cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντέιβιντ Ντίνκινς
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ντίνκινς γεννήθηκε στο Τρέντον του Νιου Τζέρσεϊ και ήταν γιος της Σάρα «Σάλλυ» Λούσυ και του Γουίλιαμ Χάρβεϋ Ντίνκινς του νεότερου. Η μητέρα του ήταν οικιακή βοηθός και ο πατέρας του κουρέας και υπάλληλος σε μεσιτικό γραφείο. Ο Ντέιβιντ αναθράφηκε από τον πατέρα του μετά την ηλικία των 6 ετών, όταν οι γονείς του χώρισαν. Ο Ντέιβιντ έζησε για κάποιο καιρό στο Χάρλεμ ως παιδί και κατόπιν επέστρεψε στο Τρέντον, όπου και έβγαλε το γυμνάσιο.
Μετά το σχολείο, ο Ντίνκινς προσπάθησε να ενταχθεί στο Σώμα Πεζοναυτών, αλλά του είπαν ότι οι ανοικτές θέσεις για μαύρους είχαν συμπληρωθεί. Επιμένοντας, ταξίδεψε στις βορειοανατολικές ΗΠΑ μέχρι που τελικώς βρήκε ένα στρατολογικό γραφείο που δεν είχε συμπληρώσει αυτές τις θέσεις. Ωστόσο, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε προτού ο Ντίνκινς τελειώσει τη βασική του εκπαίδευση. Υπηρέτησε στο Σώμα από τον Ιούλιο του 1945 μέχρι τον Αύγουστο του 1946. Ο Ντίνκινς ήταν μεταξύ των Αφροαμερικανών πεζοναυτών που τιμήθηκαν με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου.
Ο Ντίνκινς απεφοίτησε με άριστα (cum laude) από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ με πτυχίο μαθηματικών το 1950. Το 1956 πήρε και πτυχίο νομικής (LL.B.) από τη Νομική Σχολή του Μπρούκλιν.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά το διάστημα που ασκούσε ιδιωτικά τη νομική, από το 1956 έως το 1975, ο Ντίνκινς ανέβηκε στην ιεραρχία του Δημοκρατικού Κόμματος στο Χάρλεμ, αρχίζοντας από τη Λέσχη Δημοκρατικών «Κάρβερ» υπό την προστασία του Τζ. Ρέιμοντ Τζόουνς. Εντάχθηκε σε μια επιδραστική ομάδα Αφροαμερικανών πολιτικών, που περιελάμβανε τους Χέρμαν (Ντένυ) Φαρέλ, Πέρσυ Σάτον, Μπέιζιλ Πάτερσον, και Τσαρλς Ρέιντζελ. Οι τρεις τελευταίοι μαζί με τον Ντίνκινς αποκλήθηκαν και «Συμμορία των Τεσσάρων». Επίσης ως επενδυτής ο Ντίνκινς ήταν ένας από τους 50 Αφροαμερικανούς που βοήθησαν τον Πέρσυ Σάτον να ιδρύσει το 1971 την Inner City Broadcasting Corporation, ραδιοτηλεοπτικό σταθμό, έναν από τους πρώτους ολοκληρωτικά αφροαμερικανικής ιδιοκτησίας.
Ο Ντίνκινς άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία με μια θητεία στη Συνέλευση (κάτω βουλή) της Πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1966, εκπροσωπώντας την 78η εκλογική περιφέρεια. Κατόπιν, το 1972 και το 1973, διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Εκλογών της πόλης της Νέας Υόρκης. Ορίσθηκε υποψήφιος για τη θέση του αντιδημάρχου της πόλεως από τον τότε δήμαρχο Έιμπραχαμ Μπημ, αλλά τελικώς δεν διορίσθηκε στη θέση αυτή, υπηρετώντας αντί για αυτό ως υπάλληλος του δήμου που κατά τον δημοσιογράφο Ρόμπερτ Ντ. Μακφάντεν «τηρούσε τις άδειες γάμου και τα δημοτικά αρχεία» από το 1975 έως το 1985. Ωστόσο το ίδιο έτος (1985) εκλέχθηκε πρόεδρος του δημοτικού διαμερίσματος του Μανχάταν, στην τρίτη του υποψηφιότητα για το αξίωμα αυτό. Στις 7 Νοεμβρίου 1989, ο Ντίνκινς εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης, νικώντας τον επί τρεις θητείες εν ενεργεία δήμαρχο Εντ Κοτς και τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών Ρούντι Τζουλιάνι. Καθώς ο Κοτς ήταν εβραϊκής καταγωγής, ο Ντίνκινς επεδίωξε κατά την προεκλογική του εκστρατεία την ευλογία και τη στήριξη του ραββίνου Μεναχέμ Μέντελ Σνήρσον των υπερορθόδοξων Χασιδικών «Λουμπάβιτσερ» (Lubavitcher).
Ο Ντίνκινς νίκησε στις εκλογές στον απόηχο ενός σκανδάλου που προήλθε από την παρακμή του δικτύου προστασίας που είχε στήσει ο επί μακρόν πρόεδρος των Δημοκρατικών του Μπρούκλιν και εξέχων πολιτικός της Νέας Υόρκης Μηντ Εσποζίτο (1907-1993), και που τελικώς προκάλεσε την αυτοκτονία του προέδρου του Κουήνς Ντόναλντ Μάνες και πολλές ποινικές καταδίκες μεταξύ της ηγεσίας των Δημοκρατικών στην πόλη. Τον Μάρτιο του 1989 η Επιτροπή Εκτιμήσεων του δήμου (New York City Board of Estimate) κηρύχθηκε αντισυνταγματική από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, οπότε καταργήθηκε και οι περισσότερες από τις ευθύνες της μεταφέρθηκαν απευθείας σε ένα επαυξημένο Δημοτικό Συμβούλιο μετά από ένα επιτυχημένο δημοψήφισμα τον Νοέμβριο. Ο Κοτς υπέστη πολιτική ζημία από τους δεσμούς της διοικήσεώς του με το δίκτυο του Εσποζίτο. Αυτό επέτρεψε στον Ντίνκινς να προβάλει ως θαυμάσιος μεταρρυθμιστής ηγέτης σε σχέση με τον Κοτς. Επιπλέον, το ότι ο Ντίνκινς ήταν Αφροαμερικανός τον βοήθησε να αποφύγει τις επικρίσεις ότι αγνοούσε τους μαύρους κάνοντας προεκλογική εκστρατεία στις συνοικίες των λευκών. Παρά το ότι μια μεγάλη συμμετοχή των Αφροαμερικανών ψηφοφόρων στις εκλογές ήταν σημαντική για την εκλογή του, ο Ντίνκινς έκανε εκστρατεία σε όλη την πόλη. Ο οργανωτής της προεκλογικής του εκστρατείας ήταν ο επίσης Αφροαμερικανός Γουίλιαμ Λυντς ο νεότερος (William Lynch Jr.), που κατόπιν έγινε ένας από τους πρώτους αντιδημάρχους του.
Ο Ντίνκινς ανέλαβε καθήκοντα δημάρχου τον Ιανουάριο του 1990, υποσχόμενος επούλωση των φυλετικών προβλημάτων και αναφερόμενος στην πολυφυλετικότητα της Νέας Υόρκης ως «υπέροχο ψηφιδωτό» (gorgeous mosaic). Οι δείκτες εγκληματικότητας στην πόλη είχαν αυξηθεί ανησυχητικά τη δεκαετία του 1980, και ιδίως οι ανθρωποκτονίες είχαν φθάσει ένα μέγιστο όλων των εποχών (2.245 περιπτώσεις) το 1990, το πρώτο έτος της δημαρχίας του Ντίνκινς. Κατά τα έτη της θητείας του, οπότε ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος της αστυνομίας, οι δείκτες των περισσότερων εγκλημάτων (όλων των βίαιων εγκλημάτων) μειώθηκαν μετά από τριακονταετή συνεχή αύξηση και η μείωση συνεχίσθηκε και μετά τη θητεία του. Ωστόσο αυτό δεν «πέρασε» στο κοινό, εξαιτίας των ήδη πολύ υψηλών απόλυτων αριθμών και της μικρής σχετικώς μειώσεως των ανθρωποκτονιών (κατά 12% από το 1990 έως το 1993). Ο Ντίνκινς ξεκίνησε ένα πρόγραμμα προσλήψεων, που αύξησε το προσωπικό της αστυνομίας κατά περίπου 25%. Χρειάσθηκε βέβαια να αυξήσει τη δημοτική φορολογία, αλλά και πολέμησε ώστε ένα μέρος αυτών των χρημάτων να δοθεί ώστε να μείνουν τα νυκτερινά σχολεία ανοικτά, μια πρωτοβουλία που βραβεύθηκε και κράτησε χιλιάδες εφήβους μακριά από τον δρόμο. Προσέλαβε επίσης ως επικεφαλής της αστυνομίας της Νέας Υόρκης τον πρώην συνταγματάρχη των έφεδρων πεζοναυτών Ρέυμοντ Κέλυ, που έμελλε να καταστεί ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη χρονικά συνολική θητεία στη θέση αυτή.
Κατά τις τελευταίες ημέρες της θητείας του, ο Ντίνκινς προέβη σε διαπραγματεύσεις με τους εργαζόμενους στην καθαριότητα, ώστε να παραμείνει η αποκομιδή των απορριμμάτων στον δήμο και να μην περάσει στα χέρια ιδιωτών. Επίσης την τελευταία στιγμή υπέγραψε 99ετή συμφωνία εκχωρήσεως με το νέο Εθνικό Κέντρο Αντισφαιρίσεως «Μπίλι Τζην Κινγκ» για τους χώρους διεξαγωγής του περίφημου τουρνουά τένις Αμερικανικού Όπεν. Διαπραγματευόμενος δημοτικά τέλη με βάση το ακαθάριστο εισόδημα από το τουρνουά, εξασφάλισε μεγαλύτερα έσοδα για τον δήμο από όσα του αποφέρουν οι δύο μεγαλύτερες ομάδες μπέιζμπολ της πόλεως και οι Νιου Γιορκ Νικς του μπάσκετ μαζί (πρωτοβουλία που ο μετέπειτα δήμαρχος Μάικλ Μπλούμπεργκ απεκάλεσε «τη μοναδική καλή συμφωνία σχετικώς με αθλητικές εγκαταστάσεις, όχι μόνο στη Νέα Υόρκη, αλλά σε όλη τη χώρα»). Αλλά και τρεις από τις πιο προσοδοφόρες για τον δήμο εκδηλώσεις της πόλεως, η Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης, η «Εβδομάδα Εστιατορίων» και το «Broadway on Broadway», καθιερώθηκαν όλες επί δημαρχίας Ντίνκινς.
Από την άλλη, η θητεία του Ντίνκινς σημαδεύτηκε από πολωτικά γεγονότα, όπως το μακρόχρονο μποϊκοτάζ των κορεατικής ιδιοκτησίας μανάβικων στο Μπρούκλιν και ιδίως τα επεισόδια του Κράουν Χάιτς, επίσης στο Μπρούκλιν, τον Αύγουστο του 1991 (μαύροι κατά Εβραίων), που συνέβαλαν στην ήττα του στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Επίσης η οικονομική κατάσταση στις ΗΠΑ χειροτέρευσε την περίοδο 1990-1992, με αποτέλεσμα τη μείωση των εσόδων από δημοτικούς φόρους και τη συνακόλουθη μείωση του δημοτικού προϋπολογισμού. . Ο Ντίνκινς συνέχισε το έργο του Εντ Κοτς στην αποκατάσταση παλαιών κτηρίων κατοικίας στο βόρειο Χάρλεμ, στο Νότιο Μπρονξ και στο Μπρούκλιν. Με τη στήριξη του τότε κυβερνήτη Μάριο Κουόμο, η πόλη επένδυσε στη στέγαση άστεγων ανθρώπων με διανοητικά προβλήματα και γενικότερα πέτυχε τη μείωση του πληθυσμού των καταφυγίων άστεγων στην πόλη στο χαμηλότερο σημείο δύο δεκαετιών.
Το 1993 ο Ντίνκινς ηττήθηκε στις δημοτικές εκλογές από τον υποστηριζόμενο από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Ρούντυ Τζουλιάνι σε μια «ρεβάνς» των εκλογών του 1989. Ο Ντίνκινς έλαβε το 48,3% των ψήφων έναντι 51% που είχε λάβει το 1989. Ο Τζουλιάνι ευνοήθηκε μεταξύ άλλων από τις πολλές ψήφους που έλαβε στο Στάτεν Άιλαντ, καθώς εκεί διεξάχθηκε ταυτοχρόνως ένα δημοψήφισμα για την απόσχιση του Στάτεν Άιλαντ από τη Νέα Υόρκη μετά από απόφαση του Μάριο Κουόμο, με αποτέλεσμα αυξημένη συμμετοχή.
Τα ύστερα χρόνια
Από το 1994 μέχρι τον θάνατό του ο Ντέιβιντ Ντίνκινς ήταν καθηγητής της πρακτικής εξασκήσεως στη Σχολή Διεθνών και Δημόσιων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Κολούμπια.
Ο Ντίνκινς συμμετείχε επίσης σε αρκετά Δ.Σ. ενώσεων και συλλόγων, όπως της Ομοσπονδίας Αντισφαιρίσεως των ΗΠΑ, των New York City Global Partners, του Ταμείου Υγείας Παίδων και του Nelson Mandela Children's Fund. Υπήρξε επίσης μέλος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων επίτιμος πρόεδρος του Δ.Σ. της Εθνικής Επιτροπής Αφροαμερικανών για το AIDS.
Το ραδιοφωνικό πρόγραμμα Διάλογος με τον Ντίνκινς μεταδιδόταν επί εικοσαετία στη Νέα Υόρκη, από το 1994 έως το 2014.
Ο Ντίνκινς έγραψε και απομνημονεύματα με τίτλο A Mayor's Life: Governing New York's Gorgeous Mosaic (= «Η ζωή ενός δημάρχου: Κυβερνώντας το υπέροχο ψηφιδωτό της Νέας Υόρκης»), με τη βοήθεια του Πήτερ Νόμπλερ (Peter Knobler), που κυκλοφόρησαν το 2013.
Παρά το ότι ποτέ δεν επεχείρησε μια επάνοδο στην ενεργό πολιτική, ο Ντίνκινς παρέμεινε δραστήριος μετά τη δημαρχιακή θητεία του, υποστηρίζοντας δημόσια διάφορους υποψηφίους, όπως τον Μαρκ Γκρην το 2001, τον Φερνάντο Φερέρ το 2005, τον Αφροαμερικανό Μπιλ (Γουίλιαμ) Τόμσον το 2009 και τον Μπιλ ντε Μπλάζιο το 2013. Για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές του 2004 υπεστήριξε ενεργά τον στρατηγό Γουέσλεϋ Κλαρκ, ενώ το 2008 τη Χίλαρι Κλίντον και το 2020 τον πρώην δήμαρχο Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ, πάντοτε για την προεδρική υποψηφιότητα.
Προσωπική ζωή
Ο Ντίνκινς νυμφεύθηκε την Τζόυς Μπάροουζ (Joyce Burrows), κόρη του πολιτικού παράγοντα του Χάρλεμ Ντάνιελ Λ. Μπάροουζ, τον Αύγουστο του 1953. Απέκτησαν μαζί δύο τέκνα, τον Ντέιβιντ τζούνιορ και την Ντόνα. Με την άνοδο του Ντίνκινς στο δημαρχιακό αξίωμα, η Τζόυς παραιτήθηκε από την εργασία της στο Τμήμα Εσόδων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Το ζεύγος ήταν μέλη της Επισκοπιανής Εκκλησίας και το 1994 ο Ντίνκινς συμμετέσχε σε αποστολή βοήθειας των Επισκοπιανών στην Αϊτή. Η Τζόυς απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 2020, σε ηλικία 89 ετών.
Ο Ντίνκινς είχε εισαχθεί σε νοσοκομείο δύο φορές με πνευμονία, τον Οκτώβριο του 2013 και τον Φεβρουάριο του 2016.
Ο Ντέιβιντ Ντίνκινς πέθανε σχεδόν έναν μήνα μετά τον θάνατο της συζύγου του, από φυσικά αίτια, στο σπίτι του στο Άπερ Ηστ Σάιντ του Μανχάταν, σε ηλικία 93 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατηγορία:Αφροαμερικανοί
Αιολικό Πάρκο «Αγία Δυνατή»
right|thumb|400px|Μακρινή λήψη του αιολικού πάρκου στην κορυφογραμμή του όρους Αγία Δυνατή. Διακρίνονται οι 12 από τις 14 συνολικά ανεμογεννήτριες (2010).
Το αιολικό πάρκο στην Αγία Δυνατή βρίσκεται στο Δήμο Πυλάρου του Νομού Κεφαλληνίας. Η υλοποίηση του έργου έγινε από την εταιρεία Ελληνική Τεχνοδομική Άνεμος (ΕΛ.ΤΕΧ. Άνεμος), θυγατρική του κατασκευαστικού ομίλου Ελλάκτωρ, η οποία έχει και το δικαίωμα εκμετάλλευσης. Το πάρκο τέθηκε σε λειτουργία τον Απρίλιο του 2009.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το πάρκο απασχολεί σε μόνιμη βάση 3 άτομα. Το εγκατεστημένο ψηφιακό σύστημα ελέγχου SCADA είναι σε θέση να στείλει γραπτό μήνυμα στο κινητό τηλέφωνο του συνεργείου συντήρησης, γεγονός που σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητη η 24ωρη ανθρώπινη παρουσία στο πάρκο. Το αιολικό πάρκο της Αγ. Δυνατής παράγει περίπου 75GWh ανά έτος, ενέργεια ικανή να καλύψει τις ετήσιες ανάγκες 4500 νοικοκυριών.
Περιβαλλοντικά ζητήματα
Το πάρκο θεωρήθηκε από ορισμένους ότι είχε ένα μερίδιο της ευθύνης για τις καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν την περιοχή της Πυλάρου το φθινόπωρο του 2016, μετά από νεροποντή. Σε ειδική συνεδρίαση μηχανικών του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ), υποστηρίχθηκε πως αστοχίες στον γύρω χώρο είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του όγκου των φερτών υλικών που ρίχνονταν μέσα στα αυλάκια των ορμητικών νερών. Το μέγεθος αυτής της αρνητικής επίδρασης υπήρξε αντικείμενο διαφωνιών των επιστημόνων.
Παραπομπές
Α|Γ Κατηγορία:Κεφαλονιά
Bad Religion
Οι Bad Religion είναι συγκρότημα της πανκ ροκ και της μελωδικής hardcore που δημιουργήθηκε το 1979 στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ. Αποτελούν ένα από τα μακροβιότερα σχήματα της πανκ με συνεχή παρουσία από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Έχουν κυκλοφορήσει δεκαέξι στούντιο άλμπουμ και πολλά ακόμα EP, ζωντανά άλμπουμ και DVD. Ο τραγουδιστής Γκρεγκ Γκράφφιν αποτελεί το μόνο σταθερο μέλος όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο σημαντική συμμετοχή στην (περίπου) σταθερή αλλά και τη σημερινή σύνθεση του συγκροτήματος έχουν και τα ιδρυτικά μέλη Μπρετ Γκούρεβιτζ, στις κιθάρες, και Τζεφ Μπέντλεϊ, μπάσο. Ο Γκούρεβιτζ, εκτός από βασικο συνθέτης του υλικού του συγκροτήματος μαζί με τον Γκράφφιν, είναι και ιδιοκτήτης της πανκ/alt ετικέτας Epitaph Records. Ο Γκράφφιν αποκαλείται κατ' ευφημισμό και "επιστήμονας της πανκ" καθώς διαθέτει μάστερ στη γεωλογία. Το συγκρότημα γνώρισε κυριως επιτυχία κατά τη δεκαετία του '90.
Μέλη
με-πλαίσιο|κέντρο
Τωρινά μέλη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Punk rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Γεώργιος Δυοβουνιώτης (1868-1942)
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι. Συνέταξε τον Ναυτικό Κώδικα. Πέθανε στην Αθήνα το 1942. Γεώργιος Δυοβουνιώτης: Νομομαθής και Υφηγητής Εμπορικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Από τον πατέρα μου γνωρίζω ότι δεν έγινε καθηγητής, επειδή διεφώνησε με τον καθηγητή της έδρας.
Ο Γεώργιος Δυοβουνιώτης γεννήθηκε το 1866 στο Μεσολόγγι, αλλά έζησε στην Αθήνα.
Ήταν γιος του Αρεοπαγίτη Ιωάννη Δυοβουνιώτη και εγγονός του αγωνιστή του 1821 και μετέπειτα στρατηγού Γεωργίου Δυοβουνιώτη.
Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα, το Βερολίνο, τη Λειψία, τη Βιέννη και το Παρίσι.
Βαθύς γνώστης της Αρχαίας Ελληνικής, αλλά και της Λατινικής γλώσσας, μελετούσε τους αρχαίους συγγραφείς στο πρωτότυπο.
Πολυγραφότατος συγγραφέας Νομικών Βιβλίων. Τα πιο γνωστά είναι:
• "Ελληνικοί κώδικες", 20 τόμοι. • " Σύστημα Ρωμαϊκού Δικαίου" ( μετάφραση από τα Γερμανικά των Πανδεκτών του Ερρίκου Dernburg, με πολλές προσθήκες που αφορούσαν το εν Ελλάδι ισχύον Αστικό Δίκαιο. • " Σύστημα Ελληνικού Εμπορικού Δικαίου" • Ως νομικός συνέταξε πληθώρα νόμων όπως: " Περί Χρηματιστηρίων", " Περί Ασφαλίσεως", " Περί Τραπεζικής Επιταγής", " Περί Εξ Αδιαθέτου Διαθήκης" κλπ.
• Ως Πρόεδρος της Επιτροπής για τη Σύνταξη του Εμπορικού Κώδικα, συνέταξε ως εισηγητής τον "Ναυτικό", τον " Ασφαλιστικό" και τον "Εταιρικό Κώδικα". • Ως δικηγόρος, συνεργάστηκε με την Εθνική Τράπεζα και με άλλες Ελληνικές και Ξένες Εταιρείες. • Δημοσίευσε πολλές μελέτες σε Ελληνικά και Ξένα Περιοδικά. Έφυγε από τη ζωή στα 76 του χρόνια, το 1942.
Κοίμηση της Θεοτόκου
Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι Θεομητορική εορτή τόσο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όσο και των λοιπών χριστιανικών ομολογιών. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης και εορτάζεται κάθε καλοκαίρι στις 15 Αυγούστου. Εκείνη την ημέρα οι Χριστιανοί γιορτάζουν με ιδιαίτερη λαμπρότητα τον θάνατο της Θεοτόκου, την ταφή, την ανάσταση και τη μετάστασή Της στους ουρανούς. right|thumb|260px|[[Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Η Κοίμηση της Θεοτόκου, περ. 1567, τέμπερα σε ξύλο, 61,4x45 εκ., Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σύρου, Ερμούπολη]] thumb|Ο Ναός της Παναγίας της Τήνου, κορυφαίο προσκύνημα και τόπος εορτασμού της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Ελλάδα.
Εξωβιβλικές πηγές της εορτής
Με δεδομένο πως απουσιάζουν μαρτυρίες σχετικές με τα γεγονότα της κοιμήσεως της Θεοτόκου, το εορτολογικό περιεχόμενό της το εντοπίζουμε σε εξωβιβλικές μαρτυρίες. Έτσι έχουμε ένα απόκρυφο κείμενο με τίτλο De transitu beatae Mariae virginis (Περί μεταστάσεως της μακαρίας Παρθένου Μαρίας) χρονολογούμενο τον 5ο αιώνα και είναι λατινική μετάφραση παλιότερου χαμένου ελληνικού πρωτοτύπου. Γύρω στον 6ο αιώνα έχουμε λατινική μετάφραση ενός άλλου απόκρυφου έργου με τίτλο Joannis liber de Dormitione Mariae (βίβλος Ιωάννου περί της κοιμήσεως της Μαρίας) ενώ εκδόθηκε και συριακή μετάφραση. Η λατινική μετάφραση του Transitus αποτελεί ελεύθερη απόδοση του συριακού Joanis liber. Για άλλους ερευνητές το Transitus δεν είναι τίποτε άλλο παρά συμπερίληψη όλων των περί Κοιμήσεως απόκρυφων αφηγήσεων. Το αρχικό πρωτότυπο δεν αποκλείεται επίσης να ήταν και ελληνικό, χρονολογούμενο στα τέλη του 4ου με αρχές του 5ου αι. και μεταφράστηκε στα κοπτικά, λατινικά και αραβικά και ίσως αποτελεί σύνοψη αρχαιότερων πηγών από τον 2ο αι. μ.Χ. Σε κάθε περίπτωση οι απόκρυφες αφηγήσεις συνδέονται με το εορτολογικό περιεχόμενο της εορτής και όχι με το πώς εμφανίστηκε η εορτή.
Η εορτολογική εξέλιξη προς τη 15η Αυγούστου
Στον δρόμο από την Ιερουσαλήμ προς τη Βηθλεέμ υπάρχει μια τοποθεσία ονόματι Κάθισμα στο οποίο σύμφωνα με την απόκρυφη παράδοση η Θεοτόκος λίγο πριν την κύησή της ζήτησε από τον Ιωσήφ να ξεκουραστεί. Εκεί χτίσθηκε ναός στα χρόνια του Ιουβενάλιου Ιεροσολύμων (417-458). Λειτουργιολόγοι εικάζουν πως η ημερομηνία της εορτής μνήμης της Θεοτόκου που εορταζόταν εκεί ήταν στις 13 Αυγούστου. Από τα μέσα του 5ου αιώνα ο αυτοκράτορας Μαρκιανός κτίζει ναό προς τιμήν της Θεοτόκου στη Γεθσημανή και τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το 460, εμφανίζεται για πρώτη φορά η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου στον συγκεκριμένο ναό, εκτοπίζοντας την παλαιότερη του Καθίσματος. Προς επίρρωσιν αυτής της πληροφορίας είναι και εκείνη από το Γεωργιανό κανονάριο, κειμένου που αποτυπώνει την ιεροσολυμιτική λατρεία ανάμεσα στα 450-750μ.Χ., το οποίο μας πληροφορεί ότι στις 15 Αυγούστου τιμάται η μνήμη της Θεοτόκου στη Γεθσημανή στο ναό του αυτοκράτορα Μαρκιανού. Προς την κατεύθυνση της καθιέρωσης της εορτής της Κοιμήσεως κινήθηκε η διατύπωση του ορθόδοξου Μαριολογικού δόγματος κατά την Γ' Οικουμενική Σύνοδο. Τελικά, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Νικηφόρου Κάλλιστου, ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος περί τα τέλη του 6ου αιώνα καθόρισε διά διατάγματος την επιτέλεση της εορτής στις 15 Αυγούστου. Δεν επρόκειτο για τη σύσταση νέας εορτής αλλά για την επίσημη υιοθεσία της ιεροσολυμιτικής ημερομηνίας. Πάντως η ημερομηνία αυτή δεν επιβλήθηκε σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Η Συριακή Εκκλησία τοποθέτησε στις 26 Δεκεμβρίου την εορτή της Κοιμήσεως την ίδια μέρα Γεννήσεως του Κυρίου, μετατεθείσης κατά μία ημέρα για να μη συμπέσουν οι δύο εορτές. Από τη Συρία η εορτή περνάει στην Ρώμη. Ο πάπας Θεόδωρος Α' (647-649) είναι ο πρώτος ο οποίος επιχείρησε να εισαγάγει την εορτή στη Ρώμη αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Σύριος πάπας Σέργιος Α' (687-701) μετέφερε στη Ρώμη τον εορτασμό της Κοιμήσεως. Ο Πάπας Αδριανός εγκαινίασε την εορτή στο ναό της Αγίας Μαρίας της Μείζονος στη Ρώμη. Στην Αίγυπτο η εορτή εμφανίστηκε τον 5ο αιώνα εξ επιδράσεως των Ιεροσολύμων. Ως ημερομηνία τέλεσης της εορτής είχε οριστεί η 21η του αιγυπτιακού μηνός Τομπί δηλαδή η 16η Ιανουαρίου του Ιουλιανού ημερολογίου. Την 15η Αυγούστου εορταζόταν η Μετάσταση αυτής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αρμενική Αποστολική Εκκλησιά γιορτάζει την Κοίμηση την Κυριακή που είναι πιο κοντά ημερολογιακά στην 15η του Αυγούστου θεωρώντας την έτσι ως μια Κινητή Εορτή.
Νηστεία
Κατά την Ορθόδοξη παράδοση, είθισται περίοδος νηστείας για τη συγκεκριμένη εορτή, που καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους, εκείνη πριν την γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και εκείνη πριν της γιορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου. Το 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μια νηστεία που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται το ψάρι. Κατά τη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός κι αν η γιορτή πέσει σε ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Παναγία Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στην Κύπρο
Λανσάντφρεντ-υμ-Μεχάιν
Το Λανσάντφρεντ-υμ-Μεχάιν (ουαλικά: Llansanffraid-ym-Mechain) είναι χωριό στο Πόουις, Ουαλία, κοντά στα σύνορα με το Σρόπσαϊρ της Αγγλίας. Το 2011 είχε πληθυσμό 1415 άτομα. Το χωριό αποτελούσε έδρα της Δε Νιου Σαιντς ΦΚ έως το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουαλίας
Μοιρολατρία
Ο όρος Μοιρολατρία ως φιλοσοφική σκέψη παρουσιάζει διαφορετικότητα από εκείνη στην αρχαιότητα με αυτή της σύγχρονης αντίληψης. Δείτε σχετικά:
Περίοδος του Τριωδίου
Η περίοδος του Τριωδίου είναι εκκλησιαστική περίοδος 10 εβδομάδων που ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και φτάνει μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο. Μέσα στην περίοδο αυτήν περιλαμβάνεται η Απόκρεω, η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η Μεγάλη Εβδομάδα. Οι τρεις πρώτες εβδομάδες αποτελούν την Απόκρεω, ενώ ακολουθούν έξι εβδομάδες νηστειών (Τεσσαρακοστή) και τέλος η Μεγάλη Εβδομάδα.
Την πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου γίνεται «κατάλυσις εις πάντα», δηλαδή τρώγεται ελεύθερα κάθε φαγητό ακόμα και την Τετάρτη και την Παρασκευή. Για τον λόγο αυτόν ονομάζεται «ελεύθερη» ή «απολυτή».
Τη δεύτερη εβδομάδα γίνεται «κατάλυσις εις πάντα» όλες τις ημέρες εκτός της Τετάρτης και της Παρασκευής. Την Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας στην Ελλάδα υπάρχει το έθιμο της Τσικνοπέμπτης, κατά την οποία καταναλώνονται κρεατικά, δεδομένου ότι μετά από τρεις ημέρες αρχίζει ουσιαστικά η νηστεία. Η εβδομάδα τελειώνει με το Ψυχοσάββατο.
Η τρίτη εβδομάδα είναι αυτή της Τυροφάγου ή Τυρινής, οπότε όλες τις ημέρες γίνεται κατάλυση σε όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα, του αβγού, των ψαριών και φυσικά του ελαιολάδου, απαγορεύεται όμως η κρεοφαγία.
Από την τέταρτη εβδομάδα, με την Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή με την αυστηρότατη νηστεία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νηστείες Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Παύλος Καλομενόπουλος
Ο '''Παύλος Ν. Καλομενόπουλος''' (1887 - 4 Σεπτεμβρίου 1968) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και βουλευτής Λασιθίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Λιθίνες Σητείας το 1887. Καταγόταν από οικογένεια με ιστορικές ρίζες στην Κρήτη.
Φοίτησε σε Στρατιωτική Σχολή ως το 1913 και έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία, στη διάρκεια της οποίας τραυματίστηκε στο Σαγγάριο.
Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1932.
Κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του '40 ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, μαζί με άλλους Κρητικούς αγωνιστές, όπως ο Εμμανουήλ Παπαδογιάννης και ο Ρούσος Α. Κούνδουρος.
Απεβίωσε ενώ ήταν υποστράτηγος σε πολεμική διαθεσιμότητα σε ηλικία 81 ετών, τον Σεπτέμβριο του 1968 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 5 Σεπτεμβρίου.
Τεκμήρια
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Σιντοϊσμός
Ο Σιντοϊσμός ή Σίντο, γνωστός και ως κάμι-νο-μιτσί, (神道, προφέρεται σίν'τοου) είναι μία θρησκεία στην Ιαπωνία. Οι θρησκειολόγοι την κατατάσσουν ως μία θρησκεία της ανατολικής Ασίας. Οι Σιντοϊστές συχνά τη θεωρούν ως την αυτόχθονα θρησκεία της Ιαπωνίας και ως μία θρησκεία της φύσης. Μερικές φορές οι επιστήμονες αποκαλούν τους οπαδούς αυτής της θρησκείας Σιντοϊστές, παρόλο που οι πιστοί σπάνια χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο για τους εαυτούς τους. Δεν υπάρχει κεντρική εξουσία ελέγχου του Σιντοϊσμού και υπάρχει μεγάλη ποικιλομορφία μεταξύ των πιστών. Ο Σιντοϊσμός είναι πολυθεϊστικός και περιστρέφεται γύρω από τα κάμι («θεοί» ή «πνεύματα»), υπερφυσικές οντότητες, που πιστεύεται ότι κατοικούν σε όλα τα πράγματα. Ο σύνδεσμος των κάμι με τον φυσικό κόσμο έχει οδηγήσει στο να θεωρείται ο Σιντοϊσμός ανιμιστικός και πανθεϊστικός. Τα κάμι λατρεύονται σε οικογενειακά ιερά και σε τζίντζα (jinja) δημόσια ιερά. Τα τελευταία στελεχώνονται με ιερείς, γνωστούς ως κανούσι (kannushi), που επιβλέπουν τις προσφορές τροφίμων και ποτών στο συγκεκριμένο κάμι του ιερού. Αυτό γίνεται, για να καλλιεργηθεί αρμονία ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κάμι και για να επιζητήσουν την ευλογία των κάμι. Άλλες συνήθεις τελετές περιλαμβάνουν χορούς καγκουρά, τελετές μετάβασης, και εποχιακά φεστιβάλ. Τα δημόσια ιερά επίσης εφοδιάζουν τους πιστούς με διάφορα φυλαχτά. Ο Σιντοϊσμός δεν δίνει έμφαση σε κάποιο ειδικό ηθικό κώδικα, αν και εστιάζει αρκετά στη διασφάλιση της καθαρότητας, κυρίως με πρακτικές καθαρμού όπως τελετουργικό πλύσιμο και κολύμπι. Ο Σιντοϊσμός δεν έχει έναν συγκεκριμένο δημιουργό θεό ή ειδικά δογματικά κείμενα, αλλά υπάρχει σε ένα μεγάλο εύρος τοπικών και περιφερειακών μορφών.
Ο Σιντοϊσμός κυρίως απαντάται στην Ιαπωνία, όπου υπάρχουν περίπου 100.000 δημόσια ιερά, παρόλο που πιστοί υπάρχουν και στο εξωτερικό. Αριθμητικά, είναι η μεγαλύτερη θρησκεία της Ιαπωνίας, με δεύτερη τον βουδισμό. Οι περισσότεροι Ιάπωνες συμμετέχουν και σε σιντοϊστικές και σε βουδιστικές τελετές, ιδιαίτερα σε φεστιβάλ, πράγμα που αντανακλά την κοινή πεποίθηση στην ιαπωνική κουλτούρα ότι τα πιστεύω και οι πρακτικές των διαφορετικών θρησκειών δεν πρέπει να έχουν αποκλειστικό χαρακτήρα. Στοιχεία του Σιντοϊσμού έχουν επίσης ενσωματωθεί σε ποικίλα νέα Ιαπωνικά θρησκευτικά κινήματα.
Ιστορία
Αν και οι ιστορικοί διαφωνούν κατά πόσο είναι σωστό να αναφερόμαστε στο Σιντοϊσμό ως μία διακεκριμένη θρησκεία, η λατρεία των κάμι ανάγεται στην ιαπωνική περίοδο Γιαγιόι (300 π.Χ. έως 300 μ.Χ.). Ο Βουδισμός εισήλθε στην Ιαπωνία στα τέλη της περιόδου Κοφούν (300 με 538 μ.Χ.) και εξαπλώθηκε ταχύτατα. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός έκανε τη λατρεία των κάμι και τον βουδισμό αδιαίρετα, μία διαδικασία, που ονομάζεται σίνμπουτσου-σουουγκόου. Η προέλευση του Σιντοϊσμού χάνεται στις απαρχές της ιαπωνικής ιστορίας. Ως η μοναδική θρησκεία έως τον 6ο μ.Χ. αιώνα και ύστερα μαζί με τον εισαχθέντα από την Κορέα Βουδισμό, είναι συνυφασμένη με την εξέλιξη του ιαπωνικού πολιτισμού και με τη μοναδικότητα του ιαπωνικού τρόπου σκέψης και ζωής. Ο Σιντοϊσμός πήρε στοιχεία από τον Βουδισμό και αργότερα από τον Κομφουκιανισμό καθώς δεν διέθετε ο ίδιος περίπλοκη δογματική διδασκαλία. Στην περίοδο Μεϊτζί (1868-1912) ο Σιντοϊσμός έγινε η κρατική θρησκεία στην Ιαπωνία. Έμφαση δόθηκε στη θεϊκή καταγωγή του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, γιατί σύμφωνα με την ιαπωνική μυθολογία ο πρώτος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Τζίμμου ήταν απόγονος της θεάς Αματεράσου. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο αυτοκράτορας αναγκάστηκε να απαρνηθεί τη θεϊκή καταγωγή του. Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε έπαψε να είναι κρατική θρησκεία, και με τις πρωτοφανείς μεταβολές που γνώρισε η ιαπωνική κοινωνία, ο ρόλος του Σιντοϊσμού έχει περιορισθεί στα πλαίσια της εθιμοτυπίας. Ενώ 4 με 5 εκατομμύρια Ιάπωνες εκτιμάται ότι ασκούν ενεργά τον Σιντοϊσμό, ο αριθμός των έστω και περιστασιακά συμμετεχόντων υπολογίζεται για το 2003 στους 107.559.000, που αναλογεί σε ποσοστό 84% του πληθυσμού της χώρας. Ο αριθμός των Σιντοϊστικών ιερών έχει μειωθεί σημαντικά από την περίοδο Μεϊτζί και ύστερα. Το 99% των ιερών σήμερα ανήκει στην Ένωση των Σιντοϊστικών Ιερών, που ιδρύθηκε το 1946. Τα υπόλοιπα είναι ανεξάρτητα ή ανήκουν σε μικρότερες ομάδες.
Σίλβια Καρτράιτ
Η Βαρώνη Σίλβια Ρόουζ Καρτράιτ (Silvia Rose Cartwright) (το γένος Πούλτερ (Poylter)) (γεν. 7 Νοεμβρίου 1943) ήταν Γενική Κυβερνήτης της Νέα Ζηλανδίας μεταξύ των ετών 2001 - 2006, η δεύτερη γυναίκα που κατέλαβε αυτή τη θέση. Κατά τη διάρκεια της θητείας της ,και ως αντιπρόσωπος της Βασίλισσας, κατοικούσε στον Κυβερνητικό Οίκο στην πρωτεύουσα Ουέλλινγκτον.
Έχει αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Οτάγκο, όπου απέκτησε Πτυχίο Νομικής το 1967.
Δημόσια ζωή
Πριν από τον διορισμό της ως Γενική Κυβερνήτης, ήταν ίσως περισσότερο γνωστή στο κοινό για την προεδρία της σε μια έρευνα του 1988 για θέματα που σχετίζονταν με τον αυχενικό καρκίνο και τη θεραπεία του στο Εθνικό Νοσοκομείο Γυναικών του Ώκλαντ, γνωστή ως Έρευνα Καρτράιτ.
Γενική Κυβερνήτης
Η Βαρώνη Σίλβια έγινε Γενική Κυβερνήτης τον Απρίλιο του 2001. Τερμάτισε τη θητεία της στις 4 Αυγούστου 2006. Τη διαδέχθηκε η Λαίδη Σιάν Ελάιας.
Προσωπικά
Είναι παντρεμένη με τον Πίτερ Καρτράιτ.
Τίργκου Ζίου
Ιστορία
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον ποταμό Ζίου, που τη διασχίζει. Στην αρχαιότητα υπήρχε ένα Δακικό χωριό στην περιοχή της σημερινής πόλης, περιβαλλόμενο από δάση. Μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Oλτενίας (101-102 μ.Χ.), στρατιωτικές μονάδες στάθμευαν γύρω από τους σημαντικούς δρόμους της περιοχής. Κατά τη διάνοιξη της σιδηροδρομικής γραμμής Τίργκου Ζίου - Ροβινάρι στο νότιοανατολικό τμήμα της πόλης βρέθηκαν ψηφιδωτά, νομίσματα, κεραμικά και ρωμαϊκά τούβλα. Αυτό και αρχαίες μαρτυρίες τεκμηριώνουν την άποψη ότι το Τίργκου Ζίου ήταν μια εμπορική πόλη ("vicus"), όταν ανήκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ενας πολύ σημαντικός δρόμος που συνδέει τον Δούναβη με την Τρανσυλβανία περνά από την πόλη, έτσι ώστε οι ιστορικοί πιστεύουν ότι μέρος του ρωμαϊκού στρατού υπό την ηγεσία του Τραϊανού στάθμευσε και στη συνέχεια προσπέρασε τη σημερινή θέση της πόλης.
Μετά την απόσυρση του ρωμαϊκού στρατού το 271, η πόλη παρέμεινε στη Ρωμαϊκή ζώνη επιρροής, κυρίως λόγω της εμπλοκής του Μεγάλου Κωνσταντίνου στο Ολτενία, που προσπάθησε να την υπαγάγει υπό την αυτοκρατορική εξουσία. Η σημασία της διατήρησης αυτής της ζώνης υπό τον έλεγχο της Ρώμης υπογραμμίστηκε με την απόφαση του Κωνσταντίνου να οικοδομήσουμε μια δεύτερη γέφυρα στον Δούναβη μεταξύ της σημερινής Κοράμπια (τότε Σουτσιδάβα) και της Βουλγαρικής πόλης Γκίγκεν. Είχε μήκος πάνω από 2400 μέτρα, μια από τις μεγαλύτερες όλων των εποχών.
Τον 13ο αιώνα η περιοχή αυτή ήταν υπό την εξουσία του Λιτοβόϊ, ενός Βλάχου (Ρουμάνου) βοεβόδα, του οποίου επικράτεια ήταν η βόρεια Ολτενία. Αυτός αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα δίπλωμα που εκδόθηκε από τον Βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας (1235-1270) στις 2 Ιουλίου 1247. Τοο 1277 (ή μεταξύ 1277 και 1280) ο Λιτοβόϊ ήταν σε πόλεμο με τους Ούγγρους για εδάφη, που ο Βασιλιάς Λαδίσλαος Δ΄ της Ουγγαρίας (1272-1290) διεκδικούσε για το στέμμα και για τα οποία ο Λιτοβόϊ αρνήθηκε να πληρώσει φόρο και τελικά σκοτώθηκε στη μάχη.
Η πρώτη γραπτή αναφορά της πόλης εμφανίζεται σε ένα έγγραφο που χρονολογείται από τις 23 Νοεμβρίου 1406 σε μια διαταγή που υπογράφεται από τον Μίρτσεα τσελ Μπατράν. Από το 1497 η πόλη ήταν έδρα της Επαρχίας Γκορζ.
Στον Κονσταντίν Μπρανκούζι, που είχε ζήσει εδώ ως παιδί, ανατέθηκε να συμβάλει σε ένα μνημείο για τους μαχητές του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, που ονομάζεται Calea Eroilor / Οδός Ηρώων και ολοκληρώθηκε το 1938. Τα μεγάλα γλυπτά του είναι σήμερα τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα του Τίργκου Ζίου : Ο Πίνακας της Σιωπής, η Πύλη του Φιλιού και η Απειρη Στήλη''. Το τελευταίο φαίνεται στο μεσαίο τμήμα του θυρεού της πόλης.
Τη δεκαετία του 1950 ο Κομμουνιστής δήμαρχος σχεδίαζε να κατεδαφίσει την "αστική" τέχνη του Μπρανκούζι, αλλά το σχέδιο δεν πραγματοποιήθηκε.
Από τη δεκαετία του 1960, η επιφανειακή εξόρυξη άνθρακα συνέβαλε στην ταχεία αύξηση του πληθυσμού. Άλλες τοπικές βιομηχανίες είναι ξύλου, κατασκευής μηχανών, υφασμάτων, γυαλικών και δομικών υλικών (τσιμέντο, τούβλα και κεραμίδια).
Το 1992 ιδρύθηκε ένα πανεπιστήμιο που πήρε το όνομά του Μπρανκούζι. Στην πόλη εκτίθενται τέσσερα έργα του.
Θυρεός
Ο θυρεός του Τίργκου Ζίου αποτελείται από μια ασπίδα με επτά πύργους. Στο κέντρο της ασπίδας βρίσκεται η αναπαράσταση της Απειρης Στήλης του Κονσταντίν Μπρανκούζι, σύμβολο της ρουμανικής τέχνης και του πολιτισμού. Στη δεξιά και αριστερή πλευρά της ασπίδας βρίσκεται από ένα χρυσό λιοντάρι κρατώντας ένα μαύρο σπαθί, "φρουρώντας" τη στήλη. Το λιοντάρι είναι το αρχαίο σύμβολο της Ολτενίας και πιστεύεται ότι προέρχεται από το λογότυπο ενός σταθμού Ρωμαϊκής Λεγεώνας της περιοχής, της 13ης Λεγεώνας "Gemina (Legio XIII Gemina)". Αντιπροσωπεύει τη γενναιότητα και το μαχητικό πνεύμα των κατοίκων της πόλης.
Πληθυσμός
Με την απογραφή του 2011 78.553 κάτοικοι ζούσαν μέσα στα όρια της πόλης : 96,29% ήταν Ρουμάνοι (75.640), 3,41% Ρομά (2.683) και 0,20% άλλοι.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Κλεόβοια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλεόβοια είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγή
Κλεοβοια
Nuclear Assault
Ήταν ένα από συγκροτήματα του thrash metal της δεκαετίας του '80 το οποίο ασχολήθηκε με κοινωνικά θέματα, συνδυάζοντας τους στίχους τους με γρήγορα ριφ κιθάρας.
Βιογραφία
Μετά τη συμμετοχή του στο ντεμπούτο των Anthrax, "Fistful of Metal", ο μπασίστας Ντάνι Λίλκερ αποφάσισε να σχηματίσει τους Nuclear Assault με τον τραγουδιστή Τζον Κόνελι. Ο ντράμερ Σκοτ Νταμπόις και ο κιθαρίστας Μάικ Μπόγκας συμπλήρωσαν τη σύνθεση του συγκροτήματος, αλλά λίγους μήνες αργότερα αντικαταστάθηκαν από τους Γκλεν Έβανς και Άντονι Μπραμάντε, αντίστοιχα. Ο ακραίος τους ήχος σε συνδυασμό με την πολυσύνθετη μουσικότητα τους, κατέστησαν τους Nuclear Assault ως ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της thrash metal σκηνής της Νέας Υόρκης.
left|thumb|140px|Ο Ντάνι Λίλκερ το 2005 Ο πρώτος τους δίσκος, "Game Over", κυκλοφόρησε το 1986 σε παραγωγή του Άλεξ Περιάλας, με θετικές κριτικές από το κοινό και τους μουσικοκριτικούς. Ακολούθησε το ΕΡ "The Plague", το οποίο έκανε το συγκρότημα γνωστό για το χιούμορ του με την αναφορά στον τραγουδιστή των Motley Crue, Βινς Νιλ, στο κομμάτι "Butt Fuck (You Figure It Out)". Οι συνεχείς περιοδείες προσπαθούσαν να εξισορροπήσουν την έλλειψη εμπορικής προώθησης για το συγκρότημα, το οποίο ηχογράφησε το άλμπουμ "Survive" το 1988, μπαίνοντας για πρώτη φορά στους καταλόγους του Billboard 200, φτάνοντας στο # 145.
Η δημιουργικότητα των Nuclear Assault έφθασε στο απόγειο της με το "Handle With Care" το 1989, το οποίο έφθασε στο # 60 στη Μεγάλη Βρετανία και για την προώθηση του περιόδευσαν με τους Exodus στην Ευρώπη και τους Testament και τους Savatage στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1991, κυκλοφόρησαν το "Out of Order" ακολουθούμενο από το ζωντανά ηχογραφημένο "Live at the Hammersmith Odeon" την επόμενη χρονιά.
Ο Ντάνι Λίλκερ αποχώρησε για να δημιουργήσει τους Brutal Truth και λίγο αργότερα αποχώρησε και ο κιθαρίστας Άντονι Μπραμάντε, με το συγκρότημα να προσλαμβάνει τον κιθαρίστα Ντέιβ Ντι Πιέτρο και τον μπασίστα Σκοτ Μετάξας, ηχογραφώντας το "Something Wicked" το 1993, για το οποίο πραγματοποίησαν μόνο μία ευρωπαϊκή περιοδεία πριν διαλυθούν το 1995.
