cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Θεσσαλονίκης 1922–23
Προηγούμενες προσπάθειες
thumb|right|250px|Η προαναγγελία των αγώνων. "Μακεδονία", 15/3/1923. Πριν από το 1923 δεν αναφέρεται απόπειρα διεξαγωγής ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στη Θεσσαλονίκη και γενικότερα στη σημερινή βόρεια Ελλάδα. Υπήρχαν όμως ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, με πρωταρχικό τον Ηρακλή από το 1908 ή "Όμιλο Φιλομούσων", όπως λεγόταν παλιότερα, επωνυμία με την οποία μετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1906 στην Αθήνα. Επίσης, υπήρχαν εβραϊκές ομάδες, όπως η Μακάμπι Θεσσαλονίκης, ομάδες των ιδιωτικών σχολείων της πόλης, όπως του Μαράσλειου Λυκείου Νούκα, το οποίο διέθετε και ποδοσφαιρικό γήπεδο και της Σχολής Κωνσταντινίδου καθώς και προσκοπικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Οι ομάδες αυτές έδιναν μεταξύ τους ματς σε κάθε ευκαιρία: Και:
Πολλές ευκαιρίες για αγώνες ποδοσφαίρου υπήρξαν από το 1914 και μετά, που εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία τα συμμαχικά στρατεύματα της Αντάντ. Οι ομάδες της πόλης έδιναν πολλούς αγώνες είτε με στρατιωτικές ομάδες είτε με ομάδες των πολεμικών πλοίων που έπιαναν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης: Ήταν τόσες πολλές οι ευκαιρίες ώστε ο Ηρακλής είχε καθιερώσει εβδομαδιαίες ποδοσφαιρικές συναντήσεις στο γήπεδό του με αντιπάλους διάφορες στρατιωτικές ομάδες: Από το 1914, που ιδρύθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε μια άμιλλα ανάμεσα σε Άρη και Ηρακλή για την πρωτοκαθεδρία στα ποδοσφαιρικά πράγματα της πόλης, οι οποίες πύκνωσαν από το 1920 και μετά: Τον Μάιο του 1920 την α΄ ομάδα του Άρη αποτελούσαν οι παίκτες: Χ. Αστεριάδης, Α. Κοσματόπουλος, Αίας Νακόπουλος (αρχηγός), Δ. Οπλοποιός, Μ. Αβδάρης, Ε. Τσουλίδης, Ν. Οικονομόπουλος, Ι. Μπαρίδας, Ε. Σέρβος, Χ. Αργυριάδης, Κ. Κωνσταντινίδης. Μερικοί από αυτούς αγωνίζονταν ως το 1923 που πήρε τον τίτλο στο πρωτάθλημα της ΧΑΝΘ. Την ίδια περίπου περίοδο ο Ηρακλής στο νικηφόρο με 3-1 αγώνα επί της Μακάμπι αγωνίστηκε με τους: Λιόντα (αρχηγός), Βλαχόπουλο, Σαριδάκη, Γίσχανς, Λουίζη, Βικελίδη, Μ. Βέλλο, Καστάνη, Κριεζή, Τσικρίκη, Κολτσάκη, Κίτσο. Στο ίδιο ματς από τη Μακάμπι διακρίθηκαν οι: Ζ. Ναμία, Α. Κοέν, Σ. Χασίδ, Καμχή, Γιακουέλ. Τον Αύγουστο του 1920 αναφέρεται και "Ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος Θεσσαλονίκης".
Το Κύπελλο του Δήμου Θεσσαλονίκης 1921
Το 1921 οι αγώνες πυκνώνουν. Σχεδόν κάθε Κυριακή στο γήπεδο του Ηρακλή γίνεται ματς, ενώ εναλλακτικά χρησιμοποιείται ένα νέο γήπεδο στην πλατεία έμπροσθεν του ναού της Αγ. Σοφίας. Το μεγάλο ενδιαφέρον των φιλάθλων παρακίνησε τον Δήμαρχο της πόλης να αθλοθετήσει Κύπελλο για την καλύτερη ομάδα. Από όσα είναι γνωστά είναι η πρώτη φορά που αθλοθετείται ένα έπαθλο στα ποδοσφαιρικά πράγματα της Θεσσαλονίκης. Όμως πέρα από την αναγγελία του Δήμου που έγινε στις αρχές Μαρτίου, δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες. Δηλαδή, αν και πώς η εξαγγελία αυτή υλοποιήθηκε και αν υπήρξε κάποιος νικητής, δηλ. "Κυπελλούχος Θεσσαλονίκης 1921". Η ανακοίνωση έχει ως εξής: Αξίζει να επισημανθεί πως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης ήταν ο μουσουλμάνος Οσμάν Σαΐτ Ιμπραήμ Χακή Βέης. Το έτος αυτό έχουν καταγραφεί τα εξής ματς, προ και μετά την αναγγελία του Δήμου:
Εκτός Θεσσαλονίκης
Εκτός Θεσσαλονίκης αναφέρονται ποδοσφαιρικές ομάδες στην Καβάλα (Χαραυγή, Κεραυνός), Δράμα (Δόξα, Ελευθερία), Ξάνθη (Ορφεύς, Κανάρης), Έδεσσα (Μ. Αλέξανδρος), Σέρρες, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη κ.α.
Η διοργάνωση του 1923
Η προκήρυξη του πρωταθλήματος, η οποία δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1923, προέβλεπε πως ο νικητής της διοργάνωσης θα μετείχε στούς πανελληνίους αγώνες. Το κείμενο έχει ως εξής:
Οι ομάδες
Οι επτά ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή περιγράφονται ως εξής:
Αποτελέσματα-παράπονα
Διεξήχθη πρωτάθλημα ενός γύρου (5 αγωνιστικών) με το πρωτότυπο σύστημα βαθμολογίας 100 (νίκη) - 50 (ισοπαλία) 0 (ήττα). Δεν είναι γνωστά τα αποτελέσματα. Είναι γνωστό πως πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης με 8β (9-6 γκολ) κατά τον Ανδρέα Μπόμη (που προφανώς προσάρμοσε τη βαθμολογία στο σύστημα 2-1-0). Επίσης, πως ο Ηρακλής αποχώρησε μετά την πρώτη αγωνιστική, ενώ ο σύλλογος Αγγλο-Αμέρικαν που δηλώθηκε μετά την αποχώρηση του Ηρακλή δεν έλαβε μέρος. Οι αγώνες διεξάγονταν κάθε σαββατοκύριακο στο γήπ. Ηρακλή. Το Σάββατο γινόταν ένας αγώνας στις 3:30μμ και την Κυριακή δύο στις 3:00 και 5:00μμ. Η πρώτη αγωνιστική διεξήχθη το σαββατοκύριακο 17-18/3/1923. Η ανακοίνωση της έναρξης έχει ως εξής:
Η οργάνωση είχε πολλές ατέλειες, αναμενόμενο άλλωστε, αφού για πρώτη φορά γινόταν πρωτάθλημα. Υπήρχαν πολλές διαμαρτυρίες για τις αποφάσεις των "κριτών" (διαιτητών) καθώς και της "ελλανοδίκου επιτροπής" (διοργανώτριας αρχής), πολλά νεύρα και ανωμαλίες. Η σημαντικότερη συνέπεια ήταν πως η ομάδα του Ηρακλή αποχώρησε από το πρωτάθλημα, κάτι που αποδυνάμωσε την όλη διοργάνωση: Στους αγώνες αναφέρονται και Άγγλοι διαιτητές, προφανώς από την εκεί συμμαχική στρατιωτική αποστολή. Για την αποχώρηση του Ηρακλή αναφέρεται: Μετά την αποχώρηση του Ηρακλή, απέμειναν ως βασικοί διεκδικητές ο Άρης και η Χ.Α.Ν. Το αποφασιστικό ματς που έκρινε τον τίτλο διεξήχθη την Κυριακή 15 Απριλίου με νικητή τον Άρη. Η σχετική προαναγγελία: Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 29 Απριλίου με τον αγώνα Μ. Αλέξανδρος-Εφόρ Σπορτίβ, μετά τον οποίο απονεμήθηκε το κύπελλο στην πρωταθήτρια ομάδα. Στην λήξη δόθηκε πανηγυρικός χαρακτήρας. Η σχετική προαναγγελία έχει ως εξής: Σχετικά με την κατάκτηση του τίτλου από τον Άρη αναφέρεται το εξής;
Βαθμολογία
1 Με το σύστημα 2-1-0. Με το σύστημα της ΧΑΝΘ (100-50-0) οι τέσσερις νίκες έδιναν 400β.
Αναφορές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1922-1923 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Πολ Κοέν
Παιδική ηλικία και εκπαίδευση
Στη συνέχεια ο Κοέν σπούδασε στο Κολλέγιο του Μπρούκλιν από το 1950 έως το 1953, αλλά έφυγε χωρίς να πάρει το πτυχίο του όταν έμαθε ότι μπορούσε να ξεκινήσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο με μόλις δύο χρόνια κολλεγίου. Στο Σικάγο, ο Κοέν ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στα μαθηματικά το 1954 και το διδακτορικό του το 1958, υπό την επίβλεψη του Αντόνι Ζίγκμουντ. Ο τίτλος της διδακτορικής του διατριβής έφερε τον τίτλο Topics in the Theory of Uniqueness of Trigonometrical Series.
"Το 1957, πριν από την απονομή του διδακτορικού του, ο Κοέν διορίστηκε ως καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ για ένα έτος. Στη συνέχεια, πέρασε το ακαδημαϊκό έτος 1958-59 στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτη ς, πριν περάσει το 1959-61 ως υπότροφος στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών του Πρίνστον. Κατά την περίοδο αυτή ο Κοέν πραγματοποίησε μια σειρά από σημαντικές μαθηματικές ανακαλύψεις. Στο Factorization in group algebras (1959) έδειξε ότι κάθε ολοκληρώσιμη συνάρτηση σε μια τοπικά συμπαγή ομάδα είναι η συνέλιξη δύο τέτοιων συναρτήσεων, επιλύοντας ένα πρόβλημα που είχε θέσει ο Walter Rudin. Στο έργο On a conjecture of Littlewood and idempotent measures (1960) ο Κοέν έκανε μια σημαντική ανακάλυψη λύνοντας την εικασία του Λίτλγουντ."
Συνεισφορές
Ο Πολ Κοέν ανέπτυξε τη μαθηματική μέθοδο που ονομάζεται εξαναγκασμός, την οποία χρησιμοποίησε για να δείξει ότι ούτε η υπόθεση του συνεχούς ούτε το αξίωμα της επιλογής μπορούν να αποδειχθούν από τα αξιώματα της θεωρίας συνόλων Ζερμέλο-Φράνκελ. Σε συνδυασμό με την προηγούμενη εργασία του Γκέντελ, αυτό έδειξε ότι αυτές οι δύο προτάσεις είναι λογικά ανεξάρτητες από τα αξιώματα Ζερμέλο-Φράνκελ: αυτές οι προτάσεις δεν μπορούν ούτε να αποδειχθούν ούτε να ακυρωθούν από αυτά τα αξιώματα. Υπό αυτή την έννοια, η υπόθεση του συνεχούς είναι μη αποφασίσιμη και αποτελεί το καλύτερο γνωστό παράδειγμα μιας φυσικής δήλωσης που είναι ανεξάρτητη από τα αξιώματα της θεωρίας συνόλων των Ζερμέλο-Φράνκελ.
Για αυτό το αποτέλεσμα σχετικά με την υπόθεση του συνεχούς, ο Κοέν τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 1966 και με το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης το 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Γκρεγκ Γουίλτζερ
Ο Γκρεγκ Γουίλτζερ (Greg Wiltjer, γεν. Whitehorse, Yukon, Καναδάς, 26 Νοεμβρίου 1960, ύψος 2,10 μ.) είναι πρώην διεθνής Καναδός καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και προπονητής. Έλαβε μέρος σε αρκετές διεθνείς διοργανώσεις της FIBA, τόσο σε διασυλλογικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο Εθνικών Ομάδων, μεταξύ των οποίων και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.
Ερασιτεχνική σταδιοδρομία
Ο Γουίλτζερ μεγάλωσε στο Βανκούβερ και ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό ασχολούμενος με το Χόκεϊ και το ποδόσφαιρο. Με το μπάσκετ ξεκίνησε την απασχόλησή του στο Γυμνάσιο. Φοίτησε στο North Idaho College (1979-80 και 1980-81), όπου οι επιδόσεις του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των υπευθύνων αθλητισμού του Πανεπιστήμιου του Όρεγκον, στο οποίο και μεταπήδησε σύντομα. Με την ομάδα των North Idaho College, έχοντας συμπαίκτες του τους A. C. Green και Charlie Sitton και υπό την τεχνική καθοδήγηση του Ralph Miller, ο Γουίλτζερ έφτασε στην 8άδα του τουρνουά NCAA του 1982. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Victoria, κερδίζοντας εν συνεχεία το Καναδικό πρωτάθλημα (CIAU) του 1984, ως μέλος της ομάδας Vikes, που επί 5 έτη πρώτευε στην εθνική διοργάνωση.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Γουίλτζερ επιλέχθηκε στο 2ο γύρο των Draft του 1984 από τους Σικάγο Μπουλς αλλά δεν κατόρθωσε να αγωνισθεί ποτέ στο NBA. Στον αντίποδα, πήρε μέρος σε προετοιμασίες ομάδων (καμπ), όπως των Ιντιάνα Πέισερς στα 1990, Λος Άντζελες Κλίπερς (1991) και Κλίβελαντ Καβαλίερς (1993). Ωστόσο, πραγματοποίησε μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη παίζοντας για λογαριασμό ιταλικών, ισπανικών και ελληνικών συλλόγων, επί μια ολόκληρη 12ετία.
Κέρδισε με τη Μπαρτσελόνα το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 1986, ενίσχυσε τον Άρη Θεσσαλονίκης από το 1987 έως το 1989 (με τον οποίο κέρδισε 2 πρωταθλήματα Ελλάδας και ισάριθμα κύπελλα τα έτη 1988 και 1989) συμμετέχοντας στην τελική τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης στα 1988 (Γάνδη) και στα 1989 (Μόναχο ).
Την περίοδο 1991-92 πήρε μέρος στην Καναδική Ηπειρωτική Ένωση καλαθοσφαίρισης με το σύλλογο των Omaha Racers.
Από το 2004 έως το 2006 ήταν προπονητής διαφόρων ομάδων στην Ευρώπη.
Διεθνής
Ήταν κορυφαίος ριμπάουντερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, τερματίζοντας με την ομάδα του Καναδά στην 4η θέση του τουρνουά καλαθόσφαιρας. Επίσης, ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας του Καναδά, η οποία αντιμετώπισε για πρώτη φορά την αυθεντική Ντριμ Τιμ στο τουρνουά που διοργάνωσε η FIBA το 1992.
Προσωπική ζωή
Το 2007 εργάσθηκε σαν προπονητής στο Γυμνάσιο του West Linn του Όρεγκον, την ιδιαίτερη πατρίδα της συζύγου του, Κάρολ. Ο γιος τους, Κάιλ Γουίλτζερ έπαιξε για 2 χρονιές στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι και διακρίθηκε στην πορεία της ομάδας στο Πρωτάθλημα του NCAA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994
Κατάλογος προέδρων της Βολιβίας
Ακολουθεί κατάλογος με τους προέδρους της Βολιβίας από την ανεξαρτησία ως σήμερα. Ο σημερινός επίσημος τίτλος του είναι Πρόεδρος της Βολιβίας του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας και είναι ο αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης, εκλέγεται με λαϊκή ψήφο για πενταετή θητεία. Η θέση καθιερώθηκε το 1825. Ως το 2020, συνολικά 65 άνδρες και 2 γυναίκες έχουν υπηρετήσει ως πρόεδροι. Ποιος ήταν ο πρώτος πρόεδρος αμφισβητείται μεταξύ των ερευνητών. Παρότι ο Σιμόν Μπολίβαρ ανακηρύχθηκε «ελευθερωτής» στις 11 Αυγούστου 1825, και η χώρα έλαβε την ονομασία της από εκείνον, δεν ορκίστηκε ποτέ και παραιτήθηκε του αξιώματος υπέρ του Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε. Ο Σούκρε, από την άλλη πλευρά, ήταν ο προσωρινός κάτοχος του αξιώματος όταν ο Μπολίβαρ επιλέχθηκε στις 11 Αυγούστου και ήταν πρόεδρος όταν εκδόθηκε το πρώτο σύνταγμα της χώρας το 1826. Ο 65ος πρόεδρος, Έβο Μοράλες, ήταν ο τελευταίος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βολιβίας και ο 1ος Πρόεδρος του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας. Ο 3ος και σημερινός πρόεδρος του πολυεθνοτικού κράτους είναι ο Λουίς Άρσε (από τις 8 Νοεμβρίου 2020 ).
