cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουρκικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 2015
Αποτελέσματα
Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης σημείωσε το χειρότερο αποτέλεσμα σε έδρες από τότε που ιδρύθηκε, το 2001. Οι εκλογές ήταν οι πρώτες από το 1995 στις οποίες δεν εξελέγησαν ανεξάρτητοι. Αποτελέσματα γενικών εκλογών, 7 Ιουνίου 2015 ! Εικόνα ! Κόμμα ! Αρχηγός κόμματος ! Ψήφοι ! % !  Μεταβολή από κόμμα σε κόμμα ! ! Έδρες (Εκλεγμένοι) ! ± από τις 6 Ιουνίου ! ± σε σχέση με τις γενικές εκλογές του 2011
Παραπομπές
2015
Χριστιανός του Μπζεγκ
Ο Χριστιανός, πολων. Chrystian Brzeski-Legnicki (19 Απριλίου 1618 - 28 Φεβρουαρίου 1672) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσας (1653-54 & 63-64 με τους αδελφούς του), του Μπζεγκ (1639-54 με τους αδελφούς του), του Βόλουφ (1653-54 με τους αδελφούς του, μετά μόνος) και της Ολάβας (1639-54 με τους αδελφούς του, μετά μόνος). Από το 1664 ήταν ο μόνος κυβερνήτης της Λεγκνίτσα-Βόλουφ-Ολάβας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Μπζεγκ και της Δωροθέας-Σιβύλλας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1648 τη Λουίζα των Ασκάνια, κόρη του Ιωάννη-Καζιμίρ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πέλλας 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πέλλας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Πέλλας.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Πέλλας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Πέλλας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πέλλας είναι η εξής:
1ος Όμιλος
Προβιβάστηκε στην Α1 Κατηγορία η ομάδα Θύελλα Σαρακηνών, ενώ υποβιβάστηκε στη Β΄ Κατηγορία ο Ηρακλής Γαρεφίου.
2ος Όμιλος
Προβιβάστηκε στην Α1 Κατηγορία η ομάδα Νίκη Αξού, ενώ υποβιβάστηκε στη Β΄ Κατηγορία ο Μ.Α. Αρσένιου.
Play Off - Προβιβασμός
Προβιβάστηκε στην Α1 Κατηγορία η ομάδα Άρης Αμπελιών.
Μπαράζ ανάδειξης πρωταθλήτριας
Πρωταθλήτρια στην Α΄ Κατηγορία αναδείχθηκε η ομάδα Θύελλα Σαρακηνών.
2ος Όμιλος
Προβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία η ομάδα Μ.Α. Ν. Πέλλας.
Μπαράζ ανάδειξης πρωταθλήτριας
Πρωταθλήτρια Β΄ Κατηγορίας αναδείχθηκε η Αναγέννηση Δωροθέας.
Μπαράζ ανόδου
Προβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία η ομάδα Σκύδρα 2000.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πέλλας.
Α΄ Φάση
Η κλήρωση της Α΄ Φάσης πραγματοποιήθηκε στις 30 Αυγούστου 2018.
Κατάταξη δεύτερων ομάδων
Οι τέσσερις καλύτερες ομάδες κάθε ομίλου που τερμάτισαν δεύτερες, προκρίθηκαν στη Β΄ Φάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πέλλας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών Άγιος Σάββας
Το Γενικό Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Άγιος Σάββας είναι ελληνικό νοσηλευτικό παράρτημα του Ελληνικού Αντικαρκινικού Ινστιτούτου), ενός κοινωφελούς, φιλανθρωπικού και επιστημονικού ιδρύματος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, η σύσταση του οποίου πραγματοποιήθηκε έπειτα από γενική συνέλευση των μελών του φιλανθρωπικού σωματείου "Χριστιανική Κοινωνική Ένωσις", στις 20 Μαρτίου του 1935.
Το ίδρυμα δεν λαμβάνει κρατικές επιχορηγήσεις, ενώ τα μέλη του διοικητικού του συμβουλίου προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δίχως αμοιβή. Δύο χρόνια μετά την ίδρυση του ιδρύματος (1937) αποφασίστηκε η δημιουργία του ομώνυμου νοσοκομείου, ως απαραίτητη προσθήκη και προκειμένου να προσφέρεται αμιγώς υγειονομική περίθαλψη.
Ο χώρος του ιδρύματος, επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στους Αμπελόκηπους της Αθήνας ήταν δωρεά του Δήμου Αθηναίων, επί θητείας Κωνσταντίνου Κοτζιά.
Παραπομπές
Αγιος Σαββας Νοσοκομειο
Βολίμι Αιτωλοακαρνανίας
Το Βολίμι είναι παρόχθιος οικισμός των Παλιαμπέλων Βόνιτσας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία
Το Βολίμι βρίσκεται στις νότιες όχθες του Αμβρακικού κόλπου, βορειοδυτικά από τα Παλιάμπελα και δίπλα στο ομώνυμο ακρωτήριο. Στον δρόμο από τα Παλιάμπελα προς το Βολίμι βρίσκονται οι μικρές λιμνούλες Λινοβρόχι (ανατολικά) και Γαβού (δυτικά). Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 2011 να προσαρτάται στο Δήμο Ακτίου - Βονιτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Παλιάμπελα, τη Ρούγα και το Βαρκό αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Παλιαμπέλων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ανακτορίου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Χρήστος Θηβαίος (πολιτικός)
Ο Χρήστος Θηβαίος (Ιστιαία, 1901 - Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 1958) του Γεωργίου, ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Οικονομικών.
Λυγία Ιθάκης
Η Λυγία ή Λυγιά είναι νησίδα της Ιθάκης στο Ιόνιο Πέλαγος,  η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στις ανατολικές ακτές του νησιού, βορειοανατολικά της παραλίας Πέρα Πηγάδι. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Περαχωρίου του δήμου Ιθάκης χωρίς όμως κατοίκους όπως και στην απογραφή του 2011.
Χρήστος Θηβαίος (πολιτικός)
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1901 και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας έως το 1923 και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Λυγία Ιθάκης
Παραπομπές
Λυγια Κατηγορία:Ιθάκη
Χρήστος Θηβαίος (πολιτικός)
Βιογραφία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ευβοίας με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1946 με 7.656 ψήφους. Μετά ανεξαρτητοποιήθηκε και στις 7 Ιουλίου 1951 κατέλαβε την έδρα στην Εύβοια του Αντώνιου Κακαρά μετά την παραίτηση του τελευταίου. Εντάχθηκε μετά στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1956.
Από το 1953 έως το 1954 ήταν διοικητής του ΙΚΑ. Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 έως τις 5 Μαρτίου 1958. Πέθανε σε ηλικία 57 ετών το 1958.
Συνέγραψε επιστημονικές εργασίες, όπως "Περί εκτελέσεως κατά δήμων και κοινοτήτων", "Περί του δικαίου της νομής" (3 τόμοι), "Η Διοίκησις των Επικοίνων" και "Ελληνικόν Γεωργικόν Δίκαιον".
