cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γλώσσα Σόνα
Η γλώσσα Σόνα (σόνα:Shona ή ChiShona) είναι μια Νιγηροκονγκολέζικη γλώσσα που ομιλείται κυρίως στη Ζιμπάμπουε (εθνική γλώσσα), στη Μοζαμβίκη και στη Ζάμπια. Ομιλείται από περίπου 15 εκατ. άτομα ως κύρια γλώσσα και από περίπου 1,8 εκατ. άτομα ως δεύτερη γλώσσα. Η ορθογραφία και η γραμματική της γλώσσας ορίστηκε στις αρχές το 20ου αιώνα και τροποποιήθηκε κατά τη δεκαετία του 1950. Σήμερα η Σόνα διδάσκεται στα σχολεία των τριών προαναφερθέντων κρατών. Η Σόνα ανήκει επίσης στην οικογένεια των Μπαντού γλωσσών. Οι κύριες διάλεκτοι της γλώσσας Σόνα είναι οι Ζεζούρου, Καράνγκα, Μανγίκα, Νντάου και Κορεκόρε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ζάμπιας Κατηγορία:Γλώσσες της Ζιμπάμπουε Κατηγορία:Γλώσσες της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Γλώσσες της Μποτσουάνας Κατηγορία:Γλώσσες της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες
Ευσεβείς πόθοι
Ευσεβής πόθος είναι η πίστη και η λήψη αποφάσεων που έχουν βάση αυτό που θα ήθελε να φαντάζεται κάποιος ότι συμβαίνει ή θα συμβεί και όχι τις αποδείξεις ή τον ορθολογισμό.
Έχει αποδειχθεί με συνέπεια η τάση να αναμένεται το θετικό αποτέλεσμα, ακόμη και εάν οι πιθανότητες για οποιοδήποτε ενδεχόμενο είναι ίσες.
Ως λογική πλάνη
Εκτός από την υπόστασή του ως γνωσιακής μεροληψίας και ως ατυχούς μεθόδου λήψης αποφάσεων, ο ευσεβής πόθος αποτελεί λογική πλάνη όταν βρεθεί εντός επιχειρήματος, το οποίο προϋποθέτει ότι, εξαιτίας της επιθυμίας μας να είναι κάτι αληθές ή ψευδές, θα είναι τέτοιο. Η πλάνη έχει την εξής μορφή:
Για παράδειγμα:
Ίσως το απευκταίο να προκαλεί δυσφορία, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να αποφεύγεται οτιδήποτε προκαλεί δυσφορία. Οι ευσεβείς πόθοι κρύβουν πίσω τους την επίκληση στο συναίσθημα και αποτελεί πλάνη αγνοίας ελέγχου.
Ο αθεϊσμός διατείνεται ότι μεγάλο μέρος της θεολογίας και ειδικότερα η επιχειρηματολογία υπέρ της ύπαρξης του Θεού βασίζεται σε ευσεβείς πόθους, διότι εκλαμβάνει ως δεδομένο το ενδεχόμενο ότι «Ο Θεός υπάρχει» και αποπειράται να το αποδείξει με βάση μία πρόταση η οποία μπορεί να δεχθεί κριτική ως λογικά ατεκμηρίωτη, αν και παρουσιάζεται ως ελκυστική στον νου του πιστού. (Το αντίπαλο επιχείρημα ερείδεται στην πλάνη του ψευδούς διλήμματος). Επίσης, η ψευδοεπιστήμη συχνά προέρχεται και συντηρείται από ευσεβείς πόθους όσον αφορά τις ανθρώπινες δυνατότητες.
Σχετικές πλάνες είναι η πλάνη της αρνητικής απόδειξης και το Επιχείρημα από αγνοίας («δεν έχει αποδειχθεί ψευδές, άρα είναι αληθές» και αντιστρόφως). Επί παραδείγματι, κάποιος ο οποίος πιστεύει στην ύπαρξη των ΑΤΙΑ ίσως αποδεχθεί ότι οι περισσότερες φωτογραφίες με ΑΤΙΑ είναι απάτες, αλλά ταυτόχρονα να ισχυρίζεται ότι όσες δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί απάτες είναι αυθεντικές.
Βλέπε επίσης
Γνωσιακή μεροληψία. Εξαιτίας των συναισθηματικών προεκτάσεων των ευσεβών πόθων, η συναισθηματική μνήμη παίζει επίσης ρόλο. Οι ευσεβείς πόθοι επηρεάζουν επίσης την Ψυχολογία της μάζας, η οποία με την σειρά της επηρεάζει την λήψη αποφάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική πλάνη
Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία
Τα κρατικά λογοτεχνικά βραβεία είναι η ανώτατη λογοτεχνική διάκριση που αποδίδεται σε λογοτέχνες από το ελληνικό κράτος. Απονέμονται κάθε χρόνο σε συγγραφείς που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί κατά το προηγούμενο έτος και έχουν κατατεθεί στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος μέχρι την 31η Ιανουαρίου του έτους της κρίσης.
Ιστορία
Τα μεταπολεμικά κρατικά λογοτεχνικά βραβεία ενεργοποιήθηκαν ξανά από το 1956. Την κριτική επιτροπή αποτελούσαν οι: Αντρέας Καραντώνης, Βάσος Βαρίκας, Κ. Θ. Δημαράς, Άλκης Θρύλος, Γεώργιος Ζώρας, Κωστής Μπαστιάς, Άγγελος Φουριώτης (γραμματέας) και ο κυβερνητικός επίτροπος Γεώργιος Κουρνούτος. (Τη θέση αυτή κατέχει σήμερα ο εκάστοτε επικεφαλής της Διεύθυνσης Γραμμάτων του υπουργείου Πολιτισμού). Οι κατηγορίες που υπήρχαν ήταν ποίησης, μυθιστορήματος, διηγήματος, δοκιμίου, μυθιστορηματικής βιογραφίας, ταξιδιωτικών εντυπώσεων, θεατρικού έργου ενώ υπήρχαν Α΄ και Β΄ βραβεία.
Το 1971 η κατηγορία δοκιμίου εμπλουτίστηκε με την προσθήκη και του βραβείου κριτικής. Έτσι, η συγκεκριμένη κατηγορία ονομάζεται, μέχρι και σήμερα, κατηγορία «κριτικής - δοκιμίου» Η προσθήκη του βραβείου της κριτικής σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας εποχής για την κριτική λογοτεχνική σκέψη που συνδυάζεται, παράλληλα, με τη μελέτη της διακειμενικότητας και, φυσικά, συμπίπτει με την εμφάνιση σημαντικών μελετητών της σύγχρονης λογοτεχνίας, οι οποίοι δεν προέρχονται αποκλειστικά από την ακαδημαϊκή κοινότητα.
Το 1988 είναι η τελευταία χρονιά που απονέμονται Α΄ και Β΄ Βραβεία. Από την επόμενη χρονιά το κρατικό βραβείο είναι μόνο ένα για κάθε κατηγορία. Τα δύο βραβεία ανά κατηγορία λειτούργησαν συχνά εξισορροπιστικά, έτσι ώστε να ικανοποιούνται περισσότερες προσδοκίες. Συχνότατα όμως λειτούργησε ως βράβευση δύο ταχυτήτων, με αποτέλεσμα αρκετοί από τους βραβευθέντες να μην αποδέχονται τα βραβεία τους. Το 1989 προστέθηκαν το βραβείο χρονικού-μαρτυρίας, το βραβείο παιδικού λογοτεχνικού βιβλίου και το βραβείο μετάφρασης. Το βραβείο χρονικού-μαρτυρίας αντικατέστησε, κατά κάποιον τρόπο, τις κατηγορίες «ταξιδιωτικών εντυπώσεων» και «μυθιστορηματικής βιογραφίας», ενώ η καθιέρωση του βραβείου λογοτεχνικής μετάφρασης δηλώνει την αυξημένη βιβλιοπαραγωγή και το άνοιγμα των Ελλήνων εκδοτών και σε ξένους τίτλους. Τέλος, πειραματικά, εμφανίζεται αυτή τη χρονιά το «Ειδικό Βραβείο Λογοτεχνίας», που λίγα χρόνια αργότερα τροποποιήθηκε σε «Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας» και απονέμεται -σταθερά από το 1993 μέχρι σήμερα- σε μεγάλες προσωπικότητες των γραμμάτων. Στην αρχή ήταν η οφειλόμενη τιμή σε ανθρώπους των γραμμάτων που είχαν αδικηθεί από τις κρατικές βραβεύσεις, κυρίως λόγω πολιτικών πεποιθήσεων.
Το 1997 (νόμος 2557) οι κατηγορίες παιδικού βιβλίου ενισχύονται και εμπλουτίζονται με την κατηγορία εικονογράφησης παιδικού βιβλίου και βιβλίου γνώσεων για τα παιδιά. Αυτήν τη χρονιά δημιουργείται και η κατηγορία λογοτεχνικής μετάφρασης έργου ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένη γλώσσα. Τέλος το Ειδικό Βραβείο Λογοτεχνίας από αυτή χρονιά μετονομάζεται σε Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας.
Το 2010, με τον Νόμο 3905 (άρθρο 40), γίνεται μία προσπάθεια γενικού εκσυγχρονισμού του θεσμού. Προστίθεται τέσσερα βραβεία στα ήδη υπάρχοντα (πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα μέχρι 35 ετών, ενδογλωσσικής μετάφρασης, εφηβικού βιβλίου, ειδικό θεματικό βραβείο για ζήτημα που προάγει τον διάλογο για ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα), καταργείται το αυτοτελές βραβείο εικονογράφησης το οποίο αντικαθίσταται από το βραβείο εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου (εξ ημισείας απονεμόμενο σε συγγραφέα και εικονογράφο), ενώ αυξάνονται σημαντικά οι εγγυήσεις διαφάνειας του θεσμού, με την υποχρέωση δημοσίευσης του σκεπτικού βράβευσης καθώς και πιθανής μειοψηφίας κατά την ανακοίνωση των βραχειών λιστών καθώς και των βραβευμένων κάθε χρονιάς. Το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας μετονομάζεται με Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων, ώστε να μπορεί να απονέμεται και σε μεταφραστές, ενώ ταυτόχρονα καταργείται η προϋπόθεση της ελληνικής ιθαγένειας για την βράβευση δημιουργού. Ταυτόχρονα, αποδεσμεύονται οι επιτροπές από την υποχρέωση να λαμβάνουν υπόψη τους μόνο βιβλία τα οποία περιλαμβάνονται στον κατάλογο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, ενώ καθιερώνεται χρόνος έναρξης και λήξης των εργασιών των επιτροπών (Μάιος-Νοέμβριος κάθε έτους).
1956 - 1960
1956 1957 1958 1959 1960
Σιδηροδρομική γραμμή Στρυμόνος - Κουλάτας
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Στρυμώνα - Κουλάτας είναι μια διεθνής περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή μεταξύΕλλάδας και Βουλγαρίας. Η γραμμή αποτελείται από σιδηρόδρομο 17,5 χιλιομέτρων περίπου, από τα οποία τα 16,1 χλμ, βρίσκονται εντός της Ελλάδας και τα υπόλοιπα 1,4 χλμ βρίσκονται εντός της Βουλγαρίας. Ενώνει τρία χωριά στις αντίθετες πλευρές των συνόρων, το Στρυμωνοχώρι και τον Προμαχώνα στις Σέρρες της Ελλάδας και την Κουλάτα στο Μπλαγκόεβγκραντ της Βουλγαρίας. Η γραμμή επεκτείνεται προς τη Σόφια της Βουλγαρίας μέσω της σιδηροδρομικής γραμμής Σόφιας - Κουλάτας και προς τη Θεσσαλονίκη στην Ελλάδα μέσω της συμβατικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης αλλά και της γραμμής υψηλών ταχυτήτων προς τη Θεσσαλονίκη. Είναι τμήμα του σιδηροδρομικού άξονα Θεσσαλονίκης-Σόφιας.
Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία
1961 - 1970
1961 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970
1971 - 1980
1972
1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980
1981 - 1990
1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 1988 *
* ''Είναι η τελευταία χρονιά που απονέμονται Α΄ και Β΄ Βραβεία. Από την επόμενη χρονιά το κρατικό βραβείο είναι μόνο ένα για κάθε κατηγορία. Τα δύο βραβεία ανά κατηγορία λειτούργησαν συχνά εξισορροπιστικά, έτσι ώστε να «ικανοποιούνται» περισσότερες προσδοκίες. Συχνότατα όμως λειτούργησε ως βράβευση δύο ταχυτήτων, με αποτέλεσμα αρκετοί από τους βραβευθέντες να μην αποδέχονται τα βραβεία τους.''
1989 *
* ''Εμφανίζεται, πειραματικά, αυτή τη χρονιά το «Ειδικό Βραβείο Λογοτεχνίας», που το 1998 μετονομάζεται σε «Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας» και το 2011 σε «Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων». Απονέμεται σταθερά από το 1993 μέχρι και σήμερα σε μεγάλες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων. Στην αρχή ήταν η οφειλόμενη τιμή σε ανθρώπους των ελληνικών γραμμάτων που είχαν αδικηθεί από τις κρατικές βραβεύσεις, κυρίως λόγω πολιτικών πεποιθήσεων.''
1990
1991 - 2000
1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 *
* Το Ειδικό Βραβείο Λογοτεχνίας από αυτή τη χρονιά μετονομάζεται σε Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας.
1999 2000
2001 - 2010
2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009
2010
2011 - 2020
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019
2020
2021 - 2030
2021
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρατικα Λογοτεχνικά Βραβεία Κατηγορία:Ελληνική λογοτεχνία
Περσέμα Μαλάνγκ
Η Περσέμα Μαλάνγκ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Malang στην Ινδονησία. Συμμετέχει στην Liga Primer Indonesia. Έδρα της ομάδας είναι το Gajayana Stadium, χωρητικότητας 30000 θεατών. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 20 Ιουνίου 1953, με κύριο χρηματοδότη το δήμο της πόλης. Συμμετείχε στην Indonesian Super League μέχρι το 2011, όταν σταμάτησε να χρηματοδοτείται από δημόσιους πόρους. Δεν έχει κερδίσει ποτέ κάποιο τίτλο και συνήθως τερμάτιζε από τα μέσα και κάτω του βαθμολογικού πίνακας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953 Κατηγορία:Περσέμα Μαλάνγκ
Ερρίκος Α΄ του Ε
Ο Ερρίκος Α΄ του Ε Κόμης του Ε και κύριος του Χέιστινγκς (περί το 1075 - 12 Ιουλίου 1140) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Ε ήταν γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη του Ε, που θανατώθηκε (1096) σε εξέγερση εναντίον του βασιλιά της Αγγλίας Γουλιέλμου Ρούφου, πρόγονος του ήταν ο Ριχάρδος Α΄ της Νορμανδίας.
Βιογραφία
Την εποχή που βρέθηκαν σε σύγκρουση για τον Αγγλικό θρόνο ο Ροβέρτος Β΄ της Νορμανδίας και ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας υποστήριξε τον Ροβέρτο, αλλά τον θρόνο κατέλαβε τελικά ο Ερρίκος. Ο Ροβέρτος αποφάσισε να επιτεθεί στην Αγγλία αλλά σύμφωνα με τον Όρντερικ Βιτάλις ο Ερρίκος Α΄ του Ε δήλωσε από την Νορμανδία την υποταγή του στον βασιλιά (1104), συμμετείχε στην "μάχη του Τινσεμπραί" (1106) στην οποία ο Ροβέρτος αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε μέχρι τον θάνατο του. Αργότερα συμμάχησε με τον γιο του Ροβέρτου Γουλιέλμο Κλίτο εναντίον του βασιλιά, στην συμμαχία συμμετείχαν επίσης ο Βαλδουίνος Ζ΄ της Φλάνδρας, ο Φούλκων της Ιερουσαλήμ και ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο Ερρίκος Α΄ του Ε΄ συνελήφθη από τον βασιλιά Ερρίκο Α΄ στην Ρουέν (1117), αποφυλακίστηκε σύντομα με αίτημα του Γουίλιαμ ντε Γουάρεν αφού πρώτα υποσχέθηκε καλή συμπεριφορά στον βασιλιά. Αργότερα ενώθηκε ξανά με τον Στέφανο του Ωμάλ σε νέα εξέγερση, έληξε τον Σεπτέμβριο του 1118 όταν τραυματίστηκε θανάσιμα ο Βαλδουίνος Ζ΄. Ο Ερρίκος Α΄ του Ε δήλωσε στην συνέχεια την υποταγή του στον βασιλιά Ερρίκο Α΄. Σε λίγους μήνες (20 Αυγούστου 1119) συνόδευσε τον Ερρίκο Α΄ σε μάχη εναντίον των Γάλλων. Οι Γάλλοι ηττήθηκαν και ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ δραπέτευσε στο κάστρο του Λεζ Αντελί, τον επόμενο μήνα υπερασπίστηκε το Μπρετέιγ που δέχθηκε επίθεση από τον βασιλιά της Γαλλίας και τον σύμμαχο του Αμωρί Γ΄ του Μονφόρ, οι Γάλλοι ηττήθηκαν ξανά. Ο γιος του Ερρίκου Α΄ του Ε Γουλιέλμος του Γκραντκούρ συνέλαβε τον Αμωρί Γ΄ αλλά αρνήθηκε να τον παραδώσει στον Άγγλο βασιλιά, ο ίδιος ο Ερρίκος Α΄ του Ε συμμάχησε ξανά με τον Γουλιέλμο Κλίτο (1127).
