cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανκ Γκλάσκοου Τίνκερ
Επιστροφή στην Αμερική και θάνατος
Με την επιστροφή του στην Αμερική ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, ενώ θέλησε να ενταχθεί στην Αεροπορία Στρατού. Η αστυνομία του Χούβερ εκείνο τον καιρό ήταν εξαιρετικά αυστηρή με τον οποιοδήποτε είχε δείξει συμπάθεια στους δημοκρατικούς ισπανούς, που είχαν χαρακτηριστεί όλοι χωρίς εξαίρεση οι κόκκινοι. Αποτέλεσμα ήταν να του αρνηθούν την ένταξη. Στη συνέχεια έπεσε σε μεγάλη μελαγχολία, απείλησε να επιστρέψει στην Ισπανία με κάθε τρόπο αλλά το FBI του αφαίρεσε το διαβατήριο. Στα μέσα του 1939 ο φίλος του Μπάουμλερ, που είχε επιστρέψει κι αυτός στην Αμερική, του πρότεινε να υπογράψει αίτηση να ενταχθεί στα σμήνη των "Ιπτάμενων Τίγρεων" που πολεμούσαν για την Κίνα εναντίον των Ιαπώνων αλλά βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. Ο Τίνκερ βρέθηκε νεκρός ένα βράδυ αν και δεν είναι σίγουρο αν αυτοκτόνησε. Στα χέρια του βρέθηκε η αίτηση υπογραμμένη αν και δεν ξέρουμε αν αυτό εσήμαινε ότι τον είχαν δεχτεί ή όχι. Στην ταφόπλακά του γράφτηκε η φράση Ποιος να ξέρει στα ισπανικά. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ του αφιέρωσε μια νεκρολογία σε αμερικανική εφημερίδα.
Ο φίλος του Αλμπερτ Μπάουμλερ θα καταταγεί στους Ιπταμένους Τίγρεις την ώρα που οι γιαπωνέζοι χτυπούσαν το Περλ Χάρμπορ και θα τελειώσει τον 2ο ΠΠ σαν Σμηναγός της Αμερικανικής Αεροπορίας στον Ειρηνικό με 16 καταρρίψεις. Θεωρήθηκε ο μόνος αμερικανός πιλότος που είχε πολεμήσει εναντίον όλων των δυνάμεων του Άξονα. Κατά τον πόλεμο της Κορέας, όπου υπηρέτησε ως αξιωματικός αεράμυνας στα ραντάρ, λέγεται ότι από τους ελιγμούς των αντιπάλων αεροπλάνων Mig 15 αναγνώρισε κάποιους από τους πιλότους του σμήνους του στην Ισπανία (είναι γνωστό ότι στα σμήνη εκείνα στην Κορέα πέταξαν και ρώσοι εθελοντές).
Τηλεοπτική Αναφορά και Επέτειος
Στην αγγλική παραγωγή της τηλεόρασης Piece of Cake που γυρίστηκε το 1994, ο ρόλος του Αμερικανού εθελοντή που εμφανίζεται να έχει πολεμήσει στην Ισπανία κι είναι ο μόνος απ το Σμήνος Χόρνετ που έχει ήδη καταρρίψει γερμανικό Μέσσερσμιτ εκεί, είναι εμπνευσμένος απ τον Φρανκ Τίνκερ.
Στις 14 Ιουλίου 2009, 100 χρόνια μετά την γέννησή του, στο Ντε Γουίτ, οι θαυμαστές του, ο Σύλλογος Πιλότων που πολέμησαν για την Δημοκρατική Ισπανία και η ανηψιά του Μάρσια διοργανώνουν Επέτειο-Μνημόσυνο στον τάφο του. Θα διαβαστεί ο λόγος που έγραψε γι αυτόν ο νυν Διοικητής του Αρκάνσας και αποσπάσματα από τα βιβλία που τον αναφέρουν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μισθοφόροι Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος
Πτελέα Ηλείας
Η Πτελέα είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στο νομό Ηλείας σε υψόμετρο 520 μέτρα. Έχει πληθυσμό 66 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τους οικισμούς Λιβαδάκι και Ράπτη συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Λιβαδακίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων. Βρίσκεται ΝΑ του Πύργου σε απόσταση 53 χλμ ανάμεσα στα χωριά Λιβαδάκι και Κάτω Αμυγδαλιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Πάικο
Το όρος Πάικο βρίσκεται στην Κεντρική Μακεδονία στα σύνορα των νομών Πέλλας και Κιλκίς με κορυφή την Γκόλα-Τσούκα σε υψόμετρο 1.650 μέτρα. Συνδέεται στα δυτικα με το Καιμακτσαλάν ή Βόρα ενώ στα ανατολικά του έχει την κοιλάδα του Αξιού. Το Πάικο είναι το μεγαλύτερο δάσος της Ελλάδας με πλούσια βλάστηση γεμάτο καστανιές και αρκετές πηγές.
Το Πάικο από Βορρά προς Νότο αποτελείται από τις κορυφές Σκρα (1.097μ), Τσούμα (1.219 μ.), Βερτόπια (1.490 μ.), Πύργος (1.494 μ.), Κάντασι ή Καντάστι (1.607 μ.) και Γκόλα Τσούκα (1.650 μ.).
Ανάμεσα στις κορυφές Πύργος, Βερτόπια και Κάντασι περικλείεται μια οροπεδική έκταση με επίκεντρο τον οικισμό Μεγάλα Λιβάδεια. Αποτελεί δε και το μεγαλύτερο δάσος Καστανιάς της Ελλάδας. Στο βουνό υπάρχουν περί τα 4.500 στρέμματα καστανιών, εκ των οποίων τα 2.500 είναι καλλιεργήσιμα. Γύρω στις 300 οικογένειες έχουν ως δεύτερη ασχολία το κάστανο και υπολογίζεται ότι η ετήσια παραγωγή φτάνει στους 500-600 τόνους, ανάλογα με τη χρονιά. Λόγω του κλίματος που επικρατεί στην περιοχή το κάστανο που παράγεται είναι ιδιαίτερα γλυκό και γευστικό.
Τα χωριά του Πάικου είναι τα: Γρίβα, Καστανερή, Κάρπη, Πεντάλοφος, Ομαλός, Σκρά, Κούπα, Φανός, Πηγή, Χαμηλό και Αρχάγγελος, Θεοδωράκι και Γουμένισσα. Όλα τα χωριά έχουν έντονη βλάστηση και κοινά χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας.
Λίμνες - Ποτάμια
Άφθονα ποτάμια και ρέματα κυλούν όλο το χρόνο στο Πάικο με κυριότερα ποτάμια: το Μέγα Ρέμα ή Ρέμα Πρωτομαγιάς (με τους παραποτάμους του: Ρέμα Πεπονιάς, Κρυονέρι και Λυκόρεμα), το Σείριο (με τον κύριο κλάδο του Στραβοπόταμο ή Μαυροπόταμο που ρέει ανάμεσα στη Γρίβα και την Κάρπη και τον παραπόταμό του Μεγάλο ποτάμι, κοντά στη Γρίβα που πηγάζει στα 1307μ. και υδρεύει όλη την περιοχή), ο Ξεροπόταμος (Σούχα Ρέκα) ή Πλατανόρεμα με πόσιμο νερό βρίσκεται στα όρια Γουμένισσας – Φιλυριάς, και το Ρέμα Χαμηλού ή Ποταμάκι που εισέρχεται στη Βόρεια Μακεδονία. Όλοι οι παραπάνω ποταμοί χύνονται στον Αξιό, ενώ ο Γράμμος στα νοτιοδυτικά χύνεται στο Λουδία.
Τόσο στον κύριο κλάδο του, Μεγάλο ποτάμι (κοντά στη Γρίβα), όσο και στον Στραβοπόταμο ή Μαυροπόταμο, ο Σείριος δίνει τη δυνατότητα στους κατοίκους για ερασιτεχνικό ψάρεμα.
Στο Πάικο υπάρχει η τεχνητή λίμνη Μεταλλείου, στην περιοχή παλαιότερου μεταλλείου αργύρου, στο Μέγα Ρέμα, καθώς επίσης και η Σμαραγδένια λίμνη μεταξύ Σκρα και Κούπας, στον ανώτερο ρου του Μεγάλου Ρέματος που σχηματίζει εντυπωσιακό καταρράκτη πριν τα νερά του πέσουν στη λίμνη. Επίσης, οι πηγές της Αραβησσού δημιουργούν έναν σημαντικό υγρότοπο, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Πάικου.
