cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χωροχρόνος
Προνομιακός χαρακτήρας του 3 ​​+1 χωροχρόνου
Η έμμεση αντίληψη ότι η διάσταση του σύμπαντος είναι ειδική για πρώτη φορά δόθηκε στον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, ο οποίος στο Λόγος περί Μεταφυσικής πρότεινε ότι ο κόσμος είναι «εκείνο το οποίο είναι ταυτόχρονα το πιο απλό στην υπόθεση και το πιο πλούσιο σε φαινόμενα».. Ο Ιμμάνουελ Καντ υποστήριξε ότι ο 3-διαστάσεων χώρος ήταν συνέπεια του αντιστρόφου τετραγώνου νόμος της παγκόσμιας έλξης. Αν και το επιχείρημα του Καντ είναι ιστορικά σημαντικό, ο John D. Barrow λέει ότι «... παίρνει το ζουμί πίσω προς τα εμπρός: είναι η τριών διαστάσεων του χώρου που εξηγεί γιατί βλέπουμε αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου νόμους να ισχύουν στη Φύση και όχι το αντίστροφο. "(Barrow 2002: 204). Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο νόμος της βαρύτητας (ή οποιοσδήποτε άλλος νόμος του αντιστρόφου τετραγώνου) προκύπτει από την έννοια της ροής και της ανάλογης σχέσης πυκνότητας ροής και την ισχύ του πεδίου. Εάν Ν = 3, τότε 3-διαστάσεων στερεά αντικείμενα έχουν εμβαδά επιφάνειας ανάλογη προς το τετράγωνο του μεγέθους τους σε οποιαδήποτε επιλεγμένη χωρική διάσταση. Συγκεκριμένα, μια σφαίρα ακτίνα r έχει έκταση 4πr ². Γενικότερα, σε ένα χώρο διαστάσεων Ν, η δύναμη της βαρυτικής έλξης μεταξύ δύο σωμάτων που χωρίζονται από μια απόσταση r θα είναι αντιστρόφως ανάλογη ως προς rN−1.
Το 1920, ο Πάουλ Έρενφεστ έδειξε ότι αν ορίσουμε T = 1 και Έστω Ν> 3, η τροχιά ενός πλανήτη σχετικά με τον ήλιο του δεν μπορεί να παραμείνει σταθερή. Το ίδιο ισχύει για την τροχιά ενός αστεριού γύρω από το κέντρο του γαλαξία του. Ο Έρενφεστ έδειξε επίσης ότι αν το  N είναι ίσο, τότε τα διάφορα τμήματα ενός κυματικού παλμού θα ταξιδέψουν σε διαφορετικές ταχύτητες. Αν Ν> 3, τότε ο κυματικός παλμός παραμορφώνεται. Μόνο αν το "Ν"=3 ή 1 αποφεύγονται και τα δύο προβλήματα. Το 1922, ο Χέρμαν Βέιλ έδειξε ότι η θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού του Μάξγουελ λειτουργεί μόνο όταν το Ν = 3 και T = 1, γράφοντας ότι το γεγονός αυτό "... δεν οδηγεί μόνο σε μια βαθύτερη κατανόηση της θεωρίας του Maxwell, αλλά και το γεγονός ότι ο κόσμος είναι τεσσάρων διαστάσεων, η οποία μέχρι τώρα,ήταν πάντοτε δεκτή ως απλώς« τυχαία », να γίνει κατανοητή μέσα από αυτό. Τελικά ο Tangherlini έδειξε το 1963 ότι όταν N> 3, η ηλεκτρονιακές τροχιές γύρω από πυρήνες δεν μπορούν να είναι σταθερές. Τα ηλεκτρόνια είτε θα πέσουν στον πυρήνα ή θα διαλυθούν.
Ο Max Tegmark διευρύνει την προηγούμενη επιχειρηματολογία στον ακόλουθο ανθρωπικό τρόπο. Αν το Τ διαφέρει από 1, η συμπεριφορά των φυσικών συστημάτων δεν μπορούσε να προβλεφθεί με αξιοπιστία από τη γνώση των σχετικών μερικών διαφορικών εξισώσεων. Σε ένα τέτοιο σύμπαν, ευφυής ζωή ικανό να χειρίζεται την τεχνολογία δεν θα μπορούσε να προκύψει. Επιπλέον, αν Τ> 1, Ο Tegmark υποστηρίζει ότι τα πρωτόνια και ηλεκτρόνια θα είναι ασταθή και θα μπορούσαν να διασπαστούν σε σωματίδια με μεγαλύτερη μάζα από ό, τι τον εαυτό τους. (Αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα, αν τα σωματίδια έχουν μια αρκετά χαμηλή θερμοκρασία.) Αν το Ν> 3, το επιχείρημα του Έρενφεστ πάνω κατέχει. τα άτομα όπως τα ξέρουμε (και ίσως πιο σύνθετες δομές) δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Αν το N <3, η βαρύτητα κάθε είδους γίνεται προβληματική, και το σύμπαν είναι πιθανώς πάρα πολύ απλό για να περιλαμβάνει παρατηρητές. Για παράδειγμα, όταν Ν <3, τα νεύρα δεν μπορούν να διασχίσουν χωρίς να διασταυρώνονται.
Σε γενικές γραμμές, δεν είναι σαφές το πώς κάποιος φυσικός νόμος θα μπορούσε να λειτουργήσει αν το  Τ διέφερε από 1. Αν το Τ> 1, υποατομικά σωματίδια τα οποία φθείρονται μετά από μια ορισμένη περίοδο δεν θα συμπεριφέρονται προβλέψιμα, επειδή ο χρονοειδής γεωδαιτικός δεν θα είναι κατ 'ανάγκην η μέγιστος. N = 1 και Τ = 3, έχει την παράξενη ιδιότητα ότι η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι ένα κάτω φράγμα για την ταχύτητα της ύλης. Όλη η ύλη αποτελείται από ταχυόνια. Εντούτοις, η υπογραφή (1,3) και (3,1) είναι πρακτικά ισοδύναμες. Το να καλούμε χρονικά διανύσματα με θετικό «μήκος» Minkowski είναι απλά μια σύμβαση που εξαρτάται από τη σύμβαση για την ένδειξη του μετρικού τανυστή. Πράγματι, οι φυσικοί σωματιδίων τείνουν να χρησιμοποιούν μια μονάδα μέτρησης με την υπογραφή (+ ---) που οδηγεί σε θετικό «μήκος» Minkowski για χρονικά διαστήματα και ενέργειας, ενώ οι χωρικοί διαχωρισμοί έχουν αρνητικό «μήκος» Minkowski. Σχετικιστές, ωστόσο, τείνουν να χρησιμοποιούν την αντίθετη σύμβαση (- + + +), έτσι ώστε οι χωρικοί διαχωρισμών έχουν θετικό μήκος Minkowski.
Ως εκ τούτου, ανθρωπικά και άλλα επιχειρήματα αποκλείουν όλες τις περιπτώσεις, εκτός από Ν = 3 και T = 1 (ή Ν = 1 και Τ = 3 σε διαφορετικές συμβάσεις) - που συμβαίνει να περιγράφουν τον κόσμο για μας. Περιέργως, οι υποθέσεις Ν = 3 ή 4 έχουν την πλουσιότερη και πιο δύσκολη γεωμετρία και τοπολογία. Υπάρχουν, για παράδειγμα, γεωμετρικές δηλώσεις των οποίων η αλήθεια ή το ψεύδος είναι γνωστή για όλα τα  Ν, εκτός από 3 και 4.. Το  N = 3 ήταν η τελευταία περίπτωση των εικασιών του Poincaré που αποδείχθηκε.
Για μια στοιχειώδη επεξεργασία του προνομιακού καθεστώτος του Ν = 3 και Τ = 1, βλ. κεφ.. 10 (ιδίως σχήμα. 10.12) του Barrow Για εμβάθυνση, βλ. § 4.8 του Barrow και Tipler (1986) και Tegmark. Ο Barrow έχει αναφέρει κατ 'επανάληψη το έργο του Whitrow.
Η θεωρία χορδών υποθέτει ότι η ύλη και η ενέργεια αποτελούνται από μικροσκοπικές παλλόμενες χορδές διαφόρων τύπων, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι ενσωματωμένες σε διαστάσεις που υπάρχουν μόνο σε μια κλίμακα όχι μεγαλύτερη από το μήκος Planck. Ως εκ τούτου τα Ν = 3 και Τ = 1 δεν χαρακτηρίζουν τη θεωρία χορδών, η οποία ενσωματώνει δονούμενες χορδές σε δίκτυο συντεταγμένων που έχουν 10 ή ακόμα και 26 διαστάσεις.
Ο Αιτιώδης Δυναμικός Τριγωνισμός (CDT), θεωρία είναι μια ανεξάρτητη υποβάθρου θεωρία που ανάγει το παρατηρούμενο 3 +1 χωροχρόνο από ένα ελάχιστο σύνολο των υποθέσεων, και δεν χρειάζεται προσαρμοσμένους παράγοντες. Δεν υποθέτει καμία προϋπάρχουσα αρένα (τρισδιάστατο χώρο), αλλά αντίθετα προσπαθεί να δείξει πώς το χωροχρονικό ύφασμα το ίδιο εξελίσσεται. Δείχνει τον χωροχρόνο να είναι 2-διαστάσεων κοντά στην κλίμακα Planck, και αποκαλύπτει μια φράκταλ δομή με τις φέτες σταθερού χρόνου, αλλά ο χωροχρόνος γίνεται 3 +1- διαστάσεων στις κλίμακες σημαντικά μεγαλύτερη από ό, τι του Planck. Έτσι, το CDT μπορεί να γίνει η πρώτη θεωρία που δεν υποθέτει, αλλά πραγματικά εξηγεί παρατηρημμένο αριθμό των χωροχρονικών διαστάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έννοιες
ΛΠΠΚ Όιλερς
Η ΛΠΠΚ Όιλερς (Liberia Petroleum Refining Company Oilers) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μονρόβια στη Λιβερία. Έδρα της ομάδας είναι το Antonette Tubman Stadium, χωρητικότητας 10000 θεατών. Συμμετέχει στην Liberian Premier League. Έχει κατακτήσει 7 πρωταθλήματα Λιβερίας (1991, 1992, 1999, 2002, 2005, 2019, 2021) και 6 κύπελλα (1988, 1989, 1993, 1999, 2000, 2005). Έχει 1 συμμετοχή στον προκριματικό γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Αφρικής το 2006, 2 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (1992, 1993) και 5 συμμετοχές στο CAF Cup Winners' Cup (1987, 1989, 1990, 1994, 1999).
Κατηγορία:ΛΠΠΚ Όιλερς
Δήμος Δωδώνης
Ο Δήμος Δωδώνης είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αγίου Δημητρίου, Δωδώνης, Λάκκας Σουλίου, Σελλών και έδρα του είναι η Αγία Κυριακή. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους γεωγραφικά δήμους της Π.Ε. Ιωαννίνων, με 56 Τοπικές Κοινότητες και περισσότερους από 120 οικισμούς.
Στο Δήμο βρίσκεται ένας από τους σπουδαιότερους αρχαιολογικούς χώρους. Πρόκειται για τον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης, με το μεγαλύτερο σωζόμενο θέατρο και το αρχαιότερο ιερό- μαντείο των Ελλήνων. Τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες αναστήλωσης από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων.
Ο Δήμος Δωδώνης περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, τοπικές κοινότητες, πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμούς :
Κοινοτάρχες
...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δωδωνης
Dodoni
Gang de la Brise de Mer
250px|μικρογραφία|δεξιά|Χάρτης της Άνω Κορσικής Το Gang de la Brise de Mer είναι μια Κορσικανική εγκληματική οργάνωση που οφείλει την ονομασία της σε ένα παλιό μπαρ του παλιού λιμανιού της Μπαστιά, στην Άνω Κορσική, στην προκυμαία του Ναυτικού, γνωστής σήμερα ως « Le Méditerranée », το οποίο χρησίμευε ως τόπο συγκεντρώσεων από ορισμένα μέλη της.
Φημισμένη για την ταχύτητα των χτυπημάτων της, βίαια και στρατιωτικοποιημένα, τα μέλη της ενεργούν στην Κορσική, την ηπειρωτική Γαλλία και την Ευρώπη. Η συμμορία είναι υπεύθυνη για πάνω από εκατό ένοπλες επιθέσεις σε τράπεζες ή άλλες επιχειρήσεις. Τις αποδίδονται, ειδικότερα, η ληστεία της Union de banques suisses (UBS) στη Γενεύη της Ελβετίας, οι επιθέσεις εναντίον χρηματαποστολής της Securipost το 1991 και ενός Mercure d'Air France το 1992. Συμμετέχει ενεργά επίσης στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος και στον χώρο του ποδοσφαίρου, με υποτιθέμενες σχέσεις με την ομάδα της Μπαστιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις Κατηγορία:Κορσική
Ναόμι Σκοτ
Η Ναόμι Σκοτ (Naomi Grace Scott) είναι Βρετανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Είναι γνωστή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ως Κίμπερλυ Χαρτ, (Ροζ Ranger), στην ταινία Power Rangers (ταινία) (2017), ως πριγκίπισσα Τζασμίν στην ταινία Αλαντίν (2019) και ως μία από τους Αγγελους του Τσάρλι στην ομώνυμη ταινία (2019) μαζί με την Κρίστεν Στιούαρτ και την Έλα Μπαλίνσκα. Πρωταγωνίστησε επίσης ως Mohini "Mo" Banarjee στην ταινία του Καναλιού της Disney Παγωμένη λεμονάδα, ως Μέγκαν στη σειρά Life Bites και στη σειρά θεατρικής φαντασίας Terra Nova..
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Βρετανίδες τραγουδίστριες
Τσίρο Φεράρα
Ο Τσίρο Φεράρα ΤΑΙΔ (ιταλικά: Ciro Ferrara ) (γενν. 11 Φεβρουαρίου 1967) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και προπονητής. Έχει υπάρξει προπονητής της Γιουβέντους και της Εθνικής Ιταλίας Κ21. Ως βοηθός προπονητή του Μαρτσέλο Λίπι, κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 με την Εθνική Ιταλίας.
Ο Φεράρα πέρασε την καριέρα του αρχικά στη Νάπολι και αργότερα στη Γιουβέντους, κερδίζοντας συνολικά 7 τίτλους Σέριε Α, καθώς και άλλα εγχώρια και διεθνή τρόπαια. Σε διεθνές επίπεδο, εκπροσώπησε την Ιταλία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1988 και 2000) και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990.
Νάπολι
αριστερά|μικρογραφία|192x192εσ| Η Φεράρα με τη Νάπολι τη σεζόν 1987–88 Με καταγωγή από τη Νάπολη, ο Φεράρα ξεκίνησε την καριέρα του στην ακαδημία νέων της ΣΣΚ Νάπολι το 1980. Αποφοίτησε από την ομάδα νέων της primavera το 1984 και άρχισε να κερδίζει κλήσεις στην πρώτη ομάδα εκείνη τη σεζόν. Έκανε συνολικά 14 εμφανίσεις με τον σύλλογο στην πρώτη του σεζόν στην αντρική ομάδα. Την επόμενη σεζόν, ο Φεράρα έγινε μέρος της αρχικής ενδεκάδας και σύντομα άρχισε να κερδίζει κλήσεις στην Εθνική Ιταλίας, όπου ήταν μέλος της ομάδας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Σκόραρε επίσης ένα από τα γκολ της Νάπολι καθώς η ομάδα κέρδισε στον τελικό του Κύπελλου ΟΥΕΦΑ 1988-1989. Εκτός από το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, με τη Νάπολι κέρδισε δύο τίτλους Σέριε Α (το 1986–87 και το 1989–90), το Κύπελλο Ιταλίας 1986-87 και το Σούπερ Καπ Ιταλίας 1990, το τελευταίο εναντίον της μελλοντικής ομάδας του, τη Γιουβέντους.
Γιουβέντους
Το καλοκαίρι του 1994, ο Φεράρα μεταγράφηκε στη Γιουβέντους, προπονητή τον Μαρτσέλο Λίπι και γρήγορα εισήχθη στην αρχική ενδεκάδα, κάνοντας πάνω από 40 συνολικά εμφανίσεις για τον σύλλογο σε όλες τις διοργανώσεις την πρώτη του σεζόν, σημειώνοντας 1 γκολ. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της γενιάς του, χωρίς να χάσει την αρχική του θέση για τον σύλλογο για τα επόμενα δέκα χρόνια. Επίσης, ήταν αρχηγός της ομάδας από το 1995 έως το 1996 και έγινε ένας από τους πιο έμπειρους και διακεκριμένους παίκτες των τελευταίων δύο δεκαετιών, κατακτώντας 8 τίτλους Σέριε Α, 6 από τους οποίους ήταν με τη Γιουβέντους και 2 με τη Νάπολι. Η Φεράρα κέρδισε επίσης δύο τίτλους Κυπέλλου Ιταλίας (έναν με κάθε ομάδα), τρεις τίτλους Σούπερ Καπ Ιταλίας (δύο με τη Γιουβέντους, έναν με τη Νάπολι) και συμμετείχε σε πολλές ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όπως το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το Διηπειρωτικό Κύπελλο και το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ). Το ρόλο του ως αρχηγός, ωστόσο, ανέλαβε ο Αλεσσάντρο Ντελ Πιέρο το 1996.
Εθνική ομάδα
Για την Εθνική Ιταλίας, ο Φεράρα συμμετείχε σε 49 φορές και έπαιξε σε 1 αγώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 (όπου η Ιταλία τερμάτισε στην 3η θέση μετά από ήττα από την Αργεντινή στα ημιτελικά στη διαδικασία των πέναλτι) και σε 1 αγώνα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 (όπου η Ιταλία έφτασε στο τελικό, χάνοντας από τη Γαλλία με χρυσό γκολ). Ο Φεράρα ήταν μέλος της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988, όπου η Ιταλία έφτασε στα ημιτελικά, αν και δεν εμφανίστηκε στη διάρκεια της διοργάνωσης. Την ίδια χρονιά, ήταν μέλος της ομάδας της Ιταλίας που τερμάτισε στην 4η θέση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, αφού έφτασε στον ημιτελικό.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Φεράρα ήταν μέλος του ιταλικού τεχνικού επιτελείου για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έγινε μέλος του επιτελείου της Γιουβέντους, όπου ορίστηκε επικεφαλής του συστήματος νέων (responsabile settore giovanile), που ασχολείται κυρίως με οργανωτικές πτυχές της ακαδημίας της Γιουβέντους. Τον Ιούλιο του 2008, ο Φεράρα πήρε τα σήματα προπονητικής του Διπλώματος UEFA Pro μετά από εκπαίδευση στο Κοβερτσιάνο της Φλωρεντίας. Αφού η Γιουβέντους απέλυσε τον Κλαούντιο Ρανιέρι μετά από μια σειρά 7 αγώνων πρωταθλήματος χωρίς νίκη τη σεζόν 2008-09, ο Φεράρα διορίστηκε προσωρινός προπονητής της Γιουβέντους στις 18 Μαΐου 2009 για τις υπόλοιπες δύο εβδομάδες της σεζόν, με στόχο να διατηρήσει τη δεύτερη θέση στον πίνακα του πρωταθλήματος και δυνατότητα διορισμού με πλήρη απασχόληση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Στα δύο παιχνίδια του ως προσωρινός προπονητής, οδήγησε τη Γιουβέντους σε νίκες 3–0 και 2–0 επί της Σιένα και της Λάτσιο αντίστοιχα, εξασφαλίζοντας έτσι τη δεύτερη θέση έναντι της Μίλαν. Μετά από αυτά τα αποτελέσματα, αναδείχθηκε ισχυρός υποψήφιος για να αναλάβει μόνιμα τη δουλειά για την επόμενη σεζόν. Στις 5 Ιουνίου 2009, η Γιουβέντους ανακοίνωσε επίσημα τον διορισμό του ως προπονητή για τη σεζόν 2009–10.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η ομάδα ενισχύθηκε με υψηλού προφίλ μεταγραφές, όπως οι Βραζιλιάνοι διεθνείς Ντιέγκο και Φελίπε Μέλο, οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές του 2006, Φάμπιο Καναβάρο και Φάμπιο Γκρόσο, στην άμυνα και ο νεαρός Ουρουγουανός διεθνής Μάρτιν Κάσερες, ως δανεικός. Αφού κέρδισε τους πρώτους 4 αγώνες πρωταθλήματος, η τύχη του Φεράρα άλλαξε αφού η Γιούβε απέτυχε να περάσει στην νοκ-άουτ φάση του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10 μετά την εντός έδρας ήττα με 4-1 από την Μπάγερν Μονάχου σε έναν αγώνα όπου η ισοπαλία θα έδινε την πρόκριση στη Γιούβε στην επόμενη φάση, παρά την πολλά υποσχόμενη έναρξη της εκστρατείας. Παρά τη νίκη επί της ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο, η Γιούβε ξεκίνησε ένα σερί ηττών τον χειμώνα, κυρίως απέναντι σε μικρές ομάδες όπως η σικελική Κατάνια και πρόσφατα προβιβασμένη ΣΣΚ Μπάρι. Δέχτηκε έντονη κριτική από τα μέσα ενημέρωσης και υπήρχαν πολλές εικασίες για το ποιος θα τον διαδεχόταν ως προπονητής, ειδικά αφού απουσίαζε στην παραδοσιακή συνάντηση όλων των προπονητών και διαιτητών της Σέριε Α στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της σεζόν και αντιπροσωπεύτηκε από ο τότε αθλητικός διευθυντής της Γιουβέντους, Αλέσιο Σέκο και τον 23χρονο μέσος Κλαούντιο Μαρκίζιο στη συνέντευξη Τύπου.
Έξι μέρες αργότερα, η Γιουβέντους αποκλείστηκε από το Κύπελλο Ιταλίας από την Ίντερ με 2–1 στο Σαν Σίρο, με αποτέλεσμα το διοικητικό συμβούλιο να απολύσει τελικά τον Φεράρα μετά από εβδομάδες εικασιών σχετικά με τη θέση του, αντικαθιστώντας τον με τον Αλμπέρτο Ζακερόνι μέχρι το τέλος της σεζόν.
Στις 22 Οκτωβρίου 2010, ο Φεράρα ανακοινώθηκε ως νέος προπονητής της Εθνικής Ιταλίας Κ21, με βοηθό του τον πρώην συμπαίκτη του, Άντζελο Περούτσι. Υπό τον Φεράρα, οι Azzurrini παρέμειναν αήττητοι στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ21 του 2013 από τον Ιούνιο του 2012. Στις 2 Ιουλίου 2012, αποχώρησε από την Εθνική Ιταλίας Κ-21 για να γίνει προπονητής της ΟΚ Σαμπντόρια, η οποία είχε προβιβαστεί πρόσφατα στη Σέριε Α για τη σεζόν 2012–13. Ωστόσο, απολύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2012.
Ως παίκτης
Γιουβέντους
Ολυμπιακή ομάδα Ιταλίας
Ατομικές
Τάγματα
Βοηθός προπονητή
Ιταλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γιουβέντους Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Άγγελος Κωνσταντιλιέρης
Ο Άγγελος Κωνσταντιλιέρης (πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 1964) ήταν Έλληνας πολιτικός μικρασιατικής καταγωγής.
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής Αθηνών-Πειραιώς, στις εκλογές του 1923.
Υπηρέτησε ως Δήμαρχος Βύρωνα από το 1951 ως το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών και Πειραιώς Κατηγορία:Δήμαρχοι Βύρωνα
Λουίς Μουριέλ
Ο Μουριέλ ξεκίνησε την καριέρα του από την κολομβιανή Ντεπορτίβο Κάλι και το 2010 αποκτήθηκε από την Ουντινέζε. Τις δύο πρώτες σαιζόν στον σύλλογο δόθηκε δανεικός στη Γρανάδα και τη Λέτσε και επέστρεψε τελικά στην Ουντινέζε το 2012, χρονιά στην οποία κατέκτησε το βραβείο για τον νεαρό παίκτη αποκάλυψη της Σέριε Α, μαζί με τον Στεφάν Ελ Σαράουι. Αφότου σκόραρε 15 γκολ σε 57 εμφανίσεις, ο Μουριέλ αποκτήθηκε από την Σαμπντόρια τον Ιανουάριο του 2015. Παρέμεινε στον σύλλογο για 2,5 σαιζόν, σκοράροντας 21 γκολ σε 79 εμφανίσεις και το 2017 αποκτήθηκε από τη Σεβίλλη, για 20 εκατομμύρια ευρώ, το οποίο αποτελούσε ρεκόρ συλλόγου. Τον Ιανουάριο του 2019 επέστρεψε στην Ιταλία, αυτή τη φορά ως δανεικός στη Φιορεντίνα, και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς αποκτήθηκε από τη Αταλάντα για περίπου 18 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Μουριέλ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών της Κολομβίας τον Ιούνιο του 2012. Έχει πραγματοποιήσει 32 συμμετοχές με το εθνόσημο, σκοράροντας 5 γκολ, και ήταν μέλος των αποστολών της Κολομβίας στα Κόπα Αμέρικα 2015 και 2019 και στο Μουντιάλ 2018.
Μέγας κομήτης του 1882
Ο Μέγας Κομήτης του 1882, με επίσημο προσδιορισμό C/1882 R1, 1882 II και 1882b, ήταν ένας κομήτης ο οποίος έγινε πολύ λαμπρός το Σεπτέμβριο του 1882. Ήταν μέλος της οικογένειας κομητών Κρόιτς, μια οικογένεια κομητών των οποίων το περιήλιο βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη από μία ηλιακή ακτίνα από τη φωτόσφαιρα του Ηλίου. Ο κομήτης ήταν αρκετά λαμπρός ώστε να είναι ορατός δίπλα στον Ήλιο όσο ήταν στο περιήλιό του.
Ανακάλυψη
Οι πρώτες αναφορές του κομήτη ήταν στον πρωινό ουρανό τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου του 1882, όταν ήταν ήδη ορατός με γυμνό οφθαλμό και ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από πολλούς ανθρώπους. Οι πρώτες αναφορές για το κομήτη ήταν έμμεσες και υποδεικνύουν ότι ο κομήτης πρωτοπαρατηρήθηκε την 1 Σεπτεμβρίου από το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας και τον κόλπο της Γουινέας. Τις επομένες μέρες ο κομήτης αναφέρθηκε από πολλούς παρατηρητές στο νότιο ημισφαίριο.
Ο πρώτος αστρονόμος που κατέγραψε παρατηρήσεις του κομήτη ήταν ο Γουίλιαμ Χένρυ Φίνλεϊ, ο επικεφαλής βοηθός του Βασιλικού Αστεροσκοπείου στο Κέιπ Τάουν, Νότια Αφρική. Η παρατήρηση του Φίνλεϊ στις 7 Σεπτεμβρίου στις 16h GMT ήταν επίσης ανεξάρτητη ανακάλυψη, και ανέφερε ότι είχε φαινόμενο μέγεθος περίπου 3 και ουρά μήκους μιας μοίρας.
Ο κομήτης αύξησε τη λαμπρότητά του γρήγορα και μέσα σε λίγες μέρες είχε γίνει ένα εξαιρετικά λαμπρό αντικείμενο. Ο αστρονόμος Ντέιβιντ Γκιλ στο Κέιπ Τάουν ανέφερε ότι ο κομήτης ανέτειλε λίγα λεπτά πριν τον Ήλιο στις 18 Σεπτεμβρίου και τον περιέγραψε ως «Ο πυρήνας ήταν τότε αναμφισβήτητα μονός και σίγουρα μάλλον μικρότερος από 4" σε διάμετρο. Στην πραγματικότητα, όπως το έχω περιγράψει, έμοιαζε πάρα πολύ με ένα αστέρι πρώτου μεγέθους που φαίνεται στο φως της ημέρας».
Περιήλιο
Ο κομήτης πλησιάζε με μεγάλη ταχύτητα το περιήλιο όταν ανακαλύφθηκε. Στο περιήλιο, ο κομήτης βρισκόταν μόλις 300.000 μίλια από την επιφάνεια του ήλιου. Για αρκετές ώρες πριν και μετά το περίηλιο, ο κομήτης ήταν εύκολα ορατός κατά τη διάρκεια της ημέρας δίπλα στον Ήλιο. Έφτασε φαινόμενο μέγεθος που υπολογίζεται σε -15 με -20.
Λίγο αφότου έφτασε στο περιήλιο στις 17 Σεπτεμβρίου, ο κομήτης διάβηκε τον Ήλιο. Στο Κέιπ Τάουν, ο Φίνλεϊ παρατήρησε τον κομήτη με τη βοήθεια ενός φίλτρου ουδέτερης πυκνότητας μέχρι τη στιγμή της διάβασης, όταν το άκρο του δίσκου «έβραζε γύρω του». Ο Φίνλεϊ ανέφερε ότι ο κομήτης εξαφανίστηκε πολύ γρήγορα και δεν κατάφερε να τον εντοπίσει μπροστά από την επιφάνεια του Ηλίου.
Εξέλιξη μετά το περιήλιο
Μετά το περιήλιό του, ο κομήτης κινήθηκε στους σκοτεινούς ουρανούς και αν και γινόταν πιο αχνός όσο απομακρυνόταν από τον Ήλιο παρέμενε ένα από τα λαμπρότερα αντικείμενα του ουρανού. Τις 30 Σεπτεμβρίου, παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένου του Φίνλεϊ και του Μπάρναρντ, άρχισαν να παρατηρούν το πυρήνα του κομήτη να επιμηκύνεται και να σπάει σε δύο διαφορετικές λαμπρές μπάλες φωτός, και μέχρι τις 17 Οκτωβρίου ήταν σαφές ότι είχε σπάσει σε τουλάχιστον πέντε θραύσματα. Παρατηρητές ανέφεραν ότι η σχετική λαμπρότητα των θραυσμάτων διέφερε από μέρα σε μέρα.
Στα μέσα Οκτωβρίου, ο κομήτης ανέπτυξε μια εμφανή αντιουρά, με κατεύθυνση προς τον Ήλιο. Οι αντιουρές είναι αρκετά συνηθισμένο κομητικό φαινόμενο και είναι αποτέλεσμα της τροχιακής γεωμετρίας που δίνει την εμφάνιση μιας ουράς με κατεύθυνση προς τον Ήλιο, αν και υλικό μπορεί να οδηγηθεί μόνο μακριά από τον Ήλιο.
Τροχιά
Μελέτες της τροχιά του κομήτη έδειξε ότι ο Μέγας Κομήτης του 1882 κινούνταν σε σχεδόν ίδιο μονοπάτι με τους προηγούμενους μεγάλους κομήτες του 1843 (C/1843 D1) και του 1880. Αυτοί οι κομήτες εμφανίστηκαν ξαφνικά στον πρωινό ουρανό και πέρασαν εξαιρετικά κοντά από τον Ήλιο κατά το περιήλιό τους. Μια θεωρία υποστήριζε ότι όλοι οι τρεις κομήτες ήταν στην πραγματικότητα ο ίδιος κομήτης, του οποίου η τροχιακή περίοδος μειωνόταν παρά πολύ σε κάθε πέρασμα από το περιήλιο. Όμως, μελέτες έδειξαν ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν, καθώς η περίοδος περιφοράς αυτού του κομήτη ήταν 772 ± 3 χρόνια και των άλλων ήταν 600 με 800 χρόνια.
Ο Χάινριχ Κρόιτς μελέτησε τις τροχιές αυτών των τριών κομητών και ανέπτυξε τη θεωρία ότι αυτοί οι κομήτες ήταν θραύσματα ενός μεγαλύτερου προγονικού κομήτη, ο οποίος είχε διασπαστεί σε κάποιο προηγούμενο πέρασμα από το περιήλιο. Η διάσπαση του Μεγάλου Κομήτη του 1882 έδειξε ότι αυτό είναι πιθανό. Θεωρείται ότι ο Μέγας Κομήτης του 1882 ήταν θραύσμα του κομήτη του 1106 και ότι ο κομήτης ντου Τουά (C/1945 X1) και ο κομήτης Ικέγια-Σέκι (C/1965 S1) είναι άλλα δύο θραύσματα.
Τώρα είναι γενικώς αποδεκτό ότι οι κομήτες C/1843 D1, C/1880 C1, C/1882 R1, C/1887 B1, C/1963 R1, C/1965 S1, C/1970 K1 και C/2011 W3 είναι όλοι μέλη της οικογένειας κομητών Κρόιτς, οι οποίοι όλοι προέρχονται από ένα κομήτη. Αν και συχνά αναφέρεται ότι ο πρόγονος ήταν ένας κομήτης του 372 π.Χ., ο οποίος συχνά συσχετίζεται με τον Αριστοτέλη, είναι πιο πιθανό ο προγόνος να είναι είτε ο κομήτης του Φεβρουαρίου του 423 ή του Φεβρουαρίου του 467 με περίοδο περιφοράς περίπου 700 χρόνια. Τα θραύσματα του κομήτη θα επιστρέψουν σε αρκετές εκατοντάδες χρόνια, πιθανόν με διαφορά δύο ή τριών αιώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομήτες
Ζαν Βικτόρ Μορό
Ο Ζαν Βικτόρ Μορό (γαλλ. Jean Victor Marie Moreau) ήταν Γάλλος στρατηγός, ο οποίος γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1763 στην Μορλέ (Morlaix (Finistère)) και πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1813. Το σώμα του είναι θαμμένο κοντά στην Καθολική Εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, στην Αγία Πετρούπολη, μαζί με το σώμα του Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ, τον οποίο είχε αντιμετωπίσει στην εκστρατεία του τελευταίου στην Ιταλία.
Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Ανατολικό πυλώνα, Στήλη 13).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Βίλχελμ Κλάιν
Ο Βίλχελμ Κλάιν (Wilhelm Klein, 20 Νοεμβρίου 1850 - 2 Φεβρουαρίου 1924) ήταν Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 2 Φεβρουαρίου 1924 στο Χάινντορφ της Τσεχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Μάιτι Μπάρολ
Η Μάιτι Μπάρολ (αγγλικά: Mighty Barrolle) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μονρόβια στη Λιβερία, Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ποδοσφαίρου της χώρας. Συμμετέχει στην Liberian Premier League. Έδρα της ομάδας είναι το Doris William Stadium, χωρητικότητας 3000 θεατών. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1964 και έχει κατακτήσει 16 πρωταθλήματα και 8 κύπελλα Λιβερίας. Ο πιο διάσημος ποδοσφαιριστής της ομάδας είναι ο Τζορτζ Γουεά, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του από την Μάιτι Μπάρολ.
Επιδόσεις στις διοργανώσεις της CAF
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964 Κατηγορία:Μάιτι Μπάρολε
Γκαναίικα Αχαΐας
Τα Γκαναίικα είναι ένα μικρό, σχετικά καινούριο, χωριό της Αχαΐας και ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Εγγύς τους βρίσκονται τα χωριά Άνω Σουδεναίικα, Ζησιμαίικα, Μαζαράκι καθώς και το χωριό Φλόκα. Πολύ κοντά από τον οικισμό διέρχεται και το ρέμα Τοποροβίτη.
Ιστορία
Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας που κατοικούσε στην περιοχή. Τα Γκαναίικα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός την 17/03/1991 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μαζαρακίου. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 προσαρτήθηκαν στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Σκάφανδρο
Ως σκάφανδρο ορίζεται η στεγανού τύπου υποβρύχια στολή που βοηθά τον δύτη να μείνει στο υδάτινο περιβάλλον, για μακρό χρόνο, εξαρτώμενος από ομφάλιο λώρο, μέσω του οποίου γίνεται η παροχή αέρα και σε πολλές περιπτώσεις η επικοινωνία με την επιφάνεια. Χρησιμοποιείται κυρίως στις επαγγελματικές καταδύσεις, αν και ελαφρύτερες παραλλαγές του εισάγονται κατά καιρούς στις καταδύσεις αναψυχής.
Ιστορικά τα πρώτα στεγανά σκάφανδρα αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, από την εταιρεία που ίδρυσε εκεί ο Αουγκούστους Σιέμπε. Το 1837 αναπτύχθηκε στην παραγωγή το πρώτο μεταλλικό κράνος, που συνδεόταν με στεγανή ελαστική στολή, με παροχή αέρα από αντλία στην επιφάνεια. Το σύνολο κράνος, στολή και μπότες με μολύβδινα ελάσματα έγινε το πρωτότυπο και στερεότυπο ταυτόχρονα της ένδυσης των δυτών, ιδίως των ασχολουμένων με την σπογγαλιεία.
Σημαντική θεωρείται, επίσης, για το ζήτημα της στεγανότητας η κατασκευή των Ρουκαϊρόλ και Ντενερούζ, που διαμορφώθηκε καταρχήν όχι για χρήση στη θάλασσα αλλά για τη διάσωση εργατών σε πλημμυρισμένα ορυχεία, με το σημαντικό πλεονέκτημα της αυτονομίας.
Στην Ελλάδα για πρώτη φορά, το 1863 ο Συμιακός Φώτης Μαστορίδης παρουσίασε στο λιμάνι της Σύμης την επαναστατική μέθοδο κατάδυσης με σκάφανδρο. Ο δύτης με σκάφανδρο είχε τη δυνατότητα να παραμένει στο βυθό περισσότερη ώρα από ότι ένας γυμνός δύτης. Τα τραγικά αποτελέσματα από τη χρήση του σκάφανδρου χωρίς γνώσεις την εποχή εκείνη, φαίνονται από το γεγονός ότι από το 1866 μέχρι το 1915 καταγράφηκαν σε καταδύσεις με χρήση σκάφανδρου 10.000 θάνατοι και 20.000 παραλύσεις στα σπογγαλιευτικά νησιά του Αιγαίου, ενώ το ίδιο διάστημα σημειώθηκαν μόνο 10 θάνατοι γυμνών δυτών. Η γυναίκα του Φώτη Μαστορίδη, η Ευγενία ή αλλιώς πιο γνωστή, η Κυρά Φώτενα, για να πάρουν θάρρος και να χρησιμοποιούν το σκάφανδρο οι δύτες που μέχρι τότε βουτούσαν γυμνοί, φόρεσε το σκάφανδρο εξού και η ονομασία ΄΄φόρεμα΄΄ και βούτηξε μέσα στο λιμάνι της Σύμης το 1863. Η Χριστίνα Παπαδοπούλου είναι η μόνη γυναίκα που έκανε κατάδυση με σκάφανδρο στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπογγαλιεία Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός
Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών
right|thumb|300px|Ο [[Δίσκος της Φαιστού που βρέθηκε κατά τη διάρκεια των ιταλικών ανασκαφών στο μινωικό παλάτι]] Η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών (ιταλ.:Scuola Archeologica Italiana di Atene, αρκτ.: SAIA) είναι ένας οργανισμός που εποπτεύει και συντονίζει αρχαιολογικές αποστολές στην Ελλάδα, οι οποίες αναπτύσσονται από ιταλικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα.
Σκοπός
«''Σκοπός της Σχολής είναι να προωθήσει την ανώτατη αρχαιολογική μόρφωση, να εφοδιάσει τους αποφοίτους της Σχολής Αρχαιολογίας της Ρώμης και τους πτυχιούχους των κλασσικών σπουδών των Ιταλικών Πανεπιστημίων και των Ανωτέρων Ινστιτούτων το μέσο της για να τελειοποιήσουν τις σπουδές γενικότερα αρχαιολογίας, και ελληνικών αρχαιοτήτων ειδικότερα, καθώς επίσης και να μπορέσουν να εξερευνήσουν την ελληνική ανατολή με ταξιδιά, έρευνες και ανασκαφές. Αυτή θα εξυπηρετήσει ακόμα σαν κέντρο και σταθμός των ιταλών αρχαιολόγων που πηγαίνουν στην Ελλάδα για ειδικές σπουδές, θα είναι μέρος συναντήσεων μεταξύ ιταλών και ελλήνων λογίων, και το μέσο για να διευκολυνθούν και να παγιωθούν οι επιστημονικές σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών που έχουν κοινούς τους δεσμούς και τις παραδόσεις του κλασσικού πολιτισμού''» (άρθρο 2 του κανονισμού προσαρτημένου στον ιδρυτικό νόμο της Σχολής).
Ιστορία
Είναι απαραίτητο να καταγραφεί ένα μεγάλο διάστημα επισκέψεων ιταλών επιστημόνων στην Ελλάδα πριν από την επίσημη έναρξη των δραστηριοτήτων της Σχολής το 1909 (ήδη απ΄τον 15ο αιώνα αν σκεφτεί κανείς τον Κυριακό τον Αγκωνίτη). Το 1884 έχουμε το ξεκίνημα της μοντέρνας ιταλικής αρχαιολογικής εποχής στην Ελλάδα με την ανακάλυψη της Μεγάλης επιγραφής της Γόρτυνας στην Κρήτη από τον Φεντερίκο Χάλμπχερ, μαθητή του Ντομένικο Κομπαρέτι (Domenico Comparetti), όταν δηλαδή οι φοιτητές του τρίτου έτους της Scuola di Specializzazione di Roma πήγαιναν τακτικά πια στην Ελλάδα για να εκπαιδευτούν. Έτσι την 9 Μαΐου 1909 σύμφωνα με την ιταλική βουλή «Έχει ιδρυθεί στην Ελλάδα, με έδρα την Αθήνα, ένα Ιταλικό Ινστιτούτο Αρχαιολογίας με το όνομα Scuola Archeologica Italiana di Atene», η οποία αντικαθιστούσε την προηγούμενη Ιταλική Αρχαιολογική Αποστολή στην Κρήτη (Missione Archeologica Italiana di Creta) που είχε ιδρυθεί δέκα χρόνια πριν.
Ο πρώτος διευθυντής της Σχολής θα είναι ο Λουίτζι Περνιέρ. Οι πρώτες εργασίες της Σχολής ήταν φυσικά στην Κρήτη, και κυρίως σε Γόρτυνα, Πρινιά, Φαιστό και Αγία Τριάδα. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ο νέος διευθυντής της Σχολής, ο ιστορικός τέχνης Αλεσσάντρο ντέλλα Σέτα, εγκαινίασε μία νέα εποχή των ιταλικών καθηκόντων στο Αιγαίο με το ξεκίνημα νέων ανασκαφών στη Λήμνο (στην πόλη Ηφεστία και κυρίως στην Πολιόχνη).
Μετά την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που σημαδεύτηκε από την απομάκρυνση του Ντέλλα Σέτα λόγω του ότι ήταν εβραίος, και από τη σύλληψη του διαδόχου του Λουτσάνο Λαουρέντσι από τους γερμανούς, μία νέα εποχή ξεκινούσε για τη Σχολή που χαρακτηρίστηκε από τη διεύθυνση του Ντόρο Λέβι, η οποία διήρκεσε τριάντα χρόνια. Συνεχίζονται σ'αυτό το διάστημα οι ανασκαφές στο μεγάλο μινωικό παλάτι της Φαιστού, και γίνονται έρευνες στην Ιασό (Τουρκία). Από το 1977 ως το 2000 η διεύθυνση περνά στον Αντόνιο ντι Βίτα, και εμβαθύνονται οι μελέτες πάνω στον ελληνικό αποικισμό και στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδος, νοτίου Ιταλίας και Σικελίας κατά τους πρώτους αιώνες του ελληνικού πολιτισμού. Ταυτόχρονα ξαναρχίζουν οι αρχαιολογικές εξερευνήσεις στη Γόρτυνα, αλλά γίνονται και μελέτες πάνω στην ενασχόληση των ιταλών αρχαιολόγων κατά τη διάρκεια της ιταλικής κτήσης των Δωδεκανήσων. Από το 2000 διευθυντής της Σχολής είναι ο Εμανουέλε Γκρέκο.
Ανασκαφές
Αυτή την περίοδο η Σχολή αναπτύσσει δραστηριότητες στη Γόρτυνα, στη Λήμνο και στη Θουρία.
Τίνο ντι Καμάινο
Ο Τίνο ντι Καμάινο (ιταλικά: Tino di Camaino, Σιένα, περ. 1280 - Νάπολη, 1337) ήταν Ιταλός γλύπτης και αρχιτέκτων του γοτθικού ρυθμού. Όντας από τους σημαντικότερους σιενέζους γλύπτες του 14ου αιώνα, μαθήτευσε στο πλευρό του Τζιοβάνι Πιζάνο και κατόπιν διακρίθηκε για την κατασκευή μεγαλόπρεπων ταφικών μνημείων, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν εκείνο του Αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ' στον Καθεδρικό Ναό της Πίζας (1315) κι εκείνο του Επισκόπου Αντόνιο ντ' Όρσο στον Καθεδρικό της Φλωρεντίας (1321). Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην υπηρεσία του Ροβέρτου του Ανζού, κατασκευάζοντας ταφικά μνημεία για τη βασιλική οικογένεια, τα οποίο αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για τη Γλυπτική ολόκληρου του τρετσέντο. Από το αρχιτεκτονικό του έργο ξεχωρίζουν το Κάστρο του Αγίου Έλμο και το Καρθουσιανό Μοναστήρι του Αγίου Μαρτίνου.
Στο πλευρό του Πιζάνο στην Τοσκάνη
thumb|right|180px|«Η Πίστη», περ. 1320-21, Μουσείο του Καθεδρικού Ναού, Φλωρεντία, ΙταλίαΓιος του γλύπτη Καμάινο ντι Κρεσεντίνο, ο Τίνο μαθήτευσε στη Σιένα στο πλευρό του Τζιοβάνι Πιζάνο, την περίοδο που ο τελευταίος κατασκεύαζε το γλυπτό διάκοσμο του Καθεδρικού Ναού της πόλης (1284-97). Πιθανώς συνεργάστηκε με τον δάσκαλό του και στη διάρκεια των εργασιών του Πιζάνο στο Ναό του Αγίου Ανδρέα της Πιστόια (1298-1301). Εν τέλει οι δύο καλλιτέχνες μετέφεραν τις δραστηριότητές τους στην Πίζα, όπου και ο Πιζάνο ανέλαβε τη διεύθυνση των εργασιών του Καθεδρικού Ναού, φιλοτεχνώντας ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα του.
Ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης στη Φλωρεντία και τη Σιένα
Ο ντι Καμάινο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για κάποιο διάστημα την Πίζα, για πολιτικούς λόγους, επιστρέφοντας στη Σιένα, πόλη που βρισκόταν υπό την επιρροή των Γουέλφων. Εκεί ανέλαβε τη διεύθυνση των εργασιών του Καθεδρικού Ναού επισήμως το 1320. Εργάστηκε στη Σιένα την περίοδο μεταξύ των ετών 1319 και 1320, σχεδιάζοντας εκεί το πολύπλοκο μνημείο του Καρδιναλίου Πετρόνι (1318).
thumb|left|250px|«Ταφικό Μνημείου του Επισκόπου Αντόνιο ντι Όρσο», 1321, Καθεδρικός Ναός της Φλωρεντίας, Ιταλία.Κατόπιν μετέφερε το εργαστήριό του στη Φλωρεντία για να φιλοτεχνήσει ομάδα σημαντικών ταφικών μνημείων. Οι μορφές στα πολυεπίπεδα αυτά μνημεία για τοίχο χαρακτηρίζονται από τη στρογγυλοποίηση των μορφών και την απλούστευση των ανατομικών λεπτομερειών. Ο καλλιτέχνης προχώρησε τις ιδέες των Πιζάνο και Αρνόλφο ντι Κάμπιο. Αισθητικά, το ύφος του βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις παραδοσιακά στατικές και πλαστικές μορφές και στο γραμμικό δυναμισμό του Πιζάνο.
Στη Σάντα Κρότσε φιλοτέχνησε τον τάφο του Γκαστόνε ντέλλα Τόρρε, πατριάρχη της Ακυληίας (1318-19). Άλλα σημαντικά έργα της περιόδου αυτής είναι η «Παναγία» που εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο του Μπαρτζέλλο, η «Φιλευσπλαχνία» (στο Μουσείο Μπαρντίνι), η «Πίστη» και η «Ελπίδα» (στο Μουσείο του Καθεδρικού της Φλωρεντίας).
Στην υπηρεσία του Ροβέρτου του Ανζού
Περίπου το 1323-24, ο Τίνο ντι Καμάινο μετακόμισε στη Νάπολη. Εκεί φιλοτέχνησε σειρά ταφικών μνημείων για την αυλή του Ροβέρτου του Ανζού, μέσω των οποίων άσκησε σημαντική επιρροή στους μεταγενέστερους καλλιτέχνες. Ο ντι Καμάινο αποτέλεσε έναν από τους λίγους γλύπτες που είχαν τη δυνατότητα να υποστηρίξουν την εποχή εκείνη τις ανάγκες της αυλής των Ανδεγαυών, η οποία γινόταν όλο και περισσότερο πρόθυμη να χρησιμοποιήσει τις τέχνες και τον πολιτισμό ως μέσο επίδειξης ισχύος και πολιτικής ευρωστίας. Στον περίγυρό τους, ο Τίνο ντι Καμάινο σύντομα υπερίσχυσε των ανταγωνιστών του, μονοπωλώντας, με τη βοήθεια του εργαστηρίου του, όλες τις πρωτοβουλίες της οικογένειας στον τομέα της αρχιτεκτονικής και της γλυπτικής. Το 1323 κατασκεύασε τον τάφο της Αικατερίνης της Αυστρίας στο Σαν Λοτέντζο Ματζόρε, κατόπιν, το 1325, εκείνο της Βασίλισσας Μαρίας της Ουγγαρίας στη Σάντα Μαρία Ντοναρετζίνα. Για την εκκλησία της Σάντα Μαρία Κιάρα, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, φιλοτέχνησε τα ταφικά μνημεία του Καρόλου της Καλαβρίας και της Μαρίας των Βαλουά.
Η Νάπολη αποτέλεσε και τη μόνιμη κατοικία του καλλιτέχνη μέχρι τον θάνατό του, το 1337.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Στην ιστορία της τέχνης, ο όρος τρετσέντο (ιταλικά: trecento, σημαίνει «τριακόσια») αναφέρεται στο 14ο αιώνα (1300-1400). Μια περίοδος που χαρακτηρίζεται από μεγάλη δημιουργικότητα, κατά την οποία ήκμασε η προαναγεννησιακή ζωγραφική, γλυπτική και αρχιτεκτονική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γλύπτες γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Αρχιτέκτονες γοτθικού ρυθμού
Ερωτοτροπία
Ερωτοτροπία ή Φλερτ στην ανθρώπινη συμπεριφορά είναι η εκδήλωση ερωτικής συμπάθειας με συμπεριφορές που φανερώνουν το ενδιαφέρον ενός προσώπου προς κάποιο άλλο, με σκοπό την σύναψη ερωτικής σχέσης, χωρίς υπόσχεση ότι αυτό θα συμβεί.
Φλερτάρισμα
Όταν κάποιος/α φλερτάρει σημαίνει ότι τον άνθρωπο που φλερτάρει, τον / την ελκύει ερωτικά και προσπαθεί να τον / την «κερδίσει».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Συμπεριφορά Κατηγορία:Σεξουαλική έλξη Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης
Λεωνίδας Τσιόκος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα στις 17.2.1864. Πέθανε στην Αθήνα στις 25.5.1941.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας
Μονρόβια Κλαμπ Μπρούερις
Η Μονρόβια Κλαμπ Μπρούερις είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Μονρόβια, Λιβερία. Συμμετέχει στην Liberian Premier League. Έδρα της ομάδας είναι το Antonette Tubman Stadium, χωρητικότητας 10000 θεατών. Δεν έχει κερδίσει ποτέ το πρωτάθλημα ή το κύπελλο της χώρας. Πήρε το όνομα της από το χογηρό της ομάδας, τον οργανισμό Monrovia Breweries.organizations.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονρόβια Κλαμπ Μπρούερις
1862
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1862 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Νίκος Γκάλης
Ο Νίκος Γκάλης (Νικόλαος Γεωργαλής, γεννήθηκε 23 Ιουλίου 1957 ) είναι Ελληνοαμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους παίκτες όλων των εποχών, ο οποίος θεωρείται ως η σημαντικότερη μορφή στην ιστορία του αθλήματος στην Ελλάδα και ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής της σύγχρονης εποχής.
Η Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) τον έχει αναγνωρίσει ως τον μεγαλύτερο Ευρωπαίο σκόρερ όλων των εποχών χάρη στους 24.721 πόντους και του μέσου όρου 32,8 πόντων ανά αγώνα της επαγγελματικής του καριέρας. Το 2007 έγινε ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που εντάχθηκε στο Hall of Fame της FIBA και το 2017 στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, περνώντας έτσι στο «πάνθεον» του παγκοσμίου μπάσκετ.
Ξεκίνησε την καριέρα του στο Κολεγιακό Πρωτάθλημα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η αποτυχία ένταξης στο επαγγελματικό τον οδήγησε στη χώρα καταγωγής του. Όταν ήρθε ο Γκάλης στην Ελλάδα ήταν ένας σχεδόν άγνωστος ομογενής παίκτης. Αγωνιζόμενος με τον Άρη Θεσσαλονίκης, πολύ γρήγορα καταξιώθηκε για το ταλέντο του στο άθλημα, ιδιαίτερα στην επίτευξη καλαθιών με κάθε δυνατή επιλογή και απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε σε συλλογικό επίπεδο, η ηγετική μορφή της ομάδας που κυριάρχησε στη δεκαετία του 1980 εντός συνόρων και συμμετείχε σε τρία στη σειρά φάιναλ φορ του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών, χωρίς όμως να εκπληρώσει τον μεγάλο στόχο του ευρωπαϊκού τίτλου, κάτι που δεν κατάφερε ούτε και όταν έκανε την πολύκροτη μεταγραφή στον Παναθηναϊκό το 1992. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Πρωταθλήματος Ελλάδας (1963 – παρόν).
Στις ΗΠΑ έως το 1979
Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1957 στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Γιος μεταναστών με καταγωγή από τη Ρόδο (ο πατέρας του Γιώργος ήταν από τον Άγιο Ισίδωρο της Ρόδου) η μητέρα του Στέλλα από την Κωνσταντινούπολη, μεγάλωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης και ερασιτέχνης πυγμάχος και ήθελε ο γιος του να ακολουθήσει ανάλογη αθλητική πορεία. Το τέταρτο παιδί της οικογένειας, ασχολήθηκε αρχικά με την πυγμαχία, αλλά δεν τον έλκυε όπως το μπέιζμπολ, το χόκεϊ επί πάγου ή το αμερικανικό ποδόσφαιρο. Ο Νίκος δεν ήταν καλός στα μαθήματα και γρήγορα τον κέρδισε η καλαθοσφαίριση, συνειδητοποιώντας ότι το άθλημα που μεσουρανούσε στις ΗΠΑ κυρίως με την παρουσία του Μοχάμεντ Άλι δεν του ταίριαζε. Τα παιδικά του χρόνια, η σχέση με τους γονείς και τα αδέρφια του είναι άγνωστες πτυχές της ζωής του, αφού πάντα προστάτευε την ιδιωτικότητά του. Είχε αφομοιωθεί στον αμερικάνικο τρόπο ζωής, φοιτούσε σε μη ελληνόφωνο σχολείο, στο σπίτι μόνο άκουγε κάποια ελληνικά. Η αυταπάρνηση και η αφοσίωσή του στην προπόνηση ήταν παροιμιώδης: ήθελε, σχεδόν απαιτούσε από τον εαυτό του να γίνει καλύτερος, σε κάθε αγώνα να εμφανίζεται βελτιωμένος στο άθλημα που τελικά επέλεξε.
Η καταξίωση στην Ελλάδα 1979–1984
Το καλοκαίρι του 1979 οι ελληνικές ομάδες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους για να τον αποκτήσουν, όμως τελικά ο ίδιος προτίμησε να ενταχθεί στον Άρη Θεσσαλονίκης, ο οποίος είχε αναδειχθεί πρωταθλητής Ελλάδας εκείνη τη χρονιά. Κατά την άφιξή του ο Γκάλης δεν διστάζει πως δεσμευτεί πως «θα βάζω 40 πόντους σε κάθε παιχνίδι» και η μεγαλοστομία του, σε συνδυασμό με το ξενικό παρουσιαστικό του, προκαλεί ενστάσεις. Στις 16 Οκτωβρίου 1979 υπογράφει στον Άρη. Στις 2 Δεκεμβρίου 1979 έκανε το ντεμπούτο του στο νικηφόρο 79–78 με αντίπαλο τον Ηρακλή. Ήταν τρακαρισμένος, σημείωσε το πρώτο καλάθι της αναμέτρησης και τελικά 30 πόντους αλλά έχασε πολλά σουτ, αγνοούσε τους συμπαίκτες του. Δέχθηκε κριτική άμεσα από τον τύπο της Θεσσαλονίκης αλλά δεσμεύτηκε για καλύτερες εμφανίσεις αρκεί φίλαθλοι και τύπος να δείξουν υπομονή. Την πρώτη του σεζόν στην Ελλάδα αγωνιζόμενος με το νούμερο 7 αναδείχθηκε τρίτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα, με την ομάδα να διαθέτει ένα από τους καλύτερους σουτέρ της εποχής το Χάρη Παπαγεωργίου. Μετά από σχεδόν ένα χρόνο παραμονής στη χώρα, το όνομά του άρχιζε να παίρνει μυθικές διαστάσεις, αφού το μπάσκετ είχε τότε ελάχιστη προβολή από τα ΜΜΕ και μόνο οι Θεσσαλονικείς μπορούσαν να δουν τα κατορθώματά του στο γήπεδο εξαιτίας και του συστήματος διεξαγωγής του πρωταθλήματος 1979–80 που ήταν χωρισμένο σε Βορρά-Νότο. Οι Αθηναίοι φίλαθλοι, απλά διάβαζαν ή άκουγαν για έναν μικροσκοπικό άνθρωπο με άφρο μαλλί, που πετυχαίνει 40 πόντους σε κάθε αγώνα, πηδώντας στον αέρα σαν τον σούπερμαν ως κάτι το εξωγήινο που δεν είχε όμοιο του, ενώ προσπαθούσαν να τον συγκρίνουν, όσο μπορούσαν αφού τα μέσα της εποχής δεν το επέτρεπαν, με τον Ντέιβιντ Καλιγκάρις, τον έτερο σόουμαν του ελληνικού πρωταθλήματος, που αγωνιζόταν με τον Σπόρτιγκ. Αρχές Μαρτίου του 1980 συστήνεται (ουσιαστικά) στο μπασκετικό κοινό του συνόλου της Ελλάδας, σκοράρει 56 πόντους στον αγώνα με την ΑΕΚ και το όνομά του (ξανα)γράφεται στις εφημερίδες.
Από την επόμενη χρονιά όμως έγινε ο πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος και συνέχισε να κατακτά την πρώτη θέση για 11 συνεχόμενα έτη συνολικά. Ολοκλήρωσε την περίοδο 1980–81 με 1.143 πόντους και μέσο όρο 44,0 πόντους σημειώνοντας την καλύτερη επίδοση σε συγκομιδή πόντων και σε μέσο όρο στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος, ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο. Το προσωνύμιο «γκάνγκστερ» του δόθηκε από τον πρώην προπονητή και παράγοντα Άρη Ανέστη Πεταλίδη, όταν συνειδητοποίησε πως ο Γκάλης κρυφάκουγε μία διοικητικού περιεχομένου κουβέντα με τον παράγοντα να ρωτά: «κρυφάκουγες ρε γκάνγκστερ;».
Στις 24 Ιανουαρίου 1981 ο Γκάλης αγωνίστηκε με τον Άρη εναντίον του Ιωνικού Νικαίας που έληξε με σκορ 114–113 υπέρ του Άρη και υπήρξε ένας από τους πιο αξιομνημόνευτους αγώνες της εποχής μένοντας στην ιστορία. Ο αγώνας ήταν συναρπαστικός με τη κανονική διάρκεια να λήγει 101–101 (ημίχρονο 53–51 υπέρ των γηπεδούχων). Ο Νίκος Γκάλης σημείωσε 62 πόντους και ο Παναγιώτης Γιαννάκης 73 για τον Ιωνικό. Ο Γκάλης σκόραρε 37 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, 23 στο δεύτερο και δυο στην παράταση με 23/35 σουτ, 16/18 βολές και επτά ριμπάουντ, ενώ ο Γιαννάκης αντιπαρέβαλε 35, 29 και 9 με 29/40 σουτ, 15/16 βολές και εννέα ριμπάουντ. Το φύλο αγώνα είναι γεμάτο από ενστάσεις (δύο), τεχνικές ποινές και διάφορες παρατηρήσεις ενδεικτικά της έντασης της συνάντησης. Οι αγώνες Άρη – Ιωνικού, ήταν η χαρά των φιλάθλων, με τα υψηλά σκορ και το πλούσιο θέαμα που πρόσφεραν οι δύο κορυφαίοι παίκτες, οι οποίοι βρέθηκαν πέντε φορές αντιμέτωποι.
• 24/1/81: Ιωνικός – Άρης 113–114 (Γιαννάκης 73, Γκάλης 62) • 13/6/81: Άρης – Ιωνικός 116–85 (Γκάλης 51, Γιαννάκης 46) • 23/2/83 (Λάρισα): Άρης – Ιωνικός 116–85 (Γκάλης 52, Γιαννάκης 51) • 10/12/83: Άρης – Ιωνικός 107–72 (Γκάλης 39, Γιαννάκης 32) • 17/3/84 (Κόρινθος): 99– 112 (Γιαννάκης 34, Γκάλης 45).
Το πρώτο του ευρωπαϊκό παιχνίδι ήταν στις 5 Νοεμβρίου 1980 στη Βουδαπέστη στα πλαίσια του Κυπέλλου Κόρατς με αντίπαλο την ουγγρική Μάβακ σε διπλούς αγώνες. Ήταν μία σπουδαία εκτός έδρας νίκη με 90–97 με τον ηγέτη του Άρη να πετυχαίνει τους 56 από τους πόντους του Άρη, δημιουργώντας ακατάρριπτο ρεκόρ. Τα τρία πρώτα του χρόνια στην Ελλάδα δεν κατάφερε να γνωρίσει επιτυχίες σε συλλογικό επίπεδο, καθώς η ομάδα του Παναθηναϊκού διατηρούσε την πρώτη θέση, όμως το 1983 αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλητής Ελλάδας με την ομάδα της Βόρειας Ελλάδας να πετυχαίνει 22 νίκες και να παίρνει τον τίτλο, ο ίδιος δε ήταν για τέταρτη συνεχή φορά πρώτος σκόρερ με 869 πόντους. Την επόμενη χρονιά ο Γκάλης είχε εξαιρετική σεζόν ξεπερνώντας για δεύτερη φορά στην καριέρα του το μέσο όρο των 40 πόντων στο πρωτάθλημα (41,2 ανά παιχνίδι), ο Άρης ήταν φαβορί για να κατακτήσει το πρωτάθλημα, όμως το έχασε από τον Παναθηναϊκό στον αγώνα μπαράζ της Κέρκυρας. Οι δύο διεκδικητές του τίτλου ισοβάθμησαν με 24 νίκες και δύο ήττες: μοιράστηκαν τις νίκες στις μεταξύ τους συναντήσεις (80–76 ο Άρης στο ουδέτερο γήπεδο του Βόλου και 74–71 ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο), ενώ αμφότεροι ηττήθηκαν από τον ΠΑΟΚ: με 65–59 οι πράσινοι και με 69–62 οι κίτρινοι. Στην τελευταία αγωνιστική και ενώ οι ομάδες ισοβαθμούσαν νίκησαν αμφότερες και η Ε.Ο.Κ. όρισε το μπαράζ στο γήπεδο της Κέρκυρας. Ο Άρης είχε προηγηθεί στο ημίχρονο με 36–34, αλλά ο Παναθηναϊκός είπε την τελευταία λέξη και νίκησε με 80–76, ενώ ο Γκάλης σημείωσε 39 πόντους, αλλά δεν αποδείχθηκαν αρκετοί. Εξίσου οδυνηρή για το σύλλογο ήταν και η απώλεια του Κυπέλλου, που συνέβη στον «τελικό των ξυρισμένων κεφαλιών» (ονομάστηκε έτσι γιατί οι παίκτες του ΠΑΟΚ είχαν ξυρίσει τα κεφάλια τους πριν τον αγώνα σε ένδειξη πίστης προς τη νίκη που ήρθε τελικά με 74–70).
Άξια αναφοράς είναι και ο αγώνας της εθνικής απέναντι στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας του Μάικλ Τζόρνταν το 1983 (20 Οκτωβρίου) σε αγώνα στη Θεσσαλονίκη με το Γκάλη να σημειώνει 24 πόντους στη συνάντηση.