cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Βιβλιοθήκη του Λεσότο
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Λεσότο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μαζέρου, και το 2007 διέθετε μια συλλογή περίπου 88.000 τόμων. Η Βιβλιοθήκη Τόμας Μοφόλο, που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Λεσότο, στο χωριό Roma, περίπου 34 χιλιόμετρα από το Μαζέρου, ήταν ακόμα μεγαλύτερη με μία συλλογή 170.000 τόμων το 2007. Διαθέτει ένα ευρύ φάσμα υλικού, συμπεριλαμβανομένων εφημερίδων από τις αρχές του 20ού αιώνα και μια σχεδόν πλήρη συλλογή των ετήσιων εκθέσεων της αποικιακής Μπασουτόλανδης. Οι συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του Εθνικού Αρχείου ενισχύθηκαν το 2005, όταν οι Κινέζοι επένδυσαν σε αυτές. Αν και πολλά επίσημα δικαστικά αρχεία έχουν χαθεί, υπάρχει ακόμη σημαντικό υλικό από την αποικιακή περίοδο. Η Ένωση Βιβλιοθηκών του Λεσότο πρότεινε τη νόμιμη κατάθεση από το 1987, αλλά μέχρι το 1999 δεν είχε καθιερωθεί.
Συλλογή
Η συλλογή Μορίγια διαθέτει μια σειρά από αποικιακά έντυπα και εφημερίδες από την Μπασουτολαντ, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων εκδόσεων της εφημερίδας Naledi, καθώς και έντυπα από τα Πρακτικά του Εθνικού Συμβουλίου της Μπασουτολαντ και αποικιακές ετήσιες εκθέσεις. και αρχεία από την Ευαγγελική Αποστολική Εταιρεία Παρισίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Λεσότο Λε
Φρούριο του Βελιγραδίου
μικρογραφία Το Φρούριο του Βελιγραδίου (Σερβικά : Београдска тврђава ,Beogradska Tvrdjava ), αποτελείται από το παλιό φρούριο (Άνω και Κάτω Πόλη) και το πάρκο του Καλεμέγκνταν στην συμβολή των ποταμών Σάβα και Δούναβη, σε αστική περιοχή του σύγχρονου Βελιγραδίου. Βρίσκεται στο δήμο Stari Grad (Παλαιά Πόλη) του Βελιγραδίου. Το Φρούριο του Βελιγραδίου ανακηρύχθηκε Μνημείο Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας το 1979, και προστατεύεται από τη Δημοκρατία της Σερβίας. Είναι το πιο δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο στο Βελιγράδι, με την Σκαντάρλια να είναι το δεύτερο. Δεδομένου ότι η είσοδος είναι δωρεάν, εκτιμάται ότι ο συνολικός αριθμός επισκεπτών (αλλοδαποί, εγχώριοι, πολίτες του Βελιγραδίου) είναι πάνω από 2 εκατομμύρια ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βελιγράδι
Νικοντέμο Σκάρφο
Ήταν επίσης ο ηγέτης μιας εγκληματικής και πολιτικής οργάνωσης που παλιότερα ελεγχόταν από τον Νάκυ Τζόνσον.
Ουλβιγιέ Σουλτάνα
Η Ουλβιγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:بلند سلطان) (Τούρκικα: Ulviye Sultan, 1868 - 1875) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η Ουλβιγιέ γεννήθηκε το 1868 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της πρώτης συζύγου του Ναζικεντά Καντινεφέντι. Η Ουλβιγιέ ήταν η αγαπημένη κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Η Ουλβιγιέ το 1875 σε ένα ατύχημα που είχε, κάηκε ζωντανή και πέθανε. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Ο θάνατος της βύθισε στον πόνο τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Η αδελφή της Ουλβιγιέ, Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν στα απομνημονεύματα της αναφέρει: "Ο Θεός δεν δείχνει τον πόνο σε κανέναν από εμάς, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την Ουλβιγιέ, ο πόνος του πατέρα μου, τον καίει μέσα στην ψυχή του."
Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου Ιερόθεος Γ΄
Ο Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου Ιερόθεος Γ΄ (κατά κόσμον Εμμανουήλ Καλογερόπουλος, Σπέτσες, 1962) είναι Έλληνας Θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας. Είναι ο τρίτος κατά σειρά επίσκοπος Λήμνου με το όνομα αυτό (μετά τον Ιερόθεο Α΄ (1756-1764) και τον Ιερόθεο Β΄ (1988-2019) ).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Εμμανουήλ Καλογερόπουλος γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1962. Σπούδασε στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών και στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1983 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1990 Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης. Διακόνησε σε διάφορες θέσεις στις Μητροπόλεις Αττικής, Kηφισίας και Μεσογαίας. Από το έτος 2010 υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελλος στις Ιερές  Μητροπόλεις  Αττικής και Μεσογαίας και Λαυρεωτικής και ως Γραμματεύς Συνοδικών επιτροπών. Ομιλεί την αγγλική γλώσσα.
Στις 11 Οκτωβρίου 2019 εξελέγη Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου, υπέρτιμος Βορείου Αιγαίου διαδεχόμενος τον Ιερόθεο Β΄. Η χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 14 Οκτωβρίου στον μητροπολιτικό ναό Αθηνών.
Επαρχία Καμπάρσκι
Η Επαρχία Καμπάρσκι (ρωσικά: Камба́рский райо́н, ουντμούρτικα: Камбарка ёрос) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις 25 στην Δημοκρατία των Ουντμούρτ της Ρωσίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της δημοκρατίας. Η έκταση της επαρχίας είναι 762,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η Καμπάρκα. Η επαρχία είχε πληθυσμό 18.106 κατοίκων στην Ρωσική απογραφή του 2010. Στην απογραφή του 2002 είχε πληθυσμό 21.243 κατοίκων, ενώ στην Σοβιετική απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 22.680 κατοίκων. Ο πληθυσμός της Καμπάρκα αντιστοιχεί στο 60,9% του πληθυσμού της επαρχίας.
Χιούστον Ρόκετς
Έχουν κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα του NBA, το 1994 και το 1995. Στην ομάδα έχουν αγωνιστεί παίκτες όπως οι Κλάιντ Ντρέξλερ, Μόσες Μαλόουν, Χακίμ Ολάζουον, Τσάρλς Μπάρκλεϊ, Σκότι Πίπεν, Στίβ Φράνσις, Τρέισι Μακ Γκρέιντι, Γιάο Μινγκ και Τζέιμς Χάρντεν. Στην ομάδα έχουν αγωνιστεί και οι Έλληνες Βασίλης Σπανούλης, Ιάκωβος Τσακαλίδης και ο Κώστας Παπανικολάου. Έδρα τους είναι το Toyota Center, χωρητικότητας 18.043 ατόμων.
Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες της ομάδας μέσα στο χρόνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1967
Μονή της Αγίας Παρασκευής Δομαβιστίου
Η Μονή της Αγίας Παρασκευής Δομαβιστίου βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του όρους Άσκιο, στον νομό Κοζάνης. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό της.
Έχει πάρει την ονομασία της από το χωριό Δομαβίστι (ή Ντομαβίστι) που ήταν κοντά στην μονή και το οποίο δεν υπάρχει σήμερα.
Ιστορία της Μονής
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε το μοναστήρι ούτε πότε ακριβώς χτίστηκε το καθολικό του.
Πάνω από την είσοδο που συνδέει τον νάρθηκα με τον κυρίως ναό του καθολικού υπάρχει επιγραφή στην οποία αναφέρεται ότι ο ιερομόναχος Μωϋσής, από το Βελιγράδι «εκυνούργοσεν το παλαιόθεν εριπομένο μοναστήρι» το διάστημα 1761 -1769, χωρίς να μπορεί να αποσαφηνιστεί αν επρόκειτο για ανακαίνιση ή για εκ νέου κατασκευή. Ο επίσκοπος Σεβαστείας Άνθιμος ανέφερε, το 1900, ότι υπήρχε στο μοναστήρι εικόνα της Αγίας Παρασκευής, «επί λευκού πανίου», στην οποία αναγραφόταν ότι είχε σταλεί στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο Δοβαμίστι, με χρονολογία 21 Αυγούστου 1362. Με βάση την επιγραφή αυτή το μοναστήρι πρέπει να είχε ιδρυθεί πριν το 1362. Ο Άνθιμος ανέφερε επίσης ότι το μοναστήρι ανακαινίστηκε το 1775 από κάποιο Δωρόθεο. Σε μια ενθύμηση Μηναίου Ιανουαρίου, του 1629, αναφέρεται ότι η μονή «… Εκτίστηκεν του έτους ατκθ [1329] επί την Ηγομενίαν Μιχαήλ Ιερομονάχου.» Σε επιστολή του προς δασάρχη Κοζάνης, στις 26 Οκτωβρίου 1914, ο ηγούμενος της Μονής Στέφανος Ρεμούνδος ανέφερε ότι «η μονή είναι βυζαντινή αριθμούσα βίον 720 ετών με κτήματα και δάση..» Προφορικές παραδόσεις, που δεν μπορούν να τεκμηριωθούν, ανάγουν την ίδρυση του μοναστηριού ακόμα παλιότερα.
Όμως ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του καθολικού δείχνει ότι αυτό πρέπει να είναι μεταγενέστερο. Ειδικότερα το καθολικό αν και διατηρεί στην κάτοψη το σταυροειδή εγγεγραμμένο τύπο δεν ακολουθεί το τρίκογχο αθωνικό ρυθμό που χρησιμοποιούνταν από τα τέλη του 10ου αιώνα. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ναού, όπως η έλλειψη κογχών στα πλάγια, τα μικρά παράθυρα και η δικλινή στέγη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το καθολικό χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα ή και αργότερα.
Στα τέλη του 19ου αιώνα κάτοικοι του Δομαβιστίου ενδεχομένως με προτροπή του Μπέη του περιοχής είχαν έρθει σε αντιπαράθεση με την Μονή σχετικά με τα κτήματά της. Το 1889 οι μοναχοί του μοναστηριού δολοφονήθηκαν από τον Μπέη και τους άντρες του. Η αντιπαράθεση των κατοίκων του Δομαβιστίου με την μονή συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Το Σεπτέμβριο του 1891 ο ηγούμενος κατήγγειλε ότι ο εφημέριος του χωριού, ένας ιερομόναχος και ορισμένοι κάτοικοι του χωριού τον χτύπησαν, του αφαίρεσαν χρήματα και αφού τον οδήγησαν στο χωριό τον άφησαν να φύγει.
Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε από ελληνικές ένοπλες ομάδες.
Τα κτίσματα της Μονής εκτός από το καθολικό καταστράφηκαν στη διάρκεια της Κατοχής από τους Γερμανούς.
Πηγές
Κατηγορία:Μονές του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
IOS 4
Το iOS 4 είναι η τέταρτη έκδοση του λειτουργικού συστήματος iOS της Apple και είναι διάδοχος του iPhone OS 3. Το λειτουργικό σύστημα παρουσιάστηκε στο Παγκόσμιο Συνέδριο Προγραμματιστών της Apple (WWDC10) στις 7 Ιουνίου 2010 και κυκλοφόρησε στις 21 Ιουνίου 2010. Το iOS 4 ήταν η πρώτη έκδοση του λειτουργικού, η οποία είχε ονομαστεί εξαρχής "iOS" αντί για "iPhone OS". Διαδέχτηκε από το iOS 5 στις 12 Οκτωβρίου 2011.
Το iOS 4 εισήγαγε φακέλους στην Οθόνη Αφετηρίας, αυξάνοντας σημαντικά τον μέγιστο αριθμό εφαρμογών που μπορούσαν να εμφανιστούν στην Οθόνη Αφετηρίας. Επίσης, έγινε δυνατή η αλλαγή της ταπετσαρίας (μόνο σε τελευταία μοντέλα, λόγω αυξημένων απαιτήσεων απόδοσης). Στο λειτουργικό σύστημα προστέθηκε και η δυνατότητα του multitasking, επιτρέποντας σε εφαρμογές κλήσεων μέσω ίντερνετ, τοποθεσίας και αναπαραγωγής ήχων, να λειτουργούν στο background, ενώ μια παρόμοια αλλά πιο περιορισμένη τεχνολογία με όνομα "Fast App Switching" επέτρεπε σε οποιαδήποτε εφαρμογή να παραμένει ανενεργή στο παρασκήνιο, ενώ οι χρήστες χρησιμοποιούσαν άλλες εφαρμογές. Το iOS 4 εισήγαγε, επίσης, μια λειτουργία ορθογραφικού ελέγχου σε όλο το λειτουργικό, προσέθεσε την εφαρμογή iBooks σε συσκευές iPhone, ρύθμισε την εφαρμογή Mail, ώστε να εμφανίζει στον ίδιο φάκελο εισερχομένων, mail από διαφορετικούς παρόχους email. Επιπλέον, προσέθεσε τις εφαρμογές Game Center και FaceTime για βιντεοκλήσεις.
Το iOS 4 προκάλεσε αρκετά προβλήματα απόδοσης και μπαταρίας στα iPhone 3G, με την Apple να ερευνά το θέμα και να υπόσχεται διορθώσεις με μελλοντικές ενημερώσεις. Ωστόσο, η εταιρία έγινε θύμα μήνυσης από δυσαρεστημένο χρήστη, λόγω των προβλημάτων. Περίπου ταυτόχρονα, η κυκλοφορία του νέου iPhone 4 και τα προβλήματα με την κεραία του, οδήγησαν την Apple σε αποτυχημένες προσπάθειες διόρθωσης των προβλημάτων με ενημερώσεις του λογισμικού.
Παρουσίαση και αρχική κυκλοφορία
Το iOS 4 κυκλοφόρησε στο ευρύ κοινό στις 21 Ιουνίου 2010.
4.0.1 (8A306)
Το iOS 4.0.1 κυκλοφόρησε στις 15 Ιουλίου 2010, ως η πρώτη ενημέρωση του iOS 4. Η ενημέρωση άλλαξε τη μέθοδο με την οποία υπολογιζόταν η ένταση του σήματος κινητής τηλεφωνίας για μεγαλύτερη ακρίβεια.
4.1 (8B117)
Το iOS 4.1 κυκλοφόρησε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010. Η ενημέρωση περιλάμβανε την τεχνολογία Υψηλού Δυναμικού Εύρους (HDR) για καλύτερη ποιότητα φωτογραφιών με το iPhone 4, προσέθεσε την εφαρμογή Game Center και τη δυνατότητα για ανέβασμα βίντεο υψηλής ευκρίνειας (HD), που δημιουργήθηκαν με το iPhone 4, στο YouTube και στο MobileMe. Επιπλέον, διόρθωσε προβλήματα και βελτίωσε την απόδοση.
4.2.1 (8C148 / 8C148a)
Το iOS 4.2.1 κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 2010. Ήταν η πρώτη έκδοση η οποία έφερε στο iPad, όλα τα μεγάλα χαρακτηριστικά που αρχικά είχαν εισαχθεί στα iPhone. Παρότι το iOS 4.2 είχε αρχικά κυκλοφορήσει στους προγραμματιστές για beta testing, ανακαλύφθηκε μεγάλος αριθμός προβλημάτων, με αποτέλεσμα το iOS 4.2 να αντικατασταθεί από το iOS 4.2.1 στην τελική κυκλοφορία.
4.2.5 (8E128)
Το iOS 4.2.5 ανακοινώθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2011, προσθέτοντας αποκλειστική υποστήριξη για προσωπικό hotspot στην CDMA έκδοση του iPhone 4.
4.2.6 (8Ε200)
Το iOS 4.2.6 κυκλοφόρησε στις 31 Ιανουαρίου 2011, αποκλειστικά για το CDMA iPhone 4. Περιλάμβανε διορθώσεις προβλημάτων για το προσωπικό hotspot.
4.3.1 (8G4)
Το iOS 4.3.1 κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2011, με μια διόρθωση για ορισμένα προβλήματα με τις οθόνες των iPod Touch καθώς και με διορθώσεις σταθερότητας για τη συνδεσιμότητα σε συσκευές iPhone.
4.2.7 (8E303)
Το iOS 4.2.7 κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου 2011, αποκλειστικά για το CDMA iPhone 4. Περιλαμβάνει διορθώσεις ασφαλείας.
4.3.2 (8H7 / 8H8)
Το iOS 4.3.2 κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου 2011. Περιλαμβάνει διορθώσεις για "παγωμένες" κλήσεις FaceTime και για προβλήματα συνδεσιμότητας σε iPad.
4.2.8 (8E401)
Το iOS 4.2.8 κυκλοφόρησε στις 4 Μαΐου 2011, αποκλειστικά για το CDMA iPhone 4. Περιλαμβάνει διορθώσεις προβλημάτων με την διαχείριση των cache τοποθεσίας.
4.3.3 (8J2 / 8J3)
Το iOS 4.3.3 κυκλοφόρησε στις 4 Μαΐου 2011. Περιλαμβάνει διορθώσεις προβλημάτων για το ίδιο πρόβλημα με το iOS 4.2.8.
4.3.4 (8K2)
Το iOS 4.3.4 κυκλοφόρησε στις 15 Ιουλίου 2011. Περιλαμβάνει διορθώσεις ασφαλείας.
4.2.10 (8E600)
Το iOS 4.2.10 κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου 2011, αποκλειστικά για το CDMA iPhone 4. Περιλαμβάνει μια διόρθωση ασφαλείας σχετικά με την έγκριση πιστοποιητικών γνησιότητας λογισμικού.
4.3.5 (8L1)
Το iOS 4.3.5 κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου 2011. Περιλαμβάνει την ίδια διόρθωση με το iOS 4.2.10.
Οθόνη Αφετηρίας
Το iOS 4 αύξησε το μέγιστο αριθμό εφαρμογών από 180 σε 2160, λόγω της προσθήκης φακέλων. Αυτοί οι φάκελοι θα ονομάζονταν αυτόματα, με βάση την αντίστοιχη κατηγορία που έχουν οι περιεχόμενες εφαρμογές, στο App Store. Επιπλέον, προστέθηκε η δυνατότητα αλλαγής της ταπετσαρίας, όντας, όμως, απούσα από το iPhone 3G και το iPod Touch 2ης Γενιάς, λόγω χαμηλής απόδοσης των συσκευών.
Multitasking
Το iOS 4 εισήγαγε τη δυνατότητα multitasking. Η συγκεκριμένη λειτουργία επέτρεπε στους χρήστες να εναλλάσσουν εφαρμογές σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, πατώντας δύο φορές το Κουμπί Αφετηρίας. Είχε ενσωματωθεί με τέτοιο τρόπο που δεν προκαλούσε γρήγορη κατανάλωση μπαταρίας. Το multitasking ήταν περιορισμένο σε εφαρμογές που σχετίζονταν με κλήσεις μέσω ίντερνετ, τοποθεσία και αναπαραγωγή ήχου, ενώ μια παρόμοια τεχνολογία με το όνομα "Fast App Switching" επέτρεπε στους χρήστες να κλείσουν μια εφαρμογή και να ανοίξουν μία άλλη, με την κλειστή εφαρμογή να παραμένει στο παρασκήνιο μέχρι ο χρήστης να την ανοίξει ξανά.
Ορθογραφικός έλεγχος
Το iOS 4 εισήγαγε μια λειτουργία ορθογραφικού ελέγχου, η οποία υπογραμμίζει με κόκκινο, οποιαδήποτε λέξη δεν είναι σωστά γραμμένη. Πατώντας σε μια υπογραμμισμένη λέξη, εμφανιζόταν ένα μικρό μενού με προτάσεις διόρθωσης.
Κάμερα
Η εφαρμογή Κάμερα μπορούσε πλέον να τραβήξει φωτογραφίες με μέγιστο ψηφιακό ζουμ 5x.
iBooks
Το iOS 4 προσέθεσε την εφαρμογή iBooks για iPhone και iPod Touch, η οποία υπήρχε ήδη στα iPad. Παρότι δεν ήταν προεγκατεστημένη εφαρμογή, ήταν διαθέσιμη στο App Store.
Mail
Η εφαρμογή Mail περιλάμβανε έναν ενοποιημένο φάκελο εισερχόμενων στο iOS 4, επιτρέποντας στους χρήστες να δουν μηνύματα από όλους τους καταχωρημένους λογαριασμούς ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε έναν ενιαίο φάκελο. Επιπλέον, προστέθηκε υποστήριξη για το MobileMe, καθώς και για πολλαπλούς λογαριασμούς Microsoft Exchange.
Game Center
Στο iOS 4.1 προστέθηκε η νέα εφαρμογή Game Center, ένα online δίκτυο gaming ώστε να μπορούν οι χρήστες ορισμένων παιχνιδιών να επικοινωνούν μεταξύ τους. Η εφαρμογή επέτρεπε, επίσης, την πρόσκληση χρηστών από άλλους χρήστες καθώς και την κοινοποίηση των μεταξύ τους σκορ. Η εφαρμογή δεν ήταν διαθέσιμη στο iPhone 3G.
FaceTime
Το iOS 4 εισήγαγε την εφαρμογή FaceTime, μια εφαρμογή βιντεοκλήσεων, η οποία χρησιμοποιούσε την κάμερα της συσκευής για την πραγματοποίηση βιντεοκλήσεων μεταξύ χρηστών FaceTime.
Safari
Στο Safari του iOS 4 προστέθηκε η δυνατότητα αναζήτησης με τη χρήση του Bing, πέραν της Google και του Yahoo!.
Στο iOS 4.2 προστέθηκε η δυνατότητα αναζήτησης λέξεων ή φράσεων μέσα σε μία ιστοσελίδα.
Προβλήματα
Χρήστες iPhone 3G ανέφεραν προβλήματα με την απόδοση και τη μπαταρία αφού η συσκευή ενημερώθηκε στο iOS 4. Η Apple άρχισε να ερευνά την υπόθεση τον Ιούλιο του 2010. Τον Νοέμβριο, η Apple έλαβε μηνύσεις λόγω των προβλημάτων, με έναν μη ικανοποιημένο πελάτη να ισχυρίζεται "παραβίαση του νόμου για τα ένδικα μέτρα του καταναλωτή, μη δίκαιες επιχειρησιακές πρακτικές και λανθασμένες & απατηλές διαφημίσεις", ενώ άλλοι ισχυρισμοί ανέφεραν πως η Apple γνώριζε πως η αναβάθμιση θα προκαλέσει προβλήματα σε παλιότερα μοντέλα. Η Apple δεν απάντησε στους ισχυρισμούς, αλλά απάντησε σε έναν άλλο μη ικανοποιημένο πελάτη, τον Αύγουστο, πως θα "έρθουν σύντομα" ενημερώσεις λογισμικού.
Αμέσως μετά την κυκλοφορία του iPhone 4, ορισμένοι χρήστες της συσκευής ανέφεραν πως υπήρχαν τεχνικά προβλήματα με τις κεραίες του κινητού. Η Apple προσπάθησε να διορθώσει το πρόβλημα με το iOS 4.0.1, αλλά απέτυχε.
Υποστηριζόμενες συσκευές
Το iPhone (1ης γενιάς) και το iPod Touch (1ης γενιάς) δεν μπορούν να "τρέξουν" το iOS 4 ή νεώτερη έκδοση, λόγω περιορισμών στο υλικό. Ήταν η πρώτη φορά που η Apple σταμάτησε να υποστηρίζει παλαιότερα μοντέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:IOS (Apple)
Φράνκο Μπαζάλια
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ψυχίατροι Κατηγορία:Ιταλοί νευροεπιστήμονες
Μωρία (θεατρικό είδος)
μικρογραφία|291x291εσ|Ο Πιέρ Γκρενγκουάρ σε παράσταση μωρίας στις αρχές του 16ου αιώνα Μωρία (γαλλικά: sotie ή sottie) ήταν σύντομο σατιρικό κωμικό θεατρικό έργο πολύ δημοφιλές στη Γαλλία τον 15ο και τον 16ο αιώνα. Ο όρος προέρχεται από τους Μωρούς (sots=τρελοί, ανόητοι), που εμφανίζονταν ως κύριοι χαρακτήρες στο έργο.
Χαρακτηριστικά
Οι διάφορες αδελφότητες Μωρών που εμφανίσθηκαν μετά από το 1300 βάσιζαν το σύστημα σάτιρας τους στην υπόθεση ότι όλη η κοινωνία αποτελείται από τρελούς. Ο σκοπός αυτών των παραστάσεων ήταν να σατιρίσουν τα κακώς κείμενα στα ήθη, τη θρησκεία, την πολιτική κλ, παρουσιάζοντας έναν κόσμο ανεστραμμένο, κυρίως με τους τρελούς ως φορείς σοφίας και γνώσης. Οι Μωροί ήταν ντυμένοι με γκρίζες φορεσιές και φορούσαν κουκούλα με αυτιά γαϊδάρου.
Στα έργα, οι Μωροί πρωταγωνιστές σχολίαζαν και αντάλλασσαν σκέψεις για γεγονότα και άτομα που απασχολούσαν την εποχή τους, έχοντας κατά κάποιο τρόπο το ακαταλόγιστο. Τα μικρότερα έργα, που μερικές φορές αναφέρονται ως παράτες, δεν είχαν πλοκή, αλλά βασίζονταν σε μεμονωμένους διαλόγους. Το είδος έχει την προέλευσή του από τη Γιορτή των Τρελών και από άλλες γιορτές που σχετίζονται με το Καρναβάλι.
Μαζί με τις Φάρσες και τις Ηθικολογίες αποτελούσαν το μεσαιωνικό κοσμικό θέατρο, απαλλαγμένα από τον θρησκευτικό χαρακτήρα των Μυστηρίων. Η μωρία θεωρείται ξεχωριστό είδος από τη φάρσα ή την ηθικολογία, καθώς είχε αναπτύξει ορισμένα μοναδικά χαρακτηριστικά. Ενώ οι χαρακτήρες στις φάρσες ήταν συγκεκριμένα πρόσωπα με ονόματα, οι χαρακτήρες στις μωρίες ήταν καθαρά αλληγορικοί και είχαν ονόματα όπως Πρώτος τρελός και Δεύτερος τρελός, ή Κάποιος, Προσκυνητής κ.λπ. με έναν αρχηγό, που ονομαζόταν Μάνα των τρελών (Mère Sotte). Παραπλήσιοι αλληγορικοί πρωταγωνιστές υπήρχαν επίσης στις Ηθικολογίες, αλλά σε αντίθεση με αυτό το είδος που είχε ηθικό δίδαγμα, οι μωρίες προορίζονταν καθαρά για την ψυχαγωγία. Τα έργα είχαν επίσης εξαιρετικά πολύπλοκα σχήματα ομοιοκαταληξίας και περίπλοκες δομές στίχων.
Ο πιο γνωστός θεατρικός συγγραφέας μωριών είναι ο Πιέρ Γκρενγκουάρ με το Έργο του πρίγκιπα των τρελών (Jeu du prince des sots) θεατρικό έργο του 1511. Σ' αυτό το έργο, η Μάνα των τρελών αντιπροσωπεύει τον παπισμό και γι' αυτό η σάτιρα έγινε ανεκτή από τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄. Αργότερα τον 16ο αιώνα, οι μωρίες, έχοντας ξεπεράσει τα επιτρεπτά όρια πολιτικής σάτιρας και αμφισβήτησης, απαγορεύτηκαν.
Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί και για σύγχρονα έργα. Ο συγγραφέας του 20ου αιώνα Αντρέ Ζιντ αναφέρθηκε στο μυθιστόρημά του Τα υπόγεια του Βατικανού του 1914 ως μωρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεσαίωνα Κατηγορία:Θεατρικά είδη
Τουρκικό Κουρδιστάν
μικρογραφία|250x250εσ| Το ανεξάρτητο Κουρδιστάν κατά την [[συνθήκη των Σεβρών το 1920. Με ανοιχτότερο πράσινο εμφανίζονται οι περιοχές που θα είχαν την δυνατότητα ένταξης στο ανεξάρτητο Κουρδιστάν μετά τον Αύγουστο του 1922, με δημοψήφισμα. ]] μικρογραφία|250x250εσ| Τα κουρδικά εδάφη της Τουρκίας και γειτονικών χωρών, 1992 Το Τουρκικό Κουρδιστάν (ή Βόρειο Κουρδιστάν, κουρδικά: Kurdistana Tirkiyê, Bakurê Kurdistanê) είναι το συμβατικό όνομα για τις νοτιοανατολικές περιφέρειες της Τουρκίας, οι οποίες κατοικούνται από Κούρδους. Σε αρκετές περιοχές του βορείου Κουρδιστάν ζούσαν και Αρμένιοι πριν την Αρμενική Γενοκτονία (1915-1923). Η πρωτεύουσα της περιοχής είναι το Ντιγιαρμπακίρ (Αμέντ στα κουρδικά).
Γεωγραφικά, το Τουρκικό Κουρδιστάν είναι μια μεγάλη ορεινή περιοχή και έχει ηπειρωτικό κλίμα. Το μεγαλύτερο μέρος του τουρκικού Κουρδιστάν υπάγεται στα αρμενικά υψίπεδα.
Από πολιτική άποψη, το έδαφος του Τουρκικού Κουρδιστάν είναι το σκηνικό μιας μακροχρόνιας κουρδοτουρκικής σύγκρουσης ποικίλης έντασης, όπου το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα διεξάγει ανταρτοπόλεμο εναντίον των τουρκικών δυνάμεων με την υποστήριξη των Κούρδων στο Ιράκ και τη Συρία. Λόγω αυτής της σύγκρουσης πολλοί Κούρδοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην πρώτη απογραφή της Τουρκίας το 1927, τα κουρδικά ήταν η μεγαλύτερη μητρική γλώσσα στις επαρχίες Άγρι (58%), Μπιτλίς (75%), Ντιγιαρμπακίρ (69%), Έλαζιγ (53%), Χακκιάρι (89%), Μαρντίν (61%), Σύρτη (74%, περιλαμβάνει το σημερινό Μπατμάν) και το Βαν (77%). Επιπλέον, τα κουρδικά ήταν η μεγαλύτερη μητρική γλώσσα με πλειοψηφία στη Σανλιούρφα με 42%. Το 69% του πληθυσμού στην επαρχία Μους είχε ως μητρική τους γλώσσα τα Κουρδικά στην απογραφή του 1935, την πρώτη απογραφή που πραγματοποιήθηκε εκεί μετά τη διάσπαση της επαρχίας από τη Μπιτλίς νωρίτερα. Η επαρχία Μπινγκιόλ χωρίστηκε από τη Μους το 1935, ενώ η επαρχία Τούντζελι χωρίστηκε από την Έλαζιγ το 1936 και τα κουρδικά ήταν επίσης η πρώτη γλώσσα σε αυτές τις νεοσύστατες επαρχίες στην πρώτη τους απογραφή το 1945 με 56% και 53%, αντίστοιχα.
Επιπλέον, άλλες εθνοτικές ομάδες υπάρχουν επίσης στο τουρκικό Κουρδιστάν, συμπεριλαμβανομένων των Αράβων, των Ασσυρίων, των Κιρκασίων, των Οσσετών και των Τούρκων. Από τη δεκαετία του 1990, η αναγκαστική μετανάστευση από τα νοτιοανατολικά έχει φέρει εκατομμύρια Κούρδους σε πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και η Σμύρνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Τουρκίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκίας Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν Κατηγορία:Κούρδοι στην Τουρκία
Πυρκαγιά σε σχολείο στο Ελμπαρούσοβο (1961)
Η Τραγωδία του Ελμπαρούσοβο ήταν πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1961 στο Ελμπαρούσοβο, στην Τσουβασική ΑΣΣΔ, στην Ρωσική ΣΟΣΔ στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Η φωτιά ξεκίνησε όταν ένας δάσκαλος προσπάθησε να ανάψει φωτιά χρησιμοποιώντας βενζίνη. Το σχολείο κάηκε και 110 άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ αυτών και σαράντα τέσσερα παιδιά ηλικίας κάτω των οκτώ και τέσσερις εκπαιδευτικοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσουβασία Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Ρωσία Ελμπαρουσοβο
Ναυμαχία του Νείλου
Η Ναυμαχία του Νείλου (γνωστή και ως Ναυμαχία του Κόλπου του Αμπουκίρ, Battle of Aboukir Bay, Bataille d'Aboukir, معركة أبي قير البحرية) ήταν μία σημαντική ναυμαχία μεταξύ του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού και του Ναυτικού της Γαλλίας, η οποία έλαβε χώρα στη Μεσόγειο, στον Κόλπο του Αμπουκίρ κοντά στο Δέλτα του Νείλου, μεταξύ 1-3 Αυγούστου του 1798. Η ναυμαχία αποτέλεσε το αποκορύφωμα των ναυτικών επιχειρήσεων, που κλιμακώθηκαν κατά μήκος της Μεσογείου κατά τους τρεις προηγούμενους μήνες, όταν μεγάλη γαλλική νηοπομπή έπλευσε από την Τουλόν στην Αλεξάνδρεια, μεταφέροντας εκστρατευτική δύναμη υπό τον στρατηγό Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, ενώ ο βρετανικός στόλος τον αναζητούσε. Τελικά οι Βρετανοί, σε ναυμαχία υπό την ηγεσία του υποναυάρχου σερ Οράτιου Νέλσον, κατήγαγαν αποφασιστική νίκη κατά των Γάλλων του αντιναυάρχου Φρανσουά-Πωλ Μπρυαί ντ' Αιγκαλλιέ.
Ο Ναπολέων Βοναπάρτης επιδίωξε να εισβάλει στην Αίγυπτο ως το πρώτο του βήμα για την εκστρατεία κατά της Βρετανικής Ινδίας, μέρος μιας μεγαλύτερης προσπάθειας απομάκρυνσης της Βρετανίας από την εμπλοκή στους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης. Καθώς ο στόλος του Βοναπάρτη διέσχιζε τη Μεσόγειο, καταδιώχθηκε από βρετανική δύναμη υπό τον Νέλσον, ο οποίος είχε σταλεί από το βρετανικό Ναυαρχείο στον ποταμό Τάγο (αποτελούσε και αγκυροβόλιο του Βασιλικού Ναυτικού), για να εξακριβώσει το σκοπό της γαλλικής εκστρατείας αλλά και για να την αντιμετωπίσει. Καταδίωξε τους Γάλλους για πάνω από δύο μήνες, στις περισσότερες περιπτώσεις χάνοντάς τους για λίγες μόλις ώρες. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ήταν ενήμερος για την καταδίωξη του Νέλσον και επέβαλε πλήρη μυστικότητα σχετικά με τον προορισμό του. Μπόρεσε να καταλάβει τη Μάλτα και έπειτα να αποβιβαστεί στην Αίγυπτο χωρίς να εμποδιστεί από τις βρετανικές ναυτικές δυνάμεις.
Ενώ ο γαλλικός στρατός ήταν πλέον στην ξηρά, ο γαλλικός στόλος αγκυροβόλησε στον Κόλπο του Αμπουκίρ, 32 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αλεξάνδρειας. Ο διοικητής του, αντιναύαρχος Μπρυαί, θεωρούσε πως κατείχε μια εξαιρετική αμυντική θέση. Ο βρετανικός στόλος έφτασε στα ανοιχτά της Αιγύπτου την 1η Αυγούστου και όταν εντόπισε το γαλλικό του Μπρυαί, ο Νέλσον διέταξε άμεση επίθεση. Τα πλοία του πλησίασαν στη γαλλική γραμμή και διαχωρίστηκαν σε δύο τμήματα καθώς πλησίαζαν. Ένα από αυτά διέσπασε την κεφαλή της γραμμής των γαλλικών πολεμικών και πέρασε διαμέσου των αγκυροβολημένων γαλλικών πλοίων και της ακτής, ενώ τα υπόλοιπα ενεπλάκησαν με την προς το πέλαγος πλευρά του γαλλικού στόλου. Έχοντας παγιδευτεί σε διασταυρούμενα πυρά, τα πιο αξιόμαχα γαλλικά πολεμικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μετά από βίαιη τρίωρη ναυμαχία, ενώ το κεντρικό τμήμα κατάφερε να αποκρούσει την αρχική βρετανική επίθεση. Όταν έφτασαν βρετανικές ενισχύσεις, το κέντρο των Γάλλων βρέθηκε εν μέσω νέας επίθεσης και στις 22:00 η γαλλική ναυαρχίδα Orient εξερράγη. Το οπίσθιο τμήμα του γαλλικού στόλου προσπάθησε να διαφύγει από τον κόλπο, αλλά ο Μπρυαί σκοτώθηκε, η εμπροσθοφυλακή και το κέντρο ηττήθηκαν, και μόνο δύο πλοία γραμμής και δύο φρεγάτες από τα συνολικά 17 εμπλεκόμενα πλοία της Γαλλίας κατάφεραν να διαφύγουν.
Η ναυμαχία αντέστρεψε τη στρατηγική θέση των δύο κύριων αντιμαχόμενων δυνάμεων στη Μεσόγειο και εδραίωσε το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό σε κυρίαρχη θέση, την οποία και διατήρησε για το υπόλοιπο του πολέμου. Επίσης, ενθάρρυνε και άλλα ευρωπαϊκά έθνη να συνταχθούν εναντίον της Γαλλίας και ήταν ένας από τους παράγοντες του σχηματισμού του Δεύτερου Συνασπισμού εναντίον της. Ο στρατός του Βοναπάρτη παγιδεύτηκε στην Αίγυπτο και η κυριαρχία του Βασιλικού Ναυτικού στα ανοικτά των συριακών ακτών συνέβαλε σημαντικά στην ήττα του στην Πολιορκία της Άκρας το 1799, η οποία προηγήθηκε της επιστροφής του Βοναπάρτη στην Ευρώπη. Ο Νέλσον τραυματίστηκε στη ναυμαχία, αλλά αναγορεύθηκε ήρωας σε όλη την Ευρώπη και στη συνέχεια ονομάστηκε Βαρόνος Νέλσον — αν και ο ίδιος δεν ήταν ικανοποιημένος με τις βραβεύσεις του. Οι πλοίαρχοι του έλαβαν, επίσης, εγκωμιαστικά σχόλια και συνέχισαν με τη δημιουργία του πυρήνα της θρυλικής Αδελφότητας του Νέλσον. Ο θρύλος της μάχης παρέμεινε σε εξέχουσα θέση στη λαϊκή συνείδηση, με πιθανώς πιο γνωστή αναπαράστασή της το ποίημα Καζαμπιάνκα της Φελίσια Χέμανς το 1826.
Υπόβαθρο
Οι νίκες του Ναπολέοντος Βοναπάρτη στη βόρεια Ιταλία επί της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, βοήθησαν στο να εξασφαλιστεί η νίκη των Γάλλων στον Πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού το 1797, και έτσι η Μεγάλη Βρετανία παρέμεινε η μοναδική ισχυρή ευρωπαϊκή δύναμη που ήταν ακόμη σε πόλεμο με την επαναστατημένη Γαλλία. Το Γαλλικό Διευθυντήριο διερεύνησε πληθώρα στρατηγικών επιλογών για την αντιμετώπιση της βρετανικής αντεπίθεσης, συμπεριλαμβανομένων προσχεδιασμένων εισβολών σε Ιρλανδία και Μεγάλη Βρετανία, καθώς και την ενίσχυση του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, ώστε αυτό να αντιμετωπίσει το Βασιλικό Ναυτικό στη θάλασσα. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες, ο έλεγχος των θαλασσών της βόρειας Ευρώπης από τους Βρετανούς κατέστησε σύντομα τις φιλοδοξίες αυτές ανέφικτες, και το Βασιλικό Ναυτικό διατήρησε σταθερά τον έλεγχο του Ατλαντικού Ωκεανού. Ωστόσο, το γαλλικό ναυτικό ήταν κυρίαρχο στη Μεσόγειο, μετά την απόσυρση του βρετανικού στόλου με το ξέσπασμα του πολέμου μεταξύ της Βρετανίας και της Ισπανίας το 1796. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στον Βοναπάρτη να προτείνει την εισβολή στην Αίγυπτο, ως εναλλακτική λύση στην απευθείας σύγκρουση με τη Βρετανία, θεωρώντας πως οι Βρετανοί θα απασχολούνταν περισσότερο με μια επικείμενη ιρλανδική εξέγερση (Ιρλανδική Eξέγερση του 1798), παρά με μια παρέμβαση στη Μεσόγειο.
Ο Βοναπάρτης θεωρούσε πως, εγκαθιστώντας μόνιμη παρουσία στην Αίγυπτο (η οποία ανήκε στην ουδέτερη Οθωμανική Αυτοκρατορία, απολαμβάνοντας όμως στην ουσία καθεστώς αυτονομίας υπό τους Μαμελούκους ηγεμόνες της), οι Γάλλοι θ΄ αποκτούσαν βάση για μελλοντικές επιχειρήσεις κατά της Βρετανικής Ινδίας, πιθανώς με τη σύμπραξη του σουλτάνου Τίπου του ινδικού Βασιλείου της Μυσόρης, και θ΄ απομάκρυναν έτσι τη Βρετανία από τον πόλεμο. Η εκστρατεία θα διέκοπτε την επικοινωνία μεταξύ της Βρετανίας και της Ινδίας, που ήταν σημαντικό τμήμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και το εμπόριο που πραγματοποιούσε με αυτή δημιουργούσε την απαραίτητη ευρωστία για την επιτυχή διεξαγωγή του πολέμου από τους Βρετανούς. Το Γαλλικό Διευθυντήριο συμφώνησε με τα σχέδια του Βοναπάρτη, αν και κύριος παράγοντας στην απόφασή του ήταν η επιθυμία να δει τον πολιτικά φιλόδοξο Βοναπάρτη και τους πιστούς του βετεράνους των ιταλικών εκστρατειών ν΄ απομακρύνονται από τη Γαλλία. Την άνοιξη του 1798, ο Βοναπάρτης συγκέντρωσε περισσότερους από 35.000 στρατιώτες στη μεσογειακή Γαλλία και Ιταλία, και ανέπτυξε ισχυρό στόλο στην Τουλόν. Ακόμη σχημάτισε την Επιτροπή Επιστημών και Τεχνών (Commission des Sciences et des Arts), σώμα επιστημόνων και μηχανικών που είχαν ως σκοπό την εγκαθίδρυση γαλλικής αποικίας στην Αίγυπτο. Ο Ναπολέων διατήρησε τον προορισμό της εκστρατείας του άκρως μυστικό — οι περισσότεροι αξιωματικοί του στρατού δεν γνώριζαν το στόχο του, και δεν τον αποκάλυψε μέχρι την ολοκλήρωση του τελικού σταδίου της εκστρατείας.
Μεσογειακή εκστρατεία
thumb|220px|upright|Υποναύαρχος σερ Οράτιος Νέλσον, έργο του [[Λέμουελ Φράνσις Άμποτ, 1800, Εθνικό Ναυτικό Μουσείο. Εδώ φορώντας το καπέλο του με το λοφίο (τσελένγκ), το οποίο τού δόθηκε από τον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για τη νίκη του στο Νείλο.]]
Η αρμάδα του Βοναπάρτη απέπλευσε από την Τουλόν στις 19 Μαΐου 1798, πραγματοποιώντας ταχεία διέλευση στη θάλασσα της Λιγυρίας, ενισχυόμενη με επιπλέον πλοία στη Γένοβα. Έπλευσε μετά νότια κατά μήκος της ακτής της Σαρδηνίας, και περνώντας από τη Σικελία στις 7 Ιουνίου, έφτασε στις 9 Ιουνίου στα ανοικτά της Μάλτας, που τότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, διοικητής των οποίων ήταν ο Μέγας Μάγιστρος Φερδινάνδος φον Χόμπες τσου Μπολχάιμ. Ο Βοναπάρτης απαίτησε να επιτραπεί στο στόλο του να εισέλθει στο οχυρωμένο λιμάνι της Βαλέτας. Όταν οι Ιππότες αρνήθηκαν, ο Γάλλος στρατηγός διέταξε μια μεγάλης κλίμακας επίθεση στα νησιά της Μάλτας, εξουδετερώνοντας την αντίσταση των Ιπποτών μετά από 24 ώρες αψιμαχιών. Οι Ιππότες παραδόθηκαν επισήμως στις 12 Ιουνίου και έναντι σημαντικής οικονομικής αποζημίωσης, παρέδωσαν τα νησιά και όλους τους πόρους τους στον Βοναπάρτη, συμπεριλαμβανομένης και της μεγάλης περιουσίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στη Μάλτα. Μέσα σε μια εβδομάδα ο Βοναπάρτης είχε ανεφοδιάσει τα πλοία του, και στις 19 Ιουνίου αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια μέσω της Κρήτης, αφήνοντας 4.000 άνδρες στη Βαλέτα υπό τον στρατηγό Κλωντ-Ανρί Βωμπουά για να διασφαλίσουν τη γαλλική κυριαρχία στα νησιά.
Όταν ο Βοναπάρτης έπλεε προς τη Μάλτα, το Βασιλικό Ναυτικό εισήλθε ξανά στη Μεσόγειο για πρώτη φορά μετά από πάνω από έναν χρόνο. Ανησυχώντας για τις αναφορές σχετικά με τις προετοιμασίες των Γάλλων στις ακτές της Μεσογείου, ο λόρδος Τζωρτζ Σπένσερ, Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου (Υπουργός Ναυτικών) έστειλε μήνυμα στον αντιναύαρχο Τζον Τζέρβις, διοικητή του Στόλου της Μεσογείου που είχε ως βάση του τον ποταμό Τάγο, ν΄ αποστείλει μια ναυτική μοίρα για να διερευνήσει την κατάσταση. Η μοίρα αυτή, αποτελούμενη από τρία πλοία γραμμής και τρεις φρεγάτες, ανατέθηκε στον υποναύαρχο σερ Οράτιο Νέλσον.
Ο Νέλσον ήταν έμπειρος αξιωματικός, που είχε χάσει το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια μαχών στην Κορσική το 1794, και στη συνέχεια διακρίθηκε για την κατάληψη δύο ισπανικών πλοίων γραμμής στη Ναυμαχία του Ακρωτηρίου του Αγίου Βικεντίου το Φεβρουάριο του 1797. Τον Ιούλιο του 1797, έχασε το δεξί χέρι του στη Ναυμαχία της Σάντα Κρουθ της Τενερίφης και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Βρετανία για να αναρρώσει. Επιστρέφοντας στο στόλο στον Τάγο στα τέλη Απριλίου 1798, διατάχθηκε να παραλάβει τη μοίρα που βρισκόταν στο Γιβραλτάρ και να πλεύσει προς τη θάλασσα της Λιγυρίας. Στις 21 Μαΐου, καθώς η μοίρα του Νέλσον προσέγγιζε την Τουλόν, χτυπήθηκε από σφοδρή θύελλα, και η ναυαρχίδα του, HMS Vanguard, έχασε τους ιστούς της και σχεδόν βυθίστηκε στην ακτή της Κορσικής. Το υπόλοιπο της μοίρας διασκορπίστηκε. Τα πλοία γραμμής βρήκαν καταφύγιο στη νήσο Σαν Πιέτρο ανοικτά της Σαρδηνίας. Οι φρεγάτες κινήθηκαν δυτικά και δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν.
Στις 7 Ιουνίου, μετά από γρήγορες επιδιορθώσεις στη ναυαρχίδα, στόλος που αποτελούταν από δέκα πλοία γραμμής και ένα πλοίο γραμμής τετάρτου βαθμού ενώθηκε με το πλοίο του Νέλσον στα ανοικτά της Τουλόν. Ο στόλος, υπό τη διοίκηση του πλοίαρχου Τόμας Τρούμπριτζ, είχε σταλεί από τον αντιναύαρχο Τζον Τζέρβις για να ενισχύσει τον Νέλσον στην καταδίωξη και αναχαίτιση της νηοπομπής της Τουλόν. Αν και πλέον είχε αρκετά πλοία για να αντιμετωπίσει το γαλλικό στόλο, ο Νέλσον μειονεκτούσε σε δύο σημεία. Δεν γνώριζε τίποτα σχετικά με τον προορισμό των Γάλλων και δεν είχε φρεγάτες να κατοπτεύουν μπροστά από το στόλο του. Κινούμενος νότια με την ελπίδα συλλογής πληροφοριών σχετικά με τις κινήσεις των Γάλλων, ο στόλος του Νέλσον σταμάτησε στη νήσο Έλβα, και κατόπιν στη Νάπολη, όπου ο εκεί Βρετανός πρέσβης σερ Ουίλλιαμ Χάμιλτον ανέφερε πως ο γαλλικός στόλος πέρασε από τη Σικελία κινούμενος προς τη Μάλτα. Παρά τις εκκλήσεις του Νέλσον και του Χάμιλτον, ο βασιλιάς Φερδινάνδος της Νάπολης αρνήθηκε να δανείσει τις φρεγάτες του στο βρετανικό στόλο, φοβούμενος γαλλικές αντεκδικήσεις. Στις 22 Ιουνίου, ένα μπρίκι που έπλεε από τη Ραγούζα ανακοίνωσε στον Νέλσον πως οι Γάλλοι έπλεαν ανατολικά από τη Μάλτα στις 16 Ιουνίου. Αφού συσκέφθηκε με τους πλοιάρχους του, ο υποναύαρχος αποφάσισε πως ο στόχος των Γάλλων ήταν η Αίγυπτος, και έτσι άρχισε την καταδίωξή τους. Θεωρώντας εσφαλμένα πως οι Γάλλοι βρίσκονταν πέντε μέρες πιο μπροστά αντί για δύο, ο Νέλσον επέμενε στο να κινηθούν απευθείας προς την Αλεξάνδρεια χωρίς παρέκκλιση.
Το βράδυ της 22ας Ιουνίου, ο στόλος του Νέλσον προσπέρασε το γαλλικό στο σκοτάδι, χωρίς να αντιληφθεί πόσο κοντά βρισκόταν ο στόχος του. Κινούμενος με μεγάλη ταχύτητα σε ευθεία διαδρομή, ο Νέλσον έφτασε στην Αλεξάνδρεια στις 28 Ιουνίου, όπου και ανακάλυψε πως οι Γάλλοι δεν ήταν εκεί. Μετά από συνάντηση με τον καχύποπτο Οθωμανό διοικητή, Σαγίντ Μουχάμαντ Κουραγίμ, ο Νέλσον διέταξε το βρετανικό στόλο να κινηθεί βόρεια μέχρι την ακτή της Ανατολίας (4 Ιουλίου), και έπειτα κινήθηκε δυτικά προς τη Σικελία. Ο Νέλσον έχασε τους Γάλλους για κάτι λιγότερο από μια μέρα — οι προπομποί του γαλλικού στόλου έφτασαν στα ανοικτά της Αλεξάνδρειας το απόγευμα της 29ης Ιουνίου.
Ανησυχώντας για την παρ' ολίγον συνάντηση με τον Νέλσον, ο Βοναπάρτης διέταξε άμεση απόβαση, η οποία διεξήχθη ως αμφίβια επιχείρηση, αδέξια όμως εκτελεσμένη, με αποτέλεσμα τον πνιγμό 20 στρατιωτών. Προελαύνοντας κατά μήκος της ακτής, ο γαλλικός στρατός κατέλαβε την Αλεξάνδρεια, και έπειτα το κύριο τμήμα του στρατού οδηγήθηκε από τον Βοναπάρτη στην ενδοχώρα. Από τον ναυτικό διοικητή, αντιναύαρχο Μπρυαί ντ΄ Αιγκαλλιέ, ζητήθηκε ν΄ αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, αλλά οι ναυτικοί επιθεωρητές ανέφεραν πως ο δίαυλος του λιμανιού ήταν στενός και ρηχός για τα μεγαλύτερα πλοία του γαλλικού στόλου. Ως εκ τούτου, οι Γάλλοι επέλεξαν εναλλακτικό αγκυροβόλιο στον Κόλπο του Αμπουκίρ, 32 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αλεξάνδρειας.
Στο μεταξύ, ο στόλος του Νέλσον έφτασε στις Συρακούσες στις 19 Ιουλίου και εφοδιάστηκε με προμήθειες. Εκεί ο υποναύαρχος έγραψε επιστολές στις οποίες περιέγραφε τα γεγονότα των προηγούμενων μηνών: «Ένα παλιό ρητό λέει πως τα παιδιά του Διαβόλου έχουν την τύχη του Διαβόλου. Δεν μπορώ να βρω, ή αυτή τη στιγμή δεν ξέρω, πέρα από αόριστες εικασίες, πού πήγε ο γαλλικός στόλος. Όλη η κακοτυχία μου, μέχρι τώρα, συμπληρώνεται από την ανάγκη για φρεγάτες». Εν τω μεταξύ, οι Γάλλοι εξασφάλιζαν την κατοχή της Αιγύπτου με τη Μάχη των Πυραμίδων στις 21 Ιουλίου. Μέχρι τις 24 Ιουλίου, ο βρετανικός στόλος είχε ανεφοδιαστεί και, έχοντας πλέον πειστεί πως οι Γάλλοι βρίσκονταν κάπου στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Νέλσον απέπλευσε προς την Πελοπόννησο. Στις 28 Ιουλίου, στην Κορώνη, ο Νέλσον πληροφορήθηκε τελικά τη γαλλική επίθεση στην Αίγυπτο, και στράφηκε νότια στη Μεσόγειο. Οι προπομποί του, HMS Alexander και HMS Swiftsure, εντόπισαν το γαλλικό στόλο μεταγωγικών στην Αλεξάνδρεια το απόγευμα της 1ης Αυγούστου.
Κόλπος του Αμπουκίρ
Όταν το λιμάνι της Αλεξάνδρειας αποδείχθηκε ανεπαρκές για το στόλο του, ο Μπρυαί συγκέντρωσε τους πλοιάρχους του και συζήτησε μαζί τους τις επιλογές τους. Ο Βοναπάρτης είχε διατάξει το στόλο του ν΄ αγκυροβολήσει στον Κόλπο του Αμπουκίρ, ένα ρηχό και εκτεθειμένο αγκυροβόλιο, αλλά συμπλήρωσε τις εντολές του με την πρόταση πως, αν ο κόλπος του Αμπουκίρ γινόταν επικίνδυνος, ο Μπρυαί θα μπορούσε να πλεύσει βορειοδυτικά προς την Κέρκυρα, αφήνοντας μόνο τα μεταγωγικά και λίγα ελαφρά πολεμικά πλοία στην Αλεξάνδρεια. Ο Μπρυαί αρνήθηκε ν΄ αποπλεύσει, θεωρώντας πως η ναυτική μοίρα του θα μπορούσε να παρέχει επαρκή υποστήριξη στα γαλλικά στρατεύματα που βρίσκονταν στην ακτή, και κάλεσε τους πλοιάρχους του στην 120 κανονιών ναυαρχίδα του Orient για να συζητήσουν την αντίδρασή τους σε περίπτωση που ο Νέλσον έβρισκε το στόλο στ΄ αγκυροβόλιο. Παρά την προφορική αντίθεση του υποδιοικητή της γαλλικής αρμάδας, υποναύαρχου Αρμάν Μπλανκέ ντυ Σεϊλά, ο οποίος επέμενε πως ο στόλος θα ήταν καλύτερο ν΄ αντιμετωπίσει τον εχθρό στην ανοικτή θάλασσα, οι υπόλοιποι πλοίαρχοι συμφώνησαν πως η αγκυροβόληση σε γραμμή μάχης εντός του κόλπου ήταν η κατάλληλη τακτική αντιμετώπισης του Νέλσον. Είναι πιθανό πως ο Βοναπάρτης θεωρούσε τον Κόλπο του Αμπουκίρ ως προσωρινό αγκυροβόλιο: στις 27 Ιουλίου εξέφρασε την προσδοκία του πως ο Μπρυαί θα είχε ήδη μεταφέρει τα πλοία του στην Αλεξάνδρεια, και τρεις μέρες αργότερα, εξέδωσε εντολές ώστε ο στόλος ν΄ αναχωρήσει για την Κέρκυρα και να προετοιμαστεί για ναυτικές επιχειρήσεις κατά των οθωμανικών επικρατειών στα Βαλκάνια. Όμως, Βεδουίνοι αντάρτες συνέλαβαν και σκότωσαν τον αγγελιοφόρο που μετέφερε τις οδηγίες.
thumb|upright|left|220px|Πορτραίτο του Γάλλου αντιναυάρχου Φρανσουά-Πωλ Μπρυαί ντ' Αιγκαλλιέ, έργο άγνωστου καλλιτέχνη, [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών.]]
Ο Κόλπος του Αμπουκίρ είναι παράκτια εσοχή μήκους 30 χιλιομέτρων (16 ναυτικών μιλίων), που εκτείνεται από το χωριό Αμπού Κιρ (Abu Qir) στα δυτικά, μέχρι την πόλη της Ροζέτα στα ανατολικά, όπου ένας από τους κλάδους του ποταμού Νείλου καταλήγει στη Μεσόγειο. Το 1798, ο κόλπος προστατευόταν στη δυτική άκρη του από μεγάλες βραχώδεις αβαθείς θαλάσσιες εκτάσεις, που εισέρχονταν σε απόσταση 4,8 χιλιομέτρων εντός του κόλπου, από ακρωτήριο που φυλασσόταν από το Κάστρο του Αμπουκίρ. Ένα μικρό οχυρό σ΄ ένα μικρό νησί (νήσος Αμπουκίρ, μετέπειτα νήσος Νέλσον) μεταξύ των βράχων, προστάτευε τις αβαθείς περιοχές. Το οχυρό φυλασσόταν από Γάλλους στρατιώτες και ήταν εξοπλισμένο με τουλάχιστον τέσσερα κανόνια και δύο βαρέα ολμοβόλα. Ο Μπρυαί είχε αυξήσει την οχύρωση με τις βομβάρδες και τις κανονιοφόρους του, που είχαν αγκυροβολήσει μεταξύ των βράχων στα δυτικά του νησιού, σε θέση κατάλληλη ώστε να υποστηρίζουν την κεφαλή της γαλλικής γραμμής. Επιπλέον, αβαθείς περιοχές βρίσκονταν κατ' ανώμαλο τρόπο στα νότια του νησιού και εκτείνονταν στον κόλπο εντός σχεδόν ημικυκλίου, περίπου 1.150 μέτρα από την ακτή. Οι περιοχές αυτές ήταν τόσο ρηχές ώστε τα μεγάλα πολεμικά πλοία δεν μπορούσαν να περάσουν, και έτσι ο Μπρυαί διέταξε δεκατρία πλοία γραμμής να παραταχθούν σε γραμμή μάχης, ακολουθώντας τη βορειοανατολική άκρη των αβαθών περιοχών προς τη νότια πλευρά του νησιού, σε θέση που τους επέτρεπε ν΄ αποβιβάζουν προμήθειες από την αριστερή πλευρά τους, ενώ να μπορούν να καλύπτουν τις αποβάσεις με τις συστοιχίες πυροβόλων της δεξιάς τους πλευράς. Δόθηκαν εντολές σε κάθε πλοίο να προσδέσει ισχυρά σχοινιά στην πλώρη και την πρύμνη των γειτονικών πλοίων τους, τα οποία θα μετέτρεπαν αποτελεσματικά τη γραμμή σε μια μεγάλη συστοιχία-παράταξη, σχηματίζοντας ένα θεωρητικά απόρθητο εμπόδιο. Ο Μπρυαί τοποθέτησε μια δεύτερη, εσωτερική γραμμή με τέσσερις φρεγάτες, περίπου 320 μέτρα δυτικά της κυρίως γραμμής, σχεδόν στα μισά της γραμμής και των αβαθών περιοχών. Στην κορυφή της γαλλικής γραμμής βρισκόταν το Guerrier, τοποθετημένο 2.200 μέτρα νοτιοανατολικά της νήσου Αμπουκίρ και περίπου 910 μέτρα από την άκρη των υφάλων που περιέκλειαν το νησί. Η γραμμή επεκτάθηκε νοτιοανατολικά, με το κέντρο της στραμμένο προς τη θάλασσα μακριά από τους υφάλους. Τα γαλλικά πλοία είχαν κενό 150 μέτρων ανάμεσά τους, και ολόκληρη η γραμμή είχε μήκος 2.610 μέτρων, με τη ναυαρχίδα Orient στο κέντρο και δύο μεγάλα πλοία 80 κανονιών αγκυροβολημένα σε κάθε πλευρά. Το πίσω τμήμα της γραμμής ήταν υπό τη διοίκηση του υποναύαρχου Πιερ-Σαρλ Βιλνέβ στο πλοίο Guillaume Tell.
Παρατάσσοντας τα πλοία του κατ' αυτό τον τρόπο, ο Μπρυαί ήλπιζε πως οι Βρετανοί θα κινούνταν προς τους υφάλους για να επιτεθούν προς το ισχυρό κέντρο του και την πίσω γραμμή, επιτρέποντας στην κορυφή του να χρησιμοποιήσει το βορειοανατολικό άνεμο που επικρατούσε για ν΄ αντεπιτεθεί στους Βρετανούς όταν αυτοί θα εμπλέκονταν στη ναυμαχία. Ωστόσο, πραγματοποίησε μια εσφαλμένη κίνηση: άφησε αρκετό χώρο για ένα εχθρικό πλοίο μεταξύ του Guerrier και των υφάλων, ώστε αυτό να περάσει την κεφαλή της γαλλικής γραμμής και να συνεχίσει διαμέσου των αβαθών και των γαλλικών πλοίων, αφήνοντας την ανυποστήρικτη εμπροσθοφυλακή να βρεθεί εντός διασταυρούμενων πυρών από δύο τμήματα εχθρικών πλοίων. Παραβλέποντας αυτό το λάθος, οι Γάλλοι προετοίμασαν τα πλοία τους για μάχη μόνο από τη δεξιά (προς τη θάλασσα) πλευρά, από την οποία ανέμεναν τον εχθρό. Η άλλη πλευρά ήταν ανέτοιμη. Οι χώροι τοποθέτησης του οπλισμού της πλευράς αυτής ήταν κλειστοί, και τα καταστρώματα δεν είχαν καθαριστεί, με διάφορα αντικείμενα να εμποδίζουν την πρόσβαση στα κανόνια. Οι διατάξεις του Μπρυαί είχαν και ένα δεύτερο σημαντικό ελάττωμα: Το κενό ανάμεσα στα πλοία ήταν αρκετά μεγάλο για ένα βρετανικό πλοίο, ώστε αυτό να περάσει διαμέσου αυτού και να διασπάσει τη γαλλική γραμμή. Επιπλέον, δεν ακολούθησαν όλοι οι πλοίαρχοι τη διαταγή του Μπρυαί για να τοποθετήσουν σχοινιά στην πλώρη και την πρύμνη των διπλανών πλοίων τους, κάτι που θα απέτρεπε τέτοιου είδους ελιγμό. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε με τις διαταγές τα πλοία να ρίξουν άγκυρα μόνο στην πλώρη, κάτι που επέτρεπε την κίνηση των πλοίων με τον αέρα και μεγάλωνε τα κενά μεταξύ τους. Επίσης δημιούργησε περιοχές στις οποίες η γαλλική γραμμή δεν καλυπτόταν από τις πλευρές κανενός πλοίου. Τα βρετανικά σκάφη θα αγκυροβολούσαν στα κενά αυτά για να εμπλακούν με τους Γάλλους, χωρίς να λάβουν απόκριση. Επιπροσθέτως, η παράταξη του στόλου του Μπρυαί δεν έδωσε τη δυνατότητα για αποτελεσματική υποστήριξη της εμπροσθοφυλακής, λόγω των ανέμων που επικρατούσαν.
Ένα πιο πιεστικό πρόβλημα για τον Μπρυαί ήταν η έλλειψη τροφής και νερού για το στόλο: Ο Βοναπάρτης είχε ξεφορτώσει σχεδόν όλες τις προμήθειες που μεταφέρθηκαν με τα πλοία, ενώ δεν υπήρχε τροφοδοσία από τη στεριά. Για να λύσει το πρόβλημα αυτό, ο Μπρυαί έστειλε ομάδες 25 ατόμων από κάθε πλοίο κατά μήκος της ακτής για την αναζήτηση τροφής, σκάψιμο πηγαδιών και συλλογή νερού. Οι συνεχείς επιθέσεις από Βεδουίνους αντάρτες όμως, δημιούργησαν την ανάγκη ύπαρξης συνοδειών βαριά οπλισμένων φρουρών σε κάθε ομάδα. Ως εκ τούτου, περίπου το ένα τρίτο των ναυτών του στόλου βρισκόταν μακριά από τα πλοία κάθε φορά. Ο Μπρυαί έγραψε επιστολή στην οποία περιέγραφε την κατάσταση στον Υπουργό Ναυτικών Ετιέν Εστάς Μπρυί, αναφέροντας πως «Τα πληρώματα μας είναι αδύναμα, τόσο σε αριθμό όσο και σε ποιότητα. Ο εξοπλισμός μας, γενικά, χρειάζεται επισκευή, και είμαι σίγουρος πως απαιτείται αρκετή ανδρεία ν΄ αναλάβεις τη διοίκηση ενός στόλου εξοπλισμένου με τέτοια εργαλεία».
Η άφιξη του Νέλσον
thumb|350px|Ναυμαχία του Νείλου, 1η Αυγούστου 1798, [[Τόμας Γουάιτκομπ, 1816, Εθνικό Ναυτικό Μουσείο. Ο Βρετανικός Στόλος κινούμενος κατά της γαλλικής γραμμής.]] Αν και αρχικά απογοητεύθηκε διαπιστώνοντας ότι το κύριο τμήμα του γαλλικού στόλου δε βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, ο Νέλσον γνώριζε -λόγω της παρουσίας των μεταγωγικών- ότι οι Γάλλοι ήταν κάπου κοντά. Στις 14:00 της 1ης Αυγούστου, παρατηρητές του HMS Zealous ενημέρωσαν το HMS Goliath πως οι Γάλλοι είχαν αγκυροβολήσει στον Κόλπο του Αμπουκίρ, αλλά έκαναν λόγο για 16 γαλλικά πλοία γραμμής αντί για 13. Την ίδια στιγμή, Γάλλοι παρατηρητές επί του Heureux, του ένατου πλοίου της γαλλικής γραμμής, είδαν το βρετανικό στόλο σε απόσταση περίπου εννέα ναυτικών μιλίων ανοικτά του Κόλπου του Αμπουκίρ. Οι Γάλλοι ανέφεραν αρχικά 11 βρετανικά πλοία, γιατί τα Swiftsure και Alexander επέστρεφαν ακόμη από τις επιχειρήσεις κατόπτευσης στην Αλεξάνδρεια, και έτσι βρίσκονταν 3 ναυτικά μίλια δυτικά του κύριου στόλου, εκτός οπτικού πεδίου. Το πλοίο του Τρούμπριτζ, το HMS Culloden, βρισκόταν επίσης σε απόσταση από το κύριο σώμα, ρυμουλκώντας ένα αιχμαλωτισμένο εμπορικό πλοίο. Μόλις αντίκρυσε τους Γάλλους, ο Τρούμπριτζ εγκατέλειψε το σκάφος και έκανε έντονες προσπάθειες να πλησιάσει τον Νέλσον. Λόγω της ανάγκης για πολλούς ναύτες στην ακτή, ο Μπρυαί δεν είχε παρατάξει κάποιο από τα ελαφρά πολεμικά του πλοία ως ανιχνευτικό, γεγονός που του στέρησε τη δυνατότητα ν΄ αντιδράσει άμεσα στην ξαφνική εμφάνιση των Βρετανών.
Όταν τα πλοία του ετοιμάστηκαν για μάχη, ο Μπρυαί διέταξε τους πλοιάρχους του να συγκεντρωθούν για σύσκεψη στο Orient, και κάλεσε βιαστικά τις χερσαίες ομάδες του, αν και οι περισσότερες δεν είχαν επιστρέψει μέχρι την αρχή της ναυμαχίας. Για να τις αντικαταστήσει, μετέφερε μεγάλο αριθμό ανδρών από τις φρεγάτες τοποθετώντας τους στα πλοία γραμμής. Ο Μπρυαί ήλπιζε επίσης πως θα παρέσυρε το βρετανικό στόλο στα αβαθή ύδατα της νήσου Αμπουκίρ, στέλνοντας τα μπρίκια Alerte και Railleur για να λειτουργήσουν ως δολώματα. Μέχρι τις 16:00, τα πλοία Alexander και Swiftsure βρίσκονταν επίσης εντός οπτικού πεδίου, αν και ναυλοχούσαν σε απόσταση από τον κύριο βρετανικό στόλο. Ο Μπρυαί έδωσε εντολή να εγκαταλειφθεί το σχέδιο παραμονής σε αγκυροβόλιο και ν΄ αρχίσει η κίνηση της γραμμής του στόλου. Ο Μπλανκέ διαμαρτυρήθηκε λόγω της μη ύπαρξης αρκετών ανδρών επί των γαλλικών πλοίων, τόσο για την κίνησή τους όσο και για τον χειρισμό των κανονιών. Ο Νέλσον διέταξε τα πλοία οδηγούς του να επιβραδύνουν, ώστε να επιτρέψουν στο βρετανικό στόλο να πλησιάσει με πιο οργανωμένο σχεδιασμό. Αυτό έπεισε τον Μπρυαί πως αντί για το ρίσκο μιας νυχτερινής ναυμαχίας σε άγνωστα ύδατα, οι Βρετανοί σχεδίαζαν ν΄ αναμείνουν μέχρι την επόμενη μέρα. Έτσι, ανακάλεσε την εντολή του για ν΄ αποχωρήσουν από τον κόλπο. Ο Μπρυαί ήλπιζε πως η καθυστέρηση θα του επέτρεπε να ξεφύγει από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια της νύχτας, και έτσι θ΄ ακολουθούσε τις διαταγές του Βοναπάρτη ώστε να μην εμπλακεί με το βρετανικό στόλο αν αυτό ήταν δυνατό.