cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορθόδοξο Πασχάλιο
Κύκλοι σελήνης
Συμπτωματικά, το πρώτο έτος εφαρμογής του Πασχάλιου Κανόνος μετά την Α' Οικουμενική Σύνοδο, έχει χρυσό αριθμό 1.
Επακτή
Ως Επακτή ή "Σελήνης Θεμέλιον" ονομάζεται στην Αστρονομία η ηλικία της Σελήνης την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους. Ωστόσο, εκκλησιαστικά θεωρείται ότι εκφράζει την ηλικία της Σελήνης στις 2 Απριλίου και αυτό θα διευκολύνει τους παρακάτω υπολογισμούς.
Σύμφωνα με τον Μέτωνα, 19 τροπικά έτη έχουν διάρκεια 235 σεληνιακούς μήνες, αλλά κάθε ιουλιανό έτος έχει 365,25 ημέρες έκαστο. Άρα, δεκαεννέα τροπικά έτη έχουν:
19 έτη × 365,25 ημέρες/έτος = 6939,75 ημέρες.
Άρα και 235 συνοδικοί μήνες έχουν τον ίδιο αριθμό ημερών. Κατά συνέπεια, κάθε συνοδικός μήνας έχει διάρκεια:
6939,75 ημέρες ÷ 235 συνοδικοί μήνες ≈ 29,530851... ημέρες/συνοδικό μήνα.
Ένα σεληνιακό έτος έχει δώδεκα συνοδικούς σεληνιακούς μήνες με συνολική διάρκεια:
Επομένως, ένα σεληνιακό έτος διαφέρει από ένα Ιουλιανό έτος κατά:
365,25 - 354,37 ≈ 10,88 ημέρες.
Δηλαδή, 11 ημέρες περίπου. Αυτό σημαίνει ότι εάν ένα τροπικό έτος και ένα Μετωνικό σεληνιακό έτος είχαν κοινή αρχή, τότε στο τέλος του τροπικού έτους, η Σελήνη θα ήταν περίπου 11 ημερών. Στο τέλος του δεύτερου τροπικού έτους, η Σελήνη θα ήταν 22 περίπου ημερών και στο τέλος του τρίτου τροπικού έτους η Σελήνη θα ήταν 33 περίπου ημερών, δηλαδή 1 σεληνιακό μήνα 30 περίπου ημερών και ηλικία (επακτή) 3 ημέρες. Ένα χρόνο αργότερα, η Σελήνη θα είναι 14 ημερών κ.ο.κ.
Από αυτό γίνεται αντιληπτό ότι κάθε χρόνο η ηλικία της Σελήνης μεγαλώνει κατά 11 ημέρες. Από την δεκαεννεατηρίδα του Μέτωνος γνωρίζουμε ότι οι φάσεις της σελήνης επαναλαμβάνονται στις ίδιες ημερομηνίες κάθε δεκαεννέα χρόνια, άρα για να υπολογίσουμε την ετήσια επακτή, χρειαζόμαστε έναν αριθμό, που να επαναλαμβάνεται κάθε δεκαεννέα χρόνια. Αυτός ο αριθμός είναι ο "Χρυσός Αριθμός". Άρα σαν πρώτο βήμα πρέπει να υπολογιστεί το γινόμενο του χρυσού αριθμού κάποιου έτους επί τον αριθμό 11, όσες περίπου και οι ημέρες διαφοράς ενός τροπικού (ηλιακού) και ενός σεληνιακού έτους.
Αν κανείς λάβει υπόψιν του το παράδειγμα υπολογισμού του χρυσού αριθμού του έτους 326 μ.Χ. και το γεγονός ότι η πανσέληνος παρατηρήθηκε τότε στις 2 Απριλίου θα καταλήξει στο εξής συμπέρασμα:
1) Ο χρυσός αριθμός του έτους 326 είναι 1, άρα το γινόμενο 11 × 1 = 11.
2) Η ηλικία της σελήνης κατά την πανσέληνο είναι 14 ημερών, επειδή ο σεληνιακός μήνας είναι στη μέση του.
3) Η ηλικία της σελήνης στις 2 Απριλίου ταυτίζεται εξ' ορισμού με την επακτή αυτού του έτους.
Άρα ο τύπος, που ισχύει για κάθε έτος με χρυσό αριθμό σ είναι: Ε = 11 × σ + 3
Επιπλέον, όταν η ηλικία της Σελήνης υπερβεί τον συνοδικό μήνα, τότε θα πρέπει να αφαιρεθούν όσοι σεληνιακοί μήνες περιέχονται, έτσι ώστε η ηλικία της Σελήνης να είναι μεταξύ 0 και 29 ημερών. Γι' αυτό, πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν μόνο το υπόλοιπο της διαίρεσης της ποσότητας 11 × σ + 3 δια του 30 (όσες περίπου και οι μέρες ενός συνοδικού σεληνιακού μήνα). Δηλαδή:
Ε = (11 × σ + 3 ; 30), όπου το (f ; a) είναι το υπόλοιπο της διαίρεσης του αριθμού f με τον αριθμό a.
Όμως, όταν η τάξη του κύκλου σελήνης κάποιους έτους είναι η 17η, η 18η ή η 19η, τότε πρέπει να προστεθεί ο αριθμός 1 στο υπόλοιπο της διαίρεσης. Ο λόγος που συμβαίνει αυτή η "ανωμαλία" κρύβεται στα περίπου, που χρησιμοποιήθηκαν αρκετές φορές στον προηγούμενο συλλογισμό. Πιο συγκεκριμένα η διαφορά των ετών είχε υπολογιστεί 10,88 ημέρες και ο συνοδικός μήνας 29,53 μέρες περίπου. Είναι κατανοητό ότι μετά από 17, 18 ή 19 χρόνια αυτές οι μικροδιαφορές γιγαντώνονται και έχουν αντίκτυπο στο τελικό αποτέλεσμα.
(2030 - 1940)= 90 = 4 × 19 + 14.
Άρα, ο χρυσός αριθμός είναι το 14 και η επακτή θα είναι:
(11 × 14) + 3 = 157 = 5 × 30 + 7.
Άρα, η Σελήνη στις 2 Απριλίου του 2030 θα είναι 7 ημερών.
Ο χρυσός αριθμός του έτους 1996 υπολογίζεται ως:
(1996 - 1940)= 56 = 2 × 19 + 18.
Άρα, ο χρυσός αριθμός είναι το 18 και η επακτή θα είναι:
(11 × 18) + 3 = 201 = 6 × 30 + 21.
Άρα, η Σελήνη στις 2 Απριλίου του 1996 ήταν 22 ημερών, διότι ο χρυσός αριθμός της χρονιάς ήταν το 18.
"Ηλίου θεμέλιο"
Κατ' αναλογία με την επακτή (Σελήνης θεμέλιο), που δηλώνει την ηλικία της σελήνης μια συγκεκριμένη ημέρα του έτους, πρέπει να υπολογιστεί ακόμη μια παράμετρος, που δηλώνει την "ηλικία της εβδομάδας" μια συγκεκριμένη ημέρα του έτους (Ηλίου θεμέλιο), μια παράμετρος, που χαρακτηρίζεται από τις λέξεις: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
Επειδή η διάρκεια από 1η Ιανουαρίου μέχρι 1η Μαρτίου δεν είναι σταθερή κάθε χρόνο (επειδή παρεμβάλλεται η δίσεκτη ημέρα κατά τα δίσεκτα έτη), θα θεωρηθεί σαν αρχή χρονολόγησης κάθε έτους η 1η Μαρτίου του ίδιου έτους, χωρίς βλάβη της γενικότητας, επειδή το Πάσχα του ζητούμενου έτους εορτάζεται πάντα μετά την 1η Μαρτίου. Επομένως, η ηλικία της εβδομάδας (δηλ. τι ημέρα της εβδομάδας έχουμε) την 1η Μαρτίου του τυχαίου έτους Χ ορίζεται ως "Ηλίου Θεμέλιον".
Όπως έχει αναφερθεί και σε προηγούμενο εδάφιο (βλ. Κύκλος του Ηλίου), οι ημέρες της εβδομάδας επανέρχονται στις ίδιες ακριβώς ημερομηνίες ύστερα από 28 έτη. Οπότε, αρκεί η γνώση του αριθμού η (η τάξη του κύκλου του Ηλίου), για να προσδιοριστεί το "Ηλίου Θεμέλιο". Όπως και νωρίτερα, θα χρησιμοποιηθεί και πάλι η υπεροχή Υ = [(Χ × 1,25 ; 7)] ημέρες, αλλά όπου Χ, θα χρησιμοποιηθεί το η ως η τάξη του κύκλου Ηλίου για το τυχαίο έτος Χ.
Για να συσχετιστούν οι ημερομηνίες με τις ημέρες τις εβδομάδας, πρέπει:
Πρώτον, να βρεθεί ένας κατάλληλος αριθμός Η, ο οποίος θα αντιστοιχεί σε κάθε μια από τις επτά ημέρες της εβδομάδας και δεύτερον, να βρεθεί μια γνωστή σχέση ημερομηνίας και ημέρας της εβδομάδας, ώστε να γίνει συσχετισμός με την υπεροχή Υ.
Ημέρα της Εβδομάδας
Το Η είναι ένας ακέραιος αριθμός, που παίρνει τιμές από 0 μέχρι 6 ή από 1 μέχρι 7, κάθε μία από τις οποίες αντιστοιχεί σε μία ημέρα της εβδομάδας. Κάνοντας μια απλή σύμβαση με βάση την εβραϊκή αρίθμηση των ημερών, προκύπτει η ακόλουθη αντιστοίχηση:
Ανατρέχοντας σε έναν ημεροδείκτη του πατρώου ημερολογίου, βλέπει κανείς ότι η 1η Μαρτίου 2014 είναι ημέρα Παρασκευή. Κατ' αρχήν, αναγνωρίζουμε ότι Η = 6 (Παρασκευή).
Υ = [(18 × 1,25 ; 7)] = [(22,5 ; 7)] = [1,5] = 1.
Όμως, για να ταυτίζεται η υπεροχή Υ με τον αριθμό Η, πρέπει να προστεθούν 5 ημέρες στην πρώτη, δηλαδή
Η = 6 = 1 + 5 = Υ + 5 = [(18 × 1,25 ; 7)] + 5 = [(18 × 1,25 + 5; 7)].
Γενικεύοντας για το τυχαίο έτος Χ, το υπόλοιπο της διαίρεσης του Υ + 5 διά του 7, δίνει τον αριθμό Η, που αντιστοιχεί στην ημέρα της εβδομάδας της 1ης Μαρτίου του έτους Χ.
α) Η τάξη του κύκλου ηλίου του έτους 1969 είναι:
1969 - 1940 = 29 = 28 + 1
Άρα η = 1 και Η = Υ + 5 = [1 × 1,25 + 5] = 6. Άρα η 1η Μαρτίου 1969 ήταν ημέρα Σάββατο κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο.
β) Η 21η Μαρτίου (Εαρινή Ισημερία) έπεται 20 ημέρες από την 1η Μαρτίου, που υπολογίστηκε μόλις πριν. Επομένως:
6 + 20 = 26 = 21 + 5 = 3 × 7 ημέρες εβδομάδας + 5
Άρα, η 21η Μαρτίου 1969 ήταν ημέρα Πέμπτη κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο.
6 + 13 = 19 = 14 + 5 = 2 × 7 + 5
Άρα, 1η Μαρτίου 1969 ήταν ημέρα Πέμπτη κατά το Γρηγοριανό ή το Αναθεωρημένο Ιουλιανό ημερολόγιο, ενώ η 21η Μαρτίου ήταν ημέρα Τετάρτη, διότι:
5 + 13 = 18 = 14 + 4 = 2 × 7 + 4
Εαρινή Πανσέληνος - Νομικό Φάσκα
Σε αυτό το εδάφιο θα υπολογιστεί η ημερομηνία μιας πανσελήνου κοντά στην εαρινή Ισημερία. Αντίθετα με πριν, εργαζόμαστε με την υπόθεση ότι αν το βράδυ της 2ας Απριλίου πρωτοεμφανιστεί ο μηνίσκος έχουμε νέα σελήνη και έτσι η επακτή οφείλει να είναι 0. Τότε η επόμενη πανσέληνος θα είναι μετά από 14 ημέρες, δηλαδή στις 16 Απριλίου. Αν όμως γνωρίζαμε ότι η επακτή δεν είναι μηδέν αλλά για παράδειγμα 5, τότε η πανσέληνος θα είχε συμβεί 5 μέρες νωρίτερα και γενικά αν η επακτή ήταν Ε, τότε η Πανσέληνος θα γινόταν Ε ημέρες πριν τις 16 Απριλίου.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η πανσέληνος θα συμβεί σε αρνητικές ημερομηνίες του Απριλίου, άρα σε ημερομηνίες του προηγούμενου μήνα, του Μαρτίου. Γι' αυτό, θα πρέπει να διακρίνουμε δύο περιπτώσεις:
1) Η πανσέληνος θα συμβεί στις 16 - Ε Απριλίου, αν η επακτή είναι μικρότερη από 16, ενώ
2) Η πανσέληνος θα συμβεί στις 31 + 16 - Ε Μαρτίου = 47 - Ε Μαρτίου αν η επακτή είναι μεγαλύτερη ή ίση του 16.
Ας υποθέσουμε ότι η επακτή τυχαίου έτους είναι η μέγιστη δυνατή (Ε = 29). Τότε αφού 29 > 16, η πανσέληνος θα λάβει χώρα στις:
47 - 29 Μαρτίου = 18 Μαρτίου.
Και εδώ υπάρχει πρόβλημα, διότι η πανσέληνος της 18ης Μαρτίου δεν θεωρείται εαρινή και επομένως δεν λογίζεται πασχαλινή, επειδή εκκλησιαστικά δεν έχει παρέλθει ακόμη η εαρινή ισημερία, που είναι στις 21 Μαρτίου. Σε αυτή την περίπτωση, θα χρειαστεί να υπολογιστεί η επόμενη πανσέληνος, που είναι γνωστό ότι θα λάβει χώρα 30 ημέρες αργότερα, δηλαδή στις:
18 Μαρτίου + 30 ημέρες συνοδικού μήνα - 31 ημέρες Μαρτίου = 17 Απριλίου.
Το ίδιο θα συμβεί και για κάθε άλλη επακτή όπου:
47 - Ε Ε > 47 - 21 => Ε > 26.
Επομένως, πρέπει να διακριθεί μία τρίτη περίπτωση:
3) Η πασχαλινή πανσέληνος θα συμβεί στις 30 + 16 - Ε Απριλίου = 46 - Ε Απριλίου αν η επακτή είναι μεγαλύτερη ή ίση του 27.
Από τον πίνακα των επακτών, που παρατίθεται παρακάτω, φαίνεται ότι για τα έτη με χρυσό αριθμό 5 και 16, υπάρχει το πρόβλημα της μη εαρινής πανσελήνου.
Φτάσαμε ένα βήμα πιο κοντά στο προσδιορισμό του Ορθόδοξου Πάσχα, αφού μέχρι στιγμής η πανσέληνος, που προσδιορίστηκε αντιστοιχεί στην 14η Νισάν κατά την οποία οι Εβραίοι θα γιόρταζαν το Πάσχα τους, αν ακολουθούσαν την προηγούμενη εκκλησιαστική μέθοδο υπολογισμού. Αυτή η ημερομηνία αναφέρεται στα Πασχάλια ως Νομικό Φάσκα.
Πραγματική Πανσέληνος
Όπως το Ιουλιανό ημερολόγιο, έτσι και κύκλος του Μέτωνος περιλαμβάνει ένα σφάλμα (ανεξάρτητο του σφάλματος του Ιουλιανού ημερολογίου), το οποίο γίνεται αντιληπτό αφού συσσωρευθεί μετά από αρκετά χρόνια. Πιο συγκεκριμένα, κάθε 219 έτη συσσωρεύεται ένα σφάλμα σχεδόν μιας ημέρας. Αυτό σημαίνει ότι μετά από δώδεκα περίπου δεκαεννεατείς κύκλους οι ημερομηνίες των φάσεων της σελήνης δεν επανέρχονται ακριβώς στις ίδιες ημερομηνίες, αλλά μια ημέρα νωρίτερα. Από την εφαρμογή της δεκαεννεατηρίδας μέχρι το 2000 μ.Χ. η διαφορά είναι γύρω στις πέντε ημέρες. Οι αστρονόμοι του Πάπα Γρηγόριου ΙΓ' προσπάθησαν και κατάφεραν ως ένα βαθμό να διορθώσουν και αυτό το σφάλμα. Γι' αυτό το λόγο, οι Λατίνοι και οι Ορθόδοξοι γιορτάζουν το Πάσχα συχνά με διαφορά μιας εβδομάδας.
Προσδιορισμός της ημέρας της πασχαλινής πανσελήνου
Αφού βρέθηκε η ημερομηνία της πασχαλινής πανσελήνου, τώρα πρέπει να βρεθεί και η ημέρα της εβδομάδας, την οποία συμβαίνει. Και αυτό είναι πολύ εύκολο, για όποιον έχει βρει το "Ηλίου θεμέλιο". Αν είναι γνωστό πόσες ημέρες μετά την 1η Μαρτίου συμβαίνει η πανσέληνος, τότε απλά προστίθεται το ποσό των ημερών στο "Ηλίου θεμέλιο" και αφαιρούνται οι ακέραιες εβδομάδες. Έτσι, θα έχουμε ότι η πασχαλινή πανσέληνος θα συμβεί ημέρα Γ:
1) Γ = (Η + 47 - Ε Μαρτίου - 1 Μαρτίου ; 7) = (Η - Ε + 46 ; 7) = (Η - Ε + 4 ; 7), αν η επακτή είναι μικρότερη ή ίση του 26
2) Γ = (Η + 46 - Ε Απριλίου + 31 ημέρες Μαρτίου - 1 Μαρτίου ; 7) = (Η - Ε + 76 ; 7) = (Η - Ε + 6 ; 7), αν η επακτή είναι μεγαλύτερη του 26
Κυριακή του Πάσχα των Ορθοδόξων
Έχοντας πια βρει την ημέρα και την ημερομηνία της πανσελήνου, η οποία κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία πληροί τα κριτήρια της πασχαλινής πανσελήνου, δεν μένει παρά να υπολογιστούν πόσες ημέρες μεσολαβούν από την ημέρα Γ, που υπολογίστηκε στο προηγούμενο εδάφιο, μέχρι την επόμενη Κυριακή.
Λ = 7 + 1 - Γ = 8 - Γ
Αν το Γ = 0 ή 7 (Σάββατο), τότε κρατάμε μόνο το Γ = 7 σε αυτή την περίπτωση.
Αυτή η ποσότητα πρέπει να προστεθεί στην ημερομηνία της πασχαλινής πανσελήνου, ώστε να προκύψει επιτέλους η Ιουλιανή ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα. Αντικαθιστώντας τις προηγούμενες εκφράσεις, το Ορθόδοξο Πάσχα συμβαίνει στις:
Πασχάλιος Κύκλος
Κάθε Πασχάλιος Κύκλος διαρκεί 28 × 19 = 532 Ιουλιανά έτη, και είναι ακριβώς το διάστημα αυτό κατά το οποίο ολόκληρο το Πασχάλιο επανέρχεται στις ίδιες ακριβώς ημερομηνίες. Δηλαδή, για παράδειγμα τα έτη 389, 921, 1453, 1985, 2517, 3049, ... έχουν ακριβώς ίδιες κινητές και ακίνητες εορτές, σύμφωνα πάντα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο.
Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός αυτό, οι άνθρωποι μπόρεσαν να καταρτήσουν Πασχάλιους Πίνακες, δηλαδή πίνακες, που περιείχαν ημερομηνίες εορτασμού του Πάσχα για κάθε έτος. Οι πίνακες αυτοί επαναλαμβάνονται μετά από 532 χρόνια και γι' αυτό είναι διαχρονικοί ή αλλιώς αιώνιοι και παρατίθενται παρακάτω.
Ολοκληρωμένο παράδειγμα υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα
5508 + 1453 = 6921 = 248 × 28 + 17
1453 - 2 = 1451 = 76 × 19 + 7
11 × 7 + 3 = 80 = 2 × 30 + 20
[17 × 1,25 + 5]= [26,25] = 26 = 3 × 7 + 5
5 - 20 + 4 = -11 = -14 + 3 = -2 × 7 + 3
8 - 3 = 5
27 Μαρτίου + 5 ημέρες = 1 Απριλίου
Όπως προαναφέρθηκε, το 1985 θα έχει ακριβώς το ίδιο Πασχάλιο με το έτος 1453. Όποιος ανατρέξει σε ημεροδείκτη του πατρώου ημερολογίου του έτους 1985, θα διαπιστώσει ότι πράγματι εκείνη τη χρονιά το Πάσχα των ορθοδόξων συνέβη 1η Απριλίου με το παλαιό ημερολόγιο ή 14 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο.
Μέθοδος προσδιορισμού του Πάσχα με πίνακες
Όλες οι εξισώσεις, που παρουσιάστηκαν στις δύο προηγούμενες ενότητες, μπορούν να παρουσιαστούν σε τρεις πίνακες. Χωρίς να κάνει κάποιος πολλές πράξεις, παρά μόνο όσες χρειάζονται για να βρεθούν οι τάξεις των Κύκλων Ηλίου και Σελήνης, είναι δυνατό να βρει εύκολα όλες τις υπόλοιπες παραμέτρους και ημερομηνίες.
Πίνακας Πρωτομηνιών
Ερμηνεία Κανονίου: Για να βρούμε το όνομα της πρώτης ημέρας οποιουδήποτε μήνα (πρωτομηνιά) είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την τάξη του κύκλου ηλίου (βλ. παραπάνω). Στη συνέχεια, ανατρέχουμε στο παραπάνω κανόνιο, βρίσκουμε τον αριθμό του κύκλου στην από πάνω γραμμή. Η στήλη, επάνω από την οποία βρίσκεται αυτός ο αριθμός δίνει τις ημέρες όλων των πρωτομηνιών του συγκεκριμένου έτους. Επιλέγουμε έναν μήνα από την πρώτη στήλη. Το κελί του πίνακα, στο οποίο διασταυρώνονται οι επιλεγμένες γραμμή και στήλη, περιέχει το όνομα της 1ης ημέρας του επιθυμητού μήνα κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο.
Χρήσιμη συμβουλή: Για να βρεθεί η αντίστοιχη πρωτομηνιά με το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο ή με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο (μέχρι το έτος 2099) σκεπτόμαστε ως εξής: Η διαφορά των ημερολογίων, για το προαναφερθέν διάστημα, είναι 13 ημέρες. Έστω ότι η πρωτομηνιά είναι μία ημέρα Χ κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο, τότε κατά το Γρηγοριανό ή το Αναθεωρημένο Ιουλιανό θα είναι πρωτομηνιά η ημέρα:
Δηλαδή, η αμέσως επόμενη ημέρα από αυτή, που αναγράφεται, είναι πρωτομηνιά με το Γρηγοριανό ή με το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο.
Διαφορά Πάσχα Ορθοδόξων και Λατίνων
Ο παραπάνω πίνακας αναγράφει τις ημερομηνίες των Ορθόδοξων Πασχαλιών σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο, το οποίο το χρησιμοποιούν ορισμένες μόνο Ορθόδοξες Εκκλησίες. Όσες, όμως, Εκκλησίες χρησιμοποιούν το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο, θα πρέπει να τροποποιήσουν τον παραπάνω πίνακα προσθέτοντας σε όλες τις αναγραφόμενες ημερομηνίες του τόσες ημέρες όσες είναι η διαφορά των δύο ημερολογίων. Ενδεικτικά από το 1900 έως το 2099 ισχύει ότι η διαφορά αυτή είναι 13 πλήρεις ημέρες. Επομένως, πρέπει να προστεθούν 13 ημέρες σε κάθε ημερομηνία τόσο της Εαρινής Πανσελήνου, όσο και των Πασχαλιών. Ο τροποποιημένος Πασχάλιος Πίνακας, σύμφωνα με το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο, παρουσιάζεται στον επόμενο πίνακα.
Στη Δύση, οι Χριστιανοί (Καθολικοί και Προτεστάντες) εορτάζουν το Πάσχα τους (Πάσχα των Λατίνων) όπως οι Ορθόδοξοι, αλλά δεν λαμβάνουν υπόψιν τους το Ιουλιανό Ημερολόγιο, αλλά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, το οποίο αποτελεί ημερολογιακή βελτίωση του Ιουλιανού Ημερολογίου και μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου του 2800 συμπίπτει με το Αναθεωρημένο Ιουλιανό.
Επιπλέον, οι Δυτικοί Χριστιανοί λαμβάνουν υπόψιν τους μια διόρθωση της Εαρινής Πανσελήνου, η οποία αντισταθμίζει το σφάλμα, που συγκεντρώνεται με την πάροδο των αιώνων, λόγω της υστέρησης του Κύκλο του Μέτωνα. Η υστέρηση αυτή λέγεται "εκκλησιαστική πρόπτωση" και στις μέρες μας κυμαίνεται μεταξύ 4 και 5 ημερών. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι στις μέρες μας και σύμφωνα με το δυτικό υπολογισμό (Computus), κάθε φάση της Σελήνης (πρώτο τέταρτο, πανσέληνος, τελευταίο τέταρτο, νέα σελήνη) ολοκληρώνεται περίπου τέσσερις μέρες νωρίτερα, σε σχέση με τον υπολογισμό των Ορθόδοξων Ανατολικών Εκκλησιών.
Υπολογισμός του Πάσχα των Λατίνων
Θεωρώντας μια προσέγγιση αντίστοιχη με αυτή, ότι η Γη σε έναν τόπο είναι σχεδόν επίπεδη, γνωρίζοντας όμως ότι πραγματικά είναι στρογγυλή, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον τρόπο υπολογισμού του Ορθόδοξου Πάσχα προσαρμοσμένο στο Παπικό Πασχάλιο για ένα περιορισμένο διάστημα μερικών δεκαετιών. Δηλαδή, ενώ η προσεγγιστική μέθοδος, που θα αναλυθεί στο υπόλοιπο εδάφιο, ισχύει πάντα, εντούτοις τα αποτελέσματα δεν ισχύουν για πάντα, παρά μόνο για λίγες δεκαετίες. Επομένως, για διαφορετικό διάστημα, θα πρέπει να επαναληφθεί η ίδια μέθοδος, αλλάζοντας τις παραμέτρους, που λαμβάνει υπόψιν.
Οι παράμετροι, που λαμβάνονται υπόψιν είναι δύο διορθώσεις. Η διόρθωση του σφάλματος του Σωσιγένους και του σφάλματος του Μέτωνος. Η πρώτη διόρθωση είναι κατ' ουσίαν η διαφορά του Γρηγοριανού από το Ιουλιανό Ημερολόγιο. Η δεύτερη διόρθωση είναι η εκκλησιαστική πρόπτωση, που αναφέρθηκε παραπάνω.
Ας εφαρμόσουμε την μέθοδο εύρεσης του Παπικού Πασχαλίου, γενικά, αλλά και ειδικά για την σημερινή εποχή (20ος, 21ος αιώνας).
Βήμα 1ο: Διόρθωση του σφάλματος του Σωσιγένη
Ξεκινώντας κανείς από το Αιώνιο Ορθόδοξο (Ιουλιανό) Πασχάλιο (στο εξής: "Πίνακας Α"), προσθέτει σε όλες τις αναγραφόμενες ημερομηνίες τόσες ημέρες όσες είναι η διαφορά του Γρηγοριανού και του Ιουλιανού ημερολογίου. Ο γενικός τύπος, που δίνει αυτή τη διαφορά είναι:
Κ = [Ε/100] - [Ε/400] - 2
Μετά την αφαίρεση, θα προκύψει ο "Πίνακας Β".
Ενδεικτικά, από το 1900 έως το 2099 ισχύει ότι η διαφορά αυτή είναι 13 πλήρεις ημέρες. Επομένως, πρέπει να προστεθούν 13 ημέρες σε όλες τις ημερομηνίες, τόσο των Εαρινών Πανσελήνων, όσο και των Πασχαλιών του "Πίνακα Α". Σε αυτή μόνο την περίπτωση, ο "Πίνακας Β" ταυτίζεται με τον Πασχάλιο Πίνακα, σύμφωνα με το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο, όπως παρουσιάστηκε στον προηγούμενο πίνακα.
Βήμα 2ο: Διόρθωση του σφάλματος του Μέτωνα
Στη συνέχεια πρέπει να αφαιρεθούν από τον "Πίνακα Β" τόσες ημέρες όσες είναι η εκκλησιαστική πρόπτωση. Ο γενικός τύπος, που δίνει αυτή την εκκλησιαστική πρόπτωση είναι:
θ = [ ([Ε/100] + 13) / 25 ] - 2
Ισχύει ότι από το 1800 έως το 2099 ισχύει ότι η ποσότητα αυτή είναι 4 ημέρες και γι' αυτό ο τελικός Πασχάλιο Πίνακας θα αποδίδει τις Πασχαλιές των Λατίνων, μόνο για το συγκεκριμένο διάστημα.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Αυτή η διόρθωση είναι διαφορετικής φύσεως από την προηγούμενη (του Σωσιγένη) επειδή τόσο οι Ορθόδοξοι όσο και οι Καθολικοί εορτάζουν το Πάσχα τους πάντα ημέρα Κυριακή και επιπλέον έχουν κοινές ημέρες (π.χ. σήμερα είναι Κυριακή και στην Ανατολή και στη Δύση. Γι' αυτό, για να γίνει σωστά η αφαίρεση, πρέπει να γίνει ως εξής:
Όσον αφορά τις ημερομηνίες των Κυριακών του "Πίνακα Β" και επειδή το Πάσχα των Λατίνων πρέπει πάντα να γίνεται ημέρα Κυριακή, δεν επιτρέπεται να γίνει ευθεία αφαίρεση των 4 ημερών, διότι τότε οι ημερομηνίες θα αντιστοιχούσαν σε ημέρα Τετάρτη. Πρέπει να γίνει πλάγια αφαίρεση των 4 ημερών και αυτό γίνεται αφαιρώντας 7 ημέρες (1 εβδομάδα) μόνο από τις τέσσερις μεγαλύτερες ημερομηνίες κάθε γραμμής, ώστε να αντιστοιχούν πάλι σε ημέρα Κυριακή. Επομένως, σε κάθε γραμμή τέσσερις ημερομηνίες θα αλλάξουν και τρεις θα παραμείνουν ίδιες.
Αν έπρεπε να αφαιρεθούν π.χ. 6 ημέρες πλάγια, τότε θα αφαιρούνταν μια εβδομάδα από τις 6 μεγαλύτερες ημερομηνίες κάθε γραμμής. Η τελική μορφή του πίνακα, θα αναφέρεται στο εξής ως "Πίνακας Γ".
Βήμα 3ο: Διόρθωση των πανσελήνων
Όπως, στην Ορθόδοξη, έτσι και στην Καθολική Εκκλησία, η πασχαλινή πανσέληνος μπορεί να κυμαίνεται από την ημέρα της εαρινής Ισημερίας (δηλ. 21 Μαρτίου και στο Ιουλιανό και στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο) μέχρι και έναν συνοδικό μήνα (30 ημέρες) αργότερα (δηλ. 20 Απριλίου και στο Ιουλιανό και στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο). Επομένως, πρέπει να γίνει έλεγχος αν οι αναγραφόμενες ημερομηνίες Εαρινών Πανσελήνων του "Πίνακα Γ" περιέχονται σε αυτό το διάστημα. Επειδή αρχικά προστέθηκαν 13 και στη συνέχεια αφαιρέθηκαν 4, άρα συνολικά όλες οι ημερομηνίες αυξήθηκαν κατά 9 ημέρες, σίγουρα κάποιες από αυτές (όχι όλες) θα υπερβαίνουν την ανώτερη επιτρεπτή ημερομηνία πρώτης εαρινής πανσελήνου. Οπότε, η πασχαλινή πανσέληνος θα συμβεί 30 ημέρες νωρίτερα, άρα θα πρέπει να αφαιρεθούν ευθέως πάλι 30 ημέρες από τις ημερομηνίες των "καθυστερημένων" εαρινών πανσελήνων.
Σημείωση:
1) Όταν το Πάσχα των Λατίνων συμπίπτει με ημερομηνία, που αναγράφεται με μαύρο χρώμα, συμπίπτει και με το Ορθόδοξο Πάσχα. Αυτό συμβαίνει όταν η Γρηγοριανή Εαρινή Πασχαλινή Πανσέληνος συμβεί στις 30 Μαρτίου ή αργότερα (κατά το Γρηγοριανό και το Αναθεωρημένο Ιουλιανό ημερολόγιο) και ημέρα Κυριακή, Δευτέρα, ή Τρίτη, τότε δηλαδή όταν το Νομικό Φάσκα (Μετώνεια Πανσέληνος) συμβαίνει 4 ημέρες αργότερα δηλ. ημέρα Πέμπτη, Παρασκευή ή Σάββατο αντίστοιχα της ίδιας εβδομάδας. Τότε το Πάσχα θα εορταστεί από κοινού την ερχόμενη Κυριακή.
2) Όταν το Πάσχα των Λατίνων συμπίπτει με ημερομηνία, που αναγράφεται με μπλε χρώμα, προηγείται κατά 7 ημέρες (μια εβδομάδα) του Ορθόδοξου. Αυτό συμβαίνει όταν η Γρηγοριανή Εαρινή Πασχαλινή Πανσέληνος συμβεί στις 30 Μαρτίου ή αργότερα (κατά το Γρηγοριανό και το Αναθεωρημένο Ιουλιανό ημερολόγιο), αλλά ημέρα Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ή Σάββατο. Τότε το Νομικό Φάσκα (Μετώνεια πανσέληνος) συμβαίνει 4 ημέρες αργότερα, δηλ. ημέρα Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη ή Τετάρτη αντίστοιχα της επόμενης εβδομάδας και γι' αυτό το Ορθόδοξο Πάσχα εορτάζεται την επόμενη Κυριακή.
3) Όταν το Πάσχα των Λατίνων συμπίπτει με ημερομηνία, που αναγράφεται με κόκκινο χρώμα, προηγείται του Ορθόδοξου κατά 28 ημέρες (τέσσερις εβδομάδες - σχεδόν ένα μήνα). Αυτό συμβαίνει όταν η Γρηγοριανή Εαρινή Πασχαλινή Πανσέληνος συμβεί πριν τις 30 Μαρτίου (κατά το Γρηγοριανό και το Αναθεωρημένο Ιουλιανό ημερολόγιο) και ημέρα Κυριακή, τότε δηλαδή όταν το Νομικό Φάσκα (Μετώνεια Πασχάλια Πανσέληνος) συμβαίνει 34 ημέρες αργότερα δηλ. το Σάββατο μετά από 4 εβδομάδες.
4) Όταν το Πάσχα των Λατίνων συμπίπτει με ημερομηνία, που αναγράφεται με μωβ χρώμα, προηγείται του Ορθόδοξου κατά 35 ημέρες {πέντε εβδομάδες - πάνω από έναν μήνα). Αυτό συμβαίνει όταν η Γρηγοριανή Εαρινή Πασχαλινή Πανσέληνος συμβεί πριν τις 30 Μαρτίου (κατά το Γρηγοριανό και το Αναθεωρημένο Ιουλιανό ημερολόγιο) και οποιαδήποτε ημέρα εκτός Κυριακής, τότε δηλαδή όταν το Νομικό Φάσκα (Μετώνεια Πασχάλια Πανσέληνος) συμβαίνει 34 ημέρες αργότερα δηλ. τη Κυριακή μετά από 4 εβδομάδες ή από Δευτέρα έως Παρασκευή μετά από 5 εβδομάδες.
Παρατηρήσεις: Από τους παραπάνω πίνακες, εφ' όσον οι Ορθόδοξοι εξακολουθήσουν επ' άπειρον να εορτάζουν το Πάσχα τους σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, προκύπτει ότι:
1) Όταν η εκκλησιαστική πρόπτωση γίνει ίση ή μεγαλύτερη των 7 ημερών (1 εβδομάδας), τότε όλες οι αναγραφόμενες ημερομηνίες θα έχουν μπλε χρώμα, που σημαίνει ότι εκείνη την εποχή οι Λατίνοι θα εορτάζουν το Πάσχα τους τουλάχιστον μια εβδομάδα νωρίτερα από τους Ορθοδόξους. Ανατρέχοντας στον Πίνακα 1 του παρόντος λήμματος βλέπει κανείς ότι αυτό θα συμβεί για πρώτη φορά το έτος 2700.
2) Ενώ όταν η διαφορά των δύο ημερολογίων γίνει ίση ή μεγαλύτερη των 30 ημερών (1 συνοδικού σεληνιακού μήνα), τότε όλες οι αναγραφόμενες ημερομηνίες θα έχουν κόκκινο χρώμα, που σημαίνει ότι εκείνη την εποχή οι Λατίνοι θα εορτάζουν το Πάσχα τους τουλάχιστον ένα μήνα νωρίτερα από τους Ορθοδόξους. Αυτό θα συμβεί περίπου το έτος 4200.
3) Από τις δύο προηγούμενες παρατηρήσεις προκύπτει ότι από το 2700 και μετά οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες δεν θα συνεορτάζουν ποτέ κοινό Πάσχα με τους Ορθοδόξους. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους παραπάνω υπολογισμούς (αν εφαρμοστεί πρόπτωση 6 ημερών και διαφορά ημερολογίων 18 ημερών) το τελευταίο κοινό Πάσχα θα λάβει χώρα στις 24 Απριλίου 2698!
Συγκριτικός Πίνακας Πασχαλιών ανά έτος
Ο ακόλουθος πίνακας περιέχει τις γρηγοριανές ημερομηνίες τόσο των αστρονομικών γεγονότων της πασχαλινής πανσελήνου και της επομένης Κυριακής, όσο και του Πάσχα του Νομικού, των Εβραίων, των Λατίνων και των Ορθοδόξων, για τα τελευταία και τα επόμενα έτη, όπως προκύπτουν καθ' έτος και ανά περίπτωση. Εδώ, γίνονται πιο κατανοητές οι αποκλίσεις των Πασχαλιών μεταξύ των χρησιμοποιούμενων ηλιοδρομίων (ημερολογίων) και σεληνοδρομίων.
Πασχάλιο Αιώνιο
Ο ακόλουθος πίνακας περιέχει τις κινητές εορτές, που εξαρτώνται από το Πάσχα. Στην τελευταία στήλη, δίπλα σε κάθε εορτή αναγράφεται η υποθετική ημερομηνία της εορτής, δηλαδή την ημερομηνία εορτής με την υπόθεση, ότι το Πάσχα συμπίπτει την 1η Απριλίου. Γνωρίζοντας κάποιος την ακριβή ημερομηνία του Πάσχα μιας δεδομένη χρονιάς, βρίσκει την ετήσια ημερομηνία οιασδήποτε άλλης κινητής εορτής προσθέτοντας ή αφαιρώντας ανάλογα τόσες μέρες, όσες είναι η διαφορά της ημερομηνίας του Πάσχα του έτους από την 1η Απριλίου.
Αν για παράδειγμα το Πάσχα της τάδε χρονιάς είναι 12 Απριλίου, τότε θα πρέπει να προσθέσει 11 ημέρες σε όλες τις υποθετικές ημερομηνίες, αλλά αν πέσει 25 Μαρτίου, τότε θα πρέπει να αφαιρέσει 7 ημέρες από όλες τις υποθετικές ημερομηνίες. Προσοχή στις ημερομηνίες Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου αν το έτος είναι δίσεκτο!
Υποσημειώσεις:
1. Εάν το έτος είναι δίσεκτο, τότε η ημερομηνία προσαυξάνει κατά ένα. Π.χ. 21 Ιανουαρίου => 22 Ιανουαρίου
2. Μέσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή επιτρέπεται μόνο μια φορά η κατάλυση ιχθύος. Το πότε γίνεται αυτό εξαρτάται από δύο γεγονότα: την ακίνητη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (25 Μαρτίου) και την κινητή Κυριακή των Βαΐων. Η κατάλυση της νηστείας (κατάλυση ιχθύος) πραγματοποιείται την ημέρα, που θα συμβεί χρονικά η πρώτη από τις δύο προαναφερόμενες ημέρες. Είναι προφανές ότι αν το Πάσχα συμβεί οποιαδήποτε ημέρα του Απριλίου (Ιουλιανό Ημερολόγιο), τότε ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου προηγείται της Κυριακής των Βαΐων. Σε αντίθετη περίπτωση (Πάσχα τον μήνα Μάρτιο, με το Ιουλιανό), ο Ευαγγελισμός έπεται της Κυριακής των Βαΐων.
Παραπομπές
.
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Αλγόριθμοι
Κοντσέρτο για πολυβόλα
Το Κοντσέρτο για πολυβόλα είναι ο τίτλος μιας έγχρωμης ελληνικής κινηματογραφικής πολεμικής ταινίας του 1967, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου σε σενάριο Νίκου Φώσκολου, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη, Μάνος Κατράκης, Κώστας Καζάκος, Ανδρέας Μπάρκουλης, Ζώρας Τσάπελης και Σπύρος Καλογήρου.
Πλοκή
Η Νίκη Βάρσου (Τζένη Καρέζη), μια πολιτική υπάλληλος στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, παραμονές του πολέμου του 1940, παραδίδει στρατιωτικά έγγραφα στους Ιταλούς, οι οποίοι την εκβιάζουν με τη ζωή του αδελφού της, που τον κρατούν αιχμάλωτο. Η πράξη της αποκαλύπτεται και κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά ο υποστράτηγος Καραγιαννόπουλος με το ψευδώνυμο Δαρείος (Μάνος Κατράκης) της προτείνει να συνεχίσει να προμηθεύει τους Ιταλούς με έγγραφα, πλαστά όμως αυτή τη φορά. Μαζί της, όμως, μπλέκει και ο Αλέξης Θεοδώρου (Κώστας Καζάκος), ένας νεαρός λοχαγός πεζικού, που είναι ερωτευμένος μαζί της.
Όταν μία δήθεν κλοπή αποκαλύπτεται, ο λοχαγός δικάζεται ως υπαίτιος και καταδικάζεται σε θάνατο. Όμως η εκτέλεσή του είναι εικονική, για να πειστούν οι Ιταλοί για το γνήσιο των πληροφοριών που λαμβάνουν.
Κριτική
Ο Γιάννης Σολδάτος, εντάσσοντας την ταινία μέσα στη γενικότερη κατηγορία έργων της εποχής που είχαν ηρωική θεματολογία, παραθέτει την παρακάτω κριτική από το περιοδικό Θεάματα του 1967:"[...] δεν λείπουν η συμβατικότητα και η όχι και τόσο επιτυχημένη δημιουργία του απαραίτητου κλίματος της εποχής, για τον με περισσότερες αξιώσεις θεατή, αλλά συνολικά η ταινία χάρις στην πάντοτε άρτια τεχνική της Φίνος Φιλμ, τα ωραία χρώματα και την παρουσία δημοφιλών ηθοποιών όπως η Τζένη Καρέζη, που είναι ένα είδος παραπλανητικής Μάτα Χάρι, ο Μάνος Κατράκης αρχηγός αντικατασκοπίας, ο Καζάκος ο αξιωματικός που περνάει στρατοδικείο για λόγους παραπλανήσεως του εχθρού, ο Μπάρκουλης Ιταλός κατάσκοπος στην Αθήνα κ.ά., έχουν σαν αποτέλεσμα μια δημιουργία που βλέπεται με ζωηρό ενδιαφέρον μέχρι το τέλος λόγω και της πρωτοτύπου υποθέσεως για ελληνική ταινία. Θ' αρέσει σε κάθε είδους κοινό και η εμπορικότητά της θα είναι εξασφαλισμένη σε κάθε κινηματογράφο. "
Άλλες πληροφορίες
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 27 Φεβρουαρίου 1967. Κόβοντας 427.698 εισιτήρια, κατατάχθηκε 8η ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν. Απέσπασε δύο κρατικά βραβεία από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου: σκηνοθεσίας για τον Ντίνο Δημόπουλο και ερμηνείας για τον Κώστα Καζάκο.
Η ιστορία αυτής της ταινίας χρησιμοποιήθηκε από το Νίκο Φώσκολο έξι χρόνια αργότερα στην τηλεοπτική σειρά Άγνωστος πόλεμος, που προβλήθηκε από την ΥΕΝΕΔ και έκανε μεγάλη επιτυχία, αφού άγγιξε υπερβολικά μεγάλα ποσοστά επιτυχίας για την εποχή εκείνη.
Το Κοντσέρτο για πολυβόλα κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 3 Σεπτεμβρίου 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοντσέρτο για πολυβόλα Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Δορίμαχος
Ο Δωρίμαχος, ο επονομαζόμενος «Τριχωνεύς» από τον ιστορικό Πολύβιο (Ιστορίαι, Βιβλίο IV), γιος του Νικοστράτου, γεννήθηκε στο αρχαίο Τριχώνιο της Αιτωλίας, στις όχθες της σημερινής λίμνης Τριχωνίδας. Υπήρξε ένας από τους τρεις ονομαστούς Στρατηγούς του Κοινού των Αιτωλών, καθώς και νομοθέτης. Το 219 π.Χ. ήταν αυτός που κατέστρεψε το Ιερό της Δωδώνης. Στον Δωρίμαχο αναφέρεται σε πολλά σημεία των λόγων του ο αρχαίος ιστορικός Πολύβιος (Πολύβιος, Ιστορίαι Δ',67,3).
Ο Δωρίμαχος αναφέρεται σε ψήφισμα της Αμφικτυονίας των Δελφών ως ιερομνήμων, εκπρόσωπος του Κοινού των Αιτωλών. Στη σύγχρονη πόλη του Αγρινίου υπάρχει από το 1920 ονομασία οδού, η οδός Δοριμάχου.
Νομικό πρόσωπο
Νομικό πρόσωπο χαρακτηρίζεται μια ένωση φυσικών προσώπων ή ομάδα περιουσίας που έχει αυτοτελώς ικανότητα Δικαίου, είναι δηλαδή υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Δορίμαχος
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αιτωλοακαρνάνες
Νομικό πρόσωπο
Γενικά
Το Δίκαιο ως πρόσωπα θεωρεί και ενώσεις φυσικών προσώπων ή περιουσίας για την θεραπεία κοινωνικών αναγκών. Έτσι το "νομικό πρόσωπο" (αν και πράγματι δεν υπάρχει τέτοιο στη φύση) αναγνωρίζεται όμως «κατά πλάσμα δικαίου» ως υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, συνεπώς με αυτοτελή ικανότητα Δικαίου
Η αναγνώριση αυτή, νομικής προσωπικότητας, σε ένωση προσώπων, ανεξάρτητης εκείνης που αναγνωρίζεται επιμέρους στα φυσικά πρόσωπα - μέλη της, είναι δημιούργημα των τελευταίων αιώνων και αποσκοπεί κυρίως στη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Έτσι ένα νομικό πρόσωπο μπορεί να αποκτά δικαιώματα και υποχρεώσεις χωρίς να δεσμεύονται από αυτά τα μέλη του, να πράττει δηλαδή "ιδίω ονόματι". Το νομικό πρόσωπο δεσμεύεται από τις πράξεις των οργάνων του και αποκτά δικαιώματα και υποχρεώσεις με απόφασή τους.
Στα νομικά πρόσωπα κρίσιμες είναι οι εξουσίες διαχείρισης (εσωτερικές σχέσεις) και εκπροσώπησης (σχέσεις με τρίτους). Το ποιο όργανο τις έχει, καθορίζεται από το νόμο και από το καταστατικό ή τον κανονισμό εσωτερικής λειτουργίας του νομικού προσώπου. Το εσωτερικά αυτά έγγραφα εξειδικεύουν στο πλαίσιο του νόμου ποιο όργανο και με ποιο τρόπο χρειάζεται να αποφασίσει, προκειμένου το νομικό πρόσωπο να αναλάβει ένα δικαίωμα ή μια υποχρέωση.
Σύσταση - λειτουργία
Κάθε νομικό πρόσωπο έχει τη μόνιμη έδρα του. Ως έδρα χαρακτηρίζεται ο τόπος της μόνιμης εγκατάστασής του, πόλη - διεύθυνση, απ΄ όπου εκπέμπονται οι εντολές του ή συγκεντρώνονται τα αποτελέσματα των δραστηριοτήτων του. Η έδρα προσδιορίζεται στη καταστατική πράξη του νομικού προσώπου.
Το νομικό πρόσωπο διοικείται από ένα ή περισσότερα πρόσωπα. Επί πολυμελών διοικήσεων οι αποφάσεις λαμβάνονται, εκτός αν ορίζεται άλλως στο καταστατικό, με απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων (δηλαδή το ήμισυ συν μία ψήφος). Από δε το καταστατικό ορίζεται και ο ελάχιστος αριθμός παρόντων μελών της διοίκησης για την ύπαρξη απαρτίας.
Αν για οποιοδήποτε λόγο το Νομικό Πρόσωπο στερείται διοίκησης, τότε το Πρωτοδικείο της περιοχής που εδρεύει το Ν.Π., κατόπιν αίτησης παντός έχοντος έννομο συμφέρον, διορίζει προσωρινή διοίκηση.
Διάκριση
Τα νομικά πρόσωπα με βάση τον τρόπο ίδρυσης και τον σκοπό για τον οποίο ιδρύονται και επιδιώκουν διακρίνονται σε:
Συνήθως τα ΝΠΔΔ ιδρύονται από το κράτος με ιδιαίτερους κανόνες και αναλαμβάνουν δικαιώματα και υποχρεώσεις ανεξάρτητα από αυτό με βάση τους όρους του νόμου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλα τα νομικά πρόσωπα που ανήκουν στο κράτος είναι απαραίτητα και δημοσίου δικαίου. Αντίθετα τα ΝΠΙΔ τα ιδρύουν ιδιώτες και ρυθμίζονται από το ιδιωτικό Δίκαιο.
Κυριότερες κατηγορίες Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου κατά το ελληνικό Αστικό Δίκαιο και Εμπορικό Δίκαιο είναι:
Επίσης μπορεί να χαρακτηριστούν ως νομικά πρόσωπα κερδοσκοπικού ή μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ο χαρακτηρισμός μπορεί να περιλαμβάνεται στο καταστατικό όμως ελέγχεται από την αρμόδια ΔΟΥ. Τα νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα διαφέρουν μόνο στο γεγονός ότι δεν διανέμουν κέρδη, αλλά διαθέτουν τα οικονομικά πλεονάσματα για την εξυπηρέτηση του σκοπού τους.
Διάλυση Ν.Π.
Το Νομικό Πρόσωπο διαλύεται όταν επιτευχθεί ο σκοπός του για τον οποίο συνεστήθη, είτε σε άλλους λόγους σύμφωνα με το καταστατικό, ή άλλους νόμους ανάλογα. Την διάλυσή του ακολουθεί η εκκαθάριση της περιουσίας του, ήτοι εξόφληση χρεών, είσπραξη οφειλών κ.λπ. στη διάρκεια της οποίας το νομικό πρόσωπο θεωρείται μεν υπάρχον πλην όμως "τελούν υπό εκκαθάριση" που σημαίνει χωρίς έτερες αναλήψεις δικαιωμάτων ή υποχρεώσεων.
Η περιουσία του διαλυθέντος Νομικού Προσώπου, κινητή και ακίνητη, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά από τον νόμο, ή το καταστατικό του, ή από τη συστατική του πράξη, ή υπό αρμοδίου περί αυτού οργάνου, περιέρχεται στο Δημόσιο (στο κράτος).
Πηγές
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Νομικοί όροι Κατηγορία:Εταιρικό δίκαιο
Μήνας του μέλιτος
Ως μήνας του μέλιτος ονομάζεται διεθνώς το ταξίδι αναψυχής που κάνουν οι νεόνυμφοι αμέσως μετά την τέλεση του γάμου. Χωρίς ταξίδι, μήνας του μέλιτος ονομάζεται το αμέσως μετά τη σύζευξη χρονικό διάστημα που χαρακτηρίζεται από συναισθήματα αρμονίας και έρωτα.
Ετυμολογία
Στα αγγλικά, η φράση honey moon, δηλαδή Σελήνη του μέλιτος, συναντάται για πρώτη φορά το 1546.
Ιστορία
Στον δυτικό πολιτισμό, το ταξίδι αναψυχής καθιερώνεται κυρίως στον 19ο αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία ως έθιμο που εισάχθηκε από την Ινδία. Από εκεί εξαπλώθηκε και στην Ευρώπη, όπου το 1820 στη Γαλλία ονομάστηκε voyage à la façon anglaise, δηλαδή Αγγλικό ταξίδι. Το ταξίδι του μέλιτος όπως το συναντάμε σήμερα τυποποιήθηκε την εποχή της Μπελ Επόκ και έγινε η πρώτη μορφή του μαζικού τουρισμού, με δημοφιλέστατους προορισμούς τα παράλια της Μεσογείου στη Γαλλία και Ιταλία, καθώς και τις Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις Ρώμη, Παρίσι, Λονδίνο, Βερόνα, Βενετία, Βιέννη και αλλού.
Βιβλιογραφικές Πηγές
Κατηγορία:Τύποι τουρισμού Κατηγορία:Γαμήλια έθιμα Κατηγορία:Είδη ταξιδίων
655 Βρισηίς
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βρισηίδος εκτιμάται σε 30,79 χιλιόμετρα. Το άλβεδό της είναι 0,2693.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρισηις
Αφρικανικός γκρίζος παπαγάλος
Ο αφρικανικός γκρίζος παπαγάλος (Psittacus erithacus, Ψιττακός ο εριθακός), γνωστός και απλά ως γκρίζος παπαγάλος ή ζακό, είναι ένας παπαγάλος μεσαίου μεγέθους που ζει στα τροπικά δάση της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής. Θεωρείται από τους ειδικούς ως ένα από τα ευφυέστερα πουλιά. Τρέφεται κυρίως με ξηρούς καρπούς, καρπούς, φρούτα, φύλλα, και σε κάποιες περιπτώσεις σαλιγκάρια. Η ευγενής συμπεριφορά τους και η τάση και η ικανότητά τους να μιμούνται την ανθρώπινη ομιλία, τους έχουν καταστήσει δημοφιλή κατοικίδια ζώα. Εξαιτίας αυτού πολλοί άγριοι παπαγάλοι αιχμαλωτίζονται και πωλούνται στο εμπόριο ζώων. Ο γκρίζος παπαγάλος βρίσκεται στη σύμβαση CITES - παράρτημα II, που απαγορεύει το εμπόριο αιχμάλτωτων άγριων ζώων, γιατί οι άγριοι πληθυσμοί δεν μπορούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες από το εμπόριο ζώων. Ως κατοικίδια, πρέπει να βρίσκονται σε συνεχή απασχόληση με κάποιον άνθρωπο ή κάποιο παιχνίδι. Ειδάλλως είναι πιθανό να γίνουν αγχώδεις και να αναπτύξουν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψιττακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Κατοικίδια ζώα
Καλλιθέα Λήμνου
thumb|right|250px|Το ηρώο.
Βρίσκεται στο κέντρο περίπου του νησιού και το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Σαρπί.
Θέση - Όνομα
Όμως, το Σαρπίν αναφέρεται σε απογραφικό έγγραφο της μονής Μεγίστης Λαύρας από το 1361. Συνεπώς, το τοπωνύμιο δεν μπορεί να έχει τουρκική προέλευση. Αντιθέτως, έχει πανάρχαια προέλευση και ίσως είναι ένα από τα λίγα μυκηναϊκά τοπωνύμια που επιβίωσαν στη Λήμνο! Συγκεκριμένα, σε μυκηναϊκές επιγραφές αναφέρεται η λέξη «sa-pi-de: κουτί» , από την οποία προήλθαν οι αρχαίες λέξεις «σαρπίς (η)» και «σάρπος (η): κιβωτός» και κατ’ επέκταση:  «ξύλινη οικία» . Η λέξη επιβιώνει στο ποντιακό ιδίωμα ως  «σαρπίν (το): γεωργική αποθήκη»  και ως σύνθετη στη λέξη  «σαρποκοίλης: ο έχων μεγάλη κοιλιά σαν το σαρπί» .
Συνεπώς, η παλαιά ονομασία του χωριού, η οποία στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα σημειώνεται άλλοτε με το λαϊκό τύπο Σαρπή κι άλλοτε με τη λόγια μορφή Σαρπίον, αποτελούσε στην κυριολεξία ένα μοναδικής αξίας τοπωνυμικό απολίθωμα, το οποίο χωρίς πολλή σκέψη ξεριζώθηκε το 1955.
Παλιότερα το χωριό ήταν κτισμένο ανατολικότερα, στον όρμο «Άγιος Γεώργιος», αλλά οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν εξαιτίας αφενός των πειρατικών κινδύνων κι αφετέρου του βαλτώδους εδάφους. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς μεταφέρθηκε στη σημερινή θέση. Το 1739 ο Pococke αναφέρει ότι το Σαρπί ήταν ένα μεγάλο χωριό στη δυτική ακτή του κόλπου του Μούδρου ενώ σημειώνεται και το 1785 στο χάρτη του Γάλλου περιηγητή Choiseul-Gouffier.
19ος αιώνας
Από τα κοινοτικά αρχεία γνωρίζουμε πως το 1854 ήταν συγκροτημένος οικισμός με ιερέα ονόματι Απόστολο. Το 1856 είχε 66 στρατεύσιμους άνδρες, οι οποίοι πλήρωσαν 1058 γρόσια για να αποφύγουν τη στράτευση. Το 1858 το επισκέφθηκε ο Γερμανός αρχαιολόγος Conze, ο οποίος το σημειώνει στο χάρτη του ως Sarpi. Στο χωριό κατοικούσαν 50 οικογένειες το 1863 και 55 το 1874. Το ίδιο έτος υπήρχαν 63 σπίτια και υπαγόταν στη δημαρχία (κόλι) Κονδιά.
Οι περισσότεροι Σαρπινοί ήταν κεχαγιάδες σε κοντινά αγροκτήματα: οθωμανικά, ελληνικά ή μοναστηριακά. Οι κάτοικοι του χωριού έστελναν έναν αντιπρόσωπο στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Η Παλαιολογική Σχολή
thumb|right|200px|Η Παλαιολογική Σχολή. Το 1868 λειτούργησε στο χωριό η «Παλαιολογική Σχολή Σαρπίου», η πρώτη αλληλοδιδακτική σχολή στο νησί εκτός της πρωτεύουσας, με χορηγό το «Δούκα Παλαιολόγου» (1790-1870), γόνο οικογένειας καπεταναίων που καταγόταν από το Σαρπί και διατηρούσε ασφαλιστικό οίκο στην Αγγλία.
Εκτός από το διδακτήριο, ο ιδρυτής ανέγειρε κατοικία για το δάσκαλο, κελιά για τη διαμονή μαθητών από άλλα χωριά, μαγειρεία και φούρνο. Για τη συντήρηση της σχολής είχε καταθέσει ποσό 1500 λιρών, από τους τόκους του οποίου πληρωνόταν κι ο μισθός του δάσκαλου. Το μέρισμα έστελνε κάθε χρόνο στην εφορεία της Σχολής ο γιος του Ιωάννης από το Μάντσεστερ.
Το 1896 που έπαψε να έρχεται το έμβασμα από το Λονδίνο, διότι η εταιρία του Παλαιολόγου είχε οικονομικές δυσκολίες, τη χρηματοδότηση της σχολής ανέλαβε ο Γαρόφαλλος Θεοδοσίου, με 24 εικοσάφραγκα ετησίως για τρία χρόνια (1896-99). Ο Θεοδοσίου ήταν έμπορος βαμβακιού στην Αίγυπτο. Όμως, η ευεργεσία του δεν του έφερε τύχη. Το 1904 η βαμβακομηχανή του κάηκε με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσει. Λίγες μέρες αργότερα πέθανε από τη θλίψη του. Από το 1900 η σχολή έγινε κοινοτική και τη χρηματοδοτούσε η ελληνική κοινότητα.
Στο σχολείο του χωριού δίδαξαν μεταξύ άλλων οι δάσκαλοι: παπά-Αγγελής Μιχέλης, Θεοδόσιος Γεωργιάδης (1899-1905), Σταύρος Χασάπης (1905-10), Γεώργιος Συμεών (1916-27), Αθανάσιος Παπαχρήστου (1927-35), Λεωνίδας Βελιαρούτης (1938-47), Σπύρος Μουστάκας (1942-45), Δημήτριος Αμδίτης (1952-71), Αναστάσιος Δουκάκαρος (1976-80), Παρασκευάς Βαγιός (1987-90) κ.ά.
Ο ναός
Το 1868 κτίστηκε εκ βάθρων ο ναός του Αγίου Γεωργίου «τη συνδρομή των ευσεβών κατοίκων». Είναι ρυθμού βασιλικής και στο εσωτερικό του ξεχωρίζουν τα καφασωτά στο γυναικωνίτη, οι αγιογραφίες του Παύλου Θωμά (1870), του Ευστρατίου Ιμβρίου και του Γρηγορίου Παπαμαλή (1918-23).
Εξωκλήσια
Περιμετρικά του χωριού υπάρχουν γραφικά εξωκλήσια. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι:
Νεότερα χρόνια
Το 1918 το Σαρπί αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Στα χρόνια του μεσοπολέμου γνώρισε μια μικρή ανάπτυξη. Το 1928 είχε 381 κατοίκους που ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία. Φυτεύτηκαν δέντρα, καλλωπιστικά κι οπωροφόρα.
Τα έτη 1927-29 το σχολείο μετατράπηκε σε διθέσιο και κτίστηκε επιπλέον αίθουσα γι’ αυτό με τη βοήθεια κληροδοτήματος του Αλέξανδρου Ιωαννίδη (1866-1919), ευγενούς γαιοκτήμονα από το Κάστρο που κληροδότησε το σπίτι και τη γη που κατείχε στο Σαρπί προς όφελος του σχολείου. Στη συνέχεια λειτούργησε ως μονοθέσιο μέχρι το 1990 που έκλεισε. Από το 2001 στο σχολικό κτίριο λειτουργεί διθέσιο «Σχολείο Ειδικής Αγωγής» και αντίστοιχο μονοθέσιο νηπιαγωγείο.
Μεταπολεμικά ο πληθυσμός του χωριού συρρικνώθηκε λόγω της εσωτερικής κι εξωτερικής μετανάστευσης κι από 399 κατοίκους που είχε το 1951, μόλις 218 απογράφηκαν το 2001. Η λιγοστή νεολαία του χωριού δραστηριοποιείται στον Πολιτιστικό Σύλλογο «ο Άγ. Γεώργιος», ο οποίος τελευταία εξέδωσε το βιβλίο του Λ. Βελιαρούτη: «Η Καλλιθέα (Σαρπί) Λήμνου και η Παλαιολογική Σχολή της».
Φρανς Έμιλ Σίλανπαα
Ο Φρανς Έμιλ Σίλανπαα (φινλανδικά Frans Eemil Sillanpää,, 16 Σεπτεμβρίου 1888 - 3 Ιουνίου 1964) ήταν Φινλανδός συγγραφέας, ο πρώτος από την χώρα του που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1939).
Καριέρα
Ο Σίλανπαα πέθανε στις 3 Ιουνίου 1964 στο Ελσίνκι. Ο αστεροειδής 1446 Σίλανπαα ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του συγγραφέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Φινλανδοί λογοτέχνες Κατηγορία:Φινλανδοί μυθιστοριογράφοι
Θεωρία Λίντε
Η Θεωρία Λίντε ή Μοντέλο του σύμπαντος-φυσαλίδα είναι μια παραλλαγή του πληθωριστικού μοντέλου της Μεγάλης Έκρηξης, η οποία επιχειρεί να εξαλείψει ορισμένα προβληματικά σημεία του κοσμολογικού μοντέλου της Μεγάλης Έκρηξης.
Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης, παρά τις πειραματικές της επιβεβαιώσεις, αφήνει κάποια φυσικά και φιλοσοφικά ερωτήματα αναπάντητα, τα βασικότερα εκ των οποίων είναι:
Ο Ρώσος φυσικός Αντρέι Λίντε διατύπωσε τη θεωρία ότι θα μπορούσαμε να έχουμε διαστολή του σύμπαντος χωρίς η προϋπόθεση της κοινής αρχής από σημείο μεγάλης πυκνότητας και θερμοκρασίας να είναι αναγκαία. Εξέφρασε την ιδέα ενός αυτοαναπαραγόμενου και διαστελλόμενου σύμπαντος το οποίο αναπτύσσεται σαν φράκταλ. Σχηματικά παρουσιάζει το Σύμπαν σαν φυσαλίδα που η οποιαδήποτε διαταραχή δημιουργεί νέα συμπαντική φυσαλίδα. Οι φυσαλίδες περιορίζονται αρχικά και ύστερα επεκτείνονται με ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του φωτός. Άρα στο μοντέλο αυτό το Σύμπαν μας, δεν είναι παρά μια φυσαλίδα σε ένα υπερσύμπαν φυσαλίδων. Αυτή η θεωρία είναι γνωστή ως Θεωρία Λίντε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία