cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ
Η Κωνσταντινούπολη άμεσα έστειλε στρατό υπό τον Διαμιανό Δαλασσηνό για να βοηθήσει τον στρατηγό του θέματος της Βουλγαρίας, Νικηφόρος Καραντινό. Στη μάχη που ακολούθησε ο βυζαντινός στρατός νικήθηκε ολοκληρωτικά, ο Δαλασσηνός και άλλοι βυζαντινοί διοικητές όπως ο Λογγιβαρδόπουλος συνελήφθησαν και στάλθηκαν αιχμάλωτοι στα Σκόπια.
Ένας άλλος στρατός στάλθηκε από την Κωνσταντινούπολη με τον Μιχαήλ Σαρονίτη. Ο Σαρωνίτης κατέλαβε τα Σκόπια και τον Δεκέμβριο του 1072 νίκησε τον στρατό του Κωνσταντίνου Μποντίν σε ένα μέρος που είναι γνωστό ως "Ταόνιος" (στο νότιο τμήμα του σημερινού Πόλιε στο Κοσσυφοπέδιο). Ο Κωνσταντίνος Μποντίν και ο Γκεόργκι Βόιτεχ συνελήφθησαν. Ο σερβικός στρατός που ο πρίγκιπας Μιχαήλ έστειλε για να βοηθήσει τον γιο του δεν πέτυχε τίποτα γιατί ο διοικητή του Νορμανδός μισθοφόρος αυτομόλησε στους Βυζαντινούς. Η εξέγερση συντρίφθηκε τελικά το 1073 από τον δούκα Νικηφόρο Βρυεννό .
Πηγές
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Ζέτα
Ααρών της Βουλγαρίας
Ο Ααρών, βουλγαρ. Арон (10ος αι.) από τη Δυναστεία Κομητόπουλων ήταν Βούλγαρος ευγενής. Όταν οι Ρωμαίοι ανέκτησαν τα ανατολικά μέρη της Βουλγαρίας το 971, ο Ααρών και οι τρεις αδελφοί του, γιοί του κόμη Νικολάου, συνέχισαν την αντίσταση στη δύση. Κλήθηκαν Κομητόπουλοι και κυβέρνησαν τη χώρα μαζί, ως νόμιμοι διάδοχοι του θρόνου, καθώς οι δύο τελευταίοι τσάροι της δυναστείας του Κρούμου, οι αδελφοί Βόρις Β΄ και Ρομάν, ήταν φυλακισμένοι στην Κωνσταντινούπολη. Η αντίσταση του Ααρών ήταν στη Σερδική (νυν Σόφια), που βρίσκεται στην κύρια οδό μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Δυτικής Ευρώπης. Αυτός έπρεπε να υπερασπιστεί την περιοχή από εχθρικές εισβολές και να επιτεθεί στα Ρωμαϊκά εδάφη στη Θράκη.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολάου κόμη και της Ριψίμια της Αρμενίας. Αδελφοί του ήταν οι Δαυίδ, Μωυσής και Σαμουήλ.
Στην αρχή της μεγάλης εκστρατείας εναντίον της Ρωμανίας το 976, οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί Δαυίδ και Μωυσής απωλέσθηκαν, αλλά οι Βούλγαροι επέτυχαν μεγάλες επιτυχίες, όπως την επιστροφή της βορειο-ανατολικής Βουλγαρίας. Τότε ο Βασίλειος Β΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, που έπρεπε να πολεμήσει με τους Βούλγαρους και την επικίνδυνη εξέγερση υπό τον Βάρδα Σκληρό, στράφηκε στη μυστική διπλωματία.
Η προσοχή του επικεντρώθηκε στον Ααρών, που ήταν πιο επικίνδυνος τότε, λόγω της εγγύτητας της έδρας του με τη Θράκη και εξ αιτίας της φιλοδοξίας του να κυβερνήσει όλη τη Βουλγαρία μόνος του. Αυτό έκανε την ειρήνη επικερδή για τον Ααρών και τον Βασίλειο Β΄. Οι Βούλγαροι ευγενείς ζήτησαν το χέρι της αδελφής του Αυτοκράτορα και ο Βασίλειος Β΄ συμφώνησε· όμως τού έστειλε την κόρη ενός ευγενούς του και τον επίσκοπο της Σεβάστειας. Αν και η εξαπάτηση ανακαλύφθηκε και ο επίσκοπος σκοτώθηκε, οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν. Στο τέλος ο Σαμουήλ έμαθε τις μυστικές διαπραγματεύσεις και στις 14 Ιουνίου 976 ο Ααρών, μαζί με όλη την οικογένειά του, εξοντώθηκε στην περιοχή της σημερινής Ντουπνίτσα. Μόνο ο μεγαλύτερος γιος του Ιβάν Βλάντισλαβ γλίτωσε, μετά από παρέμβαση του Γαβριήλ, γιου του Σαμουήλ. Ωστόσο ο Ιβάν Βλαντισλάβ σκότωσε τον (σωτήρα του) Γαβριήλ 39 έτη μετά, για να εκδικηθεί τον θάνατο των αθώων αδελφών του· έπειτα σφετερίστηκε τον θρόνο και έγινε τσάρος της Βουλγαρίας.
Άλλη άποψη
Σύμφωνα με άλλη άποψη, ο Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας είχε αρκετά παιδιά: ένα από αυτά, ο Ιβάν, νυμφεύτηκε με μία Αρμένια στην Καισάρεια και οι Ααρών και Μωυσής είναι παιδιά αυτού του Ιβάν.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων
Σίμον Βίζενταλ
Νεαρή ηλικία
Ο Βίζενταλ γεννήθηκε στη Γαλικία, τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας και σήμερα ουκρανικό έδαφος. Σπούδασε αρχιτεκτονική και ζούσε στο Λβιβ όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Φυλακίστηκε και υποχρεώθηκε σε καταναγκαστική εργασία στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Γιάνοβσκα, Πλάζοβ και Μαουτχάουζεν.
Καταδίωξη των Ναζί
Μετά τον πόλεμο, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη συλλογή πληροφοριών σχετικά με Ναζί εγκληματίες πολέμου που είχαν διαφύγει από τη Γερμανία, με σκοπό να εντοπιστούν και να δικαστούν για τα εγκλήματά τους. Το 1947 ίδρυσε το Εβραϊκό Κέντρο Ιστορικής Τεκμηρίωσης στο Λιντς της Αυστρίας, όπου ο ίδιος και άλλοι ερευνητές συνέλεγαν πληροφορίες για μελλοντικές δίκες εγκληματιών πολέμου και βοηθούσαν πρόσφυγες να αναζητήσουν χαμένους συγγενείς. Το 1961 ίδρυσε το Εβραϊκό Κέντρο Τεκμηρίωσης στη Βιέννη και συνέχισε να αναζητεί Ναζί εγκληματίες πολέμου. Έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο στον εντοπισμό του Άντολφ Άιχμαν, που συνελήφθη στην Αργεντινή το 1960, και συνεργάστηκε στενά με το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Αυστρίας στην προετοιμασία του φακέλου στοιχείων για τον Φραντς Στανγκλ, διοικητή των στρατοπέδων εξόντωσης Σομπιμπόρ και Τρεμπλίνκα, που καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά το 1971.
Αυστριακοί πολιτικοί
Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Βίζενταλ εμπλέχθηκε σε δύο περιστατικά που έλαβαν δημοσιότητα και αφορούσαν γνωστούς αυστριακούς πολιτικούς. Λίγο αφού ο Μπρούνο Κράισκι ορκίστηκε Καγκελάριος της Αυστρίας τον Απρίλιο του 1970, ο Βίζενταλ αποκάλυψε στον τύπο ότι τέσσερα από τα μέλη του υπουργικού του συμβουλίου υπήρξαν μέλη του Ναζιστικού κόμματος. Ο Κράισκι, οργισμένος, αποκάλεσε τον Βίζενταλ «Εβραίο φασίστα», παρομοίωσε την οργάνωσή του με τη Μαφία και τον κατηγόρησε για συνεργασία με τους Ναζί. Ο Βίζενταλ τον μήνυσε για δυσφήμιση και κέρδισε τη δίκη, που κατέληξε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό το 1989. Το 1986, ο Βίζενταλ εμπλέχθηκε στην υπόθεση του Κουρτ Βαλντχάιμ, του οποίου το ναζιστικό παρελθόν αποκαλύφθηκε λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές του 1986 στην Αυστρία. Ο Βίζενταλ βρέθηκε σε δύσκολη θέση, καθώς είχε παλαιότερα απαλλάξει τον Βαλντχάιμ από κάθε κατηγορία σχέσεων με τον Ναζισμό, και δέχθηκε πολλή αρνητική δημοσιότητα ως αποτέλεσμα αυτού του λάθους. Ο Βίζενταλ φημιζόταν επίσης ως αφηγητής και έγραψε αυτοβιογραφίες, στις οποίες περιέχονται εξιστορήσεις που βασίζονται μόνο εν μέρει σε πραγματικά γεγονότα. Ειδικότερα, υπερέβαλε όσον αφορά τον ρόλο του στη σύλληψη του Άιχμαν το 1960.
Θάνατος και απόδοση τιμών
Ο Βίζενταλ πέθανε στον ύπνο του, σε ηλικία 96 ετών στη Βιέννη και τάφηκε στην πόλη Χερτζλίγια στο Ισραήλ. Τιμήθηκε, παρασημοφορήθηκε και βραβεύθηκε σε πολλές χώρες για το έργο του. Το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ στο Λος Άντζελες έχει ονομαστεί προς τιμή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Αυστριακοί αυτοβιογράφοι
Βαλύρα Μεσσηνίας
Η Βαλύρα αποτελεί κωμόπολη της Μεσσηνίας στους πρόποδες του Ιερού όρους της Ιθώμης, όπου βρίσκεται και η έδρα του ομώνυμου καποδιστριακού Δήμου, σε μια παραγωγική κοιλάδα η οποία περιβρέχεται από τους ποταμούς Πάμισο και Μαυροζούμενα, με 1.005 κατοίκους στην απογραφή του 2001.
Η θέση της Βαλύρας ταυτίζεται με την ιστορία της Αρχαίας Μεσσήνης. Το όνομα δόθηκε από το προ-ομηρικό μουσικό Θάμυρι (Β Ραψωδία Ιλιάδα 594-605) φημισμένο για την ομορφιά, τραγούδι και λύρα του, που θέλησε να ανταγωνιστεί τις μούσες, έχασε όμως τυφλώθηκε και πέταξε τη λύρα του. Έχει γράψει γι αυτό, ο Ιωνάς Κεφαλάς και το αφιερώνει στο Βαλυραίο δάσκαλο Νιφόρο. Το όνομα Τζεφερεμίνι στο γνωστό ενετικό κατάλογο του Pacigico το 1690 και ήταν ένα από τα 68 χωριά της Ανδρούσας.
Η Βαλύρα με την ενεργή συμμετοχής της στο μεγάλο ξεσηκωμό του 1821 δίνει γενναίο παρόν για την υπόθεση της πολυπόθητης λευτεριάς. Φέρνοντας στη δημοσιότητα για πρώτη φορά τα άγνωστα ντοκουμέντα, από το ΓΑΚ Υπουργείο πολέμου (30 Αυγούστου 1825) ρίχνει φως σε μια άγνωστη για πολλούς σελίδα της Βαλυραίικης ιστορίας. Οι Βαλυραίοι, ανήκαν στο σώμα των οπλαρχηγών Παναγιώτη Κεφάλα από το Δυράχι της Μεγαλόπολης και του Αλέξη Αναστασόπουλου από το Ζευγολατιό Μεσσηνίας. Έλαβαν μέρος στην πολιορκία και την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς, στις μάχες του Βαλτετσίου των Δερβενακίων και της Κορίνθου. Συμμετείχαν επίσης το 1824 στις αμυντικές προσπάθειες στα παράλια της Μεσσηνίας, για απόκρουση πιθανής επιδρομής των Αράβων οι οποίοι βοηθούσαν τότε την καταρρέουσα Τουρκική Αυτοκρατορία, στη μάχη στο Μανιάκι και στη μάχη Βέργας – Αλμυρού στις 22-24/6/1826.
Το 1836 τα χωριά Σκάλα – Βαλύρα αποτελούσαν το Δήμο Δερών. Δήμαρχος ήταν ο Αναγνώστης Πουλόπουλος και το 1839-40 ο Βασίλης Λινάρδος.
Το 1841-50 η Βαλύρα ανήκε στο Δήμο Οιχαλίας και πάρεδρος το 1841-42 ήταν ο Παναγιώτης Μπόβης. Ο Δήμος είχε 21 χωριά και υπόγραψε από τη Βαλύρα ο Ιερεύς Μιχαήλ (αγράμματος).
Το 1998 με το νόμο Καποδίστρια είναι η έδρα του Δήμου Ιθώμης και με πρώτο Δήμαρχο τον Γιατρό Γιαννακόπουλο Κωνσταντίνο από την Αρσινόη (Σιμίζα).
Πηγές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Δημήτριος Βρανόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1900. Μετά την ολοκλήρωση των νομικών σπουδών του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ξεκίνησε να δικηγορεί στην Αθήνα και αργότερα κατατάχθηκε στη νεοσύστατη Αστυνομία Πόλεων. Την περίοδο 1943 - 1945 ανέλαβε διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων των Πατρών. Τη δε περίοδο 1945 - 1950 ανέλαβε διευθυντής Αστυνομίας Πόλεων Πειραιώς και στη συνέχεια την περίοδο 1950 - 1956 διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων Αθηνών. Μετά την αποχώρησή του από το αστυνομικό σώμα, εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.
Θεμιστοκλής Κακαράς
Ο Θεμιστοκλής Κακ(κ)αράς (1893 - 29 Ιουλίου 1965) του Μιχαήλ ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας.
Δημήτριος Βρανόπουλος
Βιογραφία
Εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών με την ΕΡΕ πέντε φορές: το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964. Στη κυβέρνηση Κ. Καραμανλή του 1961 ανέλαβε Υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων, και στη συνέχεια υπουργός Δημοσίων Έργων, θέση που διατήρησε μέχρι το 1963. Επί υπουργίας του τοποθετήθηκαν οι μικρο-μεγαφωνικές εγκαταστάσεις στα λεωφορεία καθώς και τα ηλεκτρικά κουδούνια στάσης που μέχρι τότε γίνονταν δια "ζώσης φωνής" τόσο από τον εισπράκτορα όσο και από τους επιβάτες.
Θεμιστοκλής Κακαράς
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1893 και ήταν γιος του Μιχαήλ Κακαρά, πολιτευτή και βουλευτή. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Δημήτριος Βρανόπουλος
Βιογραφία
Το 1969 του απονεμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών, για τη συμβολή του στη διάσωση Εβραίων στη διάρκεια της Κατοχής. (βλ. Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών).
Θεμιστοκλής Κακαράς
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά το 1920 και επανεξελέγη το 1926 με τους Ηνωμένους Αντιβενιζελικούς (ως ανεξάρτητος). Στη συνέχεια εξελέγη ξανά βουλευτής Ευβοίας με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1935 και του 1936. Ήταν ξανά υποψήφιος ως ανεξάρτητος το 1946 χωρίς να εκλεγεί.
Λιγκ Καπ Αγγλίας
Το Λιγκ Καπ (αγγλικά: EFL Cup) είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση κυπέλλου μεταξύ των 92 επαγγελματικών ποδοσφαιρικών ομάδων της Αγγλίας. Δεν έχει την αίγλη του Κυπέλλου Αγγλίας, στο οποίο δηλώνουν συμμετοχή πάνω από 600 ομάδες, αλλά έχει την αξία του, αφού οι τροπαιούχοι συμμετέχουν στο Europa Conference League.
Θεμιστοκλής Κακαράς
Βιογραφία
Πέθανε τον Ιούλιο του 1965.
Δημήτριος Βρανόπουλος
Βιογραφία
Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στις 19 Φεβρουαρίου 1980 και κηδεύτηκε την μεθεπομένη από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Λίτσα, και τα παιδιά Μιχάλη και Νανά.
