cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελισάβετ Λουδοβίκα της Βαυαρίας
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Λουδοβίκα γεννήθηκε στο Μόναχο το 1801. Ήταν η τρίτη κόρη (πρώτη από το δεύτερο γάμο) του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Βάδης. Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως Ελίζε. Η ανιψιά και βαφτισιμιά της Ελισάβετ της Βαυαρίας έλαβε το όνομά της προς τιμήν της.
Μετά τον θάνατό του συζύγου της έζησε κυρίως στο Σανσουσί, στο Σαρλόττενμπουργκ και στο Κάστρο Στόλτσενφελς.
Πέθανε στη Δρέσδη και τάφηκε στο Ναό της Ειρήνης στο Πότσδαμ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1823 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ της Πρωσίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και έτσι τον άνδρα της διαδέχθηκε ο αδελφός του, Γουλιέλμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Βασίλισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας
Νάρκε
Το Νάρκε (Närke, προφορά: [ˈnæ̌rːkɛ]) είναι σουηδική παραδοσιακή επαρχία, που βρίσκεται στο Σβίαλαντ στη νότια κεντρική Σουηδία.
Συνορεύει με το Βέστμανλαντ στα βόρεια, το Σόντερμανλαντ στα ανατολικά, το Έστεργκετλαντ στα νοτιοανατολικά, το Βέστεργκετλαντ στα νοτιοδυτικά και το Βέρμλαντ στα βορειοδυτικά. Το Νάρκε έχει εμβαδόν 4.126 km² και συνολικό πληθυσμό 208.376.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Ιερά Μητρόπολις Κεφαλληνίας
Η Ιερά Μητρόπολις Κεφαλληνίας είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έχει έδρα το Αργοστόλι και περιλαμβάνει ολόκληρο το νησί της Κεφαλονιάς.
Ιστορικά στοιχεία
Μέχρι το 1207 που οι Λατίνοι κατήργησαν την τοπική επισκοπή, ελάχιστες είναι οι σωζόμενες ιστορικές πληροφορίες. Ο Ορθόδοξος Επισκοπικός Θρόνος της Κεφαλονιάς επανιδρύθηκε το 1452 από τον Παλατινό Κόμη Κεφαλληνίας, Ζακύνθου και Ιθάκης, Δούκα της Λευκάδας και Δεσπότη της Ηπείρου Λεονάρδο Γ΄ Τόκκο (1448-1479), ο οποίος επεδίωξε με αυτό τον τρόπο να έχει στο πλευρό του τους Ορθόδοξους υπηκόους του. Ως πρώτο επίσκοπο των τριών νησιών επέλεξε τον Γεράσιμο Λοβέρδο, έναν κληρικό που καταγόταν από πλούσια και αρχοντική οικογένεια της Κεφαλονιάς. Ο αρχιερατικός Θρόνος υπήχθη αρχικά στην πνευματική δικαιοδοσία του Μητροπολίτη Κορίνθου, αλλά τον Μάιο του 1628 ο Νικόδημος Β΄ (Μεταξάς) κατόρθωσε, χάρη και στην προσωπική του φιλία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Λούκαρη, να αυτονομηθεί η Επισκοπή από τον Κορίνθου και να ανυψωθεί σε «Αρχιεπισκοπή Κεφαλληνίας, Ζακύνθου, Ιθάκης και Στροφάδων».
Τον Σεπτέμβριο του 1799 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νεόφυτος Ζ΄ ανύψωσε την Αρχιεπισκοπή σε Μητρόπολη. Με ψήφισμα της Γερουσίας του Ιόνιου Κράτους τον Δεκέμβριο του 1818, από την ενιαία Μητρόπολη αποσπάσθηκαν η Ζάκυνθος (με τα Στροφάδια) και η Ιθάκη. Από τον Ιούνιο του 1866, οπότε ενσωματώθηκαν εκκλησιαστικά τα Επτάνησα στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, ο Κεφαλληνίας έφερε τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου.
Το 1900 όλες οι εκκλησιαστικές επαρχίες του Βασιλείου της Ελλάδος ονομάστηκαν επισκοπές, ενώ από το 1922 ονομάστηκαν Μητροπόλεις.
Πηγές
Κεφαλληνιας  Κατηγορία:Νομός Κεφαλληνίας Κατηγορία:Αργοστόλι
Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γκαλιασγάρ Καμάλ
μικρογραφία| Άποψη του θεάτρου Καμάλ από τις λίμνες Καμπάν μικρογραφία| Το φουαγιέ του θεάτρου στη διάρκεια διαλείμματος μικρογραφία| Άποψη της λίμνης Καμπάν και του θεάτρου Καμάλ Το Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γκαλιασγάρ Καμάλ (Татарский Академический Театр имени Галиаскара Камала, Галиәсгар Камал исемендәге татар дәүләт академия театры) είναι το κορυφαίο ταταρικό θέατρο στην πόλη Καζάν της Ρωσίας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του θεατρικού συγγραφέα Γαλιασγάρ Καμάλ και ιδρύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1906.
Οι πρώτες γνωστές θεατρικές προσπάθειες των Τατάρων έγιναν κατά τον 19ο αιώνα, με την εμφάνιση ταταρικών ερασιτεχνικών θιάσων σε ορισμένες πόλεις και κωμοπόλεις της Ρωσίας που είχαν μεγάλους πληθυσμούς Τατάρων. Το πρώτο δημοσιευμένο θεατρικό έργο στην ταταρική γλώσσα ήταν το Δυστυχισμένο κορίτσι (1886) του Gabdrakhman Ilyasi (1856-1895), το οποίο πιθανολογείται ότι γράφτηκε υπό την επήρεια του πρώτου Τούρκου θεατρικού συγγραφέα İbrahim Şinasi και του έργου του Şair Evlenmesi (Ο γάμος ενός ποιητή), το οποίο δημοσιεύθηκε το 1860. Και τα δύο έργα θίγουν το πρόβλημα των γάμων από συνοικέσιο, που ήταν πολύ συνηθισμένο γεγονός εκείνη την εποχή.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, ταταρικοί ερασιτεχνικοί θίασοι έδιναν δωρεάν παραστάσεις σε ιδιωτικές κατοικίες, τις οποίες παρακολούθησε πολύ λίγος κόσμος. Το ρεπερτόριο αυτών των θιάσων περιελάμβανε συνήθως έργα Ρώσων και ξένων συγγραφέων. Η πρώτη δημόσια παράσταση ενός θεατρικού έργου στη σύγχρονη εποχή πραγματοποιήθηκε το 1906 και διοργανώθηκε από την ομάδα Sayar (Ο ταξιδευτής). Η ομάδα Sayar έγινε τελικά ο κορυφαίος ταταρικός επαγγελματικός θίασος. Το 1939, ο θίασος μετονομάστηκε προς τιμήν του θεατρικού συγγραφέα Γκαλιασγάρ Καμάλ. Το 1987, ο θίασος μετακόμισε στο σημερινό του κτήριο, στις όχθες των λιμνών Καμπάν.
Το τρέχον ρεπερτόριο του θεάτρου αποτελείται κυρίως από έργα που γράφτηκαν από Τατάρους θεατρικούς συγγραφείς, αλλά περιλαμβάνει και πολλά έργα Ρώσων και ξένων συγγραφέων.
Το θέατρο παρέχει ειδικές συσκευές για μετάφραση σε όσα μέλη του κοινού δεν καταλαβαίνουν τα ταταρικά.
Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πολιτισμού των Τατάρων κατά τη σοβιετική εποχή ήταν ότι στο Ταταρστάν, ως μία από τις «αυτόνομες δημοκρατίες» της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, δεν επιτρεπόταν από τη Μόσχα να έχει το δικό της κινηματογραφικό στούντιο. Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι Τάταροι ηθοποιοί, παραγωγοί και σκηνοθέτες μπορούσαν να αναπτύξουν το ταλέντο τους αποκλειστικά και μόνο στον χώρο του θεάτρου. Όλα τα καλλιτεχνικά ταλέντα σε αυτούς τους συγκεκριμένους τομείς έκφρασης συγκεντρώθηκαν αποκλειστικά στο θέατρο και όχι τόσο κινηματογράφο. Αυτό το γεγονός μπορεί να εξηγήσει την εξαιρετική εμπορική επιτυχία του ταταρικού θεάτρου και την εξαιρετικά υψηλή ποιότητα των παραγωγών του, καθώς και την τεράστια δημοτικότητα του θεάτρου ως είδους στην κοινότητα των Τατάρων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Καζάν Κατηγορία:Ταταρστάν Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Αζίζ Αχμέτ Αλτάι
Ο Αζίζ Αχμέτ Αλτάι είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αζίζ Αχμέτ Αλτάι γεννήθηκε στην Πάφο το 1927. Ομιλεί, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργαζόταν ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι
Το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι είναι επιτραπέζιο παιχνίδι που βασίζεται στο ποδόσφαιρο. Ο στόχος του παιχνιδιού είναι να μετακινηθεί η μπάλα στο τέρμα του αντιπάλου χειρίζοντας ράβδους που έχουν πάνω τους ενσωματωμένες φιγούρες. Αν και οι κανόνες συχνά διαφέρουν ανά χώρα και περιοχή όταν το παιχνίδι παίζεται φιλικά, σε αγωνιστικό επίπεδο το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι παίζεται σύμφωνα με έναν ενοποιημένο κώδικα.
Ιστορία
Οι πατέντες για παρόμοια επιτραπέζια παιχνίδια χρονολογούνται ήδη από τη δεκαετία του 1890 στην Ευρώπη. Ωστόσο, η προέλευση του επιτραπέζιου ποδοσφαιρακίου χρονολογείται από το 1921, όταν ο Χάρολντ Σερλς Θόρντον (Harold Searles Thornton) από το Ηνωμένο Βασίλειο κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το παιχνίδι ως «Συσκευή για να παίξεις ένα παιχνίδι επιτραπέζιου ποδοσφαιρακίου».
Το βελγικό περιοδικό Le Soir illustré ισχυρίστηκε το 1979 ότι ο Γάλλος εφευρέτης Λουσιάν Ροζενγκάρ (1881–1976) σκέφτηκε το παιχνίδι του επιτραπέζιου ποδοσφαιρακίου τη δεκαετία του 1930, όταν έψαχνε πράγματα για να διασκεδάσει τα εγγόνια του τους κρύους μήνες του χειμώνα. Ονόμασε το παιχνίδι «baby foot» αντί για foosball.
Το παιχνίδι μεταφέρθηκε τελικά στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1950 από τον Λόρενς Πάτερσον (Lawrence Patterson), φτάνοντας στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς του εκεί τη δεκαετία του 1970, όταν μπορούσε να βρεθεί σε μπαρ και αίθουσες πισίνας παντού σε όλη τη χώρα.
Θεομητορικός κύκλος και Παναγία του πάθους (16ος και 17ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Ο Θεομητορικός κύκλος και Παναγία του πάθους είναι μεταβυζαντινή εικόνα του (16ου και 17ου αι)και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.
Επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι
Ιστορία
Το 2002, ιδρύθηκε στη Γαλλία η Διεθνής Ομοσπονδία Επιτραπέζιου Ποδοσφαιρακίου (ΔΟΕΠ) με αποστολή την προώθηση του παιχνιδιού. Η ΔΟΕΠ ενεργεί ως οργανωτικός αθλητικός φορέας, ρυθμίζοντας διεθνείς αγώνες και καθιερώνει το παιχνίδι με τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και τη Γενική Ένωση της Διεθνούς Αθλητικής Ομοσπονδίας.
Θεομητορικός κύκλος και Παναγία του πάθους (16ος και 17ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Περιγραφή
Ο Θεομητορικός κύκλος και Παναγία του πάθους είναι μεταβυζαντινή εικόνα διαστάσεων 1,14Χ0,895 μ.Πρόκειται για έργο απαρτιζόμενο από δύο εικόνες ξεχωριστές: στην πλατιά περιφέρεια με την Ετοιμασία του Θρόνου στη μέση ψηλά, και στο κέντρο, η νέωτερη, της Παναγίας.Η ένθετη μικρή εικόνα της Παναγίας του Πάθους με την επωνυμία Η Κυρία των Αγγέλων, νησιωτικού εργαστηρίου του 17ου αι..καλύπτει το κενό της αρχικής και τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία του Μουσείου. Οι δεξαέξι θεομητορικές παραστάσεις της αρχικής εικόνας σε πάντε σειρές και με διαδοχική συνέχεια της αφήγησης συγκροτεί τον πιο εκτενή βιογραφικό κύκλο της Παναγίας σε ελληνική εικόνα της εποχής. Με αρχή αριστερά επάνω ιστορούνται η άρνηση των δώρων, η Προσευχή του Ιωακείμ, η Προσευχή της Άννας και ο ασπασμός των Θεοπατόρων, η Γέννηση της Παναγίας και η Φιλοστοργία, η Ευλόγηση των ιερέων και τα Εισόδια, η Προσευχή του Ζαχαρία, η Μνηστεία,ο Ευαγγελισμός και η Επίπληξη, ο Ασπασμός Μαρίας και Ελισάβετ, η Προσευχή της Παναγίας, η Κοίμηση και η Μετάσταση. Χυμώδεις και ευκίνητες, παρατηρεί η Χειμάστου-Ποταμιάνου, στην πλοκή τους οι μικρές παραστάσεις, ίσως πλαισίωναν βρεφοκρατούσα στο κέντρο άλλοτε.
Επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι
Το παιχνίδι
αριστερά|μικρογραφία| Επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι αριστερά|μικρογραφία| «Ελληνική» φιγούρα παίκτη σε επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι Το παιχνίδι περιλαμβάνει τη χρήση φιγούρων ενσωματωμένων σε περιστρεφόμενες ράβδους που έχουν σκοπό να κλωτσήσουν μια μπάλα στο αντίπαλο τέρμα. Τα τραπέζια επιτραπέζιου ποδοσφαιρακίου μπορεί να διαφέρουν σε μέγεθος, αλλά ένα τυπικό τραπέζι είναι περίπου 120 εκατοστά σε μήκος και 61 εκατοστά σε πλάτος. Το τραπέζι περιέχει συνήθως οκτώ σειρές παικτών, που είναι πλαστικές, μεταλλικές, ξύλινες ή μερικές φορές φιγούρες από ανθρακόνημα ενσωματωμένες σε οριζόντιες μεταλλικές ράβδους. Κάθε ομάδα ενός ή δύο ανθρώπινων παικτών ελέγχει τέσσερις σειρές παικτών, από μία σειρά για τον τερματοφύλακα, τους αμυντικούς, τη μεσαία γραμμή και τους επιθετικούς. Οι παίκτες χειρίζονται τις ράβδους για να ελέγξουν τις φιγούρες, χρησιμοποιώντας τις για να κρατήσουν, να πασάρουν ή να «κλωτσήσουν» την μπάλα. Τα παιχνίδια ξεκινούν όταν η μπάλα σερβίρεται μέσα από μια τρύπα στο πλάι του τραπεζιού ή απλά τοποθετείται με το χέρι στα «πόδια» μιας φιγούρας στο κέντρο του τραπεζιού. Μια ρίψη νομίσματος χρησιμοποιείται συνήθως για να καθοριστεί ποιος παίκτης ή ομάδα θα σερβίρει πρώτος. Εάν δεν είναι ο πρώτος αγώνας ή εάν η μπάλα βγει εκτός παιχνιδιού ή εάν η μπάλα σταματήσει ξαφνικά, τότε η ομάδα που σκόραρε τελευταία παίρνει το σερβίς αφού σκοράρει ένα. Ο όρος για όταν η μπάλα φεύγει από το τραπέζι ή σταματάει κάπου μακριά από τις φιγούρες είναι «νεκρή μπάλα». Οι έμπειροι παίκτες είναι γνωστό ότι μετακινούν μπάλες με ταχύτητες έως και 56 χλμ/ώρα.
Οι κανόνες απαγορεύουν τις «βολές άνω των 360 μοιρών» ή το «στριφογύρισμα». Από την ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Επιτραπέζιου Ποδοσφαιρακίου (ΔΟΕΠ), οι κανόνες έχουν τυποποιηθεί στις περισσότερες διεθνείς διοργανώσεις. Ωστόσο, από τον Ιανουάριο του 2012, το ετήσιο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το Παγκόσμιο Κύπελλο επέτρεψαν δύο πλήρεις εναλλαγές 360 μοιρών.
Ο νικητής καθορίζεται όταν μια ομάδα σκοράρει έναν προκαθορισμένο αριθμό τερμάτων, συνήθως πέντε, δέκα ή έντεκα σε επίσημους αγώνες. Όταν παίζονται αγώνες Bonzini, ο στόχος του αριθμού γκολ είναι επτά και οι παίκτες πρέπει να κερδίσουν με τουλάχιστον δύο γκολ διαφορά.
Η ακόλουθη διάταξη είναι κοινή στα τραπέζια αγώνων της ΔΟΕΠ, αν και υπάρχουν σημαντικές παραλλαγές, ιδιαίτερα στην Ισπανία και τη Νότια Αμερική, όπου το μοντέλο (ή παραλλαγές) του τραπεζιού Futbolín είναι κοινό και χρησιμοποιεί διαφορετική διαμόρφωση. Κοιτάζοντας από αριστερά προς τα δεξιά στη μία πλευρά του τραπεζιού, η διαμόρφωση είναι συνήθως η εξής: Το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι μπορεί να παιχτεί από δύο άτομα (μονά), καθώς και με τέσσερα άτομα (διπλά), στα οποία υπάρχουν ομάδες των δύο ατόμων εκατέρωθεν. Σε αυτό το σενάριο, ένας παίκτης συνήθως ελέγχει τις δύο αμυντικές σειρές και το άλλο μέλος της ομάδας χρησιμοποιεί τις σειρές μεσαίας γραμμής και επίθεσης. Σε άτυπους αγώνες, τρεις ή τέσσερις παίκτες ανά ομάδα είναι επίσης σύνηθες.
Επιτρέπεται η περιστροφή της μπάλας ενώ τοποθετείται στο παιχνίδι για το πλεονέκτημα της ομάδας τοποθέτησης. Ένα γκολ που σημειώνεται μόνο με την τοποθέτηση της μπάλας στην τρύπα με περιστροφή είναι νόμιμο.
Ευστράτιος Αλιπράντης
Ο Ευστράτιος Αλιπράντης (1904-1969) ήταν ιατρός και βουλευτής.
Γεννήθηκε στην Πάρο και σπούδασε Ιατρική. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1946. Στη συνέχεια εκλέχθηκε βουλευτής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1950 ως το 1963. Απέτυχε να εκλεγεί στις εκλογές του 1964, αλλά το 1966 ανακηρύχθηκε βουλευτής Κυκλάδων στη θέση του αποβιώσαντος Αριστείδη Πρωτοπαπαδάκη. Είχε σημαντικό κοινωνικό έργο. Πέθανε το 1969.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων
Εξίσωση του Τσάπλιγκιν
Αναφορές
Κατηγορία:Μερικές διαφορικές εξισώσεις
Καταλήψεις κτιρίων στην Ελλάδα
Η ιστορία των καταλήψεων ξεκίνησε από την Αγγλία το 1649 με την ομάδα των Diggers (Σκαφτιάδες) να ξεκινούν μία κοινή καλλιέργεια σε περιοχή κοντά στο Λονδίνο  . Στην Ευρώπη το κίνημα των καταλήψεων άρχισε από την Ολλανδία την δεκαετία του 1960, λόγω του νομικού πλαισίου της χώρας, και στην συνέχει επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία 1968, Ηνωμένο Βασίλειο 1969, Γερμανία 1970). Στον Ελλαδικό Χώρο οι καταλήψεις ξεκίνησαν την δεκαετία του 80 καθώς υπήρχε αύξηση των ενοικίων και στην συνέχεια στις αρχές του δεκαετίας του 90 καθώς υπήρξε μεγάλη αύξηση της τιμής της γης και των κατοικιών. Οι σημαντικότερες καταλήψεις στην Ελλάδα είναι :
1.      Βαλτετσιού 42 Εξάρχεια τον Οκτώβριο του 1981  με την εκκένωση της να γίνεται βίαια στις 12/01/1982.
2.      Βίλλα Στέλλα στο Νέο Ηράκλειο  Αττικής το 1981.
3.      Κτήμα Δρακοπούλου στα Πατήσια Αττικής το 1981.
4.      Χαριλάου Τρικούπη 91 Αθήνα το 1985
5.      Λεωφόρου Νίκης 39’ στην Θεσσαλονίκη το 1985
6.      Φωτεινείου στην Αθήνα (Γ’ Σεπτεμβρίου και Πολυτεχνείου) το 1987
7.      Αρμενοπούλου 10 στην Θεσσαλονίκη το 1987
Λέλας Καραγιάννη 37 στην Αθήνα το 1988 και η οποία είναι η μακροβιότερη.
11.  Βίλλα Αμαλία στην οδό Αχαρνών και Χευδερ από το 1990 έως το 2013
12.  Βίλα Βαρβάρα στην Θεσσαλονίκη από 1994 εώς 1998
13.   Κατάληψη Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο Κρήτης
14.  Roza Nera στα Χανιά Κρήτης
15. Ξενοδοχείο City Plaza στην Αθήνα από το 04/2016 ως  τον 07/2019. Στους 39 μήνες της κατάληψης φιλοξενήθηκαν πάνω από 2.500 μετανάστες από 13  χώρες. Τα 100 δωμάτια του ξενοδοχείου χρησιμοποιούνταν για την φιλοξενία περίπου 350 μεταναστών ενώ τα υπόλοιπα για 26 σε πλήθος είχαν λειτουργία κοινόχρηστου χώρου με διαφορές χρήσης όπως αίθουσες για μαθήματα, για χωρό κ.α.
16. Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λεωφόρου Αλεξάνδρας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αστικά κοινά
Ελισάβετ Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, πριγκίπισσα διαδόχου της Πρωσίας
Η Ελισάβετ Χριστίνα Ουλρίκη (γερμ. Elisabeth Christine Ulrike, 8 Νοεμβρίου 1746 - 18 Φεβρουαρίου 1840) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύττελ και με τον γάμο της έγινε διάδοχος πριγκίπισσα της Πρωσίας. Ο σύζυγός της έγινε μετά τον χωρισμό τους βασιλιάς της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύττελ και της Φιλιππίνας Καρλόττας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1765 τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Γουλιέλμο, Διάδοχο της Πρωσίας, και είχαν τέκνο:
Σιεμσιεντίν Χαλίτ Κιαζίμ
Ο Σιεμσιεντίν Χαλίτ Κιαζίμ ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σιεμσιεντίν Χαλίτ Κιαζίμ γεννήθηκε στην Πάφο το 1921. Ήταν γαιοκτήμονας και επιχειρηματίας.
Απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1963 σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ήταν νυμφευμένος με την Αϊλά Χαλίτ Κιαζίμ.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1958-1960 διετέλεσε πρόεδρος του τουρκικού δημοτικού συμβουλίου Πάφου.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως την ημέρα του θανάτου του.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Νεντζέτ Χουσεΐν
Ο Νεντζέτ Χουσεΐν ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νεντζέτ Χουσεΐν γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1926. Σπούδασε παιδαγωγικά και εργαζόταν ως εκπαιδευτικός.
Απεβίωσε το 2009.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την περίοδο 1960-1963 διετέλεσε κοσμήτορας της βουλής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Χάλαντ
Το Χάλαντ (Halland, προφορά: [ˈhǎlːand]) είναι σουηδική παραδοσιακή επαρχία, στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με το Βέστεργκετλαντ, το Σμόλαντ, τη Σκάνια και τον Πορθμό Κάτεγατ. Μέχρι το 1645 και τη Δεύτερη Συνθήκη του Μπράμσεμπρο, αποτελούσε μέρος του Βασιλείου της Δανίας.
Οι επαρχίες της Σουηδίας δεν έχουν καμία διοικητική λειτουργία. Αντ 'αυτού, αυτή η λειτουργία εξυπηρετείται από τις κομητείες της Σουηδίας. Ωστόσο, η επαρχία Χαλάντ είναι σχεδόν συνεκτική με τη διοικητική Κομητεία Χαλάντ, αν και τμήματα της επαρχίας ανήκουν στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ και στην Κομητεία Σκάνια, ενώ η κομητεία περιλαμβάνει επίσης τμήματα των Σμόλαντ και Βέστεργκετλαντ.
Από τις 31 Δεκεμβρίου 2016 το Χάλαντ είχε πληθυσμό 327.093. Από αυτούς, 310.536 ζούσαν στο Κομητεία Χαλάντ. 14,205 ζούσε στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ. και 2.352 ζούσαν στη Κομητεία Σκάνια.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Ως Βόρειο Χάλαντ:
Ως Νότιο Χάλαντ:
Ως Χάλαντ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Σόντερμανλαντ
Το Σόντερμανλαντ (Södermanland, προφορά: [ˈsø̂ːdɛrmanˌland]) είναι ιστορική επαρχία στην νοτιοανατολική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με Έστεργκετλαντ, το Νάρκε, το Βέστμανλαντ και το Ούπλαντ. Οριοθετείται επίσης από τη λίμνη Μέλαρεν και τη Βαλτική Θάλασσα.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Γκινίσι
Το γκινίσι, ή αλλιώς γκινόσο, είναι εργαλείο της ξυλουργικής τέχνης και της επιπλοποιίας. Μοιάζει με το ροκάνι αλλά η κοπτική του λάμα είναι πολύ στενή με πλάτος 4 έως 6 χιλιοστά. Η λέξη πιθανά να προέρχεται ως τουρκικό δάνειο, τουρκ. genis = «ροκάνι του ξυλουργού». Μπορεί όμως να έχει και ιταλική προέλευση από τη σχετική λέξη, ginochio, που εκτός των άλλων σημαίνει και κομμάτι ξύλου με άρθρωση.
Ο ξυλουργικός σύνδεσμος της γκινισιάς γινόταν παλαιότερα με χρήση αυτού του εργαλείου χειρός. Συγκεκριμένα, το γκινίσι βοηθούσε στη διάνοιξη στενόμακρου αυλακιού πάνω στο ξύλο με έναν αργό, χειρωνακτικό τρόπο, που απαιτούσε υπομονή αλλά και εμπειρία. Σήμερα το γκινίσι έχει περάσει στην ιστορία και σύγχρονα μηχανικά εργαλεία χρησιμοποιούνται για τις γκινισιές, ιδίως στην επιπλοποιία. left|μικρογραφία|260x260εσ| Διαμπερής γκινισιά (αυλάκωση) πάνω σε ξύλινη επιφάνεια
Το γκινίσι τυπικά δημιουργούσε σχισμή ή αυλάκωση επάνω σε ένα ξύλινο στοιχείο ή πριστό σε αξονική κατεύθυνση (κατά μήκος των ινών του) με τελικό στόχο τη συνένωση ξύλων ή μελών του για την παραγωγή ενός τμήματος επίπλου ή ξυλουργικού στοιχείου. Η αυλάκωση τυπικά είναι μικρού βάθους και συνήθως έχει πλάτος 4 έως 6 χιλιοστά. Παρόμοιο εργαλείο χειρός για μεγαλύτερες αυλακώσεις λεγόταν και γκινόσο (σημ. είχε κοπτική λάμα με πλάτος μέχρι 2 εκατοστά).
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2008
Ο Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2008 διεξήχθη στις 17 Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνου μεταξύ της Πόρτσμουθ και της Κάρντιφ Σίτι. Ήταν ο 127ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1:0 υπέρ της Πόρτσμουθ η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Μαικ Ντην.
Ο δρόμος για τον τελικό
Τα παρακάτω γράμματα υποδηλώνουν σε ποία κατηγορία αγωνιζόταν η ομάδα που αντιμετώπιζαν οι δύο φιναλίστ του τελικού. Το εντός και εκτός υποδηλώνει αν το παιχνίδι έγινε εντός η εκτός έδρας για το φιναλίστ.
Σχετικά με τον τελικό
Πριν το παιχνίδι οι δύο ομάδες είχαν κατακτήσει από μια φορά το Κύπελλο Αγγλίαςη Πόρτσμουθ το 1939 και η Κάρντιφ Σίτι το 1927
Η FA (Αγγλική ομοσπονδία ποδοσφαίρου) ανακοίνωσε ότι, πριν αρχίσει το παιχνίδι, θα ακουστεί και ο εθνικός ύμνος της Ουαλίας, μαζί με το παραδοσιακό God Save the Queen.
Αν και Κάρντιφ Σίτι θεωρείται ουαλική ομάδα και μόνο συνεργαζόμενο μέλος με την Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία, αποφασίστηκε τελικά ότι αν κερδίσει τον Τελικό του Κυπέλλου θα μπορούσε να αγωνιστεί στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν  2008-09.
Πηγές
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2008
Μαργαρίτα Τζέπα
Η Μαργαρίτα Τζέπα (αλβ. Margarita Xhepa) (γεν. 2 Απριλίου 1932) είναι μια από της σημαντικότερες Αλβανίδες ηθοποιούς του κινηματογράφου κ του θεάτρου.
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Τζέπα γεννήθηκε στην Λούσνια, στη κεντρική Αλβανία και είναι βλάχικης καταγωγής. Σπούδασε στο Καλλιτεχνικό Λύκειο (Liceu Artistik), στα Τίρανα.
