cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Τζώνης
Βιογραφία
Την ίδια περίοδο, σε απάντηση προς την κορύφωση του μεταμοντερισμού, που ο Τζώνης πίστευε πως όχι μόνο είχε εγκαταλείψει τους περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς στόχους του μοντέρνου κινήματος, αλλά υστερούσε σε βάθος και αυθεντικότητα, αφού πέρασε ένα χρόνο στη Γαλλία, ασχολήθηκε με την κριτική της αρχιτεκτονικής. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά εκδόσεων, οι περισσότερες σε συνεργασία με τη σύζυγό του Liane Lefaivre, όπως τα «Populism» (1975) και «Narcissism» (1978), καθώς και η αναθεώρηση του Κλασσικού Κανόνα, που οδήγησε στη συγγραφή του βιβλίου «Κλασσική Αρχιτεκτονική» (Classical Architecture: The poetics of Order - 1986). Αυτές τις ιδέες τις επεξεργάστηκε περισσότερο σε βιβλία που απευθύνονταν σε ευρύτερο κοινό όπως τα «Architecture in Europe since 1968» (1992), «Between Memory and Invention» (1992) και «Architecture in North America since 1960» (1995).
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Τζώνης με τη σύζυγό του έστρεψαν την προσοχή τους στην αναθεώρηση του Τοπικισμού. Εισήγαγαν τον όρο «Κριτικός Τοπικισμός», για να περιγράψουν την αντίδραση στην παγκοσμιοποίηση της αρχιτεκτονικής που οδήγησε σε δυσλειτουργικές και «επίπεδες» λύσεις. Στράφηκαν έτσι προς μια προσέγγιση που, χωρίς να παραβλέπουν κοινές αρχές ή την εξέλιξη της τεχνολογίας, τονίζει τις τοπικές πολιτιστικές επινοήσεις, ενισχύει τους ανθρώπινους δεσμούς, σέβεται τους φυσικούς πόρους των οικοσυστημάτων και δεν απορρίπτει την ποικιλομορφία. Αυτή η ιδέα αποτέλεσε το έναυσμα για πολυάριθμα συγγράμματα, συζητήσεις και εμπνευσμένα έργα σε όλο τον κόσμο.
Στο πλαίσιο εργασίας του DKS (Σύστημα Γνώσης Σχεδιασμού), ο Τζώνης και οι συνεργάτες του ερεύνησαν ζητήματα όπως η δημιουργικότητα στο σχεδιασμό, η αναλογία στο σχέδιο, ο συμμετοχικός σχεδιασμός και εκπόνησαν διαπολιτισμικές μελέτες στις σχεδιαστικές μεθόδους. Κάποια από τα αποτελέσματα από αυτές τις μελέτες δημοσιεύτηκαν σε άρθρα και βιβλία για το ευρύ κοινό, όπως «Aldo van Eyck, Humanist Rebel» (1999), «Le Corbusier, The Poetics of Machine and Metaphor» (2001) και «Santiago Calatrava, The Poetics of Movement» (1999), «Santiago Calatrava’s Creative Process» (2001), «Santiago Calatrava, The Complete Works» (2004).
Ο Αλέξανδρος Τζώνης έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια, όπως στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης (2006-2007), στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (1996), στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ισραήλ (1985), στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια (1974-1975), στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου (1972-1973), στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ (1970-1971), στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1968) και στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ (1965-1968). Το 2005, αποσύρθηκε από Πανεπιστήμιο του Ντελφτ και έγινε επίτιμος καθηγητής. Το 2007 διορίστηκε καθηγητής Θεωρίας της Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Tsinghua της Κίνας.
Ο κανόνας της κλασσικής αρχιτεκτονικής
Ο Κανόνας της Κλασσικής Αρχιτεκτονικής είναι ένα εργαλείο οργάνωσης δραστηριοτήτων και αντικειμένων στο χώρο. Προερχόμενος από την Αρχαία Ελλάδα, εξελίχθηκε στη Δυτική Ευρώπη και διαδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η ιδέα αποτέλεσε θέμα για ένα ερευνητικό πρόγραμμα του Τζώνη από το οποίο προέκυψε το βιβλίο «Classical Architecture» (1986). Ο Αντώνης Αντωνιάδης ισχυρίζεται πως το βιβλίο αυτό αποτέλεσε αφετηρία στροφής προς το ελληνικό πνεύμα, τον ελληνικό χώρο, τον καιρό του μέτρου, της αρμονίας και της ποίησης. Σύμφωνα με τον Τζέιμς Άκερμαν αυτή η μελέτη αποκαλύπτει τις αρχές που συνδέουν τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες, από τον Βιτρούβιο στον Μις. Ο Κένεθ Φράμπτον αν και διαφέρει σε θεμελιώδεις ιδέες με τον Τζώνη, περιέγραψε το βιβλίο ως την πρώτη δουλειά στην αγγλική γλώσσα που προσπάθησε να συντάξει, να ταξινομήσει και να αποσαφηνίσει την παρεξηγημένη κληρονομιά της κλασσικής παράδοσης. Συνεχίζοντας την έρευνά του τη δεκαετία του '90, ο Τζώνης εστίασε την προσοχή του στα γνωστικά θεμέλια του κλασσικού συστήματος σχεδιασμού καθώς και στην ιστορική του προέλευση και εξέδωσε το 2004 το βιβλίο «Classical Greek Architecture, the Construction of the Modern».
Οίκος Garland
Τα αρχιτεκτονικά αρχεία του οίκου Garland (Garland Architectural Archives) ήταν μια ιδέα που συνέλαβε και υλοποίησε ο Τζώνης εκδίδοντας τα πλήρη αρχεία των μεγαλύτερων αρχιτεκτόνων. Εκτός από το να συγκεντρώσει τα αρχεία, είχε αναλάβει να αναζητήσει επιμέρους σχολιαστές, να ταξινομήσει, να καταγράψει και να σχολιάσει τις σχετικές πηγές και σχέδια. Μέρη αυτής της δουλειάς, είναι τα αρχεία των Λε Κορμπυζιέ (32 τόμοι), Λούις Καν (7 τόμοι), Μις φαν ντερ Ρόε (18 τόμοι), Βάλτερ Γκρόπιους (4 τόμοι) και Αλβάρ Αάλτο (12 τόμοι).
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Πλήρης βιβλιογραφία στο https://web.archive.org/web/20130719205805/http://tzonis.com/
Towards a Non-Oppressive Environment, Cambridge: MIT Press, 1972
Classical Architecture, The Poetics of Order, Cambridge: MIT Press, 1986
Architecture in Europe since 1968, Memory and Invention, London: Thames and Hudson and New York: Rizzoli, 1992
Movement, Structure and the Work of Santiago Calatrava, Basel: Birkhäuser, 1995
Architecture in North America since 1960, London: Thames and Hudson and Boston: Little Brown, 1995
Aldo van Eyck, Humanist Rebel, Rotterdam: 010 Publishers, 1999
Tropical Architecture, Critical Regionalism in an Age of Globalization, London: Wiley-Academy 2001
Santiago Calatrava's Creative Process, Basel: Birkhäuser, 2001
Le Corbusier, The Poetics of Machine and Metaphor, New York: Universe and London: Thames and Hudson, 2001 Critical regionalism, Architecture and Identity in a Globalized World, Munich, Berlin, London, New York: Prestel, 2003
Santiago Calatrava, The Complete Works, New York: Rizzoli, 2004, expanded edition, 2006 Architecture of Regionalism in the Age of Globalization,Peaks and Valleys in the Flat World, Routledge, London, 2011
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Μαντινάδα
Η μαντινάδα ή πατινάδα ή κοτσάκι είναι ποίημα που αποτελείται από δυο στίχους που συνήθως είναι δεκαπεντασύλλαβοι σε ομοιοκαταληξία ή και τέσσερα ημιστίχια που δεν ομοιοκαταληκτούν απαραίτητα. Αποτελεί μέσο αυθόρμητης λαϊκής έκφρασης σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, κυρίως όμως ως κατηγορία του νησιώτικου ελληνικού τραγουδιού στην Κρήτη, που είναι ξακουστή για τις μαντινάδες της.
