cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραϊμόν Ραντιγκέ
Το δεύτερο και τελευταίο μυθιστόρημα του Ραντιγκέ ήταν Ο χορός του κόμη ντ’ Ορζέλ, που εκδόθηκε το 1924, λίγους μήνες μετά τον θάνατό του. Και πάλι μια ιστορία μοιχείας, ένα ερωτικό τρίγωνο της υψηλής κοινωνίας αυτήν την φορά στα λεγόμενα «Τρελά χρόνια» της δεκαετίας του 1920, με όλο το βάρος δοσμένο στην ανάλυση χαρακτήρων.
Στα τέλη του 1923 ο πολλά υποσχόμενος νέος συγγραφέας προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό. Στις 9 Δεκεμβρίου είπε στον Κοκτώ : «Σε τρεις μέρες θα με τουφεκίσουν οι στρατιώτες του Θεού», και στις 12 Δεκεμβρίου πέθανε.
Έργα
Μυθιστορήματα
Ποίηση
Ελληνικές μεταφράσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αρκουδίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αρκουδίου ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Βαρθολομιού - Λουτρών Κυλλήνης, στη χιλιομετρική θέση 9,650 από το Βαρθολομιό. Βρίσκεται στο Αρκούδι Ηλείας και πήρε το όνομά του από τον οικισμό που εξυπηρετεί.
Εγκαινιάστηκε την 1η Ιουνίου 1892 και έκλεισε το 1969, μαζί με τη γραμμή Βαρθολομιού - Λουτρών Κυλλήνης. Διαθέτει πλευρική αποβάθρα.
Αρκουδι Αρκούδι Αρκουδι
Λευκή της Καστίλης
Η Λευκή της Καστίλλης (Blanca de Castilla, 4 Μαρτίου 1188 - 27 Νοεμβρίου 1252) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν βασίλισσα της Γαλλίας ως σύζυγος του Λουδοβίκου Η΄. Ενήργησε ως αντιβασιλέας δύο φορές κατά τη βασιλεία του γιου της, Λουδοβίκου Θ' της Γαλλίας: κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του από το 1226 έως το 1234 και κατά την απουσία του από το 1248 έως το 1252. Ήταν η τρίτη κόρη του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης και της Ελεονώρας της Αγγλίας (κόρης των βασιλέων Ερρίκου Β΄ και Ελεονώρας της Ακουιτανίας, αδελφής του Ιωάννη του Ακτήμονα).
Όταν ήταν νέα επισκέφτηκε το αβαείο της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ ντε λα Ουέλγας, που είχε ιδρυθεί από τους γονείς της αρκετές φορές.
Ο γάμος της Λευκής με τον Λουδοβίκο, δελφίνο της Γαλλίας
Τον Μάιο του 1200, ύστερα από συμφωνία μεταξύ του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας με τον θείο της Ιωάννη του Ακτήμονα, συμφωνήθηκε ο γάμος του δελφίνου Λουδοβίκος με την αδελφή της Λευκής, Ουρράκα. Όμως η γιαγιά τους Ελεονόρα της Ακουιτανίας συνάντησε τις δύο αδελφές και έκρινε ότι η δυναμική Λευκή ήταν καταλληλότερη για σύζυγος του μελλοντικού βασιλιά της Γαλλίας. Έτσι την άνοιξη του 1200 η Ελεονόρα διέσχισε τις Άλπεις, φέρνοντας σύζυγο στον δελφίνο τη Λευκή αντί της Ουρράκας. Η συνθήκη του γάμου επικυρώθηκε στις 22 Μαΐου 1200, και ο Ιωάννης ο Ακτήμονας έδωσε σαν προίκα στην ανιψιά του τα φέουδα του Ισσουντάν και του Γκρασάι. Ο γάμος έγινε την επόμενη ημέρα στο Πορτ-Μορτ στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, περιοχή που ήταν ιδιοκτησία του Ιωάννη.
Η Λευκή την ημέρα του γάμου της ήταν 12 ετών και ο δελφίνος σύζυγός της μόλις έναν χρόνο μεγαλύτερος. Ο γάμος επισημοποιήθηκε λίγο αργότερα, όταν γεννήθηκε το πρώτο παιδί τους (1205).
Υποψήφια βασίλισσα της Αγγλίας
Στη διάρκεια του Α΄ Βαρονικού Πολέμου εναντίον του Ιωάννη του Ακτήμονα (1215) η Λευκή, ανιψιά του Άγγλου βασιλιά, πρότεινε στον σύζυγό της να διεκδικήσει τον θρόνο της Αγγλίας ως Λουδοβίκος Α΄ και οι Άγγλοι ευγενείς το δέχτηκαν. Με τον θάνατο του Ιωάννη του Ακτήμονα τον Οκτώβριο του 1216 οι ευγενείς άλλαξαν γνώμη, αποφασίζοντας να κηρύξουν βασιλιά της Αγγλίας τον 9χρονο γιο τού Ιωάννη, τον Ερρίκο. Ο Λουδοβίκος συνέχιζε τον πόλεμο για τη διεκδίκηση του Αγγλικού στέμματος, παρά το ότι ήταν ανεπιθύμητος για τους βαρόνους. Οι σκληρές προσπάθειες του Λουδοβίκου έγιναν με προτροπή της συζύγου του Λευκής, παρά το ότι ο πατέρας του Φίλιππος Β΄ διαφωνούσε και είχε αρνηθεί να τον βοηθήσει. Η Λευκή διεκδίκησε χρήματα από τον πεθερό της για τον πόλεμο κατά των Άγγλων με την απειλή να θέσει τα παιδιά της υπό ομηρία. Η Λευκή οργάνωσε την πρώτη επίθεση στο Καλαί υπό τη διοίκηση του Ευστάθιου του μοναχού στρατηγού του Λατίνου αυτοκράτορα Ροβέρτου Α΄. Οι Γαλλικές δυνάμεις έπαθαν πανωλεθρία τον Μάιο του 1217 στη μάχη του Λίνκολν και ο Λουδοβίκος ζήτησε από τη σύζυγό του Λευκή νέες δυνάμεις από τη Γαλλία· μετά τη νέα ήττα του Γαλλικού στόλου στις 24 Αυγούστου 1217 στο Σάντουιτς ο Λουδοβίκος αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει εκλιπαρώντας ειρήνη.
Αλτς
Ο Αλτς (Alz) είναι ποταμός στη Βαυαρία, νότια Γερμανία. Πηγάζει από τη λίμνη Χίμζεε σε υψόμετρο 518 μέτρων. Είναι δεξιός παραπόταμος του Ινν, στον οποίο εκβάλλει στο Μαρκτλ. Πόλεις πάνω στον Αλτς είναι οι Άλτενμαρκτ, Τρόστμπεργκ, Γκάρχινγκ και Μπουργκκίρχεν.
Ο Αλτς χωρίζεται στον άνω και στον κάτω Αλτς. Ο Άνω Αλτς είναι το τμήμα του ποταμού από τις πηγές ως το Άλτενμαρκτ και το κάτω τμήμα του ποταμού είναι από το Άλτενμαρκτ έως τις εκβολές του.
Λευκή της Καστίλης
Βασίλισσα της Γαλλίας
Ο πεθερός της πέθανε τον Ιούλιο του 1223 και στέφθηκε με τον σύζυγο της Λουδοβίκο Η' βασίλισσα της Γαλλίας στις 6 Αυγούστου 1233. Ο σύζυγος της πέθανε το 1226 από δυσεντερία, αφήνοντας τη σύζυγό του αντιβασίλισσα για λογαριασμό του μεγαλύτερου γιου του Λουδοβίκου, που ήταν τότε 12 ετών. Η Λευκή έστεψε τον ανήλικο Λουδοβίκο βασιλιά έναν μήνα μετά τον θάνατο του πατέρα του, εξαναγκάζοντας τους βαρόνους να του ορκιστούν πίστη· η περίοδος ήταν κρίσιμη, επειδή ο σύζυγός της πέθανε χωρίς να κατορθώσει να υποτάξει τους βαρόνους του νότου. Αναγκάστηκε -προκειμένου να κερδίσει συμμάχους- να ελευθερώσει τον Φερδινάνδο κόμη της Φλάνδρας, ο οποίος ήταν αιχμάλωτος από τη μάχη του Μπουβίν και να παραχωρήσει γη και κάστρα στον Φίλιππο Α΄ του Μπουγιόν, ετεροθαλή αδελφό του συζύγου της.
