cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάινχαρτ Α΄ της Γκορίτσια-Τυρόλου
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ένγκελμπαρτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ματίλντας των Άντεχς, κόρης του Μπέρτολτ Α΄ μαργράβου της Ίστρια.
Το 1258 απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μάινχαρτ Β΄ στην Καρινθία και ο Αλβέρτος Α΄ στη Γκορίτσια & στο Τυρόλο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1237 την Αδελαΐδα, κόρη του Αλβέρτου Δ΄ κόμη του Τυρόλου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Μάινχαρτ Γ΄
Εθνική Ελβετίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ελβετίας αντιπροσωπεύει την Ελβετία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελβετικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Swiss Basketball).
Πηγές
Ελβετια Γυναικων
Μπονφονταίν (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αταξία
Στη φυσική η αταξία ορίζεται ως εξής: Ένα σύστημα είναι άτακτο όταν υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούν να ανακατανεμηθούν τα συστατικά που το απαρτίζουν σε διαφορετικές μικροκαταστάσεις χωρίς να αλλάζουν σημαντικά οι μετρήσιμες μακροσκοπικές του ιδιότητες.
Ευταξία
Αντίθετα, ένα εξαιρετικά εύτακτο σύστημα μπορεί πολύ εύκολα να διαταραχθεί, με αποτέλεσμα οι μακροσκοπικές του ιδιότητες να αλλάξουν δραστικά, αν εκείνο ανακατανεμηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερμοδυναμική
Μπρεβάν (Ζυρά)
Το Μπρεβάν (γαλλικά: Brevans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χρονικό της βασιλείας του Καρόλου Θ΄
Το Χρονικό της βασιλείας του Καρόλου Θ΄ (γαλλικός τίτλος: Chronique du règne de Charles IX) είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Προσπέρ Μεριμέ, που εκδόθηκε το 1829. Το ιστορικό υπόβαθρο είναι οι Θρησκευτικοί πόλεμοι που αιματοκύλισαν τη Γαλλία τον 16ο αιώνα και θέμα οι περιπέτειες δύο νεαρών αδελφών ευγενών, οπαδών των δύο αντίπαλων στρατοπέδων, Καθολικών και Ουγενότων. Το έργο είναι μια απεικόνιση της κοινωνίας και των ηθών των ευγενών εκείνης της εποχής.
Το έργο
Τα έργα του Γουόλτερ Σκοτ άρχισαν να μεταφράζονται στη Γαλλία από το 1816 και επηρέασαν αρκετούς Γάλλους συγγραφείς. Το 1828, ο Αλφρέ ντε Βινύ δημοσίευσε το ιστορικό μυθιστόρημα Σεν-Μαρ, το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ο Προσπέρ Μεριμέ ήταν ο δεύτερος που ενδιαφέρθηκε για το είδος, το 1829, το ίδιο έτος εκδόθηκαν και Οι Σουάνοι, ένα ιστορικό μυθιστόρημα του Μπαλζάκ. Ακολούθησαν αρκετά άλλα, όλα αναπλάθοντας το παρελθόν και εισάγοντας στην πλοκή ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα σε φανταστικές περιπέτειες.
Το Χρονικό της βασιλείας του Καρόλου Θ΄ είναι ένα κατηγορητήριο κατά της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και των αδελφοκτόνων πολέμων, κυριολεκτικά, καθώς ο ήρωας καταλήγει να πολεμά εναντίον του αδελφού του στο τέλος του μυθιστορήματος. Ο εσωτερικός αγώνας του ήρωα, διχασμένος μεταξύ της προτεσταντικής πίστης του και του έρωτα για μια ένθερμη Καθολική, απεικονίζει επίσης τον διχασμό εκείνης της εποχής. Ανάμεσα στα ιστορικά πρόσωπα εμφανίζονται ο βασιλιάς Κάρολος Θ΄, ο αρχηγός των Ουγενότων ναύαρχος Κολινί και ο αρχηγός των Καθολικών δούκας Ερρίκος Α΄ του Γκιζ. Ιστορικά γεγονότα: Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και η πολιορκία της Λα Ροσέλ του 1573.
Προερχόμενος από οικογένεια που θαύμαζε τον Βολταίρο, ο Μεριμέ, ο οποίος δεν είχε βαφτιστεί, γράφοντας για τους Θρησκευτικούς πολέμους αναφέρεται μάλλον ευνοϊκά για τους διωκόμενους Ουγενότους. Για τη συγγραφή ανέτρεξε σε βιογραφίες και χρονικά της εποχής, όπως τα έργα του Μπραντόμ, του Μπλαιζ ντε Μονλύκ και άλλων, από τα οποία προτιμά τον Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ.
Περίληψη
αριστερά|μικρογραφία|Ένας Ουγενότος την Ημέρα του Αγίου Βαρθολομαίου (που αρνείται να προφυλαχθεί από τον κίνδυνο φορώντας το ρωμαιοκαθολικό διακριτικό που του προσφέρει η Καθολική αγαπημένη του), πίνακας του [[Τζων Έβερετ Μίλαι, 1852]] Το 1572, κατά τη διάρκεια μιας σύντομης περιόδου ειρήνης κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, ο Μπερνάρ ντε Μερζί, νεαρός Προτεστάντης ευγενής, πηγαίνει στο Παρίσι σύμφωνα με την επιθυμία του πατέρα του για να τεθεί υπό τις διαταγές του αρχηγού των Ουγενότων Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινί και να συμμετάσχει στην επόμενη εκστρατεία στη Φλάνδρα. Στο Παρίσι, συναντά τον αδερφό του Ζωρζ ο οποίος έχει ασπαστεί τον καθολικισμό και αποκαλύπτει στον αδερφό του ότι η σκληρότητα και η απερίσκεπτη συμπεριφορά και των δύο πλευρών ουσιαστικά τον έχουν αποξενώσει από τη θρησκεία.
Ο Μπερνάρ παρουσιάζεται στη βασιλική αυλή, όπου προσπαθεί να κερδίσει την εκτίμηση του βασιλιά, και ερωτεύεται μια καθολική κόμισσα, την Ντιάν ντε Τυρζί, που προσπαθεί να τη σαγηνεύσει. Αλλά, σ' αυτή την εποχή μισαλλοδοξίας, δεν ξεχνά τη θρησκεία του.
Τυχαία στο δρόμο ένα βράδυ, ο Μπερνάρ δέχεται επίθεση ως Ουγενότος από όχλο ξεσηκωμένων Καθολικών και σώζεται με την παρέμβαση ενός Φραγκισκανού μοναχού. Και είναι πολύ τυχερός γιατί κατά τη διάρκεια των γεγονότων της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου διασώζεται στο σπίτι της Ντιάν. Εκείνο το βράδυ, η Ντιάν προσπαθεί ξανά, αλλά μάταια, να τον προσηλυτίσει. Μεταμφιεσμένος σε μοναχό, ο Μπερνάρ φεύγει από το Παρίσι. μικρογραφία|250x250εσ|Η πολιορκία της Λα Ροσέλ άρχισε λίγους μήνες μετά τη [[νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου]] Ο Ζωρζ, από την πλευρά του, καλείται από τον βασιλιά να πυροβολήσει τον Κολινί αλλά αρνείται, όπως επίσης αρνείται και να λάβει μέρος στη σφαγή των Ουγενότων, και φυλακίζεται για παράβαση εντολών. Απελευθερώνεται με εντολή του αδελφού του βασιλιά και παίρνει μέρος στην πολιορκία της Λα Ροσέλ, μιας πόλης που είναι το προπύργιο των Ουγενότων και στην οποία έχει βρει καταφύγιο ο Μπερνάρ.
