cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαντάρ-ε Εμάμ Χομεϋνί
Λιμενικών εργασιών
Το Λιμάνι διαθέτει επτά τερματικά με 40 κλινών και πρόσοψη περίπου 6.500 μέτρων. Τα τερματικά υποστηρίζονται από αποθήκες με χωρητικότητα 171.000 τετραγωνικών μέτρων και υπαίθριους αποθηκευτικούς χώρους που καλύπτουν 10.9 τ.χλμ.
Δρόμοι
33x33εσ Αυτοκινητόδρομος του Περσικού Κόλπου
Φράουενκιρχε (Δρέσδη)
Η Φράουενκιρχε, στη Δρέσδη (στα γερμανικά: Dresdner Frauenkirche), είναι Λουθηρανική εκκλησία, αφιερωμένη στην Παναγία. Χτίστηκε το 18ο αιώνα και είναι δείγμα μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Καταστράφηκε κατά το Βομβαρδισμό της Δρέσδης, το Φεβρουάριο του 1945, και ανακατασκευάστηκε εξήντα χρόνια μετά. Σήμερα αποτελεί σύμβολο της συμφιλίωσης Προτεσταντών και Καθολικών.
Αν και συχνά αναφέρεται ως καθεδρικός, ο Καθεδρικός ναός της Ευαγγελικής –Λουθηρανικής Εκκλησίας στη Δρέσδη είναι η Κρόιτσκιρχε (Kreuzkirche -Εκκλησία του Σταυρού).
Ιστορία της εκκλησίας
Στο σημείο όπου βρίσκεται η Φράουενκιρχε υπήρχε παλαιότερα άλλη εκκλησία, αφιερωμένη επίσης στην Παναγία, η οποία είχε χτιστεί τον 11ο αιώνα, σε ρωμανικό ρυθμό, και μέχρι τη Μεταρρύθμιση ήταν η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Δρέσδης και του Μέισσεν (Roman Catholic Diocese of Dresden-Meissen). Το 1727 η εκκλησία αυτή κατεδαφίστηκε και στη θέση της χτίστηκε η Φράουενκιρχε ως εκκλησία της Λουθηρανικής Εκκλησίας. Ο Πρίγκιπας-εκλέκτορας της Σαξονίας, Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός, αν και είχε στραφεί στον Καθολικισμό για να γίνει Βασιλιάς της Πολωνίας, υποστήριξε την κατασκευή του ναού, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να διαβεβαιώσει τους κατοίκους της Σαξονίας ότι δεν επρόκειτο να υποχρεωθούν να αλλάξουν την πίστη τους και να ακολουθήσουν τον Καθολικισμό σύμφωνα με την αρχή cuius regio eius religio.
Τα σχέδια της νέας εκκλησίας ήταν του αρχιτέκτονα George Bähr. Στα σχέδια του Bähr αποτυπώνεται το νέο πνεύμα της Προτεσταντικής λειτουργίας, με την τοποθέτηση Αγίας Τράπεζας, του άμβωνα και της κολυμβήθρας στο κέντρο του ναού ώστε να είναι ορατά από ολόκληρο το εκκλησίασμα. Το 1736 ο διάσημος κατασκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων Γκότφριντ Σίλμπερμανν (Gottfried Silbermann) κατασκεύασε το εκκλησιαστικό όργανο της Frauenkirche, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 25 Νοεμβρίου 1736. Την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ έδωσε ρεσιτάλ με το εκκλησιαστικό αυτό όργανο. Η Φράουενκιρχε ολοκληρώθηκε το 1743.
Η Φράουενκιρχε είχε μήκος 50,02 μ. και πλάτος 41,96 μ. Ο τρούλος της, στον οποίο είχε δοθεί το όνομα Steinerne Glocke, άρχιζε σε ύψος 40μ. και έφθανε στα 96 μ. και ήταν κατασκευασμένος από ψαμμίτη. Όσον αφορά το βάρος του υπάρχουν διαφορετικές πηγές σύμφωνα με τις οποίες κυμαίνονταν από 9 έως 12.000 τόνους. Στη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου ο τρούλος της Φράουενκιρχε άντεξε αν και φέρεται να χτυπήθηκε με περισσότερα από εκατό βλήματα κανονιών από τον Πρωσικό Στρατό. Το 1849 η Φράουενκιρχε βρέθηκε στο επίκεντρο της Εξέγερσης του Μαΐου, κατά την Άνοιξη των Λαών.
Εκατό χρόνια περίπου αργότερα, κατά τη διάρκεια του Βομβαρδισμού της Δρέσδης το 1945, από τις συμμαχικές δυνάμεις, η Φράουενκιρχε καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς. Οι περίπου 650.000 εμπρηστικές βόμβες που ρίχτηκαν στην πόλη είχαν ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να ανεβεί η θερμοκρασία μέσα στην εκκλησία στους 1.000 °C, να διαλυθούν οι κολώνες από ψαμμίτη και να καταρρεύσει το κτίριο, το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου. Διεσώθησαν μόνο η Αγία Τράπεζα και το ιερό της εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαρόκ εκκλησίες Κατηγορία:Δρέσδη Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Γερμανία
Λαδοπόταμος (Μακεδονία)
thumb|250px|Καταρράκτης του Λαδοποτάμου κοντά στην [[Κορομηλιά Καστοριάς|Κορομηλιά.]] thumb|250px|Τμήμα του ποταμού στο φαράγγι της Κορομηλιάς. Ο Λαδοπόταμος (άλλα ονόματα: Λιβαδοπόταμος, Ζελοβίτης ή Ζέλοβας)  είναι ποταμός της Δυτικής Μακεδονίας, ο οποίος εκχέεται στο ποταμό Αλιάκμονα του οποίου θεωρείται παραπόταμός του. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παραποτάμους του Αλιάκμονα μαζί με το Στραβοπόταμο, το Βέλος (ή Βέλας), την Πραμορίτσα και τον Βενέτικο.
Τροφοδοτείται από την λεκάνη απορροής που σχηματίζεται από τα όρη Βαρνούντας στα βόρεια, Τρικλάριο και Όρλοβο στα δυτικά και Βέρνο στα νότια και ανατολικά. Τα ύδατα του ποταμού εκχέονται στο οροπέδιο της Ορεστίδας στο ύψος του οικισμού Πορειά, όπου συναντά την κοιλάδα του Αλιάκμονα.
Γεωγραφία και περιβάλλον
Ο ποταμός αποτελεί κύριο υδροφορέα πόσιμου νερού της πόλης της Καστοριάς και άλλων παραλίμνιων οικισμών της ομώνυμης λίμνης, αλλά και καλλιεργειών κατά μήκος του ρου του ποταμού. Είναι μικρός ποταμός με συνεχή ροή. Το άνω τμήμα του ποταμού έχει χαρακτηριστεί ως βιότοπος «Corine» και το τμήμα του Φαραγγιού της Κορομηλιάς ως «τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους». Η ευρύτερη περιοχή των Κορεστίων που ανήκει, αποτελεί «τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους», οι ορεινοί όγκοι του Βέρνου αποτελούν χαρακτηρισμένο βιότοπο «Corine» και η περιοχή της Βίγλας Πισοδερίου όπου βρίσκονται οι πηγές του ποταμού, έχει χαρακτηριστεί «τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους». Αποτελεί σημαντική περιοχή για τη βίδρα, τον χρυσαετό και άλλα αρπακτικά πουλιά. Αποτελεί μια από τις λίγες γνωστές περιοχές φωλιάσματος του ποταμότρυγγα στην Ελλάδα.
Αρχαιολογία και ιστορία
Στη θέση του σπηλαίου των πηγών της Κορομηλιάς και σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τον οικισμό, έχουν ανακαλυφθεί ενδιαφέροντα ευρήματα της παλαιοντολογικής και σπηλαιολογικής ιστορίας της περιοχής. Η θέση αυτή βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων, 9 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Καστοριάς. Η ανθρώπινη παρουσία με την μορφή οστράκων μαρτυρά την κατοίκηση της περιοχής την νεολιθική περίοδο. Εμφανίζεται συσχέτιση των ευρημάτων με κεραμικά της ίδιας περιόδου από την Καστοριά, της λεκάνης της Κορυτσάς, της λεκάνης της Εορδαίας, της πεδιάδας της Πελαγονίας και της κοιλάδας του Αλιάκμονα. Ανάλογη γνωστή νεολιθική θέση στη Μακεδονία όπου παρατηρείται χρήση σπηλαίων, υπάρχει στο Ροδοχώρι Ημαθίας.
