cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαία Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βόρειας Ηπείρου
Η Σημαία της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βόρειας Ηπείρου είναι ένας δικέφαλος Αετός, χρώματος μαύρου στην μέση της σημαίας, ενώ το φόντο είναι μπλε και στην μέση υπάρχει ένας λευκός σταυρός, όπως η Σημαία της Ελλάδας την ίδια περίοδο.Ο σταυρός συμβολίζει τον χριστιανισμό, ενώ ο δικέφαλος Αετός, προέρχεται από τον Θυρεό του Βυζαντίου. Τα δύο κεφάλια συμβολίζουν την κυριαρχία σε Ανατολή και Δύση. Ενώ τα κεφαλαία γράμματα "Α" και "Η" προέρχονται απο την φράση "Αυτόνομη Ήπειρος", θυμίζοντάς μας έτσι τις δόξες της Ηπείρου στην αρχαιότητα κυρίως την εποχή βασιλείας του βασιλιά Πύρρου.
Ηλίας Ιωάννου
Ο Ηλίας Ιωάννου (γεν. 1979) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που ξεκίνησε από τον Πανιώνιο. Αγωνίζεται ως μεσο-επιθετικός στην Α΄ Εθνική και έχει ξεπεράσει τις 220 συμμετοχές. Έχει επίσης πάνω από 100 συμμετοχές σε αγώνες Β΄ Εθνικής και έχει ξεπεράσει τα 70 γκολ σε επίσημα ματς.
Βιογραφικό
Ο Ηλίας Ιωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 1979 και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στον Πανιώνιο Καλλιθέας, από όπου πήγε στον Πανιώνιο Ν. Σμύρνης το 1998. Ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων τη σεζόν 1998-99. Έπαιξε στην ομάδα της Ν. Σμύρνης πέντε χρόνια, στα οποία είχε σημαντική συμβολή στην προσπάθεια του σωματείου να πλασαριστεί στις θέσεις εξόδου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, κάτι που πέτυχε το 2003.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε για τρία χρόνια στον Α.Ο. Κέρκυρα, δύο χρόνια στον Αστέρα Τρίπολης και μία σεζόν στον Ολυμπιακό Βόλου. Την περίοδο 2009-10 επέστρεψε στην Α΄ Εθνική παίρνοντας μεταγραφή στον Α.Ο. Καβάλα. Τις επόμενες χρονιές αγωνίστηκε σε Κέρκυρα, Βέροια και Παναιτωλικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Πρωτάθλημα Παίδων Κύπρου (πετοσφαίριση)
Το Πρωτάθλημα Παίδων Κύπρου είναι μια πετοσφαιρική διοργάνωση για έφηβους ηλικίας κάτω των 16 ετών. Διοργανώνεται κάθε χρόνο από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Ξεκίνησε το 1990. Πολυνίκης του θεσμού είναι η Νέα Σαλαμίνα με 8 πρωταθλήματα.
Για να λάβει μέρος μία ομάδα στο πρωτάθλημα παίδων πρέπει να διατηρεί ομάδα ανδρών ή γυναικών που να συμμετέχει είτε στην Α΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) είτε στη Β΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) Κύπρου.
Πρωταθλήτριες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παιδων
Κορώνη (αρχαία πόλη)
Η Κορώνη ήταν αρχαία ελληνική πόλη χτισμένη στον λόφο Κάστρο, πάνω από το σημερινή μεσσηνιακή κωμόπολη Πεταλίδι. Σώζονται τμήματα του τείχους, υπολλείματα κτιρίων, καθώς και ρωμαϊκές εγκαταστάσεις.
Ιστορία
Η αρχαία Κορώνη ιδρύθηκε το 365 π.Χ. περίπου, από Βοιωτούς εποίκους, με επικεφαλής τον Επιμηλίδη, στη θέση που υπήρχε η αρχαία Αίπεια, μία από τις πόλεις που πρόσφερε ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα και διέθετε σημαντικό λιμάνι. Τον 6ο με 7ο αιώνα μ.Χ. εγκαταλείπεται και χτίζεται η νέα πόλη, στη θέση όπου υπήρχε η αρχαία Ασίνη, εκεί που υπήρχε παλαιότερα το αρχαίο Ρίο και με τα χρόνια, εξελίχθηκε στη σύγχρονη μεσσηνιακή κωμόπολη Κορώνη.
Ονομασία
Σύμφωνα με τον Παυσανία, για την προέλευση του ονόματος «Κορώνη», υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη εκδοχή είναι ότι ιδρύθηκε από αποίκους της Κορώνειας Βοιωτίας και η δεύτερη εκδοχή είναι ότι βρέθηκε μιά χάλκινη κορώνη, νόμισμα με σήμα μια κουρούνα, κατά την ανέγερση των τειχών της.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας κατηγορία:Κορώνη
Πτολεμαίος Α΄ της Ηπείρου
Ο Πτολεμαίος (295 π.Χ. - 272 π.Χ.) ήταν πρίγκιπας του Βασιλείου της Ηπείρου κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του βασιλιά Πύρρου και της Αντιγόνης, μακεδονικής καταγωγής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πύρρος κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αίγυπτο (περ. 300 - 296 π.Χ.), κέρδισε την εκτίμηση του ηγεμόνα της, Πτολεμαίου του Σωτήρος, διακρινόμενος για τον χαρακτήρα του και τις καλές του επιδόσεις στον αθλητισμό και το κυνήγι. Παρατηρώντας δε πως ο Πτολεμαίος ανάμεσα στις συζύγους του έδειχνε ιδιαίτερη αδυναμία προς τη Βερενίκη, φρόντισε να κερδίσει την εύνοια και την υποστήριξή της. Ως αποτέλεσμα επιλέχτηκε το 299 π.Χ. ανάμεσα σε πολλούς νέους να παντρευτεί την κόρη της από προγενέστερο γάμο, την Αντιγόνη. Κατόπιν, ο Πτολεμαίος τον ενίσχυσε με χρήματα και στρατιώτες ώστε να ανακαταλάβει τον θρόνο της Ηπείρου. Προς τιμήν του βασιλικού ζεύγους της Αιγύπτου, έδωσε στον γιο του από την Αντιγόνη το όνομα «Πτολεμαίος» και επιπροσθέτως, ίδρυσε μια πόλη στην Ήπειρο, την οποία ονόμασε Βερονικίδα.
Το 281 π.Χ., στρατιώτες από τον Τάραντα βοήθησαν τον Πύρρο στην ανάκτηση της Κέρκυρας, μετά την απώλειά της σχεδόν μια δεκαετία νωρίτερα. Στη μάχη αυτή αναφέρεται πως διακρίθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Πτολεμαίος, ο οποίος αν και σε πολύ νεαρή ηλικία κατέλαβε την πόλη με μόλις 60 άνδρες.
Έχοντας αυτά τα καλά δείγματα, προτού αναχωρήσει για τη μεγάλη του εκστρατεία στην ιταλική χερσόνησο την επόμενη χρονιά, ο Πύρρος ανέθεσε την εποπτεία της Ηπείρου στον Πτολεμαίο, ο οποίος ήταν μόλις 15 ετών. Επέλεξε, ωστόσο, να πάρει μαζί του τους δύο μικρότερους γιους του, τον Αλέξανδρο και τον Έλενο.
Το 273 π.Χ., έτος κατά το οποίο ο Πύρρος εκθρόνισε τον βασιλιά της Μακεδονίας, Αντίγονο Γονατά, ο δεύτερος χρησιμοποίησε ως ορμητήριο τη Θεσσαλονίκη και συγκέντρωσε ένα στρατό μισθοφόρων Γαλατών σε μια προσπάθεια να ανατρέψει την κατάσταση. Ωστόσο ηττήθηκε σε δεύτερη μάχη, αυτή τη φορά από τον Πτολεμαίο, χάνοντας κάθε ελπίδα να ανακτήσει τα εδάφη του.
