cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έργα και Ημέραι
To Έργα και Ημέραι είναι ένα από τα πιο γνωστά διδακτικά επικά ποιήματα του Ησιόδου. Αποτελείται από 828 εξάμετρους στίχους και γράφτηκε με αφορμή τη δικαστική διαμάχη του Ησιόδου με τον αδελφό του Πέρση για την πατρική κληρονομιά και εκφράζει όλη την πικρία του συγγραφέα για την αδελφική διχόνοια. Αυτή ως Έριδα βρίσκεται στο επίκεντρο του πρώτου μέρους του έργου. Το έπος αρχίζει με επίκληση στις Μούσες της Πιερίας κατά το τυπικό, για να δώσουν έμπνευση στον ποιητή να γράψει αλλά και για να δώσουν ιερότητα και αξιοπιστία στα γεγονότα που θα αναφερθούν στη συνέχεια. Ύστερα ο ποιητής υμνεί τον ύψιστο θεό Δία και αρχίζει ουσιαστικά το έπος, που χωρίζεται σε δύο μέρη.
Ιωδοφθορομεθάνιο
Παραγωγή και παρεμβολή μεθυλενίου
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό κυκλοπροπάνιο: 40 px
Έργα και Ημέραι
Θεωρητικό
Λίγο πιο αναλυτικά, στο πρώτο μέρος ο Ησίοδος, μετά την επίκληση των Μουσών, τονίζει ότι οι Θεοί έχουν τον τρόπο τους να γονατίζουν τους άδικους και τους ισχυρούς και μετά απευθύνεται ευθέως στον αδελφό του με τον οποίο βρίσκονται ακόμα σε δικαστική διαμάχη. Περιγράφει διάφορες ανθρώπινες αδυναμίες όπως η ζήλεια και η απληστία, αλλά και το γεγονός ότι η Έρις έχει δύο όψεις, μια χρήσιμη και καλή αλλά και μία αρνητική και καταστροφική. Αναφέρει ότι δεν πήρε τη μισή γη που του αναλογούσε, αλλά λιγότερη και αυτό ο Πέρσης το κατάφερε "ταΐζοντας τους δικαστές που χαίρονται να δικάζουν τέτοιες υποθέσεις για να δωροδοκούνται".
Ιωδοφθορομεθάνιο
Παραγωγή και παρεμβολή μεθυλενίου
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό κυκλοπροπένιο: 40 px
Έργα και Ημέραι
Θεωρητικό
Στη συνέχεια ο Ησίοδος αντιπαραβάλλει έμμεσα την υπόθεσή τους με του Προμηθέα και του Επιμηθέα και αναφέρει την ιστορία με την Πανδώρα. Αφηγείται πως θύμωσαν οι θεοί με τη φωτιά που πήραν οι άνθρωποι και πως για να τιμωρήσουν αυτούς και τον Προμηθέα έπλασαν την Πανδώρα και την έστειλαν να πλανέψει τον Επιμηθέα, ο οποίος έκανε το λάθος να δεχτεί δώρο από το Δία παρότι ο Προμηθέας τον είχε συμβουλέψει για το αντίθετο. Το δώρο των θεών ήταν η ίδια η Πανδώρα που άνοιξε το πιθάρι με όλα τα δεινά του κόσμου και από τότε δυστύχησαν όλοι οι άνθρωποι, αφού μέσα στο λεγόμενο "κουτί" της έμεινε μονάχα η Ελπίδα.
Ιωδοφθορομεθάνιο
Παραγωγή και παρεμβολή μεθυλενίου
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό κυκλoεπτατριένιο: 30 px
Έργα και Ημέραι
Θεωρητικό
Στη συνέχεια ο Ησίοδος αναφέρεται κάπως διεξοδικά στην πλάση της ανθρωπότητας κατά γενιές ή φυλές και θυμίζει στον αδελφό του ότι οι θεοί έπλασαν από το ίδιο υλικό ανθρώπους και ημίθεους ή ήρωες, υπονοώντας ότι ο άνθρωπος έχει την επιλογή να γίνει καλός ή κακός. Αναφέρει ότι δημιουργήθηκε πρώτα η χρυσή γενιά, που ήταν η τελειότερη και ευτύχησε. Όταν αυτή έφυγε από τη γη, οι θεοί έπλασαν την αργυρή, που ήταν πολύ υποδεέστερη της χρυσής. Όταν πέρασε κι αυτής ο χρόνος, έπλασαν την τρίτη γενιά, από χαλκό, που ήταν ακόμα χειρότερη. Οπότε την επόμενη γενιά οι θεοί φρόντισαν να την φτιάξουν καλύτερη και έτσι η τέταρτη φυλή η γενεά των ανθρώπων ήταν αγαθοί άνθρωποι και ήρωες, που έγιναν ημίθεοι. Πολλοί από αυτή τη γενιά πολέμησαν την εποχή του Οιδίποδα και στον Τρωικό Πόλεμο "για την Ελένη με τα πλούσια μαλλιά" και ύστερα αποσύρθηκαν και ζουν ακόμα στα πέρατα της οικουμένης.
Ιωδοφθορομεθάνιο
Παραγωγή και παρεμβολή μεθυλενίου
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό εποξυαιθάνιο: 30 px
Εφαρμογές
Το ισοτοπομερές του CH218FI είναι ένα συνθετικό ενδιάμεσο για φθορομεθυλίωση ραδιοφαρμακευτικών προϊόντων. Επίσης προτάθηκε για την παραγωγή ενός ασφαλούς και υψηλής απόδωσης αφροδιασπαστικού παράγοντα.
Έργα και Ημέραι
Θεωρητικό
Μετά τις παραβολές και τις περιγραφές, ο Ησίοδος περνά ξανά με σαφήνεια στο ζήτημα με τον αδελφό του, και του ζητά να μην είναι βίαιος και άδικος, να μην συνεχίσει να ζητά όλο και περισσότερα αφού ήδη πήρε παραπάνω από όσα του ανήκαν, επειδή θυμώνουν και οι Θεοί, μια που "όλα τα βλέπει το μάτι του Δία". Φτάνει στο σημείο να λέει ότι καλύτερα να μην ήταν δίκαιος ούτε ο ίδιος ούτε ο γιος του, αφού η ζωή επιβραβεύει τους άδικους για να καταλήξει όμως ότι "Ο Δίας μάλλον δεν θα το αφήσει αυτό να περάσει έτσι", δηλαδή να μείνει ατιμώρητο. Ζητά από τον αδελφό του να μην ορκίζεται στα ψέματα και να διαλέξει όχι το δρόμο της κακίας που είναι δίπλα στον κάθε άνθρωπο, αλλά της αρετής, που μόνο στην αρχή μοιάζει δύσκολος. Του λέει ότι ο πλούτος δεν είναι αγαθός όταν αρπάζεται και ότι μόνο η δουλειά είναι τίμιος τρόπος να πλουτίσεις.
Ιωδοφθορομεθάνιο
Πηγές
Κατηγορία:Διαλαλκάνια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου Κατηγορία:Αλομεθάνια
Έργα και Ημέραι
Θεωρητικό
Στη συνέχεια ο Ησίοδος προχωρεί σε διάφορες συμβουλές για το πώς πρέπει να ζει ένας καλός άνδρας, να εργάζεται, να φροντίζει τη γη του, να θυσιάζει στους θεούς, και ο λόγος αρχίζει να γίνεται λιγότερο προσωπικός -σαν ο Ησίοδος να μην απευθύνεται πια στον αδελφό του, αλλά να μιλά γενικά για το σωστό τρόπο ζωής. Λέει να καλούμε το γείτονά μας στις γιορτές, γιατί ο κακός γείτονας είναι κατάρα και ο καλός γείτονας ευλογία, και μας προστρέχει συχνά περισσότερο από τους συγγενείς. Συνιστά να μιλάμε με μάρτυρες και να κάνουμε όρκους για σιγουριά στις συμφωνίες και μετά λέει στους άνδρες να προσέχουν τις γυναίκες, επειδή όποιος εμπιστεύεται γυναίκα, εμπιστεύεται απατεώνα
Από τους στίχους 380 και μετά ο Ησίοδος αρχίζει να δίνει εντελώς πρακτικές συμβουλές, για το πότε πρέπει να σπέρνεις, να θερίζεις, να ταξιδεύεις με πλοίο κ.λπ.
Πηγές
Κατηγορία:Ησίοδος Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Χανς Μπέτε
Ο Χάνς Άλμπρεχτ Μπέτε (Hans Albrecht Bethe, 2 Ιουλίου 1906 – 6 Μαρτίου 2005) ήταν Γερμανός πυρηνικός φυσικός ο οποίος είχε σημαντική συνεισφορά στους τομείς της αστροφυσικής, της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής και της φυσικής στερεάς κατάστασης και επιπλέον κέρδισε το 1967 το Νόμπελ Φυσικής για το έργο του πάνω στην αστρική νουκλεοσύνθεση.
Βιογραφία
Ο Μπέτε γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1906 στο Στρασβούργο. Στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ο Μπέτε ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν επικεφαλής του Θεωρητικού Τμήματος του μυστικού εργαστηρίου του Λος Άλαμος στο οποίο αναπτύχθηκαν οι πρώτες ατομικές βόμβες. Διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στον υπολογισμό της κρίσιμης μάζας των ατομικών όπλων και στην ανάπτυξη της θεωρίας πίσω από τους τύπους βομβών που χρησιμοποιήθηκαν στη δοκιμή Trinity και τον πυρηνικό βομβαρδισμό του Ναγκασάκι τον Αύγουστο του 1945.
Μεταπολεμικά διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και της βόμβας υδρογόνου, αν και αρχικά ενεπλάκη στο σχετικό πρόγραμμα για να αποδείξει ότι ήταν αδύνατo να φτιαχτεί. Αργότερα προσπάθησε να πιέσει μαζί με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και άλλους εξέχοντες επιστήμονες για τον τερματισμό των πυρηνικών δοκιμών και του ανταγωνισμού στα πυρηνικά όπλα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ. Συνέβαλε στο να πεισθούν οι κυβερνήσεις Κένεντι και Νίξον να υπογράψουν με την ΕΣΣΔ την Συνθήκη Μερικής Απαγόρευσης των Πυρηνικών Δοκιμών (Partial Nuclear Test Ban Treaty, 1963) και την Συνθήκη Μείωσης των Αντιβαλλιστικών Όπλων (Anti-Ballistic Missile Treaty, 1972) αντίστοιχα. Δεν έπαψε ποτέ να είναι ενεργός ερευνητής και συνέχισε να δημοσιεύει ακόμη και όταν ξεπέρασε την ηλικία των ενενήντα ετών, γεγονός που τον κάνει ένα από τους ελάχιστους επιστήμονες που δημοσίευσαν τουλάχιστον μία σημαντική επιστημονική εργασία κάθε δεκαετία της καριέρας τους -η οποία στην περίπτωση του Μπέτε έφτανε σχεδόν τα εβδομήντα χρόνια. Σύμφωνα με τον Φρήμαν Ντάισον (Freeman Dyson), που ήταν για ένα διάστημα μαθητής του, ο Μπέτε ήταν «ο υπέρτατος λύτης προβλημάτων του 20ου αιώνα».
Πέθανε στις 6 Μαρτίου του 2005 στην Ιθάκα της Νέας Υόρκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Μάρτιν Μιούρσεπ
Ο Μάρτιν Μιούρσεπ (Τάλιν, 26 Σεπτεμβρίου 1974), είναι Εσθονός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του πάουερ φόργουορντ. Θεωρείται ο κορυφαίος Εσθονός αθλητής καλαθοσφαίρισης καθώς και ο μόνος από την χώρα του που έχει αγωνιστεί στο ΝΒΑ.
Σταδιοδρομία
Ο Μιούρσεπ ξεκίνησε να αγωνίζεται από την παιδική του ηλικία και συμμετείχε στις ομάδες εφήβων της σοβιετικής Εσθονίας. Ο Στάνισλαβ Ερέμιν τον επέλεξε για την εθνική νέων της Σοβιετικής Ένωσης, μαζί με ονόματα όπως ο Ζακάρ Πασούτιν, ο Ρόμπερτς Στελμάχερς και ο Βιτάλι Ποταπένκο.
Αγωνίστηκε επαγγελματικά στην Κάλεβ Τάλιν, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στην Εσθονία το 1992, συνεχίζοντας την σεζόν 1992-93 στην Άλβικ. Φόρεσε για δύο χρόνια την φανέλα της Μακάμπι Τελ Αβίβ, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Ισραήλ.
Αφου επανήλθε για έναν χρόνο στην πατρίδα του, υπέγραψε στους Μαϊάμι Χιτ για το 1996-97, με τους οποίους έπαιξε σε δέκα αγώνες με μέσους όρους 1,7 πόντων και 0,5 ριμπάουντ. Συνέχισε στους Ντάλας Μάβερικς, όπου αγωνίστηκε σε 73 παιχνίδια με μέσο όρο 5,1 πόντων και 2,4 ριμπάουντ.
Το 1999, μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, παίζοντας σε επτά αγώνες της κανονικής σεζόν με 17,1 πόντους ανά αγώνα, ενώ στα πλέι-οφ είχε μέσο όρο 14,0 πόντων σε επτά ματς, αλλά στιγματίστηκε από το γεγονός ότι βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ στις 8 Μαΐου 1999.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΑΕΚ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια, κατακτώντας δύο φορές το κύπελλο Ελλάδας, όπως και το κύπελλο Σαπόρτα της σεζόν 1999-2000.
Ακολούθησε μία πενταετία όπου ο Μιούρσεπ έπαιξε σε ρωσικές ομάδες, φορώντας τις φανέλες των Ούνικς Καζάν, Ντιναμό Μόσχας, Ουράλ Γκρέιτ και ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Κατέκτησε το νταμπλ με την ΤΣΣΚΑ το 2005, όπως και το EuroChallenge με την Ούνικς Καζάν το 2004, κερδίζοντας στον τελικό την ομάδα του Αμαρουσίου με 87-63.
Έκλεισε την καριέρα του το 2010, αγωνιζόμενος στην πατρίδα του, ενώ το 2007 έπαιξε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στους Τάιγκερς της Μελβούρνης.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αυστραλιανών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA
Ένωσις Κέντρου
Η Ένωσις Κέντρου (Ε.Κ.) ήταν το πολιτικό κόμμα με κεντρώο ιδεολογικό προσανατολισμό που ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου με τη συμμετοχή και του Σοφοκλή Βενιζέλου το 1961. Το κόμμα ήρθε στην κυβέρνηση το 1963. Η Ε.Κ. ιδρύθηκε κατόπιν συνασπισμού μικρών κομμάτων του κεντρώου χώρου υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου στις 19 Σεπτεμβρίου 1961. Ανήκε μεν στον κεντρώο χώρο, αλλά δεν είχε σαφή ενιαίο ιδεολογικό προσανατολισμό. Εμπεριείχε πολιτικούς από διαφορετικά ρεύματα, από την αριστερά (Ηλίας Τσιριμώκος) ως την αντικαραμανλική δεξιά (Στέφανος Στεφανόπουλος). Βασικός συνεκτικός κρίκος όλων αυτών ήταν η χαρισματική προσωπικότητα του Γεωργίου Παπανδρέου.
Οι δυνάμεις του Κέντρου
Μέχρι το 1961 οι δυνάμεις του Κέντρου ήταν διασπασμένες. Υπήρχε το Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κόμμα του Γεώργιου Παπανδρέου, ενώ το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου με την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου του Σάββα Παπαπολίτη και το Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα του Στέφανου Στεφανόπουλου στήριζαν την Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας προβάλλοντας στην ηγεσία τον Γεώργιο Γρίβα. Υπήρχαν ακόμα η Δημοκρατική Ένωσις του Ηλία Τσιριμώκου, το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων του Αλέξανδρου Μπαλτατζή κι άλλες προσωπικότητες του Κεντρώου χώρου, όπως ο Γεώργιος Μαύρος, ο Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας, ο Παυσανίας Κατσώτας κ.ά. Η κατάσταση στο χώρο αυτό ήταν πολύ συγκεχυμένη. Ο Γεώργιος Παπανδρέου επεδίωκε να συνεργαστεί με την Ε.Ρ.Ε., ενώ ο Σοφοκλής Βενιζέλος από τις αρχές του 1961 είχε αρχίσει να προσανατολίζεται προς τον τορπιλισμό της κίνησης Γρίβα, διότι είχε πεισθεί ότι ο άλλοτε αρχηγός της "Χ" παρ' όλη την αίγλη που του έδινε ο πρόσφατος τότε αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. στην Κύπρο, δεν συγκινούσε το δημοκρατικό κόσμο στην Ελλάδα ως πολιτικός ηγέτης και δεν συσπείρωνε τους οπαδούς του Κέντρου. Κατόπιν αυτού ο Σοφοκλής Βενιζέλος άρχισε συνομιλίες με τον Ηλία Τσιριμώκο με σκοπό να του "παραχωρήσει" το Κόμμα των Φιλελευθέρων και λίγο αργότερα το ίδιο έκανε με τον Σπύρο Μαρκεζίνη.
Μετά την αποτυχία των συνομιλιών που είχε με τους δύο ηγέτες, ο Σοφοκλής Βενιζέλος έφυγε για τις Η.Π.Α. Κατά τις επαφές που είχε με αρμοδίους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα, όλοι τού τόνισαν ότι θεωρούσαν "αναγκαία την ύπαρξι ενιαίου Κέντρου, το οποίον ν' αποτελή ισχυράν πολιτικήν δύναμιν".
Κατά την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Βενιζέλος επεσήμανε στους δημοσιογράφους ότι χρειάζεται συνένωση των δυνάμεων που υπήρχαν ανάμεσα στην Ε.Ρ.Ε. και την Ε.Δ.Α. "για την εξομάλυνση του πολιτικού βίου της χώρας" και πρόσθεσε ότι "χρειάζεται μάλλον να δημιουργηθεί ενιαίο κόμμα, παρά συνασπισμός". Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1961 υπήρξε μεγάλη κινητικότητα μέσα στο χώρο του Κέντρου. Ο Γρίβας, που πίστευε ότι θα διέλυε τα κεντρώα κόμματα και θα τους ανάγκαζε όλους να ακολουθήσουν το κίνημά του, προσγειώθηκε στην πραγματικότητα και άλλαξε τακτική. Άρχισε να στέλνει επιστολές στους Παπανδρέου, Μαρκεζίνη και Τσιριμώκο, ζητώντας να κουβεντιάσουν ενοποίηση. Απ' όλους τους προαναφερόμενους, ο μόνος που υπήρξε από την αρχή αρνητικός για συνεργασία με το Γρίβα, ήταν ο Τσιριμώκος, που τόνιζε με έμφαση ότι ενότητα στο Κέντρο με Γρίβα δεν γινόταν σε καμία περίπτωση. Ο Βενιζέλος, περισσότερο για λόγους διαπραγμευτικούς παρά γιατί πίστευε ότι μπορούσε να επιζήσει η κίνηση Γρίβα, εξακολουθούσε να εμφανίζεται ότι ενίσχυε την ΚΕΑ. Έτσι, ανακοίνωσε στον Τσιριμώκο ότι δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί η συγχώνευση των Φιλελευθέρων με τη Δημοκρατική Ένωση και τον κάλεσε να συνεργαστεί με την ΚΕΑ, πράγμα που ο Ρουμελιώτης πολιτικός απέρριψε.
Ο Τσιριμώκος μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεών του με το Βενιζέλο, ήλθε σε επαφή με τον Γεώργιο Παπανδρέου και προσχώρησε στο σχηματισμό του τελευταίου που είχε πάρει τον τίτλο ΔΚΑΦΕ (μετά τη σύμπραξη και του Μπαλτατζή). Τον Αύγουστο ο Γεώργιος Παπανδρέου εξαπέλυσε επίθεση κατά του Γρίβα και τον χαρακτήρισε "άνθρωπο της Δεξιάς" για να του απαντήσει εκείνος στον ίδιο τόνο και να τον κατηγορήσει για "πολιτική αστάθεια".
Στις 4 Σεπτεμβρίου, ο Γεώργιος Γρίβας μίλησε σε συγκέντρωση στο Μαρκόπουλο. Φανερά εκνευρισμένος από τις διαπραγματεύσεις για την ενότητα του Κέντρου, που αποτελούσαν απόδειξη της αποτυχίας του δικού του "κινήματος", εξαπέλυσε επίθεση εναντίον όλων -χωρίς εξαίρεση- των πολιτικών και δήλωσε ότι "αν πρόκειται η ένωση του Κέντρου να καταλήξει στα παλιά σχήματα και να γίνει με τους ίδιους αρχηγούς, καλύτερα να ματαιωθεί...", λέγοντας παράλληλα ότι δέχεται για αρχηγό μόνο τον εαυτό του. Ο Βενιζέλος με τον στενό του φίλο Σταύρο Κωστόπουλο και τους Παπαπολίτη και Στέφανο Στεφανόπουλο, πύκνωσαν τις επαφές τους με τον Γεώργιο Παπανδρέου και εγκατέλειψαν μόνο του τον Γρίβα, ο οποίος από τότε άρχισε να κινείται για να αποκτήσει δυναμικά στηρίγματα μέσα στο Στρατό, εγκαταλείποντας την ιδέα για κάθοδο στις εκλογές. Λίγες μέρες αργότερα και έπειτα από πάμπολλες παλινδρομήσεις, η ίδρυση της Ένωσης Κέντρου ήταν πια γεγονός.
Ίδρυση
Το βράδυ της Τρίτης, 19 Σεπτεμβρίου του 1961, το υπουργικό συμβούλιο συνεδρίασε για να επικυρώσει τυπικά την απόφαση του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή για διάλυση της Βουλής και πρόωρη προκήρυξη εκλογών. Παρ' όλο που η κίνηση αυτή θεωρήθηκε βέβαιη από καιρό, η πανσπερμία των κομματιδίων και των προσωπικοτήτων του Κέντρου δεν είχε ακόμη κατορθώσει να ολοκληρώσει τις πολύμηνες, αν όχι πολυετείς, διαβουλεύσεις για τη συγκρότηση ενός υποτυπώδους κεντρώου συνασπισμού, με στόχο έστω μόνο την κοινή κάθοδο στις εκλογές. Η πίεση προς την κατεύθυνση αυτή ήταν εντονότατη από όλες τις πλευρές.
Αρχικά υπήρξε απόφαση των νεολαίων των κομμάτων Φιλελευθέρων, του Λαϊκού Κοινωνικού Κόμματος, του ΔΚΕΛ, και της ΕΠΕΚ για την δημιουργία ενός κεντρικού οργάνου που στις αποφάσεις του θα υπόκεινται όλες οι νεολαίες των παραπάνω κομμάτων.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1961 ιδρύθηκε η Ένωσις Κέντρου με την ένωση πολλών κομμάτων του κέντρου και συγκεκριμένα από τα πρώην κόμματα: Κόμμα Φιλελευθέρων του Γεωργίου Παπανδρέου, Λαϊκόν Κοινωνικόν Κόμμα του Στέφανου Στεφανόπουλου, Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη, Προοδευτικόν Εργατοτεχνικόν Κόμμα του Παυσανία Κατσώτα, Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου του Σάββα Παπαπολίτη, Δημοκρατική Ένωσις του Ηλία Τσιριμώκου, Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωσις του Σοφοκλή Βενιζέλου, ένα μικρό δεξιό κόμμα του Θεόδωρου Τουρκοβασίλη και το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (ΚΑΕ) υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή. Η Ένωση Κέντρου διοικούνταν από οκταμελή επιτροπή της οποίας πρόεδρος ανέλαβε ο Γεώργιος Παπανδρέου. thumb|right|Το εξώφυλλο του Καταστατικού της Ενώσεως Κέντρου Στις 9 μ.μ. της 19ης Σεπτεμβρίου ο Γεώργιος Παπανδρέου προέβη στη δήλωση: "Χαίρω δια την επελθούσαν ένωσιν των πολιτικών δυνάμεων του Κέντρου, η οποία απετέλει καθολικόν αίτημα του λαού. Και τώρα βαδίζομεν προς την νίκην". Ακολούθησε αμέσως η πρώτη ανακοίνωση του νεοσύστατου κομματικού οργανισμού: "Ανεκοινώθη υπό του κ. Γ. Παπανδρέου ότι επήλθε σήμερον η ενότης των πολιτικών δυνάμεων του Κέντρου υπό την επωνυμίαν "Ένωσις Κέντρου". Η ένωσις θα διοικείται υπό οκταμελούς διοικούσης επιτροπής υπό την προεδρίαν του κ. Γ. Παπανδρέου. Την επιτροπήν απαρτίζουν οι κ. Γ. Αθανασιάδης-Νόβας, Π. Κατσώτας, Σ. Κωστόπουλος, Α. Μπαλτατζής, Σ. Παπαπολίτης, Σ. Στεφανόπουλος και ο πρόεδρος της "Δημοκρατικής Ενώσεως" κ. Η. Τσιριμώκος".
"Χαιρετίζω την ένωσιν ταύτην ως αποτελούσαν την μόνην λύσιν αποκαταστάσεως της πολιτικής ομαλότητος και της δημοκρατίας εις την χώραν μας", έσπευσε να δηλώσει και ο αρχηγός της Φ.Δ.Α. Σοφοκλής Βενιζέλος.
Εκλογές
Η Ε.Κ. συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961, στις οποίες συγκέντρωσε ποσοστό 33,66 % και 100 έδρες έναντι 50,81% και 176 εδρών της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως (Ε.Ρ.Ε) του Κ. Καραμανλή. Κατά κοινή ομολογία αυτές οι εκλογές στιγματίστηκαν από βία και νοθεία και το αποτέλεσμά τους επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την τρομοκρατία που άσκησαν παρακρατικές κυρίως ομάδες σε αντιφρονούντες. Ο Γ. Παπανδρέου με αφορμή αυτή την κατάσταση εγκαινίασε τον «ανένδοτο αγώνα» για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Στο πλαίσιο της προσπάθειάς της να τεκμηριώσει τις καταγγελίες της, η Ένωσις Κέντρου εξέδωσε σε έναν τόμο το σύνολο των στοιχείων που αποδείκνυαν τις κατηγορίες της. Ο τόμος αυτός παρουσιάστηκε και είχε τίτλο “Η δημοκρατία θα νικήσει – Μαύρη Βίβλος του εκλογικού πραξικοπήματος της 29ης Οκτωβρίου 1961” και είχε εκδότη την ίδια την Ένωση Κέντρου. Αντίστοιχη Μαύρη Βίβλο εξέδωσε και η ΕΔΑ.
Οι δεύτερες εκλογές που συμμετείχε η Ε.Κ. ήταν αυτές της 3ης Νοεμβρίου 1963. Η Ε.Κ. σ' αυτές τις εκλογές συγκέντρωσε ποσοστό 42,04% και 138 έδρες έναντι 39,37% και 128 έδρες της Ε.Ρ.Ε. Μετά την ήττα που υπέστη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, έφυγε στο Παρίσι αφήνοντας την ηγεσία του κόμματος στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Παρόλο που η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με τη στήριξη της αριστερής ΕΔΑ, προτίμησε να διεξαγάγει νέες εκλογές είτε γιατί δεν ήθελε να συνεργαστεί με την ελεγχόμενη από το ΚΚΕ ΕΔΑ είτε γιατί μια τέτοια συνεργασία θα έδινε αφορμή στην ΕΡΕ και στους παρακρατικούς να επικαλεσθούν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και να δυναμιτίσουν την ήδη εύθραυστη πολιτική ομαλότητα. Η κυβέρνηση αυτή έμεινε γνωστή ως «κυβέρνηση των 50 ημερών».
Οι τρίτες εκλογές που συμμετείχε η Ε.Κ. ήταν αυτές της 16ης Φεβρουαρίου 1964, όπου συγκέντρωσε ποσοστό 52,72% και 171 έδρες έναντι 35,26% και 107 έδρες της Ε.Ρ.Ε. υπό τον Π. Κανελλόπουλο. Ο Γ. Παπανδρέου σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Αποστασία
Η έλλειψη συνοχής μεταξύ των στελεχών της Ε.Κ. δεν άργησε να φανεί. Ο Γ. Παπανδρέου ήλθε σε ρήξη με τα ανάκτορα και αναγκάστηκε να παρατηθεί στις 15 Ιουλίου 1965. Ο τότε Βασιλιάς Κωνσταντίνος B΄ έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα, ο οποίος υποστηρίχτηκε από μερικές δεκάδες περίπου αποστάτες βουλευτές της Ε.Κ. Η κυβέρνηση Αθανασιάδη-Νόβα δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Τη νέα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης έλαβε αυτή τη φορά ο Ηλίας Τσιριμώκος, ο οποίος απέτυχε επίσης. Τελευταίος στη σειρά που έλαβε εντολή υπήρξε ο Στέφανος Στεφανόπουλος ο οποίος πέτυχε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης.
Η νέα κυβέρνηση όμως υπό τις πιέσεις του Γ. Παπανδρέου που εν τω μεταξύ είχε εγκαινιάσει τον δεύτερο «ανένδοτο αγώνα», αναγκάζεται να κηρύξει νέες εκλογές για τον Μάιο του 1967. Προλαβαίνει όμως η Απριλιανή δικτατορία του Παπαδόπουλου. Ο Γ. Παπανδρέου πεθαίνει τον Νοέμβριο του 1968 εφόσον έχει υποστεί ταλαιπωρίες από το καθεστώς των Συνταγματαρχών.
Η Ε.Κ. θα επαναδραστηριοποιηθεί κατά την Μεταπολίτευση υπό την ηγεσία του Γεωργίου Μαύρου και θα συνασπιστεί στις πρώτες εκλογές (17 Νοεμβρίου 1974) μετά τη χούντα με τις Νέες Πολιτικές Δυνάμεις, υπό το όνομα Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις.
Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που συμμετείχαν στην ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ένωση Κέντρου Κατηγορία:1961
Παναγιώτης Γαργαλίδης
Ο Παναγιώτης Γαργαλίδης (1870-1942) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και κινηματίας.
Γεννήθηκε το 1870 στη Μεσσήνη. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία φοιτώντας στη Σχολή Υπαξιωματικών του Στρατού. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως υπαξιωματικός και ως αξιωματικός στους Βαλκανικούς πολέμους. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στη μάχη της Νιγρίτας και στη μάχη του Ογνιάρ Μαχαλά.
Τα πρώτα χρόνια
Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων (1887) ο υπολοχαγός Π. Γαργαλίδης σπούδασε εν-συνεχεία στη Στρατιωτική Ακαδημία του Παρισιού. Το 1892 εισηγήθηκε την καθιέρωση του βαθέως "γαιόχρου" χρώματος για τις στολές εκστρατείας, έχοντας παρατηρήσει ότι τα χρώματα που χρησιμοποιούνταν στις εμφανίσεις των στρατιωτών (μπλε χιτώνια, γκρίζο ή μαύρο παντελόνι και κόκκινα ή βυσσινόχρωμα "παραράμματα") επέτρεπαν την επισήμανσή τους από μακρινές αποστάσεις, ενώ οι στολές λερώνονταν εύκολα και φθείρονταν σε σύντομο χρόνο. Η εισήγησή του αγνοήθηκε από τις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες, ωστόσο η επίσημη αναφορά-πρότασή του που είχε υποβληθεί προς τον υπουργό Στρατιωτικών, συνταγματάρχη του Μηχανικού, Ν. Τσαμαδό, έτυχε του ενδιαφέροντος του στρατιωτικού ακολούθου της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Ο τελευταίος, ζήτησε μεταφρασμένο αντίγραφό της και την προώθησε στο Βρετανικό Βασιλικό Επιτελείο Στρατού, το οποίο υιοθέτησε τη χρήση αυτού του είδους των στολών εκστρατείας. Μετά τη γνωστοποίηση στην Αθήνα, της απόφασης των Βρετανών, μαζί με τις ευχαριστίες τους προς τον Έλληνα αξιωματικό, ο Γαργαλίδης επανήλθε εκ νέου, προτείνοντας τη χρήση των στολών για τους άνδρες της Ελληνικής Αστυνομίας, όμως και πάλι η πρότασή του απορρίφθηκε, με απόφαση του τότε πρωθυπουργού, Δημήτριου Ράλλη. Εν τω μεταξύ και ενώ οι Βρετανικές δυνάμεις συμμετείχαν στον πόλεμο των Μπόερς (1901-1902) με τις νέες στολές, αυτές κίνησαν το ενδιαφέρον του Ιάπωνα στρατιωτικού ακολούθου που παρακολουθούσε τις μάχες εκ του σύνεγγυς. Η πρότασή του προς την κυβέρνηση της χώρας του έγινε δεκτή και έτσι οι στολές (υπό την επωνυμία "κάκι") υιοθετήθηκαν από τον Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Στρατό, για να γίνουν, ακολούθως, δεκτές προς χρήση και από τη Γερμανική κυβέρνηση. Τελικά, το 1906 ο τότε διάδοχος του ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνος, παλαιός συμφοιτητής του Γαργαλίδη στη Σχολή Ευελπίδων, αφού τον συγχάρηκε, του δήλωσε ότι, μετά την έγκριση και των Γερμανών, που είχε πληροφορηθεί, αποφάσισε να καθιερώσει τη στολή ("χακί") και για τον ελληνικό στρατό, ως την αποκλειστική για εκστρατείες αλλά και ασκήσεις.
Δράση στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν διοικητής του 35ου Συντάγματος Πεζικού της Β΄ Μεραρχίας. Κατά τη συμμαχική επίθεση του Σεπτεμβρίου 1918 προς διάσπαση του γερμανοβουλγαρικού αμυντικού μετώπου, δια της ορμητικής του επίθεσης που ενήργησε με το σύνταγμά του πέτυχε τη ταχύτατη κατάληψη του ορεινού όγκου Πρεσλάπ. Για την επιτυχία του αυτή του απενεμήθη στο πεδίο της μάχης ο γαλλικός πολεμικός σταυρός μετά επίχρυσου αστέρος και μνημονεύθηκε υπό τον Γάλλο αρχιστράτηγο Ντ΄ Εσπεραί στην ημερήσια διαταγή της στρατιάς. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στην Εκστρατεία της Κριμαίας κατά των Μπολσεβίκων. Μετά την ατυχή κατάληξη αυτής, συνέπεια της οποίας ήταν και ο διωγμός των Ελλήνων εκ της περιοχής αυτής, το 1920 μεταφέρθηκε στη Μικρασιατική εκστρατεία όπου και οργάνωσε την 11η Μεραρχία. Με την κατάρρευση του μετώπου και την άτακτη υποχώρηση του ελληνικού στρατού συντάχθηκε με τους κινηματίες της επανάστασης του 1922 όπου και ανέλαβε τη διοίκηση του Γ΄ Σώματος Στρατού της Θράκης προαχθείς σε υποστράτηγο.
Κινηματίας
Αποκαταστάθηκε το 1935 αναδρομικά. Απεβίωσε το 1942 στη Καλαμάτα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Ιερομνήμη Ιωαννίνων
Η επίσημη ονομασία είναι “η Ιερομνήμη”.
Η κτίση του χωριού ανάγεται στον 14ο μ. Χ. αιώνα ενώ φαίνεται πως η περιοχή κατοικούνταν ήδη από τα πανάρχαια χρόνια, αφού πάνω από το χωριό υψώνονταν οι λόφοι Στσέλυμς (Γυμνόλοφος 812μ. υψόμετρο) και Καστρί όπου υπάρχουν ακόμη ερείπια από αρχαία πόλη και κυκλώπεια τείχη. Η Ιερομνήμη έχει τις ρίζες της στη βυζαντινή εποχή όταν πιστεύεται πως αποτελούσε ιδιοκτησία κάποιου "Ιερομνήμονος" (Ιερομνήμων είναι αξίωμα (βαθμός) της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το αξίωμα καθιερώθηκε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και το κυριότερο καθήκον του ήταν να τηρεί τον κώδικα της εκκλησίας και να συντάσσει έγγραφα σχετικά με δικαιοπραξίες, ενώ κάποιες φορές εκτελούσε και χρέη Αρχειοφύλακα. Επίσης ήταν και αναπληρωματικό μέλος του Επισκοπικού δικαστηρίου). Φαίνεται πως οφείλει το όνομά της στην γνωστή οικογένεια των Ιερομνημόνων των Ιωαννίνων.
Το χωριό είναι γεμάτο βυζαντινές εκκλησίες και ξωκλήσια όπως είναι η Αγία Τριάδα, η Παναγίτσα ή Παναγιά, η Κακαβίτσα (Κοίμησης της Θεοτόκου) παλιό μοναστήρι χτισμένο τον 17ο αιώνα, η Αγία Μαρίνα, ο Άη Γιώργης, κτισμένος  το 1880, ο Άη Δημήτρης και το Κοιμητήριο στην ψηλότερη άκρη του χωριού. Ιδιαίτερη ιστορική αξία έχει η κεντρική εκκλησία του χωριού, η Αγία Τριάδα, η οποία είναι μια τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα, ανακαινισμένη το 1770.
Από άποψη φυσικής ομορφιάς πρόκληση για τον επισκέπτη, αποτελούν οι δύο ιστορικές πηγές που τα νερά τους πότιζαν τον κάμπο του χωριού. Η πηγή «Νήστικος», η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες πηγές του ποταμού Καλαμά, είναι γεμάτη σκιερά πλατάνια και η «Νεροτριβιά», που το όνομά της δείχνει ότι εκεί λειτουργούσε πριν αιώνες νεροτριβή, αποτελούν μοναδικά φυσικά αξιοθέατα. Με τα νερά του Νήστικου λειτουργούσε ο νερόμυλος του χωριού, κτίσμα του 19ου αιώνα, και το 1945 λειτουργούσε το μοναδικό στην περιοχή υδροηλεκτρικό εργοστάσιο για τις ανάγκες του χωριού. Εκεί υπάρχουν και δυο μικρά γεφύρια. Το συγκρότημα «μύλος- νεροτριβή- μαντάνια» και τα γεφύρια τα οποία χαρακτηρίστηκαν από το Υπουργείο Πολιτισμού, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Στην περιπλάνηση του στο χωριό, ο επισκέπτης θα ανακαλύψει στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής όπως το παλιό καφενείο, που βρίσκεται κάτω από την εκκλησία του χωριού, τις λαξευμένες πέτρινες γωνίες, τις αρχοντικές αυλόπορτες, τους μαντρότοιχους από ξερολιθιά και προπαντός τα αρχοντικά σπίτια του.
Το κοινοτικό παραδοσιακό καφενείο του χωρίου λειτουργεί ακόμη με το όνομα "Το Καφέ της Ιερομνήμης " , όπου στεγάζεται και ξενώνας με ενοικιαζόμενα δωμάτια για τους επισκέπτες.
Το χωριό, πλούσιο σε παραδόσεις κι έθιμα, διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις ανάμεσα στις οποίες είναι οι ακόλουθες: τις αποκριές (Πράντζα) ανάβουν φωτιές με τούφες από πουρνάρια και κέδρα στην πλατεία του χωριού, στις 17 Αυγούστου στο χώρο του δημοτικού σχολείου διοργανώνεται το πανηγύρι του χωρίου, στο οποίο προσφέρεται το παραδοσιακό φαγητό που δεν είναι άλλο από το γιαχνί. Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού διοργανώνει τον ξέφλο και τα μπόλια, παραδοσιακό έθιμο ξεφλουδίσματος και βράσιμο καλαμποκιών.
Ιστορικά αξίζει να αναφερθεί πως η Ιερομνήμη, χτισμένη στους πρόποδες της οροσειράς Σιούτιστας (Κασιδιάρης), αποτελεί και την γενέτειρα του επαναστάτη και αγωνιστή Καπετάν Σπύρου Κρομμύδα, προτομή του οποίου υπάρχει στην είσοδο του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Αγναντερό Καρδίτσας
{{Κωμόπολη χωριό | όνομα = Αγναντερό Καρδίτσας | Έμβλημα = | Έμβλημα Περιγραφή= | δήμος = Παμίσου | νομός = Καρδίτσας | πληθυσμός = 1.764 | έτος απογραφής = 2011 | υψόμετρο = 100 | έκταση = 18, 827 {η κοινότητα) | πρώην όνομα = Μεσδάνι ή Μεϊντάνι | ιστοσελίδα = }} thumb|300px|right|Η θέση του Δήμου Παμίσου στο νομό Καρδίτσας
Το Αγναντερό (παλιά ονομασία Μεσδάνι και Μεϊντάνι ) είναι μεγάλος οικισμός και ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του νομού Καρδίτσας. Αποτελεί την έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας και του Δήμου Παμίσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 1.764 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγναντερού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 18,827 χμ² (2011).
Υποδομή
Ο κυρίως ναός είναι των Αποστόλων Πέτρου & Παύλου ο οποίος πανηγυρίζει την 29η Ιουνίου. Υπάρχει και ναός παλαιοημερολογιτών.
Στο χωριό βρίσκεται το Δημαρχείο του Δήμου Παμίσου, αγροτικό ιατρείο, Γυμνάσιο, εξαθέσιο Δημοτικό σχολείο, το οποίο χτίστηκε με χρήματα των μαθητών της Δανίας, καθώς επίσης παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο, ΚΕΠ, ταχυδρομείο, φαρμακεία, πρατήρια βενζίνης, φωτιζόμενα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ και διάφορα άλλα καταστήματα.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη ονομασία του είναι Μεσδάνι ή Μεϊντάνι. Μεϊντάνι στα τουρκικά σημαίνει πλατεία, άπλωμα ή ανοικτός χώρος. Παλαιότερα το χωριό ήταν απλωμένο σε μικρούς συνοικίσμούς, πέριξ της παρούσας θέσης του. Το χωριό είναι αυτό που λέγεται καμποχώρι. Οι άνθρωποί του ανήκουν στους καραγκούνηδες και ασχολούνται με τη γεωργία και παράλληλα την κτηνοτροφία. Τα παλιά σπίτια ήταν κτισμένα με πλίνθους.
Αρχαία-Βυζαντινά χρόνια
Αρχαιολογικά ευρήματα έχουν ανακαλυφθεί σε αγροτικές τοποθεσίες του χωριού κατόπιν τυχαίων γεωργικών εργασιών. Εκτιμάται ότι το Αγναντερό υπήρξε ως οικισμός κατά τον 7ο-11ο αιώνα. Η πρώτη γραπτή αναφορά στο χωριό εντοπίζεται στα τέλη του 14ου αιώνα.
Τουρκοκρατία
Κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας το χωριό, όπως και όλη η Θεσσαλία, υπαγόταν στον πασά των Ιωαννίνων. Το Αγναντερό ήταν από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής με 1.200 περίπου κατοίκους.
Στα χρόνια του Αλή Πασά χτίστηκε το πέτρινο γεφύρι στην είσοδο του χωριού πάνω στον ποταμό Βουβουλινα (Μπουμπουλινα), παραπόταμο του ποταμου Μεγα. Επίσης τότε χτίστηκε και το Κονάκι το οποίο αποτελούσε την οικία του τοπικού Τουρκου διοικητή και κατόπιν χρησιμοποιήθηκε ως δημοτικό σχολείο.
Σύγχρονη εποχή
Κατά τη δεκαετία του 1960 η μετανάστευση έγινε μάστιγα για το χωριό με την πλειοψηφία των ανθρώπων του να φεύγουν για τη Γερμανία και άλλες χώρες. Αργότερα πολλοί κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και άλλες πόλεις, για βιοποριστικούς λόγους. Πάντα όμως διατήρησαν άρρηκτους τους δεσμούς τους με το χωριό. Για αρκετά χρόνια η προσοδοφόρος καλλιέργεια του βαμβακιού επέφερε σημαντική οικονομική ανάπτυξη. Μετά την ύφεση της αγροτικής οικονομίας, την παρούσα περίοδο σημείωνεται σημαντική αναπτυξιακή δραστηριότητα, καθόσον παραρτήματα μεγάλων επιχειρήσεων λειτουργούν στην ευρύτερη περιοχή του χωριού. Το σημερινό Αγναντερό εντυπωσιάζει τον επισκέπτη με την καλαίσθητη εικόνα του και οι σύγχρονες κατοικίες του προσφέρουν στους κατοίκους του μια άνετη διαβίωση, απηλλαγμένη από το άγχος και τους καταπιεστικούς ρυθμούς των μεγάλων αστικών περιοχών.
Πολιτισμός
Το πιο χαρακτηριστικό έθιμο του Αγναντερού λαμβάνει χώρα την Αποκριά με τη μεταμφίεση των κουδουνάδων. Πρόκειται για άντρες ντυμένους με προβιές και ζωσμένους με μεγάλα κουδούνια που χοροπηδούν για να κάνουν φασαρία. Είναι οργανωμένοι σε ομάδες, πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι για κεράσματα και πειράζουν τους διερχόμενους. Η άγρια εμφάνιση και η επιθετικότητα των μεταμφιεσμένων προκαλεί την εντύπωση και τον φόβο των μη μεταμφιεσμένων. Πρόκειται για ένα καθαρά Διονυσιακό έθιμο με καταβολές οι οποίες χάνονται στα βάθη των αιώνων. Πρέπει να τονισθεί ότι αυτό το έθιμο στο Αγναντερό αναβιώνει με τρόπο παραδοσιακό, πρωτόγονο, αναλοίωτο και ανεπηρέαστο από το μοντέρνο ξενόφερτο καρναβάλι με τα σύγχρονα κουστούμια και τις παρελάσεις των αρμάτων. Ένα άλλο σημαντικό έθιμο τις Απόκριες είναι η αναπαράσταση του παραδοσιακού καραγκούνικου γάμου με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια.
Την Καθαρά Δευτέρα γίνεται αναπαράσταση της κλοπής της αρκούδας. Πρόκειται για μία πραγματική ιστορία που διαδραματίστηκε στις αρχές του 1900, όταν κάτοικοι του Αγναντερού έκλεψαν μια εκπαιδευμένη αρκούδα με την οποία κάποιοι γύφτοι έκαναν «ιατρικά θαύματα» στους γηραιότερους που έπασχαν από αρθριτικά αν τους πάταγε στην πλάτη η αρκούδα!!!
Την 28 και 29 Ιουνίου εορτάζει ο τοπικός ναός και γίνεται μεγάλο πανηγύρι στην πλατεία του χωριού.
Την 26 Ιουλίου, ανήμερα της εορτής της Αγίας Παρασκευής, γίνεται θρησκευτική γιορτή στον ομώνυμο ιερό ναό στην περιοχή Πετρίτσα.
Αξιοθέατα
κονάκι κτίσμα από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Η παλαιά εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.
Το παλαιό πέτρινο γεφύρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου Κατηγορία:Δήμος Παμίσου
Offshore
Σχετικές λέξεις
Γιαλός
Γιαλός είναι η ακτή, το τελευταίο τμήμα της ξηράς πριν από τη θάλασσα.
Με την ονομασία Γιαλός μπορεί να απαντώνται οι εξής οικισμοί της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αναστάσιος Χομπίτης
Ο Αναστάσιος Χομπίτης (Ροδακινό Ρεθύμνου, 1895 - 25 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Κρητικός αξιωματικός της χωροφυλακής και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο πρώτος πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και Γενικός Διοικητής Κρήτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τα Σφακιά. Το 1914 πολέμησε εθελοντικά στον πόλεμο για τη Βόρεια Ήπειρο και εν συνεχεία στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Κατά την τελευταία κυβερνητική θητεία του Ελευθερίου Βενιζέλου υπήρξε υπασπιστής του ως αξιωματικός της χωροφυλακής. Το 1948 ανέλαβε Υπουργός-Γενικός Διοικητής της Κρήτης. Παράλληλα, από το 1945 ως το 1956 διετέλεσε πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και πρόεδρος της νεοσύστατης Παννησιωτικής Ενώσεως Αγώνα για την Απελευθέρωση της Κύπρου.
Γουλιέλμος-Αλέξανδρος της Ολλανδίας
Ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος (πλήρες όνομα: Γουλιέλμος Αλέξανδρος Νικόλαος Γεώργιος Φερδινάνδος), γεννημένος στις 27 Απριλίου 1967, είναι ο Βασιλιάς των Κάτω Χωρών από το 2013. Είναι επικεφαλής του ολλανδικού δυναστικού οίκου, καθώς και του οίκου των Άμσμπεργκ, και με την ενθρόνισή του έγινε ο πρώτος άνδρας μονάρχης της Ολλανδίας από την εποχή του θανάτου του Γουλιέλμου Γ΄ της Ολλανδίας το 1890.
Γεννήθηκε το 1967 στην Ουτρέχτη και είναι ο πρωτότοκος γιος της πρώην βασίλισσας Βεατρίκης της Ολλανδίας και του Γερμανού διπλωμάτη Κλάους φον Άμσμπεργκ. Έγινε πρίγκιπας της Οράγγης και διάδοχος του θρόνου της Ολλανδίας στις 30 Απριλίου του 1980, όταν η μητέρα του έγινε βασίλισσα. Ανέβηκε στο θρόνο στις 30 Απριλίου 2013, όταν η μητέρα του παραιτήθηκε. Τη στιγμή της ανάρρησής του ήταν ο νεότερος μονάρχης στην Ευρώπη.
Ακολούθησε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε δημόσια σχολεία, υπηρέτησε στο Ολλανδικό Βασιλικό Ναυτικό, και σπούδασε ιστορία στο πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Το 2002 νυμφεύθηκε την Μάξιμα Σορρεγιέτα Σερρούτι και απέκτησαν τρεις κόρες, τις: Αικατερίνη-Αμαλία (γεν. 2003), Αλεξία (γεν. 2005) και Αριάνα (γεν. 2007).
Ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος ασχολείται με τον αθλητισμό και ενδιαφέρεται πολύ για τα θέματα της διαχείρισης του νερού σε παγκόσμια κλίμακα. Μέχρι την άνοδό του στο θρόνο ήταν μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (1998–2013), και πρόεδρος της Ολλανδικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για το Νερό (υπαγόμενης στο ολλανδικό Υπουργείο Υποδομών και Περιβάλλοντος) την περίοδο 2004–2013). Ήταν επίσης πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για το Νερό και την Υγιεινή (2006–2013).
Είναι χειριστής αεροσκάφους (συνηθίζει να οδηγεί ο ίδιος το βασιλικό αεροσκάφος της Ολλανδίας, όταν ταξιδεύει μόνος ή με την οικογένειά του), και έχει συμμετάσχει με ψευδώνυμο στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Εκτός από ολλανδικά μιλά αγγλικά και γερμανικά.
thumb|right|208x208px|Μονόγραμμα του Γουλιέλμου-Αλεξάνδρου
Πρώιμα χρόνια και εκπαίδευση
Με τη γέννησή του, ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος απέκτησε τους τίτλους του πρίγκιπα της Ολλανδίας, πρίγκιπα της Οράγγης-Νασσάου και του νέου λόρδου του Άμσμπεργκ. Βαπτίστηκε σύμφωνα με το τελετουργικό της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας στις 2 Σεπτεμβρίου 1967 στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου της Χάγης. Ανάδοχοι στη βάπτιση ήταν ο Βερνάρδος του Λίπε-Μπίστερφελντ, η Γκόστα φον ντιμ Μπούσε-Χαντενχάουζεν, ο Φερδινάνδος του Βίσμαρκ, ο Γέλε Ζίλστρα, η Ρενέ Ρόελ και η Μαργαρίτα της Δανίας.
Τα δύο μικρότερα αδέλφια του, ο πρίγκιπας Φρίσος και ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος, γεννήθηκαν το 1968 και το 1969 αντίστοιχα. Έζησε μαζί με την οικογένειά του στο Παλάτι Ντράκενσταϊν του Λάγκε Βίρσε από τη γέννησή του μέχρι το 1981, όταν και μετακόμισαν στο μεγαλύτερο παλάτι στην Χάγη, το Χάις Τεμ Μπος. Η μητέρα του Βεατρίκη έγινε βασίλισσα της Ολλανδίας το 1980, μετά από την παραίτηση της γιαγιάς του Ιουλιανής. Έτσι, βρέθηκε στη θέση του διαδόχου του θρόνου της Ολλανδίας.
Ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος εκπαιδεύτηκε στο Δημοτικό Σχολείο Νιούε Μπάρνσε από το 1973 έως το 1979. Μετέπειτα πήγε σε τρία διαφορετικά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης: το Λύκειο Μπαρνς (1979-1981), το Λύκειο Ίρστε Φρέζινιχ Κρίστελικ (1981-1983) και το Κολλέγιο Ηνωμένος Κόσμος του Ατλαντικού (1983-1985).
Ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος μιλάει αγγλικά, ισπανικά και γερμανικά, επιπρόσθετα με τη μητρική του γλώσσα τα ολλανδικά.
Στρατιωτική εκπαίδευση και καριέρα
Μεταξύ δευτεροβάθμιας και πανεπιστημιακής του εκπαίδευσης, Ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο Ολλανδικό Βασιλικό Ναυτικό το διάστημα από τον Αύγουστο του 1985 μέχρι τον Ιανουάριο του 1987. Έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στο Βασιλικό Ναυτικό Κολέγιο της Ολλανδίας και στις φρεγάτες HNLMS Tromp και HNLMS Abraham Crijnssen, όπου έφερε το βαθμό του σημαιοφόρου. Το 1988 έλαβε πρόσθετη εκπαίδευση στο πλοίο HNLMS Van Kinsbergen και έγινε ανήλθε στο βαθμό του ανθυποπλοιάρχου.
Ως έφεδρος του βασιλικού ναυτικού προήχθη στους βαθμούς του πλωτάρχη το 1995, του Αντιπλοιάρχου το 1997, του Πλοιάρχου το 2001 και του Αρχιπλοιάρχου το 2005. Αντίστοιχα στο βασιλικό στρατό ανεδείχθη σε Ταγματάρχη το 1995, σε Αντισυνταγματάρχη το 1997, σε Συνταγματάρχη το 2001 και σε Ταξίαρχο το 2005, ενώ στη βασιλική αεροπορία έγινε Επισμηναγός το 1995 και Ταξίαρχος το 2005. Ως έφεδρος για τη Ολλανδική Βασιλική Χωροφυλακή ανεδείχθη σε Ταξίαρχο το 2005.
Πριν από την ανάληψη του καθηκόντων του ως βασιλιάς το 2013, ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος έγινε απολύθηκε τιμητικά από τις ένοπλες δυνάμεις, καθώς η κυβέρνηση θεωρούσε ότι ο αρχηγός του κράτους δεν μπορεί να αποτελεί ενεργό μέλος των ενόπλων δυνάμεων, δεδομένου ότι η ίδια η κυβέρνηση είχε την ανώτατη διοίκησή τους. Έτσι, ως βασιλιάς, ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος μπορεί να επιλέξει να φοράει στρατιωτική στολή με βασιλικά διακριτικά, αλλά όχι με τα πρώην διακριτικά των βαθμών που έφερε.
Δραστηριότητες και κοινωνικά ενδιαφέροντα
Από το 1985, όταν και ενηλικιώθηκε, ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας της Ολλανδίας, ένα από τα σημαντικότερα όργανα της ολλανδικής κυβέρνησης, στο οποίο προεδρεύει ο εκάστοτε μονάρχης.
Ο βασιλιάς έχει δείξει ενδιαφέρον για τη διαχείριση των υδάτων και αθλητικά ζητήματα. Υπήρξε τιμητικό μέλος της Παγκόσμιας Επιτροπής για το Νερό του 21ου αιώνα και προστάτης της Παγκόσμιας Σύμπραξης για το Νερό, ενός σώματος που ιδρύθηκε από τη Παγκόσμια Τράπεζα, τα Ηνωμένα Έθνη και το Σουηδικό Υπουργείο Ανάπτυξης. Διορίστηκε, επίσης, ως πρόεδρος της συμβουλευτικής επιτροπής του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για το νερό και την υγιεινή στις 12 Δεκεμβρίου 2006.
Στις 10 Οκτωβρίου 2010, ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος και η Μάξιμα μετέβησαν στις Ολλανδικές Αντίλλες για να παρευρεθούν και να αντιπροσωπεύσουν την Βεατρίκη στην τελετή διάλυσης των Ολλανδικών Αντιλλών.
Ήταν προστάτης της Ολλανδικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγωνών μέχρι το 1998 όταν και έγινε μέλος της Διεθνής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ). Μετά από την άνοδό του στο θρόνο, σταμάτησε την ιδιότητα μέλους του και έλαβε το χρυσό ολυμπιακή τάγμα, κατά την 125η σύνοδο της ΔΟΕ. Για τον εορτασμό της 100ης επετείου από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, που διοργανώθηκαν στο Άμστερνταμ, εξέφρασε την άποψη να διεξαχθούν οι Αγώνες του 2028, επίσης, στην Ολλανδία.
Ήταν μέλος του εποπτικού συμβουλίου της Ολλανδικής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς και του κοινωνικού φόρουμ για την διακυβέρνηση, επιχειρηματικότητα και κοινωνία των πολιτών. Είναι προστάτης της Ημέρας των Βετεράνων και έχει υπό την προστασία του διάφορες άλλες πρωτοβουλίες.
Βασιλεία
Στις 28 Ιανουαρίου 2013, η Βεατρίκη εξήγγειλε την πρόθεσή της να παραιτηθεί από τον θρόνο της Ολλανδίας. Το πρωί της 30ης Απριλίου υπέγραψε την παραίτησή της από τα Ανάκτορα του Άμστερνταμ. Αργότερα το ίδιο απόγευμα, ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος ορκίστηκε ως βασιλιάς ενώπιον της εθνοσυνέλευσης και ακολούθησε η ενθρόνισή του στο ναό Νιούε Κερκ.
Δραστηριότητες αναψυχής
Χρησιμοποιώντας το επώνυμο «Φαν Μπούρεν», που αποτελεί ένα λιγότερο γνωστό τίτλο του Οίκου της Οράγγης-Νασσάου, συμμετείχε στους Αγώνες της Φρισίας Ελφστέντενστοτ το 1986, διανύοντας μια απόσταση 200 χιλιομέτρων, κάνοντας παγοδρομία. Συμμετείχε, επίσης, στο Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης το 1992 με το ίδιο επώνυμο.
Γάμος και παιδιά
Στις 2 Φεβρουαρίου 2002, παντρεύτηκε την Μάξιμα Σορεγιέτα Σέρουτι στο ναό Νιούε Κερκ του Άμστερνταμ. Η Μάξιμα είναι μια Αργεντίνα βασκικής, πορτογαλικής και ιταλικής καταγωγής, η οποία πριν από το γάμο της εργαζόταν ως επενδυτής τραπεζών στην πόλη της Νέας Υόρκης. Ο γάμος αυτός προκάλεσε σημαντική διαμάχη εξαιτίας του ρόλου του πατέρα της νύφης, Χόρχε Σορεγιέτα, κατά την Στρατιωτική Δικτατορία της Αργεντινής. Το ζευγάρι απέκτησε τρεις κόρες:
Ιδιωτική ζωή και τύπος
Κατά τη διάρκεια των χειμερινών διακοπών του πρίγκιπα και της οικογένειάς του στην Αργεντινή, τον Ιούλιο του 2009, αρκετές φωτογραφίες ελήφθησαν κατά τη διάρκεια του ιδιωτικού μέρους των διακοπών, παρά το γεγονός ότι η οικογένεια είχε προηγουμένως επιτρέψει τη λήψη ορισμένων φωτογραφιών. Το ειδησιογραφικό πρακτορείο Associated Press αποφάσισε να δημοσιεύσει φωτογραφίες, που είχε προηγουμένως τραβήξει η φωτογράφος Νατάσα Πισαρένκο, παρά τον κώδικα που είχε επιβάλλει η ολλανδική υπηρεσία. Εξαιτίας αυτού, ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος και η Κυβερνητική Υπηρεσία Πληροφοριών υπέβαλαν μήνυση εναντίον του Associated Press. Στην μετέπειτα δίκη απεφάνθει ότι ο πρίγκιπας είχε το δικαίωμα της ιδιωτικότητας και ότι οι φωτογραφίες δεν αφορούσαν δημόσια καθήκοντα της οικογένειας. Έτσι, το Associated Press υποχρεώθηκε να σταματήσει την περαιτέρω δημοσίευση των φωτογραφιών και να πληρώσει πρόστιμο €50.000.
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Ο τίτλος και η κύρια προσφώνησή του είναι: ''Γουλιέλμος-Αλέξανδρος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς των Κάτω Χωρών, Πρίγκιπας της Οράγγης-Νασσάου, κλπ. κλπ. κλπ.'' (Το τριπλό «κλπ» παραπέμπει σε δευτερεύοντες τίτλους του μονάρχη).
Μικέλε Μοροζίνι
Ο Μικέλε Μοροζίνι (Ιταλικά : Michele Morosini, 1308 - 16 Οκτωβρίου 1382) ήταν Δόγης της Βενετίας για λίγους μήνες (10 Ιουνίου 1382 - 16 Οκτωβρίου 1382). Με καταγωγή από μια από τις σπουδαιότερες οικογένειες της Βενετίας ο Μικέλε Μοροζίνι ήταν πολύ πλούσιος αλλά οι απόψεις για τον ίδιο διαφέρουν. Πολλοί ιστορικοί τον βλέπουν σαν πιστό υπηρέτη της Δημοκρατίας ενώ άλλοι τον κατηγορούν ότι εκμεταλλεύτηκε τον Πόλεμο της Κιότζα (1378 - 1382) ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και την Δημοκρατία της Γένοβας για να κερδοσκοπήσει. Εξελέγη δόγης της Βενετίας μετά τον θάνατο του Αντρέα Κονταρίνι αλλά πέθανε σε λίγους μήνες από την πανώλη, τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου έναν παραδοσιακό τόπο ταφής των δόγηδων. Παντρεύτηκε την Χριστίνα Κοντουλμιέρο. Ο ανδριάντας του ανηγέρθη στην εξωτερική περιφέρεια της νοτιοανατολικής συνοικίας του Πράτο ντέλα βάλλε στην Πάντοβα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οίκος των Μοροζίνι
Μαρίκα Κοτοπούλη
Η Μαρίκα Κοτοπούλη (3 Μαΐου 1887 - 11 Σεπτεμβρίου 1954) ήταν σημαντική Ελληνίδα ηθοποιός. Διακρίθηκε περισσότερο ως τραγωδός στα έργα ξένων κι Ελλήνων κλασικών συγγραφέων. Πρωταγωνίστησε, ωστόσο, σε πολλά διαφορετικά θεατρικά είδη, ανάμεσά τους η κομεντί και η φάρσα. Η ερμηνεία της σε έργα σύγχρονων συγγραφέων θεωρείται ανεπανάληπτη. Μολονότι δε διακρινόταν για την εξωτερική της εμφάνιση, κέρδισε το θαυμασμό με τη γοητεία που εξέπεμπε, καθώς και με τη σπιρτάδα του μυαλού και τη δημιουργικότητα της σκέψης της.
Παιδικά και νεανικά χρόνια
Εμφανίστηκε στη σκηνή βρέφος σε περιοδεία των γονέων της στο έργο Ο αμαξάς των Άλπεων. Είχε, έτσι κι αλλιώς, γεννηθεί σχεδόν κυριολεκτικά πάνω στο θεατρικό σανίδι, όταν η μητέρα της «καταληφθείσα επί σκηνής από τας ωδίνας του τοκετού», όπως περιέγραφε μια εφημερίδα της εποχής, «μετεφέρθη κακώς έχουσα εις την οικίαν της, ένθα έφερεν εις φως τον τελευταίον γόνον των Κοτοπούληδων».
Ο πρώτος ρόλος της ήταν σε επιθεώρηση, σε ηλικία πέντε ετών, όπου υποδύθηκε μια μαθήτρια. Έως το 1901 εμφανιζόταν στο πλάι των γονιών της σε διάφορα έργα, ακόμη και του κλασικού ρεπερτορίου, σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη.
Στο Βασιλικό Θέατρο
Το 1902 προσελήφθη στο Βασιλικό Θέατρο κι αρχίζει να γίνεται γνωστή στο ευρύτερο κοινό. Στο ξεκίνημα αντιμετώπισε εχθρότητα από μερίδα συναδέλφων της, εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας της. Το ταλέντο της αναγνωρίστηκε γρήγορα από τους κριτικούς κι αυτό ενέτεινε τον ανταγωνισμό με την ευνοούμενη των ανακτόρων ηθοποιό Άννα Φραγκοπούλου. Το ντεμπούτο της στο Βασιλικό Θέατρο ήταν ο ρόλος του Πουκ στο Όνειρο θερινής νυκτός και συνέχισε με ανάλογες επιλογές από το κλασικό ρεπερτόριο, όπως Δωδεκάτη Νύχτα, Φάουστ και άλλα.