cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Don't Break the Oath
Προώθηση
Από τις 26 ως τις 30 Δεκεμβρίου έδωσαν πέντε συναυλίες επί γερμανικού εδάφους, πριν παίξουν για τελευταία φορά ζωντανά κατά την δεκαετία του '80 στις 11 Απριλίου 1985 στην Κοπενχάγη.
Μέλη των Mercyful Fate
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Don't Break the Oath" είχε την εξής μορφή:
Κράουζε
Το Κράουζε (Krause) είναι ένα γερμανικό επώνυμο. Με τη μετανάστευση, απαντάται σήμερα και στις ΗΠΑ, καθώς και σε άλλες χώρες. Μπορεί να αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Εκτός από πρόσωπα, μπορεί ακόμα να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κραουζε
Σπήλαια Απήδημα
Το σπήλαιο Απήδημα βρίσκεται δυτικά της Αρεόπολης, στην δυτική απόκρημνη παραλία της Μάνης, στον νομό Λακωνίας της Πελοποννήσου. Ανασκαφές στο σπήλαιο έχουν αποδώσει σημαντικότατα αρχαιολογικά και ανθρωπολογικά ευρήματα, όπως δύο κρανία ηλικίας τουλάχιστον 160.000 ετών. Το ένα κρανίο ηλικίας πάνω από 210.000 ετών φέρει χαρακτηριστικά που προέρχονται από τον σύγχρονο άνθρωπο και, αν η ταυτοποίηση και χρονολόγηση είναι σωστή, αποτελεί το παλαιότερο γνωστό δείγμα Homo sapiens που έχει βρεθεί εκτός Αφρικής.
Τοποθεσία - γεωλογία
thumb|250px|left|Οι ακτές στο Λιμένι, λίγο βορειότερα από όπου βρίσκεται το σπήλαιο Απήδημα Το σπήλαιο Απήδημα πρόκειται για σύμπλεγμα σπηλαίων που βρίσκονται στην απότομη δυτική ακτογραμμή της Μάνης, ανάμεσα στους κόλπους Διρού και Λιμενίου, κοντά στην Αρεόπολη. Η είσοδος των σπηλαίων βρίσκεται σήμερα 4 με 19 μέτρα πάνω από το σημερινό επίπεδο της θάλασσας. Κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου η στάθμη της θάλασσας ήταν σε χαμηλότερο επίπεδο, επιτρέποντας την κατοίκησή τους από ανθρώπους. Θεωρείται ότι στην περιοχή υπήρχε μικρή κοιλάδα, η οποία εκτεινόταν ως το Οίτυλο. Όμως, μετά το πέρας της τελευταίας εποχής των παγετώνων πριν περίπου 10.000 χρόνια, η στάθμη της θάλασσας ανέβηκε, καταποντίζοντας την κοιλάδα και δυσχεραίνοντας την πρόσβαση στην είσοδο.
Το σπήλαιο έχει δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα της καρστικής αποσάθρωσης των ασβεστολίθων της περιοχής. Τα σπήλαια έχουν εν μέρει πληρωθεί με ιζήματα της πλειστόκαινου εποχής, τα οποία στη συνέχεια σε μεγάλο βαθμό διαβρώθηκαν από τη δράση της θάλασσας. Εντός των σπηλαίων υπάρχουν σκληρά λατυποπαγή, εντός των οποίων σώζονταν απολιθωμένα κρανία ανθρωπίδων.
Αρχαιολογία
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές, που άρχισαν στο σπήλαιο το 1978, έχουν αποδώσει σημαντικότατα αρχαιολογικά και ανθρωπολογικά ευρήματα. Έχουν βρεθεί τμήματα 6 - 8 ανθρώπινων σκελετών, που προέρχονται από διαφορετικές περιόδους της παλαιολιθικής περιόδου (διαφορετικά στρώματα). Πολύ σημαντικά είναι και τα αρχαιολογικά κατάλοιπα που έχουν έρθει στο φως, όπως λίθινα και οστέινα παλαιολιθικά εργαλεία, οστά ζώων και ταφή γυναίκας, που μαρτυρούν κατοίκηση του σπηλαίου από πολύ πρώιμο στάδιο, κατά την αρχαιότερη παλαιολιθική περίοδο.
Κρανία Απήδημα 1 και 2
Το κρανίο Απήδημα 2 βρέθηκε ελαφρώς παραμορφωμένο και με ρωγμώσεις, ενώ το ινιακό οστό, τμήματα των κροταφικών οστών καθώς και όλα τα δόντια και τμήμα της υπερώας έλλειπαν. Το κρανίο με βάση την μορφολογία είχε ταξινομηθεί ως ανήκον είτε σε άνθρωπο της Χαϊδελβέργης (όπως το κρανίο των Πετραλώνων) είτε σε άνθρωπο του Νεάντερταλ. Ο Θεόδωρος Πίτσιος είχε προτείνει το όνομα Ταινάριος Άνθρωπος (Homo (sapiens) teanarius), ο οποίος σχετιζόταν με τη γενεαλογική γραμμή των Νεάντερταλ. Μετά από προσεκτική ανάλυση της οπίσθιας περιοχής του κρανίου το 2011 βρέθηκε ότι το κρανίο έχει περισσότερα κοινά με τα κρανία των Νεάντερταλ απ'ότι με των ανθρώπων της Χαϊδελβέργης. Ο όγκος του εγκεφάλου υπολογίστηκε σε 1.454 κυβικά εκατοστά. Η ηλικία του κρανίου προσδιορίστηκε με τη μέθοδο χρονολόγησης σειρών ουρανίου σε τουλάχιστον 160.000 έτη, γεγονός που το καθιστά το παλαιότερο γνωστό κρανίο με τυπικά χαρακτηριστικά προσώπου Νεάντερταλ.
Από κρανίο Απήδημα 1 σώζεται μόνο το οπίσθιο τμήμα και είναι λιγότερο παραμορφωμένο. Για αρκετά χρόνια θεωρούταν ότι ανήκε στο ίδιο είδος ανθρώπων με το κρανίο Απήδημα 2, όμως πιο προσεκτική ανάλυση έδειξε ότι δεν διέθετε αρκετά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τους Νεάντερταλ, όπως το ινιακό εξόγκωμα, και μορφολογικά παρουσιάζει ένα συνδυασμό χαρακτηριστικών του μοντέρνου ανθρώπου (Homo sapiens) με πιο αρχαϊκές μορφές. Η ηλικία του κρανίου με βάση τη σειρά ουρανίου υπολογίστηκε σε πάνω από 210.000 έτη. Αν το κρανίο ανήκε όντως σε μοντέρνο άνθρωπο, τότε αποτελεί το παλαιότερο που έχει βρεθεί εκτός Αφρικής. Επίσης υποδεικνύει ότι η περιοχή κατοικήθηκε για ένα διάστημα από σύγχρονους ανθρώπους πριν εγκατασταθούν σε αυτή οι Νεάντερταλ. Μια άλλη μελέτη αναγνώρισε τα κρανία ως ανήκοντα σε μια μεταβατική μορφή ανάμεσα στο Homo erectus και Νεάντερταλ.
Άλλα ευρήματα
Στο σπήλαιο Γ βρέθηκε σκελετός (LAO 1/S3) γυναίκας ηλικίας 20 ± 3 ετών, στην οποία δόθηκε το όνομα «Κανέλα» από την ανασκαφική ομάδα. Η ηλικία του σκελετού υπολογίστηκε σε 30.000 έτη και ανήκει σε Κρο-Μανιόν. Το μεγαλύτερο μέρος του σκελετού σώθηκε σε καλή κατάσταση, αλλά το κρανίο σώθηκε μόνο τμηματικά. Θεωρείται ότι τάφηκε σε εμβρυϊκή στάση, με μία πλάκα να έχει τοποθετηθεί κάτω από το κεφάλι και μια στρογγυλή πέτρα στα πόδια. Μαζί βρέθηκαν διάφορα οστά ζώων τα οποία θεωρείται ότι αποτελούσαν προσφορές τροφής.
Πηγές
Απήδημα σπήλαιο Κατηγορία:Νομός Λακωνίας Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
Μετακινήσεις πληθυσμών
Μετακίνηση πληθυσμού καλείται μετακίνηση μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων από μια περιοχή σε μια άλλη εντός της ίδιας επικράτειας. Συχνά κατά τον Μεσαίωνα επιβαλλόταν από το κράτος με κριτήρια συνήθως την εθνικότητα και την θρησκεία. Η Εξορία είναι μια παρόμοια διαδικασία, αλλά ο όρος χρησιμοποιείται για μικρότερες ομάδες ανθρώπων ή μεμονωμένα άτομα και με προορισμό συνήθως εκτός επικράτειας.
Αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας
Η πρώιμη Οθωμανική πολιτεία χρησιμοποίησε της αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών ως εργαλείο για να σκορπίσει το αντιοθωμανικό αίσθημα στα εδάφη της και να ελέγξει το οικονομικό τοπίο. Ο όρος που χρησιμοποιείται σε Οθωμανικά έγγραφα είναι sürgün, από το ρήμα sürmek που σημαίνει εκτοπίζω.
Επί βασιλείας του Μεχμέτ I (1421) μετακινήθηκαν αναγκαστικά φυλές Τουρκομάνων και Τατάρων από τα ασιατικά εδάφη του οθωμανικού κράτους στα Βαλκάνια. Πολλές από αυτές τις ομάδες εντάχθηκαν στις τάξεις των παραστρατιωτικών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων με τη χριστιανική Ευρώπη. Ταυτόχρονα, χριστιανικές κοινότητες μεταφερθήκαν από τα πρόσφατα κατακτημένα εδάφη της Βαλκανικής χερσονήσου στην Ανατολία. Μεγάλου μεγέθους αλλά και μικρότερης κλίμακας μετακινήσεις από ανατολή προς δύσης και το αντίστροφο θα συνεχιστούν στα στενά των Δαρδανελίων και επί βασιλείας  Μουράτ Β΄ (1451) και Μωάμεθ Β΄ (1481) που επικεντρώθηκαν στη δημογραφική αναδιαρθρωση των αστικών κέντρων της αυτοκρατορίας. Την Κατάκτηση της Θεσσαλονίκης από τον Μουράτ Β ακολούθησε αναγκαστική μετακίνηση μουσουλμάνων από την Ανατολία στην περιοχή του βαρδάρη. Οι μετακινήσεις πληθυσμών του Μωάμεθ Β΄ επικεντρώθηκαν στην εκ νέου αναδιάρθρωση του πληθυσμού της πόλης της Κωνσταντινούπολης, μετά την κατάκτηση της το 1453, με προσθήκη πληθυσμών Μουσουλμάνων και Εβραίων από όλη την αυτοκρατορία.
Επί Βαγιαζίτ Β΄ († 1512), το οθωμανικό κράτος χρησιμοποιεί την τακτική της μετακίνησης  για να διαχειριστεί τους ετεροδόξους Qizilbash (kizilbas) μετακινώντας τους στην ανατολική Ανατολία. Η αναγκαστική μετεγκατάσταση των Qizilbash συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα. Επί Σελίμ Α (1520), μεταφέρθηκαν συστηματικά έμποροι, βιοτέχνες, και επιστήμονες στην Κωνσταντινούπολη από την Ταυρίδα και το Κάιρο ενώ επιβλήθηκε η μαζική μετανάστευση μουσουλμάνων στη Ρόδο και την Κύπρο μετά την κατάκτηση τους το 1522 και το 1571, αντίστοιχα, και ταυτόχρονα την μετακίνηση ελληνοφώνων Κυπρίων στην Ανατολία.
Η χρήση του sürgün στην οθωμανική γραφειοκρατία του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα (1600 μ.Χ. και μετά), είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το οθωμανικό κράτος δεν επέβαλε αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς οι πολιτικές του επεκτατισμού είχαν αλλάξει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναγκαστική μετανάστευση Κατηγορία:Πληθυσμός
Μάλα Πέτσα
Η Μάλα Πέτσα (κυριλλικά: Мала Пећа) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 538 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Αιγίμιος (έπος)
Ο Αιγίμιος ήταν ένα μικρό έπος δύο βιβλίων, που οι αρχαίοι απέδιδαν (σύμφωνα με τον Αθήναιο) άλλοτε στον Ησίοδο και άλλοτε στον Κέρκωπα τον Μιλήσιο. Διασώθηκαν οκτώ μόλις αποσπάσματα, που κάνουν λόγο για τις περιπέτειες της Ιούς, τον Άργο, την Θέτιδα και τον Πηλέα, τον Φρίξο και τους Αργοναύτες. Οι σύγχρονες φιλολογικές μελέτες αποδεικνύουν ωστόσο ότι τα παραπάνω ήταν απλά εμβόλιμες διηγήσεις και ότι το πρωταρχικό θέμα του έργου ήταν τα κατορθώματα του Ηρακλή, συμμάχου του βασιλιά των Δωριέων Αιγιμίου στον πόλεμο του ενάντια στους Λάπιθες και τους Δρύοπες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Βιομηχανική φωτογραφία
Η Βιομηχανική Φωτογραφία είναι ο τομέας της εφαρμοσμένης φωτογραφίας που ασχολείται με την εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων του βιομηχανικού τομέα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει μηχανολογικές εταιρείες, κατασκευαστικές εταιρίες, εργοστάσια μεταποίησης, επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας κ.α.
Η Βιομηχανική Φωτογραφία καταγράφει τις διαδικασίες παραγωγής, την οργάνωση της εργασίας, τους εργαζόμενους, τον εξοπλισμό, τους χώρους και άλλα στοιχεία μιας επιχείρησης. Έτσι ενσωματώνει πολλούς τομείς της φωτογραφίας όπως το ρεπορτάζ, το πορτραίτο και την αρχιτεκτονική φωτογραφία. Χρησιμοποιείται συνήθως για εσωτερικούς διαχειριστικούς σκοπούς ή και για διαφημιστικούς λόγους (ιστοσελίδες, social media και διαφημιστικά έντυπα).
Είτε ως εργαζόμενος σε μία εταιρεία είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας, ο βιομηχανικός φωτογράφος χρειάζεται όχι απλώς να γνωρίζει τις διαφορετικές τεχνικές της παραδοσιακής φωτογραφίας αλλά και τον ρόλο που μπορεί να παίξει η κινηματογραφία και η βιντεοσκόπηση, όπως επίσης και η ηλεκτρονική επεξεργασία της φωτογραφίας στη δοκιμή, την καταγραφή και τη διαφήμιση προϊόντων αλλά και όψεων ενός επαγγέλματος.
Σημειώσεις-παραπομπές
Κατηγορία:Φωτογραφία-επέκταση Κατηγορία:Φωτογραφία
2001 Αϊνστάιν
Ο Αϊνστάιν (Einstein) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κοντά στα εσωτερικά όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,627. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Άλμπερτ Αϊνστάιν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αϊνστάιν δεν είναι γνωστή. Ο φασματικός τύπος του είναι X (κατά Tholen) ή Xe (κατά SMASSII). Ο Αϊνστάιν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 29 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αινσταιν
Κρις Μόρις
Ο Κρίστοφερ Βέρναρντ Μόρις, ή απλώς Κρις Μόρις (γεννημένος στις 20 Ιανουαρίου 1966) είναι Αμερικανός παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως σμολ φόργουορντ όσο και ως πάουερ φόργουορντ.
Κολλεγιακή καριέρα
Ο Κρις Μόρις εισήχθη στο Πανεπιστήμιο "Άουμπερν" και αγωνίστηκε στο Κολεγιακό πρωτάθλημα με την ομάδα του Πανεπιστημίου, τους Άουμπερν Τάιγκερς.
Ο Κρις Μόρις αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο "Άουμπερν" το 1988.
Επαγγελματική καριέρα
Στη Γιούτα Τζαζ αγωνίστηκε για τρία χρόνια.
Κώστας Πετρόπουλος
Ο  Κώστας Πετρόπουλος (Πάτρα, 7 Ιανουαρίου 1956) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Είναι γνωστός με το ψευδώνυμο Νουρέγιεφ.
Κρις Μόρις
Επαγγελματική καριέρα
Το 1998 μετεγγράφη στους Φοίνιξ Σανς. Στην ομάδα της Αριζόνα παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο.
Κώστας Πετρόπουλος
Καριέρα
Αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα στον Απόλλωνα Πατρών. Αγωνιζόταν στη θέση σμολ φόργουορντ και υπήρξε ένας από τους καλύτερους Έλληνες στη θέση αυτή. Στην Α΄Εθνική σημείωσε σε 4.255 πόντους και έχει αναδειχθεί δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος το 1986 και τρίτος το 1987.
