cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλιοσεληνιακοί κύκλοι
Ηλιακοί κύκλοι
Όταν οι αστρονόμοι της παπικής αυλής διαπίστωσαν μια δεκαήμερη ολίσθηση των πραγματικών έναντι των ημερολογιακών ισημεριών, έπειτα από αρκετούς αιώνες εφαρμογής του Ιουλιανού ημερολογίου, ο Ναπολιτάνος ιατρός Αλοΐσιους Λίλιους πρότεινε μια παραλλαγή αυτού, η οποία τέθηκε σε εφαρμογή τον Οκτώβριο του 1582 με βούλα του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ και έμεινε γνωστή ως Γρηγοριανό ημερολόγιο προς τιμήν του. Η παραλλαγή αυτή είχε σαν στόχο την ημερολογιακή επαναφορά των ισημεριών στην εποχή της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.), που θέσπισε τους κανόνες του Πασχαλίου (δηλ. από την 10η Μαρτίου στην 21η Μαρτίου) και τη διόρθωση της ημερολογιακής ακρίβειας προς αποφυγή νέας συσσώρευσης σφάλματος, εισάγοντας νέους κανόνες εμβόλιμων ημερών αλλά διατηρώντας το ίδιο μηνολόγιο. Γι' αυτό, προέβη στην αφαίρεση του συσσωρευμένου σφάλματος των δέκα ημερών και στην διεύρυνση της διάρκεια του κύκλου της ηλιακής εναρμόνισης 146097 ημερών εντός 400 ετών, ώστε το Γρηγοριανό έτος να έχει μέση διάρκεια 365,2425 ημερών, η οποία αν και είναι επίσης ατελής, ωστόσο είναι εγγύτερη της πραγματικής τιμής. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, απαιτούνται 97 αντί 100 δίσεκτων ετών εντός του τετρακοσιετούς κύκλου, οπότε προτάθηκε ένας πιο σύνθετος κανόνας που εξαιρεί από τον κανόνα των δίσεκτων ετών τα επαίωνα έτη, που δε διαιρούνται ακριβώς με τον αριθμό 400 (δηλαδή τα έτη 1700, 1800, 1900, 2100, 2200, 2300, 2500 κ.ο.κ. δε θεωρούνται πλέον δίσεκτα, ενώ τα έτη 1600, 2000, 2400, 2800, κ.ο.κ. εξακολουθούν να είναι δίσεκτα). Το Γρηγοριανό ημερολόγιο επικράτησε σταδιακά σε όλα τα ρωμαιοκαθολικά και προτεσταντικά κράτη, ενώ μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα υιοθετήθηκε επίσημα ή ανεπίσημα από τα περισσότερα κράτη της υφηλίου, ως πολιτικό τουλάχιστον ημερολόγιο.
Όσον αφορά το εκκλησιαστικό ημερολόγιο της ορθόδοξης ανατολής, από τον καιρό της ημερολογιακής μεταρρύθμισης στη Δύση, υπήρχαν έντονες αντιδράσεις κατά της αποδοχής αυτού και από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ωστόσο, στις αρχές του εικοστού αιώνα έγιναν σοβαρές συζητήσεις και προτάσεις περί αποδοχής ενός νέου ημερολογίου (αλλά όχι το Γρηγοριανό) για εκκλησιαστική χρήση το οποίο να συμπίπτει για ένα μεγάλο διάστημα με το Γρηγοριανό, το οποίο είχε πλέον αποδεχτεί επίσημα η πολιτεία της Ελλάδας το 1923 και άλλα ορθόδοξα κράτη. Έτσι, ορισμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Κύπρου, η Εκκλησία της Ελλάδος κ.α. υιοθέτησαν από το 1923 οι πρώτες και από το 1924 η τελευταία, το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο, δημιουργώντας μακρόχρονες τριβές με τους πιστούς που ήθελαν να διατηρηθεί το πάτριο (Ιουλιανό) ημερολόγιο ως εκκλησιαστικό. Ο Σέρβος γεωφυσικός, αστρονόνος και εμπνευστής του Αναθεωρημένο Ιουλιανού ημερολογίου, Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς, πρότεινε έναν εννιακοσαετή κύκλο 328718 ημερών, ώστε το μέσο αναθεωρημένο Ιουλιανό έτος να έχει διάρκεια 365,24222... ημερών, που είναι πιο ακριβής προσέγγιση του πραγματικού τροπικού έτους. Για να εναρμονιστεί η διάρκεια του μέσου ημερολογιακού και του πολιτικού έτους, συνεχίστηκε η ίδια μέθοδος με τα κοινά και τα δίσεκτα έτη, τα οποία όμως θα εναλλασσόταν έτσι, ώστε το κοινό έτος εμφανίζεται ομοιόμορφα 682 φορές μέσα στον κύκλο των 900 ετών, ενώ το δίσεκτο έτος εμφανίζεται ομοιόμορφα μόνο 218 φορές στο ίδιο διάστημα. Για να επιτευχθεί αυτή η εναλλαγή έπρεπε να τροποποιηθεί εκ νέου ο κανόνας των δίσεκτων ετών, ο οποίος εξαιρεί από τον κανόνα των δίσεκτων ετών, όσα επαίωνα έτη διαιρούνται με τον αριθμό 900 και δίνουν υπόλοιπο 200 ή 600. Σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα, π.χ. τα έτη: 2000, 2400, 2900, ... είναι δίσεκτα ενώ π.χ. τα έτη: 1900, 2100, 2200, 2300, 2500, 2600, 2700, 2800 ... είναι κοινά. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, έτος εισαγωγής του Αναθεωρημένου Ιουλιανού Ημερολογίου ήταν το 1923 και επιδίωξη των αστρονόμων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ήταν να ταυτίσουν για όσο δυνατόν περισσότερο διάστημα το Αναθεωρημένο Ιουλιανό με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Πράγματι, από το 1900 μέχρι το 2799, όταν κλείσει ο πρώτος κύκλος του Αναθεωρημένου Ιουλιανού Ημερολογίου, τα επαιώνια έτη: 2000 και 2400 είναι και για τα δύο ημερολόγια δίσεκτα. Όμως, το έτος 2800 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο θεωρείται δίσεκτο, ενώ κατά το Αναθεωρημένο Ιουλιανό θεωρείται κοινό και τότε θα υπάρξει η πρώτη απόκλιση. Από 1ης Μαρτίου 2900 (κοινού κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο και δίσεκτου κατά το Αναθεωρημένο Ιουλιανό) θα συμπέσουν πάλι τα δύο ημερολόγια μέχρι την 1η Μαρτίου 3200 (δίσεκτου κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο και κοινού κατά το Αναθεωρημένο Ιουλιανό), όταν θα παρουσιαστεί ξανά απόκλιση μιας ημέρας.
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει συνοπτικά τα στοιχεία για τους κύκλους εναρμόνισης ημερολογιακού και τροπικού έτους, για τα τρία παρουσιασθέντα ημερολόγια. Αναφέρονται οι σχέσεις αναλογίας μεταξύ (ακεραίων) περιφορών και περιστροφών της Γης για κάθε ημερολόγιο, η αντίστοιχη μέση διάρκεια του έτους και ο αντίστοιχος αναμενόμενος χρόνος στον οποίο συσσωρεύεται η απόκλιση μιας ημέρας από το τροπικό έτος 365,24217 ημερών.
Σεληνιακοί κύκλοι
Ακόμη, επειδή το έτος έχει μια σχετικά μεγάλη διάρκεια, ο άνθρωπος επινόησε και καθιέρωσε δύο ακόμη μονάδες μέτρησης χρόνου, ενδιάμεσης διάρκειας, μέσα από την παρατήρηση της περιοδικής κίνησης της Σελήνης γύρω από τη Γη και της εναλλαγής των τεσσάρων φάσεων αυτής (ασέληνος, πρώτο τέταρτο, πανσέληνος, τελευταίο τέταρτο), την εβδομάδα, που διαρκούσε όσο μια φάση της Σελήνης (περίπου επτά ημέρες, εξ ου και εβδομάς) του μήνα, που διαρκούσε όσο οι τέσσερις φάσεις μαζί, δηλαδή όσο χρόνο χρειάζεται η Σελήνη να βρεθεί την ίδια φάση. Αυτή η διάρκεια στην Αστρονομία λέγεται συνοδικός (σεληνιακός) μήνας και σήμερα γνωρίζουμε ότι διαρκεί 29.530587981 ημέρες. Λόγω της μοναδικότητας και της εγγύτητας του φυσικού δορυφόρου, οι άνθρωποι απέδωσαν μέχρι και λατρεία προς τη Σελήνη, ενώ αρκετά ημερολόγια από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας είναι αμιγώς σεληνιακά (όπως το Ισλαμικό ημερολόγιο), δηλαδή το ημερολογιακό έτος αποτελείται από ακέραιο αριθμό μηνών, άσχετα εάν αυτή η διάρκεια αποκλίνει από εκείνη του τροπικού έτους. Υπάρχουν, όμως, και άλλα ημερολόγια που είναι ηλιοσεληνιακά (όπως το Εβραϊκό ημερολόγιο), δηλαδή το ημερολογιακό έτος αποτελείται από ακέραιο αριθμό μηνών, αλλά η απόκλιση από το τροπικό έτος εναρμονίζεται με προσθήκες εμβόλιμων μηνών εντός πολυετών ηλιοσεληνιακών κύκλων. Ανεξάρτητα από το ημερολογικό σύστημα, ένας ηλιοσεληνιακός κύκλος προτείνεται για να εναρμονίσει (προσεγγιστικά) τις σχέσεις μεταξύ συνοδικών μηνών, τροπικών ετών και ηλιακών ημερών. Πρακτικά, η διάρκεια αυτών των κύκλων αντιστοιχεί στο διάστημα μετά το οποίο κάθε φάση της Σελήνης επανέρχεται (περιοδικά, όχι τυχαία) την ίδια ακριβώς ημερομηνία και την ίδια ώρα (με σχετική ακρίβεια ανάλογα με τον προτεινόμενο κύκλο).
Επιπλέον, με την καθιέρωση των ημερών της εβδομάδας και του Ιουλιανού ημερολογίου, επινοήθηκε ο εικοσιοκταετής κύκλος του Ηλίου, που αντιστοιχεί στο ελάχιστο διάστημα κατά το οποίο οι μέρες της εβδομάδας επανέρχονται (περιοδικά) στις ίδιες ακριβώς ημερομηνίες. Το διάστημα των 28 ετών είναι το ελάχιστο διάστημα, στο οποίο συμβαίνει η περιοδική επανάληψη, επειδή το 28 είναι το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο των αριθμών 4 (τετραετής κύκλος Ιουλιανών ετών) και 7 (εβδομάς). Διαιρώντας μια δεδομένη χρονιά (χρονολογημένη από κτίσεως κόσμου) με τον αριθμό 28, λαμβάνεται ένας αριθμός του οποίου το ακέραιο μέρος είναι ο λεγόμενος "κύκλος του Ηλίου", το δε υπόλοιπο της διαίρεσης είναι η "τάξη του κύκλου του Ηλίου", που αριθμείται από 1 έως 28 (αντί του 0). Με βάση την τάξη τους, τα έτη ενός κύκλου μπορούν να ομαδοποιηθούν ανά τέσσερα, καθώς κάθε ομάδα ετών ακολουθεί το ίδιο ημεροδρόμιο (αντιστοιχία ημερών εβδομάδας και ημερομηνιών), μειώνοντας τον αριθμό των ημεροδρομίων σε επτά, ένα για κάθε ημέρα της εβδομάδας, η οποία συμπίπτει με την πρώτη Μαρτίου εκάστου έτους.
Ο πιο γνωστός ηλιοσεληνιακός κύκλος είναι αυτός του Μέτωνα, ο οποίος εισήχθη το 432 π.Χ. στο σεληνιακό Αττικό ημερολόγιο από τον Αθηναίο μαθηματικό, αστρονόμο, γεωμέτρη και μηχανικό του 5ου π.Χ. αιώνα, Μέτωνα. Ο κύκλος αυτός έχει διάρκεια δεκαεννέα έτη και γι' αυτό είναι γνωστός και ως δεκαεννεαηρίδα ή εννεακαιδεκαετηρίδα και περιελαμβάνει 235 συνοδικούς μήνες και 6940 ηλιακές ημέρες, με μέσο Μετωνικό μήνα 29,53191 ημερών και μέσο Μετωνικό έτος 365,2632 ημερών. Αυτός ο Κύκλος χρησιμοποιείται τόσο στο Εβραϊκό ημερολόγιο, όσο στο Ορθόδοξο Πασχάλιο για τον καθορισμό των Εαρινών Πανσελήνων (Νομικόν Φάσκα) και έπειτα των Πασχαλιών.
Ο παρακάτω πίνακας περιέχει όλες τις δυνατές ημερομηνίες για το Ορθόδοξο Πάσχα (σε Ιουλιανό ημερολόγιο) για δεδομένες τιμές τάξεων Κύκλου Ήλιου και Σελήνης (βλ. Ορθόδοξο Πασχάλιο). Εν συντομία, οι τάξεις των κύκλων Ηλίου και Σελήνης ισούνται με το υπόλοιπο της διαίρεσης του αριθμού (Χ - 1940) με τους αριθμούς 28 και 19, αντίστοιχα, όπου Χ το έτος της ζητούμενης Πασχαλιάς και η ζητούμενη ημερομηνία ευρίσκεται στην τομή της αντίστοιχης στήλης και γραμμής. Οι κόκκινες τιμές τάξης κύκλου του Ηλίου υποδεικνύουν δίσεκτο έτος και φανερώνει το άλμα της μιας ημέρα στη διαδοχή των στηλών προς τα δεξιά (π.χ. 1 -> 2 -> 3 -> Χ -> -> 5...)
Μια αναθεώρηση του προηγούμενου κύκλου, έγινε από τον Κάλλιπο το 330 π.Χ. Αυτός ο κύκλος έχει τετραπλάσια διάρκεια, δηλαδή 76 τροπικά έτη ή 940 συνοδικούς μήνες και κατά μια λιγότερη ηλιακή ημέρα (27759), με μέσο Καλλιππικό μήνα 29,53085 ημερών και μέσο Καλλιππικό έτος 365,25 ημερών, όσο ακριβώς και Ιουλιανό έτος.
Μια ακόμη πρόταση αναθεώρησης του προηγούμενου κύκλου, έγινε εκείνη την περίοδο από τον Ίππαρχο. Και αυτός ο κύκλος έχει τετραπλάσια διάρκεια από εκείνη του Κάλλιπου (ή δεκαεξαπλάσια από εκείνη του Μέτωνα), δηλαδή αποτελείται από 304 τροπικά έτη ή 3760 συνοδικούς μήνες και πάλι κατά μια λιγότερη ηλιακή ημέρα (111035), με μέσο Ιππαρχικό μήνα 29,5305851 ημερών και μέσο Ιππαρχικό έτος 365,2467 ημερών.
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει συνοπτικά τα στοιχεία για τους κύκλους εναρμόνισης σεληνιακού και τροπικού έτους, για τους τρεις παρουσιασθέντες κύκλους. Αναφέρονται οι σχέσεις αναλογίας μεταξύ (ακεραίων) περιφορών και περιστροφών της Γης και περιφορών της Σελήνης γύρω από τη Γη για κάθε Κύκλο, η αντίστοιχη μέση διάρκεια του σεληνιακού και ηλιακού έτους και ο αντίστοιχος αναμενόμενος χρόνος στον οποίο συσσωρεύεται η απόκλιση μιας ημέρας από το συνοδικό μήνα 29.530587981 ημερών και το τροπικό έτος 365,24217 ημερών. Αξίζει να παρατηρηθεί ότι η διάρκεια του Ιππαρχικού μήνα είναι πολύ-πολύ κοντά, αλλά κατά τι μικρότερη του πραγματικού συνοδικού μήνα και αυτό δικαιολογεί το μεγάλο πλήθος μηνών (σχεδόν 290 αιώνες!), που πρέπει να παρέλθουν για να συσσωρευτεί σφάλμα μιας αρνητικής ημέρας (εξ ου και το αρνητικό πρόσημο, που φανερώνει υστέρηση), στον παρακάτω πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Μονάδες χρόνου
Ρίτα Φάρια
Η Ρίτα Φάρια Πάουελ (Reita Faria Powell), γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1943 στη Βρετανική Βομβάη (τώρα Μουμπάι) από γονείς καταγόμενους από την Γκόα. Είναι Ινδή ιατρός, πρώην μοντέλο και διαγωνιζόμενη ομορφιάς που κέρδισε τον τίτλο Μις Κόσμος το 1966, καθιστώντας την πρώτη Ασιάτισσα γυναίκα που θα κερδίσει την εκδήλωση. Είναι επίσης η πρώτη νικήτρια του Μις Κόσμος που έχει πιστοποιηθεί ως ιατρός.
Καριέρα
Η Φάρια γεννήθηκε στη Γκόα. Αφού κέρδισε το στέμμα της Μις Βομβάη (Miss Bombay Crown) κέρδισε τον διαγωνισμό Eve's Weekly Miss India του 1966 (να μην συγχέεται με το Femina Miss India, που κέρδισε η Γιασμίν Ντάτζι).
Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού Μις Κόσμος 1966, κέρδισε τους υπότιτλους «Καλύτερη εμφάνιση με μαγιό (Best in Swimsuit)» και «Καλύτερη εμφάνιση με βραδινό ένδυμα (Best in Eveningwear)» επειδή φορούσε ένα σάρι. Στο αποκορύφωμα της εκδήλωσης κέρδισε τελικά το στέμμα του Μις Κόσμος 1966, νικώντας 51 ανταγωνίστριες αντιπροσώπους από άλλες χώρες.
Μετά από τη μονοετή θητεία της ως Μις Κόσμος, άρχισε να λαμβάνει διάφορες προτάσεις για συμμετοχή σε ταινίες. Η Φάρια αρνήθηκε προσοδοφόρα συμβόλαια μόντελινγκ και υποκριτικής, και αντ 'αυτού επικεντρώθηκε στις ιατρικές σπουδές. Ήταν φοιτήτρια στο Grant Medical College & Sir JJ Group of Hospitals, όπου ολοκλήρωσε το πτυχίο MBBS. Έπειτα συνέχισε να σπουδάζει στο King's College Hospital του Λονδίνου. Παντρεύτηκε τον μέντορά της Ντέιβιντ Πάουελ, το 1971 και το 1973, το ζευγάρι μετακόμισε στο Δουβλίνο, όπου ξεκίνησε την ιατρική της πρακτική.
Η Ρίτα ήταν κριτής στα καλλιστεία Femina Miss Ινδία το 1998 και επέστρεψε για να κρίνει τον διαγωνισμό Μις Κόσμος σε μερικές περιπτώσεις. Για παράδειγμα, ήταν κριτής μαζί με τον Ντέμη Ρούσο στον τελικό Μις Κόσμος του 1976 που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, όπου η Σίντι Μπρέικσπιαρ στέφθηκε ως Μις Κόσμος.
Προσωπική ζωή
Ζει τώρα στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, με τον σύζυγό της, τον ενδοκρινολόγο Ντέιβιντ Πάουελ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1971. Έχουν δύο παιδιά (Deirdre και Ann Marie) και πέντε εγγόνια (Patrick, Cormac, David, Maria και Johnny).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νικήτριες Μις Κόσμος Κατηγορία:Ινδοί μοντέλα
Μαλβίνα Κόπρον
Η Μαλβίνα Κόπρον (πολωνικά: Malwina Kopron, Πούλαβι, Πολωνία, 16 Νοεμβρίου 1994) είναι Πολωνίδα αθλήτρια της σφυροβολίας. Στις διακρίσεις της περιλαμβάνονται χάλκινα μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2017 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 23 Ετών του 2015, ένα χρυσό και ένα ασημένιο στις Πανεπιστημιάδες του 2017 και 2019 κ.ά. Αγωνίζεται στον πολωνικό σύλλογο AZS UMCS που εδρεύει στο Λούμπλιν.
Καριέρα
Η Κόπρον γεννήθηκε το 1994 στο Πούλαβι της Πολωνίας και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της ως αθλήτρια τόσο της σφυροβολίας, όσο και του ακοντισμού. Πρωτοεμφανίστηκε σε διάφορα μίτινγκ κατά το 2010 και το επόμενο έτος έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 18 Ετών, όπου κατέκτησε τη δεύτερη θέση στη σφυροβολία, η οποία αποτελεί και το κύριο αγώνισμά της, καθώς δεν έχει αγωνιστεί σε κάποια διεθνή διοργάνωση ως ακοντίστρια. Το 2013 κατετάγη τέταρτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κάτω των 20 Ετών που διεξήχθη στο Ριέτι της Ιταλίας με ρίψη στα 63,13 μέτρα.
Το 2017 η Κόπρον πέτυχε σημαντικές διακρίσεις, καθώς αρχικά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου (όπου στον τελικό σημείωσε 74,76 μέτρα πίσω από τη συμπατριώτισσά της Ανίτα Βλόνταρτσικ, που κέρδισε το χρυσό και την Κινέζα Γουάνγκ Ζενγκ ), ενώ στη συνέχεια κατέκτησε την πρώτη θέση στην Πανεπιστημιάδα της Ταϊβάν, στην οποία συμμετείχε ως φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Μαρί Κιουρί-Σκουοντόφσκα, πετυχαίνοντας παράλληλα ρεκόρ αγώνων με ρίψη στα 76,85 μέτρα. Το 2019 ήρθε τέταρτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Βερολίνου ερχόμενη πίσω από την εκ νέου πρωταθλήτρια Βλόνταρτσικ, τη Γαλλίδα Ταβερνιέ και την επίσης Πολωνίδα Τζ. Φιοντόροφ. Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Κατάρ, χωρίς επιτυχία, μένοντας στη 13η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της σφυροβολίας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2017 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2019 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χάλκινοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
8/1
Ο όρος 8/1 μπορεί να αναφέρεται:
8/3
Ο όρος 8/3 μπορεί να αναφέρεται:
Γυμνοί στον ήλιο
Υπόθεση
Ο Αμερικανός Τομ Ρίπλεϊ πηγαίνει στην Ιταλία για να πείσει τον πλούσιο Φίλιπ Γκρίνλιφ, να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και να αναλάβει τις επιχειρήσεις του πατέρα του. Ο Φίλιπ σκοπεύει να μην κάνει κάτι τέτοιο και ο φτωχός Τομ δέχεται να ζήσει μια ζωή πολυτέλειας, έτσι ώστε οι δύο άνδρες ουσιαστικά το μόνο που κάνουν, είναι να ξοδεύουν χρήματα όλη την ημέρα και να διασκεδάζουν όλη τη νύχτα.
Ο Τομ γίνεται κολλητός φίλος του Φίλιπ και της φίλης του, Μαρτζ και λατρεύει τη ζωή που κάνει. Ο Φίλιπ τελικά βαριέται με τον Τομ και γίνεται σκληρός και καταχρηστικός μαζί του, με αποτέλεσμα όταν, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με ιστιοφόρο, να αφήσει τον Tομ πάνω στο κατάστρωμα του σκάφους, ο οποίος θα αναγκαστεί να βρεθεί στον ήλιο για αρκέτες ώρες.
Πάνω στο πλοίο, ο Τομ αποφασίζει να σκοτώσει τον Φίλιπ και να κλέψει την  ταυτότητά του. Αφού η Μαρτζ βγαίνει στην ξηρά, ο Φίλιπ αντιμετωπίζει τον Tομ, ο οποίος παραδέχεται το σχέδιο του αρκετά άνετα. Ο Φίλιπ, πιστεύοντας ότι είναι ένα αστείο, ζητάει από τον Τομ τις λεπτομέρειες του σχεδίου.
Κριτικές
Η ταινία εγκωμιάστηκε από τους κριτικούς και έκανε τον Ντελόν αστέρα. Το 1962, οι Κλεμάν και Paul Gégauff κέρδισαν ένα βραβείο Έντγκαρ από την Ένωση συγγραφέων μυστηρίου για το καλύτερο σενάριο ξένης ταινίας. Απολαμβάνει μια πιστή λατρεία ακόμα και σήμερα, με θαυμαστές όπως τον σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία τρία αστέρια (σε σύγκριση με την κριτική των τεσσάρων αστέρων που έδωσε στην ριμέικ του 1999 ), γράφοντας ότι το καλύτερο πράγμα στην ταινία είναι ο τρόπος με τον οποίο η πλοκή επινοεί έναν τρόπο για τον Ρίπλεϊ να δημιουργήσει μία τέλεια κάλυψη, αλλά επέκρινε το λιγότερο από ικανοποιητικό τέλος, νιώθοντας ότι η ταινία τελειώνει όπως συμβαίνει μόνο επειδή ο Κλεμάν δεν έχει το σιδερένιο νεύρο της Χάισμιθ.
Η γνώμη της Χάισμιθ για την ταινία ήταν ανάμεικτη. Ένιωθε ότι ο Ντελόν ήταν εξαιρετικός στον ρόλο του Τομ Ρίπλεϊ και περιέγραψε την ταινία συνολικά ως πολύ όμορφη στο μάτι και ενδιαφέρουσα για το μυαλό, αλλά επέκρινε το τέλος στο οποίο υπονοείται ότι ο Ρίπλεϊ πρόκειται να συλληφθεί από την αστυνομία: Ήταν μια τρομερή παραχώρηση στη λεγόμενη δημόσια ηθική ότι ο εγκληματίας έπρεπε να συλληφθεί.
Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα ανέφερε αυτή την ταινία ως μία από τις 100 αγαπημένες του ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρενέ Κλεμάν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νάπολη Κατηγορία:Γαλλικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Škoda Fabia
Το Škoda Fabia είναι ένα supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B που παράγεται από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto. Η πρώτη γενιά του μοντέλου, κυκλοφόρησε στα τέλη του 1999, ως ο αντικαταστάτης του Škoda Felicia, και από τον Ιούλιο του 2021 βρίσκεται στην τέταρτη γενιά του. Υπεύθυνη για την σχεδίαση, κατασκευή και παραγωγή του, είναι η Škoda Auto, αλλά το μηχανικό του υπόβαθρο είναι πάντα κοινό με άλλα μοντέλα του Ομίλου Volkswagen. Από την πρώτη γενιά του Fabia μέχρι σήμερα, η τοποθέτηση του κινητήρα είναι σε θέση διαμήκη, ενώ η μετάδοση της κίνησης είναι πάντα στους μπροστινούς τροχούς.
Διαχρονικά, είναι ένα από τα σημαντικότερα μοντέλα της τσεχικής αυτοκινητοβιομηχανίας και μάλιστα σε κάποιες χώρες της Ευρώπης είναι το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο της εταιρείας ή ακόμα και το πρώτο συνολικά σε επίπεδο εθνικής αγοράς.
Πρώτη γενιά (1999 - 2007)
Η πρώτη γενιά του Škoda Fabia παρουσιάστηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1999 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Škoda Felicia. Η επίσημη μαζική παραγωγή του, ξεκίνησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, αν και στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης κυκλοφόρησε στην κάθε αγορά σταδιακά. Πρώτα κυκλοφόρησε στην Τσεχία στις 4 Δεκεμβρίου 1999, ενώ σε όλες τις εξαγωγικές αγορές σταδιακά μέσα στο 2000. Ενδεικτικώς, στο Βέλγιο έφτασε τον Ιανουάριο του 2000, στην Ελλάδα τον Μάρτιο, ενώ στη Γαλλία έφτασε στις 9 Μαΐου 2000 και σχεδόν ταυτόχρονα κυκλοφόρησε και στη Γερμανία.
Αρχικά ήταν διαθέσιμο αποκλειστικά ως 5-πορτο hatchback, ενώ η κατά 26 εκατοστά μεγαλύτερου μήκους έκδοση station wagon, υπό την ονομασία Fabia Combi, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2000 και γνώρισε επίσης μεγάλη απήχηση. thumb|left|Το σαλόνι ενός Škoda Fabia RS πρώτης γενιάς.
Επίσης, τον Νοέμβριο του 2000 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η έκδοση Fabia Sedan, που βασίστηκε στο Fabia Combi και είχε κοινές διαστάσεις με αυτό. Σημειωτέον ότι ανάμεσα σε όλες τις γενιές του Fabia μέχρι σήμερα, μόνο στην πρώτη γενιά του μοντέλου έχει υπάρξει 4-πορτη σεντάν εκδοχή αμαξώματος.
Το Fabia πρώτης γενιάς βασίστηκε στην πλατφόρμα A04 του Ομίλου Volkswagen, όπως και συνέβη και με τα Volkswagen Polo και SEAT Ibiza της αντίστοιχης χρονολογικά γενιάς. Από την πρώτη στιγμή απέσπασε άκρως θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό, και μάλιστα στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2000 διακρίθηκε από το περιοδικό What Car? ως το «Αυτοκίνητο της Χρονιάς».
H κατασκευή του Fabia πρώτης γενιάς γινόταν στην Τσεχία, στη Ρωσία, στην Ουκρανία και στην Κένυα.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|Ο πίνακας οργάνων ενός Škoda Fabia 1ης γενιάς, με χιονονιφάδα στο θερμόμετρο για ένδειξη παγετού. thumb|left|Ένδειξη για σέρβις λαδιού.
Η αρχική έκδοση του μοντέλου ξεκίνησε με κινητήρα 1.000 κυβικών, ωστόσο η τιμή του ήταν σαφώς χαμηλότερη από το Volkswagen Lupo με τα ίδια κυβικά. Παρόλα αυτά, η αναβάθμιση των εκδόσεων έφεραν στην θέση τους μέχρι και βενζινοκινητήρα 1.900 κυβικών εκατοστών, όπως και τους πετρελαιοκινητήρες.
Πολλά από τα εξαρτήματα του είχαν προέλθει από την μητρική Volkswagen, με τα κυριότερα να είναι η μεγαλύτερη παλέτα κινητήρων, εκτός από τους 1.0 και 1.4 λίτρων που αναβαθμίστηκαν από την ίδια την Skoda και είχαν προέλθει από τα προηγούμενα μοντέλα της, Škoda 742 και Škoda Favorit.
Ανανεώσεις
thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Škoda Fabia VRS TDi 1.8 λίτρων 130 hp του 2005, μετά την ανανέωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Τον Μάρτιο του 2006, έγινε ακόμη μια ανανέωσή του, που αποκαλύφθηκε τον ίδιο μήνα στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, όπου τοποθετήθηκε νέος κινητήρας στην ίδια έκδοση, αλλά με περισσότερους ίππους και μεγαλύτερη απόδοση (80 ίπποι). Ταυτόχρονα, στο ίδιο Σαλόνι, παρουσιάστηκαν για τελευταία φορά κάποιες νέες αλλαγές στην αισθητική του οχήματος.
Η παραγωγή της πρώτης γενιάς σταμάτησε οριστικά τον Δεκέμβριο του 2007, έχοντας σημειώσει εξ αρχής υψηλές πωλήσεις, ενώ ήδη από τον Απρίλιο του 2007 είχε αντικατασταθεί από το Fabia δεύτερης γενιάς.
Δεύτερη γενιά (2007 - 2014)
Για τη δεύτερη γενιά, η έκδοση station wagon ανακοινώθηκε επίσημα από την εταιρεία τον Αύγουστο του ίδιου έτους και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2007, δηλαδή μόλις 1 μήνα μετά. Εδώ, σε σύγκριση με το Combi της πρώτης γενιάς, υπήρξε επιμήκυνση κατά 7 χιλιοστά, ενώ ήταν και 46 χιλιοστά ψηλότερο και ο χώρος αποσκευών αυξήθηκε κατά 54 λίτρα. Η παλέτα των κινητήρων με την hatchback μορφή ήταν όμοια, εκτός του κινητήρα 1.2 λίτρων.
Η κατασκευή του Fabia δεύτερης γενιάς έλαβε χώρα στην Τσεχία, στην Ινδία, στο Καζακστάν, στην Κίνα και στην Ουκρανία.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|Ο κινητήρας της έκδοσης TSI ενός Škoda Fabia του 2011.
Η τεχνολογία του κινητήρα ήταν επηρεασμένη από την Audi, αλλά και με ιδιότητες παραπλήσιες του προηγούμενου μοντέλου σε πιο εξελιγμένη φάση. Πιο συγκεκριμένα, την ανανέωση αυτή δέχτηκε η παλέτα των τρικύλινδρων βενζινοκινητήρων (1.2 λίτρων, από (40 kW) 60 ίππους, έως και (51 kW) 70 ίππους και 1.4 λίτρων από (63 kW) 86 ίππους με την αναβάθμιση του ηλεκτρονικού συστήματος σε kW (κιλοβάτ), έως και τους (77 kW) 105 ίππους στην έκδοση 1.6 λίτρων.
Οι πετρελαιοκινητήρες παρέμειναν με τα ίδια χαρακτηριστικά με την πρώτη γενιά, με τον κινητήρα 1.9 λίτρων ως αποδοτικότερο να αποδίδει επίσης (77 kW) 105 ίππους.
Τον Ιούνιο του 2010, έγινε μια ανανέωση στο μοντέλο, ενώ τότε σταμάτησε η παραγωγή της σπορ έκδοσης RS. Μεταγενέστερα όμως, κυκλοφόρησαν νέες εκδόσεις, όπως η GreenLine που έδειχνε την φιλικότητα της προς το περιβάλλον μέσω ενός τρικύλινδρου πετρελαιοκινητήρα που είχε εκπομπές ρύπων μόλις 109 γραμμάρια το χιλιόμετρο.
Η σταδιακή μείωση της παραγωγής της δεύτερης γενιάς ξεκίνησε από το εργοστάσιο της Ινδίας τον Αύγουστο του 2013, για να σταματήσει εξ ολοκλήρου το 2014.
Τρίτη γενιά (2014 - 2021)
thumb|left|Η παρουσίαση του Škoda Fabia Mk3 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού το 2014.
Η τρίτη γενιά του Fabia παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 2014, υπό την απλή μορφή και την έκδοση Combi, αν και είχε μπει στη μαζική παραγωγή ήδη από τα τέλη Αυγούστου, με την κυκλοφορία της να ξεκινάει στα περισσότερα κράτη τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Εδώ καθιερώθηκε μια πιο αιχμηρή σχεδίαση, πλην όμως η παλέτα των κινητήρων ελαχιστοποιήθηκε κατά πολύ, με αποτέλεσμα το ίδιο να συμβεί και με τις εκδόσεις της τρίτης γενιάς. Η πιο σπορ έκδοση vRS για παράδειγμα δεν ήταν καν στα πλάνα της εταιρείας, λόγω των χαμηλών πωλήσεων της έκδοσης αυτής στη δεύτερη γενιά.
Η τρίτη γενιά είναι βασισμένη στην πλατφόρμα PQ25 του Volkswagen Polo 5ης γενιάς και μερικά κατασκευασμένο επιπλέον από τα πρότυπα της πιο χρηστικής πλατφόρμας MQB του Ομίλου Volkswagen. Το τρίτης γενιάς μοντέλο έμοιαζε περισσότερο με την εμφάνιση της πρώτης γενιάς, όπου είχε την δική της επιτυχία, πλην όμως σε πιο εξελιγμένο στάδιο. Οι διαφορές που παρατηρούνται, ωστόσο, είναι στο ύψος του δαπέδου από το έδαφος, όπου μειώθηκε κατά 30 χιλιοστά, ενώ το μήκος αυξήθηκε κατά 90 χιλιοστά. Επίσης, το βάρος μειώθηκε κατά 65 κιλά σε σχέση με το μοντέλο δεύτερης γενιάς.
Το 2015, διακρίθηκε ως το «Καλύτερο αυτοκίνητο της χρονιάς» του περιοδικού What Car? όπως και στην κατηγορία «Καλύτερο κόμπακτ αυτοκίνητο της χρονιάς».
Η κατασκευή και τελική του συναρμολόγηση, γινόταν στα κεντρικά εργοστάσια της Škoda Auto στην Τσεχία.
Χαρακτηριστικά
Όσον αφορά τις επιπρόσθετες ιδιαιτερότητες του μοντέλου, φάνηκε πως η εταιρεία το απλοποίησε κατά πολύ, προσφέροντας κυρίως μόνο δυο βενζινοκινητήρες (1.0 ΜPI και 1.2 TSI). Αρχικά διατέθηκε και ένας 3-κύλινδρος πετρελαιοκινητήρας 1.4 TDi σε δύο αποδόσεις ισχύος, αλλά η έκδοση αυτή παρήχθη μόνο από τον Οκτώβριο του 2014 έως τον Ιούλιο του 2018 και τότε αποσύρθηκε οριστικά από την παραγωγή. Ο κινητήρας 1.2 TSI (βενζίνης) είναι ο ίδιος που τοποθετήθηκε και στη βάση του μοντέλου δεύτερης γενιάς.
Η παλέτα του κιβωτίου ταχυτήτων, επίσης, μειώθηκε κατά μία έκδοση, έχοντας πλέον δύο χειροκίνητα κιβώτια, 5 και 6 σχέσεων, και ένα αυτόματο κιβώτιο 7 σχέσεων.
Τέταρτη γενιά (2021 - σήμερα)
thumb|left|Το σαλόνι του Škoda Fabia τέταρτης γενιάς.
Η μαζική παραγωγή της τέταρτης γενιάς του Škoda Fabia ξεκίνησε στις 12 Ιουλίου 2021. Σημαντική βελτίωση έλαβε χώρα στην αεροδυναμική, με τον αεροδυναμικό συντελεστή Cd να πέφτει από το 0,32 στο 0,28, με τη Škoda να ανακοινώνει τότε ότι «πρόκειται για τον καλύτερο αεροδυναμικό συντελεστή σε αυτοκίνητο πόλης».
Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι το 2023 θα προστεθεί εκ νέου μια έκδοση station wagon, αλλά στις 24 Οκτωβρίου 2021 ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, Thomas Schafer, με νέες του δηλώσεις έκανε γνωστό ότι δεν θα υπάρξει τέτοια εκδοχή αμαξώματος στην τέταρτη γενιά και η αιτία είναι οι ιδιαίτερα αυστηρές απαιτήσεις ρύπων του Euro 7. Για την ακρίβεια, δήλωσε ότι η απόφαση αυτή ελήφθη προκειμένου η Škoda να καταφέρει να συμμορφωθεί με τα αυστηρότερα Euro 7 πρότυπα εκπομπών ρύπων που θα τεθούν σε ισχύ στην Ευρώπη μέσα στα επόμενα χρόνια, σε συνδυασμό και με την εστίαση της εταιρείας στα ηλεκτρικά μοντέλα. Σημειωτέον ότι το Škoda Fabia Combi ήταν το τελευταίο station wagon μοντέλο της supermini κατηγορίας B που ήταν ακόμα διαθέσιμο στην αγορά και μάλιστα αντιπροσώπευε τότε το 34% των συνολικών πωλήσεων της τρίτης γενιάς του Fabia.
Νίκος Κουγιάλης
Ο Νίκος Κουγιάλης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος και Υπουργός Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Κουγιάλης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 30 Μαρτίου 1967. Σπούδασε στο Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας, όπου απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακή στην ηλεκτρολογία μηχανική.
Διετέλεσε πρόεδρος του Ινστιτούτου Μηχανικής και Τεχνολογίας (IET) του Ηνωμένου Βασιλείου και εκλεγμένο μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου του ΙΕΤ. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών (IEE) του Ηνωμένου Βασιλείου την περίοδο 2004-2006.
Εργοδοτήθηκε στην Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου ως ηλεκτρολόγος μηχανικός. Υπήρξε συνδικαλιστής στη συντεχνία του επιστημονικού προσωπικού της ΑΗΚ (ΣΕΠΑΗΚ), κατέχοντας τη θέση του βοηθού γραμματέα.
Ακόμη, έχει εργοδοτηθεί σε διάφορους ιδιωτικούς οργανισμούς. Επιπρόσθετα, έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας ως λέκτορας σε θέματα τηλεπικοινωνιών.
Είναι νυμφευμένος και έχει τρία παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κόμματος, του οποίου διετέλεσε και αντιπρόεδρος.
Την 1 Μαρτίου 2013 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του το υπουργείο μετονομάστηκε σε Υπουργείο Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Κολλυριδιανισμός
Ο Κολλυριδιανισμός ήταν μια υποτιθέμενη πρωτοχριστιανική αιρετική κίνηση στην προϊσλαμική Αραβία, της οποίας οι οπαδοί λάτρευαν την Παναγία ως θεότητα. Η ύπαρξη της αιρέσεως είναι αντικείμενο κάποιας διχογνωμίας μεταξύ των ερευνητών, καθώς η μοναδική πηγή της εποχής εκείνης που την περιγράφει είναι το Πανάριον του Επιφανίου Κωνσταντίας (Σαλαμίνας Κύπρου), που γράφτηκε περί το 376 μ.Χ..
Σύμφωνα με τον Επιφάνιο, μερικές γυναίκες στην τότε κατά μεγάλο μέρος ειδωλολατρική Αραβία ανέμειξαν τοπικές θρησκείες με τη λατρεία της Παναγίας και προσέφεραν μικρά γλυκίσματα ή δακτυλίους από ψωμί. Αυτοί οι δακτύλιοι αποκαλούνταν στην ελληνική κόλλυρις (είναι τα σημερινά κουλούρια) και από αυτά προήλθε η ονομασία Κολλυριδιανοί για τους οπαδούς της αιρέσεως. Ο Επιφάνιος αναφέρει ότι ο όρος «Κολλυριδιανισμός» γεννήθηκε στη Θράκη και στη Σκυθία, μπορεί όμως να διαδόθηκε σε αυτές τις περιοχές από τη Συρία ή από τη Μικρά Ασία.
Ο θεολόγος του 19ου αιώνα Καρλ Γκέροκ αμφισβήτησε την ύπαρξη του Κολλυριδιανισμού, χαρακτηρίζοντας απίθανο το ότι μία αίρεση αποτελούμενη αποκλειστικά από γυναίκες μπόρεσε να διαρκέσει επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα όσο περιγράφει ο Επιφάνιος. Ο Προτεστάντης συγγραφέας Σάμουελ Μ. Ζβέμερ (Samuel Zwemer, 1867-1952) επεσήμανε πως μόνη πηγή πληροφοριών σχετικά με την αίρεση είναι ο Επιφάνιος.
Στο βιβλίο του The Virgin (1976), ο ιστορικός Τζέφρεϋ Ας (Geoffrey Ashe) διατυπώνει την υπόθεση ότι οι Κολλυριδιανοί (ή οι Κολλυριδιανές) αντιπροσώπευαν μία παράλληλη προς τον Χριστιανισμό θρησκεία, που ιδρύθηκε από πρώτης γενεάς ακόλουθους της Παρθένου Μαρίας, των οποίων τα δόγματα εντάχθηκαν αργότερα στη Χριστιανική Εκκλησία από την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, που συγκλήθηκε το 431 στην Έφεσο. Η ιστορικός Άβεριλ Κάμερον υπήρξε περισσότερο σκεπτικίστρια ως προς την ύπαρξη της αιρέσεως, σημειώνοντας και πάλι ότι ο Επιφάνιος αποτελεί τη μοναδική πηγή για αυτήν, με τους μεταγενέστερους συγγραφείς να αναφέρονται απλώς στο δικό του κείμενο.
Ο Κολλυριδιανισμός στον διάλογο Χριστιανών-Μουσουλμάνων
Η αίρεση απέκτησε ενδιαφέρον σε πρόσφατες συζητήσεις που εντάσσονται στον διαθρησκειακό διάλογο Χριστιανών-Μουσουλμάνων, σε σχέση με την ισλαμική άποψη για τη χριστιανική Αγία Τριάδα. Η συζήτηση αφορά ορισμένους στίχους του Κορανίου, κυρίως τους 5.73, 5.75 και 5.116, που έχουν ερμηνευθεί ως υπαινισσόμενοι ότι ο Προφήτης Μωάμεθ πίστευε πως οι Χριστιανοί θεωρούσαν την Θεοτόκο μέρος της Αγίας Τριάδας. Αυτή η ιδέα δεν υπήρξε ποτέ μέρος της χριστιανικής δογματικής και δεν μαρτυρείται αδιαμφισβήτητα για καμιά αρχαία χριστιανική ομάδα (ούτε και των Κολλυριδιανών). Αλλά υπάρχουν κάποιες σύγχρονες θεωρήσεις ότι ο Μωάμεθ ίσως να είχε μπερδέψει την αιρετική πίστη των Κολλυριδιανών με την πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Κολλυριδιανισμός επεβίωνε ακόμα κατά την εποχή του Μωάμεθ (6ος και 7ος αιώνες), αλλά ίσως η ιδέα της θεότητας της Παναγίας να είχε συνδεθεί με τη χριστιανική πίστη στην Αραβία εξαιτίας της κληρονομιάς του Κολλυριδιανισμού.
Κάποιοι μελετητές απορρίπτουν την ερμηνεία ότι το Κοράνιο θεωρεί τη Θεοτόκο μέρος της Αγίας Τριάδας των Χριστιανών, αφού τα σχετικά εδάφια μπορεί να θεωρηθούν ότι τονίζουν την καθαρώς ανθρώπινη φύση της Μαρίας, προκειμένου να ενισχύσουν την ισλαμική πίστη στην καθαρώς ανθρώπινη φύση του Ιησού.
Πηγές
Κολλυριδια
Μάχη του Καστέλλου Ρεθύμνης
Η Μάχη του Καστέλλου Ρεθύμνης ονομάζεται πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 21 που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη και είχε νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Η μάχη ξεκίνησε στις 8 Απριλίου και έληξε στις 14 Απριλίου του 1822. Οι Τούρκοι του Ρεθύμνου έκαναν εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων στην θέση Κάστελλος. Αποκρούστηκαν όμως από τους άνδρες του ηρωικού οπλαρχηγού Βαλέστρα. Οι Τούρκοι υποχώρησαν και έχασαν άνδρες καθώς και δύο σημαίες. Τελικά όμως οι Τούρκοι κατατρόπωσαν τους Έλληνες έξω από το Ρέθυμνο και ο Βαλέστας σκοτώθηκε στην μάχη.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη
8/4
Ο όρος 8/4 μπορεί να αναφέρεται:
Αλώνια Σελλάδων Άρτας
Τα Αλώνια είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Σελλάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κομποτίου, του δήμου Νικολάου Σκουφά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Τα Αλώνια είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στον κάμπο του ποταμού Λούρου, πάνω στην Εθνική Οδό Αντιρρίου-Ιωαννίνων (ΕΟ 951) και δίπλα στην Εγνατία Οδό (Α 5), κοντά και δυτικά από το Κομπότι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΝΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σελλάδων του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σελλάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κομποτίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κομποτίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νικολάου Σκουφά.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
8/6
Ο όρος  8/6 μπορεί να αναφέρεται:
Ιωάννης Πιπιλής
Ο Ιωάννης Πιπιλής (1903 - 1992) ήταν στρατηγός του Ελληνικού Στρατού ο οποίος διατέλεσε αρχηγός ΓΕΕΘΑ την περίοδο 1962 - 1965.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1903 στην Φιγαλεία Ηλείας. Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1927 ως ανθυπολοχαγός των Διαβιβάσεων.
Φοίτησε σε σχολεία Διαβιβάσεων καθώς και στην (τότε) Σχολή Επιτελών, στο Τμήμα Τεχνικής Εκπαιδεύσεως, στην Σχολή Εφαρμογής Μηχανικού, στο Σχολείο Προληπτικής Συντηρήσεως Τεχνικού Υλικού και στην (τότε) Σχολή Πληροφοριών του ΓΕΣ.
Μεταξύ άλλων, υπηρέτησε ως:
Το 1961 έγινε γενικός επιθεωρητής Στρατού (ΓΕΠΣ) και το 1962 επελέγη ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ από την κυβέρνηση Καραμανλή. Όταν ανήλθε στην εξουσία η Ένωση Κέντρου, υπήρξαν μεγάλες πιέσεις προς τον Γεώργιο Παπανδρέου για αντικατάσταση του Πιπιλή από τις πιο μαχητικές κεντρώες εφημερίδες (όπως η «Ελευθερία» του Πάνου Κόκκα και το «Έθνος» του Κώστα Κυριαζή) οι οποίες κατηγορούσαν τον Πιπιλή ως ακροδεξιό ανακτορικό αλλά και ως «απόλεμο» (επειδή προερχόταν από τις Διαβιβάσεις) και άρα ακατάλληλο για την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ταυτόχρονα όμως, ο Παπανδρέου δεχόταν πιέσεις υπέρ της διατήρησης του Πιπιλή από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο.
Ο Πιπιλής παρέμεινε στην θέση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στις κρίσεις του 1964, αλλά την επόμενη χρονιά αποστρατεύτηκε και την θέση του πήρε ο στρατηγός Κωνσταντίνος Τσολάκας (άνθρωπος του Παπανδρέου).
Η περίοδος της ηγεσίας του Πιπιλή στο ΓΕΕΘΑ συνέπεσε με την έξαρση του Κυπριακού (διακοινοτικές συγκρούσεις, ανάπτυξη ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, αποστολή ελληνικής μεραρχίας) αλλά ο ίδιος δεν είχε σημαντική ανάμειξη στα γεγονότα (σε αντίθεση με τον αρχηγό ΓΕΣ Ιωάννη Γεννηματά) παρόλο που συμμετείχε σε αρκετές συσκέψεις και παρουσίασε διάφορα σχέδια στην κυβέρνηση.
Ο Ιωάννης Πιπιλής απεβίωσε το 1992, σε ηλικία 89 ετών. Ανηψιά του είναι η δημοσιογράφος και πολιτικός Φωτεινή Πιπιλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
3254 Μπας
Ο Μπας (Bus) είναι ένας αστεροειδής της εξωτερικής περιοχής (της προς τον πλανήτη Δία) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 11,1. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Σελτ Μπας, ο οποίος έχει ανακαλύψει (μέχρι το 2008) 1.632 αστεροειδείς.
Τον περισσότερο χρόνο του ο Μπας τον περνά έξω από τα όρια της Κύριας Ζώνης, κινούμενος μεταξύ αυτής και του Δία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μπας είναι T. Ο Μπας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 8 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπας
Ένωση Πολωνών Πατριωτών
μικρογραφία| [[Βάντα Βασιλέφσκα, η ιδρύτρια της Ένωσης Πολωνών Πατριωτών]] Η Ένωση Πολωνών Πατριωτών (ΕΠΠ) (Związek Patriotów Polskich, ZPP, Союз Польских Патриотов, СПП) ήταν πολιτικό σώμα που δημιουργήθηκε από Πολωνούς κομμουνιστές στη Σοβιετική Ένωση το 1943. Το ΕΠΠ, που έλεγχε ανεπίσημα και διηύθυνε ο Ιωσήφ Στάλιν, έγινε μια από τις ιδρυτικές δομές της σοβιετικά ελεγχόμενης κομμουνιστικής κυβέρνησης η οποία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανέλαβε την εξουσία στην Πολωνία.
Η ΕΠΠ ήταν μια μαζική οργάνωση με περίπου 100.000 μέλη (Πολωνοί πολίτες στη Σοβιετική Ένωση, κυρίως πρόσφυγες πολέμου και Σοβιετικοί εκτοπισμένοι που έφυγαν μετά την αποχώρηση του Στρατού του Άντερς). Κυριαρχούνταν από πρώην μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας, ιδιαίτερα άτομα από το Κεντρικό Γραφείο Κομμουνιστών της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε μετά την ΕΠΠ και λειτουργούσε επίσης στη Σοβιετική Ένωση. Η ΕΠΠ περιλάμβανε ακτιβιστές πολλών πολιτικών κατευθύνσεων. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρχαν περίπου 1.500 δηλωμένοι Πολωνοί κομμουνιστές στη Σοβιετική Ένωση.
Τον Ιανουάριο του 1943, η Βάντα Βασιλέφσκα και ο Άλφρεντ Λάμπε υπέβαλαν αίτηση στις σοβιετικές αρχές για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου πολωνικού κέντρου στη Σοβιετική Ένωση. θα λειτουργούσε ως «αντίβαρο για τα αντιδραστικά (πολωνικά) μεταναστευτικά στοιχεία». Σύμφωνα με τη Βασιλέφσκα, το όνομα της οργάνωσης ήταν ιδέα του Στάλιν. Η ΕΠΠ οργανώθηκε από την 1η Μαρτίου και η σημασία της αυξήθηκε όταν η Σοβιετική Ένωση διέκοψε τις σχέσεις με την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση τον Απρίλιο του 1943, μετά την ανακάλυψη της Σφαγής του Κάτιν.
Τον Μάιο του 1943, η Βασιλέφσκα και άλλοι μελλοντικοί ακτιβιστές της ΕΠΠ συμμετείχαν στη δημιουργία του 1ου Τμήματος Πεζικού Ταντέους Κοστσιούσκο, το οποίο δημιούργησε τον Πολωνικό Λαϊκό Στρατό. Πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο μαζί με τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό. Ο Πολωνικός Λαϊκός Στρατός τέθηκε υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ και αργότερα συγχωνεύθηκε με τον Λαϊκό Στρατό, την κομμουνιστική υπόγεια δύναμη στην Πολωνία.
Η ΕΠΠ ιδρύθηκε επίσημα από το ιδρυτικό της συνέδριο, το οποίο συζητήθηκε στη Μόσχα στις 9-10 Ιουνίου 1943. Τέθηκε υπό το Ντιρεκτοράτο, το οποίο αποτελούνταν από την Πρόεδρο Βάντα Βασιλέφσκα και τέσσερα μέλη: Στανίσουαφ Σκσεσέφσκι, Στέφαν Γεντριχόφσκι, Βουοντζίμιες Σοκόρσκι και Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ. Τα μη κομμουνιστικά μέλη του Κύριου Συμβουλίου περιλάμβαναν τους Άντζεϊ Βίτος και Μπολέσουαφ Ντρόμπνερ. Η ΕΠΠ εξέδωσε μια δήλωση που καταδίκαζε την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση με επικεφαλής τον Βουαντίσουαφ Σικόρσκι, ως σώμα του οποίου οι ενέργειες έβλαπταν το «Αγγλο-Ρωσο-Αμερικανικό μπλοκ».
Το πρόγραμμα της ΕΠΠ, που διακηρύχθηκε στο συνέδριό της, τόνιζε τη σημασία της συμμαχίας με τη Σοβιετική Ένωση και υποστήριξε τη δημιουργία μιας δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης Πολωνίας. Υποσχέθηκε ένα νέο αγροτικό σύστημα. Οι υλικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των Πολωνών στη Σοβιετική Ένωση έπρεπε να ικανοποιηθούν. Η ΕΠΠ παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της Πολωνίας στα αμφισβητούμενα ανατολικά σύνορα (Κρέσι) ως αποτελούμενα από εδάφη της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Λιθουανίας, καταγγέλλοντας έτσι τα σύνορα που εφαρμόστηκαν στην Ειρήνη της Ρίγας το 1921. Ο κύριος στόχος της ΕΠΠ ήταν η εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού στην Πολωνία, τον θεσμό που έθεσε τα θεμέλια για τη δημιουργία της μεταπολεμικής πολωνικής κυβέρνησης.
Η ΕΠΠ εξέδιδε τη δική της εβδομαδιαία εφημερίδα Wolna Polska («Ελεύθερη Πολωνία»), που εκδόθηκε από την 1η Μαρτίου 1943 από την Βασιλέφσκα, και τη διεβδομαδιαία εφημερίδα Nowe Widnokręgi («Νέοι Ορίζοντες»), που είχε ιδρυθεί από αυτήν νωρίτερα. Η οργάνωση παρείχε εκτεταμένες υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και διεξήγαγε εκπαιδευτικές δραστηριότητες για τον πολωνικό πληθυσμό στη Σοβιετική Ένωση, με τα παιδιά να τυγχάνουν ιδιαίτερης προσοχής (υπολογίζεται ότι τα μισά παιδιά των Πολωνών εκτοπισμένων πήγαιναν σε πολωνικά σχολεία). Το Τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας της ΕΠΠ ανέλαβε τις πολωνικές δραστηριότητες πρόνοιας που πραγματοποιήθηκαν προηγουμένως στη Σοβιετική Ένωση από την Κυβερνητική Αντιπροσωπεία για την Πολωνία της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης και για να προσεγγίσει τον ευρέως διασκορπισμένο πολωνικό πληθυσμό συνεργάστηκε με μια σοβιετική υπηρεσία που δημιουργήθηκε για τον ίδιο σκοπό. Περίπου 55.000 Πολωνοί μεταφέρθηκαν από τη βόρεια Σιβηρία στις ευρωπαϊκές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι το τέλος του 1943, 223.000 Πολωνοί πολίτες βρίσκονταν υπό τη φροντίδα της ΕΠΠ. Στα τέλη του 1943, η ΕΠΠ ίδρυσε την Πολωνική Εθνική Επιτροπή (Polski Komitet Narodowy, PKN), με σκοπό να τη μετατρέψει σε μια προσωρινή κυβέρνηση της Πολωνίας υπό την κυριαρχία των κομμουνιστών.
Το 1944, η ΕΠΠ αναγνώρισε επίσημα το Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο (Krajowa Rada Narodowa, KRN) που ιδρύθηκε στη Βαρσοβία από το αντίπαλο κομμουνιστικό ίδρυμα της ΕΠΠ, το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (ΠΕΚ). Μαζί με το ΠΕΚ και τους Σοβιετικούς, η ΕΠΠ ήταν υπεύθυνη για το σχηματισμό, τον Ιούλιο του 1944, της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, PKWN), μιας νεοεμφανιζόμενης κομμουνιστικής κυβέρνησης, η οποία περιελάμβανε μέλη της ΕΠΠ.
Το 1944-1946, η ΕΠΠ συμμετείχε στην επανεγκατάσταση Πολωνών από τη Σοβιετική Ένωση στην Πολωνία.
Στις 30 Ιουλίου 1946, το Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο διέλυσε την Ένωση Πολωνών Πατριωτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορικά νομοθετικά σώματα Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Επακόλουθα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης
Έλενα Άνγκρι
thumb|right|Η Έλενα Άνγκρι Η κοντράλτο Έλενα Άνγκρι γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 14 Μαΐου 1824 σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια της Μουσικής του εκδοτικού οίκου Ricordi. Σύμφωνα με την ίδια πηγή «''μεταξύ του 1840 και του 1855 εμφανίστηκε υπέροχη στα μεγαλύτερα θέατρα της πολιτισμένης Ευρώπης, χάρη στην ευλυγισία και την έκταση της φωνής της, σ’ ένα ρεπερτόριο με όπερες, κυρίως του Ροσσίνι. Διέκοψε τη θεατρική της καριέρα το 1860 και εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώννη''».
Από την «Εφημερίδα του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων» αντλούμε ακόμα μερικές πληροφορίες για την καλλιτεχνική προσωπικότητα και τη σταδιοδρομία της Άνγκρι. Τον Φεβρουάριο του 1847 αναδημοσιεύει το άρθρο μιας ιταλικής εφημερίδας: «''…Η φωνή της είναι αβίαστη, έχει διαύγεια και ακρίβεια ως και στους πιο δύσκολους λαρυγγισμούς. Η ΄Ελενα Άνγκρι έχει ένα ωραίο φωτεινό πρόσωπο και εμφανίζεται στη σκηνή με πλήρη άνεση κι επιβλητικότητα. Στο μικρό διάστημα της καριέρας της, παίζει για πέμπτη φορά με επιτυχία πρωταγωνιστικούς ρόλους στη Σκάλα και την περασμένη άνοιξη τραγούδησε τρεις φορές στην Όπερα της Βιέννης. Όλες οι εφημερίδες έγραψαν τότε εγκωμιαστικές κριτικές γι’ αυτήν, τονίζοντας ιδιαίτερα την τιμή που της έκανε ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας Φερδινάνδος  Ι, ο οποίος της απένειμε τον τίτλο της επίσημης «τραγουδίστριας της Αυτοκρατορικής Αυλής»''.
Το Μάιο του 1848 οι κερκυραϊκές αρχές προσκαλούν την Άνγκρι να επισκεφτεί τη γενέτειρά της. Ήταν μόλις 24 χρονών. Προς τιμή της έγιναν τρεις λαμπρές εκδηλώσεις. Η πρώτη στο τότε Εμπορικό Επιμελητήριο, που διέθετε ένα ωραιότατο μέγαρο στη Νουντσιάδα. Η ατμόσφαιρα ήταν θερμότατη και κάτι περισσότερο από συγκινητική. Η δεύτερη εκδήλωση έγινε στη «Φιλαρμονική Εταιρία» και ήταν μεγαλοπρεπέστατη. Η αίθουσα μ’ άπλετο φως και πλημμυρισμένη από άνθη. Όλη η αριστοκρατία της Κέρκυρας και οι αξιωματούχοι της αγγλικής διοίκησης βρέθηκαν εκεί. Η τρίτη εκδήλωση ηταν μια θριαμβευτική παράσταση, που δόθηκε στο ιστορικό θέατρο «Σαν Τζάκομο» (το σημερινό Δημαρχείο), υπέρ των απόρων του νησιού. Οι ατέλειωτες επευφημίες του κοινού, εκφράζανε το θαυμασμό και την αγάπη του για τα διάσημη συμπατριώτισσα...nella gloria e nel valor sorella, καθώς την αποκάλεσε ο ποιητής Flaminio Lolli.
Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ
Το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ (γαλλικά: Grand Prix de la ville d'Angoulême) είναι βραβείο που δίνεται κάθε χρόνο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ ως αναγνώριση για το σύνολο του έργου ενός δημιουργού και για τη συνεισφορά του στην εξέλιξη των κόμικς. Αν και η πλειονότητα των βραβευθέντων αφορά Γάλλους ή Βέλγους, κατά καιρούς έχουν τιμηθεί δημιουργοί και από άλλες χώρες, όπως η Ιταλία και η Ελβετία.
Οι ιθύνοντες έχουν κατηγορηθεί για την σχεδόν μηδενική βράβευση ή υποψηφιότητα γυναικών.
Έλενα Άνγκρι
Η Άνγκρι, εκτός από την Ιταλία, την Αυστρία και την Κέρκυρα, εμφανίστηκε στην Πράγα, τη Δρέσδη, τη Λειψία, την Πετρούπολη, το Λονδίνο, το Παρίσι, στη Μαδρίτη, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, την Ουάσινγκτον, τη Βοστόνη, στο Σικάγο και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ. Πέθανε στη Βαρκελώνη στις 5 Νοεμβρίου το 1886.-
Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία κόμικς
Έλενα Άνγκρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Βεατρίκη, κόμισσα του Αρουντέλ
H Βεατρίκη, πορτογαλ. Beatriz de Avis, infanta de Portugal (π. 1380 - Νοέμβριος 1439), από τον Οίκο των Αβίς ήταν νόθη κόρη του βασιλιά της Πορτογαλίας και με τους γάμους της έγινε διαδοχικά κόμισσα του Αρουντέλ, βαρόνη του Τάλμποτ, κόμισσα του Χάντινγκτον και τέλος κα Φέτιπλεϊς.
Βιογραφία
Ήταν νόθη κόρη (πριν τον νόμιμο γάμο) του Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Ινές Πέρες Εστέβες, κόρης του Πέρο Εστέβες ο Μπαρμπαντάο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1405 τον Θωμά ΦιτςΆλαν 12ο κόμη του Άραντελ, ο οποίος απεβίωσε το 1415.
Σε δεύτερό της γάμο η Βεατρίκη παντρεύτηκε τον Γκίλμπερτ, 5ο βαρόνο του Τάλμποτ (π.1383-1418) και μετά τον Ιωάννη Χόλλαντ 2ο δούκα του Έξετερ (1395-1447).