Την επόμενη χρονιά ο Πτολεμαίος ακολούθησε τον πατέρα του στην εκστρατεία που πραγματοποίησε στην Πελοπόννησο. Μετά την άκαρπη πολιορκία της Σπάρτης, κατά τη διάρκεια της πορείας των Μολοσσών προς την πόλη του Άργους, ο Λακεδαιμόνιος βασιλιάς Αρεύς Α' εγκατέστησε άνδρες σε στρατηγικά σημεία της διαδρομής οι οποίοι προκάλεσαν φθορές στον στρατό του Πύρρου. Σε μια από αυτές τις αψιμαχίες, κι ενώ μαχόταν κατά των Λακεδαιμονίων, ο Πτολεμαίος βρήκε τον θάνατο από το σπαθί του Όροισσου, ενός άνδρα από τα Άπτερα της Κρήτης. Μαθαίνοντας το φοβερό νέο, ο Πύρρος όρμησε ο ίδιος ενάντια στην ομάδα αυτή των Σπαρτιατών, επικεφαλής του ιππικού των Μολοσσών. Πάνω στην οργή του συνέτριψε τον αντίπαλο, θανατώνοντας έναν σπουδαίο αξιωματικό, τον Εύαλκο. Όταν η μάχη έλαβε τέλος, ο Πύρρος οργάνωσε μεγαλόπρεπη τελετή ταφής προς τιμήν του γιου του κι έχοντας ξεσπάσει το πένθος του πάνω στον εχθρό, συνέχισε την πορεία κατά του Άργους.
Ο ιστορικός Ιουστίνος χαρακτηρίζει τον Πτολεμαίο απερίσκεπτα γενναίο. Εκτός από τη ριψοκίνδυνη κατάληψη της Κέρκυρας διηγείται ένα περιστατικό όπου με επτά άνδρες χρησιμοποίησε μια βάρκα για να καταλάβει ένα πολεμικό πλοίο με πενήντα κουπιά. Αναφέρει μάλιστα πως όταν οι ακόλουθοι του Πύρρου του παρουσίασαν τον νεκρό σώμα του 23χρονου γιου του, εκείνος αναφώνησε: «Δεν σκοτώθηκε όσο σύντομα φοβόμουν, ούτε όσο σύντομα άξιζε στην απερισκεψία του».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών
Μεσιέ 46
Το Μεσιέ 46 (γνωστό και ως M 46 και NGC 2437) είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 5.400 ετών φωτός στον αστερισμό Πρύμνη.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 46 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ το 1771. Είναι το πρώτο αντικείμενο που ανακάλυψε ο Σαρλ Μεσιέ ύστερα από τη συμπλήρωση της πρώτης έκδοσης του καταλόγου που περιελάμβανε τα αντικείμενα 1 έως 45. Το πρόσθεσε στο κατάλογό του τις 19 Φεβρουαρίου 1771, τρεις μέρες μετά την παρουσίασή του αντικειμένου στην ακαδημία, μαζί με τα αντικείμενα Μεσιέ 47, Μεσιέ 48 και Μεσιέ 49.
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 46 είναι ένα πλούσιο σμήνος που αποτελείται από συνολικά περισσότερα από 500 μέλη, εκ των οποίων 150 έχουν φαινόμενο μέγεθος μεταξύ 10 με 13. Τα λαμπρότερα άστρα, τα οποία είναι φασματικού τύπου Α0, είναι περίπου 100 φορές λαμπρότερα από τον Ήλιο. Το λαμπρότερο μέλος έχει μέγεθος 8,7. Η διάμετρός του είναι περίπου 30 έτη φωτός και η ηλικία του είναι περίπου 300 εκατομμύρια έτη.
Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 2438 μοιάζει να βρίσκεται στη βόρεια άκρη του σμήνους (ο αχνός κύκλος κέντρο πάνω στην εικόνα), αλλά είναι απίθανο να έχει κάποια με το σμήνος, καθώς δεν έχει την ακτινική ταχύτητα του σμήνους. Αυτή η περίπτωση μπορεί να είναι ένα άλλο παράδειγμα υπερκαλυπτόμενου ζεύγος, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του NGC 2818.
Το M46 είναι περίπου μία μοίρα ανατολικά του Μεσιέ 47 στον ουρανό και τα δύο αποτελούν ένα όμορφο ζευγάρι όταν φαίνονται με κιάλια ή τηλεσκόπια ευρέως πεδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη 46 2437 Κατηγορία:Πρύμνη (αστερισμός)
Νεοχώρι Δομοκού Φθιώτιδας
Το Νεοχώρι Δομοκού είναι χωριό του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται σε απόσταση 42 χλμ. από τη Λαμία, χτισμένο στο όρος Όθρυς σε υψόμετρο 760 μέτρων και αποτελεί το ορεινότερο χωριό του δήμου Δομοκού. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η εκκλησία, η οποία είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους. Επίσης έχει δύο ξωκλήσια, τον Αϊ-Λιά και την Παναγιά, στην οποία γίνεται κάθε χρόνο πανηγύρι στις 15 Αυγούστου. Στην πλατεία του χωριού λειτουργεί και το μοναδικό καφενείο. Το δημοτικό σχολείο του χωριού σταμάτησε να λειτουργεί από το 1986.
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα ανδρών
Το άλμα ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Νεοχώρι Δομοκού Φθιώτιδας
Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 191 κατοίκους.
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα ανδρών
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το τρίτο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Έλαβαν μέρος 15 αθλητές από πέντε χώρες. Οι Γερμανοί Καρλ Σούμαν και Χέρμαν Βάινγκερτνερ κατέκτησαν την πρώτη και την τρίτη θέση αντίστοιχα, ενώ ο Λουδοβίκος Σούτερ από την Ελβετία πήρε τη δεύτερη.
Νεοχώρι Δομοκού Φθιώτιδας
Ιστορία
Το Νεοχώρι χτίστηκε πάνω στον παλαιό οικισμό Οθρό περί το 1750, ως νέος οικισμός (Νέο-χώριο) και προήλθε από τη συνένωση των παλαιοτέρων οικισμών Ορθού, Καλαμακίου, Μαύρης και Αγίας Παρασκευής. Ανήκε από το 1883 έως το 1912 στο Δήμο Μελιταίας και έκτοτε αποτέλεσε ίδια κοινότητα χωρίς άλλη μεταβολή έως το 1998 και την Διοικητική μεταρρύθμιση του «Νόμου Καποδίστρια», οπότε και εντάχθηκε ως Δημοτικό Διαμέρισμα στο Δήμο Δομοκού.
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα ανδρών
Πηγές
Αλμα
Νεοχώρι Δομοκού Φθιώτιδας
Δημοτικό σχολείο
Το αρχείο του σχολείου αρχίζει από το 1934-35, αλλά δεν είναι πλήρες, καθώς διασώζονται τα βιβλία μετά το 1950-51. Από το μαθητολόγιο που υπάρχει υπάρχουν στοιχεία που αφορούν την περίοδο έως το 1942. Δεν δείχνουν όμως τη φοίτηση και την προαγωγή παρά για το σχολικό έτος 1936-37 όπου ο δάσκαλος σημείωσε: Εγγραφέντες 84, εξετασθέντες 64, απορριφθέντες 20.
Η κίνηση του σχολείου τα διάφορα σχολικά έτη είναι:
Παρατηρήσεις:
Δάσκαλοι
Δάσκαλοι που φαίνεται από το αρχείο ή θυμούνται οι κάτοικοι πως υπηρέτησαν, είναι γενικά κατά χρονολογική σειρά οι εξής:
Από τους παραπάνω πολλά χρόνια φαίνεται πως υπηρέτησαν οι Δ. Τζιάλλας (1951-59) και Χρ. Αρβανίτης (1966-75).
