cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renault 21
Εκδοχές αμαξώματος
Η στάνταρ εκδοχή του Renault 21 ήταν 4-πορτο σεντάν, το οποίο κυκλοφόρησε στην αγορά για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1986, ως ο επίσημος διάδοχος του επιτυχημένου Renault 18 και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του. Τον Ιούνιο του 1986, προστέθηκε ένα 5-πορτο 7-θέσιο station wagon, το 21 Nevada, που ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε ως 21 Savanna. thumb|left|Renault 21 εκδοχής liftback.
Τον Μάιο του 1989, όλη η παλέτα των εκδόσεων του 21 έλαβε μια έντονη αισθητική ανανέωση, που του προσέδωσε μια εξωτερική εμφάνιση παρόμοια με αυτήν του μεγαλύτερου Renault 25. Τότε ακριβώς, προστέθηκε στην παλέτα και μια εκδοχή 5-πορτη liftback, που είχε μάλιστα καλύτερη εμπορική πορεία στη Γαλλία από το σεντάν, καθώς και μια σπορ έκδοση 2.0 λίτρων Turbo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
21 Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Κάβο Γάτα
thumb|right|Η περιοχή του Ακρωτηρίου, το Κάβο Γάτα κάτω δεξιά. Το Κάβο Γάτα είναι ακρωτήριο της Κύπρου, είναι το νότιο ανατολικό σύνορο του κόλπου του Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στη χερσόνησο Ακρωτηρίου και ανήκει στη βάση Ακρωτηρίου. Είναι το νοτιοανατολικό σημείο της Ευρώπης, κείμενο 14 πρώτα λεπτά της μοίρας ή 25 χιλιόμετρα νοτιότερα από το ακρωτήριο Τρυπητή της Γαύδου.
Η ονομασία του ακρωτηρίου προέρχεται από το κοντινό μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Όπως αναφέρει ο Γιώργος Σεφέρης, είναι ιστορία που άκουσε από κάποιο μοναχό όταν πέρασε από εκεί το 1952: Κάποτε έπεσε ανομβρία στο νησί για πολλά χρόνια και γέμισε ο τόπος φίδια. Τότε οι μοναχοί ανέθρεψαν γάτες και κάθε μέρα το χάραμα αλλά και το βράδυ τις έστελναν έξω από το μοναστήρι να κυνηγήσουν τα φίδια. Η μάχη αυτή των φιδιών με τις γάτες κράτησε χρόνια, στο τέλος εξολόθρευσαν τα φίδια αλλά και οι ίδιες χάθηκαν αφού δεν άντεξαν το δηλητήριο. Άλλη παράδοση αναφέρει ότι τις γάτες τις έφερε η Αγία Ελένη
Δείτε επίσης
Γατα Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Κύπρου Κατηγορία:Επαρχία Λεμεσού Κατηγορία:Ακραία σημεία της Κύπρου
Δίκη του Άουσβιτς (Πολωνία)
Η Δίκη του Άουσβιτς διεξήχθη στην Πολωνία το 1947, όταν οι αρχές της χώρας και συγκεκριμένα το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολωνίας παρέπεμψε σε δίκη σαράντα πρώην μέλη του προσωπικού των στρατοπέδων συγκέντρωσης Άουσβιτς. Η διαδικασία άρχισε στις 24 Νοεμβρίου 1947 και ολοκληρώθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1947. Από τους κατηγορουμένους οι πλέον διάσημοι ήταν οι Άρτουρ Λημπενχένσε, ένας από τους διοικητές του στρατοπέδου, η Μαρία Μάντελ, επικεφαλής των γυναικείων τμημάτων του Άουσβιτς και ο γιατρός της SS Γιόχαν Κρέμερ. Δικάστηκαν επίσης άλλοι 34 άνδρες και 4 γυναίκες που είχαν υπηρετήσει ως δεσμοφύλακες ή ιατροί στο στρατόπεδο.
Κατηγορούμενοι - Ποινές
Οι βαθμοί παρατίθενται αυτούσιοι, καθώς δεν υπάρχει ακριβές ανάλογό τους στον τακτικό στρατό.
Ο Ρούντολφ Ες δικάστηκε σε άλλη, ξεχωριστή δίκη και εκτελέστηκε στις 16 Απριλίου 1947 μπροστά από το κρεματόριο του Άουσβιτς Ι. Η δίκη του διοικητή του Άουσβιτς Ές, που πραγματοποιήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολωνίας στη Βαρσοβία τον Μάρτιο του 1947 ήταν, στην πραγματικότητα, η πρώτη από τις δίκες του Άουσβιτς, την οποία ακολούθησε η δίκη στην Κρακοβία μερικούς μήνες αργότερα.
Σύνοψη
Το Ανώτατο Εθνικό Δικαστήριο που συνεδρίασε στην Κρακοβία, επέβαλε 23 θανατικές ποινές και 17 ποινές φυλάκισης, από ισόβια δεσμά ως τριετούς διάρκειας. Όλες οι εκτελέσεις έγιναν στις 28 Ιανουαρίου 1948 στη φυλακή Μοντελούπιχ (Montelupich) της Κρακοβίας, μιας "από τις πλέον απαίσιες φυλακές των Ναζί στην κατεχόμενη Πολωνία", την οποία χρησιμοποιούσε η Γκεστάπο καθ' ολόκληρη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Μαρία Μάντελ και Τερέζε Μπραντλ ήταν οι πρώτες που εκτελέστηκαν. Μόνον ένας αθωώθηκε, ο επιλοχίας Χανς Μυνχ, ο οποίος αρνήθηκε να συμμετάσχει στις διαδικασίες επιλογής και έκανε μάταια, αλλά επιβεβαιωμένα, αιτήματα για χορήγηση περισσότερης τροφής στους κρατουμένους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Υδροφθόριο
Το υδροφθόριο (αγγλικά hydrogen fluoride) είναι η ανόργανη διατομική δυαδική χημική ένωση με μοριακό τύπο HF. Πιο συγκεκριμένα, το υδροφθόριο ανήκει στα υδραλογόνα. Το χημικά καθαρό υδροφθόριο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο τοξικό υγροσκοπικό αέριο με αποπνικτική οσμή. Κάτω από την κανονική θερμοκρασία βρασμού του, ή έστω κάτω από την κρίσιμη θερμοκρασία του, μετά από επαρκή συμπίεση, είναι ατμίζον υγρό. Είναι αναμείξιμο με το νερό σε οποιεσδήποτε αναλογίες, σχηματίζοντας με αυτό και αζεοτροπικό μείγμα.
Αποτελεί την κύρια βιομηχανική πηγή φθορίου και γι' αυτό είναι πρόδρομη ένωση για πολλές σημαντικές ενώσεις, που συμπεριλαμβάνουν φαρμακευτικά προϊόντα, αλλά και πολυμερή (όπως για παράδειγμα το τεφλόν). Το υδροφθόριο χρησιμοποιείται ευρύτατα από την πετροχημική βιομηχανία και αποτελεί συστατικό πολλών σουπεροξέων. Το υδροφθόριο έχει κανονική θερμοκρασία βρασμού λίγο μικρότερη από τη «θερμοκρασία δωματίου» (20 °C), αλλά πολύ υψηλότερη σε σύγκριση με τις κανονικές θερμοκρασίες βρασμού των υπόλοιπων υδραλογόνων.
Με βάση το μοριακό βάρος του, θα έπρεπε να είναι αέριο με πολύ μικρότερη κανονική θερμοκρασία βρασμού. Αυτή η ανωμαλία οφείλεται στο γεγονός ότι το υδροφθόριο (ακόμη και στην αέρια κατάσταση) βρίσκεται στην πραγματικότητα (κατά μέσο όρο) σε διμερισμένη μορφή [(HF)2].
Το υδροφθόριο είναι πολύ επικίνδυνο αέριο, που με την παρουσία νερού (έστω και με τη μορφή υγρασίας), σχηματίζει το διαβρωτικό και διεισδυτικό, αν έρθει σε επαφή με ιστούς, υδροφθορικό οξύ. Ακόμη, το αέριο υδροφθόριο μπορεί να προκαλέσει τύφλωση, με ταχεία καταστροφή των κερατοειδών χιτώνων των οφθαλμών.
Ο Γάλλος χημικός Εντμόντ Φρέμυ (Edmond Frémy, 1814-1894) πιστώθηκε την ανακάλυψη του άνυδρου υδροφθορίου, καθώς προσπαθούσε να απομονώσει στοιχειακό φθόριο, αλλά ο Καρλ Βίλελμ Σέλε (Carl Wilhelm Scheele) παρασκεύασε σε μεγάλες ποσότητες υδροφθορικό οξύ το 1771, ενώ και ακόμη παλαιότερα από αυτό, η χρήση του οξέος αυτού ήταν γνωστή στην υαλουργία.
Φυσική παρουσία
Γενικά υδροφθόριο δεν υπάρχει στη φύση, εκτός από κάποιες ποσότητες που έχουν εντοπιστεί σε αναθυμιάσεις ηφαιστείων στην Ιαπωνία, στην Αλάσκα, αλλά και στον Βεζούβιο στην Ιταλία. Μικρές ποσότητες υδροφθορίου εκλύονται (ως παραπροϊόν) κάθε χρόνο στην ατμόσφαιρα κατά την παραγωγή φωσφορικών συμπληρωμάτων ζωοτροφών. Το καλοκαίρι του 1997 ανιχνεύθηκε υδροφθόριο για πρώτη φορά στη μεσοαστρική ύλη, και συγκεκριμένα στον αστερισμό του Τοξότη. Ο εντοπισμός αυτός έγινε με φασματοφωτόμετρο μακρών κυμάτων του Εργαστηρίου Διαστημικής Υπέρυθρης Ακτινοβολίας (Infrared Space Observatory, ISO).
Δομή
thumb|350px|Εικόνα #1: Δομή στερεού υδροφθορίου thumb|350px|Εικόνα #2: Επιφάνειες van der Waals που αναπαριστούν την πυκνότητα ηλεκτρονικού φορτίου στα τέσσερα υδραλογόνα. Από αριστερά προς τα δεξιά : HF, HCl, HBr, HI
Κοντά και πάνω από τη «θερμοκρασία δωματίου» (20 °C), το χημικά καθαρό υδροφθόριο είναι άχρωμο αέριο. Κάτω από την κανονική θερμοκρασία τήξης του (−83,6 °C), το στερεό (πλέον) υδροφθόριο σχηματίζει ορθορομβικούς κρυστάλλους, που αποτελούνται από τεθλασμένες ζικ - ζακ αλυσίδες μορίων υδροφθορίου (δείτε την εικόνα #1). Τα μόρια υδροφθορίου έχουν βραχύ ενδομοριακό δεσμό Η — F μήκους 95 pm, αλλά συνδέονται και με τα γειτονικά τους μόρια με διαμοριακές αποστάσεις Η — F των 155 pm. Το υγρό υδροφθόριο, επίσης αποτελείται από αλυσίδες μορίων υδροφθορίου, αλλά αυτές είναι βραχύτερες, καθώς αποτελούνται από μόλις 5 - 6 μόρια, κατά μέσο όρο.
Σύγκριση με τα άλλα υδραλογόνα
Παρ' όλο που το HF θεωρείται ομοιοπολική ένωση, ο δεσμός Η — F έχει κατά 43 % ετεροπολικό χαρακτήρα, σε σύγκριση με το HCl, που έχει ετεροπολικό χαρακτήρα κατά 17 %, το HBr, που έχει ετεροπολικό χαρακτήρα κατά 11 %, το ΗΙ, που έχει ετεροπολικό χαρακτήρα κατά 6 % και το HAt, που έχει ετεροπολικό χαρακτήρα κατά –0,5% (όπου το μείον δείχνει αντίθετη πολικότητα).
Στην εικόνα #2, το εντονότερο μπλε-ιώδες χρώμα αντιστοιχεί σε μεγαλύτερη ηλεκτρονιακή πυκνότητα και κατά συνέπεια σε περισσότερο πολωμένο δεσμό άρα και σε μεγαλύτερη ετεροπολική συμμετοχή.
Δεσμοί υδρογόνου
Τα μόρια του υδροφθορίου αλληλεπιδρούν μεταξύ τους μέσω δεσμών υδρογόνου, δημιουργώντας έτσι επιπλέον συσσωματοποιητικές σχέσεις με τα άλλα μόρια υδροφθορίου. Εξαιτίας αυτού του φαινομένου, το υδροφθόριο συμπεριφέρεται (φυσικοχημικά) περισσότερο όπως το νερό, παρά όπως τα άλλα υδραλογόνα, όπως το υδροχλώριο. Αυτοί οι δεσμοί υδρογόνου μεταξύ των μορίων υδροφθορίου αυξάνουν το ιξώδες του υδροφθορίου, στην υγρή φάση, και χαμηλώνουν την αναμενόμενη πίεση, στην αέρια φάση. Το υδροφθόριο έχει (κανονική) θερμοκρασία βρασμού τους 20 °C (υπό πίεση 1 atm), σε αντιδιαστολή με τις θερμοκρασίες βρασμού των βαρύτερων από το υδροφθόριο υδραλογόνων, που κυμαίνουνται μεταξύ –85 °C και –30 °C.
Το υδροφθόριο είναι πλήρως αναμείξιμο με το νερό (δηλαδή διαλύονται αμοιβαία σε κάθε αναλογία), ενώ τα άλλα υδραλογόνα έχουν μεγάλα κενά στις αναλογίες ανάμειξής τους με το νερό. Το υδροφθόριο και το νερό επίσης σχηματίζουν αρκετές χημικές ενώσεις στη στερεή κατάσταση, με πιο αξιοσημείωτη, μια 1:1 χημική ένωση που έχει σημείο τήξης της τους −40 °C, δηλαδή έχει σημείο τήξης μεγαλύτερο κατά 44 °C από αυτό του καθαρού υδροφθορίου.
Ιστορία
Η διαπίστωση της ύπαρξης ιόντων F– έγινε στα τέλη του 16ου αιώνα, αλλά η πρώτη αναφορά στο ίδιο το υδροφθόριο έγινε το 1771 από το φαρμακοποιό Καρλ Βίλελμ Σέλε, κατά τη διάρκεια της εργασίας του σχετικά με τους τρόπους διαπίστωσης της χημικής σύστασης του ορυκτού φθορίτη (που αποτελείται κυρίως από φθοριούχο ασβέστιο, CaF2). Πιο συγκεκριμένα, ο Σέλε κατέγραψε τις ακόλουθες παρατηρήσεις:
1. Γινόταν χάραξη γυαλιού από όξινες αναθυμιάσεις, που εκλύονταν όταν έπεφτε θειικό οξύ σε δείγματα φθορίτη. Αργότερα αποδείχθηκε ότι αυτό οφείλεται στις ακόλουθες χημικές αντιδράσεις: και
2. Όταν το αέριο που εκλυόταν κατά τη χάραξη του γυαλιού ερχόταν σε επαφή με το νερό, σχηματιζόταν διοξείδιο του πυριτίου (SiO2).
3. Σχηματιζόταν ίζημα φθορίτη (CaF2) όταν το οξύ, που απελευθερωνόταν από την αντίδραση της παρατήρησης #1, διοχετεύονταν σε σωλήνα που περιείχε ασβεστόνερο [Ca(OH)2].
Το 1780, οι Μπέρναρντ Μάιερ (Bernhard Meyer) και Καρλ Φρέντριχ Βένζελ (Carl Friedrich Wenzel) συνέθεσαν υδατικό διάλυμα υδροφθορίου (υδροφθορικό οξύ), με τη χρήση συσκευής κατασκευασμένης από μέταλλο.
Το 1808 οι Τζόσεφ Λουΐς Γκέυ Λυσσάκ (Joseph Louis Gay-Lussac) και ο Λουΐς Ζακ Θέναρν (Louis Jacques Thénard) παρήγαγαν χημικά καθαρό αέριο υδροφθόριο.
Τα επόμενα χρόνια, η χρήση και οι εφαρμογές του υδροφθορίου υπήρξαν περιορισμένες. Αντίθετα, οι έρευνες και οι εφαρμογές άλλων ενώσεων του φθορίου και ιδιαίτερα φθοριούχων αλάτων, υπήρξαν εντυπωσιακές. Το 19ο αιώνα, η έρευνα σχετικά με τις ενώσεις του φθορίου στα δόντια και στα κόκκαλα ήταν εντατική και γινόταν στην Ευρώπη από γιατρούς και φαρμακοποιούς, ενώ σημειώνεται ότι το επάγγελμα του οδοντιάτρου δεν ήταν ακόμη οργανωμένο, όπως το ξέρουμε σήμερα. Οι μέθοδοι ανάλυσης της εποχής ήταν αρκετά περιορισμένες και τα αποτελέσματα μάλλον αμφιλεγόμενα. Παρόλα αυτά, παρασκευάστηκαν και μελετήθηκαν πολλές φθοριούχες ενώσεις, κυρίως ως μέσα προστασίας των δοντιών από την τερηδόνα. Το 1902 δημοσιεύθηκε και κατοχυρώθηκε στη Νέα Υόρκη η πρώτη ευρεσιτεχνία παραγωγής υδροφθορικού οξέος, με τίτλο "Process of manufacturing hydrofluoric acid", ενώ μέχρι το 1999 είχαν κατοχυρωθεί άλλες 14 ευρεσιτεχνίες σχετικές με το υδροφθόριο και τις εφαρμογές του.
