cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιφέρεια Τσούι
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Η επαρχία Τσούι περιβάλλει την πόλη Τοκμάκ. Η επαρχία Αλαμουντούν περιβάλλει την πόλη Μπισκέκ, η οποία ωστόσο δεν αποτελεί τμήμα της περιφέρειας Τσούι αλλά μια αυτοδιοικητική μονάδα (shaar) σε ισοδύναμο επίπεδο με τις περιφέρειες (oblast). Στις 11 Αυγούστου 2023, ο Αλμάζ Ατοκούροφ διορίστηκε νέος "ακίμ" της περιφέρειας Τσούι.
Οικονομία
Η γεωργική παραγωγή της περιοχής περιλαμβάνει σιτάρι, καλαμπόκι, ζαχαρότευτλα, πατάτες, λαχανικά και φρούτα. Υπάρχουν μικρού μεγέθους βιομηχανίες στην περιοχή.
Μεταφορές
Ο κύριος συγκοινωνιακός άξονας ανατολής-δύσης στην περιοχή είναι ο αυτοκινητόδρομος Ταράζ-Μπισκέκ-Μπαλικτσί, που διασχίζει τις περισσότερες μεγάλες πόλεις της περιφέρειας. Το τμήμα αυτού του δρόμου δυτικά του Μπισκέκ είναι μέρος της Ευρωπαϊκής διαδρομής E40, που είναι τοπικά γνωστή ως Highway M-39 (βάσει του παλιού συστήματος αρίθμησης των αυτοκινητοδρόμων της ΕΣΣΔ). Οι ίδιοι αριθμοί ισχύουν για τον δρόμο που συνεχίζει βορειοανατολικά από το Μπισκέκ προς Αλμάτι, διασχίζοντας τον ποταμό Τσούι και αφήνοντας την περιοχή για το Καζακστάν στο συνοριακό πέρασμα Κορντάι. Ο μοναδικός σιδηρόδρομος στην περιοχή εκτείνεται κατά μήκος της ίδιας διαδρομής (Ταράζ-Μπισκέκ-Μπαλικτσί), μεταφέροντας σημαντικά λιγότερους επιβάτες.
Εθνοτική σύνθεση
Ο πληθυσμός είναι πολύ πιο ετερογενής από αυτόν των άλλων περιοχών της χώρας, με πολλούς Ρώσους, Ουκρανούς, Ντούνγκανς, Κορεάτες, Γερμανούς κτλ.
Εξωτερικές πηγές
Τσουι
Χρήστος Καραγιάννης
Ο Χρήστος Καραγιάννης (1954-2022) ήταν Έλληνας φαρμακοποιός, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος στον καποδιστριακό Δήμο Ελασσόνας από το 1999 έως το 2006.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε το 1954 στο Ασπρόχωμα (Κοκκινοπηλός) Ελασσόνας.
Το 1972 αποφοίτησε από το Λύκειο Ελασσόνας και εισήχθη στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Επί σειρά ετών διετέλεσε βοηθός - συνεργάτης στο τμήμα Μετεωρολογίας του ΑΠΘ. Στο 4ο έτος σπουδών μεταπήδησε στη Φαρμακευτική Σχολή, λαμβάνοντας πτυχίο φαρμακοποιού.
Πολιτευτής
Υπήρξε υποψήφιος βουλευτής τα έτη 1985 και 1993 με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Αυτοδιοικητική πορεία
Στις δημοτικές εκλογές του 1998 κέρδισε στο δεύτερο γύρο τον υποψήφιο δήμαρχο Ηρακλή Λιόλιο, ενώ στις δημοτικές εκλογές του 2002 κέρδισε από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 50,02% τον υποψήφιο δήμαρχο Ζήση Γιώτσα, ο οποίος συγκέντρωσε το 44,52% των ψήφων. Στις δημοτικές εκλογές του 2006 για τον καποδιστριακό Δήμο Ελασσόνας ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από τον υποψήφιο δήμαρχο Βασίλη Φαρμάκη και στις δημοτικές εκλογές του 2010 για τον ενιαίο καλλικρατικό Δήμο Ελασσόνας ηττήθηκε στο δεύτερο γύρο από τον υποψήφιο δήμαρχο Γιώργο Πασχόπουλο. Παρέμεινε δημοτικός σύμβουλος στον ενιαίο Δήμο Ελασσόνας έως τον Ιούνιο του 2011, οπότε παραιτήθηκε παραδίδοντας τη θέση του στον επιλαχόντα σύμβουλο του συνδυασμού "Δήμος Ελασσόνας - Ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση" Νίκο Μπίζιο.
Οικογένεια
Ο Χρήστος Καραγιάννης απεβίωσε στις 9 Ιουνίου 2022. Κατέλιπε τη σύζυγό του, την Χρηματοοικονομική Σύμβουλο - Ασφαλίστρια Γκέλυ Μπίκια και μια κόρη, τη Θώμη. Η οικογένειά του διατηρεί φαρμακείο στην Ελασσόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ελασσόνας
Συναγωγή της Δήλου
thumb|350px|Το σχέδιο της οικίας 80 σύμφωνα με Mazur, 1935 Η Συναγωγή της Δήλου, θεωρείται ότι είναι η παλαιότερη συναγωγή, η οποία είναι γνωστή ως σήμερα, χρονολογούμενη μεταξύ του 150 ΠΚΕ ως 128 ΠΚΕ. Σύμφωνα με τις πηγές οι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην Δήλο κατά τον 2ο αιώνα ΠΚΕ. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στη Δήλο αποκαλύπτουν μια πλούσια και ισχυρή εβραϊκή κοινότητα η οποία είχε δικό της κέντρο λατρείας, ίσως το παλαιότερο κτίριο συναγωγής στη Διασπορά. Η πρώτη ανασκαφή στο νησί έγινε το 1896 υπό τη διεύθυνση της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα. Ο Αντρέ Πλασάρ ανακάλυψε στην ανασκαφική περίοδο 1912-1913 ένα κτίριο (GD 80), το οποίο χαρακτήρισε ως εβραϊκό οίκο λατρείας, συναγωγή.
Εκδοχές - απόψεις για το κτίριο
Οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι η χρήση του κτιρίου ήταν ως αίθουσα συνάθροισης για τους Εβραίους ή τους Σαμαρείτες, οι οποίοι είχαν σταθερή ή έκτακτη παραμονή στη Δήλο. Ωστόσο, η πρωταρχική χρήση του κτιρίου παραμένει αναπάντητη. Κάποιοι από τους ερευνητές πιθανολογούν, ότι το κτίριο ανεγέρθηκε ως ιδιωτική κατοικία ή ως ειδωλολατρικός τόπος συνάντησης, αλλά οι πιο πολλοί πιστεύουν ότι ήταν συναγωγή, ακόμη και στη νεότερη μορφή του.
Στο κτίριο διακρίνονται πέντε στάδια της κατασκευής. Από αυτά τα δύο χρονολογούνται ως προγενέστερα του 88 ΠΚΕ. Τα υπόλοιπα τρία χρονολογούνται μεταξύ του 88 ΠΚΕ και του τέλους του δεύτερου αιώνα. Η δομή της μεγάλης αίθουσας, η δεξαμενή νερού, ο προσανατολισμός προς την ανατολή και η απομονωμένη τοποθεσία στον ανατολικό αιγιαλό δεν ευθυγραμμίζονται προς την κατεύθυνση της ερμηνείας του κτιρίου ως ιδιωτική κατοικία, ως τόπο συνάθροισης κάποιας Ένωσης ή παγανιστικό λατρευτικό κτίσμα, αλλά μάλλον επιβεβαιώνουν τη λειτουργία του κτιρίου ως συναγωγή από την πρώτη φάση και ύστερα, κατά τη Monika Trümper.
Τοποθεσία
Η ίδια η συναγωγή αποτελούνταν από δύο μεγάλα δωμάτια. Υπήρχε επίσης θρόνος και πολλαπλά μαρμάρινα καθίσματα (παγκάκια). Υπήρχαν και πολλά μικρότερα δωμάτια, που επέτρεπαν την πρόσβαση σε μια δεξαμενή νερού.
Αρχαιολογικές έρευνες
Η συναγωγή ανακαλύφθηκε το 1912 από ομάδα Γάλλων αρχαιολόγων με επικεφαλής τον Αντρέ Πλασάρ (γαλλικά: André Plassart). Η συναγωγή είναι κατανοητό ότι παρέμεινε σε χρήση μέχρι τα τέλη του δεύτερου αιώνα.
Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του κτιρίου είναι η μεγάλη αίθουσα, η οποία προφανώς χρησιμοποιείτο με διάφορους ευέλικτους τρόπους, πιθανόν με κινητά έπιπλα, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για χτιστά καθίσματα ή έδρες, κατά μήκος των τοίχων. Η αίθουσα είναι προσανατολισμένη προς τα ανατολικά, με σειρά από δευτερεύοντες χώρους και δωμάτια στο νότιο άκρο.
Η ταύτιση του κτιρίου ως εβραϊκή συναγωγή σε οποιοδήποτε σημείο στην ιστορία της υπήρξε θέμα συζήτησης. Η αρχική αναγνώριση του κτιρίου ως συναγωγή από τον Αντρέ Πλασάρτ βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις αναθηματικές επιγραφές, οι οποίες αναφέρουν «Θεός Ύψιστος,» γεγονός που θεωρείται συχνά ως ονομασία, στην αρχαιότητα, για τον θεό των Εβραίων, αν και όχι αποκλειστικά.
Η χρήση του κτιρίου ως συναγωγή αρχικά αμφισβητήθηκε από τον Μπελλέ Μαζούρ (Belle Mazur) το 1935, αν και το επιχείρημα του έχει περάσει σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο από τους πιο πρόσφατους ερευνητές. Τα αποδεικτικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής και οι επιγραφές της Συναγωγής, περιπλέκουν το ζήτημα της ταυτότητας, επειδή η ύπαρξη εκεί της εβραϊκής κοινότητας, δεν απέχει πολύ από την προφανή παρουσία και μιας παράλληλης επίσης κοινότητας Σαμαρειτών στη Δήλο.
Πιο πρόσφατες μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που υποδηλώνουν ότι το κτίριο αυτό ήταν πράγματι μια συναγωγή είναι αδύναμα, στην καλύτερη περίπτωση, και χωρίς αμφιβολία παραμένει ένα ανοιχτό αρχαιολογικό ερώτημα.
Επιγραφικές μαρτυρίες
Όσον αφορά στον Ύψιστο Θεό, που εμφανίζεται στις 5 από τις έξι παραπάνω επιγραφές, σύμφωνα με την Lidia Matassa θα μπορούσε να απευθύνεται στον Δία Ύψιστο, κάτι που σαφώς αποδυναμώνει το επιχείρημα του Πλασάρ ότι είναι ένδειξη ιουδαϊκού μονοθεϊσμού. Σε μια άλλη μελέτη ο Jörg Lanckau θεωρεί ότι ο όρος Θεός Ύψιστος και Ύψιστος χρησιμοποιήθηκαν τόσο στο παγανιστικό όσο και στο ιουδαϊκό πλαίσιο.
Κατά την άποψη της Lidia Matassa oι σαμαρειτικές επιγραφές δεν μας παρέχουν αξιόπιστη μαρτυρία για τη μόνιμη κατοίκηση Σαμαρειτών στη Δήλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Σαμαρείτες Κατηγορία:Αρχαίες συναγωγές Κατηγορία:Συναγωγές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία της Δήλου
Άντριους Γκούντζιους
Ο Άντριους Γκούντζιους (Λιθουανικά: Andrius Gudžius, γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1991) είναι Λιθουανός δισκοβόλος.
Ατομικό ρεκόρ
Ο Άντριους Γκούντζιους έχει ατομικό ρεκόρ 69.59μ στη δισκοβολία που κατέρριψε στη Στοκχόλμη τον Ιούνιο του 2018.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 κατέκτησε τη 12η θέση στο αγώνισμα της δισκοβολίας με επίδοση 60.66 μ.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
Το 2015 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Πεκίνου κατέκτησε την 14η θέση στα προκριματικά, χωρίς να προκριθεί στον τελικό.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο, ο Άντριους έκανε την υπέρβαση και ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, με επίδοση 69.21 μ.
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Ο Γκούντζιους στο [[Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο.]]
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 που διεξήχθη στο Βερολίνο, ο Γκούντζιους κατέλαβε την 1η θέση στον τελικό της δισκοβολίας με επίδοση 68.46 μ.
Παραπομπές
Γκουντζιους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Γκούντζιους Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Lexus
Η Lexus (ιαπωνικά: レクサス) είναι ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία που ειδικεύεται στην κατασκευή πολυτελών αυτοκινήτων. Ιδρύθηκε το 1989, ως η πολυτελής θυγατρική της Toyota. Ως ανταγωνιστές της, θεωρούνται στην ευρωπαϊκή αγορά οι Mercedes-Benz, BMW, Audi, Volvo και Jaguar, ενώ στην αμερικανική αγορά είναι, επιπρόσθετα, και οι Cadillac, Lincoln, Acura και Infiniti. Η Lexus είναι θυγατρική αυτοκινητοβιομηχανία της Toyota Motor Corporation.
Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε το 1989 στις ΗΠΑ, για τη σεζόν (model year) του 1990, και πλέον πωλείται σε παγκόσμιο επίπεδο και έχει γίνει η μεγαλύτερη σε πωλήσεις Ιαπωνική μάρκα premium αυτοκινήτων. Η Lexus έχει την έδρα της στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας και ως μάρκα προήλθε από ένα μυστικό σχέδιο σεντάν ναυαρχίδων, με την κωδική ονομασία «F1», η οποία ξεκίνησε το 1983 και οδήγησε στη δημιουργία του αρχικού Lexus LS το 1989. Στη συνέχεια, το τμήμα προσέθεσε sedan, coupé, και τα μοντέλα SUV. Το 2005, μια υβριδική έκδοση του crossover Lexus RX έκανε το ντεμπούτο της, και επιπλέον υβριδικά μοντέλα προσχώρησαν αργότερα στη γραμμή παραγωγής. Το 2007, ξεκίνησε η παλέτα της Lexus F sport με υψηλών αποδόσεων αυτοκίνητα, με το εναρκτήριο μοντέλο το σπορ σεντάν IS F, που ακολουθήθηκε από το supercar LFA το 2009 (4.8 λίτρων V10 με 552 ps). Από τη δεκαετία του 2000, η Lexus αύξησε περαιτέρω τις πωλήσεις με μια συνεχιζόμενη παγκόσμια επέκταση.
Ιστορία της Lexus
Η εμπορική εισαγωγή της Lexus έγινε το 1989 στις ΗΠΑ με τα μοντέλα LS 400 και ES 250. Ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε η διάθεση των μοντέλων της στην Ευρώπη, ενώ στην Ιαπωνία, τα αυτοκίνητά της άρχισαν να διατίθενται μόλις τον Ιούλιο του 2005. Η αιτία αυτής της καθυστέρησης, ήταν ότι μέχρι το 2005 τα μοντέλα της βασίζονταν στα αντίστοιχα, μεγάλου κυβισμού, μοντέλα της Toyota που κυκλοφορούσαν στην ιαπωνική αγορά. Σήμερα η μάρκα, εκτός από την πολυτέλεια, προσφέρει και πολλές υβριδικές εκδόσεις στα μοντέλα της, αλλά επεκτείνεται και στην σπορ κατηγορία, με μοντέλα όπως το RC-F (5.0 λίτρων V8 με 467 ps), το GS-F (5.0 λίτρων V8 με 473 ps) και το LC500 (5.0 λίτρων V8 με 481 ps).
Μοντέλα της Lexus
thumb|right|Lexus LS600h του 2012. Διαχρονικά, σε κάθε γενιά, το αποκλειστικά [[Σεντάν (αυτοκίνητο)|σεντάν LS είναι η ναυαρχίδα της μάρκας.]] thumb|right|Lexus IS-F (2008) με 423 ps.
Πολυτελή SUV
thumb|right|Lexus RC-F (2014) με 467 ps.
Πολυτελή coupe
thumb|right|To Lexus LFA ήταν το πρώτο supercar (σπορ υπεραυτοκίνητο) της εταιρείας και μάλιστα υιοθέτησε τεχνολογικές λύσεις απευθείας από τη [[Φόρμουλα 1.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιαπωνικά εμπορικά σήματα
Ονφρουά του Μονφόρ
Ο Ονφρουά, γαλλ. Onfroy (απεβ. 12 Φεβρουαρίου 1284) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν ευγενής Γάλλος στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, κύριος της Τύρου (1283-84). Με τον γάμο του έγινε κύριος της Βηρυτού.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Φιλίππου A΄ κυρίου τού Καστρ & της Τύρου και της 2ης συζύγου του Μαρίας των Πουατιέ κυρίας τού Τορόν, κόρης τού Ραϋμόνδου Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας & συμβασιλιά της Αρμενίας.
Νυμφεύτηκε το 1274 την Εσίβ των Ιμπελέν. Το 1282 απεβίωσε η Ισαβέλλα των Ιμπελέν κυρία της Βηρυτού, αδελφή της συζύγου του και η Εσίβ τη διαδέχθηκε. Το 1283 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του, Ιωάννης, κύριος της Τύρου άτεκνος και το φέουδο επέστρεψε στο στέμμα. Ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου & της Ιερουσαλήμ το παραχώρησε στον Ονφρουά.
Έξι μήνες μετά απεβίωσε και ο Ονφρουά και η κυριότητα της Τύρου επέστρεψε στον βασιλιά. Αυτή τη φορά όμως ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου, ίσως επειδή θεώρησε τους γιους τού Ονφρουά πολύ νέους για να υπερασπιστούν την Τύρο, παραχώρησε το φέουδο στην αδελφή του Μαργαρίτα της Αντιόχειας-Λουζινιάν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1274 την Εσίβα των Ιμπελέν, κόρη τού Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Ντάνιελ Σούντγκρεν
Ο Ντάνιελ Σούντγκρεν (σουηδικά: Daniel Sundgren) (γενν. 22 Νοεμβρίου 1990) είναι Σουηδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για τη Μακάμπι Χάιφα.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Σούντργκρεν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 18 ετών, υπογράφοντας στην ομάδα της ΑΙΚ Στοκχόλμης. Από εκεί δόθηκε ως δανεικός στην Τάμπι, ενώ το καλοκαίρι του 2009 μεταγράφηκε στην Βάσμπι Γιουνάιτεντ, με τις οποία αγωνίστηκε ως το 2011. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Βάσμπι, δόθηκε δανεικός στην Ακρόπολις ΙΦ και την Αραμέισκα-Σιριάνσκα.
Το 2012, μεταπήδησε στην Ντέγκερφορς ΙΦ, με την οποία πραγματοποίησε 115 συμμετοχές μέχρι το 2015, για το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας της Σουηδίας, όπως και για το κύπελλο.
Το 2016 επέστρεψε στην ΑΙΚ, στην οποία παρέμεινε για 3,5 χρόνια, κατακτώντας το πρωτάθλημα Σουηδίας του 2018. Τον Οκτώβριο του 2017, νοσηλεύτηκε με αιματικό θρόμβο στους πνεύμονες του, για να επανέλθει στην αγωνιστική δράση στις αρχές του 2018.
Το καλοκαίρι του 2019, μεταπήδησε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στο Γιουρόπα Λιγκ εκείνης της χρονιάς. Ο προπονητής Μίχαελ Ένινγκ τον παραγκώνισε στον πάγκο της ομάδας στο δεύτερο μισό της σεζόν, για να επανέλθει σε ρόλο βασικού πλάγιου οπισθοφύλακα την σεζόν 2020-21, μετά την ανάκτηση της ηγεσίας της ομάδας από τον Απόστολο Μάντζιο.
Την 1η Ιουλίου 2022, εντάχθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στη Μακάμπι Χάιφα, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Την 1η Σεπτεμβρίου 2021, ο Σούντγκρεν κλήθηκε στην Εθνική Σουηδίας για τους αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 εναντίον της Ισπανίας στις 2 Σεπτεμβρίου 2021 και εναντίον της Ελλάδας στις 8 Σεπτεμβρίου 2021 και για τον φιλικό αγώνα με το Ουζμπεκιστάν στις 5 Σεπτεμβρίου 2021. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2021 έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα στον φιλικό αγώνα με το Ουζμπεκιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σουηδοί φινλανδικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Έσκιλστουνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακρόπολις ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέγκερφορς ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΙΚ Στοκχόλμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ισραήλ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Ισραήλ
Βουλευτικές εκλογές στο Πράσινο Ακρωτήριο (2016)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Πράσινο Ακρωτήριο στις 20 Μαρτίου 2016. Το κυβερνών Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAICV), με αρχηγό τον Ζανίρα Χόπφερ Αλμάντα, ηττήθηκε από το Κίνημα για Δημοκρατία (MpD), με αρχηγό τον Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα.
Εκλογικό σύστημα
Τα 72 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται σε 16 πολυεδρικές περιφέρειες, με το μέγεθός τους να κυμαίνεται από 2 ως και 15 έδρες. Η διενέργεια των εκλογών γίνεται με κλειστές λίστες και με απλή αναλογική. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο Ντ'Οντ.
Πλαίσιο
Συνολικά 551 υποψήφιοι, ανάμεσα στους οποίους και 73 γυναίκες, πήραν μέρος στις εκλογές.
Αντιδράσεις
Παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση επόπτευσαν τις εκλογές. Η ομάδα των 20 παρατηρητών του οργανισμού αναφέρθηκε σε ειρηνικές και ελεύθερες εκλογές σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής τους. Επίσης, ο Τύπος και τα ΜΜΕ εργάστηκαν ελεύθερα, καθώς η κυβέρνηση μερίμνησε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες νομικές συνθήκες για να επιτευχθεί αυτό.
Παραπομπές
2016
Κιστέρνα του Εβδόμου
Η Δεξαμενή του Εβδόμου, γνωστή ως Fildamı Sarnıcı ("δεξαμενή του σταύλου του ελέφαντα"), είναι μία Μεσαιωνική δεξαμενή ανοικτή από επάνω, που κτίστηκε στην περιοχή του Εβδόμου (σήμερα Μπακίρκιοϊ), ενός προαστείου δυτικά της Κωνσταντινούπολης.
Τοποθεσία
Η δεξαμενή βρίσκεται στην ευρύτερη Κωνσταντινούπολη, στην περιοχή Μπακίρκιοϊ, στη γειτονιά Οσμανίγιε, μεταξύ Fildamı Arkasi και Çoban Çeşme Sokak, στα βορειοδυτικά του Ιππόδρομου Veli Efendi. Τοπογραφικά, βρίσκεται περίπου 2 χλμ. δυτικά της Χρυσής Πύλης των Τειχών της Κωνσταντινούπολης, στο δυτικό τμήμα μίας μικρής κοιλάδας -τώρα πλήρως κτισμένης-, που εκτείνεται νότια προς τη θάλασσα του Μαρμαρά.
Η ημερομηνία κατασκευής αυτής της δεξαμενής, η οποία βρισκόταν στα περίχωρα της περιοχής "Το Έβδομον", που ονομάζεται έτσι λόγω της θέσης της επτά ρωμαϊκών μιλίων από το Μίλιον -τον κίονα από τον οποίο μετρώνται οι αποστάσεις από την Κωνσταντινούπολη-, είναι αβέβαιη, αλλά μπορεί να τοποθετηθεί από τον 5ο-6ο αι. έως τον 8ο αι. Το μέγεθος των πλίνθων υποδηλώνει ως post quem ημερομηνία για την κατασκευή της το τέλος της βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄ (β. 527–65), ενώ η απουσία εμβλημάτων στους πλίνθους είναι χαρακτηριστική των κατασκευών, που ανεγέρθηκαν μετά το τέλος του 6ου αι. Η λειτουργία της ήταν σίγουρα να προμηθεύσει νερό σε δύο Αυτοκρατορικά παλάτια: της Μαγναύρας, που χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Βάλη (β. 364-378) και των Ιουκουνδιανών (Jucundianae) (επίσης ονομαζομένου Secundianae), που κτίστηκε από τον Ιουστινιανό Α΄. Και τα δύο παλάτια βρισκόταν κοντά στην ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά, όπου σήμερα βρίσκεται η μαρίνα Ataköy. Η δεξαμενή χρησιμοποιήθηκε επίσης για την τροφοδοσία νερού στα στρατεύματα του Θέματος της Θράκης, που στρατοπέδευαν το κοντινό Πεδίο του Άρεως, με το όνομα Πεδίον του Τριβουναλίου, (λατιν. Campus Tribunalis). Το Πεδίο του Τριβουναλίου, όπου αρκετοί Αυτοκράτορες είχαν εκλεγεί δια βοής από τον στρατό, βρισκόταν στην κοιλάδα του Veli Efendi, όπου τώρα βρίσκεται ο Ιππόδρομος της Ισταμπούλ.
Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η κενή δεξαμενή χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ως στάβλος για τους ελέφαντες του σουλτάνου, από όπου τα ονόματα Filhane ή Fildamı, που σημαίνει σπίτι ή σταύλος των ελεφάντων. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως κήπος λαχανικών και έγινε ένας από τους τέσσερις Çukurbostan ("κοίλους κήπος") της Κωνσταντινούπολης, που εξακολουθούν να υπάρχουν· η χρήση του έπαυσε το 1996, όταν η δεξαμενή αποκτήθηκε από το κράτος και μετατράπηκε σε χώρο συναυλιών για ποπ μουσική με χωρητικότητα 12.000 θεατών. Μέχρι το 2003, είχε καταστεί σαφές ότι οι δονήσεις της μουσικής έβλαπταν τους τοίχους και ενοχλούσαν τα άλογα στην κοντινή πίστα αγώνων και έτσι οι συναυλίες έπαψαν. Έκτοτε, η κατασκευή, που ανήκει στο μπαλαντίγια του Μπακίρκιοϊ, χρησιμοποιείται σποραδικά για τη διοργάνωση συναντήσεων.
Περιγραφή
Η δεξαμενή έχει ορθογώνιο σχήμα με διαστάσεις 127 μ. Χ 76 μ. και καλύπτει έκταση περίπου 9.600 τ.μ. Είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από τη Βασιλική Κινστέρνα και είναι η μικρότερη μεταξύ των τεσσάρων υπαίθριων δεξαμενών της Κωνσταντινούπολης. Το μέσο βάθος της είναι περίπου 11 μ. στην εσωτερική πλευρά, αλλά πολύ λιγότερο στην εξωτερική πλευρά, αφού η δεξαμενή, αν και είχε κτιστεί επάνω από το έδαφος όπως όλες οι υπαίθριες δεξαμενές της Κωνσταντινούπολης -καθώς με τους αιώνες το επίπεδο του εδάφους ανέβηκε- τώρα βρίσκεται "βυθισμένη". Η δεξαμενή θα μπορούσε να περιείχε περίπου 105.000 κ.μ. νερού. Οι τοίχοι της, 4,1 μ. πάχους στη βόρεια και νότια πλευρά και 7 μ. πάχους στην ανατολική και δυτική πλευρά, είναι ακόμη στη θέση τους. Κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας τη ρωμαϊκή τεχνική οικοδομής opus listatum, εναλλάσσοντας σειρές από πλίνθους και πέτρες σε αναλογία 5 προς 2, εκτός από την κορυφή, όπου είναι 5 έως 4 (ή 5). Το ίδιο μοτίβο χρησιμοποιήθηκε επίσης για την κατασκευή των κιστερνών του Αετίου, του Άσπαρος και του Μωκίου στην εντός των τειχών Κωνσταντινούπολη. Ο εξωτερικός δυτικός τοίχος είναι θαμμένος στον λόφο, ενώ ο εσωτερικός δυτικός τοίχος και ο εξωτερικός ανατολικός τοίχος είναι ενισχυμένοι με μια σειρά από 19 ημικυκλικές προεξέχουσες κόγχες, οι οποίες δημιουργούν δύο αντηρίδες, αναγκαίες για να αντέξουν το βάρος του λόφου. Δύο σκάλες, που σήμερα είναι μερικώς κατεστραμμένες, εχρησιμοποιούντο για να εισέλθει κάποιος στο εσωτερικό και είναι χτισμένες στη βόρεια και τη νότια πλευρά. Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της δεξαμενής είναι ο πύργος του νερού (λατιν. Castellum aquae), κτισμένος στην εξωτερική πλευρά της νοτιοδυτικής γωνίας. Πρόκειται για δεξαμενή νερού, που χρησιμοποιείται για τη σταθεροποίηση της υδραυλικής πίεσης ενός υδραγωγείου, απελευθερώνοντας νερό όταν το επίπεδό του πέσει κάτω από μία συγκεκριμένη τιμή. Ο πύργος έχει δομή διπλού κελύφους, με μία σπειροειδή σκάλα στο κέντρο, χωρισμένη από το εξωτερικό με ένα περίβλημα το οποίο περιέχει νερό, που ρέει από μία εισροή τοποθετημένη στο κάτω μέρος του πύργου. Αρκετά κανάλια εκροής διανέμουν το νερό της δεξαμενής σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Δεν είναι γνωστό εάν η δεξαμενή, που βρίσκεται σε χαμηλό υψόμετρο, τροφοδοτείτο με νερό που προερχόταν από τις γειτονικές πηγές και αν αυτό ήταν αρκετό για να τη γεμίσει, ή αν το νερό προερχόταν από ένα τεχνητό κανάλι από την ενδοχώρα της Θράκης.
Στην ίδια μικρή κοιλάδα όπου βρίσκεται η δεξαμενή και στα δυτικά της, υπάρχουν τρεις μικρότερες ελλειπτικές ανοιχτές δεξαμενές, ευθυγραμμισμένες στη διεύθυνση βορρά-νότου. Η κεντρική έχει καταστραφεί, ενώ οι άλλες δύο που σώζονται ακόμη, ονομάζονται Domuzdamı («σπίτια των χοίρων»), καθώς χρησιμοποιήθηκαν ως στάβλοι για ζώα.
Πηγές
Κατηγορία:Κινστέρνες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Παλαιοχώρα Χανίων
thumb|250px|Παλαιοχώρα μικρογραφία|Belfry Η Παλαιοχώρα (ή Παλαιόχωρα) είναι παραθαλάσσια κωμόπολη και έδρα του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ο πληθυσμός της είναι 1.675 άτομα κατά την απογραφή του 2011. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Είναι κτισμένη σε μια μικρή χερσόνησο με λιμάνι σε υψόμετρο 60 μέτρα. Απέχει από τα Χανιά 77 χιλιόμετρα.
Γεωγραφία
thumb|210px|left|Η δυτική παραλία της Παλαιόχωρας Η Παλαιοχώρα είναι κτισμένη πάνω σε μία μικρή χερσόνησο, ανάμεσα σε δύο κόλπους στο Λιβυκό πέλαγος. Η χερσόνησος δεν υπήρχε κατά την αρχαιότητα και το ύψωμα όπου βρίσκεται το ενετικό φρούριο ήταν ένα μικρό νησάκι, μέχρι που ο θαλάσσιος πυθμένας ανυψώθηκε εξαιτίας ενός ισχυρού σεισμού σχηματίζοντας μια χερσόνησο. Στην ανατολική ακτή της χερσονήσου υπάρχει προβλήτα για τον ελιμενισμό πλοίων. Στο δυτικό κόλπο υπάρχει τεχνητό λιμάνι, ενώ στη νησίδα Σχιστονήσι, στο άκρο της χερσονήσου, λειτουργεί φάρος.
Και στις δύο πλευρές της χερσονήσου βρίσκονται παραλίες, μία με βότσαλα στα ανατολικά που ονομάζεται παραλία Χαλίκια ή Βότσαλα και μία με άμμο στα δυτικά που ονομάζεται Παχιά Άμμος και έχει μήκος περίπου ένα χιλιόμετρο. Τέσσερα χιλιόμετρα ανατολικά της Παλαιοχώρας, στο Γιαλισκάρι βρίσκονται άλλες τρεις παραλίες, κοντά στο φαράγγι που ξεκινάει στο χωριό Άνυδροι. Διάσπαρτοι στις παραλίες αυτές βρίσκονται μεγάλοι βράχοι που ονομάζονται Τάλως, από τον μυθικό φύλακα της Κρήτης. Δυτικά βρίσκονται οι παραλίες Ψιλός Βόλακας, Πλακάκι και Καραβόπετρα, κοντά στο Γραμμένο, μια μικρή χερσόνησο τέσσερα χιλιόμετρα ανατολικά της Παλαιοχώρας, βρίσκονται αρκετές παραλίες, δέκα χιλιόμετρα δυτικά η παραλία Κριός και ακόμη πιο δυτικά, περίπου 18 χιλιόμετρα, η παραλία Ελαφονήσι.
Βόρεια της Παλαιοχώρας βρίσκονται λοφοσειρές και ορεινοί όγκοι ύψους 300 μέτρων, οι οποίοι καταλήγουν προς στη θάλασσα σε μια μικρή πεδιάδα η οποία ονομάζεται Κάμπος της Παλαιοχώρας.
Κλίμα
Η Παλαιοχώρα έχει ένα πολύ ήπιο και θερμό Μεσογειακό κλίμα σύμφωνα με τα δεδομένα του μετεωρολογικού σταθμού του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Μάλιστα για την περίοδο Οκτ 2006- Mάι 2016 η Παλαιοχώρα σημειώνει μέση ετήσια θερμοκρασία 20.7°C και έτσι αποτελεί τη θερμότερη περιοχή στην Ελλάδα από το δίκτυο των σταθμών του Αστεροσκοπείου για αυτό το χρονικό διάστημα. Η απόλυτη μέγιστη θερμοκρασία σημειώθηκε τον Ιούνιο του 2007 με 45.0°C και η απόλυτη ελάχιστη τον Φεβρουάριο του 2008 με +1.2°C. Στις 27 Ιουνίου του 2007 ο σταθμός της Παλαιοχώρας σημείωσε την εντυπωσιακά υψηλή ελάχιστη θερμοκρασία των 35.8°C.
Ιστορία
thumb|250px|Το κάστρο της Παλαιοχώρας Κατά την αρχαιότητα βόρεια της Παλαιοχώρας υπήρχε η αρχαία πόλη Καλαμύδη, για την οποία λίγα είναι γνωστά. Πιθανότατα ήταν επίνειο της αρχαίας Καντάνου. Η στρατηγική θέση της περιοχής ώθησε τους Βενετούς και το στρατηγό Μαρίνο Γκραντενίγκο να κατασκευάσουν ένα οχυρό το 1282, το οποίο ονόμασαν Καστέλλο Σέλινο, αναφορά σε παλαιότερο όνομα της περιοχής, το οποίο ίσως αναφέρεται στα σέλινα που φύτρωναν στην περιοχή. Το φρούριο έδωσε το όνομά του σε ολόκληρη την περιοχή, η οποία σήμερα είναι γνωστή ως Σέλινο. Το οχυρό καταστράφηκε κατά τη διάρκεια μιας επανάστασης ενάντια των Βενετών το 1332 από το Βάρδα Καλλέργη και τους άντρες του. Το φρούριο ξανακατασκευάστηκε το 1334. Το 1536, το φρούριο καταστράφηκε από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Το φρούριο ανακατασκευάστηκε το 1595.
Το φρούριο καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1653, οι οποίοι πραγματοποιήσαν σε αυτό κάποιες τροποποιήσεις, και δημιούργησαν ένα οικισμό στο εσωτερικό του, αλλά στη συνέχεια, μετά από συνεχείς καταστροφές λόγω συγκρούσεων, εγκατέλειψαν την περιοχή. Όταν ο Άγγλος περιηγητής Ρόμπερτ Πάσλεϊ επιστέφτηκε το 1834 και βρήκε μόνο ερείπια. Πριν το 1866 στην περιοχή υπήρχαν μόνο προσωρινές κατασκευές για την διαμονή των γεωργών και την αποθήκευση προμηθειών και εργαλείων και σταύλοι. Η περιοχή άρχισε να κατοικείται ξανά από εμπόρους ελαιολάδου, καθώς η Παλαιοχώρα άρχισε να χρησιμοποιείται ως λιμάνι για την εξαγωγή του ελαιόλαδου της επαρχίας Κανδάνου, καθώς ήταν πιο εύκολο να μεταφερθεί εκεί παρά μέχρι τα Χανιά. Αναφέρεται ως οικισμός για πρώτη φορά στην απογραφή του 1881. Το 1897, κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης του 1895-1898, ο τουρκικός στρατός έσφαξε τους Χριστιανούς της Παλαιοχώρας και στη συνέχεια κατέφυγε στο κάστρο της Παλαιοχώρας, από όπου αποχώρησαν με πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων. Μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα το λιμάνι της Παλαιοχώρας γνώρισε μεγάλη άνθηση χάρις στην ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά. Το 1941, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχή, οι Γερμανοί μετά από μάχες συνέλαβαν τους υπόπτους για αντίσταση, τους φυλάκισαν και εκτέλεσαν 29. Μετά την Κατοχή, η Παλαιοχώρα άρχισε να αναπτύσσεται ως τουριστικό κέντρο, ένα από τα σημαντικότερα μαζί με την Ιεράπετρα στη νότια Κρήτη, λόγω του κλίματος, των παραλιών και των μνημείων της περιοχής. Πέρα από τον τουρισμό, σημαντικοί οικονομικοί τομείς είναι η γεωργία και η αλιεία.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του δήμου Πελεκάνου (σχέδιο Καποδίστριας). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Αγία Τριάδα, Αζογυρές, Άνυδροι, Ασφενδιλές, Αχλαδιάκες, Βλιθιάς, Κάλαμος, Πλατανές, Προδρόμι και Σπανιάκος αποτελούν την κοινότητα Παλαιοχώρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πελεκάνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.675 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Παλαιοχώρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Χημεία περιβάλλοντος
Η Χημεία περιβάλλοντος (ή και Περιβαλλοντική Χημεία), είναι η επιστήμη των χημικών και βιοχημικών φαινομένων που συμβαίνουν στη φύση. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη Πράσινη χημεία, που αναζητά τη μείωση της δυνητικής ρύπανσης στη πηγή της. Μπορεί να οριστεί ως η μελέτη των πόρων, αντιδράσεων, μετακινήσεων, αποτελεσμάτων και θανάτων των χημικών ειδών στα περιβάλλοντα της ατμόσφαιρας, του εδάφους και της υδάτινης μάζας· καθώς και το αποτέλεσμα της ανθρώπινης και βιολογικής δραστηριότητας σε αυτά. Η Χημεία Περιβάλλοντος είναι μια διεπιστημονική επιστήμη που περιλαμβάνει την Χημεία της ατμόσφαιρας, την Υδατική χημεία και την Χημεία εδάφους, επίσης βασίζεται πολύ στην αναλυτική χημεία και συσχετίζεται με τις Περιβαλλοντικές Επιστήμες και άλλες περιοχές της επιστήμης.
Η Χημεία Περιβάλλοντος είναι η μελέτη των χημικών διεργασιών που συμβαίνουν στο περιβάλλον που επηρεάζονται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αυτές οι επιδράσεις μπορεί να γίνονται αισθητές σε τοπικό επίπεδο, μέσα από την παρουσία ρύπων του αέρα της πόλης ή τοξικών ουσιών που προκύπτουν από τοποθεσίες χημικών ρυπαντών, ή σε ένα γενικό επίπεδο, μέσα από την μείωση του στρατοσφαιρικού όζοντος ή της παγκόσμιας θέρμανσης. Ο σκοπός στις δραστηριότητες μαθημάτων και έρευνας είναι στην ανάπτυξη μιας βασικής κατανόησης της φύσης αυτών των χημικών διεργασιών, έτσι ώστε οι δραστηριότητες του ανθρώπου να μπορούν να εκτιμηθούν με ακρίβεια.
Η Χημεία Περιβάλλοντος περιλαμβάνει πρώτα την κατανόηση των διεργασιών και μηχανισμών του μη ρυπασμένου περιβάλλοντος, ποιες χημικές ουσίες και σε ποιες συγκεντρώσεις είναι παρούσες φυσιολογικά και με ποιες επιπτώσεις. Χωρίς αυτό θα ήταν αδύνατη η ακριβής μελέτη της ανθρώπινης επίπτωσης στο φυσικό περιβάλλον μέσα από την απελευθέρωση των χημικών ενώσεων.
Οι Χημικοί Περιβάλλοντος σχεδιάζουν σε μια περιοχή εννοιών από τη χημεία και ποικίλες επιστήμες περιβάλλοντος για να βοηθήσουν τη μελέτη τους στο τι συμβαίνει σε ένα χημικό είδος στο οικοσύστημα. Σημαντικές γενικές έννοιες από τη χημεία περιλαμβάνουν την κατανόηση των χημικών αντιδράσεων και χημικών εξισώσεων, των διαλυμάτων, των μονάδων μετρήσεων, της δειγματοληψίας και των τεχνικών ανάλυσης.
Ρύπανση
Ένας ρυπαντής είναι μια χημική ουσία παρούσα στη φύση σε ένα υψηλότερο επίπεδο από τα τυπικά επίπεδα, ή που αλλιώς δεν θα υπήρχε εκεί. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε ανθρώπινη δραστηριότητα. Ο όρος ρυπαντής χρησιμοποιείται συχνά εναλλακτικά με τον όρο ρύπος, που είναι μια ουσία που έχει επιζήμια επίδραση στο περιβάλλον. Ενώ ο ρυπαντής μερικές φορές ορίζεται ως μια ουσία παρούσα στο περιβάλλον ως αποτέλεσμα ανθρώπινης δραστηριότητας, αλλά χωρίς επιβλαβή αποτελέσματα, συμβαίνει κάποιες φορές οι τοξικές ή επιβλαβείς συνέπειες από τη ρύπανση να γίνουν φανερές αργότερα.
Το "μέσο" (π.χ. έδαφος) ή ο οργανισμός (π.χ. ψάρι) που επηρεάστηκε από τον ρυπαντή λέγεται υποδοχέας, ενώ δέκτης είναι ένα χημικό μέσο ή είδος που κρατάει και αλληλεπιδρά με τον ρυπαντή.
Περιβαλλοντικοί δείκτες
Οι χημικές μετρήσεις της ποιότητας νερού περιλαμβάνουν διαλυμένο οξυγόνο (DO), χημική απαίτηση οξυγόνου (COD), βιοχημικά απαιτούμενο οξυγόνο (BOD), ολικά διαλυμένα στερεά (TDS), pH, (νιτρικά και φώσφορο) σε θρεπτικές ουσίες, βαρέα μέταλλα (συμπεριλαμβανόμενων των χαλκού, ψευδαργύρου, καδμίου, μολύβδου and υδραργύρου) και παρασιτοκτόνα.
Μέθοδοι
Η ποσοτική χημική ανάλυση είναι ένα βασικό τμήμα της Χημείας Περιβάλλοντος, επειδή παρέχει τα δεδομένα που διαμορφώνουν τις περισσότερες περιβαλλοντικές σπουδές.
Οι συνηθισμένες χρησιμοποιούμενες αναλυτικές τεχνικές ποσοτικούς προσδιορισμούς στην Χημεία περιβάλλοντος περιλαμβάνουν κλασική υγρή χημεία, όπως σταθμικές, ογκομετρικές και ηλεκτροχημικές μεθόδους. Πιο εξελιγμένες προσεγγίσεις χρησιμοποιούνται στον προσδιορισμό ιχνών μετάλλων και οργανικών ενώσεων. Τα μέταλλα συνήθως μετρώνται με ατομική φασματοσκοπία και φασματοσκοπία μάζας: φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης (AAS) καθώς και με τεχνικές φασματοσκοπία ατομικής εκπομπής επαγωγικά συζευγμένου πλάσματος (ICP-AES) ή φασματοσκοπία μάζας επαγωγικά συζευγμένου πλάσματος (ICP-MS). Οι οργανικές ενώσεις συνήθως μετρώνται επίσης χρησιμοποιώντας φασματικές μεθόδους, όπως αέρια χρωματογραφία-φασματοσκοπία μάζας (GC/MS) και υγρή χρωματογραφία-φασματοσκοπία μάζας (LC/MS). Μέθοδοι χωρίς φασματοσκοπία μάζας με χρήσηGC και LC που έχουν γενικούς ή ειδικούς ανιχνευτές είναι ακόμα βασικές στο οπλοστάσιο των διαθέσιμων αναλυτικών εργαλείων.
Άλλες παράμετροι που συχνά μετρήθηκαν στη Χημεία Περιβάλλοντος είναι radiochemicals. Αυτές είναι ρύποι που εκπέμπουν ραδιενεργά υλικά, όπως σωματίδια άλφα και βήτα, που απειλούν την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον. Οι μετρητές σωματιδίων και σπινθηρισμών χρησιμοποιούνται κυρίως για αυτές τις μετρήσεις. Οι βιολογικές αναλύσεις και ανοσολογικές αναλύσεις χρησιμοποιούνται για τοξικές μετρήσεις των χημικών αποτελεσμάτων σε διάφορους οργανισμούς.
Δημοσιευμένες αναλυτικές μέθοδοι
Η αξιολόγηση από ομότιμους ελέγχει μεθόδους που έχουν δημοσιευτεί από κρατικές υπηρεσίες και ιδιωτικούς ερευνητικούς οργανισμούς. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται εγκεκριμένες μέθοδοι κατά τον έλεγχο για συμφωνία με τις κανονιστικές απαιτήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοχημεία Περιβαλλοντος Κατηγορία:Επιστήμες Γης και Περιβάλλοντος Κατηγορία:Ρύπανση Κατηγορία:Χημεία περιβάλλοντος Κατηγορία:Ρύπανση των υδάτων
Τροτσκισμός
Ο όρος τροτσκισμός αναφέρεται σε μία ερμηνεία του μαρξισμού - λενινισμού, έτσι όπως τη διατύπωσε ο Λέων Τρότσκι. Ο Τρότσκι θεωρούσε τον εαυτό του έναν ορθόδοξο μαρξιστή-λενινιστή, που υποστήριζε τον σχηματισμό ενός κόμματος «πρωτοπορίας» ή «εμπροσθοφυλακής» στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Η πολιτική του διαφέρει από εκείνη του σταλινισμού, της επικρατούσας εκδοχής λενινισμού στο ανατολικό μπλοκ, έχοντας ως κύριο σημείο διαφοράς την ανάγκη για τη διεθνή «διαρκή επανάσταση» και την καταδίκη της γραφειοκρατικής ελίτ που, κατά τους τροτσκιστές, καρπωνόταν στη Σοβιετική Ένωση το πλεόνασμα του παραγόμενου πλούτου. Μια σειρά κομμάτων και οργανώσεων σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως τροτσκιστικά, αν και προσεγγίζουν με διαφορετικό τρόπο τα κείμενα του Τρότσκι.
Ορισμός
Ο Τζέιμς Π. Κάννον στο βιβλίο του «Ιστορία του Αμερικάνικου Τροτσκισμού» (1942) έγραφε ότι: «Ο τροτσκισμός δεν είναι ένα νέο κίνημα, ένα νέο δόγμα, αλλά η επιστροφή, η αναβίωση του γνήσιου μαρξισμού, όπως εκείνη αναπτύχθηκε με τη Ρωσική Επανάσταση και τις πρώτες ημέρες της Κομμουνιστικής Διεθνούς».
Ωστόσο, ο τροτσκισμός μπορεί να διακριθεί από τις άλλες μαρξιστικές θεωρίες από τέσσερα στοιχεία-κλειδιά:
Ο Τρότσκι, η Ρωσική Επανάσταση και ο Στάλιν
Σύμφωνα με τον Τρότσκι, ο όρος «τροτσκισμός» επινοήθηκε από το Πάβελ Μιλιούκωφ, τον ιδεολογικό ηγέτη του Συνταγματικού Δημοκρατικού κόμματος (Καντέτοι) στη Ρωσία, που διεξήγαγε ένα λυσσαλέο αγώνα ενάντια στον «τροτσκισμό» «ήδη από το 1905», όταν ο Τρότσκι εξελέγη επικεφαλής του Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης, κατά τη διάρκεια της επανάστασης εκείνου του χρόνου.
Ο Τρότσκι υποστήριξε την προλεταριακή επανάσταση, όπως εκείνος τη σκιαγράφησε και έγινε γνωστή, ως «θεωρία της διαρκούς επανάστασης», που αναπτύχθηκε καταρχάς το 1905. Επισήμανε ότι στις χώρες που η αστική φιλελεύθερη επανάσταση δεν είχε επικρατήσει πλήρως -με άλλες λέξεις, στις χώρες που δεν υλοποιούνταν ξεκάθαρα η αστική δημοκρατία, όπως στη Ρωσία πριν το 1917- μόνο το προλεταριάτο ή η εργατική τάξη ήταν ικανή να φέρει εις πέρας τα καθήκοντα της επανάστασης. Μια μικρή μειοψηφία στη ρωσική κοινωνία, το προλεταριάτο, θα απελευθέρωνε και έτσι «θα εξασφάλιζε τη στήριξη της αγροτιάς» ως μέρος εκείνης της επανάστασης, πάνω στην οποία θα βασιζόταν εκείνη η συμμαχία.
Η «μπουρζουαζία», η αστική τάξη, αντιτασσόταν στη δημιουργία οποιασδήποτε επαναστατικής κατάστασης, φοβούμενη να παρακινήσει το προλεταριάτο, που οργανωνόταν στα μεγάλα εργοστάσια που εκείνη κατείχε. Η μπουρζουαζία θεώρησε αναγκαίο να συμμαχήσει με τα πιο συντηρητικά στοιχεία, όπως τους κλασικούς φεουδάρχες και, σε τελευταία ανάλυση, με την ήδη υπάρχουσα τσαρική Ρωσία, προκειμένου να προστατέψει τους τίτλους της ιδιοκτησίας της (με τη μορφή εργοστασίων, τραπεζών κλπ).
Το προλεταριάτο, από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τη θεωρία της διαρκούς επανάστασης του Τρότσκι, για να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής του, θεώρησε αναγκαίο να δημιουργήσει μια δική του επανάσταση, που θα πραγματοποιούσε πρώτα την αστική και έπειτα, τη σοσιαλιστική επανάσταση. Ωστόσο, ο Τρότσκι τόνισε ότι ένα νέο σοσιαλιστικό κράτος και η οικονομία του, δεν θα μπορούσε να αντέξει τις πιέσεις του εχθρικού καπιταλιστικού κόσμου, εκτός εάν η σοσιαλιστική επανάσταση πραγματοποιούνταν και σε άλλα κράτη.
Στο πολιτικό φάσμα του μαρξισμού, οι τροτσκιστές θεωρείται ότι βρίσκονται στα αριστερά του. Υποστήριξαν τα δημοκρατικά δικαιώματα στη Σοβιετική Ένωση, αντιτάχθηκαν στις πολιτικές συμφωνίες με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και υποστήριξαν τη διάδοση της επανάστασης στην Ευρώπη και την Ανατολή.
Ο μύθος του τροτσκισμού
Ό,τι ο Τρότσκι ονόμαζε «μύθο του τροτσκισμού» σχηματοποιήθηκε από τον Ζινόβιεφ και τον Κάμενεφ, σε συνεργασία με τον Στάλιν, το 1924. Αυτή η «τριανδρία» αντιπαρατέθηκε ουσιαστικά με τους υποστηρικτές του Τρότσκι, την «αριστερή αντιπολίτευση», για τη διαδοχή του Λένιν.
Ο Τρότσκι έγραψε ότι η αριστερή αντιπολίτευση μεγάλωσε σε επιρροή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20, από τον διακηρυγμένο «εμφύλιο πόλεμο» εναντίον της: «Κατά τη διάρκεια των πρώτων δέκα χρόνων της πάλης της, η αριστερή αντιπολίτευση δεν εγκατέλειψε το πρόγραμμα της ιδεολογικής κατάκτησης του κόμματος, εξαιτίας της κατάκτησης της εξουσίας(σ. μ: από τη γραφειοκρατία), όντας ενάντια στο κόμμα. Το σύνθημα ήταν: μεταρρύθμιση, όχι επανάσταση. Η γραφειοκρατία, ωστόσο, ακόμη και σε αυτή την περίοδο, ήταν προετοιμασμένη για οποιαδήποτε επανάσταση, προκειμένου να υπερασπίσει τα ίδια της τα προνόμια ενάντια σε μια δημοκρατική μεταρρύθμιση. Το 1927, όταν η διαπάλη είχε φτάσει σε ένα ακόμη πιο οξύ επίπεδο, ο Στάλιν διακήρυξε σε ένα τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής, αναφερόμενος ο ίδιος, σχετικά με την αντιπολίτευση: «Εκείνοι οι σύντροφοι μπορούν να απομακρυνθούν μόνο με εμφύλιο πόλεμο!». Ό,τι φαινόταν απειλή με τα λόγια του Τρότσκι πραγματοποιήθηκε, χάριν σε μια σειρά από ήττες της Ευρωπαϊκής Επανάστασης, που επρόκειτο να μείνει, ως ιστορικό γεγονός. Η οδός της μεταρρύθμισης μετατράπηκε σε οδό της επανάστασης.
Ο Τρότσκι υποστήριξε ότι η αποκαλούμενη «πάλη ενάντια στον τροτσκισμό» αύξησε σε σημαντικό βαθμό την αντίδραση της γραφειοκρατίας, ενάντια στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Ανταποκρίθηκε στον μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο, με την επιστολή του προς το Γραφείο Κομματικής Ιστορίας, (1927), αντιπαρατάσσοντας στο ό,τι εκείνος θεωρούσε πως είναι πλαστογραφία της ιστορίας, με την επίσημη ιστορία, όπως εκείνη-πραγματικά- ήταν, λίγα χρόνια πριν. Κατηγόρησε επιπλέον τον Ιωσήφ Στάλιν ότι παρέκτρεψε την Κινεζική Επανάσταση, και ότι προκάλεσε το μακελειό των Κινέζων εργατών:
«Το 1918, σε μια παλιά εκστρατεία εναντίον μου, θεώρησε αναγκαίο, όπως έχουμε ήδη μάθει, να γράψει τις παρακάτω λέξεις: ''Όλη η δουλειά της πρακτικής οργάνωσης της εξέγερσης πραγματοποιήθηκε κάτω από την άμεση καθοδήγηση του επικεφαλής του Σοβιέτ της Πετρούπολης, συντρόφου Τρότσκι. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το γρήγορο πέρασμα της φρουράς στο πλευρό του Σοβιέτ και η τολμηρή υλοποίηση του από την Επαναστατική Στρατιωτική Επιτροπή, το κόμμα το οφείλει, κυρίως και πάνω απ’ όλα, στον σύντροφο Τρότσκι.''(Στάλιν, Πράβντα, 6 Νοεμβρίου 1918). Με όλη την υπευθυνότητα των λόγων μου, είμαι αναγκασμένος τώρα να πω ότι για τη ανελέητη σφαγή των Κινέζων Κομμουνιστών και της Κινέζικης Επανάστασης, στις τρεις πιο σημαντικές στροφές∙ τη ενίσχυση της θέσης των συνδικαλιστικών πρακτόρων του Βρετανικού ιμπεριαλισμού μετά τη Γενική Απεργία το 1926 και τελικά, τη γενική εξασθένιση της θέσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς και της Σοβιετικής Ένωσης, το κόμμα τα οφείλει κυρίως και πάνω απ’ όλα στον Ιωσήφ Στάλιν.».
Ο Τρότσκι στάλθηκε εξόριστος στην Άλμα Άτα και οι οπαδοί του φυλακίστηκαν. Ο Βίκτωρ Σερζ, για παράδειγμα, «ξόδευσε τις πρώτες έξι εβδομάδες μέσα σε ένα κελί» μετά από μια μεσονύχτια επίσκεψη, έπειτα 85 μέρες έγκλειστος σε κελί της GPU, τις περισσότερες από αυτές σε απομόνωση περιγράφει λεπτομερώς τις φυλακίσεις, που δέχονται τα μέλη της αριστερής αντιπολίτευσης. Η αριστερή αντιπολίτευση, ωστόσο, συνέχισε να δουλεύει με μυστικότητα μέσα στη Σοβιετική Ένωση (10). Ο Τρότσκι εξορίστηκε τελικά στην Τουρκία. Έπειτα κατέφυγε στη Νορβηγία, και τελικά στο Μεξικό.
Μετά το 1928, τα διάφορα Κομμουνιστικά Κόμματα διέγραφαν τους τροτσκιστές από τις γραμμές τους. Οι περισσότεροι τροτσκιστές υπεραμύνθηκαν των οικονομικών επιτευγμάτων της οικονομίας κεντρικού σχεδιασμού στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '20 και του '30, παρά την παραπλάνηση της ηγεσίας της σοβιετικής γραφειοκρατίας, και πως εκείνοι θεωρούσαν ότι είναι απώλεια της δημοκρατίας. Οι τροτσκιστές επισήμαιναν ότι το 1928 η εσωτερική δημοκρατία, η σοβιετική δημοκρατία, που υλοποιήθηκε με την εγκαθίδρυση του μπολσεβικισμού είχε καταστραφεί μέσα στα διάφορα Κομμουνιστικά Κόμματα. Όποιος διαφωνούσε με τη γραμμή του κόμματος χαρακτηριζόταν ως τροτσκιστής, ακόμη και φασίστας.
Το 1937, ο Στάλιν εξαπέλυσε πολιτική τρομοκρατία εναντίον της αριστερής αντιπολίτευσης και πολλών επιζώντων «Παλιών Μπολσεβίκων» (εκείνων που είχαν παίξει ρόλο-κλειδί στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917), στο πρόσωπο της αυξανόμενης αντιπολίτευσης, κυρίως του στρατού.
Εκφυλισμένο εργατικό κράτος
Ο Τρότσκι ανάπτυξε τη θεωρία ότι το ρωσικό εργατικό κράτος είχε μετατραπεί σε «εκφυλισμένο εργατικό κράτος». Η καπιταλιστική κυριαρχία δεν είχε παλινορθωθεί, και η εθνικοποιημένη βιομηχανία και ο οικονομικός προγραμματισμός, που τα είχε εισάγει πρώτος ο Λένιν, ήταν ακόμη σε εφαρμογή. Ωστόσο, οι τροτσκιστές τόνιζαν ότι το κράτος ελέγχονταν από μια γραφειοκρατική κάστα, με συμφέροντα εχθρικά προς εκείνα της εργατικής τάξης. Ο σταλινισμός ήταν μια αντεπαναστατική δύναμη. Ο Τρότσκι υπερασπίστηκε τη Σοβιετική Ένωση ενάντια στις επιθέσεις από ξένες δυνάμεις και ενάντια στην εσωτερική αντεπανάσταση, αλλά καλούσε για πολιτική επανάσταση μέσα στην ΕΣΣΔ, ώστε να επαναφερθεί εκείνη η ορθή μορφή της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. «Η γραφειοκρατία μπορεί να ανατραπεί, μόνο από μια επαναστατική δύναμη». Υποστήριξε ότι εάν η εργατική τάξη δεν έπαιρνε την εξουσία από τη σταλινική γραφειοκρατία, η γραφειοκρατία θα παλινόρθωνε τον καπιταλισμό για να πλουτίσει η ίδια. Κατά πολλούς τροτσκιστές, αυτό συνέβη τελικά με την έναρξη της Γκλάσνοστ και της Περεστρόικα στην Ε.Σ.Σ.Δ. κατά τη δεκαετία του 1980. Κάποιοι ακόμα υποστηρίζουν ότι η υιοθέτηση της οικονομίας της αγοράς στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας μετά το 1978 έχει, επίσης, οδηγήσει σε παρόμοια καπιταλιστική αντεπανάσταση. Μεγάλο μέρος της κριτικής του Τρότσκι στον σταλινισμό περιγράφεται στο βιβλίο του Προδομένη Επανάσταση.
Ο όρος «τροτσκιστής» χρησιμοποιήθηκε από τους σταλινικούς για να περιγράψει κάποιον προδότη: στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο η χρήση της έννοιας «τροτσκιστής» από τα φιλοσοβιετικά στοιχεία σήμαινε ότι εκείνο το πρόσωπο ήταν κάποιου είδους πράκτορας του φασισμού ή προβοκάτορας. Για παράδειγμα, ο Τζωρτζ Όργουελ, ένας διακεκριμένος αντισταλινικός σοσιαλιστής συγγραφέας, έγραψε για αυτήν την πρακτική, στο βιβλίο του Ωδή στην Καταλωνία και στο δοκίμιό του Αποκαλύπτοντας τα μυστικά της Ισπανίας. Στο βιβλίο του Η φάρμα των ζώων, μια αλληγορία για την Οκτωβριανή Επανάσταση, παρουσίασε τον Τρότσκι με το όνομα «Χιονάτος» και τον Στάλιν με το όνομα «Ναπολέων». Ο Εμμανουέλ Γκολντστάιν, στο περίφημο έργο του Όργουελ 1984, έχει επίσης τα χαρακτηριστικά του Τρότσκι.
Το 1937, ο Τρότσκι έγραφε: «Για να διατηρηθεί ο ίδιος, ο σταλινισμός αναγκάζεται τώρα να διεξάγει έναν άμεσο εμφύλιο πόλεμο, στο όνομα του «τροτσκισμού», όχι μόνο στην Ε.Σ.Σ.Δ. αλλά και στην Ισπανία. Το παλιό Μπολσεβίκικο Κόμμα είναι νεκρό, αλλά ο Μπολσεβικισμός υψώνει παντού το κεφάλι του. Ταυτίζοντας κάποιος τον σταλινισμό με τον μπολσεβικισμό ή τον μαρξισμό, είναι το ίδιο σαν να ταυτίζει, σε μεγαλύτερη κλίμακα, την επανάσταση με την αντεπανάσταση».
Ο Ιωσήφ Στάλιν κυκλοφόρησε ένα γενικό κάλεσμα με στόχο τη δολοφονία του Τρότσκι, ο οποίος τελικά δολοφονήθηκε με μια αξίνα στο Μεξικό το 1940 από τον Ραμόν Μερκαντέρ, έναν Ισπανό υποστηρικτή του Στάλιν, υπό τις άμεσες εντολές της GPU.
Ιδρύοντας την Τέταρτη Διεθνή
Το 1938, ο Τρότσκι και οι οργανώσεις που υποστήριζαν τις απόψεις του ίδρυσαν την Τέταρτη Διεθνή. Εκείνος είπε ότι μόνο η Τέταρτη Διεθνής, που βασίζεται η ίδια στη θεωρία του Λένιν για το προλεταριακό κόμμα, θα μπορούσε να κατευθύνει την παγκόσμια επανάσταση, και ότι ήταν αναγκαίο να χτισθεί σε αντιπαράθεση με τους καπιταλιστές και τους σταλινικούς. Την περίοδο της ίδρυσης της Τετάρτης Διεθνούς, το 1938, ο τροτσκισμός ήταν μαζικό πολιτικό ρεύμα στο Βιετνάμ, τη Σρι Λάνκα, και λίγο αργότερα, στη Βολιβία. Υπήρξε επίσης ένα μεγαλειώδες τροτσκιστικό κίνημα στην Κίνα που περιλάμβανε το ιδρυτικό στέλεχος του Κομμουνιστικού κινήματος της Κίνας, Τσεν Ντιξιού, ανάμεσα στα μέλη του. Όποτε οι σταλινικοί κέρδιζαν την εξουσία, έθεταν ως άμεση προτεραιότητά τους, να εξαπολύουν διώξεις εναντίον τους και τους θεωρούσαν ως τους χειρότερους εχθρούς τους.
Η Τέταρτη Διεθνής υπέφερε από την καταστολή και την απομόνωση της, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Απομονωμένοι ο ένας από τον άλλο, και ερχόμενοι αντιμέτωποι με πολιτικές εξελίξεις, αρκετά αντίθετες από εκείνες που περίμενε ο Τρότσκι, κάποιες τροτσκιστικές οργανώσεις αποφάσισαν ότι η Ε.Σ.Σ.Δ. δεν μπορούσε πια να θεωρείται «εκφυλισμένο εργατικό κράτος» και αποχώρησαν από τη Τέταρτη Διεθνή. Μετά το 1945, ο τροτσκισμός συνετρίβη ως μαζικό κίνημα στο Βιετνάμ και περιθωριοποιήθηκε σε μια σειρά από χώρες.
Η Διεθνής Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς οργάνωσε μια διεθνή συνάντηση το 1946, και έπειτα τα Διεθνή Συνέδρια του 1948 και 1951, για να αποτιμήσουν την απαλλοτρίωση των καπιταλιστών στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Γιουγκοσλαβίας από τους θεμελιωτές του ανατολικού μπλοκ, την απειλή του Γ' Παγκόσμιου Πολέμου και τα καθήκοντα των επαναστατών. Οι κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης, όπου το πάνω χέρι το είχαν οι λενινιστές, οι οποίοι ανήλθαν στην εξουσία αμέσως μετά τον Πόλεμο χωρίς κοινωνική επανάσταση, χαρακτηρίστηκαν από μια απόφαση του Συνεδρίου που πάρθηκε το 1948, ως στηριζόμενες σε καπιταλιστικές οικονομίες. Από το 1951, το Συνέδριο κατέληξε ότι είχαν μετατραπεί σε «παραμορφωμένα εργατικά κράτη». Ενώ ο Ψυχρός Πόλεμος εντεινόταν, η Τέταρτη Διεθνής υιοθέτησε τις θέσεις του Μιχαήλ Ράπτη (Πάμπλο), που προέβλεπε έναν διεθνή ταξικό πόλεμο. Οι υποστηρικτές του Πάμπλο θεωρούσαν ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα βρίσκονταν σε τέτοια θέση, δεχόμενα την πίεση του εργατικού κινήματος, που μπορούσαν να απορρίψουν τις παραποιήσεις του Στάλιν και να ακολουθήσουν έναν επαναστατικό προσανατολισμό.