cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέγαρο Καταλανικής Μουσικής
Αρχιτεκτονική
Το Παλάου βρίσκεται στη οδό Carrer de Sant Francesc de Paula, σε ένα τμήμα της παλιάς Βαρκελώνης το οποίο είναι γνωστό ως λα Ριμπέρα. Τα άλλα εξέχοντα μοντερνίστα κτίρια, τα οποία σχεδιάστηκαν από τον Αντόνι Γκαουντί, για παράδειγμα, βρίσκονται στο ακριβό τμήμα της πόλης που δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα, το Εσάμπλε.
Το σχέδιο του Παλάου είναι τυπικό του καταλανικού μοντερνισμού, με τις καμπύλες να κυριαρχούν, τα δυναμικά σχέδια να προτιμόνται έναντι των στατικών μορφών και την πλούσια διακόσμηση να βασίζεται κυρίως σε φυτικά και άλλα οργανικά μοτίβα. Σε αντίθεση με άλλα κτίρια του κινήματος του μοντερνισμού, όμως, θεωρείται ότι ο σχεδιασμός του Παλάου δίνει έμφανση στη λειτουργικότητα. Ο σχεδιασμός επίσης περιλαμβάνει τη χρήση των πιο σύγχρονων υλικών και τεχνολογιών που ήταν διαθέσιμες στην αρχή του 20ού αιώνα (π.χ. ατσάλινο πλαίσιο). Οι τοίχοι ήταν ένα από τα πρώτα παράδειγμα χρήσης μη φέρουσας πλίθινας τοιχοποίας στις κατασκευές. Η χρήση ατσάλινου πλαισίου επιτρέπει τη χρήση γιαλού στον ελεύθερο όροφο και την τοποθέτηση γλυπτών αρχιτεκτονικών στοιχείων. Δύο άλλα χαρακτηριστικά που δείχνουν την καινοτομία του κτιρίου είναι η χρήση αυλής για το διαχωρισμό της εκκλησίας και του μεγάρου ώστε να διατηρηθεί η συμμετρία και ο φωτισμός. Μια δεύτερη ήταν η τοποθέτηση της αίθουσας συναυλιών στον πρώτο όροφο, προσβάσιμη από το ισόγειο μέσω διαφόρων τμηατικών κλιμακοστασίων ώστε να είναι πιο εύκολη η ανάβαση. Το ισόγειο έτσι χρησιμοποιήθηκε ως γραφεία της χορωδίας.
Οι πλούσιοι πολίτες της Βαρκελώνης, οι οποίοι γίνονταν όλο πιο φιλικοί στην Renaixença την εποχή της κατασκευής του Παλάου, ζήτησαν από τον αρχιτέκτονα να χρησιμοποιήσει υλικά και τεχνικές που συμβόλιζαν τον καταλανικό χαρακτήρα. Σε απάντηση, ζήτησε από πολλούς ντόπιους καλλιτέχνες και τεχνίτης να δημιουργήσουν τη διακόσμηση του κτιρίου, τα αγάλματα και τα διακοσμητικά δομικά στοιχεία για τα οποία είναι διάσημο το Παλάου. Τα αγάλματα έχουν χαρακτήρα μοντέρνο και μπαρόκ. Μέσα, έχουν συνδυαστεί διάφορα κεραμικά δομικά υλικά και γιαλί. Πίσω από τη σκηνή κυριαρχεί ένα εκκλησιαστικό όργανο, το οποίο με τη σειρά του έγινε διακοσμητικό στοιχείο και σύμβολο του Παλάου. Η είσοδος της σκηνής πλαισιώνεται από εντυπωσιακά γλυπτά αλληλογοριών της κλασσικής και λαϊκής μουσικής: στα δεξία βρίσκεται μια προτομή του Λούντβιγκ φαν Μπετόβεν πάνω σε δωρικούς κίονες που υποστηρίζουν μια ομάδα από έφιππες βαλκυρίες, αναφορά στο έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ και αριστερά μερικοί άνθρωποι στις ρίζες μιας ιτιάς η οποία υποστηρίζει την προτομή του Ζοζέπ Ανσέλμ Κλαβέ.
Ανάμεσα στο 1982 και το 1989, έλαβε χώρα μια εκτεταμένη αποκαταστάση και επέκταση του Παλάου υπό τη διεύθυνση του Όσκαρ Τουσκέτς και Κάρλες Ντίαζ, ενώ το δεύτερο μέρος των κατασκευών άρχισε το 2000, όταν προστέθηκε ένα εξαόροφο κτίριο όπου βρίσκονται τα βεστιάρια, το αρχείο, η βιβλιοθήκη και η αίθουσα συσκέψεων. Στη δεύτερη φάση των κατασκευών έλαβαν χώρα εσωτερικές μετατροπές και στη νέα επέκταση βρίσκεται η αίθουσα των οντισιόν και ένα εστιατόριο.
Πρόσοψη
Δύο κιονοστοιχίες έχουν κεντρική θέση στο μπαλκόνι του δεύτερου επιπέδου της κύριας πρόσοψης. Κάθε κολώνα είναι καλυμμένη μοναδικά με πολύχρωμα υαλοποιημένα πλακάκια, κυρίως σε φυτικά μοτίβα και στην κορυφή τους έχουν ένα πολύφωτο το οποίο λάμπει τη νύκτα. Πάνω από τις κολώνες είναι μεγάλες προτομές του Τζιοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα, Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και Λούντβιχ βαν Μπετόβεν στην κύρια πρόσοψη και του Ρίχαρντ Βάγκνερ στο πλάι. Στην κορυφή της πρόσοψης βρίσκεται ένα μεγάλο αλληγορικό μωσαϊκό από τον Λιουίς Μπρου, το οποίο αναπαριστά τα μέλη του Ορφεό Καταλά, αλλά δεν είναι εύκολα ορατό από τον στενό δρόμο από κάτω.
Αρχικά, οι επισκέπτες εισέρχονταν στο Παλάου μέσω των δύο αψίδων που υποστηρίζονται από χοντρούς κιόνες που οδηγούσαν στον προθάλαμο. Τα αρχικά εκδοτήρια εισητηρίων, τα οποία βρίσκονταν στον κεντρικό κιόνα αποτελούνται από ομόκεντρες αψίδες διακοσμημένες με φυτικά μοτίβα από διάφορ υλικά, έργο του Λιουίς Μπρου. thumb|left|200px|Τμήμα της νέας πρόσοψης του μεγάρου Η αρχική πρόσοψη του κτιρίου έπαψε το χρησιμοποιείται το 1989 και από τότε χρησιμοποιείται μια άλλη, η οποία είναι προσβάσιμη από ένα δρόμο ο οποίος από το 2006 είναι γνωστός ως Palau de la Música. Η πρόσοψη του Ντομένεκ ι Μοντανέρ είναι κατασκευασμενή σαν να ήταν ορατή, όμως αποκρύπτεται πλήρως από την εκκλησία του αγίου Φρανσίσκου δε Πάουλα. Για να εισέρχεται μέσα στο κτίριο αρκετό φως από αυτήν την πρόσοψη, ο αρχιτέκτονας κατασκεύασε μια αυλή περίπου 3 μέτρα πλατειά, η οποία σηματοδοτούσε το όριο ανάμεσα στο μέγαρο και την εκκλησία. Αν και κρυμμένη, η πρόσοψη είναι πλούσια διακοσμημένη, με σχέδιο από κόκκινο τούβλο, σιδεριές, γείσο και λαξευμένα κιονόκρανα με βιτρό, όπως και το υπόλοιπο κτίριο. Σύμφωνα με δεδομένα που παρείχε ο Περέ Αρτίς, ο αρχικός προϋπολογισμός για την κατασκευή του κτιρίου διπλασιάστηκε, με τριβές να υπάρχουν ανάμεσα στον πελάτη και τον αρχιτέκτονα, εξαιτίας της επιμονής του δεύτερου να διακοσμήσει και την αθέατη πλευρά, αυξάνοντας τον φόρτο εργασίας.
Ολόκληρη η καινούργια πρόσοψη έχει καλυφθεί με γιαλί, στο οποίο είναι χαραγμένο η φράση Palau de la Música Catalana.
Προθάλαμος, σκάλες και φουαγιέ
thumb|220px|Άποψη του προθάλαμου Το ταβάνι του προθάλαμου είναι διακοσμημένο με υαλοποιημένα κεραμικά, το οποία είναι διατεταγμένα σε σχήμα αστεριού. Από τον προθάλαμο, αριστερά και δεξία, μεγάλες μαρμάρινες σκάλες ανεβαίνουν ανάμεσα σε στεφανομένες λάμπες στις κολώνες στο δεύτερο όροφο. Τα μαρμάρινα κιγκλιδώματα των κλιμάκων, επίσης μαρμάρινα, υποστηρίζονται από διάφανα κίτρινα γυάλινα κιγκλιδώματα. Το κάτω μέρος της σκάλας είναι καλυμμένο με πλακάκια.