Ξεκίνησε την καριέρα της στο Εθνικό Θέατρο της Αλβανίας (Teatri Kombëtar) τη δεκαετία του 1950. Έπαιξε σε δεκάδες έργα μεταξύ των οποίων και σε έργα του Τσέχοφ, του Σίλερ και του Γκογκόλ. Επίσης συμμετείχε σε περισσότερες από 30 ταινίες από το 1965 μέχρι το 2021. Το 1962, την πρώτη φορά που διοργανώθηκε το Φεστιβάλ Τραγουδιού στην Αλβανία (Festivali i Këngës), ήταν η παρουσιάστρια της διοργάνωσης.
Το 1997 της απονεμήθηκε τιμητικό βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, για την ερμηνεία της στην ταινία Μιρουπάφσιμ, του Χρήστου Βούπουρα. Την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρικίου.
Το 2021 της απονεμήθηκε το βραβείο «Ηθοποιός της Ευρώπης», στο πλαίσιο του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου, για το ρόλο της στο θεατρικό έργο Ποιος έφερε την Ντορουντίν, σε σκηνοθεσία του Λαέρτη Βασιλείου.
Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Αλβανίας είχε απονείμει στην Μαργαρίτα Τζέπα τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ηθοποιοί
Ναούμ (προφήτης)
Ο Ναούμ ( - Naḥūm) είναι πρόσωπο και ένας από τους δώδεκα λεγόμενους μικρούς προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Καταγόταν από την φυλή του Συμεών και έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. (άκμασε περί το 460 π.Χ.) στην πόλη Ελκεσέμ για αυτό και ονομάστηκε και Ναούμ ο Ελκεσαίος. Υπάρχει ομώνυμο βιβλίο τριών κεφαλαίων στην Παλαιά Διαθήκη, το οποίο χρονολογείται μεταξύ των βιβλίων του Μιχαία και του Αββακούμ. Έγραψε για το τέλος της Ασσυριακής αυτοκρατορίας, και της πρωτεύουσάς της, Νινευή.
Περιεχόμενο βιβλίου
''"ἀπὸ προσώπου ὀργῆς αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται; καὶ τίς ἀντιστήσεται ἐν ὀργῇ θυμοῦ αὐτοῦ; ὁ θυμὸς αὐτοῦ τήκει ἀρχάς, καὶ αἱ πέτραι διεθρύβησαν ἀπ᾿ αὐτοῦ." ''Επεξήγηση: "Ποιός μπορεί να αντέξει και να υπομείνει ενώπιον της οργής του; Ο θυμός του λυώνει ψηλά βουνά. Τα βουνά θρυμματίζονται μπροστά του". (Ναούμ, 1,6) "σκόπευσον ὁδόν, κράτησον ὀσφύος, ἄνδρισαι τῇ ἰσχύϊ σφόδρα, διότι ἀπέστρεψε Κύριος τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθὼς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἐκτινάσσοντες ἐξετίναξαν αὐτοὺς καὶ τὰ κλήματα αὐτῶν." Επεξήγηση: Παρατήρησε τον δρόμο, σφήξε το ζωνάρι σου, δείξε μεγάλη ανδρεία με την δύναμή σου. Διότι ο Κυριος θα απομακρύνει από τους απογόνους του Ιακώβ την ταπείνωση όπως επίσης την ταπείνωση από όλους τους Ισραηλίτες, διότι οι εχθροί της Νινευή θα ανατινάξουν και θα διασκορπίσουν τους κατοίκους της Νινευή και τα παιδιά τους. (Ναούμ, 2,2-3) "ἱππέως ἀναβαίνοντος καὶ στιλβούσης ῥομφαίας καὶ ἐξαστραπτόντων ὅπλων καὶ πλήθους τραυματιῶν καὶ βαρείας πτώσεως· καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῖς ἔθνεσιν αὐτῆς, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἀπὸ πλήθους πορνείας. Πόρνη καλὴ καὶ ἐπίχαρις ἡγουμένη φαρμάκων, ἡ πωλοῦσα ἔθνη ἐν τῇ πορνείᾳ αὐτῆς καὶ λαοὺς ἐν τοῖς φαρμάκοις αὐτῆς." Επεξήγηση: "Ιππείς ορμητικοί επιτίθενται, στίλβουν τις ρομφαίες τους, λαμποκοπούν τα όπλα τους, πλήθος είναι οι τραυματίες σου, βαρυά η πτώση σου και πολυάριθμα τα έθνη σου, έγκλειστα στα τείχη σου. Ασθενικοί όλοι στο σώμα απο την μεγάλη πορνεία σου. Υπήρξες ωραία και χαριτωμένη πόρνη, πρώτη στα μαγικά σου φίλτρα. Πωλούσες την πορνεία σου στα άλλα έθνη και ο λαός σου τους πουλούσε τα μαγικά σου φίλτρα. (Ναούμ, 3,3-4)
Εορτασμός
Ο προφήτης Ναούμ πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμάει την μνήμη του την 1η Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Υμνολογία & Ιερά Λείψανα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Τοῦ Προφήτου σου Ναοὺμ τὴν μνὴμην, Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
'''Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.'''
Νόμω ἔλαμψας, προαναγγέλλων, τᾶς τῆς χάριτος, Ναοὺμ Προφήτα, ὀμωνύμως παρακλήσεις ἐν Πνεύματι· δι’ ὧν ὁ Λόγος οὐσίαν τὴν βρότειον, ἐπιφανεῖς τοὶς ἀνθρώποις κατηύφρανεν ὅθεν πρέσβευε, Τριάδι τὴ πανοικτίρμονι, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Κοντάκιον
'''Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.'''
Ὡς πυρσὸς ἀκοίμητος Ναοὺμ Προφῆτα, φρυκτωρεῖς ἐν πέρασι, δι’ αἰνιγμάτων ἱερῶν, τὴν τῶν μελλόντων ἀλήθειαν, ὧν τὰς ἐκβάσεις ὁρῶντες τιμῶμέν σε.
Κάθισμα
'''Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.'''
Ἀμιγῆ χαρακτήρων τῶν κάτω ἔνδοξε, σὺ τὸν νοῦν κεκτημένος, τοῦ θείου Πνεύματος, καθαρώτατον Ναοὺμ δοχεῖον γέγονας, τὰς ἐλλάμψεις τὰς αὐτοῦ, εἰσδεχόμενος λαμπρῶς, καὶ πᾶσι διαπορθμεύων· διό σε ἐκδυσωποῦμεν, ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου πρέσβευε.
Μεγαλυνάριον
Φρόνημα οὐράνιον αἰσχηκώς, οὐρανίου δόξης, ἐχρημάτισας θεωρός, βίῳ τε τὸν λόγον, Ναοὺμ ἐπισημαίνων· διὸ σὲ ὡς Προφήτην, θεῖον γεραίρομεν.
Ιερά Λείψανα
Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του προφήτου βρίσκεται στην Ιερή Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Προφήτες του Ιουδαϊσμού Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Κατάλογος αστέρων του Βωμού
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Βωμού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Βωμό κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Τεύκρος Ανθίας
Ο Τεύκρος Ανθίας (Ανδρέας Παύλου) ήταν Ελληνοκύπριος ποιητής (1903-1968). Γνωστότερο έργο του είναι η ποιητική συλλογή «Τα σφυρίγματα του αλήτη» (Αθήνα, 1929).
Για την ποιητική συλλογή «Δευτέρα παρουσία» μέσα από τους στίχους της οποίας ο ποιητής έβαζε την εργατιά να δικάζει τον Θεό, ο Τεύκρος Ανθίας αφορίστηκε από την Εκκλησία της Κύπρου.
Βίος
Ο Τεύκρος Ανθίας, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ανδρέα Παύλου Χατζημηνά, γεννήθηκε στην Κοντέα της Κύπρου το 1903. Αφού έμαθε τα πρώτα γράμματα στο χωριό του φοίτησε στη συνέχεια στο Εμπορικό Λύκειο και στο Παγκύπριο Ιεροδιδασκαλείο Λάρνακας, από όπου αποφοίτησε το 1922. Ο μητροπολίτης Μελέτιος Μεταξάκης τον έλαβε υπό την προστασία του και τον προόριζε για ιερέα. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως δάσκαλος στην Κύπρο. Το 1919 πρωτοχρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Τεύκρος Ανθίας. Αν και επιθυμούσε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο δεν το κατόρθωσε, επειδή δεν είχε την οικονομική δυνατότητα. Πήγε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε ως δάσκαλος στο διάστημα 1924-1925 στη Σπάρτη, όπου εξέδιδε και το περιοδικό Φλόγα. Το 1930 επέστρεψε στην Κύπρο όπου αναμείχθηκε ενεργά στο αριστερό και εργατικό κίνημα. Πέθανε στο Λονδίνο το 1968.Παντρεύτηκε 2 φορές (πρώτη σύζυγος: Λόλα Λεοντιάδη και δεύτερη σύζυγος: Αναστασία Παγώνη) και είχε συνολικά 3 κόρες και 2 γιούς.
Το έργο του «Η Δευτέρα παρουσία» και ο αφορισμός του
Το 1931 εκδίδει το έργο του Η Δευτέρα παρουσία, Ιλαροτραγικό έπος, Κύπρος 1931, με σατιρικό περιεχόμενο σατιρικό κατά της χριστιανικής θρησκείας. Σε αυτό περιγράφει εφημερίδες με πρωτοσέλιδα όπως «ΑΙΦΝΙΔΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΕΟΥ» και μανιασμένο πλήθος να Τον κυνηγά γύρω από την Αγία Τράπεζα. Στο τέλος, η φτωχολογία συλλαμβάνει τον Θεό και τον υποχρεώνει να καθίσει στο σκαμνί, για να περάσει από δίκη για τα δεινά του κόσμου: «Εμείς, που από τις σάρκες μας τη σάρκα σου έχεις πάρει Κι απ’ τη δική μας την πλευρά τα κόκαλά σου τα γερά Το βράδυ αυτό σε ορίζουμε, όπως ορίζουμε τη γης. Ήρθ’ η στιγμή απ’ τον άνθρωπο να δικαστείς»
Τον δικάζει αρχικά ένας στρατιώτης ο οποίος συμβολίζει την φρίκη του πολέμου. Λέει «ανθρώπινα κορμιά ταϊζουν το φούρνο ‘της πατρίδας και της πίστεως», και «Κύριε Θεέ, εσύ γελούσες βλέποντας το ανθρώπινο κοπάδι να σέρνεται στης μάχης το λιβάδι». Σειρά στο κατηγορητήριο παίρνει μια γυναίκα η οποία γεννήθηκε φτωχή, πουλήθηκε σε ένα πλούσιο σύζυγο ο οποίος αργότερα την εγκατέλειψε και αναγκάστηκε να εκπορνευτεί. Λέει χαρακτηριστικά «''Δυο νύχτες του χειμώνα αγριεμένες, κοιμήθηκα, θυμάμαι νηστική. Το εικόνισμα με κοίταζε και γέλαγε με μάσκα πονηρή, σαρκαστική… Το πέταξα και σ’ έβρισα ω Θεέ. Βλασφήμησα, θυμάμαι, όσο ποτέ''». Σειρά πήρε ένας εργάτης ο οποίος προσωποποιούσε την ξεσηκωμένη εργατική τάξη: «Τα χέρια αυτά που χτίσανε τα μέγαρά σας, ξέρουν και δύνανται να σκάψουν βαθιά-βαθιά τα μνήματά σας» Το έργο θα κλείσει με την καταδίκη του Θεού.
Η Ιερά Σύνοδος της Κυπριακής Εκκλησίας την 1η Μαΐου 1931 εξέδωσε «Πράξη αφορισμού» σε βάρος του για «απ’ αρχής μέχρι τέλους άρνησις της χριστιανικής θρησκείας, των δογμάτων αυτής και των ηθικών παραγγελμάτων ως και της εννοίας περί Θεού κατά τρόπον ανευλαβή και ασεβή». Αργότερα ζήτησε με επιστολή του συγγνώμη προς την Ιερά Σύνοδο και στις 16 Απριλίου 1935 έγινε άρση του αφορισμού του.
Το έργο συμπεριλήφθηκε σε μια λίστα απαγορευμένων βιβλίων, που εξέδωσε η αποικιακή κυβέρνηση. Για να μην κατασχεθούν τα αντίτυπα, ο εκδότης της ποιητικής συλλογής, Ποτάπιος, τα έθαψε στα θεμέλια της νεόδμητης οικίας του, στην Καρπασία.
Άλλα έργα
Τέσσερα έργα του Τεύκρου Ανθία μεταφράστηκαν στα Αγγλικά.
Λουίζα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Λουίζα (γερμ. Luise, 29 Ιανουαρίου 1722 - 13 Ιανουαρίου 1780) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Πρωσίας.
Βιογραφία
Η Λουίζα Αμαλία ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, και της Αντουανέττας, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1742 τον Αύγουστο Γουλιέλμο της Πρωσίας και είχε τέκνα:
Μάρκο Πασάς Πιτσιπιός
Ο Μάρκος Πασάς, υπήρξε διαπρεπής Έλληνας της διασποράς. Αποτελεί μέχρι σήμερα ένα ζωντανό θρύλο σε όλη την Τουρκική επικράτεια, αν και παραμένει εντελώς άγνωστος στον Ελλαδικό χώρο. Ιδρυτής της Ερυθράς Ημισελήνου και Πρύτανης της Αυτοκρατορικής Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής. Ήταν φημισμένος ως άξιος χειρουργός, με εμπειρία και πλούσιες γνώσεις για τις θεραπευτικές ιδιότητες και τη φαρμακευτική χρήση των βοτάνων.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1824 στη Σύρο όπου και βρέθηκε μετά την καταστροφή της Χίου από όπου και καταγόταν. Είχε δύο αδέλφια την Ευρυδίκη Πιτσιπιού που παντρεύτηκε τον Μιλτιάδη (Σταυράκη) Αριστάρχη, πρίγκηπα της Σάμου και τον Γεώργιο Πιτσιπιό ο οποίος έζησε στη Ρουμανία όπου και πέθανε.
Το 1841 τελειώνει το σχολεία και το 1842 η οικογένειά του εγκαθίσταται στην Κωνσταντινούπολη. Εισάγεται στην Αυτοκρατορική Στρατιωτική Ιατρική Σχολή που μόλις έχει ιδρυθεί (1839) και αποφοιτά το 1851 και διορίζεται προϊστάμενος στη χειρουργική κλινική.
Σταδιοδρομία
Το 1868 ο Μάρκος Πασάς ίδρυσε την οργάνωση της Ερυθράς Ημισελήνου και έγινε ο πρώτος πρόεδρος αυτής.
Το 1871, γίνεται Πρύτανης της Αυτοκρατορικής Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής.
Στο πρώτο σύνταγμα του 1876 εκλέγεται μέλος της Γερουσίας.
