cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chromium
Ένας από τους κύριους στόχους του προγράμματος είναι ο Chrome να γίνει ένα κέλυφος με διαχείριση παραθύρων και καρτελών για το διαδίκτυο, σε αντίθεση με αυτό που είναι ένας παραδοσιακός περιηγητής. Η εφαρμογή έχει σχεδιαστεί για να έχει μια μινιμαλιστική διεπαφή χρήστη. Οι προγραμματιστές αναφέρουν ότι «πρέπει να αισθάνονται ελαφρότητα (νοητικά και σωματικά) και γρήγορα».
Διαφορές από το Google Chrome
Το όνομα Chromium προέρχεται από το ανοιχτού κώδικα project και ο κώδικας του Chromium αναπτύσσεται από Τhe Chromium Project. της Google. Είναι δυνατόν να κατεβάσετε τον κώδικα και να τον χτίσετε για την δική σας πλατφόρμα. Όπως κάνει και η Google προσθέτοντας αυτά τα επιπλέον χαρακτηριστικά τα οποία δεν υπάρχουν στον Chromium
Από προεπιλογή, ο Chromium υποστηρίζει μόνο Vorbis, Theora and WebM codecs για το HTML5 ήχο και βίντεο tags. Ο Google Chrome υποστηρίζει επιπλέον AAC και MP3. Στις 11 Ιανουαρίου 2011, Ο Chrome Product manager, Mike Jazayeri, ανακοίνωσε ότι ο Chrome δεν θα υποστηρίζει πια το H.264 video format για το HTML5 βίντεο, ενώ ο Chromium ποτέ δεν υποστήριξε. Παρόλα αυτά το Νοέμβριο του 2012 ο Google Chrome υποστήριζε ακόμη H.264.
Διάφορες διανομές Linux μπορούν να υποστηρίξουν και άλλα codecs στις δικές τους τροποποιημένες εκδόσεις του Chromium.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλλομετρητές Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό προγραμματισμένο σε C++ Κατηγορία:Google (λογισμικά)
Google Chrome
Χανδριά
Τα Χανδριά είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Τα Χανδριά βρίσκονται 45 χιλιόμετρα βόρεια της Λεμεσού, στις νότιες πλαγιές της Μαδαρής, στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1215 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύουν με τα Αγρίδια, στα δυτικά με την Κυπερούντα, στα βόρεια με το Σαράντι και στα ανατολικά με τα Λειβάδια και τον Πολύστυπο. Συγκοινωνιακά απέχει δύο χιλιόμετρα από την Κυπερούντα, έξι χιλιόμετρα από τον Αγρό και 4 χιλιόμετρα από τον Πολύστυπο.
Φυσικό περιβάλλον
Το τοπίο του χωριού είναι διαμελισμένο από τους παραπόταμους του ποταμού Λιμνάτη με στενές κοιλάδες και λιγοστή καλλιεργήσιμη γη, που συγκρατείται με πολυάριθμες αναβαθμίδες. Στα μικρά περιβόλια αυτών των κοιλάδων καλλιεργούνται καρυδιές, μηλιές, αχλαδιές, ροδακινιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα. Στις πλαγιές των βουνών είναι φυτεμένα αμπέλια και αμυγδαλιές.
Ιστορική Αναδρομή
Σύμφωνα με τοπικές παραδόσεις και διάφορες άλλες πηγές, στη περιοχή Γράμματα του χωριού υπήρχε στα χρόνια της Ενετοκρατίας μεγάλη έπαυλη, που ανήκε στον καρδινάλιο Μάρκο Κορνάρο, ανιψιό της βασίλισσας Αικατερίνης Κορνάρο. Άλλες τοποθεσίες της περιοχής όπως το Βασιλικό, η Βασιλιτζιή και ο Νετικός, υποδηλώνουν ότι ολόκληρη η περιοχή ήταν δικό του φέουδο.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας λειτούργησε κοινοτικό σχολείο σε αίθουσα που ανήκε στην εκκλησία. Στο σχολείο δίδασκε Χανδριώτης ιερομόναχος που έφυγε από το μοναστήρι του Μέσα Ποταμού μετά τη διάλυση του.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο αποκορύφωνα του μεταξύ 1960-1980. Από τότε παρατηρείται συνεχής μείωση του.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Χανδριών όπως καταγράφηκε στις απογραφές που έγιναν στην Κύπρο.
Ήρωες
Την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59) στην περιοχή του χωριού δρούσαν αντάρτικες ομάδες. Σε μια μάχη στο χωριό το Μάρτιο του 1956 έπεσε μαχόμενος ο ήρωας Χρίστος Τσιάρτας από τον Πολύστυπο.
Επίσης, στα Χανδριά γεννήθηκε και μεγάλωσε ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Στυλιανός Λένας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Σύμπλεγμα (τυπογραφία)
Στην τυπογραφία, το σύμπλεγμα (ή αλλιώς λιγατούρα) είναι τυπογραφικό στοιχείο που προέρχεται από την ένωση δύο ή περισσοτέρων γραμμάτων και χρησιμοποιείται είτε για οικονομία χώρου είτε για αισθητικούς —ή και ιστορικούς— λόγους σε έντυπα και σε χειρόγραφα.
Σήμερα, στην ελληνική τυπογραφία σπάνια γίνεται χρήση συμπλεγμάτων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα συμπλέγματος στην ελληνική γραφή είναι αυτό του ο με το υ, καθώς και το ϗ (&#975;), που είναι συντομογραφία του και αντίστοιχη του λατινικού &. Η βυζαντινή γραφή χρησιμοποιούσε πολλά τέτοια στοιχεία, τα οποία όμως εξέπεσαν σε αχρηστία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τυπογραφία Κατηγορία:Παλαιογραφία
Headless Cross
Ιστορία του δίσκου
Το 1988, οι Black Sabbath απορρίφθηκαν από την "Vertigo Records" αλλά και τη "Warner Bros." που τους αντιπροσώπευε στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αποτέλεσμα ο κιθαρίστας και μόνο εναπομείναν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, Τόνι Αϊόμι, να υπογράψει με την "I.R.S. Records". Στο σχήμα εντάχθηκε ο ντράμερ Κόζι Πάουελ και μαζί με τον τραγουδιστή Τόνι Μάρτιν ξεκίνησαν τη συγγραφή νέων κομματιών. Το μπάσο ανέλαβε αποκλειστικά για τις ηχογραφήσεις του δίσκου ο Λώρενς Κοτλ, ενώ για την επερχόμενη περιοδεία, τη θέση του πήρε ο Νιλ Μάρεϊ, πρώην μπασίστας του Γκάρι Μουρ και των Whitesnake. Στο τραγούδι "When Death Calls" συμμετείχε ως γκεστ ο κιθαρίστας των Queen, Μπράιαν Μέι.
left|thumb|180px|Ο Τόνι Αϊόμι Το άλμπουμ κυκλοφόρησε, παγκοσμίως, στις 24 Απριλίου 1989 σκαρφαλώνοντας στο # 31 στην πατρίδα του συγκροτήματος, αλλά δεν κατάφερε να μπει στο Hot-100 του Billboard. Επίσης, ανέβηκε στο Top-30 αρκετών ευρωπαϊκών τσαρτ, ωθούμενο από τις πωλήσεις του σινγκλ "Headless Cross", για το οποίο γυρίστηκε βίντεο κλιπ, βοηθώντας το να γίνει το πρώτο τραγούδι των Black Sabbath που μπήκε στα βρετανικά τσαρτ από το 1982.
Το άλμπουμ έλαβε ανάμεικτες κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει την θετική βαθμολογία των τεσσάρων αστεριών, αλλά το "Rolling Stone" να του δίνει μόλις δύο αστέρια. Παρ' όλα αυτά, σε μεγάλο αριθμό κριτικών θεωρείται ο καλύτερος δίσκος του συγκροτήματος για την περίοδο 1983 - 1995.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου περιελάμβανε ως support συγκροτήματα τους Kingdom Come και τους Silent Rage στο αμερικάνικο κομμάτι και ήταν σχεδιασμένη να διαρκέσει από τις 31 Μαΐου μέχρι τις 16 Ιουλίου 1989, αλλά τελικά το συγκρότημα έδωσε μόνο οκτώ συναυλίες, με την υπόλοιπη περιοδεία να ακυρώνεται λόγω χαμηλής προπώλησης των εισιτηρίων. Στις 31 Αυγούστου ξεκίνησε το ευρωπαϊκό μέρος της περιοδείας από το "Aston Villa Leisure Centre" του Μπέρμιγχαμ, με τους Axxis να ανοίγουν την εμφάνιση των Black Sabbath. Μέχρι τις 2 Οκτωβρίου πραγματοποίησαν 24 εμφανίσεις, με τον Μπράιαν Μέι να εμφανίζεται μαζί τους στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου, όπως και τον Ίαν Γκίλαν στις 11 και 15 Σεπτεμβρίου, στο Μπρίστολ και την Κοπενχάγη, αντίστοιχα, παίζοντας μαζί με τους Black Sabbath το τραγούδι "Smoke on the Water" των Deep Purple.
Τον Οκτώβριο του 1989, οι Black Sabbath έδωσαν έξι συναυλίες στην Ιαπωνία, ενώ από τις 19 Νοεμβρίου μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου έγιναν ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που πέρασε το Σιδηρούν παραπέτασμα, δίνοντας 13 συναυλίες στο "Olympski Hall" της Μόσχας και άλλες δώδεκα στο "EKS Hall" του Λένινγκραντ, μερικές φορές παίζοντας δύο φορές σε μία ημέρα.
Τραγούδια
2. Headless Cross (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Cottle) - 6:29
3. Devil & Daughter (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Cottle) - 4:44
4. When Death Calls (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Cottle) - 6:55
5. Kill in the Spirit World (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Cottle) - 5:11
6. Call of the Wild (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Cottle) - 5:18
7. Black Moon (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Cottle) - 4:06
8. Nightwing (Iommi, Martin, Nicholls, Powell, Cottle) - 4:06
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Headless Cross ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Κόλπος της Μόρφου
Ο κόλπος της Μόρφου βρίσκεται στη βορειοδυτική Κύπρο, στα κατεχόμενα σήμερα εδάφη της επαρχίας Λευκωσίας. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος της Κύπρου και ονομάζεται έτσι από την πόλη της Μόρφου. Ορίζεται στα βόρεια από το ακρωτήριο του Κορμακίτη και στα νότια από την χερσόνησο της Τηλλυρίας.
Στον κόλπο χύνονται πολλοί ποταμοί που πηγάζουν είτε από το Τρόοδος είτε από τον Πενταδάκτυλο, οι σημαντικότεροι είναι οι Σερράχης, Ελιάς, Ατσάς, Ξερός, και άλλοι μικρότεροι. Μάλιστα στις εκβολές του Σερράχη σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, βρήκε ο Λεόντιος, ευσεβής πολίτης από του Σόλους, τη κάσα με τα οστά των Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνα. Η παράδοση λέει ότι είχαν παρουσιαστεί μπροστά του οι δύο Άγιοι και του είχαν υποδείξει το μέρος που βρισκόταν η κάσα με τα οστά τους.
Μορφου Κατηγορία:Επαρχία Λευκωσίας
Netiquette
Κώδικας δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο (στη διεθνή βιβλιογραφία: netiquette) ονομάζεται το σύνολο των κανόνων που ορίζουν την αποδεκτή συμπεριφορά μεταξύ δύο ή περισσότερων χρηστών του Διαδικτύου κατά την ηλεκτρονική τους επικοινωνία. Ο Κώδικας δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο στοχεύει στην καθιέρωση συμβάσεων ευγένειας και αλληλοσεβασμού, καθώς και στην πιο αποδοτική αλληλεπίδραση μεταξύ των χρηστών. Ο χαρακτήρας των κανόνων που τον απαρτίζουν είναι εθιμοτυπικός και κατά συνέπεια η μη υπακοή σε αυτούς δεν επιφέρει νομικές κυρώσεις.
Η ερμηνεία και οι εφαρμογές του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο ποικίλλουν από κοινότητα σε κοινότητα. Οι επίσημοι κανόνες αναφέρονται και περιγράφονται αναλυτικά στο έγγραφο IETF RFC 1855, που συνέταξε η ομάδα Responsible Use of the Network (RUN).
Ορισμός και συνθήκες ανάπτυξης
Ο Γιώργος Φρίγκας στο βιβλίο του «Διαφήμιση Μάρκετινγκ στο Διαδίκτυο» αναφερόμενος στον Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο δίνει την εξής περιγραφή: «Εθιμικοί κανόνες καλής συμπεριφοράς μεταξύ των χρηστών του Διαδικτύου, η τήρηση των οποίων είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία του». Η διαμόρφωση του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο προηγείται της δημιουργίας του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web). Στα πρώτα χρόνια του Διαδικτύου, όταν η επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς φορείς αποτελούσε μία από τις κύριες χρήσεις του Διαδικτύου, η δημοσίευση εμπορικών μηνυμάτων θεωρούνταν απρέπεια. Αυτό οδήγησε στην θέσπιση των πρώτων κοινών κανόνων συμπεριφοράς ανάμεσα στις κοινότητες. Η πρώτη αναφορά στον όρο «netiquette» χρονολογείται τουλάχιστον από το 1983, όπως αποδεικνύεται από τις δημοσιεύσεις στη σατιρική στήλη «Dear Emily Postnews».
Ο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός νέων, μη τεχνικά καταρτισμένων χρηστών στο Διαδίκτυο, η ανταλλαγή μεγάλου όγκου πληροφοριών και δεδομένων και η δυνατότητα επιλογής της ανωνυμίας διεύρυναν τη χρήση και τις εφαρμογές του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο. Σημαντικός παράγοντας στην καθιέρωση επιπλέον κανόνων απετέλεσε και η απουσία μη λεκτικών μηνυμάτων (π.χ. εκφράσεις προσώπου, τόνος φωνής) στον ηλεκτρονικό γραπτό λόγο, που συχνά οδηγεί σε παρερμήνευση του κειμένου και της πρόθεσης του αποστολέα.
Σήμερα, πολλοί από τους θεμελιώδεις κανόνες δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο παραμένουν σε χρήση, ενώ βάσει αυτών οργανισμοί και δημοφιλείς ιστοσελίδες δημιούργησαν τη δική τους πολιτική δεοντολογικής συμπεριφοράς. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες επιχειρήσεις, κοινότητες ή ιστοσελίδες που δεν συμμορφώνονται και προβαίνουν σε παραβίαση του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο.
Εφαρμογές
Οι κανόνες του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο αναγνωρίζονται σε όλες τις δημοφιλείς μορφές ηλεκτρονικής επικοινωνίας, όπως είναι τα Άμεσα Μηνύματα (Instant Messaging), το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (e-mail), τα ιστολόγια (blogs), οι ηλεκτρονικές λίστες (mailing lists), οι ομάδες συζήτησης (discussion forums) και τα κανάλια συζητήσεων (chat rooms).
Βασικοί κανόνες
Οι κανόνες του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο διαφέρουν από κοινότητα σε κοινότητα και τροποποιούνται ανάλογα με τη φύση του μέσου επικοινωνίας. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι κοινοί κανόνες (γενικοί και ειδικοί) που αναφέρονται σε πρότυπα αποδεκτής συμπεριφοράς, σε θέματα ιδιωτικότητας και σε ζητήματα σωστής σύνταξης του ηλεκτρονικού γραπτού λόγου.
Ενδεικτικά, οι πιο γνωστοί γενικοί κανόνες αναφέρονται στην τήρηση μίας μετριοπαθούς στάσης κατά την ηλεκτρονική επικοινωνία, στο σεβασμό του ιδιωτικού χώρου και χρόνου του συνομιλητή μας, στη σωστή διαχείριση της ανωνυμίας μας, στην αποφυγή προσωπικών προστριβών και στη συγκαταβατικότητα προς άλλους χρήστες. Συγκεκριμένα για τον τελευταίο κανόνα, η Virginia Shea στο βιβλίο της «Netiquette» αναφέρει ότι πρέπει να είμαστε ευγενικοί όταν ο συνομιλητής μας κάνει λάθος και ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν προβαίνουμε σε διορθώσεις σε σχόλια άλλων προσώπων.
Για την αποστολή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου όμως και γενικότερα για τη σύνταξη του ηλεκτρονικού γραπτού λόγου, διαμορφώθηκαν ειδικοί κανόνες, από τους οποίους οι πιο γνωστοί είναι οι εξής:
Συμβολή στην τήρηση του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο
Η τήρηση του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο εναπόκειται πρώτα και κύρια στη θέληση του χρήστη. Ωστόσο, σήμερα οι περισσότερες εταιρείες παροχής υπηρεσιών Διαδικτύου ενθαρρύνουν την εφαρμογή των κανόνων, υιοθετώντας πολιτικές αποδεκτής χρήσης που οριοθετούν τις επιτρεπόμενες και μη επιτρεπόμενες δραστηριότητες των χρηστών, καθώς και τους κανόνες κατά την μεταξύ τους επικοινωνία.
Η παραβίαση των όρων χρήσης μπορεί να επιφέρει μη δημοσίευση ή και διαγραφή των προσβλητικών σχολίων, αποκλεισμό του χρήστη από μία ομάδα συζήτησης ή ακόμα και αναστολή των προνομίων χρήσης.
Σημαντική όμως είναι και η συμβολή των εταιρειών ή οργανισμών που ενσωματώνουν την τήρηση του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο στην πολιτική εταιρικής κοινωνικής ευθύνης που ακολουθούν.
Απόψεις
Ο Κώδικας δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο δημιουργήθηκε με στόχο την προστασία των χρηστών και την αποδοτικότερη επικοινωνία μεταξύ τους. Σήμερα, πολλά σχολεία και Πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο διδάσκουν στους μαθητές τους την ηθική και υπεύθυνη συμπεριφορά στο Διαδίκτυο.
Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι που εκφράζουν δυσπιστία για τη δυνατότητα επιτήρησης της εφαρμογής των κανόνων από ένα τόσο μεγάλο αριθμό χρηστών, ενώ η διαφοροποίηση των κανόνων του Κώδικα δεοντολογικής συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο από κοινότητα σε κοινότητα αποτελεί ένα ακόμα σημείο προβληματισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του διαδικτύου
Etiquette (technology)
Στεφάνο (δορυφόρος)
Ο Στεφάνο (αγγλικά: Stephano) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από τον μεθυσμένο μπάτλερ Στεφάνο του σαιξπηρικού έργου «Η Τρικυμία». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XX (Uranus XX, δηλαδή ο εικοστός από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1999 U 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Ζάρκο Κόρατς
Ο Ζάρκο Κόρατς (σερβικά : Жарко Кораћ), γεννημένος στις 9 Μαρτίου 1947 στο Βελιγράδι, είναι Σέρβος πολιτικός και ψυχολόγος. Σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου.
Σπούδασε ψυχολογία στο Βελιγράδι όπου αποφοίτησε το 1970, και έπειτα απέκτησε το διδακτορικό του. Ένας από τους ιδρυτές και σημερινός πρόεδρος της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης. Ήταν αναπληρωτής πρωθυπουργός στην κυβέρνηση της Σερβίας μεταξύ 2001 και 2003, και εν συντομία πρωθυπουργός στις 17-18 Μαρτίου 2003 μετά την δολοφονία του Ζόραν Τζίντζιτς. Έπειτα ο Κόρατς ήταν βουλευτής στο Κοινοβούλιο της Σερβίας ως μέρος ενός συνασπισμού που σχηματίζεται γύρω από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα. Μέλος του Κοινοβουλίου της Σερβίας ήταν κατά την περίοδο από το 1993 έως το 1997 και από το 2003 μέχρι σήμερα.
Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του σε μια σειρά εκπαιδευτικών και ψυχαγωγικών σειρών της τηλεόρασης για τα παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας
Σαλιπαρτιάνο
Το Σαλιπαρτιάνο (Γεωργιανά: სალიპარტიანო) ήταν φέουδο του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας, στην δυτική Γεωργία, από τα μέσα του 16ου αιώνα έως και την εγκαθίδρυση της ρωσικής κυριαρχίας στην περιοχή το 1804, όταν και κατέστη καντόνι της Μινγκρελίας. Το φέουδο, με τους μονάρχες του να φέρουν τον τίτλο του Λιπαρτιάνι, ήταν κυρίως κτήση των νεαρότερων απογόνων του Οίκου των Νταντιάνι, της εξουσιάζουσας πριγκιπικής δυναστείας της Μινγκρελίας.
Το Σαλιπαρτιάνο, το οποίο μεταφράζεται ως "του Λιαπρτιάνι", ευρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Μινγκρελίας, ή ορθότερα Οντίσι, ενώ κάλυπτε το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού Δήμου Μαρτβίλι, το οποίο και διασχίζεται από τον ποταμό Τεχούρι, στα σύνορα με την Ιμερετία. Τόσο ο τίτλος του Λιπαρτιάνι, όσο και η ονομασία του φέουδου φαίνεται να προέρχονται από το Λίπαριτ, πιθανότατα το όνομα ενός εκ των Πριγκίπων της Μινγκρελίας, του Λίπαριτ Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 1414–1470)—προερχόμενο από την δυναστεία των Νταντιάνι.
Από τουλάχιστον το ύστερο μισό του 16ου αιώνα, το Σαλιπαρτιάνο ανήκε αποκλειστικά στους νεότερους απογόνους, οι οποίοι ήταν οι νεαρότεροι σε ηλικία υιοί των Πριγκίπων της Μινγκρελίας. Περί το 1662, το φέουδο παραχωρήθηκε, ως κληρονομική κτήση, στην οικογένεια των Τσικοβάνι από το Λετσχούμι, οι οποίοι και έγιναν, χάρη στον Κάτσια Α΄, η εξουσιάζουσα δυναστεία της Μινγκρελίας ως ο δεύτερος Οίκος των Νταντιάνι το 1704. Έκτοτε, το Σαλιπαρτιάνο αποτέλεσε πριγκιπική κτήση, το οποίο παραχωρείτο αρκετά συχνά από τους Μονάρχες της Μινγκρελίας σε μέλη της οικογένειάς τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την υποστήριξή τους ή να κατευνάσουν τις δυναστικές φιλοδοξίες τους. Ως εκ τούτου, το 1799, ο Μανουκάρ έλαβε το Σαλιπαρτιάνο από τον αδερφό του Γκριγκόλ Νταντιάνι, Πρίγκιπα της Μινγκρελίας, ως μέρος συμφώνου ειρήνης μεταξύ των δύο. Με τον θάνατο του Γκριγκόλ το 1804, ο Μανουκάρ απόλεσε την εξουσία του επί του φέουδου. Αιτήθηκε την παρέμβαση του Ρώσου κυβερνήτη της Γεωργίας, Πρίγκιπα Τσιτσιάνοφ, προκειμένου να ανακτήσει τα απολεσθέντα εδάφη του, ωστόσο το αίτημά του απορρίφθηκε. Το Σαλιπαρτιάνο κατέστη κτήση του Πρίγκιπα της Μινγκρελίας, ενώ παραχωρήθηκε υπό την μορφή κυβερνείου (mouravi) στην οικογένεια ευγενών των Ντγκεμπουάντζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:Οίκος των Νταντιάνι
Σβάντε Αρρένιους
Ο Σβάντε Άουγκουστ Αρρένιους (Svante August Arrhenius, 19 Φεβρουαρίου 1859 – 2 Οκτωβρίου 1927) ήταν Σουηδός φυσικός και χημικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βικ (Vik) κοντά στην Ουψάλα στις 19 Φεβρουαρίου 1859 και ήταν γιος του Σβάντε Γκούσταφ Αρρένιους και της Καρολίνα Κρισίνα Τούνμπεργκ. Οι πρόγονοί του ήταν γεωργοί. Ο θείος του έγινε καθηγητής βοτανικής και πρύτανης του Γεωπονικού Κολλεγίου Ουλτούνα κοντά στην Ουψάλα και αργότερα γραμματέας της Σουηδικής Γεωργικής Ακαδημίας. Ο πατέρας του ήταν διοικητικός υπάλληλος στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Η οικογένεια μετακόμισε στην Ουψάλα το 1860.
Ο μικρός Σβάντε φοίτησε στο καθολικό σχολείο του οποίου ο διευθυντής ήταν πολύ καλός δάσκαλος της φυσικής. Έμαθε να διαβάζει μόνος του από ηλικία τριών ετών και έδειξε πολύ νωρίς ασυνήθιστη ευχέρεια στους αριθμητικούς υπολογισμούς. Στο σχολείο ενδιαφέρθηκε έντονα για τα μαθηματικά και τη φυσική. Το 1876 μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, όπου σπούδασε μαθηματικά, χημεία και φυσική. Όμως, η πρακτική εργαστηριακή εκπαίδευση στη Φυσική δεν ήταν από τις καλύτερες και το 1881 πήγε στη Στοκχόλμη για να εργαστεί υπό την επίβλεψη του Καθηγητή Ε. Έντλουντ (E. Edlund), της Ακαδημίας Επιστημών.
Ο Αρρένιους, υπό την επίβλεψη του Έντλουντ, ξεκίνησε το ερευνητικό του έργο στις μετρήσεις της ηλεκτρεγερτικής δύναμης αλλά σύντομα στράφηκε σε άλλα ερευνητικά πεδία. Το 1884 δημοσίευσε στα γαλλικά τη διατριβή με τίτλο "Recherches sur la conductibilité galvanique des électrolytes" (Έρευνες πάνω στη γαλβανική αγωγιμότητα των ηλεκτρολυτών). Το κυριότερο συμπέρασμα της μελέτης αυτής ήταν ότι οι ηλεκτρολύτες, όταν διαλύονται στο νερό, διασπώνται (ο σωστός όρος είναι «διίστανται») σε διαφορετικό ποσοστό σε θετικά και αρνητικά ιόντα. Ο βαθμός διάστασης εξαρτάται κυρίως από τη φύση της ουσίας και τη συγκέντρωσή της στο διάλυμα. Η διάσταση είναι μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη είναι η αραίωση του διαλύματος.
Η ιδέα του Αρρένιους για την σύνδεση μεταξύ του ηλεκτρισμού και των χημικών δεσμών, παρόλο που υποστηρίχθηκε από τον Μπερζέλιους, δεν έγινε αρχικά πλήρως αποδεκτή κυρίως από επιστήμονες κάποιας ηλικίας την εποχή που δημοσιεύθηκε η διατριβή. Όμως, ο Όττο Πέττερσον, καθηγητής Χημείας στη Στοκχόλμη, τόνισε την πρωτοτυπία της εργασίας και ο διάσημος χημικός Όστβαλντ ταξίδεψε στην Ουψάλα για να γνωρίσει το νεαρό επιστήμονα και να του προσφέρει μια θέση στο εργαστήριό του στη Ρίγα. Ο Αρρένιους δεν μπόρεσε να δεχθεί τότε την προσφορά, επειδή ο πατέρας του ήταν σοβαρά άρρωστος και δεν ήθελε να τον αφήσει. Τελικά έγινε φανερή η θεμελιώδης σημασία των εργασιών του Αρρένιους, και στα τέλη του 1884 πήρε το διδακτορικό του στην Ουψάλα στη Φυσικοχημεία - η πρώτη απονομή διδακτορικού διπλώματος στη Σουηδία, σε αυτό το νέο επιστημονικό πεδίο. Λίγο αργότερα, χάρις στον Έντλουντ, ο Αρρένιους πήρε υποτροφία από την Ακαδημία Επιστημών που του επέτρεψε να εργαστεί το 1886 με τον Βίλχελμ Όστβαλντ στη Ρίγα, με τον Βάλτερ Νερνστ και με τον Φρίντριχ Κόλραους στο Βίρτσμπουργκ. Το 1887 εργάστηκε με τον Μπόλτζμαν στο Γκρατς και το 1888 εργάστηκε με τον Ολλανδό φυσικοχημικό Βαν'τ Χοφ στο Άμστερνταμ.
Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών ο Αρρένιους μπόρεσε να αποδείξει την επίδραση της ηλεκτρολυτικής διάστασης στην ωσμωτική πίεση αλλά και τη μείωση του σημείου πήξης και την άνοδο του σημείου βρασμού των διαλυμάτων που περιέχουν ηλεκτρολύτες. Σε μια μνημειώδη μάλιστα εργασία του, το 1887, ανακεφαλαίωσε τα συμπεράσματα της διατριβής του, προσθέτοντας και μερικά νεώτερα δεδομένα. Αργότερα μελέτησε τη σημασία της θεωρίας του σε βιολογικά και ιατρικά προβλήματα. Η τεράστια σημασία της θεωρίας της ηλεκτρολυτικής διάστασης του Αρρένιους αναγνωρίζεται πλέον από όλους, έστω και αν έγιναν ορισμένες απαραίτητες τροποποιήσεις.
Μία άλλη σπουδαία εργασία του Αρρένιους αναφερόταν στη μελέτη της ταχύτητας υδρόλυση της ζάχαρης η οποία πραγματοποιείται σε όξινο περιβάλλον και δίνει ένα μίγμα φρουκτόζης και γλυκόζης. Οι παρατηρήσεις του για την αύξηση της ταχύτητας της αντίδρασης τον οδήγησαν σε ένα ποιοτικό μοντέλο το οποίο εξελίχθηκε στην εξίσωση Αρρένιους που εκφράζει την εξάρτηση της ταχύτητας των αντιδράσεων από την ενέργεια ενεργοποίησης και τη θερμοκρασία.
Το 1891, ο Αρρένιους δε δέχθηκε θέση καθηγητή στο γερμανικό πανεπιστήμιο του Γκίσεν αλλά αμέσως μετά έγινε υφηγητής στη Στοκχόλμη. Το 1895 έγινε καθηγητής Φυσικής εκεί ενώ διετέλεσε και πρύτανης από το 1897 έως το 1905, όταν και αποσύρθηκε από την καθηγεσία. Το 1898 δημοσίευσε το βιβλίο « Θεωρητική Ηλεκτροχημεία» και το 1906 τις «Χημικές Θεωρίες».
Το 1905, δέχθηκε πρόσκληση σε καθηγεσία στο Βερολίνο και η Ακαδημία Επιστημών αποφάσισε τότε να δημιουργήσει Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας με επικεφαλής τον Αρρένιους. Το νέο ερευνητικό ίδρυμα εγκαινιάσθηκε το 1909. Πολλοί επιστήμονες ήρθαν σ' αυτό και από τη Σουηδία μόνο και μόνο για να συνεργαστούν με τον Αρρένιους.
Ένα ακόμα πεδίο στο οποίο διέπρεψε ο Αρρένιους ήταν και η Φυσιολογική Χημεία. Μελέτησε τις τοξίνες και τις αντιτοξίνες χρησιμοποιώντας τους νόμους της χημικής ισορροπίας. Το 1907 δημοσίευσε την «Ανοσοχημεία», το 1915 τους «Ποσοτικούς Νόμους της Βιολογικής Χημείας» και το 1918 τις «Διαλέξεις στη Θεωρία των Διαλυμάτων».
Ο Αρρένιους ενδιαφέρθηκε και για πολλούς κλάδους της φυσικής. Ασχολήθηκε με τη σημασία για το κλίμα των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρας, με τη θεωρία της πανσπερμίας και αύξησε τις γνώσεις μας για το βόρειο σέλας. Το 1903 παρουσίασε το «Σύγγραμμα Κοσμικής Φυσικής».
Το 1911 ο Αρρένιους εξελέγη Αλλοδαπό Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας της Αγγλίας, βραβεύθηκε με το Μετάλλιο της Εταιρείας Ντέιβι και το 1914 με το Μετάλλιο Φαραντέι της Χημικής Εταιρείας της Αγγλίας. Έλαβε τιμητικές διακρίσεις από τα Πανεπιστήμια του Μπέρμινγχαμ, του Καίμπριτζ, του Εδιμβούργου, του Χρόνιγκεν, της Χαϊδελβέργης, της Λειψίας και της Οξφόρδης.
Νυμφεύθηκε δύο φορές: το 1894 τη Σοφία Ρούντμπεργκ, με την οποία απέκτησε ένα γιο, και το 1905 τη Μαρία Γιόχανσσον με την οποία απέκτησαν έναν γιο και δύο κόρες.
left|50px Βραβεύθηκε με Νόμπελ χημείας το 1903 για τη θεωρία της ηλεκτρολυτικής διάστασης. Σταμάτησε να εργάζεται στις αρχές του 1927, πάσχοντας από υπερκόπωση και έγραψε τα απομνημονεύματά του μέχρι τις 2 Οκτωβρίου 1927, οπότε και απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί Κατηγορία:Σουηδοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βάρνας
Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βάρνας (Технически университет Варна, ТУ Варна, ТУВ) είναι Πανεπιστήμιο στη Βουλγαρία.
μικρογραφία|Τμήμα Ηλεκτροτεχνικής
Ιστορία
Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βάρνας ιδρύθηκε το 1962 ως Μηχανο-Ηλεκτροτεχνικό Ινστιτούτο (MEΙ Βάρνα) με διάταγμα του Συμβουλίου των Υπουργών της Βουλγαρικής Δημοκρατίας και διάταγμα της Εθνοσυνέλευσης.Σε περίοδο 50 ετών έχουν αποφοιτήσει 33.345 απόφοιτοι στον τομέα της «Μηχανικής Επιστήμης”. Πρώτος πρύτανης και ιδρυτής μηχανικός ήταν ο Μάριν Οπρεβ.
μικρογραφία|Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βάρνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Βουλγαρία
Εμίλ Λεμουάν
Ο Εμίλ Λεμουάν (1840–1912) ήταν Γάλλος πολιτικός μηχανικός και μαθηματικός, γεωμέτρης για την ακρίβεια. Σπούδασε σε μια ποικιλία ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Prytanée National Militaire και, πιο συγκεκριμένα στην Πολυτεχνική Σχολή Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία). Ο Λεμουάν δίδαξε ως ιδιωτικός δάσκαλος για μια μικρή περίοδο μετά την αποφοίτησή του από το ανώτερο σχολείο.
Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Λεμουάν ήταν καθηγητής μαθηματικών στο École Polytechnique. Στα επόμενα χρόνια, εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός στο Παρίσι και έδειξε επίσης ερασιτεχνικό ενδιαφέρον για τη μουσική. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο École Polytechnique και ως πολιτικός μηχανικός, ο Λεμουάν έκανε διάφορες ακαδημαικές δημοσιεύσεις σχετικά με τα μαθηματικά, τα περισσότερα από τα οποία συμπεριλαμβάνονταν σε ένα δεκατεσσάρων σελίδων τμήμα της Nathan Altshiller Court's College Geometry. Επιπλέον, ίδρυσε ένα ακαδημαικό περιοδικό με τίτλο, L'intermédiaire des mathématiciens.
Στα πρώτα χρόνια (1840-1869)
Ο Λεμουάν γεννήθηκε στο Καμπέρ (Quimper) του νομού Finistère στις 22 Νοεμβρίου του 1840, γιος ενός συνταξιούχου λοχαγού, ο οποίος έλαβε μέρος στις εκστρατείες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας που έλαβε μέρος μετά το 1807. Σαν παιδί, υπηρέτησε τη στρατιωτική Πρυτανεία της La Flèche με υποτροφία επειδή ο πατέρας του είχε βοηθήσει να ιδρυθεί το σχολείο. Κατά τη διάρκεια αυτών των νεαρών του χρόνων, έκδωσε άρθρο στην εφημερίδα Nouvelles annales de mathématiques, συζητώντας τις ιδιότητες του τριγώνου.
Ο Λεμουάν έγινε δεκτός στο Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία) του Παρισιού στην ηλικία των είκοσι, την ίδια χρονιά που πέθανε ο πατέρας του. Σαν μαθητής εκεί, ο Lemoine, βοήθησε να  δημιουργηθεί ένα ερασιτεχνικό μουσικό συγκρότημα που λεγόταν La Trompette, για το οποίο o Καμίγ Σαιν-Σανς συνέθετε διάφορα κομμάτια. Μετά την αποφοίτηση το 1866, σκέφτηκε να κάνει καριέρα στη νομική, αλλά αποθαρρύνθηκε από το γεγονός ότι η συνηγορία του για δημοκρατική ιδεολογία και οι φιλελεύθερες θρησκευτικές απόψεις του συγκρουστήκαν με τα ιδανικά της εκάστοτε κυβέρνησης, της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Αντί αυτού, σπούδασε και δίδασκε σε διάφορα ιδρύματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μελετώντας υπό τον J. Kiœs στην École d'Architecture και στην École des Mines, όπου διδάσκει ο Uwe Jannsen στα ίδια σχολεία, και μελετώντας υπό τον Charles-Adolphe Wurtz στο École des Beaux Arts και στο École de Médecine. Ο Λεμουάν επίσης υπήρξε λέκτορας σε διάφορα επιστημονικά ινστιτούτα του Παρισιού και δίδαξε ως ιδιωτικός δάσκαλος για μια περίοδο πριν δεχτεί μια θέση ως καθηγητής στο École Polytechnique.
Στα μεσαία χρόνια (1870-1887)
Το 1870, μια ασθένεια του λάρυγγας τον ανάγκασε να σταματήσει τη διδασκαλία. Έκανε σύντομες διακοπές στο Γκρενόμπλ και, όταν επέστρεψε στο Παρίσι, έκδωσε μερικές από τις υπόλοιπες μαθηματικές του έρευνες. Επίσης, συμμετείχε και ίδρυσε διάφορες επιστημονικές κοινότητες και εφημερίδες, όπως την Société Mathématique de France, την Journal de Physique και την Société de Physique, όλα στο 1871.
Ως ιδρυτής του Association Française pour l'Avancement des Sciences, ο Λεμουάν παρουσίασε αυτό που έγινε η πιο γνωστή του δημοσίευση, Note sur les propriétés du centre des médianes antiparallèles dans un triangle στη συνάντηση του Συλλόγου του 1874 στη Λιλ. Το επίκεντρο αυτής της δημοσίευσης αφορούσε το σημείο το οποίο φέρει το όνομά του σήμερα. Τα περισσότερα από τα άλλα αποτελέσματα που συζητήθηκαν στη δημοσίευση αφορούσαν που μπορούσαν να κατασκευαστούν από το σημείο Λεμουάν.
Ο Λεμουάν υπηρέτησε στο Γαλλικό στρατό για ένα χρονικό διάστημα, τα χρόνια που ακολούθησαν τη δημοσίευση των καλύτερων του δημοσιεύσεων. Κατά τη διάρκεια της Κομμούνας απολύθηκε για να γίνει πολιτικός μηχανικός στο Παρίσι. Σε αυτή την καριέρα του κατάφερε να αποκτήσει το βαθμό του επικεφαλής επιθεωρητή, μία θέση που κατείχε έως το 1896. Ως επικεφαλής επιθεωρητής ήταν υπεύθυνος για την παροχή αερίου στην πόλη.
Στα τελευταία χρόνια (1888-1912)
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πολιτικού μηχανικού ο Λεμουάν συνέγραψε μια διατριβή σχετικά με κατασκευές με κανόνα και διαβήτη με τίτλο La Géométrographie ou l'art des constructions géométriques, την οποία θεώρησε ως το πιο σημαντικό του έργο, παρά το γεγονός ότι δεν έλαβε καλές κριτικές.
Ο αρχικός τίτλος ήταν De la mesure de la simplicité dans les Sciences mathématiques, στην  αρχική ιδέα για το κείμενο  θα συζητηθούν οι έννοιες που επινόησε ο Λεμουάν σε ότι αφορά το σύνολο των μαθηματικών. Οι χρονικοί περιορισμοί, ωστόσο, περιόρισαν το πεδίο εφαρμογής. Αντί της αρχικής ιδέας, Ο Λεμουάν πρότεινε μια απλοποίηση της διαδικασίας κατασκευής σε μια σειρά από βασικές λειτουργίες με κανόνα και διαβήτη. Ο Πρωθυπουργός παρουσίασε τη διατριβή σε μια συνεδρίαση του Συλλόγου Française στο Οράν, στην Αλγερία το 1888.Η διατριβή όμως, δεν συγκέντρωσε πολύ ενθουσιασμό ή ενδιαφέρον μεταξύ των μαθηματικών που παρευρέθησαν εκεί. Ο Λεμουάν δημοσιεύσε διάφορες άλλες διατριβές σχετικά με το σύστημα κατασκευής του την ίδια χρονιά, όπως Sur la mesure de la dans les constructions simplicité géométriques στο Comptes rendus της Académie française. Έχει εκδώσει πρόσθετα έγγραφα σχετικά με το θέμαMathesis (1888), Journal des mathématiques élémentaires (1889), Nouvelles Annales de mathématiques (1892), καθώς και το δημοσιευμένο La Géométrographie ou l'art des constructions géométriques, το οποίο παρουσιάστηκε κατά τη συνεδρίαση του Συλλόγου Française στο Πω (1892), και πάλι στο Μπεζανσόν (1893) και Καέν (1894).
Μετά από αυτό,ο Λεμουάν δημοσίευσε μια άλλη σειρά εγγράφων, συμπεριλαμβανομένης  μιας σειράς  που ονόμασε μετασχηματισμός συνεχής (συνεχής μετασχηματισμός), η οποία αφορούσε μαθηματικές [Εξίσωση|εξισώσεις] για  γεωμετρικά σχήματα. Αυτή η έννοια ήταν ξεχωριστή από το σύγχρονο ορισμό του μετασχηματισμού. Εκθέσεις του για το θέμα αυτό περιλαμβάνουν Sur les transformations systématiques des formules relatives au triangle (1891), Étude sur une nouvelle transformation continue (1891), Une règle d'analogies dans le triangle et la spécification de certaines analogies à une transformation dite transformation continue (1893), and Applications au tétraèdre de la transformation continue (1894).
Το 1894, ο Λεμουάν συνίδρυσε ένα άλλο μαθηματικό περιοδικό με τίτλο L'intermédiaire des mathématiciens μαζί με τον Λαιζάν (Laisant), ένα φίλο του τον οποίο συνάντησε στο École Polytechnique. Ο Λεμουάν συνέλαβε την ιδέα για ένα τέτοιο περιοδικό από τις αρχές του 1893, αλλά σκέφτηκε ότι θα ήταν πάρα πολύ απασχολημένος για να το υλοποιήσει. Σε ένα δείπνο με τον Laisant τον Μάρτιο του 1893, πρότεινε την ιδέα του περιοδικού. Ο Laisant τον δελέασε να δημιουργήσει το περιοδικό, και έτσι προσέγγισαν τον εκδότη Gauthier-Villars, η πρώτη έκδοση δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1894. Ο Λεμουάν υπηρέτησε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού, και κατείχε τη θέση για αρκετά χρόνια. Το έτος μετά την αρχική έκδοση του περιοδικού, αποσύρθηκε από τη μαθηματική έρευνα, αλλά συνέχισε να υποστηρίζει το θέμα. Ο Λεμουάν πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου του 1912, στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Παρίσι.
Συνεισφορές
Tο έργο του Lemoine συνέβαλε στο να μπούν τα θεμέλια της σύγχρονης  γεωμετρίας του τριγώνου. Η American Mathematical Monthly, στην οποία μεγάλο μέρος της δουλειάς του Lemoine δημοσιευόταν, δήλωσε ότι "Περισσότερο στον Lemoine,σε σχέση με τους άλλους γεωμέτρες οφείλεται το ξεκίνημα αυτού του κινήματος [της σύγχρονης γεωμετρίας τριγώνου] ... "  Κατά την ετήσια συνεδρίαση της Ακαδημίας Επιστημών των Παρισίων το 1902,ο Lemoine έλαβε το 1000-Francoeur βραβείο, [11], το οποία κατείχε για πολλά χρόνια. which he held for several years.
Lemoine σημείο και ο κύκλος
Το 1874 στην εργασία του, με τίτλο Note sur les propriétés du centre des médianes antiparallèles dans un triangle,ο Lemoine απέδειξε την ταύτιση των συμμετροδιαμέσων ενός τριγώνου, τις ανακλάσεις των διαμέσων του τριγώνου με τις διχοτόμους των γωνιών. Άλλα συμπεράσματα από την εργασία είναι η ιδέα ότι ο συμμετροδιάμεσος από μία κορυφήτου τριγώνου χωρίζει την αντίθετη πλευρά σε τμήματα των οποίων η αναλογία είναι ίση με την αναλογία των τετραγώνων των δύο άλλων πλευρών.
Ο Lemoine επίσης απέδειξε ότι εάν γραμμές σύρονται μέσω του σημείου Lemoine παράλληλες προς τις πλευρές του τριγώνου, τότε τα έξι σημεία τομής των γραμμών και των πλευρών του τριγώνου είναι συγκυκλικά, ή ότι βρίσκονται σε ένα κύκλο. Αυτός ο κύκλος είναι πλέον γνωστός ως πρώτος κύκλος του Lemoine, ή απλά ο Lemoine κύκλος.
Σύστημα κατασκευής
Το σύστημα των κατασκευών Lemoine, η Géométrographie, σκόπευε να δημιουργήσει ένα μεθολογικό σύστημα με το οποίο θα μπορούσαν να αξιολογηθούν κατασκευές. Το σύστημα αυτό επέτρεψε μια πιο άμεση διαδικασία για την απλούστευση των υφιστάμενων κατασκευών. Στην περιγραφή του, απαρίθμησε πέντε κύριες διαδικασίες: τοποθέτηση διαβήτη καταλήγοντας σε ένα συγκεκριμένο σημείο, τοποθετώντας το σε μια δεδομένη γραμμή, σχηματίζοντας έναν κύκλο με τον διαβήτη, τοποθετημένος επί του προαναφερθέντος σημείου ή γραμμής,τοποθέτηση ενός χάρακα σε μια δεδομένη γραμμή, και επεκτείνοντας τη γραμμή με το χάρακα.
Η «απλότητα» μιας κατασκευής θα μπορούσε να μετρηθεί από τον αριθμό των διαδικασιών της. Στο έργο του, συζήτησε ως παράδειγμα το Απολλώνιο πρόβλημα που αρχικά θέτει ο Απολλώνιος της Περγάμου κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου: τη μέθοδος κατασκευής ενός κύκλου εφαπτομένου σε τρεις δεδομένους κύκλους. Το πρόβλημα είχε ήδη λυθεί από τον Joseph Diaz Gergonne το 1816 με μία κατασκευή της απλότητας 400, αλλά η λύση που παρουσιάζεται από τον Lemoine είχε απλότητα 154. Απλούστερες λύσεις όπως εκείνες του Frederick Soddy το 1936 και από τον David Eppstein το 2001 είναι γνωστό ότι υπάρχουν. Simpler solutions such as those by Frederick Soddy in 1936 and by David Eppstein in 2001 are now known to exist.
Ο ρόλος στη Γεωμετρία του τριγώνου
Ο Lemoine χαρακτηρίστηκε από τον Nathan Altshiller Court ως ο συνδημιουργός (μαζί με τους Henri Brocard και Joseph Neuberg) της μοντέρνας Γεωμετρίας του τριγώνου, ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από τον  William Gallatly, μεταξύ άλλων. Σε αυτό το πλαίσιο, ο όρος "μοντέρνο" χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στη Γεωμετρία που αναπτύχθηκε από το τέλος του 18ου αιώνα και μετά. Τέτοια Γεωμετρία στηρίζεται στην αφαίρεση  αριθμητικών στοιχείων με απλές παρά με αναλυτικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν νωρίτερα εμπεριέχοντας συγκεκριμένες μετρήσεις γωνιών και αποστάσεων. Η Γεωμετρία επικεντρώνεται σε θέματα όπως συγγραμικότητα, συγχρονισμός και concyclicity μιας και δε εμπεριέχουν τα μέτρα που αναφέρθηκαν προηγουμένως.
Το έργο του Lemoine καθόρισε πολλά από τα αναφερόμενα γνωρίσματα αυτού του κινήματος. Η Géométrographie του και ο συσχετισμός με εξισώσεις για τα τετράεδρα και τα τρίγωνα,όπως και η μελέτη του για τα νομίσματα και concyclities, συνείσφερε στην μοντέρνα Γεωμετρία τριγώνου των καιρών. Η επεξήγηση των πόντων του τριγώνου όπως ο πόντος Lemoine ήταν επίσης μια συνεχεία της Γεωμετρίας μιας και άλλοι σύγχρονοι Γεωμέτρες τριγώνου όπως οι Brocard και Gaston Tarry έγραψαν για παρόμοιους πόντους.
Λίστα επιλεγμένων εργασιών
<ul> <li>Sur quelques propriétés d'un point remarquable du triangle (1873)</li> <li>Note sur les propriétés du centre des médianes antiparallèles dans un triangle (1874)</li> <li>Sur la mesure de la simplicité dans les tracés géométriques (1889)</li> <li>Sur les transformations systématiques des formules relatives au triangle (1891)</li> <li>Étude sur une nouvelle transformation continue (1891)</li> <li>La Géométrographie ou l'art des constructions géométriques (1892)</li> <li>Une règle d'analogies dans le triangle et la spécification de certaines analogies à une transformation dite transformation continue (1893)</li> <li>Applications au tétraèdre de la transformation continue (1894)</li> <li>   "Note on Mr. George Peirce's Approximate Construction for π". Bull. Amer. Math. Soc. 8 (4): 137–148. 1902.</li></ul>
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γεωμέτρες
Γκαμπορόνε
Η Γκαμπορόνε (αγγλικά και τσουάνα: Gaborone) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Μποτσουάνα. Έχει πληθυσμό 231.626 σύμφωνα με καταμέτρηση του 2011 και βρίσκεται στα Νότια της χώρας, 15 χλμ. από τα σύνορα με τη Νότια Αφρική.
Κλίματολογικά στοιχεία
Πηγή: Weatherbase
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Γκαμπορόνε είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα
Νιλς Κλαπβάικ
Ο Νιλς Κλαπβάικ (Niels Klapwijk, γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Ολλανδός διεθνής επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,00 μ. και αγωνίζεται στη θέση του διαγωνίου.
Καριέρα
Με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας έχει κατακτήσει την τρίτη θέση στο Memorial Hubert Wagner (2013).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Νιλς Κλαπβάικ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας την περίοδο 2006-2015, με την οποία πραγματοποίησε εκατό δεκαεπτά (117) συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Νεόφυτος ΣΤ΄
Ο Νεόφυτος ΣΤ΄ ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1734-1740 και 1743-1744.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Πάτμο. Εξελέγη μητροπολίτης Καισαρείας με τη βοήθεια του συμπατριώτη προκατόχου του και μετέπειτα Πατριάρχη Ιερεμία Γ΄. Δεν ήταν άνθρωπος ιδιαίτερης παιδείας, παρά ταύτα ανήγειρε πολλούς ναούς και ανασύστησε τη Μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε (Φλαβιανά) της Καππαδοκίας, γεγονός σπουδαίο για την περιοχή.
Αναφέρεται ότι εκμεταλλεύτηκε την έριδα μεταξύ Ορθοδόξων και Αρμενίων για τον έλεγχο της Μονής Ζωοδόχου Πηγής (στο Μπαλουκλί) για να απομακρύνει τον προκάτοχό του, Σεραφείμ Α΄, και να ανέβει στον θρόνο. Εξελέγη στα μέσα του 1734. Κατά την Πατριαρχία του δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τα εκκλησιαστικά πράγματα. Το 1736 εξέδωσε απόφαση, με την οποία καθορίζονται όρια προικοδοσίας ανάλογα με την κοινωνική τάξη των μελλονύμφων. Τον Αύγουστο ή Σεπτέμβριο του 1740 εκθρονίστηκε και επανήλθε στον θρόνο τον Μάιο του 1743.
Τον Μάρτιο του 1744 εκθρονίστηκε εκ νέου με ραδιουργίες του Παΐσιου Β΄. Εξορίστηκε στην πατρίδα του την Πάτμο, όπου και πέθανε σε βαθιά γεράματα το 1747. Στο Μουσείο της Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο εκτίθεται σήμερα η μίτρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Καισαρείας Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Αϊτής
Το παρόν άρθρο παραθέτει σε κατάλογο τους αρχηγούς κράτους της Αϊτής από την έναρξη της Αϊτινής Επανάστασης το 1791. Η πλήρης ανεξαρτησία κηρύχθηκε το 1804.
Μεταξύ 1806 και 1820 η Αϊτή ήταν διαιρεμένη στο Βόρειο Κράτος, το οποίο μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Αϊτής το 1811, και στη νότια Δημοκρατία της Αϊτής. Μεταξύ 1822 και 1844 η Δημοκρατία της Αϊτής ασκούσε την εξουσία επί ολόκληρου του νησιού Ισπανιόλα, στη διάρκεια της περιόδου που έγινε γνωστή ως "ενοποίηση της Ισπανιόλας".
Μπέιζμπολ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Το Μπέιζμπολ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 θα λάβει χώρα στο Ολυμπιακό Κέντρο Μπέιζμπολ που βρίσκεται στο Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού.Η αθλητική εγκατάσταση θα αποτελείται από δύο γήπεδα. Το Γήπεδο 1 θα έχει χωρητικότητα 9.000 θέσεων και θα φιλοξενήσει προκριματικούς, ημιτελικούς και τελικούς αγώνες, ενώ το Γήπεδο 2 θα έχει χωρητικότητα 4.000 θέσεων και θα φιλοξενήσει μόνο προκριματικούς αγώνες.
Αυστραλία Ελλάδα Ιαπωνία Ιταλία Καναδάς Κινεζική Ταϊπέι Κούβα Ολλανδία
Τελικός (25 Αυγούστου)
2004 Κατηγορία:Μπέιζμπολ στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004
Διεθνής Ομοσπονδία Οργανισμών Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής
Η Διεθνής Ομοσπονδία Οργανισμών Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής (αγγλ. International Federation of Reproduction Rights Organisations - IFRRO) ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1980 με έδρα το Βέλγιο και έκτοτε τάσσεται ενάντια στην παραβίαση των Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας και μέσα από το έργο του συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού για σχετικά ζητήματα. Η IFRRO ιδρύθηκε σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βέρνης και τις Παγκόσμιες Συμβάσεις Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Berne and Universal Copyright Conventions) και διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο φροντίζει για την ορθή λειτουργία της.
Σκοπός
Σκοπός της IFRRO είναι να προωθήσει τη συνεργασία μεταξύ των μελών της προκειμένου να ενισχύσει τη συλλογική διαχείριση των δικαιωμάτων αναπαραγωγής σε διεθνές επίπεδο. Για την επίτευξη του σκοπού της η IFRRO έχει θέσει επιμέρους στόχους για την περίοδο που καλύπτεται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα 2009-12, οι οποίοι δηλώνονται στην ιστοσελίδα της και είναι οι εξής:
Μέλη
Οργανισμοί Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής, καθώς και οργανισμοί συγγραφέων και εκδοτών, οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις συμμετοχής που αναφέρονται στην επίσημη ιστοσελίδα της IFFRO, μπορούν να συμμετάσχουν στο έργο της και να ενταχθούν σε κάποια από τις εξής κατηγορίες μελών :
Δράση
Η IFRRO μέσα από τη δράση της συμβάλλει στην ενίσχυση της νόμιμης χρήσης των έργων κειμένου και εικόνας, τα οποία υπόκεινται σε δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τάσσεται ενάντια στην παραβίαση των συγκεκριμένων δικαιωμάτων. Παράλληλα, υπερασπίζεται το έργο των δημιουργών, εργάζεται για την προώθηση του και αναγνωρίζει το δικαίωμα τους να καθορίσουν τον τρόπο διαχείρισης των πνευματικών δημιουργημάτων τους. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της IFRRO εντάσσεται και η διοργάνωση σεμιναρίων και εργαστηρίων, τα οποία παρέχουν τη δυνατότητα σε δημιουργούς και εκδότες να έρθουν σε επαφή και να ενημερωθούν για θέματα που αφορούν τον τρόπο χρήσης και εκμετάλλευσης των έργων τους. Επιπλέον, αναπτύσσει και διατηρεί συνεργατικές σχέσεις με οργανισμούς με συναφείς στόχους, προκειμένου να ενισχύσει το έργο της και να προβάλλει σε ένα ευρύτερο κοινό την ανάγκη ύπαρξης Οργανισμών Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής και να τονίσει τη σημασία του έργου τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Γκράχαμ Γκρην
Ο Γκράχαμ Γκριν (αγγλικά: Henry Graham Greene, 2 Οκτωβρίου 1904 – 3 Απριλίου 1991) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπέρχαμστεντ του Χέρτφορντσιρ το 1904 και πέθανε στην Ελβετία το 1991. Οι εγκύκλιες σπουδές του ήταν στο σχολείο που διηύθυνε ο πατέρας του. Λόγω ψυχολογικών προβλημάτων υποβλήθηκε σε ψυχαναλυτική θεραπεία πριν φοιτήσει στην Οξφόρδη. Το 1926 προσχώρησε στον Ρωμαιοκαθολικισμό, η επήρεια του οποίου είναι εμφανής σε πολλά από τα έργα του. Την ίδια χρονιά προσλήφθηκε στους Times, αλλά ύστερα από δύο χρόνια, αμέσως μετά τη δημοσίευση του πρώτου του βιβλίου, παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε στη συγγραφή και στην κριτική.
Ο Γκράχαμ Γκριν προσελήφθη για κάποιο διάστημα σαν μυστικός πράκτορας της βρετανικής MI6, αφού στρατολογήθηκε από την αδερφή του Ελισάβετ, η οποία ήταν ήδη πράκτορας, και κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου τοποθετήθηκε στη Σιέρα Λεόνε.
Συγγραφικό έργο
Τα πρώτα του τρία μυθιστορήματα που γράφτηκαν στο διάστημα από το 1929 έως το 1931 (Man Within (1929), The Name of Action (1930), Rumour at Nightfall (1931)), δεν επιδοκιμάστηκαν από το κοινό και τους κριτικούς και ίσως γι' αυτό ο Γκριν τα αποκήρυξε, αρνούμενος οποιαδήποτε ανατύπωσή τους. Με το πέρασμα του χρόνου η γνώμη του άλλαξε για το Man Within (ελλ. τίτλος Ο προδότης). Αυτό το μυθιστόρημα είναι και το πρώτο στο οποίο διαφαίνεται ο ενθουσιασμός για τον Καθολικισμό αλλά και η συγγραφική του ικανότητα. Σε αυτό το βιβλίο όπως και και στα Brighton Rock και The Power and the Glory, η θρησκεία δίνει την έμπνευση της γραφής. Ο προδότης γυρίστηκε ταινία το 1947.Το διήγημά του The Basement Room που γράφτηκε το 1936 γυρίστηκε ταινία από τον Κάρολ Ριντ που κυκλοφόρησε το 1948, σε σενάριο του ίδιου του συγγραφέα και με τίτλο Η πτώση ενός ειδώλου. Ο ίδιος ο Γκριν γράφει για την κινηματογραφική του μεταφορά:"«Η ιστορία άλλαξε σιωπηρά, κι έτσι η πλοκή έπαψε ν' αφορά ένα αγοράκι που άθελά του πρόδωσε τον καλύτερό του φίλο στην αστυνομία, αλλά αντίθετα καταπιάστηκε μ' ένα αγοράκι που πίστεψε πως ο φίλος του ήταν δολοφόνος και σχεδόν προκάλεσε τη σύλληψή του λέγοντας ψέματα για να τον υπερασπιστεί. Νομίζω ότι αυτό, ειδικά με τους χειρισμούς του Ριντ, ήταν ένα καλό θέμα, αλλά ο αναγνώστης δεν πρέπει να εκπλαγεί μη βρίσκοντάς το στο επίκεντρο της αρχικής ιστορίας»."Το μυθιστόρημά του Η δύναμις και η δόξα θεωρείται το καλύτερό του και είναι αυτό που τον καθιέρωσε στον λογοτεχνικό κόσμο. "Θεωρείται κατά γενική ομολογία το αριστούργημά του, το βιβλίο του Γκριν που χαίρει της μεγαλύτερης εκτίμησης τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς" έγραψε ο Τζον Άπνταϊκ. Το έργο μάλιστα μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο το 1964 από τον Τζον Φορντ με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα. Επίσης, κέρδισε το βραβείο Hawthornden Prize για το 1941. Το επόμενο μυθιστόρημά του, Το υπουργείο του φόβου, μεταφέρθηκε και αυτό στον κινηματογράφο από τον Φριτς Λανγκ το 1944 και θεωρείται πλέον ένα κλασικό φιλμ νουάρ, ενώ το μυθιστόρημα The Heart of the Matter (ελλ. τίτλος Ουσία και βάθος) τιμήθηκε το 1948 με το αγγλικό βραβείο James Tait Black Memorial Prize. Το επόμενο μυθιστόρημά του, το γνωστότερο ίσως, Ο τρίτος άνθρωπος, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σχεδόν αμέσως μετά την έκδοσή του από τον Κάρολ Ριντ και μάλιστα τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών το 1949.
Το τέλος μιας σχέσης, εν μέρει αυτοβιογραφικό βιβλίο, "ένα από τα πιο αληθινά και συγκινητικά μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας" σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Φόκνερ, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και μάλιστα δύο φορές, το 1955 και το 1999.