cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τιτσιάνο
Ώριμη περίοδος (1516 - π. 1540)
Ο ξαφνικός θάνατος του Τζορτζόνε το 1510 και του Μπελλίνι τέσσερα χρόνια αργότερα, σε συνδυασμό με την εγκατάσταση στη Ρώμη, ενός ακόμα ανταγωνιστή του, τού Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο, ευνόησε τα επόμενα χρόνια την ανέλιξη του Τιτσιάνο, ο οποίος ανέλαβε την ολοκλήρωση αρκετών σημαντικών παραγγελιών που είχαν ανατεθεί αρχικά στον Τζορτζόνε , αναλαμβάνοντας επίσης τη θέση του Μπελλίνι ως επίσημου ζωγράφου της Ενετικής Δημοκρατίας. Ανάμεσα στους σημαντικότερους θρησκευτικούς πίνακες που φιλοτέχνησε, κατά την περίοδο αυτή, ανήκει η Ανάληψη της Παρθένου (1516-8), έργο που ολοκλήρωσε για την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας Sta. Maria Gloriosa dei Frari στη Βενετία. Το εντυπωσιακό μέγεθος του έργου, που έφθανε περίπου τα επτά μέτρα σε ύψος, αλλά και ο δυναμισμός της σύνθεσης προκάλεσαν τον έντονο θαυμασμό των θεατών. Ο Τιτσιάνο επηρεάστηκε πιθανώς από τη συνάντησή του, το 1516, με τον Φρα Μπαρτολομέο, ο οποίος φιλοτέχνησε αρκετές μεγάλης κλίμακας δραματικές συνθέσεις, της ίδιας θεματολογίας, επηρεασμένος με τη σειρά του από τις νωπογραφίες του Ραφαήλ και του Μιχαήλ Άγγελου. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η σύνθεση που αναπαριστά την Παναγία και το θείο βρέφος σε θρόνο μαζί με Αγίους και μέλη της οικογένειας Πέζαρο, (Pesaro Madonna, 1519–26, in situ). Σε αυτή την εικόνα, ο Τιτσιάνο εισήγαγε ένα νέο τύπο σύνθεσης που ακολούθησαν μεταγενέστερα αρκετοί ζωγράφοι της Αναγέννησης, ενώ αποτέλεσε πρότυπο και για καλλιτέχνες της μπαρόκ περιόδου, όπως ο Ρούμπενς. Τόσο στις συνθέσεις για την εκκλησία του Frari, όσο και σε άλλους πίνακες που φιλοτέχνησε την ίδια εποχή, διαφαίνεται η επίδραση των Ραφαήλ και Μιχαήλ Άγγελου, αν και δεν υπάρχουν στοιχεία που να βεβαιώνουν πως ο Τιτσιάνο είχε ταξιδέψει μέχρι εκείνη την περίοδο στη Ρώμη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεωρείται η σύνθεση Η Παναγία με το θείο βρέφος και τους Αγίους Φραγκίσκο και Αλβίζε και τον δωρητή Αλβίζε Γκότσι (1520, Museo Civico, Ανκόνα), έργο που παραπέμπει στην Παναγία του Φολίνιο (1511-2) τού Ραφαήλ. Από το έργο του Τιτσιάνο διαφαίνεται πως ήταν γνώστης των σύγχρονων εξελίξεων της ύστερης αναγεννησιακής τέχνης στη Ρώμη και στη Φλωρεντία, πιθανότατα μέσα από αντίγραφα έργων. Στις σημαντικότερες πρώιμες θρησκευτικές συνθέσεις του ανήκει επίσης το έργο Ο θάνατος του Αγίου Πέτρου τού Μάρτυρα (π. 1526-30) που φιλοτέχνησε για την εκκλησία των Αγίων Ιωάννη και Παύλου στη Βενετία. Η πρωτότυπη σύνθεση καταστράφηκε το 1867, ωστόσο το έργο είναι γνωστό από αντίγραφα και φαίνεται πως προκάλεσε το θαυμασμό, εδραιώνοντας τη φήμη του Τιτσιάνο. Σύμφωνα με τον Βαζάρι, αποτελούσε το κορυφαίο έργο του, ενώ ιδιαίτερη μνεία σε αυτό έκανε και ο λόγιος Πιέτρο Αρετίνο σε επιστολή του προς τον Φλωρεντινό καλλιτέχνη Τρίμπολο. Κατά τον Paolo Pino (Dialogo di pittura, 1548), ο Τιτσιάνο ανέλαβε την παραγγελία κατόπιν διαγωνισμού, στον οποίο συμμετείχε επίσης ο Πάλμα Βέκκιο.
Μεταγενέστερο είναι το έργο που ολοκλήρωσε για το παλάτι των Δόγηδων (Palazzo Ducale) στη Βενετία, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου καταστράφηκε το 1577. Ο Τιτσιάνο ανέλαβε το 1513 και φιλοτέχνησε τη Μάχη του Σπολέτο (ή Μάχη του Καντόρε, π. 1538/40), έργο που σήμερα είναι γνωστό μέσα από αντίγραφα, χαρακτικά και προσχέδια (Μουσείο του Λούβρου). Η σύνθεση εμφανίζει ομοιότητες με τη Μάχη του Ανγκιάρι τού Λεονάρντο ντα Βίντσι και τη Νίκη του Κωνσταντίνου στη μάχη της Μουλβίας γέφυρας (Sala di Costantino, Βατικανό) τού Ραφαήλ, και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για μεταγενέστερες συνθέσεις του Ρούμπενς, με σκηνές μαχών. Η φήμη του Τιτσιάνο εξαπλώθηκε σύντομα πέρα από τα σύνορα της Βενετίας και από την άνοιξη του 1516, ανέλαβε να φιλοτεχνήσει μια σειρά μυθολογικών έργων που θα τοποθετούνταν στις νέες αίθουσες του κάστρου τού Δούκα της Φεράρα, Αλφόνσο Α'. Για τις ανάγκες του, ο Αλφόνσο Α' είχε αναθέσει διαφορετικά θέματα σε ορισμένους από τους κορυφαίους ζωγράφους της εποχής, αποκτώντας έργα του Ντόσο Ντόσι και του Τζοβάννι Μπελλίνι. Στο ίδιο πρόγραμμα συμμετείχαν οι Ραφαήλ και Φρα Μπαρτολομέο, οι οποίοι ωστόσο δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν τα έργα τους. Ο Τιτσιάνο φιλοτέχνησε δύο από τους πίνακες του, τη Λατρεία της Αφροδίτης και το έργο Βάκχος και Αριάδνη, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, βασισμένος σε προγενέστερα ημιτελή σχέδια των δύο ζωγράφων. Της ίδιας περιόδου είναι και ο πίνακας Η γιορτή των Θεών (Εθνική Πινακοθήκη Ουάσινγκτον) του Μπελλίνι, τον οποίο επεξεργάστηκε ο Τιτσιάνο προκειμένου να εναρμονιστεί με τις δικές του δημιουργίες.
Στα μέσα του 16ου αιώνα, ο Τιτσιάνο είχε σημαντική συμβολή στην εξέλιξη του είδους της προσωπογραφίας. Εισήγαγε νέες στάσεις του εικονιζόμενου προσώπου, ενώ καθιέρωσε τα ημίσωμα ή και ολόσωμα πορτρέτα, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο την ενσωμάτωση περισσότερων στοιχείων στη σύνθεση της προσωπογραφίας, όπως για παράδειγμα καθημερινά αντικείμενα ή άλλα πρόσωπα που απεικονίζονταν σε δεύτερο επίπεδο. Στις πρώτες προσωπογραφίες που φιλοτέχνησε κατά τις δεκαετίες του 1520 και 1530, απεικόνισε την ιταλική αριστοκρατία. Σημαντικός σταθμός για το έργο του θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ταξίδεψε στη Μπολόνια και φιλοτέχνησε προσωπογραφίες του αυτοκράτορα Καρόλου Ε'. Το 1533, ο Κάρολος Ε' έχρισε τον Τιτσιάνο ιππότη και τον διόρισε ως αποκλειστικό προσωπογράφο του. Από τα πρώτα πορτρέτα που φιλοτέχνησε για τον αυτοκράτορα διασώζεται μόνο ο πίνακας Ο Κάρολος Ε' με λαγωνικό (1532-3, Μουσείο Πράδο), αντίγραφο προσωπογραφίας του Jakob Seisenegger.
