cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της τυπογραφίας στο νεοελληνικό κράτος
Σε άλλες ελληνικές πόλεις
Στον Πειραιά, το 1838 σε μια πόλη μόλις 2000 κατοίκων, ο Ηλίας Χριστοφίδης, ιδρύει το πρώτο τυπογραφείο με την επωνυμία «Η Αγαθή Τύχη», και τον επόμενο χρόνο, το 1839 ξεκινάει την έκδοση ενός περιοδικού, τον «Παιδαγωγό», το πρώτο έντυπο της νεοελληνικής τυπογραφίας στον Πειραιά. Το έντυπο είχε ζωή μόνο λίγων μηνών, αλλά ο εκδότης-τυπογράφος συνέχισε τη λειτουργία του τυπογραφείου με την έκδοση βιβλίων, τα οποία τύπωνε για λογαριασμό των συγγραφέων ή των χορηγών των βιβλίων όπως εξάλλου γινόταν η βιβλιοπαραγωγή τότε.
Στη Σύρο το 1834 μεταφέρεται στην Ερμούπολη η «Ελληνική Ιεραποστολική Εταιρεία της Αμερικής», του Ι.Ι. Ρόμπερτσον από την Αθήνα. Από το 1834 έως το 1838 θα τυπώσει στη Σύρο πάνω από 50 διαφορετικά βιβλία και στη συνέχεια η επιχείρηση θα πουληθεί στον εκδότη Παντελή Κ. Παντελή. Το 1835 εγκαθίσταται στη Σύρο και ο Γεώργιος Μελισταγής που είχε μάθει τη τέχνη δουλεύοντας με τον Τόμπρα και το Νικολαϊδη και συνεταιριζόμενος με τον Γ. Δημίδη δημιούργησε και αυτός τυπογραφείο ενώ το 1836 και ο Γ. Πολυμέρης άνοιξε τυπογραφείο στη Σύρο. Το 1856 ο Ρενιέρης Πρίντεζης θα λειτουργήσει τυπογραφείο εξοπλισμένο με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα, το οποίο υπολογίζεται ότι εκτύπωσε μέχρι το 1900, 1200 περίπου βιβλία. Το 1862 η Σύρος απέκτησε και το πρώτο της λιθογραφείο, στο οποίο τυπώνονταν επισκεπτήρια, επικεφαλίδες γραμμάτων, καλλιγραφίες, χάρτες και τίτλοι μετοχών των ασφαλιστικών εταιρειών.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα, ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τη περίοδο 1828-1863 τυπώθηκαν: στο Ναύπλιο 150 τίτλοι, στη Πάτρα 100, στη Τρίπολη 25, στη Καλαμάτα 15, στη Κέρκυρα 800, στη Ζάκυνθο 300, στη Κεφαλλονιά 200.
Η ελληνική εκδοτική δραστηριότητα στη διασπορά μετρούσε: στη Βενετία 600 διαφορετικούς τίτλους για το ίδιο χρονικό διάστημα, στη Μάλτα 150, στο Παρίσι 125, στο Λονδίνο 90, Βιέννη 90, Βουκουρέστι 90, στην Οδησσό 40, στη Τεργέστη 30, Λειψία 30, Ιεροσόλυμα 25, Πέστη 20 και Μόναχο 20.
Από το 1865 δημιουργούνται και οι πρώτοι σύλλογοι για την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των ανθρώπων του Τύπου όπως τη Μετοχική Εταιρεία Εργατών Τυπογράφων ο «Γουτεμβέργιος», και ο «Εκατόγχειρ», ελληνική τυπογραφική εταιρεία.
Η τυπογραφία στην Πάτρα
Τα χρόνια μετά την επανάσταση του 1821 και λίγο πριν την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους (Φεβρουάριος του 1830) λειτούργησε στην πόλη της Πάτρας το πρώτο τυπογραφείο «με συντάκτη τον Ζακ Μανζάρ (Jacques Mangeart) και εκδότη τον υπολοχαγό Μαξίμ Ρεμπώ (Maxime Raybaud)» που ήταν και ο ιδιοκτήτης του τυπογραφείου αυτού. Ο Ρεμπώ κατέπλευσε στην Πάτρα μαζί με τα γαλλικά στρατεύματα του Μαιζών, που την απελευθέρωσαν από τους Τούρκους στις 7 Οκτωβρίου 1828, όταν η τουρκική φρουρά της Πάτρας παραδόθηκε στον γάλλο στρατηγό, διοικητή της 3ης ταξιαρχίας υπό τον Μαιζόν, Αντώνιο Βιργίλιο Σνεντέρ (Antoine Virgile Schneider),
Τις περισσότερες πληροφορίες για το τυπογραφείο τις αντλούμε από το βιβλίο του Ζακ Μανζάρ (Jacques Mangeart) Αναμνήσεις Από τας Πάτρας.
Ο Ρεμπώ ήθελε να εγκαταστήσει την εφημερίδα του σε ένα μέρος, στο οποίο θα μπορούσε «να επωφεληθεί από την ταχυδρομική υπηρεσία» (μετά τον ερχομό των Γάλλων στην Πάτρα και την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους, άρχισαν να καταπλέουν στο λιμάνι της Πάτρας ταχυδρομικά πλοία ξένων εταιρειών) ενώ δεν βρισκόταν μακριά από την έδρα της κυβέρνησης, στην Αίγινα, από όπου μπορούσε να συλλέγει έγγραφα και πληροφορίες.
Κατά τον Μανζάρ, η ναυτική θέση της Πάτρας ήταν ιδανική αφού ήταν κοντά στην Ιταλία, στα νησιά των Ιονίων αλλά και στην ηπειρωτική Ελλάδα ενώ προσθέτει, «εκφράζοντας και τους στόχους των Γάλλων ότι ελπίζει, ότι αργά ή γρήγορα, η σημαία της Γαλλίας θα κυματίζει και στις ηπειρωτικές περιοχές»
Άλλες πληροφορίες μας ενημερώνουν πως ο Ρεμπώ ήθελε να εγκαταστήσει το τυπογραφείο στην Αίγινα ή στη Σύρο αλλά ερχόμενος στην Πάτρα από τη Νάπολη ήταν άρρωστος από τύφο. Όταν έφτασε στην Πάτρα βρήκε να τον περιμένουν ο Μανζάρ μαζί με τρεις Γάλλους τυπογράφους που είχαν φέρει μαζί τους ένα πλήρες τυπογραφείο μέσα σε 17 κουτιά, το οποίο και εγκατέστησαν στο σπίτι ενός τούρκου, κοντά στο Κάστρο της πόλης. Διαβάζουμε στον Μανζάρ: «Η παρουσία του κ. Ρεμπώ ήταν απολύτως αναγκαία προτού προβούμε στην εκφόρτωση του υλικού του τυπογραφείου. Και εξάλλου που να το εγκαταστήσουμε; Όσο για το υλικό του τυπογραφείου, που ήταν μέσα σε 17 μεγάλες κάσες, ο κύριος Μπερτινί, είχε την καλοσύνη να το δεχθεί μέσα σε μια αποθήκη φτιαγμένη από παλιοσανίδες, τη μια πάνω στην άλλη, που έκλεινε όμως καλά, και έτσι οι κάσες ήσαν εξασφαλισμένες από τις συχνές βροχές που έπεφταν τότε και από την αρπακτικότητα ενός πλήθους νησιωτών που έπεφταν από όλα τα μέρη σ’ αυτή την πόλη, η οποία αριθμούσε μόλις 15 ημερών ύπαρξη» «Η καλύβα, ή μάλλον η τρύπα που προοριζόταν για μας δεν ήταν άλλο από τρεις τοίχοι, φτιαγμένοι από χώμα και χαλίκια, σκεπασμένοι με μια καλαμένια σκεπή, που δεν άντεξε για πολύ στη βροχή».
«Είχαμε να σκεφτούμε και μια υπόθεση πιο σοβαρή, να βάλουμε δηλαδή μπροστά το τυπογραφείο μας. Βιαζόμαστε να κυκλοφορήσουμε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας μας. Είχαν ήδη συμβεί γεγονότα που ενδιαφέρονταν να τα μάθουν οι πολυάριθμοι συνδρομητές που είχαμε γράψει στη Γαλλία, προτού ακόμη φύγουμε από κει. Επρόκειτο λοιπόν να βρούμε ένα οίκημα κατάλληλο για την εγκατάσταση μας. Ο στρατηγός κ.Σνάιντερ και ο έπαρχος των Πατρών, μας διέθεσαν για το τυπογραφείο μας ένα σπίτι χτισμένο ανάμεσα στο κάστρο και την καινούργια πόλη. Ανήκε σε έναν Τούρκο….. Εκάμαμε το ισόγειο ένα πολύ όμορφο εργαστήριο και το πρώτο πάτωμα χωρισμένο σε πολλά δωμάτια, μας προσέφερε μια κατοικία αρκετά άνετη.»
