cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος ο Ευσεβής
Θάνατος
Ο Λοθάριος θα μπορούσε να έχει την επιλογή της κληρονομιάς του μαζί με την Ιταλία, τη δυτική αυτοκρατορία θα κληρονομούσε ο Κάρολος. Ο αυτοκράτορας υπέταξε την Ακουιτανία και ο Κάρολος ο Φαλακρός αναγνωρίστηκε από τους ευγενείς και τον κλήρο στο Κλερμόν-Φεράν, κατόπιν πήγε στη Βαυαρία που δήλωσε την υποταγή της στον μικρότερο γιο του Λουδοβίκο. Ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον ίδιο και τους γιους του είχε τελειώσει. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής αρρώστησε μετά από τις τελευταίες νικηφόρες εκστρατείες του και αποχώρησε το καλοκαίρι σε ένα νησάκι στον Ρήνο κοντά στα ανάκτορα του στο Ίνγκελχαϊμ όπου και πέθανε (20 Ιουνίου 840). Αμέσως μετά ξέσπασε σκληρός εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους γιους του που έληξε τρία χρόνια αργότερα με τη Συνθήκη του Βερντέν, με τη Συνθήκη αυτή δημιουργήθηκαν δυο μεγάλα Ευρωπαϊκά κράτη που έγιναν γνωστά τα νεότερα χρόνια σαν Γερμανία και Γαλλία. Η Μέση Φραγκία που περιείχε την Ιταλία, τη Βουργουνδία και τις Κάτω Χώρες διατηρήθηκε λίγο, μετά το 855 έμεινε γνωστή σαν Λοθαριγγία. Οι διαφωνίες σχετικά με το βασίλειο της Ακουιτανίας επιλύθηκαν μετά το 860. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής τάφηκε στο Αβαείο του Αγίου Αρνούλδου στη Μετς.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Ερμενγάρδη του Τουρ, παιδιά του ήταν:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ιουδήθ των Παλαιών Γουέλφων, Εβραϊκής καταγωγής, κόρη του Γουέλφου κόμη Φραγκονικών γαιών στη Βαυαρία, παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Φράγκων Κατηγορία:Βασιλείς της Ακουιτανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας
Ο Πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας (Γαλλικά: Guerre d'Indochine), γνωστός ως Πόλεμος ανεξαρτησίας στο Βιετνάμ και ως Πόλεμος της Ινδοκίνας στη Γαλλία άρχισε στη Γαλλική Ινδοκίνα στις 19 Δεκεμβρίου 1946 και διήρκεσε μέχρι τις 20 Ιουλίου 1954 και είχε αποτέλεσμα την ανεξαρτησία του Βιετνάμ.
Το ιστορικό πλαίσιο
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η Γαλλία κατέκτησε σταδιακά το Βιετνάμ, αρχικά ως αποικία (1883-1939) και κατόπιν ως κτήση (1930-1945). Ο έλεγχος της περιοχής χάθηκε για τη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με την ήττα των συμμαχικών δυνάμεων από τις δυνάμεις της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια των πρώτων φάσεων του Πολέμου στον Ειρηνικό. Οι Ιάπωνες προώθησαν τη δημιουργία μιας «Ευρύτερης Σφαίρας Συν-Ευημερίας στην Ανατολική Ασία», στα πλαίσια της οποίας οι λαοί θα ενώνονταν και θα εκδίωκαν τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Τελικά, η αντίδραση στην ιαπωνική εξουσία οδήγησε στη συγκρότηση οργανωμένων ομάδων αντίστασης, όπως οι Βιετμίνχ που μέχρι το 1944 είχαν δημιουργήσει μια ισχυρή βάση υποστήριξης, οι οποίες αργότερα έλαβαν μέρος στην εκστρατεία κατά της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας.
Πολλοί από τους στρατιώτες των Βιετμίνχ προέρχονταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδοκίνας, το οποίο είχε αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα από τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ωστόσο, υπό το γαλλικό καθεστώς, τα κινήματα ανεξαρτησίας είχαν συνθλιβεί ανηλεώς από τις αποικιακές αρχές. Μόνο αφού η Ιαπωνία κατέλαβε την Ινδοκίνα το 1940-41, μπόρεσαν να ελπίζουν στην ανατροπή της αποικιακής κυβέρνησης.
Ο πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|[[Γαλλική Ινδοκίνα|Η Γαλλική Ινδοκίνα ]] Ο ανταρτοπόλεμος για την ανεξαρτησία του Βιετνάμ, μεταξύ των γαλλικών δυνάμεων και των αντιπάλων τους Βιετμίνχ (Ένωση για την Ανεξαρτησία του Βιετνάμ), άρχισαν στα νότια της χώρας από τον Σεπτέμβριο του 1945. Από τον Δεκέμβριο 1946, στη σύγκρουση ενεπλάκησαν μια σειρά από δυνάμεις, μεταξύ των οποίων το Γαλλικό Εκστρατευτικό Σώμα Άπω Ανατολής της Γαλλικής Ένωσης, με επικεφαλής τη Γαλλία, υποστηριζόμενη από τον Εθνικό Στρατό του Βιετνάμ του αυτοκράτορα Μπάο Ντάι εναντίον των Βιετμίνχ, με επικεφαλής τον Χο Τσι Μιν και του Λαϊκού Στρατού του Βιετνάμ με επικεφαλής τον Βο Νγκουγιέν Ζαπ. Οι περισσότερες μάχες διεξήχθησαν στο Τονκίνο στο βόρειο Βιετνάμ, αν και η σύγκρουση επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη χώρα καθώς επίσης και στα όμορα της Ινδοκίνας γαλλικά προτεκτοράτα του Λάος και της Καμπότζης.
Κατά τη Διάσκεψη του Πότσνταμ τον Ιούλιο του 1945, αποφασίστηκε ότι το τμήμα της Ινδοκίνας νότια του 16ου βόρειου παραλλήλου θα περιλαμβανόταν στη Διοίκηση της Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τον Βρετανό Ναύαρχο Μάουντμπατεν. Οι ιαπωνικές δυνάμεις που βρίσκονταν νότια αυτής της γραμμής παραδόθηκαν σ' αυτόν και εκείνες στα βόρεια παραδόθηκαν στον Κινέζο στρατηγό Τσιανγκ Κάι Σεκ. Τον Σεπτέμβριο του 1945, οι κινεζικές δυνάμεις μπήκαν στο Tονκίνο και μια μικρή βρετανική ομάδα προσγειώθηκε στη Σαϊγκόν. Οι Κινέζοι δέχτηκαν τη βιετναμέζικη κυβέρνηση υπό τον Χο Τσι Μιν, που ήταν στην εξουσία στο Ανόι. Οι Βρετανοί αρνήθηκαν να κάνουν το ίδιο στη Σαϊγκόν, και υποστήριξαν τους Γάλλους. μικρογραφία|250x250εσ|Γαλλικά στρατεύματα στην Ινδοκίνα μετά την παράδοση της Ιαπωνίας Την Ημέρα της νίκης κατά των Ιαπώνων (Ημέρα V-J), στις 2 Σεπτεμβρίου 1945, ο Χο Τσι Μιν διακήρυξε στο Ανόι την ανεξαρτησία από τη Γαλλική Ινδοκίνα και την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ (DRV) που κυβέρνησε όλο το Βιετνάμ για μια περίοδο περίπου 20 ημερών, μετά την παραίτηση του αυτοκράτορα Μπάο Ντάι, ο οποίος είχε κυβερνήσει υπό ιαπωνική κυριαρχία. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1945, εν γνώσει του Βρετανού διοικητή στη Σαϊγκόν, οι γαλλικές δυνάμεις ανέτρεψαν την τοπική κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ, και κήρυξαν την αποκατάσταση της γαλλικής κυριαρχίας στην Κοχινκίνα.
Οι Βιετ Μινχ επιτέθηκαν σε καλά αμυνόμενες βάσεις σε απομακρυσμένα μέρη της χώρας, όπως στη μάχη του Να Σαν. Ωστόσο, αυτή η βάση ήταν σχετικά αδύναμη λόγω της έλλειψης σκυροδέματος και χάλυβα. Οι γαλλικές δυνάμεις συνάντησαν δυσκολίες λόγω:
Ο Βο Νγκουγιέν Ζαπ, αντίθετα, χρησιμοποίησε αποτελεσματικές και καινοτόμες τακτικές του πυροβολικού, ενέδρες και μαζικά αντιαεροπορικά όπλα για να εμποδίσει την παροχή βοήθειας από έδαφος και αέρα, συγχρόνως με μια στρατηγική που βασίστηκε
Αυτός ο συνδυασμός αποδείχθηκε θανατηφόρος για την άμυνα των βάσεων, με αποκορύφωμα την αποφασιστική ήττα της Γαλλίας στη Μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου τον Μάιο 1954, που σηματοδότησε το τέλος της Γαλλικής αποικιοκρατίας στην Ινδοκίνα.
Το Συνέδριο της Γενεύης
Στο Διεθνές Συνέδριο της Γενεύης στις 21 Ιουλίου 1954, η νέα σοσιαλιστική γαλλική κυβέρνηση και οι Βιετμίνχ συνήψαν συμφωνία που προέβλεπε διχοτόμηση της χώρας κατά μήκος του 17ου βορείου παραλλήλου. Έδωσε ουσιαστικά τον έλεγχο του Βόρειου Βιετνάμ, πάνω από τον 17ο παράλληλο, στους Βιετμίνχ. Ο νότος συνέχισε να βρίσκεται υπό την ηγεσία του Μπάο Ντάι. Η συμφωνία καταγγέλθηκε τόσο από το Κράτος του Βιετνάμ όσο και από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα χρόνο αργότερα, ο αυτοκράτορας Μπάο Ντάι ανατράπηκε από τον πρωθυπουργό του, Nγκο Ντινχ Ντιέμ, δημιουργώντας τη Δημοκρατία του Βιετνάμ, υπό την προστασία των ΗΠΑ. Σύντομα μια φιλοκομμουνιστική εξέγερση, υποστηριζόμενη από τον Βορρά, αναπτύχθηκε ενάντια στην κυβέρνηση του Ντιέμ και η σύγκρουση κλιμακώθηκε σταδιακά στον πόλεμο του Βιετνάμ (1955-1975).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοκίνα Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ
2391 Τομίτα
Ο Τομίτα (Tomita) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1957 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιάπωνα αστρονόμου Κοϊτσίρο Τομίτα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τομίτα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τομιτα
Αστροφωτογραφία
Η αστροφωτογραφία είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη φωτογραφία που έχει ως στόχο τη φωτογραφική απεικόνιση των αστρονομικών σωμάτων, των ουράνιων φαινομένων και των περιοχών του νυχτερινού ουρανού. Η πρώτη φωτογραφία ενός αστρονομικού αντικειμένου (της Σελήνης) ελήφθη το 1840, αλλά οι τεχνολογικές εξελίξεις επέτρεψαν τη λεπτομερή αστρική φωτογραφία στα τέλη του 19ου αιώνα. Εκτός από τη δυνατότητα καταγραφής των λεπτομερειών των εκτεταμένων αντικειμένων όπως η Σελήνη, ο ήλιος και οι πλανήτες, η αστροφωτογραφία έχει τη δυνατότητα να απεικονίζει αντικείμενα που δεν είναι ορατά με το ανθρώπινο μάτι, όπως τα αμυδρά αστέρια, τα νεφελώματα και τους γαλαξίες. Αυτό γίνεται με το μεγάλο χρονικό διάστημα έκθεσης, καθώς και οι φωτογραφικές μηχανές και οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές μπορούν να συσσωρεύσουν και να συγκεντρώσουν φωτόνια σε αυτές τις μεγάλες χρονικές περιόδους.
Κατηγορία:Φωτογραφία ανά είδος Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Παντόρο
Το Παντόρο (Pandoro) είναι χαρακτηριστικό γλυκό της Βερόνα, το οποίο καταναλώνεται κυρίως κατά τη διάρκεια των γιορτών των Χριστουγέννων. Η ονομασία του προέρχεται από το "pan de oro" (=χρυσόψωμο) της Βενετικής διαλέκτου, που σερβιριζόταν στα τραπέζια των πλούσιων Ενετών, όπως το nadalin.
Όπως και το Πανετόνε, το Παντόρο είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά Χριστουγεννιάτικα γλυκά της Ιταλίας. Η ζύμη του είναι αφράτη και με "χρυσαφένιο" χρώμα, λόγω της χρήσης αυγών και αρώματος βανίλιας στα συστατικά του. Έχει μορφή ανάγλυφου κορμού σε σχήμα αστεριού, συνήθως με οκτώ άκρες. Στα κύρια συστατικά του συμπεριλαμβάνονται το αλεύρι, η ζάχαρη, τα αυγά, το βούτυρο, το βούτυρο κακάο, και η μαγιά.
Η τεχνική παρασκευής είναι σύνθετη και περιλαμβάνει πολλά στάδια επεξεργασίας.
Παραδοσιακή συνταγή
Η προέλευση της συνταγής ανάγεται στην εποχή της αρχαίας Ρώμης. Γίνεται αναφορά της σε ένα γραπτό ήσσονος σημασίας, χρονολογούμενο από τον πρώτο αιώνα μ.Χ., στην εποχή του Πλίνιου του πρεσβύτερου. Ο τελευταίος αναφέρεται σε κάποιον μάγειρα με το όνομα Vergilius Stephanus Senex, που ετοίμασε έναν άρτο "panis" με σχέδια διακοσμητικά άνθεων και φτιαγμένου από αλεύρι, βούτυρο και λάδι. αριστερά|μικρογραφία|Σπιτικό Pandoro Κατά μια δεύτερη εκδοχή, η συνταγή ίσως να προέρχεται και από το "pane de oro", το οποίο σερβιριζόταν τον δέκατο τρίτο αιώνα στα τραπέζια των ευγενών Ενετών.
Η σύγχρονη συνταγή
Η γένεση της σύγχρονης συνταγής του Παντόρο, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, χρονολογείται από τον δέκατο ένατο αιώνα, ως μια μεταγενέστερη μορφή του nadalin, γλυκό από τη Βερόνα, το οποίο αναγνωρίσθηκε από τη De.Co (Denominazione comunale d'origine) μόλις το 2012. Στις 14 Οκτωβρίου1894, ο Domenico Melegatti, ιδρυτής της ομώνυμης ζαχαροπλαστικής βιομηχανίας της Βερόνας, κατέθεσε στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας ένα πρότζεκτ από μαλακό γλυκό, σε χαρακτηριστικό σχήμα αστεριού με οκτώ γωνίες, σχεδιασμένο από τον καλλιτέχνη Angelo Dall'oca Bianca, ιμπρεσιονιστή ζωγράφο.
Σερβίρισμα
Το παραδοσιακό Παντόρο δε γαρνίρεται εσωτερικά με κρέμα ή φρουί γκλασέ (όπως το Πανετόνε). Με το πέρασμα των χρόνων, οι παραγωγοί έχουν προσπαθήσει να διαφοροποιήσουν την παραγωγή τους, είτε επινοώντας καινούριες είτε επαναχρησιμοποιώντας ορισμένες συνταγές, με αποτέλεσμα σήμερα να μπορεί κανείς να γευτεί το Παντόρο σε διάφορες παραλλαγές του, γεμιστό με κρέμα ζαχαροπλαστικής ή με επικάλυψη σοκολάτας, κ. λπ. Συνιστάται να ζεσταθεί πριν το σερβίρισμα. Συχνά το Παντόρο πωλείται σε χαρτονένια κουτιά, με ένα σακουλάκι ζάχαρη άχνη, ώστε οι καταναλωτές να την πασπαλίσουν στο γλυκό τη στιγμή του ανοίγματος (και να αποφευχθεί η αλλοίωση της σύστασης της ζάχαρης άχνης από την παρατεταμένη επαφή της με το γλυκό κατά την περίοδο της αποθήκευσης). Στην περίπτωση αυτή, δεδομένου ότι επρόκειτο για ένα γλυκό ήδη επικαλυμμένο με ζάχαρη, δε θα χρησίμευε σε όλους.
Παραγωγή
Το 2008, παρήχθησαν στην Ιταλία σχεδόν 100 εκατομμύρια κομμάτια Πανετόνε και Παντόρο, αξίας περίπου 600 εκατ. ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Ευρωπαϊκή Ρωσία
Η Ευρωπαϊκή Ρωσία είναι το τμήμα της Ρώσικης Ομοσπονδίας που γεωγραφικά ανήκει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι το δυτικό τμήμα της Ρωσίας και αποτελεί μέρος της Ανατολικής Ευρώπης. Ο όρος που έρχεται σε αντιδιαστολή είναι η Ασιατική Ρωσία που αντιστοιχεί με την Βόρεια Ασία και ταυτίζεται με την ιστορική περιοχή της Σιβηρίας.
Γενικά στοιχεία
Η Ευρωπαϊκή Ρωσία χωρίζεται σε 6 Ομοσπονδιακά Διαμερίσματα, από τα οποία τα 4 βρίσκονται εξ ολοκλήρου εντός της γεωγραφικής έκτασης αυτής και είναι: το Κεντρικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, το Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βορείου Καυκάσου, το Βορειοδυτικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, το Νότιο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα. Επιπλέον όμως και στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βόλγα που το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται εντός του ευρωπαϊκού τμήματος, καθώς και στο Ουραλικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα που το μεγαλύτερο μέρος του ωστόσο βρίσκεται εντός του ασιατικού τμήματος.
Ιστορικά στοιχεία
Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε κατά τα χρόνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για να περιγράψει τα παραδοσιακά Ανατολικά Σλαβικά εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης επίσης της σημερινής Λευκορωσίας και της μεγαλύτερης έκτασης της Ουκρανίας.
Παραπομπές και υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ρωσία Κατηγορία:Ανατολική Ευρώπη Κατηγορία:Ευρώπη
Ώρα στο Γιβραλτάρ
Το Γιβραλτάρ χρησιμοποιεί τη Χειμερινή Ώρα ή την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+01:00) και θερινή ώρα την Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+02:00).
Πριν από το 1982
Μέχρι το 1982, το Γιβραλτάρ χρησιμοποιούσε την GMT+1 για όλο το χρόνο. Έτσι είχε την ίδια ώρα με την Ισπανία για 5 μήνες και είχε για 7 μήνες την ίδια ώρα με το Ηνωμένο Βασίλειο με τη Βρετανική Θερινή Ώρα. Το 1982, το Γιβραλτάρ άλλαξε την ίδια ζώνη ώρας για να χρησιμοποιήσει την Κεντρική Ευρωπαϊκή Ώρα, όλο το χρόνο, συγχρονίζοντας το εξολοκλήρου με την Ισπανία.
Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA
Η βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μια ζώνη ώρας για το Γιβραλτάρ στο αρχείο zone.tab, που λέγεται Europe/Gibraltar.
Αυτή η ζώνη αναφέρεται στην περιοχή που έχει το κωδικό χώρας ISO 3166-1 άλφα-2 "GI".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφάλματα προτύπου Webarchive *
Θάνατοι τον Ιούλιο του 2023
Παρατίθενται παρακάτω θάνατοι σημαντικών προσώπων που συνέβησαν τον Ιούλιο του 2023. Των ονομάτων ακολουθούν η ηλικία, η ιδιότητα, σύνοψη της σημαντικότητάς τους και πηγή που μετέδωσε την είδηση του θανάτου (προαιρετικά αναφέρεται και η αιτία).
Παραπομπές
06
Πέπε Άμπεντ
right|thumb|250px|Ο Πέπε Άμπεντ με τη Μις Λίβανος 1997 και το Δημήτριο Σφήκα, Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης της Ελλάδας Ο Πέπε Άμπεντ  (Pépé Abed, 1911 - 2006), όπως είναι παγκοσμίως γνωστός ο Yussef Gergi Abed, ήταν Λιβανέζος και Μεξικανός εξερευνητής, ενάλιος αρχαιολόγος, σχεδιαστής κοσμημάτων και επιχειρηματίας. Υπήρξε περιπετειώδης χαρακτήρας και μυθιστορηματική φυσιογνωμία της τζετ σετ κοινωνίας του Λιβάνου, πριν από τον αιματηρό και καταστρεπτικό εμφύλιο πόλεμο στη χώρα του. Είχε τη φήμη μεγάλου γυναικοκατακτητή, έτσι ώστε απέκτησε το προσωνύμιο "Χιου Χέφνερ της Μέσης Ανατολής".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεξικό από Λιβανέζους γονείς, ταξίδεψε σ' όλο τον κόσμο και συνδέθηκε με διασημότητες (glitterati) της εποχής του. Στη δεκαετία του 1950 επέστρεψε στο Λίβανο, όπου, εκμεταλλευόμενος τις τουριστικές δυνατότητες της χώρας - η Βηρυτός χαρακτηριζόταν "Παρίσι της Μέσης Ανατολής" - ξεκίνησε έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα, δημιουργώντας το ξενοδοχείο και νάιτ κλαμπ "Bacchus" στη Βηρυτό, το "Admiral's Club" στην Τύρο, τη "Hacienda" στο Άμσιτ (Amshit) του Λιβάνου.
Το 1963, εγκαινιάστηκε από τον Πέπε Άμπεντ στη Βύβλο (αραβ. Jbeil) του Λιβάνου το φημισμένο "Fishing Club", με θέα το γραφικό λιμάνι της πόλης και τα φοινικικά ερείπια, που απέκτησε παγκόσμια φήμη ως το πιο μοδάτο εστιατόριο των κοσμικών κύκλων σ' όλη τη Μεσόγειο. Αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι σήμερα απαραίτητο προορισμό διασημοτήτων από όλο τον κόσμο. Ο Πέπε Άμπεντ, γνωστός και ως Πειρατής της Βύβλου, ήταν το πιο διάσημο πρόσωπο όχι μόνο στο Λίβανο, αφού η φήμη του είχε εξαπλωθεί σε Ευρώπη και Αμερική.
Θαμώνες στο "Fishing Club" της Βύβλου ήταν κατά καιρούς οι διάσημοι ηθοποιοί Μάρλον Μπράντο, Ντέιβιντ Νίβεν, Μπριζίτ Μπαρντό, Ανίτα Έκμπεργκ, Κιμ Νόβακ, Τζίντζερ Ρότζερς και Αν Μάργκρετ, οι τραγουδιστές Φρανκ Σινάτρα και Τζόνυ Χαλιντέι, ο Τσέχος Πρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ, ο Μεξικανός Πρόεδρος Μιγκέλ Αλεμάν, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Καμίγ Σαμούν, ο Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ και ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπιλ Κλίντον, οι φωτογραφίες των οποίων, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες διασημότητες, κοσμούν τους τοίχους του εστιατορίου-λέσχης.
Στο "Fishing Club" στεγάζεται μουσείο με την εντυπωσιακή συλλογή αρχαιοτήτων, τις οποίες ο Πέπε Άμπεντ είχε ανακαλύψει και ανασύρει στις υποβρύχιες αποστολές του, καθώς και την πλούσια συλλογή κοσμημάτων του, που είχε σχεδιάσει με εθνικά λιβανέζικα μοτίβα.
Ο Πέπε Άμπεντ πέθανε το Δεκέμβριο του 2006 σε ηλικία 95 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Λιβανέζοι τυχοδιώκτες Κατηγορία:Λιβανέζοι εξερευνητές Κατηγορία:Λιβανέζοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Λιβανέζοι ξενοδόχοι Κατηγορία:Σχεδιαστές κοσμημάτων
Λούκα Τουρίλλι
Σε κάθε άλμπουμ της Rhapsody of Fire, ο Λούκα είναι ο στιχουργός και συνθέτει όλα τα κομμάτια με τον πιανίστα, τον Alex Staropoli (εκτός του Il Canto del Vento που γράφτηκε, στίχοι και μουσική, από τον τραγουδιστή, Fabio Lione) και παίζει της περισσότερες φορές μία από της κύριες κιθάρες. Συνθέτει όλη τη μουσική και για την solo δουλειά του. Παίζει κιθάρα στις τριλογίες και πιάνο στο Luca Turilli's Dreamquest με τον Dominique Leurquin ως κιθαρίστα.
Για το τέταρτό του solo album, ο Τουρίλλι σχεδιάζει να κάνει ένα αφιέρωμα στο power metal συγκρότημα Helloween, ένα φανταστικό Φύλακας των εφτά κλειδιών Μέρος 3 όπως είπε. Θα παρουσιάσει περισσότερα στοιχεία του power metal, μία γιγάντια ορχήστρα και κάμποσους guest star.
