cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πύρρος Γκοντζάγκα
Ιστορία
Η κόρη του Λουκρέτσια ήταν μέλος των λογίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Αλίσα Λέμαν
Η Αλίσα Ντέμπορα Λέμαν (γερμανικά: Alisha Debora Lehmann) (γεν. 21 Ιανουαρίου 1999) είναι Ελβετή επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως επιθετικός για την Άστον Βίλα. Είναι διεθνής με την Εθνική Ελβετίας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
δεξιά|μικρογραφία| Η Λέμαν (αριστερά) με τη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ το 2018
Άστον Βίλα
Η Λέμαν εντάχθηκε στην Άστον Βίλα για τη σεζόν 2021-22. Τον Ιούλιο του 2022, υπέγραψε επέκταση συμβολαίου για ένα χρόνο με την ομάδα για τη σεζόν 2022–23, έχοντας κάνει 23 εμφανίσεις και σημειώσει 4 γκολ κατά την πρώτη της σεζόν στον σύλλογο.
Εθνική ομάδα
Τον Ιούλιο του 2015, η Λέμαν ήταν μέλος της Εθνικής Ελβετίας Κ17, η οποία έπαιξε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ17 στην Ισλανδία. Εκεί, η Ελβετία έχασε με 5-2 από την Ισπανία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19, που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία τον Ιούλιο του 2018, η Ελβετία Κ19 αποκλείστηκε στους ομίλους.
Η Λέμαν κέρδισε την πρώτη της συμμετοχή για την Εθνική Ελβετίας τον Οκτώβριο του 2017. Σκόραρε το πρώτο της γκολ στις 2 Μαρτίου 2018, εναντίον της Φινλανδίας στο Κύπελλο Γυναικών Κύπρου 2018.
Προσωπική ζωή
Η Λέμαν είναι ανοιχτά αμφιφυλόφιλη. Παλαιότερα ταυτιζόταν ως λεσβία. Προηγουμένως έβγαινε με την συμπαίκτρια στην Εθνική Ελβετίας, Ραμόνα Μπάχμαν. Ήταν σε σχέση με τον μέσο της Άστον Βίλα Ντόουγκλας Λουίζ μέχρι το 2022.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το 2019, η Λέμαν εμφανίστηκε στη σειρά του BBC Three Britain's Youngest Football Boss, με την τότε φίλη της, Ραμόνα.
Στις 15 Ιουνίου 2023, είχε περισσότερους από 13,4 εκατομμύρια ακόλουθους στο Instagram, καθιστώντας την την πιο δημοφιλή ποδοσφαιρίστρια στον κόσμο.
Διακρίσεις
Ελβετία Κ17
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετές ποδοσφαιρίστριες Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023 Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Άστον Βίλα Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλες γυναίκες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελβετία
Δίκη του Μπέλζεκ
Η δίκη του Μπέλζεκ (Belzec-Prozess, proces Bełżec) στα μέσα της δεκαετίας του '60 ήταν μια δίκη εγκλημάτων πολέμου οκτώ πρώην μελών SS του στρατοπέδου εξόντωσης Μπέλζεκ.
Η δίκη διεξήχθη στο 1ο Επαρχιακό Δικαστήριο του Μονάχου (Landgericht München I) και πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της δίκης του Σόμπιμπορ, η οποία ακολούθησε τη δίκη του Μπέλζελ, καθώς πέντε από τους κατηγορούμενους ήταν κοινοί και στις δύο δίκες. Επιπλέον, οι δίκες Μπέλζεκ και Σόμπιμπορ, μαζί με τις δίκες της Τρεμπλίνκα, αποτελούν ένα σύνολο αποδεικτικών στοιχείων για τα εγκλήματα μαζικής εξόντωσης στο πλαίσιο του λεγόμενου προγράμματος δράσης Ράινχαρντ: της δολοφονίας περισσότερων από δύο εκατομμυρίων Εβραίων και 50.000 Ρομά και Σίντι.
Αυτές οι δίκες σχετίζονται άμεσα με τη μαζική δολοφονία 100.000 ανθρώπων στο επίσημο πρόγραμμα ναζιστικής Ευθανασίας, γνωστό μετά τον πόλεμο ως Δράση Τ4, καθώς πολλοί από τους φρουρούς ασφαλείας εργάστηκαν στα κέντρα ευθανασίας, πριν μεταφερθούν στα στρατόπεδα εξόντωσης. Οι πρώτες δίκες της Ευθανασίας πραγματοποιήθηκαν λίγο μετά τον πόλεμο.
Η δίκη
Η νομική υπόθεση εναντίον των οκτώ κατηγορουμένων, η οποία δεν παρακολουθήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό, εκδικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο του Μονάχου μεταξύ 8 Αυγούστου 1963 και 21 Ιανουαρίου 1965. Στις 30 Ιανουαρίου αποφασίστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο να μην διεξαγάγει πλήρη δίκη με επτά από τους κατηγορούμενους, διότι κατά τη στιγμή του εγκλήματος θα είχε κριθεί ότι είχαν βρεθεί υπό υποτιθέμενη απειλή από τις ναζιστικές αρχές (Putativnotstand). Μεταξύ των επτά κατηγορουμένων ήταν πέντε από τους κατηγορούμενους, που εμφανίστηκαν αργότερα στη δίκη του Σόμπιμπορ: Ντιμπουά, Φουχς, Γιουρς, Ουνβερχάου και Ζίρκε. Η έφεση της εισαγγελίας για δίκη όλων των κατηγορουμένων απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο του Μονάχου και απελευθερώθηκαν και οι επτά.
Στη δίκη, που ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου 1965 και έληξε στις 21 Ιανουαρίου, ο μόνος κατηγορούμενος ήταν ο Γιόζεφ Ομπερχάουζερ.
Ακούστηκαν συνολικά 14 μάρτυρες, μεταξύ των οποίων και ο καθηγητής Βίλχελμ Πφάνενστιλ, ο οποίος με τον Κουρτ Γκέρστιν τον Αύγουστο του 1942 παρακολούθησαν το θάνατο σε θαλάμουα αερίων των Εβραίων θυμάτων στο Μπέλζεκ, ο επιζών του Μπέλζεκ Ρούντολφ Ρέντερ, ο οποίος δεν μπορούσε ούτε να ονομάσει ούτε να περιγράψει τον κατηγορούμενο, οι κατηγορούμενοι - Ντιμπουά, Ουνβερχάου, Σλουχ, Ζίρκε, Γκλέι και Φουχς - εναντίον των οποίων δεν κινήθηκε διαδικασία, και ένα πρώην μέλος του στρατοπέδου στο Μπέλζεκ, ο Χανς Γκίρτζιχ, που αδυνατούσε να παραστεί στη δίκη λόγω ασθένειας.
Ο Ομπερχάουζερ, ο οποίος δεν σχολίασε την υπόθεση, ισχυρίστηκε ότι ενεργούσε υπό διαταγές ανωτέρων, όπως και οι άλλοι κατηγορούμενοι στη δίκη του Μπέλζεκ, και επέστησε επίσης την προσοχή στην ποινή, που είχε ήδη εκτίσει στην Ανατολική Γερμανία. Ωστόσο, μετά από διαβούλευση με τον Γενικό Εισαγγελέα της Ανατολικής Γερμανίας, διαπιστώθηκε ότι ο Ομπερχάουζερ είχε εκτίσει μόνο ένα μέρος (οκτώ χρόνια) της δεκαπενταετούς ποινής του και ότι δεν είχε καταδικαστεί στο Μαγδεμβούργο για τον ρόλο του στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ, αλλά για τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα ευθανασίας Δράση T4.
Το δικαστήριο δεν συμφώνησε με την υπεράσπισή του, ότι βρισκόταν υπό υποτιθέμενη απειλή, επειδή ο Ομπερχάουζερ, ως υπασπιστής του Κρίστιαν Βιρτ, Διοικητή του στρατοπέδου Μπέλζεκ, πρέπει να είχε καλή σχέση μαζί του. Η επακόλουθη επιεικής ποινή του από το Επαρχιακό Δικαστήριο του Μονάχου έλαβε υπόψη τις πιο αυστηρές συνθήκες στις φυλακές της Ανατολικής Γερμανίας και την πιθανή μέγιστη ποινή των 15 ετών, εάν τα δύο εγκλήματα (Μπέλζεκ και Δράση 4) είχαν περιληφθεί μαζί σε μια ενιαία δικαστική διαδικασία. Έφεση στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο επιβεβαίωσε την ποινή κατά του Ομπερχάουζερ.