Ύστερο έργο (π. 1540-76)
Η τεχνική που συναντάται στα τελευταία έργα του έχει χαρακτηριστεί ως «πρωτοϊμπρεσιονιστική», ενώ κατά τον Βαζάρι υπήρξε αισθητά διαφορετική από εκείνη της νεότητάς του. Ειδικότερα, ο τελευταίος περιέγραψε την τεχνοτροπία τού Τιτσιάνο αναφερόμενος στις χονδροειδείς πινελιές που εφάρμοζε στον καμβά, έτσι ώστε τα έργα να μπορούν να εκτιμηθούν και να γίνουν πλήρως αντιληπτά από το θεατή, μόνο από μία σχετική απόσταση. Πιθανώς, η τεχνική αυτή συνδεόταν με προβλήματα όρασης του Τιτσιάνο, ωστόσο τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε σε μεγάλη ηλικία δεν επηρέασαν την παραγωγικότητά του. Η παράδοξη υπογραφή του στην εικόνα της Αναλήψεως (1560, Chiesa di San Salvadore), «Titianus fecit fecit» έχει ερμηνευθεί ως η απάντηση του σε επικρίσεις που αμφισβητούσαν τις ικανότητές του σε προχωρημένη ηλικία. Σε κάθε περίπτωση, αρκετοί από τους πίνακες που ολοκλήρωσε την τελευταία δεκαετία της ζωής του αναγνωρίζονται μεταξύ των κορυφαίων έργων του. Εκτός από την Ανάληψη, σε αυτούς περιλαμβάνονται επίσης ο Άγιος Σεβαστιανός (Ερμιτάζ), ο Άγιος Λαυρέντιος (Εσκοριάλ) και κυρίως η Αποκαθήλωση (Pietà), Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Βενετία), έργο που άφησε ημιτελές. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1576, την ίδια περίοδο που μία επιδημία πανώλης έπληττε τη Βενετία. Έχει υποστηριχθεί πως ο θάνατός του προκλήθηκε από την πανώλη, ωστόσο το γεγονός πως τάφηκε την επόμενη ημέρα στην εκκλησία των Φράρι θέτει το ενδεχόμενο αυτό υπό αμφισβήτηση.
Πολύ μικρός αριθμός ζωγράφων μπορούν να αναγνωριστούν ως συνεχιστές του ή πραγματικοί μαθητές του, καθώς δεν διακρίθηκε για τις αρετές του ως δάσκαλος, είτε εξαιτίας έλλειψης υπομονής είτε διότι ήταν από τη φύση του έντονα ανταγωνιστικός. Σύμφωνα με μία επιστολή του ζωγράφου Τζούλιο Κλόβιο, προς τον καρδινάλιο Αλεσάντρο Φαρνέζε, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος υπήρξε μαθητής του, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ενώ το ίδιο έχει υποστηριχθεί και για τον Τιντορέτο. Μεταξύ των μαθητών του ξεχωρίζουν επίσης οι Μπορντόνε και Μπονιφάτσιο. Ο τελευταίος υιοθέτησε πιστά το ύφος του Τιτσιάνο και διακρίθηκε ως ζωγράφος, ενώ αρκετά έργα είναι δύσκολο να αποδοθούν στον ίδιο και όχι στο δάσκαλό του. Στη διάρκεια της ζωής του, ο Τιτσιάνο απέκτησε δύο γιους και δύο κόρες, μία από τις οποίες πέθανε σε βρεφική ηλικία. Ο γιος του Οράτιος έγινε επίσης ζωγράφος και για ένα διάστημα εργάστηκε ως βοηθός του.
Τεχνική
Η μέθοδος ζωγραφικής που ακολουθούσε ο Τιτσιάνο υπήρξε καινοτόμος για την εποχή του. Σύμφωνα με τις περιγραφές του Βαζάρι, εργαζόταν σχεδόν αποκλειστικά με το χρώμα, δίνοντας πολύ μικρή σημασία σε προπαρασκευαστικά σχέδια. Στο ίδιο συμπέρασμα έχουν καταλήξει και νεότερες αναλύσεις έργων του, ενώ ενισχύεται ακόμα από τις περιγραφές του Πάλμα Τζιόβανε, ο οποίος αναφέρεται ως μαθητής του Τιτσιάνο. Οι αφηγήσεις του για την τεχνική τού δασκάλου του έχουν καταγραφεί από τον Μάρκο Μποσκίνι, στο έργο του Ricche minere della Pintura Veneziana (1674). Σύμφωνα με αυτές, ο Τιτσιάνο συνήθιζε να ξεκινά ένα έργο απλώνοντας μία μεγάλη ποσότητα χρώματος στην επιφάνεια του πίνακα, λειτουργώντας ως βάση για ό,τι θα σχεδίαζε πάνω από αυτή. Μετά την ολοκλήρωση των βασικών στοιχείων και μορφών του έργου, συχνά εγκατέλειπε τον πίνακα, ακόμα και για μερικούς μήνες, χωρίς να τον παρατηρεί. Αργότερα επανερχόταν και συνέχιζε το έργο του με μεγαλύτερη προσοχή, εφαρμόζοντας συμπαγείς επιστρώσεις χρώματος. Στα τελικά στάδιά του, εναρμόνιζε τα χρώματα μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας πιο συχνά τα δάχτυλά του και λιγότερο κάποιο χρωστήρα. Στην περιγραφή του Τζιόβανε δεν γίνεται αναφορά σε ενδεχόμενη χρήση ζωντανών μοντέλων, γεγονός που σημαίνει πως πιθανότατα ο Τιτσιάνο είχε εγκαταλείψει την πρακτική αυτή, την οποία όμως χρησιμοποιούσε τουλάχιστον μέχρι το 1522, όπως επιβεβαιώνεται από μία επιστολή ενός απεσταλμένου τού δούκα Αλφόνσο Α' στη Βενετία, γραμμένη το ίδιο έτος.
Σήμερα είναι επίσης γνωστό πως αρκετές από τις συνθέσεις του περιέχουν στοιχεία αυτοσχεδιασμού, καθώς έχουν παρατηρηθεί αλλαγές στα διαδοχικά στάδια ολοκλήρωσης αρκετών έργων, όπως για παράδειγμα στην Παναγία του Πέζαρο, σύνθεση της οποίας το αρχιτεκτονικό υπόβαθρο τροποποιήθηκε αρκετές φορές πριν αποδοθεί με την τελική του μορφή. Οι περισσότερες από τις πρώιμες συνθέσεις του Τιτσιάνο είναι φιλοτεχνημένες πάνω σε ξύλο, όπως η Ανάληψη της Παρθένου για την εκκλησία του Φράρι, ενώ μικρότερο ποσοστό έχει φιλοτεχνηθεί πάνω σε μουσαμά, υλικό που χρησιμοποίησε αργότερα με μεγαλύτερη συχνότητα. Πιθανότατα η επιλογή του σχετιζόταν με τις διαστάσεις του έργου, καθώς ήταν ευκολότερο να δημιουργηθούν πίνακες μεγάλων διαστάσεων πάνω σε μουσαμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Βενετοί του 15ου αιώνα
Σίτι οφ Μάντσεστερ Στέιντιουμ
To Σίτι οφ Μάντσεστερ Στέιντιουμ (αγγλικά: City of Manchester Stadium) είναι η έδρα της αγγλικής ομάδας Μάντσεστερ Σίτι. Είναι γνωστό και σαν Etihad Stadium λόγω του επίσημου χορηγού του σταδίου, της Etihad Airways. Βρίσκεται στο Μάντσεστερ και είναι το πέμπτο μεγαλύτερο στάδιο στην Πρέμιερ Λιγκ και το δωδέκατο μεγαλύτερο στο Ηνωμένο Βασίλειο, με χωρητικότητα 47805 θέσεις.
Το στάδιο κατασκευάστηκε από την εταιρεία Laing Construction με κόστος £112.000.000. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο ετοίμασε η εταιρεία Arup Associates.
Το στάδιο φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2007-2008, παιχνίδια της Εθνικής Αγγλίας, αγώνες Ράγκμπι, τελικούς πυγμαχίας και μουσικές συναυλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Μάντσεστερ
Ρίκινος
Ο ρίκινος (επιστημονική ονομασία: Ricinus communis, Ρίκινος ο κοινός), επίσης ρετσινολαδιά, κίκι, χαμοκουκιά, κολοκκίκι  και κρότωνας, είναι πολυετές φυτό της οικογένειας των Ευφορβιοειδών. Είναι το μοναδικό είδος στο γένος ρίκινος. Είναι γνωστό γιατί από αυτό το φυτό εξάγεται το καστορέλαιο, γνωστό επίσης ως ρετσινόλαδο. Η ρετσινολαδιά είναι αυτοφυής στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, την ανατολική Αφρική και την Ινδία, αν και δεν είναι γνωστό από πού προέρχεται. Το φυτό επίσης έχει εγκλιματιστεί και σε άλλες περιοχές της Γης με τροπικό κλίμα, όπου χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό.
