργεί και σε άλλες πλατφόρμες, για παράδειγμα, οι εφαρμογές των Microsoft Windows δεν θα είναι σε θέση να λειτουργήσουν σε Mac OS, λόγω των διαφορών που σχετίζονται με τις πλατφόρμες και τα πρότυπά τους. Οι εφαρμογές αυτές μπορούν να λειτουργήσουν μόνο εάν μεταφερθούν, χρησιμοποιώντας ένα διερμηνέα ή με μεταφορά (port) του πηγαίου κώδικα στην εν λόγω πλατφόρμα.
Σχέση με το υλικό του υπολογιστή
Το λογισμικό υπολογιστών καλείται έτσι ώστε να διακρίνεται από το υλικό του υπολογιστή, που εποπτεύει τις φυσικές διασυνδέσεις και διατάξεις που απαιτούνται για να αποθηκευτεί και να εκτελεστεί το λογισμικό. Σε χαμηλότερο επίπεδο, το λογισμικό αποκωδικοποιείται σε γλώσσα μηχανής ειδικά προσαρμοσμένη για έναν συγκεκριμένο τύπο επεξεργαστή. Μια γλώσσα μηχανής είναι στην ουσία δυαδική αναπαράσταση των οδηγιών που στέλνονται στον επεξεργαστή ώστε να αλλάξει την κατάσταση του υπολογιστή από την προηγούμενη κατάσταση. Λογισμικό είναι η διατεταγμένη ακολουθία οδηγιών για την αλλαγή της κατάστασης του υλικού του υπολογιστή σε μια συγκεκριμένη επιθυμητή κατάσταση. Είναι συνήθως γραμμένο σε υψηλού επιπέδου γλώσσες προγραμματισμού που είναι ευκολότερες στη χρήση για τους ανθρώπους (πιο κοντά στη φυσική γλώσσα) και πιο αποτελεσματικές από την γλώσσα μηχανής. Οι υψηλού επιπέδου γλώσσες μεταγλωττίζονται σε γλώσσα μηχανής. Το λογισμικό μπορεί επίσης να είναι γραμμένο σε συμβολική γλώσσα (assembly), μια μνημονική αναπαράσταση της γλώσσας μηχανής που χρησιμοποιεί αλφάβητο φυσικής γλώσσας. Η συμβολική γλώσσα μεταφράζεται σε γλώσσα μηχανής μέσω ενός συμβολομεταφραστή (assembler).
Είδη συστημάτων λογισμικού
Στην πράξη στα υπολογιστικά συστήματα το λογισμικό διαιρείται σε τρεις κύριες κλάσεις: λογισμικό συστήματος, λογισμικό προγραμματισμού και λογισμικό εφαρμογών, αν και η διάκριση αυτή είναι αυθαίρετη, και συχνά ασαφής.
Λογισμικό συστήματος
Το λογισμικό συστήματος επιβοηθά τη λειτουργία του υλικού του υπολογιστή και του υπολογιστικού συστήματος. Περιλαμβάνει: Σκοπός του λογισμικού συστήματος είναι η απομάκρυνση του προγραμματιστή όσο το δυνατόν περισσότερο από την διαχείριση των πολύπλοκων στοιχείων του υπολογιστή, π.χ. η κύρια μνήμη και άλλα χαρακτηριστικά του υλικού, αλλά και από περιφερειακές συσκευές όπως οι εκτυπωτές, οι αναγνώστες, οι οθόνες, τα πληκτρολόγια, κ.α.
Κατηγορίες λογισμικού
Στο παρακάτω δένδρο εμφανίζονται ενδεικτικά κάποιες κατηγορίες λογισμικού - η εμφάνιση των μελών μιας κατηγορίας γίνεται με κλικ στο "+".
Ουαλεντινιανός Β΄
Ο Ουαλεντινιανός Β΄ (371 - 15 Μαΐου 392) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (375 - 392), αρχικά Συναυτοκράτωρ με τον αδελφό του, κατόπιν με έναν σφετεριστή και μετά το 388 μόνος του με περιορισμένες De facto εξουσίες. Ο Ουαλεντινιανός Β΄ ήταν γιος του δυτικού αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού Α΄ και της δεύτερης συζύγου του αυτοκράτειρας Ιουστίνης. Μέχρι το 383 συγκυβέρνησε στην δύση μαζί με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Γρατιανό, στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας κυβερνούσαν αντίστοιχα ο θείος του Ουάλης και μετά την δολοφονία του (378) ο στρατηγός Θεοδόσιος Α΄ (379). Όταν ο Γρατιανός δολοφονήθηκε έγινε αυτοκράτορας στην δύση ο σφετεριστής Μάγνος Μάξιμος (383), η αυλή του στο Μιλάνο έγινε επίκεντρο θρησκευτικών δολοπλοκιών. Ο Μάγνος Μάξιμος επιτέθηκε στην Ιταλία και ανάγκασε τον Ουαλεντινιανό Β΄ να δραπετεύσει στην Θεσσαλονίκη, εκεί ζήτησε την βοήθεια του Θεοδοσίου Α΄. Ο Θεοδόσιος Α΄ νίκησε με επιτυχία τον Ουάλη και τοποθέτησε ξανά Συναυτοκράτορα του στην ανατολή τον Ουαλεντινιανό Β΄. Ο Ουαλεντινιανός βρήκε ωστόσο νέα προβλήματα αφού ο σφετεριστής στρατηγός Αρμπογκάστ είχε αποκτήσει τον έλεγχο, βρέθηκε κρεμασμένος στο δωμάτιο του υπό άγνωστες συνθήκες.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Ουαλεντινιανός Β΄ ήταν ο μοναδικός γιος του αυτοκράτορα της δύσης Ουαλεντινιανού Α΄ και της δεύτερης συζύγου του αυτοκράτειρας Ιουστίνης, είχε άλλες τρεις αδελφές μεταξύ των οποίων η μετέπειτα αυτοκράτειρα Γάλλα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γρατιανός από την πρώτη σύζυγο του πατέρα του Μαρίνα Σεβέρα ήταν ήδη Συναυτοκράτορας στην δύση (367). Ο Ουαλεντιανός Α΄ και ο Ουάλης δεν συμβουλεύτηκαν τους στρατηγούς τους για την διαδοχή, αυτοί προχώρησαν σε Συνέλευση και ανακήρυξαν στο Ακουίνιουμ τον 4χρονο Ουαλεντινιανό σε Αύγουστο (22 Νοεμβρίου 375). Ο Φράγκος στρατηγός Μεροβάδης αν και ανησυχούσε με τις στρατιωτικές ικανότητες του Γρατιανού φιλοδοξούσε να μεγαλώσει τον μικρό Ουαλεντινιανό με στόχο να τον κάνει πιόνι. Οι πετυχημένοι φιλόδοξοι στρατηγοί που είχαν στόχο να γίνουν αυτοκράτορες απομακρύνθηκαν, ο Σεβαστιανός εξορίστηκε και ο κόμης Θεοδόσιος εκτελέστηκε την επόμενη χρονιά (376).
Βασιλεία από Μιλάνο
Ο Γρατιανός αναγκάστηκε να φιλοξενήσει στο βασίλειο του τους στρατηγούς που υποστήριζαν τον Ουαλεντινιανό Β΄ αν και ο ίδιος αδιαφορούσε για την εκπαίδευση του αδελφού του. Ο Ζώσιμος γράφει ότι ο Ουαλεντινιανός Β΄ κυβέρνησε τις υπεράλπιες επαρχίες της Βρετανίας, της Γαλατίας και της Ισπανίας και τμήματα από την Υπαρχία Ιλλυρικού και την βόρεια Αφρική. Ο Γρατιανός είχε ωστόσο την ανώτατη εξουσία σε ολόκληρη την δυτική αυτοκρατορία, ο Ουαλεντινιανός Β΄ δεν εξέδωσε ποτέ δικούς του νόμους. Σαν παιδί ο Ουαλεντινός Β΄ υπο την επίδραση της μητέρας του ασπάστηκε τον Αρειανισμό, αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον επίσκοπο του Μιλάνου Αμβρόσιο που υποστήριζε τον Χριστιανισμό της Νίκαιας. O σφετεριστής Μάγνος Μάξιμος διοικητής των Ρωμαϊκών δυνάμεων στασίασε και ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας (383), ο στρατός του προχώρησε στην Γαλατία και την Ισπανία. Ο Γρατιανός προσπάθησε να τον αντιμετωπίσει αλλά ηττήθηκε και δολοφονήθηκε στην προσπάθεια του να δραπετεύσει, την ίδια εποχή ο Ουαλεντιανός Β΄ βρισκόταν στην αυλή του στο Μιλάνο και ο ρόλος του παραμένει σκοτεινός. Για κάποιο χρονικό διάστημα ακούγεται ότι ο Ουαλεντινιανός Β΄ ήρθε σε συμφωνία με τον σφετεριστή, ο Θεοδόσιος Α΄ αναγνώρισε τον Μάγκνο Μάξιμο αυτοκράτορα της δύσης. Ο Ουαλεντινιανός Β΄ προσπάθησε να συγκρατήσει την λεηλασία των παγανιστικών ναών, ο Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος και οι παγανιστές γερουσιαστές πήραν θάρρος και ζήτησαν να αποκατασταθεί ο Βωμός της Νίκης στην Γερουσία που είχε αφαιρέσει ο Γρατιανός (382). Ο Ουαλεντινιανός Β΄ αρνήθηκε να δεχτεί το αίτημα, αυτό δείχνει ότι οι παγανιστικές τελετές στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν λήξει. Την ίδια εποχή ο Αμβρόσιος αν και αγωνιζόταν κατά της αποκατάστασης του Βωμού παραδέχτηκε για πρώτη φορά δημόσια ότι δεν ζήτησε ο ίδιος την αφαίρεση του.
