cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρεσίβιο
Το Τρεσίβιο (ιταλικά: Tresivio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κουλόμ
Το Κουλόμ (γαλλικά: Coulommes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουλομουά (γαλλικά: Coulommois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Βαλ Μάζινο (Ιταλία)
Το Βαλ Μάζινο (ιταλικά: Val Masino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κουλομιέ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Κουλομιέ (γαλλικά: Coulommiers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κολυμεριέν (γαλλικά: Columériens).
Κοινωνία των πολιτών
Εκπρόσωπος της κοινωνίας των πολιτών στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή. Το άρθρο 15 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών είναι αναγνωρισμένος και αναγκαίος για την ορθή διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω του ανοικτού διαλόγου με οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών στις οποίες περιλαμβάνονται: κοινωνικοί εταίροι, μη κυβερνητικές οργανώσεις και οργανώσεις βάσης, όπως είναι η νεολαία και ομάδες οικογενειών.
Πολιτισμός Νάσκα
μικρογραφία|268x268εσ|Μία απο τις γραμμές των Νάζκα Ο πολιτισμός Νάζκα ήταν αρχαίος πολιτισμός που αναπτύχθηκε από το 100 π.Χ. έως το 800 μ.Χ. στις περιοχές της επαρχίας Νάζκα της περιοχής Ίκα στη νότια ακτή του Περού. Είναι γνωστός για την περίτεχνη υφαντουργία, κεραμική, καθώς και για τα διάσημα μεγάλων διαστάσεων γεώγλυφα τα οποία είναι ευρύτερα γνωστά ως γραμμές Νάζκα. Είχαν επίσης κατασκευάσει ένα εντυπωσιακό σύστημα υπογείων δεξαμενών νερού για τις ανάγκες της υδροδότησης τους το οποίο εξακολουθεί να λειτουργεί έως τη σύγχρονη εποχή. Η σύγχρονη πόλη Νάζκα της ομώνυμης επαρχίας στο Περού έχει ονομαστεί από τον λαό αυτό.
Επισκόπηση
Η εξέλιξη του πολιτισμού των Νάζκα διακρίνεται σε 4 κύρια στάδια, την Πρωτονάζκα (συμβατικά 100 π.Χ. – 1 μ.Χ.), την Πρώιμη περίοδο Νάζκα (1–450), Μέση Νάζκα (450–550) και την ύστερη Νάζκα (550–750).
Ξεκινώντας από τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο πολιτισμός είχε αρχίσει να παρακμάζει, και έως τα μέσα του 8ου αιώνα είχε εξαφανιστεί τελείως. Η εξαφάνιση του πιθανώς οφείλεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες, όταν το φαινόμενο Ελ Νίνιο στην περιοχή προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφικές πλημμύρες. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία των ερευνών, ενδεχομένως οι ίδιοι οι Νάζκα επιτείναν το φαινόμενο αυτό καθώς είχαν κόψει τα δέντρα στις δασικές εκτάσεις της περιοχής για τη δημιουργία αγρών καλαμποκιού και βαμβακιού, κάτι που έκανε τη γη τους ευάλωτη στη διάβρωση από τον ποταμό και τον άνεμο ως συνέπειες του Ελ Νίνιο.
Για τη σίτιση τους στηρίζονταν σε μεγάλο βαθμό στην αγροτική παραγωγή. Σύμφωνα με τις παραστάσεις των διαφόρων αγγείων που διασώζονται, το διαιτολόγιο τους περιελάμβανε καλαμπόκι, κολοκύθες, γλυκοπατάτες, κασάβα, φασόλια, καθώς και κάποια ψάρια. Είχαν επίσης και κάποιες φυτείες οι οποίες παρήγαγαν μη εδώδιμους καρπούς, όπως κόκα τα φύλλα της οποίας μασούσαν, κάκτους οι οποίοι παρήγαγαν παραισθησιογόνες ουσίες οι οποίες χρησιμοποιούνταν από τους σαμάνους, και νεροκολοκύθες τις οποίες διακοσμούσαν με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή τους. Στην κτηνοτροφία, βασίζονταν στα διάφορα αγελαία ζώα της περιοχής τους από τα οποία έπαιρναν το μαλλί, ενώ παράλληλα φαίνεται πως έκαναν θυσίες λάμα και ινδικών χοιριδίων.
Οι γραμμές Νάζκα είναι μια σειρά γεωγλύφων στην έρημο στα οποία απεικονίζονται παραστάσεις ζώων, και τα μεγαλύτερα από αυτά έχουν διαστάσεις περίπου όσο ένα σημερινό γήπεδο ποδοσφαίρου. Ο σκοπός της δημιουργίας τους είναι άγνωστος, και υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις από τους μελετητές, όπως το ότι δημιουργήθηκαν ως αναθήματα προς τους θεούς, ή αποτελούν αστρονομικά σχέδια, ή πως αντιστοιχούσαν σε τελετουργίες τους, αλλά δεν υπάρχει επάρκεια στοιχείων ώστε να μπορεί να υποστηριχτεί αδιαμφισβήτητα κάποια εκτίμηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία του Περού
Σαλιγκάρια (φαγητό)
μικρογραφία|Γαλικό πιάτο εσκαργκό. Πολλά σαλιγκάρια ξηράς ενίοτε χρησιμοποιούνται ως φαγητό. Συχνά καταναλώνονται ως ορεκτικά από τον γαλλικό λαό, καθώς και από τη Γερμανία, το Βέλγιο, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, τη Σαρδηνία και την Ισπανία. Είναι επίσης χαρακτηριστικό της κουζίνας της Κύπρου, της Κρήτης (Οι γνωστοί σε όλους "μπουρμπουριστοί χοχλιοί", όπως αποκαλούνται στην Κρητική διάλεκτο) και άλλων περιοχών της ηπειρωτικής Ελλάδας, καθώς και των χωρών της Βόρειας Αφρικής, της Τυνησίας, της Αλγερίας και του Μαρόκου. Η λέξη "escargot" (Η οποία προφέρεται "Εσκαργκό") εφαρμόζεται επίσης μερικές φορές σε ζωντανά παραδείγματα εκείνων των ειδών που τρώγονται συνήθως με αυτόν τον τρόπο. Παρόλο που στα Αγγλικά αναφέρονται ευρέως ως "Escargot" (Όπως και στα Γαλλικά), στη βρετανική αγγλική γλώσσα, αναφέρονται συνήθως απλώς ως σαλιγκάρια. Πολλά είδη σαλιγκαριών εκτρέφονται για την σάρκα τους.
Βαλντιντέντρο
Το Βαλντιντέντρο (ιταλικά: Valdidentro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Σαλιγκάρια (φαγητό)
Ετυμολογία
Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση στα αγγλικά της γαλλικής λέξης escargot σημαίνει «βρώσιμο σαλιγκάρι» και χρονολογείται από το 1892. Η γαλλική λέξη (1549) προέρχεται από την escaragol (Provençal) και την escargol (παλαιά γαλλική), η οποία με την σειρά της προέρχεται από τις λατινικές λέξεις coculium και conchylium, από το αρχαίο ελληνικό κονχνύλιο (κογχύλιον), που σημαίνει "βρώσιμα οστρακοειδή, στρείδια". Η λέξη φαίνεται να έχει επηρεαστεί από λέξεις που σχετίζονται με το σκαθάρι.
Βαλντιντέντρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Σαλιγκάρια (φαγητό)
Είδη βρώσιμων ειδών
Δεν είναι βρώσιμα όλα τα είδη σαλιγκαριών της ξηράς, και πολλά είναι πολύ μικρά για να μαγειρευτούν. Ακόμη και ανάμεσα στα βρώσιμα είδη, η ευκολία προετοιμασίας ποικίλλει από είδος σε είδος.