Οικογένεια
Με τις δύο πρώτες συζύγους του Ματθίλδη και Ερμεντρούνδη άγνωστης καταγωγής δεν απέκτησε παιδιά. Με την τρίτη σύζυγό του Μαργαρίτα του Σαλλί κόρη του Γουλιέλμου του Σαλλί απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ε Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Καφέ Νικόλα
Το Καφέ Νικόλα (Café Nicola) είναι ένα από τα πιο ιστορικά και καλλιτεχνικά καφενεία της Λισαβόνας στην Πορτογαλία. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Πλατείας Ρόσιου (Rossio). Αποτελεί από παλιά νευραλγικό στέκι της κοινωνικής ζωής της πορτογαλικής πρωτεύουσας.
Ιστορία
Η Ρόσιου (Rossio), η πλακόστρωτη πλατεία με τα συντριβάνια, τα καφενεία, τις παστελαρίας και το Εθνικό Θέατρο στη βόρεια πλευρά της, το επίσημο όνομα της οποίας είναι «Πράσα ντε Ντομ Πέντρου Δ΄» (Praca de Dom Pedro IV), αποτελεί το κοινωνικό επίκεντρο της πόλης και δημοφιλή τόπο συνάντησης.
Στο κέντρο της πλατείας, απέναντι ακριβώς από το Καφέ Νικόλα, βρίσκεται το άγαλμα του Ντόμ Πέντρου Δ΄ της Πορτογαλίας, πρώτου αυτοκράτορα της ανεξάρτητης Βραζιλίας, από τον οποίο πήρε το όνομά της και η πλατεία.
Το Καφέ Νικόλα ιδρύθηκε το 1787 από κάποιον Ιταλό με το όνομα Νικόλα και ήταν σύμβολο της περίφημης «τερτούλιας» (tertulias), ομίλου λογοτεχνικού και πολιτικού ενδιαφέροντος, που συγκέντρωνε καλλιτέχνες, πολιτικούς και άλλες προσωπικότητες της πνευματικής ζωής της πορτογαλικής πρωτεύουσας.
Το παλιό Καφέ Νικόλα είχε συνδεθεί πριν από δύο αιώνες με τους λογοτέχνες και διανοούμενους της «τερτούλια», οι οποίοι, όπως γράφει ο σύγχρονος Πορτογάλος συγγραφέας Ζουζέ Καρδόζο Πίρες, «ανάμεσα σε ρίμες και προκηρύξεις, συνωμοτούσαν εναντίον της κοινωνίας, της αστυνομίας και των χαφιέδων». Και ο Πίρες συνεχίζει:
Διάσημοι θαμώνες
Το Καφέ Νικόλα της Λισαβόνας, γνωστό για την κοσμική πελατεία του, ήταν τόπος συνάντησης προσωπικοτήτων της εποχής και δημοφιλές στέκι των λογοτεχνικών κύκλων για δύο και πλέον αιώνες. Ιδρυμένο το 1787, αποτελούσε το προσφιλές στέκι της κοινωνικής ελίτ και διανόησης.
Στο νέο και ανακαινισμένο σήμερα Καφέ Νικόλα διατηρείται το χάλκινο επιχρυσωμένο άγαλμα του Μποκάζε, έργο του γλύπτη Μαρσελίνου Νόρτε ντ' Αλμέιντα, το μοναδικό αντικείμενο που σώζεται από το παλαιό καφέ. Υπάρχουν ακόμη μια τοιχογραφία του, πίνακες, τυπωμένα πακετάκια ζάχαρης και φλιτζανάκια του καφέ με το πορτρέτο του.
Στην πολύχρονη ιστορία του Καφέ Νικόλα, τακτικοί θαμώνες του, μεταξύ άλλων, ήταν ο συγγραφέας Νούνο Πάτου Μουνίζ (Nuno Pato Moniz, 1781 – 1827) και ο ζωγράφος Ζουζέ Μαλιόα (Jose Malhoa, 1855 – 1933). Ήταν επίσης το αγαπημένο καφέ του μεγάλου Πορτογάλου ποιητή Φερνάντο Πεσόα (Fernando Pessoa, 1888 - 1935), όπου έγραψε μεγάλο μέρος των έργων του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καφέ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λισαβόνα
Βουλώνη (αποσαφήνιση)
Η Βουλώνη μπορεί να αναφέρεται:
Α.Ε. Καρίτσας
Η '''Α.Ε. Kαρίτσας''' είναι αθλητικό σωματείο στην Καρίτσα του νομού Πιερίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Καρίτσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πιερίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1981 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1981
Βρύσες
Βρύση
Στον ενικό, υπάρχουν τα εξής τοπωνύμια:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μάχη της Ρουσπίνα
Η Μάχη της Ρουσπίνα διεξήχθη στις 4 Ιανουαρίου του 46 π.Χ. στη Ρουσπίνα, στη ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής, μεταξύ των δημοκρατικών δυνάμεων των Οπτιμάρων και των δυνάμεων που ήταν πιστές στον Ιούλιο Καίσαρα. Ο δημοκρατικός στρατός διοικούταν από τον Τίτο Λαβιηνό, έναν παλιό υποστηρικτή του Καίσαρα που αυτομόλησε στην πλευρά του Πομπήιου κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στη Ρουσπίνα και στη μάχη που πραγματοποιήθηκε ο Καίσαρας είχε βαριές απώλειες, αλλά τον ίδιο χρόνο στη μάχη της Θάψου νίκησε.
Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Τυνησίας
1756 Ζιακομπινί
Ο Ζιακομπινί (Giacobini) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,988. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Γάλλο αστρονόμο Αντρέ Πατρύ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Μισέλ Ζιακομπινί.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ζιακομπινί είναι άγνωστα. Ο Ζιακομπινί περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 51 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα (Warner 2007), μια μάλλον γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζιακομπινι
Φρεντ Στόλε
Ο Φρέντερικ Σίδνεϊ "Φρεντ" Στόλε (αγγλικά: Frederick Sydney Stolle, 8 Οκτωβρίου 1938) είναι Αυστραλός πρώην αντισφαιριστής και σχολιαστής. Γεννήθηκε στο Χόρσμπι της Νέας Νότιας Ουαλίας, είναι ο πατέρας του πρώην επίσης πρωταθλητή της αντισφαίρισης Σάντον Στόλε.
Ο Στόλε στο μονό είναι αξιοσημείωτος για το γεγονός ότι είναι ο μόνος άνδρας παίκτης στην ιστορία που έχασε και τους πρώτους πέντε τελικούς τουρνουά Γκραντ σλαμ όπου αγωνίστηκε. Ωστόσο κέρδισε δύο πρωταθλήματα τουρνουά Γκραντ σλαμ, το γαλλικό πρωτάθλημα του 1965 και το πρωτάθλημα των ΗΠΑ το 1966. . Στο Γουίμπλεντον και στο Αυστραλιανό όπεν τελείωσε ως φιναλίστ σε αυτά τα τουρνουά και έχασε τον συμπατριώτη του Ρόι Έμερσον στους τέσσερις από αυτούς. Ο Lance Tingay της The Daily Telegraph κατέταξε τον Στόλε ως Νο 2 στον κόσμο το 1966.
Ο Στόλε στο διπλό κέρδισε δέκα τίτλους Γκραντ σλαμ, με συνεργάτες τον Μπομπ Χιούιτ σε 4 τίτλους, τον Ρόι Έμερσον σε 4 τίτλους, και τον Κεν Ρόουζγουολ σε 2 τίτλους. Επιπλέον ο Στόλε κέρδισε 7 τίτλους στο μεικτό.
Ο Στόλε έγινε επαγγελματίας το 1966 και ως επαγγελματίας κέρδισε δύο απλά και 13 τίτλους στα διπλά. Κέρδισε περίπου 500.000 δολάρια ΗΠΑ σε χρηματικά έπαθλα στην σταδιοδρομία του. Το 1961 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου έχασε στον τελικό του απλού από τον Μπομπ Χιούιτ και με τον ίδιο συμπαίκτη κέρδισαν το διπλό.
Ο Στόλε προπονούσε τον Βίτας Γερουλάτις από το 1977 μέχρι το 1983. Για πολλά χρόνια ήταν σχολιαστής για το κανάλι CBS και άλλες εκπομπές αντισφαίρισης. Σήμερα παραμένει σχολιαστής για τα τουρνουά Γκραντ σλαμ και το κανάλι Fox Sports της Αυστραλίας και το Nine Network. Σχολιάζει επίσης το Κύπελλο Χόπμαν για το One HD.
Για τη συμβολή του στο άθλημα της αντισφαίρισης εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα της φήμης το 1985. Το 1988 εισήχθη στο Αθλητικό Hall of Fame της Αυστραλίας. Έλαβε το αθλητικό μετάλλιο της Αυστραλίας το 2000 και Αξιωματικός του Τάγματος της Αυστραλίας το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Γεώργιος ΦιτςΤζωρτζ
Ο Γεώργιος, αγγλ. George (24 Αυγούστου 1843 - 2 Σεπτεμβρίου 1907) από τον Οίκου των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν μικρανιψιός των Γεωργίου Δ΄ και Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας.
Βιογραφία
Οι γονείς του παντρεύτηκαν χωρίς την έγκριση τού βασιλιά και σύμφωνα με την πράξη του 1772 ο γάμος δεν επέτρεπε στα τέκνα να διαδεχθούν τον πατέρα τους. Όταν μεγάλωσε, κατατάχθηκε στο 20ό σύνταγμα Ουσάρων. Κατά την εκστρατεία στην Αίγυπτο του 1882 ήταν ακόλουθος του στρατηγού Γκάρνετ Γουόλζλεϋ. Συμμετείχε στη μάχη του Τελ-ελ-Καμπίρ και οι αποστολές, που έφερε εις πέρας, ήταν ιδιαίτερης μνείας προς τους ανωτέρους του. Γι' αυτό έγινε αντισυνταγματάρχης, έλαβε μετάλλιο, τη διάκριση του Τάγματος των Οσμανιδών και τον Αστέρα του Χεδίβη. Αποσύρθηκε από το στρατό το 1895.
Το 1907 ασθένησε και μετά από μερικές εβδομάδες, που ήταν κλινήρης, απεβίωσε στο ξενοδοχείο μέγαρο Εδέμ σε ηλικία 64 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1885 τη Ρόζα-Φρειδερίκη Μπέιρινγκ, κόρη του Γουίλιαμ-Χένρυ Μπέιρινγκ δικαστικού και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
ΠΣΠΣ Πεκανμπάρου
Η ΠΣΠΣ Πεκανμπάρου είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πεκανμπάρου στην Ινδονησία. Συμμετέχει στην Indonesia Super League. Αγωνίζεται στο Rumbai Stadium, χωρητικότητας 25000 θεατών. Ιδρύθηκε το 1955. . Έχει κερδίσει 1 πρωτάθλημα Liga Indonesia First Division το 1999.
Προμηθευτής της στολής της ομάδας ήταν η Lotto (2009–2011), η Pluso (2012) και η Joma (2012–σήμερα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1955 Κατηγορία:ΠΣΠΣ Πεκανμπάρου
Κατάλογος στρατιωτικών συγκρούσεων της Δημοκρατίας της Βενετίας
Ο παρακάτω κατάλογος παρουσιάζει τις μάχες στις οποίες έλαβε μέρος η Δημοκρατία της Βενετίας, από την ίδρυσής της το 697 έως την πτώση της το 1797, ταξινομημένη κατά ημερομηνία. Ο κατάλογος περιλαμβάνει τις σημαντικότερες χερσαίες και θαλάσσιες πολεμικές εμπλοκές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Βενετική Δημοκρατία
Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923
Η Ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (τουρκικά: nüfus mübadelesi) βασίστηκε στην θρησκευτική ταυτότητα, και περιελάμβανε τους Ορθόδοξους χριστιανούς πολίτες της Τουρκίας, και τους  Μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας. Ήταν υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεγάλης κλίμακας, ή αλλιώς, συμφωνημένη αμοιβαία εκτόπιση. Η μοναδική στην παγκόσμια ιστορία που υπαγορευόταν από διακρατική σύμβαση. Ωστόσο χρησιμοποίησε και το εθνικό κριτήριο, επιτρέποντας την παραμονή στην Ελλάδα σε μουσουλμάνους αλβανικής γλώσσας και στην Τουρκία χριστιανών που μιλούσαν αραβικά. Επίσης η ίδια η Σύμβαση αναφέρει στο άρθρο 3 τους ανταλλασσόμενους ως Έλληνες και Τούρκους.
Η Σύμβαση Περί ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών υπογράφηκε στην Λωζάνη της Ελβετίας στις 30 Ιανουαρίου 1923, έξι μήνες πριν να συνομολογηθεί η Συνθήκη της Λωζάνης από εκπροσώπους των κυβερνήσεων του Βασιλείου της Ελλάδας και της Τουρκίας (της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης) και συγκεκριμένα εκ μέρους της Ελλάδας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αφορούσε περίπου 2 εκατομμύρια άτομα (περίπου 1,5 εκατομμύριο Ρωμιούς της Ανατολίας, και 500.000 Μουσουλμάνους στην Ελλάδα), το μεγαλύτερο μέρος των οποίων έγιναν πρόσφυγες, χάνοντας de jure την υπηκοότητα της χώρας που άφηναν πίσω.
Το Άρθρο 2 της Συμβάσεως εξαιρούσε από την ανταλλαγή τους «Έλληνορθόδοξους (Ρωμιούς) κατοίκους της Κωνσταντινούπολης», και τους «Μουσουλμάνους κατοίκους της Δυτικής Θράκης». Επίσης από την ανταλλαγή εξαιρούνταν, σύμφωνα με το Άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης, οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου.
Ο μυλωνάς του Πότσνταμ
Ο Μυλωνάς του Πότσνταμ, γνωστότερος παλαιότερα στην ελληνική βιβλιογραφία ως ο Μυλωθρός του Πότσδαμ, είναι ένα μη πραγματικό περιστατικό που κομίζεται ως απτό και πειστικό παράδειγμα προκειμένου να καταδειχθεί η υπεροχή της δικαστικής εξουσίας έναντι της εκτελεστικής, σε μια Πολιτεία δικαίου.
Τόμας Κάβεντις
Ο Τόμας Κάβεντις (Thomas Cavendish, 19 Σεπτεμβρίου 1560 – Μάιος 1592) ήταν Άγγλος θαλασσοπόρος, εξερευνητής και μισθοφόρος. Το 1586, επικεφαλής τριών καταδρομικών πλοίων και με εντολή της βασίλισσας Ελισάβετ, αναχώρησε από το Πλίμουθ κατευθυνόμενος προς τη Νότια Αμερική, για να επιχειρήσει πειρατική καταδρομή σε ισπανικά καράβια. Αφού διέσχισε τα στενά του Μαγγελάνου, λεηλάτησε τις ισπανικές αποικίες της δυτικής ακτής της Νότιας Αμερικής. Πέρασε από τις Φιλιππίνες, την Ιάβα και το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας και, το 1588, επέστρεψε στο Πλίμουθ μεταφέροντας πλούσια λεία. Ήταν ο πρώτος εξερευνητής που ολοκλήρωσε τον περίπλου της Γης έχοντας ξεκινήσει την αποστολή του με αυτόν το συγκεκριμένο σκοπό. Το 1591 πραγματοποίησε νέα παρόμοια αποστολή, κατά τη διάρκεια της οποίας, όμως, πέθανε.
Ο μυλωνάς του Πότσνταμ
Θρύλος
Στην Πρωσία του 18ου αιώνα, κοντά στο Πότσδαμ, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος ο Μέγας είχε δίπλα στα θερινά του ανάκτορα έναν ανεμόμυλο που έκανε θόρυβο και διατάρασσε τη γαλήνη του. Έτσι, ο Φρειδερίκος κάλεσε τον μυλωνά και απαίτησε να του πουλήσει τον ανεμόμυλό του. Όταν αυτός αρνήθηκε, ο βασιλιάς του απάντησε ότι μπορεί να πάρει έτσι κι αλλιώς το μύλο χωρίς να τον πληρώσει. Η απάντηση του μυλωνά, όπως έμεινε παροιμιώδης, αφαιρετικά, ήταν: «Ναι, αλλά υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο». . Στην πραγματικότητα, ο μύλος άρεσε στον βασιλιά ο οποίος θεωρούσε ότι πρόσθετε έναν αγροτικό χαρακτήρα στο ανάκτορο. Ο θρύλος δημοσιεύτηκε το 1787, και αποτελεί "προϊόν" μιας πραγματικής δικαστικής διαμάχης μεταξύ του ιδιοκτήτη του μύλου και του βασιλιά, και μιας άλλης άσχετης με αυτήν υπόθεση πάλι για μύλο, στην οποία είχε παρέμβη ο Φρειδερίκος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορίες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου
Τόμας Κάβεντις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι εξερευνητές Κατηγορία:Άγγλοι στρατιωτικοί
Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923
Ιστορικό πλαίσιο
Η Ελληνοτουρκική ανταλλαγή ήταν αποτέλεσμα του Τουρκικού Πολέμου Ανεξαρτησίας. Μετά την είσοδο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στην Σμύρνη (βλ. Καταστροφή της Σμύρνης), την οποία ακολούθησε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 1 Νοεμβρίου του 1922, υπογράφηκε επίσημη συνθήκη ειρήνης με την Ελλάδα, κατόπιν μηνών διαπραγματεύσεων στη Λοζάνη, στις 24 Ιουλίου 1923. Δύο μήνες μετά τη συνθήκη, οι Σύμμαχοι παρέδωσαν την Κωνσταντινούπολη στους Εθνικιστές, σηματοδοτώντας την οριστική αναχώρηση των κατοχικών συμμαχικών δυνάμεων από την Ανατολία.
Την κυβέρνηση του κράτους ανέλαβε το κόμμα του Μουσταφά Κεμάλ, το Λαϊκό Κόμμα, το οποίο αργότερα έγινε το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα. Το τέλος του Πολέμου της Ανεξαρτησίας έφερε νέα διοίκηση στην περιοχή, αλλά και προβλήματα με την δημογραφική αναδιάρθρωση των πόλεων, πολλές από τις οποίες είχαν εγκαταλειφθεί. Η ελληνική κατοχή και η άμυνα των Τούρκων εθνικιστών, είχαν αφήσει πολλές πόλεις της Τουρκίας λεηλατημένες και σε ερείπια.
Με τους βαλκανικούς πολέμους, η Ελλάδα είχε σχεδόν διπλασιάσει την επικράτειά της, ενώ ο πληθυσμός είχε αυξηθεί από περίπου 2,7 εκατομμύρια σε 4,8 εκατομμύρια. Με τον νέο πληθυσμό, η αναλογία των ‘μειονοτήτων’ στην Ελλάδα αυξήθηκε στο 13%, και μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου σε 20%. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτού ήταν Μουσουλμάνοι, αλλά όχι απαραίτητα ελληνικής εθνικότητας. Κατά τις διαβουλεύσεις στη Λοζάνη, το ερώτημα ποιος ακριβώς ήταν Έλληνας, Τούρκος ή Αλβανός, προέκυπτε συνέχεια. Οι Έλληνες και οι Αλβανοί αντιπρόσωποι προσδιόριζαν ότι οι Αλβανοί στην Ελλάδα, οι οποίοι κατά κύριο λόγο ζούσαν στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας, δεν ήταν τούρκικης εθνότητας, και διαφοροποιούνταν από τους Τούρκους (Οι Αλβανοί σε εκείνη την περιοχή περιελάμβαναν και Μουσουλμάνους και Ελληνορθόδοξους). Η κυβέρνηση της Άγκυρας ακόμα ανέμενε χιλιάδες "τουρκόφωνους" από την Τσαμουριά να φτάσουν στην Ανατολία, για να εγκατασταθούν στις πόλεις Ερντέκ, Αϊβαλί, Μούγλα, Αττάλεια, Σενκιλέ, Μερσίνη και Άδανα. Τελικά οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να απελάσουν χιλιάδες Μουσουλμάνους από την περιοχή της Τσαμουριάς, μαζί με αμέτρητους άλλους από τη Λάρισα, Λαγκαδάς, Δράμα, Έδεσσα, Σέρρες, Φλώρινα, Κιλκίς, Καβάλα, Κρήτη και Θεσσαλονίκη. Μεταξύ του 1923 και 1930, η είσοδος αυτών των προσφύγων στην Τουρκία θα άλλαζε δραματικά την κοινωνία της Ανατολίας. Μέχρι το 1927 οι Τούρκοι είχαν τοποθετήσει στην περιφέρεια της Προύσας μόνο, 32.315 άτομα από την Ελλάδα
Ο δρόμος προς την ανταλλαγή
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η ανταλλαγή των πληθυσμών, αν και μπερδεμένη και επικίνδυνη κατάσταση για πολλούς, πραγματοποιήθηκε σχετικά γρήγορα από επιβλέποντες που τύγχαναν σεβασμού. Αν ο σκοπός της ανταλλαγής ήταν η εθνική ομοιογένεια, τότε αυτή όντως είχε επιτευχτεί και από τις δύο πλευρές. Για παράδειγμα, το 1906 πάνω από το 80% του πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας ήταν Μουσουλμάνοι. Μέχρι το 1927, μόνο το 2,6% ήταν μη-Μουσουλμάνοι Ο αρχιτέκτονας της ανταλλαγής ήταν ο Φρίντγιοφ Νάνσεν, τον οποίον είχε επιφορτίσει με το έργο αυτό η Κοινωνία των Εθνών. Ως ο πρώτος ύπατος αρμοστής για τους πρόσφυγες, ο Νάνσεν σχεδίασε και επέβλεψε την ανταλλαγή, λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα της Ελλάδας, της Τουρκίας, και άλλων δυτικοευρωπαϊκών χωρών. Ως ταλαντούχος διπλωμάτης με εμπειρία στην μετακίνηση Ρώσων Αρμενίων και Ασσυρίων προσφύγων μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Νάνσεν είχε επίσης δημιουργήσει έναν νέο οδικό χάρτη εκτοπισμένων ατόμων του Πρώτου Παγκοσμίου. Είχε επιλεχτεί ως ο επικεφαλής των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1912, υπεύθυνος για το πρώτο βήμα στην ανταλλαγή πληθυσμού που θα εφαρμοζόταν και από τις δύο χώρες. Παρόλο που στην ιστορία δεν είχε πραγματοποιηθεί πριν ανταλλαγή τέτοιων διαστάσεων, η ανταλλαγή πληθυσμών δεν ήταν κάτι νέο, ειδικά στα Βαλκάνια. Σε μικρότερη κλίμακα η ιστορία είχε δει, για παράδειγμα, την εθελοντική Ελληνοβουλγαρική ανταλλαγή πληθυσμών του 1919. Λόγω της ομόφωνης απόφασης από τις δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης, την Ελλάδα και την Τουρκία, ότι η προστασία των μειονοτήτων, όσον αφορούσε την εξέλιξη της έννοιας αυτής στην Ευρώπη, δεν θα αρκούσε για την καλυτέρευση των εντάσεων μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο, η ανταλλαγή πληθυσμών ήταν η μόνη βιώσιμη λύση.
Η ανταλλαγή πληθυσμών θεωρήθηκε ως η καλύτερη μορφή προστασίας των μειονοτήτων, καθώς και «η πιο δραστική και ανθρωπιστική λύση». Ο Νάνσεν πίστευε ότι αυτό που ήταν επί τάπητος στις διαπραγματεύσεις στη Λωζάνη δεν ήταν ο εθνικισμός, αλλά «ζήτημα που έχριζε άμεσης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης, με την μικρότερη δυνατή καθυστέρηση». Πίστευε επίσης ότι ο οικονομικός παράγοντας ήταν εκείνος που έχριζε της μεγαλύτερης προσοχής: «Μια τέτοια ανταλλαγή θα δώσει στην Τουρκία άμεσα και υπό τις καλύτερες συνθήκες τον απαραίτητο πληθυσμό για την εκμετάλλευση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων γης που άφησαν η Έλληνες που έφυγαν. Η αναχώρηση από την Ελλάδα των Μουσουλμάνων πολιτών της, θα δώσει την δυνατότητα αυτοσυντήρησης μεγάλου αριθμού προσφύγων, οι οποίοι τώρα είναι συγκεντρωμένοι σε πόλεις και μέρη ανά την Ελλάδα». Ο Νάνσεν αναγνώρισε ότι οι δυσκολίες ήταν τεράστιες, δεδομένου ότι η ανταλλαγή θα απαιτούσε τον εκτοπισμό πάνω από 1.000.000 ατόμων, και οι οποίες πρόεκυπταν όπως δήλωσε, «…ξεριζώνοντας αυτούς τους ανθρώπους από τις εστίες τους, μεταφέροντάς τους σε μια ξένη νέα χώρα,…καταγράφοντας, αξιολογώντας και αλλοτριώνοντας την περιουσία που άφησαν πίσω, και… αποδίδοντας σε αυτούς τις δίκαιες διεκδικήσεις από την αξία των περιουσιών τους».
Η συμφωνία υποσχόταν ότι η περιουσία των μεταναστών θα διαφυλασσόταν, και ότι αυτοί θα μπορούσαν να μεταφέρουν ελεύθερα μαζί τους την όποια κινητή τους περιουσία. Απαιτούνταν επίσης η περιουσία που δεν θα μετακινούνταν να καταγραφεί σε καταλόγους, οι οποίες θα υποβαλλόταν και στις δύο κυβερνήσεις για τη φροντίδα των μελλοντικών αποζημιώσεων. Μετά τη σύσταση επιτροπής που θα ασχολούταν με την το ζήτημα της περιουσίας, κινητής και ακίνητης, αυτή η επιτροπή θα αποφάσιζε για το ποσό της αποζημίωσης που θα ελάμβαναν η δικαιούχοι για την ακίνητη περιουσία τους (σπίτια, αυτοκίνητα, γη κ. τ. λ.). Δινόταν επίσης η υπόσχεση ότι οι πρόσφυγες στον νέο τους τόπο εγκατάστασης, θα ελάμβαναν υπάρχοντα ίσης αξίας με αυτά που άφηναν πίσω. Η Ελλάδα και η Τουρκία θα υπολόγιζαν τα συνολικό μέγεθος των περιουσιών των προσφύγων, και η χώρα με τη διαφορά υπέρ της, θα απέδιδε αυτήν (τη διαφορά) στην άλλη χώρα. Όλη η περιουσία που θα έμενε στην Ελλάδα θα ανήκε στο ελληνικό κράτος, και όλη η περιουσία που θα έμενε στην Τουρκία, θα ανήκε στο τουρκικό κράτος. Λόγω της διαφορετικής φύσης των πληθυσμών, η περιουσία που άφησαν πίσω η ελληνική οικονομική ελίτ της Ανατολίας, ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που άφησαν πίσω οι Μουσουλμάνοι γεωργοί στην Ελλάδα.
Ο Νόρμαν Νάιμαρκ υποστήριξε ότι αυτή η σύμβαση ήταν το τελευταίο μέρος της προσπάθειας εθνικής εκκαθάρισης, για τη δημιουργία εθνικά καθαρής χώρας για τους Τούρκους. Ομοίως, ο ιστορικός Ντίνα Σέλτον έγραψε ότι, «η Συνθήκη της Λοζάνης ολοκλήρωση την δια της βίας μεταφορά των Ελλήνων της χώρας (που ζούσαν στην Τουρκία)».
Ο Λόρδος Κάρζον, ο Βρετανός υπουργός εξωτερικών, είπε ότι ήταν πολύ απογοητευμένος ότι η λύση που δόθηκε ήταν η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, λύση καλή και σκληρή, για την οποία ο κόσμος θα πλήρωνε το τίμημα για εκατοντάδες χρόνια, και απεχθανόταν το να έχει οποιαδήποτε σχέση με αυτήν τη λύση. Αλλά το να λέγεται ότι ήταν πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν γελοίο. Ήταν λύση που επιβλήθηκε από την τουρκική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αποβάλλει αυτούς τους ανθρώπους από την τουρκική επικράτεια.
Πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις της ανταλλαγής
Πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες που έφυγαν από την Τουρκία για την Ελλάδα μετά τον πόλεμο του 1922, "άμεσα", "μερικώς" και μέσω διαφορετικών μηχανισμών, συνέβαλαν στην ενοποίηση της ελίτ υπό αυταρχικών καθεστώτων στην Τουρκία και την Ελλάδα. Στην Τουρκία, η αναχώρηση της ανεξάρτητης και οικονομικά ισχυρής ελίτ, για παράδειγμα του Ελληνορθόδοξου πληθυσμού, άφησε την ντόπια ελίτ χωρίς ανταγωνισμό. Μάλιστα, ο Τσαγλάρ Κεϊντέρ σημειώνει ότι «αυτό που υποδηλώνει αυτό το δραστικό μέτρο [η ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών] είναι ότι κατά τα χρόνια του πολέμου η Τουρκία έχασε την …[περίπου το 90% της πριν τον πόλεμο] τάξη του εμπορίου, έτσι ώστε όταν ιδρύθηκε η Δημοκρατία, η γραφειοκρατία βρέθηκε χωρίς αντίπαλο». Οι ανερχόμενες τάξεις των επιχειρηματιών που στήριξαν το Ελεύθερο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα το 1930 δεν θα μπορούσαν να επιμηκύνουν τον μονοκομματισμό, όπως και έγινε, χωρίς αντίθεση. Η μετάβαση σε ένα πολυκομματικό σύστημα εξαρτιόταν από το σχηματισμό πιο ισχυρών οικονομικών ομάδων κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1940, ο οποίος σχηματισμός καταπνίγηκε από την έξοδο της ελληνικής μέσης και ανώτερης τάξης. Συνεπώς, αν οι Έλληνες ορθόδοξοι είχαν παραμείνει στην Τουρκία μετά το σχηματισμό του κράτους, θα αποτελούσαν μια τάξη έτοιμη να αμφισβητήσει την επιβολή μονοκομματισμού στην Τουρκία.
Στην Ελλάδα, αντίθετα από την Τουρκία, η άφιξη των προσφύγων έσπασε την κυριαρχία της μοναρχίας και των παλιών πολιτικών σε σχέση με τους Δημοκρατικούς. Στις εκλογές του 1920 οι περισσότεροι από τους νεοφερμένους υποστήριξαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Τα χρόνια μετά τη Καταστροφή ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανάγκασε τους πολυάριθμους Μικρασιάτες πρόσφυγες, στην πλειοψηφία τους αγρότες, να εγκατασταθούν στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να δεινοπαθήσουν. Αυτό το γεγονός εκτός άλλων έθεσε τα θεμέλια της ελληνικής αστυφιλίας, η οποία έγινε ιδιαίτερα έντονη κατά τα χρόνια του μεταπολέμου λόγω της καταστροφής της υπαίθρου. Επιβιώνει μάλιστα μέχρι και τις μέρες μας, μιας και ένα ασυνήθιστα μεγάλο ποσοστό του συνολικού Ελληνικού πληθυσμού είναι συγκεντρωμένο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Η μεγάλη φτώχεια και η εξαθλίωση που βίωσαν οι πρόσφυγες, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους αναγκάστηκαν να ενσωματωθούν στις κατώτερες εργατικές τάξεις, τους οδήγησε σταδιακά να μεταθέσουν τη στήριξή τους προς το Κομμουνιστικό Κόμμα συμβάλλοντας στην αυξανόμενη δύναμή του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι οι προσφυγικές συνοικίες της Ελλάδας τείνουν να είναι και πιο αριστερές. Ο πρωθυπουργός Μεταξάς αντέδρασε στους κουμουνιστές εγκαθιστώντας το 1936 με την υποστήριξη του βασιλιά απολυταρχικό καθεστώς. Με τους παραπάνω τρόπους, η ανταλλαγή του πληθυσμού επηρέασε τα πολιτικά καθεστώτα της Ελλάδας και της Τουρκίας την περίοδο του μεσοπολέμου.
Πολλοί μετανάστες πέθαναν από επιδημίες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και τις απάνθρωπες συνθήκες αναμονής για επιβίβαση σε πλοία. Η αναλογία θανάτων ήταν τέσσερεις φορές πιο υψηλός από την αναλογία γεννήσεων. Τα πρώτα χρόνια μετά την εγκατάστασή τους οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Τουρκία από την Ελλάδα ήταν ανεπαρκής στην οικονομική παραγωγή, καθώς είχαν φέρει μαζί τους μόνο τις αγροτικές γνώσεις της καλλιέργειας του καπνού. Αυτό προκάλεσε μεγάλες οικονομικές απώλειες για τη νέα Τουρκική Δημοκρατία στην Ανατολία. Από την άλλη πλευρά, οι ελληνικοί πληθυσμοί που φύγανε προς την Ελλάδα ήταν εξειδικευμένοι εργάτες, οι οποίοι ασχολήθηκαν με το διεθνές εμπόριο και με επιχειρήσεις, κατά τις προηγούμενες διομολογήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Επιπτώσεις σε πληθυσμούς άλλων εθνοτήτων
Ενώ σύγχρονοι μελετητές ορίζουν την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών με βάση τη θρησκευτική ταυτότητα, η ανταλλαγή ήταν πολύ πιο περίπλοκη από αυτήν τη στενή οπτική. Όντως, η ανταλλαγή πληθυσμού που προέβλεπε η Σύμβαση της Ανταλλαγής στην διάσκεψη της Λοζάνης, ήταν βασισμένη στην εθνική ταυτότητα. Η ανταλλαγή καθιστούσε νομότυπα δυνατή και για την Τουρκία και για την Ελλάδα την εκκαθάριση των μειονοτικών πληθυσμών, για την δημιουργία Εθνικού Κράτους. Όμως, το θρήσκευμα επιλέχθηκε σαν νομιμοποιητικός παράγοντας, σαν «ασφαλές κριτήριο» στο να χαρακτηρίσει εθνικούς πληθυσμούς ως τουρκικούς ή ελληνικούς κατά την ανταλλαγή. Κατά συνέπεια, η ανταλλαγή όντως αντάλλαξε τον Ελληνορθόδοξο πληθυσμό της Ανατολίας και τον Μουσουλμανικό πληθυσμό της Ελλάδας. Όμως, η ετερογενής σύνθεση αυτών των πρώην Οθωμανικών εδαφών, πολλές άλλες εθνικές ομάδες αντιτάχθηκαν κοινωνικά και νομικά εναντίον των όρων της συνθήκης και για χρόνια μετά την υπογραφή της. Μεταξύ αυτών ήταν Προτεστάντες και Καθολικοί Έλληνες, και Άραβες, Ρώσοι, Σέρβοι, και Ρουμάνοι Ορθόδοξου θρησκεύματος. Επίσης οι Αλβανόφωνοι, οι Βουλγαρόφωνοι, οι Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι της Μακεδονίας και της Ηπείρου, και οι Τουρκόφωνοι Ελληνορθόδοξοι.
Εκτοπίσεις
Μετά την απόρριψη από το Τουρκικό Εθνικό Κίνημα, το οποίο είχε τη βάση του στην Άγκυρα, της Συνθήκης των Σεβρών που είχε υπογραφεί από την Οθωμανική κυβέρνηση, η οποία είχε τη βάση της στην Κωνσταντινούπολη, οργανώθηκε καινούρια διάσκεψη στη Λοζάνη της Ελβετίας, για να συνταχθεί η νέα Συνθήκη (η οποία επρόκειτο να είναι η Συνθήκη της Λοζάνης). Ενώ οι διαπραγματεύσεις βρισκόταν σε εξέλιξη υπογράφηκε στις 30 Ιανουαρίου 1923 η Σύμβαση για την ανταλλαγή μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας κατόπιν επιμονής των Βενιζέλου και Ατατούρκ. Η Σύμβαση είχε αναδρομικό χαρακτήρα, περιλαμβάνοντας όλες τις μετακινήσεις πληθυσμών που έγιναν από την κήρυξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, δηλαδή από τις 18 Οκτωβρίου 1912 και μετά (άρθρο 3).
Μέχρι την έναρξη ισχύος της Συνθήκης, 1 Μαΐου 1923, το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνορθόδοξου πληθυσμού που ζούσε στα παράλια της Τουρκίας στο Αιγαίο είχε ήδη τραπεί σε φυγή. Η ανταλλαγή περιελάμβανε τους υπόλοιπους Έλληνες της κεντρικής Ανατολίας (Ελληνόφωνους και Τουρκόφωνους), τον Πόντο και το Καρς, ένα σύνολο περίπου 189.916 ατόμων. Από την άλλη, περιελάμβανε 354.647 Μουσουλμάνους. Η συμφωνία συνεπώς απλά «επικύρωσε» αυτό που ήδη είχε συμβεί στους τουρκικούς και ελληνικούς πληθυσμούς. Από τους 1.300.000 Έλληνες που αφορούσε η ανταλλαγή, μόνο περίπου 150.000 εγκαταστάθηκαν με οργανωμένο τρόπο. Η πλειονότητα είχε ήδη τραπεί σε φυγή, ακολουθώντας την υποχώρηση του ελληνικού στρατού, μετά την ήττα του στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1919-1922, ενώ άλλοι είχαν εγκαταλείψει την Τουρκία από τις ακτές τις Σμύρνης. Η μονομερής μετανάστευση του ελληνικού πληθυσμού μεταμορφώθηκε σε ανταλλαγή πληθυσμών με διεθνείς εγγυήσεις
Στην Ελλάδα η ανταλλαγή περιλήφθηκε στα γεγονότα που γενικά ονομάστηκαν Μικρασιατική καταστροφή. Σημαντικές μετακινήσεις προσφύγων είχαν πραγματοποιηθεί μετά τους Βαλκανικούς, τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τον Τουρκικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας. Αυτές περιελάμβαναν ανταλλαγές και απελάσεις περίπου 500.000 Μουσουλμάνων (κυρίως Ελληνόφωνων Μουσουλμάνων) από την Ελλάδα, και περίπου 1.500.000 Ελλήνων της Μικράς Ασίας, την τουρκική Ανατολική Θράκη και τις Ποντιακές Άλπεις στην βορειοανατολική Ανατολία, καθώς και τους υπόλοιπους Έλληνες του Καυκάσου από την πρώην ρωσική επαρχία του Καρς στον Νότιο Καύκασο, οι οποίοι δεν είχαν ήδη φύγει αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Σύμβαση επηρέασε ως εξής τους πληθυσμούς: σχεδόν όλοι οι Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας μαζί με Ελληνορθόδοξους πληθυσμούς από την κεντρική Ανατολία (Καππαδόκες), την περιοχή της Ιωνίας, τον Πόντο, την πρώην ρωσική επαρχία του Καρς, την Προύσα, την περιοχή της Βιθυνίας (π. χ. Νικομήδεια (Ιζμίτ), Χαλκηδόνα (Καντίκιοϊ)), την Ανατολική Θράκη και άλλες περιοχές, είτε απελάθηκαν είτε έχασαν επίσημα την ιθαγένειά τους από την τουρκική επικράτεια. Όλοι οι παραπάνω αριθμούσαν περίπου μισό εκατομμύριο και ήταν επιπλέον των Ελλήνων που είχαν απελαθεί πριν την υπογραφή της Σύμβασης. Περίπου 500.000 άτομα απελάθηκαν από την Ελλάδα, κυρίως Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, καθώς και άλλοι όπως Τούρκοι, Μουσουλμάνοι Ρομά, Πομάκοι, Τσάμηδες, Βλαχομογλενίτες, και Ντονμέ.
Μέχρι τη Συνδιάσκεψη της Λοζάνης, ο ελληνικός πληθυσμός είχε ήδη εγκαταλείψει την Ανατολία, με εξαίρεση 200.000 Έλληνες που παρέμειναν μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την περιοχή Από την άλλη, ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας, μη έχοντας αναμιχθεί στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο στην Ανατολία, είχε μείνει σχεδόν άθικτος.
Αντιμετώπιση από άλλες χώρες
Παρά το φόβο ορισμένων Γερμανών εθνικιστών ότι η ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών θα αποτελούσε προηγούμενο για τη μεταχείριση γερμανικών μειονοτήτων σε κράτη της κεντρικής Ευρώπης, τα εθνικοσοσιαλιστικά κείμενα την επήνεσαν ως δραστική λύση του "μειονοτικού προβλήματος" που θα επέτρεψε την "εναρμόνιση" των πληθυσμών των δύο χωρών και την πρόληψη εμφάνισης προβλημάτων στο μέλλον. Ορισμένοι αναγνώριζαν ότι η συνθήκη απλώς επικύρωνε τη "λύση" του "μειονοτικού προβλήματος" που είχε προκύψει με τη φυγή του χριστιανικού, ελληνικού και αρμένικου, πληθυσμού ακολουθώντας τον υποχωρούντα ελληνικό στρατό. Ναζιστική δημοσίευση του 1925 πανηγύρισε για αυτή την πολιτική "σκούπας", η οποία "πέταξε το ελληνικό στοιχείο στη θάλασσα". Η πλειοψηφία των συγγραφέων του Γ' Ράιχ τονίζει ότι η διπλή εθνοκάθαρση (κατά Ελλήνων και Αρμενίων) ήταν προϋπόθεση για την επιτυχία της νέας Τουρκίας. Χαρακτηριστικό απόφθεγμα δημοσίευσης του ναζιστικού κόμματος:
Επίλογος
thumb|200px|right|Δήλωσις Εκκαθαρίσεως Κινητής και Ακινήτου Περιουσίας κατά την ανταλλαγή ελληνοτουρκικών πληθυσμών (1923-1927) από την [[Γέννα (Σαράντα Εκκλησιών)|Γέννα προς την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης (16/12/1927).]]
Οι Τούρκοι και οι άλλοι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης είχαν εξαιρεθεί από την ανταλλαγή, όπως και οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και Τενέδου.
Ο κεφαλικός φόρος του Βαρλίκ Βεργκισί που επιβλήθηκε το 1942 σε μη-μουσουλμάνους στην Τουρκία, επίσης συνέβαλε στην μείωση του οικονομικού δυναμικού των επαγγελματιών ελληνικής καταγωγής στην Τουρκία. Παραπέρα, στοχευόμενα βίαια επεισόδια κατά της ελληνικής κοινότητας, όπως τα Σεπτεμβριανά του 1955, επιτάχυναν την μετανάστευση των Ελλήνων, μειώνοντας την ισχυρή ελληνική μειονότητα των 200.000 ατόμων το 1924, σε μόλις πάνω από 2.500 άτομα το 2006. Ο ιστορικός Alfred-Maurice de Zayas αντιμετωπίζει τα Σεπτεμβριανά ως πολύ σοβαρό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, και δηλώνει ότι οι ελληνικές απώλειες σε ζωές και κυρίως η φυγή και μεγάλη μετανάστευση μετά το πογκρόμ αντιστοιχεί στο κριτήριο της "πρόθεσης για καταστροφή ολικής ή μερικής" της Σύμβασης για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας.
Σε αντίθεση με τη μεταχείριση της ελληνικής μειονότητας της Τουρκίας, η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης αυξήθηκε σε πάνω από 140.000.
Ο πληθυσμός της Κρήτης άλλαξε επίσης σημαντικά. Ελληνόφωνοι και Τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Κρήτης (Τουρκοκρήτες), μετακινήθηκαν κυρίως στην ακτή της Ανατολίας, αλλά επίσης και στην Συρία, Λίβανο και Αίγυπτο. Κάποιοι από αυτούς αυτό-προσδιορίζονται έως και σήμερα ως ελληνικής εθνικής καταγωγής. Αντίστοιχα, Έλληνες από την Μικρά Ασία, κυρίως από την Σμύρνη, έφτασαν στην Κρήτη, φέρνοντας μαζί τους χαρακτηριστικές διαλέκτους, έθιμα και μαγειρική.
Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μπρους Κλαρκ οι ηγέτες και της Ελλάδας και της Τουρκίας, καθώς και κάποιοι κύκλοι της διεθνούς κοινότητας, είδαν την εθνική ομογενοποίηση των κρατών τους θετικά, καθώς ενίσχυσε την εθνική-κρατική υπόσταση των δύο κρατών.
Ταυτόχρονα, οι εξαναγκαστικές απελάσεις έχουν προφανείς αρνητικές συνέπειες: κοινωνικές, όπως το να εκτοπίζεσαι από την εστία σου, αλλά και πρακτικές, όπως την εγκατάλειψη μιας ευημερούσας οικογενειακής επιχείρησης. Οι χώρες αντιμετώπισαν επίσης και άλλες δυσκολίες: για παράδειγμα, ακόμα και δεκαετίες μετά μπορούσε να παρατηρήσει κανείς στην Αθήνα πρόχειρα οικοδομημένα μέρη που είχαν σκοπό να υποδεχτούν τον πληθυσμό από τη Μικρά Ασία. Επίσης μέχρι και σήμερα η Ελλάδα και η Τουρκία κατέχουν ακόμα ιδιοκτησίες, ακόμα και ολόκληρα χωριά όπως το Καγιάκιοϊ, οι οποίες έχουν μείνει εγκαταλελειμμένες από την εποχή της ανταλλαγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικός μεσοπόλεμος Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ρουσπίνα
Η Ρουσπίνα (στο σημερινό Μοναστίρ της Τυνησίας) ήταν Φοινικική - Αρχαία Ρωμαϊκή πόλη.
Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις των Φοινίκων Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τυνησία
Post-rock
To post-rock είναι μουσικό είδος το οποίο, όπως δηλώνει και το όνομά του, αποτελεί μια εξέλιξη της παραδοσιακής ροκ μουσικής. Είναι ένας ευρύς όρος που περιλαμβάνει συγκροτήματα με πολύ διαφορετικό μεταξύ τους ήχο. Κύριο χαρακτηριστικό των περισσότερων συγκροτημάτων που θεωρούνται post-rock είναι ότι στην πλειοψηφία τους είναι ορχηστρικά αν και τον τελευταίο καιρό αρκετά συγκροτήματα έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν και φωνητικά.
Υπέρ Κτησιφώντος περί του στεφάνου
Ο λόγος του Δημοσθένη Υπέρ Κτησιφώντος περί του στεφάνου, όπως είναι η πλήρης ονομασία του, ή Περί του στεφάνου, είναι μια από τις πιο γνωστές αγορεύσεις του Αθηναίου ρήτορα, η οποία εκφωνήθηκε το 330 π.Χ..
Post-rock
Ο όρος post-rock χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Σάιμον Ρέυνολντς τον Μάρτιο του 1994 στο περιοδικό Mojo, στην παρουσίαση του δίσκου Hex των Bark Psychosis και χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει μια μουσική που χρησιμοποιούσε την συνηθισμένη ενορχήστρωση του ροκ με ένα αποτέλεσμα το οποίο δεν ήταν παραδοσιακό ροκ.
Υπέρ Κτησιφώντος περί του στεφάνου
Ιστορικό πλαίσιο
Παρά τις ανεπιτυχείς πολιτικές του επιθέσεις κατά του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Αθηναίοι εξακολουθούσαν να σέβονται και να θαυμάζουν τον Δημοσθένη, ίσως ακόμη περισσότερο από ό,τι τους φιλομακεδόνες πολιτικούς και ιδιαίτερα τον Δημάδη και τον Φωκίωνα, ο οποίοι κυβερνούσαν την πόλη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.