Δημοκρατία του Μπολίβαρ & Βολιβία (1825–1836)
Στις αρχές του 1825, ο Στρατηγός Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε οδήγησε τον στρατό του στο Άνω Περού μετά τον θρίαμβό του στη Μάχη του Αγιακούτσο στις 9 Δεκεμβρίου 1824, με την οποία τερματίστηκε η ισπανική κυριαρχία επί του Περού, μπαίνοντας στη Λα Πας στις 9 Φεβρουαρίου 1825. Μετά την άφιξή του, εξέδωσε διάταγμα που θεωρείται ορόσημο της ανεξαρτησίας της Βολιβίας, καλώντας μια "Γενική Συνέλευση των Βουλευτών του Άνω Περού" στην πόλη Ορούρο (στη συνέχεια μετακόμισε στην Τσουκισάκα, σημερινή Σούκρε) για να διευκρινίσει το πολιτικό καθεστώς της επαρχίας.
Στις 28 Ιουλίου 1825, οι εκπρόσωποι ψήφισαν τρεις εναλλακτικές λύσεις: ασύμφορη με Κάτω Περού, προσάρτηση στις Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα, ή πλήρης ανεξαρτησία και καθιέρωση ενός δημοκρατικού κράτους. Η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών επέλεξε την ανεξαρτησία, και ο πρόεδρος της Συνέλευσης Χοσέ Μαριάνο Σεράνο, μαζί με μια επιτροπή τριών άλλων, συνέταξε την "Πράξη της Ανεξαρτησίας", η οποία κήρυξε το Άνω Περού μια χώρα στις 6 Αυγούστου 1825. Ο Στρατηγός Σιμόν Μπολίβαρ ήταν βαθιά δημοφιλής στην περιοχή, και εξελέγη αμέσως από τη Γενική Συνέλευση ως Πρόεδρος. Για να τιμήσουν το ποιος θεωρήθηκε ένας από τους μεγάλους ελευθερωτές, οι αντιπρόσωποι επέλεξαν να ονομάσουν το Άνω Περού ως "Δημοκρατία του Μπολίβαρ", αλλάζοντας το σε Βολιβία' στις 3 Οκτωβρίου 1825, επαναλαμβάνοντας τον εκπρόσωπο Μανουέλ Μαρτίν Κρους ο οποίος δήλωσε :Εάν από τον Ρωμύλο, η Ρώμη, τότε από τον Μπολίβαρ η Βολιβία" (Si de Rómulo, Roma; de Bolívar, Bolivia).
Βολιβιανό Κράτος (1836–1839)
Το Βολιβιανό Κράτος ήταν ένα από τα τρία κράτη που αποτελούσαν την Συνομοσπονδία Περού-Βολιβίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1836 ο Αντρές δε Σάντα Κρους εξελέγη Ανώτατος Προστάτης της Συνομοσπονδίας Περού-Βολιβίας από τα κογκρέσα της Ταπακαρί, Χουάουρα και Σικουανί, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο πρόεδρος του κράτους της Βολιβίας. Ενώ ο Σάντα Κρους ήταν ο μόνος επίσημος πρόεδρος του κράτους της Βολιβίας, ο αντιπρόεδρός του, Μαριάνο Ενρίκε Κάλβο, θα ήταν πρόεδρος σε αντικατάσταση του Σάντα Κρους όταν ήταν στο περουβιανό έδαφος. Ως πρόεδρος, ο Σάντα Κρους ασχολήθηκει με στρατιωτικά παρά διοικητικά θέματα, καθώς η χώρα βρέθηκε σε πόλεμο με τη Χιλή, και την κατά της Συνομοσπονδίας της Αργεντινής.
Δημοκρατία της Βολιβίας (1839–2009)
Έπειτα από εσωτερική αναρχία ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βολιβίας, η οποία παρέμεινε επί 170 χρόνια.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
*
Ντα Νανγκ
thumb|250px|Το Ντα Νανγκ Το Ντα Νανγκ (βιετναμέζικα: Đà Nẵng) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Βιετνάμ, με 887.069 κατοίκους. Είναι μαζί με τη Χο Τσι Μιν και το Χάι Φονγκ ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στο κεντρικό Βιεντάμ. Το λιμάνι της πόλης είναι καλά προστατευμένο, στις εκβολές του ποταμού Χαν. Κοντά στο κέντρο της πόλης βρίσκεται το αεροδρόμιο του Ντα Νανγκ, το τρίτο πιο πολυσύχναστο στη χώρα. Είναι το οικονομικό κέντρο του κεντρικού Βιετνάμ. Η πόλη βρίσκεται σε απόσταση περίπου 100 χιλιομέτρων από αρκετά Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς, όπως η αυτοκρατορική Χουέ και το Χόι Αν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βιετνάμ Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Παΐσιος Εμμανουήλ Πωγωνάτος
Ο Παΐσιος Εμμανουήλ Πωγωνάτος ή  Παΐσιος Β` ήταν Έλληνας ιεράρχης, γιος του Εμμανουήλ Πωγωνάτου, και όπως μαρτυρά το επωνυμό του κατάγονταν απο κάποιο χωριό του Πωγωνίου της Ηπείρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών τα χρονικά διαστήματα 1716 με 1717 και 1727 με 1731. Το 1733 πήγε με συνοδεία σε περιοδεία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για τη απελευθέρωση χριστιανών που είχαν αιχμαλωτισθεί από την οθωμανική διοίκηση στην Πελοπόννησο. Απεβίωσε το 1743 κατά την διάρκεια τις περιοδείας του, ενώ βρισκόταν στην Βιέννη, και ετάφη εκεί.
Πηγές
Παισιος Β Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες
Ζώνη των Φρούτων
Ως Ζώνη Φρούτων χαρακτηρίζεται η περιοχή των ΗΠΑ όπου το μικροκλίμα παρέχει ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη φρούτων.
Οι Ζώνες των Φρούτων είναι επιφανείς γύρω από την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, αξιοσημείωτα στο Δυτικό Μίσιγκαν και στο δυτικό Βόρειο Κάτω Μίσιγκαν παράλληλα,  και στη νότια ακτή της Λίμνης Ήρι. Οι συνθήκες που παράγουν το ευνοϊκό προς τα φρούτα μικροκλίμα σε αυτή την περιοχή είναι επίσης ο ίδιες που παράγουν χιόνι "επίδρασης της λίμνης"· έτσι, οι Ζώνες των Φρούτων και οι ζώνες χιονιού συμπίπτουν συχνά. Μια Ζώνη Φρούτων υπάρχει επίσης στην Πολιτεία Κεντρική Ουάσινγκτον.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ζώνες των ΗΠΑ
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας. Η Περιφερειακή Ενότητα Λακωνίας έχει μόνιμο πληθυσμό 89138 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα της είναι η Σπάρτη.
Δήμος Ανατολικής Μάνης
Έδρα του δήμου είναι το Γύθειο και ιστορική έδρα η Αρεόπολη. Ο δήμος Ανατολικής Μάνης έχει μόνιμο πληθυσμό 13005 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ελαφονήσου
Έδρα του Δήμου είναι η Ελαφόνησος. Ο Δήμος Ελαφονήσου έχει μόνιμο πληθυσμό 1041 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ευρώτα
Έδρα του Δήμου είναι η Σκάλα. Ο Δήμος Ευρώτα έχει μόνιμο πληθυσμό 17891 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Σπάρτης
Έδρα του δήμου είναι η Σπάρτη και ιστορική έδρα ο Μυστράς. Ο δήμος Σπάρτης έχει μόνιμο πληθυσμό 35259 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Λακωνίας
21 Λουτησία
Η Λουτησία (Lutetia) είναι ένας μεγάλος και φωτεινός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,29 και φωτεινότερο φαινόμενο μέγεθος από τη Γη ίσο με 9,24. Ανακαλύφθηκε το 1852 από τον γερμανικής καταγωγής αστρονόμο και ζωγράφο Χέρμαν Γκόλντσμιντ, που παρατηρούσε από το μπαλκόνι του διαμερίσματός του στο Παρίσι, και για τον λόγο αυτό έλαβε το όνομά του από τη λατινική ονομασία της πόλεως, όπως και το χημικό στοιχείο της ύλης λουτήτιο. Η ονομασία προτάθηκε από τον Γάλλο αστρονόμο Φρανσουά Αραγκό. Η Λουτησία υπήρξε ο πρώτος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε ποτέ από το Παρίσι (και γενικότερα από τη Γαλλία), αλλά και ο πρώτος χρονικά από τους 14 που ανεκάλυψε συνολικά ο Γκόλντσμιντ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λουτησίας ανέρχεται σε περίπου 100 χλμ. (115×96×80 ή 120×100×80), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,57 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λουτησίας εκτιμάται σε 2,5 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 390 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 50 m/sec (180 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Λουτησίας είναι M (μεταλλικός, με κύρια μέταλλα τον σίδηρο και το νικέλιο). Το άλβεδό της είναι 0,208, η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 101 βαθμούς C κάτω από το μηδέν και η μέγιστη σε -7 °C. Η Λουτησία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 10 λεπτά.