Η εφημερίδα που εκδόθηκε από το τυπογραφείο αυτό στην Πάτρα, είχε τίτλο «Ο ταχυδρόμος της Ανατολής» (Courrier d’Orient), το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 6/12/1828 και ήταν τυπωμένο στη γαλλική γλώσσα, με αναφορές «στις δραστηριότητες των γαλλικών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο». Η εφημερίδα διέθετε γραφεία «στο Παρίσι και την Τουλόν», τυπωνόταν μια φορά την εβδομάδα και η συνδρομή το εξάμηνο στοίχιζε 20 γαλλικά φράγκα. «Στις 12 Μαρτίου του 1829 το τυπογραφείο μεταφέρθηκε στην Αίγινα» και μετά από λίγους μήνες, στις 21 Οκτωβρίου του 1829 πουλήθηκε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Στην εφημερίδα, εκτός των προαναφερθέντων, είναι δημοσιευμένη μια επιστολή του Κίτσου Τζαβέλλα «για τις νίκες των Ελλήνων στη Ρούμελη» (4/11/28) και δεκάδες επιστολές του Καποδίστρια που αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικό υλικό για τους ιστορικούς αναλυτές, ενώ από τα 11 πρώτα φύλλα της εφημερίδας αντλούμε σημαντικές πληροφορίες για τις συνθήκες της ζωής την εποχή της αναγέννησης της Πάτρας.
1880-1900
Η ξυλογραφία αντικαθίσταται σιγά-σιγά από τη τσιγκογραφία και τη φωτο-τσιγκογραφία. Εδώ η πλάκα ξύλου αντικαθίσταται από τη πλάκα τσίγκου, που έχει πιο μεγάλη αντοχή για πιο πολλά τυπώματα, και με τη κατάλληλη χρήση χημικών οξέων και τη διάβρωση της πλάκας τυπώνεται η εικόνα. Οι ξυλογράφοι γίνονται τώρα τσιγκογράφοι και αργότερα φωτο-τσιγκογράφοι, φωτογραφίζοντας πρώτα τα θέματα που θα αποτύπωναν μετά.
Στο Εθνικό Τυπογραφείο, του οποίου η ονομασία κατοχυρώνεται με νόμο του 1887 επί Τρικούπη, ο εξηλεκτρισμός της χώρας ωθεί στην ανανέωση του εξοπλισμού. Τα παλιά χειροκίνητα πιεστήρια αντικαθίστανται με ηλεκτροκίνητα και αναπτύσσεται η λιθογραφία. Λειτουργεί γαλβανοπλαστείο, όπου κατασκευάζονται μεταλλικά καλούπια (μήτρες) για την παραγωγή ελληνικών και γαλλικών γραμμάτων και χυτήριο για τη χύτευση στοιχείων, διαστίχων και γραμμών. Μετά τον Κορομηλά τη σκυτάλη θα πάρει ο Ανέστης Κωνσταντινίδης, ο οποίος είχε σπουδάσει τη τυπογραφική τέχνη στη Γερμανία. Ερχόμενος στην Αθήνα γύρω στο 1850 δούλεψε στην αρχή ως μεταφραστής και επιμελητής ξένων βιβλίων και από το 1860 διαδεχόμενος τον βιβλιοπώλη-εκδότη Εμμ. Γεωργίου αποκτά τον πρώτο δικό του εκδοτικό οίκο. Με την απόκτηση του οίκου των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά το 1884 θα παραλάβει το τελειότερο εξοπλισμό της εποχής, ατμοκίνητα μηχανικά πιεστήρια, χυτήρια, στερεοτυπία, βιβλιοδετείο, βιβλιοπωλείο και χαρτοπωλείο, και σχεδόν θα κυριαρχήσει στην αγορά. Το ίδιο έτος θα κυκλοφορήσει μια σειρά βιβλίων που θα τα ονομάσει «Βιβλία του Λαού» ή «Βιβλιοθήκη του Λαού», μυθιστορήματα και διηγήματα κυρίως γαλλικά που στοιχίζοντας φθηνά μπορούν να τέρψουν το λαό με αξιοπρέπεια. Ο Κωνσταντινίδης είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε τις έγχρωμες λιθογραφίες για εικονογράφηση και εντός του κειμένου και όχι μόνο για το εξώφυλλο. Αργότερα θα εμπλουτίσει τις σειρές του, εκδίδοντας συλλογές λεξικών, εκκλησιαστικών, ιστορικών και φιλολογικών βιβλίων, όλα εκλαϊκευμένα. Θα τυπώσει επίσης Βίους Αγίων, μαγειρική, ονειροκρίτης, οδηγούς καλής συμπεριφοράς, καζαμίες, δημιουργώντας έτσι όλη αυτή τη λαϊκή σειρά βιβλίων που θα φτάσει μέχρι και τις μέρες μας. Προς το τέλος της ζωής του, καταπιάνεται να εκδώσει ένα κορυφαίο έργο, που το θεωρεί το στολίδι του οίκου του. Το «λεξικό της Αρχαίας ελληνικής γλώσσας» των Lidell και Scott. Ωστόσο ο θάνατος του εκδότη, το 1901, θα ακυρώσει αυτή την έκδοση. Το βιβλίο θα εκδοθεί τελικά το 1907 από τον οίκο του Ι.Ν. Σιδέρη. Το 1875 στον Πειραιά διαφημίζεται μια ολοκληρωμένη εκτυπωτική εταιρεία, «Ο Ποσειδών», που περιλαμβάνει στις εγκαταστάσεις της δυο τυπογραφικά πιεστήρια, βιβλιοπωλείο, βιβλιοδετείο και χαρτοπωλείο, ενώ ταυτόχρονα εκδίδει και την ομώνυμη εφημερίδα, «Ο Ποσειδών». Από το 1880 και για τις επόμενες 2 δεκαετίες τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας εξυπηρετούν δύο τυπογραφεία και ένα χρωμολιθογραφείο (για εικόνες και χάρτες).
20ος αιώνας
Από τα τέλη του 19ου αιώνα ήδη οι τυπογραφικές εξελίξεις είναι ραγδαίες. Το ζητούμενο, η αύξηση της παραγωγής εντύπων με παράλληλη πτώση του κόστους, επιτυγχάνεται όλο και περισσότερο. Στην Ελλάδα, οι εξελίξεις αυτές παρακολουθούνται από κοντά, και υιοθετούνται πρόθυμα. Πρώτα από όλα, τα καινούρια περιστροφικά ή κυλινδρικά ταχυπιεστήρια εισάγονται και στην Ελλάδα, αρχής γενομένης από την εφημερίδα Ακρόπολις το 1888. Η Αθηναϊκή κοινωνία θα μείνει έκθαμβη από το τεράστιο μηχάνημα που θα φέρει ο Βλάσης Γαβριηλίδης, πράγμα που φαίνεται και από την ονομασία που του έδωσαν: μαμούθ.
Η εφεύρεση του Γερμανοαμερικανού Ότμαρ Μέργκεντάλερ (Ottmar Mergenthaller), (1884) η λινοτυπική μηχανή στοιχειοθεσίας, η οποία αυξάνει τη ταχύτητα και την ακρίβεια της στοιχειοθεσίας, θα πρώτο-χρησιμοποιηθεί από την εφημερίδα Εμπρός του Δημητρίου Καλαποθάκη, το 1900, ενώ θα ακολουθήσουν κατά πόδας και οι εφημερίδες Πρωινή, Εσπερινή, Σκριπ, και σιγά σιγά και όλες τις άλλες. Από το 1924 το ειδικευμένο στοιχειοχυτήριο του Εμμ. Καρπαθάκη θα παραγάγει γραμματοσειρές λινοτυπίας. Το τυπογραφείο της Εστίας, Κ.Μάισνερ-Ν.Καργαδούρη, το 1894 θα εισάγει πρώτο τη τεχνική της τσιγκογραφίας –που θα αντικαταστήσει τη τεχνική της ξυλογραφίας- στην έντυπη παραγωγή εικόνων. Ταυτόχρονα, από το 1897 αρχίζει πάλι από το ίδιο τυπογραφείο να χρησιμοποιείται και η τεχνική της φωτολιθογραφίας. Εξαίρετο δείγμα αυτής της νέας τεχνικής είναι το λεύκωμα που θα εκδώσει το Τυπογραφείον της Εστίας, για λογαριασμό του Βλάση Γαβριηλίδη και της εφημερίδας του thumb|left|Το λεύκωμα του Τυπογραφείου της Εστίας Ακρόπολις, «Η Ελλάς κατά τους Ολυμπιακούς αγώνας του 1896, Πανελλήνιον Εικονογραφημένων Λεύκωμα». Το λεύκωμα, μεγάλου μεγέθους, με πλούσια και καλλιτεχνικού επιπέδου εικονογράφηση, περιείχε πλήθος διαφορετικών πληροφοριών για την Ελλάδα της εποχής εκείνης. Από το 1898 η εφημερίδα Εστία χρησιμοποιεί την έγχρωμη εκτύπωση για τα φύλλα της, ενώ το 1903, ο εκδοτικός οίκος Ελευθερουδάκη, εκδίδει παιδικό βιβλίο, πλήρως φωτολιθογραφημένο.
