cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέσβος
Περσική εκστρατεία και κατάκτηση από τους Ρωμαίους
Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Ρωμαίων κατασκευάζεται το Υδραγωγείο της Μόριας, τα ψηφιδωτά δάπεδα των επαύλεων της Επάνω Σκάλας, το Θέατρο και το Ιερό της Θερμίας Αρτέμιδος.
Βυζαντινή περίοδος
thumb|Χάρτης της Λέσβου από τον [[Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, 1420]] thumb|Νότια-νοτιοδυτική όψη του μεσαιωνικού κάστρου της Μυτιλήνης
Η Λέσβος κατά τη Βυζαντινή Περίοδο ανήκει στο Θέμα Αιγαίου Πελάγους. Εκτός από τα άλλα κτίσματα διακρίνονται από αυτή την εποχή μεγάλος αριθμός μοναστηριών (μονή Υψηλού, μονή Λειμώνος και Μυρσίνης, μετόχι Περιβολή, μονή Κάτω Τρίτους κ.ά.). Στο νησί υπάρχει αξιόλογη κίνηση κατά τη διάρκεια των πρώτων και μέσων βυζαντινών χρόνων (325 μ.Χ. - 1071 μ.Χ.). Παρόλα αυτά διάφορες επιδρομές ταλαιπώρησαν τους κατοίκους του νησιού, ιδιαίτερα στους μέσους βυζαντινούς χρόνους.
Στη βυζαντινή περίοδο κτίστηκαν πολλές εκκλησίες και μοναστήρια. Σύμφωνα με μια θεωρία, ο μεγάλος αριθμός εκκλησιών (περίπου 60) που κατασκευάστηκαν στους πρώτους βυζαντινούς χρόνους υποδεικνύει ότι στο νησί έδρασαν διαφορετικές αιρέσεις από μη ορθοδόξους επισκόπους και οι κάτοικοι του νησιού διατηρούσαν τις παγανιστικές παραδόσεις, μερικές από τις οποίες επιβιώνουν μέχρι και σήμερα. Το 376 μ.Χ. το νησί λεηλατήθηκε από τους Σκύθες και επί Ιουστινιανού από τους Βανδάλους. Το 769 μ.Χ. το νησί κατελήφθη από τους Αβάρους, αλλά την περίοδο 821-822 απελευθερώθηκε από τον Θωμά τον Σλάβο. Στο νησί επιτέθηκαν εναλλάξ οι Σαρακηνοί (851 μ.Χ. και 1055 μ.Χ.) και οι Ρώσοι (864 μ.Χ., 1027 μ.Χ. και 1089 μ.Χ.). Το 1092 μ.Χ. το νησί κατέλαβε ο Τζαχάς, Τούρκος εμίρης της Σμύρνης. Το 1128 μ.Χ. έγινε επιδρομή των Βενετών, ενώ το νησί λεηλατούν τον 13ο αιώνα οι Καταλανοί πειρατές.
Σε αυτό εξορίστηκε η Ειρήνη η Αθηναία, όπου απεβίωσε ένα έτος μετά στα Βασιλικά το 803·μ.Χ., ο δευτερότοκος γιος του Ρωμανού Α΄, ο Στέφανος Λεκαπηνός, που απεβίωσε 19 έτη μετά στη Μήθυμνα το 963 μ.Χ. και ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος, ωσότου ανακλήθηκε από τη Ζωή για να γίνει ο τρίτος σύζυγός της και Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ως Κωνσταντίνος Θ΄ (11 Ιουνίου 1042 έως 11 Ιανουαρίου 1055).
Το νησί κατέλαβαν οι σταυροφόροι και το 1204 το νησί ανήκει στον Βαλδουίνο, αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Το 1228 μ.Χ. (κατά την περίοδο της λατινικής κατοχής της Κωνσταντινούπολης, 1204 μ.Χ. - 1261 μ.Χ.) η Λέσβος καταλαμβάνεται από τον Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη (Διδυμότειχο, 1193 - Νυμφαίο Ιωνίας, 3 Νοεμβρίου 1254) της Αυτοκρατορίας της Νικαίας, διάδοχο (1222-1254) και γαμπρό του Θεοδώρου Α' Λάσκαρη (1175 - 1222). Το νησί λεηλατείται το 1292 και το 1303. Στο νησί εκείνη την περίοδο δημιουργείται στη Μυτιλήνη η πρώτη παροικία Γενοβέζων, με βάση την Α΄ συνθήκη του Νυμφαίου (1214 μ.Χ.). Το 1333 ο Δομίνικος Κατάνια (Cattaneo) κατέλαβε όλο το νησί εκτός από την Ερεσό και τη Μήθυμνα. Το νησί το 1336 μ.Χ. πέρασε ξανά στην κατοχή των Βυζαντινών.
Γενουατοκρατία και Τουρκοκρατία
thumb|Χάρτης της Λέσβου από τον [[Πίρι Ρέις, περίπου 1525]] thumb|Χάρτης της Λέσβου από το βιβλίο Ταξίδι από τη Βενετία στην Κωνσταντινούπολη δια θαλάσσης του Giacomo Franco, 1597
Την περίοδο από το 1355 μ.Χ. μέχρι το 1462 μ.Χ. το νησί ανήκε στη γενουάτικη οικογένεια των Γατελούζων, οι οποίοι κατάφεραν να αναδείξουν την ηγεμονία τους ως μία από τις ισχυρότερες στην ανατολή. Η ειρηνική μετάβαση της εξουσίας οδήγησε σε περίοδο ηρεμίας και ακμής της Λέσβου. Όλοι οι ηγεμόνες των Γατελούζων εργάστηκαν για την οικονομική ανάπτυξη της ηγεμονίας τους και κατάφεραν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στη Θράκη (1356), στην Παλαιά Φώκαια (1402), στη Θάσο (1420), στη Σαμοθράκη (1433) και στη Λήμνο (1449).
Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως έγινε μια πρώτη προσπάθεια κατάληψης της Λέσβου από τους Τούρκους, το 1455, που όμως απέτυχε. Την 1 Σεπτεμβρίου 1462 το νησί πολιορκείται από τον Μωάμεθ Β' και τον στόλο του και η Μυτιλήνη παραδίδεται ύστερα από 14 ημέρες. Μετά την κατάληψη της Μυτιλήνης, οι Τούρκοι την καταστρέφουν και σφάζουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Οι εναπομείναντες Χριστιανοί μετακινήθηκαν στην ενδοχώρα. Στη Λέσβο γεννιέται επί Τουρκοκρατίας ο αρχιναύαρχος του οθωμανικού στόλου και κουρσάρος των ακτών της Μπαρμπαριάς Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα (τουρκικά: Hayreddin Paşa, Παλαιόκηπος Λέσβου, 1478 - Κωνσταντινούπολη, 4 Ιουλίου 1546).
Με τις μεταρρυθμίσεις που τέθηκαν σε εφαρμογή με το διάταγμα του Ροδόκηπου (1839) και του Χαττ-ι Χουμαγιούν (1856), η οικονομία του νησιού αλλάζει μορφή και από κλειστή αγροτική ανοίγεται στη διεθνή αγορά με το εμπόριο κυρίως σαπουνιού και λαδιού. Οι αλλαγές που συνέβαλαν σε αυτό ήταν η κατάργηση των προνομίων του ναζίρη στο εμπόριο λαδιού, η δικαιότερη κατανομή φόρων και οι εγγυήσεις προστασίας της ιδιοκτησίας και περιουσίας των ατόμων. Αποτέλεσμα ήταν μια τεράστια πληθυσμιακή αύξηση και οικονομική άνθηση. Ο πληθυσμός του νησιού υπολογίζεται ότι από 12 με 14 χιλιάδες στα μέσα του αιώνα, έφτασε στο τέλος του 19ου αιώνα τις 100 με 130 χιλιάδες, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων είναι Χριστιανοί, αλλά δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία. Σημαντική ώθηση στην οικονομία έδωσε και το γεγονός ότι αρκετοί από τους κατοίκους του νησιού μετανάστευσαν ύστερα από την παγωνιά του 1850 μ.Χ. που κατέστρεψε τις σοδειές και σκότωσε το κτηνοτροφικό κεφάλαιο και ασχολήθηκαν με εμπορικές εταιρείες. Τα εργοστάσια παραγωγής ανήκαν αποκλειστικά σε Χριστιανούς, κάτι που σύμφωνα με τον Β. Lewis οφείλεται στο γεγονός ότι οι Οθωμανοί έμειναν πιστοί στις ισλαμικές αρχές τους και αρνήθηκαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου ήταν η συρρίκνωση του οθωμανικού στοιχείου της Λέσβου. Σύμφωνα με την άποψη του στρατηγού Wilson, η συρρίκνωση οφείλεται στην ελλιπή μόρφωση, στις στρατολογήσεις, στις κακές συνθήκες διαβίωσης και στον ράθυμο χαρακτήρα των Οθωμανών.
