cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαπωνίνες
Χημική δομή
Αποτελούν μια υποκατηγορία από τερπενοειδή, δηλ. οξυγονωμένα παράγωγα τερπενικών υδρογονανθράκων. Τα τερπένια αποτελούνται από μονάδες ισοπρενίου με πέντε άνθρακες. Στην περίπτωση των περισσότερων σαπωνινών, ένας από αυτούς τους υποκαταστάτες είναι ένα σάκχαρο, επομένως, η ένωση είναι ένας γλυκοζίτης του μορίου βάσης.
Πιο συγκεκριμένα, η λιπόφιλη δομή βάσης μιας σαπωνίνης μπορεί να είναι ένα τριτερπένιο, ένα στεροειδές όπως π.χ. σπειροστανόλη ή φουροστανόλη, ή ένα στεροειδές αλκαλοειδές.
Εναλλακτικά, η δομή βάσης μπορεί να είναι μια άκυκλη ανθρακική αλυσίδα. Μία ή δύο μονάδες υδρόφιλου μονοσακχαρίτη συνδέονται με τη δομή βάσης μέσω των υδροξυλικών (-ΟΗ) ομάδων. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν και άλλοι υποκαταστάτες, όπως π.χ. αλυσίδες άνθρακα που φέρουν ομάδες υδροξυλίου ή καρβοξυλίου. Τέτοιες δομές μπορεί να έχουν μήκος 1-11 άτομα άνθρακα, αλλά συνήθως έχουν 2-5 άνθρακες και οι αλυσίδες άνθρακα μπορεί να είναι διακλαδισμένες ή μη διακλαδισμένες.
Τα πιο συχνά συναντώμενα σάκχαρα είναι μονοσακχαρίτες όπως λ.χ. γλυκόζη και γαλακτόζη. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτα μεταξύ αυτών είναι και ομάδες οξέων όπως το γλυκουρονικό οξύ και το γαλακτουρονικό οξύ, τα οποία είναι οξειδωμένες μορφές γλυκόζης και γαλακτόζης.
Θησαυρός των Αθηναίων
Ο Θησαυρός των Αθηναίων είναι κτήριο στους Δελφούς, σε μορφή μικρού ναού. Ήταν αφιερωμένος από τους Αθηναίους χάριν της νίκης τους κατά των Περσών και στέγαζε τα αναθήματα των Αθηναίων στο θεό Απόλλωνα. Βρίσκεται στην πρώτη στροφή της Ιεράς Οδού, που οδηγούσε στον ναό του Απόλλωνα και προς το μαντείο των Δελφών. Ήταν κτισμένος από μάρμαρο της Πάρου σε αρχαϊκό ρυθμό και χρονολογείται μεταξύ 510 και 480 π.Χ.
Περιγραφή
thumb|left|250px|Ο θησαυρός των Αθηναίων σήμερα, αναστηλωμένος Το κτήριο είναι δωρικού ρυθμού, κατασκευασμένος από παριανό μάρμαρο. Βρίσκεται νότια του ναού του Απόλλωνα, δίπλα στο κτήριο του Βουλευτηρίου και μπροστά από το Ασκληπιείο, στην πρώτη στροφή της ιεράς οδού όπου είχε συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός ανάλογων κτηρίων (Θησαυρός των Βοιωτών, Θησαυρός των Κνιδίων, Θησαυρός των Μεγαραίων, Θησαυρός των Σιφνίων).
Σαπωνίνες
Παραπομπές
Κατηγορία:Δευτερογενείς μεταβολίτες Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου
Θησαυρός των Αθηναίων
Περιγραφή
Στην πρόσοψη το κτήριο φέρει δύο κολώνες, ανάμεσα σε δύο παραστάδες. Στα δύο του αετώματα έφερε ανάγλυφες παραστάσεις. Στην πρόσοψη του ναού (ανατολική πλευρά) αναπαριστούσε την συνάντηση δύο ηρώων μπροστά σε μια θεότητα. Στη δυτική πλευρά αναπαριστούσε σκηνές μάχης. Το μεγαλύτερο μέρος των αετωμάτων δεν διασώζεται, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τα ακρωτήρια.
200px|left|thumb|Ο [[Ηρακλής παλεύει με τη Κερυνίτιδα έλαφο. Η καλύτερα διατηρημένη μετόπη της βόρειας πλευράς, αντιπροσωπευτική της πιο συντηρητικής τεχνοτροπίας.]] Ο Θησαυρός έφερε περιμετρικά 30 γλυπτές μετόπες, από έξι στην πρόσοψη (ανατολική πλευρά) και την πίσω πλευρά (δυτική) και από εννέα στις δύο πλαϊνές (βόρεια και νότια). Οι μετόπες της πρόσοψης απεικονίζονταν σκηνές από την Αμαζονομαχία. Στη νότια πλευρά οι εννέα μετόπες παρίσταναν τα κατορθώματα του Θησέα, ενώ οι αντίστοιχες μετόπες της βόρειας πλευράς παρίσταναν τους άθλους του Ηρακλή. Οι έξι μετόπες της πίσω πλευράς αναπαριστούσαν επίσης έναν άθλο του Ηρακλή, την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη. Διακρίνονται δύο διαφορετικές τεχνοτροπίες, μια πιο αυστηρή και αρχαϊκή (στους άθλους του Ηρακλή) και μια μάλλον νεωτεριστική και κλασσική (στις παραστάσεις του Θησέα). Η διαφορά στο θέμα των μετοπών παραπέμπει για πολλούς στην αλλαγή πολιτεύματος στην Αθήνα με την επικράτηση της Δημοκρατίας.
Μπροστά από την πρόσοψη και τη νότια πλευρά, δηλαδή στις δύο πλευρές που ήταν ορατές από την ιερά οδό, είχε κατασκευαστεί κρηπίδωμα, σχηματίζοντας μια τριγωνική πλατεία η οποία εξυπηρετούσε την έκθεση των λαφύρων από τη μάχη του Μαραθώνα και των υπόλοιπων τροπαίων που φυλάσσονταν μέσα στο Θησαυρό, κατά τις επίσημες γιορτές του ιερού. Στη βάση της πλατείας υπάρχει χαραγμένη η επιγραφή: ΑΘΕΝΑΙΟΙ Τ[Ο]Ι ΑΠΟΛΛΟΝ[Ι ΑΠΟ ΜΕΔ]ΟΝ ΑΚ[ΡΟΘ]ΙΝΙΑ ΤΕΣ ΜΑΡΑΘ[Ο]ΝΙ Μ[ΑΧΕ]Σ.
Στους τοίχους του κτηρίου είχαν χαραχθεί διάφορα κείμενα, όπως ψηφίσματα, ονόματα ενεχυροδανειστών που χρησιμοποίησαν το κτήριο, κείμενα σχετικά με τις επίσημες πομπές των Αθηναίων στους Δελφούς (Πυρφορία, Τριποδιφορία, Πυθαΐς και Δωδεκαΐς) καθώς και δύο μοναδικά μουσικά κείμενα, δύο ύμνοι στον Απόλλωνα, τα οποία συνοδεύονται από μουσικό υπομνηματισμό.
