cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπολέσλαφ του Μπύτομ
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος (1ος από τον 2ο γάμο) του Βλαντύσλαφ δούκα του Κόζλε, Μπύτομ, Τόσεκ, Σέβιες και της 2ης συζύγου του Λουντγκάρντας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1347 τη Μαργαρίτα, κόρη του Γιαροσλάβ του Στέρνμπεργκ, πλούσιου γαιοκτήμονα της Μοραβίας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Νάνσυ Μπρίλι
Η Νικόλετα Μπρίλι (ιταλικά: Nicoletta Brilli), (10 Απριλίου 1964) γνωστή ως Νάνσυ Μπρίλι, είναι Ιταλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Καριέρα
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο η Μπρίλι το έκανε το 1984 με την ταινία Κλαρέτα του Πασκουάλε Σκουιτιέρι,
Το 1990 κέρδισε το Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Ηθοποιού και μια Αργυρή Κορδέλα στην ίδια κατηγορία για το ρόλο της Σόφι στην ταινία "Little Misunderstandings".
Προσωπική ζωή
Η Νάνσυ Μπρίλι ήταν παντρεμένη από το 1991 έως 1994 με τον ηθοποιό Μασίμο Τζίνι και αργότερα, είχε μια σχέση με τον ιταλό τραγουδοποιό Ιβάνο Φοσάτι. Το 2000 γεννήθηκε ο γιος της, Φρανσέσκο, τον οποίο απέκτησε από τον δεύτερο γάμο της (1997-2002) με τον σκηνοθέτη Λούκα Μανφρέντι, γιο του ηθοποιού και σκηνοθέτη Νίνο Μανφρέντι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νταβίντ ντι Ντονατέλο
Μπαμπ Σιντί Αμπντεσσαλέμ
Η Μπαμπ Σιντί Αμπντεσσαλέμ (باب سيدي عبد السلام) είναι μία εκ των πυλών της μεντίνα της Τύνιδας, στην Τυνησία.
Ανεγερθείσα κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Χαμουντά Πασά, οφείλει την ονομασία της στον Άγιο Αμπντεσσαλάμ Λασμάρ, Μουσουλμάνο λόγιο λιβυκής καταγωγής.
Σε κοντινή απόσταση της πύλης ευρίσκεται κρήνη, χρονολογούμενη από την χαφσιδική περίοδο καθώς και ένα σουκ.
Παραπομπές
Σιντι Αμπντεσσαλεμ
Κάτω Αετόπετρα Ιωαννίνων
Η Αετόπετρα είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 680 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κάτω Αετόπετρα βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Κασιδιάρης, δίπλα στην επαρχιακή οδό Σουλόπουλου - Δελβινακίου. Απέχει 39,5 χλμ. βορειοδυτικά από τα Ιωάννινα και μόλις 0,5 χλμ. από την Αετόπετρα. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1961 ως μέρος της κοινότητας Αετόπετρας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αετόπετρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αετοπέτρας Δωδώνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μολοσσών του Δήμου Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 5 κατοίκων.
Κορυφή Κομ
Η Κορυφή Κομ (Ком  [kɔm]) ή αλλιώς Γκίλιαμ Κομ (βουλγαρικά: Голям Ком, "Μεγάλη Κομ") είναι μια κορυφή στην οροσειρά του Αίμου, η οποία βρίσκεται στη δυτική Βουλγαρία, όχι μακριά από τα σύνορα της χώρας με τη Σερβία. Η κορυφή Κομ έχει υψόμετρο 2.016 μέτρα και βρίσκεται στα νότια της πόλης Μπερκόβιτσα, της οποίας αποτελεί ένα από τα παραδοσιακά σύμβολα. Η κορυφή Κομ, μαζί με τις χαμηλότερές της κορυφές Σρέντεν Κομ ("Μεσαία Κομ") και Μάλακ Κομ ("Μικρή Κομ") στα ανατολικά, σχηματίζουν ένα δυτικόανατολικό ύψωμα με μια στρογγυλή χλοώδη κορυφογραμμή, μια απότομη βραχώδη βόρεια πλαγιά και μια κεκλιμένη χλοώδη νότια πλαγιά. Κοιτάζοντας προς τα βόρεια, μπορεί κανείς να δει την πόλη Μπερκόβιτσα και τα γύρω χωράφια, καθώς επίσης και την Μοντάνα και τη λίμνη Ογκόστα, σε απόσταση περίπου 30 χιλιομέτρων.
Η κορυφή ενέπνευσε τον εθνικό συγγραφέα Ιβάν Βάζοφ να δημιουργήσει το ποίημα που τιτλοφορείται On Kom. Προς τιμήν του συγγραφέα, έχει στηθεί στην κορυφή μια ανάγλυφη πλάκα που φέρει την εικόνα του καθώς και αποσπάσματα από το σχετικό ποίημα. Η κορυφή Κομ σηματοδοτεί επίσης την έναρξη του βουλγαρικού τμήματος της ευρωπαϊκής πεζοπορικής διαδρομής E3, επίσης γνωστή ως το μονοπάτι Κομ–Έμινε κατά μήκος της κύριας κορυφογραμμής των οροσειρών των Βαλκανίων, καθώς και του αντίστοιχου αγώνα.
Υπάρχουν διάφορες αναρριχητικές διαδρομές που οδηγούν στην κορυφή, όπως η σαλέ Κομ (δίωρη ανάβαση), από το πέρασμα Πέτροχαν (που έχει διάρκεια τρισείμισι ώρες μέχρι την κορυφή), από τα χωριά Κομστίτσα και Γκίντσι (σε απόσταση τριών ωρών).
Ο ποταμός Νίσαβα, ένας μεγάλος παραπόταμος του Νότιου Μοράβα, πηγάζει από τα ανατολικά της κορυφής Κομ, όπως και ο Βισότσιτσα. Μαζί με την Μιτζούρ, η Κομ είναι μια από τις υψηλότερες και τις πιο γνωστές κορυφές της οροσειράς των δυτικών Βαλκανίων. Μια μάρκα μεταλλικού νερού από τη Βουλγαρία φέρει επίσης το όνομα Κομ. Η κορυφή Κομ είναι ένα από τις 100 τουριστικά σημεία της Βουλγαρίας, μαζί με το μουσείο εθνογραφίας στην Μπερκόβιτσα. Υπάρχουν πολλές χιονοδρομικές πίστες οι οποίες ξεκινούν από την κορυφή Κομ.
Διακρίσεις
Ο παγετώνας Κομ στην ακτή Fallières της Ανταρκτικής έχει πάρει το όνομά του από την ομώνυμη κορυφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας
Τύρα της Δανίας (1880–1945)
Η Τύρα της Δανίας (Thyra of Denmark, 14 Μαρτίου 1880 - 2 Νοεμβρίου 1845) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας.
Βιογραφία
Η Τύρα Λουίζα Καρολίνα Αμαλία Αυγούστα Ελισάβετ γεννήθηκε στις 1880 στο Κίτρινο Παλάτι της Κοπεγχάγης και ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας και της Λουίζας της Σουηδίας.
Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1945 στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 65 ετών. Η Τύρα δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Ίβηρα Σερρών
Γενικά στοιχεία
Τα Ίβηρα είναι κτισμένα σε υψόμετρο 60 μέτρων και είναι σχετικά πρόσφατος οικισμός. Ο αρχικός πυρήνας του σχηματίστηκε μετά το 1922 γύρω από το μετόχι της αγιορείτικης μονής Ιβήρων όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πρόσφυγες από τον δυτικό Πόντο, την Ανατολική Θράκη και την Καππαδοκία. Αργότερα εγκαταστάθηκαν και Σαρακατσάνοι. Λίγα χρόνια αργότερα (1926) ο οικισμός αναγνωρίστηκε ως κοινότητα.
Στις αρχές της Κατοχής, δύο άτομα από το χωριό εκτελέστηκαν τον Οκτώβριο του 1941 από τον βουλγαρικό στρατό ως αντίποινα για την εξέγερση της Δράμας. Αργότερα, αρκετοί κάτοικοι των Ιβήρων συμμετείχαν στα ένοπλα αντικομμουνιστικά τμήματα του συντοπίτη τους Ελευθέριου Τσαουσίδη (καπετάν Λευτέρης). Κατά τα τέλη του 1944, τουλάχιστον 16 από αυτούς σκοτώθηκαν στη μάχη της Τριάδας Σερρών εναντίον του ΕΛΑΣ.
Στα Ίβηρα είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη η καλλιέργεια βαμβακιού. Επίσης καλλιεργούνται μεγάλες εκτάσεις με ηλίανθο για παραγωγή βιοντίζελ, σκληρό σιτάρι και τριφύλλι.
Η εκκλησία του χωριού εορτάζει την ημέρα του Αγίου Νικολάου. Επίσης, την παραμονή της εορτής του Προφήτη Ηλία γίνεται το ετήσιο Αντάμωμα των Ιβηριωτών με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Το 1999 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες της περιοχής και εντάχθηκε στον δήμο Τραγίλου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο νέο δήμο Βισαλτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Παλαιοχριστιανικός Ναός Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (Αρμένοι Αποκορώνου)
Ο Παλαιοχριστιανικός Ναός Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (Αρμένοι Αποκορώνου). Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο χωριό Αρμένοι Αποκορώνου κτίστηκε κατά τον 16ο αι. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό, θεμελιωμένο πάνω στα λείψανα του μεσαίου κλίτους παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Αρχιτεκτονικά μέλη αυτής είναι εντοιχισμένα στο κτίριο του νεότερου ναού, ενώ στο εσωτερικό αυτού βρέθηκαν τάφοι. Το σωζόμενο ψηφιδωτό δάπεδο περιλαμβάνει σχέδια από σηρικούς τροχούς και φτερά παγωνιού, τα οποία πιθανόν να δημιουργήθηκαν από το ίδιο συνεργείο που διακόσμησε τον παλαιοχριστιανικό ναό της Αλμυρίδας (6ος αι.).
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ξεροκάμπι Μεσσηνίας
Το Ξεροκάμπι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 281 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Λαιίκων και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Το Ξεροκάμπι βρίσκεται σε υψόμετρο 104 μέτρων, κοντά στα Λαίικα και την Καλαμάτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Κάρφωμα (καλαθοσφαίριση)
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Ντουάιτ Χάουαρντ λυγίζει προς τα κάτω τη στεφάνη καθώς καρφώνει την μπάλα, σε αγώνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.]] thumb|right|[[Κόμπι Μπράιαντ.]] thumb|right|[[ΛεΜπρόν Τζέιμς 2012.]] thumb|right|[[Μάικλ Τζόρνταν 1987.]]
Το κάρφωμα στην καλαθοσφαίριση συμβαίνει όταν ένας παίκτης που κρατάει την μπάλα και με άλμα φτάνει το ένα ή και τα δύο χέρια του πάνω από την στεφάνη, βάζει απευθείας την μπάλα μέσα στη στεφάνη (σαν να την «καρφώνει» μέσα από τη στεφάνη, εξ ου και ο όρος «κάρφωμα»), δηλαδή χωρίς να αφήσει την μπάλα να διανύσει κάποια απόσταση στον αέρα. Το κάρφωμα μπορεί να συμβεί είτε με το ένα είτε και με τα δύο χέρια. Πρόκειται για ιδιαίτερα θεαματική κίνηση, η οποία μάλιστα έχει και το υψηλότερο ποσοστό επιτυχίας επίτευξης 2 πόντων ανάμεσα στους πιθανούς τρόπους επίθεσης, ιδιαίτερα σε σύγκριση με το σουτ, αλλά ακόμα μεγαλύτερο και από το ποσοστό επιτυχίας του λέι απ, καθώς στην πράξη όταν ένας παίκτης επιχειρεί κάρφωμα, σπάνια χάνεται ο στόχος της επίτευξης 2 πόντων.
Στις πρώτες μέρες του μπάσκετ, το κάρφωμα εθεωρείτο ως αγενές και σπάνια χρησιμοποιούνταν εκτός προπόνησης ή προθέρμανσης, αλλά στη νεότερη ιστορία έχει γίνει εξαιρετικά συχνό φαινόμενο στους αγώνες μπάσκετ. Επίσης, στο παρελθόν υπήρχε ένα επικίνδυνο ενδεχόμενο, να συμβεί σπάσιμο του ταμπλό, όταν ένας παίκτης κάρφωνε την μπάλα μέσα στη στεφάνη με τόσο μεγάλη δύναμη που να σπάσει το γυαλί ασφαλείας του ταμπλό, είτε πάνω από τη στεφάνη είτε (σπανιότερα) ολόκληρου του ταμπλό. Στα νεότερα χρόνια όμως, έχει καθιερωθεί η λεγόμενη αποσπώμενη στεφάνη, που είναι μια στεφάνη καλαθοσφαίρισης που περιέχει έναν μεντεσέ και ένα ελατήριο στο σημείο όπου συνδέεται με το ταμπλό, έτσι ώστε η στεφάνη να μπορεί να λυγίσει προς τα κάτω όταν ένας παίκτης καρφώνει μια μπάλα μπάσκετ και στη συνέχεια να επανέλθει γρήγορα σε οριζόντια θέση όταν ο παίκτης την αφήσει. Με την πατέντα αυτή, δεν απορροφά το γυαλί πάνω από τη στεφάνη οποιοδήποτε βάρος, έτσι ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος να συμβεί σπάσιμο του γυαλιού και του ταμπλό στο σύνολό του. Ως αποτέλεσμα, το σπάσιμο του ταμπλό έχει γίνει πλέον εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο στο σύγχρονο μπάσκετ και σχεδόν αδύνατο στο μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Ο Άρθουρ Έχρατ αναγνωρίζεται ως ο εφευρέτης της αποσπώμενης στεφάνης από το Κέντρο Μελέτης Εφεύρεσης και Καινοτομίας Λέμελσον του ιδρύματος Σμιθσόνιαν.
Αναφορές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης
Γεώργιος του Μπύτομ
Ο Γεώργιος, πολων. Jerzy Bytomski (1300 - μετά το 1327) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπύτομ (από το 1316, μαζί με τον αδελφό του).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, ίσως κόρης του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας.
Το 1312 απεβίωσε ο πατέρας του και έμεινε με τη μεριά του δευτερότοκου Βλάντισλαφ, επίσημα ως συγκυβερνήτη του. Ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ ήταν αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ. Το 1327 ο Βλαντύσλαφ, ο τριτότοκος Σιεμόβιτ και ο Γεώργιος δήλωσαν υποτέλεια στον Ιωάννη της Βοημίας. Μετά από αυτό δεν αναφέρεται πια στις πηγές, μάλλον απεβίωσε σύντομα μετά.
Απεβίωσε άγαμος, σε ηλικία 27 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Σιδηροδρομική Εγνατία
Η Σιδηροδρομική Εγνατία είναι μια σχεδιαζόμενη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Αλεξανδρούπολης και της Ηγουμενίτσας στη βόρεια Ελλάδα. Το έργο σχεδιάζεται να περιλαμβάνει αναβαθμίσεις κομματιών καθώς και νέο κομμάτι. Το προβλεπόμενο κόστος είναι 10 δισεκατομμύρια ευρώ.
Ιστορικό
Η Σιδηροδρομική Εγνατία αποτελείται από πολλά έργα μικρότερης κλίμακας:
Σχεδιασμός
Το 2019, ο ΟΣΕ ανέθεσε το συμβόλαιο για την κατασκευή του αρχικού τμήματος 31,8 χλμ. μεταξύ Ξάνθης και Καβάλας με κόστος 250 εκατομμύρια ευρώ.
Κόστος
Το κόστος εκτιμάται σε 10 δισ. ευρώ, αλλά το τελικό κόστος θα καθοριστεί όταν ολοκληρωθούν οι μελέτες. Κατανομή του κόστους του έργου:
Άλλα έργα
Προτείνεται επίσης ένας σύνδεσμος από την Κρυσταλλοπηγή στην Αλβανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές στην Ελλάδα
Παλαιοχριστιανικός Ναός Παναγίας (Αγιά Κυδωνίας)
Ο Παλαιοχριστιανικός Ναός Παναγίας (Αγιά Κυδωνίας). Αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ο παλαιοχριστιανικός ναός στην Αγιά Κυδωνίας χτίστηκε κατά τον 5ο αι. στον αρχιτεκτονικό τύπο της τρίκλιτης, ξυλόστεγης βασιλικής. Κατά τον 10ο αι. ανακατασκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε ως καθεδρικός ναός της επισκοπής Κυδωνίας, η οποία μεταφέρθηκε στην ενδοχώρα και μετονομάστηκε σε επισκοπή Αγιάς, ενώ κατά την ενετοκρατία υπήρξε καθέδρα του καθολικού επισκόπου της περιοχής. Σήμερα, ο ναός σώζεται σε ερειπιώδη κατάσταση με σπαράγματα τοιχογραφιών της μεσοβυζαντινής περιόδου. Στα βορειοδυτικά αυτού έχει ανεγερθεί μικρότερος ναός.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Γκούτσιο Γκούτσι
Ο Γκούτσιο Γκούτσι (ιταλικά: Guccio Gucci, 26 Μαρτίου 1881 – 2 Ιανουαρίου 1953) ήταν Ιταλός επιχειρηματίας, σχεδιαστής μόδας και ο ιδρυτής του Οίκου Γκούτσι.
Βιογραφία
Ο Γκούτσι γεννήθηκε το 1881 στη Φλωρεντία, της Τοσκάνης, και ήταν γιος της ενός τεχνίτη δέρματος.
Καριέρα
Σε νεαρή ηλικία πήγε στο Λονδίνο, όπου εργαζόταν ως υπάλληλος σε ασανσέρ στο ξενοδοχείο Σαβόυ. Εκεί παρατηρούσε τους κομψούς επισκέπτες της υψηλής κοινωνίας που σύχναζαν εκεί. Έπειτα επέστρεψε στη Φλωρεντία και άρχισε να κατασκευάζει τσάντες ταξιδίων και αξεσουάρ. Ίδρυσε τον Οίκο Γκούτσι στη Φλωρεντία το 1921 ως ένα μικρό οικογενειακό κατάστημα με δερμάτινα είδη σελοποιίας. Ξεκίνησε πουλώντας τσάντες από δέρμα σε ιππείς τη δεκαετία του 1920. Ως νέος επιχειρηματίας, δημιούργησε γρήγορα μια φήμη για την ποιότητα των προϊόντων του, καθώς και την πρόσληψη των καλυτέρων τεχνητών που θα μπορούσε να βρει για να εργαστούν στο ατελιέ του. Το 1938, ο Γκούτσι επέκτεινε την επιχείρησή του στη Ρώμη. Σύντομα η επιχείρηση του μετατράπηκε σε οικογενειακή επιχείρηση, όταν οι γιοι του Άλντο, Βάσκο, Ούγκο και Ροδόλφο, προσχώρησαν στον Οίκο Γκούτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Μπαμπ Σιντί Κασέμ
Η Μπαμπ Σιντί Κασέμ (باب سيدي قاسم) είναι μία εκ των πυλών της μεντίνα της Τύνιδας, στην Τυνησία.
Η συγκεκριμένη πύλη ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, παράλληλα με τις Μπαμπ Λαασάλ, Μπαμπ Σιντί Αμπντεσσαλέμ και Μπαμπ Ελ Γκορτζανί.
Παραπομπές
Σιντι Κασεμ
Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής (Αλικιανός Κυδωνίας)
Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής είναι χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται στον Αλικιανό, στο δήμο Πλατανιά. Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, ή του Αη κυρ-Γιάννη από το όνομα του κτήτορα του, Ιωάννη Ξένου, κτίστηκε περί το 1030 μεταξύ των οικισμών Αλικιανός και Κουφός. Είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο και φέρει εσωτερικό τοιχογραφικό διάκοσμο σε δύο στρώματα. Το πρώτο χρονολογείται στον 11ο αι. και αποκαλύφθηκε πρόσφατα στις εργασίες αποκατάστασης του ναού, ενώ το δεύτερο, στο οποίο διακρίνεται και απεικόνιση του Ιωάννη Ξένου μαζί με τους μαθητές του, στις αρχές του 14ου αι.
Πηγές
ζωοδοχου πηγης Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ιερός Ναός Παναγίας Ζερβιώτισσας (Στύλος Αποκορώνου)
Ο ναός της Παναγιάς της Ζερβιώτισσας ή Μυρτιδιώτισσας, γνωστός και ως «Μοναστήρα», κτίστηκε στις παρυφές του Στύλου Αποκορώνου κατά τον 12ο αι. Ήταν καθολικό της Μονής Παναγιάς της Ζερβιώτισσας, ένα κοινόβιο το οποίο ιδρύθηκε από τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Πάτμου. Ο ναός είναι σταυροειδής με οκτάπλευρο τρούλο και η κάτοψη του θυμίζει τρίκλιτη βασιλική. Σήμερα, ο τοιχογραφικός διάκοσμος του σώζεται ελάχιστα.
Η Παναγιά Ζερβιώτισσα είναι σταυρεπίστεγου ρυθμού, ενός ρυθμού ο οποίος είναι διαδεδομένος στην ενδοχώρα της Ελλάδας. Η τοιχοποιία της αποτελείται από τετραγωνισμένες πέτρες, μαζί με πέτρες λατομείου και πλίνθους. Ως γεμίσματα έχουν χρησιμοποιηθεί πέτρες από προγενέστερα κτίρια. Οι πλίνθοι έχουν χρησιμοποιηθεί μόνο στην εξωτερική επιφάνεια (στον τρούλο, το τύμπανο και σε κάποιες τυφλές καμάρες).
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου Παναγια Ζερβιωτισσα
Κουλγκρίντα
Ο κουλγκρίντα (από τη λιθουανική λέξη (Σαμογιτιανή διάλεκτος) kūlis, που σημαίνει «πέτρα», και το grinda, που σημαίνει «πεζοδρόμιο» από το grįsti, που σημαίνει «σκαλίζω, τραβάω μαζί ) είναι ένας κρυμμένος κάτω από το νερό πέτρινος δρόμος ή πέρασμα σε βάλτους και ελώδεις περιοχές που έχουν χρησιμοποιηθεί για την άμυνα στην ιστορία της Λιθουανίας. Παρόμοιοι μυστικοί δρόμοι που κατασκευάζονταν κυρίως από ξύλο και χώμα ήταν γνωστοί ως μεντγκρίντα (από το medis, που σημαίνει δέντρο) και ως ζεμγκρίντα (από το žemė, που σημαίνει 'γη, έδαφος') αντίστοιχα.
Μη εντοπίσιμοι από την επιφάνεια, αυτοί οι δρόμοι ήταν συνήθως γνωστοί μόνο στους ντόπιους και έτσι ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της άμυνας εναντίον διάφορων εισβολέων, συμπεριλαμβανομένων των Τευτόνων Ιπποτών στον 13ο και 14ο αιώνα. Τα κουλγκρίντα παρείχαν μια ασφαλή συντόμευση μεταξύ χωριών, λόφων και άλλων αμυντικών δομών. Κατασκευάζονταν φέρνοντας πέτρες, ξύλο ή χαλίκι πάνω από παγωμένους βάλτους το χειμώνα και αφήνοντάς τους να βυθιστούν όταν ο πάγος λιώσει. Μια τέτοια διαδικασία θα επαναληφθεί αρκετές φορές. Μερικές φορές τοποθετήθηκαν ξύλινοι στύλοι για να προστατεύσουν την υπερυψωμένη περιοχή από το καθάρισμα.
Τα απομεινάρια των κουλγκρίντα βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο έδαφος της Λιθουανίας, αλλά και στην περιφέρεια Καλίνινγκραντ (πρώην Ανατολική Πρωσία), τη Λευκορωσία και τη Λετονία. Εκτιμάται ότι η Λιθουανία έχει 27 κουλγκρίντα και 7 μεντγκρίντα, περίπου τα μισά από αυτά στη Σαμογιτία. Το μακρύτερο και πιο γνωστό σωζόμενο κουλγκρίντα βρίσκεται απέναντι από το βάλτο Σιέτουβα ανάμεσα στις λίμνες Λούκστας και Παρσεζέρις στη Σαμογιτία. Επιβιώνουν τρία τμήματα και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα ως δρόμος μεταξύ του Καλτινενάι και του Τβεράι. Ένας από τους πρώτους που διερεύνησε το κουλγκρίντα Σιέτουβα ήταν ο Λούντβικ Κρζίβιτσκι. Άλλα κουλγκρίντα βρίσκονται στο βάλτο Αμάλβα στη νότια Λιθουανία και στο Σιουραϊτσιάι κοντά στο Πριεκουλέ. Το κουλγκρίντα Αλκούπις κοντά στο Κβένταρνα υπέστη σοβαρές ζημίες κατά τη βελτίωση της γης από τις σοβιετικές αρχές. Το παλαιότερο μεντγκρίντα βρέθηκε στο Κερναβέ και χρονολογείται ανάμεσα στον 4ο και 7ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Λιθουανίας
Κόουλς Φίλιπς
Ο Κλάρενς Κόουλς Φίλιπς (αγγλ. Coles Phillips, 3 Οκτωβρίου 1880 – 13 Ιουνίου 1927) ήταν Αμερικανός καλλιτέχνης και εικονογράφος, που υπέγραφε τα πρώτα έργα του ως C. Coles Phillips, αλλά μετά το 1911 χρησιμοποιούσε τη συντομογραφία του ονόματός του Coles Phillips. Είναι επίσης γνωστός για τις χαρακτηριστικές εικόνες του με γυναίκες αλλά και για το σήμα κατατεθέν της δουλειάς του, τον τρόπο δηλαδή που χρησιμοποιούσε το περιθώριο των ζωγραφικών του έργων ως διαφημιστικό χώρο και ως εξώφυλλα για δημοφιλή περιοδικά.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σπρίνγκφιλντ του Οχάιο. Οι γονείς του ήταν ο Τζέικομπ και Άννα Σέις Φίλιπς. Το 1904 φοίτησε στο Κολέγιο Kenyon στην πολιτεία του, όπου ήταν μέλος της αδελφότητας Alpha Delta Phi. Οι εικονογραφήσεις του The Reveille δημοσιεύτηκαν στις επετηρίδες του σχολείου του για τα έτη 1901–1904.
Αποφοιτώντας από το Kenyon, ο Φίλιπς μετακόμισε στο Μανχάταν αποφασισμένος να συντηρείται από την τέχνη του. Παρακολούθησε για τρεις μήνες τα νυχτερινά μαθήματα της Σχολής Τέχνης William Merritt Chase —η μόνη καλλιτεχνική εκπαίδευση που έλαβε- προτού ιδρύσει τη δική του διαφημιστική εταιρεία. Ένας από τους υπαλλήλους του Φίλιπς ήταν ο νεαρός Έντουαρτ Χόπερ που ήταν πρώην συμμαθητής του.
To 1907, ο Φίλιπς συναντήθηκε με τον J. A. Mitchell, τον εκδότη του περιοδικού Life που τον προσέλαβε σε ηλικία εικοσιέξι ετών.
Καριέρα
Το έργο του Φίλιπς γρήγορα έγινε δημοφιλές στους αναγνώστες του περιοδικού Life. Το Μάϊο του 1908, δημιούργησε ένα εξώφυλλο του περιοδικού που παρουσίασε το πρώτο του σχέδιο με το κορίτσι που χάνετε, δηλαδή με μια φιγούρα της οποίας τα ρούχα ταιριάζουν και χάνονται στο φόντο. Ο Φίλιπς εφάρμοσε τη συγκεκριμένη ιδέα και σε μεταγενέστερα εξώφυλλα.
Η χρήση του αρνητικού χώρου από τον Φίλιπς επέτρεπε στον θεατή να εστιάσει στην εικόνα, μειώνοντας και το κόστος εκτύπωσης του περιοδικού, καθώς «η καινοτομία του σχεδιασμού και τα εξαιρετικά σχεδιαστικά χαρακτηριστικά, κάλυπταν το γεγονός ότι το Life χρησιμοποιούσε μονόχρωμα ή δίχρωμα εξώφυλλα σε μια εποχή που τα έγχρωμα εξώφυλλα ήταν ο κανόνας των καλών περιοδικών». Ο Φίλιπς δούλευε με ακουρέλες και πάντοτε ζωγράφιζε θέματα από την καθημερινή ζωή, σύμφωνα με το βιογράφο του Michael Schau, «αρνιόταν να ζωγραφίσει από φωτογραφίες ή να χρησιμοποιήσει παντογράφο».
Ο Φίλιπς δημιούργησε εξώφυλλα και για άλλα εθνικά περιοδικά εκτός από το Life συμπεριλαμβανομένου και του Good Housekeeping, το οποίο για δύο χρόνια (αρχίζοντας από τον Ιούλιο του 1912) τον έκανε μοναδικό εικονογράφο των εξώφυλλών του. Ο Φίλιπς επίσης δημιούργησε πολλές διαφημιστικές εικόνες για κατασκευαστές γυναικείων ρούχων και για πελάτες όπως την αυτοκινητοβιομηχανία Overland και για τα μαχαιροπίρουνα Oneida Community. Η σειρά του με έργα που απεικόνιζαν γυναίκες που φορούσαν προϊόντα της εταιρείας Holeproof Hosiery θεωρήθηκαν προκλητικά για εκείνη την εποχή. Τα έργα του Φίλιπς Lucky Bag παρουσιάστηκαν στις εκδόσεις της επετηρίδας της Αμερικανικής Ναυτικής Ακαδημίας για τα έτη 1921 και 1922.
Προσωπική ζωή
Από το 1905 μέχρι τον θάνατό του, ο Φίλιπς ζούσε και εργαζόταν στο Νιου Ρότσελ της Νέας Υόρκης Η εργασιακή του ρουτίνα ήταν δεδομένη. Οι άλλες του δραστηριότητες συμπεριλάμβαναν την εκτροφή περιστεριών, ένα χόμπι που είχε από ηλικία οχτώ ετών.
Το Δεκέμβριο του 1907 ο Φίλιπς γνώρισε της Τερέζα Χάιντ, μια νοσοκόμα που έγινε το πιο συχνό του μοντέλο κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων. Παντρεύτηκαν το 1910.
Το 1924 διαγνώστηκε με φυματίωση των νεφρών και για το υπόλοιπο της ζωής του ήταν συχνά ασθενής. Τον Ιανουάριο του 1927, όταν τα προβλήματα με την όρασή του τον δυσκόλευαν να ζωγραφίζει, αφιέρωσε τον εαυτό του στην συγγραφή. Ο Φίλιπς πέθανε στο Νιου Ρότσελ στο σπίτι του από ασθένεια στα νεφρά στις 13 Ιουνίου του 1927 σε ηλικία σαράντα επτά ετών. Η κηδεία έλαβε χώρα στις 14 Ιουνίου στο Sutton Manor home στο Νιου Ρότσελ και τελέστηκε από τον Αιδεσιμότατο Paul Gordon Favour από την Επισκοπική Εκκλησία Trinity του Νιου Ρότσελ. Το σώμα του μεταφέρθηκε στο κρεματόριο Fresh Pond για αποτέφρωση.
Εκθέσεις
Τα έργα του Φίλιπς συχνά παρουσιάζονταν παράλληλα με αυτά των γνωστών καλλιτεχνών. Το 2002, η έκθεση της Γκαλερί Swann Αμερικανίδες καλλονές: Σχέδια από την Χρυσή εποχή της εικονογράφησης, ήταν αφιερωμένη στον Φίλιπς, τον Τσαρλς Ντάνα Γκίμπσον, τον Wladyslaw Benda και τον Νιλ Μπρίνκλεϊ, μεταξύ άλλων. Ο Φίλιπς συμπεριελήφθη επίσης στην έκθεση του Μουσείου Norman Rockwell Toast of the Town: Ο Νόρμαν Ροκγουέλ και οι καλλιτέχνες της Νιου Ρότσελ και στην Εικονογράφηση της Μοντέρνας ζωής: Η Χρυσή εποχή της Αμερικανικής εικονογράφησης από την Συλλογή Kelly στο Μουσείο της Τέχνης Frederick R. Weisman στο Πανεπιστήμιο Pepperdine. Το 2015 το Oneida Community Mansion House παρουσίασε μια έκθεση εστιασμένη στις διαφημίσεις του Φίλιπς για τα ασημένια μαχαιροπίρουνα Oneida από το 1911 μέχρι το 1924.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι
Πέταρ Γκόρσα
Ο Πετάρ Γκόρσα (γενν. 11 Ιανουαρίου 1988) είναι Κροάτης αθλητής της σκοποβολής. Συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, 2012 και του 2016. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο τουφέκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Μπαμπ Λαασάλ
Η Μπαμπ Λαασάλ (باب العسل) είναι μία εκ των πυλών της μεντίνα της Τύνιδας, στην Τυνησία.
Η συγκεκριμένη πύλη ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, παράλληλα με τις Μπαμπ Σιντί Κασέμ, Μπαμπ Σιντί Αμπντεσσαλέμ και Μπαμπ Ελ Γκορτζανί.
Σε κοντινή απόσταση ευρίσκεται το Τζαμί Ελ Μπορτζ, επίσης γνωστό ως «Τζαμί του Σιντί Γιαχιά».
Παραπομπές
Λαασαλ
Ζαν Ζιονό
Ο Ζαν Ζιονό (γαλλικά: Jean Giono) (1895 -1970) ήταν Γάλλος συγγραφέας, το έργο του οποίου διαδραματίζεται κυρίως στο αγροτικό περιβάλλον της Προβηγκίας της Γαλλίας.
Πρώτη περίοδος
Ο Ζαν Ζιονό γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1895 στο Μανόσκ, στον νομό Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, στο νότο της Γαλλίας, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης με καταγωγή από τον Πεδεμόντιο και η μητέρα του καθαρίστρια. Τα περιορισμένα οικονομικά της οικογένειας τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει το σχολείο σε ηλικία 16 ετών και να βρει δουλειά σε τράπεζα, συνέχισε ωστόσο να διαβάζει μόνος του, ιδιαίτερα τα κλασικά έργα λογοτεχνίας, τη Βίβλο, την Ιλιάδα του Ομήρου, τα έργα του Βιργίλιου και τους Τραγικούς του Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ. Συνέχισε να εργάζεται στην τράπεζα μέχρι που κλήθηκε για στρατιωτική θητεία με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και η φρίκη που βίωσε στην πρώτη γραμμή τον μετέτρεψαν σε ένθερμο ειρηνιστή. Το 1919 επέστρεψε στην τράπεζα και ένα χρόνο αργότερα παντρεύτηκε με παιδική του φίλη με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Το 1930, μετά την επιτυχία του πρώτου του μυθιστορήματος Λόφος (1929), εγκατέλειψε την τράπεζα για να αφοσιωθεί στη συγγραφή.
Ακολούθησαν δύο ακόμη μυθιστορήματα επηρεασμένα από τον Βιργίλιο και τον Όμηρο, Ένας από τους Μπωμύν (Un de Baumugnes, 1929) και Ανάρρωση (Regain, 1930), τα τρία μαζί αποτελούν την «Τριλογία του Παν», επειδή απεικονίζουν τον φυσικό κόσμο ως εμποτισμένο με τη δύναμη του Έλληνα θεού Πάνα. Τα άλλα μυθιστορήματα που δημοσίευσε ο Ζιονό κατά τη δεκαετία του 1930 στο σύνολό τους συνεχίστηκαν με τον ίδιο τρόπο - διαδραματίζονται στην Προβηγκία, με πρωταγωνιστές αγρότες και επιδεικνύουν μια πανθεϊστική άποψη για τη φύση. Ο Μαρσέλ Πανιόλ βασίστηκε σε τρεις από τις ταινίες του στο έργο του Ζιονό αυτής της περιόδου: Ανζέλ (Angèle, 1934), Νέα βλάστηση (Regain, 1937), Η γυναίκα του ψωμά (La Femme du boulanger, 1938).
Με τα πρώτα σημάδια που ανάγγελλαν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζιονό εξέφρασε τον ειρηνισμό που είχε υιοθετήσει ως αποτέλεσμα των εμπειριών του κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου σε μυθιστορήματα όπως Το μεγάλο κοπάδι (Le grand troupeau, 1931) και ειρηνιστικές εκκλήσεις όπως το Άρνηση υπακοής (1937) και την Επιστολή προς τους αγρότες για τη φτώχεια και την ειρήνη (1938). Συμμετείχε σε ομάδα ειρηνιστών, που συγκεντρώνονταν κάθε χρόνο στον οικισμό του Κοντατούρ και των οποίων τα ειρηνιστικά γραπτά δημοσιεύονταν ως Τετράδια του Κοντατούρ (Cahiers du Contadour).
Κατηγορίες για συνεργασία
Το τέλος της δεκαετίας του 1930 έφερε μια κρίση στη ζωή του συγγραφέα. Όσον αφορά το συγγραφικό του έργο, είχε αρχίσει να αισθάνεται ότι ήταν καιρός να στρέψει τη δουλειά του σε μια νέα κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, γινόταν φανερό ότι το έργο του για τον ειρηνισμό είχε αποτύχει και ότι ο νέος πόλεμος ήταν αναπόφευκτος και πλησίαζε. Η κήρυξη του πολέμου την 1η Σεπτεμβρίου 1939 διέκοψε την 9η ετήσια συνεδρίαση των ειρηνιστών του Κοντατούρ. Όταν παρουσιάστηκε για να καταταγεί στη Μασσαλία, λόγω των προηγούμενων ειρηνευτικών προσπαθειών του φυλακίστηκε για δύο μήνες, ελευθερώθηκε χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες.
Τον Σεπτέμβριο του 1944, όταν απελευθερώθηκε η Γαλλία, ο Ζιονό κατηγορήθηκε ξανά για συνεργασία και φυλακίστηκε για πέντε μήνες, αν και είχε διακηρύξει την αντίθεσή του στον ναζισμό. Απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο του 1945 χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες. Ωστόσο, αυτό τον οδήγησε στη μαύρη λίστα, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί η δημοσίευσή του για τρία χρόνια και δεν «αποκαταστάθηκε» μέχρι την αναγνώριση με το μυθιστόρημά του Ο Ουσάρος στη στέγη, το 1951 και με τη σθεναρή υπεράσπιση του Αντρέ Ζιντ.
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Η Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων (Ε.Ο.Χ.Α.) αποτελεί τον ανώτατο οργανισμό διοίκησης όσον αφορά τα χειμερινά αθλήματα στην Ελλάδα.
Ζαν Ζιονό
Δεύτερη περίοδος
Κατά τη δεύτερη συγγραφική του περίοδο ο Ζιονό στράφηκε ως λογοτεχνικό μοντέλο στον Σταντάλ, με τον ίδιο τρόπο που είχε επηρεαστεί προηγουμένως από τους Κλασικούς. Τα μυθιστορήματά του άρχισαν να διαδραματίζονται σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, αντιμετωπίζοντας τους πρωταγωνιστές με συγκεκριμένες πολιτικές, ζητήματα, αιτίες και γεγονότα, σε αντίθεση με τη διαχρονικότητα του προηγούμενου έργου του. Υιοθέτησε επίσης την αφηγηματική τεχνική του Σταντάλ που αφήνει στον αναγνώστη την εμπειρία του πρωταγωνιστή μέσω του εσωτερικού μονολόγου, ενώ η κυρίαρχη τεχνική των προηγούμενων μυθιστορημάτων του ήταν αυτή του παντογνώστη αφηγητή.
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Τα αθλήματα που αναπτύσσονται από την Ε.Ο.Χ.Α. είναι : Αλπικό Σκι (καταβάσεις), Χιονοσανίδα, Ελεύθερο Σκι, Δρόμοι Αντοχής, Δίαθλο & Θερινό Δίαθλο, Παγοδρομίες, Καλλιτεχνικό Πατινάζ, Χόκεϊ επί πάγου, Κέρλινγκ.
Ζαν Ζιονό
Δεύτερη περίοδος
Είχε τη φιλοδοξία να γράψει μια σειρά από δέκα μυθιστορήματα εμπνευσμένα από την Ανθρώπινη Κωμωδία του Μπαλζάκ, στα οποία θα απεικόνιζε χαρακτήρες από όλα τα στρώματα της κοινωνίας και όχι μόνο αγρότες σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας απεικονίζοντας τις εμπειρίες των μελών της ίδιας οικογένειας σε διάστημα ενός αιώνα. Αυτό το έργο δεν ολοκληρώθηκε, μόνο τέσσερα μυθιστορήματα εμφανίστηκαν: Angelo (1958), Ο Ουσάρος στη στέγη (Le Hussard sur le Toit,1951, έγινε ταινία από τον Ζαν-Πωλ Ραπενώ με πρωταγωνίστρια τη Ζιλιέτ Μπινός το 1995), Η τρελή ευτυχία (Le Bonheur fou, 1957), Θάνατος ενός προσώπου (Mort d'un personnage,1948). Το ενδιαφέρον του για την ιστορία οδήγησε στη συγγραφή ενός ιστορικού βιβλίου: Η Καταστροφή της Παβίας (Le Désastre de Pavie,1963).
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Η έδρα της Ε.Ο.Χ.Α. (κεντρικά γραφεία) βρίσκονται στην Αθήνα στην οδό 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 71, στον 4ο όροφο.
Ζαν Ζιονό
Δεύτερη περίοδος
Καθώς άρχισε να εστιάζει στον άνθρωπο και όχι στον φυσικό κόσμο, το ενδιαφέρον του για την ψυχολογία και τα κίνητρα επηρεάστηκε επίσης από τα γραπτά του Νικολό Μακιαβέλι, η ανάλυση του οποίου τον βοήθησε να διατυπώσει μια πολύ πιο σκοτεινή άποψη για την ανθρώπινη φύση, έγραψε το δοκίμιο «Ο Κύριος Μακιαβέλλι ή Η Αποκάλυψη της Ανθρώπινης Καρδιάς» (1951).
Σημαντικό μυθιστόρημα της δεύτερης περιόδου είναι το Ένας βασιλιάς δίχως διασκέδαση (εκδόθηκε το 1947 και έγινε ταινία για την οποία ο ίδιος ο Ζιονό έγραψε το σενάριο, το 1963). Έχει τη μορφή αστυνομικής ιστορίας που διαδραματίζεται στην Άνω Προβηγκία στις αρχές του 19ου αιώνα και αποκαλύπτει τη νέα απαισιοδοξία του Τζιόνο για την ανθρώπινη φύση, καθώς ο αστυνομικός αναγκάζεται να συνειδητοποιήσει ότι ο ίδιος είναι ικανός να είναι τόσο κακός όσο ο δολοφόνος που παρακολουθεί.
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Η Ε.Ο.Χ.Α. διοικείται από 12μελές Διοικητικό Συμβούλιο (11 αιρετά μέλη & εκπρόσωπος των αθλητών).
Ζαν Ζιονό
Δεύτερη περίοδος
Το Άγριες ψυχές (Les Ames fortes, 1950), που γυρίστηκε ταινία από τον Ραούλ Ρουίς το 2001, είναι ένα ακόμη από τα έργα αυτής της περιόδου. Εξετάζει τα βάθη στα οποία μπορεί να βυθιστεί ένα άτομο κυριευμένο από την απληστία, το προσωπικό συμφέρον και την εκμετάλλευση των άλλων. Το μυθιστόρημα Οι Μεγάλοι δρόμοι (Les Grands chemins, 1951), λιγότερο σκοτεινό, ασχολείται με τη ζωή του δρόμου, τη χαρτοπαιξία, το ψέμα και τη φιλία.
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Στις εκλογές της 27ης Φεβρουαρίου 2021 τα σωματεία μέλη της Ε.Ο.Χ.Α. εξέλεξαν ως πρόεδρο τον Γεώργιο Νικητίδη ο οποίος διετέλεσε Γεν. Γραμματέας της ομοσπονδίας από το 2014.
Ζαν Ζιονό
Δεύτερη περίοδος
Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι και το διήγημα Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα (και η κινηματογραφική έκδοση του 1987). Αυτή η αισιόδοξη ιστορία ενός ανθρώπου που επαναφέρει στη ζωή μια έρημη κοιλάδα φυτεύοντας δέντρα αντικατοπτρίζει τη μακρόχρονη αγάπη του συγγραφέα για τον φυσικό κόσμο, μια στάση που τον έκανε πρόδρομο του σύγχρονου οικολογικού κινήματος. Έτσι, αρνήθηκε να λάβει δικαιώματα από αυτό το κείμενο και παραχώρησε δωρεάν χρήση σε όποιον ήθελε να το διανείμει ή να το μεταφράσει.
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Ιστορία
Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 ιδρύεται η Ελληνική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας με την επωνυμία “Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος”. Το 1977 ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος (Ε.Ο.Σ.) μετονομάσθηκε σε Ελληνική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας και Ορειβασίας (Ε.Ο.Χ.Ο.) και το 1983 διαχωρίστηκε σε 2 ανεξάρτητες αθλητικές ομοσπονδίες, την Ελληνική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας (Ε.Ο.Χ.) και την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβατικών Συλλόγων (Ε.Ο.Ο.Σ.).
Ζαν Ζιονό
Δεύτερη περίοδος
Ο Ζαν Ζιονό πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 8 Οκτωβρίου 1970 στο Μανόσκ.
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Ιστορία
Το 2014, σε συνέχεια της κατάργησης της Ε.Ο. Παγοδρομιών (Ε.Ο.ΠΑΓ.), προσαρτήθηκαν στην Ε.Ο.Χ. και τα αθλήματα των παγοδρομιών και πλέον η ομοσπονδία μετονομάστηκε σε «Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων» (ΕΟΧΑ).
Ζαν Ζιονό
Διακρίσεις
Ο Ζαν Ζιονό τιμήθηκε με το λογοτεχνικό βραβείο Πρίγκιπας Ρενιέ του Μονακό το 1953, που του απονεμήθηκε για το συνολικό έργο του. Το 1954 εξελέγη μέλος στην Ακαδημία Γκονκούρ και το 1963 εξελέγη μέλος του Conseil Littéraire του Μονακό.
Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειμερινων Κατηγορία:Χόκεϊ επί πάγου στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλλιτεχνική παγοδρομία στην Ελλάδα Κατηγορία:Χιονοδρομία στην Ελλάδα
Ζαν Ζιονό
Διακρίσεις
Το μυθιστόρημα Ο Ουσάρος στη στέγη έχει καταταχτεί 31ο στα 100 βιβλία του Αιώνα της εφημερίδας Le Monde.
Από το 1990 έχει θεσμοθετηθεί το Λογοτεχνικό βραβείο Ζαν Ζιονό.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Έργα του Ζαν Ζιονό έχουν μεταφραστεί αρκετές φορές στα ελληνικά, μερικές από τις εκδόσεις είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Κάστρο της Οχιάς
Με το όνομα Κάστρο της Οχιάς ή Ωρειάς ή Ωριάς αποκαλούνται ερείπια μεσαιωνικού κάστρου αλλά και οικισμού στην Ηλεία. Είναι άγνωστο το όνομα του οικισμού καθώς δεν έχει ταυτιστεί με κάποιον γνωστό. Η θέση βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας, στο νοτιοδυτικό άκρο του Ερυμάνθου, που αποκαλείται «Κακοταροβούνι» και πιο συχνά «Σκιαδοβούνι», ανάμεσα στα χωριά Κακοτάρι, Τσίπιανα, Κρυόβρυση και τον συνοικισμό Ντιναίικα. Η θέση βρίσκεται σε δύσβατη περιοχή και επισκέψιμη μόνο με τζιπ ή πεζοπορία.
Η ακρόπολη βρίσκεται χτισμένη στην κορυφή λόφου στο σημείο που το Κερεσοβίτικο ποτάμι χύνεται στον Πηνειό. Το 1992 αποστολή του Πανεπιστημίου MARWP της Μινεσότα έκανε έρευνες στην περιοχή αλλά και στο γειτονικό Κάστρο της Αγίας Τριάδας. Στούς πρόποδες του λόφου υπάρχουν ερείπια κατοικιών εκκλησιών και νεκροταφείου, στην ευρύτερη περιοχή έχουν ανεβρεθεί νερόμυλοι οθωμανικής περιόδου. Σε κοντινή θέση έχουν βρεθεί τα ερείπια ναού του Απόλλωνα.
Κοντά στη θέση υπάρχει η Διακότρυπα, μία σπηλιά όπου η λαϊκή παράδοση του χωριού Κρυόβρυση όπου την κατέγραψε ο Χρήστος Κορύλλος το 1891. Σύμφωνα με αυτήν η Κρυόβρυση παλιότερα βρισκόταν κοντά στην Διακότρυπα, όπως και το Κάστρο της Οχιάς, αλλά εξαιτίας ενός στοιχειού εγκαταλείφθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Μιέσκο του Μπύτομ
Ο Μιέσκο, πολων. Mieszko Βytomski (π. 1305 - πριν τις 9 Αυγούστου 1344) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Σέβιες (1312-28, επίσημα από το 1315), επίσκοπος της Νίτρα (1328-34) και επίσκοπος του Βέσπρεμ (από το 1334).
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, κόρης ίσως του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας.
Ως ο νεότερος γιος, προορίστηκε για τον κλήρο από την παιδική του ηλικία. Παρ' όλα αυτά, έπειτα από το τέλος του πατέρα του το 1312, έλαβε το Σέβιες. Συνέχισε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία και το 1313 έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου. Το 1315, μαζί με τον πρωτότοκο Μπολέσλαφ, ταξίδευσαν στην Ουγγαρία κατ' αίτηση της αδελφής τους Μαρίας. Σύντομα μετά έγινε βοηθός ηγούμενος των Ιωαννιτών της Ουγγαρίας. Ωστόσο το 1318 παραιτήθηκε κατά ρητή εντολή του πάπα.
Έμεινε πιστός υποστηρικτής του αδελφού του Μπολέσλαφ αρχιεπισκόπου του Έστεργκομ, που τον αντάμειψε γι' αυτό με το αξίωμα του επισκόπου της Νίτρα. Αυτό έγινε παρά την αντίθεση του Συλλόγου του καθεδρικού της πόλης, που αντιδρούσε στον νεποτισμό. Όμως η πλήρης υποστήριξη του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας -συζύγου της Μαρίας, παρά το ότι αυτή είχε αποβιώσει το 1317 και ο βασιλιάς είχε κάνει δεύτερο γάμο- προς τους πρίγκιπες Πιαστ έληξε τη διαμάχη με πλήρη επιτυχία του Μιέσκο. Αυτός, προκειμένου να αναλάβει την επισκοπή, παραιτήθηκε από δούκας του Σέβιες υπέρ του δευτερότοκου Βλάντισλαφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τράγιλος Σερρών
Ο Τράγιλος είναι χωριό του Δήμου Βισαλτίας στον νομό Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει πληθυσμό 417 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 είχε πληθυσμό 477 κατοίκους. Κοινοτάρχης είναι ο Ιορδάνης Παντικίδης. Ιερέας της ενορίας ο π. Δημήτριος Κουρτίδης.
Το 1923 εγκαταστάθηκαν 71 οικογένειες Θρακιωτών προσφύγων (281 άτομα), με καταγωγή από χωριά της Χαριούπολης της Ανατολικής Θράκης. Ο Τράγιλος παλιότερα αποτελούσε κοινότητα που συστάθηκε το 1953 με απόσπαση από την Κοινότητα Μαυροθαλάσσης. Το 1999 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου, στον ομώνυμο Δήμο Τραγίλου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο νέο δήμο Βισαλτίας.
Εκπαίδευση
Στον οικισμό λειτούργησε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 δημοτικό σχολείο, το οποίο σήμερα παραμένει ανενεργό. Έκτοτε, ο προαύλιος χώρος του σχολείου έχει αξιοποιηθεί κατά καιρούς για εκδηλώσεις, ενώ μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται ως άτυπος χώρος ερασιτεχνικής άθλησης, κυρίως από παιδιά. Το πρώτο δημοτικό σχολείο που λειτούργησε βρισκόταν δίπλα στην εκκλησία του χωριού, σε χώρο που σήμερα είναι διαμορφωμένος ως πάρκο. Επιπλέον, στο χωριό λειτούργησε και παιδικός σταθμός, στο κτήριο που σήμερα στεγάζει τον πολιτιστικό σύλλογο. Σήμερα, το δυναμικό των μαθητών του χωριού ανήκει εξ ολοκλήρου στην γειτονική Μαυροθάλασσα, από το παιδικό σταθμό μέχρι και το λύκειο.
Περιβάλλον
Σε μικρή απόσταση στα βορειοανατολικά του οικισμού, βρίσκονται οι εκβολές του Αγγίτη στον Στρυμόνα, όπου φωλιάζουν μικρές ομάδες Αργυροπελεκάνων (η δεύτερη περιοχή του Νομού Σερρών μετά την Λίμνη Κερκίνη). Επιπλέον, έξω από το χωριό και ανάμεσα στον Τράγιλο και την γειτονική Μαυροθάλασσα, ρέει ο Εζωβίτης ποταμός, που ταυτίζεται με τον Βισάλτη ποταμό της αρχαιότητας. Λίγο πριν τις εκβολές του στον Στρυμόνα, υπάρχουν καταρράκτες.
Πληροφορίες
Στο χωριό λειτουργεί ο Πολιτιστικός και Μορφωτικός Σύλλογος «Μέγας Αλέξανδρος», ενώ τα τελευταία χρόνια υπάρχει Λαογραφικό Μουσείο. Παλαιότερα, λειτουργούσε εκεί πανσερραϊκά γνωστή κονσερβοποιία τοματοπολτού. Στα δυτικά του οικισμού, κοντά στην θέση Κηπάκια, βρίσκεται το πάρκο Αλ Τσακάρα. Τα παλαιότερα χρόνια, οι κάτοικοι του χωριού συγκεντρώνονταν εκεί για την ημέρα της Πρωτομαγιάς. Τα τελευταία χρόνια, η περιοχή έχει διαμορφωθεί αποκτώντας χαρακτήρα οργανωμένου πάρκου, ενώ πραγματοποιούνται εκεί οργανωμένες εκδηλώσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Φραγκίσκος Σκάρινα
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|201x201εσ|Απόσπασμα από τη «Σοφία Σολομώντος» του Σκάρινα (1518). Γεννήθηκε στο Πόλοτσκ της σημερινής Λευκορωσίας, το οποίο εκείνη την εποχή υπαγόταν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Αν και δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία της γέννησής του, υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1485 και 1490. Εικάζεται πως πραγματοποίησε εγκύκλιες σπουδές σε σχολεία της γενέτειράς του και του Βίλνιους, ενώ το 1504 εισήχθη στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας από όπου αποφοίτησε το 1506. Αργότερα μετέβη για περαιτέρω σπουδές στην Πάδοβα της Ιταλίας.
Το 1517, όντας στην Πράγα εκτύπωσε - ξεκινώντας από το Βιβλίο των Ψαλμών - ένα μεγάλο κομμάτι της Βίβλου γράφοντας σε μια ρουθενιανή ή λευκορωσική εκδοχή της εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας, προχωρώντας σε αντικατάσταση των αρχαϊσμών με βάση την καθομιλουμένη της εποχής του. Στις μεταφράσεις του Σκάρινα πάνω στα βιβλικά κείμενα, παρατηρούνται διαφορές στη γλώσσα που χρησιμοποιείται, καθώς σε ορισμένα από αυτά (όπως π.χ. στους Αριθμούς και το Άσμα Ασμάτων) είναι εμφανέστερη η επιρροή της καθομιλουμένης ρουθενιανής γλώσσας. Αργότερα προχώρησε στην έκδοση και άλλων βιβλίων όπως η συλλογή προσευχών υπό την ονομασία Μικρός Ταξιδιωτικός Οδηγός (Малая падарожная кніжка, 1522) οι Πράξεις και οι Επιστολές των Αποστόλων (Βίλνιους, 1525) κ.ά.
Τα επόμενα χρόνια έζησε μεταξύ άλλων στο Πόζναν, το Κένιγκσμπεργκ και τη Μόσχα, ενώ η τελευταία αναφορά προς το πρόσωπό του ανάγεται στο 1534. Απεβίωσε στην Πράγα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ασφαλής μαρτυρία σχετικά με το έτος του θανάτου του.
Υστεροφημία
Ο Σκάρινα ήταν ο χρονολογικά ο πρώτος τυπογράφος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, αλλά και ο δεύτερος τυπογράφος που χρησιμοποίησε το κυριλλικό αλφάβητο. Παράλληλα, θεωρείται ως ο άνθρωπος που έβαλε τα θεμέλια για τη χρήση της λευκορωσικής γλώσσας στον γραπτό λόγο και ως εκ τούτου τιμάται ιδιαιτέρως στη σημερινή Λευκορωσία, όπου υπάρχουν μνημεία προς τιμήν του, καθώς και δρόμοι, μετάλλια και εκπαιδευτικά ιδρύματα που φέρουν το όνομά του. Μνημεία αφιερωμένα στον Σκάρινα υπάρχουν επίσης στο Βίλνιους της Λιθουανίας, στην Πράγα κ.α., ενώ το 1990 η μορφή του απεικονίστηκε στο σοβιετικό κέρμα του ενός ρουβλιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι Κατηγορία:Τυπογράφοι Κατηγορία:Μεταφραστές Κατηγορία:Αναγέννηση Κατηγορία:Σλαβικές γλώσσες
Μπαμπ Ελ Γκορτζανί
Η Μπαμπ Ελ Γκορτζανί (باب الغرجيني) είναι μία εκ των πυλών της μεντίνα της Τύνιδας, στην Τυνησία.
Αποτελεί μέρος των πυλών οι οποίες ευρίσκονται στο δεύτερο τείχος των ανατολικών προαστίων της Τύνιδας. Ανεγερθείσα κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, οφείλει την ονομασία της σε έναν εκ των σαράντα μαθητών του Αμπού Χασάν αλ-Σαντιλί, τον Σιντί Αλί Ελ Γκορτζανί, ο οποίος έδωσε το όνομά του, επίσης, σε ένα κοιμητήριο, το οποίο δεν λειτουργεί πλέον, καθώς και σε ένα δημόσιο πάρκο.
Ενισχυμένη με έναν σημαντικό προμαχώνα, ήλεγχε τις πεδιάδες της Μορνάγκ και της σεμπχά Σετζουμί.
Παραπομπές
Γκορτζανι
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1971)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το έτος 1971 για πρώτη φορά συνολικά 16 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν τραγούδι τους στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών, όπως οι Dawn, The Osmonds, Τζάνις Τζόπλιν, Honey Cone, Κάρολ Κινγκ, The Raiders, Τζέιμς Τέιλορ, The Bee Gees, Λίντα Μακάρτνεϊ, Ντόνι Όσμοντ, Ροντ Στιούαρτ, Ισαάκ Χέιζ και Melanie. Η Τζόπλιν έγινε η δεύτερη καλλιτέχνιδα που είχε ένα τραγούδι της στην κορυφή μετά το θάνατό της τον Οκτώβριο του 1970. Οι Πολ Μακάρτνεϊ, Cher και Ντόνι Όσμοντ έχοντας ήδη ένα τραγούδι στην κορυφή με τους Μπιτλς, Sonny & Cher και The Osmonds, αντίστοιχα, πέτυχαν να έχουν στην πρώτη θέση και τραγούδια τους ως σόλο καλλιτέχνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1971
Λουί Αμπρουάζ Γκαρνερέ
μικρογραφία|250px|Η ναυμαχία του Ναβαρίνου. Ελαιογραφία του 1831. Ο Λουί Αμπρουάζ Γκαρνερέ (Louis Ambroise Garneray, 1783-1857) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και συγγραφέας που διακρίθηκε για τις θαλασσογραφίες του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του ζωγράφου Ζαν Φρανσουά Γκαρνερέ και σε ηλικία 13 ετών παράτησε στις καλλιτεχνικές του σπουδές και κατατάχτηκε στο γαλλικό ναυτικό ενώ αργότερα έγινε κουρσάρος. Αιχμαλωτίστηκε το 1806 από τους Βρετανούς και παρέμεινε αιχμάλωτος ως το 1814, χρονιά που επέστρεψε στην πατρίδα του. Κατά τα χρόνια της Παλινόρθωσης διακρίθηκε ως θαλασσογράφος. Το 1817 εισήλθε στην υπηρεσία του δούκα της Angouleme αλλά ταυτόχρονα συμμετείχε σε φιλελεύθερους κύκλους της εποχής και είχε επαφές με προσωπικότητες όπως ο Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν και ο Victor-Joseph Étienne de Jouy.
Συμμετείχε σε εκθέσεις του Σαλονιού του Παρισιού, εργάστηκε στο μουσείο της Ρουέν την περίοδο 1832 - 1837 ενώ από το 1841 και έπειτα εργάστηκε σε βιοτεχνία πορσελάνης στις Σέβρες, φτιάχνοντας μια σειρά πολυάριθμων πινάκων από πορσελάνη. Πέθανε το 1857.
Έργο
Ο Γκαρνερέ συγκαταλέγεται σε μια κατηγορία καλλιτεχνών που ασχολήθηκαν με τη θαλασσογραφία έχοντας υπάρξει και οι ίδιοι ναυτικοί. Εκείνη τη χρονική περίοδο η θαλασσογραφία σε αντίθεση με τους προηγούμενους αιώνες όταν και είχε γνωρίσει μεγάλη άνθιση, είχε γίνει αντικείμενο ασχολίας συγκεκριμένης κατηγορίας ζωγράφων οι οποίοι κατείχαν τη ναυτική τέχνη. Το έργο του περιλαμβάνει 141 ελαιογραφίες, 176 χαρακτικά και 22 υδατογραφίες. Επίσης έγινε γνωστός και για το συγγραφικό του έργο από το οποίο ξεχωρίζουν η συνεργασία του με τον Victor-Joseph Étienne de Jouy, (Vues des cotes de France dans l'ocean et dans la. Mediterranee,Παρίσι, 1815 - 1832) και τα απομνημονεύματα του, τα οποία εκδόθηκαν το 1851 και γνώρισαν σημαντική ανταπόκριση από το αναγνωστικό κοινό. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται και διάφορες συνθέσεις του εμπνευσμένες από την Ναυμαχία του Ναβαρίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Ο Ντούτσε Αφηγείται (ταινία, 1945)
Ο Ντούτσε Αφηγείται είναι ελληνική μικρού μήκους ταινίας κινουμένων σχεδίων του 1945. Αποτελεί το πρώτο κινούμενο σχέδιο ελληνικής παραγωγής, το οποίο σχεδιάστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με σκοπό να σατιρίσει την ήττα του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι (Ντούτσε) στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Σταμάτη Πολενάκη και σχεδιάστηκε το 1942.
Ιστορικό της ταινίας
Η ταινία αυτή είναι η πρώτη ελληνική ταινία κινουμένων σχεδίων, γεγονός που αναφέρεται και στους τίτλους αρχής :"Ἡ μικρή αὐτή ταινία τύπου 'Μίκυ-Μάους' εἶναι ἠ πρώτη τοῦ εἴδους της πού γυρίσθηκε στήν Ἐλλάδα. Γι αὐτό παρακαλοῦμεν τό 1ον Κοινόν νά κρίνη ἐπεικῶς τήν προσπάθειάν μας αὐτήν."
Πλοκή
μικρογραφία|Στιγμιότυπο από την σκηνή της αφήγησης του Ντούτσε. Η ταινία ξεκινάει με τον Μουσολίνι να εξηγεί στην ανθρωπόμορφη ιταλική ιστορία τα γεγονότα της Μάχης της Πίνδου προσπαθώντας μάταια να περάσει την ήττα του από τους Έλληνες ως νίκη. Παράλληλα, καθώς κάνει την περιγραφή, η μέρα ανατέλλει 28 Οκτωβρίου του έτους 1940 και τα ιταλικά άρματα μάχης περνούν τα ελληνοαλβανικά σύνορα εισβάλλοντας στην Ελλάδα, ενώ οι Ιταλοί στρατιώτες προχωρούν από πίσω. Καθώς τα στρατεύματα προελαύνουν, μια βουνοκορφή παίρνει την μορφή τσαρουχιού και καταβροχθίζει τις ιταλικές δυνάμεις. Στη συνέχεια, ο Ντούτσε συνεχίζει την περιγραφή, ενώ τα τανκ του τρακάρουν, μη μπορώντας να περάσουν ένα ρυάκι. Έπειτα, οι Ιταλοί στρατιώτες, ενώ βρίσκονται στο πεδίο της μάχης, τους παρουσιάζεται ένας Εύζωνας, όπου τους τρομάζει. Ο τελευταίος παίρνει τη μορφή σκούπας και αρχίζει να τους "σκουπίζει", διώχνοντας τους μακριά. Ύστερα, ο Μουσολίνι κάνει αναφορά στα αέρια εν ώρα μάχης και μας εμφανίζεται στη σκηνή ο Ιταλικός στρατός και ο προηγούμενος εύζωνας ο οποίος φωνάζει την ιαχή "Αέρα!" μετατρέποντας τους Ιταλούς σε λαγούς που τρέχουν για να σωθούν. Έπειτα, ένα ελληνικό σπαθί εμφανίζεται στα ιταλικά πολυβολεία τρομάζοντας τα και κάνοντας τα να "σηκώνουν τα φορέματα τους" και τρέπουν προς φυγή. Παράλληλα, όσο ο Ιταλικός στρατός προελαύνει, ο Εύζωνας αρπάζει έναν Ιταλό διοικητή που τον κάνει ξεσκονιστήρι για να καθαρίσει τις αρβύλες του.