Το κτίριο
Οι μαθητές στεγάζονταν σε κοινοτικό κτίριο και μετά το 1930, αλλά αυτό κρίθηκε ακατάλληλο και κατεδαφίστηκε. Με ενέργειες του βουλευτή Ευστ. Μαλαμίδα ξεκίνησε το νέο κτίριο που πρωτολειτούργησε το 1935 περίπου. Ως τότε πήγαιναν στην εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Άντερς Κέλσιος
Ο Άντερς Κέλσιος (Anders Celsius) (27 Νοεμβρίου 1701 – 25 Απριλίου 1744) ήταν Σουηδός αστρονόμος.
Διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα από το 1730 έως το 1744, αλλά παράλληλα από το 1732 έως το 1735 πραγματοποίησε πολλά ταξίδια και επισκέφτηκε πληθώρα αστεροσκοπείων στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Ίδρυσε το Αστεροσκοπείο της Ουψάλα το 1741, και το 1742] πρότεινε μία κλίμακα για τη μέτρηση της θερμοκρασίας, η οποία φέρει το όνομά του. Η κλίμακα αντιστράφηκε από τον Κάρολο Λινναίο το 1745 έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Κέλσιου.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Άντερς Κέλσιος γεννήθηκε στην Ουψάλα της Σουηδίας στις 27 Νοεμβρίου 1701. Ήταν γιος του καθηγητή της Αστρονομίας Νιλς Κέλσιου και εγγονός του μαθηματικού Μάγκνους Κέλσιου και ενός αστρονόμου, του Άντερς Σπολ. Ο Κέλσιος επέλεξε μια σταδιοδρομία στο χώρο της επιστήμης. Η οικογένειά του προερχόταν από το Οβανάκερ της περιφέρειας του Χελσινγκλάντ. Το οικογενειακό τους όνομα είναι μια εκδοχή στα λατινικά της λέξεως για την κατοικία ή το αξίωμα του εφημέριου πάστορα (Högen). Ο πατέρας του, Νιλς Κέλσιος, ήταν επίσης ταλαντούχος μαθηματικός από νεαρή ηλικία, και διορίστηκε το 1730 σε θέση επιστήμονα της Αστρονομίας. Το 1725 έγινε γραμματέας της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών στην Ουψάλα, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατό του.
Ο Άντερς φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, όπου δίδασκε ο πατέρας του, και από το 1730 έγινε και ο ίδιος καθηγητής εκεί. Η πρώτη του έρευνα αφορούσε τη μελέτη του βόρειου σέλαος, και ήταν ο πρώτος που επισήμανε συσχετισμό μεταξύ των φώτων αυτών και τις αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο της Γης. Μαζί με το μαθητή του Όλοφ Χιόρτερ μελέτησε το φαινόμενο του σέλαος. Παρατήρησε τις παραλλαγές μίας βελόνας πυξίδας και ανακάλυψε ότι μεγαλύτερες εκτροπές σχετίζονται με μεγαλύτερη δραστηριότητα του σέλαος. Το 1730 εξέδωσε το «Nova Methodus distantiam solis a terra determinandi».
Σταδιοδρομία
Στη Νυρεμβέργη το 1733 εξέδωσε μία συλλογή 316 παρατηρήσεων του βορείου σέλαος που είχαν πραγματοποιηθεί από τον ίδιο και άλλους την περίοδο 1716–1732. Ταξίδεψε για αρκετά χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του 1730, κυρίως το 1732 στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Γαλλία στις οποίες επισκέφτηκε τα περισσότερα από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά αστεροσκοπεία. Στο Παρίσι υποστήριξε τη μέτρηση ενός τόξου του μεσημβρινού στη Λαπωνία και το 1736 έλαβε μέρος στην αποστολή που οργανώθηκε για το σκοπό αυτό από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, με αρχηγό το Γάλλο μαθηματικό Πιερ Λουί Μοπερτουί (1698–1759) προκειμένου να μετρηθεί ένας βαθμός του  γεωγραφικού πλάτους. Σκοπός της αποστολής ήταν να μετρηθεί ένας βαθμός σε έναν μεσημβρινό, κοντά στον πόλο, και η σύγκριση του με μία ανάλογη μέτρηση στο Περού, στο σημερινό Ισημερινό κοντά στον  ισημερινό. Οι αποστολές αυτές επιβεβαίωσαν την πεποίθηση του Ισαάκ Νιούτον' ότι το σχήμα της Γης είναι ελλειψοειδές και πεπλατυσμένο στους πόλους.
thumb|left|200px|Ο Κέλσιος Το 1738, εξέδωσε το «De observationibus pro figura telluris determinanda». Η συμμετοχή του Κέλσιου στην αποστολή στη Λαπωνία του προσέδωσε ιδιαίτερη φήμη στην κυβέρνηση και μεταξύ των ομοίων του και είχε καθοριστική σημασία για την κινητοποίηση των σουηδικών αρχών να διαθέσουν τους απαραίτητους πόρους για την κατασκευή ενός νέου σύγχρονου αστεροσκοπείου στην Ουψάλα. Έτσι το 1741 ιδρύθηκε το Αστεροσκοπείο της Ουψάλα. Το αστεροσκοπείο εξοπλίστηκε με όργανα αγορασμένα κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού του στο εξωτερικό, τα οποία αντιπροσώπευαν τα πλέον σύγχρονα της περιόδου αυτής.
Στην Αστρονομία ξεκίνησε μια σειρά παρατηρήσεων με τη χρήση πολύχρωμων φακών για την καταγραφή του μεγέθους (magnitude) συγκεκριμένων αστεριών. Αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα μέτρησης της έντασης τους φωτός των αστεριών με τη χρήση οργάνου και όχι με γυμνό μάτι. Παρατήρησε εκλείψεις και ποικίλα αστρονομικά αντικείμενα, και δημοσίευσε καταλόγους προσεκτικά προσδιορισμένων μεγεθών για 300 περίπου αστέρες χρησιμοποιώντας το δικό του φωτομετρικό σύστημα (μέσο σφάλμα = 0,4 μέγεθος).
Ο Κέλσιος ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε και δημοσίευσε πειράματα με σκοπό τη θέσπιση μιας διεθνώς αποδεκτής κλίμακας θερμοκρασίας με επιστημονική βάση. Στη δημοσίευση του στα σουηδικά με τίτλο «Παρατηρήσεις δύο εξακολουθητικών βαθμών στο θερμόμετρο» αναφέρεται σε πειράματα που αποδεικνύουν ότι το σημείο πήξεως δεν εξαρτάται από το υψόμετρο ή την ατμοσφαιρική πίεση. Τεκμηρίωσε επίσης την εξάρτηση του σημείου βρασμού του νερού από την ατμοσφαιρική πίεση, μία ακριβής διαπίστωση ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Διατύπωσε επιπλέον έναν κανόνα για τον προσδιορισμό του σημείου βρασμού, αν η βαρομετρική πίεση αποκλίνει από ένα ορισμένο επίπεδο πίεσης. Πρότεινε την υιοθέτηση της κλίμακάς του σε μία δημοσίευσή του προς τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, την παλαιότερη σουηδική επιστημονική κοινότητα, που ιδρύθηκε το 1710. Στο θερμόμετρό του το σημείο για την ψύξη του νερού ήταν το 100 και για τον βρασμό του το 0. Η κλίμακα αντιστράφηκε από τον Κάρολο Λινναίο το 1745, ένα χρόνο μετά το θάνατό του Κέλσιου, και έχει διατηρηθεί έτσι έως σήμερα. Ο Κέλσιος ονόμασε την κλίμακά του εκατοντάβαθμο. Για χρόνια την αποκαλούσαν απλά «σουηδικό θερμόμετρο». thumb|200px|right|Το αστεροσκοπείο του Άντερς Κέλσιου, με μια σύγχρονη μέθοδο χαρακτικής.