Νεότερη ιστορία
Η Λέσβος απελευθερώθηκε από τους Οθωμανούς στις 8 Νοεμβρίου του 1912 από τον στόλο του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Ωστόσο η Λέσβος δεν θα γινόταν επίσημο κομμάτι της Ελλάδας μέχρι το 1920, στη συνθήκη των Σεβρών. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο νησί εγκαθίστανται μονάδες του αγγλογαλλικού στόλου με εγκαταστάσεις (στα Λουτρά, στο Ακόθ, στον Κόλπο της Καλλονής, στη Θερμή κ.α.). Τον Μάιο του 1915 το νησί επισκέφτηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος και μετά, πάλι με την Επαναστατική Κυβέρνηση, το 1916. Το 1918 η Μεραρχία Αρχιπελάγους πολέμησε στο Μακεδονικό Μέτωπο (Μάχη του Σκρα), όπου 338 στρατιώτες της Μεραρχίας έχασαν τη ζωή τους.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, καταφεύγουν στη Λέσβο πολλές οικογένειες Μικρασιατών. Μετέπειτα (κατά τα έτη 1923-24, με την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε) η Λέσβος δέχεται Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, ενώ ο πληθυσμός των μουσουλμάνων αναγκάζεται να φύγει, κατόπιν αποχαιρετιστήριων πανηγυριών με γλέντια, χορούς και τραγούδια, στα οποία έλαβαν μέρος και Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Χαρακτηριστικά, στην Άγρα, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την καλή μεταχείρισή τους, δημοσίευσαν ευχαριστήρια επιστολή σε μία λεσβιακή εφημερίδα και χάρισαν το ρολόι του τζαμιού της Άγρας στον Ι.Ν του Αγίου Δημητρίου του χωριού.
Η στέγαση των προσφύγων ήταν πολύ δύσκολη. Οι ασθενέστεροι οικονομικά από αυτούς ζούσαν σε αρκετά δυσμενείς συνθήκες, χτίζοντας για τον εαυτό τους παράγκες ή ζώντας σε ερείπια παλιών κτηρίων και σε ετοιμόρροπα δωμάτια του κάστρου της Μυτιλήνης. Η Ε.Α.Π. έκτισε αρκετούς συνοικισμούς, κυρίως στη Μυτιλήνη (Καλλιθέα, Χρυσομαλλούσα) αλλά αρκετούς και στην ύπαιθρο, όπως δίπλα στον ποταμό Καλαμιάρη της Παναγιούδας.
Η αποκοπή της Λέσβου από τα μικρασιατικά παράλια επέφερε μια σημαντική μείωση στη βιομηχανική παραγωγή του νησιού, αφού η οικονομία του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτά ως κύρια αγορά των προϊόντων που παρήγαγε. Από την άλλη, οι πρόσφυγες προσέφεραν φτηνά εργατικά χέρια και βοήθησαν στην ανάπτυξη νέων καλλιεργειών. Το 1928 στο νησί ζούσαν 137.160 κάτοικοι. Στον Ελληνοϊταλικό, Ελληνογερμανικό και Εμφύλιο Πόλεμο (1940-1949) το νησί δίνει τον φόρο αίματος και υφίσταται τις οικονομικές επιπτώσεις. Το νησί το κατέλαβε ο γερμανικός στρατός το 1941. Η κατοχή κράτησε ως το 1944.
Στη νεότερη ιστορία, η τοπική οικονομία του στηρίζεται στο λάδι και στα προϊόντα του, στην κτηνοτροφία και στη βυρσοδεψία, αν και η απόσταση του νησιού από το οικονομικό κέντρο της Ελλάδας την περίοδο 1950-1970 έδρασε ως τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη. Την ίδια περίοδο έγιναν προσπάθειες απεξάρτησης από τη μονοκαλλιέργεια της ελιάς, η οποία είχε ασταθή παραγωγή και οδήγησε στην εγκατάλειψη του νησιού από τους κατοίκους του. Τη δεκαετία του 1980 αναπτύσσεται η τουριστική βιομηχανία, η οποία σήμερα είναι ένας από τους κύριους τομείς εισοδήματος του νησιού, μαζί με τη μεταποίηση τοπικών αγροτικών προϊόντων.
Από το 1966 ξεκίνησαν οι προσπάθειες για την προστασία του απολιθωμένου δάσους της Λέσβου, το οποίο αποτελεί ένα εκ των δύο μεγαλύτερων απολιθωμένων δασών στον κόσμο (το άλλο είναι το Εθνικό Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους στην Αριζόνα των ΗΠΑ. Η ευρύτερη περιοχή στην οποία βρίσκεται το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου, έκτασης 150.000 στρεμμάτων, απέκτησε το καθεστώς διατηρητέου μνημείου με το προεδρικό διάταγμα 443/85, το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 160, που εκδόθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1985. Από το 2000, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου, ιδρυθέν το 1994, είναι ιδρυτικό μέλος του δικτύου Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων και το 2004 εντάχθηκε στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO. Τον Νοέμβριο του 2011 ο Δήμος Λέσβου κατέθεσε φάκελο στην UNESCO με σκοπό όλο το νησί να ενταχθεί στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της. Την 21η Σεπτεμβρίου του 2012, η UNESCO ενέταξε τη Λέσβο στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων, έπειτα από απόφαση που λήφθηκε στο Πόρτο. Την επιτροπή αξιολόγησης απάρτιζαν ο δόκτωρ Ζ. Μαρτινί, διευθυντής γεωπάρκου στις γαλλικές Άλπεις και ο δόκτωρ Α. Σίλερ, διευθυντής γεωπάρκου στο Φούλκαν Άιφελ της Γερμανίας.
Διοικητική διαίρεση
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από την 1η Ιανουαρίου 2011 το νησί και οι κοντινές βραχονησίδες αποτέλεσαν τον Δήμο Λέσβου, ο οποίος προήλθε από τη συνένωση των δεκατριών πρώην καποδιστριακών δήμων του νησιού. Ο Δήμος Λέσβου ήταν ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της χώρας. Με τη μεταρρύθμιση του Προγράμματος Κλεισθένη το 2019 ο Δήμος Λέσβου χωρίστηκε σε δύο νέους δήμους, της Μυτιλήνης και της Δυτικής Λέσβου.
δεξιά|μικρογραφία|Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής πολιτικής
Οι δεκατρείς πρώην καποδιστριακοί Δήμοι ήταν (σε παρένθεση οι πληθυσμοί των απογραφών 2001/1991):
Μουσική παράδοση της Λέσβου
μικρογραφία|Προτομή της Σαπφούς, στο [[Μουσεία Καπιτωλίου|Μουσείο Καπιτωλίου, στη Ρώμη]] Σύμφωνα με τον Οβίδιο (Μεταμορφώσεις ΧΙ), οι Μαινάδες περιφρονημένες από τον Ορφέα εξαγριώθηκαν και τον διαμέλισαν στα όρη της Πιερίας. Το κεφάλι και η λύρα του παρασύρθηκαν από τα κύματα και κατέληξαν στη λεσβιακή ακτή. Εκεί οι κάτοικοι ενταφίασαν το κεφάλι και ίδρυσαν ναό - μαντείο προς τιμήν του κοντά στο χωριό Άντισσα. Έτσι ο Ορφέας συνέχισε να τραγουδά και να χρησμοδοτεί από τη Λέσβο. Από τη Λέσβο επίσης κατάγεται ο Τέρπανδρος, δημιουργός της αιολικής λυρικής ποίησης, καθώς και ο Αλκαίος, η Σαπφώ και ο Αρίων, κορυφαίοι ποιητές που ανέδειξαν με μοναδικό τρόπο τη δύναμη της ποιητικής και της μουσικής τέχνης.