Ο Μπερνάρ, που πολεμά υπό τις διαταγές αρχηγών των πολιορκημένων Ουγενότων. Κατά τη διάρκεια μιας από τις επιθέσεις των Καθολικών, στήνει ενέδρα σε μια ομάδα ιππέων και δεν αναγνωρίζει ότι ο αρχηγός τους είναι ο αδερφός του. Διατάζει τους άνδρες του να τον στοχεύσουν. Ο Ζωρζ τραυματίζεται σοβαρά και πεθαίνει, αρνούμενος στις τελευταίες ώρες του τη συμπαράσταση τόσο ενός καθολικού μοναχού όσο και ενός ιερέα Ουγενότου, που και οι δύο διεκδικούν ευθαρσώς την ψυχή του.
Πεθαίνοντας, ο Ζωρζ λέει στον αδερφό του ότι η κόμισσα τον σκέφτεται και τον αγαπά ακόμη. Για το αν ο Μπερνάρ και η Ντιάν θα συναντηθούν και αν θα υπάρξει ευτυχές τέλος στην ιστορία των δύο εραστών, ο συγγραφέας το αφήνει στη φαντασία του αναγνώστη.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Χρονικό της βασιλείας Καρόλου του Θ΄:μυθιστόρημα
Χρονικό της βασιλείας του Καρόλου ΙΧ, με υπότιτλο Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα
Μπρακόν
Το Μπρακόν (γαλλικά: Bracon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λε Μπουσού
Το Λε Μπουσού (γαλλικά: Les Bouchoux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μαρία Ταμάρα Χατούν
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Mara Tamara Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βουλγαρία, και ήταν κόρη του τσάρου της Βουλγαρίας Ιβάν Αλεξάνταρ και της συζύγου του Σάρας-Θεοδώρας. Ο Πρώτος σύζυγος της Μαρίας Ταμάρα ήταν Δεσπότης Κωνσταντίνος. Υπάρχουν θεωρίες ότι ο Δεσπότης Κωνσταντίνος ήταν ο Κονσταντίν Ντράγκας Ντεγιάνοβιτς αδελφός του Γιόβαν Ντράγκας του Σέρβου δεσπότη της οικογένειας Ντεγιάνοβιτς. Ωστόσο, αυτή η θεωρία έχει απορριφθεί από τους ιστορικούς επειδή το 1371 η Μαρία Ταμάρα ήταν ήδη χήρα ενώ ο Κονσταντίν Ντράγκας πέθανε το 1395.
Το 1371 όταν ο Ιβάν Αλεξάνταρ πέθανε και ο Ιβάν Σισμάν κληρονόμησε το θρόνο, στην πρωτεύουσα Τάρνοβο έφθασαν πρεσβευτές από τον οθωμανό σουλτάνο Μουράτ Α΄ για να κανονίσουν τις σχέσεις του με το νέο αυτοκράτορα της Βουλγαρίας. Ο Σουλτάνος, ο οποίος ήταν προφανώς οικείος με την ομορφιά της Μαρίας Ταμάρας και το γεγονός ότι ήταν χήρα, απαίτησε να γίνει η σύζυγός του ως εγγύηση για την ειρήνη μεταξύ των δύο επαρχιών.
Ωστόσο, το 1378, όταν απέτυχαν οι προσπάθειές του να σταματήσει τους Τούρκους, ο Ιβάν Σισμάν έστειλε απρόθυμα τη Μαρία Ταμάρα στο χαρέμι του σουλτάνου στην οθωμανική πρωτεύουσα την Προύσα. Η Μαρία Ταμάρα παρέμεινε στη χριστιανική της πίστη.
Ο τάφος της Μαρίας Ταμάρας είναι στην Προύσα στον οικογενειακό τάφο της οθωμανικής δυναστείας δίπλα στον τάφο του Μουράτ Α΄ και ο επισκέπτης το γνωρίζει ως το μέρος της «Βουλγαρικής Αυτοκράτειρας Μαρίας».
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς Κατηγορία:Βουλγάρες πριγκίπισσες
Μπετσάρατς
Το Μπετσάρατς (κροατικά: Bećarac) είναι μια χιουμοριστική μορφή λαϊκού τραγουδιού. Αρχικά εμφανίστηκε από την αγροτική Σλαβονία, στη Κροατία και τελικά εξαπλώθηκε στη Σερβία και τη νότια Ουγγαρία. Η ρίζα της λέξης προέρχεται από το μπετσάρ (bekâr). Τα Μπετσάρτσι τραγουδώνται πάντα από ανδρικό συγκρότημα σε πάρτι χωριών.
Μαρία Σάκκαρη
Η Μαρία Σάκκαρη είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, διεθνούς εμβέλειας, η οποία έχει φτάσει μέχρι και το νο. 3 της παγκόσμιας κατάταξης. Θεωρείται η καλύτερη Ελληνίδα τενίστρια όλων των εποχών. H Σάκκαρη έχει βρεθεί δύο φορές σε ημιτελικό Γκραν Σλαμ διοργάνωσης (στο Ρολάν Γκαρός και στο Αμερικανικό Όπεν το 2021). Επίσης, έχει αγωνιστεί 8 φορές σε τελικό τουρνουά της WTA αλλά έχει κερδίσει μέχρι στιγμής μόνο έναν τίτλο, στο Μαρόκο το 2019.
Μπετσάρατς
Περιγραφή
Το Μπετσάρατς χρησιμοποιεί μια αυστηρή μορφή ζευγαριού σε δεκασύλλαβο. Τραγουδιέται πάντα στην ίδια μουσική, που παίζεται από μια ορχήστρα ταμπουρίτζα ή απλά από τη χορωδία. Ο επικεφαλής της χορωδίας είναι αυτός που διαβάζει τον πρώτο στίχο και σχηματίζει λογική θέση, και επαναλαμβάνεται από τη χορωδία των συγκεντρωμένων ανδρών. Ο δεύτερος στίχος είναι μια χιουμοριστική αντίθεση, επίσης επαναλαμβανόμενη από τη χορωδία (αλλά συχνά σπάει από το γέλιο). Τα Μπετσάρτσι εκτελούνται συνήθως στην κορυφή ενός πάρτι αφού το πλήθος είναι αρκετά ζεστό από το κρασί και τη μουσική. Μια σειρά μπετσάρτσι μπορεί να διαρκέσει επ'αόριστον. Οι στίχοι συχνά γίνονται στη στιγμή ή αυτοσχεδιάζονται, και οι καλύτεροι διαδίδονται και επαναχρησιμοποιούνται για ύστερες εκδηλώσεις.
Μαρία Σάκκαρη
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1995 στην Αθήνα. Η μητέρα της, Αγγελική Κανελλοπούλου, ήταν επίσης τενίστρια έχοντας ρεκόρ καριέρας το No 43, όπως και ο παππούς της, Δημήτριος Κανελλόπουλος. Στα 18 της χρόνια μετακόμισε στη Βαρκελώνη για τέσσερα χρόνια. Το 2017 επέστρεψε στην Αθήνα. Η Σάκκαρη πλέον διαμένει στο Μόντε Κάρλο.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1974
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1974.
Μαρία Σάκκαρη
Αθλητικά χαρακτηριστικά
Έχει ύψος 172 εκ., είναι δεξιόχειρας και κάνει ρεβέρ και με τα δύο χέρια. Ο προπονητής της από το 2018 είναι ο Άγγλος Tom Hill, ο οποίος το 2020 ήταν ένας από τους νεαρότερους αν όχι ο νεαρότερος προπονητής στο γυναικείο τουρ (25 ετών).
Μπετσάρατς
Περιγραφή
Υπάρχει και το ερζεγοβινικό μπετσάρατς για το οποίο δεν ισχύει ο παραπάνω κανόνας. Είναι λίγο διαφορετικό και δεν έχει σκοπό να κάνει τους ακροατές τους να διασκεδάσουν. Είναι πολύ δύσκολο τραγούδι για τους τραγουδιστές, αν και αυτό δεν φαίνεται τόσο στον ακροατή. Η ερζεγοβινική παράδοση του μπετσάρατς μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και διατηρούνται μέχρι και σήμερα.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1974
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Μαρία Σάκκαρη
Καριέρα
Έκανε την παρθενική της εμφάνιση το 2012 με την Εθνική Ελλάδας στο Fed Cup. Η πρώτη της WTA νίκη ήρθε στον 1ο γύρο του Australian Open το 2016, όπου έφθασε μέχρι τον 2ο γύρο ξεκινώντας από τα προκριματικά.