Διεξήγαγε ακόμη πολλές γεωγραφικές μετρήσεις για το Σουηδικό Γενικό Χάρτη και ήταν ένας από τους πρώτους που διαπίστωσαν ότι μεγάλο μέρος της Σκανδιναβίας ανυψώνεται με αργό ρυθμό πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, μία συνεχόμενη διαδικασία η οποία ξεκίνησε με το λιώσιμο των πάγων μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων. Ωστόσο διατύπωσε τη λανθασμένη παρατήρηση ότι το νερό εξατμιζόταν.
Κληρονομιά και θάνατος
Ο Κέλσιος έγραψε περί τις είκοσι εργασίες στην Αστρονομία, καθώς και ένα δημοφιλές βιβλίο με τίτλο «Αριθμητική για τη νεολαία της Σουηδίας», που δημοσιεύθηκε το 1741. Όμως παρά τη σημαντική συνεισφορά του στον τομέα της Αστρονομίας, το όνομα του Κέλσιου είναι συνδεδεμένο άρρηκτα με ένα αντικείμενο το οποίο χρησιμοποιείται καθημερινά σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Κέλσιος υπήρξε θερμός υποστηρικτής της εφαρμογής του Γρηγοριανού Ημερολογίου στη Σουηδία. Η εφαρμογή του ημερολογίου αυτού είχε επιχειρηθεί αρχικά το 1700, αλλά είχε αποφασιστεί η σταδιακή του εφαρμογή κατανέμοντας τις μέρες που έλλειπαν, από το 1700 έως το 1740. Όταν όμως το 1704 και το 1708 θεωρήθηκαν δίσεκτα έτη κατά λάθος, το 1712 Η Σουηδία επέστρεψε στη χρήση του Ιουλιανού Ημερολογίου. Το Γρηγοριανό Ημερολόγιο δε γνώρισε επιτυχία μέχρι το 1753, σχεδόν δέκα χρόνια μετά το θάνατό του, οπότε το Ιουλιανό Ημερολόγιο εγκαταλείφθηκε με την παράλειψη των υπεράριθμων 11 ημερών. Ο Κέλσιος ήταν επίσης γνωστός για τη συγγραφή ποιημάτων και κειμένων εκλαϊκευμένης επιστήμης. Η «Αριθμητική για τη νεολαία της Σουηδίας» εξάλλου είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της επιρροής του Διαφωτισμού την περίοδο αυτή.
Στις 25 Απριλίου 1744 πέθανε από φυματίωση στην Ουψάλα σε ηλικία μόλις 42 ετών και τάφηκε στην Παλαιά Εκκλησία της πόλης, δίπλα στον παππού του.
Παραπομπές
thumb|right|250px|Ο Κέλσιος είναι θαμμένος στην Ουψάλα, δίπλα στον παππού του.
Κατηγορία:Σουηδοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 18ου αιώνα
Ανατόλι Σολοβιανένκο
Ο Ανατόλι Σολοβιανένκο (25 Σεπτεμβρίου 1932 - 29 Ιουλίου 1999) ήταν τενόρος της Όπερας από την Σοβιετική Ένωση και (μετά τις 26 Δεκεμβρίου 1991) την Ουκρανία.
Ζωή και καριέρα
Ο Ανατόλι Σολοβιανένκο γεννήθηκε στο Ντόνετσκ (τότε ονομαζόταν Στάλινο) στις 25 Σεπτεμβρίου 1932 σε οικογένεια ανθρακωρύχων. Το 1954 αποφοίτησε από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Ντόνετσκ, όπου μετά δίδαξε στο τμήμα μηχανικής γραφικής.
Ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα τραγουδιού το 1950 από τον Αλεξάντερ Κορομπεϊτσένκο, τιμημένο καλλιτέχνη της Ρωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Η επιτυχία του το 1962 οδήγησε σε μια πρόσκληση να τραγουδήσει στην Εθνική Λυρική Σκηνή της Ουκρανίας. Όμως, πριν ξεκινήσει να εργάζεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ο Σολοβιανένκο κέρδισε το διαγωνισμό των νέων τραγουδιστών στη Λα Σκάλα του Μιλάνου και σπούδασε για τρία χρόνια (1963-1965). Έγινε ο πρώτος σοβιετικός τραγουδιστής που έλαβε πρόσκληση να εμφανιστεί στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης. Ξεκινώντας από το 1965, ο Σολοβιανένκο εμφανιζόταν με την Εθνική Λυρική Σκηνή της Ουκρανίας. Το 1967 έλαβε το βαθμό του Τιμημένου Καλλιτέχνη της Ουκρανίας, και το 1975 το τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ.
Έπαιξε διάφορες όπερες διάσημων συνθετών, όπως του Λιστ. Απέκτησε δύο παιδιά, τον Αντρέι και τον Ανατόλι, ενώ είχε παντρευτεί. Βραβεύτηκε με το Βραβείο Λένιν (1980), με Αστέρι Τιμής του Προέδρου της Ουκρανίας (1993), με το Εθνικό Βραβείο Ταράς Σεβτσένκο (1997), με το Βραβείο Δόξας του Μεταλλωρύχου και το Τάγμα της Φιλίας των Λαών το 1982.
Ο Ανατόλι Σολοβιάνενκο πέθανε ξαφνικά από καρδιακό επεισόδιο στις 29 Ιουλίου 1999. Ανάμεσα σε διάφορους κυβερνητικούς αξιωματούχους που παρακολούθησαν την κηδεία του ήταν ο Πρόεδρος Λεονίντ Κούτσμα, και αρκετούς μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1999, η Κρατική Ακαδημαϊκή Όπερα και Μπαλέτο του Ντόνετσκ μετονομάστηκε προς τιμή του από το ουκρανικό υπουργικό συμβούλιο. Το 2001, ανεγέρθηκε άγαλμα προς τιμήν του στο Κοζίν της περιφέρειας Κιέβου, όπου και θάφτηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τενόροι Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Χακούνα ματάτα
Το "Hakouna Matata" είναι μια φράση στα Σουαχίλι από την Ανατολική Αφρική, που σημαίνει "κανένα πρόβλημα" ή "χωρίς ανησυχίες" (κυριολεκτικά χακούνα: "δεν υπάρχει/δεν υπάρχουν"; ματάτα: "ανησυχίες".) Η φράση χρησιμοποιήθηκε στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών το 1994 και το remake του 2019 (που περιλαμβάνει ένα τραγούδι που πήρε το όνομά του από τη φράση), στην οποία μεταφράζεται ως "μην ανησυχείτε". Το τραγούδι ακούγεται συχνά σε θέρετρα, ξενοδοχεία και άλλα μέρη που ελκύουν το τουριστικό εμπόριο.
Το 2018, το εμπορικό σήμα της Disney για τη φράση στις ΗΠΑ προκάλεσε αντιπαραθέσεις στην Ανατολική Αφρική.
Jambo Bwana
Το 1982, το συγκρότημα ξενώνων της Κένυας Them Mushrooms (τώρα γνωστό ως Uyoga) κυκλοφόρησε το Σουαχίλι τραγούδι "Jambo Bwana" ("Hello Mister"), το οποίο επαναλαμβάνει τη φράση "Χακούνα Ματάτα". Το τραγούδι γράφτηκε από τον αρχηγό της μπάντας John Katana.
