cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινότητα Καλλονής
Η Κοινότητα Καλλονής είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Σκυλλοί ο οποίος το 1926 με το ΦΕΚ 88Β - 16/11/1926 μετονομάστηκε σε Καλλονή. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 242 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Καστελλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Αλέξιος Βρυέννιος
Ο Αλέξιος Βρυέννιος Κομνηνός ήταν Βυζαντινός ναύαρχος και μέγας δούξ, διοικητής του Θέματος Κύπρου.
Ήταν γιος του Νικηφόρου Βρυέννιου και της Άννας Κομνηνής, εγγονός του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄Κομνηνού. Είχε διατελέσει πραίτωρ της Αθήνας, στρατηγός της Θήβας, και σύμφωνα με τον Χωνιάτη ανθύπατος στο Θέμα Ελλάδος και διοικητής του Θέματος Κύπρου σαν μέγας δουξ (ναύαρχος), αναφέρεται πράος και δίκαιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Κύπρου Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Παλαιόπυργος Ιωαννίνων
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Παλαιόπυργος
Ο Παλαιόπυργος είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 780 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Παλαιόπυργος βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκει στα Πωγωνοχώρια. Απέχει 64 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 31 χλμ. ΒΔ. από το Καλπάκι (έδρα του Δήμου) και 15 χλμ. ΝΑ. από τον συνοριακό σταθμό Δρυμάδων. Το χωριό είναι κτισμένο στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Δούσκο (Νεμέρτσικα) σε περιοχή που περιβάλλεται από δάση με βελανιδιές, καστανιές και κέδρους καθώς και με πολλά τρεχούμενα νερά. Αξιοθέατα αποτελούν το παλιό πέτρινο γεφύρι (του 1830), οι δύο πέτρινοι νερόμυλοι - νεροτριβές και δύο μονοπάτια στην τοποθεσία "Γκρέτσι", τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Ονομασία - Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται με την παλιά ονομασία Μέβδεζα το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ρουμπάτων. Το 1923 με το ΦΕΚ 80Α - 28/03/1923 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Παλαιόπυργος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Παλαιοπύργου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Πωγωνίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 105 κατοίκους. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Γερμανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1898
Το Γερμανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1898 (γερμ: Deutsche Leichtathletik-Meisterschaften 1898) ήταν η 1η διοργάνωση του Γερμανικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Γερμανικής Ομοσπονδίας Στίβου (DLV). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Αμβούργο, στις 4 και στις 25 Σεπτεμβρίου του 1898.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τρία αγωνίσματα ανδρών. Τα 100 μέτρα έλαβαν χώρα στις 4 Σεπτεμβρίου και τα 200 και 1500 μέτρα στις 25 Σεπτεμβρίου.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Αλτόνα ΦΚ 93 με 2 χρυσά ενώ την δεύτερη η Γκερμάνια Αμβούργου με 1 χρυσό.
Επιπλέον, την ίδια περίοδο στις 3 Ιουλίου στη Λειψία πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά μαραθώνιος σε γερμανικό έδαφος αποκαλούμενος ως Γερμανικός Μαραθώνιος (Deutscher Marathonlauf), ο οποίος μέχρι το 1924 δεν ανήκε στο πρωτάθλημα, αλλά ήταν ανεξάρτητος. Ο Γερμανικός Μαραθώνιος είναι σήμερα ο Μαραθώνιος της Λειψίας.
Στη διοργάνωση πραγματοποιήθηκαν τα πρώτα Ρεκόρ Πρωταθλήματος και το πρώτο Εθνικό ρεκόρ στα 200 μέτρα, καταρρίφθηκε το Εθνικό ρεκόρ στα 1500 μέτρα και ισοφαρίστηκε το Εθνικό ρεκόρ στα 100 μέτρα.
Οι πρώτοι πρωταθλητές ήταν ο Πολ Φίσερ και ο Φραντς Ντουνέ. Ο Πολ Φίσερ κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια, στα 100 και στα 200 μέτρα, ισοφάρησε το Εθνικό ρεκόρ στα 100 μέτρα που είχε πραγματοποιήσει ο Φριτς Χόφμαν στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα με επίδοση 12.2, και δημιούργησε νέο Εθνικό ρεκόρ στα 200 μέτρα. Στα 1500 μέτρα ο πρωταθλητής Φραντς Ντουνέ κατέρριψε με επίδοση 4:26.2 το Εθνικό ρεκόρ που κατείχε ο Καρλ Γκαλ (4:39.0) στα 1500 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.
Αποτελέσματα
1898 | 1899 | 1900
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1898 Κατηγορία:Αμβούργο
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014, γνωστοί και ως 22οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, ήταν διεθνής αθλητική διοργάνωση που διεξήχθη στο Σότσι της Ρωσίας από 7 έως 23 Φεβρουαρίου του 2014.
Το Σότσι επιλέχθηκε ως η πόλη που φιλοξένησε τους αγώνες τον Ιούλιο του 2007, κατά τη διάρκεια της 119ης συνόδου της ΔΟΕ. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σότσι ήταν οι πρώτοι στη Ρωσία από τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991. Η ΕΣΣΔ ήταν διοργανώτρια χώρα για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα.
98 εκδηλώσεις σε 15 χειμερινά αθλήματα διεξήχθησαν στους αγώνες. Ένας αριθμός νέων αγωνισμάτων πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των αγώνων. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν γύρω από δύο συστάδες των νέων εγκαταστάσεων. Ένα Ολυμπιακό Πάρκο που κατασκευάστηκε στο Σότσι στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και τα αγωνίσματα στο χιόνι πραγματοποιήθηκαν στο Κρασνάγια Πολιάνα.
Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τους αγώνες, οι διοργανωτές επικεντρώθηκαν στον εκσυγχρονισμό των τηλεπικοινωνιών, της ηλεκτρικής ενέργειας και των υποδομών μεταφορών της περιοχής. Ενώ αρχικά προϋπολογιζόταν στα 12 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, διάφοροι παράγοντες προκάλεσαν την επέκταση του προϋπολογισμού σε πάνω από 51 δισ. δολάρια, ξεπερνώντας το εκτιμώμενο κόστος των $44 δισεκατομμυρίων των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 στο Πεκίνο που ήταν και το πιο ακριβό στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.
Εγκαταστάσεις
thumb|Σχεδιάγραμμα του παραλιακού συμπλέγματος του Ολυμπιακού Πάρκου στο [[Σότσι.]] Με μέση θερμοκρασία το Φεβρουάριο στους 8,3 °C και ένα υγρό υποτροπικό κλίμα, το Σότσι ήταν η θερμότερη πόλη που έχει φιλοξενήσει Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι εγκαταστάσεις είναι χωρισμένες σε δυο μεγάλα συμπλέγματα. Το παραλιακό που είναι στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στην κοιλάδα Ιμερέτιν, περίπου 4 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Γεωργία και το ορεινό σύμπλεγμα που βρίσκεται στο θέρετρο του σκι, Κρασνάγια Πολιάνα.
Κρασνάγια Πολιάνα (Ορεινό σύμπλεγμα)
thumb|Άποψη του ορεινού συμπλέγματος Κρασνάγια Πολιάνα
Συμμετέχοντα έθνη
Στις 24 Ιανουαρίου 2014, ανακοινώθηκαν 90 έθνη που θα συμμετάσχουν σε αυτούς τους Αγώνες χάρη στην πρόκριση τουλάχιστον ενός αθλητή. Έξι χώρες έκαναν το ντεμπούτο τους στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες : η Δομινίκα, η Μάλτα, η Παραγουάη, το Ανατολικό Τιμόρ, το Τόγκο, οι Τόγκα και η Ζιμπάμπουε. Έξι χώρες που συμμετείχαν το 2010 δεν ήταν παρούσες το 2014 : η Νότια Αφρική, η Κολομβία, η Βόρεια Κορέα, η Αιθιοπία, η Γκάνα και η Σενεγάλη. Περίπου 3.000 αθλητές (σχεδόν όσοι με τους συνοδεύοντες) από 90 έθνη συμμετείχαν στους Αγώνες.
Η Νότια Αφρική έπρεπε να συμμετέχει, έχοντας πετύχει μία θέση για τον χιονοδρόμο Σάιβ Σπήλμαν Η νοτιοαφρικανική Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε εντούτοις να μην αποστείλει τον χιονοδρόμο στους Αγώνες, επειδή συμπεραίνοντας ότι τα αποτελέσματά του τότε των προκριματικών δεν ήταν αρκετά καλά. Όντας ο Σπήλμαν ο μόνος Νοτιοαφρικανός που θα έπαιρνε μέρος στους Αγώνες, η χώρα δεν εκπροσωπήθηκε· η θέση του Σπήλμαν επανεκχωρήθηκε σε μία άλλη χώρα.
Η Αλγερία επέλεξε να μην συμμετέχει στους Αγώνες επειδή ο Μεχδί-Σελίμ-Χελίφι ήταν ο μόνος που κατώρθωσε να προκριθεί.
Η Χριστίνα Κρόουν αρχικώς προκρίθηκε για να συμμετέχει στους δεύτερους συνεχείς Αγώνες για το Πουέρτο Ρίκο, αλλά η Ολυμπιακή Επιτροπή Πουέρτο Ρίκο αποφάσισε να μην τη στείλει όπως είχε κάνει το 2010.
Αθλήματα στο πρόγραμμα
Οι Αγώνες του Σότσι περιλαμβάνουν 98 αγωνίσματα (49 ανδρών, 43 γυναικών και 6 μεικτά ) για 15 αθλήματα σε επτά σπορ· είναι ο υψηλότερος αριθμός στην ιστορία των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, μετά το προηγούμενο ρεκόρ των 86 αγωνισμάτων στους Αγώνες του Βανκούβερ το 2010.
Την 6η Απριλίου 2011 στο Λονδίνο, η εκτελεστική επιτροπή της ΔΟΕ επικύρωσε την εισαγωγή μεικτής σκυταλοδρομίας στο δίαθλο, χαλφ-πάιπ στο σκι (ανδρών και γυναικών), έναν ομαδικό αγώνα καλλιτεχνικής παγοδρομίας και σκυταλοδρομία λουτζ. Τέλος, το άλμα με σκι αποκλειστικά μέχρι σήμερα για τους άνδρες ανοίγει και για τις γυναίκες.
Την 4η Ιουλίου 2011, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επέλεξε τρία νέα αγωνίσματα. Αυτά είναι το σλόουπσταϊλ στη χιονοσανίδα και τη χιονοδρομία (ανδρών και γυναικών), και το παράλληλο σλάλομ στη χιονοδρομία. Το ομαδικό αλπικό σκι, εν τω μεταξύ, δεν εγκρίθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2014 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Ρωσία
Ελίνα Γκαράντσα
Η Ελίνα Γκαράντσα (λετονικά: Elīna Garanča, 16 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Λετονή Μεσόφωνος (mezzo-soprano) της όπερας. Γεννήθηκε στη Ρίγα, με μουσικό υπόβαθρο: ο πατέρας της ήταν χορογράφος και η μητέρα της τραγουδίστρια, καθώς και καθηγήτρια της Λετονικής Μουσικής Σχολής και της Λετονικής Εθνικής Όπερας. Ο αδελφός της ο Γιάνις, αν και ασχολήθηκε τα πρώτα χρόνια με τη μουσική τελικά δεν ακολούθησε αυτόν τον κλάδο. Η Ελίνα ξεκίνησε να σπουδάζει φωνητική στη Ρίγα, στη Μουσική Ακαδημία Λετονίας, υπό τις οδηγίες του Σεργκέι Μαρτίνοφ, αποφοιτώντας το 1996. Κατόπιν, συνέχισε τις σπουδές της σε Βιέννη και Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι παντρεμένη με τον Βρετανό μουσικό Κάρελ Μαρκ Κιτσόν, με τον οποίον έχει αποκτήσει και δύο κόρες.
Το 1999, κατέκτησε την πρώτη θέση σε σημαντικό διαγωνισμό της Φινλανδίας, ξεκινώντας έτσι πρακτικά την καριέρα της στην Ευρώπη. Το 2003, η Γκαράντσα έγινε παγκοσμίως γνωστή στο Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ, όταν τραγούδησε Anio, από το έργο του Μότσαρτ La clemenza di Tito. Ευθύς αμέσως ξεκίνησαν κι άλλες σπουδαίες εμφανίσεις όπως στο Werther, το λιμπρέτο του Ζυλ Μασνέ, ως "Charlotte" και το Έτσι κάνουν όλες (Così fan tutte) του Μότσαρτ, ως Dorabella, με την εν λόγω παραγωγή να ανεβαίνει και στην Κρατική Όπερα Βιέννης, το 2004 και στο Παρίσι, το 2005.
Το 2007, έκανε το ντεμπούτο της στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, στο έργο Ο Κουρέας της Σεβίλλης, του Τζοακίνο Ροσσίνι, ως Ροζίνα. Η συγκεκριμένη παράσταση επαινέθηκε από τους κριτικούς με τον Μπέρναντ Χόλαντ των The New York Times, να την επαινεί μεταξύ άλλων για τη φωνή της, το παρουσιαστικό της και γενικότερα για όλη της την ερμηνεία. Το 2010, εμφανίστηκε ξανά στη Μετροπόλιταν Όπερα, αυτή τη φορά στο έργο του Ζωρζ Μπιζέ, Κάρμεν, αναλαμβάνοντας τον κεντρικό ρόλο. Αρκετές ερμηνείες της έχουν ηχογραφηθεί, όπως η προαναφερθείσα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει λάβει αρκετές διακρίσεις και βραβεία όπως το Μεγάλο Μουσικό Βραβείο Λετονίας, το 2000 και το 2010, χρονιά στην οποία κέρδισε και το Vocalist of the Year από την Musical America Award και το Singer of the Year, από την MIDEM Classical Award. Το 2005, υπήρξε υποψήφια για βραβείο Grammy, για την ηχογράφηση της όπερας του Βιβάλντι Bajazet.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λετονοί τραγουδιστές Κατηγορία:Τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Μεσόφωνοι
Οδρύσες
Οι Οδρύσες (αρχ. ελλην.: Ὀδρύσαι) ήταν μια από τις ισχυρότερες θρακικές φυλές που κατοικούσε στην κοιλάδα του ποταμού Έβρου. Αυτό τοποθετεί τη φυλή στις σημερινή παραμεθόρια περιοχή της Νοτιοανατολικής Βουλγαρίας, της Βορειοανατολικής Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Τουρκίας, με επίκεντρο την πόλη της Αδριανούπολης. Μέσα από τη χώρα τους περνούσε επίσης ο ποταμός Άρπησσος. Ο Ηρόδοτος ήταν ο πρώτος συγγραφέας που αναφέρει τους Οδρύσες. Ο Ξενοφών γράφει ότι οι Οδρύσες διοργάνωναν ιπποδρομίες και έπιναν μεγάλες ποσότητες κρασιού μετά την ταφή των νεκρών πολεμιστών τους. Ο Θουκυδίδης γράφει για το έθιμό τους, κοινό στους περισσότερους Θράκες, της δωροδοκίας για τη διεκπεραίωση των υποθέσεων, που διαψεύδεται από τον Ηρακλείδη. Πήραν το όνομα τους από το μυθικό βασιλέα Όδρυσο.
Το βασίλειο των Οδρυσών
Το Βασίλειο των Οδρυσών (λατ.: Regnum Odrysium) ήταν μια κρατική ένωση πάνω από 40 Θρακικών φύλων και 22 βασιλείων που υπήρξε μεταξύ του 5ου π.Χ. και του 1ου μ.Χ. αιώνα. Αποτελείτο κυρίως από τη σημερινή Βουλγαρία, εκτεινόμενο και σε περιοχές της Βόρειας Δοβρουτσάς, της Βόρειας Ελλάδας και της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Τουρκίας.
Πιστεύεται ότι το βασίλειο δεν είχε καμία πρωτεύουσα. Αντ'αυτού οι βασιλείς μάλλον μετακινούντο μεταξύ διαφόρων κατοικιών. Μια πρωτεύουσα ήταν η πόλη Οδρύσα (θεωρούμενη η Ουσκούνταμα, σύγχρονη Αδριανούπολη), όπως αναγράφεται στα νομίσματα. Μια άλλη βασιλική κατοικία, που πιστεύεται ότι είχε κατασκευαστεί από τον Κότυ Α΄ (383-358 π.Χ.) ήταν στο χωριό Στάροσελ, ενώ το 315 π.Χ. χτίστηκε ως πρωτεύουσα η Σευθόπολις. Παλιά πρωτεύουσα ήταν η Βιζύη. Το βασίλειο διασπάστηκε και συμπρωτεύουσα ήταν η Καβύλη από το τέλος του 4ου αιώνα π.Χ.
Ιστορία
Η Θράκη ήταν τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας από το 516 π.Χ., επί της βασιλείας του Δαρείου του Μεγάλου και ξαναϋποτάχθηκε από το Μαρδόνιο το 492 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της περσικής κυριαρχίας, ήταν τμήμα της σατραπείας της Σκύδρας. Τμήματά της καταλήφθηκαν από Σκύθες και Έλληνες αποίκους νωρίτερα από τις πολυάριθμες μεταγενέστερες εισβολές.
Το κράτος των Οδρυσών ήταν το πρώτο Θρακικό βασίλειο που απέκτησε δύναμη στην περιοχή, με τη συνένωση πολλών θρακικών φύλων υπό έναν μόνο ηγεμόνα, τον βασιλιά Τήρη, κατά πάσα πιθανότητα, τη δεκαετία του 470 π.Χ., μετά την ήττα των Περσών στην Ελλάδα. Αρχικά, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τήρη ή του Σιτάλκη, το κράτος έφτασε στο ζενίθ του και εκτεινόταν από τη Μαύρη Θάλασσα στα ανατολικά μέχρι τον Δούναβη στα βόρεια, την περιοχή που κατοικούσε η φυλή των Τριβαλλών στα βορειοδυτικά, τη λεκάνη του ποταμού Στρυμόνα στα νοτιοδυτικά και το Αιγαίο στα νότια. Αργότερα, η έκτασή της άλλαξε στη σημερινή Βουλγαρία, την ανατολική Θράκη και την Ελλάδα μεταξύ Έβρου και Στρυμόνα (εκτός από μια παράκτια λωρίδα που κατεχόταν από Ελληνικές πόλεις). Η κυριαρχία ποτέ δεν ασκήθηκε επί του συνόλου των εδαφών του, καθώς μεταβαλλόταν σε σχέση με την φυλετική πολιτική.
Ο ιστορικός Ζ.Χ. Αρτσιμπαλντ γράφει:
''Οι Οδρυσοί δημιούργησαν την πρώτη κρατική οντότητα, που αντικατέστησε το φυλετικό σύστημα στην ανατολική Βαλκανική χερσόνησο. Οι βασιλιάδες τους ήταν συνήθως γνωστοί στον έξω κόσμο ως βασιλείς της Θράκης, αν και η εξουσία τους δεν επεκτεινόταν σε όλα τα θρακικά φύλα. Ακόμη και μέσα στα όρια του βασιλείου τους η φύση της βασιλικής εξουσίας παρέμενε ρευστή και η σαφήνειά της υπέκειτο σε περιορισμούς γεωγραφίας, κοινωνικών σχέσεων και περιστάσεων''
Σύμφωνα με τους Έλληνες ιστορικούς Ηρόδοτο και Θουκυδίδη, μια βασιλική δυναστεία προέκυψε από τη φυλή των Οδρυσών στη Θράκη γύρω στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., που κατέληξε να κυριαρχήσει σε μεγάλο μέρος της περιοχής και των λαών ανάμεσα στο Δούναβη και το Αιγαίο τον επόμενο αιώνα. Μεταγενέστεροι συγγραφείς, βασιλικά νομίσματα και επιγραφές δείχνουν την επιβίωση αυτής της δυναστείας μέχρι τις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ., αν και η εμφανής πολιτική επιρροή της μειώθηκε σταδιακά πρώτα υπό την Περσική, τη Μακεδονική και αργότερα τη Ρωμαϊκή πίεση. Παρά τον τερματισμό της, η περίοδος κυριαρχίας των Οδρυσών ήταν καθοριστικής σημασίας για το μελλοντικό χαρακτήρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, επί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αργότερα.
Ο γιος του Τήρη, Σιτάλκης, αποδείχθηκε ικανός στρατιωτικός ηγέτης, αναγκάζοντας τις φυλές που αυτομόλησαν από τη συμμαχία να αναγνωρίσουν την κυριαρχία του. Το πλούσιο κράτος που εκτεινόταν από το Δούναβη μέχρι το Αιγαίο κατασκεύασε δρόμους για την ανάπτυξη του εμπορίου και ισχυρό στρατό. Το 429 π.Χ. ο Σιτάλκης συμμάχησε με τους Αθηναίους και οργάνωσε μια μαζική εκστρατεία εναντίον των Μακεδόνων, με ένα τεράστιο στρατό από ανεξάρτητες Θρακικές και Παιονικές φυλές. Σύμφωνα με το Θουκυδίδη περιλάμβανε μέχρι 150.000 άνδρες, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί λόγω ανεπιτυχούς εφοδιασμού, καθώς και τον ερχόμενο χειμώνα. Η Ελληνική ως lingua franca μιλιόταν τουλάχιστον από ορισμένα μέλη της βασιλικής οικογένεια τον πέμπτο αιώνα και έγινε η γλώσσα της διοίκησης, το ελληνικό αλφάβητο υιοθετήθηκε για μια νέα θρακική γραφή, παρόλο που η Θράκη ήταν πατρίδα μόνο φυλών που δεν μιλούσαν Ελληνικά.
Πολιτισμός
Οι βιοτεχνίες και η μεταλλουργία των Οδρυσών είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν Περσικής επιρροής. Οι Θράκες, όπως οι Δάκες και οι Ιλλυριοί, διακοσμούσαν όλοι το σώμα τους με τατουάζ, που τους χάρισε κύρος. Η Θρακική πολεμική τέχνη επηρεάστηκε επίσης από τους Κέλτες και οι Τριβαλλοί είχαν υιοθετήσει Κελτικό εξοπλισμό. Τα Θρακικά ρούχα φημίζονταν για την ποιότητα και την υφή τους και φτιάχνονταν από κάνναβη, λινάρι ή μαλλί. τα ρούχα τους έμοιαζαν με αυτά των Σκυθών συμπεριλαμβανομένων χιτώνιων με χρωματιστά άκρα, μυτερά παπούτσια και η φυλή των Γετών ήταν τόσο όμοια με τους Σκύθες που συχνά συγχέονταν με αυτούς. Οι ευγενείς και μερικοί στρατιώτες φορούσαν καλύμματα. Υπήρξε μια αμοιβαία επιρροή μεταξύ Ελλήνων και Θρακών. Ελληνικά έθιμα και μόδες συνέβαλε στην αναμόρφωση της κοινωνίας των ανατολικών Βαλκανίων. Μεταξύ των ευγενών ήταν δημοφιλείς οι Ελληνικές μόδες στην ενδυμασία, τη διακόσμηση και το στρατιωτικό εξοπλισμό. Σε αντίθεση με τους Έλληνες οι Θράκες συχνά φορούσαν παντελόνια. Οι Θράκες βασιλιάδες υιοθέτησαν τον εξελληνισμό.
Αρχαιολογία
Κατοικίες και ναοί του βασιλείου των Οδρυσών έχουν βρεθεί, ιδιαίτερα γύρω από το Σταροσέλ στα βουνά Σρέντνα Γκόρα. Οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει το βορειοανατολικό τοίχο της κατοικίας Θρακών βασιλιάδων, 13 m σε μήκος και διατηρημένα έως 2 m σε ύψος. Βρήκαν επίσης τα ονόματα των Κλεόβουλος και Ανάξανδρος, στρατηγών του Φίλιππου Β΄της Μακεδονίας, που ηγήθηκαν τη επίθεσης κατά του Βασιλείου των Οδρυσών.
Κατάλογος Οδρυσών βασιλέων
Ο παρακάτω κατάλογοςπεριλαμβάνει τους γνωστούς Οδρυσούς βασιλείς της Θράκης, αλλα μεγάλο μέρος του είναι υποθετικό. Διάφοροι άλλοι Θράκες βασιλείς (μερικοί από αυτούς ίσως Οδρύσες όπως ο Πλευράτος) συμπεριλαμβάνονται επίσης. Οι Οδρύσες βασιλείς και αν ονομάζονταν βασιλιάδες της Θράκης ποτέ δεν άσκησαν κυριαρχία πάνω σε όλη της Θράκη. Ο έλεγχός τους ποίκιλε ανάλογα με τις φυλετικές σχέσεις. Οδρύσες βασιλείς (τα ονόματα παρουσιάζονται στην Ελληνική ή Λατινική μορφή τους):
Πηγές
* Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Οδρυσαι
McDonnell Douglas F-15 Eagle
Το McDonell Douglas (σήμερα Boeing) F-15 "Eagle" είναι δικινητήριο μαχητικό αεροσκάφος αεροπορικής υπεροχής παντός καιρού, 4ης γενιάς. Είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα σύγχρονα αεροσκάφη. Η σχεδίαση του ξεκίνησε το 1967, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας για ένα εξειδικευμένο μαχητικό αεροπορικής υπεροχής. Το F-15 Eagle πέταξε πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1972 και εισήλθε σε υπηρεσία το 1976. Υπολογίζεται ότι θα βρίσκεται σε αμερικανική υπηρεσία μέχρι το 2025.
Κατά τη δεκαετία του 1970 το F-15 Eagle εξήχθη στο Ισραήλ, την Ιαπωνία και τη Σαουδική Αραβία. Παρόλο που αρχικά σχεδιάστηκε ως αεροσκάφος αεροπορικής υπεροχής, η σχεδίασή του αποδείχθηκε αρκετά ευέλικτη ώστε να εξελιχθεί και να εισέλθει σε υπηρεσία το 1989 μία έκδοση κρούσης παντός καιρού, το F-15E Strike Eagle.
Το F-15 σε πόλεμο
Η παραγωγή του F-15 ξεκίνησε το 1976,και το ίδιο χρόνο το Ισραήλ ήταν το πρώτο κράτος εκτός των ΗΠΑ το οποίο απέκτησε το αεροσκάφος.Τα F-15 από το Ισραήλ κατέρριψαν συνολικά 13 συριακά Mig-21 " Fishbeds " και 2 Mig-25 " Foxbats " το 1979-1981.
Μετά από τις επιδρομές της Ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας στο Λίβανο 1979-1981 τα F-15 χρησιμοποιήθηκαν στην επιχείρηση Όπερα τον Ιούνιο του 1981 παρέχοντας αεροπορική κάλυψη από εχθρικά μαχητικά στα Ισραηλινά F-16. Τα F-15 συνέχισαν στον Ισραηλινό-Λιβανέζικο πόλεμο του 1982, πετυχαίνοντας την κατάρριψη 41 συριακών αεροσκαφών(23 MiG-21 "Fishbeds",17 MiG-23 "Floggers" και ένα Aérospatiale Gazelle SA.342L ελικόπτερο) χωρίς να σημειωθεί ούτε μια απώλεια.Το Ισραήλ ήταν η μόνη χώρα που ανέπτυξε ορισμένες εκδόσεις του F-15 (F-15A,F-15C,F-15D) για επιθέσεις εδάφους ενώ είχαν σχεδιαστεί για αεροπορική υπεροχή.Στις 1 Οκτωβρίου του 1985 τα F-15 έριξαν βόμβες σε στόχους στο έδαφος(GBU-15,Mark-82) στην επιχείρηση Wooden Leg. Αργότερα αναβαθμίστηκαν για να κουβαλήσουν μια ποικιλία από όπλα εδάφους- αέρος όπως JDAM βόμβες(Joint Direct Attack Munition) και πύραυλοι αέρος-εδάφους Popeye(Popeye missile).
Στη συνέχεια πήραν μέρος στην επιχείρηση "Καταιγίδα της Ερήμου " στο Ιράκ το 1991‎.Σύμφωνα με τη Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία τα F-15C κατέρριψαν 38 εχθρικά αεροσκάφη τα οποία τα 34 από αυτά επιβεβαιώθηκαν:πέντε MiG-29"Fulcrums",δύο MiG-25 "Foxbats",οκτώ Mig-23 '' Floggers",δύο Mig-21 "Fishbeds",δύο Su-25 "Frogfoots",τέσσερα Su-22 "Fitters" ένα Su-7,έξι Mirage F1,ένα IL-76 μεταγωγικό αεροσκάφος,ένα Pilatus PC-9 εκπαιδευτικό αεροσκάφος και δύο Mi-8 ελικόπτερα.Την πρώτη νύχτα της επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου ένα EF-111A " Raven " και ένα F-15C κέρδισαν μια ανεπίσημη κατάρριψη από ένα Ιρακινό "Mirage" F-1 που συγκρούστηκε στο έδαφος.Παρόλα αυτά ο πιλότος του F-15 κέρδισε την κατάρριψη.Δύο "Mirage" F-1 επίσης καταρρίφθηκαν από τη Βασιλική Αεροπορία της Σαουδικής Αραβίας με AIM-9 πυραύλους.Κατά τη διάρκεια του πόλεμου ένα Mi-24 καταρρίφθηκε από ένα F-15C με έναν AIM-7 πύραυλο.
Τα F-15 παρέμειναν στους ουρανούς του Ιράκ και μετά το τέλος του πολέμου, περιπολώντας τις απαγορευμένες ζώνες πτήσεων που επέβαλαν τα Ηνωμένα Έθνη κυρίως στο νότο (" Operation Southern Watch ").Υποστήριξαν και τη στρατιωτική επιχείρηση " Provide Comfort ". Στις 14 Απριλίου του 1994 δυο Αμερικάνικα F-15C Eagle κατέρριψαν κατά λάθος 2 Αμερικάνικα UH-60 "Blackhawk" σκοτώνοντας συνολικά 26 άτομα.Τα F-15 επίσης πήραν μέρος στις απαγορευμένες ζώνες πτήσεων στην κατά τη διάρκεια παρέμβασης του ΝΑΤΟ στη Βοσνία- Ερζεγοβίνη.Κατά τη διάρκεια της δράσης του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο το 1999 τέσσερα Γιουγκοσλαβικά Mig-29 καταρρίφθηκαν με AIM-120 AMRAAM πυραύλους από τα F-15C της Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βασικές εκδόσεις
Δείτε επίσης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη F-15 F-15 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
NGC 6316
thumb|right|250px|Το NGC 6316 Το NGC 6316 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Οφιούχου. Κατατάσσεται ως III στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 24 Μαΐου 1784. Απέχει περίπου 35.900 έτη φωτός από την Γη.
Αναφορές
6316 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Εφιάλτης (σκάκι)
Ο εφιάλτης (knightmare) ή νυχτερινός καβαλάρης (nightrider), γνωστός επίσης ως μονόκερως (unicorn), αν και κάποιες φορές ονομάζεται έτσι ο συνδυασμός αξιωματικού και εφιάλτη, είναι ανορθόδοξος πεσσός στο σκάκι που μπορεί να κινηθεί με οποιοδήποτε αριθμό αλμάτων ως ίππος προς την ίδια κατεύθυνση, αρκεί το κάθε άλμα του να τερματίζει σε κενό τετράγωνο. Για παράδειγμα, στο διάγραμμα δεξιά ο εφιάλτης από το τετράγωνο β2 μπορεί να πάει στο γ4 και εν συνεχεία στο δ6 και το ε8, αλλά δεν μπορεί να πηδήξει πάνω από το πιόνι στο ζ4 για να φτάσει στο θ5. Ο εφιάλτης εμφανίζεται συνήθως στα διαγράμματα ως ανεστραμμένος ίππος, ενώ στα κείμενα συμβολίζεται διεθνώς με το Ν.
Ο εφιάλτης εφευρέθηκε το 1925 από τον T. R. Dawson, και χρησιμοποιείται κυρίως σε σκακιστικά προβλήματα.
Φινάλε με εφιάλτη
Ο βασιλιάς μαζί με δύο ίππους δεν μπορεί να κερδίσει το φινάλε εναντίον ενός μοναχικού βασιλιά, αλλά ο βασιλιάς μαζί με ίππο και εφιάλτη μπορεί να επιτύχει το ματ. Αυτό συμβαίνει διότι οι ίπποι δεν μπορούν να κερδίσουν τέμπο, ενώ ο εφιάλτης μπορεί.
Στο διάγραμμα δεξιά βλέπουμε ένα τέτοιο φινάλε από τον T. R. Dawson, όπου παίζουν τα λευκά και κάνουν ματ σε πέντε κινήσεις. Η λύση του είναι:
Κετζαλκόατλ
Με το όνομα Κετζαλκόατλ, ή Κετσαλκόατλ (ισπ. Quetzalcóatl), που στη γλώσσα Νάουατλ σημαίνει "φτερωτό φίδι", είναι γνωστή μια από τις κυρίαρχες θεότητες των πολιτισμών του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής γενικότερα. Οι Μάγια τον αποκαλούν Κουκουλκάν.