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ
Afterlife (τραγούδι, Avenged Sevenfold)
To "Afterlife" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Avenged Sevenfold, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τέταρτο δίσκο τους, ονόματι Avenged Sevenfold, του 2007. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single, το τρίτο από αυτόν το δίσκο, το 2008. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, την ίδια χρονιά. Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα κομμάτια τους, το οποίο σημείωσε και εισπρακτική επιτυχία στα charts, φτάνοντας στο νούμερο 3 των βρετανικών Rock Chart και στο νούμερο 11 των αμερικανικών Mainstream Rock Tracks. Το κομμάτι, επίσης, συμπεριλήφθηκε και στα δημοφιλή βιντεοπαιχνίδια Guitar Hero 5 και Rock Band.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2007 Κατηγορία:Singles του 2008 Κατηγορία:Τραγούδια των Avenged Sevenfold Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Ahez
Ιστορία
Η Ντιριντολού, η Λαβίν και η Λε Γκιλού‎ γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο γυμνάσιο Diwan στο Καρχέ της Βρετάνης, όπου άσκησαν το παραδοσιακό στυλ τραγουδιού kan ha diskan.[1][3] Το όνομα "Ahez" προέρχεται από το Ker Ahez, μια δημοφιλής ετυμολογία για το βρετονικό όνομα του Καρχέ (Karaez), και το Ahes, μια βρετονική μυθολογική φιγούρα.[4] Το συγκρότημα ξεκίνησε να εμφανίζεται σε φεστιβάλ fest-noz το 2018 και έλαβε μέρος στην έκδοση του 2018 του Inter-Celtic Festival of Lorient με το συγκρότημα Eben.[5]
Το καλοκαίρι του 2021, γνώρισαν τον τραγουδιστή και παραγωγό Άλβαν σε ένα μπαρ στη Ρεν.[1] Μαζί συμμετείχαν στο ''Eurovision France, c'est vous qui décidez! 2022'', την εθνική επιλογή της Γαλλίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022, με το τραγούδι "Fulenn".[5] Συνέχισαν να κερδίσουν τον διαγωνισμό, κερδίζοντας τόσο την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής όσο και την τηλεψηφοφορία.[2] Το "Fulenn" πρόκειται να είναι η πρώτη συμμετοχή στη Eurovision που θα τραγουδηθεί στα βρετονικά από το .[6]
Λεϊρία
H Λεϊρία (πορτογαλικά: Leiria) είναι πόλη και δήμος της Πορτογαλίας, στην περιφέρεια Κέντρο και είναι πρωτεύουσα της υποπεριφέρειας Λεϊρία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο δήμος Λεϊρία έχει 126.879 κατοίκους, από τους οποίους περίπου 45.300 ζουν στην πόλη. Βρίσκεται 115 χιλιόμετρα βόρεια της Λισαβόνας, μερικά χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Η πόλη είναι έδρα ρωμαιοκαθολικής επισκοπής από το 1545. Είναι το εμπορικό κέντρο της περιοχής, η οποία διαθέτει πλούσια αγροτική παραγωγή και μεγάλη ποικιλία κατασκευαστικών εταιριών.
Η πόλη επί Ρωμαίων λεγόταν Κόλλιπο, μέχρι που την κατέλαβαν οι Μαυριτανοί. Το 1135 ο Αλφόνσο Α΄ την κατέλαβε και διέταξε την κατασκευή ενός οχυρού. Το 1254 ο Αλφόνσο Γ΄ συγκάλεσε στη Λεϊρία το πρώτο συμβούλιο Cortes με αντιπροσώπους όλων των κοινοτήτων. Ο Διονύσιος της Πορτογαλίας ενίσχυσε τις οχυρώσεις της πόλης και κατασκεύασε σε αυτή το βασιλικό ανάκτορο. Πέρα από το κάστρο, το οποίο δεσπόζει πάνω από την πόλη, άλλα αξιοθέατα είναι ο ναός του Αγίου Παύλου, του 12ου αιώνα, και ο αναγεννησιακός καθεδρικός του 16ου αιώνα. Νότια της πόλης βρίσκεται το μοναστήρι της Μπατάλια, το οποίο αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Η Λεϊρία ήταν μια από τις πόλεις οι οποίες είχαν φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Ραζάν Ζεϊτουνέχ
Η Ραζάν Ζεϊτουνέχ (رزان زيتونة) είναι σύρια δημοσιογράφος και δικηγόρος ειδικευμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, η οποία απήχθη ενώ βρισκόταν σε περιοχή ελεγχόμενη από τους αντάρτες στα προάστια της Δαμασκού στις 9 Δεκεμβρίου 2013. Συνεχίζει να αγνοείται, κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για την απαγωγή της και τα ίχνη της έχουν χαθεί. Η Ζεϊτουνέχ κατήγγελλε θαρραλέα τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο από το καθεστώς της Δαμασκού όσο και από τους αντάρτες, παρά τις απειλές που δεχόταν. Απήχθη μαζί με τον σύζυγο και συναγωνιστή της Βαέλ Χαμαντά και δύο συναδέλφους τους, τον ποιητή και δικηγόρο Ναζέμ Χαμαντί και την πρώην πολιτική κρατούμενη Σαμίρα Χαλίλ, από τα γραφεία δύο ομάδων που είχε ιδρύσει, του Κέντρου Τεκμηρίωσης Παραβιάσεων (VDC) και του Γραφείου Στήριξης Τοπικής Ανάπτυξης και Μικρών Έργων (LDSPS), στην Ντούμα.
Η Ζεϊτουνέχ συγκαταλέγεται στους πιο προβεβλημένους και αξιόπιστους πολίτες ακτιβιστές της συριακής επανάστασης. Η απαγωγή της, σύμφωνα με σύριους σχολιαστές, θεωρείται καθοριστικό επεισόδιο στον διχασμό που παρατηρείται στη Συρία ανάμεσα σε δυνάμεις της κοινωνίας των πολιτών και σε εξτρεμιστές, καθώς και θανάσιμο πλήγμα για τη συριακή επανάσταση.
Η οικογένειά της απηύθυνε έκκληση για διεθνή βοήθεια ώστε να βρεθούν η ίδια και οι συνάδελφοί της. «Εμείς, η οικογένεια της Ραζάν Ζεϊτουνέχ, της ακτιβίστριας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δικηγόρου, της συγγραφέως και, πάνω απ’ όλα, του ανθρώπου, απευθύνουμε αυτή την έκκληση ενώ έχουν περάσει περισσότεροι από τρεις μήνες μετά την προμελετημένη απαγωγή, για την οποία κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη ούτε εξέδωσε ανακοίνωση ή διατύπωσε αίτημα, σε μια σαφή προσπάθεια να κερδίσουν χρόνο και να φιμώσουν την ελεύθερη φωνή της κόρης μας και των συναδέλφων της ώστε να τους αναγκάσουν να σταματήσουν να γράφουν και να τους εμποδίσουν να ασκούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη έκφραση» ανέφερε η οικογένεια σε δήλωσή της τον Απρίλιο του 2014.
Ακτιβιστές και πολιτικοί από όλο τον κόσμο έχουν απευθύνει έκκληση για την απελευθέρωσή τους, ανάμεσά τους και ο πρόεδρος Σουλτς: «Εξ ονόματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ζητώ την άμεση απελευθέρωσή τους [...]. Η ζωή της απειλήθηκε από το καθεστώς και από τις ομάδες ανταρτών, επειδή είναι μια θαρραλέα νέα γυναίκα που αρνείται να συμβιβαστεί και εξακολουθεί να αγωνίζεται ειρηνικά για τη δημοκρατία και για μια ελεύθερη Συρία».
Το 2014 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ένωσε τις δυνάμεις του με πλήθος μη κυβερνητικών οργανώσεων, με τους Ευρωπαίους πολίτες και με τους υπόλοιπους βραβευθέντες με το Βραβείο Ζαχάρωφ και απηύθυναν έκκληση για την απελευθέρωσή της μέσω της εκστρατείας #FreeRazan. Η οικογένειά της έχει προβάλει τις πεποιθήσεις για τις οποίες αγωνίζεται η Ζεϊτουνέχ με τη βοήθεια τόσο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όσο και της δράσης του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Την περίοδο της βράβευσής της, το 2011, η Ραζάν Ζεϊτουνέχ ζούσε κρυμμένη, έχοντας ξεφύγει από επιδρομή των δυνάμεων ασφαλείας στο σπίτι της. Παρ’ όλα αυτά, αρνήθηκε να φύγει από τη Συρία.
Αναφορές
Κατηγορία:Σύροι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σύροι δικηγόροι Κατηγορία:Σύροι ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ Κατηγορία:Σύροι φεμινιστές
Χουάν Νταρθές
Ο Χουάν Νταρθές (πλήρες όνομα: Juan Rafael Pacífico Dabul) (γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου 1964) είναι ένας Βραζιλιάνος πρώην ηθοποιός και τραγουδιστής που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας στην Αργεντινή.