Jambo - Hakuna Matata
Το 1983, η γερμανική ομάδα Boney M. κυκλοφόρησε το "Jambo - Hakuna Matata", μια αγγλική έκδοση του τραγουδιού των Them Mushrooms "Jambo Bwana". Η Λιζ Μίτσελ παρείχε τα κύρια φωνητικά του τραγουδιού, με την υποστήριξη των Ρέτζι Τσίμπο, Φρανκ Φάριαν, Cathy Bartney, Madeleine Davis και Τζούντυ Τσικς. Το single προοριζόταν να συμπεριληφθεί στο έβδομο άλμπουμ του γκρουπ χωρίς τίτλο, το οποίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 1983. Λόγω της κακής απόδοσης του chart (No. 48 στα γερμανικά charts), το single τελικά δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ (το οποίο ήταν πλήρως επεξεργασμένο και δεν κυκλοφόρησε μέχρι τον Μάιο του 1984 ως Ten Thousand Lightyears).
Το τραγούδι του Βασιλιά των Λιονταριών
Το 1994, η ταινία κινουμένων σχεδίων της Walt Disney Animation Studios, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών, έφερε στη φράση διεθνή αναγνώριση, την οποία παρουσίασε σε εξέχουσα θέση στην πλοκή και αφιέρωσε ένα τραγούδι σε αυτήν. Μια σουρικατα και ένας φακόχοιρος, ο Τιμόν και Πούμπα, διδάσκουν στον Σίμπα ότι πρέπει να ξεχάσει το ταραγμένο παρελθόν του και να ζήσει στο παρόν. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Έλτον Τζον (μουσική) και ο Τιμ Ράις (στίχοι), οι οποίοι βρήκαν τον όρο σε ένα βιβλίο φράσεων της Σουαχίλι. Προτάθηκε για το καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι στα βραβεία Academy Academy του 1995, και αργότερα κατατάχθηκε το 99ο καλύτερο τραγούδι στην ιστορία των ταινιών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου σε μια λίστα των 100.
Παραπομπές
Κατηγορία:The Lion King
Παρκιό Ευρυτανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παρκιό βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, στις δυτικές όχθες του Ταυρωπού ποταμού και σε υψόμετρο 350 μέτρα. Απέχει 12 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι. Θεωρείται ένας από τους συνοικισμός της γειτονικής Μαραθιάς (Δ.) και ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαραθιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Μαραθιά, την Κάτω Μαραθιά και την Αμήριανη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαραθιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φραγκίστας του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές 2007
Στην Αυστραλία διεξήχθησαν ομοσπονδιακές εκλογές στις 24 Νοεμβρίου 2007 για την ανάδειξη των μελών του Κοινοβουλίου της Αυστραλίας, έπειτα από εκστρατεία που διήρκεσε 39 ημέρες. Για τις εκλογές ήταν εγγεγραμμένοι συνολικά 13,6 εκατ. Αυστραλοί. Όλοι οι 150 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 40 από τις έδρες στην 76μελή Γερουσία. Το κεντροαριστερό Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα της αντιπολίτευσης υπό τον Κέβιν Ραντ και την αντιπρόεδρο Τζούλια Γκίλαρντ κέρδισε την κυβέρνηση του κεντροδεξιού συνασπισμού, υπό τον ηγέτη του Φιλελεύθερου Κόμματος, Τζον Χάουαρντ (και πρωθυπουργό) και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, πρόεδρο του Εθνικού Κόμματος, Μαρκ Βέιλ. Ο συνασπισμός βρισκόταν συνεχώς στην εξουσία από το 1996.
Γερουσία, 24 Νοεμβρίου 2007
Ανεξάρτητος: Νικ Ξενοφών.
Παραπομπές
2007 γενικες Κατηγορία:2007
Μπιόκο
thumb|Το Μαλάμπο, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ισημερινής Γουινέας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της νήσου Μπιόκο.
Η νήσος Μπιόκο (πρώην Φερνάντο Πο, ισπ.: Bioko) είναι νησί του Ατλαντικού που ανήκει στην Ισημερινή Γουινέα. Έχει έκταση 2.017 τ. χλμ. και περίπου 260.000 κατοίκους. Το Μαλάμπο, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ισημερινής Γουινέας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της νήσου Μπιόκο.
Κατηγορία:Νησιά της Ισημερινής Γουινέας
RTSH
Η RTSH (Αλβανικά: Radio Televizioni Shqiptar, ράντιο τελεβιζιόνι σκιπτάρ, Αγγλικά: Albanian Radio and Television, Ελληνικά: Αλβανική Ραδιοφωνία Τηλεόραση) είναι ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Αλβανίας, που ιδρύθηκε το 1938 στα Τίρανα.
Η RTSH εκπέμπει με τρεις αναλογικούς τηλεοπτικούς σταθμούς που ονομάζονται Televizioni Shqiptar (TVSH), τέσσερις ψηφιακούς τηλεοπτικούς σταθμούς που ονομάζονται RTSH και τρεις ραδιοφωνικούς σταθμούς που χρησιμοποιούν το όνομα Radio Tirana. Επιπλέον, τέσσερις τοπικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί λειτουργούν στο Αργυρόκαστρο, την Κορυτσά, το Κούκεσι και τη Σκόδρα.
Η διεθνής τηλεοπτική εκπομπή μέσω δορυφόρου ξεκίνησε το 1993 και εστιάζει στις αλβανόφωνες κοινότητες του Κοσόβου, της Σερβίας, της Βόρειας Μακεδονίας, του Μαυροβουνίου και της βορείου Ελλάδας, καθώς και στην Αλβανική διασπορά στην υπόλοιπη Ευρώπη. Από το 1999, η RTSH είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης.
Ιστορία
Το ξεκίνημα της RTSH ξεκινά με την δημιουργία του ραδιοφωνικού σταθμού Radio Tirana στις 28 Νοεμβρίου 1938. Το 1987, 66 ώρες προγράμματος μεταδίδονταν σε 20 διαφορετικές γλώσσες κάθε μέρα.
Τηλεόραση
Το πρώτο δοκιμαστικό πρόγραμμα προβλήθηκε στις 29 Απριλίου 1960 στις 6 μ.μ. Η επίσημη έναρξη έγινε στις 1 Μαΐου του 1960. Οι έγχρωμες μεταδόσεις ξεκίνησαν το 1981 και έγιναν μόνιμες το 1982. Το 2002 η TVSH αναδείχθηκε δεύτερη σε αριθμό ακροατηρίου με ποσοστό 17,1%. Το δεύτερο κανάλι, η TVSH 2, ξεκίνησε πειραματικές μεταδόσεις το 2003. Το 2012, κάποια ψηφιακά τηλεοπτικά κανάλια άρχισαν να μεταδίδουν με το λογότυπο της RTSH.
Η RTSH στην Αλβανική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Παρά το μικρό μέγεθος της χώρας και τις πρακτικές απομόνωσης, το Radio Tirana ήταν ένας σημαντικός τηλεοπτικός φορέας διεθνώς κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Μετά τη συμμαχία της Αλβανίας με την Κίνα κατά τις δεκαετίας του 1960 και του 1970, η επίσημη πολιτική της RTSH ήταν κοντά στην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κίνας.
αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ|Καρφίτσα με το λογότυπο της RTSH, τέλη δεκαετίας 1980 Κατά τη δεκαετία του 1970, ο σταθμός εξέπεμπε στην Ευρώπη στα 1214 kHz, προκαλώντας προβλήματα παρεμβολών στο Βρετανικό BBC Radio One το οποίο εξέπεμπε στην ίδια συχνότητα.
Μετακομμουνιστική περίοδος
Η RTSH κυριάρχησε στο τηλεοπτικό πεδίο της Αλβανίας κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Μία από τις σημαντικότερες αντικομμουνιστικές εκπομπές ήταν αυτή του ταλαντούχου παρουσιαστή Adi Krasta, με τίτλο Rreth Fatit për 12-Javë.