Το 1911, επί Ελευθερίου Βενιζέλου πλέον, οι αλλαγές στη δημόσια διοίκηση αγγίζουν και το Εθνικό Τυπογραφείο· εισάγεται η στιχοτυπία (λινοτυπία) και η μονοτυπία, παρά τις έντονες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Με τη συνταγματική αναθεώρηση του 1911 γίνεται υποχρεωτική η δημοσίευση των πολιτειακών πράξεων στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Μεγάλοι τυπογραφικοί-εκδοτικοί οίκοι
Μετά τον Ανέστη Κωνσταντινίδη, ο Μιχαήλ Σαλίβερος θα μάθει στις επιχειρήσεις του Κορομηλά και του Κωνσταντινίδη τη τέχνη και το 1892 ιδρύει βιβλιοπωλείο πρώτα, εκδοτικό οίκο αργότερα, και τέλος το 1896 αποκτά το δικό του τυπογραφείο στην Αθήνα. Ο Σαλίβερος τυπώνει και διακινεί σχολικά κυρίως βιβλία, κατοχυρώνοντας πολλούς τίτλους ξένων σχολικών βιβλίων και συμπληρώνει το εκδοτικό του πρόγραμμα, τυπώνοντας χάρτες, εικόνες, τετράδια καλλιγραφίας, και άλλο εκπαιδευτικό υλικό. Δραστηριοποιείται και στο χώρο του ελληνικού θρησκευτικού –εκκλησιαστικού βιβλίου- εκδίδοντας την «Εκκλησιαστική Βιβλιοθήκη», που περιέχει λαϊκής κατανάλωσης, φτηνά, εκκλησιαστικά βιβλία. Το 1934, ένα χρόνο πριν το θάνατο του ιδιοκτήτη τους, ο εκδοτικός οίκος παίρνει τη μορφή ανώνυμης εταιρείας.
Ο Γεώργιος Φέξης, δημιούργησε τον εκδοτικό του οίκο το 1888, έχοντας δουλέψει ως πλανόδιος πωλητής λαϊκών βιβλιαριδίων και τυπογράφος. Δημιουργεί και αυτός σειρές βιβλιοθηκών και έτσι έχουμε τη «Κωμική Βιβλιοθήκη», τη «Λαϊκή Ιατρική Βιβλιοθήκη», τη «Πατριωτική Βιβλιοθήκη», και άλλες. Επίσης εκδίδει βιβλία ξένων γλωσσών, βιβλία Αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων, βιβλία συναναστροφών (savoir vivre). Ο Φέξης, καινοτομώντας εισήγαγε την πληρωμή βιβλίων επί πιστώσει σε πολλές μικρές μηνιαίες δόσεις, κατορθώνοντας έτσι να προσεγγίσει και τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα.
Ο Γεώργιος Κασδόνης το 1885 θα ανοίξει το Βιβλιοπωλείο της Εστίας. Θα συνεργαστεί με τον Ανέστη Κωνσταντινίδη για να πουλάει τα βιβλία του προνομιακά στο βιβλιοπωλείο του. Το 1892 θα συνεταιριστεί με τον Γερμανό τυπογράφο του Αντρέα Κορομηλά, Κάρολο Μάισνερ και μαζί θα λειτουργήσουν το τυπογραφείο της Εστίας. Μετά το θάνατο του Κασδόνη, το 1901, τη διεύθυνση του τυπογραφείου αναλαμβάνει ο Ιωάννης Κολλάρος, ο οποίος θα επεκτείνει τις δραστηριότητες του τυπογραφείου στον εκδοτικό τομέα. Το 1927 μάλιστα, θα ιδρύσει και το περίφημο περιοδικό Νέα Εστία, που θα εκδίδεται μέχρι τις μέρες μας.
Ο Δημήτριος Δημητράκος ίδρυσε κατ’αρχήν τον εκδοτικό του οίκο το 1895, στη γενέτειρά του, το Λαύριο, και το 1902 τον μετέφερε στην Αθήνα. Ο «Αρχαίος Εκδοτικός Οίκος Δημητρίου Δημητράκου» έχει μείνει γνωστός στην ιστορία του βιβλίου, με το «Μεγάλο λεξικό όλης της ελληνικής γλώσσας», η πρώτη προσπάθεια, για μια διαχρονική σύνδεση της ελληνικής γλώσσας, σε εθνικά κρίσιμους καιρούς. Την ιδέα τη συνέλαβε το 1919 ενώ η προσπάθεια άρχισε να υλοποιείται το 1936. Ο Δημητράκος ήταν ο πρώτος που εξέδωσε περιοδικό αποκλειστικά για το βιβλίο, το μηνιαίο «Η φωνή του βιβλίου».
Ο Κώστας Ελευθερουδάκης που άνοιξε το πρώτο «Διεθνές Βιβλιοπωλείο» στην Αθήνα το 1901, σε συνεργασία με τους Γερμανούς βιβλιοπώλες Κάρολο Μπεκ και Γουλιέλμο Μπαρτ. Το 1910 επέκτεινε τις δραστηριότητές του με τη δημιουργία εκδοτικού οίκου και το 1924 με τη λειτουργία και εργοστασίου γραφικών τεχνών, με διευθυντή πρώτα τον Μπεκ – ο Μπαρτ είχε ήδη αποχωρήσει από την εταιρεία- και αργότερα τον σημαντικό τυπογράφο της Κωνσταντινούπολης, Ι.Μ.Σκαζίκη. Ο εκδοτικός οίκος ασχολήθηκε με όλο το φάσμα της βιβλιοπαραγωγής εκδίδοντας γύρω στους 1500 τίτλους ελληνικών βιβλίων, ενώ παράλληλα διατηρούσε και δανειστική βιβλιοθήκη με μηνιαία συνδρομή. Αποκορύφωμα της εκδοτικής δραστηριότητάς του είναι το «Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη».
Οι τρεις αδερφοί Γεώργιος, Μιχαήλ και Κωνσταντίνος Πεχλιβανίδης, πρόσφυγες από την Αττάλεια της Τουρκίας, το 1926 αγοράζουν ένα παλιό λιθογραφείο και ασχολούνται με την εκτύπωση ετικετών εμπορικών προϊόντων. Αποφασίζουν να επενδύσουν στην επιμόρφωσή τους, και αφού οι Γεώργιος και Κωνσταντίνος σπουδάζουν την καινούρια τεχνική της έμμεσης εκτύπωσης (offset) στη Λειψία, φέρνουν στην Ελλάδα τα κυλινδρικά πιεστήρια της έμμεσης εκτύπωσης, και τον Γερμανό ειδικευμένο αρχιεργάτη, τον Ελβετό λιθογράφο Όττο Αλττόρφερ. Από το 1938 μπαίνουν στο χώρο των περιοδικών, με την εκτύπωση του «Θησαυρού» και το 1939 στο χώρο του παιδικού βιβλίου, με το «Χρυσολούλουδο» και τη «Κοκκινοσκουφίτσα». Από το 1942 έως το 1944, εν μέσω γερμανικής κατοχής, τύπωναν τα χαρτονομίσματα του ελληνικού κράτους, και από το 1945 ανοίγουν και το βιβλιοπωλείο τους με την επωνυμία «Ατλαντίς». Το 1955 εισάγουν από τη Γερμανία πρώτα πεντάχρωμο και μετά οκτάχρωμο ταχυπιεστήριο, και με τη τεχνική της βαθυτυπίας που είχαν ήδη τα προηγούμενα χρόνια εφαρμόσει, κατόρθωσαν να τυπώσουν πρώτοι, πολύχρωμα σχολικά βιβλία. Από το 1951 εκδίδουν το διάσημο περιοδικό «Κλασσικά Εικονογραφημένα», που επανεκδόθηκαν πολλές φορές, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.
Το 1792 άνοιξε το τυπογραφείο του Νέστορα Ι. Ταρουσόπουλου, που είχε έρθει μόλις από τη Ζάκυνθο. Το τυπογραφείο γύρω στο 1893 μεταφέρθηκε σε ιδιόκτητο κτίριο στη Καστέλλα, πλήρως ανακαινισμένο σε εξοπλισμό. Το τυπογραφείο έχει μείνει θρυλικό στα εκδοτικά χρονικά μας για τις πολλές, καλές, τυπογραφικές εργασίες που έκανε. Εκεί τύπωνε ο Γιώργος Σεφέρης τις ποιητικές συλλογές του από τη δεκαετία του 1940 και μετά, εκεί ο εκεί ο Φώτης Κόντογλου τύπωσε τον «Μυστικό Κήπο» του, εκεί ο Οδυσσέας Ελύτης, το «Άξιον Εστί», εκεί δούλεψε ο χαράκτης Γιάννης Κεφαλληνός για την εικονογράφηση έργων του Πρεβελάκη και του Καζαντζάκη. Το τυπογραφείο έκλεισε το 1972.
Ένα άλλο σημαντικό τυπογραφείο της Αθήνας ήταν του Σταύρου Χρήστου. Ιδρύθηκε το 1920 από τον Χρήστου, αρχιτεχνίτη της εφημερίδας Καθημερινή, Σταύρο Χρήστου, που έφερε από τη Γερμανία σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό, για να λειτουργήσει το δικό του τυπογραφείο. Ο Χρήστου πέθανε αιφνιδίως το 1928 και το τυπογραφείο ανέλαβε αναγκαστικά η Γερμανίδα σύζυγός του, Γερτρούδη. Η καλή διοίκηση της γυναίκας του ανέπτυξαν τις εργασίες του τυπογραφείου και του προσέδωσαν φήμη για την ποιοτική δουλειά του. Η Γερτρούδη Χρήστου έκλεισε το τυπογραφείο τη περίοδο της Κατοχής για να μη βρεθεί εξαναγκασμένη να συνεργαστεί με τους Γερμανούς κατακτητές της χώρας και το ξανάνοιξε, ο γιος της πλέον, ο Χρήστος Χρήστου το 1945. Στο τυπογραφείο αυτό-από τα πρώτα που εφοδιάστηκε με μονοτυπική μηχανή- τυπώθηκαν ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα, η «Οδύσσεια» του Καζαντζάκη, η «Ιλιάδα» του Ομήρου σε μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή, και το τελευταίο βιβλίο που κόσμησε με ξυλογραφίες ο Γιάννης Κεφαλληνός, το «Χρονικό μιας Πολιτείας» του Παντελή Πρεβελάκη. Ο πρόωρος θάνατος και του Χρήστου Χρήστου το 1974 διέκοψε οριστικά τη λειτουργία του τυπογραφείου.
Ο Ανδρέας Πουρνάρας, δημοσιογράφος, ίδρυσε το 1936 τον εκδοτικό οίκο «Επιστημονική Εταιρεία των Ελληνικών Γραμμάτων ‘’Πάπυρος’’», και εξέδωσε μια μνημειακού μεγέθους σειρά βιβλίων των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, σε 450 τόμους. Αυτή η δουλειά βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1967. Ο γιος του Αντρέα Πουρνάρα, ο Γιάννης ίδρυσε το 1961 την ανώνυμη εταιρεία «Πάπυρος-Γραφικαί τέχναι», και τύπωσε τη 12τομη και κατόπιν 36τομή γαλλική εγκυκλοπαίδεια Λαρούς και αργότερα την 69 γαλλο-αγγλική εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα. Το 1970 ο εκδοτικός οίκος σημείωσε ακόμα μια μεγάλη επιτυχία, κυκλοφορώντας τη σειρά βιβλίων τσέπης, «Βίπερ» (ΒΙβλία ΠΕριπτέρου).
Το 1943 ο έμπειρος τυπογράφος Ι.Μ. Σκαζίκης ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο «Άλφα». Ο Σκαζίκης εξέδωσε πολλά έργα των Ελλήνων συγγραφέων, πραγματοποιώντας ποιοτικές, προσεγμένες, και καλλιτεχνικά άριστες, εκδόσεις.
Μεγάλα τυπογραφικά-εκδοτικά κατορθώματα
Η ευρωστία του εκδοτικού χώρου τη περίοδο του Μεσοπολέμου αντανακλάται και στα εκδοτικά επιχειρήματα της εποχής. Το Μεγάλο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό του Ελευθερουδάκη, η εγκυκλοπαίδεια Πυρσός και το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας του Δημητράκου, αποτελούν σταθμό στην ελληνική εκδοτική και τυπογραφική ιστορία.
Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια που ξεκίνησε το 1927 και ολοκληρώθηκε το 1931, 24 τόμοι, 23.000 σελίδες, 280.000 λήμματα, 35.000 εικόνες, 700 συγγραφείς.
Και στις δυο περιπτώσεις σχηματίστηκαν εκδοτικές ανώνυμες επιχειρήσεις για να χρηματοδοτήσουν και να υποστηρίξουν το έργο. Σύγχρονος υποδομές με εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, ειδικευμένοι τεχνίτες καλλιτέχνες, και η αφρόκρεμα των επιστημόνων της εποχής συγκεντρώθηκαν για να δημιουργήσουν αυτά τα δυο εκδοτικά κατορθώματα.
Το Λεξικό του Δημητράκου, που αντιμετώπισε –για πρώτη φορά- την ελληνική γλώσσα στη διαχρονική συνέχειά της, υπό την καθοδήγηση του διάσημου γλωσσολόγου Γεώργιου Χατζιδάκι, και τη διεύθυνση του Ιωάννη Ζερβού και με τους καλύτερους επιστήμονες ιστορικούς, φιλόλογους και γλωσσολόγους σαν συνεργάτες, συγκέντρωσε και ταξινόμησε όλο το γλωσσικό πλούτο της ελληνικής. Το Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης ξεκίνησε το 1933 και ολοκληρώθηκε το 1950, 9 τόμοι, 10.000 σελίδες, με τη συνεργασία 12 γλωσσολόγων και περίπου 100 άλλων επιστημόνων που αποδελτίωσαν 3000 Έλληνες συγγραφείς και 10.000 τόμους από τα έργα τους. Δηλαδή αποδελτιώθηκε το σύνολο της μακράς και πλούσιας ελληνικής συγγραφικής παράδοσης, νέες και αθησαύριστες σε παλαιά λεξικά λέξεις, όπως και λέξεις από επιγραφές και παπύρους με χαρακτηριστική λιτότητα και ακρίβεια. Προσδιόρισαν πέντε γλωσσικές περιόδους: αρχαία, μεταγενέστερη, μεσαιωνική, νεότερη (καθαρεύουσα) και δημοτική, επιδιώκοντας να ερμηνεύσουν όλες τις διαδοχικές σημασίες των λέξεων και να παραθέτουν τις συγγενείς έννοιες, τους λόγιους τύπους και τους νεολογισμούς. Το έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία των Αθηνών το 1953 και ο ίδιος ο Δημητράκος βραβεύτηκε με το παράσημο του Φοίνικος, το 1963 για τη προσφορά του στο Έθνος.
Σύγχρονη εποχή
Από τη δεκαετία 1940-1950 έχει κυριαρχήσει πλέον η τεχνική της λινοτυπίας στην τυπογραφική παραγωγή, ενώ και η μονοτυπία (εξέλιξη της λινοτυπίας) έχει κάνει τα πρώτα της σταθερά βήματα στην Ελλάδα. Η μονοτυπική μηχανή παραγωγής τυπογραφικών στοιχείων –εφεύρεση του Αμερικανού Τόλμπερτ Λάνστον το 1887– διαδόθηκε στην Ελλάδα από το 1955 και μετά. Πρώτο το Εθνικό Τυπογραφείο και το τυπογραφείο του Άγγελου Κλεισιούνη τη χρησιμοποίησαν. Το 1960-1970 έχει κυριαρχήσει με τη σειρά της η μονοτυπία ενώ εισάγεται η φωτοστοιχειοθεσία που θα κυριαρχήσει την επόμενη δεκαετία του 1970-1980 μαζί με τη τεχνική της έμμεσης εκτύπωσης (offset) σε τετράχρωμα περιστροφικά πιεστήρια. Η τεχνική της φωτοστοιχειοθεσίας οφείλεται στις προόδους της φωτογραφικής τέχνης. Το 1938 επιδεικνύεται η πρώτη μηχανή φωτοστοιχειοθεσίας (φωτοσύνθεσης, όπως μετονομάστηκε στην Ελλάδα) στις ΗΠΑ. Τη δεκαετία 1944-1955 εισάγεται και η χρήση του Η/Υ στη στοιχειοθεσία και το 1964 έχουμε την πρώτη υπερ-ταχεία μηχανή φωτοστοιχειοθεσίας. Από το 1965 η ηλεκτρονική φωτοστοιχειοθεσία είναι γεγονός. Η τεχνική ήρθε στην Ελλάδα στο τέλος της δεκαετίας του 1970 από τους Γ. και Α. Τσιβεριώτη, ιδιοκτήτες της «Στοιχειοθετικής ΕΠΕ».
Μάλιστα ο ζωγράφος-χαράκτης Τάκης Κατσουλίδης σχεδίασε από το 1989 και μετά ελληνικές γραμματοσειρές φωτοστοιχειοθεσίας. Καρπός της επιστήμης της πληροφορικής αλλά και της συνεχούς εξέλιξης των ηλεκτρονικών υπολογιστών ήταν η ηλεκτρονική επιτραπέζια έκδοση κειμένων (Desk Top publishing). Το επιτραπέζιο εκδοτικό σύστημα χρησιμοποιήθηκε στην Ελλάδα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980.
Ο Γεώργιος Ραγιάς ίδρυσε το 1956 τον εκδοτικό οίκο Μέλισσα. Την ίδια χρονιά εκδίδει το έργο του ακαδημαϊκού Διονυσίου Α. Κόκκινου «Η Ελληνική επανάστασις», καθώς και τη πολύτομη «Παγκόσμια Ιστορία» της Ακαδημίας Τεχνών της ΕΣΣΔ, σε τεύχη. Από το 1970 ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με εκδόσεις ελληνικής ιστορίας και τέχνης. Τότε, σε συνεργασία με τον ιταλικό εκδοτικό οίκο Fabbri, εκδίδει τη σειρά «Οι Μεγάλοι Ζωγράφοι», σε 5 τόμους μεγάλου μεγέθους, με πρωτότυπα κείμενα και πλούσια εικονογράφηση. Ο εκδοτικός οίκος έχοντας ιδιόκτητο εργοστάσιο γραφικών τεχνών και τυπογραφείο, εκτελούσε όλη τη παραγωγική διαδικασία, αυτόνομα. Η σειρά «Μεγάλοι Ζωγράφοι», ακολουθήθηκε από τη σειρά «Έλληνες ζωγράφοι και γλύπτες» που ολοκληρώθηκε από το 1974 έως το 1981. Το 1979 ο εκδοτικός οίκος προσέθεσε και βιβλιοπωλείο στις δραστηριότητές του, ενώ παράλληλα συνεχίζει να εκδίδει ποιοτικές σειρές όπως την 8τομη «Ελληνική Παραδοσιακή αρχιτεκτονική», το τετράτομο «Λεξικό Ελλήνων καλλιτεχνών», το «Αιγαίο-επίκεντρο ελληνικού πολιτισμού», κ.α.. Η έκδοση «Ο Παρθενώνας και η ακτινοβολία του στα νεώτερα χρόνια» κέρδισε το 1994 το Διεθνές Βραβείο Αρχιτεκτονικού βιβλίου.
Η «Ανώνυμος Εταιρεία Ιστορικών Εκδόσεων Εκδοτική Αθηνών», ιδρύθηκε το 1968 από τη συνένωση της «Εκδοτικής Αθηνών» των Μπαστιά-Χριστόπουλο και της «Εκδοτικής Ελλάδος» των Χριστόπουλου-Γκεζερλή. Το 1969 ξεκινούν τη προετοιμασία του μνημειώδους 16τόμου έργου «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» που ολοκληρώθηκε το 1978 και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1980. Η εταιρεία έχει ειδικευτεί σε προσεγμένες ελληνοκεντρικές εκδόσεις, σε συνεργασία με ειδικευμένους επιστήμονες οι οποίες μάλιστα, διακινούνται από ξένους εκδοτικούς οίκους και στο εξωτερικό. Το 1985 η έκδοση «Πάτμος-Οι θησαυροί της Μονής» τιμήθηκε με το Βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών.
Μεταδεδομένα
Τα μεταδεδομένα (μετάφραση του όρου metadata, ο οποίος σχηματίζεται από την ελληνική λέξη μετά και τη λατινική λέξη data "δεδομένα") είναι δεδομένα τα οποία περιγράφουν άλλα δεδομένα. Κατά κανόνα, ένα σύνολο μεταδεδομένων περιγράφει ένα άλλο σύνολο δεδομένων, το οποίο αποτελεί μια πηγή.
Ορισμοί
Ο συνηθέστερος ορισμός που δίδεται είναι:
Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι στην καθημερινή χρήση της γλώσσας δεν κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στα δεδομένα και τις πληροφορίες, συνηθίζονται επίσης οι ορισμοί:
Στο βιβλιοθηκονομικό περιβάλλον, ένας πιο ακριβής και τεχνικός ορισμός είναι ο ακόλουθος:
Διαφορά ανάμεσα σε δεδομένα και μεταδεδομένα
Συνήθως δεν μπορεί κάποιος να διαχωρίσει τα απλά δεδομένα από τα μεταδεδομένα διότι: Τα πιο πάνω ισχύουν ανεξάρτητα από ορισμό που χρησιμοποιείται.
Χρήση
Η βασική χρησιμότητα των μεταδεδομένων είναι να επιταχύνουν και να εμπλουτίζουν την αναζήτηση πηγών. Η αναζήτηση με τη χρήση μεταδεδομένων γλιτώνει τον χρήστη από περίπλοκες και χρονοβόρες χειροκίνητες διαδικασίες φιλτραρίσματος πληροφοριών.
Είδη μεταδεδομένων
Τα μεταδεδομένα διακρίνονται σε κατηγορίες ανάλογα με:
Μεταδεδομένα σε ψηφιακές βιβλιοθήκες
Υπάρχουν τρεις κατηγορίες μεταδεδομένων που χρησιμοποιούνται συχνά για να περιγράψουν αρχεία σε μια ψηφιακή βιβλιοθήκη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαχείριση δεδομένων Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Αναπαράσταση γνώσης
Τενγκεάλτι
Το Τενγκεάλτι (επίσης, Τενγκεαλτί και Τενγκγιαάλτι) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Κούμπα στο Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 607 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Διεθνής Διαφάνεια
Η Διεθνής Διαφάνεια (Transparency International), TI, ελληνικά: Τι-Άι), είναι ένας μη κυβερνητικός οργανισμός που ασχολείται με την καταπολέμηση διαφθοράς στον κόσμο. Αυτό συμπεριλαμβάνει, χωρίς να περιορίζεται μόνο, τη διαφθορά στην πολιτική. Ο οργανισμός είναι ευρύτερα γνωστός για τη σύνταξη, από το 1995 του ετήσιου Δείκτη Αντίληψης για τη Διαφθορά (Corruptions Perceptions Index - CPI) και το Βαρόμετρου Παγκόσμιας Διαφθοράς, συγκριτικών καταλόγων για τη διαφθορά παγκοσμίως
Γενικά
Έδρα της Διεθνούς Διαφάνειας είναι το Βερολίνο, όπου και ιδρύθηκε το 1993, από τον Πήτερ Έιγκεν με τη μορφή μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Ο Πήτερ Έιγκεν που προηγουμένως είχε διατελέσει διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Αφρική και συντονιστής προγραμμάτων βοήθειας των ανεπτυγμένων χωρών προς τις φτωχότερες, παρέμεινε πρόεδρος μέχρι το 2005. Όπως ο ίδιος δήλωνε αποφάσισε την ίδρυση του εν λόγω οργανισμού επειδή είχε διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος της βοήθειας που διαχειριζόταν και διένειμε, τελικά «εξατμιζόταν» σε ένα κυκεώνα «πολιτικής και λοιπής διαφθοράς». Έτσι με μια συνεργασία ηγετών χωρών και ανωτάτων υπαλλήλων περίπου 70 ατόμων προχώρησε στη σύσταση του εν λόγω οργανισμού. Η ιδέα του κρίθηκε ιδιαίτερα επιτυχής καθώς πολλοί αρχηγοί χωρών και άλλοι διεθνείς οργανισμοί έσπευσαν να επικροτήσουν το εγχείρημα αυτό. Σημαντικά επίσης στελέχη του Δ.Σ. της ΤΙ ήταν ο Jeremy Papas, (αντιπρόεδρος), και οι Hansjörg Elshorst, Joe Githongo , Fritz Heimann , Michael Hershman , Καμάλ Χουσεΐν , Dolores L. Español , G. Moody Stuart , J. Parfitt και ο Frank Vogl.
