cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καντίκιοϊ
Το Καντίκιοϊ ή Χαλκηδόνα  (τουρκικά: Kadıköy, ), είναι μεγάλο, πολυπληθές και κοσμοπολίτικο διαμέρισμα επί της ασιατικής πλευράς της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία, επί των βόρειων ακτών της Θάλασσας του Μαρμαρά, απέναντι από το ιστορικό κέντρο της πόλης το οποίο ευρίσκεται επί της ευρωπαϊκής πλευράς του Βοσπόρου. Το Καντίκιοϊ είναι, επίσης, μία εκ των σημαντικότερων συνοικιών εντός του ομώνυμου διαμερίσματος, μια κατοικημένη και εμπορική περιοχή, η οποία, λόγω του σημαντικού αριθμού μπαρ, κινηματογράφων και βιβλιοπωλείων, αποτελεί το πολιτισμικό κέντρο της ανατολίτικης πλευράς της Κωνσταντινούπολης. Το Καντίκιοϊ κατέστη ως διαμέρισμα το 1928, όταν και αποκόπηκε από το διαμέρισμα του Ουσκουντάρ. Οι συνοικίες Ιτσερένκιοϊ, Μποσταντζί και Σουαντιγιέ επίσης αποκόπηκαν από το διαμέρισμα του Καρτάλ το ίδιο έτος, ενώ, τελικώς, εντάχθηκαν στο νεοϊδρυθέν διαμέρισμα του Καντίκιοϊ. Γειτονικά του διαμερίσματα είναι το Ουσκουντάρ στα βορειοδυτικά, το Ατασεχίρ στα βορειοανατολικά, το Μαλτεπέ στα νοτιοανατολικά, καθώς και το Καρτάλ, πέρα του Μαλτεπέ. Ο πληθυσμός του διαμερίσματος του Καντίκιοϊ, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, ήταν 509.282 κάτοικοι.
Ανάθημα των Λακεδαιμονίων (Δελφοί)
Στα αριστερά της εισόδου στο τέμενος του Απόλλωνα και απέναντι από τη βάση των Αρκαδίων έστεκε το μεγάλο ανάθημα των Λακεδαιμονίων που τιμούσε τη νίκη τους ενάντια στους Αθηναίους στους Αιγός Ποταμούς το 405 π.Χ. και απεικόνιζε τους Διόσκουρους, τον Δία, τον Απόλλωνα, την Αρτέμιδα, αλλά τον σπαρτιάτη βασιλιά Λύσανδρο που στεφανώνονταν από τον Ποσειδώνα, καθώς και τους στρατηγούς των Λακεδαιμονίων στη συγκεκριμένη ναυμαχία, το γλυπτό αυτό σύμπλεγμα περιλάμβανε συνολικά 38 χάλκινα αγάλματα. Κάποια τμήματα της βάσης μόνο σώθηκαν από αυτό το μεγαλεπήβολο μνημείο, τα οποία έχουν εν μέρει αποκατασταθεί. Από τα αποσπάσματα των επιγραμμάτων που σώζονται στη βάση ξέρουμε ότι υπήρχαν τουλάχιστον τρία, το ένα στο όνομα των Διοσκούρων, το δεύτερο στο όνομα του Λυσάνδρου και το τρίτο στο όνομα του Αράκου, επικεφαλής της ναυτικής δύναμης των Λακεδαιμονίων.
Καντίκιοϊ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Κωνσταντινούπολης  Κατηγορία:Αλιευτικές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Εβραϊκές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Κωνσταντινούπολης
Ανάθημα των Λακεδαιμονίων (Δελφοί)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλυπτική
Μαρία Παλαιολογίνα (Δέσποινα Χατούν)
Η Μαρία Παλαιολογίνα (περσικά : دسپنه خاتون ) γνωστή και σαν Δέσποινα Χατούν, ή Μαρία των Μογγόλων, ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, νόθα κόρη του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και σύζυγος του Χάνου Αμπακά Χαν του Ιλχανάτου.
Ο Χουλάγκ Χαν, του οποίου το Ιλχανάτο περιλάμβανε μέρος των εδαφών της σημερινής Τουρκίας, του Ιράν και του Πακιστάν για να εξασφαλίσει τις παραδοσιακά καλές σχέσεις με το Βυζάντιο, επιθυμούσε μέσω συγγένειας με τη βυζαντινή αυτοκρατορική οικογένεια, να παντρευτεί μία ​​πριγκίπισσα από τους Παλαιολόγους. Για το σκοπό αυτό ο Χαν άρχισε διαπραγματεύσεις με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η Παλαιολόγο, ο οποίος αποφάσισε να του δώσει για γυναίκα του τη νόθα κόρη του Μαρία Δέσποινα. Αδελφή της Μαρίας Δέσποινας από την ίδια μητέρα η Ευροσύνη είχε δοθεί σύζυγος του Νογκάι Χαν της Χρυσής Ορδής. Και οι δύο ήταν Μογγόλοι ηγεμόνες που ήταν γνωστοί για την ανεκτική στάση τους στους χριστιανούς που ζουν στα εδάφη τους.
Η Μαρία Δέσποινα άφησε την Κωνσταντινούπολη το 1265 με τη συνοδεία του ηγούμενου της μονής «Παντοκράτορα» και του πατριάρχη Αντιοχείας, Ευθυμίου. Όταν φτάνουν όμως στην πρωτεύουσα του Ιλχανάτου ο Χουλάγκ Χαν έχει πεθάνει. Γιαυτό τον λόγο η Μαρία Δέσποινα παντρεύτηκε το γιο του και διάδοχο Αμπακά Χαν. Στο Ιλχανάτο η Μαρία Δέσποινα ζούσε ευσεβή ζωή και είχε σημαντική επιρροή στις πολιτικές και θρησκευτικές απόψεις των Μογγόλων, πολλοί από τους οποίους ήταν ήδη Χριστιανοί Νεστοριανοί. Προστάτιδα των χριστιανών τότε είναι μια άλλη σύζυγός του Άμπακα η Ντουκούζ Χατούν, η οποία ήταν επίσης Χριστιανή. Μετά το θάνατό της το 1265 η Μαρία Δέσποινα παίρνει τη θέση της προστάτιδας των Χριστιανών στο Ιλχανάτο και ονομάζεται από τους Μογγόλους, Δέσποινα Χατούν.
Η Μαρία Δέσποινα μένει στο Ιλχάν για 15 χρόνια, μέχρι το θάνατο του Αμπακά Χαν, ο οποίος δηλητηριάστηκε από τον αδελφό του Άχμεντ. Μετά το θάνατο του συζύγου της η Μαρία Δέσποινα επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά την επιστροφή της στο Βυζάντιο ο αδελφός της, αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος, την πρότεινε για σύζυγο του Μογγόλου πρίγκιπα Charbanda, κυβερνήτης της Περσίας και μελλοντικός Χαν στο Ιλχανάτο. Σε αντάλλαγμα για το χέρι της ο Charbanda υπόσχεται να υποστηρίξει το Βυζάντιο με στρατό στον αγώνα του εναντίον των Οθωμανών, που πολιορκούσαν τη Νίκαια. Ο Ανδρόνικος έστειλε τη Μαρία Δέσποινα στη Νίκαια για να ενθαρρύνει τους υπερασπιστές της πόλης και να συμβάλει στην επιτάχυνση των διαπραγματεύσεων με τους Μογγόλους απεσταλμένους. Η Μαρία Δέσποινα τότε ήρθε σε συνάντηση με τον Τούρκο σουλτάνο Οσμάν Α΄, που απειλούσε τα Μογγολικά στρατεύματα, του αποκάλυψε τα σχέδια των Βυζαντινών, και ο Οσμάν πολιόρκησε και κατέλαβε το φρούριο Τρικοκκιά.
Θυμωμένος ο Ανδρόνικος Β΄ κάλεσε την αδελφή του πίσω στην Κωνσταντινούπολη, διάλυσε τη δέσμευσή της για τον Charbanda και την ανάγκασε να γίνει μοναχή σε μοναστήρι της Κωνσταντινούπολης στον οποίο η Μαρία Δέσποινα ήταν προστάτης. Πήρε το μοναστικό όνομα Μελανία και παρέμεινε στο μοναστήρι μέχρι το τέλος της ζωής της. Μετά το θάνατο της η εκκλησία της μονής ονομάστηκε Αγία Μαρία Μογγολίας, αν και η Μαρία Δέσποινα ποτέ δεν αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Αργότερα οι Τούρκοι αποκαλούσαν τον ναό «Εκκλησία του αίματος» λόγω της μεγάλης σφαγής, η οποία έλαβε χώρα εκεί την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Μετά την πτώση της πόλης με την άδεια του σουλτάνου Μωάμεθ Β στην εκκλησία «Παναγίας Μογγολίας» συνέχισε να γίνονται χριστιανικές λειτουργίες.