Σήμερα, οι επισκέπτες εισέρχονται στο Παλάου μέσω του φουαγιέ, το οποίο δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης από τους Τουσκέτς και Ντίας απ'ότι ήταν τα γραφεία του Ορφεό Καταλά. Ο μεγάλος χώρος του φουαγιέ είναι πιο αυστηρά διακοσμημένος σε σχέση με το υπόλοιπο κτίριο. Σε αυτό λειτουργεί αναψυκτήριο. Το μπαρ βρίσκεται ανάμεσα σε δύο τεράστιους πλίθινους κίονες, οι οποίοι είναι φωτισμένοι από πίσω από κρεμαστά φωτιστικά. Σε μια γιάλινη προθήκη εικονίζεται το έμβλημα της Ορφεό Καταλά.
Αίθουσα Λιουίς Μιλιέτ
Η αίθουσα Λιουίς Μιλιέτ βρίσκεται στο δεύτερο όροφο του Παλάου και πήρε το όνομά της από έναν από τους ιδρυτές του Ορφεό Καταλά. Η αίθουσα χρησιμοποιείται ως αίθουσας ενημέρωσης για τους επισκέπτες του κτιρίου. Από το πάτωμα μέχρι την οροφή έχει ύψος δύο ορόφων. Είναι διακοσμημένη με αρκετές μπρούτζινες προτομές μουσικών που σχετίζονται με το Παλάου, όπως οι Λιουίς Μιλιέτ, Αμαδέου Βίβες, Πάμπλο Κασάλς, Εδουάρδ Τολδρά και ο πιανίστας Ρόσα Σαμπατέρ.
Αίθουσα συναυλιών
thumb|220px|Ο φωταγωγός της αίθουσας συναυλιών Η αίθουσα συναυλιών του Παλάου, το οποίο έχει χωρητικότητα 2.200 ατόμων, είναι η μόνη αίθουσα στην Ευρώπη η οποία φωτίζεται κατά τη διάρκεια της μέρας αποκλειστικά από φυσικό φως. Οι τοίχοι στις δύο πλευρές αποτελούνται κυρίως από πανώ από βιτρώ τοποθετημένα σε αψίδες και πάνω από την αίθουσα βρίσκεται ένας τεράστιος φωταγωγός από χρωματισμένο γυαλί, σχεδιασμένος από τον Αντόνι Ριγάλτ, του οποίου το κεντρικό χαρακτηριστικό είναι ένας ανάστροφος θόλος με αποχρώσεις του χρυσού περιστριγυρισμένες από μπλέ, σαν να απεικόνιζει τον ουρανό και τον Ήλιο.
Το κύριο θέμα του γλυπτού διάκοσμου της αίθουσας είναι η χορωδιακή μουσική. Μια χορωδία που αποτελείται από νεαρές γυναίκες περιβάλλει τον «Ήλιο» στον φωταγωγό, και μία προτομή του Ανσέλμ Κλαβέ, διάσημου διευθυντή χορωδιών ο οποίος βοήθησε στην αναγέννηση της καταλανικής λαϊκής μουσικής, βρίσκεται στα αριστερά της σκηνής, κάτω από ένα πέτρινο δέντρο. Κάτω από το άγαλμα είναι λαξευμένα κορίτσια τα οποία τραγουδούν το καταλανικό τραγούδι «Les Flors de Maig». Ολόκληρη η αψίδα πάνω από το μπροστινό τμήμα της σκηνής είναι έργο του Ντιέγο Μασάνα και του Πάμπλο Γκαργάγιο. Στη δεξιά πλευρά βρίσκεται μια προτομή του Λούντβιγκ φαν Μπετόβεν πάνω σε δωρικούς κίονες που υποστηρίζουν μια ομάδα από έφιππες βαλκυρίες, αναφορά στο έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ το οποίο περιλαμβάνει γυναικεία χορωδία. Οπότε στα δεξία της αψίδας βρίσκεται η κλασσική και στα αριστερά η λαϊκή, οι οποίες ενώνονται στην κορυφή της αψίδας.
Στο ημικύκλιο στις πλευρές του πίσω μέρος της σκηνής είναι οι μορφές 18 νεαρών γυναικές, γνωστές ως οι μούσες (αν και οι Μούσες στην ελληνική μυθολογία ήταν εννέα). Το άνω τμήμα των κορμιών των γυναικών προβάλλει από τον τοίχο, ένω το κάτω απεικονίζεται σε πολύχρωμα μωσαϊκά τα οποία σχηματίζουν τμήμα του τοίχου. Κάθε μία από τις γυναίκες παίζει διαφορετικό μουσικό όργανο και φοράει διαφορετική φούστα, μπλούζα και φέρει διαφορετικό κούρεμα περίπλοκου σχεδίου. Το πάνω τμήμα των σωμάτων είναι έργο του Εουζέμπι Αρνάου και το μωσαϊκό έργο του Λιουίς Μπρου.
Πετίτ Παλάου και Βιβλιοθήκη
thumb|220px|Το Πετίτ Παλάου Το Πετίτ Παλάου (μικρό μέγαρο) βρίσκεται 11 μέτρα κάτω από την πλατεία η οποία δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών του 1982-1989 ανάμεσα στο Παλάου και τη γειτονική εκκλησία. Η χωρητικότητά του είναι 538 άτομα και διαθέτει μεταβλητή ακκουστική ώστε να εξυπηρετεί διαοφρετικούς τύπους μουσικής και ομιλία. Σχεδιάστηκε από τον Όσκαρ Τουσκέτς και άνοιξε τις 22 Απριλίου 2004. Φιλοξενεί επίσης διάφορες κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το 2007 ήταν ένα από τα πέντε πρότζεκτ που βραβεύτηκαν με το πρώτο Uli Award For Excellence ως αναγνώριση για την αρχιτεκτονική του αξία.
Η βιβλιοθήκη ξεκίνησε να λειτουργεί το 1891 με τη συλλογή της χορωδίας και περιλαμβάνει αρκετά χειρόγραφο που χρονολογούνται μέχρι τον 6ο αιώνα και πολλούς τόμους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι τραγούδια. Σήμερα στεγάζεται στην επέκταση του κτιρίου από τον Τουσκέτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρκελώνη Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Καταλανικης Μουσικης
Αλέξανδρος Βερνίκος
Ο Αλέξανδρος Βερνίκος (Αθήνα, 1916 – 8 Απριλίου 1991) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και εφοπλιστής. Χρημάτισε βουλευτής και υπουργός.
Καριέρα
Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εργάστηκε ως νομικός και οικονομικός σύμβουλος, στη ναυτιλιακή εταιρεία "Βερνίκος". Μεταξύ άλλων χρημάτισε γενικός γραμματέας του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (Ο.Λ.Π.) και της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών.
Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς, με την ΕΠΕΚ, στις βουλευτικές εκλογές του 1952, ωστόσο ακυρώθηκε η εκλογή του. Έπειτα από την παραίτηση του Γεωργίου Μαύρου έγινε βουλευτής Αθηνών με την Ένωση Κέντρου τον Ιούνιο του 1964. Στην κυβέρνηση του Αθανασιάδη-Νόβα υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορίου από τις 16 Ιουλίου 1965, ως τις 20 Αυγούστου 1965 και επίσης ως αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 12 Νοεμβρίου 1966 ως τις 14 Απριλίου 1967.
Μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση, απεχώρησε από την πολιτική και πέθανε τον Απρίλιο του 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Εφοπλιστές
Ερυμάνθεια
Με το όνομα Ερυμάνθεια είναι γνωστά 2 χωριά και ένας καταργημένος δήμος του νομού Αχαΐας.
Σημείωση
Πρόκειται για λανθασμένη αναφορά μετονομασίας που δεν έγινε. Αναφέρεται στο Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Πάτρα 1995, Τρίτη έκδοση, λήμμα Ερυμανθία (σελ. 784-785) ως χρονική περίοδος 1832-1860.
Ρωμαίος και Ιουλιέτα
Το έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα (Romeo and Juliet) είναι τραγωδία που έγραψε ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στην αρχή της σταδιοδρομίας του, το 1595, για δύο νεαρούς κατατρεγμένους εραστές, που ο θάνατός τους τελικά συμβιβάζει τις διενέξεις μεταξύ των φεουδαρχικών οικογενειών τους. Ήταν μεταξύ των πιο δημοφιλών έργων του Σαίξπηρ στη διάρκεια της ζωής του και, μαζί με τον Άμλετ, είναι ένα από τα συχνότερα εκτελούμενα έργα του. Σήμερα, οι χαρακτήρες του τίτλου θεωρούνται ως αρχέτυπο των νέων εραστών.
Υπόθεση
μικρογραφία|αριστερά|Η πρώτη σελίδα από το δεύτερο Quarto του έργου Romeo and Juliet (1599) μικρογραφία|«Ρωμαίος και Ιουλιέτα», του Frank Bernard Dicksee Το έργο ξεκινά στον δρόμο με έναν καυγά μεταξύ υποστηρικτών δύο οικογενειών με ορκισμένη έχθρα μεταξύ τους, των Καπουλέτων και Μοντέγων. Ο Εσκάλους, Πρίγκιπας της Βερόνας, αναγγέλλει τιμωρία με θάνατο αν συνεχιστεί αυτή η πολύχρονη βεντέτα. Αργότερα, ο Κόμης Πάρης ζητά το χέρι της κόρης του Καπουλέτου, της Ιουλιέτας, όμως ο Καπουλέτος του ζητά να περιμένει δύο χρόνια για να γίνει ο γάμος.
Ο Ρωμαίος είναι ερωτευμένος με ανεκπλήρωτο έρωτα με τη Ροζαλίνα, ανιψιά του Καπουλέτου. Εντωμεταξύ ο Καπουλέτος ενθουσιάζεται με την ιδέα να παντρέψει την Ιουλιέτα με τον Κόμη Πάρη και τον καλεί στην προγραμματισμένη εορταστική συνάθροιση των Καπουλέτων. Ο Ρωμαίος μαζί με τους φίλους του, Μπενβόλιο και Μερκούτιο, πηγαίνουν, λόγω του έρωτα του Ρωμαίου, απρόσκλητοι στη γιορτή προσδοκώντας να δουν τη Ροζαλίνα. Κατά τη διάρκεια της γιορτής ο Ρωμαίος ερωτεύεται κεραυνοβόλα την Ιουλιέτα. Χορεύοντας μαζί μαθαίνουν ότι οι οικογένειες τους είναι αντίπαλες και πως κυριαρχεί μια αδυσώπητη έχθρα ανάμεσά τους.
Αψηφώντας τον κίνδυνο, ο Ρωμαίος ψάχνει να βρει την Ιουλιέτα, την οποία δεν μπορεί να ξεχάσει. Γλιστρά στα κρυφά στον κήπο των Καπουλέτων και ακούει κάτω από το μπαλκόνι της την Ιουλιέτα να εξομολογείται πως τον αγαπά παρόλο το μίσος των οικογενειών τους. Τότε της φανερώνεται και αποφασίζουν να παντρευτούν. Την επομένη κιόλας μέρα ο Ρωμαίος συναντά τον φίλο του, ιερέα Λαυρέντιο, ο οποίος συμφωνεί να τους παντρέψει, καθώς πιστεύει ότι αυτός ο γάμος θα έφερνε ένα τέλος στην έχθρα ανάμεσα στις δύο οικογένειες, και τους παντρεύει κρυφά.
Ο Τυβάλτος, ξάδερφος της Ιουλιέτας, ζητά σε μονομαχία τον Ρωμαίο επειδή εμφανίστηκε ακάλεστος στη γιορτή, μα εκείνος την απορρίπτει καθώς τον θεωρεί πλέον συγγενή του. Όμως ο Μερκούτιος, φίλος του Ρωμαίου, αποδέχεται την πρόκληση και σκοτώνεται από τον Τυβάλτο την ώρα που ο Ρωμαίος προσπαθεί να τους χωρίσει. Ο Ρωμαίος στη συνέχεια σκοτώνει τον Τυβάλτο. Ο Εσκάλους μαθαίνοντας το συμβάν εξορίζει τον Ρωμαίο.
Ο Καπουλέτος, χωρίς να γνωρίζει για τον κρυφό γάμο τον δύο νέων, αποφασίζει να παντρέψει την Ιουλιέτα με τον Πάρη. Η Ιουλιέτα αρνείται και ο Καπουλέτος απειλεί να την αποκηρύξει. Η Ιουλιέτα παρακαλεί την μητέρα της να καθυστερήσει τον γάμο, όμως εκείνη την απορρίπτει. Έτσι επισκέπτεται τον ιερέα Λαυρέντιο για βοήθεια κι εκείνος καταστρώνει ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο συμβουλεύει την Ιουλιέτα να πάρει ένα δηλητήριο που θα την κάνει να φαίνεται νεκρή για 42 ώρες, ενώ ταυτόχρονα θα στείλει ένα γράμμα στον Ρωμαίο να του εξηγεί το σχέδιο ώστε να έρθει να την πάρει όταν αυτή ξυπνήσει και ενώ όλοι θα τη νομίζουν νεκρή. Η Ιουλιέτα παίρνει το δηλητήριο τη νύχτα πριν τον γάμο με τον Πάρη. Νομίζοντάς την νεκρή, οι Καπουλέτοι την μεταφέρουν να κείται στην οικογενειακή κρύπτη.
Όμως ο αγγελιοφόρος δεν φτάνει ποτέ στον Ρωμαίο και ο Ρωμαίος μαθαίνει πως η Ιουλιέτα πέθανε από τον υπηρέτη του, τον Βαλταζάρ. Συντετριμμένος ο Ρωμαίος αγοράζει δηλητήριο από ένα φαρμακείο και πηγαίνει στην κρύπτη των Καπουλέτων, όπου και συναντά τον Πάρη που έχει πάει να θρηνήσει την Ιουλιέτα κατ' ιδίαν. Ο Πάρης πιστεύει πως ο Ρωμαίος πήγε εκεί για να βανδαλίσει και του επιτίθεται - στη μάχη, όμως, σκοτώνεται από τον Ρωμαίο. Ο Ρωμαίος στη συνέχεια πίνει το δηλητήριο, νομίζοντας την Ιουλιέτα νεκρή. Έπειτα η Ιουλιέτα ξυπνά και, βρίσκοντας τον Ρωμαίο νεκρό, αυτοκτονεί με το μαχαίρι του.
Οι αντιμαχόμενες οικογένειες και ο πρίγκιπας φτάνουν στην κρύπτη και βρίσκουν και τους τρεις νεκρούς. Ο ιερέας Λαυρέντιος αφηγείται την ιστορία των δύο ερωτευμένων. Οι οικογένειες συμφιλιώνονται κάτω από τον θάνατο των παιδιών τους και συμφωνούν να δώσουν τέλος στη βίαιη διαμάχη τους. Το έργο τελειώνει με την ελεγεία του πρίγκιπα για τους ερωτευμένους: «Γιατί δεν υπήρξε ποτέ ιστορία πιο θλιβερή από αυτήν της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου της».