Μπετσάρατς
Ιστορία
Το 2009, η Κροατία υπέβαλε το μπετσάρατς μεταξύ άλλων για να συμπεριληφθεί στις λίστες της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Το 2010, η απόπειρα ήταν και πάλι ανεπιτυχής και έγιναν μεταφράσεις στα αγγλικά για καλύτερη αναφορά. Το 2011, συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο.
Μαρία Σάκκαρη
Καριέρα
Έχει κορυφαία κατάταξη τα νούμερα 3 (21/3/2022), και 169 (09/09/2019) στα μονά και τα διπλά, αντίστοιχα.
Μπετσάρατς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κροατίας Κατηγορία:Σλαβονία
Μαρία Σάκκαρη
Καριέρα
Το 2015 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση σε διοργάνωση Grand Slam καθώς αγωνίστηκε στο Αμερικανικό Όπεν φτάνοντας μέχρι τον πρώτο γύρο, ξεκινώντας την προσπάθειά της από τα προκριματικά. Από τότε δίνει δυναμικά το 'παρών' σε κάθε μία από τις τέσσερις διοργανώσεις grand slam, όπου έφτασε μέχρι τον τέταρτο γύρο του Αυστραλιανού Όπεν (1η φορά: 2020) και τον τρίτο γύρο του Γουίμπλεντον (1η φορά : 2017),του Αμερικανικού Όπεν (1η φορά : 2017).
Το 2018 έφτασε στον πρώτο WTA τελικό της καριέρας της στο San Jose Classic αλλά έχασε από την Mihaela Buzărnescu.
Το 2019 κέρδισε τον πρώτο της τίτλο WTA κερδίζοντας το Grand Prix SAR La Princesse Lalla Meryem στο Μαρόκο.
2021
Tο 2021 έγινε η πρώτη Ελληνίδα που έφτασε στα ημιτελικά του Roland Garros. Το 2021 συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο στο ατομικό γυναικών, όπου αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο, στην φάση των 16, και στο μικτό διπλό, μαζί με τον Στέφανο Τσιτσιπά, όπου έφτασαν μέχρι τα προημιτελικά. Τον Σεπτέμβριο του 2021 απέκλεισε με 6-4, 6-4 την Καρολίνα Πλίσκοβα κι έγινε η πρώτη Ελληνίδα τενίστρια που προκρίθηκε στα ημιτελικά του US Open. Μια πρόκριση που την έφερε στο Νο 13 της Παγκόσμιας Κατάταξης, «σπάζοντας» το ρεκόρ (Νο14) της Λένας Δανιηλίδου.
Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2021 «σκαρφάλωσε» στο No10 της Παγκόσμιας Κατάταξης, χάρη στην πορεία της έως τον τελικό του Ostrava Open. Έγινε έτσι η πρώτη Ελληνίδα τενίστρια που μπαίνει στο Top 10 της WTA.
2022
Στο Αυστραλιανό Όπεν έφτασε μέχρι τον τέταρτο γύρο όπου αποκλείστηκε από την Τζεσικα Πέγκουλα.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2022 έφτασε μέχρι τον τελικό του Τουρνουά της Αγίας Πετρούπολης αλλά έχασε από την Κονταβέιτ με 1-2 σετ.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2022 έχασε στα ημιτελικά του Τουρνουά της Ντόχα από την Iga Świątek.
Στο Τουρνουά του Μαϊάμι έχασε μόλις στον δεύτερο γύρο από την Μπετριζ Μαία όπως και στο Ρολάν Γκαρός όπου έχασε από την Καρολίνα Μούτσοβα.
Το 2022 στο Indian Wells Open (WTA 1000) έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά στην καριέρα της σε τουρνουά 1000 WTA αλλά έχασε από την Iga Świątek. Τον ίδιο χρόνο έφτασε στον τελικό του Emilia-Romagna Open αλλά έχασε από την Mayar Sherif με 2-0 σετ.
Τον Οκτώβριο 2022 έκανε μία εξαιρετική πορεία στο Τουρνουά της Γκουανταλαχάρα (WTA 1000) φθάνοντας μέχρι τον τελικό αλλά έχασε από την Pegula με 2-0 σετ.
Τον Νοέμβριο 2022 εξασφάλισε την συμμετοχή της στο WTA FINALS. Μετά από τρείς νίκες με την Πεγκούλα, την Ζαμπαλένκα και την Ζαμπέρ, προκρίθηκε πρώτη από τον όμιλο της στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Αποκλείστηκε όμως από την Γκαρσία με 2-0 σετ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Δουκάτο της Εδέσσης
Τον Φεβρουάριο του 1087 η πόλη παραδόθηκε στον εμίρη Μελικσάχ, αλλά συνέχισαν να διορίζονται βυζαντινοί διοικητές της πόλης, και από τον εμίρη δικοί του διοικητές. Μέχρι το 1098 που τα εδάφη του Δουκάτου έφτασαν οι σταυροφόροι, πόλεις του δουκάτου ή πρώην βυζαντινοί αξιωματούχοι κατα διαστήματα επαναστατούσαν από τον Τούρκο εμίρη και αναγνώριζαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα. Το 1098 ο δουξ Θεόδωρος Χετάμης, βυζαντινός αξιωματούχος, δολοφονήθηκε, ο θάνατος του και το ίδιο έτος θεωρείται ότι έληξε η βυζαντινή κυριαρχία στην περιοχή. Γνωστοί διοικητές αναφέρονται οι :
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Γεράσιμος Αραβανής
Ο Γεράσιμος Αραβανής (Καριώτες Λευκάδας, 1948) του Ιωάννη, είναι Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής με το ΚΚΕ. Διαφώνησε με το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, όπως αυτό ψηφίστηκε στο 19ο Συνέδριο το 2013 και έπαψε να έχει οργανωτικούς δεσμούς με το κόμμα αυτό έναν χρόνο αργότερα. Από το 2014 είναι μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της οργάνωσης "Κίνηση Κομμουνιστών - Εργατικός Αγώνας".
Γεννήθηκε στους Καριώτες Λευκάδας το 1948 και σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι έγγαμος, με δύο παιδιά.
Πολιτική καριέρα
Εκλέχτηκε βουλευτής Λευκάδας για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος το 1990. Στις 23 Απριλίου 1990 προσχώρησε στον Συνασπισμό και έναν χρόνο αργότερα στο ΚΚΕ. Το 1993 εξελέγη ξανά βουλευτής με το ΚΚΕ, αυτή τη φορά στην Β΄ Πειραιά.
Ήταν επικεφαλής της Δημοτικής Κίνησης "Λαϊκή Συσπείρωση" στις δημοτικές εκλογές του 2010 στη Λευκάδα λαμβάνοντας 1.645 ψήφους (ποσοστό 11,54%). Το 2013 γνωστοποίησε την πρόθεσή του να μην είναι υποψήφιος στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Ατιράου
Το Ατιράου (Атырау, Atıraw, أتيراو, Атырау, γνωστό μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 1991 ως Γκούριεφ, Гурьев), είναι πόλη στην Καζακστάν και πρωτεύουσα τις περιφέρειας Ατιράου. Το Ατιράου είναι διηπειρωτική πόλη στην Ευρασία, ευρισκόμενη στις εκβολές του Ουράλη στη Κασπία Θάλασσα. Επειδή ο Ουράλης αποτελεί το σύνορο Ευρώπης και Ασίας, βρίσκεται σε δύο ηπείρους. Βρίσκεται 2.700 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Αλμάτι και 351 χιλιόμετρα ανατολικά της Ρωσικής πόλης Αστραχάν.
Το σύγχρονο Ατιράου φημίζεται για τις βιομηχανίες πετρελαίου και φυσικού αερίου. Έχει 154.100 κατοίκους (2007), μια ελαφριά αύξηση από τους 142.500 κατοίκους της απογραφής 1999. Οι Καζάκοι έχουν σταθεροποιηθεί σε ποσοστά κοντά στο 90%. Οι υπόλοιποι κάτοικοι είναι κυρίως Ρώσοι, ενώ κάποιοι άλλοι ανήκουν σε άλλες εθνότητες όπως οι Τάταροι και οι Ουκρανοί, λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης κατά την Σοβιετική εποχή.
Ιστορία
Το ξύλινο φρούριο στο στόμιο του ποταμού Γιάικ ιδρύθηκε το 1645 ως Νίζνι Γιάιτσκι Γκορόντοκ (κυριολεκτικά, Φρούριο του Κάτω Γιάικ) από τον Ρώσο έμπορο Γκούρι Ναζάροφ, καταγόμενο από το Γιαροσλάβλ, που ειδικεύτηκε στο εμπόριο με τα κράτη της Χίβας και Μπουχάρας. Το φρούριο λεηλατήθηκε από τους κοζάκους του Γιαΐκ, οδηγώντας την οικογένεια Γκούριεφ να το ξαναχτίσει (1647-62). Ο Τσάρος Αλέξιος έστειλε μια φρουρά Στρέλτσι για να προστατεύσει το φρούριο από Κοζάκικες επιδρομές. Παρά τις προσπάθειες αυτές, ο Κοζάκος επαναστάτης Στέπαν Ραζίν κατείχε τη πόλη το 1667 και το 1668. Το φρούριο έχασε σταδιακά τη στρατηγική του σημασία και κατεδαφίστηκε το 1810. Από το 1708 έως το 1992 ήταν γνωστό ως Γκούριεφ, ενώ στα καζακικά το όνομα Ατιράου σημαίνει 'Δέλτα ποταμού'.
Η πόλη ανήκει σε δύο μέρη του κόσμου. Η περιοχή Σαμάρσκαγια (στη δεξιά πλευρά του ποταμού) βρίσκεται στην Ευρώπη και η περιοχή Μπουχάρσκαγια στην αριστερή πλευρά του ποταμού βρίσκεται στην Ασία. Η πόλη ιδρύθηκε το 1615, από τον εργοδότη Μιχαήλ Γκούριεφ, ο οποίος κατείχε το μονοπώλιο της αλιείας οξυρρύγχων στο στόμιο του Ουράλη.
Γεωγραφία
Το Ατιράου (μαζί με το Ακτάου) είναι το κύριο λιμάνι στη Κασπία Θάλασσα. Το Ατιράου βρίσκεται στο δέλτα του Ουράλη και βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 20 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Θεωρείται ότι η πόλη βρίσκεται τόσο στην Ασία όσο και στην Ευρώπη, καθώς χωρίζεται από τον Ουράλη.
Η πόλη είναι κομβικό σημείο του Βυθίσματος της Κασπίας, πλούσια σε πετρέλαιο. Υπάρχουν πολλές πετρελαιοπηγές στα πεδία Τενγκίζ και Κασαγκάν. Υπάρχει ένας πετρελαιαγωγός που ξεκινά στο Ατιράου και φτάνει στη Σαμάρα, όπου ενώνεται με το ρωσικό σύστημα αγωγών. Ένας ξεχωριστός αγωγός πετρελαίου ξεκινά από το πεδίο Τενγκίζ και φτάνει στο Νοβοροσίσκ στη Μαύρη Θάλασσα.
Πληθυσμός
Στις αρχές του 2020, 290.700 άτομα ζούσαν στη πόλη. Συνολικά 355.117 άτομα ζουν στο αστικό ακιμάτ του Ατιράου.
Ακολουθεί η εθνοτική σύνθεση της πόλης στο Ατιράου στις αρχές του 2020:
Συνολικά ζουν 355.117 άτομα στο αστικό ακιμάτ του Ατιράου.
Προέλευση του ονόματος
Οι Α. Νουρμαγκανμπέτοφ και Μ. Χομπνταμπάγιεφ γράφουν:
Το οικολογικό καζακορωσικό λεξικό (2001) γράφει:
Κλίμα
Το κλίμα του Ατιράου είναι ημίξηρο (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν). Η βροχόπτωση μόλις που επαρκεί για να μην ταξινομηθεί ως ερημικό κλίμα, με ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Οι βροχοπτώσεις είναι ελάχιστες όλο το έτος. Το χιόνι είναι συνηθισμένο στη περιοχή αλλά τον χειμώνα δεν είναι έντονο. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία κατεγράφη, -37.9 °C, κατεγράφη το 1909, ενώ η υψηλότερη, 42.7 °C, κατεγράφη το 1984. Είναι πολύ πιο ηπειρωτικό από περιοχές που βρίσκονται πιο δυτικά στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με καλοκαίρια που χαρακτηρίζονται από θερμοκρασίες κατά μέσο όρο 33 °C και έλλειψη βροχοπτώσεων. Αυτό το κλίμα μοιάζει με τα μεσογειακά κλίματα με ζεστά καλοκαίρια και υποαρκτικούς χειμώνες με λίγο χιόνι αλλά με κρύες θερμοκρασίες. Αυτές οι τεράστιες διακυμάνσεις θερμοκρασίας είναι συγκρίσιμες με τις πεδιάδες στη Σιβηρία και τη Βόρεια Αμερική.
Βιομηχανία πετρελαίου
Το τρίτο μεγαλύτερο διυλιστήριο στο Καζακστάν βρίσκεται στο Ατιράου. Το διυλιστήριο του Ατιράου λειτουργείται από την KazMunayGas και έχει χωρητικότητα 16.600 κυβικών μέτρων την ημέρα (2012). Ένα βαθύ συγκρότημα διύλισης πετρελαίου βρίσκεται υπό κατασκευή, το οποίο είναι το τελικό στάδιο της πλήρους ανακατασκευής του διυλιστηρίου πετρελαίου του Ατιράου. Το εγχείρημα έχει σχεδιαστεί να επεξεργάζεται 2.4 εκατομμύρια τόνους πρώτων υλών ανά έτος (πετρέλαιο και πετρέλαιο εσωτερικής καύσης κενού). Το έργο θα αυξήσει το βάθος της επεξεργασίας πετρελαίου στο διυλιστήριο μέχρι το 2016 σε 85%, ενώ θα μπορεί να επεξεργάζεται 5.5 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου το έτος.
Το Ατιράου βρίσκεται κοντά στο πεδίο Τενγκίζ, το οποίο λειτουργείται εν μέρη από τη Chevron. Οι περισσότερες οικογένειες των εργαζομένων της Chevron ζουν στο χωριό Ντοστίκ, ένα συγκρότημα που περιλαμβάνει στέγαση, ψυχαγωγικές εγκαταστάσεις και ένα διεθνές σχολείο. Στο Ατιράου ζουν απόδημοι πληθυσμοί που εργάζονται για τις εταιρείες Agip, ExxonMobil, Shell, ConocoPhillips.
Αθλητισμός
Η πόλη φιλοξενεί την ομάδα καλαθοσφαίρισης ΒΚ Μπαρσί Ατιράου. Η ομάδα αγωνίζεται στο Κύπελλο Πρωταθλητών ΦΙΒΑ Ασίας και στο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης του Καζακστάν. Παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Συγκρότημα Αθλητισμού και Αναψυχής Ατιράου.
Δίδυμες πόλεις
Το Ατιράου είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Γέφυρες του Ατυράου
Στις 28 Αυγούστου 1965, χτίστηκε η πρώτη γέφυρα ενισχυμένου σκυροδέματος στην πόλη, περνώντας από τον Ουράλη. Η γέφυρα έχει μήκος 259 μέτρων και ύψος 10 μέτρων. Συνδέει την λεωφόρο Σατπάγιεφ με την οδό Αμπάι. Στην δεξιά ευρωπαϊκή ακτή της λεωφόρου Σατπάγιεφ, βρίσκεται η έδρα του δημαρχείου (ακιμάτ) της πόλης και το κτίριο του ακιμάτ της περιφέρειας Ατιράου.
Το 2001 χτίστηκε μια καλωδιωτή πεζογέφυρα. Η γέφυρα μήκους 551 μέτρων παρατίθεται στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως η μακρύτερη πεζογέφυρα στον κόσμο. Από τη μέση της γέφυρας πάνω στον Ουράλη κάποιος μπορεί να δει την λεωφόρο Αζαττίκ και όλα τα περίχωρα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Μασόκο (Ρούνγκουε)
Το Μασόκο (αγγλικά./σουαχίλι.: Masoko) είναι διοικητικό τμήμα στην Περιοχή Ρούνγκουε (Rungwe District), στην Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region), της Τανζανίας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το Αγροτικό Τμήμα Μασόκο είχε συνολικό πληθυσμό 14.284 κατοίκους, ενώ, στην απογραφή του 2012, υπήρχαν 6.136 άτομα.
Ετυμολογία
Η λέξη μασόκο (masoko) στα σουαχίλι, υποδηλώνει "αγορές — λαϊκές αγορές". Είναι ο πληθυντικός της λέξης "σόκο" ("soko") και προέρχεται από το αραβικό "σουκ" ("سوق" (souq)), που σημαίνει αγορά — λαϊκή αγορά.
Διακυβέρνηση
Διοικείται από Επαρχιακό Συμβούλιο και το οποίο απαρτίζεται από:
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα στην Περιφέρεια Μπέυα Κατηγορία:Επαρχία Ρούνγκουε Κατηγορία:Εκλογικές περιφέρειες της Τανζανίας Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας
Σατελερώ
Το Σατελερώ (γαλλικά: Châtellerault, προφέρεται και Σατελρώ) είναι κοινότητα της κεντρο-δυτικής Γαλλίας, στο νομό Βιέν στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Είναι μία από τις δύο υπο-νομαρχίες του νομού. Βρίσκεται στα σύνορα του Πουατού και της Τουραίνης, στις όχθες του ποταμού Βιέν.
Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 32.057 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο αστικής κοινότητας 41.505 κατοίκων (2010) και ευρύτερης αστικής περιοχής 70.145 κατοίκων (2015).
Η πόλη είναι πλούσια σε μνημεία, όπως η γέφυρα Ερρίκου Δ' που ολοκληρώθηκε το 1611, το κάστρο του Ταρζέ και η εκκλησία του αγίου Ιακώβου, πάνω στο δρόμο για το προσκύνημα στο άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλα.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Σατελρωνταί (ζ).
Τοπωνυμία
Η πόλη έλαβε το όνομά της από τον ιδρυτή της, τον υποκόμη Ερώ (Airaud), ο οποίος το 952, κατέστησε την υποκομητεία κληρονομικό φέουδο και έκτισε το κάστρο του σε αυτά τα εδάφη, Castrum Airaldi στα λατινικά. Η συμπροφορά αυτών των δύο λέξεων, Castrum Airaldi, έγινε Castel Airaud, αργότερα Châtel Airaud, έως το σημερινό όνομα της πόλης: Σατελερώ, δηλαδή το κάστρο του Ερώ.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Η γέφυρα Ερρίκου Δ' στον ποταμό Βιέν Η πόλη Σατελερώ βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Είναι δεύτερη πόλη του νομού μετά την πρωτεύουσα Πουατιέ, με 32.057 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο αστικής κοινότητας 41.505 κατοίκων (2010) και ευρύτερης αστικής περιοχής 70.145 κατοίκων (2015).
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Βιέν και βρίσκεται σε μια αρκετά επίπεδη περιοχή, περίπου 40 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στο σημείο όπου οι παραπόταμοι Κλαιν, Ανβίνι και Οζόν συμβάλουν στον ποταμό Βιέν.
Η έκταση είναι 51,93 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος της πόλης 134 μέτρα.
Ιστορία
μικρογραφία|Το κάστρο του Ταρζέ, 1450 Το Σατελερώ ιδρύθηκε γύρω στο 952 από τον κόμη Ερώ (Airaud). Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η πόλη αναπτύχθηκε, καθώς αποτελούσε σημαντική στάση στο προσκύνημα στο άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλα. Από τον Μεσαίωνα έως τη Γαλλική Επανάσταση, τρεις γνωστές αριστοκρατικές οικογένειες έφεραν τον τίτλο του υποκόμη του Σατελερώ: οι Λαροσφουκώ, οι Λουζινιάν και από τον 13ο αιώνα ο οίκος των Αρκούρ. Το 1482 η πόλη ενσωματώθηκε στο Γαλλικό βασίλειο.
Στη νεότερη εποχή, η πόλη απέκτησε εθνική σημασία μέσω των εργαστηρίων οπλουργίας της (από τον 16ο αιώνα) και αργότερα του εργοστασίου της εθνικής παραγωγής όπλων, το οποίο λειτουργούσε από το 1819 έως το 1968.
Οικονομία
Το Σατελερώ είναι σημαντικό οικονομικό, βιομηχανικό και διοικητικό κέντρο, παρά το κλείσιμο το 1968 του εργοστασίου όπλων, που λειτουργούσε από το 1819, και της σχολής Αξιωματικών το 2009 που είχαν συμβάλει στην ευημερία του. Η πόλη τώρα ειδικεύεται σε κλάδους υψηλής τεχνολογίας (αεροδιαστημική και αυτοκινητοβιομηχανία) και έχει επίσης ανεπτυγμένο τον τριτογενή τομέα (εμπόριο, υπηρεσίες, διοίκηση, εκπαιδευτικά ιδρύματα).
Σήμερα, το Σατελερώ είναι μία από τις κύριες βιομηχανικές περιοχές του βόρειου τμήματος της Νέας Ακουιτανίας: είναι η έδρα εταιρειών που ειδικεύονται στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας και της αεροναυπηγικής. Από το 1982, έχει αναπτυχθεί μια υπερσύγχρονη βιομηχανία κυρίως σε ηλεκτρονικά συστήματα, αεροσκάφη και κινητήρες πυραύλων.
Εκδηλώσεις
Η πόλη διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις, όπως:
Τουρισμός-Αξιοθέατα και εκδηλώσεις
μικρογραφία|320x320εσ|Το παλιό εργοστάσιο όπλων μικρογραφία|Το σπίτι του [[Ρενέ Ντεκάρτ]] Το Σατελερώ έχει πολλά ιστορικά μνημεία, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Πουατού-Σαράντ
Μαντσουκούο
Με την ονομασία Μαντσουκούο (παραδοσιακά κινέζικα: 滿洲國, απλοποιημένα κινέζικα: 满洲国, πινγίν: Mǎnzhōuguó, Ιαπωνικά: 滿洲国, κυριολεκτική σημασία: «Κράτος της Μαντζουρίας») ανακηρύχθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1932 από την Ιαπωνία ως ανεξάρτητο κράτος, τα εδάφη της Μαντζουρίας που είχαν καταληφθεί από τα ιαπωνικά στρατεύματα το προηγούμενο έτος, γενόμενο ουσιαστικά προτεκτοράτο αυτής.