Σποραδικά ευρήματα υπάρχουν και την βυζαντινή περίοδο όπως οχυρώσεις που φανερώνουν τη στρατηγική σημασία της διάβασης, όχι μόνο στη θέση «Αρματωλός» όπου υπήρχε οχυρωμένος οικισμός, αλλά και σε συνδυασμό με άλλες οχυρώσεις κατά μήκος του ποταμού, όπως στη θέση «Κάλε» μεταξύ των οικισμών Βατοχωρίου και Γάβρου και σε κοντινές αποστάσεις όπως οι οχυματικές περίβολοι των λεγόμενων «κάστρων» του Λογγά και των Βοσογράδων. Στο ύψος του οικισμού Κορομηλιά, υπάρχει τοξωτό γεφύρι της οθωμανικής περιόδου που κτίστηκε το 1865.
Πρόσβαση και αναψυχή
Δίπλα από τον παραπόταμο, περνάει ο κύριος οδικός άξονας που συνδέει την Καστοριά, μέσω του αυτοκινητοδρόμου Α29, με προορισμούς όπως τα πλινθόκτιστα χωριά των Κορεστίων, τις Πρέσπες, το χιονοδρομικό κέντρο Βίγλας Πισοδερίου και την πόλη της Φλώρινας. Αποτελεί μια δενδρόφυτη διαδρομή που ακολουθεί παραπλεύρως το ποταμό μέχρι τις πηγές του στην Βίγλα Πισοδερίου, όπου μπορούμε να παρατηρήσουμε τα χωριά με την τοπική πλινθόκτιστη αρχιτεκτονική.
Το τμήμα του Λαδοποτάμου μετά το φαράγγι της Κορομηλιάς, προσφέρεται για ποτάμια αθλήματα (whitewater sports), ενώ η διαδρομή στον Αλιάκμονα μέχρι την κωμόπολη της Νεάπολης, είναι από τις λίγες διαδρομές του μεγαλύτερου ποταμού της Ελλάδας που προσφέρεται για την δραστηριότητα αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας Κατηγορία:Νομός Φλώρινας Κατηγορία:Νομός Καστοριάς Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αλιάκμονα
NGC 115
Ο NGC 115 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 85 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Γλύπτη. Έχει διάμετρο 50.000 ετών φωτός, δηλαδή περίπου τη μισή συγκριτικά με τον Γαλαξία μας. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 25 Σεπτεμβρίου 1834.
Αναφορές
0115 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γλύπτης (αστερισμός)
Εξαφάνιση της Τάρα Κάλικο
Η Τάρα Λι Κάλικο (Αγγλικά: Tara Leigh Calico, γεννημένη στις 28 Φεβρουαρίου του 1969) είναι μια Αμερικανίδα που εξαφανίστηκε κοντά στο σπίτι της στο Μπέλεν, Νέο Μεξικό, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1988. Πιστεύεται ευρέως ότι έπεσε θύμα απαγωγής. Μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί.
Η υπόθεση της εξαφάνισης της αναπαραστάθηκε στα τηλεοπτικά προγράμματα: A Current Affair, Unsolved Mysteries και America's Most Wanted. Παρουσιάστηκε επίσης με εκτεταμένη κάλυψη στις εκπομπές :The Oprah Winfrey Show και στο 48 Hours.
Εξαφάνιση
Την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου του 1988, η Τάρα έφυγε από το σπίτι της περίπου στις 9:30 για να κάνει την καθημερινή της βόλτα με το ποδήλατο κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Road 47 στο Νέο Μεξικό. Έκανε αυτή τη διαδρομή σχεδόν κάθε πρωί και μερικές φορές την ακολουθούσε και η μητέρα της, Πάττυ Ντόελ. Ωστόσο, η μητέρα της σταμάτησε να κάνει ποδήλατο μαζί με την Τάρα, καθώς την τελευταία φορά ένιωσε ότι ένας οδηγός τις είχε καταδιώξει. Συμβούλεψε την κόρη της να σκεφτεί το ενδεχόμενο να κουβαλάει μαζί της ένα σπρέι προστασίας, αλλά η Τάρα απέρριψε την ιδέα. Το πρωί της εξαφάνισης της Κάλικο, είχε πει στην μητέρα της να έρθει να την πάρει αν δεν ήταν σπίτι μέχρι το μεσημέρι, καθώς σχεδίαζε να παίξει τένις με το αγόρι της στις 12:30. Όταν πέρασε το μεσημέρι και η Τάρα δεν επέστρεψε στο σπίτι της, η Πάττυ ήταν λίγο ανήσυχη, αλλά ήλπιζε ότι η κόρη της απλά είχε μείνει λίγο πίσω στο χρονοδιάγραμμα της. Για να διώξει τις ανησυχίες της, πήγε να την αναζητήσει κατά μήκος της συνηθισμένης διαδρομής της Τάρας, αλλά δεν τη βρήκε πουθενά. Ωστόσο ανακάλυψε μια κασέτα που ανήκε στην κόρη της, με μουσική του μουσικού συγκροτήματος Boston, κατά μήκος ενός δύσβατου δρόμου σε μια λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Χωρίς να χάσει χρόνο επικοινώνησε με την αστυνομία για να γίνει έρευνα. Σύμφωνα με την οικογένεια και τους φίλους, δεν υπήρχε κανένας λόγος η Τάρα να φύγει από το σπίτι χωρίς να το εκμυστηρευτεί σε κανέναν. Η Πάττυ υποψιαζόταν εγκληματική ενέργεια και σκέφτηκε ότι η κόρη της έριξε σκόπιμα την κασέτα, για ν’ αφήσει μια ένδειξη.
Το πρόβλημα, ωστόσο, ήταν ότι η Τάρα ήταν ενήλικη και έτσι η αστυνομία δήλωσε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Όλα αυτά άλλαξαν όμως, όταν βρέθηκαν επίσης κομμάτια από ένα σπασμένο Γουόκμαν μάρκας Sony στην άκρη του δρόμου και μέρη του ροζ ποδήλατο της πεταμένα σ’ ένα χαντάκι. Τα ευρήματα ανήκαν στην Τάρα και βρέθηκαν κοντά σε ένα απομονωμένο κάμπινγκ, περίπου 20 μίλια από το σπίτι της κοπέλας. Η Ντόελ συνέχισε να πιστεύει ότι η κόρη της είχε ρίξει αυτά τα αντικείμενα σε μια προσπάθεια να αφήσει τα ίχνη της. Αρκετοί είδαν την Τάρα εκείνη την ημέρα να οδηγεί το ποδήλατο της, το οποίο δεν βρέθηκε ποτέ ολόκληρο. Κανείς δεν είδε τι της συνέβει, αν και αρκετοί μάρτυρες παρατήρησαν ένα ανοιχτόχρωμο φορτηγό (πιθανώς μάρκας Ford του 1953) με προσαρτημένο τροχόσπιτο στην καρότσα του, να την ακολουθεί στενά.
Το Βαν μάρκας Toyota
Στις 15 Ιουνίου του 1989, μια φωτογραφία Πόλαροϊντ μιας άγνωστης νεαρής γυναίκας και ενός αγοριού, που κοίταζαν στο φακό με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη τους και μονωτική ταινία να κλείνει το στόμα τους, ανακαλύφθηκε στο πάρκινγκ ενός καταστήματος ψιλικών στο λιμάνι St. Joe της Φλόριντα. Παρόλα αυτά το σκουρόχρωμο φόντο της φωτογραφίας δυσκόλεψε την αστυνομία να εντοπίσει το πού ακριβώς είχε τραβηχτεί. Η γυναίκα που βρήκε τη φωτογραφία είπε ότι βρισκόταν σε χώρο πάρκινγκ όπου είχε σταθμεύσει ένα λευκό βαν μάρκας Toyota χωρίς παράθυρα όταν έφτασε στο κατάστημα. Είπε ότι το βαν οδηγούσε ένας άνδρας με μουστάκι που φαινόταν να είναι γύρω στα 30 με 40. Η αστυνομία έστησε οδοφράγματα για να παγιδεύσει το όχημα, αλλά ο άνδρας δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η φωτογραφία έπρεπε να έχει τραβηχτεί μετά τον Μάιο του 1989, επειδή η συγκεκριμένη μονωτική ταινία που υπήρχε στη φωτογραφία δεν ήταν διαθέσιμη νωρίτερα.
Η φωτογραφία μεταδόθηκε στο τηλεοπτικό πρόγραμμα A Current Affair τον Ιούλιο του 1989. Φίλοι της οικογένειας της Κάλικο που είχαν δει την εκπομπή επικοινώνησαν με την Πάττυ Ντόελ, καθώς θεωρούσαν ότι η γυναίκα της φωτογραφίας έμοιαζε πολύ με την Τάρα. Οι συγγενείς του Μάικλ Χένλεϊ, ενός αγοριού που είχε εξαφανιστεί τον Απρίλιο του 1988 από το Νέο Μεξικό, είδαν επίσης το επεισόδιο και πίστευαν ότι ήταν το αγόρι στη φωτογραφία. Οι γονείς της Τάρα και του Μάικλ συναντήθηκαν με τους ερευνητές και εξέτασαν την φωτογραφία. Η Πάττυ Ντόελ ήταν «πεισμένη» ότι η εικονιζόμενη γυναικά ήταν η Τάρα. Παρατήρησε ότι τα μαλλιά, τα μάτια και η επιδερμίδα ταίριαζαν με τα χαρακτηριστικά της κόρης της. Ακόμα και μια ουλή στο πόδι της νεαρής γυναίκας ήταν πανομοιότυπη με εκείνη που είχε αποκτήσει η Τάρα εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος. Επιπλέον, ένα αντίγραφο του βιβλίου "My Sweet Audrina" (Γλυκεία μου Αντρίνα) του συγγραφέα ΒιΣι Άντριους (VC Andrews), το οποίο ήταν ένα από τα αγαπημένα βιβλία της Τάρα, βρισκόταν στην φωτογραφία, δίπλα στην νεαρή κοπέλα. Η Σκότλαντ Γιαρντ ανέλυσε τη φωτογραφία και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γυναίκα ήταν η Κάλικο. Εντούτοις, μια δεύτερη ανάλυση από το Εθνικό Εργαστήριο του Λος Αλάμος διαφώνησε. Επίσης, η ανάλυση της φωτογραφίας από το FBI δεν οδήγησε σε κάποιο συμπέρασμα.
Η μητέρα του Χένλεϊ είπε ότι ήταν "σχεδόν σίγουρη" ότι στην φωτογραφία ήταν ο Μάικλ. Ωστόσο αυτό το σενάριο θεωρείται πλέον εξαιρετικά απίθανο, καθώς τα οστά του παιδιού ανακαλύφθηκαν τον Ιούνιο του 1990 στα Όροι Ζούνι, περίπου 11 χιλιόμετρα από το κάμπινγκ της οικογένειας του από το οποίο είχε εξαφανιστεί, και 121 χιλιόμετρα από το σημείο που εξαφανίστηκε η Τάρα. Η αστυνομία πιστεύει ότι ο Μάικλ περιπλανήθηκε στην περιοχή και χάθηκε, και στη συνέχεια πέθανε από παρατεταμένη έκθεση στο κρύο και εξαιτίας της έλλειψης φαγητού και νερού.
Άλλες φωτογραφίες
Το 2009, είκοσι χρόνια αφότου βρέθηκε και κοινοποιήθηκε στα μέσα ενημέρωσης η Πόλαροϊντ φωτογραφία, ο αρχηγό της αστυνομίας του λιμανιού St. Joe, Ντέιβιντ Μπαρνς, έλαβε δύο επιστολές, με σφραγίδα ταχυδρομείου στις 10 Ιουνίου και στις 10 Αυγούστου 2009, από το Αλμπουκέρκι του Νέου Μεξικού. Το πρώτο γράμμα περιείχε ένα αντίγραφο τυπωμένης φωτογραφίας σε εκτυπωτή, ενός αγοριού με καστανόξανθα μαλλιά. Ο αποστολέας είχε μουτζουρώσει με μαύρο μαρκαδόρο το στόμα του εικονιζόμενου παιδιού σαν να το είχαν φιμώσει, απεικονίζονταν προφανώς την μονωτική ταινία στην φωτογραφία του 1989. Το δεύτερο γράμμα περιείχε την πρωτότυπη εικόνα του ίδιου αγοριού. Στις 12 Αυγούστου του 2009, η εφημερίδα The Star έλαβε μια τρίτη επιστολή, με σφραγίδα ταχυδρομείου στο Αλμπουκέρκη, ένα αντίγραφο της ίδιας φωτογραφία μουντζουρωμένη πάλι με μαύρο μαρκαδόρο στο στόμα του εικονιζόμενου αγοριού. Το αγόρι δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι είναι το ίδιο με εκείνο της Πόλαροϊντ φωτογραφίας. Καμία από τις επιστολές δεν περιείχε διεύθυνση αποστολέα ή σημείωμα που να υποδεικνύει την ταυτότητα του παιδιού, κάνοντας τους αστυνομικούς να πιστεύουν ότι μπορεί όλο αυτό να έχει σχέση με την εξαφάνιση της Τάρα Κάλικο. Τα γράμματα στάλθηκαν την ίδια στιγμή που ένα αυτοαποκαλούμενο μέντιουμ είχε τηλεφωνήσει στην αστυνομία για την Τάρα, λέγοντας ότι είχε γνωρίσει στην Καλιφόρνια μια κοπέλα που το είχε σκάσει από το σπίτι της, και με την οποία δούλευε σε ένα στριπτιτζάδικο. Η κοπέλα αυτή όμως τελικά δολοφονήθηκε. Η τηλεφωνήτρια είπε ότι είχε οράματα που υποδήλωναν ότι η κοπέλα μπορεί να ήταν η Κάλικο και ότι ίσως να θάφτηκε στην Καλιφόρνια. Οι αναζητήσεις δεν οδήγησαν σε καμία ανακάλυψη. Οι φωτογραφίες δόθηκαν στο FBI για περαιτέρω έρευνα με την ελπίδα να βρεθούν δακτυλικά αποτυπώματα ή πιθανά στοιχεία DNA.
Δύο άλλες φωτογραφίες Πόλαροϊντ, πιθανώς της Τάρα, έχουν εμφανιστεί μέσα στα χρόνια. Η πρώτη βρέθηκε κοντά σε ένα εργοτάξιο στο Μοντεσίτο της Καλιφόρνια και είναι μια θολή φωτογραφία του προσώπου ενός κοριτσιού με ταινία που καλύπτει το στόμα της και γαλάζιο ριγέ ύφασμα πίσω της, "παρόμοιο με αυτό στο μαξιλάρι στη φωτογραφία του λευκού βαν της Toyota". Τραβήχτηκε σε φιλμ που δεν ήταν διαθέσιμο μέχρι τον Ιούνιο του 1989. Η δεύτερη φωτογραφία που τραβήχτηκε μέσα σε ένα βαγόνι τρένου δείχνει «μια γυναίκα να φορά γυαλιά με μαύρο σκελετό και να είναι φιμωμένη με γάζα στα χέρια και στο στόμα, ενώ δίπλα της βρίσκεται ένας άνδρας». Το συγκεκριμένο τύπου φιλμ που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν διαθέσιμο μέχρι τον Φεβρουάριο του 1990. Η μητέρα της Κάλικο πίστευε ότι η γυναικά της πρώτης φωτογραφίας ήταν όντως η Τάρα, αλλά σκέφτηκε ότι η δεύτερη μπορεί να ήταν προϊόν φάρσας. Η αδερφή της δήλωσε: «Και στις δυο φωτογραφίες υπήρχε μια εντυπωσιακή και ανησυχητική ομοιότητα. Όσο για μένα, δεν θα το αποκλείσω ότι η αδελφή μου ήταν και στην δεύτερη φωτογραφία. Αλλά να θυμάστε ότι η οικογένεια μας έπρεπε να αναγνωρίσει πολλές άλλες φωτογραφίες και όλες εκτός από αυτές τις τρεις αποκλείστηκαν."
Μεταγενέστερες εξελίξεις
Το 1998, η Τάρα Κάλικο κηρύχθηκε επίσημα νεκρή. Ένας δικαστής έκρινε τον θάνατο της ως ανθρωποκτονία. Το 2002 πέθανε ο βιολογικός πατέρας της Τάρα, ενώ η μητέρα της το 2006. Δυστυχώς έφυγαν με τον καημό ότι δεν έμαθαν τι συνέβη στην κόρη τους.
Εντούτοις το 2008, ο Ρενέ Ριβέρα, ο σερίφης της κομητείας της Βαλένθια, ανέφερε ότι έλαβε πληροφορίες ότι δύο έφηβοι χτύπησαν κατά λάθος την Κάλικο με ένα φορτηγό, πανικοβλήθηκαν και στη συνέχεια τη σκότωσαν. Συγκεκριμένα δήλωσε: «''Ήταν πραγματικά ένα όμορφο κορίτσι. Ήταν πολύ αθλητική, και πολλοί νεαροί ήθελαν να της μιλήσουν, να την συναντήσουν και να βγουν ραντεβού μαζί της. Και ενώ οδηγούσε το ποδήλατο, πήγαν και προσπάθησαν να της τραβήξουν την προσοχή, να την αρπάξουν, ή οτιδήποτε άλλο''». Σύμφωνα με τον Ριβέρα, τα αγόρια που οδήγησαν πίσω από το ποδήλατο της κοπέλας με ένα βαν, κόλλησαν πάνω της και συνέβη κάποιο ατύχημα. Η Κάλικο πέθανε αργότερα και οι υπεύθυνοι κάλυψαν το έγκλημα. Ο Ριβέρα δήλωσε ότι γνώριζε τα ονόματα των εμπλεκομένων, αλλά χωρίς πτώμα δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει. Δεν έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία που τον οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα. Ο πατριός της Τάρα, Τζον Ντόελ, είπε ότι ο σερίφης δεν έπρεπε να κάνει αυτά τα σχόλια εάν δεν ήταν διατεθειμένος να συλλάβει κανέναν και ότι ισχυρές έμμεσες αποδείξεις θα έπρεπε να είναι αρκετά για μια καταδίκη.
Τον Οκτώβριο του 2013, δημιουργήθηκε μια ειδική ομάδα έξι ατόμων για να διερευνήσει εκ νέου την εξαφάνιση της Τάρα. Από το 2017 δεν έχει γίνει καμία σύλληψη και η υπόθεση παραμένει ανοιχτή.
Την 1η Οκτωβρίου 2019, το FBI ανακοίνωσε ότι «προσφέρει ανταμοιβή έως και 20.000 δολάρια για ακριβείς λεπτομέρειες που οδηγούν στην ταυτοποίηση ή την τοποθεσία της Τάρα Λι Κάλικο και πληροφορίες που οδηγούν στη σύλληψη και την καταδίκη των υπευθύνων για την εξαφάνιση της».
Τον Σεπτέμβριο του 2021, το Γραφείο του Σερίφη της Κομητείας της Βαλένθια και η Αστυνομία της Πολιτείας του Νέου Μεξικού εξέδωσαν μια δήλωση ότι έχουν νέο προβάδισμα στην υπόθεση και ότι το επίκεντρο ενός σφραγισμένου εντάλματος για μια άγνωστη ιδιωτική κατοικία που βρίσκεται στην κομητεία της Βαλένθια έχει εκδοθεί. Ωστόσο, δεν δόθηκαν περισσότερες λεπτομέρειες.
Αναφορές
Κατηγορία:Articles with hCards Κατηγορία:Αγνοούμενες γυναίκες στην Αμερική Κατηγορία:Αγνοούμενοι Κατηγορία:Αγνοούμενα άτομα
Σοφοκλής Σχορτσιανίτης
Ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης (Τίκο, Καμερούν, 22 Ιουνίου 1985) είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται στον Ιόνιο Κέρκυρας. Με ύψος 2,06 μ. αγωνίζεται ως σέντερ. Με την Εθνική Ελλάδας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006 και το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννήθηκε στο Τίκο του Καμερούν. Ο πατέρας του είναι από την Ελλάδα και η μητέρα του από το Καμερούν. Η πρώτη του ομάδα ήταν ο Ηρακλής Καβάλας, ενώ η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκίνησε τη σεζόν 2000-2001 με τον Ηρακλή. Στον Ηρακλή, έκανε ντεμπούτο στις 17 Φεβρουαρίου 2001 κόντρα στον Πανιώνιο. Έμεινε για 5:45 λεπτά στο παρκέ και πρόλαβε να σημειώσει τέσσερις πόντους με 2/2 δίποντα, να μαζέψει ένα ριμπάουντ και να κερδίσει δύο φάουλ. Σε εκείνο το παιχνίδι, έγραψε ιστορία αφού είχε γίνει ο νεότερος που πάτησε το πόδι του στα παρκέ του Πρωταθλήματος Ελλάδας όντας 15 χρόνων, επτά μηνών και 25 ημερών (αργότερα έσπασαν το ρεκόρ οι Γιώργος Παπαγιάννης και Λευτέρης Μαντζούκας).
Το 2003, επιλέχθηκε στο νούμερο 34 του ΝΒΑ Ντραφτ από τους Λος Άντζελες Κλίπερς, χωρίς, όμως, τελικά να μετακομίσει στο πρωτάθλημα του NBA. Αντ' αυτού ξενιτεύτηκε για ένα χρόνο, την περίοδο 2003-2004, στην ιταλική Καντού.
Την επόμενη περίοδο επιστρέφει στην Ελλάδα με τη φανέλα του Άρη, ενώ από τη σεζόν 2005-2006 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό και έγινε ένας από τους πιο αγαπητούς παίκτες των «ερυθρόλευκων» οπαδών, έχοντας μια πολύ καλή χρονιά σε επιδόσεις με μεγάλη βελτίωση αλλά και εξέλιξη στον πληθωρικό πλέον τρόπο παιχνιδιού του.
Την περίοδο 2006-2007, μετά από την εντυπωσιακή του απόδοση στο Μουντομπάσκετ συνέχισε στον Ολυμπιακό δημιουργώντας την προσδοκία ότι θα ήταν πλέον ένας από τους κορυφαίους σέντερ της Ευρώπης, όμως εμφανίστηκε αδιάφορος για την εξέλιξή του και υπέρβαρος με αποτέλεσμα να έχει μια μέτρια σεζόν. Τα χειρότερα δεν άργησαν να έλθουν και πριν από την έναρξη της σεζόν 2007-2008 το ιατρικό επιτελείο του Ολυμπιακού, αφού διαπίστωσε πως εξακολουθούσε να είναι υπέρβαρος (180 κιλά), του ανακοίνωσε πως αν δεν επανέλθει σε μια φυσιολογική φυσική κατάσταση δεν κινδυνεύει μόνο η σταδιοδρομία του, αλλά και η υγεία του.
Εξαιτίας της άρνησής του να μεταβεί σε κλινική αδυνατίσματος στην Ελβετία, ο Ολυμπιακός αποφάσισε, το Δεκέμβριο του 2007, τη διακοπή συμβολαίου του «Big Sofo». Ο ίδιος ο παίκτης, δήλωσε ότι ουδέποτε αρνήθηκε να πάει στην Ελβετία για το εν λόγω θέμα υγείας. Τελικά, ύστερα από ώριμη σκέψη του ίδιου, σε συμφωνία με τους παράγοντες της ομάδας, για το καλό του και ύστερα το καλό της ομάδας, αποφάσισε να μεταβεί στο ανωτέρω κέντρο στις αρχές Ιανουαρίου του 2008.
Ο Σχορτσιανίτης δέχτηκε τελικά να αναχωρήσει για την Ελβετία και το συμβόλαιό του διακόπηκε. Επέστρεψε τελικά στο ρόστερ του Ολυμπιακού και αγωνίστηκε για πρώτη φορά μετά από αρκετούς μήνες απουσίας στον τελευταίο αγώνα της κανονικής σεζόν του πρωταθλήματος 2007-2008. Έδωσε κανονικά το παρόν και στα playoff, όπου η παρουσία του βοήθησε σημαντικά τον Ολυμπιακό στην πορεία του μέχρι και τους τελικούς.
Το καλοκαίρι του 2012, επέστρεψε στην Ελλάδα για χάρη του Παναθηναϊκού, με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ. Το καλοκαίρι του 2013, ο Παναθηναϊκός δεν ανανέωσε το συμβόλαιό του, λόγω της μικρής (σε λεπτά) προσφοράς του. Έτσι, επέστρεψε στην παλιά του ομάδα, την Μακάμπι Τελ Αβίβ, με την οποία αναδείχτηκε πρωταθλητής Ευρώπης για πρώτη φορά, το 2014. Στον τελικό με τη Ρεάλ Μαδρίτης που κρίθηκε στην παράταση, η Μακάμπι νίκησε με 98-86 και ο Σχορτσανίτης είχε εννιά πόντους και τρία ριμπάουντ σε 9:42.
Το καλοκαίρι του 2015, υπέγραψε στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Μετά το σύντομο πέρασμά του από την ομάδα του Βελιγραδίου, επέστρεψε το Νοέμβρη του 2015 στο ελληνικό πρωτάθλημα για τον ΠΑΟΚ.
Το Δεκέμβριο του 2016, μετά από έξι μήνες χωρίς ομάδα, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Απολλώνα Πάτρας. Λίγο καιρό μετά την υπογραφή του συμβολαίου του με τον Απόλλωνα, ο Σοφοκλής τραυματίστηκε και έτσι λύθηκε η συνεργασία του με την ομάδα της Πάτρας.
Την 1η Νοεμβρίου 2017, ανακοινώθηκε από τα Τρίκαλα. Στις 6 Ιανουαρίου 2018, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την φανέλα των Τρικάλων απέναντι στο Ρέθυμνο και μάλιστα ήταν το πρώτο του παιχνίδι μετά από 623 μέρες. Σε αυτό το παιχνίδι είχε 6 πόντους και 1 ριμπάουντ σε 9:20 λεπτά συμμετοχής.
Τον Ιούλιο του 2019, συμφώνησε με τον Ιωνικό Νίκαιας. Στις 16 Νοεμβρίου 2019, επέστρεψε στην ενεργό δράση μετά από 680 ημέρες, κόντρα στον Παναθηναϊκό. Στις 16 Δεκεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την καλύτερη ομάδα της δεκαετίας (2010-2020) στην Ευρωλίγκα. Στις 13 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από την Ευρωλίγκα ότι αποτελεί μέλος της κορυφαίας δεκάδας (ομάδας) της Μακάμπι Τελ Αβίβ στη δεκαετία 2010-2020, όντας πρώτος σε ψήφους του κοινού με ποσοστό 83.98%.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τα παρκέ, μετά από 20 χρόνια παρουσίας. Στην Ευρωλίγκα αποσύρθηκε έχοντας 197 αγώνες, 1.654 πόντους (8,4 μέσος όρος), 560 ριμπάουντ (2,8), 162 ασίστ (0,8 μέσος όρος), 113 κλεψίματα (0,6 μέσος όρος) και 69 κοψίματα (0,4 μέσος όρος). Στο Πρωτάθλημα Ελλάδας μέτρησε 239 αγώνες, με 1.833 πόντους (7,67 μέσος όρος), 731 ριμπάουντ (3,09), 172 ασίστ (0,72), 112 κλεψίματα, (0,46) και 68 κοψίματα (0,28).
Εθνική ομάδα
Αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα των εφήβων στο Ευρωμπάσκετ του 2002 και το Μουντομπάσκετ του 2003, όπου κατακτήθηκαν δύο χάλκινα μετάλλια. Έγινε ο πρώτος παίκτης με μερικώς αφρικανική καταγωγή που συμμετείχε σε επίσημους αγώνες της Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ της Ελλάδας, στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2006, όπου η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της ομάδας και η εκρηκτική απόδοσή του εναντίον της Εθνικής ΗΠΑ (14 πόντοι) ήταν αποφασιστικής σημασίας για την ελληνική επιτυχία στον ημιτελικό. Το 2008, κατέκτησε την πέμπτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, με ολιγόλεπτη συμμετοχή στη διοργάνωση. Το 2009, με εξαιρετικές εμφανίσεις, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009 στην Πολωνία. Μάλιστα στον μικρό τελικό είχε 23 πόντους, 6 ριμπάουντ, 9/12 βολές και 7/9 δίποντα στη νίκη με 57-56 επί της Σλοβενίας, που χάρισε στην Ελλάδα το μετάλλιο. Με το εθνόσημο ο Σχορτσιανίτης αγωνίστηκε σε 54 παιχνίδια σκοράροντας 439 πόντους (μ.ο: 8.13).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Έλληνες αφρικανικής καταγωγής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Πωλ Παινλεβέ
Ο Πωλ Παινλεβέ (Paul Painlevé, 5 Δεκεμβρίου 1863 – 29 Οκτωβρίου 1933) ήταν Γάλλος μαθηματικός και πολιτικός. Διετέλεσε δύο φορές Πρωθυπουργός της Γαλλίας, και συγκεκριμένα της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας: Το φθινόπωρο του 1917 και από τον Απρίλιο μέχρι τον Νοέμβριο του 1925. Η είσοδός του στην πολιτική, το 1906, έγινε μετά από τη σταδιοδρομία του στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης από το 1892.
Η πρώτη του πρωθυπουργία είχε διάρκεια μόλις εννέα εβδομάδων, αλλά χρειάσθηκε κατά τη διάρκειά της να αντιμετωπίσει τον χειρισμό σοβαρών θεμάτων, όπως ήταν η Ρωσική Επανάσταση, η είσοδος των ΗΠΑ στον Α΄ Παγκοσμιο Πόλεμο, η αποτυχία της Επιθέσεως του Νιβέλ, η κατάπνιξη των ανταρσιών στον γαλλικό στρατό και οι αγγλογαλλικές σχέσεις. Ως υπουργός Πολέμου κατά τη δεκαετία του 1920, ο Παινλεβέ υπήρξε κεντρικός παράγοντας στην κατασκευή της Γραμμής Μαζινό. Στη δεύτερη πρωθυπουργική θητεία του ασχολήθηκε με την εξέγερση των Δρούζων της Συρίας, που είχε διεγείρει την ανησυχία της κοινής γνώμης και του κοινοβουλίου για τη γενικότερη κρίση των γαλλικών κτήσεων.
Τα πρώιμα χρόνια
Ο Παινλεβέ νυμφεύθηκε τη Μαργκερίτ Πετίτ ντε Βιλνέβ το 1901, η οποία πέθανε κατά τη γέννηση του μοναχογιού τους Ζαν Παινλεβέ το επόμενο έτος.
Η ενασχόληση του Παινλεβέ με τις διαφορικές εξισώσεις τον οδήγησε στις εφαρμογές τους στη θεωρία της πτήσεως και, όπως πάντα, το ευρύ ενδιαφέρον του για θέματα μηχανικής εκδηλώθηκε με ενθουσιαμό για το νέο τότε πεδίο της αεροπορίας. Το 1908 έγινε ο πρώτος επιβάτης στη Γαλλία του αεροπλάνου του Γουίλμπουρ Ράιτ, ενώ το 1909 δημιούργησε το πρώτο πανεπιστημιακό μάθημα στην αεροναυπηγική.
Μαθηματικό έργο
Κάποιες διαφορικές εξισώσεις μπορούν να επιλυθούν με τη χρήση στοιχειωδών αλγεβρικών πράξεων και των τριγωνομετρικών και εκθετικών συναρτήσεων. Πολλές ενδιαφέρουσες ειδικές συναρτήσεις προκύπτουν ως λύσεις γραμμικών συνήθων διαφορικών εξισώσεων (ΣΔΕ) δεύτερης τάξεως. Περί το 1900 οι Παινλεβέ, Εμίλ Πικάρ και Μπ. Γκαμπιέ απέδειξαν ότι οι μη γραμμικές ΣΔΕ δεύτερης τάξεως με πολυωνυμικούς συντελεστές που έχουν μία συγκεκριμένη τεχνική ιδιότητα κοινή με τις γραμμικές ΣΔΕ (η οποία σήμερα αναφέρεται συνήθως ως «ιδιότητα Παινλεβέ») μπορούν πάντοτε να μετασχηματισθούν σε κάποια από 50 κανονικές μορφές. Από αυτές τις 50 εξισώσεις, μόλις οι 6 απαιτούν νέες υπερβατικές συναρτήσεις για την επίλυσή τους. Αυτές οι νέες υπερβατικές συναρτήσεις αποκαλούνται «υπερβάσεις Παινλεβέ» (Painlevé transcendents) και το ενδιαφέρον για αυτές έχει αναζωογονηθεί τελευταία εξαιτίας της εμφανίσεώς τους στη σύγχρονη γεωμετρία, στα ολοκληρώσιμα συστήματα και στη στατιστική μηχανική.
Το 1895 ο Παινλεβέ έδωσε μία σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης πάνω στις διαφορικές εξισώσεις, διατυπώνοντας στο τέλος τη λεγόμενη «εικασία Παινλεβέ» σχετικά με τα ανώμαλα σημεία στο πρόβλημα των Ν σωμάτων.
Κατά τη δεκαετία του 1920 ο Παινλεβέ έστρεψε για λίγο το ενδιαφέρον του στη νέα τότε θεωρία για τη βαρύτητα, τη Γενική θεωρία της σχετικότητας. Το 1921 πρότεινε τις συντεταγμένες Gullstrand-Painlevé για τη μετρική Σβάρτσιλντ. Η τροποποίηση στο σύστημα συντεταγμένων ήταν η πρώτη που έδειξε καθαρά ότι η ακτίνα Σβάρτσιλντ είναι μία ασυνέχεια συντεταγμένων. Ο Χάρυ Γκραφ Κέσλερ κατέγραψε στο ημερολόγιό του ότι κατά τη διάρκεια μιας επισκέψεώς του στο Βερολίνο, ο πολιτικός πλέον Παινλεβέ συζήτησε με τον Αϊνστάιν για τον ειρηνισμό και τη διεθνή πολιτική, αλλά δεν υπάρχει αναφορά σε συζητήσεις για τη σημασία της ακτίνας Σβάρτσιλντ.
Αρχές πολιτικής σταδιοδρομίας
thumb|left|Ο Πωλ Παινλεβέ το 1915 Ο Παινλεβέ έγινε το 1906 διαμερισματάρχης στο 5ο Διαμέρισμα των Παρισίων, το λεγόμενο και Καρτιέ Λατέν. Μέχρι το 1910 είχε παραιτηθεί από όλες τις πανεπιστημιακές του θέσεις και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε στην ενεργό συμμετοχή του σε στρατιωτικές επιτροπές.
Από το 1915 ως το 1917 ο Παινλεβέ υπηρέτησε ως υπουργός Δημόσιας Διδασκαλίας και Ευρεσιτεχνιών. Τον Δεκέμβριο του 1915 ζήτησε την υπογραφή μιας συμφωνίας επιστημονικών ανταλλαγών μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας, με την προκύπτουσα συνεργασία να οδηγεί τελικώς στην παράλληλη ανάπτυξη από τους Πωλ Λανζεβέν και Ρόμπερτ Γουίλιαμ Μπόυλ του πρώτου ενεργού σόναρ.
Πρώτη πρωθυπουργία
Με τον διορισμό του στη θέση του υπουργού Πολέμου τον Μάρτιο του 1917, ο Παινλεβέ κλήθηκε αμέσως να εγκρίνει τα υπεραισιόδοξα σχέδια του Ρομπέρ Νιβέλ για μία διασπαστική επίθεση κατά των γερμανικών γραμμών άμυνας στην Καμπανία. Ο Παινλεβέ αντέδρασε στην καταστροφική αποτυχία του σχεδίου απολύοντας τον Νιβέλ και αντικαθιστώντας τον με τον Ανρί Φιλίπ Πεταίν. Απομόνωσε επίσης τη Ρωσική Εκστρατευτική Δύναμη στη Γαλλία που είχε στασιάσει στο στρατόπεδο Λα Κουρτέν, στο υψίπεδο Μιλβάς.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1917 ο πρωθυπουργός Αλεξάντρ Ριμπό έχασε την υποστήριξη των σοσιαλιστών και ο Παινλεβέ κλήθηκε να σχηματίσει μία νέα κυβέρνηση.
Ο Παινλεβέ υπήρξε μία από τις φωνές που κυριάρχησαν στο Συνέδριο του Ραπάλλο, που οδήγησε στη σύσταση του Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου, ενός συμβουλευτικού σώματος των συμμαχικών δυνάμεων. Ο ίδιος διόρισε τον Φερντινάν Φος ως τον Γάλλο αντιπρόσωπο, γνωρίζοντας ότι ήταν ο φυσικός αρχηγός των Συμμάχων. Επιστρέφοντας στο Παρίσι ωστόσο, ο Παινλεβέ ηττήθηκε στις εκλογές και παραιτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1917, οπότε τον διαδέχθηκε ο Ζωρζ Κλεμανσώ. Ο Φος έγινε τελικώς αρχιστράτηγος όλων των συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων στο δυτικό και το ιταλικό μέτωπο τον Μάρτιο του 1918.
Δεύτερη πρωθυπουργία
Στη συνέχεια ο Παινλεβέ είχε μικρή πολιτική δραστηριότητα μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου 1919, οπότε και πρόβαλε ως εξ αριστερών επικριτής του δεξιού Εθνικού Μπλοκ. Μέχρι τις επόμενες εκλογές του Μαΐου 1924 η συνεργασία του με τον Εντουάρ Εριό, συνυπουργό του στην κυβέρνηση Μπριάν του 1915, είχε οδηγήσει στον σχηματισμό του «Καρτέλ της Αριστεράς» (Cartel des Gauches). Κερδίζοντας τις εκλογές, ο Εριό έγινε πρωθυπουργός τον Ιούνιο, ενώ ο Παινλεβέ έγινε πρόεδρος της Βουλής και συμμετείχε ως υποψήφιος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 1924, αλλά ηττήθηκε από τον Γκαστόν Ντουμέργκ. Η διοίκηση του Εριό ανεγνώρισε επισήμως τη Σοβιετική Ένωση, δέχθηκε το Σχέδιο Ντως για τις πολεμικές αποζημιώσεις και συμφώνησε να αποσύρει τα γαλλικά στρατεύματα από το Ρουρ. Ωστόσο, μία οικονομική κρίση προέκυψε από την υποτίμηση του γαλλικού φράγκου και έτσι τον Απρίλιο του 1925 ο Εριό εξέπεσε από το αξίωμά του και πρωθυπουργός έγινε ο Παινλεβέ για δεύτερη φορά στη ζωή του, στις 17 Απριλίου 1925. Ούτε όμως και αυτός στάθηκε ικανός να προσφέρει πειστικές λύσεις για τα οικονομικά προβλήματα και υποχρεώθηκε σε παραίτηση στις 21 Νοεμβρίου.
Τα ύστερα χρόνια
thumb|Ο Πωλ Παινλεβέ κατά τη δεκαετία του 1920 Μετά την παραίτηση του Παινλεβέ ο Μπριάν σχημάτισε κυβέρνηση με τον Παινλεβέ στη θέση του υπουργού Πολέμου. Παρά το ότι ο Μπριάν ηττήθηκε από τον Ραϊμόν Πουανκαρέ το 1926, ο Παινλεβέ εξακολούθησε να είναι υπουργός. Ο Πουανκαρέ σταθεροποίησε το φράγκο, αλλά τελικώς παρέδωσε με τη σειρά του την εξουσία στον Μπριάν. Κατά τη διάρκεια της υπουργίας του, ο Παινλεβέ διεδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη σχεδίαση και στην κατασκευή της Γραμμής Μαζινό. Αυτή η γραμμή στρατιωτικών οχυρώσεων κατά μήκος των ανατολικών συνόρων της Γαλλίας σχεδιάσθηκε κατά μεγάλο μέρος από τον Παινλεβέ, ωστόσο πήρε το όνομά της από τον Αντρέ Μαζινό, εξαιτίας του αγώνα του για τη δημόσια υποστήριξη του γιγάντιου αυτού έργο και για την εξεύρεση των πόρων για τη χρηματοδότησή του. Ο Παινλεβέ παρέμεινε υπουργός Πολέμου μέχρι τον Ιούλιο του 1929.
Παρά το ότι προτάθηκε για Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας το 1932, ο Παινλεβέ αποσύρθηκε πριν τις εκλογές αυτές. Αργότερα το ίδιο έτος έγινε υπουργός Αεροπορίας και υπέβαλε προτάσεις για μία διεθνή συνθήκη απαγορεύσεως της κατασκευής βομβαρδιστικών αεροσκαφών και για τη δημιουργία μιας διεθνούς αεροπορικής δυνάμεως για την επιβολή της παγκόσμιας ειρήνης. Η πολιτική του σταδιοδρομία έληξε με την πτώση της κυβερνήσεως τον Ιανουάριο του 1933.
Ο Πωλ Παινλεβέ απεβίωσε στο Παρίσι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, σε ηλικία 70 ετών. Στις 4 Νοεμβρίου, μετά από υμνητικό λόγο από τον πρωθυπουργό Αλμπέρ Σαρώ, ενταφιάσθηκε στο Πάνθεον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί Κατηγορία:Γάλλοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Ηφαιστόδωρος
Ο Ηφαιστόδωρος ήταν γλύπτης των ελληνιστικών χρόνων, που καταγόταν πιθανώς από την Αντιόχεια. Ο πατέρας του Ηφαιστοδώρου ονομαζόταν Θέων. Η υπογραφή του γλύπτη αυτού ανευρέθηκε σε βάθρο ανδριάντα του Αφροδισίου, στο Καρατάς της Κιλικίας, στη σημερινή Τουρκία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Όσβεστρι
Το Όσβεστρι (αγγλικά: Oswestry) είναι πόλη στην περιοχή Σρόπσαϊρ, Αγγλία, κοντά στα αγγλοουαλικά σύνορα. Το 2011 είχε πληθυσμό 17105 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Monsanto
Η Monsanto Company είναι εισηγμένη αμερικανική πολυεθνική εταιρεία αγροχημικής και γεωργικής βιοτεχνολογίας με έδρα το Κριβ Κορ στο Μείζον Σεντ Λούις του Μιζούρι. Είναι ο κορυφαία παραγωγός γενετικά τροποποιημένων (GM) σπόρων και Roundup ζιζανιοκτόνων με βάση τη γλυφοσάτη. Ο ρόλος της Monsanto στον τομέα των γεωργικών αλλαγών, των προϊόντων βιοτεχνολογίας και η άσκηση πίεσης των κυβερνητικών υπηρεσιών, παράλληλα με την ιστορία της ως εταιρεία χημικών, έκαναν την εταιρεία αμφιλεγόμενη. Το Σεπτέμβριο του 2016, το διοικητικό συμβούλιο της Monsanto συμφώνησε να αποδεχθεί την προσφορά της Bayer για την αγορά της Monsanto έναντι $66 δις ($128/μετοχή) εν αναμονή της κανονιστικής έγκρισης.
Ιδρυμένη το 1901 από τον Τζον Φράνσις Κίνι, η Monsanto αρχικά παρήγαγε πρόσθετα τροφίμων, όπως σακχαρίνη και βανιλίνη, ενώ επεκτάθηκε σε βιομηχανικές χημικές ουσίες όπως το θειικό οξύ και τα PCB το 1920 και από τη δεκαετία του 1940 ήταν ένας σημαντικός παραγωγός πλαστικών, συμπεριλαμβανομένων πολυστυρένιου και συνθετικών ινών. Αξιοσημείωτα επιτεύγματα από τη Monsanto και τους επιστήμονές της ως εταιρεία χημικών προϊόντων, περιλαμβάνονται η επαναστατική έρευνα σχετικά με καταλυτική ασύμμετρη υδρογόνωση και είναι η πρώτη εταιρεία που έφερε στο φως τη μαζική παραγωγή διόδων εκπομπής φωτός (LED). Η εταιρεία, επίσης, στο παρελθόν κατασκεύαζε αμφιλεγόμενα προϊόντα, όπως τα εντομοκτόνα DDT, PCBs, Agent Orange και την ανασυνδυασμένη βόεια αυξητική ορμόνη.
Η Monsanto ήταν μεταξύ των πρώτων που πραγματοποίησαν γενετική τροποποίηση φυτικού κυττάρου, ως μία από τις τέσσερις ομάδες που ανήγγειλαν την εισαγωγή γονιδίων σε φυτά το 1983, ενώ ήταν μεταξύ των πρώτων που διεξήγαγαν δοκιμές στον τομέα των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών, πράγμα που έγινε το 1987. Παρέμεινε μία από τις κορυφαίες 10 χημικές εταιρείες των ΗΠΑ, μέχρι να εκποιηθούν οι περισσότερες από τις χημικές επιχειρήσεις της μεταξύ του 1997 και του 2002, μέσα από μια διαδικασία συγχωνεύσεων και αποσχίσεων εταιρειών που επικεντρώνονταν στον τομέα της βιοτεχνολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Πόλεμοι Μουσκέτων
Οι Πόλεμοι Μουσκέτων ήταν μια σειρά μαχών που διεξήχθησαν μεταξύ διαφόρων φυλετικών ομάδων Μαορί στις αρχές της δεκαετίας του 1800, βασικά στο Βόρειο Νησί στη Νέα Ζηλανδία. Οι συγκρούσεις είχαν άμεσα επηρεαστεί από την απόκτηση μουσκέτων από τους Μαορί. Βόρειες φυλές, όπως οι αντίπαλες Ngapuhi και Ngati Whatua, ήταν οι πρώτες που απέκτησαν πυροβόλα όπλα και επέφεραν σημαντικές απώλεις η μία στην άλλη, καθώς και σε γειτονικές φυλές, μερικές εκ των οποίων δεν είχαν δει ποτέ μουσκέτα.
Εν καιρώ, όλες οι φυλές εμπορεύτηκαν την απόκτηση μουσκετών και η σύγκρουση τελικά έφτασε σε αδιέξοδο αφού αποδεκάτισε τον πληθυσμό μερικών φυλών και μετέβαλε δραστικά τα όρια μεταξύ των περιοχών που ελέγχονταν από τις διάφορες φυλές.
Παραπομπές
"Ο πρώτος τόμος που διηγείται την περίοδο αυτή στην ιστορία της Νέας Ζηλανδίας": "The Musket Wars"
Κατηγορία:Ιστορία της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Μάορι
Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης
Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης - (συντ.: Κ.Ε.) (ρωσικά: Центра́льный комите́т Коммунисти́ческой па́ртии Сове́тского Сою́за – ЦК КПСС, Tsentralniy Komitet Kommunistitcheskoi Partii Sovetskogo Soyuza – TsK KPSS), συντομευμένο στα Ρωσικά ως ЦК, «Τσε-κα», ήταν de jure το ανώτατο όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ) μεταξύ των Συνεδρίων του Κόμματος.
Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Βλαντιμίρ Λένιν στο Κομμουνιστικό Κόμμα, η Κεντρική Επιτροπή λειτουργούσε ως η ανωτάτη αρχή του κόμματος μεταξύ των συνεδρίων. Ωστόσο, στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος που έγινε το 1919, συστάθηκε το Πολιτικό Γραφείο (Πολιτμπιρό) προκειμένου να αποφασίζει για ζητήματα άμεσης Το Πολιτικό Γραφείο κατέστη υπόλογο στην Κεντρική Επιτροπή, και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής μπορούσαν να συμμετέχουν στις συνεδριάσεις του με συμβουλευτική ψήφο. Μετά τον θάνατο του Λένιν, ο Ιωσήφ Στάλιν εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Κ.Ε..
Μέχρι τον θάνατο του [Στάλιν το 1953, η Κεντρική Επιτροπή είχε γίνει σε μεγάλο βαθμό ένα τυπικό όργανο που ήταν υπόλογο στο Πολιμπιρό, και όχι το αντίστροφο. Μετά το θάνατο του Στάλιν η Κ.Ε. έγινε και πάλι ένας σημαντικός θεσμός κατά τη διάρκεια της μάχης για την εξουσία και τη διαδοχή του Στάλιν. Μετά την αναρρίχηση στην εξουσία του Χρουστσόφ, η Κεντρική Επιτροπή είχε ακόμη ηγετικό ρόλο· ανέτρεψε την απόφαση για την απομάκρυνση του Χρουστσόφ από τη θέση του το 1957. Το 1964, η Κεντρική Επιτροπή εξεδίωξε τον Χρουστσόφ από την εξουσία, και εξέλεξε τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ σαν Πρώτο Γραμματέα. Η Κεντρική Επιτροπή ήταν ένα σημαντικό όργανο στην αρχή της διακυβέρνησης Μπρέζνιεφ, έχασε όμως σε ουσιαστική δύναμη από το Πολιτμπιρό. Από τότε, και μέχρι την αναρρίχηση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η Κεντρική Επιτροπή έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο στη διακυβέρνηση του κόμματος και του κράτους – το Πολιτικό Γραφείο ήταν το ανώτατο πολιτικό όργανο της Σοβιετικής Ένωσης.
Γενικά: 1898-1917
Στο ιδρυτικό συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (του προκατόχου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης) ο Βλαντιμίρ Λένιν μπόρεσε να κερδίσει αρκετή υποστήριξη για τη δημιουργία ενός παντοδύναμου κεντρικού οργάνου στο επόμενο συνέδριο. Αυτό το κεντρικό όργανο επρόκειτο να γίνει η Κεντρική Επιτροπή, και είχε το δικαίωμα να αποφασίζει για όλα τα θέματα του κόμματος, με την εξαίρεση των τοπικών. Η ομάδα που υποστήριξε τη δημιουργία της Κεντρικής Επιτροπής στο 2ο Συνέδριο ονόμασαν τους εαυτούς τους Μπολσεβίκους, και οι ηττημένοι (η μειοψηφία) πήρε το όνομα Μενσεβίκοι από τον ηγέτη τους Γιούλι Μάρτοφ. Η Κεντρική Επιτροπή θα είχε τρία μέλη, και θα επέβλεπε τη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας του κόμματος, Ίσκρα. Τα πρώτα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ήταν οι Γκλεμπ Κρζιζανόφσκι, Φρίντριχ Λένγκνικ και Βλαντιμίρ Νασκόφ. Σε όλη την ιστορία της, το κόμμα και η Κεντρική Επιτροπή διασπόνταν από τη φραξιονιστική φαγωμάρα και την καταστολή των κυβερνητικών αρχών. Ο Λένιν μπόρεσε να πείσει την Κεντρική Επιτροπή, μετά από μακρά και έντονη συζήτηση, να αρχίσει την Οκτωβριανή Επανάσταση. Η πλειοψηφία των μελών ήταν δύσπιστοι να αρχίσει η επανάσταση τόσο πρόωρα, και ήταν ο Λένιν που μπορούσε να τους πείσει. Η πρόταση να γίνει επανάσταση τον Οκτώβριο του 1917 ψηφίστηκε με 10 υπέρ και δύο κατά, από την Κεντρική Επιτροπή.
Η εποχή του Λένιν: 1917-1922
Η Κεντρική Επιτροπή, σύμφωνα με τον Λένιν, έπρεπε να είναι η ανωτάτη αρχή του κόμματος. Ο Λέον Τρότσκι επέκρινε την άποψη αυτή, δηλώνοντας «οι κανόνες μας αντιπροσωπεύουν την «οργανωτική μη εμπιστοσύνη» του κόμματος προς τα συστατικά μέρη του, δηλαδή, την εποπτεία όλων των τοπικών, περιφερειακών, εθνικών και άλλων οργανώσεων… Οι μέθοδοι του Λένιν οδηγούν σε αυτό: η κομματική οργάνωση υποκαθιστά το κόμμα, η Κεντρική Επιτροπή υποκαθιστά την κομματική οργάνωση και τελικά ένας «δικτάτορας» υποκαθιστά την Κεντρική Επιτροπή».
Το σύστημα είχε πολλά ελαττώματα, και η αντιπολίτευση στον Λένιν και σε αυτό που πολλοί είδαν σαν την υπερβολική πολιτική συγκεντρωτισμού, έπεσε στην αντίληψη της ηγεσίας στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος το Μάρτιο 1919 και στο 9ο Συνέδριο του Κόμματος το Μάρτιο του 1920. Στο 9ο Συνέδριο του Κόμματος, οι Δημοκρατικοί Κεντριστές, μια αντιπολιτευτική φράξια μέσα στο κόμμα, κατηγόρησε τον Λένιν και τους συνεργάτες του, για τη δημιουργία Κεντρικής Επιτροπής στην οποία μια «μικρή χούφτα ολιγαρχικοί… εμπόδιζε εκείνους που είχαν αποκλίνουσες απόψεις». Αρκετοί αντιπρόσωποι στο Συνέδριο ήταν απόλυτα συγκεκριμένοι στην κριτική, με έναν από αυτούς να κατηγορεί τον Λένιν και τους συνεργάτες του ότι κάνουν τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας τόπο εξορίας για τους αντιπάλους. Η απάντηση του Λένιν ήταν ασαφής, παραδέχτηκε ότι είχαν γίνει λάθη, αλλά σημείωσε ότι εάν αυτή η πολιτική είχε πράγματι εφαρμοστεί η κριτική σε αυτόν στο 9ο Συνέδριο του Κόμματος δεν θα μπορούσε να γίνει. Στο 10ο Συνέδριο του Κόμματος (Μάρτιος 1921) ο Λένιν αποδοκίμασε την Εργατική Αντιπολίτευση, μια φράξια μέσα στο κόμμα, για παρέκκλιση από τον κομμουνισμό και κατηγόρησε τον Τρότσκι για φραξιονισμό. Ο Λένιν δήλωσε ότι ο φραξιονισμός επιτρεπόταν, αλλά επιτρεπόταν μόνο πριν και κατά τη διάρκεια των Συνεδρίων του Κόμματος, όταν οι διάφορες πλευρές είχαν ανάγκη να κερδίσουν ψήφους. Αρκετά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, που ήταν μέλη της Εργατικής Αντιπολίτευσης, υπέβαλαν την παραίτησή τους στον Λένιν, όμως οι παραιτήσεις τους δεν έγιναν δεκτές, και αντί αυτού τους ζητήθηκε να υποταχθούν στην κομματική πειθαρχία. Το 10ο Συνέδριο του Κόμματος εισήγαγε επίσης την απαγόρευση στον φραξιονισμό μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα· ωστόσο, αυτό που ο Λένιν θεωρούσε ως «πλατφόρμες», όπως των Δημοκρατικών Κεντριστών και της Εργατικής Αντιπολίτευσης, επιτρέπονταν. Οι φράξιες, στο μυαλό του Λένιν, ήταν ομάδες μέσα στο κόμμα που υπονόμευαν την κομματική πειθαρχία.
Παρά την απαγόρευση του φραξιονισμού, η Εργατική Αντιπολίτευση συνέχισε την ανοιχτή αγκιτάτσια κατά της πολιτικής της Κεντρικής Επιτροπής, και πριν το 11ο Συνέδριο του Κόμματος (Μάρτιος 1922) η Εργατική Αντιπολίτευση έκανε μια κακοσχεδιασμένη προσπάθεια να κερδίσουν υποστήριξη για τις θέσεις τους στην Κομιντέρν. Η Κομιντέρν, όχι απροσδόκητα, στήριξε τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Στη διάρκεια του 11ου Συνεδρίου του Κόμματος, ο Αλεξάντερ Σλιάπνικοφ, o ηγέτης της Εργατικής Αντιπολίτευσης, ισχυρίστηκε ότι συγκεκριμένα άτομα από την Κεντρική Επιτροπή τον είχαν απειλήσει. Η απάντηση του Λένιν ήταν αόριστη, δήλωσε όμως ότι η κομματική πειθαρχία έπρεπε να ενισχυθεί τη στιγμή «της υποχώρησης» – η Νέα Οικονομική Πολιτική παρουσιάστηκε στο 10ο Συνέδριο του Κόμματος. Το 11ο Συνέδριο θα αποδεικνυόταν το τελευταίο συνέδριο με την προεδρία του Λένιν, υπέστη εγκεφαλικό τον Μάιο του 1922, και έπαθε παράλυση από ένα δεύτερο τον Δεκέμβριο, αργότερα εκείνη τη χρονιά, αποτραβήχτηκε από τη δημόσια ζωή τον Μάρτιο του 1923 και πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1924. μικρογραφία|δεξιά|Ο Τρότσκι ήταν ένας από τους βασικούς ανταγωνιστές για την ηγεσία, μετά τον θάνατο Του Λένιν.
1922-1930
Όταν πέθανε ο Λένιν, η Σοβιετική ηγεσία ήταν αβέβαιη πως θα έπρεπε να συνεχίσει το οικοδόμημα της νέας, σοσιαλιστικής κοινωνίας. Κάποιοι υποστήριζαν την επέκταση της ΝΕΠ, όπως είχε προτείνει ο Λένιν στα τέλη της ζωής του, ή να την τερματίσουν και να την αντικαταστήσουν με τη σχεδιασμένη οικονομία, μια θέση που είχε ο Λένιν όταν εισήγαγε τη ΝΕΠ. Μετά την αναγκαστική αποχώρηση του Λένιν λόγω της κακής του υγείας, άρχισε η πάλη εξουσίας, στην οποία συμμετείχαν οι Νικολάι Μπουχάριν, Λεβ Κάμενεφ, Αλεξέι Ρίκοφ, Ιωσήφ Στάλιν, Μιχαήλ Τόμσκι, Λέον Τρότσκι και Γκριγκόρι Ζινόβιεφ. Από αυτούς, ο Τρότσκι ήταν ο πιο διάσημος. Στη διαθήκη του, ο Λένιν αναφέρεται στις «εξαιρετικές ικανότητες» του Τρότσκι, προσθέτοντας «προσωπικά είναι ίσως ο πιο κατάλληλος άνθρωπος στην παρούσα κεντρική επιτροπή». Ωστόσο, ο Τρότσκι αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα: είχε διαφωνήσει στο παρελθόν με τον Λένιν σε αρκετά ζητήματα. Επίσης, ήταν Εβραϊκής καταγωγής.