cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Αποδέκτες
Ο Χέρμαν Φέγκελαϊν, ο οποίος είχε νυμφευθεί την αδερφή της ερωμένης του Χίτλερ Εύας Μπράουν, εκτελέστηκε τις τελευταίες μέρες του πολέμου για λιποταξία, αφού αποκαλύφθηκαν "ύποπτες" δραστηριότητές του για διαφυγή από το πολιορκημένο Βερολίνο και συνεργασία με τον Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος διαπραγματευόταν την παράδοση της Γερμανίας. Νομικά, κάτι τέτοιο του στερούσε το βαθμό και τις διακρίσεις του, συμπεριλαμβανομένου και του Σταυρού των Ιπποτών. Η εκτέλεση αυτή όμως μπορεί εν πολλοίς να θεωρηθεί παράνομη. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις του υποστράτηγου των SS Βίλχελμ Μόνκε, ζητήθηκε από τον ίδιο και από άλλους τρεις αξιωματικούς να συστήσουν έκτακτο στρατοδικείο για τον Φέγκελαϊν, ωστόσο, ο τελευταίος φαίνεται ότι δεν είχε πλέον σώας τας φρένας και έτσι δεν μπορούσε να δικαστεί, σύμφωνα με τους στρατιωτικούς νόμους. Οι ναζί όμως ποτέ δε στέκονταν σε τέτοιου είδους τυπικότητες, πόσο μάλλον στο τέλος του πολέμου. Παρά τις παρακλήσεις της Εύας Μπράουν, ο Φέγκελαϊν παραδόθηκε στα χέρια του Γιόχαν Ράτενχουμπερ, ενός από τα μέλη του στρατοδικείου και αρχηγού του αποσπάσματος ασφαλείας της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Ράιχ (Reichssicherheitsdienst) στο Καταφύγιο του Χίτλερ. Κανείς δεν τον ξαναείδε από τότε. Η επικρατέστερη άποψη ωστόσο είναι ότι ο άτυχος Φέγκελαϊν εκτελέστηκε λίγο αργότερα. Ανάμεσα στους Συνωμότες της 20ής Ιουλίου (τους ανθρώπους που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Χίτλερ στη Φωλιά του Λύκου το 1944, υπήρχαν και 13 κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών, κάτι που μετά την εκτέλεσή τους νομικά θα τους στερούσε βαθμό και διακρίσεις. 711 κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών υπηρέτησαν στη Μπούντεσβερ μετά τη λήξη του πολέμου, και μάλιστα 114 από αυτούς έφτασαν στο βαθμό του στρατηγού. Κάποιοι οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ειναι κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών μπορεί να μην έλαβαν ποτέ πιστοποιητικό απονομής, πράγμα συνηθισμένο την τελευταία περίοδο του πολέμου, όπως ο ελεύθερος σκοπευτής Γιόζεφ "Ζεπ" Αλλερμπέργκερ.
Ανύπαρκτοι κάτοχοι
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίστηκαν ότι είναι κάτοχοι του Σταυρού των Ιπποτών που δεν είχαν αναγνωριστεί ποτέ. Η πλειοψηφία τους δεν διαθέτει καμία απόδειξη για να επαληθεύσει τον ισχυρισμό αυτό και έτσι στερούνται το δικαίωμα να θεωρούνται "νόμιμοι κάτοχοι". Υπάρχουν δύο περιπτώσεις όπου υπάρχει απονομή αλλά όχι αποδέκτης. Αυτοί είναι ο Γκύντερ Νόβακ (Günther Nowak) και ο Χάινριχ Σέρχορν.
Γκύντερ Νόβακ
Ο Γκύντερ Νόβακ, μέλος (Hitlerjunge) της Χιτλερικής Νεολαίας, έλαβε το Σταυρό των Ιπποτών στις 14 Φεβρουαρίου 1945 για την καταστροφή 11 σοβιετικών αρμάτων στον Χίντεμπουργκ της Άνω Σιλεσίας. Πάντοτε πιστευόταν ότι ο Νόβακ ήταν ο νεότερος σε ηλικία κάτοχος του Σταυρού των Ιπποτών, αλλά υπήρχε μία μικρή λεπτομέρεια: ο "Γκύντερ Νόβακ" δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν το αποκύημα της φαντασίας ενός λιποτάκτη διοικητή της ελλιπώς εκπαιδευμένης, εξοπλισμένης και γενικά αυτοκτονικής Volkssturm (Λαϊκής Θύελλας), ονόματι Ζαχς (Sachs). Ο διοικητής αυτός συνελήφθη και ισχυρίστηκε ότι μετά τη υποχώρηση της Βέρμαχτ από την περιοχή κατέστρεψε 5 εχθρικά τεθωρακισμένα μόνος του. Εξαιτίας αυτού, διατάχθηκε να παρουσιαστεί σε έναν Γκαουλάιτερ (Διοικητή Επαρχίας). Δεδομένου του ότι εκείνη την περίοδο πρακτικά οποιοσδήποτε μπορούσε να απαγχονιστεί ακόμα και αν δυσανασχετούσε για εντολές διοικητών, πόσο μάλλον για λιποταξία, ο Νόβακ εφηύρε την ιστορία αυτή για να μειώσει το "κατόρθωμά" του. Κατά έναν κωμικό τρόπο, η ανάλογη αναφορά εστάλη στον Ραιχσλάιτερ (Reichsleiter) Μάρτιν Μπόρμαν, ο οποίος εντυπωσιάστηκε και απένειμε τον Χρυσό Γερμανικό Σταυρό στον Ζαχς και τον Σταυρό των Ιπποτών στον ανύπαρκτο Νόβακ.
Ένωση των Κατόχων του Σταυρού των Ιπποτών
Η Ένωση των Κατόχων του Σταυρού των Ιπποτών (AKCR) (γερμ. Ordensgemeinschaft der Ritterkreuzträger des Eisernen Kreuzes e.V. (OdR)') είναι μία ένωση παρασημοφορημένων βετεράνων της πρώτης γραμμής των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Η Ένωση ιδρύθηκε το 1955 στην Κολονία. Ο Στρατηγός Άλφρεντ Κέλλερ (Alfred Keller), Ιππότης της Τάξης του ανώτατου Pour le Merite (του Α' Παγκοσμίου Πολέμου) και κάτοχος του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, κάλεσε τους κατόχους των ανώτατων στρατιωτικών διακρίσεων για ανδρεία προκειμένου να οργανώσει μία παραδοσιακή ένωση. Αργότερα, συμπεριλήφθηκαν οι κάτοχοι του Πρωσικού Χρυσού Σταυρού Στρατιωτικής Τιμής. Το AKCR κάνει λόγο για συνολική απονομή 7.318 Σταυρών των Ιπποτών, 882 Φύλλων Δρυός, 159 Ξιφών, 27 Διαμαντιών, 1 Χρυσών Φύλλων Δρυός και 1 Μεγάλου Σταυρού του Σιδηρού Σταυρού για όλους τους κλάδους της Βέρμαχτ και των Waffen-SS.
