cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φεστιβάλ Ημέρας Χρώματος (Colour Day)
Αρχές
Το Colourday Festival πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα,Ελλάδα στις 20 Ιουνίου 2015, με περισσότερους από 32.000 θεατές. Το πρώτο Φεστιβάλ έγινε στο Ολυμπιακό Στάδιο (ΟΑΚΑ). Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ, τρεις φορές έγινε ρίψη χρωμάτων, με έναρξη στις 5 το απόγευμα. Στο τέλος της νύχτας, όλοι καλύπτονταν με χρώμα. Σύμφωνα με το news.gr, περισσότερες από 100.000 σακούλες χρώματος χρησιμοποιήθηκαν μόλις στο πρώτο Colourday Festival.
Διαδικασία
Το φεστιβάλ ξεκινά στις 12 το μεσημέρι. Οι πρώτοι καλεσμένοι φτάνουν και μερικοί DJ κάνουν εμφανίσεις. Κάθε μια από τις εμφανίσεις είναι περίπου 20-30 λεπτά. -2 ώρες. Στις 5 το απόγευμα έρχονται όλοι μαζί για την πρώτη ταυτόχρονη ρίψη χρώματος της ημέρας. Αυτό στη συνέχεια επαναλαμβάνεται δύο φορές. Περίπου στις 11 το βράδυ η εκδήλωση τελειώνει και η μουσική σταματά. Το φεστιβάλ γίνεται συνήθως Σάββατο. Ένα βίντεο παράγεται μετά από κάθε εκδήλωση και η ομάδα φωτογραφιών στο χώρο παρακολουθεί κάθε εκδήλωση, δημοσιεύοντας φωτογραφίες στις αντίστοιχες σελίδες του Facebook.
Σκηνικά
Υπάρχει μια μεγάλη σκηνή όπου παίζουν οι DJ ή οι καλλιτέχνες. Υπάρχουν επίσης περίπτερα για φαγητό και ποτό και περίπτερα για ιατρική περίθαλψη. Η σκόνη χρώματος παρέχεται με το εισιτήριο, αλλά μπορεί να αγοραστεί και στο φεστιβάλ, μαζί με διάφορα εμπορεύματα, όπως μπλουζάκια και καπέλα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Μουσικές διοργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Φεστιβάλ Κατηγορία:Φεστιβάλ ανά χώρα Κατηγορία:Φεστιβάλ στην Αθήνα
Άνταλο
Το Άνταλο (ιταλικά: Andalo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Σημαίες της Ίστριας
δεξιά|μικρογραφία|Σημαία της [[Κομητεία της Ίστριας|Κομητείας της Ίστριας από το 2002.]] Η Ίστρια είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος στην Αδριατική Θάλασσα. Η συγκεκριμένη χερσόνησος βρίσκεται σε ένα από τα ακραιότερα σημεία της Αδριατικής, μεταξύ του κόλπου της Τεργέστης, και του Κόλπου Κβάρνερ. Τα εδάφη της διαμοιράζονται σε τρεις χώρες: την Κροατία, τη Σλοβενία και την Ιταλία. Η Κροατία διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου της Ίστριας και τη φερώνυμη κομητεία. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες
Μαλατέστα Β΄ (Μαλατεστίνο)
Ο Μαλατέστα Β΄ ή Μαλατεστίνο ο Πολεμοχαρής ή του Ματιού, ιταλ.:Malatesta II o Malatestino il Guercio o dell'Occhio (απεβ. 14 Οκτωβρίου 1317) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κύριος του Ρίμινι από το 1312 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μαλατέστα Α΄ ντα Βερούκιο κυρίου του Ρίμινι και κληρονόμησε την κυριότητα μετά το τέλος εκείνου. Ήταν επίσης αδελφός τού Τζιοβάννι, συζύγου της Φραντσέσκα ντα Ρίμινι, και τού Πάολο.
Ο Μαλατέστα Β΄ αναφέρεται από τον Δάντη στην Κόλαση (XVII, 48-48 και XVIII, 76-84), όπου περιγράφεται ως τύραννος όπως ο πατέρας του και ως ο δολοφόνος του Γκουίντο ντελ Κασέρο και του Aντζιολέλο ντα Καρινιάνο. Αλλά δεν υπάρχουν ιστορικές πληροφορίες γι' αυτά τα πρόσωπα. Ο Δάντης παρουσιάζει την είδηση ως προφητεία ενός που σπείρει έριδες, τού Πιέρ ντα Μεντετσίνα, ότι οι δύο αυτοί, οι καλύτεροι του Φάνο, πρέπει να προσέχουν τον Mαλατέστα Β΄ τύραννο του Ρίμινι, ο οποίος θα τους σκοτώσει με mazzeratura (θα τους βάλει σε σάκους με μόλυβδο και θα τους ρίξει στη θάλασσα) κοντά στην Κατόλικα. Η έλλειψη οποιασδήποτε αρχειακής πηγής για ένα τέτοιο περιστατικό έκανε ορισμένους σχολιαστές του Δάντη να σκεφτούν, ότι εδώ ο Πιέρο ήθελε να διαπράξει την αμαρτία του ως σπορέας διχόνοιας, βάζοντας φήμες μεταξύ των δύο του Φάνο και του άρχοντα του Ρίμινι (δηλ. δεν δολοφονήθηκαν). Αλλά η ακρίβεια του Δάντη έχει περισσότερο μία γεύση αποκάλυψης και επειδή είναι σοβαρός ισχυρισμός, μπορεί, όπως σε άλλες περιπτώσεις, η εξουσία των ενδιαφερομένων να έχει συγκαλύψει οποιαδήποτε αναφορά σε σύγχρονα έγγραφα.
Ήταν διοικητής (podestà) της Τσεζένα (1290–1295), κυβερνήτης (capitano del popolo) της Μπολόνια το 1296, podestà του Ρίμινι (1302) και capitano del popolo της Φλωρεντίας (1303). Το 1312 έγινε κύριος του Ρίμινι, στο οποίο στη συνέχεια πρόσθεσε τη Τσεζένα και το Τζέζι.
Τον Μαλατέστα Β΄ διαδέχθηκε ο αδελφός του Παντόλφο Α΄. Οι αξιώσεις τού γιου τού Μαλατέστα Β΄, Φεραντίνο, θα έπρεπε να περιμένουν.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Άρκο (Ιταλία)
Το Άρκο (ιταλικά: Arco) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Metro 2033
To Metro 2033 (ρωσ. Метро 2033) είναι μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Ρώσου συγγραφέα Ντμίτρι Γκλουχόφσκι. Διαδραματίζεται στο Μετρό της Μόσχας, όπου ζουν οι τελευταίοι επιζώντες ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος.
Το μυθιστόρημα εκδόθηκε στη Ρωσία το 2005 και επανεκδόθηκε (αφού εξαντλήθηκε) το 2007. Το 2007 επίσης κέρδισε το βραβείο Eurocon (βραβείο για έργα επιστημονικής φαντασίας). Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει αρχικά μέσω internet και οι αναγνώστες βοήθησαν στην διαμόρφωσή του. Το 2010 εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο συγγραφέας έχει εκδώσει και τα επόμενα βιβλία της σειράς: Metro 2034 και Metro 2035 ενώ έχει διασκευαστεί και για 3 βιντεοπαιχνίδια, με τίτλο Metro 2033, Metro: Last Light και Metro Exodus.
Υπόβαθρο
Το 2013, ένας πυρηνικός πόλεμος συνέβη, αναγκάζοντας ένα μεγάλο ποσό του πληθυσμού της Μόσχας που επιβίωσε να μετεγκατασταθούν σε υπόγειους σταθμούς του μετρό σε αναζήτηση καταφυγίου από τον έξω κόσμο. Τελικά, όσοι εγκαταστάθηκαν στην υπόγειους σταθμούς του τρένου εξέλιξαν τα σπίτια τους σε ανεξάρτητους σταθμούς-χώρες. Σύντομα, δημιουργήθηκαν φατρίες που κυμαίνονταν από τους ανεξάρτητους, έως την κομμουνιστική «Κόκκινη γραμμή», και το φιλοναζιστικό «Τέταρτο Ράιχ» το οποίο δραστηριοποιείται συνεχώς σε αψιμαχίες με την πρώτη ομάδα.
Καθώς αυτά τα μικρά κράτη άρχισαν να δημιουργούνται, η «Κόκκινη γραμμή» και το «Τέταρτο Ράιχ» εισήλθαν σε μια μόνιμη κατάσταση πολέμου, καθώς και οι δύο προσπάθησαν να ελέγξουν το μετρό και τους πόρους του. Καθώς ο πόλεμος μαινόταν, οι σταθμοί που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε κάθε πλευρά σφαγιάστηκαν από τους μαχητές, με επιδρομές από ληστές, ή ολοκληρωτικές καταστροφές από τους «Μαύρους» - παραφυσικούς, απόκοσμους, μεταλλαγμένους ανθρώπους που ζουν στην ρημαγμένη επιφάνεια. Ενώ οι περισσότεροι από τους σταθμούς που ελέγχονται από τις τρεις παρατάξεις έχουν εγκαταλειφθεί, ορισμένοι είναι ανεξάρτητα κράτη, ενώ ορισμένοι καταλαμβάνονται από τους «Μαύρους». Μέσα σε έναν από αυτούς τους σταθμούς ξεδιπλώνονται τα γεγονότα του Metro 2033.
Πλοκή
''«...Η ιστορία αφορά τον Αρτιόμ, έναν νεαρό με το χάρισμα της ενόρασης, ο οποίος πρέπει να διασχίσει αυτό το μεταπυρηνικό υπόγειο σύμπαν, με μια αποστολή που δεν την κατανοεί πλήρως. Από την επιτυχία της, πάντως, εξαρτάται η επιβίωση του «πατρικού» του σταθμού. Η αμφιβολία του κατά πόσον είναι όντως «ο Εκλεκτός» τον συνοδεύει κατά πόδας, μέχρι που σε ένα όραμα του δίνεται η απάντηση: Τίποτε δεν έχει την παραμικρή σημασία και όλα δείχνουν τυχάρπαστα μέχρι να αποφασίσει ο ίδιος να υπηρετήσει μέσα από τις επιλογές του αυτό που, ίσως, στο τέλος της διαδρομής θα μπορεί να αποκαλέσει «πεπρωμένο» του...» ''
Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος είναι ένας εικοσάχρονος άντρας που ονομάζεται Αρτυόμ και που γεννήθηκε πριν γίνει το πυρηνικό ολοκαύτωμα το 2013. Όταν ήταν μωρό, σώθηκε από ορδές σαρκοβόρων αρουραίων από τον Σουχόι, έναν αξιωματικό του στρατού. Οι αρουραίοι σκότωσαν την μητέρα του Αρτυόμ και πολλούς άλλους. Από τότε τον μεγάλωσε ο Σουχόι, που τον υιοθέτησε, που είναι ένας από τους διοικητές της ΒΕ ΝΤΕ ΕΝ ΧΑ, ένας από τους πολλούς σταθμούς-καταφύγια στο ρωσικό μετρό. Ο Αρτυόμ μεγαλώνοντας έγινε συνοριοφύλακας στη ΒΕ ΝΤΕ ΕΝ ΧΑ.
Το 2033, ο Artyom ολοκληρώνει τη βάρδια του με τους συναδέλφους του. Όταν τελειώσει η βάρδια του, συναντά έναν μυστηριώδη άντρα ο οποίος αυτοαποκαλείται Χάντερ. Ο Χάντερ του ζητά να πει στο Σουχόι ότι τον έψαχνε. Οι τρεις συγκεντρώνονται και συζητούν την κατάσταση στην ΒΕ ΝΤΕ ΕΝ ΧΑ, η οποία είναι άσχημη λόγω συχνών επιθέσεων που δέχεται από τους Μαύρους(μεταλλαγμένοι από την επιφάνεια). Ενώ ο Χάντερ πιστεύει ότι πρέπει να συνεχίσουν να αγωνίζονται απέναντι στην απειλή, ο Σουχόι έχει χάσει κάθε ελπίδα. Όταν ο Χάντερ φεύγει, ζητά από τον Artyom να μιλήσουν έξω κατ'ιδίαν.
Ο Χάντερ εκβιάζει τον Artyom ότι θα μιλήσει για το μυστικό του-10 χρόνια νωρίτερα,ο Artyom και οι φίλοι του, μπήκαν στο σταθμό του Βοτανικού Κήπου κρυφά και άνοιξαν την έξοδο προς την επιφάνεια για να βγουν έξω. Έμειναν εκεί για λίγα μόνο δευτερόλεπτα, αλλά έφυγαν όταν άκουσαν τρομερούς ήχους από την επιφάνεια, και μετά ξέχασαν να σφραγίσουν την έξοδο, με αποτέλεσμα το Μετρό να γίνει προσβάσιμο στους Μαύρους.Ο Χάντερ μιλάει στον Αρτυόμ για την απόφασή του να πάει ο ίδιος στο Βοτανικό Κήπο και να εξολοθρεύσει τους Μαύρους και με τις απειλές του τον αναγκάζει να υποσχεθεί να πάει ένα μήνυμα στην Πόλη (έναν κεντρικό σταθμό) αν δεν επιστρέψει από το Βοτανικό Κήπο μέχρι την επόμενη ημέρα.
Την επόμενη ημέρα ο Χάντερ δεν επιστρέφει και έτσι ο Αρτυόμ πρέπει να αναχωρήσει για την Πόλη, πράγμα δύσκολο. Η ευκαιρία του παρουσιάζεται όταν η ΒΕ ΝΤΕ ΕΝ ΧΑ στέλνει ένα καραβάνι ανθρώπων στο γειτονικό σταθμό για να περάσουν καλώδια για τηλέφωνο. Ο Αρτυόμ προθυμοποιείται να βοηθήσει και τελικά ξεκινάει το ταξίδι του. Καθώς το καραβάνι διασχίζει την πρώτη σήραγγα οι συνταξιδιώτες του Αρτυόμ φέρονται περίεργα. Ο Αρτυόμ ακούει συνεχώς ένα δυνατό θόρυβο από τους σωλήνες που τον δυσκολεύει να συγκεντρωθεί. Με κόπο συγκεντρώνει τους άλλους, οι οποίοι βρίσκονται σε τραγικές καταστάσεις (άλλος έχει λιποθυμήσει, άλλος κλαίει κλπ) και φτάνουν στον επόμενο σταθμό. Εκεί ο Αρτυόμ συναντά τον Μπουρμπόν. Σε αντάλλαγμα για ένα μεγάλο αριθμό φυσιγγίων (τα οποία στο βιβλίο χρησιμοποιούνται αντί χρημάτων), ο Αρτυόμ υπόσχεται να βοηθήσει τον Μπουρμπόν να περάσει μέσω πολλών σηράγγων αφού φαίνεται ότι ο αόρατος εχθρός που έπληξε σοβαρά τους συντρόφους του σε αυτόν δεν έχει μεγάλη επίδραση. Το ταξίδι έχει τραγικό τέλος, όταν Μπουρμπόν τρελαίνεται και ύστερα πεθαίνει. Ευτυχώς για τον Αρτυόμ, ένας μυστηριώδης ξένος που ονομάζεται Χαν φτάνει και τον οδηγεί στον επόμενο σταθμό. Ο Αρτυόμ ανακαλύπτει ότι ο Μπουρμπόν είχε πραγματικά προγραμματίσει τη δολοφονία και τη λεηλασία του. Μετά από αυτό, σχεδιάζει μια διαδρομή προς την Πόλη.
Καταφέρνουν να φτάσουν στο σταθμό Κιτάι Γκόραντ όμως γίνεται επίθεση από το Τέταρτο Ράιχ (σταθμός ναζιστών) και έτσι ο Αρτυόμ χάνει τον Χαν. Φεύγοντας από το σταθμό, ο Αρτυόμ συναντά ένα γέρο και ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Ο Αρτυόμ βοηθά τον γέρο, ο οποίος με τη σειρά του τον βοηθά να φτάσει στο επόμενο προορισμό του, τον Κουζνιέτσκι Μοστ, όπου όμως συναντούν στρατιώτες του Ράιχ. Αυτοί σκοτώνουν τον γέρο και το παιδί και ο Αρτυόμ πυροβολεί τον αξιωματικό τους, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί και να καταδικαστεί σε θάνατο δια απαγχονισμού. Όταν βρίσκεται πάνω στο ικρίωμα, διασώζεται από κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι αποκαλούν τον εαυτό τους επαναστάτες και είναι Τροτσκιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Δυστοπικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Γιουνάν
Η Γιουνάν (κινεζικά: 云南, ) είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που βρίσκεται στα πιο μακρινά νοτιοδυτικά μέρη της χώρας. Έχει κοινά σύνορα των 4.060 χιλιομέτρων με τη Μιανμάρ στα δυτικά, το Λάος στο νότο, και το Βιετνάμ στα νοτιοανατολικά. Βρίσκεται σε μια ορεινή περιοχή, με μεγάλα υψόμετρα στα βορειοδυτικά και χαμηλότερα υψόμετρα στα νοτιοανατολικά. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας.
Καταλαμβάνει έκταση 394.100 τετρ. χιλιομέτρων και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 45.966.239 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Κουνμίνγκ.
Πεδιάδα
Οι πεδιάδες σχηματίζονται με διάφορους τρόπους: Κάποιες δημιουργούνται από τη διάβρωση που προκαλεί ο πάγος και το νερό, με αποτέλεσμα το σχηματισμό ιζημάτων τα οποία μεταφέρονται σε χαμηλότερο υψόμετρο από το νερό όπου και εναποτίθενται σχηματίζοντας τις πεδιάδες. Τα ποτάμια συχνά υπερχειλίζουν τις όχθες τους με αποτέλεσμα την εναπόθεση ιζημάτων, τα οποία αποτελούν γόνιμο έδαφος. Τα ποτάμια επίσης πολλές φορές εναποθέτουν τα ιζήματά τους στο δέλτα ή ακόμη και στους ωκεανούς, με αποτέλεσμα ο πυθμένας τους να ανυψώνεται και τελικά να ανέβει πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πεδιάδες μπορούν να σχηματιστούν και από τη δράση ηφαιστείων, με τις ροές λάβας.
Γιουνάν
Προϊστορία
Ο Άνθρωπος Γιουανμού, ένας Homo erectus που ξεθάφτηκε από το σιδηροδρομικούς μηχανικούς στη δεκαετία του 1960, έχει βρεθεί ότι είναι το αρχαιότερο γνωστό ανθρωποειδές ορυκτό που βρέθηκε στην Κίνα. Από την Νεολιθική περίοδο, υπήρχαν ανθρώπινοι οικισμοί στην περιοχή της Λίμνης Ντιάν. Οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποιούσαν πέτρινα εργαλεία και κατασκεύαζαν απλές ξύλινες κατασκευές.
Πεδιάδα
Δείτε επίσης
Οροπέδιο
Γιουνάν
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Γιουνάν χωρίζεται σε 16 Νομούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιουναν
Γιάννης Σόδης
Ο Γιάννης Σόδης (1930 -1992), του Μιχαήλ, ήταν Έλληνας φαρμακοποιός, χημικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Χίου από το 1974 ως το 1981, εκλεγμένος με τη Νέα Δημοκρατία. Ανάμεσα στα άλλα, ήταν πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Χίου και του Ναυτικού Ομίλου Χίου.
Πρώτα χρόνια
Καταγόταν από οικογένεια φαρμακοποιών, με δραστηριότητα που ανάγεται στον 19ο αιώνα (οπότε άρχισε να λειτουργεί το πρώτο φαρμακείο Σόδη στην Κωνσταντινούπολη).
Κοινοβουλευτική δραστηριότητα
Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Χίου με τη Νέα Δημοκρατία, λαμβάνοντας 11.011 σταυρούς προτίμησης, ερχόμενος πρώτος σε σταυρούς στην εκλογική περιφέρεια του νησιού. Επανεξελέγη στην ίδια εκλογική περιφέρεια το 1977 με 6.672 σταυρούς και πρώτο το Λεωνίδα Μπουρνιά.
Αυτοδιοικητική δραστηριότητα
Στις δημοτικές εκλογές του 1986 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Χίου, λαμβάνοντας 46% στον 2ο γύρο.
Θάνατος
Απεβίωσε σε ηλικία 61 ετών στις 5 Ιανουαρίου 1992. Κατέλιπε τα παιδιά του, την Κατερίνα, το Μιχάλη και το Γιώργο, τα οποία συνεχίζουν το έργο του τόσο στον τομέα της έρευνας όσο και της παραγωγής βιολογικών καλλυντικών και σκευασμάτων από μαστίχα. Η κόρη του, Αικατερίνη Σόδη – Τσιλίμη, ανέλαβε το φαρμακείο του στη Χίο, μετά το θάνατο του Γιάννη.
Παραπομπές
Σοδης Γιαννης Σοδης Γιαννης
Άβιο
Το Άβιο (ιταλικά: Avio) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Το Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι (Cmentarz Rakowicki) είναι ιστορική νεκρόπολη και ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς που βρίσκεται στην οδό Ρακοβίτσκα 26 στο κέντρο της Κρακοβίας στην Πολωνία. Βρίσκεται στη συνοικία Στάρε Μιάστο που σημαίνει «Παλιά Πόλη» – διαφορετική από την Παλιά Πόλη της Κρακοβίας που βρίσκεται νοτιότερα. Ιδρύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν η περιοχή ήταν μέρος της Αυστριακής Γαλικίας. Το νεκροταφείο επεκτάθηκε αρκετές φορές και σήμερα καλύπτει μια έκταση περίπου 42 εκταρίων. Πολλοί αξιόλογοι Κρακοβιανοί, ανάμεσά τους και οι γονείς του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, είναι θαμμένοι εδώ.
Ιστορία
Το Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι ιδρύθηκε το 1800-1802 σε ένα κτήμα στο χωριό Πρόντνικ Τσερβόνι, αρχικά σε μια έκταση μόλις 5,6 εκταρίων. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα μέσα Ιανουαρίου 1803. Το νέο νεκροταφείο δημιουργήθηκε σε σχέση με μια κυβερνητική απαγόρευση που σχετιζόταν με τη δημόσια υγεία για ταφές σε νεκροταφεία παλαιών εκκλησιών εντός της πόλης. Η γη αγοράστηκε για 1.150 ζλότι από το μοναστήρι των Αποσπασμένων Καρμελιτών της Τσέρνα και χτίστηκε με κεφάλαια από την πόλη και τα γύρω χωριά (συμπεριλαμβανομένων ορισμένων μελλοντικών συνοικιών της Κρακοβίας): Ρακοβίτσε, Πρόντνικ Τσερβόνι, Πρόντνικ Μπιάουι, Όλσας, Γκζεγκούσκι, Πιάσκι, Μπρονοβίτσε, Τσάρνα, Νόβα, Κροβόντζα και Καβιόρι, όπου όλα είχαν το δικαίωμα να θάψουν τους νεκρούς τους εκεί. Η πρώτη κηδεία έγινε στις 15 Ιανουαρίου 1803, με την ταφή μιας 18χρονης ονόματι Απολόνια από την οικογένεια Λουμποβιέτσκι.
Το 1807, σκάφτηκε το πρώτο πηγάδι και το 1812 χτίστηκε ο πρώτος μεγάλος σταυρός, που πληρώθηκε με εισφορές του δημοσίου. Το Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι διευρύνθηκε επανειλημμένα με τα χρόνια. Η πρώτη επέκταση ήρθε το 1836, όταν αγοράστηκε 100% περισσότερη γη από Καρμελίτες μοναχούς, για 5.000 ζλότι. Ο σχεδιασμός του νέου τμήματος του νεκροταφείου ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Κάρολ Ρ. Κρέμερ, επικεφαλής του τμήματος αστικών κατασκευών, ο οποίος του έδωσε τη μορφή πάρκου πόλης. Ο περιβάλλων τοίχος κατασκευάστηκε με τούβλα και πέτρες που προέρχονταν από την κατεδαφισμένη Εκκλησία των Αγίων Πάντων. Το νεόκτιστο νεκροταφείο ευλογήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1840. Το πρώτο παρεκκλήσι ανεγέρθηκε το 1862, 6 χρόνια μετά την έκδοση της αυστριακής άδειας. Το 1863, η πόλη αγόρασε περισσότερη γη από Καρμελίτες μοναχούς – και από τον Βαλέρι Ζεβούσκι – στη δυτική πλευρά του νεκροταφείου και έθαψε εκεί θύματα μιας επιδημίας του 1866. Το 1877, χτίστηκε το νέο διοικητικό κέντρο μαζί με το νεκροτομείο. Η επόμενη επέκταση έγινε 10 χρόνια αργότερα, το φθινόπωρο του 1886. Σε αυτό το νέο τμήμα, μεταξύ άλλων αξιόλογων, θάφτηκε εκεί ο εξέχων ζωγράφος Γιαν Ματέικο.
Πολιτιστική σημασία
αριστερά|μικρογραφία|261x261εσ| Ένας περίτεχνος τάφος σε σχήμα ελληνικού ναού Η νεκρόπολη είναι τόπος ταφής των απλών πολιτών της πόλης, καθώς και των εθνικών ηρώων: διάσημων συγγραφέων, επιστημόνων, εκπροσώπων ευγενών οικογενειών, αγωνιστών ανεξαρτησίας, πολιτικών και κοινωνικών ακτιβιστών, ηγετών και συμμετεχόντων πολωνικών κινημάτων και εξεγέρσεων για την ανεξαρτησία και βετεράνων των δύο Παγκοσμίων Πολέμων του 20ου αιώνα, μεταξύ άλλων. Το όνομα Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι προέρχεται από το όνομα της οδού Ρακοβίτσκα, που κάποτε ήταν ένας προαστιακός δρόμος που οδηγεί στο χωριό Ρακοβίτσε, 2 χλμ. μακριά.
Διάταξη
Μέσα στο νεκροταφείο, υπάρχουν ειδικά τμήματα που διατίθενται σε τάφους των συμμετεχόντων στις πολωνικές εθνικές εξεγέρσεις, όπως η Νοεμβριανή Εξέγερση, η Ιανουαριανή Εξέγερση και η Εξέγερση της Κρακοβίας. Εκεί θάβονται οι νεκροί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των Πολωνών στρατιωτών που στρατολογήθηκαν και στους τρεις αυτοκρατορικούς στρατούς: Αυστριακό, Ρωσικό και Πρωσικό - οι περισσότεροι από τους οποίους πέθαναν στα τοπικά νοσοκομεία. Υπάρχουν μέλη των Πολωνικών Λεγεώνων, συμμετέχοντες στη 2η Ταξιαρχία των Λεγεώνων, εργάτες που σκοτώθηκαν στις απεργίες του 1936, νεκροί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών της Πολωνικής Εκστρατείας του Σεπτεμβρίου του 1939. Όλοι οι πιλότοι των Συμμάχων που καταρρίφθηκαν πάνω από την Πολωνία θάβονται εδώ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είχαν ταφεί αρχικά στη Βαρσοβία, μαζί με εκατοντάδες θύματα της Κοινοπολιτείας των Εθνών και αιχμαλώτους πολέμου που πέθαναν κατά τη γερμανική κατοχή. Οι τελευταίοι συγκεντρώθηκαν σε ένα τμήμα της Κοινοπολιτείας που περιείχε έναν Σταυρό της Θυσίας. Πολωνοί παρτιζάνοι, θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων και Σοβιετικοί στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της αντιγερμανικής τους επίθεσης στην Κρακοβία το 1945, είναι θαμμένοι εδώ. Η Επιτροπή Πολεμικών Τάφων της Κοινοπολιτείας διατηρεί τους τάφους της Κοινοπολιτείας.
Εθνική σημασία
Το νεκροταφείο είναι εθνικό μνημείο μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας. Οι επιλεγμένες ταφόπλακες και τα μαυσωλεία του είναι έργο γνωστών αρχιτεκτόνων, μεταξύ των οποίων, οι Τεόφιλ Ζεμπράφσκι, Φέλιξ Κσιονζάρσκι, Σουαβόμιρ Οντζιβόλσκι, Γιάκουμπ Στσεπκόφσκι, καθώς και γλύπτες όπως οι Κονστάντι Λάστσκα, Ταντέους Μουοτνίτσκι, Βάτσουαφ Σιμανόφσκι, Κάρολ Χουκάνα και άλλοι. Το 1981 ιδρύθηκε μια Δημόσια Επιτροπή για τη Διατήρηση της Κρακοβίας, με ειδική υποεπιτροπή για τη διάσωση των νεκροταφείων της Κρακοβίας και άλλων μνημείων περιφερειακής κληρονομιάς. Η επιτροπή διοργανώνει ετήσια συλλογή για την αποκατάσταση ιστορικών τάφων και ταφόπλακων. Οι εργασίες πραγματοποιούνται ταυτόχρονα στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι και στο Νέο Κοιμητήριο. Η επιτροπή διοργανώνει ετήσια εκδήλωση δωρεών, συγκεντρώνοντας κεφάλαια για την ανακαίνιση ιστορικών τάφων και δημόσιων μνημείων. Δημόσια κονδύλια χρησιμοποιούνται για την αποκατάσταση αφημένων τάφων χωρίς ιδιοκτήτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κρακοβία Ρακοβιτσκι
Φρανκ Ραγκάνο
Ο Φρανκ Ραγκάνο (αγγ.: Frank Ragano) (25 Ιανουαρίου 1923 - 13 Μαΐου 1998) ήταν ένας αυτοαποκαλούμενος "δικηγόρος της μαφίας" από τη Φλόριντα, ο οποίος έγινε γνωστός εκπροσωπώντας προσωπικότητες του οργανωμένου εγκλήματος όπως ο Σάντο Τραφικάντε. και ο Κάρλος Μαρτσέλο, ενώ διετέλεσε και δικηγόρος του αρχηγού των Teamsters, Τζίμι Χόφα. Στην αυτοβιογραφία του Mob Lawyer του 1994, ο Ραγκάνο αφηγήθηκε την καριέρα του στην υπεράσπιση μελών του οργανωμένου εγκλήματος και έκανε τον αμφιλεγόμενο ισχυρισμό ότι το αφεντικό της μαφίας της Φλόριντα, ο Σάντο Τραφικάντε Τζούνιορ, του ομολόγησε λίγο πριν πεθάνει το 1987 ότι αυτός και ο Κάρλος Μαρτσέλο είχαν κανονίσει τη δολοφονία του προέδρου Τζον Φ. Κένεντι το 1963. Αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας για τη δολοφονία του Κένεντι έχουν τεθεί υπό σοβαρή αμφισβήτηση από άλλους.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Ybor City της Τάμπα (πολιτεία της Φλόριντα) από γονείς από τη Σικελία, ο Ραγκάνο φοίτησε στη Νομική Σχολή Stetson και εργάστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Φλόριντα, πριν γίνει δεκτός στο Δικηγορικό Σύλλογο της Φλόριντα το 1952 και ξεκινήσει τη δικηγορική του πρακτική στην Τάμπα της Φλόριντα. Το 1954 προσελήφθη από άλλον δικηγόρο για να εκπροσωπήσει αρκετούς κατηγορούμενους που συνελήφθησαν στην Τάμπα για συμμετοχή στις παράνομες επιχειρήσεις bolita του Σάντο Τραφικάντε. Αμέσως έγινε φίλος με τον Τραφικάντε, ο οποίος στη συνέχεια τον εισήγαγε στους εσωτερικούς κύκλους του οργανωμένου εγκλήματος της Φλόριντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Εγκληματίες
Προμύρι Μαγνησίας
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Προμύρι βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου, στους βόρειους πρόποδες του όρους Μαύρο Βουνό σε υψόμετρο 128 μέτρα. Απέχει περίπου 55 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 15 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Είναι πετρόχτιστο χωριό και ο κεντρικός δρόμος (Μηλίνας - Προμυρίου) παρακάμπτει το χωριό, ώστε να είναι ήσυχο και να μην υπάρχει κίνηση. Τα στενά σοκάκια είναι πλακόστρωτα και περιβάλλονται από δέντρα με ίσκιο. Από το κέντρο του χωριού, ο επισκέπτης μπορεί να δει το νησί της Σκιάθου. Κάποτε στο χωριό άκμαζε η καλλιέργεια μεταξιού, ωστόσο η βιομηχανία μεταξιού του Προμυρίου παρήκμασε και αντικαταστάθηκε από τη γεωργία.
Αξιοθέατα
Τα παλιά σπίτια είναι πετρόχτιστα, χρονολογούνται στα τέλη του 19ου αιώνα και κατασκευάστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα σε νεοκλασικό στυλ. Το κτίριο ιδιοκτησίας Ανδρομάχης Πανταζάρα - Δάμτσα έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης "διότι αποτελεί δείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής με αρμονικό όγκο, απόλυτα ενταγμένο στο περιβάλλον και με αξιόλογα επιμέρους στοιχεία, όπως το μαρμάρινο μπαλκόνι με τις λιθανάγλυφες παραστάσεις και πλούσια ζωγραφική διακόσμηση στο εσωτερικό του κτιρίου που είναι από τις αξιολογότερες της περιοχής."
Το Προμύρι έχει παραδοσιακά παντοπωλεία, φούρνο με ξύλα και κρεοπωλείο. Ο "Φούρνος Θωμά" έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο "διότι αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα κτιρίου (ειδικής χρήσης, το οποίο διατηρεί όλα τα αυθεντικά του στοιχεία (μορφολογικά και λειτουργικά) και παρουσιάζει λαογραφικό ενδιαφέρον".
Η σκεπαστή θολωτή «Τρανή Βρύση», δεξιά του δρόμου προς την πλατεία - κτισμένη το 1796, έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου "διότι αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη μελέτη της ιστορίας της Αρχιτεκτονικής του οικισμού και του Πηλίου γενικότερα".
Στην παραλία της Θεοτόκου που βρίσκεται στο ακρωτήριο της Σηπιάδος έχουν βρεθεί ίχνη από αρχαίο ναό αφιερωμένο στην Αρτέμιδα, ίχνη παλαιοχριστιανικής βασιλικής (5ου ή 6ου αιώνα) με ψηφιδωτό δάπεδο και στον ίδιο χώρο σήμερα βρίσκεται το εκκλησάκι της Θεοτόκου. Πρόκειται για μονόχωρο ναό, με τυφλό θόλο και ημικυκλική αψίδα, κτισμένο στα 1807 όπως και η χρονολόγηση του τέμπλο του.
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σηπιάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, το Βοδίνι, το Καστρί, τη Λύρη, τη Μορτιά, τις Μούσγες, το Πατριχώρι, την Πλατανιά, τη Ροδιά και τα Τρόχαλα αποτελούν την κοινότητα Προμυρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 710 κατοίκους ενώ ως οικισμός 358. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το χωριό είχε πληθυσμό 377 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κωνστάντιος Κοράλλης
Ο Κωνστάντιος Κοράλλης (1800 - 12 Ιουνίου 1851), ήταν μοναχός και ηγούμενος της Μονής Λουκούς Αρκαδίας. Ήταν σημαντικός πρωτεργάτης της Επαναστάσεως του 1821 και η καταγωγή του ήταν από το χωριό Άγιος Ιωάννης Αρκαδίας.
Ελισάβετ Γκρανόβσκα
Η Ελισάβετ Πιλίτσα/Πιλέτσκι, πολων. Elżbieta Granowska z Pileckich (π. 1372 - 12 Μαΐου 1420) από τον Οίκο των Πιλέτσκι ήταν κόρη του βοϊβόδα του Σαντόμιες και με τους γάμους της έγινε πρώτα σύζυγος του Γκρανόβσκι καστελάνου του Νάκλο και μετά βασίλισσα της Πολωνίας & μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας.
Κωνστάντιος Κοράλλης
Βιογραφία
Ο Κωνστάντιος Κοράλλης, γεννήθηκε το 1800 στον Άγιο Ιωάννη, από ευσεβείς γονείς. Αδέρφια του ήταν: ο Μιχαήλ, ιερέας του Αγίου Ιωάννη και ο Ιωσήφ, επίσης μοναχός και ηγούμενος της Μονής Λουκούς. Ο Κωνστάντιος, αφιερώθηκε σε ηλικία 12 ετών στη Μονή Λουκούς, από τους γονείς του. Το 1816, οι γονείς του πέθαναν και έτσι ο ίδιος χειροτονήθηκε διάκονος και αργότερα ιερέας.
Ελισάβετ Γκρανόβσκα
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Όθωνα Πιλέτσκι, βοϊβόδα του Σαντόμιες και της Γιαντβίγκα του Μέλστυν, κόρης του Γιαν του Μέλστυν καστελάνου του Βοϊνίτσε.
Κωνστάντιος Κοράλλης
Βιογραφία
Κατά την Επανάσταση του 1821, ο 21χρονος Κωνστάντιος, συμμετείχε ενεργά, αφού ο τότε ηγούμενος της Λουκούς, Νεόφυτος Τζαφέρης (Ζαφείρης ή Ζαφειρόπουλος), ήταν μυημένος στην Φιλική Εταιρία. Είχε, επίσης, συγκεντρώσει τρόφιμα και αναγκαίο εξοπλισμό για τον πόλεμο και τροφοδοτούσε το Στρατόπεδο των Βερβένων. Επίσης, ο Κωνστάντιος, συμμετείχε ενεργά στις μάχες και ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες που εισήλθαν στην Τρίπολη, μετά την άλωσή της. Για τις θυσίες και την ενεργό συμμετοχή του, τιμήθηκε αργότερα από το κράτος με τον «αργυρούν Σταυρό του Σωτήρος».
Ελισάβετ Γκρανόβσκα
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1397 τον Βιντσέντυ Γκρανόβσκι, καστελάνο του Νάκτο και σταρόστα της Μεγάλης Πολωνίας. Αυτός απεβίωσε το 1410. Πιστεύεται ότι είχαν:
Κωνστάντιος Κοράλλης
Βιογραφία
Το 1822, η Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος, αποφάσισε την εγκατάσταση, στη Μονή Λουκούς, 70 Αγιορειτών μοναχών από τη Μονή Εσφιγμένου. Τότε, οι ντόπιοι μοναχοί εγκατέλειψαν τη Λουκού και ο Κωνστάντιος εγκαταστάθηκε στη Μονή Θεολόγου, κοντά στον Άγιο Ιωάννη. Εκεί, οι μοναχοί τον ανακήρυξαν ηγούμενο της Μονής. Το ίδιο έτος, συνέβη η Μάχη των Δερβενακίων, στην οποία είχε πάρει μέρος ο αδερφός του, Ιωσήφ, πολεμώντας κάτω από τις διαταγές του συγχωριανού του, Πάνου Ζαφειρόπουλου (Άκουρου). Μετά την μάχη αυτή, ο Ιωσήφ αντί να επιστρέψει στη Μονή Θεολόγου, εγκαταστάθηκε στο Μετόχι της Λουκούς, Άγιος Δημήτριος, κοντά στον Άγιο Ιωάννη. Στο μετόχι, ζούσε ο ηγούμενος Νεόφυτος Τζαφέρης και σύντομα αποφάσισαν την εκδίωξη των 70 Αγιορειτών μοναχών, όπου και πραγματοποιήθηκε υπό την αρχηγία του Ιωσήφ Κοράλλη. Αμέσως μετά, οι μοναχοί «εὐρόντες συμφώνους καί τούς προύχοντας τῆς κοινότητος τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου», προσκάλεσαν τον Κωνστάντιο να γίνει ηγούμενος, αφού ο γέροντας Νεόφυτος παραιτήθηκε. Ο Κωνστάντιος δέχτηκε και παρέδωσε την ηγουμενία της Μονής Θεολόγου στον Νικόδημο Ντρίκο.
Ελισάβετ Γκρανόβσκα
Οικογένεια
Το 1417 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και (από τον 1ο του γάμο) βασιλιά της Πολωνίας. Ο Λαδίσλαος Β΄ είχε μόνο μία κόρη από τον 2ο γάμο του. Από τον 3ο με την Ελισάβετ δεν απέκτησε απογόνους.
Κωνστάντιος Κοράλλης
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της ηγουμενίας του, ο Κωνστάντιος έφερε εις πέρας πολλά σημαντικά έργα. Το 1823, ανακαίνισε μαζί με τον αδερφό του την Μονή, ενώ το 1824 ανήγειρε 3 δεξαμενές: τη μία για νερό και τις άλλες δύο για λάδι. Μετά την καταστροφή της Μονής από τον Ιμπραήμ Πασά τον Αύγουστο του 1826, ανακαίνισε το μοναστήρι. Το 1829, κατασκεύασε ελαιοτριβείο στο Άστρος. Το 1832, δώρισε στην κατεστραμμένη Σχολή Καρυτσιώτη του Αγίου Ιωάννη, κτήματα αξίας 25.000 δραχμών, προκειμένου να επαναλειτουργήσει η σχολή. Κατάφερε, επίσης, την ανασύσταση της Μονής, η οποία διαλύθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1834. Το 1837, ανακαίνισε για άλλη μια φορά τη Μονή. Ήταν πολύ μορφωμένος και είχε γίνει μέλος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας των Αθηνών. Έκανε επίσης, πολλούς δικαστικούς αγώνες εναντίον των καταπατητών της περιουσίας της Μονής.
Με πρωτοβουλία του, διενεργήθηκαν ανασκαφές στο χώρο της Μονής το 1825 και ανακαλύφθηκαν αρκετά γλυπτά, τα οποία δώρισε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας. Πρόχειρες ανασκαφές, είχαν γίνει την περίοδο 1807 - 1812, από τον Τούρκο διοικητή, Βελή πασά, γιο του Αλή Πασά των Ιωαννίνων.
Ελισάβετ Γκρανόβσκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Κωνστάντιος Κοράλλης
Θάνατος
Ο Κωνστάντιος Κοράλλης, πέθανε στις 12 Ιουνίου 1851 στον Άγιο Ιωάννη, από περιτονίτιδα, η οποία σύμφωνα με τον αδερφό του και του ηγουμενοσυμβουλίου, προήλθε από τους διαρκείς δικαστικούς αγώνες και τους κόπους προκειμένου να εξασφαλίσει την περιουσία της Μονής. Κηδεύτηκε στις 13 Ιουνίου, στον ναό του Προδρόμου στον Άγιο Ιωάννη. Τον διαδέχτηκε στη θέση του ηγούμενου ο Ιωσήφ, ο οποίος ηγουμένευσε από το 1851 έως το 1855 και για 4 μήνες το 1857.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μαλατέστα Γ΄ Μαλατέστα
Ο Μαλατέστα Γ΄ ο Καταστροφέας της Οικογένειας, ιταλ. Malatesta III Guastafamiglia, (π. 1299 - 18 Αυγούστου 1364) ήταν Ιταλός κοντοτιέρος και κύριος του Ρίμινι.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Παντόλφο Α΄, άρχοντα του Πέζαρο, του Φάνο, της Σενιγκάλλια και του Ρίμινι. Αδελφός του ήταν ο Γκαλεότο Α΄.
Μαζί με τον Παντόλφο Α΄ συμμετείχε στη "σταυροφορία" που κήρυξε ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ κατά του Φεντερίκο Α΄ του Ουρμπίνο, πρωταγωνιστή σφαγών και καταστροφών. Πιθανότατα έλαβε μέρος στη δολοφονία τόσο του Ρινάλντο ντα Πολέντα άρχοντα της Ραβέννας, όσο και του Ουμπέρτο Μαλατέστα. Όταν ο Παντόλφο Α΄ απεβίωσε το 1326, η κυριότητα πήγε στον ανιψιό του Φεραντίνο· ο Μαλατέστα Γ΄ έλαβε το Πέζαρο. Αργότερα μέσα από μία περίπλοκη σειρά ραδιουργιών, έκανε τον παπικό απεσταλμένο (legatus) να εκτοπίσει τον Φεραντίνο από το Ρίμινι. Αιχμάλωτοι από τους Έστε στη μάχη της Φεράρα (14 Απριλίου 1333), ο Μαλατέστα Γ΄ και ο Γκαλεότο Α΄ αφέθηκαν ελεύθεροι, για να πολεμήσουν εναντίον των παπικών στρατευμάτων. Ξανακατέκτησαν μεγάλο μέρος της Ρομάνια· αρχικά επανατοποθέτησαν τον Φεραντίνο στο Ρίμινι και κατέλαβαν το Φοσσομπρόνε και το Φάνο. Ωστόσο, σύντομα φυλάκισαν τον Φεραντίνο με προδοσία στο κάστρο της Γκραντάρα και ανέλαβαν την κυριότητα (dominiο) του Ρίμινι και την γύρω ύπαιθρο.
Το 1336 ο Φεραντίνο απελευθερώθηκε από τον Nόλφο ντα Μοντεφέλτρο και ακολούθησε ένας μακρύς πόλεμος. Η κατάσταση άλλαξε, όταν η Πίζα και οι Βισκόντι του Μιλάνου κήρυξαν τον πόλεμο στη Φλωρεντία. Το 1342 ο Μαλατέστα Γ΄ και ο Γκαλεότο Α΄ προσλήφθηκαν για να διοικήσουν τον στρατό της Φλωρεντίας, ως επικεφαλής 200 ανδρών, αλλά με ελάχιστη επιτυχία. Την ίδια χρονιά τα δύο αδέλφια υπέγραψαν ειρήνη με τον πάπα, επιβεβαιώνοντας τα εδάφη τους: ο Γκαλεότο Α΄ είχε το Φάνο, ο Mαλατέστα Γ΄ το Rίμινι, ενώ οι γιοι του Παντόλφο Β΄ και Ουνγκάρο εγκαταστάθηκαν στο Πέζαρο. Ωστόσο, οι προδοτικές και διστακτικές τους στάσεις φάνηκαν ξανά, όταν φιλοξένησαν τον βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας κατά την εκστρατεία του στην Ιταλία κατά του πάπα. Όταν ο πάπας κατέφυγε στην Αβινιόν, μεταστράφηκαν στους Γιβελίνους και απέκτησαν τον τίτλο των αυτοκρατορικών αντιπροσώπων (vicarii), καταφέρνοντας σύντομα να καταλάβουν την Ανκόνα, το Τζέσι, το Άσκολι και τη Σενιγκάλλια και αφαιρώντας από τον Φεραντίνο την τελευταία του ιδιοκτησία, το Μοντιάνο.
Το 1351 ο Γκαλεότο Α΄ επέστρεψε από τους Αγίους Τόπους και τα δύο αδέλφια κλήθηκαν στο βασίλειο της Νάπολης, για να καταστείλουν την αδίστακτη Μεγάλη (Μισθοφορική) Εταιρεί με επικεφαλής τον Φρα' Μοριάλε. Όταν ο τελευταίος εκδικήθηκε την επίθεση στη Ρομάνια κατά τη διάρκεια της απουσίας τους, το ίδιο το Ρίμινι βρέθηκε σε κίνδυνο. Το επόμενο έτος συμφώνησαν να πληρώσουν ως λύτρα 40.000 δουκάτα, για να σώσουν την κατάσταση.
Την ίδια εποχή ο πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ έστειλε τον στιβαρό καρδινάλιο και στρατηγό Γκιλ Αλβάρεθ Καρίγιο δε Αλβόρνοθ, για να τακτοποιήσει για πάντα την αναρχία στην παπική Ρομάνια. Τότε οι Μαλατέστα συμμάχησαν με τον Φραντσέσκο Β΄ Ορντελάφι του Φορλί και τον Τζεντίλε ντα Φολιάνο για να τους ενισχύσουν. Ωστόσο μετά από μία αρχική επιτυχία με την κατάκτηση του Φέρμο, όλες οι πόλεις τους καταλήφθηκαν από τις παπικές δυνάμεις. Ο Μαλατέστα Γ΄ έπρεπε να υποταχθεί, αλλά διατήρησε τα περισσότερα από τα εδάφη του με τον ονομαστικό τίτλο του αντιπροσώπου. Έκτοτε συνεργάστηκε στην παπική καταστολή των εναπομεινάντων ανεξάρτητων μικρών αρχόντων της Ρομάνια, καθώς και στον πόλεμο εναντίον του Μπερναμπό Βισκόντι για την υπεράσπιση της Μπολόνια, υπό τη διοίκηση ενός στρατού που αποτελείτο κυρίως από Ούγγρους μισθοφόρους. Μετά από άλλη μία σειρά από σφαγές για τις οποίες είχε γίνει διάσημος, ο Μαλατέστα Γ΄ νίκησε επανειλημμένα τον στρατό του Μιλάνου. Ωστόσο το 1363 αποσύρθηκε, αφήνοντας τον γιο του Ουνγκάρο στη διοίκηση και παραδίδοντας το Ρίμινι στον Γκαλεότο Α΄.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Μπαζέλγκα ντι Πινέ
Η Μπαζέλγκα ντι Πινέ (ιταλικά: Baselga di Piné) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Μπεντόλλο
Το Μπεντόλλο (ιταλικά: Bedollo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ελισάβετ Τρουμπέτσκαγια
Η Ελισάβετ Τρουμπέτσκαγια (1834-1907), ήταν Ρωσίδα πριγκίπισσα και οικοδεσπότης λογοτεχνικού σαλονιού, από τη γέννηση της μέλος της οικογένειας Μπελοσέλσκυ-Μπελοζέρσκυ. Φιλοξενούσε ένα διάσημο λογοτεχνικό σαλόνι στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας και έπαιξε καθοριστικό ρόλο ως μεσολαβητής όταν η Γαλλία και η Ρωσία καθιέρωσαν τις διπλωματικές επαφές τους τη δεκαετία του 1870. Ήταν γιαγιά της πριγκίπισσας Αουρόρα Πάβλοβνα Ντεμίντοβα ντι Σαν Ντονάτο και προγιαγιά του πρίγκιπα αντιβασιλέα Παύλου της Γιουγκοσλαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Μίτσι Κασπάρ
Η Μίτσι Κασπάρ ή Μίτζι Κασπάρ (1864-1907), ήταν Αυστριακή ηθοποιός και ερωμένη του Ρούντολφ, Πρίγκιπα της Αυστρίας.
Βιογραφία
H Κάσπαρ ήταν ηθοποιός και πιθανώς πόρνη.
Λέγεται ότι ο πρίγκιπας Ρούντολφ ξόδεψε μεγάλα χρηματικά ποσά, ειδικά μέσω δώρων, συμπεριλαμβανομένων 60.000 αυστροουγγρικά νομίσματα λίγο πριν από το θάνατό του. O Ρ. Η Μπρους Λόκχαρτ την ονόμασε «την πραγματική αγάπη της ζωής του».
Η Μίτσι Κασπάρ πέθανε τελικά από σύφιλη.
Το περιστατικό Μάιερλινγκ
Ο Ρούντολφ είπε στην Κάσπαρ για την επιθυμία του να αυτοκτονήσει και προσπάθησε να την πείσει να συμμετάσχει σε σύμφωνο αυτοκτονίας μαζί του. Αρνήθηκε και προσπάθησε να ενημερώσει την αστυνομία, αλλά η αναφορά της αγνοήθηκε. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, η Κάσπαρ ήταν η πρώτη επιλογή του Πρίγκιπα Ρούντολφ για ένταξη στο σύμφωνο αυτοκτονίας. Όταν αρνήθηκε, στράφηκε στην άλλη ερωμένη του, τη βαρόνη Μαρία Βετσέρα.
Σύμφωνα με τον Σέργκε Σέμαν: "Ο πρίγκιπας Ρούντολφ στην πραγματικότητα είχε σκεφτεί να αυτοκτονήσει τουλάχιστον μισό χρόνο πριν από το θάνατό του. Αρχικά ζήτησε από την πρώτη αγάπη της ζωής του, μία Μίτζι Κασπάρ, να μοιραστεί τη μοίρα του, αλλά η 24χρονη γυναίκα αρνήθηκε."
Στη λαϊκή κουλτούρα
Οι σχέσεις του πρίγκιπα Rudolf και η αυτοκτονία στο Μάιερλινγκ έχουν δραματοποιηθεί σε βιβλία, μπαλέτα, θεατρικά έργα και ταινίες. Η Κασπάρ απεικονίστηκε από τη Φαμπιέν Νταλί στην ταινία Μάιερλινγκ του 1968.
Μπεζενέλλο
Το Μπεζενέλλο (ιταλικά: Besenello) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βοαλάβο
Το Βοαλάβο (Voalavo) είναι γένος τρωκτικών στην υποοικογένεια των νεσομυΐνων, το οποίο βρίσκεται μόνο στη Μαδαγασκάρη. Είναι γνωστά δύο είδη στο γένος, αμφότερα εκ των οποίων εμφανίζονται σε ορεινά δάση σε υψόμετρα άνω των 1250 m. Το είδος Βοαλάβο το γύμνουρο (Voalavo gymnocaudus) ζεί στη βόρεια Μαδαγασκάρη ενώ το Βοαλάβο του Αντσαχάμπε (Voalavo antsahabensis) περιορίζεται σε μία μικρή περιοχή στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Το γένος ανακαλύφθηκε το 1994 και περιγράφηκε επίσημα το 1998. Εντός των νεσομυΐνων είναι πιο συγγενικό με το γένος Ελίουρος (Eliurus), ενώ δεδομένα ακολουθίας DNA υποδεικνύουν ότι οι τρέχοντες ορισμοί αυτών των δύο γενών είναι ανάγκη να αλλάξουν.
Τα είδη του γένους Βοαλάβο είναι μικρά, γκρι τρωκτικά, που μοιαζουν με ποντίκια, ενώ είναι από τους μικρότερος νεσομυΐνες. Δεν έχουν την χαρακτηριστική φούντα με μακριές τρίχες που χαρακτηρίζει το γένος Ελίουρος. Η ουρά του είναι μακριά και τα θηλυκά έχουν έξι θηλές. Το Βοαλάβο έχει δύο αδένες στον θώρακα (που απουσιάζουν από το Ελίουρος) οι οποίοι παράγουν μία οσμή μόσχου στα αρσενικά όταν ζευγαρώνουν. Στο κρανίο, το σπλαχνοκρανίο και η κρανιακή κάψα είναι λεία. Τα τομικά τρήματα (ανοίγματα στο εμπρόσθιο τμήμα της υπερώας) είναι μακριά και το υπερώιο οστό είναι λείο. Οι γομφίοι είναι κάπως υψοδοντικοί, αν και λιγότερο από του Ελίουρου, ενώ οι τρίτοι γομφίοι είναι μειωμένοι σε μέγεθος και πολυπλοκότητα.
Ταξινομία
Ένα δείγμα του γένους συνελλέγει για πρώτη φορά το 1994 στο Ανζαναρίμπε-Σουντ, στη βόρεια Μαδαγασκάρη. Το γένος ονομάστηκε Voalavo το 1998 από τους Μάικλ Κάρλετον (Michael Carleton) και Στήβεν Γκούντμαν (Steven Goodman), με ένα μοναδικό είδος, το τυπικό είδος Voalavo gymnocaudus, το οποίο περιορίζεται στα Βόρεια Υψίπεδα (Μαδαγασκάρη) της Μαδαγασκάρης. Το όνομα γένους, Voalavo, προέρχεται από τη μαλαγασική λέξη για το «τρωκτικό». Ένα δεύτερο είδος, το Voalavo antsahabensis, ονομάστηκε από τον Γκούντμαν και τους συναδέλφους του το 2005 από την περιοχή του Ανζοζορόμπε στα Κεντρικά Υψίπεδα. Τα δύο είδη Βοαλάβο έχουν στενή σχεση και είναι παρόμοια, όμως έχουν διάφορες λεπτές μορφολογικές διαφορές (κυρίως σε μετρήσεις) καθώς και διαφορά στο 10% της ακολουθίας του μιτοχονδριακού γονιδίου κυτοχρώματος b.
Το Βοαλάβο είναι μέλος της υποοικογένειας των Νεσομυΐνων (Nesomyinae), η οποία περιλαμβάνει εννέα γένη τα όποια όλα βρίσκονται μόνο στη Μαδαγασκάρη. Πριν την ανακάλυψη του Μοντικολόμυ (Monticolomys) (περιγράφηκε το 1996) και του Βοαλάβο (1998), όλα τα γνωστά γένη εντός των Νεσομυΐνων ήταν αρκετά διακριτά το ένα από το άλλο, τόσο πολύ ώστε οι φυλογενετικές σχέσεις μεταξύ τους παρέμεναν για καιρό σχετικά άγνωστες. Όπως ο Μοντικολόμυς (στενός συγγενής του Μακροταρσόμυ, Macrotarsomys), ωστόσο, έτσι και το Βοαλάβο έχει καθαρές ομοιότητες με το γένος των νεσομυΐδων, Ελίουρος. Στην περιγραφή τους για το Βοαλάβο, ο Κάρλτον και ο Γκούντμαν, συμφώνησαν ότι αν και στενά συγγενικά, ο Ελίουρος και το Βοαλάβο σχηματίζουν ξεχωριστές μονοφυλετικές ομάδες. Το 1999, ωστόσο, μία μοριακή φυλογενετική μελέτη από την Σάρον Τζάνσα (Sharon Jansa) και συναδέλφους, όπου συνέκρινε ακολουθίες του κυτοχρώματος b των νεσομυΐνων και άλλων τρωκτικών, διαπίστωσε ότι το είδος Voalavo gymnocaudus ήταν πιο συγγενικό με το είδος Eliurus grandidieri από ότι με τα υπόλοιπα είδη του γένους Ελίουρος. Αυτή η διαπίστωση έθεσε υπό αμφισβήτηση το στάτους γένους του Voalavo. Εντούτοις, δεν ήταν διαθέσιμα δείγματα ιστού από το Eliurus petteri, ενός είδος που θεωρείται στενός συγγενής του E. grandidieri, έτσι το είδος δεν συμπεριλήφθηκε στη μελέτη. Δεδομένα από πυρηνικά γονίδια επίσης υποστηρίζουν την σχέση μεταξύ V. gymnocaudus και E. grandidieri, όμως το είδος E. petteri παραμένει να μην έχει μελετηθεί γενετικώς και έτσι το ταξινομικό ζήτημα δεν έχει ακόμη επιλυθεί.
Μοριακή φυλογενετική ανάλυση του πυρηνικού DNA υποστηρίζει τη στενή σχέση μεταξύ του Ελίουρου, του Βοαλάβο, και δύο άλλων γενών νεσομυΐνων, του Γυμνουρόμυ (Gymnuromys) και του Βραχυταρσόμυ (Brachytarsomys). Αυτά τα γένη είναι λιγότερο συγγενικά με τα άλλα γένη νεσομυΐνων και ακόμα λιγότερο με τις άλλες υποοικογένεες της οικογένειας των νεσομυΐδων, οι οποίες εμφανίζονται στην ηπειρωτική Αφρική.
Περιγραφή
Το Βοαλάβο είναι τρωκτικό που μοιάζει με ποντικό με γκρι τρίχωμα. Τα είδη του γένους είναι από τους μικρότερους γνωστούς νεσομυΐνες, με παρόμοιο μέγεθος μόνο με το είδος Monticolomys koopmani. Ως προς την εξωτερική μορφολογία, το Βοάλαβο ελάχιστα διαφέρει από το τον Ελίουρο', τα μοτίβα χρωματισμού του τριχώματος, η γενική μορφολογία των ποδιών, ο αριθμός των θηλών (έξι) είναι όλα ίδια και στα δύο γένη. Ωστόσο όλα τα είδη του Ελίουρου έχουν διακριτή φούντα από μακριές τρίχες στην άκρη της ουράς, χαρακτηριστικό που δεν έχει το Βοαλάβο, αν και το τελευταίο έχει ελαφρώς μεγαλύτερες τρίχες κοντά στην άκρη. Η ουρά είναι μακρύτερη από ότι το σώμα μαζί με το κεφάλι. Το σχετικό μήκος της ουράς του V. gymnocaudus (136% του μήκους σώματος και κεφαλιού) είναι συγκρίσιμο με αυτό των ειδών με την μακρύτερη ουρά του γένους Ελίουρος, E. grandidieri and E. petteri, το V. antsahabensis όμως έχει κάπως κοντύτερη ουρά. Επιπλέον, τα μαξιλαράκια του πέλματος είναι μεγαλύτερα στον Ελίουρο, και ειδικότερα αυτό στο μέσο του ταρσού είναι κυκλικό και αρκετά μικρότερο στο Βοαλάβο, αλλά μακρύτερο και μεγαλύτερο στον Ελίουρο. Στο στήθος, τα είδη του Βοαλάβο έχουν ένα αδένα που παράγει μία οσμή όταν ζευγαρώνουν τα αρσενικά. Αυτός ο αδένας απουσιάζει από τα είδη του γένους Ελίουρος. Σε αντίθεση με τους άλλους νεσομυΐνες εκτός από τον Βραχυουρόμυ (Brachyuromys), το Βοαλάβο δεν έχει ενδεπικόνδυλο τρήμα, ένα άνοιγμα στο βραχιόνιο οστό.
Το κρανίο του Βοαλάβο μοιάζει και αυτό με του Ελίουρου, με μακρύ προσωπικό κρανίο, μεσοκογχική περιοχή (η περιοχή ανάμεσα στα μάτια) με σχήμα κλεψύθρας η οποία, όπως και η κρανιακή κάψα είναι λεία, χωρίς προεξοχές ή αυλακώσεις. Άλλα κοινά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν το ουσιαστικά χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά υπερώιο οστό, χωρίς πολλές αυλακώσεις και βοθρία, καθώς και ευρύ μεσοπτερυγοειδές βοθρίο (το άνοιγμα πίσω από το υπερώιο οστό). Ως προς άλλα χαρακτηριστικά, το Βοαλάβο μοιάζει με κάποια αλλά όχι όλλα τα είδη Ελίουρου. Για παράδειγμα, το μήκος των τομικών τρημάτων ταιριάζει με το μέγιστο των ειδών Ελίουρου (σε αυτή την περίπτωση τα είδη Eliurus majori και Eliurus penicillatus). Το οπίσθιο χείλος του τομικού τρήματος είναι στρογγυλεμένο στο V. antsahabensis, αλλά με γωνία στο V. gymnocaudus. Τα δύο είδη διαφέρουν και στο σχήμα της ραφής μεταξύ των οστών της άνω γνάθου και της υπερώας η οποία είναι ευθεία στο V. antsahabensis, αλλά πιο καμπυλωμένη στο V. gymnocaudus. Η καψική απόφυση, μία απόφυση στο πίσω μέρος της κάτω γνάθου στην οποία σταγάζεται η ρίζα του κάτω κοπτήρα, δεν είναι ευδιάκριτη στο Βοαλάβο, χαρακτηριστικό που μοιράζεται με τα είδη E. grandidieri, E. majori, και E. petteri, όχι όμως και τους υπόλοιπους Ελίουρους.
Άλλα κρανιακά χαρακτηριστικά διαχωρίζουν τα δύο γένη. Η οροφή της τυμπανικής κοιλότητας, είναι πολύ μειωμένη στο Βοαλάβο σε σχέση με τον Ελίουρο. Οι υπολεπιδοειδείς θυρίδες (subsquamosal fenestrae), ανοίγματα στο λεπιδοειδές οστό στο πίσω μέρος του κρανίου, είναι μεγαλύτερες στο Βοαλάβο από ότι στον Ελίουρο. Η ζυγωματική πλάκα, πλάκα στις πλευρές του κρανίου στην μπροστινή ρίζα των ζυγωματικών τόξων, είναι πιο λεπτή στο Βοαλάβο, και δεν έχει την ξεκάθαρη ζυγωματική εγκοπή, η οποία υπάρχει στον Ελίουρο. Στους νεσομυΐνες, μόνο ο Βραχυταρσόμυς έχει λιγότερο εμφανή ζυγωματική εγκοπή.
Όπως ο Ελίουρος, το Βοαλάβο έχει μετρίως υψοδοντικούς γομφίους με μύλη που δεν αποτελείται από διακριτά φύματα, αλλά από εγκάρσιες πλάκες που εν γένει δεν συνδέονται κατά μήκος. Ωστόσο οι γομφίοι του Ελίουρου είναι ελαφρώς πιο υψοδοντικοί από αυτούς του Βοαλάβο. Οι τρίτοι άνω και κάτω γομφίοι είναι πιο μικροί σε σχέση με τους δεύτερους στο Βοαλάβο από ότι στον Ελίουρο. Πιθανώς ως συνέπεια αυτού, ο τρίτος άνω γομφίος του Βοαλάβο δεν έχει διακριτές πλάκες και ο τρίτος κάτω έχει μόνο δύο πλάκες (τρεις στον Ελίουρο). Υπάρχουν τρεις ρίζες σε κάθε άνω γομφίο και δύο σε κάθε κάτω.
Κατανομή και οικολογία
Αμφότερα τα είδη του Βοαλάβο εμφανίζονται σε ορεινά δάση. Το V. gymnocaudus περιορίζεται στα Βόρεια Υψίπεδα (Μαδαγασκάρη), όπου βρίσκεται σε υψόμετρο 1250–1950 m στο Μαροζέζι, και το Ανζαναρίμπε Σουντ. Η γνωστή κατανομή του V. antsahabensis περιορίζεται στην περιοχή του Ανζοζορόμπε σε υψόμετρο 1250–1425 m. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής μήκους 450 km μεταξύ των ενδιαιτημάτων των δύο ειδών αποτελείται από ορεινό δάσος, κατάλληλο για το Βοαλάβο, η περιοχή τέμνεται από το χαμηλού υψομέτρου Παράθυρο της Μαντριτσάρα, το οποίο ενδεχομένως λειτουργεί ως όρια μεταξύ των δύο ειδών. Υποαπολιθωμένα κατάλοιπα Βοαλάβο έχουν βρεθεί στην πρώην Επαρχία Μαζάνγκα (βορειοανατολική Μαδαγασκάρη).
Πολύ λίγα είναι γνωστά για την οικολογία του, το V. gymnocaudus όμως πιστεύεται ότι είναι κατά κύριο λόγο εδαφόβιο με αναρριχητικές ικανότητες. Είναι δραστήριο κατά την νύχτα, γεννάει μέχρι τρία μικρά σε κάθε γένα και πιθανώς τρέφεται με φρούτα και σπόρους. Έχουν καταγραφεί διάφορα παράσιτα του V. gymnocaudus, όπως ακάρεα και είδη του γένους Eimeria.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεσομυΐδες Κατηγορία:Πανίδα της Μαδαγασκάρης
Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας
Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας ή αλλιώς Ύψιστη Στρατηγική είναι η στρατηγική η οποία περιλαμβάνει μακροπρόθεσμα σχέδια που εκμεταλλεύονται πολλούς τομείς μαζί. Παραδείγματα Στρατηγικής Μεγάλης Κλίμακας φαίνονται ιδιαίτερα σε περίοδο πολέμου. Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας υπάρχει όταν το έθνος εκμεταλλεύεται πόρους διπλωματικούς, πολεμικούς, παραγωγικούς, οικονομικούς ώστε να πετύχει έναν κοινό στόχο. Η Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας έρχεται σε αντίθεση με την Στρατηγική Μικρής Κλίμακας, όπου σε αυτή σκοπός είναι η πραγματοποίηση ενός στόχου με τις πιο αποδοτικές και μικρές τακτικές. μικρογραφία|Η Μικρασιατική Εκστρατεία είναι ένα καλό παράδειγμα χρήσης ΣΜΚ.
Μικρασιατική Εκστρατεία
Η Ύψιστη Στρατηγική του τότε Ελληνικού έθνους ήταν να απελευθερώσει τους Ελληνόφωνους πληθυσμούς που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή. Για επιτευχθεί αυτό, χρειάστηκαν πόροι διπλωματικοί, πολεμικοί, παραγωγικοί (που ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο) και οικονομικοί. Έτσι ήταν απαραίτητο να δημιουργηθούν ξεχωριστές πολιτικές σε κάθε τομέα προκειμένου να συντονιστούν από κοινού για τον απώτερο σκοπό. Στον τομέα της Διπλωματίας, η Ελλάδα εκμεταλλεύτηκε την θέση της ως νικητήρια παράταξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εξασφάλισε άδεια να αποβιβάσει στρατεύματα στις ακτές της Μικράς Ασίας. Στον τομέα του πολέμου συμπεριλαμβάνονται όλες οι επιχειρήσεις που έγιναν κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως τρόποι επιβολής της Ελληνικής κυριαρχίας στις Τουρκικές περιοχές. Η πολεμική παραγωγή που χρησιμοποιήθηκε θεωρείται επίσης παράγοντας στην ΣΜΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατηγική
Κιτάλφα
Ο Κιτάλφα είναι ο α αστέρας του αστερισμού Ιππάριον. Το όνομά του προέρχεται από την Αραβική έκφραση Al Kitah al Faras (= Τμήμα Αλόγου). Ο αστέρας α Ιππαρίου είναι μάλλον αμυδρός με φαινόμενο μέγεθος 3,92. Ο Κιτάλφα είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας. Είναι κίτρινος γίγαντας, με φασματικό τύπο G0III. Έχει μάζα 2,72 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή και εκτιμώμενη περίοδο περιφοράς 98,8 μέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου G Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες Κατηγορία:Ιππάριον (αστερισμός) Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A