Βιομηχανική μέθοδος
Η αντίδραση γίνεται μέσα σε μολύβδινες συσκευές, γιατί ο μόλυβδος προσβάλλεται ελάχιστα από το υδροφθόριο. Το προϊόν καθαρίζεται με κλασματική απόσταξη, οπότε προκύπτει υδροφθόριο καθαρότητας 99,5 %.
Ανάλογη αντίδραση επίσης εφαρμόζεται για την ανίχνευση παρουσίας φθοριδίων σε δείγματα, χρησιμοποιώντας τη «δοκιμή ερπισμού» (creep test).
Επαναλαμβανόμενη επανάκτηση δείνει τελικά χημικά καθαρό υδροφθόριο. Η επανάκτηση είναι απαραίτητη γιατί το ακατέργαστο προϊόν μείγμα της παραπάνω αντίδρασης συμπεριλαμβάνει υδρατμούς, φθοροθειικό οξύ (HSO3F) και διοξείδιο του θείου (SO2).
Υδροφθόριο μπορεί επίσης να ληφθεί ως παραπροϊόν της παραγωγής αλουμινίου, καθώς και μετά από έντονη θέρμανση (με έκθεση σε φωτιά) τούβλων και άλλων κεραμικών. Επιπλέον, εκλύεται μετά από καύση φθοριούχων αποβλήτων ή καυσίμων όπως ανθρακίτη.
Εναλλακτικά, υδροφθόριο μπορεί να συνθεθεί με οξείδωση νερού από διφθόριο (F2). Κατά τη διάρκεια της οξείδωσης σχηματίζεται ενδιάμεσα υποφθοριώδες οξύ (HOF), που όμως είναι πολύ ασταθές και διασπάται αυθόρμητα και εκρηκτικά σε υδροφθόριο και διοξυγόνο (O2):
Εργαστηριακές μέθοδοι
1. Συνθετικά απευθείας από υδρογόνο και φθόριο:
2. Με θέρμανση πυκνού θειικού οξέος (H2SO4) και φθοριούχου άλατος. Το άλας είναι συνήθως το ορυκτό φθορίτης (CaF2) ή και το φθοριούχο νάτριο (NaF):
ή
3. Με υδρόλυση τριφθοριούχου φωσφόρου (PF3): 4. Με επίδραση στοιχειακού φθορίου σε υδρόθειο (H2S) : 5. Με θέρμανση άνυδρου στερεού διφθοριούχου καλίου (KHF2) στους 500 °C :
Φυσικοχημικές ιδιότητες
Είναι το μόνο απ' τα υδραλογόνα που (στις κανονικές συνθήκες) είναι υγρό, άχρωμο, ατμίζον. Είναι πολύ διαλυτό στο νερό. Όταν το υδατικό διάλυμα περιέχει 35,5 % HF, τότε σχηματίζεται αζεοτροπικό μείγμα.
Υγρό υδροφθόριο ως διαλύτης
Το ξηρό υγρό υδροφθόριο γρήγορα διαλύει φθορίδια μετάλλων χαμηλού σθένους, όπως και αρκετά μοριακά φθορίδια. Πολλές πρωτεΐνες και σάκχαρα μπορούν να διαλυθούν σε ξηρό υγρό υδροφθόριο και να ανακτηθούν από αυτό. Σε αντιδιαστολή, τα περισσότερα μη φθοριούχα ανόργανα χημικά περισσότερο αντιδρούν με το υδροφθόριο, παρά διαλύονται σε αυτό.
Χημικές ιδιότητες
Δομικά (δείτε παραπάνω για περισσότερες λεπτομέρειες), το μόριο του υδροφθορίου είναι ένα διατομικό μόριο, που αποτελείται από ένα (1) άτομο υδρογόνου και ένα (1) άτομο φθορίου, συνδεμένα με έναν απλό σ δεσμό. Επειδή το φθόριο είναι σημαντικά πιο ηλεκτραρνητικό από το υδρογόνο, ο δεσμός αυτός είναι έντονα πολωμένος. Ως αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου, ο δεσμός έχει σημαντική διπολική ροπή, με σημαντικό αρνητικό μερικό φορτίο δ- στο άτομο του φθορίου και ίσο (κατ' απόλυτη τιμή) θετικό μερικό φορτίο δ+ στο άτομο του υδρογόνου. Γι' αυτό το μόριο του υδροφθορίου είναι (έντονα) πολικό. Είναι πολύ διαλυτό τόσο στο νερό, όσο και σε άλλους πολικούς διαλύτες. Η διάλυση υδροφθορίου στο νερό οδηγεί σε βίαια εξωθερμική αντίδραση με αυτό, οπότε σε κάθε τέτοια απόπειρα απαιτείται μεγάλη προσοχή και πρέπει να λαμβάνονται μια σειρά από κατάλληλες προφυλάξεις.
Οξύτητα
Αντίθετα από τα άλλα υδραλογονικά οξέα, όπως το υδροχλωρικό οξύ, το υδροφθορικό οξύ είναι ασθενές οξύ. Αυτή η διαφορά συμπεριφοράς του υδροφθορικού από τα άλλα υδραλογονικά οξέα είναι εν μέρει αποτέλεσμα της (σχετικά αυξημένης) ισχύος του δεσμού Η — F (565 kJ/mol ), αλλά συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν στο φαινόμενο αυτό, όπως η τάση των μορίων νερού και υδροφθορίου να σχηματίζουν πολυμοριακά συσσωματώματα. Σε υψηλές συγκεντρώσεις, τα μόρια του υδροφθορίου προχωρούν στη δημιουργία πολυατομικών ιόντων όπως το HF2– και πρωτονίων, αυξάνοντας έτσι την οξύτητα των διαλυμάτων αυτών :
Η οξύτητα του υδροφθορικού οξέος ποικίλλει με τη συγκέντρωση του υδροφθορίου στο διάλυμα, και εξαιτίας των δεσμών υδρογόνου - φθοριούχου ιόντος. Σε αραιά υδατικά διαλύματα, το υδροφθόριο έχει σταθερά ιονισμού Ka = 6,6·10-4, δηλαδή pKa = 3,18, σε αντιδιαστολή με τα υδατικά διαλύματα των υπόλοιπων υδραλογόνων που έχουν pKa < 0, δηλαδή είναι ισχυρά οξέα. Σε πυκνά υδατικά διαλύματά του, το υδροφθόριο συμπεριφέρεται ως πολύ ισχυρότερο οξύ, που η σταθερά ιονισμού του δεν ανταποκρίνεται στην παραπάνω αναφερόμενη τιμή, όπως έδειξαν μετρήσεις της συνάρτησης οξύτητας Χάμμετ (Hammett acidity function) H0. Η τιμή της H0 για άνυδρο 100% υδροφθόριο εκτιμάται ότι βρίσκεται μεταξύ –10,2 και –11, δηλαδή είναι συγκρίσιμη με την αντίστοιχη τιμή για το θειικό οξύ, που είναι –12.
Σε θερμοδυναμικούς όρους, τα διαλύματα υδροφθορίου είναι πολύ μη ιδανικά, με τη δραστικότητα του υδροφθορίου να αυξάνει ταχύτερα από τη συγκέντρωσή του. Η ασθενής οξύτητα στα αραιά υδατικά διαλύματα υδροφθορίου μερικές φορές αποδίδεται στην υψηλή ισχύ του δεσμού Η — F, που συνδυάζει υψηλή ενθαλπία διάλυσης του υδροφθορίου με την ακόμη περισσότερο υπέρτερη αρνητική ενθαλπία της εφυδάτωσης των ανιόντων φθορίου. Ωστόσο, οι Γκιγκουέρ (Giguère) και Τουρέλλ (Turrell) έδειξαν με φασματοσκοπία υπερύθρων ότι τα κυρίαρχα χημικά είδη (σε τέτοια αραιά υδατικά διαλύματα υδροφθορίου) είναι τα ενωμένα με δεσμό υδρογόνου ζεύγη [H3O+•F–], γεγονός που προτείνει ότι ο ιονισμός του υδροφθορίου σε αραιά υδατικά διαλύματα μπορεί να περιγραφεί από τις ακόλουθες διαδοχικές χημικές ισορροπίες: (ευνοούμενη ισορροπία) (μη ευνοούμενη ισορροπία) Η πρώτη ισορροπία τείνει προς τα δεξιά, με K»1, ενώ στη δεύτερη προς τα αριστερά, με K«1, γεγονός που σημαίνει ότι το υδροφθόριο είναι εκτεταμένα διαλυμένο, αλλά τα ισχυρά συνδεμένα ιονικά ζεύγη ελαττώνουν τη θερμοδυναμική δραστικότητα των υδροξωνίων, οπότε το διάλυμα είναι λιγότερο αποτελεσματικά όξινο.
Σε πυκνά διαλύματα, επιπρόσθετα μόρια υδροφθορίου κάνουν τα ιονικά ζεύγη να διασταθούν, σχηματίζοντας υδροδιφθοριούχα ανιόντα (HF2–):
Η αύξηση στη συγκέντρωση των ελεύθερων υδροξωνίων συμβαίνει χάρη σε αυτήν την αντίδραση που καταλήγει στην ταχεία αύξηση της οξύτητας, ενώ τα φθοριούχα ανιόντα σταθεροποιούνται και γίνονται λιγότερο βασικά, με ισχυρούς δεσμούς υδρογόνου με ελεύθερα μόρια υδροφθορίου, σχηματίζοντας υδροδιφθοριούχα ανιόντα. Αυτή η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο οξύ και στην ίδια του τη συζυγή βάση αποτελεί παράδειγμα «ομοδιάστασης» ή «ομοσυζυγίωσης».
Στο όριο του 100% καθαρού υγρού υδροφθορίου, υπάρχει αυτοϊονισμός:
Οξεοβασικές και μεταθετικές αντιδράσεις
Σαν οξύ αντιδρά με βάσεις και με βασικά οξείδια και σχηματίζει φθοριούχα άλατα:
και
Αντιδρά ακόμη με άλατα που προέρχονται από ασθενέστερα (από το ίδιο) οξέα, καθώς και με άλατα που σχηματίζουν δυσδιάλυτα φθοριούχα άλατα:
Αντιδράσεις οξειδοαναγωγής
Αντίθετα από τα υπόλοιπα υδραλογόνα, το υδροφθόριο δεν είναι καθόλου αναγωγικό, και αυτό ισχύει γιατί το F- δε μπορεί να οξειδωθεί από κανένα οξειδωτικό μέσο, εφόσον το φθόριο είναι το χημικό στοιχείο με τη μέγιστη ηλεκτραρνητικότητα. Αντιδρά με τα περισσότερα από τα μέταλλα, που βρίσκονται πάνω από το υδρογόνο στην ηλεκτροχημική σειρά των μετάλλων, οπότε εκλύεται Η2 και σχηματίζεται το φθοριούχο άλας με το μικρότερο (θετικό) αριθμό οξείδωσης του μετάλλου. Για παράδειγμα, όταν αντιδρά υδροφθόριο με σίδηρο, έχουμε την ακόλουθη αντίδραση:
Προσβολή του γυαλιού
Το υδροφθόριο προσβάλλει το διοξείδιο του πυριτίου (SiO2), που περιέχεται στο γυαλί, και γι' αυτό δεν πρέπει να αποθηκεύεται σε γυάλινα δοχεία, αλλά σε δοχεία από πολυαιθυλένιο. Η προσβολή του διοξειδίου του πυριτίου του γυαλιού γίνεται σύμφωνα με την προαναφερθείσα αντίδραση:
Η παραπάνω αντίδραση στην πραγματικότητα γίνεται σε δύο στάδια: Στο πρώτο στάδιο σχηματίζεται φθοροπυριτικό οξύ (H2SiF6):
Με παρόμοιο τρόπο, το υδροφθόριο μετατρέπει τα πυριτικά άλατα σε φθοροπυριτικά, που διασπώνται όταν θερμανθούν:
και
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Η προσθήκη του υδροφθορίου στο διπλό δεσμό άνθρακα-άνθρακα καθορίζεται από τον κανόνα του Μαρκόβνικοβ (Markovnikov). Π.χ. :
2. Η αντίδραση του υδροφθορίου με αλκίνια είναι ηλεκτρονιόφιλη προσθήκη και ακολουθεί τον ίδιο μηχανισμό όπως και στα αλκένια, δηλαδή μέσω ενός καρβωνιόντος. Π.χ. :
3. Η αντίδραση του υδροφθορίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί αρχικά κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη) (1,2-προσθήκη) (3,4-προσθήκη)
4. Η αντίδραση του υδροφθορίου με κυκλοπροπάνιο αντιστοιχεί με 1,3-προσθήκη με διάνοιξη δακτυλίου. Παράγεται 1-φθοροπροπάνιο : 50 px
5. Η αντίδραση του υδροφθορίου με οξιράνιο αντιστοιχεί με 1,3-προσθήκη με διάνοιξη δακτυλίου. Παράγεται 2-φθοραιθανόλη : 50 px
Χάσλερ Χουίτνεϋ
Ο Χάσλερ Χουίτνεϋ (23 Μαρτίου 1907 στη Νέα Υόρκη, ΗΠΑ - 10 Μαΐου 1989 στο Πρίνστον[1]) ήταν Αμερικανός μαθηματικός που ενδιαφερόταν κυρίως για την τοπολογία και τη θεωρία των ιδιομορφιών, καθώς και για τη θεωρία γραφημάτων στα πρώτα του χρόνια.
Υδροφθόριο
Πυρηνόφιλη υποκατάσταση σε αλκοόλες
Με χρήση υδροφθορίου είναι δυνατή η πυρηνόφιλη υποκατάσταση υδροξυλίου από φθόριο σε αλκοόλες (ROH). Η αντίδραση επιταχύνεται αν χρησιμοποιηθεί καταλύτης, όπως ο φθοριούχος ψευδάργυρος (ZnF2) :
Παραγωγή ακυλοφθοριδίων
Τόσο τα υπόλοιπα ακυλαλογονίδια (RCOX), όσο και οι ανυδρίτες οξέων [(RCO)2O] αντιδρούν με υδροφθόριο δίνοντας τα αντίστοιχα ακυλοφθορίδια (RCOF):
Χάσλερ Χουίτνεϋ
Βιογραφία
Στην ιδιωτική του ζωή, ο Γουίτνι ήταν ενθουσιώδης ορειβάτης. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε πέντε παιδιά.
Υδροφθόριο
Παραγωγή ακυλοφθοριδίων
και
Χάσλερ Χουίτνεϋ
Βιογραφία
Το σημαντικότερο έργο του Χουίτνεϋ ήταν στον τομέα της διαφορικής τοπολογίας, δηλαδή της θεωρίας των ποικιλιών, η οποία βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα εκείνη την εποχή. Το πιο γνωστό του αποτέλεσμα είναι αναμφίβολα το θεώρημα συμπερίληψης του Χουίτνεϋ. Το έργο του για τα κρίσιμα σημεία αποτέλεσε τη βάση για τη θεωρία των καταστροφών που ίδρυσε ο Ρενέ Τομ. Ο Χουίτνεϋ ενδιαφερόταν επίσης για τις διανυσματικές δέσμες και συνέβαλε σημαντικά στη θεωρία των χαρακτηριστικών κλάσεων με τις κλάσεις Stiefel-Χουίτνεϋ.
Υδροφθόριο
Αλκυλίωση βενζολίου
Το υδροφθόριο χρησιμοποιείται ως έμμεσος καταλύτης για την αλκυλίωση του βενζολίου με γραμμικά αλκύλια. Χρησιμοποιείται το αντίστοιχο γραμμικό αλκάνιο (RCH2CH3), που αφυδρογονώνεται σε αλκένιο και μετά υδροφθοριώνεται. Έπειτα, με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγεται αλκυλοβενζόλιο :
Εφαρμογές
Το υδροφθόριο είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη βιομηχανική χημική ουσία.
Χάσλερ Χουίτνεϋ
Βιογραφία
Εκτός από την τοπολογία, ο Χουίτνεϋ ενδιαφερόταν επίσης για τη θεωρία γραφημάτων, τη συνδυαστική, όπου επινόησε τον όρο matroid, τις αλγεβρικές ποικιλίες και τη θεωρία της ολοκλήρωσης. Για το τελευταίο θέμα, έγραψε επίσης το βιβλίο του Geometric Integration Theory, στο οποίο, μεταξύ άλλων, παρείχε μια θεωρητική βάση για την εφαρμογή του θεωρήματος του Στόουκς σε ποικιλίες με ιδιομορφίες στην άκρη τους. Συνέβαλε επίσης στο πρόβλημα των τεσσάρων χρωμάτων (για πρώτη φορά στη διδακτορική του διατριβή).
Υδροφθόριο
Εφαρμογές
Περίπου το 60 % της παγκόσμιας παραγωγής υδροφθορίου χρησιμοποιείται στην παρασκευή ψυκτικών υγρών με βάση το φθόριο, όπως κάποια φρεόν.
Χάσλερ Χουίτνεϋ
Βιογραφία
Ο Χάσλερ Χουίτνεϋ τιμήθηκε με πολυάριθμα βραβεία για το έργο του. Τα σημαντικότερα είναι το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης (1976), το Βραβείο Βολφ (1983) και το Βραβείο Leroy P. Steele της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας (1985). Το 1950 έδωσε διάλεξη ολομέλειας στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Κέιμπριτζ (Μασαχουσέτη) (r-διάστατη ολοκλήρωση στον n-χώρο). Το 1945, ο Whitney εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, το 1947 της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας και το 1981 της Ακαδημίας Επιστημών. Το 1980 έγινε επίτιμο μέλος της Μαθηματικής Εταιρείας του Λονδίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Υδροφθόριο
Εφαρμογές
Το άνυδρο υδροφθόριο χρησιμοποιείται πιο συχνά από το υδροφθορικό οξύ. Το υδροφθόριο εξυπηρετεί ως καταλύτης στη διεργασία της αλκυλίωσης σε διυλιστήρια πετρελαίου. Σύμφωνα με τη διεργασία αυτή συνδυάζονται C3 ή και C4 αλκένια με ισοβουτάνιο για την παραγωγή βενζίνης υψηλού βαθμού οκτανίου.
Το υδροφθόριο είναι, επίσης, αντιδρών διαλύτης στην ηλεκτροχημική φθορίωση οργανικών ενώσεων. Σύμφωνα με αυτήν τη μέθοδο το υδροφθόριο οξειδώνεται ηλεκτροχημικά σε (στοιχειακό) φθόριο παρουσία υδρογονάνθρακα (RH), με αποτέλεσμα την αντικατάσταση δεσμών C-H με δεσμούς C-F. Ομοίως παράγονται περιφθοριωμένα καρβοξυλικά οξέα (RCO2H) και σουλφονικά οξέα (RSO3H).
Στοιχειακό φθόριο (F2) παράγεται με ηλεκτρόλυση διαλύματος διφθοριούχου καλίου (KHF2) σε άνυδρο υδροφθόριο. Το διφθοριούχο κάλιο χρειάζεται γιατί το ίδιο το άνυδρο υδροφθόριο δεν άγει τον ηλεκτρισμό, ώστε να μπορεί να πραγματοποιηθεί η ηλεκτρόλυση. Αρκετές χιλιάδες τόνοι στοιχειακού φθορίου παράγονται ετησίως με αυτήν τη μέθοδο.
Ακυλοχλωρίδια (RCOCl) και ανυδρίτες (καρβοξυλικών) οξέων [(RCO2)2O] αντιδρούν με υδροφθόριο, δίνοντας ακυλοφθορίδια (RCOF).
Το υδροφθόριο χρησιμοποιείται από την παλυνολογία για να απομακρύνει πυριτιούχα ορυκτά, για την εξαγωγή δινοφλαγελλικών κύστεων, ακριταρχών και χιτινόζωων.
Το 1,1-διφθοραιθάνιο (CH3CHF2) παράγεται με προσθήκη υδροφθορίου σε αιθίνιο (HC≡CH), με καταλύτη υδράργυρο. Η ενδιάμεση ένωση σε αυτήν τη διεργασία είναι το βινυλοφθορίδιο (CH2=CHF), που αποτελεί τη μονομερή πρόδρομη ένωση του πολυβινυλοφθοριδίου (PVF).
Το υδροφθόριο χρησιμοποιείται επίσης στην παρασκευή ανόργανων φθοριούχων ενώσεων. Έτσι, χρησιμοποιείται για τη μετατροπή του διοξειδίου ουράνιου (UO2) σε τετραφθοριούχο ουράνιο (UF4), που αποτελεί ενδιάμεσο της παραγωγής μεταλλικού ουρανίου και εξαφθοριούχου ουρανίου (UF6).
Άλλες χρήσεις του υδροφθορίου είναι στην παραγωγή ζιζανιοκτόνων, φαρμακευτικών προϊόντων, πλαστικών, ηλεκτρικών εξαρτημάτων και λαμπτήρων φθορισμού, καθώς και στην επεξεργασία γυαλιού και διαφόρων μετάλλων.
Τοξικότητα και προφυλάξεις
thumb|250px|alt=left and right hands, two views, burned index fingers|Εικόνα #3: Τα [[έγκαυμα|χημικά εγκαύματα από HF δεν είναι ορατά, παρά μόνο μια ημέρα μετά την επαφή με αυτό.]]
Το υδροφθόριο ως αέριο, ως υγροποιημένο αέριο αλλά και ως υδροφθορικό οξύ είναι μια ιδιαίτερα επικίνδυνη χημική ουσία, πολύ πιο επικίνδυνη από το υδροχλώριο, το υδροβρώμιο και τα αντίστοιχα πυκνά υδατικά διαλύματά τους. Οι κύριοτεροι λόγοι είναι:
Έχει εκτιμηθεί ότι αν το δέρμα ενός ενήλικα έρθει σε επαφή με 7 ml άνυδρου HF, χωρίς να υπάρξει κάποια θεραπευτική αγωγή, θα δεσμευθεί το σύνολο του ελεύθερου ασβεστίου του οργανισμού. Έτσι, το υδροφθόριο χαρακτηρίζεται ως δραστικότατη τοξική ουσία, που εισάγεται στον οργανισμό και από το δέρμα. Θα πρέπει να τονιστεί ότι τo HF είναι και «ύπουλο» δηλητήριο, επειδή τα συμπτώματα δηλητηρίασης από αυτό εμφανίζονται συχνά με καθυστέρηση αρκετών ωρών.
Σε περίπτωση επαφής μεγάλης επιφάνειας του δέρματος με διάλυμα υδροφθορίου οι πόνοι είναι αφόρητοι, λόγω του ερεθισμού των νευρικών απολήξεων από τις μεγάλες συγκεντρώσεις ιόντων καλίου που η δράση του προκαλεί. Η επέμβαση πρέπει να είναι άμεση. Στα εργαστήρια και στους χώρους όπου γίνεται χρήση HF, πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε καταιονιστήρας νερού και να είναι προληπτικά έτοιμα τα ειδικά αντίδοτα, όπως π.χ. ζελέ γλυκονικού ασβεστίου (κάθε εργαζόμενος πρέπει να έχει ένα σωληνάριο αντιδότου στην τσέπη του). Κανείς δεν πρέπει να χειρίζεται πυκνά διαλύματα HF, εάν προηγουμένως δεν έχει ενημερωθεί (καλά) για την επικινδυνότητα της ουσίας αυτής, όπως και για τις εξειδικευμένες πρώτες βοήθειες που απαιτούνται σε περίπτωση ατυχήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδραλογόνα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Μονή Αγίου Γεωργίου Αιδηψού
Η Μονή Αγίου Γεωργίου ή Μονή Αγίου Γεωργίου Ηλίων ή Μονή Αγίου Γεωργίου Αιδηψού βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια, βορειοδυτικά και κοντά στο χωριό Ήλια, σε πλαγιά του Βαλάντιου όρους με υψόμετρο 386 μέτρα. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Αιδηψό και 25 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου). Πρόκειται για γυναικεία μονή η οποία ιδρύθηκε το 1670, αλλά σύμφωνα με την παράδοση είναι παλαιότερη, του 13ου αιώνα. Το καθολικό της μονής είναι σταυροειδούς ρυθμού και το τέμπλο του κατασκευάστηκε τον 17ο αιώνα. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η μονή καταστράφηκε τρεις φορές. Στη μονή υπάρχουν λείψανα των Αγίων Γεωργίου, Μαρίνης, Μάμαντος και Κυριακής. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται από το 1835 αναφερόμενη με την ονομασία Μονή Ηλία ή Αγίου Γεωργίου η οποία από το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 διορθώθηκε σε Μονή Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Λουτρών Αιδηψού της δημοτικής ενότητας Αιδηψού, του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 7 μοναχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Εύβοια Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Όθων Γ΄ (Otto III, Ιούνιος/Ιούλιος 980 - 23 Ιανουαρίου 1002) ήταν καίσαρας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 996 έως τον πρόωρο θάνατό του το 1002. Μέλος της δυναστείας των Οθωνιδών, ο Όθων Γ΄ ήταν ο μόνος γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Όθωνα Β΄ και της συζύγου του, Θεοφανούς Σκλήραινας.
Ο Όθων Γ' στέφτηκε βασιλιάς της Γερμανίας το 983 σε ηλικία τριών ετών, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του στη νότια Ιταλία ενώ εκστράτευε εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Εμιράτου της Σικελίας. Στέφθηκε αυτοκράτορας στο Άαχεν στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου. Στις αρχές του 984 ο δούκας Ερρίκος που είχε εκθρονιστεί στην Βαυαρία από τον πατέρα του, Όθωνα Β΄, απαιτούσε την αντιβασιλεία σαν μέλος του βασιλικού οίκου. Για να πετύχει τον σκοπό του έκανε συμμαχία με τον βασιλιά της Γαλλίας Λοθάριο. Ο Βίλιγκις, αρχιεπίσκοπος του Μάιντς, πίεσε τον Ερρίκο να απελευθερώσει τον αιχμάλωτο βασιλιά και μετά την Σύνοδο των ισχυρων Γυναικών το 985 ο Όθων επέστρεψε στην μητέρα του, την αυτοκράτειρα Θεοφανώ. Εκείνη έγινε αντιβασίλισσα κυβερνώντας για λογαριασμό του ανήλικου τότε Όθωνα και εγκατέλειψε την ιμπεριαλιστική πολιτική του συζύγου της ενώ αφοσιώθηκε ιδιαίτερα στην πολιτισμική αναγέννηση της δυτικής Ευρώπης που ονομάστηκε Οθωνική Αναγέννηση και στηριζόταν στην λειτουργία των μοναστηριών ως κέντρα εκπαίδευσης και παραγωγής πολιτισμού. Μετά τον θάνατο της μητέρας του (991) η γιαγιά του, Αδελαΐδα της Ιταλίας, έγινε αντιβασιλέας για λογαριασμό του ανήλικου Όθωνα μέχρι την ενηλικίωση του (994).
Μίλαν Νέντιτς
Ο Μίλαν Νέντιτς (σερβικά : Милан Недић) (Γκρότσκα, Πριγκιπάτο της Σερβίας 2 Σεπτεμβρίου 1878 - Βελιγράδι, Γιουγκοσλαβία 4 Φεβρουαρίου 1946) ήταν Σέρβος στρατιωτικός και πολιτικός της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν ο αρχηγός του γενικού επιτελείου του γιουγκοσλαβικού στρατού, υπουργός του πολέμου στη Βασιλική Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός της ναζιστικής κυβέρνησης-μαριονέτας της Σερβίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Μετά τον πόλεμο οι Γιουγκοσλαβικές κομμουνιστικές αρχές τον φυλάκισαν. Το 1946 ανακοίνωσαν ότι ξαφνικά αυτοκτόνησε πηδώντας από ένα παράθυρο. Αυτός ο ισχυρισμός έχει πρόσφατα τεθεί υπό αμφισβήτηση, με την μαρτυρία του Μίοντραγκ Μλαντένοβιτς πρώην αξιωματικός στη γιουγκοσλαβική φυλακή.
Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Προσπάθειες του για αναβίωση μιας αρχαίας χριστιανικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Έφυγε για την Ρώμη (996) προκειμένου να βοηθήσει τον πάπα Ιωάννη ΙΕ΄ στην εξέγερση εναντίον του Ρωμαίου ευγενούς Κρεσέντιου Β΄, που είχε αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς της Λομβαρδίας, αλλά ο πάπας πέθανε πριν φτάσει στην Ρώμη. Έβαλε νέο πάπα τον ξάδελφο του, Μπρούνο της Καρινθίας, τον πρώτο Γερμανό πάπα με το όνομα Γρηγόριος Ε΄ και έφυγε σε έναν χρόνο, αλλά ο Κρεσέντιος όταν έφυγε ο αυτοκράτορας εκθρόνισε τον Γρηγόριο τοποθετώντας νέο πάπα τον Ιωάννη ΣΤ΄.
Μίλαν Νέντιτς
Πρώιμος βίος και στρατιωτική καριέρα
Τελείωσε γυμνάσιο στο Κραγκούγιεβατς το 1895 και εισήλθε στο χαμηλότερο επίπεδο της στρατιωτικής ακαδημίας στο Βελιγράδι. Το 1904 ολοκλήρωσε το ανώτερο επίπεδο της ακαδημίας, στη συνέχεια εντάχτηκε στον Σερβικό στρατό Πολέμησε με το σερβικό στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και έλαβε πολλά μετάλλια για την ανδρεία του. Το 1913 προήχθη στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Υπηρέτησε με το σερβικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου και είχε εμπλακεί σε ενέργειες οπισθοφυλακής κατά τη διάρκεια της υποχώρησης από την Αλβανία, τον χειμώνα του 1915. Το ίδιο έτος προήχθη στο βαθμό του συνταγματάρχη και ήταν ο νεότερος συνταγματάρχης στο σερβικό γενικό επιτελείο. Διορίστηκε σύμβουλος με διάταγμα του βασιλιά Πέτρου το 1916. Προς το τέλος του πολέμου στον Νέντιτς δόθηκε η εντολή να διοικεί μια ταξιαρχία πεζικού της περιοχής Τιμόκ.
Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Προσπάθειες του για αναβίωση μιας αρχαίας χριστιανικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Ο Όθωνας επέστρεψε αστραπιαία στην Ρώμη τον Φεβρουάριο του 998. Ο Κρεσέντιος εκτελέστηκε στο κάστρο Σαντ Άντζελο και ο αντίπαπας τυφλώθηκε. Ο Όθωνας έκανε την Ρώμη διοικητικό κέντρο της αυτοκρατορίας του με όλα τα Ρωμαϊκά και Βυζαντινά έθιμα, με σκοπό να ενώσει τις δύο αυτοκρατορίες και να γίνει ο ίδιος αυτοκράτορας στα πρότυπα του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Μίλαν Νέντιτς
Πρώιμος βίος και στρατιωτική καριέρα
Με την δημιουργία του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων παρέμεινε στην διοίκηση της ταξιαρχίας πεζικού το 1919 υπηρέτησε επίσης ως ντε φάκτο επικεφαλής του 4ου σώματος στρατού στην Κροατία γιατί ο ονομαστικός διοικητής του, Μπόζινταρ Γιάνκοβιτς]], ήταν ανάπηρος και παλαίμαχος. Ξάδελφος του Νέντιτς ήταν ο Δημήτριε Λιότιτς και είχαν αμοιβαίο φίλο τους τον Στάνισλαβ Κρακόβ. Το 1930 προήχθη στο βαθμό του στρατηγού, έπειτα διορίστηκε επικεφαλής του βασιλικού Γιουγκοσλαβικού στρατού και στο γενικό επιτελείο στρατού στο Βελιγράδι το 1934, κατείχε τη θέση αυτή μέχρι το επόμενο έτος , Στις 13 Αυγούστου του 1939 διορίστηκε υπουργός του στρατού και του Ναυτικού (άμυνας). Ο Λιότιτς αργότερα τον έφερε σε επαφή με το τμήμα «ασφαλείας του Ράιχ».
Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Προσπάθειες του για αναβίωση μιας αρχαίας χριστιανικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Όταν ο πάπας Γρηγόριος Ε΄ πέθανε μυστηριωδώς (999) τοποθέτησε νέο πάπα τον Γερβέρτο με το όνομα Σιλβέστρος Β΄ που είχε ο πάπας την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τα επόμενα χρόνια έγινε φανατικός χριστιανός και συμμετείχε σε πλήθος προσκυνήματα. Σε ένα ταξίδι του στην Νότια Ιταλία συνάντησε τον Άγιο Νείλο το νεότερο, σημαντική θρησκευτική προσωπικότητα της εποχής του, ενώ ίδρυσε και την αρχιεπισκοπή της Πολωνίας. Επισκέφτηκε τον τάφο του Καρλομάγνου αφαιρώντας πολύτιμα κειμήλια: την ίδια συνήθεια είχε όταν πήγαινε και σε τάφους μεγάλων αγίων όπως του Αγίου Βαρθολομαίου που του αφαίρεσε το δέρμα.
Κατέστειλε μια εξέγερση στην πόλη Τίβολι (1001), αλλά συγχώρεσε τους κατοίκους της κάτι που εξόργισε τους κατοίκους της Ρώμης που ήταν εχθρική πόλη και επαναστάτησαν. Αποσύρθηκε στην Ραβέννα. Στον δρόμο του να ανακαταλάβει την Ρώμη πέθανε στο κάστρο Πατέρνο. Οι αιτίες του πρόωρου θανάτου του είναι η ελονοσία από τα έλη γύρω από την Ραβέννα ή η ευλογιά.
Μίλαν Νέντιτς
Κατεχόμενη Σερβία
Με την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας από τις δυνάμεις του Άξονα και τον διαμελισμό της ο διοικητής της Βέρμαχτ αποφάσισε να αναθέσει στον Νέντιτς τη διοίκηση της γερμανικής κατεχόμενης Σερβίας προκειμένου να κατευνάσει τη σερβική αντίσταση. Όχι πολύ καιρό πριν, ο Νέντιτς είχε χάσει τον γιο του και την έγκυο νύφη του σε μια έκρηξη πυρομαχικών στο Σμεντέρεβο, στην οποία έχασαν τη ζωή τους και αρκετές χιλιάδες Σέρβων. Δέχτηκε τη θέση του πρωθυπουργού στην κυβέρνηση και δημιούργησε την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας στις 29 Αυγούστου 1941.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1941 μίλησε στο Ραδιόφωνο του Βελιγραδίου, στην οποία δήλωνε την πρόθεση της διοίκησής του να «σώσει τον πυρήνα του σερβικού λαού» που περιβάλλεται από την φασιστική Ιταλία, τη ναζιστική Γερμανία, το Ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας, την Ουγγαρία, Βουλγαρία και Βόσνιους μουσουλμάνους με την αποδοχή της πρότασης των Γερμανών για δημιουργία κυβέρνησης. Μίλησε επίσης εναντίον της αντίστασης ενάντια στις δυνάμεις κατοχής, γιατί υπήρχε ένας γερμανικός κανόνας ότι 50 Σέρβοι θα εκτελούνταν για κάθε έναν τραυματία Γερμανό στρατιώτη και 100 για κάθε νεκρό στρατιώτη. Επιπλέον, τουλάχιστον 300.000 Σέρβοι βίαια είχαν σταλεί σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η προπαγάνδα του κράτους του χρηματοδοτήθηκε από τη Γερμανία για να προωθηθεί ο αντισημιτισμός και ο αντικομμουνισμός ως μέσο για να δουν οι Σέρβοι αυτές τις ομάδες ως εχθρούς τους, μαζί με τους Γερμανούς.
Στις 4 Οκτωβρίου του 1944 με τις επιτυχίες των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων και την επίθεση τους στο Βελιγράδι, η κυβέρνηση Νέντιτς διαλύθηκε και στις 6 Οκτωβρίου ο Νέντιτς έφυγε στο Κιτσμπύελ (Kitzbühel) της Αυστρίας. Συνελήφθη από τους Βρετανούς και την 1η Ιανουαρίου 1946 οι βρετανικές δυνάμεις τον παρέδωσαν στις Γιουγκοσλαβικές κομμουνιστικές δυνάμεις.
Πρόσφατα ο Μίοντραγκ Μλαντένοβιτς ένας πρώην Γιουγκοσλάβος αξιωματικός, είπε ότι στις 4 Φεβρουαρίου 1946 έλαβε παραγγελία να πάρει ένα νεκρό σώμα από έναν δρόμο κοντά στην φυλακή. Όταν έφτασε εκεί, το σώμα ήταν ήδη τυλιγμένο σε μια κουβέρτα και είχε νεκρική ακαμψία. Ακολουθώντας τις εντολές που του δόθηκαν, πήρε το σώμα στο νεκροταφείο όπου και τάφηκε σε ένα ασυνήθιστα βαθύ τάφο. «Ποτέ δεν προσπάθησα να δω το πρόσωπο του ατόμου που κουβαλούσα», ανέφερε ο Μλαντένοβιτς, πιστεύοντας ότι ήταν ο Νένιτς.
Η Σερβική ακαδημία επιστημών και τεχνών ανακήρυξε τον Νέντιτς ως ένα από τους 100 πιο σημαντικούς Σέρβους. Πορτραίτο του τοποθετήθηκε μεταξύ των άλλων πορτρέτων Σέρβων πρωθυπουργών στο κτίριο της κυβέρνησης της Σερβίας. Το 2008, ο Υπουργός εσωτερικών και αναπληρωτής πρωθυπουργός Ίβιτσα Ντάτσιτς αφαίρεσε το πορτρέτο μετά από τις νεοναζιστικές πορείες που έγιναν στη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Σέρβοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Αυτουργοί της γενοκτονίας των Ρομά
Saccharophagus degradans
Το Saccharophagus degradans (πρώην Microbulbifer degradans) είναι αρνητικό κατά gram θαλάσσιο βακτήριο που είναι γνωστό ότι αποικοδομεί έναν αριθμό σύνθετων πολυσακχαριτών ως πηγή ενέργειας. Το S. degradans έχει επίσης αποδειχθεί ότι ζυμώνει την ξυλόζη σε αιθανόλη. Σε πρόσφατες μελέτες, το Saccharophagus degradans από τον κόλπο Chesapeake Bay χρησιμοποιήθηκε αποτελεσματικά για την παραγωγή κυτταρινικής αιθανόλης. Η παραγωγή κυτταρινικής αιθανόλης μέσω βακτηριακής δράσης θα μπορούσε να αποτελέσει το κλειδί για τη φθηνή παραγωγή κυτταρινικής αιθανόλης για την παγκόσμια μαζική παραγωγή βιοαιθανόλης. Επί του παρόντος παράγεται με μέσα όπως η αεριοποίηση. Το S. degradans είναι το μοναδικό είδος του νεοδημιουργηθέντος γένους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεοβακτήρια
Μηχανή εξωτερικής καύσης
thumbnail|330px|Χρήση ατμοστρόβιλου στο κύκλο Rankine. Η καύση γίνεται έξω από το ατμοστρόβιλο Μια μηχανή εξωτερικής καύσης είναι μια θερμική μηχανή στην οποία η καύση του καυσίμου δεν γίνεται μέσα στο χώρο παραγωγής έργου αλλά εκτός αυτού του χώρου. Το εργαζόμενο μέσο σε αυτή τη μηχανή δεν είναι τα καυσαέρια αλλά κάποιο ρευστό.
Τύποι μηχανών εξωτερικής καύσης είναι η ατμομηχανή και ο ατμοστρόβιλος και η μηχανή θερμού αέρα (ή άλλου ρευστού), λέγεται και μηχανή Stirling.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θερμικές μηχανές Κατηγορία:Κινητήριες μηχανές Κατηγορία:Μηχανές
Σεντομίρ Μαριάνοβιτς
Ο Σεντομίρ Μαριάνοβιτς (σερβικά : Чедомир Марјановић) (Ντόρνα Σαρτόνια, 1896 - Βελιγράδι 26 Οκτωβρίου 1944) ήταν Σέρβος πολιτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας
Κολιρέικες Παράγκες Ηλείας
Οι Κολιρέικες Παράγκες είναι μεγάλος πεδινός οικισμό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 37 μέτρα, οι οποίες βρίσκονται στην ανατολική είσοδο του Πύργου και μέσα από τον οποίο περνάει η ΕΟ Πύργου - Ολυμπίας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κολιρίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κολίρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Κολιρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 358 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Παραπόταμος Λάρισας
Ο Παραπόταμος είναι οικισμός του Δήμου Τεμπών στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας. Ανήκε στο δήμο Μακρυχωρίου, που από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο Δήμο Τεμπών της Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Οι κάτοικοι του Παραποτάμου στην πλειοψηφία τους είναι κτηνοτρόφοι και γεωργοί, ενώ η περιοχή φημίζεται για την παραγωγή ελιάς. Επίσης,εκεί υπάρχουν και αρκετά τυροκομεία. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία, (οι κάτοικοι του Παραποτάμου) είναι Σαμαριναίοι. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ονομαζόταν και Μπαξιλάρι.
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ Καμπαγιέρο (Pedro Almodóvar Caballero, 25 Σεπτεμβρίου 1949) είναι Ισπανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Έχει γράψει, σκηνοθετήσει και παραγάγει περίπου 30 ταινίες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Καλσάντα δε Καλατράβα, στην περιοχή του Αλμάγρο στην Ισπανία. Σε ηλικία 8 ετών παρακολούθησε καθολικό σχολείο. Οι εμπειρίες του από το σχολείο αυτό και από τους εκκλησιαστικούς θεσμούς σε συνδυασμό με τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη, αποτέλεσαν την έμπνευση για την ταινία του Κακή εκπαίδευση (2004). Στα 16 του μετακόμισε στη Μαδρίτη και ασχολήθηκε με διάφορες δουλειές του ποδαριού, αφού λόγω της δικτατορίας του Φράνκο ο ισπανικός κινηματογράφος δεν ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένος. Στη συνέχεια δούλεψε για 12 χρόνια στον ισπανικό οργανισμό τηλεπικοινωνιών και έτσι κατάφερε να αγοράσει την πρώτη του κάμερα, μια Super 8. Τα χρόνια εκείνα δούλεψε σε θεατρικές ομάδες, ίδρυσε το σατιρικό πανκ-ροκ συγκρότημα Almodovar y McNamara και γύρισε πολλές χιουμοριστικές ταινίες σε super 8, τις οποίες παρουσίαζε σε ιδιωτικές προβολές. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία είναι το Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια που ολοκληρώθηκε με πολλές δυσκολίες το 1980. Ακολούθησαν πολλές ταινίες,στις οποίες υπογράφει ο ίδιος και το σενάριο, που έφεραν και τη διεθνή αναγνώριση για το σκηνοθέτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ισπανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ισπανία Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Σκηνοθέτες ταινιών βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκόγια
Μίμης Τραϊφόρος
Ο Μίμης Τραϊφόρος (Πειραιάς, 16 Οκτωβρίου 1913 - Αθήνα, 28 Μαρτίου 1998) ήταν Έλληνας στιχουργός ελαφρών τραγουδιών.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Από μικρός ασχολήθηκε με το θέατρο, τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία και την ποίηση. Πήρε το δίπλωμα του ηθοποιού απ' τη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου ενώ φοιτούσε ταυτόχρονα και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1934 πήγε στη Μάντρα του Αττίκ όπου εργάστηκε σαν ποιητής και κονφερανσιέ και δύο χρόνια αργότερα(το 1936) στην μπουάτ Όαση. Το 1940 έγραψε για τη Σοφία Βέμπο το τραγούδι Παιδιά της Ελλάδος παιδιά. Τότε γνώρισε τη θρυλική τραγουδίστρια, αγαπήθηκαν και αργότερα παντρεύτηκαν. Να πούμε πως οι στίχοι όλων σχεδόν των τραγουδιών τα οποία ερμήνευσε η Βέμπο γράφτηκαν απ' τον Τραϊφόρο. Επίσης έχει γράψει τους στίχους του επίσημου ύμνου του Π.Α.Ο.Κ. Έχει γράψει πάνω απο 350 επιθεωρήσεις και 10 πρόζες. Όπως "Οταν γυρίζουν τα χελιδόνια", "Ο 13ος Θεός", ¨" Ο ουρανοκατέβατος" κ.α .Πηγή το βιβλίο του ανιψιού του Βασίλη Π. Τραϊφόρου: «ΜΙΜΗΣ ΤΡΑΪΦΟΡΟΣ και ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ της Ελλάδος παιδιά». Εκδόσεις "ΑΛΚΥΩΝ" 2013." Έχει γράψει τους στίχους για τα τραγούδια "Παιδιά Της Ελλάδος παιδιά", "Κανε κουράγιο Ελλάδα μου", "Αθήνα και πάλι Αθήνα", "Ας ερχόσουν για λίγο", "Όταν γυρίζουν τα χελιδόνια" και πολλά αλλά.
Πέθανε στις 28 Μαρτίου του έτους 1998 στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στην Αθήνα και κηδεύτηκε δυο μέρες αργότερα στο Πρώτο Νεκροταφείο της Αθήνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κονφερανσιέ
Πόλεις της Ετρουρίας
Οι ετρουσκικές πόλεις άνθισαν περισσότερο κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη επέκταση του ετρουσκικού πολιτισμού. Σταδιακά αφομοιώθηκαν πρώτα από ιταλικούς πληθυσμούς στα νότια, μετά από Κέλτες στον βορρά, και τέλος στην ίδια την επικράτεια της Ετρουρίας από την επεκτεινόμενη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Οι εκτιμήσεις των πληθυσμών των μεγαλύτερων πόλεων (Βήιοι, Βολσίνιοι, Καιρέα, Βόλκοι, Ταρκυνία, Ποπλώνιον) κυμαίνονται μεταξύ 25.000 και 40.000 κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. .
Δωδεκάπολη
thumb|left|250px|Δωδεκάπολη και άλλες πόλεις Η ιστορία παραθέτει πολλές πληροφορίες για τη Δωδεκάπολη, τις δώδεκα πόλεις της Ετρουσκικής Ομοσπονδίας. Η Ομοσπονδία δεν είχε σαφώς καθορισμένες εξουσίες. Η οργάνωση σε δωδεκαπόλεις απαντά και στην ελληνική Μικρά Ασία. Αναφέρονται επίσης δωδεκαπόλεις για ετρουσκικές πόλεις της πεδιάδας του Πάδου και της Καμπανίας, με κέντρα τη Μάντουα και την Καπύη αντίστοιχα. Ο George Dennis συνοψίζει ως εξής:"Όταν ο Λίβιος αναφέρει τη Δωδεκάπολη, μετά την πτώση των Βηίων (VII.21), το μόνο που μπορεί να σημαίνει είναι ότι το νούμερο ήταν σταθερό… και όταν αποχωρούσε μία πόλη αμέσως την αντικαθιστούσε άλλη..."Ως την εμφάνιση της Δωδεκάπολης, οι ετρουσκικές πόλεις στον βορρά είχαν αφομοιωθεί από επιδρομές των Κελτών, και αυτές στον νότο από τη διείσδυση των ιταλικών πληθυσμών. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τις πόλεις που συνήθως αναφέρονται μέσα σε αυτές της Δωδεκάπολης, καθώς και άλλες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία ότι κατοικήθηκαν από Ετρούσκους.
Οι Ετρούσκοι ως πολιτισμός δεν δημιούργησαν ποτέ εθνικό κράτος με τη σημερινή έννοια. Κυριαρχούσαν οι πόλεις-κράτη, οι οποίες είχαν μεταξύ τους εμπορικές και άλλες σχέσεις και οι οποίες σχημάτισαν σε κάποια φάση τη Δωδεκάπολη. Αυτές είχαν ένα κοινό ομοσπονδιακό ιερό στο εδάφη των Παλαιών Βολσινίων, το Fanum Voltumnae.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ετρούσκοι Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Τιτανίτης
Ο τιτανίτης είναι πυριτικό ορυκτό του ασβεστίου και του τιτανίου. Αποκαλείται επίσης και "sphene" (αποδίδεται ως "σφήνα") λόγω του σφηνοειδούς σχήματος των κρυστάλλων του, ενώ έχει περιγραφεί και παραλλαγή του (κρυσταλλώνεται στο τρικλινές) πλούσια σε αργίλιο και ταντάλιο.
Σχετίζεται με αλβίτη, χλωρίτη, επίδοτο, απατίτη, μοναζίτη, μαγνητίτη, ιλμενίτη, βιοτίτη, διοψίδιο και ασβεστίτη.
Απαντά σε αρκετά σημεία της Γης. Όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στην Ελβετία (περιοχές Γκραουμπίντεν, Τιτσίνο, Τσέρματ και Βαλέ), στην Ιταλία (κοιλάδα της Αόστα), την Αυστρία (Τυρόλο), τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία (περιοχή Νόρντμαρκ), τη Ρωσία (χερσόνησος Κόλα και νότια Ουράλια όρη). Επίσης στις ΗΠΑ (πολιτεία Νέας Υόρκης), στον Καναδά (περιοχές Οντάριο, Μανιτόμπα και Κεμπέκ), το Μεξικό, την περιοχή Minas Gerais της Βραζιλίας, στην Κίνα και στη Μαδαγασκάρη.
Αβάν
thumb|right|200px| Η γεωγραφική θέση της Αβάν Η Αβάν (γαλλικά: Awans) είναι Βελγική ιστορική πόλη και τοποθεσία, που σήμερα έχει ενωθεί με τη Λιέγη, της οποίας αποτελεί ιδιαίτερο Δήμο, στην Περιφέρεια Βαλλωνίας. Το 2006 ο πληθυσμός της Αβάν έφθανε τους 8.700 κατοίκους και η συνολική της έκταση τα 27,16 τετρ. χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Η Δεύτερη Ευκαιρία
Η Δεύτερη Ευκαιρία απέσπασε τρεις υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ: Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου (Τζον Μάλκοβις), Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου (Τζεφ Μαγκουάιρ) και Καλύτερου Μοντάζ (Ανν Κόατς), ενώ επίσης είχε υποψηφιότητες στα βραβεία BAFTA και Χρυσές Σφαίρες του 1994.
Η ταινία αναφέρεται σε έναν απογοητευμένο και παρανοϊκό πρώην πράκτορα της CIA (Μάλκοβιτς) που επιχειρεί να δολοφονήσει τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και τον πράκτορα της μυστικής υπηρεσίας (Ίστγουντ) που τον καταδιώκει. Ο χαρακτήρας του Ίστγουντ αναφέρεται ως τον μοναδικό ενεργό πράκτορα της μυστικής υπηρεσίας που έμεινε ακόμη από την ομάδα που φύλαγε τον Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ στο Ντάλας του Τέξας, τη στιγμή της δολοφονίας του στις 22 Νοεμβρίου 1963.