cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Μπαϊρέν
Η μάχη
Ο Μωχάμετ ιμπν Τασουφίν, διοικητής των ισλαμικών δυνάμεων, εξεστράτευσε για να αναχαιτίσει τις ενωμένες Χριστιανικές δυνάμεις στην Σάτιβα. Όλο τον Ιανουάριο του 1097, από τη θέση αυτή, απείλησε και ταλαιπώρησε τις δυνάμεις του Ελ Σιντ και του Πέτρου της Αραγωνίας, που παρ' όλα αυτά, κατάφεραν να φτάσουν στο κάστρο της Μπενικαδέλ και να το ανεφοδιάσουν.
Καθώς ο «Ελ Σιντ» και ο βασιλιάς βάδιζαν βόρεια, κατασκήνωσαν στην Μπαϊρέν (Bairén) μία περιοχή που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια από την Γανδία. Οι Αλμοραβίδες κατάφεραν να πάρουν το κοντινό ύψωμα στο Mondúver (841 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας), από όπου ήταν σε θέση να παρενοχλούν το Χριστιανικό στρατόπεδο. Επιπλέον, ο Στρατηγός Μωχάμετ είχε καταφέρει να φέρει ένα στόλο από πλοία, τόσο Αλμοραβιδικά όσο και Ανδαλουσιανά, στην κοντινή ακτή από την οποία τοξότες και βαλλίστρες ήταν σε θέση να πλήξουν τις Χριστιανικές δυνάμεις σε διασταυρούμενα πυρά.
Η κατάσταση φαινόταν απελπιστική, αλλά ο «Ελ Σιντ» ένα πρωί άρπαξε τα στρατεύματά του, διατάζοντας τους να διεξάγουν μια μετωπική επίθεση κατά των δυνάμεων των Αλμοραβίδων, σπάζοντας το κέντρο τους. Από το μεσημέρι η επίθεση ήταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Οι Αλμοραβίδες αιφνιδιάστηκαν από το θάρρος και την απελπισμένη φύση της επίθεσης, διασπάστηκαν και έφυγαν τρέχοντας από το πεδίο σε αταξία. Η χαοτική φύση της Μουσουλμανικής υποχώρησης οδήγησε πολλούς Αλμοραβίδες στρατιώτες να πνιγούν στο ποτάμι, που έπρεπε να διασχίσουν στον δρόμο της υποχώρησης τους, ή στη θάλασσα, καθώς προσπαθούσαν να φθάσουν την Αλμοραβιδική αρμάδα που θα τους παρείχε ασφάλεια.
Επακόλουθα
Ο Χριστιανικός στρατός ήταν σε θέση να φύγει από τη μάχη με ένα μεγάλο κέρδος από λάφυρα νίκης αφού λεηλάτησαν στο στρατόπεδο των Αλμοραβίδων. Μετά τη μάχη μπορούσαν να συνεχίσουν με ασφάλεια προς την πόλη της Βαλένθια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Αντώνης Φωκάς
Ο Αντώνης Φωκάς (1889 - 1986) ήταν Έλληνας ενδυματολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του ιατρού Γεράσιμου Φωκά. Μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Δημήτριος Φωκάς, αντιναύαρχος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Σπούδασε οικονομικά στη Λωζάννη και ασχολήθηκε με το θέατρο. Αρχικά εμφανίστηκε ως ηθοποιός σε διάφορες παραστάσεις και στη συνέχεια, το 1919, άρχισε να αναλαμβάνει ενδυματολογικές δουλειές για να εξελιχθεί σε αποκλειστικό συνεργάτη του Εθνικού Θεάτρου (1931 - 1966). Ο όρος ενδυματολόγος εισήχθη στο ελληνικό θέατρο ειδικά για τον Αντώνη Φωκά. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με την Κατίνα Παξινού, τον Αιμίλιο Βεάκη, την Μαρίκα Κοτοπούλη κ.α. Συνολικά υπολογίζεται ότι δημιούργησε κουστούμια για 224 παραστάσεις του Εθνικού Θέατρου.
Για την καλλιτεχνική του δραστηριότητα τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Β. Τάγματος του Γεωργίου του Α΄ (1939) και με το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών (1978).
Απεβίωσε στην Αθήνα. Από το 1920 μέχρι και το 1954 εργάστηκε στη Λαΐκή Τράπεζα.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Φωκάς εργάστηκε ως ενδυματολόγος
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι Κατηγορία:Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Μαράτ Ιζμάιλοφ
Ο Μαράτ Ναίλεβιτς Ιζμάιλοφ (ρωσικά: Мара́т Наи́левич Изма́йлов, 21 Σεπτεμβρίου 1982) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Αραράτ Μόσχας.
Ρωσία
Ο Ιζμάιλοφ άρχισε την καριέρα του στην νεανική ομάδα της Λοκομοτίβ Μόσχας και ήταν από τους πιο σημαντικούς παίκτες της ομάδας, όταν αυτή κατέκτησε το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας τα έτη 2002 και 2004 - το 2001, ο Ιζμάιλοφ έλαβε το βραβείο του Καλύτερου Νεαρού Παίκτη. Ωστόσο, ο Ιζμάιλοφ υπέφερε και από τραυματισμούς. Στις 25 Οκτωβρίου 2011, ο Μαράτ βοήθησε την ομάδα του στον αγώνα απέναντι στην ΡΣΚ Άντερλεχτ, για το Τσάμπιονς Λιγκ 2011-02 - ο αγώνας έληξε με σκορ 5:1 υπέρ των Ρώσων.
Σπόρτινγκ
Τον Ιούλιο του 2007, η Σπόρτινγκ Λισαβόνας δανείστηκε τον Ιζμάιλοφ, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στο Σουπερ Καπ Πορτογαλίας απέναντι στην Πόρτο - ο αγώνας έληξε με σκορ 1:0 και το μοναδικό τέρμα του αγώνα πέτυχε ο Μαράτ, ο οποίος ήταν και τραυματίας.
Στις 6 Οκτωβρίου 2007, ο Ιζμάιλοφ μπήκε ως αλλαγή και πέτυχε δύο τέρματα απέναντι στην Βικτόρια Α.Σ. (η Σπόρτινγκ νίκησε με σκορ 3:0), ενώ επίσης βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει την δεύτερη θέση του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Πορτογαλίας και να νικήσει την Πόρτο στον τελικό του Κυπέλλου Πορτογαλίας. Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, υπέγραψε νέα συμφωνία με την Σπόρτινγκ, η οποία έδωσε 4.5 εκατομμύρια ευρώ στην Λοκομοτίβ Μόσχας.
Στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πορτογαλίας 2009-10, τα φυσικά προβλήμα του Ιζμάιλοφ επανήλθαν στο προσκήνιο και αναγκάστηκε να περάσει τρεις μήνες στο περιθώριο εξαιτίας τραυματισμού στο γόνατο. Επέστρεψε στις προπονήσεις μετά την απόλυση του Πάουλο Μπέντο, αλλά πέρασε τις επόμενες χρονιές στο περιθώριο εξαιτίας τραυματισμού στο γόνατο, ενώ επίσης υπήρξαν φιλονικίες με το διοικητικό συμβούλιο της Σπόρτινγκ για το θέμα αυτό.
Διεθνής καριέρα
Ο Ιζμάιλοφ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ρωσίας στην ηλικία των 19 και συμμετείχε σε δύο αγώνες του Mundial 2002, καθώς επίσης και σε δύο αγώνες του Euro 2004. Στις 25 Μαΐου 2012, ο Μαράτ συμπεριελήφθη στην 23μελή σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2012.
Ομάδες
Μέχρι τις 19 Μαϊου 2012.
Εθνική Ρωσίας
Μέχρι τις 26 Μαϊου 2012.
Χλωροξικό οξύ
Το χλωροξικό οξύ ή χλωροξικό οξύ [ αγγλικά (Mono)ChloroAcetic acid] είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C2H3ClO2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο ClCH2CO2H. Είναι το απλούστερο χλωρoκαρβοξυλικό οξύ, το οποίο είναι μια χρήσιμη συνθετική πρόδρομη ύλη για την οργανική σύνθεση. Το χημικά καθαρό χλωροξικό οξύ, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι άχρωμο στερεό. Συγγενικές ενώσεις του είναι το φθοροξικό οξύ (FCH2CO2H), το βρωμοξικό οξύ (BrCH2CO2H), το ιωδοξικό οξύ (ICH2CO2H), το διχλωροξικό οξύ (Cl2CHCO2H) και το τριχλωροξικό οξύ (Cl3CCO2H).
Ιστορία
Το χλωροξικό οξύ πρωτοπαράχθηκε (αν και σε χημικά μη καθαρή μορφή) το έτος 1843, από το γάλλο χημικό Φέλιξ ΛεΜπλάνκ (Félix LeBlanc, 1813-1886). Η παραγωγή αυτή έγινε με φωτοχημική (χρησιμοποιώντας ηλιακό φως) χλωρίωση οξικού οξέος (CH3CO2H). Λίγο αργότερα, το 1857, παράχθηκε σε χημικά καθαρή μορφή από το γερμανό χημικό Ρέινχολντ Χόφφμανν (Reinhold Hoffmann, 1831-1919), με την ίδια μέθοδο, δηλαδή με φωτοχημική χλωρίωση «παγόμορφου», δηλαδή χημικά καθαρού (αυτήν τη φορά) οξικού οξέος. Τέλος, επίσης το 1857, ο γάλλος χημικός Τσαρλς Αντόλφ Βουρτζ (Charles Adolphe Wurtz), παρασκεύασε χλωροξικό οξύ με υδρόλυση χλωρακετυλοχλωριδίου (ClCH2COCl).
Παραγωγή
Η παγκόσμια ετήσια βιομηχανική παραγωγή του χλωραιθανικού οξέος το 2010 ήταν 706.000 τόνοι, πάνω από το ήμισυ της οποίας παράγονταν από την Κίνα. Άλλες χώρες με σημαντική ετήσια παραγωγική χωρητικότητα σε χλωροξικό οξύ είναι η Γερμανία (105.000 τόνοι, η Ολλανδία (100.000 τόνοι), η Ινδία (>65.000 τόνοι) και οι ΗΠΑ (55.000 τόνοι).
Το 2017, η ετήσια παγκόσμια παραγωγή χλωροξικού οξέος ανέρχονταν σε περίπου 420.000 τόνους.
Μέθοδοι παραγωγής
Το χλωροξικό οξύ παράγεται βιομηχανικά μέσω δύο (2) κύριων παραγωγικών οδών:
Η άλλη κύρια βιομηχανική οδός περιλαμβάνει την υδρόλυση τριχλωραιθενίου (CCl2=CHCl), χρησιμοποιώντας θειικό οξύ (H2SO4) ως καταλύτη:
Η παραπάνω αναφερόμενη συνολική στοιχειομετρική εξίσωση αναλύεται ως ακολούθως: Αρχικά γίνεται αντίδρση προσθήκης ύδατος στο τριχλωραιθυλένιο. Αποτέλεσμα της αντίδρασης αυτής είναι η ενδιάμεση παραγωγή 1,1,2-τριχλωραιθανόλης (ClCH2CCl2OH):
Η ένωση αυτή (1,1,2-τριχλωραιθανόλη) είναι ασταθής και αυταφυδροχλωριώνεται, παράγοντας χλωρακετυλοχλωρίδιο:
To χλωρακετυλοχλωρίδιο στη συνέχεια υδρολύεται σε χλωροξικό οξύ, δηλαδή παρόμοια με τη μέθοδο που πρωτοχρησιμοποίησε ο Βουρτζ (δείτε παραπάνω, στην «Ιστορία»):
Προσθέτοντας κατά μέλη τις τρεις (3) παραπάνω μερικές στοιχειομετρικές εξισώσεις παράγεται η παραπάνω αναφερόμενη συνολική στοιχειομετρική εξίσωση.
Η μέθοδος αυτή της υδρόλυσης χρησιμοποιείται όταν απαιτείται χημικά καθαρό χλωροξικό οξύ, γιατί με τη μέθοδο της χλωρίωσης οξικού οξέος συμπαράγονται διχλωραιθοξικό οξύ και τριχλωροξικό οξύ, που είναι (σχετικά) δύσκολο (και άρα ασύμφορο) να διαχωριστούν από το χλωροξικό οξύ με απόσταξη. Ωστόσο, οι σημαντικές επιπλέον ποσότητες υδροχλωρίου που συμπαράγονται και απελευθερώνονται, με αρνητική επίπτωση στο περιβάλλον, είτε ανάγκη εξουδετέρωσης, έχει οδηγήσει σε αυξανόμενη δημοτικότητα την παραγωγική οδό της αλογόνωσης οξικού οξέος.
Χημική δραστικότητα και εφαρμογές
Μια αντίδραση που υπογραμμίζει τη χρησιμότητα του χλωροξικού οξέος ως πρόδρομης ένωσης για την οργανική χημεία είναι η O-αλκυλίωση σαλικυλαλδεΰδης από χλωροξικό οξύ, ακολουθούμενης από αποκαρβοξυλίωση του ενδιάμεσα σχηματιζόμενου αιθέρα, παράγοντας (τελικά) βενζοφουράνιο: χωρίς-πλαίσιο|50x50εσχωρίς-πλαίσιο|50x50εσ
Μια άλλη μεγάλη κλίμακας εφαρμογή του χλωροξικό οξύ είναι η χρήση του ως πρόδρομη ένωση για πυκνωτικό μέσο για την καρβοξυμεθυλοκυτταρίνη και το καρβοξυμεθυλάμυλο.
Ασφάλεια
Όπως και τα άλλα χλωραιθανικά οξέα (δηλαδή το διχλωροξικό οξύ και τριχλωροξικό οξύ), αλλά και οι συγγενικοί αλ(υδρογον)άνθρακες, το χλωροξικό οξύ είναι επικίνδυνο αλκυλιωτικό μέσο. Το LD50 της ένωσης για τους αρουραίους ανέρχεται σε 76 kg/m³.
Το χλωροξικό οξύ εύκολα διαπερνά το δέρμα και τους βλεννογόνους, πέρνοντας μέρος στο κυτταρικό σύστημα παραγωγικής ενέργειας. Η έκθεση του δέρματος σε υψηλής συγκέντρωσης (περί το 80%) διαλύματος σε χλωροξικό οξύ, αρχικά φαίνεται ότι δεν προκαλεί μεγάλη βλάβη, αλλά η συστημική δηλητηρίαση που προκαλεί μπορεί να είναι παρούσα σε (μερικές) ώρες. Η έκθεση σε χλωροξικό οξύ μπορεί να είναι θανατηφόρα, αν πάνω από το 6% της επιφάνειας του σώματος εκτεθεί στην επίδραση αυτής της ένωσης. Το χλωροξικό νάτριο (ClCH2CO2Na) δεν διαπερνά το δέρμα όπως το οξύ, αλλά μπορεί να προκαλέσει παρόμοιες βλάβες αν ο χρόνος έκθεσης ή και η επιφάνεια έκθεσης είναι (αρκετά) μεγαλύτερες.
Σε περίπτωση έκθεσης θύματος σε χλωροξικό οξύ, απαιτείται άμεσος καθαρισμός της περιοχής του σώματος που εκτέθηκε σε αυτήν τη χημική ένωση με νερό ή καλύτερα με όξινο ανθρακικό (HCO3-) διάλυμα, ώστε τουλάχιστον να εξουδετερωθεί ως οξύ και να αποφευχθεί έτσι η επιπλέον απορρόφησή του από το δέρμα.
Το αντίδοτο στη δηλητηρίαση από χλωροξικό οξύ είναι το διάλυμα διχλωραιθανικού νατρίου (CHCl2CO2Na, 50 mg/kg, με έκπλυση για πάνω από 10 λεπτά της ώρας και επανάληψη μετά από 2 ώρες. Απαιτείται διπλή δόση αν έχει συμβεί αιμοδιάλυση του χλωραιθανικού οξέος).
Το χλωροξικό οξύ έχει ταξινομηθεί στις εξαιρετικά βλαβερές ουσίες από τις ΗΠΑ, όπως ορίστηκε στο Κεφάλαιο 302 του Emergency Planning and Community Right-to-Know Act των ΗΠΑ (42 U.S.C. 11002) και οι εγκαταστάσεις που το παράγουν, αποθηκεύουν ή το χρησιμοποιούν σε σημαντικές ποσότητες απαιτείται αυστηρώς να πληρούν σαφείς προδιαγραφές ασφαλείας.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:C2
HayPost
Η HayPost (αρμενικά: Հայփոստ) είναι ο επίσημος εθνικός φορέας ταχυδρομικών υπηρεσιών της Αρμενίας, ο οποίος παρέχει ταχυδρομικές, επί πληρωμής και λιανικές υπηρεσίες. Η Haypost λειτουργεί σήμερα μέσα από 900 ταχυδρομεία σε όλη την Αρμενία, ευρισκόμενα από τις αστικές έως τις πιο απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμενία-επέκταση Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Αρμενία
ΑΦΚ Τουμπίζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου Κατηγορία:ΑΦΚ Τουμπίζ
Ενρίκε Μάιερ
Ο Ενρίκε Μάιερ (λατινικό αλφάβητο : Enrique 'Bubi' Maier), (Βαρκελώνη 31 Δεκεμβρίου 1910 – Μαδρίτη 22 Αυγούστου 1981), Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Αδελφή του ήταν η Ιζαμπέλ Μάιερ επίσης πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Στο πρωτάθλημα Ισπανίας ήταν πρώτος στο απλό το 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934 και το 1935, στο διπλό το 1930, 1932, 1934, και 1935, στο μεικτό ήταν το 1929, 190 και το 1934.
Ήταν νικητής στο μεικτό του Γουίμπλεντον το 1932 με συμπαίκτρια την Ελίζαμπεθ Ράιαν και στο αμερικανικό όπεν το 1935 με συμπαίκτρια την Σάρα Πάλφρι. Είχε παίξει στα ημιτελικά του απλού του Γουίμπλετον το 1932 και στο αμερικανικό όπεν το 1935.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για την Ισπανία σε 7 διοργανώσεις από το 1929 έως το 1935 με ρεκόρ 13 νίκες και 13 ήττες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Εμπραχίμ Αφσάρ
Ο Εμπραχίμ Μιρζά ή Eμπραχίμ Σαχ Αφσάρ,, (απεβ. το 1749) από τη Δυναστεία των Αφσαριδών ήταν ο σάχης της Περσίας κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας των Αφσαριδών από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1748.
Βιογραφία
Γεννημένος με το όνομα Moχάμαντ-Αλί, ήταν γιος του Eμπραχίμ Χαν Αφσάρ (Mοχάμαντ-Εμπραχίμ Μπεγκ), και επομένως αδελφός τού Aντέλ Σαχ και ανιψιός τού Nαντέρ Σαχ. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1739, πήρε το όνομα Eμπραχίμ Μπεγκ. Ανέτρεψε τον αδελφό του για να καταλάβει την εξουσία και τον τύφλωσε στις 6 Ιουλίου 1748. Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα τα δικά του στρατεύματα επαναστάτησαν εναντίον του. Σκοτώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου, τερματίζοντας τη σύντομη βασιλεία του. Τον Εμπραχίμ διαδέχθηκε ο εγγονός τού Ναντέρ, ο Σαχρόχ Μιρζά, ο οποίος εξελέγη από τους ευγενείς για να ανέβει στο θρόνο.
How to Get Away with Murder
Το How to Get Away with Murder είναι αμερικάνικη δραματική τηλεοπτική σειρά η οποία έκανε πρεμιέρα στο ABC στις 25 Σεπτεμβρίου του 2014. Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Πίτερ Νόγουολκ, με παραγωγό την Σόντα Ράιμς και διανομέα το ABC Studios. Η Βαϊόλα Ντέιβις πρωταγωνιστεί στο ρόλο μιας καθηγήτριας νομικής ενός αριστοκρατικού πανεπιστημίου της Φιλαδέλφειας, η οποία μαζί με τέσσερις μαθητές της, εμπλέκονται σε μια πλοκή δολοφονίας. Η σειρά στην Ελλάδα και στην Κύπρο προβάλλεται από το Fox Life και το Netflix.
Το καστ της σειράς απαρτίζεται από την Βαϊόλα Ντέιβις ως Ανναλίζ Κίτινγκ, τον Άλφρεντ Ένοχ, τον Τζακ Φαλάχι, την Άτζα Ναόμι Κινγκ, τον Ματ ΜακΓκόρι και την Κάρλα Σόουζα ως τους μαθητές της, τον Τσάρλι Γουέμπερ και την Λίζα Βάιλ ως τους βοηθούς της, την Κέιτι Φίντλεϊ ως την πελάτισσα της, και τον Μπίλι Μπράουν ως ντετέκτιβ της αστυνομίας.
Αν και το ABC συνήθως δεν ανακοινώνει τις επίσημες ανανεώσεις τους μέχρι την Παρασκευή πριν από τα upfront τον Μάιο, η σειρά ανανεώθηκε για μια δεύτερη σεζόν για τη σεζόν 2015-16 με ένα promo που προβλήθηκε μετά το φινάλε της πρώτης σεζόν και μια προηγούμενη δήλωση της Βιόλα Ντέιβις επιβεβαιώνοντας επίσης την ανανέωση κατά το τέλος των γυρισμάτων για την πρώτη σεζόν.
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2017, το ABC ανανέωσε τη σειρά για την 4η σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 28 Σεπτεμβρίου του 2017.
Πλοκή
Το How to Get Away with Murder ακολουθεί την προσωπική και επαγγελματική ζωή της Ανναλίζ Κίτινγκ, μιας καθηγήτριας ποινικού δικαίου στο φανταστικό Πανεπιστήμιο του Μίντλετον στη Φιλαδέλφεια, μία από τις πιο εκλεκτές νομικές σχολές στην Αμερική. Μια συνήγορος υπεράσπισης, η Ανναλίζ επιλέγει μια ομάδα από τους καλύτερους μαθητές της τάξης από το πανεπιστήμιο της για να εργαστούν στο γραφείο της. Αυτοί είναι ο Κόνορ Γουόλς, η Μικαέλα Πρατ, ο Άσερ Μίλστοουν, η Λόρελ Καστίγιο και ο Γουές Γκίμπινς. Στην προσωπική της ζωή, η Ανναλίζ ζει με τον σύζυγό της, Σαμ Κίτινγκ, αλλά έχει επίσης και μια μυστική σχέση με τον Νέιτ Λέιχυ, ένα τοπικό αστυνομικό της Φιλαδέλφειας. Καθώς η επαγγελματική και προσωπική της ζωής της ξεκινούν να συγκρούονται, η Ανναλίζ και οι μαθητές της άθελά τους περιπλέκονται σε μια πλοκή δολοφονίας.
Κύκλος 2 (2015-16)
Τα πρώτα εννέα επεισόδια του 2ου κύκλου επικεντρώνονται στην υπόθεση του Κέιλεμπ και της Κάθριν Χάπσταλ οι οποίοι κατηγορούνται για τον θάνατο των πλούσιων γονιών τους. Ο Γουές συνεργάζεται με τον αδερφό της Ρεμπέκα για να τη βρουν. Ο Κόννορ προσπαθεί στη σχέση του με τον Όλιβερ ενώ παράλληλα ο Άσερ συνεργάζεται με την εισαγγελέα Έμιλυ Σινκλέρ για να καλύψει τα μυστικά του. Η Έμιλυ Σινκλέρ δολοφονείται κι η Άνναλιζ βοηθά να το καλύψουν. Για να το καλύψουν όμως ο Γουές αναγκάζεται από την Άνναλιζ να τη πυροβολήσει στο στομάχι.
Το δεύτερο μέρος της σεζόν επικεντρώνεται στην έρευνα που κάνει ο Γουές για την προ 10 χρόνων αυτοκτονία της. Μέσω χρονικών αναδρομών αποκαλύπτεται με ποιο τρόπο εμπλέκεται η Άνναλιζ στο θάνατο της μητέρας του Γουές. Η σεζόν τελειώνει με την Άνναλιζ να μαθαίνει πως ο Φράνκ είναι υπεύθυνος για ένα τροχαίο που είχε η ίδια όταν ήταν έγκυος και που της στέρησε τη ζωή του παιδιού της. Η Άνναλιζ αποφασίζει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα δωρεάν νομικής βοήθειας ενώ παράλληλα παλεύει με το αλκοόλ. Ο Όλιβερ ξεκινά να δουλεύει για την Άνναλιζ και χωρίζει με τον Κόννορ. Η Μικαέλα κι ο Άσερ έχουν σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ τους. Ο Γουές μαθαίνει ποιος είναι ο πατέρας του αλλά τη στιγμή που του μιλά, ο πατέρας του πυροβολείται από έναν άγνωστο.
Κύκλος 3 (2016-2017)
Τα πρώτα εννέα επεισόδια του 3ου κύκλου επικεντρώνονται στον θάνατο του πατέρα του Γουές, Γουάλας Μαχόνυ. Ένα νέο μυστήριο ξετυλίγεται όταν το σπίτι της Άνναλιζ καίγεται και ένας άνθρωπος βρίσκεται απανθρακωμένος. Η Άνναλιζ συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται. Σταδιακά αποκαλύπτεται πως ο άνθρωπος που κάηκε στο σπίτι της Άνναλιζ είναι ο Γουές. Η Άνναλιζ περνάει δύσκολα στη φυλακή ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτεται ότι ο Γουές ήταν νεκρός πριν τη φωτιά. Η Λόρελ μαθαίνει πως είναι έγκυος και το παιδί είναι του Γουές. Παρά τις προσπάθειες της Μπόνι, το δικαστήριο δεν ελευθερώνει την Άνναλιζ.
Ο Φράνκ πηγαίνει στην αστυνομία και καταθέτει πως αυτός σκότωσε τον Γουές. Η εισαγγελέας, κυρίως για λόγους εκδίκησης εναντίον της Άνναλιζ, δε συλλαμβάνει τον Φράνκ. Αργότερα και μετά την κατάθεση της Λόρελ, ο Φράνκ συλλαμβανεται και μετά από προσπάθειες η Άνναλιζ ελευθερώνεται. Την ίδια στιγμή το πτώμα του Γουές εξαφανίζεται. Μετά από μια σειρά γεγονότων, ο Κόνορ ομολογεί ότι βρήκε τον Γουές αναίσθητο το βράδυ πριν τη μεγάλη έκρηξη και προσπάθησε να τον επαναφέρει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Λόρελ στρέφεται εναντίον του και απελπισμένη προσπαθεί να λύσει μόνη της το μυστήριο. Αποκαλύπτεται ότι ο αληθινός πατέρας του Γουές δεν ήταν ο Γουάλας Μαχόνυ, αλλά ο νεότερος γιος αυτού, δηλαδή ο Τσαρλς Μαχόνυ. Με σκοπό να παγιδεύσει τον Τσαρλς, η Λόρελ βάζει την Μικαέλα να φλερτάρει μαζί του και αυτός ανταποκρίνεται. Πριν όμως η Λόρελ σπεύσει να εμπλακεί, ένας παλιός της φίλος, ο Ντομινίκ την χαιρετάει και σε ένα φλας μπακ αποκαλύπτεται στο κοινό ότι ο Ντομινίκ σκότωσε τον Γουές μετά από εντολή του πατέρα της Λόρελ.
Κύκλος 4
Η Ανναλίζ μετά από παράκληση ενώπιον δικαστηρίου αποκτά ξανά την άδεια να επιστρέψει στη δουλειά της, με την υπόσχεση να μείνει μακριά από το ποτό και να επισκέπτεται τακτικά ψυχολόγο. Η Λόρελ αν και λέει ψέματα στον πατέρα της ότι έκανε έκτρωση, στην πραγματικότητα κρατάει το παιδί. Η Ανναλίζ γράφει συστατικές επιστολές στους 4 μαθητές της και την Μπόνυ και τους προτρέπει να βρουν αλλού δουλειά. Ταυτόχρονα η Λόρελ πείθει την Μικαέλα να συνεργαστούν ώστε να βρουν για ποιον λόγο ο πατέρας της σκότωσε τον Γουές.
Έπαινοι
Το How to Get Away with Murder έχει τιμηθεί με παραδοχές από τα People's Choice Awards, Image Awards, Screen Actors Guild, Golden Globe Awards και GLAAD Awards, καθώς και το American Film Institute.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της ShondaLand Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Απέννινα όρη
Τα Απέννινα Όρη (ιταλ.Appennini) αποτελούν οροσειρά που εκτείνεται σε μήκος 1350 χλμ. από τον βορρά ως τον νότο της Ιταλίας κατά μήκος της ανατολικής ακτής, διασχίζοντας όλη τη χερσόνησο και σχηματίζοντας τη «σπονδυλική στήλη» της χώρας, η οποία σε πλάτος κυμαίνεται από 40 ως 120 χιλιόμετρα. Τα ποτάμια που κατεβαίνουν από τα Απέννινα έχουν μικρή παροχή, επειδή στο ορεινό αυτό σύστημα δεν υπάρχουν παγετώνες, όπως στις Άλπεις και μεγάλες λιμναίες λεκάνες που παίζουν ρυθμιστικό ρόλο. Χαρακτηρίζονται όμως από απότομες πλημμύρες, αρκετά συχνά καταστρεπτικές. 400px|right
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα φαίνεται να προέρχεται από την κελτική λέξη pen, βουνοκορφή: αρχικά ανήκε στο βόρειο τμήμα της οροσειράς, από τις Θαλάσσιες Άλπεις ως την Ανκόνα και ο Πολύβιος είναι πιθανώς ο πρώτος συγγραφέας που το επεξέτεινε σε όλη την οροσειρά, μη διαχωρίζοντας ουσιαστικά τα Απέννινα από τις Θαλάσσιες Άλπεις και επεκτείνοντας το πρότερο όνομα ως τη Μασσαλία. Από τα Απέννινα όρη έχει πάρει το όνομά της μια οροσειρά της Σελήνης.
Γεωλογικός σχηματισμός
Τα Απέννινα είναι μία από τις οροσειρές που σχηματίστηκαν μαζί με τις Άλπεις λόγω των αλπικών πτυχώσεων που έγιναν κατά την Τριτογενή περίοδο και στον σχηματισμό τους συνέβαλαν δύο μάζες, η Σαρδηνοκορσική και η Βαλκανική, πάνω στις οποίες ασκήθηκαν πτυχωσιγενείς δυνάμεις αντίθετης φοράς, οι οποίες καθόρισαν την πτύχωση και ανύψωση της οροσειράς. Στη περιοχή επικρατούν οι νεογενείς σχηματισμοί, που αντιπροσωπεύονται από αργίλους, ψαμμίτες, ασβεστόλιθους. Πρόκειται ως επί το πλείστον για εδάφη χαλαρά, συχνά ασύνδετα που εύκολα παθαίνουν καθίζηση και κατάρρευση. Τα παλαιότερα στρώματα των Απεννίνων είναι των Απουανών Άλπεων, της Μεταλλοφόρου Οροσειράς και των Καλαβρίων Άλπεων. Υπάρχουν επίσης και ηφαιστειογενή πετρώματα που σχηματίζουν το όρος Αμιάτα (ιταλ.Amiata), τους λόφους Αλμπάνι (ιταλ.Colli Albani) και πολλά υψώματα της Καμπανίας.
Βόρεια Απέννινα
Τα βόρεια Απέννινα χωρίζονται σε δύο τμήματα:α)από τη μία τα Λιγουρικά που εκτείνονται κατά μήκος της ακτής και αφήνουν να σχηματίζονται μόνο μερικές στενές παραθαλάσσιες πεδιάδες όπου καλλιεργούνται σιτηρά κι ελιές, κι από την άλλη τα Τοσκανικά, με υψηλότερη κορυφή το Μόντε Τσιμόνε (ιταλ.Monte Cimone ) (2165 μ.). Στις Απουανές Άλπεις, παράκτια οροσειρά με ασβεστολιθικά πετρώματα, βρίσκονται τα μεγάλα λατομεία μαρμάρων της Καρράρας.
Κεντρικά Απέννινα
Τα κεντρικά Απέννινα, που εκτείνονται ως τον «αυχένα» Φορλί, είναι το σημαντικότερο τμήμα του ορεινού συστήματος. Περιλαμβάνει το Γκραν Σάσσο ντ' Ιτάλια (2912μ.), την υψηλότερη κορυφή ολόκληρου του ορεινού συστήματος. Η υψηλότερη κορυφή των Απεννίνων(2912μ.)Gran Sasso d'Italia|thumb|400px|right Τα επικρατέστερα πετρώματα είναι τα δευτερογενή ασβεστολιθικά που σχηματίζουν καρστικά οροπέδια. Επίσης το κλίμα στη περιοχή αυτή είναι δριμύ και η κλιμάκωση της βλάστησης πολύ σαφής: Ως τα 1000μ. καλλιέργειες σιτηρών, από τα 1000 ως τα 1800μ. δάσος, αρκετά περιορισμένο από τις αποψιλώσεις του 19ου αιώνα, κι επάνω από τα 1800 βοσκοτόπια για κοπάδια προβάτων.
Νότια Απέννινα
Τα νότια Απέννινα Φθάνουν ως το Στενό της Μεσσήνης. Στο δυτικό τμήμα τους τα ασβεστολιθικά πετρώματα σχηματίζουν πολλούς ορεινούς όγκους(2050 μ. στο Ματέζε) όπου οι μικρές βροχοπτώσεις και οι απότομες πλαγιές δεν επιτρέπουν καλλιέργειες. Στο ανατολικό επικρατούν τα αργιλικά πετρώματα και οι πλαγιές κατεβαίνουν ομαλά από τα 1200 στα 700μ. Νότια της πεδιάδας του Σίμπαρι, τα Απέννινα της Καλαβρίας αποτελούνται από παλαιούς γρανιτικούς όγκους: τη Σίλα (1928μ.), τη Σέρρα (1400μ.) και το Ασπρομόντε (1955μ.). Η Σίλα,με πολλές βροχοπτώσεις, καλύπτεται από περίφημο δάσος ελάτης όπου οι λίμνες χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Πέρα από τα στενά της Μεσσήνης,τα νότια Απέννινα συνεχίζονται με τα Πελορατινά όρη,τα όρη Νεμπρόντ και Λε Μαντονιέ, που φθάνουν τα 1979μ. στο Πίτσο Καρμπονάρα(Pizzo Carbonara)
Προαπέννινα
Από τον Άρνο έως τη χερσόνησο του Σορρέντο (Penisola sorrentina) προς τα δυτικά των Απεννίνων απλώνεται μία σειρά ορεινών όγκων που αποκαλούνται Προαπέννινα και χωρίζονται από τη κύρια οροσειρά με τη μέση κοιλάδα του Τίβερη και τις κοιλάδες του Σάκκο, του Λίρι και του Βολτούρνο. Μεταξύ των Απεννίνων και της Τυρρηνικής θάλασσας βρίσκονται και πολλοί ηφαιστειακοί όγκοι όπως το όρος Αμιάτα (1738μ.) όπου υπάρχουν ορυχεία υδραργύρου, στην Τοσκάνη τα όρη Βολτσίνι Τσιμίνο, Σαμπατίνι, Άλμπανι στο Λάκο, το Φλεγραίο πεδίο και ο Βεζούβιος (το μόνο εν ενεργεία ηφαίστειο των Απεννίνων στην Καμπανία.
Πηγές
Κατηγορία:Οροσειρές της Ιταλίας
Ιταλική Χερσόνησος
thumb|right|230px|Δορυφορική άποψη της Ιταλικής Χερσονήσου τον Μάρτιο του 2003
Εκτείνεται περίπου 1.000 χιλιόμετρα από την πεδιάδα του Πάδου στις νότιες απολήξεις των Άλπεων στο βορρά μέχρι την κεντρική Μεσόγειο Θάλασσα προς νότο και έχει συνολική έκταση 131.337 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρέχεται εξ ολοκλήρου των τριών παράκτιων πλευρών τις από τη Μεσόγειο και συγκεκριμένα από τα εξής πελάγη της: Το Αδριατικό στα ανατολικά, το Ιόνιο στα νότια, το Τυρρηνικό στα δυτικά και το Λυγουρικό στα βορειοδυτικά.
Ενδότερα της χερσονήσου υψώνονται τα Απέννινα όρη με υψηλότερη κορυφή την Κόρνο Γκράντε (που στα ελληνικά σημαίνει Μεγαλο Κέρας) με υψόμετρο 2.912 μέτρα που είναι και το υψηλότερο σημείο της χερσονήσου. Τα Απέννινα εκτείνονται ως οροσειρά σε όλο το τμήμα της σχηματίζοντας τη «ραχοκοκαλιά» της χερσονήσου και σε αυτά οφείλεται η μια από τις δύο ονομασίες της. Η χερσόνησος είναι πολύ γνωστή παγκοσμίως και για το ιδιαίτερο σχήμα της που θυμίζει μπότα.
Τα κράτη που περιλαμβάνονται στη χερσόνησο ή και αντιθέτως που την αποτελούν είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ιταλίας Κατηγορία:Περιοχές της Ευρώπης
Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
thumb|right|200px|Το επίσημο έμβλημα του Οργανισμού της Αποστολικής Διακονίας. Η Αποστολική Διακονία αποτελεί τον επίσημο Εκκλησιαστικό Οργανισμό πού τελεί υπό την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
1. Η μέριμνα για τον καταρτισμό και την επιμόρφωση Ιεροκηρύκων, Εξομολόγων και συνεργατών του εκκλησιαστικού έργου.
2. Η συστηματική μελέτη και οργάνωση γενικά του κατηχητικού έργου της Εκκλησίας, ο άρτιος καταρτισμός στελεχών και η συμπαράσταση στη σπουδάζουσα νεολαία.
4. Η φροντίδα για την μόρφωση κοινωνικών εργατών της Εκκλησίας και για την ενίσχυση του κοινωνικού της έργου.
5. Η μέριμνα για τις πάσης φύσεως εκδόσεις της Εκκλησίας.
Διοίκηση
Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αποστολικής Διακονίας τυγχάνει ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ενώ ως μέλη διορίζονται συνήθως κληρικοί της ελλαδικής Εκκλησίας και ακαδημαϊκοί. Τα σημερινά (Οκτ. 2006) μέλη του Συμβουλίου είναι
Τακτικά:
Αναπληρωματικά:
Ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος, ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος, οι καθηγητές Πανεπιστημίου Εμμανουήλ Κωνσταντινίδης και Γεώργιος Πατρώνος.
Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας είναι ο Επίσκοπος Φαναρίου Αγαθάγγελος.
Γενικοί Διευθυντές της έχουν διατελέσει στο παρελθόν αναγνωρισμένες προσωπικότητες στον χώρο της Θεολογίας όπως ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος και ο μακαριστός Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος
Αντρέι Έμπερχαρντ
Ο Αντρέι Αουγκούστοβιτς Έμπερχαρντ ή `Εμπεργκαρντ (ρωσ. Андрей Августович Эбергард, 9 Νοεμβρίου 1856 – 19 Απριλίου 1919) ήταν Ναύαρχος του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού, σουηδικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του.
Ο Έμπερχαρντ γεννήθηκε στην Πάτρα και απεφοίτησε από τη Ρωσική Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1878. Από το 1882 ως το 1884 υπηρέτησε στον ρωσικό στόλο του Ειρηνικού ως σημαιοφόρος. Το 1886 έγινε υπασπιστής του Ναυάρχου Σεστακώφ (τότε υπουργού Ναυτικών) και το 1891 υπασπιστής του Ναυάρχου Τυρτώφ στη μοίρα του Ειρηνικού. Το 1896 ο Έμπερχαρντ μετατάχθηκε στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας, όπου υπηρέτησε ως αξιωματικός των πυροβόλων στα θωρηκτά Εκατερίνα Β΄ και Τσέσμα. Το 1898 μετατάχθηκε στην `Απω Ανατολή, όπου κυβέρνησε το θωρακισμένο καταδρομικό Ναύαρχος Ναχίμωφ και έλαβε μέρος στην καταστολή της εξεγέρσεως των Μπόξερς στην Κίνα.
Κατά τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο ο Έμπερχαρντ ήταν ακόλουθος του Γιεβγκένι Ιβάνοβιτς Αλεξέγιεφ, αντιβασιλέα της Μαντζουρίας. Το 1905 διορίσθηκε κυβερνήτης του ρωσικού θωρηκτού Αυτοκράτωρ Αλέξανδρος Β΄ και το 1906 διορίσθηκε κυβερνήτης του θωρηκτού Παντελεήμων, του περίφημου δηλαδή θωρηκτού Ποτέμκιν όπως μετονομάσθηκε μετά την ανταρσία του 1905. Ο Έμπερχαρντ προάχθηκε σε υποναύαρχο το 1907 και σε αντιναύαρχο το 1909.
Ο Έμπερχαρντ υπηρέτησε ως αρχηγός του ρωσικού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από το 1908 και διοικητής του στόλου της Μαύρης Θάλασσας από το 1911. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμο το κορυφαίο του επίτευγμα ήταν η διοργάνωση του ναυτικού αποκλεισμού των ανθρακωρυχείων του Ζονγκουλντάκ, που εμπόδισε τον εφοδιασμό σε κάρβουνο τόσο του γερμανικού, όσο και του τουρκικού στόλου. Επίσης, διοίκησε τη ρωσική μοίρα θωρηκτών στη Ναυμαχία του Ακρωτηρίου Σάριτς. Επειδή όμως δίσταζε να αναλάβει περαιτέρω επιθετική δράση εναντίον τουρκικών θέσεων στον Βόσπορο, αντικαταστάθηκε από τον Αλεξάντρ Κολτσάκ το 1916.
Ο Έμπερχαρντ αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία το 1917. Η υπηρεσία ασφαλείας του σοβιετικού καθεστώτος, η Τσεκά, τον συνέλαβε το 1918, αλλά τον άφησε ελεύθερο. Πέθανε τον επόμενο χρόνο στην Αγία Πετρούπολη, σε ηλικία 62 ετών, και η σορός του αναπαύεται στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι της πόλεως αυτής.
Βιβλιογραφία - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ναύαρχοι
ΚΦΚ Τύρνχαουτ
Η ΚΦΚ Τύρνχαουτ (μεταξύ 2002-2015 ΚΦ Τύρνχαουτ) είναι μια βελγική ποδοσφαιρική ομάδα. Έδρα της ομάδας είναι από το 2010 το Stadsparkstadion, χωρητικότητας 3000 θεατών. Το 2018-19 συμμετείχε στην τέταρτη κατηγορία (Δεύτερη ερασιτεχνική κατηγορία Βελγίου). Ιδρύθηκε το 1912 σαν Turnhout Sport. Συνήθως αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία, ενώ το 1952 υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία. Καλύτερες στιγμές του συλλόγου υπήρξαν το 1931, το 1936 και το 1963, όταν κατάφερε να συμμετάσχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912 Κατηγορία:ΚΦΚ Τύρνχαουτ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Ιταλική αρχιτεκτονική
μικρογραφία|[[Πάνθεον (Ρώμη)|Πάνθεον, Ρώμη]] μικρογραφία| Βασιλική του Φόρουμ της Πομπηίας Η Ιταλική αρχιτεκτονική διακρίνεται από ομοιογένεια κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επηρεασμένη από την ελληνική αρχιτεκτονική (η οποία είχε αφήσει σημαντικά ίχνη στη Μεγάλη Ελλάδα, στους ναούς του Αγκριτζέντο, του Σελινούντα και του Ποσειδωνία (Μεγάλη Ελλάδα)) και από τους Ετρούσκους (που προκάλεσε την προσοχή του Βιτρούβιος ), η Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική απέκτησε τα δικά της χαρακτηριστικά, με αποτέλεσμα, σε σύγκριση με το προηγούμενο αρχιτεκτονικό της στυλ, να συνδεθεί περισσότερο με τον εσωτερικό χώρο και με ένα ισχυρό σχήμα που προκύπτει από τη χρήση καμαρών, θόλων και αψίδων.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα, στα οποία καταγράφεται συχνά η χρήση καινοτόμου σκυροδέματος, βρίσκονται στις θέρμες ( Terme di Caracalla, Terme di Diocleziano και άλλοι), στα αμφιθέατρα ( Colosseum, Arena di Verona ), σε θέατρα ( Teatro di Marcello ), σε βασιλικές (όπως η βασιλική του Maxentius ), σε ναούς (μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το Πάνθεον ) και στην πολιτική αρχιτεκτονική (για παράδειγμα η γέφυρα του Τιβερίου στο Ρίμινι )
Παλαιοχριστιανική και βυζαντινή αρχιτεκτονική
μικρογραφία| [[Βασιλική του Αγίου Απολλινάριου στην Κλάση|Sant'Apollinare στο Classe, Ραβέννα]] μικρογραφία| Η [[Βυζάντιο|βυζαντινή εκκλησία που ονομάζεται Cattolica di Stilo]] Στην πρώιμη χριστιανική εποχή, με την εξάπλωση του χριστιανισμού, τα μοντέλα των ρωμαϊκών βασιλικών ξαναχρησιμοποιήθηκαν από τις ιταλικές εκκλησίες, με έναν κεντρικό ναό που πλαισιώνεται από πλευρικούς διαδρόμους. Αυτό είναι το σχέδιο στο οποίο μπορούν να εντοπιστούν οι βασιλικές της Santa Sabina, της Santa Maria Maggiore και των αρχαίων βασιλικών του San Pietro στο Βατικανό και του San Paolo fuori le mura στη Ρώμη. Τα κεντρικά συστήματα κατασκευάστηκαν στην ίδια πόλη, όπως το βαπτιστήριο Lateran και η Santa Costanza.
Ακόμα και στη Ραβέννα, πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από το 404, οι μεγαλύτερες εκκλησίες χτίστηκαν σύμφωνα με το σχέδιο της βασιλικής ( Sant'Apollinare in Classe, Sant'Apollinare Nuovo ), αλλά οι συνεισφορές στην ανάπτυξη του κεντρικού σχεδίου ήταν επίσης πρωτότυπες ( San Vitale, Mausoleo of Galla Placidia, Βαπτιστήριο των Ορθόδοξων, Βαπτιστήριο των Αριανών, Μαυσωλείο των Θεοδωρικών ). Έξω από τα δύο κύρια κέντρα της Αυτοκρατορίας, αξιοσημείωτα είναι, η εκκλησία του San Salvatore στο Spoleto και η βασιλική του San Lorenzo στο Μιλάνο.
Πρωτο-μεσαιωνική αρχιτεκτονική
Αν εξαιρέσουμε την εκκλησία του San Pietro στην Τοσκάνη, της οποίας τα θεμέλια είναι ακόμα αβέβαια, η μετάβαση από την παλαιοχριστιανική στην πρωτο-μεσαιωνική αρχιτεκτονική στην Ιταλία δεν είναι ιδιαίτερα εμφανής. Παραδείγματος χάριν, οι ρωμαϊκές βασιλικές της Santa Maria στην Domnica, της Sant'Agnese fuori le mura, της Santa Maria στο Cosmedin και της Santa Prassede αναφέρονται σε μεγάλο βαθμό  στα παλαιοχριστιανικά μοντέλα, καθώς, αν και με κάποιες καινοτομίες, το Αβαείο της Πομπόσας, η εκκλησία του Ο Σαν Σαλβατόρε στη Μπρέσια και ο Ναός της Λομβαρδίας του Cividale del Friuli ((το τελευταίο, ωστόσο, είναι εκπληκτικό για την πλανημετρική σύλληψή του). ).
Ρωμανική αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία| [[Καθεδρικός ναός της Πίζας]] Οι πλανημετρικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Γαλλία και τη Γερμανία κατά τη Ρωμανική περίοδο δεν έφτασαν αμέσως στην Ιταλία, όπου, μεταξύ του ενδέκατου και του δωδέκατου αιώνα, συνεχίστηκε η κατασκευή βασιλικών, συνήθως χωρίς ένα transept (πτέρυγα ναού). Ωστόσο, περιπατητικά και ακτινικά παρεκκλήσια εμφανίστηκαν στο αβαείο του Sant'Antimo και στην Aversa.
Μπο Γιόχανσον
Ο Μπο Γιόχανσον (Bo Johansson) γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1942 στο Κρίστνταλα (Kristdala) και είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής από τη Σουηδία με το παρατσούκλι Μπος (Bosse). Μεταξύ άλλων εργάστηκε ως προπονητής στις εθνικές ομάδες της Ισλανδίας και της Δανίας, πήρε τίτλους με συλλόγους στη Σουηδία, στη Νορβηγία και στη Δανία, ενώ εργάστηκε για μια σεζόν και στην Ελλάδα στον Πανιώνιο.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Ρωμανική αρχιτεκτονική
Κατά το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, καταγράφηκε η ανέγερση της μονής Montecassino, με ένα εγκάρσιο να μην προεξέχει από το σώμα του κτηρίου και τις αψίδες στο τέλος κάθε ενός από τους τρεις κλίτους. Το σημαντικότερο κτίριο στη νότια Ιταλία, ωστόσο, βρίσκεται στη βασιλική του San Nicola στο Μπάρι ( 1087 ), το οποίο έχει ένα εγκάρσιο, εναλλάξιμο στήριγμα κατά μήκος του κυρίως ναού και δύο πύργους στην πρόσοψη σύμφωνα με τη Νορμανδική χρήση  Νορμανδική χρήση.
Μπο Γιόχανσον
Ποδοσφαιριστής
Ως ποδοσφαιριστής ξεκίνησε στην Άριελ και στη συνέχεια αγωνίστηκε δέκα χρόνια στην Κάλμαρ (1962-1972) και άλλα τέσσερα στη Λιντσντάλς (Lindsdals IF) ως το 1976 που σταμάτησε. Στη διάρκεια της καριέρας του δεν ευτύχησε να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Ρωμανική αρχιτεκτονική
Επίσης στη βόρεια Ιταλία, οι κύριοι καθεδρικοί ναοί χαρακτηρίστηκαν από την παρουσία επιβλητικών εξωτερικών βαπτιστηρίων (όπως το βαπτιστήριο Κρεμόνα και το βαπτιστήριο της Πάρμας), αν και το πιο διάσημο βαπτιστήριο βρίσκεται στην κεντρική Ιταλία, στην Πίζα.
Από την άλλη πλευρά, στη Φλωρεντία ευνοήθηκαν τα αρχιτεκτονικά μοτίβα της Ρωμαϊκής εποχής, δημιουργώντας αυτό που οι κριτικοί ονόμασαν το πρωτό-αναγεννησιακό στυλ ( βασιλική του San Miniato al Monte, Βαπτιστήριο του San Giovanni, εκκλησία του Santi Apostoli, Badia Fiesolana στο Fiesole ). Παρόμοιο ενδιαφέρον για την αρχαιότητα μπορεί να βρεθεί στη Ρώμη και στα περίχωρά της (προσόψεις του καθεδρικού ναού της Civita Castellana και του San Lorenzo έξω από τα τείχη του Vassalletto ).
Μπο Γιόχανσον
Προπονητής
Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε ομοσπονδιακός προπονητής στην Εθνική Ισλανδίας και το 1992 πήγε στη Σίλκεμποργκ της Δανίας, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1994. Μεσολάβησε μια χρονιά στη φινλανδική Ελσίνκι και το 1996 ανέλαβε την εθνική ομάδα της Δανίας.
Παρέμεινε τέσσερα χρόνια στην εθνική Δανίας. Πέτυχε την πρόκριση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998, στη Γαλλία. Εκεί στη φάση των ομίλων νίκησε με 1-0 τη Σαουδική Αραβία, έφερε ισοπαλία 1-1 με τη Νότια Αφρική και προκρίθηκε στους 16 ως δεύτερη από τον όμιλο, αν και ηττήθηκε με 1-2 από τη Γαλλία. Στη φάση των 16 συνέτριψε με 4-1 τη Νιγηρία αλλά στα προημιτελικά ηττήθηκε με 2-3 από τη μετέπειτα φιναλίστ Βραζιλία, αν και προηγήθηκε στο σκορ στο 2΄.
Η επιτυχημένη συνεργασία του με την Εθνική Δανίας συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, αφού κατάφερε να την οδηγήσει στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 που διεξήχθη σε Βέλγιο και Ολλανδία. Όμως, εκεί δεν κατάφερε τίποτα σπουδαίο, μιας και έκανε τρεις ήττες. Συνολικά κοουτσάρισε την εθνική Δανίας σε 40 αγώνες με θετικό "παλμαρέ": 17 νίκες, 9 ισοπαλίες, 14 ήττες.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Ρωμανική αρχιτεκτονική
Στην πολιτική αρχιτεκτονική, από την άλλη πλευρά, εμφανίστηκαν πολλοί ευγενείς πύργοι, πιο γνωστά είναι αυτά του Σαν Τζιμινιάνο και της Μπολόνια.
Μπο Γιόχανσον
Προπονητής
Μετά το 2000 εργάστηκε ξανά το 2003 στην Γκέτεμποργκ και το 2005 στη νορβηγική Μόλντε, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Νορβηγίας. Έκτοτε δεν έχει εργαστεί ξανά.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Γοτθική αρχιτεκτονική
μικρογραφία| [[Καθεδρικός ναός της Σιένα]] Η γοτθική αρχιτεκτονική εισήχθη στην Ιταλία από τους Κιστερκιανούς, για παράδειγμα στο Αβαείο της Φοσόνοβα και στο Σαν Γκαλκάνο. Στη βασιλική του Sant'Andrea στο Vercelli υπάρχει μια μετάβαση από το ιταλικό ρωμαμανικό στο γαλλικό γοτθικό, αλλά το πιο πρωτότυπο γοτθικό κτίριο είναι η βασιλική του San Francesco στην Ασίζη, η οποία είναι εμπνευσμένη από τον καθεδρικό ναό του Angers.
Οι σπουδαίες εκκλησίες της Φλωρεντίας της Santa Maria Novella ( 1279 ), της Santa Maria del Fiore (ξεκίνησε από τον Arnolfo di Cambio το 1296 ) και της Santa Croce (πιθανώς από το 1294 - 95 ) χρονολογούνται από τα τέλη του 13ου αιώνα, ευάερες και ενεργητικές συνθέσεις που ο πιο ιταλικός χαρακτήρας του γοτθικού στιλ. Η βασιλική του San Petronio στη Μπολόνια (από το 1390 ) προσανατολίζεται προς αυτό το στιλ, ενώ μια μεγαλύτερη 'μόλυνση' των γαλλικών γούστων μπορεί να βρεθεί στο Duomo του Μιλάνου (από το 1386, αλλά η κατασκευή έληξε μόνο αρκετούς αιώνες αργότερα). αριστερά|μικρογραφία| [[Καστέλ ντελ Μόντε|Castel del Monte, Άντρια]] Στη Νάπολη, η κυριαρχία των Angevin συνέπεσε με την κατασκευή εντυπωσιακών γοτθικών κατασκευών: η βασιλική του San Lorenzo Maggiore (με μια αψίδα που διασχίζεται από ένα ambulacrum), η βασιλική του San Domenico Maggiore, το μοναστήρι της Santa Chiara (που ξαναχτίστηκε σε μεγάλο βαθμό μετά τον Δεύτερο Κόσμο Ο πόλεμος που εξαλείφει τις μπαρόκ υπερπληρώσεις) και τον καθεδρικό ναό (για τον οποίο ονομάστηκαν αρχιτέκτονες της γαλλικής εξαγωγής).
Στη Βενετία, αξίζει να σημειωθεί η εκκλησία του Frari και η βασιλική του Santi Giovanni e Paolo, που χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα. Σπάνια ήταν, η συνεισφορά της Ρώμης, από την άλλη πλευρά,, τόσο πολύ που η μόνη σημαντική γοτθική εκκλησία είναι η Santa Maria sopra Minerva.
Αξίζει επίσης να σημειωθούν οι προσόψεις των καθεδρικών ναών του Ορβιέτο και της Σιένα, που χτίστηκαν μεταξύ του τέλους του 13ου αιώνα και των αρχών του 14ου αιώνα. Μεταξύ των πύργων, ο πιο όμορφος γοτθικός καμπαναριό είναι αυτός του Duomo της Φλωρεντίας (ο λεγόμενος Giotto's Bell Tower ).
Μερικά κάστρα μπορούν να εντοπιστούν στη γαλλική επιρροή, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το διάσημο Castel del Monte ( περίπου 1240 ) στην Άντρια, όπου η γοτθική δομή συνδυάζεται με τις αναμνήσεις των αρχαίων ρωμαϊκών μοντέλων, τα οποία δίνουν στο συγκρότημα μια ομαλή και κανονική εμφάνιση.
Μεταξύ του 13ου και 14ου αιώνα χτίστηκαν πολλά αστικά κτίρια, όπως τα δημόσια παλάτια της Φλωρεντίας ( Palazzo Vecchio ), Siena ( Palazzo Pubblico ), Venice ( Palazzo Ducale ), Perugia ( Palazzo dei Priori ) και Gubbio ( Palazzo dei Consoli ) ; Σε αυτά προστίθενται πολλά παλάτια του 14ου αιώνα στη Φλωρεντία και τη Σιένα, καθώς και τα σπίτια των αρχών του δέκατου πέμπτου αιώνα στη Βενετία (όπως το Ca 'd'Oro ).
Αναγεννησιακή και στιλιστική αρχιτεκτονική
μικρογραφία| San Biagio, Montepulciano μικρογραφία| [[Βίλα Κάπρα «Λα Ροτόντα»|Villa Almerico Capra γνωστή ως "La Rotonda", Vicenza]] Η αναγεννησιακή αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε στη Φλωρεντία, όπου, κατά τη Ρωμανική περίοδο, διατηρήθηκε κάποια συνέχεια με τις σαφείς και κανονικές μορφές της κλασικής αρχιτεκτονικής. Το σημείο καμπής, που σηματοδοτεί τη μετάβαση από τη γοτθική στην αναγεννησιακή αρχιτεκτονική, συμπίπτει με την κατασκευή του θόλου του καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας, που εκτελέστηκε από τον Filippo Brunelleschi μεταξύ 1420 και 1436. Ωστόσο, το πρώτο πλήρως αναγεννησιακό έργο είναι το Spedale degli Innocenti χτίστηκε από τον ίδιο τον Brunelleschi ξεκινώντας από το 1419. Ακολούθησαν οι βασιλικές του San Lorenzo και του Santo Spirito, του Old Sacristy και του Pazzi Chapel, έργα στα οποία το στιλ Brunelleschi προκάλεσε διακοσμήσεις σε pietra serena που εφαρμόστηκαν σε συστήματα που προέρχονται από την ένωση στοιχειωδών γεωμετρικών σχημάτων (τετράγωνο και κύκλο). Η τέχνη του Brunelleschi ήταν μια έμπνευση για διάφορους αρχιτέκτονες του αιώνα, όπως οι Michelozzo, Filarete, Giuliano da Maiano και Giuliano da Sangallo. Συγκεκριμένα, ο τελευταίος έθεσε τις αρχές της οχυρωτικής τέχνης που ονομάζεται σύγχρονη οχύρωση, της οποίας θεωρείται ο ιδρυτής μαζί με τον αδελφό του Antonio da Sangallo τον Πρεσβύτερο και τον Francesco di Giorgio Martini.
Λίγα χρόνια μετά το ντεμπούτο του Brunelleschi, καταγράφεται η δραστηριότητα του Leon Battista Alberti, ο οποίος εκτέλεσε το Palazzo Rucellai και την πρόσοψη της Santa Maria Novella στη Φλωρεντία. Ο Alberti, επηρεασμένος βαθιά από τη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική, εργάστηκε επίσης στο Rimini ( Tempio Malatestiano ) και στη Mantua ( San Sebastiano και Sant'Andrea ). Ένας από τους μαθητές του, ο Bernardo Rossellino, φρόντισε για την αναδιοργάνωση της πόλης Pienza, έναν από τους πρώτους αρχιτεκτονικούς και αστικούς μετασχηματισμούς στην ιστορία της Αναγέννησης.
Η Αναγέννηση του δέκατου έκτου αιώνα κλείνει από κάποια έργα του Andrea Palladio, τα οποία επηρέασαν σημαντικά την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ( Palladianism and Neopalladianism ): ανάμεσά τους θυμόμαστε τη Βασιλική Palladian, το Palazzo Chiericati και τη Villa Almerico Capra που ονομάζεται "La Rotonda" (μεταξύ Πρώτα βωμολοχικά κτίρια της σύγχρονης εποχής με πρόσοψη κλασικού ναού ως πρόσοψη), στη Βιτσέντσα, καθώς και τη βασιλική του San Giorgio Maggiore και την εκκλησία του Redentore στη Βενετία.
Φλορίδα (Ουρουγουάη)
Η Φλορίδα (ισπανικά: Florida, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [floˈɾiða]) είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Φλορίδα της Ουρουγουάης. Έχοντας έναν πληθυσμό πάνω από 33.000 κατοίκους.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Αναγεννησιακή και στιλιστική αρχιτεκτονική
Ο ανθρωπισμός, όπως προανέφερε ο Baldassarre Peruzzi σε μερικά ρωμαϊκά έργα ( Villa Farnesina και Palazzo Massimo alle Colonne ), είδε στο προαναφερθέν Michelangelo ( New Sacristy, Biblioteca Medicea Laurenziana, στη Φλωρεντία, Porta Pia στη Ρώμη) και Giulio Romano ( Palazzo Te και η κατοικία του) στη Μάντοβα) οι δύο κύριοι εκθέτες. Άλλοι καλλιτέχνες που πρέπει να θυμάστε είναι ο Bartolomeo Ammannati (αυλή του Palazzo Pitti ), ο Bernardo Buontalenti ( Grotta Grande στους κήπους Boboli ), ο Giorgio Vasari ( Γκαλερί Uffizi ), ο Jacopo Sansovino ( Εθνική Βιβλιοθήκη Marciana, Βενετία), και κυρίως ο Jacopo Barozzi da Vignola, με την εκκλησία του Gesù στη Ρώμη (ολοκληρώθηκε από τον Giacomo Della Porta ) κατευθύνθηκε η αρχιτεκτονική προς το μπαρόκ.
Φλορίδα (Ουρουγουάη)
Το ρυάκι Αρρόγιο Σάντα Λουσία Τσίκο ρέει κατά μήκος των ανατολικών και νότιων ορίων της πόλης.
Η πόλη ιδρύθηκε στις 24 Απριλίου 1809 με αυτό το όνομα Φλορίδα, προς τιμήν του Κόμη της Φλοριδαμπλάνκα, ο πρωθυπουργός του ισπανικού στέμματος.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Μπαρόκ αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Sant'Ivo alla Sapienza, Ρώμη Το μπαρόκ στιλ, που συνδέεται με την Αντιμεταρρύθμιση, δημιουργήθηκε στη Ρώμη και άσκησε την επιρροή του σε ολόκληρο τον Καθολικό κόσμο. Τα πρώτα παραδείγματα στα οποία αυτό το στυλ είναι αναγνωρίσιμο βρίσκονται σε ορισμένα έργα του Carlo Maderno (πρόσοψη της Santa Susanna, πρόσοψη και σηκός του San Pietro στο Βατικανό και τη βασιλική του Sant'Andrea della Valle, του οποίου η πρόσοψη ολοκληρώθηκε από τον Carlo Rainaldi ) και από τον Martino Longhi the Younger (πρόσοψη της εκκλησίας των Αγίων Vincenzo και Anastasio στο Trevi ) και άλλους, στους οποίους επισημαίνεται η προσπάθεια ενίσχυσης του κεντρικού άξονα των προσόψεων μέσω της σταδιακής χρήσης πυλώνων, ημι-στηλών και στηλών.
Φλορίδα (Ουρουγουάη)
Είναι έδρα της διάσημης Πιέδρα Άλτα δε λα Φλορίδα, ο τόπος της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας το 1825. Η πόλη είναι επίσης διάσημη από το εκκλησάκι Σαν Κόνο, όπου πλήθη συγκεντρώνονται κάθε 3 Ιουνίου. Κάθε χρόνο στις 24 Απριλίου η πόλη γιορτάζει τον ιδρυτή της, Ιάκωβος Φλορίδα.
Το 2011, η Φλορίδα είχε έναν πληθυσμό 33.639 κατοίκους.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Μπαρόκ αρχιτεκτονική
Αργότερα οι Gian Lorenzo Bernini, Francesco Borromini και Pietro da Cortona συνέβαλαν στην περαιτέρω ανάπτυξη της μπαρόκ γλώσσας όχι μόνο αποκλειστικά στην εφαρμογή διακοσμητικών στοιχείων αλλά στη σύλληψη του χώρου που βασίζεται στην επεξεργασία νέων μορφών όπως ελλείψεις, σπείρες, πολυκεντρικές καμπύλες. Οι περισσότερες από τις συνεισφορές τους αναφέρονται σε θρησκευτικά κτίρια ( εκκλησία Sant'Andrea al Quirinale, εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Αρικία για Bernini, εκκλησία Sant'Agnese στην Agone, San Carlo alle Quattro Fontane, Sant'Ivo alla Sapienza και το σημερινό εκκλησάκι του Σαν Ο Giovanni στο Laterano για το Borromini · η εκκλησία του Santi Luca και της Martina, η Santa Maria della Pace και η πρόσοψη της Santa Maria στη Via Lata για το Pietro da Cortona), ωστόσο δεν υπάρχει έλλειψη αστικών κτιρίων (όπως το Palazzo Barberini, των Bernini και Borromini, το Palazzo Montecitorio των Bernini και Carlo Fontana, το Palazzo Chigi-Odescalchi ξανά από τον Bernini, το Palazzo di Propaganda Fide και η προοπτική γκαλερί του Palazzo Spada από τον Borromini). αριστερά|μικρογραφία| Palazzo Ducezio, Noto Οι αστικοί μετασχηματισμοί έχουν επίσης μεγάλη σημασία, κυρίως λόγω της δραστηριότητας του Sixtus V, ο οποίος, με την τεχνική υποστήριξη του Domenico Fontana, προώθησε το πρώτο σχέδιο πολεοδομικού σχεδιασμού της πόλης της σύγχρονης Ρώμης. Νέοι δρόμοι εντοπίστηκαν σε μεγάλους ευθύγραμμους άξονες που συνδέουν τις πιο σημαντικές περιοχές της πόλης και τα κύρια θρησκευτικά και διοικητικά κτίρια, ενώ κατασκευάστηκαν ή αναδιατάχθηκαν επίσης μεγάλες πλατείες (Piazza del Popolo, Piazza Navona, Piazza San Pietro ) και σημαντικά κτίρια.
Φλορίδα (Ουρουγουάη)
Υπάρχουν πολλά εργοστάσια στη Φλορίδα. Η Φλορίδα φιλοξενεί επίσης το παραδοσιακό Τρίαθλο της Φλορίδα.
Ιταλική αρχιτεκτονική
Αργά μπαρόκ και ροκοκό αρχιτεκτονική
μικρογραφία| [[Ανάκτορο της Καζέρτα|Βασιλικό Παλάτι της Καζέρτα]] Η πιο πρωτότυπη παραγωγή όλων των ύστερων μπαρόκ και ροκοκό αρχιτεκτονικής χρονολογείται από τον δέκατο όγδοο αιώνα: το κυνήγι του Stupinigi. Χαρακτηρίζεται από ένα πολύ περίπλοκο σχέδιο που αποδίδεται σε ένα σταυρό του Αγίου Ανδρέα, σχεδιάστηκε από τον Filippo Juvarra, ο οποίος έχτισε επίσης τη βασιλική του Superga, κοντά στο Τορίνο.