Στη Γαλλία, το είδος Helix pomatia τρώγεται συχνότερα. Τα Cornu aspersa (Το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως στην Κρητική κουζίνα) και Helix lucorum επίσης τρώγονται. Αρκετά επιπλέον είδη, όπως η Elona quimperiana, είναι δημοφιλή στην Ευρώπη.
Τα "μηλοσαλίγκαρα" (Pila polita) καταναλώνονται επίσης στην Ασία και μπορούν να βρεθούν στις ασιατικές αγορές στη Βόρεια Αμερική. Μια διατροφική ανάλυση τους δείχνει ότι είναι μια καλή πηγή πρωτεϊνών.
Ιστορικό
Καβούκια σαλιγκαριών έχουν βρεθεί στις αρχαιολογικές ανασκαφές, δείχνοντας ότι τα σαλιγκάρια καταναλώνονται από τους προϊστορικούς χρόνους. Ένας αριθμός αρχαιολογικών χώρων γύρω από τη Μεσόγειο έχουν ανασκαφεί δίνοντας φυσικές ενδείξεις μαγειρικής χρήσης αρκετών ειδών σαλιγκαριών.
Ειδικά οι Ρωμαίοι είναι γνωστό ότι θεωρούν ότι τα σαλιγκάρια είναι ένα ελίτ τρόφιμο, όπως σημειώνεται στα γραπτά του Πλίνιου. Το βρώσιμο είδος Otala lactea έχει ανακτηθεί από τη ρωμαϊκή πόλη Volubilis στο σημερινό Μαρόκο. Πιο πρόσφατα, τα σαλιγκάρια ξηράς της Αφρικής είναι γνωστό ότι είναι βρώσιμα.
Ετοιμασία
Στην κρητική κουζίνα τα σαλιγκάρια πρώτα βράζονται σε λευκό κρασί με φύλλα δάφνης, σέλινο και κρεμμύδι και στη συνέχεια επικαλύπτονται με αλεύρι και τηγανίζονται με δεντρολίβανο και ξύδι.
Στη μαλτέζικη κουζίνα, τα σαλιγκάρια (Τα οποία στα μαλτέζικα αποκαλούνται "bebbux") της ποικιλίας petit gris ζυμώνται με κόκκινο κρασί ή αλεύρι με μέντα, βασιλικό και μαντζουράνα. Τα σαλιγκάρια μαγειρεύονται και σερβίρονται στα κελύφη τους.
Στη μαροκινή κουζίνα, τα σαλιγκάρια, που ονομάζονται "Ghlal", συχνά πωλούνται από πλανόδιους. Μαγειρεύονται σε ένα βάζο γεμάτο ζεστό νερό, ειδικά μπαχαρικά και βότανα. Μετά το μαγείρεμα, τα μαροκινά σαλιγκάρια σερβίρονται σε μικρά μπολ με το ζωμό τους και καταναλώνονται ζεστά. Πιστεύεται ότι είναι επωφελή για την υγεία, ιδίως ενάντια στο κρυολόγημα ή τους ρευματισμούς. μικρογραφία|Μαγειρεμένο σαλιγκάρι δίπλα σε ένα κέρμα των 2 λεπτών για σύγκριση μεγέθους.
Διατροφική αξία
Όπως και τα περισσότερα μαλάκια, τα σαλιγκάρια είναι υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες και χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά. Τα σαλιγκάρια εκτιμάται ότι περιέχουν 15% πρωτεΐνη, 2,4% λίπος και περίπου 80% νερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Κρητική κουζίνα
Βιορίκα Βισκοπολεάνου
Η Βιορίκα Βισκοπολεάνου (Viorica Viscopoleanu, γεννήθηκε 8 Αυγούστου 1939) είναι Ρουμάνα πρώην αθλήτρια στο άλμα εις μήκος, χρυσή Ολυμπιονίκης του αγωνίσματος στην Ολυμπιάδα του 1968.
Κλεάνθης Δαμιανός
Ο Κλεάνθης Δαμιανός (1923-?), του Ζαχαρία, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Δράμας από το 1963 έως το 1967.
Βιογραφία
Ποντιακής καταγωγής, ακολούθησε καριέρα στρατιωτικού. Αποστρατεύτηκε μετά τη δεκαετία του '70.
Εξελέγη βουλευτής Δράμας με το κόμμα της ΕΡΕ το 1963 και επανεξελέγη το 1964. .
Από το 1972 έως το 1973 ήταν υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας για θέματα απασχολήσεως στην δικτατορική κυβέρνηση του Παπαδόπουλου.
Παντρεύτηκε την Καλλιόπη Νικολαρεΐζη και ο γιος του, Θεόδωρος Δαμιανός, ήταν βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Βιορίκα Βισκοπολεάνου
Στις 14 Οκτωβρίου 1968, στην Πόλη του Μεξικού, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ με άλμα 6.82 μ. Με το πατρικό της όνομα, Μπέλμεγκα, συμμετείχε σε άλλες δύο διοργανώσεις. Ήταν 5η το 1964 (6.35 μ.) και 7η το 1972 (6,48 μ.). Πήρε μέρος και σε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1969 ήταν 2η (6.45 μ.), 5η το 1966 (6.33 μ.) και 6η το 1971 (6.39 μ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Ρουμάνοι Ολυμπιονίκες Βισκοπολεάνου Βιορίκα Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Ομέρ Νισάνι
Ο Ομέρ Νισάνι (Omer Nishani, 5 Φεβρουαρίου 1887 – 26 Μαΐου 1954) ήταν Αλβανός ιατρός και πολιτικός που συμμετείχε αρχικά στον αγώνα κατά του Αχμέτ Ζόγου (γνωστού μετά το 1928 ως βασιλιάς Ζογ) στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 και στη συνέχεια στον αγώνα κατά της φασιστικής κατοχής της Αλβανίας κατά την περίοδο 1942–44. Το 1946 έγινε Πρόεδρος της Λαϊκής Συνέλευσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας (και συνεπώς αρχηγός του κράτους) υπηρετώντας στη θέση αυτή μέχρι το 1953.
Βιογραφία
Ο Ομέρ γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο του Βιλαετίου των Ιωαννίνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο αδελφός του Μπέσο ήταν δάσκαλος στου οποίου τους μαθητές περιλαμβανόταν ο νεαρός τότε Ενβέρ Χότζα (με καταγωγή επίσης από το Αργυρόκαστρο). Ο Νισάνι σπούδασε ιατρική στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε το πτυχίο του αλλά δεν άσκησε το επάγγελμα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 συμμετείχε στην πολιτική, υποστηρίζοντας τον Φαν Σ. Νόλι, του οποίου οι δυνάμεις το 1924 ανέτρεψαν τη συντηρητική τάξη που υποστήριξε ο Αχμέτ Ζόγου και καθιέρωσαν μια δημοκρατική κυβέρνηση, ενώ ο Νισάνι συμμετείχε σε δίκη που διεξήχθη ερήμην εναντίον του Ζόγου. Μετά από την πτώση της κυβέρνησης τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο Νισάνι διέφυγε στο εξωτερικό και υπήρξε συνιδρυτής της αντι-Ζόγου με υποστήριξη της Κομμουνιστικής Διεθνούς KONARE (Εθνική Επαναστατική Επιτροπή) το 1925, συμβάλλοντας στην έκδοση της εφημερίδας Liria Kombëtare (Εθνική Ελευθερία) μαζί με τον Αλβανό κομμουνιστή Χαλίμ Τζέλο από το 1925 έως το 1932 στη Γενεύη.
Μετά την ιταλική εισβολή στην Αλβανία το 1939, ο Νισάνι επέστρεψε στη χώρα και αρχικά προσχώρησε στο Συμβούλιο του Κράτους της συνεργατικής κυβέρνησης, το οποίο περιλάμβανε διάφορες προσωπικότητες εναντίον του βασιλιά Ζογ. Ο Νισάνι, ο οποίος γνώριζε τον πατέρα του Ενβέρ Χότζα, Χαλίλ, υποδέχθηκε τον Χότζα (ο οποίος ήταν τότε επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αλβανίας και ηγέτης της αντίστασης) και παρατήρησε ότι «Εμείς οι παλιoϊδεάτες είχαμε την ευκαιρία μας, να μακροημερεύσουμε με τη νεολαία, επειδή είσαι η ελπίδα της χώρας. Δεν έκανα αρκετά, αλλά πολέμησα τον Ζογ όσο μπορούσα. Και είχα καλούς συντρόφους στην εφημερίδα που με βοήθησαν προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν τα παράτησα, αλλά τι έπρεπε να κάνω, να πεθάνω στην εξορία; Ήλπιζα να δω τη χώρα και τον λαό μου. Επέστρεψα, αλλά αυτοί οι φασίστες και οι κατακτητές και όλοι οι απατεώνες που τους υπηρετούν σαν σκυλιά, τους μισώ σαν το θάνατο. Αλλά θα πεις, τότε γιατί μπήκες στο «Συμβούλιο του Κράτους»; Έπρεπε, επειδή δεν έχω τίποτα προς το ζην και έχω μια γυναίκα να συντηρήσω. Για αυτό και με υποβαθμίζω.» Απογοητεύτηκε γρήγορα με την κατοχή μετά τον Ζογ και θεωρούσε την ανάμιξη στην κατοχική κυβέρνηση ως λάθος. Στην ίδια συζήτηση ανέφερε ότι «όλοι γνωρίζουν ότι ο φασισμός απομακρύνει τους αρχηγούς των κομμουνιστών. Δεν είμαι κομμουνιστής, αλλά έζησα και δούλεψα μαζί τους, τους έχω σεβαστεί και με σεβάσηκαν. Θα σας πω ένα πράγμα: γιατί ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με λουλούδια, αλλά συνεχίστε, πολεμήστε, γιατί μόνο με την πάλη σας θα σώσετε την Αλβανία».
Αφού έπεισε τον Νισάνι να εμπλακεί σε αυτό που οι κομμουνιστές χαρακτήρισαν ως αντιφασιστικό πόλεμο εθνικής απελευθέρωσης, ο Χότζα σημείωσε ότι «ο Ομέρ Νισάνι κράτησε τον λόγο του και εργάστηκε στα Τίρανα ως ένθερμος ακτιβιστής του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος. Και όταν οι στιγμές το απαίτησαν, οι σύντροφοι και εγώ συζητήσαμε και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν πολύτιμος στο έργο του Γενικού Συμβουλίου ως ώριμος, πατριωτικός και καλλιεργημένος άνθρωπος για το έργο της προπαγάνδας, της οργάνωσης του κράτους κ.α.. Του στείλαμε τον λόγο μας και ο γιατρός εγκατέλειψε τα Τίρανα για τα βουνά όπου έμεινε μέχρι να απελευθερωθεί η χώρα». Ο Νισάνι έγινε μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος κατά τη σύστασή του το Σεπτέμβριο του 1942. Τον Σεπτέμβριο του 1943 ο Νισάνι έγινε Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής του Γενικού Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης και στο Συνέδριο της Πρεμετής τον Μάιο του 1944 έγινε πρόεδρος του Αντιφασιστικού Εθνικού Συμβουλίου Απελευθέρωσης και υπεύθυνος εξωτερικών υποθέσεων. Στις 12 Ιανουαρίου 1946 ο Νισάνι έγινε Πρόεδρος της Συντακτικής Συνέλευσης, η οποία στις 14 Μαρτίου μετονομάστηκε σε Λαϊκή Συνέλευση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας.
Ο Νισάνι, ο οποίος δεν ήταν μέλος του κυβερνώντος Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, υπήρξε ο πρώτος Επικεφαλής του Προεδρείου της Λαϊκής Συνέλευσης έως ότου δήλωσε την παραίτησή του στις 24 Ιουλίου 1953 για λόγους υγείας. Τον διαδέχθηκε ο Αλβανός κομμουνιστής Χάτζι Λέσι την 1η Αυγούστου.
Σύμφωνα με φάκελο του Υπουργείου Εσωτερικών της Αλβανίας, μετά από αυτοψία στο σώμα του Νισάνι διαπιστώθηκε ότι διέπραξε αυτοκτονία, κάτι που θεωρούνταν ταμπού εκείνη την εποχή.
Το 1988, μια συλλογή από άρθρα και ομιλίες του κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής περιόδου δημοσιεύθηκε με τον τίτλο Për Shqipërinë e popullit.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πρόσωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλβανίας
Βαλντισόττο
Το Βαλντισόττο (ιταλικά: Valdisotto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κουρσέλ-αν-Μπασέ
Το Κουρσέλ-αν-Μπασέ (γαλλικά: Courcelles-en-Bassée) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρσελουά (γαλλικά: Courcellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κωνσταντίνος Κουφός
Ο Κωνσταντίνος Κουφός (Άγιοι Σαράντα, 8 Οκτωβρίου 1986) είναι Έλληνας τραγουδιστής. Οι γονείς του κατάγονται από τη Δρόπολη της Βορείου Ηπείρου και μετακόμισαν μόνιμα οικογενειακώς στην Κέρκυρα όταν ήταν 3 ετών. Έχει πτυχίο Αγγλικής  από την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση Αθηνών. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους Έλληνες καλλιτέχνες όπως ο Νίκος Βέρτης, ο Σάκης Ρουβάς, η Πάολα και ο Κωνσταντίνος Αργυρός. Τον Ιούνιο του 2016 βραβεύτηκε ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος (Best New Artist) στα MAD Video Music Awards.
Η αρχή, οι PersonaS, η σόλο καριέρα
Μαζί με τον επί χρόνια φίλο του Αλέξανδρο Αυλωνίτη, δημιούργησαν το γκρουπ "PersonaS" και διασκεύαζαν κομμάτια στο YouTube ενώ άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται γνωστοί στο ευρύ κοινό.
Τον Απρίλιο του 2015 κράτησε το όνομα "PersonaS" και διασκεύασε στα ελληνικά την επιτυχία στα Βαλκάνια των Severina και Ministarke "Uno Momento", με τον τίτλο "Η πιο ωραία στην Ελλάδα". Το βίντεο κλιπ κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου 2015 και μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει 62.000.000 προβολές στο Youtube.
Το τραγούδι ξεκίνησε να γίνεται viral τον Ιούλιο του 2015 ενώ μέσα σε διάστημα 2 μηνών (Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2015) ξεπέρασε τις 10.000.000 προβολές, έχοντας παράλληλα πολλές επανεκτελέσεις, remix και παρωδίες στο YouTube. Δημοφιλείς καλλιτέχνες της ελληνικής δισκογραφίας πρόσθεσαν το τραγούδι στο πρόγραμμά τους, όπως η Πάολα.
Στις 31 Αυγούστου 2015 το τραγούδι κατέβηκε από το YouTube λόγω πνευματικών δικαιωμάτων. Αργότερα, σε τηλεοπτική του συνέντευξη στην εκπομπή The 2Night Show στον ΑΝΤ1 ο Κωνσταντίνος Κουφός παραδέχτηκε πως εκείνη την περίοδο δεν είχε πάρει την άδεια για τη διασκευή του τραγουδιού, κάτι που διευθετήθηκε λίγους μήνες μετά.
Το βίντεο κλιπ "Η πιο ωραία στην Ελλάδα" έγινε το δημοφιλέστερο βίντεο στο YouTube στην Ελλάδα για το 2015.
Οι συνεργασίες και η καλοκαιρινή περιοδεία
Στις 4 Φεβρουαρίου 2016 κυκλοφόρησε το δεύτερο τραγούδι του με τίτλο "Μετρώ Αντίστροφα (5,4,3,2,1)" σε μουσική και στίχους του ίδιου και έγινε γρήγορα δημοφιλές, έχοντας συγκεντρώσει μέχρι σήμερα 22.600.000 προβολές στο YouTube. Πρόκειται μάλιστα για την πρώτη κυκλοφορία του με το πραγματικό του όνομα, αφού όπως δήλωσε ο ίδιος το "PersonaS" δήλωνε απλά το group στο οποίο ήταν μέλος πριν ξεκινήσει τη solo καριέρα του.
Την περίοδο Μάιος - Ιουνίος 2016 εμφανίστηκε στο πλευρό του Σάκη Ρουβά στο Ακρωτήρι Club στην Αθήνα και το καλοκαίρι του 2016 πραγματοποίησε περιοδεία σε Ελλάδα, Κύπρο και Γερμανία μαζί με τον Κώστα Μηλιωτάκη.
Στις 28 Ιουνίου 2016 τιμήθηκε με το βραβείο "Best New Artist" στα MAD Video Music Awards και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή των βραβείων διασκευάζοντας το "Η πιο ωραία στην Ελλάδα" με την Κατερίνα Στικούδη.
Τον Οκτώβριο του 2016 ο Κωνσταντίνος Κουφός εμφανίστηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Κέντρο Αθηνών, αυτή τη φορά στο πλευρό του Σάκη Ρουβά και της Πάολα.
Από το Σεπτέμβριο του 2017 εμφανίζεται στο Fantasia Live μαζί με τον Κωνσταντίνο Αργυρό και τους Otherview.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Κουβραί
Το Κουβραί (γαλλικά: Coupvray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κυπρεσιέν (γαλλικά: Cupressiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πέπελη Δρόπολης
Η Πέπελη (Αλβανικά: Pepel) είναι χωριό της Αλβανίας, στην ιστορική περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Το χωριό βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Επιπλέον, έξω από το χωριό βρίσκεται η Ελληνορθόδοξη Μονή Αγίας Τριάδος Πέπελης. Κατοικείται αποκλειστικά από Έλληνες.
Βαλφούρβα
Η Βαλφούρβα (ιταλικά: Valfurva) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κουρσάν
Το Κουρσάν (γαλλικά: Courchamp) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρσαμπουά (γαλλικά: Courchampois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μοναστήρι του Ικάλτο
Το Μοναστήρι του Ικάλτο ( იყალთო) είναι ένα μοναστηριακό συγκρότημα στο ομώνυμο χωριό, που βρίσκεται περίπου 10 χλμ. δυτικά της πόλης Τελάβι στο μχάρε Καχέτι στην ανατολική Γεωργία.
Ιστορία
Το μοναστήρι του Ικάλτο ιδρύθηκε από τον Άγιο Ζήνων, έναν από τους 13 Ασσύριους Πατέρες, στα τέλη του 6ου αιώνα.
Η μοναστηριακή ακαδημία ιδρύθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα, τον καιρό της βασιλείας του Δαβίδ Δ' του Κτίστη, από τον Αρσένιο του Ικάλτο. Αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά-εκπαιδευτικά κέντρα της Γεωργίας. Στην Ακαδημία του Ικάλτο οι σπουδαστές διδάσκονταν θεολογία, ρητορική, αστρονομία, φιλοσοφία, γεωγραφία, γεωμετρία και ψαλμωδία, ή και εφαρμοσμένες τέχνες όπως κεραμική, μεταλλουργία, αμπελοκαλλιέργεια, οινοποιεία και φαρμακολογία. Λέγεται ότι ο διάσημος Γεωργιανός ποιητής του 12ου αιώνα Σότα Ρουσταβελί σπούδασε στην Ακαδημία.
Το 1616, κατά τη διάρκεια μιας εισβολής, οι Πέρσες με αρχηγό τον Σάχ Αμπάς Α' έβαλαν πυρκαγιά στην Ακαδημία του Ικάλτο και την κατέστρεψαν.
Στους επόμενους αιώνες, η μοναστική ζωή του Ικάλτο αποκαταστάθηκε αλλά οι δραστηριότητες της ακαδημίας όχι. Το 1921, μετά την ίδρυση της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας και την προσάρτηση της Γεωργίας στη Σοβιετική Ρωσία το μοναστήρι έκλεισε. Το 1965 η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος λειτούργησε ως μουσείο, αλλά πολλά χειρόγραφα, εικόνες και άλλα σημαντικά αντικείμενα, όπως η καμπάνα, χάθηκαν κατά την κομμουνιστική περίοδο. Το 1991, μετά την ανεξαρτητοποίηση της Γεωργίας το Μοναστήρι του Ικάλτο αποκαταστάθηκε.
Τα έτη 2007-2009 ορισμένα από τα κτίρια του συγκροτήματος αποκαταστάθηκαν.
Επί του παρόντος, η επιμέλεια της μονής έχει ανατεθεί στον Πατέρα Ζαχαρία υπό την επίβλεψη του επισκόπου Δαβίδ του Αλαβερντί.
Περιγραφή
Στο μοναστηριακό συγκρότημα υπάρχουν 3 εκκλησίες: η Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Χβταέμπα), η Εκκλησία των Αγίων Πάντων (Κβελατσμίντα) και η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Σαμέμπα).
Η εκκλησία των Αγίων Πάντων είναι μία απλή μη διακοσμημένη βασιλική που χρονολογείται του 7ου αιώνα. Η μικρή εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι η παλαιότερη και χρονολογείται του του 6ου αιώνα.
Το κτίριο της μοναστηριακής ακαδημίας ήταν ένα μεγάλο διώροφο πέτρινο κτίριο, διαστάσεων 43 μ. x 35 μ. Τα ερείπια του βρίσκονται πίσω από τις 3 εκκλησίες.
Στα κτίρια του συγκροτήματος περιλαμβάνονται κελάρια κρασιών, τραπεζαρία, και άλλες δομές που σχετίζονται με την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποιεία. Η παραγωγή κρασιού γινόταν με την παραδοσιακή Γεωργιανή μέθοδο των κβέβρι (μεγάλοι χειροποίητοι περιέκτες που αντικαθιστούσαν τα βαρέλια και θάβονταν στο έδαφος). Στα κελάρια (μαράνι) και διάσπαρτα ολόγυρα στο χώρο υπάρχουν πολλά κβέβρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γεωργία Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Χριστιανικά μοναστήρια
Ανεμόσπηλια
Τα Ανεμόσπηλια είναι αρχαιολογικός χώρος στους βόρειους πρόποδες του όρους Γιούχτας, στον νομό Ηρακλείου στην Κρήτη. Έχει βρεθεί ένα ορθογώνιο κτίριο το οποίο χρονολογείται από την μινωική εποχή και καταστράφηκε από σεισμό τον 17ο αιώνα π.Χ.. Οι αρχαιολόγοι που το ανέσκαψαν το 1979, με επικεφαλής τον Γιάννη Σακελλαράκη, το αναγνώρισαν σαν ιερό στο οποίο έλαβε χώρα ανθρωποθυσία, αν και αυτή η θεώρηση έχει αμφισβητηθεί.
Αρχαιολογία
Η θέση ανακαλύφθηκε τυχαία στις 28 Μαρτίου 1979 και ανασκάφτηκε από τις 9 Ιουλίου μέχρι τις 11 Αυγούστου του ίδιου έτους. Η ανασκαφή αποκάλυψε ένα τετράγωνο κτίριο το οποίο αποτελούταν από τέσσερα δωμάτια, τρεις θαλάμους οι οποίοι συνδέονται με ένα προθάλαμο στο βορρά. Τα ερείπια σώζονταν σε χαμηλό ύψος, ενώ ο προθάλαμος είναι σχεδόν πλήρως διαβρωμένος.
Ανατολικός θάλαμος
Στο νότιο τμήμα του ανατολικού θαλάμου βρέθηκαν ερείπια τα οποία ερμηνεύθηκαν ως βαθμιδωτός βωμός πάνω στον οποίο βρίσκονταν προσφορές. Βρέθηκαν επίσης υπολείμματα πίθων στο δάπεδο, με ίχνη γάλακτος, μελιού, αρακά στον πάτο των πιθαριών. Η ανακατασκευή των αγγείων έδειξε ότι απεικόνιζαν σκηνές θρησκευτικής τελετής, ενώ ένα άλλο είχε χαράγματα σε γραμμική Α. Άλλα αγγεία περιλαμβάνουν μια σπονδική πρόχου, ένα ωοκέλυφο καμαραϊκό αγγείο και ένα λίθινο κέρνο.
Προθάλαμος
Στον προθάλαμο βρέθηκε ένα σώμα του οποίου τα οστά είχαν συνθλιβεί, ιδίως τα οστά της πυέλου, και ήταν αδύνατο να αναγνωριστεί το φύλο του. Πιθανόν ένας μεγάλος βράχος έπεσε πάνω του. Γύρω από το σώμα υπήρχαν ίχνη κατεστραμμένης κεραμικής. Η θέση του σώματος υποδεικνύει ότι έτρεχε να φύγει από τον κεντρικό θάλαμο όταν πέθανε. Επίσης βρέθηκα 150 αγγεία διαφόρων ειδών και στο δυτικό άκρο βρέθηκαν οστά ζώων.
Κεντρικός θάλαμος
thumb|250px|Τα πήλινα πόδια που βρέθηκαν στα Ανεμόσπηλια Στο νότιο άκρο του κεντρικού θαλάμου ανακαλύφθηκε πέτρινος βωμός. Πάνω στο βωμό βρίσκονταν ένα ζεύγος από πήλινα πόδια τα οποία θεωρείται ότι η βάση του ειδώλιου, καθώς και ίχνη καμένου ξύλου. Το ειδώλιο ή ξόανο είχε φυσικό μέγεθος και αποτελούταν κυρίως από ξύλο και οι στάχτες γύρω του υποδεικνύουν ότι κάηκε μαζί με τον υπόλοιπο ναό. Στη βάση του βωμού βρέθηκαν ίχνη τουλάχιστον 400 αγγείων. Από αυτά ξεχωρίζει ένα διακοσμημένος κάδος, ένας τύπος αγγείου ο οποίος χρησιμοποιούταν για τη συλλογή αίματος από τα θυσιασμένα ζώα. Δίπλα στο ξόανο υπήρχε μια θήκη όπου βρισκόταν ένα κομμάτι βράχου από τη βουνοπλαγιά, σύμβολο της γης, η οποία μαζί με τη θάλασσα και τον ουρανό οι Μινωίτες θεωρούσαν τα αιώνια στοιχεία του κόσμου. Η ιερή πέτρα θεωρείται ότι έπαιζε σημαντικό ρόλο στις τελετές.
Δυτικός θάλαμος
Στο δυτικό θάλαμο βρέθηκαν δύο σκελετοί στο πάτωμα, ένας στη νοτιοδυτική πλευρά του δωματίου, ο οποίος ανήκε σε μία γυναίκα 28 ετών, η οποία θεωρείται ότι ήταν η αρχιιέρια. Ο άλλος σκελετός ανήκε σε άνδρα, ύψους περίπου 1,78, το όποιο θεωρούταν εντυπωσιακό εκείνη την εποχή, ο οποίος ήταν πεσμένος σε ύπτια θέση με τα χέρια του να καλύπτουν το πρόσωπο, σαν να θέλει να προστατευθεί. Είχε ένα δακτυλίδι φτιαγμένο από σίδηρο και ασήμι και στον καρπό του είχε μια χαραγμένη σφραγίδα. Τα πόδια του ήταν σπασμένα. Βρέθηκε κοντά στο κέντρο του δωματίου, όπου βρισκόταν μια πλατφόρμα.
Πάνω στην πλατφόρμα βρέθηκε άλλο ένα σώμα, το οποίο ταυτοποιήθηκε ως ανήκον σε άντρα 18 ετών. Βρέθηκε σε εμβρυική στάση, ακουμπισμένος στη δεξιά πλευρά του. Ανάμεσα στα οστά βρέθηκε ένα διακοσμημένο μαχαίρι, με μήκος περίπου 40 εκατοστά και βάρος πάνω από 400 γραμμάρια. Η κάθε πλευρά της λεπίδας είχε διακοσμηθεί με τη κεφαλή ζώου, τους χαυλιόδοντες και το ρύγχος ενός αγριόχοιρου, αυτιά σαν πεταλούδα και μάτια σαν αλεπούς. Τα πόδια από πίσω ακουμπούσαν το μηρό του, υποδεικνύοντας ότι είχε δεθεί.
Ενδεχόμενο ανθρωποθυσίας
Ο Γιάννης Σακελλαράκης, ο οποίος ανέσκαψε το χώρο, αναγνώρισε τα ευρήματα του δυτικού θαλάμου ως ενδεικτικού ανθρωποθυσίας. Παρόλα αυτά, ο Ντένις Χιουζ πρότεινε ότι το μαχαίρι στην πραγματικότητα ήταν διακοσμημένη λόγχη η οποία έπεσε από τα ράφια πάνω στο σώμα και δεν υπάρχουν στοιχεία τα οποία να δείχνουν ότι η πλατφόρμα είναι βωμός. Επίσης έχει αμφισβητηθεί αν τα πόδια ήταν όντως δεμένα, καθώς τα χέρια δεν ήταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη
Βερτσέια
Η Βερτσέια (ιταλικά: Verceia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Λέσνο
Το Λέσνο (πολωνικά: Leszno, Lissa) είναι ιστορική πόλη και η έδρα του Πόβιατ Λέσνο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Είναι η 7η μεγαλύτερη πόλη του βοεβοδάτου, με εκτιμώμενο πληθυσμό 62.429 κατοίκoυς (2021). Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Λέσνο.
Πρώιμη ιστορία
Η πρώτη καταγεγραμμένη ιστορία της πόλης χρονολογείται στον 13ο αιώνα. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ιστορικά έγγραφα το 1393, όταν το κτήμα ήταν ιδιοκτησία ενός ευγενούς ονόματι Στέφαν Κάρνιν-Βιενιάβα. Η οικογένεια τελικά υιοθέτησε το όνομα Λεστσίνσκι, που προέρχεται από το όνομα του κτήματος τους, όπως ήταν το έθιμο μεταξύ των Πολωνών ευγενών.
16ος–18ος αιώνες
Το 1547 έγινε πόλη με ένα προνόμιο σύμφωνα με τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου που παραχωρήθηκαν από τον βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας. Το Λέσνο ήταν μια ιδιωτική πόλη, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Φσχόβα, στο Βοεβοδάτο Πόζναν της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το Λέσνο έγινε το μεγαλύτερο τυπογραφικό κέντρο στην Μείζονα Πολωνία χάρη στη δραστηριότητα της προτεσταντικής κοινότητας. Ο πληθυσμός του αυξήθηκε με την εισροή προσφύγων από τη Σιλεσία, τη Βοημία και τη Μοραβία κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου.
Το 1631, το Λέσνο είχε περαιτέρω προνόμια από τον βασιλιά Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας, ο οποίος το έκανε ίσο με τις πιο σημαντικές πόλεις της Πολωνίας, όπως η Κρακοβία, το Γκντανσκ και η Βαρσοβία. Τον 17ο αιώνα, η πόλη είχε ένα φημισμένο γυμνάσιο, του οποίου επικεφαλής ήταν ο Ιωάννης Αμός Κομένιος, παιδαγωγός και ο τελευταίος επίσκοπος της Ενότητας των Αδελφών. Ο Γιόχαν Χέρμαν, ένας γερμανόφωνος ποιητής, έζησε στο Λέσνο από το 1638 μέχρι τον θάνατό του το 1647. Μεταξύ 1636 και 1639, η πόλη οχυρώθηκε και η έκτασή της αυξήθηκε.
Η εποχή της ευημερίας και της πολιτιστικής προβολής του Λέσνο έληξε κατά τον Δεύτερο Βόρειο Πόλεμο, όταν η πόλη κάηκε στις 28 Απριλίου 1656 από τις σουηδικές δυνάμεις. Ανοικοδομήθηκε γρήγορα στη συνέχεια, πυρπολήθηκε ξανά κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου από τις ρωσικές δυνάμεις το 1707 και καταστράφηκε από πανώλη το 1709.
Η οικογένεια Λεστσίνσκι κατείχε την πόλη μέχρι το 1738, όταν ο βασιλιάς Στανίσουαφ Λεστσίνσκι την πούλησε στον Αλεξάντερ Γιόσεφ Σουλκόφσκι μετά την παραίτησή του. Μία από τις δύο κύριες διαδρομές που ένωναν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέσχιζε το Λέσνο τον 18ο αιώνα και οι Βασιλείς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας ταξίδευαν συχνά σε αυτήν τη διαδρομή.
19ος–20ος αιώνες
αριστερά|μικρογραφία|232x232εσ| Przyjaciel Ludu, πολωνικός Τύπος του 19ου αιώνα από το Λέσνο Στον δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, το Λέσνο προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας, εντός του οποίου αναφερόταν ως Λίσα. Το 1807 καταλήφθηκε από τον Μεγάλο Στρατό του Ναπολέοντα και συμπεριλήφθηκε στο νεοσύστατο αλλά βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας.
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στους Ναπολεόντειους Πολέμους, το 1815 η πόλη επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία, αρχικά ως μέρος του ημιαυτόνομου Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν. Η πόλη υποβλήθηκε σε πολιτικές γερμανοποίησης. Ωστόσο, ο πολωνικός τύπος κυκλοφόρησε στην πόλη (Przyjaciel Ludu) και τη δεκαετία του 1840, ο Πολωνός ιστορικός, γεωγράφος και πρώην αξιωματικός, Στανίσουαφ Πλάτερ, εξέδωσε την Mała Encyklopedia Polska («Μικρή Πολωνική Εγκυκλοπαίδεια»), μια από τις πρωτοπόρες πολωνικές εγκυκλοπαίδειες του 19ου αιώνα, στην πόλη. Το 1871 έγινε μέρος της Γερμανίας και το 1887 έγινε η διοικητική έδρα του πρωσικού Κράις Λίσα.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Νοέμβριο του 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της. Λίγο μετά το ξέσπασμα της Εξέγερσης της Μεγάλης Πολωνίας του 1918–19, η Πολωνία προσπάθησε να επανενσωματώσει τη Μείζονα Πολωνία και το Λέσνο. Οι πρώτες τοπικές μάχες της εξέγερσης έγιναν στην περιοχή στις 28 Δεκεμβρίου 1918. Στη συνέχεια η πόλη έγινε μέρος της νεοσύστατης Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας βάσει της Συνθήκης των Βερσαλλιών, με ισχύ από τις 17 Ιανουαρίου 1920. Ο ντόπιος πληθυσμός έπρεπε να αποκτήσει την πολωνική υπηκοότητα. Στον μεσοπόλεμο, το Λέσνο ήταν έδρα πόβιατ στο πολωνικό Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939). Το 1924, ανεγέρθηκε ένα μνημείο αφιερωμένο στους Πολωνούς αντάρτες του 1918-1919.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| [[Ναζιστική Γερμανία|Γερμανική εκτέλεση Πολωνών στο Λέσνο τον Οκτώβριο του 1939]] Κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη προσαρτήθηκε από τη ναζιστική Γερμανία και ενσωματώθηκε στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Οι Γερμανοί προχώρησαν σε μαζικές συλλήψεις Πολωνών που κατηγορούνταν για «αντιγερμανική δράση». Η παρακολούθηση εκκλησιαστικών λειτουργιών και οι ιδιωτικές συναντήσεις σε πολωνικά νοικοκυριά θεωρήθηκαν ύποπτες δραστηριότητες. Μια φυλακή για Πολωνούς ιδρύθηκε στο μοναστήρι της περιοχής, όπου περισσότερα από 200 άτομα είχαν ήδη φυλακιστεί τον Σεπτέμβριο του 1939 κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον. Ο πολωνικός πληθυσμός εκδιώχθηκε στο Γενικό Κυβερνείο (γερμανοκρατούμενη κεντρική Πολωνία).
Το μεγαλύτερο μέρος του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης και οι υπόλοιποι Πολωνοί σφαγιάστηκαν από το ναζιστικό Einsatzgruppen, το οποίο εισήλθε στην πόλη τον Σεπτέμβριο του 1939. Μια αξιοσημείωτη δημόσια εκτέλεση 20 Πολωνών, μελών της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου», πρώην Πολωνών εξεγερμένων του 1918-19, ενός ντόπιου δασκάλου και ενός δικηγόρου, πραγματοποιήθηκε στο Λέσνο από την Einsatzgruppe VI στις 21 Οκτωβρίου 1939. Οι Πολωνοί που ήταν αρχικά φυλακισμένοι στο Λέσνο δολοφονήθηκαν επίσης σε κοντινές πόλεις και χωριά. Πολωνοί από το Λέσνο ήταν επίσης μεταξύ των θυμάτων της μεγάλης Σφαγής του Κάτιν που διέπραξαν οι Ρώσοι τον Απρίλιο–Μάιο του 1940. μικρογραφία| Μνημείο για τα μέλη της Πολωνικής Προσκοπικής Ένωσης, που σκοτώθηκαν και δολοφονήθηκαν στον [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] Ήδη στα τέλη του 1939, οι Γερμανοί απέλασαν πάνω από 1.000 Πολωνούς, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειών Πολωνών που δολοφονήθηκαν σε διάφορες σφαγές, και επιπλέον δασκάλους, τοπικούς αξιωματούχους, ακτιβιστές, πρώην αντάρτες και ιδιοκτήτες καταστημάτων και εργαστηρίων, οι οποίοι στη συνέχεια παραδόθηκαν στους Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (ζωτικός χώρος). Στο τοπικό σχολείο ιδρύθηκε ένα στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από διάφορους κοντινούς οικισμούς. Οι Πολωνοί κρατήθηκαν εκεί για αρκετές ημέρες, τα χρήματα, τα τιμαλφή και τα τρόφιμα τους κατασχέθηκαν και στη συνέχεια είτε απελάθηκαν στο Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι ή στο Λοτζ στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς κεντρική Πολωνία είτε στάλθηκαν σε ντόπιους Γερμανούς αποίκους ή στη Γερμανία για καταναγκαστική εργασία.
Παρά τις συνθήκες αυτές, οι ντόπιοι Πολωνοί οργάνωσαν ένα υπόγειο κίνημα αντίστασης, το οποίο περιλάμβανε τις οργανώσεις Ogniwo και Świt, τη μυστική οργάνωση νεολαίας Tajna Siódemka και δομές του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους. Η γερμανική κατοχή έληξε το 1945 και η πόλη επέστρεψε στην Πολωνία.
Μεταπολεμική ιστορία
Το προπολεμικό μνημείο των ανταρτών της Μείζονος Πολωνίας αναστηλώθηκε το 1957. Η πόλη γνώρισε μια περίοδο γρήγορης ανάπτυξης, ιδίως μεταξύ 1975 και 1998, όταν ήταν έδρα βοεβοδάτου. Το 1991 αποκαλύφθηκε ένα μνημείο του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791 και των ηρώων των αγώνων για την ανεξαρτησία της Πολωνίας και το 1995 αποκαλύφθηκε ένα μνημείο για τα θύματα της Σφαγής του Κάτιν. Το 2000, η πόλη τιμήθηκε με το βραβείο «Χρυσό Αστέρι Αδελφοποίησης» από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Κλίμα
Το Λέσνο έχει ωκεάνιο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfb) αν και είναι αξιοσημείωτο με θερμά καλοκαιρινά ηπειρωτικά χαρακτηριστικά (Dfb), τυπικά της ενδοχώρας της δυτικής και της νότιας Πολωνίας. μικρογραφία| Stary Rynek («Πλατεία της Παλιάς Αγοράς») γεμάτη με πολύχρωμα ιστορικά σπίτια
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Λέσνο είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Τηλεόραση στην Κύπρο
Η Τηλεόραση στην Κύπρο ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1957 με την εκπομπή προγράμματος από την τότε Κυπριακή Ραδιοφωνική Υπηρεσία (νυν Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου) υπό την βρετανική αποικιοκρατική κυβέρνηση και μετέδιδε προγράμματα στα Ελληνικά, στα Τουρκικά και στα Αγγλικά. Η ιδιωτική τηλεόραση ξεκίνησε στις 26 Απριλίου 1992 με τα κανάλια να μεταδίδονται στερεοφωνικά, παράλληλα με το τέλετεξτ. Ο πρώτος ιδιωτικός σταθμός της Κύπρου, ο Λόγος ανήκε και λειτουργούσε από την Εκκλησία της Κύπρου. Τον Αύγουστο του 1995, ο ίδιος σταθμός παρουσίασε την πρώτη του ιστοσελίδα η οποία δημιουργήθηκε από την (συνιδιοκτήτρια) εταιρεία παροχής υπηρεσιών διαδικτύου Logosnet. Η Κυπριακή τηλεόραση πέρασε σταδιακά σε έγχρωμη μετάδοση με το Αγγλικό σύστημα PAL το 1982, ενώ από την 1η Ιουλίου 2011 όλα τα κανάλια της Κύπρου εκπέμπουν ψηφιακά, σύμφωνα με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω της πολιτικής διαίρεσης της νήσου, οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις είναι χωρισμένες.
Ελεύθερες περιοχές
Η επίγεια ψηφιακή μετάδοση είναι διαθέσιμη στην Κύπρο, ενώ η δορυφορική ψηφιακή μετάδοση είναι διαθέσιμη μέσω των παρόχων NOVA Κύπρου, CytaVision, Cablenet, Epic και Primetel.
Κανάλια στα κατεχόμενα
Η BRT είναι ο "δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας" (διεθνώς παράνομος στην πραγματικότητα) των κατεχόμενων εδαφών της Κύπρου. Ξεκίνησε ραδιοφωνικά στις 25 Δεκεμβρίου 1963 και τηλεοπτικά στις 19 Ιουλίου 1976. Τα περισσότερα "κανάλια" στην κατεχόμενη Κύπρο μεταδίδονται και μέσω δορυφόρου από τον τουρκικό πάροχο Türksat. Η BRT, δεν είναι ούτε μέλος της EBU, ούτε μέλος της ITU και δεν αναγνωρίζεται ως κρατικός οργανισμός από καμία χώρα, πάρα μόνο από την Τουρκία. Επίσης στο κατεχόμενο τμήμα του νησιού μεταδίδεται και η δημόσια ραδιοτηλεόραση της Τουρκίας από το 1974, καταλαμβάνοντας παρανόμως συχνότητες του ΡΙΚ. Μέχρι στιγμής, στην κατεχόμενη Κύπρο "εκπέμπουν" δεκαέξι δημόσια και ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια τα οποία είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Κουρκεταίν
Το Κουρκεταίν (γαλλικά: Courquetaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρκεταινουά (γαλλικά: Courquetainois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Προεδρία του Τζορτζ Γ. Μπους
O Τζορτζ Ο. Μπους, είναι Ρεπουμπλικανός πολιτικός από την πολιτεία του Τέξας. Είναι γιος του 41ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών (1989–1993) Τζορτζ Χ.Ο. Μπους. Πριν αναλάβει την προεδρία των ΗΠΑ, ο Τζορτζ Ο. Μπους, υπηρέτησε ως 46ος Κυβερνήτης του Τέξας (1995–2000). Εξελέγη 43ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, μετά από την πολύ οριακή νίκη του στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 2000, ενάντια στον τότε Δημοκρατικό Αντιπρόεδρο Αλ Γκορ. Συνυποψήφιός του και υποψήφιος για την αντιπροεδρία, ήταν ο πρώην Υπουργός Άμυνας, πρώην βουλευτής και πρώην Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, Ντικ Τσέινι.
Χέρριτ Μπάττεμ
δεξιά|μικρογραφία| Ο ψαροπώλης Ο Χέρριτ Μπάττεμ (Gerrit Battem ή Gerard van Battum, περίπου 1636 - 24 Οκτωβρίου 1684 (ταφή)) ήταν Ολλανδός τοπιογράφος.
Μάικ Γουάιτ
Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στις αρχές της δεκαετίας του ’60 στέλνοντας δείγματα των πρόωρων έργων του σε διάφορες εταιρείες, όπως η «Micron». Η πρώτη του σειρά που δημοσιεύτηκε ήταν το «Jackaroo Joe» (1965-66) και ακολούθησαν δεκάδες άλλες, επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Εργάσθηκε για λογαριασμό των εκδοτικών εταιρειών «Fleetway/I.P.C.» και «D.C. Thomson» και κατόπιν συνεργασίας με συγγραφείς (όπως οι Allan Moore, Τομ Τάλι, Grant Morrison, Steve Moore) δουλειές του (διαφόρων ειδών και θεματολογίας) δημοσιεύθηκαν σε πολλά περιοδικά του είδους («Sonic the Comic», «Valiant», «Score ‘n’ Roar», «Lion», «Action», «2000 AD», «Roy of the Rovers» (1986 – 1992 ), «Commando», «Buddy», «Champion», «Spike», «Whizzer & Chips», «Tiger» κ.α.) Το 1994 εικονογράφησε το εξώφυλλο του βιβλίου «Roy of the Rovers: The Playing Years» των Peter Acton και Colin Jarman, που εξέδωσε η εταιρεία «Queen Ann Press». Το 1999, ενόψει των εορτασμών για την είσοδο της νέας χιλιετίας (Millenium), ο Γουάιτ φιλοτέχνησε -για λογαριασμό των Βασιλικών Ταχυδρομείων- ένα γραμματόσημο με τη μορφή του αρχηγού της Εθνικής Ομάδας της Αγγλίας Bobby Moore, ο οποίος κρατούσε το έπαθλο «Jules Rimmet» πανηγυρίζοντας για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966, στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του φιλοτέχνησε ζωγραφικά έργα και εξώφυλλα ιστορικής θεματολογίας για τις εταιρείες «Templar», «Thalamus» και «Miles Kelley Publishing».
Χέρριτ Μπάττεμ
Βιογραφία
Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν αναφέρει σχέδια του Μπάττεμ στο σπίτι του προστάτη του Γιόνας φαν Βίτσεν (Jonas van Witsen) του Άμστερνταμ, ο οποίος τα αγόρασε για 1300 φιορίνια μαζί με έγχρωμα σχέδια του Άντριεν φαν Οστάντε τη δεκαετία του 1670
Προεδρία του Τζορτζ Γ. Μπους
Στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 2000, ο Ρεπουμπλικανός Τζορτζ Ο. Μπους από το Τέξας, κατάφερε να κερδίσει με οριακή νίκη τον Δημοκρατικό ανθυποψήφιό του, και απερχόμενο Αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Γκορ από το Τενεσί, λαμβάνοντας 271 από τις 538 εκλεκτορικούς ψήφους, λαμβάνοντας 47,9% της λαϊκής ψήφου, έναντι 48,4% της λαϊκής ψήφου και 267 εκλεκτορικών ψήφων του Γκορ. Έτσι ο Μπους, έχασε την πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου σε ομοσπονδιακό επίπεδο, και κέρδισε οριακά το εκλεκτορικό κολλέγιο. Στη πραγματικότητα, η πολιτεία που έδωσε την νίκη στον Τζορτζ Ο. Μπους, ήταν η Φλόριντα, όπου τότε διέθετε 25 εκλέκτορες, κερδίζοντας ύστερα από πολλές δικαστικές διαμάχες, με περιθώριο μόλις 537 ψήφων, λαμβάνοντας έτσι τους 25 εκλέκτορες, και κερδίζοντας την προεδρία των ΗΠΑ.
Χέρριτ Μπάττεμ
Βιογραφία
Σύμφωνα με το RKD, ήταν γιος του ζωγράφου Χέρριτ Μπάττον και θετός γιος του Γιάκομπ ντε Φιλέιρς (Jacob de Villeers). Η μητέρα του, Ελίζαμπετ Φουρνέριους  ήταν πιθανώς η θεία του ζωγράφου Άμπραχαμ Φουρνέριους (Abraham Furnerius_, με τον οποίο έκανε ταξίδι κατά μήκος του Ρήνου την περίοδο 1650-1654.
Προεδρία του Τζορτζ Γ. Μπους
Ο Μπους, επανεξελέγη για δεύτερη συνεχόμενη θητεία πρόεδρος, στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 2004, αφού κατάφερε να κερδίσει τον Δημοκρατικό προεδρικό υποψήφιο Γερουσιαστή Τζον Κέρρι από την Μασαχουσέτη, λαμβάνοντας 286 από τις 538 εκλεκτορικές ψήφους, και το 50,7% της λαϊκής ψήφου, έναντι 48,3% της λαϊκής ψήφου, και 251 εκλεκτορικών ψήφων του Κέρρι.
Η προεδρία του Τζορτζ Ο. Μπους, ξεκίνησε το Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2001 στις 12:00 το μεσημέρι ύστερα από την ορκωμοσία του, ως 43ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και έληξε την Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009 στις 12:00 το μεσημέρι, με την ορκωμοσία του Δημοκρατικού Μπαράκ Ομπάμα, ως 44ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μάικ Γουάιτ
Παραπομπές
Γουαιτ Μαικ
Προεδρία του Τζορτζ Γ. Μπους
Σημαντικά γεγονότα
==== Συμβάντα ====
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Προεδρία του Τζορτζ Ο. Μπους __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Χέρριτ Μπάττεμ
Βιογραφία
Ο Μπάττεμ γεννήθηκε και πέθανε στο Ρότερνταμ, όπου και κυρίως δραστηριοποιήθηκε. Για τρία χρόνια εργάστηκε στην Ουτρέχτη και το ταξίδι του κατά μήκος του Ρήνου μπορεί να αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση για τα θέματά του. Ζωγράφισε προοπτικές απόψεις, ορεινά τοπία με βοσκούς, ληστές κ.λπ., καθώς και χειμερινές σκηνές. Ζωγράφιζε τν ίδια εποχή με τον Σνέλλινγκς (Snellings), αλλά το ύφος της ζωγραφικής του είναι πιο ευρύ και πιο τολμηρό. Στη δεκαετία του 1670 λέγεται ότι ζωγράφισε επίσης μορφές στα τοπία του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, αν και κάποιοι αμφιβάλλουν για αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κουρπαλαί
Το Κουρπαλαί (γαλλικά: Courpalay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρπαλαιζιέν (γαλλικά: Courpalaysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Έμπερχαρντ του Λίμπουργκ
Ο Έμπερχαρντ, γερμ. Eberhard von Limburg (απεβ. πριν το 1426) από τον Οίκο του Λίμπουργκ-Στίρουμ ήταν κόμης του Λίμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ντήτριχ Γ΄ κόμη του Λίμπουργκ & Στίρουμ και της Ιωάννας του Ράιφερσαϊντ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ποζτσέτα του Σάφενμπεργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ
Αντάρτικη Μνήμη 1941
μικρογραφία|192x192εσ|Το μετάλλιο «Αντάρτικη Μνήμη 1941» στην αριστερή τσέπη της στολής του στρατηγού [[Πέκο Ντάπτσεβιτς (Πολεμικό Μουσείο Βελιγράδι)]] αριστερά|157x157px|Το μετάλλιο «Αντάρτικη Μνήμη 1941» - δεύτερος τύπος (ΙΚΟΜ Zagreb)|μικρογραφία Το επετειακό μετάλλιο «Αντάρτικη Μνήμη 1941» (σέρβικα: Партизанска споменица 1941, κροατικά: Partizanska spomenica 1941, Партизанска споменица 1941) ήταν μία διαμνημονευτική ηθική αμοιβή από την πρώην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, η οποία απονεμόταν σε κάθε πολίτη που εντάχθηκε στο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα με την έναρξη της εξέγερσης εναντίων των ξένων κατακτητών την περίοδο της κατοχής 1941-1945.
Ιστορικό
Το μετάλλιο «Αντάρτικη Μνήμη 1941» θεσμοθετήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1944 από την Εθνική Επιτροπή Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας για να τιμηθούν οι εν ζωή αντάρτες που εντάχθηκαν στις γραμμές του τιτοϊκού κινήματος αντίστασης κατά την έναρξη του Εθνικό-Απελευθερωτικού Αγώνα 1941-1945. Με νόμο του 1946 – ήδη μετά την απελευθέρωση και την επικράτηση των τιτόϊκών δυνάμεων στην Γιουγκοσλαβία – συγκεκριμενοποιήθηκαν οι όροι απονομής. Ο νόμος αυτός επιβεβαίωσε πως το μετάλλιο της «Αντάρτικης Μνήμης 1941» είναι σύμβολο της εθνικής αναγνώρισης και ανταμοιβής για τους οργανωτές της λαϊκής εξέγερσης και για τους πρωτοπόρους του εθνικό-απελευθερωτικού αγώνα για πράξεις που τελέσθηκαν στο όνομα της απελευθέρωσης των λαών της Γιουγκοσλαβίας. Βασικότερη προϋπόθεση για την απονομή ήταν η ένταξη στην εξέγερση κατά το πρώτο έτος της αντίστασης δηλαδή το 1941.
Αιτήσεις για την απονομή γίνονταν δεκτές μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1957, ενώ η τελευταία απονομή έγινε το 1963. Οι τιμηθέντες με το μετάλλιο της «Αντάρτικης Μνήμης 1941» απολάμβαναν μία σειρά από προνόμια όπως η δωρεάν μεταφορά με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και υγειονομική περίθαλψη σε στρατιωτικά νοσοκομεία. Επίσης οι παρασημοφορημένοι με το μετάλλιο αυτό κηδεύονται δημοσία δαπάνη και με στρατιωτικές τιμές. μικρογραφία|107x107εσ|Η διεμβολή του μεταλλίου της «Αντάρτικης Μνήμης 1941» Τα πρώτα μετάλλια κόπηκαν στο Νομισματοκοπείο της ΕΣΣΔ και ήταν φτιαγμένα από χαλκό. Αργότερα τα μετάλλια σχεδιάστηκαν και κόπηκαν στην Γιουγκοσλαβία (ΙΚΟΜ Zagreb) και ήταν ασημένια. Το μετάλλιο του δεύτερου τύπου σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Άντουν Αουγκουστίντσιτς και το ζωγράφο Τζόρτζε Αντρέγεβιτς Κουν.
Συνολικά έλαβαν χώρα 27.269 απονομές του μεταλλίου της  «Αντάρτικης Μνήμης 1941».
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Μετάλλια
Κοινότητα Μιαμούς
Η Κοινότητα Μιαμούς είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με έδρα τον οικισμό Μιαμού. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Μαρίνα, Δυσκός, Κρότος, Λέντας και Παπαδογιάννης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 306 κατοίκους.
Λίμπιονς
Το Λίμπιονς (πολωνικά: Libiąż) είναι πόλη του Πόβιατ Χσάνουφ, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 16.838 κάτοικοι (2020).
Κοινότητα Μιαμούς
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Σφυριδάκη.
Κοινοτάρχες Μιαμούς
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μιαμούς.