cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φοίβος (συνθέτης)
Συνεργασία με Νατάσα Θεοδωρίδου
Τον Οκτώβριο του 2022 η Νατάσα Θεοδωρίδου και ο δημιουργός των επιτυχιών, Φοίβος ένωσαν τις δυνάμεις τους και παρουσίασαν το single της χρονιάς, με τίτλο "Περηφάνια Μόνο". Ένα ερωτικό χασάπικο, σε στίχους και μουσική του Φοίβου που απογείωσε με τη μαγική φωνή της η Νατάσα Θεοδωρίδου. Το τραγούδι αγαπήθηκε από την πρώτη στιγμή, μέσα από τα social media, έγινε σύνθημα και συγκέντωσε χιλιάδες θετικά σχόλια, ενώ βρέθηκε για αρκετές εβδομάδες στις πρώτες θέσεις του ραδιοφωνικού airplay.
Απρίλιος 2023 και η κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια Νατάσα Θεοδωρίδου, λίγους μήνες μετά την επιτυχία «Περηφάνια Μόνο» συνεργάζεται ξανά με τον νούμερο ένα δημιουργό, τον Φοίβο, και παρουσιάζουν τη νέα τους επιτυχία με τίτλο «Ο Χάρτης». Ένα χορευτικό, up-tempo τραγούδι.
Προσωπική Ζωή
Ο Φοίβος είναι παντρεμένος με την Αμαλία Καντερέ με την οποία γνωρίστηκαν τη δεκαετία του '90 στη Sony Music, όπου εκείνη εργαζόταν ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Έχουν αποκτήσει μαζί δυο παιδιά, την Ηλέκτρα και τον Γιώργο Έκτορα.
Άιοβα (αποσαφήνιση)
Το όνομα Άιοβα μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ράγκος (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Ράγκος ή Ράγγος μπορεί να αναφέρονται:
Σύντνι
Το Σύντνι (αγγλικά: Sydney) είναι κοινότητα στην ανατολική ακτή της Νήσου Κέιπ Μπρετόν στη Νέα Σκωτία του Καναδά στον περιφερειακό δήμο του Κέιπ Μπρετόν. Το Σύντνι ιδρύθηκε το 1785 από τους Βρετανούς, ενσωματώθηκε ως πόλη το 1904 και διαλύθηκε την 1η Αυγούστου 1995, όταν συγχωνεύτηκε στον περιφερειακό δήμο.
Το Σύντνι χρησίμευσε ως πρωτεύουσα της αποικίας της Νήσου Κέιπ Μπρετόν, μέχρι το 1820, όταν η αποικία συγχωνεύτηκε με τη Νέα Σκωτία και η πρωτεύουσα μετακόμισε στο Χάλιφαξ.
Δημογραφικά στοιχεία
Η Στατιστική Καναδά κατατάσσει το Σύντνι ως μέτριο πληθυσμιακό κέντρο, το οποίο για λόγους απογραφής περιλαμβάνει τις γειτονικές κοινότητες του Ουέστμαουντ, ένα σημαντικό τμήμα του Σύντνι Ρίβερ και άλλα τμήματα της πρώην κομητείας του Κέιπ Μπρετόν. Ο πληθυσμός το 2011 στην περιοχή απογραφής του Σύντνι ήταν 31.597 κάτοικοι, καθιστώντας το το μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο στη Νήσο Κέιπ Μπρετόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Σκωτία
Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου (Θεσσαλονίκη)
Η Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι λεωφόρος της Θεσσαλονίκης που εκτείνεται κατά μήκος της Νέας Παραλίας. Αποτελεί τη νοητή συνέχεια των Λεωφόρων Νίκης και 30ής Οκτωβρίου. Ξεκινά από τη συμβολή της με τη Λεωφόρο 3ης Σεπτεμβρίου, διατρέχει παράλληλα τη Νέα Παραλία, καταλήγοντας στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής. Διασταυρώνεται με τις κεντρικές οδούς 28ης Οκτωβρίου, Πέτρου Συνδίκα και Μάρκου Μπότσαρη, καθώς και με τη Λεωφόρο Γεωργίου Παπανδρέου.
Η λεωφόρος διαθέτει 6 λωρίδες κυκλοφορίας σε όλο το μήκος της, ενώ γειτνιάζει με τον ποδηλατόδρομο που διατρέχει το παραλιακό μέτωπο.
Η επιχωμάτωση της παράκτιας περιοχής και η δημιουργία της λεωφόρου
thumb|left|150px|Χάρτης της Θεσσαλονίκης το 1938, όπου φαίνεται η αδιαμόρφωτη παραλία πριν την επιχωμάτωσή της (Χάρτης [[τραμ Θεσσαλονίκης)]] Έως τα μέσα του 20ού αιώνα, η παραλία νότια του Λευκού Πύργου διατηρούσε τη φυσική της διαμόρφωση και φιλοξενούσε διάφορα ταβερνάκια και ουζερί, ενώ τελευταία λεωφόρος πριν τη φυσική παραλία ήταν η τότε λεωφόρος των Πύργων (σημερινή Όλγας). Το 1947 από την προβλήτα μπροστά στην ηλεκτρική εταιρεία ξεκινούσαν τα χαράματα πολεμικά αρματαγωγά που μετέφεραν πρόσωπα σε εξορία στην Ανάφη και τη Μακρόνησο. Το 1959 ξεκινάει μια μεγάλη παρέμβαση στη ακτογραμμή, με το ξήλωμα των υπαίθριων καφενείων και ταβερνών, την εκτεταμένη επιχωμάτωση της ακτής από το Πάρκο Λευκού Πύργου μέχρι το σημείο του σημερινού Μεγάρου Μουσικής και την κατασκευή της τσιμεντένιας Νέας Παραλίας και της Λεωφόρου Μεγάλου Αλεξάνδρου. Χιλιάδες τόνοι μπάζα, προϊόντα κατεδαφίσεων και εκσκαφών θεμελίων για νέες οικοδομές της πόλης, μετέτρεψαν τη δαντελένια νοτιανατολική ακτή του όρμου του Θερμαϊκού σε ευθύγραμμη προκυμαία. Η Νέα Παραλία συμβόλιζε τον νέο μικροαστικό τρόπο ζωής και η κατασκευή της είχε προταθεί ως έργο από το Σχέδιο Μάρσαλ ως πίστα απόβασης νατοϊκών στρατευμάτων, σε περίπτωση κατάληψης της πόλης από τους κομμουνιστές, με τρία διακριτά σημεία που παραμένουν ορατά: ένα στο ξενοδοχείο Μακεδονία Παλάς, ένα στο Φάληρο και ένα στο Μέγαρο Μουσικής. Η μόνη φορά που χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό αυτό ήταν τις πρώτες μέρες της χούντας, όταν αγκυροβολημένα στο ύψος του Ποσειδωνίου πολεμικά σκάφη δεμένα μετέφεραν πολιτικούς κρατούμενους στο ξερονήσι Γιούρα.
Οι κήποι κατά μήκος της λεωφόρου
Επίσης υπάρχει αναψυκτηρίο και παιδότοπος καθώς χώρος στάθμευσης κατα μήκος της λεωφόρου. Επίσης κατα μήκος της Μεγάλου Αλεξάνδρου υπάρχει παράπλευρος δρόμος και νησίδα πρασίνου.
Αναφορές
Μεγαλου Αλεξανδρου Μεγαλου Αλεξανδρου
Μάρτιν Σόνγκαουερ
Ο Μάρτιν Σόνγκαουερ (Martin Schongauer, Κολμάρ, 1445 – 2 Φεβρουαρίου 1491) ήταν Γερμανός χαράκτης και ζωγράφος της Αναγέννησης. Μνημονεύεται για τα εξαιρετικά χαρακτικά του, ιδίως με τη χρήση χαλκού, και για τα έργα ζωγραφικής του, καθώς και για τη διακόσμηση Αγίων Τραπεζών. Όλα τα παραπάνω άσκησαν καθοριστική επιρροή στην όψιμη γοτθική τέχνη στη Γερμανία. Ο Σόνγκαουερ θεωρείται ένας από τους διασημότερους καλλιτέχνες της Γερμανικής Αναγέννησης, του οποίου το έργο ενέπνευσε μεγάλους καλλιτέχνες όπως ο Μικελάντζελο και ο Ντύρερ. Ο ίδιος επηρεάστηκε από την πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική, καθώς και από το ευρύτερο αναγεννησιακό ρεύμα στις Κάτω Χώρες, επικεντρώνοντας στη θρησκευτική τέχνη. Ενεργός κυρίως στο Κολμάρ της Αλσατίας, το αριστούργημά του θεωρείται το ρετάμπλ «Η Μαντόνα στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα» (1473), που εξακολουθεί να κοσμεί την Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στην πόλη αυτή. Σε αντιδιαστολή με τα προγενέστερα έργα του, εκείνα που δημιούργησε προς το τέλος της ζωής του έχουν απαλότερη, πιο ντελικάτη υφή.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|250px|«Η Μαντόννα στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα» (1473)
Νεανική ηλικία
Γεννημένος στο Κολμάρ, ο Σόνγκαουερ καταγόταν από οικογένεια καλλιτεχνών. Δύο από τα αδέρφια του υπήρξαν ζωγράφοι και χαράκτες, ενώ δύο άλλα χρυσοχόοι όπως ο πατέρας τους. Δεν σώζονται λεπτομέρειες για την παιδική του ηλικία ή για την εκπαίδευσή του στη ζωγραφική και τη χαρακτική, αν και γνωρίζουμε πως σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας.
Ζωγραφική
Ως ζωγράφος, ο Σόνγκαουερ εργάστηκε με την τέμπερα καθώς και με ελαιοχρώματα. Μεγάλη επιρροή άσκησε πάνω του η ακρίβεια και τα χρώματα του Φλαμανδού καλλιτέχνη Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν. Από τα ελάχιστα έργα που αποδίδονται στον Σόνγκαουερ, το Musee d´Unterlinden στο Κολμάρ (το οποίο στεγάζει επίσης το «Ρετάμπλ του Άιζενχαϊμ» του Ματίας Γκρύνεβαλντ) φιλοξενεί έντεκα έργα που κοσμούσαν Άγιες Τράπεζες. Άλλα γνωστά του έργα είναι τα ακόλουθα: «Η Αγία Οικογένεια» (περ.1470, Alte Pinakothek, Μόναχο), «Η Μαντόννα στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα» (1473, Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου, Κολμάρ), «Η Αγία Οικογένεια» (1475-80, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη) και «Η Γέννηση» (περ.1480, Gemäldegalerie SMPK, Βερολίνο). Επίσης, δημιούργησε μια σειρά από τοιχογραφίες για τον Καθεδρικό Ναό του Μπράιζαχ (Breisach) (1489-90).
Χαρακτική
thumb|[[Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου (1475), έργο που αποτέλεσε την πρώτη ύλη για αντίστοιχο έργο ζωγραφικής του Μιχαήλ Αγγέλου.]] Η κύρια απασχόληση του Σόνγκαουερ ήταν, εντούτοις, η χαρακτική, στην οποία ανέπτυξε ένα καθαρό και τακτικό γοτθικό στυλ. Όπως και στα έργα ζωγραφικής του, επέλεξε κυρίως θέματα από τη Βίβλο, παρόλο που συναντούμε και ορισμένες σκηνές από την καθημερινή ζωή. Όντας αναμφίβολα ο μεγαλύτερος χαράκτης μέχρι την άφιξη του Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528), ανέπτυξε την τεχνική της σταυρωτής γραμμοσκίασης για να υποδηλώσει τον όγκο και υπήρξε ο πρώτος χαράκτης που καμπύλωσε με επιτυχία παράλληλες γραμμές, περιστρέφοντας την πλάκα γύρω από τη γλυφίδα (burin).
thumb|left|Θυμιατό (1480-85)thumb|Η Κοίμηση της Θεοτόκου (αρχές δεκαετίας 1470) Με το έργο του χάρισε νέο πλούτο και ωριμότητα στην τέχνη της χαρακτικής, επεκτείνοντας την ποικιλία των τόνων και υφών, κάνοντας μια τέχνη που ανήκε πριν στον τομέα των χρυσοχόων να αποκτήσει ποιότητα έργου ζωγραφικής. Η χάρη του έργου του έγινε θρυλική, δίνοντάς του τα προσωνύμια «Hübsch (γοητευτικός) Μάρτιν» και «Schön (όμορφος) Μάρτιν».
Μέχρι το θάνατό του είχε δημιουργήσει μια πολύ σημαντική σχολή χαρακτών στο Κολμάρ, που άσκησε μεγάλη επιρροή στην επόμενη γενιά χαρακτών της Γερμανίας. Τα πιο ξεχωριστά έργα χαρακτικής του Σόνγκαουερ είναι εκείνα που απαρτίζουν τη σειρά των «Παθών» και της «Κοίμησης της Θεοτόκου», καθώς και εκείνη των «Φρονίμων και Μωρών Παρθένων». Έργα του πωλούνταν σε ολόκληρη τη Γερμανία, καθώς επίσης και στην Ιταλία, την Αγγλία και την Ισπανία. Διατηρούνται σε πολλά από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου, όπως το Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο, την Alte Pinakothek στο Μόναχο, τη Gemäldegalerie SMPK στο Βερολίνο και το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης.
Ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα σημαντικών χαρακτικών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης
Μπαντακούρ Νταντά
Το Μπαντακούρ Νταντά είναι κορυφογραμμή στο Νεπάλ, με μέγιστο ύψος 1.124 μ. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι οικισμοί Χοσαρένταντα, Τζόκα, Μπασέρι και Τούντι της Κεντρικής Αναπτυξιακής Περιοχής της χώρας. Βρίσκεται 50 χιλιόμετρα ανατολικά του Κατμαντού.
Το κλίμα είναι υγρό και υποτροπικό. Η μέση θερμοκρασία είναι περίπου 21 °C. Ο πιο ζεστός μήνας είναι ο Απρίλιος, 25 °C, και ο πιο κρύος μήνας είναι ο Ιανουάριος, με μέση θερμοκρασία 15 °C. Η βροχόπτωση είναι 2.118 χιλιοστά τον χρόνο. Ο πιο βροχερός μήνας είναι ο Αύγουστος με 458 χιλιοστά βροχής και ο Νοέμβριος είναι σχεδόν άνυδρος, με 1 χιλιοστό βροχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά του Νεπάλ
Τετραλογία
Γενικά τετραλογία ονομάζεται η φιλολογική παρουσία που συγκροτείται από τέσσερα ξεχωριστά πλην όμως συναφή μέρη.
Γενικά
Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες ποιητές, ιδιαίτερα στη Δραματική ποίηση η οποία περιελάμβανε μία παρουσία τριών τραγωδιών και ενός σατυρικού δράματος από τον ίδιο ποιητή. Σημειώνεται ότι και τα τέσσερα έργα μιας τετραλογίας παρουσιάζουν κάποιο κοινό στοιχείο που μπορεί να είναι είτε συγκεκριμένος ήρωας είτε κάποιο κοινό γεγονός, που αποτελεί και την προϋπόθεση του χαρακτηρισμού αυτού.
Ιστορία
Πρώτος που έκανε χρήση αυτού του όρου ήταν ο Αριστοτέλης στο έργο του Διδασκαλίες καταγράφοντας τα έργα τα οποία παρουσίαζαν οι αρχαίοι ποιητές στους δραματικούς τους αγώνες στην αρχαία Αθήνα. Ειδικότερα η τετραλογία ως ενότητα παρουσίασης έργων φαίνεται να διδάσκονταν στα Διονύσια. Κορυφαίος δημιουργός τέτοιων ενοτήτων ήταν ο Αισχύλος όπου το 472 π.Χ. βραβεύτηκε επί τούτου στη τετραλογία που παρουσίασε τότε την οποία και συγκροτούσαν οι τρεις τραγωδίες του: Φοινεύς, Πέρσαι και Γλαύκος ο Ποτνιεύς των οποίων ακολουθούσε το σατυρικό έργο του, Προμηθεύς ο Πυρκαεύς. Τέσσερα χρόνια μετά, το 468 π.Χ., ο Αισχύλος παρουσίασε την νέα του τετραλογία τη λεγόμενη «Οιδιπόδεια» με τα επιμέρους έργα του (δράματα): Λάιος, Οιδίπους, Επτά επί Θήβας και το σατυρικό Σφιγξ. Από τότε και μετά επειδή το τέταρτο έργο του κάθε φορά συνέβη να μην έχει διασωθεί φέρουν το όνομα τριλογίες, όπως η παρουσία του στους δραματικούς αγώνες του 458 π.Χ. που παρουσίασε την τετραλογία Ορέστεια, που την συγκροτούσαν τα έργα του Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες και το σατυρικό Πρωτεύς, που δεν διασώθηκε με συνέπεια η Ορέστεια να χαρακτηρίζεται τριλογία.
Αλλά και οι άλλοι δύο σπουδαίοι τραγικοί ποιητές της αρχαιότητας, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, προσπάθησαν να μιμηθούν τον Αισχύλο, πλην όμως δεν κατάφερναν να συνδέσουν τα έργα τους με κάποιο κοινό στοιχείο. Αντίθετα, άξιος συνεχιστής του Αισχύλου φάνηκε τελικά ο ανεψιός του Φιλοκλής, που με την τετραλογία του Πανδιονίς κέρδισε τη νίκη από τον Σοφοκλή. Τετραλογία επίσης είχε συνθέσει-παρουσιάσει και ο γιος του Φρυνίχου, ο Πολυφράδμων, το 468 π.Χ., που έφερε την ονομασία Λυκούργεια, τον οποίο νίκησε ο Αισχύλος στον ίδιο αγώνα παρουσιάζοντας την Οιδιπόδεια.
Στους νεότερους χρόνους τετραλογίες συνέγραψαν και οι μεγάλοι μουσουργοί όπως ο Βάγκνερ με την περίφημη τετραλογία του Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, αλλά και σύγχρονοι ακόμα ποιητές συνεχίζουν να δημιουργούν και να παρουσιάζουν τα έργα τους σε τετραλογίες.
Πηγές
Κατηγορία:Εκδόσεις
Κατηγορία:Σειρές βιβλίων
Mehrteiler
Αστερίξ
Ο Αστερίξ ή Οι Περιπέτειες του Αστερίξ (γαλλικά: Astérix ή Astérix le Gaulois) είναι γαλλοβελγική σειρά κόμικς γραμμένη από τον Ρενέ Γκοσινί και εικονογραφημένη από τον Αλμπέρ Ουντερζό. Ο Ουντερζό ανέλαβε και τη συγγραφή μετά το θάνατο του Γκοσινί το 1977. Η σειρά εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο γαλλοβελγικό περιοδικό κόμικς Pilote στις 29 Οκτωβρίου του 1959. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2021, κυκλοφόρησαν 39 τόμοι.
Η σειρά ακολουθεί τα κατορθώματα ενός χωριού ανυπότακτων Γαλατών το 50 π.Χ. που αντιστέκονται στη Ρωμαϊκή κατοχή. Μπορούν να το πράξουν με τη βοήθεια ενός μαγικού φίλτρου, που παράγεται από τον δρυίδη τους, τον Πανοραμίξ, χρησιμοποιώντας το μαγικό χρυσό δρεπάνι του, το φίλτρο δίνει στον παραλήπτη υπεράνθρωπη δύναμη. Ο πρωταγωνιστής, ο τιμητικός χαρακτήρας Αστερίξ, μαζί με τον φίλο του τον Οβελίξ έχουν διάφορες περιπέτειες. Το τέλος και των δύο ονομάτων σε "-ίξ" (όπως και όλα τα άλλα ψευδογαλατικά ονόματα που τελειώνουν σε "-ίξ" στη σειρά) εννοεί την κατάληξη "ρίξ" (που σημαίνει "βασιλιάς") που υπάρχει στα ονόματα πολλών αληθινών γαλατικών οπλαρχηγών όπως ο Vercingetorix, ο Orgetorix, και ο Dumnorix. Σε πολλές από τις ιστορίες τους ταξιδεύουν σε ξένες χώρες, αν και άλλες τοποθετούνται μέσα και γύρω από το χωριό τους.
Το κόμικ Αστερίξ είναι ένα από τα πιο δημοφιλή γαλλοβελγικά κόμικς στον κόσμο, με τη σειρά να είναι μεταφρασμένη σε πάνω από 100 γλώσσες.
Η επιτυχία της σειράς οδήγησε στην προσαρμογή αρκετών βιβλίων σε 12 ταινίες: οκτώ κινουμένων σχεδίων, και τέσσερις με ζωντανούς ηθοποιούς. Υπάρχει επίσης μια σειρά από παιχνίδια βασισμένα στους χαρακτήρες, και ένα θεματικό πάρκο κοντά στο Παρίσι, το Παρκ Αστερίξ, που είναι βασισμένο στη σειρά. Μέχρι σήμερα, 325 εκατομμύρια αντίτυπα των 34 τευχών του Αστερίξ έχουν πωληθεί σε όλο τον κόσμο, καθιστώντας τους Γάλλους συνδημιουργούς Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό τους συγγραφείς με τις περισσότερες πωλήσεις στο εξωτερικό.
Υπόθεση
Η δράση τοποθετείται στο 50 π.Χ. Όλη η Γαλατία έχει πέσει στα χέρια των Ρωμαίων. Όλη; Όχι! Οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού της Αρμορικής, χάρη στο μαγικό φίλτρο που παρασκευάζει ο δρυίδης Πανοραμίξ, και που τους δίνει υπερφυσική δύναμη, συνεχίζουν να αντιστέκονται στους Ρωμαίους. Γνωρίζοντας ότι η κατάκτηση του χωριού μέσω πολέμου είναι αδύνατη λόγω της υπερφυσικής δύναμης των Γαλατών, ο Ιούλιος Καίσαρας και οι Ρωμαίοι προσπαθούν κάθε φορά να κατακτήσουν το χωριό χρησιμοποιώντας κάποιο πανούργο τέχνασμα, πάντα όμως με αποτυχημένη κατάληξη. Αυτό είναι και το κύριο θέμα του κόμικ. Ο Αστερίξ, ένας κοντός και δαιμόνιος Γαλάτης, μαζί με τον αχώριστο φίλο του, τον τεράστιο και αφελή Οβελίξ, αλλά και όλους τους συγχωριανούς τους πάντα καταφέρνουν, με τη βοήθεια του μαγικού φίλτρου, της εξυπνάδας αλλά και της καλής τους τύχης, να χαλάσουν τα σχέδια του Ρωμαίου Καίσαρα. Στο τέλος κάθε βιβλίου, η νίκη επί των Ρωμαίων γιορτάζεται με ένα μεγάλο τσιμπούσι με αγριογούρουνα (αφού πρώτα δεθεί και φιμωθεί ο βάρδος Κακοφωνίξ λόγω του ανυπόφορου τραγουδιού του).
Μεταφράσεις
Οι 35 τόμοι έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες και διαλέκτους. Εκτός από την πρωτότυπη γαλλική γλώσσα, τα περισσότερα τεύχη είναι διαθέσιμα στα εσθονικά, στα αγγλικά, στα τσέχικα, στα ολλανδικά, στα γερμανικά, στα γαλικιανά, στα δανικά, στα ισλανδικά, στα νορβηγικά, στα σουηδικά, στα φινλανδικά, στα ισπανικά, στα καταλανικά, στα βασκικά, στα πορτογαλικά, στα βραζιλιάνικα πορτογαλικά, στα ιταλικά, στα νέα ελληνικά, στα ουγγρικά, στα πολωνικά, στα ρουμανικά, στα τουρκικά, στα σλοβένικα, στα βουλγαρικά, στα σερβικά, στα κροατικά, στα λετονικά, στα ουαλικά, καθώς και στα λατινικά.
Μερικά τεύχη έχουν επίσης μεταφραστεί σε γλώσσες και διαλέκτους όπως η εσπεράντο, η σκωτική γαελική, η ινδονησιακή, η περσική, η κινέζικη μανδαρινική, η κορεάτικη, η ιαπωνική, η μπενγκάλι, η αφρικάανς, η αραβική, η χίντι, η εβραϊκή, η φριζική, η ρομανσική, η βιετναμική, η σιναλεζική.
Στην Ελλάδα, ένας αριθμός των τόμων έχουν εμφανιστεί στην αρχαία ελληνική γλώσσα, αλλά και στην κρητική, στην κυπριακή και στην ποντιακή διάλεκτο. Στην ιταλική έκδοση, ενώ οι Γαλάτες μιλούν ιταλικά, οι λεγεωνάριοι μιλούν στη ρωμανική διάλεκτο. Στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ο εκδοτικός οίκος Forum μετάφρασε τα κορσικανικά στο Ο Αστερίξ στην Κορσική στη μαυροβουνική διάλεκτο των σερβοκροατικών (σήμερα ονομάζεται γλώσσα του Μαυροβουνίου).
Οι περισσότεροι τόμοι έχουν μεταφραστεί στα λατινικά και στα αρχαία ελληνικά με την συνοδεία εκπαιδευτικών οδηγών ως ένας τρόπος διδασκαλίας αυτών των αρχαίων γλωσσών.
Έχει κάνει 280 εκατομμύρια πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Ίσως αποτελεί το πιο δημοφιλές γαλλικό κόμικ στον πλανήτη και οικείο ανάγνωσμα σε κατοίκους όλων των ηλικιών ανά την Ευρώπη. Σε χώρες όμως με ισχυρή εγχώρια παραγωγή κόμικς, όπως οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία, δεν είναι τόσο διαδεδομένο.
Στη Γαλλία υπάρχει ακόμα και θεματικό πάρκο με το όνομα "Χωριό του Αστερίξ", που έχει τεράστια επισκεψιμότητα. Το κλειδί της επιτυχίας είναι η περιεκτικότητα της σειράς σε κωμικά στοιχεία που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες (πέρα από τα καθαρά γαλλικά αστεία), εικόνες με έντονα χρώματα και ζωντανό σκίτσο που καθηλώνουν τα παιδιά, ενώ οι ενήλικες μπορούν να γελούν με μια ατάκα ή με τους αναχρονισμούς, που συχνά συναντώνται στο σενάριο. Από τις σελίδες του έχουν περάσει και αρκετές διασημότητες, τόσο της Γαλλίας όσο και διεθνείς (όπως π.χ. ο Ζακ Σιράκ, οι Beatles, ο Σον Κόνερι και άλλοι).
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το Αστερίξ πρωτοκυκλοφόρησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από τις εκδόσεις Σπανός. Το 1978 τα δικαιώματα απέκτησε η Anglo-Hellenic Agency του Ψαρόπουλου, η οποία κυκλοφόρησε σταδιακά όλα τα τότε υπάρχοντα τεύχη της σειράς σε μετάφραση Αργύρη Χιόνη. Από το 1989, οι ιστορίες του Αστερίξ κυκλοφορούν από τη Μαμούθ Comix σε άλμπουμ των 50 περίπου σελίδων.
Ονοματοδοσία
Βασικό χαρακτηριστικό του κόμικ είναι ότι όλα τα ονόματα των Γαλατών τελειώνουν σε -ιξ. Αιτία γι' αυτό είναι το όνομα του ιστορικά υπαρκτού Γαλάτη αρχηγού Vercingetorix (ελλ. Βερκιγγετόριξ), ο οποίος ηττήθηκε από το ρωμαϊκό στρατό του Ιουλίου Καίσαρα στη Μάχη της Αλεσίας. Αλλά και τα ονόματα των άλλων λαών που εμφανίζονται έχουν συνήθως κοινή κατάληξη: τα ονόματα των Ρωμαίων λήγουν σε -ους, των Γότθων (Γερμανών) σε -ικ, των Νορμανδών σε -αφ. Επίσης χαρακτηριστικό είναι ότι πολλά ονόματα είναι λογοπαίγνια είτε λόγω της σημασίας τους στα λατινικά είτε σε συνδυασμό με τη γαλλική προφορά. Για παράδειγμα γύρω από το χωριό του Αστερίξ υπάρχουν τέσσερα ρωμαϊκά στρατόπεδα, τα οποία ονομάζονται
Εθνικά στερεότυπα
Στις διάφορες περιπέτειές του ο Αστερίξ γυρίζει πολλές χώρες. Σε κάθε χώρα συναντά τα σύγχρονα στερεότυπα για τον κάθε λαό.
Λίστα με τους τόμους
Οι τόμοι 1 έως 24, 32 και 34 είναι από τον Γκοσινί και τον Ουντερζό. Οι τόμοι 25 έως 31 και 33 είναι μόνο από τον Ουντερζό. Από τον τόμο 35 και μετά είναι από τον Ζαν-Ιβ Φερρί και τον Ντιντιέ Κονράντ. Τα χρόνια που αναφέρονται είναι της αρχικής τους έκδοσης.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι τόμοι 32 και 34 δεν αποτελούνται από κανονικές ιστορίες, έτσι όπως τις γνωρίζουμε. Πρόκειται για συλλογή μικρών ιστοριών που είχαν δημοσιευθεί στο περιοδικό Pilote (τόμος 32) και για μια επετειακή ιστορία, για τα 50 χρόνια, που εξιστορεί το παρελθόν, χωρίς όμως να έχει κανονική δομή (τόμος 34). Οι συλλέκτες ανά τον κόσμο, θεωρούν τα τεύχη 32 και 34, τρόπον τινά, εκτός σειράς.
1000 Πιάτσια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πιάτσιας εκτιμάται σε 47,78 ± 2,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,112. Η Πιάτσια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 28 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιατσια
Lista de asteroidi
Αστερίξ
Λίστα με τους τόμους
Οι 12 άθλοι του Αστερίξ είναι κόμικς διασκευή της ομότιτλης ταινίας κινουμένων σχεδίων. Κυκλοφόρησε το 1976, και ήταν το 23ο τόμος που εκδόθηκε, αλλά σπάνια έχει να ανατυπωθεί και δεν θεωρείται canon στη σειρά. Το 2007, η Les Editions Albert René κυκλοφόρησε έναν τόμο αφιέρωμα με τίτλο Ο Αστερίξ και οι Φίλοι Του (Astérix et ses Amis), έναν τόμο 60 σελίδων ενός έως τεσσάρων σελίδων διηγήματα. Ήταν ένας φόρος τιμής προς τον Αλμπέρ Ουντερζό για τα 80α γενέθλιά του από 34 Ευρωπαίους γελοιογράφους. Ο τόμος έχει μεταφραστεί σε εννέα γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Γαλλικά κόμικς Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων Κατηγορία:Κόμικς φαντασίας Κατηγορία:Κωμικά κόμικς Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Σατιρικά κόμικς Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Ρενέ Γκοσινί
Μαρία (όνομα)
Ετυμολογία
Το όνομα μπορεί να προέρχεται από την αιγυπτιακή γλώσσα. Πιθανώς να προέρχεται από τη ρίζα μρ η οποία σημαίνει "αγάπη, αγαπημένος" (Για τη σχέση που εξηγήθηκε παραπάνω ένα παράδειγμα είναι το Μρυ.τ-υμν το οποίο σημαίνει "Μερίτ-Αμούν", δηλαδή "αγαπημένη του Άμων").
Ανοιχτό θέατρο Άνδρου
Το Ανοιχτό θέατρο Άνδρου είναι ένα υπαίθριο θέατρο που βρίσκεται στην Χώρα της Άνδρου και φιλοξενεί καλλιτεχνικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Μαρία (όνομα)
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος βρέθηκε αρκετά νωρίς. Συγκεκριμένα βρέθηκε ότι το όνομα περιείχε την εβραϊκή ρίζα μρ που σημαίνει "πικρός" (σχετιζόμενο με το μύρο), ή μρυ, λέξη που σημαίνει "επαναστατικός". Γράφοντας γύρω στο 390, ο Αγ. Ιερώνυμο, ακολουθώντας τον Ευσέβιο της Καισαρείας, μεταφράζουν το όνομα ως "σταγόνα της θάλασσας" (stilla maris στη λατινική), από την εβραϊκή λέξη μαρ (מר) που σημαίνει σταγόνα (πρβλ. Ησαΐας 40:15) και την λέξη ים (γιαμ) η οποία σημαίνει θάλασσα. Αργότερα η μετάφραση έγινε stella maris ("αστέρι της θάλασσας"). Ο Ρασσί (11ος αιώνας μ.Χ.), Εβραίος σχολιαστής της Βίβλου, έγραψε ότι το όνομα Μαρία δόθηκε στην αδελφή του Μωυσή λόγω της βάναυσης αντιμετώπισης των Εβραίων στην Αίγυπτο. Ο Ρασσί έγραψε ότι οι Ισραηλίτες έζησαν στην Αίγυπτο για 210 χρόνια, εκ των οποίων 86 χρόνια ήταν χρόνια σκληρής σκλαβιάς. Η σκληρή σκλαβιά ξεκίνησε όταν γεννήθηκε η μεγαλύτερη αδελφή του Μωυσή. Ως εκ τούτου, το κορίτσι ονομάστηκε Μιριάμ, επειδή οι Αιγύπτιοι έκαναν τη ζωή πικρή (מַר, μαρ) για τους Εβραίους.
Ανοιχτό θέατρο Άνδρου
Το θέατρο, χωρητικότητας 900 θέσεων, χτίστηκε το 2015 σε οικόπεδο που παραχωρήθηκε από το δήμου Άνδρου. Αποτελεί δωρεά του Ανδριώτη εφοπλιστή Αλκιβιάδη Τάττου και σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Κυριακή Κονδυλάτου και Κωνσταντίνο Λούκο. Στο χώρο του θέατρου φιλοξενείται κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Άνδρου, το οποίο διευθύνεται από τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη.
Μαρία (όνομα)
Χρήση
Πιθανολογείται ότι το όνομα Μαρία έγινε Χριστιανικό όνομα τον 3ο αιώνα. Στην ελληνική συναντάται με τις μορφές Μαρία, Μαίρη κτλ.
Το όνομα Μαρία δινόταν επίσης στη Μεγάλη Βρετανία, με την παραδοσιακή προφορά /məˈraɪə/ (η οποία περιστασιακά αντανακλάται στην παραλλαγή Μαράια).
Το όνομα Μαρία συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των 100 δημοφιλέστερων γυναικείων ονομάτων στην Ιρλανδία, όνομα το οποίο συναντάται στους Χριστιανούς της χώρας. Πέρα από τους Καθολικούς, το όνομα είναι δημοφιλές και στους Προτεστάντες λόγω της Μαρίας Β΄, συνμονάρχισσας του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας. Στην Αγγλία και Ουαλία το όνομα Μαίρη ήταν το 179ο δημοφιλέστερο όνομα των νεογέννητων κοριτσιών το 2007, χαμηλότερα από άλλες παραλλαγές του ονόματος.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το όνομα Μαίρη ήταν σταθερά το δημοφιλέστερο γυναικείο όνομα από το 1880 μέχρι το 1961. Το 2009 ήταν για πρώτη φορά εκτός του καταλόγου των 100 δημοφιλέστερων ονομάτων. Η λατινίζουσα μορφή (ιδιαίτερα δημοφιλής στους ισπανόφωνους) Μαρία εισχώρησε στον κατάλογο των 100 δημοφιλέστερων ονομάτων το 1944, έφτασε στην 31η θέση στην δεκαετία του 1970 αλλά έπεσε κάτω από την 100η θέση το 2012.
Το όνομα Μαράια απέκτησε δημοτικότητα για ένα μικρό διάστημα μετά το 1990, όταν η τραγουδίστρια Μαράια Κάρεϊ έφτανε στην κορυφή των τσαρτς. Το 1998 το όνομα Μαράια ήταν το 62ο δημοφιλέστερο όνομα. Το όνομα Μόλι, μια παραλλαγή του ονόματος για τα κατοικίδια, ήταν το 29ο δημοφιλέστερο όνομα στις ΗΠΑ. Το 2007 το όνομα Μαρία ήταν το 93ο δημοφιλέστερο, ενώ το όνομα Μαριάμ ήταν 116ο.
Στην Ελλάδα, το όνομα Μαρία είναι το δημοφιλέστερο γυναικείο όνομα. Παρομοίως, είναι το δημοφιλέστερο όνομα στην Κύπρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το όνομα Μαρία έφεραν 39.883 άτομα στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα Κατηγορία:Γυναικεία ονόματα
Θεοδώριχος Α΄ του Βέττιν
Ο Θεοδώριχος Α΄ (γερμ.: Dietrich I, 916 - 976) από τον Οίκο των Βέττιν θεωρείται το παλαιότερο τεκμηριωμένο μέλος του Οίκου των Βέττιν.
Βιογραφία
Δεν ξέρουμε πολλά γι' αυτόν· το έτος που απεβίωσε δεν είναι σίγουρο. Πιστεύεται ότι σκοτώθηκε στη μάχη με τους Ούγγρους το 976.
Λόγω της σπουδαιότητας του Θεοδωρίχου για τη γενεαλογία Ευρωπαίων μοναρχών έχουν γίνει αρκετές υποθέσεις για την καταγωγή του. Τρεις πιθανοί πατέρες έχουν εξακριβωθεί γι' αυτόν, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για κανέναν από αυτούς:
ο Ντέντι Α΄ κόμης του Χάσεγκαου απεβ. 960, απόγονος του Μπούρχαρτ δούκα της Θουριγγίας.
ο Βίλκμαρ Α΄ κόμης του Χάρτσγκαου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιούττα του Μέρσεμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Θεοβάλδος Β΄ της Ναβάρρας
Ο Θεοβάλδος Β΄ της Ναβάρρας ή Θεοβάλδος ο Νέος (Teobaldo II de Navarra, 1239 - 4 Δεκεμβρίου 1270) κόμης της Καμπανίας και του Μπρι (ως Θεοβάλδος Ε΄) και βασιλιάς της Ναβάρρας (1253 - 1270) ήταν μεγαλύτερος γιος του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας και της τρίτης συζύγου του Μαργαρίτας των Βουρβόνων. Κληρονόμησε όλους τους τίτλους από τον πατέρα του σε ηλικία 14 ετών, η μητέρα του μαζί με τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας διετέλεσαν κηδεμόνες μέχρι την ενηλικίωση του (1256).
Εσωτερική πολιτική
Κοινοποιήθηκε το φουέρο της Ναβάρρας που περιόριζε τις βασιλικές εξουσίες, τοποθετήθηκε συμβούλιο 12 ευγενών που θα έπρεπε να επικυρώνει τις αποφάσεις του. Η τελετή της στέψης έγινε από τον πάπα Αλέξανδρο Δ΄ (1257), προσπάθησε να περιορίσει την αδηφαγία των ευγενών ενισχύοντας τη μέση αστική τάξη, αν και έβαλε μεγάλους φόρους στηρίχτηκε από τους ευγενείς λόγω των αξιωμάτων που τους έδωσε. Ο Θεοβάλδος συνέχισε τη διαμάχη με τον επίσκοπο της Παμπλόνα που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του, προσπάθησε να βάλει ένα τέλος στις διαμάχες μεταξύ των τριών επισκόπων της Παμπλόνας με συνθήκη (1266) αλλά δεν απέφυγε τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο του 1276. Συνέχισε την πολιτική του πατέρα του σε θέματα διοίκησης και οικονομίας έκανε την πρώτη απογραφή πληθυσμού της Ναβάρρας το 1266 καταγράφοντας συνολικό πληθυσμό 150.000 κατοίκους. Η σπατάλη των βασιλικών εξόδων καταγράφηκε στο 6.75% σε θέματα γραφειοκρατίας, 33.84% σε θέματα στρατιωτικών δαπανών και 59.6% σε θέματα συντήρησης της βασιλικής αυλής.
Συμμαχία με τη Γαλλία
Ο Θεοβάλδος υποστηρίχτηκε από τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας για να αντιμετωπίσει τους ατίθασους ευγενείς του, ο Γάλλος βασιλιάς θεώρησε καθήκον του να τον προστατεύσει. Τον Απρίλιο του 1255 παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Γαλλίας, βασίλισσα της Ναβάρρας μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου. Όταν η Βερεγκαρία, κόρη του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης αρραβωνιάστηκε τον δελφίνο Λουδοβίκο της Γαλλίας της επετράπη να χρησιμοποιήσει τις πύλες της Φενταραβίας και του Αγίου Σεβαστιανού στη Ναβάρρα (1/1/1256). Ακολούθησε τον πεθερό του στην Η΄ Σταυροφορία ο οποίος πέθανε από τη μεγάλη επιδημία πανώλης που ακολούθησε (1270). Στην επιστροφή του στη Σικελία πέθανε και ο ίδιος αιφνίδια σε ηλικία 32 ετών. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος ο Παχύς, η χήρα του Ισαβέλλα πέθανε δυο μήνες αργότερα.
Παυλίνα της Βυρτεμβέργης, πριγκίπισσα του Βιντ
Βιογραφία
Η Παυλίνα Όλγα Ελένη Έμμα γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1877 στη Στουτγάρδη, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Γουλιέλμου Β΄ της Βυρτεμβέργης και της πρώτης συζύγου του, Μαρίας του Βάλντεκ και Πύρμοντ.
Στις 29 Οκτωβρίου 1898 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Φρειδερίκο του Βιντ στη Στουτγάρδη. Μαζί απέκτησαν παιδιά:
Ήταν για πολλά χρόνια η περιφερειακή διευθύντρια του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού, στη δυτική Γερμανία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βυρτεμβέργης
Στσίμπορ
Ο Στσίμπορ, πολων. Czcibor (απεβ. μετά το 972) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας των Πολωνών, νεότερος αδελφός τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σιεμόμυσλ δούκα της Πολωνίας και της Γκόρκα, ίσως πριγκίπισσας της φυλής των Λεντζιανίων.
Κατά τον ιστορικό Ε. Ρύμαρ (2005) ο Στσίμπορ ίσως ήταν κυβερνήτης των περιοχών της Πομερανίας, αφότου ο πατέρας του κατέκτησε αυτές τις φυλές των Δυτικών Σλάβων π. το 967. Αναφέρεται μία φορά στις μεσαιωνικές πηγές, στο Χρονικό τού Τήτμαρ του Μέρσεμπουργκ, κατά τη νικηφόρο μάχη της Πολωνίας στην Τσεντύνια ενάντια στις δυνάμεις του Όντο Α΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ το 972. Ήταν ο δοικητής του στρατού, ή ένας από τους κύριους Πολωνούς ηγέτες του μαζί με τον αδελφό του Μιέσκο Α΄. Ο Τήτμαρ τον αναφέρει στην Τσεντύνια, διότι ήταν στρατιωτικός ηγέτης, αδελφός τού ηγεμόνα των Πολωνών και επίσης κυβερνήτης της Πομερανίας, που κατακτήθηκε και προσαρτήθηκε.
Από το όνομά του υποθέτουμε, ότι η μητέρα του ήταν από τη φυλή των Σορμπίων (Λουσατιανών). Δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία γέννησής του, το όνομα της συζύγου του ή των παιδιών του. Μάλλον ήταν παγανιστής ως το 966· ο αδελφός του έκανε την Πολωνία χριστιανική και έγινε ο πρώτος χριστιανός δούκας της.
Παραλία Διονυσίου Χαλκιδικής
Η Παραλία Διονυσίου είναι ένα χωριό στο Δήμο Νέας Προποντίδας του Νομού Χαλκιδικής. Κατά την απογραφή πληθυσμού 2011 βρέθηκε να έχει 681 κατοίκους.
Ιστορία
Η Παραλία Διονυσίου ιδρύθηκε το 1922 κυρίως από πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης. Το Μοναστήρι Διονυσίου, το οποίο ήταν μετόχι της Μονής Διονυσίου καταστράφηκε με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν μνημεία που να χαρακτηρίζουν την περιοχή. Εξάλλου, ο οικισμός στην παραλία Διονυσίου δημιουργήθηκε πολύ αργότερα, το 1964.
Κορόνα Ισλανδίας
Η Ισλανδική Κορόνα είναι το νόμισμα της Ισλανδίας. Η ισλανδική ονομασία είναι "króna", ο πληθυντικός του είναι "krónur" και διαιρείται σε 100 άουραρ (ενικός: έυριρ). Στην πράξη δεν κυκλοφορούν οι υποδιαιρέσεις τις κορόνας. Ο κωδικός ISO 4217 είναι ISK.
Ιστορία
Η κορόνα είναι νόμισμα της Ισλανδίας από το 1918, οπότε διαλύθηκε η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση μεταξύ Δανίας, Σουηδίας και Νορβηγίας, ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ισλανδία απέκτησε αυτονομία από τη Δανία (πλήρη ανεξαρτησία απέκτησε το 1944).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Ισλανδίας Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Αγία Παρασκευή Αγιάσματος Κοζάνης
Η Αγία Παρασκευή είναι ιστορικό χωριό της Δυτικής Μακεδονίας, στο δήμο Βοΐου.
Γεωγραφία
Τα ερείπια του οικισμού βρίσκονται περίπου 20 χιλιόμετρα δυτικά της Νεάπολης και περίπου 15 χλμ δυτικά από το Τσοτύλι.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η τότε Μπάνια ήταν ένα μικρό ελληνικό χωριό στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τον Βασίλ Καντσόφ, το έτος 1900, 55 Έλληνες Χριστιανοί ζουν στη Μπάνια. Σύμφωνα με τον γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας του Dimitar Mishev η Αγία Παρασκευή είναι υπό την κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και έχει 55 Έλληνες. Σύμφωνα με τις ελληνικές αθηναϊκές στατιστικές του 1910, το χωριό κατοικείται από 45 ορθόδοξους Έλληνες.
Ελλάδα
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Μπακιρκόισπορ
Ο Μπακιρκόισπορ είναι ένας τούρκικος αθλητικό σύλλογος από την Κωνσταντινούπολη. Ιδρύθηκε το 1949. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το μαύρο. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου αγωνιζόταν στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας για 3 χρόνια, αλλά μετά από πολλές αποτυχημένες σεζόν, την περίοδο 2006-07 υποβιβάστηκε σε ερασιτεχνικό πρωτάθλημα.
Έδρα της ομάδας είναι το Şenlikköy Stadium, χωρητικότητας 8000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση
Η Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (Αγγλικά: Idiopathic pulmonary fibrosis (IPF)), είναι μία χρόνια και σχετικά σπάνια πνευμονική νόσος, η οποία χαρακτηρίζεται από προοδευτική και μη αναστρέψιμη μείωση της πνευμονικής λειτουργίας. Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (IPF) είναι μια πνευμονική πάθηση η οποία χαρακτηρίζεται από προοδευτική διάμεση ίνωση. Τα συμπτώματα τυπικά περιλαμβάνουν βαθμιαία έναρξη της δύσπνοιας και ξηρό βήχα. Άλλες αλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν αίσθημα κόπωσης και πληκτροδακτυλία (clubbing) στα δάχτυλα των χεριών ή / και των ποδιών (βλ. σχετική εικόνα). Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν πνευμονική υπέρταση, καρδιακή ανεπάρκεια, πνευμονία ή πνευμονική εμβολή. Εν κατακλείδι, η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (IPF) είναι μια βαθιά ανοσοκατασταλτική ασθένεια, μία προοδευτική και γενικά θανατηφόρος πάθηση, η οποία χαρακτηρίζεται από ουλές στους πνεύμονες και οι οποίες πυκνώνουν την επένδυση των πνευμόνων, προκαλώντας μη αναστρέψιμη απώλεια της ικανότητας του ιστού να μεταφέρει οξυγόνο. Η IPF τελικά, στερεί από τον ασθενή την ικανότητα να αναπνέει.
Τα αίτια είναι άγνωστα. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το κάπνισμα τσιγάρων, ορισμένες ιογενείς λοιμώξεις και το οικογενειακό ιστορικό της πάθησης. Ο υποκείμενος μηχανισμός περιλαμβάνει ουλές στους πνεύμονες. Η διάγνωση απαιτεί την εξάλειψη άλλων πιθανών αιτιών και μπορεί να υποστηριχθεί από αξονική τομογραφία ή βιοψία πνευμόνων. Πρόκειται για έναν τύπο διάμεσης πνευμονοπάθειας ή διάμεσης πνευμονικής νόσου (ILD).
Οι πάσχοντες από IPF, συχνά επωφελούνται με την πνευμονική αποκατάσταση και το συμπληρωματικό οξυγόνο. Ορισμένα φάρμακα όπως το Esbriet ή το Ofev, τα οποία περιέχουν αντίστοιχα πιρφενιδόνη (pirfenidone) ή νιντεδανίμπη (nintedanib), μπορεί να επιβραδύνουν την εξέλιξη της νόσου (βλ. παρακάτω «Θεραπευτική αγωγή»). Η μεταμόσχευση πνεύμονα μπορεί επίσης να είναι μια επιλογή. Περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι προσβάλλονται παγκοσμίως. Η νόσος εμφανίζεται πρόσφατα σε περίπου 12 ανά 100.000 άτομα ετησίως. Αυτοί που ηλικιακά βρίσκονται μεταξύ 60 και 70 ετών, είναι αυτοί οι οποίοι προσβάλλονται περισσότερο. Οι άντρες προσβάλλονται συχνότερα από τις γυναίκες. Το μέσο προσδόκιμο ζωής, μετά τη διάγνωση, είναι περίπου τέσσερα έτη με μέγιστο τα 10 έτη.
Ορισμένα ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία, αναφορικά με τη νόσο είναι πως:
Το εκτιμώμενο ποσοστό των ασθενών με ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση οι οποίοι παραμένουν αδιάγνωστοι στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και σε πέντε μεγάλες αγορές της ΕΕ είναι:
Ετυμολογία — σημασία
Ο όρος “ιδιοπαθής”, προέρχεται από το ελληνικό “ίδιος” που σημαίνει “το δικό του” και “πάθος” που σημαίνει “πάθηση”. “Ιδιοπαθής”, δηλαδή, άγνωστης αιτίας. Για παράδειγμα, η επιληψία της οποίας δεν γνωρίζουμε τα ακριβή αίτια πρόκλησής της, αναφέρεται ως “Ιδιοπαθής επιληψία”.
Ίνωση, όταν ο φλεγμονώδης ιστός αντικαθίσταται με ιστό ουλής, καθιστώντας τον παχύρρευστο και γίνεται πιο άκαμπτο. Είναι δηλαδή, ένας υπερανεπτυγμένος ιστός ουλής ή συνδετικός ιστός (υλικό το οποίο περιβάλλει τις δομές του σώματος και τις συγκρατεί ενωμένες) ή άλλως μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την αύξηση του ενδιάμεσου ινώδους ιστού δηλαδή, ο σχηματισμός μιας ασυνήθους ποσότητας ινώδους ιστού σε ένα όργανο ή ένα τμήμα, ως αποτέλεσμα φλεγμονής, ερεθισμού ή επούλωσης.
Σημεία και συμπτώματα
Ορισμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι λόγω χρόνιας υποξαιμίας (ανεπάρκεια οξυγόνου στο αίμα), δεν είναι αποκλειστικά για την IPF και μπορεί να εμφανιστούν και σε άλλες πνευμονικές διαταραχές. Η IPF θα πρέπει να αποδίδεται σε όλους τους ασθενείς με ανεξήγητη χρόνια δύσπνοια, η οποία συνοδεύεται με βήχα, διχαστικό αναπνευστικό ραγισμένο ήχο ή πληκτροδακτυλία.
Εάν υπάρχουν αμφίπλευροι λεπτοί τριγμοί καθ' όλη τη διάρκεια του εισπνευστικού χρόνου και εξακολουθούν να υφίστανται μετά από αρκετές βαθιές αναπνοές και αν παραμένουν αρκετές φορές σε διάστημα αρκετών εβδομάδων σε ένα άτομο ηλικίας ≥60 ετών, αυτό θα αυξήσει την υποψία της IPF και θα οδηγήσει σε εξέταση μιας ψηφιακής τομογραφίας υψηλής ανάλυσης (HRCT) του θώρακα η οποία είναι πιο ευκρινής από μια ακτινογραφία θώρακος. Καθώς οι τριγμοί δεν είναι συγκεκριμένοι για την IPF, θα πρέπει να προκληθούν διεξοδικές διαγνωστικές διαδικασίες.
Αίτια
Τα αίτια της IPF είναι άγνωστα, αλλά ορισμένοι περιβαλλοντικοί παράγοντες και εκθέσεις έχουν αποδειχθεί ότι αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της IPF. Το κάπνισμα τσιγάρων είναι ο πιο γνωστός και πιο αποδεκτός παράγοντας κινδύνου για την IPF και αυξάνει περίπου στο διπλάσιο τον κίνδυνο της IPF. Άλλες περιβαλλοντικές και επαγγελματικές εκθέσεις όπως η έκθεση σε σκόνη μετάλλου, σκόνη ξύλου, σκόνη άνθρακα, πυρίτιο, σκόνη πέτρας, βιολογικές σκόνες οι οποίες προέρχονται από σκόνες χόρτων ή σπορίων μούχλας ή άλλων γεωργικών προϊόντων και επαγγελμάτων τα οποία σχετίζονται με την γεωργία / κτηνοτροφία έχουν δείξει ότι αυξάνουν τον κίνδυνο για την IPF. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι ιογενείς λοιμώξεις μπορεί να σχετίζονται με την ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και άλλες ινωτικές πνευμονικές παθήσεις.
Παθογένεια
Παρά την εκτεταμένη έρευνα, τα αίτια της IPF παραμένουν άγνωστα. Η ίνωση της IPF έχει συνδεθεί με το κάπνισμα τσιγάρων, περιβαλλοντικούς παράγοντες (π.χ. επαγγελματική έκθεση σε αέρια, καπνό, χημικές ουσίες ή σκόνες), άλλες παθήσεις όπως την γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (GERD) ή την γενετική προδιάθεση (οικογενή IPF). Ωστόσο, κανένας από αυτούς δεν υπάρχει σε όλα τα άτομα με IPF και συνεπώς δεν παρέχει μια πλήρως ικανοποιητική εξήγηση για την ασθένεια.
Η IPF πιστεύεται ότι είναι το αποτέλεσμα μίας ανώμαλης διαδικασίας επούλωσης τραύματος η οποία περιλαμβάνει / προκαλεί ανώμαλη και υπερβολική απόθεση κολλαγόνου (ίνωση) στο πνευμονικό διάμεσο με ελάχιστη σχετιζόμενη φλεγμονή.
Υποτίθεται ότι η αρχική ή επαναλαμβανόμενη βλάβη στην IPF απαντάται στα πνευμονικά κύτταρα, τα οποία ονομάζονται κυψελιδικά επιθηλιακά κύτταρα (AEC) (AEC, πνευμονοκύτταρα), τα οποία καλύπτουν την πλειονότητα της κυψελιδικής επιφάνειας. Όταν τα AEC τύπου Ι υποστούν βλάβη ή έχουν απολεσθεί, θεωρείται ότι τα AEC τύπου ΙΙ υφίστανται πολλαπλασιασμό ώστε να καλύψουν τις εκτεθειμένες μεμβράνες της βάσης. Κατά την κανονική αποκατάσταση, οι υπερπλαστικοί τύποι II των AEC αποθνήσκουν και τα υπόλοιπα κύτταρα εξαπλώνονται και υφίστανται διαδικασία διαφοροποίησης για να γίνουν AEC τύπου Ι. Κάτω από παθολογικές καταστάσεις και την παρουσία του μετατρεπτικού αυξητικού παράγοντα βήτα (TGFβ), ινοβλάστες συσσωρεύονται σε αυτές τις περιοχές βλάβης και διαφοροποιούνται σε μυοϊνοβλάστες οι οποίοι εκκρίνουν κολλαγόνο και άλλες πρωτεΐνες. Κατά το παρελθόν, θεωρείτο ότι η φλεγμονή ήταν το πρώτο γεγονός στην έναρξη των ουλών του ιστού των πνευμόνων. Ωστόσο, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα ευρήματα, η ανάπτυξη των ινοβλαστικών εστιών προηγείται της συσσώρευσης των φλεγμονωδών κυττάρων και της επακόλουθης εναπόθεσης κολλαγόνου. Αυτό το παθογενετικό μοντέλο υποστηρίζεται έμμεσα από τα κλινικά χαρακτηριστικά της IPF, συμπεριλαμβανομένης μιας ύπουλης εκδήλωσης, εξέλιξης κατά τη διάρκεια αρκετών ετών, σχετικά σπάνιων έντονων παροξύνσεων και μη ανταπόκρισης στην ανοσοκατασταλτική θεραπεία. Ορισμένες θεραπείες οι οποίες στοχεύουν την ενεργοποίηση ινοβλάστης ή τη σύνθεση εξωκυτταρικής μήτρας, βρίσκονται σήμερα σε πρώιμο έλεγχο ή εξετάζονται για αξιοποίηση. Η οικογενής IPF αντιπροσωπεύει λιγότερο από 5% του συνόλου των ασθενών με IPF και είναι κλινικά και ιστολογικά αδιαχώριστη από τη σποραδική IPF. Οι γενετικές ενώσεις περιλαμβάνουν μεταλλάξεις σε πρωτεΐνες πνευμονικών επιφανειοδραστικών ουσιών Α1, Α2, C (SFTPA1, SFTPA2B) και μουκίνης (MUC5B). Μια αξιοσημείωτη πτυχή της παραλλαγής MUC5B είναι η υψηλή συχνότητα ανίχνευσής της, καθώς βρίσκεται στο 20% περίπου των ατόμων με καταγωγή από τη Βόρεια και τη Δυτική Ευρώπη και στο 19% του πληθυσμού του Framingham στη Μελέτη Καρδίας. Οι μεταλλάξεις σε γονίδια ανθρώπινης τελομεράσης σχετίζονται επίσης με την οικογενή πνευμονική ίνωση και σε μερικούς ασθενείς με σποραδική IPF (π.χ. τα γονίδια TERT, TERC). Πρόσφατα έχει περιγραφεί σε μια οικογένεια με IPF, η δυσσερίνη (DKC1), μια μεταλλαγμένη με Χ μετάλλαξη σε ένα τρίτο γονίδιο που σχετίζεται με την τελομεράση.
Διάγνωση
Μια πρωτύτερη διάγνωση της IPF αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την αρχύτερη θεραπεία και ενδεχομένως, τη βελτίωση της μακροπρόθεσμης κλινικής έκβασης αυτής της προοδευτικής και τελικά θανατηφόρου νόσου. Εάν υπάρχει υποψία για IPF, η διάγνωση μπορεί να είναι πρόκληση, αλλά μια διεπιστημονική προσέγγιση η οποία περιλαμβάνει πνευμονολόγο, ακτινολόγο και εμπειρογνώμονα παθολόγο στην διάμεση πνευμονοπάθεια έχει δείξει ότι βελτιώνει την ακρίβεια της διάγνωσης της IPF.
Μία διεπιστημονική δήλωση συναίνεσης για τις Ιδιοπαθείς διάμεσες πνευμονίες που δημοσιεύτηκαν από τις Αμερικανική Θωρακική Εταιρεία (ATS) και Ευρωπαϊκή Αναπνευστική Εταιρεία (ERS) το 2000, πρότειναν συγκεκριμένα σημαντικά και δευτερεύοντα κριτήρια για τον καθορισμό της διάγνωσης της IPF. Ωστόσο, το 2011, νέα απλουστευμένα και ενημερωμένα κριτήρια για τη διάγνωση και τη διαχείριση της IPF δημοσιεύθηκαν από τις ATS, ERS, μαζί με την Ιαπωνική Αναπνευστική Εταιρεία (JRS) και τη Λατινοαμερικανική Θωρακική Εταιρεία (ALAT). Επί του παρόντος, η διάγνωση της IPF απαιτεί:
Στο σωστό κλινικό περιβάλλον, είναι δυνατόν να γίνει η διάγνωση της IPF μόνο από HRCT, αποφεύγοντας την ανάγκη για χειρουργική βιοψία πνευμόνων.
Η αναγνώριση της IPF στην κλινική πρακτική μπορεί να είναι πρόκληση, καθώς τα συμπτώματα εμφανίζονται συχνά παρόμοια με εκείνα των πιο κοινών ασθενειών, όπως το άσθμα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) και η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια (www.diagnoseipf.com). Το βασικό ζήτημα το οποίο αντιμετωπίζουν οι κλινικοί ιατροί είναι το κατά πόσον το ιστορικό, τα συμπτώματα ή τα σημεία, η ακτινολογία και ο έλεγχος της πνευμονικής λειτουργίας είναι συλλογικά συμβατά με τη διάγνωση της IPF ή αν τα ευρήματα οφείλονται σε μια άλλη διαδικασία. Εδώ και καιρό, αναγνωρίζεται ότι οι ασθενείς με διάμεση πνευμονική νόσο (ILD), οι οποίοι σχετίζονται με την έκθεση σε αμίαντο, φάρμακα (όπως χημειοθεραπευτικοί παράγοντες ή νιτροφουραντοϊνη), ρευματοειδή αρθρίτιδα και σκληροδερμία / συστημική σκλήρυνση μπορεί να είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν από την IPF. Άλλες διαφορικές διαγνωστικές θεωρήσεις περιλαμβάνουν διάμεση πνευμονοπάθεια η οποία σχετίζεται με μικτή ασθένεια συνδετικού ιστού, προχωρημένη σαρκοείδωση, χρόνια πνευμονίτιδα υπερευαισθησίας, πνευμονική ιστιοκυττάρωση Langerhan και πνευμονική βλάβη που προκαλείται από την ακτινοβολία.
Ταξινόμηση
Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (IPF) ανήκει σε μια μεγάλη ομάδα με περισσότερες από 200 πνευμονοπάθειες οι οποίες είναι γνωστές ως διάμεσες πνευμονικές νόσοι (ILD), οι οποίες χαρακτηρίζονται από την εμπλοκή του ενδιάμεσου πνεύμονα, του ιστού ανάμεσα στους αερόσακους του πνεύμονα. Η IPF είναι μια συγκεκριμένη παρουσίαση της ιδιοπαθούς διάμεσης πνευμονίας (IIP), η οποία με τη σειρά της είναι ένας τύπος ILD, επίσης γνωστή ως διάχυτη παρεγχυματική πνευμονική νόσος (DPLD).
Το 2002 η κατάταξη των IIP από τις Αμερικανική Θωρακική Εταιρεία (ATS) και Ευρωπαϊκή Αναπνευστική Εταιρεία (ERS) ενημερώθηκε το 2013. Σε αυτή τη νέα ταξινόμηση υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες ιδιοπαθών διάμεσων πνευμονιών (IIP): οι μείζονες IIP, οι σπάνιες IIP και οι μη ταξινομημένες IIP. Οι μείζονες IIP ομαδοποιούνται στις χρόνιες ινώδεις IP (αυτή περιλαμβάνει την IPF και τη μη εξειδικευμένη διάμεση πνευμονία (NSIP)· IP που σχετίζονται με το κάπνισμα (δηλαδή αναπνευστική βρογχιολίτιδα-διάμεση πνευμονική νόσο (RB-ILD)· και αποφρακτική διάμεση πνευμονία (DIP)· και οξείες / υποξείες IP (δηλαδή κρυπτογονική πνευμονία οργάνωσης (COP)) και οξεία διάμεση πνευμονία (AIP).
Η διάγνωση των IIP απαιτεί τον αποκλεισμό γνωστών αιτιών της ILD. Παραδείγματα ILD γνωστής αιτίας, περιλαμβάνουν πνευμονίτιδα υπερευαισθησίας, πνευμονική ιστιοκυττάρωση κυττάρων Langerhan, αμιάντωση και αγγειακή νόσο κολλαγόνου. Ωστόσο, αυτές οι διαταραχές επηρεάζουν συχνά όχι μόνο το ενδιάμεσο, αλλά και τους εναέριους χώρους, τους περιφερειακούς αεραγωγούς και τα αιμοφόρα αγγεία.
Ακτινολογία
Οι ακτινογραφίες θώρακος είναι χρήσιμες στη ρουτίνα παρακολούθησης των ασθενών με IPF. Οι απλές ακτινογραφίες στο θώρακα δυστυχώς δεν είναι διαγνωστικές, αλλά μπορούν να αποκαλύψουν μειωμένους όγκους πνευμόνων, τυπικά με προεξέχουσες διασωματικές ενδιάμεσες σημάνσεις κοντά στις βάσεις των πνευμόνων. Η ακτινολογική αξιολόγηση μέσω ψηφιακής τομογραφίας υψηλής ανάλυσης (HRCT) αποτελεί βασικό σημείο της διαγνωστικής οδού στην IPF. Η ψηφιακή τομογραφία υψηλής ανάλυσης (HRCT) διεξάγεται με τη χρήση συμβατικού σαρωτή αξονικού τομογράφου χωρίς ένεση παραγόντων αντίθεσης. Οι φέτες αξιολόγησης είναι πολύ λεπτές, 1–2 mm.
Ιστολογία
Τα ιστολογικά δείγματα για τη διάγνωση του IPF πρέπει να ληφθούν από τουλάχιστον τρία διαφορετικά σημεία και να είναι αρκετά μεγάλα ώστε ο παθολόγος να μπορεί να σχολιάσει την υποκείμενη αρχιτεκτονική του πνεύμονα. Μικρές βιοψίες, όπως εκείνες οι οποίες λαμβάνονται μέσω διαβρογχιακής βιοψίας πνευμόνων (που εκτελούνται κατά τη διάρκεια της βρογχοσκόπησης), συνήθως δεν επαρκούν για το σκοπό αυτό. Ως εκ τούτου, συνήθως είναι απαραίτητες μεγαλύτερες βιοψίες οι οποίες λαμβάνονται χειρουργικά μέσω θωρακοτομής ή θωρακοσκόπησης.
Οι ινοβλαστικές εστίες είναι πυκνές συλλογές μυοϊνοβλαστών και ουλώδους ιστού και, μαζί με τις κυψελοκηλίδες, είναι τα κύρια παθολογικά ευρήματα που επιτρέπουν τη διάγνωση της UIP.
Βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα
Το βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα (BAL) είναι μια καλά ανεκτή διαγνωστική διαδικασία στην ILD. Οι κυτταρολογικές αναλύσεις (διαφορικός αριθμός κυττάρων) BAL θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην αξιολόγηση των ασθενών με IPF κατά την κρίση του θεράποντος ιατρού βάσει της διαθεσιμότητας και της εμπειρίας του ιδρύματός του. Το BAL μπορεί να αποκαλύψει εναλλακτικές ειδικές διαγνώσεις: κακοήθεια, λοιμώξεις, ηωσινοφιλική πνευμονία, ιστιοκυττάρωση Χ ή κυψελιδική πρωτεΐνωση. Στην αξιολόγηση των ασθενών με υποψία IPF, η πιο σημαντική εφαρμογή του BAL είναι η εξαίρεση από άλλες διαγνώσεις. Εμφανή λεμφοκύτταρα (>30%), γενικά, επιτρέπουν την εξαίρεση διάγνωσης της IPF.
Δοκιμασίες πνευμονικής λειτουργίας
Η σπιρομέτρηση αποκαλύπτει κλασικά μια μείωση της ζωτικής ικανότητας (VC) είτε με αναλογική μείωση των ροών του αέρα, είτε με αυξημένες ροές αέρα για την παρατηρούμενη ζωτική ικανότητα. Το τελευταίο εύρημα αντανακλά την αυξημένη δυσκαμψία των πνευμόνων (μειωμένη συμμόρφωση των πνευμόνων) που σχετίζεται με πνευμονική ίνωση, η οποία οδηγεί σε αυξημένη ελαστική ανάκρουση των πνευμόνων.
Η μέτρηση των στατικών πνευμονικών όγκων με τη χρήση της πλεγματογραφίας του σώματος ή άλλων τεχνικών αποκαλύπτει τυπικά μειωμένους όγκους πνεύμονα (περιορισμό). Αυτή αντικατοπτρίζει τη δυσκολία που συναντάται στο να φουσκώνει τους ινώδεις πνεύμονες.