Βιογραφία
Ο Χουάν Νταρθές γεννήθηκε ως Χουάν Ραφαέλ Πατσίφικο Νταμπούλ στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας στις 28 Οκτωβρίου 1964. Είναι γιος της ηθοποιού Leyla Dartel (ψευδώνυμο της Leyla Dabul) και του τραγουδιστή του τάνγκο Oscar Fuentes (ψευδώνυμο του Juan Pacífico) (1930–2014). Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός τη δεκαετία του ογδόντα. Οι αρχικές του τηλενουβέλες έγιναν από το Channel 9. Μετακόμισε στο Channel 13 το 1998, για να εργαστεί στον Γκασολερό, που τον έκανε γνωστό. Έχει επίσης δουλέψει στο εφηβικό δράμα Πάττυ: Η πιο όμορφη ιστορία. Καθώς η Dulce Amor αποδείχτηκε τεράστια επιτυχία, η Telefe προσέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του καστ για μια νέα τηλεοπτική νουβέλα, την Camino al amor, της οποίας τα καθορισμένα ζευγάρια αποτελούνταν από τους ίδιους ηθοποιούς, όπως ο Darthés και ο Sol Estevanéz. Το Los ricos no piden permiso παρουσίαζε ένα ερωτικό τρίγωνο μεταξύ των χαρακτήρων του Darthés, του Araceli González και του Luciano Castro.
Ξεκίνησε επίσης μια καριέρα ως τραγουδιστής μουσικής Tango τα επόμενα χρόνια.
Καταγγελίες για σεξουαλική κακή συμπεριφορά
Αρκετές γυναίκες που έχουν συνεργαστεί στενά με τον ηθοποιό έχουν κατηγορήσει δημοσίως τον Χουάν Νταρθές για σεξουαλική κακοποίηση. Η πρώτη από αυτούς ήταν η Calu Rivero, η οποία τον κατηγόρησε για σεξουαλική παρενόχληση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Dulce amor. Ο Νταρθές με τη σειρά του υπέβαλε μήνυση εναντίον της Rivero, κατηγορώντας την για συκοφαντική δυσφήμιση, αν και ο Νταρθές απέτυχε να εμφανιστεί στην πρώτη ακρόαση του δικαστηρίου τον Δεκέμβριο του 2018. Τις κατηγορίες του Rivero ακολούθησαν οι ηθοποιοί Natalia Juncos και Ana Coacci, οι οποίες κατήγγειλαν παρόμοιες ενέργειες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Gasoleros το 1999. Ο Νταρθές τους κατηγόρησε επίσης για συκοφαντική δυσφήμιση.
Τον Δεκέμβριο του 2018, η ηθοποιός Thelma Fardin, η οποία ήταν επίσης μέρος του καστ της Πάττυς, κατηγόρησε ότι ο Darthés τη βίασε όταν εκείνος ήταν 45 και εκείνη 16. Η εκδήλωση θα είχε λάβει χώρα σε ένα ξενοδοχείο στη Νικαράγουα, όταν το καστ έκανε μια διεθνή περιοδεία για το CD Patito Feo. Το ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, με δήλωση που υπογράφουν αρκετές Αργεντινές ηθοποιοί. Ο Darthés αρνείται όλες αυτές τις κατηγορίες για σεξουαλική κακή συμπεριφορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μουσική κωμωδία
μικρογραφία|308x308εσ| Ο Άλφρεντ Μάθιου Γιάνκοβιτς παίζει ζωντανά σε συναυλία κατά τη διάρκεια της περιοδείας του το 2010 Η μουσική κωμωδία είναι ένα είδος μουσικής που έχει κωμικό ή χιουμοριστικό χαρακτήρα. Η ιστορία του μπορεί να αναχθεί στον πρώτο αιώνα στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, προχωρώντας χρονικά στη Μεσαιωνική Περίοδο, την Κλασική και Ρομαντική εποχή και τον 20ο αιώνα. Οι καλλιτέχνες του 20ου αιώνα περιλαμβάνουν τους Allan Sherman, Frank Zappa, Tiny Tim, Barenaked Ladies, Randy Newman και Άλφρεντ Μάθιου Γιάνκοβιτς.
Η κωμωδία συνδέεται συχνά με την αντικουλτούρα, λόγω των ανατρεπτικών μηνυμάτων που εμφανίζει. Αυτός ο κατατοπιστικός χαρακτήρας της μουσικής κωμωδίας συμβάλλει επίσης στη βελτίωση της μάθησης εντός και εκτός της τάξης. Μορφές ψυχαγωγίας όπως το μουσικό θέατρο συχνά ενσωματώνουν και κωμωδία.
Για να δημιουργήσουν κωμικά εφέ στη μουσική, οι Συνθέτες έχουν αναπτύξει πολλές βασικές τεχνικές σύνθεσης, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης κωμικού κειμένου, της μουσικής παρωδίας και των απροσδόκητων αντιπαραθέσεων συντακτικών στοιχείων μεταξύ άλλων. Η κωμωδία μπορεί να κατηγοριοποιηθεί περαιτέρω σε διάφορους τύπους, όπως μουσική παρωδία, τραγούδι νεωτερισμού, κωμωδία ροκ και κωμωδία χιπ χοπ. Τα βραβεία αφιερωμένα στην κωμωδία περιλαμβάνουν το βραβείο Grammy για το καλύτερο άλμπουμ κωμωδίας, το βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Ταινίας – Μιούζικαλ ή Κωμωδία και τα Βραβεία Μουσικής Κωμωδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Κωμωδία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ισχυρισμοί για την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση
Σημαντικοί ισχυρισμοί
Πολλοί αεροπόροι ισχυρίστηκαν πως ήταν οι πρώτοι που πέταξαν με μηχανοκίνητο αεροπλάνο. Στους ισχυρισμούς που έλαβαν σημαντική προσοχή περιλαμβάνονται:
Κρίνοντας αυτούς τους ισχυρισμούς, οι γενικά αποδεκτές απαιτήσεις αφορούν τη συνεχόμενη μηχανοκίνητη και ελεγχόμενη πτήση. Το 1890 ο Αντέρ πραγματοποίησε ένα σύντομο μη ελεγχόμενο και ασταθές «άλμα» με το Éole του, αλλά ένα τέτοιο άλμα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πραγματική πτήση. Η δυνατότητα για μη υποβοηθούμενη απογείωση θεωρείται μερικές φορές ως κάτι αναγκαίο. Ο ιστορικός της αεροπορίας Τσαρλς Γκιμπς-Σμιθ ανέφερε πως, «Τα κριτήρια για μια μηχανοκίνητη πτήση θα πρέπει να παραμένουν μέχρι ένα σημείο θέμα προσωπικής άποψης.»
Προγενέστερη περίοδος
Μερικά αξιοσημείωτα μηχανοκίνητα άλματα πραγματοποιήθηκαν προτού λυθεί το πρόβλημα των μηχανοκίνητων πτήσεων.
Το 1874 ο Φελίξ ντυ Ταμπλ κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο αεροπλάνο το οποίο απογειώθηκε από μια ράμπα με έναν ναύτη επί του σκάφους και παρέμεινε στον αέρα για μικρή απόσταση. Αυτή θεωρήθηκε, μερικές φορές, ως η πρώτη μηχανοκίνητη πτήση στην ιστορία αλλά σε γενικές γραμμές απορρίπτεται μιας και η απογείωση ήταν υποβοηθούμενη από τη βαρύτητα και η πτήση ασταθής. Θεωρείται ωστόσο ως η πρώτη μηχανοκίνητη απογείωση στην ιστορία.
Δέκα χρόνια αργότερα το 1884 ο Ρώσος Αλεξάντερ Μοζαΐσκι πέτυχε κάτι παρόμοιο, απογειώνοντας το σκάφος του από μια ράμπα και παραμένοντας στον αέρα για 30 μέτρα (98 πόδια). Ο ισχυρισμός πως επρόκειτο για σταθερή πτήση δεν ελήφθη σοβαρά υπ' όψη πέρα από τη Ρωσία.
Το Éole του Κλεμάν Αντέρ του 1890 ήταν ένα μονοπλάνο ελκυστήρα με πτέρυγες σχήματος νυχτερίδας το οποίο πραγματοποίησε ένα σύντομο, μη ελεγχόμενο άλμα και έγινε η πρώτη βαρύτερη από τον αέρα μηχανή που απογειώθηκε από επίπεδο εδάφους στηριζόμενη σε δική της ισχύ. Ωστόσο το άλμα του δεν θεωρείται ως πραγματική πτήση επειδή δεν ήταν ούτε σταθερό ούτε ελεγχόμενο. Ο Αντέρ αργότερα έκανε έναν λανθασμένο ισχυρισμό για πιο εκτενή πτήση.
Το 1896, ο Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ, γραμματέας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν, πραγματοποίησε επιτυχημένες πτήσεις με διάφορα μη επανδρωμένα μοντέλα, και το μοντέλο του Number 6 πέταξε σε απόσταση μεγαλύτερη των 1.500 μέτρων (5.000 πόδια). Μετά από αυτές τις επιτυχίες, το 1898 ο Λάνγκλεϊ έλαβε δωρεές 50.000$ από το Υπουργείο Πολέμου και επιπλέον 20.000$ από το Σμιθσόνιαν, για την ανάπτυξη επανδρωμένων μοντέλων.
Το 1901 το Drachenflieger του Βίλχελμ Κρες δεν πέτυχε καν άλμα. Ένα υδροπλάνο του, θεωρείται σημαντικό ως το πρώτο βαρύτερο από τον αέρα σκάφος το οποίο κινούνταν από κινητήρα εσωτερικής καύσης αντί για ατμό. Διέθετε καλό έλεγχο όταν τροχοδρομούσε, αλλά δεν είχε αρκετή ισχύ για να απογειωθεί.
Η περίοδος των ισχυριζομένων πτήσεων
Ελάχιστοι από τους ισχυρισμούς για μηχανοκίνητη πτήση έγιναν αποδεκτοί, ή πραγματοποιήθηκαν, την εποχή που έλαβαν χώρα. Τόσο οι Ράιτ όσο και ο Γουάιτχεντ υπέφεραν τα πρώτα χρόνια από έλλειψη γενικής αναγνώρισης, ενώ ούτε ο Αντέρ ή ο Λάνγκλεϊ ισχυρίστηκαν κάτι τα χρόνια αμέσως μετά τη δουλειά τους.
Ο πρωτοπόρος Οκτάβ Σανούτ προώθησε το έργο των Ράιτ, μέρος του οποίου παρακολούθησε και ο ίδιος, σε Αμερική και Ευρώπη. Οι αδελφοί άρχισαν να αποκτούν αναγνώριση στη Βρετανία, όπου ο Συνταγματάρχης Τζον Έντουαρντ Κάππερ ανέλαβε το τμήμα αεροναυτικής του Βρετανικού Στρατού. Σε μία επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1904 ο Κάππερ υποστήριξε τους Ράιτ και συνεπώς τους βοήθησε να βελτιώσουν την πρώιμη αναγνώριση τους. Ακόμη επισκέφθηκε τον Λάνγκλεϊ, ο οποίος συζήτησε ανοιχτά για την αποτυχία του με τον Κάππερ.
Η προοπτική άλλαξε το 1906. Στις αρχές του χρόνου απεβίωσε ο Λάνγκλεϊ, χωρίς να έχει κάνει κάποιον ισχυρισμό. Ο Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών απέρριψε πρόταση των Ράιτ επί τη βάσει της μηχανικής τους ικανότητας για πτήση η οποία δεν είχε καταγραφεί. Έτσι, όταν ο Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό πραγματοποίησε μια σύντομη πτήση τη χρονιά αυτή με το αεροπλάνο του 14-Bis, δεν υπήρχε αναγνωρισμένος προκάτοχος και θεωρήθηκε ως ο πρώτος που πέταξε τόσο από τη Γαλλία όσο και άλλες περιοχές. Ο Αντέρ αντέδρασε ισχυριζόμενος πως ήταν ο πρώτος που πέταξε με το Avion III του το 1897.
Ισχυρισμοί και αναγνώριση
Ο ισχυρισμός της πτήσης του Σάντους-Ντουμό το 1906 δεν αμφισβητήθηκε σοβαρά. Αν και μερικές αρχές του πιστώνουν την πρωτιά, κάποιες άλλες διερωτήθηκαν για την αποτελεσματικότητα του ελέγχου της πτήσης.
Ο ισχυρισμός του Αντέρ καταρρίφθηκε το 1910, όταν δημοσιεύθηκε τελικά η επίσημη έκθεση του έργου του.
Στην Αμερική το Ίδρυμα Σμιθσόνιαν άρχισε να διακηρύσσει έναν ισχυρισμό του Λάνγκλεϊ, ο οποίος ήταν γραμματέας του από το 1887 έως τον θάνατό του. Το 1914 δάνεισαν το Aerodrome στον Γκλεν Κέρτις ο οποίος το τροποποίησε σημαντικά μέχρι που απέκτησε τη δυνατότητα σύντομων πτήσεων. Χρησιμοποίησαν το γεγονός αυτό ως τη βάση για τον ισχυρισμό πως το Aerodrome ήταν το πρώτο αεροπλάνο «με δυνατότητα να πετά». Ο Όρβιλ, ο εν ζωή αδελφός Ράιτ, άρχισε μια μακρά και πικρή δικαστική μάχη ώστε να τους αναγκάσει να αναγνωρίσουν τον ισχυρισμό τους (των Ράιτ) για τα πρωτεία, με τον αποτροπιασμό του να φτάνει στο ζενίθ όταν το 1928 απέστειλε το ιστορικό Flyer για έκθεση στο Βρετανικό Μουσείο Επιστημών στο Λονδίνο. Τελικά πέτυχε στη μάχη αυτή όταν το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν παραδέχθηκε τις τροποποιήσεις του Κέρτις και απέσυρε τον ισχυρισμό του το 1942.
Παράλληλα, με τη δημοσίευση ενός συνγεγραμμένου άρθρου με τη δημοσιογράφο Στέλλα Ράντολφ, ο Γουάιτχεντ άρχισε επίσης να αποκτά συνηγόρους. Το 1945 ο Όρβιλ Ράιτ εξέδωσε μια κριτική στις αποδείξεις του Γουάιτχεντ.
Ο Όρβιλ απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου 1948. Ως μέρος με την τελική συμφωνία με τους εκτελεστές της διαθήκης, το Flyer επέστρεψε στην Αμερική και τέθηκε σε έκθεση. Ένας όρος στο συμβόλαιο απαιτούσε από το Σμιθσόνιαν να αναγνωρίσει τα πρωτεία στους Ράιτ, για τον πόνο της απώλειας του εκθέματος τους.
Οι συνήγοροι του Γουάιτχεντ πραγματοποίησαν μια εξίσου πικρή μάχη με το Σμιθσόνιαν σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν την αναγνώριση, για την οποία το συμβόλαιο του Σμιθσόνιαν με τους κληρονόμους των Ράιτ έγινε θέμα έντονης κριτικής. Αν και οι συνήγοροι του Γουάιτχεντ απέκτησαν ακόλουθους, παρέμειναν μειοψηφία.
Θεωρείται ευρύτατα πλέον πως οι αδελφοί Ράιτ πραγματοποίησαν την πρώτη σταθερή ελεγχόμενη βαρύτερη από τον αέρα πτήση. Η Βραζιλία θεωρεί ακόμη επισήμως τον Σάντους-Ντουμό ως τον πρώτο επιτυχημένο αεροπόρο επειδή το αεροσκάφος του δεν χρησιμοποιούσε κάποιο επιπλέον εξωτερικό σύστημα απογείωσης.
Αντέρ
Μετά το άλμα του με το Éole, ο Κλεμάν Αντέρ εξασφάλισε χρηματοδότηση από το Γαλλικό Υπουργείο Πολέμου. Ολοκλήρωσε την κατασκευή του παρόμοιου αλλά μεγαλύτερου σε μέγεθος Avion III το 1897. Απέτυχε να απογειωθεί κατά τη διάρκεια δοκιμών, και παραμένει αξιοσημείωτο μόνο για τους δίδυμους κινητήρες ατμού του.
