cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτικό σύστημα της Ιταλίας
Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου
μικρογραφία|[[Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου από το 2021]] Ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (στη Ιταλία αναφέρεται επίσης ως Πρώτος Υπουργός [primo ministro]) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Ορίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αποτελεί το τέταρτο κατά σειρά σημαντικότερο κρατικό αξίωμα, μολονότι αποτελεί τον πραγματικό κυρίαρχο του πολιτικού συστήματος.
Λάμπερτ ντε Χοντ ο πρεσβύτερος
Έργο
Ήταν πιθανώς υπεύθυνος για τις συνθέσεις που απεικόνιζαν στρατόπεδα, ιππικό και στρατιωτικές συνοδείες και μάχες που φέρουν την υπογραφή LD HONDT. Αυτοί οι πίνακες θυμίζουν τον τρόπο του Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου. Στις στρατιωτικές του σκηνές χρησιμοποιούσε συχνά την τεχνική του σκίτσου. Οι πίνακές του απεικονίζουν κυρίως άλογα και ιππικό. Ζωγράφισε επίσης σκηνές του χωριού (όπως ο Πωλητής λαχανικών ), σκηνές κυνηγιού (όπως η Σκηνή κυνηγιού ) και τοπία.
Όπως ήταν η συνήθεια εκείνης της εποχής, συνεργάστηκε τακτικά με άλλους ζωγράφους. Συνεργάστηκε με τον Βίλλεμ φαν Χερπ (Willem van Herp) στη δημουργία τοπίων (ζωγραφισμένων από τον ντε Χοντ) με μορφές (ζωγραφισμένες από τον φαν Χερπ), όπως ο Νώε που μαζεύει την οικογένειά του και τα ζώα στην κιβωτό, τον Ορφέα να γοητεύει τα ζώα, τον Άγιο Φραγκίσκο με τα ζώα, κ.λπ. Αυτοί οι πίνακες έχουν παρόμοια σύνθεση και αποτελούν παραλλαγή του τύπου του λεγόμενου «παραδεισένιου τοπίου». Τα παραδεισένια τοπία απεικονίζουν τον Κήπο της Εδέμ όπως περιγράφεται στο Βιβλίο της Γένεσης, γεμάτο με όλα τα ζώα, τα ψάρια και τα πουλιά που πιστεύεται ότι είναι δημιουργία του Θεού. Ο τύπος εφευρέθηκε και διαδόθηκε από τον Γιαν Μπρίγκελ τον νεότερο. Ο Μπρίγκελ εργαζόταν στην Αυλή των Αρχιδουκών Αλβερτου Ζ΄ και Ισαβέλλας Κλάρας Ευγενίας στις Βρυξέλλες, που διατηρούσαν εκτεταμένη εκτροφή αγρίων ζώων. Ως ντόπιος της Αμβέρσας, ενός μεγάλου λιμανιού και εμπορικού κέντρου εξωτικών αγαθών και ζώων από την Ασία και τον Νέο Κόσμο, ο Μπρίγκελ θα μπορούσε να δει αυτά τα εξωτικά ζώα διά ζώσης. Ο Γιαν Μπρίγκελ ήταν έτσι σε ιδανική θέση για να μελετήσει πολλά κατοικίδια και εξωτικά είδη ζώων και να τα συμπεριλάβει στις συνθέσεις του. Ο Ντε Χοντ εμπνεύστηκε προφανώς από τα παραδεισένια τοπία του Μπρίγκελ, όπως Η δημιουργία του Αδάμ και η είσοδος των ζώων στην κιβωτό του Νώε. Ήταν επίσης σαφώς εξοικειωμένος με τις σκηνές με ζώα του Ρούμπενς καθώς η απεικόνιση των λιονταριών στους «παραδεισένιους πίνακες» του μοιάζει με εκείνες του Ρούμπενς στον πίνακα Ο Δανιήλ στο λάκκο του λιονταριού.
Πολιτικό σύστημα της Ιταλίας
Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου
Θεωρητικά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί ελεύθερα να ορίσει το πρόσωπο της αρεσκείας του. Ωστόσο, η επιλογή του θα πρέπει να γίνεται με βάση τα κόμματα που κατέχουν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Αυτό συμβαίνει διότι το άτομο που θα ορισθεί οφείλει να σχηματίσει κυβέρνηση με την οποία θα εξασφαλίσει την ψήφο εμπιστοσύνης των δύο συνελεύσεων. Σύμφωνα με τη συνταγματική πρακτική, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προχωρά σε διαβουλεύσεις με τις κοινοβουλευτικές ομάδες προκειμένου να καταλήξει στην επιλογή ατόμου ικανού να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου. Μετά τον ορισμό του, ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου προτείνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τους υπουργούς με τους οποίους θα σχηματίσει το υπουργικό συμβούλιο εάν, όπως προαναφέρθηκε, λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και από τα δύο κοινοβουλευτικά σώματα.
Ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου συντονίζει την δραστηριότητα των υπουργών και είναι υπεύθυνος για τις δραστηριότητες της κυβέρνησης. Επίσης, σε αντίθεση με άλλα πολιτικά συστήματα, δεν αποτελεί πάντοτε τον ιεραρχικά ανώτερο υπουργό. Ασφαλώς, ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας, εκπληρώνει καθήκοντα στα οποία οφείλουν να υπάγονται, άμεσα ή έμμεσα, όλοι οι υπουργοί. Παρά ταύτα, ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου δεν δικαιούται να δίνει συγκεκριμένες διαταγές στους υπουργούς αναφορικά με τα τμήματα τους, παρά μόνο κατευθυντήριες οδηγίες γενικού χαρακτήρα, ενώ παράλληλα δε δύναται να διατάζει την απόλυση τους. Ο ίδιος χαρακτηρίζεται ως primus inter pares, δηλαδή ως πρώτος μεταξύ ίσων του συμβουλίου του. Γενικότερα, ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου διαδραματίζει τριπλό ρόλο: την ώθηση, την κατεύθυνση και το συντονισμό της κυβερνητικής δραστηριότητας.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας
μικρογραφία|[[Σέρτζιο Ματαρέλα, Πρόεδρος της ιταλικής Δημοκρατίας, από το 2015]] Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι η κεφαλή του κράτους και εκπροσωπεί την εθνική ενότητα. Κατέχει το ανώτερο αξίωμα του κράτους και συγκεντρώνει ορισμένα καθήκοντα που παλαιότερα ανήκαν στο βασιλιά της χώρας. Επάνω του συναντώνται κατά κάποιο τρόπο τα τρία σκέλη της εξουσίας: ορίζει τον αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας και ο ίδιος αποτελεί τον επικεφαλής του δικαστικού συστήματος.
Η αρχηγία των ενόπλων δυνάμεων επισήμως αποδίδεται στην κεφαλή του κράτους, δηλαδή τον ίδιο, στην πραγματικότητα όμως ανήκει στον Υπουργό Άμυνας και επομένως στην κυβέρνηση. Γενικά, οι εξουσίες του Προέδρου είναι περιορισμένες. Εφόσον το πολίτευμα της χώρας είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, η πολιτική κατεύθυνση της Ιταλίας καθορίζεται από το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση. Η τελευταία, όντας στην κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας κατέχει επίσης τον διοικητικό ρόλο. Έτσι, η διαχείριση του πολιτικού και διοικητικού συστήµατος του κράτους ανάγει την ιταλική Κυβέρνηση (το ίδιο ισχύει και για τις άλλες κυβερνήσεις) στο πιο "δυνατό" όργανο, την κινητήρια δύναμη, θα λέγαμε, της εθνικής πολιτικής. Συνεπώς, ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, επικεφαλής της κυβέρνησης αποτελεί το μονομελές όργανο με την περισσότερη εξουσία.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από εκλογικό σώμα αποτελούμενο και από τις δύο συνελεύσεις καθώς και από 58 περιφερειακούς εκπροσώπους. Η θητεία του διαρκεί για 7 χρόνια.
Παρόλο πού δεν αναφέρεται ρητά από το νόμο, ο εν ενεργεία Πρόεδρος μπορεί να επανεκλεγεί. Ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο ήταν ο πρώτος Πρόεδρος στην ιστορία της χώρας που επανεκλέχθηκε εκ νέου για δεύτερη θητεία, το 2013.
Κανονικά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσπαθεί να διατηρεί ουδέτερη θέση στους εθνικούς πολιτικούς διαλόγους, ενώ διαδραματίζει τον θεσμικό ρόλο του εγγυητή σε ό,τι αφορά την πολιτική διαδικασία. Ακόμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να απορρίπτει νόμους φανερά αντισυνταγματικούς αρνούμενος την επικύρωση τους, εφόσον λειτουργεί ως φύλακας του Ιταλικού Συντάγματος. Εντούτοις, το δικαίωμα του αυτό μπορεί να το ασκήσει μονάχα μια φορά για τον ίδιο νόμο.
Ο νυν Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας είναι ο Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος εκλέχθηκε την 31η Ιανουαρίου 2015 και ανέλαβε την άσκηση των καθηκόντων του στις 3 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πολιτική της Ιταλίας
Σεμίραμις (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Σεμίραμις αναφερόμαστε κυρίως στη θρυλική βασίλισσα Σεμίραμι της Ασσυρίας. Από αυτή προέρχονται οι ακόλουθες σημασίες:
Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Σεραφείμ
Ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Σεραφείμ Στεφάνου ήταν Έλληνας θεολόγος και Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Σεραφείμ (κατά κόσμο Βύρων) γεννήθηκε στο Φανάρι του Νομού Καρδίτσας το 1932.
Φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 1955. Είχε πνευματικό τον προϊστάμενο της Αδελφότητος Θεολόγων "Ζωή" αρχιμανδρίτη π. Ηλία Μαστρογιαννόπουλο, παροτρύνσει του οποίου χειροτονήθηκε Διάκονος το 1965 και Πρεσβύτερος το 1966.
Στις 16 Μαΐου 1970, διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα Μητροπολίτη Διονύσιο (Χαραλάμπους) εκλέγεται Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών υπό της θεωρηθείσης ως αντικανονικής τότε Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (ΔΙΣ) και στις 31 Μαϊου χειροτονείται στον επισκοπικό βαθμό από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (Κοτσώνη) συλλειτουργούντος και του συμπατριώτη του (απ΄ το Αρτεσιανό Καρδίτσης) Μητροπολίτου Ιωαννίνων (και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου) Σεραφείμ (Τίκα), ο οποίος - σημειωτέον - συμμετείχε και στη σύνθεση της θεωρηθείσης ως αντικανονικής ΔΙΣ που είχε εκλέξει τον Σεραφείμ (Στεφάνου) ως Τρίκκης. Παρότι η εκλογή του - του Μαϊου του 1970 - κρίθηκε από την (υπό τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ [Τίκα]) "Πρεσβυτέρα" Ιεραρχία της 28ης Μαρτίου 1974 ως "κατ΄ οικονομίαν" κανονική, στις 13 Ιουλίου 1974 και με την κατηγορία του "διαταράσσοντος την γαλήνη και ενότητα της Εκκλησίας" κηρύχθηκε έκπτωτος του μητροπολιτικού θρόνου της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών, χωρίς να δικαστεί. Αμέσως μετά την έκπτωσή του ανακηρύχθηκε σε Τιτουλάριο Μητροπολίτη με την τίτλο της Πάλαι Ποτέ Διαλαμψάσης Επισκοπής Ωρεού.
Μετά τη νομική δικαίωσή του στο Σ.τ.Ε. το 1990 αποδέχθηκε «για την ειρήνη και την ενότητα της Εκκλησίας» και «παρά τις ενστάσεις του σε εκκλησιολογικό επίπεδο», τη συναινετική - εκ μέρους της Ιεραρχίας προταθείσα - λύση της διχοτομήσεως της Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών, κατασταθείς Μητροπολίτης της νέας, «προσωποπαγούς» Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων.'Ετσι στις 10 Σεπτεμβρίου 1991, εξελέγη Μητροπολίτης της προσωποπαγούς Ιεράς Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων, η οποία μονιμοποιήθηκε με απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 9 Οκτωβρίου 2015.
Σε δηλώσεις του τον Δεκέμβριο του 2016 ο Μητροπολίτης Σταγών Σεραφείμ (Στεφάνου), αναφερόμενος στα θέματα της εκπτώσεώς του το 1974 από τη θέση του Τρίκκης και της επαναφοράς του το 1991 στη θέση του Σταγών, θ’ αναφέρει: «''Είναι κοινή αλήθεια και στο βάθος όλοι γνωρίζουν ότι αδικήθηκα. Με εκδίωξαν από τη Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών που είχα εκλεγεί, χωρίς κατηγορητήριο, με μη νόμιμο τρόπο, χωρίς εκκλησιαστική δίκη, επειδή κάποιοι παλαιοί αρχιερείς αντιδρούσαν στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο τον Α΄. Με λύπησε πολύ εκείνο το γεγονός, όχι γιατί έχασα τη Μητρόπολη, αλλά γιατί με πίκρανε η αδικία. Ωστόσο, όπως καλά γνωρίζετε, έφυγα ειρηνικά, σιωπηλός και προσευχόμενος υπέρ όσων με κατεδίωξαν και για την επιτυχία των διαδόχων μου. Εργάστηκα σιωπηλά επί 17 χρόνια, εκτός “διοικητικής Εκκλησίας” και μέχρι της δικαιώσεώς μου. Εξάλλου καμία Μητρόπολη δεν είναι ιδιοκτησία μας. Η Εκκλησία μας δίνει, μας ορίζει ως “διαχειριστές” των Μητροπόλεων. Τα γεγονότα της εποχής και τα μετέπειτα θα μείνουν στην ιστορία. Αισθάνθηκα την πίκρα και την αδικία, αλλά δεν κράτησα κακία και εμπάθεια, παρέμεινα πάντα προσευχόμενος υπέρ των διωκτών μου. Κι έτσι όταν το 1991 η Εκκλησία επέλεξε με “ευγενική συμπεριφορά” να μου δώσει ένα μικρό κομματάκι της Μητρόπολης Τρίκκης και Σταγών, την “Σταγών”, αποδέχθηκα και εργάστηκα με ζήλο''». Κατέλιπε φήμη ιεράρχου σεμνού, ταπεινού, διακριτικού και ευγενούς ο οποίος με την εκκλησιαστική πρακτική του, έγινε «τύπος των πιστών εν λόγω, εν ανατροφή, εν αγάπη, εν πνεύματι, εν πίστει και εν αγνεία (Τιμ. Α’, 4, 12-13) και κέρδισε το σεβασμό και την αγάπη του ποιμνίου του που τον σεβόταν και τον υπεραγαπούσε. Στις 18 Μαρτίου 2017 εκοιμήθη στην εντατική του Νοσοκομείου Τρικάλων μετά από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 85 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Σταγών και Μετεώρων Κατηγορία:Μητροπολίτες Τρίκκης
Απόστολος Κωνσταντινίδης
Ο '''Απόστολος Γ. Κωνσταντινίδης με το φιλολογικό ψευδώνυμο Πήλιος Ζάγρας''' γεννήθηκε στη Ζαγορά στις 10 Μαρτίου του 1888. Αρκετά όμως από τα έργα του ενίοτε φέρουν εκτός από το όνομα του, τα ψευδώνυμα Πήλιος Ζάγρας ή «Κάμελ Ράμαση» ή «Κλώνου Ροδονιά».
Ο Απόστολος Γ. Κωνσταντινίδης έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως λόγιος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος, διηγηματογράφος, ποιητής, περιηγητής, γραμματολόγος, κριτικός, ζωγράφος και κυρίως ιστοριοδίφης του Πηλίου.
Ο βασικός κύκλος των σπουδών του περιλαμβάνει τη φοίτηση του στο Γυμνάσιο Βόλου, τη Σκωτικήν Σχολή Αλεξάνδρειας και το Κολλέγιο της Αμερικάνικης Αποστολής στο Ασσιούτ της Άνω Αιγύπτου. Βέβαια πότε ο ίδιος δεν εγκατέλειψε τις προσπάθειες του για μόρφωση επενδύοντας συνεχώς στο διάβασμα και στην ατομική προσπάθεια για  εκπαίδευση.
