cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόφμπουργκ
Οι Στάβλοι (Stallburg)
Αν και δεν συνδέονται φυσικά με το υπόλοιπο συγκρότημα, οι αυτοκρατορικοί Στάβλοι (Stallburg) του Χόφμπουργκ κτίστηκαν αρχικά ως κατοικία για τον τότε διάδοχο πρίγκιπα Μαξιμιλιανό (Β΄). Λέγεται ότι ο Φερδινάνδος Α΄ δεν ήθελε να στεγάσει τον γιο του κάτω από τη στέγη του, καθώς ο Μαξιμιλιανός είχε στραφεί προς τον Προτεσταντισμό. Αυτό το κτήριο φιλοξένησε αργότερα τη συλλογή έργων τέχνης του φιλότεχνου αρχιδούκα Λεοπόλδου-Γουλιέλμου, αδελφού του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ΄, και η συλλογή απετέλεσε τον πυρήνα του μεταγενέστερου Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης από το 1889. Η κατοικία μετατράπηκε κατά την εποχή του μπαρόκ, για να στεγάσει τα αυτοκρατορικά άλογα στο ισόγειο και χρησιμοποιείται από την Ισπανική Σχολή Ιππασίας (Spanische Hofreitschule).
Το Κάστρο της Αμαλίας (Amalienburg)
Απέναντι από την Ελβετική Πύλη βρίσκεται το Αμαλίενμπουργκ, που πήρε το όνομά του από την αυτοκράτειρα Αμαλία-Βιλελμίνη, τη χήρα του Ιωσήφ Α΄. Ωστόσο αυτή η πτέρυγα υπήρχε ήδη για περισσότερο από έναν αιώνα, και είχε κατασκευαστεί ως κατοικία του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ με τον ρυθμό της ύστερης Αναγέννησης. Αξιοσημείωτος είναι ο μικρός πύργος με τον τρούλο του και το αστρονομικό ρολόι στην πρόσοψή του.
Η Πτέρυγα του Λεοπόλδου
μικρογραφία|Η Πτέρυγα του Λεοπόλδου Η σύνδεση μεταξύ του Αμαλίενμπουργκ και της Ελβετικής Αυλής είναι η Πτέρυγα Λεοπόλδου (Leopoldinischer Flügel). που κτίστηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1660 από τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄ και έτσι πήρε το όνομά του. Ο αρχιτέκτονας ήταν ο Φιλιμπέρτο Λουκέζε, αλλά μετά την πολιορκία του 1683 από τους Οθωμανούς, η πτέρυγα ξανακτίστηκε από τον Τζιοβάννι-Πιέτρο Τενκάλα με έναν επιπλέον όροφο. Μέσα από την αρχιτεκτονική της, αυτή η πτέρυγα εξακολουθεί να συνδέεται με την ύστερη Αναγέννηση. Σε αυτή την πτέρυγα βρίσκονται τα γραφεία του Ομοσπονδιακού Προέδρου.
Το Δωμάτιο του Ιδιαίτερου Συμβουλίου (Geheime Ratstube) είναι μέρος της πτέρυγας. Εδώ ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος-Ιωσήφ πραγματοποίησε τις εναρκτήριες ομιλίες του στις συνεδρίες της Αυστρο-Ουγγρικής Αντιπροσωπείας. Εδώ ο αρχιδούκας Φραγκίσκος-Φερδινάνδος, ανιψιός του αυτοκράτορα Φραγκίσκου-Ιωσήφ και διάδοχος του θρόνου, έδωσε τον Όρκο Αποποίησης στις 28 Ιουνίου 1900 και έτσι απαρνήθηκε όλες τις αξιώσεις του θρόνου για τους απογόνους του. Μία δυναστικά απαραίτητη πράξη, καθώς ο επικείμενος γάμος του ήταν μοργανατικός, λόγω του άνισου βαθμού μεταξύ αυτού και της μέλλουσας συζύγου του Σοφίας.
Το κατώτερο τμήμα αυτής της πτέρυγας, καθώς και αυτό του Αμαλίενμπουργκ, χρησίμευσε ως η τεράστια κάβα για το Χόφμπουργκ.
Η Πτέρυγα της Αυτοκρατορικής Καγκελαρίας
μικρογραφία|Η πτέρυγα της Αυτοκρατορικής Καγκελαρίας (Reichskanzleitrakt). Ένα πρόσθετο έργο από τη συνεργασία πατέρα και γιου είχε ως αποτέλεσμα τη Σχολή Χειμερινής Ιππασίας (Winterreitschule) απέναντι από το Στάλμπουργκ (και όπου το πρώτο Αυστριακό κοινοβούλιο συγκλήθηκε το 1848), και την Πτέρυγα της Αυτοκρατορικής Καγκελαρίας (Reichskanzleitrakt) απέναντι από την πτέρυγα Λεοπόλδου. Η τελευταία σχεδιάστηκε αρχικά από τον Γιόχαν-Λούκας φον Χίλντεμπραντ και φιλοξένησε, εκτός από το Αυλικό Συμβούλιο (Reichshofrat), τα γραφεία του Αυτοκρατορικού Αντικαγκελαρίου (Reichsvizekanzler), ο οποίος ήταν ο de facto πρωθυπουργός της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους) από την τελετή τοποθέτησης του Αυτοκρατορικού Αρχικαγκελάριου -τον οποίο εκπροσωπούσε ο Αυτοκρατορικός Αντιπρόεδρος- και πάντα αναλάμβανε ο αρχιεπίσκοπος του Μάιντς από τον Μεσαίωνα. Μετά το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους αυτή η πτέρυγα στέγασε τα διαμερίσματα του Ναπολέοντα Β΄ δούκα του Ράιχστατ και αργότερα αυτά του αυτοκράτορα Φραγκίσκου-Ιωσήφ.
Η Καγκελαρία, η Ελβετική αυλή, το Aμαλίενμπουργκ και η Πτέρυγα Λεοπόλδου αποτελούν το Εσωτερικό Κάστρο (innerer Burghof). Στη μέση βρίσκεται ένα χάλκινο άγαλμα του Φραγκίσκου Α΄ ντυμένου ως Ρωμαίου αυτοκράτορα, του Πομπέο Μαρτσέζι.
Η Αυλική Βιβλιοθήκη
''δείτε και: Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας
Αρχικά ένα ανεξάρτητο κτήριο, η Αυλική Βιβλιοθήκη (Hofbibliothek) στεγαζόταν στην άλλη πλευρά του συγκροτήματος. Ο Κάρολος ΣΤ΄ είχε κατασκευάσει το κεντρικό κτήριο και την κεντρική Λαμπρή αίθουσα (Prunksaal). Σήμερα τελεί υπό την αιγίδα της Αυστριακής Εθνικής Βιβλιοθήκης. Η κατασκευή της ξεκίνησε από τον Γιόχαν-Μπέρναρντ Φίσερ φον Έρλαχ και ολοκληρώθηκε από τον γιο του Γιόζεφ-Εμμάνουελ το 1735. Η μεγάλη Λαμπρή αίθουσα (Prunksaal) περιέχει τη συλλογή βιβλίων του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας, μία τεράστια τοιχογραφία οροφής του Ντάνιελ Γκραν και αγάλματα αυτοκρατόρων του Πάουλ Στρούντελ, καθιστώντας αυτό το μέρος του Χόφμπουργκ το πιο σημαντικό από καλλιτεχνική άποψη. Η εξωτερική διακόσμηση με μορφές στη στέγη εκτελέστηκε από τον Λορέντσο Ματιέλι το 1726: τοποθέτησε ένα άγαλμα της Αθηνάς επάνω σε ένα τέθριππο, επάνω από την κύρια είσοδο. Στο αριστερό τμήμα της οροφής τοποθέτησε τον Άτλαντα να φέρει την ουράνια σφαίρα, πλαισιωμένο από τις αλληγορίες της Αστρονομίας και της Αστρολογίας, και στην απέναντι πλευρά τη Γαία με τη γήινη σφαίρα, πλαισιωμένη από τη Γεωμετρία και τη Γεωγραφίας.
Στα βόρεια της Βιβλιοθήκης βρίσκεται η πλατεία Ιωσήφ Β΄.
Διαδοχικά προστέθηκαν περισσότερα κτήρια και παραρτήματα. Ιδιαίτερα από το 1763 έως το 1769, ο Nικολό Πακάσι συνέδεσε την Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη με τα άλλα μέρη του Χόφμπουργκ και την άλλη πλευρά της με την Αυγουστινιανή Εκκλησία και δημιούργησε έτσι τη σημερινή Πλατεία Ιωσήφ (Josephsplatz), που χαρακτηρίζεται από τις σχεδόν συμμετρικές της αναλογίες.
Η Αυγουστινιανή Πτέρυγα
Κτισμένη ακριβώς μπροστά από τη διπλανή Αυλική Βιβλιοθήκη, στη νοτιοανατολική πλευρά της πλατείας Ιωσήφ, βρίσκεται η μπαρόκ Aυγουστινιανή Πτέρυγα με την Εκκλησία και το Αυγουστινιανό Μοναστήρι. Καθώς το ανάκτορο επεκτεινόταν, η Εκκλησία και το Μοναστήρι έγιναν αναπόσπαστο μέρος του κτιρίου.
Η Αυγουστινιανή Εκκλησία χρησιμοποιήθηκε από τους Αψβούργους ως Αυλική Εκκλησία και επίσης για γάμους. Εδώ νυμφεύτηκε ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος-Ιωσήφ την Ελισάβετ της Βαυαρίας (Σίσι).
Πίσω από το παρεκκλήσιo του Λορέτο βρίσκεται η Κρύπτη των Καρδιών, ένα παράρτημα ημικυκλικού σχήματος που χωρίζεται με μία σιδερένια πόρτα, όπου 54 καρδιές μελών του Οίκου των Αψβούργων φυλάσσονται σε ασημένια δοχεία.
Το ανάκτορο του αρχιδούκα Αλβέρτου (πρώην Palais Tarouca-de Sylva), που στεγάζει το Μουσείο Αλβέρτου, θεωρείται επίσης μέρος του Χόφμπουργκ λόγω των δομικών του συνδέσεων με το Αυγουστινιανό Μοναστήρι. Στις αρχές του 19ου αιώνα τα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας είχαν την κατοικία τους εδώ, όπως ο αρχιδούκας Αλβέρτος και αργότερα ο ανιψιός του Φρειδερίκος δούκας του Τέσεν. Μετά την ανακαίνιση του ανακτόρου τη δεκαετία του 1820 από τον Γιόζεφ Κόρνχαουζελ, αυτό το τμήμα συνδέθηκε επίσης με το Χόφμπουργκ.
Η Πτέρυγα της Αίθουσας Χορού (Redoute)
μικρογραφία|Πτέρυγα της Αίθουσας Χορού (Redoute). μικρογραφία|Γαμήλιο Δείπνο στην Αίθουσα Χορού από τον Mάρτιν φαν Μάυτενς: ο γάμος της πριγκίπισσας [[Ισαβέλλα Μαρία της Πάρμας|Ισαβέλλας της Πάρμας και του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄.]] Η αυτοκράτειρα Μαρία-Θηρεσία είχε εδώ μία όπερα του 17ου αιώνα, που μετατράπηκε σε αίθουσες χορού και συναυλιών, οι οποίες είναι τώρα γνωστές ως Αίθουσες Χορού (Redoutensäle)', που αποτελούνται από μία μικρή και μία μεγάλη αίθουσα. Μαζί με έναν αριθμό μικρότερων προθάλαμων σχηματίζουν την Πτέρυγα Χορού (Redoute).
Τα αρχικά σχέδια καταρτίστηκαν από τον Γιάν-Νίκολας Γιάντοτ φον Φίλε-Ίσεϋ, ενώ οι εξωτερικές όψεις είναι έργο των Nικολό Πακάσι και Φραντς-Άντον Χίλντεμπραντ. H αίθουσα Χορού (Redoutensäle) έγινε σύντομα το σκηνικό για το καλλιεργημένο στυλ της μπαρόκ ψυχαγωγίας. Το όνομα προέρχεται από τη γαλλική λέξη "redoute", που σημαίνει έναν κομψό χορό με μάσκες, και τέτοιοι χοροί γίνονταν επίσης εκεί. Το κοινό ακροάτο μουσική από τους Γιόζεφ Χάυντν, Nικολό Παγκανίνι και Φραντς Λιστ. Η πρεμιέρα της 8ης Συμφωνίας του Μπετόβεν έλαβε χώρα εκεί το 1814. Το γνωστό ρητό "Το Συνέδριο χορεύει" προέρχεται από τους χορούς που πραγματοποιήθηκαν στην Αίθουσα Χορού στο πλαίσιο του Συνεδρίου της Βιέννης το 1814/15. Ο Γιόχαν Στράους υπηρέτησε ως μουσικός διευθυντής της Αυλής, για τους χορούς που γίνονταν εδώ. Κατά τη διάρκεια των αιώνων έχουν γίνει διάφορες τροποποιήσεις στους χορούς, σύμφωνα με τα μεταβαλλόμενα γούστα.
Στις 27 Νοεμβρίου 1992 ολόκληρη η πτέρυγα με την Αίθουσα Χορού (Redoutensäle) υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά. Οι εργασίες ανακατασκευής και αποκατάστασης διήρκεσαν πέντε χρόνια. Ενώ η μικρή Αίθουσα Χορού (Kleiner Redoutensaal) αποκαταστάθηκε πιστά, για το εσωτερικό της μεγαλύτερης (Grosser Redoutensaal) διεξήχθη διαγωνισμός σχεδιασμού, τον οποίο κέρδισε ο Αυστριακός καλλιτέχνης Γιόζεφ Μικλ. Δημιούργησε μία σειρά ελαιογραφιών βασισμένες σε λογοτεχνικά αποσπάσματα από τον Φέρντιναντ Ράιμουντ, τον Γιόχαν-Νέπομουκ Νέστροϋ και τον Ελίας Κανέττι. Η οροφή των 404 τ.μ. ενσωματώνει 34 χειρόγραφους στίχους του ποιήματος "Νεολαία" του Kαρλ Κλάους, αν και σε μία μορφή που δεν είναι ορατή στον θεατή.
Η Αίθουσα Χορού (Redoutensäle) άνοιξε ξανά το 1998 στο πλαίσιο της πρώτης Αυστριακής προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έγινε από τότε μέρος του συνεδριακού κέντρου του Χόφμπουργκ.
Η αποκατάσταση της οροφής της πτέρυγας έδωσε την ευκαιρία να μετατραπεί ο αρχικός χώρος της σοφίτας σε έναν νέο χώρο, που ονομάζεται Φουαγιέ της Στέγης (Dachfoyer). Ο αρχιτέκτονας Μάνφρεντ Βέχντορν σχεδίασε ένα σύγχρονο εσωτερικό, ολοκληρωμένο με σφαιρική δομή για ασφαλή συνέδρια και πανοραμικά παράθυρα. Εκτός από τη στέγη, μετέτρεψε επίσης την άλλοτε αυλή μεταξύ της Αίθουσας των Εορτασμών και τη νοτιοδυτική πτέρυγα της Ελβετικής αυλής σε έναν άλλο χώρο.
Μέχρι το 2017 η πτέρυγα έχει ανακαινιστεί για να στεγάσει το Εθνικό Συμβούλιο και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο.
Η Πτέρυγα του Αγίου Μιχαήλ
αριστερά|μικρογραφία|Η πτέρυγα του Αγίου Μιχαήλ με θέα στην πλατεία. Η πτέρυγα του Αγίου Μιχαήλ σχεδιάστηκε επίσης από τον Γιόζεφ-Εμμάνουελ Φίσερ φον Έρλαχ και χρησιμεύει ως η σύνδεση μεταξύ της Σχολής Χειμερινής Ιππασίας και της Πτέρυγας της Αυτοκρατορικής Καγκελαρίας. Ωστόσο επειδή το παλαιό Αυτοκρατορικό Αυλικό Θέατρο (Burgtheater) στάθηκε εμπόδιο, αυτά τα σχέδια παρέμειναν απραγματοποίητα, έως ότου ο Φέρντιναντ Κίρσνερ έφτιαξε την πτέρυγα από το 1889 έως το 1893, χρησιμοποιώντας ένα ελαφρώς τροποποιημένο σχέδιο.
Μετά την ολοκλήρωση της πλατείας του Αγίου Μιχαήλ, στην πρόσοψη της πτέρυγας εγκαταστάθηκαν δύο γλυπτά σιντριβάνια: η Δύναμη της Θάλασσας του Ρούντολφ Μάυρ και η Δύναμη της Στεριάς του Έντμουντ Χέλμερ.