Η Ματσουκούο διεπόταν αρχικά από μία φιλο-ιαπωνική μονοκομματική κυβέρνηση συνταγματικής μοναρχίας υπό τον τελευταίο αυτοκράτορα των Ματσού της Κίνας μέχρι το 1934 όταν ο ίδιος ανέλαβε αυτοκράτορας της λεγόμενης Αυτοκρατορίας της Μαντσουκούο. Ο δε πληθυσμός της χώρας αποτελούνταν στη πλειονότητά τους από Κινέζους και άλλες μειονοτικές ομάδες από Κορεάτες, Μογγόλους, Ιάπωνες και Λευκορώσους. Στη δε επικράτεια αυτής υπήρχαν δύο περιοχές με ιδιαίτερο καθεστώς το ένα στη δυτική περιοχή με πλειονότητα Μογγόλων καθώς και το νότιο τμήμα της χερσονήσου Λιαοντόγκ, στην ανατολική περιοχή. που αποτελούσε μισθωμένη επικράτεια της Ιαπωνίας.
Η Αυτοκρατορία της Μαντσουκούο αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος από πλείστα άλλα κράτη της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής, μεταξύ των οποίων και από τη Σοβιετική Ρωσία, σημειωτέον πολύ πριν ξεσπάσει ο Β' Π.Π.. Η σθεναρή όμως άρνηση της Κοινωνίας των Εθνών αφενός μεν να ικανοποιήσει τα αιτήματα τόσο της Ιαπωνίας όσο ακόμα και της Κίνας για λήψη απόφασης "περί αναγνώρισης της ισότητας των λαών της Γης", και τούτο για να μη δυσαρεστήσει τις τότε ιμπεριαλιστικές αποικιοκρατικές δυνάμεις και φέρει σε δύσκολη θέση τις κυβερνήσεις αυτών, και αφετέρου η άρνηση της αναγνώρισης του κράτους της Ματσουκούο, και τούτο για να μη αποτελέσει απαρχή της ανεξαρτησίας των αποικιών, οδήγησαν την Ιαπωνία στην έξοδό της από τον διεθνή οργανισμό, παρότι αποτελούσε ένα από τα τέσσερα βασικά μέλη του. Η δε αποχώρηση αυτή επέφερε σταδιακά και την κατάρρευση του οργανισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ανατολικής Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Μαντζουρίας Κατηγορία:Πρώην Ιαπωνικές αποικίες Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Νέος Δημοκράτης
Ο Νέος Δημοκράτης ήταν μια καθημερινή κυπριακή εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν από το 1949 έως το 1955. Αποτελούσε όργανο της κεντρικής επιτροπής του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζομένου Λαού (ΑΚΕΛ).
Πηγές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο Κατηγορία:Κομμουνιστικές εφημερίδες Κατηγορία:Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού
Ford Tempo
Το Ford Tempo ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford, μεταξύ του 1983 και του 1994. Αντικατέστησε το Ford Fairmont και αντικαταστάθηκε το 1994 από το κάπως μεγαλύτερο Ford Contour της μεσαίας κατηγορίας D. Συνολικά κατασκευάστηκαν 2.816.721 αντίτυπα σειράς Tempo στα 11 έτη παραγωγής του, αριθμός εξαιρετικά μεγάλος για αμερικανικό οικονομικό μοντέλο.
Σημασία για τη Ford
thumb|left|Το σαλόνι ενός Ford Tempo L του 1988.
Μαζί με το σχεδόν πανομοιότυπο και λίγο ακριβότερο δίδυμο μοντέλο Mercury Topaz, το Tempo έπαιξε καθοριστικό ρόλο την τότε εποχή στην προσπάθεια της Ford για αλλαγή πορείας και εισαγωγή οικονομικότερων μοντέλων, με πιο σύγχρονο και, για πρώτη φορά στην ιστορία της, πιο αεροδυναμικό ντιζάιν, ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει απέναντι στον εισαγόμενο ανταγωνισμό.
Με τις υψηλές πωλήσεις του και τις καινοτομίες του, ιδίως στην αισθητική, στην αεροδυναμική (με συντελεστή Cd 0,36 για την 2-πορτη έκδοση και 0,37 για την 4-πορτη έκδοση, καθώς είχε δοκιμαστεί κατά την εξέλιξή του για πάνω από 450 ώρες σε αεροδυναμική σήραγγα) και στην ασφάλεια, το Tempo άνοιξε το δρόμο για το ακόμα πιο ρηξικέλευθο και αντισυμβατικό Ford Taurus πρώτης γενιάς, που εισήχθη τη σεζόν (model year) του 1986.
Ασφάλεια
Από την άλλη πάντως, Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) δεν προσφέρθηκε σε καμία έκδοση του Ford Tempo και σε κανένα έτος παραγωγής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Ford
1264 Λετάμπα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λετάμπα εκτιμάται σε 74,74 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0725. Η Λετάμπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 32 ώρες και 10 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
1265 Σβαϊκάρντα
Η Σβαϊκάρντα (Schweikarda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,194. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο (Schweikard) της μητέρας του αστρονόμου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σβαϊκάρντας εκτιμάται προσεγγιστικά σε 21 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σβαϊκαρντα
Νιούτ Γκίνγκριτς
Ο Νιούτον Λερόι Γκίνγκριτς (αγγλικά: Newton Leroy Gingrich né McPherson, 17 Ιουνίου 1943), είναι Αμερικανός πολιτικός, ακαδημαϊκός και συγγραφέας, που υπηρέτησε ως 50ος Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Ιανουάριο του 1995 έως τον Ιανουάριο του 1999. Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 6η κογκρεσιακή περιφέρεια της πολιτείας της Τζόρτζια, από το 1979 έως το 1999. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Διατέλεσε επίσης, ηγέτης της Ρεπουμπλικανικής Διάσκεψης της Βουλής των Αντιπροσώπων, από το 1995 έως το 1999, καθώς και ως Υφηγητής της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, από το 1989 έως το 1995.
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά τις εκλογές του 1978, με ποσοστό 54.4% έναντι 45.6% του τότε Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Επανεκλεγόταν συνεχώς έως τις εκλογές του 1998. Παρότι το 1998 επανεξελέγη, στις 3 Ιανουαρίου 1999, παραιτήθηκε και από πρόεδρος της Βουλής και από μέλος της Βουλής, ύστερα από πιέσεις από πολλούς Ρεπουμπλικανούς βουλευτές.
Βιογραφία
Ο Γκίνγκριτς, γεννήθηκε ως Νιούτον Λερόι ΜακΦέρσον, γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1943 στο Χάρρισμπεργκ της Πενσυλβάνια, όπου μεγάλωσε τα πρώτα του χρόνια. Η μητέρα του το 1946, παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ Γκίνγκριτς, ο οποίος υιοθέτησε τον Νιούτον. Από το 1956 έως το 1960, έζησε με την οικογένειά του, στην Ορλεάνη της Γαλλίας, και στην Στουτγκάρδη της Γερμανίας. Το 1960, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και εγκαταστάθηκαν στο Κολόμπους της Τζόρτζια. Από την εφηβική του ηλικία, ενδιαφερόταν για την πολιτική και την ιστορία.
Το 1961, αποφοίτησε από το Λύκειο "Baker High School" στο Κολόμπους της Τζόρτζια. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Έμορι στην Ατλάντα, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1965. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές πάνω στην Ευρωπαϊκή Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Τουλέιν στη Νέα Ορλεάνη, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 1968 και διδακτορικό δίπλωμα (PhD) το 1971.
Δίδαξε ως καθηγητής, ιστορία και γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Τζόρτζια κατά την δεκαετία του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Τζόρτζια Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Λεύκα (Πειραιάς)
thumb|280px|Τα ερείπια του εργοστασίου Ρετσίνα στη Λεύκα
Η Λεύκα ήταν το εργατικό κέντρο του Πειραιά και το επίκεντρο ολόκληρου του βιομηχανικού Πειραιά.
Θέση
Συνορεύει στα ανατολικά με τα Καμίνια, στα βόρεια με την Παλαιά Κοκκινιά, στα δυτικά με τον Παπαστράτο με όρια τις σιδηροδρομικές γραμμές του ΟΣΕ και στα νότια με την Γούβα του Βάβουλα και τα Παλιατζήδικα με όριο τις σιδηροδρομικές γραμμές του ΗΣΑΠ. Περικλείεται στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ των Σιδηροδρομικών γραμμών του ΗΣΑΠ, των σιδηροδρομικών γραμμών του ΟΣΕ και της Οδού Θηβών ακριβώς δυτικά των Καμινίων, η περιοχή είναι διάσπαρτη από εργοστάσια, συνεργεία και μηχανουργεία πολλά από τα οποία σήμερα υπολειτουργούν ή έχουν κλείσει.
Το εργοστάσιο Ρετσίνα
thumb|280px|Το εργοστάσιο του Ρετσίνα εξωτερικά από την Οδό Υμηττού thumb|280px|Μηχανουργεία γύρω από το εργοστάσιο του Ρετσίνα στις γραμμές του ΟΣΕ thumb|280px|15o - 16o Δημοτικό Σχολείο Πειραιά στη Λεύκα thumb|280px|Τα παλιά εργοστάσια της καπνοβιομηχανίας Κεράνη στη Λεύκα, επί της Οδού Πειραιώς
Το εργοστάσιο Ρετσίνα αποτελούσε για έναν περίπου αιώνα τη μεγαλύτερη κλωστουφαντουργική εταιρεία σε ολόκληρη την Ελλάδα απασχολώντας χιλιάδες εργατικά χέρια. Η κλωστοϋφαντουργία Ρετσίνα ιδρύθηκε το 1872 στον Πειραιά από τους αδελφούς Θεόδωρο, Αλέξανδρο και Δημήτριο Ρετσίνα, γιους του εμπόρου και ποτοποιού Γεωργίου Ρετσίνα από το Άργος, ενός από τους πρώτους οικιστές της πόλης. Ο Θεόδωρος Ρετσίνας σημαντική πολιτική προσωπικότητα είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος Πειραιά ,δήμαρχος της πόλης την περίοδο (1887 - 1895) και βουλευτής Πειραιά το 1899 με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη. Τα ερείπια της πρώην μεγάλης βιομηχανίας της οικογένειας Ρετσίνα βρίσκονται στο μεγάλο τρίγωνο μεταξύ της Οδού Θηβών, της Οδού Υμηττού και των σιδηροδρομικών γραμμών του ΟΣΕ.
Η οικογένεια Ρετσίνα μετά το 1890 κατασκεύασε άλλα 4 μεγάλα εργοστάσια σε διάφορα άλλα σημεία του Πειραιά όπως στο Νέο Φάληρο, στον Άγιο Διονύσιο, στα Μανιάτικα και στην γέφυρα Ιπποδάμειας, το 1925 η επιχείρηση Ρετσίνα έγινε ανώνυμος εταιρεία και στην συνέχεια πέρασε από την ατμοκίνηση στην πετρελαιοκίνηση. Τα προϊόντα της επιχείρησης Ρετσίνα βαμβακερά νήματα και υφάσματα γερά και φθηνά σε μεγάλη κατανάλωση από τις κατώτερες τάξεις που ζούσαν γύρω από την περιοχή, λειτουργούσαν κανονικά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 τότε ξεκίνησε η διαδικασία ενοποίησης τους. Τα 4 άλλα εργοστάσια του Πειραιά πουλήθηκαν και κατεδαφίστηκαν το 1957 όλες οι δραστηριότητες της οικογένειας συγκεντρώθηκαν στο πρώτο εργοστάσιο της Λεύκας. Νέα ανάκαμψη του εργοστασίου είχαμε μετά το 1960 υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Κ. Δρούλια με σύγχρονο εξοπλισμό αλλά τα οικονομικά προβλήματα ήταν μεγάλα σταδιακά έφεραν κάμψη και το οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου το 1981. Τα κτίρια του εργοστασίου θεωρήθηκαν σαν διατηρητέα μνημεία, απαγορεύτηκε η κατεδάφιση τους παρά τις προσπάθειες κάποιων επιχειρηματιών αλλά μια πυρκαγιά το 2003 τα κατέστρεψε σε σημαντικό βαθμό.
Το εργοστάσιο Ρετσίνα είχε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία της φυσιογνωμίας της σύγχρονης πόλης του Πειραιά, ειδικά στο θέμα της μετατροπής της στην μεγαλύτερη εργατούπολη της Ελλάδας, όλες οι περιοχές γύρω από την Ρετσίνα όπως τα Καμίνια, η Παλαιά Κοκκινιά, ο Παπαστράτος, ο Άγιος Ιωάννης Ρέντη είναι εργατικές συνοικίες. Το εργοστάσιο την περιοχή της μεγάλης ακμής του είχε στην διοίκηση του σημαντικές προσωπικότητες όλοι από αυτούς είχαν διατελέσει δήμαρχοι ή δημοτικοί σύμβουλοι ή βουλευτές Πειραιά. Μετά την παρακμή του εργοστασίου την δεκαετία του 1960 οι απολυόμενοι εργάτες διασκορπίστηκαν στην γύρω περιοχή της Λεύκας δημιουργώντας μηχανουργεία, μικρότερα εργοστάσια, συνεργεία αυτοκινήτων και πολλά εργαστήρια υφαντουργίας χωρίς να λείπουν ούτε οι εργατικές κατοικίες. Σήμερα πολλά από αυτά λειτουργούν ακόμα κανονικά ενώ άλλα έχουν κλείσει, η περιοχή γενικά είναι σήμερα αρκετά ήσυχη με χαμηλό κυκλοφοριακό φόρτο.
Η καπνοβιομηχανία Κεράνη
Η Καπνοβιομηχανία Κεράνης ένα άλλο σημαντικό εργοστάσιο της περιοχής βρίσκεται στην συνοικία της Λεύκας επί της Λεωφόρου Αθηνών Πειραιώς αποτελούσε για πολλά χρόνια την δεύτερη μεγαλύτερη Ελληνική καπνοβιομηχανία μετά τον γειτονικό Παπαστράτο, λειτουργούσε από το 1926 χρονιά που ιδρύθηκε από τον βιομήχανο Γεώργιο Κεράνη έως το 2006 που έκλεισε λόγω πτώχευσης. Αποτελούσε την τρίτη μεγαλύτερη καπνοβιομηχανία που λειτουργούσε στην Ελλάδα μετά τον Καρέλια και τον γειτονικό Παπαστράτο, το 1936 εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών. Στις εποχές ακμής είχαν φτάσει να εργάζονται στην εταιρεία περίπου 2.500 υπάλληλοι. Μετατράπηκε αργότερα σε συμμετοχική εταιρεία και άρχισε δραστηριότητες στο εμπόριο ποτών, τροφίμων, ενώ είχε εξαγοράσει και τις ιχθυοκαλλιέργειες «Γαλαξίδι». Σήμερα είναι ερειπωμένο διατηρητέο κτίσμα πάνω στον κεντρικό δρόμο της Οδού Πειραιώς, που έχει κατεύθυνση προς το λιμάνι του Πειραιά παράλληλα στις γραμμές του Ηλεκτρικού, στην ίδια κατάσταση με το πρώην εργοστάσιο του Παπαστράτου.
Βλαντίμιρ Καρα-Μούρζα
O Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Καρα-Μούρζα (Владимир Владимирович Кара-Мурза και Vladimir Vladimirovich Kara-Murza, γεννημένος στις 7 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Ρώσος πολιτικός ακτιβιστής, δημοσιογράφος, συγγραφέας, σκηνοθέτης και πολιτικός κρατούμενος. Προστατευόμενος του Μπορίς Νεμτσόφ, υπηρετεί ως αντιπρόεδρος της Open Russia, μιας ΜΚΟ που ιδρύθηκε από τον Ρώσο επιχειρηματία και πρώην ολιγάρχη Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, η οποία προωθεί την κοινωνία των πολιτών και τη δημοκρατία στη Ρωσία. Εξελέγη στο Συντονιστικό Συμβούλιο της Ρωσικής Αντιπολίτευσης το 2012 και υπηρέτησε ως αναπληρωτής αρχηγός του Κόμματος της Λαϊκής Ελευθερίας από το 2015 έως το 2016. Έχει σκηνοθετήσει δύο ντοκιμαντέρ, το They Chose Freedom και το Nemtsov. Από το 2021, υπηρετεί ως σύμβουλος στο Raoul Wallenberg Center for Human Rights. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Πολιτικού Θάρρους το 2018.
Τον Απρίλιο του 2022, ο Καρα-Μούρζα συνελήφθη με την κατηγορία της ανυπακοής των αστυνομικών εντολών. Αργότερα, η σύλληψή του παρατάθηκε αφού απάγγελθησαν νέες κατηγορίες για «απαξίωση» του στρατού και τον Οκτώβριο, νέες κατηγορίες για προδοσία απάγγελθησαν εναντίον του. Η Διεθνής Αμνηστία και άλλοι χαρακτήρισαν τις κατηγορίες πολιτικά υποκινούμενες για τις αντιπολεμικές του απόψεις. Τον Απρίλιο του 2023 καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση.
Τον Οκτώβριο του 2022, ο Καρα-Μούρζα τιμήθηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βάτσλαλ Χάβελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι σκηνοθέτες
Μάινχαρτ της Καρινθίας
Ο Μάινχαρτ, γερμ. Meinhard (π. 1238 - 1 Νοεμβρίου 1295) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν δούκας της Καρινθίας & μάργραβος της Καρνιόλης (1286-95)· επίσης ήταν, ως Μάινχαρτ Δ΄, κόμης της Γκορίτσια (1258-71) & ως Β΄ του Τυρόλου (1258-95) μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Αλβέρτο Α΄.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινχαρτ Α΄ κόμη της Γκορίτσια & του Τυρόλου και της Αδελαΐδας, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ κόμη του Τυρόλου.
Το 1295 απεβίωσε στο Γκράιφενμπουρκ της Καρινθίας σε ηλικία 57 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του.
Παραπομπές
Μάινχαρτ Δ΄
Ιταλικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Ιταλικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Ιταλίας, που διοργανώνεται από την Ιταλική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Federazione Italiana Tennistavolo).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ιταλίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1948 στο Λιβόρνο.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Η 3 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, Φλιούρα Μπουλατόβα.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στην Ιταλία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Σαρσιγιά
Το Σαρσιγιά (γαλλικά: Charchilla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Στέφαν Κρασενινίκοφ
Ο Στεπάν Πέτροβιτς Κρασενινίκοφ (Степа́н Петро́вич Крашени́нников, 11 Νοεμβρίου (Π.Η. 31 Οκτωβρίου) 1711 - 8 Μαρτίου (Π.Η. 25 Φεβρουαρίου) 1755) ήταν ένας Ρώσος εξερευνητής της Σιβηρίας, φυσιοδίφης και γεωγράφος, ο οποίος έδωσε την πρώτη πλήρη περιγραφή της Καμτσάτκα στις αρχές του 18ου αιώνα. Εκλέχτηκε στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών το 1745. Το ηφαίστειο Κρασενινίκοφ στην Καμτσάτκα ονομάστηκε προς τιμήν του.
Πρώτα χρόνια
Ο Κρασενινίκοφ εκπαιδεύτηκε στη Σλαβική Ελληνολατινική Ακαδημία της Μόσχας (1724-32), όπου ο Λομονόσοφ ήταν συμμαθητής του. Στο πλαίσιο των εκτεταμένων προετοιμασιών του Βίτους Μπέρινγκ για τη δεύτερη αποστολή στην Καμτσάτκα, επιλέχθηκαν 12 μαθητές από την ακαδημία για την αποστολή - ο Κρασενινίκοφ ήταν ένας από αυτούς. Έτσι, συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Αγία Πετρούπολη προτού ξεκινήσει για τη δεύτερη αποστολή της Καμτσάτκα (1731-42).
Η δεύτερη αποστολή της Καμτσάτκα
Ο Κρασενινίκοφ επρόκειτο να μελετήσει φυτά, ζώα και ορυκτά, αλλά επιπλέον εξέφρασε έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία και τη γεωγραφία της Σιβηρίας. Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της αποστολής, συνόδευσε τον καθηγητή Γκμέλιν στο ταξίδι μέσω των Ουραλίων και της δυτικής Σιβηρίας στο Γιενισέισκ. Έκανε πολλές παρατηρήσεις σχετικά με τη φυσική ιστορία, την εθνολογία και τη γλωσσολογία, π.χ. καταγραφές της γλώσσας Εβένκι (τουνγκούς) και του λεξιλογίου της Μπουργιατικής γλώσσας. Από την έδρα του Μπέρινγκ στο Γιακούτσκ, οι καθηγητές της αποστολής, ο Γκμέλιν και Γκέρχαρντ Φρίντριχ Μίλλερ έστειλαν τον Κρασενινίκοφ μπροστά στο Οχότσκ και τη Καμτσάτκα για να χτίσει σπίτι και να προβεί σε προκαταρκτικές παρατηρήσεις. Έτσι, έγινε μέλος της αποστολής με την πιο εκτεταμένη γνώση της χερσονήσου. Δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του το 1755 ("Описание земли Камчатки"). Ωστόσο, σχεδίασε εκτενώς τα χειρόγραφα του αποθανόντος Γκεόργκ Βίλχελμ Στέλερ. Εκτός από τις λεπτομερείς αναφορές των φυτών και των ζώων της περιοχής, υπήρξαν επίσης αναφορές σχετικά με τη γλώσσα και τον πολιτισμό των Ιτελμέν και των Κοριάκων, όπου σύμφωνα με πληροφορίες τα πήγαινε πολύ καλά με αυτούς. μικρογραφία|"Ηφαίστεια στην Καμτσάτκα. Από το Описание земли Камчатки, Αγία Πετρούπολη 1755."
Ύστερα χρόνια
236x236εσ|"Stepan Krasheninnikov, St Petersburg Academy of Sciences, Professor of botany and natural history."
Είδη φυτών που ονομάστηκαν προς τιμήν του
Περισσότερα από 20 είδη έχουν ονομαστεί προς τιμήν του, όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι εξερευνητές Κατηγορία:Ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες Κατηγορία:Ρώσοι γεωγράφοι Κατηγορία:Βοτανολόγοι
Λουδοβίκος Α΄ δούκας της Βαυαρίας
Ο Λουδοβίκος Α΄, γερμ. Ludwig Ι 23 Δεκεμβρίου 1173 - 15 Σεπτεμβρίου 1231) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας (1183-1231) και παλατινός κόμης του Ρήνου (1214-1231).
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Βαυαρίας & ως Όθωνα ΣΤ΄ παλατινού κόμη του Ρήνου και της Αγνής, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Λουν.
Το 1231 απεβίωσε στο Κέλχαϊμ της ανατολικής Βαυαρίας σε ηλικία 58 ετών και τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Όθων Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λουντμίλλα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Βοημίας και είχε τέκνα:
Υπερνομαρχίες της Ελλάδας
[[Αρχείο:Super-prefectures_of_Greece.svg|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης των υπερνομαρχιών. Υπόμνημα:
Οι υπερνομαρχίες της Ελλάδας ήταν διοικητικές μονάδες δεύτερου βαθμού και μια διοικητική μονάδα ανάμεσα στις περιφέρειες και τους νομούς. Διευθύνονταν από έναν εκλεγμένο αλλά σε μεγάλο βαθμό διακοσμητικό υπερνομάρχη, ενώ τα νομαρχιακά καθήκοντα εκτελούνταν από τους νομάρχες των συστατικών νομών των υπερνομαρχιών. Οι υπερνομαρχίες ήταν οι παρακάτω:
Ο θεσμός καταργήθηκε στις στις 31 Δεκεμβρίου 2010 με την εφαρμογή του Πρόγραμματος Καλλικράτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλιότερες διοικητικές διαιρέσεις της Ελλάδας