Εγκλήματα και ποινές λεπτομερώς
Αυτή η πρώτη δίκη, που συνδέθηκε με τα τρία στρατόπεδα εξόντωσης στο Μπέλζεκ, το Σόμπιμπορ και την Τρεμπλίνκα, που ιδρύθηκαν υπό την επιχείρηση Ράινχαρντ, αποκάλυψε τις δυσκολίες, που αντιμετώπιζε η γερμανική ομοσπονδιακή δικαιοσύνη στην τιμωρία για τα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου. Μετά το 1945, αποφασίστηκε ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων ότι δεν θα θεσπιστεί ειδικός νόμος για την αντιμετώπιση των ναζιστικών εγκλημάτων, αλλά ότι θα αντιμετωπίζονται βάσει του κανονικού ποινικού δικαίου. Εκτός από τα δύσκολα προβλήματα διάκρισης μεταξύ δραστών και συνεργών, τα αποδεικτικά στοιχεία συχνά δεν μπορούσαν να παρασχεθούν, όπως φαίνεται σε άλλη περίπτωση:"Μεταξύ των τεσσάρων αποπειρών δολοφονιών, οι υπερβολικές ενέργειες περιελάμβαναν τον πυροβολισμό ηλικιωμένης γυναίκας από τον Γκόμερσκι με πυροβόλο όπλο σε κοντινή απόσταση. Πιθανώς, η γυναίκα πέθανε από τις σφαίρες, αλλά ο κρατούμενος, που είχε παρατηρήσει την πράξη, δεν πρόσεξε περαιτέρω το περιστατικό λόγω φόβου. Έτσι, το δικαστήριο έπρεπε να προχωρήσει με 'απόπειρα δολοφονίας', επειδή δεν υπήρχε απόδειξη ότι η δολοφονία επιτεύχθηκε."Επιπλέον, ο ισχυρισμός της υπακοής σε ανώτερες εντολές, τουλάχιστον στη δίκη του Μπέλζεκ, ήταν ένας παράγοντας, που ανέστειλε την επιβολή κυρώσεων. Δεν είναι απολύτως σαφές γιατί αυτή η υπεράσπιση έγινε αποδεκτή για τους επτά κατηγορούμενους στη δίκη του Μπέλζεκ, αλλά όχι για τους πέντε κατηγορούμενους στη δίκη του Σόμπιμπορ και ούτε για τον Γιόζεφ Ομπερχάουζερ.
Στο πλαίσιο της δίκης του Τζον Ντεμιανιούκ το 2009–10, διατέθηκαν δηλώσεις μαρτύρων από τη δεκαετία του '40 και του '60 σχετικά με έναν ακόμη πρώην φύλακα ασφαλείας στο Μπέλζεκ, τον Σάμιουελ Κ., ο οποίος ήταν 88 ετών τότε. Η Κεντρική Υπηρεσία της Κρατικής Δικαιοσύνης για τη Διερεύνηση Εθνοσοσιαλιστικών Εγκλημάτων στο Λούντβιχσμπουργκ πραγματοποίησε προκαταρκτικές έρευνες τον Ιανουάριο του 2010, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε σύλληψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Πολωνία
Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ
Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ είναι ελληνική κωμική ταινία του 1981, σε παραγωγή Γεράσιμου Κανδύλη και σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο υπογράφουν ο Δημήτρης Κωνσταντάρας και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Πάνος Τσίρος.
Πλοκή
Ένας αδιόρθωτος γλεντζές, ο Λάμπρος Κομνηνός (Λάμπρος Κωνσταντάρας), αμελεί την κτηματομεσιτική επιχείρηση που έχει από κοινού με τον συνέταιρό του, Δημήτρη Οικονομίδη (Τώνης Γιακωβάκης).
Γνωρίζει μια χήρα, τη Ρένα Σκουλαρίκου (Μάρω Κοντού), η οποία είναι ιδιοκτήτρια ενός νυχτερινού κέντρου το οποίο στα ενδότερά του διαθέτει κρυφή χαρτοπαικτική λέσχη. Αρχίζει να συχνάζει στη λέσχη, όπου τραγουδά και η ξαδέλφη της Ρένας, Μαρίνα (Νέλλη Γκίνη), να παίζει πόκερ και στην αρχή, με κάποια βοήθεια από τη μεριά της Ρένας, να κερδίζει. Όταν όμως η τύχη δεν είναι με το μέρος του κι εκείνος αρχίζει να χάνει μεγάλα ποσά και να γεμίζει με χρέη, καταλαβαίνει ότι έχει πέσει θύμα χαρτοκλεφτών. Η αντίδρασή του είναι άμεση, παίρνει μαθήματα από επαγγελματίες χαρτοκλέφτες, και εκδικείται τους αντιπάλους του. Στο τέλος, όχι μόνο ξεσκεπάζει τη σπείρα, αλλά κερδίζει και την καρδιά της όμορφης χήρας, η οποία σιγά σιγά αρχίζει να έλκεται από τον Λάμπρο.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1981, ενώ κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Απριλίου 2013.
Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή λίγα χρόνια αργότερα, και για την προτελευταία ταινία της αδελφής του, Μήτσης Κωνσταντάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Χρυσοφύκη
Τα Χρυσοφύκη (Chrysophyceae) ή αλλιώς χρυσόφυτα (Chrysophytes) είναι μεγάλη ομάδα (κλάση) φυκιών, τα οποία απαντούν κυρίως σε γλυκά νερά. Η κλάση μπορεί να χωριστεί σε δύο μονοφυλετικούς κλάδους τα Chromulinales και τα Ochromonadales. Αυτός ο διαχωρισμός για να είναι όσο το δυνατόν πιο ορθός γίνεται με βάση συνδυασμό μορφολογικών (ένα μαστίγιο ή δύο μαστίγια) και μοριακών κριτηρίων.
Τα χρυσοφύκη πήραν το όνομά τους από το κύριο φωτοσυνθετικό καροτενοειδές τους, τη φυκοξανθίνη (fucoxanthin) η οποία βρίσκεται συσσωρευμένη στους χλωροπλάστες δίνοντας έτσι το χαρακτηριστικό καστανο-κίτρινο χρώμα στα κύτταρα του οργανισμού. Επίσης υπάρχει και μία ακόμα ουσία, η χρυσολαμιναρίνη (chrysolaminarin) η οποία αποθηκεύεται στα χυμοτόπια.
Είναι κυρίως αυτότροφοι-φωτοσυνθετικοί οργανισμοί αλλά ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τις πιέσεις που δέχονται μπορεί να μετατραπούν σε άχρωμους ετερότροφους ή και σε μικτότροφους οργανισμούς. Είναι κυρίως μονοκύτταροι οργανισμοί αλλά έχουν απομονωθεί και παρατηρηθεί και αποικιακές μορφές. Όπως και τα διάτομα έτσι και τα χρυσοφύκη παράγουν πυρίτιο το οποίο συσσωρεύεται σε ειδικά κυτταρικά κυστίδια και όχι στο κυτταρικό τους τοίχωμα.
Αναπαραγωγή
Τα χρυσοφύκη αναπαράγονται κύριως με αγενή τρόπο δηλαδή με απλή διχοτόμηση ενώ σε μερικά είδη έχει παρατηρηθεί και εγγενής αναπαραγωγή μέσω ζυγωτικής μείωσης. Πιο συγκεκριμένα η εγγενής αναπαραγωγή περιλαμβάνει συγχώνευση των ισογαμετών οι οποίοι είναι δομικώς παρόμοιοι με τα βλαστητικά κύτταρα. Ο προκύπτων ζυγώτης ως αποτέλεσμα της συγγαμίας χάνει τα μαστίγια του. Ανεξάρτητα από τον τρόπο αναπαραγωγής, τα νεαρά κύτταρα που προκύπτουν περιβάλλονται από ένα τοίχωμα πυριτίου και ονομάζονται στοματοκύστεις ή στατοσπόρια.
Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Αυστραλία
Ιστορικό
Μεταξύ 1941 και 1945, η Αυστραλία έλαβε επιμέλεια 18.420 ιταλών στρατιωτών.Το μεγαλύτερο μέρος από αυτούς προήλθε από τα βρετανικά στρατόπεδα στην Ινδία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι κρατούμενοι φορούσαν μπορντό / καφέ ρούχα. Στη συνέχεια, αφού η Ιταλία υπέγραψε ανακωχή με τους Συμμάχους τον Σεπτέμβριο του 1943, οι αρχές της Αυστραλίας πήραν μεταξύ 13.000 και 15.000 Ιταλούς κρατουμένους από τα στρατόπεδα αιχμάλωτων πολέμου σε καταναγκαστικά έργα.
Χρυσοφύκη
Στοματοκύστεις
Τα τοιχώματα των στοματοκύστεων είναι τόσο έντονα πυριτωμένα ώστε αντιστέκονται στις διεργασίες διάλυσης του πυριτίου και συνεπώς συσσωρεύονται στα ιζήματα των λιμνών. Έχουν σχήμα σφαιρικό με διάμετρο 2-30 μm περίπου και έναν μοναδικό πόρο του οποίου το περιθώριο συχνά είναι υπερυψωμένο σαν περιλαίμιο. Το τοίχωμα των στοματοκύστεων σχηματίζεται στο εσωτερικό της κυτταρικής μεμβράνης, εντός ενός διευρυμένου περιφεριακού κυστιδίου το οποίο σχηματίζεται από τη συγχώνευση των κυστιδίων Γκόλτζι. Μια περιοχή στην κορυφή παραμένει μη πυριτωμένη σχηματίζοντας τον πόρο ο οποίος φράσσεται με πολυσακχαρίτη όταν ολοκληρώνεται η ωρίμανση των στοματοκύστεων. Η βλάστηση της στοματοκύστης περιλαμβάνει διάλυση του πώματος του πόρου και μιτωτική διαίρεση του κυτοπλασματικού περιεχομένου προς σχηματισμό δύο ή τεσσάρων κυττάρων που αναπτύσσουν μαστίγια.
Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Αυστραλία
Ιστορικό
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αρκετοί αιχμάλωτοι κατάφεραν να διαφύγουν από στρατόπεδα κράτησης τους, και τουλάχιστον ένας πυροβολήθηκε επειδή φέρεται να προσπαθήσε να δραπετεύσει από στρατόπεδο, και ένας άλλος αυτοκτόνησε. Υπήρξαν συμπλοκές μεταξύ φασιστών εναντίον αντιφασιστικών υποστηρικτών κρατουμένων
Χρυσοφύκη
Οικολογία
Τα χρυσοφύκη αναπτύσσονται κυρίως στο γλυκό νερό με ιδιαίτερη προτίμηση στο ελαφρώς όξινο pH. Αυτό σχετίζεται με την εκ μέρους τους παραγωγή όξινων αλλά όχι αλκαλικών φωσφατασών οι οποίες εκλύονται στο νερό και απελευθερώνουν φωσφορικά από οργανικές ενώσεις. Συναντώνται συνήθως στα κρύα νερά χωρίς αυτό να σημαίνει οτί δεν αναπτύσσονται και σε μεγαλύτερες θερμοκρασίες. Εντοπίζονται ακόμα και στο θαλασσινό νερό αποτελώντας μέρος του θαλάσσιου φυτοπλαγκτού.
Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Αυστραλία
Ιστορικό
Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε για τα στρατόπεδα αιχμάλωτων πολέμου στη βόρεια Νέα Νότια Ουαλία έδειξε ότι οι εφημερίδες είχαν πολύ αντι-ιταλικό συναίσθημα: Οι συνδικαλιστές υποστήριζαν ότι η μη αμειβόμενη εργασία των αιχμάλωτων πολέμου θα εκτόπιζε την υπάρχουσα αυστραλιανή εργασία. Υπήρχε ανισότητα μεταξύ των ιταλών αιχμάλωτων που είχαν μεγαλύτερες ελευθερίες και καλύτερο φαγητό από τους αυστραλούς αιχμάλωτους πολέμου που βρίσκονταν σε υπερπόντια εδαφη. Σε ατομικό επίπεδο, σημειώθηκε καλή σχέση μεταξύ των γαιοκτημόνων και των εργαζομένων τους από τα στρατόπεδα αιχμάλωτων πολέμου.
Χρυσοφύκη
Πηγές
Κατηγορία:Φύκη
Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Αυστραλία
Ιστορικό
Μια μάρκα κόκκινου κρασιού που παράγεται επί του παρόντος στην Αυστραλία ονομάζεται "Rabbit & Spaghetti", υπήρξε η συνήθης διατροφή των ιταλών αιχμάλωτων πολέμου στην Αυστραλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Λουντβίκα Γεντζεγέβιτς
Η Λουντβίκα Γεντζεγέβιτς (πολωνικά: Ludwika Jędrzejewicz, το γένος Σοπέν) (6 Απριλίου 1807 – 29 Οκτωβρίου 1855) ήταν η μεγαλύτερη αδερφή του Πολωνού συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Ήταν κόρη του Νικολά Σοπέν και της συζύγου του, Γιουστίνα.
Πήρε το όνομά της από τη νονά της, την Κόμισσα Λουντβίκα Σκάρμπεκ, αφού οι γονείς της είχαν καταφύγει στους Σκάρμπεκ από τις αναταραχές στη Ζελαζόβα Βόλα.
Βιογραφία
Η Λουντβίκα σε πολλές περιπτώσεις συνεργάστηκε στενά με τη μικρότερη αδερφή της, Γιουστίνα Ιζαμπέλα. Και οι δύο ήταν μέλη της Πολωνικής Φιλανθρωπικής Εταιρείας Κυριών, μιας ομάδας που δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει όσους εξαθλιώθηκαν από την τσαρική καταστολή. Αυτή η ομάδα είχε επίσης μια ατζέντα για να κρατήσει ζωντανό το πνεύμα της παθητικής αντίστασης. Η Λουντβίκα ήταν επίσης συν-συγγραφέας στο δίτομο έργο της αδελφής της για τεχνίτες, ''Κος. Βόιτσεχ: Παράδειγμα Εργασίας και Οικονομίας''.
Όταν ο αδερφός της μετανάστευσε στο Παρίσι το 1830, έγραφαν εκτενώς ο ένας τον άλλον και εκείνη τον επισκέφτηκε μια φορά. Παντρεύτηκε τον Καλασάντι Γεντζεγέβιτς στις 22 Νοεμβρίου 1832. Αργότερα, όταν η υγεία του Φρεντερίκ είχε αρχίσει να επιδεινώνεται γρήγορα, ζήτησε να έρθει η Λουντβίκα και να μείνει μαζί του. Έφτασε στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου 1849 με την κόρη και τον σύζυγό της, τον δικηγόρο Γιούζεφ Γεντζεγέβιτς, αλλά ο σύζυγός της έφυγε σύντομα. Η Λουντβίκα ήταν μαζί με τον Φρεντερίκ όταν πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1849.
Μετά το δεύτερο ταξίδι της Λουντβίκα στο Παρίσι, ο γάμος της με τον Γεντζεγέβιτς άρχισε να επιδεινώνεται. Ο σύζυγός της την κατηγόρησε ότι βάζει την οικογένειά της πάνω από όλα και για πολλά χρόνια ο Γεντζεγέβιτς συμπεριφερόταν άσχημα στη Λουντβίκα. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του Γεντζεγέβιτς το 1853.
Μετά τον θάνατο του Φρεντερίκ, η Λουντβίκα, μαζί με τους Τζέιν Στέρλινγκ, Γιούλιαν Φοντάνα και Καμίλ Πλεγέλ, άρχισαν να εργάζονται για τη μεταθανάτια έκδοση των έργων του, καθώς και την άδεια για τη δημοσίευση των αδημοσίευτων χειρογράφων του.
Η Λουντβίκα πέθανε στο σπίτι της στη Βαρσοβία κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας πανώλης το 1855.
