cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sukhoi Su-57
Ανάπτυξη
Έχοντας το πλεονέκτημα του "δεύτερου", οι Ρώσοι μάλλον, πέτυχαν να κατασκευάσουν ένα αεροσκάφος ανώτερο των αμερικανικών, αφού είχαν αρκετό καιρό στην διάθεσή τους να αναλύσουν τα αμερικανικά σχέδια και να εντοπίσουν τυχούσες αδυναμίες. Βέβαια έχοντας ως δεδομένο ότι πολλά από τα χαρακτηριστικά και τις ικανότητες του αεροσκάφους F-22 είναι διαβαθμισμένα, η συγκριτική αποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου οπλικού συστήματος αποτελεί θέμα συζήτησης. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα, έχουν κατασκευαστεί τουλάχιστον τρία πρωτότυπα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για πτητικές δοκιμές, επέκταση του φακέλου πτήσης και δοκιμές εδάφους. Αν και επισήμως αναφέρεται ότι το αεροσκάφος θα μπει σε υπηρεσία το 2015 με την Ρωσική πολεμική αεροπορία, η πραγματική ημερομηνία εισόδου αναμένεται να είναι πολύ αργότερα, με δεδομένα και τα αντίστοιχα προγράμματα ανάπτυξης αμερικανικών αεροσκαφών όπως το F-22 και F-35. Ουσιαστικά το αεροσκάφος βρίσκεται σε φάση αναπτυξιακού πρωτοτύπου/ αεροσκάφους προπαραγωγής, έχοντας πολύ δουλειά να γίνει σε ότι αφορά την βελτιστοποίηση του εξωτερικού σχήματος/επικαλύψεων (βελτιστοποίηση χαρακτηριστικών χαμηλής παρατηρησιμότητας), την ολοκλήρωση και των ηλεκτρονικών συστημάτων για τα αεροσκάφη παραγωγής και την ολοκλήρωση και ανάπτυξη της νέας γενιάς όπλων για το αεροσκάφος. Το γεγονός αυτό δεν ακυρώνει την τεράστια προσπάθεια των Ρώσων σχεδιαστών, καθώς το παρόν πρότυπο αποτελεί σημαντικό βήμα εξέλιξης σε σχέση με την υπάρχουσα γενεά ρωσικών αεροσκαφών Su-27/30/33/35, καθώς συνδυάζει τα χαρακτηριστικά των αεροσκαφών πέμπτης γενεάς (χαμηλή παρατηρησιμότητα/υπερευελιξία, ολοκληρωμένα ηλεκτρονικά συστήματα υψηλής αντίληψης κατάστασης του χώρου (situation awareness).
Παραγωγή - εξαγωγές
Ο αρχικός σχεδιασμός περιλαμβάνει την κατασκευή τουλάχιστον 500 αεροσκαφών. Από αυτά 250 προορίζονται για την Ρωσική αεροπορία (200 μονοθέσια και 50 διθέσια)και 250 προορίζονται για την Ινδική αεροπορία (50 μονοθέσια και 200 διθέσια). Αν και η τελική παραγωγή θα εξαρτηθεί και από την οικονομική κατάσταση των κρατών αυτών, εντούτοις θεωρείται ότι οι αριθμοί αυτοί δεν θα μειωθούν, ιδίως σε ότι αφορά τις παραγγελίες της Ινδικής αεροπορίας. Επιπλέον αν και το αεροσκάφος δεν έχει φθάσει σε φάση παραγωγής και είναι ακόμη με την μορφή αναπτυξιακού πρωτοτύπου έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον άλλων αεροποριών, όπως του Βιετνάμ. Το αεροσκάφος μπορεί δυνητικά να εξαχθεί σε όλες τις χώρες που διαθέτουν εξελιγμένες μορφές του Su-27, οι οποίες ξεπερνάνε τις 10. Ενδιαφέρον υπάρχει επίσης και απο την Τουρκία μετα τον αποκλεισμό της απο το πρόγραμμα των F35.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Su-57 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Ναός Αγίου Γεωργίου (Χαϊδάρι)
Ο μικρός Ναός Αγίου Γεωργίου βρίσκεται γύρω στα 1,1 χλμ. βορειοανατολικά του Λόφου Προφήτη Ηλία και 0,5 χλμ. βορειοδυτικά του πύργου Παλατάκι. Πρόκειται για μονόχωρη εκκλησία, σε ρυθμό βασιλικής, διαστάσεων 4,5x10,4 μ., με κεραμοσκεπή, νάρθηκα και ημικυκλική αψίδα ιερού. Ο ναΐσκος είναι γνωστός κυρίως για τις τοιχογραφίες που φιλοτέχνησε ο Νικηφόρος Λύτρας, πιθανόν με τη βοήθεια του Νικόλαου Γύζη, κατά τη δεκαετία του 1850. Τότε το εκκλησάκι ανήκε στο κτήμα Χαϊδάρι, το οποίο βρισκόταν στην κατοχή του φιλότεχνου Τήνιου Νικόλαου Νάζου. Ο Νικόλαος Νάζος διέμενε στον Πύργο Παλατάκι και φιλοξενούσε στον ξενώνα του κτήματος, στο γνωστό Κτίριο Νικολάου Γύζη, τους παραπάνω ζωγράφους.
Τοιχογραφίες
Η ίδρυση του ναΐσκου του Αγίου Γεωργίου ανάγεται στα μεταβυζαντινά χρόνια, όπως μαρτυρεί η τοιχογραφία που σώζεται στο ιερό, στην κόγχη της πρόθεσης, με την παράσταση της Άκρας Ταπείνωσης, η οποία τοποθετείται στον 16ο αιώνα. Πολλαπλά μέρη του ναού τοιχογραφήθηκαν κατά το β' ήμισυ της δεκαετίας του 19ου αιώνα. Στον Λύτρα αποδίδονται με βεβαιότητα οι παραστάσεις του Αποκεφαλισμού του Ιωάννου του Προδρόμου (ύψος: 1,2 μ. και πλάτος 0,9 μ.) και του Έφιππου Αγίου Γεωργίου να σκοτώνει τον δράκοντα (ύψος: 1,18 μ. και πλάτος 0,92 μ.). Οι δύο παραστάσεις βρίσκονται στον νότιο και τον βόρειο τοίχο της εκκλησίας αντιστοίχως, σε εξαιρετικά αποσπασματική κατάσταση εξαιτίας των πολλαπλών επιχρωματισμών και της φθοράς του χρόνου. Στην παράσταση του Αποκεφαλισμού διακρίνεται μια καλά ισορροπημένη σύνθεση με τον Ιωάννη να γονατίζει στο κέντρο και τον Ρωμαίο δήμιο να στέκεται στα δεξιά. Η σύνθεση συμπληρώνεται στα αριστερά από δύο γυναικείες μορφές, τη Σαλώμη και μία θεραπαινίδα της. Οι μορφές είναι πλασμένες δυνατά και τα χρώματα πλούσια και ζεστά. Σώζονται ίχνη κόκκινων, ωχρών και καφετιών. Ανάλογα είναι τα χαρακτηριστικά της παράστασης του αγίου Γεωργίου, που σώζεται ελάχιστα. Η δυναμική κίνηση του αγίου, που κατατροπώνει τον δράκοντα στο κάτω μέρος της σκηνής, υπογραμμίζεται από τον πορφυρό μανδύα που ανεμίζει πίσω του, αιχμαλωτίζοντας το βλέμμα του θεατή.
Στο κτιστό τέμπλο του ναού, εκατέρωθεν της Ωραίας Πύλης, υπάρχουν οι παραστάσεις του Χριστού (ύψος: 1,18 μ. και πλάτος 0,4 μ.) της Θεοτόκου με το Θείο Βρέφος (ύψος: 1,2 μ. και πλάτος 0,4 μ.) και της Αγίας Παρασκευής (ύψος: 1,2 μ. και πλάτος 0,42 μ.). Και οι τρεις μορφές εικονίζονται ιστάμενες. Η ιδιαίτερα κακή διατήρησή τους εμποδίζει τη λεπτομερή περιγραφή τους, καθώς και την ταύτιση του καλλιτέχνη που τις φιλοτέχνησε. Η πιο καλοδιατηρημένη μορφή είναι αυτή της Αγίας Παρασκευής, που βρίσκεται στα νότια της Ωραίας Πύλης, στα δεξιά της εικόνας του Χριστού. Είναι πιθανό ότι και οι τοιχογραφίες του τέμπλου ζωγραφίστηκαν από τον Νικηφόρο Λύτρα. Επίσης, έχει προταθεί ότι οι τοιχογραφίες αυτές είναι προϊόν συνεργασίας του Λύτρα με τον Τήνιο ζωγράφο Νικόλαο Γύζη. Πάντως, η συμμετοχή του Γύζη στην αγιογράφηση του Αγίου Γεωργίου προκύπτει από αναφορές του ζωγράφου στην αλληλογραφία του και άλλες φιλολογικές πηγές.
Στους Λύτρα και Γύζη θα πρέπει πιθανόν να αποδοθεί και η παράσταση της Πλατυτέρας που κοσμεί την κόγχη του ιερού (μέγιστο πλάτος: 1,6 μ. και ύψος: 1,25 μ.). Πρόκειται για την πλέον καλοδιατηρημένη από τις τοιχογραφίες. Η Παναγία εικονίζεται με τον μικρό Χριστό καθισμένο στα πόδια της και τα χέρια ανοικτά, σε χειρονομία δέησης. Φορά πορφυρό μανδύα με πλούσιες πτυχώσεις. Οι μορφές διαθέτουν σωματική ουσία και πλαστικότητα, ενώ τα καλοπλασμένα πρόσωπα της Παναγίας και του Χριστού αποπνέουν ήρεμη αυστηρότητα.
Κλείνοντας την περιγραφή των τοιχογραφιών του Αγίου Γεωργίου αναφέρουμε κεφαλή μικρού αγγέλου σε ημικυκλικό τόξο που επιστέφει το τέμπλο. Και εδώ ο καλλιτέχνης δεν έχει ταυτιστεί. Βέβαια, η τεχνοτροπική ομοιότητα που παρουσιάζει με τις υπόλοιπες εικόνες του τέμπλου μας οδηγεί στην υπόθεση ότι και αυτή φιλοτεχνήθηκε από τους Γύζη και Λύτρα. Ο Γεώργιος Δροσίνης αναφέρει ότι στο εκκλησάκι υπήρχαν και οι δύο άγγελοι της Παναγίας Σιξτίνας του Ραφαήλ με τα χαρακτηριστικά των δύο παιδιών του Νικόλαου Νάζου.
Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
Κατηγορία:Χαϊδάρι Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αττική Χαιδαρι
Παρντούμπιτσε
Το Παρντούμπιτσε (τσεχική προφορά [ˈpardubɪtsɛ] ) είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού της Τσεχίας κοντά στον Έλβα ποταμό. Βρίσκεται 104 χιλιόμετρα ανατολικά της Πράγας.
Η πόλη ιδρύθηκε περίπου το 1340, αλλά από τις αρχές του 13ου αιώνα λειτουργούσε μοναστήρι στην περιοχή. Είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, καθώς φιλοξενεί τις εγκαταστάσεις, μεταξύ άλλων, ενός χημικού εργοστασίου, ενός διυλιστηρίου πετρελαίου και μιας βιομηχανικής μονάδας ηλεκτρονικού εξοπλισμού.
Από το 1874, στην πόλη γινόταν η διοργάνωση μεγάλων ιπποδρομιών κάθε φθινόπωρο, ενώ το Ανοιχτό Πρωτάθλημα Σκακιού στην Τσεχία είναι το μεγαλύτερο της Ευρώπης και διοργανώνεται στο Παρντούμπιτσε. Η πόλη έχει επίσης ομάδα Χόκεϊ επί πάγου που συμμετέχει στο Εθνικό πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας
Φρανσουά Μωριάκ
Ο Φρανσουά Μωριάκ (François Mauriac, 11 Οκτωβρίου 1885 - 1 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, δραματουργός, κριτικός, ποιητής και δημοσιογράφος, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας (από το 1933) και βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1952).
Καταγόταν από βαθιά θρησκευόμενη και αυστηρή μεγαλοαστική οικογένεια. Το αστικό και έντονης θρησκευτικής ευλάβειας περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, διέπλασε έναν αυστηρά καθολικό άνθρωπο με συντηρητικές αρχές. Μετά τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Μπορντώ ασχολήθηκε αποκλειστικά με την συγγραφή. Το πρώτο του έργο ήταν η ποιητική συλλογή Τα ενωμένα (σε προσευχή) χέρια (1909). Καθιερώθηκε ως μυθιστοριογράφος πρώτης σειράς με το έργο του Το φιλί στον λεπρό (1922) και έφτασε στο απόγειο με τον Κόμπο των εχιδνών. Έγραψε επίσης θεατρικά έργα, με σημαντικότερο τον Ασμοδαίο, και πολλά αυτοβιογραφικά. Το 1933 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Πολυγραφότατος και από τους πιο διαβασμένους συγγραφείς της εποχής του, ο Μωριάκ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1952. Γνωστά έργα του: Η ζωή του Χριστού, Τερέζα Ντεκερού, Μαύρος Άγγελος, Οι Οχιές, Η ερημιά του έρωτα, κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Θανατοφάγοι
Πριν τη σειρά
Οι Θανατοφάγοι υπήρχαν κάπου είκοσι χρόνια πριν τα κύρια γεγονότα της σειράς. Δέκα χρόνια μετά, δύο αγόρια που ταίριαζαν με την προφητεία της Σίβυλλα Τρελόνι γεννήθηκαν τον Ιούλιο. Η προφητεία πρόβλεπε ότι “… ο Άρχοντας του Σκότους θα τον σημαδέψει ως ισάξιο του...” και “... κανείς τους δεν μπορεί να ζήσει όσο είναι ζωντανός ο άλλος ...”, έτσι ο Βόλντεμορτ ξεκίνησε να κυνηγά το αγόρι που υποτίθεται ότι θα ήταν η ενδεχόμενη πτώση του, τον Χάρι Πότερ. Οι Θανατοφάγοι βασάνισαν και δολοφόνησαν εκατοντάδες αθώων ανθρώπων για να αποσπάσουν πληροφορίες. Οποιοσδήποτε Μάγκλ, τους αντιστεκόταν, ή πιστεύετω ότι είχε πληροφορίες, πιθανότατα βασανίζονταν ή δολοφονούνταν. Δρώντας βασιζόμενος σε πληροφορίες του Φύλακα του Μυστικού των Τζέιμς και Λίλυ Πότερ, του Πίτερ Πέτιγκριου, ο Βόλντεμορτ προσπάθησε να ολοκληρώσει την προφητεία σκοτώνοντας το βρέφος εχθρό του. Λόγω του ότι η μητέρα του Χάρι θυσιάστηκε για να σώσει τον γιό της, η θανάσιμη κατάρα του Βόλντεμορτ εξωστρακίστηκε από τον Χάρι και διάλυσε το σώμα του Βόλντεμορτ.
Με τον Βόλντεμορτ νικημένο μετά την αποτυχία του να σκοτώσει τον Χάρι, οι ομάδα των Θανατοφάγων διαλύθηκε σε μεγάλο βαθμό. Το υπουργείο συνέλαβε πολλούς από αυτούς και τους φυλάκισε στο Αζκαμπάν, την φυλακή των μάγων, αλλά μερικοί γλύτωσαν από την δικαιοσύνη υποστηρίζοντας ότι ήταν μαγεμένοι, και υπο την επίδραση της εξουσιαστικής κατάρας είτε δίνοντας ονόματα άλλων Θανατοφάγων, όπως έκανε ο Ίγκορ Καρκάροφ• ο Χάρι παρακολούθησε την δίκη του Καρκάροφ εναντίον πρώην Θανατοφάγων στην κιβωτό των στοχασμών του Άλμπους Ντάμπλντορ κατα την διάρκεια της σειράς.
Επανένωση
Ο λόρδος Βόλντεμορτ, έχοντας επανακτήσει πλήρως τις δυνάμεις του στο τέλος του Χάρι Πότερ και το κύπελλο της Φωτιάς, κάλεσε τους οπαδούς του αγγίζοντας το σκοτεινό σήμα στο χέρι του Πίτερ Πέτιγκριου. Εκτός από αυτούς που πέθαναν, φυλακίστηκαν, ή φοβούνταν να επιστρέψουν, η πλειονότητα επέστρεψε στις υπηρεσίες του λόρδου Βόλντεμορτ ο οποίος ξεκίνησε την δεύτερη προσπάθεια του να αποκτήσει δύναμη.
Ο υπουργός Μαγείας (Κορνήλιος Φάντζ) ξεγέλασε τον εαυτό του πιστεύοντας πως ο Βόλντεμορτ δεν μπορούσε να επιστρέψει και ότι όλα ήταν ένα ψέμα δημιουργημένο από τον Ντάμπλντορ, για τον οποίο, ο Φάντζ, πίστευε ότι σχεδίαζε να καταλάβει την πολιτική του θέση. Οι Θανατοφάγοι χρησιμοποίησαν αυτό το πλεονέκτημα κατά την διάρκεια του Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα για να διατηρήσουν την μυστικότητα τους. Λόγω της άρνησης, του Υπουργείου, να απομακρυνθούν οι Παράφρονες από το Αζκαμπάν, κάτι το οποίο πρότεινε ο Ντάμπλντορ αμέσως μετά την επιστροφή του Βόλντεμορτ, οι Θανατοφάγοι στρατολόγησαν τους Παράφρονες στον σκοπό τους και έκαναν σχεδόν την ίδια πρόοδο και με τους γίγαντες• οι Παράφρονες εξεγέρθηκαν εναντίον του υπουργείου, κάτι το οποίο επέτρεψε την μαζική απόδραση αρκετών φυλακισμένων Θανατοφάγων.
Στο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα, ο Βόλντεμορτ στέλνει μια ομάδα δώδεκα Θανατοφάγων, καθοδηγούμενη από τον Λούσιους Μαλφόι, στο τμήμα Μυστηρίων, όπου περίμενε να εξασφαλίσει μια προφητεία ζωτικής σημασίας για τον εαυτό του: έχοντας αρχικά επιτεθεί στον Χάρι βασισμένος σε μια μερική αφήγηση της, χρειάζεται τώρα να ακούσει ολόκληρη την προφητεία έτσι ώστε να καταλάβει καλύτερα, εαν όχι πλήρως την σύνδεση του με τον Χάρι Πότερ. Η επιδρομή στο τμήμα των Μυστηρίων απέτυχε, ωστόσο• ο Χάρι και οι φίλοι του(Στρατός του Ντάμπλντορ) καθυστέρησαν τους Θανατοφάγους και κρατώντας την προφητεία μακριά από τα χέρια τους, εν τέλει καταστρέφοντας την, βοηθούμενοι τελικά από τον Ντάμπλντορ και το τάγμα του Φοίνικα. Ο Ντάμπλντορ συνέλαβε έντεκα από τους δώδεκα Θανατοφάγους αφήνοντας τον Βόλντεμορτ και την Μπέλατριξ Λεστρέιντζ να δραπετεύσουν μετά από μια μανιώδη μονομαχία με τον πρώτο, σταματώντας την μυστικότητα των Θανατοφάγων. Ο Λούσιους που ήταν σημαντικός τόσο για τους Θανατοφάγους όσο και μέσα στο υπουργείο, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ωστόσο, οι Θανατοφάγοι επανενώθηκαν, δολοφονώντας και απαγάγοντας σημαντικούς μάγους.
Κοντά στο τέλος του Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου προκάλεσαν τον θάνατο σε περισσότερα των πενήντα ατόμων, συμπεριλαμβανομένου και του Βόλντεμορτ, που σκοτώθηκε από την ίδια του την φονική κατάρα, στοχέυοντας τον Χάρι, η οποία εξωστρακίστηκε λόγω του ότι το ραβδί από κουφοξυλιά ανήκε πραγματικά στον Χάρι. Ο θάνατος του Βόλντεμορτ σηματοδότησε και το τέλος των Θανατοφάγων.
Ιδεολογία
Οι Θανατοφάγοι πάντα ζητούσαν την ολοκληρωτική καταστοφή των μαγικών οικογενειών που κατάγονταν από μάγκλ, και πλήρη εξουσία και έλεγχο σε ολόκληρο τον κόσμο των μάγων, επαναφέροντας την εξουσία της μαγικής κοινότητας στους καθαρόαιμους. Οι Θανατοφάγοι δεν ζητούσαν μόνο την επαναφορά της εξουσίας των καθαρόαιμων στην μαγική κοινότητα, αλλά και την υποταγή της κοινότητας των μάγκλ κάτω από την κυριαρχία των μάγων. Οι ισχυρισμοί ότι ο ίδιος ο Βόλντεμορτ είναι ημίαιμος απορρίπτονταν επειδή ήταν επίσης και ο κληρονόμος του Σλίθεριν και σε κάθε περίπτωση ασκούσε απόλυτο έλεγχο επάνω στα μυαλά των οπαδών του. Ήταν επίσης απίθανο στα πλαίσια της σειράς όλοι οι Θανατοφάγοι να είναι καθαρόαιμοι, αφού υπήρχαν πολύ λίγοι καθαρόαιμοι μάγοι. Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ είχε δηλώσει στην ιστοσελίδα της ότι δεν υπήρχαν, πια, πραγματικά ανόθευτες οικογένειες, αλλά ότι αυτές που αυτοαποκαλούνταν ανόθευτες, απλά έδιωχναν και απαρνιούνταν τους Μαγκλ, τους Σκουίμπ και τους Ημίαιμους από τα οικογενειακά τους αρχεία.
Οι Θανατοφάγοι επίσης επιτίθονταν και στους καθαρόαιμους που τους εναντιώνονταν. Παραδείγματα αυτών είναι τα καθαρόαιμα μέλη του Τάγματος του Φοίνικα όπως ο Σείριος Μπλακ και οι αδερφοί Προυέτ που δολοφονήθηκαν εξαιτίας των πιστεύω τους. Επίσης, κατά την Ρόουλινγκ, ένας μάγος γεννημένος από μαγκλ μπορεί να γίνει Θανατοφάγος "σε εξαιρετικά σπάνιες περιστάσεις".
Χρήστος Μπασαγιάννης
Ο Χρήστος Μπασαγιάννης (1916 - 28 Ιανουαρίου 1998) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Θανατοφάγοι
Ιδεολογία
Κατηγορία:Χαρακτήρες της σειράς Χάρι Πότερ Κατηγορία:Φανταστικοί οργανισμοί
Χρήστος Μπασαγιάννης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1916. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και άσκησε την δικηγορία. Μέλος του ΕΑΜ επί Κατοχής, εκλέχθηκε δήμαρχος Μεσολογγίου το 1964 και παρέμεινε στην θέση αυτή ως το 1967, οπότε παύθηκε από την χούντα.
Μεταπολιτευτικά δραστηριοποιήθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας το 1981 και το 1985. Συμμετείχε στην επιτροπή για την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985 - 1986, ενώ ήταν και πρόεδρος της πολύκροτης επιτροπής για τον «Φάκελλο της Κύπρου» το 1986 - 1988. Στην επιτροπή αυτή κατέθεσαν, μεταξύ άλλων, και οι δικτάτορες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Δημήτριος Ιωαννίδης, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από τον Κορυδαλλό σιδηροδέσμιοι. Από το 2018, η Βουλή των Ελλήνων έχει αρχίσει να δημοσιεύει τα απόρρητα πρακτικά των συνεδριάσεων της Επιτροπής.
Απεβίωσε το 1998, σε ηλικία 82 ετών. Γιος του ήταν ο καθηγητής Εμπορικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Νάσος Μπασαγιάννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Μεσολογγίου
Κωνστάντιος Μαρωνείας
Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας Κωνστάντιος (Μαδεμοχώρια, Χαλκιδική, 1770 - Άγιο Όρος, τέλη Οκτωβρίου 1821) ήταν Έλληνας επίσκοπος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ήταν επικεφαλής των Ελληνικών δυνάμεων στην Μάχη της Ρεντίνας.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|right|250px|Το Λάβαρο των Μακεδόνων στη Μάχη της Ρεντίνας το 1821. Υπήρξε ιεράρχης της Μαρωνείας Ροδόπης. Γεννήθηκε γύρω στο 1770 στα Μαδεμοχώρια Χαλκιδικής. Σπούδασε στο Άγιο Όρος και στις αρχές της δεκαετίας του 1800 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, χειροτονήθηκε στο Φανάρι πρεσβύτερος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και αργότερα έλαβε το Οφφίκιον του αρχιμανδρίτη. Στις 3 Οκτωβρίου του 1810 παραιτήθηκε από τη μητρόπολη Μαρωνείας και Θάσου (τότε) ο μητροπολίτης Νεόφυτος. Έτσι, στις 10 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εξέλεξε νέο μητροπολίτη τον Κωνστάντιο.
Στις 17 Μαΐου του 1821 κηρύχτηκε επίσημα η επανάσταση στη Μακεδονία σε θρησκευτική τελετή στην οποία χοροστάτησε ο Κωνστάντιος, στη Μονή Εσφιγμένου. Στη συνέχεια ο Κωνστάντιος ακολούθησε μαχόμενος τα στρατεύματα υπό τον Εμμανουήλ Παπά στον ισθμό του Άθω, στην Ιερισσό και στα Μαδεμοχώρια. Στη Μάχη της Ιερισσού οι Έλληνες επαναστάτες υπό τον Εμμανουήλ Παπά κατατρόπωσαν τις Οθωμανικές δυνάμεις υπό τον Γιουσούφ πασά. Εν τω μεταξύ ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ είχε στείλει τον Σερασκέρη (βεζίρη επί των στρατιωτικών) Μεχμέτ Μπαϊράμ πασά να καταστείλει την επανάσταση στη Νότιο Ελλάδα. Ο Μεχμέτ Μπαϊράμ πασάς βρίσκονταν καθ' οδόν μεταφέροντας στρατεύματα από τη Μικρά Ασία προς τη Θράκη και τη Μακεδονία με τελικό προορισμό τη Νότιο Ελλάδα, όταν μετά από έκληση του Γιουσούφ μπέη της Θεσσαλονίκης, διατάχθηκε από το σουλτάνο να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες της Χαλκιδικής. Το σώμα των επαναστατών ακολούθησε δύο κατευθύνσεις: ο κύριος όγκος υπό τον Εμμανουήλ Παπά κατευθύνθηκε προς τον Πολύγυρο, ενώ ο Κωνστάντιος, επικεφαλής μικρής δύναμης απέκλεισε τα Στενά της Ρεντίνας (Μακεδονικά Τέμπη), προκειμένου να αποκόψει την επικοινωνία του κύριου όγκου του Οθωμανικού στρατού της Μικράς Ασίας με την Ελληνική ενδοχώρα. Στη Μάχη της Ρεντίνας που διεξάχθηκε στις 15 Ιουνίου, ο σερασκέρης Μεχμέτ Μπαϊράμ πασάς, επικεφαλής 20.000 πεζών και 3.000 ιππέων κατατρόπωσε το Ελληνικό επαναστατικό σώμα υπό τον Κωνστάντιο που αποτελούνταν από μερικές εκατοντάδες μαχητές. Η σημασία της μάχης ήταν μεγάλη όμως γιατί καθυστέρησε τους Οθωμανούς να αναλάβουν δράση στη Νότιο Ελλάδα. Μετά τη μάχη ακολούθησαν σφαγές στις κώμες και τα χωριά της Βόρειας Χαλκιδικής.
Στη Μάχη της Ρεντίνας ο Κωνστάντιος τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά αποφεύγοντας τη σύλληψη κατάφερε να διαφύγει στο Άγιο Όρος. Από εκεί και με κλονισμένη την υγεία του συνέχισε να επικοινωνεί με τον στρατηγό Εμμανουήλ Παπά και να συντονίζει τις κινήσεις των επαναστατών. Τελικά, κατέληξε από τα τραύματά του στα τέλη Οκτωβρίου του 1821, ενώ νέος μητροπολίτης Μαρωνείας και Θάσου εκλέχτηκε ο Δανιήλ. Όταν στις 15 Δεκεμβρίου του 1821 ο Μεχμέτ Εμίν Εμπού Λουμπούτ πασάς της Θεσσαλονίκης εισήλθε στο Άγιο Όρος ζήτησε να ανοιχτεί ο τάφος του Κωνστάντιου για να πεισθεί ιδίοις όμμασι ότι είναι νεκρός. Στον προαύλιο χώρο του ιερού ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κομοτηνή έχει στηθεί ο ανδριάντας του.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κωνσταντιος Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης
Κριτές
Οι Κριτές ήταν οι ανώτατοι πολιτικοί άνδρες που ηγήθηκαν του Ισραήλ από τον θάνατο του Ιησού του Ναυή μέχρι τον πρώτο βασιλέα, τον Σαούλ. Η λέξη απαντάται στην Παλαιά Διαθήκη και με την έννοια του δικαστή. Σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση και τις διηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης, η περίοδος των Κριτών μεσολαβεί ανάμεσα στον θάνατο του Ιησού του Ναυή και την άνοδο στη βασιλεία του Σαούλ.
Σύμφωνα με το βιβλικό κείμενο η εξουσία δεν ήταν κληρονομική και συνεχιζόμενη διαδοχικά, αλλά οι κριτές εμφανίζονταν κατά τα παραστρατήματα των Ισραηλιτών για να καθοδηγήσουν τον λαό και πάλι στο θέλημα του Θεού. Όταν ο περιούσιος λαός απομακρύνεται από τον Θεό και στρέφεται σε άλλους θεούς, τότε η τιμωρία, το αποτέλεσμα της στροφής αυτής, είναι η κατάκτηση του λαού από άλλους. Τούτο συμβαίνει καθώς κατά τη βιβλική θεώρηση της Ιστορίας, απώλεια της πίστης στον πραγματικό Θεό του Ισραήλ, στον Θεό των πατέρων, οδηγεί σε απώλεια της ελευθερίας - είναι αποτέλεσμα της αχαριστίας που δείχνουν οι Ισραηλίτες. Έτσι, παρουσιάζεται κάποιος εχθρός που τους στερεί την αυτοδιάθεση μέχρι να επιστρέψουν στην αληθινή πίστη. Όταν ο λαός μετανοεί για το λάθος του τότε εμφανίζεται ο άνθρωπος του Θεού, ένας κριτής, οδηγεί τον λαό στην ελευθερία και επανέρχεται περίοδος ειρήνης και ευμάρειας για το Ισραήλ.
Είναι οι εξής: Γοθονιήλ, Εχούδ, Σαμγάρ, Δεββώρα και Βαράκ, Γεδεών και μετά ο γιος του Αβιμέλεχ, Τολά, Ζαΐρ, Ιεφθάε, Ιβζάν, Ελόν, Αβδόν, Σαμψών. Όλα τα περιστατικά είναι στο βιβλίο Κριταί.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγέτες
Τηλέτυπο
Το τηλέτυπο είναι μια ηλεκτρομηχανική συσκευή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποστολή και τη λήψη δακτυλογραφημένων μηνυμάτων μέσω διαφόρων καναλιών επικοινωνίας, τόσο σε διαμορφώσεις από σημείο σε σημείο όσο και σε διαμορφώσεις προς πολλαπλά σημεία. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν στην τηλεγραφία, η οποία αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1830 και του 1840 ως η πρώτη χρήση της ηλεκτρικής μηχανικής, αν και τα τηλέτυπα δεν χρησιμοποιήθηκαν για τηλεγραφία παρά μόνο το 1887. Τα μηχανήματα προσαρμόστηκαν έτσι ώστε να παρέχουν διεπαφή χρήστη σε πρώιμους κεντρικούς υπολογιστές και μικροϋπολογιστές, στέλνοντας πληκτρολογημένα δεδομένα στον υπολογιστή και εκτυπώνοντας την απάντηση. Ορισμένα μοντέλα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία διάτρητης ταινίας για την αποθήκευση δεδομένων (είτε από πληκτρολογημένα δεδομένα είτε από δεδομένα που λαμβάνονται από απομακρυσμένη πηγή) και για την ανάγνωση της ταινίας αυτής για τοπική εκτύπωση ή μετάδοση.
Τα τηλέτυπα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μια ποικιλία διαφορετικών μέσων επικοινωνίας. Σε αυτά περιλαμβάνονταν ένα απλό ζεύγος καλωδίων, ειδικά τηλεφωνικά κυκλώματα χωρίς μεταγωγή (μισθωμένες γραμμές), δίκτυα με μεταγωγή που λειτουργούσαν παρόμοια με το δημόσιο τηλεφωνικό δίκτυο (τέλεξ), καθώς και ραδιοφωνικές και μικροκυματικές συνδέσεις (τέλεξ στο ραδιόφωνο ή TOR). Ένας τηλέτυπο συνδεδεμένο με ένα μόντεμ μπορούσε επίσης να επικοινωνεί μέσω τυπικών δημόσιων τηλεφωνικών γραμμών. Αυτή η τελευταία διαμόρφωση χρησιμοποιήθηκε συχνά για τη σύνδεση τηλέτυπων με απομακρυσμένους υπολογιστές, ιδίως σε περιβάλλοντα με κοινή χρήση χρόνου.
Τα τηλέτυπα έχουν αντικατασταθεί ως επί το πλείστον από πλήρως ηλεκτρονικά τερματικά υπολογιστών που συνήθως διαθέτουν οθόνη υπολογιστή αντί για εκτυπωτή. Τα τηλέτυπα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως στην αεροπορική βιομηχανία (βλ. AFTN και σύστημα τηλετύπου αεροπορικών εταιρειών), και παραλλαγές που ονομάζονται συσκευές τηλεπικοινωνιών για κωφούς (TDD) χρησιμοποιούνται από άτομα με προβλήματα ακοής για δακτυλογραφημένες επικοινωνίες μέσω συνηθισμένων τηλεφωνικών γραμμών.
Ιστορία
Υπήρξαν ορισμένες παράλληλες εξελίξεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού Ωκεανού. Το 1835 ο Σάμιουελ Μορς επινόησε έναν τηλέγραφο εγγραφής και γεννήθηκε ο κώδικας Μορς. Το όργανο του Μορς χρησιμοποιούσε ρεύμα για να μετατοπίσει τον οπλισμό ενός ηλεκτρομαγνήτη, ο οποίος μετακινούσε έναν δείκτη, καταγράφοντας έτσι τις διακοπές του ρεύματος. Ο Κουκ και ο Γουίτστοουν έλαβαν ένα βρετανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που κάλυπτε την τηλεγραφία το 1837 και ένα δεύτερο το 1840, το οποίο περιέγραφε έναν τηλέγραφο εκτύπωσης τύπων με ατσάλινα γράμματα στερεωμένα στις άκρες των πετάλων ενός περιστρεφόμενου ορειχάλκινου τροχού, που χτυπιόταν από ένα "ηλεκτρικό σφυρί" για την εκτύπωση λατινικών γραμμάτων μέσω ανθρακικού χαρτιού σε μια κινούμενη χάρτινη ταινία. Το 1841 ο Αλεξάντερ Μπέιν επινόησε μια ηλεκτρομαγνητική τηλεγραφική μηχανή εκτύπωσης. Χρησιμοποιούσε παλμούς ηλεκτρισμού που δημιουργούνταν από την περιστροφή ενός καντράν πάνω σε σημεία επαφής για να απελευθερώνει και να σταματάει έναν γραφομηχανισμό που περιστρεφόταν από ένα ρολόι με βάρος- ένας δεύτερος μηχανισμός με ρολόι περιστρέφοντας ένα τύμπανο καλυμμένο με ένα φύλλο χαρτιού το οποίο μετακινούσε αργά προς τα πάνω ώστε ο γραφομηχανισμός να εκτυπώνει τα σήματά του σε μια σπείρα. Το κρίσιμο ζήτημα ήταν να λειτουργούν συγχρονισμένα τα στοιχεία αποστολής και λήψης. Ο Μπέιν προσπάθησε να το επιτύχει αυτό χρησιμοποιώντας φυγοκεντρικούς ρυθμιστές για να ρυθμίζει στενά την ταχύτητα του ρολογιού. Πατενταρίστηκε, μαζί με άλλες συσκευές, την 21η Απριλίου του 1841.
Μέχρι το 1846, η τηλεγραφική υπηρεσία Μορς λειτουργούσε μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Νέας Υόρκης. Ο Ρόιαλ Ερλ Χάους κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τον τηλεγραφικό εκτυπωτή την ίδια χρονιά. Συνέδεσε δύο πληκτρολόγια τύπου πιάνου 28 πλήκτρων με καλώδιο. Κάθε πλήκτρο του πιάνου αντιπροσώπευε ένα γράμμα του αλφαβήτου και όταν πατιόταν, το αντίστοιχο γράμμα εκτυπωνόταν στο άκρο λήψης. Ένα πλήκτρο "shift" έδινε σε κάθε κύριο πλήκτρο δύο προαιρετικές τιμές. Ένας δακτυλογράφος 56 χαρακτήρων στο άκρο αποστολής συγχρονιζόταν ώστε να συμπίπτει με έναν παρόμοιο δακτύλιο στο άκρο λήψης. Εάν το πλήκτρο που αντιστοιχούσε σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα πατιόταν στον αρχικό σταθμό, ενεργοποιούσε τον γραφομηχανισμό στον απομακρυσμένο σταθμό ακριβώς όταν ο ίδιος χαρακτήρας μετακινούνταν στη θέση εκτύπωσης, με τρόπο παρόμοιο με τον (πολύ μεταγενέστερο) εκτυπωτή με τον τροχό μαργαρίτας. Ήταν έτσι ένα παράδειγμα ενός σύγχρονου συστήματος μετάδοσης δεδομένων. Ο εξοπλισμός του Χάους μπορούσε να μεταδίδει περίπου 40 άμεσα αναγνώσιμες λέξεις ανά λεπτό, αλλά ήταν δύσκολο να κατασκευαστεί μαζικά. Ο εκτυπωτής μπορούσε να αντιγράψει και να εκτυπώσει έως και 2. 000 λέξεις την ώρα. Η εφεύρεση αυτή τέθηκε για πρώτη φορά σε λειτουργία και εκτέθηκε στο Mechanics Institute της Νέας Υόρκης το 1844.
Η λειτουργία των σταθερών τηλετύπων ξεκίνησε το 1849, όταν τέθηκε σε λειτουργία ένα κύκλωμα μεταξύ της Φιλαδέλφειας και της Νέας Υόρκης.
Το 1855, ο Ντέιβιντ Έντουαρντ Χιουζ παρουσίασε μια βελτιωμένη μηχανή που βασίστηκε στο έργο του Ρόιαλ Ερλ Χάους. Σε λιγότερο από δύο χρόνια, μια σειρά από μικρές τηλεγραφικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων και η Western Union στα πρώτα στάδια ανάπτυξης, ενώθηκαν για να σχηματίσουν μια μεγάλη εταιρεία - Western Union Telegraph Co. - για να συνεχίσουν την τηλεγραφική δραστηριότητα στο σύστημα Χιουζ.
Στη Γαλλία, ο Εμίλ Μποντό σχεδίασε το 1874 ένα σύστημα με κώδικα πέντε μονάδων, το οποίο άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως στη χώρα αυτή από το 1877. Το Βρετανικό Ταχυδρομείο υιοθέτησε το σύστημα Μποντό για χρήση σε ένα απλό κύκλωμα μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού το 1897 και στη συνέχεια έκανε σημαντική χρήση των συστημάτων Μποντό διπλής όψης στις εσωτερικές τηλεγραφικές υπηρεσίες του. Κατά τη διάρκεια του 1901, ο κώδικας του Μποντό τροποποιήθηκε από τον Ντόναλντ Μάρεϊ (1865-1945, με καταγωγή από τη Νέα Ζηλανδία), με αφορμή την ανάπτυξη ενός πληκτρολογίου που έμοιαζε με γραφομηχανή. Το σύστημα
Μάρεϊ χρησιμοποιούσε ένα ενδιάμεσο στάδιο, ένα διάτρητο πληκτρολόγιο, το οποίο επέτρεπε σε έναν χειριστή να διατρήσει μια χαρτοταινία, και έναν πομπό ταινίας για την αποστολή του μηνύματος από τη διάτρητη ταινία. Στο άκρο λήψης της γραμμής, ένας μηχανισμός εκτύπωσης θα εκτύπωνε σε μια χαρτοταινία ή/και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ένας επαναδιατρητικός μηχανισμός για τη δημιουργία ενός διάτρητου αντιγράφου του μηνύματος. Καθώς δεν υπήρχε πλέον άμεση συσχέτιση μεταξύ της κίνησης του χεριού του χειριστή και των μεταδιδόμενων ψηφίων, δεν υπήρχε ανησυχία για τη διάταξη του κώδικα ώστε να ελαχιστοποιηθεί η κόπωση του χειριστή, και αντίθετα ο Μάρεϊ σχεδίασε τον κώδικα ώστε να ελαχιστοποιήσει τη φθορά των μηχανημάτων, αναθέτοντας τους συνδυασμούς κωδικών με τις λιγότερες διάτρητες οπές στους πιο συχνά χρησιμοποιούμενους χαρακτήρες. Ο κώδικας Μάρεϊ εισήγαγε επίσης αυτό που έγινε γνωστό ως "format effectors" ή "χαρακτήρες ελέγχου" - τους κώδικες CR (Carriage Return) και LF (Line Feed). Μερικοί από τους κώδικες του Μποντό μετακινήθηκαν στις θέσεις όπου παρέμειναν έκτοτε: ο κώδικας NULL ή BLANK και ο κώδικας DEL. Το NULL/BLANK χρησιμοποιήθηκε ως κωδικός αδράνειας για την περίπτωση που δεν στέλνονταν μηνύματα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1902, ο ηλεκτρολόγος μηχανικός Φρανκ Πιρν προσέγγισε τον Τζόι Μόρτον, επικεφαλής της Morton Salt, αναζητώντας έναν χορηγό για την έρευνα σχετικά με τις πρακτικές δυνατότητες ανάπτυξης ενός συστήματος τηλεγράφου εκτύπωσης. Ο Τζόι Μόρτον έπρεπε να διαπιστώσει αν αυτό άξιζε τον κόπο και συμβουλεύτηκε τον μηχανολόγο μηχανικό Τσαρλς Λ. Κρουμ, ο οποίος ήταν αντιπρόεδρος της Western Cold Storage Company. Ο Krum ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει τον Πιρν, οπότε δημιουργήθηκε χώρος σε ένα εργαστήριο στη σοφίτα της Western Cold Storage. Ο Φρανκ Πιρν έχασε το ενδιαφέρον του για το έργο μετά από ένα χρόνο και έφυγε για να ασχοληθεί με τη διδασκαλία. Ο Krum ήταν διατεθειμένος να συνεχίσει το έργο του Πιρν και τον Αύγουστο του 1903 κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για έναν "εκτυπωτή σελίδων με μπάρα τύπου". Το 1904, ο Κρουμ κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια "τηλεγραφική μηχανή εκτύπωσης με τροχό τύπου", το οποίο εκδόθηκε τον Αύγουστο του 1907. Το 1906 ο γιος του Τσαρλς Κρουμ, Χάουαρντ Κρουμ, συμμετείχε στο έργο του πατέρα του. Ο Χάουαρντ ήταν αυτός που ανέπτυξε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη μέθοδο συγχρονισμού start-stop για τα κωδικοποιημένα τηλεγραφικά συστήματα, η οποία κατέστησε δυνατή την ανάπτυξη του πρακτικού τηλεγραφικού εκτυπωτή.
Το 1908, η εταιρεία Morkrum Company (που δημιουργήθηκε από τους Τζόι Μόρτον και Τσαρλς Κρουμ) παρήγαγε έναν τηλεγραφητή που λειτουργούσε και ονομάστηκε Morkrum Printing Telegraph, ο οποίος δοκιμάστηκε στο πεδίο με τον σιδηρόδρομο Alton Railroad. Το 1910, η εταιρεία Morkrum σχεδίασε και εγκατέστησε το πρώτο εμπορικό σύστημα τηλεγραφημάτων στις γραμμές της Postal Telegraph Company μεταξύ Βοστώνης και Νέας Υόρκης, χρησιμοποιώντας την "έκδοση μπλε κώδικα" του τηλεγράφου εκτύπωσης Morkrum.
Το 1916, ο Έντουαρντ Κλάινσμιτ κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για έναν εκτυπωτή σελίδων με μπάρα τύπου. Το 1919, λίγο μετά την απόκτηση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας από την εταιρεία Morkrum για τη μέθοδο συγχρονισμού start-stop για συστήματα κωδικοποιημένων τηλεγραφημάτων, η οποία κατέστησε δυνατή τη δημιουργία του πρακτικού τηλεγραφητή, ο Κλάινσμιτ κατέθεσε αίτηση με τίτλο "Method of and Apparatus for Operating Printing Telegraphs", η οποία περιλάμβανε μια βελτιωμένη μέθοδο start-stop. Η βασική διαδικασία start-stop, ωστόσο, είναι πολύ παλαιότερη από τις εφευρέσεις του Κλάινσμιτ και της Morkrum. Είχε ήδη προταθεί από τον Ντ' Αρλικούρτ το 1870.
Αντί να σπαταλούν χρόνο και χρήμα σε διαμάχες για την πατέντα της μεθόδου start-stop, η εταιρεία Κλάινσμιτ και η εταιρεία Morkrum αποφάσισαν να ενωθούν και να σχηματίσουν την εταιρεία Morkrum-Kleinschmidt το 1924. Η νέα εταιρεία συνδύασε τα καλύτερα χαρακτηριστικά και των δύο μηχανημάτων τους σε έναν νέο εκτυπωτή με γραφομηχανή, για τον οποίο οι Κλάινσμιτ, Χάουαρντ Κρουμ και Στέρλινγκ Μόρτον απέκτησαν από κοινού δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. μικρογραφία|Siemens t37h (1933) χωρίς κάλυμμα Το 1924 η βρετανική εταιρεία Creed & Company, που ιδρύθηκε από τον Φρέντερικ Τζορτζ Κριντ, εισήλθε στον τομέα των τηλεεκτυπωτών με το μοντέλο 1P, έναν εκτυπωτή σελίδων, το οποίο σύντομα αντικαταστάθηκε από το βελτιωμένο μοντέλο 2P. Το 1925 ο Κριντ απέκτησε τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τον κώδικα Μάρεϊ του Ντόναλντ Μάρεϊ, έναν εξορθολογισμένο κώδικα Μποντό. Ο εκτυπωτής ταινιών Model 3, η πρώτη συνδυασμένη μηχανή start-stop του Κριντ, παρουσιάστηκε το 1927 για την υπηρεσία τηλεγραφημάτων του ταχυδρομείου. Αυτό το μηχάνημα εκτύπωνε τα λαμβανόμενα μηνύματα απευθείας σε ταινία από κόλλα χαρτιού με ρυθμό 65 λέξεων ανά λεπτό. Ο Κριντ δημιούργησε το πρώτο του διάτρητο πληκτρολόγιο, το οποίο χρησιμοποιούσε πεπιεσμένο αέρα για να ανοίγει τις τρύπες. Δημιούργησε επίσης ένα διατρητικό παραλαβής και έναν εκτυπωτή. Ο επαναδιατρητής διέτρησε τα εισερχόμενα σήματα Μορς σε χαρτοταινία και ο εκτυπωτής αποκωδικοποίησε την ταινία αυτή για να παράγει αλφαριθμητικούς χαρακτήρες σε απλό χαρτί. Αυτό ήταν η απαρχή του Αυτόματου Συστήματος Εκτύπωσης Υψηλής Ταχύτητας Κριντ, το οποίο μπορούσε να τρέξει με την πρωτοφανή ταχύτητα των 200 λέξεων ανά λεπτό. Το σύστημά του υιοθετήθηκε από την Daily Mail για την καθημερινή μετάδοση του περιεχομένου της εφημερίδας. Ο τηλεεκτυπωτής Creed Model 7 για εκτύπωση σελίδων παρουσιάστηκε το 1931 και χρησιμοποιήθηκε για την υπηρεσία Telex στην ενδοχώρα. Λειτουργούσε με ταχύτητα 50 baud, περίπου 66 λέξεις το λεπτό, χρησιμοποιώντας έναν κώδικα βασισμένο στον κώδικα Μάρεϊ.
Παπάρα
Παπάρα ονομάζεται είδος φαγητού της ελληνικής κουζίνας και διατροφική συνήθεια των Ελλήνων. Η παπάρα συνήθως σημαίνει ψωμί που μουλιάζει βουτηγμένο σε υγρά. Με το όνομα Ποπάρα αναφέρεται ως πιάτο στη Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία και Βοσνία με ψωμί βουτηγμένο κυρίως σε γάλα, βρασμένο πριν το σερβίρισμα.
Τηλέτυπο
Ιστορία
Το 1928 εγκαταστάθηκε ένα σύστημα τηλέτυπου στο Γραφείο Φάρων, Τμήμα Αερομεταφορών, Σύστημα ραδιοφωνικών σταθμών αερομεταφορών του Σταθμού Υπηρεσίας Πτήσεων, το οποίο μετέφερε διοικητικά μηνύματα, πληροφορίες πτήσεων και δελτία καιρού. Μέχρι το 1938, το δίκτυο τηλέτυπων, το οποίο διαχειριζόταν την κυκλοφορία των μετεωρολογικών δεδομένων, εκτεινόταν σε 20. 000 μίλια, καλύπτοντας και τις 48 πολιτείες εκτός από το Μέιν, το Νιου Χαμσάιρ και τη Νότια Ντακότα.
Τρόποι με τους οποίους χρησιμοποιήθηκαν τα τηλέτυπα
Υπήρχαν τουλάχιστον πέντε κύριοι τύποι δικτύων τηλετύπων:
Παπάρα
Ελλάδα
Το ξερό ψωμί ή παξιμάδι βουτηγμένο σε γάλα τρώγεται συχνά σαν πρωϊνό, αν και τα τελευταία χρόνια έχει αντικατασταθεί από εμπορικά προϊόντα, όπως δημητριακά πρωϊνού.
Τηλέτυπο
Λειτουργία τηλετύπων
μικρογραφία|Πληκτρολόγιο ενός τηλέτυπου Μποντό, με 32 πλήκτρα, συμπεριλαμβανομένου του πλήκτρου διαστήματος Τα περισσότερα τηλέτυπα χρησιμοποιούσαν το Διεθνές Τηλεγραφικό Αλφάβητο Νο 2 (ITA2) των 5 bit. Αυτό περιόρισε το σύνολο χαρακτήρων σε 32 κωδικούς (25 = 32). Για να πληκτρολογήσει κανείς αριθμούς και ειδικούς χαρακτήρες έπρεπε να χρησιμοποιεί το πλήκτρο αλλαγής "FIGS" (για "φιγούρες"). Οι ειδικές εκδόσεις των τηλετύπων διέθεταν χαρακτήρες FIGS για ειδικές εφαρμογές, όπως τα σύμβολα καιρού για τα δελτία καιρού. Η ποιότητα εκτύπωσης ήταν φτωχή για τα σύγχρονα δεδομένα. Ο κώδικας ITA2 χρησιμοποιήθηκε ασύγχρονα με start και stop bits: ο ασύγχρονος σχεδιασμός του κώδικα ήταν στενά συνδεδεμένος με τον ηλεκτρομηχανικό σχεδιασμό start-stop των τηλετύπων. (Τα πρώτα συστήματα χρησιμοποιούσαν σύγχρονους κώδικες, αλλά ήταν δύσκολο να συγχρονιστούν μηχανικά). Άλλοι κωδικοί, όπως οι FIELDATA και Flexowriter, εισήχθησαν αλλά δεν έγιναν ποτέ τόσο δημοφιλείς όσο ο ITA2. μικρογραφία|Διεθνές Τηλεγραφικό Αλφάβητο 2 ανάπτυξη του κώδικα Μποντό-Μάρεϊ Το σήμα και το διάστημα είναι όροι που περιγράφουν τα λογικά επίπεδα στα κυκλώματα των τηλετύπων. Ο εγγενής τρόπος επικοινωνίας για ένα τηλέτυπο είναι ένα απλό κύκλωμα συνεχούς ρεύματος σειράς που διακόπτεται, όπως ένα περιστροφικό καντράν διακόπτει ένα τηλεφωνικό σήμα. Η συνθήκη σήμανσης είναι όταν το κύκλωμα είναι κλειστό (ρέει ρεύμα), η συνθήκη διαχωρισμού είναι όταν το κύκλωμα είναι ανοικτό (δεν ρέει ρεύμα). Η κατάσταση "αδράνειας" του κυκλώματος είναι μια συνεχής κατάσταση σήμανσης, με την έναρξη ενός χαρακτήρα να σηματοδοτείται από ένα "bit έναρξης", το οποίο είναι πάντα ένα κενό. Μετά το bit έναρξης, ο χαρακτήρας αντιπροσωπεύεται από έναν σταθερό αριθμό bits, όπως 5 bits στον κώδικα ITA2, καθένα από τα οποία είναι είτε ένα σήμα είτε ένα κενό για να υποδηλώσει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα ή τη λειτουργία της μηχανής. Μετά τα bits του χαρακτήρα, η μηχανή αποστολής στέλνει ένα ή περισσότερα stop bits. Τα stop bits επισημαίνονται, ώστε να είναι διακριτά από το επόμενο start bit. Εάν ο αποστολέας δεν έχει τίποτα άλλο να στείλει, η γραμμή παραμένει απλώς στην κατάσταση σήμανσης (σαν να πρόκειται για μια συνεχή σειρά από stop bits) μέχρι ένα μεταγενέστερο κενό να υποδηλώνει την έναρξη του επόμενου χαρακτήρα. Ο χρόνος μεταξύ των χαρακτήρων δεν χρειάζεται να είναι ακέραιο πολλαπλάσιο του χρόνου bit, αλλά πρέπει να είναι τουλάχιστον ο ελάχιστος αριθμός stop bits που απαιτεί η μηχανή λήψης.
Παπάρα
Ελλάδα
Παπάρα λέγεται επίσης το λαδομπούκι, ψωμί που βουτιέται στο λάδι που μένει στη σαλάτα (ειδικά στη χωριάτικη). Η παπάρα στη σαλάτα θεωρείται ότι δεν είναι ιδιαίτερα ευγενική κίνηση, αλλά αποτελεί ιδιαίτερη γευστική εμπειρία, δεδομένου ότι συνδυάζει και το λάδι αλλά και το ζουμί της ντομάτας. Για βελτίωση της παπάρας, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει και φέτα, πατώντας την με το πιρούνι, ώστε να ρουφήξει όσο το δυνατόν περισσότερο λάδι. Σε άλλες χώρες, η παπάρα δεν είναι απλώς «όχι ιδιαίτερα ευγενική», αλλά απορρίπτεται παντελώς ως ιδιαίτερη αγένεια.
Τηλέτυπο
Λειτουργία τηλετύπων
Όταν η γραμμή διακόπτεται, η συνεχής απόσταση (ανοικτό κύκλωμα, χωρίς ροή ρεύματος) αναγκάζει ένα τηλέτυπο λήψης να κάνει συνεχείς κύκλους, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν stop bits. Δεν εκτυπώνει τίποτα επειδή οι χαρακτήρες που λαμβάνονται είναι όλοι μηδενικοί, ο χαρακτήρας μηδέν ITA2 blank (ή ASCII).
Τα κυκλώματα τηλεεκτυπωτή μισθώνονταν γενικά από έναν κοινό φορέα επικοινωνιών και αποτελούνταν από συνήθη τηλεφωνικά καλώδια που εκτείνονταν από το τηλέτυπο που βρισκόταν στην τοποθεσία του πελάτη στο κεντρικό γραφείο του κοινού φορέα. Αυτά τα κυκλώματα τηλεεκτυπωτή συνδέονταν με εξοπλισμό μεταγωγής στο κεντρικό γραφείο για την υπηρεσία Telex και TWX. Τα κυκλώματα τηλεεκτυπωτών ιδιωτικής γραμμής δεν ήταν απευθείας συνδεδεμένα με τον εξοπλισμό μεταγωγής. Αντ' αυτού, αυτά τα κυκλώματα ιδιωτικών γραμμών συνδέονταν σε κόμβους δικτύου και επαναλήπτες που διαμορφώνονταν έτσι ώστε να παρέχουν υπηρεσία από σημείο σε σημείο ή από σημείο σε πολλαπλά σημεία. Περισσότερα από δύο τηλέτυπα μπορούσαν να συνδεθούν στο ίδιο καλωδιακό κύκλωμα μέσω βρόχου ρεύματος.
Παπάρα
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα
Τηλέτυπο
Λειτουργία τηλετύπων
Τα παλαιότερα τηλέτυπα είχαν τρεις σειρές πλήκτρων και υποστήριζαν μόνο κεφαλαία γράμματα. Χρησιμοποιούσαν τον κώδικα ITA2 των 5 bit και γενικά λειτουργούσαν με 60 έως 100 λέξεις ανά λεπτό. Οι μεταγενέστεροι τηλεεκτυπωτές, συγκεκριμένα το μοντέλο 33 της Teletype, χρησιμοποιούσαν τον κώδικα ASCII, μια καινοτομία που άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως τη δεκαετία του 1960, καθώς οι υπολογιστές έγιναν ευρύτερα διαθέσιμοι.
Ο όρος "ταχύτητα", ο οποίος προορίζεται να είναι περίπου συγκρίσιμος με τις λέξεις ανά λεπτό, είναι ο τυπικός όρος που εισήγαγε η Western Union για τον μηχανικό ρυθμό μετάδοσης δεδομένων με τη χρήση του κώδικα ITA2 των 5 bit, ο οποίος ήταν δημοφιλής στη δεκαετία του 1940 και για αρκετές δεκαετίες στη συνέχεια. Ένα τέτοιο μηχάνημα θα έστελνε 1 bit εκκίνησης, 5 bit δεδομένων και 1,42 bit στοπ. Αυτός ο ασυνήθιστος χρόνος stop bit είναι στην πραγματικότητα μια περίοδος ανάπαυσης που επιτρέπει στον μηχανικό μηχανισμό εκτύπωσης να συγχρονιστεί σε περίπτωση λήψης αλλοιωμένου σήματος. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε ραδιοκυκλώματα υψηλών συχνοτήτων όπου υπάρχει επιλεκτική εξασθένιση. Η επιλεκτική εξασθένιση προκαλεί το πλάτος του σήματος σήμανσης να είναι τυχαία διαφορετικό από το πλάτος του σήματος χώρου. Η επιλεκτική εξασθένιση ή η εξασθένιση Rayleigh μπορεί να προκαλέσει την τυχαία και ανεξάρτητη εξασθένιση δύο φορέων σε διαφορετικά βάθη. Δεδομένου ότι ο σύγχρονος εξοπλισμός των υπολογιστών δεν μπορεί εύκολα να παράγει 1,42 bit για την περίοδο διακοπής, η κοινή πρακτική είναι είτε να προσεγγίζεται με 1,5 bit είτε να αποστέλλονται 2,0 bit ενώ δέχονται 1,0 bit για τη λήψη.
Για παράδειγμα, ένα μηχάνημα "60 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 45,5 baud (22,0 ms ανά bit), ένα μηχάνημα "66 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 50,0 baud (20,0 ms ανά bit), ένα μηχάνημα "75 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 56,9 baud (17,5 ms ανά bit), ένα μηχάνημα "100 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 74,2 baud (13,5 ms ανά bit) και ένα μηχάνημα "133 ταχυτήτων" έχει ταχύτητα 100,0 baud (10,0 ms ανά bit). Η ταχύτητα 60 έγινε το de facto πρότυπο για τη λειτουργία RTTY των ραδιοερασιτεχνών λόγω της ευρείας διαθεσιμότητας εξοπλισμού με αυτή την ταχύτητα και των περιορισμών της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών των ΗΠΑ (FCC) μόνο για την ταχύτητα 60 από το 1953 έως το 1972. Telex, καλώδια ειδησεογραφικών πρακτορείων και παρόμοιες υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται συνήθως 66 υπηρεσίες ταχύτητας. Υπήρξε κάποια μετάβαση σε ταχύτητες 75 και 100 καθώς εισήχθησαν πιο αξιόπιστες συσκευές. Ωστόσο, οι περιορισμοί της μετάδοσης HF, όπως τα υπερβολικά ποσοστά σφαλμάτων λόγω της παραμόρφωσης πολλαπλών διαδρομών και η φύση της ιονοσφαιρικής διάδοσης, κράτησαν πολλούς χρήστες στις ταχύτητες 60 και 66. Οι περισσότερες ηχογραφήσεις που υπάρχουν σήμερα είναι από τηλέτυπα που λειτουργούν με 60 λέξεις ανά λεπτό, και κυρίως από το Teletype Model 15.
Το κύκλωμα του τηλέτυπου ήταν συχνά συνδεδεμένο με ένα διάτρητο (ή "reperforator") και έναν αναγνώστη ταινιών χαρτιού 5-bit, επιτρέποντας την επαναποστολή των μηνυμάτων που ελήφθησαν σε άλλο κύκλωμα. Πολύπλοκα στρατιωτικά και εμπορικά δίκτυα επικοινωνιών κατασκευάστηκαν με τη χρήση αυτής της τεχνολογίας. Τα κέντρα μηνυμάτων διέθεταν σειρές τηλετύπων και μεγάλα ράφια για τις χάρτινες ταινίες που περίμεναν τη μετάδοση. Οι ειδικευμένοι χειριστές μπορούσαν να διαβάσουν τον κωδικό προτεραιότητας από το μοτίβο της τρύπας και θα μπορούσαν ακόμη και να τροφοδοτήσουν μια ταινία "FLASH PRIORITY" σε έναν αναγνώστη, ενώ αυτή έβγαινε ακόμη από το μηχάνημα διάτρησης. Η κυκλοφορία ρουτίνας έπρεπε συχνά να περιμένει ώρες για αναμετάδοση. Πολλά τηλέτυπα είχαν ενσωματωμένες συσκευές ανάγνωσης και διάτρησης χαρτοταινιών, επιτρέποντας την αποθήκευση μηνυμάτων σε μορφή αναγνώσιμη από μηχανήματα και την επεξεργασία τους εκτός γραμμής.
Η επικοινωνία μέσω ασυρμάτου, γνωστή ως ραδιοτηλετυπία ή RTTY (προφέρεται ritty), ήταν επίσης συνηθισμένη, ιδίως μεταξύ των στρατιωτικών χρηστών. Τα πλοία, οι σταθμοί διοίκησης (κινητοί, σταθεροί, ακόμη και αερομεταφερόμενοι) και οι μονάδες διοικητικής μέριμνας επωφελήθηκαν από την ικανότητα των χειριστών να στέλνουν αξιόπιστες και ακριβείς πληροφορίες με ελάχιστη εκπαίδευση. Οι ραδιοερασιτέχνες συνεχίζουν να χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας σήμερα, αν και οι περισσότεροι χρησιμοποιούν γεννήτριες ήχου με διεπαφή υπολογιστή και όχι παλαιό εξοπλισμό τηλεεκτυπωτή. Στην κοινότητα των ραδιοερασιτεχνών χρησιμοποιούνται πολυάριθμοι τρόποι, από την αρχική μορφή ITA2 έως πιο σύγχρονες, ταχύτερες μορφές, οι οποίες περιλαμβάνουν έλεγχο των χαρακτήρων για σφάλματα.
Χαρακτήρες ελέγχου
Μια γραφομηχανή ή ένας ηλεκτρομηχανικός εκτυπωτής μπορεί να εκτυπώσει χαρακτήρες σε χαρτί και να εκτελέσει λειτουργίες όπως η μετακίνηση του καροτσιού πίσω στο αριστερό περιθώριο της ίδιας γραμμής (επιστροφή καροτσιού), η προώθηση στην ίδια στήλη της επόμενης γραμμής (τροφοδοσία γραμμής) κ. ο. κ. Οι εντολές για τον έλεγχο των μη εκτυπωτικών λειτουργιών μεταδίδονταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως οι εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, στέλνοντας χαρακτήρες ελέγχου με καθορισμένες λειτουργίες (π. χ. ο χαρακτήρας τροφοδοσίας γραμμής ανάγκαζε το καροτσάκι να μετακινηθεί στην ίδια θέση στην επόμενη γραμμή) στα τηλέτυπα. Στη σύγχρονη πληροφορική και τις επικοινωνίες μερικοί χαρακτήρες ελέγχου, όπως η επιστροφή μεταφοράς και η τροφοδοσία γραμμής, έχουν διατηρήσει τις αρχικές τους λειτουργίες (αν και συχνά υλοποιούνται σε λογισμικό αντί να ενεργοποιούν ηλεκτρομηχανικούς μηχανισμούς για την κίνηση ενός φυσικού καροτσιού εκτυπωτή), αλλά πολλοί άλλοι δεν απαιτούνται πλέον και χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς.
Μηχανισμός απάντησης
Ορισμένα τηλέτυπα διέθεταν ένα πλήκτρο "Εδώ είναι", το οποίο μετέδιδε μια σταθερή ακολουθία 20 ή 22 χαρακτήρων, προγραμματιζόμενη με το σπάσιμο των καρτελών από ένα τύμπανο. Αυτή η ακολουθία θα μπορούσε επίσης να μεταδοθεί αυτόματα με τη λήψη ενός σήματος ENQ (έλεγχος E), εάν είναι ενεργοποιημένο. Ο χειριστής μπορούσε να πατήσει το πλήκτρο για να στείλει το αναγνωριστικό του σταθμού στο άλλο άκρο ή ο απομακρυσμένος σταθμός μπορούσε να ενεργοποιήσει τη μετάδοσή του στέλνοντας τον χαρακτήρα ENQ, ρωτώντας ουσιαστικά "ποιος είσαι;"
Creed & Company
Η British Creed & Company κατασκεύασε τηλέτυπα για την υπηρεσία τηλετύπων του GPO.
Gretag
Το τηλέτυπο Gretag ETK-47 που αναπτύχθηκε στην Ελβετία από τον Edgar Gretener το 1947 χρησιμοποιεί μια μέθοδο μετάδοσης 14-bit start-stop, παρόμοια με τον κώδικα 5-bit που χρησιμοποιείται από άλλα τηλέτυπα. Ωστόσο, αντί για μια περισσότερο ή λιγότερο αυθαίρετη αντιστοίχιση μεταξύ κωδικών 5-bit και γραμμάτων του λατινικού αλφαβήτου, όλοι οι χαρακτήρες (γράμματα, ψηφία και σημεία στίξης) που εκτυπώνονται από την ETK είναι κατασκευασμένοι από 14 βασικά στοιχεία σε μια κεφαλή εκτύπωσης, πολύ παρόμοια με τα 14 στοιχεία σε μια σύγχρονη οθόνη δεκατεσσάρων τμημάτων, καθένα από τα οποία επιλέγεται ανεξάρτητα από ένα από τα 14 bits κατά τη μετάδοση. Επειδή δεν χρησιμοποιεί ένα σταθερό σύνολο χαρακτήρων, αλλά αντιθέτως δημιουργεί χαρακτήρες από μικρότερα στοιχεία, το στοιχείο εκτύπωσης ETK δεν απαιτεί τροποποίηση για την εναλλαγή μεταξύ λατινικών, κυριλλικών και ελληνικών χαρακτήρων.
Kleinschmidt Labs
Το 1931, ο Αμερικανός εφευρέτης Έντουαρντ Κλάινσμιτ δημιούργησε την Kleinschmidt Labs για να ακολουθήσει ένα διαφορετικό σχέδιο τηλεεκτυπωτή. Το 1944 η Kleinschmidt Labs παρουσίασε την ελαφριά μονάδα της στο Σώμα Σηματοδότησης και το 1949 το σχέδιό της υιοθετήθηκε για τις φορητές ανάγκες του στρατού. Το 1956, η Kleinschmidt Labs συγχωνεύθηκε με την Smith-Corona, η οποία στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με την Marchant Calculating Machine Co., σχηματίζοντας την SCM Corporation. Μέχρι το 1979, το τμήμα Kleinschmidt είχε στραφεί στην ηλεκτρονική ανταλλαγή δεδομένων και είχε απομακρυνθεί από τα μηχανικά προϊόντα.
Οι μηχανές Kleinschmidt, με κύριο πελάτη το στρατό, χρησιμοποιούσαν τυποποιημένες στρατιωτικές ονομασίες για τις μηχανές τους. Το τηλέτυπο αναγνωριζόταν με ονομασίες όπως TT-4/FG, ενώ τα "σύνολα" επικοινωνίας στα οποία μπορεί να ανήκε ένα τηλέτυπο χρησιμοποιούσαν γενικά το τυπικό σύστημα ονομασίας του στρατού/ναυτικού, όπως AN/FGC-25. Περιλαμβάνει το τηλέτυπο Kleinschmidt TT-117/FG και τον επαναδιατυπωτή ταινιών TT-179/FG.
Morkrum
Η Morkrum πραγματοποίησε την πρώτη εμπορική εγκατάσταση ενός τηλεγράφου εκτύπωσης με την Postal Telegraph Company στη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη το 1910. Έγινε δημοφιλής στους σιδηροδρόμους και το Associated Press την υιοθέτησε το 1914 για την τηλεγραφική του υπηρεσία. Η Morkrum συγχωνεύθηκε με την ανταγωνιστική Kleinschmidt Electric Company και έγινε η Morkrum-Kleinschmidt Corporation λίγο πριν μετονομαστεί σε Teletype Corporation.
Olivetti
μικρογραφία|Τηλέτυπο Olivetti. Η ιταλική εταιρεία κατασκευής εξοπλισμού γραφείου Olivetti (ιδρύθηκε το 1908) άρχισε να κατασκευάζει τηλέτυπα προκειμένου να εφοδιάσει τα ιταλικά ταχυδρομεία με σύγχρονο εξοπλισμό για την αποστολή και τη λήψη τηλεγραφημάτων. Τα πρώτα μοντέλα δακτυλογραφούσαν σε μια χάρτινη κορδέλα, η οποία στη συνέχεια κόπηκε και κολλήθηκε σε φόρμες τηλεγραφημάτων.