Κρις Μόρις
Επαγγελματική καριέρα
Το καλοκαίρι του 1999, ο Κρις Μόρις άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα του την Αμερική και ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για περίπου δύο χρόνια, δίχως όμως να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Κώστας Πετρόπουλος
Καριέρα
Έχει αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδος σε 77 αγώνες σημειώνοντας 698 πόντους. Eίναι επίσης διεθνής με την Εθνική Ανδρών Β΄ έχοντας 2 συμμετοχές και 34 πόντους, με την Εθνική Εφήβων με 22 συμμετοχές και 305 πόντους, και με την Εθνική Παίδων με 9 συμμετοχές και 132 πόντους. Στον αγώνα του Απόλλωνα Πάτρας στο Αγρίνιο με αντίπαλο την τοπική ομάδα, που έγινε στις 4 Απριλίου 1976 για το πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και έληξε με σκορ 159-49 υπέρ των φιλοξενούμενων, ο Πετρόπουλος πέτυχε 93 πόντους. Ακόμη, στις 11 Ιανουαρίου 1986 στον αγώνα του Απόλλωνα με τον Ιωνικό Νικαίας στην Πάτρα (νίκησαν οι γηπεδούχοι με 101-86) για το πρωτάθλημα της Α1 ανδρών αυτή τη φορά, ο Πετρόπουλος σημείωσε 51 πόντους.
Κρις Μόρις
Επαγγελματική καριέρα
Το 2001 επέστρεψε στην Αμερική και μετεγγράφη στους Χάρλεμ Γκλομπτρότερς, ενώ μετά από λίγους μήνες μεταπήδησε στη Σάουθερν Καλιφόρνια Σερφ.
Κώστας Πετρόπουλος
Καριέρα
Σαν προπονητής ξεκίνησε από τον Αρίωνα, μετά στην Ολυμπιάδα, την Απολλωνιάδα και στην Α' Εθνική: Περιστέρι (1991-93), Απόλλωνας Πατρών (1993-95), Σπόρτιγκ (1996-98), Μαρούσι (1998-99). Από το 1988 έως το 1993 ήταν προπονητής της Eθνικής Παίδων, της Εθνικής Γυναικών το 1989, της Εθνικής Εφήβων το 1988 όπου κατέκτησε την 4η θέση στο πανευρωπαϊκό. Έχει διατελέσει και βοηθός στον πάγκο της Εθνικής Αντρών την περίοδο 1989-1990 κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό του 1989 και την 4η θέση στο παγκόσμιο του 1990. Το 1999 ανέλαβε πρώτος προπονητής της Εθνικής Αντρών όπου παρέμεινε μέχρι το 2001.
Κρις Μόρις
Επαγγελματική καριέρα
Το 2002, ο Κρις Μόρις ταξίδεψε στις Φιλιππίνες για λογαριασμό των Σαν Μιγκ Κόφι Μίξερς, ενώ το 2003 ταξίδεψε στη Βενεζουέλα για λογαριασμό της Γκαιτέρος Ντελ Ζούλια, στην οποία αγωνίστηκε για ένα χρόνο.
Η περίδος 2004-05 ήταν και η τελευταία στην επαγγελματική καριέρα του Κρις Μόρις.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Φιλιππίνες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων
Κέρουιν Μάθιους
Ο Κέρουιν Μάθιους (Kerwin Mathews) ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Σιάτλ στις 8 Ιανουαρίου 1926 και απεβίωσε στο Σαν Φρανσίσκο στις 5 Ιουλίου του 2007.
Έγινε γνωστός κυρίως από τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε ταινίες φαντασίας στις δεκαετίες του ' 50 και του ' 60. Αποσύρθηκε από τα πλατό το 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ηρακλής Τριανταφυλλίδης
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το και μεγαλωμένος στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης από πολύ μικρός είχε ιδιαίτερη κλίση στη μουσική, έπαιζε διάφορα όργανα (φυσαρμόνικα, φλογέρα, ακορντεόν, κιθάρα, κ.ά.), έγραφε στίχους, ποίηση, πεζά και συνέθετε τραγούδια και μουσικές.
Τον Ιούνιο του 1980 κυκλοφόρησε μια στιχουργική - ποιητική συλλογή του. Το Δεκέμβριο του 2004 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαϊωάννου ένα βιβλίο του, ο «Ονειροταξιδευτής», που είναι μυθιστόρημα φιλοσοφικής φαντασίας. Έτσι η αναφορά στον Ηρακλή μοιράζεται στο μουσικό, το ποιητικό, και το συγγραφικό του έργο.
Μουσική
Στη μουσική έχουμε μια πρώτη περίοδο με δημιουργία συγκροτημάτων (κυρίως ελληνικού ροκ χαρακτήρα) και μια δεύτερη, όπου γράφει για μεγάλα σύνολα, όπως η ροκ όπερα "Σε άλλους κόσμους", ή μουσικά έργα για μουσικοθεραπεία, όπως η τριλογία "Υδριάλα" και η τετραλογία "Κυνηγός της ευτυχίας".
Συγκροτήματα
Το πρώτο γκρουπ όπου συμμετείχε ήταν το «The Green Birds» (Σιδηρόκαστρο, αρχές δεκαετίας '60) με ρεπερτόριο από Rock'n' Roll, τζαζ και ελληνικά της εποχής και στη συνέχεια δημιούργησε το γκρουπ «Les Etoiles» με ρεπερτόριο από το εποχιακό ροκ.
Την περίοδο 1967-1969, παράλληλα με τις σπουδές του (Χημικός-Μικροβιολόγος στο Δημόκριτο Θεσσαλονίκης και θεωρία μουσικής στο Μακεδονικό Ωδείο), εργάστηκε περιστασιακά ως μουσικός σε διάφορα είδη μουσικής. Εκείνη την εποχή πέρασε από διάφορα σχήματα της Θεσσαλονίκης, όπως το «Τρίο Σαλόνικα» (λατινοαμερικάνικα και ελληνικά εποχής), «The Saints», (ροκ, soul εποχής και δικές τους συνθέσεις) και «The Slides» (ροκ και soul εποχής).
Ηρακλής & DNA
Το συγκρότημα εμφανίστηκε σε διάφορες μπουάτ, όπως τις «Εσπερίδες» και την «Πέμπτη Εποχή» στην Πλάκα και έδωσε μερικές συναυλίες.
Δισκογραφικά ξεκίνησαν στην Polydor το 1972 με ένα δισκάκι 45 στροφών, που περιείχε τα τραγούδια «Ο Γιάννης» και «Τα Ίδια Όνειρα» (ή «Αγναντεύεις»). Δυστυχώς, εκτός από το δισκάκι αυτό, η δουλειά εκείνης της εποχής δεν κυκλοφόρησε σε LP, όπως είχε αρχικά συμφωνηθεί.
Γεώργιος, επίσκοπος Ουτρέχτης
Ο Γεώργιος, ολλανδ.: George/Joris van Egmont, bisschop van Utrecht (π. 1504, στο Έχμοντ - 26 Σεπτεμβρίου 1559, στο αβαείο Σαιντ-Αμάντ) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν χριστιανός θρησκευτικός άρχοντας και επίσκοπος, ο οποίος υπηρέτησε ως επίσκοπος της Ουτρέχτης από το 1535 έως το 1559.
Ηρακλής Τριανταφυλλίδης
Ηρακλής & DNA
Μετά τη διάλυση του «Ηρακλής & DNA» ο Τριανταφυλλίδης δημιούργησε το γκρουπ «Ηρακλής & Λερναία Ύδρα».
Γεώργιος, επίσκοπος Ουτρέχτης
Βιογραφία
Ο Γεώργιος ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Έχμοντ και κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Δ. Φρήσλαντ. Το 1526 έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού και αργότερα διάκονος του Συλλόγου του καθεδρικού της Λιέγης. Στη συνέχεια έγινε ηγούμενος του αβαείου του Σαιντ-Αμάντ (καταστράφηκε στους πολέμους της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης και της Γαλλικής Επανάστασης) στο Σαιντ-Αμάντ-λεζ-Ω, νότια του Τουρναί. Ο Κάρολος Ε΄ της Γερμανίας τον διόρισε επίσκοπο της Ουτρέχτης το 1534 ως μία εύνοια προς τους Ολλανδούς ευγενείς. Επειδή έπρεπε να χειροτονηθεί πρώτα ως ιερέας, ο χειροτονία του ως επισκόπου καθυστέρησε για περισσότερο από έναν χρόνο. Ο Γεώργιος έμεινε στο Σαιν-Αμάντ και είχε έναν εκπρόσωπο (vicar) να διαχειρίζεται την επισκοπή γι' αυτόν. Ενήργησε ανεπιτυχώς ενάντια στην άνοδο του Καλβινισμού.
Ηρακλής Τριανταφυλλίδης
Ηρακλής & Λερναία Ύδρα
Ελληνικό ροκ σχήμα με στοιχεία από τζαζ ροκ και πολλά έθνικ (ελληνική παράδοση), το οποίο δημιουργήθηκε το 1972. Πρόκειται για τη μετεξέλιξη του γκρουπ «Ηρακλής & DNA». Ο στίχος είναι ποιητικός με κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό. Οι στίχοι, η μουσική καθώς και η ενορχήστρωση είναι του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη.
Το καλοκαίρι του 1973 ο Ηρακλής έγραψε το μουσικό έργο «Σε άλλους κόσμους», που παιζόταν στη μπουάτ της Πλάκας «11η εντολή». Εκεί άκουσε τη δουλειά του ο μουσικός παραγωγός Τάσος Φαληρέας από την EMI και πρότεινε στον Ηρακλή την ηχογράφηση σε δίσκο. Έγιναν συζητήσεις για να κυκλοφορήσει το Πάσχα του 1974, αλλά τελικά αναβλήθηκε. Ο Ηρακλής, που σπούδαζε στην Οδοντιατρική σχολή Αθηνών την περίοδο της Χούντας, δεν είχε οικονομικούς πόρους. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τα πράγματα δυσκόλεψαν περισσότερο από κάθε άποψη και την άνοιξη του 1974, μετά από μια συναυλία στη Θεσσαλονίκη, ξανάφυγε για τη Γερμανία. Η συναυλία της Θεσσαλονίκης ήταν και η τελευταία στην Ελλάδα της περιόδου εκείνης και είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Το θέατρο Χατζώκου, όπου έγινε, είχε γεμίσει ασφυκτικά. Το σχήμα, ενισχυμένο με νέα κι αξιόλογα μέλη, είχε μια από τις καλύτερες επιδόσεις. Το 95% εκείνων των τραγουδιών είχε κοπεί από τη λογοκρισία, εντούτοις το πρόγραμμα παίχτηκε ατόφιο, χάρη στον οργανωτή της συναυλίας, Αντώνη Γκαγκαβούζη.
Γεώργιος, επίσκοπος Ουτρέχτης
Υστεροφημία
Το υαλογράφημα, που δώρισε με θέμα τη Βάπτιση του Χριστού, υπάρχει ακόμη στο Γιανσκερκ της Χάουντα. Αυτό το παράθυρο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Ντιρκ Κράμπετ το 1557-8.
αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ|Ο θυρεός του κόμη του Έχμοντ.
Ηρακλής Τριανταφυλλίδης
Ηρακλής & Λερναία Ύδρα
Στη Γερμανία ο Ηρακλής δημιούργησε μαζί με Γερμανούς μουσικούς ένα συγκρότημα, που άνοιξε τη συναυλία του Champion Jack Dupree στις 28 Σεπτεμβρίου 1974 (στο Würselen της Βόρειας Ρηνανίας-Βεσφαλίας ) και έπαιξε τη μουσική του με πολύ μεγάλη επιτυχία. Το σχήμα έπαιξε με την ονομασία «Iraklis aus Griechenland» (Ο Ηρακλής από την Ελλάδα) και ήταν επταμελές, ενώ οι περισσότεροι μουσικοί ήταν δανεικοί από άλλα γκρουπ.
Γεώργιος, επίσκοπος Ουτρέχτης
Υστεροφημία
Μετά το τέλος του τάφηκε στο αβαείο του Σαιν-Αμάντ, αλλά η καρδιά του ενταφιάστηκε σε κενοτάφιο στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρτιν, στην Ουτρέχτη. Ένα πορτρέτο του Γεωργίου φαν Έχμοντ από το π. 1535, ζωγραφισμένο από τον φίλο του Γιαν φαν Σκόρελ, βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ.
Ηρακλής Τριανταφυλλίδης
Ηρακλής & Λερναία Ύδρα
Η σύνθεση: Ηρακλής (φωνητικά, διάφορα όργανα), Birgit Rütters (φωνητικά, φλογέρα-μπάσο, πιάνο), Norbert Kranz (μπάσο), Stefan "Steve" Dohmen (βιολί), Volker Beyerle (πλήκτρα), Otto...(κιθάρα, πνευστά), R.... (κρουστά). Η Birgit εκτός των άλλων έμαθε και τραγούδησε στα ελληνικά το "Αγναντεύεις".
Γεώργιος, επίσκοπος Ουτρέχτης
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Έχμοντ
Ηρακλής Τριανταφυλλίδης
Ηρακλής & Λερναία Ύδρα
Μετά τη μεγάλη επιτυχία στο live, ο Paul (ο εκπρόσωπος του οργανωτή της συναυλίας και μάνατζερ του Ηρακλή), του πρότεινε να παίξει και στα επόμενα κοντσέρτα που θα γίνονταν προσεχώς, αρχικά με τους «The Passports» (από τα πρώτα τζαζ-ροκ γκρουπ της εποχής) και στη συνέχεια με τους Ολλανδούς «Ekseption» (έντεχνο ροκ).
Η ανάγκη να κάνει ένα μόνιμο δικό του σχήμα έφερε κοντά του τον Edgar, τον καλύτερο ντράμερ της περιοχής, με τρία LP (free jazz) με πολυεθνικά σχήματα στο ενεργητικό του και μαζί με τους Norbert (μπάσο) και Birgit (φωνητικά, πνευστά) από τους παλιούς, συν έναν πιανίστα της τζαζ από την περιοχή κι έναν νεαρό ταλαντούχο φλαουτίστα από τη Βόννη, πέτυχε έναν καταπληκτικό συνδυασμό. Ο Ηρακλής επέστρεψε στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης τον Οκτώβριο του 1974, με πρόθεση να επιστρέψει έγκαιρα στη Γερμανία για τις συναυλίες. Αυτή όμως η προσωρινή του μετάβαση στην Ελλάδα έγινε μόνιμη, αφού μεσολάβησε η ηχογράφησή του «Σε άλλους κόσμους», που αντί να αρχίσει αμέσως και να τελειώσει μέσα στο μήνα, άρχισε το 1975.
right
Ύστερα από ένα χρόνο ηχογραφήσεων, το «Σε άλλους κόσμους» κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1976 σε διπλό άλμπουμ από την EMI, με παραγωγούς τους Τέρενς Κουίκ και Γιάννη Κιουρκτσόγλου. Συμμετείχαν σαράντα μουσικοί, ανάμεσα τους πολλά μέλη από τα διάφορα σχήματα της «Λερναίας Ύδρας», όπως οι Μαγκλάρας (βιολί), Πρωτόπαπας (φλάουτο, πνευστά), Φιλιππίδης (μπάσο), Θεολόγος Στρατηγός (κιθάρα). Συμμετείχαν χορωδίες, παραδοσιακά, κλασικά και ηλεκτρικά όργανα (συνολικά 80 τον αριθμό) και πολλοί τραγουδιστές σε τραγούδια και φωνητικά: Θρ. Αποστόλου, Γ. Ζώη, Ν. Ζιώγαλας, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Χρ. Κουλουμπής, Μ. Ψάλτη, Δ. Πουλικάκος. Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν να τραγουδήσει το «Πανηγύρι», όμως τελικά η εταιρεία του δημιούργησε κώλυμα. Ο δίσκος αυτός για διάφορους λόγους δεν προωθήθηκε καθόλου. Ο Ηρακλής έφυγε για το Παρίσι και το Άμστερνταμ.
Μετά από καιρό ο Ηρακλής ανασυγκρότησε εκ νέου τη «Λερναία Ύδρα». Παρ' όλες τις επιτυχημένες συναυλίες τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Τα ροκ γκρουπ δεν μπορούσαν να επιβιώσουν. Ο Ηρακλής ξανάφυγε για το εξωτερικό, για να γυρίσε και πάλι, ανασυντάσσοντας το γκρουπ με σύνθεση αυτή τη φορά τους Μαριάννα (φωνή), Γιώργο Σιέρα (κιθάρα, φωνητικά), Ηρακλή Σαριδάκη (κιθάρα), Μιχάλη Νικολαΐδη (μπάσο), Θάνο Παπαποστόλου (τύμπανα). Αργότερα στη θέση των Σιέρα και Σαριδάκη ήρθε ο Τάσος Καλιανιώτης και πολύ αργότερα στα τύμπανα ο Στέλιος Ζαχαρίου. Δόθηκαν πολλές επιτυχημένες συναυλίες την περίοδο αυτή στα θέατρα «Λουζιτάνια» και «Βρετάνια», όπως επίσης στο τζαζ-ροκ κλαμπ του Μπαράκου στην Πλάκα.