Η ιστορία της αναφέρεται στο Bieguni, ένα μυθιστόρημα της Όλγκα Τοκάρτσουκ.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Φάνι Μέντελσον
Η Φάννυ Μέντελσον (γερμ.: Fanny Mendelssohn, 14 Νοεμβρίου 1805 - 14 Μαΐου 1847), αργότερα γνωστή ως Φάννυ [Τσετσίλιε] Μέντελσον Μπαρτόλντυ (Fanny [Cäcilie] Mendelssohn Bartholdy), και μετά τον γάμο της και ως Φάννυ Χένσελ (Fanny Hensel) ήταν Γερμανίδα πιανίστα και συνθέτρια. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της συνέθεσε πάνω από 460 μουσικά κομμάτια. Μερικά από τα έργα της, συμπεριλαμβάνουν ένα πιάνο τρίο και πολλά βιβλία με σόλο τραγούδια και κομμάτια για πιάνο. Πολλά κομμάτια της δημοσιεύθηκαν υπό το όνομα του αδελφού της Φέλιξ Μέντελσον, στα Opus 8 και 9. Πολλά από τα κομμάτια της έχουν τραγουδιστικό ύφος, και πολλά από αυτά συμπεριλήφθηκαν στο Lieder für das Pianoforte, ένα παρόμοιο έργο με αυτό του αδελφού της, ονόματι Lieder ohne Worte.
Η Φάννυ Τσετσίλιε Μέντελσον γεννήθηκε στο Αμβούργο και ήταν το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας Μέντελσον. Κι από τις δύο πλευρές της καταγόταν από εξέχουσες εβραϊκές οικογένειες. Η Μέντελσον, δεν μεγάλωσε με τις εβραϊκές αρχές, αλλά έμαθε να σέβεται τις αξίες και τον πολιτισμό των Εβραίων. Τα πρώτα της βήματα στο πιάνο τα έκανε σε νεαρή ηλικία με τη μητέρα της, η οποία υπήρξε μαθήτρια του Γιόχαν Κίρνμπεργκερ, ο οποίος με τη σειρά του ήταν μαθητής του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Σε ηλικία 13 ετών, η Φάννυ, μπορούσε να παίξει όλο το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο, πράγμα που έκανε και το 1818, στα γενέθλια του πατέρα της. Κατόπιν, έλαβε κάποιες σπουδές το Παρίσι. Περί το 1820, αυτή και ο αδελφός της εντάχθηκαν στη σχολή Sing-Akademie zu Berlin. Ο διευθυντής τότε της Ακαδημίας, σε ένα γράμμα του, έγραψε ότι "η Φάννυ μπορεί να παίξει σαν άνδρας", δήλωση ιδιαίτερα τιμητική για την εποχή.
Παρόλα αυτά, λόγω της εποχής, δεν μπόρεσε να ακολουθήσει η καριέρα της την τροχιά που εκείνη ήθελε. Ο πατέρας της είχες πει ότι, "ο Φελίξ, μπορεί να ακολουθήσει μία καριέρα μουσικού, εσύ από την άλλη, καλύτερα να έχεις τη μουσική ως ευχαρίστηση". Ωστόσο, ο αδελφός της την υποστήριζε και δημοσίευσε πολλά έργα υπό το όνομά του. Το γεγονός τους έφερε σε μία δύσκολή θέση, όταν η βασίλισσα Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου, ζήτησε από τον Φέλιξ, ένα κομμάτι το οποίο όμως εκείνος δεν ήξερε γιατί ήταν της αδελφής του. Έτσι, η Φάννυ, συνέχισε να βοηθά τον αδελφό της περισσότερο, ο οποίος την άκουγε πολύ. Το 1829, η Φάννυ παντρεύεται τον Βίλεμ Χένσελ. Ο σύζυγός της την υποστήριζε, κι έτσι το 1838, πραγματοποίησε την πρώτη της και την τελευταία της γνωστή εμφάνιση, με ένα κονσέρτο του αδελφού της. Απεβίωσε το 1847, στο Βερολίνο, με τη μουσική της να γίνεται περισσότερο γνωστή τη σημερινή εποχή, με τα υπάρχοντα μέσα. Ο Πάουλ Χένσελ και ο Κουρτ Χένσελ ήταν εγγόνια της. Στο Αμβούργο, υπάρχει μουσείο αφιερωμένο στη Φάννυ και στον αδελφό της Φέλιξ.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πιανίστες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Γερμανοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Οικογένεια Μέντελσον
Γεγονός (θεωρία πιθανοτήτων)
Στη Θεωρία πιθανοτήτων και τη στατιστική, ένα γεγονός (ή ενδεχόμενο), ονομάζεται ένα σύνολο απλών γεγονότων, δηλαδή ένα σύνολο αποτελεσμάτων ενός πειράματος τύχης.
Τα γεγονότα συμβολίζονται με κεφαλαία γράμματα. Το απλό γεγονός συμβολίζεται συνήθως με το γράμμα \omega. Ένα γεγονός περιέχει ένα ή περισσότερα απλά γεγονότα. Ορίζουμε ότι ένα γεγονός πραγματοποιείται ή συμβαίνει, όταν το απλό γεγονός που προκύπτει από την εκτέλεση του πειράματος τύχης περιέχεται στο γεγονός αυτό. Βέβαιο γεγονός είναι εκείνο που συμβαίνει σε κάθε εκτέλεση του πειράματος τύχης, που γίνεται πάντα κάτω από τις ίδιες συνθήκες.
Το σύνολο όλων των δυνατών αποτελεσμάτων ενός πειράματος τύχης, δηλαδή το σύνολο όλων των απλών γεγονότων του, ονομάζεται δειγματοχώρος ή δειγματικός χώρος του πειράματος και συμβολίζεται με \Omega\,. Όταν το σύνολο είναι αριθμήσιμο τότε συμβολίζουμε τα στοιχεία του με (που είναι και τα απλά γεγονότα του πειράματος), τότε: . Το \Omega\, είναι το ίδιο ένα γεγονός, και μάλιστα βέβαιο. Ένα γεγονός \Alpha\,, του οποίου τα στοιχεία ανήκουν στον δειγματοχώρο \Omega\,, λέμε ότι είναι υποσύνολο του \Omega\,, και συμβολίζουμε με ή με  αν γνωρίζουμε με σιγουριά ότι τα στοιχεία που περιλαμβάνει το \Alpha\, δεν είναι όλα τα στοιχεία του \Omega\,.
Ο ορισμός ενός γεγονότος είναι απλή υπόθεση, όταν το πλήθος των στοιχείων του δειγματοχώρου ( των αποτελεσμάτων του πειράματος τύχης δηλαδή) είναι πεπερασμένο. Αν είναι άπειρο ανακύπτουν πολλές δυσκολίες.
Ισότητα
Δύο γεγονότα \Alpha\, και \Beta\,, που όταν συμβαίνει το \Alpha\, συμβαίνει πάντα το \Beta\, και επίσης, όταν συμβαίνει το \Beta\, συμβαίνει πάντα το \Alpha\,, λέγονται ίσα, και συμβολίζουμε με. 250px|center|thumb|[[Διάγραμμα Venn.Τα στοιχεία που περιέχονται στο \Alpha\,, περιέχονται και στο \Beta\,. Τα δύο γεγονότα είναι ίσα.]]
Συμπλήρωμα
Το γεγονός που συμβαίνει ακριβώς τότε, όταν δεν συμβαίνει το \Alpha\,, λέγεται συμπλήρωμα του \Alpha\, και το συμβολίζουμε με \Alpha'\, ή.
center|250px|thumb|Διάγραμμα Venn. Το \Alpha\, με κόκκινο, και το \Alpha'\, με πράσινο.
Από τον ορισμό αυτόν προκύπτει ότι, αν το απλό ενδεχόμενο \,\omega ανήκει στο \Alpha\,, τότε δε θα ανήκει στο \Alpha'\, και αντίστροφα, αν το \,\omega ανήκει στο \Alpha'\, τότε δε θα ανήκει στο \Alpha\,. Αυτό σημαίνει ότι τα \Alpha\, και \Alpha'\,, ως υποσύνολα του δειγματοχώρου \Omega\,, είναι συμπληρωματικά σύνολα. Είναι φανερό ότι.
Τομή
Το γεγονός που συμβαίνει όταν συμβούν ταυτόχρονα τα γεγονότα \Alpha\, και \Beta\,, λέγεται τομή των γεγονότων \Alpha\, και \Beta\, και συμβολίζεται. Αν κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί, τότε λέμε ότι τα \Alpha\, και \Beta\, είναι ασυμβίβαστα ή ξένα μεταξύ τους και συμβολίζουμε με. Η πράξη της τομής γενικεύεται και για πεπερασμένου ή απείρου πλήθους γεγονότα. Έτσι, το γεγονός που συμβαίνει όταν συμβαίνουν ταυτόχρονα τα γεγονότα είναι η τομή των n γεγονότων που συμβολίζεται.
center|250px|thumb|Διάγραμμα Venn.Η τομή δύο γεγονότων, \Alpha\, και \Beta\,, με κόκκινο.
Ένωση
Το γεγονός που συμβαίνει, όταν συμβεί ένα τουλάχιστον από τα γεγονότα \Alpha\, και \Beta\,, λέγεται ένωση των γεγονότων \Alpha\, και \Beta\, και συμβολίζεται με. Η πράξη αυτή της ένωσης γενικεύεται και για πεπερασμένου πλήθους γεγονότα. Έτσι, το γεγονός που συμβαίνει όταν τουλάχιστον ένα από τα γεγονότα συμβαίνει, είναι η ένωση των n γεγονότων, που συμβολίζεται. Αν τα γεγονότα είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους ανά δύο και η ένωσή τους είναι όλος ο δειγματοχώρος, αν δηλαδή ισχύει, και   για κάθε i \ne j, τότε λέμε ότι τα γεγονότα αυτά αποτελούν μία διαμέριση του δειγματοχώρου.
Διαφορά
Το γεγονός που συμβαίνει ακριβώς τότε όταν συμβεί το \Alpha\, αλλά δεν συμβεί το \Beta\,, λέγεται διαφορά του γεγονότος \Beta\, από το \Alpha\,, και συμβολίζουμε. Είναι εύκολο να δειχθεί ότι.
center|250px|thumb|Διάγραμμα Venn. Η διαφορά δύο γεγονότων, \Alpha\, και \Beta\,, με μωβ.
Ιδιότητες των πράξεων
Από την θεωρία συνόλων προκύπτουν οι παρακάτω ιδιότητες:
right|250px|thumb|Διάγραμμα Venn. Η ιδιότητα De Morgan. . Το γεγονός που ορίζεται είναι χρωματισμένο με κόκκινο.
Η απόδειξη των ιδιοτήτων αυτών, σχεδόν είναι συνέπεια των ορισμών των πράξεων. Παρατίθεται η απόδειξη της τελευταίας.
Έστω \omega\, ένα απλό ενδεχόμενο που ανήκει στο γεγονός. Από τον ορισμό του συμπληρωματικού, το \omega\, δεν ανήκει στην ένωση και επομένως δεν ανήκει σε κανένα από τα \Alpha_i\,, για όλα τα i\, (διότι αν ανήκε σε κάποιο \Alpha_i\, θα ανήκε και στην ένωση). Άρα το \omega\, ανήκει στο \Alpha'_i\, για όλα τα i\,, πράγμα που σημαίνει ότι ανήκει στην τομή. Επομένως, κάθε φορά που πραγματοποιείται το γεγονός πραγματοποιείται και το γεγονός. Αντιστρέφοντας τη σειρά των συλλογισμών, διαπιστώνουμε ότι ισχύει και το αντίστροφο. Άρα, ισχύει:.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία πιθανοτήτων
Τάκης Ασημακόπουλος
Ο Τάκης Ασημακόπουλος (γεν. 1948) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων και 3 φορές πρωταθλητής Β΄Εθνικής, που αγωνιζόταν σαν κεντρικός αμυντικός και έκανε μεγάλη καριέρα στο Πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής κατηγορίας με τα χρώματα του Απόλλωνα Αθηνών.
Ξεκίνησε από την εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού και το καλοκαίρι του 1964 μεταπήδησε στην ομάδα της Ριζούπολης, με την οποία αγωνίσθηκε συνολικά για 14 σεζόν, τις 11 από αυτές στην Α΄Εθνική (1964-65 έως 1968-69, 1970-71, 1971-72, 1973-74, 1977-78 έως και 1979-80) και τις υπόλοιπες τρεις στη Β΄Εθνική (1969-70, 1972-73 και 1974-75, όταν κατέκτησε ισάριθμους τίτλους πρωταθλητή ομίλων της κατηγορίας). Ακόμη, έπαιξε για μια διετία στον Ορφέα Αιγάλεω (Β΄Εθνική, 1975-76 & 1976-77), ενώ έκλεισε την καριέρα του φορώντας τη φανέλα της Καλλιθέας (1980-81, Β΄Εθνική)
Συνολικά έλαβε μέρος σε 237 αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής.
Παραπομπές
Ασημακοπουλος Τακης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Ασημακοπουλος Τακης Ασημακοπουλος Τακης Α
Προσλαμβανόμενη Ποσότητα Αναφοράς
Παράμετροι
Διατροφική Δήλωση: Είναι η περιεκτικότητα ενός τροφίμου σε ενεργειακή αξία, πρωτεΐνες, λιπαρά, κορεσμένα και ακόρεστα λιπαρά, υδατάνθρακες, νάτριο (αλάτι), χοληστερόλη, άμυλο, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατροφολογία Κατηγορία:Βιταμίνες
Οχρίδα (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Οχρίδα αναφέρεται στα εξής:
Αδελαΐδα, κόμισσα του Βερμαντουά
Η Αδελαΐδα (απεβ. 1120/1124) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμισσα του Βερμαντουά και του Βαλουά (1085 - 1102).
Οικογένεια
Πρώτος της σύζυγος της ο Ούγος των Καπετιδών, μικρότερος γιος του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας και μικρότερος αδελφός του Φίλιππου Α΄ της Γαλλίας, με τον οποίο απέκτησε:
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ρενώ κόμη του Κλερμόν, και μαζί του απέκτησε τη:
Την Αδελαΐδα διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος της Ραούλ Α΄ (1102), όταν αυτή απεβίωσε το διάστημα 1120-1124. Οι τίτλοι στην Δυναστεία των Καρολιδών περνούσαν μόνο σε άρρενες κληρονόμους: αν κάποιος απεβίωνε χωρίς γιους, τον θεωρούσαν τελευταίο εκπρόσωπο της δυναστείας.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Βαλουά
Λεόναρντ Μαρκόνι
Ο Λεόναρντ Μαρκόνι (Leonard Marconi) (6 Οκτωβρίου 1835, Βαρσοβία – 1 Απριλίου 1899, Λβιβ) ήταν Πολωνός-Αυστροούγγρος αρχιτέκτονας και γλύπτης. Δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βαρσοβία, στη συνέχεια στη Γαλικία, κυρίως στο Λβουφ (τώρα Λβιβ, Ουκρανία).
Βιογραφία
Ο Μαρκόνι γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1835 στη Βαρσοβία, σε γνωστή καλλιτεχνική οικογένεια ιταλικής καταγωγής. Ήταν γιος του γλύπτη Φεράντε Μαρκόνι, ανιψιού του αρχιτέκτονα Ενρίκο Μαρκόνι, και ξάδερφου του Λεάντρο Μαρκόνι, ενός διάσημου αρχιτέκτονα. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας και στη συνέχεια την Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη.
Το 1861 επέστρεψε στην Πολωνία και άνοιξε ένα ατελιέ στη Βαρσοβία. Αρκετά επιτυχημένος ως γλύπτης, το 1873 προσκλήθηκε στο Λβουφ (τότε στην Αυστροουγγρική Γαλικία) για να γίνει καθηγητής στην Τεχνική Ακαδημία (Akademia Techniczna), προκάτοχος του Πολυτεχνείου του Λβιβ.
Πέθανε στο Λβιβ την 1η Απριλίου 1899 και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί γλύπτες Κατηγορία:Πολωνοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Πολωνοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Σαφάρνια (Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας)
Η Σαφάρνια (πολωνικά: Szafarnia) είναι χωριό του Πόβιατ Γκόλουπ-Ντόμπζιν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Απέχει 6 χλμ. ανατολικά του Γκόλουπ-Ντόμπζιν και 36 χλμ. ανατολικά του Τόρουν.
