cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τιτάνια (δορυφόρος)
Εξερεύνηση
left|thumb|269px|Η εικόνα με την υψηλότερη ανάλυση της Τιτάνιας από το Βόγιατζερ 2. Οι ως τώρα κοντινότερες εικόνες της Τιτάνιας προέρχονται από το Βόγιατζερ 2, το οποίο φωτογράφισε το δορυφόρο κατά το πέρασμα του από τον Ουρανό τον Ιανουάριο του 1986. Εφόσον η κοντινότερη απόσταση μεταξύ του Βόγιατζερ 2 και της Τιάνιας ήταν 365.000 χιλιόμετρα, οι καλύτερες εικόνες απεικονίζουν κάθε φορά περίπου 3,4 χιλιόμετρα της επιφάνειας του δορυφόρου. Οι εικόνες καλύπτουν περίπου το 40% της συνολικής επιφάνειας του δορυφόρου, αλλά μόνο το 24% αυτής φωτογραφήθηκε με αρκετή ανάλυση για την κατασκευή γεωλογικού χάρτη. Κατά το πέρασμα του Βόγιατζερ από την Τιτάνια το νότιο ημισφαίριο αυτής ήταν στραμμένο προς τον Ήλιο και μπόρεσε να φωτογραφηθεί, ενώ το βόριο ήταν σκοτεινό και δεν μπόρεσε να μελετηθεί.
Έκτοτε καμία αποστολή δεν έχει επισκεφτεί την Τιτάνια ή το σύστημα του Ουρανού και, έως τώρα, δεν υπάρχουν σχέδια για κάτι τέτοιο. Μία πιθανότητα, που τώρα έχει απορριφθεί, ήταν το Κασίνι να σταλεί από τον Κρόνο στον Ουρανό, ως μέρος μιας εκτεταμένης αποστολής. Μια άλλη πρόταση, αποτελεί η αποστολή Uranus orbiter and probe, όπως αξιολογήθηκε το 2010. Ο Ουρανός επίσης εξετάσθηκε ως μέρος μιας πορείας μιας πρόδρομης διαστρικής αποστολής, του Καινοτόμου Διαστρικού Εξερευνητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Ουρακίλη
μικρογραφία|304x304εσ|Χημικός συντακτικός τύπος ουρακίλης Η ουρακίλη (xημικός τύπος C4H4N2O2) αποτελεί μία ετεροκυκλική ένωση που εμπεριέχει αρωματικό δακτύλιο. Συνιστά μία από τις αζωτούχες βάσεις των νουκλεοτιδίων και ανήκει στην οικογένεια των πυριμιδινών. Συμμετέχει κατά κύριο λόγο στη δομή του RNA, αλλά έχει βρεθεί και στο DNA ορισμένων βακτηριοφάγων. Στο μόριο του RNA σχηματίζει διπλό δεσμό υδρογόνου με την αδενίνη. Η ουρακίλη ανακαλύφθηκε αρχικά το 1900 και απομονώθηκε μέσω υδρόλυσης πυρήνων ζυμομυκήτων που βρέθηκαν σε θύμο αδένα και σπλήνα βοοειδούς, σπέρμα ρέγγας και φύτρο σίτου.
Βιοσύνθεση Πυριμιδινών
Τα νουκλεοτίδια μπορούν να συντεθούν μέσω των πορειών de novo ή περίσωσης. Στις de novo πορείες δομικοί λίθοι των νουκλεοτιδίων αποτελούν απλούστερες ενώσεις. Αντίθετα, στις αντιδράσεις περίσωσης οι ήδη συντιθέμενες βάσεις ανακτώνται και επανασυνδέονται με μία μονάδα ριβόζης.
Κατά τη de novo σύνθεση των πυριμιδινών συντίθεται πρώτα ο δακτύλιος, ο οποίος στη συνέχεια προσαρτάται στη ριβόζη για να δημιουργηθεί ένα πυριμιδινικό νουκλεοτίδιο. Οι πυριμιδινικοί δακτύλιοι συναρμολογούνται από όξινο ανθρακικό (HCO3), ασπαραγινικό οξύ και αμμωνία. Πρώτο βήμα είναι η σύνθεση του φωσφορικού καρβαμοϋλίου από όξινο ανθρακικό και την αμμωνία ΝΗ3. Η αντίδραση αυτή καταλύεται από τη συνθετάση του φωσφορικού καρβαμοϋλίου. Το φωσφορικό καρβαμοΰλιο αντιδρά με το ασπαραγινικό για να σχηματίσει το καρβαμοϋλο-ασπαραγινικό. Η αντίδραση καταλύεται από την ασπαραγινική τρανσκαρβαμοϋλάση. Στη συνέχεια το καρβαμοϋλο-ασπαραγινικό κυκλοποιείται προς σχηματισμό του διυδροοροτικού, το οποίο οξειδώνεται από το ΝΑD+ για να σχηματίσει το οροτικό. Στη συνέχεια το οροτικό ενώνεται με την 5-φωσφο-1- πυροφωσφορική ριβόζη (PRPP) και σχηματίζεται το οροτιδυλικό. Το ένζυμο που καταλύει την αντίδραση είναι η πυριμιδινική φωσφο-ριβοζυλο-μεταφοράση. Το οροτιδυλικό στη συνέχεια αποκαρβοξυλιώνεται σε ουριδιλικό (UMP), το οποίο αποτελεί κύριο πυριμιδινικό νουκλεοτίδιο, πρόδρομος του RNA. Το ένζυμο που καταλύει την αντίδραση είναι η αποκαρβοξυλάση του οροτιδυλικού. Από την αλληλουχία των παραπάνω αντιδράσεων προκύπτει ότι τα άτομα C-2 και Ν-3 του πυριμιδινικού δακτυλίου προέρχονται από το φωσφορικό καρβαμοΰλιο, ενώ τα άλλα άτομα του δακτυλίου προέρχονται από το ασπαραγινικό.
Αντιδράσεις
Η ουρακίλη υπόκειται σε διάφορες αντιδράσεις όπως η οξείδωση, μετατροπή σε νιτρικά και αλκυλίωση, ενώ ταυτόχρονα έχει την ικανότητα να αντιδρά με αλογόνα εξαιτίας της παρουσίας περισσότερων από ενός ισχυρών δοτών ηλεκτρονίων. Παρουσία υποχλωριώδους φαινόλης / νατρίου (PhOH / NaOCl), η ουρακίλη μπορεί να εμφανιστεί στην κυανή περιοχή του υπεριώδους φωτός.
Χρήση
Η ουρακίλη μπορεί να αξιοποιηθεί ως θεραπευτικός στόχος με αντικαρκινικές ιδιότητες. Όταν το στοιχειακό φθόριο αντιδρά με ουρακίλη, παράγεται 5-φθοροουρακίλη. Η 5-φθοροουρακίλη είναι ένα αντικαρκινικό φάρμακο (αντιμεταβολίτης) που χρησιμοποιείται για να «μεταμφιεστεί» ως ουρακίλη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αντιγραφής του νουκλεϊνικού οξέος. Το μόριο αφαιρεί επίσης τα ένζυμα που συμμετέχουν στη διαδικασία, ώστε να ενσωματωθεί αυτή η ένωση στην αντιγραφή και όχι στην ουρακίλη, με αποτέλεσμα το βιολογικό πολυμερές (καρκίνος) να μην συνεχίσει να αντιγράφεται. Επίσης συμμετέχει στη βιοσύνθεση πολλών ενζύμων σε ζωικούς και φυτικούς οργανισμούς, τα οποία είναι απαραίτητα για τη λειτουργία των κυττάρων, μέσω της σύνδεσης με ριβόζες και φωσφορικά άλατα. Η ουρακίλη χρησιμεύει ως αλλοστερικός ρυθμιστής και συνένζυμο για αντιδράσεις στο ανθρώπινο σώμα και στα φυτά. Το UMP ελέγχει τη δράση της συνθετάσης καρβαμοϋλο-φωσφορικού άλατος και της ασπαρτικής τρανκαρβαμοϋλάσης σε φυτά, ενώ τα UDP και UTP απαιτούν δραστικότητα CPSase II σε ζώα. Η UDP-γλυκόζη ρυθμίζει τη μετατροπή της γλυκόζης σε γαλακτόζη στο ήπαρ και άλλους ιστούς στη διαδικασία του μεταβολισμού των υδατανθράκων. Η ουρακίλη εμπλέκεται επίσης στη βιοσύνθεση των πολυσακχαριτών και στη μεταφορά σακχάρων που περιέχουν αλδεΰδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενετική Κατηγορία:Πυριμιδίνες Κατηγορία:Καρβαμίδια
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2008–09
Το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς την περίοδο 2008-09 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 72 ομάδων συνολικά. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν οι Ελλάς Ποντίων και Άρης Αμφιάλης. Και οι 2 πρωταθλητές προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής της σεζόν 2009-10.
Φόρος του Βοός
Ιστορία
Η πλατεία ήταν πιθανώς μέρος του σχεδίου του Κωνσταντίνου Α´ για την διαρρύθμιση της πόλης, και κτίστηκε κάποια στιγμή κατά τον 4ο αιώνα. Η ονομασία της πλατείας έγινε βάσει ενός μεγάλου ορειχάλκινου κοίλου αγάλματος το οποίο αναπαριστούσε την κεφαλή ενός βοδιού.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2008–09
Βαθμολογία 2ου ομίλου
* Η Σπίθα Νίκαιας τιμωρήθηκε με -2β από την επόμενη σεζόν 2009-10.
* Η Κύπρος Κορυδαλλού τιμωρήθηκε με -2β από την επόμενη σεζόν 2009-10.
Φόρος του Βοός
Ο βους
Το άγαλμα αρχικά βρισκόταν στην Πέργαμο και μεταφέρθηκε κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη, και χρησιμοποιούνταν ως φούρνος καθώς και ως μέσο βασανιστηρίου και θανάτωσης κατά τα πρότυπα του χάλκινου βοδιού του Φάλαρι κατά την αρχαιότητα. Κατά τον πρώτο διωγμό των Χριστιανών κατά την περίοδο του αυτοκράτορα Δομιτιανού (81 – 96), ο βους βρισκόταν ακόμη στην Πέργαμο, και χρησιμοποιήθηκε για την θανάτωση του χριστιανού Αντύπα της Περγάμου. Σύμφωνα με την συλλογή χριστιανικών εγγράφων της Λατινικής Πατρολογίας, κατά την περίοδο όπου ο Ιουλιανός ο Αποστάτης ήταν αυτοκράτορας (361 – 363) υπήρξαν πολλοί Χριστιανοί οι οποίοι κάηκαν ζωντανοί εντός του Βοός, ο οποίος κατά την περίοδο εκείνη βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ αρκετά αργότερα στις αρχές του 5ου αιώνα ο σφετεριστής του θρόνου Φωκάς εκτελέστηκε επίσης εντός του αγάλματος. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (610 – 641) έλιωσε το άγαλμα και με το μέταλλό του εξέδωσε νομίσματα, τα οποία ήταν απαραίτητα για την πληρωμή του στρατού του κατά τον πόλεμο εναντίον των Σασσανιδών Περσών. Ωστόσο αναφέρεται πως και μετά την θητεία του Ηρακλείου συνέχισαν να υπάρχουν εκτελέσεις εντός του Βοός, όπως αυτές των πατρικίων Θεοδώρου και Στεφάνου τους οποίους εκτέλεσε ο Ιουστινιανός Β´ (685-695 και 705-711) για συνωμοσία εναντίον του.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2008–09
Βαθμολογία
* Η Αρμενική και ο Ολυμπιακός Περάματος τιμωρήθηκαν με -2β από την επόμενη σεζόν 2009-10.
Νατάλ (Βραζιλία)
thumb|250px|Άποψη του Νατάλ από την παραλία Ρεντίνια Το Νατάλ (πορτογαλικά: Natal, κυριολεκτικά «Χριστούγεννα») είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε, στη βορειοανατολική Βραζιλία, στις ακτές του Ατλαντικού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, το Νατάλ έχει 950.820, ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Νατάλ έχει 1.363.547 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Ποτενζί. Είναι η πρωτεύουσα πολιτείας της Βραζιλίας η οποία βρίσκεται εγγύτερα στην Αφρική και την Ευρώπη. Το κλίμα της πόλης είναι τροπικό. Η πόλη έχει ανακηρυχθεί η ασφαλέστερη πρωτεύουσα στη Βραζιλία.
Φόρος του Βοός
Εκτελέσεις
Κατά το 562 τα κτήρια του χώρου όπως αποθήκες και εργαστήρια καταστραφήκαν κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς, ενώ στις αρχές του 8ου αιώνα ο Ιουστινιανός Β´ επέκτεινε την πλατεία. Κατά την περίοδο της εικονομαχίας οι άγιοι της Εκκλησίας, Θεοδοσία και Ανδρέας εκτελέστηκαν το 729 και 766 αντίστοιχα. Η Θεοδοσία εκτελέστηκε έχοντας το κέρατο ενός κριαριού να διαπερνά τον λαιμό της.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2008–09
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το κύπελλο της περιόδου 2008–09 κατέκτησε η Αθλητική Ένωση Περάματος.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2008-2009
Φόρος του Βοός
Αρχιτεκτονική
Η τοποθεσία της πλατείας είναι γνωστή από το έργο Έκθεσις της βασιλείου τάξεως του Κωνσταντίνου Ζ´ του Πορφυρογέννητου (913–959), ο οποίος αναφέρει πως οι αυτοκρατορικές πομπές ξεκινούσαν από το Μεγάλο Παλάτι και κατευθύνονταν προς τις εκκλησίες της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Μωκίου μέσα από την πλατεία. Βάσει των στοιχείων αυτών η πλατεία θα πρέπει να βρισκόταν στην σύγχρονη περιοχή του Ακσαράι.
Νατάλ (Βραζιλία)
Ιστορία
Η ιστορία της σύγχρονης πόλης αρχίζει όταν ο Ζερόνιμο δε Αλμπουκέρκε έφτασε στον ποταμό Ποτενζί τον Δεκέμβριο του 1597 και κατασκεύασε ένα οχυρό, το οχυρό των Τριών Μάγων. Ένα χωριό ιδρύθηκε κοντά σε αυτό το οχυρό στις 25 Δεκεμβρίου 1599 και πήρε το όνομα Νατάλ, το οποίο σημαίνει Χριστούγεννα στα πορτογαλικά. Η περιοχή κατελήφθη το 1633 από τους Ολλανδούς, οι οποίοι ονόμασαν το οχυρό Κεϋλέν, αλλά την ανακατέλαβαν οι Πορτογάλοι το 1654. Εξαιτίας του αμμώδους εδάφους της περιοχής δεν καλλιεργήθηκε ζαχαροκάλαμο και έτσι η ανάπτυξη της πόλης ήταν αργή και στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν μια μικρή πόλη χωρισμένη σε δύο μέρη, την κάτω και την άνω πόλη. Η αστικοποίηση άρχισε την δεκαετία του 1930. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το αεροδρόμιο της πόλης χρησιμοποιήθηκε ως αμερικανική βάση για να αποστέλλονται στρατεύματα στη βόρεια Αφρική. Η παρουσία των Αμερικανών στην πόλη άλλαξε πολύ τον τρόπο ζωής. Μετά τον πόλεμο, το Νατάλ ήταν εξαγωγικό λιμάνι. Η τουριστική ανάπτυξη στην πόλη άρχισε αργότερα, με την κατασκευή της παραλιακής λεωφόρου Βία Κοστέιρα, η οποία ένωνε τις παραλίες και κατά μήκος της κατασκευάστηκαν ξενοδοχεία. Ο τουρισμός σήμερα είναι η κύρια πηγή εισοδήματος για την πόλη.
Αξιοθέατα
Το Νατάλ διαθέτει αρκετά τουριστικά αξιοθέατα. Η πόλη είναι γνωστή για τις παραλίες της, το μεγαλύτερο δέντρο κάσιους στον κόσμο, το Οχυρό των Τριών Μάγων, το Θέατρο Αλμπέρτο Μαρανιάο και τη γέφυρα Νιούτον Ναβάρρο. Στην πόλη κάθε Δεκέμβριο διοργανώνεται το καρναβάλι Καρνατάλ. Στην πόλη βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό πάρκο στη Βραζιλία, το Παρκε ντας Ντούνας. Το Νατάλ εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο "Αουγούστο Σεβέρο". Είναι μια από τις πόλεις που φιλοξένησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Φόρος του Βοός
Αρχιτεκτονική
Ο χώρος της πλατείας δεν έχει ανασκαφεί, ενώ η περιοχή όπου βρισκόταν δεν επηρεάστηκε από τις μεγάλες πυρκαγιές που υπέφερε η Πόλη κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Το 1956, κατά την τέλεση εργασιών δημοσίων έργων ανακαλύφθηκαν 2 κίονες ύψους 2 μέτρων και βάσης 12 τετραγωνικών μέτρων οι οποίες πιθανώς ανήκαν σε μια θριαμβευτική αψίδα και αποτελούσαν μέρος της πλατείας, ωστόσο κατά την περίοδο 1968-1971 κατά την διάρκεια επιπλέον εργασιών δεν ανακαλύφθηκαν επιπλέον ίχνη της πλατείας.
Πηγές
Κατηγορία:Πλατείες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Ουσούρι
Ο ποταμός Ουσούρι ή Ουσουλί (Уссури, κινέζικα: 乌苏里江, πινγίν: Wūsūlǐ Jiāng Ουσουλί τσιάνγκ), περνά μέσα από τα κράι Χαμπάροφσκ και Πριμόρσκι της Ρωσίας και τη νοτιοανατολική περιοχή της Βορειοανατολικής Κίνας. Πηγάζει από το όρος Σνιέζναγια της οροσειράς Σιχοτέ-Αλίν σε υψόμετρο περίπου 975 μέτρων, ύστερα ακολουθεί κατεύθυνση προς τα βόρεια και σχηματίζει μέρος του σινορωσικού συνόρου (το οποίο βασίζεται στο σινορωσική σύμβαση του Πεκίνου του 1860, στο οποίο η Κίνα μεταξύ άλλων παραχωρούσε τμήμα της εξώτερης Μαντσουρίας στη Ρωσία), μέχρι την διασταύρωση και ένωση του με τον Αμούρ ως παραπόταμός του στο χωριό Καζακεβίτσεβο, κοντά στο Χαμπάροφσκ, σε υψόμετρο 41 μέτρων και κοντά στα σινορωσικά σύνορα. Έχει μήκος 897 χιλιομέτρων. Ο Ουσούρι αποστραγγίζει τη λεκάνη του Ουσούρι, η οποία καλύπτει έκταση 193.000 τ.χλμ. Τροφοδοτείται κυρίως από βρόχινο νερό (60%), χιόνι (30–35%) και υπόγειες πηγές. Ο μέσος όρος απορροής του ποταμού είναι 1.150 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο και έχει μέσο υψόμετρο 1.682 μέτρων. Εκτός από το Χαμπάροφσκ, ο Ουσούρι διασχίζει μεταξύ άλλων τη Τσουγκούγιεφκα, το Κιρόφσκι, το Λεσοζαβόντσκ, το Ζαοχέ (Κίνα) και άλλες πόλεις και οικισμούς, οι περισσότεροι σε ρωσικό έδαφος.
Μέχρι το 1972 ο Ουσούρι μέχρι το χωριό Αρχίποφκα της επαρχίας Τσουγκούγιεφσκι ήταν γνωστός με το όνομα Γιανμουτχόουζα, έως το χωριό Βιερχνιάγια Μπρεγιέφκα στην επαρχία Τσουγκουγιέφσκι ήταν γνωστός ως Σανταγκόου, μέχρι την ένωση του με τον ποταμού Νταουμπιχέ ονομαζόταν Ουλαχέ και μόνο μετά την ένωση του με τον ποταμό Νταουμπιχέ ονομαζόταν Ουσούρι. Το 1972, μετά την σινοσοβιετική σύγκρουση στη νήσο Νταμιάνσκι του κράι Πριμόρσκι έγινε μια μαζική μετονομασία τοπωνυμίων κινεζικής προέλευσης.
Ονόματα
Ο ποταμός Ουσούρι έχει γίνει γνωστός με πολλά ονόματα. Στα Μαντσού είναι γνωστός με τις ονομασίες Ουσούρι Ούλα ή Ντομπί Μπιρά (Ποτάμι των Αλεπούδων), ενώ στα μογγολικά είναι γνωστός ως Ουσούρι μουρέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά
Αρσενικό (στοιχείο)
μικρογραφία|Αρσενικό (As). Το αρσενικό (λατινικά: arsenicum και αγγλικά: arsenic) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο As και ατομικό αριθμό 33. Το αρσενικό υπάρχει σε πολλά ορυκτά, συνήθως σε συνδυασμό με θείο και μέταλλα, αλλά επίσης και σε καθαρή στοιχειακή κρυσταλλική μορφή. Ανήκει στα μεταλλοειδή. Υπάρχει σε διάφορες αλλομορφές, παρόλο που μόνο η γκρι μορφή έχει σημαντική εφαρμογή στη βιομηχανία.
Η κύρια χρήση του μεταλλικού (δηλαδή του στοιχειακού) αρσενικού είναι η ενίσχυση κραμάτων του χαλκού και ιδιαίτερα του μολύβδου (για παράδειγμα στις μπαταρίες αυτοκινήτων). Το αρσενικό είναι μια συνηθισμένη πρόσμειξη τύπου n σε ημιαγωγικές ηλεκτρονικές συσκευές, και η οπτοηλεκτρονική ένωση αρσενιούχο γάλλιο (GaAs) είναι ο πιο συνηθισμένος σε χρήση ημιαγωγός, μετά από το πυρίτιο με προσμείξεις. Το ίδιο το αρσενικό και οι ενώσεις του, ιδιαίτερα το τριοξείδιο του αρσενικού (As2O3), χρησιμοποιούνται για την παραγωγή παρασιτοκτόνων, προϊόντων συντήρησης ξύλου, ζιζανιοκτόνων και εντομοκτόνων. Αυτές οι εφαρμογές του, όμως, βρίσκονται σε κάμψη.
Πολύ λίγα είδη βακτηριδίων είναι ικανά να χρησιμοποιήσουν ενώσεις αρσενικού ως αναπνευστικούς μεταβολίτες. Ιχνοποσότητες αρσενικού είναι απαραίτητες διατροφικά για αρουραίους, χοιρίδια, κατσίκια, κοτόπουλα, και υποθετικά για πολλά ακόμη είδη, που συμπεριλαμβάνουν και τους ανθρώπους. Ωστόσο, το στοιχείο μπορεί να είναι τοξικό για τις πολυκυτταρικές μορφές ζωής, αν βρίσκεται σε συγκεντρώσεις μεγαλύτερες από τις απαραίτητες. Η ρύπανση του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα με αρσενικό είναι ένα πρόβλημα που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.
Ιστορία
Η λέξη «αρσενικό» έχει την προέλευσή του από τη συριακή λέξη ܠܐ ܙܐܦܢܝܐ (αλ) ζαμικά, από την περσική λέξη زرنيخ ζαμίχ, που σημαίνει κίτρινο ή χρυσόχρωμο ή χρισίζον. Υιοθετήθηκε στα ελληνικά ως ἀρσενικόν, μια μορφή που λαϊκής ετυμολογίας, όντας η νεώτερη μορφή της ελληνικής λέξης ἀρσενικός, που σημαίνει το αρσενικό φύλο. Η ελληνική λέξη υιοθετήθηκε, στη συνέχεια, από τη λατινική ως arsenicum, η οποία στη γαλλική έγινε arsenic και στην αγγλική arsenic. Τα σουλφίδια και τα οξείδια του αρσενικού ήταν γνωστά από την αρχαία εποχή. Ιδιαίτερα τα σουλφίδια αναφέρονται κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. όπου ο Αριστοτέλης αναφέρει μία ουσία με το όνομα «σανδαράχη», που προφανώς πρόκειται για το σύγχρονο ορυκτό που ονομάζεται ερυθρή σανδαράχη. Τόσο, όμως, ο Διοσκουρίδης, όσο και ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος αναφέρουν τον 1ο αιώνα μ.Χ. ομοίως, μια χρυσίζουσα ουσία, που πολύ πιθανόν να πρόκειται για την κίτρινη σανδαράχη.
Και οι δύο συγγραφείς σημείωσαν τη μεταβολή του χρώματος και των ιδιοτήτων του θειούχου αυτού ορυκτού με τη μεταβολή της θερμοκρασίας.
Πολύ αργότερα κατά τον 13ο αιώνα ο Αλβέρτος ο Μέγας σημείωσε την εμφάνιση μιας μεταλλοειδούς ουσίας, που παράγεται όταν θερμανθεί τριθειούχο αρσενικό με σαπούνι. Αργότερα, χημικοί ερευνητές κατέταξαν το As σε ημιμέταλλο. Έτσι το 1733 ο Α. Μπραντ απέδειξε πως το λευκό παρατηρούμενο Αρσενικό αποτελεί στη πραγματικότητα οξείδιο του Αρσενικού, και ένα αιώνα μετά, το 1817 ο Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους κατάφερε και προσδιόρισε τις σχέσεις βάρους του αρσενικού ως προς τα άλλα στοιχεία.
Προέλευση
Το μεγαλύτερο, όμως, μέρος του διακινούμενου στο εμπόριο αρσενικού προέρχεται ως υποπροϊόν από τη κατεργασία μεταλλευμάτων κυρίως χαλκού, μολύβδου, κοβαλτίου και χρυσού.
Παραγωγή - χρήση
Το αρσενικό παράγεται κυρίως από τον αρσενοπυρίτη που όταν θερμανθεί περίπου στους 670 °C, σε απουσία του αέρα σχηματίζει το μεταλλικό αρσενικό. Γενικά το αρσενικό τόσο στον αρσενοπυρίτη όσο και σε προσμίξεις του με άλλα ορυκτά, όταν θερμανθούν στον αέρα, ενώνεται εύκολα με το οξυγόνο δημιουργώντας το οξείδιο As4O6 γνωστό και ως "λευκό αρσενικό". Ο ατμός του οξειδίου συλλέγεται, και με διαδοχικούς θαλάμους συμπυκνώνεται, και στη συνέχεια καθαρίζεται με "επανεξάχνωση". Έτσι με την αναγωγή από άνθρακα της σκόνης του οξειδίου που συλλέγεται κατά το τρόπο αυτό παρασκευάζεται και το περισσότερο αρσενικό.
Σε παγκόσμια κλίμακα η κατανάλωση του μεταλλικού αρσενικού είναι σχετικά μικρή, περίπου 500 τόνοι ετησίως. Η μεγαλύτερη παραγωγή και κατανάλωση είναι από τη Σουηδία. Λόγω των ιδιοτήτων του χρησιμοποιείται σε κράμα 1% στη παραγωγή μολύβδινων σφαιρών, 3% σε μολύβδινους τριβείς καθώς και σε μπαταρίες και περικαλύμματα καλωδίων, ενώ σε υψηλότερη καθαρότητα χρησιμοποιείται μαζί με το πυρίτιο και το γερμάνιο σε κατασκευές ημιαγωγών, καθώς και σε μορφή αρσενικούχου γαλλίου σε διόδους για λέιζερ, και σε κρυσταλλοτριόδους (τρανζίστορς). Σε αντίθεση όμως του περιορισμένου μεταλλικού αρσενικού, σε χιλιάδες τόνους, καταναλώνονται ετησίως σε μορφές πλείστων χημικών ενώσεών του, και ιδίως στη γεωργία, ως εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, ξηραντικά αλλά και απολυμαντικά προϊόντα. Επίσης κάποια εξ αυτών χρησιμοποιούνται και ως κύρια ύλη βεγγαλικών καθώς και στην υαλουργία για κατασκευή φακών και γι΄ αποχρωματισμό γυαλιών.
Φυσικές
Το αρσενικό στην ελεύθερη κατάσταση είναι γκρίζο (χαλυβδόφαιο) στερεό, εύθραυστο με χαμηλή θερμική και χημική αγωγιμότητα. Εξαχνώνεται στους 613 °C. Ο ατμός του αποτελείται από μόρια As4 που διατηρούνται μέχρι τους 800 °C πέραν των οποίων αποσυντίθενται σε As2, η δε αποσύνθεσή του ολοκληρώνεται στους 1700 °C.
Χημικές
Το αρσενικό ενώ στον ξερό αέρα παραμένει σταθερό, στον υγρό καλύπτεται από ένα μαύρο οξείδιο. Το ελεύθερο στοιχείο του δεν επηρεάζεται από το νερό ή τις βάσεις, πλην όμως μπορεί να οξειδωθεί από το νιτρικό οξύ.
Παράγωγα
Κύρια παράγωγα εκ του Αρσενικού είναι η Αρσίνη και εξ αυτής οι λεγόμενες Αρσίνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ορυκτά Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες
Μοντγκόμερι Κλιφτ
Ο Έντουαρντ Μοντγκόμερι Κλιφτ (Edward Montgomery «Monty» Clift, 17 Οκτωβρίου 1920 - 23 Ιουλίου 1966), γνωστότερος ως Μοντγκόμερι Κλιφτ, ήταν Αμερικανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της υποκριτικής μεθόδου του Στανισλάφσκι και οι ερμηνείες του χαρακτηρίζονται από έντονη φυσικότητα. Ο Κλιφτ στη σύντομη ζωή του συμμετείχε σε μόλις 17 ταινίες και προτάθηκε για βραβείο Όσκαρ 4 φορές.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στην Ομάχα της Νεμπράσκα το 1920, ο Μοντγκόμερι Κλιφτ ήταν γιος του Γουίλιαμ Μπρουκς Κλιφτ, αντιπροέδρου της εθνικής τράπεζας της Ομάχα και της συζύγου του, Έθελ "Σάνι" Φογκ. Είχε μια δίδυμη αδερφή, τη Ρομπέρτα κι έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Γουίλιαμ Μπρουκς Κλιφτ το νεώτερο. Η μητέρα του Κλιφτ ανάθρεψε τα παιδιά της ως αριστοκράτες. Μια ομάδα εκπαιδευτικών είχε επιστρατευτεί για να κάνει μαθήματα κατ' οίκον στους γόνους της οικογένειας Κλιφτ. Ο Κλιφτ που έμαθε να μιλάει, γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά, βρισκόταν στην εφηβεία του όταν πήγε σε κανονικό σχολείο και η προσαρμογή ήταν πολύ δύσκολη για εκείνον.
Πρώτες επιτυχίες
Στα 13 του, ο Κλιφτ, ξεκίνησε μια μακρά θητεία στο Μπρόντγουεϊ και στα 18 του άρχισε να αναλαμβάνει πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στα 28 του έχοντας πρωταγωνιστήσει σε 10 θεατρικές παραστάσεις έκανε το ντεμπούτο του στο Χολιγουντ συμπρωταγωνιστώντας με τον Τζον Γουέιν στο γουέστερν του Χάουαρντ Χοκς Το κόκκινο ποτάμι (Red River, 1948). Δεύτερη του κινηματογραφική εμφάνιση την ίδια χρονιά ήταν στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Παιδιά χωρίς όνομα (The Search, 1948). Ο Κλιφτ δεν ήταν ευχαριστημένος με το σενάριο και ξανάγραψε ένα μεγάλο μέρος του, ενώ η νατουραλιστική του ερμηνεία εντυπωσίασε τους θεατές. Προτάθηκε για το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου γι' αυτή του την ερμηνεία, αλλά το έχασε από τον Λώρενς Ολίβιε για την ταινία Άμλετ. Την επόμενη χρονιά συμπρωταγωνίστησε με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Χένρι Τζέιμς Πλατεία Ουάσινγκτον, με τίτλο Η κληρονόμος. Ο Κλιφτ δεν είχε καλές σχέσεις τόσο με την Ντε Χάβιλαντ, όσο και με τους υπόλοιπους συντελεστές της ταινίας. Δεν ήταν ευχαριστημένος με το σενάριο και εκμυστηρεύτηκε σε φίλους του ότι ήθελε να αλλάξει τους διαλόγους του με την Ντε Χάβιλαντ. Κατηγόρησε επίσης τη Ντε Χάβιλαντ για το γεγονός ότι επέτρεψε στο σκηνοθέτη Γουίλιαμ Γουάιλερ να διαπλάσει την ερμηνεία της. Ο Κλιφτ δεν έμεινε ευχαριστημένος από την ερμηνεία του και αποχώρησε νωρίτερα κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας της ταινίας. Το 1950 έδωσε μια ακόμη αξιομνημόνευτη ερμηνεία στην ταινία Φλογισμένος διάδρομος (The Big Lift), αλλά η ταινία πάτωσε στο αμερικανικό box-office. Ο Μπίλι Γουάιλντερ έγραψε το ρόλο του ζιγκολό Τζο Γκίλις στην ταινία Η Λεωφόρος της Δύσης (Sunset Boulevard) αποκλειστικά για τον Κλιφτ, αλλά ο Κλιφτ αποφάσισε να τον απορρίψει την τελευταία στιγμή. Ο αντικαταστάτης του, Γουίλιαμ Χόλντεν, έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ ανδρικού ρόλου για τον συγκεκριμένο ρόλο.
Χρόνια δόξας
left|thumb|Στην πρεμιέρα της ταινίας [[Μια θέση στον ήλιο.]] Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Κλιφτ ήταν ο πιο περιζήτητος νέος σταρ του Χόλιγουντ. Μόνος του αντίπαλος ήταν ο Μάρλον Μπράντο που αναδείχτηκε επίσης εκείνη την περίοδο. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προσπάθησαν να δημιουργήσουν αντιπαλότητα μεταξύ των δυο και τους συνέκριναν μονίμως λόγω της κοινής τους καταγωγής (και οι δύο ήταν από την Ομάχα) και του παρόμοιου τρόπου ερμηνείας. Το 1951 ο Κλιφτ ερμήνευσε τον γνωστό του μέχρι σήμερα ρόλο στην ταινία Μια θέση στον ήλιο (A Place In The Sun), πλάι στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Οι ερωτικές του σκηνές με την Τέιλορ ενίσχυσαν την εικόνα και των δυο ως συμβόλων του σεξ, ενώ λόγω αυτής τους της συνεργασίας θεωρούνται μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα και ομορφότερα κινηματογραφικά ζεύγη. Οι δυο τους δέθηκαν με μεγάλη φιλία, η οποία διήρκεσε μέχρι και το θάνατο του Κλιφτ. Η ταινία ήταν τεράστια επιτυχία το 1951 και ο Τσάρλι Τσάπλιν δήλωσε ότι επρόκειτο για την καλύτερη αμερικανική ταινία όλων των εποχών. Ο Κλιφτ έλαβε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου και βρέθηκε συνυποψήφιος με τον Μπράντο που ήταν υποψήφιος για το Λεωφορείον ο πόθος (A Streetcar Named Desire, 1951). Οι δυο τους θεωρούνταν φαβορί και ο Μπράντο που είχε συγκινηθεί από την ερμηνεία του Κλιφτ, ψήφισε εκείνον για το βραβείο. Ομοίως όμως έπραξε και ο Κλιφτ, ο οποίος ψήφισε τον Μπράντο ως νικητή εκείνη τη χρονιά. Νικητής όμως αναδείχτηκε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την ταινία Η βασίλισσα της Αφρικής (The African Queen).
Ο Κλιφτ για έναν χρόνο δεν εμφανίστηκε σε καμιά ταινία και επανήλθε το 1953 με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Η Εξομολόγηση (I Confess), όπου υποδύθηκε με πειστικότητα έναν καθολικό παπά. Επόμενη ταινία του Κλιφτ ήταν το βραβευμένο με όσκαρ καλύτερης ταινίας Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here To Eternity, 1953) του Φρεντ Τσίνεμαν. Ο Κλιφτ δούλεψε σκληρά για να καταφέρει να υποδυθεί τον στρατιώτη Προύιτ με φυσικότητα. Ο Προύιτ στρατιωτικός και στην πολεμική βάση του Περλ Χάρμπορ, πρώην πυγμάχος που αρνούνταν να κατέβει σε αγώνες παρά τις πιέσεις του διοικητή του, εξωτερίκευε τα συναισθήματά του παίζοντας σάλπιγγα. Ο Κλιφτ έμαθε να παίζει σάλπιγγα κι υποδύθηκε το θάνατο του Προύιτ με τέτοια φυσικότητα που έκανε όλο το κινηματογραφικό συνεργείο να κλάψει. Βρέθηκε πάλι υποψήφιος για το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, όπου θεωρούνταν φαβορί, αλλά έχασε από έναν έκπληκτο Γουίλιαμ Χόλντεν, που ούτε ο ίδιος δεν περίμενε να κερδίσει για την ταινία Ο καταδότης του θαλάμου 17 (Stalag 17, 1953). Άλλη μια ταινία που γύρισε το 1953, ήταν Ο Τελευταίος Σταθμός (The Indiscretion Of The American Wife aka Stazione Termini) σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα. Ο ρόλος του, εκείνος ενός Ιταλού, ερωτευμένου με μια Αμερικανίδα που υποδύεται η Τζένιφερ Τζόουνς, έλαβε καλές κριτικές, αλλά η ταινία απέτυχε να προσελκύσει το κοινό.
Τα επόμενα τρία χρόνια ο Κλιφτ απείχε από τα κινηματογραφικά δρώμενα. Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών χρόνων, απέρριψε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες του Ηλία Καζάν Το λιμάνι της αγωνίας (On The Waterfront, 1954) και Ανατολικά της Εδέμ (East Of Eden) και εμφανίστηκε στη μεταφορά του θεατρικού του Άντον Τσέχωφ Ο γλάρος στο Μπρόντγουεϊ. Ο εθισμός του στο αλκοόλ και σε ναρκωτικές ουσίες και η μάχη του με τον ίδιο του τον εαυτό τον είχαν καταβάλει, ο Κλιφτ οδηγούσε τον εαυτό του αργά αλλά σταθερά προς την αυτοκτονία. Το 1956 δέχτηκε να εμφανιστεί πλάι στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην ταινία Όσα δε σβήνει ο χρόνος, (Raintree County, 1957).
Το ατύχημα
Τον Μάιο του 1956, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Όσα δε σβήνει ο χρόνος, ο Κλιφτ προσέκρουσε με το αυτοκίνητό του πάνω σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο, φεύγοντας από ένα πάρτι που έλαβε χώρα στο σπίτι της Τέιλορ και του τότε συζύγου της Μάικλ Γουάιλντινγκ. Μόλις ακούστηκε ο ήχος που προκλήθηκε από το ατύχημα η Τέιλορ έτρεξε προς το αυτοκίνητο του Κλιφτ απ' όπου τον ανέσυρε και τον βοήθησε να αναπνεύσει αφαιρώντας ένα δόντι που είχε σφηνωθεί στο λαιμό του. Ο Κλιφτ, που είχε σπάσει τη μύτη και την κάτω γνάθο, είχε κοπεί σε πολλά σημεία του προσώπου, υπέστη μια σειρά πλαστικών επεμβάσεων, αλλά η υπέροχη μορφή του προσώπου του είχε πλέον χαθεί καθώς παραμορφώθηκε.
Μετά τις επεμβάσεις, ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του Όσα δε σβήνει ο χρόνος. Οι παραγωγοί της ταινίας φοβούνταν ότι η ταινία θα έχανε χρήματα, αλλά ο Κλιφτ τους διαβεβαίωσε ότι θα είχε επιτυχία καθώς ο κόσμος θα είχε την περιέργεια να εντοπίσει τις διαφορές στο πρόσωπο του Κλιφτ πριν και μετά τις επεμβάσεις. Ο Κλιφτ συνέχισε να εθίζεται σε αλκοόλ και χάπια μετά το ατύχημα προκειμένου να εξαλείψει τους πόνους του ατυχήματος και να ξεχάσει το γεγονός ότι το κάλλος του προσώπου του είχε πλέον χαθεί. Στα 37 του έδειχνε πλέον πολύ μεγαλύτερος.
Τελευταίες ταινίες
right|thumb|Στην ταινία [[Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης]] Η καριέρα του στο Χόλυγουντ μετά το ατύχημα, έχει χαρακτηριστεί ως αργή αυτοκτονία, λόγω της κατάχρησης χαπιών και αλκοόλ. Επόμενη του ταινία ήταν το Γεννημένοι για την αμαρτία (Lonelyhearts, 1958), ενώ ακολούθησε η συνεργασία του με τον Μάρλον Μπράντο στο φιλμ του Έντουαρντ Ντμίτρικ Ο χορός των καταραμένων (The Young Lions). Το 1959 συνεργάστηκε για τρίτη και τελευταία φορά με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Τένεσι Γουίλιαμς Ξαφνικά, Πέρυσι το Καλοκαίρι (Suddenly Last Summer, 1959). Στην ταινία του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς συμμετείχε και η Κάθριν Χέπμπορν. Στη συνέχεια το 1960 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Ηλία Καζάν Λάσπη στ' αστέρια (Wild River, 1960) και το 1961 έλαβε την τελευταία του υποψηφιότητα για Όσκαρ στην ταινία του Στάνλεϊ Κρέιμερ Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης (Judgement at Nuremberg, 1961), όπου εμφανίστηκε μόλις δώδεκα λεπτά.
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία του Τζον Χιούστον Οι αταίριαστοι, (The Misfits), πλάι στην Μέριλιν Μονρόε και τον Κλαρκ Γκέιμπλ. Η ταινία αυτή έμελλε να είναι η τελευταία τόσο του Γκέιμπλ όσο και της Μονρόε. Ο Γκέιμπλ πέθανε λίγο μετά τη λήξη των γυρισμάτων και η Μονρόε ένα χρόνο αργότερα. Το 1962 ο Κλιφτ πρωταγωνίστησε στην ταινία Φρόιντ: Απόκρυφα πάθη, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα γύρισε την τελευταία του ταινία Ο λιποτάκτης (The Defector, 1966). Την ίδια χρονιά είχε υπογράψει για να εμφανιστεί πλάι στη φίλη του Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην ταινία Ανταύγειες σε χρυσά μάτια (Reflections On A Golden Eye), που θα επισφράγιζε την τέταρτή τους συνεργασία, αλλά τον πρόφτασε ο θάνατός του από καρδιακή προσβολή.
Θάνατος
Ο Κλιφτ είχε περάσει όλη την ημέρα της 22ας Ιουλίου του 1966 στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη, όπου ζούσε με τον γραμματέα του Λορέντσο Τζέιμς. Ο Τζέιμς στη 1 π.μ. της 23ης πήγε στο δωμάτιό του για να τον καληνυχτίσει και τον ρώτησε αν ήθελε να δει την ταινία Οι αταίριαστοι την οποία πρόβαλε η τηλεόραση και στην οποία είχε πρωταγωνιστήσει ο Κλιφτ. Η απάντηση ήταν ένα απόλυτο "Όχι". Αυτή ήταν κι η τελευταία φορά που ο Κλιφτ μίλησε σε άνθρωπο. Στις 6 π.μ. της 23ης βρέθηκε να κείτεται γυμνός στο κρεβάτι του. Είχε πεθάνει σε ηλικία 46 ετών από έμφραγμα λόγω απόφραξης των στεφανιαίων αρτηριών.
Υποψηφιότητες για Όσκαρ
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου
Υποψηφιότητες:
Φιλμογραφία
Διάττων αστέρας στον ουρανό του Χόλυγουντ, ο Μοντγκόμερι Κλιφτ άφησε τη σφραγίδα του ως ηθοποιός: κάου μπόι στο Κόκκινο Ποτάμι (Red River, 1948), μικρομεσαίος αριβίστας στο Μια θέση στον ήλιο (A Place in the Sun, 1951), ιερέας δέσμιος του μυστηρίου της εξομολόγησης στην Εξομολόγηση (I Confess, 1952) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, στρατιώτης στο Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here to Eternity, 1953), ένας από τους Αταίριαστους (The Misfits, 1961) στην ταινία του Τζον Χιούστον. Ερμήνευε πάντα χαρακτήρες ευάλωτους, ευαίσθητους, διφορούμενους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎
Κόπα Λιμπερταδόρες 1960
Το Κόπα Λιμπερταδόρες 1960 ήταν το πρώτο πρωτάθλημα και ξεκίνησε στις 19 Απριλίου και έληξε στις 19 Ιουνίου 1960. Η πρωταθλήτρια ομάδα ήταν η Πενιαρόλ που κατάκτησε τον πρώτο τίτλο της νέας διοργάνωσης νικώντας στον διπλό τελικό την Ολίμπια με 1-0 εντός στις 12 Ιουνίου 2012 και με 1-1 εκτός στις 19 Ιουνίου, και το συνολικό σκορ ήταν 2-1. Στην τρίτη θέση ήρθε η Σαν Λορένσο και στην τέταρτη η Μιγιονάριος.
Πρώτος Γύρος
Επειδή ο αριθμός των ομάδων είναι μονός αριθμός, η Ολίμπια δεν αγωνίστηκε στον πρώτο γύρο, αλλά κατευθείαν στη φάση νοκ-άουτ.
Α΄ ημιτελικός
Πλέι Οφς
Πενιαρόλ - Σαν Λορένσο 2-1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Λιμπερταδόρες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1960
Ουδέτερο
Το ουδέτερο - ουδέτερος είναι η λέξη ή ο όρος που αποδίδεται σε:
Κάποιον ή κάτι που βρίσκετε σε στάση "αναμονής" - δεν κάνει τίποτε, δεν λαμβάνει το μέρος κανενός, μένει αμέτοχος σε συζητήσεις - δρώμενα - διενέξεις, (κρατάει ίσες αποστάσεις, "ουδέτερη στάση"). Τον όρο αυτό τον χρησιμοποιούμε πολλές φορές και "καταχρηστικά" θέλοντας να δηλώσουμε για κάτι που δεν έχει καμία σημασία ή αξία, ή είναι παντελώς αδιάφορο. (π.χ. "ουδέτερη γεύση" - ούτε γευστικό ούτε άγευστο).
Ουδετερότητα της «οπτικής γωνίας»
Η ουδετερότητα της οπτικής γωνίας είναι η θεμελιώδης αρχή που ωφείλη να διέπει όλα τα μέσα που ασχολούνται με την πληροφόρηση, είτε αυτά είναι επιστημονικά περιοδικά είτε δημοσιογραφικά είτε ηλεκτρονικά ΜΜΕ (ράδιο - τηλεόραση - διαδίκτυο), όπου η πληροφορία καταγράφεται και μεταδίδεται με αντικειμενικότητα χωρίς την προσωπική άποψη του συντάκτη και φυσικά να εμπεριέχει εάν είναι δυνατόν όλες τις απόψεις. (Αυτός που γράφει ή μεταδίδει μία πληροφορία πρέπει να προσέχει πολύ ώστε να μην δηλώνει ή υπονοεί ή υπαινίσσεται ή ακόμη να μην προσπαθεί να παρασύρει τον αναγνώστη - ακροατή στις προσωπικές του απόψεις).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Βίμποργκ (Ρωσία)
right|300px|thumb|Το κάστρο του Βίμποργκ. Το Βίμποργκ (ρωσικά: Вы́борг προφέρεται [ˈvɨbərk], φινλανδικά: Viipuri, σουηδικά: Viborg, γερμανικά: Wiborg) είναι πόλη στην Περιφέρεια Λένινγκραντ, στη βορειοδυτική Ρωσία. Βρίσκεται στην περιοχή του Καρελιανού Ισθμού, στο μυχό του ομώνυμου κόλπου του Βίμποργκ, 130 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αγίας Πετρούπολης και 38 χιλιόμετρα νοτίως των συνόρων της Ρωσίας με τη Φινλανδία. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σε 79.962 κατοίκους (απογραφή 2010).
Ιστορία
Το 1293, κατά την περίοδο της λεγόμενης «Τρίτης Σουηδικής Σταυροφορίας», στην περιοχή χτίστηκε το Κάστρο του Βίμποργκ, από τον Σουηδό στρατάρχη Τόρκελ Κνούτσον. Μέτα τη συμφωνία του Νέτεμποργκ το 1323, η πόλη αναγνωρίστηκε ως κομμάτι της Σουηδίας, ενώ στη διάρκεια του Ρώσο-Σουηδικού πολέμου του 1496-1499, αντιστάθηκε στην παρατεταμένη πολιορκία από τον ρώσο στρατάρχη Ντανίλ Στσένια. Τελικά ο Μεγάλος Πέτρος κατέλαβε την πόλη κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου (το 1710), με τη συνθήκη του Νίισταντ να επισημοποιεί την προσάρτηση της πόλης στην πλευρά της Ρωσίας.
Ο Αλέξανδρος ο Πρώτος της Ρωσίας, μετά την προσάρτηση ολόκληρης πια της Φινλανδίας στη Ρωσία, ενσωμάτωσε την πόλη και την επαρχία της στο νεοσύστατο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας, το 1812. Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, η Φινλανδία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Κατά τη διάρκεια του Φινλανδικού Εμφυλίου πολέμου το Βίμποργκ ελεγχόταν αρχικά από τους Κόκκινους, έως τις 29 Απριλίου 1918 όταν καταλήφθηκε από τους Λευκούς. Κατά τον Μεσοπόλεμο, η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, ενώ αποτελούσε τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Φινλανδίας.
Την περίοδο του Χειμερινού πολέμου μεγάλο μέρους του πληθυσμού εγκατέλειψε την πόλη, η οποία με τη Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας (Μάρτιος 1940) πέρασε υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Φινλανδοί κατέλαβαν ξανά την πόλη στις 29 Αυγούστου 1941. Τελικά το Βίμποργκ έπεσε στα χέρια του Κόκκινου Στρατού στις 20 Ιουνίου 1944, αλλά οι Φινλανδοί κατάφεραν να σταματήσουν τη σοβιετική επίθεση στη μάχη του Τάλι-Ιχάνταλα, ενώ μετά την Ανακωχή της Μόσχας (19 Σεπτεμβρίου 1944), επέστρεψαν στα σύνορα που ορίζονταν από τη Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας.
Τον Σεπτέμβριο του 1944 η πόλη πέρασε από την Καρελο-Φινλανδική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, στην οποία ανήκε μέχρι τότε, στην περιφέρεια Λένινγκραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Νανγκαράρ (περιοχή)
Με το όνομα Νανγκαχάρ, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό ανατολικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Πακιστάν. Κατοικείται κυρίως από την εθνότητα των Παστούν. Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 7.700 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 800.000 κατοίκους ενώ το 2006 ξεπέρασε τους 1.089.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει σήμερα 22 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική πάστο ή παστούν. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Τζαλαλαμπάντ (ή Τζαλαλκότ).
Επαρχίες
Οι 22 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Νανγκαχάρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ασίν, η Γκόστα, η Κάμα, η Κοτ, η Κουζ Κουνάρ, η Κχογιανί, η Λαλ Πουρ, η Μπάτι Κοτ, η Μπισούντ, η Μουχάμαντ Ντάρα, η Ναζιγιάν ή Ναζίγιαν, η Νταρά-ι-Νουρ, η Ντι Μπάλα, η Ντουρ Μπάμπα, η Πασίρ-Βα-Αγκάμ ή Πασίρ Βαγκάμ, η Ρομπάτ, η Σαρπαχάρ, η Σερζάτ, η Σινβάρ, η Σούρκχ Ροντ, η Τζαλαλαμπάτ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα ου νομού και η Χισάρακ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Θεόδωρος Γκίκας
Ο Θεόδωρος Γκίκας υπήρξε πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Γκίκας. Νεαρός ακολούθησε τον πατέρα του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί μεγάλωσε, εκπαιδεύτηκε και έζησε μόνιμα. Ήταν θερμός υποστηρικτής της βασιλείας και συνεργάστηκε πολιτικά στην Ύδρα με τον Αθανάσιο Μιαούλη. Μετά την έξωση του Όθωνα παραιτήθηκε από τη πολιτική, επέστρεψε όμως αργότερα για να γίνει βουλευτής της ιδιαίτερης πατρίδας του. Με τη βοήθειά του γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και ευδοκίμησε η αλιεία των σπόγγων στην Ύδρα. Παντρεύτηκε τη Ελένη, θυγατέρα του Γερουσιαστή Γεώργιου Αντωνόπουλου.
Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1900.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ύδρας
Θεόδωρος Γκίκας Γκίκας
Ο Θεόδωρος Γκίκας Γκίκας ήταν Έλληνας ευεργέτης της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Ήταν καραβοκύρης στην Ύδρα. Καθ' όλη την διάρκεια της επανάστασης χρηματοδότησε με εράνους, τροφοδοσίες και μισθοδοσίες πληρωμάτων και συντήρηση των ιδιοκτήτων πλοίων «Επαμεινώνδα», «Θεμιστοκλή», «Κίμων», «Αιόλου«, «Τιμολέοντα», και «Αχιλλέα» με συνολικό ποσό που υπέρβαινε του ενός εκατομμυρίου δραχμών. Το μισό από αυτό το ποσό αναγνωρίστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο και καταγράφτηκε στα βιβλία του δημοσίου χρέους.
Ινστιτούτο θεωρητικής φυσικής Κάβλι
Το Ινστιτούτο Κάβλι είναι ένα από τα πλέον διάσημα ινστιτούτα θεωρητικής φυσικής στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1979 από τον κάτοχο Νόμπελ Χημείας, Ουόλτερ Κον. Τωρινός επικεφαλής του ινστιτούτου είναι ο κάτοχος του Νόμπελ Φυσικής του 2004, Ντέιβιντ Γκρος. Τα κτήρια του ινστιτούτου σχεδιάστηκαν από τον διάσημο αρχιτέκτονα Μάικλ Γκρέιβς.
Παλαιότερα μέλη του ινστιτούτου περιλαμβάνουν τον Τζον Ρόμπερτ Σρίφερ, κάτοχο Νόμπελ Φυσικής το 1972 και τον Φρανκ Βίλτσεκ, κάτοχο Νόμπελ Φυσικής το 2004.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το ινστιτούτο, που ήταν γνωστό απλά ως Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής πήρε το όνομά του από τον Φρεντ Κάβλι, έναν αμερικανικής και νορβηγικής καταγωγής φυσικό και επιχειρηματία, σε αναγνώριση της δωρεάς του. Ο Φρεντ Κάβλι δώρησε συνολικά στο ινστιτούτο 7,5 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρητική φυσική
Μητροπολιτική Πόλη της Νάπολης
thumb|Οι Δήμοι στη Μητροπολιτική ζώνη της Νάπολης
Η Μητροπολιτική Πόλη της Νάπολης (ιταλικά: Città Metropolitana di Napoli) είναι Μητροπολιτική περιοχή στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.171,13 τ.χμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 3.092.859 κατοίκους. Έδρα της είναι η Νάπολη (Napoli). Συνολικά, η Μητροπολιτική περιοχή αριθμεί 92 δήμους.
Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη στην Ιταλία με πυκνότητα 2.641 κατοίκους ανά τ.χμ. Στην απογραφή του 2001 οι 6 πολυπληθέστεροι δήμοι σε ολόκληρη την Ιταλία βρίσκονταν στη Μητροπολιτική ζώνη της Νάπολης, καθώς και οι 11 από τους 15 πρώτους σε πυκνότητα δήμους.
Ταβούς (Ταβούς)
Το Ταβούς (αρμενικά: Տավուշ, παλαιότερα γνωστό ως Ζαβεναβάν και Τοβούζ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,568 κατοίκους.
Μητροπολιτική Πόλη της Νάπολης
Μητροπολιτικοί δήμοι
Η Μητροπολιτική πόλη της Νάπολης περιλαμβάνει τους δήμους της πρωτεύουσας της Καμπανίας και άλλους 91 δήμους:
Ταβούς (Ταβούς)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Μητροπολιτική Πόλη της Νάπολης
Τουρισμός
thumb|left|Κάπρι
Η περιοχή είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη τουριστικά, κυρίως χάρη στην Πομπηία και το Ερκολάνο, τις τοποθεσίες των αρχαιολογικών χώρων των ρωμαϊκών πόλεων που καταστράφηκαν το 79 μ.Χ. από την έκρηξη του Βεζούβιου.
Στον κόλπο της Νάπολης υπάρχουν 3 νησιά που αποτελούν δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς: η Ίσκια, η Προτσίντα και κυρίως το κοσμοπολίτικο Κάπρι.
Σημαντικός προορισμός είναι επίσης η Χερσόνησος του Σορρέντο, με γραφικά χωριά, κάστρα και εκκλησίες. Εκεί παράγεται και το ονομαστό λικέρ από λεμόνι, το λιμοντσέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα της Μητροπολιτικής Νάπολης
Ναπολη
Μιέρκουρεα Τσιουκ
Η Μιέρκουρεα Τσιουκ (ρουμανικά: Miercurea Ciuc, ουγγρικά: Csíkszereda, γερμανικά: Szeklerburg) είναι η έδρα της κομητείας Χαργκίτα, στη Ρουμανία. Βρίσκεται στη Γη του Σέκελι, μια ουγγρόφωνη εθνοπολιτιστική περιοχή στην ανατολική Τρανσυλβανία επί της κοιλάδας του Άλυτου ποταμού.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει 37.980 κατοίκους. Το 81,39% από αυτούς είναι Ούγγροι, το 17,4% Ρουμάνοι, το 0,9% Γύφτοι, και το 0,33% άλλης εθνικότητας.
Η πόλη διοικεί τρία χωριά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Ηλίας Ηλιάσκος
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ΑΕΚ και γρήγορα κέρδισε θέση στην ενδεκάδα της. Το 1932 σημείωσε το πρώτο γκολ στην ιστορία των τελικών του κυπέλλου Ελλάδας, στον τελικό της περιόδου 1931-32 μεταξύ της ΑΕΚ και του Άρη (5-3). Αγωνίστηκε μέχρι το 1933, όταν σε ηλικία 25 ετών εγκατέλειψε την ενεργό δράση.
Στην εθνική Ελλάδας
Υπήρξε μία φορά διεθνής με την εθνική Ελλάδας στις 27 Μαρτίου 1932 στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Βουλγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ουτρέχτη (αποσαφήνιση)
To όνομα Ουτρέχτη (ολλ.Utrecht) μπορεί να αναφέρεται:
Andor (τηλεοπτική σειρά)
Το Andor, γνωστό και ως Star Wars: Andor, είναι μία Αμερικάνικη σειρά επιστημονικής φαντασίας και δράσης δημιουργημένη από τον Τόνι Γκίλροϊ για το Disney+. Είναι μέρος του σύμπαντος του Star Wars και πρίκουελ των ταινιών Rogue One (2016) και Star Wars (1977). Ακολουθεί τον πρώην κλέφτη-τώρα επαναστάτη- Κάσιαν Άντορ στα πέντε χρόνια μέχρι τα γεγονότα των δύο ταινιών.
Ο Ντιέγκο Λούνα επιστρέφει ως Κάσιαν Άντορ και είναι εκτελεστικός παραγωγός. Η Lucasfilm ανακοίνωσε μία σειρά βασισμένη στον Άντορ τον Νοέμβριο του 2018, με τον Λούνα να επιστρέφει και τον Στίβεν Σκιφ να προσελήφθη ως υπεύθυνος σειράς. Ο Σκιφ αργότερα αντικαταστάθηκε από τον συν-σεναριογράφο του Rogue One, τον Γκίλροϊ ως υπεύθυνος σειράς και δημιουργός τον Απρίλιο του 2020. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2020, με τον Γκίλροϊ να μην μπορεί να σκηνοθετήσει λόγω του COVID-19, στο Λονδίνο και ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2021.
Η πρώτη σεζόν του Andor έκανε πρεμιέρα στο Disney+ στις 21 Σεπτεμβρίου του 2022, με τρία επεισόδια. Τα υπόλοιπα επεισόδια κυκλοφόρησαν εβδομαδιαία μέχρι τις 23 Νοεμβρίου. Έλαβε θετικές κριτικές λόγω του σεναρίου, της σκηνοθεσίας, τις ερμηνείες, τις σκηνές μάχης, τα οπτικά εφέ, την μουσική και το σκοτεινότερο ύφος της σειράς. Η δεύτερη σεζόν γυρίζεται αυτή την στιγμή στο Λονδίνο και θα ολοκληρώσει την σειρά. Θα τελειώσει στην αρχή των γεγονότων του Rogue One.
Μιράντα (δορυφόρος)
Η Μιράντα (αγγλικά: Miranda) είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού και ο δέκατος όγδοος, κατά σειρά μεγέθους, δορυφόρος του ηλιακού συστήματος. Ανακαλύφθηκε από τον Γκέραρντ Κάιπερ στις 16 Φεβρουαρίου 1948 και πήρε το όνομά του από την Μιράντα, η οποία ήταν η κόρη του Πρόσπερου στο έργο του Σαίξπηρ, «Η Τρικυμία». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός V (Uranus V, δηλαδή ο πέμπτος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Με διάμετρο μόλις 472 χιλιόμετρων, η Μιράντα είναι ένα από τα μικρότερα αντικείμενα στο ηλιακό μας σύστημα που είναι γνωστό ότι είναι σφαιρικό από τη βαρύτητά της. Επίσης η Μιράντα διαθέτει μία από τις πιο ακραίες και ποικίλες τοπογραφίες από κάθε άλλο αντικείμενο στο ηλιακό μας σύστημα. Μέχρι στιγμής, το σύστημα του Ουρανού έχει μελετηθεί από κοντά μόνο μία φορά, από το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2 τον Ιανουάριο του 1986. Εκείνη την περίοδο μόνο το νότιο ημισφαίριο της Μιράντας ήταν στραμμένο προς τον ήλιο, έτσι μόνο αυτό έχει φωτογραφηθεί.
Andor (τηλεοπτική σειρά)
Σύνοψη
Πέντε χρόνια πριν τα γεγονότα του Rogue One (2016) και Star Wars (1977) η σειρά ακολουθεί την σχηματιζόμενη Επαναστατική Συμμαχία η οποία ετοιμάζεται να αντιταχθεί στη Γαλαξιακή Αυτοκρατορία. Ένας από αυτούς τους χαρακτήρες είναι ο Κάσιαν Άντορ, ένας κλέφτης που γίνεται επαναστάτης και γίνεται μέλος της Επανάστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές διαστημικής περιπέτειας Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney+ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Star Wars Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές πρίκουελ
Τσάρεβο
right|thumb|258pxΤο Βασιλικό (βουλγαρικά: Царево, Τσάρεβο,  έως το 1934 Василико, μεταξύ 1950 και 1991 Мичурин, Μιτσούριν) είναι πόλη της Επαρχίας Πύργου στη Βουλγαρία και έδρα του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται στο νότιο άκρο των ακτών της Βουλγαρίας στον Εύξεινο Πόντο, 65 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πόλη του Πύργου. Σύμφωνα το Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο της Βουλγαρίας το 2012 έχει 5.999 κατοίκους.
Ονομασία
Η πόλη κατά τον 7ο αιώνα ονομαζόταν Βασιλικού και το 1352 Βασιλικός. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας και έως το 1934 ονομάζονταν Βασιλικό. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τα ελληνικά, από τη λέξη «Βασιλικός» και με την έννοια του σχετιζόμενου με το βασιλικό θεσμό. Το 1934 η ονομασία Βασιλικό μεταφράστηκε στα βουλγαρικά ως Τσάρεβο.
Ιστορία
Ο οικισμός κατοικήθηκε από τους Έλληνες κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. και κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ. πιθανόν εκχριστιανίστηκε. Κατά τους Μέσους Χρόνους και μετά, η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η παραγωγή κάρβουνου που προοριζόταν για την Κωνσταντινούπολη. Στις αρχές του 14ου αιώνα το Βασιλικό περιήλθε στην κυριαρχία των Οθωμανών. Η μεγάλη πυρκαγιά του 1880 κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των χαρακτηριστικών ξύλινων σπιτιών της πόλης. Το 1913 ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης, μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Βουλγάρους,  κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Το Βασιλικό σήμερα είναι φημισμένος τόπος προορισμού καλοκαιρινών διακοπών στον Εύξεινο Πόντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Τσαγκαβάν (Ταβούς)
Το Τσαγκαβάν (αρμενικά: Ծաղկավան, έως το 1939 γνωστό ως Βελιγκέγ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 958 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Νικόλαος Γκίκας (αγωνιστής)
Ο Νικόλαος Γκίκας ήταν Έλληνας αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα. Πατέρας του ήταν ο Θεόδωρος Γκίκας Γκίκας. Μαζί με τον πατέρα του χρηματοδότησαν τον απελευθερωτικό αγώνα και παρέθεσε τα ιδιόκτητα πλοία του. Μετά την επανάσταση τάχτηκε υπέρ του Ιωάννη Καποδίστρια, και συνεργάστηκε με τον Δημήτριο Τσαμαδό. Πήρε μέρος στην Καποδιστριακή διοίκηση της Ύδρας και προσπάθησε να διατηρήσει την τάξη στο νησί όταν το 1831 στασιαστές που ήταν αντίθετοι με τον Καποδίστρια πήραν υπό τον έλεγχό τους το νησί. Έπειτα από αυτά τα γεγονότα, ο Νικόλαος Γκίκας καταφεύγει στην Αθήνα και στον Πειραιά.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κόσμος 12
Ο Κόσμος 12 (ρωσικά: Космос 12) ή Zenit-2 No.6 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1962. Ήταν ο έβδομος από τους 81 δορυφόρους τύπου Ζενίτ-2 που στάλθηκαν στο διάστημα.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 που είχε αριθμό σειράς από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 22 Δεκεμβρίου 1962 (09:23 UTC). Αφού τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά, πήρε την ονομασία Harvard "1962 Beta Omega 2" και τον αριθμό 517 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ο Κόσμος 12 τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 199 χλμ., απόγειο 386 χλμ., κλίση 64,9 μοιρών και τροχιακή περίοδο 90,37 λεπτών. Στις 30 Δεκεμβρίου η κάψουλα επανεισόδου, στην οποία μεταφέρονταν το φιλμ επέστρεψε πίσω στην Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Ζενίτ-2 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Nissan Tama
To Nissan Tama ήταν το πρώτο ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο που κατασκεύασε η Nissan στην ιστορία της. Διατηρήθηκε στην παραγωγή μεταξύ του 1947 και του 1950.