cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάαρα Άαλτο
Μουσική καριέρα
Το τραγούδι σε πολλές γλώσσες είναι το πάθος του Aalto από την παιδική ηλικία και έχει εμφανιστεί σε πολλές διεθνείς ομάδες που επισκέπτονται τη Φινλανδία. Ένα δημοφιλές παράδειγμα είναι το "Let It Go" σε 15 γλώσσες που έκανε για μια ομάδα 20 διαφορετικών εθνικοτήτων [24]. Η Aalto μπορεί να τραγουδήσει σε πολλές γλώσσες, αλλά έχει σπουδάσει αγγλικά, σουηδικά, γαλλικά, ιαπωνικά και κινέζικα.
Το 2007, συμμετείχε στο Talent Suomi ("Ταλέντο Φινλανδία"), ολοκληρώνοντας τα τρία πρώτα.
Φινλανδικές επιλογές τραγουδιού για τη Eurovision (2011, 2016)
Η Saara Aalto έλαβε μέρος σε δύο διαφορετικές εκδηλώσεις στη διαδικασία επιλογής, προκειμένου να εκπροσωπήσει τη Φινλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Συμμετείχε στους γύρους προκριματισμού της Φινλανδίας για το Eurovision 2011 με το αυτοβραβευμένο τραγούδι της "Blessed with Love", τοποθετώντας το δεύτερο στον παράδεισο Oskar ο οποίος συνέχισε να αντιπροσωπεύει τη Φινλανδία με το τραγούδι του "Da Da Dam". Έλαβε το 40,7% των δημόσιων τηλεοπτικών σταθμών, έναντι 46,7% για το Oskar [30]. Η ηχογράφηση του Aalto κυκλοφόρησε ως single από την Yume Records, μια δισκογραφική εταιρία που ίδρυσε μαζί με το Teemu Roivainen το 2011.
Η δεύτερη υποψηφιότητά της για εκπροσώπηση της Φινλανδίας ήταν για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016 μέσω του διαγωνισμού Uuden Musiikin Kilpailu όπου τραγούδησε μια άλλη από τις δικές της συνθέσεις με τίτλο "No Fear", τοποθετώντας και πάλι το δεύτερο. Παρόλο που κέρδισε τη δημόσια ψηφοφορία, ήταν σε μειονεκτική θέση με την εκλογή του δικαστή, ο οποίος πήγε στον τελικό νικητή Sandhja ο οποίος συνέχισε να αντιπροσωπεύει τη Φινλανδία με το τραγούδι "Sing It Away" [32]
Σε μια συνέντευξη η Aalto περιέγραψε τη μουσική της: ''Καλώ τη μουσική μου Epic Love Pop! Λατρεύω τη δραματική και συναισθηματική μουσική με συναίσθημα επίδειξης. Θέλω επίσης να φέρω την αγάπη, τη χαρά και την ενθάρρυνση για όλους. να είστε ο εαυτός σας και να εμπνεύσετε άλλους! Έχω σπουδάσει πιάνο από τότε που ήμουν μικρό παιδί και μέσα από σχολές μουσικής, τραγουδώντας διαγωνισμούς, καριέρα και συναυλίες μου (στη Φινλανδία και σε όλο τον κόσμο) Έχω πάρει μεγάλη εμπειρία και εμπιστοσύνη για να είμαι ποιος είμαι ως καλλιτέχνης. (...) Έχω παρουσιάσει μουσικές και μεγάλες παραστάσεις στη Φινλανδία. (...) Είμαι ευτυχής να είμαι ευέλικτος ερμηνευτής.''
Η Saara Aalto πρόκειται να εκπροσωπήσει τη Φινλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018. Η απόφαση έγινε από τον φινλανδικό εθνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό Yle. Το τραγούδι της θα επιλεγεί μέσω ενός ανανεωμένου διαγωνισμού.
Επιτυχία στην Κίνα
Μετά από την εμφάνισή της στο "Blessed with Love" για την προετοιμασία της Eurovision 2011, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Χρονιάς του Άγιου Βασίλη, όπου τραγούδησε κινεζική (Mandarin) έκδοση του τραγουδιού της Eurovision ως "Ai De Zhu Fu".
X Factor και Eurovision 2018
Η Aalto έλαβε μέρος στο διαγωνισμό για τη δέκατη τρίτη σειρά του The Factor X του Ηνωμένου Βασιλείου το 2016, τραγουδώντας ένα εξώφυλλο του "Chandelier" της Sia, το οποίο κέρδισε τα τρία της νήματα από τους παρευρισκόμενους δικαστές. Στο bootcamp, εμφανίστηκε στο "Ραδιόφωνο" από τον Donna Summer και στάλθηκε ως μέλος της κατηγορίας άνω των 25 ετών με την Sharon Osbourne ως μέντορά της. Στην πρόκληση των έξι καρέκλων, εκτέλεσε "I See Fire" από τον Ed Sheeran και στάλθηκε στο σπίτι από τον Osbourne ο οποίος δήλωσε την έλλειψη σύνδεσης. Εντούτοις, όταν το πλήθος τραγουδούσε για να την φέρει πίσω, δόθηκε στην Aalto η ευκαιρία να εκτελέσει το "Je Suis Malade" του Serge Lama, το οποίο προκάλεσε το πλήθος να την ενεργοποιήσει, ενώ η Nicole Scherzinger επέκρινε την επιλογή τραγουδιού της λέγοντας " ". Η Aalto κλήθηκε λοιπόν να φύγει από τον Osbourne.
H Aalto επαναφέρθηκε ως επιλογή μπαλαντέρ του Scherzinger για την κατηγορία άνω των 25 ετών και συνεπώς πήγε στα σπίτια των δικαστών. Είχε επιλέξει να προχωρήσει στις ζωντανές εμφανίσεις μετά την εκτέλεση του "The Winner Takes It All" του ABBA. Την 1η εβδομάδα των ζωντανών εμφανίσεων, ο Aalto τελείωσε στο κατώτατο 3 μετά την εκτέλεση του "Let It Go" και αντιμετώπισε ένα τραγούδι με το δίδυμο Bratavio, όπου έπαιξε "Alive" από τη Sia. Η Aalto σώθηκε με μόνο την ψήφο της Louis Walsh να την εξαλείψει, αν και επαινέθηκε την απόδοσή της. Την επόμενη εβδομάδα, τραγούδησε "River Deep - Mountain High" και τελείωσε ξανά στο κάτω μέρος τρία, εκτελώντας "Run" από το Snow Patrol σε ένα sing-off με τον Freddy Parker. Το αποτέλεσμα κατέληξε σε αδιέξοδο και η Aalto σώθηκε καθώς είχε τη μεγαλύτερη δημόσια ψήφο. Την τρίτη εβδομάδα παρουσίασε το "It's Oh So Quiet" που έρχεται στο 2ο μέρος της δημόσιας ψηφοφορίας και την 4η εβδομάδα ο Aalto τραγούδησε "Bad Romance", τοποθετώντας το 3ο στη δημόσια ψηφοφορία. Την πέμπτη εβδομάδα, η Aalto τελείωσε για τρίτη φορά στην τρίτη θέση μετά την παράδοση του "Sound of the Underground", αλλά σώθηκε με πλειοψηφία μετά την εκτέλεση του "Who You Are" σε ένα sing-off με την ομάδα Four of Diamonds. Οι επόμενες εμφανίσεις της ήταν "No More Tears (Enough Is Enough)" στην 6η εβδομάδα, τοποθετώντας 2η θέση και "Η καρδιά μου θα πάει" την εβδομάδα 7 τοποθετώντας πάλι 2η θέση. Την εβδομάδα 8, τραγουδούσε "Ο νικητής το παίρνει όλα" και ένα μείγμα "Τα διαμάντια είναι για πάντα" και "Τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος του κοριτσιού", συμπληρώνοντας την πρώτη ψηφοφορία για το κοινό. Μετά τις εξαλείψεις του Relley C την εβδομάδα 3 και του Honey G την εβδομάδα 8, η Saara Aalto έγινε η τελευταία πράξη του Osbourne που έμεινε στο διαγωνισμό.