1674 Χρούνεβελντ
Η Χρούνεβελντ ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα στις 22 Φεβρουαρίου 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Βουδαπέστης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χρούνεβελντ εκτιμάται σε 27,38 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0888 ± 0,013. Η Χρούνεβελντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ως 10 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρούνεβελντ
1675 Σιμωνίδα
Η Σιμωνίδα (Simonida) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,91. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Σέρβο αστρονόμο Μίλοραντ Πρότιτς, που παρατηρούσε από το Βελιγράδι, και πήρε το όνομά του από το βαφτιστικό όνομα της Σιμωνίδας Παλαιολογίνας, κόρης του βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ και συζύγου του Σέρβου βασιλιά Στεφάνου Μιλουτίν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σιμωνίδας εκτιμάται σε 11,08 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,248 ± 0,025. Η Σιμωνίδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 10 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιμωνιδα
Καθεδρικός Ναός του Φράιζινγκ
Ο Καθεδρικος του Φράιζινγκ, γνωστός και ως Καθεδρικός της Παναγίας (Γερμανικά: Mariendom), είναι μία βασιλική ρομανικού ρυθμού που βρίσκεται στο Φράιζινγκ, στη Βαυαρία.
Ύστερα από την πυρκαγιά που κατέστρεψε τον παλιό καθεδρικό, η εκκλησία χτίστικε εκ νέου. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1159. Το 1250 ο καθεδρικός εγκαινιάστηκέ, όπου και έγινε ο καθαγιασμός του ναού. Ο Καθεδρικός της Παναγίας είναι η αρχαιότερη τούβλινη κατασκευή βόρεια των Άλπεων.
Ο τύμβος του Αγ. Κορβινίου, του προστάτη-αγίου της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Μονάχου και Φράιζινγκ βρίσκεται στο τέταρτο σήκος του καθεδρικού. Στο κέντρο της κρύπτης βρίσκεται ένα από τα πλέον διακεκριμένα γλυπτά της Ευρώπης, ο Στύλος των Ζώων (Γερμανικά: Bestiensäule), σκαλισμένο σε πέτρα και χρονολογείται από το Μεσαίωνα.
Κινγκ Κονγκ (ταινία, 2005)
Το Κινγκ Κονγκ (αγγλικά:King Kong) είναι μια κινηματογραφική επική ταινία περιπέτειας του 2005 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Πίτερ Τζάκσον. Η ταινία είναι ένα δεύτερο ριμέικ της ομότιτλης ταινίας του 1933,με πρωταγωνιστές τους Ναόμι Γουότς, Τζακ Μπλακ, Έιντριεν Μπρόντι, και τον Άντι Σέρκις στον ρόλο του τιτλοδοτούμενου χαρακτήρα, μέσω της τεχνικής της performance-capture (καταγραφής ερμηνείας). Η ταινία διαδραματίζεται το 1933, και ακολουθεί την ιστορία ενός φιλόδοξου σκηνοθέτη που εξαναγκάζει τα μέλη του πληρώματος του πλοίου που προσέλαβε ο ίδιος, να ταξιδέψουν στο μυστηριώδες νησί του Κρανίου. Εκεί, συναντούν προϊστορικά πλάσματα που ζουν στο νησί καθώς και έναν θρυλικό γιγάντιο γορίλα γνωστός ως Κονγκ, τον οποίον αιχμαλωτίζουν και τον παίρνουν μαζί τους στην Νέα Υόρκη. Το σενάρι της ταινίας γράφτηκε απο το ίδιο τον Πίτερ Τζάκσον μαζί με την Φραν Γουόλς και την Φιλίπα Μπόγιενς. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Ζηλανδία από τον Σεπτέμβριο του 2004 έως τον Μάρτιο του 2005. Ο προϋπολογισμός του έργου, που αρχικά ήταν στα 150 εκατομμύρια δολάρια, αυξήθηκε στα 207 εκατομμύρια δολάρια, ποσό υψηλό για την εποχή εκείνη.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 14 Δεκεμβρίου 2005 στη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες και έκανε άνοιγμα με 50,1 εκατομμύρια δολάρια. Ενώ απέφερε λιγότερα από τις αναμενόμενες εισπράξεις, το Κινγκ Κονγκ τελικά απέφερε έως και 562 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, με αποτέλεσμα να γίνει η τέταρτη υψηλότερη-εισπρακτικά ταινία στην ιστορία της Universal Pictures εκείνη την εποχή και η πέμπτη υψηλότερη-εισπρακτικά ταινία του 2005. Επίσης, απέφερε 100 εκατομμύρια δολάρια σε πωλήσεις DVD κατά την έκδοση της σε οικιακό βίντεο. Η ταινία σε μεγάλο βαθμό έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και εμφανίστηκε σε αρκετές πρώτες λίστες για το 2005. Η ταινία επαινέθηκε για τα ειδικά εφέ, τις ερμηνείες των ηθοποιών, την αίσθηση του θεάματος και την στενή της σχέση με την πρωτότυπη ταινία του 1933, αν και υπήρξαν ορισμένες επικρίσεις για την τρίωρη χρονική διάρκεια της. Στην 78η Απονομή των βραβείων Όσκαρ κέρδισε τρία βραβεία: Καλύτερου Μοντάζ Ήχου, Καλύτερης Μίξης Ήχου και Καλύτερων Οπτικών Εφέ. Επιπλέον, κυκλοφόρησε ένα tie-in-βιντεοπαιχνίδι παράλληλα με την ταινία, το οποίο έγινε επίσης εμπορική επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Κινγκ Κονγκ (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με δεινόσαυρους Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Τζάκσον Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ
Ψάθα (φυτό)
Ψάθα ή ψαθί (βοτανική ονομασία: Typha latifolia), αλλιώς τύφη η πλατύφυλλος ή βούρλο, ή κν. ψάθα ή παπύρι (Typha latifolia), είναι φυτό που διαβιοί συνήθως σε στάσιμα ύδατα, ή νερά με ροή. Είναι ένα πολυετές φυτό που φυτρώνει επίσης σε έλη και στις όχθες λιμνών και ποταμών.
Ανήκει στην οικογένεια Typhaceae και φτάνει σε ύψος από 1 μέχρι και 2,5 μέτρα. Τα φύλλα του, ως πολύ μαλακοί βλαστοί, έχουν πλάτος περίπου 2 cm, αλλά χαρακτηριστικό είναι το μεγάλο μήκος τους, που μπορεί να φτάσει μέχρι και 2 μέτρα. Ανθίζει από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο.
Συχνά απαντώμενο φυτό σε σημεία που έχει νερό, θεωρείται το πιο κατάλληλο για τις λίμνες, αφού παίζει σημαντικό ρόλο στην βελτίωση της ποιότητας του νερού. Φυτεύεται και χρησιμοποιείται σε τεχνικές λίμνες για τον βιολογικό καθαρισμό του νερού, που γίνεται σε συνεργασία της ψάθας με βακτηρίδια. Πολλές φορές οι ταξιανθίες του φυτού χρησιμοποιούνται σαν διακοσμητικά στα σπίτια. Το καφέ μέρος του άνθους αποτελεί το θηλυκό μέρος της ταξιανθίας και στο ξυλώδες μέρος στην άκρη του άνθους αναπτύσσονται τα αρσενικά άνθη.
Τα μακριά φύλλα του φυτού Typha latifolia συλλέγεται και χρησιμοποιείται για «ψάθες». Έτσι η ίδια ονομασία χρησιμοποιείται για αυτά τα φυλλώματα τα οποία συλλέγονται το καλοκαίρι, και ξηραίνονται για 40 με 50 ημέρες, με αργό τρόπο. Την ψάθα (ή επίσης γνωστή ως ψαθί) τη συναντάμε συχνά σε καρέκλες παραδοσιακού τύπου καφενείου, στο ανώτερο μέρος τους. Παλιότερα έτσι φτιάχνονταν οι περισσότερες καρέκλες. Πλέκεται από ειδικούς τεχνίτες και χρησιμοποιείται για την πλήρωση των κενών του τελάρου. Αυτό στα παλαιότερα χρόνια ονομάζονταν «ψάθωμα καρέκλας καφενείου».
Το ψαθί χρησιμοποιούνταν πολύ περισσότερο στο παρελθόν στα καθίσματα, επίσης στις πλάτες των επίπλων, καθώς επίσης και στα τελάρα από τα καλύμματα των καλοριφέρ που έφτιαχναν. Η τέχνη αυτής της πλεκτικής άνθισε σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, ιδίως σε μέρη που είχαν λίμνες. Στα Ιωάννινα αναφέρεται ότι η ψάθα χρησιμοποιούνταν, τα παλιά χρόνια, ως στρωσίδι και είχε μια ευρεία χρήση στα σπίτια. Οι νοικοκυρές έβαζαν τις ψάθες κάτω από τις κουρελούδες ή τα χαλιά -ελλείψει ξύλινων πατωμάτων τότε- ως ένα θερμομονωτικό υλικό.