Χαρακτηριστικά
Ο ρίκινος είναι αειθαλής ποώδης ή ημιξυλώδης θάμνος, με ύψος μέχρι 12 μέτρα και πλάτος 5 μέτρα. Αναπτύσσεται γρήγορα, μέχρι και 4 μέτρα σε ένα χρόνο αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Τα φύλλα του είναι μεγάλα, με διάμετρο μέχρι 75 εκατοστά, λοβωτά, με οδοντωτές άκρες και μακριούς μίσχους. Το χρώμα τους είναι γυαλιστερό ιώδες ή κόκκινο-πράσινο. Τα άνθη είναι μικρά και κιτρινοπράσινα διατεταγμένα σε σπάδικες. Τα αρσενικά άνθη βρίσκονται στο κάτω μέρος του σπάδικα και τα θηλυκά στο πάνω. Ο καρπός είναι ακανθώδης κόκκινη κάψουλα με σπέρματα τα οποία μοιάζουν πολύ με τσιμπούρια.
Τοξικότητα
Το φυτό είναι ολόκληρο τοξικό, και ιδίως οι καρποί του και το περίβλημά τους. Είναι γνωστό ότι ένας σπόρος περιέχει δόση τοξικών ουσιών ικανή να σκοτώσει ένα παιδί. Τα φύλλα του φυτού είναι λιγότερο τοξικά. Η τοξική ουσία του φυτού έχει αναγνωριστεί ως η ρικίνη. Σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες του 2007, είναι το πιο τοξικό φυτό στο κόσμο. Από τους καρπούς εξάγεται και το καστορέλαιο, το οποία έχει ένα ευρύ φάσμα χρήσεων, κυρίως στη σαπωνοποιία και την φαρμακευτική. Κύρια παραγωγός χώρα του καστορέλαιου είναι η Ινδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Ευφορβιοειδή Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Νεκτάριος Τέρπος
Ο ιερομόναχος Νεκτάριος Τέρπος (17ος-18ος αιώνας - 1740/41) υπήρξε λόγιος της περιόδου του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.
Βιογραφία
Από τον ίδιο μαθαίνουμε πως γεννήθηκε στη Μοσχόπολη (βλ. παρακάτω Εργογραφία) της σημερινής νοτιοανατολικής Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος). Ο Κων. Σκενδέρης τον αναφέρει ανάμεσα σε άλλους λογίους που σπούδασαν στη Νέα Ακαδημία Μοσχόπολης. Ο Κουρίλας, αντιθέτως, λέει ότι στην παραπάνω Ακαδημία εργάστηκε ως καθηγητής. Τις σπουδές του ίσως συνέχισε στη Βενετία, κοντά στους συμπατριώτες του αδελφούς Δημήτριο και Ιωάννη Χαλκέα.
Άλλη μία μαρτυρία του Ευλόγιου Κουρίλα μας πληροφορεί πως το όνομά του εντοπίσθηκε σε έγγραφο τῆς Σκήτης Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος, με ημερομηνία 1709. Στη συνέχεια, ο ίδιος συγγραφέας, τον θέλει να αναχωρεί από το Άγιον Όρος και να εγκαθίσταται στη Μονή του οσίου Ναούμ και από εκεί στο μοναστήρι της Παναγίας Αρδεύουσας ή Αρδενίτσας στην κοιλάδα της Μουζακιάς. Ο ίδιος ο Νεκτάριος δεν αναφέρει ποτέ στο βιβλίο που εξέδωσε το όνομα της μονής όπου εγκαταβιώνει, προτάσσει όμως την εικόνα της Παναγίας Αρδεύουσας στα πρώτα φύλλα του. Ακόμη, μέσα στις σελίδες του βιβλίου του μας λέει τα εξής: Εγώ έκτισα το μισό μοναστήρι, εις τον καιρόν μου απόκτησα χωράφια και αμπέλια, σταυρούς και ευαγγέλια χρυσά και άλλα ιερά σκεύη, και εις κοντολογίαν, οι μοναχοί περισσότεροι από τ' εμένα κουρεμένοι και οπόταν ηθέλησαν με εύγαλαν από το ηγουμενείον και από το κελλίον μου, οπού το έκτισα απατός μου. Κατά την περίοδο της παραμονής του στην Αρδενίτσα αναλαμβάνει δύο φορές την ηγουμενία, μετά από ενδιάμεση διακοπή που συμβαινει εξαιτίας των ενεργειών κάποιου Αρσενίου.
Έχοντας το οφφίκιο του πνευματικού στα όρια της επισκοπής Βελεγράδων εξομολογεί και έχει το δικαίωμα σύνταξης Κανονικής Συμμαρτυρίας για τους υποψήφιους κληρικούς.
Περιόδευσε ως ιεροκήρυκας σε μια περιοχή που εκτείνεται από το Βεράτι μέχρι την Άρτα, τη Σπαθία και τη Μουζακιά (όπως μας πληροφορεί γνώρισε πολλούς τόπους), και αποτέλεσε τον προπομπό του Κοσμά του Αιτωλού. Τα Χριστούγεννα του 1724 κήρυξε στο χωριό Τραγότι, κοντά στο Ελβασάν, όπου το ακροατήριό του αποτελείται σχεδόν μόνο από γυναίκες, διότι οι άνδρες είχαν μετατραπεί στην πλειονότητά τους σε μουσουλμάνους.Στο κήρυγμά του αυτό μιλάει εναντίον των Τούρκων, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναταραχή και οδήγησε σε ξυλοδαρμό του: ''Ύστερον δε το έμαθαν δύο αδέλφια Αγαρηνοί, οι οποίοι ήσαν σουμπασάδες, το πως εκήρυξα ομολογώντας τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, και την Θεοτόκον Μητέρα και Παρθένον, τον δε Μωάμεθ ψεύστην και πλάνον, και έναν πρώτον μαθητήν του αντιχρίστου. Ήλθαν και με ηύραν εις το σπήτι του παπά, και είχεν ο καθ' ένας από ένα κοντόξυλον από γλατζινά, και κτυπώντες επάνω μου ανελεήμονα, δεν εκοίταζαν ένας τον άλλον πώς και πού βαρούν, αλλά του κακού με έδερναν όπου έφθανε ο καθ' ένας... τόσον συχνά με έκρουξαν, ώστε και τα ξύλα εξεφλουδίσθηκαν με το να τύχουν χλωρά. Εις όλα τα μέρη με εβάρεσαν, αλλού το κορμί μου εκοκκίνισε, και εις περισσοτέρους τόπους εμαύρισε, και ό,τι έκαμαν η βεντούζαις και τα κέρατα, και χάριτι Χριστού ιατρεύθηκα, όμως το ζερβόν μου μπράτζο έμεινε βλαμμένο, και ποτέ δεν ημπορώ να αναπαυθώ εις αυτό το μέρος''. Στις 15 Αυγούστου 1730 κήρυξε εις την χώραν των Κραπόβων, επαρχίαν Βελογράδων και Σπαθείας. Σε ανάμνηση του γεγονότος κατασκεύασε ολοσέλιδη ξυλογραφία που θα κοσμεί όλες τις εκδόσεις του Πίστις, όπου απεικονίζεται ένα δένδρο, στο οποίο ο κορμός συμβολίζει το Βάπτισμα, τα δώδεκα κλαδιά τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος και η ξερή κορυφή του μοιάζει με τον ανεξομολόγητο χριστιανό. Μετά από αυτή την ομιλία ταξίδεψε στη Βενετία και προετοίμασε την έκδοση του έργου του, που τελικά εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1732 από το τυπογραφείο του Σάρου.
Η προσπάθεια προσδιορισμού του έτους θανάτου του Νεκταρίου Τέρπου σχετίζεται με την έκδοση του αποδιδόμενου σ' αυτόν βιβλίου με τον τίτλο Ζητήματα διάφορα θεολογικά (βλ. παρακάτω Εργογραφία). Η δυσκολία εντοπισμού της πρώτης έκδοσης (1739) οδήγησε τους ερευνητές σε εσφαλμένα συμπεράσματα σχετικά με τον θάνατό του. Στην Ι.Μ.Μ. Βατοπεδίου Αγίου Όρους εντοπίσθηκε χειρόγραφο (αρ. 231) του εντύπου, της πρώτης έκδοσης (1739), όπου ο Νεκτάριος Τέρπος αναφέρεται ως συντάκτης και χορηγός: Ζητήματα διάφορα θεολογικά, κατ' ερωταπόκρισιν... τώρα πρώτον βαλμένα εις τον τύπον, με δαπάνην του Ιερομονάχου κυρίου Νεκταρίου Τέρπου.... Το 1739 βρίσκεται δηλαδή ακόμη στη ζωή. Την ίδια χρονιά ετοιμάζει και πάλι την επανέκδοση του Πίστις. Ο τυπογράφος Βόρτολι προβαίνει στη διαδικασία έκδοσης άδειας για τύπωμα και την λαμβάνει στις 23 Νοεμβρίου 1740. Το 1740 εκδίδεται για δεύτερη φορά και το Ζητήματα, χωρίς όμως αναφορά στο όνομα χορηγού, ενώ το Πίστις δεν επανεκδίδεται, παρά μόνο 10 χρόνια αργότερα, το 1750, με την άδεια όμως του 1740. Ο Νεκτάριος Τέρπος, λοιπόν, ίσως χορηγός και της έκδοσης του Πίστις, θα πρέπει να έφυγε από τη ζωή περί τα τέλη του 1740 με αρχές του 1741.
Η ισχυρή δημοτικότητα, την οποία απέκτησε ο Νεκτάριος Τέρπος, οδηγεί στην εικονογράφισή του, μόλις 12 χρόνια μετά τον θάνατό του. Μας περιγράφει χαρακτηριστικά ο συμπατριώτης του Θεόφραστος Γεωργιάδης:Εις την εκκλησίαν των Αγίων Αποστόλων Μοσχοπόλεως, επί του τοίχου της πύλης αυτής, έβλεπέ τις την σεβασμίαν φυσιογνωμίαν του ως άνω ιερομονάχου, φέροντος επί της κεφαλής του επανωκαλύμμαυχον και ράβδον επισκόπου εις την χείρα του, πέριξ δε το όνομά του. Στην εικονογράφηση αυτή διαπιστώνονται αναλογίες και στοιχεία που παραπέμπουν στη, μεταγενέστερη βέβαια, γνωστή παράσταση του Κοσμά Αιτωλού.
Εργογραφία
thumb|Η σελίδα τίτλου της πρώτης έκδοσης του Πίστις (1732)
Το βιβλίο του Νεκταρίου Τέρπου έχει τον ακόλουθο μακροσκελή τίτλο «''Βιβλιάριον καλούμενον Πίστις, αναγκαίον εις κάθε απλούν άνθρωπον, βεβαιωμένον από προφήτας, ευαγγέλιον, αποστόλους, και άλλους σοφούς διδασκάλους. Εισί δε και άλλοι λόγοι εκλεκτοί εις ωφέλειαν των αναγινωσκόντων, ως φαίνεται εν των Πίνακι, μεταγλωττισθέντες εις απλήν φράσιν, συναχθέντες παρά του εν ιερομονάχοις Νεκταρίου Τέρπου.''..». Αποτελεί το μοναδικό έργο του Νεκταρίου Τέρπου. Το Πίστις μέσα σε μία χρονική περίοδο 86 χρόνων (1732-1818) επανεκδόθηκε συνολικά δώδεκα φορές (1732, 1733, 1734 , 1750 , 1755, 1756, 1779α, 1779β, 1785, 1799, 1813, 1818). Από τον ύψηλό αριθμό των εκδόσεων, σε μία εποχή όπου η ροή του βιβλίου ρυθμίζεται με βάση τις παραγγελίες, γίνεται προφανής η αναγνώριση της προσωπικότητάς του και η ευρύτητα της απήχησης που είχε η διδασκαλία του. Το βιβλίο αυτό αποτελεί άμεση πηγή στοιχείων για τη ζωή και τη δράση του, όπως ο τόπος καταγωγής του, που αναφέρεται στη σελίδα τίτλου: Εκ της θεοφρουρήτου Χώρας Βοσκοπόλεως.
Στο προλογικό σημείωμα του Νεκταρίου αναφέρονται οι λόγοι έκδοσης του βιβλίου. Παραθέτουμε αυτούσιο ο κείμενο:
Μετά τη μεγάλη εκδοτική επιτυχία του έργου, ο Νεκτάριος φαίνεται να έχει αποκτήσει μία σχετική οικονομική άνεση. Γι' αυτό μπορεί και παραμένει στη Βενετία, όπου προετοιμάζει και τελικά χρηματοδοτεί μία μετάφραση σε δημώδη γλώσσα νόθου έργου του Μ. Αθανασίου (Έτεραί τινες ερωτήσεις κ', στο MPG 28, 773-796). Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 1739 και έχει τον τίτλο Ζητήματα διάφορα θεολογικά κατ' ερωταπόκρισιν, συναθροισμένα από τα συγγράμματα του μεγάλου Αθανασίου και έλλους Πατέρας, και εξηγημένα εις απλήν φράσιν με περίφρασιν.... Αποτελείται από 160 σελίδες και σε μία χρονική περίοδο 42 χρόνων (1739-1781) εκδόθηκε συνολικά έξι φορές (1739, 1740, 1755, 1778, 1779, 1781). Εσφαλμένα αποδόθηκε στον Νεκτάριο Τέρπο, ενώ αποτελεί πόνημα του Κωνσταντίνου Ρεσινού του Κορινθίου (16ος αι.), λογίου και γραφέα της Βατικανής Βιβλιοθήκης.
Σεριζιανά Ιωαννίνων
Τα Σεριζιανά είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 600 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Σεριζιανά βρίσκονται στα νοτιοδυτικά όρια του νομού με το νομό Θεσπρωτίας και κοντά στον Αχέροντα ποταμό. Απέχουν 69 χλμ ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 59 χλμ. Α. από την Πάργα και 45 χλμ. ΒΔ. από την Άρτα. Νότια του χωριού και σε απόσταση περίπου 4 χλμ. (μέσω Συκιών) επάνω στην επαρχιακή οδό Παλαιοχωρίου - Λούρου υπάρχει η τσιμεντένια γέφυρα των Σερζιανών. Σε απόσταση 100-200 μέτρων από τη γέφυρα ξεκινούν τα "Στενά του Αχέροντα" ή η "Χαράδρα του Αχέροντα" που καταλήγουν στους καταρράκτες στη γέφυρα της "Σκάλας Τζαβέλαινας" και θεωρούνται το πιο επικίνδυνο κομμάτι του ποταμού. Σε αρκετά τμήματα του ποταμού, εκεί που η ροή του είναι ομαλή, σχηματίζονται νερόλακκοι και μικρές λίμνες, τόποι ιδανικοί για τη διαβίωση πολλών αμφιβίων και ψαριών. Σε άλλες πλευρές, ο ποταμός κυλά ορμητικά μέσα από κατακόρυφους και ψηλούς βράχους. Αρκετές φορές το ύψος τους ξεπερνά τα 100 μέτρα, ενώ το πλάτος του ποταμού στα σημεία αυτά φτάνει τα δύο μέτρα. Σε μερικά πάλι σημεία, η επιφανειακή ροή του νερού είναι μικρότερη, κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες (βλ. τα Στενά του Αχέροντα). Η τοποθεσία για τουριστικούς λόγους ονομάζεται οι "Πύλες του Άδη". Άλλα αξιοθέατα της περιοχής είναι το νεκροταφείο ελληνιστικών χρόνων που βρέθηκε κοντά στο δημοτικό σχολείο και έχει χαρακτηριστεί από το 1962 αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Αξιόλογο εκκλησιαστικό μνημείο είναι ο ιερός ναός Κοίμησης της Θεοτόκου στη τοποθεσία "Κάμπος" που το 1997 χαρακτηρίστηκε ως μνημείο που χρήζει ειδικής προστασίας. Πρόκειται για τρίκλιτη εκκλησία βασιλικού ρυθμο ύ με θόλο, η οποία στα δυτικά έχει ξυλόστεγο γυναικωνίτη και ενσωματωμένο κωδωνοστάσιο και στα νότια χαγιάτι.
Ιστορία
Τα Σεριζιανά, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, συγκαταλέγεται μεταξύ των 27 χωριών της "Λάκκας Σουλίου" ή "Λακκοχώρια" και ειδικότερα στα 14 της "Λάκκας Μπότσαρη", έτσι όπως αυτά ονομάστηκαν προς τιμή του ήρωα του 1821, Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν και έζησε στην περιοχή για ένα διάστημα.
Ονομασία - Διοικητικά
Ο οικισμός μέχρι το 1951 ονομαζόταν Σερζιανά και έτσι αναγνωρίστηκε ως κοινότητα για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Συκιές, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Σεριζιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει πληθυσμό 66 κατοίκους ενώ ως κοινότητα 91.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Γκνου
Το γκνου (επιστημονική ονομασία: Connochaetes) είναι γένος μεγάλου βοοειδούς, που συγγενεύει με την βουβαλίδα. Έχει κοντόχοντρο λαιμό, με κεφάλι στενόμακρο και κέρατα φαρδιά στη βάση τους. Υπάρχουν δύο είδη πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το γκνου με την άσπρη ουρά, γνωστό και ως κοννοχαίτης είναι λεπτοκαμωμένο περίπου 120 εκ. ψηλό, κοντόσωμο και με μακριά πόδια. Έχει μαύρο χρώμα με μακριά κρόσσια στον αυχένα και μακριά άσπρη ουρά. Το ραβδωτό γκνου ή κυανή κοννοχαίτης είναι πιο μακρύ στο σώμα, γκριζογάλαζο με σκούρες καφέ ραβδώσεις στο λαιμό. Το ραβδωτό γκνου είναι μεγαλύτερο, γύρω στα 144 εκ. ύψος και με κοντύτερα κέρατα.