Στα ημιτελικά στις 3 Δεκεμβρίου, τραγούδησε ένα δεύτερο μενού "Λευκά Χριστούγεννα" και "Το μόνο που θέλω για τα Χριστούγεννα είσαι εσύ" και το "Πολυέλαιον" ως 2ο τραγούδι, κατατάσσοντας την ψηφοφορία και πάλι φτάνοντας στο Τελικό 3, "Όλοι θέλουν να κυβερνούν τον κόσμο" και "Bohemian Rhapsody", ο τελευταίος ως ντουέτο με τον Adam Lambert, και πάλι στην κορυφή της δημόσιας ψηφοφορίας. Με την κατάργηση της ομάδας 5 Μετά το μεσημέρι ήταν στο τελικό 2 που αντιμετωπίζει ο Matt Terry. Στον τελικό στις 11 Δεκεμβρίου, έδωσε "Είναι τόσο χαλαρή" και "Δεν ήξερα τη δική μου δύναμη". Στην επόμενη δημόσια ψηφοφορία, έθεσε ως επιλαχόντα τον τελικό νικητή Matt Terry με 40,4% των ψήφων.
Στη συνέντευξη Τύπου της στις 20 Δεκεμβρίου 2016, η Aalto αποκάλυψε ότι συνεργάζεται με την κοινή προσπάθεια των εταιρειών διαχείρισης ROAR Global και Global [42] και ότι έχει υπογράψει μια συμφωνία εγγραφής πέντε λευκωμάτων με τη Sony Music UK και τη Sony Music Finland. Τον Οκτώβριο του 2017, η Aalto ανακοίνωσε ότι είχε αφήσει τη Sony Music για Warner Music Group. Σε μια δήλωση, είπε: «Τιμηθήκαμε ότι ήμουν υπογεγραμμένος στη Sony, αλλά αργότερα ένιωσα σαν να μην ήταν η σωστή ομάδα. Όταν συναντήθηκα τους ανθρώπους στο Warner ήταν πολύ ενθουσιασμένοι για το στυλ μου και με έκαναν σε αυτό το μεγάλο θεατρικός καλλιτέχνης ». Στις 7 Νοεμβρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Aalto θα εκπροσωπούσε τη Φινλανδία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018.
Προσωπική ζωή
Η Aalto είχε μια σχέση εννέα ετών με τον τραγουδιστή Teemu Roivainen, αλλά το ζευγάρι χώρισε το 2013. Οι Aalto και Roivainen συνέχισαν τη συνεργασία τους με τη μουσική. Η Aalto ξεκίνησε αργότερα μια σχέση με μια γυναίκα φαν της, η οποία είναι personal trainer, τη Meri Sopanen. Έλαβαν μέρος στην διετή επέτειό τους τον Αύγουστο του 2016. Η Aalto αναγνωρίζεται τώρα ως λεσβία.
Οι Άαλτο και Σοπανέν μετακόμισαν στο Λονδίνο τον Ιανουάριο του 2017. Η ιδέα για ακρόαση για το X Factor προήλθε από το Sopanen.
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Φινλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Επτά
Η λέξη Επτά ή Εφτά μπορεί να αφορά:
Πτέρη Αχαΐας
Με το όνομα Πτέρη συναντώνται δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Σημείωση
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γιώργος Πάντζας
Ο Γιώργος Πάντζας (1937) είναι Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Παγκράτι στις 22 Φεβρουαρίου 1937. Ήταν το μοναδικό παιδί των γονιών του. Ο πατέρας του, Σπύρος, ήταν ποιητής, αλλά πέρασε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων 17 χρόνια εξόριστος. Λόγω της απουσίας του πατέρα του μεγάλωσε στην Καισαριανή με το θείο του, γυμνασιάρχη Αναγνωστόπουλο.
Βγήκε από νωρίς στη βιοπάλη εργαζόμενος σε ένα κατάστημα υφασμάτων. Παράλληλα φοίτησε στο 7ο Νυχτερινό Γυμνάσιο Παγκρατίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1955. Πέρασε με άριστα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, συνεχίζοντας πάντοτε να εργάζεται. Φοίτησε επίσης στην Ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου.
Με τη σύζυγό του Στέλλα έχει αποκτήσει δύο παιδιά, την Καίτη και τον επίσης ηθοποιό, Σπύρο.
Ηθοποιία
Η πρώτη κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν το Παιδί του δρόμου. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση ήταν το 1958 στη θεατρική παράσταση Βασίλισσα Αμαλία με πρωταγωνιστές το Μάνο Κατράκη και τη Μαίρη Αρώνη. Συμμετείχε στο θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ενώ συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη χορεύτρια Ελένη Προκοπίου, με την οποία έπαιξαν μαζί σε πέντε ταινίες. Ασχολήθηκε επίσης με την επιθεώρηση.
Πτέρη Τριταίας Αχαΐας
Η Πτέρη Τριταίας (πρώην ονομασία: Τσαπόγα) είναι χωριό στο νομό Αχαΐας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρων και έχει 61 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Έλατο (Σκιαδοβούνι), μικρή παραφυάδα του Ερυμάνθου. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Δροσιάς και στον ιστορικό Δήμο Τριταίας, νότια της Πάτρας σε απόσταση 50 χιλιομέτρων.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό άρχισε να δημιουργείται μετά το 1800 από κατατρεγμένους Έλληνες προερχόμενους από τα χωριά της Μάνης και από κοντινούς συνοικισμούς. Η παλαιά ονομασία του είναι Τσαπόγα, η οποία χρησιμοποιείται αρκετά ακόμα και σήμερα. Σύμφωνα με μια άποψη πήρε την ονομασία κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας από έναν έφορο της περιοχής (Τσαπ-Αγάς).
Γιώργος Πάντζας
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2002 και το 2006 ήταν υποψήφιος νομάρχης Ανατολικής Αττικής με τη Νομαρχιακή Αγωνιστική Συνεργασία.
Πτέρη Τριταίας Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Τα τελευταία χρόνια (ΦΕΚ 32Α - 15/02/1964) η ονομασία άλλαξε και δόθηκε το όνομα Πτέρη, από το ομώνυμο φυτό που φυτρώνει στις πλαγιές, ενώ το διάστημα 10/10/1955 (ΦΕΚ 287Α) - 15/02/1964 (ΦΕΚ 32Α) είχε την ονομασία "Μαυροχώρι".
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Γιώργος Πάντζας
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2012, καθώς και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015. Εξελέγη ακόμη κοσμήτορας της Βουλής στις 6 Φεβρουαρίου 2015.
Πτέρη Τριταίας Αχαΐας
Οικονομία-Πολιτισμός
Η πλειονότητα των κατοίκων ασχολείται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, παρ'όλα αυτά σχεδόν όλα τα νοικοκυριά έχουν επιπλέον εισοδήματα από ελιές, αμπέλια και κήπους οπωροκηπευτικών, πράγμα που τους προσφέρει μια σχετική αυτονομία. Το κορυφαίο γεγονός του χωριού είναι το πανηγύρι που γίνεται κάθε χρόνο στις 7 Ιουλίου (της Αγίας Κυριακής) με παραδοσιακή ορχήστρα στην πλατεία του χωριού.
Γιώργος Πάντζας
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Πτέρη Τριταίας Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Γιώργος Πάντζας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
VW-Porsche 914
Η 914 ήταν ένα χαμηλό σπορ αυτοκίνητο με αναδιπλούμενη οροφή και τον κινητήρα στο κέντρο, ακριβώς μπροστά από τον πίσω άξονα, με το κιβώτιο ταχυτήτων πίσω. Η αναλογία βάρους ήταν 47% μπροστά και 53% πίσω, που ήταν αρκετά παρόμοια με την αναλογία βάρους στα σύγχρονα αυτοκίνητα της Φόρμουλα 1.
Συνολικά παρήχθησαν 118.978 αντίτυπα όλων των εκδόσεων της Porsche 914. Από αυτά, τα 115.646 έφεραν 4-κύλινδρο επίπεδο κινητήρα μπόξερ (H4) από το Volkswagen 411 και την ονομασία 914/4, και τα 3.332 έφεραν διαφορετικούς τύπους ενός επίπεδου 6-κύλινδρου κινητήρα μπόξερ (H6) από την Porsche και την ονομασία 914/6, ενώ κατασκευάστηκαν επίσης και δύο 8-κύλινδρα ειδικά πρωτότυπα. Τελικώς αντικαταστάθηκε το 1976 από την Porsche 924.
Ιστορικό
thumb|left|Το σαλόνι μιας Porsche 914.
Η Porsche 914 ήταν το αποτέλεσμα της τότε προσπάθειας της Porsche να αποκτήσει ένα συμπληρωματικό μοντέλο της Porsche 911, με πιο προσιτή τιμή πώλησης, και της ταυτόχρονης προσπάθειας της Volkswagen να δημιουργήσει το ίματζ ενός κατασκευαστή και σπορ αυτοκινήτων. Η βασική ιδέα ήταν ότι η εμπειρία αγώνων της Porsche θα πρέπει να συνδυάζεται με την εμπειρία του μεγάλου όγκου παραγωγής της Volkswagen. Για τον σκοπό αυτό, δημιουργήθηκε μια ειδική εταιρεία, η VW-Porsche Vertriebsgesellschaft mbH, με έδρα τη Στουτγκάρδη για την εξέλιξη και την εμπορική προώθηση του αυτοκινήτου. Μάλιστα υιοθετήθηκε η καινοτόμος λύση του φθηνού σπορ αυτοκινήτου με τον κινητήρα στο κέντρο του αμαξώματος.
Κατά την εισαγωγή της, στα τέλη του 1969, για τη σεζόν (model year) του 1970, η 914 προσφερόταν με δύο διαφορετικούς κινητήρες και αντίστοιχες ονομασίες:
thumb|left|Το σήμα της Volkswagen ανάμεσα στην αναγραφή «Porsche 914» στο πίσω μέρος του μοντέλου.
Το κιβώτιο ταχυτήτων και η μπροστινή ανάρτηση με διαμήκη άξονα στρέψης, είχαν προέλθει απευθείας από την Porsche, ενώ το υπόλοιπο τεχνολογικό υπόβαθρο προήλθε σε μεγάλο βαθμό και από τα αυτοκίνητα της Volkswagen. Ειδικότερα οι εκδόσεις με τον 6-κύλινδρο κινητήρα, ωστόσο, δεν γνώρισαν εμπορική επιτυχία, καθώς η τιμή τους πλησίαζε την εμπορική αξία της κορυφαίας Porsche 911. Αυτό σήμαινε, φυσικά, μια ολέθρια λοξοδρόμηση από την αρχική ιδέα της Porsche να κατασκευάσει ένα λιγότερο ακριβό σπορ αυτοκίνητο, με κινητήρα στο κέντρο.
Porsche 916
Γενικότερα, η Porsche 914 δεν έτυχε θερμής υποδοχής από αρκετούς υποστηρικτές της Porsche, που δυσκολεύονταν να αποδεχτούν την ισχυρή σύζευξη της Volkswagen, της οποίας μάλιστα το λογότυπο συμπεριλήφθηκε στην ονομασία της πρύμνης. Ωστόσο, η Porsche 914 ήταν για την εποχή της ένα σύγχρονο και ενδιαφέρον σπορ αυτοκίνητο, με κάπως εκκεντρικό σχεδιασμό και ιδιαίτερα ελκυστικό σαλόνι για τα τότε στάνταρ.
Μια ειδική σειρά της 914/6 με ακόμα μεγαλύτερους κυβισμούς, παρήχθη σε μόλις 11 δείγματα το 1972 και όλα διατέθηκαν ως Porsche 916. Ήταν με δύο διαφορετικούς κινητήρες, όλοι με ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (injection), και τελικώς κατασκευάστηκαν τρία αντίτυπα των 916 με κινητήρα 2.4 λίτρων από την 911 S, ισχύος 190 hp, και 8 αντίτυπα με κινητήρα 2.7 λίτρων από την Porsche 911 Carrera, ισχύος 210 hp.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
914 Κατηγορία:Μοντέλα Porsche Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Πολυτεχνείο του Μπρνο
Το Πολυτεχνείο του Μπρνο (τσεχ. Vysoké učení technické v Brně, συντομογραφικά VUT, αγγλ. Brno University of Technology) είναι πανεπιστήμιο στην πόλη Μπρνο της Τσεχίας. Ιδρύθηκε το 1899 και, ενώ στην αρχή προσέφερε μόνο ένα μάθημα πολιτικού μηχανικού, αναπτύχθηκε στο μεγαλύτερο τσεχικό τεχνολογικό πανεπιστήμιο, που έχει σήμερα περισσότερους από 18 χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες, οκτώ σχολές και δύο ινστιτούτα.
Ιστορία
Οι Ιησουίτες κυριαρχούσαν στην ανώτερη εκπαίδευση στη Μοραβία στις αρχές του 18ου αιώνα, καθώς έλεγχαν το Πανεπιστήμιο του Όλομουτς. Ωστόσο η επικέντρωση στη θεολογία και τη φιλοσοφία δεν άρεσε στη μοραβιανή αριστοκρατία, η οποία το 1725 επέβαλε την ίδρυση της «Ακαδημίας της Αριστοκρατίας» (λατ. Collegium Nobilium) στο Όλομουτς. Σε αυτή διδάσκονταν η νομική, τα μαθηματικά, η αρχιτεκτονική, η ιστορία και η γεωγραφία. Ο «αριστοκρατικός» χαρακτήρας της φαινόταν από τη διδασκαλία σε αυτή ξένων γλωσσών, χορού, ξιφασκίας και ιππασίας. Το 1847 η Ακαδημία μετεγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα της Μοραβίας, το Μπρνο, όπου απετέλεσε τη βάση για το μετέπειτα Πολυτεχνείο του Μπρνο.
Εξαιτίας του ουσιαστικού κλεισίματος του Πανεπιστημίου του Όλομουτς από τη δεκαετία του 1850, υπήρχε μόνο μία ανώτερη σχολή σε όλη τη Μοραβία, πλην μιας γερμανικής, που δεν κάλυπτε τις ανάγκες, οπότε όσοι επιθυμούσαν ανώτερες σπουδές έφευγαν για την Πράγα, τη Βιέννη ή την Κρακοβία. Οι φωνές υπέρ της ιδρύσεως ενός πανεπιστημίου, όχι πλέον στο Όλομουτς, αλλά στην πρωτεύουσα Μπρνο, δυνάμωναν. Οι Γερμανοί της Μοραβίας ωστόσο δεν επιθυμούσαν ένα δεύτερο τσεχικό πανεπιστήμιο και αυτό οδήγησε σε πολλές αντιδικίες. Τον Σεπτέμβριο του 1899 το ζήτημα επιλύθηκε με την ίδρυση μιας αυστηρώς τεχνικής σχολής, του '''«Αυτοκρατορικού Τσεχικού Πολυτεχνείου του Φραγκίσκου Ιωσήφ» στο Μπρνο, του σημερινού Πολυτεχνείου του Μπρνο.
Στην αρχή το νέο ίδρυμα είχε μόνο 4 καθηγητές και 47 φοιτητές, που μπορούσαν να πάρουν μόνο ένα πτυχίο, του πολιτικού μηχανικού. Το 1900 άρχισε να διδάσκεται και το πεδίο της μηχανολογίας και αργότερα της διαμορφώσεως υπαίθριων χώρων, της ηλεκτρολογίας και των σπουδών χημικού μηχανικού. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκαν και οι σπουδές αρχιτεκτονικής. Το 1911 το ίδρυμα μετεγκαταστάθηκε σε ένα νεόδμητο, πολυτελές μέγαρο στην οδό Βεβέρι, που χρησιμοποιείται ακόμη από τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών. Στην περίοδο του Μεσοπολέμου συνδέθηκε με τη γερμανική ανώτατη τεχνική σχολή και πήρε τη σημερινή του ονομασία (Πολυτεχνείο του Μπρνο).
Με την έναρξη της γερμανικής κατοχής της Τσεχοσλοβακίας όλα τα τσεχικά πανεπιστήμια, μαζί και το πολυτεχνείο, υποχρεώθηκαν να κλείσουν. Με το τέλος του πολέμου το 1945 το πολυτεχνείο ξανάνοιξε και αποκαταστάθηκε στην προπολεμική του κατάσταση. Ωστόσο το 1951 διαλύθηκε και μέρος του μεταφέρθηκε στη νεοϊδρυθείσα Στρατιωτική Τεχνική Ακαδημία. Παρέμειναν μόνο δύο σχολές που παρείχαν εκπαίδευση σε μη στρατιωτικούς: η Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και η Σχολή Αρχιτεκτονικής, αμφότερες υπό την ονομασία «Κολέγιο Μηχανικών». Πέντε χρόνια αργότερα, η δραστηριότητα του Πολυτεχνείου άρχισε να αποκαθίσταται υπό τη σημερινή του ονομασία.
Μετά το 1989 υπήρξε μια αναδιοργάνωση ορισμένων σχολών και κυρίως η ίδρυση αρκετών νέων σχολών. Αποκαταστάθηκε η Σχολή Χημείας (1992) και, εκτός από τα τεχνικά πεδία, το Πολυτεχνείο έδωσε βάρος στην οικονομία της αγοράς με την ίδρυση της Σχολής Επιχειρήσεων το 1992, αλλά απροσδόκητα και στις τέχνες με την ίδρυση της Σχολής Καλών Τεχνών ήδη από το 1993.
Το έτος 2000 από το Πολυτεχνείο αποσπάσθηκαν δύο σχολές με έδρα το Ζλιν: η Σχολή Τεχνολογίας και η Σχολή Διοικήσεως Επιχειρήσεων και Οικονομικών, δημιουργώντας έτσι το νέο «Πανεπιστήμιο Τόμας Μπάτα».
Σημερινές σχολές και οργάνωση
Σήμερα το Πολυτεχνείο του Μπρνο διαθέτει τις εξής οκτώ Σχολές:
Υπάρχουν επίσης δύο ινστιτούτα, αυτό των Εμπειρογνωμόνων Βλαβών και Ατυχημάτων (Institute of Forensic Engineering, IFE) και το Κεντροευρωπαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (CEITEC) για τις τεχνολογίες αιχμής, καθώς και το Κέντρο Αθλητικών Δραστηριοτήτων (CESA), που δίνει έμφαση στο μάνατζμεντ του αθλητισμού.
Σήμερα το Πολυτεχνείο του Μπρνο προσφέρει 295 διαφορετικά προγράμματα σπουδών, από τα οποία τα 89 σε ξένες γλώσσες.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Στο Πολυτεχνείο του Μπρνο ήταν καθηγητής ο Μοραβός μοντερνιστής αρχιτέκτονας Μπόχουσλαβ Φουκς (1895-1972). Μεταξύ των γνωστών αποφοίτων του ιδρύματος συγκαταλέγονται ο Σλοβάκος αρχιτέκτονας Μίχαλ Μαξιμίλιαν Σιρ (Scheer, 1902-2000) και ο πρώην πρωθυπουργός της Τσεχίας Μίρεκ Τοπολάνεκ (γενν. 1956).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυτεχνειο Μπρνο Πολυτεχνειο
Μέσα γραφής
Για τη γραφή χρησιμοποιούνται τα εξής μέσα:
Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Τρίλοφο Ημαθίας
Ο Τρίλοφος (παλαιά ονομασία Διαβόρνιτσα ή Γιαβόρτσα και Νέα Κούκλαινα) είναι χωριό του νομού Ημαθίας. Διοικητικά υπάγεται στο δήμο Βέροιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 522 κατοίκους.
Πληθυσμιακά στοιχεία
{"version":2,"width":459,"height":173.2,"data":[{"name":"table","values":[{"x":1920,"y":242},{"x":1928,"y":665},{"x":1940,"y":644},{"x":1951,"y":675},{"x":1961,"y":834},{"x":1971,"y":666},{"x":1981,"y":687},{"x":1991,"y":818},{"x":2001,"y":601},{"x":2011,"y":615}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}],"padding":{"top":30,"bottom":30,"left":78,"right":0}}
Ιστορία
Ο οικισμός του Τριλόφου απέχει 8 χιλ. βόρεια από τη Βέροια και βρίσκεται σε μία εξαιρετική τοποθεσία πάνω σε χαμηλούς λόφους στους πρόποδες του Βερμίου. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα ευνοημένη ως προς τη γεωμορφολογία της, καθώς στα δυτικά προστατεύεται από τον ορεινό όγκο που εξασφαλίζει ένα ήπιο κλίμα, ενώ στα ανατολικά απλώνεται ο εύφορος κάμπος της Ημαθίας. Ανάμεσα στους λόφους κατεβαίνουν από τις πηγές του βουνού ρέματα και χείμαρροι που καταλήγουν στην πεδιάδα. Το φυσικό αυτό ανάγλυφο προσέφερε ιδανικές συνθήκες διαβίωσης και υπήρξε ο κύριος λόγος για την εγκατάσταση εδώ ανθρώπων από τους προϊστορικούς ήδη χρόνους.
Αρχαιότητα
Στην περιοχή έχουν εντοπιστεί πολλές νέες θέσεις οικισμών και νεκροταφείων, που συγκροτούν ένα πυκνό δίκτυο αρχαιολογικών χώρων. Οι αρχαιότητες χρονολογούνται από την Αρχαιότερη Νεολιθική περίοδο έως και τα μεταβυζαντινά χρόνια. Από ολόκληρη την περιοχή έχουν περισυλλεχθεί ή παραδοθεί κατά καιρούς μεμονωμένα κινητά αρχαία που αποδεικνύουν την πυκνότητα της κατοίκησης διαχρονικά.
Προϊστορικά ευρήματα έχουν εντοπιστεί σε φυσικό λόφο που βρίσκεται ανατολικά της κοινότητας Τριλόφου όπου είναι χτισμένο το εξωκλήσι του Αγίου Τρύφωνα. Ο λόφος στη μεγαλύτερη έκτασή του καλλιεργείται ή έχουν οικοδομηθεί πάνω του οικίες. Λόγω της εκτεταμένης καλλιέργειας και της οικοδόμησης η επιφανειακή περισυλλογή απέδωσε ελάχιστη και αδιάγνωστη χρονολογικά κεραμική. Υπάρχουν λιγοστά χειροποίητα όστρακα που ανήκουν στα προϊστορικά χρόνια αλλά δεν δίνουν ασφαλείς χρονολογικές ενδείξεις για την εγκατάσταση της θέσης. Ο Βρετανός αρχαιολόγος Ντέιβιντ Χάρρυ Φρενς (David Harry French) στην επιφανειακή έρευνα του 1964 περισυνέλεξε 19 όστρακα, που χρονολόγησε στην Αρχαιότερη, Νεότερη Νεολιθική και στα ιστορικά χρόνια. Στην κεραμική της Αρχαιότερης Νεολιθικής (περίπου 6500 με 5600 π.Χ.) διέκρινε τις ομάδες: α) ερυθρής στιλβωμένης και β)με ροζ επίχρισμα. Στη Νεότερη Νεολιθική περίοδο (περίπου 5300 με 4500 π.Χ.)αναγνώρισε μόνο την κατηγορία της μαύρης στιλπνής κεραμικής. Σε νεότερη επιφανειακή, πάλι, έρευνα στον λόφο οι αρχαιολόγοι Ν. Μερούσης και Λ.Στεφανή περισυνέλεξαν λιγοστή και χρονολογικά αδιάγνωστη κεραμική.
Το 2006 ένας άλλος νεολιθικός οικισμός εντοπίστηκε σε σωστική ανασκαφή στη θέση Καζάνι, ανάμεσα σε δύο κλάδους του ρέματος Καλιμπάκος και σε απόσταση 500 μέτρων βόρεια περίπου από τον σημερινό οικισμό. Η εγκατάσταση χρονολογείται στη Μέση Νεολιθική (5800 - 5300 π.Χ.) και τη Νεότερη Νεολιθική Ι (5300 - 4800 π.Χ.). Περισυλλέχθηκε μεγάλος αριθμός ευρημάτων (κεραμική, λίθινα εργαλεία, τμήματα ανωδομής τοίχων καθώς και ολόκληρα κομμάτια πήλινων δαπέδων).
Σε πρόσφατη (2015) σωστική ανασκαφή, για την κατασκευή του νέου κόμβου στον άξονα του δρόμου Βέροιας - Σ.Σ.Ναούσης περίπου 3 χιλιόμετρα ανατολικά του οικισμού, εντοπίστηκαν δύο μικρά εργαστήρια κεραμικής με φούρνο που χρονολογούνται στα 300 με 100 π.χ. Τα ευρήματα μετά από την αποτύπωσή τους καταχώθηκαν και πάλι.
Στη θέση Μπας- Καρτέρ και πάνω στον δρόμο που ένωνε την αρχαία Βέροια με τη Μίεζα εντοπίσθηκε οικισμός με αγροτικό - βιοτεχνικό χαρακτήρα και με διάρκεια ζωής από τους υστεροκλασικούς χρόνους (400 - 323 π.Χ.) έως τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Αποτελούσε πιθανότατα μία ακόμη κώμη στη χώρα της αρχαίας Βέροιας, πάνω στον αρχαίο δρόμο που οδηγούσε από αυτήν προς τη Μίεζα.
Στη θέση Βρανά Πέτρα, βόρεια του Τριλόφου, στην περιοχή του σημερινού νεκροταφείου του χωριού εντοπίστηκαν υπολείμματα τοίχων κτηρίων καθώς και κεραμική ελληνιστικών έως και παλαιοχριστιανικών χρόνων. Στην περιοχή τοποθετείται οικισμός που χρονολογείται την εποχή αυτή.
Από το προαύλιο της αυλής της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής, που είναι ο κοιμητηριακός ναός του χωριού, προέρχεται ένα τμήμα μιας μαρμάρινης επιτύμβιας στήλης, η οποία παραδόθηκε από τον Ηλία Ανδρεάδη το 1979 στην Εφορεία Αρχαιοτήτων.
Συνολικά από την περιοχή του Τριλόφου έχουν συλλεχθεί : 1) τμήμα μαρμάρινου τραπεζοφόρου, 2) τμήμα πλευράς σαρκοφάγου, 3) μαρμάρινη ιωνική βάση κίονα, 4) μαρμάρινη βάση του 4ου αιώνα π.Χ. με αναθηματική επιγραφή στον Ποσειδώνα : \....Α\μύντα Ποσειδώ\νι..., 5) στήριγμα μαρμάρινου τραπεζοφόρου, 6) τμήμα επιτύμβιας στήλης και μία δεύτερη ακέραιη επιτύμβια στήλη και 7) δύο ιωνικά κιονόκρανα. Η περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος (ΥΑ 15794/19-12-1961 - ΦΕΚ 35/Β/2-2-1962).
Οθωμανική περίοδος
Σύμφωνα με το τουρκικό αρχείο της Βέροιας, η ύπαρξη του σύγχρονου οικισμού βεβαιώνεται από το 1627. Από το 1640 σώζονται δύο αποφάσεις (αγοραπωλησία κτημάτων η πρώτη και σχετικά με διαφιλονικούμενους αγρούς η άλλη) του Ιεροδικείου Βέροιας που αναφέρονται σε κατοίκους του χωριού Διαβόρνιτσα ή Γιαβόρνιτσα ή Γιαβίρνιτσα. Το 1668 ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή πέρασε από τον Τρίλοφο και το αναφέρει - με το όνομα Γιογουρνίτσα - ως ένα εύφορο γεωργικό χωριό.
Σε μαρτυρία σχετικά με περιοδεία του Μητροπολίτη Δανιήλ ( 1769 – 1799; ), που έγινε μετά το 1770, αναφέρεται ότι η Αρχιερατική εισφορά του την οποία απέδιδαν οι χριστιανοί κάτοικοι ήταν 1.830 γρόσια. Αν υπολογιστεί ότι το κάθε στεφάνι (οικογένεια) είχε υποχρέωση να καταβάλει ετήσια αρχιερατική εισφορά περίπου 18 γρόσια – το 1/6 της τουρκ. λίρας, μπορεί να υπολογιστεί ο πληθυσμός του χωριού περίπου σε 101 οικογένειες και περίπου σε 500 χριστιανούς κατοίκους.
Στα 1804 ο περιώνυμος Αλή Πασάς εισβάλει στους καζάδες της Βέροιας και της Νάουσας. Τότε αρπάζει περιουσίες μουσουλμάνων και χριστιανών κατοίκων, απαιτεί την καταβολή ετήσιου φόρου και τοποθετεί στα καταλαμβανόμενα τσιφλίκια δικούς του επιστάτες (σουμπασήδες) όπως έγινε και στη Διαβόρνιτσα. Ο ελληνικός πληθυσμός υποφέρει τα πάνδεινα από την πλεονεξία του νέου κατακτητή εργαζόμενος σε καθεστώς τιμαριωτικής δουλείας και αποδίδοντάς του ετήσιο φόρο. Η κυριαρχία του διαρκεί ως το 1820.
Πριν από την επανάσταση της Νάουσας το 1822 το μικρό χωριό ήταν γεωργικό τσιφλίκι Τούρκων ιδιοκτητών.
Καταλυτικές στάθηκαν και οι καταστροφικές εξελίξεις (ο Χαλασμός) της Επανάστασης του 1822 στην περιοχή της Νάουσας και των χωριών του Βερμίου. Στη μάχη της Δοβράς (27 Μαρτίου 1822) στην πλάγια της Διαβόρνιτσας έστησαν τους πολεμιστές τους ο Ζαφειράκης Θεοδοσίου με τον Λάζο Ραμαντάνη. Ο Μεχμέτ Εμίν Αμπντούλ Αμπούντ Πασάς γνωστός ως Εμπού Λουμπούτ (Ροπαλοφόρος) αφάνισε 120 οικισμούς και χωριά της Μακεδονίας και μεταξύ αυτών τη Διαβόρνιτσα. Το χωριό λεηλατήθηκε, όσοι από τους κατοίκους συνελήφθησαν σφάχτηκαν επί τόπου, τα γυναικόπαιδα σκλαβώθηκαν και όλα παραδόθηκαν στις φλόγες. Αργότερα, κάποιοι από τους κατοίκους που είχαν κατορθώσει να επιβιώσουν επέστρεψαν και ξαναζωντάνεψαν το κατεστραμμένο χωριό. Ήταν από τα λίγα χωριά της περιοχής που επανασυστάθηκαν. Σε τουρκικό έγγραφο, με ημερομηνία 7/10/1822, όπου καταγράφονται οι περιουσίες Ελλήνων με σκοπό την κατάληψή τους από το Τουρκικό δημόσιο γίνεται λόγος για κτήματα του απίστου Αντωνίου, υιού του Τάσιου, κατοίκου του χωρίου Γιαβερνίτσης του καζά τούτου (Νάουσας), ακολουθήσαντος τους επαναστάτας και φονευθέντος κατά τον πόλεμον.
Ανήκει στην ομάδα των ελληνόφωνων οικισμών της ανατολικής πλευράς του Βερμίου, ανάμεσα στη Βέροια και τη Νάουσα, μαζί με τη Φυτιά (Τσόρνοβο) και το Αρκοχώρι (Αρκουδοχώρι).
Στην περιοχή ήταν ένα από τα παλαιότερα χειμαδιά των Βεροιάνων Βλάχων και ιδιαίτερα των κατοίκων του Κάτω Βερμίου (Σέλι) μιας και ένα από τα σημαντικά περάσματα από τον κάμπο της Ημαθίας προς τα ορεινά περνούσε από το χωριό, τη Φυτιά και από εκεί στο Σέλι. Στην αρχή έστηναν καλύβες κοντά στους εδραίους κατοίκους και στη συνέχεια νοίκιαζαν δωμάτια ή χώρους, ώσπου έχτισαν τα δικά τους.
Nεώτερα χρόνια
Σύμφωνα με εκθέσεις και αναφορές του μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης Κωνστάντιου Ισαακίδη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1898 στη Διαβόρνιτσα διαμένανε 20 χριστιανικές οικογένειες. Γύρω στα 1900 έχουμε την πληροφορία πως στο χωριό υπήρχαν 15 σπίτια και 60 χριστιανοί κάτοικοι.
Το 1905 ο Brancoff αναφέρει 96 κατοίκους που τους καταγράφει λανθασμένα ως πατριαρχικούς Βούλγαρους. Σε πατριαρχική απογραφή των βλάχικων εγκαταστάσεων, το 1905, αναφέρεται η παρουσία στο χωριό 12 βλάχικων οικογενειών (περίπου 60 με 70 άτομα). Επίσης σε στατιστική έκθεση του Ελληνικού Προξενείου της Θεσ/νίκης το 1906 με 1907 αναφέρονται 75 παραχειμάζοντες Βλάχοι με καταγωγή από το Κάτω (οι 65) και Άνω Βέρμιο (οι 10).
Το 1908 στατιστική του Ελληνικού Προξενείου της Θεσ/νίκης καταγράφει 12 οικογένειες και 52 κατοίκους (εκτός από τους Βλάχους).
Το 1910 ο Χαλκιόπουλος αναφέρει 52 Έλληνες κατοίκους.
Μέχρι και μετά την απελευθέρωση του 1912 (16 Οκτωβρίου) από τους Τούρκους το χωριό ήταν τσιφλίκι και το μισό από αυτό ανήκε στους αδελφούς Εμμανουήλ Μπέλλα από τη Νάουσα.
Στην απογραφή του 1913, η Διαβόρνιτσα, που ανήκε στην Υποδιοίκηση Βερροίας του Νομού Θεσσαλονίκης, είχε 223 κατοίκους (119 άρρενες, 104 θήλεις). Η Διαβόρνιτσα της Υποδιοίκησης Βερροίας του Νομού Θεσσαλονίκης στην απογραφή του 1920 έχει 242 κατοίκους (121 άρρρενες, 121 θήλεις).
Ευεργετική στάθηκε για τον τόπο η άφιξη των προσφύγων της Συνθήκης του Νεϊγύ (Νοέμβριος 1919) με τη Βουλγαρία και της ανταλλαγής των πληθυσμών που ακολούθησε. Το 1924 μία αρχικά μικρή ομάδα από 40 περίπου οικογένειες εγκαταστάθηκε στο χωριό. Το 1928 οι προσφυγικές οικογένειες που είχαν αποκατασταθεί στη Διαβόρνιτσα ήταν γύρω στις 105 και αριθμούσαν περίπου 505 ψυχές. Με καταγωγή από την Κούκλενα (σημερινή Κούκλεν/Куклен) της Ανατολικής Ρωμυλίας αύξησαν τον πληθυσμό της Νέας Κούκλενας της Επαρχίας Βερροίας του Νομού Θεσσαλονίκης, που το 1928 φτάνει τους 665 (330 άρρενες, 335 θήλεις) κατοίκους, και έφεραν μαζί τους τις ιδιαίτερες συνήθειες, τη λαλιά και τις παραδόσεις τους.
Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο σκοτώθηκε ο Τριλοφίτης Κωνσταντίνος Σαρκατζής. Οι Γερμανοί κατέλαβαν την περιοχή της Βέροιας και φυσικά τη Νέα Κούκλενα, όπως μετονομάστηκε το χωριό (1-11-1926, Φ.Ε.Κ. 401/1926), τον Απρίλιο του 1941 και παρέμειναν μέχρι τον Οκτώβριο του 1944.
Πολλοί είναι οι κάτοικοι που εντάχθηκαν σε αντιστασιακές οργανώσεις εναντίον των κατακτητών.
Η απελευθέρωση της περιοχής εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της αποχώρησης των Γερμανών από τη Βόρεια Ελλάδα, εξαιτίας του φόβου αποκλεισμού της οδού επιστροφής μέσω Γιουγκοσλαβίας. Στις 27 Οκτωβρίου 1944 ξεκίνησε να εισέρχεται στην πόλη της Βέροιας ο ΕΛΑΣ και ο εφεδρικός ΕΛΑΣ, ως απελευθερωτές, ενώ η αποχώρηση των Γερμανών συνεχιζόταν. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες το απόγευμα της 29ης Οκτωβρίου εισήλθαν στην πόλη με οργανωμένα τμήματα το 16ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ και ακολούθησε η πρώτη συγκέντρωση της απελευθέρωσης. Στις ίδιες ημερομηνίες απαλλάχτηκε και η Νέα Κούκλενα από τη ναζιστική κατοχή. Επί συνόλου 200 κατοικιών καταστράφηκαν, από τους Γερμανούς, 2 ολοσχερώς και καμία μερικώς.
Πολλά ήταν τα δεινά που υπέφεραν οι κάτοικοι του χωριού στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου (1945 – 49). Αρκετοί οι νεκροί και οι εξόριστοι και από τις δύο παρατάξεις των αντιμαχομένων για την εξουσία. Όλος ο πληθυσμός, τον Μάρτιο του 1947, στα πλαίσια της εκκένωσης της υπαίθρου και του χαρακτηρισμού του ως «ανταρτόπληκτος» μετακινήθηκε και μεταφέρθηκε σε πρόχειρες κατοικίες στη Βέροια (περιοχή Σίσα) ή σε στρατιωτικά παραπήγματα στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, όπου και παρέμεινε έως το 1949. Οι απογραφές που ακολούθησαν έδειξαν τον πληθυσμό (το 1940 κάτοικοι 644 - 331 άρρενες, 313 θήλεις, το 1951 κάτοικοι 675, με τη νέα ονομασία Τρίλοφος ''(η μετονομασία στις 28-04-1954, Φ.Ε.Κ. 91/1954)'', το 1961 κάτοικοι 834, το 1971 κάτοικοι 666, το 1981 κάτοικοι 687, το 1991 κάτοικοι 818, το 2001 κάτοικοι 661, το 2011 κάτοικοι 615 και το 2021 κάτοικοι 522). Στο χωριό πλέον οι κάτοικοι έχουν κυρίως καταγωγή ντόπια, θρακιώτικη, βλάχικη (υπολογίζονται σε 30 περίπου οικογένειες), ποντιακή κ.ά. Επίσης κατοικούν μετανάστες από άλλες χώρες.
Το 1998 ο Τρίλοφος εντάχθηκε στο νεοσύστατο Δήμο Δοβρά. Σύμφωνα με τη Διοικητική μεταρρύθμιση Καλλικράτης ο Δήμος όπου ανήκει και ο Τρίλοφος εντάχθηκε το 2011 στο Δήμο Βέροιας.
Πολιτιστικοί Σύλλογοι
Στον Τρίλοφο δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος  Αριστοτέλης (έτος ίδρυσης 1981). Ο σύλλογος αυτός, εκτός από τη συμμετοχή του σε φεστιβάλ και διάφορες εκδηλώσεις, οργανώνει εορταστικό διήμερο με παραδοσιακούς χορούς και άλλες εκδηλώσεις στις 25 και 26 Οκτωβρίου με αφορμή την εορτή του Αγίου Δημητρίου. Άλλες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται την Καθαρή Δευτέρα κατά την οποία προσφέρονται δωρεάν σαρακοστιανά εδέσματα, η γιορτή κρασιού με προσφορά κρασιού και τσίπουρου και το Αντάμωμα των Τριλοφιωτών.
Επίσης, άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις τελούνται κατά τη διάρκεια του πανηγυριού του Αγίου Τρύφωνα (1 Φεβρουαρίου). Στον ομώνυμο λοφίσκο με το εξωκλήσι προσφέρεται κουρμπάνι (εορταστικό φαγητό για όλους τους παρευρισκόμενους) καθώς και κρασί ή τσίπουρο μιας και ο Άγιος θεωρείται προστάτης των αμπελουργών (η καλλιέργεια του αμπελιού είναι από τις σημαντικές αγροτικές ασχολίες των κατοίκων). Στο χωριό επίσης, εορτάζονται και οι Άγιοι Αθανάσιος (18 Ιανουαρίου και 2 Μαΐου) και Παρασκευή (26 Ιουλίου και Παρασκευή της Διακαινισίμου) καθώς υπάρχουν ομώνυμα εξωκλήσια.
Στο χώρο του αθλητισμού δραστηριοποιείται η ομάδα ποδοσφαίρου με την επωνυμία «Ερμής».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Βελτούρνο
Το Βελτούρνο (ιταλικά: Velturno, ) ή Φελτούρνς (γερμανικά: Feldthurns, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Το χαμένο νησί
To χαμένο νησί είναι νουβέλα που γράφτηκε το 1943 από τον Μ. Καραγάτση.
Η υπόθεση του μυθιστορήματος
Κάπου στο Αιγαίο γίνεται ένα ναυάγιο, από το οποίο σώζεται μόνο ο δεύτερος πλοίαρχος, ο Γερόλυμος Αβάρατος. Τον φροντίζουν σε ένα νησί ο Αντώνης με την κόρη του Ελένη. Μαζί της ο ναυαγός αναπτύσσει μια σκοτεινή ερωτική σχέση. Καθώς τα διάφορα εγκλήματα τα οποία σχετίζονται με τις συνθήκες του ναυαγίου αποκαλύπτονται και δυναμώνει το ερωτικό πάθος του για την Ελένη, αρχίζει σταδιακά και το φυσικό περιβάλλον να αλλάζει. Έτσι, θυελλώδεις άνεμοι αποκόβουν το νησί. Η θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει σε υψηλά για την περίοδο επίπεδα, η βλάστηση κι αυτή με τη σειρά της αλλάζει κι ο ήρωας παρασύρεται σε ένα νέο ερωτικό παραλήρημα με μια άλλη γυναίκα. Το νησί από αιγαιοπελαγίτικο μετατρέπεται σε τροπικό. Έχει γίνει ένα πλωτό νησί και ταξιδεύει στις θάλασσες του Ειρηνικού, κι από Τήλος γίνεται Ταϊλί, όπως θα επιβεβαιώσει και μια γαλλική επιστημονική αποστολή.
Παρατηρήσεις
Το Χαμένο νησί δεν είναι άσχετο με το όλο λογοτεχνικό κλίμα της Κατοχικής περιόδου που αναδεικνύει σε μοτίβο τον συμβολισμό του νησιού ως τόπου φυγής. Σύμφωνα με τον κριτικό και ιστορικό της λογοτεχνίας Απόστολο Σαχίνη δεν θα μπορούσε να καταταχτεί το συγκεκριμένο έργο σε καμία από τις μορφές του μυθιστορήματος περιπέτειας. Εδώ ο Καραγάτσης συγκεντρώνει πολλά από τα γνώριμα χαρακτηριστικά της πεζογραφίας του: εικόνες φυσικού τοπίου, έξαρση του ερωτικού και σεξουαλικού στοιχείου, αναπαράσταση φρικιαστικών στιγμών. Πρόκειται για μια νουβέλα η οποία ανήκει στο χώρο του φανταστικού μια και αναφέρεται σε ένα γεγονός εξωπραγματικό, όπως είναι το ταξίδι ενός νησιού. Πρόκειται για μια φανταστική τοπιογραφία. Όμως η σύνθεση των χαρακτήρων της προσδίδει χαρακτήρα ηθογραφικού ρεαλισμού. Πιο συγκεκριμένα αποτυπώνει την τυπική εικόνα ενός ελληνικού νησιού: άντρες ταξιδευτές και απόντες, γυναίκες μόνες και δέσμιες της απομόνωσής τους. Από όλο αυτό το σκηνικό τοποθετεί ως εξαιρέσεις δύο γυναίκες, την Ελένη και την τυφλή γριά Χουχού. Η πρώτη αρνείται να παντρευτεί και η δεύτερη κατακρίνει την υποκρισία των ντόπιων, προμαντεύοντας μελλοντικές συμφορές, κάνοντάς την πιο μυστηριακή. Κάθε στοιχείο φυγής προς το άγνωστο υπονομεύεται ακριβώς από το στοιχείο του εγκλεισμού. Ο κεντρικός ήρωας, ο Γερόλυμος, και οι συμπρωταγωνιστές του είναι ακινητοποιημένοι στον ίδιο τόπο. Έτσι ο Καραγάτσης, όπως λέει η Βασιλειάδη, δεν στηρίζεται στην ψυχογραφία των προσώπων, αλλά στην αλλοίωση των φυσικών στοιχείων που τα περιβάλλουν. Αλλοίωση παθολογική κι όχι ειδυλλιακή. Το νησί και οι άνθρωποι που το κατοικούν, μαζί με τον ναυαγό, κινούνται σε α-χρονικές και α-τοπικές διαστάσεις. Αυτή η μυστηριώδης εξαφάνιση του νησιού υπακούει σε ένα Καραγατσικό λογοτεχνικό τόπο: ότι οι ήρωές του είναι θύματα ενός αναπόφευκτου πεπρωμένου. Κάθε τι ξένο, όπως ο Λιάπκιν ή η Μαρίνα Ρεΐζη της Μεγάλης Χίμαιρας, έτσι κι εδώ ο Γερόλυμος, αποβάλλονται από μια άρρωστη κοινωνία ή πάλι αρνούνται να ενταχθούν σ' αυτήν.
Πηγές
Χαμενο νησι
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας
Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας  (Социјалистичка Република Македонија, Socijalistička Republika Makedonija) ήταν μια από τις έξι συστατικές χώρες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας) και σοσιαλιστικό εθνικό κράτος των Σλαβομακεδόνων.  Μετά από τη μετάβαση του πολιτικού συστήματος σε κοινοβουλευτική δημοκρατία, το 1990, η ομόσπονδη Δημοκρατία άλλαξε επίσημα το όνομά της σε Δημοκρατία της "Μακεδονίας", και με την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, η ίδια ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη χώρα στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991. Τον Φεβρουάριο του 2019 άλλαξε πάλι το συνταγματικό της όνομα σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας για να εισέλθει στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και άλλους οργανισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας
Τζων Άλκοτ
Δύο άλλα έργα σε φωτογραφία του Άλκοτ είναι το Γκρέιστοουκ: Ο θρύλος του Ταρζάν, άρχοντα της ζούγκλας (1984) και το τελευταίο του, το Αδιέξοδο. Ο Άλκοτ πέθανε σε ηλικία 55 ετών από καρδιακή προσβολή στις Κάννες της Γαλλίας, αφήνοντας πίσω του τη σύζυγό του Σου και τον γιο τους Γκάβιν Άλκοτ, που ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί κινηματογραφιστές
Πύρρα Τρικάλων
Η Πύρρα είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Τρικάλων. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλης και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 19 κάτοικοι.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ιστορικά, συγκαταλέγεται μεταξύ των βλαχοχωρίων της περιοχής του Ασπροποτάμου. Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα και τις αρχές του 19ου, ο οικισμός ελεγχόταν ουσιαστικά από την ισχυρή οικογένεια των Πυργιωταίων, ενώ αρκετοί κάτοικοι της Πύρρας εργάζονταν ως πλανόδιοι τεχνίτες. Λίγο αργότερα, η Πύρρα (όπως και αρκετά από τα χωριά της ευρύτερης περιοχής) έγινε τσιφλίκι του Αλή Πασά.
Το 1806, ο Γάλλος περιηγητής Φ. Πουκεβίλ ανέφερε πως στον οικισμό ζούσαν 200 οικογένειες. Ωστόσο το 1820, ο κώδικας της Τρίκκης, που συντάχτηκε με εντολή του Αλή Πασά για φορολογικούς λόγους, κατέγραψε μόλις 75 οικογένειες. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης η Πύρρα καταστράφηκε το 1823 από τα στρατεύματα του Αλβανού οπλαρχηγού Σιλιχτάρ Μπόντα που είχαν εισβάλει στον Ασπροπόταμο. Οι καταστροφές της περιόδου, οδήγησε μερίδα κατοίκων της Πύρρας στην απόφαση να καταφύγουν στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, όπου εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή της Θήβας. Το 1881, η Πύρρα προσαρτήθηκε μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Θεσσαλίας, στην Ελλάδα.
Αξιοθέατα του χωριού είναι τα απομεινάρια της μονής του Προφήτη Ηλία ή Αγίου Μοδέστου (1859), ο ναός του Αγίου Νικολάου που χρονολογείται ανάμεσα στον 17ο και 18ο αιώνα και ο ναός της Αγίας Παρασκευής (1892). Ακόμη, κοντά στην Πύρρα βρίσκεται το σπήλαιο Σαρμανίτσα.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Κβίτεγια
Το Κβίτεγια (νορβηγ.: Kvitøya) είναι νησί της Νορβηγίας και ειδικότερα το πέμπτο μεγαλύτερο νησί σε έκταση, μετά την Σπιτσβέργη, τη Βορειοανατολική Γη, την Έντγκεγια και το Μπάρεντσεγια στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ. Έχει έκταση 682 τετρ. χιλιόμετρα και είναι ακατοίκητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κβιτεγια
Βασιλείς της αρχαίας Αθήνας
Ο παρακάτω κατάλογος βασίζεται κυρίως σε έργα του ιστορικού Ευσεβίου εκ Καισαρείας και σε μεταγενέστερες πηγές-αναφορές. Η αρχαιολογική-ιστορική κοινότητα δεν έχει αποδείξεις για την ιστορικότητα αυτών των μυθικών προσώπων.
Άρχοντες
Μετά τον θάνατο του Κόδρου οι απόγονοί του έπαψαν να ορίζονται βασιλείς και ορίζονταν ισόβιοι άρχοντες, με κριτήριο την κληρονομικότητα. Από το 753 π.Χ. οι άρχοντες έπαψαν να ορίζονται με κληρονομικό κριτήριο. Από τους άρχοντες, ο πρώτος ονομαζόταν «επώνυμος» γιατί από αυτόν έπαιρνε όνομα το έτος (επώνυμος άρχων).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Ντενίζ Δημάκη
Η Ντενίζ Δημάκη (στις 4 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του τριάθλου. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο τρίαθλο στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την ανταγωνιστική σταδιοδρομία της το 1990, ως δρομέας μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Ασχολήθηκε με το τρίαθλο το 2002 και κέρδισε το Ελληνικό Πρωτάθλημα Τριάθλου 13 διαδοχικές φορές (2002-2014), ενώ ταυτόχρονα κατέγραψε κορυφαίες επιδόσεις σε άλλα αθλήματα, όπως το τρέξιμο και η ποδηλασία. Ατομικό ρεκόρ της στον Μαραθώνιο δρόμο είναι 2.46.46 που κατέγραψε στο Rotterdam το 2012, στα 10.000μ έχει καταγράψει την επίδοση 35.09 μ, στα 5.000μ. εντός στίβου 16.55 ενώ στον Ημιμαραθώνιο δρόμο 1.17.51.
Κορυφαίες επιδόσεις
Τα αξιοσημείωτα αποτελέσματα της περιλαμβάνουν:
Ο προπονητής της για το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής της σταδιοδρομίας ήταν ο σύζυγος της Χρήστος Βαξεβάνης, παλαιός πρωταθλητής μεγάλων αποστάσεων και μαραθωνίου δρόμου.
Από το 2010, η Δημάκη έχει επιστρέψει στο τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες τριάθλου Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Βεράνο
Το Βεράνο (ιταλικά: Verano, ) ή Φέραν (γερμανικά: Vöran, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Σε αροτροειδή στύλο
Η τοξοβολία σε αροτροειδή στύλο ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα τοξοβολίας σε στύλο στο πρόγραμμα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 15 και 16 Ιουλίου, έλαβαν μέρος συνολικά 129 τοξοβόλοι από τρεις χώρες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των τριών κορυφαίων τοξοβόλων στην κατάταξη του αγωνίσματος. Υπήρχαν 126 ακόμη τοξοβόλοι, καθώς 129 αθλητές διαγωνίστηκαν στα δύο αγωνίσματα "σε στύλο" (γαλλικά: à la perche). Παραμένει όμως άγνωστο το αν όλοι αυτοί οι τοξοβόλοι συμμετείχαν και στα δύο αγωνίσματα, και αν όχι, δεν είναι γνωστό το πόσοι από αυτούς συμμετείχαν όντως στο καθένα.
Ο Βέλγος Εμανουέλ Φουλόν βγήκε πρώτος, ενώ στη δεύτερη θέση ισοβάθμισαν ο Γάλλος Ωγκύστ Σερρουρί με τον Βέλγο Εμίλ Ντρουάρ. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις άλλες θέσεις καθώς και όλες οι επιδόσεις στο αγώνισμα.
Πηγές
Τοξοβολία Κατηγορία:Τοξοβολία
Άννα Ελισάβετ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Η Άννα-Ελισάβετ, γερμ.: Anne-Elisabet von Anhalt-Bernburg (19 Μαρτίου 1647, Mπέρνμπουργκ - 3 Σεπτεμβρίου 1680, Μπέρνστατ, νυν Μπιερούτουφ), ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης-Μπέρνστατ.
Βιογραφία
Η Άννα-Ελισάβετ ήταν κόρη του Χριστιανού Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1599–1656) και της Ελεονώρας-Σοφίας (1603–1675), κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.
Παντρεύτηκε στις 13 Μαρτίου 1672 στο Μπέρνστατ με τον Χριστιανό-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς. Είχαν επτά παιδιά.
Η δούκισσα ήταν καλά μορφωμένη και μουσικά προικισμένη: ήταν μία ταλαντούχος τραγουδίστρια. Μιλούσε άπταιστα πολλές γλώσσες και έπαιζε πολλά μουσικά όργανα. Είχε σημαντική επιρροή στον σύζυγό της και τον συμβούλευε σε κρατικά θέματα κράτους.
Η Άννα-Ελισάβετ απεβίωσε μετά από επιπλοκές στον τελευταίο τοκετό της στις 3 Σεπτεμβρίου 1680.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1672 τον Χριστιανό-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και είχε τέκνα:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
ΦΚ Βέτινγκεν 93
Η ΦΚ Βέτινγκεν είναι ελβετική ομάδα με έδρα το Βέτινγκεν. Ιδρύθηκε το 1931 ως ΦΚ Βέτινγκεν. Το 1993 χρεοκόπησε και επανιδρύθηκε σαν ΦΚ Βέτινγκεν 93. Συμμετέχει στην Swiss 2nd Liga. Έδρα της ομάδας είναι το Stadion Altenburg χωρητικότητας 10000 θεατών. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Ελβετίας για πρώτη φορά την περίοδο 1969-70, από την περίοδο 1982-83 έως την περίοδο 1986-87 και από την περίοδο 1998-89 έως την περίοδο 1991-92.
Την περίοδο 1998-89 τερμάτησε στην 4η θέση και συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1989-1990. Επίσης συμμετείχε στο Κύπελλο Ιντερτότο 1984 και Κύπελλο Ιντερτότο 1989.
Λουίζα Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης-Ελς
Η Λουίζα-Ελισάβετ, γερμ.: Louise-Elisabet von Württemberg-Oels (4 Μαρτίου 1673 - 28 Απριλίου 1736) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης, ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μέρσενμπουργκ-Λάουχστατ. Το 1709 αναβίωσε στο δουκάτο της Βυρτεμβέργης-Ελς το Τάγμα του Κρανίου ως ιπποτικό τάγμα για κυρίες.
Βιογραφία
Γεννημένη στο Μπέρνστατ (τώρα ονομάζεται πολων.: Μπιερούτουφ), την πρωτεύουσα του Δουκάτου του Μπέρνστατ στη Σιλεσία, ήταν η μεγαλύτερη από τα επτά παιδιά του Χριστιανού-Ούλριχ Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και της πρώτης συζύγου του Άννας-Ελισάβετ, κόρης του Χριστιανού Β΄ πτίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.