Γενικότερα, η μουσική και το τραγούδι ήταν συνυφασμένα με τη ζωή των κατοίκων της Λέσβου, καθώς συνόδευαν κάθε δραστηριότητα της καθημερινότητάς τους (τέλεση εθίμων, οικιακές ενασχολήσεις, εργασία). Ως προς τις μουσικές πρακτικές, κατά τον 18ο - 19ο αι. η μουσική του νησιού επηρεάστηκε εμφανώς από την κουλτούρα των μεγάλων αστικών κέντρων της Μ. Ασίας (Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη), όπως μαρτυρούν χαρακτηριστικά κοινά στοιχεία που απαντούν στα «τραγούδια του κύκλου του χρόνου» (κάλαντα, χελιδονίσματα) και στα «τραγούδια του κύκλου της ζωής» (νανουρίσματα, μοιρολόγια ). Το 1840 ο μουσικοδιδάσκαλος Γεώργιος ο Λέσβιος εξέδωσε δικό του, νέο σύστημα εκκλησιαστικής μουσικής, απλοποιώντας το παλαιό. Λόγω της ευκολίας εκμάθησης άρχισε να διδάσκεται στην Αίγινα με την επιδοκιμασία του Ι. Καποδίστρια, αλλά δεν επικράτησε.
Από τα τέλη του 19ου αι. έως τις αρχές του 20ου αι. το κυρίαρχο μουσικό σχήμα ήταν - σύμφωνα με τα μικρασιατικά πρότυπα - οι πολυμελείς ορχήστρες (κομπανίες). Η δεκαετία του 1940 αποτέλεσε σκοτεινή παρένθεση για τη μουσική παράδοση της Λέσβου, καθώς οι δύσκολες ιστορικές και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (Γερμανική Κατοχή, Εμφύλιος, οικονομική εξαθλίωση) ανάγκασαν τους μουσικούς να εγκαταλείψουν το επάγγελμά τους. Ωστόσο κατά τις δεκαετίες 1950 - 1970 το μουσικό ενδιαφέρον αναζωπυρώνεται, η μουσική πρωταγωνιστεί ξανά στην καθημερινότητα των κατοίκων του νησιού και μάλιστα το λεσβιακό ρεπερτόριο εμπλουτίζεται με ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια από το νέο πολιτιστικό κέντρο της εποχής, την Αθήνα. Παρά το γεγονός ότι μετά τη δεκαετία του 1990 η μουσική της Λέσβου συμβαδίζει με τα πανελλαδικά μουσικά δεδομένα, διατηρήθηκαν - και διατηρούνται μέχρι σήμερα - μουσικά σχήματα που ζωντανεύουν παλιούς αγαπημένους μουσικούς σκοπούς, ενώ παράλληλα έντονο είναι το ενδιαφέρον των νεότερων να μυηθούν στη μουσική παράδοση του τόπου τους.
Γαστρονομία
Η Λέσβος έχει ποικιλόμορφη και πολύπλευρη γαστρονομία βασισμένη στις εξαιρετικές πρώτες ύλες που διαθέτει και στις πλείστες πολιτισμικές επιρροές στο πέρασμα των χρόνων. Οι συνταγές πολλές ανάλογα με την εποχή και την περίσταση. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνουμε στο παραδοσιακό φαγητό πολλών χωριών του νησιού, το κισκέκ και τον τραχανό της.
Απειλούμενα ιστορικά μνημεία
Δώδεκα ιστορικές εκκλησίες του νησιού τοποθετήθηκαν το 2008 από το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων (World Monuments Fund) μεταξύ των 100 πιο απειλούμενων ιστορικών μνημείων του κόσμου. Οι εκκλησίες αυτές χρονολογούνται από την παλαιοχριστιανική περίοδο έως τον 19ο αιώνα. Η επιτροπή έκρινε ότι οι καιρικές συνθήκες, η αύξηση τουρισμού και οι παλαιωμένες μέθοδοι συντήρησης φέρνουν την καταστροφή των παρακάτω Ιερών Ναών:
thumb|Η αυλή του παλαιού μουσείου
Μουσεία
thumb|Το νέο [[Αρχαιολογικό Μουσείο Μυτιλήνης]]
thumb|Σπήλαιο Λέσβου
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Ραδιόφωνο
Τηλεόραση: Εφημερίδες: Περιοδικά: Διαδικτυακά νέα:
Παραπομπές
32. Παρασκευαΐδης Π.,Οι περιηγητές για τη Λέσβο, Μυτιλήνη 1983
Εκκλησία της Αλβανίας
Ως Εκκλησία της Αλβανίας μπορεί να αναφέρεται:
Το κύμα (ταινία 2008)
Το Κύμα (Γερμανικά: Die Welle, Αγγλικά: The Wave) είναι μία γερμανική ταινία του 2008. Είναι ένα κοινωνικό-πολιτικό θρίλερ σε σκηνοθεσία του Ντένις Γκάνζελ με πρωταγωνιστές τους Φρέντερικ Λάου, Τζένιφερ Ούλριχ και Μαξ Ρίμελτ. Το σενάριο συνέγραψαν ο σκηνοθέτης και ο Κρίστιαν Μπέκερ. Ο τελευταίος ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας για λογαριασμό της Rat Pack Filmproduktion. H ταινία σημείωσε επιτυχία στους γερμανικούς κινηματογράφους, προσελκύοντας πάνω από 2.6 εκατομμύρια θεατές και απέσπασε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Β΄ Ανδρικού Ρόλου (Φρέντερικ Λάου) στο Γερμανικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου το 2008.
Το Κύμα δεν είναι η μόνη ταινία που μετέτρεψε ένα πραγματικό κοινωνικό πείραμα σε μυθιστορηματική πλοκή. Το Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ που πραγματοποιήθηκε το 1971 στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιήθηκε το 2001 για την παραγωγή του Das Experiment από τον Όλιβερ Χίρσμπίγγελ και την παραγωγή του 2015 σε σκηνοθεσία της Κάιλ Πάτρικ Άλβαρεζ ''The Standford Prison Experiment. ''
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αντιφασιστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς
Γιάννης Τσαρούχης
Ο Γιάννης Τσαρούχης (Πειραιάς, 13 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα, 20 Ιουλίου 1989) ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος. Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο Άσυλο Τέχνης. Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου κατά τα έτη 1929–1935, με καθηγητές τους Ιακωβίδη, Βικάτο και Παρθένη. Παράλληλα, κατά το διάστημα 1931–1934, μαθήτευσε κοντά στον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Φώτη Κόντογλου και Αγγελική Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.
Την περίοδο 1935–1936, αφού πρώτα επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη, ταξίδεψε στο Παρίσι και στην Ιταλία. Επισκεπτόμενος τα διάφορα μουσεία ήρθε σε επαφή με δημιουργίες της Αναγέννησης και του Ιμπρεσιονισμού καθώς και με τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Ανακάλυψε το έργο του Θεόφιλου και γνώρισε καλλιτέχνες όπως ο Ανρί Ματίς και ο Αλμπέρτο Τζακομέττι.
Καλλιτεχνική σταδιοδρομία
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Παράλληλα με τη ζωγραφική ο Γιάννης Τσαρούχης ασχολήθηκε και με τη θεατρική σκηνοθεσία και μάλιστα από το 1928. Σχεδίασε σκηνικά και ενδυμασίες για τα θέατρα "Εθνικό" ("Βασιλικό"), "Κοτοπούλη", "Δημοτικό" Πειραιώς κ.ά. ειδικά πρόζας, καθώς και για το κλασσικό έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέττα" που ανέβηκε το 1954 στον τότε Βασιλικό κήπο.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Τσαρούχης εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Ζιζέλ Πράσινος
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1920 στην Κωνσταντινούπολη και μετανάστευσε με την οικογένειά της στη Γαλλία στην ηλικία των δύο χρόνων. Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με τη ζωή της. Ο αδερφός της, Μάριο Πράσινος ήταν Γάλλος καλλιτέχνης και εικονογράφος. Ο πατέρας της δι­ηύ­θυ­νε το πε­ρι­ο­δι­κό «Λό­γος» στην Κων­σταντινούπο­λη. Ο άντρας της, Πέ­τρος Φρυ­δάς με­τέ­φρα­σε στα γαλ­λι­κά Κα­ζαν­τζά­κη.
Καλλιτεχνική πορεία
Το 1934, ο αδερφός της Μάριο Πράσινος, παρουσίασε τη δεκατετράχρονη αδερφή του στους σουρεαλιστές. Οι σουρεαλιστές ενθουσιάστηκαν μαζί της και εκτίμησαν τα γραπτά της ως πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία για ότι η αυτόματη γραφή εισπράττει από το ασυνείδητο. Ο Αντρέ Μπρετόν μάλιστα τη σύγκρινε με το σουρεαλιστικό ιδεώδες της «γυναίκας-παιδί» (femme-enfant). Την ίδια χρονιά έγιναν και οι πρώτες της δημοσιεύσεις. Στο γαλλικό σουρεαλιστικό περιοδικό «Μινώταυρος» και στο Βελγικό «Έγγραφα 34». Το πρώτο της βιβλίο «Η Αρθριτική Ακρίδα» δημοσιεύτηκε ένα χρόνο αργότερα, το 1935, με πρόλογο του Πωλ Ελυάρ και φωτογραφία του Μαν Ρέυ. Ήταν μία από τις γυναίκες που ο Αντρέ Μπρετόν συμπεριέλαβε στο βιβλίο του «Η ανθολογία του μαύρου Χιούμορ».