Πρόσωπα
Ρωμαίος: Γιος του Μοντέγου, ερωτευμένος στην αρχή της ιστορίας με τη Ροζαλίνα και στη συνέχεια με την Ιουλιέτα
Ιουλιέτα: Κόρη του Καπουλέτου, ερωτευμένη με τον Ρωμαίο
Εσκάλους: Πρίγκιπας της Βερόνα
Ροζαλίνα: Ανιψιά του Καπουλέτου
Καπουλέτος: Γόνος γνωστής οικογένειας της Βερόνα, αντίπαλος του Μοντέγου
Κόμης Πάρης: Ερωτευμένος με την Ιουλιέτα
Μπενβόλιο: Ξάδερφος του Ρωμαίου
Μερκούτιο: Φίλος του Ρωμαίου, σκοτώνεται από τον Τυβάλτο
Τυβάλτο: Ξάδελφος της Ιουλιέτας, σκοτώνει τον Μερκούτιο
Μοντέγος: Γόνος γνωστής οικογένειας της Βερόνα, αντίπαλος του Καπουλέτου
Ιερέας Λαυρέντιος: Φίλος του Ρωμαίου, δίνει στην Ιουλιέτα ένα δηλητήριο που την κάνει να φαίνεται νεκρή για 42 ώρες
Βαλταζάρ: Υπηρέτης του Ρωμαίου
Βίλλεμ Νταουντάινς
Ο Βίλλεμ Νταουντάινς (Willem Doudijns, 1630–1697), ήταν ζωγράφος και χαράκτης της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Τρεις πίνακες που απεικονίζουν την κρίση του Σολομώντα στο δημαρχείο της [[Χάγη|Χάγης, από τον Βίλλεμ Νταουντάινς]] αριστερά|μικρογραφία|308x308εσ| Ρωμαϊκό γλυπτό από το μέτωπο, ζωγραφισμένο από τον Βίλλεμ Νταουντάινς και χαραγμένο από τον Γιαν ντε Μπίσχοπ. Σύμφωνα με το RKD έμαθε να ζωγραφίζει από τον Αλεξάντρ λε Πτι (Alexander le Petit) και πέρασε 12 χρόνια στην Ιταλία. Επέστρεψε στη χώρα του το 1661, όπου συνεργάστηκε με τον Γιαν ντε Μπίσχοπ (Jan de Bisschop) σε χαρακτικά. Τόσο αυτός όσο και ο Μπίσχοπ ήταν ιδρυτικά μέλη της Confrerie Pictura και ο Νταουντάινς ζωγράφισε μια μεγάλη τοιχογραφία στην οροφή για την αίθουσα συσκέψεων του δημαρχείου, η οποία δεν έχει δοασωθεί. Ο μαθητής του Ματτέους Τερβέστεν (Mattheus Terwesten) έφτιαξε ένα σχέδιο αυτής της Αλληγορίας των καλλιτεχνών που αποχωρούν από τη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Χάγης, που βρίσκεται τώρα στο Ρέικσμουζεουμ.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ήταν γιος δημάρχου, και στη Ρώμη εντάχθηκε στους Bentvueghels με το ψευδώνυμο Διομήδης. Με την επιστροφή του έγινε επικεφαλής της Confrerie Pictura. Ήταν γνωστός για τις τοιχογραφίες του τοίχου και της οροφής, ιδίως την κρίση του Σολομώντα στο Vierschaar, ή αίθουσα του Συμβουλίου, του δημαρχείου της Χάγης.
Μαθητές του ήταν οι Εράσμους Αρόντέους (Erasmus Arondeus), Φρανς Μπεελντεμάκερ (Frans Beeldemaker), Χάισμπερτ ντε Μπάιε (Gijsbert de Bije), Μπαρτολομέους φαν Μπουρχίντις (Bartholomeus van Burgindis), Αρνόλντους Χάουντα (Arnoldus Gouda), Νικολάες Χόοφτ (Nicolaes Hooft), Πίτερ φαν ντερ Χουλστ (Pieter van der Hulst), Ντανιίλ Γιάκομπς (Daniël Jacobsz.), Λοβάις Πεν (Lowys Paen), Νικολάες φαν Ραφενστέυν (Nicolaes van Ravesteyn), Πίτερ φαν Ρέενεν (Pieter van Reenen), Πίτερ Γιανς φαν Ρόιφεν (Pieter Jansz van Ruyven), Ματέους Τερβέστεν (Mattheus Terwesten), Μίχιελ φαν ντερ Φαλκ (Michiel van der Valck), Ντανιίλ Βαλεβάινς (Daniël Walewijns), Ντομένικους φαν Βάινεν (Domenicus van Wijnen) και Βίλλεμ Βίσσινγκ (Willem Wissing).
Αιθανοϋλοχλωρίδιο
Παραγωγή
1. Με επίδραση χλωριωτικών μέσων σε αιθανικό οξύ παράγεται αιθανοϋλοχλωρίδιο ::
2. Με επίδραση αιθανικού νατρίου (CH3COONa) σε βενζοϋλοχλωρίδιο (PhCOCl)
Βίλλεμ Νταουντάινς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Αιθανοϋλοχλωρίδιο
Παραγωγή
3. Βιομηχανικά παράγεται με επίδραση υδροχλωρίου σε αιθανικό ανυδρίτη :
4. Μπορεί επίσης να συνθεθεί με καταλυτική καρβονυλίωση του μεθυλοχλωρίδιου :
Αμμωνιόλυση
Με επίδραση αμμωνίας (NH3) μετατρέπεται σε αιθαναμίδιο :
Αμινόλυση
1. Με επίδραση πρωτοταγών αμινών (RNH2) μετατρέπεται σε αιθαναλκυλαμίδιο :
2. Με επίδραση δευτεροταγών αμινών (RNHR΄) μετατρέπεται σε αιθανοδιαλκυλαμίδιο:
Επίδραση καρβονικού άλατος
Με επίδραση αιθανικού νατρίου μετατρέπεται σε ανυδρίτη αιθανικού οξέος :
Παραγωγή οργανομαγνησιακής ένωσης
Με επίδραση μαγνησίου, παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα (|Et2O|), παράγεται ακετυλομαγνησιοχλωρίδιο :
Αναγωγή
1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται αιθανάλη ή και αιθανόλη
2. Με LiAlH4 ή NaBH4 παράγεται απευθείας αιθανόλη ::
Επίδραση διαζωμεθανίου
Με επίδραση διαζωμεθανίου παράγεται τελικά προπανικό οξύ :
Πηγές
Κατηγορία:Ακυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:C2
Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών
Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (αγγλικά: Dead Poets Society) είναι αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 1989, σε σκηνοθεσία Πίτερ Γουίαρ και σε σενάριο του Τομ Σούλμαν. Η ταινία διαδραματίζεται στην αριστοκρατική και συντηρητική Ακαδημία Γουέλτον στο Βερμόντ το 1959 και αφηγείται την ιστορία ενός καθηγητή που εμπνέει τους μαθητές του διδάσκοντάς τους ποίηση. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπιν Γουίλιαμς, Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ, Ίθαν Χοκ, Τζος Τσαρλς και Γκέιλ Χάνσεν.
Η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και απέσπασε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας εκείνο του Πρωτότυπου Σεναρίου. Είναι μία από τις δημοφιλέστερες ταινίες του Γουίαρ και ανήκει στην αμερικάνικη περίοδο του σκηνοθετικού του έργου.
Πλοκή
Ο ντροπαλός Τοντ Άντερσον πηγαίνει με μετεγγραφή στην Ακαδημία Γουέλτον, όπου ο μεγαλύτερός του αδερφός είχε αριστεύσει. Η σχολή αυτή είναι γνωστή για την αυστηρότητά της, καθώς η λειτουργία της στηρίζεται στο τετράπτυχο Παράδοση - Τιμή – Πειθαρχία – Υπεροχή. Ο συγκάτοικός του στο οικοτροφείο της σχολής, Νιλ, αν και πολύ έξυπνος και δημοφιλής, δέχεται μεγάλη πίεση από τον υπερπροστατευτικό πατέρα του, ο οποίος επιθυμεί να σπουδάσει ο Νιλ γιατρός. Οι δυο τους, μαζί με άλλους συμμαθητές τους (Ρίτσαρντ Κάμερον, Στίβεν Μικς, Τσάρλι Ντάλτον, Νοξ Όβερστριτ), γνωρίζουν τον καινούριο δάσκαλο αγγλικών, τον καθηγητή Κίτινγκ. Στο πρώτο μάθημα λογοτεχνίας που κάνουν τα παιδιά με τον Κίτινγκ, βγαίνουν από την τάξη και βλέπουν μαζί του αναμνηστικά και φωτογραφίες από παλιότερους μαθητές που φοίτησαν στο Γουέλτον.
Ο Κίτινγκ, ο οποίος είχε επίσης φοιτήσει στην Ακαδημία Γουέλτον, τους συστήνει στην άτυπη μυστική λέσχη λογοτεχνίας «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» και τους ενθαρρύνει να τον αποκαλούν "καπετάνιο", από ένα γνωστό ποίημα του Αμερικανού ποιητή Ουόλτ Ουίτμαν. Ένα άλλο ποίημα, αυτή τη φορά του Ρόμπερτ Χάρικ, με τον τίτλο Carpe Diem (Άδραξε τη μέρα) δίνει την ευκαιρία στον Κίτινγκ να παροτρύνει τους μαθητές του να παίρνουν πρωτοβουλίες. Έτσι, σκίζουν και πετούν στα σκουπίδια την ανιαρή εισαγωγή στην Ποίηση του σχολικού τους βιβλίου. Ο Κίτινγκ ενθαρρύνει τους μαθητές του να πάνε κόντρα στο σύστημα και να εκτιμήσουν το βαθύτερο νόημα της ποίησης και της λογοτεχνίας, αφήνοντας τον εαυτό τους να σκέφτεται ελεύθερα, να ζει με πάθος και να βρει τη δική του φωνή.
Ο καθηγητής λατινικών, Μακάλιστερ, δεν βλέπει με καλό μάτι τις καινοτομίες που εισάγει ο Κίτινγκ στη σχολή, την ίδια στιγμή που ο Νιλ πείθει τα υπόλοιπα παιδιά να ιδρύσουν εκ νέου τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών, έχοντας βρει το βιβλίο με τα ποιήματα που είχαν παλιότερα τα μέλη αυτής της λέσχης στις κρυφές τους συγκεντρώσεις. Τα παιδιά βγαίνουν κρυφά τη νύχτα και μαζεύονται σε μια παλιά ινδιάνικη σπηλιά, όπου κάνουν την πρώτη συνάντηση της νέας λέσχης.
Μια άλλη μέρα, ο Κίτινγκ μεταφέρει το μάθημα από την αίθουσα στο γήπεδο του σχολείου, όπου κάθε παιδί φωνάζει μια φράση της αρεσκείας του δυνατά για εκτόνωση. Το μάθημα κορυφώνεται με ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, ενώ στην ταινία ακούγεται η Ωδή στη Χαρά από την 9η Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
Όταν η σχολή ανεβάζει μια παράσταση του Ονείρου Θερινής Νυκτός του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ανατίθεται στον Νιλ ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Πουκ. Ξέροντας ότι ο πατέρας του δεν θα υπογράψει ποτέ την απαραίτητη άδεια που θα του επιτρέψει να λάβει μέρος στην παράσταση, ο Νιλ πλαστογραφεί την υπογραφή του. Παράλληλα, ο Τοντ βρίσκει τον δικό του τρόπο να πολεμήσει τη δειλία του και να εκφραστεί καλλιτεχνικά απαγγέλλοντας ένα ποίημα μπροστά σε όλη την τάξη με τη βοήθεια του Κίτινγκ, ενώ ο Νοξ διεκδικεί την ήδη αρραβωνιασμένη Κρις και ο Τσάρλι δημοσιεύει ένα άρθρο στη σχολική εφημερίδα ζητώντας να μπορέσουν να φοιτούν και κορίτσια στο σχολείο.
Το μυστικό του Νιλ φανερώνεται και ο πατέρας του τον πιέζει να μην πάρει μέρος στη θεατρική παράσταση. Ο Κίτινγκ συμβουλεύει το παιδί να μιλήσει στον πατέρα του ελεύθερα και να του εξηγήσει πόσα σημαίνει για εκείνον η παράσταση, ελπίζοντας ότι θα αλλάξει γνώμη, αλλά ο Νιλ αποφασίζει να μην ακολουθήσει τη συμβουλή του δασκάλου του. Παρ' όλα αυτά, καθησυχάζει τον Κίτινγκ ότι μίλησε στον πατέρα του και ότι κατάφερε τελικα να τον κάνει να συμφωνήσει. Ο πατέρας του Νιλ μαθαίνει την αλήθεια και πηγαίνει οργισμένος να παρακολουθήσει την παράσταση όπου πρωταγωνιστεί ο γιος του. Ο Νιλ είναι εξαιρετικός στον ρόλο του και το κοινό τον αποθεώνει. Μετά την παράσταση, ο πατέρας του του ανακοινώνει ότι αποφάσισε να τον στείλει σε στρατιωτική σχολή και τον παίρνει μαζί του σπίτι.
Πίσω στο σπίτι, ο Νιλ σηκώνεται τη νύχτα, ξαναβάζει το κοστούμι που φορούσε στην παράσταση και αυτοκτονεί με το περίστροφο που βρίσκει στο γραφείο του πατέρα του. Μία μέρα μετά, τα νέα μαθεύονται στη σχολή και ξεκινούν ανακρίσεις για τα αίτια της αυτοκτονίας του Νιλ. Μετά από πιέσεις του διευθυντή της σχολής, οι μαθητές υποδεικνύουν ως υπαίτιο για την αυτοκτονία τον Κίτινγκ, ο οποίος απομακρύνεται από τα καθήκοντά του. Στη διάρκεια του αποχαιρετιστήριου μαθήματός του, οι μαθητές, με πρωτεργάτη τον Τοντ, ανεβαίνουν όρθιοι πάνω στα θρανία τους και αποχαιρετούν τον αγαπημένο τους δάσκαλο αποκαλώντας τον για τελευταία φορά "καπετάνιο".
Box office
Με προϋπολογισμό 16.400.000 δολάρια, η ταινία Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών έκανε πρεμιέρα τριημέρου στην 3η θέση με 7,5 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office συγκέντρωσε 95,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο έφτασε τα 140 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 235,8 εκατομμύρια δολάρια.
Νικόλαος Βλαστός
Ο Νικόλαος Βλαστός ήταν εκδότης, τυπογράφος και καλλιγράφος από το Ρέθυμνο.
Η ζωή και το έργο του
Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στο τυπογραφείο του Βλαστού και του Καλλιέργη ήταν το Ετυμολογικόν Μέγα κατά αλφάβητον (8 Ιουλίου του 1499), γιατο οποίο εργάστηκαν 6 χρόνια και αποτέλεσε το εκτενέστερο μεσαιωνικό λεξικό της ελληνικής γλώσσας. Η έκδοση του εν λόγω λεξικού ήταν πολυτελέστατη και σε ορισμένα αντίτυπα οι ξυλογραφίες του εξώφυλλου ήταν τυπωμένες με αληθινό χρυσάφι. Στην αρχή του λεξικού υπάρχει σημείωση σύμφωνα με την οποία η έκδοση του έγινε με την οικονομική συμβολή της Άννας Νοταρά, κόρης του Λουκά Νοταρά. Ένα αντίτυπο του Ετυμολογικού υπάρχει στη Βιβλιοθήκη της Βουλής και δωρήθηκε από τον Κωνσταντίνο Σάθα. Στο τυπογραφείο τους εργάζονταν μόνο Κρητικοί, κι ανάμεσά τους ήταν ο Μάρκος Μουσούρος, ο Ιωάννης Ρώσος κι ο Αρσένιος Αποστόλης.
Στις 26 Οκτωβρίου του 1499 Βλαστός και Καλλιέργης προχώρησαν στην έκδοση του έργου Σιμπλίκιου Μεγάλου Διδασκάλου υπόμνημα εις τας δέκα κατηγορίας του Αριστοτέλους και την επόμενη χρονιά στην έκδοση δύο ακόμα ελληνικών συγγραμάτων: το Υπόμνημα εις τας πέντε φωνάς από φωνής Αμμωνίου μικρού του Ερμείου και το Γαληνού Θεραπευτικής μεθόδου, Λόγος πρώτος. Μετά την εκδόση του έργου του Γαληνού δεν υπάρχει καμία πληροφορία για εκδοτική δραστηριότητα του Βλαστού με τον Καλλιέργη.
Επίσης ο Βλαστός ασχολήθηκε και με την καλλιγραφία. Το 1484 αντέγραψε χειρόγραφο το οποίο σήμερα υπάρχει (με το αρ.2939) στην Εθνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι.
Ο θάνατος του Βλαστού
Σύμφωνα με τον Φιρμέν-Ντινό ο Νικόλαος Βλαστός πρέπει να πέθανε μεταξύ 1500, που τυπώθηκε η τελευταία έκδοση στο όνομά του, και το 1509 οπότε επανεμφανίστηκε μόνος ο Καλλιέργης ως εκδότης. Πιθανότερο όμως είναι ότι πέθανε μετά το 1514, καθώς σύμφωνα με το Ημερολόγιο του Μαρίνου Σανούδου στις 11 Μαρίου του 1514 κληρονόμησε ως πληρεξούσιος της Άννας Νοταρά ένα μέρος της περιουσίας της. Φαίνεται λοιπόν ότι ζούσε στη Βενετία τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη χρονιά. Το τυπογραφείο όμως διαλύθηκε γύρω στο 1500. Το τυπογραφικό υλικό από το τυπογραφείο του το χορήγησε σε έναν τυπογράφο από τη Φλωρεντία, τον Ιούντα, με αντάλλαγμα να μνημονεύεται το όνομά του στις φλωρεντινές εκδόσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Κόζιακας
Ο Κόζιακας ή Κερκέτιο όρος είναι βουνό του Νομού Τρικάλων, που εκτείνεται από την Καλαμπάκα μέχρι την Πύλη Τρικάλων. Αποτελεί ουσιαστικά τμήμα της νότιας Πίνδου, με την οποία συνδέεται στα δυτικά. Ανατολικά καταλήγει στον θεσσαλικό κάμπο. Η κορυφογραμμή του είναι γυμνή και βραχώδης και καλύπτεται από αραιά δάση κωνοφόρων, λιβάδια και θαμνώνες. Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.901 μέτρα. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι η κτηνοτροφία, η γεωργία και ο τουρισμός. Στον Κόζιακα επίσης λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο κοντά στο χωριό Περτούλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοζ
Κάστρο του Μπλερανκούρ
Το κάστρο του Μπλερανκούρ (Γαλλικά: Le château de Blérancourt), πρώην κάστρο των δουκών του Ζεβρ, είναι ένα κάστρο που βρίσκεται στην κοινότητα Μπλερανκούρ στο νομό Αιν, στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς. Στεγάζει το Γαλλο-αμερικανικό Μουσείο του κάστρου του Μπλερανκούρ, εθνικό μουσείο της Γαλλίας.
Το κάστρο με το μουσείο είναι χαρακτηρισμένο ιστορικό μνημείο της Γαλλίας.
Ιστορικό
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης το κάστρο κηρύχθηκε εθνική ιδιοκτησία, το κεντρικό κτήριο κατεδαφίστηκε και τα διακοσμητικά στοιχεία και τα οικοδομικά υλικά δημοπρατήθηκαν. Μόνο η γέφυρα, η μεγάλη πύλη και δύο ξεχωριστά περίπτερα παρέμειναν στη θέση τους.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ό,τι απέμεινε από το κάστρο υπέστη σοβαρές ζημιές.
Από το 1917, τα κτήρια στέγαζαν τα κεντρικά γραφεία της Αμερικανικής Επιτροπής για Κατεστραμμένες Περιοχές (CARD), επιτροπή για την οργάνωση της βοήθειας στους αμάχους, με την υποστήριξη μιας πλούσιας Αμερικανίδας, της Αν Μόργκαν. Το 1918, μια γερμανική επίθεση ολοκλήρωσε την καταστροφή του κτηρίου. Η Αν Μόργκαν αγόρασε τα ερείπια του κάστρου το 1919. Η ανοικοδόμηση ξεκίνησε το 1924 υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Ζαν Τρουβελό (1897-1985) και το κάστρο αποκαταστάθηκε.
Από το 1924, το νέο κτήριο που χτίστηκε στην τοποθεσία του παλιού κάστρου στέγασε ένα μουσείο. Το 1938, το νότιο περίπτερο, « περίπτερο των Εθελοντών», ανοικοδομήθηκε για να στεγάσει αναμνηστικά των Αμερικανών εθελοντών του Μεγάλου Πολέμου.
Το κάστρο του Μπλερανκούρ στεγάζει τώρα το Γαλλοαμερικανικό μουσείο που περιβάλλεται από το πάρκο του, γνωστό ως Κήποι του Νέου Κόσμου.
Γαλλοαμερικανικό Μουσείο του κάστρου του Μπλερανκούρ
μικρογραφία|250x250εσ|Φυτεμένη αλέα και άγαλμα Το Γαλλοαμερικανικό μουσείο βρίσκεται στο κάστρο και δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Αν Μόργκαν. Αρχικά ονομάσθηκε Γαλλο-αμερικανικό ιστορικό μουσείο, υπενθυμίζοντας τη συμμετοχή της Γαλλίας στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και την αμερικανική βοήθεια που χορηγήθηκε στη Γαλλία κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στη συνέχεια το μουσείο, καθώς και οι συλλογές του, παραχωρήθηκαν στην κοινότητα Μπλερανκούρ και από το 1931 ονομάσθηκε Εθνικό μουσείο Γαλλο-αμερικανικής συνεργασίας και αργότερα Γαλλο-αμερικανικό μουσείο του κάστρου του Μπλερανκούρ.
Το μουσείο στεγάζει κυρίως μια συλλογή έργων τέχνης που συνδέονται με τη γέννηση της γαλλο-αμερικανικής φιλίας τον 18ο αιώνα και τις καλλιτεχνικές ανταλλαγές μεταξύ των δύο χωρών τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Στεγάζει επίσης αναμνηστικά από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και φωτογραφίες και ταινίες από τη συλλογή ντοκιμαντέρ της Αν Μόργκαν.
Το μουσείο ανακαινίσθηκε το 1989 από τους αρχιτέκτονες Υβ Λιόν και Αλάν Λεβίτ. Μια δεύτερη φάση ανακαίνισης και επέκτασης ξεκίνησε το 2006 εκ νέου από τους ίδιους αρχιτέκτονες και αύξησε τον εκθεσιακό χώρο κατά 50%.
Το ανακαινισμένο μουσείο άνοιξε ξανά στις 4 Ιουλίου 2017. μικρογραφία|Άποψη του κήπου
Κήποι του Νέου Κόσμου
Οι κήποι του Νέου Κόσμου δημιουργήθηκαν το 1986 από τους Γάλλους και Αμερικανούς αρχιτέκτονες τοπίου Μισέλ Μπουλκούρ, Μάντισον Κοξ και Μαρκ Ράντκιν και χρηματοδοτήθηκαν από Αμερικανούς μεγιστάνες. Οι κήποι φυτεύτηκαν με είδη που προέρχονται από τη Βόρεια Αμερική και περιβάλλουν το κάστρο.
Ένας βοτανικός κήπος συμπληρώνει τον κήπο και συγκεντρώνει μια αξιοσημείωτη συλλογή αμερικανικών ειδών που έχουν επιλεγεί για τα φθινοπωρινά τους χρώματα : σφενδάμι, βελανιδιά, λικιδάμβαρη και μανόλια, μεταξύ άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Μπρίστολ Ρόβερς
Η Μπρίστολ Ρόβερς είναι ένας αγγλικός, ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα το Μπρίστολ, η οποία αγωνίζεται στη Λιγκ Ουάν]]. Η ομάδα αγωνίζεται στο Μεμόριαλ Στέιντιουμ, στο Χόρφιλτ.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1883 ως Μπλακ Άραμπς ΦΚ. Το υφιστάμενο όνομα υϊοθετήθηκε το 1899. Εντάχθηκαν στη Football League το 1920 και δεν έχουν αποχωρήσει εκ τότε.
Οι κυριότεροι αντίπαλοι της ομάδας είναι κατά σειρά η Μπρίστολ Σίτι, η Κάρντιφ Σίτι και η Σουίντον Τάουν.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1883
Σάντρα Ετσεβερία
Η Σάντρα Ετσεβερία (Sandra Tamara Echeverría Gamboa, 11 Δεκεμβρίου 1984 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο.
Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1984, είναι κόρη του Εδουάρδο Ετσεβερία Αγκίρε και της Άνα Μαρία Γκαμπόα Αγκιλάρ. Σε ηλικία 14 ετών έγινε μέλος στο γκρουπ "Perfiles" το οποίο αργότερα άλλαξε όνομα σε "Crush". Μαζί με το γκρουπ κυκλοφόρησαν 2 άλμπουμ και έκαναν πάνω 200 συναυλίες.
Αργότερα έκανε τα πρώτα της βήματα ως μοντέλο, σπούδασε στο Centro de Estudios y Formación Actoral και το 2002 έκανε το ντεμπούτο στην τηλεόραση, πρωταγωνιστώντας στην τηλενουβέλα Súbete A Mi Moto.
Υπήρξε σύντροφος του ηθοποιού και υποψήφιου για Όσκαρ Ντεμιάν Μπιτσίρ από τον 2006 μέχρι το 2009. Από το 2010 μέχρι το 2011 είχε σχέση με τον μεξικανό τραγουδιστή Ρέιλι.
Στις 29 Οκτωβρίου 2014 παντρεύτηκε τον μεξικανό τραγουδιστή Λεονάρδο ντε Λοσέν και στις 18 Σεπτεμβρίου 2015 γεννήθηκε ο γιος τους, Αντρές.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές
Ερατοσθένης (τύραννος)
Το 412 π.Χ. ο Λυσίας επιστρέφοντας στην Αθήνα εγκαταστάθηκε εκεί, όπου ζούσε ως πλούσιος ισοτελής, έχοντας κτήματα, τρία σπίτια και εργοστάσιο ασπίδων στον Πειραιά, όπου εργάζονταν 120 δούλοι. Όμως η έντονη πολιτική δράση και τα δημοκρατικά του φρονήματα ενόχλησαν τους Τριάκοντα τυράννους. Ο τύραννος Ερατοσθένης θανάτωσε τον αδερφό του Λυσία Πολέμαρχο, ενώ ο Λυσίας διέφυγε στα Μέγαρα, χάνοντας μεγάλο μέρος από την περιουσία του. Ο Λυσίας, μόλις επέστρεψε στην Αθήνα το 403 π.Χ., παρουσιάστηκε στο δικαστήριο ως κατήγορος του Ερατοσθένη, του φονιά του αδελφού του. Ο λόγος Κατά Ερατοσθένους είναι ο μόνος που εκφωνήθηκε από τον ίδιο το ρήτορα στο δικαστήριο.
Ο Υπέρ του Ερατοσθένους φόνου απολογία, επίσης του Λυσίου, αναφέρεται σε διαφορετικό άτομο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι
Αρτούχ
Το Αρτούχ είναι χωριό της περιοχής Κοτυώρων (Ορντού), του Εύξεινου Πόντου. Κατοικήθηκε από 15 Ελληνικές οικογένειες πριν την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Οι περισσότερες οικογένειες με την ανταλλαγή των πληθυσμών ήρθαν στην Ελλάδα, ενώ οι υπόλοιπες μετανάστευσαν στον Καύκασο.
Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κλουμπ Ντεπορτίβο Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα (ποδόσφαιρο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλουμπ Ντεπορτίβο Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χιλής Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937
Ερασίστρατος
Ο Ερασίστρατος ήταν από τους πιο φημισμένους ιατρούς και ανατόμους της αρχαιότητας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιουλίδα της Κέας ή στην Κω ή στη Χίο ή τη Σάμο. Κατά τον Πλίνιο ήταν εγγονός του Αριστοτέλη από τη θυγατέρα του την Πυθία, χωρίς να έχουμε άλλους ιστορικούς που να το επιβεβαιώνουν. Ο Σουίδας αναφέρει ότι γονείς του ήταν ο Κλεόμβροτος και η Κρητοξένη, αδελφή του ιατρού Μέδιου. Το κείμενο όμως δεν είναι σαφές στο σημείο, αν ο Κλεόμβροτος ήταν πατέρα του ή θείος του.
Ο Ερασίστρατος ήταν μαθητής του Χρύσιππου του Κνιδίου,  του Μητρόδωρου και ίσως και του Θεόφραστου.
Εγκαταστάθηκε για ένα διάστημα στην αυλή του Σέλευκου Νικάτωρα, βασιλιά της Συρίας, όπου και απόκτησε μεγάλη φήμη όταν το 294 π.Χ. διέγνωσε σωστά την ασθένεια του Αντίοχου, πρωτότοκου γιου του Σέλευκου.
Πιθανόν να πέθανε στη Μικρά Ασία, ενώ ο Σουίδας αναφέρει ότι ο τάφος του είναι στο όρος Μυκάλη στην Ιωνία. Πότε ακριβώς πέθανε δεν είναι γνωστό. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο βρίσκονταν εν ζωή το 258 π.Χ., περίπου σαράντα χρόνια μετά τον γάμο του Αντίοχου και της Στρατονίκης.
Επιδόσεις
Ο Ερασίστρατος είναι ο τελευταίος μεγάλος ιατρός της αρχαιότητας.
Οι πιο φημισμένοι του μαθητές ήταν: ο Αποεμάντης, ο Απολλώνιος Μεμφίτης, ο Απολλοφάνης, ο Αρτεμίδωρος, ο Χαρίδημος, ο Χρύσιππος, ο Ηρακλείδης, ο Ερμογένης, ο Ικέσιος, ο Μαρτιάλης, ο Μηνόδωρος, ο Πτολεμαίος, ο Στράτος και ο Ξενοφών.
Έγραψε πλήθος ιατρικών συγγραμμάτων περί ανατομίας, πρακτικής ιατρικής και φαρμακολογίας. Διασώζονται μόνο οι τίτλοι τους, ενώ μικρά αποσπάσματα διασώζονται διαμέσου του Γαληνού, του Caelius Aurelianus και άλλων αρχαίων συγγραφέων.
Μερικά από τα επιτεύγματά του ήταν πιθανώς η ανακάλυψη του κυκλοφοριακού συστήματος, αφού σε ένα σύγγραμμά του περιγράφει τη λειτουργία της καρδιάς. Ανακάλυψε και περιέγραψε το νευρικό σύστημα και το χώρισε σε δύο διαφορετικά, το αισθητήριο και το κινητικό νευρικό σύστημα. Περιέγραψε επίσης τις διαφορές του εγκεφάλου μεταξύ ανθρώπου και ζώων.
Μελέτησε επίσης το πεπτικό σύστημα και τα αποτελέσματα της διατροφής και διατύπωσε τη θεωρία πως η διατροφή, τα νεύρα και ο εγκέφαλος επιδρούν στις νοητικές ασθένειες.
Ο Ερασίστρατος έκανε και σημαντικές ιατρικές ανακαλύψεις, οι οποίες σήμερα μας φαίνονται αφάνταστες. Μεταξύ των άλλων ανακάλυψε τον καθετήρα για την τεχνητή εκκένωση της ουροδόχου κύστης.
Η ασθένεια του Αντίοχου
thumb|right|250px|Ο ασθενής Αντίοχος Ο Σέλευκος παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία τη Στρατονίκη, κόρη του Δημήτριου Πολιορκητή, η οποία του είχε χαρίσει έναν απόγονο. Ο Αντίοχος ερωτεύτηκε παράφορα τη μητριά του, αλλά κρατούσε το πάθος του μυστικό και έτσι έπαθε μελαγχολία από τον πόθο. Οι γιατροί που τον εξέτασαν, δεν μπορούσαν να βρουν την αιτία. Ο Ερασίστρατος απόκλεισε τις σωματικές ασθένειες και υπέθεσε μια πνευματική νόσο. Εξετάζοντάς τον κατέγραψε τις παρατηρήσεις του, οι οποίες έδειξαν σημαντική διαφορά των παλμών της καρδιάς, του σφυγμού του και του χρώματος της επιδερμίδας του, όποτε ο Αντίοχος βρισκόταν κοντά στην Στρατονίκη. Κατέγραψε επίσης ότι τα συμπτώματα αυτά δεν εμφανίζονταν σε καμιά άλλη περίπτωση.
Λόγω της λεπτότητας της περίστασης, ο Ερασίστρατος χρησιμοποίησε ένα τέχνασμα για να αποκαλύψει την ασθένεια του πρίγκηπα. Πήγε λοιπόν στον Σέλευκο και του είπε ότι η ασθένεια του γιου του είναι αθεράπευτη, αφού είναι ερωτευμένος με μια γυναίκα που δεν μπορεί ποτέ να την αποκτήσει. Ο Σέλευκος τον ρώτησε ποια είναι αυτή η θνητή που δεν μπορεί να αποκτήσει ο γιος του. Τότε ο Ερασίστρατος προσποιήθηκε ότι πρόκειται για τη δική του σύζυγο. Ο Σέλευκος άρχισε να του τάζει όλο και μεγαλύτερα δώρα για να τον πείσει να παραχωρήσει τη γυναίκα του στον Αντίοχο. Ο Ερασίστρατος έμενε κάθε φορά ανένδοτος λέγοντας: «μα, αφού είναι δική μου η γυναίκα». Όταν η πίεση του Σέλευκου είχε γίνει αφόρητη, τότε ο Ερασίστρατος τον ρώτησε: «τι θα έκανες εσύ αν ήταν η δική σου γυναίκα;» «θα του την έδινα!» απάντησε ο Σέλευκος. Τότε ο Ερασίστρατος του αποκάλυψε την αλήθεια. Ο Σέλευκος κράτησε τον λόγο του και παραχώρησε τη γυναίκα του στον γιο του. Η ιστορία αυτή διασώζεται σε πλήθος κείμενα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Ανατόμοι
VHDL
μικρογραφία|[[Πηγαίος κώδικας σε VHDL για έναν αθροιστή με πρόσημο.]]
Η VHDL (VHSIC hardware description language ή γλώσσα περιγραφής υλικού VHSIC) είναι μια γλώσσα περιγραφής υλικού που χρησιμοποιείται στον αυτοματισμό ηλεκτρονικών σχεδιάσεων (electronic design automation) για την περιγραφή ψηφιακών και μεικτών (mixed-signal) συστημάτων, όπως οι συστοιχίες επιτόπια προγραμματιζόμενων πυλών (FPGA) και τα ολοκληρωμένα κυκλώματα.
Ιστορία
Η VHDL αναπτύχθηκε αρχικά από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ για την τεκμηρίωση των κυκλωμάτων ASIC που χρησιμοποιούσαν οι εταιρείες-προμηθευτές στον εξοπλισμό τους. Η VHDL δημιουργήθηκε δηλαδή σαν εναλλακτική λύση αντί των μεγάλων και πολύπλοκων εγχειριδίων που βασίζονταν στις λεπτομέρειες της εκάστοτε υλοποίησης.
Η ιδέα της προσομοίωσης της τεκμηρίωσης οδήγησε στην ανάπτυξη λογικών προσομοιωτών που μπορούσαν να διαβάσουν τα αρχεία VHDL. Το επόμενο βήμα ήταν η ανάπτυξη εργαλείων λογικής σύνθεσης που διάβαζαν την VHDL και παρήγαγαν έναν ορισμό της φυσικής υλοποίησης του κυκλώματος.
Επειδή το Υπουργείο Άμυνας απαιτούσε η σύνταξη να βασίζεται στην Ada, ώστε να μην χρειαστεί να επανεφευρεθούν ιδέες που είχαν ήδη δοκιμαστεί την ανάπτυξη της Ada, η VHDL δανείζεται πολλά χαρακτηριστικά από την Ada, όσον αφορά τις έννοιες και τη σύνταξη.
Η αρχική έκδοση της VHDL, που σχεδιάστηκε για να αποτελέσει το πρότυπο 1076-1987 του IEEE, περιλάμβανε αρκετούς τύπους δεδομένων, όπως τους αριθμητικούς ακέραιους (integer) και πραγματικούς (real), τους λογικούς (bit και boolean), χαρακτήρες (character) και χρόνο (time), καθώς και πίνακες από <tt>bit</tt> (<tt>bit_vector</tt>) και από <tt>character</tt> (string).
Ένα πρόβλημα που έμεινε άλυτο σε αυτήν την έκδοση ήταν η χρήση "λογικής πολλαπλών τιμών" ("multi-valued logic"), όπου λαμβάνονται υπόψη το σθένος οδήγησης ενός σήματος (μηδενικό, ασθενές ή ισχυρό) και οι άγνωστες τιμές. Αυτό απαιτούσε το πρότυπο IEEE 1164, που όριζε τύπους λογικής 9 τιμών: τον βαθμωτό <tt>std_ulogic</tt> και την ανυσματική έκδοσή του <tt>std_ulogic_vector</tt>.
Το ανανεωμένο IEEE 1076 του 1993, ανέμεσα σε άλλες αλλαγές, έκανε την σύνταξη πιο συνεπή, επέτρεψε μεγαλύτερη ευελιξία στα ονόματα που χρησιμοποιούνταν, επέκτεινε τον τύπο  για να επιτρέπει τους εκτυπώσιμους χαρακτήρες του ISO-8859-1, πρόσθεσε τον τελεστή.
Μικρές αλλαγές του προτύπου (το 2000 και το 2002) πρόσθεσαν την ιδέα των προστατευμένων τύπων (που είναι παρόμοιοι με την έννοια των κλάσεων της C++) και αφαίρεσαν κάποιους περιορισμούς από τους κανόνες αντιστοίχισης θυρών (port mapping rules).
Εκτός από το πρότυπο IEEE 1164, εμφανίστηκαν πολλά θυγατρικά πρότυπα που επέκτειναν την λειτουργικότητα της γλώσσας. Το πρότυπο IEEE 1076.2 πρόσθεσε καλύτερο χειρισμό τύπων δεδομένων πραγματικών και μιγαδικών αριθμών. Το πρότυπο IEEE 1076.3 εισήγαγε τους τύπους με πρόσημο και χωρίς πρόσημο (signed/unsigned types) για τη διευκόλυνση των αριθμητικών λειτουργιών σε διανύσματα. Το πρότυπο IEEE 1076.1 (γνωστό και ως VHDL-AMS) περιλαμβάνει επίσης επεκτάσεις για τη σχεδίαση αναλογικών και μεικτών κυκλωμάτων.
Κάποια άλλα πρότυπα υποστηρίζουν ευρύτερη χρήση της VHDL, όπως το VITAL (VHDL Initiative Towards ASIC Libraries) και οι επεκτάσεις για σχεδίαση κυκλωμάτων μικροκυμάτων.
Τον Ιούνιο του 2006, η Τεχνική Επιτροπή της VHDL (VHDL Technical Committee) της Accellera (στην οποία είχε ανατεθεί από τον IEEE η εργασία για την επόμενη αναθεώρηση του προτύπου) ενέκρινε το αποκαλούμενο Draft 3.0 της VHDL-2006. Διατηρώντας πλήρη συμβατότητα με τις παλιότερες εκδόσεις, το προτεινόμενο αυτό πρότυπο παρέχει διάφορες επεκτάσεις που διευκολύνουν τη συγγραφή και τη διαχείριση κώδικα σε VHDL. Βασικές αλλαγές είναι η ενσωμάτωση θυγατρικών προτύπων (1164, 1076.2, 1076.3) στο βασικό πρότυπο 1076, ένα μεγαλύτερο σύνολο τελεστών, πιο ευέλικτη χρήση των εντολών case και generate, ενσωμάτωση του VHPI (διεπαφής προς τις γλώσσες C και C++) και ένα υποσύνολο της PSL (Property Specification Language). Οι αλλαγές αυτές βελτιώνουν την ποιότητα του παραγόμενου κώδικα VHDL, κάνουν τα testbenches πιο ευέλικτα και επιτρέπουν τη χρήση της VHDL σε ένα ευρύτερο πεδίο περιγραφών επιπέδου συστήματος.
Τον Φεβρουάριο του 2008 η Accellera ενέκρινε την VHDL 4.0 (ανεπίσημα γνωστή και ως VHDL 2008), η οποία αντιμετώπιζε πάνω από 90 προβλήματα που είχαν ανακαλυφθεί κατά τη δοκιμαστική περίοδο της έκδοσης 3.0 και περιλαμβάνει εμπλουτισμένους γενικούς τύπους (enhanced generic types). Το 2008 η Accellera διένειμε την VHDL 4.0 στον IEEE προσπαθώντας να την περιλάβει στο πρότυπο IEEE 1076-2008. Το πρότυπο IEEE 1076-2008 της VHDL δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2009.
Σχεδίαση
Η VHDL συνήθως χρησιμοποιείται για τη συγγραφή μοντέλων σε κείμενο που περιγράφουν ένα λογικό κύκλωμα. Ένα πρόγραμμα σύνθεσης μπορεί να επεξεργαστεί ένα τέτοιο μοντέλο μόνο αν είναι μέρος της λογικής σχεδίασης, επομένως χρησιμοποιείται ένα πρόγραμμα προσομοίωσης για να δοκιμαστεί η λογική σχεδίαση χρησιμοποιώντας μοντέλα προσομοίωσης που αναπαριστούν τα λογικά κυκλώματα που αντιστοιχούν στη σχεδίαση. Η συλλογή αυτή από μοντέλα προσομοίωσης συνήθως αποκαλείται testbench.
Η VHDL έχει δομές που χειρίζονται τον παραλληλισμό που υπάρχει στις σχεδιάσεις υλικού, αλλά αυτές οι δομές (διεργασίες ή processes) διαφέρουν στη σύνταξη σε σύγκριση με τις παράλληλες δομές της Ada (εργασίες ή tasks). Όπως και η Ada, η VHDL έχει ισχυρούς τύπους (strongly typed) και δεν κάνει διάκριση μεταξύ κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων. Για την απευθείας αναπαράσταση συχνών λειτουργιών του υλικού, υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά της VHDL που δεν υπάρχουν στην Ada, όπως ένα μεγαλύτερο σύνολο από λογικές πράξεις όπως η nand και η nor. Η VHDL επιτρέπει επίσης τη δεικτοδότηση πινάκων σε σειρά από μικρότερο προς μεγαλύτερο δείκτη ή αντίστροφα - και οι δύο συμβάσεις χρησιμοποιούνται στο υλικό, ενώ στην Ada και στις περισσότερες άλλες γλώσσες προγραμματισμού χρησιμοποιείται μόνο ο πρώτος τρόπος δεικτοδότησης.
Η VHDL έχει δυνατότητες εισόδου και εξόδου σε αρχεία και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν γλώσσα γενικών καθηκόντων για επεξεργασία κειμένου, αλλά τα αρχεία χρησιμοποιούνται συνήθως από ένα testbench προσομοίωσης για τον ορισμό διεγέρσεων (stimuli), αλληλεπίδραση με τον χρήστη και για τη σύγκριση των ληφθέντων δεδομένων με τα επιθυμητά δεδομένα. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι σχεδιαστές αφήνουν αυτήν την εργασία στον προσομοιωτή.
Για έναν προγραμματιστή χωρίς εμπειρία είναι σχετικά εύκολο να παράγει κώδικα που προσομοιώνεται με επιτυχία αλλά δε μπορεί να παραχθεί σαν πραγματική υλοποίηση, ή είναι πολύ μεγάλος για να χρησιμοποιηθεί στην πράξη.