Αλτς
Ετυμολογία
Από την προ-ινδοευρωπαϊκή λέξη Άλτζ (Alz), που σημαίνει βάλτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμός Ιν Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας
Λευκή της Καστίλης
Αντιβασιλέας του ανήλικου Λουδοβίκου
Μερίδα βαρόνων, με πρωταγωνιστή τον Πέτρο Α' δούκα της Βρετάνης], αρνήθηκαν να υποστηρίξουν τον ανήλικο βασιλιά· η Λευκή άρχισε περιοδείες στο Παρίσι καλώντας τον λαό να ξεσηκωθεί υπέρ του βασιλιά του, κάτι που έκανε. Υποστήριξε έντονα τα δικαιώματα της δυναστείας των Καπετιδών απέναντι στους Γάλλους βαρόνους και τον Ερρίκο Γ' της Αγγλίας, οργάνωσε ισχυρό στρατό με τη βοήθεια του Θεοβάλδου Δ' κόμη της Καμπανίας και του παπικού απεσταλμένου στη Γαλλία. Η Λευκή οργάνωσε ξαφνική επίθεση τον χειμώνα (1228 - 1229): οι στρατιωτικές δυνάμεις που οργάνωσε επιτέθηκαν στον Πέτρο και τον υποχρέωσαν να αναγνωρίσει τον νέο βασιλιά. Τον στρατό διηύθυνε η ίδια η Λευκή, η ίδια επίσης φρόντιζε να μαζέψει ξύλα για τη θέρμανση των στρατιωτών. Δεν είχε αφήσει όλους ικανοποιημένους από την αυστηρή διοίκηση της, και οι εχθροί της την έλεγαν "Κυρία σβάρνα" (ο λύκος στον μύθο του Ρεϋνάρδου)
Προσπάθησε με κάθε μέσο να εμποδίσει τον Ερρίκο Γ' της Αγγλίας να κερδίσει περισσότερα εδάφη στην ηπειρωτική Γαλλία, γι'αυτό όταν ο Ερρίκος ζήτησε σύζυγο τη Γιολάντα της Βρετάνης, κόρη του δούκα Πέτρου Α', η Λευκή το αρνήθηκε. Η Λευκή πίεσε τον Πέτρο Α΄ να δώσει τη Γιολάντα ως σύζυγο στον γιο της Ιωάννη (1227), κάτι που δεν έγινε τελικά λόγω του προώρου θανάτου του (1232). Ο Ερρίκος στη συνέχεια αναζήτησε σύζυγο την Ιωάννα κόμισσα του Ποντιέ· η Λευκή πάλι αντέδρασε έντονα πιέζοντας τον πάπα να ακυρώσει τον γάμο, επειδή ήταν συγγενείς, κάτι που τελικά έγινε. Όταν ο Ερρίκος Γ' αποφάσισε να επιτεθεί στη Γαλλία (1230), η Λευκή προσπάθησε να κρατήσει τη βασιλομήτορα της Αγγλίας, Ισαβέλλα κόμισσα του Ανγκουλέμ, και τον δεύτερο σύζυγό της Ούγο Ι' των Λουζινιάν μακριά από τους Άγγλους. Ο Πέτρος Α΄ της Βρετάνης στράφηκε ξανά εναντίον της Λευκής υποστηρίζοντας τους Άγγλους (1230), τα Γαλλικά στρατεύματα έπνιξαν την εξέγερση ανεβάζοντας σημαντικά τη φήμη της Λευκής και του ανήλικου ακόμη γιου της Λουδοβίκου. Οι συνεχείς αποτυχημένες προσπάθειες του Ερρίκου Γ' να αποκτήσει οποιαδήποτε πρόσβαση στο Γαλλικό έδαφος, ανάγκασαν τελικά τον Πέτρο Α' της Βρετάνης να δηλώσει την υποταγή του στον γιο της Λευκής Λουδοβίκο (1234).
Ο Άγιος Λουδοβίκος, ακόμη και μετά την ενηλικίωσή του, βρισκόταν υπό την έντονη επίδραση της μητέρας του μέχρι το τέλος της ζωής της.
Βασιλομήτωρ της Γαλλίας
Ο Ραϋμόνδος της Τουλούζης άρχισε να αισθάνεται δυσφορία με τους όρους της Συνθήκης των Παρισίων (1233)· η Λευκή του έστειλε τον ιππότη Ζιλ του Φλαγκί, αλλά η υποδοχή που δέχτηκε ήταν ψυχρή. Όταν η Λευκή άκουσε ότι οι κόρες του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ' κόμη της Προβηγκίας ήταν πανέμορφες και βαθιά θρησκευόμενες, έστειλε τον Ζιλ του Φλαγκί στην Προβηγκία να διαλέξει μία νύφη για τον Λουδοβίκο. Ο ιππότης ενθουσιάστηκε από την υποδοχή του κόμη, επιλέγοντας νύφη για τον Λουδοβίκο τη μεγαλύτερη κόρη του Μαργαρίτα της Προβηγκίας. Ο γάμος της Λευκής με τον Λουδοβίκο έγινε το 1234.
Οι σχέσεις της Λευκής με τη νύφη της Μαργαρίτα δεν ήταν καλές, επειδή η Μαργαρίτα είχε έντονη αγάπη στον σύζυγό της και τον απομάκρυνε από την επίδρασή της· η Λευκή διέταξε να φύγουν από τη Γαλλική Αυλή όλοι οι συνοδοί της Μαργαρίτας. Η Μαργαρίτα ήταν γνωστή στην Αυλή του πατέρα της για την ομορφιά της, τη χριστιανική πίστη, την αγάπη της στις τέχνες, τα γράμματα, την ποίηση και το τραγούδι. Με τον Λουδοβίκο είχε πολύ θερμή σχέση, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια· αυτό ενόχλησε τη Λευκή, που προσπαθούσε με κάθε μέσο να μη βρίσκονται μαζί. Ο Ιωάννης του Ζοϊνβίλ αναφέρει περιστατικό, που η Λευκή μπήκε στο δωμάτιο εγκυμοσύνης της Μαργαρίτας διατάζοντας τον γιο της να φύγει και η Μαργαρίτα λιποθύμησε. Άλλοι ιστορικοί αναφέρουν ότι η Λευκή επέτρεπε στον Λουδοβίκο να βρίσκεται μαζί με τη Μαργαρίτα μόνο τις ώρες του ύπνου. Η Λευκή, σε αντίθεση με τον γιο της Λουδοβίκο, έδειξε μεγάλη ανοχή στους Ιουδαίους, αν και στη Γαλλία υπήρχε τότε έντονο το αίσθημα του αντι-Σημιτισμού. Όταν διέταξε ο Λουδοβίκος το κάψιμο των βιβλίων του Ταλμούδ, η Λευκή εγγυήθηκε στον ραβίνο Ρεχιέλ του Παρισιού την προστασία του ίδιου και των εμπορευμάτων του.
Το τέλος της Λευκής της Καστίλης
thumb|right|250px|Το αβαείο του Μωμπυισσόν με τον τάφο της Λευκής της Καστίλης Η Λευκή ανέλαβε αντιβασίλισσα, όταν ο γιος της Λουδοβίκος αναχώρησε για τη Ζ' Σταυροφορία (1248)· είχε αντιδράσει έντονα στην πραγματοποίησή της, αλλά δεν κατάφερε να μεταπείσει τον γιο της. Η Σταυροφορία είχε δυσάρεστη κατάληξη, καθώς ο Λουδοβίκος συνελήφθη αιχμάλωτος των Μαμελούκων και η Λευκή προσπάθησε να συγκεντρώσει χρήματα για να πληρώσει τα λύτρα της απελευθέρωσής του. Πέθανε στο Μελάν τον Νοέμβριο του 1252, σε ηλικία 64 ετών, και τάφηκε στο αβαείο του Μωμπυισόν, που είχε ιδρύσει η ίδια. Ο Λουδοβίκος Θ', όταν έμαθε την ερχόμενη άνοιξη τα νέα για τον θάνατο της μητέρας του, στενοχωρήθηκε τόσο, που δεν μιλούσε σε κανέναν για δύο ημέρες.