Ο Μάρκο Πασάς υπήρξε ένας μορφωμένος, υπομονετικός, συνετός, ευγενής ιατρός και φιλάνθρωπος, ο οποίος ήταν πολύ αγαπητός στους φοιτητές του, στο λαό αλλά και στην Υψηλή Πύλη… Η φήμη του με τον καιρό εξαπλώθηκε και με το πέρασμα των χρόνων έγινε θρύλος. Η έκφραση “πες τον καημό σου στον Μάρκο Πασά” ήταν και παραμένει πολύ διαδεδομένη στον τουρκικό λαό
Υπήρξε από τους σημαντικότερους Ρωμιούς της εποχής του και συνεισφορά του έχει μείνει ανεξίτηλη τόσο κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής όσο και της Ρεπουμπλικανικής περιόδου.
Βραβεύσεις
Το 2018 η Ερυθρά Ημισέληνος (αντίστοιχο του Ερυθρού Σταυρού) γιόρτασε τα 150 χρόνια ίδρυσης της στην Αττάλεια στις 29/10/2018 και ονόμασε την εκδήλωση Onur Gecesi όπου τίμησε τον Μάρκο Πασά. Ως τιμώμενο πρόσωπο παραβρέθηκε και η δισέγγονη του ιδρυτή της Ερυθράς Ημισελήνου και 1ου Προέδρου του, του ιατρού Μάρκου Πιτσιπιού (Marko Pasa), η κ. Δέσποινα Ανάτς με τον σύζυγο της κ. Ευστάθιο Ανάτς.
''Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, το 2014 τέλεσε Επιμνημόσυνη Δέηση στον τάφο του Έλληνα Μάρκου Πασά.''
Μεταξύ 12 και 15 Νοεμβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα έκθεση με θέμα «Παραδείγματα από την πολλαπλή συμβολή των Ρωμιών της Πόλης και της Ανατολής την Οθωμανική και Ρεπουμπλικανική περίοδο».
Η διοργάνωση κάλυπτε θέματα αρχιτεκτονικής (από όλες τις περιοχές της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης), διπλωματίας και δημόσιας διοίκησης, βιομηχανίας, οικονομίας και ιατρικής, με ιδιαίτερη έμφαση στην εξαίρετη προσφορά του γιατρού Μάρκου Πιτσιπιού πασά. Στην πρώτη αυτή ημερίδα το παρών έδωσαν οι πρέσβεις της Ελληνικής Δημοκρατίας Πέτρος Μαυροειδής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κρίστιαν Μπέργκερ, ο σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας Συμεών Τέγος, αντιπροσωπείες ΜΚΟ υπεράσπισης δικαιωμάτων του ανθρώπου της Άγκυρας, ο καθηγητής Μπασκίν Οράν και ο δρ Ισμαήλ Μπεσικτσί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί
Εκλογικό ημερολόγιο 2022
Παραπομπές
εκλογικό
Φρειδερίκη Λουίζα της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Φρειδερίκη Λουίζα (γερμ. Frederica Louisa, 16 Οκτωβρίου 1751 - 25 Φεβρουαρίου 1805) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν κόρη του Δούκα της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ και της Καρολίνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.
Θεόφιλος Παλαιολόγος
Ο Θεόφιλος (απεβ. 29 Μαΐου 1453) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν γραμματικός, ανθρωπιστής και μαθηματικός.
Φρειδερίκη Λουίζα της Έσσης-Ντάρμστατ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Βασίλισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Θεόφιλος Παλαιολόγος
Βιογραφία
Ήταν εξάδελφος του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Είχε πλούσια παιδεία και η μόρφωσή του τον έκανε γραμματικό, ανθρωπιστή και μαθηματικό. Έγινε διοικητής σε στρατιωτική μονάδα κατά την τελευταία πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Πολέμησε δίπλα στον Αυτοκράτορα και έπεσε μαχόμενος μαζί του.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη Θ Κατηγορία:Βυζαντινοί μαθηματικοί
Δημήτριος Παλαιολόγος Καντακουζηνός
Ο Δημήτριος Καντακουζηνός (άκμασε 1420-1453) ήταν Μεσάζων (Πρωθυπουργός) των αδελφών Παλαιολόγων Ιωάννη Η΄ και Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Ο συνεργάτης του στη θέση του Μεσάζοντος ήταν ο Λουκάς Νοταράς.
Βιογραφία
Εμφανίζεται για πρώτη φορά ως ένας από τους Αυλικούς, που συμβούλευσαν τον Ιωάννη Η΄ να υποστηρίξει τον πρίγκιπα Μουσταφά Τσελεμπή, στην προσπάθειά του να πάρει την εξουσία των Οθωμανών, όταν το 1421 απεβίωσε ο αδελφός του Μωάμεθ Α΄. Τελικά επικράτησε ο Μουράτ Β΄, γιος του αποβιώσαντος. Ο Δημήτριος Καντακουζηνός, ο Ματθαίος Λάσκαρης και ο Άγγελος Φιλομάττης ήταν η αποστολή, που πήγε στον νέο σουλτάνο, ο οποίος έδειξε την όχλησή του για το ότι οι Ρωμαίοι υποστήριξαν τον θείο του, με το να τους φυλακίσει. Ελευθερώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1424, όταν συνήφθη συνθήκη μεταξύ του Ιωάννη Η΄ και του Μουράτ Β΄.
Έπαιξε προέχοντα ρόλο σε διπλωματικές υποθέσεις ως Μεσάζων των δύο αυτοκρατόρων. Ήταν μάρτυρας στις συνθήκες του Ιωάννη Η΄ με τη Βενετία τον Σεπτέμβριο του 1423, τον Μάιο του 1431, τον Οκτώβριο του 1436, τον Σεπτέμβριο του 1442 και τον Ιούλιο του 1447. Κράτησε ηρωϊκή στάση στην τελική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Ο Ντόναλντ Νίκολ θεωρεί, πως διοικούσε σώμα 700 ανδρών, που βρισκόταν στην περιοχή του ναού των Αγ. Αποστόλων μαζί με τον γαμπρό του Νικηφόρο Παλαιολόγο, ενώ ο Στήβεν Ράνσιμαν εκτιμά, πως είχε αναλάβει το τμήμα των Θεοδοσιανών Τειχών προς τη θάλασσα του Μαρμαρά.
Μετά την πτώση της Πόλης, η τύχη του είναι ασαφής. Ο Κάρολος ντυ Κανζ γράφει ότι σκοτώθηκε με τον γαμπρό του κατά την άμυνα της Πόλης, όμως ο Ράνσιμαν σημειώνει ότι αιχμαλωτίστηκε. Ο Νίκολ γράφει πως διέφυγε με την οικογένειά του μαζί με άλλους με το πλοίο του Γενουάτη ναυάρχου Ζόρζι Ντόρια στη Χίο. Εκεί ο Βενετός καπετάνιος Τόμας Τσέλσι τους μετέφερε στην Κάντια (Χάνδακα Κρήτης). Η κόρη τού Δημητρίου Καντακουζηνού και της Σιμωνίδος Γκαντελίνα, η Μαρία, παντρεύτηκε τον Θεόδωρο, γιο του Παύλου Παλαιολόγου στην Κέρκυρα το Νοέμβριο του 1486.
Ο Νίκολ δεν αναφέρει τα ονόματα των γονέων του, αναφέρει όμως, πως ήταν εξάδελφος του Ιωάννη Η΄. Το όνομα της συζύγου του δεν μας σώθηκε· η κόρη του παντρεύτηκε έναν Νικηφόρο Παλαιολόγο. Θεωρείται πως ο Δημήτριος ήταν πατέρας του πρωτοστράτορος Καντακουζηνού, που εκτέλεστηκε πέντε ημέρες μετά την άλωση μαζί με τον Λουκά Νοταρά και τον Ανδρόνικο Καντακουζηνό.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε ίσως τη Σιμωνία Γκαντελίνα και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Τζοβάννι Μικελούτσι
Ο Τζιοβάνι Μικελούτσι, Ιταλός αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και σχεδιαστής, γεννήθηκε στην Πιστόια της Τοσκάνης, στις 2 Ιανουαρίου 1891 και πέθανε τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου 1990, δύο μέρες πριν από τα 100α γενέθλιά του, στο στούντιο-σπίτι του στο Φιέζολε, στη Φλωρεντία, το οποίο είναι τώρα η έδρα του Ιδρύματός του. Έχοντας την ευκαιρία να ζήσει μια μακρά ζωή σχεδόν εξ ολοκλήρου στο διάστημα του εικοστού αιώνα, αποτέλεσε πολύτιμη μαρτυρία μέσω της δουλειάς του με καινοτόμες αρχιτεκτονικές γλώσσες και προτάσεις, από την κατανόηση της πολυπλοκότητας των γεγονότων, των μετασχηματισμών και των ιδεών που στιγμάτισαν τον εικοστό αιώνα. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς αρχιτέκτονες εκείνου του αιώνα, γνωστός για διάσημα έργα, όπως ο σιδηροδρομικός σταθμός Santa Maria Novella της Φλωρεντίας και η εκκλησία San Giovanni Battista στην Autostrada del Sole.
Προέρχεται από μια οικογένεια που διέθετε ένα εξαιρετικό εργαστήριο καλλιτεχνικής επεξεργασίας του σιδήρου και τα βιώματα των νεανικών του χρόνων είναι επηρεασμένα από αυτό τον χώρο, ειδικά μετά την αποφοίτησή του από το Ανώτατο Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας. Το 1914 έλαβε την άδεια ως καθηγητής αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, έτσι μπορούσε να διδάξει στο Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής της Φλωρεντίας ώσπου έγινε Κοσμήτορας της Αρχιτεκτονικής Σχολής το 1944.
Ο Ρενάτο Φόντι συνέβαλε στη συγγραφή βιβλίων, δύο εκ των οποίων οι «Famiglia Artistica» και «La Tempra», που συνδέουν την σημαντική Πιστόια με τα ακόλουθα γεγονότα της Ρώμης.
1918–1945
Η ικανότητά του να εστιάζει στις σχέσεις με τις σύγχρονες ανάγκες αναγνωρίστηκε το 1933 όταν, ως συντονιστής του Gruppo Toscano (Ομάδα Τοσκάνης) με τους Μπαρόνι,Μπεραρντί, Γκαμπερίνι, Γκουαρνιερί και Λουζάνα, κέρδισε το πρώτο βραβείο στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το Santa Maria Novella new σιδηροδρομικός σταθμός στη Φλωρεντία με ένα έργο που κέρδισε διεθνή αναγνώριση όχι μόνο για τις ορθολογικές και λειτουργικές του ιδιότητες αλλά και για την ποιότητα της ένταξής του στο ιστορικό και αστικό πλαίσιο. Επαναβεβαίωσε την αξία της προσοχής στην αρχιτεκτονική ιστορία και την επιθυμία να ξεφύγουμε από τον ρητορικό ενθουσιασμό, που θεωρήθηκε ότι αντιπροσωπεύει μια εποχή, που αντιμετωπίζει σύγχρονες αρχιτεκτονικές προκλήσεις που απομακρύνονται από την αίσθηση της συμμόρφωσης με μια τρέχουσα αρχιτεκτονική ή είναι απόλυτα συνδεδεμένη με ένα στυλ. Μεταξύ Δεκεμβρίου ’45 και Ιανουαρίου ’46 ίδρυσε το περιοδικό «La Nuova Città». Εκείνη την περίοδο, από την παρατήρηση των ερειπίων της βόμβας στο κατεστραμμένο κέντρο της Φλωρεντίας, παρήγαγε σταθερές ιδέες και σχέδια για την ανοικοδόμηση της περιοχής γύρω από το Πόντε Βέκιο. Αυτές οι ιδέες για καινοτόμους χώρους συγκρούστηκαν με τη βραβευμένη, ελιτίστικη τάση της ανοικοδόμησης «σαν να ήταν εκεί που ήταν» που θα παρείχε μια σειρά από ιστορικά ψεύτικα υπεύθυνα για τη μελλοντική μουσειοποίηση της πόλης.
1945–1990
μικρογραφία| Η εκκλησία του San Giovanni Battista, εθνική οδός A11, που ονομάζεται "Εκκλησία του αυτοκινητόδρομου" (1960-64) φωτογραφημένη από τον Paolo Monti Η διατριβή του Μικελούτσι ήταν καινοτόμα αλλά δεν έγινε αποδεκτή. Αυτή η ήττα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη διδασκαλία του στην Αρχιτεκτονική Σχολή, όπου ήταν τώρα Κοσμήτορας. Μάλιστα, το 1948, ο Μικελούτσι εγκατέλειψε τη Σχολή της Φλωρεντίας και έγινε καθηγητής στη Σχολή Μηχανικών της Μπολόνια, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της διδακτικής του δραστηριότητας και όπου βρήκε ένα πιο πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη των θεμάτων του.
Το πρώτο έργο που χαρακτηρίζεται ως σημείο καμπής μετά τον πόλεμο, μια μικρή εκκλησία στην ύπαιθρο της Πιστόια, είναι ένα μανιφέστο ενάντια στη μοντέρνα ρητορική και επικεντρώνεται στην ανθρώπινη διάσταση, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της αγροτικής αρχιτεκτονικής για την αποκατάσταση του κύριου θρησκευτικού και πολιτικού κέντρου, κέντρα συναντήσεων μιας μικρής και φτωχής κοινότητας, που σηματοδοτεί οριστικά τον πραγματικό ρόλο της αρχιτεκτονικής στην υπηρεσία της ιδέας του για τη «Νέα Πόλη».
Πολλά μεταγενέστερα έργα περιλάμβαναν κοινωνική στέγαση, εργατικά χωριά, δημόσια κτίρια, τράπεζες, εκκλησίες, μουσεία, κοινωνικούς χώρους για φυλακές, νοσοκομεία, σχολεία και άλλα έργα, πάντα ανεπτυγμένα γύρω από την ιδέα μιας φιλικής, υποστηρικτικής, δημοκρατικής κοινότητας-πόλης, όπου η αρχιτεκτονική είναι ανοιχτή στην πόλη, προσανατολισμένη στον άνθρωπο και μακριά από πειθαρχικά όρια στυλ και γλωσσών.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60, με την εκκλησία του San Giovanni Battista, τον αυτοκινητόδρομο A11, που ονομάζεται "Εκκλησία του Αυτοκινητόδρομου", κοντά στη Φλωρεντία και την Εκκλησία στη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου, ο Μικελούτσι εκπλήρωσε τις προηγούμενες εγκαταστάσεις του και ολοκλήρωσε τα επαναστατικά του σχέδια, με βάση μια έρευνα για τη μοναδικότητα μεταξύ δομής και αρχιτεκτονικής, με τον χώρο να αναπτύσσεται ως αρχιτεκτονικό μονοπάτι.