cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατομοκρατία
Θεωρίες εξατομίκευσης
Η αρχή της εξατομίκευσης, ή στα λατινικά principium individuationis περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ένα αντικείμενο ταυτοποιείται ως διαφορετικό από άλλα αντικείμενα. Κατά τον Καρλ Γιουνγκ η εξατομίκευση είναι μία διαδικασία μετασχηματισμού, σύμφωνα με την οποία το προσωπικό και το συλλογικό ασυνείδητο φέρεται στο συνειδητό (μέσω π.χ. ονείρων, ενεργού φαντασίας ή ελεύθερου συσχετισμού) ώστε να αφομοιωθεί στην συνολική προσωπικότητα. Πρόκειται για μια εντελώς φυσική διεργασία αναγκαία για να συντελεσθεί η ολοκλήρωση της ψυχής. Ο Γιουνγκ θεωρούσε την εξατομίκευση ως την κεντρική διεργασία της ανάπτυξης του ανθρώπου. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ζιλμπέρ Σιμοντόν ανέπτυξε μια θεωρία ατομικής και συλλογικής εξατομίκευσης, κατά την οποία το άτομο θεωρείται ως αποτέλεσμα της εξατομίκευσης παρά ως αίτιό της. Έτσι, το ανεξάρτητο άτομο αντικαθίσταται από μία ατέρμονη οντολογική διεργασία εξατομίκευσης. Η εξατομίκευση είναι μία αέναη διεργασία, η οποία αφήνει πάντοτε ένα «προ-εξατομικευμένο» υπόλοιπο, το οποίο καθιστά δυνατές τις μελλοντικές εξατομικεύσεις. Η φιλοσοφία του Μπέρναρντ Στίγκλερ στηρίζεται και τροποποιεί την εργασία επί της εξατομίκευσης του Ζιλμπέρ Σιμοντόν· στηρίζεται επίσης σε συναφείς ιδέες των Φρίντριχ Νίτσε και Σίγκμουντ Φρόυντ. Κατά τον Στίγκλερ «το Εγώ, ως ψυχικό άτομο, μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο σε σχέση με το Εμείς, το οποίο είναι ένα συλλογικό άτομο. Το Εγώ συντίθεται υιοθετώντας μια συλλογική παράδοση την οποία κληρονομεί και δια της οποίας ένα πλήθος Εγώ αναγνωρίζει την μεταξύ τους ύπαρξη ».
Συναισθηματική ιδιοτέλεια
Η συναισθηματική ιδιοτέλεια ορίζεται από τον Ναγέφ Αλ-Ροντάν ως «ιδιοτέλεια υποκινούμενη από νευροχημικά συναισθήματα». Όπως υποστηρίζει στη γενική θεωρία του για την ανθρώπινη φύση, «συναισθηματικός ανήθικος εγωισμός », η ανθρώπινη συμπεριφορά διέπεται πρωταρχικά από την ιδιοτέλεια. Οι άνθρωποι επιζητούν καταρχήν την επιβίωση και κατόπιν την κυριαρχία. Αυτές οι πτυχές της ανθρώπινης φύσης είναι προϊόν γενετικά κωδικοποιημένων ενστίκτων επιβίωσης, τροποποιημένων από το συνολικό μας περιβάλλον και εκφρασμένων ως νευροχημικών συναισθημάτων και ενεργειών. Συνεπώς μόλις οι βασικές ανάγκες του ανθρώπου ικανοποιηθούν, τότε αυτός μπορεί να χρησιμοποιήσει την ιδιοτέλεια με μέτρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα, όπως την μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ ατόμων και κοινωνιών. Παρ’ όλα αυτά ο Αλ-Ροντάν προειδοποιεί ότι η υπερβολική γενική ιδιοτέλεια υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε απογοήτευση, εγκληματικότητα και διαμάχη.
Βασιζόμενος στην αντίληψή του για την ανθρώπινη φύση, ο Αλ-Ροντάν προτείνει την εισαγωγή μηχανισμών οι οποίοι θα ελέγχουν την άναρχη γενική ιδιοτέλεια. Η άσκηση χρηστής διακυβέρνησης θα πρέπει να περιλαμβάνει επαρκείς ελέγχους της ισχύος της κυβέρνησης και αποτελεσματική επιβολή των νόμων, όπως επίσης και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και την επέκτασή τους ώστε να συμπεριλάβουν φυσιολογικές και συναισθηματικές ανάγκες.
Μεθοδολογικός ατομικισμός
Ο μεθοδολογικός ατομικισμός εκφράζει την άποψη ότι τα κοινωνικά φαινόμενα μπορούν να γίνουν κατανοητά εξετάζοντας το πώς προκύπτουν από τα κίνητρα και τις δράσεις μεμονωμένων παραγόντων. Στα οικονομικά, η συμπεριφορά των ανθρώπων εξηγείται μέσω των ορθολογικών επιλογών, όπως αυτές  περιορίζονται από τις τιμές των προϊόντων και τα εισοδήματα. Έτσι ο οικονομολόγος δέχεται τις προτιμήσεις των ατόμων ως δεδομένες. Οι Μπέκερ και Στίγκλερ έχουν προβεί σε μια ισχυρή διατύπωση σχετικά με αυτή την άποψη :
Πολιτική ατομοκρατία
Οι ατομικιστές ασχολούνται κυρίως με την προστασία της ατομικής αυτονομίας από τις υποχρεώσεις που επιβάλλονται από κοινωνικούς θεσμούς (όπως το κράτος ή τη θρησκευτική ηθική). Η L. Susan Brown θεωρεί ότι «Ο φιλελευθερισμός και ο αναρχισμός είναι δύο πολιτικές φιλοσοφίες που κατά βάση ασχολούνται με την ατομική ελευθερία αλλά διαφέρουν πολύ μεταξύ τους σε συγκεκριμένα σημεία. Ο αναρχισμός μοιράζεται με τον φιλελευθερισμό τη ριζοσπαστική δέσμευση για την ελευθερία του ατόμου, ενώ απορρίπτει τις ανταγωνιστικές σχέσεις γύρω από την ατομική ιδιοκτησία του φιλελευθερισμού ».
Φιλελευθερισμός
Ο φιλελευθερισμός (από τις λέξεις «φίλος» και «ελευθερία») είναι η πίστη στην σημασία της ατομικής ελευθερίας. Αυτή η πίστη γίνεται ευρέως αποδεκτή στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη, στην Αυστραλία και άλλα δυτικά κράτη, και θεωρείται σημαντική αξία από πολλούς δυτικούς φιλοσόφους στην ιστορία, συγκεκριμένα από την περίοδο του Διαφωτισμού και ύστερα. Κοινωνίες που είναι κολεκτιβιστικές ή ασπάζονται τον κομφουκιανισμό ή το Ισλάμ στην Ασία ή τη Μέση Ανατολή απορρίπτουν συχνά τον φιλελευθερισμό (παρότι οι ταοϊστές εθεωρούντο και συνεχίζουν να θεωρούνται ατομικιστές ). Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος γράφει εγκωμιάζοντας «την ιδέα μιας πολιτείας που διοικείται με σεβασμό στα ίσα δικαιώματα και την ίση ελευθερία του λόγου, και την ιδέα μιας μοναρχικής κυβέρνησης που σέβεται τις περισσότερες από όλες τις ελευθερίες των κυβερνωμένων ».
Ο σύγχρονος φιλελευθερισμός έχει τις ρίζες του στην εποχή του Διαφωτισμού και απορρίπτει πολλές θεμελιώδεις παραδοχές που επικρατούσαν στις περισσότερες θεωρίες περί κυβέρνησης στο παρελθόν, όπως η ελέω Θεού κυβέρνηση, η κληρονομική εξουσία και την κρατική θρησκεία. Ο Τζον Λοκ πιστώνεται συχνά τα φιλοσοφικά θεμέλια του κλασικού φιλελευθερισμού. Έγραψε «κανείς δεν πρέπει να βλάψει άλλον στη ζωή του, την υγεία, την ελευθερία ή τα υπάρχοντά του ».
Κατά τον 17ο αιώνα οι ιδέες του φιλελευθερισμού άρχισαν να επηρεάζουν κάποια κράτη της Ευρώπης όπως την Αγγλία, την Ελβετία, την Ολλανδία και την Πολωνία, αλλά συχνά έβρισκαν ένοπλη αντίσταση από αυτούς που υποστήριζαν απόλυτες μοναρχίες και την εξουσία της θεσμοτεθημένης θρησκείας. Τον 18ο αιώνα δημιουργήθηκε στην Αμερική το πρώτο σύγχρονο φιλελεύθερο κράτος χωρίς μοναρχία και κληρονομική αριστοκρατία. Η αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας περιέχει λόγια παρμένα από τον Λοκ: «[δεχόμαστε πως] όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας. Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων ».
Ο φιλελευθερισμός υπάρχει σε πολλές μορφές. Σύμφωνα με τον John N. Gray, η ουσία του φιλελευθερισμού είναι η ανοχή των διαφορετικών πεποιθήσεων και διαφορετικές ιδέες ως προς το τι συνιστά μια καλή ζωή.
Αναρχισμός
Ο όρος αναρχισμός παραπέμπει σε μια σειρά πολιτικών φιλοσοφιών που θεωρούν το κράτος αχρείαστο, ανεπιθύμητο και βλαβερό
Οι παρακάτω πηγές αναφέρουν τον αναρχισμό ως πολιτική φιλοσοφία:
, και συχνά προωθούν μια κοινωνία χωρίς κράτος. Ενώ ο αντι-κρατισμός είναι κεντρική ιδέα, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο αναρχισμός συνεπάγεται την αντίθεση στην εξουσία ή την ιεραρχική οργάνωση κατά τη διεξαγωγή των ανθρώπινων σχέσεων, συμπεριλαμβανομένου, αλλά χωρίς να περιορίζεται σε αυτό, του κρατικού συστήματος.
Υπαρξισμός
Ο όρος «Υπαρξισμός» χρησιμοποιείται για να περιγράψει το έργο/τις θεωρίες ενός αριθμού φιλοσόφων των 19ου και 20ού αιώνα, οι οποίοι, παρά τις μεταξύ τους βαθιές δογματικές διαφορές, γενικά υποστήριξαν ότι η φιλοσοφική σκέψη θα έπρεπε να εστιάζει στην ενασχόληση με τους όρους και τις καταστάσεις της ύπαρξης του ανεξάρτητου ατόμου, και τα αισθήματα, τις ενέργειες, τις ευθύνες και τις σκέψεις του. Ο φιλόσοφος Σαίρεν Κίρκεγκωρ (πρώιμος 19ος αι.), εκ των υστέρων αναγνωρισμένος ως ο πατέρας του Υπαρξισμού, υποστήριξε ότι το άτομο είναι αποκλειστικά υπεύθυνο να δώσει νόημα στη ζωή του, καθώς και για το να την ζήσει με πάθος και ειλικρίνεια  , σε πείσμα των διαφόρων υπαρξιακών εμποδίων και περισπασμών όπως η απελπισία, το άγχος, ο παραλογισμός, η αποξένωση και η βαρεμάρα.
Οι υπαρξιστές φιλόσοφοι που ακολουθούν, διατηρούν την έμφαση στο άτομο, αλλά διαφοροποιούνται σε ποικίλους βαθμούς στο πώς κανείς επιτυγχάνει -και τι στοιχειοθετεί- μία ικανοποιητική ζωή/ύπαρξη, ποια εμπόδια πρέπει να υπερπηδηθούν, και ποιοι εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες παίζουν ρόλο, συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης των δυνητικών συνεπειών της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας θεού. Πολλοί Υπαρξιστές έχουν επίσης χαρακτηρίσει τα παραδοσιακά συστήματα της ακαδημαϊκής φιλοσοφίας ως υπερβολικά αφαιρετικά και αποξενωμένα από την έμπρακτη ανθρώπινη εμπειρία. Ο Υπαρξισμός έγινε της μόδας κατά τα μεταπολεμικά χρόνια, ως ένας τρόπος επανεπιβεβαίωσης της σημασίας της ανθρώπινης ατομικότητας και ελευθερίας.
Αντικειμενισμός
Ο Αντικειμενισμός είναι ένα φιλοσοφικό σύστημα που δημιουργήθηκε από την φιλόσοφο και συγγραφέα Άυν Ραντ (1905-1982) και πρεσβεύει ότι η πραγματικότητα υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδηση· τα ανθρώπινα όντα αποκτούν τη γνώση λογικά, μέσω της αντίληψης, της διαδικασίας σχηματισμού εννοιών και της επαγωγικής και παραγωγικής λογικής· ο ηθικός σκοπός της ζωής είναι η επιδίωξη της ατομικής ευτυχίας ή του ορθολογικού ατομικού συμφέροντος. Η Ραντ πιστεύει ότι το μόνο κοινωνικό σύστημα που είναι συνεπές με αυτή την ηθική είναι αυτό που βασίζεται στον πλήρη σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα, και ενσωματώνεται στο καθαρό καπιταλισμό του laissez-faire· επίσης ότι ο ρόλος της τέχνης στη ζωή του ανθρώπου είναι να μετατρέψει τις ευρύτερες μεταφυσικές του ιδέες, με την επιλεκτική αναπαραγωγή της πραγματικότητας, σε μια φυσική μορφή –ένα έργο τέχνης- που ο ίδιος μπορεί να κατανοήσει και μπορεί να ανταποκριθεί συναισθηματικά. Ο Αντικειμενισμός εξυψώνει τον άνθρωπο ως ηρωικό ον, «με ηθικό σκοπό της ζωής του την ατομική ευτυχία, με την επίτευξη παραγωγικών στόχων ως την πιο ευγενή δραστηριότητά του, και τη λογική ως τη μόνη απόλυτη αξία ».
Φιλοσοφικός αναρχισμός
Ο Φιλοσοφικός αναρχισμός είναι μια αναρχική σχολή σκέψης που υποστηρίζει ότι το κράτος δεν έχει την ηθική νομιμότητα και –σε αντίθεση με τον επαναστατικό αναρχισμό- δεν συνηγορεί στη βίαιη επανάσταση για την εξάλειψή του, αλλά υποστηρίζει ότι μπορεί να υπερνικηθεί μέσω ειρηνικών διαδικασιών. Αν και ο φιλοσοφικός αναρχισμός δεν περιλαμβάνει απαραίτητα οποιαδήποτε ενέργεια ή επιθυμία για εξάλειψη του κράτους, οι υποστηρικτές του πιστεύουν ότι δεν έχουν καμιά υποχρέωση ή καθήκον να συμμορφώνονται με το κράτος, ή αντίστροφα, ότι το κράτος δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί τη συμμόρφωση.
Ο φιλοσοφικός αναρχισμός είναι μια συνιστώσα κυρίως του ατομοκρατικού αναρχισμού. Φιλόσοφοι του αναρχισμού στην ιστορία ήταν οι Μαχάτμα Γκάντι, Γουίλιαμ Γκόντγουιν, Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, Μαξ Στίρνερ, Μπέντζαμιν Τάκερ , Χένρι Ντέιβιντ Θόρω. Σύγχρονοι φιλόσοφοι του αναρχισμού είναι ο A. John Simmons και ο Robert Paul Wolff.
Φιλελευθερισμός
Ο κλασικός φιλελευθερισμός είναι πολιτική ιδεολογία η οποία αναπτύχθηκε κατά το 19ο αιώνα στην Αγγλία, τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική. Βασίστηκε σε αρχικές μορφές του φιλελευθερισμού όσον αφορά στη δέσμευσή του για προσωπική ελευθερία και δημοφιλή κυβέρνηση, αλλά διαφέρει από αυτές όσον αφορά στη δέσμευσή του στην ελεύθερη αγορά και τις κλασικές οικονομικές θεωρίες. Στους σημαντικούς κλασικούς φιλελεύθερους του 19ου αιώνα περιλαμβάνονται οι Ζαν-Μπατίστ Σε, Τόμας Μάλθους και Ντέηβιντ Ρικάρντο. Ο κλασικός φιλελευθερισμός αναβίωσε τον 20ό αιώνα από τους Λούντβιχ φον Μίζες και Φρίντριχ Χάγιεκ και εξελίχθηκε περαιτέρω από τους Μίλτον Φρίντμαν, Ρόμπερτ Νόζικ, Λόρεν Λομάσκυ και Γιάν Νάρβεσον. Ο όρος «κλασικός φιλελευθερισμός» χρησιμοποιείται επίσης πολλές φορές για να δηλώσει όλες τις μορφές φιλελευθερισμού πριν τον 20ό αιώνα.