Χλωρίδα-Πανίδα
thumb|250px|Οξιές στο Πάικο μικρογραφία|241x241εσ|[[Κυκλάμινο το κισσόφυλλο (Cyclamen hederifolium), Όρος Πάικο ]] μικρογραφία|241x241εσ|[[Κρόκος ο ωραίος (Crocus pulchellus), Όρος Πάικο]] Η χλωρίδα αποτελείται περίπου από 2.500 δείγματα φυτών. Τα δέντρα που καλύπτουν το Πάικο είναι κυρίως καστανιές, οξιές, πεύκα, δρύες, κέδροι, ιτιές, λεύκες και σημύδες. Στο Πάικο υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα δάση καστανιάς στην Ελλάδα με έκταση γύρω στα 4.500 στρέμματα. Αραιότερα συναντώνται πλατάνια, μηλιές, καρυδιές και κισσούς. Πλούσιο σε φτέρες και ποικιλία μανιταριών. Επίσης, στη χλωρίδα του Πάικου περιλαμβάνονται τα είδη: Ραμόνδα η νατάλειος (Ramonda nathaliae), Κυκλάμινο το κισσόφυλλο (Cyclamen hederifolium), Κρόκος ο ωραίος (Crocus pulchellus).
Έχουν καταμετρηθεί 57 διαφορετικά είδη πεταλούδας στο Πάικο αναδεικνύοντας τον πλούτο της εντομοπανίδας της περιοχής. Ξεχωριστή θέση στην πανίδα του βουνού είναι το αγριογούρουνο που συναντάται σε όλο το Πάικο.
Ορυκτός Πλούτος
Η Ορυκτική ζώνη Αξιού έχει διεύθυνση ΒΒΔ-ΝΝΑ και χωρίζεται σε τρεις ενότητες, από ανατολικά προς τα δυτικά: ενότητα Παιονίας, ενότητα Πάικου και ενότητα Αλμωπίας.
Παλαιογεωγραφικά η ενότητα του Πάικου ήταν ένα ύβωμα μεταξύ των αυλάκων-βαθιών θαλασσών της ενότητας Παιονίας και της ενότητας Αλμωπίας. Το βασικό κριτήριο (όχι βέβαια το μοναδικό) για αυτήν την διάκριση είναι η ύπαρξη μιας παχιάς νηριτικής ασβεστολιθικής σειράς σε αντίθεση με τα αργιλικά-κερατολικά ιζήματα (ιζηματογένεση βαθιάς θάλασσας) που απαντούν στις ενότητες Παιονίας και Αλμωπίας.
Η ενότητα Πάικου γενικά χαρακτηρίζεται από μεταμορφωμένα πετρώματα και ρήγματα με διευθύνσεις ΒΔ και ΒΑ και συναντούμε διάφορα πετρώματα όπως σχιστολίθους, πηλίτες, ψαμμίτες, δολερίτες, ασβεστολίθους,συναντούμε διάφορα πετρώματα όπως: σχιστόλιθος, αρκόζη, ψαμμίτης, δολερίτης, κροκαλοπαγή, γάββρους, διαβάσες, φλύσχη, κ.α. .
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου
Ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου βρίσκεται στη Γρίβα.
Μοναστήρι της Παναγίας της Γουμένισσας
Το μοναστήρι της Παναγίας της Γουμένισσας υπήρξε η αφορμή να δημιουργηθεί και η μικρή ομώνυμη πόλη που αποτελεί και την έδρα της νεοσύστατης (από το 1991 μ.Χ.) Μητρόπολης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου.
Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης
Η Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης βρίσκεται σε κατάφυτη πλαγιά του όρους Πάικου, σε υψόμετρο 600 μ. με θέα την κοιλάδα του Αξιού, στην περιοχή της Γρίβα και σε απόσταση 7 Χμ. από τη Γουμένισσα.
Εξωκλήσι Αγίων Αντωνίου και Θεοδώρου Γρίβας
Έξω από τη Γρίβα και σε απόσταση 1,5 χλμ περίπου, μέσα σε κατάφυτο δάσος βελανιδιάς, βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Αντωνίου, μονόκλιτη βασιλική με τρούλο, η οποία χρονολογείται από το 1901. Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε το 1993.
Πορταριά
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πάικο
Ιερά Μονή (κοινόβιο) Οσίου Νικόδημου του Αγιορείτη
Η Ιερά Μονή του Οσίου Νικόδημου του Αγιορείτη βρίσκεται στην Κεντρική Μακεδονία και την Παιονία του Κιλκίς. Είναι κτισμένη στις ανατολικές πλαγιές του όρους Πάικο σε υψόμετρο 700 μέτρα και δυτικά του ποταμού Αξιού.Απέχει 70 χλμ. ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη, 53 χλμ. Δ. από το Κιλκίς και 22 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Πολύκαστρο. Ανατολικά είναι η Γουμένισσα, νοτιοανατολικά το Πεντάλοφο και βορειοανατολικά η Γρίβα. Το μοναστήρι είναι ανδρώο και θεμελιώθηκε το 1981. Αποτελεί μετόχι της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους και εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Γουμένισσας, Αξιούπολης και Πολύκαστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Κιλκίς Κατηγορία:Βουνά της Πέλλας
Καρυαί (αρχαία πόλη)
Αναφορές
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Δυναμικός πίνακας
Στην επιστήμη υπολογιστών, ο Δυναμικός Πίνακας είναι μία δυναμική δομή δεδομένων, η υλοποίηση της οποίας βασίζεται σε πίνακες.
Ένας απλός πίνακας στον προγραμματισμό έχει ένα στατικά ορισμένο μέγεθος και άρα, μία μέγιστη χωρητικότητα. Προκειμένου να διορθωθεί αυτός ο περιορισμός, η βασική ιδέα για την κατασκευή ενός δυναμικού πίνακα, είναι ότι κατά την εκτέλεση της μεθόδου της εισαγωγής ενός στοιχείου, εάν έχει ήδη καλυφθεί το σύνολο των θέσεων του πίνακα και το νέο στοιχείο δεν χωράει, τότε δημιουργούμε έναν νέο πίνακα με μεγαλύτερο μέγεθος και στη συνέχεια αντιγράφουμε όλα τα στοιχεία από τον παλιό πίνακα στον καινούριο, προσθέτοντας στο τέλος και το νέο στοιχείο. Αποδεικνύεται μαθηματικά ότι εφόσον το μέγεθος του νέου πίνακα είναι ακριβώς διπλάσιο του παλαιού, η πολυπλοκότητα (αναπόσβεστη πολυπλοκότητα - amortized complexity) της μεθόδου εισαγωγής ενός στοιχείου παραμένει Ο(1), όπως δηλαδή και στους απλούς πίνακες.
Στην γλώσσα προγραμματισμού Java η κλάση που υλοποιεί τον δυναμικό πίνακα είναι η ArrayList, ενώ μια παλαιότερη υλοποίησή του είναι η κλάση Vector.
Παρόρι
Με το όνομα Παρόρι ή Παρόρειο αναφέρονται οι εξής οικισμοί και χωριά της Ελλάδας:
Παρόρειο Παρόρειο
Πεντάλοφος
Με το όνομα Πεντάλοφος συναντώνται μία κωμόπολη:
και οι οικισμοί της Ελλάδας:
2862 Βαβίλοφ
Ο Βαβίλοφ (Vavilov) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου βοτανολόγου και γενετιστή Νικολάι Βαβίλοφ, αλλά και του αδελφού του, του φυσικού Σεργκέι Βαβίλοφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βαβίλοφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βαβιλοφ
Μυθολογία
Η Μυθολογία είναι διακριτός επιστημονικός κλάδος που ασχολείται με τη μελέτη των μύθων, δηλαδή των ιστοριών που ένας ιδιαίτερος πολιτισμός θεωρεί αληθινές και χαρακτηρίζουν ένα ιδιαίτερο θρησκευτικό ή πίστη. Γεγονότα που ανήκουν στον χώρο της μυθολογίας συχνά βασίζονται σε ιστορικά γεγονότα και υπό συγκεκριμένες περιστάσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υποκατάστατο των ιστορικών πηγών. Ένα περίτρανο παράδειγμα χρήσης της μυθολογίας στην ιστορική έρευνα είναι η χρήση της Ιλιάδας από τον Ερρίκο Σλήμαν για την ανακάλυψη των Μυκηνών.
Ο χώρος της μυθολογίας
Το παραμύθι αφ΄ εαυτού δεν είναι μύθος με την αυστηρή του έννοια, αλλά διαθέτει μυθολογικό περιεχόμενο. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα με μυθολογικό περιεχόμενο που δεν ανήκουν στην επικράτεια της μυθολογίας, αν και συχνά συγχέονται με το μύθο:
Ποια είναι η γενεσιουργός αιτία του μύθου; Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς (Robert Graves) αναφερόμενος στον ελληνικό μύθο έδωσε έναν ορισμό αρκετά περιεκτικό: "Ο αληθινός μύθος μπορεί να οριστεί ως αποτέλεσμα της τελετουργικής μίμησης που τελείτο σε δημόσιους εορτασμούς, και σε πολλές περιπτώσεις καταγράφτηκε με εικονιστικό τρόπο". Το πιθανότερο είναι ότι ο Γκρέιβς επηρεάστηκε -όπως και τόσοι άλλοι- από τον Τζέιμς Φρέιζερ και το έργο του ο Χρυσός Κλώνος, έτσι ώστε να θεωρεί πως ο μύθος γεννιέται από πολλές πολιτισμικές ανάγκες. Για να απαντήσουμε σε ένα τέτοιο ερώτημα χρειάζεται καταρχήν να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι ανάγκες που ικανοποιούν οι μύθοι. Οι μύθοι "ενεργοποιούν" τις πολιτισμικές δομές ή την ταυτότητα μιας φυλής, μιας πόλης, ενός έθνους, συνδέοντάς την με συμπαντικές αλήθειες. Τέτοιου είδους μύθοι αιτιολογούν για παράδειγμα την κατοχή μιας περιοχής από κάποιον λαό.
Οι μυθολογικές μορφές τις περισσότερες φορές συνδέονται με κάποιες θρησκείες, όπως και οι μυθολογίες. Ορισμένοι χρησιμοποιούν τις λέξεις μύθος και μυθολογία, προκειμένου να χαρακτηρίσουν τις ιστορίες κάποιας θρησκείας ως ψευδείς ή τουλάχιστον αμφίβολες. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά με αυτόν τον τρόπο για να περιγράψει θρησκείες που ιδρύθηκαν από αρχαίες κοινωνίες και περιέχουν στοιχεία από τη Ρωμαϊκή, την Ελληνική ή τη Σκανδιναβική μυθολογία. Ωστόσο, είναι σημαντικό να διατηρούμε κατά νου ότι ενώ κάποιοι βλέπουν το Σκανδιναβικό και το Κελτικό πάνθεο ως απλά παραμύθια, υπάρχουν σήμερα κοινότητες στην Ευρώπη που το βλέπουν ως ραχοκοκκαλιά της θρησκείας τους, αν και οι σύγχρονες εκδοχές αυτών των πίστεων λίγο μοιάζουν με τις αρχαίες θρησκείες, (βλ. Νεοπαγανισμός). Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί που δε θεωρούν ως ιστορικά αληθείς τους μύθους που περιβάλλουν την προέλευση και την ανάπτυξη θρησκειών, όπως ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός ή το Ισλάμ. Σε κάθε περίπτωση, αντί να εμπλέκεται κανείς με την ιστορικότητα ή μη τέτοιων ιδρυτικών ουσιαστικά μύθων είναι προτιμότερο να στρέφεται προς το δυναμισμό τους και τις ανάγκες που ικανοποιούν για την ανθρώπινη ψυχή.
Ορισμένοι άνθρωποι, ιδιαίτερα όσοι ακολουθούν αποκαλυπτικές θρησκείες που δικαιολογούν την ύπαρξή τους με όρους αυθεντικότητας των γραφών, πιθανώς προσβάλλονται, όταν χαρακτηρίζεται κάποια όψη της πίστης τους ως έκφραση του μύθου. Μια όψη της θεμελιοκρατίας στην αυστηρή της έννοια απαιτεί να εκλαμβάνεται ως αληθές λεπτομερειακά ό,τι καταγράφεται στις ιερές γραφές. Όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα συμφωνούν ότι κάθε θρησκεία έχει ένα σώμα μύθων που εκφράζουν βαθύτερες αλήθειες, αόρατες στο εξωτερικό τους επίπεδο.
Γι΄ αυτό η λέξη μυθολογία σήμερα χρησιμοποιείται για εκείνες τις ιστορίες που πιθανώς είναι ή δεν είναι ιστορικά αληθείς, αλλά αποκαλύπτουν θεμελιώδεις αλήθειες και ενοράσεις για την ανθρώπινη φύση, συχνά μέσω των αρχετύπων που διαθέτουν στη δομή τους. Επίσης, οι εν λόγω ιστορίες εκφράζουν τις απόψεις και τις πίστεις της χώρας, της χρονικής περιόδου, του πολιτισμού και/ή της θρησκείας που τους γέννησε. Μπορεί να μιλά κανείς για Ιουδαϊκή, Χριστιανική, ή Ισλαμική μυθολογία, περιγράφοντας το μυθολογικό τους δυναμικό, χωρίς να ασχολείται με την ιστορική εγκυρότητα ή μη των μύθων. Άλλωστε, πολλοί σύγχρονοι φιλελεύθεροι ραββίνοι και ιερείς του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού, όπως και οι Νεοπαγανιστές δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δεχθούν ότι τα ιερά τους κείμενα είναι δυνατόν να περιέχουν μυθολογικά στοιχεία. Βλέπουν ότι στα ιερά τους κείμενα περιέχονται θρησκευτικές αλήθειες, θεϊκά εμπνευσμένες, που αποδίδονται στη φυσική γλώσσα της ανθρωπότητας, το μύθο. Φυσικά κάποιοι άλλοι διαφωνούν επ' αυτού.
Σύγχρονη μυθολογία
Σειρές ή ταινίες επιστημονικής φαντασίας και βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας παράγουν τους δικούς τους μύθους. Ο Ταρζάν, ο Πόλεμος των Άστρων, η σειρά Σταρ Τρεκ ή ακόμα η ταινία Μάτριξ, διαθέτουν ισχυρό μυθολογικό υπόβαθρο και αρχετυπικές όψεις που μπορούν κάλλιστα να εξελιχθούν σε αφήγηση με ισχυρό φιλοσοφικό υπόβαθρο ή να παράγουν το δικό τους φιλοσοφικό σύστημα. Αυτού του είδους τα θέματα δεν ανήκουν στην επικράτεια της μυθολογίας, αλλά παρέχουν το κατάλληλο συγκινησιακό και φιλοσοφικό υπόστρωμα για τις ψυχολογικές ανάγκες κάποιων ανθρώπων. Εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της άποψης αποτελεί τόσο ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών του Τζων Ρ. Ρ. Τόλκιν (J. R. R. Tolkien) ή η Γαιοθάλασσα της Ούρσουλα Λε Γκεν.
Ωστόσο, η φανταστική λογοτεχνία δεν μπορεί να φτάσει στο μέγιστο βάθος της ανθρώπινης ψυχολογίας, όπως ο μύθος, εκτός και αν το θέμα γίνει απόλυτα πιστευτό. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η μυθολογία Κθούλου στηρίζεται σε πραγματικές ιστορίες και κυρίως στην ύπαρξη ενός φανταστικού βιβλίου, του Νεκρονομικόν. Γύρω από τον κεντρικό πυρήνα αυτού του βιβλίου ο Αμερικανός συγγραφέας Χάουαρντ Φ. Λάβκραφτ δημιούργησε τη δική του τεχνητή μυθολογία, που άγγιξε ένα μεγάλο πλήθος σε όλο τον κόσμο.
Η μυθολογία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παραμένει ζωντανή στο σύγχρονο κόσμο μέσω των αστικών μύθων, της επιστημονικής φαντασίας, της φανταστικής λογοτεχνίας και πολλών άλλων τρόπων. Το 1950 ο Ρολάν Μπαρτ, (Roland Barthes) δημοσίευσε μια σειρά δοκιμίων που εξέταζαν τους σύγχρονους μύθους και τη διαδικασία παραγωγής τους στο βιβλίο του Μυθολογίες.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρύλοι
Κερδύλια όρη
Τα Κερδύλια είναι βουνά μεταξύ των νομών Σερρών και Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Είναι συνέχεια της μεγάλης ορεινής αλυσίδας Κερκίνης - Δυσώρου - Μαυροβουνίου - Βερτίσκου. Δεσπόζουν στον μυχό του Στρυμονικού κόλπου. Η ψηλότερη κορυφή τους φθάνει τα 1.100 μέτρα. Τα Κερδύλια αποτελούν φυσικό όριο ανάμεσα στις επαρχίες Βισαλτίας και Λαγκαδά.
Στις νότιες πλαγιές τους, κοντά στα Νέα Κερδύλια, έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίου οικισμού, που ταυτίζεται με το αρχαίο Κερδύλιο του Θουκυδίδη.
Κοκκινούρης
Ο Κοκκινούρης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Μυιοθηριδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Phoenicurus phoenicurus και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά κυρίως το υποείδος Phoenicurus phoenicurus samamisicus, αλλά κατά τη μετανάστευση υπάρχει ανάμιξη και με τους πληθυσμούς του ετέρου υποείδους Phoenicurus phoenicurus phoenicurus.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Phoenicurus, είναι ελληνική, προέρχεται από τις επιμέρους λέξεις φοίνιξ + ουρά και, σημαίνει «αυτός που έχει πορφυρή ουρά», με σαφή αναφορά στο χρώμα της συγκεκριμένης περιοχής του πτηνού. Η λέξη φοίνιξ συνδέεται με το επίθετο φοινός «κόκκινος» και, μπορεί να ερμηνευτεί ως παράγωγο του επιθέτου αυτού με το σπάνιο επίθημα -ιξ, -ικος (πρβλ. κίλ-ιξ, πέρδ-ιξ).
Συστηματική Ταξινομική
thumb|left|300px|Γεωγραφική κατανομή του είδους Phoenicurus phoenicurus: Μπεζ = Περιοχές αναπαραγωγής του P. p. phoenicurus Κυανό = Περιοχές διαχείμασης του P. p. phoenicurus. Με πυκνή γράμμωση οι αντίστοιχες περιοχές αναπαραγωγής και διαχείμασης του P. p. samamisicus, καθώς και οι περιοχές διασταύρωσης των υποειδών
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο, το 1758, ως Motacilla phoenicurus. http://ibc.lynxeds.com/species/common-redstart-phoenicurus-phoenicurus
Η ταξινομική του πτηνού είναι ξεκάθαρη, με την αναγνώριση 2 υποειδών που, σε κάποιες περιοχές φαίνεται να υβριδίζονται (βλ. Γεωγραφική κατανομή υποειδών). Ο κοντινότερος συγγενής του είδους, είναι το Phoenicurus moussieri της περιοχής του Άτλαντα στο Μαρόκο, αν και τα λίγα δείγματα που έχουν συλλεγεί, οδηγούν σε κάποια αβεβαιότητα για την ορθότητα της συγκεκριμένης άποψης. Οι παλαιότεροι πρόγονοι του είδους φαίνεται να ήσαν κοινοί με εκείνους του καρβουνιάρη, με τον διαχωρισμό να πραγματοποιείται περίπου 3 εκατ. χρόνια πριν, στην Πιατσέντσια Εποχή του Πλειόκαινου. Θεωρητικά, σε γενικές γραμμές, ο κοκκινούρης και ο καρβουνιάρης, μπορούν να αλληλοϋπάρχουν και να διασταυρώνονται, σχηματίζοντας υγιή και γόνιμα υβρίδια, ωστόσο διαχωρίζονται από διαφορετική ηθολογία και οικολογικές προϋποθέσεις, γι’αυτό σπάνια εμφανίζονται στη φύση.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Ο κοκκινούρης είναι ένα πλήρως μεταναστευτικό είδος με κατανομή σε περιοχές του Παλαιού Κόσμου, ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο και μέρος της κεντρικής Ασίας, όπου απαντά τα καλοκαίρια ως αναπαραγωγικό πτηνό. Αντίθετα, οι επικράτειες της Αφρικής (και τμήμα της ΝΔ Ασίας), χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ως περιοχές διαχείμασης. Στις νότιες περιοχές της επικρατείας φαίνεται να περιορίζεται σε ορεινές περιοχές. Στην Ιβηρική χερσόνησο είναι αρκετά περιορισμένο, ενώ από τα νησιά της Σκωτίας φαίνεται να απουσιάζει. Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Θηλυκός Κοκκινούρης Ο Κοκκινούρης είναι μεταναστευτικό πτηνό μεγάλων αποστάσεων ενώ, είναι χαρακτηριστικό ότι η φθινοπωρινή αποδημία ξεκινάει από πολύ νωρίς. Η αναχώρηση γίνεται από τα μέσα Ιουλίου (για τα νεαρά άτομα) και συνήθως ολοκληρώνεται στα τέλη Σεπτεμβρίου, με την κορύφωση στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου. Πολύ σπάνια μπορεί να επεκταθεί μέχρι τον Οκτώβριο ή το Νοέμβριο. Η ανοιξιάτικη μετανάστευση πραγματοποιείται συνήθως σε πιο ανατολικές διαδρομές και αρχίζει γύρω στο Μάρτιο. Στις περιοχές αναπαραγωγής, το πρώτα πουλιά φθάνουν στα τέλη Μαρτίου, ενώ ο κύριος όγκος καταφθάνει μεταξύ μέσων Απριλίου και αρχών Μαΐου.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ισλανδία και τις Φερόες, τη Ρουάντα, την Τανζανία, τη Ζιμπάμπουε και τις Σεϋχέλλες.
Στην Ελλάδα, ο κοκκινούρης απαντά τόσο ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης στη βόρεια χώρα, όσο και διαβατικός κατά την εαρινή (Μάρτιος) και τη φθινοπωρινή (Σεπτέμβριος έως αρχές Οκτωβρίου) μετανάστευση σε όλη την επικράτεια.
Βιότοπος
Ο κοκκινούρης προτιμάει τις ανοικτές δασικές εκτάσεις (ιδιαίτερα τις παρυφές τους) με ώριμα δένδρα σημύδας και βελανιδιάς με μεγάλη, ωστόσο, ορατότητα και μικρές ποσότητες θάμνων και βλάστησης, ιδίως όταν τα δέντρα είναι αρκετά μεγάλα για να έχει τρύπες κατάλληλες για τη φωλιά του. Στη Βρετανία αυτό συμβαίνει κυρίως στις ορεινές περιοχές που πλήττονται λιγότερο από την εντατικοποίηση της γεωργίας, αλλά πιο ανατολικά στην Ευρώπη, απαντά συχνότερα και σε πεδινές περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των παλαιών κήπων στις αστικές περιοχές, οπωρώνες ή και πάρκα βιομηχανιών. Στην κεντρική Ευρώπη, σπάνια απαντά σε δάση με κωνοφόρα,
Σε μεγαλύτερα υψόμετρα, συχνάζει συνήθως σε περιοχές οικισμών με ώριμα δέντρα, αλλά και φυσικά, ανοικτά βουνίσια δάση κάτω από την αλπική γραμμή των πευκοδασών. Στη Σκανδιναβία εμφανίζεται σε υψόμετρα έως 700, στα Σουδήτεια όρη και τις Άλπεις στα 1300 με 2000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα 5 κύρια οικοσυστήματα που, στατιστικά προτιμάει το είδος είναι: Λιβάδια, Δάση Πλατύφυλλων, Ερεικώνες, Τυρφώνες και Δάση Κωνοφόρων.
Στην Ελλάδα, απαντά σε φυλλοβόλα δάση, ελαιώνες, περιοχές με διάσπαρτα δένδρα, άλση, κήπους, παραποτάμιες περιοχές, αλλά και σε πευκώνες.
Μορφολογία
Τα θηλυκά έχουν, σε όλες τις εποχές, καφετί ομοιόμορφο πτέρωμα με πιο αχνές περιοχές, ιδιαίτερα στο στήθος, ενώ δεν διαθέτουν το μαύρο χρώμα στο πρόσωπο και στο σαγόνι του αρσενικού, αντίθετα, αυτές οι περιοχές έχουν υπόλευκο χρώμα. Τα νεαρά άτομα είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστούν με βάση, μόνον, τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του πτερώματός τους και, μοιάζουν με τα μικρά του κοκκινολαίμη.
Τροφή
thumb|right|300px|Αρσενικό (δεξιά) και θηλυκό, μαζί Ο κοκκινούρης τρέφεται με λεία που συλλαμβάνει στον αέρα αλλά και στο έδαφος. Συνηθίζει να εποπτεύει το χώρο από υψηλότρα σημεία, όπως κορυφές θάμνων, ψηλά κλαδιά, κ.ο.κ. Συχνά συλλαμβάνει έντομα εν πτήσει με τη μέθοδο των μυγοχαφτών. Η τροφή του αποτελείται κυρίως από διάφορα έντομα, αράχνες και αραχνίδια (φαλάγγια). Μεγάλο ποσοστό αποτελούν οι μέλισσες, οι σφήκες, οι μύγες και τα κολεόπτερα. Στο έδαφος συλλαμβάνονται κυρίως σκαθάρια και οι προνύμφες τους, μυριάποδα (σαρανταποδαρούσες), σκουλήκια και σαλιγκάρια. Οι πεταλούδες παίζουν ρόλο, κυρίως ως τροφή για τους νεοσσούς, ιδιαίτερα οι κάμπιες τους. Τέλος, βατόμουρα (berries) και άλλα φρούτα καταναλώνονται κατά καιρούς, είτε από τους νεοσσούς, είτε από τα ενήλικα πουλιά.
Ζωτικός χώρος
Ο χώρος που απαιτείται για το είδος κατά την περίοδο φωλιάσματος, είναι περίπου ένα (1) εκτάριο, αλλά σε ευνοϊκές συνθήκες ενδιαιτημάτων, η τιμή αυτή είναι χαμηλότερη. Ωστόσο, η πυκνότητα του πληθυσμού μπορεί να αυξηθεί εντυπωσιακά, όταν υπάρουν τεχνητές φωλιές, ιδιαίτερα στα αστικά πάρκα, όπου, μέχρι 25 αναπαραγωγικά ζευγάρια ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο έχουν παρατηρηθεί. Υψηλή πυκνότητα σημειώνεται επίσης σε βαλτώδεις περιοχές κοντά σε πεδινά δάση (10-17ζεύγη/ χμ²), αλλά και σε αμμόλοφους στην Ολλανδία (5,3 - 6,52 ζεύγη/ χμ²). Στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης, ωστόσο, μέχρι 2 ζεύγη / χμ², είναι το φυσιολογικό, ενώ σε μεγαλύτερες εκτάσεις που καλύπτονται από δάση, όπως σε δάση σημύδας στη νότια Λαπωνία, υψηλότερες πυκνότητες (5-11 ζεύγη/χμ²), έχουν καταγραφεί.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος αναπαραγωγής των κοκκινούρηδων ξεκινάει συνήθως στις αρχές Απριλίου, με τα αρσενικά να καταφθάνουν πρώτα στις περιοχές φωλιάσματος, που βρίσκονται συνήθως σε στις παρυφές των δασικών ξεφώτων, όπου υπάρχει μικρή μόνον εντατικοποίηση της καλλιεργήσιμης γης. Ωστόσο, χρησιμοποιούν για την κατασκευή της φωλιάς τους, διάφορα οικοσυστήματα όπως, πάρκα, παλιούς οπωρώνες, βραχώδεις λόφους με διάσπαρτα δένδρα, ερείπια και λατομεία. Πολύ συχνά χρησιμοποιούν τεχνητά κατασκευασμένες φωλιές, ιδιαίτερα στα αστικά πάρκα των βορειοευρωπαϊκών χωρών (βλ. Ζωτικός χώρος). Στα δάση κωνοφόρων της Φινλανδίας, οι φωλιές βρίσκονται συχνά στο έδαφος.
Στην Ελλάδα, ο κοκκινούρης έρχεται τα καλοκαίρια για να φωλιάσει στη βόρεια χώρα, κυρίως.
Κατάσταση πληθυσμού
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί του είδους, είχαν υποστεί δραματική μείωση, κυρίως λόγω της καταστροφής των ενδιαιτημάτων στους χώρους φωλιάσματος και, τις αλλαγές στις περιοχές διαχείμασης (Αφρική), ως συνέπεια της εντατικής χρήσης φυτοφαρμάκων και εντομοκτόνων, ιδιαίτερα στην περιοχή του Σαχέλ. Αργότερα, οι πληθυσμοί ανέκαμψαν σημαντικά και, σήμερα, εμφανίζουν ελαφρά αύξηση, με βάση τα προσωρινά στοιχεία για 21 χώρες από το Πανευρωπαϊκό Πρόγραμμα Παρακολούθησης Κοινών Πουλιών (EBCC / RSPB / BirdLife / Στατιστική Ολλανδίας, P. Voříšek in litt. 2008), γι’αυτό η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC)
Ο κοκκινούρης ήταν το 2011 στη Γερμανία και την Αυστρία το «Πτηνό της Χρονιάς» και, στην Ελβετία το 2009.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο o Κοκκινούρης απαντάται και με τις ονομασίες Κοκκινούρα, Κοκκινόκωλος, Φοινίκουρος, Σπεντζάς και Κοκκινοφοινίκουρος.
Πηγές
Κατηγορία:Μυγοθηρίδες
Κοιλάδα
Ο όρος Κοιλάδα αναφέρεται στο ομώνυμο γεωγραφικό μόρφωμα-σχηματισμό.
Κρυσταλλοπηγή
Με το όνομα Κρυσταλλοπηγή αναφέρονται δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
2863 Μπεν Μάγιερ
Ο Μπεν Μάγιερ (Ben Mayer) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,0. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανοαμερικανού ερασιτέχνη αστρονόμου Μπεν Μάγιερ (1925-1999).
Το αστικό μυθιστόρημα (Φυρετιέρ)
Το αστικό μυθιστόρημα (γαλλικός τίτλος: Le Roman bourgeois) είναι μυθιστόρημα του Αντουάν Φυρετιέρ που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1666.
2863 Μπεν Μάγιερ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπεν Μάγιερ είναι άγνωστα.
Το αστικό μυθιστόρημα (Φυρετιέρ)
Πρόκειται για μια σειρά από ρεαλιστικές σατιρικές ιστορίες που περιγράφουν τα αστικά ήθη του Παρισιού αλλά και μυθιστόρημα με τη σύγχρονη έννοια. Δεν ακολουθεί ακριβώς μια πλοκή, αν και υπάρχουν σύνδεσμοι ανάμεσα στις διάφορες ιστορίες που συνθέτουν το βιβλίο. Ο όρος «αστός» πρέπει να ερμηνευθεί με την κλασική έννοια του 17ου αιώνα, που αφορά την αστική και σχετικά ευκατάστατη τάξη της κοινωνίας, όπως τον χρησιμοποιεί ο Μολιέρος για τον Αρχοντοχωριάτη την ίδια ακριβώς εποχή.
Ο τίτλος υποδηλώνει ξεκάθαρα το εγχείρημα του βιβλίου: πρόκειται για την περιγραφή του περιβάλλοντος της παριζιάνικης μικροαστικής και αστικής τάξης. Οι χαρακτήρες δεν είναι ευγενείς ηρωικοί χαρακτήρες, αλλά απλοί αστοί που το αναγνωστικό κοινό του 17ου αιώνα περιφρονεί έντονα. Ο συγγραφέας, που προέρχεται από αυτό το περιβάλλον και το γνωρίζει τέλεια, μπορεί να μιλήσει για αυτό έχοντας πλήρη γνώση των γεγονότων. Ο ίδιος αναφέρει:
2863 Μπεν Μάγιερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπεν Μαγιερ
Το αστικό μυθιστόρημα (Φυρετιέρ)
«Θα σας διηγηθώ ειλικρινά και με πίστη αρκετές ιστορίες που έχουν συμβεί ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν είναι ούτε ήρωες ούτε ηρωίδες, που δεν σήκωσαν στρατούς, ούτε ανέτρεψαν βασίλεια, αλλά που είναι καλοί άνθρωποι μέτριας οικονομικής κατάστασης, που σιγά σιγά ανέρχονται, άλλοι από τους οποίους θα είναι όμορφοι και άλλοι άσχημοι, άλλοι σοφοί και άλλοι ανόητοι, και σίγουρα οι τελευταίοι φαίνεται να είναι οι περισσότεροι.»
Υπόθεση
Το πρώτο μέρος αφηγείται δύο ιστορίες ταυτόχρονα, αυτή της Ζαβότ, κόρης εισαγγελέα, και αυτή της Λουκρητίας, ανιψιάς ενός δικηγόρου: η Ζαβότ πρόκειται, χωρίς να είναι ερωτευμένη, να παντρευτεί τον Νικόδημο, έναν μαρκήσιο δικηγόρο. Αλλά μια υπόσχεση γάμου, την οποία συνήψε ο Νικόδημος πριν από λίγο καιρό σε τη Λουκρητία, επανέρχεται στην επιφάνεια. Η νεαρή γυναίκα προτίμησε έναν μαρκήσιο, αλλά αυτός αφού την άφησε έγκυο την εγκατέλειψε. Η Λουκρητία τώρα θέλει να παντρευτεί τον Νικόδημο για να σώσει τα προσχήματα.
Ο πατέρας της Ζαβότ προτιμά για γαμπρό του τον δικηγόρο Μπεντού, που είναι ηλικιωμένος και φιλάργυρος αλλά πλούσιος. Η Ζαβότ, που συχνάζει στα κοσμικά σαλόνια των Περισπούδαστων, ερωτεύεται τον νεαρό Παγκράτιο και τον μυεί στη λογοτεχνία με την Αστραία. Αντιμέτωπος με το πείσμα της νεαρής κοπέλας που αρνείται να παντρευτεί τον πλούσιο γαμπρό, ο πατέρας δεν έχει άλλη λύση από το να την κλείσει σε ένα μοναστήρι, από όπου θα την απαγάγει ο Παγκράτιος, προς μεγάλη δυσαρέσκεια του πατέρα. Όσο για τη Λουκρητία, μετά από μια περίοδο θρησκευτικής ζέσης στο ίδιο μοναστήρι, θα καταφέρει να παντρευτεί τον αφελή Μπεντού, για να αποκατασταθεί.
Τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του πρώτου μέρους είναι η περιγραφή της φιλαργυρίας, της ανοησίας και της φιλαρέσκειας.
Το δεύτερο μέρος αφηγείται τις δικαστικές διαμάχες χαρακτήρων που πλήττονται από τον πυρετό της δικομανίας. Οι τελευταίες σελίδες είναι αφιερωμένες στην απογραφή των περιουσιακών στοιχείων ενός συγγραφέα που διέθετε κάτι παραπάνω από έναν μεγάλο σωρό χειρογράφων που δεν τυπώθηκαν ποτέ και που μόλις πέθανε πάμφτωχος. Με αυτή την ευκαιρία σατιρίζει τον κόσμο των συγγραφέων, τους βιβλιοπώλες, εκδότες απατεώνες και αποτυχημένους συγγραφείς που δεν διστάζουν ποτέ να κολακέψουν για να βρουν έναν πιθανό προστάτη.
Σάτιρα της αστικής τάξης
Σε αντίθεση με την ήπια κριτική άλλων σύγχρονων μυθιστορημάτων, όπως την Κωμική ιστορία του Φρανσιόν (1623) του Σαρλ Σορέλ ή το Κωμικό μυθιστόρημα (1651-1657) του Πωλ Σκαρρόν και πολλές κωμωδίες του Μολιέρου, ο Φυρετιέρ παρουσιάζει μια πολύ πιο αιχμηρή παρωδία του τρόπου ζωής της παριζιάνικης μικροαστικής και αστικής τάξης, επιλέγοντας τυπικούς χαρακτήρες αντιπροσωπευτικούς της εποχής, κυρίως ανθρώπους του δικαστικού σώματος και των λογοτεχνών.
Σαρκάζοντας τις τάσεις του αναγνωστικού κοινού της εποχής του να θέλει να ταυτιστεί με τους χαρακτήρες βουκολικών μυθιστορημάτων, όπως της Αστραίας του Ονορέ ντ' Υρφέ, ο Φυρετιέρ προσπαθεί συνεχώς να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις αυτών των μυθοπλασιών σατιρίζοντας το συχνά μεγαλόπρεπο, πομπώδες και φλογερό ύφος τους και τις χιμαιρικές υπερβολές τους που ήταν αποκομμένες από την πραγματικότητα. Αντί να αφηγηθεί την «υποδειγματική» ιστορία ευγενών και ενάρετων ηρώων, περιγράφει το περιβάλλον των αστών που ήταν εξοστρακισμένο από τα λογοτεχνικά κείμενα της εποχής και σκιαγραφεί το πορτρέτο του πονηρού Παριζιάνου αστού, κυνικού, φιλάργυρου και γκροτέσκο.
Καινοτομία του μυθιστορήματος
Αυτό το μυθιστόρημα του Φυρετιέρ, γραμμένο μετά την Αστραία αλλά πριν από την Πριγκίπισσα ντε Κλεβ, είναι ίσως το πιο καινοτόμο μυθιστόρημα της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα, παρά τη μικρή εκδοτική επιτυχία την εποχή της δημοσίευσής του.
Το Αστικό μυθιστόρημα έχει δώσει αφορμή για πολυάριθμες αναλύσεις και μελέτες, οι οποίες επικεντρώνονται στην πολύ ιδιαίτερη δομή του και στις αφηγηματικές τεχνικές που χρησιμοποιεί. Ο συγγραφέας απευθύνεται συχνά στον αναγνώστη και επανειλημμένα επιτίθεται στα μυθιστορήματα της μόδας της εποχής του, δηλώνοντας ότι θα αρνηθεί να χρησιμοποιήσει τις ίδιες τεχνικές, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι απογοητεύει όσους το διαβάζουν. Τακτοποιεί επίσης μια σειρά από λογαριασμούς του, ειδικά με τον Σαρλ Σορέλ (Σαροζέλ στο έργο) και διακωμωδεί τη Μαντλέν ντε Σκυντερί, μια από τις πιο δραστήριες Περισπούδαστες, μεταξύ άλλων, και για να το κάνει αυτό εισάγει στο κείμενό του άσχετες με την πλοκή δευτερεύουσες ιστορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Αιγυπιός (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Αιγυπιός ήταν νεαρός Θεσσαλός, γιος του Ανθέα και της Βούλιδας. Ο Αιγυπιός έγινε εραστής της χήρας Τιμάνδρας, που φημιζόταν για την ομορφιά της. Αλλά ο γιος της Τιμάνδρας, ο Νεόφρονας, θύμωσε και απεφάσισε να τους τιμωρήσει. Φρόντισε να συνάψει σχέση με τη Βούλιδα, και όταν ένα βράδι ο Αιγυπιός πήγε να περάσει τη νύχτα με την Τιμάνδρα, ο Νεόφρονας φρόντισε με έξυπνο τρόπο, ώστε μέσα στο σκοτάδι ο Αιγυπιός να πέσει στο κρεβάτι της μητέρας του. Χωρίς να την αναγνωρίσει, ήρθε σε σαρκική επαφή μαζί της, αλλά όταν το πρωί ανακαλύφθηκε η αιμομειξία η Βούλιδα προσπάθησε να τυφλώσει τον γιο της και ύστερα να αυτοκτονήσει. Ο Δίας όμως πρόφθασε να μεταμορφώσει και τους 4 πρωταγωνιστές του δράματος σε πτηνά: Ο Αιγυπιός και ο Νεόφρονας έγιναν αιγυπιοί, η Τιμάνδρα μεταμορφώθηκε σε αιγίθηλο, ενώ η Βούλιδα στο πουλί που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν πώυγξ και που έτρωγε τα μάτια άλλων πουλιών, φιδιών ή ψαριών (ίσως είναι ο γνωστός σήμερα ως ερωδιός).
Ο μύθος αυτός είναι η πέμπτη από τις «Μεταμορφώσεις» του μυθογράφου Αντωνίνου Λιβεράλις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Πίνακας κατακερματισμού
Στην επιστήμη υπολογιστών, ο Πίνακας Κατακερματισμού (Αγγλικά: Hash table) είναι μία δομή δεδομένων για την αποθήκευση συνόλων στοιχείων. Χαρακτηριστικό του πίνακα κατακερματισμού είναι ότι μπορεί να εκτελέσει σε σταθερό χρόνο, δηλαδή με πολυπλοκότητα Ο(1), τις λειτουργίες της εισαγωγής, αναζήτησης και διαγραφής στοιχείων.
Η κατασκευή του βασίζεται στη δομή πίνακα και στον ορισμό μίας συνάρτησης κατακερματισμού. Η συνάρτηση αυτή ορίζει για κάθε στοιχείο που εισάγεται έναν "κωδικό" που καθορίζει με μοναδικό τρόπο την θέση αποθήκευσης του στοιχείου αυτού στον πίνακα. Η συνάρτηση κατακερματισμού δεν είναι ένα-προς-ένα δηλαδή, παρότι σε όλα τα στοιχεία που είναι ίσα αποδίδεται πάντα ο ίδιος κωδικός, μπορεί διαφορετικά στοιχεία να έχουν και πάλι τον ίδιο κωδικό, με άμεσο αποτέλεσμα, κατά την εισαγωγή τους, να πρέπει να καταλήξουν στην ίδια θέση του πίνακα. Τέτοιες περιπτώσεις ονομάζονται συγκρούσεις (Αγγλικά: collisions) και έχουν αναπτυχθεί διάφοροι τρόποι αντιμετώπισής τους, όπως η χρήση συνδεδεμένων λιστών.
Στην γλώσσα προγραμματισμού Java η κλάση που υλοποιεί τον πίνακα κατακερματισμού είναι η HashMap, ενώ μια παλαιότερη υλοποίησή του είναι η κλάση Hashtable.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλγόριθμοι αναζήτησης Κατηγορία:Δομές δεδομένων
Λαγκάδια
Με το όνομα Λαγκάδια αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σωτήρος Σαρατσόπουλος
Ο Σωτήρος Σαρακτσόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Μονοδένδρι
Με το όνομα Μονοδένδρι αναφέρονται δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Σωτήρος Σαρατσόπουλος
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Τριπολιτσάς. Οι ικανότητές του τον έκαναν αγαπητό στους στρατιώτες, οι οποίοι τον ήθελαν για αρχηγό. Πολεμούσε πάντα με γενναιότητα στις μάχες. Πολέμησε μαζί με τους συμπατριώτες του κυρίως στις μάχες του Δράμαλη.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Νάματα
Με το όνομα Νάματα αναφέρονται δύο χωριά της Ελλάδας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σάμπαα
Οι Σάμπαα (Shambaa) (οι οποίοι επίσης αποκαλούνται Σαμπάλα (Shambala ή Sambala) ή Σαμπάρα (Sambara), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα από τα Ουσαμπάρα Όρη (Usambara Mountains), στην Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), της βορειοανατολικής Τανζανίας.
Το 2001, ο πληθυσμός των Σάμπαα (Shambaa), εκτιμάτο ότι αριθμούσε 664.000 άτομα.
Γλώσσα
Κισάμπαα (Kishambaa) είναι η λέξη των Σάμπαα (Sambaa) για την γλώσσα Σαμπάλα (Shambala language), Ουασάμπαα (Wasambaa) είναι η ονομασία για τους ανθρώπους (Μσάμπαα (Msambaa) για τον άνθρωπο) και Ουσάμπαα (Usambaa) ή Ουσαμπάρα (Usambara) χρησιμοποιείται για τα εδάφη των Σάμπαα (Sambaa). Οι Σάμπαα (Shambaa) αποκαλούν τα εδάφη των Σαμπαλάι (Shambalai).
Η γλώσσα είναι αμοιβαία κατανοητή από τους Μποντέι (Bondei) και τους Ζιγκούα (Zigua), με τις τρεις ομάδες να μοιράζονται σημαντική εδαφική αλληλοκάλυψη και μια μακρά ιστορία επιμειξιών. Οι μεταξύ των ομοιότητες, έχουν ωθήσει ορισμένους να αναφέρονται στους εαυτούς τους ως «Μποσάζι» («Boshazi») (την πρώτη συλλαβή από κάθε μια από τις τρεις ομάδες).
Οι Σάμπαα (Sambaa) ανήκουν στις Βορειοανατολικές Παράκτιες γλώσσες Μπαντού (Bantu). Ομάδα η οποία περιλαμβάνει τα Σουαχίλι, παρόλο που τα Σουαχίλι δεν είναι αμοιβαία κατανοητά από τους Σάμπαα (Sambaa).
Ιστορία
Η Ουασάμπαα (Wasambaa), κυβερνήθηκαν από τη δυναστεία Κιλίντι (Kilindi) από τα μέσα του 18ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο ιδρυτής της δυναστείας ήταν ο Μπέγκχα (Mbegha) και ο γιος του Μπούγκχε (Bughe) εγκατέστησε την πρωτεύουσα στην κορυφή του λόφου στη Βούγκα (Vuga).
Το βασίλειο έφτασε στο απόγειό του, υπό τον Κιμουέρι υε Νυουμπάι (Kimweri ye Nyumbai). Μετά τον θάνατό του το 1862, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος για τη διαδοχή, ο οποίος τροφοδοτήθηκε από τον ανταγωνισμό που είχε φέρει στην περιοχή, ο νέος πλούτος από το εμπόριο του καραβανιού στην κοιλάδα Πανγκάνι (Pangani). Η ευλογιά και το δουλεμπόριο συνέβαλαν στη διάλυση του βασιλείου, καθώς επίσης και μια πυρκαγιά του 1898, η οποία κατέστρεψε τη Βούγκα (Vuga). Οι Γερμανοί πήραν τον έλεγχο.
Υπό το αποικιοκρατικό καθεστώς, η δυναστεία, συνέχισε να έχει κάποια εξουσία, αλλά το 1962, η κυβέρνηση της Τανζανίας αφαίρεσε όλη την εξουσία από τα κληρονομικά βασίλεια. Ο Κιμουέρι Μπούτα Μαγκόγκο (Kimweri Mputa Magogo), απόγονος του Κιμουέρι υε Νυουμπάι (Kimweri ye Nyumbai), απεβίωσε το 2000 και ήταν ο τελευταίος Βασιλιάς των Λιονταριών.
Δείτε επίσης
• 4
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής
Όριο Εύβοιας
Το Όριο ή Οριό είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 388 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 40 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Ο χώρος φαίνεται να κατοικείται από την αρχαιότητα. Τότε αποτελούσε το όριο ανάμεσα στις επικράτειες της αρχαίας Κύμης, της Οιχαλίας και των Κοίλων, και από αυτό το γεγονός διατηρεί μέχρι σήμερα το όνομά του. Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας στο χωριό βρισκόταν το μέγαρο του Φράγκου φεουδάρχη. Το μέγαρο ήταν στη θέση Φραντσέσκο, δυτικά του σχολείου του χωριού. Κοντά στο χωριό βρισκόταν κάστρο, γνωστό ως Λα Κούπα.
Οι Οθωμανοί, με επικεφαλής τον Μωάμεθ Β΄, κατέλαβαν αυτό το φρούριο Κούπα μετά από προδοσία το 1470 και το γκρέμισαν. Το χωριό αναφέρεται στο οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 ως Oryo. Σύμφωνα με την κατάστιχο είχε 96 σπίτια με 11 χήρες. Το κατάστιχο επίσης σημειώνει ότι είναι γνωστό και ως Ποτήρα και ότι διαθέτει οχυρό. Το κατάστιχο του 1521 αναφέρει ότι ο αριθμός των νοικοκυριών είχε αυξηθεί στα 202.
Μετά την απελευθέρωση, το 1833, οι κάτοικοι του χωριού για να αποκτήσουν τα χωράφια γύρω από το χωριό έπρεπε να τα αγοράσουν από τους προηγούμενους κατόχους τους. Το 1836 το Όριο προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίαιων, το 1848 στον δήμο Αυλώνος και με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας οποία περιελάμβανε επίσης τα χωριά Πυργί και Μουρτερή, τα οποία αργότερα αποσπάστηκαν από αυτή.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο ναός της Θεοτόκου ή Παναγία, ο οποίος χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους. Το κτίριο του παλιού δημοτικού σχολείου έχει διαμορφωθεί σε λαογραφικό μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Fairey Spearfish
Το Fairey Spearfish ήταν βρετανικό μονοκινητήριο τορπιλοπλάνο/βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που αναπτύχθηκε από την Fairey για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του Βασιλικού Ναυτικού. Σχεδιάστηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Ιούλιο του 1945. Είχε σημαντικά μεγαλύτερες διαστάσεις από προγενέστερα αεροσκάφη της ίδιας κλάσης, διότι είχε σχεδιαστεί για χρήση με τα νέα αεροπλανοφόρα κλάσης Malta, που ακυρώθηκαν μετά το τέλος του πολέμου. Συνέπεια της ακύρωσης των αεροπλανοφόρων ήταν και η ακύρωση του Spearfish, που σχεδιάστηκε για αυτά τα σκάφη. Κατασκευάστηκαν πέντε πρωτότυπα εκ των οποίων πέταξαν μόνο τα τέσσερα. Χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για δοκιμές και πειράματα μέχρι την απόσυρση τους. Το τελευταίο καταστράφηκε για σκραπ το 1952.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Spearfish σχεδιάστηκε για να καλύψει την απαίτηση O.5/43 που αφορούσε την ανάπτυξη ενός τορπιλοπλάνου/βομβαρδιστικού κάθετης εφόρμησης που θα αντικαθιστούσε τα Fairey Barracuda. Είχε ισχυρό κινητήρα, εσωτερική αποθήκη μεταφοράς βομβών και ανασυρόμενο ραντάρ επιφανείας ASV Mk.XV, εγκατεστημένο πίσω από την αποθήκη βομβών. Το Spearfish ήταν κατά 50% μεγαλύτερο σε διαστάσεις σε σχέση με το Barracuda, διότι είχε σχεδιαστεί για χρήση με τα μεγάλα αεροπλανοφόρα κλάσης Malta των 45000 LT.
Ήταν ένα μεσοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής. Οι πτέρυγες του ήταν αναδιπλούμενες προκειμένου να μειωθεί ο απαιτούμενος χώρος αποθήκευσης στα αεροπλανοφόρα. Χαρακτηριστικό των πτερύγων ήταν τα μεγάλα Fairey-Youngman flaps που εκτείνονταν στο 73,5% του χείλους εκφυγής. Είχε ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης και μπορούσε να μεταφέρει 1860 l καυσίμου. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο πολυβόλα M2 Browning και άλλα δύο για προστασία του πίσω μέρους σε τηλεχειριζόμενο πυργίσκο. Το αεροσκάφος μπορούσε να μεταφέρει 16 ρουκέτες RP-3 στις πτέρυγες. Στην μεγάλη εσωτερική αποθήκη βομβών μεταφέρονταν μέχρι και τέσσερις βόμβες των 230 kg ή τέσσερις βόμβες βυθού ή μια τορπίλη ή μια ακόμα δεξαμενή καυσίμου. Τα δύο μέλη του πληρώματος κάθονταν ο ένας πίσω από τον άλλο και η καλύπτρα του πιλοτηρίου ανοιγόκλεινε με υδραυλικό σύστημα.
Τον Αύγουστο του 1943 η εταιρεία πήρε παραγγελία για κατασκευή τριών πρωτοτύπων. Το πρώτο (σειριακός αριθμός RA356) κατασκευάστηκε στο εργοστάσιο της Fairey στο Hayes και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 5 Ιουλίου 1945. Τα άλλα δύο ήταν έτοιμα για πτήση μόλις το 1947. Τον Νοέμβριο του 1943 η εταιρεία ανέλαβε να δημιουργήσει έκδοση εκπαιδευτικού με διπλά χειριστήρια βάσει της απαίτησης Τ.21/43. Το εκπαιδευτικό κατασκευάστηκε στο εργοστάσιο στο Heaton Chapel και απογειώθηκε για πρώτη φορά από το αεροδρόμιο του Μάντσεστερ στις 20 Ιουνίου 1946. Τον Μάιο του 1944 παραγγέλθηκαν τρία ακόμα αεροσκάφη δοκιμών, που θα κατασκευάζονταν στο Heaton Chapel. Το πρώτο θα είχε κινητήρα Centaurus και τα άλλα δύο κινητήρα Rolls-Royce Pennine. Τελικά μόνο το πρώτο από τα τρία πέταξε.
Ο πιλότος δοκιμών Eric Brown, που αξιολόγησε το αρχικό πρωτότυπο, ανέφερε ότι τα χειριστήρια ήταν πολύ βαριά στην χρήση και ότι το αεροσκάφος είχε πολύ κακή συμπεριφορά στις στροφές. Ήταν σχεδόν αδύνατη η χρήση των aileron, με ένα μονάχα χέρι στο χειριστήριο, σε ταχύτητες άνω των 240 km/h. Το αεροσκάφος ήταν αναγκασμένο να κάνει τόσο μεγάλους κύκλους πάνω από ένα αεροπλανοφόρο (περιμένοντας την σειρά του να προσγειωθεί) που σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες ο πιλότος συχνά αδυνατούσε να διατηρήσει οπτική επαφή με το αεροπλανοφόρο. Τα επόμενα πρωτότυπα είχαν aileron που ήταν υδραυλικά υποβοηθούμενα και τροποποιήθηκε το σύστημα του joystick για να αποκτήσει ο πιλότος καλύτερη αίσθηση. Η κατάσταση δεν βελτιώθηκε αισθητά μετά από τις αλλαγές αυτές. Επίσης δεν διέθετε κάποιο σύστημα προειδοποίησης του πιλότου όταν πλησίαζε την ταχύτητα κάτω από την οποία θα έπεφτε σε stall. Αυτό ήταν σημαντικό ζήτημα σε επιχειρησιακές συνθήκες, διότι στα ναυτικά αεροσκάφη η ταχύτητα προσέγγισης για προσγείωση σε ένα αεροπλανοφόρο είναι πολύ κοντά στην οριακή ταχύτητα stall.
Η εταιρία πήρε παραγγελία για την κατασκευή 150 αεροσκαφών που θα κατασκευάζονταν στο Heaton Chapel. Τα πρώτα δέκα θα είχαν τον αστεροειδή κινητήρα Bristol Centaurus των 2600 hp, τα επόμενα 22 τον Centaurus 59 και τα υπόλοιπα τον Centaurus 60. Μετά την ακύρωση των αεροπλανοφόρων κλάσης Malta η αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (Fleet Air Arm) δεν είχε πια ανάγκη για νέα τορπιλοπλάνα με συνέπεια το πρόγραμμα των Spearfish να ακυρωθεί. Οι εργασίες πάνω στα δύο πρωτότυπα που κατασκευάστηκαν στο Hayes συνεχίστηκαν, όμως με πολύ αργούς ρυθμούς.
Το αρχικό πρωτότυπο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από την εταιρεία Napier & Son για να δοκιμαστεί το σύστημα αποπαγοποίησης εν πτήσει που ανέπτυσσε. Το 1952 χρησιμοποιήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα για την εκπαίδευση πληρωμάτων στο έδαφος και λίγο αργότερα καταστράφηκε για σκραπ. Το δεύτερο πρωτότυπο αξιοποιήθηκε από την Μονάδα Δοκιμών Αεροπλανοφόρων του Ναυτικού (Royal Navy Carrier Trials Unit) στο Σάσεξ μέχρι την πώλησή του για σκραπ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Το τρίτο πρωτότυπο αξιοποιήθηκε για δοκιμές του ραντάρ ASV Mk.XV, μέχρι που υπέστη σοβαρές ζημιές σε προσγείωση την 1η Σεπτεμβρίου 1949. Πωλήθηκε επίσης για σκραπ το επόμενο έτος διότι η επισκευή του κρίθηκε ασύμφορη οικονομικά. Το τέταρτο πρωτότυπο δεν πέταξε ποτέ και αξιοποιήθηκε σαν πηγή ανταλλακτικών για τα υπόλοιπα, ενώ το πέμπτο -που πλησίαζε περισσότερο στα αεροσκάφη παραγωγής- αξιοποιήθηκε σε δοκιμές σχετικές με την ψύξη των κινητήρων καθώς και των υποβοηθούμενων συστημάτων ελέγχου πτήσης, μέχρι την διαγραφή του στις 24 Ιουλίου 1951.
Προκειμένου να καλύψει την απαίτηση 0.21/44, που αφορούσε ένα διθέσιο επιθετικό-μαχητικό αεροσκάφος, η Fairey επανασχεδίασε το Spearfish -πλέον με κινητήρα Rolls-Royce Merlin και διπλές έλικες που στρέφονταν με αντίθετη φορά. Εξετάστηκε η εγκατάσταση αρκετών άλλων κινητήρων, ενώ παράλληλα η εταιρεία πήρε παραγγελία για κατασκευή τριών πρωτοτύπων το 1944. Το πρόγραμμα ακυρώθηκε τελικά, πριν κατασκευαστούν τα αεροσκάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Spearfish Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Συνθήκη του Βελιγραδίου (1739)
Η Συνθήκη του Βελιγραδίου του 1739, ήταν συνθήκη ειρήνης που συνομολογήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1739 στο Βελιγράδι, κατόπιν της μεσολάβησης της Γαλλίας και υπογράφτηκε μεταξύ Οθωμανικής και Αψβουργικής αυτοκρατορίας αφενός, και Ρωσικής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας αφετέρου. Με τη συνθήκη αυτήν τερματίζονταν δύο ταυτόχρονοι πόλεμοι, ο διετής πόλεμος μεταξύ Οθωμανών και Αψβούργων του 1737-39, ο οποίος προκλήθηκε όταν η Αυστρία θέλησε να επέμβει υπέρ της Ρωσίας στον εξελισσόμενο τότε Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1735-39 και αυτός ο Ρωσοτουρκικός.