Εφιάλτης (σκάκι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανορθόδοξοι πεσσοί
Κετζαλκόατλ
Μυθολογία
Ο Κετζαλκόατλ είναι ο θεός του ουρανού κι ο σοφός δημιουργός των νόμων. Συμμετείχε στη δημιουργία και την καταστροφή του κόσμου τις Τέσσερις πρώτες Εποχές, ενώ ήταν άρχοντας και δημιουργός της Πέμπτης Εποχής του κόσμου. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Κετζαλκόατλ πήγε στον κόσμο των Νεκρών και μάζεψε τα οστά των ανθρώπων από τις προηγούμενες εποχές του κόσμου. Χύνοντας το ίδιο του το αίμα πάνω από αυτά τα οστά, κατάφερε να δημιουργήσει τους ανθρώπους της νέας εποχής.
Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Κετζαλκόατλ επέτρεψε στον εαυτό του να υποκύψει στις γητείες του Τεζκατλιπόκα, αλλά από τύψεις έπεσε σε μια μεγάλη πυρά. Μετά τον θάνατό του, η καρδιά του έγινε ο Αυγερινός. Συχνά πάντως αναφέρεται στους μύθους είτε απεικονίζεται μαζί με τον Τεζκατλιπόκα, τον θεό του σκότους, σαν αντίθετες θεότητες. Πάντοτε ο Τεζκατλιπόκα τον έστελνε μακριά, αλλά ο Κετζαλκόατλ γύριζε κάποτε. Γι' αυτό το λόγο, ο βασιλιάς των Αζτέκων Μοντεζούμα Β΄ πείστηκε εύκολα από τον Ισπανό κατακτητή Ερνάν Κορτές ότι ήταν προσωποποίηση του θεού Κετζαλκόατλ.
Πηγές
Κατηγορία:Δράκοι Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Ο Άλλος Άνθρωπος
"Ο άλλος άνθρωπος" είναι η πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης που ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος στην Αθήνα το 2011. Μέσω της "κοινωνικής κουζίνας" η ομάδα "Ο άλλος άνθρωπος" μαγειρεύει φαγητό σε δημόσιους χώρους εξυπηρετώντας καθημερινά τις ανάγκες 3.000 Αθηναίων. Η δράση έχει πλέον επεκταθεί και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και έχει στηριχτεί από παρόμοιες ομάδες του εξωτερικού. Από το 2015 λειτουργεί χώρος 230 τ.μ. στο Μεταξουργείο ως αποθήκη για τρόφιμα και Κέντρο Ημέρας.
Η ιδέα
Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος ήταν στέλεχος πολυεθνικής εταιρίας με προϋπηρεσία 25 ετών στο χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ. Το Σεπτέμβριο του 2009 απολύθηκε από τη δουλειά του σε ηλικία 47 ετών και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο πατρικό του. Μετά από 2 χρόνια ανεπιτυχούς αναζήτησης εργασίας το Δεκέμβριο του 2011, παρατηρώντας δυο παιδιά να μαλώνουν για λαχανικά στον κάδο απορριμμάτων της λαϊκής αγοράς, αποφάσισε να αναλάβει δράση. Έφτιαξε δέκα τόστ και πήγε στη λαϊκή αγορά για να τα μοιράσει σε ανθρώπους που έψαχναν για τροφή στα σκουπίδια. Ο κόσμος στην αρχή δεν ανταποκρίθηκε, μέχρι που άρχισε ο ίδιος να τρώει ένα από τα τοστ. Μετά από αυτό οι άνθρωποι άρχισαν να ξεπερνούν τις αναστολές τους και πλησίασαν να πάρουν τοστ και να τα φάνε μαζί με τον Κωνσταντίνο. Στη συνέχεια πήγε στη λαϊκή και έκανε όπως λέει ο ίδιος αυτό που σπούδασε (μάρκετινγκ): ζητούσε από τους πωλητές να συνεισφέρουν πρώτη ύλη από τον πάγκο τους και άρχισε να μαγειρεύει στο δρόμο και να τρώει μαζί με τον κόσμο. Με τον τρόπο αυτό ξεκίνησε η ιδέα της "κοινωνικής κουζίνας" : ο κ. Πολυχρονόπουλος διαχωρίζει το έργο του από τη φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη δηλώνοντας ότι για να δεχτεί μια προσφορά πρέπει εκείνος που θέλει να κάνει τη δωρεά να συμμετάσχει στη δράση, τρώγοντας από το ίδιο καζάνι με όλους. Συχνά τα Διαδικτυακά ΜΜΕ τον βοηθούν κοινοποιώντας την έκκληση που απευθύνει στον κόσμο από το ιστολόγιό του για συνεισφορά βασικών ειδών.
Βραβεία
Το 2015 ο Κων/νος Πολυχρονόπουλος ανακηρύχτηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο "Ευρωπαίος Πολίτης της Χρονιάς", όμως αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο δηλώνοντας ότι θα δεχόταν βραβείο από την Ευρώπη της αληλλεγγύης και του πολιτισμού αλλά όχι από την Ευρώπη του κανιβαλισμού. Το 2013 βραβεύτηκε για την προσφορά του από τον τηλεοπτικό σταθμό Αντέννα μέσω της εκπομπής του Σάκη Ρουβά "Ήρωες ανάμεσά μας".
Το σπίτι του Άλλου Ανθρώπου
Το "σπίτι του Άλλου Ανθρώπου" βρίσκεται στην οδό M Αλεξάνδρου 122 και Αρτεμισίου 28 στο Μεταξουργείο. Εκτός από αποθήκη, ο χώρος είναι ανοικτός για όποιον έχει ανάγκη να κάνει μπάνιο, να πάρει το πρωινό του ή να πιεί έναν καφέ. Προσφέρεται επίσης για πρόβες στην Θεατρική ομάδα Ο Άλλος Άνθρωπος (ΑΑ) και ενισχυτική διδασκαλία σε μαθητές με τη βοήθεια εθελοντών εκπαιδευτικών. <div style=""> <references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτισμός στην Αθήνα
Κερυνίτης
Ο Κερυνίτης είναι ποταμός της Αχαΐας, ο οποίος πηγάζει από διακλαδώσεις του όρους Κερύνεια, και συγκεκριμένα από την περιοχή μεταξύ των χωριών Πλατανιώτισσα (Κλαπατσούνα) και Κερπινή του σημερινού δήμου Καλαβρύτων. Χύνεται στον Κορινθιακό κόλπο νοτιοανατολικά του Αιγίου. Είναι γνωστός επίσης με το όνομα Μπουφούσκια, ονομασία που οφείλεται στον ομώνυμο οικισμό από τον οποίο περνάει, λίγο πριν την έξοδό του στην πεδιάδα του Αιγίου. Στην θέση αυτή σχηματίζει ανοιχτό φαράγγι με ιδιαίτερα πλούσια ορνιθοπανίδα, που σύμφωνα με έρευνα του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου χρήζει άμεσης προστασίας ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας
Κοινότητα Καταλαγαρίου
Η Κοινότητα Καταλαγαρίου είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 175Α - 28/08/1928 με την απόσπαση του οικισμού Καταλαγάρι από την κοινότητα Κουνάβων και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 286 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Μιχαήλ Κουκουράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Τσαντίκο
Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Τσαντίκο (ισπ. Chantico), της οποίας το όνομα σημαίνει "αυτή που μένει στο σπίτι", ήταν η θεά της φωτιάς, των ηφαιστείων και της οικογενειακής εστίας.
Κάποτε, η Τσαντίκο παραβίασε την περίοδο νηστείας κι έφαγε ψάρι με πάπρικα, μπαχαρικό απαγορευμένο στη διάρκεια αυτής της περιόδου. Για την πράξη της αυτή την τιμώρησε ο θεός Τονακατεκούτλι, μεταμορφώνοντάς την σε σκύλο.
Φοράει ένα στέμμα από δηλητηριώδη αγκάθια κάκτου και παίρνει τη μορφή κόκκινου ερπετού. Η Τσαντίκο είναι παράλληλα και θεά των πολύτιμων πραγμάτων, τα οποία πάντα φυλάει με ζήλο. Υπάρχουν πολλοί μύθοι σχετικά με την εκδίκησή της σε θεούς ή ανθρώπους, οι οποίοι παίρνουν τα υπάρχοντά της.
Κατηγορία:Θεότητες της οικίας και της εστίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Αρτοτίνα Φωκίδας
Η Αρτοτίνα είναι ορεινό χωριό που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της πρώην επαρχίας Δωρίδας, του νομού Φωκίδας. Είναι χτισμένη σε πλαγιά, στους πρόποδες του βουνού Κόρακα (Βαρδούσια) και σε υψόμετρο 1.100 - 1.350 μέτρα (υψόμετρο της πλατείας του χωριού 1.180 μέτρα). Η Αρτοτίνα ανήκε στον πρώην Καποδιστριακό Δήμο Βαρδουσίων μέχρι το 2010 και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στον νέο Δήμο Δωρίδος. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 174 κάτοικοι.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Απέναντι από τον οικισμό της Αρτοτίνας, στα ανατολικά ορθώνεται, σχεδόν κατακόρυφα, ο κύριος όγκος του ορεινού συγκροτήματος των Βαρδουσιών, η οροσειρά του Κόρακα. Μια από τις πιο ψηλές κορυφές του ορεινού όγκου, η υψηλότερη από αυτές που βρίσκονται απέναντι από την Αρτοτίνα, ονομάζεται Πυραμίδα και έχει υψόμετρο 2.350 μέτρα. Πολλά σημεία του βουνού είναι κατάλληλα για ορειβασία. Ορισμένες από τις δυτικές κορυφές είναι προσβάσιμες και από την Αρτοτίνα. Ο ορεινός όγκος είναι καλά ορατός από το χωριό και ιδίως τη πλατεία του χωριού. Εξ αυτού του λόγου, η Αρτοτίνα αναφέρεται πολλές φορές ως «μπαλκόνι των Βαρδουσίων».
Η Αρτοτίνα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 310 χλμ. από την Αθήνα, 115 χλμ. από την Άμφισσα και 85 χλμ. από τη Ναύπακτο, ενώ έχει πρόσβαση και από την περιοχή της Λαμίας. Ένα σημαντικό αξιοθέατο του χωριού είναι η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου - το μοναστήρι στο οποίο καλογέρεψε ο Αθανάσιος Διάκος προτού ξεχυθεί στο αρματολίκι. Μέχρι και σήμερα σώζεται το κελί στο οποίο μόνασε ο ήρωας. Έξω ακριβώς από το κελί του Διάκου, η Κεντρική Επιτροπή Εκατονταετηρίδος εντοίχισε το 1930 μαρμάρινη επιγραφή «Εντάυθα εμόνασε το τέκνον της Αρτοτίνης, ο Αθανάσιος Διάκος».
Σήμερα στην Αρτοτίνα εκτός από τον ναό του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία του χωριού, λειτουργούν ακόμα 14 ξωκλήσια. Επίσης, στην Αρτοτίνα λειτουργεί το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αρτοτίνας, το οποίο ήταν το αρχοντικό οπλαρχηγού Σαφάκα που κτίστηκε το 1810, ανακαινίστηκε το 1860 και το 1975 δόθηκε από τους κληρονόμους του στην κοινότητα για να στεγαστεί το μουσείο. Υπάρχει ακόμα ενώ και έχει συντηρηθεί το παλαιό κτίριο του σχολείου. όπου σήμερα στεγάζεται το Μουσείο Αθανασίου Διάκου ενώ στην πλατεία έχει στηθεί η προτομή του από το 1930. Στήλες έχουν στηθεί στα σπίτια που γεννήθηκαν ο Διάκος και ο Σκαλτσοδήμος. Ο τάφος του γιου του, Αντρίτσου Σαφάκα, βρίσκεται μπροστά στην εκκλησία της Παναγίας.
Τα σπίτια του χωριού είναι κυρίως πετρόχτιστα, δίπατα, με κεραμοσκεπές και τα παλιότερα, με παραδοσιακές σκεπές, από σχιστόλιθο (στερφογάλαρα), που οι ντόπιοι τεχνίτες έδιναν το χαρακτηριστικό ύφος της Αρτοτίνας. Στην Αρτοτίνα, υπάρχουν πάνω από 50 πηγές. Η Αρτοτίνα υπήρξε κατεξοχήν κτηνοτροφικό χωριό και λιγότερο γεωργικό λόγω της γεωφυσικής θέσης της. Το 1941 η Αρτοτίνα είχε περίπου 33.000 αιγοπρόβατα και 11.000 οικόσιτα. Αξίζει να επισημανθεί ότι παλαιότερα υπήρχαν μεγάλες καλλιέργειες σε όσπρια, κρασί, καλαμπόκι. Η ξυλεία της άφθονη από τα γύρω δάση.
Ιστορία
Για την ονομασία της Αρτοτίνας η επικρατέστερη εκδοχή είναι πως σημαίνει Νέα Αρτα και κατοικήθηκε γύρω στο 1585 από διωχθέντες Ηπειρώτες. Η Αρτοτίνα ερίζει μαζί με το χωριό Αθανάσιο Διάκο (Άνω Μουσουνίτσα μέχρι το 1959) σχετικά με το ποιο χωριό είναι η γενέτειρα του Αθανασίου Διάκου. Είναι η πατρίδα πολλών άλλων οπλαρχηγών και καπεταναίων της Επαναστάσεως του 1821 μεταξύ των οποίων και οι: Λουκάς Καλιακούδας, συμπολεμιστής του Λάμπρου Κατσώνη, ο Δήμος Σκαλτσάς, ο Ιωάννης Ρούκης, ο Αντρίτσος Σαφάκας, ο Γιάννης Σαφάκας, ο Γεράντωνος, ο Ρούκης κ.α. Γι' αυτό και παλαιότερα την αποκαλούσαν «καπετανοχώρι» της Δωρίδας. Η Αρτοτίνα στην επανάσταση του 1821 άργησε να ελευθερωθεί, εξαιτίας της ισχυρής τουρκικής φρουράς της και τελικά αυτό έγινε από τον Κίτσο Τζαβέλα το 1828. Από το 1836 έως 1869 υπαγόταν στον Δήμο Κροκυλείου. Από το 1869 έως το 1912 ανήκε στο Δήμο Βωμέας. Το 1912 η Αρτοτίνα αναγνωρίστηκε σαν Κοινότητα. Ήταν έδρα σταθμού χωροφυλακής και είχε μόνιμο ειρηνοδικείο ως το 1946.
Βασίλειος Σταυρόπουλος (Καπετάν Κόρακας)
Έδρασε στη στρατηγική περιοχή της Βέροιας και του Ρουμλουκιού από τα τέλη του 1907. Κύρια περιοχή της δράσης του ήταν η Ημαθία, το Σέλι και ο Βάλτος των Γιαννιτσών.
Ήταν επιλοχίας του ελληνικού στρατού και γεννήθηκε το 1876 στην Αρτοτίνα Δωρίδας, το δε ψευδώνυμο Καπετάν Κόρακας, το εμπνεύστηκε από την κορυφή του βουνού Βαρδουσίων που υπάρχει στη γενέτειρά του.
Πήρε μέρος ως εθελοντής στον άτυχο πόλεμο του 1897. Φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών και τον Ιούνιο του 1906 συγκρότησε δικό του σώμα. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ανέλαβε τον έλεγχο της περιοχής εκδιώκοντας τους ρουμανίζοντες και τους κομιτατζήδες. Στο σώμα του υπηρέτησαν και οι ντόπιοι οπλαρχηγοί Σκοτίδας και Κατσάμπας.
Συνεργάστηκε με τον Χαλίλ μπέη της Καβάσιλος (που είχε ηπειρώτισσα μητέρα) και τον βοήθησε μετά από την απελευθέρωση να επιβιώσει.
Ανέλαβε πολλές παράτολμες αποστολές και όταν κηρύχθηκε το 1908 το τουρκικό σύνταγμα αποχαιρέτησε τους άνδρες του και επειδή δεν είχε εμπιστοσύνη στους Τούρκους έχρισε στρατηγό τον Σκοτίδα και αυτός παρακολούθησε μεταμφιεσμένος.
Αργότερα πήγε στη Θράκη και αφού συμμετείχε στους αγώνες του έθνους τελείωσε την καριέρα του με το βαθμό του στρατηγού.
Η προτομή του Βασίλειου Σταυρόπουλου (Καπετάν Κόρακα) βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία της Βέροιας, στη βόρεια είσοδο της πόλης. Είναι κατασκευασμένη από ορείχαλκο. Δημιουργός της είναι ο γλύπτης Στρατής Φιλιππότης. Ο Σταυρόπουλος απεικονίζεται με την στερεότυπη αναπαράσταση του Μακεδονομάχου.
Φοράει την αντίστοιχη στολή και έχει παχύ μουστάκι. Στην πρόσοψη του βάθρου αναγράφονται τα λόγια:
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΟΡΑΚΑΣ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Επαρχίες της Ζάμπιας
Η Δημοκρατία της Ζάμπιας διαιρείται σε 9 επαρχίες (αγγλικά: provinces, ενικός province) και επιπλέον σε 72 συνοικίες (districts, ενικός district). Οι επαρχίες:
Χάρτες
left|250px
Επαρχία Μουτσίνγκα
Η Επαρχία Μουτσίνγκα (Muchunga) ήταν μια επαρχία της Ζάμπιας και χωρίστηκε από τη Βόρεια το 2011.
Παύλος Ορκόπουλος
Ο Παύλος Ορκόπουλος (Κόρινθος, 1953) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς και πολιτευτής.
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Κόρινθο, απ' όπου έχει και καταγωγή. Είναι νυμφευμένος με την, επίσης ηθοποιό, Νίκη Χατζίδου, έχουν αποκτήσει δύο παιδιά καθώς και εγγόνια.
Ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον συνδυασμό του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές του 2014. Επίσης, ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015, καθώς και στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019, του Μαΐου και του Ιουνίου 2023.
Τηλεόραση
Ξεκίνησε την καριέρα του στην τηλεόραση μέσα από την σειρά Η επιστροφή το 1982. Έχει παίξει επίσης σε δύο επεισόδια της σειράς Κοχλίας. Ακολούθησαν ρόλοι στις δημοφιλείς σειρές Πατήρ υιός και πνεύμα, η Δίκη και Φόνος χωρίς ταυτότητα. Άρχισε να γίνεται γνωστός μέσα από την σειρά Μυρτώ στον πρώτο του μεγάλο ρόλο ως Στέλιος Φιντάς. Ακολούθησε guest στην σειρά Εξ Αδιαιρέτου. Επίσης, συμμετείχε σε συνολικά έξι αυτοτελή επεισόδιά της σειράς Ανατομία ενός εγκλήματος. Έγινε ευρέως γνωστός και καθιερώθηκε από τον τηλεοπτικό ρόλο του Λουκά στην τηλεοπτική σειρά Ντόλτσε Βίτα. Ακολούθησαν δημοφιλείς σειρές όπως Ο κακός βεζίρης, Δεσποινίς Μαργαρίτα και Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή. Ακολούθησε ο κωμικός ρόλος του Αστυνόμου Ταχίνη στην σειρά Miss Νταίζη. Στην συνέχεια, συμμετείχε στην σειρά Τα παιδιά της Νιόβης. Η καριέρα του εκτοξεύτηκε μέσα από τον ρόλο του Θωμά Βουλινού στην σειρά Στο παρά 5. Ακολούθησαν ρόλοι στις σειρές Χαρά Αγνοείται, Η Πολυκατοικία, Η Οικογένεια Βλάπτει και Το σπίτι της Έμμας. Υποδύθηκε τον Μενέλαο Τριανταφύλλου στην οικογενειακή κωμωδία του Alpha TV Το σόι σου από το 2014 έως το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Nunc Stans (ιστάμενο Τώρα)
Η λατινική έκφραση Nunc stans (= ιστάμενο Τώρα) είναι φιλοσοφική διατύπωση που προσδιορίζει την αιωνιότητα. Έχει τις καταβολές της στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία, αλλά εγκαθιδρύθηκε κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους μέσα από συζητήσεις που αφορούσαν τη σχέση του χρόνου με την αιωνιότητα.
Ιστορικό
Η βασική πηγή είναι το χωρίο 37d του Πλατωνικού διαλόγου Τίμαιος, σύμφωνα με το οποίο όταν ο θεϊκός Δημιουργός έβαζε τάξη στον ουρανό, έφτιαξε τον χρόνο ως μία κινητή εικόνα της ακίνητης αιωνιότητας. Ενώ η αιωνιότητα παραμένει ακίνητη μέσα στο Ένα, ο χρόνος προχωρά αριθμητικά, απαριθμώντας τις ώρες, τις ημέρες, τα χρόνια κτλ. . Ερμηνευτικά ιδωμένος αυτός ο μύθος ορίζει την αιωνιότητα ως κάτι τωρινό που στέκεται, αποτελώντας μια αμετάβλητη Ενότητα, ενώ αντίθετα ο χρόνος κινείται χάρη στα ποικίλα μέρη του, π.χ. οι παρούσες στιγμές παρέρχονται, ενώ οι μελλοντικές έρχονται στο παρόν.
Αυτή την περιγραφή σχολιάζει κριτικά ο Πλωτίνος στο σύγγραμμά του Περί αιώνος και χρόνου, στην Εννεάδα ΙΙΙ 7 (45), κεφ. 2, αρνούμενος να ταυτίσει την αιωνιότητα με την ακινησία, όπως ούτε ο χρόνος ταυτίζεται με τις ποικίλες κινήσεις (= μεταβολές), αλλά μόνο τις απαριθμεί. Το επιχείρημα του Πλωτίνου είναι ότι η έννοια της ακινησίας δεν περικλείει το παντοτινό (= τὸ ἀεὶ), πόσο μάλλον το παντοτινό του άχρονου. Η αιωνιότητα δεν είναι λοιπόν μια αιώνια στασιμότητα, αλλά περιέχει ένταση και ζωντάνια. Έτσι, ο Πλωτίνος ορίζει τελικά την αιωνιότητα ως ενέργεια της ζωής, η οποία μένει σταθερά μέσα στον εαυτό της, προσηλωμένη στο Ένα (Εννεάδ. ΙΙΙ 7 (45), κεφ. 6).
Οι Λατίνοι και οι μεσαιωνικοί συγγραφείς είδαν σ’ αυτό το ζήτημα ένα γόνιμο πεδίο αντιπαράθεσης. Ήδη ο Αυγουστίνος στο 11ο Βιβλίο, Κεφ. 11, των Εξομολογήσεων εκλαμβάνει την παντοτινή ακινησία της αιωνιότητας ως σημάδι υπεροχής της έναντι του χρόνου, ο οποίος είναι γεμάτος από φευγαλέες στιγμές και γι’ αυτό «ποτέ δεν είναι παρών στο σύνολό του… Η αιωνιότητα μένει πάντα σταθερή και… ορίζει παρελθόν και μέλλον, αυτή που ούτε παρελθόν έχει ούτε μέλλον». Τον ίδιο προβληματισμό συνεχίζει ο Βοήθιος μιλώντας για “nunc permanens” (= αιώνια διατηρούμενο Τώρα). Ο Αλβέρτος ο Μέγας χρησιμοποιεί την έκφραση "nunc stans" για να δηλώσει την τωρινή και παντοτινή αιωνιότητα του Θεού, και σ’ αυτόν τον στοχαστή αντιπαρατίθεται ο Θωμάς Ακινάτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Μεσαιωνικά κείμενα Κατηγορία:Χρόνος Κατηγορία:Αιωνιότητα Κατηγορία:Φιλοσοφία
Σοφία Ζαραμπούκα
Βιογραφία
Η Σοφία Ζαραμπούκα γράφει και εικονογραφεί μόνη τα έργα της. Αποφοίτησε από το Pierce - The American College of Greece και στη συνέχεια σπούδασε Καλές τέχνες και θέατρο στην Ελλάδα και γραφικές τέχνες και εικονογράφηση στην Αμερική. Έγραψε το πρώτο της βιβλίο (Στο δάσος, 1975) κατά τη περίοδο της δικτατορίας (1967-74), εξηγώντας στα παιδιά τι σημαίνει αυτή η λέξη. Για το βιβλίο αυτό πήρε τιμητική διάκριση από την επιτροπή του Βραβείου Άντερσεν. Έγινε περισσότερο γνωστή μέσα απ' τις διασκευές της σε αρχαία κείμενα όπως Αριστοφάνης, Ομήρου Οδύσσεια και Ομήρου Ιλιάδα, Ορέστεια και Μυθολογία. Τα βιβλία της αυτά χρησιμοποιούνται και από το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο. Έχει γράψει πάνω από 65 έργα και πολλά από αυτά έχουν μεταφραστεί σε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, τούρκικα, ισπανικά, καταλανικά, γερμανικά, νορβηγικά, ουγγρικά, δανέζικα, σουηδικά, σέρβικα, αλβανικά και ιαπωνικά. Οι εικονογραφήσεις της έχουν εκτεθεί διεθνώς και υπάρχουν σε πολλές μουσειακές συλλογές.
Διακρίσεις και Βραβεία
Η Σοφία Ζαραμπούκα έχει βραβευθεί και τιμηθεί:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος
Ο Ηλίθιος και Πανηλίθιος (αγγλικά: Dumb and Dumber) είναι μια αμερικάνικη κωμωδία με πρωταγωνιστές τους Τζιμ Κάρεϊ και Τζεφ Ντάνιελς. Σκηνοθετημένο και γραμμένο από τους Αδερφούς Φαρέλι η ταινία ακολουθεί το οδοιπορικό ταξίδι του Λόιντ Κρίσμας και του Χάρι Ντιούν δύο καλής φύσεως μεν αλλά απίστευτα ηλίθιους φίλους.
Πλοκή
Ο Λόιντ Κρίσμας (Τζιμ Κάρεϊ) και ο Χάρι Ντιούν (Jeff Daniels) είναι δύο ανόητοι φίλοι οι οποίοι μοιράζονται ένα διαμέρισμα στο Πρόβιντενς. Είναι συνεχώς και οι δύο τους στο τρέξιμο από τους πιστωτές και είναι ανίκανοι να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους λόγω της ανικανότητας τους. Γι' αυτό αποφασίζουν να κινηθούν προς το Άσπεν για να επιστρέψουν ένα χαρτοφύλακα στην πλούσια Μαίρη Σουάνσον (Λόρεν Χόλι) η οποία τον άφησε στο αεροδρόμιο του Πρόβιντενς μετά τον Λόιντ ο οποίος δούλευε εν συντομία ως οδηγός λιμουζίνας και αυτός είχε πάει την Μαίρη στο αεροδρόμιο. Οι δύο φίλοι ελπίζουν να κάνουν μια νέα αρχή στο Άσπεν. Ο Λόιντ ο οποίος είχε ερωτευθεί κεραυνοβόλα την Μαίρη πίστευε πως εκείνη θα τους βοηθούσε να ανέβουν την κοινωνική σκάλα. Άγνωστοι στην Μαίρη και οι δύο φίλοι, ο χαρτοφύλακας περιείχε πραγματικά χρηματικά λύτρα τα οποία έμελλε να παραδοθούν σε κάτι απαγωγείς που πήραν τον σύζυγο της Μαίρης.
Κάνοντας το μακρύ οδικό ταξίδι τους ο Λόιντ και ο Χάρι πηγαίνουν από το ένα απρόβλεπτο γεγονός στο άλλο ιδιαίτερα εκείνο κατά το οποίο σκοτώνουν κατά λάθος έναν από τους απαγωγείς, τον Τζο Μενταλίνο (Μάικ Σταρ) δίνοντας του ποντικοφάρμακο (το οποίο ο απαγωγέας θα χρησιμοποιούσε εναντίον τους). Όσο οι δύο φίλοι ταξιδεύουν ο Λόιντ ακούσια παίρνει τη λάθος διαδρομή και οδηγεί σχεδόν το ένα έκτο της διαδρομής κατά μήκος ολόκληρης της χώρας στην λάθος κατεύθυνση εξαγριώνοντας τον Χάρι ο οποίος αναγκάστηκε να αφήσει πίσω τον Λόιντ με το αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά. Ευτυχώς ο Λόιντ λυτρώνεται γρήγορα από το εμπόριο του αυτοκινήτου για ένα μοτοποδήλατο και έτσι οι δύο τους συνεχίζουν το ταξίδι για το Άσπεν.
Ενώ είναι εκεί οι δύο τους ανοίγουν το χαρτοφύλακα κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής και ανακαλύπτουν τα χρήματα. Αμέσως τα ξοδεύουν πλουσιοπάροχα ζώντας σε μια σουίτα που ήταν για βασιλικές οικογένειες, αγοράζοντας ένα σπορ αμάξι και καινούργια ρούχα απολαμβάνοντας τους εαυτούς τους. Μέρες αργότερα ο Λόιντ αναγνωρίζει τη Μαίρη σε ένα άρθρο ειδήσεων το οποίο δημοσιοποιεί ένα δείπνο για μια φιλανθρωπική εκδήλωση. Αφού κάνουν ολόσωμα makeovers και νοικιάζουν σμόκιν με φωτεινά χρώματα κατευθύνονται προς το δείπνο. Εκεί συναντούν τη Μαίρη και ενώ ο Λόιντ είναι πολύ νευρικός για να μιλήσει μαζί της, στέλνει τον Χάρι για να τον συστήσει. Τότε η Μαίρη γοητεύεται από τον Χάρι η οποία έχει κάνει λάθη εξαιτίας του σκόπιμου χιούμορ του Χάρι. Η Μαίρη και ο Χάρι τελικά σχεδιάζουν να πάνε την επόμενη μέρα για σκι. Ο Χάρι λέει ψέματα στον Λόιντ λέγοντάς του ότι θα πάει με τη Μαίρη σε ένα μπαρ. Αφού ο Λόιντ καταλαβαίνει το όλο σχέδιο, αχρηστεύει θυμωμένα τον Χάρι και συναντά τη Μαίρη ενημερώνοντας την για τον χαρτοφύλακα. Σε αυτό το σημείο ο ευεργέτης της απαγωγής (Τσαρλς Ρόκετ) έχει φτάσει στο σημείο να απειλήσει τον Λόιντ, τη Μαίρη, και τον Χάρι ότι θα τους σκοτώσει αλλά το FBI εμφανίζεται πάνω στην ώρα για να παρέμβει.
Παραγωγή
Ο Τζιμ Κάρεϊ βασίστηκε στην κινηματογραφική επιτυχία Αce Ventura: Pet Detective (1994) και κέρδισε ένα μισθό των 7 εκατομμυρίων δολαρίων για αυτή τη ταινία..
Ο Στηβ Μάρτιν και ο Μάρτιν Σορτ απέρριψαν το ρόλο του Λόιντ.
Τοποθεσία
Τα σκηνικά που έλαβαν χώρα στο Άσπεν γυρίστηκαν στο Μπρέκενριτζ, στο Κολοράντο, και στο Παρκ Σίτι, Γιούτα. Το Στάνλεϊ Χοτέλ στο Έστες Παρκ στο Κολοράντο μεταμορφώθηκε στο Ντάνμπερι Χοτέλ για τα γυρίσματα της ταινίας. Η σκηνή στο μπαρ στο Ντάνμπερι Χοτέλ και η βολή στη σκάλα γυρίστηκαν εκεί. Τα σκηνικά στο χιόνι ήταν γυρισμένα στο Κόππερ Μάουνταιν Ριζόρτ. Οι περισσότερες εξωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στο Σολτ Λέϊκ Σίτι. Μερικές σκηνές στην αρχή της ταινίας γυρίστηκαν στην τοποθεσία του Πρόβιντενς, Ροντ Άϊλαντ μια μητροπολιτική περιοχή, περιλαμβάνοντας κάποια γυρίσματα στη γραμμή του ορίζοντα. Το Μπιγκ Μπλου Μπαγκ και σκηνές από την αρχή του ταξιδιού του Λόιντ και του Χάρι γυρίστηκαν στο Κάμπερλαντ.
Ηχητική ζώνη ταινίας
Το τραγούδι "The Rain, The Park & Other Things" από τους The Cowsills δεν ήταν στην ηχητική ζώνη της ταινίας,αλλά παίχτηκε αρκετά εμφανώς στο μοντάζ του Λόιντ να φαντάζεται την Μαίρη, ενώ το "Oh, Pretty Woman" από τον Roy Orbison, χαρακτηρίστηκε εμφανώς στο make-over μοντάζ
Επίσης τα τραγούδια που δεν ήταν στην ηχητική ζώνη ήταν τα: "Rollin' Down the Hill" από τους The Rembrandts, "Mmm Mmm Mmm Mmm" από τους Crash Test Dummies, "Red Right Hand" από τον Nick Cave και το Bad Seeds, "Can We Still Be Friends" από το Todd Rundgren (ο οποίος έγραψε την πραγματική ηχητική ζώνη της ταινίας), "Boom Shack-A-Lak" από τους Apache Indian και το "Make Love Now" από τον Patrick Wilson.