Νόμος περί Τίτλων, Τάξεων και Τιμητικών Σημάτων
thumb|right|150px|Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού του 1957 με Φύλλα Δρυός και Ξίφη Ο γερμανικός Νόμος περί Τίτλων, Τάξεων και Τιμητικών Σημάτων (γερμ. Gesetz über Titel, Orden und Ehrenzeichen) (BGBl. I S. 334) ρυθμίζει την δυνατότητα κάποιου κατόχου να φέρει το Σταυρό των Ιπποτών στη μεταπολεμική Γερμανία. Ο λόγος της ψήφισης του νόμου είναι το ότι ο γερμανικός νόμος απαγορεύει αυστηρότατα την σβάστικα, και έτσι στις 26 Ιουλίου 1957 η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας όρισε την αντικατάσταση των Σταυρών των Ιπποτών με παρόμοιους του 1813, 1870 και 1914, οι οποίοι όμως είχαν ένα κλαδί βελανιδιάς στη θέση της σβάστικας και θα μπορούσαν να φέρονται από αυτούς στους οποίους ο Σταυρός των Ιπποτών είχε απονεμηθεί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στη στρατιωτική αργκό
Στη στρατιωτική αργκό του γερμανικού στρατού, ο Σταυρός των Ιπποτών αναφέρεται συνήθως σαν Blechkrawatte (τενεκεδένια γραβάτα). Οι στρατιώτες που διψούν για δόξα λένε ότι έχουν "εξάνθημα στο λαιμό", "φαγούρα στο λαιμό" ή "πονόλαιμο". Η φράση Ritterkreuz-Auftrag (Αποστολή του Σταυρού των Ιπποτών) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία αγγαρεία ή δυσάρεστο καθήκον, αλλά και μία κατάσταση στην οποία δεν υπάρχει πιθανότητα νίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετάλλια, παράσημα και διακρίσεις της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2000-2001
Τελική φάση
Η τελική φάση, που διεξήχθη με το σύστημα φάιναλ-φορ, έγινε στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Αμαρουσίου, στις 28 και 29 Απριλίου 2001.
Πηγές
2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2001
Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος (κατά κόσμον Χαρίλαος Φιλιππίδης, Κομοτηνή Ν. Ροδόπης, 1881 – Αθήνα, 28 Σεπτεμβρίου 1949) ήταν Έλληνας θεολόγος και ακαδημαϊκός (1940), Μητροπολίτης Τραπεζούντας (1913-1938) και Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κατά τη Δικτατορία Μεταξά (3 Δεκεμβρίου 1938- 2 Ιουνίου 1941) παυθείς από την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1881 στο χωριό Γρατίνη (το οποίο απέχει 13 χλμ. από την Κομοτηνή) όπου και έλαβε τα πρώτα εγκύκλια γράμματα. Το 1897 εισήχθηκε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία και αποφοίτησε μετά εξαετία. Το 1903 χειροτονήθηκε διάκονος και τον ίδιο χρόνο ακολούθησε στην Τραπεζούντα τον μητροπολίτη Κωνσταντίνο Καρατζόπουλο όπου και άρχισε εκεί την υπηρεσία του ως ιεροκήρυκας και καθηγητής στο «Φροντιστήριο» (Γυμνάσιο) της πόλης, όπου δίδαξε θρησκευτικά μαθήματα αναπληρώνοντας και τον συνοδικό μητροπολίτη (που είχε μεταβεί στη Κωνσταντινούπολη) ως πρόεδρος των σχολικών επιτροπών. Μετά τον θάνατο του μητροπολίτη, ο Χρύσανθος διατήρησε τη θέση του και επί του διαδόχου μητροπολίτη του μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντίνου Στ΄ μέχρι του 1907 οπότε και απήλθε προς ευρύτερες σπουδές στην Ευρώπη με την οικονομική βοήθεια των προυχόντων της Τραπεζούντας. Μετά από τετραετή φοίτηση σε πανεπιστημιακές σχολές στη Λειψία της Γερμανίας και στη Λωζάνη της Ελβετίας επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη όπου και ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ του ανέθεσε τη διεύθυνση και αρχισυνταξία του επίσημου πατριαρχικού οργάνου «Εκκλησιαστική Αλήθεια». Κατά το στάδιο αυτό της παραμονής του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ο Χρύσανθος μυήθηκε στη σεβάσμια εκκλησιαστική τάξη και παράδοση καθώς και επί των προβλημάτων της Εκκλησίας και του Έθνους. Την ίδια εποχή γνωρίστηκε με τον Ίωνα Δραγούμη και με τον στενό συνεργάτη εκείνου τον Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη με τους οποίους και ανέπτυξε μια μεγάλη φιλία δια της οποίας και αναδείχθηκε η περί του υψηλού Ιδεαλισμού κλίση του. Επίσης οι εθνικιστικές ιδέες του Περικλή Γιαννόπουλου την ίδια εποχή δεν έπαυσαν να τον συγκινούν.
Την εποχή εκείνη η Οθωμανική Αυτοκρατορία ταραζόταν από δύο αμφίρροπα ρεύματα. Εις μεν το εσωτερικό από την αποκληθείσα τότε «κίνηση των εθνικοτήτων» χριστιανών και μουσουλμάνων που βεβαίως την πνευματική, οικονομική αλλά και αριθμητική υπεροχή των μουσουλμάνων ωθούσε ο νεοτουρκικός σωβινισμός. Εις δε το εξωτερικό διαγραφόταν πράγματι μια απειλή κυοφορούμενης «σταυροφορίας» των χριστιανικών Χωρών πρώτιστα της Βαλκανικής κατά της Αυτοκρατορίας. Πράγματι στον αγώνα δρόμου των παραπάνω κινήσεων η δεύτερη πρόλαβε τη κατίσχυση της κίνησης των κινήματος των εθνικοτήτων στην οποία πολλοί εκλεκτοί Έλληνες μεταξύ των οποίων και ο Χρύσανθος αλλά βεβαίως και αλλοεθνείς συνδέθηκαν με το συναρπαστικώτερο ίσως όραμα μιας βαθμιαίας αναμόρφωσης της φθίνουσας Αυτοκρατορίας σε μια φιλελεύθερη ισονομούμενη κυρίαρχη πολιτεία σε νεοβυζαντινά ίχνη. Για το όραμα αυτό πολύ λίγα έγιναν γνωστά στον ελληνικό τύπο που όμως το εγνώριζαν πολύ καλύτερα ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ των Ελλήνων καθώς και ο τότε διάδοχος του Σουλτάνου. Δυστυχώς όμως το είχαν πληροφορηθεί και οι Άγγλοι. Αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου με τη Βουλγαρία ο Χρύσανθος βρίσκεται ν΄ αγωνίζεται απεγνωσμένα στην ιδιαίτερη πατρίδα του προκειμένου να καταφέρει να ενώσει Έλληνες και Τούρκους στο αίτημα της αυτονόμησης της Δυτικής Θράκης προκειμένου να προλάβει την ενσφήνωση της Βουλγαρίας στη περιοχή μεταξύ της Ελλάδος και Τουρκίας. Την ίδια όμως εποχή τον Μάρτιο του 1913 ο μητροπολίτης Τραπεζούντας μετατέθηκε στη Κύζικο και οι Τραπεζούντιοι αξίωσαν τον Χρύσανθο ως νέο μητροπολίτη τους. Έτσι το ίδιο έτος 1913, ο Χρύσανθος εξελέγη μητροπολίτης στην Τραπεζούντα της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Περίοδος 1913-1922
Το 1920 ο Χρύσανθος ταξίδεψε στη Γεωργία η οποία μετά τη ρωσική επανάσταση είχε ημιαυτονομηθεί, προκειμένου να τακτοποιήσει εκκλησιαστικά ζητήματα ορθοδοξίας που είχαν ενσκήψει. Στη πραγματικότητα, ο κύριος σκοπός του Χρύσανθου στο ταξίδι του εκείνο ήταν η χάραξη ορίων μεταξύ του νεοπαγούς κράτους της Γεωργίας και της σχεδιαζομένης αυτονόμησης του Πόντου. Και πράγματι αυτό συντελέστηκε με την υπογραφή της διμερούς μυστικής συμφωνίας Χρύσανθου - Χατισιάν (Αρμένιου πρωθυπουργού Γεωργίας), λεγόμενη και Συμφωνία Εριβάν από το όνομα της πόλης που συνομολογήθηκε. Το 1921 ο Δημήτριος Γούναρης κάλεσε τον Χρύσανθο να μετάσχει της ελληνικής αποστολής στο Λονδίνο. Κατά τον χρόνο της παραμονής του Χρύσανθου στο Λονδίνο στη Τουρκία ειδικό «Δικαστήριο της Ανεξαρτησίας» καταδικάζει ερήμην τον Μητροπολίτη Τραπεζούντας εις θάνατο. Αυτό είχε ως συνέπεια την εσπευσμένη επιστροφή του Χρύσανθου στην έδρα του και στη συνέχεια προκειμένου ν΄ αποφύγει τη σύλληψή του από τις κεμαλικές δυνάμεις που είχαν ήδη εγκατασταθεί στη μητροπολιτική περιφέρειά του κατέφυγε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Μετά όμως και από το άδοξο τέλος της Μικρασιατικής εκστρατείας, το 1922, ο Χρύσανθος κατέφυγε τελικά στην Αθήνα.
