cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilyushin Il-28
Το Ilyushin Il-28 (ονομασία αναφοράς ΝΑΤΟ: «Beagle», ονομασία αναφοράς USAF/DoD: «Type 27» , για τα εκπαιδευτικά Il-28U η ονομασία αναφοράς USAF/DoD είναι «Type 30» και η ονομασία αναφοράς NATO είναι «Mascot». ) ήταν σοβιετικό δικινητήριο αεριωθούμενο βομβαρδιστικό το οποίο αναπτύχθηκε από το σχεδιαστικό γραφείο Ilyushin στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Ήταν το πρώτο σοβιετικό αεριωθούμενο βομβαρδιστικό που εντάχθηκε σε μαζική παραγωγή. Κατασκευάστηκε επίσης κατόπιν αδείας στην Κίνα ως Harbin H-5. Η συνολική παραγωγή στην ΕΣΣΔ ανήλθε σε 6.316 αεροσκάφη ενώ στην Κίνα ξεπέρασε τις 319. Την δεκαετία του 1990, πενήντα χρόνια μετά την από την παρουσίασή του, εκατοντάδες Il-28 παρέμεναν ακόμη σε υπηρεσία με διάφορες αεροπορικές δυνάμεις. Σήμερα η μόνη χώρα που ενδέχεται να διατηρεί Il-28 σε υπηρεσία είναι η Βόρεια Κορέα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Έπειτα από αρκετές άκαρπες προσπάθειες ανάπτυξης ενός τετρακινητήριου αεριωθούμενου βομβαρδιστικό (το Il-22 με κινητήρες Lyulka TR-1 και το Il-24 με κινητήρες Rolls-Royce Derwent), το σχεδιαστικό γραφείο Ilyushin ξεκίνησε στα τέλη του 1947 την ανάπτυξη νέου αεριωθούμενου τακτικού βομβαρδιστικού. Ενώ οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν επικεντρωθεί στις προσπάθειες ανάπτυξης τετρακινητήριων βομβαρδιστικών, το δικινητήριο Ilyushin Il-28 δημιουργήθηκε για να καλύψει την απαίτηση για ένα βομβαρδιστικό που θα μπορούσε να μεταφέρει φορτίο 3000 kg βομβών 800 km/h. Κρίσιμη για την ανάπτυξη του Il-28 ήταν η πώληση αριθμού κινητήρων τζετ Rolls-Royce Nene από τη Μεγάλη Βρετανία στη Σοβιετική Ένωση, γεγονός που επέτρεψε στους Σοβιετικούς μηχανικούς να παράγουν γρήγορα ένα μη αδειοδοτημένο αντίγραφο των κινητήρων αυτών, τον RD-45. Η σχεδιαστική ομάδα του γραφείου Ilyushin ανέπτυξε το το νέο βομβαρδιστικό γύρω από δύο RD-45.
Το Il-28 ήταν μικρότερο από τα προηγούμενα σχέδια και είχε τριμελές πλήρωμα αποτελούμενο από τον πιλότο, τον πλοηγό-βομβαρδιστή και έναν πυροβολητή. Ήταν επίσης μικρότερο από την ανταγωνιστική πρόταση του σχεδιαστικού γραφείου Tupolev, δηλαδή από το τρικινητήριο Tupolev Tu-73 που αναπτύσσονταν πολύ πριν αρχίσουν οι εργασίες πάνω στο Il-28. Το Ilyushin ήταν ένα υψηλοπτέρυγο αεροσκάφος συμβατικής διάταξης. Οι πτέρυγες του δεν ήταν οπισθοκλινείς, σε αντίθεση με αυτές του ουραίου. Οι δύο κινητήρες ήταν εγκατεστημένοι σε ογκώδη ατρακτίδια κρεμασμένα κάτω από τις πτέρυγες στα οποία ανασύρονταν επίσης οι δυο κύριοι τροχοί του συστήματος προσγείωσης. Τα τρία μέλη του πληρώματος κάθονταν σε ξεχωριστά συμπιεζόμενα τμήματα. Η θέση του πλοηγού-βομβαρδιστή ήταν μπροστά, στο «γυάλινο» ρύγχος όπου ήταν εγκατεστημένο το σκοπευτικό OPB-5, μια σοβιετικής κατασκευής έκδοση του περίφημου αμερικανικού σκοπευτικού Norden της περιόδου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πιλότος κάθονταν στο κόκπιτ που διέθετε καλύπτρα η οποία άνοιγε στο πλάι και ο πυροβολητής σε ξεχωριστή καμπίνα στην ουρά του αεροσκάφους. Ο τελευταίος χειρίζονταν δύο πυροβόλα Nudelman-Suranov NS-23 των 23 mm με αναχορηγία 250 βλημάτων έκαστο. Σε αρκετές πολεμικές επιχειρήσεις ο οπίσθιος πυργίσκος πυροβόλων αφαιρούνταν ώστε να εξοικονομηθεί βάρος. Ένα ακόμα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι πως ενώ ο πιλότος και ο πλοηγός κάθονταν σε εκτινασσόμενα καθίσματα, ο πυροβολητής έπρεπε να πέσει με αλεξίπτωτο από μια καταπακτή στο δάπεδο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Το Il-28 διέθετε δύο ακόμη πυροβόλα των 23 mm στο ρύγχος, τα οποία χειρίζονταν ο πιλότος, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ατράκτου καταλάμβανε η αποθήκη βομβών στην οποία μπορούσαν να μεταφερθούν τέσσερις βόμβες των 100 kg σε ξεχωριστά διαμερίσματα ή μεγάλες μεμονωμένες βάρους έως και 3000 kg.
Το αρχικό πρωτότυπο, προωθούμενο από δύο βρετανικούς Nene, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 8 Ιουλίου 1948 με χειριστή τον Βλαδίμηρο Κοκκινάκη. Οι δοκιμές ήταν επιτυχημένες, με το Il-28 να επιδεικνύει καλά χαρακτηριστικά ως προς τον χειρισμό και να φθάνει τα 833 km/h. Στις 30 Δεκεμβρίου 1948 ακολούθησε το δεύτερο πρωτότυπο που διέθετε κινητήρες RD-45 σοβιετικής κατασκευής στη θέση των βρετανικών. Μετά την ολοκλήρωση των κρατικών δοκιμών στις αρχές του 1949 το αεροσκάφος εντάχθηκε σε μεγάλης κλίμακας παραγωγή με τους κινητήρες Klimov VK-1 που ήταν βελτιωμένες εκδοχές των RD-45 και θα επέτρεπαν τη βελτίωση των επιδόσεων του αεροσκάφους. Η παραγωγή άρχισε σε τρία εργοστάσια τον Σεπτέμβριο του 1949 και τα πρώτα Il-28 παραδόθηκαν σε μονάδες της Αεροπορίας το 1950. Αυτό έπετρεψε να πραγματοποιηθεί υπερπτήση σχηματισμού αποτελούμενου από 25 Il-28 στην Παρέλαση για την Εργατική Πρωτομαγιά που έλαβε χώρα στη Μόσχα το 1950. Σύντομα η σχεδίαση του Ιλιούσιν έγινε το βασικό τακτικό βομβαρδιστικό της Σοβιετικής Ένωσης και εξήχθη σε πολλές χώρες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η Αίγυπτος ήταν μία από τις πρώτες χώρες που παρέλαβαν Il-28. Η καταστροφή τους στο έδαφος ήταν στόχος υψηλής προτεραιότητας για την RAF κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Σουέζ και αργότερα για την Ισραηλινή Αεροπορία στον Πόλεμο των Έξι Ημερών και τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Αιγυπτιακά Il-28 έλαβαν επίσης μέρος στον εμφύλιο πόλεμο της Βόρειας Υεμένης. Εκτός από τις επιθέσεις ενάντια στις δυνάμεις των βασιλοφρόνων, βομβάρδισαν επίσης τις σαουδαραβικές πόλεις Τζιζάν, Νατζράν και Χαμίς Μουσκάιτ. Δύο αιγυπτιακά Il-28 ενδέχεται να καταρρίφθηκαν το 1966 κοντά στη Σανάα από μαχητικά Hawker Hunters της Σαουδαραβικής Βασιλικής Αεροπορίας που πετούσαν Βρετανοί πιλότοι.
Η Σοβιετική Ένωση βρισκόταν στη διαδικασία προετοιμασίας προκειμένου να καταστεί εφικτή η συναρμολόγηση Il-28 στην Κούβα, όμως οι εργασίες αυτές σταμάτησαν λόγω της Κρίσης των πυραύλων της Κούβας, έπειτα από την οποία ο Χρουστσόφ συμφώνησε στην απομάκρυνση των αεροσκαφών από το νησί. Περιορισμένη ήταν επίσης η χρήση των Il-28 στο Βιετνάμ καθώς και με τις αφγανικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν. Τέσσερα πρώην αιγυπτιακά και δύο πρώην σοβιετικά Il-28 (όλα με αιγυπτιακά πληρώματα) χρησιμοποιήθηκαν από την Πολεμική Αεροπορία της Νιγηρίας στον Πόλεμο της Μπιάφρα. Μεταξύ 1961 και 1966 η Φινλανδία παρέλαβε επίσης τέσσερα αεροσκάφη που χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για τη ρυμούλκηση στόχων. Παρέμειναν σε υπηρεσία μέχρι τη δεκαετία του 1980.
Η Σοβιετική Ένωση μετέφερε τα Il-28 σε μονάδες δεύτερης γραμμής ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 διότι τον ρόλο τους ανέλαβαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 τα υπερηχητικά Yak-28. Παρόλα αυτά ορισμένες εκδόσεις του Il-28 παρέμειναν σε υπηρεσία με τη Σοβιετική Αεροπορία μέχρι τη δεκαετία του 1980. Τα τελευταία Il-28 σοβιετικής κατασκευής παρέμειναν σε υπηρεσία με την Αιγυπτιακή Αεροπορία μέχρι και τη δεκαετία του 1990.
Από το 1952 η Κίνα παρέλαβε πάνω από 250 αεροσκάφη σοβιετικής κατασκευής. Όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 συνέβη η Σινο-Σοβιετική ρήξη η κινεζική ηγεσία αποφάσισε να εντάξει το Il-28 σε παραγωγή, παρά το γεγονός ότι δεν είχε λάβει άδεια παραγωγής του από την ΕΣΣΔ. Τα κινεζικής κατασκευής Il-28 έφεραν την ονομασία H-5 και κατασκευάζονταν από την HAMC. Τη δεκαετία του 1990 υπήρχαν ακόμη αρκετές εκατοντάδες στις τάξεις της κινεζικής αεροπορίας καθώς και μικρός αριθμός αεροσκαφών στη Βόρεια Κορέα και τη Ρουμανία. Οι κυριότερες κινεζικές εκδόσεις ήταν το βομβαρδιστικό H-5, το εκπαιδευτικό HJ-5, το αναγνωριστικό μεγάλου βεληνεκούς H-5R (ή HZ-5) το αεροσκάφος ηλεκτρονικού πολέμου HD-5.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου
Πλευριτική συλλογή
Πλευριτική συλλογή είναι η συσσώρευση υγρού γύρω από τους πνεύμονες. Αίτια του φαινομένου μπορεί να είναι η καρδιακή ανεπάρκεια και ο καρκίνος.
Διάγνωση της νόσου μπορεί να γίνει με ακτινογραφία. Άλλες μέθοδοι διάγνωσης είναι η αξονική τομογραφία και η βρογχοσκόπηση.
Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος
Ότο Βάγκνερ
Ο Ότο ή Όττο Βάγκνερ (Otto Wagner, 13 Ιουλίου 1841 – 11 Απριλίου 1918) ήταν αρχιτέκτονας αυστριακής καταγωγής ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες που συναντάμε στη Βιέννη περί τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βάγκνερ σπούδασε αρχιτεκτονική στο Βερολίνο και στη Βιέννη από το 1857 έως το 1863, όπου οι γνώσεις και οι σκέψεις του ξεκίνησαν να εφαρμόζονται και να υλοποιούνται. Μόλις ένα χρόνο αργότερα από την ολοκλήρωση των σπουδών του χτίζει ένα συγκρότημα εργατικών κατοικιών και σχεδιάζει μία αίθουσα μουσικής. Στα πρώτα του αυτά έργα είναι έκδηλες οι επιρροές του από τον Ιστορικισμό (Villa Epstein, 1867). Ο ίδιος υποστηρίζει πως η ιδιαίτερη σχέση που έχει με τις αρχιτεκτονικές εκφράσεις του παρελθόντος και η μελέτη αυτών είναι απλά ένας τρόπος να επικοινωνήσει με τους αρχιτέκτονες προηγούμενων αιώνων. Το έργο του δημιουργεί έναν διάλογο με το παρελθόν και κάθε άλλο παρά αντιγραφή αυτού αποτελεί.
Η ωριμότητα
Λίγα χρόνια αργότερα, ωστόσο, περί τις αρχές του 19ου αιώνα παρατηρείται ένας επαναπροσδιορισμός των πεποιθήσεών του. Όντας πλέον καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών της Βιέννης ο Βάγκνερ αναζητά μία νέα αρχιτεκτονική και καταφεύγει στην πειραματική προσέγγιση των σύγχρονών του αρχιτεκτονικών προβλημάτων. Είναι ο πρώτος που μιλά για μοντέρνα αρχιτεκτονική και στο βιβλίο του χρησιμοποιείται για πρώτη φορά συνειδητά ο όρος "μοντέρνο" (1896). Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1894, ο ίδιος προσπαθεί να ορίσει πρακτικά την αντίληψή του περί μοντέρνας αρχιτεκτονικής σύνθεσης σχεδιάζοντας το περίπτερο στην Karlsplatz, το οποίο αποτελείται από μεταλλικό σκελετό και μαρμάρινα στοιχεία πλήρωσης. Στις απαρχές αυτές του Μοντερνισμού, ο Βάγκνερ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις κατασκευαστικές λεπτομέρειες του κτηρίου σχεδιάζοντας γυμνές προσόψεις και αποκαλύπτοντας τον σκελετό και την δομή του οικοδομήματος. Παρατηρείται μάλιστα στα έργα του εκτεταμένη χρήση γυαλιού και μετάλλου, γεγονός που συμβαδίζει με το γενικότερο (μοντέρνο) πνεύμα της εποχής (η κοινωνία αλλάζει και τα πάντα επηρεάζονται).
Τα πιο σημαντικά έργα
μικρογραφία|Γκράμπενχοφ (1873-1874) Ανάμεσα στα πιο σημαντικά έργα του αρχιτέκτονα συναντάμε τη Villa Wagner και το σταθμό τρένων της Βιέννης, ο οποίος αποτελεί το υλοποιημένο τμήμα μιας γενικότερης πολεοδομικής μελέτης του αρχιτέκτονα για την πόλη της Βιέννης. Το πλέον ωστόσο χαρακτηριστικό παράδειγμα του έργου του Βάγκνερ είναι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο της Αυστρίας. Στο συγκεκριμένο κτίριο ο αρχιτέκτονας όχι μόνο χρησιμοποίησε σύγχρονα υλικά όπως το οπλισμένο σκυρόδεμα και το αλουμίνιο αλλά επίσης σχεδίασε τον εσωτερικό χώρο εφαρμόζοντας νέες μεθόδους σχεδίασης και κατασκευής επίπλων. Αναμφίβολα, το προαναφερθέν κτίριο αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα τόσο από κατασκευαστικής όσο και από αρχιτεκτονικής απόψεως αναδεικνύοντας το μεγαλείο της προσωπικότητας και της αρχιτεκτονικής κατάρτισης του Ότο Βάγκνερ. Επίσης, κοντά στην αγορά Νάσμαρκτ, στην οδό Λίνκε Βίντσαϊλε (Linke Wienzeile) βρίσκονται δύο αστικές πολυκατοικίες διαμερισμάτων, που κατασκευάστηκαν από τον Όττο Βάγκνερ το 1898-99, το Μαγιόλικα Χάους (Majolikahaus) και το Μετάλλιον Χάους (Medallion House). Το Γκράμπενχοφ το 1873-1874, στον πεζόδρομο-πλατεία του Γκράμπεν σε συνεργασία με τον Otto Thienemann. Η Εκκλησία του Στάινχοφ (επίσης: Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου ) χτίστηκε από το 1904 έως το 1907, είναι το ρωμαιοκαθολικό ορατόριο του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου του Στάινχοφ και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κτίρια της βιεννέζικης αρτ νουβό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Γενικές εκλογές του Εσουατίνι (2018)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Εσουατίνι στις 18 Αυγούστου και 21 Σεπτεμβρίου 2018. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά τη μετονομασία της Σουαζιλάνδης σε Εσουατίνι.
Εκλογικό σύστημα
Η Συνέλευση του Εσουατίνι αποτελείται από 59 εκλεγμένους βουλευτές (σε 2 γύρους) και μέχρι 10 ακόμα, που επιλέγονται από τον Βασιλιά (Ngwenyama). Ο πρώτος γύρος των εκλογών διενεργείται σε καθένα από τα 385 παραδοσιακά βασίλεια (chiefdoms) για την επιλογή ενός υποψηφίου που θα προκριθεί στον δεύτερο γύρο μεταξύ 3 και 20 υποψηφίων από κάθε παραδοσιακό βασίλειο. Στον δεύτερο γύρο, η χώρα υποδιαιρείται σε 59 εκλογικές περιφέρειες (αυξημένες από τις 55 των εκλογών του 2013). Ο καθένας από τους νικητές των προκριματικών εκλογών κατέρχεται ως υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια που καλύπτει το παραδοσιακό του βασίλειο. Σε αμφότερους τους γύρους λειτουργεί το πλειοψηφικό σύστημα, με το σύνολο των υποψηφίων να κατέρχονται ως ανεξάρτητοι.
Προκριματικές εκλογές
Ο πρώτος γύρος έγινε στις 24 Αυγούστου 2018 με 156.973 ψηφοφόρους επί συνόλου 544.310 εγγεγραμμένων, να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα. Κατά συνέπεια, το ποσοστό συμμετοχής ήταν 28,83%, κάτι που υποδηλώνει ισχνή υποστήριξη στην εκλογική διαδικασία. Οι ανωτέρω αριθμοί αφαιρέθηκαν από τον δικτυακό τόπο της εκλογικής επιτροπής της χώρας.
Δεύτερη φάση
Η εκλογική επιτροπή αποκάλυψε σύντομα τα ονόματα των 59 νικητών έπειτα από τη διεξαγωγή της δεύτερης φάσης των εκλογών. Το 2013 τα αποτελέσματα δεν είχαν δημοσιοποιηθεί ποτέ. Έπειτα από τις εκλογές ο βασιλιάς Μσουάτι Γ΄ διόρισε 6 μέλη της βασιλικής οικογένειας στη Συνέλευση (House of Assembly) και άλλα 8 στη Γερουσία (Senate).
Παραπομπές
2018 Εσουατινι
Χαμαίτουλο Λασιθίου
Το Χαμαίτουλο (επίσημο: Χαμαίτουλον) είναι οικισμός της κοινότητας Ζίρου του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη.
Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή στην άκρη ενός μικρού οροπεδίου σε υψόμετρο 590 μέτρων, επί του δρόμου Ζίρου - Ξεροκάμπου. Απέχει 7 χιλιόμετρα από την Ζίρο και 34 χιλιόμετρα από την Σητεία.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, από το 1998 μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Ζίρου, του πρώην Δήμου Λεύκης.
Χαρακτηριστικά
Το χωριό είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Οι λιγοστοί του κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την εκτροφή αιγοπροβάτων.
Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου με λιτό ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και αρχαία κρήνη, από την οποία οι κάτοικοι παίρνουν ακόμα νερό.
Σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από το χωριό, βρίσκονται τα ερείπια οικισμού της νεολιθικής περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Συλλάβετε τον Κάρτερ
Το Συλλάβετε τον Κάρτερ (Πρωτότυπος τίτλος: Get Carter) είναι βρετανική αστυνομική ταινία του 1971 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μάικ Χότζες στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο και με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Κέιν, Ίαν Χέντρι, Τζων Όσμπορν, Μπριτ Έκλαντ και Μπράιαν Μόσλεϊ.
Βασισμένη στο μυθιστόρημα Jack's Return Home (1970) του Τεντ Λιούις, η ταινία ακολουθεί τον Τζακ Κάρτερ (Κέιν), έναν Λονδρέζο γκάνγκστερ που επιστρέφει στη γενέτειρά του στη Βορειοανατολική Αγγλία για να μάθει για τον υποτιθέμενο τυχαίο θάνατο του αδελφού του. Υποψιαζόμενος ότι είναι ένα στημένο παιχνίδι, και έχοντας στο μυαλό του την εκδίκηση, ερευνά και ανακρίνει, ανακτώντας μια αίσθηση για την πόλη και το σκληρό-εγκληματικό στοιχείο της.
Ο παραγωγός Μάικλ Κλίγκερ επέλεξε το μυθιστόρημα του Λιούις λίγο μετά τη δημοσίευσή του και έκανε συμφωνία με την χρεοκοπημένη τότε Metro-Goldwyn-Mayer για τη χρηματοδότηση και την κυκλοφορία της ταινίας, κάνοντας το Συλλάβετε τον Κάρτερ το τελευταίο έργο που εγκρίθηκε από την θυγατρική εταιρεία του στούντιο πριν από το κλείσιμό του. Η παραγωγή διήρκησε οκτώ μήνες, με την κύρια φωτογραφία να λαμβάνει χώρα από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1970 μέσα και γύρω από το Νιούκασλ, το Γκέιτχεντ και την Κομητεία Ντάραμ. Ο Χότζες, ο Κλίνγκερ και ο Κέιν σκόπευαν να δημιουργήσουν μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση της βίας και της εγκληματικής συμπεριφοράς από ό,τι είχε εμφανιστεί προηγουμένως σε βρετανικές ταινίες. Ο Κέιν, ο οποίος υπηρέτησε επίσης ως συμπαραγωγός χωρίς πιστοποίηση, ενσωμάτωσε πτυχές εγκληματικών νοοτροπιών στον χαρακτήρα του Κάρτερ, ενώ ο Χότζες διεξήγαγε έρευνα για τον εγκληματικό υπόκοσμο του Νιούκαστλ (ιδιαίτερα τη δολοφονία ληστών με όπλο). Ο κινηματογραφιστής Βόλφγκανγκ Σουτσίτζκι συνεργάστηκε με τον Χότζες για να δώσει στις σκηνές μια νατουραλιστική αίσθηση, βασιζόμενος σε μεγάλο βαθμό στο υπόβαθρό τους σε ταινίες ντοκιμαντέρ.
Το Συλλάβετε τον Κάρτερ απέκτησε τελικά αναγνώριση και από σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο και ο Γκάι Ρίτσι, η οποία οδήγησε στην κριτική επανεκτίμηση της ταινίας, με την απεικόνιση της ταξικής δομής και ζωής στη Βρετανία της δεκαετίας του 1970 και τη μινιμαλιστική τζαζ μουσική του Ρόι Μπαντ που λαμβάνει σημαντική έπαινο.
Το 1999, το Συλλάβετε τον Κάρτερ κατατάχθηκε 16ο στις 100 κορυφαίες βρετανικές ταινίες του 20ου αιώνα του BFI. Πέντε χρόνια αργότερα, μια έρευνα βρετανών κριτικών κινηματογράφου στο περιοδικό Total Film την επέλεξε ως τη μεγαλύτερη βρετανική ταινία. Το 2000 κυκλοφόρησε ένα δεύτερο ομώνυμο ριμέικ με κακή αποδοχή, με τον Σιλβέστερ Σταλόνε να υποδύεται τον Τζακ Κάρτερ και τον Κέιν σε υποστηρικτικό ρόλο.
Πλοκή
Ο γεννημένος στο Νιούκασλ γκάνγκστερ Τζακ Κάρτερ ζει στο Λονδίνο εδώ και χρόνια ως υπάλληλος των αφεντικών του οργανωμένου εγκλήματος Τζέραλντ και Σιντ Φλέτσερ. Ο Τζακ κοιμάται με τη φίλη του Τζέραλντ, την Άννα και σχεδιάζει να δραπετεύσει μαζί της στη Νότια Αμερική, αλλά πρέπει πρώτα να επιστρέψει στο Νιούκαστλ και στο Γκέιτχεντ για να παραστεί στην κηδεία του αδελφού του, Φρανκ, ο οποίος πέθανε σε ένα υποτιθέμενο ατύχημα μετά από οδήγηση υπό την επήρεια μέθης. Τα αφεντικά του τον προειδοποιούν να μην προκαλέσει προβλήματα, καθώς είναι φιλικά με τον υπόκοσμο του Νιούκαστλ. Μη ικανοποιημένος με την επίσημη εξήγηση, ο Τζακ ερευνά για λογαριασμό του. Στην κηδεία, ο Τζακ συναντά την έφηβη ανιψιά του Ντορίν και την ερωμένη του Φρανκ, Μάργκαρετ.
Ο Τζακ πηγαίνει στον ιππόδρομο του Νιούκαστλ, αναζητώντας τον παλιό του γνωστό Άλμπερτ Σουίφτ για πληροφορίες σχετικά με τον θάνατο του αδερφού του, αλλά ο Σουίφτ τον αποφεύγει. Ο Τζακ συναντά έναν άλλο παλιό συνεργάτη, τον Έρικ Πέις, ο οποίος αρνείται να πει στον Τζακ ποιος τον απασχολεί ως σοφέρ. Ωστόσο ο Έρικ τον οδηγεί στο εξοχικό του αφεντικού του εγκλήματος Σύριλ Κίνερ. Ο Τζακ έρχεται αντιμέτωπος με τον Κίνερ αλλά μαθαίνει λίγα από αυτόν. Συναντά επίσης μια μεθυσμένη γυναίκα, την Γκλέντα. Καθώς ο Τζακ φεύγει, ο Έρικ τον προειδοποιεί να μην καταστρέψει τις σχέσεις μεταξύ του Κίνερ και των Φλέτσερ. Πίσω στην πόλη, ο Τζακ απειλείται από μπράβους που τον καλούν να φύγει από την πόλη, αλλά τους πολεμά, αιχμαλωτίζοντας και ανακρίνοντας έναν για να μάθει ποιος κρύβεται από πίσω τους. Τελικά του λένε το όνομα «Μπράμπι».
Ο Τζακ γνωρίζει τον Κλιφ Μπράμπι ως επιχειρηματία με ελεγχόμενα συμφέροντα σε τοπικές παραθαλάσσιες επιχειρήσεις ψυχαγωγίας. Επισκεπτόμενος το σπίτι του Μπράμπι, ο Τζακ ανακαλύπτει ότι ο άντρας δεν ξέρει τίποτα γι' αυτόν και, πιστεύοντας ότι έχει στηθεί, φεύγει. Το επόμενο πρωί δύο από τους συναδέλφους του Τζακ στο Λονδίνο – ο Κον ΜακΚάρθι και ο Πίτερ ο Ολλανδός – φτάνουν, σταλμένοι από τους Φλέτσερ να τον πάρουν πίσω, αλλά αυτός δραπετεύει. Ο Τζακ συναντά τη Μάργκαρετ για να μιλήσει για τον Φρανκ, αλλά οι άντρες των Φλέτσερ περιμένουν και τον κυνηγούν. Σώζεται από την Γκλέντα, η οποία τον παίρνει με το σπορ αυτοκίνητό της για να συναντήσει τον Μπράμπι στο νέο του εστιατόριο στην κορυφή ενός πολυώροφου πάρκινγκ. Ο Μπράμπι προσδιορίζει τον Κίνερ ως τον άνθρωπο πίσω από τον θάνατο του Φρανκ, εξηγώντας επίσης ότι ο Κίνερ προσπαθεί να αναλάβει την επιχείρησή του. Προσφέρει στον Τζακ 5.000 λίρες για να σκοτώσει το αφεντικό του εγκλήματος, κάτι που εκείνος αρνείται να το κάνει.
Ο Τζακ κάνει σεξ με την Γκλέντα στο διαμέρισμά της, όπου βρίσκει και παρακολουθεί μια πορνογραφική ταινία στην οποία η Ντορίν αναγκάζεται να κάνει σεξ με τον Άλμπερτ. Οι άλλοι συμμετέχοντες στην ταινία είναι η Γκλέντα και η Μάργκαρετ. Ο Τζακ εξοργίζεται και σπρώχνει το κεφάλι της Γκλέντα κάτω από το νερό καθώς εκείνη κάνει μπάνιο. Του λέει ότι η ταινία ήταν του Κίνερ, και ότι πιστεύει ότι η Ντορίν τραβήχτηκε στην παραγωγή από τον Έρικ. Αναγκάζοντας την Γκλέντα να μπει στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου της, ο Τζακ φεύγει για να βρει τον Άλμπερτ.
Ο Τζακ εντοπίζει τον Άλμπερτ, ο οποίος ομολογεί ότι είπε στον Μπράμπι ότι η Ντορίν ήταν κόρη του Φρανκ. Ο Μπράμπι έδειξε στον Φρανκ την ταινία για να τον παρακινήσει να καλέσει την αστυνομία στον Κίνερ. Ο Έρικ και δύο από τους άντρες του κανόνισαν τον θάνατο του Φρανκ. Έχοντας αποσπάσει αυτές τις πληροφορίες, ο Τζακ μαχαιρώνει θανάσιμα τον Άλμπερτ. Ο Τζακ δέχεται επίθεση από τους γκάνγκστερ του Λονδίνου και τον Έρικ, ο οποίος έχει ενημερώσει τον Φλέτσερ για την υπόθεση του Τζακ και της Άννας. Στη συμπλοκή που ακολούθησε, ο Τζακ πυροβολεί τον Πίτερ και τον σκοτώνει. Καθώς ο Έρικ και ο Κον δραπετεύουν, σπρώχνουν το σπορ αυτοκίνητο στο ποτάμι, χωρίς να γνωρίζουν ότι η Γκλέντα είναι στο πορτμπαγκάζ. Επιστρέφοντας στο πάρκινγκ, ο Τζακ βρίσκει και χτυπά τον Μπράμπι μέχρι θανάτου. Στη συνέχεια δημοσιεύει την ταινία στην ομάδα της Σκότλαντ Γιαρντ.
Ο Τζακ απαγάγει τη Μάργκαρετ. Τηλεφωνεί στον Κίνερ στη μέση ενός ξέφρενου πάρτι, λέγοντάς του ότι έχει την ταινία και κάνει συμφωνία για τον Κίνερ να του δώσει τον Έρικ σε αντάλλαγμα για τη σιωπή του. Ο Κίνερ συμφωνεί, στέλνοντας τον Έρικ σε μια συμφωνημένη τοποθεσία. Ωστόσο, στη συνέχεια τηλεφωνεί σε έναν συνεργάτη του. Ο Τζακ οδηγεί τη Μάργκαρετ στους χώρους του κτήματος του Κίνερ, τη σκοτώνει με μια μοιραία ένεση και αφήνει το σώμα της εκεί. Στη συνέχεια καλεί την αστυνομία για να κάνει έφοδο στο πάρτι του Κίνερ.
Ο Τζακ κυνηγά τον Έρικ σε μια παραλία, όπου και τον αναγκάζει να πιει ένα μπουκάλι ουίσκι όπως είχε κάνει ο Έρικ στον Φρανκ και μετά τον χτυπά μέχρι θανάτου με το κυνηγετικό του όπλο. Έχοντας εκδικηθεί τον Φρανκ και την Ντορίν, ο Τζακ περπατά κατά μήκος της ακτογραμμής – όπου πυροβολείται από απόσταση από τον συνεργάτη του Κίνερ.
Διανομή ρόλων
240px|μικρογραφία|Ο Τζακ Κάρτερ όπως φαίνεται στο τρέιλερ της ταινίας 240px|μικρογραφία|Η Άννα όπως φαίνεται στο τρέιλερ της ταινίας Υπήρχε πίεση από την MGM να έχει περισσότερα μεγάλα ονόματα Αμερικανών σταρ στην ταινία, η οποία αντιστάθηκε με επιτυχία από τον Χότζες. Εκτός από τον Τέλι Σαβάλας, τα ονόματα που τέθηκαν από τον Κλίνγκερ και τα στελέχη του στούντιο ήταν η Τζόαν Κόλινς και κάποιος που ο Χότζες περιέγραψε ως την Καναδή πρωταγωνίστρια στη τηλεοπτική σειρά Peyton Place, κάτι που πιθανότατα αναφέρεται στην Μπάρμπαρα Πάρκινς. Η παραγωγή χρησιμοποίησε επίσης έναν μεγάλο αριθμό κομπάρσων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ντόπιοι που απλώς έτυχε να βρίσκονταν στη σκηνή όταν γίνονταν τα γυρίσματα. Άλλα προέρχονταν από την τοπική εταιρεία casting Beverley Artistes, η οποία έστειλε όλους τους κομπάρσους στη παραγωγή για οντισιόν, μία από αυτές ήταν η Ντίνα Γουάιλντ, η οποία επιλέχτηκε ως τραγουδίστρια της παμπ. Αρκετοί από τους ηθοποιούς της εταιρείας συμμετείχαν επίσης στα πλάνα της ταινίας, όπως στο καζίνο, τους δρόμους, τα μπαρ και τη σκηνή της αστυνομικής επιδρομής.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Κυανίτης
Ο κυανίτης (αγγλ. kyanite) είναι πυριτικό ορυκτό του αργιλίου. Ονομάστηκε από την ελληνική λέξη "κυανός" λόγω του χαρακτηριστικότερου χρώματος που έχουν οι κρύσταλλοί του. Εναλλακτική ονομασία του είναι "δισθενής" (αγγλ. disthene) λόγω της μεταβλητής του σκληρότητας.
Είναι χαρακτηριστικό ορυκτό σχηματιζόμενο κατά τη μεταμόρφωση αργιλικών πετρωμάτων. Ανάλογα με τις συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας κατά τη μεταμόρφωση σχηματίζονται είτε κυανίτης είτε τα πολύμορφα ανδαλουσίτης και σιλλιμανίτης. Η ανεύρεση των ορυκτών αυτών αποτελεί ένδειξη των συνθηκών που επικράτησαν κατά τη μεταμόρφωση, με τον κυανίτη να καταδεικνύει υψηλές πιέσεις. Απαντάται σε γνευσίους, σε σχιστολίθους, σε πηγματίτες και χαλαζιακές φλέβες, από μεταμόρφωση υψηλών πιέσεων. Θραύσματά του ανευρίσκονται και σε ιζηματογενή πετρώματα.
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι, εκτός από τα πολύμορφά του, ο γεδρίτης, η κεροστίλβη, ο βιοτίτης, το κορούνδιο, οι γρανάτες και ο σταυρόλιθος. Η εξαλλοίωσή του δημιουργεί τα ορυκτά σερικίτη και καολινίτη.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Νάξο, στο Παρανέστι του Νομού Δράμας και τις Άνω Θέρμες του Νομού Ροδόπης.
Σον Κη-Τσονκ
thumb|Το κράνος στο Εθνικό Μουσείο της Κορέας Ο Σον Κη-Τσονκ (29 Αυγούστου 1912 - 15 Νοεμβρίου 2002) ήταν ο πρώτος κορεάτης ολυμπιονίκης που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον μαραθώνιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου του 1936 ως μέλος της ιαπωνικής αντιπροσωπείας.
Το χάλκινο κράνος
Στη Νότια Κορέα βρίσκεται σήμερα ένα ορειχάλκινο αρχαίο ελληνικό κράνος (800; - 700 π.Χ.) 21.5 εκ. ύψους. Το κράνος απονεμήθηκε στον Σον Κη-Τσονκ ως ενθύμιο της νίκης του στο μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου του 1936. Φέρεται ότι κατασκευάστηκε στην Κόρινθο, και ότι ανακαλύφθηκε στην Ολυμπία από τον Γερμανό αρχαιολόγο Ερνστ Κούρτιους (Ernst Curtius) το 1875.
Αρχικά προοριζόταν για τον νικητή του μαραθωνίου. Εντούτοις, δεν δόθηκε λόγω πιέσεων της ιαπωνικής επιτροπής. Τελικά, μετά από 50 χρόνια, μέσω της βοήθειας ελληνικής εφημερίδας Βραδυνή δόθηκε στον Σον Κη-Τσονκ το 1986. Το 1987 το κράνος κηρύχθηκε ως ο 904ος νοτιοκορεατικός εθνικός θησαυρός.
Πηγές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες αθλητές Κατηγορία:Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936
Σκαρλάτος
Με το όνομα Σκαρλάτος μπορεί να ενοούνται τα εξής πρόσωπα:
Λιζ Τσέινι
Η Ελίζαμπεθ Λιν Τσέινι (αγγλικά: Elizabeth Lynne "Liz" Cheney, 28 Ιουλίου 1966), είναι Αμερικανίδα δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια του Ουαϊόμινγκ από το 2017 μέχρι το 2023. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Υπηρέτησε επίσης, ως Πρόεδρος της Ρεπουμπλικανικής Διάσκεψης της Βουλής των Αντιπροσώπων (τρίτη ισχυρότερη θέση των Ρεπουμπλικανών στην Βουλή) από το 2019 έως τον Μάιο του 2021. Επίσης, ήταν Κυβερνητική αξιωματούχος στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ κατά την Προεδρία του Τζορτζ Ο. Μπους.
Είναι κόρη του 46ου πρώην Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντικ Τσέινι.
Βιογραφία
Η Λιζ Τσέινι, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1966 στο Μάντισον του Ουισκόνσιν. Είναι κόρη του πρώην Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Ρίτσαρντ "Ντικ" Τσέινι και της πρώην Δεύτερης Κυρίας των ΗΠΑ Λιν Τσέινι (το γένος Βίνσεντ). Μεγάλωσε στο Κάσπερ του Ουαϊόμινγκ, και στην Ουάσινγκτον.
Το 1984, αποφοίτησε το Λύκειο "McLean High School" στην βόρεια Βιρτζίνια, και κατόπιν σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Colorado College στο Κολοράντο Σπρινγκς, απ'όπου έλαβε πτυχίο (BA) το 1988. Το 1993, εισήχθη στην νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Σικάγου, λαμβάνοντας το πτυχίο Νομικής (JD) το 1996. Έχει μετεκπαιδευθεί στην «Ιστορία της Μέσης Ανατολής» από το Oriental Institute στο Σικάγο.
Πρώιμη καριέρα
Πριν σπουδάσει νομική, η Τσέινι εργάστηκε στην Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ, από το 1989 έως το 1992, καθώς και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ από το 1992 έως το 1993. Από το 1993 έως το 1996, εργάστηκε ως σύμβουλος στην εταιρεία "Armitage Associates LLP".
Επιπλέον, υπηρέτησε ως ειδική βοηθός στον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ αρμόδιο για την Σοβιετική Ένωση, καθώς και ως διπλωματική υπάλληλος στις πρεσβείες των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουγγαρία και στην Πολωνία.
Βοηθός Αναπληρώτρια Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2002-2004)
Το 2002, η Τσέινι, διορίστηκε από τον τότε Πρόεδρο Τζορτζ Ο. Μπους, Αναπληρώτρια Βοηθός Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, αρμόδια για υποθέσεις στην Εγγύς Ανατολή. Η Τσέινι, παρέμεινε στη θέση έως το 2004.
Αναπληρώτρια Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2005-2006)
Το 2005, διορίστηκε από τον Πρόεδρο Μπους, Αναπληρώτρια Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, για υποθέσεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης, την ίδια περίοδο ηγήθηκε της Ομάδας Πολιτικής και Επιχειρήσεων για το Ιράν και τη Συρία (παράρτημα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ).
Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (2017-)
Στις εκλογές του 2016 της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ουαϊόμινγκ, η Τσέινι, κατάφερε να εκλεχθεί Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια του Ουαϊόμινγκ, κερδίζοντας το 62,0% των ψήφων.
Επανεξελέγη στις εκλογές του 2018 (με 63,7% ), και το 2020 (με 68,6% ).
Επικεφαλής της Διάσκεψης των Ρεπουμπλικανών Βουλευτών (2019-2021)
Τον Νοέμβριο του 2018, η Τσέινι, εξελέγη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα των Ρεπουμπλικανών της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, Επικεφαλής της Ρεπουμπλικανικής Διάσκεψης της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (3η υψηλότερη ηγετική θέση, ύστερα από τον Ηγέτη και τον Υφηγητή).
Στις 12 Μαΐου 2021, η Λιζ Τσέινι, αποπέμφθηκε από το αξίωμά της, απόρροια των έντονων αντιδράσεων και επικρίσεών της προς το πρόσωπο του πρώην Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ουαϊόμινγκ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Σημαία των Νησιών Κέιμαν
Η σημαία των Νήσων Κέιμαν καθιερώθηκε το 1959. Πριν από αυτήν, τα νησιά χρησιμοποιούσαν τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου για όλες τις επίσημες περιστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κειμαν Κειμαν Νησοι Κατηγορία:Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου
Βίτορ Μπαΐα
Ο Βίτορ Μανουέλ Μαρτίνς Μπαΐα,  ΤΠΕ  (πορτογαλικά: Vítor Manuel Martins Baía, γεννήθηκε 15 Οκτωβρίου 1969) είναι Πορτογάλος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Ο Μπαΐα είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους τερματοφύλακες όλων των εποχών, με τη σταδιοδρομία του να είναι στενά συνδεδεμένη με την ΦΚ Πόρτο, την οποία άρχισε να εκπροσωπεί επαγγελματικά από την εφηβεία του, βοηθώντας την στην κατάκτηση 27 τίτλων και τελικά παρέμεινε στον σύλλογο σε ρόλο πρέσβη.
ΦΚ Πόρτο
Γεννημένος στη Βίλα Νόβα ντε Γκάια, ο Μπαΐα εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της ΦΚ Πόρτο σε ηλικία δεκατριών ετών, από την Λέσα ΦΚ. Στις αρχές του 1989, αρνήθηκε να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων της FIFA, καθώς είχε παραμείνει από τον Πολωνό Γιούζεφ Μουινάρτσικ στον πάγκο και ο σύλλογός του εξακολουθούσε να κυνηγά τον τίτλο της Πριμέιρα Λίγα, τον οποίο τελικά δεν κατέκτησε (δεύτερη θέση).
Ο Μπαΐα έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα σε ένα παιχνίδι εναντίον της Βιτόρια Γκιμαράες και δεν έχασε τη θέση του βασικού για τις επόμενες επτά σεζόν, κερδίζοντας πέντε πρωταθλήματα και δύο κύπελλα και παραχώρησε μόνο 116 γκολ (16,5 γκολ το χρόνο). Ήταν μεταξύ του 1994 και του 1996 που έφτιαξε το όνομά του ως τερματοφύλακας παγκόσμιας κλάσης, ψηφίστηκε για την «ESM Ομάδα της Χρονιάς» μετά την σεζόν 1994-95 και ψηφίστηκε στον κατάλογο για τον Καλύτερο Τερματοφύλακα στον Κόσμο της IFFHS της χρονιάς 1995, όπου τερμάτισε έκτος στην ψηφοφορία και πέμπτος το επόμενο έτος. Κατά συνέπεια, ορίστηκε στην ομάδα της Πορτογαλίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996 και μετά το τέλος της διοργάνωσης μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα για το υψηλότερο ποσό που πληρώθηκε για έναν παίκτη στη θέση του στον κόσμο.
Μπαρτσελόνα
Ενώ έχασε μόνο έναν αγώνα της Πριμέρα Ντιβισιόν στην πρώτη του σεζόν, καθώς η Μπαρτσελόνα τερμάτισε δεύτερη πίσω από τη Ρεάλ Μαδρίτης, προσθέτοντας την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων, ο Μπαΐα υπέφερε επίσης από προβλήματα στο γόνατο κατά τη διάρκεια της περιόδου.
Επιπλέον, όταν ο Λουίς φαν Χάαλ ανέλαβε τη Μπαρτσελόνα από τον Μπόμπι Ρόμπσον, απομακρύνθηκε από την ομάδα υπέρ του συμπατριώτη του, Ρούουντ Χεσπ, στη συνέχεια δανείστηκε στα μέσα της σεζόν πίσω στην Πόρτο, γεμίζοντας τη θέση που κάποιοι είπαν ότι είχε «στοιχειωθεί» από την αναχώρησή του, καθώς αρκετοί τερματοφύλακες δεν είχαν αποδώσει σε αυτήν τη θέση.
Επιστροφή στην Πόρτο
Τον Ιανουάριο του 1999, ο Μπαΐα επέστρεψε στην Πόρτο για να βρει τη φανέλα Νο 1 μη διαθέσιμη, οπότε επέλεξε το Νο 99, με τις πωλήσεις αυτού του αριθμού να είναι επιτυχημένες, καθώς και τις πωλήσεις εισιτηρίων στους αγώνες του συλλόγου, που σχετίζονταν πολύ με την επιστροφή του παίκτη. Όταν η καριέρα του φάνηκε να επιστρέφει στο προσκήνιο, τραυματίστηκε ξανά κατά τη διάρκεια της σεζόν 1999-2000, όπου χρειάστηκε μια διορθωτική χειρουργική επέμβαση στο γόνατό του.
Ο Μπαΐα επέστρεψε στη Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του 2000, όπου αποδεσμεύθηκε αμέσως και υπέγραψε με την Πόρτο. Μετά από ένα χρόνο στο περιθώριο λόγω τραυματισμού, επέστρεψε στη σεζόν 2001-02 σε έναν αγώνα της ομάδας Β εναντίον της Σ.Κ. Βίλα Ρεάλ, στις 26 Νοεμβρίου 2001. Δεκαέξι ημέρες αργότερα, έκανε το ανταγωνιστικό του ντεμπούτο εναντίον της ΚΝ Σάντα Κλάρα για το Κύπελλο.
Ο Μπαΐα ήταν σε καλή κατάσταση και πάλι τη σεζόν 2002-03, βοηθώντας την ομάδα του να κερδίσει το πρωτάθλημα, το κύπελλο και το Κύπελλο UEFA, εμφανιζόμενος σε 11 από τους 13 αγώνες στην τελευταία διοργάνωση, συμπεριλαμβανομένων των ημιτελικών εναντίον της ΣΣ Λάτσιο, όπου απέκρουσε ένα πέναλτι, και τον τελικό εναντίον της Σέλτικ. Δεν θα ήταν μέχρι την επόμενη σεζόν, όταν ανέκτησε την πλήρη φυσική του κατάσταση και θα είχε μία από τις πιο εντυπωσιακές σεζόν της σταδιοδρομίας του, κερδίζοντας το UEFA Champions League και το έβδομο τρόπαιο του στο πρωτάθλημα. Στο Champions League έπαιξε σε όλους τους αγώνες, καθώς η Πόρτο νίκησε την ΑΣ Μονακό στον τελικό με 3-0 και, κατά συνέπεια, επελέγη ως «Καλύτερος Τερματοφύλακας της Χρονιάς των συλλόγων της UEFA», ο πρώτος Πορτογάλος τερματοφύλακας που κέρδισε αυτόν τον ατομικό τίτλο. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αρκετά καλό για να κληθεί για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 - που διεξήχθη στην Πορτογαλία -, με τον Ρικάρντο Περέιρα της Σπόρτινγκ να προτιμάται αμφιλεγόμενα. Αργότερα, το 2007, σε μια συνέντευξη του στο FIFA.com, ο Μπαΐα είπε: «(...) Είναι κάπως περίεργο γιατί ψηφίστηκα ως ο καλύτερος τερματοφύλακας στην Ευρώπη τη σεζόν 2003-04 και λίγες μέρες πριν την ανακοίνωση της ομάδας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, θα κέρδιζα το πορτογαλικό πρωτάθλημα και το UEFA Champions League και ακόμη και τότε δεν με κάλεσαν». Στο τέλος της σεζόν ονομάστηκε στον κατάλογο για τον «Καλύτερο Τερματοφύλακα στον Κόσμο του 2004 της IFFHS», τερματίζοντας όγδοος στις ψηφοφορίες, ενώ ο Ρικάρντο κατέλαβε την 19η θέση.
Εθνική ομάδα
Ο Μπαΐα έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Πορτογαλίας στις 19 Δεκεμβρίου 1990, σε φιλική νίκη με 1-0 επί των Ηνωμένων Πολιτειών, σε ηλικία 21 ετών. Έκανε 80 συμμετοχές για την εθνική ομάδα μέχρι το 2002, παίζοντας σε όλους τους αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1996 και του 2000 (εκτός από έναν στον τελευταίο, καθώς είχαν ήδη προκριθεί) και του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2000, απέκρουσε το πέναλτι του Άριφ Έρντεμ στην νίκη της Πορτογαλίας με 2-0 επί της Τουρκίας στον προημιτελικό.
Μετά την αποτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, ο προπονητής Αντόνιο Ολιβέιρα απολύθηκε όταν αρνήθηκε να παραιτηθεί. Ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι προσλήφθηκε ως αντικαταστάτης του και ο Μπαΐα, ένας πιστός για τα τελευταία δέκα χρόνια με ρεκόρ συμμετοχών στη θέση του, απομακρύνθηκε.
Προσωπική ζωή
Το 2004, ο Μπαΐα ίδρυσε μια φιλανθρωπική οργάνωση με τη σύζυγό του, Αλεξάντρα Ροντρίγκες ντε Αλμέιντα, η οποία θα έφερε το όνομά του και θα ήταν αφιερωμένη στη βοήθεια των μειονεκτούντων παιδιών και των προβληματικών εφήβων. Επίσης εκείνο το έτος, θα δωρίσει ένα ζευγάρι από τα γάντια με υπογραφή του για να συμπεριληφθεί στην χρονοκάψουλα της UEFA, μια συλλογή αναμνηστικών της UEFA που σφραγίστηκε υπόγεια τον Σεπτέμβριο και θα ανοιχθεί μόνο 50 χρόνια από τότε.
Δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο 99 - Vítor Baía το 2005. Στις 10 Ιουνίου 2008, έγινε αξιωματικός του Τάγματος του Πρίγκιπα Ερρίκου από τον Πρόεδρο της Πορτογαλίας, Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα.
Τον Αύγουστο του 2015, η EA Sports ανακοίνωσε τον Μπαΐα ως μέρος της Ultimate Team Legends του FIFA 16, μαζί με οκτώ άλλους πρώην ποδοσφαιριστές.
Στατιστικά σταδιοδρομίας
=== Συλλογικά ===
Τίτλοι και διακρίσεις
Πόρτο
Μπαρτσελόνα
Ατομικές
Τάγματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Ντιβιζάο
Αμπρόουζ Μαντβούλο Ντλαμίνι
O Αμπρόουζ Μαντβούλο Ντλαμίνι (Ambrose Mandvulo Dlamini, 5 Μαρτίου 1968-13  Δεκεμβρίου 2020) ήταν ανώτατο διοικητικό στέλεχος επιχείρησης από το Εσουατίνι και ο 10ος πρωθυπουργός της χώρας. Προτού διοριστεί, υπηρέτησε ως διευθύνων σύμβουλος της MTN Swaziland.
Πρωθυπουργία
Στις 27 Οκτωβρίου 2018 ο βασιλιάς Μσουάτι Γ΄ ανακοίνωσε στη διάρκεια βασιλικής σύσκεψης (kraal) στην Λομπάμπα ότι ο Ντλαμίνι θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας και θα αντικαταστήσει τον Μπαρνάμπας Σιμπουσίζο Ντλαμίνι, ο οποίος είχε πεθάνει τον προηγούμενο μήνα, έπειτα από τις εκλογές του 2018. Ο Ντλαμίνι δεν είχε καμία προηγούμενη εμπειρία στην πολιτική.
Απεβίωσε από COVID-19 σε ηλικία 52 ετών στις 13 Δεκεμβρίου 2020. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Εσουατίνι
Εθνική Δημοκρατική Ένωσις
Η Εθνική Δημοκρατική Ένωσις ήταν ένα βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα.
Ιστορικό
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1974 από τον Πέτρο Γαρουφαλιά, πρώην υπουργό των Κυβερνήσεων της Ενώσεως Κέντρου. Συμμετείχε στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας, κατά βάση, βασιλικές και χουντικές ψήφους, ενώ χαρακτηριστικό των προεκλογικών συγκεντρώσεων του κόμματος ήταν οι χιλιάδες των πολιτών που συνέρρεαν σε αυτές, για διαφορετικούς, όμως, λόγους. Με λίγη έως ελάχιστη οργάνωση, το κόμμα έλαβε 1,07% και καμία έδρα.
Μετά την εκλογική αποτυχία, αν και το κόμμα διαλύθηκε, αποτέλεσε τη βάση για την μετέπειτα Εθνική Παράταξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
Σε περίοδο ειρήνης ο ρόλος του είναι οργανωτικός σε θέματα εθνικής άμυνας και συμβουλευτικός σε θέματα αμυντικής πολιτικής και εξωτερικών προς την εκάστοτε κυβέρνηση. Κατά τα τελευταία έτη, με την εφαρμογή του δόγματος της διακλαδικότητας μεταξύ των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, το ΓΕΕΘΑ έχει αναλάβει και καθήκοντα επιχειρησιακού ελέγχου.
Έμβλημα
Το έμβλημα του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας αποτελείται από μία περικεφαλαία της αρχαιότητας, μία άγκυρα πλοίου και ένα ζευγάρι φτερά, συμβολίζοντας τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων. Το ρητό ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ (να είσαι πάντα πρώτος) εμπεριέχεται στο θυρεό.
Α/ΓΕΕΘΑ
Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Α/ΓΕΕΘΑ) είναι ο κύριος σύμβουλος της πολιτικής ηγεσίας, μέσω του ΚΥΣΕΑ, σε θέματα άμυνας του κράτους. Φέρει, κατά κανόνα, τον καταληκτικό βαθμό του Στρατηγού, Ναυάρχου ή Πτεράρχου, καθώς είναι ο μοναδικός εν' ενεργεία Έλληνας αξιωματικός που τον φέρει, ως επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων.
Αρχηγοί
Ακολουθούν οι Α/ΓΕΕΘΑ από το 1950 έως σήμερα:
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Μάχη της Κοφίνου
Η Μάχη της Κοφίνου, με την κωδική ονομασία “Επιχείρηση Γρόνθος” ήταν στρατιωτική επιχείρηση της Εθνικής Φρουράς σε συνεργασία με την Αστυνομία Κύπρου ενάντια των τουρκοκυπριακών θυλάκων της Κοφίνου και του Αγίου Θεόδωρου οι οποί διοικούνταν και ελέγχονταν από την ΤΜΤ με επικεφαλής αξιωματικό του τούρκικου στρατού. Από την άνοιξη του 1967, τουρκοκύπριοι από τα χωριά της Κοφίνου, του Αγίου Θεόδωρου και Μαρί, στην επαρχία Λάρνακα, έβαλαν προσκόμματα στην κυκλοφορία στους τότε σημαντικής στρατηγικής σημασίας δρόμους που ενώναν Λευκωσία-Λεμεσό και Λάρνακα και σε μερικές φορές, ανοίγαν πυρ ενάντια Ελληνοκύπριους πολίτες και αστυνομικούς και επίσης, οι τούρκοι άρχισαν να οχυρώνονται στα χωρία εκεί και εγκαταστήσαν πολυβολεία στην περιοχή παρά της αρνητικές στάσης της Κυπριακής Κυβέρνησης και τον αξιωματούχων του Ο.Η.Ε. Ο τότε Υπουργός Εσωτερικών και Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας Πολύκαρπος Γιωρκάτζης ζήτησε επέμβαση από την Εθνική Φρουρά, αλλά ο ΑΣΔΑΚ Γεώργιος Γρίβας αρνήθηκε προβλέποντας της δυσάρεστες συνέπειες που μπορούσαν να ακολουθήσουν μετά από τέτοια επιχείρηση όπως η απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας. Στίς 21 Οκτωβρίου, ο Υπουργος Άμυνας της Χούντας, Στρατηγός Γρηγόριος Σπαντιδάκης είρθε στήν Κύπρο για να πιέση τον Γρίβα και τον Μακάριο στο να αποδεχτούν να γίνει η επιχείρηση και τελικά, δόθηκε το πράσινο φώς απο τον Μακάριο και τον Γρίβα για να διεξαχθεί η επιχείρηση.
Προετοιμασία και Σχεδιασμός
Η επιχείρηση πήρε την κωδική ονομασία "Γρόνθος" και το σχέδιο δράσης ήταν το εξής: Θα χρησιμοποιόταν μια Μοίρα Καταδρομών με υποστήριξη από οχήματα της 21ης ΕΑΝ και από Μοίρα του Πυροβολικού και στης 14η Νοεμβρίου, τα χωριά της Κοφίνου και του Άγιου Θεόδωρου άρχισαν να περικυκλώνονται από μέλη της Αστυνομίας και της Εθνικής Φρουράς. Οι διοικητές της επιχείρησης εγκαταστάθηκαν προσωρινά σε ένα δωμάτιο στον Αστυνομικό σταθμό της Σκαρίνου.
Δράση-Εκτέλεση αποστολής
Στίς 14ης Νοεμβρίου, αστυνομικοί με κάλυψη από τεθωρακισμένα οχήματα της Εθνικής Φρουράς, άρχισαν να κάνουν περίπολο προς το χωριό του Άγιου Θεόδωρου με το δικαίωμα να ανταποδώσουν πυρά αν πυροβοληθούν, όμως η ημέρα πήγε ομαλά και μετά ο ίδιος ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας επισκέφθηκε την τουρκοκυπριακή συνοικία και έκανε συνομιλία με τους κάτοικους της. Το μεσημέρι της επομένης μέρας (15η Νοεμβρίου), σε παρόμοια περιπολία οι αστυνομικοί μαζί με τους εθνοφρουρούς, δέχθηκαν πυρά από τους τουρκοκύπριους οι οποίοι ήταν στα γύρο υψώματα. Έτσι ανέλαβαν δράση Καταδρομείς της 32ης Μοίρας Καταδρομών με ενίσχυση από Καταδρομείς του 11ου Λόχου Κρούσεως της 31ης Μοίρας Καταδρομών και άρχισαν να καθαρίζουν τα υψώματα που ήταν οι οχυρωμένοι τούρκοι. Μετά άρχισαν οι καταδρομείς να κάνουν εκκαθαρίσεις εντός του χωριού της Κοφίνου και προχώρησαν σε συλλήψεις με ένα από τους οποίους ήταν ο τούρκος Υπολοχαγός, Διοικητής των τουρκοκυπρίων τρομοκρατών στην περιοχή. Κατάσχεσαν επίσης, πολυβόλα τύπου browning 0.30χλστ., τηλεφωνικός πίνακας, κυνηγετικά και άλλα πυρομαχικά. Κατά την διάρκεια της επιχείρησης, σκοτώθηκε Λοχίας της 32 ΜΚ, Ευμένιος Παναγιώτου Μαρκαντώνη σε ένα ύψωμα (Υψ. 124) δυτικά της Κοφίνου. Ήταν ο μόνος νεκρός που υπέστη η Εθνική Φρουρά κατά την επιχείρηση.
Συνέπειες
Όταν επιστρέψαν στης μονάδες τους, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία άρχισε να βομβαρδίζει στόχους εντός της Κύπρου και το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό εισήλθε εντός των χωρικών υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σκοτώθηκαν 24 τούρκοι με 9 τραυματίες αντίθετος σκοτώθηκε μόνο ένας Έλληνας με 2 τραυματίες. Παρόλο που είχε ηττηθεί στρατιωτικά η Τουρκοκυπριακή πλευρά και ο αντικειμενικός σκοπός της Ε.Φ. και της Αστυνομίας είχε ολοκληρωθεί, η επιχείρηση στην Κοφίνου είχε πολύ άσχημες συνέπειες για την Κυπριακή Δημοκρατία και την άμυνα της. Ανακλήθηκε ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας από το νησί και η Ελληνική Μεραρχία μαζί του, κάτι το οποίο, στο σύντομο μέλλον, αποδείχθηκε θανάσιμο για την μεγαλόνησο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Κύπρου
ΑΕΚ Πειραιώς
Η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπολιτών Πειραιώς ή απλά «ΑΕΚ Πειραιώς» όπως και αναφέρεται συχνά, υπήρξε ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Νέο Φάληρο του Πειραιά. Ήταν διαφορετικό σωματείο από την Αθλητική Ένωση Κεντρικού Φαλήρου (ΑΕΚ Φαλήρου και νυν ΑΟΚ Φαλήρου), αλλά πολλές φορές γινόταν σύγχυση από τα κοινά αρχικά (ΑΕΚ). Για το λόγο αυτό το 1960 μετονομάστηκε σε Αθλητικό Όμιλο Ελλήνων Κωνσταντινουπολιτών, γνωστός και ως «ΑΟΕΚ». Διαλύθηκε το 1968. Με τη φανέλα της ομάδας αγωνίστηκαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, μεταξύ των οποίων οι Γιάννης Βάζος, Γιώργος Γάσπαρης κ.α.
Ιστορικό
Η «Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπολιτών Πειραιώς» γνωστή και σε σύντμηση ως «ΑΕΚ Πειραιώς» ιδρύθηκε το 1926 και το 1927 εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Αναγνωρίστηκε από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 32, αποτελώντας από τα πρώτα αναγνωρισμένα σωματεία της. Μετείχε ανελλιπώς στα πρωταθλήματά της ως τη σεζόν 1967-68. Ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν στην ομάδα ήταν ο μετέπειτα σπουδαίος γκολτζής του Ολυμπιακού Γιάννης Βάζος, το 1931. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1931 έδωσε φιλικό αγώνα με την ΑΕΚ Αθηνών εκτός έδρας και ηττήθηκε με 1-8. Στο ματς αυτό με την ΑΕΚ Πειραιώς αγωνίστηκαν οι: Υψηλάντης (46΄ Γιάμαλης της ΑΕΚ Αθήνας), Λαζαρίδης, Μαύρος, Κυπριώτης, Καραγιάννης, Δέρβος, Ρουμπάνης, Χατζόπουλος, Σταυράκης, Φυλακτός, Αρτόπουλος.
Μια άλλη σπουδαία ποδοσφαιρική φυσιογνωμία που αγωνίστηκε προπολεμικά στην ΑΕΚ Πειραιώς ήταν ο διεθνής αμυντικός Γιώργος Γάσπαρης, ο οποίος ήρθε στην ομάδα το 1935 από τον Απόλλωνα Αθηνών και αγωνίστηκε με την ΑΕΚ Πειραιώς τη σεζόν 1935-36 στο πρωτάθλημα της Α΄ Πειραιώς, πριν πάρει μεταγραφή για την ΑΕΚ Αθηνών. Μάλιστα κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος και αγωνίστηκε ως βασικός στις 19/06/1936 στο φιλικό ματς: Αίγυπτος-Ελλάδα: 3-1. Υπήρξε ο μοναδικός διεθνής ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ΑΕΚ Πειραιά.
Μεταπολεμικά η ΑΕΚ Πειραιώς συνέχισε να μετέχει στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πειραιά, στη Β΄ ή Γ΄ κατηγορία. Από τα μέσα της δεκαετίας του '50, που ο Αιολικός Φαλήρου μετονομάστηκε σε «ΑΕ Κεντρικού Φαλήρου» («ΑΕΚ Φάληρου»), άρχισε να δημιουργείται μια σύγχυση ανάμεσα στις δυο ομάδες. Έτσι το 1960 η «ΑΕ Κωνσταντινουπολιτών Πειραιώς» («ΑΕΚ Πειραιώς») μετονομάστηκε σε «ΑΟ Ελλήνων Κωνσταντινουπολιτών» («ΑΟΕΚ.»), ονομασία με την οποία αγωνίστηκε ως τη σεζόν 1967-68 στις μικρές κατηγορίες της ΕΠΣΠ. Στη συνέχεια διαλύθηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926  Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
The Karate Kid (ταινία, 2010)
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Πεκίνο. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2009 και ολοκληρώθηκαν στις 16 Οκτωβρίου 2009. Το The Karate Kid κυκλοφόρησε θεατρικά σε όλο τον κόσμο στις 11 Ιουνίου 2010 από την Sony Pictures. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές και είχε έσοδα ύψους 359 εκατομμυρίων δολαρίων, έναντι προϋπολογισμού 40 εκατομμυρίων δολαρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:The Karate Kid (franchise) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μίσιγκαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το bullying Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Κινέζικες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες πολεμικών τεχνών Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέιμς Χόρνερ