Λίγα χρόνια αργότερα το 1906, μετά τις πρώτες επιτυχημένες πτήσεις του Μπλεριό ο Αντέρ ισχυρίστηκε δημοσίως πως το Éole του πέταξε απόσταση 100 μέτρων (330 πόδια) το 1891, και πως το Avion III πέταξε απόσταση 300 μέτρων (1.000 πόδια) τη δεύτερη μέρα των δοκιμών του.
Γουάιτχεντ
Όταν ο Γκουστάβ Βάισκοπφ μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες άλλαξε το όνομα του σε Γκούσταβ Γουάιτχεντ. Εκεί ξεκίνησε μια εκτεταμένη σειρά πειραμάτων με ανεμόπτερα, αεροκινητήρες και μηχανοκίνητες ιπτάμενες μηχανές. Πραγματοποίησε πολλές απόπειρες για μηχανοκίνητη πτήση, στις οποίες περιλαμβάνονται οι εξής σημαντικοί ισχυρισμοί:
Η αύξηση της αμφιβολίας
Ο Στάνλεϊ Μπιτς ήταν φίλος του Γουάιτχεντ, με τον οποίο μοιράστηκε μια αίτηση διπλώματος ευρισιτεχνίας το 1905. Ο πατέρας του Μπιτς ήταν αρχισυντάκτης του Scientific American, το οποίο αρχικά ήταν προσκείμενο στον Γουάιτχεντ και περιελάμβανε πληθώρα εκθέσεων από τις σύντομες πτήσεις του. Αργότερα, οι Μπιτς και Γουάιτχεντ τσακώθηκαν, και πλέον αρχισυντάκτης του Scientific American, ο Μπιτς αρνήθηκε πως ο Γουάιτχεντ πραγματοποίησε πτήση.
Οι ισχυρισμοί του Γουάιτχεντ δεν λαμβανόταν σοβαρά υπ' όψη μέχρι που δύο δημοσιογράφοι, οι Στέλλα Ράντολφ και Χάρβεϊ Φίλιπς έγραψαν ένα άρθρο στο τεύχος του 1935 του περιοδικού Popular aviation (Δημοφιλής αεροπορία). Ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Τζον Κρέιν απάντησε με μια ανταπάντηση, η οποία δημοσιεύθηκε στο National Aeronautic Magazine (Εθνικό Περιοδικό Αεροναυτικής) τον Δεκέμβριο του 1936. Τον επόμενο χρόνο η Ράντολφ επέκτεινε το άρθρο, μαζί με περεταίρω έρευνα, σε ένα βιβλίο με τίτλο Lost flights of Gustave Whitehead (Χαμένες πτήσεις του Γκουστάβ Γουάιτχεντ). Ο Κρέιν άλλαξε άποψη το 1938 και πρότεινε πως η απόφαση για τους ισχυρισμούς θα έπρεπε να ληφθεί μετά από έρευνα του Κογκρέσου. Μέχρι το 1945 ο Όρβιλ Ράιτ ανησυχούσε σε μεγάλο βαθμό για τους ισχυρισμούς του Γουάιτχεντ και έτσι δημοσίευσε τη δική του ανταπάντηση στο US Air Services. Έπειτα το 1949 ο Κρέιν δημοσίευσε νέο άρθρο στο περιοδικό Air Affairs (Αεροπορικά Θέματα) στο οποίο υποστήριζε τον Γουάιτχεντ.
History by Contract
Οι Ο'Ντάιερ και Ράντολφ συνέγραψαν ακόμη ένα βιβλίο, το "History by Contract" (Ιστορία κατά σύμβαση), το οποίο εκδόθηκε το 1978. Το βιβλίο άσκησε κριτική στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν για τη συμφωνία του να πιστώσει αποκλειστικά την πρώτη μηχανοκίνητη ελεγχόμενη πτήση στο Flyer των Ράιτ το 1903. Το Σμιθσόνιαν υπερασπίστηκε εαυτόν σθεναρά.
Εξελίξεις το 2013
Στις 8 Μαρτίου 2013 η ετήσια αεροπορική έκδοση Jane's all the world's aircraft δημοσίευσε ένα άρθρο του Πωλ Τζάκσον το οποίο επιδοκίμαζε τον ισχυρισμό του Γουάιτχεντ.
Το άρθρο του Τζάκσον στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στη δουλειά του αεροπορικού ερενητή Τζον Μπράουν, ο οποίος άρχισε την έρευνα στα αεροσκάφη του Γουάιτχεντ ενώ εργαζόταν για το Σμιθσόνιαν. Ο Μπράουν ισχυρίστηκε πως η ανάλυση που πραγματοποίησε σε μια μικρή μερίδα παλαιών φωτογραφιών μιας πρώιμης αεροναυπηγικής έκθεσης έδειξε μια ακόμη παλαιότερη φωτογραφία σε τοίχο με το αεροσκάφος No. 21 του Γουάιτχεντ να βρίσκεται σε μηχανοκίνητη πτήση. Ο Μπράουν ισχυρίστηκε επίσης πως η λιθογραφική αναπαράσταση του No.21 εν πτήσει, η οποία συνόδευε το πρωτότυπο άρθρο στην εφημερίδα Bridgeport Herald, στηριζόταν σε μια υποτιθέμενη φωτογραφία του Γουάιτχεντ εν πτήσει που έβγαλε ο δημοσιογράφος της Herald. Ο Μπράουν κατέληξε πως η φωτογραφία που φαίνεται στον τοίχο ήταν η φωτογραφία στην οποία στηρίχθηκε η λιθογραφία. Το άρθρο στο Jane's στηριζόταν επίσης στη γνώση του Τζάκσον για τον ιδρυτή της ετήσιας έκδοσης, Φρεντ Τζέιν, και τις δημοσιογραφικές πρακτικές της εποχής, για να επιδοκιμάσει τον ισχυρισμό του Μπράουν πως η αναπαράσταση της εφημερίδας Herald βασιζόταν στην υποτιθέμενη φωτογραφία. Δύο εβδομάδες μετά τη δημοσίευση του άρθρου, ο Τζάκσον ανέφερε στον τύπο πως το θέμα της φωτογραφίας δεν ήταν αρκετό για τον ισχυρισμό της πτήσης από τον Γουάιτχεντ, αναφέροντας, «Και αυτό το εντελώς πλαστό επιχείρημα 'Που είναι η φωτογραφία;'». Ο ιστορικός της αεροπορίας Κάρολ Γκρέι συνεπώς προσδιόρισε πως η φωτογραφία που φαίνεται στον τοίχο «πέρα από κάθε λογική αμφιβολία» είναι ένα ανεμόπτερο που κατασκευάστηκε από τον πρωτοπόρο αεροπόρο Τζον Μοντγκόμερι και φωτογραφήθηκε ενώ είχε ανακοπεί από δέντρα σε μια έκθεση στην Καλιφόρνια. Ο Γκρέι τόνισε πως η φωτογραφία δεν ανήκε σε ένα σύνολο φωτογραφιών μηχανών του Γουάιτχεντ στη μεταγενέστερη εσωτερική έκθεση.
Τον Μάρτιο του 2013, μετά την κριτική και τις κατηγορίες για μυστικότητα, το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν γνωστοποίησε επίσημα τη διαμάχη ενδιαφέροντος για το συμβόλαιο των Ράιτ, και ανέφερε επίσης πως δεν επρόκειτο ποτέ για μυστικό.
Στις 11 Ιουνίου το Scientific American δημοσίευσε μια ανταπάντηση στους ισχυρισμούς του Γουάιτχεντ από τον Ντάνιελ Σλένοφ, τον ανώτερο συντάκτη του, και στις 24 Οκτωβρίου τριάντα-οκτώ ιστορικοί της αεροπορίας και δημοσιογράφοι εξέδωσαν μια Αναφορά Αναφορικά με τους Ισχυρισμούς περί Πτήσης του Γκουστάβ Γουάιτχεντ (Statement Regarding The Gustave Whitehead Claims of Flight), απορρίπτοντας επίσης τους ισχυρισμούς.
Λάνγκλεϊ
Ο Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ ήταν γραμματέας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν από το 1887 έως τον θάνατό του το 1906. Αυτή την περίοδο, και λόγω της υποστήριξης που έλαβε από το Υπουργείο Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών, πραγματοποίησε πειράματα αεροναυτικής, που αποκορυφώθηκαν με το επανδρωμένο του Aerodrome A. Υπό τις οδηγίες του Λάνγκλεϊ ο Τσαρλς Μάνλι προσπάθησε να πετάξει με το σκάφος αυτό από καταπέλτη στην οροφή ενός πλωτού σπιτιού το 1903. Οι δύο προσπάθειες, στις 7 Οκτωβρίου και τις 8 Δεκεμβρίου, απέτυχαν με τον Μάνλι να καταλήγει στο νερό κάθε φορά.
Γκλεν Κέρτις και Σμιθσόνιαν
Περίπου δέκα χρόνια αργότερα το 1914 ο Γκλεν Κέρτις τροποποίησε το Aerodrome και πέταξε για μερικά μέτρα, στην προσπάθεια του να αντιπαλέψει μια ευρεσιτεχνία που κατείχαν οι αδελφοί Ράιτ, και ως προσπάθεια του Σμιθσόνιαν να περισώσει την αεροναυτική φήμη του Λάνγκλεϊ. Οι πτήσεις του Κέρτις ενθάρρυναν το Σμιθσόνιαν ώστε να εκθέσει το Aerodrome στο μουσείο του ως «το πρώτο επανδρωμένο αεροπλάνο στην ιστορία του κόσμου με τη δυνατότητα σταθερής ελεύθερης πτήσης». Ο Φρεντ Χάουαρντ, ο οποίος σχολίασε εκτενώς την αμφισβήτηση, έγραψε: «Επρόκειτο για ένα αγνό και απλό ψέμα, αλλά είχε την επίσημη έγκριση του σεβαστού Σμιθσόνιαν και τα επόμενα χρόνια θα έβρισκε τη θέση του στα περιοδικά, τα βιβλία ιστορίας, και τις εγκυκλοπαίδειες, προς ενόχληση όσων είναι εξοικειωμένοι με τα γεγονότα.»
Η πράξη του Σμιθσόνιαν προκάλεσε έριδα που κράτησε δεκαετίες με τον εν ζωή εκ των αδελφών Ράιτ, Όρβιλ. Ήταν το 1942 όταν το Σμιθσόνιαν τελικά υπέκυψε, δημοσιεύοντας τελικά τις τροποποιήσεις που έκανε ο Κέρτις στο Aerodrome και αναίρεσε τις παραπλανητικές δηλώσεις που είχε κάνει σχετικά με τις δοκιμές του 1914.
Αδελφοί Ράιτ
Στις 17 Δεκεμβρίου 1903 σε μικρή απόσταση από το Κίτι Χόουκ της Βόρειας Καρολίνα οι αδελφοί Ράιτ απογείωσαν το αεροπλάνο τους από μια πλατφόρμα που κινούνταν σε σιδηροτροχιά, η οποία ήταν προσδεμένη στο έδαφος. Ο καθένας με τη σειρά του, οι Όρβιλ και Ουίλμπουρ πραγματοποίησαν τέσσερις σύντομες πτήσεις σε ύψος περίπου 3 μέτρων (10 πόδια) κάθε φορά. Οι διαδρομές που ακολούθησαν ήταν αποκλειστικά ευθείες, ενώ δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν ελιγμούς. Κάθε πτήση ολοκληρώθηκε με μια ανώμαλη και ακούσια «προσγείωση» στους ολισθητήρες προσγείωσης, ή δρομείς μιας και το αεροσκάφος δεν διέθετε τροχούς. Η τελευταία πτήση, από τον Ουίλμπουρ, ήταν απόστασης 260 μέτρων (852 πόδια) σε 59 δευτερόλεπτα, πολύ περισσότερο από τις προηγούμενες τρεις πτήσεις απόστασης 36, 53 και 61 μέτρων (120, 175 και 200 πόδια). Το Flyer κινούνταν προς τα εμπρός με τη δική του μηχανική ισχύ και δεν υποβοηθούνταν από καταπέλτη, μια συσκευή που οι αδελφοί χρησιμοποίησαν στις δοκιμαστικές τους πτήσεις τα επόμενα δύο χρόνια καθώς και τις δημόσιες επιδείξεις τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη την περίοδο 1908-1909. Αντίθετος άνεμος ταχύτητας περίπου 32 χλμ/ώρα (20 μίλια/ώρα) έδωσε στη μηχανή ικανοποιητική ταχύτητα ώστε να παραμείνει στον αέρα. Η ταχύτητα του στο έδαφος ήταν λιγότερο από 16 χλμ/ώρα (10 μίλια/ώρα). Η μηχανή φωτογραφήθηκε ενόσω ήταν εν πτήσει.
Οι Ράιτ διατηρούσαν λεπτομερείς καταγραφές και ημερολόγια σχετικά με τη δουλειά τους. Η αλληλογραφία τους με τον Οκτάβ Σανούτ παρέχει μια οπτικοποιημένη ιστορική καταγραφή των προσπαθειών τους να εφεύρουν μια ιπτάμενη μηχανή. Επίσης κατέγραφαν τη δουλειά τους σε φωτογραφίες, αν και δεν δημοσιοποίησαν καμία φωτογραφία των πτήσεων τους μέχρι το 1908. Οι γραπτές καταγραφές τους δεν έγιναν διαθέσιμες στο κοινό την εποχή εκείνη, παρά μόνο αργότερα.
Ο ισχυρισμός των Ράιτ για την ιστορική πρώτη πτήση έγινε αποδεκτή σε μεγάλο μέρος των εφημερίδων των Ηνωμένων Πολιτειών αν και αρχικά δημοσιεύθηκε εσφαλμένα. Τον Ιανουάριο του 1904 εξέδωσαν μια δήλωση προς τις εφημερίδες στην οποία περιέγραφαν επακριβώς τις πτήσεις. Έπειτα από μια δημόσια επίδειξη τον Μάιο του 1904 στο Ντέιτον, οι αδελφοί Ράιτ δεν έκαναν περαιτέρω προσπάθειες για να δημοσιοποιήσουν το έργο τους, και συμβουλεύθηκαν από τον δικηγόρο του διπλώματος ευρισιτεχνίας να διατηρήσουν τις λεπτομέρειες της μηχανής τους εμπιστευτικές. Το 1905 μερικές δεκάδες ανθρώπων παρακολούθησαν πτήσεις του Wright Flyer III. Πρωτοπόροι όπως ο Οκτάβ Σανούτ και ο Αντισυνταγματάρχης του Βρετανικού Στρατού Τζον Κάππερ ήταν μεταξύ αυτών που πίστευαν στις δημόσιες και ιδιωτικές δηλώσεις των Ράιτ σχετικά με τις πτήσεις τους.
Το 1906, περίπου τρια χρόνια μετά τις πρώτες πτήσεις τους, ο Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών απέρριψε την προσέγγιση από τους αδελφούς Ράιτ στη βάση πως η προτεινόμενη δυνατότητα της μηχανής τους να πετά δεν είχε κατοχυρωθεί.
Μέχρι το 1907 οι ισχυρισμοί των Ράιτ ήταν σε μεγάλο βαθμό αποδεκτοί και τους έδωσαν τη δυνατότητα για διαπραγματεύσεις με τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία καθώς και με την κυβέρνηση τους, και στις αρχές του 1908 ολοκλήρωσαν τις συμβάσεις τόσο με το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ όσο και με ένα Γαλλικό συνδικάτο. Τον Μάιο ο Ουίλμπουρ επισκέφθηκε την Ευρώπη ώστε να πραγματοποιήσει δοκιμές για τη σύμβαση της Γαλλίας. Ο διαχωρισμός αυτός προκάλεσε ανησυχία στους αδελφούς, και ενώ ο Ουίλμπουρ πάλευε με τον κινητήρα του και πάθαινε εγκαύματα από το καυτό νερό του, στις 4 Ιουλίου 1908 ο Γκλεν Κέρτις πραγματοποίησε την πρώτη ευρέως δημοσιοποιημένη επίδειξη πτήσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνεπώς, το κύρος των αδελφών έπεσε. Ευτυχώς για αυτούς, οι επακόλουθες πτήσεις τους τη χρονιά αυτή εξέπληξαν τον κόσμο και οι προγενέστεροι ισχυρισμοί τους απέκτησαν σχεδόν παγκόσμια αναγνώριση ως νόμιμοι.
Στην επακόλουθη κριτική στους αδελφούς Ράιτ περιλαμβανόταν κατηγορίες για μυστικότητα προτού μεταβούν στην Ευρώπη το 1908, τη χρήση βοηθήματος καταπέλτη κατά την απογείωση και έλλειψη αεροδυναμικής σταθερότητας η οποία έκανε τη μηχανή μη πλόιμη. Καμία από αυτές τις κριτικές δεν φάνηκε να έχει κάποιο υπόβαθρο.
Η έριδα με το Σμιθσόνιαν
Μετά τα πειράματα του Κέρτις με το Aerodrome του Λάνγκλεϊ το 1914, ο εν ζωή αδελφός Ράιτ Όρβιλ ξεκίνησε μια μακρά και πικρή εκστρατεία κατά του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν ώστε να αποκτήσει την αναγνώριση. Ο αποτροπιασμός έφτασε στο αποκορύφωμα το 1928 όταν απέστειλε το ιστορικό Flyer για έκθεση στο Βρετανικό Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου. Μέχρι το 1942 το Σμιθσόνιαν αντιστεκόταν αλλά τότε τελικά υποχώρησε, αποσύροντας τους ισχυρισμούς για τον Λάνγκλεϊ και αναγνωρίζοντας τη θέση των Ράιτ στην ιστορία.
Ο Όρβιλ απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου 1948. Το Flyer - το οποίο καθυστέρησε λόγω του πολέμου καθώς και την κατασκευή ενός αντιγράφου του - επέστρεψε στην Αμερική και εκτέθηκε στο Σμιθσόνιαν. Ένας όρος στο συμβόλαιο απαιτούσε από το Σμιθσόνιαν να αναγνωρίσει τα πρωτεία στους Ράιτ, για τον πόνο της απώλειας του νεοαποκτηθέοντος εκθέματος του.
Σάντους-Ντουμό
Ο Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό ήταν Βραζιλιάνος πρωτοπόρος της αεροπορίας με Γαλλική καταγωγή. Μετανάστευσε στη Γαλλία για τις σπουδές του, και έγινε γνωστός αεροναυπηγικά στη χώρα αυτή με τα αερόπλοια που κατασκεύασε προτού στραφεί στη βαρύτερη από τον αέρα πτήση. Στις 23 Οκτωβρίου 1906 πέταξε με το διπλάνο του 14-bis σε απόσταση 60 μέτρων (197 πόδια) σε ύψος περίπου πέντε μέτρων ή και λιγότερο (15 πόδια). Η πτήση καταγράφηκε και εγκρίθηκε επίσημα από τη Γαλλική Αερολέσχη. Με αυτή την πτήση ο Σάντους-Ντουμό κέρδισε το Έπαθλο Ντόιτς-Άρκντικον για την πρώτη επίσημα καταγεγραμμένη πτήση απόστασης πάνω από 25 μέτρα. Αυτή η πτήση αναγνωρίζεται επίσης ως η πρώτη μηχανοκίνητη πτήση στην Ευρώπη. Έπειτα στις 12 Νοεμβρίου με μια πτήση διάρκειας 22,2 δευτερολέπτων μετέφερε το 14-bis σε απόσταση περίπου 200 μέτρων (722 πόδια), κερδίζοντας έπαθλο 1.500 φράγκων από τη Γαλλική Αερολέσχη για την πρώτη πτήση μεγαλύτερη από 100 μέτρα. Αυτή η πτήση καταγράφηκε επίσης από τη νεοσυσταθείσα Διεθνή Ομοσπονδία Αεροναυτικής (Fédération Aéronautique Internationale, FAI) και έγινε η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο βιβλίο καταγραφών της.
Το σύστημα πλευρικού ελέγχου αποτελούνταν από πηδάλια κλίσης τοποθετημένα μεταξύ των πτερύγων και προσδεμένα σε μια ιπποσκευή που φορούσε ο πιλότος, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να διορθώσει οποιαδήποτε κίνηση περιστροφής παίρνοντας κλίση προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και οι δύο πτήσεις ολοκληρώθηκαν όταν το σκάφος άρχισε να περιστρέφεται και ο Σάντους-Ντουμό το προσγείωσε επειδή δεν είχε τη δυνατότητα να διορθώσει την πορεία του. Το γεγονός αυτό οδήγησε ορισμένους κριτικούς να διερωτηθούν για τη δυνατότητα πλευρικού ελέγχου του 14-bis, αν και δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην αναγνώριση της πτήσης. Την περίοδο αυτή οι ισχυρισμοί των Ράιτ δεν είχαν γίνει ακόμη αποδεκτοί στην Ευρώπη και ήταν σε διαδικασία έρευνας στην Αμερική από το επίσημο Scientific American. Έτσι, ο Σάντους-Ντουμό πιστώθηκε από πολλούς την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση.
Δευτερεύοντες ισχυρισμοί
Το 1894 ο Σερ Χάιραμ Μάξιμ δοκίμασε μια ιπτάμενη μηχανή πάνω σε τροχιά η οποία διατηρήθηκε στο έδαφος από τις σιδηροτροχιές ασφαλείας λόγω έλλειψης ικανοποιητικού πτητικού ελέγχου. Η μηχανή ανασήκωσε την τροχιά και κρατήθηκε από τις σιδηροτροχιές ασφαλείας και αυτό θεωρείται από ορισμένους ως πτήση. Ο ίδιος ο Μαξίμ δεν πραγματοποίησε ποτέ κάποιον τέτοιο ισχυρισμό.
Ο Τζον Χολ, στο Σπρίνγκφιλντ της Μασσαχουσέτης πιστώθηκε, πέρα από τον Γουάιτχεντ, πτήσεις πριν από τους Ράιτ από τον Κρέιν στο άρθρο του στο περιοδικό Air Affairs του 1947.
Ο Πρέστον Γουότσον αποτέλεσε θέμα ενός ισχυρισμού που έγινε το 1953 από τον αδελφό του Τζ. Γ. Γουότσον, αναφέροντας πως είχε πετάξει πριν από τους Ράιτ το 1903. Ο Τζ. Γ. Γουότσον αργότερα παραδέχθηκε πως επρόκειτο για ένα μη μηχανοκίνητο ανεμόπτερο.
Πιρς
Ο Νεοζηλανδός Ρίτσαρντ Πιρς θεωρείται από πολλούς στη χώρα του πως πραγματοποίησε την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση με αεροπλάνο στις 31 Μαρτίου 1903. Δεν ισχυρίστηκε κάτι ο ίδιος για το κατόρθωμα του και έδωσε διφορούμενες πληροφορίες σχετικά με τη χρονολόγηση του έργου του. Ο βιογράφος Τζόφρι Ρόντλιφ έγραψε, «κανένας υπεύθυνος ερευνητής δεν ισχυρίστηκε πως ο Πιρς πέτυχε μια πλήρως ελεγχόμενη πτήση πριν από τους αδελφούς Ράιτ, ή οποιαδήποτε στιγμή».
Γιάτο
Ο Γερμανός Καρλ Γιάτο πιστώθηκε γενικά την πραγματοποίηση των πρώτων μηχανοκίνητων αλμάτων στο Αννόβερο την περίοδο μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου 1903. Ισχυρίστηκε ένα άλμα απόστασης 18 μέτρων (59 πόδια) σε ύψος 1 μέτρου (3 πόδια) περίπου, στις 18 Αυγούστου 1903 και πολλά ακόμη άλματα ή σύντομες πτήσεις μέχρι το Νοέμβριο του 1903 σε αποστάσεις μέχρι 60 μέτρα (197 πόδια) και ύψος 3 μέτρα (10 πόδια). Το αεροσκάφος του απογειωνόταν από το επίπεδο του εδάφους. Στη Γερμανιά μερικοί λάτρεις της αεροπορίας του πιστώνουν την πρώτη πτήση αεροπλάνου. Οι πηγές διαφοροποιούνται αναφορικά με το αν το αεροσκάφος ελεγχόταν.
Έλλεχαμμερ
Ο Γιάκομπ Έλλεχαμμερ πραγματοποίησε ένα μηχανοκίνητο άλμα απόστασης περίπου 42 μέτρων (138 πόδια) στις 12 Σεπτεμβρίου 1906. Θεωρήθηκε ως πτήση. Η προσπάθεια του Έλλεχαμμερ δεν καταγράφηκε επίσημα, ενώ του Σάντους-Ντομό, μόλις μερικές εβδομάδες αργότερα, καταγράφηκε και του δώθηκε το πρωτείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της αεροπορίας
Νέα Λάμψακος Εύβοιας
Η Νέα Λάμψακος είναι παραθαλάσσια κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας με υψόμετρο 10 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νέα Λάμψακος βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια, στα βόρεια και ανατολικά παράλια του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου σε απόσταση (οδηγικά) 5 χλμ. νότια της Χαλκίδας. Είναι κτισμένη στον κάμπο Ληλαντίων (Ληλάντιο πεδίο), δυτικά του ποταμού Λήλα και γειτονεύει ανατολικά με τον Μύτικα, νότια με τον Άγιο Νικόλαο. Πρόκειται για κωμόπολη με γραφικά σπίτια χωριού, μεγάλες πλατείες και γραφικούς δρόμους. Την περίοδο της τουρκοκρατίας αποτελούσε μέρος από το μεγάλο τσιφλίκι του Βαρατάση, το σπίτι του οποίου υπάρχει μέχρι σήμερα στον γειτονικό Άγιο Νικόλαο. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους ήταν γεωγραφική περιοχή της τότε Κοινότητας Αγίου Νικολάου. Το 1923, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Λάμψακο της Μικράς Ασίας. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός για πρώτη φορά το 1927 στο ΦΕΚ 167Α - 10/08/1927 όταν ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Νέας Λαμψάκου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέας Λαμψάκου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ληλαντίων του Δήμου Χαλκιδέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2.196 κατοίκους.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Σύλλογος Νέας Λαμψάκου «ο Ελλήσποντος» εκπροσωπεί τη Νέα Λάμψακο στον αθλητισμό. Ιδρύθηκε το 1958 και διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και τμήμα στίβου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων Κατηγορία:Λάμψακος
Άχμεντ αλ-Σενούσι
Ο Άχμεντ αλ-Σενούσι (أحمد الزبير الشريف), γεννημένος το 1934, ήταν ο παλαιότερος κρατούμενος για λόγους συνείδησης στη Λιβύη και αποτελεί, πλέον, ένθερμο υποστηρικτή της εθνικής συμφιλίωσης της Λιβύης.
Το 1970 καταδικάστηκε σε θάνατο για απόπειρα πραξικοπήματος κατά του δικτάτορα Μουαμάρ αλ Καντάφι, ο οποίος το 1969 είχε ανατρέψει τον βασιλιά Ίντρις, τον πρώτο και μοναδικό μονάρχη της Λιβύης. Ο αλ-Σενούσι παρέμεινε φυλακισμένος για 31 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του υπέμεινε βασανιστήρια και εννεαετή απομόνωση σε ένα κελί τόσο μικρό που δεν μπορούσε καν να σταθεί όρθιος. Η θανατική ποινή που του είχε επιβληθεί μετατράπηκε το 1988, και το 2001 αφέθηκε ελεύθερος από τη διαβόητη φυλακή Abu Salim μαζί με δεκάδες ακόμα πολιτικούς κρατουμένους.
Ο αλ-Σενούσι περιγράφει το καθεστώς Καντάφι ως 42 χρόνια βασάνων, καταπίεσης και διαφθοράς που αφάνισαν την ταυτότητα της Λιβύης. Ο ίδιος είχε ήδη βιώσει την καταστροφή της Συρίας και του Ιράκ από στρατιωτικά καθεστώτα, συνεπώς ο αγώνας του για την ανατροπή του Καντάφι είχε ως κίνητρο, όπως λέει ο ίδιος, να δώσει στους Λίβυους την επιλογή μεταξύ μοναρχίας και συνταγματικής δημοκρατίας. Πιστεύει ότι είναι στη φύση των στρατιωτικών δικτατοριών να παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να καταπιέζουν τον λαό.
Όταν μια λαϊκή εξέγερση, με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, ανέτρεψε τον Καντάφι το 2011, ο αλ-Σενούσι ανέλαβε υπεύθυνος για τους πολιτικούς κρατουμένους ως μέλος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (NTC), το οποίο ανέλαβε ως de facto κυβέρνηση να οδηγήσει τη Λιβύη στις εκλογές του 2012.
Ως καταξιωμένος αρχηγός φυλής, ο αλ-Σενούσι έγινε η καρδιά του ομοσπονδιακού κινήματος της Λιβύης, στην οποία επικρατούσε κλίμα ανομίας και αστάθειας και διάφορες ένοπλες ομάδες μάχονταν για να αποκτήσουν τον έλεγχο. Το 2012 εκλέχθηκε αρχηγός του Μεταβατικού Συμβουλίου της Κυρηναϊκής (CTC) από 3.000 εκπροσώπους της περιοχής. Το Συμβούλιο, το οποίο δεν είχε ούτε νομική ισχύ ούτε στρατιωτική υποστήριξη, τάχθηκε υπέρ ενός υψηλού βαθμού αυτονομίας για την περιοχή.
Καθώς οι έριδες έχουν πλέον εκτροχιάσει τη Λιβύη από την αρχική πορεία της προς τη δημοκρατία —η χώρα έχει δύο κυβερνήσεις, μία στην Τρίπολη και μία στο Τομπρούκ, ενώ το Ισλαμικό Κράτος κερδίζει έδαφος στα ανατολικά—, ο αλ-Σενούσι υποστηρίζει ότι μοναδικός δρόμος προς την ειρήνη είναι μια συμμετοχική διαδικασία συμφιλίωσης. Διαφωνεί με το ενδεχόμενο περαιτέρω στρατιωτικής παρέμβασης και υποστηρίζει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τη μορφή που θα έχει στο μέλλον το κράτος της Λιβύης. Όραμά του είναι μια κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση και η ανεξάρτητη διακυβέρνηση των τριών επαρχιών της χώρας, δηλαδή της Τριπολίτιδας, της Κυρηναϊκής και του Φεζάν. Είναι ένθερμος υποστηρικτής της επαναφοράς του Συντάγματος του 1951, σύμφωνα με το οποίο η ομοσπονδιακή οργάνωση αποτελούσε τον κανόνα για το μεγαλύτερο διάστημα της συνταγματικής μοναρχίας του βασιλιά Ίντρις. Παρόλο που είναι μικρανιψιός του βασιλιά, δεν επιθυμεί την επιστροφή στη μοναρχία.
Έλαβε το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2011 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο αλ-Σενούσι έχει συνεργαστεί με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Δίκτυο Βραβείου Ζαχάρωφ και άλλους διεθνείς οργανισμούς για να ζητήσει από τη διεθνή κοινότητα να παράσχει βοήθεια στη Λιβύη ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει τους θεσμούς που χρειάζεται για να διασφαλίσει το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλο τον λαό της.
Legion (άλμπουμ)
Ο δίσκος Legion είναι ο δεύτερος δίσκος της death metal μπάντας Deicide. Κυκλοφόρησε από την Roadrunner Records στις 9 Ιουνίου του 1992.
Υπόβαθρο
Ο δίσκος Legion είναι μία από τις πιο φιλόδοξες κυκλοφορίες των Deicide, ο οποίος συμπεριλαμβάνει πιο τεχνικά riffs και δομή. Τα μέλη της μπάντας θεωρούν αυτόν τον δίσκο τον πιο δύσκολο και τον πιο χαοτικό.