cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμητρα Ηλείας
Ιστορία
Είναι πρώην ανεξάρτητη κοινότητα από το 1934 και αργότερα δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Βαρθολομιού, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Πηνειού.
Παλαιότερα η Δήμητρα είχε την ονομασία Τρουμπές (ή Γουρμπί), που πιθανώς προέρχεται από τη λατινική λέξη tribus που σημαίνει φύλαρχος ή προεστός. Κατά μια άλλη άποψη η ονομασία Τρουμπέ προέρχεται από την παράφραση της ονομασίας Τράμπυα, που σημαίνει οικισμός ενδοχώρας. Το 1953 με το ΦΕΚ 77Α - 27/03/1933 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, ενώ το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Δήμητρα και οφείλεται στην ευφορία του τόπου (Δήμητρα ήταν η θεά της Γεωργίας).
Ο συνοικισμός Ρεγκλέικα, που απέχει 1 χιλιόμετρο από χωριό, οφείλει το όνομά του στο επίθετο Ρέγκλης, που είναι το κύριο της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Βαρθολομιού
Στέφανος της Μεγάλης Πολωνίας
Ο Στέφανος, πολων. Stefan (π. 1150 - 18 Οκτωβρίου 1166/77) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μιέσκο Γ΄ τού γηραιού δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Μάλλον έλαβε το όνομα του θείου του Στεφάνου Δ΄ της Ουγγαρίας.
Αδελφός του ήταν ο Όντον του Πόζναν. Ο Μιέσκο Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο και είχε γιους τους Μπολέσλαφ, Μιέσκο και Βλάντισλαφ Γ΄. Δεν γνωρίζουμε για τα πρώτα έτη τού Στεφάνου. Η ύπαρξή του πιστοποιείται από το ότι συμμετείχε στο συνέδριο στο Γιενντζέγιουφ, όταν ο Μιέσκο Γ΄ εξεγέρθηκε εναντίον τού αδελφού του Μπολέσλαφ Δ΄ τού σγουρού. Επίσης το όνομά του αναφέρεται σε έγγραφα, που εκδόθηκαν από την τοπική Κιστερκιανή μονή το διάστημα 1166-68).
Η μετέπειτα τύχη του είναι άγνωστη. Δεν νυμφεύτηκε και σίγουρα απεβίωσε πριν τον πατέρα του, διότι ο Μιέσκο Γ΄ άφησε, το 1202 που απεβίωσε, την κληρονομία του στον μόνο επιζήσαντα γιο του Βλάντισλαφ Γ΄ τον μακροσκελή. Δεν γνωρίζουμε, πού τάφηκε ο Στέφανος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Ιμπαρέκ Σαμέχ
Ο Ιμπαρέκ Σαμέχ (15 Μαΐου 1952) ήταν Γενικός Γραμματέας του Γενικού Λαϊκού Κογκρέσου της Λιβύης από το 2009 ως το 2010. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία της αραβικής χώρας από το 2000 ως το 2003.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στη Βεγγάζη της Λιβύης, στις 15 Μαΐου του 1952. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της κεντρικής Φλόριδα το 1981 και συγκεκριμένα από τη σχολή ηλεκτρολόγων και μηχανικών επικοινωνίας (Faculty of Electrical and Communication Engineering).
Πολιτική καριέρα
Έγινε υπουργός συγκοινωνιών για τη Βεγγάζη το 1982 και διατηρήθηκε στη θέση αυτή ως το 1984, οπότε έγινε υπουργός Μεταφορών της Λιβύης. Στο τελευταίο αξίωμα παρέμεινε ως τον Οκτώβριο του 1990, για να αναλάβει Κυβερνήτης της επαρχίας Σύρτης (1990-1992). Το Δεκέμβριο του 1992 ανέλαβε υπουργός σχεδιασμού και δημοσίων έργων, ως το Μάρτιο του 2000. Εν συνεχεία ανέλαβε την πρωθυπουργία την 1η Μαρτίου του 2000. Παρέμεινε στο πρωθυπουργικό αξίωμα μέχρι τις 14 Ιουνίου του 2003. Στη συνέχεια τέθηκε επικεφαλής του Συμβουλίου για τον Ανώτατο Προγραμματισμό της Λιβύης (2003-2004) και έπειτα έγινε Κυβερνήτης της Βεγγάζης, από το Σεπτέμβριο του 2004 ως τον Ιανουάριο του 2005 και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από τις 2 Μαρτίου του 2008 ως τις 5 Μαρτίου του 2009. Ανέλαβε de jure Αρχηγός Κράτους (Γενικός Γραμματέας του Γενικού Λαϊκού Κογκρέσου της Λιβύης) στις 5 Μαρτίου του 2009. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε ως τις 27 Ιανουαρίου 2010.
Πηγές
World Statesmen - Libya
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Λιβύης Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λιβύης
Εποχή των Αναστατώσεων
300px|thumb|right|Τον καιρό των Αναστατώσεων, πίνακας του Σεργκέι Ιβάνοβ (1864-1910). Η Εποχή των Αναταραχών ή Εποχή της Αβεβαιότητας (Смутное время) είναι η πιο ταραγμένη περίοδος της ιστορίας του Ρωσικού Βασιλείου. Διήρκεσε δεκαπέντε χρόνια (1598 - 1613), κατά τα οποία η Ρωσία βρέθηκε στη δίνη της πλήρους ακυβερνησίας και της ξένης κατοχής. Αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στη ρωσική λαϊκή κουλτούρα, για το κωμικοτραγικό γεγονός ότι συγκροτήθηκαν τρεις διαφορετικοί στρατοί από τρία διαφορετικά πρόσωπα που υποστήριζαν ότι είναι ο ίδιος (προ πολλού νεκρός) γιος του Ιβάν του Τρομερού.
Οι ρίζες της κατάρρευσης
Τα πραγματικά αίτια της Εποχής των Αναστατώσεων πρέπει να αναζητηθούν κάποιες δεκαετίες νωρίτερα, στα τελευταία χρόνια του Ιβάν του Τρομερού. Θέλοντας να περιορίσει τον παραδοσιακά υψηλό βαθμό αυτονομίας των μεγάλων πόλεων έναντι του θρόνου και συνάμα τυφλωμένος από μίσος απέναντι στους βογιάρους, τους οποίους υποψιαζόταν ως δολοφόνους της αγαπημένης του συζύγου Αναστασίας, ο Ιβάν έχει εξολοθρεύσει αδιακρίτως χιλιάδες τοπικούς ευγενείς σε μόλις επτά έτη (1565 - 1572). Την ίδια περίοδο έχει εμπλέξει τη χώρα σε έναν αδιάκοπο πόλεμο με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και τη Σουηδία στη Βαλτική. Οι διωγμοί και ο πόλεμος έχουν αποδομήσει τον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό της χώρας, προετοιμάζοντας την κατάρρευση.
Μετά τον Ιβάν θα βασιλεύσει για 14 έτη ο Φιοντόρ Α'. Πνευματικά ανισόρροπος και ανίκανος να κυβερνήσει, ο γιος του Ιβάν θα γίνει τσάρος επειδή ο πατέρας του σε μια στιγμή παροξυσμού είχε σκοτώσει τον πρωτότοκο αδελφό του, επίσης Ιβάν. Στην πραγματικότητα η εξουσία θα ασκείται από τον ικανότατο βογιάρο Μπαρίς Γκοντουνόφ, που θα προσπαθήσει αλλά δε θα καταφέρει να ανακόψει τον κατήφορο. Με το θάνατο του Φιοντόρ το 1598 ξεκινά τυπικά η Εποχή των Αναστατώσεων.
Ιστορικό των γεγονότων
250px|thumb|right|Οι τελευταίες στιγμές του Δημήτριου Α', ζωγραφισμένες από τον Καρλ Βένιχ το 1879. Προσπαθώντας να διαφύγει από ένα παράθυρο, ο Ψευδοδημήτριος έσπασε το πόδι του και πυροβολήθηκε από τον όχλο. Αφού αποτέφρωσαν το πτώμα του, οι ρώσοι έβαλαν τη στάχτη σε ένα κανόνι και το πυροδότησαν προς τη μεριά της Πολωνίας. Ο Φιοντόρ πεθαίνει χωρίς να αφήσει διάδοχο, αφού η μοναχοκόρη του έχει αποβιώσει σε παιδική ηλικία. Επίσης κανένα από τα αδέλφια του δεν είναι ζωντανό για να κληρονομήσει το θρόνο. Ελλείψει τσάρου η Σύνοδος των Επαρχιών (ανακτοβούλιο) εκλέγει στο θρόνο το Μπαρίς Γκοντουνόφ, πραγματικό κυβερνήτη της χώρας επί Φιοντόρ. Όμως ο Μπαρίς θα πεθάνει σύντομα (Απρίλιος 1605) αντιμέτωπος με γενικευμένη δυσαρέσκεια: πολλοί παραδοσιακοί βογιάροι ήταν από την αρχή αντίθετοι με την εκλογή του (ασχέτως εάν τον είχαν ψηφίσει), ενώ και ο λαός υποφέρει από λιμό που έχει ενσκήψει μεταξύ 1601 - 1603.