Η TVSH είναι γνωστή για τις παραγωγές ντοκιμαντέρ για την Αλβανική εθνική κληρονομιά σε υψηλή ποιότητα. Η ενότητα του Θεάτρου στην Οθόνη παρουσίαζε δραματικές ή κωμικές παραστάσεις των προηγούμενων ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεόραση στην Αλβανία Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Πορφύριος Γ΄
Ο Αρχιεπίσκοπος Πορφύριος Γ΄ (κατά κόσμον Αριστείδης Παυλίνος, Κύμη, Εύβοια, 1 Νοεμβρίου 1878 - Κάιρο, 24 Νοεμβρίου 1968) ήταν Έλληνας κληρικός και επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκαθήμενος της Αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1878 στην κωμόπολη Κύμη της Εύβοιας, όπου έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το 1903 αποφοίτησε από ορθόδοξο σεμινάριο στο νησί της Χάλκης, όπου κατά τη διάρκεια των σπουδών του εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος.
Μετά την αποφοίτησή του, στάλθηκε ως δάσκαλος του Νόμου του Θεού στην Αμπέτειο Σχολή στο Κάιρο. Το 1906, ανήμερα του Αγίου Πάσχα, στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά, ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος Β΄ τον χειροτόνησε ιερέα και τον διορισε γραμματέα του μετοχίου της μονής Σινά στο Κάιρο.
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Αφού συνταξιοδοτήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Πορφύριος Β΄, εξελέγη ηγούμενος από τους αδελφούς της μονής. Ο Αρχιμανδρίτης Πορφύριος χειροτονήθηκε επίσκοπος και ανυψώθηκε στο βαθμό του αρχιεπισκόπου στις 23 Αυγούστου/5 Σεπτεμβρίου (Γρηγοριανό ημερολόγιο) 1926 από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό Α΄.
Το 1939, στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, έχτισε ένα ξενοδοχείο για τους προσκυνητές και μια έκθεση πολύτιμων θρησκευτικών κειμηλίων. Ανακατασκευάστηκαν, επίσης, τα Σιναϊτικά μετόχια της Αγίας Αικατερίνης στην Αθήνα και στην Κρήτη, που καταστράφηκαν από τους Γερμανούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ζώντας σε ένα μετόχι του Καΐρου, σε όλη του τη ζωή παρέμεινε πρόεδρος και μέλος της εκπαιδευτικής επιτροπής της Αμπετείου Σχολής, εκπαιδεύοντας δεκάδες κληρικούς για τα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας.
Πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1968 στο Κάιρο. Την κηδεία τέλεσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Νικόλαος ΣΤ΄. Ετάφη κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Νικηφόρου στο Κάιρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Σινά
Ένδικα μέσα
Ένδικα μέσα ονομάζονται τα μέσα, (δικαιώματα), που παρέχει ο νόμος σε κάποιον διάδικο σε μία δίκη να προσφύγει κατά της απόφασης του δικαστηρίου, ή βουλεύματος, ζητώντας την μερική ή ολική μεταρρύθμιση αυτής (ή αυτού), και την εκ νέου κρίση της υπόθεσης σε άλλο ομοιόβαθμο ή ανώτερο δικαστήριο. Σε αντίθεση με τα ένδικα βοηθήματα, τα οποία είναι μέσα για την υπαγωγή μιας διαφοράς σε δικαστική κρίση για πρώτη φορά, τα "ένδικα μέσα" στρέφονται κατά δικαστικών αποφάσεων που έχουν εκδοθεί ήδη επί συγκεκριμένης διαφοράς.
Φύση και θεμελίωση
Λόγος ύπαρξης των ενδίκων μέσων είναι η αναγνώριση από τον νόμο του γεγονότος ότι η δικαστική κρίση δεν είναι πάντοτε αλάνθαστη και ως ανθρώπινο έργο μπορεί είτε να είναι πλημμελής εκ πλάνης, είτε και εκ παραδρομής του δικαστή, αφού κανείς δεν μπορεί και να αποκλείσει πιθανή πλάνη ή εσφαλμένη δικαστική αντίληψη (κακή εφαρμογή δικονομικών διατάξεων, κακή εκτίμηση υλικού και αποδείξεων κ.λπ.). Πολλές φορές μάλιστα έχει σημειωθεί η στενότητα και η προσήλωση περί το γράμμα του νόμου, όταν καθίσταται τούτο οφθαλμοφανές αντίθετο στο πνεύμα του μη αποδίδοντας το σκοπούμενο, με συνέπεια την έκδοση εσφαλμένης απόφασης. Έτσι η διόρθωση τυχόν τέτοιων περιπτώσεων επιτυγχάνεται με τα ένδικα μέσα, δηλαδή με το δικαίωμα ελέγχου της απόφασης από ανώτερο δικαστήριο ή η επανάκριση της διαφοράς. Αυτή ακριβώς και είναι και η φιλοσοφία του θεσμού αυτού.
Ενώ η δυνατότητα προσφυγής στα δικαστήρια είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, η δυνατότητα άσκησης ενδίκων μέσων δεν είναι. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τα κατοχυρώνει όμως ειδικά για τις ποινικές δίκες με το άρθρο 2 του 7ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου.
Στην Ελλάδα προβλέπονται για σχεδόν όλες τις αποφάσεις ένδικα μέσα.
Ένας πρόσθετος λόγος που επιτάσσει την ύπαρξη των ενδίκων μέσων είναι η ενότητα της νομολογίας. Αν υπάρχουν περισσότερα δικαστήρια που δικάζουν παρεμφερείς υποθέσεις, υπάρχει ο κίνδυνος να καταλήγουν σε αντιφατικές αποφάσεις. Η ύπαρξη ενός ανώτερου δικαστηρίου που ελέγχει τις αποφάσεις όλων των κατωτέρων δικαστηρίων εξασφαλίζει την ενιαία εφαρμογή του δικαίου.
Είδη
Στην πράξη τα πιο σημαντικά ένδικα μέσα είναι η έφεση και η αναίρεση.
Ανάλογα με τον κλάδο του δικονομικού δικαίου (Πολιτική Δικονομία, Ποινική Δικονομία ή Διοικητική Δικονομία) τα ένδικα μέσα ποικίλλουν.
Πολιτική Δικονομία
Τα ένδικα μέσα που επιτρέπονται κατά αποφάσεων πολιτικών δικαστηρίων είναι:
Ποινική Δικονομία
Τα ένδικα μέσα κατά αποφάσεων ποινικών δικαστηρίων είναι:
Διοικητική Δικονομία
Τα ένδικα μέσα κατά αποφάσεων διοικητικών δικαστηρίων είναι:
Κανόνες
Τα ένδικα μέσα ασκούνται κατά κανόνα μόνο από διαδίκους της δίκης, στην οποία εκδόθηκε η απόφαση, κατά της οποίας στρέφεται το ένδικο μέσο. Εξαίρεση αποτελεί η αναίρεση από τον εισαγγελέα σε ορισμένες διαδικασίες της πολιτικής δικονομίας για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος (στην ποινική δίκη ο εισαγγελέας λαμβάνει ούτως ή άλλως μέρος) και η αναίρεση υπέρ του νόμου. Ο νόμος προβλέπει συνήθως ορισμένη προθεσμία εντός της οποίας επιτρέπεται να ασκηθεί το κάθε ένδικο μέσο.