Σήμερα, πλέον, λιγότερο χρησιμοποιείται στην πλεκτική ή για άλλες χρήσεις, και είναι μία σπάνια πρώτη ύλη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μονοκοτυλήδονα Κατηγορία:Υδρόβια φυτά
Φραγκίσκος Β´ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Φραγκίσκος Β΄ (γερμανικά: Franz II., 12 Φεβρουαρίου 1768 - 2 Μαρτίου 1835) ήταν ο τελευταίος Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Φραγκίσκος Β΄ (1792 - 1806) και ο πρώτος Αυτοκράτορας της Αυστρίας ως Φραγκίσκος Α΄ (1804 - 1835). Ήταν επίσης Bασιλιάς της Ουγγαρίας, της Κροατίας και της Βοημίας και υπηρέτησε ως πρώτος πρόεδρος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας μετά την ίδρυσή της το 1815.
Πρωτότοκος γιος του μετέπειτα Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας, ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στη Φλωρεντία, όπου ο πατέρας του κυβερνούσε ως Μέγας Δούκας της Τοσκάνης. Ο Λεοπόλδος έγινε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1790 αλλά πέθανε δύο χρόνια αργότερα και τον διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος. Η αυτοκρατορία του ενεπλάκη αμέσως στους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, ο πρώτος από τους οποίους κατέληξε σε ήττα της Αυστρίας και απώλεια της αριστερής όχθης του Ρήνου υπέρ της Γαλλίας. Μετά από μια άλλη γαλλική νίκη στον Πόλεμο του Β΄ Συνασπισμού ο Ναπολέων στέφθηκε Αυτοκράτορας των Γάλλων. Αντιδρώντας ο Φραγκίσκος ανέλαβε τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αυστρίας. Συνέχισε τον ηγετικό του ρόλο ως αντίπαλος του Ναπολέοντα στους Ναπολεόντειους Πολέμους και υπέστη διαδοχικές ήττες που αποδυνάμωσαν πολύ την Αυστρία ως ευρωπαϊκή δύναμη. Το 1806, όταν ο Ναπολέων δημιούργησε τη Συνομοσπονδία του Ρήνου, ο Φραγκίσκος παραιτήθηκε από το θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γεγονός που ουσιαστικά σηματοδότησε τη διάλυσή της. Μετά την ήττα του Ε΄ Συνασπισμού ο Φραγκίσκος παραχώρησε περισσότερα εδάφη στη Γαλλία και αναγκάστηκε να παντρέψει την κόρη του, Μαρία Λουίζα, με το Ναπολέοντα.
Το 1813 ο Φραγκίσκος στράφηκε κατά του Ναπολέοντα και τελικά τον νίκησε στον Πόλεμο του ΣΤ΄ Συνασπισμού, αναγκάζοντάς τον να παραιτηθεί. Η Αυστρία συμμετείχε ως ηγετικό μέλος της Ιεράς Συμμαχίας στο Συνέδριο της Βιέννης, στο οποίο κυριαρχούσε σε μεγάλο βαθμό ο καγκελάριος του Φραγκίσκου Κλέμενς φον Μέττερνιχ, με αποκορύφωμα μια νέα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων και την ανάκτηση των περισσότερων πρώην κτήσεων του Φραγκίσκου. Λόγω της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, που αντιστάθηκε στις λαϊκές εθνικιστικές και φιλελεύθερες τάσεις, ο Φραγκίσκος θεωρήθηκε ως αντιδραστικός αργότερα κατά τη βασιλεία του. Πέθανε το 1835 σε ηλικία 67 ετών και τον διαδέχτηκε ο γιος του Φερδινάνδος Α΄.
Πρώτα χρόνια
Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Κάρολος ήταν γιος του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1747-1792) και της συζύγου του Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας (1745-1792), κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας. Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στη Φλωρεντία, πρωτεύουσα της Τοσκάνης, όπου ο πατέρας του βασίλεψε ως Μέγας Δούκας από το 1765 ως το 1790. Αν και είχε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία περιτριγυρισμένος από τα πολλά αδέρφια του, η οικογένειά του γνώριζε ότι ο Φραγκίσκος ήταν πιθανό να γίνει μελλοντικός αυτοκράτορας (ο θείος του Ιωσήφ Β΄ δεν είχε κανένα επιζήσαντα απόγονο από κανένα από τους δύο γάμους του) και έτσι το 1784 ο νεαρός Αρχιδούκας στάλθηκε στην Αυτοκρατορική Αυλή της Βιέννης για να εκπαιδευτεί και να προετοιμαστεί για το μελλοντικό του ρόλο.
Ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιωσήφ ανέλαβε την εξέλιξη του Φραγκίσκου. Το πειθαρχικό του καθεστώς ήταν σε πλήρη αντίθεση με τη χαλαρή φλωρεντινή Αυλή του Λεοπόλδου. Ο Αυτοκράτορας έγραψε ότι ο Φραγκίσκος ήταν «μέτριας ανάπτυξης», «υστερούσε στη σωματική επιδεξιότητα και το θάρρος» και «ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο από το κακομαθημένο παιδί της μαμάς». Ο Ιωσήφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ο τρόπος με τον οποίο του φέρθηκαν για πάνω από δεκαέξι χρόνια δεν θα μπορούσε παρά να του επιβεβαίωσε την αυταπάτη ότι η διαφύλαξη του ατόμου του ήταν το μόνο σημαντικό πράγμα».
Η αυστηρότατη μέθοδος του Ιωσήφ για τη βελτίωση του νεαρού Φραγκίσκου ήταν ο «φόβος και η δυσαρέσκεια». Ο νεαρός Αρχιδούκας ήταν απομονωμένος, με το σκεπτικό ότι αυτό θα τον έκανε πιο αυτάρκη καθώς θεωρήθηκε από τον Ιωσήφ ότι ο Φραγκίσκος «απέτυχε να οδηγεί ο ίδιος τον εαυτό του, να έχει τη δική του σκέψη». Ωστόσο ο Φραγκίσκος θαύμαζε πολύ τον θείο του, ή μάλλον τον φοβόταν. Για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του ο Φραγκίσκος στάλθηκε να ενταχθεί σε ένα σύνταγμα του στρατού στην Ουγγαρία και συνήθισε εύκολα τη ρουτίνα της στρατιωτικής ζωής. Ο νεαρός Αρχιδούκας ήταν απομονωμένος, με το σκεπτικό ότι αυτό θα τον έκανε πιο αυτάρκη καθώς θεωρήθηκε από τον Ιωσήφ ότι ο Φραγκίσκος «απέτυχε να οδηγήσει τον εαυτό του, να έχει τη δική του σκέψη». Ηταν παρών στην πολιορκία του Βελιγραδίου κατά τον Αυστροτουρκικό πόλεμο (1788-1791).
Μετά το θάνατο του Ιωσήφ Β΄ το 1790 ο πατέρας του Φραγκίσκου έγινε αυτοκράτορας. Είχε μια πρώιμη γεύση της εξουσίας ενώ ενεργούσε ως αναπληρωτής του Λεοπόλδου στη Βιέννη, ενώ ως υποψήφιος Αυτοκράτορας διέσχιζε την Αυτοκρατορία προσπαθώντας να ξανακερδίσει όσους είχαν αποξενωθεί από τις πολιτικές του αδελφού του. Η υπερένταση επηρέασε το Λεοπόλδο και το χειμώνα του 1791 αρρώστησε. Η υγεία του σταδιακά επιδεινώθηκε στις αρχές του 1792 και το απόγευμα της 1ης Μαρτίου πέθανε, σε σχετικά νεαρή ηλικία 44 ετών. Ο Φραγκίσκος, λίγο μετά τα 24α γενέθλιά του, έγινε πλέον αυτοκράτορας, πολύ νωρίτερα από ό,τι περίμενε.
