cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκεόργκι Στράνσκι
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της προσωρινής ρωσικής κυβέρνησης των βουλγαρικών εδαφών, που προηγήθηκε της ίδρυσης μιας βουλγαρικής κυβέρνησης, ο Στράνσκι ήταν ο περιφερειακός γιατρός του Πλέβεν. Η πολιτική σταδιοδρομία του Στράνσκι ξεκίνησε με την εκλογή του στη Συντακτική Συνέλευση του 1879 και την 1η Τακτική Εθνική Συνέλευση της Βουλγαρίας της ίδιας χρονιάς. Το 1879 εγκαταστάθηκε στο Πλόβντιβ, την πρωτεύουσα της αυτόνομης Ανατολικής Ρωμυλίας, όπου συνέχισε την ιατρική του καριέρα και έγινε ένας από τους ηγέτες του Φιλελεύθερου Κόμματος της Ανατολικής Ρωμυλίας. Κατείχε διάφορα υψηλά αξιώματα στην αυτόνομη επαρχία, συμπεριλαμβανομένου του Διευθυντή Οικονομικών (1880–1881), μέλος της Μόνιμης Επιτροπής (1879–1880, 1882–1883) και πρόεδρός της (1883–1884), και πρόεδρος του επαρχιακού νομοθετικού σώματος, η Περιφερειακή Συνέλευση (1883). Ως μέλος της Βουλγαρικής Μυστικής Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής, ο Στράνσκι ήταν από τους πιο εξέχοντες συμμετέχοντες στην οργάνωση της βουλγαρικής ενοποίησης του 1885, ή την ένταξη της Ανατολικής Ρωμυλίας στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της ενοποίησης, ο Στράνσκι έγινε πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης της επαρχίας, με τίτλο Κομμισάριος της Νότιας Βουλγαρίας. Κατείχε το αξίωμα μέχρι τη διεθνή αναγνώριση της ενοποίησης στις 5 Απριλίου 1886 με τη Συνθήκη του Τοπ Χανέ και τις πρώτες εκλογές της Εθνικής Συνέλευσης στη Νότια Βουλγαρία το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Μετά τη νίκη της Βουλγαρίας στον Σερβο-Βουλγαρικό πόλεμο, ο Γκεόργκι Στράνσκι διορίστηκε Βούλγαρος διπλωματικός πράκτορας στο Βελιγράδι (1886-1887). Στη βραχύβια κυβέρνηση του 1887 του Κώνσταντιν Στόιλοφ, ο Στράνσκι ήταν υπουργός Εσωτερικών, διαδεχόμενος τον Βασίλ Ραντοσλάβοφ. Υπό τον Σταμπολόφ, ο Στράνσκι κατείχε το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών και Θρησκευτικών Δογμάτων (1887-1890), μια θέση που ανέλαβε από τον Γκρέγκορ Νάτσοβιτς. Εκλέχτηκε επίσης στο κοινοβούλιο την 5η (1887-1890) και την 6η (1890-1893) Τακτική Εθνική Συνέλευση. Μετά την παραίτηση του Σταμπολόφ, ο Στράνσκι συνέχισε την καριέρα του ως γιατρός: το 1897-1899 διεύθυνε το νοσοκομείο Αλεξαντρόφσκα στη Σόφια και το 1899-1900 ήταν ο περιφερειακός γιατρός του Ρούσε. Μεταξύ 1900 και 1904, ο Γκεόργκι Στράνσκι προέδρευσε του Ανώτατου Επιμελητηρίου Ελέγχου της Βουλγαρίας, του εθνικού οργάνου ελέγχου. Πέθανε στις 17-01-1904 (παλιό ημερολόγιο 04-01-1904) στη Σόφια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι πολιτικοί Κατηγορία:Βούλγαροι ιατροί
Εζέν Ιζαμπέ
Ήταν γιος του ζωγράφου Ζαν-Μπατίστ Ιζαμπέ και είναι γνωστός κυρίως για τις θαλασσογραφίες του με ναυάγια, ιστορικούς πίνακες, τοπιογραφίες και ρωπογραφίες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Εζέν Ιζαμπέ γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1803 στο Παρίσι και ήταν γιος του Ζαν-Μπατίστ Ιζαμπέ, πολύ γνωστού ζωγράφου που απολάμβανε την προστασία της αυτοκρατορικής οικογένειας. Αρχικά, ήθελε να γίνει ναυτικός, αλλά ο πατέρας του επέμενε να σπουδάσει ζωγραφική και να ακολουθήσει καλλιτεχνική σταδιοδρομία.
Αφού σπούδασε με τον πατέρα του και μελέτησε και αντέγραψε πίνακες παλαιών δασκάλων στο Λούβρο, από το 1824 εγκαταστάθηκε στη Νορμανδία, αρχικά στην Ονφλέρ, όπου μοιράζονταν ένα εργαστήριο με τον τοπιογράφο Ξαβιέ Λεπρένς, και στη συνέχεια το 1826 μετακόμισε στο Σαιν-Σιμεόν, μετά τον πρόωρο θάνατο του Λεπρένς. Την επόμενη χρονιά, έστειλε μερικά έργα του στο Σαλόν για την πρώτη του επίσημη έκθεση.
Το 1831 επιλέχθηκε να συνοδεύσει μια διπλωματική αποστολή στο Μαρόκο, με επικεφαλής τον κόμη ντε Μορνέ, αλλά αρνήθηκε. Μόλις είχε επιστρέψει από ένα σύντομο ταξίδι στο Αλγέρι, όπου, ως επίσημος ζωγράφος, είχε φιλοτεχνήσει σκηνές της εκστρατείας του Βασιλικού Ναυτικού, και ανησυχούσε καθώς η κατάσταση εκεί ήταν ακόμη πολύ άστατη για να επιχειρήσει μακρά διαμονή. Στη θέση του πήγε ο φίλος του Ευγένιος Ντελακρουά, ο οποίος δημιούργησε πάνω από 100 έργα που σήμερα θεωρούνται κλασικά του Οριενταλισμού.
Λίγο αργότερα, ο Ιζαμπέ έγινε αυλικός ζωγράφος του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου και το 1832 ονομάστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής. Ένας από τους πιο γνωστούς πίνακές του έγινε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το 1840, που απεικονίζει την επιστροφή των λειψάνων του Ναπολέοντα από την Αγία Ελένη, στη φρεγάτα Μπελ Πουλ.
Ανάμεσα στα έργα του υπάρχουν ιστορικοί πίνακες, τοπιογραφίες και ρωπογραφίες, αλλά ασχολήθηκε επίσης με τη θαλασσογραφία και φιλοτέχνησε πολυάριθμους πίνακες που απεικονίζουν καταιγίδες και ναυάγια, αντανακλώντας πιθανώς το παλιό του ματαιωμένο όνειρο να γίνει ναυτικός. Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης παραμονής του στην Αγγλία, είναι γνωστό ότι μελέτησε τα έργα του Ουίλλιαμ Τέρνερ. Ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στο να αποδίδει λεπτές αποχρώσεις σε πιο σκούρα χρώματα.
Στο εργαστήριό του είχε πολλούς μαθητές, μεταξύ των οποίων τους θαλασσογράφους Εζέν Μπουντέν, Γιόχαν Γιόνγκιντ και Ντυράν-Μπραζέ. Στα τελευταία του χρόνια, ο Ιζαμπέ εγκατέλειψε την ελαιογραφία για να αφοσιωθεί στην ακουαρέλα και τα χρώματα γκουάς, εργαζόμενος σε εξωτερικούς χώρους. Οι ακουαρέλες του προαναγγέλλουν τον ιμπρεσιονισμό, τόσο στην τεχνοτροπία όσο και στα μέρη της Νορμανδίας και της Βρετάνης που απεικόνισε. Το 1862, ο Κλωντ Μονέ τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στην Ονφλέρ.
Ο Εζέν Ιζαμπέ πέθανε στις 25 Απριλίου 1886 στο Μοντεβρέν, κοντά στο Παρίσι, όπου ένα σχολείο φέρει το όνομά του προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι
Αχμέτ Κεμαλεντίν Εφέντι
Ο Ηγεμόνας Αχμέτ Κεμαλεντίν Εφέντι (Οθ. Τούρκικα:الأمير أحمد كمال الدين أفندي) (Τούρκικα: Şehzade Ahmed Kemaleddin Efendi, 3 Δεκεμβρίου 1847 - 26 Απριλίου 1905) ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ο Αχμέτ Κεμαλεντίν γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1847 στο Παλάτι Τσιραγάν στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της τρίτης συζύγου του Βερντιτζανάν Καντινεφέντι.
Ζήτησε από τον πλούσιο Αμπντούλ Χαμίτ κεφάλαια και έστειλε ακόμη και πολύτιμα αντικείμενα ως ασφάλεια για το δάνειο. Αλλά ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ απάντησε: "Δεν είμαι καλός παίκτης! Επειδή θέλει να πετύχει κάτι για χρήματα, ας δοκιμάσει τις αλλαγές χρήματος στο κτίριο Caviar!" Ο Αχμέτ Κεμαλεντίν τον έβλαψε, και μετά οι σχέσεις μεταξύ των δύο ήταν παγωμένες.
Δολοφονήθκε στις 26 Απριλίου 1905, σε ηλικία 57 ετών, με διαταγή του αδελφού του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στο παλάτι Μπεσικτάς, για να τιμηθεί μεταθανάτια, μετά την επανάσταση του 1908, για τις φιλελεύθερες απόψεις του. Θάφτηκε στο βασιλικό μαυσωλείο του Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη.
Οικογένεια
Στις 23 Απριλίου 1876 ο Αχμέτ Κεμαλεντίν παντρεύτηκε την Φατμά Σεζαντίλ Χανίμ στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Αποπληξία
Η αποπληξία (από την αρχαιοελληνική λέξη ἀποπληξία) είναι αιμορραγία εντός των εσωτερικών οργάνων και τα συνοδευτικά συμπτώματα. Για παράδειγμα, η ωοθυλακιορρηξία των ωοθηκών αιμορραγεί στις ωοθήκες. Ο όρος παλαιότερα αναφερόταν σε αυτό που καλείται τώρα εγκεφαλικό επεισόδιο. Σήμερα, οι επαγγελματίες της υγειονομικής περίθαλψης τυπικά καθορίζουν τον τύπο της αποπληξίας, όπως η εγκεφαλική αποπληξία, η αποπληξία των ωοθηκών και της υπόφυσης.
Ανεπίσημα ή μεταφορικά, ο όρος αποπληξία συνδέεται με τη μανιώδη κατάσταση, ειδικά ως «αποπληκτικός».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιμορραγία Κατηγορία:Καρδιαγγειακό σύστημα Κατηγορία:Κυκλοφορικό σύστημα Κατηγορία:Παθολογία
Καταζίνα Μπρακόφσκα
Η Καταζίνα Ντομινίκα Μπρακόφσκα (πολωνικά: Katarzyna Dominika Bratkowska) (γεν. το 1972) είναι Πολωνή λογοτεχνικός κριτικός, φεμινίστρια και σοσιαλιστική ακτιβίστρια.
Εκπαίδευση
Η Μπρακόφσκα είναι απόφοιτος στην πολωνική φιλολογία από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και ολοκλήρωσε διδακτορικές σπουδές στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, όπου έγραψε διδακτορικό υπό τη διεύθυνση της Μάρια Γιάνιον. Το 2008-2009 έδωσε διαλέξεις σε μεταπτυχιακές σπουδές φύλου στο Ινστιτούτο Λογοτεχνικής Έρευνας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Έχει δημοσιεύσει στα «Res Publica Nowa», «Biuletyn OSKa», «Czas Kultury», «Gazeta Wyborcza» και σε αρκετούς επεξεργασμένους ακαδημαϊκούς τόμους για τις γυναίκες και το φύλο.
Ακτιβισμός
Είναι συνιδρύτρια (μαζί με την Καζιμιέρα Στσούκα και την Αγκνιέσκα Γκραφ) του Συνασπισμού Γυναικών της 8ης Μαρτίου που διοργανώνει τη Manifa, μια ετήσια διαδήλωση που λαμβάνει χώρα σε διάφορες πόλεις της Πολωνίας την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Κατά τα έτη 2001-2006, ίδρυσε τη χιπ χοπ φεμινιστική ομάδα Duldung. Συμμετέχει βαθιά στον αγώνα για την αποκατάσταση του δικαιώματος των γυναικών στη νόμιμη έκτρωση στην Πολωνία. Προκάλεσε αναστάτωση όταν δήλωσε ότι ήταν έγκυος και σκόπευε να κάνει έκτρωση την Παραμονή των Χριστουγέννων. Είναι συνιδρύτρια και πρόεδρος του πολωνικού σωματείου υπέρ της επιλογής Same o Sobie SOS το 2006 και η εκκινήτρια της εκστρατείας «Η άμβλωση αποκαλύπτεται», στην οποία οι γυναίκες ομολόγησαν ότι είχαν κάνει έκτρωση. Ήταν υπεύθυνη στο Εποπτικό Συμβούλιο του Ιδρύματος «MaMa».
Με την Καζιμιέρα Στσούκα, εξέδωσε το Duża książka o aborcji (Το μεγάλο βιβλίο για την άμβλωση), το οποίο είχε ως στόχο να ενημερώσει τους εφήβους και τις γυναίκες για τα δικαιώματά τους και να εξηγήσει τι μπορούν να κάνουν σε περίπτωση ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα, ξεκίνησε μια αρνητική καμπάνια για την αφαίρεση του βιβλίου από τα ράφια των καταστημάτων που είναι αφιερωμένα στους εφήβους. Τα βιβλιοπωλεία παραδόθηκαν στην πίεση του κοινού και περιόρισαν το βιβλίο σε ράφια αφιερωμένα σε ενήλικες.
Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος και επίσης μέλος της Επιτροπής Βοήθειας και Άμυνας των Καταπιεσμένων Εργαζομένων. Έχει περιγράψει τον κομμουνισμό ως «το πιο προ-ανθρώπινο σύστημα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Σοσιαλιστικοί φεμινιστές
A-side και B-side
μικρογραφία|152x152εσ Οι όροι A-side και B-side αναφέρονται στις δύο πλευρές των δίσκων γραμμοφώνου. Η A-side συνήθως περιελάμβανε το κομμάτι που ο καλλιτέχνης ή η εταιρεία επεδίωκε να γνωρίσει επιτυχία και να κερδίσει ραδιοφωνικές αναπαραγωγές, με την ελπίδα να γίνει "hit". H B-side (επίσης γνωστή και ως "flipside") είναι ένα δευτερεύον τραγούδι με δική του ιστορία και τοποθετούνταν στην πίσω πλευρά με σκοπό να αναγνωριστεί μέσω του τραγουδιού που βρίσκεται στην μπροστινή πλευρά. Σε κάποιες περιπτώσεις τα B-sides γνώριζαν ακόμη και μεγαλύτερη επιτυχία από τα A-sides, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το hit "I Will Survive" της Γκλόρια Γκέινορ.
Οι δύο πλευρές συνεχίστηκαν αργότερα και στις μουσικές κασέτες, ακολουθώντας την ίδια τακτική.
Η εξέλιξη των B-sides
Τα B-sides συνέχισαν να είναι διαδεδομένα και με την εμφάνιση των CD singles. Παρ' όλο που πλέον στους ψηφιακούς δίσκους δεν υπάρχει πίσω πλευρά, ως B-sides ονομάστηκαν τα επιπρόσθετα τραγούδια, πέρα του τραγουδιού που κυκλοφορεί ως single σε ένα CD. Αυτό μπορεί να είναι: Αυτά κυκλοφορούν μαζί με το single ως δώρο για τους θαυμαστές ή για να αποτελέσουν επιπλέον κίνητρο για την αγορά του CD single. Σήμερα, με την κυριαρχία του streaming και της ψηφιακής μουσικής επιπρόσθετα τραγούδια πέρα από το single κυκλοφορούν σπάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική Κατηγορία:Μουσική βιομηχανία
Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (Ρουμανία)
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (ρουμανικά: Institutul Național de Statistică ή INS) είναι οργανισμός ειδικού σκοπού της ρουμανικής δημόσιας διοικήσεως, ο οποίος υπάγεται διοικητικά στην Κυβέρνηση, ενώ, παράλληλα, τελεί υπό την εποπτεία του Πρωθυπουργού, μέσω της Γενικής Γραμματείας της Κυβερνήσεως.
Η λειτουργία του INS βασίζεται στις αρχές της αυτονομίας, του απορρήτου, της διαφάνειας, της ορθότητας των δεδομένων, της αναλογικότητας, της στατιστικής δεοντολογίας, καθώς και της σχέσης κόστους-αποτελεσματικότητας.
Ιστορία
Το Εθνικό Ινστιτούτου Στατιστικής ιδρύθηκε στις 12 Ιουλίου 1859, κατόπιν της Ενώσεως των Ηγεμονιών. Στις 15 Ιουλίου 2009, η Εθνική Τράπεζα της Ρουμανίας έθεσε σε κυκλοφορία συλλεκτικό ασημένιο νόμισμα αφιερωμένο στον εορτασμό της συμπλήρωσης 150 ετών από την ίδρυση του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του μονάρχη, Αλεξάνδρου Ιωάννη Κούζα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρουμανίας
Παλαιό Λάτιο
Το Παλαιό ή Αρχαίο Λάτιο (Latium vetus ή Latium antiquum) ήταν περιοχή στην Ιταλική χερσόνησο, συνόρευε στα βόρεια με τον Τίβερη, στα ανατολικά με τα Απέννινα όρη, στα δυτικά με τη Μεσόγειο και στα νότια με το Όρος Τσίρτσεο. Στην περιοχή κατοικούσαν οι Λατίνοι οι πρώτοι κάτοικοι στην Αρχαία Ρώμη. Στη συνέχεια κατοίκησαν στην αρχαιότητα πολλές Ιταλικές φυλές όπως οι Ρούτουλοι, οι Βόλσκοι, οι Αίκουοι και οι Έρνικοι. Η περιοχή καταγράφεται ως "Παλαιό Λάτιο" για να διακριθεί με το "Νεότερο Λάτιο" που επεκτάθηκε αργότερα από το Όρος Τσίρτσεο μέχρι τον ποταμό Γκαριλιάνο που πήρε το όνομα "Προσαρτημένο Λάτιο". Αντιστοιχεί στη σημερινή Ιταλική επαρχία Λάτιο και καλύπτει έκταση 50 Ρωμαικά Μίλια. Ο Τέοντορ Μόμσεν υπολόγισε την έκταση του σε 1860 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς παρέχει στο έργο του "Ρωμαϊκές αρχαιότητες" εκτενείς πληροφορίες σχετικά με την περιοχή του Λατίου, συσχετίζει τους θρύλους του με πολλούς Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς που έζησαν στην περιοχή. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στο έργο του Φυσική Ιστορία καταγράφει δύο οικισμούς του Παλαιού Λατίου που είχαν εξαφανιστεί στην εποχή του. Άλλες σημαντικές λογοτεχνικές πληροφορίες μας έδωσαν ο Τίτος Λίβιος, ο Στράβων, ο Σέξτους Πομπήιος Φέστους και ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος. Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές οι πρώτοι κάτοικοι στην κεντρική Ιταλία ήταν οι Λίγυρες και οι Σικελοί. Όταν εκδιώχθηκαν από τους γηγενείς πληθυσμούς μετανάστευσαν οι Λίγυρες στα βόρεια και οι Σικελοί στα νότια, η μετανάστευση έγινε από τους λόφους και τα βουνά προς τις πεδιάδες. Πολλοί μύθοι καταγράφουν τη μετανάστευση Ελλήνων στην κεντρική και τη νότια Ιταλία όπως ο Εύανδρος, οι Σαβίνοι, ο Οίνωτρος, ο Πευκέτιος και ο Δαύνος. Η άφιξη του Αινεία από την Τροία όπως έγραψε ο Βιργίλιος σηματοδότησε την έναρξη του Λατινικού πολιτισμού στην Ιταλία. Η Άλμπα Λόνγκα ήταν επικεφαλής της Λατινικής Ομοσπονδίας που περιείχε 30 πόλεις και φυλές, διατηρήθηκε για περισσότερο από 500 χρόνια. Η κάθε πόλη είχε διαφορετικούς μύθους και διαφορετικές θεωρίες καταγωγής, συνδέθηκαν ωστόσο με την κοινή λατρεία του Γιούπιτερ.
Οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις
Παρά τις σκληρές προσπάθειες των αρχαιολόγων για 40 χρόνια να ανακαλύψουν τις αρχαίες Λατινικές πόλεις που καταγράφονται στις πηγές, οι ανακαλύψεις με ταυτοποίηση είναι ελάχιστες, οι περισσότεροι οικισμοί παραμένουν ανεξερεύνητοι. Η δυσκολία συνίσταται στο γεγονός ότι δεν μπορούν να αναγνωριστούν οι πόλεις από τις επιγραφές αφού η χρήση της γραφής εκείνη την εποχή ήταν σπάνια. Τα προβλήματα αυξάνονται αν κρίνουμε από το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις πόλεις καλύφθηκαν τον Μεσαίωνα από νεότερες πόλεις όπως το Λαβούνιο και η Κολλατία. Οι πόλεις που έχουν αναγνωριστεί από τους αρχαιολόγους ήταν το Σάτρικον, το Πολιτώριον, οι Τελλήναι, η Κρουστομέρεια, η Άντεμνα, η Κολλατία, οι Φιδήναι, και οι Γάβιοι. Η Άλμπα Λόνγκα, η Σούεσσα Πωμεντιάνη και η Κορίολλα παραμένουν ακόμα και σήμερα ανεξερεύνητες ενώ η ύπαρξη των Σικελών και των Λίγυρων αναγνωρίζεται μόνο από κάποια τοπωνύμια. Το σημαντικό πρόβλημα των αρχαιολόγων στάθηκε η αδυναμία τους να ανακαλύψουν τη μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα των Λατίνων Άλμπα Λόνγκα. Μια από τις απόψεις που επικρατούν είναι ότι η πόλη δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί επειδή δεν υπήρξε ποτέ σαν ιστορική πόλη. Με τη θεωρία αυτή το όνομα Άλμπα Λόνγκα αποτελούσε μια Ομοσπονδία προϊστορικών πόλεων της περιοχής με κοινή λατρεία στο ιερό Όρος Άλμπανο, αυτοί οι οικισμοί ερημώθηκαν με την αστικοποίηση.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρώμης Κατηγορία:Ιστορία του Λατίου Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας
Άρατος Ροδόπης
Ο Άρατος είναι χωριό του δήμου Αρριανών, της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άρατος βρίσκεται σε υψόμετρο 32 μέτρων, στην πεδιάδα της Κομοτηνής. Απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Κομοτηνή. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.158 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας είχε ενταχθεί στον δήμο Φιλλύρας, και παλαιότερα ήταν έδρα της κοινότητας Αράτου, στην επαρχία Σαπών. Ο πληθυσμός του είναι μεικτός χριστιανικός και μουσουλμανικός. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού και βάμβακος σε μικρά χωράφια. Πολλοί από τους κατοίκους του έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία και στην Ολλανδία. Είναι ο μεγαλύτερος οικισμός του Δήμου Αρριανών και οι κάτοικοί του είναι χριστιανοί και μουσουλμάνοι.
Βίλα των Παπύρων
Η Βίλα των Παπύρων (ιταλικά: Villa dei Papiri, ή Βίλα του Πίσωνος) είναι αρχαία ρωμαϊκή έπαυλη (βίλα) στο αρχαίο Ηράκλειον, σημερινό Ερκολάνο (λατ.: Ερκουλάνουμ, Herculaneum), στην Καμπανία της Ιταλίας. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά της πόλης, στην αρχαία ακτογραμμή στην πλαγιά του Βεζούβιου, με πανοραμική θέα στη θάλασσα. Εικάζεται ότι ανήκε στον πεθερό τού Ιούλιου Καίσαρα, τον Λεύκιο Καλπούρνιο Πίσων Καισώνιο (Lucius Calpurnius Piso Caesoninus) ο οποίος είχε διατελέσει και διοικητής της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας (57-55 π.Χ.). Ωστόσο, το 1908 η ιστορικός Έθελ Ρος Μπάρκερ (Ethel Ross Barker) υποστήριξε ότι ιδιοκτήτης ήταν ο Φιλόδημος ο Επικούρειος, προστατευόμενος του Πίσωνος. Το έτος 79 η έκρηξη του Βεζούβιου κάλυψε όλο το αρχαίο Ηράκλειον με περίπου 30 μέτρα ηφαιστειακής τέφρας (από πυροκλαστικές ροές). Οι πρώτες οργανωμένες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1750 υπό την επίβλεψη του Ελβετού μηχανικού Καρλ Γιάκομπ Βέμπερ (Karl Jakob Weber) μέσω σηράγγων (υπόγειων στοών).
Άρατος Ροδόπης
Γεωγραφικά στοιχεία
Η τοπική κοινότητα Αράτου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,234 χμ² (2011).
Βίλα των Παπύρων
Ονομάστηκε «Βίλα των Παπύρων» επειδή ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες απανθρακωμένοι πάπυροι με κείμενα της Επικούρειας Φιλοσοφίας, οι Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας. Πιθανότατα είναι η πολυτελέστερη έπαυλη του αρχαίου Ηρακλείου, αλλά και γενικότερα της αρχαίας Ρώμης (εκτός από τις αυτοκρατορικές επαύλεις, όπως η Έπαυλη του Αδριανού). Αν και η μεγαλύτερη έκταση του κατοικημένου χώρου δεν έχει ανασκαφεί, τα μέρη που έχουν καθαρισθεί από τις ηφαιστειακές εναποθέσεις αποκάλυψαν εντυπωσιακά έργα τέχνης όπως νωπογραφίες, ψηφιδωτά, ανάγλυφα και γλυπτά από ορείχαλκο και μάρμαρο. Πολλά από τα ευρήματα εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης. Οι πάπυροι φυλάσσονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Νάπολης και στο Ινστιτούτο της Γαλλίας. Η Βίλα Γκετί (Getty Villa) στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας είναι πιστό αντίγραφο της Βίλας των Παπύρων.
Άρατος Ροδόπης
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Βίλα των Παπύρων
Η Βίλα των Παπύρων αποτελεί τμήμα μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς με τον τίτλο «Αρχαιολογικοί χώροι της Πομπηίας, του Ερκουλάνουμ και Τόρε Ανουντσιάτα (1997)».
H διάταξη των χώρων
Τα δωμάτια διαμονής και υποδοχής ήταν γύρω από τις στοές στις αυλές ή κατά μήκος των βεραντών, έτσι υπήρχε άπλετο φως με θέα στην εξοχή και στη θάλασσα. Μεταξύ των κοιτώνων βρέθηκαν λουτρά και μία βιβλιοθήκη: οι πάπυροι σε μορφή ρολών ήταν μέσα σε ξύλινα κουτιά (capsae), τα οποία ήταν στα ράφια των τοίχων ή σε μία ξύλινη κατασκευή με ράφια στο μέσον του δωματίου.
Οι δύο περίστυλες αυλές είχαν κήπους ή πλακόστρωτα μονοπάτια για περίπατο. Υπήρχε μία γλυπτοθήκη με προτομές, ερμαϊκές στήλες και μαρμάρινα ή χάλκινα αγαλματίδια· αυτά βρισκόταν μεταξύ των κιόνων και στο τοίχωμα της πισίνας.
Τα έργα τέχνης
Η Βίλα των Παπύρων φιλοξενούσε μια εκτενή συλλογή από ογδόντα γλυπτά εξαιρετικής ποιότητας, πολλά από τα οποία σώζονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης. Μεταξύ αυτών είναι ο καθήμενος Ερμής, που βρέθηκε το 1758. Γύρω από την πισίνα υπήρχαν 11 χάλκινα αγάλματα σατύρων, που έριχναν νερό από έναν αγγείο και ένας ερωτιδέας που έχυνε νερό από το στόμα ενός δελφινιού. Άλλες προτομές και γλυπτά βρέθηκαν σε κόγχες στους τοίχους γύρω από το αίθριο. Πέντε χάλκινα αγάλματα γυναικών σε φυσικό μέγεθος, που έχουν ένθετα μάτια, φέρουν δωρικό πέπλο και έχουν διαφορετικές στάσεις, είναι αντίγραφα έργων του 5ου π.Χ. αι. Είναι υδροφόρες: φέρνουν νερό από μία πηγή.
Η Βιβλιοθήκη και η φιλοσοφία του Επίκουρου
Ο ιδιοκτήτης της έπαυλης, μάλλον ο Καλπούρνιος Πίσων, δημιούργησε μία Βιβλιοθήκη κυρίως φιλοσοφικού χαρακτήρα. Θεωρείται ότι οι πάπυροι συγκεντρώθηκαν επιλεκτικά από τον επικούρειο Φιλόδημο από τα Γάδαρα της Παλαιστίνης, φίλο και πελάτη (οπαδό) του Πίσωνα, αν και αυτό το συμπέρασμα δεν είναι βέβαιο. Οι οπαδοί του Επίκουρου μελετούσαν τις διδασκαλίες του ηθικού και φυσικού φιλοσόφου· αυτές δίδασκαν τη θνητότητα του ανθρώπου, ότι ο κόσμος έγινε τυχαία, ότι δεν υπάρχει πρόνοια θεού και πως τα κριτήρια της καλής ζωής είναι να ζεις ευχάριστα και με μετριοπάθεια.
Οι σχέσεις με τον Πίσωνα έδωσαν στον Φιλόδημο την ευκαιρία να επηρεάσει νεαρούς σπουδαστές στην Ελληνική γραμματεία και Φιλοσοφία· οι μαθητές συγκεντρώθηκαν από το αρχαίο Ηράκλειον και τη Νάπολη. Ένα μεγάλο μέρος των έργων του βρέθηκε σε περίπου 1000 ρολά παπύρων στη φιλοσοφική Βιβλιοθήκη που ανακαλύφθηκε. Αν και τα κείμενά του είναι λεπτομερή –με το αναλυτικό, όχι με επαναλήψεις ύφος, το τυπικό σε ελληνικά κείμενα της Ελληνιστικής περιόδου, πριν την αναβίωση του Αττικού ύφους από τον Κικέρωνα– ο Φιλόδημος ξεπέρασε το μέσο λογοτεχνικό πρότυπο, από το οποίο εμπνεύστηκαν οι πιο πολλοί επικούρειοι. Ο Φιλόδημος επέτυχε να επηρεάσει τους πιο μορφωμένους και διακεκριμένους Ρωμαίους της εποχής του. Κανένα κείμενό του δεν μας ήταν γνωστό, ώσπου ανακαλύφθηκαν οι απανθρακωμένοι πάπυροι στα ερείπια της Βίλας.
Κατά τις εκρήξεις του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. οι πολύτιμοι πάπυροι συσκευάστηκαν σε κουτιά προκειμένου να μεταφερθούν ασφαλώς, αλλά συνέβη μία πυροκλαστική ροή. Η δράση του ηφαιστείου τελικά συσσώρευσε 20-25 μ. ηφαιστειακής στάχτης επάνω στην περιοχή, μισοκαίοντας τους παπύρους, αλλά όταν η τέφρα στερεοποιήθηκε σε τύρφη, τους διατήρησε: είναι η μόνη διασωθείσα βιβλιοθήκη της αρχαιότητας.
Οι ανασκαφές
Έπειτα από την επαν-ανακάλυψη της Πομπηίας το 1738, ο Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας υπό τον Κάρολο Ζ΄ της Νάπολης ξεκίνησε ανασκαφές. Αυτές γινόταν με τη μέθοδο εκσκαφής σηράγγων (στοών) και διάτρησης τοίχων, ως μία προσπάθεια να βρεθούν τεχνουργήματα, όπως τοιχογραφίες, αγάλματα και άλλα διακοσμητικά για να εκτεθούν στο Μουσείο του Ερκολάνο, που βρισκόταν σε τμήμα του ανακτόρου του Πόρτιτσι.
Η Βίλα των Παπύρων βρέθηκε το 1750 από αγρότες, όταν άνοιγαν ένα πηγάδι. Ακολούθησε ανασκαφή πρώτα από τον Ροκ Ζοακίν ντε Αλκουμπιέρ και μετά από τον Σουηδό μηχανικό Καρλ Γιάκομπ Βέμπερ, που εργάστηκε υπό τον Αλκουμπιέρ για τον Κάρολο Ζ΄ της Νάπολης. Αρχικά τα πρώτα ρολά παπύρων, που ανακαλύφθηκαν το 1752, πετάχτηκαν, καθώς ήταν πολλά. Έπειτα όμως ο Μπερνάρντο Τανούτσι συμβούλευσε τον βασιλιά να τους μελετήσει· έτσι ο βασιλιάς εγκατέστησε μία επιτροπή για τη μελέτη τους.
Ο Καμίλο Παντέρνι που έλαβε μέρος στις ανασκαφές, και που ήταν μάλλον ο πρώτος που τους μετέγραψε, αναφέρει σε ένα γράμμα του 1754: "σε πέντε μέρη, όπου επρόκειτο να βρούμε προτομές ή αγάλματα, οι αρχαίοι είχαν σκάψει πριν από εμάς και τα είχαν πάρει. Η μέθοδος, που έκαναν τις έρευνές τους, πρέπει να ήταν αυτή: όσο το έδαφος ήταν μαλακό έσκαβαν, ώσπου να βρουν στερεά λάβα, οπότε σταματούσαν. Φαίνεται όμως πως δεν είχαν χρήματα ή εργατικά χέρια, έτσι δεν προχώρησαν και βρήκαμε εμείς τα αγάλματα".
Το 1765 οι ανασκαφές σταμάτησαν, λόγω των παραπόνων των κατοίκων που ζούσαν από επάνω. Η ακριβής θέση της Βίλας χάθηκε για δύο αιώνες. Τη δεκαετία του 1980 έγιναν προσπάθειες να ξαναβρεθεί η Βίλα: μελετήθηκαν έγγραφα του 18ου αι. για εισόδους στις σήραγγες και το 1986 ανακαλύφθηκε ένας αρχαίος τοίχος. Οι σήραγγες καθαρίστηκαν για να επιτρέψουν να ερευνηθεί ξανά η Βίλα. Βρέθηκε ότι τα μέρη της Βίλας, που δεν είχαν ερευνηθεί τον 18ο αι., ήταν αξιόλογα σε ποσότητα και ποιότητα.
Τη δεκαετία του 1990 έγινε ανασκαφή για να αποκαλυφθεί μέρος της Βίλας, πράγμα που αποκάλυψε ακόμη δύο επίπεδα πιο κάτω, τα οποία δεν είχαν πριν ανακαλυφθεί. Αυτά βρέθηκαν μαζί με τη νοτιο-δυτική βεράντα, ύψους 4 μ. Η πρώτη σειρά δωματίων κάτω από την περίστυλο στοά πιστοποιήθηκαν από μία σειρά ορθογώνιων ανοιγμάτων κατά μήκος της πρόσοψης.
Το 2007 ξεκίνησαν περιορισμένες ανασκαφές για τη συντήρηση των ερειπίων, όταν ανακαλύφθηκαν ωραία σκαλισμένα ξύλινα και από ελεφαντόδοντο τμήματα επίπλων. Από τότε έγινε αναγκαίο οι επισκέπτες να είναι περιορισμένοι.
Το 2012 υπήρχαν 2800 τ.μ. της Βίλας ακόμη για να ανασκαφτούν. Αυτό δεν έγινε, καθώς η ιταλική κυβέρνηση προτίμησε τη συντήρηση από την ανασκαφή και να προστατεύσει ό,τι είχε ως τότε ανακαλυφθεί. Ο Ντέιβιντ Γούντλεϋ Πάκαρντ, που χρημοτοδοτούσε την ανασκαφή της Βίλας των Παπύρων στο Ερκολάνο δια του Ανθρωπιστικού Ιδρύματός του, έχει πει ότι πιθανά να μπορέσει να χρηματοδοτήσει τις ανασκαφές, όταν οι αρχές συμφωνήσουν.
Με τη χρήση πολυ-φασματικής απεικόνισης, μίας τεχνικής που αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1990, είναι δυνατό να αναγνωστούν μισοκαμμένοι πάπυροι. Με την τεχνική αυτή, πολλές εικόνες των παπύρων λαμβάνονται με διαφορετικά φίλτρα, από το υπέρυθρο ως το υπεριώδες φάσμα, και τελικά επιτυγχάνεται να ληφθεί φως σε κάποιες συχνότητες. Έτσι μπορεί να βρεθεί το καλύτερο εύρος φάσματος, στο οποίο το μελάνι διακρίνεται από την επιφάνεια του παπύρου.
Το Μουσείο Γκετί
Το Μουσείο Γκετί (J. Paul Getty Museum) βρίσκεται στο Λος Άντζελες. Το 1970 ο δισεκατομμυριούχος Ζαν Πολ Γκετί ανέθεσε στο αρχιτεκτονικό γραφείο Λάνγκτον & Γουίλσον να δημιουργήσουν ένα αντίγραφο της Βίλας των Παπύρων, για να χρησιμοποιηθεί ως μουσείο, όπου θα εκτίθετο η συλλογή του από αρχαιότητες. Βασισμένοι στα σχέδια του Βέμπερ, που είχαν δημοσιευθεί στο έργο Οι Αρχαιότητες του Ερκουλάνουμ, το μουσείο χτίστηκε στο αγρόκτημα (ranch) του Γκετί στο Μαλιμπού το 1972-74. Ο αρχιτεκτονικός σύμβουλος Νόρμαν Νόιερμπουργκ και ο έφορος των αρχαιοτήτων του Γκετί, Γίρι Φρελ, εργάστηκαν στενά με τον Γκετί και τους αρχιτέκτονες για να διασφαλήσουν την ακρίβεια στον σχεδιασμό του κτιρίου του Μουσείου.
Εκτός από τη Βίλα των Παπύρων, ο Νόιερμπουργκ, για τις λεπτομέρειες του κτιρίου και του περιβάλλοντος χώρου, βασίστηκε σε στοιχεία από άλλες ρωμαϊκές οικίες στις πόλεις της Πομπηίας, του Ερκολάνο και των Σταβιών. Για παράδειγμα, το ψηφιδωτό αναβρυτήριο στον περίστυλο κήπο του Μουσείου αντιγράφει ένα από το Νυμφαίο της "Οικίας του Μεγάλου Αναβρυτηρίου" στην Πομπηία. To 1997 το Μουσείο Γκετί μεταφέρθηκε στο "Κέντρο Γκετί". Η βίλα στο Μαλιμπού ανακαινίστηκε και άνοιξε ξανά το 2006. Η επανασχεδιασμένη Βίλα Γκετί, όπως αποκαλείται, χρησιμοποιείται ως παράρτημα αφιερωμένο στην έκθεση αρχαιοτήτων του Μουσείου και ως κέντρο σπουδής της αρχαίας τέχνης.
Γλυπτά της Βίλας
Σύμφωνα με το έργο Το θαμμένο Ερκουλάνουμ (Buried Herculaneum) του 1908 από την Έθελ Ρος Μπάρκερ, υπάρχουν προτομές της Αθηνάς Γοργολόφου, μία αρχαϊστική Παλλάδα, ένας αρχαϊκός Απόλλων, μία κεφαλή Αμαζόνας, του Διονύσου ή Πλάτωνα ή Ποσειδώνα, ενός Δορυφόρου, του Ερμή, του Ομήρου, του Πτολεμαίου Α΄ Σωτήρα ή Αλεξάνδρου Γ΄ Μεγάλου, του Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου, του Σελεύκου Α΄ Νικάτορος, των υδροφόρων Δαναΐδων ή Χορευτριών, κ.ά.
Ιωάννης Γ΄ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ
Ο Ιωάννης Γ΄ της Πράγας, γερμ. Johann III aus Prag (1244 - 1268) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου (1267-68) μαζί με τα εξαδέλφια του Όθωνα Δ΄ και Ερρίκο Α΄ και τον αδελφό του Όθωνα Ε΄.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Γ΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Βεατρίκης των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκεσλάου Α΄ της Βοημίας.
Γεννήθηκε στην Πράγα και το 1267 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τα εξαδέλφια του Όθωνα Δ΄ και Ερρίκο Α΄ και τον αδελφό του Όθωνα Ε΄.
Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών
Η Μονάδα Υποβρύχιων Καταστροφών είναι μια από τις Μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού της Κυπριακής Δημοκρατίας. Άλλοτε γνωστή ως ΟΥΚ, είναι η Μονάδα στην οποία συμπεριλαμβάνονται οι Ομάδες Ανορθόδοξου Πολέμου (ΟΑΠ), η Μονάδα Ειδικών Επιχειρήσεων, τα Σκάφη Ανορθόδοξου Πολέμου (ΣΑΠ) και η Σχολή Υποβρυχίων Καταστροφών (ΣΥΚ).
Στρατεύσιμοι και Δ.Υ.Κ. σήμερα
Σύμφωνα με τον νόμο για τη συμμετοχή των στρατευμένων σε σχολείο ΥΚ χρειάζεται υπόλοιπο θητείας 14 μηνών. Μπορούν να συμμετάσχουν οι Συμωασιούχοι Οπλίτες (ΣΥ.ΟΠ.), οι μόνιμοι Υπαξιωματικοί/Αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού και οποιοδήποτε στρατιωτικό προσωπικό άλλων κλάδων του στρατού που διαθέτει τα απαραίτητα προσόντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Κύπρου
Εθνοσυνέλευση της Βουλγαρίας
Η Εθνοσυνέλευση (Βουλγαρικά: Народно събрание) είναι το μονοθάλαμο κοινοβούλιο και νομοθετικό σώμα της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας.
Η Εθνοσυνέλευση ιδρύθηκε το 1879 με το Σύνταγμα του Τάρνοβο.
Σύνθεση και λειτουργία
Η Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 240 μέλη, που εκλέγονται για τετραετή θητεία, με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Τα πολιτικά κόμματα πρέπει να συγκεντρώσουν τουλάχιστον το 4% των ψήφων της επικράτειας για να μπουν στη Συνέλευση. Η Βουλγαρία διαθέτει πολυκομματικό σύστημα.
Η Συνέλευση είναι υπεύθυνη για τη θέσπιση νόμων, την έγκριση του προϋπολογισμού, τον προγραμματισμό των προεδρικών εκλογών, την επιλογή και την απόλυση του πρωθυπουργού και άλλων υπουργών, την κήρυξη πολέμου, την επίτευξη ειρήνης, την αποστολή στρατευμάτων στο εξωτερικό και την επικύρωση διεθνών συνθηκών και συμφωνιών. Διοικείται και προεδρεύεται από τον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης.
Η Εθνοσυνέλευση εκδίδει την Εφημερίδα της Κυβέρνησης για την ενημέρωση του κοινου.
Διαδικασία
Σύμφωνα με το σύνταγμα της Βουλγαρίας η νέα εθνοσυνέλευση εγκαινιάζεται από τον βουλευτή με τις περισσότερες συνεχείς επανεκλογές. Την πρώτη ημέρα της συνεδρίασης προεδρεύει της εκλογής του προέδρου και δύο βουλευτών.
Μόλις εκλεγούν, οι ομιλητές διατηρούν τις δεσμεύσεις τους για το κόμμα, πράγμα που σημαίνει ότι παραμένουν βουλευτές και τους επιτρέπεται να συμμετέχουν στις συζητήσεις και στην ψηφοφορία.
Για να ξεκινήσει μια σύνοδος, πρέπει να παραστούν τουλάχιστον 121 βουλευτές και το 50% + 1 από τους παρόντες πρέπει να ψηφίσουν "υπέρ" οποιοδήποτε διαδικαστικό θέμα ή νομοσχέδιο που πρέπει να εγκριθεί.
Το Κοινοβούλιο συνεδριάζει από την Τετάρτη έως την Παρασκευή και οι συνεδρίες αρχίζουν στις 9 π.μ. Οι κοινοβουλευτικές επιτροπές συνεδριάζουν τα απογεύματα.
Διάταξη
Δεξιά του προέδρου, υπάρχει ένα τμήμα με 17 έδρανα που προορίζονται για το Υπουργικό Συμβούλιο. Οποιοσδήποτε υπουργός μπορεί να είναι παρών ή όχι σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια μιας κοινοβουλευτικής συνόδου. Οποιοδήποτε από αυτούς μπορεί, ωστόσο, να κληθεί από το Κοινοβούλιο ανά πάσα στιγμή, εάν χρειαστεί.
Μεγάλη Εθνοσυνέλευση
Εκτός από τη συνήθη Εθνοσυνέλευση, η μεγάλη Εθνοσυνέλευση ( Велико народно събрание, Βέλικο νάροντνο σαμπράνιε ) δύναται να συγκληθεί για θέματα ειδικής δικαιοδοσίας όπως:
Πριν από τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση ήταν επίσης αρμόδια να εκλέξει τους αντιβασιλείς αν ο τσάρος δεν είχε ενηλικιωθεί. Η πρώτη και η τρίτη Μεγάλη Εθνική Συνέλευση εξέλεξαν τους πρώτους δύο Βούλγαρους μονάρχες μετά την απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία - τον Αλέξανδρο Α΄ και τον Φερδινάνδο Α΄.
Ως όργανο, η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση εισήχθη με το Σύνταγμα του Τάρνοβο του 1879, καταργήθηκε το 1947 και επανεισήχθη με το σύνταγμα του 1991. Σε διαφορετικές συνταγματικές διατάξεις, συγκροτήθηκε με διαφορετικό αριθμό αντιπροσώπων. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1991η εθνοσυνέλευση αποτελούνταν από 400 βουλευτές (σε αντίθεση με 240 σε συνήθη σύνθεση). Το Σύνταγμα του 1991 εγκρίθηκε από την έβδομη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση και απαρτιζόταν από 200 μέλη που εκλέγονταν με αναλογική εκπροσώπηση και άλλοι 200 εκλέγονταν με το σύστημα "ο πρώτος κερδίζει την έδρα". Το Σύνταγμα προβλέπει ότι οι εκλογές για τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση διεξάγονται με τον ίδιο τρόπο όπως και για την Τακτική Εθνοσυνέλευση.
Για τη λήψη απόφασης απαιτείται ειδική πλειοψηφία 2/3 κατά τη διάρκεια τριών διαδικασιών ψηφοφορίας σε ξεχωριστές ημερομηνίες. Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση μπορεί επίσης να υπηρετήσει ως τακτική Εθνοσυνέλευση, φροντίζοντας για τακτικές νομοθετικές δραστηριότητες, μόνο σε επείγουσες περιπτώσεις. Αφού η μεγάλη εθνοσυνέλευση ολοκληρώσει τις εργασίες της για το θέμα για το οποίο εξελέγη, η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση διαλύεται και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορίζει εκλογές για τακτική εθνοσυνέλευση.
Συνολικά, η Βουλγαρία έχει επτά μεγάλες εθνοσυνελεύσεις λειτουργούν στη Βουλγαρία. Η τελευταία διήρκεσε από τον 10 Ιουλίου 1990 έως τις 12 Ιουλίου 1991 και υιοθέτησε το ισχύον σύνταγμα.
Κτίριο
Λόγω του ανεπαρκούς χώρου στο κεντρικό κτίριο στην πλατεία του Κοινοβουλίου, ορισμένα διοικητικά γραφεία της Εθνοσυνέλευσης στεγάζονται στην παλιά έδρα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας, στο Λάργκο. Υπήρξε πρόταση να μετακινηθεί μόνιμα ολόκληρη η Εθνοσυνέλευση στο παλιό κτίριο του Κόμματος, με την εσωτερική αυλή να μετατρέπεται σε εσωτερικό χώρο για την αίθουσα της Ολομέλειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Βουλγαρίας
Παπαπούλι Λάρισας
Το Παπαπούλι είναι πολύ μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γεγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Παπαπούλι βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας σε υψόμετρο 5 μέτρα ενώ απέχει περίπου 26 χλμ. ΒΑ. από το Μακρυχώρι (έδρα του δήμου), 43 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Κατερίνη και 44 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Λάρισα. Ανατολικά του χωριού είναι τα Νέα Μεσάγκαλα, νοτιοανατολικά η Κουλούρα ενώ δίπλα / δυτικά περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης και δυτικότερα ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι).
Η παλιά του ονομασία την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν Καραλή Δερβέν και μέχρι το ξεκίνημα των Βαλκανικών πολέμων, βρίσκονταν τα βορειότερα σύνορα του τότε Ελληνικού κράτους με το Οθωμανικό. Στο χωριό ήταν ο τερματικός σταθμός της γραμμής Πειραιώς-Συνόρων (εγκαινιάστηκε το 1904) και στο κτίριό του λειτουργούσαν μέχρι το 1912 τα τελωνεία Ελλάδος και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, το 1889 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ολύμπου. Από το 1951 μέχρι το 1971 δεν απογράφεται οπότε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αιγάνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αιγάνη, το Καστρί-Λουτρό, τα Νέα Μεσάγκαλα και την Κάτω Αιγάνη αποτελούν την κοινότητα Αιγάνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κάτω Ολύμπου του Δήμου Τεμπών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Σκαραβαιοειδής σφραγιδόλιθος
thumb|300px|Σκαραβαιοειδείς σφραγιδόλιθοι Ο σκαραβαιοειδής σφραγιδόλιθος είναι είδος σφραγιδόλιθου σε σχήμα σκαραβαίου. Κατατάσσονται στα έργα γλυπτικής και μελετούνται από την επιστήμη της σφραγιδογραφίας. Εμφανίστηκε στην αρχαία Αίγυπτο και άκμασε σε διάφορες εποχές, ενώ χρησιμοποιήθηκε επίσης ως κόσμημα ή και φυλαχτό, και γι' αυτό απομιμήθηκε και εκτός Αιγύπτου, στην ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφραγιδόλιθοι Κατηγορία:Γραφιστική Κατηγορία:Αιγυπτιολογία
Πολιτική ανοικτής αγοράς
Η πολιτική ανοικτής αγοράς (αγγλικά: Open market policy ή Open market operation) ασκείται με την απευθείας αγορά - πώληση κρατικών ομολόγων στην κεφαλαιαγορά ή/και στο χρηματιστήριο από την Κεντρική Τράπεζα με σκοπό τον επηρεασμό των επιτοκίων και της προσφοράς χρήματος. Έτσι, αν επιδιώκεται αύξηση της προσφοράς χρήματος τότε η Κεντρική Τράπεζα αγοράζει κρατικούς τίτλους, διοχετεύοντας κατ' αυτόν τον τρόπο χρήμα στην αγορά, το οποίο έχει πολλαπλασιαστικές επιδράσεις στην προσφορά χρήματος. Αντίστροφα, με την πώληση κρατικών τίτλων η Κεντρική Τράπεζα ουσιαστικά δανείζεται χρήματα από τις εμπορικές τράπεζες και περιορίζει την συνολική ποσότητα χρήματος που βρίσκεται σε κυκλοφορία. Οι πράξεις ανοικτής αγοράς αποτελούν μέσο άσκησης νομισματικής πολιτικής, δηλαδή μέσο επίτευξης στόχων για τον πληθωρισμό, τα επιτόκια ή τη νομισματική ισοτιμία.
Ειδικότερα, οι πράξεις της ανοικτής αγοράς εκτελούνται με πρωτοβουλία της Κεντρικής Τράπεζας στις αγορές χρήματος. Για παράδειγμα, η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ χρησιμοποιεί ημερήσιας διάρκειας repos (overnight repurchase agreements) για να «δημιουργεί» ή να «καταστρέφει» χρήμα, ελέγχοντας έτσι τα επίπεδα ρευστότητας των εμπορικών τραπεζών. Επίσης πραγματοποιεί αγορές και πωλήσεις τίτλων μέσω της ανοικτής πλατφόρμας συναλλαγών (System Open Market Account ή SOMA) της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης. Αντίστοιχα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κυρίως χρησιμοποιεί εβδομαδιαίας και μηνιαίας διάρκειας repos, τα οποία τίθενται προς πλειστηριασμό στον οποίο συμμετέχουν και υποβάλουν προσφορές πάνω από 900 εμπορικές τράπεζες με έδρες εντός και εκτός ευρωζώνης.
Οι πράξεις ανοικτής αγοράς περιλαμβάνουν τις εξής συναλλαγές:
Πηγές
Κατηγορία:Μακροοικονομική Κατηγορία:Νομισματολογία
Τζον Λίντον
Ο Τζον Τζοσεφ Λίντον (γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1956), επίσης γνωστός με το όνομα  Johnny Rotten, είναι  τραγουδιστής, τραγουδοποιός και μουσικός. Είναι ο πιό γνωστός τραγουδιστής της βρετανικής πανκ μπάντας του Sex Pistols, που ήταν από το 1975 μέχρι το 1978, και πάλι για διάφορες επανενώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90' και του 00'. Είναι επίσης ο τραγουδιστής της post-punk μπάντας Public Image Ltd (PiL), την οποία ίδρυσε το 1978 έως το 1993 και πάλι από το 2009.
Ειλικρινής προσωπικότητα, η επαναστατική εικόνα και το στυλ της μόδας του Lydon οδήγησαν στο να του ζητηθεί να γίνει ο τραγουδιστής του Sex Pistols από τον Μάνατζερ του συγκροτήματος Malcolm McLaren. Με τους Sex Pistols έγραψε singles όπως «Anarchy in the UK», «God Save the Queen», «Pretty Vacant» και «Holidays in the Sun», το περιεχόμενο των οποίων κατακλύζει αυτό που ένας σχολιαστής περιέγραψε ως «ξέσπασμα της ηθικής με βάση το ποπ» στη Βρετανία. Η μπάντα σκανδαλίζεται σε μεγάλο μέρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και η Lydon θεωρήθηκε ως η κορυφαία μορφή του αναδυόμενου κινήματος punk. Λόγω των αμφιλεγόμενων στίχων τους και της κατάχρησης εκείνης της εποχής, θεωρούνται ως μία από τις σημαντικότερες πράξεις στην ιστορία της λαϊκής μουσικής. Ο Τζον Λίντον γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 31 Ιανουαρίου 1956. Οι γονείς του, Eileen Lydia (née Barry) και ο John Christopher Lydon, ήταν μετανάστες από την Ιρλανδία που μετακόμισαν σε  διαμέρισμα δύο δωματίων στο Benwell Road, στην περιοχή Holloway του βόρειου Λονδίνου. Το διαμέρισμα είναι δίπλα στο Highbury Stadium, το πρώην σπίτι του ποδοσφαιρικού συλλόγου της Premier League Arsenal FC, του οποίου ο Λίντον ήταν ένας άπληστος από την ηλικία των τεσσάρων. Την εποχή εκείνη η περιοχή ήταν σε μεγάλο βαθμό φτωχή, με υψηλό ποσοστό εγκληματικότητας και πληθυσμό που αποτελούσε κυρίως ιρλανδικό και τζαμαϊκανό λαό της εργατικής τάξης. Ο Λίντον πέρασε καλοκαιρινές διακοπές στην μητρική πόλη του Cork County, όπου υπέστη ονομασία που ζητούσε αγγλική προφορά, μια προκατάληψη που ισχυρίζεται ότι εξακολουθεί να λαμβάνει σήμερα, παρόλο που ταξιδεύει κάτω από ιρλανδικό διαβατήριο.
1975-1978: Sex Pistols και το κίνημα της πανκ
μικρογραφία|275x275εσ| Ο Λίντον εμφανίστηκε με το Sex Pistols το 1977 Το 1975, Ο Λίντον συγκαταλεγόταν σε μια ομάδα νεαρών, που έκλεβαν τακτικά τον  Malcolm McLaren και το κατάστημα ειδών ένδυσης φετίχ της Vivienne Westwood SEX. Ο McLaren είχε επιστρέψει από ένα σύντομο χρονικό διάστημα που ταξίδευε με την αμερικανική πρωτοπνούκη μπάντα των New York Dolls και εργάστηκε για την προώθηση μιας νέας μπάντας που σχηματίστηκε από τον Steve Jones, τον Glen Matlock και τον Paul Cook που ονόμαζαν Sex Pistols. Η McLaren εντυπωσιάστηκε από την αίσθηση του στιλ του Lydon και την ιδιαίτερη αίσθηση του στυλ, ιδιαίτερα τα πορτοκαλί του μαλλιά και το τροποποιημένο T-shirt του Pink Floyd (με τα μάτια των μελών της μπάντας να είναι χαραγμένα και τα λόγια μου Hate scrawled σε στυλό πάνω από το λογότυπο της μπάντας). Αφού τραγουδούσε άψογα το «Im eighteen» του Alice Cooper με την συνοδεία του jukebox του καταστήματος, ο Λίντον επιλέχθηκε ως frontman του συγκροτήματος. Το 1977, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το «God Save the Queen» κατά τη διάρκεια της εβδομάδας του Silver Jubilee της Βασίλισσας Ελισάβετ Β '. Εκείνη την εποχή, τον Αύγουστο του 1977, η Λίντον σχολίασε: «Γυρίστε το άλλο μάγουλο πολύ συχνά και παίρνετε ένα ξυράφι μέσα από αυτό.»
Ο Λίντον ενδιαφέρθηκε για την DUB μουσική. Ο McLaren λέγεται ότι είχε αναστατωθεί όταν ο Λίντον αποκάλυψε, κατά τη διάρκεια μιας ραδιοφωνικής συνέντευξης, ότι οι επιρροές του περιελάμβαναν οι Magma, Can, Captain Beefheart και Generator Van der Graaf. Έγιναν εντάσεις μεταξύ του Lydon και του μπασίστα Glen Matlock. Οι λόγοι γι 'αυτό είναι αμφισβητούμενοι, αλλά ο Lydon ισχυρίστηκε στην αυτοβιογραφία του ότι πίστευε ότι ο Matlock ήταν πολύ άσπρος και μεσαίος και ότι ο Matlock «πάντα πήγαινε για ωραία πράγματα όπως οι Beatles». Ο Matlock δήλωσε στη δική του αυτοβιογραφία ότι η πλειονότητα της έντασης στο συγκρότημα, και μεταξύ του ίδιου και του Lydon, ενορχηστρώθηκε από τον McLaren. Ο Matlock εγκατέλειψε και ως αντικαταστάτης, ο Lydon πρότεινε τον φίλο από το σχολείο John Simon Ritchie, ποιο γνωστός ως Sid Vicious. Παρόλο που ο Ritchie ήταν ένας ανίκανος μπασίστας, ο McLaren συμφώνησε ότι είχε την εμφάνιση που ήθελε η μπάντα: χλωμό, αδύνατο, αγκαθωτό, με σχισμένα ρούχα και μια διαρκή φρίκη. Το 1977, το Sex Pistols κυκλοφόρησε το μοναδικό και εξαιρετικά επιρροή άλμπουμ στο studio τους Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols.
Προσωπική ζωή
Ο Lydon νυμφεύτηκε τη Νόρα Φόρστερ (Nora Forster), εκδοτική κληρονόμο από τη Γερμανία, το 1979. Ήταν ο πατριός της κόρης του Forster, Ari Up, η οποία ήταν ο ηγέτης στην post-punk μπάντα The Slits μέχρι το θάνατό της το 2010. Το 2000, η Lydon και η Nora έγιναν νόμιμοι κηδεμόνες των δίδυμων εφήβων αγοριών της Ari · όπως εξήγησε o Lydon «[η Ari] τους άφηνε να τρέξουν ελεύθεροι. Δεν μπορούσαν να διαβάσουν, να γράψουν ή να σχηματίσουν κατάλληλες προτάσεις. Μια μέρα η Ari είπε ότι δεν μπορούσε να τα αντιμετωπίσει πια. Πρότεινα ότι ήρθαν σε εμάς επειδή δεν τους είχα εγκαταλείψει. Μας έδωσαν την κόλαση, αλλά μου άρεσε να έχω παιδιά γύρω.» Το 2010, έγιναν φύλακες του τρίτου παιδιού της Άρι, Wilton. Ο Λίντον και ο Φόρστερ ζουν κυρίως στη Βενετία της Καλιφόρνια, όπου διαμένουν από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά διατηρούν κατοικία στο Λονδίνο. Το 2018, η Lydon αποκάλυψε ότι η Forster ήταν στα μέσα στάδια της νόσου του Alzheimer.
Anthrocon
Ιστορία και ιστορικό
Το Anthrocon ιδρύθηκε το 1997 ως το Anthrocon του Όλμπανι (Albany Anthrocon [AAC]) στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, με την ένταξη των περίπου 500 ατόμων. Το συνέδρο μετονομάστηκε σε 'Anthrocon' και μετακινήθηκε στο Valley Forge, της Πενσυλβάνια το 1999 και το 2000· και στη συνέχεια σε ένα μεγαλύτερο ξενοδοχείο, το Adams Mark, στα προάστια της Φιλαδέλφειας, το 2001. Η παρουσία μεγαλώνει από τότε κάθε χρόνο, και έτσι το Anthrocon γίνεται το μεγαλύτερο συνέδριο furry το 2001 με παρουσία των 1,457 ατόμων· Έχει διατηρήσει τη θέση του μεγαλύτερου συνεδρίου furry από τότε. Το 2004 είχε ανέβει στους 2,404 παρευρισκόμενους στο τελευταίο του έτος στο Adams Mark.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνέδρια furry
Εμιρλί (Επαρχία Κασταμονής)
Το Εμιρλί (τουρκικά: Emirli) είναι χωριό στην Επαρχία Κασταμονής στην Τουρκία. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Αιολικός ρυθμός
Ο Αιολικός ρυθμός είναι ρυθμός της αρχαίας Ελληνικής ναοδομίας (αρχαϊκοί χρόνοι) που αναπτύχθηκε Βοριοδυτικά της Μικράς Ασίας και στη Λέσβο, αλλά απαντάται επίσης και στη Σικελία. Είναι συγγενικός του Ιωνικού ρυθμού, μόνο που στο κιονόκρανο φέρει δύο ανεξάρτητους έλικες που μιμούνται φυτά (αντί για τους Ιωνικούς κοχλίες) και στο ενδιάμεσο κενό υπάρχει ανθέμιο.
Δύο αιολικοί ναοί των Αρχαϊκών χρόνων έχουν ερευνηθεί στην ορεινή θέση της Κλοπεδής Λέσβου, που ταυτίστηκαν με το ιερό του λεγόμενου Ναπαίου Απόλλωνος. Από τα αιολικά κιονόκρανα, που βρέθηκαν στην πόλη της Μυτιλήνης, στην Ερεσό και στην αγροτική περιοχή του παραδοσιακού οικισμού της Νάπης, αποδεικνύεται η πυκνότητα των κτισμάτων αιολικού ρυθμού, που ήταν διάσπαρτα σε ολόκληρη τη Λέσβο.
Αχμέτ Νουρεντίν Εφέντι
Ο Ηγεμόνας Αχμέτ Νουρεντίν Εφέντι (Οθ. Τούρκικα:الأمير أحمد نور الدين أفندي) (Τούρκικα: Şehzade Ahmed Nureddin Efendi, 1851 - 1885) ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Αχμέτ Νουρεντίν γεννήθηκε το 1851 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της ένατης συζύγου του Μαχιτάμπ Καντινεφέντι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ο Αχμέτ Νουρεντίν ήταν ο τρίτος κληρονόμος του θρόνου και πέθανε σε ηλικία 34 ετών στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ έδωσε το όνομα του αδελφού του σε έναν από τους δίδυμους γιους του που γεννήθηκαν το 1901.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Σεραφείμ Παπαδόπουλος
Ο Σεραφείμ Παπαδόπουλος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1956 ως το 1963, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης.
Καριέρα
Επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1963, παίζοντας σε δεκαεφτά αγώνες και βοηθώντας τους "κίτρινους" να αποφύγουν τον υποβιβασμό. Μετά το τέλος της χρονιάς, αποχώρησε από τον σύλλογο, έχοντας παίξει συνολικά σε 113 αγώνες για το τοπικό πρωτάθλημα, το πρωτάθλημα Ελλάδος και το κύπελλο, σκοράροντας τέσσερα τέρματα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Λαύρεντο
Το Λαυρέντο ήταν αρχαία πόλη στο Λάτιο νοτιοδυτικά της Ρώμης, στην δυτική ακτή της Ιταλικής χερσονήσου ανάμεσα στην Όστια και το Λαβίνιο. Οι Ρωμαίοι συγγραφείς καταγράφουν το Λαυρέντο σαν την πρώτη πρωτεύουσα της Ιταλίας πριν την μεταφορά της στο Λαβίνιο από τον Αινεία όταν πέθανε ο βασιλιάς Λατίνος. Στους ιστορικούς χρόνους το Λαυρέντο ενώθηκε με το Λαβίνιο δημιουργώντας μια εννιαία πόλη. Ο Τίτος Λίβιος αναφέρει ότι όταν την Ρώμη διοικούσαν ο Ρωμύλος και ο Τίτος Τάτιος έφτασαν απεσταλμένοι του Λαυρέντου αλλά ξυλοκοπήθηκαν από τους συγγενείς του Τίτου Τάτιου. Οι Λαυρέντοι διαμαρτυρήθηκαν στον Τίτο Τάτιο αλλά εκείνος υπεράσπισε τους συγγενείς του από τους κατοίκους του Λαυρέντου που ήταν ξένοι. Αργότερα όταν ο Τίτος Τάτιος επισκέφτηκε το Λαβίνιο δολοφονήθηκε σε συμπλοκή, ο Ρωμύλος δεν συνέχισε τον πόλεμο και συμφιλιώθηκε με τους κατοίκους του Λαβίνιου. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία υπήρχε μια αυτοκρατορική βίλλα, ο Πλίνιος ο Νεότερος κατείχε επίσης μια βίλα στην περιοχή.