cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deep Purple Extended Versions Vol.2
Το Deep Purple Extended Versions Vol.2 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple το οποίο ηχογραφήθηκε το 2001 και κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου 2007.
Το άλμπουμ περιέχει δέκα κομμάτια, εκ των οποίων τα εννέα προέρχονται από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος και το "Hush" από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Shades of Deep Purple".
Η συγκεκριμένη έκδοση αποτελεί το δεύτερο μέρος των ομώνυμων κυκλοφοριών, με το πρώτο κομμάτι να έχει κυκλοφορήσει το 2000.
Τα τραγούδια
1. Woman from Tokyo ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:14
2. Lazy ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:13
3. No One Came ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:40
4. Black Night ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:46
5. When a Blind Man Cries ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:35
6. Smoke on the Water ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:09
7. Perfect Strangers ''(Blackmore, Gillan, Glover) - 8:41
8. Fools ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:34
9. Hush ''(South) - 4:32
10. Highway Star ''(Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:33
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Deep Purple Extended Versions Vol.2" ηχογραφήθηκε από την έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Υδραγωγείο Άνιο Βέτους
Το Παλαιό Υδραγωγείο του Άνιο, (λατιν.: Aqua Anio Vetus), ήταν αρχαίο ρωμαϊκό υδραγωγείο και το δεύτερο παλαιότερο μετά το Υδραγωγείο του Άππιου. Κατασκευάστηκε το 272 π.Χ. και χρηματοδοτήθηκε από τους θησαυρούς, που κατασχέθηκαν μετά τη νίκη εναντίον του Πύρρου της Ηπείρου. Ο αξιωματούχος που διορίστηκε για το έργο από τη Σύγκλητο ήταν ο τιμητής Mάνιος Κούριος Δεντάτος, που απεβίωσε πέντε ημέρες μετά την ανάθεση και ο Μ. Φλάβιος Φλάκκος. Το υδραγωγείο απέκτησε το προσωνύμιο του «παλαιού» (vetus), μόνο όταν κτίστηκε το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα.
Η ροή του ήταν υπερδιπλάσια από εκείνη του πρώτου υδραγωγείου της Ρώμης, του Άππιου και τροφοδοτούσε με νερό τις υψηλότερες τοποθεσίες της πόλης.
Η κατασκευή του ήταν φιλόδοξη, καθώς είχε τετραπλάσιο μήκος από το Άππιο και η πηγή του ήταν πολύ υψηλότερα. Ήταν ξεκάθαρα ένα αριστούργημα μηχανικής, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την πρώιμη ημερομηνία και την πολυπλοκότητα της κατασκευής του.
Ήταν το πρώτο που έπαιρνε νερό από τον ποταμό Άνιο, εξ ου και το όνομά ου.
Το Υδραγωγείο είχε λασπώδες νερό και πιθανότατα δεν προμήθευε με πόσιμο νερό τη ρωμαϊκή αριστοκρατία.
Διαδρομή
Η πηγή του πιστεύεται ότι βρίσκεται μεταξύ του Βικοβάρο και του Μαντέλα, 850 μ. προς τα επάνω στο φαράγγι του Σαν Κοζιμάτο. Όπως και το Άκουα Αππία, η διαδρομή του ήταν κυρίως υπόγεια.
Κατέβαινε από την πηγή του κατά μήκος της κοιλάδας στο Τίβολι, όπου άφηνε τον Άνιο, προς τους Αλβανούς λόφους κοντά στο Γκαλικάνο, κάτω από την Παλεστρίνα. Περνούσε κάτω από τη Βία Λατίνα κοντά στο έβδομο μίλι και στο τέταρτο μίλι έστριβε βορειοδυτικά, για να εισέλθει στη Ρώμη.
Έμπαινε στην πόλη υπόγεια στην Πόρτα Πραινεστίνα και κατέληγε μέσα στην Πόρτα Εσκουιλίνα. Μόνο το 5,8% της συνολικής ροής του Άνιο Βέτους προμήθευε αυτοκρατορικά κτίρια, μία σημαντική διαφορά από το Άκουα Αππία, το οποίο παρείχε σχεδόν το 22% σε τέτοια κτίρια.
Είχε 35 δεξαμενές καθαρισμού (castella) για διανομή στην πόλη.
Τρεις μεγάλες αποκαταστάσεις έγιναν μαζί με το Άκουα Aππία: πρώτα το 144 π.Χ. από τον πραίτορα Κόιντο Μάρκιο Ρεξ κατά την κατασκευή του Άκουα Μάρκια με την προσθήκη ενός δευτερεύοντος αγωγού στην περιοχή Καζάλ Μορένα· έπειτα το 33 π.Χ. όταν ο Μ. Β. Αγρίππας πήρε τον έλεγχο ολόκληρου του συστήματος ύδρευσης της πόλης· και τέλος μεταξύ 11 και 4 π.Χ. από τον Αύγουστο. Με αυτή την τελευταία κατασκευάστηκε ένας υπόγειος κλάδος, το σπήλαιο του Οκταβιανού (specus Octavianus), που ξεκινούσε από τη σημερινή περιοχή Πινέτο (Pigneto) και ακολουθούσε τη Βία Καζιλίνα και έφτανε στην περιοχή, όπου αργότερα κτίστηκαν οι Θέρμες του Καρακάλλα.
Άλλες αποκαταστάσεις κατά τους δύο πρώτους αιώνες μ.Χ. περιλαμβάνουν την κατασκευή γεφυρών κατά μήκος κοιλάδων στη διαδρομή, για τη συντόμευση μεγάλων υπόγειων εκτροπών. Αυτές περιλάμβαναν την Πόντε ντελα Μόλα (Ponte della Mola), που χρονολογείται από τον Αδριανό και κτίστηκε για να διασχίζει μία κοιλάδα· συντομεύει τη διαδρομή κατά περίπου 1,5 χλμ. Έχει μήκος 156 μ. και ύψος 24,50 μ. με σειρά 29 διπλών τόξων και 2 μονών τόξων. Το κεντρικό τμήμα, για μία έκταση 3 διπλών τόξων, κατέρρευσε το 1965 και ένα παρακείμενο 4ο διπλό τόξο κατεδαφίστηκε σύντομα, επειδή δεν ήταν ασφαλές.
Άλλα Υπολείμματα
Απομεινάρια γεφυρών: Πόντε Ταυλέλα (Ponte Taulella), Πόντε Πίσερο (Ponte Pischero, Πόντε ντελι Άρτσι (Ponte degli Arci), Πόντε Λούπο (Ponte Lupo).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Κεράτσα Πετρίτσα
Η Κεράτσα Πετρίτσα, βουλγαρ. Кераца Петрица (άκμασε αρχές 14ου αι.) από τον Οίκο του Σισμάν ήταν αδελφή του Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν και σύζυγος του Σρατσιμίρ. Μέσω αυτής τον Οίκο του Σισμάν διαδέχθηκε ο Οίκος του Σρατσιμίρ.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σισμάν δεσπότη του Βίντιν και μίας ανώνυμης κόρης του σεβαστοκράτορα Πέτρου και της Άννας-Θεοδώρας Ασανίνας. Η Άννα-Θεοδώρα ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ από τον Οίκο των Ασέν. Αδέλφια της ήταν ο Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν και ο Μπελάουρ. Ήταν 2η εξαδέλφη του Θεοδώρου-Σβετοσλάβ Τέρτερ της Βουλγαρίας (1300-22). Ήταν Καθολική.
Από τα μέσα του 13ου αι. η περιοχή του Βίντιν είχε γίνει ουσιαστικά αυτόνομη, κάτω από τη Βουλγαρική επικυριαρχία. Κυβερνήθηκε διαδοχικά από τους Γιάκοβ Σβετοσλάβ (απεβ. 1276), Σισμάν (απεβ. 1308-13) και μετά από τον μέλλοντα Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν. Ο Σισμάν και ο γιος του Μιχαήλ έλαβαν τον υψηλό αυλικό τίτλο του δεσπότη από τον Θεόδωρο Σβετοσλάβ και όταν απεβίωσε ο νεαρός γιος αυτού Γεώργιος Β΄ Τερτερ (1322-23) άτεκνος, οι ευγενείς εξέλεξαν τσάρο της Βουλγαρίας τον αδελφό της Κυράτσας Πετρίτσας ως Μιχαήλ Γ΄ (1323-30).
Η Κεράτσα Πετρίτσα μεταστράφηκε κάποια στιγμή στην Ορθοδοξία και αποσύρθηκε σε μία μονή με το μοναστικό όνομα Θεοφάνα. Η μνήμη της τιμάται στο Βουλγαρικό Ορθόδοξο Συνοδικό με την εξής εγγραφή: "Για την Κεράτσα, την ευσεβή δέσποινα, μητέρα του μεγάλου τσάρου Ιβάν Αλεξάνταρ, που υιοθέτησε την αγγελική εικόνα και κλήθηκε Θεοφάνα, ας είναι ζωντανή η μνήμη της για πάντα".
Τον γιο του Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν, τον Ιβάν-Στέφαν Σισμάν της Βουλγαρίας (1230-31) θα διαδεχθεί ο γιος της Πετρίτσα, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ Σρατσιμίρ της Βουλγαρίας (1331-71).
Σημείωση
Είναι γνωστή στις πηγές ως δεσπότισσα Κεράτσα (βουλγαρ. деспотица Кераца) ή Κεράτσα Πετρίτσα. Σε αλληλογραφία με τον πάπα Βενέδικτο ΙΒ΄ καλείται Πετρίσσα, που αποδίδεται στα βουλγαρικά ως Πετρίτσα. Το Κεράτσα δεν είναι βουλγαρικό όνομα, αλλά προέρχεται από το ελληνικό Κυράτσα = μεγάλη Κυρία, δέσποινα, σύζυγος δεσπότη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σισμάν
Φωτοτυπικό μηχάνημα
250px|μικρογραφία|Ένα φωτοτυπικό μηχάνημα Το φωτοτυπικό μηχάνημα είναι μηχάνημα που δημιουργεί αντίγραφα εγγράφων και άλλων οπτικών εικόνων σε χαρτί. Τα περισσότερα σύγχρονα φωτοαντιγραφικά μηχανήματα χρησιμοποιούν μια τεχνολογία που ονομάζεται ξηρογραφία, μια στεγνή διαδικασία που χρησιμοποιεί ηλεκτροστατικά φορτία σε ένα φωτοευαίσθητο φως για να προσελκύσει πρώτα και στη συνέχεια να μεταφέρει σωματίδια γραφίτη σε χαρτί με τη μορφή εικόνας. Ο γραφίτης στη συνέχεια συντήκεται στο χαρτί χρησιμοποιώντας θερμότητα, πίεση ή συνδυασμό και των δύο. Αυτή η τεχνολογία ανεπτύχθη από την Xerox το 1959,  που αντικατέστησε σταδιακά παλαιότερες τεχνολογίες, όπως η πρέσα.
Ο Chester Carlson, εφευρέτης της φωτοαντιγραφής, ήταν αρχικά δικηγόρος, καθώς και ερευνητής. Η δουλειά του στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στη Νέα Υόρκη απαιτούσε να δημιουργήσει μεγάλο αριθμό αντιγράφων σημαντικών εγγράφων. Αυτό τον ώθησε να πραγματοποιήσει πειράματα με την αγωγιμότητα της φωτογραφίας. Ο Carlson χρησιμοποίησε την κουζίνα του για τα πειράματα «ηλεκτροφωτογραφίας» και, το 1938, υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη διαδικασία. Τύπωσε την πρώτη φωτοτυπία χρησιμοποιώντας μια πλάκα ψευδαργύρου καλυμμένη με θείο. Οι λέξεις "10-22-38 Astoria" αποτυπώθηκαν σε μια διαφάνεια μικροσκοπίου, η οποία τοποθετήθηκε πάνω από περισσότερο θείο και κάτω από έντονο φως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Εξοπλισμός γραφείου Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών
Xobdo.org
Το Xobdo.org είναι το πρώτο ηλεκτρονικό λεξικό στα Ασσαμικά και έγινε διαθέσιμο στο διαδίκτυο στις 10 Μαρτίου 2006. Από τις 6 Αυγούστου 2011 η βάση δεδομένων αυτού του λεξικού περιέχει 37013 λέξεις της Ασσαμικής γλώσσας. Είναι ένα βίκι, όπου ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει και να επεξεργαστεί λέξεις στο λεξικό, εφόσον έχει ουσιαστική γνώση της Ασσαμικής γλώσσας. Επιπλέον, το λεξικό έχει τη δυνατότητα να κατηγοριοποιήσει τις λέξεις ανάλογα με την προέλευσή τους, τη φύση και την τοποθεσία τους. Έχει επίσης τη δυνατότητα ενσωμάτωσης εγκυκλοπαιδικών καταχωρήσεων. Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί γραμματοσειρές Unicode που εξασφαλίζουν την παγκόσμια προβολή των Ασσαμικών γραμματοσειρών όταν ο χρήστης θέτει την επιλογή κωδικοποίησης χαρακτήρων σε Unicode (UTF-8).
Το λεξικό είναι δημιούργημα του Μπίκραμ Μ. Μπαρούαχ, Ασσαμέζος μηχανικός πετρελαίου που εδρεύει στο Αμπού Ντάμπι. Αργότερα, πολλοί ενδιαφερόμενοι ειδικευμένοι σε διαφορετικές περιοχές εντάχθηκαν ως εργατικό δυναμικό πίσω από αυτό το λεξικό.
Το 2007 το xobdo.org πρόσθεσε πολλαπλές διεπαφές για να συμπεριλάβει 17 γλώσσες που ομιλούνται στη Βορειοανατολική Ινδία: Χάσι, Ντιμάσα, Μπόντο, Κάρμπι, Ναγκαμεζικά, Γκάρο, Άο, Μίζο, Μισίνγκ, Τανίι (Απατάνι), Μόνπα, Μεϊτέι-λον, Μπισνουπρίγια, Τσάκμα, Κόκμποροκ, Κούκι και Ταντσάνγκια. Στόχος του οποίου ήταν να δοθεί μια πολύγλωσση γεύση στο λεξικό. Επί του παρόντος, το Xobdo παρέχει μια πλατφόρμα για 27 γλώσσες της Βορειοανατολικής Ινδίας, μαζί με τα αγγλικά. Ωστόσο, η βάση δεδομένων για τις γλώσσες αυτές εξακολουθεί να είναι ουσιαστικά μικρή.
Συγγραφή και διαχείριση
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Αρχιτεκτονική της βάσης δεδομένων του xobdo.org Μια ομάδα εθελοντών είναι υπεύθυνη για την προσθήκη λέξεων στη βάση δεδομένων Xobdo. Τώρα, ο ιστότοπος έχει δύο επίπεδα εθελοντών: "συνεισφέροντες" και "συντάκτες". Ένας συνεισφέρων εισάγει μια αγγλική και μια αντίστοιχη Ασσαμική λέξη στην προσωρινή βάση δεδομένων. Στη συνέχεια, ο συντάκτης εκχωρεί ένα μοναδικό αναγνωριστικό ιδέας στις αντίστοιχες αγγλικές και αντιστοιχούσες Ασσαμικές λέξεις και εκτελεί άλλες εργασίες επεξεργασίας, εάν χρειάζεται, για να ταιριάζει με τα πρότυπα του Xobdo. Μετά την αντιστοίχιση του αναγνωριστικού ιδέας, οι λέξεις προστίθενται στην κύρια βάση δεδομένων έτοιμη για ανάκτηση από ένα χρήστη.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Αρχκικά το xobdo.org απασχολούσε εργαλεία διακομιστή και τεχνολογίες της Microsoft. Έτρεχε σε ΕΣΔ σε ΥΠΔ των Windows και η κύρια βάση δεδομένων RDBMS βασιζόταν στον Microsoft SQL Server. Ωστόσο το 2007 μετακινήθηκε σε τεχνολογία ανοικτού κώδικα και άρχισε να τρέχει PHP σε Apache και σε ένα RDBMS στο MySQL.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστότοποι Κατηγορία:Ασσαμική γλώσσα
Λουτρά Σμοκόβου Καρδίτσας
Τα Λουτρά Σμοκόβου είναι μικρός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας. Οφείλουν την ονομασίας του στις κοντινές ιαματικές πηγές. Τα Λουτρά Σμόκοβου βρίσκονται σε μια καταπράσινη ρεματιά, σε υψόμετρο 450 μ. και απέχουν 6 χλμ. από το χωριό Σμόκοβος (Λουτροπηγή), 10 χιλιόμετρα από τη Λίμνη Σμοκόβου και βρίσκονται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καρδίτσας.
1670 Μιναέρτ
Ο Μιναέρτ (Minnaert) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,027. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βέλγου αστρονόμου Μαρσέλ Μιναέρτ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μιναέρτ εκτιμάται σε 28 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό του. Ο Μιναέρτ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 32 λεπτά.
Λουτρά Σμοκόβου Καρδίτσας
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|αριστερά|Λουτρά Σμοκόβου: Hotel Μετεωρα Οι πρώτες εγκαταστάσεις στην περιοχή δημιουργήθηκαν το 1662, από τους μοναχούς Φράγκος και Μάρκος από τη μονή Ρεντίνας. Οι εγκαταστάσεις επεκτάθηκαν από τον Αλή Πασά, όμως μετά τη δολοφονία του εγκαταλείφθηκαν και σε μεγάλο βαθμό καταστράφηκαν. Επέζησαν μόνο οι εγκαταστάσεις «Αλή» και «Μαχμούτ», που συνέχισαν να χρησιμοποιούνται μέχρι την κατασκευή νέου υδροθεραπευτηρίου το 1928.
1670 Μιναέρτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιναερτ
Λουτρά Σμοκόβου Καρδίτσας
Ιστορικά στοιχεία
Με την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα το 1881, τα λουτρά πέρασαν στην κατοχή του ελληνικού δημοσίου και εκδηλώθηκε ενδιαφέρον για την αξιοποίησή τους. Το συγκρότημα δινόταν για αξιοποίηση σε ιδιώτες έναντι ενοικίου. Το 1903 ο πολιτευτής Καρδίτσας Κωνσταντίνο Τερτίπη ανέλαβε την αξιοποίησή του για είκοσι χρόνια έναντι ενοικίου και με υποχρέωση να φέρει εις πέρας διάφορα έργα βελτίωσης. Κατασκεύασε αμαξιτό δρόμο, έκτισε το εστιατόριο και ξενοδοχεία «Ό Όλυμπος», «ή Μακεδονία», «Νευρόπολις», «Τερτίπιον I» και «Τερτίπιον II» και τα «Φάλαρα». Στη συνέχεια δόθηκε έναντι ενοικίου για μία 25ετία στην Εταιρεία Γενικών Επιχειρήσεων Καρδίτσης (ΕΓΕΚ), πάλι με την υποχρέωση βελτίωσης των λουτρών. Κατασκευάστηκε τότε το υδροθεραπευτήριο, στη θέση όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο Μακεδονία, το οποίο και κατεδαφίστηκε. Το υδροθεραπευτήριο διέθετε 52 μαρμάρινους λουτήρες και από πάνω του ήταν κτισμένο το διώροφο ξενοδοχείο ΤΑ ΤΕΜΠΗ. Επίσης κτίστηκαν και δύο λαϊκοί ξενώνες, οι Πίνδος και 'Ωραία Θεσσαλία. Το 1936 και το 1937 τα λουτρά Σμόκοβου είχαν το μεγαλύτερο αριθμό λουόμενων στην Ελλάδα.
Η περίοδος αυτή ακμής των λουτρών διακόπηκε κατά τον β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1943 οι Γερμανοί πληροφορήθηκαν ότι στη λουτρόπολη λειτουργούσε σχολή ευελπίδων του ΕΛΑΣ και έτσι μετέβησαν στην περιοχή και ανατίναξαν τη λουτρόπολη. Το 1952 τα λουτρά πέρασαν στην κατοχή του νεοσύστατου τότε ΕΟΤ, ο προκήρυξε διαγωνισμό για ανοικοδόμηση και εκμετάλλευση των λουτρών. Ανάδοχος αναδείχθηκε ο Νικόλαος Παπαδημητρίου, ο οποίος προχώρησε σε υδροδότηση των ξενοδοχείων των λουτρών και στην κατασκευή εισπνευσοθεραπευτήριου, το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1956. Τα μέσα της δεκαετίας του 1960, τα λουτρά Σμόκοβου ήταν η τέταρτη σε επισκεψιμότητα λουτρόπολη της Ελλάδας. Από το 1982 λειτουργούν ως κοινοτική επιχείρηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουτρα Σμοκοβου Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία
Η 3η Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία (ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, ΙΙΙ Ε.Ο.Τ. «Ρίμινι») ήταν μια μονάδα πεζικού που συγκροτήθηκε από την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Προήλθε από πολιτικά δεξιά πτέρυγα του Ελληνικού Στρατού από έμπιστους στους Βρετανούς και στο Βασιλιά στρατιωτικούς, μετά την καταστολή του κινήματος της Μέσης Ανατολής της 6ης Απριλίου 1944 στην Αίγυπτο. Συστάθηκε στις 31 Μαΐου 1944 (η διαταγή για τη σύστασή της εκδόθηκε, τυπικά, στις 9 Ιουνίου ) στο στρατόπεδο "Ινσαρίγιε" του Λιβάνου ενώ στις 19 Ιουνίου μεταφέρθηκε στην Τρίπολη του Λιβάνου και στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ορεινού Αγώνα του ΣΣΜΑ. Στις 28 Ιουλίου η σύνθεσή της έχει συμπληρωθεί και ολοκληρωθεί, αποτελούμενη από 3.337 άνδρες, εκ των οποίων 205 αξιωματικοί και 89 ανθυπασπιστές. Διοικήθηκε από τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο και πολέμησε στην Μάχη του Ρίμινι στην Ιταλία (υπό τη Διοίκηση του 1ου Καναδικού Σώματος), όπου με προσωπική εντολή του Τσώρτσιλ ενεπλάκη για να αποκτήσει πολεμική εμπειρία τον τιμητικό τίτλο «Ταξιαρχία Ρίμινι» και κατά την πρώτη φάση του κατά κάποιους ιστορικούς Ελληνικού εμφυλίου εναντίον του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά εμφύλια σύγκρουση όπου ήρθαν Βρετανοί στρατιώτες στην Αθήνα.
Οι συνολικές απώλειες της ΙΙΙ EOT κατά τις επιχειρήσεις στην Ιταλία ανήλθαν σε 116 νεκρούς και 316 τραυματίες.
Στη διατήρηση ή διάλυση της, όπως και του ΕΛΑΣ, επικεντρώθηκε η κρίση που οδήγησε στα Δεκεμβριανά. Κεντρώοι πολιτικοί επέκριναν την ταξιαρχία ως πραιτοριανή ενώ η κυβέρνηση Παπανδρέου τους στήριζε. Κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών η ταξιαρχία δέχθηκε επίθεση στο Γουδή από άνδρες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ (κυρίως της 2ης μεραρχία της Στερεάς Ελλάδας-περίπου 4.000 άνδρες, ενώ το σύνολο των κυβερνητικών δυνάμεων ήταν 3.157) που αποχώρησαν με εξαιρετικά σημαντικές απώλειες αφού οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ απέτυχαν να αιφνιδιάσουν τους άνδρες της ταξιαρχίας οι οποίοι και αντιστάθηκαν σθεναρά ενώ παράλληλα η ταξιαρχία διέθετε και κάλυψη αρμάτων μάχης. Ο ίδιος ο Τσακαλώτος ζήτησε σκληρό χτύπημα στην Καισαριανή από την RAF με αιτιολογία ότι οι προασπιστές της είναι Γερμανοί, Βούλγαροι και τίποτε άλλο.
Φωτοθήκη
εναλλ.=Σημαία της 3ης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. Η σημαία εκθέτεται μέσα σε ένα σκούρο ξύλινο, σκαλιστό πλαίσιο. Η σημαία είναι υφασμάτινη με κρόσια στις άκρες της. Το σχήμα της είναι ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Το παραλληλόγραμμο σχήμα αυτό, είναι χωρισμένο σε τέσσερεις περιοχές με δύο χιαστές γραμμές που ξεκινούν από κάθε εκ των τεσσάρων γωνιών και τέμνονται στο κέντρο της σημαίας. Έτσι σχηματίζονται τέσσερα ισόπλευρα τρίγωνα. Τα δύο (πάνω και κάτω) έχουν μια μπλε σκούρα απόχρωση, σχεδόν μαύρη. Ενώ τα άλλα δύο που βρίσκονται αριστερά και δεξιά είναι άσπρα. Το αριστερό έχει το γράμμα έψιλον και το δεξί το ταφ, που μαζί διαβάζονται «ΕΤ», δηλαδή «Ελληνική Ταξιαρχία». Με το πάνω σκούρο μπλέ/μαύρο τρίγωνο να γράφει τον ρωμαϊκό αριθμό τρία. Έτσι συνολικά πάνω στη σημαία εγγράφεται το όνομα της ταξιαρχίας, δηλαδή: «Τρίτη Ελληνική Ταξιαρχία». Επίσης, κάτω από την σημαία και μέσα στη λεζάντα βρίσκεται ένα εκρού/άσπρο πλαίσιο που γράφει τα εξής: «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΙΣ ΙΤΑΛΙΑΝ», απο κάτω έπειτα: «ΛΙΒΑΝΟΣ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944», και κάτω από αυτά: «ΡΙΜΙΝΗ 9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944». Ενδιάμεσα από τις γεωγραφικές περιοχές και τις ημερομηνίες υπάρχει ένα σχετικά μεγάλο, κυκλικό, ασημένιο στο χρώμα σύμβολο, το οποίο είναι το λογότυπο και σύμβολο της ταξιαρχίας και παριστάνει την πρόσωψη της θεάς Αθηνάς με την χαρακτηρηστική περικεφαλαία της.|αριστερά|μικρογραφία|Σημαία της 3ης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας στο [[Πολεμικό Μουσείο (Αθήνα)|Πολεμικό Μουσείο Αθηνών.]] μικρογραφία|Πιστοποιητικό Υπηρεσίας της 3ης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας, 1945 στο [[Μουσείο Εθνικής Αντίστασης Νίκαιας.]] κέντρο|μικρογραφία|Ο συνταγματάρχης [[Θρασύβουλος Τσακαλώτος μιλάει σε στρατιώτες της 3ης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας πριν σταλούν στην Ιταλία, Ιούνιος 1944]]
Δήμος Ξυνιάδας
Ο Δήμος Ξυνιάδας ήταν δήμος του Νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Δομοκού. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού και συνόρευε με τους δήμους Θεσσαλιώτιδας, Μακρακώμης, και Δομοκού καθώς και με τον Νομό Καρδίτσας. Ο δήμος αποτελούταν από οκτώ δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.396 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Ομβριακή.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ιστορία
Η αρχική σύσταση του Δήμου ήταν το 1883, όταν και ανήκε στο Νομό Λαρίσης, κατόπιν το 1899 στο Νομό Φθιώτιδος, το 1909 πάλι στο Νομό Λαρίσης, το 1911 στο Νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος, όταν και το 1912 καταργήθηκε
Παραπομπές
Ξ
Υδραγωγείο Τεπούλα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της Ρώμης με το Υδραγωγείο Τεπούλα (κόκκινο) Το Υδραγωγείο Τεπούλα, (λατιν.: Aqua Tepula} είναι ένα αρχαίο ρωμαϊκό υδραγωγείο που ολοκληρώθηκε το 125 π.Χ. από τους τιμητές Γναίο Σερβίλιο Καίπιο και Λούκιο Κάσσιο Λογγίνο.
Το νερό από το υδραγωγείο ήταν, όπως υπονοείται από το όνομα, χλιαρό (tepidus): ήταν στους 16–17 °C στις πηγές και, ίσως λόγω της περιεκτικότητας σε θείο, ήταν -όπως αναφέρει ο Φροντίνος- αρχικά μη κατάλληλο για πόση.
Μέχρι την εποχή του Αυγούστου το υδραγωγείο έρεε κατά μήκος μίας υπόγειας διαδρομής, από την πηγή ως το τέλος του.
Το 33 π.Χ. ο Μ. Β. Αγρίππας τροποποίησε το υδραγωγείο ταυτόχρονα με την κατασκευή του Άκουα Γιούλια και πρόσθεσε 92 quinries ροής νερού από το Γιούλια. Ο αγωγός έγινε για να ενωθεί με το νεόκτιστο Υδραγωγείο με το Γιούλια, μέχρι να φτάσει στη σημερινή τοποθεσία Καπανέλε κοντά στο Άκουα Μάρκια, όπου υπήρχε μία λεκάνη καθίζησης (limaria) και μέχρι τότε το νερό είχε κρυώσει.
Στη συνέχεια το νερό χωριζόταν και πάλι (για έναν ανεξήγητο λόγο) σε δύο αγωγούς για τον Τεπούλα και τον Γιούλια, με τον Τεπούλα να είναι ο υψηλότερος, επάνω από τα τόξα της Mάρκια, για τα υπόλοιπους 10 χλμ. Έφτανε στην πόλη στην παλαιά ελπίδα (ad spem veterem), κοντά στην Πόρτα Ματζιόρε.
Αργότερα άλλα 163 quinaries νερού, προερχόμενα από το μελλοντικό υδραγωγείο Άννιο Νόβους (που κτίστηκε γύρω στο 50 μ.Χ.), προστέθηκαν στον κήπο του Επαφρόδιτου (horti Epaphroditiani) στον Εσκουιλίνο λόφο για μία τελική, συνολική συγκέντρωση, κατά τη διανομή, 445 (190+92+ 163) quinaries (18.467 κ.μ., περίπου 200 λίτρα ανά δευτερόλεπτο), που ήταν μία ελάχιστη ποσότητα στους ρωμαϊκούς χρόνους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Ροδόλφος Γκοντζάγκα
Ο Ροδόλφος, ιταλ.: Rodolfo Gonzaga (18 Απριλίου 1452, Μάντοβα - 6 Ιουλίου 1495, Φόρνοβο ) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν Ιταλός κοντοτιέρο.
Βιογραφία
Ήτα γιος του Λουδοβίκου Γ΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Βαρβάρας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ.
Έγινε ο ιδρυτής των κλάδων Καστέλ Γκοφφρέντο, Καστιλιόνε και Σολφερίνο του Οίκου των Γκοντζάγκα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1481 την Αντωνία Μαλατέστα, που απεβίωσε το 1483.
Το 1484 ο Ροδόλφος έκανε δεύτερο γάμο με την Κατερίνα Πίκο (απεβ. 1495).
Είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Χορδωτά
Τα Χορδωτά (Chordata) αποτελούν την πολυπληθέστερη από τις συνομοταξίες ή φύλα (Phylum) του βασιλείου (Kingdom, Regnum) των Ζώων (Animalia). Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η ύπαρξη, τουλάχιστον για κάποια περίοδο της ζωής τους, νωτιαίας χορδής, κοίλης ραχιαίας νευρικής χορδής, φαρυγγικών σχισμών, ενδόστυλου και μεταεδρικής ουράς. Η συνομοταξία χορδωτά διαιρείται σε τρεις υποσυνομοταξίες: τα Ουροχορδωτά ή Χιτωνοφόρα (Urochordata ή Tunicata), που εκπροσωπούνται από τα Ασκιδιοειδή (Ascidiacea), τα Κεφαλοχορδωτά (Cephalochordata), που εκπροσωπούνται από τον Αμφίοξο (Amphioxus), και τα Κρανιωτά (Craniata), που περιλαμβάνουν όλα τα Σπονδυλωτά (Vertebrata). Τα σπονδυλωτά περιλαμβάνουν όλα τα κυκλόστομα, τους χονδριχθύες, τους οστεϊχθύες, τα αμφίβια, τα ερπετά, τα πτηνά και τα θηλαστικά. Υπάρχουν πάνω από 65.000 είδη χορδωτών, τα μισά από τα οποία ανήκουν στους Οστεϊχθύς. Τα Ημιχορδωτά ή Πρωτοχορδωτά (Hemichordata ή Protochordata), ταξινομούνταν ως τέταρτη υποσυνομοταξία των χορδωτών, όμως πλέον κατατάσσονται ως ξεχωριστή συνομοταξία.
Οι προνύμφες των ουροχορδωτών φέρουν ταυτόχρονα και νωτιαία χορδή και νευρική χορδή, οι οποίες χάνονται με την ενηλικίωση. Τα κεφαλοχορδωτά φέρουν ταυτόχρονα και νωτιαία χορδή και νευρική χορδή (χωρίς όμως εγκέφαλο ή ειδικά αισθητήρια όργανα) και πολύ απλό κυκλοφορικό σύστημα. Τα κρανιωτά είναι η μόνη υποσυνομοταξία, της οποίας τα μέλη φέρουν κρανίο. Σε όλα τα κρανιωτά, εκτός από την ομοταξία Μυξίνες (Myxini), η ραχιαία κοίλη νευρική χορδή περιβάλλεται από χόνδρινους ή οστέινους σπονδύλους και η νωτιαία χορδή είναι γενικώς υποβαθμισμένη. Οι μυξίνες, ενώ διαθέτουν κρανίο, στερούνται σπονδυλικής στήλης και γι' αυτόν τον λόγο γενικώς δεν θεωρούνται ως σπονδυλωτά. Τα χορδωτά και οι τρεις συγγενικές συνομοταξίες, τα Ημιχορδωτά, τα Εχινόδερμα (Echinodermata) και τα Ξενοστροβιλίδια (Xenoturbellida), αποτελούν την υπερσυνομοταξία (Superphylum) Δευτεροστόμια (Deuterostomia) του υποβασιλείου (Subregnum) Ευμετάζωα (Eumetazoa).
Επίσης, η λεπτομερής ταξινόμηση των υπαρχόντων χορδωτών έχει αποδειχθεί δύσκολη, διότι η προσπάθεια κατάρτισης εξελικτικών φυλογενετικών δένδρων δίνει διαφορετικά αποτελέσματα από την παραδοσιακή συστηματική ταξινόμηση επειδή αρκετές από τις ομοταξίες δεν είναι μονοφυλετικές. Ως αποτέλεσμα η ταξινόμηση των χορδωτών βρίσκεται σε κατάσταση ρευστότητας.
Ορισμός
Τα χορδωτά είναι μια συνομοταξία, δηλαδή μια ομάδα ζώων τα οποία μοιράζονται το ίδιο σωματικό σχέδιο, το οποίο καθορίζεται από την ύπαρξη σε κάποια περίοδο της ζωής τους των επόμενων πέντε χαρακτηριστικών:
Ουροχορδωτά ή Χιτωνοφόρα
Τα χιτωνοφόρα εξαιτίας της μακριάς ουράς των προνυμφών τους ονομάζονται επίσης ουροχορδωτά. Τα ουροχορδωτά ή χιτωνοφόρα διαιρούνται σε τέσσερεις ομοταξίες:
thumb|left|Ουροχορδωτά: [[Ασκίδια]]
thumb|right|Κεφαλοχορδωτά: [[Αμφίοξος]]
Κεφαλοχορδωτά
Τα Κεφαλοχορδωτά αποτελούν μια μικρή υποσυνομοταξία των χορδωτών, τα μέλη της οποίας θυμίζουν σε αδρές γραμμές ψάρια, χωρίς, όμως, κεφάλι και ειδικά αισθητήρια όργανα. Η μοναδική ομοταξία των κεφαλοχορδωτών είναι τα Λεπτοκάρδια (Leptocardia), στα οποία ανήκει ο Αμφίοξος (Amphioxus). Τα κεφαλοχορδωτά, τα οποία τρέφονται μέσω συστήματος φιλτραρίσματος, μπορεί να είναι είτε οι πλησιέστεροι επιζώντες συγγενείς των κρανιωτών ή τα επιζώντα μέλη της ομάδας από την οποία εξελίχθηκαν όλα τα άλλα χορδωτά.
Κρανιωτά
Τα κρανιωτά, η πολυπληθέστερη από τις τρεις υποσυνομοταξίες των χορδωτών, έχουν κρανία τα οποία είναι σαφώς σχηματισμένα και διακριτά. Τα κρανιωτά χαρακτηρίζονται από τα κρανία τους, ακριβώς όπως τα χορδωτά (ή γενικά όλα τα δευτεροστόμια), χαρακτηρίζονται από τις ουρές τους. Τα κρανιωτά διαιρούνται στις εξής τρεις ομάδες:
thumb|left|Κρανιωτά: [[Μυξίνη]]
Ημιχορδωτά
Τα ημιχορδωτά έχουν μερικά χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα των χορδωτών: βραγχιακές οπές οι οποίες ανοίγουν μέσα στον φάρυγγα και μοιάζουν αρκετά με τις βραγχιακές σχισμές· στοματοχορδές, παρόμοιες σε σύσταση με τις νωτιαίες χορδές, οι οποίες όμως διατρέχουν κυκλικά τον δακτύλιο που βρίσκεται μπροστά από το στόμα· ραχιαία νευρική χορδή, αλλά επίσης και μια μικρότερη κοιλιακή νευρική χορδή. Υπάρχουν δύο ομάδες ημιχορδωτών. Τα μονήρη Εντερόπνευστα (Enteropneusta) έχουν μακριά προβοσκίδα και σκωληκοειδή σώματα με μήκος που μπορεί να φτάσει τα 2,5 μέτρα, με έως και 200 βραγχιακές σχισμές. Παρ' όλα αυτά μπορούν να ορύξουν τον ιζηματογενή θαλάσσιο πυθμένα. Τα Πτεροβράγχια (Pterobranchia) ζουν σε αποικίες, έχουν συχνά μήκος λιγότερο από 1 χιλιοστόμετρο και οι κατοικίες τους επικοινωνούν μεταξύ τους. Τρέφονται μέσω ενός ζεύγους βραγχιακών προσακτρίδων (πλοκαμιών) και έχουν μια κοντή ασπιδόσχημη προβοσκίδα. Το εκλιπόν είδος γραπτόλιθος (Graptolithina) ζούσε σε αποικίες μέσα σε αυλούς (σωλήνες) παρόμοιους με αυτούς των πτεροβράγχιων, και στα απολιθώματα τα οποία έχουν βρεθεί μοιάζουν με μικροσκοπικά σιδεροπρίονα.
Εχινόδερμα
thumb|left|200px|Εχινόδερμα: [[Αστερίας ]]
Τα Εχινόδερμα διαφέρουν από τα υπόλοιπα συγγενικά είδη των χορδωτών στα εξής: αντί να έχουν αμφίπλευρη συμμετρία έχουν ακτινοειδή συμμετρία, πράγμα που σημαίνει ότι το πρότυπο του σώματος τους έχει κυκλική μορφή· τα σώματά τους στηρίζονται σε σκελετό από ασβεστίτη, υλικό το οποίο δεν χρησιμοποιείται από τα χορδωτά, και αυτοί οι σκελετοί περικλείουν τα σώματά τους, ενώ ταυτόχρονα καλύπτονται από λεπτό δέρμα· έχουν σωληνωτά κινητήρια όργανα. Οι ποδίσκοι αυτοί λειτουργούν μέσω ενός ακόμη μοναδικού χαρακτηριστικού των εχινοδέρμων, δηλαδή μέσω ενός υδραυλικού αγγειακού συστήματος σωλήνων το οποίο λειτουργεί επίσης ως «πνεύμονας» και περιβάλλεται από μύες οι οποίοι ενεργούν ως αντλίες. Τα Κρινοειδή (Crinoidea) μοιάζουν αρκετά με άνθη, και χρησιμοποιούν τους πτερόμορφους βραχίονές τους για να φιλτράρουν σωματίδια τροφής από το νερό· τα περισσότερα ζουν προσκολλημένα σε βράχους, όμως υπάρχουν και μερικά τα οποία είναι ικανά να κινηθούν έστω και πολύ αργά. Άλλα εχινόδερμα μπορούν να κινηθούν και έχουν ποικιλία σωματικών σχημάτων, όπως για παράδειγμα οι αστερίες, οι αχινοί και τα ολοθούρια.
Κατάλογος κόλπων της Δομινίκας
Αυτός είναι ένας '''κατάλογος κόλπων της Δομινίκας.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Δομινίκα
Τζον Λίθγκοου
Ο Τζον Άρθουρ Λίθγκοου (αγγλικά: John Arthur Lithgow) είναι Αμερικανός ηθοποιός, μουσικός, κωμικός, ποιητής, συγγραφέας και τραγουδιστής. Έχει λάβει δύο βραβεία Τόνυ, έξι βραβεία Έμμυ, δύο βραβεία Χρυσών Σφαιρών, τρία βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, ένα βραβείο Αμερικανικής Κωμωδίας, τέσσερα βραβεία Drama Desk, και ήταν υποψήφιος για δύο βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και τέσσερα βραβεία Γκράμι. Ο Λίθγκοου έχει λάβει αστέρι στη Λεωφόρο Δόξας του Χόλιγουντ και έχει εισαχθεί στην Αίθουσα Φήμης του Αμερικανικού Θεάτρου.
Ο Λίθγκοου είναι περισσότερο γνωστός για τους τηλεοπτικούς του ρόλους ως Ντικ Σόλομον στο σίτκομ 3rd Rock from the Sun (1996–2001), ως Άρθουρ Μίτσελ στο δράμα Ντέξτερ (2009) και ως σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ στο δράμα Το Στέμμα (2016), για τους οποίους κέρδισε βραβεία Έμμυ. Είναι, επίσης, πολύ γνωστός για τους κινηματογραφικούς του ρόλους στα εξής έργα: Ο δολοφόνος του μεσονυκτίου (1981), Επόμενος σταθμός: η ζώνη του λυκόφωτος (1983), Footloose (1984), Santa Claus: The Movie (1985), Χάρι ο απίθανος (1987), Τα δύο πρόσωπα του Κάιν (1992), Σρεκ (2001), Ο πλανήτης των πιθήκων: η εξέγερση (2011), Interstellar (2014) και Ο μπαμπάς γύρισε (2) (2017). Οι παραστάσεις του στις ταινίες Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου (1982) και Σχέσεις στοργής (1983) του απέφεραν υποψηφιότητες για το βραβείο της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στην κατηγορία «Καλύτερος Υποστηρικτικός Ηθοποιός».
Στη θεατρική σκηνή, έχει εμφανιστεί σε παραγωγές του Μπροντγουέι, συμπεριλαμβανομένων των μουσικών διασκευών των έργων Σκοτεινοί δολοφόνοι και Απατεώνες και τζέντλεμεν. Το 2007, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική εταιρεία Royal Shakespeare Company ως Μαλβόλιο στην παραγωγή Δωδέκατη νύχτα του Νιλ Μπάρτλετ. Έχει, επίσης, ηχογραφήσει μουσική, όπως το μουσικό άλμπουμ –του 1999– για παιδιά Singin' in the Bathtub, και έχει γράψει ποίηση και σύντομες ιστορίες για παιδιά, όπως το έργο Marsupial Sue. Η εργασία του στην παιδική ψυχαγωγία τού απέφερε υποψηφιότητες για το βραβείο Γκράμι και για δύο βραβεία Parents' Choice Silver Honor.
Πρώτα χρόνια
Ο Λίθγκοου γεννήθηκε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Η μητέρα του, Σάρα Τζέιν, ήταν συνταξιούχος ηθοποιός. Ο πατέρας του, Άρθουρ Ουάσινγκτον Λίθγκοου ο τρίτος, ήταν θεατρικός παραγωγός και σκηνοθέτης, ο οποίος διηύθυνε το Θέατρο ΜακΚάρτερ στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ. Ο πατέρας του γεννήθηκε στο Πουέρτο Πλάτα της Δομινικανής Δημοκρατίας από μία Αμερικανική–Δομινικανή οικογένεια με σκωτσέζικη, αγγλική και γαλλική καταγωγή. Ο Λίθγκοου είναι απόγονος του περιηγητή του πλοίου Mayflower και αποικιακού κυβερνήτη Ουίλιαμ Μπράντφορντ. Εξαιτίας της δουλειάς του πατέρα του, η οικογένεια μετακόμιζε συχνά κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του Λίθγκοου· πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Γέλοου Σπρινγκς του Οχάιο, όπου η ακτιβίστρια Κορέτα Σκοτ Κινγκ φρόντιζε αυτόν και τα αδέλφια του, ενώ τα εφηβικά του χρόνια τα έζησε στο Άκρον (στην εξοχική κατοικία Stan Hywet Hall) και το Λέικγουντ του Οχάιο. Αποφοίτησε από το λύκειο Πρίνστον της ομώνυμης πόλης.
Ο Λίθγκοου παρακολούθησε το Κολέγιο Χάρβαρντ και αποφοίτησε με Bachelor of Arts «με μείζονα διάκριση» το 1967 στην ιστορία και τη λογοτεχνία. Έζησε στον Οίκο Άνταμς ως προπτυχιακός φοιτητής. Ο Λίθγκοου αργότερα υπηρέτησε στο Συμβούλιο των Επιτηρητών του Χάρβαρντ. Ο Λίθγκοου επιδοκιμάζει στο Χάρβαρντ μία παράσταση του θεατρικού συνεταιρισμού «Γκίλμπερτ και Σάλιβαν» με τίτλο Utopia Limited, γεγονός που τον βοηθά να αποφασίσει να γίνει ηθοποιός. Μετά την αποφοίτηση, ο Λίθγκοου κέρδισε μία υποτροφία Φούλμπραϊτ, για να σπουδάσει στη Λονδρέζικη Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης. Επίσης, μετά την αποφοίτηση, υπηρέτησε ως διευθυντής του Τμήματος Τεχνών και Λογοτεχνίας στον WBAI, τον ραδιοφωνικό σταθμό του οργανισμού Pacifica της Νέας Υόρκης.
Θέατρο
Το 1973, ο Λίθγκοου έκανε την πρώτη του εμφάνιση –στο Μπροντγουέι– στο έργο του Ντέιβιντ Στόρι The Changing Room, για το οποίο έλαβε και Τόνυ και βραβείο Drama Desk ως «Καλύτερος Εξέχων Ηθοποιός σε Παράσταση». Το επόμενο έτος πρωταγωνίστησε με τη Λιν Ρεντγκρέιβ στο έργο My Fat Friend και το 1976 πρωταγωνίστησε με τη Μέριλ Στριπ στο έργο Ανάμνηση από δύο Δευτέρες του Άρθουρ Μίλερ. Ήταν υποψήφιος για «Καλύτερος Ηθοποιός» στα βραβεία Τόνυ για τα έργα Requiem for a Heavyweight (1985) και M. Butterfly (σε σκηνοθεσία Τζον Ντέξτερ, 1988).
Το 2002, ο Λίθγκοου κέρδισε ένα βραβείο Τόνυ ως «Καλύτερος Πρωταγωνιστής σε Μουσικοχορευτικό Έργο» για την απεικόνιση του Τζέι Τζέι Χάνσεκερ στη διασκευή –του Μπροντγουέι– της ταινίας Σκοτεινοί Δολοφόνοι, του 1957. Το 2005, ο Λίθγκοου επιλέχθηκε από την Αίθουσα Φήμης του Αμερικανικού Θεάτρου για την προσφορά του στο Μπροντγουέι. Ήταν, επίσης, υποψήφιος ως «Καλύτερος Πρωταγωνιστής σε Μουσικοχορευτικό Έργο» στα βραβεία Τόνυ για το έργο Απατεώνες και τζέντλεμεν.
Το 2004 και το 2007, ο Λίθγκοου έκανε την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα ενός ελέφαντα στο έργο The Carnival of the Animals –της νοσοκόμας Μέιμπελ Μπάντζ–, με την υποστήριξη των εταιρειών New York City Ballet και Houston Ballet, αντίστοιχα.
Το 2007, ο Λίθγκοου έπαιξε τον Μαλβόλιο στην παραγωγή της Royal Shakespeare Company με τίτλο Δωδέκατη νύχτα, στο Θέατρο Κουρτγιάρντ της πόλης Στράτφορντ–απόν–Έιβον του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το 2008 έως και το 2009, ο Λίθγκοου έπαιξε τον Τζόου Κέλερ σε μία αναβίωση –του Μπροντγουέι– του έργου Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθουρ Μίλερ.
Ο Λίθγκοου πρωταγωνίστησε με την Τζένιφερ Ίλι στην κωμωδία του Ντάγκλας Κάρτερ Μπιν Mr & Mrs Fitch, η οποία παρουσιάστηκε στο Οφ Μπροντγουέι από την εταιρεία Second Stage Theatre, από τις 22 Φεβρουαρίου του 2010 έως τις 4 Απριλίου του ίδιου έτους.
Εμφανίστηκε στη λονδρέζικη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου τον χειμώνα του 2012/13 ως αστυνομικός δικαστής Ινίας Πόσκετ σε μία αναβίωση του έργου The Magistrate του Άρθουρ Γουίνγκ Πινέρο.
Ανακοινώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 ότι θα επέστρεφε στο Θέατρο Ντελακόρτ του Σέντραλ Παρκ και στο θεατρικό πρόγραμμα Shakespeare in the Park για τη θερινή περίοδο του 2014 για τον ρόλο του τίτλου του έργου Βασιλιάς Λιρ του Σέξπιρ, σκηνοθετημένο από τον βραβευμένο με Τόνυ νικητή Ντάνιελ Σάλιβαν. Η παραγωγή ήταν το πρώτο θεατρικό έργο της εκεί περιοχής από το 1973 και η πρώτη φορά του Λίθγκοου εκεί από το 1975, όταν είχε παίξει τον Λαέρτη.
Το φθινόπωρο του 2014, ο Λίθγκοου επέστρεψε στο Μπροντγουέι ως Τομπάιας, σε μία αναβίωση του έργου A Delicate Balance του Έντουαρντ Άλμπι. Πρωταγωνίστησε με τους Γκλεν Κλόουζ, Μάρθα Πλίμπτον, Λίντσεϊ Ντάνκαν, Μπομπ Μπάλαμπαν και Κλερ Χίγκινς. Η Παμ ΜακΚίνον σκηνοθέτησε την περιορισμένης διάρκειας παραγωγή των 18 εβδομάδων στο Θέατρο Γκόλντεν.
Εμφανίστηκε στο σόλο έργο John Lithgow: Stories by Heart, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Μπροντγουέι στις 11 Ιανουαρίου του 2018, στο Θέατρο Αμέρικαν Έρλαϊνς, σε σενάριο του Λίθγκοου. Ο Λίθγκοου έχει εκτελέσει το έργο αυτό σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ, ξεκινώντας από το Θέατρο Λίνκολν Σέντερ το 2008, με μία επανεμφάνιση στο Λίνκολν Σέντερ να είναι προγραμματισμένη για τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 2019.
Κινηματογράφος
Το 1979, ο Λίθγκοου απεικόνισε τον Λούκας Σάρτζεντ στην ημιαυτοβιογραφική ταινία του Μπομπ Φόσι Η παράσταση αρχίζει. Ο χαρακτήρας ήταν ελαφρώς βασισμένος στον πραγματικό σκηνοθέτη/χορογράφο Μάικλ Μπένετ, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του στα έργα Dreamgirls και A Chorus Line.
Το 1983 και το 1984, ο Λίθγκοου ήταν υποψήφιος για το βραβείο Ακαδημίας στην κατηγορία «Καλύτερος Υποστηρικτικός Ηθοποιός» για τις εμφανίσεις του ως Ρομπέρτα Μαλντούν στο έργο Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου και ως Σαμ Μπερνς στο έργο Σχέσεις στοργής. Και οι δύο ταινίες ήταν διασκευές δημοφιλών νουβελών για οθόνη. Ο Λίθγκοου δημιούργησε τον χαρακτήρα του Δρ. Εμίλιο Λιζάρδο/Λόρδος Τζον Γουόρφιν, έναν Ιταλό φυσικό που έχει καταληφθεί από έναν κακό εξωγήινο, τον οποίο έπαιξε στην καλτ ταινία του 1984 Οι περιπέτειες του Μπακαρού Μπανζάι στην 8η διάσταση. Το 1984, ο Λίθγκοου έπαιξε, επίσης, έναν πάστορα που καταδικάζει τον χορό στην ταινία Footloose. Το 1985, έπαιξε τον κακό κατασκευαστή παιχνιδιών στο έργο Santa Claus: The Movie.
Αργότερα, έπαιξε τον ρόλο του Αμερικανού διαστημικού μηχανικού Ουόλτερ Κέρναου στην ταινία 2010: Το έτος της παγκόσμιας συμφιλίωσης, σίκουελ της κλασικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας 2001: Η οδύσσεια του διαστήματος.
Το 1983, ο Λίθγκοου εμφανίστηκε σε ένα ριμέικ του κλασικού επεισοδίου της σειράς Η ζώνη του λυκόφωτος με τίτλο Nightmare at 20,000 Feet στην ταινία Επόμενος σταθμός: η ζώνη του λυκόφωτος ως ο παρανοϊκός επιβάτης που έγινε διάσημος στο τηλεοπτικό σόου, ρόλος που είχε ανατεθεί στον Ουίλιαμ Σάτνερ. Σε μία συνέντευξη με τον Μπιλ Μόιερς, ο Λίθγκοου αποκάλυψε ότι αυτός ο ρόλος ήταν ο αγαπημένος του στην κινηματογραφική σταδιοδρομία του. Το 1991, πρωταγωνίστησε στην ταινία Ricochet, μαζί με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον, ως Κόμης Τάλμποτ Μπλέικ, εγκληματίας που διψά για εκδίκηση κατά του αστυνομικού που τον έστειλε στη φυλακή. Επίσης, το 1991, έπαιξε τον ιεραπόστολο Λέσλι Χούμπεν στην ταινία διασκευής –της νουβέλας του Πίτερ Ματθίσεν– At Play in the Fields of the Lord. Το 1992, πρωταγωνίστησε ως άνδρας με διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας στην ταινία του Μπράιαν Ντε Πάλμα Τα δύο πρόσωπα του Κάιν και ως αφηγητής στην ταινία κινουμένων σχεδίων Video Classics: Yertle the Turtle and Other Stories – διασκευή της συλλογής εικονογραφημένων βιβλίων Yertle the Turtle and Other Stories του Ντόκτορ Σίους. To 1993, πρωταγωνίστησε ως αχρείος Έρικ Κουέιλεν στην ταινία του Σιλβέστερ Σταλόνε Βαρομετρικό χαμηλό.
Το 1986, ο Λίθγκοου πρωταγωνίστησε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας The Manhattan Project. Ως επικεφαλής επιστήμονας, υπεύθυνος για την πυρηνική έρευνα που περιλαμβάνει πλουτώνιο, παίρνει ένα μάθημα από τον έφηβο γιο της νέας του κοπέλας σχετικό με τον ηθικό κίνδυνο πραγματοποίησης καθαρής έρευνας, η οποία σίγουρα θα οδηγήσει στον θάνατο και την καταστροφή.
Το 1987, ο Λίθγκοου πρωταγωνίστησε στην οικογενειακή κωμωδία –με θέμα έναν μεγαλοπόδαρο– Χάρι ο απίθανος. Το 2002, αφηγήθηκε το σίκουελ επεισόδιο Life's Greatest Miracle, ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με την εμβρυική ανάπτυξη, ενώ το 2004, απεικόνισε τον ηθικό, άκαμπτο πατέρα του Άλφρεντ Κίνσεϊ στη βιογραφική ταινία –του ίδιου έτους– Kinsey – Ας μιλήσουμε για το σεξ. Το 2006, ο Λίθγκοου είχε έναν μικρό ρόλο στη νικητήρια με βραβείο Ακαδημίας ταινία Dreamgirls, ως Τζέρι Χάρις, ένας παραγωγός ταινιών που προσφέρει στην Ντίνα Τζόουνς (Μπιγιονσέ Νόουλς) έναν κινηματογραφικό ρόλο. Συμμετείχε σε έναν κεντρικό ρόλο στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Ο πλανήτης των πιθήκων: η εξέγερση.
Ως ηθοποιός φωνής, ο Λίθγκοου έδωσε τη φωνή του για τον χαρακτήρα του κακού Λόρδου Φάρκουαντ στην ταινία δικαιοχρηστικής εταιρείας Σρεκ.
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση, ο Λίθγκοου είναι πιθανώς ευρύτερα γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως Ντικ Σόλομον στο σίτκομ του τηλεοπτικού δικτύου NBC με τίτλο 3rd Rock from the Sun (1996–2001). Ήταν υποψήφιος για βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για την κατηγορία «Εξαιρετικός Πρωταγωνιστής σε Κωμική Σειρά», για καθέναν από τους έξι κύκλους του προγράμματος, και νίκησε τρεις φορές· το 1996, το 1997 και το 1999. Ο γιος του, Ίαν, εμφανιζόταν τακτικά δίπλα του ως Λίον, ένας από τους μαθητές φυσικής του.
Το 1986, ο Λίθγκοου έλαβε βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για την κατηγορία «Εξαιρετικός Γκεστ Ηθοποιός σε Δραματική Σειρά» για την εμφάνισή του στο επεισόδιο The Doll της σειράς ανθολογίας Amazing Stories.
Επιπροσθέτως, ο Λίθγκοου υπήρξε υποψήφιος για βραβείο Έμμυ Ζώνης για την κατηγορία «Εξαιρετικός Υποστηρικτικός Ηθοποιός σε Σειρά Περιορισμένης Διάρκειας ή Σπέσιαλ» για το έργο The Day After (1983) και για δύο βραβεία Έμμυ για την κατηγορία «Εξαιρετικός Πρωταγωνιστής σε Μίνι ή Σπέσιαλ Σειρά» για τα έργα Resting Place (1986) και My Brother's Keeper (1995). Ο Λίθγκοου προσεγγίστηκε για τον ρόλο του Δρ. Φρέιζερ Κρέιν στο σίτκομ Cheers, αλλά τον απέρριψε. Ο Λίθγκοου πρωταγωνίστησε με τον Τζέφρι Τάμπορ στο σίτκομ του NBC Twenty Good Years.
Από το 2006, έχει πρωταγωνιστήσει στις διαφημίσεις της εταιρείας παραγωγής Campbell Soup Company διαφημίζοντας την υψηλής ποιότητας μάρκα σούπας Campbell's Select.
Στις 5 Μαρτίου του 2009, ο Λίθγκοου έκανε μία κάμεο εμφάνιση στο σατιρικό σίτκομ του NBC 30 Rock, στο επεισόδιο Goodbye, My Friend, με αρκετές αναφορές για τον ρόλο του στο έργο Χάρι ο απίθανος.
Τον Σεπτέμβριο του 2009, ο Λίθγκοου συμμετείχε στο καστ της τηλεοπτικής σειράς Ντέξτερ ως Άρθουρ Μίτσελ, ένας κατά συρροήν δολοφόνος και τιμωρός του Ντέξτερ Μόργκαν. Κέρδισε ένα βραβείο Χρυσών Σφαιρών για αυτό τον ρόλο και ένα βραβείο Έμμυ για την κατηγορία «Εξαιρετικός Γκεστ Ηθοποιός σε Δραματική Σειρά».
Εμφανίστηκε ως γκεστ ηθοποιός στη σίτκομ σειρά How I Met Your Mother, στον ρόλο του πατέρα του Μπάρνι Στίνσον, Τζέρι. Ο Λίθγκοου έδωσε τη φωνή του για τον χαρακτήρα The White Rabbit της μίνι σειράς του τηλεοπτικού δικτύου ABC Once Upon a Time in Wonderland.
Ο Λίθγκοου απεικόνισε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ στη δραματική σειρά του Netflix Το Στέμμα (2016), ρόλος για τον οποίο κέρδισε ένα βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και ένα βραβείο Έμμυ. Πρωταγωνίστησε, επίσης, ως καθηγητής ποίησης, ο οποίος εμπλέκεται στον φόνο της συζύγου του, στον πρώτο κύκλο (άνοιξη του 2017) της mockumentary σειράς του NBC Trial & Error.
Ψυχαγωγία παιδιών
Ο Λίθγκοου έχει κάνει εκτενές έργο για παιδιά, συμπεριλαμβανομένου αρκετών βιβλίων και άλμπουμ. Μερικοί από τους τίτλους των βιβλίων του είναι οι εξής: Marsupial Sue, Marsupial Sue Presents “The Runaway Pancake”, Lithgow Party Paloozas!: 52 Unexpected Ways to Make a Birthday, Holiday, or Any Day a Celebration for Kids, Carnival of the Animals, A Lithgow Palooza: 101 Ways to Entertain and Inspire Your Kids, I'm a Manatee, Micawber, The Remarkable Farkle McBride, Mahalia Mouse Goes to College και I Got Two Dogs. Εμφανίστηκε, επίσης, ως φιλοξενούμενος στο καναδικό παιδικό πρόγραμμα Ants In Your Pants.
Ο Λίθγκοου ξεκίνησε σταδιοδρομία ως καλλιτέχνης ηχογράφησης με το άλμπουμ παιδικής μουσικής –του 1999– Singin' in the Bathtub. Τον Ιούνιο του 2002, ο Λίθγκοου κυκλοφόρησε το δεύτερο παιδικό άλμπουμ Farkle and Friends. Ήταν το μουσικό εγχειρίδιο του βιβλίου του με τίτλο The Remarkable Farkle McBride, το οποίο λέει την ιστορία μιας νεαρής μουσικής ιδιοφυΐας. Το Farkle and Friends χαρακτηρίζει τα μουσικά ταλέντα του Λίθγκοου και της Μπίμπι Νιούγουιρθ, υποστηριζόμενο από το μουσικό συγκρότημα The Bill Elliott Swing Orchestra. Τον Αύγουστο του 2006, ο Λίθγκοου κυκλοφόρησε το The Sunny Side of the Street, το τρίτο παιδικό άλμπουμ και το πρώτο σε συνεργασία με την εταιρεία Razor & Tie. Αυτό το άλμπουμ περιγράφει εκδοχές κλασικών τραγουδιών από τον κανόνα The Great American Songbook, συμπεριλαμβανομένου των τραγουδιών «Getting to Know You» και «Ya Gotta Have Pep». Σε παραγωγή του ΤζέιΣι Χόπκινς, το άλμπουμ περιγράφει γκεστ εμφανίσεις από τους Μαντλέν Περού, Γουέιν Νάιτ, Σερί Ρενέ Σκοτ και Μοντ Μάγκαρτ. Ο Λίθγκοου, επιπλέον, κάνει περιστασιακές εμφανίσεις στο θέατρο και την τηλεόραση τραγουδώντας παιδικά τραγούδια και συνοδευόμενος από κιθάρα.
Podcast
Την 1η Οκτωβρίου του 2010, ο Λίθγκοου εμφανίστηκε στο podcast του Νταγκ Μπένσον Doug Loves Movies μαζί με τους συναδέλφους Πολ Φ. Τόμπκινς και Τζίμι Πάρντο. Επιπλέον, έχει εμφανιστεί στο σόου του Κρις Χάρντγουικ The Nerdist Podcast.
Άλλες εμφανίσεις
Μεταξύ του 1978 και του 1980, ο Λίθγκοου εμφανίστηκε σε 10 επεισόδια της ραδιοφωνικής δραματικής σειράς αναβίωσης CBS Radio Mystery Theater.
Ο Λίθγκοου έδωσε τη φωνή του για τον χαρακτήρα Γιόντα στις αναπροσαρμογές του Εθνικού Δημοσίου Ραδιοφώνου των έργων Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται και Η Επιστροφή των Τζεντάι. Παρέδωσε αφήγηση για την IMAX ταινία Special Effects: Anything Can Happen. Φιλοξενεί το Paloozaville, ένα παιδικό πρόγραμμα τύπου VoD στο τηλεοπτικό κανάλι Mag Rack βασισμένο στα πιο ευπώλητα παιδικά βιβλία του. Εμφανίστηκε στις πιο πρόσφατες διαφημίσεις SelectSoup της εταιρείας Campbell, απεικονίζοντας έναν σερβιτόρο εστιατορίου που σερβίρει στους «πελάτες» τη σπεσιαλιτέ τους. Πραγματοποιεί συχνά προσφωνήσεις απονομής διπλωμάτων στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Ο Λίθγκοου, επίσης, εμφανίζεται στο Books By You, ένα παιχνίδι υπολογιστή για παιδιά, και τα κατευθύνει μέσω βημάτων για να τελειώσουν ένα προσχεδιασμένο βιβλίο.
Το 2005, ο Λίθγκοου έγινε ο πρώτος ηθοποιός που έδωσε ομιλία απονομής διπλωμάτων στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και έλαβε το επίτιμο βραβείο Doctor of Arts για το alma mater του. Εμφανίστηκε στο καλλιτεχνικό κέντρο Heinz Hall του Πίτσμπεργκ της Πενσιλβάνια στις 4 έως τις 6 Δεκεμβρίου του 2009, σε εμφανίσεις του έργου του Μότσαρτ Ρέκβιεμ μαζί με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Πίτσμπεργκ. Αφηγήθηκε μερικά γράμματα που γράφηκαν από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, μερικά ποιήματα, και κομμάτια από την Αποκάλυψη του Ιωάννη σε συγκεκριμένα τμήματα της παράστασης.
Το 2011, πραγματοποίησε μία δραματική ανάγνωση ενός δελτίου τύπου του Νιουτ Γκίνγκριτς στο τοκ σόου The Colbert Report και έκανε μία κλήση στο ετήσιο «Τηλέφωνο Επανόρθωσης» του Κόλμπερτ «κατά λάθος». Έδωσε, επίσης, τη φωνή του για μία διαφήμιση της τηλεόρασης της Νότιας Καρολίνας για τη χιουμοριστική επίθεση της Colbert Super PAC εναντίον του ρεπουμπλικανού προεδρικού υποψηφίου Μιτ Ρόμνεϊ.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Λίθγκοου εμφανίστηκε στη μιας μόνο βραδιάς παραγωγή του θεατρικού έργου του Ντάστιν Λανς Μπλακ 8 –μία σκηνοθετημένη επανεκτέλεση της ομοσπονδιακής εκδίκασης που ανατρέπει την «Πρόταση Απαγόρευσης 8» της Καλιφόρνιας σχετικά με τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου– ως δικηγόρος Θίοντορ Όλσον, για να συγκεντρώσει χρήματα για το Αμερικανικό Ίδρυμα για Ίσα Δικαιώματα.
Στις 18 Οκτωβρίου του 2017, ο Λίθγκοου συνέγραψε μαζί με άλλους το καθημερινό σταυρόλεξο της εφημερίδας The New York Times.
Το 2018, ο Λίθγκοου ήταν ένας από τους ηθοποιούς που έδωσε τη φωνή του για το ακουστικό βιβλίο A Day in the Life of Marlon Bundo.
Προσωπική ζωή
Ο Λίθγκοου νυμφεύτηκε τη δασκάλα Τζιν Τέιντον το 1966. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο, τον ηθοποιό και κλινικό ψυχολόγο Ίαν (γεννημένος το 1972). Ο Λίθγκοου και η σύζυγός του χώρισαν, αφού αυτός είχε μία παράνομη σχέση με την ηθοποιό Λιβ Ούλμαν, με τον γάμο να καταλήγει σε διαζύγιο το 1980. Ο Λίθγκοου νυμφεύτηκε την καθηγήτρια ιστορίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας Μέρι Γιέιγκερ το 1981, και μαζί έχουν έναν γιο, τον Νέιθαν, και μία κόρη, τη Φίμπι.
Υποψηφιότητες και βραβεία
Το 2017, ο Λίθγκοου έλαβε μετάλλιο από το Χάρβαρντ για τη διάκριση και την προσφορά του στις τέχνες.