Αναστήλωση
Το κτίσμα αναστηλώθηκε την περίοδο 1903-1906, από τον Γάλλο αρχιτέκτονα J. Replat. Τα έξοδα κάλυψε ο Δήμος Αθηναίων, ο οποίος χρηματοδότησε τις εργασίες με το ποσό των 35.000 χρυσών δραχμών. Αργότερα, διαπιστώθηκε κίνδυνος κατάρρευσης του θριγκού της πρόσοψης, λόγω της οξείδωσης των σιδηροδοκών που είχαν χρησιμοποιηθεί από τους αναστηλωτές για την στερέωση του επιστύλιου, κάτι που οδήγησε σε νέες εργασίες αποκατάστασης του θριγκού και του αετώματος της ανατολικής όψης του θησαυρού, την δεκαετία του 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Τζέρι Ρόουλινγκς
Ο Τζέρι Τζον Ρόουλινγκς (22 Ιουνίου 1947 - 12 Νοεμβρίου 2020), γεννημένος ως Τζερεμάια Ρόουλινγκς Τζον, ήταν Γκανέζος στρατιωτικός, πολιτικός, ηγέτης και πρόεδρος της Γκάνας. Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου του 1947 στην Άκκρα της Γκάνας, ενώ πέθανε στις 12 Νοεμβρίου του 2020, ετών 73. Εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή της χώρας όταν διοργάνωσε ένα πραξικόπημα το 1979 εναντίον μίας στρατιωτικής δικτατορίας στην Γκάνα. Το 1981 επανέλαβε ένα πραξικόπημα, τώρα εναντίον της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας, αφού στο ενδιάμεσο είχε αποκατασταθεί η δημοκρατία και έπειτα από την επιτυχή κατάληψη της εξουσίας ηγείται μίας στρατιωτικής χούντας έως το 1992. Τότε, με την δική του άδεια η χώρα επιστρέφει στην δημοκρατία. Συμμετέχει στις προεδρικές εκλογές του ίδιου έτους και κερδίζει μία πρώτη θητεία ως πρόεδρος της Γκάνας, ενώ το 1996 κερδίζει σε εκλογές και δεύτερη θητεία. Το 2000 όμως αποχωρεί από την εξουσία, εν μέρει επειδή δεν του επέτρεπε το σύνταγμα της χώρας να διεκδικήσει τρίτη θητεία.
Θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες και πιο χαρισματικές πολιτικές φυσιογνωμίες της Γκάνας. Aκόμα και σήμερα η ιδεολογία του ασκεί επιρροή στην πολιτική σκηνή της Γκάνας, κυρίως μέσω του Εθνικού Δημοκρατικού Κογκρέσου (National Democratic Congress - NDC), του κόμματος που ο ίδιος ίδρυσε το 1992 και με το οποίο κυβέρνησε ως πρόεδρος. Οι πολιτικές του είναι αμφιλεγόμενες, αφού από την μία, κατά την περίοδο της δικτατορίας του, καταπάτησε παράφορα τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ από την άλλη, την ίδια περίοδο εφάρμοσε πρωτότυπες πολιτικές σε σχέση με την συμμετοχή του λαού στα κοινά, με την οργάνωση κοινοτήτων και λαϊκών δικαστηρίων.
784
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 784 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αρκεσίλαος ο Λακεδαιμόνιος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater, 452-432 BC, Olympia. 82-87th Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 87ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Αρκεσίλαος ο Λακεδαιμόνιος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Σπάρτη, ο οποίος αναδείχτηκε νικητής 2 φορές στο αγώνισμα του τέθριππου κατά τους 83ους (448 π.Χ.) και 84ους (444 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο γιος του ήταν ο Λίχας ο οποίος επίσης στέφθηκε ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα λίγα χρόνια αργότερα, μια από τις πολλές Σπαρτιατικές νίκες που ξεκίνησαν με αυτές του Αρκεσίλαου, ενώ ο Αθηναίος πολιτικός και φιλόσοφος της εποχής, Κριτίας, αναφέρεται ως ένθερμος οπαδός του Αρκεσίλαου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Garcinia monantha
Η Garcinia monantha, είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Κλουσιίδων (Clusiaceae). Πρόκειται για δέντρο ενδημικό στη Χερσόνησο της Μαλαισίας.
Παραπομπές
monantha Κατηγορία:Ενδημική Χλωρίδα της Χερσονήσου της Μαλαισίας Κατηγορία:Δέντρα της Χερσονήσου της Μαλαισίας Κατηγορία:Φυτά ελάχιστης ανησυχίας
Διαπόρτι Σάμου
Το Διαπόρτι ή Διαπόρι είναι νησίδα του Βορειοανατολικού Αιγαίου πελάγους, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της νήσου Σάμου ανάμεσα στην ακτή (ΝΑ.) και την νησίδα Άγιο Νικόλαο. Από το 2000 έχει χαρακτηριστεί ως τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Σαμίων του δήμου Βαθέος. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Διαπορτι κατηγορία:νομός Σάμου Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Κανόνας (μυθοπλασία)
Στη μυθοπλασία, ο κανόνας είναι το υλικό που γίνεται αποδεκτό ως επίσημο μέρος της ιστορίας στο φανταστικό σύμπαν της ιστορίας αυτής. Είναι συχνά σε αντίθεση με, ή χρησιμοποιείται ως βάση, έργα οπαδικής μυθοπλασίας.
Πανεπιστήμιο του Λέστερ
Ιστορία
Στις 4 Οκτωβρίου του 2021, το Πανεπιστήμιο του Λέστερ, γιόρτασε τα 100 χρόνια ιστορίας του (Centenary).
Κανόνας (μυθοπλασία)
Οι επιρροές ή ευρέως αποδεκτές θεωρίες των οπαδών και θαυμαστών μπορούν να αναφέρονται ως «fanon», ένας συμφυρμός του fan (οπαδός) και του canon (κανόνας). Εναλλακτικά, ο όρος «headcanon» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την προσωπική ερμηνεία ενός φανταστικού σύμπαντος.
Πανεπιστήμιο του Λέστερ
Σπουδές
Το Πανεπιστήμιο του Λέστερ προσφέρει ένα ευρύ φάσμα προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών. Φημίζεται δε, ιδιαίτερα για τη Νομική και Ιατρική Σχολή του καθώς και για τη Σχολή Αστρονομίας, Αρχαιολογίας και Διοίκησης Επιχειρήσεων του, ενώ διακρίνεται και στις Θετικές Επιστήμες. Το Τμήμα Μουσειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου, θεωρείται ένα από τα καλύτερα στον κόσμο, πίσω από το Χάρβαρντ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Κανόνας (μυθοπλασία)
Προέλευση
Η χρήση της λέξης «κανόνας» που προέκυψε σε σχέση με ένα σύνολο κειμένων, προέρχεται από το Βιβλικό κανόνα, το σύνολο των βιβλίων που θεωρούνται ως ιερά κείμενα, σε αντίθεση με τα μη κανονικά Απόκρυφα. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατ' αναλογία στο πλαίσιο της μυθοπλασίας για αναφορά στις ιστορίες και μυθιστορήματα Σέρλοκ Χολμς, που γράφτηκε από τον Sir Arthur Conan Doyle, σε αντίθεση με πολλές περιπέτειες του Χολμς που προστέθηκαν αργότερα από άλλους συγγραφείς. Η χρήση αυτή στη συνέχεια επεκτάθηκε στα γραπτά διαφόρων άλλων δημιουργών.
Πανεπιστήμιο του Λέστερ
Σπουδές
Το 2012, το Πανεπιστήμιο του Λέστερ τράβηξε παγκοσμίως τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς αρχαιολόγοι και ερευνητές του, ανακάλυψαν κατόπιν ανασκαφών σε ένα πάρκινγκ της πόλης, τον σκελετό του βασιλιά Ριχάρδου του Γ'.
Κανόνας (μυθοπλασία)
Κανονικότητα
Όταν υπάρχουν πολλά «επίσημα» έργα ή πρωτότυπα μέσα, το ζήτημα του τι είναι κανονικό μπορεί να είναι ασαφές. Αυτό επιλύεται είτε εξαιρώντας ρητά ορισμένα μέσα από το καθεστώς του κανόνα (όπως στην περίπτωση του Star Trek και των Star Wars ), αναθέτοντας διαφορετικά επίπεδα κανονικότητας σε διαφορετικά μέσα (όπως στην περίπτωση των Star Wars πριν αγοράσει το franchise η Disney), θεωρώντας διαφορετικές αλλά εξουσιοδοτημένες προσεγγίσεις επίσημες και εξίσου κανονικές με το χρονοδιάγραμμα των σειρών εντός του δικού τους συνεχούς στο σύμπαν, αλλά όχι μεταξύ τους, ή μη επιλυμένες καθόλου. Η χρήση του κανόνα έχει ιδιαίτερη σημασία όσον αφορά την επανεκκίνηση ή την επανεμφάνιση των καθιερωμένων franchises, όπως το remake του Star Trek (2009), λόγω των τρόπων με τους οποίους επηρεάζει την εμπειρία του θεατή.
Πανεπιστήμιο του Λέστερ
Σπουδές
Καθηγητές και ερευνητές του Πανεπιστημίου έχουν φτάσει ιστορικά μια ανάσα από την κατάκτηση ενός βραβείου Νόμπελ.
Κανόνας (μυθοπλασία)
Κανονικότητα
Ο επίσημος ιστότοπος του Star Trek περιγράφει τον κανόνα Star Trek ως «τα γεγονότα που συμβαίνουν στα επεισόδια και τις ταινίες» αναφερόμενος στις τηλεοπτικές σειρές και τις κινηματογραφικές ταινίες με το Star Trek: Η σειρά κινουμένων σχεδίων που υπήρχε εδώ και καιρό σε μια γκρίζα περιοχή. Γεγονότα, χαρακτήρες και ιστορίες από μυθιστορήματα, κόμικς και βιντεοπαιχνίδια εξαιρούνται ρητά από τον κανόνα Star Trek, αλλά ο ιστότοπος σημειώνει ότι στοιχεία από αυτές τις πηγές έχουν εισαχθεί αργότερα στην τηλεοπτική σειρά και λέει ότι «ο κανόνας δεν τέθηκε σε πέτρα». Μερικά μη κανονικά στοιχεία που αργότερα έγιναν κανονικά στο σύμπαν του Star Trek είναι το μικρό όνομα Nyota της Uhura, που εισήχθη στα μυθιστορήματα και έγινε κανονικό στο Star Trek, και το μεσαίο όνομα Tiberius του James T. Kirk, που εισήχθη στη σειρά κινουμένων σχεδίων Star Trek και έγινε κανονικό στο Star Trek VI: Ο Άγνωστος Κόσμος.
Πανεπιστήμιο του Λέστερ
Επιφανείς Απόφοιτοι / Alumni
Μεταξύ των διαπρεπών αποφοίτων του Πανεπιστημίου, περιλαμβάνονται οι εξής:
Κανόνας (μυθοπλασία)
Κανονικότητα
Ο κανόνας Star Wars αρχικά υπήρχε σε διάφορα επίπεδα. Το υψηλότερο επίπεδο ήταν οι αρχικές ταινίες Star Wars και δηλώσεις του George Lucas. η δεσμευτική μυθοπλασία από το διευρυμένο σύμπαν των Star Wars είχε διαφορετικό επίπεδο κανονικότητας. Το σύνθετο σύστημα ελεγχόταν από τον Leland Chee, έναν υπάλληλο της Lucasfilm. Αφότου η Disney αγόρασε το franchise, όλο το υλικό που δημοσιεύθηκε πριν από τις 25 Απριλίου 2014 που δεν ήταν καμία από τις ταινίες Star Wars ή το CGI cartoon The Clone Wars, κηρύχθηκε στη συνέχεια «Legends» (Μύθοι), χαρακτηρίζοντάς τους πλέον ως μη επίσημο κανόνα. Όλο τα επόμενο υλικό υπάρχει στο ίδιο επίπεδο κανόνα, με την Lucasfilm Story Group να ιδρύεται για να εξασφαλίσει ότι δεν υπάρχουν αντιφάσεις μεταξύ των κανονικών έργων.
Πανεπιστήμιο του Λέστερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Αγγλία Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κανόνας (μυθοπλασία)
Κανονικότητα
Οι δημιουργοί του Doctor Who έχουν αποφύγει γενικά να κάνουν δηλώσεις σχετικά με την κανονικότητα, με τον Russell T Davies να εξηγεί ότι δεν σκέφτεται την ιδέα για την τηλεοπτική σειρά Doctor Who ή τα spin-offs της.
Ο κανόνας ως διάκριση μεταξύ αρχικών έργων και μεταγενέστερων προσθηκών
Στη λογοτεχνία, ο όρος «κανόνας» χρησιμοποιείται για τη διάκριση μεταξύ των αρχικών έργων ενός συγγραφέα που δημιούργησε ορισμένους χαρακτήρες ή/και τοποθεσίες και των μεταγενέστερων έργων άλλων συγγραφέων που ανέλαβαν τους ίδιους χαρακτήρες ή τοποθεσίες. Για παράδειγμα, ο κανόνας του Σέρλοκ Χολμς αποτελείται από τα 56 διηγήματα και τέσσερα μυθιστορήματα που γράφει ο Sir Arthur Conan Doyle και παρουσιάζει τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Τα επόμενα έργα άλλων συγγραφέων που ανέλαβαν τον Σέρλοκ Χολμς θεωρούνται «μη κανονικά».
Fanon
Η οπαδική μυθοπλασία σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται κανονική. Ωστόσο, ορισμένες ιδέες μπορεί να γίνουν επιρροές ή ευρέως αποδεκτές στις κοινότητες οπαδών, οι οποίες αναφέρονται σε τέτοιες ιδέες όπως "fanon", μια σύνθεση του fan (οπαδός) και του canon (κανόνας). Ομοίως, η φράση «headcanon» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την προσωπική ερμηνεία ενός οπαδού ενός φανταστικού σύμπαντος.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθοπλασία Κατηγορία:Αφηγηματολογία
Φιλόστρατος ο Βέρος
Ο Φιλόστρατος ο Βέρος ήταν αρχαίος Έλληνας σοφιστής και δραματικός ποιητής από τη Λήμνο, ο οποίος έδρασε στην Αθήνα κατά το 2ο αιώνα μ.Χ.. Θεωρείται ο συγγραφέας ενός έργου με τίτλο Περί κωμωδίας, ωστόσο είναι αμφίβολη η κυριότητα του. Χρονολογικά ήταν ο πρώτος σοφιστής της οικογενείας των Φιλοστράτων και έτσι είναι γνωστός και ως Φιλόστρατος Α΄, ήταν γιος του Βέρου και υπήρξε ο πατέρας του Φλάβιου Φιλόστρατου.
Ιωάννα της Βουργουνδίας
Η Ιωάννα της Βουργουνδίας (Jeanne de Bourgogne, 24 Ιουνίου 1293 - 12 Δεκεμβρίου 1349), ή Ιωάννα η Χωλή, από τον Οίκο της Βουργουνδίας ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου ΣΤ΄ του Βαλουά.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Βαλουά το 1313. Ήταν επίσης κόμισσα του Μαιν (1315 - 1328) και από το 1325 κόμισσα των Βαλουά.
Έξυπνη και πολύ δυναμική γυναίκα, αποδείχθηκε ικανή αντιβασιλέας στις εκστρατείες του συζύγου της στην Αγγλία κατά την διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου. Τη φήμη της μείωνε το γεγονός της παραμόρφωσης του σώματός της, κακό σημάδι για εκείνη την εποχή.
Το 1361 απεβίωσε άτεκνος ο μικρανιψιός της Ιωάννας, Φίλιππος Α΄ της Βουργουνδίας, τελευταίος εξ αρρενογονίας του Οίκου της Βουργουνδίας. Ο Κάρολος Β΄ της Ναβάρρας -εγγονός της Μαργαρίτας, αδελφής της Ιωάννας- διεκδίκησε τον τίτλο, αλλά ο βασιλιάς της Γαλλίας Ιωάννης Β΄, γιος της Ιωάννας, που είχε στενότερη συγγενική σχέση με τον Οίκο της Βουργουνδίας, ενσωμάτωσε το δουκάτο στο βασίλειό του.
Απεβίωσε το 1348 εξαιτίας της Μαύρης Πανώλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού
790
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 790 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λα Ρουκέτ (Αβερόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουκετουά (γαλλικά: Rouquettois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μπουάνα Σαμάτα
Ο Μπουάνα Άλι Σαμάτα (σουαχίλι: Mbwana Ally Samatta) (γενν. 23 Δεκεμβρίου 1992) είναι Τανζανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον σύλλογο ΠΑΟΚ. Είναι αρχηγός της Εθνικής Τανζανίας.
Τον Ιανουάριο του 2020, μετακόμισε στην Άστον Βίλα, και έγινε ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε στην Τανζανία που έπαιξε και σκόραρε στην Πρέμιερ Λιγκ.
Μαζεμπέ
Ο Σαμάτα έγινε επαγγελματίας το 2010 με τη Σίμπα ΣΚ, όπου έπαιξε μόνο για το μισό της σεζόν προτού μετακομίσει στην ΤΠ Μαζεμπέ. Ήταν ένα βασικό πρόσωπο κατά τη διάρκεια της πορείας της ομάδας στον τελικό του ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ 2015, σημειώνοντας 7 γκολ και τερματίζοντας ως πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Στον αγώνα της φάσης των ομίλων εναντίον της Μογκρέμπ Ατλετίκ ντε Τετουάν, ο Σαμάτα σημείωσε ένα αξέχαστο χατ τρικ, για να εξασφαλίσει μια θέση στα ημιτελικά όπου κληρώθηκαν εναντίον της σουδανικής Αλ-Μερίχ ΣΚ. Η Μαζεμπέ κατέκτησε το τρόπαιο αφού νίκησε την αλγερινή Ουνιόν Σπορτίβ ντε λα Μεντινά ντ'Αλζέ στον τελικό με 4-1 συνολικό σκορ, με τον Σαμάτα να σκοράρει από 1 γκολ και στους δύο αγώνες.
Στα Βραβεία CAF στις 7 Ιανουαρίου 2016 στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο στην Αμπούτζα της Νιγηρίας, έγινε ο πρώτος παίκτης από την Ανατολική Αφρική που στέφθηκε ως ο Αφρικανός Παίκτης της Χρονιάς της ΑΣΠ. Ο Σαμάτα συγκέντρωσε συνολικά 127 βαθμούς, μπροστά από τον συμπαίκτη του στην ΤΠ Μαζεμπέ και τερματοφύλακα της ΛΔ Κονγκό, Ρόμπερτ Κιντιάμπα, ο οποίος συγκέντρωσε 88 βαθμούς και τον Αλγερινό Μπαγκντάντ Μπουνετζάχ, που έμεινε στην τρίτη θέση με 63 βαθμούς.
Γκενκ
Τον Ιανουάριο του 2016, αφού κέρδισε το βραβείο του καλύτερου Αφρικανού παίκτη στην ήπειρο, υπέγραψε συμβόλαιο 4,5 ετών με την ΚΡΚ Γκενκ. Ψηφίστηκε ως ο πιο επιδραστικός νεαρός Τανζανός για το 2017 σε δημοσκόπηση κατάταξης από την Avance Media.
Στις 23 Αυγούστου 2018, ο Σαμάτα σημείωσε χατ τρικ εναντίον της Μπρόντμπυ ΙΦ στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, στη νίκη με 5–2.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018-19, ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στο Πρωτάθλημα Βελγίου, με 20 γκολ, καθώς η Γκενκ τελείωσε τη σεζόν ως πρωταθλήτρια. Τον Μάιο του 2019 τιμήθηκε με το βραβείο «Μαύρο Παπούτσι» για τα κατορθώματά του κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Άστον Βίλα
Στις 20 Ιανουαρίου 2020, ο Σαμάτα υπέγραψε συμβόλαιο 4,5 ετών με την Άστον Βίλα της Πρέμιερ Λιγκ. Με αυτόν τον τρόπο, έγινε ο πρώτος Τανζανός που υπέγραψε σε ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ και ήταν ο παίκτης με τη 117η διαφορετική εθνικότητα που αγωνίστηκε στη διοργάνωση. Το ποσό της μεταγραφής που καταβλήθηκε στη Γκενκ αναφέρθηκε στα 8,5 εκατομμύρια λίρες. Ο Σαμάτα έκανε το ντεμπούτο του για τον σύλλογο 8 ημέρες αργότερα, στη νίκη της Βίλα στον δεύτερο ημιτελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας επί της Λέστερ Σίτι με 2–1, ένα αποτέλεσμα που σφράγισε τη θέση του συλλόγου στον τελικό της διοργάνωσης.
Την 1η Φεβρουαρίου 2020, ο Σαμάτα σκόραρε στο ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα για την Άστον Βίλα, σε μια ήττα με 2–1 από την Μπόρνμουθ. Αυτό τον έκανε τον πρώτο παίκτη από την Τανζανία που έπαιξε και στη συνέχεια σκόραρε στην Πρέμιερ Λιγκ.
Φενέρμπαχτσε
Την 1η Σεπτεμβρίου 2021, ο Σαμάτα εντάχθηκε στη βελγική Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ με μονοετή δανεισμό.
Στις 16 Αυγούστου 2022, ο Σαμάτα επέστρεψε στη Γκενκ ως δανεικός, με επιλογή αγοράς.
ΠΑΟΚ
Στις 17 Ιουλίου 2023, ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την υπογραφή του Σαμάτα με διετές συμβόλαιο, με επιλογή για έναν ακόμη χρόνο.
Διακρίσεις
Μαζεμπέ
Άστον Βίλα
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τανζανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τανζανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΠ Μαζεμπέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Αγία Παρασκευή Πλατανόβρυσης Αχαΐας
Η Αγία Παρασκευή Πλατανόβρυσης είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πλατανόβρυσης του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας. Είναι σχεδόν συνενωμένη με τον οικισμό της Πλατανόβρυσης και βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων περίπου, ενώ απέχει οδικώς από την Πάτρα 17 χλμ. περίπου.
Ιστορικά στοιχεία
Η Αγία Παρασκευή είναι σχετικά καινούριος οικισμός. Οι κάτοικοί του προήλθαν από τον γειτονικό οικισμό της Πλατανόβρυσης. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 17/03/1991 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Πλατανόβρυσης σε όλες τις διοικητικές μεταβολές.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Ερνέστος Α΄ της Σαξονίας-Γκότα
O Ερνέστος Α΄ ο Ευσεβής, γερμ. Ernst I der fromm (25 Δεκεμβρίου 1601 - 26 Μαρτίου 1675) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Γκότα (1640-75) και Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1672-75). Οι δύο περιοχές συγχωνεύθηκαν σε Σαξονία-Γκότα & Άλτενμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος (επιζήσας) γιος του Ιωάννη Β΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Δωροθέας-Μαρίας των Άνχαλτ, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1636 την εξαδέλφη του Ελισάβετ-Σοφία των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Φιλίππου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
787
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 787 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Α-Χεντερίνη
Η α-χεντερίνη είναι μια υδατοδιαλυτή πεντακυκλική τριτερπενοειδής σαπωνίνη που απαντάται στους σπόρους του φυτού Nigella sativa και στα φύλλα του θάμνου ''Hedera helix. ''
Τόσο η α-χεντερίνη όσο επίσης και το παράγωγό της, η καλοπαναξοσαπονίνη, έχουν μελετηθεί για την αντικαρκινική τους δράση. Η α-χεντερίνη έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει την κυτταροτοξικότητα ενός καθιερωμένου χημειοθεραπευτικού παράγοντα, της 5-φθοροουρακίλης, σε ένα μοντέλο καρκινώματος του παχέος εντέρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
Ισχυρή και ευημερούσα χώρα
Το Ισχυρή και Ευημερούσα χώρα (Κορεατικά: 강성대국, χάντσα: 强盛大國, Αναθεωρημένη Μεταγραφή: gangseongdaeguk, ΜακΚιούν-Ρεϊσάουερ: kangsŏngtaeguk, κυριολεκτικά "ισχυρή και μεγάλη χώρα") είναι μια πολιτική που ξεκίνησε από τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ-ιλ. Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα Βορειοκορεατικά μέσα ενημέρωσης, τον Αύγουστο του 1998 σε σχέση με τον Κιμ Γιονγκ-ιλ να παρέχει "επιτόπου καθοδήγηση" στην επαρχία Τσάγκανγκ το Φεβρουάριο του 1998. Σε μια προσπάθεια να χτίσει μια "ισχυρό και ευημερές" έθνος, η Βόρεια Κορέα επικεντρώνεται σε τέσσερις τομείς: την ιδεολογία, την πολιτική, τον στρατό και την οικονομία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά συνθήματα Κατηγορία:Πολιτική της Βόρειας Κορέας
Φίλιππος Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Ο Φίλιππος Β΄, γερμ.: Philip II von Hanau-Münzenberg (17 Αυγουύστου 1501 - 28 Μαρτίου 1529) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1512-1529.
Ρεμπέτικο (ταινία)
Το Ρεμπέτικο είναι μια ελληνική βιογραφική ταινία του 1983 σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη και σε σενάριο του ιδίου και της Σωτηρίας Λεονάρδου. Την παραγωγή την ανέλαβε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και η ΕΡΤ. Η ταινία βασίζεται στη ζωή της Μαρίκας Νίνου.
Φίλιππος Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Ράινχαρντ Δ΄ κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Αικατερίνης, κόρης του Γκύντερ ΛΗ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ.
Ρεμπέτικο (ταινία)
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Όπως αναφέρει η Σωτηρία Λεονάρδου, η μουσική της ταινίας είναι του Σταύρου Ξαρχάκου, ενώ αρχικά υπήρχε η σκέψη να συνθέσει τη μουσική ο Νίκος Καρβέλας.
Φίλιππος Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1523 τη Γιουλιάνα, κόρη του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε και είχε τέκνα:
Ρεμπέτικο (ταινία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Σταύρου Ξαρχάκου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Φίλιππος Β΄ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Ιουλιανός
Ο Ιουλιανός (Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, Λατ. Flavius Claudius Julianus, 331 ή 332 — 26 Ιουνίου 363), γνωστός ως Ιουλιανός ο Παραβάτης ή Ιουλιανός ο Αποστάτης, αλλά και Ιουλιανός ο Μέγας, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο και αξιοσημείωτος φιλόσοφος και συγγραφέας στην ελληνική γλώσσα. Συμβασίλευσε, ως Καίσαρας, με τον Κωνστάντιο Β´ από το 355 ως το 360 και μόνος του, ως Αύγουστος, από το 361 ως το 363. Ο Ιουλιανός ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Δυναστείας του Κωνσταντίνου και ο μοναδικός παγανιστής μετά τον Μέγα Κωνσταντίνο, ενώ καθιέρωσε τη χρήση του όρου Έλληνας ως παγανιστής, καθώς κατά την προσπάθεια επιβολής της παλιάς θρησκείας αυτοπροσδιοριζόταν ως Έλληνας εννοώντας πως ακολουθούσε τη θρησκεία των παγανιστών οι οποίοι έως τότε ήταν γνωστοί ως Εθνικοί και προσδίδοντας θρησκευτικό νόημα στη λέξη.
Νεανικά χρόνια
Ο Ιουλιανός ήταν μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, εξάδελφος του Κωνστάντινου Β΄ και γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 331 ή, κατά άλλη εκδοχή, τον Μάιο ή Ιούνιο του 332. Η παιδική ηλικία του σημαδεύτηκε από εξαιρετικά βίαια γεγονότα που πιθανά σημάδεψαν ανεξίτηλα τον χαρακτήρα του. Αμέσως μετά τον θάνατο του Μ. Κωνσταντίνου το 337, ο στρατός λιντσάρισε τους ετεροθαλείς αδελφούς του Ιούλιο (πατέρα του Ιουλιανού και του Γάλλου) και Δαλμάτιο, τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιουλιανού και άλλους συγγενείς και υποστηρικτές τους. Κατά την επίσημη εκδοχή, ο στρατός έδρασε αυθόρμητα, δίνοντας βάση στη φήμη ότι τα αδέλφια του Μ. Κωνσταντίνου δηλητηρίασαν τον αυτοκράτορα. . Φαίνεται όμως πιθανότερο ότι ο ίδιος ο Κωνστάντιος Β' ενορχήστρωσε τη μαζική δολοφονία των συγγενών του και σ' αυτή την εκδοχή συνηγορεί η μετέπειτα, εκδικητική καθώς φαίνεται, εκτέλεση πολλών αυλικών του Κωνστάντιου από τον Ιουλιανό, με την ίδια πρόφαση ότι το είχε ζητήσει ο στρατός.
Μετά τη σφαγή του πατέρα τους, ο Κωνστάντιος παρέδωσε τα αδέλφια Ιουλιανό και Γάλλο στον επίσκοπο Ευσέβιο Νικομηδείας ο οποίος εμπιστεύτηκε τη μόρφωση του Ιουλιανού στον Μαρδόνιο, έναν μορφωμένο Γότθο ευνούχο, για 4 χρόνια. Η ανάγνωση του Ομήρου υπό τη διδαχή του Μαρδονίου ήταν, σύμφωνα με τα ίδια τα γραπτά του Ιουλιανού, η χρυσή εποχή της παιδικής του ηλικίας.
Σε ηλικία 11 ετών, ανέθεσαν τη μόρφωση του Ιουλιανού και του Γάλλου στον επίσκοπο Γεώργιο Καππαδοκίας, στο υποστατικό του τελευταίου στην Καισάρεια. Αργότερα ο Ιουλιανός θυμόταν με φρίκη τα χρόνια αυτά κοντά στον ραδιούργο επίσκοπο. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι υπερέβαλλε κάπως στην κρίση του αυτή καθώς, μαζί με τις δυσάρεστες χριστιανικές σπουδές, μπορούσε να διαβάσει ποικιλία μη χριστιανικών κειμένων από την πλούσια βιβλιοθήκη του Γεωργίου, τα οποία και θυμόταν αργότερα.
Ο Ιουλιανός είχε κλίση προς τη μόρφωση και έλαβε ευρύτατη κλασική παιδεία. Έτσι, το 348 που του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, μαθήτευσε στον εθνικό δάσκαλο Νικοκλή και τον χριστιανό Εκηβόλιο με τους οποίους διατήρησε επαφή και στη συνέχεια. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα του εθνικού Θεμιστίου. Το 350-51 πήγε στην Πέργαμο όπου μαθήτευσε κοντά στον φιλόσοφο Αιδέσιο, ο οποίος ήταν κάποτε μαθητής του νεοπλατωνικού φιλοσόφου Ιάμβλιχου και ανήκε στον κύκλο των νεοπλατωνικών που πίστευαν στην άμεση επαφή με το θείο (θεουργία). Εκεί γνωρίστηκε με τον επίσης νεοπλατωνικό φιλόσοφο Μάξιμο με τον οποίο θα διατηρήσει στενή φιλία στην υπόλοιπη ζωή του. Μέσω του Μάξιμου, ο Ιουλιανός μεταστράφηκε οριστικά από τον Χριστιανισμό στις νεοπλατωνικές παγανιστικές αντιλήψεις, αν και κράτησε για καιρό κρυφή αυτή τη μεταστροφή
Εν τω μεταξύ, ο αδελφός του Γάλλος, ο οποίος δεν του έμοιαζε καθόλου στο χαρακτήρα γιατί ήταν βάναυσος και στενών αντιλήψεων, είχε αναγορευτεί, από τον Κωνστάντιο, Καίσαρας και είχε σταλεί στην Αντιόχεια, ως επικεφαλής των ανατολικών επαρχιών. Η κακοδιοίκησή του όμως ανάγκασε τον Κωνστάντιο να τον καθαιρέσει και να τον εκτελέσει το 354. Ο ίδιος ο Ιουλιανός τέθηκε σε απομόνωση στα Μεδιόλανα (Μιλάνο) για έξι μήνες, καθώς φοβόταν συνεχώς ότι θα τον εκτελέσουν. Τελικά, χάρη στη γυναίκα του Κωνστάντιου, αυτοκράτειρα Ευσεβία, σώθηκε από τα χειρότερα και στάλθηκε στην Αθήνα όπου παρακολούθησε τις διαλέξεις του χριστιανού ρήτορα Προαιρεσίου και του νεοπλατωνικού Πρίσκου. Επίσης μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια. Στη συνέχεια ξαναέπεσε σε δυσμένεια αλλά, και πάλι χάρη στην Ευσεβία, απελευθερώθηκε και αναγορεύτηκε Καίσαρας από τον Κωνστάντιο σε ηλικία 24 ετών (6 Νοεμβρίου 355).
Καίσαρας (355-360)
Ο Κωνστάντιος έστειλε τον Ιουλιανό με μικρή στρατιωτική συνοδεία, με τη θεωρητική αποστολή να ηγηθεί του ρωμαϊκού στρατού στα δυτικά σύνορα και να αποκρούσει τις Γερμανικές φυλές που διέσχιζαν τον Ρήνο και λεηλατούσαν τις δυτικές επαρχίες. Επειδή όμως δεν εμπιστευόταν τις ικανότητες και την αφοσίωση του νεαρού εξαδέλφου του, ο Κωνστάντιος του έδωσε ως συνεργάτες δικούς του αφοσιωμένους πολιτικούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους. Ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος γράφει ότι αυτοί έκαναν οτιδήποτε περνούσε από το χέρι τους για να δυσκολέψουν το έργο του Ιουλιανού καθώς ο Κωνστάντιος φοβόταν την άνοδο της αίγλης του εξαδέλφου του. Όμως το πιο πιθανό είναι ότι αυτοί οι αξιωματούχοι στάθηκαν πολύτιμοι συμβουλάτορες του άπειρου ως τότε Καίσαρα.
Παρά τη στρατιωτική και πολιτική απειρία του όμως, ο Ιουλιανός διεξήγαγε αποτελεσματικές επιχειρήσεις απόκρουσης και εκκαθάρισης των βαρβαρικών εισβολών και απέκτησε την εμπιστοσύνη των στρατιωτών του. Αν και στην αρχή δεν συνεργάστηκε καλά με τους εκεί Ρωμαίους στρατηγούς, πέτυχε μεγάλη νίκη εναντίον των Αλαμανών στη Μάχη του Στρασβούργου (357). Αυτή η νίκη έπεισε τον Κωνστάντιο για τις ικανότητες του Ιουλιανού. Το έργο του πάντως δεν ήταν μόνο στρατιωτικό, καθώς ενδιαφέρθηκε για την αποτροπή της αύξησης της ήδη υπέρμετρης φορολόγησης των υπηκόων του, με αποτέλεσμα την ακύρωση σχετικής απόφασης του επάρχου του Φλωρέντιου. Στη συνέχεια, ανέλαβε ο ίδιος την πλήρη διαχείριση των οικονομικών μιας επαρχίας (της Βελγικής Β'), με σκοπό να δείξει ότι η φορολογική ελάφρυνση των υπηκόων μπορούσε να οδηγήσει σε επιτυχέστερη συλλογή φόρων. Ταυτόχρονα όμως, η επιλογή του να διαμένει σε μια απομακρυσμένη επαρχία μακριά από το αυτοκρατορικό κέντρο στην πόλη Τρέβηροι (Τρίερ) και να ενισχύσει τους δεσμούς του με την τοπική αριστοκρατία, είναι ένδειξη ότι από τότε σχεδίαζε εξέγερση.
Τα επόμενα δύο χρόνια, η θέση του Ιουλιανού ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο, με νίκες εναντίον των Φράγκων και των Αλαμανών. Η ισχυροποίηση της εικόνας του στο στρατό άρχισε πια να ανησυχεί τον Αύγουστο Κωνστάντιο, ο οποίος έστειλε στον Ιουλιανό νέους συμβούλους, στην πραγματικότητα έμπιστους πράκτορές του, διαβόητους για τη σκληρότητα και τις ραδιουργίες τους, προκειμένου να διερευνήσουν τις προθέσεις του Ιουλιανού.
Αύγουστος (360-363)
[[Αρχείο:Solidus Julian-transparent.png|thumb|230px|Ιουλιανός 361-363 μ.Χ. Σόλιδος (4.28 gm). Προέλευση της εικόνας: CNG coins]] Το 360 κλήθηκε από τον Κωνστάντιο να στείλει μέρος του στρατού του στην Ανατολή, για να συμμετάσχει σε εκστρατεία εναντίον των Περσών. Στο άκουσμα αυτής της είδησης ή, κατά τους περισσότερους ιστορικούς, έπειτα από προσεκτικά ενορχηστρωμένη υποκίνηση του ίδιου του Ιουλιανού, το στράτευμα επαναστάτησε εναντίον του Κωνσταντίου και ανακήρυξε τον Ιουλιανό Αύγουστο στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 360. Αρχικά, ο Ιουλιανός έστειλε γράμματα στον Κωνστάντιο ζητώντας του αναγνώριση του νέου τίτλου του. Ο Κωνστάντιος δεν δέχτηκε αλλά δεν μπορούσε να κινηθεί εναντίον του, καθώς ο πόλεμος με τους Πέρσες συνεχιζόταν. Όλο το 360 πέρασε με τον Ιουλιανό να πραγματοποιεί επιχειρήσεις εναντίον των Φράγκων και των Αλαμανών και να προετοιμάζεται για εισβολή στην επικράτεια του Κωνστάντιου. Τέλος, την άνοιξη του 361 πέρασε αιφνιδιαστικά στην παραδουνάβια περιοχή και κατέλαβε το Σίρμιο, ήδη όμως ο Κωνστάντιος βάδιζε εναντίον του για την τελική σύγκρουση αλλά δεν πρόλαβε γιατί πέθανε στην Ταρσό της Κιλικίας στις 3 Νοεμβρίου 361. Μάλιστα, λίγο πριν πεθάνει, ονόμασε τον Ιουλιανό διάδοχό του και αποφεύχθηκε ο εμφύλιος πόλεμος.
Οι σχέσεις του με τους Αντιοχείς χειροτέρεψαν ακόμη περισσότερο μετά από μια σοβαρή έλλειψη τροφίμων. Ο Ιουλιανός προσπάθησε να σταθεροποιήσει την τιμή του σιταριού και να εισαγάγει από την Αίγυπτο. Τότε οι παραγωγοί αρνήθηκαν να πουλήσουν το δικό τους, υποστηρίζοντας ότι η συγκομιδή ήταν κακή και πως ήταν λοιπόν δίκαιο να αποζημιωθούν με υψηλότερες τιμές για το προϊόν τους. Ο Ιουλιανός τους κατηγόρησε για πρακτικές ανύψωσης τιμών και τους εξανάγκασε να πουλήσουν. Τμήματα των επιστολών του Λιβανίου υποδεικνύουν ότι και οι δύο πλευρές είχαν εν μέρει δίκιο ενώ ο Αμμιανός Μαρκελλίνος κατηγορεί τον Ιουλιανό για απλή δίψα για δημοσιότητα.
Θησαυρός των Σικυωνίων
Ο Θησαυρός των Σικυωνιών ήταν ένας από τους πιο φημισμένους θησαυρούς (ναούς) της αρχαιότητας.
Ιουλιανός
Αύγουστος (360-363)
Το 363, ο Ιουλιανός εισέβαλε στο περσικό κράτος, στο οποίο βασίλευε ο Σαπώρης Β΄, επικεφαλής ισχυρότατου εκστρατευτικού σώματος, ενώ έστειλε τον συγγενή του Προκόπιο επικεφαλής στρατού για να εισβάλλει κυκλωτικά από τα βόρεια. Γενικά η εκστρατεία αυτή έχει δεχτεί πολύ έντονη κριτική από τους σύγχρονους ιστορικούς, όχι μόνο γιατί θα μπορούσε να αποφευχθεί ο πόλεμος (ο Ιουλιανός απέπεμψε δημόσια την ειρηνευτική πρεσβεία των Περσών) αλλά και γιατί από την αρχή φαινόταν υπερβολικά φιλόδοξη και επικίνδυνη. Πράγματι, παρά τις αρχικές επιτυχίες, το επιχείρημα αποδείχθηκε καταστροφικό για τον ρωμαϊκό στρατό που αντιμετώπισε μεγάλα επισιτιστικά προβλήματα και τη συνεχή παρενόχληση των περσικών δυνάμεων. Η στρατιά του Προκοπίου δεν εμφανίστηκε ποτέ στο εχθρικό έδαφος. Καθώς ο στρατός του Ιουλιανού εισχωρούσε όλο και περισσότερο στο εσωτερικό της περσικής Μεσοποταμίας, οι Πέρσες άνοιξαν τα αρδευτικά φράγματα πλημμυρίζοντας τη χώρα. Φτάνοντας εμπρός στην περσική πρωτεύουσα Κτησιφώντα, ο Ιουλιανός διαπίστωσε πως δεν διέθετε τον εξοπλισμό για την πολιορκία της πόλης. Τότε πήρε την απόφαση της επιστροφής και, καθώς η διαδρομή πίσω του ήταν πλημμυρισμένη, αναγκάστηκε να ακολούθησε πορεία προς βόρεια, κατά μήκος του ποταμού Τίγρη. Η πορεία αυτή, μέσα στην εχθρική χώρα, κάτω από ανυπόφορο καύσωνα και υπό τη συνεχή παρενόχληση ενός εχθρού που απέφευγε την κατά μέτωπο σύγκρουση, ήταν εξαιρετικά προβληματική και όλα έδειχναν ότι ο ρωμαϊκός στρατός είχε πιαστεί σε θανάσιμη παγίδα. Οι Πέρσες γνώριζαν πως όχι μόνο ήταν επικίνδυνο να ριψοκινδυνεύσουν μια κατά μέτωπο σύγκρουση αλλά και ότι αυτό δεν ήταν αναγκαίο, καθώς το μόνο που χρειαζόταν ήταν να επιβραδύνουν την υποχώρηση των Ρωμαίων. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, στις 26 Ιουνίου 363, σε αψιμαχία με τους Πέρσες κοντά στη σημερινή Σαμάρρα (Ιράκ), ο Ιουλιανός χτυπήθηκε πισώπλατα από δόρυ και πέθανε μετά από λίγες ώρες, στη σκηνή του. Παρ' όλη τη μετέπειτα χριστιανική παράδοση ότι χτυπήθηκε από τον Άγιο Μερκούριο και τις κατηγορίες των Εθνικών, δεν φαίνεται να αληθεύει η εκδοχή της δολοφονίας από δικό του στρατιώτη. Ο Λιβάνιος, 14 χρόνια μετά το γεγονός, ανέφερε ότι το δόρυ εκτοξεύτηκε από Άραβα ενώ σε κείμενο του Φιλοστόργιου αναφέρεται η γνωμάτευση του γιατρού του Ιουλιανού Ορειβάσιου ο οποίος, εξετάζοντας τη θανάσιμη πληγή, είχε διαπιστώσει πως προήλθε από ακόντιο που χρησιμοποιούσαν οι Άραβες σύμμαχοι των Περσών.
Ο διάδοχός του Ιοβιανός, για να περισώσει το εκστρατευτικό σώμα από τη δεινή θέση στην οποία βρισκόταν, συνθηκολόγησε με τους Πέρσες παραχωρώντας τους πέντε εξαιρετικά σημαντικές, από στρατιωτικής άποψης, συνοριακές επαρχίες καθώς και ισχυρά φρούρια της Μεσοποταμίας όπως η Νίσιβις και τα Σίνγκαρα. Η συνθήκη δεν ήταν απλώς μια επαναφορά στην προ Διοκλητιανού εποχή αλλά δημιούργησε το εφαλτήριο για τις μετέπειτα εισβολές των Περσών στο ρωμαϊκό έδαφος.
Θησαυρός των Σικυωνίων
Ιστορία
Αναφέρεται από τον Παυσανία. Αναστηλώθηκε από τους Γερμανούς στις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ολυμπία. Είχε καταστραφεί ολοσχερώς, ενώ τα αρχιτεκτονικά του υλικά διασκορπίστηκαν αφού είχαν χρησιμοποιηθεί ανα τους αιώνες στην κατασκευή βυζαντινών κτιρίων, σπιτιών, χριστιανικών ναών και τειχών σε μεγάλη ακτίνα. Βρέθηκαν όμως και ξεχώριζαν από τα αρχιτεκτονικά υλικά των άλλων ναών, του Μετρώου, της αίθουσας της Ηχού, και του Λεωνιδίου, διότι διέφεραν ως προς το υλικό, το οποίο δεν ήταν από πωρόλιθο, αλλά από ασβεστιογενή ψαμμίτη κίτρινης απόχρωσης και μακρινής προέλευσης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Ολυμπία
Ιουλιανός
Γενική πολιτική
Η πρώτη πολιτική πράξη του Ιουλιανού, μετά την επίσημη ανάρρησή του στον αυτοκρατορικό θρόνο, ήταν η παρουσία του στην κηδεία του Κωνστάντιου. Χωρίς τα αυτοκρατορικά του διάσημα, συνόδευσε τον νεκρό θείο του από το λιμάνι στον Ναό των Αγίων Αποστόλων. Η πράξη του αυτή ήταν υπολογισμένη ώστε να τονίσει τη νομιμότητα της βασιλείας του αλλά και να καλλιεργήσει την υποστήριξη τις τάξεις των στρατιωτικών και πολιτών της Ανατολής: ο Ιουλιανός δεν ερχόταν στην πόλη, που τόσο πολύ συνδέθηκε με την Δυναστείας του Κωνσταντίνου, ως κατακτητής-σφετεριστής.
Στη συνέχεια, ο Ιουλιανός απέλυσε μεγάλο αριθμό αυλικών και αξιωματούχων, με σκοπό να απλουστεύσει τον αυτοκρατορικό τρόπο ζωής και να τον κάνει πιο προσβάσιμο. Η κίνησή του αυτή ταίριαζε στις συμβάσεις των πανηγυρικών του Λιβανίου και του Κλαύδιου Μαμερτίνου, οι οποίοι έσπευσαν να χαιρετήσουν τον Ιουλιανό ως πρώτο μεταξύ ίσων. Ο Ιουλιανός ήθελε να δείξει πως στόχευε στην επιστροφή στις ημέρες των πρώτων αυτοκρατόρων, οι οποίοι είχαν καλλιεργήσει την εικόνα τους ως απλών πολιτών που σέβονταν τα προνόμια της Συγκλήτου και άκουγαν τις επιθυμίες των άλλων πολιτών.
Ωστόσο, η εκκαθάριση της αυτοκρατορικής αυλής είχε και άλλους σκοπούς. Συνδεόταν με τον ευρύτερο στόχο της αναίρεσης της πολιτικής του Μ. Κωνσταντίνου και την επιστροφή στην κατάσταση της παλαιότερης εποχής της αυτοκρατορίας, όπου ο ελληνικός κόσμος της ανατολικής Μεσογείου ήταν ένα σώμα ευημερουσών και ευνόμων πόλεων οι οποίες τιμούσαν τη μεγάλη τους πολιτιστική κληρονομιά και τους θεούς τους. Κάτω από αυτό το πνεύμα, η απόλυση των αυλικών ήταν συμπλήρωμα της προσπάθειας να απαλλαγούν οι πόλεις από τα οικονομικά βάρη και να αναζωογονηθούν οι θεσμοί τους, σε αντίθεση με την, μέχρι τον Ιουλιανό, τάση ενίσχυσης της κεντρικής εξουσίας η οποία συνδυαζόταν με όλο και πιο εκτεταμένες απαλλαγές των ισχυρών από τις βουλευτικές υποχρεώσεις.
Ωστόσο, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του 4ου αι. απαιτούσε διαφορετική συμπεριφορά από τους άρχοντές της και γι' αυτό όχι μόνο ο Χριστιανός ιστορικός Σωκράτης αλλά και ο φιλικά διακείμενος Αμμιανός Μαρκελλίνος επέκριναν τους τρόπους του Ιουλιανού. Ο τελευταίος μάλιστα, αναφέρει πως κάποτε ο Ιουλιανός έτρεξε να προϋπαντήσει με θέρμη τον φιλόσοφο και δάσκαλό του Μάξιμο, που είχε έρθει από την Έφεσσο, με τρόπο που ήταν αναξιοπρεπής και επιδεικτικά συναισθηματικός. Σε μια άλλη περίπτωση, όπου ο Ιουλιανός συνόδευσε πεζός ανάμεσα στο πλήθος, τους νεο-αναγορευθέντες υπάτους του έτους 362, ο Αμμιανός αναφέρει πως οι αντιδράσεις ήταν μικτές: άλλοι επικρότησαν και άλλοι χαρακτήρισαν τη συμπεριφορά του ως «φτηνή επιτήδευση».
Γενικά, ο ασκητικός τρόπος ζωής του Ιουλιανού και η εμφάνισή του δεν ήταν αγαπητά στους υπηκόους του, οι οποίοι είχαν συνηθίσει στην ιδέα του παντοδύναμου αυταρχικού μονάρχη που έπρεπε να στέκεται πολύ ψηλότερα από τους κοινούς θνητούς. Ούτε βοήθησε τη δημοτικότητά του η προσωπική συμμετοχή σε αιματηρές θυσίες. Όπως παρατηρεί ο ιστορικός David S. Potter:
Πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τον Ιουλιανό ως ένα από τους ικανότερους αυτοκράτορες σε όλη την ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρόλο που ουσιαστικά την κυβέρνησε επί μόλις δύο χρόνια.
Η θρησκευτική πολιτική του
Η πολιτική που ακολούθησε ο Ιουλιανός σήμερα χαρακτηρίζεται ως μια προσπάθεια αναβίωσης της Εθνικής θρησκείας και εξουδετέρωσης της επιρροής που ασκούσε ο Χριστιανισμός στα κοινωνικά στρώματα της Αυτοκρατορίας. Ο Αμμιανός, ο οποίος παρουσιάζει με αρκετές λεπτομέρειες τις βλέψεις του Ιουλιανού, αναφέρει πως τα σχέδια του Ιουλιανού δεν περιορίσθηκαν σε μια απλή νομοθετική ανανέωση των προνομίων της Εθνικής θρησκείας, αλλά στόχευαν σε μια βαθύτερη εσωτερική μεταρρύθμισή της. Η προσπάθεια αυτή της αναδιοργάνωσης έγινε στα πρότυπα της χριστιανικής οργάνωσης και λειτουργίας της Εκκλησίας, παράλληλα διενεργώντας και μια προσπάθεια εξοβελισμού της χριστιανικής πίστεως τόσο με έμμεσους, όσο και άμεσους τρόπους. Η επίσημη αποκατάσταση της Εθνικής θρησκείας συντελέστηκε το 362 και εκφράστηκε με μια σειρά από μέτρα όπως
Στην ίδια λογική θα πρέπει να ερμηνευτεί και η πολεμική πραγματεία του Ιουλιανού Κατά Γαλιλαίων, μέσω της οποίας διαφαινόταν, με την επιλεκτικά στοχευμένη κριτική που ασκούσε, η γνώση του επί της χριστιανικής διδασκαλίας και ιδίως των εσωτερικών προβλημάτων της Εκκλησίας.
Η προσπάθεια που κατέβαλε σε αυτή τη γενικότερη ανανέωση που επιχείρησε, αποτελούνταν από μια ιδιότυπη ενοθεϊστική σύνθεση χριστιανικής οργάνωσης, με Μιθραϊκό θεό, νεοπλατωνική θεολογία και παγανιστική λατρεία με θεουργικές τελετές.
Ο ενθουσιασμός που έδειξε ο Ιουλιανός για την επιτυχία του εγχειρήματος σήμερα κρίνεται μάλλον ανεδαφικός, καθότι η υπάρχουσα κατάσταση ήταν κατά τα φαινόμενα αδύνατον να αναστραφεί. Αυτό καταδείχθηκε με εμφατικό τρόπο στο επεισόδιο με τα λείψανα του μάρτυρα Βαβύλα. Η Αντιόχεια, εν τέλει, αντί να καταδειχθεί το εφαλτήριο της αναγέννησης της Εθνικής θρησκείας, αποτέλεσε την «ταφόπλακα» των σχεδίων του βασιλιά, ο οποίος πλέον αντιλαμβανόταν πως η πολιτική αυτή, με βάση τα δεδομένα της εποχής του, δεν προσέφερε τίποτα περισσότερο από κώλυμα στο δημόσιο βίο και την οργάνωση του κράτους, αν και μέχρι τέλους της ζωής του δεν έπαψε να την υπερασπίζεται με κάθε τρόπο. Χαρακτηριστικό δε, του γεγονότος της προσγείωσης αυτής ήταν η άρνηση του επιστήθιου φίλου του και στενού συνεργάτη, επάρχου Σαλλουστίου, δις, να αναλάβει το θρόνο της αυτοκρατορίας, μετά τον θάνατό του.
Τον 4ο αι. μ.Χ., ο αρειανός Χριστιανός ιστορικός Φιλοστόργιος παρέθεσε την εξής θρυλούμενη απάντηση της Πυθίας του Μαντείου των Δελφών, προς τον απεσταλμένο του Ιουλιανού, γιατρό του και κοιαίστορα (quaestor) Ορειβάσιο: «Είπατε τω βασιλεἰ, χαμαί πἐσε δαίδαλος αυλά·/ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην/ου παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ.» Αυτή η φράση έχει χαρακτηριστεί ως «ένα από τα λίγα κείμενα, που υπάρχουν στην παγκόσμια φιλολογία, που ηχούν τόσο σπαρακτικά και σαν πένθιμο σήμαντρο σημαίνουν το τέλος ενός κόσμου». Ωστόσο, η γνησιότητά της έχει αμφισβητηθεί έντονα από σύγχρονους ιστορικούς. Μερικοί από αυτούς τη θεωρούν εφεύρημα χριστιανού συγγραφέα με σκοπό να δείξει τη ματαιότητα της πίστης του Ιουλιανού στα μαντεία. Άλλοι θεωρούν ότι πρόκειται για παρεφθαρμένη μορφή μιας έκκλησης για βοήθεια, διατυπωμένης με δόση υπερβολής, από ιερείς του Μαντείου ή τον ίδιο τον Ορειβάσιο, σε μορφή επιγράμματος.
Μέτρα του Ιουλιανού σε σχέση με τους Χριστιανούς
Χαρακτηριστικό σημείο του νομοθετικού του έργου είναι η απαγόρευση στους χριστιανούς ρητοροδιδασκάλους και γραμματικούς να διδάσκουν τα έργα της κλασικής Παιδείας, καθώς γι' αυτόν αυτή η ίδια η έννοια «Παιδεία» ταυτίζεται με την Ελληνορωμαϊκή Παράδοση σε όλες της τις εκφάνσεις και η τελευταία αποτελεί ένα θεόθεν δώρο που ποτέ δεν έπαψε να εποπτεύεται στην ιστορική του εξέλιξη από τον «Ελλάδος κοινόν ηγεμόνα και νομοθέτη και βασιλέα» Θεό Απόλλωνα – Ήλιο. . Έτσι, στις 13 Μαρτίου του 362 μ.Χ., εξέδωσε, μεταξύ άλλων, διάταγμα με το οποίο απαγόρευε στους χριστιανούς ρητοροδιδασκάλους και γραμματικούς να διδάσκουν και να ερμηνεύουν τα έργα των Ελλήνων κλασικών. Το μέτρο αυτό, η ερμηνεία του και οι σκοπιμότητες που το υπαγόρευσαν αποτέλεσαν αντικείμενο διαμάχης ήδη από την εποχή του Ιουλιανού.
Σώζεται πάντως (στο μεγαλύτερο μέρος της) επιστολή του τελευταίου (επιστολή #42) με την οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει το μέτρο που πήρε. Στην επιστολή αυτή, ο Ιουλιανός εξηγεί ότι θεωρεί ασύμβατη τη διδασκαλία και ερμηνεία των κλασικών με τις χριστιανικές αντιλήψεις περί της Εθνικής Ελληνικής Θρησκείας:
« Παιδείαν ὀρθὴν εἶναι νομίζομεν οὐ τὴν ἐν τοῖς ῥήμασιν καὶ τῇ γλώττῃ πολυτελῆ εὐρυθμίαν, ἀλλὰ διάθεσιν ὑγιῆ νοῦν ἐχούσης διανοίας, καὶ ἀληθεῖς δόξας ὑπέρ τε ἀγαθῶν καὶ κακῶν, καλῶν τε καὶ αἰσχρῶν· ὅστις οὖν ἕτερα μὲν φρονεῖ, διδάσκει δὲ ἕτερα τοὺς πλησιάζοντας, αὐτὸς ἀπολελεῖφθαι δοκεῖ τοσούτῳ παιδείας, ὅσῳ καὶ τοῦ χρηστὸς ἀνὴρ εἶναι. » (Σωστή παιδεία, νομίζω, δεν σημαίνει το να χειρίζεσαι τις λέξεις με ευρυθμία, αλλά το να σε διακρίνει η υγιής νοητική διάθεση να σκέφτεσαι λογικά, να 'χεις σωστές απόψεις για το καλό και το κακό, το ωραίο και το αισχρό. Αυτός, λοιπόν, που άλλα πιστεύει και άλλα διδάσκει σ' όσους μαθητεύουν πλάι του, νομίζω έχει απομακρυνθεί τόσο από την παιδεία όσο και από την τιμιότητα.)
Ο Ιουλιανός θεωρεί πως η άρνηση των εθνικών θεών από τους Χριστιανούς αποτελεί ασέβεια προς τους κλασικούς που τους τίμησαν: