cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία κόμβων
Κώδικας Gauss
Αυτό το τελευταίο ζήτημα συχνά λύνεται με τον επεκταμένο κώδικα Gauss. Με αυτή την τροποποίηση, το θετικό/αρνητικό σύμβολο στην δεύτερη περίπτωση κάθε αριθμού επιλέγεται ώστε να αντιπροσωπεύει την διεύθυνση που θα ακολουθηθεί σε κάθε διασταύρωση, αντί του άνω /κάτω συμβόλου της διασταύρωσης, το οποίο γίνεται ξεκάθαρο στην πρώτη περίπτωση του αριθμού. Σε μία διασταύρωση που μελετάτε δεξιόστροφα δίνεται ένας θετικός αριθμός και σε μία που μελετάτε αριστερόστροφα δίνεται ένας αρνητικός αριθμός.
Παραπομπές
<!--
Introductory textbooks
There are a number of introductions to knot theory. A classical introduction for graduate students or advanced undergraduates is Rolfsen (1976), given in the references. Other good texts from the references are Adams (2001) and Lickorish (1997). Adams is informal and accessible for the most part to high schoolers. Lickorish is a rigorous introduction for graduate students, covering a nice mix of classical and modern topics.
Πίνακες κόμβων και λογισμικά
Κομβοι
Αντώνιος Κοντονής
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Βαλ-ω-Περς
Το Βαλ-ω-Περς (γαλλικά: Val-au-Perche) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περσεβαλουά (γαλλικά: Perchevalois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Γιόσα Μπουσόν
μικρογραφία|238x238εσ| Γιόσα Μπουσόν, Κοράκια και γεράκι Ο Γιόσα Μπουσόν (ιαπωνικά: 与謝 蕪村) (1716 – 17 Ιανουαρίου 1784 ) ήταν Ιάπωνας ποιητής και ζωγράφος της περιόδου Έντο. Μαζί με τον Ματσούο Μπασό και τον Κομπαγιάσι Ίσα, ο Μπουσόν θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ιάπωνες ποιητές της περιόδου Έντο. Είναι γνωστός κυρίως για τη συμβολή του στη διαμόρφωση της Χάιγκα ως είδους τέχνης.
Βιογραφία
Ο Μπουσόν γεννήθηκε στο χωριό Κέμα της επαρχίας Σετσού (που σήμερα ονομάζεται Κέμα-τσο, στην πόλη της Οσάκα). Το οικογενειακό του όνομα ήταν Τανιγκούτσι.
Γύρω στην ηλικία των είκοσι, ο Μπουσόν μετακόμισε στο Έντο, το σημερινό Τόκιο, και έμαθε ποίηση υπό την κηδεμονία του δασκάλου χαϊκάι Χαγιάνο Χατζίν. Μετά τον θάνατο του Χατζίν, ο Μπουσόν μετακόμισε στην επαρχία Σιμόζα (που σήμερα ονομάζεται Ιμπαράκι). Ακολουθώντας τα χνάρια του ειδώλου του, του Ματσούο Μπασό, ο Μπουσόν ταξίδεψε στην άγρια φύση του βόρειου νησιού Χονσού. Το ίδιο ταξίδι είχε αποτελέσε την έμπνευση για το διάσημο ταξιδιωτικό ημερολόγιο του Μπασό με τίτλο Ο στενός δρόμος προς τα βάθη του βορρά. Ο Μπουσόν δημοσίευσε τις σημειώσεις του από το ταξίδι το 1744, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το όνομα Μπουσόν.
Αφού ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Ιαπωνίας, συμπεριλαμβανομένου του Τάνγκο (το βόρειο τμήμα του σύγχρονου νομού Κιότο) και του Σανούκι (στο Σικόκου), ο Μπουσόν εγκαταστάθηκε στην πόλη του Κιότο σε ηλικία 42 ετών. Εκείνη την εποχή, άρχισε να γράφει με το όνομα Γιόσα, το οποίο πήρε από τη γενέτειρα της μητέρας του (Γιόσα στην επαρχία του Τάνγκο).
Ο Μπουσόν παντρεύτηκε σε ηλικία 45 ετών και απέκτησε μια κόρη, την Κούνο.
Σε ηλικία 51 ετών, ο Μπουσόν άφησε τη γυναίκα και τα παιδιά του στο Κιότο και πήγε στην επαρχία Σανούκι για να εργαστεί σε πολλά έργα του.
Αφού επέστρεψε ξανά στο Κιότο, έγραψε και δίδαξε ποίηση. Ξεχώρισε τέσσερις από τους μαθητές του ως πρότυπα, τους Κικάκου, Κιοράι, Ρανσέτσου και Σόντο.
Ο Μπουσόν πέθανε σε ηλικία 68 ετών και θάφτηκε στο Κιότο. Η αιτία θανάτου είχε διαγνωστεί ως σοβαρή διάρροια, αλλά πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι επρόκειτο για έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Βωνουάζ (Ορν)
Το Βωνουάζ (γαλλικά: Vaunoise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωνουαζιέν (γαλλικά: Vaunoisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Φέρμα Λασιθίου
Τα Φέρμα είναι οικισμός της Κοινότητας Αγίου Ιωάννου του Δήμου Ιεράπετρας στο νησί της Κρήτης και ευρίσκεται στην ακτή, 11 χιλιόμετρα ανατολικά της Ιεράπετρας. Η παραλία είναι γνωστή για την ομορφιά της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε πληθυσμό 532 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Λα Βαντρούζ
Το Λα Βαντρούζ (γαλλικά: La Ventrouze) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαντρουζιέν (γαλλικά: Ventrouziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Τρίδυμα Νταν
Τα τρίδυμα Νταν, η Ζόι, η Σόφι και η Έμμα (γεννημένος 30 Απριλίου 2000), είναι τα μοναδικά γνωστά κωφά και τυφλά τρίδυμα. Είναι κωφά και τυφλά λόγω του εξαιρετικά πρόωρου τοκετού και τους πρώτους μήνες ζωής.
Γέννηση και παιδική ηλικία
Τα πανομοιότυπα τρίδυμα είναι τα μοναδικά γνωστά κωφά και τυφλά τρίδυμα. Γεννήθηκαν στις 30 Απριλίου του 2000, μετά από 24 εβδομάδες κύησης. Η μητέρα τους είχε πάει στη δουλειά στις 23 εβδομάδες, και είχε καταφέρει να κρατήσει τη παράδοση μέχρι τα σημάδια αγωνίας στο τρίδυμα οδήγησαν σε επείγουσα Καισαρική τομή. Οι τρεις αδελφές πέρασαν μήνες στα νοσοκομεία, αλλά και τα τρία επέζησαν και επέστρεψαν σπίτι. Ως αποτέλεσμα της πρόωρης γέννησης, οι τρεις βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο αμφιβληστροειδοπάθειας της προωρότητας. Άρχισαν να χάνουν την ακοή τους μετά τα πρώτα τους γενέθλια και μέχρι τα δεύτερα γενέθλιά ήταν εντελώς κωφά. Είχαν αναπτύξει ωτοτοξικότητα από τα αντιβιοτικά που είχαν λάβει στο νοσοκομείο για την πρόληψη της λοίμωξης.
Θεραπεία και εκπαίδευση
Τα τρίδυμα ζουν στο Χιούστον περιοχή με τη μητέρα τους, την Λιζ, τον πατριό τους Τζορτζ Χούκερ και η μεγαλύτερη αδελφή τους Σάρα. Και οι τρεις τους είναι εντελώς κωφές, αλλά έλαβαν κοχλιακά εμφυτεύματα λίγο πριν από τα τρίτα τους γενέθλια και στη συνέχεια έλαβαν δεύτερα κοχλιακά εμφυτεύματα. Η Σόφι είναι νομικά τυφλή, αλλά μπορεί ακόμα να δει σχήματα και να διαβάσει πολύ μεγάλα γράμματα σε κοντινή απόσταση. Επίσης έχει όραση τούνελ και φοράει χοντρά γυαλιά. Η Ζόι μπορεί να δει μόνο το φως και το σκοτάδι, μόλις αρκετό για να βρει τα παράθυρα και τα φώτα, ενώ η Έμμα δεν έχει καμία αντίληψη του φωτός. Οι τρεις έχουν κανονικό δείκτη νοημοσύνης. Η Σόφι μπορεί να μιλήσει, ενώ οι άλλες επικοινωνούν κυρίως μέσω απτικής νοηματικής γλώσσας. Με τη βοήθεια των δωρεών σε ένα ταμείο που έχει συσταθεί για κωφά και τυφλά παιδιά, καθώς και μια επιχορήγηση από το ίδρυμα Δρ. Φιλ, η Λιζ και ο Τζορτζ Χούκερ πλήρωσαν ειδικά εκπαιδευμένους δασκάλους για να παρέχουν εκπαίδευση στο σπίτι, αρχικά για τη Ζόι.
Ταινίες και τηλεόραση
Τα τρίδυμα έχουν εμφανιστεί στην εκπομπή Dr. Phil δύο φορές και είναι το επίκεντρο δύο ντοκιμαντέρ: Through Your Eyes (2006) και Deaf and Blind Triplets (2008).
Οργάνωση Μυστικός Στρατός
Η Οργάνωση Μυστικός Στρατός (Organisation Armée Secrète) γνωστή και ως ΟΑΣ ήταν μια ακροδεξιά γαλλική παραστρατιωτική οργάνωση αντιφρονούντων κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας. Η ΟΑΣ πραγματοποίησε τρομοκρατικές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένων βομβιστικών επιθέσεων και δολοφονιών, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την ανεξαρτησία της Αλγερίας από τη γαλλική αποικιακή κυριαρχία. Το σύνθημά της ήταν "L'Algérie est française et le restera" («Η Αλγερία είναι γαλλική και θα παραμείνει έτσι»). Η ΟΑΣ σχηματίστηκε από υπάρχοντα δίκτυα, που αυτοαποκαλούνταν «αντιτρομοκρατικές», «ομάδες αυτοάμυνας» ή «αντίστασης», που είχαν πραγματοποιήσει επιθέσεις στο FLN (Αλγερινό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και στους υποστηρικτές τους από τις αρχές του πολέμου. Ιδρύθηκε επίσημα στη Μαδρίτη τον Ιανουάριο του 1961 της Ισπανίας του Φράνκο, ως απάντηση σε ορισμένους Γάλλους πολιτικούς και Γάλλους στρατιωτικούς για το δημοψήφισμα της 8ης Ιανουαρίου 1961 για την αυτοδιάθεση σχετικά με την Αλγερία, το οποίο είχε οργανώσει ο Πρόεδρος Σαρλ Ντε Γκωλ.
Με βομβαρδισμούς και στοχευμένες δολοφονίες τόσο στη μητροπολιτική Γαλλία όσο και στα γαλλικά εδάφη της Αλγερίας, που εκτιμάται ότι είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 2.000 ανθρώπων μεταξύ Απριλίου 1961 και Απριλίου 1962, η ΟΑΣ προσπάθησε να αποτρέψει την ανεξαρτησία της Αλγερίας. Αυτή η εκστρατεία κορυφώθηκε με ένα κύμα επιθέσεων που ακολούθησε τη Συμφωνία του Εβιάν τον Μάρτιο του 1962, η οποία παραχώρησε την ανεξαρτησία στην Αλγερία και σηματοδότησε την αρχή της εξόδου των αποικιοκρατών, και στην απόπειρα δολοφονίας του Ζαν Μπαστιέν-Τερί το 1962 κατά του προέδρου Ντε Γκολ στο προάστιο Λε Πετίτ-Κλαμάρ του Παρισιού. Ένας άλλος εξέχων στόχος της ΟΑΣ ήταν ο υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος υποστήριξε το FLN.
Η ΟΑΣ έχει ακόμα θαυμαστές μέχρι σήμερα στα γαλλικά εθνικιστικά κινήματα. Τον Ιούλιο του 2006, ορισμένοι υποστηρικτές της προσπάθησαν να ανάψουν ξανά τη φλόγα του Τάφου του Άγνωστου Στρατιώτη για να τιμήσουν τη Σφαγή του Οράν στις 5 Ιουλίου 1962.
Ιστορία
H ΟΑΣ δημιουργήθηκε ως απάντηση στο δημοψήφισμα του Ιανουαρίου 1961 για την αυτοδιάθεση της Αλγερίας. Ιδρύθηκε στην Ισπανία, τον Ιανουάριο του 1961, από πρώην αξιωματικούς, τον Πιέρ Λαγκαλέρντ (που ηγήθηκε της Πολιορκίας του Αλγερίου το 1960), τον στρατηγό Ραούλ Σάλαν (που συμμετείχε στο πραξικόπημα του 1961 στο Αλγέρι ή την «Εξέγερση των Στρατηγών») και τον Ζαν Ζακ Σουσινί, μαζί με άλλα μέλη του Γαλλικού Στρατού, συμπεριλαμβανομένου του Υβ Γκερίν-Σεράκ, και πρώην μέλη της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων από τον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας (1946–1954). Το παράρτημα ΟΑΣ-Μετρό, στη μητροπολιτική Γαλλία, είχε επικεφαλής τον λοχαγό Πιέρ Σερτζέντ. Αυτοί οι αξιωματικοί ένωσαν προηγούμενα δίκτυα κατά του FLN, όπως η Organisation de Resistance de L'Algérie Français. Ενώ το κίνημα είχε μια ευρέως αντικομμουνιστική και αυταρχική βάση, περιλάμβανε επίσης πολλούς πρώην κομμουνιστές και ορισμένα μέλη που έβλεπαν τον αγώνα τους ως προς την υπεράσπιση των αδελφικών δεσμών μεταξύ των Αλγερινών και των πολιτικών ενάντια στο FLN.
Στη Γαλλία, η ΟΑΣ στρατολογούσε απροκάλυπτα μέλη κυρίως μεταξύ φασιστικών πολιτικών ομάδων. Στην Αλγερία η σύνθεση της ήταν πιο πολιτικά ποικιλόμορφη και περιελάμβανε μια ομάδα Αλγερινών Εβραίων, με επικεφαλής τον Ζαν Γκουενασία, ο οποίος ξεκίνησε ένοπλη αντίσταση μετά από μια σειρά επιθέσεων του FLN στην εβραϊκή συνοικία στο Οράν. Μερικά αλγερινά μέλη της ΟΑΣ αντιλήφθηκαν τη σύγκρουση με όρους της Γαλλικής Αντίστασης, και σε αντίθεση με τις μεταγενέστερες δεξιές ερμηνείες του κινήματος, περιλάμβανε έναν αριθμό πρώην μελών της Αντίστασης εκτός από τους συνεργάτες του Βισύ.
Η αντίσταση ενάντια στην ανεξαρτησία της Αλγερίας ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1960, με περαιτέρω ταραχές που ξέσπασαν το 1961 κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Στρατηγών. Ο Ντανιέλ Γκανσέρ του ETH Parallel History Project ισχυρίζεται ότι εμπλέκονταν τοπικά δίκτυα πίσω από την Επιχείρηση Γκλάντιο, που διευθύνονταν από το ΝΑΤΟ, αλλά δεν έχει βρεθεί οριστική απόδειξη. Και οι δύο αυτές εξεγέρσεις κατεστάλησαν γρήγορα και πολλοί από τους ηγέτες που είχαν δημιουργήσει την ΟΑΣ φυλακίστηκαν.
Με συνεχείς πράξεις δολιοφθορών και δολοφονιών τόσο στη μητροπολιτική Γαλλία όσο και στα γαλλικά αλγερινά εδάφη, η ΟΑΣ προσπάθησε να αποτρέψει την ανεξαρτησία της Αλγερίας. Το πρώτο θύμα ήταν ο Πιέρ Ποπί, δικηγόρος και πρόεδρος του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κινήματος (Mouvement Républicain Populaire), ο οποίος είχε δηλώσει στην τηλεόραση: «Η Γαλλική Αλγερία είναι νεκρή» (L'Algérie française est morte). Ο Ροτζέρ Γκαβουρί, επικεφαλής της γαλλικής αστυνομίας στο Αλγέρι, δολοφονήθηκε υπό τις οδηγίες του Ροζέ Ντεγκουέλντρ, αρχηγού της πτέρυγας "Commando Delta" της ΟΑΣ, με τους πραγματικούς δολοφόνους να είναι οι Κλοντ Πιέγκτς και Αλμπέρ Ντοβεκάρ στις 31 Μαΐου 1961 (Οι Πιέγκτς και Ντοβεκάρ εκτελέστηκαν από ένα εκτελεστικό απόσπασμα στις 7 Ιουνίου 1962 και ο Ντεγκουέλντρ στις 6 Ιουλίου). Η ΟΑΣ έγινε διαβόητη για τις βομβιστικές επιθέσεις με πλαστικά εκρηκτικά. Τον Οκτώβριο του 1961 ο Πιέρ Λαγκαλέρντ, ο οποίος είχε δραπετεύσει στην Ισπανία, συνελήφθη στη Μαδρίτη, μαζί με τον Ιταλό ακτιβιστή Γκουίντο Τζιανετίνι. Στη συνέχεια ο Φράνκο τον εξόρισε στα Κανάρια Νησιά.
Τα μέλη των Commando Delta συμμετείχαν σε σωρεία δολοφονίων από τις 17 Μαρτίου 1962, όπως ενάντια στις καθαρίστριες στις 5 Μαΐου και εναντίον έξι επιθεωρητών του Εθνικού Υπουργείου Παιδείας στις 15 Μαρτίου 1962, οι οποίοι διηύθυναν τα «Εκπαιδευτικά Κοινωνικά Κέντρα» (Cents sociaux éducatifs), συμπεριλαμβανομένου του Μουλούντ Φεραούν, ενός Αλγερινού συγγραφέα. Υπολογίζεται ότι οι δολοφονίες που πραγματοποιήθηκαν από την ΟΑΣ μεταξύ Απριλίου 1961 και Απριλίου 1962 άφησε 2.000 νεκρούς και διπλάσιους τραυματίες.
Η ΟΑΣ επιχείρησε πολλές φορές να δολοφονήσει τον Γάλλο πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ. Η πιο σημαντική απόπειρα ήταν μια ενέδρα στις 22 Αυγούστου 1962 στο Πετίτ-Κλαμάρ, ένα προάστιο του Παρισιού, που σχεδιάστηκε από έναν στρατιωτικό μηχανικό που δεν ήταν μέλος της ΟΑΣ, τον Ζαν Μπαστιέν-Τερί. Ο Μπαστιέν-Τερί εκτελέστηκε τον Μάρτιο του 1963 καθώς ο Ντε Γκωλ αρνήθηκε να του χορηγήσει αμνηστία. Μια φανταστική εκδοχή αυτής της απόπειρας αναδημιουργήθηκε στο μυθιστόρημα Η Μέρα του Τσακαλιού του 1971 από τον Φρέντερικ Φορσάιθ και στην ομώνυμη ταινία του 1973. Η χρήση ακραίας βίας από την ΟΑΣ προκάλεσε έντονη αντίθεση από ορισμένους αποικιοκράτες και στην ηπειρωτική Γαλλία. Ως αποτέλεσμα, η ΟΑΣ βρέθηκε τελικά σε βίαιη μυστική σύγκρουση όχι μόνο με το FLN αλλά και με τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες και με ένα παραστρατιωτικό γκωλικό κίνημα, το Mouvement pour la Communauté (MPC), το οποίο αρχικά ήταν ένα πολιτικό κίνημα στο Αλγέρι, αλλά έγινε τελικά παραστρατιωτική δύναμη ως απάντηση στη βία της ΟΑΣ. Η ομάδα απέκτησε πολύτιμες πληροφορίες που διαβιβάζονταν συνήθως στις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά τελικά καταστράφηκαν από τις δολοφονίες της ΟΑΣ..
Βεριέρ (Ορν)
Το Βεριέρ (γαλλικά: Verrières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βεριερουά (γαλλικά: Verriérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Κουρδοτουρκική σύγκρουση
Η Κουρδοτουρκική σύγκρουση (Κου: Şerê PKK û Tirkiyê - Τουρ: Türkiye-PKK çatışması) είναι μια μακροχρόνια σύγκρουση μεταξύ των Κουρδικών ανταρτικών ομάδων και της Τουρκικής κυβέρνησης που επιθυμούν την ανεξαρτησία τους από την Τουρκία ή έστω την αυτονομία τους, αλλα η δεύτερη τα αμφισβητεί εντόνως. Αποτελεί την συνέχεια της Κουρδικής ανταρσίας απο το 1925.
Με βάση πάντως τις καταστάσεις που επικρατούν μέχρι και σήμερα, η έναρξη της έχει το έτος 1978, αφού το δημοκρατικό πολίτευμα επέστρεψε στην Τουρκία το 1974, όταν και συνέβη η ίδρυση του Εργατικού Κινήματος στην επαρχία του Ντιγιαρμπακίρ με αρχηγό τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Η ιδέα του ίδιου βασίστηκε στην ένωση των Κουρδικών φυλών, οδηγώντας στην ανάφλεξη του λαϊκού εθνικισμού και της εθνικής επανάστασης. Η αρχή αυτού φάνηκε οτι θα γινόταν απο το πολυπόθητο για τους ίδιους, Βόρειο Κουρδιστάν ή Μπακούρ.
Η αρχή
Με την θέληση και το χάρισμα του ηγέτη, ο Οτζαλάν κατάφερε γρήγορα να κερδίσει το ενδιαφέρον των Κούρδων συμπατριωτών του, ενω το ίδιο συνέβη γενικότερα, όταν το κόμμα του έλαβε υποστηρίξεις. Οι πρώτες κινήσεις που πραγματοποιούσε το κίνημα του ήταν επιθέσεις σε αντίπαλες Κουρδικές φιλοτουρκικές οργανώσεις ενω ακολούθησαν και ψυχρές δολοφονίες Κούρδων που είχαν επαφές με πολιτικά πρόσωπα της εγχώριας πολιτικής αριστεράς. Χάρη σε αυτές τις δραστηριότητες, το κίνημα έγινε γνωστό για την καταποπολέμηση της πίεσης που βίωναν οι Κούρδοι.
Το έτος του 1980 ήταν σημαδιακό για το ίδιο το κίνημα και εν τέλει για το ίδιο το έθνος, καθώς 600 μέλη είχαν συλληφθεί εκ των οποίων οι 50 θανατώθηκαν απο τον Τουρκικό στρατό, πολλοί απο αυτούς αφου προφυλακίστηκαν, υπέστησαν βασανιστικές διαδικασίες, ενω δεν ήταν λίγοι αυτοί που επέλεξαν να πεθάνουν μέσα στις φυλακές. Εξ αιτίας των γεγονότων, μέλη του ΕΕΚ και ο Οτζαλάν διέφυγαν στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν
Βινταί
Το Βινταί (γαλλικά: Vidai) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βινταιγιόν (γαλλικά: Vidayons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αρένα Στσέτσιν
Η Αρένα Στσέτσιν (πολωνικά:Arena Szczecin, 2014-2017 Azoty Arena, από το 2018 Netto Arena) είναι μία εσωτερική αρένα στο Στσέτσιν της Πολωνίας. Άνοιξε την 1η Αυγούστου 2014 και έχει χωρητικότητα 7.403 ατόμων.
Η Αρένα Στσέτσιν φιλοξενεί μία ποικιλία αθλημάτων, όπως καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, χειροσφαίριση, ποδόσφαιρο σάλας, αντισφαίριση, αντιπτέριση, πολεμικές τέχνες, ξιφασκία, ενόργανη γυμναστική, κ.α..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα χειροσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Στσέτσιν Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Πολωνία
Βιέ-Πον
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιποντουά (γαλλικά: Vipontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Διονύσιος Πολυζωγόπουλος
Ο Διονύσιος Πολυζωγόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910.
Γιος του ήταν ο Σταύρος Πολυζωγόπουλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Κορνέλις Ένχελμπρεχτς
Ο Κορνέλις Ένχελμπρεχτς (Cornelis Engebrechtsz., επίσης γνωστός ως Cornelis Engelbrechtsz περ. 1462–1527) ήταν πρώιμος Ολλανδός ζωγράφος. Γεννήθηκε και πέθανε στο Λάιντεν και θεωρείται ο πρώτος σημαντικός ζωγράφος από αυτήν την πόλη. Ο Ένγκμπρεχτς δίδαξε αρκετούς άλλους ζωγράφους του Λάιντεν, όπως ο Λούκας Βαν Λάιντεν, ο Έρτχεν φαν Λέιντεν και τους γιους του Ένγκμπρεχτς ». Οι γιοι του ήσαν οι Κορνέλις, Λούκας και Πίτερ Κορνέλις. Ο Λούκας φαν Λέιντεν θεωρείται ο πιο σημαντικός μαθητής του, εκτοπίζοντας τον Δάσκαλό του σε δημοτικότητα.
Εργασίες του Ένχελμπρεχτς βρίσκονται στη συλλογή του Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ, του Μουσείου Kunsthistorisches στη Βιέννη, του Μουσείου Γκέτι στο Λος Άντζελες, της Παλαιάς Πινακοθήκης στο Μόναχο και του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη, μεταξύ άλλων.
Σταδιοδρομία
Ο Ένγκμπρεχτς ήταν ο πρώτος ζωγράφος στο Λάιντεν στον οποίο έργα μπορούν να αποδοθούν με βεβαιότητα. Η πρώτη αναφορά του Ένχελμπρεχτς στα αρχεία ήταν το 1482, όταν πούλησε κάποια εργασία στο Hieronymusdal priory (επίσης γνωστό ως Lopsen) στο Έστχέιστ, κοντά στο Λάιντεν. Πιθανόν εκπαιδεύτηκε ως ζωγράφος σε αυτό το μοναστήρι, αν και είναι επίσης πολύ πιθανό ότι έλαβε εκπαίδευση στις Βρυξέλλες και την Αμβέρσα.
Ζωγράφισε κυρίως βιβλικά θέματα, όπως το τρίπτυχο του Θρήνου του Χριστού και ένα τρίπτυχο της Σταύρωσης. Και οι δύο δημιουργήθηκαν για το μοναστήρι Mariënpoel στο Λάιντεν και σήμερα βρίσκονται στο μουσείο της πόλης του Λάιντεν (Stedelijk Museum De Lakenhal). Έλαβε επίσης παραγγελίες από την κυβέρνηση της πόλης του Λάιντεν. Ο Ένγκμπρεχτς είχε ένα μεγάλο, παραγωγικό εργαστήριο όπου παρήγαγε θρησκευτική τέχνη, μαζί με τους γιους του και άλλους μαθητές. Μέσω των γιων του, η μετέπειτα εργασία του επηρεάστηκε όλο και περισσότερο από τον Μανιερισμό, δημοφιλές ύφος ζωγραφικής στην Αμβέρσα εκείνης της εποχής (βλ. Μανιερισμός της Αμβέρσας). Αυτή η μανιεριστική επιρροή είναι εμφανής στα δύο τρίπτυχα.
Βίος
Ο Ένγκμπρεχτς γεννήθηκε κάπου μεταξύ 1460 και 1465. Πιθανότατα ζούσε στο Λάιντεν χωρίς διακοπή από περίπου το 1497 μέχρι το θάνατό του. Ο Ένγκμπρεχτς. ήταν μέλος της τοπικής Συντεχνίας των τοξοτών (Schutterij, πολιτοφυλακή) από το 1499 ως1506 και των βαλλιστροφόρων από το 1515 έως το 1522. Περί στο 1520 υπηρέτησε ως λοχαγός της πολιτοφυλακής.
Ο Ένγκμπρεχτς νυμφεύτηκε την Ελάιζαμπετ Πίτερσντρ. (Elysbeth Pietersdr). περί το 1487. Απέκτησαν έξι παιδιά, συμπεριλαμβανομένων τριών γιων, τα οποία ακολούθησαν όλα τα βήματα του πατέρα τους και έγιναν ζωγράφοι. Ο Ένγκμπρεχτς απεβίωσε μεταξύ 11 Φεβρουαρίου και 26 Αυγούστου 1527. Υπήρξε κάποια διαμάχη για την κληρονομιά του μετά το θάνατό του, που δείχνει ότι είχε συσσωρεύσει σημαντική περιουσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Σταύρος Πολυζωγόπουλος
Ο Σταύρος Πολυζωγόπουλος (1884 - 1967) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιος του Διονύσιου Πολυζωγόπουλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στον Πύργο. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας και Ήλιδος με την υποστήριξη του Κόμματος των Ελευθεροφρόνων στις εγκλογές του 1926 και επανεξελέγη βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1933 με το ίδιο κόμμα. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1946 με το Εθνικό Κόμμα, του 1950 με το Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας, του 1951 και 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό για να προσχωρήσει τελικώς στην ΕΡΕ, με την οποία και εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1956, 1958, 1961, 1963 και 1964.
Διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Μεταξά την περίοδο 1938 - 1941, υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Παπάγου την περίοδο 1954 - 1955 καθώς και Υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Καραμανλή την περίοδο 1955 - 1956.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας
Συνηθισμένοι Άνθρωποι (Σλοβακία)
Οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι ( Obyčajní Ľudia, σύντημηση: OĽaNO), είναι ένα λαϊκιστικό, συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Σλοβακία, με πλήρες όνομα Συνηθισμένοι Άνθρωποι και Ανεξάρτητες Προσωπικότητες. Ιδρύθηκε το 2011, έχει την έδρα του στην Μπρατισλάβα και αρχηγός του κόμματος είναι ο Ίγκορ Μάτοβιτς.
Ιστορία
Η ιστορία του κόμματος Συνηθισμένοι Άνθρωποι άρχισε στις βουλευτικές εκλογές του 2010. Τότε, οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι ήταν απλά ένα κίνημα, και ορισμένα από τα μέλη του συμμετείχαν στις εκλογές με το νέο κόμμα Ελευθερία και Αλληλεγγύη. Τέσσερις από αυτούς εξελέγησαν βουλευτές: ο Ίγκορ Μάτοβιτς, η Έρικα Γιουρίνοβα, ο Μάρτιν Φέκο και ο Γιόζεφ Βίσκουπιτς. Οι τέσσερις βουλευτές των Συνηθισμένων Ανθρώπων υπέγραψαν συμφωνία με την Ελευθερία και Αλληλεγγύη ότι δεν θα αλλάξουν κόμμα. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2010 φημολογήθηκε ότι οι τέσσερις θα αρνηθούν να υποστηρίξουν το πρόγραμμα της νέας κεντροδεξιάς συμμαχίας, το οποίο ο Μάτοβιτς επέκρινε ως ασαφές και άνευ δυνατότητας για επίλυση προβλημάτων.
Τον Αύγουστο του 2010, ο αρχηγός της Ελευθερίας και Αλληλεγγύης Ρίχαρντ Σούλικ, υπενθύμισε στους τέσσερις ότι η υποστήριξή τους στο πρόγραμμα είναι απαραίτητη, και ότι αν δεν συμμορφωθούν θα χάσουν τις έδρες τους. Ο Μάτοβιτς άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ιδρύσει δικό του κόμμα. Την 11η Οκτωβρίου 2011 η κυβέρνηση της Ιβέτα Ραντίτσοβα έπεσε, κατόπιν ψήφου μη εμπιστοσύνης, και προγραμματίστηκαν νέες εκλογές για τις 10 Μαρτίου 2012. Την 28η Οκτωβρίου 2011 ιδρύθηκε το κόμμα Συνηθισμένοι Άνθρωποι και Ανεξάρτητες Προσωπικότητες με αρχηγό τον Ίγκορ Μάτοβιτς. Στις εκλογές του 2012, το νέο κόμμα συγκέντρωσε το 8,55% των ψήφων, κέρδισε τις 16 από τις 150 έδρες, και ανέβηκε στην τρίτη θέση.
Στις Σλοβακικές ευρωεκλογές του 2014, οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι συγκέντρωσαν το 7,46% των ψήφων και κέρδισαν μία έδρα ευρωβουλευτή. Στις βουλευτικές εκλογές του 2016, οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι συμμετείχαν ως συμμαχία με το κόμμα Νέα Πλειοψηφία. Η συμμαχία συγκέντρωσε το 11,03% των ψήφων και κέρδισε 19 έδρες, από τις οποίες οι 2 ήταν της Νέας Πλειοψηφίας. Το 2014-2019, το κόμμα Συνηθισμένοι Άνθρωποι ήταν μέλος της πολιτικής ομάδας Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές, ενώ το 2019 άλλαξαν και μπήκαν στην ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2020, οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι συγκέντρωσαν το 34,6% των ψήφων και κέρδισαν τις 53 από τις 150 έδρες στο Εθνικό Συμβούλιο. Ο αρχηγός του κόμματος, ο Ίγκορ Μάτοβιτς, διορίστηκε Πρωθυπουργός.
Πολιτικές θέσεις
Το 2019, οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι πρότειναν αυστηρότερη νομοθεσία κατά των εκτρώσεων. Η πρόταση περιλάμβανε την χρέωση των γυναικών ηλικίας άνω των 40 ετών για την έκτρωση. Επίσης, υποχρεωτική, γραπτή και λεπτομερή ενημέρωση της γυναίκας από τον γιατρό για τη διαδικασία της έκτρωσης και τις πιθανές επιπλοκές από αυτήν.
Οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι εστιάζουν στη θέσπιση μέτρων για αντιμετώπιση της διαφθοράς. Δεν θέλουν να ανοίξουν το θέμα για τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, τα σύμφωνα συμβίωσης και τις υιοθεσίες παιδιών από ζεύγη ομοφυλοφίλων. Αρνήθηκαν να καταργήσουν τα πακέτα κοινωνικής μέριμνας που εισήγαγε η απερχόμενη κυβέρνηση, όπως την 13η Σύνταξη για τους συνταξιούχους. Επίσης, απέρριψαν την πρόταση της ΕΕ για επανεγκατάσταση και ανακατανομή των μεταναστών μεταξύ των κρατών-μελών, βάσει ποσοστώσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τσεχικά (cs) Κατηγορία:Σλοβακικά πολιτικά κόμματα
Άγιος Δημήτριος Δρακοβουνίου
Ο  Άγιος Δημήτριος Δρακοβουνίου είναι χριστιανικός ναός που βρίσκεται στο Δρακοβούνι Αρκαδίας. Είναι χτισμένος σε τοποθεσία που έχει θέα προς το Φαράγγι και προς τον Χελμό. Στην περιοχή αυτή άκμασαν οι Λαγκαδινοί τεχνίτες σε ό,τι αφορούσε το χτίσιμο. Η ημερομηνία που είναι σκαλισμένη σε οριζόντιο αγκωνάρι της βόρειας εισόδου αναγράφει 1840.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αρκαδία
Βιλντιέ-λε-Μπαγιέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεοσιταντέν (γαλλικά: Théocitadins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Οίκος του Σατιγιόν
Ο Οίκος του Σατιγιόν, γαλλ. Maison de Châtillon, είναι ένας ευγενής Οίκος της Γαλλίας, που τα μέλη του ήταν αρχικά κύριοι του Σατιγιόν, αλλά αργότερα απέκτησαν διάφορες κομητείες.
Ιστορικό
Το όνομα προέρχεται από την πρωτεύουσα Σατιγιόν-συρ-Μαρν. Απέκτησαν τις περιοχές Σαιν-Πολ-συρ-Τερνουάζ, Παντιέβρ, Σαρτρ, Πορσιάν, κά. Ο Οίκος ανάγει την αρχή του στον 9ο αι. και εξέλιπε το 1762.
Βιλιέ-σου-Μορτάνι
Το Βιλιέ-σου-Μορτάνι (γαλλικά: Villiers-sous-Mortagne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Βιμουτιέ
Το Βιμουτιέ (γαλλικά: Vimoutiers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιμοναστεριέν (γαλλικά: Vimonastériens).
Φλόριτσα Μπαγκντασάρ
Η Φλόριτσα Μπαγκντασάρ (λατινικά: Florica Bagdasar, 24 Ιανουαρίου 1901 - 19 Δεκεμβρίου 1978), το γένος Κιουμέτι, ήταν Ρουμάνα νευροψυχίατρος καθώς και η πρώτη γυναίκα υπουργός του Υπουργείου Υγείας της Ρουμανίας, μεταξύ το 1946 και το 1948. Γεννήθηκε στην Μπίτολα, με την οικογένειά της να έχει βλαχική καταγωγή. Η οικογένειά της μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα μορφωμένη για την εποχή, με τον πατέρας της να διδάσκει μαθηματικά σε σχολείο και με τον αδεφλό της να είναι ιστορικός. Κατά την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπαγκντασάρ σταμάτησε τις εγκύκλιες σπουδές της, τις οποίες συνέχισε τελικά στη Μολδαβία, στην πόλη Ρόμαν, όπου η οικογένειά της είχε καταφύγει.
Το 1920, πήγε στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Βουκουρέστι, από το οποίο αποφοίτησε το 1925. Το 1927, παντρεύτηκε τον Δρ. Μπαγκντασάρ, με τον οποίο λίγο αργότερα πήγαν για περαιτέρω εκπαίδευση στη Βοστόνη, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 1929, επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Λίγο καιρό αργότερα μετακόμισαν στο Βουκουρέστι, όπου έμειναν μέχρι και το τέλος της ζωής τους. Εκείνη την εποχή, στη Ρουμανία, οι νευρολογικές εγχειρήσεις δεν ήταν διαδεδομένες, με την Μπαγκντασάρ, να παραμένει πιστή στο πλευρό του άνδρα της, στο εγχείρημά του να δημιουργήσει μία ομάδα νευρολόγων χειρουργών. Αφού τελείωσε με την εκπαίδευσή της ολοκληρωτικά, αφιερώθηκε στη νευροψυχιατρική και στην εκπαιδευτική παιδιατρική.
Εκείνη την περίοδο, σε συνεργασία με την Φλόριτσα Νικολέσκου δημιούργησαν διάφορα παιδαγωγικά βιβλία, τα οποία συνεισέφεραν πολύ στη ρουμανική πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το 1946, ίδρυσε την κλινική για Ψυχικά Νοσήματα στο Βουκουρέστι, η οποία ειδικευτόταν στη θεραπεία νευρολογικών νοσημάτων, διαταραχών κλπ σε παιδιά. Μετά έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός της χώρας. Κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αντιμετώπισε και η ίδια μεγάλη ασιτία, ενώ παράλληλα συμμετείχε στις εξορμήσεις εναντίον επιδημιών όπως ο ενδημικός τύφος (στη Μολδαβία) και η μαλάρια. Μετά το τέλος του Πολέμου και λίγα χρόνια αργότερα διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ρουμανικού Ερυθρού Σταυρού. Η Μπαγκντασάρ είχε και πολιτικές και κοινωνικές δραστηριότητες, ούσα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρουμανίας. Το 1978, ούσα πολύ άρρωστη, απεβίωσε στο Βουκουρέστι.
Ζόφκα Κβέντερ
Η Κβέντερ γεννήθηκε στη Λουμπλιάνα, η οποία αποτελούσε μέρος τότε της Αυστροουγγαρίας (σημερινή πρωτεύουσα της Σλοβενίας) και τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε στην Κάτω Καρνιόλα, μια αγροτική περιοχή. Αργότερα στάλθηκε στη Λουμπλιάνα για να πάει σχολείο. Περί το 1897 βρήκε δουλειά εκεί ενώ το 1899 μετακόμισε στην Τεργέστη και μετά στη Βέρνη για να γραφτεί σε πανεπιστήμιο.
Όμως τα οικονομικά της δεν της επέτρεψαν τις σπουδές της εκεί, οπότε αργότερα μετακόμισε πρώτα στο Μόναχο και εν συνεχεία στην Πράγα. Εκεί γνώρισε το σύζυγός της, Βλαντίμιρ Γόλεβσεκ, έναν Κροάτη φοιτητή της ιατρικής, ο οποίος είχε πάει εκεί να σπουδάσει. Το 1906 μετακομίζει μαζί του στο Ζάγκρεμπ. Αργότερα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, αυτήν τη φορά έναν Κροάτη πολιτικό, τον Γουράι Ντεμέτροβιτς. Παρόλα αυτά κατά την παραμονή της στην Πράγα κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο Misterij žene, το οποίο περιείχε μικρές ιστορίες. Υπήρξε μία σπουδαία προσωπικότητα στη σλοβενική λογοτεχνία επειδή πέραν του έργου της, ενθάρρυνε πολλούς νέους με το γράψιμο, μερικοί εξ αυτών ο Πρέζιχοφ Βόραντς και ο Φρανς Μπρεφκ.
Ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας της εφημερίδας Domači prijatelj κι μέσω του πόστου τους μπορούσε να βοηθά και να ενθαρρύνει τους νέους συγγραφείς. Γνωρίζοντας αρκετές γλώσσες, μετέφρασε στη σλοβενική γλώσσα γερμανικά, τσέχικα και κροατικά έργα και θεατρικά και συγγραφείς όπως ο Γιάνκο Κρέσνικ και Ιβάν Τσάνκαρ. Κατά τη διάρκεια της συγγραφικής της καριέρας έγραψε τέσσερα θεατρικά, με το πρώτο της το 1904, το Ljubezen. Και μετά το Amerikanci, το 1908, που θεωρείται μία από τις πιο αξιοσημείωτες δουλειές της. Τα άλλα δυο ακολούθησαν το 1922 και το 1923. Μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα έργα της, που περιλαμβάνουν μικρές ιστορίες και μυθιστορήματα είναι το Odsevi (1902), το Njeno življenje και το Iz naših krajev. Απεβίωσε σε ηλικία 48 ετών στο Ζάγκρεμπ, το 1926.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι συγγραφείς Κατηγορία:Φεμινιστές
Ντραγκούτιν Φρίντριχ
Ο Ντραγκούτιν Φρίντριχ (σερβοκροατικά : Драгутин Фридрих) (Κοπρίβνιτσα Αυστροουγγαρίας -, 5 Ιανουαρίου 1897 - Ζάγκρεμπ Γιουγκοσλαβίας, 26 Μαρτίου 1980), ήταν Γιουγκοσλάβος, Κροατικής καταγωγής, πρωταθλητής του ποδοσφαίρου, της αντισφαίρισης, του Χόκεϊ σε πάγο, και χιονοδρόμος. Το επάγγελμα του ήταν καθηγητής βιολογίας.
Καριέρα στο πδόσφαιρο
Έπαιζε στη θέση του τερματοφύλακα και ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σλάβεν Μπελούπο που ήταν και από τα ιδρυτικά της μέλη, στη συνέχεια και το 1919, πήγε στη ΧΑΣΚ του Ζάγκρεμπ για την οποία έπαιξε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με τη ΧΑΣΚ κέρδισε το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Ζάγκρεμπ την περίοδο 1921-1922. Έπαιξε επίσης για τη μεικτή ομάδα του Ζάγκρεμπ σε 16 αγώνες με την οποία κέρδισε το κύπελλο του βασιλιά Αλέξανδρου το 1924.
Έπαιξε εννέα αγώνες για την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας. Ο πρώτος αγώνας που έπαιξε ήταν στις 8 Ιουνίου 1922 στο Βελιγράδι κατά της Ρουμανίας, και τελευταίος στις 10 Απριλίου 1927 στη Βουδαπέστη ενάντια στην Ουγγαρία. Με τη Γιουγκοσλαβία έπαιξε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924 στο Παρίσι.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ήταν πρωταθλητής Γιουγκοσλαβίας στο διπλό το 1928 και το 1931 με συμπαίκτη τον αδελφό του Κρεσιμίρ. Στο απλό ήταν από τους καλύτερους παίκτες αντισφαίρισης στην Κροατία και ολόκληρης της Γιουγκοσλαβίας. Το 1935, στο διεθνές τουρνουά της ΣK Ιλίρια στη Λιουμπλιάνα, οι αδελφοί Φρίντριχ έχασαν από τους Φράνιο Σέφερ και Φράνιο Κουκούλιεβιτς{. Μετά την απόσυρση του έγινε προπονητής της σχολής τένις του Medvescak Tennis Club.
Καριέρα στα υπόλοιπα αθλήματα
Στον στίβο αγωνίστηκε σε αγώνες δρόμου στα άλματα και ακοντισμό. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε μικρότερους αγώνες και τοπικά πρωταθλήματα του Ζάγκρεμπ, της Κροατίας, της Γιουγκοσλαβίας και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Στο χόκεϊ και το σκι έπαιζε στη ΧΑΣΚ του Ζάγκρεμπ. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία κι έπαθλα σε μικρότερους αγώνες και πρωταθλήματα του Ζάγκρεμπ, της Κροατίας, της Γιουγκοσλαβίας και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Κροάτες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλάβεν Μπελούπο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας‎ Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές των χιονοδρομιών Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές Χόκεϊ επί πάγου
Γουίνσλοου Χόμερ
Ο Γουίνσλοου Χόμερ (αγγλικά: Winslow Homer) (1836–1910) ήταν Αμερικανός σχεδιαστής, ζωγράφος, χαράκτης και εικονογράφος, γνωστός για τις σκηνές από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, τις θαλασσογραφίες του και ως αντικειμενικός μάρτυρας της εποχής του. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους της Αμερικής του 19ου αιώνα και μια από τις εξέχουσες μορφές του αμερικανικού ρεαλισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γουίνσλοου Χόμερ γεννήθηκε στη Βοστώνη στις 24 Φεβρουαρίου 1836 και μεγάλωσε στην επαρχία του Κέιμπριτζ. Το 1857, άρχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητος εικονογράφος συνεργαζόμενος με δημοφιλή περιοδικά. Το 1859 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε για μικρό διάστημα ελαιογραφία την άνοιξη του 1861, ουσιαστικά ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, ως καλλιτέχνης-ανταποκριτής για το νέο εικονογραφημένο περιοδικό Harper's Weekly, επισκέφτηκε επανειλημμένα τις γραμμές του μετώπου της Βιρτζίνια όπου ζωγράφισε την πρώτη του σημαντική ελαιογραφία, Φυλακισμένοι από το μέτωπο (1866), ένα έργο που διακρίνεται για τον έντονο ρεαλισμό του και αντικατοπτρίζει μια βαθιά κατανόηση του αντίκτυπου και του νοήματος του πολέμου.
Για τον Χόμερ, τα τέλη της δεκαετίας του 1860 και η δεκαετία του 1870 ήταν εποχή καλλιτεχνικού πειραματισμού και παραγωγικής και ποικίλης δημιουργίας. Έμενε στη Νέα Υόρκη, βγάζοντας τα προς το ζην κυρίως σχεδιάζοντας εικονογραφήσεις περιοδικών και άρχισε να γίνεται γνωστός ως ζωγράφος με θέματα από τα δημοφιλή παραθαλάσσια θέρετρα στη Μασαχουσέτη και το Νιου Τζέρσεϊ, στα Όρη Αντιροντάκ στην πολιτεία της Νέας Υόρκης και στα Λευκά Όρη του Νιου Χάμσαϊρ.
Στα τέλη του 1866, ταξίδεψε για ένα χρόνο στο Παρίσι και στη γαλλική ύπαιθρο. Παρόλο που το ενδιαφέρον του για τις εικονογραφικές δυνατότητες του φυσικού φωτός αναπτύχθηκε παράλληλα με αυτό των πρώτων ιμπρεσιονιστών, ποτέ δεν επηρεάστηκε άμεσα από τον ιμπρεσιονισμό ή τη γαλλική τέχνη. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Λονγκ Μπραντς, Νιού Τζέρσεϋ (1869), Μουσείο Καλών Τεχνών, [[Βοστώνη]] Κατά τη δεκαετία του 1870, τα κυρίαρχα θέματα των έργων του ήταν αγροτικής ή ειδυλλιακής έμπνευσης: σκηνές αγροτικής ζωής, παιδιά που παίζουν και σκηνές γνωστών θερέτρων με κομψές γυναίκες. Από τα τελευταία, ένα από τα γνωστά είναι το Λονγκ Μπραντς, Νιού Τζέρσεϋ (1869). Εκτός από την τελειοποίησή του στην ελαιογραφία, ο Χόμερ άρχισε να δημιουργεί ακουαρέλες και η επιτυχία τους του έδωσε τη δυνατότητα να εγκαταλείψει τη δουλειά του ως ανεξάρτητος εικονογράφος γύρω στο 1875. Ταξίδεψε στη Βιρτζίνια τουλάχιστον μία φορά στα μέσα της δεκαετίας του 1870, προφανώς για να παρατηρήσει και να απεικονίσει τις αλλαγές στη ζωή των πρώην σκλάβων κατά την πρώτη δεκαετία μετά τη Διακήρυξη Χειραφέτησης.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1880, ο Χόμερ επιθυμούσε όλο και περισσότερο τη μοναξιά και η τέχνη του πήρε μια νέα ένταση. Το 1881, ταξίδεψε στην Αγγλία στο δεύτερο και τελευταίο του ταξίδι στο εξωτερικό. Αφού πέρασε για λίγο από το Λονδίνο, εγκαταστάθηκε σε παραθαλάσσιο χωριό κοντά στο Τάινμαουθ στη Βόρεια Θάλασσα, παραμένοντας εκεί από την άνοιξη του 1881 έως τον Νοέμβριο του 1882. Η χρονιά που πέρασε στην Αγγλία προκάλεσε μια οριστική αλλαγή στη θεματολογία του. Επικεντρώθηκε σε φυσικές σκηνές μεγάλης κλίμακας, ιδιαίτερα σκηνές στη θάλασσα, ψαράδες και τις οικογένειές τους. Όταν ο καλλιτέχνης επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, τόσο ο ίδιος όσο και η τέχνη του είχαν αλλάξει πολύ. μικρογραφία|Το παρατηρητήριο - Όλα καλά (1895) Βοστώνη Το καλοκαίρι του 1883, επιθυμώντας τη μοναξιά, μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στο Πράουτς Νεκ του Μέιν, μια παράκτια χερσόνησο νότια του Πόρτλαντ. Από το 1884, πέρασε πολλούς χειμώνες στη Φλόριντα, τις Μπαχάμες και την Κούβα, όπου φιλοτέχνησε εκθαμβωτικές ακουαρέλες. Στο Πράουτς Νεκ έζησε μέχρι τον θάνατό του. Στην απομόνωση εμπνεύστηκε και δημιούργησε τα μεγάλα θέματα της καριέρας του: τον αγώνα των ανθρώπων ενάντια στη θάλασσα και τη σχέση της εύθραυστης, παροδικής ανθρώπινης ζωής με τη διαχρονικότητα της φύσης. Στα έργα της δεκαετίας του 1880, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη δύναμη του ωκεανού με τη δική τους δύναμη και εξυπνάδα ή ανταποκρίνονται στη συντριπτική δύναμη του ωκεανού σε σκηνές δραματικής διάσωσης. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η διάσωση (1884) Περίπου το 1890, επικεντρώθηκε στην ομορφιά, τη δύναμη και το δράμα της ίδιας της θάλασσας. Στις δυναμικές του συνθέσεις, οι όψιμες θαλασσογραφίες του αιχμαλωτίζουν την όψη και την αίσθηση, ακόμη και υποδηλώνουν τον ήχο, των υδάτων που ορμούν και υποχωρούν. Αυτά τα τελευταία έργα του παραμένουν από τα πιο διάσημα σήμερα, χαρακτηριστικά για τη δεξιοτεχνία, το βάθος των συναισθημάτων και τις νύξεις μοντερνιστικής αφαίρεσης.
Το έργο του Χόμερ, ειδικά οι ακουαρέλες του, είχαν βαθιά επίδραση σε μεταγενέστερους Αμερικανούς ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Άντριου Γουάιεθ και ο Έντουαρντ Χόπερ. Ο καλλιτέχνης πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1910 στο Πράουτς Νεκ. Σήμερα, τα έργα του εκτίθενται σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά μουσεία, όπως το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο, στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι, στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον, στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη κ.ά.
Από το 1884, πέρασε πολλούς χειμώνες στη Φλόριντα, τις Μπαχάμες και την Κούβα, εκτελώντας μεγάλο μέρος του έργου του,
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί χαράκτες
Σεισμός στην Κρήτη (1810)
Ο σεισμός του 1810 στην Κρήτη σημειώθηκε στις 22:15, στις 16 Φεβρουαρίου. Προκάλεσε μεγάλη καταστροφή στο Ηράκλειο, ζημιές από τη Μάλτα μέχρι τη βόρεια Αίγυπτο και έγινε αισθητός από την κεντρική Ιταλία μέχρι Συρία. 2.000 θάνατοι αναφέρθηκαν από το Χάνδακα (Ηράκλειο).
Τεκτονική ανάλυση της περιοχής
Το Ελληνικό τόξο είναι τοξοειδές τεκτονικό χαρακτηριστικό που σχετίζεται με την υποβύθιση της Αφρικανικής Πλάκας κάτω από τη πλάκα του Αιγαίου. Είναι μία από τις πιο ενεργές σεισμικές ζώνες στη δυτική Ευρασία και έχει ιστορία στους μεγάλους σεισμούς, οι οποίοι έχουν προκαλέσει ζημιές και στην Αίγυπτο. Οι μεγάλοι σεισμοί με επίκεντρα κοντά στην Κρήτη και στο βόρειο τμήμα του νησιού ευθύνονται στην διαδικασία βύθισης της αφρικανικής πλάκας. Τέτοιες εκδηλώσεις ξεπερνούν συχνά τους 7 βαθμούς στην κλίμακα Μερκάλι, αλλά λόγω εστιακού βάθους προκαλούν σχετικά μικρή ζημιά σε σχέση με το μέγεθός τους, ενώ είναι πολύ αισθητοί.
Ζημιά
Ο σεισμός προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο Ηράκλειο και βορειοανατολική Κρήτη. Ζημιές έχουν αναφερθεί επίσης από νησιά του νοτίου Αιγαίου, το Κάιρο, τη Ροζέτα, την Αλεξάνδρεια, τη βόρεια Αίγυπτο και τη Μάλτα. Αναφορές για κατάρρευση μέρους από το Ναό του Άμμωνα στην όαση Σίβα το 1811 έχουν αποδοθεί στον σεισμό του 1810 και όχι σε άλλο σεισμό.
Χαρακτηριστικά
Ο σεισμός έγινε έντονα αισθητός και καταγράφηκε σε πολλές περιοχές, όπως στην Κύπρο, την Τουρκία, τη Συρία, την κεντρική Ιταλία και σε διάφορα μέρη της Βόρειας Αφρικής. Ο κύριος σεισμός φέρεται να διήρκεσε δύο λεπτά στη Μάλτα.
Παραπομπές
Κρητη 1810 Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Κρήτης
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής (27 Δεκεμβρίου 1809 - 16 Ιανουαρίου 1892) ήταν φαναριώτης λόγιος, ρομαντικός ποιητής της Α' Αθηναϊκής Σχολής, πεζογράφος, καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός και διπλωμάτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Δεκεμβρίου του 1809, γιος του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, αλλά τα παιδικά του χρόνια, 1813 -1821, τα πέρασε στο Βουκουρέστι, στην αυλή του ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρου Σούτσου, που ήταν συγγενής του, στην Στεφανούπολη (το σημερινό Μπρασόβ της Ρουμανίας) και την Οδησσό της Ρωσίας (σήμερα στην Ουκρανία) (1821-1825), όπου φοίτησε στο Λύκειο και τελικά στο Μόναχο από το 1825, όπου φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή της Βαυαρίας έχοντας υποτροφία από τον βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκο τον Α΄, μέχρι το 1829.
Στην Ελλάδα (Ναύπλιο) εγκαταστάθηκε από το 1829, ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού, αλλά γρήγορα παραιτήθηκε, καθώς θεωρούσε ότι είχε αδικηθεί, αφού, όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του, το κράτος, στην προσπάθεια να προσελκύσει ξένους αξιωματικούς στον Ελληνικό Στρατό, έδινε σ' αυτούς δύο βαθμούς ανώτερους από αυτούς που είχαν στην πατρίδα τους. Μετά την παραίτησή του από τον στρατό σταδιοδρόμησε σε διοικητικές και κυβερνητικές θέσεις. Κατά τα έτη 1831-1841 υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, (επεξεργάστηκε σχέδιο για την οργάνωση της Μέσης Εκπαίδευσης και του Πανεπιστημίου). Ήταν ο πρώτος γενικός γραμματέας της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας κατά την ίδρυσή της το 1837.
Μεταξύ 1841-1844 εργάστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών, όπου επεξεργάστηκε σχέδιο για την καταπολέμηση της ληστείας, ενός από τα σοβαρότερα προβλήματα που απασχολούσαν το νεοσύστατο κράτος.
Το 1844, όταν εφαρμόστηκε ο νόμος που απαγόρευε την υπηρέτηση ετεροχθόνων στο δημόσιο, απολύθηκε και διορίστηκε καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Στην πνευματική ζωή της χώρας άρχισε να συμμετέχει ενεργά αμέσως μετά την άφιξή του στην Ελλάδα. Το ποίημά του Δήμος και Ελένη, που μαζί με τον Οδοιπόρο του Π. Σούτσου είναι τα πρώτα έργα του αθηναϊκού ρομαντισμού, δημοσιεύτηκε το 1831 και ακολούθησε μεγάλος αριθμός λογοτεχνικών αλλά και επιστημονικών έργων. Το 1847 άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Ευτέρπη μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του Γρηγόριο Καμπούρογλου. Από το 1849 αποχώρησε από την Ευτέρπη και συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού Πανδώρα, μαζί με τους Νικόλαο Δραγούμη και Κων/νο Παπαρρηγόπουλο. Σε αυτά τα περιοδικά δημοσίευσε και αρκετά από τα διηγήματά του, καθώς και το μυθιστόρημα Ο αυθέντης του Μορέως και τη νουβέλα Ο συμβολαιογράφος. Από το 1851 συμμετείχε στην κριτική επιτροπή των ποιητικών διαγωνισμών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε μάλιστα επισημάνει τους κινδύνους από τις ακρότητες του ρομαντισμού, παρ' όλο που το 1837 ο πρόλογός του στο δραματικό έργο του Φροσύνη αποτελούσε κατά κάποιον τρόπο το μανιφέστο του ρομαντισμού στην Ελλάδα. thumb|right|200px|Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Το 1859 οι απόψεις του για την ενίσχυση των ελληνικών προϊόντων, αποτέλεσαν την αιτία δημιουργίας ενός κινήματος της νεολαίας με ηγέτη τον γιο του Κλέωνα και αποκορύφωμα τα Σκιαδικά. Το ίδιο έτος ήταν μέλος στην τριμελή επιτροπή των ελλανοδικών στο Καλλιτεχνικό Τμήμα των Α' Ολυμπίων.
Το 1867 παραιτήθηκε από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο, για να αφοσιωθεί στο διπλωματικό του έργο. Υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Ελλάδας στις ΗΠΑ από το 1867 (ο πρώτος Έλληνας πρεσβευτής εκεί), στην Κωνσταντινούπολη, στο Παρίσι το 1868 και στο Βερολίνο από το 1874 μέχρι το 1887, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Ήταν ένας από τους Έλληνες πληρεξούσιους στο Συνέδριο του Βερολίνου το 1878.
Πέθανε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου του 1892.
Έργο
Ο Α. Ρίζος Ραγκαβής ήταν ευρυμαθής λόγιος με πολλά ενδιαφέροντα. Το οικογενειακό του περιβάλλον ήταν περιβάλλον λογίων: αδερφός της μητέρας του ήταν ο Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός και ξαδέρφια του οι λογοτέχνες Αλέξανδρος και Παναγιώτης Σούτσος. Στην αυλή του ηγεμόνα Αλέξανδρου Σούτσου στο Βουκουρέστι, όπου έζησε από το 1813 ως το 1821 ήρθε σε επαφή με την ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Στο Μόναχο είχε παρακολουθήσει μαθήματα του Σέλινγκ και μιλούσε άπταιστα 2-3 ξένες γλώσσες.
Ποιητικό έργο
Πρωτοεμφανίστηκε με το εκτενές αφηγηματικό ποίημα Δήμος και Ελένη το 1831, που είναι γραμμένο σύμφωνα με την τεχνική του δημοτικού τραγουδιού και η γλώσσα του προσεγγίζει αρκετά την καθομιλουμένη. Την ίδια περίοδο επίσης έγραψε πολλά ποιήματα πατριωτικά, εμπνευσμένα από την ελληνική επανάσταση, τα οποία μιμούνται τους τρόπους του δημοτικού τραγουδιού. Το πιό γνωστό απ' αυτά είναι Ο κλέφτης. Σε αυτά τα ποιήματα, τα οποία βέβαια απευθύνονται στο ευρύτερο κοινό, η γλώσσα του προσεγγίζει τη δημοτική. Ένα από τα πιο αξιόλογα ποιήματά του είναι η Ωδή προς Αθανάσιον Χριστόπουλον, ποίημα που επαινούσε και ο Διονύσιος Σολωμός. Τα πρώτα έργα του είναι επηρεασμένα από τον ρομαντισμό και στον πρόλογο του δραματικού έργου του Φροσύνη (1837) παρουσίαζε τη ρομαντική λογοτεχνική θεωρία και αυτοχαρακτηριζόταν ρομαντικός. Σταδιακά όμως απέρριψε τον ακραίο ρομαντισμό: οι απόψεις του και η γραφή του άρχισαν να μεταβάλλονται προς τον κλασικισμό και η γλώσσα του να γίνεται ακόμα περισσότερο αρχαΐζουσα. Παραδείγματα τέτοιων έργων είναι οι εκτενείς ποιητικές συνθέσεις Διονύσου πλους (1864) και Γοργός ιέραξ (1871), με θέματα από την αρχαιότητα.
Το ποιητικό του έργο κινείται στο κλίμα της Α' Αθηναϊκής Σχολής, υπερτερεί όμως σε σχέση με άλλα έργα των συγχρόνων του ποιητών αφού δεν έχει τα μειονεκτήματα του ατημέλητου ύφους και μέτρου και της έλλειψης ακριβολογίας. Η γλώσσα του είναι βέβαια αυστηρή καθαρεύουσα, αλλά πολύ κομψή και επιμελημένη.
Πεζογραφικό έργο
Στο πεζογραφικό του έργο δεσπόζει το ιστορικό μυθιστόρημα Ο αυθέντης του Μορέως. Είναι το πρώτο νεοελληνικό ιστορικό μυθιστόρημα και ακολουθεί το πρότυπο του σερ Γουόλτερ Σκοτ. Έγραψε πολλά διηγήματα, σε μια εποχή που το αυτό το είδος δεν είχε γνωρίσει ακόμα την ανάπτυξη που γνώρισε αργότερα. Γι' αυτό κάποιοι μελετητές τον χαρακτηρίζουν "πατέρα του νεοελληνικού διηγήματος". Τα διηγήματά του βέβαια σπανίως διαδραματίζονται στην Ελλάδα και δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα, με εξαίρεση το εκτενέστερο απ' αυτά, Ο συμβολαιογράφος, ενώ κάποια είναι διασκευές ή παραφράσεις ξένων· αυτός και ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίον οι μεταγενέστεροι λογοτέχνες και κριτικοί τον «κατηγόρησαν» ότι δεν αξιοποίησε το συγγραφικό ταλέντο του για να δώσει «γνήσια ελληνικά» διηγήματα.
Θεατρικό έργο
Έγραψε αρκετά θεατρικά έργα, τραγικά και κωμικά, τα οποία όμως δεν γνώρισαν μεγάλη σκηνική επιτυχία κυρίως επειδή ήταν απρόσφορα για σκηνική παρουσίαση. Τα δραματικά του έργα είναι εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία, από την αρχαιότητα (Οι τριάκοντα), το Βυζάντιο (Δούκας) ως την Ελληνική Επανάσταση (Η παραμονή). Στα κωμικά του έργα, το πιο γνωστό από τα οποία είναι Του Κουτρούλη ο γάμος, επιχείρησε την μορφολογική αναγέννηση της κλασικής αριστοφανικής κωμωδίας, με χρήση αρχαϊκών μέτρων, χορικών και παράβασης.
Παράλληλα ο Ραγκαβής έπαιξε μεγάλο ρόλο και στην οργάνωση της θεατρικής ζωής της χώρας και συμμετείχε στις πρώτες προσπάθειες δημιουργίας θεατρικών φορέων και επιχειρήσεων (Φιλοδραματική Εταιρεία, Εταιρεία του εν Αθήναις Θεάτρου). Συχνά δίδασκε ηθοποιούς και επέβλεπε την προετοιμασία παραστάσεων και διοργάνωνε και ερασιτεχνικές παραστάσεις έργων με φοιτητές του Πανεπιστημίου.