cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνσελμος Καντουαρίας
Ιδέες
Η πρώτη απόπειρα συστηματικής έκθεσης του σωτηριολογικού προβλήματος εμφανίστηκε στη Δύση μετά το Σχίσμα, την περίοδο ανάπτυξης της σχολαστικής θεολογίας. Κι ήταν ο Άνσελμος που διατύπωσε τη γνωστή «περί ικανοποιήσεως θεωρία». Στο έργο του Cur Deus homo?, προσπάθησε να υποστηρίξει την αναγκαιότητα της ενανθρώπησης του Θεού με βάση τη νομική σχέση Θεού-ανθρώπου. Η θεία δικαιοσύνη απαιτούσε ικανοποίηση (satisfactio),που ο άνθρωπος αδυνατούσε να εκπληρώσει, με αποτέλεσμα ο ίδιος ο Θεός να υποστεί την ποινή της σταύρωσης καθιστωντας τον Πατερα αντι φορεα αγαπης, τιμωρο του Υιου του.Μολονότι η περί ικανοποιήσεως θεωρία του Άνσελμου δεν έγινε σε καμιά Ομολογία της δυτικής χριστιανοσύνης δόγμα ή άρθρο πίστης, στην πραγματικότητα καθορίζει καταλυτικά τη θεμελιακή διδασκαλία της σωτηρίας τόσο στον Καθολικισμό όσο και στον Προτεσταντισμό. Και αυτό γιατί ήταν η μόνη τεκμηριωμένη προσπάθεια ερμηνείας του θανάτου του Ιησού. 9
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ιταλοί Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Επίσκοποι της Αόστας Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι του Κάντερμπερι
Νικόλαος Καστρινός
Ο Νικόλαος Καστρινός (Ερεσσός Μυτιλήνης, Λέσβος, 1888 – Θεσσαλονίκη, 23 Φεβρουαρίου 1981) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτικός. Για τη συνολική του προσφορά στο συνδικαλιστικό κίνημα, στην πολιτική και την κοινωνία βραβεύτηκε με το αργυρό μετάλλιο της πόλης της Θεσσαλονίκης, το 1970, ενώ άφησε και πλούσιο συγγραφικό έργο. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στην Οδησσό της –σημερινής- Ουκρανίας, που τότε ανήκε αρχικά στη Ρωσική Αυτοκρατορία κι ακολούθως στην ΕΣΣΔ. Ακολούθως μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου άρχισε να δημοσιογραφεί, στην αρχή ως ανταποκριτής Ρωσικών εφημερίδων, ακολούθως δε, χρήματισε ο ίδιος εκδότης. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης εγκαταστάθηκε εκεί και έλαβε μέρος στα κοινά της πόλης, καθώς εκλέχθηκε επανειλημμένα, δημοτικός σύμβουλος. Υποστήριξε, μέσα από τα κείμενά του, εργατικά αιτήματα και δημοκρατικές διεκδικήσεις, ενώ από το 1917 έως το 1945 εξέδιδε τα δικά του φύλλα εφημερίδων, ενώ συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Θεσσαλονίκη» και «Μακεδονία». Πήρε μέρος στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας (1917). Συνδεόταν φιλικά με τους Νίκο Καζαντζάκη, Κωστή Παλαμά, Δημήτρη Γληνό, ενώ υπήρξε πολιτικός φίλος του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Πέθανε σε ηλικία 93 ετών και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη την επομένη του θανάτου του, στις 24 Φεβρουαρίου 1981, από τον Ι.Ν. της Ευαγγελίστριας Θεσσαλονίκης.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Τζωρτζ Όργουελ
Ο Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ (αγγλικά: Eric Arthur Blair, 25 Ιουνίου 1903 – 21 Ιανουαρίου 1950), γνωστός περισσότερο με το συγγραφικό του ψευδώνυμο Τζωρτζ Όργουελ, ήταν Βρετανός συγγραφέας, λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ξεκάθαρο πεζό λόγο, συνειδητότητα των κοινωνικών ανισοτήτων, αντίθεση στα ολοκληρωτικά καθεστώτα και αφοσίωση στο δημοκρατικό σοσιαλισμό.
Συχνά κατατάσσεται στους Άγγλους συγγραφείς του 20ού αιώνα με τη μεγαλύτερη επιρροή και θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους χρονικογράφους της αγγλικής κουλτούρας της γενιάς του. Ο Όργουελ έγραψε κριτικές λογοτεχνίας, ποίηση, μυθιστορήματα και πολεμικές ανταποκρίσεις. Είναι διάσημος για το δυστοπικό μυθιστόρημα 1984 (1949) και την αλληγορική νουβέλα Η Φάρμα των Ζώων (1945). Το βιβλίο του Φόρος Τιμής στην Καταλωνία (1938), είναι μία καταγραφή των εμπειριών του από τον Ισπανικό Εμφύλιο και είναι ευρέως αναγνωρισμένο, όπως και τα πολυάριθμα δοκίμιά του πάνω σε θέματα πολιτικής, λογοτεχνίας, γλώσσας και πολιτιστικά. Το 2008, η εφημερίδα Times τον κατέταξε δεύτερο στον κατάλογο με τους 50 κορυφαίους Βρετανούς συγγραφείς από το 1945.
Το έργο του Όργουελ συνεχίζει να επηρεάζει τη μαζική και πολιτική κουλτούρα και ο όρος οργουελικός εντάχθηκε στο παγκόσμιο λεξιλόγιο μαζί με αρκετούς από τους νεολογισμούς του, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων: Ψυχρός Πόλεμος, Μεγάλος Αδελφός, Αστυνομία Σκέψης, Δωμάτιο 101, διπλή σκέψη και έγκλημα σκέψης.
Σήμερα το επίθετο οργουελικός περιγράφει ολοκληρωτικές καταστάσεις που είναι καταστροφικές για την ευημερία μιας ελεύθερης και ανοικτής κοινωνίας. Χαρακτηρίζονται από δρακόντειο έλεγχο μέσω προπαγάνδας, παρακολούθησης, παραπληροφόρησης, άρνησης της αλήθειας και αυταρχικών πολιτικών. Ο Όργουελ περιέγραψε τέτοιες καταστάσεις στο βιβλίο του 1984. Η εφημερίδα New York Times έχει χαρακτηρίσει τον όρο οργουελικός ως «το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο επίθετο που προέρχεται από το όνομα ενός σύγχρονου συγγραφέα».
Τα πρώτα χρόνια
Ο Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ γεννήθηκε στο Μοτιχάρι της Βρετανοκρατούμενης Ινδίας το 1903,  γιος κατώτερου διοικητικού υπαλλήλου. Η οικογένειά του επέστρεψε στην Αγγλία το 1911.
Ο προπάππους του, Τσαρλς Μπλαιρ, ήταν εύπορος εισοδηματίας από το Ντόρσετ και γαιοκτήμονας φυτειών στην Τζαμάικα, σύζυγος της Λαίδης Μαίρυ Φέην, θυγατέρας του Τόμας Φέην, 8ου Κόμη του Ουέστμορλαντ. Ο παππούς του, Τόμας Ρίτσαρντ Άρθουρ Μπλαιρ, ήταν κληρικός. Αν και οι τίτλοι ευγενείας κληροδοτήθηκαν στις επόμενες γενεές, δε συνέβη το ίδιο και με την οικονομική ευμάρεια. Ο ίδιος ο Έρικ Μπλαιρ περιέγραφε την οικογένειά του ως «κατώτερο μέρος της ανώτερης και μεσαίας τάξης». Ο πατέρας του, Ρίτσαρντ Ουόλμσλεϋ Μπλαιρ, εργάστηκε στην Ινδική Δημόσια Υπηρεσία, στο Τμήμα Οπίου. Η μητέρα του, Άιντα Μέιμπελ Μπλαιρ (το γένος Λιμουζέν), μεγάλωσε στο Μαουλαμίνε της Βιρμανίας, όπου ο Γάλλος πατέρας της είχε αναμιχθεί σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες. Ο Έρικ είχε δύο αδελφές, τη Μάρτζορι, πέντε χρόνια μεγαλύτερή του, και την Έιβριλ, πέντε χρόνια μικρότερή του. Όταν ήταν ενός έτους, η μητέρα του τον πήγε μαζί με τη μεγαλύτερη αδερφή του στην Αγγλία.