Aυτοκράτορας
Ως ηγέτης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κυβερνήτης των απέραντων πολυεθνικών κληρονομικών εδαφών των Αψβούργων, ο Φραγκίσκος ένιωσε να απειλείται από τους Γάλλους επαναστάτες και αργότερα τον επεκτατισμό του Ναπολέοντα καθώς και τις κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις του, που εξάγονταν σε όλη την Ευρώπη στον απόηχο των κατακτήσεων του Γαλλικού στρατού. Ο Φραγκίσκος είχε μια δύσκολη σχέση με τη Γαλλία. Η θεία του Μαρία Αντουανέττα, σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και βασίλισσα-σύζυγος της Γαλλίας, καρατομήθηκε από τους επαναστάτες το 1793, στην αρχή της βασιλείας του, αν και γενικά ήταν αδιάφορος για τη μοίρα της.
Αργότερα οδήγησε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης. Διοίκησε για λίγο τις συμμαχικές δυνάμεις κατά την εκστρατεία στη Φλάνδρα το 1794 προτού παραδώσει τη διοίκηση στον αδερφό του αρχιδούκα Κάρολο. Αργότερα ηττήθηκε από το Ναπολέοντα. Με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο παραχώρησε την αριστερή όχθη του Ρήνου στη Γαλλία με αντάλλαγμα τη Βενετία και τη Δαλματία. Πολέμησε πάλι κατά της Γαλλίας κατά τον Πόλεμο του Β΄ Συνασπισμού.
Στις 11 Αυγούστου 1804, ως απάντηση στο Ναπολέοντα που στέφθηκε αυτοκράτορας των Γάλλων νωρίτερα εκείνο το έτος, ανακοίνωσε ότι θα αναλάμβανε εφεξής τον τίτλο του κληρονομικού αυτοκράτορα της Αυστρίας ως Φραγκίσκος Α΄, κίνηση που τυπικά ήταν παράνομη από την άποψη του αυτοκρατορικού νόμου. Ωστόσο ο Ναπολέων είχε συμφωνήσει εκ των προτέρων και ως εκ τούτου έγινε. 200px|μικρογραφία|αριστερά|Συνάντηση του Ναπολέοντα με τον Φραγκίσκο Β΄ στο Άουστερλιτς (1805). Κατά τον Πόλεμο του Γ΄ Συνασπισμού οι αυστριακές δυνάμεις γνώρισαν μια συντριπτική ήττα στο Άουστερλιτς και ο Φραγκίσκος αναγκάστηκε να συμφωνήσει με τη Συνθήκη του Πρεσβούργου, που αποδυνάμωσε πολύ την Αυστρία και επέφερε την οριστική κατάρρευση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τον Ιούλιο του 1806, υπό τη μαζική πίεση της Γαλλίας, η Βαυαρία και άλλα δεκαπέντε γερμανικά κράτη επικύρωσαν το καταστατικό ίδρυσης της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, με το Ναπολέοντα να ορίζεται Προστάτης της, και ανακοίνωσαν στην Αυτοκρατορική Δίαιτα την πρόθεσή τους να εγκαταλείψουν άμεσα την Αυτοκρατορία. Στη συνέχεια στις 22 Ιουλίου ο Ναπολέων επέδωσε τελεσίγραφο στον Φραγκίσκο απαιτώντας να παραιτηθεί από τη θέση του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως τις 10 Αυγούστου. Πέντε μέρες αργότερα ο Φραγκίσκος υπέκυψε στο αναπόφευκτο και, χωρίς να αναφέρει το τελεσίγραφο, επιβεβαίωσε ότι μετά τη Συνθήκη του Πρεσβούργου είχε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να εκπληρώσει τα καθήκοντά του ως αυτοκράτορας, αλλά ότι οι συνθήκες τον έπεισαν ότι δεν μπορούσε πλέον να κυβερνήσει σύμφωνα με τον όρκο του, καθώς η δημιουργία της Συνομοσπονδίας του Ρήνου το καθιστούσε αδύνατο. Πρόσθεσε ότι «δια του παρόντος διατάσσουμε ότι θεωρούμε διαλυμένο το δεσμό που μας έδενε μέχρι τώρα με τα κράτη της Αυτοκρατορίας» ουσιαστικά διαλύοντάς την. Ταυτόχρονα δήλωσε την πλήρη και επίσημη απόσυρση των κληρονομικών του εδαφών από την αυτοκρατορική δικαιοδοσία. Από τότε βασίλεψε ως "Φραγκίσκος Α΄, Αυτοκράτορας της Αυστρίας".
Το 1813, για πέμπτη και τελευταία φορά, η Αυστρία στράφηκε εναντίον της Γαλλίας και συμμάχησε με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Ρωσία, την Πρωσία και τη Σουηδία στον πόλεμο τους κατά του Ναπολέοντα. Η Αυστρία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην τελική ήττα της Γαλλίας - σε αναγνώριση αυτού, ο Φραγκίσκος, εκπροσωπούμενος από τον Κλέμενς φον Μέττερνιχ, προέδρευσε στο Συνέδριο της Βιέννης, βοηθώντας στο σχηματισμό της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας και της Ιεράς Συμμαχίας, εγκαινιάζοντας μια εποχή συντηρητισμού στην Ευρώπη. Η Γερμανική Συνομοσπονδία, μια χαλαρή ένωση κρατών της Κεντρικής Ευρώπης δημιουργήθηκε από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 για να οργανώσει τα επιβιώσαντα κράτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το Συνέδριο αποτέλεσε προσωπικό θρίαμβο του Φραγκίσκου, που φιλοξένησε άριστα τους διάφορους αξιωματούχους, αν και ο Φραγκίσκος υπονόμευσε τους συμμάχους του Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας και Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ της Πρωσίας διαπραγματευόμενος μια μυστική συνθήκη με τον αποκαταστημένο Λουδοβίκο ΙΗ΄ της Γαλλίας.
Εσωτερική πολιτική
Τα βίαια γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης εντυπώθηκαν βαθιά στο μυαλό του Φραγκίσκου (καθώς και όλων των άλλων Ευρωπαίων μοναρχών), που άρχισε να δυσπιστεί στο ριζοσπαστισμό οποιασδήποτε μορφής. Το 1794 ανακαλύφθηκε μια συνωμοσία «Ιακωβίνων» στον αυστριακό και τον ουγγρικό στρατό. Οι ηγέτες δικάστηκαν, αλλά η ετυμηγορία μόλις που άγγιξε μόνο το περιθώριο της συνωμοσίας. Ο αδερφός του Φραγκίσκου Αλέξανδρος Λεοπόλδος (τότε Παλατίνος της Ουγγαρίας) έγραψε στον Αυτοκράτορα παραδεχόμενος: «Αν και έχουμε πιάσει πολλούς από τους ενόχους, δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο τέλος αυτής της υπόθεσης». Παρόλα αυτά δύο αξιωματικοί που εμπλέκονταν σοβαρά στη συνωμοσία απαγχονίστηκαν, ενώ πολλοί άλλοι καταδικάστηκαν σε φυλάκιση (πολλοί από τους οποίους πέθαναν από τις συνθήκες της).
Ο Φραγκίσκος από τις εμπειρίες του είχε καταστεί καχύποπτος και δημιούργησε ένα εκτεταμένο δίκτυο αστυνομικών, κατασκόπων και λογοκριτών, για να παρακολουθεί τους αντιφρονούντες (σε αυτό ακολούθησε το παράδειγμα του πατέρα του, καθώς το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης είχε την πιο αποτελεσματική μυστική αστυνομία στην Ευρώπη). Ακόμη και η οικογένειά του δεν διέφυγε της παρακολούθησης. Τα αδέρφια του, οι αρχιδούκες Κάρολος Λουδοβίκος και Ιωάννης κατασκοπεύονταν στις συναντήσεις και τις δραστηριότητές τους. Επικρατούσε επίσης η λογοκρισία. Ένα έργο του συγγραφέα Φραντς Γκρίλπαρτσερ, Αψβούργου πατριώτη, απαγορεύθηκε αποκλειστικά ως «προληπτικό» μέτρο. Όταν ο Γκρίλπαρτσερ συνάντησε τον υπεύθυνο λογοκρισίας, τον ρώτησε τι ήταν απαράδεκτο στο έργο. Ο λογοκριτής απάντησε, "Ω, τίποτα απολύτως. Αλλά σκέφτηκα από μέσα μου, "Κανείς δεν μπορεί ποτέ να πει".