Στα ένδικα μέσα ισχύει ο κανόνας της άπαξ ασκήσεως που σημαίνει ότι κάθε ένδικο μέσο μπορεί να ασκηθεί μόνο μια φορά. Επίσης ασκούνται διαδοχικά όπως ορίζει ο νόμος. Κατά κανόνα πρώτα ασκείται η έφεση και κατά της απόφασης που εκδίδεται επί της έφεσης, (που δεν επιδέχεται πλέον δεύτερη έφεση), επιτρέπεται η άσκηση αναίρεσης. Η απόφαση κατά της οποίας δεν επιτρέπεται η άσκηση έφεσης είτε γιατί δεν το επιτρέπει ο νόμος, ελλείψει σπουδαιότητας (π.χ. μικροδιαφορές), είτε γιατί έχει εκδοθεί κατ’ έφεσιν (κανόνας της άπαξ ασκήσεως), ονομάζεται ανέκκλητη.
Φορείς εξέτασης
Κατά τον ΚΠοινΔ, τόσο η έφεση όσο και η αναίρεση εκδικάζονται ενώπιον Συμβουλίου ή Δικαστηρίου ανώτερου από εκείνο που εξέδωσε το προσβαλλόμενο βούλευμα ή απόφαση (ανάλογα). Ειδικότερα, η έφεση κατά βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου πλημμελειοδικών εκδικάζεται από το δικαστικό συμβούλιο εφετών (με τριμελή σύνθεση), ενώ η αναίρεση των βουλευμάτων αμφοτέρων συζητείται ενώπιον του συμβουλίου του Αρείου Πάγου.
Προκειμένου περί αποφάσεων οι κατ΄ αυτών εφέσεις εκδικάζονται ανάλογα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση. Έτσι οι αποφάσεις Πταισματοδικείου εκδικάζονται από Μονομελές Πλημμελειοδικείο, του μονομελούς υπό του τριμελούς, του τριμελούς Πλημμελειοδικείου υπό του τριμελούς Εφετείου, του τελευταίου υπό πενταμελούς Εφετείου, ενώ των δικαστηρίων ανηλίκων (μονομελών ή τριμελών πρωτοβαθμίων) υπό των τριμελών δευτεροβαθμίων δικαστηρίων ανηλίκων.
Τέλος οι αιτήσεις αναίρεσης κατά οποιασδήποτε απόφασης οποιουδήποτε δικαστηρίου (ακόμη και των στρατιωτικών) εκδικάζονται από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου.
Αποτελέσματα ενδίκων μέσων
Δείτε επίσης: Tantum devolutum quantum appelatum Η άσκηση των ενδίκων μέσων επιφέρει διάφορα αποτελέσματα τα οποία και διακρίνονται σε: α) το μεταβιβαστικό ("effectus devolutivus"), β) το επεκτατικό ("effectus appelativus"), και γ) το ανασταλτικό αποτέλεσμα ("effectus suspensivus").
Πηγές
Ενδικα μεσα
Βούλα Πατουλίδου
Η Βούλα (Παρασκευή) Πατουλίδου είναι η πρώτη γυναίκα χρυσή Ολυμπιονίκης στην Ελλάδα. Ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας στίβου σε πέντε Ολυμπιάδες (1988, 1992, 1996, 2000, 2004). Ως αθλήτρια, ήταν μέλος του Ηρακλή και του ΠΑΟΚ. Σήμερα διατελεί Αντιπεριφερειάρχης της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Τριπόταμο Φλώρινας. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (Τ.Ε.Φ.Α.Α.). Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη Δημόσια Διοίκηση. Φέρει το βαθμό της υποπλοιάρχου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.
Επιτυχία σε Ολυμπιάδες
Στη πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1988 στη Σεούλ, κατέλαβε τη 15η θέση στα 100μ. Στις 5 Αυγούστου του 1992, κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στη Βαρκελώνη στα 100 μ. εμπόδια με επίδοση 12.64, φωνάζοντας Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!. Επρόκειτο για το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στον στίβο από το 1912. Δύο χρόνια νωρίτερα, στους Βαλκανικούς Αγώνες, πήρε χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. και στα 100 μ. με εμπόδια. Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1991 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. Μετά τη νίκη της στη Βαρκελώνη άλλαξε άθλημα και αγωνίστηκε στο μήκος, όπου έκανε ατομική επίδοση 6.71 το 1995. Το 1996, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας, η Πατουλίδου ήρθε δέκατη στον τελικό του μήκους. Διακρίθηκε αρκετές φορές στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου. Ήταν πρώτη στο Μπρούνο Τζάουλι το 1995 στα 100 μ. εμπόδια, στους Βαλκανικούς το 1990 στα 100 μ. και στα 100 μ. εμπόδια και στους Βαλκανικούς το 1994 στο άλμα εις μήκος.
Τελευταία χρόνια ως αθλήτρια
Από το 2000 επέστρεψε στα 100 και τα 60μ. και το καλοκαίρι του 2000 συμμετείχε στην τέταρτη Ολυμπιάδα της καριέρας της, στο Σύδνεϋ με την ομάδα σκυταλοδρομίας 400 x 100. Το 2001 έφτασε ως τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού στίβου. Ήταν μέλος και της ολυμπιακής ομάδας του 2004, στα 4 Χ 100μ. Στις 9 Δεκεμβρίου του 2004 ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ενεργό δράση.
Κάθοδος στην πολιτική
Λίγο μετά εισήλθε στο στίβο της πολιτικής. Ήταν υποψήφια Νομάρχης στη Θεσσαλονίκη το 2006, όπου πήρε το ποσοστό του 32%. Στις 27 Ιουνίου 2006 παρουσίασε το συνδυασμό της "Για τη Θεσσαλονίκη".
Στις περιφερειακές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 18 Μαΐου 2014 και στις 25 Μαΐου 2014 συμμετείχε στον συνδυασμό Απόστολος Τζιτζικώστας "Αλληλεγγύη Σύγχρονη Ανθρώπινη Μακεδονία" και εξελέγη Αντιπεριφερειάρχης της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης. Επανεξελέγη το 2019 με περίπου 42.000 ψήφους, πρώτη σε σταυρούς σε όλη την Ελλάδα.
Διακρίσεις
Ολυμπιακοί Αγώνες
Σεούλ 1988
Βαρκελώνη 1992
Σίδνεϋ 2000
Άλλες διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Αθλητές στίβου Ηρακλή Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Αθλητές στίβου Άρη Κατηγορία:Τοπικοί αντιπεριφερειάρχες Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1987 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1991 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Άγριο κύμινο
Το άγριο κύμινο ή αγριοκύμινο (επιστ. ονομ. Carum carvi – Κάρον το κυμινοειδές) είναι ένα διετές φυτό της οικογένειας των Απιίδων (Apiaceae) ή Σκιαδοφόρων (Umbelliferae), ιθαγενές στη δυτική Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική.
Το φυτό είναι παρόμοιο σε εμφάνιση με τα άλλα μέλη της οικογένειας του καρότου, με λεπτά διαιρεμένα φτερωτά φύλλα, με τις σαν νήμα διαιρέσεις, που μεγαλώνει σε μίσχους των 20-30 εκατοστών. Το κύριο ανθικό στέλεχος έχει ύψος 40-60 εκατοστά, με μικρά λευκά ή ροζ λουλούδια σε σκιάδια. Οι καρποί από το άγριο κύμινο (οι οποίοι αποκαλούνται λανθασμένα σπόροι), είναι σχήματος ημισελήνου, με αχαίνια μήκους περίπου 2 χιλ., με πέντε αχνές χαρακιές.
Άλλες ονομασίες
Η ετυμολογία του αγριοκύμινου είναι περίπλοκη και δυσνόητη.
Το άγριο κύμινο έχει ονομαστεί με πολλά ονόματα σε διαφορετικές περιοχές, με τα ονόματα που προέρχονται από το λατινικό cuminum (κύμινο), το ελληνικό κάρον ή κάρος (και πάλι, κύμινο), το οποίο προσαρμόστηκε στα Λατινικά ως Carum (δηλαδή, τώρα αγριοκύμινο) και το σανσκριτικό karavi, που μερικές φορές μεταφράζεται ως «αγριοκύμινο» ενώ άλλες φορές νοείται ως μάραθος.
Στα Αγγλικά το ονομάζουν επίσης, ως «μεσημβρινό μάραθο» (meridian fennel)    ή «Περσικό κύμινο» (Persian cumin),
Στις γερμανόφωνες χώρες, χρησιμοποιείται η ονομασία κιούμελ (Kümmel), είτε μόνη της, είτε σαν συνθετικό λέξης (Echter Kümmel, Kreuzkümmel).
Ιστορία
Το αγριοκύμινο, βρέθηκε σε ανασκαφές νεολιθικών οικισμών της Ευρώπης. Το φυτό ήταν γνωστό στους Αιγυπτίους, τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους.
Η αγγλική χρήση του όρου άγριο κύμινο (caraway), χρονολογείται τουλάχιστον από το 1440 και θεωρείται από τον Skeat ότι είναι Αραβικής προέλευσης, αν και ο Katzer, πιστεύει ότι η Αραβική al-karawya (βλέπε Ισπανική alcaravea) πρέπει να προέρχεται από το Λατινικό carum.
Χρήσεις
thumb|Καρποί άγριου κύμινου (Κάρον το κυμινοειδές). thumb|Στην καρβόνη S-(+)-, οφείλεται πρωτίστως το ξεχωριστό άρωμα του αγριοκύμινου. thumb|Ψωμάκια, με καρπούς αγριοκύμινου και [[αλάτι.]] Οι καρποί, που συνήθως χρησιμοποιούνται ολόκληροι, έχουν μια πικάντικη, γεύση σαν γλυκάνισο και άρωμα που προέρχεται από τα αιθέρια έλαια, ως επί το πλείστον καρβόνη και λιμονένιο. Η anethole, γενικά θεωρείται ως ένα δευτερεύον προϊόν στο αιθέριο έλαιο του είδους αυτού, επίσης έχει βρεθεί να είναι ένα σημαντικό συστατικό. Το άγριο κύμινο χρησιμοποιείται ως καρύκευμα σε ψωμιά, ειδικά σε ένα ψωμί σίκαλης.
Το αγριοκύμινο χρησιμοποιείται επίσης σε γλυκά, ποτά, φαγητά κατσαρόλας, πιάτα ρυζιού της ινδικής κουζίνας, όπως το πιλάφι (pulao), το biryani και σε άλλα φαγητά. Βρίσκεται επίσης και στην Ευρωπαϊκή κουζίνα, για παράδειγμα, χρησιμοποιείται στα κέικ σπόρων αγριοκύμινου και συχνά προστίθεται στο ξινό λάχανο. Οι ρίζες του μπορούν να μαγειρευτούν σαν λαχανικό, όπως οι παστινάκες ή τα καρότα. Επιπλέον, τα φύλλα του μερικές φορές, καταναλώνονται και ως βότανα, είτε ωμά, είτε αποξηραμένα ή μαγειρεμένα, παρομοίως με το μαϊντανό.
Στην Ευρώπη, παλιά, πρόσθεταν τους καρπούς του σε κομπόστες και μαρμελάδες, στο ψωμί και σε άλλα αρτοσκευάσματα. Επίσης, έκαναν με αυτούς, ζαχαρωτά ή συνόδευαν τα ψητά μήλα. Πιστευόταν ότι το βότανο προφυλάσσει τους ανθρώπους από κάθε είδους παρεκτροπή.
Στη Σερβία, το άγριο κύμινο συνήθως πασπαλίζεται πάνω από τα σπιτικά αλμυρά κουλουράκια (pogačice s kimom). Χρησιμοποιείται επίσης, για την πρόσθεση γεύσης στα τυριά, όπως το bondost, το pultost και το havarti. Το akvavit και τα διάφορα λικέρ γίνονται με το αγριοκύμινο.
Στην κουζίνα της Μέσης Ανατολής, η πουτίγκα αγριοκύμινου, είναι ένα δημοφιλές επιδόρπιο κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Το άγριο κύμινο προσθέτει επίσης γεύση στη χαρίσσα, μία πάστα από τσίλι στο Μαγκρέμπ. Συνήθως παρασκευάζεται και σερβίρεται το χειμώνα, στην περιοχή του Λεβάντε και με την ευκαιρία της γέννησης ενός νέου μωρού, Στην κουζίνα της Συρίας, στο Χαλέπι, χρησιμοποιείται για την παρασκευή γλυκών scones που ονομάζονται Keleacha.
Το έλαιο από τον καρπό του άγριου κύμινου, χρησιμοποιείται επίσης ως αρωματικό συστατικό σε σαπούνια, λοσιόν και αρώματα. Το αγριοκύμινο χρησιμοποιείται επίσης ως αρωματικό αναπνοής και έχει μια μακρά παράδοση χρήσεων στη λαϊκή ιατρική.
Καλλιέργεια
Το φυτό προτιμά τις ζεστές, ηλιόλουστες θέσεις, τα καλά στραγγιζόμενα εδάφη και τα πλούσια σε οργανικές ουσίες εδάφη. Στις θερμότερες περιοχές φύεται κατά τους χειμερινούς μήνες, ως ετήσιο φυτό. Στα εύκρατα κλίματα φύεται ως ένα καλοκαιρινό ετήσιο ή διετές φυτό. Υπάρχει, ωστόσο, μια πολυπλοειδής παραλλαγή (με τέσσερα απλοειδή σετ = 4n) του εν λόγω φυτού, που βρέθηκε να είναι πολυετές.
Η Φινλανδία προμηθεύει περίπου το 28% (2011) παραγωγής του αγριοκύμινου παγκοσμίως. Η καλλιέργεια του άγριου κύμινου, είναι κατάλληλο για το Φινλανδικό κλίμα και το γεωγραφικό του πλάτος, το οποίο εξασφαλίζει πολλές ώρες ηλιοφάνειας το καλοκαίρι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι καρποί να περιέχουν υψηλότερα επίπεδα αιθέριων ελαίων, από αυτά που παράγονται σε άλλες περιοχές καλλιέργειας όπως ο Καναδάς, η Ολλανδία, η Αίγυπτος και η Κεντρική Ευρώπη.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι Κατηγορία:Σελινοειδή Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Αφρικής Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ευρώπης
Ταναμπάτα
Ταναμπάτα (Ιαπωνικά: たなばた ή 七夕, που σημαίνει «το έβδομο βράδυ»), γνωστή και ως το φεστιβάλ των αστεριών (the Star Festival) (星祭り, Hoshi matsuri) είναι μία Ιαπωνική εορτή, που γιορτάζεται στις 7 Ιουλίου κάθε έτος. Θεωρείται πως είναι η πιο ρομαντική γιορτή στην Ιαπωνία. Προέρχεται από το Κινέζικο Κουίξι Φεστιβάλ (Qixi Festival). Γιορτάζεται η συνάντηση δύο ερωτευμένων αστεριών του Βέγα (Vega) και του Αλτάιρ (Altair), που προσωποποιούνται από την Οριχίμε και τον Χικομπόσι αντίστοιχα. Ο γαλαξίας χωρίζει τους δύο ερωτευμένους όλο το έτος και επιτρέπεται να συναντηθούν μία μόνο φορά το έτος, την έβδομη ημέρα του έβδομου μήνα. Οι εορταστικές εκδηλώσεις ξεκινούν στις 7 Ιουλίου, αλλά εορταστικές εκδηλώσεις γίνονται σε διαφορετικές ημέρες το μήνα Ιούλιο και Αύγουστο σε διαφορετικές περιοχές της χώρας. Η γιορτή αυτή είναι η πιο πολύχρωμη γιορτή της Ιαπωνίας.