Ατομικιστικός αναρχισμός και οικονομία
Όσον αφορά σε οικονομικά ερωτήματα στον ατομικιστικό αναρχισμό υπάρχουν οπαδοί της αμοιβαιότητας (μουτουαλισμού) (όπως ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, ο Εμίλ Αρμάν, αρχικά ο Μπέντζαμιν Τάκερ), απόψεις υπέρ φυσικών δικαιωμάτων (αρχικά ο Μπέντζαμιν Τάκερ, ο Λύσανδρος Σπούνερ, ο Τζόσια Γουώρεν) καθώς και εγωιστική ασέβεια για «φαντάσματα» όπως η ιδιωτική ιδιοκτησία και οι αγορές (Μαξ Στίρνερ, Τζον Χένρυ Μακέι, Λεβ Τσέρνι, αργότερα ο Μέντζαμιν Τάκερ, ο Ρέντζο Νοβατόρε και ο ιλεγκαλισμός). Ο σύγχρονος ατομικιστής αναρχικός Κέβιν Κάρσον χαρακτηρίζει τον Αμερικανικό ατομικιστικό αναρχισμό λέγοντας ότι «Αντίθετα με τα υπόλοιπα σοσιαλιστικά κινήματα, οι ατομικιστές αναρχικοί πίστευαν ότι η φυσική αμοιβή της εργασίας σε ένα ελεύθερο κίνημα ήταν το προϊόν της ίδιας της εργασίας και ότι η οικονομική εκμετάλλευση μπορούσε να συμβεί μόνο όταν οι καπιταλιστές και οι γαιοκτήμονες αξιοποιούσαν την ισχύ του κράτους προς το συμφέρον τους. Έτσι, ο ατομικιστικός αναρχισμός ήταν η εναλλακτική τόσο στον αυξανόμενο κρατισμό του κυρίαρχου σοσιαλιστικού κινήματος, όσο και στο κλασικό φιλελεύθερο κίνημα το οποίο οδηγείτο στο να αποτελεί τον μοναδικό απολογητή της ισχύος των μεγάλων εταιρειών ».
Μουτουαλισμός
Ο μουτουαλισμός είναι μια αναρχική σχολή σκέψης η οποία ανάγεται στα κείμενα του Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, ο οποίος οραματίστηκε μία κοινωνία στην οποία κάθε άτομο θα μπορούσε να διαθέτει μέσα παραγωγής, είτε ατομικά είτε συλλογικά, και το εμπόριο να αντιπροσωπεύει ισοδύναμη εργασία στην ελεύθερη αγορά. Αναπόσπαστο μέρος του σχήματος αυτού ήταν η ίδρυση μίας αμοιβαίας πιστωτικής τράπεζας, η οποία θα δάνειζε στους παραγωγούς με ένα ελάχιστο επιτόκιο ώστε να καλύπτει το κόστος διαχείρισης. Ο μουτουαλισμός βασίζεται στην θεωρία της αξίας της εργασίας, σύμφωνα με την οποία όταν η εργασία ή το προϊόν της πωλείται, πρέπει να λαμβάνει ως αντάλλαγμα αγαθά ή υπηρεσίες οι οποίες να ενσωματώνουν «την απαιτούμενη εργασία ώστε να παραχθεί ένα αντικείμενο ακριβώς όμοιας και ίσης αξίας ». Η λήψη οτιδήποτε λιγότερης αξίας θεωρείται εκμετάλλευση, κλοπή εργασίας ή τοκογλυφία.
Ελευθεριακός σοσιαλισμός
Ο ελευθεριακός σοσιαλισμός (ονομάζεται και κοινωνικός αναρχισμός, αριστερός φιλελευθερισμός  και σοσιαλιστικός φιλελευθερισμός ) είναι μια ομάδα πολιτικών φιλοσοφιών εντός του σοσιαλιστικού κινήματος που απορρίπτουν την άποψη του σοσιαλισμού ως κρατική ιδιοκτησία ή διαχείριση των μέσων παραγωγής , στο πλαίσιο μιας γενικότερης κριτικής της ίδιας της κρατικής οντότητας  , καθώς και των σχέσεων της μισθωτής εργασίας εντός του χώρου εργασίας. Αντ'αυτού, επικεντρώνεται στην αυτοδιαχείριση του χώρου εργασίας από τους εργαζόμενους και στις αποκεντρωμένες δομές της πολιτικής διακυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι μια κοινωνία βασισμένη στην ελευθερία και την ισότητα μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την κατάργηση των αυταρχικών θεσμών που ελέγχουν ορισμένα μέσα παραγωγής και υποτάσσουν την πλειοψηφία σε πάτρωνες ή σε πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές εναποθέτουν γενικά τις ελπίδες τους στις αποκεντρωμένες μορφές άμεσης δημοκρατίας και τις ομοσπονδιακές ή συνομοσπονδιακές ενώσεις, όπως ο ελευθεριακός κοινοτισμός, οι συνελεύσεις πολιτών, τα συνδικάτα και τα συμβούλια των εργαζόμενων. Όλο αυτό γίνεται στο πλαίσιο μιας γενικής πρόσκλησης για ελευθεριακές και εθελοντικές ανθρώπινες σχέσεις, μέσω της αναγνώρισης, της κριτικής και της ουσιαστικής διάλυσης της παράνομης εξουσίας σε όλες τις πτυχές της ζωής.
Παλαιότερες και σύγχρονες πολιτικές θεωρίες  και κινήματα που συνήθως περιγράφονται ως ελευθεριακά - σοσιαλιστικά περιλαμβάνουν τον αναρχισμό (ειδικά τον αναρχικό κομμουνισμό, τον αναρχικό κολεκτιβισμό, τον άναρχο-συνδικαλισμό, και την αμοιβαιότητα , καθώς και τον αυτονομισμό, τον κοινοτισμό, τον συμμετοχισμό, τον επαναστατικό συνδικαλισμό, και άλλες ελευθεριακές μαρξιστικές θεωρίες όπως ο συμβουλιακός κομμουνισμός και ο λουξεμβουργισμός , καθώς και ορισμένες μορφές του «ουτοπικού σοσιαλισμού » και ατομικιστικού αναρχισμού.
Αριστερός φιλελευθερισμός
Ο αριστερός φιλελευθερισμός (ή η αριστερή πτέρυγα του φιλελευθερισμού) είναι ονομασίες διαφόρων συναφών αλλά διακριτών προσεγγίσεων για την πολιτική, την κοινωνία, τον πολιτισμό και την πολιτική και κοινωνική θεωρία, οι οποίες τονίζουν τόσο την ατομική ελευθερία όσο και την κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αντίθεση με τους δεξιούς-φιλελεύθερους, πιστεύουν ότι δεν υφίσταται αξίωση ούτε ανάμειξη της εργασίας ενός ατόμου με τους φυσικούς πόρους η οποία να είναι αρκετή για να δημιουργήσει πλήρη δικαιώματα ιδιωτικής ιδιοκτησίας, και υποστηρίζουν ότι οι φυσικοί πόροι (γη, πετρέλαιο, χρυσό, δέντρα) θα έπρεπε να διατηρούνται κατά κάποιο ισότιμο τρόπο, είτε χωρίς ιδιοκτησία είτε με συλλογική ιδιοκτησία. Οι αριστεροί-φιλελεύθεροι που στηρίζουν την ιδιωτική ιδιοκτησία το κάνουν υπό τον όρο ότι αποζημιώνεται η τοπική κοινότητα.
Ο αριστερός φιλελευθερισμός μπορεί να αναφέρεται γενικά σε τρεις αλληλένδετες και επικαλυπτόμενες σχολές σκέψης: -Αντιεξουσιαστικές μορφές αριστερής πολιτικής και, ιδίως, το σοσιαλιστικό κίνημα, συνήθως γνωστός ως ελευθεριακος σοσιαλισμός. -Γεωελευθεριασμός: μια σύνθεση του φιλελευθερισμού και του γεωισμού -Η σχολή Steiner-Vallentyne, της οποίας οι υποστηρικτές εξάγουν συμπεράσματα από τον κλασικό φιλελευθερισμό ή την ελεύθερη αγορά. -Αριστερός αναρχισμός της αγοράς, ο οποίος τονίζει την κοινωνική μετασχηματιστική δυναμική της μη επιθετικότητας με αντικαπιταλιστικές, απελευθερωμένες αγορές.
Δεξιός φιλελευθερισμός
Η Stanford Encyclopedia of Philosophy τον αποκαλεί «δεξιό φιλελευθερισμό», αλλά τονίζει: «Ο φιλελευθερισμός θεωρείται συχνά ως «δεξιό» δόγμα. Αυτό όμως είναι λάθος για δύο τουλάχιστον λόγους: Πρώτον, στα κοινωνικά -και όχι οικονομικά- θέματα, ο φιλελευθερισμός τείνει να είναι «αριστερός». Αντιτίθεται σε νόμους που περιορίζουν τις συναινετικές και ιδιωτικές σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ενηλίκων (π.χ., γκέι σεξ, εξωσυζυγική σεξουαλική επαφή, και αποκλίνουσα σεξουαλική επαφή), σε νόμους που περιορίζουν τη χρήση ναρκωτικών, σε νόμους που επιβάλλουν θρησκευτικές απόψεις ή άλλες πρακτικές στα άτομα, και στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Δεύτερον, εκτός από την πιο γνωστή εκδοχή του φιλελευθερισμού-δηλαδή τον δεξιό φιλελευθερισμό-υπάρχει επίσης μια εκδοχή γνωστή ως «αριστερός φιλελευθερισμός». Και οι δύο μορφές υποστηρίζουν την ατομική ιδιοκτησία, αλλά διαφέρουν σε ό,τι αφορά την εξουσία που ασκούν διάφοροι φορείς πάνω στους φυσικούς πόρους (γη, αέρας, νερό, κλπ.).
