cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιβαλλοντικό ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης
Μειονεκτήματα
Τα μειονεκτήματα του ΠΗΜΣ συνοψίζονται στην ανάγκη να έχουμε μικρή σχετικά απόσταση εργασίας που μένει ελεύθερη για τις διάφορες εφαρμογές. Αυτή είναι αντίστροφα ανάλογη με την απαιτούμενη πίεση κάθε φορά, και αυτό είναι το τίμημα των πλεονεκτημάτων που δυνατόν να αποκομιστούν.
Όλα τα άλλα μειονεκτήματα που τυχόν υπάρχουν είναι χαρακτηριστικά του κάθε συγκεκριμένου τύπου εμπορικού μηχανήματος. Π.χ. η ικανότητα μεταφοράς της δέσμης με ελάχιστες δυνατές απώλειες και η ανίχνευση με την κάλλιστη απόδοση. Δεν είναι σωστό να αναφερθούμε συγκεκριμένα στο λήμμα αυτό.
Διαπεραστικό ΠΗΜΣ
Το ΠΗΜΣ μπορεί να λειτουργήσει με ανάλογο τρόπο όπως το περιβαλλοντικό ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης διερχόμενης δέσμης (ΠΗΜΣΔΔ). Δεν είναι αναγκαία η παρουσία της κολώνας του ΠΗΜΣΔΔ, αρκεί το δοκίμιο να είναι αρκετά λεπτό για να μπορεί να το διαπερνά η ηλεκτρονική δέσμη χαμηλότερης τάσης που γενικά χρησιμοποιείται στο ΠΗΜΣ. Είναι όμως αναγκαία η εισαγωγή κατάλληλων ανιχνευτών για την ανίχνευση των ηλεκτρονίων λαμπρού και σκοτεινού πεδίου στα οποία χωρίζεται η διερχόμενη δέσμη. Με τον τρόπο αυτό κάθε ΠΗΜΣ είναι δυνητικά ένα ανάλογο ΠΗΜΣΔΔ, από το οποίο όμως διαφοροποιείται με την χρησιμοποιούμενη εναλλακτική κολώνα και με ανιχνευτή στερεού σώματος ή με τον αέριο ανιχνευτή. Για το λόγο αυτό εισάγεται ο εναλλακτικός όρος "διαπεραστικό περιβαλλοντικό ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης" (ΔΠΗΜΣ).
Εφαρμογές (χρειάζονται επέκταση)
Μερικές αντιπροσωπευτικές εφαρμογές του ΠΗΜΣ:
Βιολογία
Μελέτη ζωντανών φυτικών οργανισμών όπως Leptospermum flavescens, μικροοργανισμοί και σύγκριση μεθόδων βιολογικών παρασκευασμάτων. .
Αρχαιολογία
Επιστήμη σύντήρησης αρχαιολογικών ευρημάτων.
Βιομηχανία
Βιομηχανία ερίου, τσιμέντου.
Επι-τόπου μελέτες
Κλίβανοι υψηλής θερμοκρασίας, τριχοειδείς μεταφορείς υγρών , μηχανισμοί έκτασης (επιμήκυνσης) και παραμόρφωσης υλικών.
Εμπορικά όργανα
Η ElectroScan Corporation κατασκεύασε και διέθεσε το πρώτο ΠΗΜΣ τα τέλη της δεκαετίας του 1980, την οποία διαδέχτηκαν με τη σειρά η Philips και η FEI. Αργότερα η LEO, που τη διαδέχτηκε η Zeiss, επίσης κατασκεύασαν και διέθεσαν ΠΗΜΣ και τελευταία ακολούθησαν η Hitachi και η JEOL. Διάφορες άλλες εταιρίες μπήκαν στην αγορά με όργανα που επιτρέπουν μόνο χαμηλές πιέσεις γύρω στα 100 Pa μαζί με τη χρήση ανιχνευτών ΟΣΗ, τα οποία είναι αρκετά για την αποφόρτιση μονωτικών υλικών. Όλα αυτά εμφανίζονται με αντίστοιχα εμπορικά ονόματα και ακρονύμια.
Διεθνώς έχει επικρατήσει το ακρονύμιο ESEM (environmental scanning electron microscope), όρος που πρώτη φορά εισήχθηκε το 1979 σαν συνέπεια της ιστορικής χρήσης των environmental cell (περιβαλλοντικών κυψελίδων) από προηγούμενους εργάτες στη μικροσκοπία διέλευσης δέσμης. Αυτό (το ESEM) έχει χρησιμοποιηθεί ελεύθερα στην πλατιά βιβλιογραφία και δεν αποτελεί εμπορικό προνόμιο (trademark).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτικά όργανα Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου
Σκήπτρο ουάς
Το σκήπτρο ουάς (στα Αιγυπτιακά, "δύναμη, ισχύ") ) είναι ένα σύμβολο που εμφανίζεται συχνά σε τεχνουργήματα, τέχνη και ιερογλυφικά και σχετίζεται με την αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Έχει μορφή στυλιζαρισμένου κεφάλι ζώου στην άκρη μακριάς ράβδου που καταλήγει σε διχαλωτή άκρη.
Το πλαίσιο των ταφικών πρακτικών, το σκήπτρο ουάς ήταν «υπεύθυνο» για την ευημερία του νεκρού, και έτσι κάποιες φορές περιλαμβανόταν στον ταφικό εξοπλισμό ή στη διακόσμηση του τάφου ή του φέρετρου. Το σκήπτρο επίσης θεωρούνταν και αναπαρίσταναν σε φυλακτό. Οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν ότι τον ουρανό στηρίζουν τέσσερεις πυλώνες, οι οποίοι θα είχαν το σχήμα του ουάς. Το σκήπτρο αυτό ήταν επίσης το σύμβολο του νομού των Θηβών, τέταρτου της Άνω Αιγύπτου (στα αιγυπτιακά w3st).
Τα σκήπτρα ουάς απεικονίζονταν να τα φέρουν θεοί, φαραώ και ιερείς. Εμφανίζονται συχνά σε εικόνες, σχέδια, και ανάγλυφα των θεών, και συχνά μαζί με άλλα σύμβολά όπως το ανκχ και τη στήλη ντζεντ. Έχουν βρεθεί κομμάτια από πραγματικά σκήπτρα ουάς, τα οποία είναι κατασκευασμένα από φαγεντιανή ή ξύλο, ενώ διακρίνονται το κεφάλι στο άκρο και η διχαλωτή ουρά του Ζώου του Σετ, στην άκρη στην οποία καταλήγει. Τα πρώτα δείγματα χρονολογούνται στην Πρώτη Δυναστεία.
Στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά το ιερογλυφικό The ουάς (wꜣs) αντιπροσωπεύει τη λέξη δύναμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακά σύμβολα
Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, Ασένοβγκραντ
alt=Southeast view of a narrow medieval church topping a cliff|right|thumb|Νοτιοανατολική όψη alt=East view of a narrow medieval church topping a cliff, with some residential buildings in the foreground. The apse of the church is visible behind some rocks.|right|thumb|Ανατολική όψη με ορατή την αψίδα της εκκλησίας Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (βουλγαρικά: църква „Свети Йоан Кръстител“, τσάρκβα „Σβέτι Γιοάν Κραστίτελ“), επίσης γνωστή ως Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου ή τοπικά Σβέτι Γιάνι ή Σβέτι Γιαν, είναι μια μικρή μεσαιωνική ορθόδοξη εκκλησία στην κωμόπολη Ασένοβγκραντ  στην Επαρχία Φιλιππούπολης, νότια κεντρική Βουλγαρία. Ο ναός βρίσκεται πάνω σε ένα βράχο στα δυτικά της πόλης και χρονολογείται στον 12ο-14ο αιώνα. Το εξωτερικό της είναι διακοσμημένο με πολλά τυφλά αψιδώματα, ενώ το εσωτερικό της περιλαμβάνει κυρίως νωπογραφίες από τον 18ο αιώνα, με μερικά κομμάτια τοιχογραφιών από τον 14ο αιώνα. Η ψηλή θέση και οι θυρίδες βολής τόξου στο βόρειο τοίχο έκαναν την εκκλησία κατάλληλη ως αμυντικό φυλάκιο.
Τοποθεσία και ιστορία
Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, γνωστή στους ντόπιους ως Σβέτι Γιάνι, ή Σβέτι Γιαν, βρίσκεται σε ένα ψηλό βράχο στα δυτικά προάστια του Ασένοβγκραντ, τα οποία ανήκουν στην παλιά πόλη. Για να είναι δυνατή η κατασκευή της, το έδαφος γύρω από τα θεμέλιά της, έπρεπε να ενισχυθεί. Η εκκλησία βρίσκεται κοντά σε πολλά λιγότερο αρχαία παρεκκλήσια, όπως της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Γεωργίου και το παρεκκλήσι των Εισοδίων της Υπεραγίας Μητέρας του Θεού μέσα στο Ναό. Σε κοντινή απόσταση υπάρχουν επίσης ένα σιντριβάνι του 17ου αιώνα και τα ερείπια μεσαιωνικών οχυρώσεων του 11ου-13ου αιώνα. Μαζί, τα κτίρια αυτά συμβάλλουν στη μεσαιωνική ατμόσφαιρα του Ασένοβγκραντ.
Η εκκλησία δεν έχει χρονολογηθεί οριστικά. Ο ιστορικός τέχνης Αντρέ Γκραμπάρ την τοποθέτησε στο 14ο αιώνα, ο λόγιος Νικόλα Μαβροντίνοφ την χρονολόγησε στον 13ο αιώνα, ενώ ο αρχαιολόγος Κραστίου Μιγιάτεφ είναι της γνώμης ότι και οι δύο θεωρίες είναι εξίσου πιθανές. Ο αρχιτέκτονας συγγραφέας Στέφαν Στάμοφ δίνει ένα ευρύ φάσμα από τον 12ο έως τον 14ο αιώνα.
Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή ανήκει στις βόρειες οχυρώσεις του μεσαιωνικού Ασένοβγκραντ (τότε γνωστού ως Στενήμαχος). Ήταν σε συνεχή λειτουργία μέχρι τα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν υπέστη σημαντικές ζημιές, ίσως κατά τη διάρκεια Οθωμανικών ληστρικών επιδρομών. Κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακατασκευής που έγιναν αμέσως μετά, η οροφή και τα ανώτερα τμήματα του ναού τροποποιήθηκαν. Το εσωτερικό επίσης βάφτηκε εκείνη την περίοδο.
Η εκκλησία έχει προστατευθεί ως εθνική αρχαιότητα από το 1940. Το 1970, συμπεριλήφθηκε μεταξύ των Βουλγαρικών μνημείων πολιτισμού εθνικής σημασίας. Ο ναός ανοικοδομήθηκε στη δεκαετία του 2000 από μια ομάδα υπό τον αρχιτέκτονα Στόιτσο Μαρόνοφ. Οι προσπάθειες αποκατάστασης αποκατέστησαν τα παράθυρα, τις εσωτερικές τοιχογραφίες και το τέμπλο, και χρειάστηκαν 42 ημέρες.
Αρχιτεκτονική και η διακόσμηση
Η εκκλησία χτίστηκε από εναλλασσόμενες σειρές από πέτρες και τούβλα, χωρίς καμία κεραμική επένδυση. Τυφλές καμάρες αποτελούν ένα σημαντικό μέρος των εξωτερικών χώρων της εκκλησίας: υπάρχουν πέντε σε καθένα από τον βόρειο και νότιο τοίχο, με πρόσθετες τρεις στο δυτικό τοίχο. Οι τοίχοι έχουν περίπου 1 μέτρο πάχος. Στην αρχιτεκτονική της, η εκκλησία μοιάζει πολύ με άλλα μεσαιωνικά θρησκευτικά κτίρια στα στενή περίχωρά της, κυρίως το Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Φρούριο του Ασέν νότια του Ασένοβγκραντ και το οστεοφυλάκιο της Μονής Μπάτσκοβο. Ωστόσο, η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή είναι μοναδική στο ότι είναι η μόνη από τις τρεις που περιλαμβάνει θυρίδες βολής τόξων. Έξι θυρίδες βολής στο βόρειο τοίχο επέτραψαν στην εκκλησία να μετατραπεί γρήγορα σε αμυντικό πύργο.
Οι περισσότερες από τις σωζόμενες νωπογραφίες στους εσωτερικούς τοίχους του ναού χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα. Αυτές περιλαμβάνουν εικόνες της Θεοτόκου, του Ιησού Χριστού και του Ιωάννης του Βαπτιστή, όλες ζωγραφισμένες στο πλαίσιο της πρώτης ανοικοδόμησης της εκκλησίας. Ωστόσο, οι εργασίες αποκατάστασης που εκτελέσθηκαν κατά τη δεκαετία του 2000 έχουν αποκαλύψει τοιχογραφίες του 14ου αιώνα που απεικονίζουν τη συνάντηση της Ελισάβετ και της Μαρίας, καθώς και του Ιωάννη του Βαπτιστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Βουλγαρία
Πιοτρ Σεβυριόφ
Ο Πιοτρ Γιάκοβλεβιτς Σεβυριόφ (ρωσ. Пётр Я́ковлевич Шевырёв: Πιοτρ Γιάκαβλιεβιτς Σιβυριόφ, 7 Μαΐου 1863 – 20 Μαΐου 1887), ήταν ρώσος ναρόντνικος (ναροντνισμός= ευρύ λαϊκό επαναστατικό κίνημα των αγροτών στη Ρωσία στα τέλη του 19ου αιώνα, από τη ρωσική λέξη ναρόντ = λαός) επαναστάτης, μέλος της τερροριστικής φράξιας της οργάνωσης Λαϊκή Θέληση (ρωσ. Народная воля: Ναρόντναγια Βόλια).
Γεννήθηκε στην Ουκρανία και ήταν γιος πλούσιου εμπόρου ευγενικής καταγωγής. Τo 1883 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Χαρκόβου και λίγο αργότερα, έπειτα από αίτημα του αδελφού του στις Αρχές, μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και στη Σχολή Φυσικών Επιστημών λόγω του ότι υπέφερε από φυματίωση και στην πρωτεύουσα μπορούσε να καταφύγει στις ιατρικές συμβουλές διάσημων γιατρών. Το χειμώνα του 1885-86, ίδρυσε την παράνομη οργάνωση με την επωνυμία Φοιτητική Ένωση ή Ένωση Ομάδων Συγγένειας (ρωσ. Союз землячеств: σαγιούς ζιμλιάτσιεστφ). Παρά την ασθένειά του, εκινείτο συνεχώς, πάντα ανήσυχος και ενοχλητικός, με αξιόλογες οργανωτικές δεξιότητες, όντας η προσωποποίηση της πρωτοβουλίας. Στο μυαλό του το ένα σχέδιο ακολουθούσε ένα άλλο, για να καταλήξει τέλος στην ανάγκη πρακτικής αντιμετώπισης των ζητημάτων, μακριά από εκτεταμένες θεωρητικολογίες, προπαγανδίζοντας έτσι τον επικίνδυνο δρόμο του ολομέτωπου αγώνα με την κυβέρνηση. Συμμετείχε σε μυστικές οργανώσεις και σε πολλά περίπτερα εκθέσεων των φοιτητικών επαναστατικών σχηματισμών και έβγαζε πολλούς λόγους περί αναγκαιότητας επιτάχυνσης των μεταρρυθμίσεων στη Ρωσία. Διακρινόταν για το ήθος του και τη θέλησή του για αγώνα.
Στα τέλη του 1886, ίδρυσε μαζί με τον Αλεξάντρ Ιλίτς Ουλιάνοφ, μεγαλύτερο αδελφό του μικρού ακόμα Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ (το γνωστό μετέπειτα Λένιν), με τον οποίο γνωρίστηκαν στο Πανεπιστήμιο, την "Τερροριστική Φράξια" της Ναρόντναγια Βόλια, η οποία επιχείρησε να δολοφονήσει τον τσάρο Αλέξανδρο Γ', την 1η Μαρτίου 1887 (με το παλαιό ημερολόγιο). Η απόπειρα αποκαλύφθηκε πριν πραγματοποιηθεί και η αστυνομία επιδόθηκε σε ένα ανελέητο κυνήγι των συνωμοτών.
Ο Σεβυριόφ, φυγόδικος ακόμα, είχε καταφύγει στην Κριμαία, ώστε να επωφεληθεί από το πιο ζεστό κλίμα της περιοχής, καθώς παρουσίαζε έξαρση η νόσος του (φυματίωση). Συνελήφθη στη Γιάλτα στις 7 Μαρτίου και στις 19 Απριλίου καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού κατά τη διάρκεια της επονομαζόμενης δίκης της "Δεύτερης 1ης Μαρτίου" (από την ημερομηνία της απόπειρας δολοφονίας του τσάρου. Ονομάστηκε δεύτερη γιατί είχε ακολουθήσει η πρώτη του 1881 μετά τη δολοφονία τού πρώην τσάρου Αλέξανδρου Β'), που έγινε στην Αγία Πετρούπολη. Αρνήθηκε να κατονομάσει συνεργούς, αναλαμβάνοντας την ευθύνη ως ιδρυτής της οργάνωσης. Εκτελέστηκε στο κάστρο Ορέσεκ της Αγίας Πετρούπολης, μαζί με τον Αλέξανδρο Ουλιάνοφ, δύο εβδομάδες αργότερα.
Οι ναρόντνικοι απέτυχαν στον πρωταρχικό άμεσο στόχο τους, την ήττα και πτώση του τσαρισμού, καθότι έκαναν ένα σημαντικό στρατηγικό λάθος. Σε αντίθεση με τους Δεκεμβριστές, που μισό αιώνα περίπου νωρίτερα είχαν θέσει θέμα αλλαγής του πολιτειακού, εμφορούμενοι από τις ιδέες και παραστάσεις που αποκόμισαν από τη συμμετοχή τους στους ναπολεόντειους πολέμους, περιθωριοποιώντας όμως το λαό, καθώς πίστευαν ότι δεν ήταν χειραφετημένος, με συνέπεια να απομονωθούν από τις μάζες, οι οποίες ένιωσαν περιφρονημένες και περίμεναν προτάσεις ευρύτερης απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι την προσπάθεια ανατροπής του τσαρισμού, οι ναρόντνικοι και ο Σεβυριόφ υπερτίμησαν τις δυνατότητες της μάζας.
Θεώρησαν ότι η επανάσταση θα ερχόταν ως αποτέλεσμα της συσσωρευμένης αρνητικής εμπειρίας των μαζών και θα εκδηλωνόταν περίπου ως φυσικό φαινόμενο και επακόλουθο, δίδοντας έτσι λίγη σημασία στην οργάνωση του κινήματος σε στέρεες βάσεις και το γεγονός της πλατιάς αμορφωσιάς της τσαρικής αγροτιάς. Η αποτυχία τους αποτέλεσε όμως το έναυσμα για τις νεοπαγείς επαναστατικές οργανώσεις να μάθουν από τα λάθη τους και να ενστερνιστούν την ανάγκη μιας φωτισμένης ιντελιγκέντσιας, η οποία θα καθοδηγούσε και θα έθετε τα αυστηρά πλαίσια οργάνωσης και δράσης, οδηγώντας στο κόμμα νέου τύπου του Λένιν, το κόμμα των επαγγελματιών στελεχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Δήμος Κω (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κω
Cos (demus)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας 1976–77
Η εξέλιξη του πρωταθλήματος
Τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος του πρώτου γύρου στη βαθμολογία προηγούνταν ο ΑΟ Στυλίδας με 14 βαθμούς (νικώντας με 6-0 τον Αστέρα Ιτέας), ακολουθούμενος από το Φωκικό (13 β.) ο οποίος επικράτησε στην Άμφισσα της Αταλάντης με 2-1 και τον Άρη Α.Κ. (11 β.) που ηττήθηκε στη Λαμία από τον τοπικό Ηρακλή με 1-0. Ήδη, το Νέο Κρίκελλο είχε αποχωρήσει και μηδενίζονταν στους αγώνες του.
Τη 14η αγωνιστική ο Φωκικός γνώρισε την ήττα, έπειτα από 7 συνεχόμενες νίκες, στον Άγιο Κωνσταντίνο, με 3-1, παρότι προηγήθηκε στο σκορ και έτσι οι δυο ομάδες ισοβαθμούσαν στην κορυφή της βαθμολογίας, με 23 βαθμούς, έχοντας ξεφύγει από τη Μαλεσίνα (20 β.) και τη Στυλίδα (19 β.)
Έξι αγωνιστικές πριν τη λήξη της σεζόν, ο Φωκικός υπέστη την τρίτη συνεχόμενη ήττα του με 2-1 στη Μαλεσίνα και βρέθηκε 3 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο Άρη (26 βαθμοί) που νίκησε 6-1 τον Ολυμπιακό Ανθήλης, μαζί με τους Στυλίδα (1-0 τον Παμμωλιακό) και Μαλεσίνα, στους 23 βαθμούς.
Την προ-τελευταία ημέρα κρίθηκε οριστικά η πρωτιά, καθώς ο Άρης Α.Κ. επικράτησε με 6-3 του Παμμωλιακού και διατήρησε τη διαφορά των 3 βαθμών υπέρ του και με το σέντερ φορ του Καραμήτσο να αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (21 γκολ, ενώ απέμενε το τελευταίο παιχνίδι στην Αταλάντη).
Πηγές
ΕΠΣ Φθιωτιδοφωκίδας 1976-77 ΕΠΣ Φθιωτιδοφωκίδας 1976-77 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1976-1977
Σικόκου
Το όνομα του νησιού προέρχεται από το χωρισμό της, ιστορικά, σε τέσσερις επαρχίες: Άβα, Τόσα, Σάνουκί και Ίγιο. Τα όριά τους διατηρούνται στους σημερινούς τέσσερις νομούς (県, κεν) του νησιού:
Το βόρειο μέρος του νησιού είναι το πιο προσιτό συγκοινωνιακά και ανεπτυγμένο βιομηχανικά, ενώ απολαμβάνει το ήπιο κλίμα της Εσωτερικής Θάλασσας. Συνδέεται με τρεις υπεργέφυρες με τους μεγάλους οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες της Χονσού. Αντίθετα, το νότιο και μεγαλύτερο τμήμα είναι ορεινό και αραιοκατοικημένο, με κυρίως αγροτική οικονομία, ενώ βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό.
Μεγάλες πόλεις - και πρωτεύουσες των αντίστοιχων νομών - είναι στο βόρειο τμήμα η Τοκούσιμά, Τακάματσού και Ματσούγιαμα ενώ στο νότιο μόνο το Κότσι.
Η Σικόκου είναι διάσημη για τον πιο σημαντικό δρόμο προσκυνητών στην Ιαπωνία, που περιλαμβάνει 88 ναούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας
Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ
Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (Mustafa Kemal Atatürk,, Θεσσαλονίκη, 1881 - Κωνσταντινούπολη, 10 Νοεμβρίου 1938) ήταν Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός. Ήταν ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Ουσιαστικά ανέλαβε πραξικοπηματικά μια διαμελισμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία, της οποίας το εναπομείναν υπόλοιπο των εδαφών στην Ανατολία κατόρθωσε να μετατρέψει σε κράτος δυτικού προτύπου, ονομάζοντάς το Τουρκία και αποτελώντας έως και σήμερα εθνάρχη της Τουρκίας στη συνείδηση του τουρκικού έθνους.
Η κυβέρνησή του ακολούθησε μια πολιτική εκτουρκισμού, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα ομοιογενές, ενιαίο και πάνω από όλα κοσμικό έθνος υπό το τουρκικό λάβαρο. Επί Ατατούρκ, ζητήθηκε από τις μειονότητες στην Τουρκία να μιλούν τουρκικά δημόσια, αλλά τους επιτρεπόταν να διατηρήσουν τη δική τους γλώσσα ταυτόχρονα. Τα μη τουρκικά τοπωνύμια και οι μειονότητες διατάχθηκαν να λάβουν τουρκικό επώνυμο σύμφωνα με τις τουρκικές παραδόσεις. Θεωρείται, παρ' όλ' αυτά, χαρισματικός ηγέτης, του οποίου η μορφή, σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες προσωπικότητες που επηρέασαν καθοριστικά με την παρουσία τους τον 20ό αιώνα. Το τουρκικό κοινοβούλιο του απένειμε το επώνυμο Ατατούρκ το 1934, που σημαίνει «Πατέρας των Τούρκων», σε αναγνώριση του ρόλου που έπαιξε στην οικοδόμηση της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας.
Καταγωγή
300px|μικρογραφία|Η οικία που γεννήθηκε ο Κεμάλ στη [[Θεσσαλονίκη. Σήμερα, έχει μετατραπεί σε μουσείο ενώ στον ίδιο χώρο στεγάζεται και το Τουρκικό Προξενείο]] Πατέρας του ήταν ο μουσουλμάνος Αλή Ριζά (ή Ριζί) Εφέντη (τουρκ. Ali Rıza Efendi), ο οποίος αρχικά δούλευε για λογαριασμό μουσουλμανικών θρησκευτικών ιδρυμάτων, επιθεωρώντας τις φιλανθρωπικές δραστηριότητές τους. Υπηρέτησε ως υπολοχαγός εθελοντικής στρατιωτικής μονάδας, κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-8, και στο τέλος του πολέμου έγινε τελωνειακός υπάλληλος. Ο Αλή Ριζά πέθανε όταν ο Μουσταφά ήταν επτά ετών. Μητέρα του ήταν η Ζουμπεϊντέ Χανούμ (τουρκ. Zübeyde Hanım), με καταγωγή από την κωμόπολη του Λαγκαδά, της οποίας ο πατέρας ίσως ήταν επιστάτης σε αγρόκτημα, όπως ο αδελφός της.
Ο Ατατούρκ ισχυρίστηκε πως οι πρόγονοί του ήταν Τούρκοι νομάδες (Γιουρούκοι) που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή των Βαλκανίων, ωστόσο δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Αντίθετα, έχει υποστηριχθεί πως κληρονόμησε την τουρκική γλώσσα από προγόνους που ήρθαν από την Ανατολία και τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά από προγόνους αλβανικής ή σλαβικής καταγωγής. Κάποιες ενδείξεις για το δεύτερο είναι οι εξής: Ο παππούς του Αλή Ριζά είχε το προσωνύμιο «κόκκινος» (ξανθός), ενώ ξανθή με γαλανά μάτια ήταν η μητέρα του Κεμάλ και ο ίδιος ο Ατατούρκ. Έχει ωστόσο υποστηριχθεί πως υπήρχαν Τούρκοι μικρασιατικής καταγωγής με ανάλογα χαρακτηριστικά, όμως η αναλογία είναι μεγαλύτερη στους Βαλκάνιους. Άλλο στοιχείο είναι ότι ο Τζεμίλ Μποζόκ, μακρινός ξάδελφος του Κεμάλ και αργότερα υπασπιστής του, είχε παππού αλβανικής καταγωγής, χωρίς όμως να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν η συγγένειά του με τον Κεμάλ ήταν εξ αίματος. Επίσης, ο Τζεμίλ Μποζόκ υποστήριζε πως ήταν συγγενής και της οικογένειας της Ζουμπεϊντέ Χανούμ. Λόγω της μεγάλης εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης κατά την οθωμανική περίοδο, πολλοί από τους ισλαμιστές αντιπάλους του που ενοχλήθηκαν από τις μεταρρυθμίσεις του ισχυρίστηκαν ότι ο Ατατούρκ είχε προγόνους του Ντονμέ. Εβραίοι που ασπάστηκαν το Ισλάμ δημόσια, αλλά εξακολουθούσαν να διατηρούν κρυφά την πίστη τους στον Ιουδαϊσμό.
Νεανικά χρόνια
thumb|left|upright|Ο νεαρός Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ
Επισήμως η γέννηση του Ατατούρκ καταγράφεται το έτος 1296 του ημερολογίου Ρουμί, το οποίο εκτείνεται από τις 13 Μαρτίου 1880 έως τις 12 Μαρτίου 1881 του Γρηγοριανού ημερολογίου. Γεννήθηκε στην τότε οθωμανική Θεσσαλονίκη και το όνομα του ήταν Μουσταφά. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης δεν είναι γνωστή. Όταν ρωτήθηκε από τα μέλη συγγραφικής ομάδας εγκυκλοπαίδειας, απάντησε πως γεννήθηκε τη 19η Μαΐου του 1919, δηλαδή την ημέρα που αποφάσισε να γίνει αντάρτης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του κατέφυγε στο σπίτι του αδερφού της στο χωριό Σαρήγιαρ (σημ. Χρυσαυγή) του Λαγκαδά, στο οποίο υπήρχε σημαντική παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου. Από εκεί έφυγε λίγα χρόνια αργότερα, επιστρέφοντας πάλι στη Θεσσαλονίκη όπου έζησε με τη θεία του, Χατιτζέ. Σύμφωνα με άλλη αφήγηση, που σχετίζεται με το "Σπίτι Μνήμης" του πατέρα του, Αλί Ρεζά Εφέντη, που βρίσκεται στη Βόρεια Μακεδονία, ο Κεμάλ έζησε εκεί ως παιδί. Επιδεικνύεται μάλιστα και ομοίωμά του σε παιδική ηλικία να παίζει με την αδελφή του Μακμπουλέ μέσα σε δωμάτιο του σπιτιού. Ανεπίσημα το σπίτι γίνεται αντιληπτό ως "Σπίτι Μνήμης Ατατούρκ".
Στα δώδεκά του χρόνια, και παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του, ο Μουσταφά εισήχθη στην κατώτερη στρατιωτική σχολή της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή του Μοναστηρίου, για να καταλήξει το 1899 στην Αυτοκρατορική Στρατιωτική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης από την οποία εξήλθε το 1902. Αμέσως μετά, εισήχθη στη Σχολή Ειδικής Εκπαίδευσης του Γενικού Επιτελείου, από όπου το 1904 αποφοίτησε με τον βαθμό του λοχαγού. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη στρατιωτική σχολή της Θεσσαλονίκης διακρίθηκε στα μαθηματικά και ύστερα από προτροπή ενός δασκάλου του, που συμπτωματικά ονομαζόταν Μουσταφά, υιοθέτησε το όνομα Κεμάλ, που σημαίνει «τελειότητα». Από εκείνη την εποχή οι πολιτικές του απόψεις ήταν αντίθετες προς το οθωμανικό κράτος και γι' αυτό είχε αρχίσει να εκδίδει πολιτική εφημερίδα, η οποία μοιραζόταν στους συμμαθητές του, ενάντια στο τότε καθεστώς.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το 1905, διορίστηκε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Ακαδημίας στην Κωνσταντινούπολη, αλλά θεωρήθηκε αντικαθεστωτικός με αποτέλεσμα να φυλακιστεί για λίγους μήνες και έπειτα να σταλεί, ουσιαστικά να εξοριστεί, στο 5ο τάγμα Δαμασκού. Εκεί ίδρυσε μυστικό πολιτικό σωματείο, το οποίο ονόμασε Vatan ve Hürriyet, που στα τουρκικά σημαίνει Πατρίδα και Ελευθερία. Κατάφερε να μυήσει αρκετούς αξιωματικούς και να δημιουργήσει παρακλάδια στη Θεσσαλονίκη. Όμως γρήγορα η επαναστατική κίνηση αποκαλύφθηκε και αναγκάστηκε να διαλύσει την οργάνωση. Στη συνέχεια μετατέθηκε στη Γιάφα (σημ. Ισραήλ).
Οι απόψεις για την συμμετοχή του Κεμάλ στο κίνημα των Νεότουρκων διίστανται. Θεωρείται ότι δεν έλαβε ενεργά μέρος στο κίνημα των Νεοτούρκων. Υπάρχει η άποψη ότι την εποχή του ξεσπάσματος του κινήματος ο Κεμάλ βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, στην οποία εργάστηκε για την επιτυχία της επαναστατικής αυτής κίνησης αλλά, στη συνέχεια, ήρθε σε ρήξη με την ηγεσία των Νεότουρκων και παράτησε προσωρινά την πολιτική, στρέφοντας την προσοχή του στα στρατιωτικά. αριστερά|upright|μικρογραφία|Φωτογραφία του 1914, με τον Ατατούρκ ντυμένο ως [[Γενίτσαροι|γενίτσαρο]]
Το 1911, στάλθηκε στη Λιβύη για να οργανώσει την αντίσταση εναντίον των Ιταλών και σύντομα διακρίθηκε στον Ιταλοτουρκικό πόλεμο. Κατά την διάρκεια του Ιταλοτουρκικού πολέμου ο Ατατούρκ ασθένησε και νοσηλεύτηκε για ένα διάστημα από έναν Έλληνα ιατρό ονόματι Τσατσάνη (Çaçani) στην Αίγυπτο. Παρά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το 1912, προβιβάσθηκε σε ταγματάρχη. Το ξέσπασμα του Α΄ Βαλκανικού πολέμου τον βρήκε στην Καλλίπολη, όπου λίγο αργότερα προάχθηκε σε αντισυνταγματάρχη και διορίστηκε στρατιωτικός ακόλουθος στη Σόφια της Βουλγαρίας. Στις επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου κατάφερε να διακριθεί, με αποτέλεσμα να γίνει διοικητής του 2ου Σώματος Στρατού, με το οποίο υπηρέτησε στον Καυκάσου στις επιχειρήσεις του 1916, και στη συνέχεια να προαχθεί σε Πασά. upright|thumb|Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ ως διοικητής του στρατού (1918)
Συγκεκριμένα, η μεγάλη διάκριση ήρθε στις πολεμικές επιχειρήσεις της χερσονήσου της Καλλίπολης ή των Δαρδανελίων το 1915, όταν ο Κεμάλ κατάφερε να αποκρούσει τις δυνάμεις της Αντάντ, και συγκεκριμένα τις Αγγλογαλλικές, εισπράττοντας σχόλια του τουρκικού τύπου όπως «υπερασπιστής του Ισλάμ» και «σωτήρας της Κωνσταντινούπολης». Έχοντας προβλέψει τη συγκεκριμένη κίνηση των συμμάχων, ο Κεμάλ είχε ζητήσει νωρίτερα να αναλάβει την διοίκηση της άμυνας της Ραιδεστού, τις οποίες ανέλαβε προαχθείς σε συνταγματάρχη, για να εφαρμόσει δική του αμυντική τακτική. Το 1917, ως διοικητής του 2ου Αυτοκρατορικού Σώματος, νίκησε τους ήδη αποδιοργανωμένους, λόγω της Οκτωβριανής Επανάστασης, Ρώσους, στο μέτωπο του Καυκάσου, και ανέκοψε την προέλαση ρωσικής στρατιωτικής δύναμης, αποσπώντας τις περιοχές Μπιτλίς και Μους. Εξ αιτίας αυτού, η οθωμανική κυβέρνηση τον προήγαγε σε υποστράτηγο (Πασά).
Στη συνέχεια μετατέθηκε στο 7ο σώμα στρατού στην Παλαιστίνη και τη Συρία, αλλά στις 7 Οκτωβρίου επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη για να συνοδεύσει τον διάδοχο του θρόνου, Μεχμέτ, στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια όμως του ταξιδιού αρρώστησε και αναγκάστηκε να παραμείνει για λίγο στη Βιέννη. Επέστρεψε στις 28 Αυγούστου του 1918 στη Παλαιστίνη, όπου μελέτησε αναλυτικά την κατάσταση στη Συρία. Τότε αντελήφθη πως ο ερχομός των Άγγλων ήταν θέμα χρόνου ενώ οι οθωμανικές δυνάμεις ήταν φανερό ότι δεν μπορούσαν να τους αναχαιτίσουν. Μέσα σε λίγες μέρες ο οθωμανικός στρατός είχε υποχωρήσει στην Ιορδανία ενώ χιλιάδες ήταν οι νεκροί. Αξίζει να σημειωθεί ότι την υποχώρηση την είχε οργανώσει ο Κεμάλ ενώ ταυτόχρονα είχε αναλάβει και τη διοίκηση του Νοτιο-Ανατολικού μετώπου, χωρίς όμως καμία επιτυχία. Σε εκείνη την υποχώρηση μόλις που κατάφερε να διαφύγει την αιχμαλωσία. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη, απέστειλε οργισμένο τηλεγράφημα στον Σουλτάνο, όπου κατηγορούσε τους ανωτέρους του για την υποχώρηση και τις τεράστιες απώλειες του στρατού.
Στις 30 Οκτωβρίου 1918, πραγματοποιήθηκε η ανακωχή του Μούδρου μεταξύ της Αντάντ και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία όμως ο Κεμάλ θεώρησε ταπεινωτική για την πατρίδα του.
Ρήξη με την Υψηλή Πύλη και αντεπίθεση
thumb|upright|Ο Μουσταφά Κεμάλ
Με την ανακωχή του Μούδρου τοποθετήθηκε σε μη μάχιμη θέση του υπουργείου Εθνικής Αμύνης στην Κωνσταντινούπολη, οργανώνοντας παράλληλα εθνικιστικές ομάδες, στις οποίες συμμετείχαν και πολλοί οι οποίοι είχαν παραγκωνιστεί από τον Σουλτάνο. Ύστερα από πιέσεις των Άγγλων και προκειμένου να απαλλαχθεί από αυτόν, ο Σουλτάνος τον διόρισε τον Μάιο του 1919 στρατιωτικό επιθεωρητή των Ανατολικών Επαρχιών. Αποβιβάστηκε στη Σαμσούντα στις 19 Μαΐου 1919, ημέρα που θεωρείται για τους Τούρκους έναρξη του πολέμου της ανεξαρτησίας τους.
Εκεί ο Κεμάλ μαζί με άλλους αξιωματικούς υπέγραψε μυστικό πρωτόκολλο με το οποίο οι αξιωματικοί δήλωναν την αντίθεσή τους με τη φίλα προσκείμενη προς την Αντάντ τουρκική κυβέρνηση και ουσιαστικά ξεκινούσαν ανταρτοπόλεμο εναντίον της Υψηλής Πύλης. Τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο συγκάλεσε δύο εθνικά συνέδρια, ένα στο Ερζερούμ και ένα στη Σεβάστεια. Στο δεύτερο συνέδριο εκλέχθηκε πρόεδρος της Εταιρείας για την Προάσπιση των Εθνικών Δικαιωμάτων των Ανατολικών Επαρχιών. Ως πρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής απαίτησε την απόρριψη των συμμαχικών όρων ειρήνης, ασκώντας πιέσεις στον Σουλτάνο. Παράλληλα ξεκίνησε και η δεύτερη φάση των διώξεων του Ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. thumb|left|upright|Πολιτική καρικατούρα που απεικονίζει τον [[Κωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας|Κωνσταντίνο Α΄ και τον Κεμάλ]]
Το Φεβρουάριο του 1920, τουρκικές και κουρδικές άτακτες δυνάμεις υπό την καθοδήγησή του, επιτέθηκαν κατά διεσπαρμένων γαλλο-αρμενικών στο Μαράς πετυχαίνοντας την πρώτη νίκη που επιζητούσαν οι κεμαλικοί. Το επεισόδιο προκάλεσε έκπληξη στους συμμάχους της Αντάντ στην Κωνσταντινούπολη, που αγνοούσαν τις πραγματικές δυνατότητες του Κεμάλ.
Στις 23 Απριλίου 1920, ο Κεμάλ εγκαταστάθηκε στην Άγκυρα και, έχοντας καταδικαστεί από τον Σουλτάνο σε θάνατο, συγκάλεσε τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, η οποία εξέλεξε προσωρινή κυβέρνηση με Πρωθυπουργό και πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης τον ίδιο, ενώ του ανατέθηκε παράλληλα και η ηγεσία του στρατού. Στις 10 Αυγούστου υπογράφηκε από την οθωμανική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης η Συνθήκη των Σεβρών, την οποία η κυβέρνηση Κεμάλ αρνήθηκε να αναγνωρίσει, θεωρώντας την ατιμωτική για το έθνος. Στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση είχαν σχηματιστεί δύο ομάδες: η μία υποστήριζε τον Κεμάλ και η άλλη αντιδρούσε σθεναρά στα σχέδιά του. Τελικά υπερίσχυσε η πρώτη ομάδα, η οποία και κατάφερε να ενισχύσει με περισσότερες εξουσίες τον ρόλο του προέδρου.
Σταδιακά, ο Κεμάλ κατάφερε να προσεταιριστεί τις Μεγάλες Δυνάμεις και να συνάψει βαρύνουσας σημασίας συμφωνίες, οι οποίες άλλαξαν δραματικά υπέρ των κεμαλιστών την κατάσταση στη Μικρά Ασία. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξε η Σοβιετική Ένωση, την οποία προσεταιρίστηκε χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο που διεξήγαγε ως αντι-ιμπεριαλιστικό, κατά των δυτικών δυνάμεων. Οι Σοβιετικοί όχι μόνο παραχώρησαν οθωμανικές περιοχές που είχαν χαθεί στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1878, αλλά υπολογίζεται ότι προσέφεραν στην κυβέρνηση της Άγκυρας βοήθεια αξίας 6 εκατομμυρίων ρουβλίων. Επίσης, παρά την προσωπική του αντιθρησκευτική στάση και ιδεολογία, ο Κεμάλ -κατά τη διάρκεια του πολέμου- κατάφερε και συνένωσε όλους τους μουσουλμάνους της Μικράς Ασίας σε πόλεμο για την υπεράσπιση του Ισλάμ, προκαλώντας επίσης κινήματα συμπαράστασης σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, κατόπιν παρασκηνιακών συνομιλιών, οι Γάλλοι συμφώνησαν να ακυρώσουν τη Συνθήκη των Σεβρών και να αποχωρήσουν από τη Μικρά Ασία, εγκαταλείποντας στρατιωτικό υλικό. Στις 2 Ιανουαρίου 1922 η Ουκρανία υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με την κυβέρνηση Κεμάλ. Μέχρι τον Ιούλιο του 1922, η μοναδική μεγάλη δύναμη που υποστήριζε την Ελλάδα στον πόλεμο (μόνο διπλωματικώς όμως) ήταν η Αγγλία.
Στις 13 Αυγούστου ο τουρκικός στρατός, εκμεταλλευόμενος τα ολέθρια λάθη της ελληνικής πλευράς, επιτέθηκε στη γραμμή του Αφιόν Καραχισάρ αιφνιδιάζοντας τον ελληνικό στρατό και γρήγορα κατάφερε να τον διασπάσει και να τον τρέψει σε φυγή. Στις 27 Αυγούστου 1922, και αφού οι Ιταλοί είχαν εκκενώσει την Έφεσο, ο τουρκικός στρατός υπό την ηγεσία του Κεμάλ κατέλαβε τη Σμύρνη, σφάζοντας τον ελληνικό και αρμενικό πληθυσμό και πυρπολώντας την ελληνική και αρμενική συνοικία.
Πρόεδρος της Τουρκίας
μικρογραφία|upright|Ο Ατατούρκ το 1936, 2 χρόνια πριν τον θάνατο του Στις 17 Νοεμβρίου του 1922 ο Σουλτάνος Μωάμεθ Στ΄ εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη, ουσιαστικά παραδίδοντάς την στην κυβέρνηση της Άγκυρας. Στις 29 Οκτωβρίου του 1923 ο Κεμάλ ορκίστηκε πρώτος πρόεδρος της, ενωμένης πια, Τουρκίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1938, ημερομηνία θανάτου του, αφού προηγουμένως είχε κερδίσει τις εκλογές του 1927, 1931 και 1935. Βέβαια, από το 1930 είχε καταργήσει τα αντιπολιτευόμενα κόμματα με αποτέλεσμα το δικό του, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, να είναι μόνο του στη Βουλή.
Κατά τη διάρκεια της προεδρικής του θητείας, ο Κεμάλ αναμόρφωσε και εκσυγχρόνισε την χώρα του, πραγματοποιώντας ριζοσπαστικές αλλαγές και επιδιώκοντας να τη μετατρέψει σε βιομηχανικό κράτος με επιστημονική παραγωγή. Γενικά οι μεταρρυθμίσεις του είχαν σκοπό να μετατρέψουν την Τουρκία σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα βασισμένη στα δυτικά πρότυπα και πλήρως απελευθερωμένη από τη θρησκεία. Μια από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να καταργήσει το 1924 το χαλιφάτο και να κλείσει τα ιδρύματα που λειτουργούσαν βάσει της ισλαμικής νομοθεσίας. Στη συνέχεια απαγόρευσε την πολυγαμία, τον φερετζέ και το φέσι, ενώ το 1928 επέβαλλε το λατινικό αλφάβητο στη θέση του αραβικού. Το 1938, με νόμο υποχρέωσε τον κάθε Τούρκο να αποκτήσει οικογενειακό επώνυμο, κρατώντας για τον εαυτό του το Ατατούρκ, δηλαδή πατέρας των Τούρκων. Επίσης με δικές του νομοθετικές ρυθμίσεις αναβάθμισε τον ρόλο των γυναικών, δίνοντάς τους δικαίωμα ψήφου, και θέσπισε την ισότητα των δύο φύλων, ενώ επί της θητείας του καθιερώθηκε και το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Το 1934 επέτρεψε την εκλογή γυναικών στα δημόσια αξιώματα. Την ίδια χρονιά προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης από τον πρώην Έλληνα πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. thumb|upright|Κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής άσκησης
Σημαντικές ήταν και οι προσπάθειες του για ανύψωση του εθνικού φρονήματος των Τούρκων. Για να το πετύχει χρησιμοποίησε το εκπαιδευτικό σύστημα, αναβαθμίζοντας τον ρόλο του μαθήματος της ιστορίας, και περιόρισε σημαντικά τη θρησκευτική επιρροή. Στο διπλωματικό κομμάτι, ο Κεμάλ προχώρησε με το σύνθημα «ειρήνη στο εσωτερικό και ειρήνη στον κόσμο», πολιτική η οποία σε γενικές γραμμές πέτυχε, αφού η Τουρκία διατήρησε ειρηνικές σχέσεις με τους γείτονες της. Αξίζει να σημειωθεί ότι το, 1936, η Τουρκία πέτυχε την υπογραφή της Συνθήκης του Μοντρέ, με την οποία ανέκτησε τον έλεγχο των Στενών και η οποία θεωρήθηκε σπουδαία επιτυχία της κεμαλικής κυβέρνησης και γενικά της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Αλλα
Είχε παντρευτεί μια φορά το 1923 αλλά χώρισε δύο χρόνια αργότερα. Είχε υιοθετήσει 8 παιδιά, εκ των οποίων η Σαμπιχά Γκιοκτσέν έγινε μετέπειτα η πρώτη γυναίκα πιλότος στον κόσμο. Το σπίτι, όπου γεννήθηκε ο Ατατούρκ, δωρήθηκε από τον δήμο Θεσσαλονίκης στο τουρκικό κράτος, το 1935, και έκτοτε φιλοξενεί το Μουσείο Ατατούρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεμάλ Κεμάλ Κεμάλ Κατηγορία:Τούρκοι επαναστάτες Κατηγορία:Εθνικισμός στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κεμάλ * Κεμάλ Κ
Σουμέριοι
thumb|right|Η επικράτεια των Σουμερίων, βόρεια του [[περσικός κόλπος|Περσικού κόλπου.]] Οι Σουμέριοι ήταν αρχαίος λαός ο οποίος εμφανίστηκε στη περιοχή της Μεσοποταμίας μεταξύ 6000 και 4000 π.Χ. και ονόμαζαν τους εαυτούς τους Ελ-ε-γκιρ (οι άνθρωποι με το μαύρο κεφάλι). Οι Σουμέριοι βρίσκονταν στο απόγειο της ακμής τους περίπου μεταξύ του 3000 και 1500 π.Χ. . Η κυριότερη εποχή ακμής ήταν κατά την περίοδο βασιλείας του Χαμουραμπί ( 1730 - 1695 π.Χ.), του οποίου το όνομα φέρει η πιο αρχαία γραπτή νομοθεσία που σώθηκε χαραγμένη σε μια πέτρινη στήλη, ο Κώδικας του Χαμουραμπί. Σουμέριους τους ονόμασαν οι Ακκάδες για να ορίσουν γεωγραφικά τη περιοχή. Αυτό τον καιρό υπάρχει η θεωρία ότι ήρθαν από τη περιοχή του Αφγανιστάν ή άλλη ορεινή χώρα επειδή στα ανάγλυφα τους εμφανίζουν τους θεούς τους πάνω στα βουνά. Η θεωρία συνεχίζει λέγοντας ότι οι ναοί τους-τα ζιγκουράτ- γίνονταν πάνω σε τεχνητούς βαθμιδωτούς λόφους, μιμούμενοι τα βουνά της παλιάς πατρίδας τους. Βέβαια άλλος λόγος θα μπορούσε να είναι και η προστασία του ναού από τις πλημμύρες οι οποίες κατέστρεφαν τα πρώτα πλίνθινα ιερά που χτίστηκαν σε παραποτάμιες περιοχές. Θεωρούνται οι πρώτοι κάτοικοι του Σουμέρ (ή Σουμερίας), μιας περιοχής στη νότια Μεσοποταμία που εκτείνεται μεταξύ του Τίγρη, του Ευφράτη και του Περσικού Κόλπου. Οι Σουμέριοι αργότερα απορροφήθηκαν από τον βαβυλωνιακό πολιτισμό που αναπτύχθηκε και αυτός στη νότια Μεσοποταμία.
δεξιά|μικρογραφία|Σουμεριακό κείμενο. Η γραφή γινόταν πάνω σε [[Πηλός|πήλινες πινακίδες.]]
Ιστορία
Ο πολιτισμός των Σουμερίων εμφανίστηκε γύρω στο 5000 π.Χ., στη πρώτη πόλη του κόσμου, την Εριντού. Οι πρώτοι οικισμοί γύρω από τον Ευφράτη, καλαμένιες καλύβες, σιγά-σιγά με την εξέλιξη της γεωργίας και την διαχείριση των υδάτων του Ευφράτη οδήγησαν στην εμφάνιση πόλεων-κρατών και τη δημιουργία αποθέματος τροφίμων. Οι πρώτες πόλεις όπως η Εριντού και η Ουρούκ είχαν επίσης μεγάλους ναούς χτισμένους στην αρχή από λασπότουβλα. Η έλλειψη μετάλλων, λίθων και ξύλου έδωσε ώθηση στο εξωτερικό εμπόριο. Η σουμεριακή επίδραση δια του εμπορίου εξαπλώθηκε, όπως προκύπτει από τα αρχαιολογικά ευρήματα, την τρίτη χιλιετία π.Χ., προς τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου και προς την Ινδική χερσόνησο.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Σάμιουελ Νόα Κράμερ (Samual Noah Kramer) στο βιβλίο του The Sumerians, Their History, Culture and Character, ένας από τους πρώτους βασιλείς που αναφέρεται στον Κατάλογο των Σουμερίων Βασιλέων και που πιθανολογείται ότι υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο, είναι ο Ετάνα, για τον οποίον ο θρύλος έλεγε ότι με την βοήθεια ενός αετού ανέβηκε στον ουρανό για να βρει το μαγικό βότανο του τοκετού, ώστε να αποκτήσει παιδί η γυναίκα του.
Μετά τον κατακλυσμό, γύρω στο 2600 π.Χ, η βασιλεία πέρασε στη πόλη της Κις (Πρώτη Δυναστεία της Κις) που είχε επίσης και σημαντικό ποσοστό ακκαδικής καταγωγής πληθυσμού. Ο πρώτος μονάρχης που είναι γραμμένος στον Σουμεριακό Κατάλογο των Βασιλέων είναι ο Ενμενμπαραγκε-σι της Κις γύρω στο 2600 π.Χ., ο οποίος νίκησε τους Ελαμίτες και έχτισε το ναό του Ενλίλ στη Νιππούρ. Ένας άλλος μονάρχης, ο Μεσσκιαγγασσέρ (κατά τον θρυλο γιος του Ουτού, θεού του ηλίου), ίδρυσε μια δυναστεία στην πόλη Εάννα (που σημαίνει «οίκος του Αν», του θεού του ουρανού) και έκανε μακρινές εκστρατείες επεκτείνοντας την ισχύ του βασιλείου της Κις, ακόμη και πέρα από τα όρια του Σουμέρ.
Μετά η ηγεμονία πέρασε στην Ουρούκ με την δική της 1η δυναστεία (Πρώτη Δυναστεία της Ουρούκ, περίπου 2700 – 2500 π.Χ.). Κατά τον θρύλο η πόλη της Ουρούκ ιδρύθηκε από τον γιο του Μεσσκιαγγασσέρ, Ενμεκάρ, ο οποίος εκστράτευσε κατά της μακρινής χώρας της Αράττα, στην περιοχή της Κασπίας θάλασσας, και την υπέταξε. Ένας από τους συντρόφους του Ενμεκάρ στην εκστρατεία ενάντια στην Αράττα ήταν ο ήρωας Λουγκαλμπάντα, ο οποίος και τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Ουρούκ και λατρεύθηκε ως θεός μεταθανάτια. Εν συνεχεία τον διαδέχθηκε ο Ντουμούζι, ο οποίος επίσης θεοποιήθηκε μετά θάνατον. Ο πιο διάσημος βασιλιάς της Ουρούκ είναι ο Γκιλγκαμές ή Γιλγαμές -ήρωας του πρώτου έπους στην ανθρώπινη ιστορία (Έπος του Γκιλγκαμές). Οι ιστορικοί διαπίστωσαν ότι πολλές Δυναστείες διαφόρων πόλεων που αναφέρονται στον Κατάλογο των Βασιλέων αλληλοκαλύπτονταν και δεν διαδέχονταν απλώς η μία την άλλη, π.χ. η Πρώτη Δυναστεία της Κις και η Πρώτη Δυναστεία της Ουρούκ κατά μεγάλο μέρος τους συνέπιπταν χρονικά. Ορισμένοι πάλι βασιλείς που μαρτυρείται η ύπαρξή τους σε πολλά άλλα κείμενα, λείπουν από τον Κατάλογο, ενώ και η ακριβής χρονολογική κατάταξη ορισμένων που υπάρχουν στον Κατάλογο αμφισβητείται.
Η πρώτη δυναστεία της Ουρ, με βασιλιά τον Μεσκαλαντούγκ, είναι η πρώτη δυναστεία επιβεβαιωμένη και από τα αρχαιολογικά ευρήματα (Πρώτη Δυναστεία της Ουρ). Την περίοδο αυτή οι ατελείωτοι αγώνες μεταξύ των ηγεμόνων της Κις, της Ουρούκ και της Ουρ εξασθένισαν σημαντικά τις δυνάμεις των Σουμερίων. Μετά την πτώση της Πρώτης Δυναστείας της Ουρ η κυριαρχία, σύμφωνα με τον Κατάλογο, πέρασε στο Ελάμ, του οποίου η πόλη - κράτος Αουάν βρισκόταν κοντά στα Σούσα. Εν συνεχεία, σύμφωνα με τον Κατάλογο, ακολούθησε η Δεύτερη Δυναστεία της Κις, που ωστόσο ακολουθήθηκε από άλλη μία ελαμιτική Δυναστεία, αυτήν του βασιλείου του Χαμαζί. Αυτή ακολουθήθηκε, σύμφωνα πάντα με τον Κατάλογο, από την Δεύτερη Δυναστεία της Ουρούκ. Ωστόσο, όπως αναφέρει ο Κράμερ, δεν βρέθηκαν επιγραφικές μαρτυρίες ούτε για την Δεύτερη Δυναστεία της Κις ούτε για την Δεύτερη Δυναστεία της Ουρούκ.
Ο Λουγκάλ-Άνε-μούντου της Αντάμπ (που βασίλεψε γύρω στον 26ο αιώνα και για τον οποίο υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες) διατήρησε για κάποιο διάστημα τη κυριαρχία εκτός από την Αντάμπ και στην Ουρούκ, την Ουρ και τη Λαγκάς, συμπεριλαμβανομένου και του Ελάμ. Αναφέρεται ότι η επικράτειά του εκτεινόταν από της ακτές της Μεσογείου μέχρι τα Όρη του Ζάγρου. Ο Λουγκάλ-Άνε-μούντου κατανίκησε, ανάμεσα σε άλλους εχθρούς, και τους Γκούτιους, που από μεταγενέστερες πηγές αναφέρονται ως οι άσπονδοι εχθροί των Σουμερίων. Θεωρείται ως ο βασιλιάς που επανέφερε το Σούμερ στην πρότερή του δόξα και ηγεμόνευσε «στις τέσσερις άκρες του κόσμου», μία σύντομη αυτοκρατορία που διαλύθηκε με το θάνατο του βασιλιά. Έπειτα οι διάφορες σουμεριακές πόλεις ξανάρχισαν τις μεταξύ τους διαμάχες. Κατά τα επόμενα 150 έτη, περίπου από το 2.500 π.Χ. έως το 2.350 π.Χ. σπουδαίο ρόλο, σύμφωνα με τις πηγές, έπαιξε η πόλη της Λαγκάς (που, κατά περίεργο τρόπο δεν μνημονεύεται στον Κατάλογο), ιδίως μετά το έτος 2.450 π.Χ., όταν ιδρύθηκε η Δυναστεία της Λαγκάς από τον Ουρ-Νανσσέ, που διαδέχτηκε τον ηγεμόνα Μεσιλίμ της Κις. Από την Λαγκάς έχουν διασωθεί περίπου 700 επιγραφές αυτής της περιόδου, ενώ ελάχιστες από άλλες πόλεις του Σουμέρ.
Τον Ουρ-Νανσσέ διαδέχτηκαν ο γιος του Ακουργκάλ και εν συνεχεία ο εγγονός του Εαννάτουμ, ένας δυναμικός ηγέτης που εκστράτευσε νικηφόρα εναντίον του Ελάμ στα ανατολικά, της πόλεως του νοτίου Σουμέρ Ούμμα (στον βορρά της Λαγκάς), καθώς και της Ουρούκ και της Ουρ (και οι δύο στα δυτικά της Λαγκάς). Εξίσου νικηφόρες ήταν οι εκστρατείες του στον βορρά της Σουμέρ, ο οποίος ήταν υπό τον έλεγχο των πόλεων της Κις και της Αξάκ. Ο Εαννάτουμ έλαβε τότε τον τίτλο του «βασιλέα της Κις» που σήμαινε ότι έλαβε τον τίτλο του βασιλιά των Σουμερίων, καθώς η πόλη της Κις θεωρείτο η πιο σημαντική στο Σουμέρ. Εν συνεχεία δέχθηκε την επίθεση όλων των εχθρών του: των Ελαμιτών στα ανατολικά, τους οποίους απέκρουσε, αν και δεν μπόρεσε να τους καταδιώξει μέσα στην χώρα τους, και εν συνεχεία των δυνάμεων της Κις και της Αξάκ. Μόλις κατάφερε να τις εκδιώξει από την γη της Λαγκάς, δέχθηκε εκ νέου επίθεση των Ελαμιτών και των συμμάχων τους, και ευθύς μετά πάλι επίθεση από τις Κις και Αξάκ, που υποστηρίζονταν από το βασίλειο του Μάρι στα δυτικά. Παρόλα αυτά κατάφερε να αποκρούσει τους εχθρούς του. Μεταξύ των πολέμων ασχολήθηκε με έργα ειρηνικά, όπως η οικοδόμηση ναών και οι κατασκευή καναλιών για άρδευση. Ωστόσο η διαρκής στρατολόγηση και η ανηλεής φορολογία, που έφεραν οι ατελείωτοι πόλεμοι και που συνεπάγονταν φτώχεια για τις μάζες, οδήγησαν σε τυραννική διακυβέρνηση και τελικά στην αποστέρηση κάθε δικαιώματος για τον λαό, ενώ οι πλούσιοι γινόντουσαν ακόμα πλουσιότεροι.
Τον Εαννάτουμ διαδέχθηκε στον θρόνο της Λαγκάς ο αδερφός του Εναννάτουμ, ο οποίος ενεπλάκη, όπως και ο Εαννάτουμ προηγουμένως, σε συνοριακές διαμάχες με την γειτονική πόλη της Ούμμα, που είχε κατορθώσει σε λιγότερη από μια γενεά να ανακτήσει την ισχύ της. Ο γιος του Εναννάτουμ (ο οποίος ήταν προχωρημένης ηλικίας) Εντεμμένα νίκησε (και πιθανώς δολοφόνησε) τον βασιλιά Ου-Λουμμά της Ούμμα. Στη συνέχεια όμως δέχθηκε επίθεση από τον Ιλ, ηγεμόνα της πόλης Χαλλάμπ (ή Ζαμπαλάμ), ο οποίος, έχοντας επωφεληθεί από την διαμάχη μεταξύ της Λαγκάς και της Ούμμα, κατόρθωσε τελικά να κερδίσει τον τίτλο του ηγεμόνα (ενσί) της Ούμμα, κατακτώντας την πόλη. Από την περίοδο αυτή άρχισε η παρακμή της Λαγκάς. Τον Εντεμμένα διαδέχθηκε ο γιος του Εναννάτουμ Β΄. Η ανάρρησή του συμπίπτει και με την άνοδο της τάξης των ιερέων, από τους οποίους πιθανώς προήλθε ο επόμενος διάδοχος του θρόνου, Ενεταρζί. Επόμενος στην διαδοχή ήταν ο Λουκαλ-λάντα, επί του οποίου φαίνεται πως αυξήθηκαν οι κοινωνικές ανισότητες και η ασυδοσία των αρχόντων, τόσο στην ίδια τη Λαγκάς όπως και σε όλο το Σουμέρ, εν μέσω αυξανόμενης διαμάχης μεταξύ του βασιλιά και των ιερέων για την εξουσία. Ενδιαφέρον είναι ότι (σύμφωνα με τον Κράμερ) ο πολύς λαός σε αυτήν την διαμάχη είχε πάρει το μέρος των ιερέων. Επόμενος στη σειρά ήταν ο Ουρουκαγκινά, ο οποίος εμφανίστηκε ως σωτήρας κατά των καταπιεστών και με διάφορες μεταρρυθμίσεις προσπάθησε να αποκαταστήσει το δίκαιο και να σταματήσει τις αυθαιρεσίες των πλουσίων.
Πληγωμένη ψυχή
Πρωταγωνιστούν Ιτατί Καντοράλ, Γκαμπριέλ Πόρρας, Ρεμπέκα Γιόνς και Αλεχάντρο Καμάτσο.
Σουμέριοι
Ιστορία
Στα 2300 π.Χ. η κυριαρχία πέρασε στον Λουγκάλ Ζαγγεζί (κατά τον Κράμερ πιθανώς Σημιτικής καταγωγής), πρώην αρχιερέα στην Ούμμα, που υπέταξε την Ουρούκ και την Ουρ (βάζοντας τέλος στη Δεύτερη Δυναστεία της Ουρ)και κατέστρεψε την Λαγκάς και όλους τους ιερούς τόπους της. Η εμφάνιση του Σαργών της Ακκάδης έθεσε τέλος στη κυριαρχία του. Ο Σαργών κατάφερε πρώτα να εκθρονίσει τον Ουζαμπάμπα, κατ’ όνομα βασιλιά της Κις (ο πληθυσμός της οποίας ήταν εν πολλοίς ήδη σημιτικός). Εν συνεχεία με διαδοχικές εξορμήσεις προς νότο κατέκτησε βαθμιαία όλη την επικράτεια του τυραννικού Λουγκάλ-Ζαγγεζί. Ο ηλικιωμένος ηγεμόνας αιχμαλωτίστηκε τελικά μετά από την τελική μάχη μπροστά στην Ουρούκ, μεταφέρθηκε αλυσόδετος με ένα ξύλο γύρω από τον τράχηλό του στις πύλες της Νιππούρ και αφού διαπομπεύθηκε στον ναό του θεού Ενλίλ εν συνεχεία εκτελέστηκε.
Πληγωμένη ψυχή
Υπόθεση
Μια οικογένεια γεμάτη ελπίδες παίρνει μια δύσκολη απόφαση να διασχίσει τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών προς την αναζήτηση του αμερικανικού ονείρου, αφήνοντας τα πάντα πίσω χωρίς να υποπτεύεται ότι η μοίρα θα έπαιζε ένα κόλπο πάνω τους.
Σουμέριοι
Ιστορία
Επί βασιλείας του Σαργών (ή Σαρρουκένου) άρχισε ο εκσημιτισμός των κατοίκων του Σουμέρ. Για να προλάβει κάθε εξέγερση στην αυτοκρατορία του, που περιελάμβανε όχι μόνο το Σουμέρ, αλλά και άλλες τεράστιες εκτάσεις από τις ακτές του Λιβάνου και την οροσειρά του Ταύρου στη Μικρά Ασία ώς τα παράλια του Περσικού Κόλπου μέχρι το Ομάν, καθώς και το Ελάμ, ο Σαργών εγκατέστησε σημιτικές φρουρές σε θέσεις κλειδιά. Ιδίως στο ίδιο το Σουμέρ, όπου οι εξεγέρσεις ήταν πολύ συχνές, εγκατέστησε τα πιο μάχιμα στρατεύματά του και διόρισε Σημίτες αξιωματούχους σε κάθε πόλη. Ο Σαργών θεοποίησε τον εαυτό του και έχτισε, όχι πολύ μακριά από την πόλη της Κις, που ήταν η βορειότερη πόλη των Σουμερίων, για πρωτεύουσά του την πόλη Αγάδη (ή Ακκάδ ή Ακκάδη), η θέση της οποίας σήμερα είναι άγνωστη, αλλά η οποία έγινε μία από τις μεγαλοπρεπέστερες πόλεις της εποχής εκείνης. Από αυτήν πήραν το όνομά τους οι αρχαίοι Σημίτες κάτοικοι της Μεσοποταμίας, οι Ακκάδιοι.
Πληγωμένη ψυχή
Υπόθεση
Η Εουχένια Γρανάδος, μόλις 11 ετών, ο πατέρας της Σαλβαδόρ και ο αδελφός της Ντανιέλ εξαιτίας της δίωξης της αστυνομίας δεν μπορούν να διασχίσουν τα σύνορα. Η μητέρα της Καταλίνα, είναι μια όμορφη και ευγενική γυναίκα, δεσμεύεται από έναν δουλέμπορο που την προσέλκυσε, ότι να φτάσει στην άλλη πλευρά των συνόρων, αυτός όμως προσπαθεί να την κακομεταχειριστεί και καθώς αντιστέκεται, αυτός βγάζει ένα μαχαίρι και αναγκάζεται να εγκαταλείψει την οικογένειά της. Ένας νεαρός οδηγός φορτηγού, ο Χουάν Μανουέλ Μεντόσα, ο οποίος εμφανίστηκε από το πουθενά, συγκλονισμένος από την κατάσταση, διασώζει την Εουχένια, τον Ντανιέλ και τον Σαλβαδόρ. μέσα από μια σειρά δοκιμών ο Σαλβαντόρ πιστεύει ότι η αγαπημένη του γυναίκα πέθανε.
Σουμέριοι
Ιστορία
Οι γιοι και διάδοχοι του Σαργών, Ριμούς (βασίλεψε 9 έτη πριν εκθρονισθεί) και Μανιστουσσού (βασίλεψε για 15 έτη, επίσης εκθρονισμένος μετά από πραξικόπημα), αντιμετώπισαν με εξαιρετικά αιματηρό και βίαιο τρόπο εξεγέρσεις των ενσί των πόλεων του Σουμέρ, και των κατοίκων του Ελάμ, στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και εξωτερικές επιβουλές. Ο γιος του Μανιστουσσού, ο ικανός Ναράμ-Σιν (βασίλεψε για 56, ή κατ’ άλλους για 37, έτη) έφερε αρχικά το βασίλειο του Ακκάδ στην μέγιστη ακμή του, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τις συνεχιζόμενες εξεγέρσεις, και κυριεύοντας την πόλη Έβλα, στην Συρία, δέχθηκε όμως από τα ανατολικά την καταστρεπτική επιδρομή των βαρβάρων Γκούτιων από την οροσειρά του Ζάγρου, οι οποίοι τελικά λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την Αγάδη. Ο γιος του Ναράμ-Σιν, Σαρ-καλί-σαρρί (βασίλεψε για 25 έτη, μέχρι τη δολοφονία του), εξουσίαζε μια σμικρυμένη αυτοκρατορία, που είχε περιοριστεί στην Αγάδη και τα περίχωρά της, ενώ οι Γκούτιοι ήλεγχαν, άμεσα ή έμμεσα, τους κυβερνήτες όλων των πόλεων του Σουμέρ (έχοντας κερδίσει την ανοχή ή και την συμμαχία πολλών ενσί ) και ευνοώντας, όπως φαίνεται, περισσότερο την Λαγκάς εις βάρος των άλλων πόλεων (πιθανώς διότι ο κυβερνήτης της ήταν πιο «συνεργάσιμος» όπως αναφέρει ο Κράμερ). Πιθανολογείται (όπως αναφέρει ο Helmut Uhlig), ότι η πόλη της Ουρούκ είχε ελευθερωθεί από την κυριαρχία της Αγάδης ήδη προ της κυριαρχίας των Γκούτιων (στον Κατάλογο των Βασιλέων μία δυναστεία της Ουρούκ παρεμβάλλεται μεταξύ των περιόδων κυριαρχίας του Ακκάδ και του Γκούτιου). Πάντως η Αγάδη μετά την εισβολή των Γκούτιων ξέπεσε οριστικά (ο Κατάλογος αναφέρει μόνο τέσσερεις βασιλείς που βασίλεψαν για μικρό διάστημα εν μέσω σύγχυσης.)