Αυτό το είδος της έμετρης λαϊκής έκφρασης στις Κυκλάδες και ιδιαίτερα στην Απείρανθο της Νάξου λέγεται "κοτσάκι". Αντίστοιχα ονόματα αυτού του είδους είναι επίσης τα λιανοτράγουδα, οι ρίμες, οι παρόλες τα "στιχάκια" ή τα "δίστιχα" άλλων περιοχών της Ελλάδας.
Ειδικότερα, η κρητική μαντινάδα διακρίνεται για την ιδιάζουσα έκφραση, το μεστό της φράσης και αντανακλά τα αισθήματα, τη σκέψη και τη ζωή του κρητικού λαού. Αντλεί τη θεματολογία της από ποικίλους τομείς και ανάλογα διακρίνονται σε σκωπτικές μαντινάδες, ερωτικές, ευκαιριακές και φιλοσοφικές. Είτε ως φιλοσοφία, είτε εκφράζοντας παράπονο, η μαντινάδα επί αιώνες συνοδεύει τους Κρητικούς σε όλες τους τις στιγμές και στις εκδηλώσεις, στο σημείο που όσοι δεν είναι από την Κρήτη την θεωρούν αποκλειστικά κρητική ποιητική δημιουργία.
Δείγματα κρητικών μαντινάδων
Πολλές μαντινάδες υμνούν την αγαπημένη. Έτσι, μια μαντινάδα λέει:
Επίσης, μπορεί να εκφράζει θαυμασμό για τη χάρη και την αβρότητά της:
Εξάλλου, μπορεί να γίνεται έπαινος και για το σαγηνευτικό της βλέμμα:
Άλλοτε εκφράζονται οι μυστικοί πόθοι του ερωτευμένου:
Ακόμη, η μαντινάδα μπορεί να αποτελεί και όρκο αγάπης:
Πολλές φορές στα δίστιχα εκφράζεται και το μαρτύριο των ερωτευμένων:
Προτρέπει και σε υπομονή:
Άλλοτε είναι πρόκληση και πείσμα:
Άλλοτε γνωμικό:
Άλλοτε πείραγμα ή αστεϊσμός:
Άλλοτε λεβεντιά:
Λεβεντης είναι αυτός που η ψυχή του κλαίει
μα το κεφάλι έχει ψηλά και μήτε λέξη λέει.
Ιστορία
Το όνομα "μαντινάδα" θεωρείται εξελληνισμένος τύπος του ενετικού "mantinada", που είναι ταυτόσημο με το ιταλικό "mattinata", που σημαίνει «τραγούδι του πρωϊνού» ή «πρωινό τραγούδι» (απ’ την Ιταλική λέξη “il mattino”). Το ύφος αυτό λαϊκής έκφρασης θεωρείται πως εισήχθη και έγινε δημοφιλές κατά τη Φραγκοκρατία/Ενετοκρατία, λόγω ιταλικών επιρροών. Τα ποιήματα αυτά ήταν γνωστά και ως "Ερωτοπαιγνια" ή "Καταλόγια". Ακολουθούν δύο δείγματα του 15ου αιώνα:
Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα παρατηρούνται τέτοια άσματα, του αρχαίου "κώμου" των υπερεύθυμων που κατά ομάδες μετά από γλέντι (ευωχία) περιερχόμενοι τους δρόμους τραγουδούσαν «εκωμαόδουν» τα αισθήματά τους κάτω από τα παράθυρα των εκλεκτών τους. Χαρακτηριστικό το δίστιχο του αλεξανδρινού ποιητή Καλλίμαχου που αποκαλεί την καλή του Κωνώπιον :
Συνεπώς ως είδος λαϊκού τραγουδιού φέρεται να είναι αρχαίο Ελληνικό.
Λαογραφία
Οι μαντινάδες τραγουδιώνται κυρίως σε γάμους, βαπτίσια, σε εύθυμες συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια γλεντιού ή χορών αλλά και ως καντάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιώτικο τραγούδι Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Απείρανθος
Αργυρά Αχαΐας
Η Αργυρά είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Σήμερα είναι τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Ρίου του Δήμου Πατρέων με 288 κατοίκους. Βρίσκεται στους πρόποδες του Παναχαϊκού σε υψόμετρο 288 μέτρων στα βόρεια της Πάτρας. Απέχει 8 χιλιόμετρα από το Ρίο και 10 από την Πάτρα.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα στην ευρύτερη περιοχή σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν οι αρχαίες πόλεις Άρβα, Βολίνα και Αργυρά. Οι στορικοί της πόλης της Πάτρας (Θωμόπουλος και Τριανταφύλλου) τη συνδέουν με την αρχαία Άρβα. Το όνομα Άβερνα σύμφωνα με τον Τριανταφύλλου προέρχεται από την αρχαία Άρβα.
Αναφέρεται το 1417 σαν Λουβέρνα και ότι ήταν κτήση της Λατινικής αρχιεπισκοπής της Πάτρας, σε ενετικό κατάλογο χωριών των Πατρών το 1687 αναφέρεται σαν Άβερνα. Τον Μεσαίωνα στην ίδια τοποθεσία αναφέρεται φρούριο με την ονομασία Αδέρνα. Σε απογραφή του 1700 είχε 15 οικογένειες και 24 οικογένειες το 1851.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Λίμνες Μπράσλαβ
Οι Λίμνες Μπράσλαβ (Λευκορωσικά: Браслаўскія азёры, Браславские озёра) είναι ένα από τα τέσσερα εθνικά πάρκα στη Λευκορωσία. Το εθνικό πάρκο ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1995 και πρόκειται για ένα μοναδικό οικοσύστημα με πληθώρα από λίμνες και εκτεταμένα δάση πεύκων. Έχει συνολική έκταση ~700 τ.χλμ. Περιλαμβάνει 30 λίμνες, εκ των οποίων οι τρεις μεγαλύτερες είναι η Ντριβάτι (5η μεγαλύτερη της χώρας), η Σνούντι (9η μεγαλύτερη της χώρας) και η Στρούστα (16η μεγαλύτερη της χώρας).
Τοποθεσία
Το εθνικό πάρκο βρίσκεται στο ραγιόν Μπράσλαβ, στα βορειοδυτικά της Λευκορωσίας, κοντά στα σύνορα με τη Λιθουανία. Στα βόρεια είναι παρακείμενη στα Λευκορωσικά-Λετονικά σύνορα. Το πάρκο είναι επίμηκες με κατεύθυνση από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά, κατά την οποία έχει μήκος 55 χλμ. και πλάτος που κυμαίνεται στα 5 - 29 χλμ. Η συνολική έκταση του πάρκου είναι 691 τ.χλμ. Στα νότια του πάρκου υπάρχουν πεδινές εκτάσεις που καλύπτονται από δάση. Ένα μεγάλο μέρος της περιοχής καταλαμβάνεται από διαφορετικούς τύπους ελών. Υπάρχουν αρκετές όμορφες λίμνες στα δάση, όπως η Μπογκίνσκογιε - που θεωρείται ως μία από τις ομορφότερες στο Μπράσλαβ. Οι δασικές εκτάσεις, συνολικής έκτασης 310 τ.χλμ., καταλαμβάνονται από ομάδες κωνοφόρων - φυλλοβόλων. Μπορούν να διακριθούν στους ακόλουθους δασότοπους: Μπορούνσκι, Μπελμόντ, Μπογκουίνσκι, Ντρουίσκαγια Ντάτσα. Eυρέως διαδεδομένα δέντρα είναι τα πεύκα και τα έλατα.