Περίοδος 1922-1938
Από το 1922 ο «από Τραπεζούντος» (μητροπολίτης) Χρύσανθος βρίσκεται στην Αθήνα και παραμένει μακριά από τα τεκταινόμενα, ως απλός θεατής των γεγονότων χωρίς να λαμβάνει καμία θέση σε αυτά. Το 1926 διορίζεται από την τότε κυβέρνηση ως αποκρισάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Αθήνα, θέση που θα διατηρήσει μέχρι το 1938. Από τη θέση αυτή ο Χρύσανθος στην αρχή διαχειρίσθηκε όλα τα των εξωτερικών θεμάτων και σχέσεων της Μεγάλης Εκκλησίας. Το 1927 ανέλαβε και έφερε σε πέρας τη πρώτη εκκλησιαστική συμφωνία με τα Τίρανα τακτοποιώντας τα πρώτα θέματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αλβανία. Όταν όμως λίγο αργότερα η κυβέρνηση των Τιράνων αθέτησε τα συμφωνημένα, το 1929, αμέσως ο Χρύσανθος επιχείρησε ένα μακρύ ταξίδι στο Βουκουρέστι, στο Βελιγράδι και στη Βαρσοβία προκειμένου να ενημερώσει και να κατατοπίσει τις Εκκλησίες των Χωρών αυτών περί της αθέτησης της Αλβανίας και να συστήσει επιφύλαξη και αποχή από αντικανονικές επαφές. Συνέπεια εκείνου του ταξιδίου ήταν η μετέπειτα εκδήλωση συμμόρφωσης της Αλβανίας στα συμφωνηθέντα θρησκευτικά θέματα. Το 1930 ο Χρύσανθος προήδρευσε στο Άγιο Όρος ως εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του τότε Πανορθόδοξου Συνεδρίου το οποίο και καθόρισε τα της ημερήσιας διάταξης θεμάτων της Πανορθόδοξης Συνόδου που όμως δεν συγκλήθηκε ποτέ. Τον ίδιο χρόνο ο Χρύσανθος συνεπικουρούμενος και από αντιπροσωπείες των Πατριαρχείων Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας κατάφερε σε ταξίδι του στη Δαμασκό ν΄ αποκαταστήσει την ειρήνη στο Πατριαρχείο Αντιοχείας (Εκκλησία Αντιοχείας) με την αναγνώριση του Πατριάρχη Αντιοχείας Αλέξανδρου. Τον επόμενο χρόνο ο Χρύσανθος έσπευσε για τον αυτό σκοπό στη Ρόδο για την αποκατάσταση της θρησκευτικής ειρήνης της Δωδεκανησιακής Εκκλησίας και αμέσως μετά βρέθηκε στη Κύπρο, όταν εκδηλώθηκε το αγγλικό πραξικόπημα του 1931.
Το 1937 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών 1938-1941
Μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, (22 Οκτωβρίου 1938) ο «από Τραπεζούντος» Χρύσανθος εκλέχθηκε να διεκδικεί στη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τη θέση του Προκαθημένου έχοντας ως αντίπαλο τον Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνό (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό), ιεράρχη με έντονη κοινωνική δραστηριότητα. Έτσι στις 5 Νοεμβρίου του 1938 εκλέχθηκε μετά από τρίτη ψηφοφορία ο Κορινθίας Δαμασκηνός με οριακή εκλογή λαμβάνοντας 31 ψήφους έναντι 30 του Χρύσανθου. Ο Δαμασκηνός εκλέγεται τελικά Αρχιεπίσκοπος με 31 ψήφους έναντι 30 του Χρυσάνθου στις 5 Νοεμβρίου 1938. Ακολουθεί η τελετή του Μεγάλου Μηνύματος και ξεκινούν οι προετοιμασίες για την ενθρόνιση. Το μεταξικό καθεστώς, θεωρώντας τον Δαμασκηνό οπαδό του βενιζελισμού και ως εκ τούτου ανεπιθύμητο για την ανάληψη της διοίκησης της Εκκλησίας, προτρέπει μία ομάδα ιεραρχών, με επικεφαλής το Μητροπολίτη Φθιώτιδος Αμβρόσιο, να καταθέσουν προσφυγή για ακύρωση της εκλογής Δαμασκηνού στο Συμβούλιο της Επικρατείας (Σ.τ.Ε.) με αιτιολογία τη συμμετοχή στους εκλέκτορες του Μητροπολίτη Δρυινουπόλεως Ιωάννη, ο οποίος είχε καταδικαστεί για σιμωνία από το Συνοδικό Δικαστήριο πρωτοδίκως σε έκπτωση από το αξίωμά του, συμμετείχε όμως της εκλογής, λόγω της αποδοχής της έφεσής του κατά της καταδικαστικής απόφασης.
Το Σ.τ.Ε., υπό την ισχυρή επιρροή της δικτατορίας, αποφάσισε οριακά, με 8 έναντι 7 ψήφων, την αποδοχή της προσφυγής των ιεραρχών και ακύρωσε την εκλογή Δαμασκηνού παρά την ένσταση άλλων 32 Μητροπολιτών. Μετά την απόφαση αυτή το καθεστώς δημοσιεύει τον ειδικό αναγκαστικό νόμο 1493 της 3 Δεκεμβρίου 1938 διορίζοντας «Αριστίνδην Σύνοδο» (σύνοδο της οποίας τα μέλη έχουν επιλεγεί αυθαίρετα από την κυβέρνηση) όπου και αναδείχθηκαν τελικά τρεις υποψήφιοι: ο από Τραπεζούντος Χρύσανθος με 11 ψήφους και οι μητροπολίτες Λήμνου και Δράμας από 4 έκαστος. Ακολούθως και σύμφωνα λοιπόν με τα οριζόμενα του παλαιού νόμου, ο - ευρισκόμενος στο Λονδίνο - Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ εξέλεξε τον Χρύσανθο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, μετά από τηλεγράφημα του Μεταξά που του υποδείκνυε τον Χρύσανθο.
Ο Δαμασκηνός περιορίζεται, φρουρούμενος από τη Χωροφυλακή, στην Ι. Μονή Φανερωμένης στη Σαλαμίνα όπου παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Μεταξά και του ελληνοϊταλικού πολέμου.
Ο Χρύσανθος αποτελούσε προσωπική επιλογή του Μεταξά. Έτσι προκρίθηκε έναντι του Δαμασκηνού, ο οποίος ήταν γνωστός για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Σκοπός του Μεταξά ήταν ο απόλυτος έλεγχος της Ελλαδικής Εκκλησίας μέσω της αρχιεπισκοπικής εκλογής.
