cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίρκα Μίλερ
Συνεισφορές
Μια άπειρη οικογένεια γραφημάτων με μεταβατικές κορυφές με διάμετρο δύο και μεγάλο αριθμό κορυφών σε σχέση με τον βαθμό και τη διάμετρό τους, τα γραφήματα McKay-Miller-Širáň, πήραν το όνομά τους από την Μίλερ και τους συν-συγγραφείς της Brendan McKay και Jozef Širáň, οι οποίοι τα κατασκεύασαν για πρώτη φορά το 1998. Περιλαμβάνουν το γράφημα Χόφμαν-Σίνγκλετον ως ειδική περίπτωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ (1990)
Η εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου 1990, με αποτέλεσμα μια επτάμηνη στρατιωτική κατοχή της χώρας από το Ιράκ. Η εισβολή και η επακόλουθη άρνηση του Ιράκ να αποσυρθεί από το Κουβέιτ εντός προθεσμίας που ορίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη οδήγησε σε μια άμεση στρατιωτική επέμβαση από έναν εξουσιοδοτημένο από τα Ηνωμένα Έθνη συνασπισμό δυνάμεων με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτά τα γεγονότα έγιναν γνωστά ως ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου, που τελικά είχε ως αποτέλεσμα την αναγκαστική εκδίωξη των ιρακινών στρατευμάτων από το Κουβέιτ, όπου οι Ιρακινοί ως απάντηση πυρπόλησαν 600 πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της υποχώρησής τους, ως στρατηγική της καμένης γης.
Έχουν γίνει διάφορες εικασίες σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις πίσω από την κίνηση του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας του Ιράκ να πληρώσει στο Κουβέιτ περισσότερα από 14 δισεκατομμύρια δολάρια που είχε δανειστεί από το Κουβέιτ για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, και την άνοδο του Κουβέιτ στα επίπεδα παραγωγής πετρελαίου που κράτησε χαμηλά τα έσοδα για το Ιράκ. Σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980, η παραγωγή πετρελαίου του Κουβέιτ ήταν πάνω από την υποχρεωτική ποσόστωση του ΟΠΕΚ, γεγονός που κράτησε τις τιμές του πετρελαίου χαμηλές. Το Ιράκ ερμήνευσε την άρνηση του Κουβέιτ να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου του ως πράξη επιθετικότητας. Στις αρχές του 1990, το Ιράκ κατηγόρησε το Κουβέιτ ότι έκλεψε ιρακινό πετρέλαιο μέσω διασυνοριακών κεκλιμένων γεωτρήσεων, αν και ορισμένες ιρακινές πηγές ανέφεραν ότι η απόφαση του Σαντάμ Χουσεΐν να επιτεθεί στο Κουβέιτ είχε ήδη ληφθεί λίγους μήνες πριν από την πραγματική εισβολή. Η εισβολή ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου 1990 και μέσα σε δύο ημέρες, το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του Κουβέιτ είτε αφοπλίστηκε από την Ιρακινή Δημοκρατική Φρουρά είτε υποχώρησε στη γειτονική Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν. Αμέσως μετά την εισβολή, το Ιράκ δημιούργησε μια κυβέρνηση-μαριονέτα γνωστή ως «Δημοκρατία του Κουβέιτ» για να κυριαρχήσει στο Κουβέιτ, προσαρτώντας το τελικά, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν ανακοίνωσε λίγες μέρες αργότερα ότι ήταν η 19η επαρχία του Ιράκ.
Διαφωνία για το οικονομικό χρέος
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, το Κουβέιτ αρχικά παρέμεινε ουδέτερο και προσπάθησε επίσης να μεσολαβήσει μεταξύ του Ιράν και του Ιράκ. Το 1982, το Κουβέιτ μαζί με άλλα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου υποστήριξαν το Ιράκ για να περιορίσει την ιρανική επαναστατική κυβέρνηση. Το 1982-1983, το Κουβέιτ άρχισε να στέλνει σημαντικά οικονομικά δάνεια στο Ιράκ. Η μεγάλης κλίμακας οικονομική βοήθεια του Κουβέιτ προς το Ιράκ συχνά πυροδότησε εχθρικές ιρανικές ενέργειες εναντίον του Κουβέιτ. Το Ιράν στόχευσε επανειλημμένα τα δεξαμενόπλοια του Κουβέιτ το 1984 και επιτέθηκε με όπλα στο προσωπικό ασφαλείας του Κουβέιτ που στάθμευε στο νησί Μπουμπιγιάν το 1988. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ιράν-Ιράκ, το Κουβέιτ λειτούργησε ως το μεγαλύτερο λιμάνι του Ιράκ όταν η Βασόρα έκλεισε από τις μάχες. Ωστόσο, μετά το τέλος του πολέμου, οι φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο γειτονικών αραβικών χωρών επιδεινώθηκαν για διάφορους οικονομικούς και διπλωματικούς λόγους που κορυφώθηκαν με μια ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ.
Μέχρι τη στιγμή που τελείωσε ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, το Ιράκ δεν ήταν σε οικονομική θέση να αποπληρώσει τα 14 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ που δανείστηκε από το Κουβέιτ για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο του και ζήτησε από το Κουβέιτ να συγχωρήσει το χρέος.
<cite class="citation journal cs1" data-ve-ignore="true" id="CITEREFCooperSadik2007">Cooper, Tom; Sadik, Ahmad (6 August 2007). Το Ιράκ υποστήριξε ότι ο πόλεμος είχε αποτρέψει την άνοδο της ιρανικής ηγεμονίας στο Κουβέιτ. Ωστόσο, η απροθυμία του Κουβέιτ να συγχωρήσει το χρέος επέτεινε τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Στα τέλη του 1989, πραγματοποιήθηκαν αρκετές επίσημες συναντήσεις μεταξύ των ηγετών του Κουβέιτ και του Ιράκ, αλλά δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το αδιέξοδο μεταξύ των δύο.
Υποτιθέμενος οικονομικός πόλεμος
Το 1988, ο Υπουργός Πετρελαίου του Ιράκ, Ισσάμ αλ-Χαλαμπί, τόνισε την περαιτέρω μείωση της ποσόστωσης παραγωγής αργού πετρελαίου των μελών του Οργανισμού Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών για να τερματιστεί η υπερπληθώρα παραγωγής πετρελαίου της δεκαετίας του 1980. Ο Χαλαμπί υποστήριξε ότι οι υψηλότερες τιμές του πετρελαίου θα βοηθούσαν το Ιράκ να αυξήσει τα έσοδά του και να αποπληρώσει το χρέος των 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ωστόσο, δεδομένης της μεγάλης μεγάλης βιομηχανίας πετρελαίου του, το Κουβέιτ ανησυχούσε λιγότερο για τις τιμές του αργού πετρελαίου και το 1989, το οποίο ζήτησε από τον ΟΠΕΚ να αυξήσει το συνολικό ανώτατο όριο παραγωγής πετρελαίου της χώρας κατά 50% στο 1.35 e6oilbbl  ανά ημέρα. Σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980, η παραγωγή πετρελαίου του Κουβέιτ ήταν σημαντικά πάνω από την υποχρεωτική ποσόστωση του ΟΠΕΚ και αυτό είχε αποτρέψει την περαιτέρω αύξηση των τιμών του αργού πετρελαίου. Η έλλειψη συναίνεσης μεταξύ των μελών του ΟΠΕΚ υπονόμευσε τις προσπάθειες του Ιράκ να τερματίσει την υπερπληθώρα πετρελαίου και κατά συνέπεια εμπόδισε την ανάκαμψη της ακρωτηριασμένης από τον πόλεμο οικονομίας του. Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών του Ιράκ, Ταρίκ Αζίζ, «κάθε πτώση 1 δολαρίου ΗΠΑ στην τιμή ενός βαρελιού πετρελαίου προκάλεσε πτώση 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων στα ετήσια έσοδα του Ιράκ, πυροδοτώντας μια οξεία οικονομική κρίση στη Βαγδάτη». Το Ιράκ ερμήνευσε την άρνηση του Κουβέιτ να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου του ως πράξη επιθετικότητας.
Οι ολοένα και πιο τεταμένες σχέσεις μεταξύ του Ιράκ και του Κουβέιτ επιδεινώθηκαν περαιτέρω όταν το Ιράκ ισχυρίστηκε ότι το Κουβέιτ διέσχιζε λοξά τα σύνορα στο κοίτασμα Ρουμάιλα του Ιράκ. Η διαμάχη για το πεδίο Ρουμάιλα ξεκίνησε το 1960 όταν μια ανακοίνωση του Αραβικού Συνδέσμου χάραξε τα σύνορα Ιράκ-Κουβέιτ 3,2 χλμ βόρεια του νοτιότερου άκρου του πεδίου Ρουμάιλα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ιράν-Ιράκ, οι επιχειρήσεις γεώτρησης πετρελαίου του Ιράκ στη Ρουμάιλα μειώθηκαν ενώ οι επιχειρήσεις του Κουβέιτ αυξήθηκαν. Το 1989, το Ιράκ κατηγόρησε το Κουβέιτ ότι χρησιμοποιεί «προηγμένες τεχνικές γεωτρήσεων» για να εκμεταλλευτεί το πετρέλαιο από το μερίδιό του στο κοίτασμα Ρουμάιλα. Το Ιράκ υπολόγισε ότι ιρακινό πετρέλαιο αξίας 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων «έκλεψε» το Κουβέιτ και ζήτησε αποζημίωση. Σύμφωνα με εργάτες πετρελαίου στην περιοχή, ο ισχυρισμός του Ιράκ για λοξή γεώτρηση ήταν ψευδής, καθώς «το πετρέλαιο ρέει εύκολα από το κοίτασμα Ρουμάιλα χωρίς καμία ανάγκη για αυτές τις τεχνικές».
Στις 26 Ιουλίου 1990, λίγες μόνο ημέρες πριν από την ιρακινή εισβολή, αξιωματούχοι του ΟΠΕΚ δήλωσαν ότι το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συμφώνησαν σε μια πρόταση περιορισμού της παραγωγής πετρελαίου τους στο 1.5 e6oilbbl την ημέρα, «από τα σχεδόν 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα που αντλούσε το καθένα», επιλύοντας έτσι πιθανώς τις διαφορές σχετικά με την πετρελαϊκή πολιτική μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ.
Ιρακινές ηγεμονικές διεκδικήσεις
Η ιρακινή κυβέρνηση, απηχώντας τους ισχυρισμούς των Ιρακινών εθνικιστών για χρόνια, δικαιολόγησε την εισβολή υποστηρίζοντας ότι το Κουβέιτ ήταν πάντα αναπόσπαστο μέρος του Ιράκ και έγινε ανεξάρτητο έθνος μόνο λόγω της παρέμβασης της βρετανικής κυβέρνησης. Μετά την υπογραφή της Αγγλο-Οθωμανικής Σύμβασης του 1913, η βρετανική κυβέρνηση σχεδίαζε να χωρίσει το Κουβέιτ από τα οθωμανικά εδάφη σε ένα ξεχωριστό εμιράτο, αλλά αυτή η συμφωνία δεν επικυρώθηκε ποτέ. Η ιρακινή κυβέρνηση υποστήριξε επίσης ότι ο Εμίρης του Κουβέιτ ήταν μια εξαιρετικά αντιδημοφιλής προσωπικότητα μεταξύ του πληθυσμού του Κουβέιτ. Ανατρέποντας τον Εμίρη, η Ιρακινή ηγεσία ισχυρίστηκε ότι παρείχε στον λαό του Κουβέιτ μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική ελευθερία.
Το Κουβέιτ βρισκόταν χαλαρά υπό την εξουσία του οθωμανικού βιλαετιού της Βασόρας, και παρόλο που η κυρίαρχη δυναστεία του, η οικογένεια Αλ Σαμπάχ, η οποία είχε συνάψει συμφωνία προτεκτοράτου το 1899, ανέθεσε την ευθύνη για τις εξωτερικές του υποθέσεις στη Μεγάλη Βρετανία και δεν έκανε καμία προσπάθεια να αποσχιστεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για το λόγο αυτό, τα σύνορά της με την υπόλοιπη επαρχία της Βασόρας δεν καθορίστηκαν ποτέ με σαφήνεια ούτε συμφωνήθηκαν αμοιβαία.
Σχέσεις Ιράκ-Ηνωμένων Πολιτειών
Στις 25 Ιουλίου 1990, η Έιπριλ Γκλάσπι, η πρέσβειρα των ΗΠΑ στο Ιράκ, ζήτησε από την ιρακινή ανώτατη διοίκηση να εξηγήσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες που ήταν σε εξέλιξη, συμπεριλαμβανομένης της συγκέντρωσης ιρακινών στρατευμάτων κοντά στα σύνορα.
Η Αμερικανίδα πρέσβειρα δήλωσε στον Ιρακινό συνομιλητή της ότι η Ουάσινγκτον, «εμπνεόμενη από τη φιλία και όχι από την αντιπαράθεση, δεν έχει άποψη» για τη διαφωνία μεταξύ του Κουβέιτ και του Ιράκ, δηλώνοντας πως «δεν έχουμε άποψη για τις ενδοαραβικές συγκρούσεις».
Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Ρουμπενστάιν, η Γκλάσπι ρωτήθηκε αργότερα από Βρετανούς δημοσιογράφους γιατί το δήλωσε αυτό, και η απάντησή της ήταν «δεν πιστεύαμε ότι θα έφτανε τόσο μακριά» που σημαίνει εισβολή και προσάρτηση ολόκληρης της χώρας. Παρόλο που δεν τέθηκε καμία ερώτηση στη συνέχεια, μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι αυτό που σκέφτηκε η κυβέρνηση των ΗΠΑ τον Ιούλιο του 1990 ήταν ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν ενδιαφερόταν μόνο να πιέσει το Κουβέιτ για μια διαγραφή χρέους και μείωση της παραγωγής πετρελαίου.
Εισβολή
δεξιά|μικρογραφία|Ένα ιρακινό άρμα τύπου 69 που εκτίθεται στον χώρο των μαρτυρών Al-Qurain Στις 2 Αυγούστου 1990 στις 2:00 π.μ., τοπική ώρα, με διαταγή του Σαντάμ Χουσεΐν, το Ιράκ ξεκίνησε εισβολή στο Κουβέιτ με τέσσερις επίλεκτες μεραρχίες της Ιρακινής Δημοκρατίας της Φρουράς ( 1η Τεθωρακισμένη Μεραρχία Χαμουραμπί, 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία al-Medinah al-Munawera, τη Μεραρχία Tawakalna ala-Allah (μηχανοποιημένη) και την 4η Μεραρχία Nebuchadnezzar (μηχανοκίνητο πεζικό)) και μονάδες ειδικών δυνάμεων που ισοδυναμούν με μια πλήρη μεραρχία. Η κύρια ώθηση διεξήχθη από τους καταδρομείς που αναπτύχθηκαν με ελικόπτερα και βάρκες για να επιτεθούν στην πόλη του Κουβέιτ (βλέπε Μάχη του παλατιού Ντάσμαν), ενώ οι άλλες μεραρχίες κατέλαβαν τα αεροδρόμια και δύο αεροπορικές βάσεις.
Προς υποστήριξη αυτών των μονάδων, ο ιρακινός στρατός ανέπτυξε μια μοίρα πυροβόλων ελικοπτέρων Mil Mi-25, αρκετές μονάδες μεταγωγικών ελικοπτέρων Mil Mi-8 και Mil Mi-17, καθώς και μια μοίρα ελικοπτέρων Bell 412. Η κύρια αποστολή των μονάδων ελικοπτέρων ήταν να μεταφέρουν και να υποστηρίξουν Ιρακινούς καταδρομείς στην πόλη του Κουβέιτ και στη συνέχεια να υποστηρίξουν την προέλαση των χερσαίων στρατευμάτων. Η ιρακινή Πολεμική Αεροπορία διέθετε τουλάχιστον δύο μοίρες Sukhoi Su-22, ένα Su-25, ένα Mirage F1 και δύο μαχητικά-βομβαρδιστικά MiG-23. Το κύριο καθήκον της Αεροπορίας ήταν να εδραιώσει την αεροπορική υπεροχή μέσω περιορισμένων αεροπορικών επιδρομών εναντίον δύο βασικών αεροπορικών βάσεων της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ, τα αεροσκάφη των οποίων αποτελούνταν κυρίως από Mirage F1 και Douglas (T) A-4 Skyhawks. Εν τω μεταξύ, ορισμένοι στόχοι στην πρωτεύουσα της πόλης του Κουβέιτ βομβαρδίστηκαν από ιρακινά αεροσκάφη.
Η πρώτη ένδειξη της ιρακινής χερσαίας προέλασης ήταν από έναν αερόστατο εξοπλισμένο με ραντάρ που εντόπισε μια ιρακινή φάλαγγα τεθωρακισμένων να κινείται νότια. Οι αεροπορικές, χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις του Κουβέιτ αντιστάθηκαν, αλλά οι ιρακινές ήταν πολύ περισσότερες. Στο κέντρο του Κουβέιτ, η 35η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία ανέπτυξε περίπου ένα τάγμα από άρματα μάχης Chieftain, BMPs και μια πυροβολαρχία εναντίον των Ιρακινών και πολέμησε καθυστερώντας επιθετικές ενέργειες κοντά στην Αλ Τζαχρά (βλέπε Μάχη των Γεφυρών ), δυτικά της πόλης του Κουβέιτ. Στο νότο, η 15η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία κινήθηκε αμέσως για να εκκενώσει τις δυνάμεις της στη Σαουδική Αραβία. Από το μικρό Ναυτικό του Κουβέιτ, δύο πυραυλάκατοι μπόρεσαν να αποφύγουν τη σύλληψη ή την καταστροφή.
Τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ καταστράφηκαν, αλλά περίπου το 20% χάθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Μια αεροπορική μάχη με τις αερομεταφερόμενες δυνάμεις διεξήχθη πάνω από την πόλη του Κουβέιτ, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στα ιρακινά επίλεκτα στρατεύματα και πραγματοποιήθηκαν μερικές μάχιμες εξόδους εναντίον των ιρακινών χερσαίων δυνάμεων. Το υπόλοιπο 80% εκκενώθηκε στη συνέχεια στη Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν, ενώ μερικά αεροσκάφη απογειώθηκαν ακόμη και από τους αυτοκινητόδρομους που γειτνιάζουν με τις βάσεις καθώς οι αεροδιάδρομοι καταστράφηκαν. Ενώ αυτά τα αεροσκάφη δεν χρησιμοποιήθηκαν για την υποστήριξη του επόμενου Πολέμου του Κόλπου, η «Ελεύθερη Αεροπορία του Κουβέιτ» βοήθησε τη Σαουδική Αραβία στους περιπόλους στα νότια σύνορα με την Υεμένη, η οποία θεωρήθηκε απειλή από τους Σαουδάραβες λόγω των δεσμών Υεμένης-Ιράκ.
αριστερά|μικρογραφία|Ένα τανκ M-84 του Κουβέιτ κατά τη διάρκεια [[Πόλεμος του Κόλπου|της επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου το 1990. Το Κουβέιτ συνεχίζει να διατηρεί ισχυρές σχέσεις με τον συνασπισμό του Πολέμου του Κόλπου.]] Τα ιρακινά στρατεύματα επιτέθηκαν στο παλάτι Ντάσμαν, τη Βασιλική Κατοικία, με αποτέλεσμα τη Μάχη του Παλατιού Ντάσμαν. Η Βασιλική Φρουρά του Κουβέιτ, με την υποστήριξη της τοπικής αστυνομίας και τανκς και μια διμοιρία τεθωρακισμένων οχημάτων Σαλαντίν κατάφερε να αποκρούσει την αεροπορική επίθεση από τις ιρακινές ειδικές δυνάμεις, αλλά το παλάτι έπεσε μετά από προσγείωση σε αυτό από ιρακινούς πεζοναύτες (το παλάτι Ντάσμαν βρίσκεται στην ακτή). Η Εθνοφρουρά του Κουβέιτ, καθώς και πρόσθετοι Φρουροί του Εμίρη έφτασαν, αλλά το παλάτι παρέμεινε κατειλημμένο και τα τανκς της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς προχώρησαν προς την πόλη του Κουβέιτ μετά από αρκετές ώρες σφοδρών μαχών.
Ο Εμίρης του Κουβέιτ, Τζαμπρ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ είχε ήδη καταφύγει στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας. Ο μικρότερος ετεροθαλής αδερφός του, σεΐχης Φαχάντ Αλ Άχμεντ Αλ Ζάμπερ Αλ Σαμπάχ, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τις ιρακινές δυνάμεις εισβολής καθώς προσπαθούσε να υπερασπιστεί το παλάτι Ντάσμαν, μετά το οποίο το σώμα του τοποθετήθηκε μπροστά από ένα τανκ και καταστράφηκε, σύμφωνα με έναν Ιρακινό στρατιώτη που ήταν παρών και εγκατέλειψε μετά την επίθεση.
Προς το τέλος της πρώτης ημέρας της εισβολής, στο Κουβέιτ είχαν απομείνει μόνο λίγοι θύλακες αντίστασης. Μέχρι τις 3 Αυγούστου, οι τελευταίες στρατιωτικές μονάδες του Κουβέιτ πολεμούσαν απελπισμένα καθυστερώντας τις ενέργειες σε σημεία πνιγμού και άλλες αμυντικές θέσεις σε όλη τη χώρα μέχρι να εξαντληθούν τα πυρομαχικά ή να καταληφθούν από τις ιρακινές δυνάμεις. Η Αεροπορική Βάση Ali al-Salem της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ ήταν η μόνη βάση που δεν είχε ακόμη κατειληφθεί στις 3 Αυγούστου, και τα αεροσκάφη του Κουβέιτ πετούσαν σε αποστολές ανεφοδιασμού από τη Σαουδική Αραβία καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας σε μια προσπάθεια άμυνας. Ωστόσο, μέχρι το βράδυ, η αεροπορική βάση Αλί-αλ Σάλεμ είχε καταληφθεί από τις ιρακινές δυνάμεις. Από τότε ήταν μόνο θέμα χρόνου έως ότου όλες οι μονάδες του στρατού του Κουβέιτ αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν ή να παραδωθούν.
Αντιστασιακό κίνημα του Κουβέιτ
Το Κουβέιτ ίδρυσε ένα τοπικό ένοπλο κίνημα αντίστασης μετά την ιρακινή κατοχή του Κουβέιτ. Οι περισσότεροι από τους Κουβεϊτιανούς που συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής ήταν πολίτες. Το ποσοστό απωλειών της αντίστασης του Κουβέιτ ξεπέρασε κατά πολύ εκείνο των στρατιωτικών δυνάμεων του συνασπισμού και των δυτικών ομήρων. Η αντίσταση αποτελούνταν κυρίως από απλούς πολίτες που στερούνταν οποιασδήποτε μορφής εκπαίδευσης.
Στην αρχή, οι ιρακινές δυνάμεις δεν χρησιμοποίησαν βίαιες τακτικές. Ιρακινοί στρατιώτες έδωσαν εντολή στους Κουβεϊτιανούς να αντικαταστήσουν τις πινακίδες κυκλοφορίας τους με ιρακινές, και επίσης δημιούργησαν ένα εκτεταμένο σύστημα σημείων ελέγχου ασφαλείας για να περιπολούν τον πληθυσμό του Κουβέιτ. Ωστόσο, μέσα σε λίγες εβδομάδες από την εισβολή, οι Κουβεϊτιανοί άρχισαν να συμμετέχουν σε μαζικές ενέργειες μη βίαιης αντίστασης. Ο κόσμος έμενε σπίτι από τη δουλειά και το σχολείο έκλεισε. Οι Κουβεϊτιανοί άρχισαν επίσης να τυπώνουν ενημερωτικά φυλλάδια για την εισβολή από τους οικιακούς υπολογιστές και τους εκτυπωτές τους και μοίρασαν τα φυλλάδια σε γείτονες και φίλους. Μετά από αυτό το κύμα ειρηνικής αντίστασης, ο ιρακινός στρατός στράφηκε στην καταστολή προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο του Κουβέιτ.
Περίπου 400.000 Κουβεϊτιανοί εγκατέλειψαν τη χώρα μετά την εισβολή και δημιουργήθηκε ένα δίκτυο ασφαλών κατοικιών για όσους παρέμειναν και εντάχθηκαν στην αντίσταση. Τυπώθηκαν φυλλάδια με αντιπολεμικά συνθήματα και η αντίσταση παρείχε κρυσφύγετα και πλαστά δελτία ταυτότητας για τους Κουβεϊτιανούς που αναζητούσε η ιρακινή μυστική αστυνομία. Θύλακες αντίστασης έκαναν μυστικές συναντήσεις σε τζαμιά. Γυναίκες από το Κουβέιτ όπως η Asrar al-Qabandi, μια εξέχουσα γυναίκα της αντίστασης, οργάνωσαν διαδηλώσεις στους δρόμους και έφεραν πλακάτ με συνθήματα όπως «Ελεύθερο Κουβέιτ: Σταματήστε τις φρικαλεότητες τώρα». Η ιρακινή αστυνομία ερεύνησε τα σπίτια όσων θεωρούνται ύποπτοι για απόκρυψη αλλοδαπών ή για λαθρεμπόριο χρημάτων στο κίνημα αντίστασης. Τα χρήματα που μεταφέρονταν παρανόμα στην αντίσταση χρησιμοποιούνταν συχνά για να δωροδοκήσουν Ιρακινούς στρατιώτες. Οι τακτικές αντίστασης περιλάμβαναν βομβιστικές επιθέσεις σε αυτοκίνητα και επιθέσεις ελεύθερων σκοπευτών που προκάλεσαν σημαντικό αριθμό ιρακινών απωλειών.
Μέχρι τον Αύγουστο του 1990, το αντιστασιακό κίνημα λάμβανε υποστήριξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ με τη μορφή πληροφοριών, υλικών και άλλων τύπων μυστικής βοήθειας. Συμμετείχαν τόσο η CIA όσο και τα Πράσινα Μπερέ των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ωστόσο, ούτε επιβεβαίωσε ούτε αρνήθηκε την υποστήριξή της στην αντίσταση. Σχετικά με το θέμα της αντίστασης, ο Πρόεδρος Μπους δήλωσε: «... με έναν ευρύ τρόπο υποστηρίζω την αντίσταση του Κουβέιτ. Υποστηρίζω οποιονδήποτε μπορεί να συμβάλει στην αποκατάσταση της νομιμότητας εκεί στο Κουβέιτ και στην απομάκρυνση των Ιρακινών από το Κουβέιτ». Η επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου, η οποία περιλάμβανε αμερικανικές δυνάμεις, βοήθησε επίσης το κίνημα αντίστασης να βγει από τη βάση του στο Ταΐφ της Σαουδικής Αραβίας.
Η κυβέρνηση του Κουβέιτ εξορίστηκε στην Ταΐφ και από εκεί υποστήριξε το κίνημα της αντίστασης. Η εξόριστη κυβέρνηση του Κουβέιτ υποστήριξε ρητά την αντίσταση και σχολίασε τις στρατηγικές της. Αν και οι ιρακινές δυνάμεις περιόρισαν σχεδόν όλες τις μορφές επικοινωνίας εντός και εκτός της χώρας, το κίνημα της αντίστασης κατάφερε να περάσει παρανόμα δορυφορικά τηλέφωνα στα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας για να δημιουργήσει μια γραμμή επικοινωνίας με την εξόριστη κυβέρνηση του Κουβέιτ στο Ταΐφ της Σαουδικής Αραβίας. Οι Κουβεϊτιανοί τύπωσαν επίσης ενημερωτικά φυλλάδια και τα διένειμαν σε άλλους πολίτες. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό επειδή η ροή των πληροφοριών ήταν αυστηρά περιορισμένη στο Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της κατοχής όπου ραδιοφωνικά κανάλια έπαιζαν εκπομπές από τη Βαγδάτη και πολλά τηλεοπτικά κανάλια του Κουβέιτ έκλεισαν. Μια αντιστασιακή εφημερίδα με τίτλο Sumoud al-Sha'ab (Σταθερότητα του Λαού) τυπώθηκε και κυκλοφόρησε μυστικά. Τα ενημερωτικά φυλλάδια έγιναν μια από τις μοναδικές πηγές ειδήσεων από τον έξω κόσμο. Ξένοι και Κουβεϊτιανοί διαφορετικών φύλων και τάξεων συμμετείχαν στην αντίσταση, γκρεμίζοντας τα παραδοσιακά κοινωνικά εμπόδια του Κουβέιτ. Ο Ahmed ar-Rahmi, ένας αντισυνταγματάρχης στον στρατό του Κουβέιτ, δήλωσε: «Στο Κουβέιτ, όλοι, από παιδιά μέχρι ηλικιωμένους αντιστάθηκαν. Δεν υπήρχαν Κουβεϊτιανοί μαριονέτες που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Ιράκ για να σχηματίσει κυβέρνηση.»
Ιρακινή απάντηση
Τον Οκτώβριο του 1990, Ιρακινοί αξιωματούχοι κατέστειλαν την αντίσταση εκτελώντας εκατοντάδες άτομα που υποπτευόταν ότι συμμετείχαν στο κίνημα, καθώς και πραγματοποιώντας επιδρομές και έρευνες σε μεμονωμένα νοικοκυριά. Μετά την καταστολή, η αντίσταση άρχισε να στοχεύει ιρακινές στρατιωτικές βάσεις για να μειώσει τα αντίποινα εναντίον αμάχων του Κουβέιτ. Τον Οκτώβριο του 1990, η ιρακινή κυβέρνηση άνοιξε τα σύνορα του Κουβέιτ και επέτρεψε σε οποιονδήποτε να φύγει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έξοδο τόσο των Κουβεϊτιανών όσο και των ξένων, η οποία αποδυνάμωσε το κίνημα της αντίστασης.
Οι ιρακινές δυνάμεις συνέλαβαν επίσης πάνω από δύο χιλιάδες Κουβεϊτιανούς ύποπτους που θεωρούσαν ότι βοήθησαν την αντίσταση και τους φυλάκισαν στο Ιράκ. Πολλές από αυτές τις συλλήψεις έγιναν κατά τη διάρκεια της ιρακινής υποχώρησης από το Κουβέιτ τον Φεβρουάριο του 1991. Εκατοντάδες δραπέτευσαν από τις φυλακές στο νότιο Ιράκ μετά την υποχώρηση και πάνω από χίλιοι επαναπατρίστηκαν από την ιρακινή κυβέρνηση, αλλά εκατοντάδες παραμένουν αγνοούμενοι. Η τύχη 605 Κουβεϊτιανών που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της κατοχής παρέμεινε άγνωστη μέχρι το 2009, όταν ταυτοποιήθηκαν τα λείψανα σε 236 από αυτούς. Αρχικά, το Ιράκ ισχυρίστηκε ότι είχε καταγράψει τις συλλήψεις μόνο 126 από τους 605 αγνοούμενους Κουβεϊτιανους. Τα ονόματα άλλων 369 αγνοουμένων Κουβεϊτιανών βρίσκονται σε αρχεία που διατηρεί η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού. Επτά από αυτούς που αγνοούνται από το Κουβέιτ είναι γυναίκες και σχεδόν 24 είναι κάτω των 16 ετών. Το Ιράκ έχει καταβάλει ελάχιστες προσπάθειες για να εντοπίσει τους εκατοντάδες αγνοούμενους Κουβεϊτιανούς, παρά το γεγονός ότι προσπαθεί να βελτιώσει τις διπλωματικές σχέσεις με το Κουβέιτ με άλλους τρόπους.
Η αντίσταση ήταν ένα λαϊκό κίνημα και η ηγεσία οργανώθηκε οριζόντια, αν και ο Σεΐχης Σάλεμ Σαμπάχ αναφέρθηκε ως ο «ονομαστικός ηγέτης του κινήματος αντίστασης».
Ιστορική προοπτική
Ο Yahya F. Al-Sumait, υπουργός στεγαστικής πολιτικής του Κουβέιτ, δήλωσε τον Οκτώβριο του 1990 ότι το κίνημα αντίστασης βοήθησε να υπονομευτεί η νομιμότητα της κατοχής και να διαλύσει την ιδέα ότι το Ιράκ εισέβαλε για να βοηθήσει σε μια λαϊκή εξέγερση ενάντια στην κυβέρνηση του Κουβέιτ. Το κίνημα προστάτευε επίσης Αμερικανούς, Βρετανούς και άλλους ξένους που είχαν παγιδευτεί στο Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ορισμένοι ανέφεραν το κίνημα αντίστασης ως μέρος του θεμελίου για μια πιο ισχυρή κοινωνία των πολιτών στο Κουβέιτ μετά την κατοχή.
Στο Μουσείο Μαρτύρων Al Qurain, το Κουβέιτ τιμά τους πολίτες που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αντίστασης στην ιρακινή κατοχή. Οι οικογένειες αυτών των μαρτύρων έλαβαν υλικά οφέλη από την κυβέρνηση του Κουβέιτ, όπως αυτοκίνητα, σπίτια και χρηματοδότηση για ταξίδια στη Μέκκα. Δεδομένου ότι οι περισσότερες αναφορές για την απελευθέρωση του Κουβέιτ εστιάζονται στις δυνάμεις του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, μέρος του στόχου του Κουβέιτ στην μνήμη της αντίστασης είναι να τονίσει τον ρόλο των Κουβεϊτιανών στην απελευθέρωση της χώρας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εισβολές Κατηγορία:Προσάρτηση Κατηγορία:Πόλεμοι του Ιράκ Κατηγορία:Ιστορία του Κουβέιτ Κατηγορία:Πόλεμος του Κόλπου
Wipeout (σειρά)
Το Wipeout είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών αγώνων αντιβαρύτητας που αναπτύσσονται από την Sony Studio Liverpool (πρώην Psygnosis). Η σειρά είναι γνωστή για το γρήγορο gameplay και 3D οπτικό σχεδιασμό που λειτουργεί με την πλήρη ανάλυση της κονσόλας του παιχνιδιού, που συνδέεται με την ηλεκτρονική χορευτική μουσική και techno, καθώς και η συνεχής συνεργασία της με καλλιτέχνες ελεκτρόνικα (The Chemical Brothers, Leftfield, CoLD SToRAGE, Kraftwerk, Orbital, DJ Fresh). Η σειρά ταυτίζεται με ένα ισχυρό γραφικό σχεδιασμό, που κυρίως παρέχεται από την The Designers Republic.
Η σειρά δέχτηκε θετική υποδοχή από κριτικούς, με το Wipeout 2097 να έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του PlayStation. Το Wipeout 2048 ήταν το τελευταίο παιχνίδι που αναπτύχθηκε από τη Studio Liverpool πριν από το κλείσιμό της τον Αύγουστο του 2012. Η σειρά αργότερα αναβίωσε, με το Wipeout: Omega Collection να σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει το καλοκαίρι του 2017.
Wipeout
Το Wipeout είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Psygnosis το 1995 για το PlayStation και αργότερα για υπολογιστές MS-DOS και το Sega Saturn. Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς, καθώς και ένα από τα πρώτα παιχνίδια του PlayStation που κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ και Ευρώπη.
Τοποθετημένο στο 2052, οι παίκτες ανταγωνίζονται στον διαγωνισμό αγώνων αντιβαρύτητας F3600, οδηγώντας ένα από μια επιλογή σκαφών σε αγώνες σε διάφορες πίστες από όλο τον κόσμο. Το παιχνίδι σημειώθηκε για το φουτουριστικό σκηνικό του, όπλα σχεδιασμένα τόσο για να σταματήσουν και να καταστρέψουν εχθρούς και την καμπάνια μάρκετινγκ που σχεδιάστηκε από τον Κέιθ Χόμπγουντ και The Designers Republic. Διαθέτει μουσική από τους CoLD SToRAGE, Leftfield, The Chemical Brothers και Orbital. Το παιχνίδι δέχτηκε θετικές κριτικές, έχοντας επαινεθεί για τη πρωτοτυπία του και το soundtrack του, αλλά επικρίθηκε για τις φυσικές του.
Wipeout 2097
Το Wipeout 2097 είναι το δεύτερο παιχνίδι της σειράς και αποτελεί άμεση συνέχεια του αρχικού παιχνιδιού. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε όλο τον κόσμο το 1996 για το PlayStation, καθώς και για το Sega Saturn το επόμενο έτος. Το παιχνίδι αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στο κοινό, με τη μορφή ενός demo pre-alpha στην Electronic Entertainment Expo τον Μάιο του 1996. Παρόμοιο με το πρώτο παιχνίδι, η μουσική κυρίως καταγράφηκε από την in-house ομάδα μουσικής της Psygnosis, CoLD SToRAGE, για τις εκδόσεις που κυκλοφόρησαν εκτός του PlayStation.
Wipeout 64
Το Wipeout 64 είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς και είναι το μόνο παιχνίδι της σειράς που δεν κυκλοφόρησε σε μια κονσόλα της Sony. Είχε κυκλοφορήσει αποκλειστικά για το Nintendo 64 το Νοέμβριο του 1998 για τη Βόρεια Αμερική, και αργότερα το 1999 για την Ευρώπη. Το παιχνίδι τοποθετείται ένα χρόνο μετά τα γεγονότα του Wipeout 2098 και μοιράζεται το ίδιο αγωνιστικό πρωτάθλημα αντιβαρύτητας. Το Wipeout 64 εκ νέου χρησιμοποιεί τις περισσότερες πίστες από τα προηγούμενα παιχνίδια, αν και σε αντικατοπτρισμένα σχεδιαγράμματα και διαφορετικές τοποθεσίες.
Wipeout 3
Το Wipeout 3 είναι το τέταρτο παιχνίδι της σειράς και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1999 για το PlayStation. Μια ενισχυμένη έκδοση με τίτλο Wipeout 3 Special Edition κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ευρώπη στις 14 Ιουλίου του 2000 με μικρές αλλαγές στο gameplay, όπως διαφορετική φυσική σκάφους και διορθώσεις στην τεχνητή νοημοσύνη. Όπως και με τα δύο πρώτα παιχνίδια, η Psygnosis για άλλη μια φορά προσέλαβε την The Designers Republic για να βοηθήσει στην ανάπτυξη. Η εταιρεία της Σέφιλντ είναι γνωστή για τα underground techno εξώφυλλα άλμπουμ, τον σχεδιασμό εικονιδίων του παιχνιδιού, διαφημιστικές πινακίδες και συνδυασμούς χρωμάτων. Το παιχνίδι περιλαμβάνει επίσης μουσική από τους Propellerheads, καθώς και με τους Chemical Brothers και Orbital, επιστρέφοντας από το πρώτο Wipeout. Η Psygnosis επέλεξε τον DJ Sasha ως μουσικός διευθυντής του παιχνιδιού.
Wipeout Fusion
Το Wipeout Fusion είναι το πέμπτο παιχνίδι της σειράς και εκδόθηκε για πρώτη φορά για το PlayStation 2 το 2002. Το παιχνίδι ήταν το πρώτο που αναπτύχθηκε από τη πρόσφατα μεταονομασμένη Sony Studio Liverpool. Τοποθετημένο στο 2160, οι παίκτες αγωνίζονται στον διαγωνισμό αγώνων αντιβαρύτητας F9000. Μετά την επιτυχία των προηγούμενων παιχνιδιών, η ομάδα ανάπτυξης θέλησε να στοχεύσει το Wipeout Fusion σε ένα "μεγάλο, καταθετικό πλήθος", καθιστώντας την ξεχωριστή από τη σειρά F-Zero, την οποία ορισμένοι κριτικοί συχνά έκαναν σύγκριση.
Wipeout Pure
Το Wipeout Pure είναι το έκτο παιχνίδι της σειράς και κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με την έναρξη του PlayStation Portable το 2005. Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα κατά το έτος 2197, ακριβώς 100 χρόνια μετά το Wipeout 2097, όπου οι παίκτες αγωνίζονται στον διαγωνισμό αγώνων αντιβαρύτητας FX300. Η ανάπτυξη του παιχνιδιού ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 και διήρκεσε μέχρι τις αρχές του 2005. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, η Liverpudlian studio δημιούργησε νέες διεπαφές χρήστη και άλλους αλγορίθμους που βοήθησε να επιταχυνθεί η διαδικασία ανάπτυξης εγκαίρως για την έναρξη του PlayStation Portable. Το παιχνίδι ήταν γνωστό για την προβολή γραφικών δυνατότητων του PlayStation Portable, και σηματοδότησε την πρώτη φορά που ένα παιχνίδι Wipeout περιελάμβανε downloadable περιεχόμενο, μια πτυχή η οποία είχε τη δυνατότητα να προσελκύσει περισσότερα έσοδα για το Studio Liverpool.
Wipeout Pulse
Το Wipeout Pulse είναι το έβδομο παιχνίδι της σειράς και κυκλοφόρησε αρχικά για το Playstation Portable το 2007. Μια έκδοση για το PlayStation 2 κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ευρώπη τον Ιούνιο του 2009, το οποίο διαθέτει βελτιωμένα γραφικά και όλο τα downloadable περιεχόμενο του παιχνιδιού. Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα ένα χρόνο μετά από τα γεγονότα του Wipeout Pure, όπου οι παίκτες αγωνίζονται στον διαγωνισμό αγώνων αντιβαρύτητας FX400. Η ανάπτυξη του παιχνιδιού ήταν επικεντρωμένη γύρω από την εστίαση στην ανατροφοδότηση από τους οπαδούς του προηγούμενου παιχνιδιού, με πολλούς οπαδούς να διαμαρτύρονται τη δυσκολία του Wipeout Pure, προτρέποντας έτσι τη Studio Liverpool να βελτιώσει τις πτυχές όπου είχαν σκεφτεί ότι απέτυχαν. Το παιχνίδι διαθέτει δεκαέξι αδειοδοτημένα μουσικά κομμάτια από καλλιτέχνες techno, συμπεριλαμβανομένων των Kraftwerk, DJ Fresh και Skream.