Αξέχαστη έμεινε, μεταξύ άλλων, η παράσταση στα Γουριά το καλοκαίρι του 1980. Τη συναυλία διοργάνωσαν οι ανεξάρτητοι νέοι του χωριού και είχε μαζευτεί η νεολαία από τις γύρω περιοχές (Αγρίνιο, Μεσολόγγι, Ναύπακτο, κ.ά.), σαν ένα μικρό Γούντστοκ.
Το φθινόπωρο του 1980 ο Ηρακλής άνοιξε τη Σοφίτα στην Πλάκα, που έγινε ελεύθερο βήμα για κάθε είδος καλλιτεχνικής έκφρασης μέχρι το 1984, που έκλεισε. Παράλληλα ανασυγκρότησε μια νέα «Λερναία Ύδρα», έχοντας τον Μιχάλη στο μπάσο και τους Τάσο Φωτοδήμο (τύμπανα), Γιάννη Γιοκαρίνη (πλήκτρα, φωνητικά), Πάνο Πατσόγλου (τρομπόνι) και Γιάννη Κικινή (σαξόφωνο και φλάουτο). Το 1981 η «Λερναία Ύδρα» άλλαξε σύνθεση και με σταθερούς τους Μιχάλη και Φωτοδήμο προστέθηκαν ο Χρήστος Λαγός (κιθάρα) και ο Νίκος Ζιώγαλας (φωνητικά). Με αυτό το σχήμα έπαιζαν επί μία σεζόν στη σοφίτα. Μαζί τους ο Αλέκος Κολιόπουλος και οι Φατμέ. Την εποχή εκείνη κυκλοφόρησε σε ανεξάρτητη παραγωγή το άλμπουμ «Παίζεις με τις μηχανές», ενώ παράλληλα δίνονταν παραστάσεις και σε άλλους χώρους.
Το 1984 και αφού είχε κλείσει η «Σοφίτα» κυκλοφόρησε ένα νέο LP, η «Στιγμή», ενώ συναυλίες δόθηκαν όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά το 1985 και στο Βελιγράδι, με εντυπωσιακή επιτυχία.
Στα τέλη του 1985 το σχήμα έμεινε ως τρίο (κιθάρα - μπάσο - ντραμς) με πιο Jazz-Rock ήχο. Την ίδια εποχή συμμετείχε και ήταν συνιδρυτής της "ΜουΣυνΚΑ" (Μουσική Συνεργατική Κίνηση Αθηνών), που οργάνωνε μουσική σκηνή για τα συγκροτήματα στο Rodeo club. Ύστερα από διαφωνία και σύγκρουση (άνοιξη 1986) αποχώρησε και ίδρυσε - οργάνωσε το καλλιτεχνικό σωματείο Α.Ε.ΤΑ (Ανεξάρτητες Εκφραστικές Τάσεις). Υπήρξε μεγάλη συμμετοχή καλλιτεχνών (πάνω από τριάντα μουσικά συγκροτήματα Αθηνών και επαρχίας, ηθοποιοί, χορευτές, ακροβάτες, ζωγράφοι, ποιητές κλπ. Δίνονταν παραστάσεις μαμούθ (διήμερο στο Λυκαβηττό, διήμερο στο πάρκο Ελευθερίας, ανοιχτά θέατρα Δήμων της Αθήνας).
Παρότι οι δραστηριότητές του δεν του άφηναν ελεύθερο χρόνο, για τις ανάγκες των παραστάσεων της ΑΕΤΑ δημιούργησε και νέα «Λερναία Ύδρα». Το 1987 έστησε το στούντιο πρόβας - ντέμο του Πολύαυλου στο Πεδίο του Άρεως. Μέχρι το 1990 ανασυγκρότησε τη «Λερναία Ύδρα» με διάφορες μορφές, δυνατά σχήματα και ικανοποιητικές εμφανίσεις. Άλλη μια παρόμοια προσπάθεια έγινε γύρω στο 1995. Μια δεκαετία μετά συμμετείχε στην ταινία-ντοκυμαντέρ "Ζωντανοί στο Κύτταρο" του Αντ. Μποσκοΐτη (2006) και στις συναυλίες στο "Κύτταρο" που άνοιξε και πάλι ως ροκ σκηνή (2007). Από εκεί και πέρα ανασυγκροτήθηκε η "Λερναία Ύδρα" και επανήρθε στο προσκήνιο το 2008 με μια εντυπωσιακή εμφάνιση στο "Κύτταρο", όπου ήταν προσκεκλημένα όλα τα μέλη που είχαν περάσει από τη "Λερναία Ύδρα", (πάνω από ογδόντα μουσικοί).
Από τότε το συγκρότημα έκανε και συνεχίζει να κάνει εμφανίσεις σε συναυλίες και μουσικές σκηνές.
Ιστορικό
Από το συγκρότημα πέρασαν πολλοί μουσικοί:
Η τελευταία σύνθεση του συγκροτήματος είναι πενταμελής: Ηρακλής (τραγούδι, κιθάρα, βιολί, μαντολίνο, πλήκτρα), Μιχάλης Νικολαΐδης (μπάσο, φωνητικά), Βαγγέλης Ευσταθίου (τύμπανα), Ειρήνη Τριανταφυλλίδη (λαούτο, τραγούδι, φωνητικά, φυσαρμόνικα), Λουίζα Καλονά (βιολί, φωνητικά, πλήκτρα). Το 2017 στη θέση της Λουίζας ήρθε ο Νίκος Νικολόπουλος (φλάουτο, σαξόφωνο, πλήκτρα, φωνητικά).
Συνθέσεις - Δισκογραφία
thumb|right|Το εξώφυλλο του δίσκου «Σε άλλους κόσμους». 1η έκδοση: 2 LP ΕΜΙ, 1976 2η έκδοση: LP, Πολύαυλος, 1981 3η έκδοση: LP, EMI-Columbia, 1988 4η έκδοση: TC Πολύαυλος, 1994 5η έκδοση: CD, MINOS-EMI, 1995 6η έκδοση: 2 LP, Πολύαυλος, 2002 7η έκδοση: CD, MINOS-EMI, 2003 8η έκδοση: CD, Πολύαυλος, 2007
Μουσικά έργα
Εκτός των άλλων ενορχήστρωσε και διεύθυνε για δισκογραφία και συναυλίες τόσο τις δικές του συνθέσεις όσο και τρίτων. Έγραψε τη μουσική για πάνω από τριάντα θεατρικά έργα (παιδικά, επιθεωρήσεις, δραματικά κλπ.) για ιδιωτικούς και περιφερειακούς δημοτικούς θιάσους, καθώς και για τον κινηματογράφο.
Ποίηση
Ως ποιητής δημοσίευσε κατά καιρούς ποιήματά του σε πολιτιστικά περιοδικά, ενώ ποιήματά του περιέχονται μέσα στα μυθιστορήματά του (στο βιβλίο του "Ονειροταξιδευτής" υπάρχουν πέντε ποιήματά του). Η στιχουργική - ποιητική συλλογή του, ένα ιδιόμορφο χειρόγραφο βιβλίο, με σκίτσα κυρίως της γυναίκας του Μαριάννας και λίγα δικά του, κυκλοφόρησε το 1980 και περιλαμβάνει υλικό της περιόδου 1971-1980.
Συγγραφή
Ως συγγραφέας ξεκίνησε να δημοσιεύει στα μέσα της δεκαετίας του '70, γράφοντας μικρά διηγήματα για τα έντυπα του αξέχαστου φίλου του δημοσιογράφου Τάσου Ψαλτάκη. Στο «Μουσικό εξπρές» του έγραφε διάφορα άρθρα ή του έστηνε σελίδες. Αργότερα και για κάποιο διάστημα έγραψε με ψευδώνυμο ολόκληρες σειρές από ευθυμογραφήματα, παράξενα διηγήματα και χρονογραφήματα για διάφορα οικογενειακά περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας.
Το αγαπημένο του λογοτεχνικό είδος είναι η Επιστημονική Φαντασία (ή Φιλοσοφική Φαντασία, όπως προτιμά ο ίδιος) κι έχει γράψει διηγήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα. Οι νουβέλες "Δ' Υποδιευθυντής" και "Orexon” στο περιοδικό «Εννέα» της Ελευθεροτυπίας είναι χαρακτηριστικά δείγματα της δουλειάς του. Πολλά διηγήματα Ε.Φ. όπως και άρθρα του (κοινωνικοπολιτικά, εναλλακτικής ιατρικής και κουλτούρας) δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά (Ιδεοδρόμιο, Ανοιχτή Πόλη, Χιονάτη, το 9 της Ελευθεροτυπίας, Άναρχος, Διατροφή και υγεία, Πολιτιστική έκφραση κλπ).
Κυκλοφόρησαν τα εξής βιβλία του:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Επιστημονική φαντασία Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Μανάμα
thumb|300px|Η Μανάμα την νύχτα. Η Μανάμα (Αραβικά: المنامة, διαβάζεται «αλ-Μανάμα») είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη του Μπαχρέιν. Η πόλη βρίσκεται στη βόρειο-ανατολική άκρη του Μπαχρέιν, σε μια γενικά επίπεδη περιοχή, με μικρές υψομετρικές διαφορές. Μπροστά της υπάρχει ένα μεγάλο θαλάσσιο μέτωπο, ενώ ο πληθυσμός της εκτιμάται περίπου στις 155.000 κατοίκους. Η πόλη αποτελεί οικονομικό κέντρο της χώρας, βασίστηκε κατά κύριο λόγο στο πετρέλαιο, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ο τουρισμός αλλά και η βαριά βιομηχανία. Αρκετές πολυεθνικές έχουν γραφεία στην πόλη. Επίσης υπάρχουν αρκετά πανεπιστήμια και σχολές. Στη Μανάμα υπάρχουν και κάποια από τα υψηλότερα κτίρια στη Γη.
Κάποιες πρώτες αναφορές για την Μανάμα έχουμε από Ισλαμικά χρονικά του 1345. Το 1521 καταλήφθηκε από Πορτογάλους και το 1602 από Πέρσες. Το 1958 ανακηρύχθηκε ως ελεύθερο λιμάνι, ενώ το 1971 έγινε η πρωτεύουσα του Μπαχρέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπαχρέιν Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Οικισμοί στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην Ασία  Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στο Μπαχρέιν
Αντουκανουμάμπη
Η αντουκανουμάμπη (αγγλ. aducanumab)  είναι μία νέα δραστική φαρμακευτική ουσία -που σημειωτέον είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα- η οποία εγκρίθηκε για τη σοβαρότατη νευροεκφυλιστική ασθένεια του ανθρώπου, τη νόσο Αλτσχάιμερ, τον Ιούνιο του 2021.
Το φάρμακο που θα κυκλοφορήσει με την ονομασία Aduhelm είναι η πρώτη θεραπεία που εγκρίνεται για την Αλτσχάιμερ από το 2003. Θα χορηγείται από την αμερικανική Biogen μαζί με την ιαπωνική εταιρεία Eisai.
Κύρια δράση
Είναι ένα αποτελεσματικό μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει ως κύρια δράση την σταδιακή απομάκρυνση των πλακών του β-αμυλοειδούς από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Έχει ανακαλυφθεί ότι το β-αμυλοειδές είναι μία πρωτεΐνη, παθολογικής αιτιολογίας, που συσσωρεύεται στον εγκέφαλο των ασθενών με τη νόσο Αλτσχάιμερ.
Χορηγείται ενδοφλεβίως σε ασθενείς με ήπια συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ. Η νόσος προσβάλλει εκατομύρια ανθρώπων στον κόσμο και θεωρείται υπεύθυνη για τα προβλήματα μνήμης και πολλά άλλα αρνητικά, για την ποιότητα ζωής, συμπτώματα. Ανιχνεύεται κυρίως σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών, που προοδευτικά χάνουν τη μνήμη και τις νοητικές λειτουργίες τους.
Αμφισβήτηση
Ορισμένοι επιστήμονες αμφιβάλλουν αν το φάρμακο αυτό έχει απόδοση και εν τέλει αποτελεσματικότητα έναντι της νόσου. Το Μάρτιο του 2019, η Biogen σταμάτησε και τις δύο δοκιμές της όταν ανεξάρτητη επιτροπή αξιολόγησε ότι το εν λόγω φάρμακο δεν επρόκειτο να είναι αποτελεσματικά.
Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 2020, η εταιρεία ανακοίνωσε νέα δεδομένα κλινικών μελετών, και τελικά ο Αμερικανικός Οργανισμός Φαρμάκων (FDA) ενέκρινε το φάρμακο στις 7 Ιουνίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοτεχνολογία Κατηγορία:Αντισώματα Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο νευρικό σύστημα
Δεσποτάτο της Ηπείρου
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήταν ένα από τα κράτη που προέκυψαν από τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την Δ΄ Σταυροφορία το 1204. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου, μαζί με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ήταν η νόμιμη ελληνική συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αρχικά περιείχε τα εδάφη της Ηπείρου και της Αιτωλοακαρνανία ς, όμως γρήγορα επεκτάθηκε στα Επτάνησα καθώς και σε σημαντικά τμήματα της Αλβανίας, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Θράκης.
Η φεουδαλική υπόσταση του κράτους οδήγησε συχνά τους ηγέτες του σε μία σειρά συμμαχιών, επιγαμιών και συγκρούσεων, με Φράγκους, Ιταλούς, Σέρβους, Βουλγάρους, Βυζαντινούς ηγεμόνες του κράτους της Νίκαιας, καθώς και με Αλβανούς και Βλάχους φυλάρχους.
Η ίδρυση του Δεσποτάτου
thumb|right|250px|Η Άρτα, πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, κοσμήθηκε από τον ηγεμονεύοντα οίκο των Αγγέλων Δουκών με περίλαμπρα δημόσια οικοδομήματα. Άποψη του ναού της Θεοτόκου της Παρηγορήτισσας της Άρτας Το Δεσποτάτο της Ηπείρου ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Α΄ Δούκα (1204), μέλος του Οίκου των Αγγέλων, που ήταν πρώτος εξάδελφος των τελευταίων Αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Αγγέλου και Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου. Ο Μιχαήλ μπήκε στις υπηρεσίες του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, που είχε λάβει το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, και τον Σεπτέμβριο του 1204 τον ακολούθησε στο βασίλειό του. Ο εκ των ηγετών των Σταυροφόρων και ιστορικός Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος, στο έργο του "Σχετικά με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης" (1207), αναφέρει ότι ο Βονιφάτιος εμπιστευόταν τον Μιχαήλ, αλλά εκείνος σύντομα τον εγκατέλειψε και έφυγε στην Ήπειρο.
Οι Έλληνες της Ηπείρου που ήθελαν να αντισταθούν στους Λατίνους, τον ανακήρυξαν ηγέτη τους. Η αγιογραφία της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας που γράφτηκε στα τέλη του 13ου αιώνα, αναφέρει ότι ο Αλέξιος Γ΄ τον είχε διορίσει διοικητή στην Πελοπόννησο, ενώ διοικητή στο Θέμα Νικοπόλεως διόρισε κάποιον Σεναχιρίμ. Οι δυο άνδρες είχαν συγγένεια μεταξύ τους, αφού παντρεύτηκαν πρώτες εξαδέλφες από την Οικογένεια Μελισσηνών. Οι Ηπειρώτες εξεγέρθηκαν εναντίον του Σεναχιρίμ, ο οποίος κάλεσε τον Μιχαήλ για βοήθεια. Όταν έφτασε ο Μιχαήλ στην Αρχαία Νικόπολη, ο Σεναχιρίμ είχε θανατωθεί από τους επαναστάτες. Τότε ο Μιχαήλ πήρε σύζυγο τη χήρα του και ανακηρύχτηκε νέος κυβερνήτης. Η αγιογραφία τονίζει στη συνέχεια ότι ο Μιχαήλ πήγε στην Πελοπόννησο και έγινε ηγέτης της αντίστασης των Ελλήνων απέναντι στους Φράγκους, με τους πρώτους να ηττώνται τελικά το καλοκαίρι του 1205 στη Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα. Ο ιστορικός Ρεϊμόν-Ζοζέφ Λενέρτζ το αποκλείει, θεωρεί αδύνατο να εγκατέλειψε τότε την Ήπειρο, επειδή θα έμενε εκτεθειμένη σε ενδεχόμενη επίθεση του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, δεν αποκλείει όμως να συμμετείχε σε μικρότερη εκστρατεία αργότερα (1207 - 1209).