Προστάτης των γραμμάτων και του χριστιανισμού
Η Λευκή της Καστίλης ήταν προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών και ιδιαίτερα της χριστιανικής θρησκείας: έγραψε πολλά βιβλία στα Γαλλικά και τα Λατινικά, τα περισσότερα από τα οποία χρησιμοποιούσε σαν οδηγούς για τα παιδιά της. Αφοσιώθηκε έντονα στη μόρφωση των παιδιών της, τα οποία έμαθαν τη Λατινική γλώσσα και την προσήλωση στον χριστιανισμό· μάλιστα δύο από τα παιδιά της, ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας και η Αγία Ισαβέλλα της Γαλλίας, αγιοποιήθηκαν από την Καθολική εκκλησία.
Οικογένεια
Με τον γάμο της το 1200 με τον Λουδοβίκο Η΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας απέκτησε τα εξής τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Κόμισσες του Αρτουά Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης
Σβέτι Φιλίπ ι Γιακόβ
Το Σβέτι Φιλίπ ι Γιακόβ (κυριολεκτική μετάφραση: Άγιοι Φιλίπ και Ιακώβ) είναι δήμος στην Κροατία στη κομητεία Ζάνταρ. Έχει συνολικό πληθυσμό 4.606 κατοίκων, στους παρακάτω οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Εξίσωση Κλάιν-Γκόρντον
Η εξίσωση Κλάιν-Γκόρντον, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν των θεωρητικών φυσικών Όσκαρ Κλάιν και Γουόλτερ Γκόρντον, αποτελεί μία σχετικιστική γενίκευση της εξίσωσης Σρέντινγκερ για την κβαντική μηχανική.
Η εξίσωση αυτή κάνει καλή περιγραφή των βαθμωτών και των ψευδοβαθμωτών μποζονίων, δηλαδή των σωματιδίων που έχουν μηδενικό σπιν, ενώ αποτυγχάνει να περιγράψει τα σωματίδια με σπιν διάφορο του μηδενός. Τα τελευταία περιγράφονται καλώς από την Εξίσωση Ντιράκ.
Εξαγωγή της Εξίσωσης
Η βασική ιδέα για τη δημιουργία της εξίσωσης είναι να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι τελεστές που χρησιμοποιούνται για την θέση, την ορμή και την ενέργεια στην εξίσωση Σρέντινγκερ, αλλά πλέον αντί να χρησιμοποιηθεί η κλασσική σχέση για την ενέργεια E=p2/2m, να χρησιμοποιηθεί η σχετικιστική E2=(pc)2+(mc2)2.
Οι αντιστοιχίσεις των μεγεθών σε τελεστές στην αναπαράσταση θέσης είναι: Επίσης στην σχετικιστική φυσική και την φυσική υψηλών ενεργειών, είθισται να χρησιμοποιούνται οι λεγόμενες φυσικές μονάδες στις οποίες: και αυτό θα χρησιμοποιηθεί στο εξής.
Με αντικατάσταση των τελεστών στην σχετικιστική εξίσωση ενέργειας, καταλήγουμε στην παρακάτω εξίσωση: η οποία είναι η εξίσωση Κλάιν-Γκόρντον. Για να τη φέρουμε στη συνήθη μορφή της βιβλιογραφίας, θα: όπου:
Εξίσωση συνέχειας
Αντίστοιχα με την εξίσωση Σρέντρινγκερ, μπορούμε να εξάγουμε και εδώ μία εξίσωση συνέχειας, που θα εκφράζει, ελλείψει αλληλεπίδρασης, το ρεύμα της πιθανότητας που υπάρχει λόγω της μεταβολής της πυκνότητας πιθανότητας στο χώρο που μελετάμε.
Ακολουθώντας την ίδια λογική που ακολουθείται στην εξίσωση Σρέντινγκερ, παίρνουμε την εξίσωση Κλάιν-Γκόρντον και τη μιγαδική συζηγή της: Πολλαπλασιάζουμε από αριστερά την πρώτη με ψ* και την δεύτερη με ψ και αφαιρούμε κατά μέλη, οπότε έχουμε: Με μία παραγοντική ολοκλήρωση καταλήγουμε στην: Συνεπώς αν θέσουμε: ως την τετραπυκνότητα πιθανότητας, δηλαδή: Αποδεικνύεται ότι όντως το jμ μετασχηματίζεται ως τετράνυσμα, ενώ το i στο ορισμό του, που δεν αλλοιώνει βέβαια την εξίσωση, αφού το δεύτερο μέλος είναι μηδενικό, είναι απαραίτητο για να έχουμε πραγματική πυκνότητα πιθανότητας και ρεύμα, αφού αυτά αποτελούν μετρήσιμα μεγέθη. Αυτά γίνονται εύκολα αντιληπτά από τη μελέτη κυματοσυναρτήσεων ελευθέρων σωματιδίων.
Ελεύθερο σωμάτιο
Αναλύωντας τις συνιστώσες του jμ έχουμε: Βλέπουμε, δηλαδή, από την πρώτη συνιστώσα, ότι η πυκνότητα πιθανότητας είναι ανάλογη της ενέργειας. Συνήθως, για να μην έχουμε τέτοια εξάρτηση, κανονικοποιούμε σε 2E σωματίδια στον υπό μελέτη όγκο, άρα:
και καταλήγουμε, δηλαδή, σε μία πιο «φυσική» εξάρτηση από την πυκνότητα ενέργειας.
Αρνητικές ενέργειες και αντισωματίδια
Λόγω της χρήσης της σχετικιστικής εξίσωσης για την ενέργεια, έχουμε αλγεβρικά δύο λύσεις για την ενέργεια: Η πρώτη σκέψη των φυσικών της εποχής, ήταν απλά να απορριφθεί η αρνητική λύση ως μη φυσικώς αποδεκτή, αλλά σύντομα έγινε αντιληπτό ότι μπορούσαν να ενσωματώσουν και τις «αρνητικές» ενέργειες με τέτοιο τρόπο, ώστε να κάνουν μέσω αυτών, την περιγραφή των σωματιδίων αντιύλης.
Πιο συγκεκριμένα, θεωρήθηκαν σωμάτια με φορτίο -e, έστω τα ηλεκτρόνια και τα αντισωμάτιά τους. Θεωρήθηκε η τετραπυκνότητα ηλεκτρικού ρεύματος του σωματιδίου ίση με την τετραπυκνότητα πιθανότητας του σωματιδίου πολλαπλασιασμένη με το φορτίο του σωματιδίου, άρα το ρεύμα π.χ. του ηλεκτρονίου θα είναι: Αντίστοιχα για ποζιτρόνιο θα είναι: Στην τελευταία απλώς το - μετατοπίστηκε στην τετραορμή.
Επίσης για το χρονικό κομμάτι της κυματοσυνάρτησης του ελευθέρου σωματιδίου, μπορούμε να γράψουμε ότι: Τελικά από αυτά τα δύο τελευταία, βγάζουμε ως συμπέρασμα, ότι μπορούμε να κάνουμε περιγραφή των σωματιδίων αντιύλης με θετική ενέργεια, θεωρώντας τα αντίστοιχα σωματίδια ύλης, να έχουν αρνητική ενέργεια, αντίθετη ορμή και να πηγαίνουν πίσω στο χρόνο.
Αυτό ακριβώς χρησιμοποιείται στα διαγράμματα Φάινμαν, όταν εμπλέκονται σωματίδια αντιύλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Κβαντική θεωρία πεδίου Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Σχετικότητα
Φλαμανδικό Συμφέρον
Το Φλαμανδικό Συμφέρον (ολλ. Vlaams Belang) είναι ένα βελγικό ακροδεξιό πολιτικό κόμμα που δραστηριοποιείται κυρίως στην Φλάνδρα και στην περιοχή των Βρυξελλών. Το κόμμα υπερασπίζεται την φλαμανδική ανεξαρτησία, αυστηρά όρια στην μετανάστευση και την υποχρέωση των μεταναστών να υιοθετήσουν τον φλαμανδικό πολιτισμό και την φλαμανδική γλώσσα. Επίσης, απορρίπτει την πολυπολιτισμικότητα αλλά αποδέχεται την πολυεθνική κοινωνία υπό την προϋπόθεση τα μέλη της να ενσωματωθούν στην φλαμανδική κοινωνία. Το κόμμα είναι, επίσης, ευρωσκεπτικιστικό.