Σήμερα (Δεκ. 2012) τα μέλη και οι συνεργάτες της Διεθνούς Διαφάνειας αριθμούν χιλιάδες, ενώ στην έδρα του οργανισμού βρίσκονται εγκατεστημένοι 40 περίπου νομικοί, οικονομολόγοι και ειδικοί σε θέματα φορολογίας και συστήματα φορολογίας που μπορούν και αξιολογούν διάφορα στοιχεία που συλλέγουν μέσω κλιμακίων και υποβαλλομένων ερωτηματολογίων σε δημόσιες «έρευνες σε υπηρεσίες και πολιτικά γραφεία διαφόρων χωρών. Από τις έρευνες αυτές και τα στοιχεία που επεξεργάζονται στοχεύουν στην αποκάλυψη περιπτώσεων διαφθοράς που αρχικά χαρακτηρίζεται «λανθασμένη λειτουργία συστήματος την οποία θεωρούν ότι μπορεί αυτή να καταπολεμηθεί με «απόλυτη διαφάνεια.
Κριτική έναντι της Διεθνούς Διαφάνειας
===Ο ανταγωνισμός με την «Σύμβαση του ΟΟΣΑ κατά της Διαφθοράς» στη δεκαετία του 1990 ===
Σύμβαση του ΟΟΣΑ - η «ενεργητική» διαφθορά της ΕΚ γίνεται στόχος
Ένα σημαντικό σημείο κριτικής κατά τα πρώτα στάδια της Διεθνούς Διαφάνειας ήταν η συντηρητική φιλοσοφία καταπολέμησης διαφθοράς της οργάνωσης. Όταν ο ΟΟΣΑ κατά την σύσταση των Ηνωμένων Πολιτειών το 1989, έθεσε το ζήτημα της «διεθνούς διαφθοράς στην ατζέντα του, και κάλεσε σε λειτουργία μια αντίστοιχη «ομάδα εργασίας», παράλληλα με τη δημιουργία της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς (Συνθήκη του Μάαστριχτ 1993) αποφάσισε να κινήσει για τα κράτη μέλη μια «Σύσταση για την καταπολέμηση της δωροδοκίας στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές». Ήδη τότε, ιδέα του ΟΟΣΑ ήταν να καταπολεμήσει τη διαφθορά στις πηγές της παρά την αντίσταση των εμπλεκόμενων. Στο μέλλον η διαφθορά εναντίον άλλων κρατών, θα έπρεπε να αντιμετωπίζετε νομικά ισότιμα ​​με την εγχώρια διαφθορά στις χώρες των χορηγών. Αυτό όμως θα ήταν ένας σημαντικός περιορισμός στην επιχειρηματική ελευθερία των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και χρειαζόταν κατάλληλη απάντηση. Ενώ η Σύμβαση του ΟΟΣΑ, ως εκ τούτου, καλείται να καταπολεμήσει ιδίως τις γνωστές τεράστιες πηγές δωροδοκία στις ανεπτυγμένες χώρες εξαγωγής αντιθέτως η «Διεθνής Διαφάνεια», που δημιουργήθηκε από έναν πρώην διευθυντή της Παγκόσμιας Τράπεζας (Peter Eigen) και την γερμανική πολιτική αναπτυξιακής βοήθειας (GTZ), υποστήριζε ακριβώς το αντίθετο. Παρά την υπάρχουσα γνώση που αποκτήθηκε από την αναπτυξιακή βοήθεια προς την Ανατολική Αφρική η Διεθνής Διαφάνεια συνιστάται να αξιολογηθεί και να καταπολεμηθεί η διαφθορά μόνο στις χώρες των αποδεκτών, αλλά όχι στις πηγές της στην Ευρώπη.
Παραοικονομία - μια διογκωμένη πηγή χρημάτων δωροδοκίας
Είναι ενδιαφέρον, ότι ακριβώς στην ίδια κοινοβουλευτική περίοδο (1991-1994), όπου ιδρύθηκε η «Διεθνής Διαφάνεια», το Κοινοβούλιο της Βόννης συζητούσε εξαιρετικά αμφιλεγόμενα αν σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο η διαφθορά εναντίον ξένων αξιωματούχων θα πρέπει να κατατάσσεται ως ποινικό αδίκημα, ή θα πρέπει να απαλλαχτεί από το φόρο ως λειτουργική δαπάνη της επιχείρησης. Λαμβάνοντας υπόψη το διευρυνόμενο Γερμανό-Γαλλικό αγώνα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 για τις νέες αγορές της «διεύρυνσης της ΕΟΚ προς το Νότο», η τότε κυβέρνηση Kohl αποφάσισε κατά τις συστάσεις του ΟΟΣΑ υπέρ την συγχρηματοδότηση της ξένης διαφθοράς μέσω της φορολογικής απαλλαγής (§ 4 κεφάλαιο 5 αρ. 10 νόμο περί φόρου εισοδήματος, ισχύει μέχρι τις 19 Μαρτίου 1999). Σε περίπου την ίδια εποχή ο γερμανικός ιδιωτικός τομέας, πλέον ανενόχλητος από τις σχεδόν παράλυτες εφοριακές αρχές, άρχισε να αυξάνει συστηματικά τις ποσοστώσεις μαύρου χρήματός του. Κατά συνέπεια, η τότε Διεθνής Διαφάνεια πρότεινε τον αμφιλεγόμενο Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς (CPI), που ιδρύθηκε από τον Johann Graf Lambsdorff το 1995, ως μια πιθανή κλίμακα διαβάθμισης της διαφθοράς. Ωστόσο, ο CPI περιορίζεται στη μία και μόνο πλευρά των αποδεκτών δωροδοκίας, αλλά δεν συμπεριλαμβάνει τις πλούσιες πηγές δωροδοκίας από την τεράστια παραοικονομία της Ευρώπης. Ως αποτέλεσμα, μετά από γραμμική αύξηση πάνω από μια δεκαετία μέχρι την καθιέρωση του Ευρώ, τελικά η γερμανική διαφθορά σήμερα στηρίζεται σε μια παραοικονομία 350 δις € ετησίως.
Ο CPI - ένα προκατειλημμένο εργαλείο των «ενεργητικών»;
Μια έτσι προκαλούμενη διένεξη μεταξύ επικριτών και υποστηρικτών του από τότε συχνά αναφερόμενου CPI ήταν μέχρι τώρα στο επίκεντρο πολλών κριτικών δοκιμιών. Π.χ. η Yuliya V. Tverdova απέδειξε το 2012 σε μια συγκριτική μελέτη («Αντιλήψεις ή Εμπειρίες: τη χρήση εναλλακτικών μέτρων διαφθοράς σε μια μελέτη πολλαπλών επιπέδων της πολιτικής στήριξης», του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Irvine) παρερμηνείες του CPI, επίσης από εμπειρογνώμονες της Διεθνούς Διαφάνειας, έως «numerous concerns ranging ... to systematic biases in the expert estimates, και χαρακτήρισε το CPI ως προκατειλημμένο και «poll of polls that draws on multiple sources of elite and mass opinions.»
Αργότερα όμως, η Διεθνής Διαφάνεια ευθυγραμμίζεται με τον ΟΟΣΑ, δημοσιεύοντας το 1999 για πρώτη φορά το επίσης αμφιλεγόμενο «Δείκτη Δωροδοκιών» (BPI). Ωστόσο, χρειάστηκαν χρόνια μέχρι που η σύμβαση του ΟΟΣΑ έχει υπογραφεί και επικυρωθεί από τα κοινοβούλια και τελικά μεταφέρθηκε στην πράξη σε όλα τα κράτη. Ως εκ τούτου, οι πρακτικές αυτές δεν είχαν ποινικά καταδιωχτεί στις χώρες εξαγωγής πριν από το 2003. Μόνο τότε η Διεθνής Διαφάνεια μίλησε ανοιχτά για ένα «δίκτυο διαφθοράς» και κατηγορεί ιδιαίτερα μοχλούς δωροδοκίας στις χώρες δότη. Με την ευκαιρία, μόλις το 2004, κατέληξε η πρώτη και μοναδική Ολυμπιάδα (2000-2004) στην Κοινή Αγορά της ΕΕ. Τώρα η γερμανική παραοικονομία μπορούσε να αρχίσει να αναχαιτίζει προσεχτικά τα ύψη της.
Εκθέσεις
Η Διεθνής Διαφάνεια επικεντρώνει την προσοχή της σε θεσμούς - νομοθεσίες και κυβερνητικές δράσεις χωρών και όχι σε μεμονωμένες περιπτώσεις φυσικών προσώπων, ή άλλες εξατομικευμένες περιπτώσεις με προβαλλόμενο στόχο την «αναδιαμόρφωση και την κάθαρση». με τη συνεργασία βέβαια κρατικών φορέων και υπηρεσιών. Έτσι ο Οργανισμός αυτός κάθε χρόνο συντάσσει και δημοσιοποιεί τρεις εκθέσεις.
Σημειώνεται ότι μετά τα παραπάνω η Διεθνής Διαφάνεια προσφέρει διάφορες συμβουλές για την αντιμετώπιση της όποιας διαφθοράς, παρέχοντας ακόμα και συμβουλές σε πολίτες για τις διάφορες συναλλαγές τους, καθώς και τον τρόπο υποβολής καταγγελιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Διαφθορά Κατηγορία:Διαφάνεια (συμπεριφορά) Κατηγορία:Διεθνείς μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Πολιτική διαφθορά
Όλντριχ Α΄ του Μπρνο
Ο Όλντριχ Α΄, τσεχ. Oldřich (απεβ. 5 Ιανουαρίου 1113) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πρίγκιπας τού Μπρνο στη Μοραβία (1092-1113).
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1092 στη δυτική Μοραβία. Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας στο ήμισυ της Μοραβίας, όμως το 1092 ο Όλντριχ και ο αδελφός του διαίρεσαν τη δυτική Μοραβία (Μπρνο) και ο Όλντριχ έλαβε το Μπρνο, ενώ ο Λεοπόλδος έλαβε το Ζνόιμο. Οι δύο αδελφοί ίδρυσαν μία μονή Βενεδικτίνων και έκτισαν εκεί τη βασιλική τού Αγ. Προκοπίου, στο Τρέμπιτς, που προορίστηκε για μαυσωλείο τού κλάδου Μπρνο-Ζνόιμο των Πρεμυσλιδών.
Κυβέρνησε το Μπρνο 21 έτη με μόνη παρεμβολή αυτή τού εξαδέλφου του Μπρετίσλαφ Β΄ το 1099-1100. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Βρατίσλαος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος πριγκίπισσα και είχε τέκνα:
Πηγές
Ολντριχ Α του Μπρνο
Χρυσόστομος Κατσουλιέρης
Ο Χρυσόστομος Κατσουλιέρης (Χαλάνδρι Αθηνών, 1936 - Σέρρες, 3 Οκτωβρίου 2013) ήταν Έλληνας ιερέας και μοναχός καθώς και ηγούμενος της νέας αδελφότητας της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου από το 2005.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι το έτος 1936. Σε ηλικία 25 ετών χειροτονήθηκε Διάκονος και ένα χρόνο αργότερα Ιερέας από τον Μικρασιάτη Μητροπολίτη Ελασσώνος Ιάκωβο Μακρυγιάννη.
Δίωξη από τη Δικτατορία
Το 1967, κατά τη στρατιωτική δικτατορία, ο γέροντάς του Μητροπολίτης Ελασσώνος Ιάκωβος Μακρυγιάννης διώχθηκε από τον μητροπολιτικό θρόνο της Ελασσόνος κατηγορούμενος από το δικτατορικό καθεστώς λόγω των δημοκρατικών του φρονημάτων και διότι ήταν πνευματικός της Σοφίας Μινέϊκου συζύγου του Γεωργίου Παπανδρέου και μητέρας του Ανδρέα και σχετιζόταν για πολλά χρόνια με την οικογένεια. Διωχθέντος του Μητροπολίτου Ελλασσώνος Ιακώβου από την έδρα του, ο πατήρ Χρυσόστομος έλαβε απολυτήριο για το Άγιον Όρος. Δεν κατέστη όμως δυνατόν να μεταβεί, μιας και το στρατιωτικό καθεστώς και η εκκλησιαστική του παραλλαγή ενήργησαν τα αντίθετα. Ο πρώην πλέον Ελασσόντος Ιάκωβος απελάθηκε διά παντός από το Άγιο Όρος και δεν του επετράπη ποτέ η είσοδος. Από τότε ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος απέκτησε εκκλησιαστικό φάκελο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει δεκτός σε καμία Μητρόπολη ή ενορία.
Διακονία στο Άγιο Όρος
Με κανονικό απολυτήριο μετέβη στο Άγιον Όρος, όπου αφιερώθηκε στην άσκηση και στην ησυχία των μοναχικών καθηκόντων, αρχικά στο σιμωνοπετρίτικο κελλί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στις Καρυές.
Το έτος 2002 ο ίδιος με τη συνοδεία του εξελέγησαν να επανδρώσουν την κενή κανονικών μοναχών ιερά μονή Εσφιγμένου. Καθήκοντα ανέλαβε η συγκεκριμένη συνοδεία ως εσφιγμενιτική αδελφότητα το έτος 2005, με τον π. Χρυσόστομο Κατσουλιέρη να εκλέγεται κανονικά ως ο πρώτος ηγούμενος της εν λόγω μονής, μετά την επαναφορά αυτής στην κανονικότητα.
Κοίμηση
Τον Σεπτέμβριο του 2013 είχε μεταβεί στη Μονή Προφήτη Ηλία Σερρών προκειμένου να συμμετάσχει στους εορτασμούς για την Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα. Όμως υπέστη σοβαρό κάταγμα και νοσηλευόμενος στο Νοσοκομείο Σερρών, απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου 2013. Ετάφη στο κονάκι της Μονής στις Καρυές Αγίου Όρους.
Ανοιχτό περιεχόμενο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Αίγιμος
Ο Αίγιμος ή Αιγίμιος (περίπου 6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος έλληνας ιατρός, και κάτοικος της Ελέας στη Λευκανία της Κάτω Ιταλίας.
Ιστορικό
Μνημονεύεται από τον Γαληνό (2ος αιώνας μ.Χ.) ως ο πρώτος που μελέτησε και έγραψε σημειώσεις σχετικά με τον καρδιακό παλμό, και θεωρείται πως έζησε πριν τον καιρό του Ιπποκράτη (5ος αιώνας π.Χ.).
Το έργο που έγραψε αναφέρεται πως ονομάζονταν Περί Παλμών, το οποίο δεν διασώζεται πλέον.
Άλλες αναφορές
Ο λόγιος του 2ου αιώνα μ.Χ., Αθήναιος, αναφέρει πως ο ποιητής Καλλίμαχος του 3ου αιώνα π.Χ. είχε στην κατοχή ένα έργο του Αίγιμου με την ονομασία πλακουντοποιικόν σύγγραμμα το οποίο αφορούσε τη μαγειρική,  και ο ιστορικός και γεωγράφος Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (1ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρει κάποιον με το ίδιο όνομα τον οποίο η παράδοση ήθελε να έχει ζήσει για 200 έτη, αλλά το κατά πόσο ήταν το ίδιο ή διαφορετικό άτομο είναι αβέβαιο.
Σημειώσεις
<references group="σημείωση" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Χέλενα (Μοντάνα)
Η Χέλενα (αγγλικά: Helena, προφέρεται ˈhɛlɨnə, Χέλινα) είναι πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Μοντάνα και έδρα της κομητείας Λιούις και Κλαρκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Χέλενα έχει 28.180 κατοίκους και η κομητεία Λιούις και Κλαρκ έχει 63.395. Η Χέλενα είναι η κύρια πόλη μιας μικρής μητροπολιτικής περιοχής που περιλαμβάνει τις κομητείες Λιούις και Κλαρκ και Τζέφερσον και σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 74.801 κατοίκους.
Οικονομία
Ο κύριος εργοδότης στην Χέλενα είναι η πολιτειακή κυβέρνηση, η οποία απασχολεί το 31% του εργατικού δυναμικού της πόλης, με αποτέλεσμα η οικονομία της πόλης να είναι αρκετά σταθερή. Είναι επίσης σημαντικό εμπορικό και διαμετακομιστικό κέντρο για αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Πέρα από τα αποθέματα χρυσού, η Χελένα βρίσκεται κοντά σε αποθέματα αργύρου και μολύβδου. Αρχιτεκτονικά αξιόλογα κτίρια είναι το Καπιτώλιο της Μοντάνα, ο καθεδρικός ναός της Χέλενα, με καμπαναριά ύψους 70 μέτρων και εσωτερικά επενδυμένος με φύλλα χρυσού, και πολλά διατηρημένα κτίρια του 19ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μοντάνα
Γεώργιος Μπλέσσας
Ο Γεώργιος Μπλέσσας (1 Ιανουαρίου 1905 - 26 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν αριστοκρατικής καταγωγής αξιωματικός του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού.
Επεσε μαχόμενος κατά τη βύθιση από τη γερμανική αεροπορία του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα D-15, του οποίου ήταν κυβερνήτης, στο Λακκί της Λέρου στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943.
Η ζωή του
Ο Γεώργιος Μπλέσσας γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας την 1η Ιανουαρίου του 1905 και σε ηλικία 12 χρονών γράφτηκε στην Ιόνιο Σχολή Αθηνών.
Τον Αύγουστο του 1919, μπήκε στη τότε Βασιλική Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και, τέσσερα χρόνια αργότερα ως τελειόφοιτος Ναυτικός Δόκιμος, υπηρετώντας στο εύδρομο Έλλη, πήρε μέρος στις επιχειρήσεις υποστήριξης της υποχωρήσεως του Ελληνικού Στρατού από την Μικρά Ασία.
Τον Δεκέμβριο του 1923 ονομάσθηκε αξιωματικός με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Τον Σεπτέμβριο του 1926, αντίστοιχα σε Ανθυποπλοίαρχο. Υπηρέτησε στα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος, στο Θωρακισμένο Καταδρομικό Αβέρωφ, στο εύδρομο Έλλη κ.ά.
HTTP cookies
Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία αποθηκεύονται στον φυλλομετρητή μας κατά την πλοήγησή μας στο διαδίκτυο. Σκοπός τους είναι να ειδοποιούν τον ιστότοπο που επισκέπτεται ο χρήστης, για την προηγούμενη δραστηριότητά του. Συνήθως περιγράφουν στοιχεία μας όπως όνομα χρήστη (user name) και συνθηματικό πρόσβασης (password) με σκοπό κατά την επίσκεψή μας στον ίδιο ιστότοπο αργότερα, να μας "θυμάται" και να μην χρειάζεται να κάνουμε login.
Γεώργιος Μπλέσσας
Η ζωή του
Τον Ιανουάριο του 1931 προήχθη σε Υποπλοίαρχο. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης στα υποβρύχια Παπανικολής και Τρίτων και ως Πλωτάρχης (βαθμό που είχε προαχθεί από το 1935) στο τορπιλοβόλο Πέργαμος και στο αντιτορπιλικό Ύδρα. Τοποθετήθηκε υπασπιστής του Αρχηγού Στόλου Αντιναυάρχου Δημητρίου Οικονόμου και τον Δεκέμβριο του 1938 ύπαρχος στο αντιτορπιλικό Βασιλεύς Γεώργιος.
HTTP cookies
Τα cookies μπορεί να προέρχονται από τον ιστότοπο τον οποίο έχουμε επισκεφθεί ή από κάποιον άλλον (third-party cookies), για παράδειγμα μέσω διαφημίσεων. Έχει όμως αποδειχθεί ότι τα third-party cookies συλλέγουν πληροφορίες για τη συμπεριφορά του κάθε χρήστη στο διαδίκτυο, κάτι που εγείρει σημαντικά ερωτήματα για την ιδιωτικότητα. Αυτό ώθησε την Ε.Ε. και τις Η.Π.Α. να εκδώσουν οδηγίες για τη χρήση τους και την ενημέρωση του χρήστη, για κάθε ιστότοπο που τα χρησιμοποιεί. Υπάρχουν προγράμματα που καθαρίζουν τα κακόβουλα cookies, ενώ αν ο χρήστης επιθυμεί να τα διαγράψει δίνεται αυτή η δυνατότητα μέσα από το φυλλομετρητή ιστοσελίδων.
Εξατομίκευση
Γεώργιος Μπλέσσας
Η ζωή του
Κατά την κήρυξη του πολέμου του 1940, ήταν κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Κυδωνίαι. Στις 10 Απριλίου 1941, παρέλαβε κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Ασπίς, με το οποίο, μετά την κατάρρευση του μετώπου, απέπλευσε προς την Αλεξάνδρεια.
HTTP cookies
Οι δικτυακοί τόποι με την χρήση των συγκεκριμένων πληροφοριών (cookies) έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν προσωποποιημένες υπηρεσίες που καλύπτουν τις εξατομικευμένες ανάγκες του συγκεκριμένου χρήστη, αποσκοπώντας τελικά στην αύξηση της επισκεψιμότητας/ κέρδους τους. Τα cookies διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην λειτουργία του διαδικτυακού τόπου αλλά και των ψηφιακών εφαρμογών. Καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας, εμφάνισης και χρήσης της παρουσίας των διαδικτυακών μέσων και τα παραπάνω τα καθορίζει εξατομικευμένα ο κάθε χρήστης. Σε αυτό τον βαθμό η προσφορά υπηρεσιών και εργαλείων που να απευθύνονται στον κάθε επισκέπτη και στις ανάγκες του δεν έχει κάποιο προηγούμενο στην ιστορία του εμπορίου. Η νέα αυτή οικονομία που βασίζεται στην διαφήμιση, την αγορά και διακίνηση πληροφοριών, προϊόντων και υπηρεσιών σε παγκόσμιο επίπεδο με μόνο σύνορο τις προτιμήσεις και επιλογές των χρηστών δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.
Οι ερευνητές αλλά και γενικότερα οι ειδικοί που μελετούν το πεδίο που αφορά την επικοινωνία ανθρώπου-υπολογιστή, την στατιστική, την διαφήμιση και την επικοινωνία γενικότερα δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα cookies και τις λειτουργίες τους. Τα cookies υπάρχουν και χρησιμοποιούνται σε όλους τους διαδικτυακούς τόπους αλλά οι επισκέπτες των διαδικτυακών τόπων ειδικά στην Ελλάδα δεν διαθέτουν επαρκή ενημέρωση.
Γεώργιος Μπλέσσας
Η ζωή του
Στις 15 Οκτωβρίου του 1941, ανέλαβε κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Σπέτσαι και στις 28 Αυγούστου 1942 κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα. Ως κυβερνήτης αυτού του αντιτορπιλικού, συμμετείχε στην απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην Ιταλία (Σεπτέμβριος του 1943) και συνόδευσε τον ιταλικό στόλο, που είχε παραδωθεί στους Συμμάχους, στην Αλεξάνδρεια.
HTTP cookies
Ο Πίνακας παρουσιάζει συνοπτικά κάποια cookies και τη λειτουργία τους σε Ελληνικούς διαδικτυακούς τόπους :
Γεώργιος Μπλέσσας
Η ζωή του
Στον Γεώργιο Μπλέσσα απονεμήθηκαν:
HTTP cookies
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδιωτικότητα στο Διαδίκτυο
Γεώργιος Μπλέσσας
Η ζωή του
Μετά θάνατον προήχθη σε αντιπλοίαρχο και τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας και με το βρετανικό Πολεμικό Σταυρό. Επίσης προς τιμήν του δόθηκε το όνομά του σε ένα από τα Ταχέα Περιπολικά Κατευθυνομένων Βλημάτων (ΤΠΚ) του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος.
Προτομή του βρίσκεται τοποθετημένη στον λιμένα της γενέτειράς του.
Εύα Χριστοδούλου
Η Εύα Χριστοδούλου (γεν. Μαρούσι, 27 Σεπτεμβρίου 1983 ) είναι ελληνίδα πρώην αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής ("Ανσάμπλ") και Ολυμπιονίκης και νυν προπονήτρια. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϋ, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική Ομάδα (Ομαδικό Ανσάμπλ Γυναικών). Επίσης, έχει πολλές άλλες ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διακρίσεις.
Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, στον σύλλογο "Πρωτέας" του Αιγάλεω, όπου και κατοικούσε η οικογένειά της. Δυο χρόνια αργότερα μεταγράφηκε στον "Γυμναστικό Λαογραφικό Όμιλο Αθηνών",ενώ το 1995 εντάχθηκε στην Εθνική Ομάδα. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νεανίδων του 1997. Ακολούθησαν τρία χρυσά μετάλλια στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βουδαπέστης (1999), δυο χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας (1999).
Κορυφαία της επιτυχία ήταν η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στους Ο.Α. του Σίδνεϋ (2000). Υπηρετεί ως Αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία, στη Σχολή Ικάρων στο Τατόι ενώ κατά καιρούς έχει εργασθεί σαν τεχνικός σύμβουλος ή προπονήτρια ρυθμικής, στους συλλόγους "Ολυμπιακός Ρυθμός" (Α.Γ.Σ. Αργυρούπολης), Α.Σ. Ολυμπιακού χωριού "Αθηνά", "Οι Νέες Κυδωνίες" (Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω) ,Ακολ (Λιβαδειά) ,ΟΦΑΦΑ Μεγάρων κ.α. Το 2009 ίδρυσε δικό της σωματείο με έδρα στο Αιγάλεω και τίτλο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΙΓΆΛΕΩ (Σ.ΦΙ.Γ.Α).
Είναι τελειόφοιτη του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ έχει ασχοληθεί με τη χορογραφία και επίσης δουλέψει στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό «Αlpha» στην εκπομπή των Πέτρου Κουμπλή και Εύας Φραγκάκη «Επιτέλους Σαββατοκύριακο», με δική της ενότητα, τους «Πρωταθλητές της ζωής».