cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου η Γερμανική αεροπορία (Luftwaffe) και η αντίστοιχη Ιταλική βομβάρδισαν πολλές πόλεις και χωριά. Ανάμεσα τους και τη βασκική πόλη Γκερνίκα (Guernica/Gernika), την οποία ισοπέδωσαν στις 26 Απριλίου 1937 σκοτώνοντας μόνο αμάχους. Ο Πάμπλο Πικάσο, συγκλονισμένος από τη φρίκη της καταστροφής, ζωγράφισε τον ομώνυμο διάσημο πίνακά του.
Εθνικιστές
Οι εθνικιστές, αποκαλούνταν από τους αντιπάλους τους, ως Φρανκιστές ή Φασίστες. Η εθνικιστική πλευρά περιλάμβανε τους Καρλιστές και τους Αλφονσιστές, τους Ισπανούς εθνικιστές, τη φασιστική Φάλαγγα, και τους περισσότερους συντηρητικούς και μοναρχικούς με ισχυρές καθολικές θρησκευτικές πεποιθήσεις που υποστήριζαν την καθολική εκκλησία. Ο Φράνκο είχε φέρει επίσης τους μισθοφόρους στρατιώτες του Αποικιακού Στρατού της Αφρικής (ισπανικό: Ejército de África ή Cuerpo de Ejército Marroquí), την Ισπανική Λεγεώνα (Τέρθιο). και τους Regulars. Οι ηγέτες τους είχαν γενικά πλουσιότερο, πιο συντηρητικό και μοναρχικό υπόβαθρο και στηρίζονταν από την τάξη των γαιοκτημόνων. Η Καθολική Εκκλησία ήταν ενάντια στις φιλελεύθερες αρχές των δημοκρατικών, οι οποίες ενισχύθηκαν από το Ισπανικό Σύνταγμα του 1931.
Δημοκρατικοί
Αρχικά μόνο δύο χώρες υποστήριξαν ανοιχτά τους δημοκράτες: το Μεξικό και η ΕΣΣΔ. Η ΕΣΣΔ, παρείχε διπλωματική υποστήριξη, εθελοντές και τη δυνατότητα αγοράς όπλων. Αυτή η ουδετερότητα έφερε σοβαρές αντιδράσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και, σε μικρότερο βαθμό, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και οδήγησε στη δημιουργία των Διεθνών Ταξιαρχιών, ξένοι όλων των εθνικοτήτων πήγαν οικειοθελώς στην Ισπανία για να πολεμήσουν στο πλευρό των Δημοκρατικών.
Διάσημα πρόσωπα που πολέμησαν με τους δημοκρατικούς όπως ο Βρετανός μυθιστοριογράφος Τζώρτζ Όργουελ (ο οποίος έγραψε το Φόρος Τιμής στην Καταλονία (1938), αναφέροντας τις εμπειρίες του στον πόλεμο) και ο Καναδός Γιατρός Norman Bethune, ο οποίος ανέπτυξε μια κινητή υπηρεσία μετάγγισης αίματος για τις συγκρούσεις στην πρώτη γραμμή.
Στις μάχες με το πλευρό των δημοκρατικών πήρε μέρος και η αστυνομία πόλεως Guardia de Asalto που επιτέθηκε πρώτη στους στρατώνες κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος στη Μαδρίτη.
Γερμανία
Η Ναζιστική Γερμανία δημιούργησε τη Λεγεώνα Κόνδορ, αποτελούμενη από εθελοντές της Λουφτβάφε και τον Γερμανικό Στρατό (Heer) από τον Ιούλιο του 1936 έως τον Μάρτιο του 1939. Η Λεγεώνα του Condor αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη στη μάχη του Τολέδο το 1936 και μετέφερε τον Ισπανικό στρατό Αφρικής στην ηπειρωτική Ισπανία κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου. Οι επιχειρήσεις της Γερμανίας αναπτύχθηκαν σιγά-σιγά ώστε να συμπεριληφθούν στόχοι όπως ο βομβαρδισμός της Γκέρνικα, στις 26 Απριλίου 1937. Η Γερμανία χρησιμοποίησε επίσης τον πόλεμο για να δοκιμάσει νέα αεροπλάνα, όπως τα Trimotors Luftwaffe Stukas και Junkers Ju-52, τα οποία αποδείχτηκαν αποτελεσματικά. Η συμμετοχή της Γερμανίας εκδηλώθηκε περαιτέρω με επιχειρήσεις όπως η επιχείρηση Ursula, μια επιχείρηση με υποβρύχια του πολεμικού ναυτικού Kriegsmarine. Η Λεγεώνα πρωτοστάτησε σε πολλές νίκες. Η εκπαίδευση που παρείχαν οι γερμανικές μονάδες στις εθνικιστικές δυνάμεις θα ήταν πολύτιμη. Μέχρι το τέλος του πολέμου, ίσως 56.000 εθνικιστές στρατιώτες, του πεζικού, πυροβολικού, των εναέριων και ναυτικών δυνάμεων, είχαν εκπαιδευτεί από Γερμανούς. Συνολικά, περίπου 16.000 εθελοντές Γερμανοί στρατιώτες πολέμησαν στον πόλεμο και περίπου 300 σκοτώθηκαν. Η γερμανική βοήθεια προς τους εθνικιστές ανήλθε σε περίπου 43.000.000 δολάρια (215.000.000 δολάρια) στις τιμές του 1939, 15.5% των οποίων χρησιμοποιήθηκε για μισθούς και έξοδα, το 21.9% για άμεση παράδοση στην Ισπανία, ενώ το 62.6% στη Λεγεώνα Κόνδορ. Συνολικά, η Γερμανία παρείχε στους εθνικιστές 600 αεροπλάνα και 200 ​​άρματα μάχης.
Ιταλία
Ο Μπενίτο Μουσολίνι εντάχθηκε στον πόλεμο για να εξασφαλίσει τον έλεγχο της Μεσογείου. Το βασιλικό ιταλικό ναυτικό (ιταλικό: Regia Marina) διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον αποκλεισμό της Μεσογείου και τελικά η Ιταλία παρείχε στους εθνικιστές στρατιωτικό υλικό, όπλα, πυροβολικό, αεροσκάφη, άρματα μάχης, την Aviazione Legionaria και τη μονάδα Corpo Truppe Volontarie με 50.000 άνδρες. Τα ιταλικά πολεμικά πλοία συμμετείχαν στον αποκλεισμό του ισπανικού Μαρόκου και συμμετείχαν στον ναυτικό βομβαρδισμό των δημοκρατικών στη Μάλαγα, Βαλένθια και Βαρκελώνη. Συνολικά, η Ιταλία παρείχε στους εθνικιστές 660 αεροσκάφη, 150 άρματα, 800 πυροβόλα, 10.000 πολυβόλα και 240.000 τουφέκια.
Πορτογαλία
Ο Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ προμήθευε τις δυνάμεις του Φράνκο με πυρομαχικά και υλικοτεχνική βοήθεια. Μια εθελοντική δύναμη "Viriatos" 20.000 στρατιωτών στάλθηκε στην Ισπανία. ενώ η Πορτογαλία διαβεβαίωσε επίσης τον Φράνκο και τους συμμάχους του ότι καμία παρέμβαση δεν θα παρεμπόδιζε τον υλικοτεχνικό εφοδιασμό.
Άλλοι
Στις δυνάμεις των Ισπανών εθνικιστών εντάχθηκαν Ρουμάνοι εθελοντές με επικεφαλής τον Ιόν Μότσα, από τη Σιδηρά Φρουρά ("Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ"), περίπου 600 Ιρλανδοί κυανοχίτωνες, οπαδοί του Ιρλανδού πολιτικού, Όουεν Ο΄ Ντάφι (Ιρλανδός πολιτικός), γνωστή ως «Ιρλανδική ταξιαρχία», πήγε στην Ισπανία για να πολεμήσει στο πλευρό των εθνικιστών. Η πλειοψηφία των εθελοντών ήταν καθολικοί και σύμφωνα με τον Ο΄ Ντάφι είχαν προσφερθεί εθελοντικά να βοηθήσουν τους εθνικιστές να πολεμήσουν ενάντια στον κομμουνισμό.
Διεθνείς Ταξιαρχίες
Πολλοί αλλοδαποί, με ριζοσπαστικές κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές ιδέες, εντάχθηκαν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες, πιστεύοντας ότι η Ισπανική Δημοκρατία ήταν στην πρώτη γραμμή του πολέμου κατά του φασισμού. Περίπου 40.000 αλλοδαποί πολέμησαν με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες, αν και δεν έφτασαν πάνω από 18.000 συνολικά στις πολεμικές συγκρούσεις, ενώ ισχυρίστηκαν ότι αντιπροσώπευαν 53 έθνη.
Σημαντικός αριθμός εθελοντών (10.000 περίπου) προήλθε από τη Γαλλία, τη Ναζιστική Γερμανία, 5.000 από την Αυστρία και 3.500 από την Ιταλία. Λίγοι παραπάνω από 1000 από τη Σοβιετική Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Πολωνία, τη Γιουγκοσλαβία, την Ουγγαρία και τον Καναδά. Το τάγμα Thälmann, μια ομάδα Γερμανών, και το Τάγμα Γαριμπαλντι, μια ομάδα Ιταλών, διέκρινε τις μονάδες τους κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μαδρίτης. Οι Αμερικανοί πολέμησαν με τις μονάδες όπως η XV Διεθνής Ταξιαρχία ("Ταξιαρχία Αβραάμ Λίνκολν"), ενώ οι Καναδοί εντάχθηκαν στο Τάγμα Mackenzie-Papineau.
Περισσότεροι από 500 Ρουμάνοι πολέμησαν με την πλευρά των δημοκρατικών, συμπεριλαμβανομένων των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, Πέτερ Μπορίλα και Βάλτερ Ρόμαν. Περίπου 145 άνδρες από την Ιρλανδία σχημάτισαν τη Φάλαγγα Connolly, η οποία απαθανατίστηκε από τον Ιρλανδό λαϊκό μουσικό Κρίστυ Μούρ στο τραγούδι "Viva la Quinta Brigada". Στις Ταξιαρχίες εντάχθηκε και ένας μικρός αριθμός Κινέζων, η πλειοψηφία τους όμως επέστρεψε τελικά στην Κίνα.
Σοβιετική Ένωση
Ο Ιωσήφ Στάλιν είχε υπογράψει τη Συμφωνία Μη Παρέμβασης στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, παρείχε όμως υλική βοήθεια στις Δημοκρατικές δυνάμεις, σε όπλα. Σε αντίθεση με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, ο Στάλιν προσπάθησε να το κάνει αυτό συγκαλυμμένα. Οι εκτιμήσεις του υλικού που παρέχει η ΕΣΣΔ στους δημοκρατικούς κυμαίνονταν μεταξύ 634 και 806 αεροσκαφών, 331 και 362 αρμάτων μάχης και 1.034 έως 1.895 πυροβόλα. Δημιουργήθηκε επίσης το τμήμα Χ του Κόκκινου στρατού για να διευθύνει τις επιχειρήσεις μεταφοράς όπλων, με την ονομασία "Επιχείρηση Χ". Πολλά τουφέκια και άλλα όπλα ήταν παλιά, παρωχημένα (μερικά χρονολογούνταν από τη δεκαετία του 1860) αλλά, τα άρματα μάχης T-26 και BT-5 ήταν σύγχρονα. Η Σοβιετική Ένωση προμήθευε με αεροσκάφη τους δημοκρατικούς, αλλά τα αεροσκάφη που παρέθεσε η Γερμανία στους εθνικιστές αποδείχθηκαν πολύ καλύτερα προς το τέλος του πολέμου. Ο Στάλιν έδωσε εντολή να κατασκευαστούν ψεύτικα καταστρώματα στα πλοία και οι σοβιετικοί καπετάνιοι χρησιμοποίησαν διαφορετικές σημαίες με σκοπό την παραπλάνηση για να αποφύγουν τον έλεγχο των εθνικιστών. Σύμφωνα με τον Μπίβορ, οι Δημοκρατικοί πλήρωσαν τα σοβιετικά όπλα από τα επίσημα αποθέματα χρυσού της Τράπεζας της Ισπανίας.
Σημαντική συμμετοχή είχε και το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων που σχεδίασε τις δολοφονίες του κομμουνιστή πολιτικού Αντρές Νιν, του δημοσιογράφου Mark Rein και του José Robles. Μια άλλη επιχείρηση υπό της ηγεσίας του NKVD ήταν η κατάρριψη (το Δεκέμβριο του 1936) του γαλλικού αεροσκάφους, όπου ο εκπρόσωπος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού (ICRC), Georges Henny, κατείχε έγγραφα σχετικά με τη Σφαγή Παρακουέγιος.
Μεξικό
Σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, το Μεξικό στήριξε τους δημοκρατικούς. Το Μεξικό προσέφερε 2 εκ. δολάρια και 20,000 τουφέκια με 20 εκ. φυσίγγια. Η σημαντικότερη συνεισφορά του Μεξικού όμως, ήταν η προστασία των προσφύγων. Περίπου 50.000 κατέφυγαν, στην Πόλη του Μεξικού και στη Morelia.
Γαλλία
Η αριστερή κυβέρνηση "Λαϊκού Μετώπου" στη Γαλλία δεν υποστήριξε αμέσως τους δημοκρατικούς. Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Λεόν Μπλουμ ήταν φιλικός προς τους δημοκράτες, φοβούμενος όμως ότι η επιτυχία των εθνικιστικών δυνάμεων στην Ισπανία θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός συμμαχικού κράτους της Γερμανίας και της Ιταλίας, μιας συμμαχίας που θα περικύκλωνε τη Γαλλία και στις 21 Αυγούστου 1936, υπέγραψε τη Σύμβαση Μη Παρέμβασης. Η Γερμανία ενημέρωσε τον Γάλλο πρεσβευτή στο Βερολίνο ότι η Γερμανία θα θεωρούσε τη Γαλλία υπεύθυνη εάν υποστήριζε τη Ρωσία, αν και εφόσον υποστήριζε τους δημοκρατικούς [173]. Η κυβέρνηση Μπλουμ παρείχε τελικά έναν αριθμό αεροσκαφών στους δημοκρατικούς όπως τα 540 βομβαρδιστικά, τα αεροσκάφη Dewoitine και τα μαχητικά αεροσκάφη Loire 46 που στάλθηκαν έως το Δεκέμβριο το 1936. Έστειλαν επίσης πιλότους και μηχανικούς στους Δημοκρατικούς. Η πιθανότητα μιας γαλλικής παρέμβασης εναντίον των Ισπανών εθνικιστών παρέμεινε μια σοβαρή πιθανότητα καθότι οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν στον Φράνκο ότι οι Γάλλοι είχαν ανοικτές συζητήσεις σχετικά με την παρέμβαση τους στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο στην Καταλονία και στις Βαλεαρίδες Νήσους. Το 1938 ο Φράνκο αντιλαμβανόταν ότι μπορεί να υπήρχε μια τέτοια γαλλική παρέμβαση ενάντια σε μια πιθανή εθνικιστική νίκη στην Ισπανία μέσω της Καταλονίας, τις Βαλεαρίδες Νήσους και του Ισπανικού Μαρόκου.
Η διπλωματία που έκρινε τον πόλεμο
Ο πόλεμος αυτός δεν κρίθηκε ωστόσο από τις εσωτερικές διαμάχες της Ισπανίας. Υπήρξε αποτέλεσμα των διπλωματικών ανταγωνισμών της προπολεμικής περιόδου (1923-1936) στην Ευρώπη τόσο ώστε κατά πολλούς ο 2ος ΠΠ πρακτικά ξεκίνησε στην Ισπανία με τους ίδιους πάντα πρωταγωνιστές στο παρασκήνιο, ενώ η αρχή του 2ου ΠΠ ακολουθεί μόλις 6 μήνες μετά τη λήξη του Ισπανικού Εμφύλιου.
thumb|left|160px|Πολωνοί εθελοντές στο πλευρό των Δημοκρατικών Η εμφάνιση της Σοβιετικής Ένωσης σε θέση ισχύος και με άμεση επιρροή στα φτωχά εργατικά στρώματα σχεδόν παντού στην Ευρώπη του μεσοπολέμου που επηρεάζονταν από την αριστερά, ώθησε την Αγγλία και τη Γαλλία σε κρυφή υποστήριξη των φασιστικών δυνάμεων στην Ιταλία και Γερμανία η οποία εκφράστηκε έντονα μέσω της "Πολιτικής Κατευνασμού" (‘Appeasement’) μέρος της οποίας ήταν και η ανοχή του Γερμανικού επανεξοπλισμού και η ανακατάληψη του Σάαρ, κατά παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών που με ένοχη σιωπή αποδέχτηκαν Άγγλοι και Γάλλοι. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστό ότι ταυτόχρονα υπήρξε και καθαρή οικονομική υποστήριξη από εταιρείες Αγγλικές, Γαλλικές και Αμερικανικές οι οποίες είχαν επενδύσεις στη Γερμανία, λόγω του ιδιαίτερα φθηνού εργατικού δυναμικού της Γερμανίας μετά την καταστροφή της στον 1ο ΠΠ.
Έτσι ο Φρανθίσκο Φράνκο, χωρίς να διαθέτει κανένα μεταφορικό ή άλλο οικονομικό μέσο να συνεχίσει το πραξικόπημα, βρέθηκε να μεταφέρεται στις Ισπανικές αποικίες της Β. Αφρικής με αγγλικό αεροπλάνογια να ηγηθεί της ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων, να αποβιβάζει τον στρατό στην ενδοχώρα με γερμανικά αεροπλάνα ενώ την ίδια ώρα τον ενίσχυαν ιταλικά συντάγματα, αεροπλάνα και πυροβολικό που κατέφθαναν στη Σεβίλλη. Άφθονη επίσης οικονομική βοήθεια εισέρρεε μέσω της γείτονος δικτατορικής Πορτογαλίας του Σαλαζάρ, οι πηγές της οποίας προέρχονταν από κεφαλαιούχους Ισπανούς και μη, με χρήματα που βρίσκονταν σε τράπεζες του Λονδίνου. (βλ: Arms for Spain, The untold story of the Spanish Civil War, συγγραφέας Gerald Howson και The Battle for Spain, συγγραφέας Antony Beevor). Στη συνέχεια, αμερικανικά εμπορικά πλοία τον εφοδίαζαν με πετρέλαιο και μεταφορικά οχήματα, τα οποία η Αμερικανική κυβέρνηση χαρακτήριζε ως «μη πολεμικό υλικό» - φυσικά πρόκειται για υλικό που χρησιμοποιήθηκε άμεσα σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Και οι τρεις αυτές χώρες ωστόσο τάχθηκαν διπλωματικά υπέρ της Μη Επέμβασης, πράγμα που τους βοηθούσε να εξουδετερώνουν κάθε αναγνώριση της κατάστασης και άρα και κάθε βοήθεια προς την επίσημη και νόμιμη Δημοκρατική Ισπανική Κυβέρνηση. Στην ΚΤΕ οι Άγγλοι αντιστάθηκαν πεισματικά να αναγνωρίσουν ότι μια χώρα μέλος είχε δεχτεί επίθεση από ξένα στρατεύματα και αρνήθηκαν ακόμα και να εξετάσουν τα στοιχεία των ταυτοτήτων Ιταλών στρατιωτικών που στο μεταξύ είχαν συλληφθεί και τα στοιχεία τους είχαν προσκομιστεί από τη νόμιμη ισπανική κυβέρνηση. Έτσι καθίσταται σαφής η στάση υπέρ του Φράνκο. Η αγγλική ειδικά εξωτερική πολιτική της εποχής εκείνης ήταν φανατικά αντικομμουνιστική και εξαιρετικά προσεκτική με την οποιαδήποτε εξέλιξη θα μπορούσε να τη θίξει στα στρατηγικά σημεία της Αυτοκρατορίας, εν προκειμένω το πέρασμα του Γιβραλτάρ και τη Δυτική Μεσόγειο. Το Βρετανικό Ναυαρχείο σε μυστική του έκθεση τόνιζε τους φόβους του από μια παρουσία των Γερμανο-Ιταλών στην Ισπανία σε ενδεχόμενο μελλοντικό πόλεμο στον οποίο θα εμπλεκόταν και η Αγγλία, αλλά η εξωτερική πολιτική της Αγγλίας την εποχή εκείνη υπαγορεύονταν από εξαιρετικά έξυπνα άτομα τα οποία έπαιζαν όλα τους τα επιχειρήματα στη δυνατότητα ελέγχου των δύο δικτατόρων με διπλωματικές «αντιπαροχές» οι οποίες όμως άνοιξαν υπερβολικά επικίνδυνα την όρεξη των Χίτλερ-Μουσολίνι για νέες απαιτήσεις. Η τακτική αυτή θεωρείται σήμερα υπεύθυνη όχι μόνο για την τύχη της Ισπανίας αλλά ακόμα και για την ουσιαστική πρόκληση του ίδιου του 2ου ΠΠ (Βλέπε: Fateful Choices, συγγραφέας Ian Kershaw, Penguin Books, 2008), ωστόσο αυτή είναι μια πολιτικά σκόπιμα υπαγορευόμενη άποψη.
Και ενώ αρχικά η υπεροπλία του Φρανθίσκο Φράνκο έδωσε την εντύπωση ότι θα επρόκειτο για μια τρίμηνη εκστρατεία, η κακή στρατιωτική αντίληψη του ίδιου και πιθανόν οι εσωτερικές σκοπιμότητες εντυπωσιασμού με σκοπό να αναλάβει την πλήρη αρχηγία του πραξικοπήματος, η οποία ανήκε πάντα στον στρατηγό Μόλα, έκαναν το μέτωπο να βαλτώσει ειδικά όταν η Σοβιετική Ένωση απάντησε με σημαντική βοήθεια σε υλικό και εθελοντές πιλότους - Σεπτέμβρης 1936 - η οποία απέτρεψε την κατάληψη της Μαδρίτης. Ακολούθησε μια πολύχρονη κυκλωτική κίνηση στην υπόλοιπη περιοχή της Ισπανίας που του απαίτησε πολύ χρόνο αλλά και πολύ υλικό κάνοντάς τον να ζητά ολοένα και περισσότερη βοήθεια.
Είναι ιστορικά άξιο αναφοράς ότι οι Χίτλερ – Μουσολίνι, πρώτοι τον κατέκριναν ως ανίκανο στρατιωτικό, κι έφτασαν μάλιστα να σκεφτούν σοβαρά να τον εγκαταλείψουν στην τύχη του γιατί η βοήθεια εκείνη τους κόστιζε πολύ τόσο σε υλικό για τα άλλα σχέδια που είχαν για την Ευρώπη αλλά και σε δυσφήμιση γιατί ο στρατός των «αγροτο-εργατών» της Δημοκρατικής Ισπανίας είχε κολλήσει στο πεδίο της μάχης τους επίδοξους κατακτητές της Ευρώπης. Τελικά για λόγους γοήτρου αλλά και από τον φόβο της Αγγλίας για μια «Κομμουνιστική Ιβηρική Χερσόνησο» αποφασίστηκε η ενίσχυση μέχρι τέλους του Φρανθίσκο Φράνκο ώστε να τερματιστεί εκείνη η τριετής διπλωματική ανωμαλία.
Ανταμοιβή στις «προσφορές» Χίτλερ για την επέμβαση στην Ισπανία φαίνεται ότι ήταν η Τσεχοσλοβακία, που η τύχη της παίχτηκε μυστικά στο ίδιο διπλωματικό «διακανονισμό» με την Ισπανία, ήδη απ' το φθινόπωρο του 1938, παρά τις εναγώνιες προσπάθειες των δημοκρατικών ηγετών στην Ισπανία να τους δοθεί βοήθεια και πίστωση χρόνου. Η τελευταία δημοκρατική κυβέρνηση βλέποντας τον 2ο ΠΠ που πλησίαζε ήλπιζε ότι αν τους βοηθήσουν να αντέξουν ως το φθινόπωρο του 1939 υποχρεωτικά θα απολάμβαναν, όντας στο αντιχιτλερικό στρατόπεδο, την επίσημη αναγνώριση που οι ΄Μεγάλες Δημοκρατίες΄ της Ευρώπης τους είχαν επίτηδες αρνηθεί. Όντως τον Σεπτέμβρη 1939 ο 2ος ΠΠ ξεκίναγε αλλά η Κομμουνιστική Ισπανία είχε καταθέσει τα όπλα τον Απρίλη του ίδιου χρόνου ενώ Αγγλία και Γαλλία είχαν ήδη αναγνωρίσει λίγες μέρες πριν τον Φράνκο ως τον επίσημο εκπρόσωπο της Ισπανίας.
Χρονολόγιο
17 Ιουλίου. Εκδήλωση του στρατιωτικού κινήματος με έναρξη από τη Μελίγια του ισπανικού Μαρόκου (4:00 το απόγευμα).
18 Ιουλίου. Επέκταση του κινήματος σε φρουρές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ισπανίας. Παραίτηση του επί δύο μήνες πρωθυπουργού Κασάρες Κιρόγκα.
18-20 Ιουλίου. Καταστολή του κινήματος σε Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Βαλένθια και πολεμικό στόλο.
20 Ιουλίου. Διορισμός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Μανουέλ Αθάνια στην πρωθυπουργία του Χοσέ Χιράλ, καθηγητή της Φαρμακευτικής Σχολής. Θάνατος του εξόριστου στρατηγού Χουάν Σανχούρχο, όταν το διπλάνο που θα τον μετέφερε από την Πορτογαλία για να αναλάβει τη στρατιωτική ηγεσία του κινήματος, συνετρίβη κατά την απογείωσή του εξαιτίας υπερβολικού φορτίου.
Χάντσα
Το Χάντσα ή Χάντζα (Κορεατικά: 한자, ) είναι η κορεατική ονομασία για τους κινεζικούς χαρακτήρες (κινεζικά: 漢字, πινγίν: hànzì). Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται στους κινεζικούς χαρακτήρες που πάρθηκαν ως δάνειο από τα κινεζικά και ενσωματώθηκαν στην κορεατική γλώσσα με κορεατική προφορά. Το Χάντσα-μαλ ή το Χάντσα- ω (το τελευταίο χρησιμοποιείται περισσότερο) αναφέρεται σε λέξεις που μπορούν να γραφτούν με το Χάντσα και το χάνμουν (한문, 漢文) αναφέρεται στην κλασική κινεζική γραφή, αν και το "Χάντσα" χρησιμοποιείται μερικές φορές για να συμπεριλάβει αυτές τις άλλες έννοιες. Επειδή το Χάντσα δεν υποβλήθηκε ποτέ σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις, είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου πανομοιότυπο με τους παραδοσιακούς κινέζικους και κιουτζιτάι χαρακτήρες, αν και οι κανόνες για ορισμένους χαρακτήρες είναι ελαφρώς διαφορετικοί. Για παράδειγμα, οι χαρακτήρες 教 και 研 είναι γραμμένοι ως 敎 και 硏. Μόνο ένας μικρός αριθμός χαρακτήρων Χάντσα είναι τροποποιημένοι ή μοναδικοί για τα κορεατικά. Αντίθετα, πολλοί από τους κινεζικούς χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται σήμερα στην Ιαπωνία και στην ηπειρωτική Κίνα έχουν απλοποιηθεί και περιέχουν λιγότερους κανόνες από τους αντίστοιχους χαρακτήρες Χάντσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορεατική γλώσσα
Φαράγγι Μέσωνα
Το φαράγγι είναι αρκετά στενό παρ' όλα αυτά όμως είναι βατό. Απαιτεί λίγη αναρρίχηση με σκοινιά και περισσότερο περπάτημα. Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, η μορφολογία του φαραγγιού αλλάζει απότομα, καθώς γίνεται πιο στενό και με ψηλά τοιχώματα. Νερό υπάρχει ελάχιστο μόνο το χειμώνα.
Εάν κάποιος δεν έχει τη φυσική κατάσταση για να διασχίσει το φαράγγι, μπορεί να περπατήσει κατά μήκος των πλευρών του φαραγγιού. Από τη δυτική πλευρά του υπάρχει ένας τσιμεντένιος υδαταγωγός, ο οποίος έχει χαραγμένο το μονοπάτι και δείχνει το δρόμο. Η διάβαση μέσα από το φαράγγι παίρνει περίπου μια ώρα.
Στις 7 Μαΐου 2022 εγκαινιάστηκε το Βοτανικό Μονοπάτι Μέσωνα Καβουσίου επί του μονοπατιού. Είναι το πρώτο βοτανικό μονοπάτι της Κρήτης και αποτελεί κοινό έργο του Συλλόγου Αλσατία-Κρήτη και της Κοινότητος Καβουσίου. Σε 48 πολύγλωσσους πίνακες περιγράφονται τα πολλά είδη φυτών που βρίσκονται σε αυτή την περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσωνα
Φώφη Γεννηματά
Η Φωτεινή (Φώφη) Γεννηματά (Αμπελόκηποι Αθηνών, 17 Νοεμβρίου 1964 – Αθήνα, 25 Οκτωβρίου 2021) ήταν Ελληνίδα πολιτικός. Διετέλεσε πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής (2018–2021) και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (2015–2021).
Επιπλέον, είχε διατελέσει υπερνομάρχης Αθηνών-Πειραιώς (2003–2007), υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (2009–2010) στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, αναπληρώτρια υπουργός Εσωτερικών (2011–2012) στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, καθώς και αναπληρώτρια υπουργός Εθνικής Άμυνας (2013–2015), στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στους Αμπελόκηπους της Αθήνας το 1964 και ήταν κόρη του Γιώργου Γεννηματά, ιδρυτικού μέλους και υπουργού του ΠΑΣΟΚ.
Φοίτησε στα Εκπαιδευτήρια Κωστέα Γείτονα και στη συνέχεια σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου αποφοίτησε το 1987, ενώ το 1986, προτού αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο, διορίστηκε υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα. Σε ηλικία 51 ετών ήταν ήδη πρόωρα συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος, κάτι για το οποίο έχει δεχτεί κριτική. Η σύνταξη αυτή ήταν σε αναστολή γιατί είχε την ιδιότητα της βουλευτή.
Είχε παντρευτεί δύο φορές και είχε τρία παιδιά. Πρώτος σύζυγος της Φώφης Γεννηματά ήταν ο Αλέξανδρος Ντέκας η εταιρεία του οποίου το 1994 ανέλαβε από την Κτηματολόγιο Α.Ε. να υλοποιήσει το για πρώτη φορά συντασσόμενο ελληνικό κτηματολόγιο. Παντρεύτηκαν όταν η Γεννηματά ήταν 22 ετών και απέκτησαν μαζί μία κόρη. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Ανδρέας Τσούνης τον οποίο παντρεύτηκε το 2003. Ο Α. Τσούνης είναι οδοντίατρος και εργαζόταν στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Ερρίκος Ντυνάν από το οποίο παραιτήθηκε το 2014 τη χρονιά που αυτό πέρασε στα χέρια της Τράπεζας Πειραιώς. Μαζί απέκτησαν μια κόρη και έναν γιό.
Στις 11 Οκτωβρίου 2021 εισήχθη στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", όπου μετά από μεγάλη επιδείνωση τη υγείας της άφησε την τελευταία της πνοή το μεσημέρι της Δευτέρας 25 Οκτωβρίου. .
Πολιτική σταδιοδρομία
Την περίοδο 1982–87 συμμετείχε στη φοιτητική παράταξη ΠΑΣΠ του ΠΑΣΟΚ.
Βουλή των Ελλήνων
Το 2000, εξελέγη Βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα γραμματέας του Προεδρείου της Βουλής. Παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002, όπου και ανέλαβε Υπερνομάρχης.
Στις εκλογές του Μαΐου του 2012, εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ. Παρέμεινε έως τις 19 Μαΐου 2012. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη Βουλευτής Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη Βουλευτής στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών με το Κίνημα Αλλαγής.
Υπερνομάρχης Αθηνών-Πειραιώς
Το 2002 εξελέγη Υπερνομάρχης Αθηνών - Πειραιώς, θέση στην οποία επανεξελέγη το 2006. Την περίοδο 2003-07 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδος. Το 2007 παραιτήθηκε από την θέση της προέδρου της Υπερνομαρχίας, για να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Ωστόσο, με απόφαση του Αρείου Πάγου που εξέτασε τη νομιμότητα της υποψηφιότητάς της, η Γεννηματά αποκλείστηκε από την εκλογική διαδικασία λόγω κωλύματος, καθώς δεν μπορούσε να συμμετάσχει στις εκλογές κατά την προβλεπόμενη διάρκεια της θητείας της.
Κυβερνητικές θέσεις
Μετά τις εκλογές του 2009, επιλέχθηκε από τον τότε νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, για τη θέση της Υφυπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Οκτωβρίου 2009. Παρέμεινε έως τις 7 Σεπτεμβρίου 2010.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2010, ανέλαβε Αναπληρώτρια Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων. Παρέμεινε έως τις 11 Νοεμβρίου 2011.
Στις 11 Νοεμβρίου 2011, ανέλαβε Αναπληρώτρια Υπουργός Εσωτερικών. Στις 27 Μαρτίου 2012, παραιτήθηκε από το αξίωμα της Υπουργού, στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, για να αναλάβει Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ.
Με τον ανασχηματισμό της 25ης Ιουνίου 2013 της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, επιλέχθηκε για το αξίωμα της Αναπληρώτριας Υπουργού Εθνικής Άμυνας, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τις επόμενες εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.
Ηγεσία του ΠΑΣΟΚ
Τον Ιούνιο του 2015, εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 51,7%, διαδεχόμενη τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Στις 30 Αυγούστου 2015, ενόψει των βουλευτικών εκλογών, συμμετείχε στη δημιουργία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης που σχηματίστηκε από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ), την Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ) και πλαισιώθηκε από διάφορες Κινήσεις Πολιτών στα πλαίσια της ανασυγκρότησης του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.
Τον Ιούλιο του 2017 η πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φώφη Γεννηματά, από το βήμα του συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου ενιαίου κεντροαριστερού φορέα στην Ελλάδα πριν από το τέλος του έτους. Το καλοκαίρι του 2017, ο Σταύρος Θεοδωράκης, επικεφαλής του κόμματος Το Ποτάμι, αποφάσισε επίσης να συμμετάσχει στη δημιουργία του κόμματος.
Θάνατος
Το 2008, διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού.
Η κηδεία της έγινε δημοσία δαπάνη, την Τετάρτη 27 Οκτωβρίου, μετά το σύντομο λαϊκό προσκύνημα που προηγήθηκε. Ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, στον τάφο της οικογένειας Γεννηματά.
Πρόγραμμα «Φώφη Γεννηματά»
Τον Αύγουστο του 2022 η ελληνική Πολιτεία ξεκίνησε το πρόγραμμα «Φώφη Γεννηματά» για τον προσυμπτωματικό έλεγχο  του καρκίνου του μαστού. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες ηλικίας 50-69 ετών που βρίσκονται στην Ελλάδα και διαθέτουν ΑΜΚΑ. Τον Οκτώβριο του 2022 ανακοινώθηκε ότι στο πλαίσιο του προγράμματος είχαν διενεργηθεί 40.000 μαστογραφίες και ότι σε 2.411 γυναίκες εντοπίστηκαν ευρήματα εγκαίρως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Νομάρχες Αθηνών-Πειραιώς Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Επαρχία Ορνταμπάσι
Η επαρχία Ορνταμπάσι (Ордабасы ауданы, Ordabası awdanı, ورداباسى اۋدانى) είναι μια ε παρχία στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν στο νότιο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Τεμιρλάν. Πληθυσμός: 114,203 (εκτίμηση 2013) 102,875 (απογραφή 2009) 80,799 (απογραφή 1999). Ο πληθυσμός ακολουθεί έντονα αυξητική πορεία, όπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη περιφέρεια.
Παραπομπές
Ορνταμπασι Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2000
Το 86ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2000 (ή 87ο αν υπολογιστεί και το πρωτάθλημα Βορρά-Νότου του 1929) διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας από 8 ως 9 Ιουλίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2000. Με απόφαση του ΣΕΓΑΣ οι αγώνες ήταν αφιερωμένοι στη μνήμη του Ηλία Μισαηλίδη, παλιού πρωταθλητή του Πανιωνίου, βαλκανιονίκη και εν συνεχεία αθλητικού παράγοντα που υπήρξε πρωτεργάτης του γυναικείου στίβου, τον οποίο ο ΣΕΓΑΣ το 1999 είχε ανακηρύξει μια από τις πέντε σπουδαιότερες αθλητικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη" στις 5 Νοεμβρίου. Στον αγώνα αυτό ο πανελληνιονίκης Ν. Πολιάς δεν είχε ανταγωνισμό από τους λιγοστούς ξένους δρομείς που έλαβαν μέρος. Νίκησε άνετα αλλά χωρίς να καταρρίψει το ρεκόρ του, όπως είχε στόχο. Τα πρωταθλήματα 50 και 20 χλμ βάδην έγιναν στις 18 Μαρτίου και 28 Μαΐου αντίστοιχα στο Μαραθώνα. Χωριστά έγινε και το πρωτάθλημα δεκάθλου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε με μεγάλη διαφορά από τους άλλους συλλόγους ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για δέκατη συνεχόμενη χρονιά και συμπλήρωσε 31 τίτλους συνολικά. Παράλληλα, έκανε το ένατο συνεχόμενο "νταμπλ" και 13ο συνολικά, αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν οι 12 πρώτοι κάθε αγωνίσματος.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2000 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Έφη Σφυρή
Η Ευφροσύνη (Έφη) Σφυρή είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια του Μπιτς βόλεϊ της πετοσφαίρισης και συγγραφέας.
Βιογραφικό
Η Έφη Σφυρή γεννήθηκε στον Πειραιά στις 8 Ιανουαρίου 1971. Η καταγωγή της όμως είναι από τη Λιβαδειά. Είναι απόφοιτος της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ). Υπηρέτησε στο στρατό και απολύθηκε με βαθμό υπαξιωματικού του Λιμενικού Σώματος. Κατέχει το Bachelor of Science στην Διοίκηση Επιχειρήσεων και Marketing στο Deree (Αμερικάνικο Κολλέγιο Αθηνών).
Βόλει
Ξεκίνησε το βόλεϊ το 1984 και αμέσως άρχισε να ξεχωρίζει, όταν το 1986 κέρδισε το πρωτάθλημα κορασίδων. Από το 1987 έγινε μέλος της Εθνικής Κορασίδων, Νεανίδων και μετά Γυναικών. Ξεκίνησε να παίζει στην τοπική ομάδα της Άρτεμις, στον Κορυδαλλό. Σε ηλικία 18 χρονών, το 1989, πηγαίνει στον Παναθηναϊκό, όπου κατακτά σε 9 χρόνια, 6 πρωταθλήματα.
Μπιτς Βόλεϊ
Το 1994 έρχεται σε επαφή με το άθλημα του Μπιτς Βόλεϊ, με το οποίο και ασχολείται για 4-5 εβδομάδες κάθε καλοκαίρι μέχρι το ΄98, όπου θα ασχοληθεί επαγγελματικά πια, με μεγάλο στόχο την πρόκριση στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ. Σχεδόν αμέσως συγκροτεί ζευγάρι με την Βάσω Καραντάσιου, και γίνεται αμέσως η πρώτη επαγγελματική ομάδα στην Ελλάδα, που έβαλε τα θεμέλια για την επαγγελματική συγκρότηση του αθλήματος και την περαιτέρω διάδοσή του. Αμέσως, όταν ακόμα δεν είχε επίσημα προπονητή ούτε είχε σταματήσει την σάλα, η Έφη με τη Βάσω κατέλαβαν την 4η θέση στους τελικούς του Πανευρωπαϊκού, του Μπιτς Βόλεϊ, το 1997, στο Ριτσιόνε της Ιταλίας. Αυτή μάλιστα ήταν κι η πρώτη μεγάλη επιτυχία του αθλήματος στην Ελλάδα. Ακολούθησαν πολλές μεγάλες επιτυχίες, όπως η κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού στο Ξυλόκαστρο, η Ολυμπιάδα του Sydney, το Πρωτάθλημα Ευρώπης, η 3η θέση στο Παγκόσμιο της Ρόδου, τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα καθώς και οι αξέχαστοι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας. Το 2005 η Έφη Σφυρή, αναγκάζεται, λόγω τραυματισμών, να διακόψει προσωρινά τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις.
Σχολή εκμάθησης του Μπιτς Βόλεϊ
Η αγάπη της Έφης για το άθλημα που ανέδειξε και την ανέδειξε ήταν και ο λόγος, μετά το τέλος της αθλητικής της δραστηριότητας, να ιδρύσει μια νέα σχολή, την πρώτη σχολή εκμάθησης του αθλήματος στην Ελλάδα. Η σχολή ονόματι ως Vari Sports Club Beach Volley Academy by Efi Sfyri, βρίσκεται στην Βάρη και έχει ως στόχο να εκπαιδεύσει μικρούς και μεγάλους στο άθλημα. Μάλιστα όπως έχει πει η ίδια η Έφη Σφυρή έχει μαθητή ηλικίας άνω των 60. Στα εγκαίνια της σχολής ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και το «έτερο» ήμισυ, η Βάσω Καραντάσιου.
Αθλητική Δραστηριότητα
Η Έφη Σφυρή έχει κατακτήσει πρωταθλήματα και σε βόλεϊ και σε μπιτς βόλεϊ. Έχει διακριθεί και με την φανέλα των Εθνικών ομάδων. Επιπλέον έχει δύο συμμετοχές σε Ολύμπιάδα και έχει στεφθεί δύο φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης στο άθλημα της άμμου.
Πανελλήνια Πρωταθλήματα
Η Έφη Σφυρή έχει κατακτήσει συνολικά 12 πρωταθλήματα Ελλάδας, τα 5 με την ομάδα του Παναθηναϊκού και τα 5 στην άμμο, με συμπαίκτρια τη Βάσω Καραντάσιου. Το 1986 και 1989 κατέκτησε το πρωτάθλημα με την ομάδα της, με την Άρτεμη Κορυδαλλού.
Στην Σάλα
Στην Άμμο
Συγγραφή
Η Έφη Σφυρή έχει δηλώσει πως από πάντα της άρεσε η συγγραφή. Η πρώτη της απόπειρα έγινε το 2007 με το βιβλίο «Βeach Volleyball- μάθε το παιχνίδι στην άμμο», μέσα στο οποίο ανέλυε όλους τους κανονισμούς, τεχνικές, τακτικές, ασκήσεις πάνω στο άθλημα του μπιτς βόλεϊ. Επιπλέον υπήρχε και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Το βιβλίο εκδόθηκε από τις Α-Ω Εκδόσεις. Η Έφη Σφυρή έχει στα άμεσα σχέδια της και δεύτερο βιβλίο το οποίο θα κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης επί άμμου
Ναυαρίνο
Το όνομα Ναυαρίνο ή Ναβαρίνο (Ναυαρίνον ή Ναβαρίνον) μπορεί νʼ αναφέρεται στα εξής:
Μεσιέ 109
Ο Μεσιέ 109 (επίσης γνωστός ως M109 και NGC 3992) είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου σε απόσταση περίπου 55 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Είναι ορατός στα νότια του αστέρα Φέκντα (γ UMa).
Ιστορικό
Ανακαλύφθηκε το 1781 από το Σαρλ Μεσιέ, όταν έψαχνε κάποια αντικείμενα που του είχε υποδείξει ο Πιέρ Μεσαίν. Από αυτά μόνο το Μεσιέ 97 ήταν στον κατάλογο που δημοσίευσε το 1781. Τα άλλα δύο αντικείμενα καταχωρήθηκαν το 1783 από τον Σαρλ Μεσιέ ως αντικείμενα με αύξοντα αριθμό 108 και 109 στον κατάλογό του. Ο Μεσιέ κατέγραψε το αντικείμενο 109 στην θέση RA=11h 43m και Dec=+54.5 deg. Ο Owen Gingerich ερεύνησε αυτή τη θέση και βρήκε ότι αντιστοιχεί στον γαλαξία NGC 3992. Από τη δεκαετία του 1920 και μέχρι τη δεκαετία του 1950, τα αντικείμενα με αύξοντα αριθμό άνω του 103 θεωρήθηκαν ανεπίσημα, αλλά αργότερα, και κυρίως από τα τέλη του 1970 οι προσθήκες αυτές έγιναν αρκετά ευρέως αποδεκτές.
Παρόλα αυτά, ο Henk Bril, μελετώντας τον άτλαντα του Ζαν Νικολά Φορτάν και τις σημειώσεις του Πιέρ Μεσαίν, το 2006 παρατήρησε ότι ο Πιέρ Μεσαίν δεν είχε καταγράψει τη θέση του NGC 3992, αλλά του NGC 3953. Ο Σαρλ Μεσιέ όταν κοιτούσε το αντικείμενο που ανέφερε ο Μεσαίν, κατέγραψε την ορθή αναφορά που ταιριάζει στο NGC 3953 και την απόκλιση που αντιστοιχεί στον NGC 3992, πιθανώς παρατηρώντας και τους δύο γαλαξίες, χωρίς να καταλάβει ότι πρόκειται για διαφορετικά αντικείμενα.
Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε ανεξάρτητα τον γαλαξία τις 12 Απριλίου 1789.
Γενικές πληροφορίες
Στον γαλαξία αυτό έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα μόνο ένα σουπερνόβα, το 1956A, το Μάρτιο του 1956.
Ο M109 είναι ένας ενεργός γαλαξίας τύπου LINER, ενώ έχουν εντοπιστεί πολωμένα ραδιοκύματα που προέρχονται από τους βραχίονες του γαλαξία. Ο M109 έχει τρεις συνοδούς γαλαξίες, τον UGC 6923, τον UGC 6940 και τον UGC 6969 και ενδεχομένως να έχει και περισσότερους. Έχουν παρατηρηθεί γραμμές υδρογόνου από τον M109 και τους δορυφόρους του. Η περιοχή ουδετέρου υδρογόνου του γαλαξία είναι κανονική με μια χαμηλή ακτινωτή επέκταση έξω από το δίσκο του γαλαξία, ενώ ακριβώς στην περιοχή της ράβδου, υπάρχει μια κεντρική τρύπα ουδετέρου υδρογόνου στην κατανομή του αερίου. Ενδεχομένως το αέριο να έχει μεταφερθεί προς το κέντρο του γαλαξία δια μέσω της ράβδου και λόγω του κενού που παρατηρείται δεν έχουν προκληθεί μεγάλα φαινόμενα προσαύξησης στο εγγύς παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσιέ 109α 109 3992 Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος
Αιολική μηχανή
Αιολική μηχανή λέγεται κάθε σύστημα που μπορεί να εκμεταλλευτεί την αιολική ενέργεια για να παράγει έργο. Οι αιολικές μηχανές είναι γνωστές από την αρχαιότητα, χρησιμοποιούμενες για την άντληση νερού και την άλεση των δημητριακών. Στις μέρες μας χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας όπου ονομάζονται ανεμογεννήτριες (Α/Γ) και σε κάποιες μεμονωμένες περιοχές για άντληση.
Κατακόρυφου άξονα
Αυτές ήταν και οι πρώτες αιολικές μηχανές που κατασκευάστηκαν. Υπάρχουν διάφοροι τύποι:
Α/Γ μικρής ισχύος για οικιακές εφαρμογές
Η ισχύς των μικρών Α/Γ κυμαίνεται από 400 W ως 50 kW (συνήθως 1-10 kW). Είναι πολύ χαμηλότερη σε σχέση με τις Α/Γ που προορίζονται για τη στελέχωση Αιολικών Πάρκων και έχουν ισχύ συνήθως πάνω από 700 kW. Οι Α/Γ μικρής ισχύος διαθέτουν 3 ή 4 κινούμενα μέρη, ώστε να έχουν πολύ χαμηλές απαιτήσεις συντήρησης. Έχουν 2 ή 3 πτερύγια, η διάμετρος του δρομέα κυμαίνεται μεταξύ 1 και 15 μέτρων και το ύψος του πύργου μεταξύ 5 και 30 μέτρων. Η ονομαστική ταχύτητα ανέμου είναι 12 - 16 m/s. Συνήθως επιθεωρούνται κάθε 2 έτη και η διάρκεια ζωής τους κυμαίνεται μεταξύ 20 και 40 ετών. Αν και δεν είναι στο προσκήνιο όσο άλλες τεχνολογίες, οι μικρές Α/Γ έχουν αποδείξει την ικανότητά τους να παράγουν ενέργεια αξιόπιστα και με χαμηλό κόστος. Υπάρχει μεγάλη εμπειρία στην λειτουργία τους αφού πάνω από 150.000 μονάδες έχουν εγκατασταθεί παγκοσμίως. Δεδομένου ότι η ζήτηση για μικρά συστήματα αιολικής ενέργειας αυξάνεται, το κόστος αυτών των συστημάτων αναμένεται να μειωθεί στο μισό κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας.
Το αιολικό σύστημα μικρής ισχύος
Εκτός από την ίδια την ανεμογεννήτρια, σε ένα αιολικό σύστημα μικρής ισχύος συνήθως απαιτούνται τα εξής:
1. Θεμέλια - συνήθως από ενισχυμένο σκυρόδεμα,
2. Καλωδίωση για την μεταφορά της ηλεκτρικής ενέργειας,
3. Διακόπτης, ο οποίος επιτρέπει στην ηλεκτρική παραγωγή να απομονωθεί από το φορτίο,
4. Μια μονάδα επεξεργασίας της ισχύος, η οποία καθιστά την ισχύ της Α/Γ συμβατή με το δίκτυο (inverter DC/AC),
5. Ένας μετρητής ενέργειας. ο οποίος καταγράφει τη ενεργειακή παραγωγή της Α/Γ,
6. Εάν το σύστημα σχεδιάζεται για απομονωμένη λειτουργία ή έτσι ώστε να μπορεί να τροφοδοτήσει το φορτίο σε μια διακοπή ρεύματος, θα χρειαστούν μπαταρίες βαθιάς εκφόρτισης για να αποθηκεύσουν ενέργεια και ένας ελεγκτής της φόρτισης για να τις διαχειρίζεται κατάλληλα. Ένα σύστημα που συνδέεται με το δίκτυο και δεν προορίζεται για λειτουργία σε διακοπή ρεύματος, δεν απαιτεί μπαταρίες.
Τα συστήματα με Α/Γ μικρής ισχύος χαρακτηρίζονται, μερικές φορές, ως οικιακές εφαρμογές, και πράγματι είναι. Μπορούν, όμως, να παρέχουν ενέργεια σε αγροκτήματα, σχολεία και αγροτικές επιχειρήσεις. Μικρά συστήματα μπορούν, επίσης, να εγκατασταθούν για να τροφοδοτήσουν μια συγκεκριμένη εφαρμογή όπως η άντληση του νερού σε τοποθεσία απομακρυσμένη από το δημόσιο δίκτυο. Το μέγεθος του συστήματος που απαιτείται για να ικανοποιήσει τις ανάγκες ενός δεδομένου πελάτη εξαρτάται από την ενέργεια που χρειάζεται ο πελάτης και την μέση ετήσια ταχύτητα ανέμου της τοποθεσίας. Σε μία τυπική οικιακή εφαρμογή, σύστημα 4-10 kW μπορεί να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες.
Το επίπεδο θορύβου των περισσότερων σύγχρονων οικιακών Α/Γ είναι περίπου 52-55 decibels. Ο θόρυβος γίνεται αντιληπτός μόνο αν κάποιος προσπαθήσει να τον παρατηρήσει. Οι περισσότερες μικρές Α/Γ κάνουν λιγότερο θόρυβο από ένα οικιακό κλιματιστικό.
Επειδή οι μικρές Α/Γ τοποθετούνται σε ψηλούς πύργους στήριξης, είναι ορατές από σχετικά μεγάλη απόσταση. Μπορεί να υπάρξουν αντιρρήσεις από τους γείτονες, οι οποίες ρυθμίζονται με την διατήρηση κατάλληλων αποστάσεων, ανάλογα με την επιφάνεια της ιδιοκτησίας.
Δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ παρεμβολή από μικρές Α/Γ στη λήψη της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου. Άλλωστε, τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένα τα πτερύγια δεν επηρεάζουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του ραδιοφώνου ή της τηλεόρασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανές Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία * Μηχανες
Φαράγγι Χαυγά Οροπεδίου Λασιθίου
Το φαράγγι (του) Χαυγά Οροπεδίου είναι ο αγωγός που μεταφέρει νερό από το οροπέδιο Καθαρό στο αντίστοιχο του Λασιθίου.
Το χειμώνα και γενικά σε περιόδους βροχοπτώσεων, ο –ομώνυμος– χείμαρρος Χαυγάς κάνει τη διέλευση δύσκολη και επικίνδυνη. Αντίθετα, το καλοκαίρι είναι βατό με πολύ ευχάριστη και εντυπωσιακή διαδρομή, έως τη μεγάλη φυσική υδάτινη δεξαμενή (κολύμπα) Νεραϊδοκόλυμπο. Στο σημείο έχει πέσει υπερμεγέθης στρογγυλός ογκόλιθος, ο οποίος φράσσει τον πυθμένα και διακόπτει την πεζοπορία. Κατά συνέπεια, μόνο έμπειροι ορειβάτες έχουν δυνατότητα να συνεχίσουν την περαιτέρω ανάβαση του φαραγγιού.
Πηγές
Χ Φ
Νεοκλασικισμός (ζωγραφική)
Στη διαμόρφωση της νεοκλασικής ζωγραφικής μετά την κυριαρχία του πομπώδη και εμφατικού χρακτήρα του Μπαρόκ αλλά και της ελαφρότητας και παραδοξότητας του Ροκοκό συνέβαλε η αναζήτηση ενός προτύπου με τα ιδεώδη της κλασικής Αρχαιότητας που να εμπεριέχουν ανώτερες ηθικές αξίες.
Παραπομπές
Ζωγραφικη Νεοκλασικισμος
Δήμος Λάκκας Σουλίου
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ιστορικά στοιχεία
Τη νύχτα της 24/25 Ιανουαρίου 1945, ξημέρωμα της γιορτής του Αγίου Γρηγορίου, οι ένοπλες δυνάμεις των Κομμουνιστών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εκτέλεσαν 140 και πλέον  κατοίκους της Λάκκας Σουλίου, μεταξύ των οποίων δέκα ιερείς, μια πρεσβυτέρα και 5 ανήλικα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λακκα
Επαρχία Σαρντάρα
Η επαρχία Σαρντάρα (Шардара ауданы, Şardara awdanı, شاردارا اۋدانى) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν στο νότιο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Σαρντάρα. Πληθυσμός: 78,554 (εκτίμηση 2013) 74,997 (απογραφή 2009) 64,324 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Σαρνταρα Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Χέρμπερτ Τίσι
Βίος
Μετά το διδακτορικό του στη γεωλογία ο Τίσι ταξίδεψε στην Αλάσκα το 1938. Στη διάρκεια του Β' Π.Π. μέχρι το 1948 βρέθηκε στην Κίνα και στην Ιαπωνία, όπου εργάστηκε ως γεωλόγος και δημοσιογράφος. Το φθινόπωρο του 1953 πραγματοποίησε την πρώτη διάσχιση του δυτικού Νεπάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ορειβάτες
Εταιρεία των Ανατολικών Σιδηροδρόμων
Η Εταιρία των Ανατολικών Σιδηροδρόμων ή Σιδηρόδρομος της Ανατολής (Γαλλικά: Chemins de fer οrientaux −συντ. CO, Τουρκικά: Rumeli Demiryolu ή İstanbul-Viyana Demiryolu) ήταν Οθωμανική σιδηροδρομική εταιρεία η οποία λειτουργούσε στη Ρωμυλία (το Ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη Βαλκανική Χερσόνησο) και εν συνεχεία στην Ευρωπαϊκή Τουρκία, από το 1870 έως το 1937. Ο Σιδηρόδρομος της Ανατολής ήταν ένας από τους πέντε πρωτοποριακούς σιδηροδρόμους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και όριζε την κύρια γραμμή στα Βαλκάνια. Μεταξύ των ετών 1889 και 1937, μέσω του σιδηροδρόμου κινούνταν το παγκοσμίου φήμης Οριάν Εξπρές.
Ο σιδηρόδρομος σχεδιάστηκε το 1870, ώστε να κατασκευαστεί μια γραμμή από την Κωνσταντινούπολη στη Βιέννη. Εξαιτίας των πολλών πολιτικών προβλημάτων στα Βαλκάνια, η κατασκευή ξεκινούσε και σταματούσε συχνά, ενώ η ιδιοκτησία άλλαζε ή διαιρούνταν συχνά. Ο Σιδηρόδρομος της Ανατολής δεν είχε ολοκληρώσει το αντικείμενο του, μέχρι και πριν το 1888, αλλά μετά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο το 1912, ο σιδηρόδρομος ήταν περιορισμένος μόνον στην Ανατολική Θράκη. Ο Σιδηρόδρομος της Ανατολής συνέχισε να λειτουργεί ως περιφερειακός σιδηρόδρομος έως το 1937, όταν οι Τουρκικοί Σιδηρόδρομοι τον απορρόφησαν.
Παρασκήνιο
Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η πάλαι ποτέ δυναμική και κυρίαρχη Οθωμανική Αυτοκρατορία υποχωρούσε σημαντικά. Η επικράτεια της αυτοκρατορίας στην Ευρώπη εκτεινόταν από την Κωνσταντινούπολη στον Δούναβη και τα Καρπάθια Όρη. Ωστόσο, λόγω της ανόδου του εθνικισμού στα Βαλκάνια, η οποία προκαλούνταν κυρίως από τη Ρωσία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε αρχίσει να χάνει τον έλεγχο της περιοχής. Ο Πόλεμος της Κριμαίας μόλις είχε ολοκληρωθεί και βοήθησε τη γηράσκουσα αυτοκρατορία, να παύσει την επιρροή της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Το Σουλτανάτο στην Κωνσταντινούπολη ήθελε να ενισχύσει την κυριαρχία της στην περιοχή και να βοηθήσει τη φθίνουσα οικονομία της, κατά τη διάρκεια της σύντομης ειρήνης. Το εμπόριο μέσω θαλάσσης κυριαρχούνταν από το Βρετανικό ναυτικό μονοπώλιο, έτσι η Υψηλή Πύλη έπρεπε να βρει άλλους τρόπους για να υποστηρίξει τις μεταφορές. Οι σιδηρόδρομοι έδειξαν την αποτελεσματικότητα τους στη δυτική Ευρώπη και οι Οθωμανοί κινήθηκαν ώστε να φέρουν αυτή τη τεχνολογία στην αυτοκρατορία. Το Σουλτανάτο επιθυμούσε να κατασκευάσει μια σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Βιέννης. Ένα υπεραστικό δίκτυο όπως αυτό θα επέτρεπε την ευκολότερη μεταφορά στρατευμάτων στο Ευρωπαϊκό τμήμα της Αυτοκρατορίας και θα άνοιγε νέες εμπορικές ευκαιρίες με τη δυτική Ευρώπη. Επίσης, ο σιδηρόδρομος θα έφερνε Αυστριακή επιρροή στα Βαλκάνια.
Κατασκευή
Η κατασκευή της γραμμής ήταν σε πλήρη εξέλιξη από το 1871. Το ίδιο έτος, ο νέος Μεγάλος Βεζίρης Μαχμούτ Νεντίμ Πασάς, ξεκίνησε την επαναδιαπραγμάτευση της παραχώρησης για να μειώσει τον προϋπολογισμό της κατασκευής εξαιτίας των αυξανόμενων οικονομικών προβλημάτων της Αυτοκρατορίας. Η νέα παραχώρηση δεν είχε πλέον την ολοκλήρωση της γραμμής στη Βιέννη ως προτεραιότητα και υπογράφηκε στις 18 Μαΐου 1872. Με τη νέα συμφωνία, ο Χιρς εξακολουθούσε να διευθύνει την κατασκευή, αλλά η Οθωμανική κυβέρνηση θα επέβλεπε την κατασκευή νέων γραμμών. Το 1872 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στη γραμμή Αλεξανδρούπολη - Αδριανούπολη και το 1873 εγκαινιάστηκε η γραμμή Κωνσταντινούπολη - Σεράμπεϋ. Ο Σιδηρόδρομος της Ανατολής είχε ολοκήρώσε πάνω από 1.300 χιλιόμετρα (810 μίλια) σιδηροδρόμου, που αποτελούνταν από τρεις κύριες γραμμές μέχρι το 1874. Αυτές οι γραμμές δεν συνδεόταν μεταξύ τους, αλλά ο Σιδηρόδρομος της Ανατολής είχε ξεκινήσει να τις λειτουργεί. Η μεγαλύτερη και πιο σημαντική από αυτές τις γραμμές ήταν αυτή από την Κωνσταντινούπολη στο Μπέλοβο μέσω Αδριανούπολης και Φιλιππούπολης, με διακλαδώσεις προς Αλεξανδρούπολη και Ιάμπολη. Οι άλλες δύο ήταν από τη Θεσσαλονίκη στη Μιτρόβιτσα και από το Ντόμπρλιν στη Μπάνια Λούκα. Η γραμμή Ντόμπρλιν-Μπάνια Λούκα δεν ήταν συνδεδεμένη με το Αυστριακό δίκτυο, έτσι τα έσοδα της ήταν χαμηλά. Αργότερα η γραμμή αυτή έγινε παθητική για το Σιδηρόδρομο της Ανατολής και εγκαταλείφθηκε το 1876, μέχρι να συνδεθεί με το Αυστριακό δίκτυο.
Κάθε επιπλέον κατασκευή καθυστέρησε εξαιτίας της Οθωμανικής οικονομικής κρίσης το 1875, όταν το μεγαλύτερο μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αντιμετώπιζε λιμό. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε πολλές εξεγέρσεις στα Βαλκάνια, με τη πιο σημαντική να είναι η Απριλιανή εξέγερση, η οποία οδήγησε σε μεγάλο πόλεμο στη περιοχή, ο οποίος σταμάτησε κάθε σιδηροδρομικό έργο. Πολλοί από τους εργάτες στρατολογήθηκαν και πολέμησαν εναντίον ενός μεγάλου συνασπιστικού στρατού υπό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η γραμμή Κωνσταντινούπολη - Φιλιππούπολη έπαιξε σημαντικό ρόλο, στη μεταφορά αγαθών και στρατιωτών στο μέτωπο. Ωστόσο, ο Οθωμανικός στρατός ήταν αρκετά λιγότερος από τους Ρωσικό, Ρουμανικό και Βουλγαρικό που επιτέθηκαν από το βορρά. Οι συνασπισμένες δυνάμεις κατέλαβαν μεγάλο μέρος της κυρίως γραμμής δυτικά της Αδριανούπολης μέχρι το τέλος του 1877, και όταν η Φιλιππούπολη κατελήφθη, μαζί με το μεγάλο της σιδηροδρομικό αμαξοστάσιο, τον Ιανουάριο 1878, οι Οθωμανοί επεζητούσαν ειρήνη. Το Συνέδριο του Βερολίνου απεκατέστησε την ειρήνη στα Βαλκάνια μιας και η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχώρησε πλήρη ανεξαρτησία σε Ρουμανία, Σερβία και Μαυροβούνιο ενώ η Αυστροουγγαρία θα κατελάμβανε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, και η Βουλγαρία θα γινόταν ένα υποτελές αυτοδιοικούμενο κράτος υπό Ρωσική επιρροή.