Το Φλαμανδικό Συμφέρον προέρχεται ύστερα από εξέλιξη του Φλαμανδικού Μπλοκ, το οποίο άλλαξε το όνομά του και τροποποίησε ορισμένα σημεία του προγράμματός του ύστερα από μια δίκη το 2004 που καταδίκασε το κόμμα για ρατσισμό. Από τότε, το κόμμα προσπάθησε να μετατραπεί από ένα ακραίο κόμμα σε ένα πιο συντηρητικό κόμμα, ενώ έχει αποστασιοποιηθεί από ένα μέρος του παλαιότερου προγράμματός του. Τα περισσότερα κόμματα του Βελγίου έχουν διατηρήσει αποστάσεις από το Φλαμανδικό Συμφέρον εμποδίζοντάς το από την συμμετοχή του στις διάφορες κυβερνήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα
Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης
Ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης (1797-1831) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Ήταν ένας από τους δολοφόνους του Ιωάννη Καποδίστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν γιος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη και αδερφός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821. Συμμετείχε και διέπρεψε στις μάχες των Βαλτετσίου, Μύλων, Βέργας, Διρού, Πολυαράβου, και αλλού. Στον πρώτο χρόνο του Αγώνα, εκτός από τη συμμετοχή του σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο ανέλαβε και τη διεύθυνση της πολιορκίας του Ναυπλίου (Ιούνιος). {{Το 1822 πολέμησε στο Άργος εναντίον του Δράμαλη και στα 1825-26 κινήθηκε δραστήριο για να αντιμετωπίσει επιθέσεις του Ιμπραήμ.]} Αποτέλεσε μέλος του Εκτελεστικού του 1824.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, μαζί με τον ανιψιό του Γεώργιο Μαυρομιχάλη και με την ανοχή των αστυνομικών που τον επιτηρούσαν, δολοφόνησε τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Πυροβολήθηκε όμως και τραυματίστηκε από τον Γεώργιο Κοζώνη, το θηριώδη μονόφθαλμο και μονόχειρα Κρήτα σωματοφύλακα του Καποδίστρια, ενώ παράλληλα το εξοργισμένο πλήθος όρμησε εναντίον του. Αποτελειώθηκε από τον στρατηγό Φωτομάρα, που τον πυροβόλησε από παρακείμενη οικία. Το πλήθος οργισμένο διαμέλισε το πτώμα του και πέταξε τα μέλη στή θάλασσα. Ο ανιψιός του, κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία, η οποία τον προστάτεψε από τον κόσμο που τον καταδίωκε, αλλά στη συνέχεια υποχρεώθηκε να τον παραδώσει στις Αρχές για να δικαστεί. Καταδικάστηκε για την πράξη του και τουφεκίστηκε στις 9 Οκτωβρίου (22 Οκτωβρίου σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο).
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κωνσταντινος Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Γεώργιος Β΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Ο Γεώργιος Β΄, τσεχ.: Jiří II z Minstrberka (30 Απριλίου 1512 - 13 Ιανουαρίου 1553) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ (1536-42) και δούκας του Ελς. Είχε τον τίτλο του κόμη του Γκλατς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Ελισάβετ Κόστκα του Πόστουπιτς. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Ουνμπιέννιο
Ουνμπιέννιο είναι το προσωρινό όνομα που δόθηκε από την IUPAC στο υποθετικό χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 129 και προσωρινό σύμβολο Ube. Αυτό το στοιχείο της 8ης περιόδου του περιοδικού πίνακα ανήκει στη σειρά των υπερακτινιδών και θα αποτελέσει μέλος των στοιχείων-g.
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1965 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1965 πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
Στο αγώνισμα αυτό, η Ρουμανία κέρδισε το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Βούλγαρος Γκεόργκι Στοϊκόφσκι για δεύτερη φορά μπροστά από τον Σερμπάν Τσιοτσίνα. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Οκτάβιαν Βισκοπολεάνου.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1965)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1965. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1965 1965
Demokratia
Η Demokratia (δηλ. Δημοκρατία) υπήρξε εβδομαδιαία εφημερίδα στην αλβανική γλώσσα με τόπο έκδοσης το Αργυρόκαστρο. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1925 με εκδότη και διευθυντή τον Τζέβατ Καλλαγζίου (Xhevat Kallajxhiu). Η ιδιαιτερότητα της εφημερίδας, η οποία είχε αρκετούς αναγνώστες, ήταν ότι προσπαθούσε να ακολουθήσει μια «ανεξάρτητη» πολιτική γραμμή.
Τον Δεκέμβριο του 1928, η εφημερίδα Demokratia αποτέλεσε η πλατφόρμα προώθησης του Νεοαλβανισμού, μιας κοινωνικής και φιλοσοφικής κίνησης με πρωτεργάτες τους Μπράνκο Μερτζάνι (Branko Merxhani) και Βαντζέλ Κότσα (Vangjel Koça).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Αργυρόκαστρο
Κλυτίος (γίγαντας)
Ο γίγαντας Κλυτίος σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ήταν καρπός της Γαίας, όταν αυτή γονιμοποιηθηκε από το αίμα που έσταξε ο Ουρανός καθώς τον ευνούχισε ο Κρόνος. Πήρε μέρος στην περίφημη Γιγαντομαχία και πολέμησε τους ολύμπιους θεούς, σκοτώθηκε όμως από την Εκάτη που τον πυρπόλησε με τη φωτιά της κόλασης, ενώ τον τρυπούσαν τα βέλη του Ηρακλή.
Κλυτιος
Τεστ Ισιχάρα
Το τεστ Ισιχάρα είναι ένα διαγνωστικό τεστ όρασης με στόχο τη διάγνωση της σωστής αντίληψης των χρωμάτων και κυρίως του κόκκινου και του πράσινου. Πήρε το όνομά του από τον Ιάπωνα γιατρό Σινόμπου Ισιχάρα, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Τόκιο, ο οποίος πρώτος δημοσίευσε το τεστ αυτό το 1917.
Το τεστ συνίσταται από μια σειρά από χρωματιστές πλάκες, καθεμιά από τις οποίες περιέχει ένα κύκλο με κουκίδες που εμφανίζονται με τυχαία επιλογή σε χρώμα και μέγεθος. Οι κουκίδες σχηματίζουν έναν αριθμό, ο οποίος γίνεται ορατός από ανθρώπους με φυσιολογική στα χρώματα όραση, ενώ στους ανθρώπους με κάποια πάθηση ο αριθμός είτε δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός, είτε είναι αδύνατον να διακριθεί.
Η πλήρης δοκιμή αποτελείται από 38 πλάκες, αλλά η ύπαρξη της χρωματικής ανεπάρκειας στην όραση γίνεται συνήθως σαφής μετά από μερικές πλάκες. Οι δοκιμές τις πρώτες 24 πλάκες δίνει μία πιο ακριβή διάγνωση της σοβαρότητας του προβλήματος.
Οι συνηθισμένες πλάκες περιλαμβάνουν έναν κύκλο με τελείες σε αποχρώσεις του πράσινου και του μπλε, με διαφοροποιημένο σχήμα σε αποχρώσεις του καφέ, ή έναν κύκλο από τελείες σε αποχρώσεις του κόκκινου, πορτοκαλί και κίτρινου χρώματος, με ένα ποσοστό σε αποχρώσεις του πράσινου. Η πρώτη δοκιμή προορίζεται για την αδυναμία διάκρισης του κόκκινου και η δεύτερη του πράσινου χρώματος.
Δείγματα του τεστ Ισιχάρα
Σημείωση: Τα δείγματα που εικονίζονται παραπάνω είναι ενδεικτικά και σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν ιατρικές διαγνώσεις.
Κόζινο
μικρογραφία|Δύση ηλίου στο Κόζινο Το Κόζινο (κροατικά: Kožino) είναι ένα χωριό που βρίσκεται 9 χλμ. βορειοδυτικά του Ζάνταρ, στη βόρεια Δαλματία της Κροατίας. Έχει πληθυσμό 815 κατοίκων (σύμφωνα με την απογραφή του 2011).
