cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένας Φόνος Ανακοινώνεται
Περίληψη της πλοκής
Εν τω μεταξύ, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησής τους, οι κυρίες Hinchliffe και Murgatroyd (δυο αγρότισσες που ήταν παρούσες τη στιγμή του πυροβολισμού) καταλήγουν ότι η Μις Murgatroyd μπορούσε να δει ποιος βρισκόταν στο δωμάτιο, καθώς εκείνη στεκόταν πίσω από την πόρτα τη στιγμή που άνοιξε. Μπορεί να μην είχε τον Ρούντι στο οπτικό της πεδίο, μπορούσε όμως να διακρίνει στη λάμψη του φακού τα πρόσωπα που φωτίζονταν στο δωμάτιο. Καταλήγοντας, οι δυο γυναίκες είναι βέβαιες ότι ο άνθρωπος που δε βρισκόταν εντός του δωματίου (και ως εκ τούτου η Μις Murgatroyd δεν είδε) θα μπορούσε να είχε τρυπώσει όταν τα φώτα έσβησαν, να σταθεί πίσω από τον Ρούντι και να πυροβολήσει αυτόν και την κυρία Μπλάκλοκ. Ακριβώς τη στιγμή που θυμάται το πρόσωπο που δε βρισκόταν στο δωμάτιο αναφωνεί "Ξέρω ποια έλειπε!" και δολοφονείται χωρίς να αποκαλύψει το όνομά της. Η κυρία Hinchliffe επιστρέφει και συναντά την Μις Μαρπλ και τη στιγμή που ανακαλύπτουν το άψυχο σώμα της Murgatroyd της εξομολογείται τα τελευταία της λόγια.
Την ίδια στιγμή, στο Λιτλ Πάντοκς η Λετίσια λαμβάνει ένα γράμμα από την πραγματική Julia Simmons- τότε εκείνη αντιμετωπίζει την "Τζούλια" και της δείχνει αυτό το γράμμα, πιέζοντάς της να της αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα. Τελικά εκείνη μαρτυρά ότι είναι η Έμμα Stamfordis, η κόρη της Σόνιας, και ότι αναγκάστηκε να υποδυθεί μια άλλη προσωπικότητα για να προσπαθήσει να λάβει το μερίδιο της κληρονομιάς από τη Λετίσια, ενώ η πραγματική Τζούλια κυνηγούσε την καριέρα της ως ηθοποιός. Η Έμμα επιμένει ότι δεν έλαβε μέρος στην απόπειρα ανθρωποκτονίας, καθώς δεν την ενδιέφερε να εμποδίσει τη Λετίσια από το να κερδίσει την κληρονομιά- αποκλειστικός της στόχος ήταν να ζητήσει έπειτα χρήματα από εκείνη, όμως όταν συνέβη ο φόνος δε μπορούσε να αποκαλύψει την αλήθεια. Η Φιλίππα Haymes μπαίνει κρυφά στην κουζίνα για να μιλήσει στην Έμμα, όμως εκείνη τη διώχνει πριν της πει το οτιδήποτε. Την ίδια βραδιά η Μις Μαρπλ βρίσκει το τελευταίο στοιχείο.
Ο επιθεωρητής Κράντοκ συγκεντρώνει όλους τους υπόπτους στο Λιτλ Πάντοκς και ξεκινά την τελευταία ανάκριση, η οποία διακόπτεται από την οικιακή βοηθό της Λετίσια, Μίτζι, η οποία ξεσπά κλαίγοντας ότι είδε τη Λετίσια να πραγματοποιεί τον φόνο. Ο επιθεωρητής δεν την πιστεύει, συνεχίζει την ανάκριση και σύντομα καταλήγει ότι ο Έντμουντ Swettenham (ο οποίος επίσης παρεβρισκόταν στο συμβάν μαζί με την χήρα μητέρα του) είναι ο "Pip". Παρόλα αυτά, η Φιλίππα παραδέχεται ότι εκείνη είναι στην πραγματικότητα η "Pip". Ο επιθεωρητής Κράντοκ τότε κατηγορεί τον Έντμουντ ότι με τη δολοφονία της Λετίσια η μελλοντική του γυναίκα Φιλίππα θα γινόταν πλούσια, πράγμα που κατηγορηματικά αρνείται ο Έντμουντ όταν ακούγεται μια κραυγή από την κουζίνα.
Η Μις Μαρπλ εξηγεί απλά ότι δεν ήταν η Σάρλοτ εκείνη που πέθανε στην Ελβετία, αλλά η Λετίσια. Η Σάρλοτ γνώριζε ότι η Λετίσια θα ήταν εκείνη που θα κληρονομούσε μια περιουσία και έτσι προσποιούμενη τη Λετίσια επέστρεψε στην Αγγλία. Πολλοί λίγοι άνθρωποι γνώριζαν τη Σάρλοτ, και η μικρή διαφορά στην εμφάνιση της Λετίσια θα δικαιολογούταν με την παραμονή της στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του πολέμου. Έπρεπε μόνο να αποφεύγει τους ανθρώπους που γνώριζαν καλά τη Λετίσια- όπως η Belle Goedler, και πάντα να καλύπτει τον λαιμό της με μια σειρά πέρλες για να κρύβει το σημάδι της εγχείρησης.
Ο Ρούντι Σερζ μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα: εργαζόταν στο Ελβετικό ξενοδοχείο όπου διέμειναν οι αδερφές και επομένως μπορούσε να αναγνωρίσει την Σάρλοτ. Για αυτό η Λετίσια/ Σάρλοτ τον προσέλαβε στο Chipping Cleghorn και συγκέντρωσε τόσους προσκεκλημένους: προκάλεσε πτώση του ρεύματος ρίχνοντας νερό από ένα βάζο με λουλούδια σε ένα κομμένο καλώδιο μιας λάμπας, βγήκε από την δεύτερη πόρτα, στάθηκε πίσω από τον Ρούντι και τον σκότωσε. Στη συνέχεια χαράκωσε το αυτί της με ένα ψαλίδι και επέστρεψε στην θέση της προσποιούμενη την αμήχανη οικοδέσποινα.
Η Bunny έγινε ο επόμενος στόχος γιατί μπορούσε να αποκαλύψει πολλά. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που θυμόταν την Σάρλοτ ως Σάρλοτ. Έδινε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες, όμως συχνά της ξέφευγε και αναφερόταν στην κυρίς Μπλάκλοκ ως "Lotty" (σύντ. του ονόματος Σάρλοτ) αντί για "Letty" (σύντ. του ονόματος Λετίσια) και η συζήτησή της με την Μις Μαρπλ αποδείχθηκε μοιραία. Το τελευταίο θύμα, η κυρία Murgatroyd, σκοτώθηκε επίσης γιατί μάντεψε πολλά και κατέληξε στο ότι η Λετίσια/ Σάρλοτ έλειπε από το δωμάτιο όταν εμφανίστηκε ο Ρούντι.
Η Μίτζι και ο Έντμουντ είχαν πεισθεί από την Μις Μαρπλ να παίξουν ρόλους προκειμένου να παγιδεύσουν την Σάρλοτ Μπλάκλοκ· τα σχέδια της Μις Μαρπλ είχαν σχεδόν αποτύχει όταν η Φιλίππα παραδέχτηκε ότι ήταν η "Πιπ", όμως ο επιθεωρητής Κράντοκ ήταν γρήγορος αρκετά ώστε να υποστηρίξει ότι ο Έντμουντ ήθελε να εκμεταλλευτεί την Φιλίππα για τη μελλοντική της κληρονομιά και να καλύψει το σχέδιό τους.
Στο τέλος, η Φιλίππα/Πιπ και η Τζούλια/Έμμα κληρονομούν την περιουσία του Γκαίντλερ· ο Έντμουντ και η Φιλλίπα/Πιπ παντρεύονται και επιστρέφουν για να ζήσουν στο Τσίππινγκ Κλέγκχορν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1950
Λεύκα Πάτρας
thumb|250px|right|Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Λεύκας στην πλατεία του Αγίου Νικολάου. Η Λεύκα είναι συνοικία της Πάτρας ευρισκόμενη στον Νότιο Τομέα της πόλης. Μικρό τμήμα της συνοικίας ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεσσάτιδος.
Τοποθεσία
Συνορεύει στα δυτικά με τις Ιτιές, στα ανατολικά με την συνοικία Μεταμόρφωση Σωτήρος και στα νότια με τις συνοικίες Κόκκινος Μύλος και Μαραγκόπουλου. Στα βόρειά της βρίσκεται ο ποταμός Γλαύκος, ο οποίος ήδη από τον Μεσαίωνα έφερε την ονομασία Λεύκα, τουλάχιστον στο τμήμα του ρου του από το ύψος της περιοχής της Οβρυάς μέχρι τις εκβολές του.