Όσο ακόμα ζει ο Γκοντουνόφ, το 1603, έχει εμφανισθεί στα δυτικά της χώρας ένας απατεώνας που ισχυρίζεται ότι είναι ο διάδοχος Δημήτριος (γιος του Ιβάν που είχε πεθάνει εξόριστος το 1591) και κινείται κατά της ρωσικής πρωτεύουσας, υποστηριζόμενος από πολωνούς ενόπλους και στρατολογώντας στην πορεία βογιάρους και απελπισμένους χωρικούς. Ο στρατός θα μπει στη Μόσχα τον Ιούλιο του 1605, θα εκτελέσει το Φιοντόρ Γκοντουνόφ (γιο και διάδοχο του Μπαρίς) και ο σφετεριστής θα φορέσει το στέμμα ως Δημήτριος Β', αλλά στην ιστορική μνήμη θα καταγραφεί ως «Ψευδοδημήτριος».
Η στήριξη της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στο νέο τσάρο θα προκαλέσει σύντομα υποψίες, ότι υπάρχει συνεννόηση για προσηλυτισμό των ρώσων στον καθολικισμό. Οι υποψίες γίνονται βεβαιότητα όταν ο Δημήτριος παντρεύεται (1606) μία καθολική πολωνέζα, χωρίς αυτή να βαπτισθεί ορθόδοξη όπως απαιτούσε ο νόμος. Υποκινούμενα από μια μερίδα βογιάρων, τα πλήθη εξεγείρονται και ο Δημήτριος δολοφονείται δυο μόλις εβδομάδες μετά το γάμο.
Νέος τσάρος στέφεται ο καιροσκόπος Βασίλι Ιβάνοβιτς Στσούισκι (Βασίλειος Δ'), γόνος μιας από τις πιο ισχυρές βογιαρικές οικογένειες. Παλαιότερα είχε διατελέσει ανακριτής στην υπόθεση του θανάτου του πραγματικού Δημητρίου, αλλά όταν διείδε τη νίκη του Ψευδοδημήτριου τον υποστήριξε, διαβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για το ίδιο άτομο. Αμέσως μετά βέβαια ανακάλεσε και άρχισε να συνωμοτεί εναντίον του, ξέροντας ότι θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει στο θρόνο. Η βασιλεία του διαρκεί τέσσερα χρόνια κυρίως χάρη στο λαϊκό θαυμασμό προς τον εξάδελφό του, στρατηγό Μιχαήλ Στσούισκι. Το δεύτερο χρόνο της βασιλείας του εμφανίζεται ένας νέος Ψευδοδημήτριος, που (όπως ο προηγούμενος) υποστηρίζεται από την Πολωνία και κινείται προς τη Μόσχα. Ο Βασίλειος λαμβάνει υποστήριξη από τη Σουηδία, που είναι πια ανταγωνίστρια των Πολωνών, παραχωρώντας ως αντάλλαγμα την Ίνγκρια. Η συμμαχία τους τελικά ηττάται στη Μάχη του Κλούσινο και ο Βασίλειος συλλαμβάνεται και καθαιρείται, όταν πολωνικά στρατεύματα καταλαμβάνουν το Κρεμλίνο (1610). Οι Πολωνοί όμως δεν εγκαθιστούν νέο τσάρο - προτιμούν να αφήσουν λίγο καιρό να περάσει, ώστε να μονιμοποιήσουν τον έλεγχο της χώρας, να την εκκαθολικίσουν και να την εντάξουν στο ομοσπονδιακό κράτος που ήδη έχουν με τους λιθουανούς.
Η εξέλιξη αυτή καταθορυβεί τους Σουηδούς, οι οποίοι το 1611 κηρύσσουν τον πόλεμο στη Ρωσία με το πρόσχημα ότι είναι πιόνι των Πολωνών. Εμφανίζουν μάλιστα ένα διάκονο ως τον αληθινό Δημήτριο, ο οποίος με βάση το Ιβάνγκοροντ οργανώνει εκστρατεία εναντίον της Μόσχας. Το νέο «Δημήτριο» υποστηρίζουν και οι κοζάκοι (είχαν υποστηρίξει και τους δύο προηγούμενους) που τον ανακηρύσσουν τσάρο. Τελικά ο τρίτος και τελευταίος Ψευδοδημήτριος συλλαμβάνεται στο Πσκοβ, οδηγείται στη Μόσχα και εκτελείται από τους πολωνούς.
Η εκδίωξη των Πολωνών
280px|thumb|right|Ποζάρσκι και Μίνιν, οι δύο ήρωες της εκδίωξης των Πολωνών από τη Μόσχα. Όσο και εάν αυτή η ιστορία φαίνεται κωμική, καταδεικνύει σε τί βαθμό αποσύνθεσης έχουν φθάσει οι ηγέτιδες τάξεις του ρωσικού βασιλείου κατά την Εποχή των Αναστατώσεων. Ο Πατριάρχης είναι αιχμάλωτος των καθολικών πολωνών, οι δύο σημαντικότερες πόλεις κατέχονται από ξένους (Μόσχα από πολωνούς, Νόβγκοροντ από σουηδούς) που μεταφέρουν στο ρωσικό έδαφος τον ανταγωνισμό τους, οι βογιάροι διαγκωνίζονται για την εύνοια των εισβολέων και αλληλοεξοντώνονται προς το συμφέρον τους, ληστές και ξένοι στρατιώτες λεηλατούν την ύπαιθρο κατά βούληση, ενώ ο απλός λαός μπορεί να ελπίζει μόνο σε κάποιο μυθικό πρόσωπο που θα «σηκωθεί από τον τάφο» για να σώσει την πατρίδα.
Μέσα σε αυτή τη σήψη, η λύση θα έλθει από έναν ελάσσονα ευγενή και βετεράνο στρατιωτικό, τον Ντμίτρι Ποζάρσκι, και έναν κρεοπώλη, τον Κούζμα Μίνιν. Οι δυο τους ξεσηκώνουν το λαό του Νίζνι Νόβγκοροντ και πορεύονται προς τη Μόσχα, εξαναγκάζοντας τελικά τον πολωνικό στρατό κατοχής σε παράδοση και αποχώρηση χωρίς καν να δοθεί μάχη. Η ημερομηνία παράδοσης των Πολωνών (4 Νοεμβρίου 1612 - νέο ημερολόγιο) είναι μέχρι σήμερα εθνική εορτή της Ρωσίας, η Ημέρα της Εθνικής Ενότητας. Λίγους μήνες αργότερα θα συγκληθεί ένα πανηγυρικό σώμα, η «Μεγάλη Εθνοσυνέλευση», που ομόφωνα θα εκλέξει στο θρόνο τον έφηβο βογιάρο Μιχαήλ Ρομάνοβ, πρώτο μιας δυναστείας που θα κυβερνήσει τη χώρα για τρεις αιώνες. Η στέψη του Μιχαήλ σηματοδοτεί την οριστική λήξη της Εποχής των Αναστατώσεων.
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Μεσοβασιλείες
Mazda 6
Το Mazda6 ή Mazda 6 είναι ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που κατασκευάζεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mazda. Η πρώτη γενιά του 6 παρουσιάστηκε το 1992, ως Mazda6 Xedos και αντικαθιστώντας το Mazda 626. Στο 35ο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο (27 Οκτωβρίου έως 7 Νοεμβρίου 2001) παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του και μπήκε στην παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2002, αυτή την φορά ως σκέτο Mazda6 ή Mazda 6. Τον Σεπτέμβριο του 2007 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του. Τον Αύγουστο του 2012 μπήκε στην παραγωγή η τέταρτη γενιά του, η οποία έχει δεχτεί μια ανανέωση τον Νοέμβριο του 2017, που έφτασε στην αγορά στις αρχές του 2018. Τον Μάρτιο του 2022, η Mazda ανακοίνωσε επίσημα ότι δεν θα υπάρξει μελλοντική γενιά του μοντέλου, λόγω της ολοένα και εντονότερης στροφής των υποψήφιων αγοραστών προς τα SUV.
