cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας
Ιστορία
Υπό τον κόμη Αλέξανδρο Στρογκάνοφ, ο οποίος διαχειριζόταν τη βιβλιοθήκη κατά την πρώτη δεκαετία του 19ου αιώνα, εγκαινιάστηκε το έργο Rossica, μια τεράστια συλλογή ξένων βιβλίων που αγγίζει τη Ρωσία. Ο Στρογκάνοφ ήταν αυτός που εξασφάλισε στη βιβλιοθήκη μερικούς από τους πιο ανεκτίμητους θησαυρούς της, συγκεκριμένα το Ευαγγέλιο Οστρόμιρ, το παλαιότερο βιβλίο που γράφτηκε στην παλαιοανατολική σλαβική διάλεκτο της εκκλησίας (Παλιά σλαβονική) η οποία τελικά εξελίχτηκε σε ρωσική γλώσσα) και τον Υπατικό Χρονικό,  πρωτογενές ρωσικό χρονικό. Ο ίδιος, μαζί με άλλους βιβλιόφιλους, αναθεώρησε την συλλογή χειρογράφων και επιστολών που έφερε ο Peter P. Dubrowsky (1754-1816), ο οποίος είχε παραμείνει στη διπλωματική υπηρεσία για περισσότερα από 20 χρόνια εκτός πατρίδας. Μετά από ανάλυση, ο Στρογκάνοφ συνέστησε στον Αλέξανδρο Α' να δημιουργήσει μια αποθήκη χειρογράφων. Ο Αλέξανδρος διέταξε τη δημιουργία ενός τέτοιου τμήματος στις 27 Φεβρουαρίου 1805 και ονόμασε τον Ντουμπρόφσκι ως τον πρώτο φύλακα της αποθήκης των χειρογράφων.
Συλλογές
Το 2010, η βιβλιοθήκη κατείχε συνολικά 35,7 εκατομμύρια τεκμήρια.
Για την Επέτειο των 200 χρόνων, η Βιβλιοθήκη αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες, ειδικά για την ανάπτυξη των συλλογών της. Εν τούτοις μπαίνει σε μία νέα φάση της ανάπτυξής της, με την κατασκευή νέου κτιρίου, με την εξέλιξη της πληροφορικής και τις νομοθετικές αναθεωρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρ Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Ρωσία Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Τοξότης (αστερισμός)
Τοξότης (Λατινικά: Sagittarius, συντομογραφία: Sgr) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου. Συνορεύει με τους αστερισμούς Ασπίδα, Όφι (το τμήμα της Ουράς), Οφιούχο, Σκορπιό, Νότιο Στέφανο, Τηλεσκόπιον, Μικροσκόπιον, Αιγόκερω και Αετό. Οι αστέρες τ, ζ, σ, φ, λ, ε, δ, η και γ2 Τοξότου σχηματίζουν ένα εύκολα αναγνωρίσιμο σχήμα μιας μεγάλης τσαγιέρας, ο Γαλαξίας μάλιστα φαίνεται σαν εξερχόμενος ατμός από το στόμιό της (στη δυτική πλευρά της).
Ονομασίες και ιστορία
Ο Άρατος δίνει για τον Τοξότη τα ονόματα Τοξευτής και Ρύτωρ τόξου (αυτός που τεντώνει το τόξο). Σε άλλους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς συναντάμε και την παραλλαγή Τοξευτήρ, ενώ οι Ερατοσθένης, Ίππαρχος, Πλούταρχος και Πτολεμαίος συμφωνούν στο Τοξότης. Ο Βρετανός ανατολιστής Thomas Hyde (1636-1703) παραθέτει την ελληνική ονομασία Βελοκράτωρ. Το Ιππότης αναφέρεται και στον Κένταυρο.
Ανάλογες είναι οι παραλλαγές και στα λατινικά: Sagittifer στον Μανίλιο, Sagittiger στον Αβιηνό, Sagittipotens στον Κικέρωνα. Ο Υγίνος ονομάζει τον Τοξότη Croton, γελαδάρη, ενώ τα Antepes, Antepedes του Κικέρωνα μπορεί να αφορούν και τον Κένταυρο.
Ο «Άτλας» του Flamsteed δίνει το όνομα Sagittary, ονομασία που απαντάται και στον Σαίξπηρ. Οι Αγγλοσάξονες του Μεσαίωνα αποκαλούσαν τον Τοξότη Scytta.
Κάποιες φορές το όλο προσωποποιήθηκε στα μέρη του, όπως με την ονομασία Τόξον στον Άρατο που έδωσε το Arcus του Κικέρωνα και του Γερμανικού (σημειώνεται και στη λατινική έκδοση της Αλμαγέστης) και το Haemonios Arcus του Οβιδίου. Στην αρχαία Αίγυπτο επίσης πιθανολογείται ότι στον Τοξότη αντιστοιχούσαν ένα βέλος που κρατείται από ένα χέρι. Ο Bayer πάλι αναφέρει το Φαρέτρα. Σε διάφορες γλώσσες ο Τοξότης λεγόταν «τόξο»: Al Kaus στην Αραβία, που παραφθάρηκε σε Elkausu, Elkusu (Alkauuso στον Schickard), Keshta στη Συρία, στην Περσία Kaman και Nimasp, ενώ στην Τουρκία ήταν Yai. Στους Εβραίους ήταν γνωστός ως Kesheth, που σημαίνει και πάλι τόξο, ενώ ο Ριτσιόλι παραθέτει το Kertko για τους Χαλδαίους. Ορισμένοι πρώιμοι χάρτες απεικονίζουν παρόμοια τον Τοξότη ως ένα τόξο με ένα βέλος, μία ιδέα κυρίαρχη ιδιαιτέρως στην ασιατική Αστρονομία.
Κατά την αντιστοιχία των 12 ζωδίων με τις 12 φυλές του Ισραήλ, ήταν το έμβλημα των φυλών Εφραίμ και Μανασσή, από τις τελευταίες λέξεις του Ιακώβ προς τον Ιωσήφ.
Ο Νοβίδιος υποστήριξε πως ο Τοξότης ήταν ο βασιλιάς του Ισραήλ Ιωάς, που τοξεύει βέλη από το παράθυρο προς τα ανατολικά κατά την εντολή του θνήσκοντος Ελισσαίου. Αλλά η βιβλική «σχολή» ταύτιζε γενικώς τον αστερισμό με τον Απόστολο Ματθαίο, παρότι ο Καίσιος ισχυρίσθηκε ότι ήταν ο Ισμαήλ.
Η πρώτη καταγραμμένη απεικόνιση του Τοξότου βρίσκεται στην περιγραφή του από τον Ερατοσθένη ως Σατύρου, που ίσως προήλθε από τα χαρακτηριστικά του πρωταρχικού Κενταύρου στη Μεσοποταμία, του Hea-bani. Αλλά ο Μανίλιος τον αναφέρει ως «γνήσιο» Κένταυρο με απειλητικό βλέμμα, πολύ διαφορετικό από τον ευγενικό και ήρεμο στην όψη Κένταυρο Χείρωνα. Αλλά άλλοι θεωρούν τον Τοξότη ως τον Χείρωνα. Το βέλος του Τοξότη σημαδεύει πάντα την καρδιά του Σκορπιού.
Σφηνοειδείς επιγραφές στη Μεσοποταμία περιγράφουν τον Τοξότη ως τον «Ισχυρό», τον «Γίγαντα Βασιλέα του Πολέμου» και τον «Φωτιστή της Μεγάλης Πόλεως», ταυτίζοντάς τον έτσι με τον τοξότη θεό του πολέμου, τον Νεργκάλ, ή θέτοντάς τον υπό την προστασία του. Φαίνεται επίσης ότι ήταν σύμβολο του ανατέλλοντα ήλιου. Οι Ασσύριοι τον συνέδεαν με τον ένατο μήνα τους, τον Kislivu (Νοέμβριος-Δεκέμβριος), όπως και τον Ωρίωνα. Στην ύστερη αρχαία Αίγυπτο, στον ζωδιακό της Δενδερά, ο Τοξότης απεικονίζεται με την προσθήκη ενός προσώπου λιονταριού, δηλαδή διπρόσωπος, πιθανότατα μια επίδραση από την ταύτιση από τους Βαβυλωνίους με τον θεό τους Pabilsag (ο Pabilsag είχε φτερούγες και κεφάλι λιονταριού), ενώ ο Αθανάσιος Κίρχερ παραθέτει το όνομα Πιμάηρε από τους Κόπτες (Statio Amoenitatis). Αρχαίο χειρόγραφο φέρει πιθανότατα στη θέση του Τοξότου μία «κενταυροειδή» μορφή, τον Astronochus.
Στην Ινδία ο Τοξότης ήταν αρχικώς ένα άλογο, μία αλογοκεφαλή ή ένας ιππέας, Acvini. Ο Al Biruni έγραψε ότι ο αστερισμός ήταν ο σανσκριτικός Dhan(as)u, ο Dhamsu των Ταμίλ. Αργότερα, υπό την παρετυμολογική έλξη της ελληνικής ονομασίας, η ινδική μετατράπηκε σε Taukshika.
Στην αρχαία Αραβία οι δύο μικρές συναστρώσεις που σημειώνουν σήμερα τη μύτη και την ουρά του βέλους του Τοξότη ήταν η μεν δυτική (αστέρες γ, δ, ε και η Τοξότου) Al Na'am al Warid, οι «Στρουθοκάμηλοι που Πηγαίνουν», η δε ανατολική (αστέρες σ, ζ, φ, χ και τ) Al Na'am al Sadirah, οι «Στρουθοκάμηλοι που Επιστρέφουν», ενώ ο αστέρας λ ήταν ο φύλακάς τους. Αντιθέτως ο Al Jauhari παρομοίασε τους αστέρες αυτούς με αναποδογυρισμένη καρέκλα. Ο 18ος πάντως manzil των Αράβων (σεληνιακός οίκος ή ορθότερα «στάση») ήταν ο Al Na'am, ενώ ο 19ος manzil ήταν επίσης μέσα στα όρια του σημερινού Τοξότου και ονομαζόταν Al Baldah, η Πόλη ή η Περιοχή, καθώς μοιάζει κενός από αστέρες. Η συνάστρωση των τ, ν, ψ, ω και ζ Τοξότου, που επίσης είναι διατεταγμένοι τοξοειδώς, ήταν το Kiladah (το περιδέραιο) και Al Udhiyy η φωλιά (της στρουθοκαμήλου...).
Στην Κίνα ο Τοξότης σχημάτιζε επίσης δύο σεληνιακούς οίκους, τον νοτιότερο Ki (= κόσκινο) και τον βορειότερο Tew, Tow ή Nan Tow (= μεγάλη κουτάλα για σερβίρισμα π.χ. σούπας). Οι αστέρες του δεύτερου οίκου λατρεύονταν ιδιαιτέρως από το 1000 π.Χ. ήδη, μάλιστα ήταν γνωστοί και ως Ναός. Ολόκληρος όμως ο αστερισμός ήταν για τους Κινέζους η Τίγρις, ή το Sei Mu (= το κλαδεμένο δέντρο ή τα κομμένα κλαδιά).
Στην εποχή μας ο Ήλιος βρίσκεται (όπως φαίνεται από τη Γη) μέσα στα όρια του Τοξότου από τις 19 Δεκεμβρίου ως τις 20 Ιανουαρίου, και οι ημερομηνίες αυτές μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Τοξότη 54 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 90. Οι κυριότεροι αστέρες του αστερισμού έχουν και δικά τους ιδιαίτερα ονόματα.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του Τοξότου είναι ότι μέσα σε αυτόν κείται το κέντρο του Γαλαξία μας σε απόσταση περίπου 28.000 έτη φωτός από τη Γη. Παρότι αποκρύπτεται από εμάς πίσω από πυκνά νέφη διαστρικής σκόνης, αρκετές λεπτομέρειες διακρίνονται στο υπέρυθρο. Η ραδιοπηγή Τοξότης A* (Sagittarius A* ή Sgr A*) συνδέεται με τη γιγάντια υποτιθέμενη μαύρη τρύπα''' στο Γαλαξιακό κέντρο.
- Τα δύο διάσημα φωτεινά διάχυτα νεφελώματα του Τοξότου είναι το Νεφέλωμα Λιμνοθάλασσας (M8), ορατό ακόμα και με γυμνό μάτι από πολύ σκοτεινή τοποθεσία, και το Τρισχιδές Νεφέλωμα (M20). Αρκετά φωτεινό είναι και το λεγόμενο «Νεφέλωμα Ωμέγα» (M17).
- Ο μεταβλητοί αστέρες X Τοξότου (το X είναι λατινικό και κεφαλαίο) και γ1 Τοξότου είναι από τους φωτεινότερους Κηφείδες σε όλη την ουράνια σφαίρα. Το φαιν.μέγεθός του πρώτου κυμαίνεται από 4,24 ως 4,84 με περίοδο 7,01 ημέρες και ο φασμ,τύπος του μεταβάλλεται αντιστοίχως από G2 σε F5. Ο δεύτερος, γνωστός και ως W Τοξότου, έχει μέσο φαιν.μέγεθος 4,66 (από 4,3 ως 5,1), περίοδο μεταβολής 7,59 ημέρες και φασμ.τύπο F4 ως G1 Ib.
- Ο ερυθρός νάνος Ross 154 (V1216 Sgr) με φαινόμενο μέγεθος 10,44 και φασματικό τύπο M4V, βρίσκεται πολύ κοντά στη Γη και το Ηλιακό μας Σύστημα: Απέχει «μόλις» 9,68 έτη φωτός ή 91,6 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα, γεγονός που τον καθιστά τον ενδέκατο κοντινότερο αστέρα (εάν λογαριάσουμε το σύστημα του α Κενταύρου ως 3 αστέρες, το σύστημα του Σείριου ως 2 αστέρες, κλπ.) ανάμεσα στα εκατομμύρια τετράκις εκατομμύρια άστρα του Σύμπαντος. Μάλιστα η απόσταση του Ross 154 μειώνεται, καθώς μας πλησιάζει με ταχύτητα 6,9 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (25.000 χιλιόμετρα την ώρα). Είναι φανερό όμως ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς εμάς, αφού έχει σημαντική ιδία κίνηση, 0,67 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι 1,3 του Σειρίου. Θα μας προσπεράσει στο μέλλον ερχόμενος σε μία ελάχιστη απόσταση και μετά θα αρχίσει να απομακρύνεται. Το απόλυτο μέγεθός του είναι 13,08.
- Ο κυανός υπεργίγαντας «Αστέρας Πιστόλι» (Pistol Star) είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερης μάζας αστέρας που είναι γνωστός. Είναι εγκλεισμένος στο «Πιστολοειδές Νεφέλωμα» (από το οποίο και πήρε το όνομά του), αποβολή ατμόσφαιρας αστέρα Wolf-Rayet σε απόσταση άνω των 20 χιλιάδων ετών φωτός από τη Γη.
- Ο V4334 Τοξότου είναι γνωστός ως «Αντικείμενο του Sakurai» ή «Αστέρας του Sakurai».
- Ο Καινοφανής του Τοξότου του 1999 έφθασε σε φωτεινότερο μέγεθος 8,6 (ορατός και με κιάλια). Ανακαλύφθηκε στις 25 Απριλίου εκείνου του έτους από τον Minoru Yamamoto στην Ιαπωνία.
- Το φωτεινότερο ανοικτό σμήνος αστέρων στον Τοξότη είναι το M25 (IC 4725) με φαινόμενο μέγεθος 4,6 και φαινόμενη διάμετρο 32΄ (πραγματική 17 έτη φωτός στην εκτιμώμενη απόσταση των 2.000 ετών φωτός από τη Γη). Περιλαμβάνει τον επίσης φωτεινό Κηφείδη U Τοξότη (φαινόμενο μέγεθος 6,28 έως 7,15). Τα M18, M21 και M23 είναι επίσης ανοικτά σμήνη στον αστερισμό, ενώ φωτεινό σχεδόν όσο και το M25 είναι το NGC 6530 που κείται μέσα στο Νεφέλωμα της Λιμνοθάλασσας.
- Το σφαιρωτό σμήνος M22 (NGC 6656) με μισό περίπου εκατομμύριο άστρα είναι από τα φωτεινότερα του ουρανού, με φαινόμενο μέγεθος 5,1. Με φαινόμενη διάμετρο 24΄ φαίνεται μεγάλο όσο ο δίσκος της Σελήνης ή του Ηλίου. Η πραγματική του διάμετρος υπολογίζεται στα 95 έτη φωτός με την απόστασή του από τη Γη να εκτιμάται στις 10.000 έτη φωτός. Το M55 (NGC 6809) είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερο (πραγματική διάμετρος περ. 120 έτη φωτός), αλλά αραιότερο με 100.000 περίπου αστέρες και σε διπλάσια απόσταση από εμάς. Επίσης σφαιρωτά αστρικά σμήνη στον Τοξότη είναι τα M28, M69, M70, M75 και το εξωγαλαξιακό Μ54.
- Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 6818 με φαινόμενο μέγεθος 10,0 είναι το μόνο στον αστερισμό προσιτό σε καλό ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο και είναι γνωστό ως "Little Gem".
- Εξωηλιακοί πλανήτες στον Τοξότη έχουν ανιχνευθεί περί τους αστέρες HD 169830, σε απόσταση 118,5 έτη φωτός από τη Γη, HD 179949, σε απόσταση 88 ετών φωτός, κ.ά..
- Ο νάνος σφαιροειδής γαλαξίας Νάνος του Τοξότη είναι ο δεύτερος πλησιέστερος στη Γη γαλαξίας (ο πλησιέστερος είναι ο πολύ μικρός Νάνος του Μεγάλου Κυνός) πέρα από τον δικό μας: ανακαλύφτηκε το 1994 και απέχει από τη Γη 60.000 ως 70.000 έτη φωτός. Καταλαμβάνει μεγάλη έκταση στον ουρανό, 7,5 επί 3,6 μοίρες, και έχει διάμετρο τουλάχιστον 10.000 ετών φωτός, αλλά παρουσιάζει τόσο μικρή επιφανειακή λαμπρότητα, ώστε είναι δυσδιάκριτος. Υπάρχουν και άλλοι νάνοι γαλαξίες στον αστερισμό του Τοξότη, όπως ο Ανώμαλος Νάνος του Τοξότου (Sag DIG), σε απόσταση 4 εκατομμυρίων ετών φωτός, και ο λεγόμενος Γαλαξίας του Μπάρναρντ (NGC 6822), αμφότεροι μέλη της Τοπικής Ομάδας.
Βαλκανικός λύγκας
Ο Βαλκανικός λύγκας ( L. l. martinoi) είναι το πιο σπάνιο υποείδος του ευρασιατικού λύγκα, ενδημικό των Βαλκανίων, που έχει εξαφανισθεί από τον ελλαδικό χώρο.
Οικολογία
Ο βαλκανικός λύγκας είναι δασόβιο είδος, με προτίμηση στα μεσαίου και υψηλού υψομέτρου βουνά (800 - 1.400 μ.). Αυτά τα βουνά αποτελούνται από διάφορους τύπους δασών, όπου κυριαρχούν τα έλατα, διάφορα είδη πεύκων (Pinus sp.), οξιάς (Fagus orientalis) και ερυθρελάτης (Picea abies), αλλά και σε δάση δρυός (Quercus sp.). Προτιμάει κυρίως περιοχές απομονωμένες και απόκρημνες, με βράχια και πεσμένους κορμούς.
Κατάσταση στα Βαλκάνια
Ο βαλκανικός λύγκας επιβιώνει στην ανατολική Αλβανία, τη δυτική πρώην Γιουγκοσλαβία, με μικρότερους πληθυσμούς σε Κοσσυφοπέδιο και Μαυροβούνιο. Αποτελεί το σύμβολο της Βόρειας Μακεδονίας και εμφανίζεται στο νόμισμα των πέντε δηναρίων. Πιστεύεται πως υπάρχουν γύρω στους 35-40 βαλκανικοί λύγκες στη χώρα, οι οποίοι περισσότεροι εθεάθησαν στο Εθνικό Πάρκο Μαυροβό. Εθεάθη επίσης την περίοδο 2011-2012 πληθυσμός λυγκών στα βόρεια βουνά της Αλβανίας, συμπεριλαμβανομένων και τα όρια του Εθνικού Πάρκου Σεβενικού. Θεωρήθηκε Κρισίμως κινδυνεύων στην Αλβανία και προστατεύεται με νόμο από το 1969. Υπολογίζεται πως πλέον υπάρχουν περίπου 15-20 λύγκες στη χώρα και σοβαρός λόγος αποτελεί η λαθροθηρία. Στη Βουλγαρία το τελευταίο ζώο που σκοτώθηκε ήταν στο Πιρίν το 1941. Ο βαλκανικός λύγκας βρίσκεται στο χείλος της εξαφάνισης για σχεδόν έναν αιώνα, με οριακό αριθμό λιγότερο των 100 ατόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας
Τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo
Στις 7 Ιανουαρίου 2015 ολιγομελής ομάδα ενόπλων επιτέθηκε στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo στο Παρίσι της Γαλλίας. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 12 νεκροί (ανάμεσά τους δύο νεκροί αστυνομικοί) και επτά τραυματίες. Την επίθεση ακολούθησε ενεργοποίηση του αντιτρομοκρατικού σχεδίου Plan Vigipirate. Οι δράστες πραγματοποίησαν την επίθεση ανοίγοντας πυρ και κραυγάζοντας τη φράση "Αλλάχ Ακμπάρ", δηλαδή ο Θεός είναι μεγάλος, στο όνομα του προφήτη του Ισλάμ.
Μεταξύ των νεκρών είναι οι σκιτσογράφοι Charb, Cabu, Tignous, και Wolinski, καθώς και ο οικονομολόγος Μπερνάρ Μαρίς. Η επίθεση είναι η πλέον πολύνεκρη στη Γαλλία μετά από αυτή στο τραίνο της γραμμής Στρασμπούρ-Παρίσι στις 18 Ιουνίου 1961 με 28 νεκρούς κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας.
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ χαρακτήρισε την επίθεση τρομοκρατική και πράξη ακραίας βαρβαρότητας. Από την πλευρά του το Ισλαμικό Κράτος χαρακτήρισε τους δύο τρομοκράτες ήρωες.
Πλαίσιο
Το 2006, το εβδομαδιαίας κυκλοφορίας περιοδικό είχε προκαλέσει αντιδράσεις δημοσιεύοντας σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ τα οποία είχαν ήδη, προηγουμένως, δημοσιευτεί από τη δανική εφημερίδα Jyllands-Posten. Το 2011, μετά από την κυκλοφορία ειδικού τεύχους με τον τίτλο Charia Hebdo το οποίο ασκούσε κριτική στην εκλογική νίκη του ισλαμιστικού κόμματος Εναντά στη Τυνησία, το σατιρικό περιοδικό αποτέλεσε αντικείμενο απειλών και επιθέσεων, ανάμεσά τους ένας εμπρησμός ο οποίος πραγματοποιήθηκε με τη ρίψη μιας βόμβας Μολότοφ. Στη συνέχεια, τα γραφεία του περιοδικού τέθηκαν υπό τακτική αστυνομική περιφρούρηση. Τον Ιανουάριο του 2013, το περιοδικό δημοσίευσε ένα ειδικό τεύχος αποτελούμενο από δύο τμήματα, το La Vie de Mahomet (Η Ζωή του Μωάμεθ), στο οποίο ο Charb διηγούνταν με σκίτσα τη ζωή προφήτη του Ισλάμ.
Το 2013, η Αλ-Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο (AQAP) εξέδωσε στο διαδικτυακό περιοδικό της, Inspire, μία λίστα έντεκα Δυτικών προσωπικοτήτων οι οποίες "καταζητούνταν ζωντανές ή νεκρές για εγκλήματα κατά του Ισλάμ", μεταξύ των οποίων βρισκόταν και ο Charb.
Επίθεση
Πριν από την επίθεση, οι δύο ένοπλοι κουκουλοφόροι εισέβαλαν στον αριθμό 6, της οδού Νικολά Απέρ, τη διεύθυνση των αρχείων του Charlie Hebdo. Οι ένοπλοι φώναξαν, "Εδώ είναι το Charlie Hebdo;», και αφού κατάλαβαν το λάθος τους έφυγαν για τα κεντρικά γραφεία του περιοδικού στο νούμερο 10, της οδού Νικολά Απέρ.  Εκεί, συνάντησαν την σκιτσογράφο Κορίν "Κοκό" Ρεΐ. Ανέφερε ότι οι άνδρες μιλούσαν άπταιστα γαλλικά και με απειλές την αναγκάσαν να πληκτρολογήσει τον κωδικό πρόσβασης για την πόρτα. Οι άνδρες γέμισαν το λόμπι με πυροβολισμούς κατά την είσοδό τους. Το πρώτο θύμα ήταν ο εργαζόμενος συντήρησης Frédéric Boisseau, ο οποίος σκοτώθηκε ενώ καθόταν στην υποδοχή. Οι ένοπλοι ανάγκασαν την Ρεΐ με την απειλή όπλου να τους οδηγήσει σε ένα γραφείο του δευτέρου ορόφου, όπου 15 μέλη του προσωπικού είχαν συντακτική συνέλευση, την πρώτη ετήσια συνέντευξη Τύπου του Charlie Hebdo. Η δημοσιογράφος Laurent Léger είπε ότι είχαν διακοπεί από ό, τι νόμιζαν ότι ήταν ο ήχος ενός πυροτεχνήματος από το λόμπι και ότι σκέφτηκαν πως ήταν ένα αστείο. Η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα χαρούμενη.»
Οι ένοπλοι εισέβαλαν στην αίθουσα συσκέψεων και φώναξαν το όνομά του Σαρμπ για να τον σημαδεύψουν πριν ανοίξουν πυρ. Οι πυροβολισμοί διήρκεσαν πέντε έως δέκα λεπτά. Οι ένοπλοι σκόπευαν στα κεφάλια των δημοσιογράφων και τους σκότωσαν υπό μορφή εκτέλεσης. Κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών, η Ρεΐ επέζησε χωρίς να τραυματισθεί κρυμμένη κάτω από ένα γραφείο, από όπου παρακολούθησε τις δολοφονίες των Wolinski και Cabu. Ο Léger επίσης επέζησε κρυβόμμενος κάτω από ένα γραφείο, καθώς όταν μπήκαν μέσα οι ένοπλοι. Άλλοι μάρτυρες ανέφεραν ότι οι ένοπλοι αυτοπροσδιορίστηκαν λέγοντας ότι ανήκουν στην Αλ Κάιντα στην Υεμένη.
Η ψυχαναλύτρια Έλσα Καγιάτ, η οποία έγραφε μια στήλη στην Charlie Hebdo, σκοτώθηκε. Η αστυνομική ρεπόρτερ Sigolène Vinson επέζησε· ένας από τους σκοπευτές την στόχευσε, αλλά την παράτησε λέγοντας, «δεν σε σκοτώνω, επειδή είσαι γυναίκα», και λέγοντάς της να διαβάσει το Κοράνι. Είπε ότι την άφησε φωνάζοντας, ''«Αλλάχ Ακμπάρ! Αλλάχ Ακμπάρ!''»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στη Γαλλία Κατηγορία:Παρίσι Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Αρχαιογενετική
Η αρχαιογενετική είναι η μελέτη του αρχαίου DNA χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους της μοριακής γενετικής και πόρους DNA. Αυτή η μορφή γενετικής ανάλυσης μπορεί να εφαρμοστεί σε δείγματα ανθρώπων, ζώων και φυτών. Το αρχαίο DNA μπορεί να εξαχθεί από διάφορα απολιθωμένα δείγματα, συμπεριλαμβανομένων οστών, κελυφών αυγών και τεχνητά διατηρημένων ιστών από ανθρώπινα και ζωικά δείγματα. Στα φυτά, το αρχαίο DNA μπορεί να εξαχθεί από σπόρους και ιστούς. Η αρχαιογενετική μας παρέχει γενετικά στοιχεία για τις μεταναστεύσεις των αρχαίων πληθυσμών, γεγονότα εξημέρωσης και την εξέλιξη των φυτών και των ζώων. Το αρχαίο DNA σε συνδυαστική αναφορά με το DNA σχετικών σύγχρονων γενετικών πληθυσμών επιτρέπει στους ερευνητές να διεξάγουν συγκριτικές μελέτες που παρέχουν μια πιο ολοκληρωμένη ανάλυση όταν διακυβεύεται το αρχαίο DNA.
Η αρχαιογενετική λαμβάνει το όνομά της από την ελληνική λέξη αρχαίος και τον όρο γενετική, που σημαίνει "τη μελέτη της κληρονομικότητας". Ο όρος αρχαιογενετική επινοήθηκε από τον αρχαιολόγο Colin Renfrew.
Τον Φεβρουάριο του 2021, οι επιστήμονες ανέφεραν, για πρώτη φορά, την αλληλουχία του DNA από τα υπολείμματα ζώων, ένα μαμούθ σε αυτήν την περίπτωση, ηλικίας άνω του ενός εκατομμυρίου ετών, ως το παλαιότερο DNA που έχει αλληλουχηθεί μέχρι σήμερα.
Λούντβικ Χίρτσφελντ (1884–1954)
Ο Λούντβικ Χίρτσφελντ ήταν ένας Πολωνός μικροβιολόγος και ορολόγος, επίσης πρόεδρος του Τμήματος Ομάδων Αίματος του Β' Διεθνούς Συνεδρίου Μετάγγισης Αίματος. Ξεκίνησε την κληρονομιά της ομάδας αίματος με τον Έριχ φον Ντούνγκερν το 1910 και συνέβαλε σε αυτό σε όλη του τη ζωή. Σπούδασε τις ομάδες αίματος ABO. Σε μια από τις μελέτες του το 1919, ο Hirszfeld μελέτησε τις ομάδες αίματος ABO και το χρώμα των μαλλιών ανθρώπων στο μέτωπο της Μακεδονίας, οδηγώντας στην ανακάλυψή του ότι το χρώμα των μαλλιών και ο τύπος αίματος δεν είχαν συσχετισμό. Επιπλέον, παρατήρησε ότι υπήρχε μείωση της ομάδας αίματος Α από τη Δυτική Ευρώπη στην Ινδία και το αντίθετο για την ομάδα αίματος Β. Υπέθεσε ότι ο λόγος της ομάδας αίματος από ανατολή προς δύση προέρχεται από δύο ομάδες αίματος που αποτελούνται κυρίως από Α ή Β μετάλλαξη από την ομάδα αίματος Ο και ανάμειξη μέσω μετανάστευσης, εξωγαμιών ή "μεικτών" γάμων. Η πλειοψηφία του έργου του ερεύνησε τους δεσμούς των τύπων αίματος με το φύλο, τις ασθένειες, το κλίμα, την ηλικία, την κοινωνική τάξη και τη φυλή. Η δουλειά του τον οδήγησε να ανακαλύψει ότι το πεπτικό έλκος ήταν πιο κυρίαρχο στην ομάδα αίματος Ο και ότι οι μητέρες τύπου αίματος ΑΒ είχαν υψηλό λόγο γεννήσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Άρθουρ Μουράντ (1904-1994)
Ο Άρθουρ Μουράντ ήταν Βρετανός αιματολόγος και χημικός. Έλαβε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου μιας Υποτροφία της Βασιλικής Εταιρείας. Η δουλειά του περιλάμβανε την οργάνωση των υπαρχόντων δεδομένων σχετικά με τις συχνότητες των γονιδίων της ομάδας αίματος και συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον γενετικό χάρτη του κόσμου μέσω της διερεύνησης των ομάδων αίματος σε πολλούς πληθυσμούς. Ο Mourant ανακάλυψε τα νέα αντιγόνα της ομάδας αίματος των συστημάτων Lewis, Henshaw, Kell και Rhesus και ανέλυσε τη σχέση των ομάδων αίματος και διαφόρων άλλων ασθενειών. Επικεντρώθηκε επίσης στη βιολογική σημασία των πολυμορφισμών. Το έργο του παρείχε τα θεμέλια για την αρχαιογενετική επειδή διευκόλυνε τον διαχωρισμό γενετικών στοιχείων για βιολογικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων. Αυτή η γενετική απόδειξη χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως για το σκοπό αυτό. Παρείχε επίσης υλικό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση των θεωριών της γενετικής του πληθυσμού.
Γουίλιαμ Μπόιντ (1903–1983)
Ο Γουίλιαμ Μπόιντ ήταν ένας Αμερικανός ανοσοχημικός και βιοχημικός που έγινε διάσημος για την έρευνά του για τη γενετική της φυλής στη δεκαετία του 1950. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, ο Boyd και ο Karl O. Renkonen ανακάλυψαν ανεξάρτητα ότι οι λεκτίνες αντιδρούν διαφορετικά σε διάφορους τύπους αίματος, αφού διαπίστωσαν ότι τα ακατέργαστα εκχυλίσματα του φασολιού Λίμα και του φουντωτού βίκου συγκολλούσαν τα ερυθρά αιμοσφαίρια από τον τύπο αίματος Α αλλά όχι τους τύπους αίματος Β ή Ο. Αυτό οδήγησε τελικά στην αποκάλυψη χιλιάδων φυτών που περιείχαν αυτές τις πρωτεΐνες. Προκειμένου να εξετάσει τις φυλετικές διαφορές και τα μοτίβα κατανομής και μετανάστευσης διαφόρων φυλετικών ομάδων, ο Boyd συνέλεξε και ταξινόμησε συστηματικά δείγματα αίματος από όλο τον κόσμο, οδηγώντας στην ανακάλυψή του ότι οι ομάδες αίματος δεν επηρεάζονται από το περιβάλλον και κληρονομούνται. Στο βιβλίο του Genetics and the Races of Man (Γενετική και οι Φυλές του Ανθρώπου,1950), ο Boyd κατηγοριοποίησε τον παγκόσμιο πληθυσμό σε 13 διαφορετικές φυλές, με βάση τα διαφορετικά προφίλ τύπου αίματος και την ιδέα του ότι οι ανθρώπινες φυλές είναι πληθυσμοί με διαφορετικά αλληλόμορφα. Μία από τις πιο πλούσιες πηγές πληροφοριών σχετικά με τα κληρονομικά χαρακτηριστικά που συνδέονται με τη φυλή παραμένει η μελέτη των ομάδων αίματος.
Συντήρηση απολιθωμένου DNA
Η ανάκτηση απολιθωμάτων ξεκινά με την επιλογή ενός χώρου ανασκαφής. Οι δυνητικοί χώροι ανασκαφής συνήθως βρίσκονται με βάση την ορυκτολογία της θέσης και την οπτική ανίχνευση των οστών στην περιοχή. Ωστόσο, υπάρχουν περισσότεροι τρόποι για να ανακαλυφθούν ανασκαφικές ζώνες, χρησιμοποιώντας τεχνολογία όπως ο φορητός φθορισμός ακτίνων Χ πεδίου και η Πυκνή Στερεοφωνική Ανακατασκευή. Τα εργαλεία, που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν μαχαίρια, βούρτσες και μυτερά μυστριά που βοηθούν στην απομάκρυνση των απολιθωμάτων από τη γη.
Για να αποφευχθεί η μόλυνση του αρχαίου DNA, τα δείγματα χειρίζονται με γάντια και αποθηκεύονται σε -20° C αμέσως μετά την ανασκαφή. Η διασφάλιση ότι το απολιθωμένο δείγμα αναλύεται σε εργαστήριο που δεν έχει χρησιμοποιηθεί για άλλη ανάλυση DNA θα μπορούσε επίσης να αποτρέψει τη μόλυνση. Τα οστά αλέθονται σε σκόνη και υφίστανται επεξεργασία με διάλυμα πριν από τη διαδικασία της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR). Τα δείγματα για ενίσχυση DNA μπορεί να μην είναι απαραίτητα ορυκτά οστά. Συντηρημένο δέρμα, διατηρημένο σε αλάτι ή αποξηραμένο στον αέρα, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε ορισμένες περιπτώσεις.
Η διατήρηση του DNA είναι δύσκολη επειδή η απολίθωση των οστών υποβαθμίζει και τροποποιεί χημικά το DNA, συνήθως λόγω των βακτήριων και των μύκητων του εδάφους. Ο καλύτερος χρόνος για την εξαγωγή DNA από ένα απολίθωμα είναι όταν είναι πρόσφατα έξω από το έδαφος καθώς περιέχει έξι φορές το DNA σε σύγκριση με τα αποθηκευμένα οστά. Η θερμοκρασία του τόπου εκχύλισης επηρεάζει επίσης την ποσότητα του λαμβανόμενου DNA, που είναι εμφανές από τη μείωση του ποσοστού επιτυχίας για την ενίσχυση του DNA εάν το απολίθωμα βρίσκεται σε θερμότερες περιοχές. Μια δραστική αλλαγή του περιβάλλοντος του απολιθώματος επηρεάζει επίσης τη διατήρηση του DNA. Δεδομένου ότι η εκσκαφή προκαλεί απότομη αλλαγή στο περιβάλλον των απολιθωμάτων, μπορεί να οδηγήσει σε φυσικοχημική αλλαγή στο μόριο DNA. Επιπλέον, η διατήρηση του DNA επηρεάζεται επίσης από άλλους παράγοντες, όπως η επεξεργασία του ορυκτού απολιθώματος (πλύσιμο, βούρτσισμα και ξήρανση από τον ήλιο), το ρH, η ακτινοβόληση, η χημική σύνθεση των οστών και του εδάφους και η υδρολογία. Υπάρχουν τρεις διαγονιδιακές φάσεις διατήρησης. Η πρώτη φάση είναι η βακτηριακή σήψη, η οποία εκτιμάται ότι προκαλεί 15πλάσια αποδόμηση του DNA. Η φάση 2 είναι όταν το οστό αποικοδομείται χημικά, κυρίως λόγω αποπουρίνωσης. Η τρίτη διαγονιδιακή φάση συμβαίνει μετά την εκσκαφή και αποθήκευση του απολιθώματος, στην οποία η αποδόμηση του οστικού DNA εμφανίζεται ταχύτερα.
Μέθοδοι εκχύλισης DNA
Μόλις ένα δείγμα συλλεχθεί από έναν αρχαιολογικό χώρο, το DNA μπορεί να εξαχθεί μέσω μιας σειράς διαδικασιών. Μία από τις πιο κοινές μεθόδους χρησιμοποιεί πυρίτιο και εκμεταλλεύεται αλυσιδωτές αντιδράσεις πολυμεράσης προκειμένου να συλλέξει αρχαίο DNA από δείγματα οστών.
Υπάρχουν πολλές προκλήσεις που αυξάνουν τη δυσκολία κατά την προσπάθεια εξαγωγής αρχαίου DNA από απολιθώματα και την προετοιμασία του για ανάλυση. Το DNA διασπάται συνεχώς. Ενώ ο οργανισμός είναι ζωντανός, αυτά τα χωρίσματα επιδιορθώνονται. Ωστόσο, μόλις πεθάνει ένας οργανισμός, το DNA θα αρχίσει να φθείρεται χωρίς επισκευή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα δείγματα που έχουν κλώνους DNA μήκους περίπου 100 ζευγών βάσεων. Η μόλυνση είναι μια άλλη σημαντική πρόκληση σε πολλά στάδια καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Συχνά άλλο DNA, όπως βακτηριακό DNA, θα υπάρχει στο αρχικό δείγμα. Για να αποφευχθεί η μόλυνση είναι απαραίτητο να ληφθούν πολλές προφυλάξεις, όπως χωριστά συστήματα εξαερισμού και χώροι εργασίας για αρχαίες εργασίες εξαγωγής DNA. Τα καλύτερα δείγματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν είναι τα φρέσκα απολιθώματα καθώς το μη προσεκτικό πλύσιμο μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη μούχλας. Το DNA που προέρχεται από απολιθώματα περιέχει επίσης, περιστασιακά, μια ένωση που αναστέλλει την αντιγραφή του DNA. Η επίτευξη συνεννόησης σχετικά με τις μεθόδους που είναι οι καλύτερες για τον μετριασμό των προκλήσεων είναι επίσης δύσκολη λόγω της έλλειψης επαναληψιμότητας, που προκαλείται από τη μοναδικότητα των δειγμάτων.
Η εκχύλιση DΝΑ με βάση πυρίτια είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται ως στάδιο καθαρισμού για την εξαγωγή DNA από αρχαιολογικά οστά και την απόδοση DNA που μπορεί να ενισχυθεί χρησιμοποιώντας τεχνικές αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR). Αυτή η διαδικασία λειτουργεί χρησιμοποιώντας τη σίλικα (πυριτία) ως μέσο δέσμευσης του DNA και το διαχωρίζει από άλλα συστατικά της διαδικασίας απολιθωμάτων που αναστέλλουν την ενίσχυση PCR. Ωστόσο, η ίδια η πυριτία είναι επίσης ένας ισχυρός αναστολέας PCR, οπότε πρέπει να ληφθούν προσεκτικά μέτρα για να διασφαλιστεί ότι η πυριτία απομακρύνεται από το DNA μετά την εκχύλιση. Η γενική διαδικασία για την εξαγωγή DNA χρησιμοποιώντας τη μέθοδο που βασίζεται σε πυριτία περιγράφεται ως εξής:
Ένα από τα κύρια πλεονεκτήματα της εξαγωγής DNA με βάση το διοξείδιο του πυριτίου είναι ότι είναι σχετικά γρήγορη και αποτελεσματική, απαιτώντας μόνο μια βασική εργαστηριακή εγκατάσταση και χημικά. Είναι επίσης ανεξάρτητο από το μέγεθος του δείγματος, καθώς η διαδικασία μπορεί να κλιμακωθεί για να φιλοξενήσει μεγαλύτερες ή μικρότερες ποσότητες. Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι ότι η διαδικασία μπορεί να εκτελεστεί σε θερμοκρασία δωματίου. Ωστόσο, αυτή η μέθοδος περιέχει ορισμένα μειονεκτήματα. Κυρίως, η εκχύλιση DNA με βάση το διοξείδιο του πυριτίου μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε δείγματα οστών και δοντιών, και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μαλακό ιστό. Ενώ δουλεύουν καλά με μια ποικιλία διαφορετικών απολιθωμάτων, μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματικά σε απολιθώματα που δεν είναι φρέσκα (π.χ. απολιθώματα για μουσειακή χρήση). Επίσης, η μόλυνση ενέχει κίνδυνο για όλη την αναπαραγωγή DNA γενικά, και αυτή η μέθοδος μπορεί να οδηγήσει σε παραπλανητικά αποτελέσματα εάν εφαρμοστεί σε μολυσμένο υλικό.
Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης είναι μια διαδικασία που μπορεί να ενισχύσει τμήματα του DNA και συχνά χρησιμοποιείται σε εκχυλισμένο αρχαίο DNA. Έχει τρία βασικά βήματα: μετουσίωση, ανόπτηση και επέκταση. Η μετουσίωση χωρίζει το DNA σε δύο μονόκλωνες αλυσίδες σε υψηλές θερμοκρασίες. Η ανόπτηση συνεπάγεται την προσάρτηση κλώνων του DNA στους απλούς κλώνους που επιτρέπουν στην Taq πολυμεράση να προσκολληθεί στο DNA. Η επέκταση συμβαίνει όταν η πολυμεράση Taq προστίθεται στο δείγμα και ταιριάζει με τα ζεύγη βάσεων για να μετατρέψει τους δύο μονόκλωνους σε δύο πλήρεις διπλούς κλώνους. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται πολλές φορές και συνήθως επαναλαμβάνεται περισσότερες φορές όταν χρησιμοποιείται με αρχαίο DNA. Μερικά ζητήματα με το PCR είναι ότι απαιτεί αλληλεπικαλυπτόμενα ζεύγη εκκινητών για αρχαίο DNA λόγω των μικρών ακολουθιών. Μπορεί επίσης να υπάρξει «άλμα PCR» που προκαλεί ανασυνδυασμό κατά τη διάρκεια της διαδικασίας PCR που μπορεί να κάνει την ανάλυση του DNA πιο δύσκολη σε ανομοιογενή δείγματα.
Μέθοδοι ανάλυσης DNA
Το DNA που εξάγεται από ορυκτά υπολείμματα αλληλουχείται κατά κύριο λόγο χρησιμοποιώντας μαζική παράλληλη αλληλούχιση, που επιτρέπει ταυτόχρονη ενίσχυση και αλληλούχιση όλων των τμημάτων DNA σε ένα δείγμα, ακόμη και όταν είναι πολύ κατακερματισμένο και χαμηλής συγκέντρωσης. Περιλαμβάνει την προσάρτηση μιας γενικής ακολουθίας σε κάθε κλώνο στον οποίο μπορούν να συνδεθούν γενικοί εκκινητές, και έτσι όλο το παρόν DNA είναι ενισχυμένο. Αυτό είναι γενικά πιο δαπανηρό και χρονοβόρο από το PCR, αλλά λόγω των δυσκολιών που εμπλέκονται στην ενίσχυση του αρχαίου DNA είναι φθηνότερο και αποδοτικότερο. Μια μέθοδος μαζικής παράλληλης αλληλούχησης, που αναπτύχθηκε από τους Margulies et al., Χρησιμοποιεί PCR γαλακτώματος με βάση σφαιρίδια και πυροσυσχέτιση και βρέθηκε να είναι ισχυρή στις αναλύσεις του aDNA επειδή αποφεύγει την πιθανή απώλεια δείγματος, ανταγωνισμό υποστρώματος για πρότυπα και διάδοση σφαλμάτων σε αναπαραγωγή
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος, για να αναλυθεί μια ακολουθία aDNA, είναι να συγκριθεί με μια γνωστή αλληλουχία από άλλες πηγές, και αυτό θα μπορούσε να γίνει με διαφορετικούς τρόπους για διαφορετικούς σκοπούς.
Η ταυτότητα του απολιθώματος μπορεί να αποκαλυφθεί συγκρίνοντας την αλληλουχία του DNA με εκείνες γνωστών ειδών χρησιμοποιώντας λογισμικό όπως το BLASTN. Αυτή η αρχαιογενετική προσέγγιση είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν η μορφολογία του απολιθώματος είναι ασαφής. Εκτός από αυτό, η αναγνώριση των ειδών μπορεί επίσης να γίνει με την εύρεση συγκεκριμένων γενετικών δεικτών σε μια αλληλουχία aDNA. Για παράδειγμα, ο αμερικανικός ιθαγενής πληθυσμός χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένα μιτοχονδριακά RFLP και διαγραφές που ορίζονται από τους Wallace et al.
Η μελέτη σύγκρισης aDNA μπορεί επίσης να αποκαλύψει την εξελικτική σχέση μεταξύ δύο ειδών. Ο αριθμός των βασικών διαφορών μεταξύ DNA ενός αρχαίου είδους και αυτού ενός στενού συγγενικού είδους που υπάρχει μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση του χρόνου απόκλισης αυτών των δύο ειδών από τον τελευταίο κοινό πρόγονό τους. Η φυλογένεια ορισμένων εξαφανισμένων ειδών, όπως οι αυστραλιανοί λύκοι και οι αμερικάνικοι βραδύποδες, κατασκευάστηκαν με αυτήν τη μέθοδο. Το μιτοχονδριακό DNA σε ζώα και το DNA χλωροπλαστών σε φυτά συνήθως χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό επειδή έχουν εκατοντάδες αντίγραφα ανά κύτταρο και επομένως είναι πιο εύκολα προσβάσιμα στα αρχαία απολιθώματα.
Υπήρξαν επίσης ορισμένες προσπάθειες αποκρυπτογράφησης του aDNA για την παροχή πολύτιμων φαινοτυπικών πληροφοριών αρχαίων ειδών. Αυτό γίνεται πάντα με τη χαρτογράφηση αλληλουχίας aDNA στον καρυότυπο ενός καλά μελετημένου στενού συγγενικού είδους, τα οποία μοιράζονται πολλά παρόμοια φαινοτυπικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, οι Green et al. συνέκριναν την αλληλουχία aDNA από το απολιθωμένο Neanderthal Vi-80 με τη σύγχρονη ανθρώπινη αλληλουχία χρωμοσωμάτων Χ και Υ και βρήκαν μια ομοιότητα σε 2,18 και 1,62 βάσεις ανά 10.000 αντίστοιχα, υποδηλώνοντας ότι το δείγμα Vi-80 προήλθε από ένα αρσενικό άτομο. Άλλες παρόμοιες μελέτες περιλαμβάνουν την εύρεση μιας μετάλλαξης που σχετίζεται με το νανισμό στο Arabidopsis στο αρχαίο βαμβάκι Nubian, και τη διερεύνηση του τόπου αντίληψης της πικρής γεύσης στους Neanderthals.
Αφρική
Οι σύγχρονοι άνθρωποι πιστεύεται ότι έχουν εξελιχθεί στην Αφρική τουλάχιστον το 200 kya (πριν από χιλιάδες χρόνια), με κάποια στοιχεία που υποδηλώνουν μια ημερομηνία πάνω από 300 kya. Η εξέταση του μιτοχονδριακού DNA (mtDNA), του DNA του Υ-χρωμοσώματος και του DNA του Χ-χρωμοσώματος δείχνει ότι ο πρώτος πληθυσμός που έφυγε από την Αφρική αποτελούσε περίπου 1500 άνδρες και γυναίκες. Έχει προταθεί από διάφορες μελέτες ότι οι πληθυσμοί ήταν «δομημένοι» γεωγραφικά σε κάποιο βαθμό πριν από την επέκταση εκτός Αφρικής. Αυτό προτείνεται από την αρχαιότητα των κοινών γενεών mtDNA. Μία μελέτη 121 πληθυσμών από διάφορα μέρη σε ολόκληρη την ήπειρο βρήκε 14 γενετικά και γλωσσικά «σμήνη», υποδηλώνοντας μια αρχαία γεωγραφική δομή στους αφρικανικούς πληθυσμούς. Σε γενικές γραμμές, η γονοτυπική και η φαινοτυπική ανάλυση έχουν δείξει «μεγάλη και υποδιαιρείται σε μεγάλο μέρος της εξελικτικής τους ιστορίας».
Η γενετική ανάλυση υποστήριξε αρχαιολογικές υποθέσεις μεγάλης κλίμακας μεταναστεύσεων ομιλητών Bantu στη Νότια Αφρική περίπου 5 kya. Το μικροδορυφορικό DNA, οι πολυμορφισμοί ενός νουκλεοτιδίου (SNPs) και οι πολυμορφισμοί εισαγωγής / διαγραφής (INDELS) έχουν δείξει ότι οι πληθυσμοί που μιλούν Nilo-Sahara προέρχονται από το Σουδάν. Επιπλέον, υπάρχουν γενετικές ενδείξεις ότι οι απόγονοι του Τσαντ των ομιλητών της Nilo-Sahara μετανάστευσαν από το Σουδάν στη λίμνη Τσαντ περίπου 8 kya. Τα γενετικά στοιχεία έδειξαν επίσης ότι οι μη αφρικανικοί πληθυσμοί συνέβαλαν σημαντικά στην αφρικανική ομάδα γονιδίων. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι της Αφρικής Beja της Σαχάρας έχουν υψηλά επίπεδα της Μέσης Ανατολής καθώς και της Ανατολικής Αφρικής Cushitic DNA.
Ευρώπη
Η ανάλυση του mtDNA δείχνει ότι η Ευρασία καταλήφθηκε σε ένα μόνο μεταναστευτικό συμβάν μεταξύ 60 και 70 kya. Γενετικά στοιχεία δείχνουν ότι η κατοχή της Εγγύς Ανατολής και της Ευρώπης συνέβη όχι νωρίτερα από 50 kya. Η μελέτη του haplogroup U έχει δείξει ξεχωριστές διασπορές από την Εγγύς Ανατολή τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αφρική.
Μεγάλο μέρος του έργου στην αρχαιογενετική επικεντρώνεται στη νεολιθική μετάβαση στην Ευρώπη. Η ανάλυση των γενετικών-γεωγραφικών προτύπων του Cavalli-Svorza τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε μαζική εισροή πληθυσμών της Εγγύς Ανατολής στην Ευρώπη στην αρχή της Νεολιθικής. Αυτή η άποψη τον οδήγησε «να τονίσει έντονα τους αναπτυσσόμενους πρώιμους αγρότες εις βάρος των αυτόχθονων πληθυσμών της Μεσολιθικής τροφής». ανάλυση mtDNA τη δεκαετία του 1990, ωστόσο, αντιφάσκει με αυτήν την άποψη. Η MB Richards υπολόγισε ότι το 10–22% των υφιστάμενων ευρωπαϊκών mtDNA προέρχονταν από πληθυσμούς της Εγγύς Ανατολής κατά τη διάρκεια της Νεολιθικής. Τα περισσότερα mtDNA ήταν «ήδη εγκατεστημένα» μεταξύ των υπαρχόντων μεσολιθικών και παλαιολιθικών ομάδων. Οι περισσότερες «περιοχές ελέγχου» του σύγχρονου ευρωπαϊκού mtDNA εντοπίζονται σε ένα ιδρυτικό γεγονός της επανεκκίνησης της βόρειας Ευρώπης προς το τέλος του Last Glacial Maximum (LGM). Μία μελέτη σχετικά με τα υπάρχοντα ευρωπαϊκά mtDNA υποδηλώνει ότι αυτή η ενασχόληση πραγματοποιήθηκε μετά το τέλος της LGM, αν και μια άλλη υποδηλώνει ότι συνέβη πριν. Η ανάλυση των απλοομάδων V, H και U5 υποστηρίζει ένα μοντέλο «πρωτοποριακού αποικισμού» της ευρωπαϊκής κατοχής, με την ενσωμάτωση ζωοτροφών σε νεολιθικούς πληθυσμούς. Επιπλέον, η ανάλυση του αρχαίου DNA, όχι μόνο του υπάρχοντος DNA, ρίχνει φως σε ορισμένα θέματα. Για παράδειγμα, η σύγκριση του νεολιθικού και του μεσολιθικού DNA έδειξε ότι η ανάπτυξη της γαλακτοκομίας προηγήθηκε εκτεταμένης ανοχής στη λακτόζη.
Νότια Ασία
Η Νότια Ασία χρησίμευσε ως ο μεγαλύτερος πρώιμος διάδρομος για τη γεωγραφική διασπορά σύγχρονων ανθρώπων από την Αφρική. Με βάση τις μελέτες της γραμμής Μ του mtDNA, ορισμένοι έχουν προτείνει ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Ινδίας ήταν ομιλητές Αυστρο-Ασιατικοί που εισήλθαν περίπου το 45-60 kya. Η ινδική ομάδα γονιδίων έχει συνεισφορές από τους πρώτους εποίκους, καθώς και πληθυσμούς της Δυτικής Ασίας και της Κεντρικής Ασίας από μεταναστεύσεις όχι νωρίτερα από 8 kya. Η έλλειψη διακυμάνσεων στις γενεές mtDNA σε σύγκριση με τις γενεές Υ-χρωμοσώματος υποδηλώνει ότι κυρίως οι άνδρες συμμετείχαν σε αυτές τις μεταναστεύσεις. Η ανακάλυψη δύο υποδιακλαδώσεων U2i και U2e της γενεαλογίας U mtDNA, που προέκυψε στην Κεντρική Ασία έχει «διαμορφώσει» απόψεις μιας μεγάλης μετανάστευσης από την Κεντρική Ασία στην Ινδία, καθώς οι δύο υποδιακλαδώσεις απέκλιναν 50 kya. Επιπλέον, το U2e βρίσκεται σε μεγάλα ποσοστά στην Ευρώπη αλλά όχι στην Ινδία και το αντίστροφο για το U2i, υπονοώντας ότι το U2i είναι εγγενές στην Ινδία.
Ανατολική Ασία
Έχουν γίνει πολλές εργασίες για να ανακαλυφθεί η έκταση των μεταναστεύσεων από Βορρά προς τον Νότο και από τον Νότο προς τον Βορρά στην Ανατολική Ασία. Η σύγκριση της γενετικής ποικιλομορφίας των βορειοανατολικών ομάδων με τις νοτιοανατολικές ομάδες επέτρεψε στους αρχαιολόγους να συμπεράνουν ότι πολλές από τις βορειοανατολικές ασιατικές ομάδες προέρχονταν από τα νοτιοανατολικά. Η μελέτη Pan-Asian SNP (μονός νουκλεοτιδικός πολυμορφισμός) διαπίστωσε «μια ισχυρή και εξαιρετικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ποικιλομορφίας και του γεωγραφικού πλάτους του απλότυπου», η οποία, σε συνδυασμό με τη δημογραφική ανάλυση, υποστηρίζει την υπόθεση για μια κατά κύριο λόγο κατοχή της Ανατολικής Ασίας από το νότο προς το βορρά. Η αρχαιογενετική έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη πληθυσμών κυνηγών-συλλεκτών στην περιοχή, όπως οι ομάδες Ainu από την Ιαπωνία και Negrito στις Φιλιππίνες. Για παράδειγμα, η πανασιατική μελέτη SNP διαπίστωσε ότι οι πληθυσμοί Negrito στη Μαλαισία και οι πληθυσμοί Negrito στις Φιλιππίνες είχαν στενότερη σχέση με τους τοπικούς πληθυσμούς που δεν ήταν Negrito από ότι ο ένας στον άλλο, υποδηλώνοντας ότι οι πληθυσμοί Negrito και non-Negrito συνδέονται με ένα συμβάν συμμετοχής. στην Ανατολική Ασία αν και άλλες ομάδες Negrito μοιράζονται συγγένεια, συμπεριλαμβανομένων των Αυστραλών αυτόχθονων. Μια πιθανή εξήγηση αυτού είναι ένα πρόσφατο μείγμα ορισμένων ομάδων Negrito με τους τοπικούς πληθυσμούς τους.
Αμερική
Η αρχαιογενετική έχει χρησιμοποιηθεί για την καλύτερη κατανόηση του πληθυσμού της Αμερικής από την Ασία. Οι απλοομάδες mtDNA ιθαγενών της Αμερικής εκτιμάται ότι κυμαίνονται μεταξύ 15 και 20 kya, αν και υπάρχει κάποια παραλλαγή σε αυτές τις εκτιμήσεις. Τα γενετικά δεδομένα έχουν χρησιμοποιηθεί για να προτείνουν διάφορες θεωρίες σχετικά με τον τρόπο αποικισμού της Αμερικής. Αν και η πιο ευρέως διαδεδομένη θεωρία προτείνει «τρία κύματα» μετανάστευσης μετά το LGM μέσω του Στενού Bering, γενετικά δεδομένα έχουν προκαλέσει εναλλακτικές υποθέσεις. Για παράδειγμα, μια υπόθεση προτείνει μια μετανάστευση από τη Σιβηρία στη Νότια Αμερική 20–15 kya και μια δεύτερη μετανάστευση που πραγματοποιήθηκε μετά την παγετώδη ύφεση. Τα δεδομένα Υ-χρωμοσώματος οδήγησαν ορισμένους να υποστηρίξουν ότι υπήρξε μία μετανάστευση που ξεκίνησε από τα Όρη Αλτάι της Σιβηρίας μεταξύ 17,2-10,1 kya, μετά το LGM. Η ανάλυση τόσο του mtDNA όσο και του Y-χρωμοσώματος DNA αποκαλύπτει στοιχεία για «μικρούς, ιδρυτικούς πληθυσμούς». Η μελέτη των απλοομάδων οδήγησε ορισμένους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι η νότια μετανάστευση στην Αμερική από έναν μικρό πληθυσμό ήταν αδύνατη, αν και χωριστή ανάλυση διαπίστωσε ότι ένα τέτοιο μοντέλο είναι εφικτό εάν μια τέτοια μετανάστευση συνέβαινε κατά μήκος των ακτών.
Φυτά και ζώα
Η αρχαιογενετική έχει χρησιμοποιηθεί για να κατανοήσει την ανάπτυξη της εξημέρωσης φυτών και ζώων.
Εξημέρωση των φυτών
Ο συνδυασμός γενετικής και αρχαιολογικών ευρημάτων έχει χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση των πρώτων σημείων εξημέρωσης των φυτών σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα πυρηνικά, μιτοχονδριακά και χλωροπλαστικά γονιδιώματα που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό της στιγμής προέλευσης της εξημέρωσης έχουν εξελιχθεί σε διαφορετικούς ρυθμούς, η χρήση του για τον εντοπισμό της γενεαλογίας ήταν κάπως προβληματική. Το πυρηνικό DNA ειδικότερα χρησιμοποιείται αντί για το DNA των μιτοχονδρίων και των χλωροπλαστών λόγω του ταχύτερου ρυθμού μετάλλαξής του καθώς και της ενδοειδικής διακύμανσής του λόγω της μεγαλύτερης συνοχής των γενετικών δεικτών πολυμορφισμού. Τα ευρήματα στα «γονίδια εξημέρωσης» της καλλιέργειας (γνωρίσματα που επιλέχθηκαν ειδικά υπέρ ή κατά) περιλαμβάνουν:
Μέσω της μελέτης της αρχαιογενετικής στην εξημέρωση των φυτών, μπορούν επίσης να αποκαλυφθούν σημάδια της πρώτης παγκόσμιας οικονομίας. Η γεωγραφική κατανομή των νέων καλλιεργειών που έχουν επιλεγεί, ιδιαίτερα σε μια περιοχή όπου δε θα μπορούσε να βρεθεί μέσω άλλου τρόπου εκτός του εμπορίου χρησιμεύει ως απόδειξη ενός εμπορικού δικτύου για την παραγωγή και την κατανάλωση των άμεσα διαθέσιμων πόρων.
Εξημέρωση των ζώων
Η αρχαιογενετική έχει χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη της εξημέρωσης των ζώων. Αναλύοντας τη γενετική ποικιλομορφία σε εξημερωμένους πληθυσμούς ζώων, οι ερευνητές μπορούν να αναζητήσουν γενετικούς δείκτες στο DNA για να δώσουν πολύτιμες εικόνες για πιθανά χαρακτηριστικά προγονικών ειδών. Αυτά τα χαρακτηριστικά στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στη διάκριση των αρχαιολογικών υπολειμμάτων μεταξύ άγριων και εξημερωμένων δειγμάτων. Οι γενετικές μελέτες μπορούν επίσης να οδηγήσουν στον εντοπισμό των προγόνων των εξημερωμένων ζώων. Οι πληροφορίες που αποκτήθηκαν από μελέτες γενετικής για τους τρέχοντες πληθυσμούς βοηθούν στην καθοδήγηση του αρχαιολόγου για την τεκμηρίωση αυτών των προγόνων.
Η αρχαιογενετική έχει χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό της εξημέρωσης των χοίρων σε ολόκληρο τον παλιό κόσμο. Αυτές οι μελέτες αποκαλύπτουν επίσης στοιχεία σχετικά με τις λεπτομέρειες των πρώιμων αγροτών. Μέθοδοι αρχαιογενετικής έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για την περαιτέρω κατανόηση της ανάπτυξης της εξημέρωσης σκύλων. Γενετικές μελέτες έχουν δείξει ότι όλα τα σκυλιά είναι απόγονοι του γκρίζου λύκου, ωστόσο, προς το παρόν είναι άγνωστο πότε, πού και πόσες φορές τα σκυλιά εξημερώθηκαν. Ορισμένες γενετικές μελέτες έχουν δείξει πολλαπλές εξημερώσεις, ενώ άλλες όχι. Τα αρχαιολογικά ευρήματα βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση αυτού του περίπλοκου παρελθόντος παρέχοντας σταθερές ενδείξεις σχετικά με την εξέλιξη της εξημέρωσης των σκύλων. Καθώς οι πρώτοι άνθρωποι εξημέρωσαν τα σκυλιά, τα αρχαιολογικά κατάλοιπα των θαμμένων σκύλων έγιναν όλο και πιο άφθονα. Αυτό όχι μόνο παρέχει περισσότερες ευκαιρίες στους αρχαιολόγους να μελετήσουν τα ερείπια, αλλά παρέχει επίσης στοιχεία για τον πρώιμο ανθρώπινο πολιτισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενεαλογία Κατηγορία:Γενετική του ανθρώπου
Σκορπιός (αστερισμός)
Ο Σκορπιός (Λατινικά: Scorpio, συντομογραφία: Sco) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Αυτός και ο Τοξότης είναι οι δύο νοτιότεροι αστερισμοί του Ζωδιακού Κύκλου. Ο Σκορπιός συνορεύει με επτά αστερισμούς, τους Οφιούχο, Ζυγό, Λύκο, Γνώμονα, Βωμό, Νότιο Στέφανο και Τοξότη. Παρότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα, αργά τις νύκτες της ανοίξεως και τα καλοκαιρινά βράδια.
Ονομασίες και ιστορία
Το σωστό επίσημο όνομά του στα ελληνικά είναι Σκορπίος (με τον τόνο στο ι, γενική: «του Σκορπίου»), αφού αυτή είναι η αρχαία ονομασία (όπως λέμε «Λέων» και όχι «Λιοντάρι»). Μόνο ο Άρατος ονομάζει τον αστερισμό Τέρας μέγα και Μεγαθηρίον (το μεγάλο ζώο), ονομασία που μεταβλήθηκε στην έκδοση του 1720 του Bayer σε Μελαθυρίον. Μυθολογικώς αντιπροσωπεύει τον σκορπιό που σκότωσε τον γίγαντα κυνηγό Ωρίωνα, και για τον λόγο αυτό θρυλείται ότι βρίσκεται σε αντίθετο σημείο του ουρανού από τον αστερισμό Ωρίωνα, που ακόμα τον φοβάται. Σε άλλο μύθο ωστόσο αναφέρονται αρκετοί κλασικοί συγγραφείς, που θεωρούν τον Σκορπίο υπαίτιο της καταστροφικής πορείας των αλόγων που έσερναν το άρμα του θεού Ήλιου όταν το οδήγησε ο Φαέθων.
Επί μερικούς (προχριστιανικούς) αιώνες ο Σκορπίος ήταν το μεγαλύτερο ζώδιο, καθώς σχημάτιζε ένα «διπλό αστερισμό» μαζί με τις δαγκάνες του (Χηλαί Σκορπίου). Αργότερα, οι Χηλαί Σκορπίου αποσπάσθηκαν και απετέλεσαν τον γνωστό σημερινό ζωδιακό αστερισμό Ζυγό. Ασφαλώς η μεγάλη έκταση ενός αστερισμού που παριστάνει ένα τόσο μικρό ζώο είναι αναντίστοιχη, και αιτιολογείται ίσως από την αναγκαιότητα να φανεί μεγαλύτερος ο φονέας του μεγάλου Ωρίωνος. Αστρονομικοί συγγραφείς και σχολιαστές μέχρι τη νεότερη εποχή αναφέρουν μερικές φορές τα δύο τμήματα με το συνδυασμένο όνομα Scorpius cum Chelis, ενώ κάποιες αναπαραστάσεις δείχνουν μια ζυγαριά (ζυγό) ανάμεσα στις δαγκάνες του Σκορπιού.
Εκτός από το Scorpius, οι Ρωμαίοι έγραφαν Scorpios και Scorpio. Οι Κικέρων και Μανίλιος δίνουν και τη συγγενική αφρικανική ονομασία Nepa(s), την οποία αντέγραψαν και οι Αλφόνσειοι Πίνακες. Ο Μανίλιος αναφέρει και το ελληνικό επίθετο οπισθοβάμων (= αυτός που περπατά προς τα πίσω). Ο Ολλανδός Grotius γράφει ότι οι «βάρβαροι» αποκαλούσαν τις δαγκάνες Graffias και οι Λατίνοι κατά τον Πλίνιο Forficulae.
Στην αρχαία Κίνα ο Σκορπίος σχημάτιζε ένα σημαντικό τμήμα της μορφής του δυνατού μα και φιλικού Γαλάζιου Δράκου της Ανατολής και της άνοιξης, και αργότερα ήταν η κατοικία του Γαλάζιου Αυτοκράτορα. Αλλά στα χρόνια του Κομφούκιου ήταν η Ta Who (= η μεγάλη φωτιά), ενώ το όνομα Shing Kung (= Ιερός Ναός) χρησιμοποιήθηκε για τους αστέρες της ουράς. Ως ζώδιο πάλι, αντιπροσώπευε για τους Κινέζους τον Λαγό.