cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Γαϊτάνος
Καριέρα
Περιόδευσε για πολλά χρόνια με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, ερμηνεύοντας τραγούδια από τα σημαντικά έργα του, με σημαντικότερη την παρουσίαση του έργου Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, σε ποίηση Διονυσίου Σολωμού για την επέτειο των 200 χρόνιων από τη γέννηση του ποιητή.
Επίσης, ταξίδεψε στην Ιερουσαλήμ για τα γυρίσματα τεσσάρων ντοκιμαντέρ στα μέρη των παθών του Ιησού Χριστού, σε συνεργασία με την Ελληνική Κρατική Τηλεόραση.
Κριτική
Έχει δεχθεί έντονη κριτική για εκφορά ακραίων απόψεων στον δημόσιο λόγο.
Δισκογραφία
Συμμετοχές
Μινεσότα Τίμπεργουλβς
Οι Μινεσότα Τίμπεργουλβς (αγγλικά: Minnesota Timberwolves) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με έδρα τη Μινεάπολη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ανήκουν στο Βορειοδυτικό τμήμα του National Basketball Association (NBA). Οι εντός έδρας αγώνες του συλλόγου διεξάγονται στο Target Center, γήπεδο χωρητικότητας 19.356 ατόμων.
Οι Τίμπεργουλβς ιδρύθηκαν το 1989 μετά απο επέκταση του ΝΒΑ. Στα πρώτα χρόνια της ιστορίας τους δεν κατάφεραν να προκριθούν στα πλέι-οφς αλλά μετά την απόκτηση του Κέβιν Γκαρνέτ στο Ντραφτ του 1995, η ομάδα κατάφερε να μπει πλέι-οφ οκτώ συνεχόμενες φορές 1997-2004. Παρά τον αποκλεισμό στον πρώτο γύρο στις επτά πρώτες προσπάθειές τους, οι Τίμπεργουλβς κέρδισαν τον πρώτο τίτλο κατηγορίας τους το 2004 και προχώρησαν στα τελικά της δυτικής περιφέρειας. Ο Γκαρνέτ κέρδισε το βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη (MVP) NBA για εκείνη την σεζόν. Η ομάδα είναι σε φάση αναδιοργάνωσης μετά τα πλέι-οφ του 2005, και την πώληση του Γκαρνέτ στους Μπόστον Σέλτικς το 2007.
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Γήπεδα
μικρογραφία|238px|Target Center
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1989 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1989
Σεγκού
Το Σεγκού είναι μια πόλη του Μαλί. Ανήκει στην Περιφέρεια Σεγκού, στην Επαρχία Σεγκού και στο Διαμέριμσα Σεγκού. Έχει πληθυσμό 130.690 κατοίκων (2009).
Γεωγραφία
Το Σεγκού βρίσκεται κεντρικά του Μαλί, κεντρο-ανατολικά της Περιφέρειας Σεγκού και κεντρικά της Επαρχίας Σεγκού. Βρίσκεται σε συνταγμένες 13°27′Β 6°16′Δ.
Δημογραφία
Στην πόλη του Σεγκού ζουν 130.690 κάτοικοι (2009).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεγκού Σεγκού
Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα
Ο Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα (Tofilau Eti Alesana, 4 Ιουνίου 1924–19 Μαρτίου 1999) ήταν πολιτικός από τις Σαμόα. Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός της χώρας του και επίσης υπουργός Εξωτερικών.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις Αμερικανικές Σαμόα και καταγόταν από οικογένεια ανώτερης κοινωνικής τάξης, που έδωσε πολιτικούς στη γενέτειρά του. Σε ηλικία 24 ετών έγινε αρχηγός της φυλής
Ο πολιτικός άρχισε να υποφέρει από προβλήματα υγείας από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτός ήταν και ο λόγος που παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, στις 23 Νοεμβρίου του 1998. Το κόμμα του παρέμεινε ισχυρό ενώ ο ίδιος παρέμεινε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου μέχρι το θάνατό του, στην Άπια. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Σαμόα
Ανταλλαγή πληθυσμών
Η μεγαλύτερη ανταλλαγή πληθυσμών που έχει γίνει, και κατ’ επανάληψη τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία, είναι στη Βαλκανική χερσόνησο.
Ανταλλαγές πληθυσμών στα Βαλκάνια
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους πολλοί εκ των κατοίκων της «τέως» Ευρωπαϊκής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη συνέχεια της Τουρκίας, μη θέλοντας να γίνουν υπήκοοι των χωρών που περιήλθαν τα εδάφη τους, με τις Συνθήκες Κωνσταντινούπολης, Λονδίνου, Βουκουρεστίου και Αθηνών, μετανάστευσαν αμοιβαία στις χώρες που πίστευαν ότι ανήκουν κατά τον παραπάνω ορισμό. Έτσι Μουσουλμάνοι από Ελλάδα, Βουλγαρία και Σερβία μετοίκησαν προς μόνιμη εγκατάσταση στη Τουρκία, Βούλγαροι από Ελλάδα και Σερβία στη Βουλγαρία και Έλληνες από Βουλγαρία και Σερβία στην Ελλάδα. Το αυτό και οι Σέρβοι. Από τις παραπάνω χώρες, γεγονός ήταν ότι η Τουρκία αντιμετώπιζε τον μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών που έπρεπε να βοηθήσει στη νέα τους εγκατάσταση, όπως επίσης γεγονός είναι, ότι για λόγους εθνικής της σκοπιμότητας, εφήρμοσε ταυτόχρονα πιεστικά μέτρα εναντίον άλλων φυλετικών θρησκευτικών υπηκόων μειονοτήτων της, προς εξαναγκασμό σε εκπατρισμό.
Συνθήκη του 1913
Μπρος σ’ αυτό το οδυνηρό μέτρο του βίαιου ή εκούσιου εκπατρισμού τα ίδια τα εμπλεκόμενα κράτη συνάψανε συνθήκες προς μείωση των εξ αυτού δεινών. Έτσι τον Σεπτέμβριο του 1913 συνάπτεται η πρώτη συνθήκη μεταξύ Τουρκίας - Βουλγαρίας. Κατά το Βαλκανικό όμως πόλεμο η συνθήκη αυτή ήρθε να νομιμοποιήσει τις όποιες βίαιες ενέργειες (των Βουλγάρων κατά των Τούρκων και των Τούρκων κατά των Βουλγάρων της Θράκης).
Η Συνθήκη όμως αυτή είναι που έδωσε τη πρώτη διεθνή νομική υπόσταση του μέτρου της «ανταλλαγής πληθυσμών» η οποία ανταλλαγή ακόμη και όταν εμφανίζεται ως εκούσια κατά βάθος δεν είναι παρά ένας καθ’ όλα «ωραιοποιημένος» βίαιος εκπατρισμός.
Στο με αριθ. 1 πρωτόκολλο της Συνθήκης Ειρήνης του Σεπτεμβρίου 1913 αναφέρονται τα εξής (στη δημοτική):
«''Οι δύο Κυβερνήσεις είναι σύμφωνες όπως διευκολύνουν την αμοιβαία ανταλλαγή των Βουλγάρων και Μουσουλμάνων κατοίκων καθώς και των κτημάτων αυτών σε ζώνη 15 χλμ. το ανώτερο, κατά μήκος των κοινών συνόρων. Η ανταλλαγή θα γίνει σε ολόκληρα χωριά. Η δε των αστικών και αγροτικών κτημάτων θα γίνει με την αιγίδα των δύο Κυβερνήσεων που θα προβούν σε ανταλλαγή και αποζημίωση, από τα προερχόμενα από την ανταλλαγή, κτημάτων χωρίων και ιδιωτών.»''
Συνθήκη του 1914
Κατ’ αυτή τη Συμφωνία:
«Οι πληθυσμοί των ελληνικών χωρίων Θράκης και νομού Σμύρνης μέχρι των Στενών ανταλλαχθήσονται έναντι Μουσουλμάνων χωρικών Μακεδονίας ''και Ηπείρου, η δε ανταλλαγή γενήσεται ταυτοχρόνως και μετά πιστοποίησιν της αυθορμήτου αυτών επιθυμίας προς μετανάστευσιν. Η ανταλλαγή γενήσεται υπό την προστασίαν των δύο κυβερνήσεων μετά πλήρη συνεννόησιν κλπ.''».
Συνέπεια αυτής της Συμφωνίας, ήταν ο βίαιος εκπατρισμός στην Ελλάδα άνω των 250.000 Ελλήνων από Μικρά Ασία και Θράκη.
Πολλές χιλιάδες Ελλήνων βρήκαν το θάνατο συνέπεια διωγμών και ταλαιπωριών από 1915 – 1918. Στο κύμα αυτό, των πρώτων από Βουλγαρία και δεύτερων από Τουρκία, εκπατρισθέντων Ελλήνων, ήρθαν να προστεθούν και οι εκδιωχθέντες μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Όλοι αυτοί είχαν ανάγκη κάποιας προστασίας και βοήθειας, αυτήν που προτίθετο να τους εξασφαλίσει η Συνθήκη του Νεϊγύ.
Συνθήκη Νεϊγύ, 1919
Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Νεϊγύ (27 Νοεμβρίου 1919), η Βουλγαρία υποχρεωνόταν να αναγνωρίσει τα μέτρα εκείνα με τα οποία οι προέχουσες και συνασπισμένες Σύμμαχοι Δυνάμεις, ήθελαν κρίνουν πρόσφορα, σε σχέση προς την αμοιβαία και εθελουσία μετανάστευση των φυλετικών μειονοτήτων. Σ’ αυτή τη Συνθήκη διατυπωνόταν η απόφαση των Συμμάχων, όπως «η αμοιβαία και εθελουσία μετανάστευση των φυλετικών, θρησκευτικών ή γλωσσικών μειονοτήτων εις Ελλάδα και Βουλγαρία κανονισθεί δια συμβάσεως μεταξύ των δύο τούτων κρατών, συνομολογούμενης επί τη βάσει των όρων που αποφασίσθηκαν κατά την ως άνω ημέρα».
Σε εκτέλεση της Σύμβασης αυτής, ψηφίσθηκε ο νόμος 2680/1922 και ο από 6 Μαρτίου 1922 σχετικός Κανονισμός, που κυρώθηκε με το από 18 Ιουνίου 1922 Βασιλικό Διάταγμα.
Αμφότερες οι Πράξεις αυτές που αντίστοιχα ρύθμιζαν υποχρεώσεις του Βουλγαρικού Κράτους ψηφίσθηκαν και δημοσιεύθηκαν ταυτόχρονα και στη Βουλγαρία.
Κατά τις διατάξεις της εν λόγω Σύμβασης, των κυρωτικών αυτής Νόμων και Κανονισμών, στις γενικές τους γραμμές αναγνωρίζονταν στους υπηκόους, του ενός κράτους που άνηκαν σε φυλετικές, θρησκευτικές ή γλωσσικές μειονότητες το δικαίωμα της ελεύθερης μετανάστευσης στη χώρα του άλλου, με το δικαίωμα να συναποκομίσουν ή μεταφέρουν τη κινητή τους περιουσία. Η δε ακίνητος περιουσία τους καθώς και εκείνη των Εκκλησιών, Μονών, νοσοκομείων και οποιασδήποτε φύσεως ιδρυμάτων θα πωλείτο ή θα εκκαθαρίζονταν με το δικαίωμα των δικαιούχων επί της αξίας της. Μικτή τετραμελής επιτροπή (τα δύο μέλη διόρισε η Κοινωνία των Εθνών) εξασφάλιζε την εκτέλεση της Σύμβασης και την ελεύθερη άσκηση των εξ αυτής δικαιωμάτων.
Βάσει της παραπάνω Σύμβασης, περί τους 50.000 Έλληνες περίπου μετανάστευσαν από Βουλγαρία στην Ελλάδα και 90.000 Βούλγαροι από Ελλάδα στη Βουλγαρία. Κατά δε τις επίσημες στατιστικές παρέμειναν στην Ελλάδα 41.017 σλαβόφωνοι που δεν επιθυμούσαν να μεταναστεύσουν.
Συνθήκη της Λωζάνης, 1923
Μετά τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής και τη Μικρασιατική Καταστροφή, το αποκορύφωμα του μέτρου της «ανταλλαγής πληθυσμών» αποτέλεσε το Σύμφωνο για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας που υπογράφθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1923, το οποίο στη συνέχεια κατέστη μέρος της Συνθήκης της Λωζάνης της 24ης Ιουλίου του ίδιου έτους, δυνάμει του άρθρου 142 της τελευταίας.
thumb|200px|right|Δήλωσις Εκκαθαρίσεως Κινητής και Ακινήτου Περιουσίας κατά την ανταλλαγή ελληνοτουρκικών πληθυσμών (1923-1927) από την [[Γέννα (Σαράντα Εκκλησιών)|Γέννα προς την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης (16/12/1927).]]
Κατά τη Σύμβαση αυτή, η ανταλλαγή δεν ήταν πλέον εκούσια και ελεύθερη, αλλά υποχρεωτική και αποτέλεσμα όρου πολεμικής ήττας. Στη Συνδιάσκεψη της Λωζάννης η Ελλάδα, μολονότι αντετίθετο στην άποψη και της εκούσιας ανταλλαγής (καταστροφική για τον ευημερούντα Ελληνισμό της Μικράς Ασίας), εντούτοις πιεζόμενη από το ατυχές αποτέλεσμα του πολέμου, δήλωσε να συζητήσει εκούσια και αμοιβαία ανταλλαγή. Η Τουρκία όμως δεν δέχθηκε ούτε εκούσια ούτε αμοιβαία ανταλλαγή, αλλά υποχρεωτική. Μάταια το Οικουμενικό Πατριαρχείο διαμαρτυρήθηκε για κήρυξη της Εκκλησίας «εν διωγμώ». Αλλά και οι διαμαρτυρίες της τότε ελληνικής κυβέρνησης προς τη Τουρκία και τις Μεγάλες Δυνάμεις, υπήρξαν ατελέσφορες.
Τελικά η Συνδιάσκεψη απεφάνθη ότι, αν και μισητό αυτό καθ΄ αυτό το μέτρο της υποχρεωτικής ανταλλαγής, ήταν το μόνο ενδεδειγμένο στη περίπτωση και συνέστησε την αποδοχή αυτής, με τον όρο να εξαιρεθούν οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης. Τότε η Ελλάδα, που είχε εγκαταλειφθεί απ’ όλους τους Συμμάχους, αναγκάσθηκε να υποκύψει και να υπογράψει την παραπάνω Σύμβαση της υποχρεωτικής ανταλλαγής, με την οποία χιλιάδες Έλληνες της Μικράς Ασίας, μεταξύ αυτών και ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος ΣΤ΄, εξαναγκάσθηκαν σε εκπατρισμό.
Η Σύμβαση αυτή άρχισε να εφαρμόζεται από τον Αύγουστο του 1923, η δε μικτή επιτροπή περάτωσε το έργο της κατά το έτος 1925. Για δε την εκτέλεσή της, εκδόθηκαν σωρεία νόμων, διαταγμάτων, αποφάσεων κ.λπ., ενώ πλείστες Υπηρεσίες δημιουργήθηκαν για την περαίωση του όγκου της εργασίας προς εγκατάσταση των εκατοντάδων χιλιάδων ομοεθνών προσφύγων, την εκκαθάριση των περιουσιών τους και την τακτοποίηση των αξιώσεών τους.
Πολωνία
Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επίσης, έγιναν μεγάλες πληθυσμιακές μετακινήσεις στα ανατολικά σύνορα της Γερμανίας. Τουλάχιστον 6.000.000 Γερμανοί υποχρεώθηκαν να μετακινηθούν προς τα δυτικά λόγω της αλλαγής των συνόρων, και ανάλογοι πληθυσμοί Πολωνών, Λευκορώσων κ.λπ.
Σημειώσεις
Την πατρότητα του όρου υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών που είχε επικυρώσει η Συνθήκη της Λωζάνης ως ανυποχώρητο αίτημα των Τούρκων, πολλοί την αποδίδουν στον Νορβηγό αντιπρόσωπο της Κ.τ.Ε. Δρ Φρίντχοφ Νάνσεν, που ως απεσταλμένος των συμμαχικών κυβερνήσεων είχε αναλάβει να μελετήσει το ζήτημα των εθνικών μειονοτήτων, και ιδιαίτερα των Ελλήνων, στο νεοσύστατο τουρκικό κράτος και ο οποίος είχε δεχθεί πως μοναδική λύση του προβλήματος ήταν ο οριστικός διαχωρισμός των πληθυσμών. Παρά ταύτα η πατρότητα του όρου δεν έχει διερευνηθεί πλήρως. Ο Τούρκος αντιπρόσωπος στη Λωζάνη Ριζά Νούρ Μπέη, υπήρξε εκείνος ο αδιάλλακτος υποστηρικτής της "υποχρεωτικής ανταλλαγής", δηλώνοντας και επιχειρηματολογώντας ότι μόνο με αυτήν θα τερματίζονταν ο ελληνικός αλυτρωτισμός, (L' irrédentisme grec).
Θέση του Ο.Η.Ε. σήμερα
Από τη διεθνή κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικότερα του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης και εγκατάστασης και της απαγόρευσης της συλλογικής απέλασης, (Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων, Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Δ΄ Πρωτόκολλο) η «ανταλλαγή πληθυσμών» σήμερα αποτελεί παραβίαση κανόνων Διεθνούς Δικαίου και έχει τεθεί εκτός πραγματικότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Διπλωματία Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Παγκόσμια ζητήματα
Expulsion
Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ
Το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ (αγγλικά: United States Marine Corps, USMC) είναι κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών, υπεύθυνος για την προβολή ισχύος, χρησιμοποιώντας τα μέσα του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών υπό τη διοίκηση του Κογκρέσου, με σκοπό τις συνδυασμένες επιχειρήσεις από ξηρά, θάλασσα και αέρα. Το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ αποτελεί έναν από τους πέντε ένοπλους υπηρεσιακούς κλάδους στο Αμερικάνικο Υπουργείο Άμυνας και μία από τις οκτώ ένστολες υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το Σώμα Πεζοναυτών αποτελεί συστατικό του Υπουργείου Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ από τις 30 Ιουνίου του 1834, σε στενή συνεργασία με ναυτικές δυνάμεις για την εκπαίδευση, τις μεταφορές και την επιμελητεία. Το Σώμα Πεζοναυτών διαθέτει χερσαίες φρουρές αλλά και σε πλοία αμφίβιου πολέμου σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, αρκετές από τις τακτικές μοίρες αεροπορίας πεζοναυτών, κυρίως μοίρες επίθεσης, είναι επίσης ενσωματωμένες στο αερομεταφερόμενο ναυτικό και επιχειρεί από πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα του Ναυτικού.
Δύο τάγματα πεζοναυτών συγκροτήθηκαν στις 10 Νοεμβρίου του 1775 στη Φιλαδέλφεια, ως τμήματα της υπηρεσίας των στρατευμάτων πεζικού, ικανά να αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τόσο στη θάλασσα όσο και στην ξηρά. Ο ρόλος του Σώματος έκτοτε έχει αυξηθεί και εξελιχθεί, καθώς επεκτείνεται και σε εναέριες πολεμικές επιχειρήσεις και κερδίζοντας δημοφιλείς τίτλους όπως, «τρίτη εναέρια δύναμη της Αμερικής», και «δεύτερος στρατός ξηράς». Το Σώμα Πεζοναυτών ΗΠΑ έχει διακριθεί υπηρετώντας στην πλειοψηφία των αμερικανικών πολέμων και ένοπλων συγκρούσεων, από την ίδρυσή της έως τη σύγχρονη εποχή, και λαμβάνοντας εξέχουσα θέση στον 20ο αιώνα, όταν οι θεωρίες και πρακτικές του αμφίβιου πολέμου αποδείχτηκαν προφητικές και τελικά σχημάτισαν τον ακρογωνιαίο λίθο του μετώπου του Ειρηνικού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από τα μέσα του 20ου αιώνα, το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ είχε γίνει σημαντικό θεωρητικό και κυρίαρχο επαγγελματικό τμήμα στον κόσμο του αμφίβιου πολέμου. Η ικανότητά του να ανταποκρίνεται γρήγορα σε σύντομο χρονικό διάστημα σε εκστρατευτικές κρίσεις, του δίνει έναν ισχυρό ρόλο στην εφαρμογή και την εκτέλεση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Από το 2016, το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ έχει περίπου 182.000 ενεργά μέλη στο καθήκον και 38.500 πεζοναύτες ως εφεδρεία. Είναι η μικρότερη από τις ένοπλες δυνάμεις στο εσωτερικό Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ.
Χρήστος Μούλιας
Ο Χρήστος Μούλιας (1950) είναι Έλληνας δικηγόρος, ιστοριοδίφης-ερευνητής και συγγραφέας, με αντικείμενο την πατραϊκή ιστορία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και είναι γιος του Αθανάσιου Μούλια. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ιδιωτεύει ως δικηγόρος στην Πάτρα. Ασχολείται με την ιστορία της Πάτρας έχοντας εκδόσει αρκετές μελέτες και βιβλία. Παράλληλα συμμετέχει με ανακοινώσεις σε αρκετά διεθνή συνέδρια. Το 1994 βραβεύθηκε από την "Αχαϊκή Εταιρεία Μελετών" για την μελέτη του για τον Γεώργιο Θεοχαρόπουλο.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ανοσοποιητικό σύστημα
200px|thumb|Κύτταρα του αίματος στο [[ηλεκτρονικό μικροσκόπιο όπου διακρίνονται ερυθρά αιμοσφαίρια και λεμφοκύτταρα.]] μικρογραφία|209x209εσ|Μια εικόνα ηλεκτρονικού μικροσκοπίου σάρωσης ενός μεμονωμένου [[Λευκό αιμοσφαίριο|λευκού αιμοσφαιρίου (κίτρινο/δεξιά), που καταβροχθίζει βάκιλλο του άνθρακα (πορτοκαλί/αριστερά).]] Το ανοσοποιητικό σύστημα ενός οργανισμού είναι σύστημα οργάνων και βιολογικών μηχανισμών υπεύθυνο για την άμυνά του. Αποτελείται από πολλά διαφορετικά κύτταρα, ιστούς, και όργανα. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι ο μυελός των οστών και ο θύμος αδένας. Σε αυτά δημιουργούνται και αναπτύσσονται τα ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού. Δευτερεύοντα όργανα του ανοσοποιητικού συστήματος είναι οι αμυγδαλές, ο σπλήνας, τα λεμφογάγγλια και οι πλάκες Πέγιερ.
Πολλά είδη έχουν δύο κύρια υποσυστήματα του ανοσοποιητικού συστήματος. Το έμφυτο ανοσοποιητικό σύστημα (μη ειδικό) παρέχει μια προδιαμορφωμένη απόκριση σε ευρείες ομάδες καταστάσεων και ερεθισμάτων. Το επίκτητο ανοσοποιητικό σύστημα (ειδικό) παρέχει μια προσαρμοσμένη απόκριση σε κάθε ερέθισμα μαθαίνοντας να αναγνωρίζει τα μόρια που έχει συναντήσει στο παρελθόν. Και τα δύο χρησιμοποιούν μόρια και κύτταρα για να εκτελέσουν τις λειτουργίες τους.
Η Ανοσολογία καλύπτει τη μελέτη όλων των πτυχών του ανοσοποιητικού συστήματος.
Μηχανισμοί άμυνας
Οι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, στους μη ειδικούς και στους ειδικούς. Στους μη ειδικούς μηχανισμούς περιλαμβάνεται η βασική αντίδραση του οργανισμού σε κάθε είδους λοιμώξεις. Ο μηχανισμός αυτός αποτελείται από τέσσερις τύπους αμυντικών φραγμών: Οι ειδικοί μηχανισμοί χαρακτηρίζονται από μνήμη και ικανότητα διάκρισης των αβλαβών κυττάρων από τα επιβλαβή ή τα μεταλλαγμένα κύτταρα.
Λειτουργία των μηχανισμών άμυνας
Το ανοσοποιητικό σύστημα προστατεύει τον ξενιστή του από μόλυνση με πολυεπίπεδη άμυνα αυξανόμενης ειδικότητας. Οι ανατομικοί φραγμοί εμποδίζουν παθογόνα όπως βακτήρια και ιούς να εισέλθουν στον οργανισμό. Εάν ένα παθογόνο παραβιάσει αυτούς τους φραγμούς, η έμφυτη ανοσία παρέχει μια άμεση, αλλά μη ειδική απόκριση. Το έμφυτο ανοσοποιητικό σύστημα βρίσκεται σε όλα τα ζώα. Εάν τα παθογόνα αποφύγουν επιτυχώς την έμφυτη απόκριση, τα σπονδυλωτά διαθέτουν ένα δεύτερο επίπεδο προστασίας, την επίκτητη ανοσία, η οποία ενεργοποιείται από την έμφυτη απόκριση. Εδώ, το ανοσοποιητικό σύστημα προσαρμόζει την απόκρισή του κατά τη διάρκεια μιας μόλυνσης για να βελτιώσει την αναγνώριση του παθογόνου παράγοντα. Αυτή η βελτιωμένη απόκριση διατηρείται μετά την εξάλειψη του παθογόνου, με τη μορφή ανοσολογικής μνήμης και επιτρέπει στην επίκτητη ανοσία να πραγματοποιεί ταχύτερες και ισχυρότερες επιθέσεις κάθε φορά που αντιμετωπίζεται το ίδιο παθογόνο. Τόσο η έμφυτη όσο και η επίκτητη ανοσία εξαρτώνται από την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να διακρίνει μεταξύ των μορίων του οργανισμού και ξένων μορίων. Στην ανοσολογία, τα μόρια του οργανισμού είναι συστατικά του σώματος ενός οργανισμού που μπορούν να διακριθούν από τις ξένες ουσίες από το ανοσοποιητικό σύστημα. Μια κατηγορία ξένων μορίων είναι τα αντιγόνα, τα οποία ορίζονται ως ουσίες που συνδέονται με συγκεκριμένους ανοσοϋποδοχείς και προκαλούν μια ανοσολογική απόκριση.
Κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος
Το ανοσοποιητικό σύστημα αποτελείται από δύο βασικές ομάδες κυττάρων, τα κύτταρα της λεμφικής σειράς (λεμφοκύτταρα) και τα κύτταρα της μυελικής σειράς.
Λεμφοκύτταρα
Τα λεμφοκύτταρα παράγονται στον μυελό των οστών και είναι δύο ειδών, Τ-λεμφοκύτταρα και Β-λεμφοκύτταρα. Τα Τ-λεμφοκύτταρα διαφοροποιούνται και ωριμάζουν στον θύμο αδένα, ενώ τα Β-λεμφοκύτταρα διαφοροποιούνται και ωριμάζουν στον ερυθρό μυελό των οστών. Τα Β-λεμφοκύτταρα διαθέτουν στην μεμβράνη τους ένα μόριο αντισώματος. Τα Τ-λεμφοκύτταρα διαθέτουν στην μεμβράνη τους έναν υποδοχέα δέσμευσης αντιγόνου. Όταν ένα Β κύτταρο συναντήσει ένα αντιγόνο διαιρείται γρήγορα και διαφοροποιείται σε Β-κύτταρο μνήμης και Β-κύτταρο τελεστή ή πλασματοκύτταρο. Τα πλασματοκύτταρα παράγουν μεγάλη ποσότητα αντισωμάτων που δρουν πάνω στο αντιγόνο και το καταστρέφουν.
Τα κύτταρα Τ όταν συναντήσουν αντιγόνο εκκρίνουν τους αυξητικούς παράγοντες κυτοκίνες. Οι παράγοντες αυτοί ενεργοποιούν τα Β-κύτταρα καθώς και τα Tc-κύτταρα τα οποία καταστρέφουν τα κύτταρα του ίδιου του οργανισμού που έχουν υποστεί αλλοιώσεις.
Κύτταρα παρουσίασης αντιγόνου (APC)
Τα κύτταρα παρουσίασης αντιγόνου (Antigen Presenting Cells – APCs) βοηθούν τα Τ-λεμφοκύτταρα να αναγνωρίσουν διάφορα αντιγόνα. Ως APC χαρακτηρίζονται τα μακροφάγα, τα δενδριτικά κύτταρα και τα Β-λεμφοκύτταρα.
Η λειτουργία αυτών των κυττάρων συνίσταται στο να προσλαμβάνουν το εξωγενές αντιγόνο με διάφορους τρόπους (π.χ. κυτταροφαγία, ενδοκυττάρωση) και στην συνέχεια μετά από ειδική επεξεργασία να επανεκφράζουν τμήμα του στην κυτταρική τους μεμβράνη μαζί με ειδικά αναγνωριστικά μόρια. Η ομάδα αυτή των ειδικών αναγνωριστικών μορίων ονομάζεται μείζον σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας τάξης ΙΙ (Major Histocompatibility Complex Class II, MHC ΙΙ).
Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος
Οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος προκαλούνται είτε από τη χαμηλή δραστηριότητα είτε από την υπερδραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος.
Ανοσολογική ανεπάρκεια
Ανοσολογική ανεπάρκεια εμφανίζεται όταν ένας ή περισσότεροι από τους μηχανισμούς του ανοσοποιητικού συστήματος είναι ανενεργοί. Η ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να ανταποκρίνεται στα παθογόνα μειώνεται τόσο στους νέους όσο και στους ηλικιωμένους, με τις ανοσολογικές αποκρίσεις να αρχίζουν να μειώνονται περίπου στην ηλικία των 50 ετών. Στις ανεπτυγμένες χώρες, η παχυσαρκία, ο αλκοολισμός και η χρήση ναρκωτικών είναι κοινές αιτίες κακής λειτουργίας του ανοσοποιητικού, ενώ ο υποσιτισμός είναι η πιο κοινή αιτία ανοσοανεπάρκειας στις αναπτυσσόμενες χώρες. Οι δίαιτες που στερούνται επαρκούς πρωτεΐνης σχετίζονται με μειωμένη κυτταρική ανοσία, συμπληρωματική δραστηριότητα, λειτουργία φαγοκυττάρων, συγκεντρώσεις αντισωμάτων IgA και παραγωγή κυτοκίνης. Επιπλέον, η απώλεια του θύμου αδένα σε νεαρή ηλικία λόγω γενετικής διαταραχής ή χειρουργικής αφαίρεσης έχει ως αποτέλεσμα τη σοβαρή ανοσοανεπάρκεια και υψηλή ευαισθησία στη μόλυνση. Η ανοσοανεπάρκεια μπορεί επίσης να είναι κληρονομική ή επίκτητη. Η βαρεία συνδυασμένη ανοσοανεπάρκεια είναι μια σπάνια γενετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από τη διαταραγμένη ανάπτυξη λειτουργικών Τ κυττάρων και Β κυττάρων, λόγω των πολυάριθμων γονιδιακών μεταλλάξεων. Η χρόνια κοκκιωματώδης νόσος, όπου τα φαγοκύτταρα έχουν μειωμένη ικανότητα να καταστρέφουν παθογόνα, είναι ένα παράδειγμα κληρονομικής ή συγγενούς ανοσοανεπάρκειας. Το AIDS και ορισμένοι τύποι καρκίνου προκαλούν επίκτητη ανοσοανεπάρκεια.
Αυτοανοσία
Οι υπερδραστήριες ανοσολογικές αποκρίσεις αποτελούν το άλλο άκρο της δυσλειτουργίας του ανοσοποιητικού, ιδιαίτερα των αυτοάνοσων ασθενειών. Σε αυτή την περίπτωση, το ανοσοποιητικό σύστημα αποτυγχάνει να διακρίνει σωστά τα συστατικά του οργανισμού από τα ξένα, και επιτίθεται σε μέρος του σώματός του. Υπό κανονικές συνθήκες, πολλά Τ κύτταρα και αντισώματα αντιδρούν με τα σωματικά πεπτίδια. Μία από τις λειτουργίες των εξειδικευμένων κυττάρων (που βρίσκονται στον θύμο αδένα και στο μυελό των οστών) είναι να αναγνωρίζουν τα νεαρά λεμφοκύτταρα από τα αυτοαντιγόνα που παράγονται σε όλο το σώμα και να εξαλείφουν τα δεύτερα, αποτρέποντας την αυτοανοσία. Κοινές αυτοάνοσες ασθένειες περιλαμβάνουν τη θυρεοειδίτιδα Χασιμότο, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, και τον συστημικό ερυθηματώδη λύκο.
Κάρλες Πουτζδεμόν
Ο Κάρλες Πουτζδεμόν (Carles Puigdemont, ['karɫəs ˌpudʒðə'mon i ˌkazəmə'ʒo], Ζιρόνα, 29 Δεκεμβρίου 1962), είναι Καταλανός πολιτικός, πρώην πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας.
Μεγαλωμένος στη Ζιρόνα, εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο Καταλανικό Πρακτορείο Ειδήσεων και σε άλλα μέσα. Συμμετέχει ενεργά στην πολιτική από το 1983, όταν εντάχθηκε στις τάξεις της Δημοκρατικής Σύγκλισης της Καταλονίας, υποστηρίζοντας εξαρχής θέσεις υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Καταλονίας. Έκτοτε έχει εκλεχθεί δύο φορές βουλευτής στο Καταλανικό Κοινοβούλιο και μεταξύ 2011 και 2016 υπήρξε δήμαρχος της Ζιρόνα.
Βιογραφία
Ο Πουτζδεμόν γεννήθηκε στο Αμέρ (επαρχία της Ζιρόνα) στην βορειοανατολική Καταλονία. Ο γιος του Σαβιέ Πουτζδεμόν και της Νουρία Καζαμαζό, είναι ο δεύτερος από οχτώ αδερφούς μιας οικογένειας με παράδοση στη ζαχαροπλαστική. Αν και η οικογένειά του δεν σχετίζεται ευθέως με την πολιτική, ο παππούς του και ο θείος του Ζουζέπ Πουτζδεμόν (1979-1983) υπήρξαν δήμαρχοι του Άμερ.
Φοίτησε στο γυμνάσιο της Αμέρ και έπειτα στο λύκειο της Σάντα Μαρία ντελ Κολέλ στη Ζιρόνα. Σε ηλικία 16 ετών, εργαζόταν ήδη ως δημοσιογράφος για την εφημερίδα Diari de Girona, αρθρογραφόντας τα αθλητικά και άλλα νέα. Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Καταλανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Ζιρόνα, τις οποίες εγκατέλειψε χωρίς να αποφοιτήσει, προκειμένου να εργαστεί στην δημοσιογραφία.
Δημοσιογραφική καριέρα
Το 1981 ξεκίνησε να εργάζεται για την εφημερίδα El Punt, στην οποία έφτασε μέχρι την θέση του εκδότη. Εργάστηκε επίσης στο περιοδικό Presència.
Το 1988 αφιερώθηκε στην συλλογή άρθρων και αναφορών από τον διεθνή τύπο με θέμα την Καταλονία, υλικό που χρησιμοποιήθηκε στην έκδοση το 1994 του βιβλίου ''Cata... què? Catalunya vista per la premsa internacional'' ("Κατα ... τι? Η Καταλονία όπως προβάλλεται από τον διεθνή τύπο"). Είναι μέλος της Καταλανικής Ένωσης Δημοσιογράφων. Κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στην Βαρκελώνη, συμμετείχε σε μια ομάδα που υποστήριξε τους συληφθέντες ως πιθανά μέλη της οργάνωσης Ελεύθερη Πατρίδα.
Την δεκαετία του 1990, ταξίδεψε σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και ξεκίνησε να εργάζεται στην εφαρμογή των νέων τεχνολογιών στην πληροφορική, κάτι που οδήγησε στην δημιουργία του Καταλανικού Γραφείου Ειδήσεων. Ο Πουτζδεμόν διηύθυνε το γραφείο μέχρι το 2002, όταν ο τότε πρόεδρος του επαρχιακού συμβουλίου της Ζιρόνα, Κάρλες Πάραμο του πρόσφερε την θέση του διευθυντή στο τμήμα πολιτισμού. Είναι επίσης ο ιδρυτής του καταλανικού περιοδικού στην αγγλική γλώσσα Catalonia Today.
Πολιτική καριέρα
Το 2006 εγκατέλειψε την δημοσιογραφία για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην πολιτική όταν ο Κάρλες Πάραμο του πρόσφερε άλλη μια θέση: να συμμετάσχει ως υποψήφιος για την κυβέρνηση της Καταλονίας. Το 2007 ο Πουτζδεμόν συμμετείχε στις τοπικές εκλογές της Ζιρόνα δίχως να εκλεγεί. Στις επόμενες τοπικές εκλογές του 2011, επιχείρησε να σπάσει την ηγεμονία του Σοσιαλιστικού Κόμματος μετά από 32 χρόνια διακυβέρνησης της πόλης και έγινε δήμαρχος.
Τον Ιούλιο του 2015 διαδέχτηκε τον Ζουζέπ Μαρία Μπίλα δ' Αβαδάλ ως πρόεδρος της Ένωσης των Δήμων υπέρ της Ανεξαρτησίας και εξελέγη επικεφαλής του κόμματος Μαζί για το Ναι της Ζιρόνα στις εκλογές για το Κοινοβούλιο της Καταλονίας (27 Σεπτεμβρίου 2015). Στις 10 Ιανουαρίου 2016 εξελέγη πρόεδρος της Καταλονίας, ακολουθούμενος από μια συμφωνία της τελευταίας στιγμής ανάμεσα στα κόμματα που υποστήριζαν την διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος υπέρ της αυτοδιάθεσης της περιφέρειας. Στις 11 Ιανουαρίου 2016 παραιτήθηκε από δήμαρχος της Ζιρόνα επειδή δεν επιτρέπεται να είναι ταυτόχρονα πρόεδρος και δήμαρχος.
Η σύντομη κυβέρνησή του, που είχε θέσει εξαρχής την διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος υπέρ της αυτοδιάθεσης, αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες προερχόμενες τόσο από την ευρύτερη οικονομική κρίση, την ισπανική κυβέρνηση και την εσωτερική αστάθεια ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το κόμμα που διασφάλιζε κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Καταλονία, η Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας ήταν σε πολλά σημεία αντίθετη ιδεολογικά με τον συνασπισμό του Πουτζδεμόν. Η προετοιμασία του δημοψηφίσματος, εξαρχής μη αποδεκτό από την Κυβέρνηση της Ισπανίας, οδήγησε στην διεξαγωγή μιας άτυπης διαδικασίας την 1η Οκτωβρίου 2017 και την ανακήρυξη της συμβολικής ανεξαρτησίας της περιφέρειας. Η αντίδραση του πρωθυπουργού της Ισπανίας επέφερε την κατάλυση του αυτοδιοίκητου της Καταλονίας και την παύση των καθηκόντων του συνόλου της καταλανικής κυβέρνησης, με τον Πουτζδεμόν να διαφεύγει στο εξωτερικό, έχοντας να αντιμετωπίσει έκτοτε την δικαστική δίωξη του από τις ισπανικής αρχές με την κατηγορία της προδοσίας.
Είναι ο πρώτος Καταλανός πρόεδρος που αρνήθηκε να λάβει τον όρκο της πίστης στο Ισπανικό Σύνταγμα και στον σημερινό μονάρχη Φίλιππο Στ΄.
Προσωπική ζωή
Ο Πουτζδεμόν είναι παντρεμένος με την Ρουμάνα δημοσιογράφο Marcela Topor από το 2000 και έχει δυο κόρες. Μιλά καταλανικά, γαλλικά, ρουμάνικα, ισπανικά και αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί
Θέμα Άμαρας
Το Θέμα Άμαρας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα τον 10ο αιώνα.
Το φρούριο Άμαρα ή Άβαρα βρισκόταν στην κοιλάδα του Άλυ, σήμερα Σεράκοϊ Τουρκίας, πριν γίνει ξεχωριστό θέμα το 975 ανήκε διοικητικά στο Θέμα Σεβαστείας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Γκούντερ
Ο Γκούντερ, Gundaharius, Gundahar, Gunther ή Gunnar[r], (απεβ. το 437) ήταν ιστορικός βασιλιάς της Βουργουνδίας στις αρχές του 5ου αι.· ήταν κυβερνήτης τού λαού του, την εποχή που οι Βουργουνδοί διέσχισαν τον Ρήνο και εγκαταστάθηκαν στην Ρωμαϊκή Γαλατία. Συμμετείχε σε εκστρατείες μαζί με τον Ρωμαίο σφετεριστή Ιοβίνο, και μετά τον θάνατο του τελευταίου εγκαταστάθηκε στην αριστερή όχθη του Ρήνου σαν σύμμαχος των Ρωμαίων. Προσπάθησε να επεκτείνει με κάθε μέσο το βασίλειό του, με αποκορύφωμα την εκστρατεία του στην Βελγική Γαλατία (436). Ο Ρωμαίος στρατηγός Φλάβιος Αέτιος τον συνέτριψε με την βοήθεια Ούννων μισθοφόρων: οι Ούννοι κατέστρεψαν την επόμενη χρονιά το βασίλειό του με αποτέλεσμα και το τέλος του ίδιου (437).
Θρύλοι
Ο ιστορικός Γκούντερ έγινε η πηγή πολλών θρύλων, που τον σχετίζουν με τον μυθικό Γκούντερ, που βρήκε το τέλος στην αυλή του Αττίλα. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους θρύλους τον σχετίζουν με τον Ζίγκφριντ και τη Μπρουνχίλντα, περιπλέκεται στο τέλος του Ζίγκφριντ· εμφανίζεται επίσης στον θρύλο του Γουόλτερ της Ακουιτανίας. Γενικά οι θρύλοι αυτοί θεωρούνται ανταγωνιστικοί μαζί του και είναι μετέπειτα εφευρέσεις. Η συμμετοχή του Γκούντερ στην καταστροφή του βασιλείου των Βουργουνδών σταδιακά εξασθένισε. Ο Γκούντερ έχει σημαντικό ρόλο στα Λατινικά, αρχαία Γερμανικά, αρχαία Σκανδιναβικά και αρχαία Αγγλικά έπη. Οι πιο διάσημοι ρόλοι παρουσιάζονται σε πολλά έπη, όπως το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν, και η Ποιητική Έντα. Στα νεώτερα χρόνια παρουσιάζεται στην όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, που στηρίζεται στον Μεσαιωνικό θρύλο του Ζίγκφριντ. Το όνομά του έχει πρώτο-Γερμανική προέλευση και ερμηνεύεται ως "πόλεμος", "σύγκρουση" ή "στρατός". Το όνομα του εμφανίζεται σε πολλές αρχαίες πηγές, όπως και σε Ελληνικές με το όνομα "Γυντιάριος". Δεν είναι γνωστό αν κυβέρνησε τους Βουργουνδούς μόνος του ή μαζί με τα αδέλφια του· ο Ολυμπιόδωρος ο Θηβαίος τον καταγράφει σαν "Φύλαρχο", και αυτό δείχνει ότι δεν ήταν ο μοναδικός βασιλιάς. Ο Πρόσπερ της Ακουιτανίας (390 - 455) τον αναγνωρίζει αντίθετα σαν "βασιλιά".
Δημιουργία του Βουργουνδικού βασιλείου
Η πλειοψηφία των Βουργουνδών διέσχισε τον Ρήνο σε συνεργασία με Γερμανικά φύλα (406-407). Ο βασιλιάς τους Γκούντερ συνεργάστηκε με τον βασιλιά των Αλανών Γκόαρ και ανακήρυξαν στην Ρωμαϊκή επαρχία Κάτω Γαλατία αυτοκράτορα τον σφετεριστή Ιοβανό, βρέθηκε μαζί του σε εκστρατείες στην Κάτω Γαλατία. Με τον θάνατο του Ιοβανού (413) ο Ρωμαίος μάγιστρος τού στρατού Κωνσταντίνος επέτρεψε στους Γαλάτες να εγκατασταθούν στην δεξιά όχθη του Ρήνου ως Φοιδεράτοι. Με βάση την τελευταία ηρωική παράδοση εγκαταστάθηκαν γύρω από την Βορμς, που έγινε η πρωτεύουσα τους, άλλες παραδόσεις καταγράφουν διαφορετικές περιοχές.
Θάνατος από τους Ούννους
Την δεκαετία του 430 οι Ούννοι άρχισαν να πιέζουν σκληρά τους Βουργουνδούς, την ίδια εποχή ο Γκούντερ επιτέθηκε στην Βελγική Γαλατία και στην πρωτεύουσα της Τριρ (435). Ο Ρωμαίος στρατηγός Φλάβιος Αέτιος νίκησε τους Βουργουνδούς, με τον τρόπο αυτό ο Γκούντερ δεν μπόρεσε να ενσωματώσει την περιοχή αυτή στο βασίλειό του. Την επόμενη χρονιά ο Φλάβιος Αέτιος με Ούννους μισθοφόρους κατέστρεψαν το Βασίλειο των Βουργουνδών. Ο ιστορικός Πρόσπερ της Ακουιτανίας (390 - 455) γράφει ότι Γκούντερ και η συντριπτική πλειοψηφία των Βουργουνδών βρήκαν τον θάνατο από Ούννους μισθοφόρους.
Ο Αέτιος μετέφερε τους Βουργουνδούς που επέζησαν στον Άνω Ρήνο, στην περιοχή που έγινε γνωστή αργότερα σαν Σαβοΐα. Οι μνήμες του Γκούντερ και της ηρωικής πτώσης του διατηρήθηκαν με τους διαδόχους του και επέζησαν στα γειτονικά Γερμανικά φύλλα. Στα τέλη του 5ου αι. ο εγγονός του Γκουντομπάντ δημιούργησε τον "Βουργουνδιακό Νομικό Κώδικα", καταγράφει τέσσερις προγενέστερους βασιλείς, αλλά δεν είναι γνωστή η συγγένειά τους με τον Γκούντερ. Σύμφωνα με την ηρωική παράδοση, πατέρας του ήταν ο Γεβίκκας και αδέλφια του ήταν ο Γκοντομάρ Α΄ και ο Γκιζελέρ, που πιθανότατα ήταν συμβασιλείς του. Παιδιά του ήταν ο διάδοχος του Γκουντέριχος και ο μετέπειτα διάδοχος τού Γκουντέριχου, Χιλπέριχος Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
Ροδιά Ηλείας
Η Ροδιά είναι οικισμός (υψόμ. 313 μ.) του Νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Πηνείας του «καλλικρατικού» Δήμου Ήλιδας. Παλαιότερα είχε την ονομασία «Νεοχώριον» ή «Νεοχώρι».
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Άγιος Βασίλειος Βομβοκούς Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άγιος Βασίλειος Βομβοκούς είναι οικισμός στην Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Μαζί με τη Βομβοκού, τη Λεύκα Βομβοκούς, τα Μάρμαρα και τη Μονή Αγίου Ιωάννου συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βομβοκούς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κάτοικους. Το χωριό βρίσκεται στη δυτική όχθη του χείμαρρου Σκα και βόρεια της Ναυπάκτου, σε απόσταση 10 χλμ. από αυτήν, ανάμεσα στα χωριά Σκάλα, Μάρμαρα και Λυγιά. Η τοπική ονομασία του είναι "Σκανταλόλακα" και αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Κλοντ Σάνον
Ο Κλοντ Σάνον (Claude Elwood Shannon, 30 Απριλίου 1916 – 24 Φεβρουαρίου 2001) ήταν Αμερικανός μαθηματικός, ηλεκτρολόγος μηχανικός, και κρυπτογράφος, γνωστός ως «ο πατέρας της θεωρίας πληροφορίας».
Βιογραφία
Ο Σάνον αποφοίτησε το 1936 από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν με δύο πτυχία, μαθηματικού και ηλεκτρολόγου μηχανικού, ενώ στη συνέχεια έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο MIT υπό την επίβλεψη του Νόρμπερτ Βίνερ, του «πατέρα της κυβερνητικής». Κατά την παραμονή του στο ΜΙΤ ορίστηκε υπεύθυνος για τη λειτουργία του Διαφορικού Αναλυτή (Differential Analyzer), ο οποίος ήταν ένας υπολογιστής αποτελούμενος από μηχανικά μέρη και χρησίμευε για την επίλυση σύνθετων εξισώσεων. Γρήγορα άρχισε να σκέφτεται τρόπους βελτίωσης του Διαφορικού Αναλυτή με τη χρήση ηλεκτρικών κυκλωμάτων στη θέση των δύσχρηστων μηχανικών μερών. Δεν άργησε να διαπιστώσει ότι η άλγεβρα Boole είχε πολλά κοινά στοιχεία με ένα ηλεκτρικό κύκλωμα. Το επόμενο βήμα ήταν να σχεδιάσει κυκλώματα σύμφωνα με τις αρχές που είχε διατυπώσει ο Μπουλ στα μέσα του 19ου αιώνα.
Το 1941 προσλήφθηκε στα Bell Telephone Labοratοries, όπου έγινε μέλος μιας ομάδας επιστημόνων που ανέλαβε να αναπτύξει αποτελεσματικές μεθόδους μετάδοσης της πληροφορίας και να βελτιώσει την αξιοπιστία των υπεραστικών τηλεφωνικών και τηλεγραφικών γραμμών.
Ο Σάνον πίστευε ότι η πληροφορία δεν διέφερε από οποιοδήποτε άλλο φυσικό μέγεθος και συνεπώς ήταν δυνατή η μέτρηση και ο χειρισμός της από μηχανές. Εφάρμοσε τα αποτελέσματα των προηγούμενων ερευνών και την εμπειρία του στην κρυπτογραφία για να αναπτύξει ένα μοντέλο που θα απλοποιούσε την πληροφορία. Πρότεινε έτσι ένα σύστημα από δυνατότητες επιλογής “ναι/όχι” που μπορούσε να αντιπροσωπεύεται από ένα δυαδικό κώδικα 1/0. Εισήγαγε επίσης την προσθήκη στην πληροφορία μιας σειράς από ειδικούς Κώδικες Διόρθωσης Σφάλματος (Error Correction Codes), με στόχο τη μείωση του θορύβου.
Το 1948, ο Σάνον δημοσίευσε με τον Warren Weaνer την εργασία με τίτλο «A Mathematical Theory of Communication». Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη μαθηματική απόπειρα θεμελίωσης της θεωρίας πληροφοριών. Στην εργασία αυτή εισάγεται για πρώτη φορά μια μονάδα μέτρησης της πληροφορίας, το δυαδικό ψηφίο (binary digit), που συντμήθηκε αργότερα αρχικά σε binit και στη συνέχεια στο γνωστό bit. Επίσης, πρότεινε τις έννοιες της αβεβαιότητας και της πληροφοριακής εντροπίας.
Η σημαντικότερη συνεισφορά του έργου του Σάνον είναι ότι παρέχει στους μηχανικούς τα μαθηματικά εργαλεία που απαιτούνται για τη μέτρηση της απόδοσης ενός καναλιού επικοινωνίας, δηλαδή πόση πληροφορία μπορεί να ξεκινήσει από το σημείο Α και να φθάσει στο σημείο Β χωρίς σφάλματα. Η επιθυμητή πληροφορία είναι το σήμα, η ανεπιθύμητη είναι ο «θόρυβος». Ο Σάνον είδε πως όσο λιγότερο θόρυβο έχει ένα κανάλι μεταφοράς, τόση περισσότερη πληροφορία μεταδίδει. Αντιστρόφως, όσο αυξάνεται η αταξία (θόρυβος), τόσο λιγότερη είναι η πληροφορία που μεταδίδεται. Άρα, η πληροφορία αποτελεί μέτρο της εσωτερικής τάξης του συστήματος και είναι αντιστρόφως ανάλογη με την αταξία. Όμως, η εντροπία είναι το μέτρο της αταξίας ενός συστήματος, άρα η πληροφορία είναι αντιστρόφως ανάλογη της εντροπίας. Το εντυπωσιακό με την εξίσωση του Σάνον για την εντροπία της πληροφορίας είναι ότι διέπεται από μία σχέση που είναι παρόμοια με την αντίστοιχη θερμοδυναμική εξίσωση του Μπόλτσμαν.
Ο Σάνον προσβλήθηκε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου του 2001.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Πρωτοπόροι του Διαδικτύου Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Άσπρη λαδανιά
Η άσπρη λαδανιά (επιστ. ονομ.: Cistus salviifolius, Κίσθος ο σφακομηλόφυλλος) είναι αειθαλής θάμνος με ξυλώδη κορμό του γένους Cistus, της οικογένειας των Κισθοειδών (Cistaceae).
Ονομασίες
Άλλες κοινές ονομασίες, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, είναι: αγκισαρέ, αγκίσαρος, αγριοφασκομηλιά, αγριόθρουμπο, ακισαριά, ακίσαρος, αλίσαρος, αξίστ, αξίστρος, άσπρη, ασπροκουνουκλιά, ασπροξισταρκά, ατίσαρος, βούκισο, κιστάρι, κίστος, κουνούκλα, κουνουκλιά, λαδανιά, λουβιδκιά, ξισταρκά, χαμοκίσαρος.
Ετυμολογία
Το όνομα του γένους Cistus προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «κίσθος» που σημαίνει καλάθι. Ο Θεόφραστος αποκαλούσε ένα φυτό «ο κίσθος ο θήλυς», το οποίο πιθανώς να είναι η άσπρη λαδανιά. Το όνομα του είδους salviifolius αναφέρεται στα ζαρωμένα φύλλα παρόμοια με αυτά του φασκόμηλου (Salvia officinalis).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|320x320px|Ο καρπός είναι πολύσπερμη σφαιρική [[Κάψα (βοτανική)|κάψα.|εναλλ.=]] Η άσπρη λαδανιά είναι αυτοφυής, πολυετής, πυκνός και φρυγανώδης θάμνος. Το ύψος της είναι κατά μέσο όρο από 30-60 εκατοστά, μπορεί όμως να φτάσει έως και το ένα μέτρο. Έχει μικρά χνουδωτά φύλλα, πράσινου ή βαθυπράσινου χρώματος και ωοειδούς ή προμήκους σχήματος με μήκος από 1 έως 4 εκ. Τόσο οι βλαστοί όσο και τα φύλλα είναι καλυμμένα με πυκνό τρίχωμα, που την καθιστούν ανθεκτική στην ξηρασία.
Τα άνθη έχουν πέντε άσπρα πέταλα, μια κίτρινη κηλίδα στο κέντρο και κίτρινους στήμονες. Η περίοδος ανθοφορίας διαρκεί από τον Απρίλιο έως τον Μάιο, ενώ στις ορεινές περιοχές παρατείνεται μέχρι και το τέλος Ιουνίου. Ο καρπός είναι πολύσπερμη σφαιρική κάψα, διαμέτρου 0,7 εκ. και τα σπέρματα είναι σχεδόν σφαιρικά.
Μετά από φωτιά, φυτρώνει ξανά αρκετά γρήγορα.
Γεωγραφική κατανομή
Tο εντυπωσιακό αυτό αγριολούλουδο είναι εγγενές στην περιοχή της Μεσογείου, στη νότια Ευρώπη και σε τμήματα της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Φύεται σε άγονες και πετρώδεις πλαγιές και σε υψόμετρο από 0-1.200 μέτρα. Προτιμάει τις ηλιόλουστες θέσεις και συχνά σχηματίζει μεγάλες κοινότητες με άλλα είδη του ίδιου γένους, όπως το Cistus incanus. Στην Ιταλία θεωρείται φυτό της μεσογειακής μακίας. Στην Ελλάδα απαντάται σε όλη τη χώρα, συνήθως σε ξηροθερμικές περιοχές, σε διάκενα δασών πεύκης, στον υπόροφο κωνοφόρων και μεγάλης ηλικίας ελαιοκαλλιεργειών και σε φρύγανα — τον πιο χαρακτηριστικό τύπο βλάστησης στη Μεσογειακή ζώνη.
Γουίλκι Κόλινς
Ο Γουίλιαμ Γουίλκι Κόλινς (Wilkie Collins, 8 Ιανουαρίου 1824 – 23 Σεπτεμβρίου 1889) ήταν Άγγλος συγγραφέας, φίλος και συνεργάτης του Ντίκενς. Το γνωστότερο μυθιστόρημά του είναι Η Φεγγαρόπετρα, που από πολλούς θεωρείται ως το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα παγκοσμίως. Συνολικά έχει γράψει περισσότερα από 30 βιβλία, εκατοντάδες άρθρα και δοκίμια και περίπου 12 θεατρικά έργα.
Βιογραφία
Ο Γουίλκι Κόλινς γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 8 Ιανουαρίου 1824 και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουίλιαμ Κόλινς, ζωγράφου στο επάγγελμα, αρκετά γνωστού στην εποχή του. Στο γιο του έδωσε 2 ονόματα: πρώτα το δικό του και για δεύτερο, του έδωσε το επίθετο του νονού του, του ζωγράφου Ντέιβιντ Γουίλκι. Για να τον ξεχωρίζουν από τον πατέρα του, ο Κόλινς καθιέρωσε το Γουίλκι για βαφτιστικό του όνομα.
Από το 1836 μέχρι το 1838 η οικογένεια Κόλινς ταξίδεψε στην Ιταλία και τη Γαλλία. Το 1838 οι γονείς του τον έβαλαν εσωτερικό σε σχολείο στο Λονδίνο. Εκεί, όπως ο ίδιος διηγήθηκε αργότερα, κάποιο παιδί τον εξανάγκαζε να του διηγείται ιστορίες πριν πέσουν για ύπνο. Αυτός ο εξαναγκασμός τον έκανε να καταλάβει τη δύναμη που είχαν οι ιστορίες του.
Ο Κόλινς, αφού για κάποια χρόνια (1840-1846) εργάστηκε ως υπάλληλος σε μια εταιρεία εμπορίας τσαγιού, ακολούθως σπούδασε νομική (1846-1851) χωρίς ποτέ να εργαστεί ουσιαστικά ως δικηγόρος. Όμως οι νομικές του γνώσεις του φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμες στην πλοκή των βιβλίων του. Την πρώτη του συγγραφική δουλειά δεν κατάφερε να την εκδώσει. Συνέχισε με το Memoirs of the Life of William Collins, ένα έργο αφιερωμένο στον πατέρα του, έργο που εκδόθηκε το 1848, ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του. Στη συνέχεια δημοσίευσε δυο μυθιστορήματα και το 1851 γνωρίστηκε με τον Κάρολο Ντίκενς, με τον οποίο έγιναν φίλοι και συνεργάστηκαν στενά πολλές φορές.
Η γνωριμία του με τον Ντίκενς απετέλεσε σταθμό στη ζωή του. Τον Απρίλιο του 1852 δημοσίευσε το διήγημά του A Terribly Strange Bed στο περιοδικό Household Words του Ντίκενς, περιοδικό στο οποίο συνέχισε να δημοσιεύει αρκετά από τα γραπτά του. Επίσης συμμετείχε κάποιες φορές ως ηθοποιός στο θεατρικό θίασο του Ντίκενς. Το 1853 είχε την πρώτη κρίση ουρικής αρθρίτιδας (ποδάγρα), που θα τον ταλαιπωρεί για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Το 1853 επισκέφθηκε με τον Ντίκενς την Ελβετία και την Ιταλία. Επέκτεινε πλέον τις συγγραφικές του δραστηριότητες γράφοντας άρθρα σε περιοδικά, διηγήματα και δοκίμια, ταξιδιωτικά και το πρώτο του θεατρικό έργο The Lighthouse (Ο φάρος) ανέβηκε από τον θίασο του Ντίκενς. Άρχισε πλέον να κάνει χρήση λάβδανου ως παυσίπονο για την ουρική αρθρίτιδα και σύντομα έφτασε στην κατάχρηση και τον εθισμό.
Το 1857 σε συνεργασία με τον Ντίκενς έγραψε το θεατρικό έργο Τα παγωμένα βάθη, το οποίο αργότερα μετέτρεψε σε διήγημα. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1860 με το μυθιστόρημα Η γυναίκα με τ’ άσπρα, συνεχίστηκε με το Αρμαντέιλ το 1866 και κορυφώθηκε με τη Φεγγαρόπετρα το 1868. Όλα τα μυθιστορήματά του δημοσιεύονταν σε συνέχειες σε διάφορα περιοδικά, όπως ήταν η συνήθεια της εποχής. Η ασθένειά του έχει όμως επιδεινωθεί πολύ και ο εθισμός του από το όπιο τού έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Το 1870 πέθανε ο Ντίκενς και ο θάνατός του έριξε σε βαθιά μελαγχολία τον Κόλινς. Το 1873-4 έκανε μια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Τα επόμενα χρόνια δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγικά λόγω της περαιτέρω επιδείνωσης της υγείας του. Συχνά δεν μπορούσε να μετακινηθεί από το σπίτι του και για αρκετά χρόνια ήταν αναγκασμένος να υπαγορεύει τα έργα του γιατί αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα με την όρασή του. Πέθανε από εγκεφαλικό στις 23 Σεπτέμβρη του 1889.
Προσωπική ζωή
Το 1858 άρχισε η συμβίωσή του με την Κάρολιν Γκρέιβς, χήρα, και την κόρη της Χάριετ. Πιστός στις πεποιθήσεις του εναντίον του θεσμού του γάμου, δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά η σχέση του με την Κάρολιν κράτησε μέχρι τον θάνατό του. Το 1864 γνώρισε τη Μάρθα Ραντ, ένα 19χρονο κορίτσι από φτωχή οικογένεια και δημιούργησε σχέση μαζί της. Η Κάρολιν τον εγκατέλειψε και παντρεύτηκε έναν νεότερο άνδρα. Το 1869 γεννήθηκε η πρώτη του κόρη από τη σχέση του με τη Μάρθα. Μετά 2 χρόνια γάμου, η Κάρολιν άφησε τον σύζυγό της και επέστρεψε στον Κόλινς. Από δω και πέρα έζησε μόνιμα με την Κάρολιν και σε ένα κοντινό σπίτι έμενε η Μάρθα. Το 1871 γεννήθηκε η δεύτερη κόρη του και το 1874 ο γιος του. Όταν ήταν με τη Μάρθα χρησιμοποιούσε το όνομα Γουίλιαμ Ντόουσον, επίθετο που χρησιμοποιούσε και η Μάρθα και τα 3 παιδιά τους.
Αποτίμηση του έργου του
Ο Κόλινς αποκλήθηκε μετρ της μυθιστορίας των έντονων συγκινήσεων, που είναι ο πρόδρομος του αστυνομικού μυθιστορήματος. Το ενδιαφέρον του δεν επικεντρωνόταν τόσο στους ήρωες των ιστοριών του όσο στην πλοκή τους, την οποία εμπλούτιζε με ακριβέστατες ιατρικές, νομικές και αστυνομικές λεπτομέρειες. Αυτές οι σχολαστικές λεπτομέρειες μας δίνουν μια εκτενή και πολύ χρήσιμη εικόνα της μεσοβικτωριανής Αγγλίας. Αν και έριχνε το βάρος στην ανάπτυξη της πλοκής ενός έργου και ασχολιόταν λιγότερο με τις κοινωνικές προεκτάσεις, οι πεποιθήσεις του σκιαγραφούνται καθαρά και είναι ιδιαίτερα μοντέρνες. Κρίνει την ηθική της εποχής του κενή και την καυτηριάζει αναλόγως. Ποτέ δεν ειρωνεύεται (όπως συνήθιζαν άλλοι σύγχρονοί του συγγραφείς) τα γηρατειά, τη στειρότητα ή την ασχήμια του γυναικείου φύλου. Χωρίς να είναι φεμινιστής, παρουσιάζει τις ηρωίδες του δυνατές, αποφασιστικές και έξυπνες. Ο ρόλος τους δεν καθορίζεται από κάποια ανδρική φιγούρα, είναι αυθύπαρκτα ανθρώπινα όντα. Η ιδιόμορφη δεξιοτεχνία του και ο αντισυμβατικός οικογενειακός του βίος δεν εκτιμήθηκαν από τους σύγχρονους κριτικούς των βιβλίων του και αυτό σαφώς δεν βοήθησε στην υστεροφημία του. Χαρακτηριστικός ο αφορισμός ενός κριτικού της εποχής, που αναφερόμενος στο Αρμαντέιλ, το ονομάζει «κακάσχημο μωσαϊκό». Οι ήρωες, και κυρίως οι ηρωίδες, για έναν καθωσπρέπει βικτωριανό δεν έπρεπε να παρουσιάζουν τα στοιχεία ανηθικότητας που τους έδινε απλόχερα ο Κόλινς. Αλλά πώς θα μπορούσε και να τους παρουσιάζει διαφορετικά; Αφού τα έργα του είναι γεμάτα με δόλια εγκλήματα, απάτες, οικογενειακές συνωμοσίες, εγκληματικές παγίδες και όλα αυτά που του χάρισαν τελικά τον τίτλο του «πατέρα του αγγλικού μυθιστορήματος μυστηρίου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Αχμέτ Ουγιαχία
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Μπουαντνάν στη Βιλάγια (επαρχία) του Τιζί Ουζού, στις 2 Ιουλίου του 1952, στην περιοχή της Καβυλίας. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Αλγέρι το 1965 και το 1972 απέκτησε δίπλωμα. Την ίδια χρονιά εισήλθε με την υψηλότερη βαθμολογία στην Εθνική Σχολή Διοίκησης στο Αλγέρι ("École Nationale d'Administration"). Αποφοίτησε το 1976 και το διάστημα 1977-78 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία.
Πολιτική και διπλωματική καριέρα
Το 1978 διαπιστεύτηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών, στο τμήμα Αφρικανικών Υποθέσεων. Το 1981 στάλθηκε ως σύμβουλος στον πρεσβευτή της Αλγερίας στην Ακτή Ελεφαντοστού, όπου υπηρέτησε ως το 1984. Στη συνέχεια διαπιστεύτηκε στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Αλγερίας στον ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη. Την περίοδο από το 1988 ως το 1989 ήταν συναντιπρόσωπος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το 1990 – 1991 έγινε σύμβουλος του Αλγερινού Υπουργού Εξωτερικών και το 1991 Γενικός Διευθυντής του Αφρικανικού Τμήματος Εξωτερικών Υποθέσεων της Αλγερίας. Το 1992 έγινε πρεσβευτής της Αλγερίας στο Μάλι. Στη χώρα αυτή μάλιστα πέτυχε τη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας -ονομάστηκε Εθνικό Σύμφωνο ("Pacte National") -ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο κίνημα των ανταρτών Τουαρέγκ. Τον Αύγουστο του 1993 ανακλήθηκε στο Αλγέρι, όπου υπηρέτησε ως υφυπουργός για Αφρικανικά και Αραβικά Θέματα στην κυβέρνηση του Ρεντά Μαλέκ.