Η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ του Αρχάγγελου χτίστηκε το 1522.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Ιστορία Εικονογραφημένη
Το περιοδικό γνώρισε αμέσως μεγάλη απήχηση χάρη στις πολλές καινοτομίες του (πλούσια εικονογράφηση, πρωτότυπες μόνιμες στήλες, μεταφράσεις από αντίστοιχα ξένα περιοδικά προκειμένου για κείμενα η θεματολογία των οποίων απουσίαζε από την ελληνική βιβλιογραφία) και την πλειάδα των συνεργατών του. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν πολλές σημαντικές πνευματικές φυσιογνωμίες της εποχής, όπως οι Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, Νικόλαος Τωμαδάκης, Ι.Μ. Χατζηφώτης, Σόλων Γρηγοριάδης, Κώστας Κυριαζής, Χρήστος Λάζος, Κώστας Κιουπκιολής, Σαράντος Αντωνάκος, Κώστας Σαρδελής, Επαμεινώνδας Βρανόπουλος, ο γλωσσολόγος Δικαίος Βαγιακάκος. Τον Δημήτριο Αστερινό (που πέθανε ξαφνικά τον Φεβρουάριο του 1978) διαδέχθηκε ως διευθυντής σύνταξης για τα επόμενα 24 χρόνια ο Νίκος Αγγελής μέχρι και τον δικό του θάνατο, τον Σεπτέμβριο του 2002. Την ίδια περίοδο στην ομάδα των συντακτών του περιοδικού (που προσεγγίζει πλέον τον μισό αιώνα) προστέθηκαν νέοι σημαντικοί συγγραφείς, όπως ο ιστορικός Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, ο λογοτέχνης Φίλιππος Φιλίππου, και άλλοι. Την περίοδο 2002-2008, η θέση του διευθυντή σύνταξης δεν καλύφθηκε και καθήκοντα αρχισυντάκτη άσκησε η φιλόλογος Μελίτα Βαμβακά-Τριβιζά, με πολύχρονη παρουσία στον Εκδοτικό Οργανισμό Πάπυρος ως επιμελήτρια κειμένων και μεταφράστρια.
Από τις 17 Ιουλίου του 2018 το περιοδικό άλλαξε εκδοτικό οίκο και πλέον εκδίδεται από τον νεοσύστατο εκδοτικό φορέα που τελεί υπό την ευθύνη του συγγραφέα-κριτικού Διονύση Ν. Μουσμούτη, με την επωνυμία Εκδοτικός Οργανισμός Ιστορία Εικονογραφημένη Μ.Ι.Κ.Ε. Ο Δ.Ν. Μουσμούτης είχε διατελέσει διευθυντής του περιοδικού από το 2008. Αρχισυντάκτης του περιοδικού είναι ο Σπυρίδων Γ. Πλουμίδης, επίκουρος καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο ίδιος διατηρεί και την επιμέλεια της στήλης «Βιβλία και Ιστορία». Κατά την τελευταία περίοδο της κυκλοφορίας του, μετά το 2008, συνεργάστηκαν πολλοί ερευνητές και πανεπιστημιακοί, μεταξύ άλλων οι Δημήτρης Αποστολόπουλος, Γιώργος Γεωργής, Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, Στράτος Ν. Δορδανάς, Γεράσιμος Ζώρας, Νέστορας Κουράκης, Νίκος Κ. Κυριαζής, Νίκος Μαραντζίδης, Ιάκωβος Μιχαηλίδης, Κωνσταντίνα Μπότσιου, Νίκος Νικολούδης, Γιάννης Πανούσης, Ιωάννης Σ. Παπαφλωράτος, Γεώργιος Πλουμίδης, Γεράσιμος Ρηγάτος, Σωτήρης Ριζάς, Χάγκεν Φλάισερ, έγκυροι δημοσιογράφοι, όπως οι Δημήτρης Ταταρούνης, Γιάννης Ράγκος, Μάκης Προβατάς, καθώς και γνωστοί ξένοι συγγραφείς όπως οι Antony Beevor, John Julius Norwich, Martin van Creveld, ενώ καθιερώθηκαν τα θεματικά αφιερώματα. Παράλληλα, από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 πολλά τεύχη του περιοδικού πλαισιώθηκαν DVD ιστορικού περιεχομένου, ντοκιμαντέρ, ελληνικής και ξένης παραγωγής.
Ο αριθμός των εκδοθέντων τευχών του περιοδικού υπερβαίνει τα 630 και τα δημοσιευμένα άρθρα είναι άνω των 7.500. Το περιοδικό διαθέτει ιστοσελίδα (www.istoria.gr), σελίδα στο facebook (https://www.facebook.com/HIS1968/ ) και κανάλι στο youtube (https://www.youtube.com/channel/UC82aziYdbBlV1prGBH336jQ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Ελληνικά ιστορικά περιοδικά Κατηγορία:Περιοδικά ιστορίας
Τέρατα και Εξωγήινοι
Το Τέρατα και Εξωγήινοι (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Monsters vs. Aliens) είναι Αμερικανική 3D ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2009 σε παραγωγή από την DreamWorks Animation και διανομή από την Paramount Pictures. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τους Κόνραντ Βέρνον και Ρομπ Λέτερμαν και γράφτηκε από τους Λέτερμαν, Μάια Φορμπς, Γουάλας Βολοντάρσκι, και την σεναριακή ομάδα Τζόναθαν Έιμπελ και Γκλεν Μπέργκερ. Πρωταγωνιστούν οι φωνές των Ρις Γουίδερσπουν, Σεθ Ρόγκεν, Χιου Λώρι, Γουίλ Αρνέτ, Κίφερ Σάδερλαντ, Ρέιν Γουίλσον, Πολ Ραντ, και Στίβεν Κόλμπερτ.
Το Τέρατα και Εξωγήινοι κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 27 Μαρτίου του 2009 σε 2-D, RealD 3D, IMAX 3D, και 4DX. Έλαβε γενικά θετικά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $381 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $175 εκατομμυρίων. Παρόλο που δεν κυκλοφόρησε συνέχεια, η ταινία ξεκίνησε ένα franchise που αποτελείται από μια ταινία μικρού μήκους, B.O.B.'s Big Break, δύο τηλεοπτικά σπέσιαλ Mutant Pumpkins from Outer Space και Night of the Living Carrots, και μια τηλεοπτική σειρά που έκανε πρεμιέρα στο Nickelodeon το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κόνραντ Βέρνον Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χένρι Τζάκμαν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζόναθαν Έιμπελ και Γκλεν Μπέργκερ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2009
Οι Επιζήσαντες
Οι Επιζήσαντες είναι ντοκιμαντέρ, το οποίο προβάλλεται στην τηλεόραση, μεταδίδεται από πολλά δίκτυα σε διάφορες χώρες εκ των οποίων μέρικες είναι η ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Ινδία, το Ιράν, το Πακιστάν, η Νότια Αφρική, η Φιλιππίνες και η Ελλάδα. "Οι Επιζήσαντες" είναι δημιουργία της εταιρίας Darlow Smithson Productions, η οποία είναι μια Αγγλική εταιρία παραγωγών.
Το ντοκιμαντέρ μας δείχνει καταστάσεις ατόμων ή ομάδων οι οποίοι εμπλέκονται σε επικίνδυνα σενάρια, που παρουσιάζονται τόσο μέσω συνεντεύξεων όσο και από δραματικές αναπαραστάσεις. Ο κύριος στόχος είναι το πως οι επιζώντες διασώθηκαν και πως οι αποφάσεις που έκαναν τους κράτησαν στη ζωή.
Παραγωγή
Το ντοκιμαντέρ έκανε πρεμιέρα στις 28 Οκτωβρίου 2005 στο κανάλι Discovery Channel. Από τον 3ο κύκλο τα επεισόδια είναι διαθέσιμα και σε HD από το κανάλι "HD Theater". Τώρα πλέον όλα τα επεισόδια είναι διαθέσιμα σε HD εικόνα από τα κανάλια DirecTV, Dish Network και Verizon Fios. Το ντοκυμαντέρ μεταδίδεται στην Αυστραλία από τον τηλεοπτικό σταθμό Channel 7, στην Μεγάλη Βρετανία από τον τηλεοπτικό σταθμό Channel 4 και στην Ελλάδα από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.
Το 2007 το Discovery Channel σταμάτησε την παραγωγή καινούργιων επεισοδίων. Στις αρχές του 2008 το ντοκιμαντέρ μεταδιδόταν από το Science Channel. Τελικά το 2010 το κανάλι Animal Planet πήρε την παραγωγή από τα προηγούμενα κανάλια και ξεκίνησε να μεταδίδει καινούργια επεισόδια παράλληλα με τα παλιά.
Επεισόδια
Κύκλος 1 - Season 1
Κύκλος 2 - Season 2
Κύκλος 3 - Season 3
Κύκλος 4 - Season 4
Κύκλος 5 - Season 5
Κύκλος 6 - Season 6
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Discovery Channel Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Animal Planet
Όσκαρ Άλβαρες
Ο Όσκαρ Μαρσελίνο Άλβαρες (Óscar Marcelino Álvarez, 25 Μαΐου 1948 - 28 Απριλίου 2016) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην επίθεση. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Αργεντινούς ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Αργεντινή στις 25 Μαΐου του 1948. Την περίοδο 1968-69 αγωνίστηκε στην Μπάνφιλντ της Αργεντινής όπου σημείωσε 2 γκολ σε 16 αγώνες. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στους Νιούελς Ολντ Μπόις του Ροσάριο και την πρώτη του χρονιά έπαιξε σε 6 αγώνες και σημείωσε 1 γκολ.
Το 1972 ο Πορτογάλος προπονητής του ΠΑΣ Γιάννινα Γκόμεζ Ντε Φαρία έφερε από την Αργεντινή στην ομάδα τους Εδουάρντο Ριγάνι (Κοντογεωργάκης), Αλφρέδο Γκλάσμαν (Γκλασμάνης), Χοσέ Πάστερνακ (Παστερνάκης), Εδουάρδο Λίσα, Χουάν Μόντες και Όσκαρ Άλβαρες, οι οποίοι ουσιαστικά δημιούργησαν το θρύλο του Άγιαξ της Ηπείρου. Με τον ΠΑΣ Γιάννινα ο Άλβαρες σκόραρε 55 γκολ σε δυο περιόδους στην Β΄ Εθνική και άλλα 22 τις επόμενες δυο χρονιές στην Α΄ Εθνική, έτσι έγινε ο 2ος σκόρερ στην ιστορία του ΠΑΣ Γιάννινα με 77 γκολ. Σε αγώνα με τον Αστέρα Αμαλιάδας πέτυχε 6 γκολ. Στις 4 χρονιές που έπαιξε βγήκε πρώτος σκόρερ της ομάδας με 33, 22, 12 και 10 γκολ αντίστοιχα. Με τον ΠΑΣ κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' εθνικής την περίοδο 1973-74 και το παρατσούκλι του ήταν «Αλβάρα». Η μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, εξαιτίας της αγάπης του κόσμου. Παρά τη φυγή του το στίγμα του στην ομάδα και την πόλη υπάρχει ως σήμερα.
Το 1976 ο Όσκαρ Άλβαρες μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, αγωνίστηκε εκεί μέχρι το 1980 ενισχύοντας την επιθετική γραμμή. Την πρώτη του χρονιά (1976-77) σε 32 αγώνες πρωταθλήματος πέτυχε 19 γκολ και βρέθηκε στην 3η θέση των σκόρερ του Ελληνικού πρωταθλήματος. Τα γκολ του βοήθησαν τον Παναθηναϊκό να κατακτήσει το τρεμπλ καθώς αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας, κυπελλούχος Ελλάδας και κυπελλούχος Βαλκανίων. Το 1978 αναδείχθηκε 2ος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό το 1980 έχοντας σημειώσει 55 γκολ για στο πρωτάθλημα τα οποία τον κατέτασσαν τη δεδομένη στιγμή στην 7η θέση των σκόρερ στην ιστορία της ομάδας πίσω από αθλητές με πολύ περισσότερα έτη συνεισφοράς στο σύλλογο (Αντωνιάδη, Δομάζο, Ελευθεράκη, Παπαεμανουήλ, Λουκανίδη, Πανάκη). Επίσης σημείωσε με τον Παναθηναϊκό και άλλα 10 γκολ για το Κύπελλο Ελλάδας και αποτέλεσε έναν από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ στην ιστορία της ομάδας.
Την περίοδο 1980-81 αγωνίστηκε στον Ατρόμητο όπου και τελείωσε την καριέρα του.
Στο ελληνικό πρωτάθλημα συμμετείχε σε 115 αγώνες και στο κύπελλο σε 12. Στα επτά χρόνια που αγωνίσθηκε στην Α΄ Εθνική, πέτυχε 80 τέρματα και είναι 4ος στην λίστα με τους μεγαλύτερους ξένους σκόρερ. Για να αγωνιστεί στην Ελλάδα είχε αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλβαρες Οσκαρ Αλβαρες Οσκαρ Αλβαρες Οσκαρ Αλβαρες Οσκαρ Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάνφιλντ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Ιωάννης του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Ο Ιωάννης, τσεχ.: Hanuš z Minstrberka (4 Νοεμβρίου 1509 - 28 Φεβρουαρίου 1565) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ (1542-65), δούκας του Ελς (1548-65) και δούκας του Μπέρνστατ (1548-65). Είχε τον τίτλο του κόμη του Γκλατς.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκας του Ζάγκαν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1536 την Χριστίνα-Αικατερίνη του Σίντλοβιτς (1519-1556) και είχε τέκνο:
Το 1561 ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Γεώργιος Μαυρομιχάλης
Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης (1800 - 22 Οκτωβρίου 1831) ήταν Έλληνας Φιλικός, αγωνιστής του 1821 και ένας από τους δολοφόνους του Ιωάννη Καποδίστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο τριτότοκος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Έζησε στην Κωνσταντινούπολη για μεγάλο διάστημα, καθώς είχε σταλεί εκεί ως όμηρος ως εγγύηση πίστης του πατέρα του προς το Σουλτάνο, όμως λίγο πριν το ξέσπασμα της επανάστασης δραπέτευσε στη Μάνη. Από το 1818 είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία.
Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες με κυριότερη τη μάχη των Δερβενακίων. Το 1822, ταξίδεψε μαζί με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στη Βερόνα της Ιταλίας. Το 1825 αιχμαλωτίστηκε στο Νεόκαστρο από τον Ιμπραήμ, αλλά σύντομα αφέθηκε ελεύθερος υποσχόμενος την υποταγή της Μάνης, υπόσχεση την οποία φυσικά δεν τήρησε.
Αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον Καποδίστρια για να μεταβεί στο Ναύπλιο ο θείος του, Κατσής Μαυρομιχάλης, ο οποίος με την άφιξή του εκεί, φυλακίστηκε. Μετά από αυτό το γεγονός, αλλά και επειδή ο Καποδίστριας επιδίωκε να ελέγξει τα προνόμια των προυχόντων, ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης και όλη η σημαντική οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων τάχτηκε δημόσια εναντίον του, με αποτέλεσμα να τεθεί υπό αστυνομική επιτήρηση.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 μαζί με το θείο του Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και με την ανοχή των αστυνομικών που τον επιτηρούσαν, δολοφόνησε τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, καρφώνοντάς του ένα μακρυμάνικο μαχαίρι στην καρδιά, ενώ ο θείος του πυροβόλησε τον Κυβερνήτη στο πίσω μέρος της κεφαλής του. Έπειτα κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία, η οποία τον προστάτεψε από τον κόσμο που τον καταδίωκε, αλλά στη συνέχεια υποχρεώθηκε να τον παραδώσει στις Αρχές για να δικαστεί (ο θείος του, έπεσε νεκρός από τις πιστολιές της προσωπικής φρουράς και μετά διαμελίστηκε και ρίχτηκε στη θάλασσα από το έξαλλο πλήθος).
Καταδικάστηκε για την πράξη του και τουφεκίστηκε στις 9 Οκτωβρίου (22 Οκτωβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) στο Ιτς-Καλέ, παρουσία του πατέρα του, Πετρόμπεη, που ήταν εκεί φυλακισμένος από τον Καποδίστρια.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Γεωργιος Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για ποινικά εγκλήματα
Φρανκ ντε Μπουρ
Ο Φρανκ ντε Μπουρ (γεννημένος στις 15 Μαΐου 1970) είναι Ολλανδός προπονητής ποδοσφαίρου που είναι ο σημερινός επικεφαλής προπονητής της εθνικής ομάδας της Ολλανδίας. Πρώην αμυντικός, ο ντε Μπουρ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του καριέρας με τον Άγιαξ, κερδίζοντας πέντε τίτλους Έρεντιβιζι, δύο Κύπελλα KNVB, τρία Σούπερ Καπ Ολλανδίας, ένα Κύπελλο UEFA, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο. Αργότερα πέρασε πέντε χρόνια στη Μπαρτσελόνα, όπου κέρδισε τον τίτλο της Λα Λίγκα το 1998–99, ακολουθούμενο από σύντομες περιόδους στις Γαλατασαράι, Ρέιντζερς, Αλ-Ραγιάν και Αλ-Σαμάλ πριν αποσυρθεί.
Ο Ντε Μπουρ είναι ο τρίτος παίκτης σε αριθμό συμμετοχών στην ιστορία της εθνικής ομάδας της Ολλανδίας (και πρώτος όταν ολοκλήρωσε την καριέρα του), με 112 εμφανίσεις. Ήταν αρχηγός των Οράνιε στις ομάδες που έφτασαν στους ημιτελικούς του Παγκόσμιου Κυπέλλου FIFA 1998 και του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2000. Είναι ο δίδυμος αδελφός του Ρόναλντ ντε Μπουρ, με τον οποίο ήταν συμπαίκτης στον Άγιαξ, στην Μπαρτσελόνα, ​​Ρέιντζερς, Αλ-Ραγιάν, Αλ-Σαμάλ και την εθνική ομάδα της Ολλανδίας.
Αφού αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, ο ντε Μπουρ έγινε προπονητής στην ομάδα νέων του Άγιαξ και ως βοηθός του Μπερτ φαν Μαρβάικ με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας. Τον Δεκέμβριο του 2010, ανέλαβε τη θέση του προπονητή του Άγιαξ και κέρδισε το πρωτάθλημα στην πρώτη του σεζόν. Το 2013, έλαβε το βραβείο Ρίνους Μίχελς ως προπονητή της χρονιάς στην Ολλανδία, αφού οδήγησε τον Άγιαξ στο τρίτο διαδοχικό του πρωτάθλημα. Το επόμενο έτος, έγινε ο πρώτος προπονητής που κέρδισε τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα. Στη συνέχεια, πέρασε από την Ίντερ το 2016, την Κρύσταλ Πάλας το 2017 και την Ατλάντα Γιουνάιτεντ στο MLS το 2019 και το 2020, πριν γίνει ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Ολλανδίας. Μετά τον αποκλεισμό της εθνικής Ολλανδίας στο Euro 2020 στη φάση των 16 απολύθηκε.
Ισαβέλλα του Αινώ
Η Ισαβέλλα του Αινώ (γαλλικά: Isabelle de Hainaut, 23 Απριλίου 1170 - 15 Μαρτίου 1190) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας ως η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Φιλίππου Β΄. Η Ισαβέλλα ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Βαλδουίνου Ε΄ κόμη του Αινώ και της Μαργαρίτας Α΄ κόμισσας της Φλάνδρας, αδελφή των πρώτων Λατίνων αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνου Α΄ και Ερρίκου της Φλάνδρας. Σε ηλικία ενός έτους ο πατέρας της την αρραβώνιασε με τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Καμπανίας, ανιψιό της βασίλισσας της Γαλλίας Αδέλας της Καμπανίας. Το 1179 οι γονείς τους ορκίστηκαν ότι θα προχωρήσει ο γάμος, αλλά την ίδια χρονιά ο πατέρας της αναγκάστηκε να διαλύσει τον αρραβώνα για να παντρέψει την κόρη του με τον Φίλιππο Β΄ βασιλιά της Γαλλίας
Γάμος με τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Β΄ Αύγουστο
Ο γάμος της με τον Φίλιππο Β΄ έγινε ύστερα από πρόταση του θείου της Ισαβέλλας Φιλίππου κόμητος της Φλάνδρας, που ήταν σύμβουλος του Γάλλου βασιλιά. Η τελετή του γάμου έγινε στη Μπαπώμ στις 28 Απριλίου 1180. Η Ισαβέλλα έλαβε σαν προίκα την κομητεία του Αρτουά· στέφθηκε βασίλισσα της Γαλλίας στην Βασιλική Σαιν-Ντενί στις 28 Αυγούστου 1180. Καθώς ο πατέρας της θεωρούσε τον εαυτό του απόγονο του Καρλομάγνου, ο γάμος καταγράφηκε σαν ένωση των δύο κορυφαίων δυναστειών.
Ο γάμος δυσαρέστησε έντονα την πεθερά της Αδέλα της Καμπανίας, επειδή διαλύθηκε ο αρραβώνας με τον ανιψιό της με αποτέλεσμα την υποτίμηση των αδελφών της Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας, Θεοβάλδου Ε΄ του Μπλουά και των υπολοίπων συγγενών της από την Καμπανία στην βασιλική αυλή. Ο σύζυγός της έδειξε υποτιμητική συμπεριφορά απέναντι στην Ισαβέλλα, επειδή καθυστερούσε να του φέρει τον διάδοχο, αν και ήταν μόνο 14 ετών. Η συμμαχία τού πατέρα της Βαλδουίνου με τον κόμη της Φλάνδρας -με τον οποίο ο Φίλιππος Β΄ Αύγουστος βρισκόταν σε πόλεμο από το 1184- εξόργισε περισσότερο τον βασιλιά, που αποφάσισε να τη χωρίσει. Η Ισαβέλλα τότε σύμφωνα με τον Γισλεβέρτο του Μόνς εμφανίστηκε ξυπόλητη και ντυμένη σαν ζητιάνα στις εκκλησίες της πόλης: αυτό της έφερε φανατικούς υποστηρικτές και ο Φίλιππος Β΄ Αύγουστος αναγκάστηκε να αναβάλει τα σχέδια του. Ο θείος τού Φιλίππου Β΄ Αυγούστου, Ροβέρτος Α΄ του Ντρε έκανε επιτυχή παρέμβαση στον ανιψιό του, ο οποίος, από φόβο μην τυχόν χάσει την κομητεία του Αρτουά, ματαίωσε όλες τις σκέψεις του για διαζύγιο. Η γέννηση του διαδόχου δελφίνου Λουδοβίκου (5 Σεπτεμβρίου 1187) έφερε την τελική αποκατάσταση στις σχέσεις τους. Η Ισαβέλλα απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 1190 από επιπλοκές στην γέννα δύο δίδυμων γιων, που επέζησαν τρεις ημέρες.
Τάφηκε στην Παναγία των Παρισίων· η Ισαβέλλα, αν και ήταν μόλις 20 ετών, είχε γίνει αρκετά δημοφιλής βασίλισσα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Δωμάτιο στη Ρώμη
Το Δωμάτιο στη Ρώμη (Ισπανικά: Habitación en Roma) είναι μια ερωτική ρομαντική ταινία Ισπανικής παραγωγής του 2010 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Χούλιο Μέντεμ. Πρωταγωνιστούν η Έλενα Ανάγια και η Νατάσα Γιαροβένκο.
Η ταινία απεικονίζει τις συναισθηματικές και σεξουαλικές σχέσεις δύο γυναικών (της Άλμπα και της Νατάσα) καθ 'όλη τη διάρκεια μιας νύχτας σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Ρώμη. Η υπόθεση βασίζεται χαλαρά στην άλλη ταινία, «In Bed». Το δωμάτιο στη Ρώμη ήταν η πρώτη ταινία στην Αγγλική γλώσσα του σκηνοθέτη.