Η Πτέρυγα του Μοντογιέ
μικρογραφία|Η αίθουσα των Εορτασμών κατά τη διάρκεια συναυλίας της Ορχήστρας Χόφμπουργκ της Βιέννης. Οι τοίχοι της μαρμάρινης αίθουσας μπροστά από την αίθουσα των Τελετών χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα και θεωρητικά ανήκουν στην πτέρυγα Λεοπόλδου, αλλά η γύψινη διακόσμηση του εσωτερικού άλλαξε γύρω στο 1840 για να ταιριάζει με την εμφάνιση της νεότερης αίθουσας Τελετών. Κατά την αυτοκρατορική περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως τραπεζαρία και για χορούς για τα παιδιά της Αυλής.
Η αίθουσα Τελετών κτίστηκε για τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Β΄/Α΄ από τον Βέλγο αρχιτέκτονα Λουί Μοντογιέ (Louis Montoyer) στις αρχές του 19ου αιώνα. Λόγω της πρόσθετης φύσης του, σχημάτισε μία σαφώς ορατή προεξοχή σε ορθή γωνία με την πτέρυγα του Λεοπόλδου για σχεδόν εκατό χρόνια, και ως εκ τούτου ονομάστηκε επίσης "Μύτη".
Με την περίτεχνη θολωτή οροφή και 26 κρυστάλλινους πολυελαίους, που κάποτε κρατούσαν 1.300 κεριά, η αίθουσα Τελετών ήταν μεγάλη. Οι 24 κορινθιακού ρυθμού κίονες είναι κατασκευασμένοι με τεχνική γύψου, στην οποία ο ζωγραφισμένος γύψος μοιάζει με μάρμαρο. Σε αυτήν την αίθουσα ο Ναπολέων Α΄ ζήτησε το χέρι της αρχιδούκισσας Μαρίας-Λουίζας, κόρης του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Β΄/Α΄. Σε αυτή ήταν επίσης όπου γίνονταν χοροί της Αυλής και αργότερα επίσης ομιλίες από τον θρόνο, και όπου επραγματοποιείτο ο αποκλειστικός Χορός της Αυλής. Τη Μεγάλη Πέμπτη ο αυτοκράτορας και η αυτοκράτειρα καλούσαν δώδεκα πτωχούς ηλικιωμένους -άνδρες και γυναίκες- και έπλεναν τα πόδια τους σε μία παραδοσιακή τελετή της Μεγάλης Εβδομάδας.
Αργότερα η αίθουσα Τελετών ενσωματώθηκε πλήρως στο Νέο Κάστρο (Neue Burg) έως το 1916.
Η Πλατεία Ηρώων (Heldenplaz)
Το 1809 ένα μέρος του παλιού προμαχώνα δίπλα στο ανάκτορο κατεδαφίστηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεοντείων Πολέμων. Μέχρι την παρούσα Περιφερειακή Οδό, δημιουργήθηκαν νέοι χώροι, στους οποίους ενσωματώθηκε η νεοκλασική κύρια Πύλη του Κάστρου (Burgtor). Μέσα στα νέα τείχη -που ανεγέρθηκαν το 1817- κατασκευάστηκαν τρεις κήποι: ο ιδιωτικός αυτοκρατορικός Κήπος του Κάστρου (Burggarten), η Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz) ως μία μεγάλη ανοιχτή, καταπράσινη περιοχή και ο Λαϊκός Κήπος (Volksgarten) με τον Ναό του Θησέα (Theseustempel). Μαζί με την Πύλη του Κάστρου, η Πλατεία Ηρώων σχεδιάστηκε από τον Πέτερ φον Νόμπιλε.
Η Αίθουσα Τελετών και ο Νέος Πύργος συνθέτουν το βάθος της πλατείας.
Έφιπποι ανδριάντες των δύο σημαντικότερων αυστριακών στραταρχών, του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας και του αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, στέκονται στις εστίες της πλατείας Ηρώων. Στις 15 Μαρτίου 1938 ο Αδόλφος Χίτλερ διακήρυξε από το μπαλκόνι του Νέου Κάστρου στην Πλατεία Ηρώων τη Σύνδεση (Anschluss) της Αυστρίας στο Ναζιστικό Τρίτο Ράιχ.
Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας
Μορφολογία
Το γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας, όπως όλα τα μέλη του γένους, είναι περιστέρι με μεγάλο μέγεθος και πολύ όμορφα χρώματα, που ζει στα δάση της Νέας Γουινέας. Μοιάζει αρκετά με τα συγγενικά γκούρα, αλλά μόνο με το γκούρα της Βικτωρίας επικαλύπτεται γεωγραφικά. Σε σύγκριση με εκείνο, έχει πιο απλό, σχετικά «αναμαλλιασμένο» λοφίο και δεν διαθέτει τις χαρακτηριστικές λευκές-μωβ άκρες, που υπάρχουν σε εκείνο. Επίσης, έχει μικρότερο μέγεθος ενώ διαφέρει στον χρωματισμό του στήθους και στο μοτίβο των πτερύγων. thumb|right|400px| thumb|right|400px|Το βενταλωτό λοφίο του γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας, είναι πιο απλό και λιγότερο όμορφο από εκείνο του [[γκούρα της Βικτωρίας]]
Τροφή
Το γκούρα της Δυτικής Νέας Γουινέας τρώει κυρίως σωροκάρπια (berries), σπέρματα έντομα και προνύμφες εντόμων.
Ηθολογία
Όπως και τα άλλα γκούρα, το γκούρα της Δυτικής Νέας Γουινέας είναι αγελαίο είδος που, συνήθως, απαντά σε ζεύγη ή μικρές ομάδες 2-10 ατόμων όταν ψάχνει για τροφή. Στο φυσικό του περιβάλλον, το είδος τείνει να είναι λιγότερο «ντροπαλό» από το γκούρα της Βικτωρίας.
Τα αρσενικά συχνά εμπλέκονται σε επιθετικές επιδείξεις, προκειμένου να καταδείξουν την δεσπόζουσα θέση τους στην ομάδα. Σε αυτές τις αντιπαραθέσεις, τα περιστέρια φουσκώνουν το στήθος και ανοίγουν επανειλημμένα τις φτερούγες τους, σαν να ετοιμάζονται να κτυπήσουν τον αντίπαλο. Επίσης, κάνουν μικρές «επιθέσεις», αλλά σπάνια μπορεί να κτυπηθούν πραγματικά μεταξύ τους και, αυτό, μόνο κατά την εποχή του ζευγαρώματος.
Αναπαραγωγή
Πρακτικά, τίποτε δεν είναι σαφώς καθορισμένο για την αναπαραγωγή του είδους, λόγω ελλιπών στοιχείων. Συνήθως οι καταγεγραμμένες αναφορές προέρχονται από άτομα που ζούν σε αιχμαλωσία, στους διάφορους ζωολογικούς κήπους.
Απειλές
Το είδος θηρεύεται σε μεγάλο βαθμό για το κρέας και τα φτερά του λοφίου του (αν και λιγότερο από τα άλλα δύο είδη γκούρα, επειδή η οπλοκατοχή είναι χαμηλότερη από ό, τι στην Παπούα Νέα Γουϊνέα..
Υπόκειται επίσης σε αυξημένη πίεση λόγω του εμπορίου, επειδή «εκτιμάται» ως σημαντικό τρόπαιο ανάμεσα στα κατοικίδια πτηνά. Εκτεταμένες άδειες υλοτομίας έχουν χορηγηθεί εντός της επικρατείας του και μεγάλο μέρος των οικοτόπων του έχει ήδη χαθεί. Επίσης, οι δρόμοι που διανοίγονται για την υλοτομία και την εξόρυξη πετρελαίου, προσφέρουν εύκολη πρόσβαση στους κυνηγούς.
Κατάσταση πληθυσμού
thumb|right|300px|Γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας Το είδος έχει χαρακτηριστεί ως Ευάλωτο/Τρωτό (VU), στην λίστα της IUCN, εξαιτίας της συνεχούς καθοδικής πορείας του πληθυσμού -με ταχείς ρυθμούς-, λόγω της απώλειας των ενδιαιτημάτων και του κυνηγιού. Ωστόσο, το συνολικό μέγεθος του πληθυσμού, η επίδραση και έκταση της υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος και οι επιπτώσεις του κυνηγιού και του εμπορίου πάνω στο είδος είναι, όλα, ελάχιστα γνωστά, και περαιτέρω έρευνα μπορεί να οδηγήσει σε αναταξινόμησή του.
Μέτρα διαχείρισης
Προτείνονται:
Σημειώσεις
i. Παρόλο που, τυπικά, το δυτικό τμήμα του νησιού ανήκει στην Ινδονησία, η βιογεωγραφική/οικογεωγραφική ζώνη αναφοράς είναι η νήσος της Νέας Γουινέας εν συνόλω, επειδή τα taxa που απαντούν εκεί, είναι ιδιαίτερα από κάθε άποψη.
Πηγές
Κατηγορία:Περιστερίδες Κατηγορία:Πανίδα της Νέας Γουινέας Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας
Νίκος Γεωργαντόπουλος
Ο Νίκος Γεωργαντόπουλος ήταν Έλληνας πρωταθλητής του στίβου από την Πάτρα, διακρίθηκε κυρίως σε γυμναστικά αγωνίσματα. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών στην δεύτερη γενιά αθλητών του συλλόγου.
Πρώτη του εμφάνιση σε μεγάλους αγώνες ήταν στους Πανελλήνιους αγώνες του 1904 πήρε μέρος στην αναρρίχηση επί κάλω όπου ήταν πρώτος με χρόνο 13.0. Μάλιστα μόλις τελείωσε ο αγώνας και αναδείχτηκε νικητής ο Δ. Τόφαλος τον σήκωσε ψηλά και τον έβαλε στους ώμους του πηγαίνοντας τον στα αποδυτήρια. Έκτοτε δεν αναφέρεται πάλι η συμμετοχή του σε μεγάλους αγώνες, από τους επόμενους πανελλήνιους δεν ξανά διεξήχθη και το άθλημα του η αναρρίχηση επί κάλω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αναρίχησης επί κάλω Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής
Χόφμπουργκ
Ο Νέος Πύργος (Neue Burg)
μικρογραφία|Αυστριακά κοσμήματα του στέμματος που φυλάσσονται στο θησαυροφυλάκιο του Χόφμπουργκ. Μετά τη διεύρυνση της Βιέννης με την κατεδάφιση των τειχών της πόλης τη δεκαετία του 1860, το Χόφμπουργκ είχε την τελευταία μεγάλη επέκτασή του. Προγραμματίστηκε μία Αυτοκρατορική Πλατεία (Kaiserforum) με δύο πτέρυγες που θα έφταναν πέρα από την Περιφερειακή Οδό, με τα δίδυμα Μουσεία (Ιστορίας της Τέχνης και Φυσικής Ιστορίας) να είναι πλευρές και θα τερμάτιζαν στους παλαιούς Σταύλους (το Hofstallungen, δεν πρέπει να συγχέεται με το πολύ παλαιότερο Στάλμπουργκ) του Φίσερ φον Έρλαχ. Το έργο καθοδηγήθηκε από τον Γκότφρηντ Σέμπερ και αργότερα από τον Καρλ Φράιχερ φον Χάζεναουερ. Τα Μουσεία ολοκληρώθηκαν το 1891, αλλά η κατασκευή του υπόλοιπου Φόρουμ συνεχίστηκε αργά και τελικά έπαυσε, λόγω του αυξημένου κόστους και του ότι δεν είχε λειτουργικότητα αυτό το τεράστιο κατασκευαστικό έργο. Το 1913 ολοκληρώθηκε η νοτιοδυτική πτέρυγα: το Νέο Κάστρο (Neue Burg). Ωστόσο το Αυτοκρατορικό Φόρουμ δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και παραμένει ημιτελές.
Η πτέρυγα του Νέου Κάστρου στεγάζει σήμερα πολλά μουσεία (το Μουσείο Εφέσου, τη Συλλογή Όπλων και Πανοπλιών, τη Συλλογή Αρχαίων Μουσικών Οργάνων και το Μουσείο Εθνολογίας) καθώς και ορισμένα αναγνωστήρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το Συνεδριακό Κέντρο Χόφμπουργκ βρίσκεται επίσης εδώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Βιέννη Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Αυστρία
Περιβαλλοντική αιτιοκρατία
Περιβαλλοντική αιτιοκρατία ή περιβαλλοντικός ντετερμινισμός είναι μια άποψη στη μελέτη της γεωγραφίας, ότι το φυσικό περιβάλλον θέτει όρια στην ανθρώπινη κοινωνική ανάπτυξη. Μια προσέγγιση, του δέκατου ένατου και των αρχών του εικοστού αιώνα, που υποστήριξε ότι οι γενικοί νόμοι που επιζητούνται από τους ανθρωπογεωγράφους θα μπορούν να βρεθούν στις φυσικές επιστήμες. Ως εκ τούτου, η γεωγραφία επικεντρώθηκε στη μελέτη του τρόπου με τον οποίο το φυσικό περιβάλλον επηρεάζει, ή ακόμα και προκαλεί, τον ανθρώπινο πολιτισμό και τις δραστηριότητες.
Ιστορία
Η κλασική γεωγραφία αναπτύχθηκε στη διάρκεια του 19ου αιώνα στη Γερμανία, προσανατολισμένη στις ανάγκες της διοίκησης, και της πολιτικής διαχείρισης του χώρου. Μετά την δημοσίευση του μνημειώδους έργου του Κάρολου Δαρβίνου, Η Καταγωγή των Ειδών, εξελίχθηκε από τον Χέρμπερτ Σπένσερ (Herbert Spenser) η θεωρία του κοινωνικού δαρβινισμού. Σύμφωνα με αυτήν, όπως οι φυσικοί οργανισμοί, έτσι και οι ανθρώπινες κοινωνίες χρειάζεται να αγωνιστούν για να επιβιώσουν σε διάφορα περιβάλλοντα.
Με βάση αυτές τις επιρροές, συσχετίζοντας άμεσα το φυσικό περιβάλλον με την ανθρώπινη εξέλιξη, αναπτύχθηκε στη Γερμανία και η γεωγραφική σχολή της περιβαλλοντικής αιτιοκρατίας ή ντετερμινισμού. Η σχολή ενστερνίστηκε την άποψη για την καταλυτική επιρροή των κανόνων της φύσης στη διαμόρφωση της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ότι το φυσικό περιβάλλον καθορίζει με νομοτελειακό τρόπο τις ανθρώπινες δραστηριότητες, και τα ανθρώπινα επιτεύγματα είναι αποτελέσματα των φυσικών συνθηκών.
Αυτή ήταν μια μονόπλευρη θεώρηση: άλλοι παράγοντες όπως η ιστορία και ο πολιτισμός δεν λαμβάνονταν υπόψη. Ο χώρος, σύμφωνα με τη γερμανική σχολή, είναι η βασική μεταβλητή που επηρεάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά αλλά και την οργάνωση και λειτουργία της κοινωνίας. Συνακόλουθα, υποστηρίχθηκε και η αναγκαστική εξελικτική προσαρμογή του ανθρώπου στις αλλαγές του φυσικού περιβάλλοντος.
Οι συντελεστές και η γερμανική σχολή
Βασικός διαμορφωτής της σχολής, ο Φρίντριχ Ράτσελ (Friedrich Ratzel), αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές σχέσεις ως φυσικές σχέσεις και τις εντάσσει στη φυσική γεωγραφία. Στην Γερμανική κλασική σχολή, η φύση θεωρήθηκε ως ο βασικός παράγοντας για την εξέλιξη της ανθρώπινης δράσης. Ο χώρος επιδρά πάνω στον άνθρωπο καθορίζοντας τη πορεία του με φυσικό τρόπο έτσι ώστε να επιβιώνει ο ισχυρότερος.
Επίσης, η τάση της Γερμανικής σχολής να αποτελεί εφαρμοσμένη γεωγραφία, προσανατολισμένη στη διοίκηση και την πολιτική, έφερε το αποτέλεσμα οι έννοιες χώρος και ο τόπος να εξαρτώνται από την εδαφικότητα των κρατών και των διοικητικών διαιρέσεών τους. Για τους Γερμανούς γεωγράφους, ο χώρος ως μέτρο ανάλυσης είναι η επικράτεια του κράτους. Το κράτος είναι ένα όλον, μια οντότητα, ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται χώρο για να αναπτυχθεί, τον ζωτικό χώρο (Λέμπενσράουμ, Lebensraum). Η θεωρία αυτή χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τους ναζιστές για να δικαιολογήσει την βίαιη επεκτατικότητα έναντι άλλων χωρών.