Ως δημιουργικός, ανεξάρτητος τρόπος ζωής
Ο αναρχικός και μποέμ συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε, στο περίφημο δοκίμιό του «Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό», ότι «Η τέχνη είναι ατομικισμός και ο ατομικισμός είναι μια ενοχλητική και διαλυτική δύναμη. Εκεί βρίσκεται και η τεράστια αξία της. Επειδή αυτό που επιδιώκει είναι να πλήξει τη μονοτονία της μορφής, τη σκλαβιά του εθίμου, την τυραννία της συνήθειας και την υποβάθμιση του ανθρώπου στο επίπεδο μιας μηχανής ». Σύμφωνα με τον αναρχικό ιστορικό Τζωρτζ Γούντκοκ, «σκοπός του Ουάιλντ στην "ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό" είναι να αναζητήσει τον τύπο κοινωνίας που είναι καλύτερη για τον καλλιτέχνη... για τον Ουάιλντ η τέχνη είναι ο απόλυτος σκοπός, περιέχοντας μέσα της το διαφωτισμό και την αναγέννηση, και όλα τα υπόλοιπα μέσα στην κοινωνία πρέπει να υποταχθούν σ' αυτήν... ο Ουάιλντ παρουσιάζει τον αναρχικό ως εστέτ ». Η λέξη ατομικισμός χρησιμοποιείται, με τον τρόπο αυτό, για να ορίσει μια προσωπικότητα με ισχυρή τάση προς την αυτο-δημιουργία και τον πειραματισμό σε αντιπαραβολή με την παράδοση ή γνώμες και συμπεριφορές που είναι μαζικές και δημοφιλείς.
Ο αναρχικός συγγραφέας Μάρεϋ Μπούκτσιν περιγράφει μεγάλο μέρος των υποστηρικτών του ατομικιστικού αναρχισμού ως ανθρώπους που «εξέφρασαν την αντίθεσή τους με μοναδικά προσωπικούς όρους, κυρίως με έντονες διατριβές, απαράδεκτη συμπεριφορά και αποκλίνουσες επιλογές στη ζωή τους στα πολιτιστικά γκέτο στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και το Λονδίνο του τέλους του (19ου) αιώνα. Το πιστεύω του ατομικιστικού αναρχισμού περιελάμβανε ένα μποέμικο τρόπο ζωής, περισσότερο προβαλλόμενο για τα αιτήματά του για σεξουαλική απελευθέρωση («ελεύθερο έρωτα») που αγαπούσε τις καινοτομίες στην τέχνη, τη συμπεριφορά και το ρουχισμό.
Σε σχέση με την άποψη αυτή για τον ατομικισμό, ο γάλλος ατομικιστής αναρχικός Εμίλ Αρμάν υποστηρίζει την εγωιστική άρνηση των κοινωνικών συμβάσεων και δογμάτων με σκοπό να ζει κανείς όπως επιλέγει και σύμφωνα με τις επιθυμίες του την καθημερινότητά του, καθώς τόνιζε τον αναρχισμό ως τρόπο ζωής και πράξης. Κατά τον τρόπο αυτό ισχυρίζεται «Επομένως, ο αναρχικός ατομιστής τείνει να παράγει τον εαυτό του, να διαιωνίζει το πνεύμα του σε άλλα άτομα που θα συμμερίζονται τις απόψεις του και που θα καταστήσουν δυνατή μια κατάσταση, από την οποία ο αυταρχισμός θα έχει εξοβελιστεί. Είναι αυτή η επιθυμία, η βούληση, όχι απλώς να ζούμε, αλλά και να αναπαραγόμαστε, που θα χαρακτηρίσουμε “δραστηριότητα” ».
Στο βιβλίο του «Ατελής κήπος: η κληρονομιά του ουμανισμού», ο ουμανιστής φιλόσοφος Τσβέταν Τοντόρωφ αναγνωρίζει τον ατομικισμό ως ένα σημαντικό ρεύμα της κοινωνικο-πολιτικής σκέψης εντός του μοντερνισμού και ως παραδείγματα αναφέρει τον Μισέλ ντε Μονταίν, τον Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, τον Μαρκήσιο ντε Σαντ και τον Σαρλ Μπωντλαίρ. Στον Λα Ροσφουκώ αναγνωρίζει μια τάση παρόμοια με τον στωικισμό, στην οποία «ο τίμιος άνθρωπος επεξεργάζεται την ύπαρξή του όπως ένας γλύπτης που αναζητεί την απελευθέρωση των μορφών που βρίσκονται μέσα σε ένα κομμάτι μάρμαρο, για να εξαγάγει την αλήθεια από αυτό το υλικό ». Στον Μπωντλαίρ βρίσκει την τάση του δανδή, στην οποία κάποιος αναζητεί να καλλιεργήσει «την ιδέα της ομορφιάς μέσα στον εαυτό του, της ικανοποίησης του πάθους του να νοιώθει και να σκέφτεται ».
Ο ρωσο-αμερικανός ποιητής Τζόζεφ Μπρόντσκυ κάποτε διακήρυξε ότι «η ασφαλέστερη άμυνα κατά του κακού είναι ο ακραίος ατομικισμός, η πρωτοτυπία της σκέψης, οι ιδιαιτερότητες, ακόμα -αν θέλετε- και η εκκεντρικότητα. Που πάει να πει, κάτι που δεν μπορεί να το υποκριθεί κάποιος, να το πλαστογραφήσει ή να το μιμηθεί – κάτι, με το οποίο ούτε καν ένας έμπειρος απατεώνας θα ήταν ευχαριστημένος ». Ο Ραλφ Ουώλντο Έμερσον έκανε τη διάσημη δήλωση: «Όποιος θέλει να είναι άνθρωπος, πρέπει να είναι αντικομφορμιστής» - μία άποψη που αναπτύχθηκε εκτενώς στη ζωή και το έργο του (Χένρυ Νταίηβιντ) Θορώ. Εξίσου αξιομνημόνευτη ιδέα, που επηρέασε πάρα πολύ τον Ουώλτ Ουΐτμαν, είναι η ιδέα του Έμερσον ότι «η ανόητη συνέπεια είναι το τερατάκι των μικρών μυαλών, που το λατρεύουν οι μικρόνοες πολιτικοί και φιλόσοφοι και θεολόγοι». Ο Έμπερσον αντιτίθεται επί της αρχής στο να βασίζεται κανείς στις κοινωνικές δομές (πολιτικές και θρησκευτικές) ακριβώς επειδή, μέσω αυτών, το άτομο προσεγγίζει το Θείο μέσω άλλου, με τη διαμεσολάβηση της εμπειρίας μιας ιδιοφυΐας από μιαν άλλη εποχή που ήταν κάποτε πρωτότυπη. «Ένας θεσμός», όπως επεξηγεί, «είναι η εκτεταμένη σκιά ενός ανθρώπου». Για να πετύχει κανείς την πρωτότυπη σχέση πρέπει να «επιμένει στον εαυτό του – να μη μιμείται ποτέ» επειδή, εάν η σχέση είναι δευτερογενής, η σύνδεση έχει χαθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Αυτονομία
Κωνσταντίνος Ασώπιος
Ο Κωνσταντίνος Ασώπιος (1785 - 1872) ήταν Έλληνας λόγιος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα από την Ήπειρο.
Βιογραφία
Ο Ασώπιος γεννήθηκε στο Γραμμένο Ιωαννίνων το 1785. Ήταν παιδί φτωχής οικογένειας της περιοχής και αρχικά έφερε το επώνυμο Ντσόλμπας ή Ράδος. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ακολούθησε την μητέρα του στα Ιωάννινα, όταν εκείνη βρήκε εργασία στην οικία της οικογένειας Μελά. Χάρη στις επιδόσεις του στα γράμματα κατέστη υπότροφος του Ζώη Καπλάνη, ενώ αργότερα έλαβε από τον σχολάρχη του, Αθανάσιο Ψαλίδα, το επίθετο «Ασώπιος», το οποίο και υιοθέτησε.
Παράλληλα με τις σπουδές του, εργαζόταν ως ιδιωτικός διδάσκαλος και με το χρηματικό ποσό που συγκέντρωσε, μετέβη -μαζί με τον Χριστόφορο Φιλητά- στην Ιταλία (Νάπολη) για να σπουδάσει ιατρική, όμως ένα πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να μεταβεί το 1813 στην Κέρκυρα προς θεραπεία. Μετά την ανάρρωσή του, επέστρεψε στην Ιταλία και συγκεκριμένα στη Βενετία, όπου δραστηριοποιήθηκε ως μεταφραστής και αργότερα εγκαταστάθηκε στην Τεργέστη, όπου -με προτροπή του αντιπροέδρου της παροικίας Ιακώβου Ρώτα- χρημάτισε για μια πενταετία διδάσκαλος στην Ελληνική Σχολή της πόλης. Χάρη στην συνάντησή του με τον φιλέλληνα Φρέντερικ Νορθ (λόρδο του Γκίλφορντ), τον οποίο γνώριζε από τα Ιωάννινα, σπούδασε με έξοδα εκείνου στα πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν, του Βερολίνου και του Παρισιού, ώστε να αναλάβει καθηγητής της Ιονίου Ακαδημίας, που ο Άγγλος ευγενής σκόπευε να ιδρύσει, όπως και συνέβη το 1824.