Εξοπλισμός
Ο Τουρίλλι χρησιμοποιεί ηλεκτρικές κιθάρες "Luca Turilli" φτιαγμένες από τον γάλλο Cristopher Capelli. Έχει 3, μία μπλε, μία κόκκινη, και μία άσπρη
Βιογραφία
Ο Τουρίλλι γεννήθηκε στην Τριέστη, Venezia Giulia. Χάρη στη επιρροή του πατέρα του, άρχισε να ενδιαφέρεται για την Ευρωπαϊκή Κλασσική Μουσική και έμαθε να παίζει πιάνο και κιθάρα. Το 1993 ίδρυσε το συγκρότημα Thundercross, που μετονομάστηκε σε Rhapsody μετά την έκδοση της πρώτης διαδήλωσης, και μετονομάστηκε ξανά σε Rhapsody of Fire για λόγους πνευματικής ιδιοκτησίας το 2006.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί
Δήμος Βιάννου
thumb|Το Δημαρχείο Βιάννου στην Άνω Βιάννο. Ο Δήμος Βιάννου είναι δήμος της Κρήτης. Υπάγεται στον Νομό Ηρακλείου και στην ομώνυμη επαρχία. Ιδρύθηκε το 1997 με το Ν. 2539/97 και παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Έχει έκταση 221.539 στρεμμάτων, ή 2,7% της συνολικής έκτασης της Κρήτης, και 5.500 κατοίκους (2011). Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού Ηρακλείου και έχει έδρα την Άνω Βιάννο.
Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019, έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).
Ο δήμος συνορεύει στα ανατολικά με τον δήμο Ιεράπετρας, στα βόρεια με τον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου του Νομού Λασιθίου και στα δυτικά με τον δήμο Μινώα Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου.
Κοινότητες και οικισμοί
μικρογραφία|900x900εσ Ο δήμος Βιάννου αποτελείται από 16 Κοινότητες. Στις δώδεκα Κοινότητες της Επαρχίας Βιάννου προστίθενται και οι τέσσερεις κοινότητες Αφρατίου, Εμπάρου, Μάρθας και Μιλλιαράδων της συνορεύουσης Επαρχία Πεδιάδος.
Πολιτιστικός Σύλλογος
Ο Σύλλογος Βιάννου Ηρακλείου «Ο Πατούχας» ιδρύθηκε το 1957. Σκοποί του Συλλόγου αποτελούν η σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ των Βιαννιτών που διαμένουν στο Ηράκλειο, η προβολή της επαρχίας Βιάννου παλαιότερα - του δήμου Βιάννου σήμερα - και η συμπαράσταση του Συλλόγου στην προβολή και στην επίλυση των προβλημάτων της περιοχής του δήμου. Το Δ.Σ. του Συλλόγου αποτελείται από τα παρακάτω μέλη: Γ. Αγαπάκη, Λ. Λιακάκη, Μ. Καραγιωργάκη, Μ. Καρακωνσταντάκη, Μ. Κυριακάκη, Μ. Λουλάκη και Σ. Μαργαριτάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Β  Βιανου
Παλιατζήδικα Πειραιά
thumb|280px|Κυριακάτικο παζάρι στα Παλιατζήδικα
Τα Παλιατζήδικα είναι μια μικρή συνοικία του Πειραιά σε μια στενή ζώνη περίπου 1 χιλιομέτρου γύρω από τις γραμμές της γραμμής 1 από την Καπνοβιομηχανία του Κεράνη έως την είσοδο του Αμαξοστασίου του Μετρό και την πλατεία Ιπποδάμειας γνωστή για το μεγάλο Κυριακάτικο παζάρι.
Θέση
Συνορεύουν βόρεια με την Λεύκα, νότια με την Δημοτική αγορά, ανατολικά με την Γούβα του Βάβουλα και δυτικά με τα Λεμονάδικα. Τα όρια της περιοχής είναι η Οδός Ομηρίδου Σκυλίτση στα βόρεια και η Οδός Αλιπέδου στα νότια στο μέσο διασχίζεται από τις γραμμές της γραμμής 1 του Μετρό.
Χαρακτηριστικά
thumb|280px|Οδός Ομηρίδου Σκυλίτση στα Παλιατζήδικα thumb|280px|Είσοδος Αμαξοστασίου [[Μετρό Αθήνας|Μετρό Παλιατζήδικα]]
Η περιοχή είναι αρκετά υποβαθμισμένη στην Οδό Αλιπέδου κυριαρχούν οι παλιές εγκαταλελειμμένες κυρίως βιομηχανίες κατά μήκος των γραμμών του Ηλεκτρικου ενώ στην Οδό Ομηρίδου Σκυλίτση κυριαρχούν τα παλαιοπωλεία και τα μικρά καταστήματα. Το μεγάλο παζάρι του Πειραιά το οποίο γινόταν μέχρι το 1968 στην Δημοτική Αγορά μετά την κατεδάφιση της από τον δήμαρχο Σκυλίτση μεταφέρθηκε στα Παλιατζίδικα. Το παζάρι πραγματοποιείται κάθε Κυριακή με μεγάλη συγκέντρωση κόσμου για φθηνές αγορές μεταχειρισμένων ειδών, συμμετέχουν άνθρωποι ιδιαίτερα από τις κατώτερες λαϊκές τάξεις και αλλοδαποί. Κομβικό σημείο της συνοικίας είναι η πλατεία Ιπποδάμειας με την είσοδο του Αμαξοστασίου του Ηλεκτρικού στο οποίο βρίσκεται ο Τερματικός σταθμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά
Σαρκοφάγα φυτά
Σαρκοφάγα φυτά είναι τα φυτά που παρουσιάζουν μία σειρά από ιδιότητες που τους επιτρέπουν να λαμβάνουν τα θρεπτικά τους συστατικά από την παγίδευση και κατανάλωση ζώων ή πρωτόζωων, συνήθως εντόμων και αρθρόποδων. Εμφανίζουν πέντε βασικές λειτουργικές ιδιότητες που όλες μαζί συνθέτουν το φαινόμενο της σαρκοφαγίας: (1) παγίδευση της λείας με το σχηματισμό εξειδικευμένων παγίδων, (2) θανάτωση της παγιδευμένης λείας, (3) πέψη της λείας, (4) αφομοίωση των μεταβολιτών-θρεπτικών συστατικών από τη νεκρή και χωνευμένη λεία και (5) χρήση αυτών των μεταβολιτών για την επιβίωση κι ανάπτυξη του φυτού. Τα Σαρκοφάγα φυτά ορίζονται από την ταυτόχρονη παρουσία όλων αυτών των ιδιοτήτων καθώς κάθε μια από αυτές μπορεί να εμφανιστεί σε διαφορετικό πλαίσιο σε ορισμένα μη σαρκοφάγα φυτά όπως για παράδειγμα, η προσέλκυση ή η παγίδευση. Επιβιώνουν σε ενδιαιτήματα με χαμηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά, όπως άζωτο, φωσφόρο, θείο και μεταλλικά στοιχεία.
Η σαρκοφαγία στα φυτά είναι μία καινούρια στρατηγική διατροφής που έχει εξελιχθεί σε τουλάχιστον 9 διαφορετικές χρονικές περιόδους σε περισσότερα από 700 είδη αγγειόσπερμων, κατά κύριο λόγο σε περιοχές με σημαντικά περιορισμένο άζωτο και φωσφόρο (Ellison 2006, Givnish 2015: Givnish et al. 1984, Król et al. 2012, Roberts and 60 Oosting 1958). Το φαινόμενο της σαρκοφαγίας στα φυτά άρχισε να απασχολεί την επιστημονική κοινότητα από τότε που ο Δαρβίνος έστρεψε την προσοχή του σε αυτό (Darwin, 1875). Οι προσαρμογές στη φυσιολογία και τη μορφολογία που οδήγησαν στην ύπαρξη της σαρκοφαγίας είναι αρκετά πιο πολύπλοκες στα φυτά, χάρη στις οποίες τα σαρκοφάγα φυτά χαρακτηρίστηκαν από το Δαρβίνο ως τα “πιο υπέροχα φυτά στον κόσμο”.
Κοινά χαρακτηριστικά σαρκοφάγων φυτών
Παρά την ταξινομική ποικιλομορφία τους, πολλά σαρκοφάγα φυτά μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά:
Μηχανισμοί Παγίδευσης
thumb|right|upright|Drosera capensis https://pixabay.com/en/plant-carnivorous-plant-142084/ Τα σαρκοφάγα φυτά μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες σύμφωνα με τον τρόπο σύλληψης του θηράματος τους στους ενεργούς και στους παθητικούς θηρευτές.
Τα σαρκοφάγα φυτά παρουσιάζουν διαφορετικά δομικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την προσέλκυση, την παγίδευση και την πέψη του θηράματος, οδηγώντας στην ανάπτυξη διαφορετικών μηχανισμών παγίδευσης:
Δημοτική Αγορά Πειραιά
thumb|300px|Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας Πειραιώς Η Δημοτική Αγορά η Αγία Τριάδα λόγω της Μητροπολιτικής εκκλησίας του Πειραιά αποτελεί την πιο κεντρική και ιστορική συνοικία του Πειραιά, πήρε το όνομα της από την μεγάλη αγορά που κυριαρχούσε στην περιοχή από το 1860 μέχρι το 1968 που κατεδαφίστηκε για να οικοδομηθεί στην θέση της ο γνωστός πανύψηλος πύργος.
Θέση
Συνορεύει βόρεια με τα Λεμονάδικα, νότια με την Τερψιθέα, ανατολικά με την Γούβα του Βάβουλα και δυτικά με το κεντρικό λιμάνι του Πειραιά, βρίσκεται μεταξύ των κεντρικών δρόμων 34ου Συντάγματος Πεζικού - Ηρώων Πολυτεχνείου - Λεωφόρος Βασιλέως Γεωργίου Β' - Γούναρη - Ομηρίδου Σκυλίτση.
Ιστορία της Δημοτικής Αγοράς
Η περιοχή είναι από τις πρώτες που κατοικήθηκαν όταν δημιουργήθηκε μετά την απελευθέρωση η σύγχρονη πόλη του Πειραιά, οι πρώτοι κάτοικοι την δεκαετία του 1830 ήταν Χιώτες που οικοδόμησαν το 1839 τον Μητροπολιτικό ναό της Αγίας Τριάδας. Η ιδέα για την οικοδόμηση μιας μεγάλης αγοράς στην περιοχή ξεκίνησε από την δεκαετία του 1850, πραγματοποιήθηκε το 1862 με σχέδια του μηχανικού της πόλης ταγματάρχη Ι.Τριγγέτα. Η Δημοτική Αγορά ήταν ένα απέραντο ορθογώνιο κτίριο διαστάσεων 94,9 Χ 27,8 μέτρων στο τρίγωνο μεταξύ των δρόμων Γούναρη - Εθνικής Αντιστάσεως - Λεωφόρος Βασιλέως Γεωργίου Β' απέναντι από την μεγάλη εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Ήταν προσπελάσιμη με εισόδους από τις τρεις πλευρές περιλαμβάνοντας πλήθος από καταστήματα όπως ιχθυοπωλεία, αρτοποιεία, οπωροπωλεία και κρεοπωλεία στους 4 αντίστοιχους τομείς, υπήρχαν επιπλέον πολλά φαγάδικα και καφενεία για την εξυπηρέτηση των πελατών. Τις βραδυνές ώρες όταν έπεφτε η κίνηση στην αγορά μαζεύονταν όλοι οι μεγάλοι παλιοί ρεμπέτες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Μπαγιαντέρας.
Η Δημοτική αγορά κατεδαφίστηκε στις 8 Φεβρουαρίου/1968 από τον δήμαρχο Πειραιά της επταετίας Αριστείδη Σκυλίτση, εκείνη την εποχή απαριθμούσε σε όλα τα καταστήματα τις περίπου 1000 εργαζόμενους. Η κατεδάφιση έφερε μεγάλο μαρασμό στην περιοχή παρέμεινε άδειο οικόπεδο για 5 περίπου χρόνια, την περίοδο (1972 - 1974) ο ίδιος δήμαρχος ανήγειρε το σύγχρονο Εμπορικό Κέντρο Πειραιά, τον μεγάλο πολυώροφο ουρανοξύστη. Ο σύγχρονος ουρανοξύστης αποτελείται από 23 ορόφους με 84 μέτρα συνολικού ύψος, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ουρανοξύστης στην Αττική μετά τον Πύργο Αθηνών.
Ο ναός της Αγίας Τριάδας
Είναι ένας από τους παλιότερους και τους μεγαλύτερους ναούς της Αττικής από τους πρώτους που ανεγέρθησαν μετά την Απελευθέρωση, αποτελεί τον Μητροπολιτικό ναό ολόκληρου του Πειραιά και την έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Πειραιώς. Ο πρώτος ναός ανεγέρθη το 1839 από τον πρώτο δήμαρχο Πειραιώς Κυριάκο Σερφιώτη, ήταν εξαιρετικά μεγάλος και επιβλητικός για τα δεδομένα της εποχής. Στον βομβαρδισμό του Πειραιά από τους Γερμανούς στις 11 Ιανουαρίου/1944 ο ναός ισοπεδώνεται στέλνοντας στον θάνατο πολλούς πιστούς που είχαν καταφύγει τότε μέσα σε αυτόν. Η νέα σύγχρονη επιβλητική εκκλησία θεμελιώθηκε στις 17 Ιουνίου/1956 από τον αρχιεπίσκοπο Δωρόθεο και εγκαινιάστηκε στις 17 Μαΐου/1964 από τον Μητροπολίτη Ύδρας Προκόπιο. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους χριστιανικούς ναούς χωρητικότητας 3.500 ατόμων Βυζαντινού ρυθμού με έναν πανύψηλο τρούλο στο κέντρο, ο ναός φαίνεται επιβλητικά σε ολόκληρο το λιμάνι απέναντι από τον ουρανοξύστη του Εμπορικού Κέντρου.
Η Καθολική εκκλησία του Αγίου Παύλου
Από την εποχή της δημιουργίας της σύγχρονης πόλης του Πειραιά είχαν συγκεντρωθεί στην πόλη πολλοί Καθολικοί είτε Δυτικοευρωπαίοι είτε Έλληνες με καταγωγή από νησιά του Αιγαίου. Οι Καθολικοί της Αττικής από την δεκαετία του 1830 αναζητούσαν μια περιοχή για την ίδρυση ενός δικού τους μεγάλου ναού, η ιδέα να ανεγερθεί ο ναός στον Πειραιά ανήκε στον αιδεσιμότατο Κωνσταντίνο Σαργολόγο τοποτηρητή της πόλης των Αθηνών στις 11 Ιανουαρίου/1837. Η πρόταση έγινε αποδεκτή από τον πρεσβευτή της Αυστρίας στην Αθήνα που έσπευσε να συγκεντρώσει τα χρήματα για την ανέγερση του ναού από τους συμπατριώτες του, τα σχέδια του ναού εκπόνησε ο διάσημος Γερμανός αρχιτέκτονας Έντουαρτ Σάουμπερτ. Η ανέγερση ξεκίνησε το 1838, τα εγκαίνια του ναού έγιναν στις 29 Νοεμβρίου/1840 από τον επίσκοπο Σύρου, ο ναός είχε διαστάσεις 19,35 επί 9,20 μέτρα. Το 1896 πραγματοποιήθηκαν εργασίες επέκτασης του ναού τότε ο ναός πήρε την σημερινή του μορφή, καταγράφεται το (1906 - 1907) ανάμεσα στο Ορφανοτροφείο και το Ταχυδρομείο. Η ολοκλήρωση της εκκλησίας πραγματοποιήθηκε το 1971 τότε πήρε και τις σημερινές τις διαστάσεις 24 μέτρων μήκους, 21 μέτρων πλάτους και 8,50 μέτρων ύψους.
Το Ζάννειο Ορφανοτροφείο Αρρένων
Το Ζάννειο Ορφανοτροφείο Αρέρνων είναι το πρώτο ορφανοτροφείο που οικοδομήθηκε στην πόλη του Πειραιά, το Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων στην ομώνυμη συνοικία του Πειραιά ήταν το δεύτερο και οικοδομήθηκε αργότερα. Το πρώτο τμήμα του οικοδομήθηκε το 1876 κληροδότημα της Ελένης Ζάννης χήρας του εμπόρου Νικήτα Ζάννη, η δυτική του πτέρυγα οικοδομήθηκε το 1882 επί δημαρχίας Τρύφωνα Μουτζόπουλου. Στο κτίριο υπήρχαν ανά διαστήματα ασταμάτητες προσθήκες, η τελική του ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε το 1930 με συμβολή της Ελένης και του Δημητρίου Ρετσίνα τότε χτίστηκε και το ιδιωτικό παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας εντός του ιδρύματος. Η χρηματοδότηση του ιδρύματος γινόταν από ιδιωτικές εισφορές υπό μορφή εράνων των κάτοικων του Πειραιά και από οικονομικές χορηγίες του δήμου. Ο αριθμός των παιδιών αυξήθηκε σταδιακά από 30 την εποχή έναρξης της λειτουργίας τους συνήθως παιδιά ορφανά, άπορα και άστεγα που κυκλοφορούσαν πολλά στο τέλος του περασμένου αιώνα στην πόλη του Πειραιά σε 430 μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1956 ιδρύεται το Ζάννειο Γυμνάσιο με λειτουργία ενός έτους και το 1956 το Εξατάξιο Γυμνάσιο με πλήρη λειτουργία την περίοδο (1961 - 1962). Το (1982 - 1983) οι τρόφιμοι μεταφέρονται στα νέα σύγχρονα κτίρια του ιδρύματος στην Εκάλη, τα κτίρια του Πειραιά κηρύττονται διατηρητέα.
Το παλιό Ταχυδρομείο Πειραιά
Το παλιό Ταχυδρομείο Πειραιά είναι το πρώτο Ταχυδρομείο που ιδρύθηκε στην Αθήνα μεταξύ του Ζανείου Ορφανοτροφείου και της Καθολικής εκκλησίας του Αγίου Παύλου. Θεμελιώθηκε στις 7 Μαρτίου/1899 από τον τότε Υπουργό Εσωτερικών Γ. Θεοτόκη και τον τότε δήμαρχο Πειραιά Τρύφωνα Μουτζόπουλο, τα εγκαίνια έγιναν στις 19 Αυγούστου/1901, οι συνολικές δαπάνες για την κατασκευή ήταν 190.000 δραχμές. Το κτίριο εξυπηρετούσε όλες τις Ταχυδρομικές υπηρεσίες του Πειραιά για περισσότερο από 70 χρόνια, το 1970 αποφασίστηκε η οικοδόμηση νέου Ταχυδρομικού μεγάρου στην συμβολή Φίλωνος και Τσαμαδού, οι λειτουργίες ολοκληρώθηκαν το 1973. Το κτίριο κηρύχθηκε την ίδια χρονιά διατηρητέο, υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό 6,7 Ρίχτερ στις Αλκυονίδες το 1981. Η αποκατάσταση των ζημιών ξεκίνησε με πρωτοβουλία του ΥΠΕΧΩΔΕ το 1998 οι επισκευές ολοκληρώθηκαν το 2005, από τότε στεγάζεται στο ίδιο κτίριο η Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά.
Χαρακτηριστικά
Η συνοικία της Δημοτικής Αγοράς είναι μια από τις περισσότερο εμπορικές συνοικίες σε ολόκληρη την Ελλάδα με έντονη κίνηση και κυκλοφορία όλο τον χρόνο ιδιαίτερα λόγω της γειτνίασης της με το κεντρικό λιμάνι. Τα εμπορικά καταστήματα και τα φαγάδικα υπάρχουν σε έντονο βαθμό σε όλους τους δρόμους συμπεριλαμβάνοντας ιδιαίτερα καταστήματα ένδυσης, φαγάδικα, φούρνους, ταξιδιωτικά πρακτορεία, ναυτιλιακές οργανώσεις και πολλά ξενοδοχεία. Τα τρία κυριότερα χαρακτηριστικά αξιοθέατα της περιοχής είναι ο πανύψηλος εμπορικός πύργος, ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας που διακρίνονται επιβλητικά και η Ζάννειος Πρότυπος Σχολή που βρίσκεται εσωτερικά απέναντι από τις γραμμές του ΗΣΑΠ. Στην περιοχή υπάρχει επιπλέον το Μέγαρο του ΝΑΤ (Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου) ανάμεσα στον πύργο του Πειραιά και την εκκλησία της Αγίας Τριάδος, η Νομαρχία Πειραιά στο ισόγειο του πύργου, η Καθολική εκκλησία του Αγίου Παύλου και το παλιό Ταχυδρομείο Πειραιά.
Το Μέγαρο του ΝΑΤ οικοδομήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 σαν Μέγαρο της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδας, η κατασκευή του διήρκεσε περίπου 4 χρόνια σε Ελληνοπρεπή ρυθμό, τα εγκαίνια έγιναν τον Δεκέμβριο του 1933 με συνολικό κόστος κατασκευής 30.000.000 δραχμές. Τον Αύγουστο του 1954 το μεγαλύτερο τμήμα του κτιρίου μεταβιβάστηκε απο την Εθνική Τράπεζα στο άστεγο μέχρι τότε Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο με κόστος 10.251.548 δραχμές. Το σημαντικότερο απο τα αξιοθέατα του Πειραιά το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά βρίσκεται στα όρια της Αγίας Τριάδας με την συνοικία της Τερψιθέας, στην διασταύρωση των κεντρικών λεωφόρων Βασιλέως Γεωργίου Α' και Ηρώων Πολυτεχνείου. Δίπλα απο το Δημοτικό Θέατρο επί της Λεωφόρου Ηρώων Πολυτεχνείου βρίσκεται και ο διάσημος Κινηματογράφος Αττικόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά
Ελληνική απογραφή
Η ελληνική απογραφή αφορά το χαρακτηρισμό των απογραφών πληθυσμού που διενέργησε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος από τη δημιουργία του το 1828 μέχρι σήμερα. Στο απώτερο παρελθόν λάμβαναν χώρα σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα, ενώ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχει καθιερωθεί η διεξαγωγή τους κάθε δέκα έτη, αρχής γενομένης από το 1951. Μέχρι τώρα έχουν διεξαχθεί τριάντα απογραφές.
Οι πρώτες από αυτές ήταν απλές καταμετρήσεις με μειωμένη αξιοπιστία, λόγω της μεγάλης διάρκειάς τους. Από το 1836 έως το 1845 γινόταν κάθε χρόνο απογραφή του πληθυσμού, με την προσθήκη των στοιχείων του φύλου και της ηλικίας. Το 1839 ήταν η πρώτη χρονιά που δημοσιεύθηκαν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τα αποτελέσματα της απογραφής, ενώ το 1853 και 1856 ο πληθυσμός δημοσιεύθηκε κατά νομούς, επαρχίες, δήμους και πόλεις που ήταν πρωτεύουσες νομών.
Η διάρκεια διεξαγωγής των απογραφών ποικίλει. Οι απογραφές συνήθως διαρκούν μία ημέρα, με εξαίρεση την απογραφή του 1861, η οποία διήρκεσε 60 ημέρες, και τις απογραφές του 2011 και του 2021, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε δύο φάσεις. Η τελευταία ολοκληρωμένη απογραφή είναι αυτή του 2021, αν και το σύνολο των αποτελεσμάτων της θα είναι διαθέσιμα στις 31 Μαρτίου 2024. Ο φορέας της υλοποίησής των απογραφών είναι η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), πρώην Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος (ΕΣΥΕ).
Οι ελληνικές απογραφές
Οι απογραφές που αναφέρονται από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (αρχικά ονομάστηκε "Στατιστική Επιτροπή της Ελληνικής Πολιτείας" ), στις επίσημες εκδόσεις της, έγιναν στα εξής έτη: 1828, 1838, 1839, 1840, 1841, 1842, 1843, 1844, 1845, 1848, 1853, 1856, 1861, 1870, 1879, 1889, 1896, 1907, 1920, 1928, 1940, 1951, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001, 2011 και 2021. Μία -ανεπίσημη- απογραφή πραγματοποιήθηκε το έτος 1701 από τους Βενετούς, αλλά αφορούσε μόνο την Πελοπόννησο. Στον παρακάτω κατάλογο σημειώνονται και άλλες απογραφές, καθώς και σχόλια για αυτές:
thumb|right|200 px|Απογραφικό Δελτίο από την Απογραφή του 1907.
Σημειώνεται ότι έγιναν και άλλες απογραφές, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους, για τις οποίες υπάρχουν περιορισμένες αναφορές.
De facto, μόνιμος και νόμιμος πληθυσμός
Στις ελληνικές απογραφές αναφέρονται οι όροι πραγματικός και μόνιμος πληθυσμός, οι οποίοι εξηγούνται παρακάτω:
Ως de facto πληθυσμός ή (σύμφωνα με την ορολογία μέχρι την απογραφή του 2001) πραγματικός πληθυσμός ενός τόπου ορίζουν οι στατιστικές υπηρεσίες τον συνολικό πληθυσμό που βρέθηκε και απογράφηκε κατά την απογραφή στο συγκεκριμένο αυτό τόπο, ανεξάρτητα από το αν διαμένει μόνιμα στον τόπο αυτό, ή αν είναι προσωρινός ή περαστικός.
Παράδειγμα (και διαφορά από τον μόνιμο πληθυσμό): Κάποιος την ώρα της απογραφής ήταν στην Πάτρα. Όμως εκεί βρέθηκε τυχαία, ή ήταν περαστικός και διαμένει μόνιμα στη Λάρισα. Αυτό το δηλώνει. Έτσι, καταγράφεται στον πραγματικό πληθυσμό Πάτρας (αφού απογράφηκε εκεί) και ταυτόχρονα στο μόνιμο πληθυσμό Λάρισας (αφού μόνιμα διαμένει στη Λάρισα).
Ως μόνιμος πληθυσμός ορίζεται ο συνολικός πληθυσμός που δήλωσε ως μόνιμη κατοικία του κατά την απογραφή του τον συγκεκριμένο τόπο, ανεξάρτητα από το πού βρέθηκε και απογράφηκε στην επικράτεια της χώρας.
Παράδειγμα (και διαφορά από τον πραγματικό πληθυσμό): Κάποιος την ώρα της απογραφής ήταν στην Πάτρα. Όμως εκεί βρέθηκε τυχαία, ή ήταν περαστικός και διαμένει μόνιμα στη Λάρισα. Αυτό το δηλώνει. Έτσι, καταγράφεται στον πραγματικό πληθυσμό Πάτρας (αφού απογράφηκε εκεί) και ταυτόχρονα στο μόνιμο πληθυσμό Λάρισας (αφού μόνιμα διαμένει στη Λάρισα).
Ως νόμιμος πληθυσμός θεωρείται ο αριθμός των δημοτών κάθε δήμου της χώρας με την υπηκοότητα της χώρας και διαμένουν μόνιμα στην χώρα. Το μέγεθος αυτό είναι απαραίτητο για να οριστεί ο αριθμός των βουλευτών που εκλέγει κάθε εκλογική περιφέρεια.
Πηγές
*
Δήμος Ρουσίζι
Ο Δήμος Ρουσίζι είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Δυτική Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Κυανγκουγκού.
Κοινότητες
Ο Δήμος Ρουσίζι διαιρείται σε 15 κοινότητες:
Δείτε επίσης
ρ Κατηγορία:Δυτική Ρουάντα
Χαλοουίν
μικρογραφία|δεξιά|Κολοκύθα που συνηθίζεται να φτιάχνεται για τη γιορτή του Χαλοουίν. Το Χαλλογουίν (αγγλικά: Halloween), Χαλογουίν, Χαλοουίν ή και Χάλοουιν γιορτάζεται τη νύχτα της 31 Οκτωβρίου και είναι μια αργία η οποία εορτάζεται κυρίως σε χώρες του αγγλοσαξωνικού κόσμου.αριστερά|μικρογραφία|Σπίτι κατάλληλα διακοσμημένο για τη ΧαλοουίνΗ γιορτή αυτή τηρείται σε πολλές χώρες την παραμονή της Ημέρας των Αγίων Πάντων, που είναι η 1η Νοεμβρίου. Η Ημέρα των Πάντων γενικότερα τιμά τους αγίους, αλλά και τους νεκρούς προγόνους των ανθρώπων.
Μια θεωρία υποστηρίζει ότι η έμπνευση για την γιορτή προήλθε από τα γαελικά φεστιβάλ της σοδειάς, ιδίως του Σαμάιν. Γενικότερα, πολλοί υποστηρίζουν ότι οι πρόδρομοι του Χαλογοουίν είχαν παγανιστικές ρίζες. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι το Σαμάιν μετεξελίχθηκε σε Χαλογουίν από την χριστιανική εκκλησία, στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Άλλοι ακαδημαϊκοί υποστηρίζουν ότι το Χαλογουίν προήλθε από τον εορτασμό της Ημέρας των Αγίων Πάντων και δεν αποτελεί μετεξέλιξη κάποιας γαελικής εορτής. *
Στο Χάλογουιν, τα παιδιά ντύνονται σε κάτι «τρομακτικό» και επισκέπτονται σπίτια μαζεύοντας πολλά γλυκά, γνωστό ως «trick or treat» ή «φάρσα ή κέρασμα». Επίσης, η κολοκύθα αποτελεί σύμβολο της εορτής. Ακόμη, οι άνθρωποι κάνουν πλάκες, ανάβουν φωτιές, βλέπουν ταινίες με σχετική θεματολογία ή επισκέπτονται "στοιχειωμένα" αξιοθέατα.
Για κάποιους ανθρώπους, το Χάλογουιν έχει θρησκευτική σημασία. Μεταξύ άλλων, κάποιοι συμμετέχουν σε λειτουργίες και ανάβουν κεριά στα μνήματα των συγγενών τους, αν και για άλλους, το Χάλογουιν αποτελεί μια εορτή χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο. Κάποιοι Χριστιανοί απέχουν από την κατανάλωση κρέατος εκείνη την ημέρα, καθώς αποτελεί την παραμονή της Ημέρας των Αγίων Πάντων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Χριστιανισμός και θάνατος
Γκερτ Βίλντερς
Ο Γκέερτ Βίλντερς (Geert Wilders, προφέρεται Χέιρτ Βίλντερς, 6 Σεπτεμβρίου 1963) είναι Ολλανδός πολιτικός, βουλευτής και αρχηγός του αντι-Ισλαμικού κόμματος "Partij voor de Vrijheid" ("Κόμμα για την Ελευθερία", PVV).
Γενικά η πολιτική του στρέφεται ενάντια στο Ισλάμ, ενώ έχει σχολιάσει (αρνητικά) θέματα που αφορούν τη μετανάστευση, την ελευθερία του λόγου και τη συμπεριφορά των Μαροκινών νέων στις πόλεις.
Το κόμμα του κέρδισε τρίτη θέση στις βουλευτικές εκλογές στις 9 Ιουνίου 2010, με 24 έδρες συνολικά.
Πολιτική ιδεολογία
Ο Βίλντερς γενικά θεωρεί τον εαυτό του φιλελεύθερο, με μια μίξη θέσεων ανεξαρτήτως του Ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος και κυρίως της εικονοκλαστικής Ολλανδικής κοινωνίας. Έχει ως ανώτατο πολιτικό πρότυπο τη Μάργκαρετ Θάτσερ, ενώ θεωρεί ότι το Ολλανδικό πολιτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει ώστε να "μη δέχεται αυτούς που δεν το δέχονται". Υποστηρίζει την εξωτερική πολιτική του Ισραήλ, ενώ έχει ταχθεί υπέρ της επανένωσης της Φλάνδρας και της Ολλανδίας.
Το Μάρτιο του 2005 ο Βίλντερς δημοσίευσε το πολιτικό του μανιφέστο, με την ονομασία "Klare Wijn" ("Καθαρό Κρασί") το οποίο περιέχει μεταξύ άλλων τις παρακάτω "προτάσεις":
Απόψεις για το Ισλάμ
Ο Βίλντερς είναι ιδιαίτερα γνωστός για την κριτική του ενάντια στο Ισλάμ, συνοψίζοντας τις απόψεις του στη φράση "δε μισώ τους Μουσουλμάνους, μισώ το Ισλάμ". Τονίζει ότι δεν υπάρχει "μετριοπαθές Ισλάμ", ενώ έχει προτείνει την απαγόρευση του Κορανίου στην Ολλανδία, το οποίο θεωρεί "φασιστικό βιβλίο". Πιστεύει πως η μετανάστευση Μουσουλμάνων στην Ολλανδία πρέπει να σταματήσει και οι ήδη εγκατεστημένοι μετανάστες πρέπει να πληρωθούν για να φύγουν.
Προς αυτή την κατεύθυνση έχει γυρίσει το φιλμ μικρού μήκους Fitna, στο οποίο αναλύει αποσπάσματα του Κορανίου που ενθαρρύνουν την τρομοκρατία. Το φιλμ προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και η Βρετανία απαγόρευσε την είσοδο του Βίλντερς στο έδαφος της. Η Αλ Κάιντα έκανε έκκληση για δολοφονία του Βίλντερς, μετά την κυκλοφορία του φιλμ.
Ο Βίλντερς παραπέμφθηκε σε δίκη με την κατηγορία της υποκίνησης θρησκευτικού και φυλετικού μίσους, αλλά αθωώθηκε από δικαστήριο του Άμστερνταμ στις 23 Ιουνίου 2011.
Σαχ Μαχμούντ Χαν
Ο Σαρντάρ Σαχ Μαχμούντ Χαν (παστού:, 1890 – 27 Δεκεμβρίου 1959) ήταν Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν από τον Μάιο του 1946 έως τις 7 Σεπτεμβρίου του 1953, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ. Καταγόταν από τη Μοχαμαντζάι των Μπαρακζάι Παστούν. Ήταν αδελφός του Ναντίρ Χαν, ο οποίος απομάκρυνε από την εξουσία τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί και θείος των Ζαχίρ Σαχ και Σαρντάρ Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, τελικού διαδόχου του. Τα άλλα δύο αδέρφια του ήταν οι Σαρντάρ Μοχαμάντ Χασίμ Χαν και Σαρντάρ Σαχ Βαλί Χαν.
Κατά τη διακυβέρνησή του το 1949, επιτράπηκαν σχετικά ελεύθερες εκλογές, ως απάντηση σε ένα τμήμα της νεολαίας της μεσαίας τάξης το οποίο επιθυμούσε μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, από τις εκλογές του 1952, η πολιτική επανήλθε σε αυστηρό έλεγχο. Επίσης κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρωθυπουργού, σχηματίστηκε το πακιστανικό κράτος μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι Αφγανοί ισχυρίστηκαν ότι οι Παστούν οι οποίοι ζούσαν στις παραμεθόριες περιοχές θα έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα να προσχωρήσουν στο Αφγανιστάν ή να σχηματίσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, το οποίο οδήγησε σε τεταμένες σχέσεις με το Πακιστάν εξ αρχής. Το Αφγανιστάν αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και έχοντας αποτύχει σε ένα φιλόδοξο σχέδιο άρδευσης στο δυτικό Αφγανιστάν, ο Μαχμούντ Χαν τελικά αντικαταστάθηκε από τον Νταούντ Χαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν
Καλό Χωριό Λεμεσού
Το Καλό Χωριό είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Καλό Χωριό απέχει 21 χιλιόμετρα από την πόλη της Λεμεσού. Βρίσκεται στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 700 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Καπηλειό, στα νοτιοδυτικά με τη Γεράσα, στα νότια με τον Λουβαρά, στα νοτιοανατολικά με τη Διερώνα, στα ανατολικά με τον Αρακαπά, στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Κωνσταντίνο και με τον Άγιο Παύλο, στα βόρεια με τη Ζωοπηγή και στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Μάμα.
Φυσικό περιβάλλον
Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις του χωριού περιλαμβάνουν συκιές, αμυγδαλιές, εσπεριδοειδή, καρυδιές και λαχανικά. Η φυσική βλάστηση του χωριού αποτελείται από λεβάντα, πικροδάφνη, λάδανο, δεντρολίβανο, τρεμιθιές, πεύκα, αγριελιές και λατζιές.
Ονομασία
Με την ονομασία Καλό Χωριό υπάρχουν πέντε χωριά στην Κύπρο. Και τα πέντε χωριά είχαν στα παλιά χρόνια άλλη ονομασία η οποία δεν τιμούσε τους κατοίκους τους, οι οποίο τα μετονόμασαν σε Καλό Χωριό. Για το Καλό Χωριό της επαρχίας Λεμεσού η παράδοση αναφέρεται σε μια συνάντηση ενός ξένου με μια γυναίκα κάτοικο στο χωριό. Ο ξένος ρώτησε τη γυναίκα πως ονομάζοταν το χωριό. Η γυναίκα ντρεπόταν να πει το πραγματικό όνομα του χωριού (Βιλλιρούθκια) και έτσι απάντησε «Πάντως εν Καλό Χωριό». Από την απάντηση αυτή έμεινε η ονομασία Καλό Χωριό.
Ιστορία
Το Καλό Χωριό κτίστηκε όταν τελείωσαν οι ληστρικές επιδρομές των φυλών της Αιγύπτου. Οι φυλές αυτές κατέστρεφαν τα χωριά της Κύπρου. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι πρώτοι κάτοικου του χωριού εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 1865. Οι κάτοικοι αυτοί προέρχονταν από την Ορόγγου και έφυγαν από τη γη τους λόγω επιδημίας χολέρας.
Το Καλό Χωριό αποτελεί ένα από τα 14 χωριά της Κύπρου που παράγει το κρασί Κουμανδαρία. Την εποχή της Φραγκοκρατίας το χωριό ήταν μέρος της Μεγάλης Κουμανταρίας. Οι Φράγκοι μοναχοί είχαν μία έπαυλη στη σημερινή θέση του χωριού. Την χρησιμοποιούσαν ως βάση για την είσπραξη των φόρων από τα γειτονικά χωριά. Επιπλέον, στην έπαυλη αυτή κατασκεύαζαν το κρασί Κουμανδαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Βικινέα
Τα Βικινέα (Wikinews) είναι ένα ελεύθερου περιεχομένου ειδησεογραφικό wiki και ένα από τα εγχειρήματα της Wikimedia Foundation. Ο Τζίμι Γουέιλς έχει διαχωρίσει τα Βικινέα από την Βικιπαίδεια λέγοντας ότι «στα Βικινέα κάθε άρθρο πρέπει να γραφεί σαν δημοσιογραφικό άρθρο διαφορετικό από ένα εγκυκλοπαιδικό άρθρο». Η πολιτική της ουδέτερης οπτικής γωνίας, που εφαρμόζεται στα Βικινέα τα διακρίνει από άλλες προσπάθειες δημοσιογραφίας των πολιτών όπως το Indymedia και τα OhmyNews. Σε αντίθεση με τα περισσότερα εγχειρήματα του Wikimedia, τα Βικινέα επιτρέπουν την πρωτότυπη εργασία με τη μορφή ρεπορτάζ και συνεντεύξεων Τα αγγλικά Βικινέα είναι το μόνο εγχείρημα του Wikimedia που χορηγεί δημοσιογραφική κάρτα σε δημοσιογράφους που επιλέγονται από την κοινότητα.
Ιστορία
Η πρώτη καταγεγραμμένη πρόταση για τη δημιουργία ενός ειδησεογραφικού βίκι του Wikimedia ήταν μία ανώνυμη καταχώριση δύο σειρών τον Ιανουάριο του 2003 στο Meta-Wiki. Ο Ντάνιελ Άλστον (Daniel Alston) συντάκτης της Αγγλικής Βικιπαίδειας με το όνομα χρήστη Fonzy, ισχυρίστηκε ότι ήταν αυτός που την καταχώρισε.
Ο Άλστον δεν αναμείχθηκε στην ανάπτυξη του εγχειρήματος και η πρόταση του επαναδιατυπώθηκε από το Γερμανό ανεξάρτητο  δημοσιογράφο, μηχανικό λογισμικού και συγγραφέα Έρικ Μέλλερ. (Erik Möller). Η πρόταση περιελάμβανε τη δημιουργία ενός αδερφού εγχειρήματος που θα κάλυπτε «ειδήσεις ευρείας θεματολογίας, χωρίς προκαταλήψεις και με λεπτομέρεια». Αρχικά υπήρξε αντίθεση από πολλούς μακροχρόνιους χρήστες της Βικιπαίδειας, οι οποίοι επισήμαναν κυρίως την υπάρχουσα κάλυψη των τρεχόντων γεγονότων από τη Βικιπαίδεια. Αυτό αποτέλεσε αφορμή για μακροσκελείς συζητήσεις και προτάσεις για το πώς η καινούρια ιδέα θα μπορούσε να εισαχθεί σαν ένα νέο εγχείρημα του Wikimedia.
Στις 13 Μαρτίου του 2005, η αγγλική έκδοση των Βικινέων έφτασε τα 1.000 άρθρα. Από το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, το εγχείρημα διατίθεται με την άδεια Creative Commons Attribution 2.5 license.
Στις 29 Απριλίου του 2006, η αγγλική έκδοση των Βικινέων έφτασε τα 5.000 νέα άρθρα, ενώ στις 5 Σεπτεμβρίου του 2007 τα 10.000.
Στις 15 Μαρτίου του 2011 εγκρίνεται η ελληνική έκδοση των Βικινέων από την Language Committee του Ιδρύματος Wikimedia, ενώ η μετάπτωση από τον Επωαστήρα στην επίσημη ιστοσελίδα http://el.wikinews.org πραγματοποιήθηκε από τις 8 μέχρι τις 10 Απριλίου του 2011. Στις 18 Οκτωβρίου 2011 τα Ελληνικά Βικινέα φτάνουν τις 1000 άρθρα, ενώ στις 15 Αυγούστου 2012 άγγιξαν τα 2000 άρθρα. Σε αριθμό επισκέψεων (pageviews) ξεπέρασαν τις 100.000 το Δεκέμβριο του 2012, έχοντας τον μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης σε αναγνωσιμότητα μετά το αντίστοιχο ρωσικό και κορεατικό εγχείρημα.
Πρόσθετα εγχειρήματα
Στις 28 Απριλίου του 2008 τα Βικινέα ξεκίνησαν σχέδια για ένα ραδιόφωνο του Wikimedia το οποίο στοχεύει σε μία 24/7 συνεχή μετάδοση διαφόρων προγραμμάτων και ειδήσεων, κυρίως από τα έργα του Wikimedia.