Wipeout HD
Το Wipeout HD είναι το όγδοο παιχνίδι της σειράς και το πρώτο που κυκλοφόρησε στο PlayStation Network σε όλο τον κόσμο το 2008, αν και μια επίσημη έκδοση αργότερα κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ευρώπη το επόμενο έτος. Ένα σημαντικό πακέτο επέκτασης με τίτλο Wipeout HD Fury κυκλοφόρησε μέσω του PlayStation Network σε όλο τον κόσμο τον Ιούλιο του 2009. Στο παιχνίδι, οι παίκτες αγωνίζονται στον διαγωνισμό αγώνων αντιβαρύτητας FX350, και διαθέτει τις ίδιες πίστες από τα Wipeout Pure και Wipeout Pulse, αν και όλο το περιεχόμενο έχει αναβαθμιστεί για εικόνες 1080p σε 60 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Σύμφωνα με τον διευθυντή του παιχνιδιού, η ομάδα πήρε την απόφαση να κυκλοφορήσει το παιχνίδι στο PlayStation Store αποκλειστικό τίτλο πριν από την ανάπτυξη, προκειμένου να τονίσει ότι downloadable περιεχόμενο δεν πρέπει να επικεντρώνεται σε "μικρά παιχνίδια". Το πακέτο επέκτασης Fury δέχτηκε διαμάχη για τις διαφημίσεις στο παιχνίδι, με πολλούς παίκτες να διαμαρτύρονται για εκτεταμένους χρόνους φόρτωσης, καθώς και ανησυχία σχετικά με τη διαφήμιση σε ένα παιχνίδι που είχε ήδη αγορασθεί. Οι διαφημίσεις αφαιρέθηκαν αμέσως μετά από πολλές καταγγελίες που έγιναν από τους παίκτες.
Wipeout 2048
Το Wipeout 2048 είναι το ένατο και τελευταίο παιχνίδι της σειράς που αναπτύχθηκε από τη Studio Liverpool πριν από το κλείσιμό της τον Αύγουστο του 2012. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε ως ένα από τα πρώτα παιχνίδια του PlayStation Vita στις αρχές του 2012. Τοποθετημένο στο 2048, οι παίκτες αγωνίζονται στον διαγωνισμό αγώνων αντιβαρύτητας. Είναι ένα prequel του πρώτου παιχνιδιού Wipeout. Το Wipeout 2048 αναπτύχθηκε παράλληλα με την ίδια την κονσόλα PlayStation Vita, και έδρασε ως "πεδίο δοκιμών" για τη συσκευή. Όταν είχε δοθεί στο προσωπικό του στούντιο κιτ ανάπτυξης, όπου και στη συνέχεια ονομάστηκε ως "Next Generation Portable", μια ομάδα συστάθηκε στο πλαίσιο της ομάδας για να βρούνε ιδέες. Μεταξύ αυτών περιλαμβανόταν η πρόταση για μια συσκευή με οθόνη αφής, η οποία δεν είχε ακόμη συλληφθεί από τη Sony εκείνη την εποχή, και δύο analog sticks, που τελικά βρέθηκαν στην κονσόλα.
Υποδοχή
Η σειρά Wipeout έχει δεχτεί καλές κριτικές. Το γρήγορο gameplay του, υψηλής ποιότητας οπτικά εφέ και εμφανή techno soundtracks έχουν αναφερθεί ως σήματα κατατεθέν της σειράς. Σύμφωνα με τους συναθροιστές GameRankings και Metacritic, την υψηλότερη βαθμολογία παιχνιδιού της σειράς έχει το Wipeout 2097, ενώ τη χαμηλότερη βαθμολογία έχει το Wipeout 2048. Μετά την κυκλοφορία του, το πρώτο Wipeout εγκωμιάστηκε ευρέως για την ελεκτρόνικα μουσική, την πρωτοτυπία του και εξαιρετικά γραφικά. Όμως, ένας κριτικός αμφισβήτησε τη μακροζωία και τη δυνατότητά του να κρατήσει μια μακρά διάρκεια ζωής σε σύγκριση με το Super Mario Kart. Το Wipeout είχε περιγραφτεί ως συνώνυμο με το υλικό το ντεμπούτο τυχερών παιχνιδιών της Sony και ως πρώιμο βιτρίνα για 3D γραφικά στα παιχνίδια κονσόλας. Το παιχνίδι αύξησε επίσης την ευαισθητοποίηση της κοινότητας underground techno μουσικής στην Αγγλία, καθώς ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδια για να συμπεριλάβει αδειοδοτημένη μουσική. Το δεύτερο παιχνίδι της σειράς, το Wipeout 2097, είχε κυκλοφορήσει σε κριτική αναγνώριση. Οι αναθεωρητές επαίνεσαν ομόφωνα την καινοτομία της, τα γραφικά και μοναδικό μείγμα της techno μουσικής. Η IGN κατέταξε το παιχνίδι ως το 13ο καλύτερο παιχνίδι του PlayStation όλων των εποχών το 2002, και το The Official PlayStation Magazine το ονόμασε ως το πέμπτο καλύτερο παιχνίδι του 1997. Το Wipeout 2097 επίσης κατατάσσεται ως το τέταρτο καλύτερο παιχνίδι του PlayStation όλων των εποχών στο GameRankings.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές βιντεοπαιχνιδιών
Κασίμ Ματζαλίουα
Ο Κασίμ Ματζαλίουα (Kassim Majaliwa Majaliwa, γεννημένος στις 22 Δεκεμβρίου 1961) είναι πολιτικός της Τανζανίας και πρωθυπουργός της χώρας από το 2015. Διορίστηκε από τον πρόεδρο Τζον Μαγκουφούλι μετά τις γενικές εκλογές του 2015. Είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος Chama Cha Mapinduzi και από το 2010 είναι βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ρουάνγκουα.
Ιστορικό και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1961. Ολοκλήρωσε το σχολείο του από το Γυμνάσιο Κιγκονσέρα το 1983. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δάσκαλος για δεκαέξι χρόνια μέχρι το 1999. Εν τω μεταξύ, απέκτησε το δίπλωμα διδασκαλίας από το Mtwara Teacher Training College το 1993 και από το Πανεπιστήμιο του Νταρ ες Σαλάμ το 1998. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα και διετέλεσε γραμματέας της νομαρχιακής και περιφερειακής επιτροπής στον Σύλλογο Εκπαιδευτικών της Τανζανίας μεταξύ 1999 και 2006. Εν τέλει έγινε περιφερειακός επίτροπος της περιοχής Ουράμπο το 2006, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την εκλογή του στο Κοινοβούλιο το 2010.
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1977)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κασίμ Ματζαλίουα
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ματζαλίουα εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο στις γενικές εκλογές του 2010 με τη σημαία του Chama Cha Mapinduzi στην περιφέρεια Ρουάνγκουα.Χρημάτισε αναπληρωτής υπουργός Προεδρίας στο γραφείο του πρωθυπουργού (παρά τω Πρωθυπουργώ) αρμόδιος για την περιφερειακή διοίκηση και την τοπική αυτοδιοίκηση από το 2010 έως το 2015.
Στις γενικές εκλογές του 2015, ο Ματζαλίουα επανεξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Ρουάνγκουα, νικώντας τον Όμαρι Μακότα από το Ενωμένο Μέτωπο Πολιτών με περιθώριο από 31.281 έως 25.536 ψήφους.
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1977)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1977
Κασίμ Ματζαλίουα
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την ορκωμοσία του Τζον Μαγκουφούλι ως προέδρου της Τανζανίας έπειτα από τη νίκη του στις γενικές εκλογές του 2015, ο Ματζαλίουα διορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 19 Νοεμβρίου 2015. Ο διορισμός του ήταν μια έκπληξη, ακόμη και για τον εαυτό του, δεδομένου ότι ήταν σχετικά νεοφερμένος στην εκλογική πολιτική ζωή. Η επιλογή του αποδόθηκε στην ταπεινοφροσύνη, την ειλικρίνεια, στην ηθική στην εργασία του καθώς και στην εκτίμηση που έχαιρε σε περιφερειακό επίπεδο - ο νέος πρωθυπουργός αναμενόταν να προέρχεται από το νότιο τμήμα της χώρας, από όπου κατάγεται ο Ματζαλίουα.
Παραπομπές
Ματζαλιουα Ματζαλιουα
Μαίρη Κόλτερ
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Μαίρη Κόλτερ γεννήθηκε στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβανίας. Η οικογένειά της μετακόμισε στο Κολοράντο και στο Τέξας πριν εγκατασταθεί στο Σεντ Πολ της Μινεσότα, όταν η Μαίρη ήταν έντεκα, την πόλη που θεωρούσε ότι ήταν το σπίτι της. Το 1880 η πόλη του St. Paul καυχιόταν για έναν πληθυσμό 40.000 ανθρώπων και μια μεγάλη μειοψηφία των Ινδιάνων Sioux. Ένας φίλος της της έδωσε μερικά σχέδια της τέχνης Sioux. Αυτό είναι το σημείο όπου ξεκίνησε η γοητεία της με τους ιθαγενείς αμερικανικούς πολιτισμούς. Τότε όμως η Ινδική κοινότητα ρημάχτηκε από μια επιδημία ευλογιάς και έτσι η μητέρα της προσπάθησε να κάψει όλα τα πράγματα από ιθαγενείς της Αμερικής που είχαν, από φόβο μήπως αρρωστήσει η οικογένειά της. Η Μαίρη, ωστόσο, έκρυψε αυτά τα σχέδια από τη μητέρα της και έτσι τα εμπόδισε από το να καούν. Η Μαίρη κράτησε επίσης τα ίδια σχέδια των Sioux για το υπόλοιπο της ζωής της. Αποφοίτησε από το σχολείο το 1883 σε ηλικία 14 ετών. Αφού πέθανε ο πατέρας της το 1886, η Colter φοίτησε στη Σχολή Σχεδίου της Καλιφόρνια (τώρα Ινστιτούτο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο) μέχρι το 1891, όπου σπούδασε τέχνη και σχέδιο. Στη συνέχεια επέστρεψε στο St. Paul και δίδαξε τέχνη, σχέδιο και αρχιτεκτονική για μερικά χρόνια. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] Η Κόλτερ δίδαξε στο Λύκειο Μηχανικών Τεχνών για δεκαπέντε χρόνια και στη Σχολή Επέκτασης του Πανεπιστημίου.
Καριέρα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/Yavapai_Observation_Station.jpg/170px-Yavapai_Observation_Station.jpg|μικρογραφία| Desert View Watchtower (1932) Εθνικό Πάρκο Grand Canyon South Rim Σύμφωνα με πηγές, το 1901 η Minnie Harvey Huckel βοήθησε την Colter να βρει μια καλοκαιρινή δουλειά στην οικογενειακή της εταιρεία Fred Harvey (διαχειριστής των διάσημων εστιατορίων Harvey House), διακοσμώντας το ινδικό κτήριο στο ξενοδοχείο Alvarado στο Albuquerque (από τότε που κατεδαφίστηκε).
Η Κόλτερ άρχισε να εργάζεται με πλήρη απασχόληση για την εταιρεία το 1910, μεταβαίνοντας από διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων σε αρχιτέκτονας. Για τα επόμενα 38 χρόνια, η Colter υπηρέτησε ως επικεφαλής αρχιτέκτονας και διακοσμήτρια για την εταιρεία Fred Harvey. Ως μία από τις λίγες γυναίκες αρχιτέκτονες της χώρας - και αναμφισβήτητα η πιο εξαιρετική - η Colter εργάστηκε σε συχνά σκληρές συνθήκες για να ολοκληρώσει 21 ξενοδοχεία ορόσημα, εμπορικούς ξενώνες και δημόσιους χώρους για την εταιρεία Fred Harvey, που τότε διοικούνταν από τους γιους του ιδρυτή.
Ο Fred Harvey ανέπτυξε τη Δύση κατά μήκος της κύριας διαδρομής του Santa Fe μέσω στρατηγικής χρήσης της αποτελεσματικότητας των εστιατορίων, των καθαρών και όμορφων νεαρών γυναικών, του τουρισμού υψηλής ποιότητας και των ποιοτικών αναμνηστικών. Οι ανθρωπολόγοι του προσωπικού του εντόπισαν την πιο ελκυστική τέχνη των ιθαγενών της Αμερικής και αντικείμενα όπως κεραμικά, κοσμήματα και δερμάτινα. Οι έμποροι του σχεδίασαν προϊόντα με βάση αυτά τα τεχνουργήματα και σε στρατηγικές τοποθεσίες, η Colter παρήγαγε εμπορική αρχιτεκτονική με εντυπωσιακή διακόσμηση, βασισμένη σε κάποια ανησυχία για την αυθεντικότητα, κατόψεις που υπολογίζονται για καλή εμπειρία χρήστη και εμπορική λειτουργία και μια παιχνιδιάρικη αίσθηση του δραματικού μέσα και έξω.
Ο σιδηρόδρομος Santa Fe αγόρασε το ξενοδοχείο La Fonda στην πλατεία της παλιάς πόλης της Santa Fe, στο Νέο Μεξικό, το 1925 και το μίσθωσε στην Harvey Company για να λειτουργήσει. Για μια μεγάλη επέκταση, ανατέθηκε στην Colter η εσωτερική αρχιτεκτονική και διακόσμηση. Προσέλαβε καλλιτέχνες και τεχνίτες από τα κοντινά pueblos για να φτιάξουν τα έπιπλα. Τα στυλ των ιθαγενών της Αμερικής χρησιμοποιήθηκαν σε χειροποίητους πολυελαίους, φωτιστικά από χαλκό και κασσίτερο, πλακάκια και υφάσματα και άλλα διακοσμητικά. Το La Fonda έγινε το πιο επιτυχημένο από τα ξενοδοχεία Harvey House. Ο εντυπωσιακός συνδυασμός των ανθρώπων του Pueblo και των ισπανικών καλλιτεχνικών επιρροών, σήμερα γνωστός τοπικά ως Santa Fe Style, έγινε πολύ δημοφιλής σε όλη την περιοχή.
Κτίρια Grand Canyon
Η Colter συνεργάστηκε με την αρχιτεκτονική Pueblo Revival, την αρχιτεκτονική της Ισπανικής Αποικιακής Αναγέννησης, την αρχιτεκτονική Mission Revival, το Streamline Moderne, το American Craftsman και το Arts and Crafts Movement, συχνά συνθέτοντας πολλά μαζί υποβλητικά. Το έργο της Colter πιστώνεται ότι εμπνέει το στυλ Pueblo Deco. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/46/Phantomranch.jpg/220px-Phantomranch.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Το μοντέρνο Phantom Ranch Canteen, χτισμένο στο κάτω μέρος του Grand Canyon Η εταιρεία Harvey πήρε την παραχώρηση το 1922 να λειτουργήσει μια τουριστική εγκατάσταση στο κάτω μέρος του Grand Canyon. Λαμβάνοντας υπόψη τη θέση του Phantom Ranch, η χρήση επί τόπου πέτρας αγροτεμαχίου και ακατέργαστου ξύλου από την Colter θεωρήθηκε το μόνο πρακτικό πράγμα για τα μόνιμα κτίρια που αντικατέστησαν τις σκηνές. Τα επόμενα χρόνια, αυτό το καινοτόμο έργο έγινε de facto μοντέλο για τις επόμενες δομές της Υπηρεσίας Εθνικών Πάρκων και του Civilian Conservation Corps, επηρεάζοντας την εμφάνιση και την αίσθηση ενός ολόκληρου είδους πάρκων, που συχνά ονομάζεται National Park Service Rustic. Οι δομές της στο Γκραντ Κάνυον δημιούργησαν το προηγούμενο για τη χρήση επιτόπιων υλικών και τολμηρών, μεγάλης κλίμακας σχεδιαστικών στοιχείων.
Για το Bright Angel Lodge της στο South Rim, χρησιμοποίησε ένα μοντέλο κλίμακας 6 ποδιών (1.8 μ.) για να διασφαλιστεί ότι το κατάλυμα και οι καμπίνες ταιριάζουν στο τοπίο. Το καταφύγιο διαθέτει ένα αξιοσημείωτο "γεωλογικό τζάκι" στο History Room, με βράχους διατεταγμένους από την οροφή στο πάτωμα με την ίδια σειρά με τα γεωλογικά στρώματα κατά μήκος του Bright Angel Trail κάτω από τον τοίχο του φαραγγιού.
Ένας τελειομανής όπως η Colter νοιαζόταν για την ιστορία και τα ελκυστικά χαρακτηριστικά. Συνέλαβε το Hermit's Rest σαν ένα είδος τρέλας, σαν να το είχε συνδέσει ένας απομονωμένος βουνίσιος. Το Hopi House ήταν μια αγορά για χειροτεχνίες των ιθαγενών της Αμερικής, που φτιάχτηκαν από τεχνίτες Hopi στην τοποθεσία και σχεδιάστηκε από αμμόπετρα για να μοιάζει με ένα Hopi pueblo. (Δυστυχώς, ένας πρόσφατος καθαρισμός εξάλειψε τις τεχνητές επιπτώσεις της ηλικίας). Η Σκοπιά ήταν προϊόν ταξιδιού και η Colter φρόντισε αρκετά να προετοιμάσει τον εαυτό της με ένα γραπτό εγχειρίδιο για οδηγό. Οι αρχικοί πίνακες μέσα στον πύργο ήταν του καλλιτέχνη Hopi Fred Kabotie. Επέμεινε επίσης στο προτεινόμενο όνομά της "Phantom Ranch" (πάνω από το "Roosevelt Ranch") για να αξιοποιήσει καλύτερες νοητικές εικόνες.
Άλλα έργα
Το πρωτοποριακό αριστούργημα της Colter μπορεί θεωρηθεί το El Navajo του 1923 στο Gallup του Νέου Μεξικού, αξιοσημείωτο για τη μακροπρόθεσμη συγχώνευση ενός σχεδίου έμπνευσης από τους ιθαγενείς Αμερικανούς στο αυστηρό κτίριο Art Deco από τον αρχιτέκτονα των Σιδηροδρόμων Santa Fe, AE Harrison. Η πρωτοποριακή της δημιουργία ενσωμάτωσε πίνακες με άμμο Ναβάχο και χαλιά με σκαλιστά και ζωγραφισμένα στο χέρι έπιπλα. Τα αρχικά σχέδια σκιαγράφησαν περίπου 100 υπνοδωμάτια και 15 κοινόχρηστα λουτρά, καθιστώντας την κατασκευή φυσικώς παρωχημένη προτού γκρεμιστεί για να ανοίξει ο δρόμος για τη διεύρυνση της διαδρομής 77 το 1957, λίγο πριν το θάνατο της Κόλτερ. (Είδε κατεδαφίσεις μερικών άλλων έργων πριν πεθάνει, προκαλώντας την σε απόγνωση, «Είναι δυνατό να ζήσεις πολύ»).
Η ίδια η Mary Colter δήλωσε ότι το ξενοδοχείο La Posada του 1930 ήταν το αριστούργημά της. Το εκτεταμένο κτήριο της Ισπανικής Αποικιακής Αναγέννησης σε στιλ χασιέντα στο Winslow της Αριζόνα, έχει ονομαστεί "το τελευταίο μεγάλο σιδηροδρομικό ξενοδοχείο που κατασκευάστηκε στην Αμερική". Ήταν αρχιτέκτονας και σχεδιάστρια για ολόκληρο το θέρετρο, από τα κτίρια μέχρι τα στρέμματα κήπων, τα έπιπλα, την πορσελάνη—ακόμη και τις στολές των καμαριέρων. Έκλεισε το 1957, σε μια μακροχρόνια παρακμή, ήταν αρχικά ένα άθλιο κτίριο γραφείων της δεκαετίας του 1960 για το Santa Fe, και στη συνέχεια ήταν άδειο όταν το National Trust for Historic Preservation τοποθέτησε το ξενοδοχείο στον ετήσιο κατάλογο "Most Enbangered".
Ο Allen Affeldt άκουσε για το υπό εξαφάνιση αριστούργημα και το 1996 μαζί με τη σύζυγό του Tina Mion, μια καλλιτέχνιδα, το αγόρασαν και σύντομα άνοιξαν ξανά τμήματα του ξενοδοχείου για επαγγελματικούς λόγους. Σήμερα ένα μουσείο ζωγραφικής της Mion βρίσκεται στον δεύτερο όροφο, έργα του Dan Lutzick παρατάσσονται στο γήπεδο της γλυπτικής, ένα μουσείο της διαδρομής 66 πηγαίνει στην πρώην αποθήκη. Το συγκρότημα και οι κήποι, που έχουν αποκατασταθεί στο αρχικό και επιδιωκόμενο μεγαλείο, είναι τα βασικά στοιχεία της ιστορικής συνοικίας La Posada στο Εθνικό Μητρώο.
Στα τέλη της καριέρας της, η Colter σχεδίασε το πληθωρικό εστιατόριο Harvey House στο σταθμό Los Angeles Union Station το 1939. Κάτω από μια εντυπωσιακή τοξωτή οροφή, ένα εκθαμβωτικό δάπεδο φαίνεται να είναι τυχαία ζιγκ-ζαγκ και γεωμετρικά στοιχεία. Από μια άλλη οπτική γωνία το σχέδιο αποδεικνύεται ότι είναι μια κουβέρτα Ναβάχο μήκους ενός τετράγωνου από πλακάκια λινοτάπητα. Η υπέροχη τραπεζαρία και το κομψό κοκτέιλ σαλόνι της Streamline Moderne ήταν κλειστά με λουκέτο εκτός από περιστασιακά γυρίσματα ταινιών και περιοδείες του Los Angeles Conservancy μέχρι το 2018. Στις 4 Οκτωβρίου 2018, το εστιατόριο άνοιξε ξανά ως Imperial Western Beer Company.
Η Colter ήταν η δημιουργός της Mimbreño china και των μαχαιροπήρουνων για τη λαμπερή σιδηροδρομική υπηρεσία Super Chief Σικάγο-Λος Άντζελες, που ξεκίνησε το 1936 από το Santa Fe Railroad. Η Κόλτερ, η ίδια μέχρι τότε Ινδή εμπειρογνώμονας τέχνης, βάσισε τα σχέδιά της σε μοτίβα Mimbres του 1100 μ.Χ. που ανασκάφηκαν από τους φίλους της Harriet και Cornelius Cosgrove στο Swarts Ruin στο Νέο Μεξικό από το 1924 έως το 1927. Η Mimbreño china παρήχθη από την Onondaga Pottery Co. of Syracuse, Νέα Υόρκη με την πιο γνωστή εμπορική της ονομασία, Syracuse China, μέχρι το 1970. Οι πολυτελείς υπηρεσίες φαγητού Super Chief και business class διακόπηκαν μετά την παράδοση του τρένου στην Amtrak τον Μάιο του 1971 (σήμερα ο Southwest Chief καλύπτει τη διαδρομή). Αργότερα το ίδιο έτος, τα πιάτα και τα κομμάτια Mimbreño έγιναν διαθέσιμα σε απλούς ιδιώτες για πρώτη φορά, τα οποία διατέθηκαν σε δύο μεγάλες δημόσιες προσφορές. Η Mimbreño railroad china παραμένει μανιωδώς και ανταγωνιστικά συλλεκτική, με μεμονωμένα πιάτα που πωλούνται για πολλές εκατοντάδες δολάρια (μια σειρά εγκεκριμένων αναπαραγωγών έχει πωληθεί από το 1989).
Κληρονομιά
Η Κόλτερ αποσύρθηκε στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού το 1948. Δώρισε τη συλλογή της από αγγεία ιθαγενών Αμερικανών και ινδικά κειμήλια στο Εθνικό Πάρκο Mesa Verde. Τέσσερα από τα κτίριά της στο Εθνικό Πάρκο Γκραντ Κάνυον προστατεύονται στην Εθνική Ιστορική Περιοχή Ορόσημα της Μαίρη Τζέιν Κόλτερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ
Η  Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ (Annegret Kramp-Karrenbauer, γεννήθηκε στις 9 Aυγούστου του 1962 στο Φέλκλινγκεν) είναι Γερμανίδα πολιτικός και πρώην πρόεδρος της CDU από τον Δεκέμβριο του 2018 μέχρι τις 22 Ιανουάριο του 2021, ενώ είχε διατελέσει και γενική γραμματέας του κόμματος. Από τις 10 Αυγούστου 2011 ως τις 28 Φεβρουαρίου 2018 υπηρέτησε ως η 7η πρωθυπουργός του Σάαρλαντ. Έγινε η πρώτη γυναίκα επικεφαλής της κυβέρνησης στο Σάαρλαντ και η τέταρτη γυναίκα που ανέλαβε επικεφαλής της κυβέρνησης σε ένα γερμανικό κρατίδιο. Το 1998 ήταν μέλος της ομοσπονδιακής Βουλής. Τον Ιούλιο του 2019 έγινε υπουργός Άμυνας της Ομοσπονδιακής Γερμανίας.
Πρώτα χρόνια
Κατάγεται από αυστηρή οικογένεια Καθολικών. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και νομικά στο Πανεπιστήμιο του Τριρ και στο Πανεπιστήμιο του Σααρμπρίκεν.