Τα απολιθώματα υποδεικνύουν ότι τα δύο είδη διαφοροποιήθηκαν πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, με αποτέλεσμα την ύπαρξη ενός βόρειου και ενός νότιου είδους. Το ραβδωτό γκνου παρέμεινε στην αρχική περιοχή του και άλλαξε ελάχιστα σε σχέση με το προγονικό είδος, ενώ το μαύρο γκνου άλλαξε περισσότερο για να προσαρμοστεί στο ανοιχτό περιβάλλον με γρασίδι του νότου. Οι πιο προφανείς τρόποι διάκρισης των δύο ειδών είναι οι διαφορές στο χρώμα και ο προσανατολισμός των κεράτων.
Τα γκνου συχνά βόσκουν σε μικτά κοπάδια με ζέβρες, το οποίο δίνει αυξημένη επίγνωση πιθανών θηρευτών. Είναι επίσης σε εγρήγορση για προειδοποιητικά σήματα που εκπέμπονται από άλλα ζώα, όπως μπαμπουίνους. Τα γκνου είναι πόλος έλξης τουριστών αλλά ανταγωνίζονται τα εξημερωμένα ζώα για βοσκοτόπια και κάποιες φορές κατηγορούνται από αγρότες για μεταφορά ασθενειών και παρασίτων στα ζώα τους. Υπάρχουν περιστατικά παράνομου κυνηγιού αλλά ο πλυθησμός είνια σχετικά σταθερός. Τα γκνου μπορούν επίσης να βρεθούν σε εθνικά πάρκα ή ιδιωτική γη. Η Διεθνής 'Ενωση Προστασίας της Φύσης κατατάσσει και τα δύο είδη γκνου ως είδη χαμηλής ανησυχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Μαίρη Τσίγκου
Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαίρη Τσίγκου γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1928 στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν από Έλληνες γονείς οι οποίοι μετανάστευσαν στις ΗΠΑ από τη Βουλγαρία. Με το ξέσπασμα της οικονομικής ύφεσης του 1929, η οικογένειά της έζησε για μερικά χρόνια στη Βουλγαρία και επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1940. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν το 1951 με πτυχίο στα μαθηματικά και στην εκπαίδευση. Στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, από το οποίο απέκτησε πτυχίο μάστερ στα μαθηματικά το 1955. Το 1958 παντρεύτηκε τον Τζόζεφ Μένζελ.
Σταδιοδρομία
Η Τσίγκου εντάχθηκε αρχικά στο τμήμα T1 του Εθνικού Εργαστηρίου του Λος Άλαμος ενώ, στη συνέχεια, μετακινήθηκε στο τμήμα T7, όπου και έγινε μία από τους πρώτους προγραμματιστές του υπολογιστή MANIAC I. Πέρα από την εργασία της πάνω στα όπλα, η ομάδα μελέτησε, επίσης, ζητήματα θεμελιώδους φυσικής. Ύστερα από την πρόταση του Φέρμι για την ανάλυση των προβλέψεων ενός στατιστικού μοντέλου για τα στερεά με αριθμητικό τρόπο, η Τσίγκου διατύπωσε έναν αλγόριθμο για την προσομοίωση της ισοκατανομής την ενέργειας σε ένα μοντέλο κρυστάλλου, ο οποίος εφαρμόστηκε στον MANIAC. Αυτή η ανάλυση έγινε περισσότερο γνωστή στην κοινότητα της υπολογιστικής φυσικής ως το πρόβλημα Φέρμι-Πάστα-Ουλάμ-Τσίγκου (FPUT) και, έκτοτε, έχουν αναγνωριστεί οι συνεισφορές της Τσίγκου. Το αποτέλεσμα ήταν σημαντικό για την ανάπτυξη της θεωρίας του χάους.
Ύστερα από τον θάνατο του Φέρμι, ο Τζέιμς Λ. Τακ και η Τσίγκου επανέλαβαν τα αρχικά αποτελέσματα του προβλήματος και παρείχαν ισχυρές ενδείξεις ότι το μη γραμμικό πρόβλημα FPUT μπορεί να είναι ολοκληρώσιμο.
Η Τσίγκου συνέχισε την καριέρα της στο Λος Άλαμος, ενώ ήταν μία από τους πρώτους ειδικούς στη Fortran. Τη δεκαετία του 1980 εργάστηκε στο πρόγραμμα Πολέμου των Άστρων. Η ίδια πήρε σύνταξη το 1991.
Αναγνώριση
Σε άρθρο στο περιοδικό Physics Today το 2008 απευθύνθηκε κάλεσμα για μετονομασία του προβλήματος FPU σε FPUT προς αναγνώριση της συνεισφοράς της ίδιας. Αυτό αντανακλάται σε μεταγενέστερες δημοσιεύσεις στις οποίες γίνεται αναφορά στο πρόβλημα FPUT.
From the Choirgirl Hotel
From the Choirgirl Hotel είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας, Τόρι Έιμος. Αποκλίνοντας από τα προηγούμενα άλμπουμ της καλλιτέχνιδας, ήταν ακριβότερη παραγωγή και φιλικότερη προς το ραδιόφωνο, περιλαμβάνοντας ήχο ροκ συγκροτήματος, αντί για το συνηθισμένο μινιμαλιστικό πιάνο. Ο στιλπνότερος ήχος έγινε αρεστός στο κοινό, με το άλμπουμ να φτάνει το #6 στο Ηνωμένο Βασίλειο και το #5 στις ΗΠΑ. Οι κριτικές ήταν στην πλειονότητα τους θετικές και επικροτούσαν τη συνεχιζόμενη πρωτοτυπία της τέχνης της Έιμος. Η τελευταία έλαβε δύο υποψηφιότητες για τα Βραβεία Γκράμι του 1999 και το άλμπουμ ψηφίστηκε ανάμεσα στα καλύτερα άλμπουμ του έτους από το Q Magazine. Η ίδια η Έιμος δηλώνει πως πρόκειται για το αγαπημένο της.
Ο Τίτλος
Θεματικά το "choirgirl hotel" του τίτλου αναφέρεται σε ένα φανταστικό μέρος όπου τα τραγούδια «κατοικούν». Η Έιμος τόνισε πως παρόλο που τα τραγούδια ηχογραφούνται, έχουν τη δική τους ζωή, εφόσον επανακυκλοφορούν, επανασχεδιάζονται για τις συναυλίες κτλ. Η Έιμος φαντάστηκε τα τραγούδια να κατοικούν στο ίδιο ξενοδοχείο, διάγοντας όμως διαφορετικές ζωές. Στην καλλιτεχνική επιμέλεια του άλμπουμ η Έιμος περιέλαβε ένα χάρτη ζωγραφισμένο στο χέρι που υποδεικνύει το χώρο κάθε τραγουδιού, με ονόματα όπως “Mr. Grumpy's Maze”, “Pudding Dungeon”, “Wannabe Rockies”, “Nautical Nuns Casino”, και “Ballerinas that just wonder around endlessly shoeless”. Το άλμπουμ επίσης σηματοδοτεί μια αλλαγή στη θεματολογία των στίχων.
Τα Μουσικά Κομμάτια
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και ερμηνεύτηκαν από την Τόρι Έιμος.
Η δισκογραφική εταιρία απέρριψε τη σειρά των τραγουδιών που πρότεινε η Έιμος, ζητώντας το πρώτο κομμάτι να είναι το πρώτο single, το «Spark» και τα υπόλοιπα single τοποθετημένα στο πρώτο μισό του άλμπουμ. Η πρόταση της Έιμος είναι η σειρά των τραγουδιών όπως παρουσιάζονται στο συνοδευτικό βιβλιαράκι. Τα συνοδεύουν φωτογραφίες της Κατερίνα Κεμπ, οι οποίες αποτελούν ολόσωμες έγχρωμες φωτοτυπίες της Έιμος με διάφορα ρούχα, σκαναρισμένες με φωτοτυπικό ανθρώπινου μεγέθους.
Το άλμπουμ, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα της καλλιτέχνιδας, είναι επίσης γνωστό για τη συλλογή του από πρωτότυπα b-sides. Η Έιμος ηχογράφησε μια σειρά τραγουδιών που δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ αλλά κυκλοφόρησαν μαζί με διάφορα singles ή ερμηνεύτηκαν ζωντανά σε συναυλίες. Τα τραγούδια «Cooling», «Never Seen Blue», και «Beulah Land» ηχογραφήθηκαν αρχικά για το άλμπουμ «Boys for Pele».
Ηχογραφήσεις
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του «Boys for Pele», η Έιμος και ο μηχανικός ήχου της Μαρκ Χόλεϋ άρχισαν να βγαίνουν ως ζευγάρι και η Έιμος αργότερα διαπίστωσε πως ήταν έγκυος. Αποφάσισε να μείνει μακριά από επαγγελματικές υποχρεώσεις για το 1997 για να φροντίσει να πάνε όλα καλά με το μωρό. Ωστόσο, δύο ημέρες πριν τα Χριστούγεννα του 1996 και ενώ ήταν τριών μηνών, απέβαλε, κάτι που της στοίχισε πολύ ψυχολογικά. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της στο δεύτερο σπίτι της στη Φλόριντα, η Έιμος απρόσμενα άρχισε να γράφει καινούρια τραγούδια.
Υπέφερε και δεύτερη αποβολή το Μάιο του 1997, αυτή τη φορά νωρίτερα στην εγκυμοσύνη. Έχοντας ήδη γράψει κομμάτια στη Φλόριντα, επέστρεψε στην Κορνουάλη της Αγγλίας, όπου και εγκαταστάθηκε με τον Χόλεϋ το 1997. Μετέτρεψαν την αποθήκη του νέου σπιτιού τους σε πλήρως εξοπλισμένο στούντιο ηχογράφησης, τα Martian Engineering Studios, και η Έιμος ξόδεψε τα τέλη του έτους ηχογραφώντας εκεί τα νέα της κομμάτια. Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν στις 8 Σεπτεμβρίου 1997 και η μίξη τελείωσε στις αρχές Φεβρουαρίου του 1998. Μετά από τρία άλμπουμ με μουσική κυρίως βασισμένη σε ακουστικό πιάνο, η Έιμος υιοθέτησε κάποια στοιχεία της τεχνοτροπίας της dance μουσικής, αφού το remix του «Professional Widow» έγινε χιτ διεθνώς και, επιπλέον, αποφάσισε να προσθέσει στοιχεία που εμπλούτιζαν τη μουσική από το πιάνο της, ανάμεσα στα οποία και στοιχεία της electronica και της τζαζ. Μερικά από τα τραγούδια του άλμπουμ (για παράδειγμα τα «Playboy Mommy» και «Spark») αναφέρονταν στις δύο πρόσφατες αποβολές της.
Μετά το γάμο της Έιμος με τον Χόλεϋ στις 22 Φεβρουαρίου 1998, η Atlantic κυκλοφόρησε το τέταρτο προσωπικό άλμπουμ της Έιμος, το «From the Choirgirl Hotel», το Μάιο του 1998.
Singles & Περιοδεία
Το πρώτο single «Spark» έγινε επιτυχία μετά την κυκλοφορία του τον Ιούνιο του 1998, όντας το τελευταίο της που μπήκε στο βρετανικό Top 40 hits μέχρι σήμερα, και ακολουθήθηκε από το «Jackie’s Strength» το Σεπτέμβριο του 1998 και τα «Cruel» και «Raspberry Swirl» το Νοέμβρη του ίδιου έτους. Η συναυλία προώθησης που συνόδεψε το άλμπουμ, ονομάστηκε «Plugged ’98 Tour» και απασχόλησε την Έιμος για το μεγαλύτερο κομμάτι του 1998. Είναι η πρώτη περιοδεία της καλλιτέχνιδας με τους μουσικούς της, με το σχήμα να περιλαμβάνει την Έιμος στο πιάνο, τον Στηβ Κάτον στην κιθάρα, τον Ματ Τσάμπερλειν στα ντραμς και τον Τζον Έβανς στο μπάσο. Η περιοδεία ξεκίνησε στις 18 Απριλίου 1998 στο Fort Lauderdale και έλαβε τέλος στις 3 Δεκεμβρίου 1998 στο East Lansing του Μίσιγκαν, έχοντας περιλάβει 137 εμφανίσεις.
Υποδοχή
Μετά την κυκλοφορία του το Μάιο του 1998 το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στο #5 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο #6 στις Η.Π.Α. Παρόλο που δεν έφτασε στο #2 όπως το προηγούμενο άλμπουμ της, το «Boys For Pele», το «From the Choirgirl Hotel» είναι το εμπορικότερο ντεμπούτο της Έιμος, πουλώντας 153.000 αντίτυπα την πρώτη του εβδομάδα. Ακολουθώντας την προσωπική της συνήθεια από το 1996, η Έιμος άφησε διάφορα τραγούδια να κυκλοφορήσουν με τη μορφή remix. Τα remix των «Raspberry Swirl» and «Jackie's Strength» είχαν μεγάλη επιτυχία στα club.
Με το άλμπουμ αυτό η Έιμος έλαβε δύο υποψηφιότητες για τα Βραβεία Γκράμι του 1999: για την Καλύτερη Εναλλακτική Ερμηνεία και την Καλύτερη Ροκ Γυναικεία Ερμηνεία για το «Raspberry Swirl».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία της Tori Amos Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Χρύσκος
Ο Χρύσκος λατ. (Gobius ή Gobio -onis= κωβιός κν χωβιός) είναι ψάρι των γλυκών υδάτων που ανήκει στην οικογένεια των Κυπρινίδων.
Προέλευση ονομασίας και ψάρεμα
«''Τα καλοκαιριάτικα σούρουπα οι άκρες της λίμνης γέμιζαν από χιλιάδες μικρά ψαράκια που τα λέπια τους ήταν χρυσά και μέσα στο νερό χρύσιζαν. Οι Καστοριανοί τα βάφτισαν χρυσικούς, ένα όνομα που τελικά κατέληξε σε χρύσκους. Οι χρύσκοι ψαρεύονταν εύκολα και το ψάρεμά τους ήταν γοητευτικό ακόμα και από μικρά παιδιά, τα οποία βουτούσαν μέχρι το γόνατο στη λίμνη και τοποθετούσαν «φωλιές» πλεγμένες από μάλαθρο ( μάραθο, το φυτό Foeniculum). Ξετρελαμένοι οι χρύσκοι από τη μυρωδιά του μάλαθρου έμπαιναν μέσα και γέμιζαν τις φωλιές. Ο μικρός ψαράς με προσοχή έβαζε κάτω από τη γεμάτη τη φωλιά μια μαλάθα (καλάθι) πλεγμενη με βέργες και ύστερα την ανασήκωνε αρπάζοντας τη φωλιά και χρύσκους που πηδούσαν λαχταριστοί».
Ενδιαίτημα
Τρέφεται με προνύμφες εντόμων, μαλάκια και μαλακόστρωτα. Μπορούν να αναβάλουν τη δραστηριότητά τους σε περιόδους κατά τις οποίες η ένταση του φωτός είναι αδύναμη. Αναπαράγεται σε ρηχά νερά πάνω σε πέτρες, άμμο και φυτικό υλικό.
Ανθρώπινες χρήσεις
Αλιεία, ενυδρεία, δόλωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπρινίδες
Θρασύβουλος Στανίτσας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Υψομαθεία της Κωνσταντινούπολης το 1910. Από μικρό παιδί έδειξε τη θέλησή του να μάθει το ύφος και τον τρόπο που ψέλνει κάποιος.Οι δάσκαλοί του ο Δημήτριος Βουτσινάς, ο Γιάγκος Βασιλειάδης, ο Μιχαήλ Χατζηαθανασίου και ο Ιωάννης Παλάσης τον προετοίμασαν για το μεγάλο έργο του, να γίνει λαμπαδάριος με πρωτοψάλτη τον Κωνσταντίνο Πρίγγο και ύστερα πρωτοψάλτης στο Οικουμενικό Πατριαρχείο με λαμπαδάριο τον Νικόλαο Δανηιλίδη. Υπηρέτησε ως Άρχων πρωτοψάλτης από το 1960 μέχρι το 1964, οπότε και εκδιώχθηκε από την Τουρκία. Έπειτα έψαλλε στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων έως τον θάνατό του το 1987. Επιπλέον διηύθυνε την χορωδία Μουσικόφιλων Πέραν, με την οποία έψαλλε σε πολλές συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της συναυλίας στις Βρυξέλλες.
Ο εξαίρετος αυτός καλλιτέχνης, με την  επιμέλειά του, με την  διακρίνουσα αυτόν ικανότητα και με την  καλλιφωνία του , θεωρείται ένας απ' τους σημαντικότερους δασκάλους στη Βυζαντινή μουσική. Έχει συνθέσει πολλά μουσικά κείμενα και έχει εκδώσει το «Τριώδιο» του ιδίου. Σώζονται αρκετές ηχογραφημένες ερμηνείες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Γεώργιος Ζαχείλας
Βιογραφικά στοιχεία
To 1854 ήταν από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης του Ολύμπου στην επανάσταση της Μακεδονίας. Μαζί με τους Δήμο Ψαροδήμο, Ιωάννη Διαμαντή, Ε. Κοροβάγκο και Ζήση Σωτηρίου ξεκίνησαν από τα Ελληνοτουρκικά σύνορα στη Στυλίδα και προέλασαν στη Θεσσαλική πεδιάδα, νικώντας στο διάβα τους, τους Τούρκους σε πολυάριθμες μάχες. Κατέλαβαν τελικά το δυτικό τμήμα του Ολύμπου. Μετά την αποτυχία όμως του Τσάμη Καρατάσου στη Χαλκιδική υποχρεώθηκαν να αποσυρθούν ελλείψει ενισχύσεων.
Το 1878 αν και 80 ετών πλέον, ο Γ. Ζαχείλας συμετείχε στην επανάσταση της Μακεδονίας στην Πιερία μαζί με τους Κ. Ψίρα, Τόλιο Λάζο και Νικόλαο Βλαχάβα (γιο του Ευθύμιου Βλαχάβα), υπό τη γενική αρχηγία του Κοσμά Δουμπιώτη. Ο Κ. Δουμπιώτης αρχικά διέσπασε το σώμα του σε δύο τμήματα, με επικεφαλής του δευτέρου τμήματος το Γεώργιο Ζαχείλα. Ο Γ. Ζαχείλας κατευθύνθηκε στη νότια πλευρά του Ολύμπου, όπου είχε τη συνδρομή του Κωνσταντίνου Ισχόμαχου. Η βόρεια πτέρυγα όμως των επαναστατών βρέθηκε εκτεθειμένη σε υπέρτερες Τουρκικές δυνάμεις και έτσι το σώμα του Γ. Ζαχείλα αναγκάστηκε να μεταβεί στις Καρυές, στην περιοχή της Πιερίας. Στην περιοχή αυτή έδωσε πιθανόν και την τελευταία του μάχη, στην Καρίτσα Πιερίας. Η λαϊκή παράδοση ύμνησε το Μακεδόνα οπλαρχηγό με το δημοτικό τραγούδι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Κλεφταρματολοί του Ολύμπου Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Σαρακατσάνοι Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878
Peugeot 205
Το Peugeot 205 ήταν supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot, από τον Δεκέμβριο του 1982 έως τον Δεκέμβριο του 1998. Αντικατέστησε το Peugeot 104 και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1998 από το Peugeot 206. Συνολικά κατασκευάστηκαν 5.278.300 αντίτυπα σειράς 205.
Εξέλιξη και εισαγωγή
thumb|left|Peugeot 205 CT 1.4 Convertible του 1986, σε φωτογραφία του 1987 στην [[Ελβετία.]]
Η εξέλιξη του μοντέλου ξεκίνησε στα τέλη του 1977, υπό τον εσωτερικό κωδικό «πρότζεκτ M24», με την αισθητική του να διαμορφώνεται από τον εσωτερικό σχεδιαστή της Peugeot Gerard Welter και το σχετικό πρωτότυπο να παρουσιάζεται το 1981. Αν και δημιουργήθηκε τότε (και διατηρήθηκε και στις επόμενες δεκαετίες) μια λανθασμένη εντύπωση ότι είχε σχεδιαστεί από τον οίκο Πινινφαρίνα, ο σχεδιαστικός αυτός οίκος διαμόρφωσε μόνο την αισθητική του καμπριολέ, έκδοση που μπήκε στην παραγωγή τον Μάρτιο του 1986.
Τον Δεκέμβριο του 1982, ξεκίνησε η μαζική παραγωγή του 205 στο εργοστάσιο στη Μυλούζ της Γαλλίας. Τελικώς, το Peugeot 205 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γαλλία στις 23 Φεβρουαρίου 1983 και μέσα σε λίγους μήνες κυκλοφόρησε σε όλη την Ευρώπη, ενώ ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο η δεξιοτίμονη εκδοχή έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1983.
Απήχηση
thumb|left|Τα πίσω φώτα του Peugeot 205 πριν την ανανέωση (πάνω) και μετά την ανανέωση (κάτω).
Από την πρώτη στιγμή, το μοντέλο σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και μάλιστα ήταν σημαδιακό μοντέλο, καθώς ήταν το πρώτο που επαναπροσδιόρισε το ίματζ της Peugeot. Πριν την εμπορική εισαγωγή του 205, η Peugeot εθεωρείτο για πολλά χρόνια ως η πλέον συντηρητική από τις «3 μεγάλες» γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες και ότι είχε δώσει έμφαση κυρίως σε μεγαλομεσαία σεντάν, όπως το Peugeot 504 και το Peugeot 505. Με το 205, η Peugeot απέκτησε για πρώτη φορά ένα μοντέλο με φουτουριστική και αεροδυναμική εμφάνιση, και μάλιστα στην άκρως εμπορική κατηγορία των supermini αυτοκινήτων πόλης, που είναι γνωστή ως κατηγορία B, επιτυγχάνοντας έτσι μια σημαντική αλλαγή προσανατολισμού και προσέλκυση νέων πελατών. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι όλα τα μεταγενέστερα μοντέλα της εταιρείας ακολούθησαν την αισθητική φιλοσοφία του 205, καθώς και ότι οι αισθητικές ανανεώσεις που έγιναν στα 15 χρόνια ζωής του 205 ήταν ελάχιστες και πρακτικώς αμελητέες, με κυριότερη αυτή στα πίσω φώτα το 1990. Είναι αξιοσημείωτο, επίσης, ότι το 205 το αγόρασαν ακόμα και πολλοί υποψήφιοι αγοραστές οι οποίοι δεν είχαν ποτέ προηγουμένως Peugeot ή / και δεν είχαν εξετάσει καν την Peugeot ως πιθανή επιλογή.
Βελτιώσεις
Η πρώτη αξιοσημείωτη αλλαγή στο 205 έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 1988, όταν έγινε ένας μικρός επανασχεδιασμός στο ταμπλό. Εξωτερικά, τον Ιούλιο του 1990, για τη σεζόν (model year) του 1991, έγινε ένα μικρό λίφτινγκ, με εμφανέστερη διαφορά αυτή στα πίσω φώτα. Στα τέλη του έτους 1990, το 205 απέκτησε και καταλύτη σε όλες τις εκδόσεις του, προκειμένου να εκπληρώσει τις νέες προδιαγραφές καυσαερίων που καθιερώθηκαν υποχρεωτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 1992.
Αντικατάσταση του 205
Η παραγωγή του Peugeot 205 έληξε οριστικά τον Δεκέμβριο του 1998, μολονότι στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης είχε σταματήσει να εξάγεται ήδη από το 1996 και τα τελευταία αντίτυπα πουλήθηκαν κυρίως στη Γαλλία. Αν και είχε αντικατασταθεί εν μέρει από το λίγο μικρότερο Peugeot 106, που μπήκε στην παραγωγή και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1991, ο οριστικός διάδοχος του 205 ξεκίνησε να κατασκευάζεται τον Μάιο του 1998 και ήταν το Peugeot 206, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1998. Μάλιστα το 206 γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από τον προκάτοχό του, καθώς η συνολική παραγωγή του παγκοσμίως έφτασε τα 10 εκατομμύρια αντίτυπα το 2017. Γενικότερα, επίσης, το 206 κατέχει και τον τίτλο του δημοφιλέστερου μοντέλου της Peugeot όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Peugeot Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Σουλεϊμάν Β΄
Ο Σουλεϊμάν Β΄ (II. Süleyman, 15 Απριλίου 1642 - 22 Ιουνίου 1695) ήταν Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τους χρόνους 1687-1691. Ήταν γιος του Ιμπραήμ Α΄ και της Σαλιχά Ντιλασούμπ Σουλτάν.
Βιογραφία
Ήταν νεότερος αδερφός του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην απομόνωση στο Παλάτι Τοπ Καπί, σε ένα είδος φυλακής που είχε δημιουργηθεί για τους συγγενείς εξ αίματος του Σουλτάνου, προκειμένου να σιγουρευθεί ότι κανείς τους δε θα επαναστατήσει για να καταλάβει το Θρόνο.
Όταν ο αδελφός του εκθρονίστηκε το 1687, μια αντιπροσωπία εμφανίστηκε μπροστά του για να του ανακοινώσει ότι επρόκειτο να στεφτεί Σουλτάνος, αλλά ο ίδιος πίστεψε ότι επρόκειτο να τον θανατώσουν. Χρειάστηκε αρκετή πειθώ για να τον καταφέρουν να βγει από το Παλάτι και να παραστεί στην τελετή της ενθρόνισης και της παράδοσης του Χαλιφάτου.
Ο Σουλεϊμάν Β΄ ήταν εξαιρετικά αδύναμος να ελέγξει τις εξελίξεις ο ίδιος, έκανε όμως μια σοφή επιλογή, τοποθετώντας στη θέση του Μεγάλου Βεζίρη τον Ahmed Faizil Köprülü. Υπό την ηγεσία του, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατόρθωσε να συγκρατήσει την προέλαση της Αυστρίας στη Σερβία και κατέπνιξε εξέγερση στη Βουλγαρία. Ο Köprülü σκοτώθηκε στη μάχη του Szlankamen, κατά τη διάρκεια εκστρατείας για την ανακατάληψη της ανατολικής Ουγγαρίας το 1690.
Οικογένεια
Σύζυγοι
Θάνατος
Ο Σουλεϊμάν Β΄ πέθανε το 1695 στο παλάτι της Αδριανούπολης. Δεν είχε παιδιά.
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Μαρία Μπόνα της Σαβοΐας-Γένουας
Η Μαρία Βόνη (ιταλ. Maria Bona di Savoia-Genova, 1 Αυγούστου 1896 - 2 Φεβρουαρίου 1971) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Δούκα της Γένουας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Βόνη Μαργαρίτα Αλβερτίνα Βικτωρία ήταν η πρώτη κόρη του Θωμά, Δούκα της Γένουας, και της Ισαβέλλας, κόρης του Αδαλβέρτου της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1921 τον Κορράδο της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας
Νετσμετίν Ερμπακάν
Ο Νετσμετίν Ερμπακάν (τουρκικά: Necmettin Erbakan, 29 Οκτωβρίου 1926 - 27 Φεβρουαρίου 2011) ήταν Τούρκος πολιτικός και πανεπιστημιακός που διετέλεσε πρωθυπουργός της Τουρκίας το διάστημα 1996 - 1997. Διετέλεσε επίσης τρεις φορές αντιπρόεδρος της Τουρκίας σε κυβερνήσεις συνασπισμού.
Ο Ερμπακάν θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία. Με όχημα την πολιτική φιλοσοφία του που εκφράστηκε μέσα από τη θεωρία του Millî Görüş (Εθνικό όραμα) δημιούργησε μια σειρά πολιτικών κομμάτων - συγκεκριμένα το Κόμμα Εθνικής Τάξης (MNP), το Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας (MSP), το Κόμμα Ευημερίας (RP), το Κόμμα Αρετής (FP) και το Κόμμα Ευτυχίας (ΣΠ) - που παρά τις αλεπάλληλες απαγορεύσεις τους από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, κατάφεραν να προσεταιριστούν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, τόσο του τουρκικού όσο και του κουρδικού.
Το Εθνικό όραμα υποστηρίζει ότι η Τουρκία μπορεί να αναπτυχθεί με τη δική της ισχύ, χωρίς δυτικές επεμβάσεις, προστατεύοντας τις θρησκευτικές της αξίες και βασιζόμενη στην υποστήριξη και συνεργασία των μουσουλμανικών χωρών.
Βιογραφία
Καταγόταν από γνωστή οικογένεια της Κοζάν, περιοχής των Αδάνων. Ξεκίνησε το σχολείο στην Καισάρεια, αλλά ολοκλήρωσε την φοίτησή του στην Τραπεζούντα, εξαιτίας του εκεί διορισμού του πατέρα του. Αποφοίτησε από το λύκειο αρρένων στην Κωνσταντινούπολη και κατόπιν φοίτησε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινουπόλεως (Τμήμα Μηχανολόγων), από όπου αποφοίτησε το 1948. Στο πανεπιστήμιο ηγήθηκε προσπάθειας για άνοιγμα τζαμιού στην Σχολή. Μετά την αποφοίτησή του από την ίδια σχολή έγινε βοηθός στην έδρα των μηχανών.
Εκπόνησε το διδακτορικό του στο Πολυτεχνείο του Άαχεν στην τότε Δυτική Γερμανία, όπου στάλθηκε το 1951 από το Πανεπιστήμιο. Συνεργάστηκε με τον δρα Σμιτ στο ερευνητικό κέντρο DVL, όπου έκανε έρευνα για τον γερμανικό στρατό, και πήρε το διδακτορικό του. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη να εξετασθεί για τη θέση του αναπληρωτή καθηγητή το 1953. Το 1954, σε ηλικία 27 ετών, έγινε αναπληρωτής καθηγητής στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Επισκέφτηκε τα εργοστάσια Deutz της Δυτικής Γερμανίας, προκειμένου να πραγματοποιήσει έρευνα. Υπηρέτησε ως αρχιμηχανικός στην έρευνα για την ανάπτυξη των αρμάτων μάχης Leopard (1951-1954). Υπηρέτησε στον στρατό από το 1954 έως το 1955 και κατόπιν επέστρεψε στο πανεπιστήμιο. Ίδρυσε την εταιρεία Gümüş Motor, στο εργοστάσιο της οποίας κατασκευάστηκε ο πρώτος τουρκικής παραγωγής κινητήρας. Το 1965 έγινε καθηγητής.
Κατά την περίοδο 1974-1978 ο Ερμπακάν διετέλεσε σε κυβερνήσεις συνασπισμού τρεις φορές αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως: μία με πρωθυπουργό τον Μπουλέντ Ετζεβίτ και δύο με πρωθυπουργό τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ. Κατά την περίοδο της συνεργασίας του με τον Ετζεβίτ υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της εισβολής στην Κύπρο και κατόπιν υποστηρικτής της διχοτομήσεως της νήσου. Από τις 5 Ιανουαρίου 1978 μέχρι και τις 12 Σεπτεμβρίου 1980, οπότε έγινε το υπό τον στρατηγό Κενάν Εβρέν πραξικόπημα, το κόμμα του Ερμπακάν παρέμεινε στην αντιπολίτευση.
Ο Ερμπακάν συνελήφθη στις 12 Σεπτεμβρίου 1980 και κρατήθηκε για ένα διάστημα στο Ουζουνάντα (Μακρονήσι) στη Σμύρνη. Στις 15 Οκτωβρίου του ιδίου έτους συνελήφθη μαζί με άλλα 21 μέλη του κόμματός του με την κατηγορία της δράσεως εναντίον της εκκοσμικεύσεως του κράτους (μία από τις αρχές του ατατουρκισμού). Αφέθηκε ελεύθερος στις 24 Ιουλίου 1981 και αθωώθηκε.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1982 του απαγορεύτηκε για 10 χρόνια η ενασχόληση με την πολιτική. Εν τούτοις, επέστρεψε στην πολιτική μετά το δημοψήφισμα του 1987. Στις εκλογές όμως της 29ης Νοεμβρίου 1987 το Κόμμα Ευημερίας (Refah Partisi), το οποίο είχε ιδρυθεί στις 19 Ιουλίου 1983, δεν κατάφερε να εισέλθει στη βουλή, αφού εξασφάλισε 7,06% των ψήφων, ενώ το όριο εισδοχής ήταν το 10%. Στις εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής Ικονίου, ενώ στις εκλογές του 1995, το Κόμμα Ευημερίας ήλθε πρώτο με ποσοστό 21,7% εκλέγοντας 158 βουλευτές.
Ρεμπελιό των Ποπολάρων
Με την ονομασία ρεμπελιό των ποπολάρων (εκ της ιταλικής: ribellione = εξέγερση) φέρεται στην ιστορία της Επτανήσου μια λαϊκή εξέγερση των ποπολάρων της Ζακύνθου, κατά των αρχόντων της νήσου που σημειώθηκε επί Ενετοκρατίας, το 1628 και η οποία τελικά πνίγηκε στο αίμα.
Νετσμετίν Ερμπακάν
Βιογραφία
Στις 28 Ιουνίου 1996, ο Ερμπακάν ανέλαβε πρωθυπουργός στην κυβέρνηση συνασπισμού του Κόμματος Ευημερίας και του Κόμματος Ορθού Δρόμου (Doğru Yol Partisi) της Τανσού Τσιλέρ. Η κυβέρνηση αυτή άντεξε έναν χρόνο. Έπειτα από μία διαδικασία φθοράς, κατά την οποία παραιτήθηκαν από το κόμμα τους πολλοί βουλευτές του Κόμματος Ορθού Δρόμου, με αποτέλεσμα να χάσει την πλειοψηφία η κυβέρνηση στη Βουλή, ο Ερμπακάν παραιτήθηκε στις 18 Ιουνίου 1997.