Ιστορία
Με το πέρας της τελευταίας περιόδου των παγετώνων, πριν από ~18.000-29.000 χρόνια, η περιοχή των Λιμνών Μπράσλαβ ήταν καλυμμένη από εκτεταμένες παγονησίδες, πάχους ως και αρκετών εκατοντάδων μέτρων. Με την πάροδο του χρόνου ο καιρός ζεστάθηκε και οι πάγοι σταδιακά έλιωσαν, και τα όρια των πάγων μετατοπίστηκαν προς τα βόρεια. Αυτή η περίπλοκη διαδικασία διαμόρφωσε τα φυσικά χαρακτηριστικά της Πουζέριε με τα λοφώδη ανάγλυφα και τις λίμνες.
Χλωρίδα και Πανίδα
Το εθνικό πάρκο έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα που περιλαμβάνει 189 είδη πτηνών, εκ των οποίων τα 45 είδη είναι σπάνια και υπό εξαφάνιση.
Από τα σπάνια είδη ζώων που έχουν συμπεριληφθεί στο Λευκορωσικό Κόκκινο Βιβλίο, ξεχωρίζουν οι ασβοί ( Meles meles), οι ευρασιατικοί λύγκες (Lynx lynx), οι καφέ αρκούδες (Ursus arctos) και οι κύκνοι ( Cygnus olor), οποίοι είχαν σχεδόν εξαφανιστεί αλλά επανήλθαν. Στα ενδημικά είδη περιλαμβάνονται οι μαυροπελαργοί, οι γερανοί (Grus grus), οι θυελλόγλαροι (Larus canus), οι λαγόπους (Lagopus lagopus) και οι λασποσκαλίδρες (Calidris alpina). Στις λίμνες Μπράσλαβ ζουν άφθονα διαφορετικά είδη ψαριών: Σάνδρα, σπάροι, μαρίδες, γλήνι (Tinca tinca) και πολλά λευκά ψάρια. Υπάρχουν επίσης αγριογούρουνα, ζαρκάδια, σκίουροι, καφέ και λευκοί λαγοί, αλεπούδες, ρακούν, λύκοι, κουνάβια, ενυδρίδες και βιζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές Κατηγορία:Λίμνες Κατηγορία:Εθνικά πάρκα
Άμωμος σύλληψη
thumb|300px|Η Μαρία, μητέρα του Ιησού, ως η άμωμος σύλληψη. Πίνακας του Μουρίλλο. thumb|300px|Η άμωμος Σύλληψη της Θεοτόκου, από τον [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς στο Πράδο.]]
Η Άμωμος Σύλληψη αποτελεί δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, σύμφωνα με το οποίο η Μαρία, η μητέρα του Ιησού Χριστού, διατηρήθηκε από τον Θεό άμωμη από την κηλίδα του προπατορικού αμαρτήματος κατά τη σύλληψή της.
Ιστορία του δόγματος
Πέρα από την αποδοχή ή όχι του δόγματος της Αμώμου Σύλληψης, υπάρχει η ιστορία της ανάπτυξής του μέσα στην Εκκλησία. Η Σύλληψη της Μαρίας εορταζόταν στην Αγγλία από τον 9ο αι. και μεγάλη επίδραση στην επέκτασή της άσκησε ο Έντμερ. Οι Νορμανδοί προσπάθησαν να εξαλείψουν τη γιορτή, αλλά αυτή παρέμεινε ζωντανή στην καρδιά του λαού.
Θέσεις των Προτεσταντών, των Ορθοδόξων και των Ανατολικών Καθολικών
Το δόγμα γενικά δεν γίνεται δεκτό ούτε από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ούτε από τους Χριστιανούς της Μεταρρύθμισης ή προτεσταντικής παράδοσης.
Οι Προτεστάντες γενικά απορρίπτουν το δόγμα γιατί δεν θεωρούν την ανάπτυξη δογματικής θεολογίας να έχει κύρος πέραν της βιβλικής εξήγησης, και το δόγμα της Αμώμου Σύλληψης δεν διδάσκεται στην Αγία Γραφή. Γίνεται δεκτό από κάποιους Αγγλοκαθολικούς, αλλ' απορρίπτεται από τους περισσότερους Αγγλικανούς και επίσης από τους Παλαιοκαθολικούς. Στο βιβλίο κοινών προσευχών η 8η Δεκεμβρίου είναι μικρός εορτασμός επετείου ("lesser commemoration") η παρακολούθηση της οποίας δεν είναι υποχρεωτική. Πάντως, μέλη της Αγγλικανικής Κοινωνίας της Μαρίας οφείλουν να παρακολουθούν τη Θεία Λειτουργία εκείνη την ημέρα.
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι η Μαρία δεν έκανε αμαρτίες σε όλη τη ζωή της, αλλά δεν συμμερίζονται την άποψη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για το προπατορικό αμάρτημα. Σημειώνουν ότι ο Αυγουστίνος Ιππώνος, τα έργα του οποίου δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστά στον ανατολικό Χριστιανισμό μέχρι τον 17ο αι. έχει ασκήσει αξιοσημείωτη επιρροή στη θεολογία της αμαρτίας που έχει γενικά ριζώσει στην Αγία Έδρα, και από τη στιγμή που ο ανατολικός Χριστιανισμός δεν συμμερίζεται τη θεώρηση της Ρώμης (ή των περισσότερων Προτεσταντών) για το προπατορικό αμάρτημα, θεωρεί αχρείαστο το δόγμα ότι η Μαρία χρειαζόταν εξαγνισμό πριν την Ενσάρκωση. Αντιθέτως, Ορθόδοξοι θεολόγοι λένε ότι οι αναφορές Ελλήνων και Σύρων Πατέρων στην αγνότητα και την αναμαρτησία της Μαρίας αναφέρονται στην συμπεριφορά της μετά τη γέννηση.
Παρότι δεν αποτελεί δόγμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, υπάρχει μια γενική πεποίθηση ότι έγινε προ-αγιασμός της Μαρίας τον καιρό της σύλληψής της, όπως έγινε κατά τη σύλληψη του Ιωάννη του Βαπτιστή. Πάντως, δεν έγινε "καθαρισμός από το προπατορικό αμάρτημα", γιατί οι Ορθόδοξοι πιστεύουν ότι το προπατορικό αμάρτημα δεν κληρονομείται. Αντιθέτως, στην Ορθοδοξία με τον όρο "προπατορικό αμάρτημα" εννοείται η γενική τάση προς την αμαρτία και την οδύνη στον κόσμο, η οποία προκλήθηκε από την πτώση του Αδάμ.
Οι Ανατολικοί Καθολικοί δέχονται την Ορθόδοξη άποψη.
Πάντως, πολλοί (ειδικά οι Ουκρανοί Καθολικοί, οι Μαρωνίτες και οι Ρουθενιανοί), είναι πολύ εκλατινισμένοι κι έχουν φτάσει να δέχονται την Ρωμαιοκαθολική άποψη για την Άμωμο Σύλληψη. Αυτό έχει οδηγήσει στο υποτιμητικό προσωνύμιο "Άμωμος Πλάνη" κάποιες Ανατολικές εκκλησίες, που θεωρούν ότι πιέζονται να δεχτούν ένα θεολογικό δόγμα το οποίο δεν έχει νόημα στον δικό τους ορισμό για την αμαρτία. Το Βατικανό το έχει αντιληφθεί, και τα τελευταία χρόνια υπάρχει κάποια μικρή διαμάχη ειδικά ανάμεσα στους Ελληνο-Καθολικούς Μελχίτες.
Πηγές από την Αγία Γραφή
thumb|300px|Η άμωμος Σύλληψη, εικονοστάσιο [[Περλεζ, Βοϊβοντίνα, Σερβία.]]
Ο Πάπας Πίος Θ΄, στο αποστολικό διάταγμά του Ineffabilis Deus (8 Δεκεμβρίου 1854) με το οποίο καθόρισε την Άμωμο Σύλληψη ως δόγμα για την Καθολική Εκκλησία, αναφέρθηκε πρωταρχικά στο κείμενο της Γένεσης, όπου ο Θεός είπε στο φίδι «θα θέσω έχθρα μεταξύ εσού και της γυναικός, μεταξύ του απογόνου σου και του απογόνου της»3:15. Σύμφωνα με τη θεώρηση αυτή, επρόκειτο για προφητεία για μια γυναίκα που πάντα θα βρισκόταν σε έχθρα με το φίδι - δηλαδή, μια γυναίκα που δεν θα βρισκόταν ποτέ υπό την εξουσία της αμαρτίας, και δεμένη από το ερπετό.
Άλλοι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι βρίσκουν στοιχεία για την Άμωμο Σύλληψη στο χαιρετισμό του αρχαγγέλου Γαβριήλ προς τη Μαρία κατά τον Ευαγγελισμό (στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο) «Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου» (Ave Maria gratia plena, Dominus tecum)1:28, καθώς κάποιοι από αυτούς έχουν δώσει στη φράση αυτή μια ερμηνεία ότι το «Κεχαριτωμένη» σημαίνει αναμάρτητη. Ωστόσο, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο καθαγιασμός της Θεοτόκου έγινε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή με τον Ευαγγελισμό της.
Κοινή παρερμηνεία
Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη παρερμηνεία του όρου "άμωμος σύλληψη". Πολλοί, ακόμη και Ρωμαιοκαθολικοί, πιστεύουν ότι αυτός αναφέρεται στη σύλληψη του Ιησού από τη Μαρία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Αμωμος Αμωμος
Ναός του Ονόματος της Μαρίας
Ο Ναός του Αγίου Ονόματος της Μαρίας (σερβοκροατικά Crkva imena Marijinog, ουγγρ. Mária Neve katolikus templom) είναι Ρωμαιοκαθολικός ενοριακός ναός, που βρίσκεται στην πόλη Νόβι Σαντ της Σερβίας και είναι αφιερωμένος στη ρωμαιοκαθολική εορτή του Αγίου ονόματος της Αειπαρθένου Μαρίας (εορτάζει στις 12 Σεπτεμβρίου). Είναι ο μεγαλύτερος ναός της πόλεως και είναι κτισμένος στο κέντρο της, στην Πλατεία Ελευθερίας (Trg Slobode). Εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους της οι κάτοικοι την αποκαλούν «καθεδρικό ναό», αλλά το Νόβι Σαντ υπάγεται στη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Σουμπότιτσα, της οποίας ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στη Σουμπότιτσα.
Ιστορία
Μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699 το Νόβι Σαντ υπάχθηκε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων, που σχεδόν αμέσως, το 1702 οργάνωσαν την τοπική ρωμαιοκαθολική ενορία. Ο αρχικός ναός αυτής της ενορίας ανεγέρθηκε το 1719 στο ίδιο σημείο με τον σημερινό και ήταν αφιερωμένος στην Παναγία τη Βοήθεια, στη μνήμη της νίκης των Χριστιανών επί των Οθωμανών στη Μάχη της Βιέννης. Αργότερα επαναφιερώθηκε στο Άγιο Όνομα της Μαρίας. Αυτός ο αρχικός ναός καταστράφηκε το 1742. Δεύτερος ναός ανεγέρθηκε πρόχειρα στο ίδιο σημείο και ο Αρχιεπίσκοπος της Κάλοτσα Patacsich Gábor τέλεσε τα θυρανοίξια το 1742. Ο νέος ναός υπέστη μεγάλες ζημιές από βομβαρδισμούς κατά την Ουγγρική Επανάσταση του 1848 και το καμπαναριό του καταστράφηκε.
Το 1891 το δημοτικό συμβούλιο απεφάσισε την κατεδάφιση του δεύτερου ναού και την ανέγερση τρίτου στην ίδια θέση. Ο Ούγγρος αρχιτέκτονας Γκιόργκυ Μολνάρ προσέφερε δωρεάν το σχέδιο για τον τρίτο ναό το 1892. Η κυρίως κατασκευή του νέου αυτού ναού τελείωσε τον Νοέμβριο του 1893, ενώ το ύψους 72 μέτρων καμπαναριό με τον χρυσό σταυρό ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1894.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός είναι τρίκλιτος με νεογοτθικές αψίδες. Υπάρχουν είκοσι υαλογραφίες από τη Βουδαπέστη που παριστάνουν αγίους και πατέρες της Εκκλησίας. Επιπλέον, ο εξοπλισμός του ναού περιλαμβάνει ένα μηχανικό εκκλησιαστικό όργανο με 24 συστοιχίες αυλών (ρεγκίστρα).
Ο ναός έχει 4 Άγιες Τράπεζες. Η κυρίως Αγία Τράπεζα είναι κατασκευασμένη από σκαλιστό ξύλο από το Τιρόλο, ενώ τα πλακάκια της στέγης είναι από κεραμικά «Zsolnay». Στα μόνιμα στοιχεία του ναού περιλαμβάνονται τέσσερα εξομολογητήρια και ένα μαρμάρινο βαπτιστήριο. Ο ναός κυριαρχεί στο κέντρο του Νόβι Σαντ.
Παραπομπές
Ονοματος Μαριας Ναος Ονοματος
Give Peace a Chance
To Give Peace a Chance είναι αντιπολεμικό τραγούδι του Τζον Λένον, το οποίο κυκλοφόρησε και ως single, από τους Plastic Ono Band το 1969. Είναι το πρώτο σόλο του Λένον, ενόσω βρισκόταν ακόμα στους The Beatles. Το κομμάτι έγινε ύμνος του αμερικανικού αντιπολεμικού κινήματος κατά τη δεκαετία του 1970.
Το κομμάτι αρχικά κυκλοφόρησε ως δημιουργία των Λένον-ΜακΚάρτνεϋ, αλλά γράφτηκε από τον Λένον, κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας σε κρεβάτι με τη Γιόκο Όνο, στο Κεμπέκ του Καναδά, στο ταξίδι του μέλιτος. Επίσης, το τραγούδι πρώτη φορά ερμηνεύθηκε εκεί. Στα αμερικανικά charts Billboard Hot 100, έφτασε στο νούμερο 14, ενώ στα βρετανικά έφτασε στο νούμερο 2. Το κομμάτι από τη στιγμή της κυκλοφορίας του έχει διασκευαστεί δεκάδες φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1969 Κατηγορία:Singles του 1969 Κατηγορία:Αντιπολεμικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του Τζον Λένον Κατηγορία:Singles της Apple Records Κατηγορία:Ειρήνη Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Μίλτος Σαχτούρης
Ο Μίλτος Σαχτούρης (Αθήνα, 29 Ιουλίου 1919 – Αθήνα, 29 Μαρτίου 2005) ήταν Έλληνας ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς ποιητές. Τιμημένος με τρία κρατικά βραβεία.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην κλινική Λούρου στην Αθήνα και ήταν γιος του δικαστικού και νομικού συμβούλου του κράτους, Δημητρίου Σαχτούρη και της Αγγελικής Παπαδήμα. Από το γένος του πατέρα του καταγόταν από την υδραϊκή οικογένεια των Σαχτούρηδων και ήταν εγγονός του αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού Μιλτιάδη Σαχτούρη και δισέγγονος του ναυμάχου του '21 Γιώργη Σαχτούρη.
Όταν ήταν πέντε ετών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Με την επίμονη προτροπή του πατέρα του, το 1937 άρχισε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο σχολείο ήταν συμμαθητής με τον Επαμεινώνδα Γονατά. Το 1938 δημοσίευσε με το ψευδώνυμο Mίλτος Χρυσάνθης ένα διήγημα στο περιοδικό Εβδομάδα. Το 1939 πέθανε ο πατέρας του. Μερικά χρόνια αργότερα (1944), αν και βρισκόταν στο τέταρτο έτος της Νομικής, έκαψε τα βιβλία που διάβαζε, αποφασισμένος να επιδοθεί αποκλειστικά στην ποίηση. Την βιβλιοθήκη του πατέρα του, με τα νομικού περιεχομένου βιβλία, την πούλησε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έπασχε από φυματίωση με αποτέλεσμα για μεγάλο χρονικό διάστημα να παραμείνει καθηλωμένος στο κρεβάτι. Την εποχή του Εμφυλίου υπηρέτησε στον στρατό.
Η ενασχόλησή του με την ποίηση
Πρωτοέγραψε ποίηση την άνοιξη του 1941. Το 1943 γνωρίστηκε με τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Νίκο Εγγονόπουλο, με τον οποίο συνδέθηκε με στενή φιλία. Ως ποιητής στον χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε, ύστερα από παρότρυνση του Ελύτη, το 1944 στο περιοδικό Τα Νέα Γράμματα. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή Η λησμονημένη. Για την συλλογή αυτή ο Σαχτούρης ανέφερε πολλά χρόνια αργότερα: «Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε αυτή τη γυναίκα, η οποία επανέρχεται και σε άλλα ποιήματά μου αργότερα μέχρι τα Εκτοπλάσματα». Το 1948 εξέδωσε τις «Παραλογαίς». Ακολούθησαν πολλές, ακόμη συλλογές με αποκορύφωμα την συλλογή «Με το πρόσωπο στον τοίχο» (1952), που εκείνη την εποχή πούλησε πέντε αντίτυπα, αν και ήταν το καλύτερο έργο του.
Πήρε κακές κριτικές για τα πρώτα του ποιήματα από εκπροσώπους της Γενιάς του '30, όπως οι Άλκης Θρύλος, Παύλος Παλαιολόγος, Αιμίλιος Χουρμούζιος, Πέτρος Χάρης κ.ά., οι οποίοι αντιμετώπισαν το έργο του με χλεύη.
Καταξίωση
Στις αρχές τις δεκαετίας του 1960 οι κριτικοί άρχισαν να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στα ποιήματα του Σαχτούρη. Πρώτα ο Αλέξανδρος Αργυρίου και στη συνέχεια η Νόρα Αναγνωστάκη, σύζυγος του Μανόλη Αναγνωστάκη, με το άρθρο της «Ο Μίλτος Σαχτούρης και οι δύσκολοι καιροί» στο περιοδικό Κριτική. Με το έργο του αργότερα ασχολήθηκαν οι Δημήτρης Μαρωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Χρήστος Μπράβος, Θάνος Κωνσταντινίδης, Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ κ.ά.
Στην διάρκεια της λογοτεχνικής του πορείας τιμήθηκε με τρία κρατικά βραβεία: Το 1956 με το Α΄ Βραβείο Νέοι Ευρωπαίοι Ποιητές από την ιταλική ραδιοφωνία και τηλεόραση για την συλλογή του «Όταν σας μιλώ», το 1962 με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του «Τα στίγματα» και το 1987 με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το έργο του «Εκτοπλάσματα».
Το έργο του
Ο Σαχτούρης αν και επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό (ενσωμάτωσε ευρηματικά πολλά στοιχεία από τον ευρωπαϊκό και τον ελληνικό υπερρεαλισμό) δεν αφομοιώθηκε απ' αυτόν. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ξέφυγε από αυτόν αποκτώντας μια καθαρά προσωπική φωνή. Μπορεί όμως με ευκολία να χαρακτηριστεί ποιητής του παραλόγου και του συμβολισμού. Η γλώσσα των ποιημάτων του είναι ελλειπτική, λιτή, τραγική, σκυθρωπή και σοβαρή. Επίσης η ποίησή του ως προς τη δομή είναι ενιαία, δηλαδή εμπειρίες οι οποίες συνεχώς αναπαράγονται με μια κυκλική φορά, ενώ διακρίνει κανείς μια έντονη εικονοποιία. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά, είναι ένας πρωτοποριακός ποιητής, με αντοχή στο χρόνο.
Τα ποιήματά του είναι εμπνευσμένα από την περίοδο της κατοχής και της μεταπολεμικής εποχής και έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες όπως Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ρωσικά, Ιταλικά, Ολλανδικά, Ισπανικά, Πολωνέζικα. Ποιήματα του διδάσκονται σε σχολεία και πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έτεινε προς τον αριστερό χώρο, χωρίς όμως να είναι απόλυτα αριστερός, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του.
Προσωπική ζωή
Δεν παντρεύτηκε, διατηρούσε όμως δεσμό από το 1960 μέχρι τον θανατό του με την σύντροφό του και ζωγράφο Γιάννα Περσάκη που συχνά έκανε την εικαστική επιμέλεια στα ποιήματά του. Της είχε αφιερώσει πολλές συλλογές όπως "Το σκέυος" (1971) καθώς και συγκεκριμένα ποιήματα όπως "Τα ρολόγια που αναποδογυρίσαν ανάποδα" (1998).
Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα μικρό διαμέρισμα της οδού Μηθύμνης στην Κυψέλη γράφοντας ελάχιστα. Ο Σαχτούρης για να επιβιώσει είχε αναγκαστεί να πουλήσει το οικογενειακό του κτήμα στην Αργολίδα, έκτασης 230 στρεμμάτων, το οποίο είχε δοθεί στην οικογένεια Σαχτούρη από τον Καποδίστρια, καθώς και το πατρικό του στην Κυψέλη, στην οδό Καλύμνου. Το Υπουργείο Πολιτισμού του είχε χορηγήσει τιμητική σύνταξη.
Απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 2005 στην Αθήνα και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη αφήνωντας πίσω την σύντροφο του Γιάννα Περσάκη, την κόρη της και τις εγγονές της. Για τον θάνατό του ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωσε: ''«Ο Μίλτος Σαχτούρης υπήρξε ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της μεγάλης γενιάς της νέας ελληνικής ποίησης. Η τολμηρή, ασυμβίβαστη γραφή του, η διαρκής αναζήτηση της ελευθερίας στην τέχνη και τη ζωή, συνόδευσαν μια ολόκληρη εποχή περιπετειών και αγώνων. Ανέδειξαν το έργο του πέρα και πάνω από τους περιορισμούς του χρόνου. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια», ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιος Παπανδρέου: «ο Μίλτος Σαχτούρης υπήρξε από τις μεγαλύτερες ποιητικές μορφές της σύγχρονης Ελλάδας. Υπηρέτησε τα ελληνικά γράμματα με πίστη, με σεμνότητα και ήθος. Η οικουμενικότητα των μηνυμάτων του πάντα ζωντανή και έντονη, μένει σε μας διαχρονική κληρονομιά. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια» ενώ ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, εξέφρασε τα συλλυπητήρια του για τον θάνατο του Μίλτου Σαχτούρη, «του ποιητή που άνοιξε τους δικούς του υψηλούς ορίζοντες, με τη διεθνή του αναγνώριση, στην ελληνική ποίηση»''.
Μελοποίηση
Το 1947, ο Μάνος Χατζιδάκις μελοποίησε τμήμα ποιήματος του Σαχτούρη με τίτλο «Έξι στιγμές» στο τραγούδι «Ο βαρκάρης των κεραυνών» και το ποίημα «Ο βυθός», που κυκλοφόρησε ως τραγούδι με τον τίτλο «Ένας ναύτης στο φεγγάρι» ή «Το τραγούδι του ναύτη». Τα κομμάτια αυτά ακούγονται στον δίσκο «Ο Καπετάν Μιχάλης και Ο Κύκλος του C.N.S.» από τον Σπύρο Σακκά με τη συνοδεία του συνθέτη στο πιάνο.
Το 1970, ο Νίκος Κυπουργός μελοποίησε το ποίημα «Ο τρελλός λαγός» στον δίκο του με τίτλο «2», ενώ το ίδιο ποίημα μελοποιήθηκε και από τον Κυριάκο Σφέτσα για τον δίσκο “Paysage / Song of Love”.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Οικογένεια Σαχτούρη
Μπωλιέ
Το Μπωλιέ (Beaulieu) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Γεωργίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Τουρμάρχης
Τουρμάρχης ονομαζόταν ο διοικητής της τούρμας (Λατινικά turma: «ίλη ιππικού»), η οποία ήταν μονάδα του Βυζαντινού στρατού.
Τουρμάρχες και Ακρίτες
Προκειμένου το Βυζάντιο να αντιμετωπίσει τις επιδρομές των Αράβων, η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε θέματα-στρατιωτικές μονάδες,μετακινούμενες ανα την επικράτεια. Όταν οι μονάδες αυτές απέκτησαν μόνιμη εγκατάσταση,θέματα ονομάστηκαν οι περιοχές εγκατάστασής τους.Σε κάθε θέμα υπήρχε τακτικός στρατός για την αντιμετώπιση των εισβολέων και την προστασία των αμάχων. Ειδικοί αξιωματικοί, οι οποίοι ονομάζονταν εξπηλάτορες, στέλνονταν στις κατοικημένες περιοχές του θέματος οι οποίες βρίσκονταν στο δρομολόγιο της επιδρομής και οργάνωναν την μεταφορά των αμάχων σε οχυρωμένες περιοχές ή στα βουνά. Σε γενικές γραμμές το σύστημα άμυνας του Βυζαντίου προέβλεπε έγκαιρη προειδοποίηση σε περίπτωση επιδρομής, συλλογή πληροφοριών, αντιμετώπιση των επιδρομών, όταν αυτό ήταν δυνατό και συχνά διεξαγωγή επιδρομών σε αραβικά εδάφη ως αντίποινα. Αυτά τα καθήκοντα τα αναλάμβανε ο τακτικός στρατός και ιδιαίτερα οι τουρμάρχες και οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που αναφέρονται στις Βυζαντινές πηγές ως Ακρίτες.
Οι τουρμάρχες κατά τον 9ο αι. είχαν στις διαταγές τους όχι περισσότερους από 6000 περίπου άνδρες. Λεγόταν παλαιότερα και στρατηλάτης.
Η μέγιστη διαίρεση ενός στρατού αποτελούνταν από 3 τούρμες, την δεξιά, την κεντρική και την αριστερή και σε κάθε μία επικεφαλής ένας τουρμάρχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Πυρσόγιαννη Ιωαννίνων
Η Πυρσόγιαννη είναι οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων στην Ήπειρο.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Πυρσόγιαννη βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, στις ανατολικές πλαγιές της οροσειράς του Γράμου σε υψόμετρο 860 μέτρα, στις πλαγιές της κορυφής Στενό (υψομ. 1.900 μ.) και λίγο βορειοανατολικά από το σημείο που ο Γοργοπόταμος συμβάλει στον μεγάλο ποταμό της περιοχής, τον Σαραντάπορο. Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, με άριστη θέα προς τα γύρω βουνά και δάση ενώ περιβάλεται από πυκνό δρυοδάσος. Απέχει περίπου 90 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 27 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Η διασταύρωση για την Πυρσόγιαννη βρίσκεται στον επαρχικό δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης στο 27ο χιλιόμετρο μετά την Κόνιτσα.
Αποτελεί ιστορικό χωριό των Μαστοροχωρίων και έδρα του πρώην δήμου. Είναι έδρα του Πολυδύναμου Αστυνομικού Τμήματος της περιοχής (κυρίως για φύλαξη των συνόρων) και διαθέτει τις βασικές υποδομές εστιάσης και φιλοξενίας τουριστών. Τόπος αναφοράς του χωριού είναι και το ξενοδοχείο της Πυρσόγιαννης που χτίστηκε με δαπάνες των ίδιων των Πυρσογιαννιτών.
Αξιοθέατα
Το παλαιό δημοτικό σχολείο, που χτίστηκε το 1927, έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, "διότι πρόκειται για αξιόλογο κτίριο ειδικής λειτουργίας απόλυτα εναρμονισμένο με το δομημένο περιβάλλον του οικισμού, σημαντικό για τη μελέτη της Ιστορίας της Aρχιτεκτονικής στο συγκεκριμένο χώρο." Στεγάζει το Εθνολογικό Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων, στο οποίο καταγράφονται συτηματικά η τοπική αρχιτεκτονική και τα αισθητικά ρεύματα των τριών τελευταίων αιώνων στα Βαλκάνια ενώ συγκεντρώνει σημαντικά εκθέματα και αρχεία από την ζωή των μαστόρων της πέτρας.
Ο Άι-Γιώργης είναι μια πέτρινη εκκλησία του χωριού με εντυπωσιακό καμπαναριό.
Παραπομπές
Πυρσογιαννη Κατηγορία:Δήμος Μαστοροχωρίων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Σκλαβούνος (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Σκλαβούνος μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Ιταλική Ρασιοναλιστική Αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα
Η ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων την περίοδο 1912-1943, άφησε έντονο το αποτύπωμά της στο περιβάλλον των νησιών στους τομείς της πολεοδομίας και της αρχιτεκτονικής. Οι πολεοδομικές επεμβάσεις περιλάμβαναν την αναδιαμόρφωση των ιστορικών κέντρων, τη βελτίωση του οδικού δικτύου, την επέκταση ή και επανασχεδίαση του πολεοδομικού ιστού. Η αρχιτεκτονική-σε επίπεδο κτιρίου- είχε ως στόχο τη δημιουργία δημόσιων κτιρίων με συμβολική αξία και άμεση αναγνωρισιμότητα, δηλαδή σημείων αναφοράς στο αστικό τοπίο.
Η ιταλική αρχιτεκτονική δημιουργία στα Δωδεκάνησα διακρίνεται σε δύο περιόδους, οι οποίες αντικατοπτρίζουν τις διαφορετικές αντιλήψεις και επιλογές στο χώρο της αρχιτεκτονικής δύο γενικών διοικητών, του Μάριο Λάγκο (Mario Lago, 1924-1936) και του Cesare Maria de Vecchi (1936-1941).
Η πρώτη σημαντική πρωτοβουλία του Μάριο Λάγκο ήταν η ανάθεση στον αρχιτέκτονα Φλορεστάνο Ντι Φάουστο (Florestano di Fausto) της σύνταξης ενός ρυθμιστικού σχεδίου αναβίωσης και επέκτασης της πόλης της Ρόδου, με στόχο τη χωροθέτηση των δημόσιων κτιρίων και των περιοχών κατοικίας των Ιταλών εποίκων. Ο Φ. Ντι Φάουστο στην πρότασή του περιλαμβάνει τη χωροθέτηση του νέου διοικητικού κέντρου της πόλης Φόρο Ιτάλικο (Foro Italico), με μία σειρά από κτίρια που σχεδιάζει ο ίδιος, εκτός του παραδοσιακού πυρήνα και κατά μήκος της δυτικής ακτής (ακτή Μανδρακίου), στα οποία συγκεντρώνονται όλες οι δημόσιες υπηρεσίες. Aυτά είναι η Νέα Αγορά (σημερινή αγορά επίσης), η Τράπεζα της Ιταλίας (σήμερα Τράπεζα της Ελλάδος), η Ιταλική Λέσχη (σημερινό ζαχαροπλαστείο Ακταίον), τα Δικαστήρια, το Διοικητήριο (σήμερα η Νομαρχία), το Ταχυδρομείο (σήμερα επίσης ΕΛΤΑ) και στο κέντρο το Μέγαρο του Φασισμού Casa del Fasciο. Σε αρκετά από τα πρώτα κτίρια της ιταλικής διοίκησης, η αναγέννηση, ο μανιερισμός και ο νεοκλασσικισμός θα αποτελέσουν τις κύριες αναφορές του. Ωστόσο, ο αρχιτέκτονας ακολουθεί μία κριτική και αφαιρετική διαδικασία ανασύνθεσης και προσαρμογής στις ανάγκες της επιδιωκόμενης, συμβολικής αρχιτεκτονικής. Μερικά ακόμη κτίρια του Φάουστο με τα χαρακτηριστικά αυτά είναι οι στρατώνες Regina και Prinzipe (1924-1926), το Μέγαρο Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων (1928) και τα δικαστικά μέγαρα της Κω ( 1926) και της Ρόδου (1924).
Στη συνέχεια, πρώτος ο Φ. Ντι Φάουστο και μετά ο Pietro Lombardi, ενσωματώνουν στα έργα τους στοιχεία από τις διάφορες ιστορικές περιόδους του νησιού και ιδιαίτερα από αυτές που προσέφεραν μεγαλύτερο πεδίο επιλογών ή ήταν άμεσα συνδεδεμένες με την ιταλική παρουσία. Με τον τρόπο αυτό αρχίζει η σταδιακή ένταξη στη δημόσια αρχιτεκτονική στοιχείων από το βυζαντινό, ενετικό ή ισλαμικό παρελθόν της πόλης και με ιδιαίτερη επιρροή από την εποχή των Ιωαννιτών ιπποτών. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν τα δύο διοικητήρια της Ρόδου (1926-27) και της Κω (1927-29), επίσης έργα του Φάουστο. Η νέα αρχιτεκτονική που δημιουργείται συνδυάζει ενετικά και γοτθικά στοιχεία με διακοσμητικά μοτίβα από τη λαϊκή τέχνη των Δωδεκανήσων και με δάνεια από την παράδοση γειτονικών αραβικών μεσογειακών κρατών. Αποκορύφωμα αυτής της αρχιτεκτονικής αποτελεί το ξενοδοχείο των Ρόδων (1925-27) του Φ. Ντι Φάουστο. Το 1932 ο R. Petracco θα σχεδιάσει τη συνοικία της Νέας Αγοράς, ενώ τα Λουτρά της Καλλιθέας (1928-30) αποτελούν το πιο επιτυχημένο και μοναδικό υλοποιημένο έργο του P. Lombardi, το οποίο πλησιάζει περισσότερο τις αρχές του ρασιοναλισμού και του αρ ντεκό (Art Deco) που αναπτύσσονται την ίδια περίοδο στην Ιταλία.
Ο νέος διοικητής των Δωδεκανήσων, o De Vecchi (1936-41), πρώην διοικητής της Σομαλίας και υπουργός παιδείας του Μουσσολίνι, αποκτώντας απόλυτη στρατιωτική και πολιτική εξουσία στην περιοχή, έχει ως μόνη φιλοδοξία να προσδώσει στη Ρόδο τα χαρακτηριστικά μιας επαρχίας αντάξια της νέας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Προχωρά, έτσι, σε μια εκστρατεία «εξαγνισμού» της αρχιτεκτονικής του προκατόχου του. Μια σειρά κτίρια που σχεδιάστηκαν με εμφανείς «ανατολίζουσες» επιρροές και αναφορές στο μουσουλμανικό παρελθόν της πόλης, γοτθικά τόξα και διακοσμητικά αραβουργήματα στις όψεις των κτιρίων, καθαρίζονται και επενδύονται με πωρόλιθο, ή απλώς με επίχρισμα που τον μιμείται. Τα διασημότερα θύματα της αρχιτεκτονικής αυτής ήταν το Ξενοδοχείο των Ρόδων, το Δικαστικό Μέγαρο, το Μέγαρο του Φασισμού και η Ιταλική Λέσχη (Circolo Italia, A. Bernabiti, 1937). Τα νέα δημόσια κτίρια που οικοδομούνται χαρακτηρίζονται από μνημειώδη κλίμακα, αυστηρή συμμετρία και τη συνύπαρξη του κλασικού και του μοντέρνου. Αυτός ο «μοντέρνος κλασικισμός» αφαιρεί όλα τα στοιχεία των ενδιάμεσων ιστορικών περιόδων και εκφράζει απόλυτα την αρχιτεκτονική του «κατακτητή». Η περίοδος του De Vecchi, παρά της τροποποιήσεις που επέβαλε για την εξυπηρέτηση της νέας πολιτικής, προώθησε ένα ρασιοναλισμό περισσότερο μεσογειακό παρά μητροπολιτικό. Αντιπροσωπευτικότερο δείγμα αυτής της αρχιτεκτονικής αποτελεί το θέατρο Puccini στη Ρόδο (A. Bernabiti, 1936-37).
Η μεγαλύτερη πολεοδομική επέμβαση των Ιταλών στα Δωδεκάνησα εντοπίζεται στο νησί της Λέρου. Η Λέρος, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, επιλέχθηκε για την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων. Στον όρμο Λακκί, το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της μεσογείου, κατασκευάσθηκε ναύσταθμος. Για την εξυπηρέτηση της ανάγκης για χώρους κατοικίας των αξιωματικών και των οικογενειών τους, η ιταλική διοίκηση ίδρυσε μια νέα πόλη που ονομάστηκε Porto Lago. Το σχέδιο που εφαρμόσθηκε τοποθετούσε τις κεντρικές λειτουργίες – διοίκηση, αγορά, υπηρεσίες, πολιτισμός – στο κέντρο του οικισμού, δημιουργώντας περιφερειακά ζώνες κατοικίας των στρατιωτικών βαθμοφόρων. Στο σχεδιασμό της νέας πόλης οι αρχιτέκτονες R.Petracco και A.Bernabiti κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα εξαιρετικό σύνολο μεσογειακού Ρασιοναλισμού, τόσο σε επίπεδο αστικού σχεδιασμού όσο και σε επίπεδο αρχιτεκτονικής δημιουργίας. Ανάμεσα στα έργα τους, σημαντικότερα κρίνονται τα κτίρια του διοικητικού κέντρου του Porto Lago, με τα οποία επιτυγχάνεται η ταύτιση του μοντέρνου με το Αιγαίο. Αποτελούν το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα μεσογειακού ρασιοναλισμού στον ελληνικό χώρο, ενώ πιστοποιούν τη σημασία που αυτός αποδίδει στο χρώμα και τα διαφορετικά υλικά.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα
Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας
Η Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας είναι μία από τις έξι εκλογικές περιφέρειες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περιλαμβάνει τους δήμους και τις κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας. Είναι η μεγαλύτερη Εκλογική Περιφέρεια της Κύπρου. Από την Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλέγονται για την ελληνοκυπριακή κοινότητα 6 βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Έδρες ανά βουλευτικές εκλογές
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έγιναν το 1960. Ήταν οι μόνες βουλευτικές εκλογές στις οποίες διεξήχθησαν εκλογές και για πλήρωση των εδρών της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας αντιστοιχούσαν 3 από τις 35 έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας και 2 από τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακές κοινότητας. Μετά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τα δημόσια αξιώματα και εκ τούτου οι έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε όλες τις Εκλογικές Περιφέρειες της Κύπρου παραμένουν κενές.
Μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας ήταν 35 και στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας αντιστοιχούσαν 3. Στην Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποφασίστηκε η αύξηση των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από 35 σε 80 (56 για την ελληνοκυπριακή κοινότητα και 24 για την τουρκοκυπριακή κοινότητα). Οι έδρες που αντιστοιχούσαν πλέον στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ήταν 5. Από το 2011 οι έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Λάρνακας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι 6.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Λάρνακας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ανά εκλογική αναμέτρηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας
Λιγυρία
Η Λιγυρία (ιταλικά: Liguria) είναι περιφέρεια της βόρειας Ιταλίας. Συνορεύει βόρεια με το Πεδεμόντιο και την Εμίλια-Ρομάνια, ανατολικά με την Τοσκάνη, δυτικά με τη Γαλλία και νότια βρέχεται από τη Θάλασσα της Λιγυρίας. Η συνολική έκταση της περιφέρειας είναι 5.420 τετρ.χλμ., και ο πληθυσμός 1.614.924 κάτοικοι. Κυριότερη πόλη και πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Γένοβα, με 611.556 κατοίκους (900.000 μαζί με τα προάστια).
Γεωγραφία
Η Λιγυρία έχει έκταση μόλις 5.422 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ή 1,18% του συνόλου της Ιταλίας. Από αυτά, 3.524,08 χιλιόμετρα είναι ορεινό (65% του συνόλου) και 891,95 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι λόφοι (35% του συνόλου). Φυσικά αποθέματα καλύπτουν το 12% ολόκληρης της περιοχής, ή 60.000 εκτάρια γης. Αποτελούνται από έξι μεγάλα πάρκα δύο μικρότερα πάρκα και τρία καταφύγια.
Μεγαλύτερες πόλεις μετά τη Γένοβα είναι η Λα Σπέτσια, το Σαν Ρέμο, η Βεντιμίλια, η Σαβόνα η Ιμπέρια, η Ραπάλο, το Πορτοφίνο, το Λέριτσι, το Πορτοβένερε κι άλλες μικρότερες κωμοπόλεις. Οι δύο ακτές του κόλπου της Γένοβας που βρέχουν τη Λιγυρία λέγονται Ριβιέρα ντι Πονέντε (Δυτική Ακτή) και Ριβιέρα Ντι Λεβάντε (Ανατολική Ακτή). Κοντά στην κωμόπολη Λα Σπέτσια στην ανατολική Ριβιέρα βρίσκεται και το νησί Παλμάρια.
Ιστορία
Στην περιοχή Βεντιμίλια σε σπήλαια έχουν βρεθεί ευρήματα του ανθρώπου Κρο-μανιόν, και στην περιοχή του Λοάνο του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Από αρχαίους συγγραφείς αναφέρεται ότι η περιοχή κατοικήθηκε από τον λαό των Λιγύρων που έδωσαν και το όνομα τους στην περιοχή.
Οι εξορύξεις χαλκού ξεκίνησαν την 4η Χιλιετία π.Χ., τα ορυχεία στην περιοχή χρονολογούνται από το 3700 π.Χ. και είναι τα αρχαιότερα στην δυτική Μεσόγειο. Η περιοχή της Γένοβας κατοικείται από την 4η με 3η χιλιετία π.Χ. Στην αρχαιότητα κατοικούσαν οι Λίγυρες από τους οποίους πήρε το όνομα. Οι εκσκαφές έδειξαν ότι οι κάτοικοι είχαν μεγάλες εμπορικές δραστηριότητες με τους Ετρούσκους και την Μεγάλη Ελλάδα. Τον 5ο αιώνα π.Χ. ιδρύθηκε στην κορυφή ενός λόφου η πρώτη πόλη το Oppidum, πήρε το όνομα "Καστέλλο" και βρισκόταν στην μεσαιωνική πόλη. Ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος και ο Πομπόνιους Μέλα αναφέρουν την αρχαία πόλη "Σταλία", σε απόσταση περίπου 3 χιλιόμετρα από την ακτή. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος οι Λίγυρες χωρίστηκαν και υποστήριξαν οι περισσότεροι την Καρχηδόνα και μια μικρή μειονότητα τη Ρώμη. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (218 π.Χ. - 201 π.Χ.) συμμάχησε με την Ρώμη ως "Ισοπολίτιδα", οι Καρχηδόνιοι την κατέστρεψαν ολοσχερώς (209 π.Χ.). Η πόλη οικοδομήθηκε ξανά όταν έληξαν οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι (146 π.Χ.) και απέκτησε δικαιώματα Δήμου, επεκτάθηκε χάρη στο εμπόριο, ειδικά σε δέρμα, ξυλεία και μέλι. Τα αγαθά μετακινούνταν από τα υψόμετρα της Γένοβας και άλλες μεγάλες πόλεις όπως η Τορτόνα και η Πιατσέντσα. Ανάμεσα στα άλλα αρχαιολογικά ευρήματα υπήρχε και ένα Αμφιθέατρο. Η περιοχή γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, κατασκευάστηκαν δρόμοι και κτίστηκαν πολλές νέες πόλεις όπως η Λούνα, η Βεντιμίλια και η Αλμπένγκα.
Το 1805 προσαρτήθηκε στη Γαλλική δημοκρατία και χωρίστηκε σε τρεις επαρχίες, τη Μοντενότε με πρωτεύουσα Σαβόνα, της Γένοβας με πρωτεύουσα τη Γένοβα και την επαρχία Απεννίνων, με πρωτεύουσα το Κιαβάρι. Το 1814 έμεινε για λίγες μέρες ανεξάρτητη και το 1815 προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας με τη συνθήκη της Βιέννης.
Οικονομία
thumb|right|250px|Το λιμάνι της Γένοβας Η οικονομία βασίζεται στον τουρισμό (Γένοβα, Cinque Terre), και στα λιμάνια της Γένοβας και της Λα Σπέτσια: τα ναυπηγεία της Γένοβας είναι από τα μεγαλύτερα σε όλη την Ιταλία.
Ο αγροτικός κλάδος χαρακτηρίζεται από την παραγωγή ελαιολάδου και κρασιού.
Διοικητική διαίρεση
Η Λιγυρία διοικητικά χωρίζεται σε τέσσερις (4) επαρχίες :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Δρυόφυτο Πρέβεζας
thumb|150px|Η εκκλησία του χωριού Άγιος Νικόλαος Το Δρυόφυτο είναι χωριό του Δήμου Ζηρού (πρώην Δήμου Φιλιππιάδας) του Νομού Πρεβέζης.
Βρίσκεται σε απόσταση 45 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την Πρέβεζα και 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Άρτας. Από την πόλη της Φιλιππιάδας, έδρα του Δήμου, απέχει 9 χιλιόμετρα.
Στο χωριό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, διαμένουν 268 κάτοικοι ( Εφημερίς της Κυβερνήσεως, Αρ. φύλλου 630, 20 Μαρτίου 2013, Τεύχος Δεύτερο),  ενώ το 2001 είχαν απογραφεί 313 κατοίκοι. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Σφελένικο. Η νέα του ονομασία έχει άμεση σχέση με τις βελανιδιές (δρυς) που ευδοκιμούν στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Ζηρού
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1948-49
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1948-49 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 25 ομάδων. Στις 24 ομάδες τις προηγούμενες περιόδου προστέθηκε ο Ερμής Κοκκινιάς. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός και προκρίθηκε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1948-1949.
Γ΄ Κατηγορία
* Η Ελλάς Μοσχάτου από την επόμενη σεζόν μετονομάστηκε σε "Ένωσις Μοσχάτου".
** Ο Αχιλλεύς την προηγούμενη σεζόν υποβιβάστηκε και αρχικά ξεκίνησε να μετέχει στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας. Όμως, στη συνέχεια κέρδισε κάποια προσφυγή και απέκτησε το δικαίωμα να παραμείνει ως 9η ομάδα στη Β΄ κατηγορία, στην οποία εντάχθηκε τον Ιανουάριο του 1949 και ενώ είχε λήξει ο α΄ γύρος.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1948-1949
Πέττεια
thumb|right|175px|Η σκακιέρα της πέττειας. Η πέττεια (ή πεττεία/πεσσεία ) ήταν επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής που έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες.
Το παιχνίδι είναι γνωστό από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τους Έλληνες, ήταν ανακάλυψη του Παλαμήδη. Συναντάται όμως και σε αρχαιότερα μνημεία των Αιγυπτίων. Ο Όμηρος το αναφέρει στην Οδύσσεια, όπου μνημονεύει τους μνηστήρες της Πηνελόπης να παίζουν πέττεια :
Αναφορά κάνει και ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης στους Δειπνοσοφιστές στις αρχές του 3ου αιώνα ΜΚΕ, όπου αναπαρήγαγε μια πλέον χαμένη εκδοχή, που παρείχε προγενέστερος ομηρικός σχολιαστής :
Και ο Πλάτων αναφέρει στον διάλογο Φαίδρος έναν μύθο από την Αρχαία Αίγυπτο για την δημιουργία του παιχνιδιού:
Περιγραφή του παιχνιδιού
thumb|right|175px|Παιχνίδι πέττειας. Τερακότα ύψους 15 εκ. που βρέθηκε στο βασιλικό ανάκτορο της Αθήνας. Οι κανόνες του παιχνιδιού δεν διασώθηκαν. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να αποικλειστούν τα πούλια του αντιπάλου, έτσι ώστε να μην μπορεί να κάνει κίνηση.