Ο αρχιεπίσκοπος Αμβρόσιος αρνήθηκε στο αυτοκρατορικό αίτημα να παραδόσει την Βασιλική του Σαν Λορέντζο στην αυλή για να γιορτάσει το Πάσχα, η Ιουστίνα, ο Ουαλεντιανός Β΄ και ολόκληρη η Αρειανιστική αυτοκρατορική αυλή εξοργίστηκαν. Ο Αμβρόσιος έστειλε επιστολή στην Ιουστίνα με την οποία διαμαρτύρεται ότι βάζει με ραδιουργίες τον γιο της να αντιταχθεί στην Εκκλησία της Νίκαιας, στην πραγματικότητα όλη η αυλή ήταν εξοργισμένη με την άρνηση του να παραδώσει την Βασιλική. Ο αυτοκράτορας κάλεσε τον αρχιεπίσκοπο στα ανάκτορα για να τον τιμωρήσει αλλά τα χριστιανικά πλήθη του Μιλάνου εξεγέρθηκαν, ο Γοτθικός στρατός απαγόρευσε στον Αμβρόσιο να μπει στην Βασιλική. Ο Τυράννιος Ρουφίνος οπαδός του Αμβρόσιου γράφει ότι η Ιουστίνα προσπαθούσε να πείσει τον γιο της να στείλει εξορία τον Αμβρόσιο αλλά συνάντησε σκληρή αντίσταση από τα πλήθη της πόλης. Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα τον πολιορκούσαν αλλά βρήκε έντονη συμπαράσταση από τους οπαδούς του, η θέση του Αμβρόσιου ενισχύθηκε σημαντικά όταν σκάβοντας έξω από τα τείχη της Βασιλικής βρήκε τα οστά δύο χριστιανών μαρτύρων. Ο Μάγνος Μάξιμος εκμεταλλεύτηκε την αναταραχή, έστειλε επιστολή στον Αμβρόσιο με την οποία χαρακτήρισε τον Ουαλεντινιανό Β΄ εχθρό του Θεού. Τα στρατεύματα του Μάξιμου διέσχισαν τις Άλπεις και έφτασαν στην κοιλάδα του Πάδου, η Ιουστίνα και ο γιος της δραπέτευσαν στην Θεσσαλονίκη, στην αυλή του ανατολικού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. Οι δυο πλευρές προχώρησαν σε συμμαχία που επισφραγίστηκε με τον γάμο του Θεοδοσίου Α΄ με την αδελφή του Ουαλεντινιανού Β΄ Γκάλλα, ο στρατός του Θεοδοσίου Α΄ έφτασε στο Μιλάνο, ανέτρεψε τον Μάξιμο και αποκατέστησε τον Ουαλεντινιανό Β΄. Παρά το γεγονός ότι ο Ουαλεντιανός Β΄ στέφτηκε Συναυτοκράτορας μαζί με τους γιος του Θεοδοσίου Α΄ Αρκάδιο (383) και Ονώριο (393) ο ίδιος ο Θεοδόσιος Α΄ του συμπεριφέρθηκε σαν υποτελή του.
Βασιλεία από Βιέν
Μετά την ανατροπή του Μάγνου Μάξιμου ο Θεοδόσιος Α΄ παρέμεινε στο Μιλάνο μέχρι το 391, ο Ουαλεντινιανός δεν συμμετείχε στους αγώνες θριάμβου που οργάνωσε ο Θεοδόσιος Α΄ για την νίκη του επί του Μάξιμου. Ο Ουαλεντινιανός Β΄ εγκαταστάθηκε στην Γαλατική Βιέννη, ο Θεοδόσιος Α΄ έκοψε νομίσματα με την μορφή του στην δύση, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο 17χρονος Ουαλεντινιανός ήταν υποτελής του. Η Ιουστίνα είχε πεθάνει ήδη και ο Αμβρόσιος δεν είχε καμιά εξουσία στην Βιέν, ο Θεοδόσιος Α΄ διόρισε τον Φράγκο στρατηγό Αρμπογκάστ στρατιωτικό διοικητή της δύσης και κηδεμόνα του Ουαλεντινιανού. Ο Αρμπογκάστ ωστόσο υποτίμησε σημαντικά τον Ουαλεντινιανό και δήλωσε υποταγή μονάχα στον Θεοδόσιο Α΄. Ο νεαρός Ουαλεντινιανός Α΄ παρέμεινε στην Βιέν απρόθυμος να πολεμήσει, δεν είχε τις ικανότητες του πατέρα του και του πολεμιστή αδελφού του όταν ήταν στην ηλικία του. Η κατάσταση έγινε χειρότερη όταν ένας φίλος του Ουαλεντινιανού Β΄ ο Αρμόνιος θανατώθηκε από τον Αρμπογκάστ παρουσία του ίδιου του αυτοκράτορα. Η κρίση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν ο Αρμπογκάστ απαγόρευσε στον αυτοκράτορα να στείλει τον στρατό του στην Ιταλία εναντίον των βαρβάρων, ο Ουαλεντινιανός Β΄ σε απάντηση τον απέλυσε. Ο Αρμπογκάστ έσχισε δημόσια την επιστολή απόλυσης δηλώνοντας ότι δεν τον διόρισε στην θέση αυτή ο Ουαλεντινιανός Β΄. Ο Ουαλεντινιανός έστειλε επιστολή στον Θεοδόσιο Α΄ και τον Αμβρόσιο με φρικτά παράπονα για την συμπεριφορά του Αρμπογκάστ, έφτασε σε σημείο μάλιστα να απαρνηθεί τον Αρειανισμό και κάλεσε τον Αμβρόσιο να έρθει να τον βαπτίσει στον Χριστιανισμό της Νίκαιας.
Θάνατος
Ο Ουαλεντινιανός Β΄ βρέθηκε κρεμασμένος στην κατοικία του στην Βιεν, οι γνώμες διίστανται, ο Αρμπογκάστ ισχυρίστηκε ότι αυτοκτόνησε αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν με την άποψη ότι τον δολοφόνησε ο ίδιος ο Αρμπογκάστ. Η πιο αξιόπιστη πηγή είναι "η δοξολογία του Αμβροσίου", ο επίσκοπος Αμβρόσιος τον μνημονεύει σαν "πρότυπο χριστιανού Αγίου", αυτό θα ήταν απίθανο αν είχε αυτοκτονήσει. Ο νεαρός άντρας μεταφέρθηκε στο Μιλάνο και τάφηκε σε μεγαλοπρεπή τελετή δίπλα από τον αδελφό του Γρατιανό, τον θρήνυσαν οι αδελφές του, θεοποιήθηκε με την επιγραφή "η θεία μνήμη του Ουαλεντινιανού". Ο Αρμπογκάστ αναγνώρισε στην αρχή τον μεγαλύτερο γιο του Θεοδοσίου Αρκάδιο σαν νέο αυτοκράτορα στην δύση αλλά σε τρεις μήνες αναγνώρισε σαν αυτοκράτορα έναν νέο αξιωματούχο τον Ευγένιο. Ο Θεοδόσιος Α΄ απάντησε τον Ιανουάριο του 393 με την άνοδο του μικρότερου γιου του Ονώριου στο αξίωμα του Αυγούστου, τον όρισε διάδοχο του Ουαλεντινιανού Β΄. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος μέχρι την οριστική ήττα του Αρμπογκάστ και του Ευγένιου από τα στρατεύματα του Θεοδοσίου Α΄ στην "μάχη του Φρίγδου". Ο Ουαλεντινιανός Β΄ δεν άσκησε ποτέ προσωπική εξουσία, βρισκόταν πάντοτε στην σκιά άλλων προσώπων όπως η μητέρα του. Η άνοδος αυτή ήταν αποτέλεσμα μιας πρακτικής που ξεκίνησε ο Μέγας Κωνσταντίνος, η στέψη των γιων σαν αυτοκρατόρων με αποτέλεσμα την άνοδο στην εξουσία ανίκανων ανήλικων παιδιών. Την ίδια τακτική συνέχισε ο Ουαλεντινιανός Α΄ στους δικούς του γιους με αποκορύφωμα την άνοδο στον θρόνο του ανίκανου Ουαλεντινιανού Β΄ σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία του Βαλεντινιανού Κατηγορία:Αρειανισμός
Εμόν Ακαζόμε
thumb|275px|Η Εμόν Ακαζόμε σε [[ξυλόγλυπτη εκτύπωση με μελάνη και χρώμα του Κοματσουκέν, περ. 1765]] Η Εμόν Ακαζόμε (赤染衛門, περί το 960 – 1041 ή αργότερα) ήταν Ιαπωνίδα ποιήτρια γουάκα και ιστορικός, που έζησε στα μέσα της Περιόδου Χεϊάν. Ανήκει στους «36 παλαιότερους ποιητικούς σοφούς» (中古三十六歌仙) και στις «36 γυναίκες ποιητικές σοφές» (女房三十六歌仙).
Βιογραφικά στοιχεία
Το έτος γεννήσεως της Ακαζόμε είναι άγνωστο, αλλά το πιθανότερο είναι ότι γεννήθηκε μεταξύ του 957 και του 964 μ.Χ.. Επισήμως ήταν κόρη του Τοκιμότσι Ακαζόμε (赤染時用), αλλά το καρονσό (βιβλίο ποιητικής κριτικής) Φουκούρο-ζόσι (袋草紙) αναφέρει ότι ο βιολογικός πατέρας της ήταν ο πρώτος σύζυγος της μητέρας της, ο Ταΐρα νο Κανεμόρι, επίσης ποιητής.
Μία ποιητική ανταλλαγή ανάμεσα στην Εμόν και τον ευγενή Φουτζιβάρα νο Μιτσιτάκα, που χρονολογείται μεταξύ 974 και 977, όταν η Εμόν βρισκόταν πιθανώς στην ύστερη εφηβεία της, αποτελεί το νωρίτερο χρονολογήσιμο γεγονός στη ζωή της. Περίπου την ίδια εποχή πήγε να υπηρετήσει το νοικοκυριό του Μιναμότο νο Μασανόμπου, εγγονού του Αυτοκράτορα Ούντα. Για πολύ καιρό μετά υπηρετούσε την κόρη τού Μιναμότο, τη Ρινσί (源倫子), σύζυγο του πολιτικού Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα.
Την ίδια περίοδο επίσης η ποιήτρια παντρεύτηκε τον Όε νο Μασαχίρα (大江匡衡), έναν Κομφουκιανό λόγιο και ποιητή τόσο γουάκα, όσο και κανσί. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Όε νο Τακατσίκα (大江挙周), και δύο κόρες: την Γκο Τζιτζού (江侍従) και μία αγνώστου σε εμάς ονόματος.
Σύμφωνα με την προσωπική συλλογή της γουάκα που φέρει τον τίτλο Akazome Emon Shū (赤染衛門集), όταν ο σύζυγός της στάλθηκε δύο φορές να υπηρετήσει στην Επαρχία Οβάρι, εκείνη τον συνόδευσε σε αμφότερες τις περιπτώσεις. Η συλλογή υπονοεί εξάλλου ότι η ποιήτρια εργάσθηκε για να εξασφαλίσει την επαγγελματική επιτυχία του γιου της στην αυτοκρατορική αυλή, ενώ χάρισε ποιήματά της ως προσφορές στο Ιερό Σουμιγιόσι όταν εκείνος αρρώστησε. Το Φουκούρο-ζόσι την περιγράφει ως ευγενική υποστηρίκτρια του συζύγου της όταν τα καθήκοντά του ως αξιωματούχου τον ξεπερνούσαν. Αυτά τα έργα παρουσιάζουν την Εμόν ως μια καλή σύζυγο και σοφή μητέρα (良妻賢母 ryōsai kenbo). Αφιέρωνε επίσης μεγάλη προσπάθεια στα καθήκοντά της ως «κυρία επί των τιμών» της Ρινσί.
Το πρώτο έτος της Εποχής Τσόβα, δηλαδή το 1012, ο σύζυγός της πέθανε και λίγα χρόνια αργότερα η Εμόν έγινε βουδίστρια μοναχή. Φαίνεται ότι έζησε μια μακρά και ήσυχη ζωή από το σημείο αυτό και ύστερα, καθώς είναι καταγεγραμμένο ότι ζούσε όταν γεννήθηκε ο δισέγγονός της Όε νο Μασαφούσα το δεύτερο έτος της Εποχής Τσοκιού (1041).
Η Εμόν Ακαζόμε ήταν παρούσα στην αυτοκρατορική αυλή την ίδια περίοδο με την ποιήτρια Ιζούμι Σικίμπου. Επίσης ήταν σύγχρονη της Μουρασάκι Σικίμπου, η οποία εξύμνησε την ποίησή της, και της Σέι Σοναγκόν.
Ποίηση και άλλα κείμενα
Η Εμόν Ακαζόμε συνέχισε να γράφει ποιήματα γουάκα μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της, υποβάλλοντας ποιήματα σε διαγωνισμούς uta-awase μέχρι το 1041: τον διαγωνισμό Κανπάκου-Σανταϊτζίν-κε Uta-awase (関白左大臣家歌合) το 1035 και τον διαγωνισμό Κοκιντέν νο Νυογκο Uta-awase (弘徽殿女御歌合) το 1041. Συνεισέφερε επίσης ένα ποίημα στον εορτασμό του εβδομηκοστού έτους της Ρινσί, το 1033.
Η Ακαζόμε άφησε πίσω της μία kashū («προσωπική συλλογή»), την Akazome Emon Shū, ενώ πιστεύεται ότι εκείνη ήταν η συγγραφέας του πρώτου μέρους του έπους Έιγκα Μονογκατάρι. Η ποίησή της συμπεριλήφθηκε σε ανθολογίες της αυτοκρατορικής αυλής, από την ανθολογία Σούι Γουακασού και μετά. Η Ακαζόμε είναι τέταρτη σε αριθμό ποιημάτων που συμπεριλήφθηκαν στην Γκοσούι Γουακασού, με 32 ποιήματα. Περισσότερα από εξήντα από τα ποιήματά της συγκαταλέχθηκαν στην ανθολογία Kin'yō Wakashū, καθώς και σε μεταγενέστερες ανθολογίες της αυτοκρατορικής αυλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές Κατηγορία:Βουδιστές μοναχοί
Ο δρόμος (μυθιστόρημα)
Ο δρόμος ("The Road") είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Αμερικανού συγγραφέα Κόρμακ ΜακΚάρθυ που εκδόθηκε στην Αμερική το 2006.
Ο πατέρας και ο γιός του ταξιδεύουν πεζή σε μια χώρα, σε μια γη, έρημη. Ο πλανήτης χτυπημένος από μια καταστροφή αποκαλυπτικού χαρακτήρα, δεν είναι ζωντανός πια, δεν μπορεί να δημιουργήσει κανενός είδους νέα ζωή. Τα μόνα ζωντανά όντα, οι άνθρωποι που επέζησαν της καταστροφής, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, βασιζόμενοι στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και μόνο. Ο πατέρας και ο γιός ταξιδεύουν προς το Νότο και τη θάλασσα, την τελευταία ελπίδα σωτηρίας που ο πατέρας νομίζει πως έχουν.
Το έργο τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας) το 2007, το βραβείο "James Tait Black Memorial Prize for Fiction" το 2006, καθώς και το βραβείο "Time Magazine Best Fiction Book of the Year", 2006.
Μέχρι στιγμής (2017), έχει κάνει 252 επανεκδόσεις και έχει μεταφραστεί σε 16 γλώσσες μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά. Πιο συγκεκριμένα το βιβλίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Καστανιώτης» σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ, το 2007 - ISBN 978-960-03-4486-8 (253 σελ.)
Το 2009 μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με τον ίδιο τίτλο (Ο δρόμος) από τον Αυστραλοκαναδό σκηνοθέτη Τζον Χίλκοτ, (John Hillcoat).
Υπόθεση
Το παιδί - με μόνη παρηγοριά - τα λόγια του πατέρα, θα συνεχίσει την πορεία του στον κόσμο. Υπάρχει ακόμα ελπίδα.
Ο ΜακΚάρθυ για το έργο του
Στις 28 Μαρτίου του 2007, η διάσημη Όπρα Γουίνφρεϊ, διάλεξε το βιβλίο του ΜακΚάρθυ για να το συστήσει και να μιλήσει για αυτό στην εκπομπή της, "The Oprah Winfrey Show" μια τηλεοπτική εκπομπή που παρακολουθούν εκατομύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο. Στις 5 Ιουνίου ο συγγραφέας αποδέχτηκε (για πρώτη φορά στη ζωή του), την πρόσκληση και μίλησε για το βιβλίο και τη ζωή του στην εκπομπή της Όπρα. Εκεί μεταξύ άλλων, είπε πως η ιδέα για το βιβλίο του ήρθε το 2003 κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του στο Ελ Πάσο μαζί με τον γιό του. Φαντάστηκε πως μπορεί να ήταν η πόλη εκατό χρόνια αργότερα, και είδε φωτιές στους λόφους γύρω της. Ωστόσο αυτή η ιδέα άρχισε να καρποφορεί μέσα του λίγα χρόνια μετά, όταν βρισκόταν σε ταξίδι στην Ιρλανδία, και έτσι προέκυψε το βιβλίο, που ο συγγραφέας αφιέρωσε στον (οχτάχρονο τότε) γιό του Τζον ΜακΚάρθυ, αφού τον θεωρεί επίσης συγγραφέα του έργου (αφού πολλοί από τους διαλόγους του βιβλίου είναι εμπνευσμένοι από παρόμοιες συζητήσεις μεταξύ πατέρα και γιού).
Η ελληνική υποδοχή
Η βιβλιοκριτικός της εφημερίδας "Καθημερινή" Σταυρούλα Σκαλίδη, θεωρεί ότι ο ΜακΚάρθυ είναι ένας ευαίσθητος συγγραφέας γιατί μπόρεσε να αφουγκραστεί τον κόσμο που ερχόταν. ''..«Ο Κόρμακ Μακ Κάρθυ μένοντας στη σκιά για χρόνια και δουλεύοντας ακούραστα, μπόρεσε να αφουγκραστεί τον κόσμο που ερχόταν. Τον κόσμο της ήττας και της καταστροφής. Που στην αρχή έμοιαζε λογοτεχνικό σκηνικό, όμως δεν ήταν και τόσο. «Ο δρόμος» του είχε σταθεί πιο προφητικός από οποιοδήποτε έργο. Η κρίση που επακολούθησε, πρώτα στις Ηνωμένες Πολιτείες με είκοσι εκατομμύρια άστεγους και πόσα εκατομμύρια ανέργους ύστερα σε ολόκληρο τον κόσμο και ιδίως στη Γηραιά Ηπειρο, επιβεβαίωσε την αίσθηση του ερειπωμένου παλιού κόσμου, την ψυχολογία του επιζήσαντος μιας ιστορικής κατάρρευσης....''» Ο τρόπος γραφής από την άλλη, σύντομος, λιτός, όσες λέξεις χρειάζονται για να μιλήσεις όταν βρίσκεσαι σε κίνδυνο, διαμορφώνει και συμπληρώνει το σκηνικό της ερημιάς και του φόβου. ''«...Εκεί αναδεικνύεται και όλη η τέχνη του συγγραφέα. Ο Δρόμος του ΜακΚάρθυ δεν είναι ένα μελλοντολογικό θρίλερ αλλά ένα εξαίρετο δείγμα μυθιστορηματικής γραφής, στο οποίο ένας λόγος μεστός συμφύρει στη σχεδόν δωρική λιτότητά του τη σύγχρονη με την αρχαία (επική;)- περιπέτεια. Ο κοφτός, κατά τόπους τραχύς, ιδιόμορφος λόγος που συχνά αγνοεί και υπερβαίνει τα σημεία στίξης, κατορθώνει και εμπεριέχει σε θαυμαστή ισορροπία την απελπισία με το πείσμα, τον ζόφο με την υπέρβαση, το κανιβαλικό με το ανθρώπινο, τον σπαραγμό με την ποίηση. Η σκυτάλη της ζωής αλλά και της διήγησης, πηγαίνει- χωρίς ψευδαισθήσεις και εξωραϊσμούς- από πατέρα και συγγραφέα στον φυσικό αποδέκτη: στο αγόρι, «το μόνο εμπόδιο ανάμεσα σ΄ αυτόν και τον θάνατο». Τον αφηγηματικό φορέα του καλού και μιας ανήλικης παρορμητικής ηθικής, που κάνει το παιδί να φαντάζει «εξωγήινο. Πλάσμα από έναν πλανήτη που δεν υπήρχε πλέον».''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανάλυση του έργου στα αγγλικά, https://web.archive.org/web/20171221210054/http://www.irosf.com/q/zine/article/10637
Παραπομπές
Δ Δ Δ
Μποριβόγιε Τζόρτζεβιτς
Καριέρα
Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από την Παρτιζάν Βελιγραδίου το 1965 αγωνιζόμενος στο χώρο του κέντρου και σύντομα διακρίθηκε για την ικανότητα του τόσο στην οργανωτική δημιουργία και στις εξαιρετικές μεταβιβάσεις. Την πρώτη του χρονιά στην ομάδα έφτασε έως τον Τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1966 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Στην Παρτιζάν αγωνίστηκε για δέκα χρόνια. Υπήρξε μέλος σε όλες τις νεανικές εθνικές ομάδες της Γιουγκοσλαβίας και σε όλες φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Αγωνίστηκε και στην εθνική ανδρών της Γιουγκοσλαβίας και σε ηλικία 19 ετών ήταν μέλος της μεγάλης ομάδας των Πλάβι που συμμετείχε στον Τελικό του Euro 1968 όπου γνώρισαν την ήττα από τη διοργανώτρια Ιταλία και περιορίστηκαν στη 2η θέση.
Το 1975 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε για τρεις χρονιές και κατέκτησε το Νταμπλ το 1977 αλλά και το Βαλκανικό Κύπελλο της ίδιας χρονιάς. Με δικό του γκολ στη Γιουγκοσλαβία απέναντι στη Μπούντουτσνοστ ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στον Τελικό του Βαλκανικού Κυπέλλου το οποίο και κατέκτησε. Με τον Παναθηναϊκό διακρίθηκε και άφησε σπουδαίες εντυπώσεις, υπήρξε όμως θύμα της εσωτερικής διαμάχης στην ομάδα μεταξύ των Μαντζαβελάκη και Δομάζου με συνέπεια να τεθεί εκτός ομάδας μαζί με τους Δομάζο και Αντωνιάδη και να απομακρυνθούν από την ομάδα.
Το 1978 αποκτήθηκε από την Άιντραχτ Τριρ με την οποία αγωνίστηκε έως το 1980 οπότε και ολοκλήρωσε την καριέρα του ως αθλητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ρολάν Γκαρός (αεροπόρος)
Ο Ρολάν Εζέν Αντριάν Ζωρζ Γκαρός (γαλλικά: Roland Eugène Adrien Georges Garros, 6 Οκτωβρίου 1888 – 5 Οκτωβρίου 1918) ήταν Γάλλος αεροπόρος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιογραφία
Ο Εζέν Αντριέν Ρολάν Ζορζ Γκαρός γεννήθηκε στο Σαιν-Ντενί της Ρεϋνιόν στις 6 Οκτωβρίου του 1888. Φοίτησε στο λύκειο Λυσέ Ζανσόν ντε Σαλύ (Lycée Janson de Sailly) και στην εμπορική σχολή HEC Paris.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως αεροπόρος το 1909, πετώντας με ένα μονοπλάνο της σειράς Ντεμουαζέλ (γνωστό και ως «αλογόμυγα») του κατασκευαστή Αλμπέρτο Σάντος-Ντυμόν, ένα αεροσκάφος το οποίο πετούσε καλά μόνον αν το κυβερνούσε ένας πολύ ελαφρύς πιλότος. Απέκτησε την αεροπορική του άδεια (Ae.C.F.) τον Ιούλιο του 1910 και το 1911 κλήθηκε να κυβερνήσει ένα αεροσκάφος της Μπλεριό (Blériot XI), με το οποίο πήρε μέρος σε διάφορους αγώνες στην Ευρώπη, ανάμεσά τους και ο αγώνας Παρίσι-Μαδρίτη του 1911 και το Circuit of Europe (Παρίσι-Μαδρίτη-Παρίσι), στο οποίο κατετάγη δεύτερος. Με το συγκεκριμένο αεροσκάφος κατάφερε να τερματίσει σε πολλούς τέτοιους αγώνες.
Τον Σεπτέμβριο του 1911 πέταξε σε ύψος 18.410 ποδιών (5.610 μέτρα), σπάζοντας το σχετικό ρεκόρ της εποχής. Μέχρι το 1913 είχε καταφέρει να επιλεγεί να αγωνίζεται με τη γρήγορη σειρά μονοπλάνων Morane-Saulnier ενώ έγινε ο πρώτος πιλότος που διέσχισε τη Μεσόγειο Θάλασσα, από τις ακτές της νοτιοανατολικής Γαλλίας μέχρι την Τυνησία χωρίς στάση.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο Ρολάν Γκαρός κατατάχθηκε στη Γαλλική Αεροπορία. Αρχικά υπηρέτησε στη μοίρα των αεροπλάνων Morane-Saulnier MS23, καθώς ήταν έμπειρος πιλότος στα αεροπλάνα τύπου Escadrille MS26. Έλαβε μέρος σε πολλές αποστολές παρατήρησης και αναγνώρισης,
Το πιο σημαντικό πρόβλημα και για τις δύο πλευρές στις πρώτες πολεμικές αεροπορικές αποστολές την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου αφορούσε τη σταθερότητα του μπροστινού πολυβόλου και τον συγχρονισμό της κίνησης του έλικα και της ρίψης βολών. Το πρόβλημα λύθηκε τελικά με τη δημιουργία του γραναζιού συγχρονισμού, από τον Γερμανό Άντονι Φόκκερ. Με το νέο εξάρτημα ο πιλότος μπορούσε να πυροβολεί από ένα πολυβόλο που βρισκόταν στο μπροστινό μέρος του αεροπλάνου, χωρίς πια να υπάρχει κίνδυνος οι σφαίρες να χτυπούν τα πτερύγια της προπέλας του έλικα.
Με την ανάπτυξη ενός παρόμοιου μηχανισμού ασχολήθηκε και ο Ρολάν Γκαρός από την πλευρά των Γάλλων, μέσω σχετικών τροποποιήσεων στο αεροπλάνο που χρησιμοποιούσε, ένα Type L της Morane-Saulnier. Ο Γκαρός έγινε ο πρώτος πιλότος που κατάφερε να καταρρίψει ένα αεροπλάνο χρησιμοποιώντας μια παρόμοια τεχνική, την 1η Απριλίου 1915, ενώ επανέλαβε το κατόρθωμα στις 15 και 18 Απριλίου. Στις 18 Απριλίου το αεροπλάνο του Γκαρός καταρρίφθηκε, είτε από πυρά εδάφους είτε από άλλες αιτίες. Το αεροπλάνο του έπεσε στη Γερμανική πλευρά και ο Γκαρός συνελήφθη. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Φόκκερ μελέτησε τις τροποποιήσεις του Γκαρός στον έλικα του αεροπλάνου, το οποίο δεν είχε προλάβει να καταστραφεί ολοκληρωτικά. Στην πραγματικότητα, ο Φόκκερ είχε ήδη αναπτύξει τον δικό του μηχανισμό αρκετούς μήνες νωρίτερα.
Ο Γκαρός κατάφερε να αποδράσει από το στρατόπεδο αιχμαλώτων στις 14 Φεβρουαρίου του 1918. Επανεντάχθηκε στη Γαλλική Αεροπορία, στα αεροπλάνα Escadrille 26, σημειώνοντας τουλάχιστον μια (καταγεγραμμένη) κατάρριψη στις 2 Οκτωβρίου 1918.
Το τέλος
Μέχρι τον θάνατό του ο Γκαρός είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει 4 καταγεγραμμένες νίκες σε αερομαχίες. Αν και υποστηρίζεται πως στις 2 Οκτωβρίου κατέρριψε και δεύτερο αεροπλάνο, η κατάρριψη αυτή δεν είναι επίσημα καταγεγραμμένη. Καθώς ο τίτλος του ιπτάμενου άσου δίνεται σε πιλότους που καταφέρουν 5 καταρρίψεις, ο Γκαρός εσφαλμένα θεωρείται από κάποιους ως ο πρώτος ιπτάμενος άσος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς ο τίτλος αυτός ανήκει στον Γάλλο Αντόλφ Πεγκού.
Μέρη τα οποία φέρουν το όνομά του
Το 1920 ένα στάδιο στο κέντρο του Παρισιού, το οποίο φιλοξενεί το Διεθνές Τουρνουά Τένις της Γαλλίας, ονομάστηκε Στάδιο Ρολάν Γκαρός, όνομα το οποίο πέντε χρόνια αργότερα, δόθηκε και στο Τουρνουά το οποίο φιλοξενείται σ’ αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Δημήτριος Ίτσιος
Ο Δημήτριος Ίντζος (Άνω Πορόια Σερρών, 5 Απριλίου 1906 – Ομορφοπλαγιά, Όρος Κερκίνη, Σέρρες, 6 Απριλίου 1941) (γινόμενος γνωστός μετά τον θάνατό του ως Δημήτριος Ίτσιος), ήταν Έλληνας βλάχικης καταγωγής, έφεδρος υπαξιωματικός του Ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Διοικούσε διμοιρία πολυβόλων, που αποτελούνταν από τα Π7 και Π8 πολυβολεία και προκάλεσε μεγάλες απώλειες στον εχθρό, φέροντας τον βαθμό του λοχία, ωστόσο μετά θάνατον του αποδόθηκε τιμητικά από την Ελληνική πολιτεία αυτός του επιλοχία.