Η γαλλική σχολή
Ο περιβαλλοντικός ντετερμινισμός απορρίφθηκε από τη γαλλική γεωγραφική σχολή η οποία υποστήριξε ότι το φυσικό περιβάλλον είναι μόνο ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η γαλλική σχολή, διαμόρφωσε μια άποψη που ονομάστηκε πιθανοκρατία ή ποσιμπιλισμός, σύμφωνα με την οποία η σχέση φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος δεν είναι μηχανικά προκαθορισμένη αλλά μια σχέση ανοιχτή, όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά.
Πηγές
Κατηγορία:Ανθρωπογεωγραφία Κατηγορία:Ιστορία της γεωγραφίας Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες
Βασίλειος Μ. Μελάς
Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Βασίλειος Β. Μελάς, Βασίλειος Γ. Μελάς.
Ο '''Βασίλειος Μ. Μελάς''' (Αθήνα, 1879 - Αθήνα, 1956) ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν το τελευταίο από τα επτά παιδιά του νομομαθή, μεγαλεμπόρου και πολιτικού Μιχαήλ Μελά και της Κεφαλονίτισσας Ελένης Γ. Βουτσινά. Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων. Σε ηλικία 17 ετών διέκοψε τις σπουδές του, κατατάχθηκε στο ιππικό σαν δεκανέας και πήρε μέρος σε όλες τις μάχες του πολέμου του 1897. Με το τέλος του πολέμου συνέχισε τις σπουδές του και αποφοίτησε από τη σχολή με το βαθμό του ανθυπιλάρχου.
Αργότερα συνέχισε τις σπουδές στη στρατιωτική σχολή του Πεζικού και Ιππικού στο Namur του Βελγίου και εν συνεχεία φοίτησε ως υπίλαρχος στην Ιππευτική Σχολή του Saumur στη Γαλλία (1910 - 1911). Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 - 1913, όπως και στη Βορειοηπειρωτική επανάσταση το 1914. Την περίοδο 1915 - 1916 φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Λοχαγών. Πήρε μέρος στην εκστρατεία της Μ. Ασίας ως Διοικητής Συντάγματος Ιππικού ( 1920 ). Ως συνταγματάρχης, διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Αλεξάνδρου, με τον οποίο ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση.
Εκτός από τη στρατιωτική του πορεία συμμετείχε ενεργά σε πάμπολλα σωματεία και ενώσεις. Διετέλεσε μεταξύ άλλων πρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης ( 1938-1941 και 1949-1956 ), της Διαχειριστικής Επιτροπής Βασιλείου Γ. Μελά, της Φιλίππου Ενώσεως και της Ηπειρωτικής Εταιρείας Αθηνών, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Υπήρξε επίσης συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας. . Αναφέρεται ότι ασχολείται και με το πνευματικό άθλημα του Μπριτζ.
Μετά την αποστρατεία του συμμετείχε σε πολλά κοινωφελή έργα και δραστηριότητες. Ήταν μασόνος, στη στοά Σκενδέρμπεης των Αθηνών ενώ κατά την περίοδο της Κατοχής φυλακίστηκε για ένα διάστημα από τις γερμανικές δυνάμεις και τέθηκε σε περιορισμό στην εξοχική του κατοικία στην Αίγινα.
Βιβλιογραφία
Βασιλειος Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού‎ Κατηγορία:Έλληνες παίκτες του Μπριτζ
Λέων Μ. Μελάς
Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Λέων Β. Μελάς, Λέων Γ. Μελάς.
Ο '''Λέων Μ. Μελάς''' (1872 - 1905) ήταν πολιτικός.
Γεννήθηκε στη Μασσαλία και ήταν γιος του πολιτικού Μιχαήλ Μελά. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1892 αναγορεύτηκε διδάκτορας νομικής. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στο υπουργείο εσωτερικών και το 1902 εκλέχτηκε βουλευτής Θεσσαλίας με το κόμμα του Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Ήταν ενεργό μέλος της Εθνικής Εταιρείας και του Μακεδονικού Κομιτάτου. Είχε συγγράψει το Βουλγαρικόν ζήτημα, το Αλβανικόν ζήτημα κ.α.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1905. Ήταν νυμφευμένος από το 1892 με την Ανδρομάχη Σλήμαν, κόρη του αρχαιολόγου Ερρίκου Σλήμαν, με την οποία είχε αποκτήσει τρεις γιους, τον Κωνσταντίνο, το Λίνο και τον Αλέξανδρο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλίας Λεων
Κάστρο του Αζαί-λε-Ριντώ
Το Κάστρο του Αζαί-λε-Ριντώ (γαλλικά: Château d'Azay-le-Rideau) βρίσκεται στην πόλη Αζαί-λε-Ριντώ στον νομό Αντρ-ε-Λουάρ της Γαλλίας, νοτιοδυτικά της πόλης Τουρ. Κτισμένο μεταξύ των ετών 1518 και 1527, το κάστρο θεωρείται ένα από τα πρώτα δείγματα της πρώιμης Αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής την εποχή της Γαλλικής Αναγέννησης. Το γραφικό αυτό κάστρο βρίσκεται σε μία νησίδα του ποταμού Αντρ και έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή από τα κάστρα της κοιλάδας του Λίγηρα.
Το εξωτερικό
Καθώς βρίσκεται σε μία νησίδα στη μέση του ποταμού Αντρ, το κάστρο του Αζαί-λε-Ριντώ μοιάζει να αναδύεται από το νερό, στο οποίο καθρεφτίζονται οι προσόψεις του κάστρου. Έτσι αυτό μοιάζει να επιπλέει επάνω στην εικόνα του. Ο συγγραφέας Γκεζ ντε Μπαλζάκ, που έζησε κοντά και περιστασιακά ήταν καλεσμένος στο κάστρο, θαύμαζε βαθιά το κτήριο και το περιγράφει ως ένα πολύεδρο διαμάντι τοποθετημένο στον Αντρ. Αυτή η εντυπωσιακή θέση βοήθησε το κάστρο να γίνει ένα από τα πιο διάσημα από τα πολλά κάστρα του Λίγηρα.
Το σχετικά μικρό κάστρο, που διαιρείται σε δύο μέρη, το κύριο κτήριο και μία πτέρυγα κάθετη σε αυτό, εμφανίζει ένα μείγμα από αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Η επιρροή της -τότε του συρμού- ιταλικής Αναγέννησης είναι εμφανής στις μακρές αναλογίες του και στον περίτεχνο γλυπτό διάκοσμό του. Παράλληλα με τα ιταλικά στοιχεία, υπάρχουν απομεινάρια μεσαιωνικής αμυντικής αρχιτεκτονικής, όπως τα ίχνη του καλυμμένου διαδρόμου επάνω στα εξωτερικά τείχη ή οι ξυλοδεσιές κάτω από τη στέγη, που δεν ήταν πια αναγκαία για την άμυνα, αλλά ενσωματώθηκαν στον σχεδιασμό του κάστρου, ως σύμβολα κύρους. Τέλος, άλλα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά, όπως οι γωνίες των προμαχώνων με τους μυτερούς κωνικούς πυργίσκους, τα κατακόρυφα παράθυρα των υπνοδωματίων στη βάση της στέγης, ανάμεσα σε μία σειρά μικρότερων παραθύρων σε σειρά και η οξυκόρυφη στέγη από πλάκες σχιστόλιθου, δίνουν στο Αζαί-λε-Ριντώ τη γαλλική του εμφάνιση.
Το πιο εξέχον χαρακτηριστικό τού κάστρου είναι η μεγάλη κεντρική σκάλα, η κλίμακα της τιμής. Η σχεδίασή της πιστεύεται ότι εμπνεύστηκε από τη σκάλα του Κάστρου του Σατωντάν, με την οποία μοιάζει από έξω· ωστόσο η εσωτερική δομή της είναι πολύ διαφορετική. Εδώ η σκάλα ανέρχεται σε ίσες σειρές παρά σε σπείρα -όπως ήταν πιο συνηθισμένο στην εποχή εκείνη- και είναι η παλαιότερη αυτού τού είδους στη Γαλλία.