Μετά τον θάνατο του Γκίλφορντ το 1827 και την παρακμή της Ιονίου Ακαδημίας που ακολούθησε, ο Ασώπιος αποδέχτηκε τις προτάσεις του ελληνικού κράτους και κατέλαβε θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ διετέλεσε τρεις φορές πρύτανης (1843-1844, 1856-1857, 1861-1862). Αποσύρθηκε το 1866, εξαιτίας του σοβαρού προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε από παλαιά, και απεβίωσε μερικά χρόνια αργότερα, στις 19 Νοεμβρίου του 1872. Στην κηδεία του παρευρέθηκε πλήθος κόσμου.
Εκτός από τα Σούτσεια, στην εργογραφία του περιλαμβάνεται ένα συντακτικό και μια γραμματολογία, καθώς και εισαγωγή στον Πίνδαρο.
Ήταν νυμφευμένος με την Ελένη Ασημακοπούλου, την οποία γνώρισε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τεργέστη. Τέκνα του ήταν ο Ειρηναίος και η Ευρυδίκη.
Ευρωπαϊκό-Μεσογειακό Σεισμολογικό Κέντρο
Το Ευρωπαϊκό-Μεσογειακό Σεισμολογικό Κέντρο (ΕΜΣΚ) είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση με 84 ινστιτούτα ως μέλη από 55 διαφορετικές χώρες. Ιδρύθηκε το 1975, κατόπιν αιτήματος της Ευρωπαϊκής Σεισμολογικής Επιτροπής (ΕΣΕ).
Δεδομένου ότι η περιοχή της Ευρώπης και της Μεσογείου είναι επιρρεπής σε καταστροφικούς σεισμούς, υπήρχε ανάγκη για έναν επιστημονικό οργανισμό να είναι υπεύθυνος για τον προσδιορισμό, το συντομότερο δυνατό (εντός μίας ώρας από την εκδήλωση του σεισμού), των χαρακτηριστικών αυτών των σεισμών. Ως εκ τούτου, το ΕΜΣΚ λαμβάνει σεισμικά δεδομένα από περισσότερους από 65 εθνικούς σεισμολογικούς οργανισμούς, κυρίως στην ευρωμεσογειακή περιοχή.
Το ΕΜΣΚ άρχισε να λειτουργεί στις 1η Ιανουαρίου 1975, στο Institut de Physique du Globe de Strasbourg. Έλαβε το τελικό του καταστατικό το 1983.
Το 1987, το ΕΜΣΚ διορίστηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης ως οργανισμός για την παροχή του ευρωπαϊκού συστήματος προειδοποίησης στο πλαίσιο της ανοικτής μερικής συμφωνίας (OPA) για τους μείζονες κινδύνους.
Το 1993, το καταστατικό ΕΜΣΚ και η οργάνωση τροποποιήθηκαν. Η έδρα της μεταφέρθηκε στο Laboratoire de Détection et de Géophysique (LDG) στο πλαίσιο του Département Analysis, Surveillance, Environnement (DASE) της Γαλλικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας (CEA), στο Bruyères-le-Châtel (Essonne, Γαλλία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμολογία
Ταχυδρομείο
250px|right|thumb|Ταχυδρομείο στη [[Σαγκάη.]] Το Ταχυδρομείο είναι ένα μέρος στο οποίο μπορεί κανείς, μέσω των ταχυδρομικών υπηρεσιών, να στείλει και να παραλάβει την αλληλογραφία του. Εκεί μπορούν να αγοραστούν γραμματόσημα για να ταχυδρομηθούν αντικείμενα όπως, γράμματα, δέματα, ωστέ να καταλήξουν στον προόρισμό τους.
Κατηγορία:Ταχυδρομεία
Άαρ
Ο ποταμός Άαρ (στα γερμανικά Aare) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Ελβετίας και ένας από τους κύριους παραποτάμους του Ρήνου. Έχει συνολικό μήκος 295 χμ. και ρέει εξολοκλήρου σε ελβετικό έδαφος.
Ροή
Πηγάζει στις ελβετικές Άλπεις, στο καντόνι της Βέρνης, βόρεια του Γκρίμσελ και σε υψόμετρο 1880 μέτρα. Η δε λεκάνη απορροής του έχει συνολική έκταση 17.000 τ.χλμ. εκ των οποίων περίπου 400 καλύπτεται από τον ομώνυμο παγετώνα Άαρ. Ο ποταμός Άαρ σε κάποιο σημείο του ρου του σχηματίζει καταρράκτη ύψους 75 μέτρων. Στη συνέχεια από το σημείο εκείνο ρέει μέσα από στενή κοίτη ανάμεσα σε ψηλούς κατακόρυφους βράχους και χύνεται διαδοχικά στις λίμνες Μπριντζ (Brienzersee) και 'Τουν (Thunersee). Στο σημείο αυτό βρίσκεται και ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά κέντρα της χώρας, το Ιντερλάκεν. Από εκεί συνεχίζει βορειοδυτικά και διέρχεται από τη Βέρνη, την πρωτεύουσα της Ελβετίας. Μετά τη Βέρνη συνεχίζει δυτικά και στη συνέχεια βόρεια όπου και καταλήγει στη λίμνη Μπιέλ (Bielersee).
Ο ποταμός Άαρ διέρχεται από μαγευτικά τοπία που προσελκύουν πλήθος τουριστών και περιηγητών σχεδόν όλες τις εποχές του έτους. Στο τέλος του ρου του υφίσταται μεγάλος υδροηλεκτρικός σταθμός, χάρη του οποίου κυρίως οι πόλεις Μπιέν, Σολέρ, Άαραου και Όλντεν αναπτύχθηκαν βιομηχανικά.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ελβετίας
Λεβ Λαντάου
Ο Λεβ Νταβίντοβιτς Λαντάου (Ле́в Дави́дович Ланда́у, 22 Ιανουαρίου 1908 – 1 Απριλίου 1968) ήταν Σοβιετικός φυσικός που έλυσε πολλά σημαντικά ζητήματα της Θεωρητικής Φυσικής. Τα επιτεύγματά του περιλαμβάνουν την κβαντική θεωρία του διαμαγνητισμού, τη θεωρητική ερμηνεία της υπερρευστότητας, τη θεωρία των μεταβολών φάσεως δεύτερης τάξεως, τη Θεωρία Γκίνσμπουργκ-Λαντάου για την υπεραγωγιμότητα, την ερμηνεία του φαινομένου της «αποσβέσεως Λαντάου» στη Φυσική Πλάσματος, τον πόλο Λαντάου στην Κβαντική Ηλεκτροδυναμική, τη θεωρία των νετρίνων και τη συμβολή στην επινόηση της μεθόδου του πίνακα πυκνότητας στην Κβαντομηχανική. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1962 για την ανάπτυξη μιας μαθηματικής θεωρίας της υπερρευστότητας που εξηγεί όλες τις παράδοξες ιδιότητες του υγρού ηλίου (He II) σε θερμοκρασίες κάτω των 2,17 K (−270,98 °C).
Τα πρώτα χρόνια
thumb|left|upright|Η οικογένεια Λαντάου το 1910 Ο Λεβ Λαντάου ήταν γιος μιας οικογένειας Ρωσοεβραίων του Μπακού, στο Αζερμπαϊτζάν, όπου και γεννήθηκε (επαρχία τότε της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Αναγνωρίσθηκε από νωρίς ως «παιδί-θαύμα» στα Μαθηματικά και αναφέρεται ότι έλεγε πως σχεδόν δεν θυμόταν την εποχή που δεν ήξερε Απειροστικό Λογισμό. Ο Λαντάου αποφοίτησε σε ηλικία 13 ετών από το γυμνάσιο και, καθώς ήταν υπερβολικά μικρός για να εγγραφεί στο πανεπιστήμιο, παρακολούθησε την Οικονομική Τεχνική Σχολή του Μπακού. Σε ηλικία 14 ετών (το 1922) εγγράφηκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού, ταυτόχρονα σε δύο τμήματα: το Φυσικομαθηματικό και το Χημικό. Το 1924 πήρε μετεγγραφή για το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ, από όπου και αποφοίτησε το 1927. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο «Φυσικο-τεχνικό Ινστιτούτο του Λένινγκραντ» (σήμερα Ινστιτούτο Ioffe) και στα 21 του πήρε διδακτορικό. Το 1929 ταξίδεψε για πρώτη φορά στο εξωτερικό, με μία υποτροφία της σοβιετικής κυβερνήσεως. Μετά από σύντομη παραμονή στο Γκέτινγκεν και στη Λειψία, πήγε στην Κοπεγχάγη και εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Νιλς Μπορ για τη Θεωρητική Φυσική. Ο Λαντάου σε όλη την υπόλοιπη ζωή του θεωρούσε τον εαυτό του μαθητή του Μπορ και η στάση του απέναντι στη Φυσική επηρεάσθηκε πολύ από το παράδειγμά του. Μετά την παραμονή του στην Κοπεγχάγη, επισκέφθηκε το Καίμπριτζ και τη Ζυρίχη προτού επιστρέψει στην ΕΣΣΔ. Από το 1932 ως το 1937 ήταν επικεφαλής του Τμήματος Θεωρητικής Φυσικής στο Ινστιτούτο Μηχανικής και Μηχανολογίας του Χάρκοβο.