Θεμιστοκλής Κακαράς
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Αντιβενιζελικοί
Λιγκ Καπ Αγγλίας
Ο θεσμός ως κύπελλο επαγγελματικών ομάδων, ξεκίνησε το 1960-61 στην Αγγλία. Αργότερα, η ιδέα υιοθετήθηκε κι από άλλες χώρες κι έτσι ο θεσμός επεκτάθηκε σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη, όχι πάντα με επιτυχία. Π.χ. το ελληνικό Λιγκ Καπ διεξήχθη μόνο μία σεζόν. Αντίθετα, το γαλλικό Λιγκ Καπ καθιερώθηκε ως το 2020 και ο εκάστοτε νικητής συμμετείχε στα προκριματικά του Europa League.
Δημήτριος Βρανόπουλος
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Αξιωματικοί της αστυνομίας πόλεων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Λιγκ Καπ Αγγλίας
Ο θεσμός αποτελεί την ευκαιρία των μικρότερων ομάδων να πετύχουν μια διάκριση και πιθανόν μια έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, διότι συνήθως οι μεγαλύτεροι σύλλογοι το βάζουν σε δεύτερη μοίρα και χρησιμοποιούν νέους ή αναπληρωματικούς παίκτες.
Ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του '50 οι περισσότερες αγγλικές ομάδες είχαν εφοδιάσει τα γήπεδά τους με προβολείς. Έτσι είχαν την ευκαιρία να αγωνίζονται και τις καθημερινές, τα βράδια που ο κόσμος είχε σχολάσει από τις δουλειές του.
Το 1960-61 αποφάσισαν να ξεκινήσουν το Λιγκ Καπ, ως μια διοργάνωση των επαγγελματικών ομάδων που θα διεξαγόταν μεσοβδόμαδα με προβολείς. Τα πρώτα χρόνια πολλές από τις κορυφαίες ομάδες απέφευγαν να πάρουν μέρος. Όμως, όταν αποφασίστηκε η κατάκτηση του Λιγκ Καπ να οδηγεί στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, συμμετείχαν και οι 92 επαγγελματικοί σύλλογοι και των τεσσάρων κατηγοριών.
Προσωρινά, με την καθιέρωση του Τσάμπιονς Λιγκ έγινε προβληματική η συμμετοχή του νικητή του Λιγκ Καπ στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Όμως, με την κατάργηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων η ρύθμιση επανήλθε και το Λιγκ Καπ απέκτησε την προηγούμενη αίγλη του.
Ως το 1966 ο τελικός ήταν διπλός, στις έδρες των δύο φιναλίστ. Από το 1967 διεξάγεται μονός τελικός, σε περίπτωση που λήγει ισόπαλος οι δυο φιναλίστ εκτελούν πέναλτι. Ως το 2000 ο τελικός γινόταν στο Στάδιο Γουέμπλεϊ. Από το 2001 ως το 2007 μεταφέρθηκε στο Στάδιο Μιλένιουμ του Κάρντιφ κι από το 2008 επέστρεψε στο νέο Γουέμπλεϊ.
Χορηγίες
Από το 1982 η διοργάνωση χρηματοδοτείται από χορηγό, ο οποίος εμπεριέχεται στην ονομασία του. Έτσι μετά το 1981 ο Λιγκ Καπ Αγγλίας έφερε τις εξής ονομασίες:
Τίτλοι ανά σύλλογο
Συνολικά 22 ομάδες έχουν κατακτήσει το Λίγκ Καπ της Αγγλίας ενώ 34 συνολικά έχουν παίξει στον τελικό. Τους περισσότερους τίτλους (9) έχει κερδίσει η Λίβερπουλ, ενώ μαζί με την Μάντσεστερ Σίτι κατέχουν και το ρεκόρ των 4 συνεχόμενων τροπαίων (1981 ως 1984) και (2018 ως 2021). Η Λίβερπουλ κατέχει και το ρεκόρ των 13 συμμετοχών στον τελικό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αγγλίας
Δαυίδ της Βουλγαρίας
Ο Δαυίδ, Εκκλησιαστικά Σλαβονικά: Даві́дъ, βουλγαρ. Давид (απεβ. 976) από τη Δυναστεία Κομητόπουλων ήταν Βούλγαρος ευγενής.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολάου κόμη και της Ριψίμια της Αρμενίας. Αδέλφια του ήταν οι Μωυσής, Ααρών και Σαμουήλ.
Έπειτα από την καταστροφική εισβολή του στρατού των Ρως και την κατάληψη της βορειο-ανατολικής Βουλγαρίας από τους Ρωμαίους το 971, αυτός και οι τρεις αδελφοί του ανέλαβαν την αρχηγία της άμυνας της χώρας. Εξασκούσαν την εξουσία τους μαζί και κάθε ένας από αυτούς κυβερνούσε και υπερασπιζόταν μία χωριστή περιοχή. Ο Δαυίδ κυβέρνησε τα πιο νότια μέρη του βασιλείου, από την Πρέσπα και την Καστοριά και ήταν υπεύθυνος για την άμυνα των επικίδυνων συνόρων με τη Θεσσαλονίκη και τη Θεσσαλία. Το 976 συμμετείχε στη μεγάλη επίθεση εναντίον της Ρωμανίας, αλλά σκοτώθηκε από περιπλανώμενους Βλάχους μεταξύ Πρέσπας και Κόστουρ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων
Οικογένεια Βότζη
Τα μέλη της οικογένειας Βότζη είναι απόγονοι μεγάλης οικογένειας που λόγω βεντέτας κατα τα παλαιά χρόνια στην περιοχή των Σφακίων αναγκάστηκαν να χωριστούν και να απλωθούν σε όλη τη Δυτική Κρήτη.
Κατηγορία:Ιστορικές οικογένειες της Κρήτης
Κλήμα Ηρακλείου
Το Κλήμα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 140 μ. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 70 χλμ.
Οι κάτοικοι του Κλήματος ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς και των πρωίμων κηπευτικών, όπως επίσης και με την κτηνοτροφία.
Στο χωριό βρίσκεται ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, υπαγόταν στο νομό Ρεθύμνου. Αναφέρεται το 1583 στον Καστροφύλακα ως Clima di Amari με 52 κατοίκους. Νωρίτερα, το 1577 αναφέρεται και από τον Μπαρότσι. Παλαιότερα υπαγόταν στην επαρχία Πυργιωτίσσης.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Κλήματος
Παραπομπές
Κλημα Κλημα Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Μισέλ Πενσώ
Ο Μισέλ Πενσώ (γαλλ.: Michel Pinseau) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, γνωστός ως σχεδιαστής της ιδέας του μεγαλύτερου σε ύψος μιναρέ παγκοσμίως (210 μέτρα), στο μεγαλύτερο τζαμί του κόσμου, το Τέμενος Χασάν Β' στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
1796 Ρίγα
Η Ρίγα (Riga) είναι ένας αρκετά μεγάλος και πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,694. Ανακαλύφθηκε το 1966 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πρωτεύουσα της Λεττονίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρίγας εκτιμάται σε 73,83 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XFCU (κατά Tholen) ή Cb (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0376. Η Ρίγα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ως 13 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ριγα
Πρίμο Λέβι
Ο Πρίμο Λέβι (Primo Levi) (1919-1987) ήταν Ιταλοεβραίος συγγραφέας και ποιητής.
Συνελήφθη στα τέλη του 1943 στη βόρεια Ιταλία από τη φασιστική αστυνομία και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς μέχρι τον Ιανουάριο του 1945. Τις εμπειρίες του από τη ζωή στο Άουσβιτς τις κατέγραψε στο δημοφιλέστερο έργο του, το Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος (Se questo è un uomo), που εκδόθηκε το 1947. Στο μυθιστόρημα του η Ανακωχή (La tregua), που εκδόθηκε το 1963, περιγράφει το ταξίδι της επιστροφής του στην Ιταλία μετά την απελευθέρωσή του από το Άουσβιτς.
Βιογραφικό
Ο Πρίμο Λέβι γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου του 1919 στο Τορίνο από οικογένεια εβραϊκής καταγωγής. Το διάστημα 1934-1937 σπούδασε στο Liceo classico Massimo d'Azeglio του Τορίνο, το οποίο ήταν διάσημο γιατί σε αυτό δίδαξαν πολλοί φωτισμένοι καθηγητές όπως ο Augusto Monti, ο Umberto Cosmo, ο Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese) (ο οποίος ήταν και μαθητής στο συγκεκριμένο σχολείο) κ.α. που αντιτάχθηκαν στον φασισμό και υπέστησαν διώξεις.
Αφού τελείωσε το Λύκειο το 1937, γράφτηκε στο τμήμα χημείας του Πανεπιστημίου του Τορίνο. Τον Νοέμβριο του 1938 τέθηκαν σε ισχύ στην Ιταλία οι ρατσιστικοί νόμοι που επέβαλαν πληθώρα διακρίσεων εις βάρος των Εβραίων της χώρας. Μεταξύ άλλων απαγορευόταν πλέον στους Εβραίους η εγγραφή στο Πανεπιστήμιο, όμως όσοι ήδη σπούδαζαν, όπως ο Λέβι, μπορούσαν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Ο Λέβι λόγω της εβραϊκής καταγωγής του αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες στο να βρει εισηγητή για τη διπλωματική του. Τελικά αποφοίτησε με άριστα το 1941 αλλά πάνω στο πτυχίο του αναγραφόταν ότι ήταν Εβραίος.
Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς άρχισε να εργάζεται σε μια εταιρία εξόρυξης αμιάντου κοντά στο Τορίνο. Η δουλειά του ήταν να βρει μια οικονομική μέθοδο για την εξαγωγή νικελίου από τα υπολείμματα από την εξόρυξη αμιάντου, από το ορυχείο της εταιρίας. Λόγω της εβραϊκής καταγωγής του είχε προσληφθεί ημιπαράνομα (δεν εμφανιζόταν στις καταστάσεις του προσωπικού). Το 1942, με την μεσολάβηση ενός παλιού συμφοιτητή του, προσελήφθη σε μια ελβετική φαρμακευτική εταιρία στο Μιλάνο, όπου ήρθε σε επαφή με μέλη αντιφασιστικών οργανώσεων και εντάχθηκε στο παράνομο Κόμμα της Δράσης (Partito d'Azione).
Τον Οκτώβριο του 1943 εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση Δικαιοσύνη και Ελευθερία (Giustizia e Libertà) στη Βαλ ντ' Αόστα (Val d'Aosta). Καθώς όμως τόσο ο ίδιος όσο και οι σύντροφοί του δεν ήταν εκπαιδευμένοι, πολύ γρήγορα, τον Δεκέμβριο του 1943, συνελήφθησαν από τη φασιστική αστυνομία και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο στο Φόσσολι. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1944, 650 Εβραίοι, μεταξύ αυτών και ο Λέβι, στοιβάχτηκαν σε ένα τρένο (ήταν 50 άνθρωποι σε κάθε βαγόνι) και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Εκεί καταγράφηκε ως το νούμερο 174.517 και αμέσως οδηγήθηκε στο στρατόπεδο Buna-Monowitz, γνωστό ως Άουσβιτς III (Μόνοβιτς), όπου παρέμεινε μέχρι την απελευθέρωσή του από τον Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου του 1945. Από τους 650 Εβραίους που μεταφέρθηκαν εκείνη την μέρα του Φεβρουαρίου στο Άουσβιτς τελικά επέζησαν μόλις 20 άτομα.
Έργα του Πρίμο Λέβι
Ορισμένα από τα έργα του Πρίμο Λέβι, που μεταφράστηκαν και στα ελληνικά, είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί χημικοί Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Εβραίοι ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί άθεοι
Επιδόσεις
Οι επιδόσεις (ἐπιδόσεις) ήταν μορφή μη υποχρεωτικής, μη φορολογικής οικονομικής προσφοράς στην αρχαία Ελλάδα.
Επρόκειτο για εθελοντικές εισφορές σε χρήματα ή όπλα ή πλοία, που γίνονταν από τους πολίτες της Αθήνας για να καλύψουν τις επίγουσες ανάγκες του κράτους.
Όταν τα έξοδα του κράτους ήταν μεγαλύτερα από τα έσοδά του, ήταν σύνηθες ο πρυτανεύς να συγκαλεί την Εκκλησία του Δήμου και αφού εξηγούσαν τις ανάγκες του κράτους, να καλεί τους πολίτες να συνεισφέρουν στον βαθμό που τους επιτρέπει η οικονομική τους κατάσταση. Όσοι ήταν πρόθυμοι να συνεισφέρουν, σηκώνονταν και έλεγαν τι θα έδιναν. Όσοι δεν ήταν πρόθυμοι να δώσουν τίποτα, έμεναν σιωπηλοί ή αποσύρονταν από τη συνέλευση. Τα ονόματα όσων είχαν υποσχεθεί να συνεισφέρουν, μαζί με το ποσό των εισφορών τους, ήταν γραμμένα σε πινακίδες, οι οποίες τοποθετούνταν μπροστά στα αγάλματα των Επωνύμων, όπου παρέμεναν μέχρι να πληρωθεί το ποσό.
Αυτές οι εθελοντικές συνεισφορές ήταν συχνά πολύ μεγάλες. Μερικές φορές οι πιο εύποροι πολίτες αναλάμβαναν εθελοντικά την τριηραρχία, δηλαδή τα έξοδα για τον εξοπλισμό μιας τριήρους. Διαβάζουμε ότι ο απελεύθερος Πασίοντας παρείχε 1.000 ασπίδες, μαζί με πέντε τριήρεις, τις οποίες εξόπλισε με δικά του έξοδα. Ο Χρύσιππος δώρισε ένα ταλέντο στο κράτος, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κινήθηκε εναντίον της Θήβας κατά τη διάρκεια της Μάχης της Θήβας. Ο Αριστοφάνης, γιος του Νικοφήμου, έδωσε 30.000 δραχμές για μια εκστρατεία εναντίον της Κύπρου. Ο Χαρίδημος και ο Διότιμος, δύο διοικητές, έκαναν δώρο 800 ασπίδες. και παρόμοιες περιπτώσεις γενναιοδωρίας αναφέρονται από τον Γερμανό κλασικό μελετητή Αύγουστο Μποκ, ο οποίος έκανε γνωστά τα προηγούμενα παραδείγματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίο Δίκαιο Κατηγορία:Δώρο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μωυσής της Βουλγαρίας
Ο Μωυσής, Εκκλησιαστικά Σλαβονικά: Мѡѷсе́й, βουλγαρ.: Мойсей (απεβ. 976) από τη Δυναστεία Κομητόπουλων ήταν Βούλγαρος ευγενής.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολάου κόμη και της Ριψιμία της Αρμενίας. Αδελφοί του ήταν οι Δαυίδ, Ααρών και Σαμουήλ.
Έπειτα από την κατάληψη των ανατολικών μερών της Βουλγαρίας από τους Ρωμαίους το 971, αυτός και οι αδελφοί του συνέχισαν να πολεμούν στη δύση. Εξουσίαζαν μαζί και διαίρεσαν το βασίλειο σε τέσσερα μέρη: η έκταση του Μωυσή ήταν γύρω από τον ποταμό Στρούμιτσα, από όπου έπρεπε να ξεκινά επιθέσεις εναντίον των περιοχών του Αιγαίου της Ρωμανίας.
Το 976 ο Βουλγαρικός στρατός ανέλαβε μία μεγάλη επίθεση από όλα τα σύνορα και ο Μωυσής οδήγησε τα στρατεύματα στις Σέρρες. Κατά την πολιορκία της πόλης, χτυπήθηκε μοιραία από μία πέτρα και έπειτα σφαγιάσθηκε από ένα εχθρικό ξίφος. Το ίδιο έτος χάθηκε ο Δαυίδ και ο Ααρών φονεύθηκε από τον Σαμουήλ, έτσι όλη η εξουσία περιήλθε στα χέρια του Σαμουήλ, που έγινε τσάρος το 997, έπειτα από το τέλος του Ρομάν, τελευταίου ηγεμόνα της προηγούμενης δυναστείας του Κρούμου.
Άλλη άποψη
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας (πάππος του Ρομάν) είχε πολλά παιδιά. Ένα από αυτά, ο Ιβάν, νυμφεύτηκε μία Αρμένια στην Καισάρεια· ο Μωυσής και ο Ααρών ήταν γιοί του Ιβάν. Επίσης σύμφωνα με την ίδια εκδοχή, ο Μωυσής επέζησε και παρέμεινε σε δράση δίπλα στον Σαμουήλ, εναντίον του εχθρού, ως το 986 τουλάχιστον.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων Κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς
Ξέρες Μπενάρες
Οι Ξέρες Μπενάρες (ή Ξέρα Μπενάρες) είναι ένας βυθισμένος κοραλλιογενής ύφαλος, ένα απομονωμένο κομμάτι υπερυψωμένου θαλάσσιου πυθμένα που βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες -5.25°N, 71.66667°W, μόλις 6 χμ δυτικά - βορειοδυτικά της νησίδας Ιλ Πιέρρ, το πλησιέστερο από τα νησιά της ατόλλης Πέρος Μπάνηος στο βόρειο Τσάγκος Αρχιπέλαγος. Το μέγεθος του είναι περίπου 3 χμ από ανατολή προς δύση, με πλάτος περίπου 700 μ, και έκταση 2 χμ². Το ελάχιστο βάθος του είναι 4,5 μ στο δυτικό άκρο του.
Οι Ξέρες Μπενάρες πρωτοερευνήθηκαν το 1837 από τον Πλοίαρχο Ρόμπερτ Μόρεσμπυ του Ινδικού Πολεμικού Ναυτικού με το πλοίο HMS Μπενάρες. Η έρευνα του Μόρεσμπυ είχε ως αποτέλεσμα τον πρώτο αναλυτικό χάρτη αυτού του βυθισμένου υφάλου, που στην συνέχεια πήρε το όνομα του πλοίου του.
Εθνική Ισραήλ U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U16 του Ισραήλ είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα του Ισραήλ σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 16 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ισραήλ Κορασίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ (איגוד הכדורסל בישראל, IBBA).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U16
1797 Σωμάς
Ο Σωμάς (Schaumasse) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,691. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γάλλο αστρονόμο Αντρέ Πατρύ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Αλεξάντρ Σωμάς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Σωμάς είναι S (λιθώδης). Ο Σωμάς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σωμας
Hail to the Chief
Το Hail to the Chief είναι Αμερικάνικο πατριωτικό τραγούδι και προεδρικός Ύμνος των ΗΠΑ.
Η Μουσική γράφτηκε από Τζέιμς Σάντερσον το 1812 και οι στίχοι από τον Albert Gamse υιοθετήθηκε το 1954 και αντικατέστησε το Hail, Columbia ως προεδρικό Ύμνο.
Μάριο Μόντι
Ο Μάριο Μόντι (ιταλικά: Mario Monti), γεννημένος στις 19 Μαρτίου 1943, είναι Ιταλός οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Ευρωπαίος Επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς, Υπηρεσιών, Τελωνείων και Φορολογίας από το 1995 έως το 1999 και στη συνέχεια ως Ευρωπαίος Επίτροπος Ανταγωνισμού κατά την περίοδο 1999 έως 2004. Έχει, επίσης, διατελέσει Πρύτανης και Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Μποκόνι. Από το Νοέμβριο του 2011 υπηρετεί ως Ισόβιος Γερουσιαστής στη Γερουσία της Δημοκρατίας.
Μόρφωση και ακαδημαϊκή καριέρα
Ο Μόντι γεννήθηκε στο Βαρέζε στις 19 Μαρτίου 1943. Ο πατέρας του είναι Αργεντινός ιταλικής καταγωγής. Ο Μόντι διαθέτει πτυχίο οικονομικών και διοίκησης από το Πανεπιστήμιο Μποκόνι στο Μιλάνο. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, υπό την εποπτεία του Τζέημς Τόμπιν, βραβευμένου με Νόμπελ οικονομολόγου.
Την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1969 όταν και ανέλαβε καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Τρέντο και τον επόμενο χρόνο μεταπήδησε στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο (1970-85) απ΄ όπου το 1985 μετέφερε την έδρα του στο Πανεπιστήμιο Μποκόνι, του οποίου διετέλεσε Πρύτανης (1989-94) και κατόπιν Πρόεδρος (από το 1994). Υπήρξε επίσης Πρόεδρος του SUERF (1982-85). Οι έρευνές του οδήγησαν στη δημιουργία του «μοντέλου Κλάιν-Μόντι», το οποίο έχει σαν στόχο την περιγραφή της συμπεριφοράς των τραπεζών υπό καθεστώς μονοπωλίου.
Ο Μόντι είναι μέλος του Προεδρείου των Φίλων της Ευρώπης, ενός κορυφαίου ευρωπαϊκού think tank, ενώ ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Bruegel, ενός ευρωπαϊκού think tank που ιδρύθηκε το 2005. Επίσης είναι ο Ευρωπαίος Πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής, ενός think tank που ιδρύθηκε το 1973 από τον Ντέιβιντ Ροκφέλλερ. Τέλος, ο Μόντι είναι ηγετικό στέλεχος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.
Πολιτική καριέρα
Στις 9 Νοεμβρίου 2011 ο Μόντι διορίστηκε Ισόβιος Γερουσιαστής από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Παρουσιάστηκε ως επικρατούσα προσωπική προεδρική επιλογή για να αντικαταστήσει το Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην κεφαλή μιας νέας κυβέρνησης ενότητας στην Ιταλία προκειμένου να υλοποιηθούν μεταρρυθμίσεις και μέτρα λιτότητας. Στις 12 Νοεμβρίου 2011, ο Πρόεδρος Ναπολιτάνο, χωρίς να έχει σχετική συνταγματική αρμοδιότητα, ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη, χωρίς συναινέσεις πολιτικών κομμάτων, όπως αντίθετα συνέβη στην Ελλάδα και έδωσε στο Μόντι εντολή σχηματισμού κυβέρνησης περιορισμένου σχήματος.
Στις 16 Νοεμβρίου 2011, o Μόντι ορκίστηκε πρωθυπουργός της Ιταλίας, συγκροτώντας ένα τεχνοκρατικό υπουργικό συμβούλιο που αποτελείται εξ ολοκλήρου από μη εκλεγμένους επαγγελματίες. Επίσης, επέλεξε να κρατήσει το θέση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών. Στις 17 και 18 Νοεμβρίου 2011, η ιταλική Γερουσία καθώς και η ιταλική Βουλή των Αντιπροσώπων έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση Μόντι, με μόνο τη Λέγκα του Βορρά που ψήφισαν κατά.
Πολιτικές εξελίξεις
Ο γραμματέας του Λαού της Ελευθερίας, Αντζελίνο Αλφάνο, έχοντας προηγουμένως συνάντηση με τον Ιταλό πρόεδρο, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, δήλωσε στη Βουλή της Ιταλίας: «Η εμπειρία της κυβέρνησης Μόντι ολοκληρώθηκε. Δεν τηρήθηκαν οι δεσμεύσεις για την μεταρρύθμιση σχετικά με την ποινική ευθύνη των δικαστικών και για ένα νέο νόμο που έπρεπε να ρυθμίζει τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις με δικαστική εντολή». Το ότι οι περισσότεροι βουλευτές του κόμματος Λαός της Ελευθερίας συνεχίζουν να απέχουν, αυτό δεν σημαίνει ότι θα ανατρέψουν αναγκαστικά την κυβέρνηση Μόντι, η οποία μπορεί να τύχει ψήφου εμπιστοσύνης, αν και παραμένει περισσότερο ευάλωτη από τη Δεξιά. Σημειώνεται πάντως πως μια τέτοια εξέλιξη για πρόωρες εκλογές διακόπτει τις συζητήσεις για ένα νέο εκλογικό νόμο που θα απαγόρευε υποψηφιότητες καταδικασθέντων για ποινικά αδικήματα.
Παραίτηση
Τις βραδυνές ώρες στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 ο Μάριο Μόντι υπέβαλε την παραίτησή του στον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, όπου και αρχίζει τυπικά η προεκλογική περίοδος. Η κυβέρνηση Μόντι συνέχισε τις εργασίες της μέχρι τις εκλογές που διεξήχθησαν το 2013. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ενρίκο Λέτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ιταλοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (κολύμβηση)
Το τμήμα κολύμβησης του Ολυμπιακού είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Πειραιά και αποτελεί μέρος του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς. Ξεκίνησε την πορεία του σχεδόν με την ίδρυση του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. το 1925, όντας από τα πρώτα τμήματα του συλλόγου που συστάθηκαν.
Είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία της ελληνικής κολύμβησης και ο απόλυτος κυρίαρχος του αθλήματος σε συλλογικό επίπεδο, έχοντας κατακτήσει 64 Πρωταθλήματα Ελλάδας (Γενικής Βαθμολογίας), όλα ως πολυνίκης, όταν όλοι οι άλλοι ελληνικοί σύλλογοι μαζί έχουν κατακτήσει αθροιστικά 34 Πρωταθλήματα. Όσον αφορά τις επιμέρους βαθμολογίες Ανδρών - Γυναικών ανά Πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει την πρώτη θέση 58 φορές στους Άνδρες και 54 στις Γυναίκες, ενώ έχει πετύχει το εγχώριο "τρεμπλ", δηλαδή την κατάκτηση τόσο του Πρωταθλήματος Γενικής Βαθμολογίας, όσο και των επιμέρους Πρωταθλημάτων Ανδρών - Γυναικών, 43 φορές. Από το 1969 και έπειτα έχασε τον τίτλο στη γενική βαθμολογία μόνο το 1987 και το 1995, όταν και του αφαιρέθηκε ο τίτλος που κατέκτησε μετά από έφεση της Γλυφάδας στην οποία κατοχυρώθηκε, ωστόσο, εκείνες τις χρονιές κατάφερε να κατακτήσει τα επιμέρους πρωταθλήματα ανδρών, συνεχίζοντας το σερί συνεχόμενων κατακτήσεων έστω και ενός τίτλου που έχει να επιδείξει το τμήμα από το 1969 κι έπειτα. Κατέχει το μοναδικό ρεκόρ της κατάκτησης 27 συνεχόμενων Πρωταθλημάτων (1996–2022), ρεκόρ που είναι το μεγαλύτερο σε οποιοδήποτε άθλημα στην Ελλάδα, όσον αφορά τη κατάκτηση συνεχόμενων πρωταθλημάτων. Τέλος, το τμήμα κολύμβησης του Ολυμπιακού αποτελεί το πιο επιτυχημένο τμήμα αθλητικού συλλόγου στον κόσμο, καθώς μετράει 54 συνεχόμενα χρόνια τα οποία συνοδεύονται με την κατάκτηση τουλάχιστον ενός ομαδικού τίτλου, κάτι που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ.
Ιστορία
Από τέλη της δεκαετίας του ’20 ο Ολυμπιακός πήρε τα πρωτεία, με την κυριαρχία του Τάκη Προβατόπουλου σε όλα τα στυλ του ελεύθερου και της Παπαδάκη στο ύπτιο κατέκτησε οκτώ προπολεμικά πανελλήνια πρωταθλήματα.
Ο Ολυμπιακός, επηρεασμένος από τα δεινά του πολέμου μέχρι και το 1960, θα περάσει 15 χρόνια μακριά από την κορυφή. Παρ’ όλα αυτά δεν λείπουν οι μεμονωμένες επιτυχίες με τους Αντωνακάκη, Καβατζά και Παπαναστασίου.
Το 1960 όμως η ομάδα επανέρχεται στην κορυφή. Σπουδαίοι αθλητές όπως οι Καρύδης, αφοί Κοσκινά, Παπαδάκης, Κουτουμάνης, Μπαξεβανέλη, Ηλιοπούλου, Κωνσταντινίδου είναι τα κυριότερα από τα δεκάδες ονόματα που οδήγησαν το σύλλογο σε συνεχόμενες κατακτήσεις πρωταθλημάτων. Το 1967, η γυναικεία ομάδα του Ολυμπιακού κατέρριψε στην Αθήνα τα πανελλήνια ρεκόρ στα 4x100 μ. ελευθέρως και στα 4x100 μ. μικτής με χρόνο 4.48.2 και 5.16.0 αντίστοιχα. Το 1968, και πάλι η γυναικεία ομάδα, κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. ελευθέρως, με χρόνο 4.46.4. Το 1969, οι άνδρες κατέρριψαν στην Αθήνα τρία πανελλήνια ρεκόρ, στα 4x100 μ. ελευθέρως με χρόνο 3.55.1, στα 4x200 μ. ελευθέρως με χρόνο 9.03.1 και στα 4x100 μ. μικτής με χρόνο 4.28.7.
Την δεκαετία του 1980 πλέον η ομάδα ανανεώνεται αλλά η κυριαρχία της συνεχίζεται. Ξεχωρίζει η μορφή της Έλλης Ρουσσάκη, αλλά και με συμπαραστάτες τους Κρις Στίβενσον, Σοφία Δάρα, Σπύρο Μπίρμπα, Χαράλαμπο Παπανικολάου, Δημήτρη Αλφατζή, οι τίτλοι ο ένας μετά τον άλλο καταλήγουν στον Πειραιά.
Από το ’90 και μέχρι τις μέρες μας νέα ονόματα στελεχώνουν το σύλλογο: Μαγγανάς, Καρυστινού, Ζήσιμος, Μπιτσάκης, Δεμέτης, Γιαννιώτης, αδελφές Καβαρνού, Εξάρχου, Σαρακατσάνη, Δημοσχάκη, Λυμπερτά κ.ά.
Ο Ολυμπιακός πρωταγωνιστεί και στα χειμερινά πανελλήνια πρωταθλήματα κατηγορίας OPEN που διεξάγονται κάθε χρόνο, καταλαμβάνοντας την άτυπη πρώτη θέση στο σύνολο, με τους αθλητές του να σημειώνουν παράλληλα πολλά πανελλήνια ρεκόρ και σπουδαίες ατομικές επιδόσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο χειμερινό πρωτάθλημα κολύμβησης του 2009, που διεξήχθη στη Νέα Ιωνία του Βόλου ο σύλλογος του Πειραιά θριάμβευσε, μιας και κατέκτησε συνολικά 41 μετάλλια (18 χρυσά, 14 ασημένια και 9 χάλκινα).
Ακόμα, στο χειμερινό πρωτάθλημα κολύμβησης του 2013 που πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Λάρισας η ομάδα κατέκτησε 20 χρυσά μετάλλια σε 39 συνολικά τελικούς όλων των αγωνισμάτων.
Επίσης το κολυμβητικό τμήμα έχει να επιδείξει και κατακτήσεις στο Διασυλλογικό Κύπελλο Ελλάδας το οποίο είναι επίσημη διοργάνωση της κολυμβητικής ομοσπονδίας και πλέον ονομάζεται Grand Prix και αφορά 25άρα πισίνα. Παλαιότερα διεξαγόταν σε 2 φάσεις (προκριματικοί και τελικοί) και πλέον έχει αλλάξει μορφή.
Το 2010 ο σύλλογος κατακτά για 15η συνεχόμενη χρονιά το πρωτάθλημα που έγινε στην Κέρκυρα. Παράλληλα, ήρθε και ο πρώτος τίτλος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανοιχτής θαλάσσης που διεξήχθη στην Χαλκίδα.
Την επόμενη 6ετία ο σύλλογος κατακτά με χαρακτηριστική άνεση το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης OPEN, φτάνοντας τα 21 σερί. Κατά τη διάρκεια της αναφερόμενης εξαετίας θα κατακτήσει και το μοναδικό διεξαχθέν στο σπορ, σούπερ καπ Ελλάδος 2015, ενώ κατά τη διετία 2015-2016 που η ΚΟΕ επανήλθε στην κατάρτιση πίνακα βαθμολογίας συλλόγων του πρωταθλήματος ανδρών-γυναικών ανοιχτής θαλάσσης που διεξήγαγε, ο Ολυμπιακός τερμάτισε πρώτος και τις δύο χρονιές.
Το 2017 ο σύλλογος διευρύνοντας το σπουδαίο του ρεκόρ, πιάνει το ρεκόρ (3ο σε όλα τα πρωταθλήματα των εν Ελλάδι καλλιεργούμενων αθλημάτων, σχετικό με σερί κατακτήσεις) που έχει επιτευχθεί σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα άλλου αθλήματος από άλλον σύλλογο. Για την ακρίβεια καταφέρνει να κατακτήσει για 22η στη σειρά χρονιά το Εθνικό Πρωτάθλημα ανδρών-γυναικών ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του ΝΟ Ιωαννίνων στην κωπηλασία (1994-2015). Ο 22ος συνεχόμενος τίτλος είναι συγχρόνως και 47ος μέσα σε 49 έτη (1969-2017).
Το ίδιο έτος ο σύλλογος κατακτά για πρώτη φορά στην ιστορία του το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κατηγορίας masters σε κλειστό νερό (κολυμβητήριο ΟΑΚΑ), πρωτεύοντας εκτός από τη γενική βαθμολογία που του έδωσε τον τίτλο, και ειδικότερα στη βαθμολογία των ανδρών των συμμετεχόντων συλλόγων.
Επιτυχίες εκτός Ελλάδας
Ο Ολυμπιακός είναι ο πρώτος ελληνικός σύλλογος κολύμβησης που έδωσε αγώνες στο εξωτερικό. Αυτό έγινε το 1969 όταν έφορος του τμήματος ήταν ο Λ. Θεοδωρακάκης και ο Ολυμπιακός πήρε μέρος σε διεθνείς αγώνες πού διεξήχθησαν στη Βόννη. Στην εν λόγω διοργάνωση καταρρίφθηκαν 13 πανελλήνια ρεκόρ.
Η έξοδος του πρωταθλητή Ελλάδος στην Ευρώπη όμως δεν σταμάτησε, συνεχίστηκε και την επομένη και μεθεπομένη περίοδο με ανάλογα αποτελέσματα. Το 1970 οι νεαροί κολυμβητές του Ολυμπιακού κολύμπησαν στο διεθνές μίτινγκ του Ντάρμσταντ, την παλιότερη διασυλλογική διοργάνωση του είδους της στον κόσμο, καθώς έχει διεξαχθεί μέχρι σήμερα 57 φορές. Ενώ δικαίωμα συμμετοχής έχουν οι σύλλογοι που αποτελούν μέλη της FINA. Εκεί το τμήμα υποδομής του Ολυμπιακού προκάλεσε το θαυμασμό όλων των Ευρωπαίων, καθώς αναδείχτηκε σε πρώτη κολυμβητική δύναμη της Ευρώπης επί 86 συλλόγων που έλαβαν μέρος, σε ένα σύνολο 1.000 κολυμβητών, πετυχαίνοντας 18 νίκες, στο μεγαλύτερο κατ' έτος εν Ευρώπη κολυμβητικό Όπεν. Πέτυχε έτσι την μεγαλύτερη μέχρι τότε διάκριση όλων των εποχών στον υγρό στίβο, σύμφωνα με τα λόγια του πολίστα του ΠΑΟ Λουκά Σταματίου. Έκανε την αρχή, άνοιξε το δρόμο προς την Ευρώπη. Τον μεγάλο άθλο, που έτυχε ευμενέστατων σχολίων και πολλών επαίνων στον ευρωπαϊκό χώρο, χαιρέτισε με πανηγυρικό τρόπο ολόκληρος ο φίλαθλος κόσμος της χώρας.
Όμως η θριαμβευτική πορεία σε μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις συνεχίστηκε και τον επόμενο χρόνο (1971) τερματίζοντας στη δεύτερη θέση, επί 108 συλλόγων από 11 έθνη, και τον μεθεπόμενο χρόνο (1972) καθώς κατέκτησε ξανά το βαρύτιμο ολοφώτεινο έπαθλο, με 305 βαθμούς και εξέπληξε τους ευρωπαϊκούς κύκλους.
Το 1973, στο διεθνές πρωτάθλημα επίσης του Ντάρμσταντ, οι κολυμβητές ανέδειξαν τον Ολυμπιακό πάλι Τροπαιούχο του Κυπέλλου, ανάμεσα σε 55 συλλόγους σε ένα σύνολο 530 κολυμβητών, αφήνοντας πίσω τους την ελβετική Ζενέβ Νατασιόν και τον ομώνυμο σύλλογο του Ντάρμσταντ. Φτάνοντας μάλιστα σε ρεκόρ συγκομιδής βαθμών και νικών στη διοργάνωση, με 311 βαθμούς και 19 νίκες, ξεπερνώντας τα ρεκόρ που κατείχαν τα ηνωμένα σωματεία Γούλγουϊς Αγγλίας, με 309 βαθμούς και 18 νίκες. Για τον διεθνή θρίαμβο των Ελλήνων κολυμβητών μίλησε με τιμητικά λόγια στο ΦΩΣ ο τότε αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων, Ι.Καπράλος αλλά και ο μετέπειτα πρόεδρος και τότε έφορος του τμήματος Λεωνίδας Θεοδωρακάκης, ο οποίος δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του, καθώς το όνομα του Ολυμπιακού ακούστηκε για μία ακόμη φορά στην Ευρώπη. Τέλος, με διθυραμβικά σχόλια, θριαμβολογίες, δάφνες, δόξες και τιμές χαιρέτισε τις διακρίσεις αυτές ο τύπος της εποχής, κάνοντας λόγο για ηρωισμό, άθλο, σθένος, λεβεντιά και φλογισμένη ψυχή. Προπονητής του τμήματος ήταν ο χρυσός Ολυμπιονίκης και Παγκόσμιος ρέκορντμαν της κολύμβησης Γκάρυ Ίλμαν.
Το 1987 διεξάγεται το πρώτο κύπελλο Πρωταθλητριών Ανδρών και ο σύλλογος, όπως και την επόμενη χρονιά, κατέλαβε την 9η θέση.
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Άνδρες:
Κωνσταντίνος Κωσταντινέσκου, Απόστολος Χρήστου, Παναγιώτης Χιώτης, Δημήτρης Νέγρης, Άγγελος Ποάλλας, Παναγιώτης Μπολάνος, Αθανάσιος Ζαφειρόπουλος, Ηλίας Παλαιολόγος, Νικόλαος Δρόσος, Ιωάννης Χρήστου, Ορφέας Γενκιανίδης, Αλέξανδρος Δημητριάδης, Νικόλαος Αδαμίδης, Ευάγγελος Αρβανίτης, Βασίλης Σοφικίτης, Κυριάκος Κυριακού, Δημήτρης Καφφάτος, Μάριος Χριστοδούλου, Θανάσης Καραντώνης, Γιάννης Κοντοβάς, Μιχάλης Τσαβαρής, Γιώργος Βελιάδης, Απόστολος Παπαστάμος, Παναγιώτης Ζαρακάς, Δημήτρης Αναστασάκης, Αλέξανδρος Καχρής, Δημήτρης Γκέλης, Στέργιος Μπίλας.
Γυναίκες:
Μάρθα Μάτσα, Σοφία Κλικοπούλου, Στυλιανή-Ελευθερία Αμπλαντή, Γεωργία Παυλοπούλου, Μελίνα Τροχαλάκη, Ελένη Κοντογεώργου, Όλγα Ντάλα, Μαρία Αργυροπούλου, Ηλέκτρα Λεμπλ, Λυδία Χαλκίδου, Μαρία Τροχαλάκη, Κων/να Περιβόλα, Αθηνά Αραβαντινού, Καλλιόπη Κανόγκα, Μαρία Χατζή, Αναστασία Παπαϋφαντή, Αφροδίτη Θώδη, Δήμητρα Τζιώρα, Δανάη Καπρίνη, Μαρίνα Τριανταφυλλίδη, Μαρία Χατζηεφραιμίδου.
Masters:
Προπονητές:
Νίκος Γέμελος, Στέλιος Φιλόπουλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολύμβηση Ολυμπιακός
Daily Graphic
Η Daily Graphic (An Illustrated Evening Newspaper) ήταν η πρώτη καθημερινή εικονογραφημένη αμερικανική εφημερίδα. Ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1873 από τους Καναδούς χαράκτες Ζορζ-Εντουάρ Ντεσμπαρά και Ουίλιαμ Λέγκο και άρχισε να εκδίδεται τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς. Συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου του 1889.
Ιστορικά στοιχεία
Έχοντας επιτύχει στην εκδοτική επιχείρηση τους στον Καναδά, οι Ντεσμπαρά και Λέγκο μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη το 1873 για να ιδρύσουν τη Daily Graphic. Είχε μεγάλο αριθμό εικονογραφήσεων, ενώ στα πολυτελή χαρακτικά της περιλαμβανόταν γελοιογραφίες, αναπαραστάσεις έργων τέχνης και εικονογραφήσεις τρεχόντων ειδησεογραφικών συμβάντων και γνωστών προσωπικοτήτων. Αν και ήταν πρωτοποριακό, το έντυπο δεν αποτέλεσε οικονομική επιτυχία, με τον Ντεσμπαρά να επιστρέφει αργότερα στο Μόντρεαλ και τον Λέγκο να τον ακολουθεί τουλάχιστον από το 1879 και έπειτα.
Η διεύθυνση της εφημερίδας βρισκόταν αρχικά στα χέρια των Τσαρλς και Τζέιμς Γκούντσελ. Ο Ντέιβιντ Κρόλι, πρώην αρχισυντάκτης της New York World, ήταν ο πρώτος εκδότης της εφημερίδας από το 1873 έως το 1878. Ο Μαρκ Τουαίην ανέφερε με πικρία στον Κρόλι αφότου είδε το πρώτο τεύχος: «Δεν με ενδιαφέρει τόσο πολύ να διαβάζω … αλλά μου αρέσει να βλέπω εικόνες, και οι εικονογραφημένες εβδομαδιαίες εφημερίδες δεν εκδίδονται τόσο συχνά όσο τις θέλω». Ο Κρόλι ήταν υποστηρικτής του Ουώλτ Ουίτμαν και δημοσίευσε αρκετά ποιήματα του στην Graphic.
Μια πρώιμη διαφημιστική εκστρατεία που πραγματοποίησε η Graphic το 1873 ήταν η χρηματοδότηση μιας υπερατλαντικής πτήσης με αερόστατο από τον Ουάσινγκτον Ντόναλντσον. Η πτήση δεν είχε επιτυχία, ωστόσο προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού προς την εφημερίδα.
thumb|left|Σκηνή στο Σάντιταουν της Νέας Υόρκης, 4 Μαρτίου 1880. Η πρώτη φωτογραφία εφημερίδας που εμφανίστηκε με την μέθοδο halftone. Ο χαράκτης Στίβεν Χένρι Χόργκαν συνέβαλε στις απόπειρες για φωτογραφικές εκδόσεις της εφημερίδας. Η εφημερίδα δημοσίευσε μια εικόνα του Στάινγουεϊ Χολ μέσω φωτογραφίας στις 2 Δεκεμβρίου του 1873. Και μια «Σκηνή από το Σάντιταουν της Νέας Υόρκης» εμφανίστηκε στο φύλλο της 4ης Μαρτίου 1880, η οποία ήταν η πρώτη halftone φωτογραφία που δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα.
Η Graphic ήταν επίσης η πρώτη αμερικανική εφημερίδα που δημοσίευσε καθημερινό χάρτη καιρού, ξεκινώντας από τις 9 Μαΐου 1879. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρείχε τον χάρτη μέσω των Μετεωρολογικών της Υπηρεσιών και πλήρωνε στην εφημερίδα το ποσό των 10 δολαρίων την ημέρα για τον σκοπό αυτό, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1882 όταν η υπηρεσία διακόπηκε.
Ο Άιζακ Μ. Γκρέγκορι υπήρξε αρχισυντάκτης της εφημερίδας από το 1882 έως το 1885 προτού συνεχίσει με την αρχισυνταξία του περιοδικού Judge.
Μια εβδομαδιαία σύνοψη με τίτλο Weekly Graphic προσφερόταν από την εφημερίδα και ήταν διαθέσιμη μέσω ταχυδρομικής παράδοσης. thumb|Λεπτομέρεια χάρτη της Νέας Υόρκης του 1877 από την εταιρεία D.A. Edsall & Co., που δείχνει την τοποθεσία των γραφείων της Graphic.
Άλλες εφημερίδες
Η εφημερίδα The Graphic του Λονδίνου, η οποία ιδρύθηκε το 1869, ξεκίνησε την έκδοση της δικής της καθημερινής Daily Graphic στις 4 Ιανουαρίου 1890. Ήταν εικονογραφημένη με γελοιογραφίες και ξυλογραφίες, μιας και τα φωτοχαρακτικά και τα halftone ήταν περίπλοκα στην επεξεργασία τους.
Η Daily Graphic δεν σχετιζόταν με τη New York Evening Graphic, που εκδιδόταν μεταξύ 1924 και 1932 και ήταν γνωστή για την στήλη κοινωνικής κριτικής του Γουόλτερ Γουίντσελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Εφημερίδες στην αγγλική γλώσσα
Γάζωρος Σερρών
Ο Γάζωρος είναι πεδινός οικισμός (υψόμ. 95 μ.) της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών που υπάγεται διοικητικά στο δήμο Νέας Ζίχνης. Έχει πληθυσμό 1660 κατοίκους και βρίσκεται 23 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης των Σερρών. Πήρε τη σημερινή ονομασία του το 1928 από την κοντινή ομώνυμη αρχαία πόλη.
Αρχαία και ρωμαϊκή εποχή
Η αρχαία πόλη Γάζωρος ήταν περίφημη στην αρχαιότητα για τη λατρεία της Άρτεμης της επονομαζόμενης «Γαζωρίας». Από τις αρχαίες πηγές μόνο ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει την πόλη (και αργότερα ο Στέφανος Βυζάντιος). Ωστόσο, το όνομά της, όπως και το εθνικό «Γαζώριοι», μαρτυρούνται σε επιγραφές των ελληνιστικών και αυτοκρατορικών χρόνων που βρέθηκαν πριν από μερικές δεκαετίες.
Με βάση τις επιγραφές αυτές, η πόλη ταυτίστηκε οριστικά με τα αρχαία ερείπια που είχαν εντοπιστεί παλιότερα στο λόφο του «Αγίου Αθανασίου», ο οποίος υψώνεται δύο περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το σημερινό χωριό. Ως τον 3ο π.Χ. αιώνα η Γάζωρος ήταν μια από τις «περιοικίδες» πόλεις της Σίριος (σημ. Σέρρες). Ωστόσο, όπως μαρτυρεί τιμητικό ψήφισμα του 3ου-2ου π.Χ. αιώνα, η πόλη ήταν ήδη αυτόνομη από την ελληνιστική εποχή και σε αυτήν υπάγονταν διοικητικά όλες οι γύρω κώμες που βρίσκονταν μέσα στα όρια της αστικής της περιφέρειας («χώρας»). Μια από τις κώμες αυτές που βρισκόταν στην ανατολική όχθη της Κερκινίτιδας λίμνης (Αχινού), κοντά στο σημερινό χωριό Πεθελινός, και διέθετε κάποιο λιμάνι, φαίνεται πως χρησίμευσε ως επίνειό της, καθώς της εξασφάλιζε τη δυνατότητα επικοινωνίας με τη θάλασσα μέσω του υδάτινου δρόμου Κερκινίτιδας-Στρυμόνα.
Κατά την αυτοκρατορική πάλι περίοδο, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός άλλου ψηφίσματος (του 158/9 μ.Χ.), η πόλη ήταν μέλος μιας ομοσπονδίας πέντε πόλεων («Πεντάπολης») που είχε την έδρα της στην αρχαία Σίρρα (σημ. Σέρρες). Οι κάτοικοί της, εκτός από τις αγροτικές καλλιέργειες, ασχολήθηκαν με τη συστηματική εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής, όπως δείχνουν πολλά ίχνη μεταλλευτικών εργασιών που εντοπίστηκαν σε διάφορα σημεία κοντά στο σημ. Γάζωρο και τη Νέα Ζίχνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
674 Ραχήλ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ραχήλ εκτιμάται σε 97,35 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,2007. Η Ραχήλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 30 ώρες και 58 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραχηλ