cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιερ Μπουλέζ
«Ελεγχόμενο τυχαίο»
Αντίθετα, το Μορφές-Παραλλαγές Πρίσματα (1957-68) είναι ένα φιξαρισμένο έργο χωρίς τυχαίο στοιχείο. Ο Πιεντσικόβσκι το περιγράφει ως «έναν μεγάλο κύκλο παραλλαγών του οποίου τα επιμέρους στοιχεία αλληλοδιαπερνώνται (sic) μεταξύ τους αντί να παραμένουν απομονωμένα με τον παραδοσιακό τρόπο». Είναι αξιοσημείωτο το ασυνήθιστο σχήμα της ορχήστρας, όπου οι διάφορες οικογένειες οργάνων (ξύλινα πνευστά, χάλκινα κ.λπ.) είναι διάσπαρτα σε όλη τη σκηνή και όχι ομαδοποιημένα. Ο Μπουλέζ διατύπωσε αργότερα ότι, «αυτή η ρύθμιση συνδέεται με την ιδέα της στερεοφωνίας, η οποία ήταν νέα εκείνη την εποχή: ο ήχος διανέμεται στην πλατφόρμα με τρόπο που είναι δυνητικά κινητός».
Έργα μέσης περιόδου
Ο Τ. Γκόλντμαν (Jonathan Goldman) διαπιστώνει μια σημαντική αισθητική αλλαγή στη δουλειά του Μπουλέζ, από τα μέσα της δεκαετίας του '70, χαρακτηριζόμενη από την παρουσία θεματικής γραφής, την επιστροφή στην κάθετη αρμονία, τη σαφήνεια και το καθαρό γράψιμο στη μορφή. Θεωρεί ότι, αυτή η «μετατόπιση» αντανακλάται στα γραπτά του Μπουλέζ από την περίοδο κατά την οποία αισθάνεται μεγάλη ανησυχία για το κοινό, για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα έργα του, όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται και κατασκευάζονται. Ο ίδιος ο Μπουλέζ δήλωσε: «Ο φάκελος είναι απλούστερος, το περιεχόμενο δεν είναι ... Νομίζω ότι στο πρόσφατο έργο μου, είναι αλήθεια ότι, η πρώτη προσέγγιση είναι πιο άμεση και η χειρονομία είναι πιο προφανής, ας πούμε». Τα έργα από αυτή την περίοδο είναι μεταξύ των πιο συχνά εκτελουμένων.
Για τον Γκόλντμαν, το έργο Τελετουργικό εις Μνήμην Μπρούνο Μαντέρνα (1974-75) σηματοδοτεί την αρχή αυτής της εξέλιξης. Ο Μπουλέζ έγραψε αυτό το 25λεπτο έργο ως «επιτάφιο» για τον φίλο και συνάδελφό του, Ιταλό συνθέτη και μαέστρο, που πέθανε από καρκίνο το 1973, σε ηλικία 53 ετών. Το κομμάτι χωρίζεται σε δεκαπέντε τμήματα, η ορχήστρα σε οκτώ ομάδες. Ενώ τα τμήματα με μονά νούμερα διευθύνονται, στα ζυγά τμήματα ο μαέστρος θέτει απλώς κάθε ομάδα σε κίνηση και η πρόοδός της καθορίζεται από τον ρυθμό που δίνει ένας εκτελεστής κρουστών. Στην αφιέρωσή του, ο Μπουλέζ περιέγραψε το έργο ως «ένα είδος στροφής και απάντησης για μια φανταστική τελετή ... τελετή μνήμης ... τελετή αφανισμού, τελετουργία εξαφάνισης και επιβίωσης». O Γκρίφιθς αναφέρεται στο «δεινό μεγαλείο» του έργου.
Το Σκίτσο Μηνύματος (1976) είναι ένα σύντομο, «ταραχώδες» έργο για σόλο βιολοντσέλο και έξι ακόμη συνοδευτικά βιολοντσέλα, βασισμένο σε ένα αρκτικόλεξο που προέρχεται από το όνομα του Π.Σάχερ (Paul Sacher), στον οποίο το έργο αφιερώνεται. Η σύνθεση Τονισμοί I-IV (1980) είναι οι πρώτοι τέσσερις μετασχηματισμοί μινιατούρων πιάνο από το 1945 σε κομμάτια για πολύ μεγάλη ορχήστρα. Στην κριτική του για την πρεμιέρα του έργου στη Νέας Υόρκη, ο Ά. Πόρτερ (Andrew Porter) έγραψε ότι, η μοναδική ιδέα του κάθε αρχικού κομματιού «πέρασε μέσα από ένα πολύπλευρο λαμπερό πρίσμα και διασπάστηκε σε χίλια συνδεδεμένα μεταξύ τους, περιτυλιγμένα, απαστράπτοντα θραύσματα», με το φινάλε... «να ανεβάζει τους παλμούς».
Το Παράγωγο 1 (1984), αφιερωμένο στον Ο. Γκλοκ (William Glock) για τη συνταξιοδότησή του από το Φεστιβάλ του Μπαθ, είναι ένα σύντομο κουιντέτο στο οποίο το πιάνο αναλαμβάνει το προβάδισμα. Το υλικό παράγεται από έξι συγχορδίες και, σύμφωνα με τον Ι. Χιούετ (Ivan Hewett), το κομμάτι «αναδεύει και διακοσμεί αυτές τις συγχορδίες και διασπάται σε σπείρες και δίνες, πριν επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης». Στο τέλος, η μουσική «ριγεί στη σιωπή». Εξηγώντας τον τίτλο σε μια επιστολή προς τον Γκλοκ, ο Μπουλέζ αναφέρεται στο γεγονός ότι, η μουσική «παράγεται» από το υλικό του έργου Αντίφωνα, αλλά και ότι μία ακόμη σημασία του «dérive» είναι η «παράσυρση» (drift) ενός σκάφους στον άνεμο ή στο ρεύμα.
Έργα με ηλεκτρονικά μέσα
Ο Μπουλέζ συσχετίζει την εμπειρία της ακρόασης της προ-ηχογραφημένης ηλεκτρονικής μουσικής στην αίθουσα συναυλιών, με την «τελετή σε ένα κρεματόριο». Το πραγματικό του ενδιαφέρον επικεντρωνόταν στον στιγμιαίο μετασχηματισμό των ζωντανών ήχων των οργάνων, αλλά η τεχνολογία δεν ήταν διαθέσιμη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και την ίδρυση του ΙΕΣΑΜ. Πρωτύτερα, είχε συνθέσει δύο σύντομα κομμάτια για μαγνητοταινία (τις Δύο Σπουδές του 1951, αποσυρμένο) και ένα μεγάλης κλίμακας έργο για ορχήστρα και μαγνητοταινία, το Ποίηση για τη Δυνατότητα (1958), αλλά δεν τού άρεσε το ότι, η ορχήστρα ήταν αυστηρά περιορισμένη από την ανάγκη να ακολουθεί τη μαγνητοταινία και δεν επέστρεψε ξανά στο κομμάτι. Από το 1972 έως το 1974 εργάστηκε πάνω στο έργο ...εκρηγνυομένη-σταθερή ... , ένα εκτεταμένο κομμάτι δωματίου για οκτώ σόλο όργανα, μετασχηματισμένο ηλεκτρονικά από ένα μηχάνημα που ονομάζεται αλόφωνο (halophone), το οποίο δημιουργούσε έναν βαθμό συνέχειας μεταξύ των διαφορετικών ηχοχρωμάτων στα όργανα και έκανε τους ήχους να ταξιδεύουν ολόγυρα στην αίθουσα. Παρουσίασε το κομμάτι σε διάφορες εκδοχές στη Νέα Υόρκη και σε όλη την Ευρώπη, μεταξύ 1973-74, αλλά η τεχνολογία ήταν ακόμα θεμελιακή και, τελικά, το απέσυρε. Επαναχρησιμοποίησε μέρος του υλικού του σε άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός μεταγενέστερου κομματιού με το ίδιο όνομα (βλ. παρακάτω).