Το 1904 η Άιντα Μπλαιρ εγκαταστάθηκε με τα παιδιά της στο Χένλεϋ-ον-Τεμζ στο Όξφορντσιρ. Ο Έρικ μεγάλωσε στη συντροφιά της μητέρας του και των αδερφών του και πέρα από μία σύντομη επίσκεψη το καλοκαίρι του 1907, δεν ξαναείδε τον πατέρα του Ρίτσαρντ Μπλαιρ μέχρι το 1912. Στο ημερολόγιο που διατηρούσε η μητέρα του από το 1905, η ίδια αναφέρεται σε ανατροφή με έντονη κοινωνική δραστηριότητα και καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Η οικογένεια μετακόμισε στο Σίπλεϊκ πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο Έρικ έπιασε φιλίες με την οικογένεια Μπάντικομ, ειδικά με την κόρη τους, την Τζασίντα. Όταν πρωτοσυναντήθηκαν, στεκόταν ανάποδα με το κεφάλι του σε ένα χωράφι. Όταν τον ρώτησε γιατί, απάντησε «Σε προσέχουν πιο εύκολα αν στέκεσαι κατακόρυφα στο κεφάλι σου, παρά κανονικά». Η Τζασίντα και ο Έρικ διάβαζαν και έγραφαν ποίηση και ονειρεύονταν να γίνουν διάσημοι συγγραφείς. Είπε ότι μπορεί να έγραφε ένα βιβλίο στο ύφος της Σύγχρονης Ουτοπίας του Χ. Τζ. Ουέλς. Σε αυτή τη χρονική περίοδο, διασκέδαζε ψαρεύοντας, κυνηγώντας και παρατηρώντας πουλιά με τα αδέρφια της Τζασίντα.
Όταν έγινε 5 ετών, ο Έρικ πήγε μαθητής στο σχολείο της γυναικείας μονής του Χένλεϋ-ον-Τεμζ, όπου φοιτούσε και η αδερφή του Μάρτζορι. Επρόκειτο για ρωμαιοκαθολική μονή που λειτουργούσαν Γαλλίδες Ουρσουλίνες μοναχές, οι οποίες είχαν εξοριστεί από τη Γαλλία αφότου είχε απαγορευτεί η θρησκευτική εκπαίδευση το 1903. Η μητέρα του ήθελε να λάβει μόρφωση σε ιδιωτικό σχολείο, αλλά δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα δίδακτρα και χρειαζόταν να κερδίσει υποτροφία. Ο αδερφός της Άιντα Μπλαιρ, Σαρλ Λιμουζέν, συνέστησε το Σχολείο του Αγίου Κυπριανού, στο Ήστμπορν, στο Ανατολικό Σάσσεξ. Ο Λιμουζέν, που ήταν επαγγελματίας παίκτης του γκολφ, γνώριζε τόσο το σχολείο όσο και το διευθυντή του, μέσω της Βασιλικής Λέσχης Γκολφ του Ήστμπορν, όπου είχε κερδίσει αρκετές διοργανώσεις, το 1903 και το 1904. Ο διευθυντής ανάλαβε να βοηθήσει τον Μπλαιρ να κερδίσει την υποτροφία και σύναψε μία ιδιωτική οικονομική συμφωνία με τους γονείς του για να πληρώσουν μόνο τα μισά δίδακτρα. Το Σεπτέμβριο του 1911 ο Έρικ εγγράφηκε στο σχολείο του Αγίου Κυπριανού, όπου παρακολουθούσε μαθήματα για τα επόμενα πέντε χρόνια, επιστρέφοντας στο σπίτι μόνο κατά τις διακοπές. Δε γνώριζε τίποτε για τα μειωμένα δίδακτρα αν και αντελήφθη ότι προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Ο Μπλαιρ μισούσε το σχολείο και πολλά χρόνια αργότερα έγραψε το δοκίμιο «Έτσι, έτσι ήταν οι χαρές» ("Such, Such Were the Joys"), που εκδόθηκε μετά θάνατον, με θέμα τα χρόνια του εκεί. Στου Αγ. Κυπριανού όμως ο Μπλαιρ συνάντησε και τον Σίριλ Κόνολι, που αργότερα έγινε αξιοσημείωτος συγγραφέας και, ως επιμελητής του περιοδικού Χοράιζον (Horizon), δημοσίευσε πολλά δοκίμια του Όργουελ.
Ο Μπλαιρ έγραψε δύο ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Χένλεϋ εντ Σάουθ Όξφορντσαϊρ Στάνταρ, ως μέρος σχολικών εργασιών στις 2 Οκτωβρίου 1914 και στις 21 Ιουλίου 1916. Ήρθε δεύτερος μετά τον Κόνολι στη διεκδίκηση του Βραβείου Ιστορίας Χάροου, δέχθηκε εύφημο μνεία για την εργασία του από τον εξωτερικό σχολικό αξιολογητή και τελικά κέρδισε υποτροφίες για τα κολλέγια Ουέλινγκτον και Ίτον.
Τον Ιανουάριο του 1917 ο Μπλαιρ, έγινε δεκτός στο Ουέλινγκτον, όπου και μαθήτευσε κατά το εαρινό εξάμηνο. Το Μάιο του 1917 διατέθηκε ακαδημαϊκή θέση για υπότροφους στο Ήτον. Σπούδασε στο Ήτον ως το Δεκέμβριο του 1921, οπότε και έφυγε σε ηλικία 18,5 ετών. Ο Όργουελ ανέφερε στην παιδική του φίλη Τζασίντα Μπάντικομ ότι το Ουέλλινγτον ήταν «άθλιο», αλλά ότι στο Ήτον ένιωθε «ευτυχισμένος και σε πνευματική εγρήγορση». Βασικός καθηγητής του ήταν ο Α.Σ.Φ. Γκάου, ακαδημαϊκός επισκέπτης από το Κολλέγιο Τρίνιτυ του Καίμπριτζ, που του έδινε και επαγγελματικές συμβουλές. Ο Μπλαιρ διδάχτηκε Γαλλικά από τον Άλντους Χάξλεϋ. Ο Στήβεν Ράνσιμαν, που ήταν μαζί με τον Μπλαιρ στο Ήτον, παρατήρησε ότι ο Όργουελ και οι σύγχρονοί του εκτιμούσαν το λογοτεχνικό ταλέντο του Χάξλεϋ. Ο Κόνολι ακολούθησε τον Μπλαιρ στο Ήτον, αλλά επειδή σπούδαζαν σε διαφορετικά έτη, δε σχετίζονταν.
Οι ακαδημαϊκές επιδόσεις του Μπλαιρ υποδηλώνουν ότι αμελούσε τις σπουδές του. Οι γονείς του δεν είχαν τους οικονομικούς πόρους να τον στείλουν στο πανεπιστήμιο, χωρίς άλλη υποτροφία, συμπεραίνοντας από τις φτωχές του επιδόσεις, ότι δε θα μπορούσε να κερδίσει μία ακόμη. Ο Ράνσιμαν επεσήμανε τη ρομαντική αντίληψη που έτρεφε για την Ανατολή και η οικογένειά του αποφάσισε ότι ο Μπλαιρ θα έπρεπε να καταταγεί στην Αυτοκρατορική Αστυνομία, πρόδρομο της Ινδικής Αστυνομίας. Για αυτό έπρεπε να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις. Εκείνη την περίοδο ο πατέρας του είχε αποσυρθεί στο Σάουθγουολντ του Σάφολκ. Ο Μπλαιρ γράφτηκε σε προπαρασκευαστικό σχολείο στο Κραίγκχερστ και «ξεσκόνισε» τους κλασικούς, τα Αγγλικά και την Ιστορία. Ο Μπλαιρ πέρασε στις εξετάσεις, ερχόμενος 7ος ανάμεσα σε 29 επιτυχόντες.
Αστυνομικός στην Μπούρμα
Η γιαγιά του Μπλαιρ από τη μεριά της μητέρας του ζούσε στο Μουλμέιν, οπότε ο ίδιος επέλεξε να τοποθετηθεί στην Μπούρμα (Βιρμανία). Το 1922, επιβαίνοντας στο ατμόπλοιο Χερεφορντσίρ (S/S Herefordshire), έπλευσε μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και της Κεϋλάνης προς τη Βιρμανία για να ενταχθεί στην Ινδική Αυτοκρατορική Αστυνομία.
Το 1922 διορίστηκε αξιωματούχος στην αστυνομία της Βιρμανίας, απ' όπου παραιτήθηκε έξι χρόνια μετά, αμφισβητώντας το ρόλο του στην αποικιακή διοίκηση, την οποία οι ντόπιοι δεν αποδέχτηκαν ποτέ. Ένα μήνα αργότερα, έφτασε στο Ρανγκούν και ταξίδεψε στην Αστυνομική σχολή στο Μάνταλεϋ. Μετά από μία σύντομη θητεία στο Μαίμιο, έναν βασικό σταθμό στους λόφους της Βιρμανίας, τοποθετήθηκε στο μεθοριακό φυλάκιο της Μυαούνγκμυα στο δέλτα του ποταμού Ιρραουάντυ στις αρχές του 1924.
Δουλεύοντας ως αυτοκρατορικός αστυνομικός έγινε ιδιαίτερα υπεύθυνος, ενώ οι περισσότεροι από τους συνομήλικούς του ήταν ακόμα στο πανεπιστήμιο στην Αγγλία. Όταν τοποθετήθηκε ανατολικότερα στο Δέλτα του Τουάντε ως υποπεριφερειακός αξιωματικός, ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια περίπου 200.000 ανθρώπων. Στο τέλος του 1924, πήρε προαγωγή ως βοηθός επιθεωρητή περιφέρειας και τοποθετήθηκε στο Σύριαμ κοντά στο Ρανγκούν. Εκεί βρισκόταν το διυλιστήριο της εταιρίας πετρελαίου της Βιρμανίας. Όμως η πόλη ήταν κοντά στο Ρανγκούν, ένα κοσμοπολίτικο λιμάνι και ο Μπλαιρ πήγαινε στην πόλη όσο πιο συχνά μπορούσε, «για να ξεφυλλίσει βιβλία στο βιβλιοπωλείο, να φάει καλομαγειρεμένο φαγητό και να ξεφύγει απο τη βαρετή ρουτίνα της αστυνομικής ζωής». Τον Σεπτέμβριο του 1925 πήγε στο Ινσέιν, την έδρα της φυλακής του Ινσέιν και τη δεύτερη μεγαλύτερη φυλακή της Βιρμανίας. Εκεί, έκανε μεγάλες συζητήσεις για κάθε πιθανό θέμα με την Ελάιζα Μαρία Λάνγκφορντ-Ρέυ (που αργότερα παντρεύτηκε τον Κάζι Λέντουπ Ντόρτζυ). Αυτή εντόπισε πάνω του την «αίσθηση της απόλυτης εντιμότητας στις παραμικρές λεπτομέρειες».
Τον Απρίλιο του 1926 μετακόμησε στο Μουλμέιν, όπου ζούσε η γιαγιά του (από την πλευρά της μητέρας του). Στο τέλος του ίδιου έτους, τοποθετήθηκε στην Καθά, στην Άνω Βιρμανία, όπου προσβλήθηκε από δάγκειο πυρετό το 1927. Πήρε αναρρωτική άδεια και πήγε στην Αγγλία τον Ιούλιο. Τον Σεπτέμβριο του 1927 ενώ έκανε διακοπές μαζί με την οικογένεια του στην Κορνουάλη, επανεκτίμησε τη ζωή του. Αποφασίζει να μην επιστρέψει στη Βιρμανία, να παραιτηθεί από την Ινδική Αυτοκρατορική Αστυνομία και να γίνει συγγραφέας. Άντλησε από τις εμπειρίες του ως αστυνομικός στη Βιρμανία για το μυθιστόρημα Μέρες της Μπούρμα (1934) και για τα δοκίμια Ένας απαγχονισμός (1931) και Πυροβολώντας έναν ελέφαντα (1936).
Λονδίνο και Παρίσι
Έκτοτε έζησε για καιρό φτωχική ζωή στο Παρίσι και το Λονδίνο, αλλάζοντας περιστασιακά επαγγέλματα και συναναστρεφόμενος με περιθωριακούς. Επρόκειτο για μια συνειδητή από μέρους του απόρριψη του αστικού τρόπου ζωής, που συνοδεύτηκε από την πολιτική του ωρίμανση. Ο ίδιος χαρακτήριζε τον εαυτό του «συντηρητικό αναρχικό».
Στην Αγγλία εγκαταστάθηκε στο σπίτι της οικογένειας στο Σάουθγουολντ. Εκεί συνάντησε και τους παλιούς τους φίλους. Επίσης επισκέφτηκε τον παλιό του δάσκαλο, Γκάου, στο Καίμπριτζ, ώστε να του ζητήσει συμβουλές για το πώς να γίνει συγγραφέας.
Αρχές φθινοπώρου του 1927, μετακόμισε στο Λονδίνο. Η Ρουθ Πίττερ, μια ποιήτρια και οικογενειακή φίλη, τον βοήθησε να βρει κατάλυμα. Μέχρι το τέλος του 1927 εγκαταστάθηκε στην οδό Πορτομπέλλο. Η συμμετοχή της Πίττερ στη μετακόμιση θα τον βοηθούσε να ανέβει στην εκτίμηση της μητέρας του. Η Πίττερ συμπαθούσε το γράψιμο του Μπλαιρ, εντόπιζε αδυναμίες στην ποίησή του και τον συμβούλευε να γράψει για όσα ήξερε.
Το 1935 γνώρισε τη Βρετανή ποιήτρια Αϊλίν Ο'Σόνεσι. Η σχέση τους κατέληξε σε γάμο το 1936, που κράτησε μέχρι τον θάνατο της ποιήτριας το 1945. Τον Ιούνιο του 1944, οι δυο τους υιοθέτησαν ένα ορφανό αγόρι, τον Ρίτσαρντ Μπλαιρ, ο οποίος κληρονόμησε αργότερα τα συγγραφικά δικαιώματα για τα έργα του Μπλαιρ/Όργουελ.
Τα βιβλία του Οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου (1933), Μέρες της Μπούρμα (1934), Η κόρη του παπά (1935) και Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν (1937), δίνουν το χρονικό της περιόδου αυτής και καταγράφουν την εξέλιξη των ιδεών του.
Ισπανικός Εμφύλιος
Από τις κορυφαίες στιγμές της ζωής του ήταν η συμμετοχή του στον Ισπανικό Εμφύλιο. Στρατευμένος αρχικά στη δημοκρατική πολιτοφυλακή, πολέμησε και τραυματίστηκε όντας μέλος της ταξιαρχίας «Λένιν» του POUM, ενώ συγκρούστηκε αργότερα με το σταλινικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας τον Μάιο του 1937. Στο βιβλίο του Πεθαίνοντας στην Καταλωνία (1938) αποτύπωσε μοναδικά τις εμπειρίες και τη δράση του.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τοποθετήθηκε διευθυντής της Ινδικής Υπηρεσίας του BBC, απ' όπου αποχώρησε το 1943. Εν συνεχεία, ως λογοτεχνικός συντάκτης στην εφημερίδα Tribune, διαμόρφωσε πολιτικές θέσεις με σοσιαλιστική κατεύθυνση, διαφοροποιημένος ωστόσο από την επίσημη γραμμή των Εργατικών. Στην περίοδο αυτή ανήκουν μερικά από τα καλύτερα δοκίμιά του.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
150px|right|thumb|Η Φάρμα των Ζώων, πρώτη έκδοση του 1945. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραψε τα δύο βιβλία που του χάρισαν τη μεγάλη του φήμη. Το 1944 ολοκλήρωσε τη Φάρμα των Ζώων, πολιτική αλληγορία εμπνευσμένη από τη Ρωσική Επανάσταση και τη σταλινική περίοδο της ΕΣΣΔ. Το βιβλίο τον έκανε πλούσιο και διάσημο. Το 1949 κυκλοφόρησε το τελευταίο του έργο, το περίφημο 1984. Με τη δράση τοποθετημένη στο μελλοντικό τότε έτος 1984, σκιαγραφεί το ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος, όπου τα πάντα εξελίσσονται υπό την παρακολούθηση του Μεγάλου Αδελφού.
Η απέχθεια του Όργουελ απέναντι σε όλες τις μορφές ολοκληρωτισμού (και ιδιαίτερα απέναντι στον σταλινισμό σε αντίθεση με πολλούς άλλους αριστερούς της εποχής), ήταν ευδιάκριτη. Φοβούμενος ότι μέλη του βρετανικού Εργατικού Κόμματος τρέφουν φιλοσοβιετικά αισθήματα ή παρακινούμενος από αισθήματα για νεαρή που δούλευε για τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, κατέθεσε στο Τμήμα Ερευνών Πληροφοριών, παρακλάδι του Υπουργείου Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, λίστα με 38 (ή 135) ονόματα στα οποία συμπεριλαμβανόταν επιφανείς προσωπικότητες όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν.
Ο Τζορτζ Όργουελ πέθανε από πνευμονική αιμορραγία στο Νοσοκομείο του Γιουνιβέρσιτι Κόλετζ του Λονδίνου τον Ιανουάριο του 1950, σε ηλικία 46 ετών. Λίγο πριν τον θάνατό του, ο λογοτέχνης απαγόρευσε ρητά τη συγγραφή της βιογραφίας του, κάτι που τελικά δεν τηρήθηκε από τους πολυάριθμους βιογράφους του.
Το 1958 η χήρα του Σόνια, σε συνεργασία με τον Ίαν Άνγκους, επιμελήθηκε και εξέδωσε σε τέσσερις ογκώδεις τόμους το σύνολο σχεδόν των δοκιμίων, άρθρων, βιβλιοκρισιών, επιστολών και ημερολογίων που κρατούσε κατά καιρούς ο Όργουελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Prometheus Award
Φρανκ Βέντεκιντ
Ο Φρανκ Βέντεκιντ (Frank Wedekind, 24 Ιουλίου 1864 - 9 Μαρτίου 1918) ήταν Γερμανός θεατρικός συγγραφέας, που γεννήθηκε στο Αννόβερο το 1864, λίγο μετά την επιστροφή των γονέων του στη Γερμανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η μητέρα του, μια νεαρή Γερμανίδα (κατ' άλλους Ουγγαρέζα) ηθοποιός που ζούσε στο Σαν Φρανσίσκο, γνωρίστηκε με τον κατά πολύ μεγαλύτερό της στα χρόνια σύζυγό της, που ήταν γιατρός, είχε φύγει από τη Γερμανία και είχε εγκατασταθεί στην Καλιφόρνια.
Ο πατέρας του Βέντεκιντ ήταν ένας παθιασμένος δημοκράτης που αντιπαθούσε τον Μπίσμαρκ. Ήταν επόμενο τις πολιτικές πεποιθήσεις του πατέρα να κληρονομήσει και ο γιος του. Το 1899, ο Βέντεκιντ φυλακίστηκε, γιατί δημοσίευσε κάποια ποιήματά του με πολιτικό περιεχόμενο στο σατιρικό περιοδικό Simplicissimus.
Ο Βέντεκιντ ήταν θαυμαστής του Ίψεν και του Στρίντμπεργκ. Είχε συμπαραταχθεί επίσης με τους νατουραλιστές συγγραφείς, πιο πολύ με το σύγχρονό του «ηγέτη» της νατουραλιστικής σχολής στη Γερμανία, το μεγάλο θεατράνθρωπο Γκέρχαρτ Χάουπτμαν (1862 - 1946).
Ο Βέντεκιντ άρχισε τη θεατρική σταδιοδρομία του το 1890, με το εικονοκλαστικό και αισθησιακό έργο του «Το Ξύπνημα της Νιότης», όπου περιγράφει τις ερωτικές ανησυχίες της νεότητας σ' ένα οικοτροφείο θηλέων. Το πιο αξιόλογο έργο του Βέντεκιντ, «Το Ξύπνημα της Άνοιξης» (Fruehling Erwachen, 1891) έχει ως θέμα και πάλι το σεξουαλικό ξύπνημα στα χρόνια της εφηβείας και προαναγγέλλει τις ψυχαναλυτικές ιδέες του Σίγκμουντ Φρόυντ στο θέατρο.
Στο «Πνεύμα της Γης» (Der Erdgeist, 1895), η ηρωίδα του, η διαβολική Λούλου (Lulu), που την πλημμυρίζει μια ασυγκράτητη λαγνεία, ενσαρκώνει τη δύναμη του κακού. Σχετίζεται διαδοχικά με τρεις άνδρες και τους ξεπαστρεύει τον ένα μετά τον άλλο: Ένας ηλικιωμένος γιατρός πεθαίνει πρώτος από αποπληξία, ο ζωγράφος που τον διαδέχεται κόβει το λαιμό του, ενώ τον τρίτο εραστή της τον σκοτώνει η ίδια, αφού κάνει πρώτα σχέση με το γιο του.
Άλλα θεατρικά έργα που εδραίωσαν τη φήμη του Βέντεκιντ είναι: «Το Κουτί της Πανδώρας» (1903), όπου η Πανδώρα είναι η προσωποποίηση του έρωτα, «Ο Μαρκήσιος του Κάιτ» (1901), το αρσενικό αντίστοιχο της Λούλου, «Ο Χορός του Θανάτου» (1906), «Η Λογοκρισία» (1908), «Θάνατος και Διάβολος» (1909), «Ο Πύργος του Βέττερσταιν» (1910), «Ο Βασιλιάς Νικολό ή Έτσι είναι η ζωή» (1911), «Μπίσμαρκ» (1916), «Ηρακλής» (1917). Ο βαγκνερικός «Τενόρος» (Der Kammersaenger, 1899) είναι το πιο δημοφιλές και πολυπαιγμένο σ' όλο τον κόσμο έργο του Βέντεκιντ.
Αμοραλισμός, άκρατος αισθησιασμός, ελευθεροστομία, λεσβιακές σχέσεις, σεξουαλικές φαντασιώσεις, προπαγάνδα του ελεύθερου έρωτα, αλλά και νατουραλιστική ειλικρίνεια για τη σεξουαλικότητα και την «τυραννία του σεξ», βασιλεύουν στα έργα του Βέντεκιντ. Έχει δίκαια αναγνωρισθεί ως ιδεολόγος του εξπρεσιονισμού και προάγγελος του Θεάτρου του Παράλογου (Theatre of the Absurd).
Ο Βέντεκιντ πέθανε στο Μόναχο το 1918.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Όρος Σεντ Ελίας
Το όρος Σεντ Ελίας, που αποδίδεται και ως Συνοριακή Κορυφή 186, είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό τόσο στον Καναδά όσο και στις ΗΠΑ, και βρίσκεται στο σύνορο του Γιούκον και της Αλάσκας. Βρίσκεται περίπου 40 χλμ. νοτιοδυτικά του όρους Λόγκαν, του υψηλότερου βουνού του Καναδά. Η καναδική πλευρά είναι τμήμα του Εθνικού πάρκου Κλουέιν, ενώ η αμερικανική πλευρά βρίσκεται στα όρια του Εθνικού πάρκου Βράνγκελ-Σεντ Ελίας.
Όνομα
Το όνομά του στη γλώσσα Τλινγκίτ είναι Γιάας'έιτ'αα Σάα (Yaas'éit'aa Shaa), που σημαίνει το "βουνό πίσω από τον παγωμένο κόλπο", και περιστασιακά ονομάζεται Shaa Tléin "Μεγάλο Βουνό" από τους Τλινγκίτ της επαρχίας Γιακουτάτ. Είναι μία από τις σημαντικότερες κορυφές για τη φυλή Τλινγκίτ Κβάασκ'κβάαν (Kwaashk'khwáan), καθώς χρησιμοποιούσαν το βουνό ως οδηγό κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στον ποταμό Κόπερ. Το όρος Φεργουέδερ στην κορυφή της Βρετανικής Κολούμπια και στα σύνορα της ΝΑ Αλάσκας είναι γνωστό ως Τσαλξάαν (Tsalxaan). Στον μύθο το Τσαλξάαν και το Γιάας'έιτ'αα Σάα (όρος Σεντ Ελίας) ήταν στην αρχή το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά είχαν μια διαφωνία και χώρισαν. Τα παιδιά τους, τα βουνά που βρίσκονται στο ενδιάμεσο, ονομάζονται Τσαλξάαν Γιάτξ'ι (Tsalxhaan Yatx'i) ("Παιδιά του Τσαλξάαν").
Γεωγραφία
Το βουνό πρωτοαντίκρισαν Ευρωπαίοι εξερευνητές στις 16 Ιουλίου 1741 σε αποστολή υπό τον Ρώσο Βίτους Μπέρινγκ. Ορισμένοι ιστορικοί αναφέρουν ότι το βουνό ονομάστηκε έτσι από τον Μπέρινγκ, άλλοι πιστεύουν ότι οι χαρτογράφοι του 18ου αιώνα το ονόμασαν έτσι εξαιτίας του ακρωτηρίου Σεντ Ελίας, γιατί ο Μπέρινγκ δεν τού είχε αποδώσει κάποιο όνομα.
Το όρος Σεντ Ελίας είναι αξιοσημείωτο για το κάθετο πεδίο του. Η κορυφή του υψώνεται στα στα 5.489 μέτρα σε οριζόντια απόσταση 16 χλμ. από το Τάαν Φιορντ, έξω από τον Παγωμένο Κόλπο, γεγονός που τονίζει ακόμα περισσότερο το ανάγλυφό του.
Ορειβατική ιστορία
Το όρος Σεντ Ελίας κατακτήθηκε για πρώτη φορά στις 31 Ιουλίου, 1897 από μία αποστολή υπό τον Λουίτζι Αμεντέο δούκα του Αμπρούτσι, (ο οποίος καθόρισε και τη στάνταρ διαδρομή στο Κ2) στην οποία συμμετείχε ο διάσημος φωτογράφος βουνών Βιττόριο Σέλλα.