Έζησε και έδρασε και κυρίως στην Αίγυπτο, όπου και δραστηριοποιήθηκε για πενήντα και περισσότερα έτη αναλαμβάνοντας ένα πλούσιο ρόλο στην πνευματική και κοινωνική δράση του Αιγυπτιώτου Ελληνισμού. Η απουσία του από την Αίγυπτο θα συνδεθεί με το διάστημα της ενεργούς συμμετοχής του στους Βαλκανικούς πολέμους όπου διακρίθηκε για την ανδρεία και τη γενναιότητα του καθώς και κατά την παραμονή του στη γενέτειρα του Ζαγορά μέχρι τα τελευταία έτη της ζωής του.
Η οργανωτική του δεινότητα και το δίκτυο των εξαιρετικών σχέσεων του με τον Ελληνισμό της Αιγύπτου, ίσως να είναι η εξήγηση για τη συμμετοχή του στα διοικητικά συμβούλια ενός πλήθους συλλόγων και φορέων όπως: α) πρόεδρος  για πολλά έτη και επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου «Απόλλων» ο οποίος μετονομάσθηκε αρχικά ως «Ελληνικό Κέντρον Αλεξάνδρειας» και κατόπιν σε «Δωδεκανησιακήν Λέσχην», β) αντιπρόεδρος του συλλόγου «Αποφοίτων Γυμνασίου», γ) αντιπρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του «Συλλόγου Ζαγοράς», δ) πρόεδρος της «Ελληνικής Καλλιτεχνικής Ενώσεως Αλεξάνδρειας», ε) γραμματέας της προσκυνηματικής οργανώσεως «Δεύτε αναβώμεν εις Ιεροσόλυμα», στ) μέλος της εταιρείας των Αθηνών «Ελληνισμός» και αντιπρόσωπος της στην Αίγυπτο, ζ) επίτιμος πρόεδρος της «Ενώσεως Αιγυπτιωτών Σπουδαστών», η) επίτιμο μέλος των τεκτονικών στοών «Μέγας Αλέξανδρος», «Ελλάς», «Αθήναι», «Κυψέλη», ιδρυτής της νέας στοάς «Παρθενών» και του περιστυλίου «Γολγοθάς», θ) πρόεδρος της Ελληνορθόδοξου Ενώσεως «Το Ραχήτιον», ι) γενικός γραμματέας του συνδέσμου πρώην Πολεμιστών και Εφέδρων Αξιωματικών της Αλεξάνδρειας, κ) πρόεδρος του σωματείου «Οι φίλοι των Γραμμάτων, το Έπαθλο» κλπ.
Ο Απόστολος Κωνσταντινίδης όπως προαναφέρθηκε υπήρξε προσωπικότητα πολυσχιδής και αυτό καταγράφεται και στο χώρο της δημοσιογραφίας και της λογοτεχνίας. Αναλυτικότερα υπήρξε συνεργάτης στην έκδοση διάφορων περιοδικών και εφημερίδων: α) ιδρυτικό μέλος του περιοδικού «ΣΕΡΑΠΙΟΝ» Αλεξανδρείας, β) ιδρυτής και συντάκτης του «Μηνιαίου Δελτίου του Ελληνικού Συλλόγου «Απόλλων Αλεξανδρείας 1923», γ) ιδρυτής και συντάκτης του περιοδικού «Απόλλων», δ)  ιδρυτής και συντάκτης του «Εσωτερικού Δελτίου του Συνδέσμου πρώην Πολεμιστών και Εφέδρων Αξιωματικών Αλεξάνδρειας», ε) ιδρυτής και συντάκτης του Μηνιαίου Δελτίου της Ελληνικής στοάς «Παρθενών», στ) αρχισυντάκτης της εφημερίδος «Εφημερίς», ζ) αρχισυντάκτης του εγκυκλοπαιδικού περιοδικού «Πανόραμα Αλεξανδρείας» και «Νέα ζωή», η) συντάκτης της επετηρίδος «Κυψέλη», θ) συντάκτης του περιοδικού «Φάρος», ι) ανταποκριτής των εφημερίδων «Θεσσαλία» και «Νέα Ελλάς» του Βόλου.
Με περισσό ζήλο ασχολήθηκε και επιμελήθηκε ιστοριοδιφικές έρευνες, σχετιζόμενες με το Πήλιο, ενώ σε πολλές μελέτες, άρθρα και αυτοτελή βιβλία αποθησαύριζε οτιδήποτε υλικό αφορούσε τα εκκλησιαστικά μνημεία του Πηλίου. Στο ενεργητικό του καταγράφονται περίπου διακόσιες διαλέξεις και ομιλίες στην Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Αθήνα και Ζαγορά.
Για την πολύπλευρη προσφορά του θα τιμηθεί με τον Αργυρούς Σταυρός των Ιπποτών του Τάγματος του Γεωργίου Α’ δια την εθνικήν υπηρεσίαν και τα πολύτιμα βοηθήματα προς τους μαχόμενους Έλληνας δια μέσου των οργανώσεων «Η βοηθός του Στρατιώτου», ο Χρυσούς Σταυρός, ο Ταξιάρχης και τέλος ο Μεγαλόσταυρος μετ’ Αστέρος του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Πανάγιου Τάφου.
Μετά την επιστροφή του στη γενέτειρα του Ζαγορά το 1960 περιορίζεται να αρθρογραφεί σε διάφορες τοπικές εφημερίδες έως και το θάνατο του που επήλθε την 11ην Δεκεμβρίου του 1971.
Εργογραφία (σύνοψη)
Αυτοτελώς εκδοθέντα το διάστημα από το 1926-1969 (Κάιρο, Αλεξάνδρειας, Αθήνα, Βόλος).
Διηγήματα εκδοθέντα σε περιοδικά το διάστημα από το 1908-1926 (Νέα ζωή, Σεράπιον Αλεξάνδρειας, Νουμάς Αθηνών και Φάρος).
Άρθρα δημοσιευμένα το διάστημα από 1910-1926 (Κάιρο, Αλεξάνδρειας, Αθήνα, Βόλος).
Ανέκδοτα χειρόγραφα τα οποία περιλαμβάνονται στο αρχείο του
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Υγρόμετρο
Τα υγρόμετρα είναι ειδικά όργανα της Μετεωρολογίας, με τα οποία μετριέται η υγρασία ατμόσφαιρας. Υπάρχουν διάφοροι τύποι υγρομέτρων όπως το υγρόμετρο τρίχας, το υγρόμετρο Αλλυάρ ή υγρόμετρο δρόσου, καθώς και άλλα που λόγω διαφορετικού τρόπου λειτουργίας και μέτρησης φέρονται με κατ' ιδία ονόματα όπως οι υγρογράφοι και τα ψυχρόμετρα.
Υγρόμετρο τρίχας
thumb|right|220px|Υγρόμετρο τρίχας Το 1783 ο Ελβετός γεωλόγος Οράς Μπενεντίτ ντε Σοσύρ ανακάλυψε το υγρόμετρο με το οποίο και γίνεται η μέτρηση της υγρασίας στον αέρα. Όσο κι αν φανεί παράξενο, το κύριο μέρος του οργάνου αυτού είναι η δέσμη τριχών ανθρώπου ή αλόγου. Οι Ινδιάνοι στην Αμερική γνώριζαν από τα πολύ παλαιότερα χρόνια την ιδιότητα των φυσικών τριχών να αυξομειώνονται κατά το μήκος τους ανάλογα με την υγρασία που είχαν. Μια αρκετά μακάβρια μέθοδος, αφού και παρατηρήθηκε το φαινόμενο αυτό από τις τούφες της κεφαλής των εχθρών τους που είχαν αποκεφαλίσει.
Στα σύγχρονα υγρόμετρα υφίσταται δέσμη ανθρώπινων τριχών, κατά προτίμηση ξανθού ατόμου, που προηγουμένως έχουν καθαρισθεί πολύ καλά από σκόνες και το λίπος. Οι τρίχες λοιπόν αυτές όταν ο αέρας είναι υγρός απορροφούν υγρασία και επιμηκύνονται. Αντίθετα όταν ο αέρας είναι ξηρός η υγρασία των τριχών εξατμίζεται και το μήκος τους μειώνεται. Οι αυξομειώσεις αυτές μεγεθύνονται μηχανικά και μεταβιβάζονται σε δείκτη επί βαθμολογημένου τόξου 0 - 100.
Υγρόμετρο Αλλυάρ
Ο τύπος αυτού του υγρομέτρου βασίζεται στον προσδιορισμό της θερμοκρασίας κατά την οποία εμφανίζεται σε κάποια αποψυχόμενη επιφάνεια δρόσος που προέρχεται από την υγρασία του αέρος. Η θερμοκρασία αυτή που ονομάζεται «σημείο δρόσου» σχετίζεται άμεσα με την υγρομετρική κατάσταση του αέρα. Το υγρόμετρο Αλλυάρ αποτελείται από ορθογώνιο μεταλλικό δοχείο που περιέχει αιθέρα. Ο αιθέρας εξατμιζόμενος δια πρόσφυσης ρεύματος αέρος, προκαλεί απόψυξη των τοιχωμάτων του δοχείου και εμφάνιση στην εξωτερική του επιφάνεια σταγονίδια δρόσου. Η αναλογία αυτών προσδιορίζει την υφιστάμενη υγρασία.
Λαογραφία
Μπορεί βέβαια οι ινδιάνοι να πρόσεξαν μέσα από μακάβριες καταστάσεις την φυσική ιδιότητα των τριχών, που μαρτυρά ιδιαίτερη προσοχή πιθανώς εκ φόβου, πλην όμως ο ελληνικός λαός της υπαίθρου την γνώριζε την ιδιότητα αυτή από πολύ παλιά από τα σχοινιά στους αχυρώνες που άλλοτε αυτά χαλαρώνουν και άλλοτε σφίγγουν.
Σχετική είναι και η ακόλουθη ελληνική παροιμία: «Όταν σφίγγουν τα σχοινιά ξέχασε τον θερισμό».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετεωρολογικά όργανα
Μάχη του Ιαξάρτη
Η μάχη στον ποταμό Ιαξάρτη διεξήχθη τον Οκτώβριο του 329 π.Χ. μεταξύ των Ελλήνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Σκυθών νομάδων που κατοικούσαν τις στέππες βόρεια και ανατολικά του ποταμού, στο σημερινό Ουζμπεκιστάν. Η μάχη αυτή ανέδειξε νικητές τους Έλληνες και ο ποταμός Ιαξάρτης υπήρξε το βορειότερο όριο της εξάπλωσης της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η τοποθεσία της μάχης
H τοποθεσία της μάχης βρίσκεται κοντά στα σημερινά σύνορα των χωρών Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Καζακστάν και Κιργιστάν, από τις οποίες διέρχεται ο Ιαξάρτης ποταμός (Συρ Ντάρια). Η ακριβής τοποθεσία είναι στα βόρεια του γεωγραφικού διαμερίσματος Αντιτζάν (Andijan District), νοτιοδυτικά της σημερινής πρωτεύουσας του Ουζμπεκιστάν, Τασκένδης, και βορειοανατολικά της πόλης Χοτζάντ του Τατζικιστάν.
Πριν τη μάχη
Στα μέσα του 329 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος κινήθηκε βόρεια της Σαμαρκάνδης (Μαράκανδα) για να αντιμετωπίσει τους Σκύθες που έκαναν συχνές επιδρομές στη Σογδιανή. Ο Αλέξανδρος πήρε αυτή την απόφαση για να διαφυλάξει τα νώτα της αυτοκρατορίας του από μελλοντικές επιδρομές νομάδων από το βορρά και την ανατολή. Η απόφαση αυτή εμπεριείχε ρίσκα, καθώς ήταν γνωστό στους Έλληνες ότι ο μόνος βασιλιάς που είχε περάσει τον Ιαξάρτη από τα νότια, ο Κύρος ο Μέγας της Περσίας, είχε σκοτωθεί στη μάχη με τους Σκύθες, και ότι οι αχανείς έρημοι πέραν του ποταμού ήταν αδιάβατες. Παρ' όλα αυτά ο Αλέξανδρος υπολόγισε ότι ο κίνδυνος των σκυθικών επιδρομών ήταν πολύ σημαντικός για να μείνει αναπάντητος. Τον Αυγουστο του 329 π.Χ. ο Αλέξανδρος έχτισε στη νότια όχθη του Ιαξάρτη την Αλεξάνδρεια την Εσχάτη, που αποτέλεσε το βορειοανατολικότερο σημείο της αυτοκρατορίας του.
Η μάχη
Ο Αλέξανδρος πέρασε τον Ιαξάρτη τον Οκτώβριο του 329 π.Χ. και χάρη στη γρήγορη διάβαση του ποταμού κατόρθωσε να υποχρεώσει σε μάχη τους Σκύθες νομάδες, που είχαν τη φήμη στρατού που μπορούσε διαρκώς να αποφεύγει τη μάχη και να υποχωρεί στο άγνωστο - για τον αντίπαλο - εσωτερικό. Οι Μακεδόνες ήρθαν αντιμέτωποι με στρατό 15.000 Σκυθών, που οι περισσότεροι ήταν έφιπποι τοξότες. Στη μάχη, η αριστερή πλευρά των Μακεδόνων απώθησε τη δεξιά των αντιπάλων, ενώ η μακεδονική δεξιά πλευρά, που αντιμετώπιζε τον κύριο όγκο των Σκυθών, υποχώρησε σκόπιμα, για να αποκόψει το αντίπαλο άκρο από το κέντρο, στην κλασική μακεδονική τακτική «σφύρας και άκμονος». Σε μια από τις συγκρούσεις σκοτώθηκε ο αρχηγός των Σκυθών Σατράκης, και μετά από αυτό οι Σκύθες υποχώρησαν άτακτα, με αποτέλεσμα οι Μακεδόνες να σκοτώσουν 1.000, ενώ συνέλαβαν 150 αιχμαλώτους και 1.800 άλογα.
Μετά τη μάχη
Παρά τη νίκη του, ο Αλέξανδρος δεν προχώρησε στην αχανή άγνωστη έκταση βόρεια του Ιαξάρτη, που καλυπτόταν από άγονες στέππες και ερήμους. Ο Μακεδόνας βασιλιάς απελευθέρωσε όλους τους Σκύθες αιχμαλώτους, και αυτή η πολιτική είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα: οι νομάδες δεν επανέλαβαν τις επιδρομές. Μετέπειτα, πολλοί έφιπποι τοξότες από τα βόρεια της αυτοκρατορίας στρατολογήθηκαν από τον Αλέξανδρο και η παρουσία τους έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εκστρατεία κατά της Ινδίας, κυρίως στη μάχη του Υδάσπη.
Bιβλιογραφία
Ιαξαρτης Ιαξαρτης Ιαξαρτης Ιαξαρτης 329 π.Χ.
Μάχη της Αλεξάνδρειας (1801)
Η Μάχη της Αλεξάνδρειας ή Μάχη της Κανώπου έλαβε χώρα στις 21 Μαρτίου 1801 μεταξύ του Γαλλικού Στρατού στην Αίγυπτο υπό τον στρατηγό Ζακ-Φρανσουά Μενού (Jacques-François Menou) και του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Αίγυπτο υπό τον αντιστράτηγο σερ Ραλφ Αμπερκρόμπυ (Sir Ralph Abercrombie), κοντά στα ερείπια της αρχαίας ρωμαϊκής Νικόπολης της Αιγύπτου (πριν τους Ρωμαίους λεγόταν Κάνωπος και ήταν ελληνική πόλη), στη στενή λωρίδα γης ανάμεσα στη θάλασσα και τη λίμνη Αμπουκίρ (Abu Qir), κατά μήκος της οποίας είχαν προελάσει τα βρετανικά στρατεύματα καθ΄ οδόν προς την Αλεξάνδρεια, μετά τη μάχη του κάστρου Αμπουκίρ στις 8 Μαρτίου και τη μάχη της Μαντόρα στις 13 Μαρτίου.
Πρελούδιο
Η θέση των Βρετανών τη νύκτα της 20ής Μαρτίου εκτεινόταν κατά μήκος του ισθμού, με τη δεξιά πτέρυγα να στηρίζεται στα ερείπια της Νικόπολης και τη θάλασσα, και την αριστερή πτέρυγα με βάση στήριξης τη λίμνη του Αμπουκίρ και το κανάλι της Αλεξάνδρειας (είχε νερό πλέον μόνο κατά τις πλημμύρες του ποταμού Νείλου). Η γραμμή είχε μέτωπο γενικά προς τα νοτιοδυτικά προς την πόλη της Αλεξάνδρειας, με την Εφεδρική Μεραρχία υπό τον υποστράτηγο σερ Τζον Μουρ (Sir John Moore) στα δεξιά, την Ταξιαρχία Πεζών Φρουρών στο κέντρο, και τρεις άλλες ταξιαρχίες στ΄ αριστερά. Στη δεύτερη βρετανική γραμμή υπήρχαν δύο ταξιαρχίες πεζικού και το ιππικό της εκστρατευτικής δύναμης σε κατάσταση αφίππευσης.
Μάχη
Στις 21 Μαρτίου ξημερώματα, τα στρατεύματα τέθηκαν υπό τα όπλα στις 3 π.μ., και στις 3:30 π.μ. οι Γάλλοι επιτέθηκαν και εισχώρησαν στα προκεχωρημένα βρετανικά φυλάκια. Το γαλλικό στράτευμα κινήθηκε ευθεία μπροστά με μεγάλη ταχύτητα, με τον συνήθη σχηματισμό του κατά φάλαγγες. Το κύριο βάρος της επίθεσης επέπεσε στις δυνάμεις του υποστράτηγου Μουρ στα δεξιά της βρετανικής διάταξης, και ειδικώς στο 28ο (Βόρειο Γκλόστερσαϊρ) Σύνταγμα Πεζικού. Οι Βρετανοί αναχαίτισαν το πρώτο κύμα, αλλά μια γαλλική φάλαγγα κατάφερε να εισχωρήσει υπό την κάλυψη του σκοταδιού ανάμεσα σε δύο βρετανικά συντάγματα. Ακολούθησε μια συγκεχυμένη μάχη στα ερείπια της αρχαίας Νικόπολης, κατά την οποία το 42o (Βασιλικοί Χαϊλάντερς) Σύνταγμα Πεζικού, το επονομαζόμενο "Μαύρη Φρουρά" (The Black Watch), απέσπασε ένα γαλλικό πολεμικό λάβαρο. Οι δε μπροστινές και πίσω σειρές του 28ου Συντάγματος Πεζικού ενεπλάκησαν ταυτόχρονα, ενώ δίδονταν οι διαταγές: Πρώτη σειρά, μείνετε όπως είστε, πίσω σειρά, μεταβολή!. Οι στρατιώτες του 28ου Συντάγματος πολέμησαν θαυμάσια, και με τη γενικότερη απόδοσή τους στη μάχη κέρδισαν την ξεχωριστή τιμή να φέρουν τιμητικά εμβλήματα τόσο στο εμπρόσθιο όσο και στο πίσω μέρος του στρατιωτικού τους καπέλου.
Άλλα συντάγματα που βοήθησαν στην ανατροπή της γαλλικής φάλαγγας που είχε διεισδύσει αρχικώς, ήταν τα 23ο, 40ο και 58ο. Ακολούθησε δεύτερη γαλλική επίθεση, στην οποία το γαλλικό ιππικό προκάλεσε σοβαρές απώλειες στο 42ο Σύνταγμα Πεζικού. Ο σερ Ραλφ Αμπερκρόμπυ ενεπλάκη σε προσωπική μάχη με κάποιους Γάλλους δραγώνους, οπότε και τραυματίστηκε θανάσιμα από βολή πυροβόλου όπλου, παρότι παρέμεινε στο πεδίο της μάχης και στην κεφαλή της διοίκησης μέχρι το τέλος. Η δε γαλλική επίθεση στο βρετανικό κέντρο αναχαιτίστηκε από το ψύχραιμο και σταθερό πυρ των ανδρών της Ταξιαρχίας Πεζών Φρουρών, ενώ και το αριστερό βρετανικό πλευρό διατήρησε τη θέση του με άνεση, αλλά το γαλλικό ιππικό επανήλθε και ήρθε για δεύτερη φορά σε σύγκρουση με την εφεδρική δύναμη στα δεξιά της διάταξης των Βρετανών. thumb|left|400px|Χάρτης της μάχης Περίπου μετά τις 8.30 π.μ., η μάχη άρχισε να εξασθενεί, και στις 10 π.μ. ρίχθηκαν οι τελευταίοι πυροβολισμοί. Η κύρια επίθεση στο δεξί βρετανικό πλευρό είχε αναχαιτιστεί. Από τεχνικής απόψεως, οι λεπτομέρειες της μάχης απέδειξαν ότι, ενώ το βρετανικό πεζικό δεν ήταν έκδηλα καλύτερο στη συμπλοκή εκ του συστάδην από τους εμπειροπόλεμους Γάλλους, οι ομοβροντίες του είχαν τέτοια ισχύ που κανένα άλλο στράτευμα της εποχής εκείνης δεν διέθετε, και ήταν ακριβώς αυτές οι ομοβροντίες που αποτέλεσαν τον αποφασιστικό παράγοντα για την επιτυχή για τους Βρετανούς έκβαση της μάχης, περισσότερο και από το ατομικό πείσμα των στρατιωτών.
Μετά τη μάχη οι Βρετανοί προήλασαν στην Αλεξάνδρεια και την πολιόρκησαν. Η γαλλική φρουρά της πόλης παραδόθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1801.
Κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης Κατηγορία:Πόλεμος του Δεύτερου Συνασπισμού
Ρεμί Καμπελά
Ο Ρεμί Καμπελά είναι ένας Γάλλος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 8 Μαρτίου 1990 στο Αζαξιό.
Αγωνιζόμενος στη θέση του μέσου, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Μονπελιέ ΣΚ το 2009. Το 2010, δόθηκξε δανεικός για μία σεζόν στην ΑΚ Αρλ-Αβινιόν, η οποία μόλις είχε ανέβει στη Λιγκ 1.
Ο Ρεμί Καμπελά μετρά δύο τίτλους στην τροπαιοθήκη του, έναν τίτλο πρωταθλητή Γαλλίας που κατέκτησε το 2012 και μια νίκη στο Κύπελλο Γκαμπαρντελά το 2009.
Βιογραφία
Ο Ρεμί Καμπελά γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1990 στο Αζαξιό από μια Κορσικανή μητέρα και έναν Ιταλό πατέρα. Τρίτο παιδί μιας τετράτεκνης οικογένειας, μεγάλωσε στη γειτονιά των Ω-ντε-Μποντιτσιόνε στο Αζαξιό και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην ηλικία των τριών ετών από την ΑΚ Αζαξιό, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Γκαζελέκ Αζαξιό, προτού κάνει ένα σύντομο πέρασμα από την Afa FA και στη συνέχεια επιστρέψει στην Γκαζελέ, όπου και παρέμεινε μέχρι τα 14 του.
Συλλογική Καριέρα
Στις 9 Μαΐου 2009, κατακτά στο Σταντ ντε Φρανς το Κύπελλο Γκαμπαρντελά απέναντι στην ΦΚ Ναντ, πετυχαίνοντας το δεύτερο τέρμα της ομάδας του.
Θα εμφανιστεί για πρώτη φορά στον πάγκο της ομάδας του για αγώνα της Λιγκ 1, στις 10 Απριλίου 2010, στο Σταντ Λεόν-Μπολέ, σε έναν αγώνα με αντίπαλο τη Λε Μαν ΟΚ κάτι που θα επαναληφθεί άλλες δύο φορές, χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί, προτού ανανεώσει το συμβόλαιό του με τη Μονπελιέ ΣΚ έως το 2014.
Τον Ιούλιο του 2010, θα πάει ως δανεικός για ένα χρόνο, στην νεοφώτιστη στην Λιγκ 1, ΑΚ Αρλ-Αβινιόν. Πάραυτα, όπως και την προηγούμενη σεζόν, τραυματίστηκε και πάλι, αυτή τη φορά με ένα σκίσιμο στον δεξιό τετρακέφαλο.
Έτσι, θα πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 μόλις στις 4 Δεκεμβρίου 2010, στο Παρκ ντε Σπορ της Αβινιόν, στη διάρκεια ενός αγώνα με αντίπαλο την ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη, ενώ στη συνέχεια θα γνωρίσει την πρώτη του συμμετοχή ως βασικός στις 22 Δεκεμβρίου 2010 απέναντι στην ΟΖΚ Νις και θα πετύχει το πρώτο του τέρμα στις 12 Μαρτίου 2011 απέναντι στην ΦΚ Λοριάν. Αφού αγωνίστηκε σε 18 αγώνες στους οποίους πέτυχε συνολικά 3 τέρματα, επέστρεψε στη Μονπελιέ ΣΚ.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως βασικός με την ομάδα του στη Λιγκ 1, στις 6 Αυγούστου 2011, στο Σταντ ντε λα Μοσσόν απέναντι στην ΑΖ Οσέρ, ενώ πέτυχε το πρώτο του τέρμα στη Λιγκ 1 με την ομάδα του στη γενέτειρά του, απέναντι στην ΑΚ Αζαξιό, στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 στο Σταντ Φρανσουά-Κοτί. Στις 8 Ιανουαρίου 2012, πετυχαίνει για πρώτη φορά στην καριέρα του δύο γκολ σε έναν αγώνα με την επαγγελματική ομάδα στον αγώνα του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στην ΑΣ Πρι-λε-Μεζιέρ στο στάδιο του Πετί-Μπουά του Σαρλεβίλ-Μεζιέρ.
Στις 24 Ιανουαρίου 2012, θα ανανεώσει το συμβόλαιό του με τη Μονπελιέ για άλλα δύο χρόνια, ως το 2016 και στη συνέχεια θα κερδίσει το βραβείο της UNFP για τον καλύτερο νέο παίκτη της σεζόν 2011-2012 της Λιγκ 1 στις 28 Απριλίου 2012. Στις 20 Μαΐου 2012, θα αναδειχτεί πρωταθλτηής Γαλλίας, έχοντας αγωνιστεί σε 29 αγώνες και έχοντυας πετύχει τρία τέρματα στη διάρκεια της σεζόν και έχοντας ταυτόχρονα αγωνιστεί σε τέσσερεις αγώνες για το Κύπελλο Γαλλίας, όπου πέτυχε τρία τέρματα και έναν αγώνα στο Λιγκ Κπα Γαλλίας.
Η νέα σεζόν ξεκίνησε με το Σούπερ Καπ Γαλλίας απέναντι στην Ολιμπίκ Λυών, στις 28 Ιουλίου 2012 στη Red Bull Arena, η οποία βρίσκεται στο Χάρισον, κοντά στη Νέα Υόρκη. Ο αγώνας τελειώνει με ισσοπαλία 1-1- ανάμεσα στις δύο ομάδες, και οι Montpellierains θα ηττηθούν στη διαδικαία των πέναλτι. Ο Ρεμί Καμπελά θα πετύχει το πρώτο του τέρμα για τη νέα αγωνιστική σεζόν 2012-2013 της Λιγκ 1, σε μια εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Σοσό Μονμπελιάρ, την 1η Σεπτεμβρίου 2012.
Εθνική Ελπίδων Γαλλίας
Στις 8 Φεβρουαρίου 2011, στο Σταντ Γκαστόν Πετί του Σατορού, θα σημειώσει την πρώτη του συμμετοχή με την Εθνική Ελπίδων της Γαλλίας, σε ένα φιλικό αγώνα απέναντι στη Σλοβακία και στη συνέχεια την πρώτη του συμμετοχή ως βασικός στις 2 Ιουνίου 2011, στο Σταντ Ρομπέρ Ντιοσόν της Ρουέν απέναντι στη Σερβία, ενώ θα πετύχει το πρώτο του τέρμα με αντίπαλο την Ουκρανία στις 5 Ιουνίου 2011, στο Στάδιο Βαλερί Λομπανόσφσκι του Κίεβου.
Θα πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στα προκριματικά του Euro 2013 με μια νίκη επί της Λεττονίας (3-0), στις 2 Σεπτεμβρίου 2011, στο Στάδιο Σκόντο της Ρίγας και θα πετύχει το πρώτο του τέρμα στη διάρκεια αυτής της προκριματικής φάσης στις 10 Νοεμβρίου 2011, στο Σταντ ντε λα Μποζουάρ απέναντι στη Ρουμανία. Τελικά οι Ελπίδες της Γαλλίας θα καταλάβουν την πρώτη θέση του ομίλου τους στην προκριματική φάση με επτά νίκες και μία ήττα, με τον Ρεμί να πετυχαίνει δύο γκολ και να δίνει δύο ασίστ συνολικά.
Εθνική Κορσικής
Η Κορσική δεν είναι μέλος της FIFA καθώς δεν διαθέτει αυτόνομη ομοσπονδία, και ως αποτέλεσμα δεν αγωνίζεται σε διεθνείς διοργανώσεις. Στις 6 Ιουνίου 2009, στο Αζαξιό, ο Καμπελά αγωνίστηκε με την Εθνική Κορσικής απέναντι στο Κονγκό.
Στατιστικά και τίτλοι
Το 2009, κατέκτησε το Κύπελλο Γκαμπαρντελά και υπέγραψε την ίδια χρονιά το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Θύμα ενός σοβαρού τραυματισμού, θα αναγκαστεί να περιμένει μέχρι τον Ιανουάριο του 2011, κι ενώ αγωνιζόταν στην ΑΚ Αρλ-Αβινιόν, για να αγωνιστεί ως βασικός με μια ομάδα της Λιγκ 1. Στις 20 Μαΐου 2012, κι ενώ είχε επιστρέψει στο Μονπελιέ ύστερα από τον δανεισμό του στην Αρλ, θα κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας με τη Μονπελιέ ΣΚ.
Ναντίρ Ρουσταμλί
Ο Ναντίρ Ρασίντ όγλου Ρουσταμλί (Nadir Rəşid oğlu Rüstəmli, ; γεννημένος 8 Ιουλίου 1999) είναι Αζέρος τραγουδιστής. Ο Ρουσταμλί κέρδισε τη δεύτερη σεζόν του The Voice of Azerbaijan. Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στο με το τραγούδι "Fade To Black", τερματίζοντας 16ος στον τελικό.
Πρώιμη ζωή
Γεννημένος στο Σαλιάν του Αζερμπαϊτζάν, ο Ρουσταμλί παρακολούθησε το γυμνάσιο #3 το 2005–2016. Στα νεότερα του χρόνια, έλαβε εκπαίδευση πιάνου στο Μουσικό Σχολείο Gulu Asgarov στη γενέτειρά του. Το 2021, ο Ρουσταμλί αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τουρισμού και Διοίκησης του Αζερμπαϊτζάν με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων.
2017–2020
Από το 2017 και μετά, ο Ρουσταμλί έχει συμμετάσχει σε διάφορους διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Διαγωνισμού Τραγουδιού Youthvision 2019, όπου τερμάτισε δεύτερος ανάμεσα σε 21 διαγωνιζόμενους.
2021: The Voice of Azerbaijan
Το 2021, πέρασε από οντισιόν για τη δεύτερη σεζόν του The Voice of Azerbaijan. Στις blind auditions, γύρισαν οι καρέκλες των Έλνταρ Γκάσιμοβ και Μουράντ Αρίφ. Επέλεξε να είναι στην Ομάδα Έλνταρ. Τον Ιανουάριο του 2022 κέρδισε την εκπομπή με ποσοστό τηλεψηφοφορίας 42,6%.
2022: Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022
Στις 16 Φεβρουαρίου 2022, η İctimai Television ανακοίνωσε ότι επέλεξε εσωτερικά τον Ρουσταμλί για να εκπροσωπήσει το Αζερμπαϊτζάν στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022. Ήρθε 10ος στον δεύτερο ημιτελικό με 96 βαθμούς, παίρνοντας την πρόκριση στον τελικό. Όλοι οι βαθμοί προήλθαν από ψηφοφορίες της κριτικής επιτροπής, με την ψηφοφορία του κοινού να μην απονέμει πόντους. Ο Ρουσταμλί εμφανίστηκε 15ος στον μεγάλο τελικό και ήρθε 16ος με 106 βαθμούς. 103 βαθμοί προήλθαν από την κριτική επιτροπή και 3 από το κοινό.
Fade to Black
Το "Fade to Black" είναι ένα σινγκλ του 2022 από τον Αζέρο τραγουδιστή Ναντίρ Ρουσταμλί. Το τραγούδι εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στον στο Τορίνο της Ιταλίας, μετά από εσωτερική επιλογή από την İctimai Television (İTV), τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα του Αζερμπαϊτζάν για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Κυκλοφορία
Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου 2022, με το επίσημο μουσικό βίντεο να κυκλοφορεί στο επίσημο κανάλι του διαγωνισμού της Eurovision στο YouTube.
Επιλογή
Στις 30 Δεκεμβρίου 2021, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός του Αζερμπαϊτζάν İctimai Television (İTV) άνοιξε μια περίοδο υποβολής τραγουδιών για τους ενδιαφερόμενους συνθέτες να υποβάλουν τα τραγούδια τους στην επιλογή του Αζερμπαϊτζάν έως τις 31 Ιανουαρίου 2022. Όλοι οι συμμετέχοντες που επιθυμούσαν να λάβουν μέρος στην επιλογή τραγουδιού του Αζερμπαϊτζάν έπρεπε να δώσουν μια σύντομη περιγραφή του εαυτού τους ως μέρος της υποβολής τους. Έξι τραγούδια προκρίθηκαν από περίπου 300 υποβολές, τα οποία θα προσφερθούν στον επιλεγμένο καλλιτέχνη για επιλογή.
Ο Ναντίρ Ρουσταμλί ανακοινώθηκε ως ο επιλεγμένος καλλιτέχνης στις 16 Φεβρουαρίου 2022, κατά τη διάρκεια της πρωινής εκπομπής του İTV, Sabahın xeyir, Azərbaycan ("Καλημέρα Αζερμπαϊτζάν").
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις Μεγάλες Πέντε (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν από έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό, ενώ οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό θα προκριθούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκή ιστορία ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη κλήρωση κατανομής που έφερε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα ερμήνευε. Το Αζερμπαϊτζάν κληρώθηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2022, και εμφανίστηκε στο πρώτο μισό της παράστασης.
Γιώργος Ανεμογιάννης (σκηνογράφος)
Ο Γιώργος Ανεμογιάννης (16 Δεκεμβρίου 1916 – 19 Οκτωβρίου 2005) ήταν Έλληνας σκηνογράφος, ενδυματολόγος και διακοσμητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 16 Δεκεμβρίου του 1916. Είχε παρακολουθήσει μαθήματα διακοσμητικής στη Kunst Geverbe Schule στη Βιέννη και στη συνέχεια φοίτησε στην ειδική θεατρική σχολή του Max Reinhart στο Reinhardt-seminar και στη Spezialschule fur Buhnenbild του καθηγητή Rottmayer στο Πολυτεχνείο της Βιέννης. Και από τις τρεις παραπάνω σχολές αποφοίτησε με άριστα.
Στο θεατρικό χώρο της Ελλάδας εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1939 με μια έκθεση Σκηνογραφίας στη γκαλερί Στρατηγοπούλου. Αμέσως μετά σκηνογράφησε το έργο "Το ταξίδι του κ. Περισσόν" για το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Το 1948 ο Γιώργος Ανεμογιάννης ήταν το βασικό στέλεχος στο θίασο "Μουσούρης - Μόρντος - Ανεμογιάννης" στα έργα "Μποέμ", "Ερωτικό Γαϊτανάκι" κ.ά. Από τότε συνεργάσθηκε με όλους σχεδόν τους ιδιωτικούς θιάσους της Αθήνας, καθώς και με το Εθνικό Θέατρο, την Εθνική Λυρική Σκηνή και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε κάθε είδους θεατρικά έργα. Το 1955 συμμετέχει στο Φεστιβάλ Αθηνών στα έργα "Ορφέας" και "Ευριδίκη" του Γκλουκ.
Ο Γιώργος Ανεμογιάννης σκηνογράφησε και σχεδίασε κοστούμια για περισσότερα από 500 θεατρικά έργα όπως και σε έργα του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Επίσης έγραψε μελέτες για σκηνογραφία και υπήρξε θεατρικός κριτικός σε καλλιτεχνικά περιοδικά και στον ημερήσιο τύπο. Υπήρξε μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου και του Σωματείου Ελλήνων Τεχνιτών Θεάτρου. Είχε αναλάβει επίσης πολλές φορές τη διακόσμηση περιπτέρων σε εκθέσεις καθώς και σε πολλές διαφημιστικές μακέτες. Το 1973 ο Γιώργος Ανεμογιάννης οργάνωσε το Μουσείο Αραβαντινού στον Πειραιά και πέντε χρόνια μετά, το 1978, το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη στη Κρήτη. To 1999 εξέδωσε σε πολύ περιορισμένο κύκλο, καλλιτεχνικό λεύκωμα των έργων του με τον τίτλο "Διαδρομή στο Χρώμα και το Όνειρο".
Ο Γιώργος Ανεμογιάννης μιλούσε επίσης γερμανικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου του 2005 και κηδεύτηκε στη πατρίδα του στο Ηράκλειο, όπου και μία οδός φέρει σήμερα το όνομά του.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Ανεμογιάννης εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διακοσμητές εσωτερικών χώρων Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι
Ντέμπο ΣΚ
Η Ντέμπο ΣΚ (βεγγαλικά: ডেম্পো, αγγλικά: Dempo SC) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πάνατζι στην Γκόα της Ινδίας. Ιδρύθηκε το 1968. Η ομάδα ανήκει και χορηγείται από τον όμιλο επιχειρήσεων Dempo. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Ντούλερ, χωρητικότητας 10.000 θεατών. Αγωνίζεται στην Ι-Λιγκ, την ανώτατη κατηγορία της χώρας.
Την περίοδο 2004–05 κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα Ινδίας. Την περίοδο 2006–07 κέρδισε και πάλι το πρωτάθλημα, όπως και την περίοδο 2006–07 αλλά και την περίοδο 2009–10. Πολλοί διάσημοι ποδοσφαιριστές εθνικών ομάδων έχουν αγωνιστεί στο σύλλογο, όπως οι Κλίμαξ Λόρενς, Κλίφορντ Μιράντα, Μαχές Γκαουλί και ο ξένος ποδοσφαιριστής Ράντι Μάρτινς Σολέγε από τη Νιγηρία, Μπέτο της Βραζιλίας και Μπίλι Μεχμέτ της Αγγλίας.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντέμπο ΣΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
1932 Τζάνσκι
Ο Τζάνσκι (Jansky) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού πρωτοπόρου της ραδιοαστρονομίας Καρλ Τζάνσκι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Τζάνσκι είναι SI. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζανσκι
14 Ιανουαρίου
13 Ιανουαρίου | 14 Ιανουαρίου | 15 Ιανουαρίου
Η 14η Ιανουαρίου είναι η 14η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 351 ημέρες (352 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας
Ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου είναι χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται κοντά στην πλατεία Ομόνοιας, Αθήνα. Ο ναός σχεδιάστηκε από τον Λύσανδρο Καυταντζόγλου και η κατασκευή του άρχισε το 1871 και ολοκληρώθηκε το 1905. Την κατασκευή του ναού διέταξε ο δήμος Αθηναίων, προς τιμήν της γέννησης του διαδόχου Κωνσταντίνου. Ο ναός χαρακτηρίζεται από τη νεοκλασική του είσοδο, καθώς και άλλα νεοκλασικά και αναγεννησιακά στοιχεία.
Ιστορία
Ο ναός υπέστη καταστροφές από σεισμούς το 1981 και το 1999. Ειδικά ο δεύτερος δημιούργησε προβλήματα στο ιερό του ναού, ενώ παρατηρήθηκαν επίσης και αποκλίσεις από τη κάθετο στη βόρεια κεραία, είτε λόγω των σεισμών, είτε λόγω της κατασκευής του Μετρό. Αν και πραγματοποιήθηκαν προσωρινές εργασίες, ο βαθμός της φθοράς οδήγησε σε αρχιτεκτονική και στατική μελέτη και η επισκευή του ναού ξεκίνησε ξανά το 2013, με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ. Οι εργασίες περιελάμβαναν αποκατάσταση του τρούλου, των κωδωνοστασίων και των δωμάτων, στερέωση της λιθοδομής, αντικατάσταση μεταλλικών δοκών με ανοξείδωτα στοιχεία, περίσφιξη των πεσσών, καθαρισμό της εξωτερικής επιφάνειας, συντήρηση των τοιχογραφιών και αποκατάσταση της οροφής. Η βόρεια πλευρά στερεώθηκε με τοποθέτηση ανοξείδωτων αγκυρίων και ελκυστήρων.
Περιγραφή
Ο ναός ανήκει στον αρχιτεκτονική τύπο της τρίκλιτης βασιλικής μετά τρούλου και διαθέτει εγκάρσιο κλίτος. Έχει εμβαδόν 1.000 τετραγωνικά μέτρα και το ύψος από το δάπεδο μέχρι την κορυφή του τρούλου είναι 32 μέτρα. Ο τρούλος είναι καλυμμένος με φύλλα χαλκού. Η αρχιτεκτονική του ναού χαρακτηρίζεται από τα νεοκλασικά στοιχεία, ενώ διαθέτει επίσης αναγεννησιακές επιρροές, στα πλαίσια του εκλεκτικισμού. Το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ναού είναι το πρόπυλο στην πρόσοψη του ναού, με ημικίονες κορινθιακού ρυθμού, πεσσούς και αέτωμα. Ο ναός έχει δύο οκτάγωνα κωδωνοστάσια. Το ιερό και ο τρούλος του ναού είναι αγιογραφημένοι από τον Αναστάσιο Λουκίδη και το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου από τον Φώτη Κόντογλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κωνσταντινος Ομονοιας
Βουκόλος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Παύλος ο Διάκονος
Ο Παύλος ο Διάκονος, λατιν. Paulus Diaconus (π. δεκαετία του 720 - 13 Απριλίου 796/7/8/9), επίσης γνωστός ως Winfridus του Μόντε Κασίνο, ήταν ένας Βενεδικτίνος μοναχός, γραφέας και ιστορικός των Λομβαρδών.
Βιογραφία
Ένας πρόγονός του, ο Λευπίχις ο Πρεσβύτερος, μετανάστευσε στην Ιταλία το 568 με την ακολουθία του Αλμπόιν βασιλιά των Λομβαρδών. Εκεί του χορηγήθηκαν γαίες στο (ή κοντά στο) Forum Julii (νυν Cividale del Friuli). Σε μία επιδρομή των Αβάρων, οι πέντε γιοί του Λευπίχη μεταφέρθηκαν μακριά στην Παννονία, αλλά ένας από αυτούς, ο Λευπίχης ο Νεότερος, επέστρεψε στην Ιταλία και ανέκτησε την κατεστραμμένη περιουσία του Οίκου του. Ο εγγονός του Λευπίχη του Νεότερου, ήταν ο Βάρνεφριντ, ο οποίος με τη σύζυγό του Θεοδελίνδα έγιναν οι γονείς του Βινφρίδου, που όταν έγινε μοναχός πήρε το όνομα Παύλος. Ο Παύλος γεννήθηκε μεταξύ 720-735 στο δουκάτο του Φρίουλι.
Λόγω της μάλλον ευγενούς καταγωγής της οικογένειάς του, ο Παύλος έλαβε μία εξαιρετικά καλή εκπαίδευση, ίσως στην Παβία, όπου ήταν η Αυλή του Ράτχη βασιλιά των Λομβαρδών. Εκεί έμαθε τα βασικά στοιχεία Ελληνικών από τον διδάσκαλο Φλαβιανό. Ο Φλαβιανός μάλλον ήταν γραμματέας του Δεσιδέριου διαδόχου του Ράτχη· η Αδαλπέργα, κόρη του Δεσιδέριου, έγινε μαθήτρια του Παύλου. Αφού η Αδαλπέργα παντρεύτηκε τον Αρέχη Β΄ δούκα του Μπενεβέντο, ζήτησε από τον Παύλο να γράψει τη Συνέχειά του στο έργο του Ευτρόπιου Σύνοψις της Ρωμαϊκής Ιστορίας.
Ο Παύλος έζησε στην Αυλή του Μπενεβέντο για τουλάχιστον μερικά έτη πριν το 774 -όταν ο Καρλομάγνος κατέλαβε την Παβία- και ίσως διέφυγε από την πόλη κατά την κατάληψη. Τελικά εισήλθε σε μοναστήρι της λίμνης Κόμο και πριν το 782 εισήλθε στο μεγάλο μοναστήρι του τάγματος των Βενεδικτίνων, στο Μόντε Κασίνο, όπου γνώρισε τον Καρλομάγνο. Περί το 776 ο Αρίχις, αδελφός του Παύλου, μεταφέρθηκε ως αιχμάλωτος στη Γαλλία· όταν 5 έτη μετά ο Καρλομάγνος επισκέφθηκε τη Ρώμη, ο Παύλος του έγραψε για τον Αρίχη, που μετά ελευθερώθηκε.
Αφού οι λογοτεχνικές επιτυχίες του Παύλου τράβηξαν την προσοχή του Καρλομάγνου, ο Παύλος συνεισέφερε σημαντικά στην Καρολίγγεια Αναγέννηση. Το 787 επέστρεψε στο Μόντε Κασίνο, όπου απεβίωσε στις 13 Απριλίου μεταξύ των ετών 796-799. Το επίθετό του Διάκονος δηλώνει ότι είχε γίνει διάκονος. Μερικοί πιστεύουν ότι ήταν μοναχός πριν την πτώση του Λομβαρδικού βασιλείου.
Τα έργα του
Το κύριο έργο του είναι η Ιστορία των Λομβαρδών (Historia Langobardorum), μία ανολοκλήρωτη ιστορία σε 6 βιβλία, που έγραψε μετά το 787, αλλά όχι μετά το 795/6. Καλύπτει την ιστορία των Λομβαρδών από τη μυθική καταγωγή τους από τον βορρά (τη Σκανδιναβία) και τις μετέπειτα μεταναστεύσεις τους -στην Ιταλία ήλθαν το 568/9- ως το τέλος του ηγεμόνα τους Λιουτπράνδου το 744. Τα βιβλία περιέχουν πολλές πληροφορίες για την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και άλλους λαούς. Η ιστορία γράφτηκε από τη σκοπιά των Λομβαρδών και είναι ιδιαίτερα πολύτιμη για τις αναφορές στις σχέσεις μεταξύ των Λομβαρδών και των Φράγκων.
Ξεκινά ως εξής; "Η περιοχή του βορρά, καθώς είναι μακριά από τη ζέστη του ήλιου και είναι κρύα από το χιόνι και το ψύχος, είναι τόσο υγιεινή για τα ανδρικά σώματα και κατάλληλη για τη δημιουργία εθνών, όσο αντίθετα στον νότο, με το να είναι αυτός κοντά στη ζέστη, αφθονούν οι ασθένειες και είναι λιγότερο κατάλληλος για ην ανατροφή του ανθρώπου."
Μεταξύ των πηγών του είναι η Προέλευση του γένους των Λογγοβάρδων, το Ποντιφικό βιβλίο, η χαμένη ιστορία του Σεκούνδου του Τρέντο και τα χαμένα χρονικά του Μπενεβέντο. Επίσης ανέσυρε πολλά από τα έργα των Βέδα, Γρηγόριου της Τουρ και Ισίδωρου της Σεβίλλης.
Σχετική με την ιστορία του των Λογγοβάρδων είναι η Ρωμαϊκή Ιστορία, που είναι μία συνέχεια στη Σύνοψη της Ρωμαϊκής Ιστορίας (Breviarium Historiae Romanae) του Ευτρόπιου, η οποία καλύπτει την περίοδο 364-553. Ο Παύλος συνέθεσε τη Ρωμαϊκή Ιστορία στο Μπενεβέντο το διάστημα 766-771. Λέγεται ότι πιο πριν είχε συμβουλεύσει την Αδελπέργα να διαβάσει τον Ευτρόπιο. Αυτή το έκανε, αλλά παραπονέθηκε ότι ο εθνικός (παγανιστής) αυτός συγγραφέας δεν λέει τίποτε για τα εκκλησιαστικά ζητήματα και σταματά με την άνοδο του Ουάλη το 364. Ως αποτέλεσμα, ο Παύλος συνέπλεξε αποσπάσματα από εκκλησιαστικά συγγράμματα, από εκκλησιαστικούς συγγραφείς και από άλλες πηγές, με τα γραπτά του Ευτρόπιου. Τα 6 βιβλία που τελικά πρόσθεσε, πηγαίνουν τη Λομβαρδική ιστορία ως το 553. Το έργο αυτό, που ήταν πολύ δημοφιλές κατά τον Μεσαίωνα, έχει αξία για την πρώιμη ιστορική παρουσίαση του τέλους της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το εξέδωσε ο Χανς Ντρόυζεν και τυπώθηκε στο έργο Μνημεία Γερμανικής Ιστορίας, Σειρά Αρχαίων Συγγραφέων, τόμος ΙΙ, 1879, όπως επίσης και από τον Α. Κριβελούτσι, στο Πηγές για την Ιστορία της Ιταλίας, αριθμ.51, 1914.