Συμμαχία με τους Βενετούς
thumb|left|300px|Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1205 έως το 1230 Η Ήπειρος έγινε η νέα πατρίδα Ελλήνων προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλία και την Πελοπόννησο. Ο Μιχαήλ Α΄ ήταν αρκετά δημοφιλής και αγαπητός στους υπηκόους του όσο ζούσε· ο μητροπολίτης της Ναυπάκτου Ιωάννης Απόκαυκος τον κατονομάζει ως "σύγχρονο Νώε", που έσωσε τον Ελληνισμό από τον κατακλυσμό των Λατίνων. Ο Ιωάννης Ι΄ Καματηρός, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, δεν τον θεωρούσε νόμιμο διάδοχο και ακολούθησε τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου ίδρυσε την αυτοκρατορία του. Ο Μιχαήλ Α΄ σε απάντηση αναγνώρισε την εξουσία του πάπα Ιννοκέντιου Γ' στην Ήπειρο, κόβοντας τους δεσμούς του με την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο Ερρίκος της Φλάνδρας ζήτησε από τον Μιχαήλ να γίνει υποτελής της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Ο Μιχαήλ Α΄ το δέχτηκε, έδωσε τη μεγαλύτερη κόρη του σύζυγο στον αδελφό του αυτοκράτορα, Ευστάθιο της Φλάνδρας, και το ένα τρίτο των εδαφών του ως προίκα (1209). . Ο Μιχαήλ Α΄ δεν κράτησε τη συμφωνία του· θεωρώντας ότι η ορεινή Ήπειρος θα ήταν απρόσβλητη από τους Λατίνους, σύναπτε ή κατέλυε συμμαχίες σύμφωνα με τις περιστάσεις. Ο Μιχαήλ Α΄ δέχτηκε να γίνει υποτελής της Βενετίας και κράτησε τα εδάφη του ως δώρο από τη Δημοκρατία της Βενετίας· αυτό επιβεβαιώθηκε με διάταγμα του δόγη Πιέτρο Τζιάνι. Ο Μιχαήλ έδωσε τεράστια εμπορικά προνόμια σε Βενετούς, παρόμοια με αυτά που τους είχε παραχωρήσει ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός με Χρυσόβουλο: έδωσε απεριόριστα προνόμια στο εμπόριο σιτηρών και υποσχέθηκε βοήθεια σε όλα τα ναυάγια της Βενετίας στις ακτές της Ηπείρου.
Μάχες του Μιχαήλ Α΄ με τους Λατίνους
Ο Μιχαήλ εκμεταλλεύτηκε τα σχέδια του Ερρίκου της Φλάνδρας για εκστρατεία στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας και επιτέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου κατέλαβε με μισθοφόρους την Κοντοσταυλία της Θεσσαλονίκης και τον Δομοκό. Κατηγορήθηκε ότι ήταν πολύ σκληρός στους αιχμαλώτους του, καθώς πολλοί από αυτούς θανατώθηκαν ή μαστιγώθηκαν, ενώ ο εξομολογητής του Μπούφα σταυρώθηκε με άλλους τρεις ευγενείς. Στη συνέχεια ο στρατός του κατέλαβε πολλά φρούρια, θανατώνοντας τις λατινικές φρουρές και τους ιερείς. Τότε οι Λατίνοι κάλεσαν τον Ερρίκο, που έφτασε σε δώδεκα ημέρες από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη· ο Ερρίκος νίκησε τους Βούλγαρους που είχαν συμμαχήσει με τον Μιχαήλ.
Ο Μιχαήλ Α΄ έστρεψε την προσοχή του στην κατάληψη και άλλων στρατηγικά σημαντικών πόλεων, που κατείχαν οι Λατίνοι, όπως η Λάρισα, το Δυρράχιο και η Οχρίδα. Κατέκτησε και ήλεγξε την Αρχαία Εγνατία Οδό, τον κύριο δρόμο για την Κωνσταντινούπολη, και τα περισσότερα λιμάνια του Κορινθιακού κόλπου. Το 1214 κυρίευσε την Κέρκυρα από τη Βενετία, αλλά δολοφονήθηκε την επόμενη χρονιά (1215)· τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας.
Αιχμαλωσία του Πέτρου Κουρτεναί
thumb|right|300px|Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1230 έως το 1251 Ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας επιτέθηκε στη Θεσσαλονίκη και πολέμησε με τους Βούλγαρους. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας διέκοψε την εκστρατεία του στη Νίκαια και αποφάσισε -σε συμμαχία με τον Μπορίλ της Βουλγαρίας- να ανακαταλάβει τη Θεσσαλονίκη, αλλά πέθανε από επιδημία ελονοσίας (1217). Ο θάνατος του πολεμοχαρούς Ερρίκου και στη συνέχεια του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, που ήταν η ψυχή της Δ΄ Σταυροφορίας, ήταν δυο σημαντικά πλεονεκτήματα για τον Θεόδωρο, αφού χάθηκαν οι πιο επικίνδυνοι αντίπαλοί του. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας ήταν άτεκνος και οι βαρόνοι της Λατινικής Αυτοκρατορίας εξέλεξαν νέο αυτοκράτορα τον Πέτρο Β΄ ντε Κουρτεναί, που ήταν εξάδελφος του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Β΄. Ο Πέτρος, όταν έμαθε την εκλογή του, συγκέντρωσε στρατό με 160 ιππότες και 5.000 πεζούς και ιππείς και αναχώρησε από τη Γαλλία. Στέφθηκε επίσημα αυτοκράτορας από τον πάπα Ονώριο Γ΄ στη Ρώμη και εξέπλευσε από το Μπρίντιζι τον Απρίλιο του 1217. Ο Πέτρος άλλαξε το δρόμο του για το Δυρράχιο, θέλοντας να το κυριεύσει για λογαριασμό της Βενετίας. Ο Θεόδωρος τους αιφνιδίασε, και ο Πέτρος του Κουρτεναί, ο Γουλιέλμος Α΄ του Σανσέρ και πολλοί επιφανείς Λατίνοι ευγενείς αιχμαλωτίστηκαν· ο στρατός του Πέτρου διασκορπίστηκε και οι άνδρες του πανικόβλητοι προσπαθούσαν να σωθούν. Ο Πέτρος του Κουρτεναί πέθανε στην αιχμαλωσία, ίσως δολοφονημένος από τον Θεόδωρο. Στη συνέχεια στο απόγειο της δύναμής του ο Θεόδωρος κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη και ίδρυσε την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης (1224). Ο Θεόδωρος στέφθηκε κατόπιν στη Θεσσαλονίκη Βυζαντινός αυτοκράτορας από τον μητροπολίτη της Οχρίδος Δημήτριο Χωματιανό, παρά το γεγονός ότι η Κωνσταντινούπολη βρισκόταν ακόμη στα χέρια των Λατίνων.
Η μάχη της Κλοκοτνίτσας
Η στέψη του Θεόδωρου έφερε σκληρές αντιδράσεις στα υπόλοιπα ελληνικά κράτη και ιδιαίτερα στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ο επόμενος στόχος του Θεόδωρου ήταν η κατάληψη της ίδιας της Κωνσταντινούπολης, έτσι την άνοιξη του 1225 προχώρησε στην Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη, κυρίευσε τη Χριστόπολη, την Ξάνθη, τη Γρατιανόπολη, τη Μαξιμιανούπολη και το Διδυμότειχο. Οι Νικαιώτες, στην προσπάθειά τους να εμποδίσουν τους Ηπειρώτες να φτάσουν στην Κωνσταντινούπολη, κάλεσαν τους κατοίκους της Αδριανούπολης να πάρουν τον έλεγχο της πόλης από τους Λατίνους και να αποτελέσουν έτσι ανάχωμα στα σχέδια του Θεόδωρου. Ο Θεόδωρος όμως διέσχισε τον ποταμό Έβρο και πολιόρκησε την πόλη μέχρι την παράδοσή της. Οι προσπάθειες του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Ασέν Β΄ να παντρέψει την κόρη του Έλενα με τον νέο ανήλικο Λατίνο αυτοκράτορα Βαλδουίνο Β΄, έφεραν τη διάλυση της συμμαχίας του με τον Θεόδωρο. Ο Θεόδωρος αποφάσισε να αντιμετωπίσει ευθέως τον Βούλγαρο τσάρο, αλλά στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας (1230) γνώρισε συντριβή, συνελήφθη αιχμάλωτος και αργότερα τυφλώθηκε. Ελευθερώθηκε όταν ο Ιβάν Ασέν Β΄ παντρεύτηκε την κόρη του (1237). Ο ανηψιός του, Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας, νόθος γιος του ιδρυτή Μιχαήλ Α΄, διαδέχθηκε τον θείο του στο Δεσποτάτο της Ηπείρου.
