cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μυθικισμός του Ιησού
Ιστοσελίδες αντιτιθέμενες στον Μυθικισμό του Ιησού
[http://www.egolpion.com/joseph_atwill.print.el.aspx "Ο Χριστιανισμός δημιούργημα των Ρωμαίων!" του Θεολόγου – Καθηγητού Λάμπρου Κ. Σκόντζου]
"Χριστιανισμός, μυθολογία και μυστηριακές θρησκείες", του θεολόγου Μιχαήλ Χούλη
Παραμύθια και φαντασιόπληκτοι συγγραφείς ως δεκανίκια της αντιχριστιανικής-νεοπαγανιστικής επιχειρηματολογίας
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Χριστιανική μυθολογία Κατηγορία:Ιησούς Χριστός
Καλαμάκι Ωλενίας Αχαΐας
Το Καλαμάκι της Ωλενίας, γνωστό και με την πρώην ονομασία του Χαρμπιλαίικα, είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας σε υψόμετρο 70 μέτρων, και σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Ιστορία
Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας Χαρμπίλα, που ήταν και οι πρώτοι οικιστές, η οποια καταγόταν από το Βραχνί Καλαβρύτων.
Ίσως οι κάτοικοι της περιοχής να κατάγονται από τη Ζουμπάτα, αφού από εκεί, ήδη από το 1830, κατέβαιναν με τα κοπάδια τους στα πεδινά εδάφη της περιοχής και δημιούργησαν στην πορεία μόνιμους οικισμούς.
To 1879 απογράφεται για πρώτη φορά όχι αυτοτελώς αλλά μαζί με το Χαϊκάλι. Στα 1885 αναφέρεται απλά ως θέση "Χαρμπαλέϊκα" που απέχει τότε δύο ώρες δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα του τότε Δήμου Δύμης στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Χαρμπελέϊκα με το ΦΕΚ της 18/12/1920 και υπήχθη στην τότε κοινότητα Κραλίου. Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε από Χαρμπελέϊκα σε Καλαμάκι. Με το ΦΕΚ 174Α της 13/11/1984 έγινε η έδρα της κοινότητας Αγίου Νικολάου Κράλη.
Δημογραφικά στοιχεία
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον ομώνυμο οικισμό του πρώην Δήμου Μόβρης και τον ομώνυμο οικισμό στα Καλάβρυτα. Υπάρχει, επίσης, θέση με όνομα "Χαρμπιλαίικα" στο χωριό Σπαρτιά στην Τριταία Αχαΐας.
Οικογενειακά επίθετα που απαντούν σήμερα στο χωριό: Θανόπουλος, Θεοδωρόπουλος, Καρβουνιάρης, Κλωνής, Κολοβούρης, Κουνέλης, Λέτσος, Μητρόπουλος, Μουγκογιάννης, Μπούνιας κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
LXDE
Το LXDE («Lightweight X11 Desktop Environment») είναι ένα γραφικό περιβάλλον εργασίας, σχεδιασμένο για λειτουργικά συστήματα τύπου Unix και γενικότερα συμβατά με τα πρότυπα του POSIX, όπως τα Linux και BSD. Το LXDE είναι ελεύθερο λογισμικό, καθώς περιλαμβάνει κώδικά αδειοδοτημένο με την GNU General Public License (GNU GPL) και κώδικα αδειοδοτημένο με την GNU Lesser General Public Licence (GNU LGPL). Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η έμφαση στις όσο το δυνατόν χαμηλότερες απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους και ειδικά σε κύρια μνήμη.
Το LXDE χρησιμοποιείται από αρκετές διανομές Linux, είτε σαν το προεπιλεγμένο γραφικό περιβάλλον εργασίας είτε σαν εναλλακτική επιλογή χαμηλότερων απαιτήσεων.
Συστατικά (components)
Το LXDE αποτελείται από πολλές ανεξάρτητες εφαρμογές που καλύπτουν διάφορες ανάγκες, όπως η διαχείριση παραθύρων και η διαχείριση αρχείων. Οι εφαρμογές αυτές έχουν ελάχιστη εξάρτηση σε τρίτες βιβλιοθήκες κώδικα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανεξάρτητα η μία από την άλλη.
Τα παρακάτω προγράμματα είναι συστατικά του LXDE:
Καρατερίστας
Ως καρατερίστρας / καρατερίστα αναφέρεται ο/η ηθοποιός που ενσαρκώνει χαρακτηριστικούς ανθρώπινους τύπους, συνήθως ως δευτεραγωνιστής.
Διάσημοι Έλληνες καρατερίστες ηθοποιοί ήταν ο Ανέστης Βλάχος που έπαιζε συχνά τον κακό, ο Αρτέμης Μάτσας που ενσάρκωνε τον σπιούνο και τον θρασύδειλο, ο Νίκος Φέρμας ως μάγκας και άνθρωπος του υπόκοσμου και πολλοί άλλοι. Από τους καρατερίστες του Χόλυγουντ, ξεχωρίζουν οι Φόρεστ Γουίτακερ, Όλιβερ Πλατ, Τζακ Γουόρντεν,  Μάργκαρετ Χάμιλτον,  Μπέτυ Γουάιτ,  Άντζελα Λάνσμπερι, κ.α.
Κατά κυριολεκτική έννοια, όλοι οι ηθοποιοί μπορούν να θεωρηθούν ηθοποιοί χαρακτήρων αφού όλοι παίζουν «χαρακτήρες», αλλά με τη συνήθη έννοια είναι ένας ηθοποιός που παίζει έναν διακριτικό και σημαντικό υποστηρικτικό ρόλο.
Ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως για να περιγράψει τους ηθοποιούς της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Επισκόπηση
Σε αντίθεση με τους κορυφαίους ηθοποιούς, θεωρούνται γενικά λιγότερο λαμπεροί. Ενώ ένας κορυφαίος ηθοποιός συχνά χρειάζεται φυσική ομορφιά για να υποδυθεί το ερωτικό ενδιαφέρον, ένας ηθοποιός χαρακτήρων συνήθως δεν το κάνει. Μερικοί ηθοποιοί χαρακτήρων είναι γνωστοί για την ασυνήθιστη εμφάνισή τους. Για παράδειγμα, το πρόσωπο του ηθοποιού του Σικάγου, Γουίλιαμ Σουλτς, παραμορφώθηκε σε τροχαίο ατύχημα όταν ήταν πέντε ετών, αλλά η εμφάνισή του μετά από μια επανορθωτική χειρουργική επέμβαση τον βοήθησε να διακριθεί στο θέατρο. Κατά τη διάρκεια μιας καριέρας στην υποκριτική, ένας ηθοποιός μπορεί μερικές φορές να αλλάξει ανάμεσα σε πρωταγωνιστικούς και υποστηρικτικούς ρόλους. Ορισμένοι κορυφαίοι ηθοποιοί, καθώς μεγαλώνουν, διαπιστώνουν ότι η πρόσβαση στους πρωταγωνιστικούς ρόλους περιορίζεται από την αύξηση της ηλικίας τους. Μερικές φορές οι ηθοποιοί χαρακτήρων έχουν αναπτύξει καριέρες βασισμένες σε συγκεκριμένα ταλέντα που απαιτούνται σε διάφορα είδη ταινιών, όπως χορός, ιππασία, ακροβατικά, κολυμβητική ικανότητα ή πυγμαχία. Πολλοί ανερχόμενοι ηθοποιοί βρίσκονται τυποποιημένοι σε ρόλους χαρακτήρων λόγω μιας πρώιμης επιτυχίας με ένα συγκεκριμένο ρόλο ή σε ένα συγκεκριμένο είδος, έτσι ώστε ο ηθοποιός να ταυτίζεται τόσο έντονα με έναν συγκεκριμένο τύπο ρόλου, ώστε οι σκηνοθέτες και οι θεατρικοί παράγοντες να καθοδηγούν τον ηθοποιό σε παρόμοιους ρόλους.
Ορισμένοι ηθοποιοί παίζουν ουσιαστικά τον ίδιο χαρακτήρα ξανά και ξανά, όπως με τον κωμικό αλλά πολυμήχανο βοηθό του Άντι Ντεβίν ή τους κακούς επιστημονικής φαντασίας του Ντέιβιντ Γουόρνερ. Άλλοι, όπως ο Λώρενς Ολίβιε, βυθίζονται σε οποιονδήποτε ρόλο παίζουν. Μερικοί ηθοποιοί χαρακτήρων είναι γνωστοί ως «χαμαιλέοντες», χάρη στην ικανότητα τους να υποδύωνται πρόσωπα που ποικίλλουν, όπως ο Γκάρι Όλντμαν και η Μέριλ Στριπ.
Οι ηθοποιοί χαρακτήρων τείνουν να υποδύωνται τον ίδιο τύπο καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας τους, όπως ο Χάρβεϊ Κέιτελ ως σκληρός και αποφασισμένος, ο Κρίστοφερ Λόιντ ως εκκεντρικός, ο Κλοντ Ρέινς ως εξεζητημένος, μερικές φορές ηθικά διφορούμενος άνδρας, ο Άμπε Βιγκόντα ως ένας γηράσκων εγκληματίας, και ο Φόρεστ Γουίτακερ ως συνθετικός χαρακτήρας με υποκείμενη αστάθεια. Ο Εντ Λότερ συνήθως απεικόνιζε μια απειλητική φιγούρα λόγω του «μακρύ, γωνιακού προσώπου» του που αναγνωρίστηκε εύκολα στο κοινό, αν και το κοινό σπάνια γνώριζε το όνομά του. Οι ρόλοι ενός ηθοποιού χαρακτήρων είναι συχνά ουσιαστικά διαφορετικοί από την πραγματική τους προσωπικότητα. Οι ηθοποιοί καλών χαρακτήρων σπάνια είναι χωρίς δουλειά και συχνά έχουν μακρά καριέρα που διαρκεί δεκαετίες. Πολύ συχνά εκτιμώνται ιδιαίτερα από συναδέλφους ηθοποιούς.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κινηματογράφος
Λύντια Λιτβιάκ
Η Λύντια Βλαντίμιροβνα Λιτβιάκ (Ли́дия Влади́мировна Литвя́к, 18 Αυγούστου 1921 - 1 Αυγούστου 1943), γνωστή με το ψευδώνυμο Λίλια, ήταν πιλότος της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία είχε αναδειχθεί σε σύμβολο σοβιετικής γυναίκας.
Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1921 στη Μόσχα. Ήταν κατά κοινή ομολογία μια εντυπωσιακά όμορφη γυναίκα, κάτι που συνετέλεσε στο να αποκτήσει φήμη ανάμεσα στις γυναίκες-πιλότους της ΕΣΣΔ. Το γεγονός αυτό βοήθησε και το Υπουργείο Προπαγάνδας, που τη χρησιμοποίησε για να προσελκύσει τα φώτα της δημοσιότητας και να την καταστήσει σύμβολο του αγώνα της «Σοβιετικής» γυναίκας.
Η καριέρα της Λίλια ως αεροπόρου ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Σε ηλικία 14 ετών γράφτηκε στις σχολές πλοήγησης του κράτους και έναν χρόνο αργότερα πέταξε για πρώτη φορά μόνη της. Σύντομα κατάφερε να μπει στη σχολή αεροπορίας στην πόλη Χερσώνα και έπειτα επέστρεψε, ως εκπαιδεύτρια πια, στη σχολή της πόλης Καλίνιν (Τβερ), απ΄ όπου είχε ξεκινήσει την καριέρα της. Από την έναρξη του πολέμου το όνειρό της ήταν να ενταχθεί στις πρώτες γραμμές της μάχης, κάτι που είδε να παίρνει σάρκα και οστά μέσα από την πρόταση σύνταξης Γυναικείων Πτερύγων από τη Μαρίνα Ρασκόβα. Ξεκίνησε τη στρατιωτική υπηρεσία της με την 586η Πτέρυγα και πετούσε κυρίως σε αποστολές αμυντικού χαρακτήρα, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 1942. Προς το τέλος Αυγούστου μετατέθηκε στο 9ο Σμήνος ανδρών πιλότων, στη μάχη για την υπεράσπιση του Στάλινγκραντ, μαζί με υπόλοιπες γυναίκες πιλότους που είχαν διακριθεί ως τότε. Αυτή ήταν η μονάδα στην οποία η Λίλια κέρδισε τις δύο πρώτες καταρρίψεις της σε αερομαχία, στις 13 Σεπτεμβρίου 1942. Προς τα τέλη του Ιανουαρίου 1943 η Λίλια μετατέθηκε στην 296η Μονάδα Αεροπορίας, η οποία είχε τη βάση της στο αεροδρόμιο Κοτιέλνικοβο, κοντά στο Στάλινγκραντ. Στις 17 Φεβρουαρίου 1943 παρασημοφορήθηκε και δύο μέρες αργότερα προήχθη σε υποσμήναρχο και αργότερα σε αντισμήναρχο. Στους επόμενους μήνες πέτυχε την κατάρριψη πολλών γερμανικών αεροσκαφών, παρότι οι αλλεπάλληλες σκληρότατες αερομαχίες στις οποίες μετείχε είχαν ως αποτέλεσμα πολλαπλούς τραυματισμούς. Χαρακτηριστική είναι η αερομαχία στις 5 Μαΐου του 1943, κατά την οποία η Λίλια καταρρίφθηκε σε γερμανικό έδαφος και γύρισε πίσω στη μονάδα της πεζή και βαριά πληγωμένη, αρνούμενη ιατρικής περίθαλψης, λέγοντας «είμαι αρκετά καλά για να ξαναπετάξω».
Παρ' όλα αυτά δεν έμελλε να δει το τέλος του πολέμου. Σκοτώθηκε στις 1 Αυγούστου 1943, όταν επέστρεφε στη βάση της συνοδεύοντας μια μονάδα βομβαρδιστικών. Ήταν η τρίτη αποστολή της μέσα σε 24 ώρες και συνολικά η 168η από την αρχή του πολέμου. Ήταν μόλις 22 ετών όταν σκοτώθηκε. Τα οστά της ανακαλύφθηκαν μόλις το 1979 και ενταφιάστηκαν κάτω από το φτερό του αγαπημένου της αεροσκάφους κοντά στο χωριό Ντμίτριεφκα. Δέκα χρόνια αργότερα μεταφέρθηκαν προς επίσημη ταφή και στις 5 Μαΐου του 1990 της δόθηκε ο τίτλος της ηρωίδας της Σοβιετικής Ένωσης, από τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Αναφέρεται ότι είχε ζωγραφίσει στο τζάμι του πιλοτηρίου της έναν λευκό κρίνο, γι΄ αυτό και έμεινε γνωστή ως το «Κρίνο του Στάλινγκραντ».
Πηγές
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ρώσοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Χιρόσιγκε
thumb|right| Στο έργο του αυτό ο Χιρόσιγκε εμπνεύστηκε από τη Γιαπωνέζικη φολκλορική τέχνη για τη σειρά 100 φημισμένες απόψεις του Έντο 1857 Ο Ουταγκάουα Χιρόσιγκε (歌川広重) 1797 Έντο – 1858 είναι ένας από του σημαντικότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες της τέχνης ουκίγιο-ε. Είναι επίσης γνωστός ως Αντο Χιρόσιγκε (安藤広重) ( και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ιτσιγουσάι Χιρόσιγκε.
Βιογραφία
Ο Χιρόσιγκε γεννήθηκε το 1797 ανατολικά του κάστρου του Έντο στην περιοχή Γιαέσου (σημερινό Τόκυο). Ο πατέρας του, Αντό Τζεν'εμόν ήταν κληρονόμος του τίτλου ντοσίν των σογκούν. Ήταν αξιωματούχος της πυροσβεστικής υπηρεσίας που προστάτευε το κάστρο του Έντο. Η οικογένεια του Έντο ζούσε μαζί με άλλους 30 σαμουράι στους στρατώνες με ένα φτωχικό μισθό. Ο Ο Χιρόσιγκε ακολούθησε το επάγελμα του πατέρα του και έγινε και αυτός πυροσβέστης. Ο Χιρόσιγκε διδάχτηκε στο περιβάλλον αυτό από ένα πυροσβέστη την Κινεζική τέχνη ζωγραφικής Κανό. Ως χαμηλόμισθος πυροσβέστης αναγκάσθηκε να καταφύγει στη τέχνη για να καλύψει τα έξοδα διαβίωσής του. Ο μύθος λέει ότι ο Χιρόσιγκε αποφάσισε να γίνει καλλιτέχνης του ουκίγιο-ε όταν είδε τα έργα του Χοκουσάι. Ο Χακουσάι δημοσίευσε το γνωστότερο του έργο 36 απόψεις του όρους Φούτζι το 1832 τη χρονιά που ο Χιρόσιγκε αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην ζωγραφική. Το 1806 κατάφερε να δημιουργήσει μια μινιατούρα παράσταση που αποτελεί άθλο για την ηλικία του. Ξεκίνησε μαθητευόμενος στον φίλο του Οκαχίμα Ρινσάι που του δίδαξε την Κινέζικη τέχνη Κανό. Στη συνέχεια στην ηλικία των 15 (το 1811) προσπάθησε ανεπιτυχώς να εισέλθει στη σχολή Ουταγκάουα του φημισμένου Ουταγκάουα Τογιοκούνι. Κατάφερε όμως να γίνει δεκτός από τον Ουταγκάουα Τογιοχίρο που του απένειμε τον τίτλο Ουταγκάουα μόλις μετά από ένα χρόνο μαθήτευσης στη σχολή του. Ο Χιρόσιγκε αργότερα πήρε το καλλιτεχνικό όνομα του δασκάλου του Ιτσιγουσάι Χιρόσιγκε Τα πρώτα αριστουργήματά του τα δημιούργησε το 1818 (6 χρόνια μετά την αποφοίτησή του από τη σχολή του Τογιοχίρο) 8 απόψεις τηε λίμνης Μπίουα και Δέκα διάσημα μέρη της ανατολικής πρωτεύουσας. Τα έργα του αυτά ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένα και του έδωσαν φήμη. Εργάστηκε στη συνέχεια στη σχολή του Τογιοχίρο ξανά ζωγραφίζοντας μικρά αντικέιμενα. Η ενασχόλησή του αυτή του έδωσε τη δυνατότητα να εξελίξει τις ικανότητές του στις τεχνικές ζωγραφικής Κανό και Σιτζό. Το 1832 ο Χιρόσιγκε προσκλήθηκε από την αυτοκρατορική αυλή αφήνοντας στον γιο του Νακαχίρο τις υποχρεώσεις του σαν πυροσβέστης. Σαν μέλος της αυλής ο Χιρόσιγκε μπόρεσε να παρατηρήσει προσεκτικά τον δρόμο του Τοκάιντο που συνδέει το Τόκυο με το Κυότο και να δημιουργήσει αργότερα τη σειρά έργων του που τον έκαναν διάσημο Οι 53 σταθμοί του Τοκάιντο. Το 1839 η πρώτη του γυναίκα πέθανε και παντρεύτηκε την 0-γιάσου, κόρη ενός αγρότη που λεγόταν Κεμον. Ο Χιρόσιγκε έζησε στους στρατώνες μέχρι την ηλικία των 43 χρονών. Τα τελευταία του χρόνια σαν καλλιτέχνης τύπωσε χιλιάδες αντίτυπα των έργων του αλλά τα έργα του δεν ήταν τόσο ποιοτικά όσο αυτά των προηγούμενων ετών. Το 1856, ο Hiroshige αποφάσισε να γίνει Βουδιστής μοναχός και ξεκίνησε το έργο του 100 διάσημα τοπία του Έντο. Πέθανε στην μεγάλη επιδημία χολέρας του Έντο το 1858 και τάφηκε σε ένα Βουδιστικό ναό στην Ασακούσα.
Έργο
thumb|left|300px|"Εφιππος άντρας διασχίζε μια γέφυρα". Από τη σειρά έργων του 69 σταθμοί του Κισοκάιντο, Αυτή είναι η άποψη 28 του σταθμού 27 στο [[Ναγκακούμπο, που δείχνει την γέφυρα Γουάντα πάνω από τον ποταμό Γιόντα .]] Ο Χιρόσιγκε περιόρισε τη θεματολογία των έργων του σε τυπικά θέματα ουκίγιο-ε όπως σε γυναίκες (μπιτζιν-γκα) και ηθοποιούς του θεάτρου Καμπούκι (γιακασάε). Όταν πέθανε ο Τογιοχίρο, ο Χιρόσιγκε έκανε δραματική στροφή στην καριέρα του και δημιούργησε τη σειρά τοπίων Διάσημες απόψεις της Ανατολικής Πρωτεύουσας [Tōto Meisho (東都名所)] (1831), για την οποία επαινέθηκε ιδιαίτερα για τη πλούσια σύνθεση και τα χρώματά του. Η καλλιτεχνική του φήμη εδραιώθηκε το 1833-1834 όταν δημιούργησε τη σειρά 53 σταθμοί του Τοκάιντο. Η σειρά που περιείχε λεπτομέρειες για τα αξιοθέατα στα 490 χιλιόμετρα του δρόμου του Τοκάιντο, μαζί με ανέκδοτες διηγήσεις ταξιδιωτών, έγινε ανάρπαστη την εποχή εκείνη. Λόγω της μεγάλης ζήτησης αναγκάστηκε να την αναπαραγάγει τρεις φορές, μια από τις οποίες σε συνεργασία με τον Κουνισάντα. Το 1834-1842 δημιούργησε και ανατύπωσε πολλές φορές τη σειρά παραστάσεων τοπίων του 69 σταθμοί του Κισοκάιντο.
Κατάφερε να κυριαρχήσει στην τέχνη αφισών τοπίων και να δημιουργήσει μία καινούργια τάση τέχνης στην Ιαπωνία, με τα μικρού μεγέθους ταξιδιωτικά έργα του. Το 1856 εργάστηκε με τον εκδότη Ουόγια Εικιτσι και εφηύρε μια νέα τεχνική ζωγραφικής, τόσο με την διαβάθμιση των χρωμάτων που χρησιμοποιούσε στα έργα του όσο και με την προσθήκη της χρωστικής μίκα που έδινε μια ιριδίζουσα, παραμυθένια όψη στα έργα του. Επίσης χρησιμοποίησε πρώτος κόλλα που αναμείγνυε κατάλληλα με τα χρώματα, ώστε αυτά να δίνουν μια πιο φανταχτερή διάσταση στις χρωματικές απεικονίσεις του. Το έργο του 100 διάσημες απόψεις του Έντο, που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του, φημίζεται για αυτές ακριβώς τις χρωματικές αρετές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Κάστρο του Βάρνακα
Το Κάστρο του Βάρνακα ή Βαρνάτσας είναι βυζαντινό κάστρο στην Αιτωλοακαρνανία κοντά στο χωριό Μύτικας και το χωριό Βάρνακα, χτισμένο σε απόκρημνο βράχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Περραιβοί
Οι Περραιβοί ήταν αρχαίο πελασγικό φύλο που διέμενε στην αρχαία Θεσσαλία, πριν την κάθοδο άλλων φυλών που κατίσχυσαν αυτούς υπό το όνομα Λάπιθες (αιολικό φύλο), και στη συνέχεια από τους εκ Μακεδονίας Δωριείς, και ζούσαν στη λεγόμενη Περραιβία. Πήραν μέρος στον πόλεμο της Τροίας και στην Μάχη των Θερμοπυλών. Πρωτεύουσά τους ήταν η Φάλαννα, και η πιο σημαντική πόλη ήταν η Ελασσόνα. Οι Περραιβοί, αν και ζούσαν υπό την εξουσία των Θεσσαλών, συμμετείχαν στο Αμφικτυονικό Συνέδριο με δύο ψήφους. Ο Φίλιππος πήρε από τους Περραιβούς την εξουσία της Θεσσαλίας και έθεσε το βασίλειό τους υπό τον έλεγχο των Μακεδόνων, όπου παρέμεινε ως την κατάκτηση από τους Ρωμαίους το 146.
Ο Ηρόδοτος τους μνημονεύει ως μέρος του στρατού του Ξέρξη.
Το νόμισμα των Περραιβών
thumb|right|250px|Δραχμή της Φάλαννας, πρωτεύουσας των Περραιβών. 4ος αι. π.Χ. Οι Περραιβοί είχαν κόψει νόμισμα, και μερικά αρχαία κέρματα έχουν διασωθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί
Πυργούδι Αρκαδίας
Το Πυργούδι είναι πολύ μικρός ορεινός οικισμός στην Νότια Κυνουρία της Πελοποννήσου και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας ο οποίος βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Πάρνωνα σε υψόμετρο 610 μέτρα. Απέχει 15 χλμ. Ν. από το Λεωνίδιο και περίπου 7 χλμ. (οδηγικά) ΝΔ. από τα Πούλιθρα. Οφείλει το όνομά του στον ερειπωμένο πια πύργο που υπήρχε από την περίοδο της τουρκοκρατίας και είχε πανοραμική θέα προς τα Πούλιθρα, το Μυρτώο Πέλαγος, τις Σπέτσες και την Σπετσοπούλα. Δίπλα στον οικισμό υπάρχει Φωτοβολταϊκός Σταθμός Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Τσούμος από το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαριού. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Πυργούδιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Πούλιθρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πουλίθρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεωνιδίου του δήμου Νότιας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφεται 1 μόνο κάτοικος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Κυριακή των Βαΐων
thumb|451x451px|Η είσοδος του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα "επί πώλου όνου". Σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο καθιερώθηκε να ονομάζεται Κυριακή των Βαΐων (ή Κυριακή του Λαζάρου ή Κυριακή Βαϊοφόρος) η προηγούμενη Κυριακή της εορτής της Ανάστασης.
Γενικά
Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η λεγόμενη Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών. Κατά την ημέρα αυτή εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου Του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα όπου, κατά τους συγγραφείς των Ιερών Ευαγγελίων, οι Ιουδαίοι Τον υποδέχθηκαν κρατώντας βάια ή βάγια (κλάδους φοινίκων) και απλώνοντας στο έδαφος τα ρούχα τους ζητωκραύγαζαν «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». thumb|300px|Η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα (1320) έργο του [[Πιέτρο Λορεντζέτι]]
Εορτασμός
Κατά τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού η εορτή της ανάμνησης αυτής τελούνταν μαζί με την ανάσταση του Λαζάρου. Αργότερα η δεύτερη μετατέθηκε κατά μία ημέρα πριν, το λεγόμενο Σάββατο του Λαζάρου. Σήμερα, η Κυριακή αυτή τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Εκκλησία θεωρείται ως αρχή των Αγίων Παθών. Παρά το χαρμόσυνο χαρακτήρα της, αρχικά η κατάλυση ψαριών, λαδιού και κρασιού την ημέρα αυτή θεωρήθηκαν ασυμβίβαστα προς την ιερότητα της Μεγάλης Εβδομάδας και της ακολουθούμενης νηστείας, προσαρμόζοντας αυτή ανάλογα.
Η παραπάνω ανάμνηση τιμάται ιδιαίτερα με εξέχουσα υμνολογία και μεγαλοπρεπή λειτουργία, στο τέλος της οποίας διανέμονται βάγια που έχουν προηγουμένως ευλογηθεί κατά την ακολουθία του όρθρου.
Έθιμα αναπαράστασης
Σημειώνεται ότι στις πρώτες εκκλησίες εορταζόταν η μνήμη αυτή με αναπαράσταση του γεγονότος. Συγκεκριμένα, στους Αγίους Τόπους κατά τον 4ο αιώνα ο επίσκοπος ξεκινώντας με πομπή από το Όρος των Ελαιών εισερχόταν στα Ιεροσόλυμα επί «πώλου όνου» περιστοιχιζόμενος από τον κλήρο, ενώ οι πιστοί προπορεύονταν κρατώντας κλάδους φοινίκων.
thumb|300px|Κυριακή των Βαΐων στη Μόσχα με συμμετοχή του Τσάρου Αλέξανδρου Β'. (πίνακας του V. Greg. Schwarz, 1865). Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Βαλσαμώνα, στο τέλος της εορτής αυτής ο μεν Αυτοκράτορας διένεμε ιδιόχειρα βάγια και σταυρούς, ο δε Πατριάρχης κεριά για τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το βυζαντινό αυτό έθιμο παρέλαβαν και τηρούσαν με ευλάβεια και οι Τσάροι της Ρωσίας, τους οποίους ακολουθούσε ο κλήρος ξεκινώντας από το Κρεμλίνο και καταλήγοντας στο μητροπολιτικό ναό.
Στην Ελλάδα αντ' αυτών διατηρείται μόνο η διανομή των βαγιών από τους ιερουργούς των εκκλησιών.
Κατά το Μεσαίωνα στη Δυτική Εκκλησία υπήρξε ένα περίεργο έθιμο όπου μέσα στην εκκλησία περιαγόταν όνος επί του οποίου φερόταν ομοίωμα του Χριστού.
Τελετουργία
Κατά τη λειτουργική τελετουργία, την Κυριακή των Βαΐων το πρωί τελείται η Θεία Λειτουργία του Χρυσοστόμου, ενώ το βράδυ τελείται ο Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας, δηλαδή η Ακολουθία του Νυμφίου.
Νηστεία
Αναφορικά με τη νηστεία της ημέρας αυτής υπάρχει μια διαφοροποίηση στο ζήτημα του αν καταλύεται ψάρι ή όχι. Η γνώμη του Θεόδωρου του Στουδίτη είναι ότι την Κυριακή των Βαΐων «τρώγεται ψάρι», επειδή θεωρείται Δεσποτική εορτή.
Για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη μόνο μία ημέρα της Μεγάλης Σαρακοστής τρώγεται ψάρι, δηλαδή την ημέρα του Ευαγγελισμού.
Είναι χαρακτηριστική η θέση των Αποστολικών Διαταγών όταν λένε: «Μετά από αυτές (δηλαδή τις εορτές των Χριστουγέννων και των Θεοφανίων), να τηρείτε τη νηστεία της Τεσσαρακοστής, η οποία περιλαμβάνει ανάμνηση της ζωής του Κυρίου και της νομοθεσίας. Να κρατιέται αυτή η νηστεία πριν από το Πάσχα, αρχίζοντας από τη Δευτέρα και συμπληρούμενη την Παρασκευή. Μετά από αυτές αφού σταματήσετε τη νηστεία, να αρχίζετε την Αγία Εβδομάδα του Πάσχα, νηστεύοντες κατ' αυτήν όλοι με φόβο...». Είναι ενδεικτικοί οι όροι "αφού σταματήσετε τη νηστεία" και "να αρχίζετε", οι οποίοι δείχνουν ότι μια νηστεία τελειώνει και μία άλλη αρχίζει. Αυτή που τελειώνει είναι η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής και αυτή που αρχίζει είναι η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας. Άρα η εορτή αυτή βρίσκεται ανεξάρτητα ανάμεσα σε δύο νηστείες. Η θέση της λοιπόν δίνει το δικαίωμα να ομιλούν περί καταλύσεως κατ' αυτήν την ημέρα ψαριού ή ακόμα και αυγού.
Υμνολογία
Η ελληνορθόδοξη χριστιανική υμνολογία ειδικά για την Κυριακή των Βαΐων περιλαμβάνει τρία θριαμβικά αναστάσιμα απολυτίκια και ένα κοντάκιο της ημέρας. Τα οποία και είναι:
Η παρέλαση στην Ιερά Πόλη Μεσολογγίου
Πρόκειται για την πομπή η οποία γίνεται στο κέντρο της πόλης του Μεσολογγίου στη μνήμην των πεσόντων στον Αγώνα για την Ελευθερία του 1826. Κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων γιορτάζεται στον Κήπο των Ηρώων η Έξοδος του Μεσολογγίου. Γίνεται η εκκίνηση πομπής από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, η μετάβαση στον Κήπο των Ηρώων και το τρισάγιο στους νεκρούς. Το αντίστροφο λαμβάνει χώρα την προηγούμενη ημέρα κατά τις ώρες. Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαΐου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.
Σημειώσεις
μικρογραφία|Την Κυριακή των Βαΐων το απόγευμα τελείται η ακολουθία του Νυμφίου Η Κυριακή των Βαΐων καθιερώθηκε να συναριθμείται λατρευτικά στη Μεγάλη Εβδομάδα από το γεγονός ότι στις ορθόδοξες εκκλησίες, κατά τον εσπερινό της Κυριακής αυτής, τελείται η ακολουθία του Νυμφίου, η οποία αποτελεί τον όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλη Εβδομάδα Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου Κατηγορία:Πάσχα Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Ιησούς Χριστός Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
Λακτάση
Η λακτάση είναι ένα ένζυμο που έχει ως βασική λειτουργία την υδρολυτική διάσπαση του δισακχαρίτη λακτόζη στα συστατικά του μονομερή γαλακτόζη και γλυκόζη. Ανήκει στα ένζυμα της οικογένειας των β-γαλακτοσιδασών και λειτουργεί ως γλυκοζιτική υδρολάση. Η λακτάση εντοπίζεται στα κύτταρα που καλύπτουν τις λάχνες του λεπτού εντέρου.
Η λακτάση είναι απαραίτητη για την πέψη της λακτόζης, του κύριου σακχάρου του γάλακτος. Ανεπάρκεια λακτάσης προκαλεί δυσανεξία στη λακτόζη.
Δομή και δράση
Το ένζυμο αποτελείται από μία πολυπεπτιδική αλυσίδα βάρους 160 kDa και η καταλυτική δράση συνδέεται με την ύπαρξη δύο γλουταμινικών οξέων (Glu1749 και Glu1273) στο ενεργό κέντρο του ενζύμου.
Κατά τον μεταβολισμό, ο β-γλυκοζιτικός δεσμός στην D -λακτόζη υδρολύεται για να σχηματιστεί D -γαλακτόζη και D -γλυκόζη (με διατήρηση της ανωμερούς διαμόρφωσης), οι οποίες μπορούν να απορροφηθούν από τα εντερικά τοιχώματα και να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος. Η συνολική αντίδραση που καταλύεται από την λακτάση είναι C12H22O11 + H2Ο → C6H12O6 + C6H12O6 + θερμότητα.
Χρήσεις
Η λακτάση μπορεί να εξαχθεί από ζύμες και μύκητες ώστε να χρησιμοποιηθεί για εμπορικούς σκοπούς ως πρόσθετο σε τρόφιμα. Στο εμπόριο (φαρμακεία), κυκλοφορεί σε μορφή σταγόνων (Delictase κτλ.) και μασώμενων δισκίων (Lacteeze κτλ.) και χρησιμοποιείται από άτομα με δυσανεξία στη λακτόζη ή για την προσωρινή δυσανεξία στη λακτόζη (μετά από διάρροιες, βρεφικοί κολικοί). Η βασική της χρήση στην βιομηχανία είναι να διασπά την λακτόζη στο γάλα, ώστε αυτό να μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε απευθείας είτε για την παρασκευή άλλων προϊόντων τα οποία θα μπορούν να καταναλωθούν από άτομα με δυσανεξία στη λακτόζη. Χρησιμοποιείται επίσης για την διάσπαση της λακτόζης κατά την παρασκευή παγωτών επειδή τα προϊόντα υδρόλυσης (γαλακτόζη και γλυκόζη) έχουν πιο γλυκιά γεύση από τη λακτόζη. Επίσης η διάσπαση της λακτόζης δίνει στο παγωτό πιο κρεμώδη υφή επειδή τα προϊόντα υδρόλυσης σχηματίζουν πιο δύσκολα κρυστάλλους στη θερμοκρασία ψύξης του παγωτού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένζυμα Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Συνεστιακή μικροσκοπία
thumb|300px|right|Αρχή της συνεστιακής μικροσκοπίας Συνεστιακή μικροσκοπία είναι μια τεχνική οπτική ς απεικόνισης που χρησιμοποιείται για την αύξηση της ευκρίνειας και της αντίθεσης του οπτικού μικροσκοπίου με την τοποθέτηση πολύ μικρού διαφράγματος στους οπτικούς άξονες του αντικειμενικού και του συγκεντρωτικού φακού για την εξάλειψη του φωτός από τα μη εστιασμένα σημεία του αντικειμένου. Το συνεστιακό μικροσκόπιο σαρώνει το αντικείμενο με κηλίδα του φωτός σχηματίζοντας πλήρη εικόνα. Επιτρέπει την ανακατασκευή της τρισδιάστατης δομής του αντικειμένου από τις εικόνες που λαμβάνονται. Αυτή η τεχνική έναι δημοφιλής στις επιστήμες της ζωής, στην εξέταση των ημιαγωγών και στην επιστήμη των υλικών.
Η αρχή της συνεστιακής απεικόνισης κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1957 από τον Marvin Minsky με στόχο να ξεπεράσουν οι περιορισμοί της συμβατικής μικροσκοπίας φθορισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονική μέθοδος Κατηγορία:Μικροσκοπία
Απόμερο Άρτας
Το Απόμερο είναι ένας οικισμός του Δήμου Αρταίων με 145 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα από την πόλη της Άρτας.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Απόμερο υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, τμήμα του νεοσύστατου Δήμου Αμβρακικού με έδρα την Ανέζα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το Απόμερο εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Το Απόμερο μαζί με την Ανέζα και το Μύτικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ανέζας με συνολικό πληθυσμό 1441 κατοίκους.
Ιστορία
thumb|left|193px|Το κωδωνοστάσιο του Ιερού Ναού Αγίας Κυριακής Απομέρου. Η παλαιά ονομασία του οικισμού ήταν Μπατούλα ή Μπαντούλα. Ο Φρανσουά Πουκεβίλ στο έργο του «Ταξίδι στην Ελλάδα», το οποίο εκδόθηκε το 1820, κάνει αναφορά στον κάμπο της Άρτας και μας πληροφορεί ότι το Απόμερο απείχε περίπου ένα μίλι από τα Καλομόδια. Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», το Απόμερο ήταν ένας μικρός οικισμός με 16 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στον οικισμό κατοικούσαν 7 οικογένειες και αποτελούσε ιδιοκτησία του Αχμέτ Σαρρή Εφένδη. Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 50 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Το Απόμερο αποτελούσε μέρος του τμήματος Κάμπου.
Εξίσου σημαντική πηγή αποτελεί το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή εκείνη οι κάτοικοι του χωριού εκκλησιάζονταν στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Ανέζας. Εμπρός από τον ναό λειτουργούσε αλληλοδιδακτικό σχολείο, στο οποίο δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν περίπου 180 μαθητές από τη Γαβριά, το Μύτικα, την Ανέζα, το Απόμερο και το Καλογερικό.
Άλλη αξιόλογη πηγή είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 που εκδόθηκε με τον τίτλο «''Bin üc yüz on bir sene-i maliyesine mahsus Yanya salnamesi. Yedinci defa olarak''» (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311, έκδοση έβδομη). Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στο Απόμερο κατοικούσαν 8 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 37 άτομα (12 άνδρες, 25 γυναίκες). Ο αντισυνταγματάρχης του μηχανικού Νικόλαος Σχινάς στο έργο του «Οδοιπορικόν Ηπείρου» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1897) μας πληροφορεί ότι στο Απόμερο την εποχή εκείνη κατοικούσαν 25 οικογένειες γεωργών και το χωριό συνέχιζε να αποτελεί ιδιοκτησία του Αχμέτ Σαρρή Εφένδη.
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Μύτικα, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Κεραμάτες, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή, Κωστακιοί, Ακροποταμιά, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη. Η οριστική απελευθέρωση του Απομέρου έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι το Απόμερο υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 67 άτομα.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Το Απόμερο γειτνιάζει με το Ψαθοτόπι, το Μύτικα, την Ανέζα και τη Γαβριά. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας–Κορωνησίας. Το χωριό εξυπηρετεί η γραμμή Άρτα-Μύτικα, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Δημογραφικά στοιχεία
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Metalogy
Metalogy είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, η οποία κυκλοφόρησε τoν Μάιο του 2004 μέσω της "Columbia Records" σε μορφή τετραπλού CD.
Η συλλογή των κομματιών έγινε από όλα τα μέλη του συγκροτήματος και αποτέλεσε την αφορμή για να επιστρέψει στους Judas Priest ο τραγουδιστής Ρομπ Χάλφορντ.
Τραγούδια
CD 1
1. Never Satisfied (Downing, Atkins) - 4:52
3. Tyrant (Halford, Tipton) - 4:39
4. Victim of Changes (Live) (Halford, Tipton, Downing, Atkins) - 7:11
5. Diamonds & Rust (Live) (Baez) - 3:28
6. Starbreaker (Live) (Halford, Tipton, Downing) - 7:19
7. Sinner (Halford, Tipton) - 6:43
8. Let Us Prey / Call for the Priest (Halford, Tipton, Downing) - 6:12
9. Dissident Aggressor (Halford, Tipton, Downing) - 3:02
10. Exciter (Halford, Tipton) - 5:33
11. Beyond the Realms of Death (Halford, Binks) - 6:51
12. Better By You, Better Than Me (Wright) - 3:22
13. Invader (Halford, Tipton, Hill) - 4:10
15. The Green Manalishi (Live) (Green) - 4:42
CD 2
1. Killing Machine (Tipton) - 3:02
2. Evening Star (Halford, Tipton) - 4:06
3. Take on the World (Halford, Tipton) - 3:03
4. Delivering the Goods (Halford, Tipton, Downing) - 4:16
6. Hell Bent for Leather (Tipton) - 2:40
7. Breaking the Law (Live) (Halford, Tipton, Downing) - 2:45
8. Living After Midnight (Halford, Tipton, Downing) - 3:30
9. Rapid Fire (Halford, Tipton, Downing) - 4:00
10. Metal Gods (Halford, Tipton, Downing) - 4:04
11. Grinder (Live) (Halford, Tipton, Downing) - 4:21
12. The Rage (Halford, Tipton, Downing) - 4:44
13. Heading Out to the Highway (Live) (Halford, Tipton, Downing) - 3:45
14. Hot Rockin'  (Halford, Tipton, Downing) - 3:28
15. Troubleshooter (Halford, Tipton, Downing) - 3:47
16. Solar Angels (Halford, Tipton, Downing) - 4:04
17. Desert Plains (Halford, Tipton, Downing) - 4:36
19. Screaming for Vengeance (Halford, Tipton, Downing) - 4:43
1. Riding on the Wind (Halford, Tipton, Downing) - 3:07
2. Bloodstone (Halford, Tipton, Downing) - 3:52
3. You've Got Another Thing Comin'  (Halford, Tipton, Downing) - 5:09
4. Devil's Child (Halford, Tipton, Downing) - 4:48
5. Freewheel Burning (Halford, Tipton, Downing) - 4:42
6. Jawbreaker (Halford, Tipton, Downing) - 3:25
7. The Sentinel (Halford, Tipton, Downing) - 5:24
8. Love Bites (Live) (Halford, Tipton, Downing) - 5:37
9. Eat Me Alive (Halford, Tipton, Downing) - 3:31
10. Some Heads Are Gonna Roll (Halligan Jr.) - 4:05
11. Rock Hard Ride Free (Halford, Tipton, Downing) - 5:00
12. Night Comes Down (Halford, Tipton, Downing) - 4:00
13. Turbo Lover (Halford, Tipton, Downing) - 5:33
14. Private Property (Halford, Tipton, Downing) - 4:29
15. Parental Guidance (Halford, Tipton, Downing) - 3:35
17. Heart of a Lion (Halford, Tipton, Downing) - 3:53
CD 4
1. Ram it Down (Halford, Tipton, Downing) - 4:48
2. Heavy Metal (Halford, Tipton, Downing) - 5:58
3. Come and Get it (Halford, Tipton, Downing) - 4:05
4. Blood Red Skies (Halford, Tipton, Downing) - 7:05
5. Painkiller (Halford, Tipton, Downing) - 6:06
8. Metal Meltdown (Halford, Tipton, Downing) - 4:47
9. Night Crawler (Halford, Tipton, Downing) - 5:44
10. All Guns Blazing (Halford, Tipton, Downing) - 3:57
12. Blood Stained (Tipton, Downing) - 5:26
14. Feed on Me (Tipton) - 5:28
Μέλη των Judas Priest
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Metalogy" ήταν οι εξής:
Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικά
Τιμ Όουενς - φωνητικά
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Ίαν Χιλ - μπάσο
Ντέιβ Χόλαντ - τύμπανα
Άλαν Μουρ - τύμπανα
Τζον Χιντς - τύμπανα
Λες Μπινκς - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Αυτόνομος θύλακας της Ταϊμιρίας
Ο Αυτόνομος θύλακας της Ντολγκάνο-Νενέτς Ταϊμιρίας (Таймы́рский Долга́но-Не́нецкий автоно́мный о́круг, Taymyrsky Dolgano-Nenetsky avtonomny okrug), ή Ταϊμιρία (Таймырия, Taymyriya), ήταν ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας (αυτόνομος θύλακας του Κράι Κρασνογιάρσκ), το βορειότερο στην ηπειρωτική Ρωσία (και συνεπώς την Ασία). Πήρε το όνομα της από την χερσόνησο Ταϊμίρ. Ονομάζεται επίσης ως ο Αυτόνομος Θύλακας Ντολγκάν-Νενέτς (Долгано-Ненецкий автономный округ), από το όνομά των ιθαγενών Ντολγκάνων και Νενετσίων.
Με έκταση 862,100 τ.χλμ. (κατετάγη 4 η) και πληθυσμό 39,786 (ρωσική Απογραφή 2002), το αυτόνομο Οκρούγκ ήταν ένα από τα πιο αραιοκατοικημένα ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας. Η Ντουντίνκα, με περισσότερο από τον μισό πληθυσμό της περιοχής, ήταν η πρωτεύουσά της.
Διοικητικές διαιρέσεις
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Τοπίο της Ταϊμιρίας δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Αυτόχθονες της Ταϊμιρίας Το Νόριλσκ αν και περιβαλλόταν από την Ταϊμιρία, ανήκε στο Κράι Κρασνογιάρσκ, και πριν από την συγχώνευση. Επίσης το Σνεζνογκόρσκ ανήκε διοικητικά στο Νόριλσκ. Επομένως, στις απογραφές της περιφέρειας δεν συμπεριλαμβάνονται το Νόριλσκ και το Σνεζνογκόρσκ.
Στον σημερινό πολιτισμό
Αν και δεν γυρίστηκε στην περιοχή, η ταινία Λευκές Νύχτες, που γυρίστηκε το 1985, που πρωταγωνιστούν ο Γκρέγκορι Χάινς και ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ. Στην αρχή ο Μπαρίσνικοφ υποδύεται τον Νικολάι Ρονττσένκο, που το αεροπλάνο που επέβαινε πέφτει στην αεροπορική βάση του Νόριλσκ. Την σύζυγό του υποδύεται η Ιζαμπέλα Ροζελίνι.
Η περιοχή είναι μία από αυτές που αντιπροσωπεύονται στο επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικήςTEG.
Πληθυσμός
Στην ρωσική απογραφή του 2002 ο πληθυσμός ανέρχεται σε 39.786.
Εθνοτικές ομάδες
Από τους 39.786 κάτοικους, το 2.6%, δηλαδή 1018 κάτοικοι δεν ήθελαν να προσδιορίζουν το έθνος όπου ανήκουν. Αποτελείται επίσης από Ντολγκάνους, Νενέτσιους, Νγκανασάνους, Εβένκους και Ενέτσους) και 58.6% από Ρώσους. Υπάρχουν επίσης 2.423 Ουκρανοί (6.1%), 587 Γερμανοί του Βόλγα (1.5%), 425 Τάταροι του Βόλγα (1.1%), 294 Λευκορώσοι (0.7%) και 239 Αζέροι (0.6%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Μέγιστο προβλεπόμενο ατύχημα
Ως μέγιστο προβλεπόμενο ατύχημα (αγγλικά: maximum credible accident - MCA) χαρακτηρίζεται ένα ατύχημα που μπορεί να συμβεί σε εγκαταστάσεις πυρηνικής βιομηχανίας. Ο χαρακτηρισμός προκύπτει από την Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών Συμβάντων (International Nuclear Event Scale - INES) που εισήχθη από την Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, στο πλαίσιο αξιολόγησης κινδύνων που η ΔΕΙΑ έκανε για αυτόν τον τομέα. Ένα ατύχημα θεωρείται μέγιστο προβλεπόμενο ατύχημα, και βρίσκεται στην κορυφή της κλίμακας σπουδαιότητας των πυρηνικών ατυχημάτων, όταν συμβούν ταυτόχρονα δύο βλάβες στο σύστημα ασφαλείας ενός πυρηνικού αντιδραστήρα και παράλληλα δεν αντιμετωπιστούν με τον σωστό τρόπο από τους χειριστές και το προσωπικό.
Ένα από τα πιο γνωστά μέγιστα προβλεπόμενα ατυχήματα ήταν το πυρηνικό ατύχημα που έγινε στον Πυρηνικό Σταθμό του Τσερνόμπιλ στις 26 Απριλίου του 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Διεθνής Κλίμακα Πυρηνικών Συμβάντων
Κατηγορία:Πυρηνικά ατυχήματα
Μαλτόζη
thumb|right|240px|Χημικός τύπος της μαλτόζης. Η μαλτόζη είναι ένας δισακχαρίτης που σχηματίζεται από δύο μόρια γλυκόζης ενωμένα με έναν α(1→4) γλυκοζιτικό δεσμό. Η ισομερής μορφή ισομαλτόζη έχει τα δύο μόρια γλυκόζης ενωμένα με δεσμό α(1→6). Η μαλτόζη είναι ένα από τα προϊόντα της διάσπασης του αμύλου, ενός πολυσακχαρίτη αποτελούμενου από χιλιάδες μόρια γλυκόζης. Βρίσκεται σε μεγάλη ποσότητα σε βλαστημένους καρπούς δημητριακών, στους οποίους το άμυλο που υπήρχε αρχικά έχει αρχίσει να διασπάται από τις αμυλάσες σε μικρότερες αλυσίδες γλυκόζης.
Στον ανθρώπινο οργανισμό κατά το τελικό στάδιο της πέψης των αμυλούχων τροφών η μαλτόζη διασπάται σε δύο μόρια γλυκόζης από το ένζυμο μαλτάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισακχαρίτες Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Οχοζίας του Ισραήλ
Ο Οχοζίας του Ισραήλ, ή Οχοζίας του Αχαάβ, προς διάκριση του Οχοζία του Ιούδα, είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, Βασιλεύς του (βορείου) Βασιλείου του Ισραήλ.
Ο Οχοζίας ήταν βασιλιάς του Ισραήλ, γιος του Βασιλέως Αχαάβ και της Ιεζάβελ που φέρεται να έζησε την περίοδο 870 π.Χ. μέχρι το 852 π.Χ. και να βασίλευσε περί το 853 π.Χ. - 852 π.Χ. (σύμφωνα με μελετητές). Αναλαμβάνοντας Βασιλεύς συμμάχησε με τον Ιωσαφάτ του Βασιλείου του Ιούδα προκειμένου ν΄ αναπτύξει το εμπόριο από την Ερυθρά Θάλασσα, που ποτέ όμως δεν καρποφόρησε. Σύμφωνα με τη Γραφή (Β΄ Βασιλέων 3:5-7) στη διάρκεια της βασιλείας του, οι Μωαβίτες φέρονται να επαναστάτησαν ενάντια στην εξουσία του και να απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Το γεγονός αυτό διασταυρώθηκε ιστορικά από σχετική αναφορά που φέρεται στη Μωαβιτική στήλη. Σε ένα ατύχημα που είχε υποστεί από πτώση του, αναζήτησε τη βοήθεια και συμβουλή από θεό των Φιλισταίων στη πόλη Ακκαρών της Πεντάπολης των Φιλισταίων, ενώ αγγελιαφόροι του που αναζήτησαν τον Προφήτη Ηλία του μετέφεραν μήνυμα ότι δεν πρόκειται να βρει θεραπεία από την κρίση του Θεού για την ειδωλολατρία του. Χρειάστηκαν τότε τρία στρατιωτικά αποσπάσματα για να προσέλθει ο Ηλίας μπροστά στον Βασιλέα. Τίποτε όμως δεν άλλαξε την καταδίκη όπου λίγο μετά επήλθε το τέλος. Στο θρόνο τον διαδέχθηκε ο Ιωράμ (του Ισραήλ).
Ο Οχοζίας του Αχαάβ αναφέρεται στα κανονικά βιβλία Α' Βασιλέων (22:51) και Β' Βασιλέων (1:18, 3:5-7). Ειδικότερα στο Α' Βασιλέων κεφ.9 και 10 αναφέρεται μεγάλο ναυάγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Γκιζιλγκάγια
Η Γκιζιλγκάγια είναι πόλη στο δυτικό Τουρκμενιστάν.
Μεταφορές
Είναι στη διαδρομή του σιδηρόδρομου υπό κατασκευή που θα συνδέει το Καζακστάν με το Ιράν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Καλαμάκι Μόβρης Αχαΐας
Το Καλαμάκι της Μόβρης, ιδιαίτερα γνωστό και με την πρώην ονομασία του Βίδοβα, είναι χωριό του Νομού Αχαΐας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του Σχεδίου Καποδίστριας, ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος και πρώην κοινότητας Λιμνοχωρίου. Βρίσκεται στο δρόμο από την Κάτω Αχαΐα προς τον Άραξο και τις προς τα εκεί φημισμένες παραλίες της Καλόγριας και του Γιαννισκαρίου ενώ βρίσκεται στην περιοχή ανάμεσα στα Νιφοραίικα και τη Λακκόπετρα.
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήρθαν από την ευρύτερη περιοχή της Ζουμπάτας στο Παναχαϊκό και ήταν αρβανίτες.
Με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 προσαρτάται στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 υπήχθη στην τότε κοινότητα Στριγκλεΐκων. Απογράφεται για πρώτη φορά το 1861 και έχει 77 κάτοικους. Στα 1885 αναφέρεται ότι ο οικισμός απείχε τότε περίπου δυο ώρες δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, την έδρα του τότε Δήμου Δύμης στον οποίο ανήκε διοικητικά. Με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 μετονομάστηκε από Βίδοβα ή Βέδοβα σε Καλαμάκι.
Δημογραφικά στοιχεία
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Γιώργος Ρούβαλης
Ο Γιώργος Ρούβαλης ήταν ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας και πανεπιστημιακός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 8η Οκτωβρίου του 1949 στην Αθήνα, με καταγωγή από το Ναύπλιο, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1967–1972) και Κοινωνιολογία (Université de Paris V – René Descartes), Ιστορία, Λατινοαμερικανικές Σπουδές (Université de Paris III – Institut des Hautes Etudes de l’Amerique Latine), Διεθνείς Σχέσεις (Université de Paris II – Institut des Hautes Etudes Internationales) και Δημόσιο Δίκαιο στο Παρίσι (Université de Paris II – Pantheon) (1972–1980), απ’ όπου πήρε διδακτορικό στην Ιστορία (Ecole de Haute Etudes en Science Sociales, Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre, 1985).
Δίδαξε στο Μεξικό, στο Μητροπολιτικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο (Universidad Autónoma Metropolitana) και στο Αυτόνομο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού (Universidad Nacional Autónoma de México) στην Πόλη του Μεξικού (1981–1985)· και στη Βενεζουέλα, στο Πανεπιστήμιο Σιμόν Μπολίβαρ (Universidad Simón Bolívar) και στο Ινστιτούτο Ανωτέρων Διπλωματικών Σπουδών του Υπουργείου Εξωτερικών της Βενεζουέλας (1996–2001), ενώ έδωσε διαλέξεις και συμμετείχε σε σεμινάρια σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής (Μεξικό, Περού, Εκουαδόρ, Βραζιλία).
Υπήρξε στέλεχος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, μεταφραστής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και διοικητικός υπάλληλος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Από το 2004 ήταν συνταξιούχος, κατοικούσε στην Αθήνα και παρέδιδε μαθήματα Ιστορίας και Λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής στην Εταιρεία Φίλων του Λαού – Λαϊκό Πανεπιστήμιο καθώς και στο Μεταπτυχιακό Διαπανεπιστημιακό Τμήμα του ΕΚΠΑ.
Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού Μανδραγόρας, εκδότης του περιοδικού τόμου Ναυπλιακά ανάλεκτα του Δήμου Ναυπλιέων, σύμβουλος του αθηναϊκού ισπανόφωνου περιοδικού Vision Latinoamericana και του ηλεκτρονικού περιοδικού Amerikalatina. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών, γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Ισπανιστών από το 2005 και μέλος της Asociación Internacional de Hispanistas και της Εταιρείας Λατινοαμερικανικών Σπουδών (Latin American Studies Association, LASA). Απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2019.
Εργογραφία
Στο έργο του συμπεριλαμβάνονται ποιήματα και διηγήματα, δύο μυθιστορήματα, άρθρα, μεταφράσεις, βιβλιοκρισίες και συνεργασίες σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα και ηλεκτρονικά — Πρίσμα, Το Δέντρο, Η Λέξη, Διαβάζω, (δε)κατα, Poetix, Γράμματα και Τέχνες, Μανδραγόρας, Κουκούτσι, Αντί, Το Ποντίκι, Ιστορία Εικονογραφημένη, Τα Αργολικά, Poeticanet, Οδός Πανός, Δρομολόγιο (Σέρρες), Μετάφραση, Παρέμβαση (Κοζάνη), Ναυπλιακά ανάλεκτα, Ναύδετο, Ένεκεν (Θεσσαλονίκη) κ.ά.
Ο Θανάσης Βαλτινός χαιρέτισε το πρώτο του βιβλίο Επιστροφή στ’ Ανάπλι και άλλα ποιήματα, γράφοντας στην Αυγή: <poem style="margin-left: 4em;">«[…] Είχα καιρό να συγκινηθώ έτσι από ποιήματα. Προσπαθώ να ελέγξω τη συγκίνησή μου, να εντοπίσω δηλαδή τις αρετές του ποιητή […] το χιούμορ του, η άφοβα ομολογημένη γλυκερή νοσταλγία του για την πατρίδα, η έλλειψη μεμψιμοιρίας για τη ζωή, η ποιητική, η υστεροφημική του ολιγάρκεια, η αγάπη του γι’ αυτούς που τον περιστοίχισαν — κυρίως στα νιάτα του — και έχουν πια στοιχειώσει. […] Είναι πειστικός». Σύμφωνα με τον ποιητή και δοκιμιογράφο Δημήτρη Ι. Καραμβάλη, <poem style="margin-left: 4em;">«Ο Γιώργος Ρούβαλης [στα πεζογραφήματά του] αυτοσαρκάζεται και οικτίρει, με μια πένα διεισδυτική και οξύτατη, με μαστοριά στην αφήγηση και τη στωικότητα των γεγονότων […]».
Τέλος, ασχολήθηκε με την τοπική ιστορία του Ναυπλίου, έχοντας παρουσιάσει τρία βιβλία που καλύπτουν τις δεκαετίες 1940–1970 και ανασυνθέτουν με βιογραφίες και πρωτότυπες φωτογραφίες την κοινωνία εκείνων των ετών, γράφοντας τη μικροϊστορία του τόπου.
Κείμενα για την αναπλιώτικη ιστορία
<!--===Διαλέξεις, συνέδρια, φεστιβάλ ποίησης ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ναυπλιώτες λογοτέχνες
Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά
Εν ζωή πρώην γενικοί κυβερνήτες του Καναδά
Σήμερα είναι εν ζωή οι εξής πρώην γενικοί κυβερνήτες:
Διαχειριστές
Οι ακόλουθοι διαχειριστές της κυβέρνησης ή ανώτατοι δικαστές διορίστηκαν υπηρεσιακοί γενικοί κυβερνήτες, ως αποτέλεσμα του θανάτου, παραίτησης ή μακράς απουσίας ενός αντιβασιλέα, ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Καναδά