Στον προθάλαμο της εκκλησίας «Σωτήρος Χριστού» στην Κωνσταντινούπολη σώζεται πορτραίτο της Μαρίας Δέσποινας στο οποίο απεικονίζεται ως μοναχή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Μαρια Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινές μοναχές
Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι
Ο Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι (Leon Battista Alberti, 14 Φεβρουαρίου 1404 - 25 Απριλίου 1472) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης, αρχιτέκτονας, ποιητής και φιλόσοφος.
Ήταν όμορφος και δυνατός, αγαπούσε τις σωματικές δοκιμασίες, αλλά ήταν συγχρόνως καλός τραγουδιστής και μουσικός, έξοχος ρήτορας και γοητευτικός συζητητής. Οι τρόποι του ήταν ευγενικοί και αδιαφορούσε για το χρήμα, φτάνοντας στο σημείο να μοιράζεται τα εισοδήματά του με τους φίλους του.
Διακρίθηκε σε πάμπολλους τομείς: στα μαθηματικά, τη μηχανική, την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την ποίηση, τη φιλοσοφία, το δίκαιο. Νέος έγραψε μια κωμωδία στα Λατινικά, τον Φιλόδοξο, που εξαπάτησε τον Άλδο Μανούτιο, ο οποίος την τύπωσε σαν αυθεντικό λατινικό έργο. Ήταν από τους πρώτους, που ασχολήθηκαν με τον σκοτεινό θάλαμο και διατύπωσαν τις αρχές της προοπτικής. Ήταν θεωρητικός της τέχνης και με τις πραγματείες υπό μορφήν διαλόγων που συνέγραψε, επηρέασε τους μεταγενέστερούς του καλλιτέχνες.
Η κυριότερη ενασχόλησή του ήταν η αρχιτεκτονική. Στο Ρίμινι μετέτρεψε την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (σήμερα μητρόπολη) σ’ έναν σχεδόν ειδωλολατρικό ναό, βασισμένος σε κλασσικά πρότυπα. Είναι το περίφημο Tempio Malatestiano (ημιτελές όμως), ένα από τα χαρακτηριστικότερα αρχιτεκτονήματα όπου καταφαίνονται οι νέες τάσεις της Αναγέννησης. Στην Φλωρεντία έκτισε το Παλάτσο Ρουτσελλάι και δημιούργησε την υπέροχη πρόσοψη της Σάντα Μαρία Νοβέλλα.
Ο Αλμπέρτι ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος του homo universalis της Αναγέννησης, ένας άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε «ενσαρκωμένη σύνθεση της εποχής του».
Πηγές
Giorgio Vasari: Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori
Ζαννής Ράλλης
Ο Ζαννής (Ιωάννης) Ράλλης (1785-1859) ήταν Έλληνας έμπορος και ιδρυτής του οικογενειακού εμπορικού οίκου Ράλλη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χίο και ήταν γιος του Στέφανου Ράλλη, γόνου παλιάς χιώτικης οικογένειας. Αδέλφια του ήταν οι Παντιάς, Στρατής, Αυγουστής και Θωμάς. Προεπαναστατικά ίδρυσε εμπορικό οίκο στη Σμύρνη, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λιβόρνο. Αντιλαμβανόμενος την σημασία της βρετανικής αγοράς ίδρυσε με τον αδελφό του Στρατή εμπορικό κατάστημα στο Λονδίνο, ενώ λίγο μετά το 1820 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Οδησσό απασχολούμενος με το εμπόριο σιτηρών. Ο εμπορικός οίκος Ράλλη στην Οδησσό συγκαταλεγόταν στους σημαντικότερους της πόλης με εξαγωγές αξίας 514.337 ρουβλιών. Παράλληλα ασχολήθηκε με την ναυτιλία διατηρώντας ολιγάριθμο εμπορικό στόλο.
Υπήρξε αντιπρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Οδησσού, ενώ χρημάτισε και πρόξενος των ΗΠΑ.
Απεβίωσε στο Παρίσι. Ήταν νυμφευμένος και είχε έναν γιο, τον Στέφανο Ράλλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έμποροι
Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο
Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (αρκτ.: Ε.ΛΑ.Μ.) είναι εθνικιστικό κυπριακό πολιτικό κόμμα, που τοποθετείται στην άκρα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Πρόεδρός του είναι ο Χρίστος Χρίστου και ιδρύθηκε το 2008.
Εκπροσωπείται στη Βουλή των Αντιπροσώπων από τρεις βουλευτές.
Ίδρυση
Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο ιδρύθηκε το 2008. Αρχικά επιχειρήθηκε να εγγραφεί στο μητρώο κομμάτων του Υπουργείου Εσωτερικών ως «Χρυσή Αυγή-πυρήνας Κύπρου», όμως δεν έγινε δεκτό και υποβλήθηκε ξανά αίτηση ως «Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο».
2008-2018
Το ΕΛΑΜ ξεκίνησε μετά την ίδρυση του ως ένα μικρό κόμμα, λαμβάνοντας μόλις 0,22% στις ευρωεκλογές του 2009. Το 2016, στις βουλευτικές εκλογές, το ΕΛΑΜ κατάφερε να εισέλθει στη βουλή λαμβάνοντας 3,71% των ψήφων και να εκλέξει δύο βουλευτές.
Μετά την είσοδο του ΕΛΑΜ στη Βουλή, κλήθηκε να συμμετάσχει στο Εθνικό Συμβούλιο υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη. Ωστόσο, στις 5 Δεκεμβρίου και με αφορμή τις εξελίξεις στο Κυπριακό, ο Χρίστος Χρίστου ανακοίνωσε την αποχώρηση του κόμματος από το Εθνικό Συμβούλιο, δηλώνοντας ότι "ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αθετεί τις κόκκινες γραμμές του, μετατρέποντας το εθνικό ζήτημα σε προσωπική του υπόθεση".
Στις 10 Φεβρουαρίου 2017 εγκρίθηκε από τη Βουλή τροπολογία του ΕΛΑΜ που αφορούσε τη συμπερίληψη του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950 στις επετείους όπου γίνεται ανάγνωση μηνυμάτων, καθώς και ολιγόλεπτη συζήτηση στην τάξη προκαλώντας μια μικρή κρίση στις συνομιλίες για λύση του Κυπριακού.
2018-σήμερα
Για τις προεδρικές εκλογές του 2018, το ΕΛΑΜ κατήλθε αυτόνομα, με δικό του υποψήφιο, τον αρχηγό του Χρίστο Χρίστου. Η υποψηφιότητα Χρίστου κατετάγη τέταρτη, μεταξύ εννιά υποψηφίων. Συγκεκριμένα, έλαβε 21.841 ψήφους και 5,65%. Στον δεύτερο γύρο αποφάσισε την ψήφο κατά βούληση. Το ΕΛΑΜ δήλωσε ικανοποιημένο καθώς κατάφερε να αυξήσει τον αριθμό των ψήφων του και να καταλάβει την τέταρτη θέση. Το ποσοστό του ΕΛΑΜ στις εκλογές είναι ενδεικτικό της ριζοσπασικοποίησης του αντι-ομοσπονδιακού χώρου.
Στις ευρωεκλογές του 2019 το ΕΛΑΜ συνέχισε να αυξάνει τα ποσοστά του. Έλαβε ποσοστό 8,25% ανά το παγκύπριο, συνολικά 23.167 ψήφους. Παρά όμως την αυξητική του πορεία, δεν κατάφερε τελικά να εκλέξει ευρωβουλευτή.
Η άνοδος του ΕΛΑΜ
Το ΕΛΑΜ γνώρισε ταχεία άνοδο μετά την ίδρυσή του το 2008, γεγονός που κίνησε το ενδιαφέρον των ερευνητών. Σύμφωνα με τον Γιάννο Κατσουρίδη, σε άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal South European Society and Politics το 2013, το ΕΛΑΜ κατάφερε να αναδυθεί ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης του 2013, την αυξημένη ανεργία και την κρίση αξιοπιστίας των πολιτικών κομμάτων Πηγές για να κινητοποιηθεί η ακροδεξιά στην Κύπρο υπήρξε το Κυπριακό πρόβλημα και αντιτουρκικά και αντικομμουνιστικά αισθήματα στο νησί. Όμως το ΕΛΑΜ κατάφερε να εντάξει και σύγχρονα πρόβλημα στην ατζέντα του, όπως η μετανάστευση Η Εκκλησία της Κύπρου, σύμφωνα πάλι με τον Κατσουρίδη, βοήθησε την άνοδο του ΕΛΑΜ, αφού δικαιολόγησε το ξενοφοβικό προφίλ του. Για παράδειγμα, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου δήλωσε σε συνέντευξη πως οι απόψεις του ΕΛΑΜ, ιδίως όσον αφορά τη μετανάστευση, είναι και δικές του απόψεις. Επίσης χαρακτήρισε τα μέλη του ΕΛΑΜ ως «μορφωμένα άτομα με ειλικρινές ενδιαφέρον για τη χώρα» Βοήθεια το ΕΛΑΜ έλαβε και από τον Σύνδεσμο Αγωνιστών ΕΟΚΑ
Σύμφωνα με τη Χριστίνα Αγαπίου, σε άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε το 2008, η ίδρυση του ΕΛΑΜ δεν συνδέεται με άλλα νεοναζιστικά κινήματα στην Ευρώπη, αφού το σημείο κλειδί της ύπαρξης του ΕΛΑΜ δεν είναι το ίδιο με τα τυπικά χαρακτηριστικά ακροδεξιών ευρωπαϊκών κομμάτων αλλά αφορά κυρίως την αντιομοσπονδιακή του πολιτική και την ισχυρή του αντίθεση με τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως πλαίσιο λύσης για το Κυπριακό, προτείνοντας μία διαφορετική πορεία.
Ιδεολογία και θέσεις
Η ιδεολογία του ΕΛΑΜ είναι ο εθνικισμός και φέρει τα τυπικά χαρακτηριστικά των συγχρόνων ακροδεξιών κομμάτων (εναντίον της μετανάστευσης και αντικομμουνισμός). Αποτελούν συνέχεια του ριζοσπαστικού εθνικιστικού κινήματος που ρίζωσε στην Κύπρο στις αρχές του 20ου αιώνα. Συνεχίζουν με τον ίδιο αντιτουρκισμό. Άλλα ιδεολογικά χαρακτηριστικά του ΕΛΑΜ είναι ο μιλιταρισμός, ο απολυταρχισμός, η ξενοφοβία-ιδίως η ισλαμοφοβία, και η εναντίωση στον μοντερνισμό.
Στο Κυπριακό οι θέσεις τους είναι μαξιμαλιστικές. Η επίσημη θέση τους στο Κυπριακό είναι η απόρριψη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στην οποία αντιπροτείνουν τη συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή η θέση αποτελεί απομάκρυνση από τον ιστορικό στόχο του ενωτικού κινήματος της Κύπρου, έναν στόχο τον οποίο είχαν εκφράσει προηγούμενες εθνικιστικές οργανώσεις όπως η ΕΟΚΑ, η ΕΟΚΑ Β' και φυσικά ο Γεώργιος Γρίβας. Με την επιλογή του ενιαίου κράτους έναντι της ΔΔΟ προκρίνουν ένα πλεονέκτημα στους Ελληνοκύπριους απέναντι στους Τουρκοκύπριους. Ο πολιτικός εθνικισμός του ΕΛΑΜ συνοδεύεται από εξιδανίκευση του παρελθόντος με ταυτόχρονη αποσιώπηση εγκλημάτων που έχουν διαπράξει εθνικιστές της Κύπρου κατά Τουρκοκύπριων ή Αριστερών.
Σύμφωνα με τη Fabienne H. Baider, το ΕΛΑΜ έχει τέτοια ρητορική, ώστε να παρουσιάζει κάθε ξένη παρουσία ως απειλή. Σύμφωνα με τον Γιάννη Κατσουρίδη, το ΕΛΑΜ ασκεί ρητορική μίσους προσπαθώντας να παρουσιάσει ως ξένους τους τουρκοκύπριους. Για αυτό, εξηγεί ο Κατσουρίδης, θέτει σε εισαγωγικά τη λέξη κύπριος στη σύνθετη λέξη τουρκο"κύπριος", υποδηλώνοντας πως δεν είναι αληθινοί κύπριοι. Στον οικονομικό τομέα υποστηρίζουν κλειστό οικονομικό μοντέλο, όπου αυτοί που πρέπει να κερδίζουν από την οικονομία είναι οι ιθαγενείς (ελληνοκύπριοι) και όχι οι ξένοι (τουρκοκύπριοι). Επίσης, δεν περιόρισε τη ρητορική του μετά την επίθεση στον Ταλάτ, στη Λεμεσό το 2014.
ΙΒ' Κοινοβουλευτική Περίοδος
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2021, το Ε.ΛΑ.Μ. εξέλεξε τέσσερις βουλευτές. Η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν η εξής:
Σχέσεις με άλλα κόμματα και οργανώσεις
Το ΕΛΑΜ ιδρύθηκε ως το παράρτημα της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο, όταν η Χρυσή Αυγή ήταν σε άνοδο στην Ελλάδα. Το ΕΛΑΜ μέχρι το 2019 διατηρούσε πολιτικές επαφές με το Λαϊκό Σύνδεσμο Χρυσή Αυγή. Ο πρόεδρος του ΕΛΑΜ Χρίστος Χρίστου σε συνέντευξη του δήλωσε ότι το κόμμα είναι η Χρυσή Αυγή της Κύπρου, ενώ στελέχη της Χρυσής Αυγής, με δηλώσεις τους, έχουν επιβεβαιώσει αυτήν την άποψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του ΕΛΑΜ, Χρίστος Χρίστου, αποτελεί προσωπική επιλογή του Νίκου Μιχαλολιάκου. Οταν διεξαγόταν η δίκη της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, το ΕΛΑΜ συμμετείχε σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από την Ελληνική Πρεσβεία στη Λευκωσία. Μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, το ΕΛΑΜ διέκοψε τις σχέσεις μαζί με τη μητρική οργάνωση.
Το ΕΛΑΜ έχει σχέσεις και επηρεάζει οπαδούς, όπως τους οργανωμένους του ΑΠΟΕΛ (Ultras), της Ανόρθωσης, και του Απόλλωνα. Στις κερκίδες, το κάψιμο της τούρκικης σημαίας και αντιτουρκικά συνθήματα είναι συχνά.
Κριτική
Η κριτική στο ΕΛΑΜ για το Κυπριακό πρόβλημα εδράζεται στο ότι δεν δέχεται βασικούς πυλώνες της Συμφωνίας Ζυρίχης-Λονδίνου, οι οποίες καθορίζουν το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας· κυριότερα δεν δέχονται ότι οι τουρκοκύπριοι θα συνιστούν κοινότητα, αλλά απαιτούν να ορίζονται ως μειονότητα. Το ΕΛΑΜ παρουσιάζει ως ξένους τους τουρκοκύπριους και για αυτό, θέτει σε εισαγωγικά τη λέξη κύπριος στη σύνθετη λέξη τουρκο"κύπριος", υποδηλώνοντας πως δεν είναι αληθινοί κύπριοι.
Ο Στρατής Ευθυμίου, στην έρευνα του για τον μιλιταρισμό στην Κύπρο, σχολιάζει πως το ΕΛΑΜ προωθεί την ιδέα του μιλιταρισμού, της αρρενωπότητας και πως πεποίθηση του ΕΛΑΜ είναι πως αυτοί θα φέρουν εις πέρας τον «εθνικό αγώνα» για να διώξουν τον κατακτητή.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα Κατηγορία:Νεοφασισμός Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Φρεντ Ασταίρ
thumb|400px|Ο Φρεντ Ασταίρ, φωτογραφία από την ταινία "Second Chorus" (1940). Ο Φρεντ Ασταίρ (αγγλικά: Fred Astaire, 10 Μαΐου 1899 – 22 Ιουνίου 1987), γεννημένος ως Φρέντερικ Αούστερλιτς στην Ομάχα της Νεμπράσκα, ήταν ένας βραβευμένος με Όσκαρ Αμερικανός χορευτής, χορογράφος, τραγουδιστής και ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Η καριέρα του στο θέατρο και στον κινηματογράφο διήρκεσε για εβδομήντα έξι ολόκληρα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων πραγματοποίησε τριάντα μία μουσικές ταινίες. Ιδιαίτερα ονομαστή ήταν η καλλιτεχνική του συνεργασία με την Τζίντζερ Ρότζερς, με την οποία συμπρωταγωνίστησε σε δέκα ταινίες.
Οι Τζωρτζ Μπαλανσίν και Ρούντολφ Νουρέγιεφ τον κατονόμασαν ως τον μεγαλύτερο χορευτή του εικοστού αιώνα και έχει γενικότερα αναγνωριστεί ως ο χορευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών μιούζικαλ. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει ως τον 5ο Μεγαλύτερο Άρρενα Αστέρα Όλων Των Εποχών.
1899: Πρώτα χρόνια και καριέρα στο vaudeville
Ο πατέρας του καλλιτέχνη, ο Φρέντερικ "Φριτς" Αούστερλιτς, ήταν Αυστριακός μετανάστης, ζυθοποιός στο επάγγελμα και Καθολικός. Η μητέρα του, η Τζοάννα "Ανν" Τζίλους, γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από Λουθηρανούς Γερμανούς γονείς. Ο ίδιος ο Ασταίρ έγινε μέλος της Επισκοπικής Εκκλησίας των ΗΠΑ το 1912.
Μετά την άφιξή του στην πόλη της Νέας Υόρκης, ο Φρέντερικ ταξίδεψε στην Ομάχα, ελπίζοντας να βρει δουλεία ως ζυθοποιός και τελικά βρήκε θέση στην Storz Brewing Company. Λίγο αργότερα, γνώρισε και νυμφεύθηκε την Ανν. Η πρωτότοκη κόρη τους ονομάστηκε Αντέλ και σύντομα αποκαλύφθηκε πως ήταν χορεύτρια σαν από ένστικτο, καθώς και καλή στο τραγούδι. Από νωρίς η Ανν ονειρευόταν να ξεφύγει από την Ομάχα δια μέσου του ταλέντου των παιδιών της. Οραματιζόταν ένα νούμερο αδερφού και αδερφής, που ήταν σύνηθες στη vaudeville εκείνη την εποχή. Παρόλο που αρνήθηκε να κάνει μαθήματα χορού στην αρχή, ο Φρεντ Τζούνιορ μιμήθηκε με ευκολία τα βήματα της αδερφής του. Σύντομα ξεκίνησε να ασχολείται με το πιάνο, το ακορντεόν και το κλαρινέτο.
Όταν ξαφνικά ο πατέρας τους έχασε τη δουλειά του, η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να αρχίσει η καριέρα των δύο παιδιών στη show business. Η Αντέλ και ο Φρεντ Τζούνιορ είχαν έναν πειραχτικό ανταγωνισμό μεταξύ τους μα ευτυχώς γρήγορα ανακάλυψαν τις ατομικές τους δυνατότητες, το αγόρι την αντοχή και το κορίτσι το γενικότερο ταλέντο. Ασταίρ ήταν το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υιοθέτησαν τα δύο παιδιά το 1905, όταν εκπαιδεύονταν στο χορό, την πρόζα και το τραγούδι, προετοιμάζοντας το νούμερο που θα παρουσίαζαν. Οι οικογενειακές αφηγήσεις το αποδίδουν σε ένα θείο με το προσωνύμιο "L'Astaire". Τελικά το πρώτο τους νούμερο πήρε σχήμα και μορφή και ονομάστηκε Juvenile Artists Presenting an Electric Musical Toe-Dancing Novelty. Σε αυτό, ο Φρεντ φορούσε καπέλο (top hat) και φράκο στο πρώτο μέρος, ενώ στο δεύτερο μια στολή αστακού. Το αστείο νούμερο έκανε ντεμπούτο στο Κίπορτ του Νιού Τζέρσεϋ σε ένα θέατρο για πρωτοεμφανιζόμενους, με την τοπική εφημερίδα να γράφει, "οι Ασταίρ είναι το καλύτερο παιδικό νούμερο στη vaudeville."
Ορισμένες πηγές αναφέρουν πως τα δύο αδέρφια εμφανίστηκαν σε μια ταινία του 1915 με τίτλο Fanchon, the Cricket , με πρωταγωνίστρια τη Μαίρη Πίκφορντ, αλλά οι Ασταίρ το αρνήθηκαν με επιμονή.
Ενώ έψαχνε για νέες καλλιτεχνικές ιδέες, ο Φρεντ Ασταίρ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Τζορτζ Γκέρσουιν, έναν πλασιέ τραγουδιών της Jerome H. Remick's, το 1916. Η τυχαία τους συνάντηση έλαχε να έχει βαθιές επιπτώσεις στις μετέπειτα καριέρες και των δυο καλλιτεχνών. Ο Ασταίρ βρισκόταν συνεχώς σε αναζήτηση νέων βημάτων και ξεκίνησε να παρουσιάζει την ακόρεστη επιθυμία του για καινοτομία και τελειότητα. Τελικά, τα δύο αδέρφια εμφανίστηκαν στο Μπρόντγουεϊ με το Over the Top (1917), ένα πατριωτικό νούμερο.
1917 – 1933: Καριέρα στο Θέατρο – Μπρόντγουεϊ και Λονδίνο
thumb|300px|Ο Φρεντ Ασταίρ χορεύει με την αδερφή του Αντέλ, 1921. Τα δύο αδέρφια συνέχισαν παρουσιάζοντας καινούρια νούμερα και για τη δουλειά τους στο The Passing Show το 1918, ο Χέιγουντ Μπρουν έγραψε: "Σε μια βραδιά όπου υπήρχε αφθονία καλού χορού, ο Φρεντ Ασταίρ ξεχώριζε... Αυτός και η παρτενέρ του, Αντέλ Ασταίρ, έκαναν το σόου να παύσει νωρίς το βράδυ, με έναν όμορφο χορό με χαλαρά άκρα." Ως τότε, η ικανότητα του Φρεντ στο χορό είχε αρχίσει να υπερέχει αυτής της αδερφής του, αν και ακόμη εκείνη έδινε τον τόνο στην παράστασή τους και η λάμψη και το χιούμορ της τραβούσαν την προσοχή, εν μέρει χάρις στην προσεχτική προετοιμασία του Φρεντ και την ισχυρή υποστήριξη της χορογραφίας.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, ο Φρεντ και η Αντέλ εμφανίζονταν στο Μπρόντγουεϊ και σε θεατρικές σκηνές του Λονδίνου, σε παραστάσεις όπως οι Lady Be Good (1924) και Funny Face (1927) των Τζορτζ και Άιρα Γκέρσουιν, και αργότερα στο The Band Wagon (1931), κερδίζοντας την αναγνώριση των κριτικών και του κοινού και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων του Funny Face, οι Ασταίρ πήγαν στο Χόλιγουντ για ένα δοκιμαστικό (το οποίο δεν διασώζεται σήμερα) στα στούντιο της Paramount. Ωστόσο δεν θεωρήθηκαν κατάλληλοι για να συμμετάσχουν σε κινηματογραφικές ταινίες. Το καλλιτεχνικό ζευγάρι χώρισε το 1932, όταν η Αντέλ παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, Λόρδο Τσαρλς Κάβεντις, γιο του Δούκα του Ντέβονσαϊρ. Ο Φρεντ Ασταίρ συνέχισε κατακτώντας την επιτυχία μοναχός του στο Μπρόντγουεϊ και στο Λονδίνο με την παράσταση Gay Divorce, ενώ άρχισε και να εξετάζει προτάσεις από το Χόλιγουντ. Το τέλος της συνεργασίας του με την Αντέλ υπήρξε τραυματικό για τον Ασταίρ, ωστόσο του έδωσε κίνητρο να επεκτείνει το ρεπερτόριό του. Ελεύθερος από τους περιορισμούς αδερφού – αδερφής, και με μια νέα συνεργάτιδα, την Κλαιρ Λους, δημιούργησε ένα ρομαντικό χορευτικό για δύο για το Night and Day του Κόουλ Πόρτερ, το οποίο και είχε γραφτεί για το Gay Divorce. Το νούμερο πιστώθηκε με την επιτυχία του θεατρικού και, όταν φτιάχτηκε εκ νέου στη μεταφορά του θεατρικού στον κινηματογράφο (The Gay Divorcee, 1934), σηματοδότησε μια νέα εποχή στον κινηματογραφημένο χορό. Πρόσφατα, υλικό που γυρίστηκε από τον Φρεντ Στόουν, με τον Ασταίρ να δίνει παράσταση στα πλαίσια του Gay Divorce στη Νέα Υόρκη, με τη διάδοχο της Λους, τη Ντόροθυ Στόουν, το 1933, βγήκε και πάλι στο φως από την χορεύτρια και ιστορικό Μπέτσυ Μπέιτος, και σήμερα αποτελεί το αρχαιότερο κινηματογραφημένο υλικό με ερμηνεία του Ασταίρ που διαθέτουμε.
1933 – 1939: Ο Φρεντ και η Τζίντζερ στο RKO
Σύμφωνα με έναν μύθο του Χόλιγουντ, σε μια αναφορά που συνόδεψε ένα δοκιμαστικό που έκανε ο Ασταίρ για την κινηματογραφική εταιρία RKO, σήμερα χαμένη μαζί με το δοκιμαστικό, γράφτηκε: "Δεν μπορεί να τραγουδήσει. Δεν μπορεί να παίξει. Χάνει τα μαλλιά του. Μπορεί να χορέψει λιγουλάκι." Ο παραγωγός των ταινιών των Ασταίρ – Ρότζερς Πάντρο Σ. Μπέρμαν υποστήριξε ότι δεν είχε ακούσει ποτέ την ιστορία αυτή κατά τη δεκαετία του 1930 και πως προέκυψε αργότερα. Ο Ασταίρ, σε μια συνέντευξη το 1980 για την εκπομπή 20/20 της Μπάρμπαρα Γουόλτερς στο δίκτυο ABC, επέμεινε πως η αναφορά στην πραγματικότητα έγραφε: "Δεν μπορεί να παίξει. Λίγο καραφλός. Επίσης χορεύει." Σε κάθε περίπτωση, το δοκιμαστικό ήταν προφανώς απογοητευτικό, και ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, που ήταν αυτός που έφερε τον Ασταίρ στην εταιρία και παρήγγειλε το δοκιμαστικό, το περιέγραψε ως "ελεεινό" σε κάποιο υπόμνημα του 1933. Εν τούτοις, αυτό δεν επηρέασε τα πλάνα της εταιρίας για τον καλλιτέχνη, δανείζοντάς τον αρχικά για μερικές μέρες στην MGM το 1933 για το ντεμπούτο του στο Χόλιγουντ, όπου εμφανίστηκε ως ο εαυτός του, χορεύοντας με την Τζόαν Κρόφορντ στο επιτυχημένο μιούζικαλ Dancing Lady.
Αφού επέστρεψε στην RKO Pictures, το όνομά του αναγράφτηκε πέμπτο μαζί με τη Τζίντζερ Ρότζερς στο έργο του 1933 της Ντολόρες ντελ Ρίο με τίτλο Flying Down to Rio. Σε μια του κριτική, το περιοδικό Variety αποδίδει την επιτυχία του έργου στην παρουσία του Ασταίρ. Παρόλο που ο Ασταίρ ήταν αρχικά πολύ επιφυλακτικός στο να αποτελέσει και πάλι μέλος χορευτικού διδύμου, πείσθηκε από την προφανή έλξη που ασκούσε στο κοινό το ταίριασμα Ασταίρ – Ρότζερς. Αυτή η συνεργασία, και η χορογραφία των Ασταίρ και Ερμή Παν, βοήθησαν το χορό να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι των κινηματογραφικών μιούζικαλ του Χόλιγουντ. Οι Ασταίρ και Ρότζερς γύρισαν δέκα ταινίες μαζί, ανάμεσα στις οποίες τις The Gay Divorcee (1934), Roberta (1935), Top Hat (1935), Follow the Fleet (1936), Swing Time (1936), Shall We Dance (1937), και Carefree (1938). Έξι από τα εννιά μιούζικαλ που δημιούργησε αποτέλεσαν τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες της RKO, όλα έφεραν ένα κάποιο πρεστίζ και καλλιτεχνία που όλα τα στούντιο επιθυμούσαν την εποχή εκείνη. Η συνεργασία των Ασταίρ και Ρότζερς τους μετέτρεψε σε αστέρια πρώτου μεγέθους. Όπως είπε η Κάθριν Χέπμπορν: "Αυτός της δίνει κλάση και εκείνη του δίνει σεξ".
Ο Ασταίρ με ευκολία απέσπασε ένα ποσοστό του κέρδους που απέφεραν οι ταινίες του, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στα συμβόλαια των ηθοποιών της εποχής, καθώς επίσης και πλήρη αυτονομία στο πώς θα παρουσιάζονταν οι χοροί του, επιτρέποντάς του να φέρει επανάσταση στον κινηματογραφικό χορό. Στον Ασταίρ αποδίδονται δύο σημαντικοί νεωτερισμοί στα πρώτα κινηματογραφικά μιούζικαλ. Αρχικά επέμεινε η (πρακτικά ακίνητη) κάμερα να τραβά ένα ολόκληρο χορευτικό σε ένα μοναδικό πλάνο, και αν ήταν δυνατόν, να έχει πλήρη ορατότητα των χορευτών συνεχώς. Ο Ασταίρ έχει κάνει τη διάσημη δήλωση: "Είτε η κάμερα θα χορεύει, είτε εγώ." Ο Ασταίρ έκανε να επικρατήσει αυτή την πολιτική από το The Gay Divorcee (1934) και μετά, μέχρι που την ανέτρεψε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, όταν σκηνοθέτησε την ταινία Finian's Rainbow (1968), το πρώτο του μιούζικαλ. Με τον τρόπο αυτό οι χορευτικές σκηνές του Ασταίρ διαφοροποιήθηκαν από αυτές των μιούζικαλ του Μπάσμπυ Μπέρκλεϊ, τα οποία είναι γνωστά για χορευτικά νούμερα γεμάτα λήψεις από αέρος, γρήγορες αλλαγές και ζουμ σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος, όπως τα χέρια ή τα πόδια. Δεύτερον, φρόντιζε ώστε όλα τα μουσικά νούμερα να εναρμονίζονται απόλυτα με την πλοκή του έργου. Αντί να χρησιμοποιεί το χορό καθαρά ως θέαμα όπως ο Μπέρκλεϋ, ο Ασταίρ τον χρησιμοποίησε σαν στοιχείο που δίνει ώθηση στην πλοκή. Συνήθως, μια ταινία του Ασταίρ θα περιελάμβανε μια σόλο ερμηνεία από τον ίδιο τον Ασταίρ – την οποία και ονόμαζε "sock solo" –, ένα κωμικό χορευτικό με την παρτενέρ του και ένα ρομαντικό χορευτικό.
Οι κριτικοί χορού Αρλήν Κρότσε, Χάνα Χύαμ και Τζον Μιούελερ θεωρούν πως η Ρότζερς υπήρξε η καλύτερη παρτενέρ που είχε ποτέ ο Ασταίρ, αναγνωρίζοντας συγχρόνως πως ορισμένες από τις μεταγενέστερες παρτενέρ του είχαν περισσότερες ικανότητες, μια άποψη που μοιράζονται επίσης οι Ερμής Παν και Στάνλεϋ Ντόνεν. Η κριτικός κινηματογράφου Πωλίν Κάελ υιοθετεί μια πιο ουδέτερη στάση, ενώ ο κριτικός του περιοδικού Time Ρίτσαρντ Σκίκελ γράφει: "Η νοσταλγία που περιβάλλει το ζεύγος Ρότζερς – Ασταίρ έχει την τάση να ξεθωριάζει τις άλλες παρτενέρ."
Ο Μιούελερ συνοψίζει τις ικανότητες της Ρότζερς ως εξής: "Η Ρότζερς ξεχωρίζει από τις άλλες παρτενέρ του Ασταίρ όχι γιατί ήταν ανώτερή τους ως χορεύτρια αλλά επειδή, σαν μια ικανή ηθοποιός με ένστικτο, ήταν αρκετά επιφυλακτική ώστε να καταλάβει πως η υποκριτική δεν σταματούσε όταν άρχιζε ο χορός... ο λόγος που τόσο πολλές γυναίκες είχαν τη φαντασίωση να χορέψουν με τον Φρεντ Ασταίρ ήταν ότι η ίδια η Τζίντζερ Ρότζερς έδινε την εντύπωση πως, το να χορεύεις μαζί του, ήταν η πιο συναρπαστική εμπειρία που μπορεί κανείς να φανταστεί." Σύμφωνα με τον Ασταίρ, "Η Τζίντζερ δεν είχε ποτέ χορέψει με παρτενέρ στο παρελθόν. Προσποιόταν υπερβολικά. Δεν μπορούσε να χορέψει κλακέτες και δεν μπορούσε να κάνει εκείνο ή το άλλο... αλλά η Τζίντζερ είχε στιλ και ταλέντο και βελτιωνόταν καθώς περνούσε ο καιρός. Τα κατάφερε τόσο καλά ώστε μετά από λίγο οποιαδήποτε άλλη χόρευε μαζί μου φαινόταν να το κάνει λάθος."
Ωστόσο, ο Ασταίρ ακόμη επιθυμούσε να αποφύγει την ταύτιση της καριέρας του με μια συγκεκριμένη συνεργάτιδα, έχοντας το ήδη υποστεί μια φορά με την αδερφή του, την Αντέλ. Μέχρι που διαπραγματεύτηκε με την RKO να εμφανιστεί μόνος στην ταινία A Damsel in Distress το 1937, δίχως επιτυχία όπως αποδείχτηκε. Έκανε τελικά δύο ακόμη ταινίες με τη Ρότζερς, τις Carefree (1938) και The Story of Vernon and Irene Castle (1939). Όταν και οι δύο έχασαν χρήματα, ο Ασταίρ αποχώρησε από την RKO, ενώ η Ρότζερς παρέμεινε και τελικά έγινε το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο του στούντιο κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’40. Οι δυο τους επανενώθηκαν το 1949 για μια τελευταία συνεργασία, με τίτλο The Barkleys of Broadway.
1940-1947: Προς μια πρόωρη αποχώρηση
thumb|350px|''Ο Φρεντ Ασταίρ διευθύνει χορεύοντας την ορχήστρα Artie Shaw στα πλαίσια της ταινίας Second Chorus (1940). Το 1939, ο Ασταίρ αποχώρησε από την RKO για να ακολουθήσει νέες ευκαιρίες, με μεικτά αν και γενικότερα επιτυχή αποτελέσματα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Ασταίρ συνέχισε να δίνει προσοχή στην αξία των συνεργατών του στη χορογραφία και, αντίθετα με την επιλογή του της δεκαετίας του 1930 να συνεργαστεί αποκλειστικά με τον Ερμή Παν, επένδυσε στο ταλέντο καινούριων συνεργατών ώστε να συνεχίσει να είναι καινοτόμος. Η πρώτη του παρτενέρ μετά την Τζίντζερ ήταν η εξαιρετική Έλινορ Πάουελ, η οποία θεωρήθηκε η αρτιότερη χορεύτρια στις κλακέτες της γενιάς της, στην παραγωγή Broadway Melody of 1940 όπου και παρουσίασαν μια φημισμένη ρουτίνα μεγάλης διάρκειας για το Begin the Beguine του Κόουλ Πόρτερ. Εμφανίστηκε επίσης στο πλάι του Μπινγκ Κρόσμπυ στις ταινίες Holiday Inn (1942) και Blue Skies (1946), μα παρά την τεράστια εμπορική επιτυχία και των δύο, ο Ασταίρ φάνηκε δυσαρεστημένος με τους ρόλους όπου έχανε το κορίτσι από τον Κρόσμπυ. Το πρώτο φιλμ είναι ξακουστό για το χορευτικό του σόλο "Let's Say it with Firecrackers", ενώ το δεύτερο περιελάμβανε μια καινοτόμο ρουτίνα χορού και τραγουδιού που ταυτίστηκε μαζί του, το "Puttin on the Ritz". Άλλες παρτενέρ του αυτή την περίοδο περιλαμβάνουν την Πολέτ Γκοντάρ στο Second Chorus (1940), παραγωγή στην οποία διηύθυνε χορεύοντας την ορχήστρα Artie Shaw.
Γύρισε δύο ταινίες με την Ρίτα Χέιγουορθ, η οποία έγινε η αγαπημένη του παρτενέρ: η πρώτη, You'll Never Get Rich (1941) ανέδειξε την Χέιγουορθ σε αστέρι και παρείχε στον Ασταίρ την πρώτη του ευκαιρία να ενσωματώσει λατινοαμερικάνικα στοιχεία στο χορευτικό του στιλ, επωφελούμενος από την επαγγελματική κληρονομιά της Χέιγουρθ στους λάτιν χορούς. Το δεύτερο του φιλμ μαζί της, You Were Never Lovelier (1942), είχε εξίσου επιτυχία, και περιελάμβανε ένα ντουέτο του "I'm Old Fashioned" του Κερν, το οποίο και έγινε ο κορμός του αφιερώματος στον Ασταίρ που επιμελήθηκε το 1983 ο Ζερόμ Ρόμπινς με το New York City Ballet. Κατόπιν εμφανίστηκε μαζί με την δεκαεπτάχρονη Τζόαν Λέζλι στο πολεμικό δράμα The Sky's the Limit (1943) όπου και παρουσίασε το "One for My Baby" των Αρλήν και Μέρτσερ ενώ χορεύει σε ένα μπαρ μια σκοτεινή και προβληματισμένη χορογραφία. Η ταινία, της οποίας τις χορογραφίες ανέλαβε ο Ασταίρ μονάχος του και που πέτυχε μέτρια εισπρακτική επιτυχία, αποτέλεσε για τον Ασταίρ μία στροφή από την γοητευτική και χαρούμενη περσόνα που υποδυόταν συνήθως στην οθόνη και μπέρδεψε τους σύγχρονούς του κριτικούς.
Η επόμενη παρτενέρ του, η Λουσίλ Μπρέμερ, εμφανίστηκε σε δύο ταινίες, και οι δύο σκηνοθετημένες από τον Βιντσέντε Μινέλλι: το έργο φαντασίας Yolanda and the Thief που περιελάμβανε ένα avant-garde σουρεαλιστικό μπαλέτο, και το μιούζικαλ Ziegfeld Follies (1946) το οποίο περιελάμβανε ένα αξιομνημόνευτο ντουέτο του Ασταίρ με τον Τζιν Κέλλι στο "The Babbit and the Bromide", ένα τραγούδι του Γκέρσουιν που ο Ασταίρ είχε παρουσιάσει με την Αντέλ πολύ παλαιότερα, το 1927. Αν και η δεύτερη ταινία ήταν πολύ επιτυχημένη, η πρώτη πάτωσε και ο Ασταίρ, πάντα ανασφαλής και πιστεύοντας πως η καριέρα του ξεκινούσε να ξεθωριάζει, αιφνιδίασε το κοινό του ανακοινώνοντας την απόσυρσή του κατά τη διάρκεια της παραγωγής του Blue Skies (1946), κατονομάζοντας το "Puttin on the Ritz" ως τον αποχαιρετιστήριο χορό του.
Μετά την ανακοίνωση της αποχώρησής του από τα καλλιτεχνικά δρώμενα το 1946, ο Ασταίρ συγκεντρώθηκε στις ιπποδρομίες και ίδρυσε τα Fred Astaire Dance Studios το 1947, τα οποία τελικά πούλησε το 1966.
1948-1957: Χρόνια στην MGM και δεύτερη αποχώρηση
Ο Ασταίρ σύντομα επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη για να αντικαταστήσει τον τραυματία Τζιν Κέλλι στην ταινία Eastern Parade στο πλευρό των Τζούντι Γκάρλαντ και Ανν Μίλερ, και για μια τελική επανένωση με την Ρότζερς στο The Barkleys of Broadway (1949). Κατόπιν συνέχισε να γυρίζει κι άλλα μιούζικαλ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50: Let's Dance (1950) με την Μπέτυ Χάτον, Royal Wedding (1951) με την Τζέιν Πάουελ, Three Little Words (1950) και The Belle of New York (1952) με τη Βέρα-Έλεν, The Band Wagon (1953) και Silk Stockings (1957) με την Σιντ Τσαρίς, Daddy Long Legs (1955) με την Λέζλι Κάρον, και Funny Face (1957) με την Όντρεϊ Χέπμπορν. Η προσφορά του μέχρι εκείνο το σημείο ήταν τριάντα μουσικές ταινίες σε είκοσι πέντε χρόνια. Ακολούθως, ανακοίνωσε ότι αποσυρόταν από τον χορό στον κινηματογράφο για να επικεντρωθεί στην δραματική ηθοποιία, επιτυγχάνοντας παραληρηματικές κριτικές για το πολεμικό δράμα On the Beach (1959).
1958-1981: Χορός στην τηλεόραση και υποκριτική
Ο Ασταίρ δεν αποσύρθηκε πλήρως από το χορό. Γύρισε μια σειρά τεσσάρων μιούζικαλ για την τηλεόραση, η οποία έλαβε πολύ καλές κριτικές και βραβεύτηκε με Έμμυ, κατά τα έτη 1958, 1959, 1960 και 1968. Καθένα από αυτά περιελάμβανε στο καστ τον Μπάρυ Τσέης, με τον οποίο ο Ασταίρ πέρασε ένα καλοκαίρι μεγάλης καλλιτεχνικής έμπνευσης. Το πρώτο από τα προγράμματα αυτά, με τίτλο An Evening with Fred Astaire (1958), κέρδισε συνολικά εννέα βραβεία Έμμυ. Υπήρξε επίσης αξιοσημείωτο γιατί ήταν η πρώτη μεγάλη μετάδοση που προεγγράφηκε σε έγχρωμη βιντεοταινία, και αποκαταστάθηκε μόλις πρόσφατα.
Η τελευταία μεγάλη μουσική ταινία του καλλιτέχνη ήταν το Finian's Rainbow (1968), για την οποία αποχωρίστηκε τη λευκή του γραβάτα και το φράκο για να υποδυθεί έναν Ιρλανδό περιπλανώμενο, ο οποίος πιστεύει πως αν θάψει ένα κομμάτι χρυσό στη σκιά του Φορτ Νοξ αυτό θα πολλαπλασιαστεί. Παρτενέρ του στο χορό ήταν η Πετούλα Κλαρκ, η οποία υποδύθηκε τη σκεπτικίστρια κόρη του. Εκείνος εξομολογήθηκε πως ήταν νευρικός για το γεγονός ότι θα τραγουδήσει μαζί της, ενώ εκείνη ομολόγησε τον ίδιο φόβο όταν κλήθηκε να χορέψει μαζί του. Δυστυχώς, η ταινία, την οποία σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, υπήρξε αποτυχημένη εμπορικά.
Ο Ασταίρ συνέχισε να ασχολείται με την υποκριτική και τη δεκαετία του 1970, κάνοντας εμφανίσεις στην τηλεόραση όπως στο It Takes a Thief και σε ταινίες όπως ο Πύργος της Κολάσεως (1974), για τον οποίο έλαβε τη μοναδική του υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ στην κατηγορία Β' Ανδρικής Ερμηνείας. Χάρισε τη φωνή του στον αφηγητή της κλασικής ταινίας κινουμένων σχεδίων της δεκαετίας του ’70, με τίτλο Santa Claus is Comin' to Town. Εμφανίστηκε ακόμη στα δύο πρώτα ντοκιμαντέρ της σειράς That's Entertainment! στα μέσα της ίδιας δεκαετίας. Στο δεύτερο, σε ηλικία εβδομήντα έξι ετών πραγματοποίησε μουσικοχορευτικά νούμερα με τον Τζιν Κέλλυ, ερμηνείες που αποτέλεσαν τις τελευταίες του σε μουσική ταινία. Το καλοκαίρι του 1975, έκανε τρία άλμπουμ στο Λονδίνο, τα London, Attitude Dancing, They Can't Take These Away From Me, και A Couple of Song and Dance Men, με το τελευταίο να περιλαμβάνει ντουέτα του με τον Μπινγκ Κρόσμπυ. Το 1978, ο Φρεντ Ασταίρ συμπρωταγωνίστησε με την Έλεν Χέιζ σε μια τηλεταινία, την A Family Upside Down, όπου και υποδύονται ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Για την ερμηνεία του αυτή ο Ασταίρ κέρδισε Βραβείο Έμμυ. Έκανε μια καλοδιαφημισμένη εμφάνιση ως γκεστ στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας του 1979, Battlestar Galactica, στο ρόλο του Chameleon, κατόπιν προσωπικής του αιτήσεως διαμέσου του ατζέντη του. Τελευταία του ταινία ήταν η διασκευή το 1981 του μυθιστορήματος του Πήτερ Στράουμπ με τίτλο Ghost Story.
Προσωπική τεχνική και επιρροή στον κινηματογράφο
thumb|350px|Ο Φρεντ Ασταίρ χορεύει στους τοίχους και την οροφή, σε ένα νούμερο με τίτλο "You're All the World to Me" από την ταινία "Βασιλικοί Γάμοι" (1951). Ο Ασταίρ ήταν βιρτουόζος χορευτής, ικανός να εκπέμπει ανάλαφρη ανεμελιά ή βαθύ συναίσθημα όταν ο ρόλος το απαιτούσε. Διέθετε εντυπωσιακό έλεγχο πάνω στην τεχνική του και εφάμιλλη αίσθηση του ρυθμού. Καιρό μετά την ολοκλήρωση της φωτογραφίας για το σόλο χορευτικό του νούμερο με τίτλο "I Want To Be A Dancin' Man" για την ταινία The Belle Of New York (1952), κρίθηκε πως το ταπεινό κοστούμι του Ασταίρ, αλλά και το σύνολο του σκηνικού ήταν ακατάλληλα και ολόκληρη η σκηνή έπρεπε να γυριστεί από την αρχή. Το ντοκιμαντέρ "That's Entertainment! Part III" (1994) αντιπαραβάλει τις δύο σκηνές σε χωρισμένη στα δύο οθόνη. Καρέ προς καρέ, οι δύο ερμηνείες είναι εντελώς ίδιες, μέχρι και την πιο αδιόρατη χειρονομία.
Η τελειομανία του υπήρξε θρυλική, όπως η μετριοφροσύνη και η φροντίδα του για τους συμπρωταγωνιστές του. Αν και η επιμονή του για πρόβες και επαναλήψεις έκαναν κάποιους να δυσανασχετούν. Παρόλο που έβλεπε τον εαυτό του σα διασκεδαστή πρώτα από όλα, το μέγεθος της τέχνης του κέρδισε την εκτίμηση θρύλων του χορού του 20ου αιώνα, όπως ο Ζώρζ Μπαλανσίν, οι αδερφοί Νίκολας, ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, η Μάργκοτ Φοντέυν, ο Μποπ Φόσυ, ο Γκρέγκορυ Χάινς, ο Τζιν Κέλλι, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ο Μάικλ Τζάκσον και ο Μπιλ Ρόμπινσον.
Επιρροή στο τραγούδι
Ιδιαίτερα μετριόφρων αναφορικά με τις ικανότητές του στο τραγούδι — συχνά υποστήριζε πως δεν μπορούσε να τραγουδήσει — ο Ασταίρ ερμήνευσε πρώτος μερικά από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του Great American Songbook. Συγκεκριμένα το τραγούδι του Κόουλ Πόρτερ "Night and Day" στην ταινία Gay Divorce (1932), τα τραγούδια του Ίρβιν Μπερλίν "Isn't This a Lovely Day?", "Cheek to Cheek" και "Top Hat, White Tie and Tails" στην ταινία Top Hat (1935), "Let's Face the Music and Dance" στην ταινία Follow the Fleet (1936) και "Change Partners" στην ταινία Carefree (1938). Ερμήνευσε πρώτος τη δημιουργία του Ζερόμ Κερν "The Way You Look Tonight" στην ταινία Swing Time (1936), τα έργα του Τζορτζ Γκέρσουιν "They Can't Take That Away From Me" στην ταινία Shall We Dance (1937), "A Foggy Day" και "Nice Work If You Can Get It" στην ταινία A Damsel in Distress (1937), το τραγούδι του Τζόνι Μέρσερ "One for My Baby (and One More for the Road)" από την ταινία The Sky's the Limit (1943) και "Something's Gotta Give" από την ταινία Daddy Long Legs (1955). Τέλος, το τραγούδι των Χάρι Γουόρνερ και Άρθουρ Φριντ "This Heart of Mine" από την ταινία Ziegfeld Follies (1946).
Διάσημα τραγούδια επίσης ερμήνευσε μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του. Παραδείγματα είναι:
Παρόλο που διέθετε απαλή φωνή, ξεχώριζε για το λυρισμό και την ορθοφωνία του. Η χάρη και η κομψότητα που τύγχαναν ευρείας αναγνώρισης στο χορό του, ανακλώνταν και στο τραγούδι, μια συνθετική ικανότητα που οδήγησε τον Μπάρτον Λέιν να τον περιγράψει ως τον "Καλύτερο ερμηνευτή του κόσμου". Ο Ίρβιν Μπερλίν τον θεωρούσε ισάξιο με οποιονδήποτε μεγάλο ερμηνευτή των κομματιών του, "όσο καλός όσο και οι Αλ Τζόλσον, Μπινγκ Κρόσμπι και Φρανκ Σινάτρα, όχι απαραίτητα για τις φωνητικές του ικανότητες όσο για την αντίληψη του πως εκπέμπεται ένα τραγούδι". Ο Ζερόμ Κερν τον θεωρούσε ως το μεγαλύτερο ερμηνευτή των τραγουδιών του, ενώ οι Κόουλ Πόρτερ και Τζόννυ Μέρσερ επίσης θαύμαζαν το μοναδικό τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε το έργο τους. Όσο για τον Τζορτζ Γκέρσουιν, αν και ήταν κάπως επιφυλακτικός σχετικά με τις φωνητικές ικανότητες του Ασταίρ, έγραψε πολλά από τα πιο αξιομνημόνευτα τραγούδια του για κείνον.
Στην ακμή του, ο Ασταίρ αναφερόταν στους στίχους διάσημων τραγουδοποιών όπως ο Κόουλ Πόρτερ, Λόρεντς Χαρτ και Έρικ Μάσκβιτς και εξακολουθεί να εμπνέει τους σύγχρονους δημιουργούς. Παραδείγματα αποτελούν τα κομμάτια "I Am Fred Astaire" από τους Taking Back Sunday, "No Myth" από τον Μάικλ Πεν, "Take you on a cruise" από τους Interpol, "Fred Astaire" από τους Lucky Boys Confusion, "Long Tall Glasses" του Λίο Σάγιερ, "Just Like Fred Astaire" από τους James, "After Hours" από τους The Bluetones, "Fred Astaire" από τους Pips, Chips and Videoclips, "Decadence Dance" από τους Extreme, και τέλος εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του άλμπουμ των Beatles’  "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Ο Ασταίρ υπήρξε και ο ίδιος στιχουργός. Έγραψε το "I'm Building Up to an Awful Letdown" - από κοινού με τον Τζόννυ Μέρσερ – το οποίο έφτασε το νούμερο 4 του Hit Parade of 1936. Ηχογράφησε το δικό του "It's Just Like Taking Candy from a Baby" με τον Μπένι Γκούντμαν το 1941, και όλη του τη ζωή τον διακατείχε η επιθυμία να γίνει επιτυχημένος τραγουδοποιός.
Προσωπική Ζωή
Ο Ασταίρ παρέμεινε ανδρικό πρότυπο ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, παραμερίζοντας το χαρακτηριστικό του ημίψηλο καπέλο, λευκή γραβάτα και σμόκιν (το οποίο και απεχθανόταν) για χάρη αέρινων σπορ ντυσιμάτων, χρωματιστών πουκαμίσων, γραβατών και παντελονιών – τα τελευταία με τη χαρακτηριστική λεπτομέρεια χρήσης μιας παλιάς γραβάτας στη θέση της ζώνης. Έκανε τον πρώτο του γάμο το 1933, με τη 25χρονη Φίλις Πότερ (πατρικό όνομα Φίλις Λίβινγκστον Μπέικερ, 1908-1954), με καταγωγή από τη Βοστώνη, αφού την πολιόρκησε για δύο χρόνια. Ο θάνατος της Πότερ από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία μόλις 46 ετών, έδωσε τέλος σε 21 χρόνια ευτυχισμένου γάμου και άφησε τον Ασταίρ περίλυπο. Την εποχή εκείνη σκέφτηκε να παραιτηθεί από την ταινία Daddy Long Legs, το εγχείρημά του εκείνη την εποχή, κάνοντας μια πρόταση χωρίς προηγούμενο στο στούντιο να πληρώσει από την τσέπη του το κόστος. Τελικά αποφάσισε να ολοκληρώσει την ταινία, για να έχει κάτι να τον περισπά από τη θλίψη του (και γιατί η σύζυγος του θα επιθυμούσε από αυτόν να το κάνει). Έκτοτε παρέμενε όσο απασχολημένος γινόταν.
Μάρκελλος (κόμης εξκουβιτόρων)
Ο Μάρκελλος, λατιν.: Marcellus, (άκμασε 539-552) ήταν δικαστικός αξιωματούχος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένας από τους στενότερους βοηθούς του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (βασ. 527–565) και διοικητής της αυτοκρατορικής σωματοφυλακής των Φρουρών του Παλατιού (Εxcubitores) περί το 541–552.
Φρεντ Ασταίρ
Προσωπική Ζωή
Εκτός από τον γιο της Πότερ από προηγούμενο γάμο, τον Πήτερ, οι Ασταίρ απέκτησαν δύο παιδιά, τον Φρεντ Τζούνιορ (γεννημένο το 1936), ο οποίος εμφανίστηκε με τον πατέρα του στην ταινία Midas Run, αλλά έγινε τελικά πιλότος και ιδιοκτήτης ράντσου αντί για ηθοποιός, και την Άβα Ασταίρ Μακένζι (γεννημένη το 1942) η οποία και εξακολουθεί να προωθεί την κληρονομιά του αποθανόντος πατέρα της. Είναι νυμφευμένη με τον Ρίτσαρντ Μακένζι και μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στο Λονδίνο και την Ιρλανδία.
Μάρκελλος (κόμης εξκουβιτόρων)
Βιογραφία
Τίποτα δεν είναι γνωστό για την πρώιμη ζωή και τη σταδιοδρομία του, αλλά ήταν προφανώς έμπειρος δικαστής, διότι στις 8 Απριλίου 539 ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ τον διόρισε ως έναν από τους τέσσερις ανώτερους δικαστές (iudices pedanei). Είναι πιθανό να ήταν ένας από τους κόμητες του συμβουλίου (comites consistoriani), αφού αναφέρεται ως κόμης το 540 Στη Νεαρά νομοθεσία σχετικά με το διορισμό του, καταγράφεται από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ ως στενός συνεργάτης και «διάσημος για το ενδιαφέρον του για τη δικαιοσύνη», ενώ ο ιστορικός Προκόπιος Καισαρείας τον περιγράφει ως πολύ λιτό, αδιάφθορο και αυστηρκή προσωπικότητα, με βαθιά ανησυχία για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.
Φρεντ Ασταίρ
Προσωπική Ζωή
Ο Ασταίρ αγαπούσε ιδιαίτερα το γκολφ και τους αγώνες με άλογα, με το δικό του, το Triplicate, να κερδίζει το Hollywood Gold Cup το 1946. Παρέμεινε ενεργητικός μέχρι τα ογδόντα του, και ξαναπαντρεύτηκε το 1980, τη Ρόμπιν Σμιθ, μια ηθοποιό / πρωταθλήτρια τζόκεϋ, περίπου 45 χρόνια νεότερη. Ο Ασταίρ ξανάκανε πρωτοσέλιδα όταν σε ηλικία 78 ετών εισήχθη στο νοσοκομείο αφού έσπασε τον αριστερό του καρπό ενώ έκανε skateboard με το πατίνι του εγγονού του. Έτσι κέρδισε μια εφ όρου ζωής θέση στην Εθνική Κοινότητα Skateboard Ο ίδιος δήλωσε: «Ο Τζιν Κέλλι με προειδοποίησε να μην κάνω σαχλαμάρες, αλλά είδα αυτά τα μαραφέτια που καβαλάνε τα παιδιά στην τηλεόραση κάνοντας ένα σωρό κόλπα. Τι χορογραφία θα μπορούσα να σκαρφιστώ για μια σκηνή ταινίας αν αυτά υπήρχαν χρόνια πριν. Τέλοσπάντων έκανα εξάσκηση στο δρομάκι του σπιτιού μου».
Ο Ασταίρ απεβίωσε στις 22 Ιουνίου 1987 από πνευμονία σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στο Oakwood Memorial Park Cemetery στην Καλιφόρνια. Μια τελευταία του επιθυμία ήταν να ευχαριστήσει τους θαυμαστές του για τα χρόνια που τον υποστήριξαν. Ο Ασταίρ δεν έχει ποτέ απεικονιστεί σε φιλμ. Πάντα αρνούνταν να δώσει συγκατάθεση λέγοντας, «Όσα και να μου προσφέρουν – και προσφορές φτάνουν όλη την ώρα – δεν θα πουλήσω». Στη διαθήκη του συμπεριέλαβε μια ρήτρα βάσει της οποίας ζήτησε να μην λάβει ποτέ χώρα τέτοια απεικόνιση, σχολιάζοντας: «Υπάρχει εκεί γιατί δεν έχω ιδιαίτερη επιθυμία να δω τη ζωή μου παρεξηγημένη, που θα είναι».
Μάρκελλος (κόμης εξκουβιτόρων)
Βιογραφία
Στις αρχές του 541, ο Μάρκελλος είχε διοριστεί στην πολύ σημαντική θέση του κόμη της Φρουράς του Παλατιού (comes excubitorum), επικεφαλής της αυτοκρατορικής και ανακτορικής φρουράς.
Φρεντ Ασταίρ
Φιλμογραφία
thumb|300px|Ο Φρεντ Ασταίρ με την αδερφή του Αντέλ, 1919. thumb|300px|Η Πωλέτ Γκοντάρ και ο Φρεντ Ασταίρ στο χορευτικό "I Ain't Hep to that Step but I'll Dig It" από την ταινία "Second Chorus" (1940). thumb|300px|Σκηνή από την ταινία "Βασιλικοί Γάμοι" (1951).
Βραβεύσεις
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Μάρκελλος (κόμης εξκουβιτόρων)
Η πτώση του Ιωάννη του Καππαδόκη
Μεταξύ τους, η Θεοδώρα και η Αντωνίνα επινόησαν ένα σχέδιο, για να κάνουν τον έπαρχο να ομολογήσει προδοτικές προθέσεις: χρησιμοποιώντας την κόρη του ως μεσάζοντα, η Αντωνίνα εκμυστηρεύτηκε ότι ο Βελισάριος σκέφτηκε να κάνει πραξικόπημα και ζήτησε τη βοήθεια του Ιωάννη. Κανονίστηκε μία συνάντηση στο παλάτι των Ρουφινιανών κοντά στη Χαλκηδόνα, όπου ο Μάρκελλος, μαζί με τον ευνούχο Ναρσή, πραιπόσιτο του ιερού κοιτώνα (praepositus sacri cubiculi) και πολλούς στρατιώτες ήταν παρόντες για να παρακολουθήσουν τα γεγονότα. Ο Μάρκελλος και ο Ναρσής έλαβαν εντολή από τη Θεοδώρα να σκοτώσουν τον Ιωάννη, αν μιλούσε υπέρ της προδοσίας. Στη συμπλοκή που ακολούθησε, ωστόσο, ο Ιωάννης διέφυγε και κατέφυγε σε μία εκκλησία, ενώ ο Μάρκελλος τραυματίστηκε από έναν από τους φρουρούς τού Ιωάννη. Ο Ιωάννης απομακρύνθηκε από το αξίωμα αμέσως μετά, και εξορίστηκε στην Κύζικο.
Συνωμοσία του Αρταβάνη
Ο Μάρκελλος επανέρχεται στο προσκήνια στα τέλη του 548 ή στις αρχές του 549, όταν ενεπλάκη στη συνωμοσία του Αρμένιου μάγιστρου militum praesentalis Aρταβάνη.