Η συντριβή της Πελαγονίας
Οι φιλοδοξίες του Μιχαήλ Β΄ για τη θέση του αυτοκράτορα και για εξόντωση της Νίκαιας, συνεχίστηκαν. Όταν την ίδια εποχή ο Μανφρέδος της Σικελίας κυρίευσε το Δυρράχιο και τα περίχωρά του, ο Μιχαήλ Β΄ τού πρότεινε συμμαχία και τού έστειλε σύζυγο την κόρη του, με δώρο όλες τις πόλεις στην Κέρκυρα που κατείχε· συμμάχησε επίσης με τον πανίσχυρο Πρίγκηπα της Αχαΐας, Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο. Τα στρατεύματα των τριών συμμάχων προχώρησαν σε εκστρατεία στη Μακεδονία και βρέθηκαν σύντομα αντιμέτωπα με το στρατό του Ιωάννη Παλαιολόγου, αδελφού του μελλοντικού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Η τελική σύγκρουση έγινε στη Μάχη της Πελαγονίας (1259), η οποία ξεκίνησε με κακούς οιωνούς, αφού ο νόθος γιος του Μιχαήλ Β΄, ο Ιωάννης Α΄ Δούκας, δραπέτευσε από τη μάχη. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν μία μεγάλη συντριβή για τους συμμάχους: ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος συνελήφθη αιχμάλωτος, αλλά ο Μιχαήλ Β΄ δραπέτευσε στα Επτάνησα.
Οι Νικαιώτες κατέλαβαν εύκολα την Ήπειρο, αλλά λόγω της σκληρής αντίδρασης των κατοίκων αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν. Ο Μιχαήλ Β΄ πήρε πίσω τα εδάφη του στην Ήπειρο με τη βοήθεια του Μανφρέδου. Οι Νικαιώτες αμέσως μετά ανακατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, διέλυσαν τη Λατινική Αυτοκρατορία και δημιούργησαν ξανά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με πρώτο αυτοκράτορα τον Μιχαήλ Η΄ από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων (1261). Οι Νικαιώτες πλέον ως αυτοκράτορες νίκησαν ξανά τον Μιχαήλ Β΄ και τους Ηπειρώτες και τους ανάγκασαν να δηλώσουν υποτελείς τους (1264). Ο διάδοχος Νικηφόρος εξαναγκάστηκε, σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, να νυμφευθεί την Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή, ανηψιά του Μιχαήλ Η΄. Όταν πέθανε ο Μιχαήλ Β΄ (1268) τα εδάφη του μοιράστηκαν ανάμεσα στους γιους του: ο Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας κληρονόμησε την Ήπειρο και ο Ιωάννης Α΄ Δούκας τη Θεσσαλία.
Η εισβολή των Ανδεγαυών
Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός εκθρόνισε τον Μανφρέδο (1266) και κατέλαβε το Δυρράχιο (1272)· όταν συγκρούστηκε με τον Μιχαήλ Η΄, ο Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας συμμάχησε μαζί του (1276). Ο Νικηφόρος Α΄ με τον Κάρολο και τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Α΄ Δούκα κατέλαβαν πολλές πόλεις, όπως το Βουθρωτό (1278). Τα δύο ετεροθαλή αδέλφια υποστήριζαν τις ανθενωτικές κινήσεις εντός του Βυζαντίου παρότι ήταν σύμμαχοι με Καθολικό ηγεμόνα: οι υποστηρικτές των Ανθενωτικών κατέφυγαν στην Ήπειρο, μετά τις διώξεις του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο Νικηφόρος αναγνώρισε την υποτέλειά του στον Κάρολο και του παρέδωσε το Βουθρωτό (1279). Οι Βυζαντινοί νίκησαν τον Κάρολο και ανακατέλαβαν την Αλβανία. Ο Σικελικός Εσπερινός, που εμμέσως είχε στηρίξει διπλωματικά και οικονομικά ο Μιχαήλ Η΄ (1282), διέλυσε τη συμμαχία του Νικηφόρου Α΄ με τον Κάρολο, που έχασε όλες τις κτήσεις του στη Σικελία και αποσύρθηκε από το προσκήνιο. Όταν ανέβηκε στο θρόνο ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (1282), επικράτησαν στο Βυζάντιο οι Ανθενωτικοί και ο Νικηφόρος Α΄ συνήψε συμμαχία μαζί του. Η Βυζαντινή του σύζυγος Άννα είχε καθοριστικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική του Δεσποτάτου, που εξυπηρετούσε απόλυτα τα βυζαντινά συμφέροντα.
Η διαδοχή του Νικηφόρου Α΄
Ο Νικηφόρος Α΄ ήρθε ξανά σε σύγκρουση με το Βυζάντιο, όταν ξεκίνησε συνομιλίες με τον Κάρολο Β΄ τον Χωλό, γιο και διάδοχο του Καρόλου Α΄ του Ανδεγαυού (1292). Οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν στα Ιωάννινα. Ο Παλατινός Κόμης της Κεφαλληνίας και της Ζακύνθου, Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι, τον υπερασπίστηκε από τους Βυζαντινούς με 100 ιππότες· στο πλευρό τους βρέθηκε και ο Νικόλαος Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ με 400-500 ιππείς. Ο Δεσπότης Νικηφόρος Α΄ έστειλε την κόρη του Μαρία Αγγελίνα ως όμηρο στην Αυλή του στην Κεφαλλονιά· τελικά οι Βυζαντινοί αποκρούστηκαν και ο Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι πάντρεψε τη Μαρία με τον γιο και διάδοχό του, Ιωάννη Α΄ Ορσίνι. Η πράξη αυτή προκάλεσε την οργή του Νικηφόρου Α΄, που δεν συμφωνούσε· συμβιβάστηκε μονάχα, όταν το νεαρό ζευγάρι ήρθε να ζήσει στην Αυλή του. Ο Νικηφόρος Α΄ πάντρεψε την άλλη του κόρη Θάμαρ με τον γιο του Κάρολου Β΄ του Χωλού, Φίλιππο Α΄ του Τάραντα (1194), που πήρε προίκα πολλά παραλιακά κάστρα της Ηπείρου. Με το θάνατο του Νικηφόρου Α΄ (1296-1298) ξέσπασαν συγκρούσεις για τη διαδοχή του Δεσποτάτου ανάμεσα στον γιο του Θωμά και τον γαμπρό του Φίλιππο του Τάραντα, αφού ο Νικηφόρος Α΄ είχε υποσχεθεί τη διαδοχή στον πατέρα του Φιλίππου, τον Κάρολο Β΄ τον Χωλό. Επικράτησε τελικά ο γιος του, Θωμάς Κομνηνός Δούκας, χάρη στην ισχυρή υποστήριξη που είχε από τη μητέρα του Άννα Παλαιολογίνα.
Κατάρρευση της δυναστείας των Αγγέλων
thumb|right|300px|Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1315 έως το 1358 Ο Κάρολος Β΄ ο Χωλός, μετά την απώλεια της διαδοχής για λογαριασμό του γιου του, εξεστράτευσε κατά της Ηπείρου και μέσω του Δυρραχίου προωθήθηκε στην περιοχή, κατέλαβε το Βουθρωτό και τη Ναύπακτο (1304-1305). Επακολούθησε νέα εκστρατεία (1307), με αποτέλεσμα να περιέλθουν στα χέρια του Φιλίππου του Τάραντα ένας μεγάλος αριθμός κάστρων. Τότε η Άννα συμμάχησε με το Βυζάντιο και νύμφευσε τον γιο της Θωμά με την κόρη του συναυτοκράτορα Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου, Άννα Παλαιολογίνα (1307). Οι σχέσεις του Θωμά με το Βυζάντιο διατηρήθηκαν καλές μέχρι το 1315, αλλά στη συνέχεια συγκρούστηκε μαζί του· οι Βυζαντινοί έκαναν εκστρατεία στην Ήπειρο, έφτασαν μέχρι την Άρτα και ο Θωμάς φυλάκισε τη σύζυγό του. Επειδή ο Θωμάς απαγόρευσε στην αδελφή του Μαρία Αγγελίνα να αποκτήσει πρόσβαση στην οικογενειακή περιουσία, ο γιος της Νικόλαος Ορσίνι -αφού ανέθεσε τη διοίκηση της κομητείας του στον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι- μετέβη στην Ήπειρο, για να λύσει τις κληρονομικές διαφορές με τον θείο του. Ο Νικόλαος Ορσίνι σκότωσε τον θείο του Θωμά (1318)· ήταν ο τελευταίος γόνος των Αγγέλων της Ηπείρου, που κυβέρνησαν το Δεσποτάτο 114 χρόνια.