Μετά τον Σουρεαλισμό
Η Ζιζέλ Πράσινος συνέχισε να γράφει ιστορίες, ποιήματα και μυθιστορήματα και μετά την απομάκρυνσή της από τον σουρεαλισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Υπερρεαλιστές ποιητές Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Βήρυλλος
Η βήρυλλος (αγγλικά: beryl) είναι πυριτικό ορυκτό του βηρυλλίου, του οποίου αποτελεί ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα. Το όνομα διεθνοποιήθηκε από τα λατινικά, αλλά προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη βήρυλλος (ίσως αρχικά ασιατικής ρίζας), με την οποία αναφέρονταν ημιπολύτιμοι λίθοι γαλαζοπράσινου χρώματος κατά την αρχαιότητα. Πιθανόν προέρχεται από την ινδική λέξη verulliyam που επαναλαμβάνεται στην ελληνική βήρυλλος και τη λατινική berullus ή beryllus.
Εμφανίσεις
Εμφανίζεται σε κρυστάλλους υπό μορφήν εξαγωνικών πρισμάτων, συχνά με ανάγλυφο (κατακόρυφες ραβδώσεις) στις παράπλευρες έδρες. Αναφέρεται (χωρίς σαφή επιβεβαίωση) ότι ο μεγαλύτερος κρύσταλλος που ανευρέθη είχε μήκος 18 μέτρων (Μαδαγασκάρη). Απαντά σε γρανίτες, γρανιτικούς πηγματίτες, σε ρυολιθικές κοιλότητες αλλά και σε υψηλής θερμοκρασίας υδροθερμικές φλέβες. Επίσης σε μαρμαρυγιακούς σχιστολίθους και νεφελινικούς συηνίτες.
Συνδέεται με τουρμαλίνη, μαρμαρυγίες, ασβεστίτη, χαλαζία και αστρίους.
Ανευρίσκεται στην Κολομβία και σε αρκετές περιοχές της Αφρικής (σμαράγδι). Οι μεγαλύτεροι κρύσταλλοι έχουν βρεθεί στην περιοχή Malakialina της Μαδαγασκάρης Η ακουαμαρίνα ανευρίσκεται στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν, στη Βραζιλία (πολλές περιοχές, κυρίως στο Minas Gerais) και στη Ρωσία (Ουράλια όρη και Σιβηρία). Η ερυθρά βήρυλλος ανευρίσκεται στα όρη Wah Wah της Γιούτα.
Παραλλαγές
Η κοινή βήρυλλος αποτελεί μετάλλευμα βηρυλλίου. Οι διαφανείς παραλλαγές της, όμως, είναι σημαντικοί πολύτιμοι λίθοι:
Η βήρυλλος (και ιδίως οι πολύτιμες παραλλαγές της) μπορεί να παρασκευασθεί συνθετικά με πρώτες ύλες χαλαζία (SiO2), αλουμίνα (Al2O3) και ανθρακικό βηρύλλιο (BeCO3), σε υψηλές θερμοκρασίες και πιέσεις υπό υδροθερμικές συνθήκες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του βηρυλλίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Δουκάτο της Καλαβρίας
μικρογραφία|Το Δουκάτο της Καλαβρίας το 533 - 600 Το Δουκάτο της Καλαβρίας ήταν επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Ιταλία, η οποία περιελάμβανε αρχικά τμήματα των τρεχουσών περιοχών της Καλαβρίας και της Απουλίας, και αργότερα μόνο το νότιο τμήμα της σημερινής Καλαβρίας.
Χώρος και γέννηση του δουκάτου
Μετά από έναν σχεδόν εικοσαετή πόλεμο (535-553) ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ (482-565) κατέκτησε την Ιταλία ανατρέποντας το Οστρογοτθικό Βασίλειο, αλλά η εισβολή των Λομβαρδών το 568 έσπασε οριστικά την πολιτική ενότητα της χερσονήσου. Στην πραγματικότητα, σχηματίστηκε ένα Βασίλειο της Λομβαρδίας, με την πρωτεύουσα Παβία, του οποίου η επικράτεια ελέγχεται ως επί το πλείστον από μια εξαιρετικά αυτόνομη αριστοκρατία, η οποία χωρίζει γεωγραφικά τα εδάφη, εκτός τα παράκτια που παρέμειναν στα βυζαντινά χέρια. Ωστόσο, ακόμη και οι διοικητικές υποδιαιρέσεις της Κωνσταντινούπολης είδαν την αυτονομία τους να μεγαλώνει: μεταξύ αυτών το Δουκάτο της Καλαβρίας, με πρωτεύουσα αρχικά το Οτράντο και στη συνέχεια το Ρήγιο, ένα περιφερειακό αστικό κέντρο που βρίσκεται στις ακτές της θάλασσας, κατακτήθηκε το 536 από τα βυζαντινά στρατεύματα με επικεφαλής τον Βελισάριο.
Έτσι, τα ιταλικά εδάφη κατακερματισμένα σε μια σειρά από τοπικούς πυρήνες, μερικοί από τους οποίους άρχισαν να γίνονται αυτόνομοι (Δημοκρατία της Βενετίας, Δουκάτο της Νάπολης, ναυτικές δημοκρατίες της Γκαέτα και Αμάλφι, το Δουκάτο της Ρώμης), με αβέβαια σύνορα) ενώ άλλοι παρέμειναν υπό την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (Εξαρχάτο της Ραβέννας και Θέμα Σικελίας το τελευταίο περιελάμβανε το Δουκάτο της Καλαβρίας).
Το Δουκάτο της Καλαβρίας μεταξύ 533 και 600
Το Δουκάτο της Καλαβρίας προκύπτει τον 6ο αιώνα περιλαμβάνοντας την περιοχή του Βρουτίου, που είναι η σημερινή περιοχή της Κοζέντζας, με τα εδάφη που εξακολουθούν να ανήκουν στο Σαλέντο (Καλαβρία των Ρωμαίων) των οποίων τα βόρεια σύνορα είχε σχηματιστεί από το λεγόμενο "Μακρύ τείχος των Ελλήνων", ένα είδος αμυντικού τείχους που χτίστηκε για να προστατεύσει τα εδάφη από την απειλή των Λομβαρδών. Έτσι, το όνομα Καλαβρία (που αρχικά χαρακτήρισε τη χερσόνησο του Σαλέντο) άρχισε να χρησιμοποιείται για τον χαρακτηρισμό του Βρουτίου, ενώ το Σαλέντο πήρε το όνομα τέρρα ντ΄Οτράντο και σταδιακά κατακτήθηκε από τους Λομβαρδούς.
Μεταξύ του 8ου και του 9ου αιώνα, τα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλία μειώθηκαν προοδευτικά, το 753 ο Λομβαρδός Αστόλφο προσάρτησε διάφορες βυζαντινές περιοχές στις δικές του, ενώ ο Ρέτζιο με μεγάλο μέρος της Καλαβρίας παρέμεινε υπό τη διοίκηση του Βυζαντίου.
Το 732-733 ο αυτοκράτορας Λέων Γ΄ μετέφερε τις επισκοπές των θεμάτων της Σικελίας, στο πλαίσιο των εικονολατρικών αγώνων και ως συνέπεια των αποφάσεων της Εν Τρούλω συνόδου, από την παπική υπακοή σε εκείνη του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Τα εδάφη στα βόρεια της Καλαβρίας, τότε στα χέρια των Λομβαρδών, συνεχίζουν διατηρούν δεσμούς με τη Ρώμη.
Προς τις αρχές του 9ου αιώνα, η Βυζαντινή Καλαβρία περιλαμβάνει τα εδάφη ανάμεσσα στο Ρήγιο στο Ροσάνο, με την πρωτεύουσα το Ρήγιο. Ενώ το υπόλοιπο βόρειο τμήμα κατακτήθηκε από τον Δούκα του Μπενεβέντο Ρομάλντο Α΄ περίπου το 671. Ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Α΄ (867-886) έκανε το Ρήγιο τη «μητρόπολη των βυζαντινών εδαφών της νότιας Ιταλίας». Γύρω στο 892 ιδρύθηκε το Θέμα Λογγοβαρδίας, οπότε τα βυζαντινά εδάφη της νότιας Ιταλίας χωρίστηκαν σε δύο θέματα: το Θέμα Λογγοβαρδίας το οποίο περιλάμβανε το Τέρρα ντ΄Οτράντο, με πρωτεύουσα το Μπάρι και το Θέμα Σικελίας, το οποίο περιελάμβανε τη Σικελία και το δουκάτο της Καλαβρίας με πρωτεύουσα το Ρήγιο.
Η μακρά διαμάχη μεταξύ Αράβων και Βυζαντινών
Ο διάδοχος του Ευστάθιου Ιωάννης Μουζάλων σκοτώθηκε σε εξέγερση που προκλήθηκε πιθανότητα λόγω υψηλών φόρων. Μια άλλη υπόθεση είναι ότι σκοτώθηκε επειδή σχεδίαζε να επαναστατήσει ενάντια στον αυτοκράτορα σε συμφωνία με τους Άραβες. Το 924 ο φόρος στο εμιράτο μειώθηκε κατά το ήμισυ χάρη στην παρέμβαση του αυτοκράτορα. Το 922, εκμεταλλευόμενος την έλλειψη στρατευμάτων που συμμετείχαν στην Αρμενία και στην άμυνα της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία του Τσάρου Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας, η Αγία Αγκάθα πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε, ένα από τα φρούρια που περιβάλλουν το Ρήγιο. Το 929-930 ο Σλάβος ευνούχος Σαμπέρ πραγματοποίησε επιδρομές στις ακτές της Καλαβρίας και της Απουλίας. Το 926 ο πρίγκιπας του Σαλέρνο Γκουαϊμάρ Β΄ του Σαλέρνο, σε συμμαχία με τον ξάδερφό του Λάντολφ Γ΄ της Κάπουα, προσπάθησε να κατακτήσει τις βυζαντινές περιοχές αλλά νικήθηκε, μαζί με τους συμμάχους του, οριστικά το 930. Το 934, μετά το θάνατο του Φατιμίδη χαλίφη αλ Μαντς, οι πόλεις της Καλαβρίας σταμάτησαν να καταβάλλουν το φόρο. Το 947 η Σικελία πολιορκείτε από τον εμίρη Χασάν. που ζητά την αποκατάσταση του φόρου, ωστόσο αρνήθηκαν οι βυζαντινές αρχές που κατά συνέπεια προετοιμάζονταν για πόλεμο. Ο εμίρης αντιδρά και το 951 διασχίζει το στενό και καταλαμβάνει την πόλη Ρήγιο που εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της, και στη συνέχεια συνεχίζει προς το Γκεράς και το θέτει σε πολιορκία, και από τον οποίο τέλος λαμβάνει την πληρωμή του φόρου. Η ίδια κατάσταση, μετά από μια σειρά εκστρατειών με τις οποίες κατακτάτε το Κράτι, επαναλαμβάνεται για το Κασάνο.
Μόνο την άνοιξη του 952, τα στρατεύματα των θεμάτων της Καλαβρίας και της Λογγοαρδίας, με επικεφαλής τους αντίστοιχους στρατηγούς τους Πασχάλιο και Μαλακινός, συγκρούστηκαν με τους Σαρακηνούς, κοντά στο Γκεράς, και νικήθηκαν. Συνθήκη ειρήνης ορίστηκε το 955-956 από τον νέο στρατηγό της Καλαβρίας και της Λογγοβαρδίας Μαριανό Αργυρό, η οποία προβλέπει την αποκατάσταση του φόρου και την κατασκευή, για πρώτη φορά, ενός τζαμιού στο Ρήγιο με δικαίωμα ασύλου για τους μουσουλμάνους. Ωστόσο, η συνθήκη δεν τερμάτισε τις επιδρομές των Σαρακηνών, πράγματι τον επόμενο χρόνο ο στρατηγός έπρεπε να αντιμετωπίσει πάλι τα κοινά στρατεύματα του Αλ Καλμπί και του αδελφού του Αμμάρ. Το τζαμί, ωστόσο, καταστράφηκε από το βασιλικό πρωτόκαραβο Βασίλειο το 956-958 κατά τη διάρκεια μιας θαλάσσιας εκστρατείας εναντίον των Αράβων της Σικελίας.
Κατά την περίοδο από το 938 έως το 956 το Δουκάτο ανυψώνεται σε Θέμα Καλαβρίας, αντικαθιστώντας το θέμα της Σικελίας που έχει κατακτηθεί από τους Άραβες, πρωτεύουσα παραμένει το Ρήγιο.
Γνωστοί δούκες ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία Καλαβριας
Άρβη Ηρακλείου
Η Άρβη (362 κάτοικοι το 2011 ) είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κοινότητας Αμιρά στο Δήμο Βιάννου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Ξανθουδίδη, η Μονή του Αγίου Αντωνίου οικοδομήθηκε στη θέση του Αρβίου Διός, της ελληνικής περιόδου, τον οποίο αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος. .
Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορική εποχή και αυτό καταδεικνύεται από τα λείψανα και τα όστρακα που έχουν ανακαλυφθεί. Βρέθηκαν επίσης πήλινα και λίθινα αγγεία, σφραγίδες και άλλα.
Ανακαλύφθηκαν επίσης τελευταία πιθάρια και παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα, που πιστοποιούν την ύπαρξη παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Στη θέση Απηγανιά ή Κισσοπόταμος βρέθηκαν τάφοι που χρονολογούνται από τα βυζαντινά χρόνια.
Κοντά στην ακτή βρέθηκε μαρμάρινη σαρκοφάγος με ανάγλυφη πομπή του Διονύσου, όπου παριστάνεται ο Διόνυσος με το αμπέλι σε άρμα. Στην ίδια παράσταση βλέπουμε Βάκχες, Σιληνούς, ελέφαντες, πάνθηρες και άλλα. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Φιτς-Γουίλιαμ.
Βλέπε επίσης
Αρβη Αρβη
FF.C
Οι FF.C ήταν το πρώτο ελληνικό χιπ χοπ συγκρότημα και ιδρύθηκαν στην Αθήνα το 1987. Το ακρωνύμιο FF.C αρχικά σήμαινε Funky Fresh Concept, έπειτα Fast Fashion Captivity και τελικά Fortified Concept (Οχυρωμένη Αντίληψη).
Ιστορία
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1987. Ο Δημήτρης Πετσούκης πειραματιζόταν με διάφορες συνθέσεις, όταν γνώρισε τον Κώστα Κουρμένταλα μέσω του breakdance. Λόγω της κοινής αγάπης τους για το χιπ χοπ (το οποίο δεν ήταν μόνο μουσικό ρεύμα, αλλά αποτελούσε μια ολόκληρη κουλτούρα που χαρακτηριστικά στοιχεία της ήταν το MCing, το breakdance, το graffiti, το DJing) ίδρυσαν μαζί με τον DJ Mix Mad τους FF.C. Επηρεασμένοι από την αμερικάνικη χιπ χοπ σκηνή, διατηρούσαν αρχικά το όνομα "Funky Fresh Concept" και οι ίδιοι είχαν τα καλλιτεχνικά ψευδόνυμα "High Cool" (Πετσούκης) και "Fresh Cool G" (Κουρμένταλας). Πολύ σύντομα εντάχθηκαν νέα μέλη στο συγκρότημα: ο Θοδωρής Μάγγος (Free Jah Present) και ο Θωμάς Πυτικάκης (DJ Everlast).
Στην αρχή έργαφαν αγγλικό στίχο, στη συνέχεια όμως πέρασαν στον ελληνικό λόγω του μεγάλου εύρους λέξεων. Μέχρι το 1993 οι δισκογραφικές δεν υποστήριζαν την προσπάθειά τους γιατί δεν θεωρούσαν τον ήχο του χιπ χοπ εμπορικά βιώσιμο για τα δεδομένα της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας. Έτσι, αποφάσισαν να ιδρύσουν δική τους ανεξάρτητη παραγωγή και διοργάνωναν παρτυ με σκοπό να προωθήσουν το χιπ χοπ και να συγκεντρώσουν χρήματα για την κυκλοφορία δίσκου.
Το κομμάτι τους με τίτλο "Παραμύθι" θεωρήθηκε ακατάλληλο και απορρίφθηκε από το δίσκο "Υπ' όψιν" κι έτσι οι FF.C έφυγαν από την Polydor και αποφάσισαν να κυκοφορήσουν το υλικό τους ανεξάρτητα και γεγονός που τους οδήγησε στη δισκογραφική Ήχοτρον, όπου κυκλοφόρησαν τα δύο τελευταία τους άλμπουμ: "Κλασσικά ηχογραφημένα" (2004) και "Αντιληψίες Συνείδησης" (2005). Μετά από αυτό, το συγκρότημα διαλύθηκε λόγω της αποχώρησης του Κώστα Κουρμένταλα από τη μουσική σκηνή.
Ήχος
Οι FF.C έχουν αναφέρει ότι επηρεάστηκαν από τους Αμερικάνους Public Enemy, αλλά και ότι θεωρούσαν αξιόλογους τους House of Pain. Συνέθεταν με samplings κυρίως, όμως σε κάποια τραγούδια τους έχουν χρησιμοποιήσει και φυσικά μουσικά όργανα (μπάσο, κιθάρα). Τα samplings τους δεν προέρχονταν μόνο από τη soul, αλλά όπως έχουν αναφέρει θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και απόσπασμα από όπερα εάν τους ενέπνεε ή και ανόμοιους φαινομενικά ήχους, ώστε να συνθέσουν τελικά μια μελωδία. Μάλιστα στο τραγούδι τους "Ευχαριστούμε τους..." έχουν χρησιμοποιήσει το έργο του του baroque συνθέτη Johann Pachelbel "Canon in d major". Γενικά το ύφος τους ήταν ιδιαίτερα εναλλακτικό καθώς δεν χρησιμοποιούσαν τις κλασσικές φόρμες και οι στίχοι τους αρκετά πρωτοποριακοί με έντονο πολιτικό στοιχείο και ισχυρά κοινωνικά μηνύματα.
Δισκογραφία
Σ' Άλλη Διάσταση 1997
Η Απειλή 1998
Οχυρωμένη Αντίληψη 2000
Υπ' Όψιν 2002
Κλασσικά Ηχογραφημένα 2004
Αντιληψίες Συνείδησης 2005
Θεμελιώδες θεώρημα άλγεβρας
Το Θεμελιώδες θεώρημα της άλγεβρας (ή Θεώρημα ντ' Αλαμπέρ-Γκάους) είναι ένα από τα σημαντικότερα θεωρήματα στα μαθηματικά. Σύμφωνα με αυτό, όλα τα πολυώνυμα με μιγαδικούς συντελεστές έχουν τουλάχιστον μία μιγαδική ρίζα.
Ο τυπικός ορισμός του θεωρήματος είναι: Κάθε πολυώνυμο μιας μεταβλητής, μη μηδενικού βαθμού και με μιγαδικούς συντελεστές, έχει τουλάχιστον μία ρίζα στο σύνολο C των μιγαδικών αριθμών.
Στην ορολογία της θεωρίας σωμάτων, το θεμελιώδες θεώρημα της άλγεβρας ισοδυναμεί με το γεγονός ότι το σώμα των μιγαδικών αριθμών είναι αλγεβρικά κλειστό.
Ιστορική αναδρομή
Η πρώτη αναφορά στην ουσία του θεωρήματος έγινε από τον Peter Rothe (Petrus Roth) στο βιβλίο του Arithmetica Philosophica (1608), όπου σημείωνε ότι κάθε πολυωνυμική εξίσωση βαθμού n (με πραγματικούς συντελεστές) μπορεί να έχει n λύσεις. Έπειτα, ο Albert Girard, στο βιβλίο του L'invention nouvelle en l'Algèbre του 1629, ισχυρίστηκε ότι κάθε πολυωνυμική εξίσωση βαθμού n έχει n λύσεις, χωρίς όμως να δηλώνει ότι χρειάζεται να είναι πραγματικοί αριθμοί. Επιπλέον, πρόσθεσε ότι ο ισχυρισμός του ισχύει "εκτός αν η εξίσωση είναι ατελής", με το οποίο εννοούσε ότι κανένας συντελεστής δεν ισούται με το μηδέν. Ωστόσο, όταν εξηγεί λεπτομερώς τί εννοεί, είναι σαφές ότι ο ίδιος πιστεύει ότι ο ισχυρισμός του είναι πάντα αληθής για παράδειγμα δείχνει ότι η εξίσωση x4 = 4x − 3, ενώ ατελής, έχει τέσσερις λύσεις (συμπεριλαμβανομένων και των πολλαπλοτήτων): 1 (διπλή), −1 + i√ 2, και −1 − i√ 2.
όπου α η τετραγωνική ρίζα του 4 + 2√ 7. Επίσης ο Όιλερ ανέφερε ότι:
Η πρώτη απόπειρα απόδειξης του θεωρήματος έγινε από το Γάλλο μαθηματικό και φιλόσοφο Ζαν λε Ροντ ντ' Αλαμπέρ το 1746, αλλά η απόδειξη του ήταν ατελής. Για παράδειγμα, προαπαιτούσε την ισχύ ενός θεωρήματος (που είναι σήμερα γνωστό ως θεώρημα του Puiseux), το οποίο όμως αποδείχτηκε μόλις έναν αιώνα μετά και μάλιστα η απόδειξη του βασιζόταν στο θεμελιώδες θεώρημα της άλγεβρας. Άλλες προσπάθειες για την απόδειξη του θεωρήματος έγιναν και από άλλους μαθηματικούς, όπως οι Όιλερ (1749), de Foncenex (1759), Λαγκράνζ (1772), και Λαπλάς (1795). Όλες αυτές οι προσπάθειες βασιζόντουσαν ουσιαστικά στον ισχυρισμό του Girard. Για την ακρίβεια, δεχόντουσαν την ύπαρξη αυτών των λύσεων οπότε το μόνο που έμενε να αποδειχθεί ήταν ότι οι λύσεις είχαν τη μορφή a + bi για κάποιους πραγματικούς a και b. Με τους σημερινούς όρους οι Όιλερ, de Foncenex, Λαγκράνζ και Λαπλάς υπέθεταν την ύπαρξη ενός σώματος διάσπασης του πολυωνύμου p(z).
Στα τέλη του 18ου αιώνα δημοσιεύτηκαν δύο νέες και καλύτερες απόπειρες απόδειξης του θεωρήματος, οι οποίες δεν υπέθεταν την ύπαρξη ριζών. Η πρώτη ήταν του James Wood, δημοσιεύθηκε το 1798 και ήταν κυρίως αλγεβρική, αλλά αγνοήθηκε εντελώς μιας και είχε αλγεβρικά κενά. Πιο γνωστή έγινε η δεύτερη απόπειρα απόδειξης, που ήταν κυρίως γεωμετρική και δημοσιεύθηκε ένα χρόνο αργότερα, το 1799, από το Γερμανό μαθηματικό Καρλ Φρίντριχ Γκάους. Και πάλι, όμως, η απόδειξη δεν ήταν πλήρης, αφού είχε ένα τοπολογικό κενό. Αυτά ήρθε να γεμίσει ο Alexander Ostrowski το 1920, όπως συζητήθηκε και με τον Smale το 1981 (ο Smale γράφει: ... θα ήθελα να τονίσω το τεράστιο κενό που περιείχε η απόδειξη του Γκάους. Είναι ένα λεπτό σημείο ακόμα και σήμερα το ότι μια πραγματική αλγεβρική καμπύλη του επίπεδου δεν μπορεί να μπει σε ένα δίσκο χωρίς να φύγει. Στην πραγματικότητα, ακόμη και αν ο Γκάους επαναδιατύπωσε την απόδειξη 50 χρόνια μετά, το κενό παρέμεινε. Ήταν το 1920 όταν η απόδειξη του Γκάους ολοκληρώθηκε.Στην παραπομπή Γκάους, ο A. Ostrowski έχει μία εργασία η οποία κάνει αυτό και δίνει μία εξαιρετική συζήτηση του προβλήματος επίσης...). Μια αυστηρή απόδειξη δημοσιεύτηκε από τον Ελβετό μαθηματικό Ζαν-Ρομπέρ Αργκάν  το 1806 και για πρώτη φορά το θεμελιώδες θεώρημα της άλγεβρας διατυπώθηκε για πολυώνυμα με μιγαδικούς συντελεστές αντί για μόνο πραγματικούς συντελεστές. Ο Γκάους παρήγαγε δύο ακόμη αποδείξεις το 1816 και μία ακόμη εκδοχή της πρωτότυπης απόδειξης το 1849.
Το πρώτο εγχειρίδιο που είχε μία απόδειξη του θεωρήματος ήταν το Cauchy's Cours d'analyse de l'École Royale Polytechnique (1821). Περιείχε την απόδειξη του Αργκάνf, αν και δεν του δόθηκε πίστωση για αυτό.
Καμία από τις αποδείξεις που έχουν αναφερθεί έως τώρα είναι εποικοδομητική. Ήταν ο Weierstrass ο οποίος έθεσε για πρώτη φορά, στα μισά του 19ου αιώνα, το πρόβλημα της εύρεσης μίας εποικοδομητικής απόδειξης του θεμελιώδους θεωρήματος της άλγεβρας. Παρουσίασε την απόδειξή του, η οποία ανέρχεται με τους σημερινούς όρους σε έναν συνδυασμό της μεθόδου Durand–Kerner με την αρχή της συνέχισης της ομοτοπίας, το 1891. Άλλη μία απόδειξη αυτού του είδους βρήκε ο Χέλμουτ Κνέζερ (Hellmuth Kneser) το 1940 και απλοποίησε ο γιος του, Μάρτιν Κνέζερ, το 1981.
Αποδείξεις
'Όλες οι αποδείξεις παρακάτω περιέχουν κάποια ανάλυση ή τουλάχιστον την τοπολογική έννοια της συνέχειας των πραγματικών αριθμών ή μιγαδικών συναρτήσεων. Μερικές χρησιμοποιούν επίσης διαφορικές ή ακόμα και αναλυτικές συναρτήσεις. Αυτό έχει οδηγήσει μερικούς στην παρατήρηση ότι το Θεμελιώδης Θεώρημα της Άλγεβρας δεν είναι ούτε θεμελιώδης ούτε θεώρημα της Άλγεβρας.
Μερικές αποδείξεις του θεωρήματος αποδεικνύουν μόνο ότι κάθε μη σταθερό πολυώνυμο με πραγματικούς συντελεστές έχει κάποια μιγαδική ρίζα. Αυτό είναι αρκετό για να καθοριστεί το θεώρημα στη γενική περίπτωση, διότι, δεδομένου ενός πολυωνύμου μη σταθερού p(z) με μιγαδικούς συντελεστές, το πολυώνυμο
έχει μόνο πραγματικούς συντελεστές και, εάν το Ζ είναι μηδέν του p(z), τότε είτε το z ή το συζυγές του είναι μια ρίζα της p(z).
Ένας μεγάλος αριθμός αποδείξεων του θεωρήματος χρησιμοποιούν το δεδομένο (μερικές φορές αποκαλούνται "αναπτυγμένα λήμματα") ότι μία νιοστού βαθμού πολυωνυμική συνάρτηση p(z) του οποίου ο κυρίαρχος συντελεστής είναι 1 συμπεριφέρεται ως  zn όταν το |z| είναι αρκετά μεγάλο. Μια πιο ακριβής δήλωση είναι: υπάρχει κάποια θετικός πραγματικός αριθμός R τέτοιος ώστε:
όταν |z| > R.
Περίπλοκες-Αναλυτικές Αποδείξεις
Βρείτε ένα κλειστό δίσκο D της ακτίνας r και κέντρο στην αρχή των αξόνων έτσι ώστε | p (z) |> | p (0) | όταν | z | ≥ r. Το ελάχιστο της | p (z) | στο D, το οποίο πρέπει να υπάρχει αφού το D είναι συμπαγής, επιτυγχάνεται, επομένως, σε ορισμένες z0 σημείο στο εσωτερικό του ϋ, αλλά όχι σε οποιοδήποτε σημείο του ορίου του. Αρχής της μέγιστης συντελεστή (εφαρμόζεται σε 1 / Ρ (ζ)), τότε συνεπάγεται ότι p (cj) = 0. Με άλλα λόγια cj είναι μηδέν ρ (ζ).
Μία παραλλαγή αυτής της απόδειξης δεν απαιτεί τη χρήση της αρχής της μέγιστης συντελεστή (στην πραγματικότητα, το ίδιο επιχείρημα με μικρές αλλαγές δίνει επίσης μια απόδειξη της αρχής της μέγιστης συντελεστή για ολομορφικές λειτουργίες). Αν υποθέσουμε από την αντίφαση ότι: p = (cj) ≠ 0, τότε, επέκταση p (z) στις δυνάμεις του z - cj μπορούμε να γράψουμε
Εδώ, οι cj είναι απλά οι συντελεστές του πολυωνύμου z → p (cj), και αφήνουμε k είναι ο δείκτης του πρώτου συντελεστή μετά από τον σταθερό όρο που είναι μη μηδενική. Αλλά τώρα βλέπουμε ότι για z αρκετά κοντά στο cj αυτό έχει ασυμπτωτικά συμπεριφορά παρόμοια με την απλούστερη πολυώνυμο, με την έννοια ότι (όπως είναι εύκολο να ελεγχθεί) η συνάρτηση  οριοθετείται από κάποια θετική σταθερά M σε κάποια γειτονιά του cj. Ως εκ τούτου, αν ορίσουμε  και αφήσετε  τότε για κάθε επαρκώς μικρό θετικό αριθμό r (έτσι ώστε η δεσμευμένη Μ αναφέρθηκε παραπάνω κατέχει), χρησιμοποιώντας την τριγωνική ανισότητα βλέπουμε ότι
Όταν το r είναι αρκετά κοντά στο 0 αυτό το άνω φράγμα για | p (z) | είναι αυστηρά μικρότερο από | ένα |, σε αντίθεση με τον ορισμό του cj. (Γεωμετρικά, έχουμε βρει μια σαφή κατεύθυνση θ0, έτσι ώστε αν κάποιος πλησιάζει cj από αυτή την κατεύθυνση μπορεί κανείς να αποκτήσει τιμές p (z) και μικρότερες σε απόλυτη τιμή από | p (cj) |.)
Μια άλλη αναλυτική απόδειξη μπορεί να επιτευχθεί κατά μήκος αυτής της γραμμής σκέψης παρατηρώντας ότι, δεδομένου ότι | p (z) |> | p (0) | εκτός D, το ελάχιστο | p (z) | για να επιτευχθεί το όλο συγκρότημα αεροπλάνο στο z0. Αν | p (z0) |> 0, τότε το 1 / ρ είναι μια φραγμένη holomorphic λειτουργία σε ολόκληρο το μιγαδικό επίπεδο, δεδομένου ότι, για κάθε μιγαδικό αριθμό z, | 1 / p (z) | ≤ | 1 / p (z0) |. Εφαρμόζοντας το θεώρημα Liouville, η οποία αναφέρει ότι ένα φραγμένο σύνολο της λειτουργίας πρέπει να είναι σταθερή, αυτό θα σήμαινε ότι το 1 / ρ είναι σταθερή και, συνεπώς, ότι η p είναι σταθερό. Αυτό δίνει μια αντίφαση, και ως εκ τούτου, p (z0) = 0.
Ακόμα μια αναλυτική απόδειξη χρησιμοποιεί το επιχείρημα της αρχής. Έστω R ένας θετικός πραγματικός αριθμός είναι αρκετά μεγάλο έτσι ώστε κάθε ρίζα του p (z) έχει απόλυτη αξία μικρότερη από R: ένας τέτοιος αριθμός πρέπει να υπάρχει γιατί κάθε πολυώνυμο μη σταθερή συνάρτηση του βαθμού n έχει το πολύ n μηδενικά. Για κάθε r> R, σκεφτείτε τον αριθμό :
όπου c (r) είναι ο κύκλος με κέντρο 0 με ακτίνα r προσανατολίζεται αριστερόστροφα: τότε η αρχή επιχείρημα λέει ότι αυτός ο αριθμός είναι ο αριθμός Ν των μηδενικών ρ (ζ) στην ανοικτή μπάλα με κέντρο 0 με ακτίνα R, η οποία, δεδομένου ότι r> R, είναι ο συνολικός αριθμός των μηδενικών ρ (ζ). Από την άλλη πλευρά, το ολοκλήρωμα της Ν / z κατά μήκος C (R) διαιρούμενο με 2πi είναι ίσο με n. Αλλά η διαφορά μεταξύ των δύο αριθμών είναι:
Ο αριθμητής της ορθολογικής έκφρασης ενσωματώνονται έχει βαθμό το πολύ n - 1 και ο βαθμός του παρονομαστή είναι n + 1 Ως εκ τούτου, η παραπάνω αριθμός τείνει στο 0 καθώς r → + ∞.. Αλλά ο αριθμός είναι επίσης ίσο προς Ν - N και έτσι Ν = Ν.
Ακόμα ένα άλλο συγκρότημα-αναλυτική απόδειξη μπορεί να δοθεί από το συνδυασμό γραμμική άλγεβρα με το θεώρημα του Cauchy. Για να αποδείξουν ότι κάθε συγκρότημα πολυώνυμο βαθμού n> 0 έχει μηδενική, αρκεί να δείξουμε ότι κάθε τετράγωνο του πίνακα μεγέθους n> 0 έχει μια (σύνθετη) ιδιοτιμή. [5] Η απόδειξη της τελευταίας δήλωσης είναι από την αντίφαση.
Έστω A να είναι μια πολύπλοκη τετραγωνική μήτρα μεγέθους n> 0 και αφήστε Στην αποτελεί τη μονάδα μήτρα του ίδιου μεγέθους. Έστω Α δεν έχει ιδιοτιμές. Εξετάστε τη λειτουργία resolvent
Από την άλλη πλευρά, το R (z) επεκτάθηκε ως μία γεωμετρική σειρά δίδει:
Ο τύπος αυτός ισχύει έξω από την κλειστή δίσκο ακτίνας | | A | | (ο κανόνας του χειριστή Α). Έστω r> | | A | |. τότε
του οποίου μόνο το summand k = 0 έχει ένα μη μηδενικό ολοκλήρωμα). Αυτό είναι μια αντίφαση, και έτσι το Α έχει ιδιοτιμή.
Τέλος, θεώρημα Rouche δίνει ίσως την πιο σύντομη απόδειξη του θεωρήματος.
Τοπολογικές αποδείξεις
Ας z0 ∈ C είναι τέτοια ώστε το ελάχιστο | p (z) | για να επιτευχθεί το όλο συγκρότημα αεροπλάνο στο z0? θεωρήθηκε στην απόδειξη που χρησιμοποιεί το θεώρημα Liouville ότι ένας τέτοιος αριθμός πρέπει να υπάρχει. Μπορούμε να γράψουμε p (z) ένα πολυώνυμο z - z0: υπάρχει κάποιο φυσικό αριθμό k και υπάρχουν κάποιες μιγαδικών αριθμών, το CK + 1, ..., cn, έτσι ώστε ck ≠ 0 και ότι
Σε περίπτωση που η p (z0) είναι μη μηδενική, προκύπτει ότι αν το α είναι μια ρίζα k-p-(z0) / ck και αν t είναι θετική και αρκετά μικρό, τότε | p (z0 + ta) | <| p (z0) |, το οποίο είναι αδύνατο, δεδομένου ότι | p (z0) | είναι το ελάχιστο | p | σχετικά D.
Για άλλη μια τοπολογική απόδειξη με αντίφαση, ας υποθέσουμε ότι p (z) δεν έχει μηδενικά. Επιλέξτε ένα μεγάλο θετικό αριθμό R τέτοια ώστε, για | z | = R, η κορυφαία όρος zn του p (z) κυριαρχεί σε όλους τους άλλους όρους σε συνδυασμό; Με άλλα λόγια, τέτοια ώστε | z | ν> | an-1zn-1 + · · · + a0 |. Ως Ζ διασχίζει τον κύκλο δίνεται από την εξίσωση | z | = R άπαξ αριστερόστροφα, p (z), όπως Ζη, άνεμοι η φορές αριστερόστροφα γύρω 0 Στο άλλο άκρο, με το |. Z | = 0, η "καμπύλη "p (z) είναι απλά η ενιαία (μη μηδενικό) σημείο p (0), των οποίων ο αριθμός είναι περιέλιξης σαφώς 0. Εάν ο βρόχος που ακολουθείται από το Ζ είναι συνεχώς παραμορφώνεται μεταξύ αυτών των άκρων, η διαδρομή του ρ (z) παραμορφώνεται επίσης συνεχώς. Μπορούμε να γράψουμε ρητά μια τέτοια παραμόρφωση ως Η (Reiθ, t) = p ((1 - t) Reiθ), όπου 0 ≤ t ≤ 1 Εάν κάποιος θεωρεί τη μεταβλητή t ως χρόνος, τότε σε χρόνο μηδέν η καμπύλη είναι ρ (. z) και τη χρονική στιγμή ένα η καμπύλη είναι p (0). Σαφώς σε κάθε σημείο t, p (z) δεν μπορεί να είναι μηδέν με την αρχική υπόθεση, ως εκ τούτου, κατά τη διάρκεια της παραμόρφωσης, η καμπύλη δεν διασχίζει μηδέν. Ως εκ τούτου, η περιέλιξη αριθμό της καμπύλης γύρω από το μηδέν δεν πρέπει ποτέ να αλλάξει. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο αριθμός περιέλιξης ξεκίνησε ως n και έληξε 0, αυτό είναι παράλογο. Ως εκ τούτου, p (z) έχει τουλάχιστον ένα μηδέν.
Αλγεβρικές αποδείξεις
Οι αποδείξεις αυτές χρησιμοποιούν δύο θεωρήματα σχετικά με τους πραγματικούς αριθμούς που απαιτούν στοιχειώδεις γνώσεις Ανάλυσης (ακριβέστερα, το Θεώρημα Ενδιάμεσης Τιμής):
Δεύτερον, μαζί με τον τετραγωνικό τύπο, συνεπάγεται το θεώρημα για τα τετραγωνικά πολυώνυμα. Με άλλα λόγια, οι αλγεβρικές αποδείξεις του θεμελιώδους θεωρήματος δείχνουν στην πραγματικότητα ότι αν το R είναι οποιοσδήποτε κλειστό υποσύνολο των πραγματικών, τότε επέκτασή του είναι αλγεβρικά κλειστό σύνολο.
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αρκεί να ελέγχει η πρόταση: «Κάθε μη σταθερό πολυώνυμο p(z) με πραγματικούς συντελεστές έχει μια μιγαδική ρίζα". Η πρόταση αυτή μπορεί να αποδειχθεί με επαγωγή στον μεγαλύτερο μη αρνητικό ακέραιο kέτσι ώστε το 2k να χωρίζει το βαθμό n του p(z). Έστω deg(z^n)=1 και έστω F είναι ένα σώμα διάσπασης του p(z) στο \mathbb{C}. Αυτό σημαίνει: και υπάρχουν στοιχεία  τέτοια ώστε
Αν k = 0, τότε το n είναι περιττός, και ως εκ τούτου, p(z) έχει μια πραγματική ρίζα. Τώρα, ας υποθέσουμε ότι το n = 2km (με m περιττός και k> 0) και ότι το θεώρημα έχει ήδη αποδειχθεί όταν ο βαθμός του πολυωνύμου έχει τη μορφή 2k − 1m, με m περιττός. Για ένα πραγματικό αριθμό t, ορίζουν:
Στη συνέχεια, οι συντελεστές της qt(z) είναι συμμετρικά πολυώνυμα των zi με πραγματικούς συντελεστές. Ως εκ τούτου, μπορούν να εκφράζονται ως πολυώνυμα με πραγματικούς συντελεστές στα στοιχειώδη συμμετρικά πολυώνυμα, δηλαδή, σε −a1, a2, ..., (−1)nan. Έτσι, qt(z) έχει στην πραγματικότητα πραγματικούς συντελεστές. Επιπλέον, ο βαθμός qt(z) είναι n (n - 1) / 2 = 2k-1m (n - 1) και m (n - 1) είναι ένας περιττός αριθμός. Έτσι, χρησιμοποιώντας την υπόθεση επαγωγής, qt έχει τουλάχιστον ένα σύμπλοκο ρίζα? Με άλλα λόγια, zi + zj + tzizj είναι πολύπλοκη για δύο διακριτά στοιχεία i και j από {1, ..., n}. Δεδομένου ότι υπάρχουν περισσότερα πραγματικοί αριθμοί από ζεύγη (i, j), μπορεί κανείς να βρει διακριτές πραγματικούς αριθμούς t και s ώστε zi + zj + tzizj και zi + zj + szizj είναι σύνθετα (για το ίδιο i και j). Έτσι, οι δύο zi + zj και zizj είναι μιγαδικών αριθμών. Είναι εύκολο να ελεγχθεί ότι κάθε μιγαδικό αριθμό έχει μια σύνθετη τετραγωνική ρίζα, έτσι κάθε συγκρότημα πολυώνυμο βαθμού 2 έχει μια σύνθετη ρίζα από τον τετραγωνικό τύπο. Συνάγεται ότι zi και zj είναι μιγαδικών αριθμών, δεδομένου ότι είναι οι ρίζες του πολυωνύμου τετραγωνική z2 −  (zi + zj)z + zizj.