Η πρώτη επανένωση του συγκροτήματος πραγματοποιήθηκε το 1997 για μία ζωντανή εμφάνιση πριν διαλυθούν και πάλι. Στις αρχές του 2002, τα μέλη του συγκροτήματος ήλθαν σε επαφή μέσω ενός κοινού τους φίλου, ο οποίος τους ζήτησε να επανενωθούν για μερικές συναυλίες. Η πρώτη τους εμφάνιση έγινε στο φεστιβάλ "Metal Meltdown" στις 5 Απριλίου 2002, ακολουθούμενη από εμφανίσεις στο CBGB's της Νέας Υόρκης τον Μάιο, με την εμφάνιση τους στο "Screaming Ferret Wreckords" της Μασσαχουσέτης να ηχογραφείται για το ζωντανό άλμπουμ "Alive Again του 2003. Τον Αύγουστο του 2002 έπαιξαν στο "Wacken Open Air" της Γερμανίας, με τον Άντονι Μπραμάντε να αποχωρεί και πάλι δίνοντας στη θέση του στον Έρικ Μπερκ. Στη συνέχεια, εμφανίστηκαν στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας μετά από 13 χρόνια με τον τραγουδιστή Ντέρικ Γκριν και τον κιθαρίστα Αντρέας Κίσσερ των Sepultura να ανεβαίνουν στη σκηνή σαν γκεστ.
Τον Μάιο του 2005, ο Σκοτ Χάρινγκτον αντικατέστησε μόνιμα τον Μπραμάντε, μετά τις ηχογραφήσεις του πρώτου στούντιο δίσκου των Nuclear Assault μετά από δώδεκα χρόνια, με τίτλο "Third World Genocide". Στην περιοδεία για το δίσκο εμφανίζονταν μαζί με τους Death Angel στη Νότια Αμερική και τους Testament στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Οκτώβριο του 2006 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους DVD με τίτλο "Louder Harder Faster", το οποίο ηχογραφήθηκε στο ομώνυμο φεστιβάλ στις 5 Ιουνίου 2005. Τον Αύγουστο του 2008, αναγκάστηκαν να ακυρώσουν την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ "Hole in the Sky" της Νορβηγίας, λόγω τραυματισμού του Γκλεν Έβανς στον καρπό.
Τον Μάιο του 2011, κυκλοφόρησαν το DVD "Metal Merchants Festival 01-29-11 Oslo, Norway" βιντεοσκοπημένο στο ομώνυμο φεστιβάλ τέσσερις μήνες νωρίτερα. Ακολούθησαν εμφανίσεις στα φεστιβάλ "Slaughter By The Water" του Σαν Φρανσίσκο και "Elsrock Festival" του Ρίσεν στην Ολλανδία.
Μετά από δέκα χρόνια, οι Nuclear Assault επέστρεψαν στην δισκογραφία με το ΕΡ "Pounder" το 2015 και πραγματοποίησαν την περιοδεία "Final Assault", μετά από την οποία είχαν ανακοινώσει ότι θα διαλυθούν.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Κυβέρνηση Ρίσι Σούνακ
Η Κυβέρνηση του Ρίσι Σούνακ (αγγλικά: Rishi Sunak ministry) σχηματίστηκε στις στις 25 Οκτωβρίου 2022, όταν ο Βασιλιάς Κάρολος Γ΄, έδωσε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης, στο νέο ηγέτη του Συντηρητικού Κόμματος και επόμενο πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, Ρίσι Σούνακ, ύστερα από την επίσημη παραίτηση της πρωθυπουργού Λιζ Τρας και της Κυβέρνησής της.
Η Λιζ Τρας, ανακοίνωσε την παραίτησή της από την πρωθυπουργία και την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος, στις 20 Οκτωβρίου 2022, ύστερα από τις αναταραχές στην κυβέρνησή της, και τις αντιδράσεις για τον «μίνι προϋπολογισμό» του Κουάζι Κουαρτένγκ. Από την εσωκομματική εκλογή για την ηγεσία που ακολούθησε αναδείχθηκε μοναδικός υποψήφιος και τελικά νικητής, στις 24 Οκτωβρίου 2022, ο πρώην Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου (2020–2022) του Μπόρις Τζόνσον, Ρίσι Σούνακ.
Η Κυβέρνηση του Ρίσι Σούνακ, σχηματίστηκε κατά το 58ο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, ως Κυβέρνηση πλειοψηφίας (αυτοδύναμη κυβέρνηση) από το Συντηρητικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης
Η Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης (1426 - 13 Οκτωβρίου 1494/5 Μαρτίου 1499) δούκισσα της Βρετάνης λόγω του γάμου της με τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης ήταν δεύτερη κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Η Ισαβέλλα ήταν περισσότερο όμορφη και χαριτωμένη από την μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας που παντρεύτηκε τον Δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο.
Δούκισσα της Βρετάνης
Ο Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης όταν έμαθε τα νέα για τον γάμο της Μαργαρίτας με τον δελφίνο ενδιαφέρθηκε έντονα να παντρευτεί την αδελφή της σαν δεύτερη σύζυγο και έστειλε απεσταλμένους στην Σκωτία να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την Ισαβέλλα. Οι απεσταλμένοι του απάντησαν ότι ήταν "πανέμορφη, χαριτωμένη αλλά πολύ απλή". Ο δούκας απάντησε "Φίλοι μου αυτή είναι η γυναίκα που επιθυμώ, οι έξυπνες γυναίκες περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό". Ο γάμος υπεγράφη στις 19 Ιουλίου 1441 και προγραμματίστηκε για τις 29 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς αλλά ο Ιωάννης πέθανε στις 29 Αυγούστου 1442 πριν την τελετή. Την ίδια εποχή η Ισαβέλλα ενώ βρισκόταν στην Βρετάνη αποφάσισε να παντρευτεί τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ιωάννη Φραγκίσκο Α΄ στις 30 Οκτωβρίου 1442 στο κάστρο του Ωραί, στην συνέχεια η βασιλική αυλή πήγε στην Ρεν για να γιορτάσει 8 μέρες. Με τον θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της Μαργαρίτας έγραψε ένα βιβλίο προσευχών στην μνήμη της, είχε μεγάλη φήμη σχετικά με τις ικανότητες της στην ποίηση όπως ο πατέρας της.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της (1450) ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για νέο γάμο της με τον Κάρολο, πρίγκιπα της Βιάνα διάδοχο της Ναβάρρας αλλά οι συνομιλίες σταμάτησαν επειδή διαφώνησε έντονα ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο αδελφός της Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας την πίεσε έντονα να επιστρέψει στην Σκωτία για να τακτοποιήσει τον δεύτερο γάμο της, εκείνη αρνήθηκε δηλώνοντας ότι επιθυμεί να μείνει μόνιμα στην Βρετάνη και παραπονέθηκε στον αδελφό της επειδή δεν της έδωσε την προίκα. Η Ισαβέλλα πέθανε την περίοδο 1494 - 1499 σε ηλικία άνω των 70 ετών κάτι που αποδεικνύει ότι οι ισχυρισμοί για κακή υγεία της πριν από 30 χρόνια ήταν εσφαλμένοι.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Φραγκίσκο Α΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης
Ελίζαμπεθ (Νιου Τζέρσεϊ)
Το Ελίζαμπεθ (αγγλικά: Elizabeth, New Jersey), είναι πόλη στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, η πόλη έχει πληθυσμό 137.298 κατοίκους, και αποτελεί την 203η πολυπληθέστερη πόλη στην ΗΠΑ, και η 4η πολυπληθέστερη στην πολιτεία. Είναι έδρα της κομητείας Γιούνιον.
Η πόλη, αποτελεί συστατική περιοχή της μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης.
Το Ελίζαμπεθ θεωρήθηκε μια από τις "50 πράσινες πόλεις της Αμερικής" και ήταν η μόνη πόλη στο Νιου Τζέρσεϊ, η οποία επιλέχθηκε.
Ιστορία
Πριν γίνει ακόμα πόλη, η πόλη Ελίζαμπεθ υπήρξε σημαντική περιοχή για την Αμερικανική Επανάσταση. Το 1688, το Ελίζαμπεθ διετέλεσε πρώτη επίσημη πρωτεύουσα της πολιτείας. Έγινε πόλη το 1855 με απόφαση του Νομοθετικού Σώματος του Νιου Τζέρσεϊ.
Το Ελίζαμπεθ είχε από νωρίς την φήμη μιας συνεχώς αναπτυσσόμενης πόλης και συνδέθηκε στενά με το κοντινό Νιούαρκ, το οποίο είναι η μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ
Ούγος ντε Μπριέλ
Ο Ούγκος ντε Μπριέλ ή ντε Μπρυγέρ (γαλλικά: Hugues de Briel/de Bruyères), ήταν Γάλλος ιππότης κι ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Καρύταινας. Γεννήθηκε το 1183 στη Γαλλία, στο Μπριέλ της Καμπανίας, παντρεύτηκε το 1222 την Αλίξ, κόρη του Γοδεφρείδου Α' Βιλλεαρδουίνου και απέκτησε μαζί της τον Γοδεφρείδο, διάδοχο του στη βαρωνία, πέθανε μετά το 1230 στο κάστρο της Καρύταινας.
Ο Ούγος είχε συμμετάσχει στην Δ΄ Σταυροφορία με τον στρατό του Γοδεφρείδου Α' Βιλλεαρδουίνου, του μετέπειτα γαμπρού του. Το 1209 του δόθηκε η βαρωνία της Καρύταινας μαζί με 22 τιμάρια στην Αρκαδία και την κώμη της Καρύταινας. Ο Ούγος έχτισε το Κάστρο της Καρύταινας που αργότερα απέκτησε μεγάλη φήμη και αποκαλούνταν "Τολέδο της Πελοποννήσου". Το Ελληνικό χρονικό του Μορέως αναφέρει :
Ο Ούγος κατέλαβε την Καρύταινα σχεδόν αμαχητί αφού οι Γορτύνιοι που είχαν οχυρωθεί σε έναν λόφο δίπλα στην κώμη παραδόθηκαν. Η παράδοση αναφέρει ότι πολλοί από τους ντόπιους είχαν κρυφτεί στα σπήλαια του βράχου που χτίστηκε μετέπειτα το κάστρο, ανάμεσα τους και η όμορφη κόρη του Βυζαντινού άρχοντα της περιοχής, ο Ούγος όταν το έμαθε πήγε στο σπήλαιο και την αναγνώρισε μέσα στο πλήθος από το δακτυλίδι που φορούσε. Ο Ούγος μαγεμένος από την ομορφιά της ζήτησε να την κάνει γυναίκα του αλλά αυτή μην θέλοντας να γίνει σύζυγος του κατακτητή έπεσε στα βράχια και σκοτώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Καρύταινας
Ηφαιστειακό Σύμπλεγμα των Πιτόν
Το Ηφαιστειακό Σύμπλεγμα των Πιτόν (Pitons) είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς που βρίσκεται στην Αγία Λουκία. Οι κορυφές του έχουν ύψος 770 και 743 μέτρα αντίστοιχα και συνδέονται με το φαράγγι Πιτόν Μιτάν (Piton Mitan).
Βρίσκονται κοντά στις πόλεις Σουφριέρ (Soufriere) και Σουαζέλ (Choiseul) στην νοτιοδυτική ακτή του νησιού, οι κάτοικοι του οποίου τα έχουν ονομάσει «Μεγάλο Πιτόν» (Gros Piton) και «Μικρό Πιτόν» (Petit Piton).
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Οροσειρές της Αγίας Λουκίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αγία Λουκία Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αγίας Λουκίας
Κλεοθήρα
Πηγή
Κλεοθηρα
Γάιος Οκτάβιος (ανθύπατος)
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γάιου Οκτάβιου IΙΙ αξιωματούχου (magistratus) του δήμου, που έφθασε σε προχωρημένη ηλικία. Ο πατέρας αυτού Γάιος Οκτάβιος ΙΙ ήταν τριβούνος του στρατού (tribunus miiitum) στη Σικελία κατά τον Β΄ Εμφύλιο Πόλεμο.
Η δεύτερη σύζυγος τού Γ. Οκτάβιου IV, Ατία Βάλβα, ήταν από το γένος των Ατίων Βάλβων, που ζούσαν κοντά στις Veltrae, προγονική κατοικία των Οκταβίων. Η Ατία Βάλβα ήταν κόρη της Ιουλίας, αδελφής του Ιουλίου Καίσαρα.
Το 70 π.Χ. έγινε ταμίας (quaestor) και το 61 π.Χ. πραίτωρ (praetor). Όταν τελείωσε η θητεία του αυτή, το 60 π.Χ. έγινε κυβερνήτης (praefectus pro praetor) της Μακεδονίας. Πρώτα, πριν φύγει για την επαρχία του, η Σύγκλητος τον έστειλε στους Θουρίους της Καλαβρίας για να καταστείλει μία εξέγερση σκλάβων· αυτοί είχαν λάβει μέρος στις προηγούμενες εξεγέρσεις υπό τον Σπάρτακο. Έπειτα μετέβη στη Μακεδονία, όπου αποδείχθηκε ικανός διοικητής, κυβερνώντας με θάρρος και δικαιοσύνη. Οι πράξεις του περιλαμβάνουν, το ότι οδήγησε το Ρωμαϊκό στρατό σε νίκη κατά την απροσδόκητη μάχη εναντίον της θρακικής φυλής των Βεσσών. Ο Κικέρων εκτιμούσε βαθιά τους διπλωματικούς χειρισμούς του Γ. Οκταβίου. Λόγω της επιτυχούς περιόδου του ως κυβερνήτη της Μακεδονίας, ο Οκτάβιος κέρδισε την υποστήριξη, που χρειαζόταν για την υποψηφιότητά του ως υπάτου (consul). Έτσι το 59 έπλευσε προς τη Ρώμη για να ευρεθεί στην ψηφοφορία, αλλά απεβίωσε στη Νόλα της Νάπολης, πριν την άφιξή του στη Ρώμη. Ο γιος του, όταν έγινε Αύγουστος, κατασκεύασε την Αγορά του Αυγούστου και εκεί τοποθέτησε επιγραφή, που συνοψίζει τη σταδιοδρομία του πατέρα του:
C[AIUS] OCTAVIUS, C[AI] F[ILIUS], C[AI] N[EPOS], C[AI] PR[ONEPOS] / PATER AUGUSTI / TR[IBUNUS] MIL[ITIUM] BIS, Q[UAESTOR], AED[ILIS] PL[EBIS] CUM / C[AIO] TORANIO, IUDEX, QUAESTIONUM, / PR[AETOR], PROCO[N]S[UL], IMPERATOR APPELLATUS / E PROVINCIA MACEDONIA.
Δηλ. ο Γάιος Οκτάβιος ΙV, του Γάιου ΙΙΙ γιος, του Γάιου ΙΙ εγγονός, του Γάιου Ι δισεγγονός / πατήρ του Αυγούστου / τριβούνος του στρατού δις, ταμίας, αγορανόμος του λαού μαζί με / τον Γάιο Τοράνιο, δικαστής, εξεταστής, / πραίτωρ, ανθύπατος, αρχιστράτηγος ονομάστηκε/ στην επαρχία της Μακεδονίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ανχαρία, από το ομώνυμο γένος και απέκτησε τέκνο:
Η Ανχαρία μάλλον απεβίωσε κατά τη γέννηση του παιδιού της και ο Γάιος Οκτάβιος ΙV έκανε δεύτερο γάμο, με την Ατία Βάλβα Καισονία, κόρη του Μάρκου Άτιου Βάλβου. Με αυτήν είχε τέκνα:
Ο Οκταβιανός Αύγουστος ήταν ο τελευταίος από τον κλάδο των Οκταβίων Ρούφων (του γένους των Οκταβίων). Όταν υιοθετήθηκε από τον μεγάλο θείο του Ιούλιο Καίσαρα, άλλαξε γένος (nomen) και έλαβε αυτό των Ιουλίων Καισάρων (του γένους των Ιουλίων). Έτσι ήταν ο τελευταίος του κλάδου του. Αλλά ούτε και το νέο γένος του κράτησε πολύ, καθώς είχε μία κόρη μόνο· υιοθέτησε τους τρεις γιους της, αλλά απεβίωσαν 18-25 ετών. Υιοθέτησε και τον προγονό του Τιβέριο, του οποίου ο εγγονός απεβίωσε 19 ετών, το 38 μ.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Μπομπ Ματάιας
Ο Μπομπ Ματάιας (17 Νοεμβρίου 1930 – 2 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Αμερικανός δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης στο δέκαθλο. Γεννήθηκε στην κωμόπολη Τουλέαρη, στους πρόποδες της Σιέρρα Νεβάδα, και αρχικά ασχολήθηκε με το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο. Σύντομα τον κέρδισε ο στίβος και το 1948 άρχισαν οι επιτυχίες του, μετά τη νίκη επί του τρεις φορές πρωταθλητή του δέκαθλου Ίρβινγκ Μοντεσχέιν.