Η σύσταση της Λουτησίας είναι ακόμα άγνωστη, καθώς το επίπεδο φάσμα χαμηλών συχνοτήτων είναι παρόμοιο αστεροειδών με φασματικό τύπο C. Εμφανίζει ακόμα χαμηλή ανακλαστικότητα στα μικροκύματα του ραντάρ και φαίνεται ότι έχει ένυδρα υλικά στην επιφάνεια με αφθονία πυριτικών ορυκτών (ρεγόλιθος).
Η ανάλυση καμπυλών φωτός της Λουτησίας υποδεικνύει ότι ο άξονάς της σχηματίζει μικρή γωνία με το επίπεδο της τροχιάς της, όπως ο πλανήτης Ουρανός.
Εξερεύνηση
Στις 10 Ιουλίου 2010 η ευρωπαϊκή αποστολή «Ροζέττα» πέρασε σε απόσταση 3000 χιλιομέτρων από τη Λουτησία στο ταξίδι της προς τον κομήτη Τσουριούμοφ-Γερασιμένκο, κάτι που είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον των αστρονόμων στη Λουτησία. Η προσέγγιση αυτή υπήρξε σημαντική για την έρευνα των αστεροειδών, καθώς η Λουτησία ήταν ο πρώτος αστεροειδής φασματικού τύπου M που προσεγγιζόταν ποτέ από διαστημόπλοιο. Κατά τη διάρκεια της προσεγγίσεως τα όργανα του σκάφους έλαβαν αρκετές εικόνες και συνέλεξαν επιστημονικά δεδομένα. Κανένας τόσο μεγάλος αστεροειδής δεν είχε δεχθεί επίσκεψη διαστημοπλοίου μέχρι τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουτησια
Γκαουάλ (νομαρχία)
Το Γκαουάλ (γαλλ: Gaoual) είναι μία από τις πέντε νομαρχίες της περιφέρειας Μποκέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Γκαουάλ.
Γεωγραφία
Το Γκαουάλ βρίσκεται βορειοδυτικά της Γουινέας και βόρεια του Μποκέ. Συνορεύει στα βόρεια με την Κουνταρά, στα νότια με το Τελιμελέ, στα βορειοανατολικά με το Μαλί (νομαρχία), στα νοτιοανατολικά με τη Λελουμά, στα νοτιοδυτικά με το Μποκέ και στα δυτικά με τη Γουινέα Μπισσάου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ
Γιάννης Φουντούλης
Ο Γιάννης Φουντούλης (Χίος, 25 Μαΐου 1988) είναι αργυρός Ολυμπιονίκης και διεθνής Έλληνας αθλητής υδατοσφαίρισης που αγωνίζεται στον Ολυμπιακό. Αγωνίζεται στη θέση του περιφερειακού.
Καριέρα
Γεννημένος στη Χίο, ο Γιάννης Φουντούλης έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στο πόλο στον Ν.Ο. Χίου. Την περίοδο 2009-2010 ταξίδεψε από τη Χίο προς τον Πειραιά με προορισμό τον Ολυμπιακό, στον οποίο αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. Εκείνη τη περίοδο ήταν ο πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος με 89 γκολ. Αξιοσημείωτη η παρουσία του στον πέμπτο τελικό με τον ΝΟ Βουλιαγμένης, αν και είχε τραυματιστεί σοβαρά στο δεξί πόδι. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 με την εθνική ομάδα ανδρών της Ελλάδας. Την περίοδο 2012-2013 αναδείχθυκε ο πιο πολύτιμος παίκτης (MVP) του πρωταθλήματος της Α1 και ως εκ τούτου κέρδισε το έπαθλο Forthnet. Ήταν επίσης την ίδια χρονιά και πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα, με 95 τέρματα.
Τον Ιούλιο του 2017 ο Φουντούλης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος πόλο ανδρών στη Βουδαπέστη και μπήκε και στην κορυφαία επτάδα του τουρνουά. Ένα μήνα νωρίτερα ψηφίστηκε MVP του Ελληνικού Πρωταθλήματος για τη χρονιά αυτή από τους αθλητικούς συντάκτες που ήταν συμβεβλημένοι με την ΚΟΕ.
Το Μάρτιο του 2018 αναδείχθηκε MVP του Final-4 του Κυπέλλου Ελλάδος, ενώ ήταν και ο κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης. Τον Ιούνιο κατέκτησε τον τίτλο του Πρωταθλητή Ευρώπης με τα χρώματα του Ολυμπιακού Πειραιώς, όντας και ο κορυφαίος παίκτης του Τελικού. Ο Φουντούλης αποτελεί τον κορυφαίο Έλληνα σκόρερ στη διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ, έχοντας 148 γκολ στην κορυφαία αυτή διασυλλογική διοργάνωση.
Ο Φουντούλης είναι παντρεμένος και από τον Απρίλιο του 2018 είναι πατέρας ενός κοριτσιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Ν.Ο. Χίου Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
NGC 7501
Ο NGC 7501 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Ανακαλύφθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1864 από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) και ανήκει στο γαλαξιακό σμήνος Πήγασος II. Μία ραδιοπηγή έχει εντοπιστεί εντός ενός arcmin από τη θέση του γαλαξία αυτού.
Εξωτερικοί
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) 7501 70619
Πουάζ
Το πουάζ, με διεθνές σύμβολο P είναι η μονάδα του δυναμικού ιξώδους, στο σύστημα μονάδων CGS. Το πουάζ εκφράζει την απαιτούμενη δύναμη κατανίκησης της εσωτερικής τριβής των ρευστών και την πρόκληση ροής τους σε μοναδιαία ταχύτητα. Αυτή αποδίδεται σε dyne-sec (μονάδα ισχύος) ανά τετραγωνικό εκατοστόμετρο, διατηρώντας μια ταχύτητα 1 cm / s. Tο όνομά της δόθηκε προς τιμή του Γάλλου φυσικού Ζαν Μαρί Λεονάρ Πουαζίγ (Jean Marie Léonard Poiseuille) (1797 - 1869).
Η μονάδα αυτή συχνά χρησιμοποιείται με το εκατοστό υποπολλαπλάσιό της, θέτοντας πρόθεμα εκατοστο- ή centi-, με διεθνή σύντμηση cP, και εναλλακτικά cps, ή CP. Ένα εκατοστοπουάζ ή centipoise, ισούται με ένα millipascal δευτερόλεπτο (mPa-s) σε μονάδες SI. (1 cP = 10-2 Ρ = 10-3 Pa · s = 1 mPa · s)
Χρήσεις
Με βάση το ιξώδες του απεσταγμένου νερού σε 21 ° C (70 ° F) που είναι ένα εκατοστοπουάζ βαθμονομούνται και όλα τα ρευστά. Τα Ιξωδόμετρα χρησιμοποιούνται σε μετρήσεις εκατοστοπουάζ. Η χρήση της μονάδας γίνεται απ΄ όλους τους κλάδους των Φυσικών επιστημών και Γεωεπιστημών.
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Σύστημα μονάδων CGS
Τατζίκοι
Οι Τατζίκοι (, τατζικικά: Тоҷик) είναι μια περσόφωνη ιρανική εθνότητα ιθαγενής της Κεντρικής Ασίας που ζει κυρίως στο Αφγανιστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Οι Τατζίκοι είναι η μεγαλύτερη εθνότητα στο Τατζικιστάν και η δεύτερη μεγαλύτερη στο Αφγανιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Οι τατζίκοι μιλούν διάφορες ποικιλίες της περσικής γλώσσας. Για πολιτικούς λόγους στο Τατζικιστάν η γλώσσα αποκαλείται τατζικική. Από το 1939, στο Τατζικιστάν, οι Παμίρι και οι Γιαγνομπί καταμετρούνται ως Τατζίκοι στις απογραφές. Στην Κίνα, ως Τατζίκοι είναι γνωστοί οι Τατζίκοι του Σιντσιάνγκ που μιλούν παμιρικές γλώσσες. Στο Αφγανιστάν, οι Παμίρι υπολογίζονται ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα.
Ως εθνώνυμο, ο λογοτεχνικός νεοπερσικός όρος "Τατζίκοι", ο οποίος αρχικά είχε υποτιμητική σημασία για τους ανατολικούς Πέρσες, έχει γίνει αποδεκτός από τους κατοίκους εξαιτίας των προσπαθειών της σοβιετικής διοίκησης στην Κεντρική Ασία να διαχωρίσει τους Τατζίκους από τους Πέρσες. Οι Πέρσες είναι γνωστοί και ως Ανατολικοί Πέρσες, Φαρσιβάνοι και Ντεχκόν (= αγρότης ή χωρικός).
Ιστορία
Οι σύγχρονοι Τατζίκοι είναι απόγονοι των αρχαίων Ανατολικών Ιρανών κατοίκων της Κεντρικής Ασίας, ειδικότερα των Σογδιανών και των Βακτριανών, και πιθανώς άλλων εθνοτήτων. Ίσως οι Τατζίκοι να αποτελούν αποτέλεσμα της ανάμειξης δυτικών Περσών με μη ιρανογενείς λαούς. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Νέλσον Φράι, αναγνωρισμένο ιστορικό σε θέματα Ιράν και Κεντρικής Ασίας, η μετανάστευση ιρανικών πληθυσμών στην Κεντρική Ασία μπορεί να θεωρηθεί ως η αρχή του σύγχρονου έθνους των Τατζίκων. Ο ίδιος θεωρεί ότι οι Πέρσες, μαζί με κάποιους Σογδιανούς και Βακτριανούς, αποτελούν τους προγόνους των Τατζίκων. Σε μεταγενέστερα έργα, ο Φράι επεκτείνει την πολυπλοκότητα του ζητήματος της προέλευσης των Τατζίκων. Σε μια δημοσίευση του 1996, ο Φράι εξηγεί ότι πολλοί «παράγοντες πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξήγηση της εξέλιξης των λαών των οποίων τα απομεινάρια είναι οι Τατζίκοι στην Κεντρική Ασία» και ότι «οι λαοί της Κεντρικής Ασίας, είτε ιρανοί είτε τουρκόφωνοι, έχουν έναν πολιτισμό, μια θρησκεία, ένα σύνολο κοινωνικών αξιών και παραδόσεων με μόνο τη γλώσσα να τους χωρίζει μεταξύ τους».
Ο Ρίτσαρντ Φολτς υποστηρίζει ότι οι Ουζμπέκοι και οι Τατζίκοι έχουν και γενετική συγγένεια, καθώς Τουρκόφωνοι άνδρες παντρεύονταν Τατζίκες γυναίκες και έκαναν οικογένειες μαζί, με αποτέλεσμα την επιμειξία του γενετικού υλικού. Οι πρόσφατες γενετικές μελέτες σε Τατζίκους και Ουζμπέκους δεν εντόπισαν ιδιαίτερες διαφορές στο γενετικό υλικό των δύο εθνών.
Ονομασία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/Samanid_dynasty_%28819%E2%80%93999%29.GIF/220px-Samanid_dynasty_%28819%E2%80%93999%29.GIF|μικρογραφία| Η Αυτοκρατορία των Σαμανιδών (819–999) θεωρείται ότι ήταν το πρώτο τατζικικό κράτος στην ιστορία. Σύμφωνα με τον Τζον Πέρι, της Encyclopaedia Iranica, η κοινώς αποδεκτή θεωρία για την προέλευση της λέξης "Τατζίκοι" είναι ότι προέρχεται είτε από μια μεσαιωνική περσική λέξη, είτε από κάποια ομόρριζη λέξη σε άλλη ιρανική γλώσσα. Όταν οι μουσουλμάνοι εισέβαλαν στην Υπερωξιανή στις αρχές του 8ου αιώνα, οι Καρλούκοι Τούρκοι αναφέρονταν στους μουσουλμάνους εχθρούς τους στη περιοχή (συγκεκριμένα, Άραβες και Πέρσες προσήλυτους) ως Τατζίκους. Η λέξη ταζίκ, που στα μεσαιωνικά περσικά αναφερόταν στους Άραβες, χρησιμοποιούταν από τις ινδικές δυναστείες Τσαλούκια και Ραστρακούτα. Κατά τον Πέρι, τον 11ο αιώνα οι Καραχανίδες Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τον όρο Τατζίκοι για να αναφερθούν στους περσόφωνους μουσουλμάνους του Χορασάν και της περιοχής της λεκάνης του Ώξου. ""Ως Τουζίκοι, στις επιγραφές του Τονιουκούκ, ήταν γνωστή μια αραβική φυλή που ζούσε στη περιοχή της Τασκένδης. Αυτοί οι Άραβες λέγεται ότι κατάγονταν από την φυλή των Ταζών, της οποίας η κοιτίδα είναι η Υεμένη. Τον 7ο αιώνα, οι Ταζοί άρχισαν να εξισλαμίζουν την Υπερωξιανή.
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ, ωστόσο, η παλαιότερη γνωστή χρήση της λέξης Τατζίκοι ως εθνωνύμιο για ομάδα Περσών στην περσική λογοτεχνία ανάγεται στα γραπτά του ποιητή Τζελαλεντίν Ρουμί. Ο τουρκόφωνος ποιητής του 15ου αιώνα Αλισέρ Ναβοή αναφερόταν στους Πέρσες ως Τατζίκους.
Γεωγραφική κατανομή
Οι Τατζίκοι είναι η κύρια εθνότητα στο μεγαλύτερο μέρος του Τατζικιστάν, καθώς και στο βόρειο και δυτικό Αφγανιστάν. Στο Αφγανιστάν ζουν περισσότεροι Τατζίκοι απ'ότι στο Τατζικιστάν. Οι Τατζίκοι είναι μια σημαντική μειονότητα στο Ουζμπεκιστάν. Ιστορικά, οι πρόγονοι των Τατζίκων ζούσαν σε μεγαλύτερο έδαφος στην Κεντρική Ασία από ό,τι τώρα.
Τατζικιστάν
Οι Τατζίκοι αποτελούν περίπου το 84.3% του πληθυσμού του Τατζικιστάν. Στο ποσοστό των Τατζίκων περιλαμβάνονται οι Γιαγνομπί αλλά και οι παμιρόφωνοι πληθυσμοί στο ανατολικό Τατζικιστάν, τους οποίους η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης θεωρούσε εθνικότητες ξεχωριστές από τους Τατζίκους. Στις σοβιετικές απογραφές του 1926 και του 1937, οι Γιαγνομπί και οι Παμίροι καταμετρήθηκαν σαν ξεχωριστές εθνότητες. Μετά το 1937, αυτές οι ομάδες για τους Σοβιετικούς θεωρούνταν υποομάδα των Τατζίκων.
Αφγανιστάν
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Burhanuddin_Rabbani_Cropped_DVIDS.jpg/220px-Burhanuddin_Rabbani_Cropped_DVIDS.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Ο Τατζίκος [[Μπουρχανουντίν Ραμπανί υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Αφγανιστάν.]] Σύμφωνα με το World Factbook, οι Τατζίκοι αποτελούν περίπου το 27% του πληθυσμού στο Αφγανιστάν, αλλά σύμφωνα με άλλες πηγές, αποτελούν το 37%-39% του πληθυσμού. Σύμφωνα με την Μπριτάνικα αποτελούν περίπου το ένα πέμπτο του πληθυσμού. Οι Τατζίκοι, έχοντας υψηλά ποσοστά αστικοποίησης, ειδικά πριν την σοβιετική εισβολή το 1979, αποτελούν πλειοψηφία σε διάφορες πόλεις. Ενώ παλιά ζούσαν στη Καμπούλ, γύρω από τη Καμπούλ και γενικά στα βορειοανατολικά, πλέον αξιόλογοι πληθυσμοί Τατζίκων ζουν σε όλη τη χώρα και ειδικά στο βόρειο μισό της χώρας.
Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα
Ο Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα (Giuseppe Tomasi di Lampedusa, Παλέρμο, 23 Δεκεμβρίου 1896 − Ρώμη, 23 Ιουλίου 1957) ήταν Ιταλός συγγραφέας. Έγραψε ένα και μοναδικό μυθιστόρημα, τον πασίγνωστο Γατόπαρδο.
Τατζίκοι
Αφγανιστάν
Στο Αφγανιστάν, οι Τατζίκοι δεν οργανώνονται κατά φυλές και αυτοπροσδιορίζονται με βάση το τόπο καταγωγής τους. Ένας Τατζίκος από το Παντζσίρ για παράδειγμα αυτοπροσδιορίζεται ως Παντζσιρί. Στο παρελθόν, κάποιες φυλές που δεν μιλούσαν παστού αυτοπροσδιορίζονταν ως τατζικικές, π.χ. οι Φουρμουλοί.
Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα
Καταγόταν από μεγάλη αριστοκρατική σικελική οικογένεια, που η παράδοση θέλει να έχει βυζαντινές ρίζες. Το 1934, με τον θάνατο του πατέρα του, κληρονόμησε τους τίτλους του 12ου Δούκα της Πάλμα, του 11ου Πρίγκιπα της Λαμπεντούζα, του Βαρώνου του Μοντεκιάρο και της Τορέτα, και του Μεγιστάνα (Grande) Πρώτης Τάξης της Ισπανίας. Ήταν γιος του Τζούλιο Μαρία Τομάζι (1868-1934) και της Βεατρίκης Μαστροτζιοβάννι Τάσκα ντι Κουτό (1870-1946). Έμεινε μοναχοπαίδι, μετά τον θάνατο από διφθερίτιδα της μεγαλύτερης αδελφής του το 1897. Άρχισε το 1915 να σπουδάζει νομικά στη Ρώμη, αλλά δεν πήρε ποτέ πτυχίο αφού την ίδια χρονιά επιστρατεύθηκε και πήρε μέρος ως υπολοχαγός στην καταστροφική για τους Ιταλούς μάχη του Καπορέττο. Αιχμαλωτίσθηκε από τους Αυστριακούς και φυλακίσθηκε στην Ουγγαρία, δραπέτευσε όμως και γύρισε με τα πόδια στην Ιταλία.
Τατζίκοι
Αφγανιστάν
Οι Τατζίκοι στο Αφγανιστάν αποτελούν την πλειοψηφία της ελίτ της χώρας. Εξαιτίας του πλούτου και της μόρφωσης τους, έχουν υψηλά επίπεδα επιρροής στο Αφγανιστάν. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση του Χαμίντ Καρζάι, ενός Παστούν, η οποία ανέλαβε την εξουσία μετά την πτώση της παστουνικής κυβέρνησης των Ταλιμπάν, αποτελούνταν κυρίως από Τατζίκους.
Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα
Μετά τον πόλεμο ταξίδεψε πολύ με τη μητέρα του, με την οποία ήταν στενά συνδεδεμένος, μελέτησε ξένη λογοτεχνία και ήταν τότε που συνέλαβε την ιδέα του μελλοντικού του μυθιστορήματος, του Γατόπαρδου. Το 1932 νυμφεύθηκε στη Ρίγα μια Γερμανίδα της Λεττονίας, την Αλεξάνδρα Βολφ φον Στόμερζεε, φοιτήτρια της ψυχανάλυσης.
Τατζίκοι
Ουζμπεκιστάν
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Registan_square_2014.JPG/220px-Registan_square_2014.JPG|μικρογραφία| Άποψη του Ρεγκιστάν στη [[Σαμαρκάνδη. Η Σαμαρκάνδη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ουζμπεκιστάν και όπως και στη Μπουχάρα, ζουν κυρίως Τατζίκοι.]] Στο Ουζμπεκιστάν, οι Τατζίκοι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Μπουχάρας και της Σαμαρκάνδης. Στην περιφέρεια Σουρχονντάριο που βρίσκεται στα νότια και κατά μήκος των ανατολικών συνόρων του Ουζμπεκιστάν με το Τατζικιστάν ζουν πολλοί Τατζίκοι. Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές (2000), η περιφέρεια Σουρχονντάριο αντιπροσωπεύει το 24.4% όλων των Τατζίκων στο Ουζμπεκιστάν, με ένα άλλο 34.3% να ζει στις περιφέρειες Σαμαρκάνδης και Μπουχάρας.
Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα
Ο Γατόπαρδος είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Λαμπεντούζα. Απορρίφθηκε από δύο εκδότες και τελικά εκδόθηκε ένα χρόνο μετά τον θάνατό του. Αναφέρεται στα σικελικά δρώμενα κατά το Risorgimento Ιταλική ενοποίηση και στον στωικισμό με τον οποίο ο κεντρικός ήρωας αντιμετωπίζει την επερχόμενη ανατροπή καθεστώτων και αξιών. Υπάρχει μια ταύτιση της οικογένειας την ιστορία της οποίας αφηγείται το έργο, με την οικογένεια του συγγραφέα: Πέραν της όλης ατμόσφαιρας, στο οικόσημο των Τομάζι ντι Λαμπεντούζα απεικονίζεται μια λεοπάρδαλη, για την οποία γίνεται λόγος μέσα στο κείμενο του μυθιστορήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σικελοί
Τατζίκοι
Ουζμπεκιστάν
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής «ουζμπεκοποίησης» υπό την επίβλεψη του Σαρόφ Ρασίντοφ, του επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν, οι Τατζίκοι έπρεπε να επιλέξουν είτε να μείνουν στο Ουζμπεκιστάν και να εγγραφούν ως Ουζμπέκοι στα διαβατήριά τους είτε να φύγουν προς το Τατζικιστάν, μια ορεινή και γεωργική δημοκρατία στη Σοβιετική Ένωση.
Μόνο στην τελευταία απογραφή πληθυσμού (1989) οι κάτοικοι μπορούσαν να δηλώσουν την εθνικότητα τους ελεύθερα, και όχι με βάση αυτή που ανέγραφε το διαβατήριο τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του μεριδίου των Τατζίκων στο πληθυσμό του Ουζμπεκιστάν από 3.9% το 1979 σε 4.7% το 1989. Ορισμένοι μελετητές εκτιμούν ότι οι Τατζίκοι μπορεί να αποτελούν το 35% του πληθυσμού του Ουζμπεκιστάν.
Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι υπάρχουν 4 με 6 εκατομμύρια Τατζίκοι στη χώρα. Όμως, πολλοί δηλώνουν Ουζμπέκοι, για να αποφύγουν τυχόν διακρίσεις σε θέματα εργασίας και επιδομάτων. Πάντως, οι εντάσεις Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν επηρεάζουν αρνητικά τη πρόσβαση της τατζικικής κοινότητας σε λογοτεχνία στα τατζικικά.
Κίνα
Οι Κινέζοι Τατζίκοι είναι μια παμιρόφωνη εθνότητα που ζει στο Σιντσιάνγκ στη βορειοδυτική Κίνα. Είναι μία από τις 56 εθνικότητες που αναγνωρίζονται επίσημα από την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Καζακστάν
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 1999, υπήρχαν 26.000 Τατζίκοι στο Καζακστάν και αποτελούν το 0.17% του συνολικού πληθυσμού. Άρθρο του 2018 αναφέρει την ύπαρξη 47.000 Τατζίκων στη χώρα, κυρίως στο νότο.
Κιργιζιστάν
Το 2021 στη Κιργιζία ζούσαν 58.913 Τατζίκοι, οι οποίοι αποτελούν το 0.9% του πληθυσμού.
Τουρκμενιστάν
Σύμφωνα με την τελευταία σοβιετική απογραφή το 1989, υπήρχαν 3.149 Τατζίκοι στο Τουρκμενιστάν, οι οποίοι αποτελούσαν λιγότερο από το 0.1% του πληθυσμού σε μια χώρα 3.5 εκατομμυρίων κατοίκων. Η πρώτη απογραφή πληθυσμού στο ανεξάρτητο Τουρκμενιστάν που πραγματοποιήθηκε το 1995 φανέρωσε την ύπαρξη 3.103 Τατζίκων στη χώρα, εκ των οποίων οι 1.922 ζούσαν στις περιφέρειες Λεμπάπ και Μαρί, κοντά στα σύνορα με Αφγανιστάν και Ουζμπεκιστάν.
Πακιστάν
Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 220.000 Τατζίκοι στο Πακιστάν, σύμφωνα με στοιχεία του 2012. Οι περισσότεροι Τατζίκοι στο Πακιστάν είναι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν. Κατά τη δεκαετία του 1990, ως αποτέλεσμα του Εμφυλίου Πολέμου του Τατζικιστάν, 700 με 1.200 Τατζίκοι έφτασαν στο Πακιστάν. Το 2002, περίπου 300 ζήτησαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και επαναπατρίστηκαν στο Τατζικιστάν με τη βοήθεια του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και των αρχών των δύο χωρών.
Γλώσσα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/35/Coat_of_Arms_of_Tajik_ASSR.gif/170px-Coat_of_Arms_of_Tajik_ASSR.gif|αριστερά|μικρογραφία|Εθνόσημο της Δημοκρατίας του [[Τατζίκ γλώσσα|Τατζικιστάν με περσική γραφή: جمهوری اجتماعی شوروى مختار تاجيكستان]] Η γλώσσα των Τατζίκων είναι μια ανατολική διάλεκτος της περσικής, τα νταρί. Στο Τατζικιστάν χρησιμοποιούν κυριλλικό αλφάβητο για την τατζικική γλώσσα. Στο Αφγανιστάν και το Ιράν χρησιμοποιούν το περσοαραβικό αλφάβητο. Ωστόσο, όταν η Σοβιετική Ένωση εισήγαγε το λατινικό αλφάβητο το 1928, και αργότερα το κυριλλικό, η περσική διάλεκτος του Τατζικιστάν άρχισε να θεωρείται ξεχωριστή γλώσσα, με στενή συγγένεια όμως με τα περσικά. Από τον 19ο αιώνα, η τατζικική γλώσσα έχει επηρεαστεί έντονα από τη ρωσική γλώσσα και έχει ενσωματώσει πολλές ρωσικές λέξεις. Έχει επίσης υιοθετήσει λιγότερες αραβικές λέξεις και διατηρεί παλαιότερες περσικές. Λόγω των προσπαθειών της κυβέρνησης και της εξόδου των περισσότερων εσωτερικών μεταναστών της Σοβιετικής εποχής από τη χώρα, η χρήση της ρωσικής γλώσσας μειώνεται στους Τατζίκους, αν και τα ρωσόφωνα σχολεία έχουν αρκετή ζήτηση. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εισάγει τατζικικές λέξεις για να περιγράψουν διάφορες επιστημονικές έννοιες έναντι των ρωσικών, προσπάθεια που έχει επικριθεί από αρκετούς Τατζίκους.
Οι διάλεκτοι της σύγχρονης Περσικής που ομιλούνται σε όλο το Μεγάλο Ιράν έχουν κοινή προέλευση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μια από τις ιστορικές πολιτιστικές πρωτεύουσες του Μεγάλου Ιράν, το μεγάλο Χορασάν, που περιλάμβανε τμήματα της σύγχρονης Κεντρικής Ασίας και μεγάλο μέρος του Αφγανιστάν, έπαιξε βασικό ρόλο στην ανάπτυξη και τη διάδοση της περσικής γλώσσας και πολιτισμού σε μεγάλο μέρος του Μεγάλου Ιράν μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της περιοχής.
Θρησκεία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/Atta_Muhammad_Nur_visiting_the_Shrine_of_Hazrat_Ali_in_August_29%2C_2010.jpg/220px-Atta_Muhammad_Nur_visiting_the_Shrine_of_Hazrat_Ali_in_August_29%2C_2010.jpg|μικρογραφία| Ο κυβερνήτης της επαρχίας Μπαλχ Ατά Μουχαμάντ Νουρ επισκέφτεται το [[Μπλε Τζαμί (Μαζάρι Σαρίφ)|Μπλε Τζαμί στο Μαζαρί Σαρίφ στο βόρειο Αφγανιστάν.]] Διάφοροι μελετητές έχουν καταγράψει τη Ζωροαστρική, Ινδουιστική, και Βουδιστική προϊσλαμική κληρονομιά του Τατζικιστάν. Πρώιμοι ναοί που λειτουργούσαν με σκοπό τη λατρεία της φωτιάς έχουν βρεθεί στο Μπαλχ και τη Βακτρία. Ανασκαφές στο σημερινό Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν έχουν φανερώσει απομεινάρια πυρκαγιών που συνδέονται με ζωροαστριανικές τελετές.
Σύμφωνα με μια ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ το 2009, ο πληθυσμός του Τατζικιστάν είναι κατά 98% μουσουλμανικός (εκ των οποίων το είναι 85% σουνίτες και το 5% σιίτες). Στο Αφγανιστάν, οι περισσότεροι Τατζίκοι ανήκουν στο σουνιτικό Ισλάμ. Σήμερα, στη Ντουσανμπέ υπάρχουν λίγες εκατοντάδες Μπουχαριώτες Εβραίοι, οι οποίοι μιλούν μια περσική διάλεκτο. Μέχρι τον 20ό αιώνα ζούσαν χιλιάδες Μπουχαριώτες Εβραίοι στο Ουζμπεκιστάν και το Τατζικιστάν, ιδίως στη Σαμαρκάνδη και στη Μπουχάρα. Από τη δεκαετία του 1970 έως τη δεκαετία του 1990, η πλειονότητα αυτών των τατζικόφωνων Εβραίων έφυγε για το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2015, σύμφωνα με μια έρευνα, υπήρχαν 2.600 Χριστιανοί Τατζίκοι πρώην μουσουλμάνοι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Τατζικιστάν φιλοξένησε ένα διεθνές συμπόσιο που προσέλκυσε επιστημονικούς και θρησκευτικούς ηγέτες το 2009, με αφορμή τους εορτασμούς για τον Τατζίκο διανοούμενο Αμπού Χανιφά, ο οποίος καταγόταν από την επαρχία Παρβάν του Αφγανιστάν.
Πολιτιστική αναβίωση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/%D0%9F%D1%80%D0%B0%D0%B7%D0%B4%D0%BD%D0%B8%D0%BA_%22%D0%9C%D0%B5%D1%85%D1%80%D0%B3%D0%BE%D0%BD%22_%D0%B2_%D0%BF%D0%B0%D1%80%D0%BA%D0%B5_%D0%B3._%D0%94%D1%83%D1%88%D0%B0%D0%BD%D0%B1%D0%B5%2C_01.jpg/220px-%D0%9F%D1%80%D0%B0%D0%B7%D0%B4%D0%BD%D0%B8%D0%BA_%22%D0%9C%D0%B5%D1%85%D1%80%D0%B3%D0%BE%D0%BD%22_%D0%B2_%D0%BF%D0%B0%D1%80%D0%BA%D0%B5_%D0%B3._%D0%94%D1%83%D1%88%D0%B0%D0%BD%D0%B1%D0%B5%2C_01.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Οι Τατζίκοι γιορτάζουν το [[Μεχρεγκάν σε πάρκο της Ντουσαμπέ.]] Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και ο Εμφύλιος Πόλεμος στο Αφγανιστάν προκάλεσαν μια αναζωπύρωση του τατζικικού εθνικισμού σε όλη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης μιας πρότασης για την επιστροφή του Τατζικιστάν στο περσοαραβικό αλφάβητο. Επιπλέον, το Τατζικιστάν ειδικότερα αποτελεί κέντρο του τατζικικού εθνικισμού και προσπαθεί μάλιστα να αναβιώσει την κληρονομιά της αυτοκρατορίας των Σαμανιδών, του πρώτου κράτους που κυριαρχούσαν οι Τατζίκοι, μετά την αραβική κατάκτηση της περιοχής. Για παράδειγμα, ο Πρόεδρος του Τατζικιστάν, Εμομαλί Ραχμόν, αφαίρεσε την ρωσική κατάληξη από το επώνυμο του (πριν, λεγόταν Εμομαλί Ραχμόνοφ) και πρότεινε στους Τατζίκους να κάνουν το ίδιο. Σύμφωνα με μια κυβερνητική ανακοίνωση τον Οκτώβριο του 2009, περίπου 4.000 Τατζίκοι είχαν αφαιρέσει τις ρωσικές καταλήξεις από τα επώνυμα του από τις αρχές του έτους.
Τον Σεπτέμβριο του 2009, το Ισλαμικό Αναγεννησιακό Κόμμα του Τατζικιστάν πρότεινε ένα σχέδιο νόμου με στόχο την μετονομασία της τατζικικής γλώσσας σε "τατζικική/φορσί". Το σχέδιο νόμου επικρίθηκε από τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, καθώς επεδίωκε να αφαιρέσει τη ρωσική γλώσσα από τη θέση της γλώσσας επικοινωνίας των λαών της χώρας. Το 1989, το αρχικό όνομα της γλώσσας (φαρσί) προστέθηκε σε παρένθεση στα επίσημα έγγραφα, αν και η κυβέρνηση του Ραχμόν μετονόμασε τη γλώσσα σε τατζικική το 1994. Στις 6 Οκτωβρίου 2009, το Τατζικιστάν ενέκρινε το νόμο που κατήργησε τα ρωσικά ως γλώσσα επικοινωνίας των λαών και όρισε τα τατζικικά ως τη γλώσσα που πρέπει να χρησιμοποιείται στα επίσημα έγγραφα και την εκπαίδευση, με εξαίρεση τα μέλη των εθνοτικών μειονοτήτων του Τατζικιστάν, στα οποία θα επιτρέπεται να λάβουν εκπαίδευση σε γλώσσα της επιλογής τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα Κατηγορία:Φυλές του Αφγανιστάν
Αυτή που σ' Όλα Απαντά
Η ταινία Αυτή που σ'Όλα Απαντά (Πρωτότυπος τίτλος Desk Set, γνωστό και ως His Other Woman) είναι ρομαντική κωμωδία παραγωγής 1957 σε σκηνοθεσία Γουόλτερ Λανγκ και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού του Γουίλιαμ Μέρτσαντ. Πρωταγωνιστικό δίδυμο της ταινίας, που έχει ως θέμα την αιώνια διαμάχη μεταξύ των δυο φύλων, είναι ο Σπένσερ Τρέισι και η Κάθριν Χέπμπορν στην έβδομη κατά σειρά συνεργασία τους. Το ζευγάρι πλαισιώνεται από τους Τζιγκ Γιανκ, Τζόαν Μπλοντέλ και Ντίνα Μέριλ.
Υπόθεση
Ο μυστηριώδης άνδρας ο οποίος επισκέπτεται συχνά τα γραφεία έρευνας ενός μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού δεν είναι άλλος από τον μηχανικό Ρίτσαρντ Σάμνερ (Σπένσερ Τρέισι). Η παρουσία του Σάμνερ στα γραφεία έρευνας επί καθημερινής βάσης προκαλεί αναστάτωση στις υπαλλήλους, καθώς δεν αποκαλύπτει τον λόγο για τον οποίο βρίσκεται εκεί. Η διευθύντρια του γραφείου Μπάνι Γουότσον (Κάθριν Χέπμπορν) μαθαίνει ότι ο Σάμνερ πρόκειται να εγκαταστήσει ένα νέο μηχάνημα στο γραφείο έρευνας, το οποίο πρόκειται να αντικαταστήσει τους υπαλλήλους. Η Μπάνι κυριεύεται από φόβο, τόσο για τη δουλειά της, όσο και για εκείνη των συναδέλφων της. Γρήγορα οι δυο δυνατές αυτές προσωπικότητες έρχονται σε σύγκρουση, αλλά ταυτόχρονα ερωτεύονται.
Πληροφορίες
Πρόκειται για την έβδομη κατά σειρά ταινία με πρωταγωνιστικό δίδυμο την Κάθριν Χέπμπορν και τον Σπένσερ Τρέισι. Είχαν προηγηθεί οι ταινίες: Η Γυναίκα της Χρονιάς (Woman Of The Year, 1942), Ο Φύλακας της Φλόγας (The Keeper Of The Flame, 1942), Χωρίς Αγάπη (Without Love, 1945), Θάλασσα από Γρασίδι/Παραστρατημένη Μητέρα (The Sea Of Grass, 1947), Μετανοώ (State Of Union, 1948), Από το Πλευρό του Αδάμ (Adam's Rib, 1949) και Πατ και Μάικ (Pat & Mike, 1952), ενώ έμελε να ακολουθήσει το Μάντεψε Ποιος Θα 'Ρθει το Βράδυ (Guess Who's Coming to Dinner, 1967), λίγο πριν το θάνατο του Τρέισι. Πρόκειται επίσης για την πρώτη ταινία του ζευγαριού σε τέχνικόλορ. Οι σεναριογράφοι της ταινίας Χένρι και Φίμπι Έφρον ήταν γονείς της σκηνοθέτιδος και σεναριογράφου Νόρα Έφρον.
Διανομή ρόλων
Το θεατρικό έργο του Γουίλιαμ Μάρτσαντ, στο οποίο βασίζεται η ταινία, προβλήθηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1955 με πρωταγωνιστές τους Σίρλεϊ Μπουθ και Μπάιρον Σάντερς. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην μεγάλη οθόνη προοριζόταν για τη Μπουθ, αλλά οι παραγωγοί της ταινίας θεώρησαν την Κάθριν Χέπμπορν εμπορικότερο όνομα και κατά συνέπεια ο ρόλος κατέληξε σε εκείνην.
Υποδοχή
Η ταινία, μετά την προβολή της, έλαβε ανάμικτες κριτικές με τον Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times να σχολιάζει το γεγονός ότι η Χέπμπορν δεν πείθει ως ο τύπος της γυναίκας που θα μπορούσε να φοβάται μια μηχανή. Εκτός αυτού οι εισπράξεις της ήταν χαμηλές σε σχέση με τον προϋπολογισμό της.
Με τα χρόνια οι κριτικοί άρχισαν να βλέπουν την ταινία με άλλο μάτι, επαινώντας την οξύτητα του σεναρίου και τις έξυπνες ατάκες των πρωταγωνιστών. Η ταινία φέρει βαθμολογία 100% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τις τεχνολογικές επιπτώσεις
Πεντάλοφο Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμoύς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πεντάλοφος
Το Πεντάλοφο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας, στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πενταλόφου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οινιάδων, του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Έχει 889 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 και βρίσκεται σε υψόμετρο 20 μέτρων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Πεντάλοφο Μεσολογγίου είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας, σε υψόμετρο 20 μέτρων. Είναι χτισμένο προσηλιακά πάνω σε δυο μικρούς λόφους, στη δεξιά όχθη του ποταμού Αχελώου, στο δρόμο Αιτωλικού - Αστακού. Γύρω του απλώνεται εύφορη πεδιάδα 5.000 περίπου στρεμμάτων, κατάφυτη από ελιές και περιβόλια με ξινά (πορτοκάλια, λεμόνια) και λογής οπωροφόρα. Η πεδιάδα αυτή βορειοανατολικά και ανατολικά περιρρέεται από τον Αχελώο και ορίζεται νότια από την περιφέρεια Παλαιοκατούνας (σήμερα Λεσινίου), νοτιοδυτικά και δυτικά από το κτήμα Λεσινίου, βορειοδυτικά και βόρεια από την ορεινή περιφέρεια Πενταλόφου, που φθάνει μακριά ως τις περιφέρειες Στρογγυλοβουνίου και Παλαιομάνινας.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή κατοικείτο από το β' μισού του 4ου αι. π.X, σύμφωνα με εύρεση αγαλματιδίου της Θεάς Άρτεμις, πιθανολογείται ότι στον τόπο που βρίσκεται το χωριό, ήταν η Αρχαία Μικρά Αινεία ή Οινεία, η οποία πιθανόν να μετονομάσθηκε κατά την πρώτη κάθοδο των Σλαύων, σε Ποδολοβίτσα (η παλιά ονομασία του οικισμού).
Κατά τον Μεσαίωνα έμεινε άγνωστος. Γύρω στα 1400, όταν όλη η Ακαρνανία κυριεύτηκε από τον Κάρολο Α' Τόκκο, τότε ίσως να δόθηκε αντάλλαγμα στον Γραμματέα του ονομαζόμενου Ρώσου (επώνυμο που υπάρχει σήμερα στο χωριό μας).
Όταν το 1449 το κατέλαβαν οι Τούρκοι, ήταν ιδιοκτησία δύο αδελφών, οι οποίοι ήταν Έλληνες τσιφλικάδες. Ο ένας εκ των αδελφών αφιερώνει το μερίδιο του στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Πόρτας (Μπαμπίνης), ο δε άλλος, τουρκέψας, το αφιέρωσε στο Τζαμί. Το μερίδιο του δεύτερου εποπτεύονταν από τους Τούρκους του Βραχωριού, διαδοχικά.