Αναφορές
Κατηγορία:Μοντέλα Mazda Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Ευμένης Α΄ της Περγάμου
Ο Ευμένης A΄ (... - 241 π.Χ.) ήταν ηγεμόνας της Περγάμου στη Μικρά Ασία από το 263 π.Χ. έως το θάνατό του το 241 π.Χ.. Ήταν μέλος της δυναστείας των Ατταλιδών. Αποτέλεσε τον πρώτο ηγεμόνα της χώρας που ουσιαστικά αυτονομήθηκε από την κυριαρχία των Σελευκιδών, ενσωματώνοντας στην επικράτειά του τις γειτονικές προς την Πέργαμο εκτάσεις. Παρόλο που ποτέ δεν αυτοανακηρύχθηκε «βασιλιάς», ο Ευμένης υπήρξε τυπικά τέτοιος. Μιμούμενος τους άλλους ελληνιστές ηγεμόνες, μια σειρά εορτασμών προς τιμήν του, τα «Ευμένεια», καθιερώθηκαν στην Πέργαμο.
2η χιλιετία
<div class="metadata" style="margin-bottom: 2px; border-spacing:3px; border: 1px solid #ccd2d9; padding: 0.5em 1em 0.5em 1em; text-align: center; font-size:100%;"> 1η χιλιετία | 2η χιλιετία | 3η χιλιετία
Ευμένης Α΄ της Περγάμου
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|200px|Νόμισμα της εποχής του Ευμένη Α΄ που απεικονίζει το Φιλέταιρο. Ο Ευμένης ήταν γιος του Ευμένη, αδερφού του Φιλέταιρου, ιδρυτή της δυναστείας και προκατόχου του στο θρόνο, και της Σατύρας, κόρης του Ποσειδώνιου. Όντας άτεκνος, ο Φιλέταιρος υιοθέτησε τον Ευμένη κληροδοτώντας του την ηγεμονία της Περγάμου μετά το θάνατό του, το 263 π.Χ.
2η χιλιετία
11ος αιώνας | 12ος αιώνας | 13ος αιώνας | 14ος αιώνας | 15ος αιώνας 16ος αιώνας | 17ος αιώνας | 18ος αιώνας | 19ος αιώνας | 20ός αιώνας Η δεύτερη χιλιετία ήταν η χρονική περίοδος που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1001 κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου 2000 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Ήταν η δεύτερη περίοδος των χιλίων χρόνων της Χριστιανικής Χρονολογίας. Διακρίνεται από τη χιλιετία που είναι γνωστή ως 1000s που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1000 και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1999.
Συμπεριέλαβε τον Πρώιμο και Ύστερο Μεσαίωνα, την Αυτοκρατορία των Μογγόλων, την Αναγέννηση, την Εποχή Μπαρόκ, την πρώιμη Μοντέρνα Εποχή, τον Διαφωτισμό, την εποχή της αποικιοκρατίας, τη βιομηχανοποίηση, την ανάπτυξη των εθνών κρατών και τον 19ο και 20ο αιώνα κατά τους οποίους παρατηρήθηκε πρόοδος στην επιστήμη, στην εκπαίδευση και στην υγεία σε πολλά έθνη.
Ευμένης Α΄ της Περγάμου
Βιογραφικά στοιχεία
Πέραν από την επανάσταση αυτή, δεν υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις εχθροπραξιών με την εμπλοκή της Περγάμου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ευμένη. Το πολιτικό κλίμα της εποχής συνέχισε ωστόσο να χαρακτηρίζεται από τις διαμάχες ανάμεσα στους Σελευκίδες και τους Πτολεμαίους, αλλά και από την αυξανόμενη απειλή των Γαλατών που συνεχώς λεηλατούσαν διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας. Είναι πιθανόν η Πέργαμος να γλύτωσε την οδυνηρή αυτή μοίρα, επειδή ο Ευμένης προσέφερε λύτρα στους Γαλάτες.
2η χιλιετία
Οι επιστήμονες προχώρησαν στην εξήγηση του όρου της πνευματικής ελευθερίας ; οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα βήματα στη Σελήνη κατά τον 20ο αιώνα ; η νέα τεχνολογία αναπτύχθηκε από τις κυβερνήσεις, τη βιομηχανία και τον ακαδημαϊκό κόσμο σε παγκόσμιο επίπεδο με την εκπαίδευση να προωθείται σε πολλά διεθνή συνέδρια και επιστημονικά περιοδικά. Η ανάπτυξη του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης και του διαδικτύου άρχισε να διαδίδει την πληροφορία σε όλο τον κόσμο μέσα σε λίγα λεπτά σε μορφή ήχου, βίντεο και εικόνας με σκοπό να ενημερώσει, να εκπαιδεύσει και να ψυχαγωγήσει δισεκατομμύρια ανθρώπους μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα.
Ευμένης Α΄ της Περγάμου
Βιογραφικά στοιχεία
Δεν είναι γνωστό αν απέκτησε παιδιά. Κάποιος «Φιλέταιρος γιος του Ευμένη» αναφέρεται σε μια επιγραφή στις Θεσπιές, πόλη της Βοιωτίας. Κάποιοι μελετητές πιθανολογούν πως πρόκειται για παιδί του Ευμένη, το οποίο ίσως να μην επέζησε μέχρι το θάνατο του πατέρα του. Το 241 π.Χ. έχοντας κυβερνήσει για είκοσι δύο χρόνια ο Ευμένης παρέδωσε τον θρόνο του στον γιο του πρώτου εξαδέρφου του, ο ξάδερφος του ήταν ο Άτταλος του Φιλέταιρου και ο γιος του ο επίσης Άτταλος, γνωστός και ως Άτταλος Α΄ της Περγάμου. Ο Αθήναιος υποστηρίζει πως ο θάνατός του επήλθε σαν επιπλοκή άκρατης οινοποσίας.
2η χιλιετία
Η Αναγέννηση είδε το δεύτερο κύμα μετανάστευσης των ανθρώπων από την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία προς την Αμερική ξεκινώντας την ολοένα και πιο επιταχυνόμενη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Το διεθνές εμπόριο οδήγησε στη δημιουργία πολυεθνικών εταιρείων με έδρα σε διάφορες χώρες. Οι διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες μείωσαν τον αντίκτυπο του εθνικισμού στη λαϊκή σκέψη.
Ευμένης Α΄ της Περγάμου
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Στο συμπέρασμα ότι η Πέργαμος πλήρωσε λύτρα καταλήγουμε από το εδάφιο του Τίτου Λίβιου 38.16, ότι οι Γαλάτες "… μάζευαν λύτρα από το σύνολο της Ασίας δυτικά του Ταύρου, … τέτοιός ήταν ο τρόμος που έσπερνε το όνομά τους και η αύξηση του αριθμού τους που τελικά ούτε οι βασιλείς της Συρίας δεν τολμούσαν να αρνηθούν την καταβολή χρημάτων" και πως ο Άτταλος Α', ο διάδοχος του Ευμένη, ήταν ο πρώτος που αρνήθηκε να καταβάλει λύτρα.</i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Ατταλιδών
2η χιλιετία
Ημερολόγιο
Με την έναρξη της χιλιετίας, η Ευρώπη χρησιμοποιούσε το Ιουλιανό ημερολόγιο. Όσες χώρες χρησιμοποιούσαν αυτό το ημερολόγιο, υιοθέτησαν το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Έτσι η ημερομηνία υπολογίζεται πλέον σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ωστόσο η ημερομηνία έναρξης της χιλιετίας ακολουθεί συνήθως το Ιουλιανό ημερολόγιο (ή σε κάποιες περιπτώσεις το Γρηγοριανό ημερολόγιο).
Ο Stephen Jay Gould υποστήριξε ότι δεν είναι δυνατόν να αποφασιστεί εάν η χιλιετία τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1999 ή στις 31 Δεκεμβρίου 2000. Η Associated Press ανέφερε ότι η τρίτη χιλιετία ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2001 και ότι οι εορτασμοί στις ΗΠΑ ήταν γενικά πιο υποτονικοί στις αρχές του 2001, συγκριτικά με τις αρχές του 2000.
Η δεύτερη χιλιετία πιθανόν θεωρείται ότι ξεκίνησε και τελείωσε έναν χρόνο νωρίτερα - ότι ξεκίνησε στις αρχές του 1000 και τελείωσε στα τέλη του 1999. Πολλοί εορτασμοί για το τέλος της χιλιετίας πραγματοποιήθηκαν στις 31 Δεκεμβρίου 1999 – 1η Ιανουαρίου 2000 — με ελάχιστους την ίδια ημερομηνία έναν χρόνο αργότερα.
Βασίλειος Β´
Ο Βασίλειος Β΄ (958 - 15 Δεκεμβρίου 1025), ο επονομαζόμενος Βουλγαροκτόνος, ήταν Ρωμαίος (Βυζαντινός) αυτοκράτορας της Μακεδονικής δυναστείας, ο οποίος βασίλεψε από τις 10 Ιανουαρίου 976 έως το θάνατό του στις 15 Δεκεμβρίου 1025, χαρίζοντας την τελευταία περίοδο πολιτικής ακμής στην αυτοκρατορία.
Το πρώτο μέρος της μακράς βασιλείας του χαρακτηρίστηκε από τον εμφύλιο πόλεμο ενάντια σε πανίσχυρους στρατηγούς από την αριστοκρατία της Ανατολίας. Μετά την υποταγή τους, ο Βασίλειος επέβλεψε τη σταθεροποίηση και την επέκταση των ανατολικών συνόρων της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και, πάνω απ' όλα, την τελική και πλήρη υποταγή της Βουλγαρίας, τον κυριότερο ευρωπαϊκό εχθρό της αυτοκρατορίας. Γι' αυτό και ονομάστηκε από μεταγενέστερους συγγραφείς ως Βουλγαροκτόνος, με το οποίο είναι ευρύτερα γνωστός. Κατά το θάνατό του, η αυτοκρατορία εκτεινόταν από τη Νότια Ιταλία μέχρι τον Καύκασο και από το Δούναβη μέχρι την Παλαιστίνη.
Παρά τους σχεδόν συνεχείς πολέμους, ο Βασίλειος Β΄ έδειξε επίσης διοικητικές ικανότητες, μειώνοντας τη δύναμη των μεγάλων γαιοκτημόνων, που κυριαρχούσαν στη διοίκηση και στο στρατό, και γεμίζοντας τα θησαυροφυλάκια της αυτοκρατορίας. Πολύ μεγάλης σημασίας ήταν η απόφαση του Βασιλείου να προσφέρει το χέρι της αδελφής του, Άννας, στον Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου, σε αντάλλαγμα για τη στρατιωτική του υποστήριξη, γεγονός που οδήγησε στον εκχριστιανισμό των Ρως και την ενσωμάτωση της Ρωσίας στην πολιτιστική σφαίρα του Βυζαντίου.
Γέννηση και παιδική ηλικία
Ο Βασίλειος Β΄ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 958 και ήταν γιος του αυτοκράτορα Ρωμανού Β΄ και της αυτοκράτειρας Θεοφανούς, η οποία ήταν Ελληνίδα    , γεννημένη στη Λακωνία. Η πατρική του καταγωγή είναι άγνωστη καθώς στον υποτιθέμενο πρόγονό του, τον Βασίλειο Α΄, ιδρυτή της δυναστείας, αποδίδεται αρμενική, σλαβική ή ελληνική καταγωγή. Επιπλέον, είναι πιθανό ότι ο βιολογικός πατέρας του Λέοντα ΣΤ' (προπάππου του Βασιλείου Β΄) ήταν ο Μιχαήλ Γ΄ και όχι ο Βασίλειος Α΄. Η οικογένεια του Μιχαήλ Γ' ήταν Μικρασιάτες από τη Φρυγία και μιλούσαν ελληνικά. Το 960, όταν ο Βασίλειος ήταν δύο ετών, ο πατέρας του τον έκανε συναυτοκράτορα. Όμως το 963 ο πατέρας του πέθανε ενώ ο Βασίλειος ήταν μόλις 5 ετών. Επειδή ο Βασίλειος και ο αδελφός του, ο μελλοντικός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Η' (βασίλεψε από το 1025 έως το 1028), ήταν πολύ μικροί για να βασιλέψουν, η μητέρα τους Θεοφανώ παντρεύτηκε έναν από τους κορυφαίους στρατηγούς του Ρωμανού, τον Νικηφόρο Β' Φωκά, ο οποίος στέφθηκε αυτοκράτορας το ίδιο έτος. Το 969 ο Νικηφόρος Φωκάς δολοφονήθηκε από τον Ιωάννη Τσιμισκή, τον ανιψιό του, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας και βασίλεψε για 7 χρόνια. Τέλος, όταν ο Ιωάννης Τσιμισκής πέθανε στις 10 Ιανουαρίου του 976, ο 18χρονος τότε Βασίλειος Β' έγινε αυτοκράτορας.
Εξεγέρσεις στην Ασία και συμμαχία με τους Ρως
thumb|250px|Ο Βασίλειος Β' και ο πατριός του, [[Νικηφόρος Β΄ Φωκάς. Επιγρ.: IHS XIS REX REGNANTIUM / NIKHFOR' CE BASIL' AVGG BA.]]
Ακόμα και ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Ιωάννης Τσιμισκής, που ήταν εξαιρετικοί στρατιωτικοί διοικητές, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν τόσο καλοί στη διοίκηση του κράτους. Προς το τέλος της βασιλείας του, ο Ιωάννης Τσιμισκής είχε προγραμματίσει καθυστερημένα να περιορίσει τη δύναμη των μεγάλων γαιοκτημόνων, και ο θάνατός του, ο οποίος ήρθε αμέσως μετά την ομιλία του εναντίον τους, δημιούργησε φήμες ότι ο Τσιμισκής δηλητηριάστηκε από τον Βασίλειο Λεκαπηνό, ο οποίος είχε αποκτήσει παράνομα τεράστια ακίνητη περιουσία και φοβόταν την έρευνα και την τιμωρία του.
Ως αποτέλεσμα των αποτυχιών των άμεσων προκατόχων του, ο Βασίλειος Β΄ βρέθηκε από την αρχή της βασιλείας του αντιμέτωπος με ένα σοβαρό πρόβλημα, καθώς δύο μέλη της πλούσιας στρατιωτικής ελίτ της Μικράς Ασίας, ο Βάρδας Σκληρός (παλαιότερα στενός συνεργάτης του Ιωάννη Τσιμισκή) και ο Βάρδας Φωκάς, διέθεσαν αρκετούς πόρους για να προβούν σε ανοικτές εξεγέρσεις εναντίον της κεντρικής εξουσίας. Το κύριο κίνητρο των δύο ανδρών, οι οποίοι ήταν έμπειροι αλλά αλληλοσυγκρουόμενοι στρατηγοί, ήταν να αναρριχηθούν στον αυτοκρατορικό θρόνο και να εκμηδενίσουν το ρόλο και την επιρροή του Βασίλειου. Ο Βασίλειος, δείχνοντας την τάση για σκληρότητα που θα γίνει το σήμα κατατεθέν του, ανέλαβε να τους αντιμετωπίσει ο ίδιος και κατέστειλε τις εξεγέρσεις τόσο του Σκληρού (το 979) όσο και του Φωκά (το 989).
Αυτές οι εξεγέρσεις είχαν βαθιά επίδραση στις προοπτικές και τη μέθοδο διακυβέρνησης του Βασίλειου Β΄. Ο ιστορικός Μιχαήλ Ψελλός περιγράφει τον ηττημένο Σκληρό να συμβουλεύει τον αυτοκράτορα να καθαιρεί τους κυβερνήτες που γίνονται υπερβολικά περήφανοι, να μην αφήνει στους στρατηγούς που είναι σε εκστρατείες να έχουν πολλούς πόρους, να τους εξαντλεί με άδικες ενέργειες για να είναι απασχολημένοι συνεχώς με υποθέσεις, να μην επιτρέπει την παρουσία γυναικών στα αυτοκρατορικά συμβούλια, να μην είναι προσβάσιμος σε κανέναν και να μοιράζεται με λίγους τα προσωπικά του σχέδια. Ο Βασίλειος φαίνεται πως έλαβε πολύ σοβαρά υπόψη του αυτή τη συμβουλή.
Για να αντιμετωπίσει την τελευταία εξέγερση, ο Βασίλειος συμμάχησε με τον πρίγκιπα Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου, ο οποίος το 988 είχε καταλάβει τη Χερσώνα, την κύρια αυτοκρατορική βάση στην Κριμαία. Ο Βλαδίμηρος προσφέρθηκε να αφήσει τη Χερσώνα και να ενισχύσει με 6.000 στρατιώτες τον Βασίλειο, ζητώντας ως αντάλλαγμα να παντρευτεί την αδελφή του Βασίλειου, Άννα. Στην αρχή, ο Βασίλειος δίστασε καθώς οι Βυζαντινοί έβλεπαν όλα τα έθνη της Βόρειας Ευρώπης, είτε ήταν Φράγκοι είτε ήταν Σλάβοι, ως βάρβαρους, αλλά και η ίδια η Άννα δεν ήθελε να παντρευτεί έναν βάρβαρο ηγέτη.