Η «Σχολή Λαντάου»
Ο Λαντάου ανέπτυξε μια γενική εισαγωγική εξέταση για το «Σχολείο» του, που αποκαλούσε «Θεωρητικό Ελάχιστο». Αυτή κάλυπτε όλες τις πλευρές της Θεωρητικής Φυσικής και για να γίνουν δεκτοί οι υποψήφιοι στο «Σχολείο» έπρεπε να την περάσουν, πράγμα που το κατόρθωσαν μόνο 43 υποψήφιοι στην ιστορία. Υποτίθεται ότι οι εξεταζόμενοι έπρεπε να είναι σε θέση να λύσουν οποιοδήποτε ολοκλήρωμα, και η «φιλοσοφία» ήταν να γίνουν οι μαθητευόμενοι «σωστοί φυσικοί» αντί για στενά εξειδικευμένους.
Διώξεις
Κατά τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, ο Λαντάου ανακρίθηκε για την Υπόθεση UPTI στο Χάρκοβο, αλλά κατάφερε να φύγει στη Μόσχα. Ωστόσο, συνελήφθη στις 27 Απριλίου 1938 και κρατήθηκε σε φυλακή της NKVD (προδρόμου της ΚGB) μέχρι τις 29 Απριλίου 1939, οπότε ο συνάδελφός του Πιότρ Καπίτσα, πειραματικός φυσικός χαμηλών θερμοκρασιών, έγραψε ένα γράμμα στον Στάλιν εγγυώμενος προσωπικά για τη συμπεριφορά του Λαντάου.
Ατύχημα και θάνατος
Στις 7 Ιανουαρίου 1962, σε διασταύρωση στη Μόσχα, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Λαντάου συγκρούσθηκε πλαγίως με βυτιοφόρο εξαιτίας της ολισθηρότητας του παγωμένου οδοστρώματος. Ο Λαντάου τραυματίσθηκε σοβαρά στο κεφάλι και πέρασε τρεις μήνες σε κώμα. Δεν συνήλθε ποτέ εντελώς και ήταν πλέον πολύ λιγότερο δημιουργικός από ό,τι πριν. Ο θάνατός του 6 χρόνια αργότερα υπήρξε επίσης συνέπεια του τραυματισμού του στο ατύχημα.
Ο κατάλογος του Λαντάου
Ο Λαντάου κρατούσε ένα κατάλογο φυσικών που βαθμολογούσε σε αντίστροφη λογαριθμική κλίμακα από το 0 ως το 5. Τον υψηλότερο βαθμό, 0, τον έδινε στον Νεύτωνα, ενώ ο Αϊνστάιν πήρε 0,5. Το 1 είχαν οι Νιλς Μπορ, Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, Πωλ Ντιράκ και Έρβιν Σρέντινγκερ, οι θεμελιωτές της Κβαντομηχανικής, όπως και οι Σατυέντρα Μπόουζ και Γιουτζίν Γουίγκνερ. Ο Λαντάου βαθμολογούσε τον εαυτό του με 2,5 αλλά στο τέλος τον «προήγαγε» στο 2. Παρά την αυτοαξιολόγηση του ταλέντου του στην κλίμακα αυτή, ο Λαντάου θεωρείται από πολλούς ισάξιος με τους Ντιράκ, Βόλφγκανγκ Πάουλι, Ενρίκο Φέρμι και Ρίτσαρντ Φάινμαν, ως ένας ικανότατος φυσικός με ξεχωριστή διάνοια.
Τα Μαθήματα Θεωρητικής Φυσικής
thumb|upright|Ο Λαντάου σε ουκρανικό γραμματόσημο του 2010 Από το Χάρκοβο ο Λαντάου είχε αρχίσει να συγγράφει μαζί με τον φίλο και πρώην φοιτητή του Εβγκένι Μ. Λίφσιτζ τα «Μαθήματα Θεωρητικής Φυσικής» για τα οποία είναι κυρίως γνωστός σήμερα στους φοιτητές της Φυσικής ανά τον κόσμο, ιδίως τους μεταπτυχιακούς. Πρόκειται για 10 τόμους που καλύπτουν όλους τους βασικούς κλάδους της επιστήμης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Τουρισμός στον Καναδά
Ο Καναδάς διαθέτει μεγάλη εγχώρια και εξωτερική τουριστική βιομηχανία. Όντας η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο σε συνδιασμό με την ξεχωριστή γεωγραφική ποικιλία του, ο Καναδάς αποτελεί εξαιρετικά ελκυστικό τουριστικό προορισμό. Μεγάλο μέρος του τουρισμού της χώρας επικεντρώνεται στις ακόλουθες (πιο πολυσύχναστες) περιοχές: Τορόντο, Μόντρεαλ, Βανκούβερ/Γουίστλερ, Καταρράκτες του Νιαγάρα, Νήσος Βανκούβερ, Κάλγκαρι, Κοιλάδα Οκάναγκαν της Βρετανικής Κολομβίας και την εθνική πρωτεύουσα Οττάβα. Οι μεγάλες πόλεις είναι γνωστές για τον πολιτισμό, την ποικιλομορφία τους, καθώς και για τα πολλά εθνικά πάρκα και τους ιστορικούς χώρους τους.
Το 2012, περισσότεροι από 16 εκατομμύρια τουρίστες έφτασαν στον Καναδά, επιφέροντας στην οικονομία 17,4 δισεκατομμύρια δολάρια σε διεθνείς τουριστικές εισπράξεις. Ο συνδυασμός εγχώριου και διεθνούς τουρισμού συμβάλλει άμεσα στο 1% του συνολικού ΑΕΠ του Καναδά και υποστηρίζει 309.000 θέσεις εργασίας στη χώρα.
Στατιστικά στοιχεία
Οι περισσότεροι επισκέπτες που έφτασαν στον Καναδά το 2015 προήλθαν από τις ακόλουθες χώρες διαμονής.
Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς στον Καναδά
Υπάρχουν 20 μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς στον Καναδά, συμπεριλαμβανομένου ενός από τα παλαιότερα, τον Εθνικό Δρυμό Ναχάννι των Βορειοδυτικών Εδαφών (1978) και ένα από τα νεότερα, το Επαρχιακό Πάρκο Ράιτινγκ-ον-Στόουν της Αλμπέρτας (2019). Από αυτές τις 20 τοποθεσίες, 9 είναι Πολιτιστικές Κληρονομικές και 10 είναι Φυσικές Κληρονομιές. Ένα, το Πιμάτσιοβιν Ακί, είναι και τα δυο.
Μοναστήρι Σίμονοφ
Το Μοναστήρι Σίμονοφ (Симонов монастырь) στη Μόσχα ιδρύθηκε το 1370 από τον μοναχό Φεοντόρ, ανιψιό και μαθητή του Αγίου Σέργιου του Ράντονεζ.
Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το μοναστήρι ανήκε προηγουμένως στον Σιμεόν Χοβρίν, έναν βογιάρο ελληνικής καταγωγής και πρόγονο της μεγάλης οικογένειας των Γκολοβίν. Μόνασε στη μονή αυτή υπό την ονομασία Σίμων (εξ ου και το όνομα), ενώ αριθμός απογόνων του έχουν ταφεί στο μοναστήρι. Το 1379, το μοναστήρι μεταφέρθηκε μισό μίλι ανατολικά. Η αρχική του θέση, όπου είχαν ταφεί τα σώματα των νεκρών πολεμιστών στη Μάχη του Κουλίκοβο, εξακολουθεί να τιμάται μέσω της παλιάς εκκλησίας του μοναστηριού.
Στη διάρκεια του 15ου αιώνα, το μοναστήρι ήταν το πλουσιότερο στη Ρωσία. Μεταξύ των γνωστών μοναχών που έζησαν και εργάστηκαν εκεί ήταν ο Βασιάν Πετρικέγιεφ και ο Μάξιμος ο Γραικός. Ένας καθεδρικός χτισμένος από άσπρο λίθο ανεγέρθηκε το 1405, ο οποίος αργότερα επεκτάθηκε κατόπιν εντολής του Ιβάν του Τρομερού. Καθώς το μοναστήρι υπερασπιζόταν την πρόσβαση στη Μόσχα από τα νότια, η άμυνά του ενισχύθηκε σημαντικά στη διάρκεια της δεκαετίας του 1640. Η τελευταία προσθήκη στο σύμπλεγμα ήταν ένα μεγάλο πολυόροφο καμπαναριό, το οποίο και αποτελούσε απομίμηση του Καμπαναριού του Ιβάν του Τρομερού στο Κρεμλίνο της Μόσχας.
Το μοναστήρι καταργήθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1923, ενώ λίγο αργότερα τα περισσότερα των κτιρίων του κατεδαφίστηκαν για να ελευθερώσουν χώρο για την ανέγερση αυτοκινητοβιομηχανίας. Τα εναπομείναντα τμήματα του μοναστηριού χρονολογούνται στον 17ο αιώνα και περιλαμβάνουν τρεις πύργους των οποίων η εμφάνιση θυμίζει πυροβολεία, καθώς και βοηθητικά κτίρια χτισμένα σε Μπαρόκ Ναρίσκιν αρχιτεκτονικό ρυθμό. Πρόσφατα, η κυβέρνηση της Μόσχας γνωστοποίησε σχέδια για την πλήρη ανακατασκευή του περίφημου μοναστηριού.
Σύμφωνα με αριθμό πηγών,  τμήμα των κτιρίων του παλαιού μοναστηριού άλλαξαν ιδιοκτησιακά χέρια το 1990 από το Υπουργείο Πολιτισμού της ΕΣΣΔ στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και την Ορθόδοξη κοινότητα κωφών, η οποία ξεκίνησε τις εργασίες ανακαίνισης και ανακατασκευής των κτιριακών εγκαταστάσεων. Η πρώτη Θεία Λειτουργία στο μοναστήρι μετά την ανακαίνισή του τελέστηκε το 1992.
Παραπομπές
Σιμονοφ
Ιρούν
Το Ιρούν (επίσημα, βασκική γραφή Irun, ισπανική γραφή Irún) είναι πόλη της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Βρίσκεται στα σύνορα με τη Γαλλία, στη νότια όχθη του ποταμού Μπιδασόα ενώ το πολεοδομικό της συγκρότημα συνεχίζεται δίχως διακοπή στις γειτονικές Ονταριμπία και Εντάγ που συνεργάζονται στα πλαίσια της ομώνυμης διασυνοριακής κοινοπραξίας. Διαχρονικά η σημασία της εντοπίζεται στον ρόλο της ως το μεγαλύτερο αστικό συγκρότημα των ισπανο-γαλλικών συνόρων τόσο λόγω στρατιωτικών-διπλωματικών όσο και συγκοινωνιακών λόγων. Στα όριά του λειτουργεί το αεροδρόμιο του Σαν Σεμπαστιάν.
Ιστορία
Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως ρωμαϊκά ερείπια που φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι το Ιρούν χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία με τη ρωμαϊκή πόλη Οιασσώ, αναφορές της οποίας εντοπίζονται στον Πλίνιο, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο και τον Στράβωνα. Λειτούργησε ως συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Εντεύθεν Ιβηρίας και της Ακουιτανίας (την διέσχιζαν δύο ρωμαϊκές οδοί στον κανταβρικό άξονα από το Βριγάντιον στα Βουρδίγαλα και στον ιβηρικό άξονα από τον Ατλαντικό ως την Ταρραγόνα μέσω του Έβρου) και ως κύριος λιμένας μεταφορών και εξαγωγής μεταλλευμάτων από τα γειτονικά ορυχεία του Αρδιτούρι, σε σταθερή λειτουργία από την αρχαιότητα μέχρι το 1984. Στη μεσαιωνική περίοδο χρησιμοποιήθηκε από το βασίλειο της Ναβάρας ως το κύριο σημείο επαφής της με το θαλάσσιο εμπόριο, λειτουργία που συνεχίστηκε και υπό την κυριαρχία της Καστίλης από το 1200 κι έπειτα. Κατά τη σύγχρονη εποχή εντάθηκε ο ρόλος του ως συνοριακό πέρασμα· στα όριά του βρίσκεται η νήσος των Φασιανών όπου υπογράφηκαν διάφορες συνθήκες μεταξύ των στεμμάτων της Ισπανίας και της Γαλλίας. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου όταν και αποτέλεσε κύριο στόχο των εθνικιστικών στρατευμάτων στον αγώνα τους να αποκόψουν την Ισπανική Δημοκρατία από την επαφή της με τη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γκιπούθκοα
Κάλγκρουντ
Το Κάλγκρουντ είναι περιοχή στο βόρειο Σπέσαρτ στην Κάτω Φρανκονία της Βαυαρίας στη Γερμανία, κατά μήκος της κοιλάδας του Καλ. Αντιστοιχεί περίπου στην παλιά περιφέρεια του Άλτζεναου, η οποία συγχωνεύτηκε με την περιφέρεια του Ασάφενμπουργκ το 1972.
Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη
Η Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη είναι ένα από τα παλαιότερα Ελληνικά Ορθόδοξα μοναστήρια της Παλαιστίνης. Ανήκει στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Στην Αραβική γλώσσα ονομάζεται Deir Hajla (αραβικά: دير حجلة ), που σημαίνει Μοναστήρι της Πέρδικας.
Τοποθεσία
Η Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη βρίσκεται στη Δυτική Όχθη, ανατολικά της Ιεριχούς. Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεται περίπου 6 χλμ. βόρεια από τη Νεκρά θάλασσα και 3.5 χλμ. δυτικά από τον Ιορδάνη Ποταμό. Βρίσκεται, επίσης, περίπου τετρακόσια μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου Θαλάσσης. Είναι μία πραγματική όαση, μέσα στην απέραντη έκταση της ερήμου του Ιορδάνη. Η έρημος του Ιορδάνη είναι ένα κομμάτι της Ιουδαϊκής ερήμου, νοτιοανατολικά της Ιεριχούς. Εκτός από τον Ιορδάνη ποταμό, υπάρχουν τέσσερις ακόμα πηγές ύδατος στην έρημο. Η μεγαλύτερη και πιο κοντινή πηγή στο μοναστήρι ονομάζεται 'Ein Hajla, που σημαίνει Άνοιξη της Πέρδικας. Το συγκεκριμένο μοναστήρι βρίσκεται στην περιοχή Al-Maghtas, η οποία αποτελεί την παραδοσιακή τοποθεσία στην οποία βαπτίστηκε ο Ιησούς.
Ονομασία
Η σημερινή ονομασία της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη οφείλεται στο όνομα του ιδρυτή και ηγουμένου της κατά τον 5ο αιώνα.
Η νεανική ηλικία
Ο Άγιος Γεράσιμος γεννήθηκε μεταξύ 376 και 391 μ.Χ. στα Μύρα της Λυκίας. Η ανατροφή που του δόθηκε από μικρή ηλικία ήταν χριστιανική, σύμφωνη με τα διδάγματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Καθώς μεγάλωνε, φρόντιζε ο ίδιος για την ψυχή του και για την καλλιέργεια των αρετών του, αφού βίωνε από μικρός τα αγαθά της μοναχικής ζωής. Σταδιακά, ο σεβασμός και η αγάπη του για τον Θεό τον ώθησαν στο να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή και να ζήσει και επίσημα ως μοναχός.
Η ζωή στην έρημο
Αρχικά, επέλεξε τη ζωή ενός κοινόβιου μοναστηριού. Στη συνέχεια όμως, μετά από την ευλογία του γέροντα και πνευματικού του πατέρα, αποφάσισε να φύγει από το μοναστήρι και να ζήσει μόνος του στην έρημο της Λυκίας. Εκεί ασκήθηκε ιδιαίτερα στα θέματα της προσευχής, της τροφής και του ύπνου. Θεωρούσε πως όποια τροφή βάραινε το στομάχι του αποτελούσε και βάρος για τη φύση του. Προτιμούσε, επίσης, να κοιμάται λίγο. Συγκεκριμένα, ισχυριζόταν πως “Το κρεβάτι είναι ένα είδος φέρετρου, γιατί μας εμποδίζει από την ενέργεια, που είναι η βάση της ζωής”. Επομένως, τις ώρες που ήταν ξύπνιος τις αφιέρωνε σε προσευχή και σε κάθε είδους θεάρεστο έργο. Με τον τρόπο ζωής του, χάραξε το δρόμο για έναν υποδειγματικό τρόπο μοναχικής ζωής.
Έχοντας από παιδί την επιθυμία να επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους, καταφθάνει εκεί το 451 μ.Χ. Μετά από το προσκύνημα, κατευθύνθηκε προς στην έρημο της Νεκράς Θάλασσας, όπου ασκήτευσε. Σε μία κοντινή έρημο, βρισκόταν ο Άγιος Ευθύμιος, τον οποίο συμβουλεύτηκε και ακολούθησε τη διδασκαλία του. Έπειτα από χρόνια σκληρής άσκησης μέσα στην έρημο, ο ίδιος ο Άγιος Γεράσιμος έγινε πρότυπο για πολλούς μοναχούς και ασκητές. Όσο έβλεπε, λοιπόν, ότι τον ακολουθούσαν στην έρημο όλο και περισσότεροι ασκητές, αποφάσισε να ιδρύσει ένα κοινόβιο μοναστήρι σε κοντινή απόσταση από τον Ιορδάνη ποταμό, ώστε να μπορέσουν να ζήσουν οι νέοι μοναχοί. Τριγύρω όμως από τη μονή, ίδρυσε λαύρα αποτελούμενη από σπηλιές, στις οποίες ζούσαν οι μεγαλύτεροι και πιο έμπειροι μοναχοί, γνωστοί και ως αναχωρητές. Ο Άγιος Γεράσιμος είναι ο πρώτος ο οποίος ίδρυσε τον κοινοβιακό και αναχωρητικό βίο και θεωρείται ως ο μεγάλος δάσκαλος της ερήμου.
Το λιοντάρι
αριστερά|μικρογραφία|218x218εσ|Άγαλμα του Λιονταριού στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη Η αρετή και η πνευματική του καλλιέργεια ήταν τόσο σπουδαία, που μέχρι και τα άγρια θηρία τον υπάκουαν. Ακόμα και μέσα στην Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη, απεικονίζεται σε αγιογραφίες αλλά και σε μορφή αγάλματος ένα λιοντάρι. Ο Άγιος είχε μία ιδιαίτερη επικοινωνία με το λιοντάρι. Μια μέρα, ενώ βρισκόταν στην όχθη του Ιορδάνη ποταμού, αντίκρισε ένα πληγωμένο λιοντάρι. Φρόντισε αμέσως την πληγή του και το λιοντάρι, δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του, τον ακολούθησε και δεν έφυγε στιγμή από το πλάι του. Ο γέροντας το φρόντιζε, το τάιζε και το ονόμασε Ιορδάνη. Έπειτα από χρόνια όμως, όταν είπαν στο λιοντάρι πως ο γέροντας πέθανε και του έδειξαν τον τάφο του, το λιοντάρι βρυχιόταν δυνατά απαρηγόρητο, έβαλε μετάνοια στον τάφο του Αγίου και εξέπνευσε. Με τον τρόπο αυτό, φανερώνει ο Θεός την υποταγή που δείχνουν τα θηρία σε έναν άνθρωπο που διατήρησε καθαρό το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν.
Η μνήμη του Αγίου
Ο Άγιος εκοιμήθη στις τέσσερις Μαρτίου του 475 μ.Χ. Την ημερομηνία αυτή τιμάται και η μνήμη του. Αναφέρεται πως ο Άγιος έχει ταφεί κοντά στο μοναστήρι. Το λείψανό του όμως μεταφέρθηκε στη Μονή Καλαμώνος, αλλά μέχρι και σήμερα δεν έχει βρεθεί.
Σύντομη ιστορία
Η Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου, χτίστηκε το 455 μ.Χ. από τον ίδιο τον Άγιο. Το 614 μ.Χ., με την εισβολή των Περσών, το μοναστήρι καταστράφηκε. Ξανά χτίστηκε, όμως, τον 9ο αιώνα από αναχωρητές της ερήμου. Εικάζεται πως χτίστηκε κοντά ή στο ίδιο σημείο που βρισκόταν η «Μονή Καλαμώνος». Πρόκειται για το παλαιότερο μοναστήρι της Παλαιστίνης, το οποίο ιδρύθηκε την εποχή που έζησε η Αγία Ελένη. Ο Άγιος Σάββας είναι μία από τις πολλές μονές της Λαύρας του Καλαμώνος. Μέχρι και τον 12ο αιώνα, υπολογίζεται ότι καταστράφηκε και επισκευάστηκε αρκετές φορές. Έπειτα από το σεισμό του 1837 μ.Χ., το μοναστήρι ανοικοδομήθηκε για μία ακόμη φορά το 1885 μ.Χ. Η περιοχή, όμως, ήταν άγονη και επικίνδυνη, χωρίς νερό και πρόσβαση σε δρόμο. Έτσι, το μοναστήρι σταδιακά ερήμωσε.
Μονή της Πέρδικας
μικρογραφία|249x249εσ|Η Παναγία η Γαλακτοτροφούσα στο εσωτερικό του Ναού της Πέρδικας Σήμερα, το μοναστήρι περιβάλλεται από ψηλά τείχη και μία εντυπωσιακή σιδερένια είσοδο. Καθώς εισέρχεται κανείς στο χώρο του μοναστηριού, στα αριστερά βλέπει τη μικρή εκκλησία, η οποία είναι αφιερωμένη στην Αγία Οικογένεια. Σε αυτή τη σπηλιά, σύμφωνα με την παράδοση, πιστεύεται ότι η Παναγία, με τον Ιωσήφ και το Χριστό βρέφος, έμειναν για ένα βράδυ, αφού κατέφυγαν στην Αίγυπτο, για να κρυφτούν και να αποφύγουν τη σφαγή που είχε διατάξει ο Ηρώδης. Η σπηλιά αυτή ήταν λημέρι ενός αρχιληστή, ο οποίος προστάτευσε την Αγία Οικογένεια. Εκείνο το βράδυ, η Παναγία έλουσε το Χριστό με λίγο νερό. Όσο περίσσεψε το χρησιμοποίησε η γυναίκα του ληστή, για να λούσει το άρρωστο παιδί της. Το παιδί αυτό αμέσως θεραπεύτηκε. Εικάζεται πως το συγκεκριμένο αγόρι ήταν ο ληστής που σταυρώθηκε δεξιά από το Χριστό. Η Εκκλησία αυτή ονομάζεται και Μονή της Πέρδικας. Έλαβε τη συγκεκριμένη ονομασία από την απαράμιλλη ομορφιά που διέκρινε την Παναγία. Στο βάθος της σπηλιάς, απεικονίζεται η εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας.
Ο τρίκλιτος Ναός της Μονής
μικρογραφία|222x222εσ|Το εσωτερικό του Ναού του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη Πάνω από τη μικρή αυτή Εκκλησία της Πέρδικας, είναι χτισμένη μία τρίκλιτη Εκκλησία. Το κάθε κλίτος - παρεκκλήσι - είναι αφιερωμένο σε έναν Άγιο και κοσμείται από τοιχογραφίες και ψηφιδωτά.
Η σημερινή κατάσταση της μονής
Τα τελευταία σαράντα τρία χρόνια, ηγούμενος της μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας. Το 1974 επισκέφθηκε την εγκαταλελειμμένη μονή και παρέμεινε σε αυτή. Σήμερα, έχει πλέον φροντίσει για την ανακαίνιση της μονής, την προσθήκη κτιρίων φιλοξενίας, καθώς και την πνευματική καλλιέργεια που λαμβάνουν χιλιάδες προσκυνητές της μονής από διάφορα μέρη του κόσμου. Έχει καλλιεργήσει 180 στρέμματα με δέντρα, λουλούδια και διαφόρων ειδών φυτά και έχει φροντίσει να φέρει νερό από απόσταση τριών χιλιομέτρων. Στο ισόγειο του μοναστηριού, εκτός από το Ναό της Πέρδικας, βρίσκεται επίσης μια τραπεζαρία καθώς και μια μικρή έκθεση, όπου πωλούνται διαφόρων ειδών εργόχειρα. Στην αυλή του ισογείου υπάρχουν πολλά δέντρα, λουλούδια αλλά και το άγαλμα του λιονταριού, του πιστού υπηρέτη του Αγίου Γερασίμου. Στον πρώτο όροφο, εκτός από την τρίκλιτη Εκκλησία του Αγίου Γερασίμου, βρίσκονται τα κελιά των μοναχών, το αρχονταρίκι και η κουζίνα. Ο δεύτερος όροφος αποτελείται από το κελί του Ηγουμένου και τρία ακόμη δωμάτια. Στο καμπαναριό του ναού βρίσκονται η Ελληνική σημαία και η σημαία του Πανάγιου Τάφου. Κατά την επίσκεψη προσκυνητών, τηρείται ένα έθιμο να χτυπούν οι καμπάνες της Μονής χαρμόσυνα, ώστε να τους καλωσορίσει, αλλά και να τους αποχαιρετήσει.
Γκαλερί
(επεξεργαστείτε την γκαλερί για αλλαγή των εικόνων)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Χώροι λατρείας στο Κράτος της Παλαιστίνης