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της πρώτης ημέρας του καλοκαιριού του Ιουνίου, η Άλμπα, μια ισπανίδα τουρίστρια 30 ετών που βρίσκεται στη Ρώμη, φέρνει την νεαρή Ρωσίδα Νατάσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της κατά τη διάρκεια της τελευταίας νύχτας των διακοπών τους στη Ρώμη. Οι λεπτομέρειες για το πώς συναντήθηκαν σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης παραμένουν ασαφείς. Όταν φτάνουν στο δωμάτιο, η Νατάσα στην αρχή είναι απρόθυμη να κάνει έρωτα με την Άλμπα, επιμένοντας ότι της αρέσουν οι άντρες, αλλά η σαφώς πιο έμπειρη Άλμπα χειρίζεται επιδέξια το θέμα γύρω από την διστακτικότητα της Νατάσα. Γοητεύμενη και δελεασμένη από την Άλμπα, η Νατάσα ανταποκρίνεται στις σεξουαλικές της εξελίξεις, αλλά συνεχίζει να υποστηρίζει ότι δεν είναι λεσβία και δεν έχει κάνει ποτέ σεξ με μια γυναίκα. Η Άλμπα την αντιμετωπίζει ισχυριζόμενη ότι είναι λεσβία και δεν είχε κάνει ποτέ σεξ με άντρα.
Η Άλμπα και η Νατάσα αρχικά γδύνονται και κοιμούνται, αλλά η Νατάσα εξακολουθεί να είναι πολύ νευρική. Η Άλμπα της προτείνει να ξαπλώσουν πρώτα δίπλα-δίπλα και να αγγίξουν απλώς τα πρόσωπα της άλλης. Το κάνουν έως ότου η Άλμπα γίνει τόσο χαλαρή που κοιμάται. Η Νατάσα βγαίνει ήσυχα από το κρεβάτι, ντύνεται και φεύγει από το δωμάτιο, αναρωτιέται τι θα συνέβαινε αν έμενε και ολοκλήρωσε την περιέργεια και την έλξη της προς την Άλμπα. Στη βιασύνη της να φύγει, η Νατάσα αφήνει το κινητό της πίσω, και ο ήχος κλήσης ξυπνά την Άλμπα. Η Νατάσα επιστρέφει σύντομα και ζητά από την Άλμπα το κινητό της, αλλά είναι απρόθυμη να μπει ξανά στο δωμάτιο. Όταν εμφανιζεται ο σερβιτόρος νυχτερινής βάρδιας που ονομάζεται Μαξ, η Άλμπα αρπάζει τη Νατάσα και την παίρνει πίσω στο δωμάτιο. Μιλώντας για την τοποθεσία του ξενοδοχείου της Νατάσα και κοιτάζοντας έναν παλιό χάρτη της Ρώμης από τον 1ο αιώνα η Άλμπα συνεχίζει να φλερτάρει με τη Νατάσα και το γυμνό της σώμα. Η Νατάσα υποκύπτει σύντομα στην έλξη και την περιέργειά της απέναντι στην Άλμπα, οδηγώντας της να ξαπλώσει γρήγορα για άλλη μια φορά και στο κρεβάτι όπου αυτή και η Άλμπα κάνουν σεξ για πρώτη φορά.
Τις επόμενες 10 ώρες, η Άλμπα και η Νατάσα έρχονται πιο κοντά μεταξύ τους καθώς η Νατάσα γίνεται πιο χαλαρή και άνετη γύρω από την Άλμπα. Οι δύο γυναίκες μοιράζονται τις ιστορίες τους, σταματούν περιοδικά για να δείξουν τα σπίτια τους με εικόνες από το Διαδίκτυο, μιλάνε για τα έργα τέχνης που βρίσκονται στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και να εξερευνούν τα γυμνά σώματα τους μέσω του σεξ. Η Άλμπα αφηγείται πρώτα μια ιστορία για το πώς η μητέρα της την εγκατέλειψε όταν ήταν μικρό κορίτσι και κατέληξε να είναι κρατούμενη γυναίκα ενός πλούσιου Αράβα στη Σαουδική Αραβία, ενώ η Νατάσα αργότερα μοιράζεται μια ιστορία για την σεξουαλική κακοποίηση της από τον πατέρα της και την καριέρα της δίδυμης αδελφής της ως ιστορικός τέχνης.
Τελικά, οι δύο γυναίκες λένε στην αλήθεια. Η Νατάσα αποκαλύπτει ότι το πραγματικό της όνομα είναι «Ντάσα» που προέρχεται από μια πλούσια οικογένεια που ζει κοντά στη Μόσχα και ότι είναι στην πραγματικότητα επαγγελματική τενίστρια σε διακοπές και πρόκειται να παντρευτεί την επόμενη εβδομάδα στη Ρωσία με έναν άνδρα. Η δίδυμη αδερφή της Νατάσα, η Σάσα, μοντέλο και ηθοποιός καριέρας, της τηλεφωνεί τουλάχιστον δύο φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας για να ρωτήσει για το πού βρίσκεται και τα σχέδια του γάμου της. Στη συνέχεια, η Άλμπα αποκαλύπτει ότι είναι στην πραγματικότητα μηχανικός / εφευρέτης στη Ρώμη για επαγγελματικούς λόγους και ζει με μια γυναίκα στο Σαν Σεμπαστιάν της Ισπανίας. Η Άλμπα δείχνει στη Νατάσα ένα βίντεο για τον εαυτό της και την σύντροφό της, με την ονομασία Edurne, που έχουν δύο μικρά παιδιά, ένα μικρό αγόρι και ένα κορίτσι, και τα οποία είναι βασκικής καταγωγής. Η Άλμπα λέει επίσης ότι το μικρό παιδί πέθανε πρόσφατα σε ατύχημα.
Η Νατάσα και η Άλμπα παίρνουν πρωινό μαζί την αυγή, το οποίο σερβίρεται από τον σερβιτόρο της υπηρεσίας δωματίου, Μαξ. Συζητούν να εγκαταλείψουν τους συντρόφους τους και να ζήσουν μαζί στη Ρώμη, αλλά και οι δύο φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Ενώ η Άλμπα λέει στη Νατάσα ότι αισθάνεται ότι την ερωτεύεται, η Νατάσα γίνεται πιο αμυντική και επιμένει ότι η έλξη της προς την Άλμπα πηγάζει μόνο από την περιέργεια προς το ίδιο φύλο, αλλά όχι από την αγάπη.
Αφού κάνουν σεξ για τελευταία φορά και έπειτα κρεμάνε το άσπρο σεντόνι επάνω στο κοντάρι του μπαλκονιού του δωματίου ως αστείο, οι δύο ερασιτέχνες ερωμένες τελικά αποφασίζουν να αποχωρήσουν, επιστρέφοντας στην προηγούμενη ζωή τους στη Ρωσία και την Ισπανία. Και οι δύο συμφωνούν να αφήσουν το παθιασμένο βράδυ που μοιράστηκαν και να παραμείνει ένα μυστικό μεταξύ τους. Στη τελευταία σκηνή, αφού φεύγουν από το ξενοδοχείο η Νατάσα καλεί την Άλμπα και τρέξει προς αυτήν για να επιδείξει τις ικανότητές της στο τρέξιμο... αφήνοντας το χωρισμό τους διφορούμενο εάν θα συναντηθούν ποτέ ξανά.
Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στη Μαδρίτη της Ισπανίας ως το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Η τοποθεσία του ξενοδοχείου της ταινίας είναι μια κενή πλατεία που ονομάζεται Piazzetta di San Simeone, η ίδια πλατεία που χρησιμοποιείται για το άνοιγμα και το κλείσιμο των γυρισμάτων της ταινίας.
Η βασική κινηματογράφηση πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη και τη Μαδρίτη από τις 26 Ιανουαρίου έως τις 27 Φεβρουαρίου 2009.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές. Ο Τζόναθαν Χόλαντ από το περιοδικό Variety περιέγραψε την ταινία ως «τυπικά προκλητική, δυνητικά ένα διχαστικό στοιχείο από τον Ισπανό σκηνοθέτη και μερική επιστροφή στη φόρμα», αλλά παρά τον επαίνους των αποδόσεων των ηθοποιών και της ταινίας ο Χόλαντ αναφέρει πως «υπάρχει η αίσθηση ότι ο σκηνοθέτης Μέντεμ ενδιαφέρεται περισσότερο για τις ιδέες του παρά για τους ανθρώπους του».