Η σκάλα έχει τρεις ορόφους, όπου σε καθέναν υπάρχει ένα διπλό παράθυρο που σχηματίζει μεσοπάτωμα. Η είσοδος, που μοιάζει με ρωμαϊκή αψίδα, είναι διακοσμημένη με τα αρχικά του Ζιλ Μπερτελό και της συζύγου του, ενώ στα αετώματα, που προεξέχουν επάνω σε κάθε παράθυρο, είναι σκαλισμένα η σαλαμάνδρα και η ερμίνα του Φραγκίσκου Α΄ των Βαλουά και της συζύγου του Κλαυδίας των Βαλουά, προς τιμήν του μονάρχη της εποχής.
Στο εσωτερικό, η οροφή της σκάλας αποτελείται από μετάλλια σκαλισμένα με τα προφίλ των βασιλέων και των βασιλισσών της Γαλλίας, από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ ως τον Ερρίκο Δ΄. Με τους κίονες και τους ημικίονές της, τα περίτεχνα διακοσμημένα ανάγλυφα κοχύλια, τα μετάλλια και άλλα σύμβολα, η εντυπωσιακή αυτή σκάλα δίνει ένα σαφές δείγμα της επιρροής του ρυθμού της ιταλικής Αναγέννησης στον σχεδιασμό του κάστρου.
Το εσωτερικό
Στην πλούσια γλυπτή εσωτερική διακόσμηση του κάστρου αντικατοπτρίζεται πάλι η επιρροή της ιταλικής Αναγέννησης. Το εσωτερικό αποτελείται από πολλά σαλόνια και μεγαλοπρεπή διαμερίσματα, που τα πιο πολλά διακοσμούνται σε νεο-αναγεννησιακό ρυθμό, δημοφιλή κατά τον 19ο αι. Πολλές από αυτές τις αίθουσες εκθέτουν φλαμανδικές ταπισερί του 16ου και 17ου αι., με πιο διάσημη αυτή με τις Σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη, που υφάνθηκε στην Ωντενάρντ της Φλάνδρας και την Ιστορία της Ψυχής, που φτιάχτηκε στις Βρυξέλλες. Η τελευταία έδωσε την έμπνευση για την έκθεση στο κάστρο την αφιερωμένη στον ελληνικό αυτόν μύθο. Στο κάστρο στεγάζεται μία σημαντική συλλογή έργων τέχνης, όπως μία Κυρία στο λουτρό (μάλλον η Νταϊάν ντε Πουατιέ) του Φρανσουά Κλουέ και αρκετά πορτραίτα Γάλλων μοναρχών, όπως του Φραγκίσκου Α΄, του εγγονού του Ερρίκου Γ΄ και της μητέρας του τελευταίου Αικατερίνης των Μεδίκων.
Επίσης αξιοσημείωτες είναι οι σοφίτες, όπου το charpente, δηλ. η ξύλινη κατασκευή υποστηρικτική της στέγης, έχει αποκατασταθεί το 2010-11 και μπορεί να ιδωθεί μαζί με μία έκθεση, που εξηγεί τις πολύπλοκες τεχνικές της κατασκευής αυτής.
Οι κήποι
Οι τωρινοί κήποι σχεδιάστηκαν τον 19ο αι. από τον Μπιανκούρ, που δημιούργησε ένα μεγάλο πάρκο τοπίου στον Αγγλικό ρυθμό. Στα νότια και στα δυτικά ο ποταμός δημιουργεί αντανάκλαση των προσόψεων τού κάστρου στο νερό και έτσι δημιουργείται μία ελκυστική εικόνα.
Δείτε επίσης
Αζαι-λε-Ριντω
Δουκάτο του Όλντενμπουργκ
To Δουκάτο του Όλντενμπουργκ (γερμανικά: Herzogtum Oldenburg) - που πήρε το όνομά του από την πρωτεύουσά του, την πόλη του Όλντενμπουργκ - ήταν κράτος στα βορειοδυτικά της σημερινής Γερμανίας. Οι κόμηδες του Όλντενμπουργκ διοίκησαν μέχρι το 1667, και μετά έγινε δουκάτο μέχρι το 1810, όταν προσαρτήθηκε από την πρώτη γαλλική αυτοκρατορία. Βρίσκεται κοντά στην έκβαση του ποταμού Βέζερ.
Όταν η κύρια γραμμή του Οίκου του Όλντενμπουργκ εξαλείφθηκε το 1667 με τον Αντώνιο Γκύντερ, Κόμη του Όλντενμπουργκ, πέρασε στον Φρειδερίκο Γ΄ της Δανίας από τη γραμμή των Δούκων του Χόλσταϊν-Γκότορπ, που παντρεύτηκε τη Μεγάλη Δούκισσα Άννα Πετρόβνα της Ρωσίας, κόρη του Πέτρου Α΄. Ένας άλλος, ο πρώτος ξάδερφος του, ο Φρειδερίκος Αύγουστος Α΄, έγινε ο Δούκας του Όλντενμπουργκ το 1774. Ένας από τους αδελφούς του, ο Αδόλφος Φρειδερίκος, έγινε Βασιλιάς της Σουηδίας. Ένας άλλος αδελφός, ο πρίγκιπας Γεώργιος Λουδοβίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ήταν πατέρας του Πέτρου Α΄, ο οποίος έγινε Μεγάλος Δούκας του Όλντενμπουργκ το 1823. Οι επόμενοι κυβερνήτες του Όλντενμπουργκ ήταν όλοι οι απόγονοί του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Όλντενμπουργκ (κρατίδιο) Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Κάτω Σαξονίας
Έτσι τελείωσε μια μεγάλη αγάπη
Η ταινία Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη (Πρωτότυπος Τίτλος Senso) γνωστή και ως Λίβια, η Αδίστακτη Κόμμισα είναι δράμα παραγωγής 1954 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Αλίντα Βάλι στο ρόλο της Λίβια και ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ στο ρόλο του Αυστριακού αξιωματικού Φραντς Μάλερ. Οι Φράνκο Τζεφιρέλι και Φράνκο Ρόζι άσημοι ακόμη σκηνοθέτες δούλεψαν στο πλευρό του Βισκόντι ως βοηθοί σκηνοθέτη.
Υπόθεση
Βενετία, 1866, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των ιταλικών επαρχιών έχει απελευθερωθεί από τους ξένους, η επαρχία του Βένετο βρίσκεται υπό την κατοχή των Αυστριακών. Οι Ιταλοί έχουν ξεσηκωθεί κατά του κατακτητή και η ώρα της ένωσης του Βένετο με την Ιταλία πλησιάζει. Κάτω από την σκιά του πολέμου, η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι (Αλίντα Βάλι), γνωρίζεται με τον Αυστριακό υπολοχαγό Φραντς Μάλερ (Φάρλεϊ Γκρέιντζερ) και τον ερωτεύεται. Η κόμισσα που είναι παντρεμένη και ανικανοποίητη από το γάμο της γρήγορα υποκύπτει στο φλερτ του Μάλερ ο οποίος την εκμεταλλεύεται και της αποσπά χρήματα. Το πάθος της είναι τόσο δυνατό που του δίνει και χρήματα προορισμένα για την ιταλική υπόθεση προκειμένου να δωροδοκήσει ο Μάλερ ένα στρατιωτικό γιατρό για να τον απαλλάξει από τοποθέτηση σε μάχιμη μονάδα. Τελικά ο υπολοχαγός αποδεικνύεται άπιστος, την προσβάλλει βάναυσα και η Λίβια τον καταδίδει στις αυστριακές στρατιωτικές αρχές, με συνέπεια ο Μάλερ και ο γιατρός να εκτελεστούν.
Πληροφορίες
Η μάχη της ταινίας με τους λογοκριτές δεν έλειψε. Η ταινία ασκούσε κριτική σε όλους τους μύθους που αφορούσαν την Ιταλική ενοποίηση. Το Senso εξιστορεί γεγονότα τα οποία εκτυλισσονται το 1866, αφού η Ιταλική Ενοποίηση είχε ήδη πραγματοποιηθεί, ενώ κάποιες επαρχίες (όπως το Βένετο) βρίσκονταν ακόμη υπό την κατοχή ξένων, ενώ το Il Gattopardo μας μεταφέρει ένα χρόνο πριν την Ενοποίηση, εξιστορώντας την εκδίωξη των Βουρβόνων από τη Σικελία. Σε αυτές τις δυο ταινίες περιγράφονται οι συνωμοσίες, οι συμβιβασμοί και οι διαδικασίες με τις οποίες δημιουργήθηκε η Ιταλία.
Η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ επισήμως στις Η.Π.Α. παρά το γεγονός ότι πρωταγωνιστούσαν σε αυτή ένας Αμερικανός αστέρας του Χόλιγουντ, ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ (γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες του Χίτσκοκ Η θηλιά (The Rope, 1948) και Ο άγνωστος του εξπρές (Strangers On A Train, 1951) και μια Ευρωπαία σταρ, η Αλίντα Βάλι παγκοσμίως γνωστή για τη συμμετοχή της στις ταινίες: Ο τρίτος άνθρωπος (The Third Man, 1949) του Κάρολ Ριντ και Υπόθεση Παραντάιν (Paradine Case, 1947) του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο Βισκόντι επέλεξε τη Βάλι και τον Γκρέιντζερ για να εξασφαλίσει επιτυχία κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες που εκείνη την περίοδο θεωρούνταν η Μέκκα του παγκοσμίου κινηματογράφου. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Η.Π.Α. 5 χρόνια μετά την προβολή του Il Gattopardo. Το 1968 λοιπόν στο θέατρο Έλγιν της Νέας Υόρκης το Αμερικανικό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει για πρώτη φορά την ταινία. Μετά την πρώτη προβολή ο αμερικανικός τύπος σχολίασε αρνητικά την ταινία κι έτσι η προβολή της δε συνεχίστηκε. Το ντουμπλάρισμα στα αγγλικά, η αφαίρεση μισής ώρας και η αντικατάσταση της technicolor φωτογραφίας συνέβαλαν αρνητικά στην ποιότητα της ταινίας.
Επανεκτέλεση
Το 2002 ο σκηνοθέτης Τίντο Μπρας γύρισε ξανά την ταινία μεταφέροντάς την στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και με πρωταγωνιστές τους Άννα Γκαλιένα και Γκάμπριελ Γκάρκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι Κατηγορία:Ιταλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λουκίνο Βισκόντι
Česká televize
Η Česká televize είναι η κρατική τηλεόραση της Τσεχίας. Αποτελεί μέλος της EBU. Αποτελείται από 8 κανάλια τα οποία είναι:
thumb|Τα Γραφεία της Česká televize στην [[Πράγα]] thumb|Τα Γραφεία της Česká televize στο [[Μπρνο]]
Σφηνόλιθος
μικρογραφία|Σφηνόλιθος σε αψίδα κτηρίου, με εμφανές το μεγαλύτερο μέγεθός του καθώς και τον ανάγλυφο διάκοσμο (Γαλλία, 1632) μικρογραφία|Σφηνόλιθοι στην οροφή του Καθεδρικού Ναού της Βαρκελώνης, Ισπανία Ο σφηνόλιθος είναι κομμάτι από πέτρα, σφηνοειδούς ή τριγωνικού σχήματος, που χρησιμοποιείται ως δομικό υλικό στις κτηριακές κατασκευές, και ειδικότερα στο κορυφαίο μέρος της αψίδας. Κατά την κατασκευή της αψίδας ο σφηνόλιθος τοποθετείται τελευταίος και «κλειδώνει» τα υπόλοιπα κομμάτια στη θέση τους, επιτρέποντας έτσι την ομοιόμορφη κατανομή του βάρους της ίδιας της αψίδας. Η χρήση του είναι κυρίως εμφανής στη ναοδομία και στη γεφυροδομία, τόσο της Δύσης όσο και της Ανατολής, αλλά και σε απλούστερες μορφές αψίδων, όπως αψιδωτά παράθυρα, πύλες, κόγχες κλπ.
Česká televize
ČT1
Είναι το πρώτο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας που μεταδίδει ειδήσεις, παιδικές σειρές και ντοκιμαντέρ. Αποτελεί τη συνέχεια της Τσεχοσλοβακικής Τηλεόρασης (ČST) η οποία ξεκίνησε να εκπέμπει στις 1 Μαΐου 1953. Μεταδίδει παράλληλα με το ČT art τους διαγωνισμούς τραγουδιού και χορού της Eurovision. Από το 2009 μεταδίδεται σε υψηλή ευκρίνεια αρχικά ως ČT HD.
Σφηνόλιθος
Το μέγεθος του σφηνόλιθου είναι συνήθως μεγαλύτερο από τις υπόλοιπες πέτρες και συχνά φέρει ανάγλυφο διάκοσμο, ή και ζωγραφική παράσταση, εραλδικής θεματολογίας ή άλλης. Ο ανάγλυφος διάκοσμος συχνά προεξέχει σημαντικά, ενώ στην αρχική του μορφή δεν είναι παρά μια μεγάλη προεξοχή που χρησιμεύει για την διευκόλυνση της μεταφοράς του· αφού τοποθετηθεί, ο λιθοξόος μπορεί να σχηματίσει τον διάκοσμο σμιλεύοντας την προεξοχή με καλέμι και σφυρί.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Česká televize
ČT24
Αποτελεί το εικοσιτετράωρης διαρκείας ενημερωτικό κανάλι που μεταδίδει δελτία ειδήσεων και εκπομπές συζητήσεων με διάσημα πρόσωπα της Τσεχίας. Ξεκίνησε στις 2 Μαΐου 2005 και μεταδίδεται δορυφορικά από τις πλατφόρμες Skylink, Freesat και Digi TV.
ČT:D
Το κανάλι ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου 2013 και μεταδίδει παιδικές εκπομπές, σειρές και ταινίες.
ČT Sport
Αποτελεί το τέταρτο τηλεοπτικό κανάλι που ξεκίνησε στις 10 Φεβρουαρίου 2006 ως ČT4 Sport και μεταδίδει αθλητικούς αγώνες, αθλητικά προγράμματα και αθλητικές εκπομπές. Από τον Μάιο του 2012 μεταδίδεται σε υψηλή ευκρίνεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τσεχία Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1953
Εθνόσημο των Νήσων Πίτκαιρν
right|thumb|200px|Το εθνόσημο των Νησιών Πίτκαιρν. Το εθνόσημο των νησιών Πίτκαιρν καθιερώθηκε για πρώτη φορά στις 4 Νοεμβρίου του 1969. Αποτελείται από ένα θυρεό, που περιέχει την άγκυρα και τη Βίβλο από το καράβι “Bounty”, σύμβολο της αρχαιότατης ιστορίας του νησιού, που ξεκίνησε με την ανταρσία στο πλοίο, το 1789.
Το σχέδιο του θυρεού είναι μπλε και πράσινο και τα χρώματα αυτά συμβολίζουν την ανάδυση του νησιού από τη θάλασσα. Επάνω στο θυρεό βρίσκεται μία περικεφαλαία, την οποία περιβάλλει το φυτό miro. Επάνω βρίσκεται και μια χειράμαξα.
Το εθνόσημο υπάρχει και στη σημαία των Νήσων Πίτκαιρν, όπως επίσης και στη σημαία του Κυβερνήτη των νησιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πίτκαιρν Κατηγορία:Νήσοι Πίτκαιρν
Ράικερτ Ερτς
Ο Ράικερτ Ερτς (Rijckaert Aertsz, 1482 – Μάιος 1577) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ιστορικών αλληγοριών. Τα περισσότερα έργα του τα δημιούργησε όσο βρισκόταν στην Αμβέρσα. Υπήρξε μαθητής του Γιαν Μόστερτ (Jan Mostaert) στο Χάαρλεμ. Ο Φρανς Φλόρις (Frans Floris) έγινε φίλος και μαθητής του.
Βίος
Ο Ράικ τελικά μετέβη στην Αμβέρσα, όπου νυμφεύτηκε την Καταρίνα Ντιρκστντρ (Catharina Dircksdr) και έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1529. Κέρδιζε τα προς το ζην ζωγραφίζοντας τους τόνους της σάρκας ("naeckten", που επίσης σημαίνει και "γυμνό") για λογαριασμό άλλων ζωγράφων, με ανταμοιβή το μεροκάματό του. Απεβίωσε εκεί τον Μάιο του 1577, έχοντας τη φήμη ήσυχου, χαρούμενου, ειρηνικού και ευσεβούς ανθρώπου, που όλοι αγαπούσαν για την καλή του διάθεση. Σχετικά με το όνομά του και το δεκανίκι του, συχνά έλεγε "είμαι πλούσιος και καλοστεκούμενος" (ολλ. Ik ben rijk en wel gestelt), λογοπαίγνιο με το όνομά του ((rijck σημαίνει πλούσιος, ενώ rijkaard ευκατάστατος) κι επειδή έπρεπε να χρησιμοποιεί δεκανίκι (gestelt σημαίνει "με δεκανίκι" ενώ welgesteld καλοστεκούμενος).
Στα γεράματά του η όρασή του αδυνάτισε πολύ και μόλις και μετά βίας μπορούσε να δει τι έφτιαχνε. Όταν τοποθετούσε τα χρώματα τόσο πυκνά που δεν άρεσε σε κανέναν και το χρώμα συχνά έπρεπε να ξυστεί, κάτι που τον στενοχωρούσε πολύ, καθώς αισθανόταν ότι κανείς δεν εκτιμούσε τη δουλειά του.
Το πορτρέτο του φιλοτεχνήθηκε από τον φίλο του Φρανς Φλόρις γύρω στα 1560 ως κεντρική μορφή σε πίνακα για τον Άγιο Λουκά για λογαριασμό της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας, πιθανόν γιατί ήταν δημοφιλής ανάμεσα στα μέλη της συντεχνίας. Ο Ράικ ήταν πατέρας του επίσης ζωγράφου Λάμπερτ Ράικ Ερτς, του αποκαλούμενου και Robbesant.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Λάζαρος Ρότα
Ο Λάζαρος Ρότα (γενν. 23 Αυγούστου 1997, Κατερίνη) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αλβανικής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Α.Ε.Κ Αθηνών και την Εθνική Ελλάδας.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρότα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία νέων του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στην ΦΚ Σλάβοϊ Τρεμπίσοφ στη 2. Λίγκα Σλοβακίας. Εκεί παρέμεινε για μια σεζόν (2017-2018), κάνοντας 12 συμμετοχές και σκοράροντας 1 γκολ.
Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε
Ο Ρότα έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Σλοβακίας με την Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε εναντίον της Ντούναϊσκα Στρέντα στις 29 Ιουλίου 2018, όπου αγωνίστηκε σε όλη την διάρκεια της εκτός έδρας ήττας με 4-1.
Φορτούνα Σίταρντ
Στις 31 Ιανουαρίου 2020, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στη Φορτούνα Σίταρντ, όπου υπέγραψε συμβόλαιο 3,5 ετών με τον ολλανδικό σύλλογο.
ΑΕΚ
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, η Α.Ε.Κ. ανακοίνωσε την απόκτηση του 24χρονου Ρότα με τριετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Ο Ρότα κλήθηκε πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας για τους αγώνες του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ 2020-21 εναντίον της Σλοβενίας και του Κοσόβου στις 3 και 6 Σεπτεμβρίου 2020, αντίστοιχα. Στις 11 Οκτωβρίου 2020, έκανε το ντεμπούτο του, ως αλλαγή στο 69ο λεπτό, στη νίκη με 2-0 εναντίον της Μολδαβίας, για την ίδια διοργάνωση.
Διακρίσεις
ΑΕΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σλάβοϊ Τρεμπίσοφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Λίγκα Σλοβακίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σλοβακία Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΚ Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
NGC 448
Ο NGC 448 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απεχει περίπου 68 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 2 Σεπτεμβρίου 1886.
Εξωτερικοι σύνδεσμοι
0448 04524 00801 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
Πάντσο Γκονσάλες (ποδοσφαιριστής)
Ο Σέσαρ Έκτορ « Πάντσο » Γκονσάλες ήταν Γαλλοαργεντινός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, γεννημένος στις 7 Δεκεμβρίου 1926 στο Μπουένος Άιρες και αποβιώσας στις 5 Μαρτίου 2016 στη Νις. Αγωνίστηκε στην θέση του κεντρικού αμυντικού από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Έχοντας αναδειχθεί ποδοσφαιρικά στην Μπόκα Τζούνιορς, μεταγράφηκε στην ΟΖΚ Νις το 1951, όπου και κατέκτησε με την ομάδα συνολικά τρεις φορές το γαλλικό πρωτάθλημα και πιο συγκεκριμένα το 1952, το 1956 και το 1959, καθώς και δύο φορές το Κύπελλο Γαλλίας το 1952 και το 1954. Ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα αγωνιζόμενος για λογαριασμό της ΦΚ Ναντ.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπουρζ 18 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού
Σαβάνα
thumb|Σαβάνα [[ακακίας στο καταφύγιο άγριας ζωής των Λόφων Ταΐτα στην Κένυα.]]
Ως σαβάνα χαρακτηρίζεται κάθε μεγάλη πεδινή έκταση στις τροπικές ή υποτροπικές περιοχές της Γης, καθώς και το αντίστοιχο οικοσύστημα, στα οποία κυριαρχεί πολύ υψηλή ποώδης και θαμνώδης βλάστηση με παρουσία διάσπαρτων μόνο δένδρων, που δεν σχηματίζουν συνεχή θόλο. Η αιτία που οι εκτάσεις αυτές δεν καταλήφθηκαν από δάση είναι η ξηρότητα του κλίματος και οι συχνές πυρκαγιές, ιδιότητες στις οποίες είναι προσαρμοσμένα τα φυτά τους. Γνωστότερες είναι οι σαβάνες της ανατολικής Αφρικής.
Ορισμένα ταξινομικά συστήματα αναγνωρίζουν και έναν «λειμωνικό» τύπο σαβάνας, από τον οποίο απουσιάζουν εντελώς τα δένδρα.
Στις σαβάνες υπάρχει εποχική διαθεσιμότητα νερού, με την πλειονότητα των βροχοπτώσεων να περιορίζεται σε μία εποχή. Οι σαβάνες εντοπίζονται συχνά σε μεταβατικές ζώνες ανάμεσα σε δάση και ερήμους ή λειμώνες. Παρότι σχεδόν άχρηστες για την καλλιέργεια, οι σαβάνες αποτελούν εκτεταμένους βοσκότοπους.
Η πανίδα των σαβανών αποτελείται κυρίως από οπληφόρα ζώα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και τα μεγαλύτερα ζώα της ξηράς (ελέφαντες, ρινόκεροι, καμηλοπαρδάλεις και άλλα).
Ετυμολογία
Ο όρος σεράδο (Cerrado) χρησιμοποιείται για τις υψηλότερες σαβάνες του Κεντρικού Υψιπέδου της Βραζιλίας. Τα κάμπος (campos) και τα  γιάνος (llanos) είναι χαμηλές (100 ως 400 μέτρα υψόμετρο) παρόμοιες με σαβάνα εκτάσεις στη Νότια Αμερική.
Κατανομή
Πολλά λιβάδια και μικτές κοινότητες δένδρων, θάμνων και χλόης περιγράφονταν ως σαβάνα πριν τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε και προστέθηκε ο επιπλέον περιορισμός του τροπικού κλίματος. Διαφορετικοί συγγραφείς ορίζουν ως κατώτερο όριο δενδροκαλύψεως για τη σαβάνα το 5 ως 10% και ως ανώτερο όριο το 25 ως το 80%. Περίπου το 20% της συνολικής εκτάσεως της ξηράς στη Γη καλύπτεται από σαβάνες, ενώ στην Αφρική το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 30%.
Μεταβολές στη διαχείριση των πυρκαγιών
Οι σαβάνες καίγονται κατά διαστήματα από πυρκαγιές και το οικοσύστημά τους εδώ και χιλιάδες χρόνια φαίνεται να διαμορφώνεται από τη χρήση της φωτιάς από τον άνθρωπο. Π.χ. οι Ινδιάνοι των ΗΠΑ δημιούργησαν τις προκολομβιανές σαβάνες της Βόρειας Αμερικής καίγοντας κατά περιόδους περιοχές όπου σήμερα τα φυτά με ανθεκτικούς στη φωτιά σπόρους αποτελούν τα κυρίαρχα είδη : Εκτάσεις με αραιά πεύκα διάσπαρτες από το Νιου Τζέρσεϊ μέχρι την παραλιακή Νέα Αγγλία είναι υπολείμματα τέτοιων σαβανών. Οι φωτιές που άναβαν οι ιθαγενείς φαίνεται πως είναι υπεύθυνες για την ευρεία εξάπλωση της σαβάνας στην τροπική Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα, το ίδιο και οι σαβάνες στην Ινδία είναι αποτέλεσμα της χρήσεως φωτιάς από τους εντόπιους πληθυσμούς. Οι θαμνότοποι μακί των μεσογειακών χωρών οφείλονται επίσης στις ανθρωπογενείς πυρκαγιές.
thumb|Προγραμματισμένη καύση στο [[Ουισκόνσιν]]