Ο Βλαδίμηρος είχε κάνει μακρόχρονη έρευνα σε διάφορες θρησκείες, στέλνοντας μάλιστα και αντιπροσώπους σε διάφορες χώρες. Ο γάμος δεν ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο επέλεξε την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία. Όταν ο Βλαδίμηρος υποσχέθηκε να βαπτιστεί ο ίδιος Χριστιανός και να προσηλυτίσει το λαό του στο χριστιανισμό, ο Βασίλειος συμφώνησε. Ο Βλαδίμηρος και η Άννα παντρεύτηκαν στην Κριμαία το 989. Η επιστράτευση των Ρως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον τερματισμό της εξέγερσης και αποτέλεσαν τη βάση του Τάγματος των Βαράγγων. Έτσι κερδήθηκε η κρίσιμη μάχη της Αβύδου ενάντια στις δυνάμεις της οικογένειας Φωκά τον Απρίλιο του 989, ενώ στη συνέχεια συνθηκολόγησε ο Βάρδας Σκληρός. Επιπλέον, ο γάμος του Βλαδίμηρου και της Άννας είχε σημαντικές μακροπρόθεσμες συνέπειες, σηματοδοτώντας την έναρξη της διαδικασίας με την οποία το Μέγα Δουκάτο της Μόσχας πολλούς αιώνες αργότερα θα αυτοανακηρυσσόταν "Η Τρίτη Ρώμη" και θα διεκδικούσε την πολιτική και πολιτιστική κληρονομιά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου (Αθήνα, 30 Οκτωβρίου 1961) είναι Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών (7 Οκτωβρίου 2009 - 17 Ιουνίου 2011) καθώς και υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (17 Ιουνίου 2011 - 17 Μαΐου 2012).
Βασίλειος Β´
Εξεγέρσεις στην Ασία και συμμαχία με τους Ρως
Μετά τις εξεγέρσεις ακολούθησε η πτώση του Βασίλειου Λεκαπηνού. Ο Λεκαπηνός κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε με τους εξεγερθέντες και τιμωρήθηκε με εξορία και με δήμευση της τεράστιας περιουσίας του. Προσπαθώντας να προστατέψει τις χαμηλές και τις μεσαίες κοινωνικές τάξεις, ο Βασίλειος Β΄ έκανε αδίστακτο πόλεμο κατά του συστήματος της τεράστιας περιουσίας που αναπτύχθηκε στη Μικρά Ασία. Το 995, επιστρέφοντας με το στρατό του από την Ανατολή μέσω της Καππαδοκίας, έτυχε πλουσιοπάροχης φιλοξενίας από τον Ευστάθιο Μαλεϊνό, μέλος ισχυρής οικογένειας που είχε παρασταθεί στους Φωκάδες. Αντί να τον ευχαριστήσει, τον μετέφερε αναγκαστικά στην Κωνσταντινούπολη και όταν πέθανε του δήμευσε την κτηματική περιουσία του. Το 996 νομοθέτησε την πιο απόλυτη απαγόρευση κατά της απόκτησης γαιών από τους ισχυρούς. Ακόμα και εάν κάποιος ισχυρός είχε κατοχή 40 ετών, και άσχετα των οποιωνδήποτε βελτιώσεων εκ μέρους του “δυνατού”, ο αδύνατος μπορούσε να επανακτήσει την περιουσία του, και μάλιστα χωρίς να επιστρέψει το αρχικό τίμημα.
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Στις Ευρωεκλογές του 2009 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του 2009 για να αναλάβει υπουργός Οικονομικών. Στις 29 Δεκεμβρίου 2012 διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ λόγω αλλοίωσης της λίστας Λαγκάρντ (αφαίρεση από τη λίστα συγγενικών του προσώπων). Για το ίδιο πλημμέλημα, καταδικάστηκε και από το Ειδικό Δικαστήριο σε φυλάκιση ενός έτους με αναστολή.
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχει εγκαταλείψει πλέον την πολιτική. Διατηρεί την συμβουλευτική εταιρεία GSP Advisory.
Βασίλειος Β´
Εκστρατείες εναντίον των Αράβων
Έχοντας θέσει τέρμα στις εσωτερικές διαμάχες, ο Βασίλειος Β΄ έστρεψε την προσοχή του σε άλλους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Οι βυζαντινοί εμφύλιοι πόλεμοι είχαν εξασθενήσει τη θέση της αυτοκρατορίας στα ανατολικά και οι κατακτήσεις του Νικηφόρου Φωκά και του Ιωάννη Τσιμισκή παρά λίγο να βρεθούν στα χέρια των Φατιμιδών. Μετά από δύο βαριές ήττες του δούκα της Αντιόχειας, Μιχαήλ Βούρτζη, το 992 και το 994, το Χαλέπι πολιορκήθηκε και η Αντιόχεια απειλήθηκε από το στρατό των Φατιμιδών. Το 995, ο Βασίλειος Β' μαζί με ένα στρατό 40.000 ανδρών (και με 80.000 μουλάρια) ξεκίνησε εκστρατεία κατά των Φατιμιδών, ανακουφίζοντας το Χαλέπι. Η ταχύτητα της αφίξεως του στρατού του Βασιλείου ήταν εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής. Σε δεκαπέντε μόλις μέρες ο στρατός του διέσχισε την απόσταση από τις χιονοσκέπαστες κορυφές της Μακεδονίας μέχρι τις ερήμους της Συρίας. Στη συνέχεια απέκτησε τον έλεγχο της πεδιάδας του Ορόντη και διεξάγοντας επιδρομές νοτιότερα, κατέλαβε όλες τις πόλεις από την Έμεσα μέχρι την Τρίπολη στο σημερινό Λίβανο. Επίσης υποστήριξε στρατιωτικά την εξέγερση της Τύρου που έλαβε χώρα στο διάστημα 996 - 998 εναντίων των Φατιμιδών, η οποία ωστόσο πνίγηκε στο αίμα.
Αν και δεν είχε αρκετές δυνάμεις για να μπει στην Παλαιστίνη και να ανακτήσει την Ιερουσαλήμ, ο Βασίλειος Β' κατάφερε να ενσωματώσει στην αυτοκρατορία το μεγαλύτερο μέρος της Συρίας. Κανένας αυτοκράτορας από την εποχή του Ηράκλειου δεν κατάφερε να κρατήσει αυτά τα εδάφη, τα οποία παρέμειναν μέρος της αυτοκρατορίας για τα επόμενα 75 χρόνια.
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Βιογραφία
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα.
Στα νιάτα του υπήρξε μέλος της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος - Β΄ Πανελλαδική. Έχει σπουδάσει οικονομικά στην Αγγλία (London School of Economics). Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και διδακτορικό δίπλωμα από τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics). Μετά τις σπουδές του, εργάστηκε επί 10 χρόνια στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) στη Γαλλία.
Βασίλειος Β´
Η κατάκτηση της Βουλγαρίας
thumb|230px|Η νίκη των Βυζαντινών κατά των Βουλγάρων στη [[Μάχη του Κλειδίου και ο θάνατος του Σαμουήλ]]
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Βιογραφία
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1998 εργάστηκε ως σύμβουλος του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη για θέματα Κοινωνίας της Πληροφορίας. Δυο χρόνια μετά, ορίστηκε Ειδικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών για την Κοινωνία της Πληροφορίας (2000-2002). Το διάστημα 2002-2004 υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΤΕ και εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της ΕΕ. Το 2003 ήταν συντονιστής για τη «διαδικασία της Λισσαβόνας», το ευρωπαϊκό πρόγραμμα οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από το 2004 έως το 2007 διετέλεσε οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Α. Παπανδρέου. Διετέλεσε επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών (ΙΣΤΑΜΕ) – Ανδρέας Παπανδρέου (2005-2008). Το Μάιο του 2005 εξελέγη μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.
Βασίλειος Β´
Η κατάκτηση της Βουλγαρίας
Ο Βασίλειος Β΄ ήθελε να αποκαταστήσει την αυτοκρατορία στα εδάφη που είχαν χαθεί στο παρελθόν. Στις αρχές της πρώτης χιλιετίας, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Η Βουλγαρία υποτάχθηκε εν μέρει στον Ιωάννη Τσιμισκή κατά την εκστρατεία του τελευταίου κατά των Ρως του Σβιατοσλάβου, αλλά μέρη της χώρας παρέμειναν εκτός του ελέγχου των Βυζαντινών.
Αλγόριθμος SCAN
Ο αλγόριθμος SCAN είναι ένας αλγόριθμος χρονοπρογραμματισμού ο οποίος έχει ως καθήκον να επιλέγει με ποια σειρά θα εξυπηρετηθούν οι αιτήσεις προς ένα σκληρό δίσκο που αφορούν εγγραφή και ανάγνωση σε αυτόν.
Περιγραφή
Στον αλγόριθμο SCAN ο βραχίονας ξεκινά από τη μια άκρη του δίσκου και εξυπηρετεί της αιτήσεις του δίσκου μέχρις ότου φτάσει στο άλλο άκρο του. Μόλις φτάσει εκεί o βραχίονας, η κεφαλή αλλάζει κατεύθυνση και συνεχίζει να εξυπηρετεί αιτήσεις κινούμενη προς το άκρο από όπου ξεκίνησε. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται συνεχώς σαρώνοντας ουσιαστικά τον δίσκο.
Βασίλειος Β´
Η κατάκτηση της Βουλγαρίας
Στα τέλη του 10ου αιώνα, οι κλυδωνισμοί στο εσωτερικό της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ευνόησαν την ανάπτυξη του βουλγαρικού επεκτατισμού σε ολόκληρη τη χερσόνησο του Αίμου. Με ηγέτη τον Σαμουήλ οι Βούλγαροι ίδρυσαν ανεξάρτητο κράτος εκτεινόμενοι προς Βορρά μέχρι το Δούναβη και προς Νότο μέχρι τη Θεσσαλία, ενώ οι ληστρικές επιδρομές που επιχειρούσαν ακόμη και μέχρι την Πελοπόννησο είχαν εξελιχθεί σε μάστιγα για την αυτοκρατορία.
Αλγόριθμος SCAN
Περιγραφή
Ο αλγόριθμος SCAN ονομάζεται επίσης και αλγόριθμος ανελκυστήρα γιατί η κίνηση του βραχίονα μοιάζει με αυτή ενός ανελκυστήρα εξυπηρετώντας πρώτα όλες τις αιτήσεις προς μια κατεύθυνση και έπειτα τις αιτήσεις της άλλης κατεύθυνσης.
Παραλλαγές
Μια παραλλαγή του αλγόριθμου SCAN είναι ο αλγόριθμος C- SCAN όπου το C προέρχεται από την αγγλική λέξη circular (κυκλικός).
Παράδειγμα
Έστω σκληρός δίσκος με 200 ίχνη ο οποίος έχει μια δεδομένη στιγμή τις παρακάτω αιτήσεις: ίχνος 11, ίχνος 5, ίχνος 53, ίχνος 88, ίχνος 76, ίχνος 2.
Έστω ότι η κεφαλή την δεδομένη στιγμή είναι στο ίχνος 30 και κινείται προς αύξοντα αριθμούς ίχνους.
SCAN
Ο αλγόριθμος SCAN θα εξυπηρετήσει τις παραπάνω αιτήσεις με την εξής σειρά: 30 --> 53 --> 76 --> 88 --> 199--> 11 --> 5 --> 2
C- SCAN
Ο αλγόριθμος C-scan θα εξυπηρετήσει τις παραπάνω αιτήσεις με την εξής σειρά: 30 --> 53 --> 76 --> 88 --> 199--> 0-> 2 --> 5 --> 11
Πηγές
SCAN SCAN
Βασίλειος Β´
Η κατάκτηση της Βουλγαρίας
Η βυζαντινή κυβέρνηση προσπάθησε να προκαλέσει διχόνοια στις τάξεις των Βουλγάρων επιτρέποντας κατ' αρχάς τη διαφυγή του αιχμάλωτου αυτοκράτορα της Βουλγαρίας, Μπορίς Β'. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος, και κατά τη διάρκεια μίας ανάπαυλας της διαμάχης του με την αριστοκρατία, ο Βασίλειος οδήγησε ένα στρατό 30.000 ανδρών στη Βουλγαρία και πολιόρκησε την πόλη Σερδική (σημερινή Σόφια) το 986. Έχοντας απώλειες και ανησυχώντας για την αφοσίωση μερικών από τους κυβερνήτες του, ο Βασίλειος ήρε την πολιορκία και αποφάσισε να υποχωρήσει προς τη Θράκη. Όμως στις 17 Αυγούστου του 986, έπεσε σε ενέδρα και υπέστη σοβαρή ήττα στη Μάχη που έγινε στις Πύλες του Τραϊανού, γεγονός που σημάδεψε για όλη του τη ζωή την πολιτική του απέναντι στους Βούλγαρους.
Ο Βασίλειος διέφυγε με τη βοήθεια του Τάγματος των Βαράγγων και προσπάθησε να καλύψει τις απώλειές του στρέφοντας τον αδελφό του Σαμουήλ, Ααρών, εναντίον του. Ο Ααρών δελεάστηκε από την πρόταση του Βασίλειου να του προσφέρει την αδελφή του, Άννα, σε γάμο (η ίδια που δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον Βλαδίμηρο του Κιέβου), αλλά οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν όταν ο Ααρών ανακάλυψε ότι η νύφη που του έστειλε ο Βασίλειος δεν ήταν η Άννα.
Το 992 ο Βασίλειος Β΄ υπέγραψε συνθήκη με τον δόγη της Βενετίας, Πιέτρο Ορσεόλο Β΄, σύμφωνα με την οποία η Βενετία θα πλήρωνε λιγότερους τελωνειακούς δασμούς στην Κωνσταντινούπολη σε αντάλλαγμα για τη συμφωνία της στη μεταφορά βυζαντινών στρατευμάτων στη νότια Ιταλία, σε περιόδους πολέμου.
Τα χρόνια που ο Βασίλειος ήταν απασχολημένος με τις εσωτερικές εξεγέρσεις και την ανάκτηση των ανατολικών συνόρων, ο Σαμουήλ επέκτεινε την κυριαρχία του από την Αδριατική θάλασσα μέχρι τον Εύξεινο Πόντο ανακτώντας τα περισσότερα εδάφη που είχε η Βουλγαρία πριν την εισβολή του Σβιατοσλάβ Α' του Κιέβου. Επίσης ήταν επικεφαλής καταστροφικών επιδρομών στην κεντρική Ελλάδα, που αποτελούσε μέρος της βυζαντινής επικράτειας. Όμως, το 996 ο Βυζαντινός στρατηγός Νικηφόρος Ουρανός επέτυχε συντριπτική νίκη ενάντια στο βουλγαρικό στρατό στη Μάχη του Σπερχειού. Ωστόσο ο Σαμουήλ και ο γιος του, Γαβριήλ Ρωμανός, κατάφεραν να διαφύγουν.
Από το έτος 1000, ο Βασίλειος Β΄ ήταν ελεύθερος πλέον να επικεντρωθεί σε έναν πόλεμο κατά της Βουλγαρίας, έναν πόλεμο τον οποίο προσέγγισε με επιμονή και στρατηγική διορατικότητα. Εκείνη τη χρονιά, ο στρατηγός Νικηφόρος Ξιφίας κατέλαβε την πόλη Μεγάλη Πρεσθλάβα (Βέλικι Πρέσλαφ), παλιά πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Το 1001 ο ίδιος ο Βασίλειος κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχο στις πόλεις Βοδενά, Βέροια και Σέρβια. Την επόμενη χρονιά, έχοντας ως βάση τη Φιλιππούπολη, κατέλαβε τη στρατιωτική οδό από τον δυτικό Αίμο έως το Δούναβη, περικόπτοντας έτσι την επικοινωνία μεταξύ της Μακεδονίας και της Μοισίας. Μετά από αυτή την επιτυχία, πολιόρκησε το Βιδίνιο (Βίντιν), το οποίο τελικά έπεσε μετά από παρατεταμένη αντίσταση. Ο Σαμουήλ αντέδρασε στη βυζαντινή εκστρατεία με ένα τολμηρό χτύπημα. Ξεκίνησε μία μεγάλης κλίμακας επιδρομή στην καρδιά της βυζαντινής Θράκης, επιτιθέμενος στην Αδριανούπολη.
Επιστρέφοντας στην έδρα του με τα λάφυρα, ο Σαμουήλ αναχαιτίστηκε κοντά στα Σκόπια από τον βυζαντινό στρατό που διοικούσε ο αυτοκράτορας. Οι δυνάμεις του Βασίλειου εισέβαλαν στο βουλγαρικό στρατόπεδο, νικώντας τους Βούλγαρους συντριπτικά και ανακτώντας τα λάφυρα της Αδριανούπολης. Τα Σκόπια παραδόθηκαν λίγο μετά τη μάχη και ο κυβερνήτης τους αντιμετωπίστηκε με ευγένεια από τον αυτοκράτορα. Το 1005, ο κυβερνήτης του Δυρραχίου παρέδωσε την πόλη του στους Βυζαντινούς. Η προσάρτηση του Δυρραχίου ολοκλήρωσε την απομόνωση του Σαμουήλ στα υψίπεδα της δυτικής Μακεδονίας. Ο Σαμουήλ εξαναγκάστηκε σε μία εξ ολοκλήρου αμυντική στάση ενισχύοντας τα περάσματα και τους δρόμους των εδαφών που βρίσκονταν ακόμα στην κατοχή του. Κατά τα επόμενα χρόνια, μειώθηκε η επιθετικότητα των Βυζαντινών και δεν σημειώθηκαν ιδιαίτερα σημαντικά γεγονότα, αν και το 1009 μία προσπάθεια αντεπίθεσης των Βούλγαρων αντιμετωπίστηκε επιτυχώς από τους Βυζαντινούς σε μία μάχη που διεξήχθη στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης.
thumb|300px|Θριαμβική παρέλαση του Βασίλειου Β΄ στην [[Κωνσταντινούπολη (από το βιβλίο "Σκυλίτζης της Μαδρίτης")]]
Το 1014, ο Βασίλειος ήταν έτοιμος να ξεκινήσει μία εκστρατεία με στόχο την εξάλειψη της αντίστασης των Βουλγάρων. Στις 29 Ιουλίου 1014, ο Βασίλειος Β΄ και ο στρατηγός του, Νικηφόρος Ξιφίας, διέλυσαν το βουλγαρικό στρατό στη Μάχη του Κλειδίου στην οροσειρά Μπέλλες. Ο Σαμουήλ απέφυγε την αιχμαλωσία χάρη στην ανδρεία του γιου του, Γαβριήλ. Έχοντας συντρίψει τους Βούλγαρους, ο Βασίλειος Β' αιχμαλώτισε 15.000 άνδρες, τους οποίους και τύφλωσε αφήνοντας μόνο έναν μονόφθαλμο ανά 100 τυφλούς άνδρες για να μπορέσουν να επιστρέψουν στον Σαμουήλ. Ο Σαμουήλ αντίκρυσε συγκλονισμένος τον τυφλό στρατό του και δύο ημέρες αργότερα πέθανε μετά από καρδιακό επεισόδιο. Αν και η έκταση της κακομεταχείρισης των Βούλγαρων αιχμαλώτων μπορεί να έχει μεγαλοποιηθεί, το περιστατικό αυτό βοήθησε στο να δοθεί αργότερα στον Βασίλειο Β' η προσωνυμία "ο Βουλγαροκτόνος".
Η Βουλγαρία πολέμησε για άλλα τέσσερα χρόνια, καθώς η αντίστασή της αναζωπυρώθηκε από τη σκληρότητα του Βασίλειου Β΄. Την άνοιξη του 1017 ο Βασίλειος Β΄ ξεκίνησε απ' τη Μοσυνούπολη εναντίον του οχυρού του Λογγά (βρίσκεται μεταξύ Σιδεροχωρίου και Τοιχιού Καστοριάς), το οποίο μετά από σκληρή πολιορκία παραδόθηκε στους Βυζαντινούς. Ο αυτοκράτορας κατέστρεψε εκ θεμελίων το βουλγάρικο οχυρό και μοίρασε τους στασιαστές κατοίκους του ως σκλάβους στους στρατιώτες του. Μετά την κατάληψη του Λογγά ο Βασίλειος κυρίευσε τη γειτονική Καστοριά, που την κατείχαν αρκετά χρόνια οι Βούλγαροι, και στη συνέχεια κατέλαβε την Οχρίδα υποτάσσοντας τελικά τους Βούλγαρους το 1018. Η υποταγή αυτή ήταν το αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης στρατιωτικής πίεσης και της επιτυχημένης διπλωματικής εκστρατείας που στόχευε στη διχόνοια και στην εξαγορά της βουλγαρικής ηγεσίας. Με τη νίκη επί των Βουλγάρων και τη μετέπειτα υποταγή των Σέρβων, εκπληρώθηκε ένας από τους στόχους του Βασίλειου Β', καθώς η αυτοκρατορία ανέκτησε τα σύνορά της στον Δούναβη για πρώτη φορά μετά από 400 χρόνια. Ο Βασίλειος γιόρτασε το γεγονός με ένα θρίαμβο στην Αθήνα, αφού πριν επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη συνέχισε την προέλασή του από τη Στρώμνιτσα έως το Μελένικο, εισέβαλε στη Πελαγονία και από την πεδιάδα της Αλμωπίας έφθασε στη Θεσσαλονίκη (1015) και στη συνέχεια μέσω Λιβαδιάς έφτασε στην Αθήνα, όπου παρέμεινε αρκετό χρονικό διάστημα και προσκύνησε στην Παναγία την Αθηνιώτισσα (στον Παρθενώνα). Μετά πήγε στον Πειραιά, όπου ήταν συγκεντρωμένος ο στόλος του, επιβιβάστηκε στα καράβια και έπλευσε στην Κωνσταντινούπολη. Από τη “Χρυσή Πύλη” μπήκε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα, στεφανωμένος με χρυσό στεφάνι και όρθιος πάνω σε μεγαλόπρεπο άρμα. Ο Βασίλειος Β΄ έδειξε τις ικανότητές του στην πολιτική, δίνοντας στους πρώην ηγέτες των Βουλγάρων τίτλους, θέσεις στην επαρχιακή διοίκηση και σημαντικά πόστα στο στρατό. Στις δε βουλγαρικές επαρχίες χορήγησε πλήρη πολιτική και εκκλησιαστική αυτονομία. Με αυτό τον τρόπο προσπάθησε να απορροφήσει τη βουλγαρική ελίτ στη βυζαντινή κοινωνία. Επίσης, η Βουλγαρία δεν είχε ανεπτυγμένη τη νομισματική οικονομία στον ίδιο βαθμό που υπήρχε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και ο Βασίλειος πήρε τη σοφή απόφαση να δεχθεί τις πληρωμές των φόρων σε είδος. Οι διάδοχοι του Βασίλειου άλλαξαν την πολιτική αυτή, γεγονός που δημιούργησε έντονη δυσαρέσκεια στη Βουλγαρία και οδήγησε αργότερα σε εξέγερση.
Εκστρατεία κατά των Χαζάρων
Αν και η δύναμη του Χαζαρικού Χαγανάτου είχε καταλυθεί από τους Ρως τη δεκαετία του 960, οι Βυζαντινοί δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευτούν πλήρως το κενό εξουσίας και να αποκαταστήσουν την κυριαρχία τους στην Κριμαία και σε άλλες περιοχές γύρω από τον Εύξεινο Πόντο.
Το 1016, βυζαντινά στρατεύματα επιτέθηκαν στην Κριμαία, μεγάλο μέρος της οποίας ήταν υπό τον έλεγχο των Χαζάρων που είχαν ως βάση το Κερτς. Ο Γεώργιος Κεδρηνός αναφέρει ότι ο αρχηγός των Χαζάρων συνελήφθη και το διάδοχο κράτος τους καταστράφηκε. Στη συνέχεια οι Βυζαντινοί κατέλαβαν τη νότια Κριμαία.
Τα τελευταία χρόνια
thumb|300px|Οι στέπες του Πόντου, περίπου το 1015. Οι περιοχές με το μπλε χρώμα είναι εκείνες που ενδεχομένως εξακολουθούσαν να ήταν υπό τον έλεγχο των Χαζάρων.
Ο Βασίλειος Β΄ επέστρεψε θριαμβευτικά στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια επιτέθηκε ανατολικά προσαρτώντας εδάφη της σημερινής Γεωργίας και Αρμενίας. Επίσης ενίσχυσε τα σύνορα σ' αυτές τις ορεινές περιοχές κατά τρόπο που θα μπορούσαν να αποδειχθούν αποτελεσματικά ενάντια στις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων, εάν οι διάδοχοί του ήταν ικανοί.
Η εμφάνιση και ο χαρακτήρας του
thumb|right|300px|Χάρτης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1025, κατά το θάνατο του Βασιλείου Β'. Ο Βασίλειος Β΄ ήταν γεροδεμένος άνδρας, ο οποίος, αν και με ανάστημα κάτω από το μέσο όρο, φαινόταν μεγαλοπρεπής πάνω στο άλογό του. Είχε γαλάζια μάτια και έντονα τοξωτά φρύδια. Επίσης είχε ελάχιστη γενειάδα αλλά τα μουστάκια του ήταν πλούσια και είχε τη συνήθεια να τα στριφογυρίζει ανάμεσα στα δάχτυλά του όταν σκεφτόταν κάτι ή ήταν πολύ θυμωμένος. Δεν ήταν ευφραδής ομιλιτής αλλά είχε πολύ δυνατό γέλιο. Ως ώριμος άνδρας είχε ασκητικές συνήθειες και δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη μεγαλοπρέπεια και τις τελετές της αυτοκρατορικής αυλής, ενώ συνήθως ήταν ντυμένος με στρατιωτική στολή. Ήταν ικανότατος στην κρατική διοίκηση και αποτελεί μοναδική περίπτωση μεταξύ των στρατιωτικών αυτοκρατόρων που πεθαίνοντας άφησε γεμάτα τα ταμεία της αυτοκρατορίας. Ο Βασίλειος Β' περιφρονούσε τη λογοτεχνία και γενικότερα τον πολιτισμό. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ήταν ενεργοί πολλοί ρήτορες και φιλόσοφοι.
Ο στρατός τον λάτρευε, καθώς ο αυτοκράτορας πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του εκστρατεύοντας με τον στρατό αντί να στέλνει τις διαταγές του από το παλάτι, όπως έκαναν οι περισσότεροι προκάτοχοί του. Έζησε τη ζωή του απλού στρατιώτη, σε σημείο που έτρωγε το ίδιο φαγητό με τους στρατιώτες του. Επίσης έπαιρνε τα παιδιά των σκοτωμένων αξιωματικών υπό την προστασία του και τους πρόσφερε στέγη, τροφή και μόρφωση. Πολλά απ' αυτά έγιναν αργότερα στρατιώτες και αξιωματικοί και τον θεωρούσαν σαν πατέρα τους.
Ο Βασίλειος Β΄ ήταν δημοφιλής και στους αγρότες της χώρας. Η τάξη αυτή παρήγαγε το μεγαλύτερο μέρος των προμηθειών του στρατού και παρείχε τους περισσότερους στρατιώτες. Για να διασφαλίσει τη συνέχεια, ο Βασίλειος Β' εισήγαγε νόμους που προστάτευαν τη μικρή αγροτική ιδιοκτησία και μείωσε τους φόρους των αγροτών. Η βασιλεία του θεωρήθηκε ως περίοδος σχετικής ευημερίας παρά τους σχεδόν συνεχείς πολέμους. Απ' την άλλη μεριά, ο Βασίλειος αύξησε τους φόρους της αριστοκρατίας και της εκκλησίας και προσπάθησε να ελαττώσει την ισχύ και τον πλούτο τους. Αν και για ευνόητους λόγους δεν ήταν δημοφιλής στις τάξεις τους, κανένας απ' αυτούς δεν είχε τη δύναμη να αντιταχθεί αποτελεσματικά στον υποστηριζόμενο από το στρατό αυτοκράτορα.
Ο Βασίλειος Β΄ ποτέ δεν νυμφεύτηκε, ούτε απέκτησε παιδιά. Όταν ήταν νέος φλέρταρε με τις γυναίκες, αλλά όταν έγινε αυτοκράτορας επέλεξε να αφοσιωθεί στα καθήκοντα του κράτους. Ο Μιχαήλ Ψελλός αποδίδει τη ριζική αλλαγή του Βασίλειου, από τον έκλυτο νέο στον ζοφερό αυτοκράτορα, στα γεγονότα των εξεγέρσεων του Βάρδα Σκληρού και του Βάρδα Φωκά. Ο ασκητισμός του Βασίλειου είχε ως αποτέλεσμα να αφήσει ως διάδοχο τον αδελφό του και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, που αποδείχθηκαν αναποτελεσματικοί ως ηγέτες. Παρ' όλα αυτά, ακολούθησαν 50 χρόνια ευημερίας και πνευματικής ανάπτυξης χάρη στους πόρους του κράτους. Υπό τον Βασίλειο Β΄, η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε πιθανόν έναν πληθυσμό 18.000.000 κατοίκων και, χάρη στη συνετή του διαχείριση, το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο συσσώρευσε εκατομμύρια νομίσματα, τα σύνορα ήταν ασφαλή από εισβολείς και η Βυζαντινή αυτοκρατορία αναγνωρίστηκε απ' όλους ως το πιο εύπορο και καλά διοικούμενο βασίλειο του χριστιανικού κόσμου.
Επιτάφιος
Αρχικά, ο Βασίλειος επρόκειτο να ταφεί στην τελευταία σαρκοφάγο που υπήρχε στη ροτόντα του Μέγα Κωνσταντίνου στον Ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, αργότερα ζήτησε από τον αδελφό και διάδοχό του Κωνσταντίνο Η' να ταφεί στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, στο Μπακίρκιοϊ, ένα προάστιο έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, που παραδοσιακά χρησιμοποιείτο ως στρατόπεδο και χώρος παρέλασης. Ο επιτάφιος σε αυτόν τον τάφο περιέγραφε με επαινετικό τόνο τις εκστρατείες και τις νίκες του αυτοκράτορα. Το κείμενο διασώζεται σε διάφορες παραλλαγές και η συγγραφή και η χρονολογία του είναι ασαφείς. Αποδίδεται από χειρόγραφο του 14ου αιώνα του Μιχαήλ Ψελλού.
Το κείμενο έχει ως εξής:
στίχοι ἐπιτάφιοι εἰς τὸν τάφον κυροῦ Βασιλείου τοῦ Βουλγαροκτόνου καὶ βασιλέως
ἄλλοι μὲν ἄλλῃ τῶν πάλαι βασιλέων αὑτοῖς προαφώρισαν εἰς ταφὴν τόπους, ἐγὼ δὲ Βασίλειος, πορφύρας γόνος, ἵστημι τύμβον ἐν τόπῳ γῆς Ἑβδόμου καὶ σαββατίζω τῶν ἀμετρήτων πόνων οὓς ἐν μάχαις ἔστεργον, οὓς ἐκαρτέρουν· οὐ γάρ τις εἶδεν ἠρεμοῦν ἐμὸν δόρυ, ἀφ’ οὗ βασιλεὺς οὐρανῶν κέκληκέ με αὐτοκράτορα γῆς, μέγαν βασιλέα· ἀλλ’ ἀγρυπνῶν ἅπαντα τὸν ζωῆς χρόνον Ῥώμης τὰ τέκνα τῆς Νέας ἐρυόμην ὁτὲ στρατεύων ἀνδρικῶς πρὸς ἑσπέραν, ὁτὲ πρὸς αὐτοὺς τοὺς ὅρους τοὺς τῆς ἕω, ἱστῶν τρόπαια πανταχοῦ γῆς μυρία· καὶ μαρτυροῦσι τοῦτο Πέρσαι καὶ Σκύθαι, σὺν οἷς Ἀβασγός, Ἰσμαήλ, Ἄραψ, Ἴβηρ· καὶ νῦν ὁρῶν, ἄνθρωπε, τόνδε τὸν τάφον εὐχαῖς ἀμείβου τὰς ἐμὰς στρατηγίας.
Στη λογοτεχνία
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, το ενδιαφέρον στην Ελλάδα για τον Βασίλειο Β΄ οδήγησε σε μία σειρά βιογραφιών και ιστορικών μυθιστορημάτων γι' αυτόν. Το 1911 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα, με τίτλο "Στον Καιρό του Βουλγαροκτόνου". Η Πηνελόπη Δέλτα το εμπνεύστηκε μετά από αλληλογραφία που είχε με τον περίφημο βυζαντινολόγο Γκυστάβ-Λεόν Σλυμπερζέ και το δημοσίευσε σε μια εποχή που ο Μακεδονικός αγώνας έθεσε για άλλη μια φορά τους Έλληνες και τους Βούλγαρους σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Το 1964 εκδόθηκε το δημοφιλές ιστορικό μυθιστόρημα του Κώστα Κυριαζή "Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος". Γράφτηκε ως συνέχεια του προηγούμενου έργου του, "Θεοφανώ" (1963), και εστίαζε στη ζωή του αυτοκράτορα από την παιδική του ηλικία μέχρι το θάνατό του, μέσα από τα μάτια τριών φανταστικών αφηγητών. Εκδίδεται συνεχώς από το 1964.
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Βιογραφία
Από το 2003 έως το 2007 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε θέματα πολιτικής έρευνας και Κοινωνίας της Πληροφορίας με συμμετοχή σε διεθνείς ερευνητικές συνεργασίες.
Βασίλειος Β´
Στη λογοτεχνία
Το 1996 εκδόθηκε το βιβλίο της Μαρίνας Λουκάκη "Ο Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος και η Πηνελόπη Δέλτα".
Από την πλευρά του, ο Βούλγαρος πολιτισμολόγος Αλεξάντερ Κιόσεφ έγραψε στο "Understanding the Balkans": "Ο ήρωας ενός έθνους μπορεί να είναι ο κακός του γείτονά του (...) Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος, σημαντική προσωπικότητα στο ελληνικό πάνθεον των ηρώων, δεν είναι λιγότερο σημαντικός ως αντικείμενο μίσους για τη δική μας εθνική μυθολογία".
Ο Πολ Στήβενσον στο βιβλίο του "Ο Θρύλος του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου" υποστηρίζει ότι κανένας από τους θρύλους γύρω από το πρόσωπο του Βασιλείου δεν έχει βάση αλήθειας.
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Βιογραφία
Το Σεπτέμβριο 2003 ορίστηκε, με απόφαση του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, διευθυντής του Κινήματος, με αρμοδιότητα το συντονισμό των πρωτοβουλιών του Κινήματος υπό τον Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής.
Βασίλειος Β´
Πηγές
Πηγές Επιταφίου