Το 1939 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Με την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος ανέπτυξε έντονη εθνική δράση, εμψυχώνοντας τον λαό και τον Στρατό της χώρας. Όταν η Ελλάδα έπεσε στα χέρια του Άξονα το 1941, ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος αρνήθηκε να ορκίσει τη δωσίλογη κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν μπορώ να ορκίσω Κυβέρνηση προβληθείσα από τον εχθρό, εμείς γνωρίζουμε ότι τις Κυβερνήσεις τις ορίζει ο λαός ή ο Βασιλεύς.» Η τοποθέτηση του Χρύσανθου έναντι της πρώτης κατοχικής κυβέρνησης ήταν σαφής: αρνείτο να προχωρήσει στην πολιτική νομιμοποίησή της, παραμένοντας πιστός στον βασιλιά και την κυβέρνησή του που συνέχιζαν την πολεμική προσπάθεια στην Κρήτη, όσο και στις συμμαχικές δεσμεύσεις της χώρας με τη Βρετανία. Ο Χρύσανθος είχε προκαλέσει την οργή των Γερμανών για το διάγγελμα που είχε εκφωνήσει με αφορμή την κήρυξη του πολέμου της Γερμανίας εναντίον της Ελλάδας. Ο Γερμανός καθηγητής του πανεπιστήμιου του Μονάχου, Franz Dölger, εξοργισμένος, ζήτησε εξηγήσεις για το διάγγελμα του Χρύσανθου από τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών Γεώργιου Σωτηρίου. Για τη στάση του αυτή, στις 2 Ιουνίου του 1941, με Συντακτική Πράξη της κατοχικής κυβέρνησης, καθαιρέθηκε από το αξίωμά του. Η μεθόδευση της απομάκρυνσής του ενισχυόταν και από τον Δαμασκηνό ο οποίος ήταν πρόθυμος να παράσχει τη συναίνεσή του στο σχηματισμό της κατοχικής κυβέρνησης κρίνοντάς το ως μέτρο ανάγκης Επίσης η τότε κυβέρνηση τονίζοντας τον απολυταρχικό χαρακτήρα του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, ήθελε να ταυτίσει τον Χρύσανθο με τη μεταξική διακυβέρνηση. Ο Χρύσανθος θα αντιδράσει χαρακτηρίζοντας την κυβέρνηση Τσολάκογλου εξίσου δικτατορική με την προκάτοχό της. Ο κατοχικός υπουργός της Εθνικής Οικονομίας Πλάτων Χατζημιχάλης, συνδεόταν φιλικά με τον Χρύσανθο και τον θεωρούσε νόμιμο Αρχιεπίσκοπο, ενώ πίστευε ότι η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε είχε υπηρεσιακό χαρακτήρα, επομένως ήταν αναρμόδια για την επίλυση του αρχιεπισκοπικού ζητήματος. Στις 17 Ιουνίου του 1941, η Κυβέρνηση Τσολάκογλου δημοσίευσε Νομοθετικό Διάταγμα για τη σύγκληση Μείζονος Συνόδου που θα αποφάσιζε για το κύρος της αρχιεπισκοπικής εκλογής του Χρύσανθου και «ουσιαστικά μεθοδευόταν [...] η επαναφορά του Δαμασκηνού στην ηγεσία της Εκκλησίας». Η Σύνοδος θεώρησε, με απόφασή της, ως μη γενόμενη την εκλογή του Χρύσανθου και ανύπαρκτη την αρχιεπισκοπική του θητεία, ενώ χαρακτηριζόταν ΄΄επιβάτης΄΄ του θρόνου, δηλαδή παράνομα ευρισκόμενος στην ηγεσία της ελλαδικής Εκκλησίας.
1941-1944
Ο Χρύσανθος σε όλη τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής τήρησε την ίδια εχθρική στάση απέναντι σε όλες τις δωσιλογικές κυβερνήσεις, ακόμα και όταν του δόθηκε από την κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη η δυνατότητα να επανέλθει στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, κάτι που απέρριψε. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, τάχθηκε υπέρ της «δυναμικής αντιμετώπισης» των κομμουνιστών, όπως άλλωστε και οι διάδοχοί του στην ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στη διάρκεια της κατοχής δε φαίνεται να ανέπτυξε ιδιαίτερη κινητικότητα. Μαρτυρείται ότι υπήρξε πρόεδρος της λεγόμενης «Εθνικής Αντίστασης» ή «Εθνικής Επιτροπής», η οποία πρέπει να ήταν επιτροπή προσωπικοτήτων του βασιλόφρονος χώρου με μάλλον μικρή παρουσία στην πολιτική και ιδεολογική καθοδήγηση δεξιών αντιστασιακών οργανώσεων.
1941-1948
Μεταπελευθερωτικά οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν προέβησαν στην ακύρωση των διαταγμάτων της Κυβέρνησης Τσολάκογλου με τα οποία είχε παυθεί ο Χρύσανθος. Για τις τότε κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Μεγάλης Βρετανίας αλλά και τον Βασιλιά Γεώργιο η όποια αμφισβήτηση της ισχύος και του κύρους των νόμων της Κατοχής, με τους οποίους ανήλθε στον θρόνο ο Δαμασκηνός «θα έθετε αυτόματα υπό αίρεση και το αξίωμα του αντιβασιλέα, που κατείχε ...» Αν ο Χρύσανθος προσέφευγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας είχε βάσιμες ελπίδες πως θα ακυρώνονταν τα νομοθετικά διατάγματα του Τσολάκογλου. Έτσι θα του ζητηθεί να μη διεκδικήσει επάνοδό του στον θρόνο και τελικά υπέβαλλε τυπικά και την παραίτησή του. Αφού πέθανε ο Δαμασκηνός και ένα μήνα πριν πεθάνει και ο ίδιος, ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος, τον αναγνώρισε κατ΄άκραν εκκλησιαστικήν οικονομίαν, ως τέως Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, κυρίως για να τον ενισχύσει οικονομικά και να λαμβάνει την ανάλογη σύνταξη. Πέθανε το 1949.
ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς
Η ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς είναι τσέχικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Όλομουτς. Κέρδισε το Κύπελλο Τσεχίας (ποδόσφαιρο ανδρών) και το τσέχικο Σούπερ Καπ το 2012. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας.
Ιστορία
Η ομάδα έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1991-92, το καλύτερο αποτέλεσμα τους στη διοργάνωση. Την επόμενη σεζόν στη διοργάνωση, κέρδισε την Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού με 7–1 στο δεύτερο παιχνίδι και με 7–2 συνολικό σκορ. , πριν αποκλειστούν από τη Γιουβέντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς
Μιχάλης Ρέππας - Θανάσης Παπαθανασίου
Οι Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου είναι σύγχρονο συγγραφικό δίδυμο που έχει ασχοληθεί με την συγγραφή (αλλά και με την σκηνοθεσία) θεατρικών έργων, αλλά και  τηλεοπτικών σειρών, κινηματογραφικών ταινιών, και μουσικοθεατρικών παραστάσεων.
Τα θεατρικά τους έργα «Μπαμπάδες με ρούμι» (1996), «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» (2008), «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός» (2002), «Ράους» (2010),  «Άντρες έτοιμοι για όλα» (2012) ήταν από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου ενώ η ταινία τους «Safe Sex» (1999) έσπασε το ρεκόρ εισιτηρίων από καταβολής ελληνικού κινηματογράφου με 1.500.000 εισιτήρια. Η ταινία σήμερα κατέχει την δεύτερη θέση στο ελληνικό box office αμέσως μετά την «Πολίτικη κουζίνα».
Οι συγγραφείς έχουν τιμηθεί με το θεατρικό βραβείο «Κάρολος Κουν», (2002) στην κατηγορία «Δραματουργίας Ελληνικού Έργου» για το θεατρικό τους έργο «Ο Έβρος απέναντι» ενώ το επίσης θεατρικό τους έργο «Αττική Οδός» (2010), απέσπασε το «Θεατρικό Βραβείο Κοινού» του περιοδικού «Αθηνοράματος», στην κατηγορία «Καλύτερο Νεοελληνικό Έργο».
Η κινηματογραφική τους ταινία, «Οξυγόνο», τιμήθηκε το 2003 με το «Βραβείο FIPRESCI », στο 44ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Σε βιβλία έχουν κυκλοφορήσει τα έργα τους «Μπαμπάδες με ρούμι», «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός», «Ο Έβρος απέναντι», και το σενάριο της ταινίας «Safe sex».
Συνοψίζοντας την προσφορά τους η έγκριτη εφημερίδα Το Βήμα έγραψε: ''«..Για τρεις δεκαετίες θήτευσαν σε όλα τα είδη θεάματος. Αφού διαμόρφωσαν τη σύγχρονη γλώσσα του ελληνικού «σιτκομ» με τις «Τρεις Χάριτες», έβαλαν ξανά το ελληνικό έργο στα κεντρικά Αθηναϊκά θέατρα με την κωμωδία τους «Μπαμπάδες με Ρούμι», το ελληνικό φιλμ στις επιλογές του μεγάλου κοινού με το «Safe Sex» και το ελληνικό μιούζικαλ στο Εθνικό μας Θέατρο με το έργο «Βίρα τις άγκυρες». Συνολικά έχουν γράψει και σκηνοθετήσει 28 πρωτότυπα θεατρικά έργα, έχουν διασκευάσει 12 άλλων συγγραφέων και στο σινεμά έκαναν 4 ταινίες. Ένα ρεπερτόριο όχι μόνο εντυπωσιακά μεγάλο και πολυσχιδές αλλά και έντονα επιδραστικό....» ''. thumb|Τις δύο τηλεοπτικές σειρές των Ρέππα - Παπαθανασίου (μαζί με τους [[Οι Απαράδεκτοι|Απαράδεκτους της Δήμητρας Παπαδοπούλου) επέλεξαν οι εργαζόμενοι του MEGA να προβάλλουν - ως αποχαιρετιστήριο δώρο στους τηλεθεατές - τις τελευταίες ώρες πριν το σήμα του καναλιού αποκλειστεί από την Digea στις 28 Οκτωβρίου 2018. ]]
Ποιοί είναι
O Θανάσης Παπαθανασίου γεννήθηκε το 1959 στην Ορεστιάδα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (χωρίς όμως να αποφοιτήσει) και στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Λυκούργου Σταυράκου. Πριν ασχοληθεί με τη συγγραφή ήθελε να γίνει αθλητικογράφος.
Ο Μιχάλης Ρέππας ως ηθοποιός (δεν αναφέρονται οι εμφανίσεις στα δικά του έργα, ούτε αυτές ως guest) :
Η επαγγελματική τους πορεία
Με εφαλτήριο την γνωριμία τους με την Άννα Βαγενά, και ύστερα από προτροπή της, οι δυο συγγραφείς γνωρίζονται και ενώνουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να γράψουν κείμενα για την τηλεοπτική εκπομπή της Βαγενά, «Το κανάλι της Βαγγελίτσας», που θα προβαλλόταν τον χειμώνα του 1987 από την ΕΤ1.
Μέχρι τότε το υποψήφιο συγγραφικό δίδυμο ασχολούνταν ερασιτεχνικά με την συγγραφή κειμένων, ο μεν Θανάσης Παπαθανασίου γράφοντας νούμερα για επιθεωρήσεις, ο δε Μιχάλης Ρέππας γράφοντας και παίζοντας στον θίασο «Τα παιδιά του Εθνικού» που είχε δημιουργηθεί το 1985 από τους άρτι αποφοιτήσαντες ηθοποιούς του Εθνικού θεάτρου.
Η συνεργασία με την Άννα Βαγενά, που τότε γνώριζε μεγάλη επιτυχία, χάρη στον «τύπο» της «Βαγγελίτσας» που είχε δημιουργήσει θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια όταν μαζί πλέον, θα γράψουν για εκείνη σενάρια βιντεοταινιών και επιθεωρησιακά νούμερα. Οι δυο συγγραφείς σε κοινή τους συνέντευξη λένε :'' «Έκτοτε είμαστε πάντα μαζί. Τότε όμως δεν είχαμε ιδέα για το τι ζούσαμε. Πως ζούσαμε δηλαδή μια στιγμή ιστορική για τη ζωή μας. Πως γράφαμε τη δική μας ιστορία. Αναδρομικά, το καταλάβαμε. Ούτε καν στις “Χάριτες” δεν το αντιλαμβανόμασταν»''.
Όσο για τον τρόπο συνεργασίας έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς σε διάφορες συνεντεύξεις τους ότι το μυστικό της πολύχρονης συνεργασίας τους είναι ότι κανένας δεν προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο. Τα έργα τους είναι αποτέλεσμα της απόλυτης κοινής συνεργασίας, και φέρουν την έγκριση και των δυο συγγραφέων ακόμα και σε κάθε λέξη ακόμα και σε κάθε σημείο στίξης. ''«... Δεν υπάρχει έργο που είναι «Πιο Μιχάλης» ή «Πιο Θανάσης». Στα κέρδη, στα χρήματα, είμαστε 50-50 αλλά στα έργα είμαστε 100%. Το κάθε έργο είναι 100% και του Μιχάλη και του Θανάση. Τα λεφτά χωρίζουμε στη μέση όχι αυτά που συνυπογράφουμε και παρουσιάζουμε''».
Το πρώτο θεατρικό τους έργο θα το γράψουν το 1989, και θα είναι η κωμωδία «Ροζ Μολότωφ», που μάλιστα θα ανέβει στην σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας (μετονομασία του «Θεσσαλικού θεάτρου»), το 1991, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου.
Συμμετέχουν στη συγγραφή κειμένων στις επιτυχημένες επιθεωρήσεις «Μας πήρε το ποτάμι» (1990 - 1991),  «Βουλή Καλλιγραφία» (καλοκαίρι 1991) «Τρελλάθηκε τ' αφεντικό και μας πουλάει τσάμπα», (1991 - 1992),  όπου θα αποσπάσουν πολλά κολακευτικά σχόλια από τους κριτικούς θεάτρου. Τα νούμερά τους, παραδείγματος χάριν, «Ως εκ Περισσού» και «MEGA είσαι, Κύριε» στην επιθεώρηση «Μας πήρε το ποτάμι», χαρακτηρίζονται από τους κριτικούς από τα καλύτερα της παράστασης.
Η αναγνώριση από το πλατύ κοινό έρχεται σύντομα μέσω της ιδιωτικής τηλεόρασης και συγκεκριμένα του τηλεοπτικού καναλιού MEGA, με τα σήριαλ «Οι Τρεις Χάριτες» και «Το δις εξαμαρτείν». «Οι Τρεις Χάριτες», το σενάριο των οποίων είχαν ήδη απορρίψει η ΕΤ1 και ο ΑΝΤ1, θα προβληθούν σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη εκπομπής του καναλιού, που έγινε τον Φεβρουάριο του 1990 και θα κάνουν σχεδόν αμέσως ρεκόρ τηλεθέασης. «Οι τρεις Χάριτες» θα διαρκέσουν περίπου 3 χρόνια και ο μέσος όρος τηλεθέασης όλα αυτά τα χρόνια ήταν 56.6%.
Το αμέσως επόμενο (1993) σήριαλ το «Δις εξαμαρτείν», με ένα θέμα εν πολλοίς ταμπού για την κοινωνία τότε- η παράλληλη ερωτική σχέση μιας γυναίκας με δυο άντρες- εκτός που συχνά θα ξεσηκώσει φωνές διαμαρτυρίας ταυτόχρονα όμως θα γνωρίσει και αυτή μεγάλη τηλεθέαση, η οποία και θα κατατάξει την σειρά ανάμεσα στις κορυφαίες κωμικές τηλεοπτικές σειρές.
120px|thumb|left|Η ταινία βραβεύτηκε με το βραβείο της [[FIPRESCI στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2003): «...Για την αποκάλυψη, με τη χρήση αυθεντικού διαλόγου και στοιχεία σκληρού μελοδράματος, της διαφθοράς μιας κοινωνίας και της διάλυσης της οικογένειας. Έχοντας με τον τρόπο αυτό ανανεώσει την Ελληνική Τραγωδία μέσα σε ένα σύγχρονο, εξαθλιωμένο περιβάλλον...». ]] Το 1995 ξεκινούν την θεατρική τους πορεία στα έργα πρόζας, με την μετάφραση, διασκευή και απόδοση στα ελληνικά, της γαλλικής κωμωδίας "Le pere Noel est un ordure", (1979) ή «Ο Άϊ Βασίλης είναι σκέτη λέρα», που έγινε αμέσως εμπορική επιτυχία και παίχτηκε επί δυο συνεχόμενες σεζόν. Σύμφωνα με τους κριτικούς οι δυο συγγραφείς μεταφύτευσαν επιτυχημένα την κωμωδία στην ελληνική πραγματικότητα, διανθίζοντάς την μάλιστα με επιθεωρησιακά στοιχεία που ανέδειξαν ιδιαίτερα το καυστικό χιούμορ αυτής της μαύρης κωμωδίας. Το 1996 θα ανεβάσουν την επιτυχημένη καλλιτεχνικά και εμπορικά κωμωδία τους, «Μπαμπάδες με Ρούμι», σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Άλλη μια μεγάλη επιτυχία τους περιμένει αφού κοινό και κριτική ενθουσιάζονται από την αρτιότητα του έργου. Η Ροζίτα Σώκου μάλιστα θα τους ονομάσει "αριστείς της μοντέρνας κωμωδίας".
Το 1999 είναι η στιγμή για την κατάκτηση και του ελληνικού κινηματογράφου: η πρώτη τους κινηματογραφική ταινία, το Safe Sex που προβλήθηκε τον Οκτώβριο του 1999 θα γίνει η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς στον κόσμο του θεάματος. Η ταινία, που δέχτηκε δριμεία κριτική από τους κριτικούς κινηματογράφου, αγαπήθηκε από το κοινό όσο καμιά άλλη. Οι συγγραφείς εμβρόντητοι από τις τόσο διαφορετικές αντιδράσεις θα δηλώσουν: ''«..με το «Safe sex» ήθελαν να μας κρεμάσουν στο Σύνταγμα. Τι φταίμε εμείς; Μια ταινία κάναμε, φταίμε εμείς αν έκανε τόσο πολλά εισιτήρια;»''
Το 2001 κάνουν ακόμα μια μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία «Το κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο». Η ταινία (παρωδία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου) αποτίει φόρο τιμής σε αυτόν και γίνεται και αυτή μεγάλη εμπορική επιτυχία. (500.000) εισιτήρια. Η τρίτη ταινία τους όμως, το «Οξυγόνο», δεν θα έχει την ίδια επιτυχία. Το δραματικό θέμα της ταινίας, από ηθοποιούς της τηλεόρασης ταυτισμένους στην συνείδηση των θεατών με την κωμωδία δεν έφερε θεατές στις κινηματογραφικές προβολές παρόλο που οι κριτικοί γενικά αναγνώρισαν ότι πρόκειται για μια ολοκληρωμένη δουλειά, η οποία εξάλλου τιμήθηκε και με το Βραβείο FIPRESCI.
Το θεατρικό τους έργο «Ο Έβρος απέναντι» είναι τομή στην δραματουργία τους. Για πρώτη φορά γράφουν ένα δραματικό θεατρικό έργο το οποίο έχει και καλλιτεχνικές αξιώσεις. Επηρεασμένοι από την μικροαστική θεατρική ηθογραφία της γενιάς του 1970, (Μουρσελάς, Διαλεγμένος, κ.α.), οι δυο συγγραφείς ανανεώνουν το είδος, εκφράζοντας τις αλλαγές προς το χειρότερο που έχουν γίνει στην ελληνική κοινωνία, με μια ζωντανή και ρεαλιστική περιγραφή τεσσάρων φουκαράδων που προσπαθούν "να επιπλεύσουν" ο ένας εις βάρος του άλλου. Ανάμεσα στα άλλα το έργο ξεχώρισε και για την σκηνοθετική αρτιότητα του Νίκου Μαστοράκη, και τις καθηλωτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ένας από τους ηθοποιούς, αναφέρει για το έργο ''«ότι πρόκειται για έναν διαρκή κλαυσίγελο μια κωμική τραγωδία που με την πρώτη ματιά φαίνεται να σχολιάζει τον ρατσισμό της ελληνικής, πολυεθνικής πια κοινωνίας ενώ ταυτόχρονα φωτίζει την σκοτεινή μας πλευρά και ανιχνεύει το αδιέξοδο...». ''
Το 2008 είναι η σειρά για μια ακόμα μεγάλη επιτυχία. Την κωμωδία τους «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» βρήκε τεράστια ανταπόκριση στο κοινό και παιζόταν επί 4 συνεχόμενες θεατρικές σεζόν. Η θεματική του έργου, η προσπάθεια των μεταναστών να ενταχτούν στην ελληνική κοινωνία μέσω μικτών γάμων ανατρέπει και περιγελά τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά πρότυπα των σύγχρονων Ελλήνων με τέτοιο εμπνευσμένο και καλά οργανωμένο τρόπο ώστε ο περίφημος κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος τους κατέταξε στην χορεία των μεγάλων της ελληνικής φαρσοκωμωδίας, δίπλα στους Σακελλάριο - Γιαννακόπουλο, Τσιφόρο - Βασιλειάδη, και Πρετεντέρη - Γιαλαμά.
Το επόμενο θεατρικό τους έργο, είναι το σύγχρονο κοινωνικό δράμα «Αττική οδός», στο οποίο οι δημιουργοί του, ανατέμνουν την σύγχρονη αστική και κυρίως μεγαλοαστική κοινωνία. Στο επίκεντρο του έργου μπαίνει η συγκατοίκηση μιας κυρίας από τη μεγαλοαστική τάξη μαζί με την μικροαστή οικιακή βοηθό της και το περιβάλλον στο οποίο ζούνε, το οποίο φαίνεται να απασχολείται μόνο με το χρήμα, τον νεοπλουτισμό και την επίδειξη. Το έργο αν και δεν προσφέρει το γέλιο που το κοινό έχει συνηθίσει έγινε ωστόσο εμπορική επιτυχία, και παίχτηκε 3 συνεχόμενες σεζόν και πολύ περισσότερο τιμήθηκε με το «Βραβείο Κοινού» στην κατηγορία «Καλύτερο νεοελληνικό έργο» του περιοδικού «Αθηνοράματος», μια βράβευση αν όχι ακαδημαϊκού κύρους, που όμως καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την απήχηση που έχουν οι συγγραφείς στο κοινό που ενδιαφέρεται ουσιαστικά για το καλό θέατρο.
Το 2016 θα επιχειρήσουν ξανά, το ανέβασμα ενός δραματικού έργου. Στο κοινωνικό τους δράμα, «Δεύτερη Φωνή», μπαίνει στο στόχαστρο η ελληνική οικογένεια, μέσα από ένα ζευγάρι που είδε στο πέρασμα των χρόνων να διαλύονται όλα τα όνειρα, οι αξίες και οι φιλοδοξίες που καλλιεργήθηκαν κατά την Μεταπολίτευση, τα οποία ξεπουλήθηκαν για μια επιφανειακή κοινωνική και οικονομική άνοδο. Οι Ρέππας- Παπαθανασίου εμπιστεύτηκαν την σκηνοθεσία του έργου στον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, ο οποίος, σύμφωνα με τους κριτικούς τους δικαίωσε, στήνοντας μια παράσταση  «...με ρυθμό, σφιχτοδεμένη, σωστά τονισμένη, δουλεμένη εξαντλητικά στις λεπτομέρειες και στα ψυχολογικά προφίλ των ηρώων".
οι συνεργασίες με το Εθνικό θέατρο
Τη θεατρική σεζόν 1997 - 1998 θα συνεργαστούν πρώτη φορά με το Εθνικό θέατρο. Ο τότες καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού θεάτρου, Νίκος Κούρκουλος, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την εμφάνιση του επιθεωρησιακού θεάτρου στην Ελλάδα, και με προσωπικό του ρίσκο, όπως αναφέρουν οι δυο συγγραφείς, τους ανέθεσε την συγγραφή μιας Επιθεώρησης, που θα ανέβαινε για πρώτη φορά στην σκηνή του μεγαλύτερου κρατικού θεάτρου της Ελλάδας. Ύστερα από συγγραφική δουλειά ενός έτους, προέκυψε η επιθεώρηση «Βίρα τις Άγκυρες» που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή στο κρατικό Θέατρο Rex - Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη». Το έργο έγινε μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία και παιζόταν για δυο συνεχόμενες χρονιές.
Το 2012 θα γράψουν και θα σκηνοθετήσουν τις «Πατρίδες» ένα ακόμα θεατρικό έργο - το τρίτο στην δραματουργία τους-, για το φλέγον ζήτημα της εποχής μας, την μετανάστευση. Το έργο δομημένο με άξονα δυο μεταπολεμικά λογοτεχνικά κείμενα και διανθισμένο από τις αυθεντικές μαρτυρίες των 3 μεταναστών που παίζουν στην παράσταση, διαφέρει εντελώς από ότι είχανε γράψει μέχρι τότε.
Η τελευταία τους δουλειά για το Εθνικό θέατρο, ήταν η παράσταση «Φεγγάρι από χαρτί», που ανέβηκε στο Θέατρο Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη», τον χειμώνα του 2020. Είναι μια ακόμα μουσικοθεατρική παράσταση (σε μουσική Νίκου Κυπουργού και στίχους Αφροδίτης Μάνου) που αναπολεί την τελικά αγαπημένη δεκαετία των δυο συγγραφέων, την δεκαετία του 1960.
Πηγές
Για την συμπλήρωση της εργογραφίας χρησιμοποιήθηκαν οι κατάλογοι των ιστοσελίδων :
Ιωάννης Μιτάκης
Ο Ιωάννης "Γιάννης" Μιτάκης (γεν. 8 Νοεμβρίου 1989) είναι Έλληνας ιστιοπλόος, που συμμετέχει στο αγώνισμα φινν.
Συμμετείχε στο φινν στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 και 2016, όπου κατέκτησε την 14η θέση και 11η θέση αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιστιοπλοΐας
Νέο Εθνικό Στάδιο (Τόκιο)
Το Εθνικό Στάδιο (新国立競技場, Shin kokuritsu kyōgijō), επονομασμένο ως Νέο Εθνικό Στάδιο, είναι ένα στάδιο πολλαπλών χρήσεων, χρησιμοποιημένο κυρίως για ποδόσφαιρο, που βρίσκεται στο Κασουμιγκαόκα του Σιντζούκου στο Τόκιο. Το στάδιο θα είναι το κύριο στάδιο για τις τελετές έναρξης και λήξης, αλλά και ως εγκατάσταση για τα αγωνίσματα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες 2020.
Η κατεδάφιση του παλιού Εθνικού Σταδίου τον Μάιο του 2015 επέτρεψε την ανακατασκευή ενός καινούργιου σταδίου και ανακαινισμένου. Οι εργασίες άρχισαν στις 11 Δεκεμβρίου 2016. Οι εργασίες τελείωσαν στις 30 Νοεμβρίου 2019, τότε και το στάδιο ανακοινώθηκε έτοιμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια στίβου στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιαπωνία Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιαπωνία Κατηγορία:Εθνικά στάδια Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020
Ιτέα Ευρυτανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ιτέα
Η Ιτέα Ευρυτανίας είναι ορεινός οικισμός του δήμου Αγράφων στο νομό Ευρυτανίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι χτισμένος στις δυτικές πλαγιές του όρους Τσιούκα, σε υψόμετρο από 650 μέτρα έως 815 μέτρα και οριοθετείται σε επιφάνεια 198.000 περίπου τ.μ. Η πλατεία του χωριού είναι από τις μεγαλύτερες της Ευρυτανίας αφού έχει επιφάνεια περίπου τριών στρεμμάτων (2.958 τ.μ.)
Ο οικισμός συνδέεται με τα Λεπιανά και με τα χωριά του Βάλτου με ασφαλτόδρομο. Η θέση του κάνει πιο εύκολη τη συγκοινωνία μέσω Αιτωλοακαρνανίας παρά μέσω της πρωτεύουσας του νομού, το Καρπενήσι, από το οποίο απέχει 92,5 χλμ. βορειοδυτικά. Επίσης απέχει 93 χλμ. βόρεια από το Αγρίνιο και 86 χλμ. ανατολικά από την Άρτα. Οι μόνιμοι κάτοικοι της Ιτέας ανέρχονται σε 101, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ιστορικά στοιχεία
To έτος 1833 με Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα "Περί διαιρέσεως του Βασιλείου της Ελλάδος και της διοικήσεώς του" που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 12 / 6-12-1833, η Ελλάδα διαιρέθηκε σε δέκα Νομούς και 42 Επαρχίες. Η Επαρχία Καλλιδρόμης συνιστώμενη από την επαρχία Καρπενησίου και τις ελεύθερες περιοχές των Αγράφων αποτελεί Επαρχία του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Στην επαρχία Καλλιδρόμης υπάγεται η Ιτέα Ευρυτανίας τότε Κρετσίστα, η παλαιά ονομασία της. Το 1962 και στο ΦΕΚ 210/23-12-1962 με το υπ' αριθμόν 836 Βασιλικό Διάταγμα μετονομάστηκε σε Ιτέα. Μέχρι το 2010 ανήκε στον δήμο Ασπροποτάμου (Πρόγραμμα Καποδίστριας). Από το 2011, με τις διοικητικές αλλαγές και συγχωνεύσεις δήμων του Σχεδίου Καλλικράτης, έγινε μέρος της Τοπικής Κοινότητας Ραπτόπουλου, του διευρυμένου Δήμου Αγράφων.
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή και εορτάζει στις 26 Ιουλίου, οπότε και γίνεται κάθε χρόνο πανηγύρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
ΦΚ Μπάνικ Σόκολοβ
Η ΦΚ Μπάνικ Σόκολοβ είναι μια τσεχική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σόκολοβ. Αγωνίζεται στην Czech 2. Liga, τη δεύτερη κατηγορία της Τσεχίας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1948. Χρώματα της είναι το κίτρινο και το πράσινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:ΦΚ Μπάνικ Σόκολοβ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Πάπας Πασχάλης Α΄
Ο Πάπας Άγιος Πασχάλης Α΄ (Papa Pasquale I, πραγματικό όνομα: Pascale Massimi, 775 - 11 Φεβρουαρίου 824) ήταν Πάπας από τις 25 Ιανουαρίου του 817 έως τον θάνατό του το 824.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρώμη και χειροτονήθηκε πάπας μετά τον θάνατο του προκατόχου του πάπα Στέφανου Δ΄, χωρίς όμως την προηγούμενη έγκριση του αυτοκράτορα των Φράγκων Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Αργότερα όμως τον έπεισε να τον αναγνωρίσει.
Ο πάπας Πασχάλης το 823 έστεψε συναυτοκράτορα τον γιο του Λουδοβίκου Λοθάριο (823-855), αλλά επειδή οι Ρωμαίοι θανάτωσαν δύο από τους προσκείμενους στην αυτοκρατορική μερίδα, ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος έστειλε στη Ρώμη επιτροπή προκειμένου να εξετάσει τις συνθήκες του θανάτου τους. Τότε ο πάπας ενώπιον της επιτροπής φέρεται να ορκίστηκε ότι θα αναλάμβανε ο ίδιος να αποδείξει το αβάσιμο της εις βάρος του κατηγορίας του φόνου.
Τελικά ο πάπας αυτός, αν και είχε δείξει ενδιαφέρον για τα εκκλησιαστικά και είχε ανεγείρει εκκλησίες, τόσο μισήθηκε από τους κατοίκους της Ρώμης ώστε μετά το θάνατό του το 824 απαγόρευσαν την ταφή του στο Ναό του Αγίου Πέτρου. Παρά ταύτα αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 16 Μαΐου. Διάδοχός του στο παπικό θρόνο ανέλαβε ο πάπας Ευγένιος Β΄.
Σημειώνεται ότι στην αγιογραφία ο πάπας Πασχάλης Α΄ απεικονίζεται πάντα με τετράγωνο φωτοστέφανο, ως δηλωτικό των κατά πλευρά κυρίων σημείων του ορίζοντα.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 9ου αιώνα Πασχάλης Α΄
Fantastic Four (ταινία, 2005)
Fantastic Four είναι μια υπερηρωική ταινία επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής του 2005. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ. Σκηνοθέτης είναι σε αυτή την ταινία ο Τιμ Στόρι, ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν οι ηθοποιοί Γιόαν Γκρίφιθ, Τζέσικα Άλμπα, Μάικλ Τσίκλις, Κρις Έβανς και Τζούλιαν ΜακΜάον.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2005. Έλαβε αρνητικές κυρίως κριτικές, ωστόσο ήταν μια εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας παγκοσμίως 333 εκατομμύρια δολάρια. Μια συνέχεια, με τίτλο Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer, κυκλοφόρησε το 2007.
Πλοκή
Μία επιστημονική αποστολή στο διάστημα για την ανάλυση μιας αστρικής καταιγίδας, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αφού ένα ραδιενεργό νέφος που χτύπησε το σκάφος, είχε ως άμεση συνέπεια την αλλαγή της γενετικής σύστασης των πέντε επιστημόνων που επέβαιναν. Έτσι, ο πανέξυπνος αρχηγός της ομάδας Ριντ Ρίτσαρντς αποκτά απίστευτες ελαστικές δυνατότητες, η πρώην αγαπημένη του Σου Στορμ μπορεί πλέον να κυκλοφορεί ανάμεσα στα πλήθη αόρατη, ο αδελφός της, ο αυτάρεσκος πιλότος Τζόνι μπορεί να ελέγχει με το σώμα του τεράστιες πύρινες μάζες ενώ ο σωματώδης οδηγός Μπεν Γκριμ, έχει εξελιχθεί σε έναν πέτρινο γίγαντα. Οι τέσσερίς τους, θα αντιμετωπισθούν από τα πλήθη ως υπερ-ήρωες, γεγονός που θα δυσαρεστήσει τον πέμπτο επιβαίνοντα, τον πλεονέκτη επιχειρηματία Βίκτορ βον Ντουμ, ο οποίος θα αναδειχθεί στον νούμερο ένα εχθρό τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Fantastic Four (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ
Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων
Το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (συντομογραφία: ΚΕΘΕΑ) είναι αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και λειτουργεί από το 1983, με την ίδρυση της ΙΘΑΚΗΣ, της πρώτης ελληνικής θεραπευτικής κοινότητας (ειδική νομοθετική ρύθμιση με Ν.1729/1987).
Εξυπηρετεί καθημερινά περίπου 3.000 άτομα, χρήστες και μέλη οικογενειών, σε ένα δίκτυο περισσότερων από 90 μονάδων σε διαφορετικές περιοχές της χώρας.
Οι δραστηριότητές του αφορούν επίσης τους τομείς πρωτογενούς πρόληψης, εκπαίδευσης και έρευνας. Είναι σύμβουλος οργανισμός του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ (ECOSOC) σε θέματα ναρκωτικών, και ένας από τους βασικούς φορείς εφαρμογής του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Αντιμετώπιση της Εξάρτησης από Ουσίες.
Ανθρώπινο δυναμικό
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι του ΚΕΘΕΑ ανήκουν στο προσωπικό "πρώτης γραμμής", που προσφέρει υπηρεσίες στα εξαρτημένα άτομα και στις οικογένειές τους. Προέρχονται συνήθως από το χώρο της ψυχικής υγείας και των κοινωνικών επιστήμων ή είναι απόφοιτοι αναγνωρισμένων θεραπευτικών προγραμμάτων με κατάλληλη εκπαίδευση για να εργασθούν στο χώρο της θεραπείας και της πρόληψης.
Εξειδικευμένοι επαγγελματίες στελεχώνουν επίσης τις υπηρεσίες του ΚΕΘΕΑ στους τομείς της έρευνας, της εκπαίδευσης επαγγελματιών, της διαχειρίσης κ.λπ. Το ΚΕΘΕΑ δεν απασχολεί βοηθητικό ή φυλακτικό προσωπικό. Στα θεραπευτικά του προγράμματα οι καθημερινές εργασίες γίνονται από ομάδες μελών και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας. Στις 31.12.08 το προσωπικό πλήρους απασχόλησης του ΚΕΘΕΑ αριθμούσε 497 άτομα.
Ευαισθητοποιημένοι πολίτες που θέλουν να συνεισφέρουν στον έργο του ΚΕΘΕΑ μπορούν να προσφέρουν εθελοντική εργασία, μετά από εκπαίδευση και κάτω από τη συνεχή εποπτεία και στήριξη του προσωπικού. Πολύπλευρα συμβάλλουν στο έργο του ΚΕΘΕΑ και οι εθελοντικοί σύλλογοι οικογένειας των θεραπευτικών του προγραμμάτων με δραστηριότητες όπως η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, η προσέλκυση δωρεών, η προσφορά προσωπικής εργασίας (π.χ στη διαμόρφωση κτηρίων για νέες μονάδες, την οργάνωση εκδηλώσεων κ.ά.).
Δίκτυο υπηρεσιών
Το δίκτυο υπηρεσιών του ΚΕΘΕΑ είναι πανελλαδικής εµβέλειας και µπορεί να εξυπηρετήσει άτοµα µε διαφορετικές ανάγκες υποστήριξης και βαθµό εµπλοκής µε τις εξαρτησιογόνες ουσίες. Τα τελευταία χρόνια, µε την κατάρτιση εθνικού σχεδιασµού για τα ναρκωτικά, όπου το ΚΕΘΕΑ κατέχει κεντρική θέση, το δίκτυο υπηρεσιών διευρύνθηκε µε µονάδες και προγράµµατα σε νέες περιοχές της χώρας και για νέες πληθυσµιακές οµάδες. Συνοπτικά το δίκτυο υπηρεσιών του ΚΕΘΕΑ σε όλη την Ελλάδα περιλαµβάνει:
Θεσμικό πλαίσιο
Το KEΘEA είναι αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου υπό την εποπτεία του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Νόμοι 1729/1987 και 3204/2003). Οι Υπουργικές Αποφάσεις A2β/οικ 3983/87 και οικ 245/94 αφορούν την οργάνωση, λειτουργία και διοίκηση του KEΘEA. Στα βασικά χαρακτηριστικά του τρόπου εσωτερικής λειτουργίας και διοίκησης του ΚΕΘΕΑ συγκαταλέγονται η δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων και η διοικητική αυτοτέλεια των προγραμμάτων του σε όλη την Ελλάδα.
Τα όργανα του ΚΕΘΕΑ
Τη γενική εποπτεία του ΚΕΘΕΑ έχει το ενδεκαμελές (+ 3 αναπληρωματικά μέλη) διοικητικό του συμβούλιο που προσφέρει το έργο του σε εθελοντική βάση (αμισθί). Τα εννέα τακτικά και τρία αναπληρωματικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση του ΚΕΘΕΑ όπου συμμετέχουν με δικαίωμα ψήφου το προσωπικό αορίστου χρόνου, τα μέλη των κέντρων κοινωνικής επανένταξης, τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των συλλόγων υποστήριξης του ΚΕΘΕΑ και τα μέλη όλων των προηγούμενων διοικητικών του συμβουλίων. Τα δύο μη αιρετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου προέρχονται από το Εθνικό Συμβούλιο Δημόσιας Υγείας και το διοικητικό συμβούλιο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (Ν. 3204/2003).
Το διοικητικό συμβούλιο ορίζει το διευθυντή, που έχει τη διοικητική και θεραπευτική ευθύνη του φορέα. Για το συντονισμό του έργου του ΚΕΘΕΑ ο διευθυντής συνεργάζεται στενά με τους υπεύθυνους των θεραπευτικών προγραμμάτων και των τομέων. Η χάραξη της μακροπρόθεσμης πολιτικής γίνεται από το Συμβούλιο Πολιτικής του ΚΕΘΕΑ (Σ.ΠΟ.Κ), την ολομέλεια των επικεφαλής των αυτοτελών διοικητικών μονάδων (προγράμματα, μονάδες, τομείς, τμήματα) του ΚΕΘΕΑ από όλη την Ελλάδα. Στα βασικά χαρακτηριστικά του τρόπου λειτουργίας του ΚΕΘΕΑ συγκαταλέγονται η θεραπευτική, διοικητική και οικονομική αποκέντρωση και η συμμετοχικότητα στη λήψη αποφάσεων.