Η δεύτερη ανάβαση έγινε το 1946, όταν ομάδα από την Ορειβατική Λέσχη του Χάρβαρντ με τον ιστορικό των βουνών Ντι Μολενάαρ αναρριχήθηκε στη διαδρομή της ΝΔ Κόψης. Στην ομάδα κορυφής ήταν ο Μολενάαρ και ο αδελφόςτου Κορνήλιος, ο Άντριου Κάουφμαν και η Μπέτι Κάουφμαν, ο Μέιναρντ Μίλερ, ο Γουίλιαμ Λατάντι και ο Μπέντζαμιν Φέρις. Ο Γουίλιαμ Πούτναμ ήταν μέρος της αποστολής, αλλά δεν κατάφερε να φτάσειστην κορυφή. Η αποστολή υποστηρίχθηκε με ρίψη εφοδίων από αεροπλάνο Το όρος Σεντ Ελίας σήμερα δεν σκαρφαλώνεται συχνά, παρά το ύψος του, εξαιτίας της δύσκολης πρόσβασής του προς την κορυφή και εξαιτίας της εκτεταμένης κακοκαιρίας σε διαφορετικές περιόδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Καναδά Κατηγορία:Βουνά των ΗΠΑ Κατηγορία:Βουνά της Αλάσκας
Κυπάρισσος Θεσπρωτίας
Για άλλους οικισμούς με το όνομα Κυπάρισσος δείτε το λήμμα: Κυπάρισσος (αποσαφήνιση)
Ο Κυπάρισσος ή το Κυπάρισσο  είναι ελληνικό πεδινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης) σε υψόμετρο 50 μέτρα.
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται ανατολικά της Ηγουμενίτσας και στο μέσον περίπου του δρόμου προς Φιλιάτες παρά τις όχθες του Θυάμιδος (Καλαμά) ποταμού. Πρόκειται για ένα χωριό του οποίου ο πληθυσμός ασχολείται κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και τη γεωργία, διαθέτοντας δημοτικό σχολείο. Το 2001 το χωριό αριθμούσε 122 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2011 είχε 111 κατοίκους.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κατάρ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κατάρ (αραβικά: الاتحاد القطري لكرة القدم, αγγλικά: Qatar Football Association, QFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Κατάρ. Εδρεύει στη Ντόχα και είναι μέλος της AFC. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Κατάρ.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Qatar Stars League υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Κατάρ.
Ιστορία
Η έλευση του ποδοσφαίρου στο Κατάρ χρονολογείται από το έτος 1948, συνοδευόμενη από την άφιξη πετρελαϊκών εταιρειών. Η δημοτικότητα του νέου παιχνιδιού επεκτάθηκε αμέσως, γεγονός που οδήγησε στην ίδρυση της Αλ Νατζάχ, η οποία αποτέλεσε τον πρώτο ποδοσφαιρικό σύλλογο της χώρας το 1950.
Υπό την αιγίδα της Qatar Oil Company (μετέπειτα QatarEnergy), η πρώτη ποδοσφαιρική διοργάνωση που έγινε ποτέ στο Κατάρ πραγματοποιήθηκε στην πόλη Ντουχάν. Παρά τη συμμετοχή πολλών ομάδων της Ντόχα – συμπεριλαμβανομένης της Αλ Νατζάχ – η διοργανώτρια ομάδα της Ντουχάν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο Ιζαντίν του 1951. Η Qatar Oil Company αντικατέστησε την παλιά διοργάνωση με μια νέα, το Κύπελλο Πουκέτ, το οποίο ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της περιόδου του 1957, όπου η Αλ Νατζάχ κατέκτησε το κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Το πρώτο γήπεδο με γρασίδι στην περιοχή του Κόλπου ήταν το Στάδιο της Ντόχα, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1962. Το Διεθνές Στάδιο Καλίφα κατασκευάσθηκε από το κράτος του Κατάρ τη δεκαετία του 1970 για να λειτουργήσει ως το εμβληματικό αθλητικό στάδιο της χώρας. Από το 2003 έως το 2017, το στάδιο ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε. Ο τελικός του Κυπέλλου του Εμίρη διεξήχθη εκεί το 2017. Το 2022 έμελλε να φιλοξενήσει τους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Το 1988 και το 2011, το Κατάρ φιλοξένησε το Ασιατικό Κύπελλο, το οποίο είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γεγονός στην ήπειρο.
Το Κατάρ φιλοξένησε το Κύπελλο Αραβικού Κόλπου το 1976, το 1992 και το 2004, τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση για εθνικές ομάδες στην περιοχή το 1992 και το 2004. Το 2014, το Κατάρ σήκωσε το τρόπαιο για τρίτη φορά αφού κέρδισε στον τελικό τη διοργανώτρια Σαουδική Αραβία.
Στις 13–28 Απριλίου 1995, το 10ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων της ΦΙΦΑ πραγματοποιήθηκε στη Ντόχα, το οποίο κέρδισε η Αργεντινή.
Το 2019 και το 2020, το Κατάρ φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της ΦΙΦΑ.
Από τις 30 Νοεμβρίου έως τις 18 Δεκεμβρίου του 2021, το Κατάρ φιλοξένησε το Αραβικό Κύπελλο του 2021. Δεκαέξι αραβικές ομάδες αγωνίστηκαν στα στάδια που προορίζονταν για το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στους ημιτελικούς, το Κατάρ έχασε από τη μελλοντική πρωταθλήτρια Αλγερία αλλά νίκησε την Αίγυπτο με 5-4 στα πέναλτι στα πλέι οφ της 3ης θέσης για να εξασφαλίσει την τρίτη θέση στο Αραβικό Κύπελλο.
Το Κατάρ ανέλαβε τη διεξαγωγή της διοργάνωσης του Ασιατικού Κυπέλλου του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καταρ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Κατάρ
Τζον Γουάτσον
Το όνομα Τζον Γουάτσον μπορεί να αναφέρεται:
Θεώρημα Γκορστάιν–Χαράντα
Στην πεπερασμένη θεωρία ομάδων, το θεώρημα Γκορστάιν–Χαράντα αποδείχθηκε από τους  Harada ( 1973, 1974 ) σε 464 σελίδες χαρτί, κατατάσσοντας τις πεπερασμένες απλές ομάδες σε τμηματικές 2-rank 4. Είναι μέρος της ταξινόμησης των πεπερασμένων απλών ομάδων.
Πεπερασμένες απλές ομάδες βαθμίδας 2 έχουν τουλάχιστον 5 Sylow 2-υποομάδες με μια κανονική υποομάδα βαθμού τουλάχιστον 3, το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι είτε τύπου κατασκευαστικού στοιχείου ή της χαρακτηριστικής 2. Ως εκ τούτου, το θεώρημα Γκορενστείν–Harada χωρίζει το πρόβλημα της ταξινόμησης των πεπερασμένων απλών ομάδων σε αυτές τις δύο υποπεριπτώσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Θεωρήματα της Άλγεβρας Κατηγορία:Θεωρία ομάδων
Παλαιών Πατρών Μάξιμος
Ο Παλαιών Πατρών Μάξιμος υπήρξε Μητροπολίτης Πάτρας στα τέλη του 14ου αιώνα.
Τον Σεπτέβρη του 1393 επιφορτίστηκε από τη σύνοδο μαζί με τους Μητροπολίτες Μονεμβασιάς και Λακεδαιμονίας με ανακρίσεις σχετικά με την υπόθεση του επισκόπου Μεθώνης Νίφωνα Μανδηλά, κατηγορούμενου από δύο μοναχούς για πολλές αξιόποινες πράξεις. Οι τρεις Μητροπολίτες τον καταδίκασαν σε αργία, ο Πατριάρχης όμως τον απάλλαξε γιατί οι τρεις Μητροπολίτες είχαν παραβεί τις αρμοδιότητές τους.
Το 1395 καθαιρέθηκε μετά τις εναντίον του αναφορές του δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρου Α' ότι είχε παραδώσει το Κάστρο του Γρεβενού στον Σαρακινόπουλο, εχθρό του Δεσπότη. Δεν μας είναι γνωστή η ζωή του μετά την καθαίρεσή του, ούτε το πού και πότε πέθανε.
Μουσική Νέας Εποχής
Η μουσική Νέας Εποχής ή μουσική New Age είναι είδος μουσικής η οποία προορίζεται να δημιουργήσει καλλιτεχνική έμπνευση, χαλάρωση και αισιοδοξία. Χρησιμοποιείται από τους ακροατές για τη γιόγκα, το μασάζ, το διαλογισμό, το διάβασμα ως μέθοδος διαχείρισης του άγχους για να επιφέρει κατάσταση έκστασης παρά αλλοιωμένη συνειδησιακή κατάσταση ή να δημιουργήσει ειρηνική ατμόσφαιρα στο σπίτι ή σε άλλα περιβάλλοντα και συνδέεται με τον περιβαλλοντισμό και την πνευματικότητα της "Νέας Εποχής".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Εποχή Κατηγορία:Μουσικά είδη
Άλωση της Λέσβου
Η άλωση της Λέσβου από τους Οθωμανούς Τούρκους πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 1462. Η οθωμανική αυτοκρατορία, υπό τον σουλτάνο Μωάμεθ Β, πολιόρκησε και κατέλαβε την πρωτεύουσα του νησιού, Μυτιλήνη. Μετά την παράδοσή της, παραδόθηκαν και τα άλλα κάστρα του νησιού. Το γεγονός τερμάτισε την ημι-αυτόνομη Γενουάτικη κυριαρχία που ο οίκος των Γκατιλλούσιο είχε εγκαταστήσει στο βορειοανατολικό Αιγαίο από τα μέσα του 14ου αιώνα κι επιτάχυνε την έναρξη του πρώτου οθωμανικού-βενετσιάνικου πολέμου το επόμενο έτος.
Στα μέσα του 14ου αιώνα, η γενοβέζικη οικογένεια Γκατιλλούζιο ασκούσε αυτόνομη κυριαρχία υπό τη βυζαντινή επικυριαρχία στη Λέσβο. Μέχρι το 1453, οι κτήσεις των Γκατιλλούσιο είχαν πια επεκταθεί στα περισσότερα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, όπως η Λήμνος κι η Θάσος. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 όμως, ο Μωάμεθ Β' άρχισε να αφαιρεί μια μια ττης κτήσεις των Γκατιλλούσιο. Ως το τέλος του 1456, μόνο η Λέσβος είχε μείνει στα χέρια τους, με αντάλλαγμα ένα ετήσιο φόρο υποτέλειας στο σουλτάνο. Το 1458 ο Νικολό Γκαττιλούζιο άρπαξε με τη βία την εξουσία του νησιού από τον αδελφό του και άρχισε να προετοιμάζεται για ενδεχόμενη οθωμανική επίθεση. Παρά τις εκκλήσεις του, ωστόσο, δεν έφτασε καμμία βοήθεια από άλλες δυτικές δυνάμεις. Ο Μωάμεθ Β' ξεκίνησε την εκστρατεία του εναντίον της Λέσβου τον Αύγουστο του 1462 και οι Οθωμανοί αποβιβάστηκαν στο νησί την 1η Σεπτεμβρίου. Μετά από αψιμαχίες για μερικες ημέρες, οι Οθωμανοί έφεραν το πυροβολικό τους και άρχισαν να βομβαρδίζουν το Κάστρο της Μυτιλήνης. Την όγδοη μέρα οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει τις οχυρώσεις του λιμανιού και δύο μέρες αργότερα κατέλαβαν την κάτω πόλη από το Μελανούδι. Τότε ξέσπασε πανικός στους υπερασπιστές και η αντοχή τους για αντίσταση κατέρρευσε. Ο Νικολό Γκαττιλούζιο παρέδωσε το κάστρο και το υπόλοιπο νησί στις 15 Σεπτεμβρίου, με την υπόσχεση να λάβει ακίνητα ισοδύναμης αξίας. Τότε μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου στραγγαλίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Παρά τις υποσχέσεις, εκτελέστηκαν και πολλοί άλλοι υπερασπιστές και ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων μεταφέρθηκε ως δούλοι στο παλάτι του σουλτάνου ή ως έποικοι στην αραιοκατοικημένη Κωνσταντινούπολη. Η οθωμανική κυριαρχία στη Λέσβο διήρκεσε, με μικρές διακοπές, μέχρι το 1912.
Ιστορικό: Οι Γκαττιλούζιο και οι Οθωμανοί
Κατά το Μεσαίωνα, το νησί της Λέσβου ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στη δεκαετία του 1090, το νησί καταλήφθηκε για πρώτη φορά από Τούρκο, για λίγα χρόνια από τον τουρκικό εμίρη Τζάχα. Τον 12ο αιώνα, το νησί έγινε συχνά στόχος λεηλασίας επιδρομών από τους Βενετούς. Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία (1202-1204), το νησί πέρασε στη Λατινική Αυτοκρατορία, αλλά επανακτήθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και τον Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη λίγο μετά το 1224. Το 1354, παραχωρήθηκε ως φέουδο στον Γενουάτη Φραντσέκο Α Γκατιλλούζιο. Οι Γκατιλλούζιο επίσης κυβερνούσαν την Φώκαια της Μικράς Ασίας και την πόλη του Αίνου στη Θράκη, αλλά από τη δεκαετία του 1430, με την απότομη πτώση της βυζαντινής εξουσίας, κατέλαβαν επίσης τη Θάσο και τη Σαμοθράκη.
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από το νεαρό και φιλόδοξο οθωμανό σουλτάνο Μωάμεθ Β ' αποτέλεσε σημείο καμπής για την ευρύτερη περιοχή. Οι Γκατιλούζιο επωφελήθηκαν και κατέλαβαν το νησί της Λήμνου αλλά ο σουλτάνος απαίτησε πια από τους ηγεμόνες της Λέσβου τεράστιο ετήσιο φόρο υποτελείας (3.000 χρυσά νομίσματα και άλλα 2.325 χρυσά νομίσματα για τη Λήμνο). Η συμφωνία υποταγής επικυρώθηκε το 1455, όταν τμήμα του οθωμανικού στόλου υπό τον Χαμζά Μπέι περιόδευσε στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου: ο Ντομένικο Γκατιλούσιο, ο ηγεμόνας της Λέσβου, έστειλε τον Έλληνα γραμματέα του, τον ιστορικό Δούκα, να συναντήσει τον στόλο με πλούσια δώρα και υποσχέσεις φιλίας και αφοσίωσης. Ο Ντομένικο είχε πρόσφατα διαδεχτεί τον πατέρα του Ντορίνο. Όταν έστειλε τον Δούκα στον σουλτάνο με το συνηθισμένο φόρο λίγο μετά τη επίσκεψη του Χάμζα, ο Δούκας άκουσε την απαίτηση να έρθει ο ίδιος ο Ντομένικο μπροστά στο Μωάμεθ για να επικυρωθεί η διαδοχή του. Ο Ντομένικο συμμορφώθηκε, αλλά αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη Θάσο και να δεχθεί την αύξηση του φόρου υποτέλειας για τη Λέσβο σε 4.000 χρυσά νομίσματα και να αναλάβει την υποχρέωση να καταδιώξει τους καταλανούς πειρατές που έκαναν επιδρομές στην Μικρά Ασία απέναντι από τη Λέσβο.
Αυτό δεν εμπόδισε τον σουλτάνο να καταλάβει τη Φώκαια τον Δεκέμβριο του 1455 και να επιτεθεί σε κτήσεις του ξαδέρφου του Ντομένικο, Ντορίνο Β' Γκατιλλούσιο, τον Γενάρη του 1456: Ο ίδιος ο Μωάμεθ κατέλαβε τον Αίνο ενώ ο ναύαρχος Γιουνούς πασάς κατέλαβε την Ίμβρο και τη Σαμοθράκη. Η Λήμνος, που κυβερνούσε ο νεώτερος αδελφός του Ντομένικο Νικολό Γκατιλούζιο, χάθηκε επίσης όταν ο τοπικός πληθυσμός επαναστάτησε την άνοιξη του 1456 και ζήτησε οθωμανική παρέμβαση. Η Λέσβος γλίτωσε την ίδια μοίρα προσωρινά, από τη μια λόγω της γενικής ανικανότητας των χριστιανικών δυνάμεων στο Αιγαίο που δεν αποτελούσαν άμεση απειλή κι από την άλλη επειδή η προσοχή του Μωάμεθ ήταν τότε στο βορρά, σε πολέμους με Σερβία και Ουγγαρία. Το φθινόπωρο του 1456, μια μοίρα του παπικού στόλου υπό τον καρδινάλιο Λουντοβίκο Τρεβιζάν κατέλαβε τη Λήμνο, τη Θάσο και τη Σαμοθράκη Παρ' ότι οι Γκατιλούζιο δεν είχαν καμμία σχέση με αυτό, το καλοκαίρι του 1457 ο Μωάμεθ έστειλε το στόλο του να επιτεθεί Λέσβο. Η επίθεση των Οθωμανών στη Μήθυμνα(Μόλυβο) απέτυχε, χάρη στην αποφασιστική αντίσταση και τη βοήθεια των πλοίων του Τρεβιζάν.
Στα τέλη του 1458, ο Νικολό Γκατιλούζιο, που είχε βρει καταφύγιο στη Λέσβο, επιτέθηκε κι έπνιξε το μεγάλο αδελφό του Ντομένικο, αρπάζοντας την εξουσία. Σε συνδυασμό με την ανοχή που επέδειξε στις πειρατικές επιδρομές των Καταλανών,έδωσε το τέλειο πρόσχημα στο Μωάμεθ να επιτεθεί στη Λέσβο. Προετοιμάζοντας την επικείμενη εκστρατεία, ο Σουλτάνος επέκτεινε σημαντικά το στόλο του και διέταξε εκτεταμένα οχυρωματικά έργα γύρω από την Κωνσταντινούπολη και τα Δαρδανέλια, για να εξασφαλίσει μια ασφαλή βάση για το ναυτικό του. Ο Νικολό Γκατιλούζιο έστειλε πολλούς διπλωμάτες για να ζητήσει βοήθεια από τη Γένοβα, τον πάπα και άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αλλά ελάχιστα κατάφερε. Οι πολιτικές αντιπαλότητες μεταξύ των Γενοβέζικων οικογενειών δεν επέτρεψαν βοήθεια ούτε καν από τη γειτονική Χίο που επίσης κατείχαν Γενουάτες, που αρχικά είχε αναλάβει την ευθύνη να στείλει 300 άνδρες αν η Λέσβος απειλούνταν από την οθωμανική επίθεση. Σταδιακά οι Οθωμανοί κατάφεραν να ανάκτηση των νησιών που έχασαν από τον Τρεβιζάν (1459) και να υποτάκουν το τελευταίο Βυζαντινό κράτος στον ελλαδικό χώρο Δεσποτάτο του Μορέως (1460) κι ένα χρόνο μετά την Τραπεζούντα, επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία τους και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ο τελευταίος Δεσπότης του Μιστρά, Δημήτριος Παλαιολόγος, έλαβε πρώην κτήσεις των Γκαττιλούζιο στον Αίνο ως αντάλλαγμα για να παραδόσει το Μιστρά και δέχτηκε. Ωστόσο, ο Νικολό φρόντισε να ενισχύσει τις οχυρώσεις στο Κάστρο της Μυτιλήνης, να συγκεντρώσει προμήθειες και να σκάψει "τάφρους, πύλες κι αναχώματα", σύμφωνα με τον Δούκα, δραστηριότητα που ήταν ίσως η αφορμή για μια επιγραφή στα τείχη του κάστρου που χρονολογείται στο 1460.
Αντιμαχόμενες δυνάμεις
εναλλ.=Geophysical maps of the Lesbos and Chios islands, with the main settlements and roads, in English|δεξιά|μικρογραφία|335x335εσ| Σύγχρονος χάρτης της Λέσβου (κορυφή) και των νησιών της Χίου (κάτω) Τον Αύγουστο του 1462, ο Μωάμεθ πέρασε στην Μικρά Ασία. Μετά την επίσκεψη στα ερείπια της Τροίας - όπου, σύμφωνα με τον Κριτόβουλο, είδε τον εαυτό του ως εκδικητή των αρχαίων Τρώων ενάντια στους Έλληνες - προχώρησε στην Άσσο, στη μικρασιατική ακτή βόρεια από τη Λέσβο. Ένας λογαριασμός Ιωαννιτών Ιπποτών της εποχής, γραμμένος λίγες εβδομάδες αργότερα, τοποθετεί τη δύναμη του στρατού του σε 40.000 άνδρες. Ο στρατός συνοδευόταν από ισχυρό στόλο, με επικεφαλής τον Μαχμούντ Πασά. Οι πηγές διαφέρουν ως προς τη δύναμη και τη σύνθεσή του: ο λογαριασμός των Ιωαννιτών καταγράφει 8 πλοία "οπλισμένα με πολιορκητικές μηχανές" (πιθανώς κανόνια), 25 γαλέρες και 80 μικρότερα σκάφη. Ο Ιταλός αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Μπενεντέτο σε επιστολή του καταγράφει 5 κανονιοφόρους, 24 καταδρομικά και 96 φούστες(πλοία). Ο Στέφανο Μάνιο γράφει 6 κανονιοφόρους, 12 καταδρομικά και 47 φούστες. Ο Δούκας καταγράφει 7 πλοία μεταφοράς και 60 βοηθητικά. Ο Λαονικός Χαλκοκονδύλης καταγράφει 25 πλοία κι 100 μικρότερα σκάφη. Οι ενετικές αναφορές μιλάνε συνολικά για 65 σκάφη ενώ ο Κριτόβουλος ανεβάζει τον αριθμό τους σε 200.
Ο Δούκας τοποθετεί τους υπερασπιστές στους 5.000, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Μπενεντέτο γράφει ότι παρόντες ήταν μόνο 1.000, μεταξύ των οποίων 70 Ιωαννίτες Ιππότες και 110 Καταλανοί μισθοφόροι. Σύμφωνα με τον Δούκα, η πόλη της Μυτιλήνης είχε άμαχο πληθυσμό περίπου 20.000 κατοίκων. Οι υπερασπιστές επιπλέον ήλπιζαν στη βοήθεια των Βενετών. Ένας βενετσιάνικος στόλος υπό το ναύαρχο Βέτορε Καπέλο ήταν στη Χίο, αλλά ο διοικητής του είχε αυστηρές οδηγίες να μην κάνει τίποτα που θα μπορούσε να προκαλέσει πόλεμο με τους Οθωμανούς. Μετά την πολιορκία, ο Καπέλο με τα 29 πλοία του ταξίδεψε προς τη Λέσβο και θα μπορούσε εύκολα να επιτεθεί στον τουρκικό στόλο, του οποίου τα πληρώματα είχαν κατέβει στην ξηρά για να βοηθήσουν στην πολιορκία, αλλά επέλεξε να μην το κάνει.
Πολιορκία της Μυτιλήνης
Την 1η Σεπτεμβρίου 1462, ο στόλος υπό το Μαχμούντ Πασά έφθασε στο νησί, ελλιμενιζόμενος στο λιμανάκι του Αγίου Γεωργίου. Ο Νικολό έστειλε πρέσβεις να μάθει το λόγο άφιξής τους, αφού είχε τηρήσει την καταβολή του φόρου υποτέλειας. Ο Μαχμούντ Πασάς απάντησε απαιτώντας την παράδοση της Μυτιλήνης και ολόκληρου του νησιού. Ο ίδιος ο Μωάμεθ πέρασε το στρατό του στο νησί από το "Αγιασμάτι" κι επανέλαβε την απαίτηση του προς τον Νικολό. Αυτός όμως αρνήθηκε και προσθεσε ότι μόνο με τα όπλα θα υποκύψει. Ο Μαχμούντ Πασάς έπεισε τότε τον Σουλτάνο να επιστρέψει στην Ασία και να αφήσει σ' αυτόν την πολιορκία, εκτός κι αν τον παρενοχλήσει ο βενετσιάνικος στόλος.
Ο Οθωμανός ναύαρχος αποβίβασε επιδρομείς, οι οποίοι λεηλάτησαν χωριά, αλλά βρήκαν μόνο λίγους Λέσβιους, καθώς οι περισσότεροι είχαν ήδη καταφύγει στα κάστρα του νησιού(Σίγρι, Μόλυβος και Μυτιλήνη). Μετά από τέσσερις ημέρες, έφτασαν έξι μεγάλα κανόνια, καθένα από τα οποία μπορούσε να ρίξει βράχους βάρους πάνω από 320 κιλά. Τρία τοποθετήθηκαν στο σαπωνοποιείο κοντά στο τείχος της πόλης, ένα στον Άγιο Νικόλαο, ένας στην Αγια Καλή και ένα στα προάστια απέναντι από ένα πύργο των τειχών, που κρατούσαν ένας μοναχός και ένας Ιωαννίτης Ιππότης. Τεράστιες πέτρες είχαν τοποθετηθεί μπροστά στα κανόνια για να τα προστατεύσουν από τις μικρότερες που εκτόξευαν οι πολιορκημένοι. Ο βομβαρδισμός διήρκεσε δέκα ημέρες και προκάλεσε μεγάλες ζημιές στσ τείχη: ο πύργος της Παναγίας και οι παρακείμενα τοίχη έγιναν ερείπια, ενώ το κανόνι του Αγίου Νικολάου ήταν τόσο αποτελεσματικό ενάντια στον πύργο που φρουρούσε το λιμάνι, που κανένας αμυνόμενος δεν τόλμησε να το προσεγγίσει. Οι Τούρκοι κατέλαβαν τον μισοκατεδαφισμένο πύργο την όγδοη μέρα και έθεσαν κόκκινη σημαία πάνω τους.
Ο πανικός τους αυξήθηκε από την πυρκαγιά που προκάλεσε ένα τεράστιου ολμοβόλο, που κατέστρεψε ολόκληρα σπίτια κι έκαψε εκείνους που έμειναν σε αυτά διώχνοντας τους υπερασπιστές από τα τείχη και προκαλώντας τεράστιες ζημιές. Με τις φήμες που κυκλοφόρησαν ότι ο Λουτσίνο και ο διοικητής του κάστρου είχαν δείξει στον Μαχμούντ τα αδύναμα τμήματα του τείχους, το ηθικό τους κατέρρεσε εντελώς. Οι στρατιώτες έσπασαν κλειδαριές και μπήκαν σε αποθήκες και τις λεηλατούσαν, πίνοντας κρασί και καταναλώνοντας προμήθειες που θα επέτρεπαν στο κάστρο να κρατήσει για ένα ολόκληρο χρόνο. Όταν οι Γενίτσαροι έφτασαν εκεί, βρήκαν μικρή αντίσταση. Όπως παρατήρησε ο ιστορικός William Miller, "αν και καλά εφοδιασμένος με τρόφιμα και μηχανές πολέμου, ο τόπος δεν είχε έναν γενναίο και πεπειραμένο στρατιώτη που θα ενέπνεε την φρουρά με ενθουσιασμό" και μετά από ένα συμβούλιο αποφασίστηκε να παραδοθεί στον Σουλτάνο, αρκεί να γίνουν σεβαστές η ζωή και οι περιουσίες τους.
Παράδοση και επακόλουθα
εναλλ.=Portrait bust of a middle-ages bearded man, wearing a large turban and fur-trimmed clothing, enclosed within a richly decorated arch|δεξιά|μικρογραφία|337x337εσ| Πορτρέτο του Mωάμεθ Β από τον [[Τζεντίλε Μπελλίνι|Gentile Bellini ]] Ο Μαχμούντ Πασάς συνέταξε ένα έγγραφο με τους όρους της παράδοσης και ορκίστηκε στο σπαθί του και στο κεφάλι του σουλτάνου ότι η ζωές τους θα ήταν ασφαλείς. Ο Νικολό ζήτησε επίσης να του δοθεί, ως ανταμοιβή, ένα κτήμα ισοδύναμης αξίας. Μαθαίνοντας την παράδοση, ο Μωάμεθ έφτασε και πάλι στο νησί, όπου παρέμεινε για τέσσερις ημέρες. Συνοδευόμενος από τους επισκόπους της Μυτιλήνης, ο Νικολό παρέδωσε τα κλειδιά του φρουρίου στον σουλτάνο και παρακάλεσε για συγχώρεση. Ο Μωάμεθ δέχτηκε αφού του έδωσε εντολή να διατάξει την άμεση παράδοση και των άλλων οχυρών στο νησί - τη Μήθυμνα, την Ερεσό και τους Αγίους Θεοδώρους (πιθανώς κοντά στην Άντισσα). Ο Νικολό συμμορφώθηκε κι έστειλε γράμμα με τη σφραγίδα του στα κάστρα, προτρέποντας τις φρουρές να παραδοθούν. Η φρουρά των Αγίων Θεοδώρων έστειλε πρέσβεις στον Βενετό Καπέλο για να παραδώσουν το φρούριο στη Βενετία, αλλά αυτός αρνήθηκε, έτσι όλο το νησί παραδόθηκε στους Τούρκους. Ο Μωάμεθ επέτρεψε στα στρατεύματά του να γιορτάσουν τη νίκη τους με ένα μεθυστικό πανηγύρι, κατα το οποίο έκαψαν τα υπόλοιπα σπίτια της πόλης, κι εγκατέστησε φρουρά 200 γεντιτσάρων και 300 ατακτων πεζών (αζάπες ) στη Μυτιλήνη με κυβερνήτη τον Πέρση σεΐχη Ali al-Bistami.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιορκίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Τάσος Κρικέλης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Ροδιά. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα.
Το 1977 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Κόμμα των Νεοφιλελευθέρων, χωρίς να εκλεγεί. Εξελέγη βουλευτής Γρεβενών για πρώτη φορά στις εκλογές του 1985 με τη Νέα Δημοκρατία. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές που έγιναν τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989, τον Απρίλιο του 1990 και τον Οκτώβριο του 1993.
Πέθανε στην Αθήνα, όπου διέμενε, το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Γρεβενών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Γαλακτονικό οξύ
Το Γαλακτονικό όξύ ή 1,2,3,4,5-πενταϋδροξυεξανικό οξύ, (γαλ. acide galactonique, αγγλ. galactonic acid), είναι μια οργανική ένωση της οποιας ο συντακτικός τύπος είναι: HOCH2(CHOH)4COOH'''.
Η ένωση αυτή προκύπτει κατά τη βιοχημική διεργασία της οξείδωσης της αλδεϋδομάδας (-CHO) της γαλακτόζης σε καρβοξύλιο (-COOH). Πρόκειται για ουσία κρυσταλλική, διαλυτή στο νερό με σημείο τήξης 112 °C.
Το γαλακτονικό οξύ απαντάται σε τρεις στερεοχημικές μορφές, ανάλογα με τη στρέψη του επιπέδου του πολωμένου φωτός: Τη δεξιόστροφη, την αριστερόστροφη και τη ρακεμική.
Κατηγορία:Υδροξυοξέα
Αλυκή Βοιωτίας
Η Αλυκή είναι χωριό του νομού Βοιωτίας που ανήκει στον δήμο Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός βρίσκεται νοτιοανατολικά της Λιβαδειάς στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, κάτω από τις απόκρημνες πλαγιές του Κιθαιρώνα. Στη θέση της βρισκόταν η αρχαία πόλη Τίφα ή Σίφαι ενώ σύμφωνα με τον Παυσανία η αρχαία πόλη Κρεύση. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Αλυκή έχει 279 κατοίκους.
Διοίκηση
Η Αλυκή στο διάστημα 1912-1998 ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Ξηρονομής της επαρχία Θηβών. Στο διάστημα 1999-2010 ανήκε στο Δήμο Θίσβης και από το 2011 συμπεριλαμβάνεται εντός των ορίων του διευρυμένου Δήμου Θηβαίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων
Μάχη της λίμνης της Καστοριάς
Ιστορικό
Η μάχη ξεκίνησε στις 05:30 της 15ης Απριλίου. Η ελληνική πλευρά χαρακτηρίστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις ως ελαφρά μηχανοκίνητα που υποστηρίζονται από 15 τεθωρακισμένα. Μια άλλη ελληνική πηγή που βασίζεται στον απολογισμό του διοικητή του τάγματος I/23 αναφέρει 17 "τεθωρακισμένα" και 10 μηχανοκίνητα.
Στο 11:00 οι Γερμανοί ανανεώνουν την επίθεσή τους, ενισχυμένοι. Ο Πασχαλίδης επισημαίνει ότι στα 10:30 γερμανικά βαριά πυροβολικά βομβάρδισαν έντονα τη δεξιά πτέρυγα του I/23 με απολογισμό 3 νεκρούς και 10 τραυματίες. Σημειώνει επίσης ότι η ελληνική θέση ήταν πολύ αδύναμη, καθώς οι άνδρες ήταν ακίνητοι σε βραχώδες έδαφος, το οποίο από τους βομβαρδισμούς κατέρρευσε. Ο Meyer σημειώνει ότι «το μεσημέρι» το τάγμα III/ LSSAH εισήλθε στη μάχη από τα αριστερά, περικυκλώνοντας την περιοχή. Καθ όλη τη διάρκεια της μάχης το ελληνικό πυροβολικό επέτυχε καλή βολές και αναγκάζοντας τους γερμανούς να αλλάζουν θέσεις. Στην 13:30 οι Γερμανοί επανεπιτήθονται με ισχυρή υποστήριξη από τεθωρακισμένα και πυροβολικό και στις 14:00 κατάφεραν να καταλάβουν το χωριό Αμπελόκηποι. Η ελληνική μεραρχία ιππικού που υπερασπιζόταν τη θέση υπέστη μεγάλο πλήγμα. Περίπου στις 14:45 ο απολογισμός της ελληνικής πλευράς είναι 84 περίπου νεκροί και τραυματίες.
Στις 17:00 οι Γερμανοί ανανέωσαν την επίθεσή τους, αυτή τη φορά με την υποστήριξη περίπου 40 αεροσκαφών Luftwaffe. Τα αεροπλάνα εστίασαν τις επιθέσεις τους στο ελληνικό πυροβολικό και κατέστρεψαν με επιτυχία 4 πυροβολικα και πολλά αμαξίδια. Οι απώλειες πεζικού ήταν περιορισμένες. Το γερμανικό πυροβολικό εντάχθηκε επίσης με πλήρη δύναμη στην επίθεση. Στις 18:00 η γέφυρα Μανιάκο διετάχθη να κατεδαφιστεί και οι μονάδες να υποχωρήσουν πάνω από τη γέφυρα βορειοδυτικά από το Άργος Ορεστικό. Το ελληνικό πυροβολικό πολεμούσε με τα τελευταία του εφόδια. Στις 19:00 τα γερμανικά τεθωρακισμένα περικύκλωσαν και κατέλαβαν τον Άργος Ορεστικό. Το τάγμα I/23, σύμφωνα με τον διοικητή του, είχε 160 νεκρούς.