cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάο-Τάο
Το Τάο-Τάο (ιαπ.:タオタオ絵本館) είναι μια σειρά anime που προβλήθηκε σε 52 επεισόδια στο TV Osaka από τις 7 Οκτωβρίου 1983 έως τις 30 Μαρτίου 1984. Μια άλλη σειρά με τον ίδιο τίτλο προβλήθηκε από τις 9 Οκτωβρίου 1984 έως τις 9 Απριλίου 1985. Πριν από την τηλεοπτική σειρά, κυκλοφόρησε μια ταινία άνιμε στις 26 Δεκεμβρίου 1981. Αποτελεί κινεζοϊαπωνογερμανική συμπαραγωγή και σκηνοθετήθηκε από τους Σουίτσι Νακαχάρα και Τατσούο Σιμαμούρα.
Η σειρά αφορά τον Τάο-Τάο, ένα μικρό πάντα. Στις ιστορίες, ο Τάο-Τάο μπλέκεται σε περιπέτειες με τους φίλους του τα ζώα και ακούει τις ιστορίες της μητέρας του, της μητέρας πάντα.
Α.Ε. Αλεξάνδρειας
Η Αθλητική Ένωση Aλεξάνδρειας είναι ένα ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την πόλη Αλεξάνδρεια της περιφερειακής ενότητας Ημαθίας.
Τάο-Τάο
Τους τίτλους αρχής της σειράς δημιούργησε ο Τσέχος συνθέτης Κάρελ Σβόμποντα.
Α.Ε. Αλεξάνδρειας
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1997 με μετονομασία της «Α.Ε. Καψόχωρας» η οποία εγκρίθηκε και τυπικά το Σεπτέμβρη του 1998, έτσι ώστε να αποτελέσει τη συνέχεια του «Α.Μ.Σ. Αλεξάνδρεια» που μετά τον υποβιβασμό του από τη Δ΄ Εθνική το 1995, αδρανοποιήθηκε.
Τάο-Τάο
Διεθνής μετάδοση
Η σειρά έχει προβληθεί στα φινλανδικά στα κανάλια Yleisradio. Η αφήγηση της σειράς έγινε στα φινλανδικά από την Ίνκερι Βαλένιους και με τη μουσική υπόκρουση του αυστριακού τηλεοπτικού καναλιού ORF.
Α.Ε. Αλεξάνδρειας
Ιστορία
Το καλοκαίρι του 2017, με πρωτοβουλίες της διοίκησής του, έγινε μετονομασία και μεταφορά έδρας του Διαγόρα Σεβαστής (η λεγόμενη «αγορά ΑΦΜ») που μετονομάστηκε σε '''Α.Σ. Φίλιππος Αλεξάνδρειας''', πήρε τη θέση του στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, και αγωνίστηκε την περίοδο 2017-18. Μετά τον υποβιβασμό του, ο Φίλιππος Αλεξάνδρειας αδρανοποιήθηκε επίσης, δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας ΕΠΣ Ημαθίας.
Η Α.Ε. Αλεξάνδρειας επαναδραστηριοποιήθηκε την χρονιά 2019 μετά απο 2 χρόνια αδράνειας. Και πήρε θέση στο πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας ΕΠΣ Ημαθίας.
Τάο-Τάο
Διεθνής μετάδοση
Στην Ελλάδα η σειρά μεταδόθηκε τη δεκαετία του 1980 από την ΕΡΤ στα ελληνικά.
Α.Ε. Αλεξάνδρειας
Η Πορεία στα πρωταθλήματα
Η πορεία του συλλόγου στα τοπικά και εθνικά πρωταθλήματα από το 1997 είναι ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ημαθίας Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Μακεδονίας
Τάο-Τάο
Διεθνής μετάδοση
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 μεταδόθηκε στα Αφρικάανς στη Νότια Αφρική. Το άνιμε μεταδόθηκε επίσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990 πολλές φορές ως «تاو» και εξακολουθεί να είναι δημοφιλές στον αραβικό κόσμο.
Η σειρά μεταδόθηκε και στην Αλβανία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Εν τω μεταξύ, ο κομμουνιστής πρωθυπουργός της Αλβανίας Αντίλ Τσαρτσάνι αναφέρθηκε ανεπίσημα ως Τάο-Τάο από τους Αλβανούς αντιφρονούντες κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που οδήγησαν στην πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το φινλανδικό συγκρότημα Guava κυκλοφόρησε τη θεματική μουσική της σειράς σαν single το 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Βραχνός Άνδρου
Ο Βραχνός, ή η Βραχνού είναι ένα ορεινό χωριό του Δήμου Άνδρου, της ομώνυμης νήσου, στο νομό Κυκλάδων, που βρίσκεται νότια της Χώρας, σκαρφαλωμένος στην πλαγιά του βουνού. Από το χωριό αυτό παρέχεται μιά πανοραμική θέα σ' ολόκληρη τη Χώρα και τους οικισμούς που βρίσκονται απέναντι στην πλαγιά του βουνού Πέταλου, του υψηλότερου βουνού της Άνδρου.
Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει ο ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Στην άκρη του χωριού υφίσταται υπέροχη κρήνη κάτω από πλατάνια. To 1928 αριθμούσε 146 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 καταμετρήθηκαν 43 κάτοικοι, ενώ το υψόμετρο είναι 220 μ.
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Ντικ Βαν Ντάικ
Ο Ντικ Βαν Ντάικ (Richard Wayne "Dick" Van Dyke, 13 Δεκεμβρίου 1925) είναι Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός, συγγραφέας, χορευτής και παραγωγός, του οποίου η καριέρα, στον χώρο του θεάματος και της διασκέδασης, εξαπλώνεται σχεδόν σε εφτά δεκαετίες. Είναι, επίσης, βετεράνος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο μικρός του αδελφός είναι ο Τζέρι Βαν Ντάικ και ο υιός του ο Μπέρι Βαν Ντάικ.
Ο Βαν Ντάικ είναι κάτοχος πέντε Βραβείων Έμμυ, ενός Τόνυ και ενός Γκράμι, επίσης βρίσκεται και στο Television Hall of Fame, από το 1995. Έχει τιμηθεί και με το SAG Life Achievement Award, από τη Screen Actors Guild, το 2013. Εκτός τούτου, κατέχει κι ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας, στο Χόλιγουντ, και, τέλος, έχει αναγνωριστεί από τη Disney ως Disney Legend.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Ζώσιμος Περιστάνος
Ο Ζώσιμος Περιστάνος υπήρξε Έλληνας λόγιος του 18ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Ζούζουλη Καστοριάς
Η Ζούζουλη είναι ορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.045 μέτρων στις πλαγιές του Σμόλικα και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Μακεδονίας.
Η Ζούζουλη διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αρρένων του Δήμου Νεστορίου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 44 κάτοικοι. Μεγάλο μέρος των κατοίκων της Ζούζουλης έχει εγκατασταθεί στην Καστοριά, στο προάστιο Νέα Ζούζουλη.
Το 1900, το χωριό αριθμούσε 120 χριστιανούς Έλληνες.
Το 1964, έγινε καθίζηση στο χωριό: κάποιοι κάτοικοι κατέφυγαν στο Τσοτύλι Κοζάνης και άλλοι στο χωριό Μανιάκοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου
Βέγορα Φλώρινας
Τα Βέγορα, ή αλλιώς η Βεγόρα, είναι χωριό της Φλώρινας. Παλαιότερα λεγόταν Νόβιγκραντ ή Νέογρατ και κατοικούνταν μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 από αμιγή μουσουλμανικό πληθυσμό που αντικαταστάθηκε από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ο οικισμός βρίσκεται στη νοτιοδυτική όχθη της Βεγορίτιδας και έχει πληθυσμό 463 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ιστορία
Στις παρυφές του χωριού και σε άμεση σχέση με τη λίμνη έχουν εντοπιστεί λείψανα της ανθρώπινης παρουσίας, τα οποία χρονολογούνται από τη Νεολιθική και την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (τοποθεσίες Νησί, Τσαΐρια, Γκαγιά, Μέτλα), ενώ ερείπια ελληνιστικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών αρχαιοτήτων πιστοποιούν τη διαχρονική σημασία της περιοχής, η οποία ενισχύθηκε και από τη διέλευση της Εγνατίας Οδού. Ορισμένοι ερευνητές, μάλιστα, επιχειρούν να ταυτίσουν τις πόλεις Λεβαία και Βοκερία της αρχαίας Εορδαίας με κάποιες από αυτές τις εγκαταστάσεις, στηριζόμενοι και στις ιστορικές αναφορές αρχαίων συγγραφέων. Οι παραγωγικές τους δραστηριότητες καθιστούν τη Βεγόρα μια από τις πιο δυναμικές αγροτικές κοινότητες της περιοχής, με έμφαση κυρίως στις καλλιέργειες οπωροφόρων δένδρων (ροδάκινα, μήλα), αμπελιών, σπαραγγιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Αμί Μπουέ
Ο Αμί Μπουέ (γαλλ. Ami Boué) (1794-1881) ήταν Γερμανο-Αυστριακός γεωλόγος και ιατρός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1794 στο Αμβούργο. Γονείς του ήταν ο Ανρί Μπουέ (Henri Boué, 1767 - 1848) και η Σουζάν ντε Σαπερούζ (Suzanne de Chapeaurouge, 1772 - 1804). Σχολείο πήγε στο Αμβούργο, Γένουα και Παρίσι. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπου επηρεάστηκε από τις επιστημονικές ιδέες του Ρόμπερτ Τζέιμσον (Robert Jameson) περί γεωλογίας και ορυκτολογίας. Μελέτησε διάφορες περιοχές της Σκοτίας, και μετά τις σπουδές πήγε στο Παρίσι. Το 1820 δημοσίευσε την επιστημονική του εργασία περί ηφαιστειογενών πετρωμάτων. Περιόδευσε τη Γερμανία, Αυστρία και τη νότια Ευρώπη και μελέτησε τους γεωλογικούς σχηματισμούς. Τα επιστημονικά του έργα έγιναν η βάση της γεωλογικής και γεωγνωστικής επιστήμης. Τιμήθηκε με το μετάλλιο Wollaston, ενώ η προτομή του βρίσκεται στη Βιέννη, και αντίγραφά της στο κρατικό μουσείο του Φίσλαου. Προς τιμή του ονομάστηκαν δρόμοι στη Βιέννη, Βουδαπέστη, Σόφια, Βάρνα, και Μπαντ Φίσλαου. Απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1881 στη Βιέννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Αυστριακοί γεωλόγοι Κατηγορία:Αυστριακοί ιατροί
Γορίλας
Ο Γορίλας (επιστημονική ονομασία: Gorilla) είναι γένος μεγαλόσωμων ανθρωπιδών. Πρόκειται για το μεγαλύτερο από όλα τα πρωτεύοντα που ζουν σήμερα.
Διαβίωση
Διαβιεί αποκλειστικά στα υγρά τροπικά δάση της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής, μεταξύ άλλων στην Γκαμπόν, στο Καμερούν και στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Διακρίνονται δύο είδη, ανάλογα με την περιοχή εξάπλωσης, ο Δυτικός γορίλας (Gorilla gorilla - Γορίλας ο γορίλας), και ο Ανατολικός γορίλας (Γορίλας του Μπέρινγκε - Gorilla beringei). Σε κάθε είδος διακρίνονται δυο υποείδη, ανάλογα με τον τόπο διαβίωσης, στις δασώδεις πεδιάδες («πεδινοί» γορίλες) ή σε μεγαλύτερα υψόμετρα μέχρι και 4.000 μέτρα («ορεινοί» γορίλες).
Εμφάνιση
thumb|left|Ο φυλετικός διμορφισμός του κρανίου
Η εμφάνιση του γορίλα είναι εντυπωσιακή λόγω του όγκου του σώματός του. Τα αρσενικά έχουν ύψος 1,80 μέτρα και ζυγίζουν συνήθως 160 κιλά, αλλά μπορούν να φτάσουν και σε βάρος 300 κιλών. Τα θηλυκά είναι μικρότερα, με βάρος γύρω στα 70 κιλά. Ο γορίλας έχει μικρά αφτιά, κολλητά στο κρανίο, πεπλατυσμένη μύτη με μεγάλα ρουθούνια, ενώ τα μάτια του βρίσκονται βαθιά στις οφθαλμικές κόγχες, σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Το σώμα του καλύπτεται με μαυριδερό τρίχωμα, το οποίο γίνεται ασημόχρωμο στη ράχη των ενήλικων αρσενικών. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν επίσης ιδιαίτερα ανεπτυγμένους κυνόδοντες και φέρουν στο κρανίο μια οστέινη απόφυση, το βρεγματικό έπαρμα, πάνω στο οποίο προσφύονται οι μεγάλοι μασητήριοι μυς των γνάθων. Φέρει πυκνό τρίχωμα στο κεφάλι, που κατεβαίνει στις πλευρές του ρύγχους και φτάνει στον λαιμό, ενώ το πρόσωπο και το στήθος του είναι άτριχα.
Χαρακτήρας
thumb|left|Γορίλας που περπατά, στον ζωολογικό κήπο του [[Σινσινάτι.]]
Οι γορίλες είναι εδαφόβιοι και περπατούν στηριζόμενοι στις αρθρώσεις των δαχτύλων τους, επειδή τα μπροστινά άκρα είναι μεγαλύτερα από τα πίσω, με τη ράχη τους ελαφρά ανασηκωμένη. Ζουν σε μικρές κοινωνικές ομάδες, κατά μέσον όρο 15 ατόμων, οι οποίες αποτελούνται συνήθως από ένα ενήλικο αρσενικό, μερικά θηλυκά και τους ανήλικους απογόνους τους. Περιοδικά μπορεί να υπάρχουν στην ομάδα και νεαρά αρσενικά άτομα, τα οποία όμως δεν ζευγαρώνουν με τα θηλυκά. Ο γηραιότερος αρσενικός με την ασημένια ράχη είναι ο αρχηγός, που καθοδηγεί την ομάδα.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας, μετακινούνται στο δάσος αναζητώντας φρούτα, σαρκώδεις βλαστούς και φύλλα, απαραίτητα για τη διατροφή τους. Το βράδυ ετοιμάζουν πρόχειρα καλύμματα από φύλλα και κλαδιά. Τα ενήλικα αναπαύονται ξαπλωμένα στο έδαφος, ενώ τα μικρά και μερικά θηλυκά κοιμούνται σε φωλιές, που κατασκευάζουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γορίλας αρχίζει να χτυπά με τις γροθιές του το στήθος του, που ηχεί σαν τύμπανο, ενώ συγχρόνως βγάζει υπόκωφες κραυγές και ισχυρά μουγκρητά. Η συμπεριφορά αυτή εκ μέρους των αρσενικών, πιθανόν να αποτελεί επίδειξη δύναμης ή να αποσκοπεί στον εκφοβισμό των εχθρών. Παρά την εκφοβιστική αυτή πτυχή, οι γορίλες είναι γενικά ακίνδυνα ζώα.
Υπό απειλή εξαφάνισης
Σήμερα ο γορίλας θεωρείται είδος υπό απειλή εξαφάνισης, λόγω των εκτεταμένων καταστροφών του βιοτόπου του και του εντατικού κυνηγιού του από τον άνθρωπο. Στις 24 Νοεμβρίου του 2003, πέθανε ο μοναδικός λευκός γορίλας στον κόσμο, στο ζωολογικό κήπο της Βαρκελώνης. Ένας άλλος σημαντικός γορίλας, ο Τάιτους, πέθανε στην αιχμαλωσία στη Ρουάντα, σε ηλικία 35 ετών, το Σεπτέμβριο του 2009.
Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Φορτωτική
Η λεγόμενη φορτωτική, (bill of lading), είναι ένα αξιόγραφο που περιέχει προσδιορισμό δικαιώματος χαρακτηριζόμενο ως προς το είδος, την έκταση και την ιδιότητά του. Πρόκειται για πιστωτικό τίτλο.
Το διαλαμβανόμενο δικαίωμα στη φορτωτική αφορά τη κυριότητα αναφερομένων πραγμάτων (εμπορευμάτων και γενικά φορτίων), που έχουν φορτωθεί σε μέσον μεταφοράς (όχημα, τρένο, πλοίο, αεροπλάνο κ.λπ.) για τα οποία και εκδόθηκε αυτή. Η φορτωτική αποτελεί γενικά αποδεικτικό έγγραφο φόρτωσης εμπορευμάτων (φορτίων) προς μεταφορά καθώς και αποδεικτικό έγγραφο της σύμβασης ναύλωσης, ειδικά όταν δεν έχει συνταχθεί ναυλοσύμφωνο, όπως συμβαίνει σε μεταφορές μικρής σχετικά απόστασης (εσωτερικές μεταφορές, ή σε μικρή ακτοπλοΐα). Στην αεροπλοΐα φέρεται συνηθέστερα με το όνομα "δηλωτικό αεροπορικής μεταφοράς".
Τρόπος και χρόνος έκδοσης
Στις θαλάσσιες μεταφορές, η φορτωτική, σύμφωνα με τον Κ.Ι.Ν.Δ., εκδίδεται από τον Πλοίαρχο του πλοίου αμέσως μετά το πέρας της φόρτωσης των αναφερομένων σ΄ αυτή φορτίων (εμπορευμάτων). Αυτό γίνεται χάριν προστασίας και ασφάλειας των διαφόρων συναλλαγών που σχετίζονται με τη φορτωτική, ακριβώς επειδή αποτελεί πιστωτικό τίτλο που μεταβιβάζεται με απλή οπισθογράφηση ή εκχώρηση, και προς αποφυγή αβεβαιότητας αν τελικά φορτώθηκαν τα αναφερόμενα εμπορεύματα. Συνεπώς η ημερομηνία έκδοσής της είναι και η ημερομηνία ολοκλήρωσης φόρτωσης. Η φορτωτική εκδίδεται κατ΄ επιλογή του ναυλωτή - φορτωτή, είτε "ονομαστικά", δηλαδή σε όνομα ορισμένου προσώπου, (φυσικού ή νομικού), είτε "σε διαταγή".
Τρόπος μεταβίβασης
Η μεν "ονομαστική φορτωτική" μεταβιβάζεται δι΄ εκχώρησης σύμφωνα με τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, η δε "φορτωτική σε διαταγή" απλά με οπισθογράφηση.
Μετά το πέρας της φόρτωσης και την έκδοση της φορτωτικής, την παραλαβή των μεταφερομένων σ΄ αυτή πραγμάτων μπορεί να διενεργήσει, στη μεν "ονομαστική φορτωτική" μόνο το πρόσωπο του οποίου το όνομα αναφέρεται σ΄ αυτήν ή αυτός που απέκτησε αυτή, κατά τις διατάξεις του Α.Κ., με εκχώρηση, στη δε "φορτωτική σε διαταγή" τόσο το πρόσωπο που αναφέρεται σ΄ αυτή όσο και το πρόσωπο που με οπισθογράφηση υποδείχθηκε απ΄ αυτό.
Είδη φορτωτικών
Συνηθέστερες μορφές φορτωτικών που απαντώνται στις διεθνείς μεταφορές είναι οι ακόλουθες:
Πηγές
Κατηγορία:Δίκαιο αξιογράφων Κατηγορία:Μεταφορές Κατηγορία:Φόρτωση πλοίου Κατηγορία:Ναυλαγορά Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο
Τζορτζ Άρλις
Ο Τζορτζ Άρλις (George Arliss, 10 Απριλίου 1868 - 5 Φεβρουαρίου 1946) ήταν Άγγλος ηθοποιός, συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης που γνώρισε επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Βιογραφία
Ο Τζορτζ Άρλις, γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1868 και το πραγματικό του όνομα ήταν Αουγκούστους Τζορτζ Άντριους, ενώ τα συγγενικά του πρόσωπα τον αποκαλούσαν θείο Γκας. Ο Άρλις έλαβε τη μόρφωσή του στο ιδιωτικό σχολείο Harrow κι έπειτα εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα στην εφημερίδα του πατέρα του. Στα 18 χρόνια αποφάσισε όμως να ασχοληθεί με το θέατρο. Το 1887 ξεκίνησε να εμφανίζεται σε θεατρικές παραστάσεις στην αγγλική επαρχία και το 1900 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο West End όπου ανέλαβε δευτερεύοντες ρόλους. Αποτελούσε μέλος του θιάσου της κυρίας Πάτρικ ΜακΚάμπελ και το 1901 ξεκίνησαν περιοδεία στις Η.Π.Α.. Ο Άρλις σκόπευε να μείνει στις Η.Π.Α. μόνο για την περιοδεία και τελικά παρέμεινε για είκοσι χρόνια. Το 1908 πρωταγωνίστησε στο θεατρικό του Φέρεντς Μολνάρ Ο Διάβολος που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ. Η εμφάνισή του στέφθηκε με επιτυχία και το 1911 ο θεατρικός παραγωγός Τζορτζ Τάιλερ ζήτησε από τον δραματουργό Λιούις Ναπολέων Πάρκερ να γράψει ένα θεατρικό έργο αποκλειστικά για τον ηθοποιό. Το θεατρικό έργο αυτό ήταν το Disraeli βασισμένο στη ζωή του Βρετανού πρωθυπουργού του 19ου αιώνα Μπέντζαμιν Ντισραέλι. Ο Άρλις περιόδευσε για 5 χρόνια με το θεατρικό και ταυτίστηκε με τον ρόλο.
Έπειτα ο ηθοποιός γύρισε 10 ομιλούσες ταινίες αποκλειστικά για την εταιρία Warner Bros. έχοντας ως όρο στο συμβόλαιό του το προνόμιο της επιλογής των ρόλων και τον καλλιτεχνικό έλεγχο πάνω στην πραγματοποίηση της κάθε ταινίας. Οι ελευθερίες που του δίνονταν ήταν ανήκουστες για άλλον ηθοποιό της περιόδου, καθώς είχε τη δυνατότητα να προσλαμβάνει εκείνος τους ηθοποιούς που θεωρούσε κατάλληλους για τον κάθε ρόλο. Συγκεκριμένα στην ταινία Ο Άνθρωπος που Έπαιζε τον Θεό (The Man Who Played God) το 1932 προσέλαβε μιαν άσημη ακόμη Μπέτι Ντέιβις για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Χάρη στην ταινία εκείνη η Ντέιβις υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner Bros. και η ηθοποιός δεν έπαψε να τον ευχαριστεί μέχρι και το τέλος της ζωής της για το γεγονός ότι επέμεινε στην πρόσληψή της δίνοντάς της την ευκαιρία να δείξει τις υποκριτικές της ικανότητες. Οι δυο τους συνεργάστηκαν για άλλη μια φορά το 1933 στην ταινία The Working Man.
Ο Άρλις είχε το δικό του επιτελείο συνεργατών, το οποίο είχε εγκαταστήσει στην εταιρία Warner. Μετά από τρεις ταινίες που γύρισε με τον άσημο μέχρι τότε Τζον Αντόλφι, αποφάσισε ότι εκείνος ήταν ο σκηνοθέτης που επρόκειτο να τον σκηνοθετεί. Οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε ο ηθοποιός ήταν επιτυχημένες και σύντομα ο σκηνοθέτης έγινε γνωστός στους κύκλους του Χόλιγουντ. Ο Άρλις είχε επίσης διαίσθηση όσον αφορά τους πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς. Οι ηθοποιοί Τζέιμς Κάγκνεϊ, Ράντολφ Σκοτ και Ντικ Πάουελ ήταν δικές του ανακαλύψεις. Παρά την ενεργό του ανάμειξή στη δημιουργία των ταινιών, ο ηθοποιός δεχόταν τα εύσημα μόνο για την ερμηνεία του.
Ο Άρλις ήταν φίλος του παραγωγού Ντάριλ Ζάνουκ που εργάστηκε με τη Warner ως και το 1933. Όταν ο Ζάνουκ εγκατέλειψε τη Warner για αναλάβει τη διεύθυνση της 20th Century Fox, ο ηθοποιός τον ακολούθησε. Αυτό οδήγησε τους αδελφούς Γουόρνερ στο να παραπονεθούν στην Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών ότι ο Ζάνουκ τους έκλεψε τον αστέρα. Ο Άρλις είναι κυρίως γνωστός για την ερμηνεία μιας σειράς από σημαίνοντα πρόσωπα (Βολταίρος, Καρδινάλιος Ρισελιέ), ή για τη συμμετοχή του σε ιστορικά δράματα όπως το Ρότσιλδ (The House of Rothschild, 1934) και Ο Σιδηρούς Δουξ (The Iron Duke, 1934). Συμμετείχε όμως και σε κωμωδίες όπως: The Millionaire, 1931, A Successful Calamity, 1932 και The Working Man, 1933.
Ο Άρλις πλησιάζε τα 70 όταν το 1937 γύρισε την ταινία Dr. Syn στην Αγγλία. Ο ηθοποιός και η σύζυγος του Φλόρενς επέστρεψαν στις Η.Π.Α. για να επισκεφτούν παλιούς φίλους. Ο παραγωγός και σκηνοθέτης Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ κανόνισε το ζευγάρι να ερμηνεύσει ξανά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους από την ταινία Ντισραέλι για λογαριασμό της επιτυχημένης ραδιοφωνικής του εκπομπή Lux Radio Theater τον Ιανουάριο του 1938. Έπειτα ερμήνευσαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους από τις ταινίες Ο Άνθρωπος που Έπαιζε τον Θεό και Καρδινάλιος Ρισελιέ. Αυτές ήταν και οι τελευταίες τους εμφανίσεις. Επέστρεψαν στην Αγγλία και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τους απαγόρευσε την επιστροφή στις Η.Π.Α.. Μετά την επιστροφή του Άρλις στην Αγγλία ξέσπασε το σκάνδαλο που αφορούσε τις κατηγορίες της βρετανικής κυβέρνησης ότι ο Άρλις δεν είχε δηλώσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς που είχε στις Η.Π.Α. και στον Καναδά (παρόμοιες κατηγορίες αποδόθηκαν και στον δραματουργό Νόελ Κάουαρντ μερικές εβδομάδες αργότερα). Ο Άρλις ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν ενήμερος για τον καινούργιο νόμο, αλλά παρ'όλα αυτά του επιβλήθηκε πρόστιμο και υπέστη δημόσια ταπείνωση.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Ο Άρλις κι η σύζυγός του εγκαταστάθηκαν στο Πάνγκμπουρν του Μπέρκσαϊρ. Ο παραγωγός Ντάριλ Ζάνουκ προσπάθησε να τον πείσει να επιστρέψει στο Χόλιγουντ το 1942 για να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Τα Έξι Ορφανά (The Pied Piper). Ο ηθοποιός πέθανε από ασθένεια που χτύπησε τους βρόγχους του στις 5 Φεβρουαρίου του 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Νόμος του Τριαδικού Δόγματος (1813)
200px|εναλλ.=Πράξη Ανοχής απο το Κοινοβούλιο της Αγγλίας του 1688. Ένας νόμος για την Εξαίρεση των Μεγάλων Προτεσταντικών Υποκειμένων που διαφωνούν με την Εκκλησία της Αγγλίας από τις κυρώσεις ορισμένων Νόμων.|μικρογραφία|Νόμος του Τριαδικού Δόγματος του 1813, απο το [[Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου|Κοινοβούλιο της Αγγλίας.]] Ο Νόμος του Τριαδικού Δόγματος ή Νόμος της Τριάδας του 1813 ήταν νόμος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Τροποποίησε τον νόμο περί βλασφημίας του 1697 (Blasphemy Act 1697) σχετικά με τις Τριαδικές διατάξεις του. Ο νόμος περί βλασφημίας εφαρμόζεται μόνο σε εκείνους που έχουν εκπαιδευτεί ή έχουν κάνει επάγγελμα που αφορά τη χριστιανική θρησκεία.
Ο νόμος, που ψηφίστηκε στις 21 Ιουλίου, ήταν επίσης γνωστός ως «Νόμος Ανακούφισης των Ουνιταριανιστών», ή «The Unitarian Tol Toler Bill» και «Mr William Smith's Bill» (μετά τον πολιτικό του κόμματος Γουίγκς του Ηνωμένου Βασιλείου, Ουίλιαμ Σμιθ).
Ο νόμος παραχώρησε ανοχή για τη θρησκευτική λατρεία των Ουνιταριανιστών, όπως προηγουμένως ο Νόμος περί Ανεκτικότητας του 1689 είχε δώσει ανεκτικότητα μόνο σε εκείνους τους διαφωνούντες προτεστάντες που αποδέχθηκαν την Τριάδα.
Ο Νόμος περί Βλασφημίας καταργήθηκε το 1967, λαμβάνοντας εμμέσως το δόγμα του νόμου της Τριάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Νόμοι στο Ηνωμένο Βασίλειο
Διγενής Αγίου Νικολάου Λεμεσού
Ιστορία
Ο Διγενής ιδρύθηκε το 1982. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ).
Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Διγενής ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.
Ο Διγενής συμμετείχε για πέντε συνεχόμενες περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Τις πρώτες τέσσερις περιόδους τερμάτιζε στις πρώτες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα του ομίλου του. Την περίοδο 1989-90 τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου είναι ανενεργή.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Διγενής συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Διγενής συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1982 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Άγιος Νικόλαος (Λεμεσός)
Δήμος Μαλίων
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Μαλίων.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Χερσονήσου.
Ο Δήμος Μαλίων ήταν δήμος του Νομού Ηρακλείου ο οποίος συστάθηκε βάσει του Προγράμματος 'Καποδίστριας', από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που απετέλεσαν τα δημοτικά διαμερίσματα (Δ.δ.) του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε καταργήθηκε, με την εφαρμογή του Προγράμματος 'Καλλικράτης' και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Χερσονήσου. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νομού Ηρακλείου και είχε ως έδρα την κωμόπολη των Μαλίων. Επρόκειτο περί παραθαλάσσιου δήμου και δημοφιλούς τουριστικού προορισμού. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ο δήμος είχε πληθυσμό 6.212 κατοίκων και καταλάμβανε έκταση 60.720 στρεμμάτων.
Ο δήμος περιελάμβανε 3 δημοτικά διαμερίσματα:
Η Σταλίδα
Μοχός
Το χωριό Μοχός βρίσκεται στη νότια πλευρά του χωριού Σταλίδα, μόλις 12 χλμ πάνω στη πλαγία του βουνού, και 45 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης του Ηρακλείου, στην ενδοχώρα του Δήμου Χερσονήσου και σε υψόμετρο 400 μ. Ένα παραδοσιακό χωριό που διατηρεί την αρχιτεκτονική του 16ου αιώνα, με μια ζεστή και σημαντικά μεγάλη πλατεία. Στην πλατεία, καφενεδάκια, ταβερνάκια και ένα τοπικό μπακάλικο προσφέρουν παραδοσιακά πιάτα καθώς και τοπικά Κρητικά ποτά. Κάθε 15 του Αυγούστου ο εορτασμός της Παναγίας λαμβάνει μέρος, και στη πλατεία ένα πλήθος κόσμου συνέρχεται για να τιμήσουν τη γιορτή με θεσπέσια γεύματα και τοπικούς χορούς και παραδοσιακή μουσική από τοπικούς καλλιτέχνες. Επίσης οι επισκέπτες θα βρουν μέσα στο χωριό, το Λαογραφικό Μουσείο του Μοχού όπου εκτίθενται το παραδοσιακό Κρητικό σπίτι καθώς και διάφορα εργαλεία παραδοσιακών επαγγελμάτων. Μια βόλτα στα γραφικά στενά του χωριού φτάνει για να νιώσει ο επισκέπτης την ζεστασιά και την φιλοξενία των τοπικών κατοίκων που φημίζονται για την μουσική τους παράδοση καθώς και την χαρακτηριστική τους πολυπολιτισμική κουλτούρα.
Σταλίδα
Το χωριό Σταλίδα βρίσκεται 31 χλμ ανατολικά της πόλης του Ηρακλείου και 3 χλμ. δυτικά και ανατολικά αντίστοιχα από την Χερσόνησο και τα Μάλια, ένα παραθαλάσσιο θέρετρο με ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, μαγαζιά και αξιοθέατα τόσο στο παραλιακό του μέτωπο όσο και στη νότια μεριά του σε μια συστάδα λόφων. Ένας ιδανικός προορισμός κυρίως για οικογένειες, λόγω της ήρεμης και χαλαρωτικής ατμόσφαιρας του χωριού με ένα ικανοποιητικό όμως αριθμό από πλήρως οργανωμένες και πανέμορφες παράλιες καθώς και ταβέρνες καφετέριες και εστιατόρια. Απέχει μια ανάσα από την εντονότερη νυχτερινή ζωή που ίσως αναζητήσει ο επισκέπτης και η οποία προσφέρεται από την Χερσόνησο και τα Μάλια ισάξια. Παρέχεται εύκολη και γρήγορη πρόσβαση τόσο στις ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις της περιοχής όσο και στις παραλίες της, με αυτή της παραλίας του Φοίνικα να ξεχωρίζει, αφού εμπεριέχει εκτός από τους φημισμένους Κρητικούς φοίνικες και κρυστάλλινα νερά καθώς και οργανωμένη πλήρως παραλία με γήπεδα και χώρους τένις, βόλεϊ και υδάτινα σπορ. Κλείνοντας μια σημαντική εκδήλωση που δεν πρέπει να χάσουν οι επισκέπτες είναι το Χωροδείον στις 12 του Αυγούστου στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου, όπου εκεί θα δουν και θα θαυμάσουν παραδοσιακές Κρητικές φορεσιές, χορούς, μουσική και παρασκευή εδεσμάτων ιδιαίτερης και μοναδικής γεύσης, αξίζει να σημειωθεί ότι η είσοδος είναι δωρεάν.
Αρχαίος Πλάτανος και Βρύσες στο Κράσι
Το χωριό Κράσι βρίσκεται στην πλαγία του βουνού και έχει απόσταση περίπου 10 χλμ από την κεντρική πόλη των Μαλίων. Η πλατεία του είναι φυσικά διακοσμημένη με τρεις τεράστιους πλάτανους, όπου ο κεντρικός τους είναι και ο μεγαλύτερος από όλους, επίσης θεωρείται ως ένας από τους αρχαιότερους πλάτανους στη Μεσόγειο. Απέναντι απ τα μεγαλοπρεπή δέντρα, δυο εντυπωσιακές βρύσες βρίσκονται για να εντυπωσιάσουν κάθε επισκέπτη συμπληρώνοντας μια μαγευτική εικόνα για όλους.
Μινωικό Παλάτι Μαλίων
Αυτό το Μινωικό Παλάτι βρίσκεται 3 χλμ ανατολικά της πόλης των Μαλίων και είναι το τρίτο σημαντικότερο Μινωικό Παλάτι μετά από αυτό της Κνωσσού και της Φαιστού. Είναι γνωστό για το στρατηγικής σημασίας λιμάνι του, την χαρακτηριστική μεγάλη κεντρική αυλή του, το κεντρικό κομμάτι του συμπλέγματος, τα κλιμακοστάσια, τα πολύθηρα και τις μεγαλοπρεπείς προσόψεις του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλ
Ουέστ Εντ (Κουίνσλαντ)
Το Ουέστ Εντ ή Γουέστ Εντ (αγγλ:West End) είναι προάστιο της πόλεως Μπρισμπέιν, πρωτεύουσας του Κουίνσλαντ, στην Αυστραλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στο Γουέστ Εντ ζουν 8.061 κάτοικοι.
Ο ταχυδρομικός κώδικας του Γουέστ Εντ είναι 4101.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προάστια του Μπρίσμπεϊν
Δήμος Λαρισαίων
μικρογραφία|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Λαρισαίων μικρογραφία|Δήμος Λαρισαίων μικρογραφία|Γενικός χάρτης του Δήμου Λαρισαίων μικρογραφία|Αρχαίο Θέατρο, [[Λάρισα]] Ο Δήμος Λαρισαίων  είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρειας Θεσσαλίας, ο οποίος συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011. Προέκυψε από την προσάρτηση στο Δήμο Λαρισαίων, των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Γιάννουλης και Δήμος Κοιλάδας, οι οποίοι είχαν δημιουργηθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καπαδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1999 μέχρι 31012-2010. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 335,12 τ.χλμ και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 161.339 κάτοικοι. Έδρα του νέου Δήμου, ορίστηκε η Λάρισα.
Δημοτικές Ενότητες
'''Δήμος Λαρισαίων (Έδρα: Λάρισα) - Έκταση: 335,12 τ.χλμ. - Πληθυσμός: 161.339 κάτοικοι (Απογραφή 2011) '''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μικρογραφία|Χάρτης των Δημοτικών Ενοτήτων (πρώην Δήμων) από τις οποίες αποτελείται ο Δήμος Λαρισαίων                                                              {{Legend|red|[[Δήμος Λαρισαίων#Δημοτική Ενότητα Λαρισαίων|Δημοτική Ενότητα Λαρισαίων}}{{Legend|blue|Δημοτική Ενότητα Γιάννουλης}}{{Legend|lightgreen|Δημοτική Ενότητα Κοιλάδας}}]]μικρογραφία|[[Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας]]
Χάρτης
<mapframe latitude="39.644296" longitude="22.546692" zoom="11" width="1000" height="330" align="center" /> Λαρισαίων
Νορθ Λέικς
Το Νορθ Λέικς (αγγλ:North Lakes) είναι ένα προάστιο της πρωτεύουσας της αυστραλιανής πολιτείας του Κουίνσλαντ,Μπρίσμπεϊν. Το Νορθ Λέικς βρίσκεται 25 χιλιόμετρα βόρεια του Μπρίσμπεϊν και ανήκει στην τοπική διοίκηση του Μόρετον Μπέι ( Moreton Bay Regional Council). Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι 4509.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προάστια του Μπρίσμπεϊν
Οξυά Καστοριάς
Την Οξυά επέλεξε για τα γυρίσματα του δεύτερου μέρους της κινηματογραφικής του ταινίας Ουρανός ο σκηνοθέτης Τάκης Κανελλόπουλος που εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Φεστιβάλ Καννών το 1963.
Τοποθεσία
thumb|right|150px|[[Νομός Καστοριάς#Επαρχιακό οδικό δίκτυο|Οδικός άξονας Καστοριάς Φλώρινας μέσω Βιτσίου]]
Βρίσκεται κάτω από την κορυφή του Βιτσίου και εκτείνεται μέσα σε οροπέδιο που περιβάλλεται από οξυές και φυσικούς λειμώνες. Διαρρέεται από ένα μικρό ποτάμι και χωρίζεται σε δυο οικισμούς που ανάμεσά τους είναι κτισμένη η Εκκλησία και το Σχολείο του χωριού. Τοποθετημένη σε υψόμετρο 1.200 μέτρων βρίσκεται στον οδικό άξονα Φλώρινας- Καστοριάς μέσω Βιτσίου και απέχει από την πόλη της Καστοριάς 18 χιλιόμετρα και 36 από την πόλη της Φλώρινας. Γειτνιάζει με τα χωριά Πολυκέρασος, Βυσσινιά, Περικοπή και Τοιχιό. Το χιονοδρομικό κέντρο απέχει 5 χιλ. και το Νυμφαίο μέσω Περικοπής 14 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό Οξυά Καστοριάς από θεμελιώσεως μέχρι τους νεότερους χρόνους αποτελεί τυπική περίπτωση δημιουργίας ορεινών οικισμών κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, αλλά και σημείο αναφοράς ως αντιπροσωπευτικό χωριό που βρέθηκε για πενήντα ακριβώς χρόνια (1899-1949) στο μεταίχμιο των ενόπλων αναμετρήσεων και βίωσε τριτοκοσμικές καταστάσεις.
Μετά την κατάκτηση της Καστοριάς από τους Οθωμανούς στα 1383 ή 1384, δημιουργείται ο πρώτος πυρήνας του πάνω χωριού μέσα σε μια εσοχή μεταξύ δυο ποταμών στις υπώρειες του δάσους με οξιές και εκτεταμένους φυσικούς λειμώνες από καταφυγόντες των πεδινών περιοχών της Καστοριάς και των παραλίμνιων χωριών της. Σήμερα στη περιοχή αυτή, που ακόμα και σήμερα ονομάζεται Άνω χωριό, υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής.
Η πρώτη έγγραφη μνεία του χωριού βρίσκεται σε κώδικα της Ιεράς Μητροπόλεως Καστοριάς, ο οποίος φυλάσσεται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος:
"Σύμφωνα με δικαστική πράξη η οποία καταχωρίσθηκε στον εν λόγω κώδικα τον Νοέμβριο του 1653 (,αχνγ΄), ο Αργυρός του Ζώτου και ο Στέφος του Πάνου από την Μπλάτζα προσέφυγαν στην Ιερά Μητρόπολη προκειμένου να επιλύσουν κτηματικές διαφορές. Στη σχετική πράξη κατονομάζονται ως μάρτυρες και οι 'εις Μπλάτζαν συνορίται τούτων': Ιωάννης Δασκάλου, Βρετός Μηλωνάς και Ιωάννης Σιαραπάνης."
Οι ληστρικές επιδρομές των Αλβανών από το 1769 προκαλούν εκ νέου αναταράξεις για τους επόμενους αιώνες. Το 17ο με 18ο αιώνα κάτοικοι μεταναστεύουν σε περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, οι οποίες τότε ήταν σε εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστρίας.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1850 αρκετοί μεταναστεύουν στην Κωνσταντινούπολη, όπως ο Νικόλαος Βούτκας, ο Παντελής Γκολίτσης, ο Βασίλης Λίτσος, ο Παντελής Γκελεμούνας, ο Βασίλης Τσελίκης, οι τρεις αδελφοί Μπάση κ.α. Με συνδρομή όλων των κατοίκων κτίζεται το 1885, όπως προκύπτει και από την εγχάρακτη επιγραφή στο καμπαναριό, η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Σώζεται δε εντός του ναού και φορητή εικόνα έτους 1903 ευδιάκριτης τεχνοτροπίας με κυριλλικούς χαρακτήρες.
Ο Γάλλος χαρτογράφος, καθηγητής γεωγραφίας σε Οθωμανικό Λύκειο της Κωνσταντινούπολης, Αλ. Συνβέ (Αl Synvet) την αναφέρει το 1878 ως Vlatchi με 600 Έλληνες κατοίκους, όπως ακριβώς και το πολυπληθέστερο Vlatchi Σισσανίου (3.000 κάτοικοι). Για τον λόγο αυτό ονομαζόταν και Μικρό Βλάτσι. Σε χάρτη του 1903 που κυκλοφόρησε ο εκδοτικός οίκος Instituto Geοgrafico de Agostini της Ρώμης, το χωριό καταγράφεται ως (Μπλάζα) Blaza με ένα σχολείο. Πριν το 1903 υπήρχαν 30 ελληνικές (πατριαρχικές) και 50 βουλγάρικες (εξαρχικές) οικογένειες, ενώ από το 1902 μέχρι το 1905 οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν προσχωρήσει στην εξαρχία. Τον Αύγουστο του 1902 συναντήθηκαν στο Μπλάτσι οι κομιτατζήδες Τσακαλάρωφ, Παπάντσεφ (ανθυπολοχαγός του Βουλγαρικού στρατού από το Σλίβεν της Βουλγαρίας) και Αντρέεφ για να συνεννοηθούν, αλλά τα ένοπλα σώματά τους διασκορπίστηκαν όταν εμφανίστηκε απροσδόκητα τουρκικός στρατός.
Μέχρι το 1927, η ονομασία του χωριού ήταν Βλάτσι, Μπλάτσι ή Μπλάτση.
Το 1928 εγκαταστάθηκε στο χωριό μια οικογένεια 3 Ελλήνων προσφύγων μετά την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμού.
Οικονομία
thumb|right|190px|[[Κηκίδες σε φύλλο Οξιάς]] Είναι από τα ελάχιστα χωριά που ολόκληρη η δασική έκταση ανήκει στην κοινότητα. Από τις αρχές της 10ετίας του 1960 συστήθηκε και δραστηριοποιείται έκτοτε αδιάλειπτα ο Δασικός Υλοτομικός Συνεταιρισμός Βιτσίου. Για τη συνέχιση της δραστηριότητας του έγινε τροποποίηση του καταστατικού ούτως ώστε να συμπεριληφθούν ως μέλη όλοι οι ενδιαφερόμενοι της Διοικητικής Ενότητας Βιτσίου. Η κατ΄ έξοχήν όμως απασχόληση των κατοίκων της είναι η παραγωγή ορεινής φθινοπωρινής πατάτας (agria), η παραγωγή μήλων και δευτερευόντως η αγελαδοτροφία και εκτροφή προβάτων σε περιορισμένη κλίμακα καθώς και η εποχιακή συλλογή μανιταριών (υπάρχει και ξηραντήριο μανιταριών). Επίσης η περιοχή ενδείκνυται για τη καλλιέργεια πράσου, σέσκουλου, βατόμουρου, φράουλας και ιδιαίτερα όψιμων προϊόντων.
Αξιοθέατα - Εκδηλώσεις
Από εκείνα που προσελκύουν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον τον επισκέπτη είναι η εκκλησία του Προφήτη Ιερεμία, κατά την παράδοση παλαιό Μοναστήρι, μοναδική εντός ελλαδικού χώρου, κτισμένη πάνω σε λόφο που γιορτάζει κάθε Πρωτομαγιά, η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης με ξυλόγλυπτο τέμπλο και εικονογραφήσεις του Θ. Ζωγράφου η οποία χρονολογείται από το 1885, όπως επιβεβαιώνεται και σήμερα από την εγχάρακτη επιγραφή στο υπέρθυρο της δυτικής εισόδου, αλλά και στο καμπαναριό.
Οι κάτοικοι είναι συλλέκτες των μανιταριών που αφθονούν στην περιοχή. Το προτελευταίο Σάββατο του Ιουλίου κάθε έτους, βραδυνές ώρες, οργανώνεται από τον τοπικό Πολιτιστικό Σύλλογο Οξυάς η γιορτή του μανιταριού, όπου τα καλογεράκια (πορτσίνια) και τα βασιλομανίταρα προσφέρονται υπό τους ήχους της ορχήστρας σ΄ όλους τους παρευρισκομένους. Σχετική ανακοίνωση γίνεται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Καστοριάς από τις αρχές Ιουλίου. Λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω στο βουνό, βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Βιτσίου. Διαθέτει μια κεντρική πίστα μέτριας δυσκολίας, δύο πλευρικές και αναβατήρα. Υπάρχει καταφύγιο και το 1998 ανεγέρθηκε μικρός ξενώνας για τους επισκέπτες. Επίσης η περιοχή είναι ιδιαίτερα προσφιλής στους μοτοσυκλετιστές που συναντά κανείς τακτικά. Ο Μοτοσυκλετιστικός Όμιλος Καστοριάς διοργάνωσε στο χιονοδρομικό κέντρο την 20η Πανελλήνια Συγκέντρωση Enduro 2010‏, την 3η, 4η και 5η Σεπτεμβρίου.
Δημογραφική Κλίμακα Πληθυσμού
Η εξέλιξη του πληθυσμού του χωριού έχει ως εξής:
Ψηλή Αργολίδας
Η Ψηλή ή Υψηλή ή Εφύρα είναι βραχώδες ακατοίκητο νησί του Αργοσαρωνικού με έκταση 2,140 τ.χλμ. και υψόμετρο 30 μέτρα. Βρίσκεται στα νότια του Αργολικού κόλπου, έξω από τον κόλπο Βουρλιάς απέναντι και νότια από τα Ίρια. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ιρίων ενώ από το 2010 στον δήμο Ναυπλιέων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Γιώργος Κοίλιαρης
Ο Γιώργος Κοίλιαρης (1955 - 15 Νοεμβρίου 2008) άρχισε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1979 κι υπήρξε συνεργάτης γνωστών εφημερίδων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του διακρίθηκε ως πολεμικός ανταποκριτής. Μετά τον τραυματισμό του στο Αφγανιστάν σε τροχαίο υπό συνθήκες που παρέμειναν αδιευκρίνιστες, στην διάρκεια ανθρωπιστικής αποστολής, τον Οκτώβριο του 2008, μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Άμπου Ντάμπι και κατόπιν στην Αθήνα, όπου απεβίωσε το Νοέμβριο του 2008.
Τελευταία αποστολή
Ως πολεμικός ανταποκριτής είχε βρεθεί πολλές φορές σε εμπόλεμες ζώνες, όπως αυτές της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράκ, της Βοσνίας, του Ναγκόρνο Καραμπάχ, της Γεωργίας, του Σουδάν, του Αφγανιστάν. Κατά την διαμονή του σε ορεινά χωριά του Βορειοανατολικού Αφγανιστάν, είχε ευαισθητοποιηθεί από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης του ντόπιου πληθυσμού (χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επαρκή ρουχισμό, τροφή και εκπαίδευση), ο οποίος μάλιστα μιλούσε γλωσσικό ιδίωμα με αρχαιοελληνικά στοιχεία και ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Μέγα Αλέξανδρο. Εκτός δημοσιογραφικής αποστολής, ο Κοίλιαρης επέστρεψε στην περιοχή για να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, έχοντας δηλώσει πριν την αναχώρησή του για την Καμπούλ στον συνάδελφό του Φώτη Καφαράκη: «Αυτή τη φορά δεν πάω για δουλειά, πάω για την ψυχή μου». Το πρωί της Πέμπτης 9 Οκτωβρίου το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ανετράπη από άγνωστη αιτία, με αποτέλεσμα ο δημοσιογράφος να τραυματιστεί σοβαρά σε κεφάλι και αυχένα. Υπέκυψε στα τραύματά του την 15η Νοεμβρίου 2008 στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου ΚΑΤ και κηδεύτηκε την Τρίτη 18η στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Συγγραφικό έργο
Ο Γιώργος Κοίλιαρης υπήρξε συγγραφέας δύο βιβλίων: Η Γαλήνη Κομματιάστηκε (εκδ. Λιβάνης-Νέα Σύνορα, Αθήνα 1997), με ρεπορταζ και ιστοριες απο της αποστολές του στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, στον Λίβανο, στο Κουρδιστάν, στη γιουγκοσλαβία και αλλού, κι ενός αστυνομικού μυθιστορήματος με τίτλο Αδιέξοδος Νοέμβρης (εκδ. Κωστέα-Γείτονα, Αθήνα 2003).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Πλατώ (Τογκό)
Το Πλατώ (γαλλικά: Plateaux) είναι η μεγαλύτερη από τις 5 περιφέρειες του Τόγκο. Πρωτεύουσα είναι η Ατακπαμέ.
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Ατακπαμέ και δεύτερη μεγαλύτερη η Κπαλινέ. Άλλες πόλεις είναι η Μπαντού, η Αγκού, η Αμλαμέ, η Ελαβανγκόν και η Ντανί Απεγεμέ.
Νομαρχίες
thumb|300px|right|Οι νομαρχίες του Πλατώ
Γεωγραφία
Το Πλατώ είναι η μεγαλύτερη σε έκταση και δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό περιφέρεια (μετά τη Μαριτίμ).
Πληθυσμός
Το Πλατώ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό περιφέρεια μετά τη Μαριτίμ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τόγκο
Πλατώ (αποσαφήνιση)
Το Πλατώ μπορεί να αναφέρεται:
Πράξη Ανοχής (1689)
εναλλ.=Πράξη Ανοχής απο το Κοινοβούλιο της Αγγλίας του 1689. Ένας νόμος για την Εξαίρεση των Μεγάλων Προτεσταντικών Υποκειμένων που διαφωνούν με την Εκκλησία της Αγγλίας από τις κυρώσεις ορισμένων Νόμων.|μικρογραφία|Πράξη Ανοχής απο το [[Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου|Κοινοβούλιο της Αγγλίας του 1689. Ένας νόμος για την Εξαίρεση των Μεγάλων Προτεσταντικών Υποκειμένων που διαφωνούν με την Εκκλησία της Αγγλίας από τις κυρώσεις ορισμένων Νόμων.]] H Πράξη Ανοχής ή Νόμος Ανεκτικότητας ή Νόμος Ανοχής, ήταν ένας νόμος του κοινοβουλίου της Αγγλίας, ο οποίος έλαβε τη βασιλική σύμφωνη γνώμη στις 24 Μαΐου του 1689.
Κάστρο Ναυπάκτου
Το Κάστρο Ναυπάκτου είναι οχύρωση στην Ναύπακτο, στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Η Ναύπακτος είχε οχυρωθεί ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. και οι οχυρώσεις ανακατασκευάστηκαν κατά τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους. Το κάστρο είναι κτισμένο πάνω σε πλαγιά λόφου και αποτελείται από πέντε οχυρωματικούς περιβόλους που σώζονται μέχρι το επίπεδο των επάλξεων. Στον ανώτερο σημείο του βρίσκεται η ακρόπολη ενώ στο κατώτερο περικλείει το λιμάνι της Ναυπάκτου.
Πράξη Ανοχής (1689)
Ο νόμος επέτρεψε την ελευθερία της λατρείας σε μη συμμορφωτές (nonconformists) που είχαν δεσμευτεί με τους όρκους Υποταγής (Oath of Allegiance) και Υπεροχής (Oath of Supremacy) και απέρριψαν τη μετουσίωση, δηλαδή προτεστάντες που διαφωνούσαν με την Εκκλησία της Αγγλίας, όπως Βαπτιστές, Κογκρεσιονιστές ή Άγγλοι Πρεσβυτεριανοί, αλλά όχι στους Ρωμαιοκαθολικούς. Οι μη συμμορφούμενοι είχαν το δικό τους χώρο λατρείας και τους δικούς τους δασκάλους, αρκεί να δέχονταν ορισμένους όρκους πίστης.
Κάστρο Ναυπάκτου
Τοποθεσία
Το κάστρο είναι κτισμένο στη νότια πλαγιά ενός απότομου λόφου ύψους 200 μέτρων, ο οποίος υψώνεται στις βόρειες ακτές του Κορινθιακού κόλπου, κοντά στη μόνη φυσική του είσοδο. Ο λόφος χωρίζεται με βαθιές χαράδρες από το όρος Ριγάνι, στους πρόποδες του οποίου είναι κτισμένη η Ναύπακτος.
Πράξη Ανοχής (1689)
Ο νόμος σκόπιμα δεν ίσχυε για τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους αντιτριαδικούς, και τους άθεους. Συνέχισε τις υπάρχουσες κοινωνικές και πολιτικές απαγορεύσεις για τους διαφωνούντες, συμπεριλαμβανομένου του αποκλεισμού τους από την κατοχή πολιτικών γραφείων και επίσης από τα πανεπιστήμια. Όσοι διαφωνούσαν με τον νόμο θα υποχρεώνονταν να καταγράψουν (δηλώσουν) τις αίθουσες συσκέψεών τους και τους απαγορεύτηκε το να συναντιούνται σε ιδιωτικές κατοικίες. Κάθε ιεροκήρυκας που διαφωνούσε έπρεπε να λάβει σχετική άδεια.
Μεταξύ 1772 και 1774, ο Δρ. Έντουαρντ Πικάρντ συγκέντρωσε διαφωνούντες υπουργούς, για μία εκστρατεία με σκοπό την τροποποίηση των όρων του νόμου περί ανεκτικότητας κατά της διαφωνίας των κληρικών. Υπό την ηγεσία του, το Κοινοβούλιο εξέτασε δύο φορές νομοσχέδια για τροποποίηση του νόμου, αλλά και οι δύο ήταν ανεπιτυχείς και μόλις ο Πικάρντ και πολλοί άλλοι είχαν τελειώσει τις προσπάθειές τους, έγινε μια νέα προσπάθεια το 1779. Ο νόμος τροποποιήθηκε το 1779 αντικαθιστώντας την πίστη στη Γραφή με την πίστη στα Τριανταεννέα Άρθρα (Thirty-nine Articles) των αγγλικανικών εκκλησιών, αλλά παρέμειναν κάποιες κυρώσεις για την κατοχή περιουσίας. Οι ποινές εναντίον των Ουνιταριανιστών καταργήθηκαν επιτέλους μετά το Νόμο του Tριαδικού Δόγματος το 1813.
Υπόβαθρο
Με τον φόβο ότι ο νέος βασιλιάς, ο Ιάκωβος Β', και ο γιος του Ιάκωβος Φραγκίσκος, θα καθιερώσουν μια Ρωμαιοκαθολική δυναστεία, οι προηγούμενες βίαιες διαιρέσεις μεταξύ των διαφορετικών Αγγλικανικών και Προτεσταντικών αιχμών παραμελήθηκαν για να επικεντρωθούν στον κοινό αντίπαλό τους, την Εκκλησία της Ρώμης. Πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες μεταξύ αυτού του συνασπισμού κάλεσαν τον Γουλιέλμο Γ΄, πρίγκηπα των Κάτω Χωρών, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την κόρη του Ιάκωβου, την Μαρία, η οποία μεγάλωσε στην Εκκλησία της Αγγλίας, και τον παρότρυναν να εισβάλει στη χώρα και να καταλάβει το στέμμα. Η προκύπτουσα «Επανάσταση» του 1688 (που συνήθως αναφέρεται ως η Ένδοξη Επανάσταση) είχε ως αποτέλεσμα την επιτυχία για τον Γουλιέλμο και τη Μαρία, οι οποίοι έγιναν από κοινού κυρίαρχοι. Μια σειρά πράξεων του κοινοβουλίου διαβεβαίωσε μια νέα συνταγματική διευθέτηση αυτής της κατάστασης. Αυτά περιλαμβάνουν το νομοσχέδιο για τα δικαιώματα του 1689, τον νόμο για την αναγνώριση του βασιλιά και του κοινοβουλίου του 1689, τον νόμο περί ανταρσίας του 1689, τον νόμο περί ανεκτικότητας του 1688 και αργότερα την πράξη διακανονισμού του 1701 και την πράξη της Ένωσης του 1707.
Κάστρο Ναυπάκτου
Ιστορία
Τον 10ο αιώνα μ.Χ. η Ναύπακτος ορίστηκε έδρα του θέματος Νικοπόλεως και της μητρόπολης Παλαιάς Ηπείρου. Τότε κτίστηκε στην κορυφή του λόφου στη θέση της αρχαίας ακρόπολης ισχυρό κάστρο. Εντός αυτού του κάστρου βρισκόταν ο μητροπολιτικός ναός, το επισκοπικό μέγαρο και η οικία του άρχοντα, η οποία μάλλον ταυτίζεται με την μικρή οχύρωση στη θέση Ιτς Καλέ. Η πόλη επεκτάθηκε τότε και εκτός των τειχών με προάστια, τα οποία μάλλον δεν ήταν οχυρωμένα. Το 1204, μετά την Δ΄ Σταυροφορία, η Ναύπακτος έγινε βενετική κτήση όμως το 1210 δόθηκε με συνθήκη στον Μιχαήλ Α΄ Κομνηνό, ιδρυτή του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Το 1294 δόθηκε ως προίκα στον Φίλιππο Α΄ του Τάραντα όταν παντρεύτηκε την κόρη του Νικηφόρου Α΄ Κομνηνού, τη Θαμάρ. Ο Φίλιππος προχώρησε σε οχυρώσεις της πόλης. Το 1360/1361 κατακτήθηκε από τους Καταλανούς και το 1380 από τον Ιωάννη Μπούα Σπάτα. thumb|Η Ναύπακτος (Λεπάντο) το 1686, από τον [[Βιντσέντσο Μαρία Κορονέλλι|Βιντέντζο Κορονέλλι.]] Η πόλη κατακτήθηκε ξανά από τους Βενετούς το 1407. Οι Βενετοί κατασκεύασαν νέες ισχυρές οχυρώσεις και επιδιόρθωσαν τις παλιές ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις των Οθωμανών. Οι νέες οχυρώσεις περιλαμβάνουν την σχεδίαση και κατασκευή του κάτω περίβολο των τειχών για να προφυλάξουν τα προάστια και το λιμάνι και τη συνεχή βελτίωσή τους ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις επιθέσεις του διαρκώς εξελισσόμενου πυροβολικού. Παράδειγμα τέτοιων επεμβάσεων είναι η προσθήκη κεκλιμένων τειχών (σκάρπες) και η αντικατάσταση των πύργων με προμαχώνες με κολουροκωνική μορφή. Για την κατασκευή των νέων τειχών χρησιμοποιήθηκαν πέτρες των αρχαίων οχυρώσεων και παλαιών κτιρίων της πόλης. Μετά την κατάκτηση της Πάτρας από τους Οθωμανούς το 1430, η Ναύπακτος έγινε ο κύριος εμπορικός κόμβος των Βενετών στη δυτική Ελλάδα. Οι Οθωμανοί πολιόρκησαν ανεπιτυχώς την Ναύπακτο το 1462/3, το 1467 και το 1477 και τελικά την κατέκτησε ο Βαγιαζήτ Β΄ το 1499. Μετά την κατάκτηση της Ναυπάκτου, οι Οθωμανοί για να ενισχύσουν την άμυνα της εισόδου του Κορινθιακού κόλπου έκτισαν οχυρά στο Ρίο και στο Αντίρριο. Επίσης προχώρησαν σε επιδιορθώσεις και ανακατασκευή τμημάτων των τειχών. Το 1687 οι Ενετοί ανέκτησαν την Ναύπακτο και επιδιόρθωσαν τις οχυρώσεις, όμως επέστρεψε σε οθωμανική κυριαρχία με τη συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699. Τα τείχη ενισχύθηκαν το 1714.
Πράξη Ανοχής (1689)
Υπόβαθρο
Ο ιστορικός Κένεθ Περλ θεωρεί την Πράξη της Ανοχής ως "κατά πολλούς τρόπους ένα συμβιβαστικό νομοσχέδιο. Για να υποστηρίξει τους μη συμμορφωτές (Προτεστάντες που δεν ήταν μέλη της Εκκλησίας της Αγγλίας) στους κρίσιμους μήνες του 1688". Τόσο το πολιτικό κόμμα Γουίγκς όσο και το Tόρις που είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον Γουλιέλμο και τη Mαρία είχαν υποσχεθεί στους μη συμμορφωτές ότι μια τέτοια πράξη θα εφαρμοζόταν εάν η επανάσταση πετύχαινε. Ο Ιάκωβος Β' είχε εκδώσει ο ίδιος μια Πράξη Ανεκτικότητας, αλλά οι μη συμμορφωτές πίστευαν ότι το μέλλον τους θα ήταν πιο ασφαλές εάν ο ηγεμόνας δεν ήταν Ρωμαιοκαθολικός.
Κάστρο Ναυπάκτου
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 ο Γιώργος Ανεμογιάννης προσπάθησε να πολιορκήσει την Ναύπακτο στις 21 Μαΐου 1821, αλλά ο ελληνικός στόλος δεν κατάφερε να την κατακτήσει και έτσι αποχώρησε, χωρίς να προκληθούν σημαντικές ζημιές στην πόλη. Τον Μάρτιο του 1829 ξεκίνησε ναυτικός αποκλεισμός της Ναυπάκτου με αποτέλεσμα οι Οθωμανοί να παραδώσουν την Ναύπακτο με συνθήκη στις 18 Απριλίου 1829. Μετά την ένταξη στο ελληνικό κράτος οι κατεδαφίσεις τμημάτων των τειχών ήταν περιορισμένες, όπως για παράδειγμα η κατεδάφιση της ανατολικής πύλης και η δημιουργία άλλων ρηγμάτων το 1884 για τη διέλευση δρόμων.
Περιγραφή
thumb|Η παλιά πόλη της Ναυπάκτου, εντός του κάτω περιβόλου του κάστρου Το κάστρο είναι κτισμένο πάνω σε απότομο λόφο και εκτείνεται από την κορυφή του λόφου μέχρι τη θάλασσα. Αποτελείται από δύο επιμέρους τμήματα, τον άνω περίβολο και τον κάτω περίβολο, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται και το οχυρωμένο λιμάνι της Ναυπάκτου. Οι δύο περίβολοι χωρίζονται σε επιμέρους τμήματα με τέσσερα διατειχίσματα τείχη. Οι συνολικές διαστάσεις του κάστρου είναι 750 μέτρα επί 350 μέτρα και καλύπτει έκταση περίπου 175.000 τετραγωνικών μέτρων. Το συνολικό μήκος των εξωτερικών τειχών είναι περίπου 2.250 μέτρα.
Πράξη Ανοχής (1689)
Υπόβαθρο
Οι Καθολικοί και οι Ουνιταριανιστές δεν κυνηγήθηκαν μετά την ψήφιση του νόμου, αλλά δεν είχαν ακόμη δικαίωμα να συγκεντρώνονται και να προσεύχονται. Καθώς παρέμεινε ακόμη ένας δοκιμαστικός νόμος, οι μη-Αγγλικανοί (συμπεριλαμβανομένων όλων των μη συμμορφωμένων Προτεσταντών, των Εβραίων, των Καθολικών και των Ουνιταριανιστών) δεν μπορούσαν να καθίσουν στο Κοινοβούλιο, ακόμη και μετά την έγκριση του Νόμου Ανοχής του 1688. Ο νόμος περί ανεκτικότητας του 1712, που ψηφίστηκε μετά την ένωση μεταξύ της Σκωτίας και της Αγγλίας, έδωσε περιορισμένη ανοχή, συγκεκριμένα το δικαίωμα λατρείας για τους Σκοτσέζους Επισκοπικούς που προσευχήθηκαν για τον μονάρχη και χρησιμοποίησαν το αγγλικό βιβλίο κοινής προσευχής. Οι Ουνιταριανιστές έλαβαν ανοχή μόνο μετά το Νόμο του Τριαδικού Δόγματος του 1813. Πριν από εκείνη την εποχή, η άρνηση της Τριάδας ήταν ένα αδίκημα στη Σκωτία.