Μαζί με τη όμορη συνοικία των Ιτεών θεωρείται σήμερα ως μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Πάτρας.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία «Ποτοβάγια» αναφέρεται ως ανθρωπωνυμικό, ότι δηλ. ήταν περιουσία κάποιου Ποτοβάγια. Αναφέρεται η περιοχή με αυτήν την ονομασία ήδη από το 1678, όταν και εδόθηκαν σε πρόσφυγες αμπελώνας και σταφίδες Οθωμανικής εκεί ιδιοκτησίας. Αναφέρεται και σε δικαιοπρακτικά έγγραφα τόσο του 1682 όσο και του 1829 με τις ονομασίες Ποτοβάγια και Μποτοβάγια αντίστοιχα.
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία «Μποτοβάγια» στις 16/10/1940 και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Πατρέων. Με το ΦΕΚ 163Α της 22/06/1953 μετονομάστηκε σε Λεύκα». Στις 19/03/1961 ο οικισμός «Λεύκα» καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στον οικισμό «Πάτραι» του τότε Δήμου Πατρέων.
Στις εθνικές απογραφές του 1940 και 1951 απογράφεται ως «Τα Μποτοβάγια» και είχε πληθυσμό 47 και 471 κατοίκους αντίστοιχα.
Ναοί, πλατείες κ.ά.
Στην πλατεία της συνοικίας βρίσκονται αρκετές ψησταριές οι οποίες είναι πόλος έλξης για όλη την πόλη λόγω της σκιάς που προσφέρει στην καλοκαιρινή ζέστη το πλήθος πλατανιών και μουριών που βρίσκονται εκεί. Από τις λεύκες που φύονταν παλιότερα στην περιοχή πήρε την τωρινή της ονομασία η συνοικία. Στην πλατεία υπάρχει και το κτίριο όπου στεγάζεται ο «Εκπολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Λεύκας», ο οποίος ιδρύθηκε την άνοιξη του 1978 από κατοίκους της περιοχής.
Το 2019 δημιουργήθηκε απέναντι από την πλατεία της συνοικίας νέο δημοτικό πάρκο προς αναψυχή των κατοίκων και περιοίκων της.
Πολιτισμός
Στη Λεύκα δραστηριοποιούνται δύο εκπολιτιστικοί σύλλογοι: α) ο «Εκπολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Λεύκας» (ιδρύθηκε το 1978) και β) ο «Εκπολιτιστικός και Μορφωτικός Συλλόγος Εργατικών Κατοικιών Λεύκας Πατρών» (2012). Ο «Εκπολιτιστικός Σύλλογος Λεύκας» διοργανώνει κάθε καλοκαίρι τριήμερο πολιτιστικών δραστηριοτήτων με την επωνυμία «Λεύκα» στα πλαίσια του οποίου οι θεατρικές ομάδες και τα χορευτικά τμήματα του συλλόγου παρουσιάζουν την δουλειά τους.
Στις 21/06/2014 στον εργατικό οικισμό «ΠΑΤΡΑ XIV» πραγματοποιήθηκε το πρώτο αυτο-οργανομένο «Φεστιβάλ Εργατικών Κατοικιών Λεύκας Πατρών». Σκοπός του Συλλόγου είναι η εν γένει περιοχή να αποποιηθεί την εγκατάλειψη και την υποβάθμιση που την χαρακτηρίζει και με μια σειρά ενεργειών η Λεύκα καθώς και η περιοχή Ιτεών να γίνει το «Μικρό Παρίσι», όπως το έλεγαν οι ίδιοι οι κάτοικοι πριν από 30 χρόνια περίπου.
Το 2019 ο Σύλλογος Εργατικών Κατοικιών Λεύκας μετονομάστηκε σε "Ανοιχτή Κοινότητα Έρευνας-Πληροφόρησης και Πολιτισμού: Πάτρα Ζώνη 14 - Area 14".
Αθλητισμός
Στην περιοχή της Λεύκας υπήρχε για λίγο και μία ανεπίσημη ομάδα ποδοσφαίρου, ο «Άγιος Νικόλαος Λεύκας» (υπήρχε το 1950). thumb|900px|center| Πανοραμική άποψη της Λεύκας.
Συγκοινωνίες
Το αστικό ΚΤΕΛ της πόλης εξυπηρετεί τη συνοικία μέσω της γραμμής 302. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της κοντινής στάσης «Ιτιές - Άγ.Γεώργιος / Ities - Ag.Georgios» στις Ιτιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών
thumb|right|Το έμβλημα του Ολυμπιακού, μπλέ το 1925-1967, κόκκινο από το 2011 που ξαναχρησιμοποιείται Ο '''Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών''' είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα. Ιδρύθηκε το 1925 από Έλληνες πρόσφυγες που ήρθαν στην πόλη από την Σμύρνη, κατά καιρούς είχε πολλά τμήματα, όπως ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, στίβος, χειροσφαίριση κι υδατοσφαίριση. Τα πρώτα χρώματα του συλλόγου ήταν το μπλε και το άσπρο.
Ποδόσφαιρο
Ο Ολυμπιακός Πατρών ιδρύθηκε το 1925 στη συνοικία των Προσφυγικών, Πάτρα, και και υπάγεται στην Ε.Π.Σ. Αχαΐας, ενώ έχει αριθμό μητρώου ΕΠΟ 1788.
Το πρώτο παιχνίδι στην ιστορία του το έδωσε απέναντι στον Λευκό Αστέρα, σαν «Ερμής» όμως όπου ήταν και το μοναδικό που έδωσε το όνομα αυτό. Ως Ολυμπιακός τον πρώτο αγώνα τον έδωσε με αντίπαλο ομάδα επιλέκτων προερχόμενη από το πλήρωμα του βρετανικού ατμόπλοιου «Cavallo», όπου επικράτησε με τελικό αποτέλεσμα 7-1.
Από το πρώτο Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας που συμμετείχε το 1925 έπαιξε ανελλιπώς στην Α' έως το 1965 όπου ανέβηκε στην Β' Εθνική.
Το πρώτο επίσημο παιχνίδι του σε επίσημη διοργάνωση ήταν στις 9 Νοεμβρίου του 1925 απέναντι στην Παναχαϊκή που ηττήθηκε με 2-1, για το πρωτάθλημα της περιόδου το οποίο και κατέκτησε. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών ιστορίας του, μεγάλη τοπικού επιπέδου αντιπαλότητα δημιουργήθηκε με τον σύλλογο της Παναχαϊκής, οι απαρχές της οποίας χρονολογούνται κατά την περίοδο που ακολούθησε της ιδρύσεώς του και με βασικό αίτιο την αποχώρηση έξι παικτών του συλλόγου, μία αντιπαλότητα η οποία σημαδεύτηκε με σημαντικά, για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, επεισόδια.
Στο πλαίσιο του τοπικού πρωταθλήματος του 1925, η Παναχαϊκή αρνήθηκε να αγωνιστεί στον τελικό της διοργάνωσης, μεταξύ των δύο συλλόγων, αιτιολογώντας τη συγκεκριμένη απόφασή της στην προαναφερθείσα αποχώρηση των έξι παικτών της, με αποτέλεσμα ο τίτλος του πρωταθλητή να καταλήξει στον Ολυμπιακό, προτού η μεταξύ των δύο πλευρών αντιπαλότητα επεκταθεί περαιτέρω μέσω σειράς προσβλητικών δημοσιευμάτων στις τοπικές εφημερίδες. Το 1926 και του 1927, ο Ολυμπιακός κατέκτησε ισάριθμες φορές το τοπικό πρωτάθλημα. Στις 5 Μαρτίου 1928, επεισόδια σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια μεταξύ τους αναμέτρησης, η οποία σημαδεύτηκε από μεγάλο αριθμό αποβολών, οι οποίες, μάλιστα, ήταν τόσες σε αριθμό όπου η Παναχαϊκή σχεδόν οδηγήθηκε σε διάλυση, καθώς δεν διέθετε επαρκή αριθμό παικτών προκειμένου να αγωνιστεί στην αμέσως επόμενη αναμέτρησή της. Η συγκεκριμένη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο συλλόγων συνεχίστηκε έως και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, περίοδο μετά το πέρας της οποίας κόντρα την συνέχισε ένα άλλο προσφυγικό σωματείο η Θύελλα Πάτρας.
Το 1933, ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε περιοδεία στην Τουρκία, αποτελώντας, χρονικά, εκ των πρώτων επαρχιακών συλλόγων στην Ελλάδα που προχώρησαν σε παρόμοια ενέργεια. Οι πόλεις όπου ο σύλλογος πραγματοποίησε περιοδεία και αγωνίστηκε, κατά βάση, με αντιπάλους ομάδες επιλέκτων ήταν η Κωνσταντινούπολη, η Ανταπαζαρί, η Προύσα, το Μπαλίκεσίρ και η Σμύρνη. Λέγεται ότι οι καταγόμενοι από τη Μικρά Ασία παίκτες του Ολυμπιακού, ήθελαν να δουν συγγενείς και φίλους, ενώ η περιοδεία έγινε τσ πλαίσια της ελληνοτουρικής φιλίας. Ο Ολυμπιακός Πατρών το 1933 έδωσε 12 αγώνες στην Τουρκία με τέσσερις νίκες, τέσσερις ισοπαλίες και τέσσερις ήττες. Στη Σμύρνη οι Τούρκοι θεατές χειροκρότησαν θερμά τον Ολυμπιακό γιατί στις φανέλες τους οι παίκτες είχαν σαν σήμα τις σημαίες των δύο χωρών Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ η παραμονή του στην Τουρκία κράτησε ενάμιση μήνα (Σεπέμβριος-Οκτώβριος 1933). Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, προπονητής του Ολυμπιακού Πατρών ήταν ο Ούγγρος Ζίγκερ, ο οποίος και ανέλαβε το οργανωτικό κομμάτι της περιοδείας. Τα αποτελέσματα του Ολυμπιακού στα διεθνή φιλικά που έδωσε στην Τουρκία ήταν τα εξής:
Το 1950, αριθμός ποδοσφαιριστών προερχόμενων από την ΑΕΚ Πατρών αποχώρησαν από τον σύλλογο, προκειμένου να ενταχθούν στον Ολυμπιακό Πατρών, με αποτέλεσμα την αγωνιστική ανεπάρκεια σε αριθμό παικτών από πλευράς ΑΕΚ Πατρών, καθώς και την αδυναμία δήλωσης συμμετοχής στην αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο του τοπικού πρωταθλήματος λόγω του συγκεκριμένου γεγονότος. Το 1960, αποφασίστηκε συγχώνευση με την Θύελλα Πατρών, η οποία, ωστόσο, κράτησε μόνο για χρονικό διάστημα δύο ετών, καθώς οι δύο σύλλογοι είχαν μεταξύ τους διαφωνίες αναφορικά με την ονομασία του νέου συλλόγου, καθώς η πλευρά της Θύελλας επιθυμούσε ως ονομασία το «Θυελλώδης Ολυμπιακός», ενώ η πλευρά του Ολυμπιακού επιθυμούσε ως ονομασία το «Ολυμπιακή Θύελλα», με αποτέλεσμα στο τοπικό πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής της αγωνιστικής περιόδου 1959-1960 ο σύλλογος να δηλώσει συμμετοχή ως «Ολυμπιακός» και σε εκείνο της περιόδου 1960-1961 ως «Θύελλα».
Ο Ολυμπιακός κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα το 1950 και το 1960, καθώς και το 1965, κατάκτηση η οποία και υπήρξε η τελευταία χρονικά στην ιστορία του συλλόγου, ενώ το 1954 ηττήθηκε στον τελικό της διοργάνωσης απέναντι στην Παναχαϊκή. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 1959-60, ο Ολυμπιακός Πατρών, μέσω των αγωνιστικών επιδόσεών του, πέτυχε να εξασφαλίσει, για πρώτη φορά στην ιστορία του, την συμμετοχή του σε εθνική κατηγορία πρωταθλήματος. Στο εθνικό πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας, ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε για, συνολικά, δύο αγωνιστικές περιόδους, πιο συγκεκριμένα το 1959-60 και το 1966-67.
Το 1967, προχώρησε σε συγχώνευση με τα υπόλοιπα αθλητικά σωματεία της Πάτρας, πιο συγκεκριμένα τους Ηρακλή, Προοδευτική, Θύελλα, Απόλλωνα, Πατραϊκό και Αχιλλέα, βάσει σχετικού υποχρεωτικού νόμου του καθεστώτος της Χούντας των Συνταγματαρχών, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Α.Π.Σ. Πάτραι. Το 1972, ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε εκ νέου υπό την ονομασία «Ολυμπιακός Αγίου Γερασίμου», ενώ, το 1973, έπειτα από την πτώση του καθεστώτος της Χούντας των Συνταγματαρχών, ανέκτησε την προηγούμενη αρχική ονομασία του, αποτυγχάνοντας, ωστόσο, να διαδραματίσει, και πάλι, πρωταγωνιστικό ρόλο στο τοπικό ποδόσφαιρο της Αχαΐας, παραμένοντας, έως σήμερα, αγωνιζόμενος σε επίπεδο τοπικού πρωταθλήματος. Στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας του αχαϊκού τοπικού πρωταθλήματος αγωνίστηκε εκ νέου μεταξύ της αγωνιστικής περιόδου 1981-82 και 2002-03, καθώς και κατά τη διάρκεια της διετίας μεταξύ 2008-2010. Σήμερα, ο σύλλογος αγωνίζεται στη Β΄ Κατηγορία του αχαϊκού τοπικού πρωταθλήματος.
Παλαιότερα, ο Ολυμπιακός Πατρών διέθετε δεύτερες και τρίτες ομάδες οι οποίες αγωνίζονταν στα τοπικά πρωταθλήματα της Β΄ και Γ΄ Κατηγορίας της ΕΠΣ Πατρών. Συγκεκριμένα, η δεύτερη ομάδα του συλλόγου αριθμούσε, συνολικά, επτά συμμετοχές στο τοπικό πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας και τέσσερις σε εκείνο της Γ΄ Κατηγορίας, ενώ τρίτη ομάδα του συλλόγου αριθμούσε, συνολικά, έξι συμμετοχές στο τοπικό πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας. Συνολικά, ο Ολυμπιακός Πατρών αριθμεί 21 συμμετοχές στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος.
Σημαντικοί παίκτες
Από τον Ολυμπιακό ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ο διεθνής Βασίλης Στραβοπόδης, ενώ την φανέλα του φόρεσαν οι Ανδρέας Μιχαλόπουλος, ο Νίκος Καραμανλής, ο Θέμης Ρήγας, ο Νικόλαος Πολυκράτης και άλλοι. Την περίοδο 1940-44 έπεσαν υπέρ της πατρίδος οι ποδοσφαιριστές και παράγοντες του Ολυμπιακού, Γιώργος Γιαννόπουλος, Ευάγγελος Ντούβας, Κωνσταντίνος Μανιάτης, Δημήτρης Αναστασάκης, Παναγιώτης Κουσίδης, Δημήτρης Ασατίδης και Σίμος Ελευθεριάδης.
Τμήμα Καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Ολυμπιακού ιδρύθηκε το 1980 και συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα της Τ.Ε. Πατρών το 1981. Πρώτοι παίκτες του Ολυμπιακού ήταν οι: Βιδάλης, Ιατρίδης, Κωνσταντινίδης, Παπαγιάννης, Τσιρώνης, Κακουλίδης, Γεωργούλης, Αθανασίου, Παναγιωτακόπουλος, Παυλίδης, Πολίτης, Λαμπρόπουλος Γιώργος, και λίγο αργότερα ο Πρέτζας, Τιτσιλιάνης, Φαρμάκης, Δημητριάδης, Λαμπρόπουλος Κώστας Σερέτης Γιάννης, Κλαουδάτος Κ. . Πρώτος έφορος του τμήματος ήταν οΓιώργος Φλογεράς και πρώτος προπονητής ο Α. Κολλυρόπουλος. Πρώτος επίσημος αγώνας στην ιστορία του Ολυμπιακού ήταν ο αγώνας κυπέλλου με τον Εθνικό Πατρών όπου μάλιστα νίκησε με 52-51. Η ομάδα πρωταγωνίστησε στο πρωτάθλημα Πατρών ως την περίοδο 1984-85 όταν και υποβιβάστηκε στην Β' Κατηγορία.
Τμήμα Χειροσφαίρισης
Το τμήμα χάντμπολ των αντρών του Ολυμπιακού ιδρύθηκε το 1984. Έχει αγωνιστεί στην Β' Εθνική αρχικά και έπειτα σε όλες τι εθνικές κατηγορίες της χώρας, εκτός της Α1, από το 1984 έως το 2006. Το 2006 το τμήμα χάντμπολ, συγχωνεύτηκε με αυτό του Μινώταυρου Πάτρας παίρνοντας την ονομασία του δεύτερου.
Τμήμα Πετοσφαίρισης
Τμήμα γυναικών διατηρούσε ο Ολυμπιακός προπολεμικά, η εφημερίδα Αθλητική εβδομάς του 1928 αναφέρει φιλικά παιχνίδια του τμήματος με την Παναχαϊκή και τον Γ.Ο. Πατραΐδων, επίσης την ίδια χρονιά συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα Πατρών.
Τμήμα Υδατοσφαίρισης
Ο Ολυμπιακός το 1928 ίδρυσε τμήμα υδατοσφαίρισης αντρών, επηρεασμένος από την Παναχαϊκή που ίδρυσε ανάλογο τμήμα, παίκτες του τμήματος αναφέρονται οι Δ. Συναδινός, Γ. Γρίβας, Γ. Κορωνάκης Αθ. Βλάχος, Κ. Κατσαρός κ.α.. Τότε ένας εκ των ιδρυτών του Ολυμπιακού και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ολυμπιακού και της Παναχαικής ο διευθυντής του εργοστασίου Γκαζιού της πόλης Χάρυ Πουλόπουλος είχε ιδρύσει το 1927 τον Αχιλλέα Πατρών με τμήματα αποκλειστικά κολύμβησης και υδατοσφαίρισης και είχε προτείνει την ίδρυση του αντίστοιχου τμήματος της Παναχαϊκής.
Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού έδωσε έναν και μοναδικό αγώνα τον Ιούλιο του 1928 με αντίπαλο την Παναχαϊκή όπου έχασε με 2-1. Ο αγώνας έγινε στην παραλία του Μιντιλογλίου μπροστά στην εξέδρα Αργυρόπουλου, έκτοτε δεν αναφέρεται καμία δραστηριότητα στο τμήμα. Οι Κατσαρός και Συναδινός το 1929 ήταν στα ιδρυτικά μέλη του Ν.Ο Πατρών ο οποίος με την ίδρυση του απορρόφησε τους παίκτες της Παναχαϊκής και του Ολυμπιακού.
Τμήμα Πυγμαχίας
Το 1966 με πρωτοβουλία του πρωταθλητή Νίκου Δαρλαμήτσου ξεκίνησαν προσπάθειες για την δημιουργία πυγμαχικού τμήματος. Στο γήπεδο του συλλόγου στήθηκε ρινγκ και ξεκίνησαν προπονήσεις χωρίς η προσπάθεια να έχει συνέχεια τελικά.
Γήπεδο
220px|thumb|right|Άποψη του αγωνιστικού χώρου του Γηπέδου Προσφυγικών, στην [[Πάτρα.]]
Έδρα του συλλόγου αποτελεί το Γήπεδο των Προσφυγικών, στην Πάτρα.
Το 1926, οι νεοαφιχθέντες πρόσφυγες προχώρησαν στην ενοικίαση ορισμένων οικοπέδων σε κοντινή απόσταση της εκκλησίας της Αγίας Φωτεινής, όπου και, στη συνέχεια, προχώρησαν στην ανέγερση του γηπέδου του νεοϊδρυθέντος συλλόγου του Ολυμπιακού, το οποίο εξακολουθεί και υφίσταται έως σήμερα υπό την ονομασία «Γήπεδο Προσφυγικών», αποτελώντας, παράλληλα, το τρίτο παλαιότερο ως προς την εναρκτήρια ημερομηνία χρήσης του γήπεδο στην Ελλάδα, μετά το Στάδιο Καραϊσκάκη και το Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης. Τα εγκαίνια του έλαβαν χώρα το 1927, έπειτα από χρονικό διάστημα δύο ετών μετά την ολοκλήρωση της ανέγερσής του και την έναρξη της χρησιμοποίησής του από τον σύλλογο, στο πλαίσιο αναμέτρησης με αντίπαλο τον Ολυμπιακό Πετραλώνων, όπου η πατραϊκή ομάδα επικράτησε με τελικό σκορ 4-1.
Επίσης, εντός του συγκεκριμένου γηπέδου έχουν λάβει χώρα αγώνες στίβου, ενώ, παράλληλα, έχει, κατά καιρούς, χρησιμοποιηθεί ως αγωνιστική έδρα, σχεδόν, από το σύνολο των ποδοσφαιρικών συλλόγων της πόλης της Πάτρας.
Πηγές
Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων  Κατηγορία:Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών (ποδόσφαιρο) Ολυμπιακος Πατρων Ολυμπιακος Πατρων Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1980
Ανζερβός
Ιδρύθηκε το 1947 από τον Αντώνη Ζερβό. Αρχικά λειτουργούσε μόνο ως γραφείο εκμετάλλευσης ξένων ταινιών και ασχολήθηκε με την παραγωγή ταινιών το 1948 με την ταινία Άννα Ροδίτη. Η εταιρεία λειτούργησε μέχρι το θάνατο του ιδρυτή της το 1969, και παρήγαγε 47 ποιοτικές ταινίες, πολλές από τις οποίες διακρίθηκαν στο εξωτερικό.
Ο αδελφός μου ο λόρδος (1966 - 1967) 234.180 (20η/117) [ Γιώργος Παντζας] Λαφίνα (1961 - 1962) 13.813 (44η/68) Ορέστης Λάσκος
Άλλα βραβεία / συμμετοχές
Συμμετοχή εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1956 Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1955 Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (Ιταλία) 1956 Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μπάρι (Ιταλία) 1956 Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1957 Αργυρό Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορκ (Ιρλανδία) 1958 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου San Sebastian (Ισπανία) 1958 Βραβείο «Besonders wertvoll» στη Γερμανία 1964 Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου San Francisco (Η.Π.Α.) 1965
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1897
Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1897 (Σεπτέμβριος 1897 - Απρίλιος 1899), ήταν η 62η κυβέρνηση του ελληνικού κράτους, από την ψήφιση του πρώτου Συντάγματος και μετά.
Η προηγούμενη κυβέρνηση Ράλλη, έφερε προς ψήφιση στην Βουλή, το οριστικό κείμενο της προκαταρκτικής συνθήκης ειρήνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, συνθήκη που ρύθμιζε τις συνέπειες της ήττας της Ελλάδας στον πόλεμο του 1897, ζητώντας ταυτόχρονα και την ψήφο εμπιστοσύνης του Σώματος για την συνέχιση της διακύβερνησής της. Ωστόσο, η Βουλή καταψήφισε την κυβέρνηση (υπέρ ψήφισαν μόνο 31 βουλευτές), και ο Ράλλης παραιτήθηκε.
Ο βασιλιάς τότε, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να χρίσει πρωθυπουργό της επόμενης κυβέρνησης, αντί του αρχηγού της παράταξης, Θεόδωρου Δηλιγιάννη, τον πρόεδρο της Βουλής και εξέχων μέλος του «δηλιγιαννικού κόμμματος», τον Αλέξανδρο Ζαΐμη. Ωστόσο, ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης στηρίζει την νέα κυβέρνηση, και θα συνεχίσει να την στηρίζει μέχρι το τέλος της θητείας της, τον Απρίλιο του 1899.
Η οριστική συνθήκη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υπογράφηκε στις 22 Νοεμβρίου 1897 από τους Νικόλαο Μαυροκορδάτο και Διονύσιο Στεφάνου, πληρεξούσιους της ελληνικής κυβέρνησης. Με την συνθήκη αυτή καθορίζεται στις 4.000.000 αγγλικές λίρες, το ύψος της πολεμικής αποζημιώσεως την οποία οφείλει να πληρώσει η Ελλάδα στην Τουρκία.
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
Στις 26 Οκτωβρίου 1899, και μετά την ομόφωνη γνώμη του υπουργικού συμβουλίου, η κυβέρνηση υπέβαλλε την παραίτησή της, θεωρώντας ότι η αποστολή που τους είχε αναθέσει ο βασιλιάς Γεώργιος (η διευθέτηση του δημόσιου χρέους) είχε πλέον λήξει. Ο βασιλιάς Γεώργιος, αν και κατ' αρχήν έκανε δεκτή την παραίτηση, τις επόμενες μέρες ζήτησε εκ νέου τον σχηματισμό κυβέρνησης και πάλι από τον Αλέξανδρο Ζαΐμη. Η νέα σύνθεση ήταν η παρακάτω:
Αναφορές
1897 09 Κατηγορία:1898
Μαργαρίτα Πολ, 8η κόμισσα του Σόλσμπερι
Η Μαργαρίτα Πολ, 8η κόμισσα του Σόλσμπερι (14 Αυγούστου 1473 - 27 Μαΐου 1541) ήταν κόρη του Γεωργίου Πλανταγενέτη, 1ου δούκα του Κλάρενς και της Ισαβέλλας Νέβιλ, δούκισσας του Κλάρενς, ανιψιά των βασιλέων Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Η Μαργαρίτα ήταν μια από τις δυο γυναίκες στην Αγγλία τον 16ο αιώνα που κατείχαν τους τίτλους χάρη στα δικά τους δικαιώματα και όχι του συζύγου τους, ένα από τα τελευταία μέλη των Πλανταγενετών εκτελέστηκε με εντολή του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας γιου της πρώτης εξαδέλφης της Ελισάβετ της Υόρκης. Ο Πάπας Λέων ΙΓ΄ φρόντισε για την αγιοποίηση της στις 29 Δεκεμβρίου 1886 ως μάρτυρας της Καθολικής εκκλησίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Ριχάρδος Γ΄ έστειλε τα παιδιά στο κάστρο του Χάτον στο Γιορκσάιρ, ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη του Μπόσγουορθ από τον Ερρίκο Τυδώρ που ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Ζ΄ παντρεύτηκε την πρώτη ξαδέλφη των παιδιών Ελισάβετ της Υόρκης μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ και τα πήρε υπό την προστασία του, ο Εδουάρδος σύντομα διεκδίκησε τον θρόνο της Αγγλίας και μεταφέρθηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Ο Εδουάρδος εμφανίστηκε σύντομα σε δημόσια θέα παρουσιάζοντας τον απατεώνα Λαμπέρτ Σίμνελ στους Ιρλανδούς λόρδους σαν "κόμη του Γουόρικ".
Γάμος με τον Ριχάρδο Πολ
Ο Ερρίκος Ζ΄ έδωσε σύζυγο στη Μαργαρίτα τον Σερ Ριχάρδο Πολ που η μητέρα του ήταν ετεροθαλής αδελφή της βασιλομήτωρος Μαργαρίτας Μπωφόρ. Ο Πέρκιν Γουάρμπεκ έκανε νέα εξέγερση εναντίον του βασιλιά, ο αδελφός της Μαργαρίτας Ερρίκος κατηγορήθηκε για συμμετοχή του στη συνωμοσία και εκτελέστηκε. Ο σύζυγος της Ριχάρδος Πολ πήρε μια σειρά από τίτλους ο σημαντικότερος ήταν Καγκελάριος για λογαριασμό του Αρθούρου, πρίγκιπα της Ουαλίας μεγαλύτερου γιου και διαδόχου του Άγγλου βασιλιά. Ο Αρθούρος της Ουαλίας παντρεύτηκε την Αικατερίνη της Αραγονίας και η Μαργαρίτα μπήκε στη συνοδεία της αλλά ο έφηβος Αρθούρος πέθανε το 1502. Όταν πέθανε ο σύζυγος της (1504) η Μαργαρίτα ήταν χήρα με πέντε μικρά παιδιά και η περιουσία που είχε κληρονομήσει ήταν περιορισμένη χωρίς προοπτικές, ο Ερρίκος Ζ΄ πλήρωσε την κηδεία του συζύγου της. Η Μαργαρίτα για να ανταποκριθεί οικονομικά αφιέρωσε τον τρίτο γιο της Ρέτζιναλντ Πολ στην εκκλησία στην οποία έκανε λαμπρή σταδιοδρομία σαν παπικός απεσταλμένος και αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι, δεν ξέχασε όμως ότι τον εγκατέλειψε η μητέρα του και το έφερε βαριά σε μεγάλη ηλικία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της χωρίς οικονομικούς πόρους για τον εαυτό της και τα παιδιά της αποσύρθηκε στο αβαείο της Σιών με τις Μπριτζετιανές μοναχές.
Κόμισσα του Σόλσμπερι
thumb|right|250px|Τα σύμβολα της Μαργαρίτας Πολ, 8ης κόμισσας του Σόλσμπερι Επέστρεψε στη βασιλική αυλή με την άνοδο του Ερρίκου Η΄ και απέκτησε τη βασιλική εύνοια. Ο Ερρίκος Η΄ παντρεύτηκε την Αικατερίνη της Αραγωνίας χήρα του αδελφού του Αρθούρου και η Μαργαρίτα μπήκε στη συνοδεία της. Το Κοινοβούλιο επανέφερε στη Μαργαρίτα τα εδάφη του αδελφού της στο Σόλσμπερι πληρώνοντας 5000 μάρκα, ο Ερρίκος Η΄ εξακολουθούσε να τα ελέγχει όσο ήταν ανήλικος και στη συνέχεια όταν αιχμαλωτίστηκε για προδοσία κατασχέθηκαν. Η ίδια Κοινοβουλευτική πράξη παραχώρησε στη Μαργαρίτα την κομητεία του Σόλσμπερι ενώ το Γουόρικ και τα εδάφη των Ντεσπένσερ παρέμειναν ιδιοκτησία του στέμματος. Η Μαργαρίτα διοικούσε άριστα τα εδάφη σαν κόμισσα του Σόλσμπερι και έγινε σύντομα η πέμπτη πλουσιότερη γυναίκα στην Αγγλία, προστάτης των γραμμάτων και της Αναγέννησης μεταφράστηκε στα Αγγλικά ο Έρασμος. Ο πρώτος γιος της Ερρίκος Πολ δημιούργησε τη βαρονία του Μοντανί έναν από τους τίτλους των Νέβιλ και μίλησε για την οικογένεια του στη Βουλή των Λόρδων. Ο δεύτερος γιος της Άρθουρ Πολ έκανε λαμπρή σταδιοδρομία σαν αυλικός και έγινε ένας από τους έξι κυρίους του βασιλικού συμβουλίου. Δέχτηκε ισχυρό πλήγμα όταν ο προστάτης της Εδουάρδος Στάφορντ, 3ος δούκας του Μπάκινγκχαμ κατηγορήθηκε για προδοσία και εκτελέστηκε (1521). Η κόρη της Μαργαρίτας Ούρσουλα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Στάφορντ γιο του δούκα του Μπάκινγκχαμ αλλά μετά την πτώση του δούκα έχασε μεγάλο τμήμα της περιουσίας του.
Ο τρίτος γιος της Μαργαρίτας Ρέτζιναλντ Πολ σπούδασε στην Πάντοβα, έγινε πρύτανης στο Έξετερ, κανόνας στη Γιορκ και κέρδισε πολλούς ακόμα τίτλους αν και δεν είχε χριστεί ιερέας. Εκπροσώπησε τον Ερρίκο Η΄ στο Παρίσι (1529) και πίεσε τους θεολόγους της Σορβόνης να υποστηρίξουν το διαζύγιο του Ερρίκου με την Αικατερίνη της Αραγωνίας. Ο μικρότερος γιος της Γοδεφρείδος Πολ παντρεύτηκε την Κωνσταντία κόρη του Εδμόνδου Πάκενχαμ και κληρονόμησε το Λόρντινγκτον στο Σάσσεξ. Η Μαργαρίτα είχε μια διαφωνία με τον βασιλιά ζητώντας από τον Ερρίκο Η΄ τα αμφισβητούμενα εδάφη των Σόμερσετ τα οποία ανήκαν στον παππού του Μπωφόρ αλλά ήταν τότε στην κατοχή του στέμματος. Η Μαργαρίτα ορίστηκε κηδεμόνας της κόρης του Ερρίκου Η΄ Μαρίας (1520), όταν οι γιοι της αναμείχθηκαν με τον Μπάκινγκχαμ έχασε την κηδεμονία αλλά σύντομα αποκαταστάθηκε. Η Μαρία κηρύχτηκε μπάσταρδη αλλά η Μαργαρίτα αρνήθηκε να δώσει στον πατέρα της το χρυσό πιάτο και τα κοσμήματα της, το νοικοκυριό της Μαρίας διαλύθηκε στο τέλος της χρονιάς, η Μαργαρίτα ζήτησε να την υπηρετήσει με δικό της κόστος αλλά ο Ερρίκος το αρνήθηκε. Ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος Τσάπις ζήτησε από τον Ερρίκο να παραδώσει τη Μαρία στη Μαργαρίτα αλλά εκείνος το αρνήθηκε ξανά και δήλωσε ότι ήταν "μικρή και ανόητη". Η Μαργαρίτα αποκαταστάθηκε για σύντομο χρόνο στην αυλή (1536) όταν η βασίλισσα Άννα Μπολέυν συνελήφθη και εκτελέστηκε.
Πτώση
Τον Μάιο του 1536 ο Ρέτζιναλντ Πολ έσπασε οριστικά τους δεσμούς με τον βασιλιά, το 1531 τον είχε προειδοποιήσει για τον κίνδυνο του γάμου με την Μπόλευν, επέστρεψε στην Πάντοβα και δέχτηκε το τελευταίο αυτοκρατορικό δώρο τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ο Τσάπις διαβεβαίωσε τον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο ότι ο Ρέτζιναλντ θα παντρευτεί τη Μαρία και θα ενώσει τα δυναστικά δικαιώματα, επικοινώνησε επίσης με τον Ρέτζιναλντ μέσω του αδελφού του Γοδεφρείδου. Ο Ρέτζιναλντ απάντησε στο βιβλίο που του έστειλε ο Ερρίκος Η΄ με ένα φυλλάδιο στο οποίο τόνισε το σφάλμα που έκανε να παντρευτεί τη σύζυγο του αδελφού του και αρνήθηκε τη βασιλική υπεροχή, ταυτόχρονα έστειλε επιστολή σε όλους τους μεγάλους πρίγκιπες της Ευρώπης να τον εκθρονίσουν. Ο Ερρίκος Η΄ διαμαρτυρήθηκε έντονα στη μητέρα του Μαργαρίτα και εκείνη με τη σειρά της έστειλε γράμμα στον γιο της που τον επέκρινε για την "τρέλα" του.
Ο Ρέτζιναλντ έγινε Καρδινάλιος (1537), ο Πάπας Παύλος Γ΄ τον χρησιμοποίησε με στόχο την τοποθέτηση Καθολικού βασιλιά στον θρόνο της Αγγλίας και την ανατροπή του Προτεστάντη Ερρίκου αλλά ούτε ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας ούτε ο αυτοκράτορας υποστήριξαν την προσπάθεια, απεστάλη στην αυλή του αυτοκράτορα (1539) για να οργανώσει εμπάργκο εναντίον της Αγγλίας. Ο Γοδεφρείδος Πολ συνελήφθη τον Αύγουστο του 1538 με την κατηγορία της συνεννόησης με τον Ρέτζιναλντ κάτι που επιβεβαίωσε η έρευνα του Ερρίκου Κουρτεναί, μαρκησίου του Έξετερ. Ο Τόμας Κρόμγουελ ανέκρινε τον Γοδεφρείδο που ομολόγησε ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του λόρδος του Μοντανί και η μαρκησία είχαν αλληλογραφία με τον Ρέτζιναλντ, η μαρκησία ο Έξετερ και ο Μοντανί συνελήφθησαν τον Νοέμβριο του 1538. Τον Ιανουάριο του 1539 ο Γοδεφρείδος συγχωρέθηκε αλλά ο γιος της Μαργαρίτας Ερρίκος, βαρόνος του Μοντανί και ο ξάδελφος του Έξετερ εκτελέστηκαν αργότερα για προδοσία, τον Μάιο του 1539 η Μαργαρίτα και οι γιοι της βρέθηκαν υπόδικοι με τις ίδιες κατηγορίες που είχε καταδικαστεί και ο πατέρας της, η περιουσία τους και οι τίτλοι τους κατασχέθηκαν. Ο Κρούμγουελ για να ενισχύσει τις κατηγορίες κατασκεύασε έναν κόκκινο χιτώνα με τις "πέντε πληγές του Χριστού" που συμβόλιζε την πίστη της Μαρίας στον Καθολικισμό, τη βασιλεία του γιου της Ρέτζιναλντ και της Καθολικής κόρης του βασιλιά Μαρίας. Η ανακάλυψη του χιτώνα στο σπίτι της έξι μήνες αργότερα ήταν μάλλον σκευωρία του Κρόμγουελ, καταδικάστηκε σε θάνατο για προδοσία και με την υπογραφή του βασιλιά εκτελέστηκε.
Εκτέλεση
thumb|right|250px|Ο καρδινάλιος Ρέτζιναλντ Πολ, γιος της Μαργαρίτας Πολ Η Μαργαρίτα ντε Πολ κρατήθηκε στον Πύργο του Λονδίνου δυόμιση χρόνια, η ίδια και ο εγγονός της Ερρίκος ο γιος του γιου της Ερρίκου είχαν ακόμα την εύνοια του βασιλιά και δέχτηκε τον Μάρτιο του 1541 ένα μεγάλο δώρο από υφάσματα, ο Κρόμγουελ έπεσε από τη βασιλική χάρη (1541) και εκτελέστηκε. Το παρακάτω ποίημα χαράχτηκε στο κελί της από την ίδια :
"Γιατί οι προδότες πρέπει να πεθάνουν στο μπλοκ; Εγώ δεν είμαι προδότης Η πίστη μου είναι ισχυρή Εγώ δεν θα πάω στο μπλοκ Δεν θα κάνω ούτε βήμα Ο θεός να σας συγχωρέσει!"
Το πρωί της 27ης Μαΐου 1541 η Μαργαρίτα άκουσε ότι θα πεθάνει σε μια ώρα αυτή έκπληκτη απάντησε ότι δεν έκανε κανένα έγκλημα, τη μετέφεραν στον περίβολο του Πύργου που είχε στηθεί ένα μικρό ξύλινο μπλοκ αντί για το συνηθισμένο ικρίωμα, επειδή ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας δεν έγινε η εκτέλεση της ενώπιον του λαού. Δυο γραπτές μαρτυρίες υπάρχουν : η πρώτη είναι του Γάλλου απεσταλμένου Μάριλλακ και η δεύτερη του αυτοκρατορικού απεσταλμένου Τσαπίς. Οι λογαριασμοί τους διαφέρουν σημαντικά, ο Μάριλλακ καταγράφει ότι η εκτέλεση έγινε στη γωνία του Πύργου με τόσο λίγο κόσμο που θεωρείται αμφίβολη, ο Τσαπίς αντίθετα γράφει ότι έγινε μπροστά σε 150 θεατές ανάμεσα στους οποίους και ο δήμαρχος του Λονδίνου. Ο Τσάπις σημειώνει "στην αρχή της φάνηκε πολύ παράξενο ότι θα την εκτελέσουν επειδή δεν γνώριζε τον λόγο που κατηγορείται" και συνεχίζει "ο επαγγελματίας δήμιος βρισκόταν σε αποστολή να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες στον βορά γι'αυτό ανέλαβε την εκτέλεση ένας άξεστος νέος που τεμάχισε πολύ άτσαλα το κεφάλι και τους ώμους της. Ένας απόκρυφος λογαριασμός στο "Γενεαλογικό δέντρο του Μπερκ" γράφει ότι η Μαργαρίτα αρνήθηκε να βάλει το κεφάλι της στο μπλοκ λέγοντας "Μόνο προδότες το κάνουν και εγώ δεν είμαι"'', στη συνέχεια είπε στο παιδί να τη σκοτώσει με όποιον τρόπο μπορούσε.    Η Μαργαρίτα ντε Πολ τάφηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Πέτρου μέσα στον Πύργο του Λονδίνου.
Αρίθμηση
Ο πατέρας της και ο από μητέρα παππούς της ήταν κόμητες του Σόλσμπερι αλλά είναι ασαφές αν η κομητεία επανήλθε στην ίδια, τα κοινοβουλευτικά διατάγματα διαφέρουν αλλά σύμφωνα με τα περισσότερα αριθμείται 8η κόμισσα του Σόλσμπερι. Ο παππούς της Ριχάρδος Νέβιλ δεν είχε γιους, τα εδάφη μοιράστηκαν ανάμεσα στις κόρες του και επειδή η μικρότερη Άννα Νέβιλ σύζυγος του Ριχάρδου Γ΄ δεν είχε παιδιά η πλειοψηφία των εδαφών κληρονομήθηκε από τον αδελφό της Μαργαρίτας Εδουάρδο Πλανταγενέτη. Τον 15ο αιώνα ο σύζυγος της μεγαλύτερης κόρης στην περίπτωση αυτή ο Γεώργιος του Κλάρενς κληρονομούσε όλα τα εδάφη αλλά ο σύγχρονος νόμος απαιτούσε νέα δημιουργία, ο νόμος που είχε επινοηθεί από τους Στιούαρτ να μπορεί ο βασιλιάς να κηρύξει μια από τις κόρες του κόμη κατά βούληση κληρονόμο δεν εφαρμόστηκε. Τον 15ο αιώνα η μια κόρη μπορούσε να κληρονομούσε τους τίτλους και τα εδάφη του πατέρα της, αν οι κόρες ήταν πολλές και υπήρχαν συγκρούσεις η περιουσία πήγαινε στο στέμμα το οποίο έκανε τη διανομή στα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Ο Όρας Ράουντ σύμφωνα με τη Βίβλο των τίτλων γράφει ότι ο αδελφός της Εδουάρδος πήρε τον τίτλο του κόμη του Σόλσμπερι από τον πατέρα του και όχι από τον μητρικό παππού του και η ίδια η Μαργαρίτα καταγράφεται δεύτερη κόμισσα.
Θρύλοι
Ο γιος της Ρέτζιναλντ Πολ δεν σταμάτησε ποτέ να λέει για τον εαυτό του ότι είναι "γιος μιας μάρτυρος", έγιναν πολλές προσπάθειες από την Καθολική εκκλησία να καθιερωθεί ως "Μάρτυρας", τις διαδικασίες ολοκλήρωσε ο πάπας Λέων ΙΓ΄ στις 29 Δεκεμβρίου 1886.
Οικογένεια
Η Μαργαρίτα όταν δεν ζούσε στην αυλή έμενε στο κάστρο της στο Χαμσάιρ ή στη βίλα του Μπίσαμ στο Μπέρκσαϊρ, με τη σύζυγο της απέκτησε Ριχάρδο Πολ :
Τέχνη
Η Μαργαρίτα είναι πρωταγωνίστρια στο μυθιστόρημα της Φιλίπα Γκρέγκορι (γεν. 1954) "Η κατάρα του βασιλιά" (2014). Εμφανίζεται επίσης στα μυθιστορήματα της Γκρέγκορι "Η Λευκή πριγκίπισσα" και "Η κόρη της παραγωγού βασιλέων" με τη μητέρα της και τη θεία της Άννα Νέβιλ, στην τηλεοπτική έκδοση του έργου "η Λευκή πριγκίπισσα" ενσαρκώνεται από την ηθοποιό Ρεμπέκα Μπένσον. Η ηθοποιός Λάουρα Καρμιχλ (γεν. 1986) παριστάνει τη Μαργαρίτα στην "Ισπανή πριγκίπισσα" που θεωρείται συνέχεια της "Λευκής πριγκίπισσας". Η Μαργαρίτα είναι τέλος πρωταγωνίστρια στο μυθιστόρημα της Σαμάνθα Ουίλκοξσον "Πιστός προδότης" (2016).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 16ου αιώνα
Τσάρλεστον Μπάτερι
Η Τσάρλεστον Μπάτερι είναι μια επαγγελματική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τσάρλεστον (Νότια Καρολίνα), ΗΠΑ. Ιδρύθηκε το 1993. Συμμετέχει στην USL Professional Division, την τρίτη εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου των ΗΠΑ. Είναι μία απο τις πιο πετυχημένες ομάδες στις μικρές κατηγορίες των ΗΠΑ, έχοντας κερδίσει το the USISL Pro League το 1996, το USL A-League το 2003 και την τελική σεζόν της USL Second Division το 2010. Το 2012, η ομάδα κέρδισε το USL Pro Championship. Έδρα της ομάδας είναι το Blackbaud Stadium, χωρητικότητας 5113 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάρλεστον Μπάτερι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1993
Ισοβαρής γραμμή
Γενικά (στον πληθυντικό) Ισοβαρείς γραμμές ονομάζονται οι δημιουργούμενες και φερόμενες στο Μετεωρολογικό χάρτη ευθείες και καμπύλες που προκύπτουν από τη γραμμική ένωση των τόπων εκείνων οι οποίοι έχουν την ίδια ατμοσφαιρική πίεση κατά την ίδια στιγμή.
Ο τρόπος αυτός, της γραμμικής σύνδεσης των τόπων, θεωρείται ο καλύτερος για τη γρήγορη εικόνα της κατανομής της βαρομετρικής πίεσης και της έκτασης αυτής εκ μέρους των Μετεωρολόγων. Επίσης, από τη μελέτη της μορφής των ισοβαρών γραμμών, μπορούν να προκύψουν αριθμητικές τιμές για την οριζόντια βαροβαθμίδα, το ρυθμό δηλαδή της μεταβολής της πίεσης κατά την οριζόντια διεύθυνση. Με τη σειρά της η βαροβαθμίδα αυτή χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της δύναμης βαροβαθμίδας και του ανέμου βαροβαθμίδας, που τελικά επιτρέπουν την εξαγωγή συμπερασμάτων για τις μετατοπίσεις αερίων μαζών στην οριζόντια διεύθυνση.
Με μικρή διαφορά αυτών των γραμμών είναι οι Ισαλλοβαρείς γραμμές.
Δείτε επίσης
Ατμοσφαιρική πίεση και Βαρομετρική τάση
Νήφων Β΄
Ο Νήφων Β΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1486-1488 και 1497-1498.
Τα πρώτα χρόνια
Καταγόταν από τη Μεσσηνία και το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Ήταν «εκ μητρός Ρωμαίας ευγενούς», η οποία ονομαζόταν Μαρία και πατέρα Αρβανίτη άρχοντα ονόματι Μανουήλ. Ακολούθησε κάποιον μοναχό Αντώνιο και εκάρη μοναχός στη Μονή της «Παναγίας Πολεμάρχας», σε μια ερημική ακρογιαλιά μεταξύ Παλαιάς και Νέας Επιδαύρου, παίρνοντας το όνομα Νήφων. Ασχολήθηκε με την καλλιγραφία και την αντιγραφή χειρογράφων. Ακολούθησε κατόπιν έναν μοναχό Ζαχαρία, πνευματικό του Σκεντέρμπεη, και εγκαταστάθηκε στην Μονή της Θεοτόκου στην Αχρίδα. Όταν ο Ζαχαρίας εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αχρίδας, ο Νήφων μετέβη στο Άγιο Όρος, όπου επισκέφτηκε διαδοχικά τις μονές Βατοπεδίου, Παντοκράτορος, Μεγίστης Λαύρας και Διονυσίου. Εκεί χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν ιερέας. Ήταν πολύ ταπεινός και αγαπητός για τη σοφία και τη γλυκύτητά του.
Η πρώτη του εκλογή στον Οικουμενικό θρόνο
Το 1482, μετά το θάνατο του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παρθενίου, εξελέγη χωρίς τη θέλησή του διάδοχός του και στα τέλη του 1486 κλήθηκε στον Οικουμενικό Θρόνο. Ως Πατριάρχης ο Νήφων επιδόθηκε με ζήλο στη διόρθωση των κακώς κειμένων και τον έλεγχο των καταχρήσεων του κλήρου. Μετά από δεκαοκτώ μήνες όμως ξέσπασε σκάνδαλο, το οποίο οδήγησε στην απομάκρυνσή του. Συγκεκριμένα, ο Πατριάρχης Συμεών άφησε μετά το θάνατό του μεγάλη περιουσία, αλλά χωρίς κληρονόμο ή διαθήκη, οπότε το σουλτανικό θησαυροφυλάκιο προέβη σε δέσμευσή της, περιλαμβανομένων και ιερών σκευών που είχαν αφιερωθεί κατά την διάρκεια της πατριαρχίας του. Για να αποφευχθεί αυτό, εμφάνισαν ανιψιό του κληρονομούμενου Πατριάρχη ως νόμιμο κληρονόμο και τρεις ψευδομάρτυρες. Μόλις πληροφορήθηκε ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄ τα γενόμενα, δήμευσε την περιουσία του Συμεών, έκοψε την μύτη των ψευδομαρτύρων, δίωξε τους ενεχόμενους στο σκάνδαλο κληρικούς και καθαίρεσε τον Πατριάρχη Νήφωνα, ο οποίος εξορίστηκε σε κάποια νησίδα του Εύξεινου Πόντου αντίκρυ της Σωζόπολης. Στο θρόνο ανέβηκε πάλι ο Διονύσιος Α΄.
Επανεκλογή, εκ νέου αποβολή και καταδίκη σε ισόβια δεσμά
Επανήλθε με αναζήτηση της Συνόδου και ανέλαβε τον Πατριαρχικό θρόνο το 1497. Όμως, εν μέσω συνωμοσιών που ενορχήστρωνε ο πρώην Πατριάρχης Μάξιμος Δ΄, υπέπεσε όμως σε δυσμένεια του σουλτάνου και εξεβλήθη ξανά το 1498, καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά και εξορίστηκε στην Αδριανούπολη. Μεγάλη ήταν όμως η φήμη του ως ποιμένα. Αναφέρεται ότι ο ηγεμόνας της Βλαχίας Ράντου Δ΄ ο Μέγας (Ράδουλος), διερχόμενος από την Αδριανούπολη, φιλοδώρησε τους φύλακες για να τον αφήσουν να δει τον φυλακισμένο Πατριάρχη και μπαίνοντας στην ειρκτή προσκύνησε.
Φτάνοντας ο Ράδουλος στην Κωνσταντινούπολη, κατόρθωσε να λάβει άδεια αποφυλάκισης και μετακίνησης του Νήφωνα στη Βλαχία. Φτάνοντας στη Βλαχία, ο Νήφων συγκρότησε συνέλευση από κληρικούς και λαϊκούς και χειροτόνησε τους δύο επισκόπους Ριμνίκου και Μπουζαίου. Βοήθησε τον ηγεμόνα να διαθέσει τα ηγεμονικά αξιώματα όπως έκαναν και οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, ονομάζοντας τους τίτλους του Σπαθάρη, Βεσιάρη, Λογοθέτη, κλπ. Δεν θέλησε όμως να αναγνωρίσει παράνομο συνοικέσιο της αδελφής του ηγεμόνα και γι' αυτό υπέπεσε στη δυσμένειά του. Επιπληχθείς από τον Ράδουλο και απειληθείς έτρεξε στην εκκλησία, συγκέντρωσε τον λαό και έβγαλε λόγο, και αφού αφόρισε τον γαμπρό και προφήτεψε δυστυχήματα, έβγαλε την πατριαρχική στολή, την ακούμπησε στην αγία τράπεζα και βγήκε από την εκκλησία. Ο ηγεμόνας μαθαίνοντας τα γενόμενα διέταξε να μην τον τιμάει κανείς και να τον αποφεύγουν όλοι μη δίνοντάς του ούτε φαΐ ούτε νερό και απείλησε τους παραβάτες με θάνατο.
Η επιστροφή μετά τιμών
Μετά την αναχώρηση του Νήφωνα, ξηρασία και λιμός ξέσπασε στη Βλαχία. Ο Ράδουλος αρρώστησε από λέπρα και, πιστεύοντας ότι αυτά συμβαίνουν επειδή φέρθηκε άπρεπα στον Νήφωνα, έστειλε ανθρώπους να τον βρουν.
Το τέλος
Ο Νήφων παρέμεινε στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους, όπου και απεβίωσε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1508. Αμέσως μετά το θάνατό του τιμήθηκε ως άγιος σε πολλές περιοχές και η Ορθόδοξη Εκκλησία τον κατέταξε στο Αγιολόγιό της μόλις εννέα έτη αργότερα, το 1517, ορίζοντας να τιμάται η μνήμη του στις 11 Αυγούστου. Το λείψανό του φυλάγεται σε λάρνακα στη Μονή Διονυσίου, στην οποία υπάρχει και παρεκκλήσιο στο όνομά του, εκτός από το κρανίο και το δεξί του χέρι, που βρίσκονται σε μοναστήρι της Βλαχίας.
Μαθητές του υπήρξαν ο ιερομάρτυρας Ιάκωβος ο εκ Καστορίας που μαρτύρησε το 1520, ο όσιος Μακάριος που μαρτύρησε το 1527, και ο Ιωάσαφ που μαρτύρησε το 1536.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Νηφων Β΄ Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2005-2006
Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2005-06 πραγματοποιήθηκε σε μορφή Φάιναλ−8, και έλαβε χώρα στην Αμαλιάδα 30 Μαρτίου με 2 Απριλίου του 2006. Στην τελική φάση έλαβαν μέρος οι ομάδες που κατέλαβαν τις 8 πρώτες θέσεις στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Το κύπελλο κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και τέταρτη σε πέντε χρόνια η ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ενώ Πολυτιμότερος Παίκτης (ΜVP) της διοργάνωσης αναδείχτηκε ο Κλέιτον Στάνλεϊ.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 2 Απριλίου 2006 στην Αμαλιάδα, στο Γυμναστήριο Αμαλιάδας. Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης επικράτησε με 3−0 του Παναθηναϊκού και κατέκτησε το 5ο κύπελο στην ιστορία του.
Ηλικία της Γης
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η δημιουργία των αστεριών και των πλανητών όπως τα ζωγράφισε ο [[Μιχαήλ Άγγελος στην Καπέλα Σιξτίνα, στο Βατικανό.]]
Σύμφωνα με την τρέχουσα επιστημονική θεώρηση, η ηλικία της Γης είναι 4,5 έως 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια (1 δισεκατομμύριο χρόνια = 1.000.000.000 χρόνια). Αυτή η τιμή βασίζεται στη μελέτη της ισοτοπικής σύνθεσης του μολύβδου στα αρχαϊκά πετρώματα που περιέχουν μόλυβδο και στην χρονολόγηση με διάφορες ραδιομετρικές μεθόδους μετεωριτών, οι ηλικίες των οποίων πιστεύεται ότι αντιστοιχούν σε αυτές του Ηλιακού Συστήματος. Πρόσθετες πληροφορίες παρέχονται από τους βράχους του φεγγαριού, οι παλαιότεροι από τους οποίους χρονολογήθηκαν στα 4,51 δισεκατομμύρια χρόνια με τη μέθοδο ρουβιδίου-στροντίου. Επιπλέον, η χρονολόγηση ουρανίου-μολύβδου για έναν αριθμό μικρών κρυστάλλων ζιργκονίου σε βράχο με μελέτες από τους Jack Hills στη Δυτική Αυστραλία έχει δείξει ηλικίες άνω των τεσσάρων δισεκατομμύριων ετών, με μέγιστο τα 4,40 δισεκατομμύρια χρόνια. Τα τελευταία αποτελέσματα αφορούν τις πρώτες διαδικασίες που είναι υπεύθυνες για το σχηματισμό του φλοιού της Γης και μπορούν να θεωρηθούν ως ελάχιστη τιμή για τη Γη ως πλανήτης.
Στους αιώνες πριν από την επιστημονική επανάσταση, η ηλικία της Γης στην Ευρώπη καθορίστηκε κυρίως με βάση τα δεδομένα της Βίβλου. Ακόμα και σήμερα, ορισμένες θρησκευτικές ομάδες, ιδιαίτερα συντηρητικές, δέχονται μόνο εκτιμήσεις για την ηλικία της Γης που βασίζονται σε θεολογικά επιχειρήματα.
Θρησκευτικές προσεγγίσεις
Σύμφωνα με την ινδουιστική κοσμολογία, το Σύμπαν δημιουργείται, καταστρέφεται και αναδημιουργείται σε έναν απείρως επαναλαμβανόμενο κύκλο. Κάθε σύμπαν υπάρχει για περίπου 4.320.000.000 χρόνια (αυτή η περίοδος ονομάζεται καλπά και αντιπροσωπεύει μια μέρα του Μπράχμα, του δημιουργού) πριν καταστραφεί από φωτιά και νερό. Στη συνέχεια ο Μπράχμα ξεκουράζεται για μια νύχτα, η οποία διαρκεί όσο η μέρα του Μπράχμα. Αυτή η διαδικασία, που ονομάζεται πραλάγια (pralaya), επαναλαμβάνεται για 100 χρόνια Brahma (311 τρισεκατομμύρια ανθρώπινα έτη), τη διάρκεια ζωής του Brahma. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στο 51ο έτος του τρέχοντος κύκλου, έτσι ώστε να έχουν περάσει 155 τρισεκατομμύρια χρόνια από τη γέννηση του Μπράχμα. Μετά τον θάνατο του Μπράχμα, θα πρέπει να περάσουν άλλα 100 χρόνια Μπράχμα πριν ξαναγεννηθεί και η δημιουργία μπορεί να ξεκινήσει ξανά. Σύμφωνα με τον Ινδουισμό, αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται επ 'αόριστον.
Η έννοια του τεράστιου χρονικού διαστήματος πριν από την ύπαρξη του ανθρώπου ή πολύ μακριά στο μέλλον μετά την εξαφάνισή του, δεν είναι μοναδική στον Ινδουισμό. Άλλες ασιατικές παραδόσεις δίνουν παρόμοιες κοσμολογικές κοσμοθεωρίες. Για παράδειγμα, οι Κινέζοι Χαν πίστευαν ότι η Γη δημιουργήθηκε και καταστράφηκε σε κύκλους άνω των 23 εκατομμυρίων ετών.
Η έννοια του τεράστιου χρόνου ήταν αρχικά άγνωστη στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με την ελληνική, σκανδιναβική και κελτική μυθολογία, η Γη είναι ηλικίας αρκετών χιλιάδων ετών. Η Τορά και η Βίβλος δίνουν μια αρχαιότητα στην ίδια τάξη μεγέθους με τις μυθολογίες.
Κατά την κλασική αρχαιότητα, οι φιλόσοφοι άρχισαν να αποστασιοποιούνται από αυτήν την παράδοση.
Ο Ηράκλειτος (αποκαλείται από τους μελετητές «Σκοτεινός») υπέθεσε ότι το Σύμπαν υπάρχει από πάντα και θα υπάρχει πάντα ,δεν έγινε από θεούς ή ανθρώπους είναι αιώνιο ζωντανό πυρ που ανάβει και σβήνει με μέτρο (νόμους).
Σύμφωνα με τον Αναξίμανδρο και την κοσμολογική του θεώρηση πηγή του Κόσμου ήταν το άπειρον.Το άπειρον δημιούργησε τα αντίθετα (ζεστά -κρύα, υγρά -στεγνά, κ.λπ.) που έδρασαν στη δημιουργία του κόσμου.Τα πάντα παράγονται από το απείρo και στη συνέχεια καταστρέφονται πηγαίνοντας πίσω στο άπειρο, ανάλογα με την ανάγκη. Πίστευε ότι άπειροι κόσμοι δημιουργούνται από το απείρο και στη συνέχεια καταστρέφονται ξανά εκεί.
Ο Λεύκιππος και ο μαθητής του Δημόκριτος (460 π.Χ.- 370 π.Χ), ο οποίος γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης είναι οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι που εισάγουν τα αδιάσπαστα, αόρατα στοιχεία που ονομάζουν άτομα και με αυτά δημιουργούν τον Κόσμο, τα άστρα και την Γη. Τα βαριά άτομα πάνε στο κέντρο κάθε σώματος που δημιουργείται σε μια δίνη που περιστρεφόμενη υπερθερμαίνεται και ακτινβολεί.