Το πρώτο κομμάτι που ολοκληρώθηκε με το ΙΕΣΑΜ ήταν το Αντίφωνα (1980-84). Σε αυτό το 40λεπτο έργο, ένα οργανικό σύνολο βρίσκεται στο κέντρο της αίθουσας, ενώ έξι σολίστες περικυκλώνουν το ακροατήριο: δύο πιάνα, άρπα, σαντούρι, βιμπράφωνο και γκλόκενσπιλ (ή ξυλόφωνο). Η μουσική που παράγεται από τα όργανα μετασχηματίζεται ηλεκτρονικά και προβάλλεται στον χώρο. Ο Π. Χέιγουορθ (Peter Heyworth) περιγράφει τη στιγμή, περίπου δέκα λεπτά από την αρχή στο κομμάτι: «είναι σαν να ανοίγει ένα μεγάλο παράθυρο, μέσω του οποίου εισέρχεται ένας νέος ηχητικός κόσμος και, μαζί του, ένας νέος φανταστικός κόσμος. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον χάσμα μεταξύ των κόσμων φυσικών και ηλεκτρονικών ήχων, αλλά μάλλον ένα συνεχές φάσμα».
Ο Διάλογος της Διπλής Σκιάς, για κλαρινέτο και ηλεκτρονικά μέσα (1982-85) εξελίχθηκε από ένα κομμάτι των Ιδιοκατοχών και ήταν δώρο στον Λουτσιάνο Μπέριο για τα 60ά γενέθλιά του. Με διάρκεια 18 λεπτά, περίπου, είναι ένας διάλογος ανάμεσα σε ένα σόλο κλαρινέτο (που παίζει ζωντανά, αν και μερικές φορές αντηχεί ένα πιάνο εκτός σκηνής) και τον διπλασιασμός του («σωσία»), σε περάσματα προ-ηχογραφημένα από τον ίδιο μουσικό, που προβάλλονται ολόγυρα στην αίθουσα). Ο Μπουλέζ αναγνώρισε ότι το έργο είχε θεατρικό χαρακτήρα, -πράγματι ο τίτλος του αναφέρεται σε μια σκηνή από το έργο του Π. Κλοντέλ (Paul Claudel) Το Σατέν Παπούτσι. Για τον Γκρίφιθς, το κομμάτι επικαλείται έναν άλλο δραματουργό: τον Σάμιουελ Μπέκετ και τον εμμονικό, κλειστό κόσμο του. Ο Μπουλέζ ενέκρινε μεταγραφές του έργου για φαγκότο (το 1995) και ρικόρντερ (το 2011).
Το κομμάτι που είναι, τώρα γνωστό, ως ...εκρηγνυομένη-σταθερή ... , και ηχογραφήθηκε με εμπορική επιτυχία, γράφηκε για MIDI-φλάουτο και δύο συνοδευτικά φλάουτα με σύνολο και ζωντανά ηλεκτρονικά μέσα στο ΙΕΣΑΜ, μεταξύ 1991 και 1993. Τότε, η τεχνολογία ήταν τέτοια που ο υπολογιστής μπορούσε να ακολουθήσει την παρτιτούρα και να ανταποκριθεί στις κινήσεις των εκτελεστών. Σύμφωνα με τον Γκρίφιθς, «το κύριο φλάουτο παίζει σαν να βρίσκεται σε μια αίθουσα με καθρέφτες, τη γραμμή του μιμούνται τα άλλα φλάουτα και, στη συνέχεια, οι συνεισφορές του μεγαλύτερου συνόλου». Ο τίτλος του έργου είναι μια παραπομπή από την Τρελή Αγάπη του Αντρέ Μπρετόν: «η σπασμωδική ομορφιά θα είναι ερωτική-καλυμμένη, εκρηγνυομένη-σταθερή, μαγεία-περιστασιακή ή δεν θα είναι». Οι Χόπκινς και Γκρίφιθς το περιγράφουν ως «μουσική χαρακτηριστικά κινούμενη μεταξύ συγκίνησης και απελπισίας».
Η σύνθεση Ανθέμια ΙΙ, για βιολί και ηλεκτρονικά μέσα (1997) εξελίχθηκε από το ομώνυμο κομμάτι για σόλο βιολί, Ανθέμια Ι (1991), το οποίο έγραψε ο Μπουλέζ για τον «Διαγωνισμό Βιολιού Γεχούντι Μενουχίν» στο Παρίσι και το οποίο, με τη σειρά του, προέρχεται από υλικό του πρωτότυπου ...εκρηγνυομένη-σταθερή... Το δεξιοτεχνικό γράψιμο για το βιολί συλλαμβάνεται από το ηλεκτρονικό σύστημα, μετατρέπεται σε πραγματικό χρόνο και προωθείται ολόγυρα στον χώρο, για να δημιουργήσει αυτό που ο Τ. Γκόλντμαν (Jonathan Goldman) κατονομάζει ως «υπερ-βιολί». Παρόλο που αυτό οδηγεί σε αποτελέσματα ταχύτητας και πολυπλοκότητας που δεν θα μπορούσε να επιτύχει βιολονίστας, ο Μπουλέζ περιορίζει την παλέτα ηλεκτρονικών ήχων έτσι, ώστε η πηγή τους, το βιολί, να είναι πάντα αναγνωρίσιμη. Το κομμάτι αποτελείται από έξι μέρη, το τελευταίο από τα οποία είναι μεγαλύτερο από τα προηγούμενα πέντε μαζί.
Τελευταία έργα
Σε τρεις, ακόμα πιο τελευταίες συνθέσεις, ο Μπουλέζ εγκατέλειψε την ηλεκτρονική μουσική αν και ο Γκρίφιθς σημειώνει ότι, στο Επί Εγκοπών (1996-98), η επιλογή παρόμοιων αλλά διακριτών οργάνων απλωμένων σε όλη τη σκηνή, επέτρεψε στον συνθέτη να δημιουργήσει εφέ αρμονικής, ηχοχρωματικής και χωρικής ηχούς για τα οποία είχε, παλαιότερα, την ανάγκη ηλεκτρονικών μέσων. Το κομμάτι είναι γραμμένο για τρία πιάνα, τρεις άρπες και τρία κρουστά (συμπεριλαμβανομένων stell drums «τυμπάνων χάλυβα») και προήλθε από το Εγκοπές (1993-2001), ένα σύντομο κομμάτι που γράφτηκε για χρήση σε ένα διαγωνισμό πιάνου. Ο Μπουλέζ αναγνώρισε την επιρροή τόσο της σύνθεσης Οι Γάμοι, του Στραβίνσκι, όσο και της Σονάτας για δύο πιάνα και κρουστά, του Μπάρτοκ, περιγράφοντάς το ως ένα έργο κοντσερτάντε στο οποίο η δεξιοτεχνία παίζει σημαντικό ρόλο. Σε μια συνέντευξή του, το 2013, ο Μπουλέζ το περιέγραψε ως το σημαντικότερο έργο του, «γιατί είναι το πιο ελεύθερο».
Η σύνθεση Τονισμοί VII (1999), που χαρακτηρίζεται ως «ιερατική» στην παρτιτούρα, είναι το μεγαλύτερο από τα ολοκληρωμένα ορχηστρικά έργα με τον ομώνυμο τίτλο. Σύμφωνα με τον Γκρίφιθς: «αυτό που ήταν τραχύ, το 1945, έχει τώρα λειανθεί· αυτό που ήταν ακατέργαστο, τώρα είναι επεξεργασμένο με την εμπειρία και την πραγματοσύνη ολόκληρης ζωής· αυτό που ήταν απλό είναι φανταστικά διακοσμημένο, έστω και διακριτικά». Το Παράγωγο 2 πρωτοπήρε μορφή, το 1988, ως ένα 5λεπτο έργο αφιερωμένο στον Έ. Κάρτερ (Elliott Carter) για τα 80α γενέθλιά του. Μέχρι το 2006 είχε εξελιχθεί σε ένα 45λεπτο έργο για έντεκα όργανα, που ήταν η τελευταία σημαντική σύνθεση του Μπουλέζ. Σύμφωνα με τον Κ. Σάμιουελ, ο Μπουλέζ ήθελε να «βυθιστεί» στο πεδίο των ρυθμικών εναλλαγών, τις αλλαγές στο τέμπο και τις υπερθέσεις διαφορετικών ταχυτήτων, εμπνευσμένων εν μέρει από την επαφή του με τη μουσική του Γκιέργκι Λίγκετι. Ο Μπουλέζ το περιέγραψε ως «ένα είδος αφηγηματικού μωσαϊκού».
Ανολοκλήρωτα έργα
Μπορεί να γίνει διάκριση μεταξύ των έργων, πάνω στα οποία δούλευε ενεργά ο Μπουλέζ, και εκείνων που φαίνεται ότι τα άφησε στην άκρη, παρά τις δυνατότητες περαιτέρω εξέλιξής τους. Όσον αφορά στην τελευταία κατηγορία, τα αρχεία περιέχουν δύο μη δημοσιευμένα μέρη της Τρίτης Σονάτας για πιάνο και άλλα τμήματα του ...εκρηγνυομένη-σταθερή ...  («είναι σχεδόν τελειωμένο ... Έχω σχεδόν διπλασιάσει τη διάρκεια του έργου καθώς το παίζω τώρα»). Κάποια στιγμή, ο Μπουλέζ σχεδίαζε να προσθέσει ένα δεύτερο μέρος, ίσου χρόνου, στα Αντίφωνα δημιουργώντας ένα μεγάλο έργο που θα μπορούσε να γεμίσει μια πλήρη συναυλιακή βραδιά.
Όσον αφορά στα έργα που επεξεργαζόταν ο Μπουλέζ στις κατοπινές χρονιές του, οι πρεμιέρες δύο περαιτέρω Τονισμών (V και VI) για ορχήστρα ανακοινώθηκαν από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου για τον Μάιο του 2006 αλλά, αργότερα, αναβλήθηκαν. Σε συνέντευξή του, το 2010, ο Μπουλέζ δήλωσε ότι είχε ολοκληρώσει την παρτιτούρα V και εργαζόταν τώρα στην VIII (αν και είχε πει ακριβώς το ίδιο σε μια συνέντευξη δέκα χρόνια νωρίτερα). Ακόμη, βρισκόταν στη διαδικασία ανάπτυξης του Ανθέμια 2, ένα έργο μεγάλης κλίμακας για βιολί και ορχήστρα, για τη βιολονίστρια Αν-Σοφί Μούτερ (Anne-Sophie Mutter). Τέλος, μίλησε για τη σύνθεση μιας όπερας βασισμένης στο έργο του Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό. . Ωστόσο, καμία από αυτές τις προσπάθειες δεν ευδοκίμησε.
Ο Μπουλέζ ως αρχιμουσικός
Ο Μπουλέζ ήταν ένας από τους κορυφαίους διευθυντές ορχήστρας του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Σε μια καριέρα που διήρκεσε πάνω από εξήντα χρόνια διηύθυνε τις περισσότερες μεγάλες ορχήστρες του κόσμου. Ήταν εξ ολοκλήρου αυτοδίδακτος, παρόλο που είπε ότι έμαθε πολλά παρακολουθώντας τις πρόβες των Ροζέ Ντεζορμιέ (Roger Désormière) και Χανς Ροσμπό (Hans Rosbaud). Αναφέρει, επίσης, τον Γκέοργκ Σελ (George Szell) ως επιφανή μέντορα στη διεύθυνση, καθώς ήταν αυτός που τον έπεισε να δεχτεί τη θέση στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης. Ο Μπουλέζ διηύθυνε τις πρώτες του συναυλίες με το «Domaine musical» επειδή οι οικονομικοί του πόροι ήσαν περιορισμένοι: «Είπα ότι, ως πολύ λιγότερο ακριβά, θα έδινα μιαν ευκαιρία στον εαυτό μου». Είπε, επίσης, ότι η καλύτερη δυνατή εκπαίδευση για έναν συνθέτη ήταν «να πρέπει να παίζει ο ίδιος ή να διευθύνει τα δικά του έργα, για να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες εκτέλεσης». Ωστόσο, σε πρακτικό επίπεδο, μερικές φορές αγωνιζόταν να βρει χρόνο για να συνθέτει αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα τις δεσμεύσεις του, ως διευθυντής ορχήστρας. Η συγγραφέας και πιανίστρια Σούζαν Μπράντσοου (Susan Bradshaw) εξέφρασε την άποψη πως, αυτό ήταν σκόπιμο, και σχετιζόταν με την αίσθηση του Μπουλέζ ότι είχε επισκιαστεί ως συνθέτης από τον Στοκχάουζεν, ο οποίος από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 ήταν όλο και πιο παραγωγικός. Όμως, ο Γάλλος λογοτέχνης και μουσικολόγος Π. Σουβτσινσκί (Pierre Souvchinsky) διαφώνησε: «Ο Μπουλέζ έγινε διευθυντής επειδή είχε το χάρισμα γι’ αυτό».
Ωστόσο, δεν συμφωνούσαν όλοι για το «μεγαλείο» αυτού του χαρίσματος. Για τον περίφημο διευθυντή ορχήστρας Ότο Κλέμπερερ ήταν «αναμφισβήτητα ο μοναδικός άνθρωπος της γενιάς του, που υπήρξε και εξαιρετικός διευθυντής ορχήστρας και μουσικός». Για τον κριτικό Χανς Κέλερ (Hans Keller), όμως, ήταν «ανίκανος στο φραζάρισμα· διηύθυνε τον Μπαχ, τον Μπετόβεν και τον Βέμπερν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο». Η βιογράφος τού Μπουλέζ, Τζόαν Πέιζερ (Joan Peyser) θεωρούσε ότι, «σε γενικές γραμμές, ο Μπουλέζ διευθύνει υπέροχα αυτό που αγαπά, διευθύνει καλά αυτό που του αρέσει πολύ αλλά, με σπάνιες εξαιρέσεις, έχει «άκαμπτες» επιδόσεις στο κλασικό και ρομαντικό ρεπερτόριο».
Το ρεπερτόριό του επεκτάθηκε και ανανεώθηκε στις διάφορες φάσεις της καριέρας του: στη δεκαετία του 1950 επικεντρώθηκε στη μουσική των συγχρόνων του και των προκατόχων του μοντερνιστών. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970 επεκτάθηκε στη μουσική της κλασικής και της ρομαντικής εποχής, καθώς και την μπαρόκ και την παλαιά μουσική. Από τη δεκαετία του '80 και μετά, ο Μπουλέζ επέστρεψε στη μουσική του 20ού αιώνα και έδωσε αξιόλογες παραστάσεις σύγχρονης μουσικής, συμπεριλαμβανομένων των συνθετών της «επόμενης» γενιάς, όπως ήσαν οι Τ. Μπέντζαμιν (George Benjamin), Μ. Πίντσερ (Matthias Pintscher) και Ο. Νόιβιρθ (Olga Neuwirth). Από το προηγούμενο ρεπερτόριό του μόνον οι Μότσαρτ, Μπερλιόζ και Βάγκνερ είχαν σταθερή παρουσία. Συνργάστηκε με πολλούς κορυφαίους σολίστες και είχε ιδιαίτερα μακροχρόνιες συνεργασίες με τους Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ και Τζέσι Νόρμαν.
Σύμφωνα με τον Πίτερ Χέιγουορθ (Peter Heyworth), ο Μπουλέζ παρήγαγε έναν ισχνό, «αθλητικό» ήχο ο οποίος, βασισμένος στη ρυθμική ακρίβεια, θα μπορούσε να δημιουργήσει μια ηλεκτρισμένη αίσθηση ενθουσιασμού. Η ικανότητα να αποκαλύπτει τη δομή της παρτιτούρας και να αποσαφηνίζει πυκνές ορχηστρικές υφές ήσαν χαρακτηριστικά της διεύθυνσής του. Διηύθυνε χωρίς μπακέτα, δείχνοντας τον χρόνο με τον δείκτη και τον αντίχειρα του δεξί του χεριού και -στη legato μουσική- κάνοντας σαρωτικές, εν είδει καράτε κινήσεις με τα δάχτυλα του χεριού του ενωμένα μαζί. Εν τω μεταξύ, το αριστερό χέρι, το οποίο σπάνια μιμείτο το δεξί, το χρησιμοποιούσε με φειδώ για να δείχνει τη δυναμική. Όπως επεσήμανε ο Χέιγουορθ: «δεν υπάρχει ίχνος θεατρισμού -ούτε καν το μάλλον θεατρικό είδος οικονομίας που ασκούσε ο Ρίχαρντ Στράους».
Το μουσικό του αυτί ήταν θρυλικό: «Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες για τον εντοπισμό, για παράδειγμα, φάλτσου ήχου από το τρίτο όμποε σε περίπλοκη ορχηστρική δομή», γράφει ο Π. Γκρίφιθς στους «The New York Times». Ο Ό Κνούσεν (Oliver Knussen), διακεκριμένος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας ο ίδιος, παρατήρησε ότι: «οι πρόβες του είναι μοντέλα καθαρότητας και επαγγελματικής ευγένειας· κατακτά αβίαστα τον σεβασμό».
Όταν ρωτήθηκε για το κοινό, ο Μπουλέζ δήλωσε: «Για τη σύγχρονη μουσική, προτιμώ ένα κοινό που έχει κάθετα ενδιαφέροντα -δηλαδή ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τις σύγχρονες ταινίες, τη σύγχρονη τέχνη, τη σύγχρονη λογοτεχνία [και όχι] εκείνους που ενδιαφέρονται για τον Μπετόβεν: θα ήταν σαν [να προσπαθούν να χωρέσουν [σε ένα φλιτζάνι τσαγιού». Ο Μπουλέζ διηύθυνε, επίσης, όπερα. Όμως, το επιλεγμένο ρεπερτόριό του ήταν μικρό και δεν περιελάμβανε ιταλικες όπερες. Εκτός από τον Βάγκνερ, δηύθυνε μόνον έργα του 20ού αιώνα. Τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά, εάν οι προσπάθειές του να βρει έναν μακροπρόθεσμο συνεργάτη και να αναμορφώσει τους οπερατικούς θεσμούς, είχαν ευοδωθεί. Μεγαλύτερες επιτυχίες του στον τομέα της διεύθυνσης όπερας ήταν στα έργα Βότσεκ, τού Μπεργκ και Πάρσιφαλ, του Βάγκνερ.
Ο Μπουλέζ ως εκτελεστής
Από καιρό σε καιρό, στην αρχή της καριέρας του, ο Μπουλέζ έπαιζε δημόσια ως πιανίστας, συνήθως ως μέρος ενός μικτού προγράμματος στο οποίο επίσης διηύθυνε ορχηστρική ή μουσική δωματίου. Το 1955, συνόδευσε τον τενόρο Ζ. Ζιροντό (Jean Giraudeau) σε μια ηχογράφηση τραγουδιών των Στραβίνσκι και Μουσόργκσκι. Μεταξύ 1957 και 1959 έδωσε διάφορες παραστάσεις της δικής του Τρίτης Σονάτας για πιάνο. Το 2016 εκδόθηκε εμπορικά μια παράσταση που έδωσε στο Ντάρμσταντ, στις 30 Αυγούστου 1959. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970 ο Μπουλέζ περιελάμβανε περιστασιακά τραγούδια για φωνή και πιάνο σε ορχηστρικά προγράμματα, όπως για παράδειγμα τη συνοδεία της Ν. Ντόροου (Dorothy Dorow) στο έργο Τρία Ποιήματα του Στεφάν Μαλαρμέ, του Ντεμπισί, σε μια συναυλία της Ορχήστρας του BBC τον Μάρτιο του 1966 και της Κ. Λούντβιγκ (Christa Ludwig) σε τραγούδια του Άλμπαν Μπεργκ, με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης τον Φεβρουάριο του 1972. Έπαιξε, επίσης, μουσική για δύο πιάνα με τον Ι. Λοριό (Yvonne Loriod). Το ρεσιτάλ που έδωσαν στο Διεθνές Φεστιβάλ του Εδιμβούργου του 1965, ήταν εντυπωσιακό, αποτελούμενο από τις Δομές του Μπουλέζ και το Σε Μαύρο και Άσπρο του Ντεμπισί, παράλληλα με έργα για φλάουτο που έπαιξε ο Σ. Γκατσελόνι (Severino Gazzelloni). Ένα σπάνιο ντοκουμέντο, με τον Μπουλέζ στο πιάνο, ήταν μια ταινία μικρού μήκους που προβλήθηκε από την αυστριακή τηλεόραση το 1992, στην οποία ο συνθέτης παίζει τους πρώτους Τονισμούς του.
Ο Μπουλέζ ως συγγραφέας και δάσκαλος
Σύμφωνα με τον Ζαν-Ζακ Νατιέ (Jean-Jacques Nattiez), ο Μπουλέζ ήταν ο ένας από τους δύο συνθέτες του 20ού αιώνα που έγραφε δαψιλώς για τη μουσική (ο άλλος ήταν ο Σένμπεργκ). Κατά ειρωνικό τρόπο, σε άρθρο του, το 1952, με τον κυνικό τίτλο, Ο Σένμπεργκ είναι Νεκρός, που δημοσιεύθηκε στο βρετανικό περιοδικό «The Score» λίγο μετά τον θάνατο του γηραιότερου συνθέτη, ο Μπουλέζ τράβηξε για πρώτη φορά τη διεθνή προσοχή ως συγγραφέας. Αυτό το εξαιρετικά πολεμικό κομμάτι, στο οποίο επιτέθηκε στον Σένμπεργκ για τον συντηρητισμό του, σε αντίθεση με τον ριζοσπαστισμό του Βέμπερν, προκάλεσε εκτεταμένη διαμάχη.
Ο Τ. Γκόλντμαν (Jonathan Goldman) επισημαίνει ότι, στο πέρασμα των δεκαετιών, τα κείμενα του Μπουλέζ απευθύνονταν σε πολύ διαφορετικά αναγνωστικά κοινά: στη δεκαετία του 1950 ήσαν οι καλλιεργημένοι παριζιάνοι θαμώνες του «Domaine musical»· στη δεκαετία του 1960 οι εξειδικευμένοι συνθέτες πρωτοπορίας και καλλιτέχνες των μαθημάτων του Ντάρμστατ και της Βασιλείας· και μεταξύ 1976 και 1995, το άκρως μορφωμένο αλλά μη-ειδικευμένο ακροατήριο των διαλέξεων που έδωσε ως καθηγητής του Κολλεγίου της Γαλλίας. Μεγάλο μέρος των γραπτών του Μπουλέζ συνδέθηκε με συγκεκριμένες περιστάσεις, είτε επρόκειτο για την πρεμιέρα ενός νέου κομματιού είτε για μια ηχογράφηση ή για έναν χαμένο συνάδελφο. Γενικά, ο Μπουλέζ αποφεύγει να δημοσιεύει λεπτομερείς αναλύσεις, εκτός από ένα κείμενο για την Ιεροτελεστία της Άνοιξης, του Στραβίνσκι. Όπως επισημαίνει ο Νατιέ: «ως συγγραφέας, ο Μπουλέζ είναι μεταδότης ιδεών και όχι τεχνικών πληροφοριών, κάτι που μπορεί μερικές φορές να αποβεί απογοητευτικό για τους σπουδαστές σύνθεσης, αλλά είναι αναμφισβήτητα η ιδιαιτερότητα της γραφής του που εξηγεί τη δημοτικότητά του ανάμεσα στους μη-μουσικούς».
Μια τρίτη έκδοση των γαλλικών κειμένων, με προηγουμένως ασύλλεκτο υλικό, εμφανίστηκε με τον τίτλο Ορόσημα I, II και III. Ο τρίτος τόμος συγκέντρωσε τις διαλέξεις του Κολλεγίου της Γαλλίας, οι οποίες πρόκειται να δημοσιευτούν στην αγγλική γλώσσα για πρώτη φορά, το 2018, από τον εκδοτικό οίκο «Faber» υπό τον τίτλο Πιερ Μπουλέζ, Μαθήματα Μουσικής: Οι Πλήρεις Διαλέξεις του Κολλεγίου της Γαλλίας. Τα άλλα γραπτά του εμφανίστηκαν στα αγγλικά ως Καταγραφές από μια Μαθητεία, Ο Μπουλέζ στη Μουσική σήμερα και Προσανατολισμοί: Συλλεγμένες Γραφές.
Καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο ίδιος εκφράστηκε μέσα από μεγάλες σε διάρκεια συνεντεύξεις του, από τις οποίες ίσως οι πιο σημαντικές είναι αυτές που έδωσε στους Α. Γκολεά (Antoine Goléa, 1958), Σ. Ντελιέζ (Célestin Deliège, 1975) και Ζ. Βερμέιγ (Jean Vermeil, 1989). Επιπλέον, έχουν δημοσιευθεί δύο τόμοι αλληλογραφίας: με τον συνθέτη Τζον Κέιτζ (από την περίοδο 1949-62) και με τον ανθρωπολόγο και εθνομουσικολόγο Α. Σέφνερ (André Schaeffner) (από την περίοδο 1954-70).
Ο Μπουλέζ δίδαξε στο Ντάρμστατ, τα περισσότερα χρόνια από το 1954 έως το 1965. Ήταν καθηγητής σύνθεσης στη Μουσική Ακαδημία της Βασιλείας στην Ελβετία (1960-63) και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1963. Έκανε και ιδιαίτερα μαθήματα στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του. Στους μαθητές συμπεριλαμβάνονται οι συνθέτες Ρίτσαρντ Ρόντνεϊ Μπένετ (Richard Rodney Bennett), Ζαν-Κλωντ Ελουά (Jean-Claude Éloy) και Χάιντς Χόλιγκερ (Heinz Holliger).
Χαρακτήρας και προσωπική ζωή
Ως νεαρός, ο Μπουλέζ υπήρξε εκρηκτική, συχνά φίλερις φυσιογνωμία. Ο Ζαν-Λουί Μπαρό, ο οποίος τον είχε γνωρίσει ως 20χρονο, είχε καταλάβει τις αντιφάσεις στην προσωπικότητά του: «η ισχυρή επιθετικότητά του ήταν ένα σημάδι δημιουργικού πάθους, ένας ιδιαίτερος συνδυασμός αδιαλλαξίας και χιούμορ· ακόμη, ο τρόπος που οι διαθέσεις της τρυφερότητας και της οργής διαδέχονταν η μία την άλλη, όλα αυτά μάς είχαν προσελκύσει κοντά του». Ο Μεσιάν δήλωσε αργότερα: «Βρισκόταν σε διαρκή εξέγερση εναντίον όλων». Πράγματι, κάποια στιγμή, ο Μπουλέζ στράφηκε ακόμη και εναντίον του Μεσιάν -που υπήρξε πνευματικός του δάσκαλος-, χαρακτηρίζοντας το έργο τού τελευταίου, Τρεις Μικρές Λειτουργίες της Θεϊκής Παρουσίας ως «μουσική οίκου ανοχής». Επίσης, είχε πει ότι η Συμφωνία Τουρανγκαλίλα τού έφερνε εμετό. Πέντε χρόνια πέρασαν πριν αποκατασταθούν οι σχέσεις μεταξύ τους.
Σε ένα άρθρο του 2000 στον «New Yorker», ο Άλεξ Ρος τον περιέγραψε ως «νταή» (bully). Ο Μπουλέζ δεν διαφώνησε: «''Σίγουρα ήμουν νταής. Δεν ντρέπομαι καθόλου γι' αυτό. Το εχθρικό περιβάλλον που κυριαρχούσε πάνω στη δυνατότητα να παραγάγεις έργο στη δεκαετία του ’40 και του ’50, ήταν πολύ ισχυρό. Ορισμένες φορές πρέπει να πολεμήσεις εναντίον της κοινωνίας σου''». Βέβαια, η εχθρική στάση του Μπουλέζ δεν στρεφόταν μόνο κατά του κατεστημένου. Όταν, το 1951, ο συνθέτης Ανρί Ντιτιγιέ (Henri Dutilleux), μόλις μερικά χρόνια μεγαλύτερος από τον Μπουλέζ, παρουσίασε την Πρώτη Συμφωνία του, ο Μπουλέζ τον χαιρέτησε γυρνώντας την πλάτη του. Όπως είπε ο Ντιτιγιέ πολλά χρόνια αργότερα: «το πρόβλημά του ήταν ότι, είχε πολύ περισσότερη δύναμη από μένα. Πράγματι, συχνά έδειχνε να απολαμβάνει να εκφράζει την περιφρόνησή του προς άλλους μουσικούς, οι οποίοι δεν τύχαινε να μοιράζονται τις μουσικές του απόψεις».
Ο Μπουλέζ ήταν φανατικός αναγνώστης και αναγνώριζε τους Προυστ, Τζόις, Κάφκα και Μούζιλ ως ιδιαίτερες επιρροές στον χώρο της λογοτεχνίας, καθώς και τον Πολ Κλοντέλ, τον οποίο γνώριζε από την εποχή του με την εταιρεία «Μπαρό-Ρενό». Είχε δια βίου ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες. Έγραψε εκτενώς για τον ζωγράφο Πάουλ Κλέε και συνέλεγε έργα σύγχρονης τέχνης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Μιρό, Μπέικον, Νικολά ντε Σταλ (Nicolas de Staël) και ντα Σίλβα (Maria Helena Vieira da Silva), τους οποίους γνώριζε προσωπικά. Ακόμη, υπήρξε δραστήριος πεζοπόρος και, όταν ήταν στο σπίτι του στο Μπάντεν-Μπάντεν, πέρναγε τα απογεύματα και πολλά από τα Σαββατοκύριακα περπατώντας στον Μέλανα Δρυμό. Επίσης, είχε στην κατοχή του μια παλιά αγροικία στο γαλλικό διαμέρισμα των Άνω Άλπεων και έφτιαξε ένα άλλο μοντέρνο σπίτι στην ίδια περιοχή, στα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Παρακαταθήκη
Ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε για τα 80ά γενέθλια του Μπουλέζ στον «Guardian» αποκάλυψε ότι οι συνάδελφοι του Boulez είχαν διηρεμένες και μερικές φορές διφορούμενες απόψεις γι' αυτόν. Σύμφωνα με τον Τζορτζ Μπέντζαμιν, «[ο Μπουλέζ] έχει δημιουργήσει έναν κατάλογο υπέροχα φωτεινών και σπινθηροβόλων έργων. Μέσα τους, η αυστηρή συνθετική ικανότητα συνδυάζεται με τη φαντασία μιας εκπληκτικής ακουστικής λεπτότητας». Για τον Όλιβερ Κνούσεν είναι «ένας άνθρωπος που κατασκευάζει τις παρτιτούρες του με τον φανατικό ιδεαλισμό των ελαφρά φωτισμένων όγκων ενός μοναχού του Μεσαίωνα». Αντίθετα, ο Τζον Άνταμς είπε ότι «η μουσική του Μπουλέζ, παρόλη την τεχνική της πολυπλοκότητα, ποτέ δεν ταξιδεύει έξω από ένα στενό εύρος συναισθημάτων. Της λείπει η ζεστασιά, το χιούμορ, η τόλμη και το ρίσκο της συναισθηματικής ανάληψης του κινδύνου που χαρακτηρίζει τη μεγάλη τέχνη». Τον περιέγραψε ως «μανιεριστή, έναν ρηχό συνθέτη, έναν τεχνίτη που προσπαθούσε να δουλέψει με πολύ μικρό σφυρί». Τέλος, ο Αλεξάντερ Γκερ διατύπωσε την άποψη ότι, «η φιλοδοξία του είναι να ανασυστήσει τη μουσική-δημιουργία, όπως τη βλέπει σε όλες τις πτυχές της: ίσως αυτό είναι υπερβολικό για έναν κοινό άνθρωπο, αλλά οι αποτυχίες του θα είναι καλύτερες από τις επιτυχίες των περισσότερων ανθρώπων».
Εργογραφία
(κατά χρονολογική σειρά)
Θεόδωρος Μπάεφ
Ο Θεόδωρος Μπάεφ (Теодор Баев, 31 Μαΐου 1977) είναι παλαίμαχος Βούλγαρος αθλητής της πετοσφαίρισης με ελληνική υπηκοότητα. Αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου και υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Θόδωρος Μπάεφ αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Εθνική Ελλάδας το 1995 έχοντας καταγραψει συνολικά 187 συμμετοχές, από τις οποίες οι 12 σε προκριματικούς Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και οι 6 σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Αθήνα 2004).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Βούλγαροι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Εθνικού Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ορεστιάδας
Μοντεκρίστο
Η νήσος Μοντεκρίστο (ιταλ. Montecristo), και πρώην Ωγλάσσα (Ὠγλάσσα, ιταλ.: Oglasa), είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί του Τοσκανικού αρχιπελάγους μετά τη νήσο Έλβα, το Τζίλιο και την Καπραΐα. Έχει έκταση 10,4 τετρ. χιλιόμετρα και έχει 2 κατοίκους. Το βιβλίο Ο Κόμης Μοντεχρήστος του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) λαμβάνει χώρα στο νησί αυτό.
Μοντεκριστο
Ολιβιέ ντε Σαγκαζάν
μικρογραφία|Ο Ολιβιέ ντε Σαγκαζάν στο "Transformation" (2008). Ο Ολιβιέ ντε Σαγκαζάν (αγγλικα: Olivier de Sagazan, γεννήθηκε το 1959 στο Μπραζαβίλ του Κονγκό) είναι Γάλλος καλλιτέχνης, ζωγράφος, γλύπτης και ερμηνευτής. Το έργο του Σαγκαζάν επικεντρώνεται συνήθως γύρω από τον καλλιτέχνη που χτίζει στρώματα από πηλό και χρωματίζει στο πρόσωπο και το σώμα του. Η δουλειά του προβλήθηκε στο ντοκιμαντέρ του 2011 Samsara από τον Ρον Φρίκε. Έχει συνεργαστεί με τη Μυλέν Φαρμέρ, εμπνέοντας και εμφανίζεται στο βίντεό της À l'ombre και την ΦΚΑ Τουίγκς για το κομμάτι της ερμηνείας της Rooms. Συνεργάστηκε με τους Νικ Νάιτ και Γκάρετ Πιου στην ταινία μόδας παρουσιάζοντας τη συλλογή S/S 18 του Πιου.
Τηλεόραση
Στο Channel Zero: Candle Cove απεικονίζει τον The Skin Taker.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Μπριγκίτε Χόφμαν
Η Μπριγκίτε Χόφμαν (Brigitte Hoffmann, γενν. 7 Αυγούστου 1943), ήταν Γερμανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία.
Η Χόφμαν ξεκίνησε την καριέρα της στον σύλλογο της πόλης της SG Eintracht Neuruppin και σπούδασε στο HSG Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου όπου πήρε δίπλωμα στην ιστορία και τον αθλητισμό. Στην αντισφαίριση γνώρισε τις πρώτες επιτυχίες μετά το 1967 το 1967, όταν εμφανίστηκε στον τελικό του διπλού γυναικών της Ανατολικής Γερμανίας.
Ήταν πρωταθλήτρια Ανατολικής Γερμανίας στο απλό το 1971, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977 και το 1979.
Διορίστηκε σαν προπονήτρια και γυμναστής σε αθλητικά σωματεία του Ανατολικού Βερολίνου και το 1977 πήρε το διδακτορικό της με θέμα την κωπηλασία. Το 1979, κέρδισε τον τελευταίο ατομικό τίτλο της σε ηλικία 36 ετών κι ένα χρόνο αργότερα, της απονεμήθηκε ο τίτλος "Master of Sports". Μετά τη σειρά της έβαλε και πάλι την τάξη της στη διεθνή σκηνή. Το 1993 μετά την επανένωση της Γερμανίας συμμετείχε σε διεθνή τουρνουά παλαιμάχων, ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια στο διπλό μεικτό το 1998 και και το 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικογερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Στερεοβάτης
thumb|320 px|Θεμέλιο αρχαίου ελληνικού ναού. 1: κίονας 2: τοίχος του ναού 3: στυλοβάτης ή τοιχοβάτης 4: στερεοβάτης 5: ευθυντηρία 6: κρηπίδωμα Ο στερεοβάτης (αρχ. Ελλ. στερεός και βάσις) είναι το θεμέλιο στο οποίο χτίζονταν οι ναοί στην αρχαία Ελλάδα.
Για να τοποθετήσουν τον στερεοβάτη, οι εργάτες έσκαβαν το χώμα ή τρυπούσαν την πέτρα του εδάφους αν το μέρος ήταν βραχώδες. Τις χοντροκομμένες πέτρες τις σώριαζαν χωρίς ιδιαίτερο τρόπο. Επάνω από αυτές κατασκεύαζαν την ευθυντηρία η οποία χρησίμευε ως βάση του ναού. Επάνω στην ευθυντηρία χτίζανε μετά τo κρηπίδωμα που σχημάτιζε σκαλάκια για να προσφέρει την πρόσβαση στον ναό.
Ο στερεοβάτης και το κρηπίδωμα (που δεν αποτελεί μέρος του στερεοβάτη, αλλά είναι ανεξάρτητο τμήμα) αποτελούσαν την βάση ή το θεμέλιο του ναού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία
Κορίτσι για Σπίτι
Το Hors de Prix (ελλ. τίτλος Κορίτσι για Σπίτι) είναι μια κωμωδία Γαλλικής παραγωγής του 2006 σε σκηνοθεσία Πιέρ Σαλβαντορί και με πρωταγωνιστές τους Ωντρέ Τοτού και Γκαντ Ελμαλέχ.
Περίληψη
Ο Ζαν (Γκαντ Ελμαλέχ), ένας ντροπαλός σερβιτόρος σε πολυτελές ξενοδοχείο, παριστάνει τον εκατομμυριούχο και κεντρίζει την προσοχή της Ιρέν (Ωντρέ Τοτού), μιας τυχωδιόκτησσας που εκμεταλεύετε πλούσιους κυρίους. Όταν εκείνη ανακαλύπτει ότι είναι φτωχός, εξαφανίζεται. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ζαν την έχει ερωτευθεί και έτσι την αναζητά και τελικά την εντοπίζει στην Κυανή Ακτή...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μονακό Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 2
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-2 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν στρατιωτική (και όχι διαστημική) βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα.
Ιστορικό
Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του Κέιπ Κανάβεραλ και ανήκει στο σύμπλεγμα συγκροτημάτων LC-1, LC-3 και LC-4 για την εκτόξευση των διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων Snark.
Χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Πρώτη εκτόξευση έγινε με δοκιμαστικό πύραυλο Snark στις 18 Φεβρουαρίου 1954. Χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1960 και μεταβλήθηκε αργότερα σε αεροδρόμιο για ελικόπτερα για την εξυπηρέτηση του προγράμματος Mercury.
Τελευταία χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1980 για αποστολές αεροστάτων ραντάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Δήμος Ακραιφνίας
Ο Δήμος Ακραιφνίας ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ορχομενού. Ο δήμος Ακραιφνίας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.230 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής δημοτικά διαμερίσματα: το Ακραίφνιο (1256 κατ.), το Κάστρο (1267 κατ.), το Κόκκινο (1042 κατ.). Στο Κάστρο περιλαμβάνονταν οι οικισμοί: ενώ στο Κόκκινο οι οικισμοί:
Γεωγραφική θέση
Ο δήμος συνόρευε με τους δήμους Ορχομενού, Αλιάρτου, Θεσπιέων, Βαγίων, Θηβαίων, και με τους δήμους Ανθηδόνος του νομού Ευβοίας και Οπουντίων του νομού Φθιώτιδας.
Οικονομία
Ο Δήμος Ακραιφνίας έχει σαν σημείο αναφοράς τη μεγάλη επιχείρηση της ΛΑΡΚΟ. Πόλος ανάπτυξης βιομηχανικής από τη δεκαετία του 1960, είναι η μοναδική εταιρεία παραγωγής σιδηρονικελίου στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, από αποκλειστικά εγχώρια μεταλλεύματα.
Ακραιφνιας
Ζανάρ Ντουγκάλοβα
Η Ζανάρ Ντουγκάλοβα (καζακικά: Жанар Дұғалова, ρωσικά: Жанар Дугалова, 17 Ιανουαρίου 1987) είναι Καζακστανή τραγουδίστρια της pop μουσικής, που έγινε γνωστή για τη συμμετοχή της και τη νίκη της στον διαγωνισμό Turkvision Song Contest, του 2014, με το τραγούδι "Izin korem". Γεννήθηκε στην Κιζιλορντά του Καζακστάν, ενώ αργότερα μετακόμισε με την οικογένεια της στην Αλμάτι, του Καζακστάν. Πριν ξεκινήσει την επαγγελματική της μουσική καριέρα, είχε πάρει μέρος στον διαγωνισμό Zhas Kanat, ο οποίος βοηθά νέους και ερασιτέχνες τραγουδιστές να διακριθούν, με τον Μπαγιάν Εστενάγιεβα, έναν γνωστό τοπικό παραγωγό, να δείχνει ενδιαφέρον για τη φωνή της.
Το 2012, κυκλοφόρησε το πρώτο της single με όνομα Süyemin deşı, το οποίο χρησιμοποιήθηκε και στο soundtrack της ταινίας Ğaşıq jürek, στην οποία είχε και κάποιο μικρό ρόλο. Η επιτυχία της ταινίας συνδυάστηκε και με την επιτυχία του τραγουδιού, κι έτσι η νεαρή Ντουγκάλοβα, έγινε γρήγορα σελέμπριτι. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη δημοσιότητα, την έλαβε όταν εντάχθηκε στο συγκρότημα Kesh-You, γνωστό συγκρότημα του Καζακστάν. Το πρώτο της single με το συγκρότημα ήταν το Asıqpa, το οποίο έμελλε να έχει τεράστια επιτυχία και να είναι πρώτο στα καζακικά charts για μήνες. Η Ντουγκάλοβα, σιγά σιγά, γινόταν γνωστότερη από τις δύο άλλες τραγουδίστριες του σχήματος, συνεχίζοντας να κυκλοφορούν κομμάτια που συνάντησαν την επιτυχία στη χώρα. Το σχήμα, επίσης, συμμετείχε και στον πρώτο διαγωνισμό Turkvision Song Contest, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση.
Η Ντουγκάλοβα, μετά το 2014 ακολούθησε σόλο καριέρα, ενώ είχε κυκλοφορήσει και κάποια singles ενόσω βρισκόταν στους Kesh-You, πάντα σε συνεργασία με τον παραγωγό Μπαγιάν Εστενάγιεβα. Η δημοτικότητά της στις τουρκόφωνες χώρες ξεπέρασε τα σύνορα της πατρίδας, ειδικότερα μετά τη νίκη της, στον διαγωνισμό Turkvision Song Contest, του 2014. Το 2015, ο πρωθυπουργός του Καζακστάν, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, την κάλεσε σε συνάντηση, μαζί με άλλες γυναίκες που έχουν διακριθεί. Η Ντουγκάλοβα, είχε δείξει ενδιαφέρον, στο να εκπροσωπήσει το Καζακστάν, στη Eurovision, αλλά αυτό δεν έχει γίνει έως τώρα καθότι η χώρα δεν συμμετέχει. Συνέχισε να κυκλοφορεί singles< με τα τελευταία της να είναι το 2016, το Ayta Bersin και το Ala ketpedin το 2017.
Παραπομπές
<References/>
2003
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2003 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Αναλυτικότερα οι θάνατοι ανά μήνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:2003 Κατηγορία:Έτη
Ματθαίος Αουρογκάλους
Ο Ματθαίος Αουρογκάλους (Matthäus Aurogallus, γερμ. Matthäus Goldhahn, 1490 – 10 Νοεμβρίου 1543) ήταν Γερμανός Βοημός γλωσσολόγος. Γεννήθηκε στο Χόμουτοφ της Βοημίας με το όνομα Ματτάους Γκόλντχαν και αργότερα εκλατίνισε το επώνυμό του όπως συνήθιζαν οι λόγιοι της Αναγεννήσεως, μεταφράζοντας τη σημασία του στη λατινική: Goldhahn = «χρυσή κότα». Ο Αουρογκάλους διετέλεσε Καθηγητής της εβραϊκής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης όπου υπήρξε συνάδελφος του Μελάγχθονος και του Λούθηρου. Βοήθησε τον Λούθηρο στην αναθεώρηση της μεταφράσεως της Παλαιάς Διαθήκης και συνεισέφερε σημαντικά στην ακαδημαϊκή μελέτη της εβραϊκής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Βοημοί
El Capitan Theatre
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικές αίθουσες Κατηγορία:The Walt Disney Company Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Ούζεντομ
Το Ούζεντομ (γερμ.: Usedom, πολ.: Uznam) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Γερμανίας μετά το Ρούγκεν και το μεγαλύτερο νησί της Πολωνίας με έκταση 445 τ.χλμ.. Βρίσκεται στην Βαλτική Θάλασσα, κοντά στις ακτές της Πομερανίας και ανήκει διοικητικά, το γερμανικό τμήμα, στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας και το πολωνικό τμήμα στο Βοϊβοδάτο Δυτικής Πομερανίας. Το νησί έχει περίπου 76.500 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού και μεγαλύτερη πόλη είναι το Σβινόουστσιε με πληθυσμό 41.188 κατοίκους (2006).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας Κατηγορία:Νησιά της Γερμανίας Κατηγορία:Νησιά της Πολωνίας κατηγορία:Βαλτική Θάλασσα
Πιανόζα
Η Πιανόζα (ιταλ. Pianosa, ελληνικά: Πλανασία) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί του Τοσκανικού αρχιπελάγους μετά την νήσο Έλβα, το Τζίλιο, την Καπραΐα και την νήσο Μοντεκρίστο. Έχει έκταση 10,3 τ. χλμ. και είναι ακατοίκητη.
Πιανόζα
Ζαχαρίας Δοξαστάκης
Εκπαίδευση
Είναι Πτυχιούχος Παντείου Πανεπιστημίου της Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών, Πτυχιούχος της ΑΣΤΕ, Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων και Τελειόφοιτος της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Επαγγελματική Δραστηριότητα
Συντονιστής Λειτουργιών (City Manager) της Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπιακή πόλη του Ηρακλείου τα έτη 2003 - 2004 Ειδικός Σύμβουλος Δημάρχου Ηρακλείου Κρήτης από το 2005 έως και το 2010. Πλούσια συγγραφική δραστηριότητα σε θέματα: Οργάνωσης και Λειτουργίας Δημοτικής Αστυνομίας, Διοικητικής Δικονομίας - Διοικητικής Διαδικασίας – Πολεοδομικής Νομοθεσίας, Νέου Κοινοτικού και Δημοτικού Κώδικα, Θέματα θεσμικού και οικονομικού χαρακτήρα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Τουριστικής Ανάπτυξης.
Αιρετές θέσεις και αξιώματα
Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Κοινότητας Λιμένος Χερσονήσου από το 1986 έως το 1998 και Δήμαρχος του Δήμου Χερσονήσου από το 1999 μέχρι το 2002,. Επικεφαλής της παράταξης «Δημοτική Συνεργασία» και Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Χερσονήσου από 2003 έως το 2010. .
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Χερσονήσου
Νέα Διεθνιστική Αριστερά
Η Νέα Διεθνιστική Αριστερά (γνωστότερο ως ΝΕ.Δ.Α.) είναι Τροτσκιστική ομάδα της Κύπρου. Η ΝΕΔΑ είναι μέλος της Επιτροπής για μια Εργατική Διεθνή.
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Κύπρο Κατηγορία:Τροτσκιστικές οργανώσεις
Κατάλογος πολιτειών των ΗΠΑ ανά πυκνότητα πληθυσμού
Αυτό το άρθρο περιλαμβάνει έναν ταξινομήσιμο πίνακα των 50 Ηνωμένων Πολιτειών, της Περιφέρειας της Κολούμπια, και των εδαφών με κατάταξη πυκνότητας πληθυσμού. Η πυκνότητα πληθυσμού υπολογίζεται ως ο αριθμός κατοίκων διαιρεμένος με την συνολική έκταση ξηράς. Ο πληθυσμός των κατοίκων είναι από τις εκτιμήσεις του Γραφείου Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η Ιουλίου 2011, και η συνολική έκταση ξηράς είναι επίσης από το Γραφείο Απογραφών.
Η πυκνότητα πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών είναι σχετικά χαμηλή συγκριτικά με πολλές άλλες ανεπτυγμένες χώρες λόγω του μεγέθους της και της αποικιακής της ιστορίας. Για παράδειγμα, η πυκνότητα πληθυσμού των ΗΠΑ είναι ίση με το ένα δωδέκατο αυτής των Κάτω Χωρών, και με το ένα δέκατο πέμπτο αυτής της Νότιας Κορέας (με δεδομένα του 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημογραφία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Κατάλογοι σχετικά με τις πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών
Κάστρα και Τείχη του Βασιλιά Εδουάρδου στο Γκουίνεδ
Τα Κάστρα και τα Τείχη του Βασιλιά Εδουάρδου στο Γκουίνεδ (Castles and Town Walls of King Edward in Gwynedd) αναφέρονται σε μία ομάδα τεσσάρων κάστρων, στην ευρύτερη περιοχή Γκουίνεδ (Gwynedd) της Ουαλίας, τα οποία σχετίζονται με την βασιλεία του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα οχυρώσεων και στρατιωτικής αρχιτεκτονική του 13ου αιώνα.
Το όνομα υιοθετήθηκε από την UNESCO όταν το 1986 τα ανακήρυξε Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Τα τέσσερα κάστρα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ουαλίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουαλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Έντι Κόλινς
Ο Έντι Κόλινς (αγγλικά: 30 Ιανουαρίου 1883 - 2 Σεπτεμβρίου 1940) ήταν Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός και τραγουδιστής. Η καριέρα του ξεκίνησε με το βοντβίλ. Ενώ έχει εμφανιστεί και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, σχετικά με τη βραχύβια καριέρα του. Η πιο γνωστή του, όμως, συμμετοχή είναι στην ταινία της Disney Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, όπου υποδύεται τον Χαζούλη νάνο. Παρέχοντας και περαιτέρω ήχους στην ταινία αυτή. Ο Κόλις πέθανε σε ηλικία 57 ετών στην Καλιφόρνια, από ανακοπή καρδιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Φιρστ Βιέννα
Η Φιρστ Βιένα είναι μια αυστριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το Döbling στην επαρχία της Βιέννης. Ιδρύθηκε στις 22 Αυγούστου 1894 και είναι η παλαιότερη ομάδα της χώρας. Έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο ποδόσφαιρο της χώρας. Αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία Αυστρίας. Έχει κερδίσει 6 πρωταθλήματα Αυστρίας και 3 κύπελλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1894 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστρίας
Κιτόι πολιτισμός
Οι Κιτόι (Kitoi) ήταν προϊστορικός λαός της Ρωσίας που ζούσε γύρω από τη λίμνη Βαϊκάλη ανάμεσα στην 3η και 2η χιλιετία π.Χ.
Δεν έχει διασωθεί το πραγματικό όνομα τους, το όνομα Κιτόι δόθηκε από τους επιστήμονες. Ήταν κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες, κυνηγούσαν και έτρωγαν ζώα όπως ελάφια, τάρανδους, άλκες, ψάρια από τη λίμνη, ενώ μάζευαν φρούτα και μανιτάρια. Χρησιμοποιούσαν λίθινα εργαλεία που τα κατασκεύαζαν οι ίδιοι. Ζούσαν σε μεγάλες ομάδες χωρίς να έχουν πολλές και συχνές επαφές μεταξύ τους. Οι μετακινήσεις τους ήταν περιορισμένες και όχι πολλή μακριά από την περιοχή που ζούσαν. Σύμφωνα με τις έρευνες σε σκελετούς, αυτός ήταν και ο λόγος που οι Κιτόι χάθηκαν αφού για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπάρχουν καθόλου παιδικές ταφές, κάτι που δείχνει περιορισμό των γεννήσεων και σταδιακή εξαφάνιση τους.
Έχουν βρεθεί πολλά προϊστορικά νεκροταφεία της φυλής με ταφές πλούσιες σε κτερίσματα, το σημαντικότερο είναι στη περιοχή Σαγκάν Ζάμπα, που θεωρείται από την αρχαιότητα ιερός χώρος και χρησιμοποιούταν ακόμα μέχρι τον 20ο αιώνα από Σαμάνους. Σύμφωνα με τις ανασκαφικές έρευνες για άγνωστο λόγο οι Κιτόι εγκατέλειψαν την περιοχή ή χάθηκαν σαν λαός και έτσι έμεινε ακατοίκητη για 700-800 χρόνια. Έχουν βρεθεί πολλές τοιχογραφίες σε σπήλαια και βράχους.
Σήμερα με το ίδιο όνομα είναι γνωστό βουνό και ποταμός της Ρωσίας και πόλη των ΗΠΑ στην Αλάσκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιτοι Κατηγορία:Προϊστορική Ρωσία
Κατηγορία:Όμπλαστ του Ιρκούτσκ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μαγνησίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Θεσσαλίας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Θεσσαλίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2015–16, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 24 συλλόγων χωρισμένων σε 2 ομίλους των 12 ομάδων. Οι ομάδες αρχικά ήταν 26 αλλα οι «Α.Σ. Δημητριάς» και «Αστέρας Ριζόμυλου» δε δήλωσαν συμμετοχή. Ο πρωταθλητής ΕΠΣΘ κρίνεται σε διπλούς αγώνες κατάταξης μεταξύ των πρώτων των δυο ομίλων. Οι ομάδες που θα τερματίσουν από την 8η θέση και κάτω υποβιβάζονται στη Β΄ κατηγορία ενω οι 6ες και 7ες θα δώσουν αγώνες κατάταξης με τις αντίστοιχες του άλλου ομίλου. Στους τελικούς για την ανάδειξη πρωταθλητή επικράτησε ο Ηρακλής Βόλου
Αγώνες Κατάταξης
Την επόμενη περίοδο η Α΄ θα είναι ένας όμιλος των 16 ομάδων. Οι ομάδες που τερμάτισαν στην 6η και 7η θέση των ομίλων τους δίνουν αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 11-12 και 13-14 της ενιαίας κατάταξης ώστε να κριθεί ποιές θα υποβιβαστούν, καθώς ο ακριβής αριθμός εξαρτάται από το πόσες από τις 3 ομάδες του νομού που αγωνίζονται στη Γ΄ Εθνική θα υποβιβαστούν στην Α΄ΕΠΣΘ. Καθώς υποβιβάστηκε τελικά μία ομάδα, ο Πύρασος Ν. Αγχιάλου, στη Β΄ θα αγωνίζεται τελικά η συμπολίτισσα Φθιώτιδες Θήβες , ηττημένη του αγώνα κατάταξης για τις θέσεις 13-14.
Β΄ Κατηγορία
Οι 2 πρώτοι ανεβαίνουν κατηγορία, η 3η ομάδα μόνο αν ανέβει ο πρωταθλητής Α ΕΠΣΘ στην Γ΄ Εθνική. Πηγή: Ιστολόγιο Τοξότη Βόλου
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Το κύπελλο της περιόδου 2015–16 κατέκτησε η ομάδα της Νίκης Βόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2012–13
To Γιουρόπα Λιγκ 2012–2013 είναι η 42η διοργάνωση του δευτερεύοντος ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος από την UEFA και η 4η διοργάνωση από τότε που μετονομάστηκε από Κύπελλο ΟΥΕΦΑ σε ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στην Άμστερνταμ Αρίνα, στην ολλανδική πρωτεύουσα Άμστερνταμ. Η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι η κυπελλούχος της προηγούμενης σαιζόν.
Για τη διοργάνωση του 2012–13, υπήρξαν δύο αλλαγές σε σχέση με την περσινή:
Πρώτος προκριματικός γύρος
Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 3–5 Ιουνίου και 10–12 Ιουλίου.
Δεύτερος προκριματικός γύρος
Οι αγώνες του δεύτερου προκριματικού γύρου διεξάγονται 19 Ιουλίου και 26 Ιουλίου.
Φάση Ομίλων
Η συγκεκριμένη φάση λαμβάνει χώρα στις ημερομηνίες 20 Σεπτεμβρίου, 4 Οκτωβρίου, 25 Οκτωβρίου, 8 Νοεμβρίου, 22 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου 2012.
Προκρίσεις
Από τον 9ο όμιλο εώς τον 12ο όμιλο δεν υπάρχει χρώμα στην κατηγορία<<Ήρθε από το Champions League>> επειδή στο Champions League υπάρχουν μόλις 8 όμιλοι.
Φάση των 32
Στην φάση αυτή συμμετέχουν οι δύο πρώτοι των ομίλων και οι ομάδες που τερμάτισαν τρίτες στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι αγώνες θα πραγματοποιηθούν στις 14–16 και 22–23 Φεβρουαρίου 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2012 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2013
Für Elise
H '''Μπαγκατέλα αρ. 25 σε Λα ελάσσονα, WoO 59, κοινώς γνωστή ως Für Elise''' (Για την Ελίζ), είναι σύνθεση για πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα κομμάτια του συνθέτη. Δεν δημοσιεύτηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του παρά μόνο όταν ανακαλύφθηκε από το Λούντβιχ Νολ σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό του και μπορεί να χαρακτηριστεί είτε ως μπαγκατέλα είτε ως άλμπουμπλατ. Η ταυτότητα της Ελίζ μέχρι και σήμερα παραμένει άγνωστη, αν και ερευνητές θεωρούν πως πρόκειται για κάποια μεταξύ της Τερέζ Μαλφάτι, της Ελίζαμπετ Ρόκελ και της Ελίζ Μπάρενσφελντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση