cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feedback (άλμπουμ των Rush)
Οι διασκευές που περιλαμβάνονται στο συγκεκριμένο άλμπουμ είναι πάνω σε συγκροτήματα τα οποία τους επηρέασαν και προέρχονται κυρίως από την δεκαετία του '60. Το "Feedback" κυκλοφόρησε με σκοπό τον εορτασμό των τριάντα χρόνων από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος.
Ο δίσκος ανέβηκε στην πέμπτη θέση των καναδικών τσαρτ και το Top-20 στο αμερικάνικο Billboard.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Feedback (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Ιουνίου 2004
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Feedback" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Πρόσφυγας
thumb|300px|Χωρικοί φεύγουν από το χωριό Κιμπάτι κατά την πολεμική σύγκρουση Νορντ-Κίμου το [[2008 στο Κονγκό.]] Πρόσφυγας ονομάζεται, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες, κάθε άνθρωπος που εγκαταλείπει χωρίς την θέληση του το κράτος του οποίου είναι πολίτης, εξαιτίας δικαιολογημένου φόβου ότι εκεί θα υποστεί διωγμούς λόγω της θρησκείας, της εθνικότητας, ή ακόμα και εξαιτίας της ιδιότητάς του ως μέλος μιας ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας ή των πολιτικών του απόψεων (πολιτικός πρόσφυγας), και επιπλέον του είναι αδύνατο να εξασφαλίσει προστασία από τη χώρα του ή, εξαιτίας του φόβου αυτού, δεν επιθυμεί να τεθεί υπό αυτή την προστασία. Μέχρι να του αναγνωρισθεί νομικά η ιδιότητα του πρόσφυγα από μία χώρα, ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται υπό το καθεστώς του «αιτούντος άσυλο». Συνήθως η αδυναμία εξασφαλίσεως προστασίας είναι αποτέλεσμα πολέμου, ωστόσο ο παραπάνω ορισμός αποκλείει τους πρόσφυγες εξαιτίας φυσικών καταστροφών. Μία άλλη κατηγορία ανθρώπων που ονομάζονται πρόσφυγες και δεν περιλαμβάνονται στον παραπάνω ορισμό είναι όσοι μετεγκαθίστανται ομαδικά σε άλλη περιοχή της δικής τους χώρας, είτε εξαιτίας φυσικών καταστροφών είτε για άλλο λόγο πάνω από τις δυνάμεις τους. Αυτοί ονομάζονται εσωτερικοί πρόσφυγες.
right|thumb|Έλληνες φεύγουν από την [[Καταστροφή των Ψαρών το 1824 (πίνακας του Ν. Γύζη).]] Στο τέλος του 2014 υπολογίζεται ότι υπήρχαν περίπου 19,5 εκατομμύρια πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο, τα 14,4 εκατομμύρια υπό την ευθύνη της UNHCR και τα 5,1 εκατομμύρια, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, υπό την ευθύνη της UNRWA. Τα 14,4 εκατομμύρια αντιπροσωπεύουν μία αύξηση 2,7 εκατομμυρίων από το 2013 (+23%), την υψηλότερη από το 1995. Ανάμεσά τους, οι πρόσφυγες του συριακού εμφύλιου πολέμου έγιναν η μεγαλύτερη ομάδα προσφύγων το 2014 (3,9 εκατομμύρια, 1,55 εκατομμύριο περισσότεροι από το προηγούμενο έτος), ξεπερνώντας τους Αφγανούς (2,6 εκατομμύρια), που αποτελούσαν τη μεγαλύτερη προσφυγική ομάδα επί τρεις δεκαετίες. Τον Φεβρουάριο του 2015 η Τουρκία έγινε η χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους πρόσφυγες, με 2,2 εκατομμύρια Σύρους και 300 χιλιάδες Ιρακινούς. Το Πακιστάν έρχεται δεύτερο, φιλοξενώντας 1,6 εκατομμύριο Αφγανούς. Η θρησκευτική ταυτότητα αναδεικνύεται σε σημαντική πλευρά του προσφυγικού ζητήματος στις περισσότερες χώρες φιλοξενίας προσφύγων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1999
Οι 54οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1999 έγιναν στην Κωνσταντινούπολη, στις 26 & 27 Ιουνίου. Μετείχαν εννιά βαλκανικές χώρες μετά την προσθήκη και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία τόσο στους άνδρες, όσο και στις γυναίκες. Το βαλκανικό πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη ξεχωριστά, στη Σόφια, και ήταν εκτός βαθμολογίας.
Ανδρών
* Διεξήχθη ξεχωριστό πρωτάθλημα στη Σόφια, εκτός βαθμολογίας.
Γυναικών
* Διεξήχθη ξεχωριστό πρωτάθλημα στη Σόφια, εκτός βαθμολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1999 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Τουρκία
Πτολεμαίος Η΄ Φύσκων
Ο Πτολεμαίος Η΄ Ευεργέτης Β΄ Φύσκων ( 182 – 116 π.Χ. ) ήταν ο όγδοος (σύμφωνα με κάποιες εκδοχές ο έβδομος) βασιλιάς της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ' όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος του βασιλιά Πτολεμαίου Ε΄ του Επιφανούς και της Κλεοπάτρας Α΄, κόρης του Αντίοχου Γ΄ του Μέγα, βασιλιά των Σελευκιδών.
Η Βασιλεία του Πτολεμαίου ΣΤ΄
Όταν ο πατέρας του πέθανε πρόωρα το 180 π.Χ., ο Πτολεμαίος ήταν μόλις δύο ετών. Σύμφωνα με τους νόμους της διαδοχής ο θρόνος ανήκε στον μεγαλύτερο αδελφό του, που ονομαζόταν επίσης Πτολεμαίος. Επειδή όμως και εκείνος ήταν ανήλικος, η εξουσία περιήλθε στα χέρια της μητέρας τους Κλεοπάτρας Α΄, που ορίστηκε αντιβασίλισσα. Μετά το θάνατό της το 176 π.Χ., ο αδελφός του ανέβηκε στο θρόνο με το όνομα Πτολεμαίος ΣΤ΄ Φιλομήτωρ και ενώθηκε με γάμο με την αδελφή των δύο αγοριών, την Κλεοπάτρα Β΄.
Οι προστάτες του ακόμη ανήλικου Πτολεμαίου έδρασαν σπασμωδικά στην εξωτερική πολιτική συνεχίζοντας τα σχέδια του αποθανόντος βασιλιά Πτολεμαίου Ε΄ για εισβολή στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Ως αποτέλεσμα ο βασιλιάς τους, Αντίοχος Δ΄ εισέβαλε στα αιγυπτιακά εδάφη δύο φορές και κατάφερε να κατακτήσει όλη τη χώρα εκτός από την πρωτεύουσά της, την Αλεξάνδρεια. Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ έπεσε στα χέρια του θείου του, Αντίοχου Δ΄, και ο λαός, αγανακτισμένος από την κυβέρνηση, απαίτησε την άνοδο στο θρόνο του νεότερου αδελφού του, Πτολεμαίου, στο πλάι της Βασίλισσας Κλεοπάτρας. Μετά την απόσυρση του Αντίοχου από τα αιγυπτιακά εδάφη, χάρη στην παρέμβαση των Ρωμαίων, η χώρα βρέθηκε με δύο βασιλιάδες. Πιθανώς με την παρέμβαση της Κλεοπάτρας, οι δύο νεαροί άντρες συμφιλιώθηκαν και κυβέρνησαν από κοινού για μια πενταετία από το 169 π.Χ. μέχρι το 164 π.Χ.
Το 164 π.Χ. ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ αναγκάστηκε να φύγει με προορισμό τη Ρώμη, επέστρεψε όμως χάρη στην παρέμβαση των Ρωμαίων. Έμεινε για λίγο καιρό στην Κύπρο και κατόπιν απαιτήθηκε η επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια. Σύμφωνα με το σχέδιο των Ρωμαίων (163 π.Χ.), ο νεότερος αδελφός του, ο Πτολεμαίος, θα βασίλευε στην Κυρηναϊκή. Το 162 π.Χ. ο τελευταίος πήγε στη Ρώμη, ζητώντας να του παραχωρηθεί και η Κύπρος. Χάρις σε συγκλητικούς με επιρροή, το αίτημα του έγινε δεκτό και εστάλησαν απεσταλμένοι στον Πτολεμαίο ΣΤ΄ για να το μεταφέρουν. Εκείνος, γνωρίζοντας πως η Ρώμη δεν ήταν πρόθυμη να επιβάλει με τα όπλα τη θέλησή της, συνέχιζε να αρνείται με διπλωματικούς τρόπους για οχτώ χρόνια.
Ήταν η στιγμή για τον Φιλομήτορα να κινηθεί και το έκανε γρήγορα και αποτελεσματικά. Ο εισβολέας αποκλείστηκε στην πόλη της Κύπρου με το όνομα Λάπηθος και αναγκάστηκε να παραδοθεί. Έκανε νέα συνθήκη μαζί του, σύμφωνα με την οποία μπορούσε να γυρίσει ειρηνικά στην και επρόκειτο να λαμβάνει κάθε χρόνο ένα φορτίο από σιτηρά. Τον αρραβώνιασε επίσης με μια από τις κόρες του, την Κλεοπάτρα Θεά. Ο γάμος αυτός για λόγους που μας είναι άγνωστοι δεν έλαβε ποτέ χώρα.
Ανάληψη της Εξουσίας
Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ τραυματίστηκε θανάσιμα σε μία μάχη στην Παλαιστίνη το 145 π.Χ. και απεβίωσε λίγες μέρες αργότερα. Από τη στιγμή που ο μεγαλύτερος γιος του, Πτολεμαίος Ευπάτωρ είχε ήδη ασθενήσει και πεθάνει, διάδοχος ορίστηκε ο μικρότερος γιος του, επίσης με το όνομα Πτολεμαίος, που όμως ήταν ακόμη σε παιδική ηλικία. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι κάπως σκοτεινά για τους σύγχρονους ιστορικούς. Η Αλεξάνδρεια διαιρέθηκε καθώς η μια μερίδα ζητούσε στο θρόνο την Κλεοπάτρα Β΄ και το γιο της, ενώ η άλλη τον αδελφό της, Πτολεμαίο που κυβερνούσε την Κυρηναϊκή. Απεσταλμένοι μετέφεραν στον τελευταίο μήνυμα που ζητούσε την επιστροφή του. Είναι άγνωστο αν έγινε μάχη, αλλά ο Πτολεμαίος επικράτησε και διεκδίκησε τον τίτλο Ευεργέτης, όπως ο δημοφιλής πρόγονός του, ο Πτολεμαίος Γ΄. Συμφωνήθηκε επίσης να παντρευτεί τη χήρα του αδελφού του, η οποία ίσως να έθεσε ως όρο την ασφάλεια του γιου της. Όπως και να έχει εκείνος θανάτωσε τον ανιψιό του. Είναι παράξενο που εκείνη συνέχισε να μένει στο πλάι του, και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για το αν την ώθησε ο φόβος ή η φιλοδοξία.
Οι αρχαίες πηγές παρουσιάζουν το νέο βασιλιά, Πτολεμαίο Η΄ Ευεργέτη Β΄ σαν τέρας, τόσο σε εμφάνιση όσο και στις πράξεις. Εξαιτίας της αφύσικης παχυσαρκίας του κέρδισε το παρατσούκλι, ο Φύσκων, δηλαδή αυτός που έχει κοιλιά σαν δοχείο. Αναφέρεται πως είχε το συνήθειο να ντύνεται χυδαία και πως διέταζε εκτελέσεις, εξορίες, ακόμη και λουτρά αίματος όταν υποψιαζόταν σημάδια ανυπακοής ή προδοσίας. Ξανά και ξανά κολυμπούσε τους εχθρούς του στο αίμα, τρέφοντας νέα σχέδια για επανάσταση. Ακόμη, καταδίωξε πολλούς από τους λόγιους και καλλιτέχνες της Αλεξάνδρειας, καθώς θεωρούσε πως ήταν ιδιαίτερα προσκολλημένοι στον αδελφό του και άρα εχθροί του. Μερικοί από αυτούς έφυγαν κρυφά ή εξορίστηκαν σε ελληνικά εδάφη, δίνοντας νέα πνοή στα ελληνικά γράμματα.
Ενδοοικογενειακές Έριδες
Ο Πτολεμαίος Η΄, ένα χρόνο αργότερα στέφθηκε βασιλιά με αιγυπτιακές τελετές στη Μέμφιδα. Κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων ήρθε στον κόσμο ο γιος του από την Κλεοπάτρα Β΄, και για να εορταστεί η ευχάριστη σύμπτωση έμεινε γνωστός ως Πτολεμαίος Μεμφίτης. Οι εορτασμοί αμαυρώθηκαν με την εκτέλεση μερικών ατόμων από την Κυρήνη που είχαν έρθει στην πρωτεύουσα μαζί με τον Πτολεμαίο Η΄. Η κατηγορία εναντίον τους ήταν πως μίλησαν με ασέβεια για την εταίρα του βασιλιά, την Ειρήνη.
Μέσα στα επόμενα δυο – τρία χρόνια οι σχέσεις μέσα στο βασιλικό οίκο έγιναν τεταμένες. Η Κλεοπάτρα Β΄, εκτός από τους δύο γιους που προαναφέρθηκαν, είχε με τον Πτολεμαίο ΣΤ΄ και δύο κόρες, οι οποίες ονομάζονταν και οι δυο Κλεοπάτρα. Η μία, η Κλεοπάτρα Θεά, ήταν βασίλισσα της Συρίας και μακριά, ωστόσο η άλλη έμενε ακόμη στο παλάτι. Ο Πτολεμαίος παντρεύτηκε και αυτήν, χωρίς να χωρίσει τη μητέρα της, κι έτσι στα επίσημα έγγραφα οι δύο γυναίκες εμφανίζονται ως «Κλεοπάτρα η Αδελφή» και «Κλεοπάτρα η Σύζυγος». Και οι τρεις αναγνωρίζονταν ως κυβερνήτες της Αιγύπτου και ίσως ήταν επικίνδυνο για τον Πτολεμαίο να αμφισβητήσει ανοιχτά τα δικαιώματα της αδελφής του. Οι σχέσεις τους όμως δεν ήταν καθόλου καλές.
Εκείνη την περίοδο κατέφθασε στην Αίγυπτο ο Σκιπίων Αιμιλιανός με αποστολή από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο να επιβλέψει τις χώρες της Ανατολής για λογαριασμό τους, καθώς έκαναν σχέδια για νέες κατακτήσεις. Ο Πτολεμαίος τον υποδέχτηκε με δουλοπρέπεια, αλλά ο Σκιπίων έκανε ειρωνικά σχόλια για την παρακμή που εκείνος απέπνεε στους συνοδούς του.
Η Επανάσταση
Το 131 – 130 π.Χ. η επαναστατική διάθεση που υπήρχε στην Αλεξάνδρεια ξέσπασε και η ρήξη ανάμεσα στο βασιλιά και την αδελφή του ήταν οριστική. Ο όχλος προσπάθησε να βάλει φωτιά στο παλάτι, αναγκάζοντας τον Πτολεμαίο να το σκάσει με προορισμό την Κύπρο, παίρνοντας μαζί την Κλεοπάτρα Γ΄, τα παιδιά που είχαν στο μεταξύ αποκτήσει και το γιο του από την Κλεοπάτρα Β΄, Πτολεμαίο Μεμφίτη, που ήταν περίπου έξι ή επτά ετών. Η Κλεοπάτρα Β΄ έμεινε μοναδικός ηγεμόνας της χώρας για μια περίοδο με το όνομα  Κλεοπάτρα Φιλομήτωρ Σωτήρα, αλλά απομακρυσμένες περιοχές εξακολούθησαν να θεωρούν κάτοχο του θρόνου τον Πτολεμαίο και πρακτικά το κράτος διαιρέθηκε.
Ο Πτολεμαίος στην Κύπρο συγκέντρωσε ένα μισθοφορικό στρατό για να συνεχίσει τον πόλεμο κατά της αδελφής του. Η Αλεξάνδρεια έστειλε από την πλευρά της μήνυμα σε ένα νόθο γιο του Πτολεμαίου που κυβερνούσε τότε την Κυρηναϊκή, προσκαλώντας τον στην πόλη. Ο Πτολεμαίος είδε κίνδυνο σε αυτό, κάλεσε το γιο του κοντά του και κατόπιν τον θανάτωσε. Εξαγριωμένος ο όχλος γκρέμισε τα αγάλματα του βασιλιά από την πρωτεύουσα, κίνηση που ο έκπτωτος βασιλιάς απέδωσε στην Κλεοπάτρα Β΄. Για εκδίκηση σκότωσε το γιο του, Πτολεμαίο Μεμφίτη, που ήταν τότε δεκατεσσάρων ετών, τεμάχισε το σώμα του και το έστειλε μέσα σε ένα κουτί σαν δώρο γενεθλίων στη μητέρα του.
Το 129 π.Χ. ο Πτολεμαίος ανέκτησε την Αλεξάνδρεια με στρατιωτικά μέσα, αν και οι εχθροπραξίες ανάμεσα στους δυο στρατούς συνεχίστηκαν και το επόμενο χρονικό διάστημα. Στο μεταξύ, η Κλεοπάτρα Β΄ εγκατέλειψε την Αίγυπτο και κατέφυγε στην Αυλή του γαμπρού της, Δημητρίου Β΄, στην Αντιόχεια. Εκεί έπεισε το Δημήτριο να επιτεθεί στην Αίγυπτο για να αποζημιωθεί για προσωπικές του ατυχίες, αλλά μέχρι να φτάσει στα σύνορα αντιμετώπισε επανάσταση στα δικά του εδάφη. Ο Πτολεμαίος συνέβαλε στην πτώση του βοηθώντας έναν νέο βασιλιά να ανέβει στο θρόνο, τον Αλέξανδρο Β΄, και σύντομα ο Δημήτριος εξουδετερώθηκε και θανατώθηκε, πιθανώς με τη βοήθεια της πρώην γυναίκας του – και κόρης της Κλεοπάτρας Β΄ από τον πρώτο της γάμο – της Κλεοπάτρας Θεάς.
Το Διάταγμα του 118 π.Χ.
Βλέποντας τις ελπίδες της να διαψεύδονται, η Κλεοπάτρα Β΄, επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια (περ. 124 π.Χ.) στην παλιά της θέση, όπως ακριβώς πριν την επανάσταση. Όσο για τον πόλεμο με τη Συρία, ο Πτολεμαίος έπαψε να ασχολείται, αφού κατάφερε να ανεβάσει στο θρόνο της την κόρη του, την Τρύφαινα. Η συμφιλίωση των κυβερνώντων της Αιγύπτου δεν σήμανε την άμεση παύση πυρός, καθώς εχθροπραξίες και σύγχυση βασίλευαν ακόμη σε κάποιες περιοχές, μέχρι το 118 π.Χ., οπότε και ένα διάταγμα που δημοσιεύτηκε σε όλο το βασίλειο ξεκαθάρισε τα πράγματα. Αποτελεί ένα είδος συμφωνίας ανάμεσα στο βασιλιά και την Κλεοπάτρα τη Β΄, με αρκετούς συμβιβασμούς από την πλευρά του Πτολεμαίου. Στόχος του ήταν να σβήσει το πρόσφατο παρελθόν και να αποδώσει νομιμότητα στην ιδιοκτησία γης και προνομίων όπως αυτά είχαν ήδη διαμορφωθεί. Το διάταγμα αυτό ήταν πράγματι πολύ σημαντικό και έδινε έμφαση στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού και στις ανθρώπινες ελευθερίες. Κάποιοι ιστορικοί το θεωρούν απόδειξη του γεγονότος ότι ο Πτολεμαίος δεν ήταν τελικά το τέρας που οι αρχαίες πηγές σκιαγραφούν. Άλλοι θεωρούν πως ήταν η εκρηκτική κατάσταση που ώθησε τον βασιλιά να πάρει τα μέτρα που θα κατεύναζαν τα πλήθη. Άλλοι το αποδίδουν στην Κλεοπάτρα Β΄ και άλλοι, τέλος, θεωρούν πως ίσως να μην ενεπλάκη σε αυτό κανένας από τους κυβερνώντες, αλλά κάποιος σύμβουλος ή γραφειοκράτης.
Το διάταγμα του 118 π.Χ. προβλέπει άρθρα για την προστασία των γηγενών, ή τουλάχιστον ορισμένων κοινωνικών τάξεων, ενάντια στην καταπίεση από τους βασιλικούς αξιωματούχους, και που θα εξασφάλιζαν στο ιερατείο τα προνόμια που είχαν κερδίσει. Ωστόσο αυτές οι κινήσεις ίσως να πηγάζουν από την ανάγκη να γίνει μια κίνηση συμφιλίωσης ανάμεσα στους γηγενείς και την εγκαθιδρυμένη εκ νέου τάξη, και όχι μια συστηματική προσπάθεια παροχής προνομίων προς τους Αιγυπτίους. Καθώς οι τελευταίοι όλο και περισσότερο έβρισκαν τρόπους να εισχωρούν στη γραφειοκρατία, η ανάγκη αποκατάστασης των σχέσεων μαζί τους ήταν επιτακτική.
Πολιτιστικό Έργο
Κατά την περίοδο βασιλείας του, ο Πτολεμαίος Η΄ έχτισε και διακόσμησε αιγυπτιακούς ναούς, όπως και οι προκάτοχοί του. Ανάμεσα σε άλλα, η επιγραφή στο μεγάλο ναό του Εντφού, που εξακολουθούσε να μεγαλώνει με τα χρόνια, περιγράφει σημαντικές προσθήκες από εκείνον. Κατά τον εικοστό όγδοο χρόνο της βασιλείας του, το 142 π.Χ., έλαβε χώρα η επίσημη αφιέρωση του ναού, 95 χρόνια μετά την έναρξη κατασκευής του από τον Πτολεμαίο Γ΄. Ένας μικρός ναός που βρέθηκε στις Φίλες, αφιερώθηκε από εκείνον στον Αθώρ. Στο Κομ-Όμπο, στο Μεντινάτ-Χαμπού, στο Ντέιρ αλ-Μεντίνα και στο Ελ-Καμπ, ανάμεσα στα ερείπια φαίνονται επιγραφές που ονομάζουν τον Πτολεμαίο σαν κτίστη ή αναπαλαιωτή τους προς τιμήν των Αιγυπτίων θεών.
Θάνατος
Μετά την επιστροφή της Κλεοπάτρας Β΄, πέρασαν οχτώ ακόμη χρόνια μέχρι και το θάνατο του Πτολεμαίου Η΄, στις 28 Ιουνίου 116 π.Χ., σε ηλικία περίπου 65 ετών. Είχε τη μεγαλύτερη σε διάρκεια ζωή από όλους τους προκατόχους του, από τον Πτολεμαίο Β΄ και έπειτα. Τον διαδέχτηκε η σύζυγός του, Κλεοπάτρα Γ΄ και ο Πτολεμαίος Θ΄ ο Λάθυρος. Ο γιος του, Πτολεμαίος Απίων, έγινε το 108 π.Χ. ηγεμόνας της Κυρηναϊκής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Νορ Αρμαβίρ
Το Νορ Αρμαβίρ (αρμενικά: Նոր Արմավիր) είναι μια αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,136 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
River Deep – Mountain High
Η παραγωγή έγινε από τον Φιλ Σπέκτορ και χρειάστηκαν πάνω από 20 μουσικοί και επιπλέον, 20 τραγουδιστές για δεύτερα φωνητικά, ενώ ο Σπέκτορ ζήτησε από την Τίνα Τέρνερ να τραγουδήσει το συγκεκριμένο κομμάτι πάρα πολλές φορές μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη εκτέλεση, όπως έχει δηλώσει η ίδια. Σύμφωνα με δηλώσεις του κιθαρίστα Άικ Τέρνερ, το τραγούδι δεν γνώρισε επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες γιατί είχε ποπ ήχο από μία τραγουδίστρια των rhythm and blues. Οι ηχογραφήσεις του τραγουδιού, απεικονίζονται στην ταινία What's Love Got to Do with It (1993).
Το αμερικανικό περιοδικό Rolling Stone, κατέταξε το River Deep – Mountain High στην 33ή θέση στη λίστα των καλύτερων τραγουδιών όλων των εποχών.
Μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν την αρχική έκδοση του River Deep – Mountain High ήταν οι εξής:
Διασκευές
Το River Deep – Mountain High έχει διασκευαστεί από πάρα πολλούς καλλιτέχνες. Το 1967, διασκευάστηκε από τους Αυστραλούς Easybeats, το 1968, από τους The Animals φθάνοντας στο #112 των αμερικανικών τσαρτ, ενώ τον Φεβρουάριο του 1969 κυκλοφόρησε μία δεκάλεπτη εκδοχή του κομματιού από τους Deep Purple, η οποία έφθασε στο #53 των αμερικανικών και το #42 των καναδικών τσαρτ.
Οι Supremes της Νταϊάνα Ρος μαζί με τους Four Tops, κυκλοφόρησαν το 1971 σε μορφή σινγκλ το River Deep – Mountain High, ανεβαίνοντας στο #11 των βρετανικών και το #14 των αμερικανικών τσαρτ. Άλλες εκτελέσεις του κομματιού έχουν κάνει οι Saints, οι Top of the Poppers, οι Waves, οι Erasure, η τραγουδίστρια των Eurythmics, Άνι Λένοξ, ο Νιλ Ντάιαμοντ, η Σελίν Ντιόν, ο Meat Loaf, η Νάγια Ριβέρα και η Άμπερ Ράιλι (#41 στις ΗΠΑ και #45 στη Βρετανία), ενώ η Μπόνι Τάιλερ παίζει στις ζωντανές της εμφανίσεις το κομμάτι, μαζί με την Ντόλι Πάρτον.
Μαρία Φαδρίκ
Η Μαρία Φαδρίκ (Maria Fadrique) (1370-1395) ήταν Κόμισα των Σαλώνων υποτελείς του Δουκάτου των Αθηνών την χρονική περίοδο 1382–1394 υπό την επιτροπεία της μητέρας της. Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Φαδρίκ και της Ελένης Κατακουζηνής, και ανιψιά των Δεσποτών του Μυστρά και των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων.
Ιστορία
Ο πατέρας της, το 1382, λίγο πριν πεθάνει και με προτροπή του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας, την αρραβώνιασε με τον νεαρό γιό του στρατηγού Ροκαβέρτη. Σαν γαμήλιο δώρο ο Πέτρος Δ΄ είχε υποσχεθεί ισόβεια παραχώρηση του Σιδηρόκαστρου και της Λαμίας στον πατέρα Ροκαβέρη, τον οποίο θεωρούσε πολύ ικανό διοικητή για τις κτήσεις του. Εξάλλου η κομητεία αυτή βρισκόταν σε στρατηγική θέση άμυνας έναντι των Τούρκων, οι οποίοι βρισκόντουσαν μίας μέρας απόσταση από τις Νέες Πάτρες.
Πριν το φθινόπωρο του 1382, ο Ροκαβέρτης έφυγε από την Ελλάδα για να διεκδικήσει κτήσεις από την νεαρή βασίλισσα Μαρία στη Σικελία και ο αρραβώνας ακυρώθηκε. Στην ακύρωση του αρραβώνα συνέβαλε και ο Πέτρος Δ΄, που δεν υποστήριζε πλέον τον πατέρα Ροκαβέρτη, επειδή είχε ταχθεί με το μέρος του γιου του Ιωάννη Α΄ με τον οποίο είχε οικογενειακές διαφορές.
Γύρω στις αρχές του 1385, Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι πρότεινε στην μητέρα της να την αρραβωνιάσει με τον αδελφό της συζύγου του Πέτρο Σακαρένο φεουδάρχη στην Εύβοια. Η χήρα κόμισσα Ελένη αρνήθηκε, λόγο της ανώτερης καταγωγής της από την οικογένεια των Κατακουζινών και την αρραβώνιασε με τον Σέρβο βασιλιά Στέφανο Δουσάν που ήταν και κύριος της Θεσσαλίας. Ο αρραβώνας με τον Σέρβο προκάλεσε αντιδράσεις τόσο από τους Έλληνες, όσο και από τους Φράγκους των Σαλώνων και επικράτησε αναστάτωση. Ο Νέριο επωφελούμενος της αναστάτωσης επιτέθηκε στα Σάλωνα κι έπειτα στο Δουκάτο των Αθηνών, το οποίο και κατέλαβε ανακηρύσσοντας εαυτόν Δούκα. Η Μαρία μαζί με την μητέρα της Ελένη αντέταξαν ισχυρή άμυνα και κράτησαν την εξουσία τους στα Σάλωνα για 6 ακόμα έτη.
Πηγές
Κατηγορία:Αυθέντες και Κόμητες των Σαλώνων Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας
Κάστρο Σπίλμπερκ
Το Κάστρο Σπίλμπερκ (γερμανικά: Spielberg) είναι ένα κάστρο στην κορυφή ενός υψώματος της πόλης Μπρνο στη νότια Μοραβία της Τσεχικής Δημοκρατίας. Άρχισε να χτίζεται το πρώτο μισό του 13ου αιώνα από τους Πρεμυσλίδες βασιλείς και ολοκληρώθηκε από τον βασιλιά Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Από ένα σημαντικό βασιλικό κάστρο των μέσω του 13ου αιώνα, που αποτέλεσε, επίσης, έδρα του μαρκήσιου της Μοραβίας, κατά τα μέσα του 14ου αιώνα, μετατράπηκε βαθμιαία σε ένα τεράστιο μπαρόκ φρούριο, που θεωρείται ως η πιο σκληρή φυλακή της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ενώ τελικώς κατέληξε σε στρατώνα.
31 Αυγούστου
30 Αυγούστου | 31 Αυγούστου | 13 Σεπτεμβρίου
Κάστρο Σπίλμπερκ
Ιστορία
Το 1620, μετά από την ήττα τους στη Μάχη του Άσπρου Βουνού, στις 8 Νοεμβρίου, τα κύρια μέλη της μοραβικής εξέγερσης εναντίον των Αψβούργων φυλακίστηκαν στο Σπίλμπερκ για αρκετά έτη. Η πόλη του Μπρνο αγόρασε το κάστρο το 1560 και το ονόμασε δημοτικό φρούριο. Οι οχυρώσεις των προμαχώνων του Σπίλμπερκ βοήθησαν το Μπρνο στην άμυνά του εναντίον των Σουηδών επιδρομέων, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου. Μετά την επιτυχή υπεράσπιση της πόλης, το Σπίλμπερκ οχυρώθηκε περαιτέρω οχύρωση και ενισχύθηκε η στρατιωτική λειτουργία του φρουρίου.
31 Αυγούστου
Η 31η Αυγούστου είναι η 243η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (244η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 122 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κάστρο Σπίλμπερκ
Ιστορία
Την ίδια περίοδο το Σπίλμπερκ χρησιμοποιήθηκε και ως φυλακή. Οι Προτεστάντες ήταν οι πρώτοι που φυλακίστηκαν εκεί και ακολούθησαν συμμετέχοντες στις επαναστάσεις του 1848-1849, καθώς και εγκληματίες, όπως κλέφτες. Ο Φραντς φον ντερ Τρενκ, αυστριακός στρατιώτης και ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πρόσωπα της περιόδου, φυλακίστηκε και πέθανε εκεί στις 4 Οκτωβρίου 1749. Αργότερα, διάφοροι εξέχοντες Γάλλοι επαναστάτες συνελήφθησαν εκεί, κατά τη διάρκεια των Πολέμων εναντίον της Γαλλίας, όπως ο Ζαν-Μπατίστ Ντρουέ, διάσημος για τον ρόλο που είχε στη σύλληψη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας. Μια ομάδα δεκαπέντε Ούγγρων Ιακωβίνων, υπό την αρχηγία του συγγραφέα Φραγκίσκου Καζίνσκι ήταν, επίσης, φυλακισμένοι εκεί.
Ο τσεχοσλοβάκικος στρατός έκλεισε το Σπίλμπερκ το 1959, βάζοντας ένα καθοριστικό τέλος στη στρατιωτική εποχή του. Το επόμενο έτος, το Σπίλμπερκ έγινε μουσείο της πόλης του Μπρνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Τσεχία
Επιμορφισμός
μικρογραφία|302x302εσ Στη Θεωρία κατηγοριών, ένας επιμορφισμός (ονομάζεται επίσης ένας επί μορφισμός ή, κοινώς, μία επί συνάρτηση) είναι ένας μορφισμός f  : X → Y που είναι δεξιά-ακυρωτικός με την έννοια ότι, για όλους τους μορφισμούς g 1 , g 2  : Y → Z ,
.
Πολλοί συγγραφείς στην αφηρημένη άλγεβρα και στην καθολική άλγεβρα ορίζουν έναν επιμορφισμό απλώς ως επί ή επί ομομορφισμός. Κάθε επιμορφισμός σε αυτή την αλγεβρική έννοια είναι ένας επιμορφισμός με την έννοια της θεωρίας κατηγοριών, αλλά το αντίστροφο δεν ισχύει σε όλες τις κατηγορίες. Σε αυτό το άρθρο, ο όρος "επιμορφισμός" θα χρησιμοποιηθεί με την έννοια της θεωρίας κατηγοριών που δίνονται παραπάνω. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό, δείτε την ενότητα Ορολογία παρακάτω.
Παραδείγματα
Κάθε μορφισμός σε μια συγκεκριμένη κατηγορία των οποίων η υποκείμενη συνάρτηση είναι επί είναι ένας επιμορφισμός. Σε πολλές συγκεκριμένες ενδιαφέρων κατηγορίες και το αντίστροφο είναι επίσης αληθές. Για παράδειγμα, στις ακόλουθες κατηγορίες, οι επιμορφισμοί είναι ακριβώς εκείνοι οι μορφισμοί που είναι επί στα βασικά σύνολα: Ωστόσο, υπάρχουν επίσης πολλές συγκεκριμένες ενδιαφέρων κατηγορίες όπου οι επιμορφισμοί αποτυγχάνουν να είναι επί. Μερικά παραδείγματα είναι τα εξής: Ως προς τα παραδείγματα των επιμορφισμών σε μη συγκεκριμένες κατηγορίες:
Ιδιότητες
Κάθε ισομορφισμός είναι ένας επιμορφισμός. Πράγματι, μόνο μια αντιστροφή δεξιάς πλευράς είναι απαραίτητη: εάν υπάρχει μορφισμός j  : Y → X τέτοια ώστε fj = id Y, τότε f φαίνεται εύκολα ότι είναι ένας επιμορφισμός. Μία απεικόνιση με μια τέτοια αντιστροφή δεξιάς πλευράς ονομάζεται διάσπαση επί . Στον topos, μία απεικόνιση που είναι τόσο μόνο μορφισμός όσο και επιμορφισμός είναι ισομορφισμός.
Η σύνθεση των δύο επιμορφισμών είναι και πάλι ένας επιμορφισμός. Εάν η σύνθεση fg των δύο μορφισμών είναι ένας επιμορφισμός, τότε η f πρέπει να είναι επιμορφισμός.
Ορισμένα από τα πιο πάνω παραδείγματα δείχνουν, ότι η ιδιότητα του να είναι ένας επιμορφισμός δεν καθορίζεται από τον μορφισμό μόνη της, αλλά και από την κατηγορία του πλαισίου. Εάν D είναι μια υποκατηγορία του C, τότε κάθε μορφισμός στην D είναι ένας επιμορφισμός όταν θεωρείται ως μορφισμός στο C είναι επίσης επιμορφισμός στο D, το αντίστροφο, όμως, δεν χρειάζεται να ισχύει, η μικρότερη κατηγορία μπορεί (και συχνά θα) να έχει περισσότερους επιμορφισμούς.
Όπως για τις περισσότερες έννοιες στη θεωρία κατηγοριών, οι επιμορφισμοί διατηρούνται κάτω από τις ισοδυναμίες των κατηγοριών: δίνεται μια ισοδυναμία F : C → D, τότε ένας μορφισμός f είναι ένας επιμορφισμός στην κατηγορία C, αν και μόνο αν F ( f ) είναι ένας επιμορφισμός στο D . Μια δυαδικότητα μεταξύ δύο κατηγοριών μετατρέπει τους επιμορφισμούς σε μονομορφισμούς, και το αντίστροφο.
Ο ορισμός του επιμορφισμού μπορεί να αναδιατυπωθεί για να δηλώσει ότι η f  : X → Y είναι ένας επιμορφισμός αν και μόνο αν η απεικόνιση
είναι 1-1 για κάθε επιλογή του Ζ . Αυτό με τη σειρά είναι ισοδύναμo με τoν επαγόμενo φυσικό μετασχηματισμό
που είναι ένας μονομορφισμός στην συναρτησιακή κατηγορία Σύνολο C .
Σε πολλές κατηγορίες είναι δυνατόν να γραφεί κάθε μορφισμός ως σύνθεση ενός επιμορφισμού που ακολουθείται από έναν μονομορφισμό. Για παράδειγμα, δίνεται μια ομάδα ομομορφισμού f  : G → H, μπορούμε να ορίσουμε την ομάδα Κ = im ( f ) = f ( G ) και στη συνέχεια να γραφεί η f ως σύνθεση του επί ομομορφισμού G → K που ορίζεται σαν f, ακολουθούμενη από τον 1-1 ομομορφισμό K → Η η οποία στέλνει κάθε στοιχείο στον εαυτό του. Μία τέτοια παραγοντοποίηση ενός αυθαίρετου μορφισμού σε επιμορφισμό που ακολουθείται από ένα μονομορφισμό μπορεί να πραγματοποιηθεί σε όλες τις αβελιανές κατηγορίες και επίσης σε όλες τις συγκεκριμένες κατηγορίες που αναφέρονται παραπάνω στο τμήμα Παραδείγματα (αν και όχι σε όλες τις συγκεκριμένες κατηγορίες).
Συναφείς έννοιες
Μεταξύ άλλων χρήσιμων ιδεών είναι τακτικός επιμορφισμός , οριακός επιμορφισμός, ισχυρός επιμορφισμός και διάσπαση επιμορφισμού. Ένας τακτικός επιμορφισμός συνεξισωστών είναι κάποιο παράλληλο ζεύγος μορφισμού. Ένας οριακός επιμορφισμός είναι ένας επιμορφισμός που δεν έχει κανέναν μονομορφισμό ως δεύτερο παράγοντα, εκτός αν αυτός ο μονομορφισμός είναι ένας ισομορφισμός . Ένας ισχυρός επιμορφισμός ικανοποιεί μια ορισμένη ιδιότητα ανύψωσης σε σχέση με τις αντιμεταθετικές πλευρές που συνεπάγονται έναν μονομορφισμό. Μια διάσπαση επιμορφισμού είναι ένας μορφισμός που έχει αντίστροφο δεξιάς πλευράς.
Ένας μορφισμός που είναι τόσο ένας μονομορφισμός όσο και ένας επιμορφισμός ονομάζεται ενδομορφισμός. Κάθε ισομορφισμός είναι έναε ενδομορφισμός, αλλά το αντίστροφο δεν ισχύει γενικά. Για παράδειγμα, η απεικόνιση από το μισάνοιχτο διάστημα [0,1) στο μοναδιαίο κύκλο S 1 (σκέψη ως υπόχωρος του μιγαδικού επιπέδου ), η οποία στέλνει το x στο exp (2πi x ) (βλέπε τον τύπο του Euler ) είναι συνεχής και αμφιμονότιμη αλλά δεν είναι ομομορφισμός και από την αντίστροφη απεικόνιση δεν είναι συνεχής στο 1, γι 'αυτό είναι μια περίπτωση ενός ενδομορφισμύ που δεν είναι ισομορφισμός στην κατηγορία Top . Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ενσωμάτωση Q  → R στην κατηγορία Haus, όπως σημειώνεται παραπάνω, είναι ένας ενδομοερφισμός, αλλά δεν είναι αμφιμονότιμη και επομένως ούτε ισομορφισμός. Ομοίως, στην κατηγορία των δακτυλίων, η απεικόνιση Z  → Q είναι ένας ενδομορφισμός αλλά δεν είναι ισομορφισμός.
Οι επιμορφισμοί χρησιμοποιούνται για να καθορίσουν αφηρημένα αντικείμενα πηλίκου και σε γενικές κατηγορίες: δύο επιμορφισμοί f 1  : X → Y 1 και f 2  : X → Y 2 λέγεται ότι είναι ισοδύναμοι αν υπάρχει ισομορφισμός j : Y 1 → Y 2 με j  f 1 = f 2 . Αυτή είναι μια σχέση ισοδυναμίας, και οι κλάσεις ισοδυναμίας ορίζoνται να είναι τα αντικείμενα πηλίκου του Χ.
Ορολογία
Οι συγγενικοί όροι επιμορφισμός και μονομορφισμός θεσπίστηκαν για πρώτη φορά από τον Bourbaki . Ο Bourbaki χρησιμοποιεί τον επιμορφισμό ως συντομογραφία για μία επί συνάρτηση. Πρόσφατη κατηγορία θεωριών ισχυρίζεται ότι οι επιμορφισμοί ήταν η σωστή αναλογία των επί συναρτήσεων σε μια αυθαίρετη κατηγορία, παρόμοιο με το πώς οι μονομορφισμοί είναι πολύ σχεδόν ανάλογοι των 1-1 συναρτήσεων. Δυστυχώς αυτό είναι λάθος,οι ισχυροί ή τακτικοί επιμορφισμοί συμπεριφέρονται πολύ πιο στενά με τις επί συναρτήσεις από τους συνηθισμένους επιμορφισμούς. Ο Saunders Mac Lane προσπάθησε να δημιουργήσει μια διάκριση μεταξύ επιμορφισμών, που ήταν απεικονίσεις σε μια συγκεκριμένη κατηγορία των οποίων η υποκείμενη σειρά απεικονίσεων ήταν επί, και επί μορφισμοί, οι οποίοι είναι επιμορφισμοί με τη σύγχρονη έννοια. Ωστόσο, η διάκριση αυτή ποτέ δεν επαληθεύτηκε.
Είναι ένα κοινό λάθος να πιστεύουμε ότι οι επιμορφισμοί είναι είτε ταυτόσημοι με τις επί συναρτήσεις ή ότι είναι μια καλύτερη ιδέα. Δυστυχώς αυτή η περίπτωση είναι σπάνια, ότι οι επιμορφισμοί μπορεί να είναι πολύ μυστηριώδες και να έχουν απροσδόκητη συμπεριφορά. Είναι πολύ δύσκολο, για παράδειγμα, να ταξινομηθούν όλοι οι επιμορφισμοί των δακτυλίων. Σε γενικές γραμμές, οι επιμορφισμοί έχουν δική τους μοναδική έννοια, που σχετίζεται με τις επί συναρτήσεις αλλά είναι τελείως διαφορετική.
Μαραθώνιος στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο Μαραθώνιος Δρόμος είναι το πιο κλασικό ολυμπιακό αγώνισμα στίβου, αφού δημιουργήθηκε για να τιμηθεί η Ελλάδα με την ευκαιρία της αναβίωσης των Ολυμπιάδων το 1896, στην Αθήνα.
Ο αγώνας διεξάγεται εκτός σταδίου στους δρόμους της διοργανώτριας πόλης. Όμως, ο τερματισμός γίνεται πάντα στο Παναθηναϊκό Στάδιο και συγκεντρώνει τεράστιο ενδιαφέρον. Με την τέλεσή του έχουν συνδεθεί πολλά δραματικά επεισόδια και αγωνιώδεις τερματισμοί.
Ο Μαραθώνιος γυναικών εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στίβου το 1984 στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες.
Άνδρες
Σημειώσεις: 1 Το 1906 διεξήχθη η ανεπίσημη Μεσο-ολυμπιάδα. 2 Ο νικητής του 1936 Σον Κιτέι, ήταν από την Κορέα, τότε κατεχόμενη από την Ιαπωνία, γι’ αυτό η διπλή σημαία: 🇯🇵/🇰🇷.
thumb|280px|Ο Αμπέμπε Μπικίλα ήταν ο πρώτος αθλητής που κατέκτησε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια τρέχοντας μάλιστα ξυπόλητος στην πρώτη του νίκη
Ολυμπιακό ρεκόρ
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 2:06:32 και σημειώθηκε από τον Κενυάτη Σάμιουελ Γουανχίρου στις 24 Αυγούστου 2008 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου.
Παραπομπές
Μαραθωνιος Ολυμπιακοι
Να ζει κανείς ή να μη ζει (ταινία, 1942)
Η ταινία Να ζει κανείς ή να μη ζει (αγγλ. To Be or Not to Be) είναι κωμωδία παραγωγής 1942 σε σκηνοθεσία Ερνστ Λιούμπιτς. Η ταινία διαδραματίζεται την περίοδο της εισβολής των Γερμανών στην Πολωνία και αναφέρεται σε μια ομάδα ηθοποιών που εκμεταλλεύεται τις ικανότητες της μεταμφίεσης και της υποκριτικής προκειμένου να σταματήσουν ένα προδότη, ο οποίος προτίθεται να καταδώσει τα ονόματα των αντιστασιακών στον εχθρό. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Κάρολ Λόμπαρντ, ο Τζακ Μπένι και ο Ρόμπερτ Στακ. Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους δυο μήνες μετά το θάνατο της Λόμπαρντ σε αεροπορικό δυστύχημα.
Το 1996 ταινία επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Αύγουστος 1939, παραμονές της εισβολής των Γερμανών στην Πολωνία. Η Μαρία Τούρα (Κάρολ Λόμπαρντ) και ο σύζυγός Τζόζεφ (Τζακ Μπένι) κάνουν πρόβες με τον θίασό τους στη Βαρσοβία για μια σάτιρα με τίτλο "Γκεστάπο". Η κυβέρνηση αποφασίζει την απαγόρευση της παράστασης υπό τον φόβο να δυσαρεστηθεί ο Xίτλερ και ο θίασος ανεβάζει τελικά τον "Αμλετ" του Σαίξπηρ. Η Μαρία όμως διατηρεί μια κρυφή ερωτική σχέση με τον εμφανίσιμο πιλότο Στανισλάβ (Ρόμπερτ Στακ), με τον οποίο βρίσκεται την ώρα που ο Τζόζεφ ερμηνεύει τον μονόλογο του Αμλετ. Όταν οι ναζί τελικά εισβάλλουν στην Πολωνία, το ερωτικό τρίγωνο μεταλλάσσεται σε κατασκοπικό, με την κοινή αποστολή να σταματήσουν έναν προδότη πριν αυτός καταδώσει ονόματα αντιστασιακών στην Γκεστάπο.
Πληροφορίες παραγωγής
Η Κάρολ Λόμπαρτ, μεγάλη κομεντιέν της δεκαετίας του '30 και σύζυγος του Κλαρκ Γκέιμπλ, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα μετά την ολοκλήρωση της ταινίας. Η Λόμπαρντ, δεν ήταν η πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη για το ρόλο της Μαρίας. Ο Λιούμπιτς είχε αρχικά επιλέξει την Μύριαμ Χόπκινς για το ρόλο της Μαρίας, αλλά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων η Χόπκινς αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την ταινία, καθώς βρισκόταν στα μαχαίρια με τον Τζακ Μπένι. Η Λόμπαρντ, όταν πληροφορήθηκε για την αποχώρηση της Χόπκινς από την ταινία ζήτησε από το σκηνοθέτη να πάρει τη θέση της, παρά τις αντιρρήσεις του σύζυγού της Κλαρκ Γκέιμπλ. Ο Λιούμπιτς προσέλαβε την Λόμπαρντ, η οποία είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον παιδικό της φίλο Ρόμπερτ Στακ.
Ο Λιούμπιτς είχε στο μυαλό του, τον κωμικό ηθοποιό Τζακ Μπένι, όταν έγραφε τον ρόλο του Γιόζεφ Τούρα. Όταν ο Λιούμπιτς προσέγγισε τον ηθοποιό για να του προσφέρει τον ρόλο, ο Μπένι δέχτηκε αμέσως όντας ικανοποιημένος με το γεγονός ότι του δινόταν η ευκαιρία να συμμετάσχει σε ταινία του μεγάλου εκείνου σκηνοθέτη.
Υποδοχή
Η ταινία του Λιούμπιτς που γυρίστηκε το 1942, εν καιρώ πολέμου, αποτελεί σήμερα μια από τις γνωστότερες αντιπολεμικές σάτιρες όλων των εποχών, αλλά κατά την προβολή της δεν έλαβε θετική υποδοχή από το κοινό. Ο πανικός και ο τρόμος που είχε εξαπλωθεί σε όλες τις γωνιές της υφηλίου, είχε στερήσει από το κοινό και την αίσθηση του χιούμορ και ήταν δύσκολο για τον ανθρώπινο νου να χωνέψει μια ταινία που διακωμωδεί μια τόσο καταστρεπτική λαίλαπα όπως εκείνη του ναζισμού. Λέγεται ότι ο πατέρας του ηθοποιού Τζακ Μπένι βγήκε από το σινεμά πριν τη λήξη της ταινίας, μη μπορώντας να βλέπει το γιο του ντυμένο με τη στολή των Ναζί. Ο Μπένι τού εξήγησε τη φιλοσοφία της ταινίας και ο πατέρας του την είδε εν τέλει με άλλο μάτι. Οι κριτικοί της εποχής έδωσαν θετικές κριτικές μόνο στην ερμηνεία της Λόμπαρντ και σχολίασαν αρνητικά την ερμηνεία του Μπένι και τη σκηνοθεσία του Λιούμπιτς. Ο Λιούμπιτς υπερασπίστηκε τον εαυτό του δηλώνοντας: «Σε αυτή την ταινία σατίρισα τους Ναζί και την γελοία τους ιδεολογία. Επίσης σατίρισα την συμπεριφορά των ηθοποιών, οι δεν αποβάλουν τη θεατρινίστικη νοοτροπία τους ακόμη και στις πιο επικίνδυνες καταστάσεις. Θεωρώ ότι πίσω από αυτή μου την παρατήρηση κρύβεται η αλήθεια».
Η ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία βαθμολογία 97% βασισμένη στις απόψεις 36 ειδικών του κινηματογράφου.
Επανεκτέλεση
Η ταινία γυρίστηκε ξανά το 1983 από τον Μελ Μπρουκς, με εκείνον και την σύζυγό του Αν Μπάνκροφτ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η ταινία του Μπρουκς δεν είχε όμως την ίδια απήχηση.
Διαχρονικότητα
Το 2000 το Ινστιτούτο Αμερικανικού Κινηματογράφου κατέταξε το Να ζει κανείς ή να μη ζει; στη λίστα με τις 50 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκλος Ρόζα Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που γυρίστηκαν κατά τη διάρκεια πολέμου Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Ιωσήφ Αβαντσίνι
Βιογραφία
Ο Αβαντσίνι, γεννήθηκε στην περιοχή της Βενετίας το 1753. Στο Πανεπιστήμιο, της Πάδοβα, όπου ήταν καθηγητής, έγινε γνωστός για τη γλαφυρότητα και την οξύνοιά του, ελέω της επιστημονικής εκλαΐκευσης που επιχείρησε στο έργο του. Παρόλα αυτά, δεν έγινε γνωστός για αυτό, αλλά για ένα έργο του, ονόματι «Uomo volante per aria, per acqua, per terra» (Ιπτάμενος άνθρωπος στον αέρα, στην ξηρά και το νερό). Μάλιστα, αυτό το έργο, θρυλείται, πως ενέπνευσε τον Ιούλιο Βερν, στα επιστημονικής φαντασίας, μυθιστορήματά του. Ο Αβαντσίνι, θεωρείται, ως πρώτος, μετά τον Ντα Βίντσι, που αναφέρει σε έργο του, για τη δυνατότητα σωμάτων να πετάνε.
Μεταξύ άλλων πρωτοποριακών ιδεών του ήταν η ανάπτυξη των πρώτων πρακτικών μεθόδων για το υποβρύχιο, όπως επίσης και ενός αντικειμένου που να μπορεί να πετά στον αέρα, να πλέει ή να βυθίζεται στη θάλασσα, καθώς και να τρέχει στην ξηρά, αν και αυτές οι ιδέες αποτυπώθηκαν πρώτα, στο έργο του Λουκιανού, το Ἀληθὴς ἣ Πραγματικὴ ἱστορία. Όμως η ιδέα είναι πιο γνωστή από τον Αβαντσίνι, καθώς σε ένα έργο του αναφέρεται στη λειτουργία του υδραυλικού κριού, με αποτέλεσμα να λάβει περισσότερη προσχή.
Ξενόγλωσση βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί
Αμβέρσα
Η Αμβέρσα ή Αντβέρπη (κατά κάποιους) (φλαμανδικά: Antwerpen, γαλλικά Anvers) είναι πόλη και δήμος του Βελγίου, καθώς και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στη Φλάνδρα. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται στους 510.610 κατοίκους. Με βάση αυτόν τον πληθυσμό είναι η πολυπληθέστερη πόλη της Φλάνδρας. Η μητροπολιτική περιοχή της αριθμεί περίπου 1.200.000 ανθρώπους.
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σχέλντε και συνδέεται με τη Βόρεια θάλασσα μέσω των εκβολών του δυτικού Σχέλντε (Βεστερσχέλντε, Westerschelde). Το λιμάνι της Αμβέρσας είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο κατατασσόμενο ανάμεσα στα 20 πρώτα παγκοσμίως και 3ο στην Ευρώπη.
Η Αμβέρσα ήταν σημαντική πόλη των Κάτω Χωρών τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά, ιδιαίτερα πριν την ισπανική λεηλασία της του 1576 κατά την Ολλανδική Επανάσταση. Οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούνται περιπαικτικά Sinjoren, προσωνύμιο προερχόμενο από την ισπανική λέξη señor (κύριος, άρχοντας) αναφερόμενη στους Ισπανούς ευγενείς που ηγεμόνευαν την πόλη κατά τον 17ο αιώνα.
Προέλευση του ονόματος
Σύμφωνα με τη λαογραφία, που αποτυπώνεται σε άγαλμα μπροστά από το Δημαρχείο, η πόλη πήρε το όνομά της από ένα μύθο για κάποιον γίγαντα με το όνομα Αντιγκόν ο οποίος ζούσε κοντά στον ποταμό Σχέλντε. Ζητούσε δικαιώματα διέλευσης από τους βαρκάρηδες του ποταμού και, σε όποιον αρνούνταν, έκοβε το χέρι και το πετούσε στον ποταμό. Τελικά, ο γίγαντας φονεύθηκε από έναν νεαρό ήρωα, τον Σίλβιο Μπράμπο, ο οποίος έκοψε το χέρι του ίδιου του γίγαντα και το πέταξε στον ποταμό. Από το γεγονός αυτό προέρχεται και το όνομα της πόλης (Antwerpen), από τις ολλανδικές λέξεις hand werpen, που σημαίνουν "χέρι" και "πετώ".
Μια άλλη θεωρία προτείνει ότι το όνομα προέρχεται από τη Γαλλο-ρωμαϊκή περίοδο και προέρχεται από τη σύνθετη λατινική λέξη antverpia, που συνίσταται από τις λέξεις Ante (πριν, προ) και Verpia (απόθεση ιζημάτων), που κατεδεικνύει ότι η ξηρά στην οποία βρίσκεται η πόλη σχηματίστηκε από ποτάμιες αποθέσεις στο εσωτερικό μιας καμπύλης του ποταμού. Ας σημειωθεί ότι η κοίτη του Σχέλντε κατά την περίοδο 600 - 750 είχε διαφορετική θέση ως προς τη σημερινή. Αυτή μπορεί χονδρικά να συνέπιπτε με την περιφερειακή της πόλης οδό ("δαχτυλίδι" της Αμβέρσας) στο νότιο τμήμα της, τοποθετώντας έτσι την πόλη σε μια πρώην καμπύλη του ποταμού. Εν τούτοις, πολλοί ιστορικοί έχουν την άποψη ότι είναι ελάχιστα πιθανόν να υπήρχε μια μεγάλη εγκατάσταση ανθρώπων εκείνη την εποχή στην περιοχή, που θα μπορούσε να ονομαστεί Antverpia, αλλά μάλλον κάτι σαν "προφυλακή" μαζί με κάποιο πέρασμα του ποταμού.
Ο Τζων Λόθροπ Μότλεϋ (John Lothrop Motley), εν τούτοις, αντιτείνει, όπως κάνουν και πολλοί Ολλανδοί ετυμολόγοι και ιστορικοί, ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από την έκφραση an 't werf (πάνω στην αποβάθρα). Πιθανή επίσης κρίνεται και η προέλευση από την έκφραση aan 't werp (στην λασπώδη απόθεση), που είναι ανθρώπινη κατασκευή αναχώματος, το οποίο δεν διαβρέχεται κατά την άνοδο της παλίρροιας κι έτσι είναι δυνατή η κατασκευή οικοδομημάτων πάνω σε αυτό.
Πριν το 1500
Η Αμβέρσα κατά ισχυρισμούς έλκει την προέλευσή της σε ένα γαλλορωμαϊκό vicus. Οι ανασκαφές που έλαβαν χώρα στο παλαιότερο τμήμα της πόλης κοντά στον Σχέλντε κατά την περίοδο 1952 - 1961 αποκάλυψαν θραύσματα πήλινων αγγείων και γυάλινων σκευών από τα μέσα του 2ου αιώνα ως το τέλος του 3ου αιώνα. Η παλαιότερη αναφορά στην Αμβέρσα γίνεται τον 4ο αιώνα.
Για πρώτη φορά ο οικισμός παίρνει όνομα, αφού δημιουργήθηκε από τους Φράγκους. Το όνομα υποτίθεται ότι προήλθε από τη λέξη "anda" (σε, στην) και "werpum" (αποβάθρα).
Κατά τον 11ο αιώνα ο Γοδεφρείδος του Μπουγιόν ήταν, επί μερικά χρόνια, γνωστός ως μαρκήσιος της Αμβέρσας. Τον 12ο αιώνα, ο Άγιος Νόρμπερτ του Ξάντεν εγκαθίδρυσε μια κοινότητα του ordre des chanoines réguliers de Prémontré στο αββαείο του Αγίου Μιχαήλ της Αμβέρσας. Στην πόλη εγκαταστάθηκε, επίσης, το επιτελείο του Εδουάρδου Γ΄ κατά τις αρχικές διαπραγματεύσεις με τον Γιάκομπ φαν Αρτεφέλντε και ο γιος του Λάιονελ της Αμβέρσας 1ος Δούκας του Κλάρενς γεννήθηκε εκεί το 1338.
16ος αιώνας
Ο Φερνάν Μπρωντέλ αναφέρει ότι η Αμβέρσα έγινε "το κέντρο ολόκληρης της διεθνούς οικονομίας, κάτι που η Μπρυζ ποτέ δεν κατάφερε, ακόμη και στην ακμή της". Η Αμβέρσα ήταν η πλουσιότερη πόλη στην Ευρώπη εκείνη την εποχή.
Η "χρυσή εποχή" της Αμβέρσας συνδέεται στενά με την εποχή των ανακαλύψεων. Κατά το πρώτο ήμισυ του 16ου αιώνα η Αμβέρσα έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πόλη βόρεια των Άλπεων. Πολλοί ξένοι έμποροι είχαν γίνει μόνιμοι κάτοικοι της πόλης. ο Φραντσέσκο Γκουιτσιαρντίνι (Francesco Guicciardini), Ενετός απεσταλμένος ανέφερε ότι εκατοντάδες πλοία περνούσαν καθημερινά από το λιμάνι και 2.000 κάρα εισέρχονταν στην πόλη κάθε εβδομάδα. Πορτογαλικά πλοία, φορτωμένα με μαύρο πιπέρι και κανέλα ξεφόρτωναν εκεί. Σύμφωνα με τον Λυκ-Νορμάν Τελλιέ (Luc-Normand Tellier) "εκτιμάται ότι το λιμάνι της Αμβέρσας είχε επτά φορές περισσότερες προσόδους σε σχέση με αυτές του ισπανικού Στέμματος από την αποίκιση της Αμερικής".
Μη διαθέτοντας εμπορικό στόλο μεγάλων αποστάσεων και κυβερνώμενη από ολιγαρχία τραπεζιτών-αριστοκρατών, που δεν τους επιτρεπόταν να συμμετάσχουν στο εμπόριο, η οικονομία της Αμβέρσας ελεγχόταν από ξένους, γεγονός που έκανε την πόλη πολύ κοσμοπολίτικη, με εμπόρους και μεταπράτες από τη Βενετία τη Ραγούζα, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Η πόλη είχε πολιτική θρησκευτικής ανοχής, γεγονός που προσείλκυσε πολλούς ορθόδοξους Εβραίους.
Η θρησκευτική επανάσταση της προτεσταντικής μεταρρύθμισης ξέσπασε με βίαιες ταραχές τον Αύγουστο του 1566, όπως και σε άλλα μέρη των Κάτω Χωρών. Η αντιβασίλισσα Μαργαρίτα της Πάρμας παραμερίστηκε όταν ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας έστειλε τον Φερνάντο Άλβαρες ντε Τολέδο, 3ο δούκα της Άλμπα ως επικεφαλής στρατεύματος το επόμενο καλοκαίρι. Όταν ο ογδοηκονταετής πόλεμος ξέσπασε το 1568, οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ Αμβέρσας και Μπιλμπάο κατέρρευσαν και έγιναν αδύνατες. Στις 4 Νοεμβρίου 1576, Ισπανοί στρατιώτες λεηλάτησαν την πόλη κατά τη διάρκεια της λεγόμενης "λεηλασίας της Αμβέρσας": 7.000 κάτοικοι σφαγιάστηκαν, 800 σπίτια κάηκαν ως τα θεμέλια και έγιναν καταστροφές που αποτιμήθηκαν σε πάνω από 2 εκατομμύρια λίρες στερλίνες.
Στη συνέχεια η πόλη προσχώρησε στην Ένωση της Ουτρέχτης το 1579 και έγινε πρωτεύουσα της Ολλανδικής Επανάστασης. Το 1585 ο Αλεσσάντρο Φαρνέζε, Δούκας της Πάρμα και της Πιατσέντσα κατέλαβε την πόλη ύστερα από μακρά πολιορκία και, ως τμήμα των όρων της παράδοσης, στους προτεστάντες κατοίκους της πόλης δόθηκε διετής διορία προκειμένου να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους και να την εγκαταλείψουν.
Οι περισσότεροι κατέφυγαν στην Ολλανδία, στον βορρά, υποβοηθώντας τη χρυσή εποχή της Ολλανδίας. Οι τραπεζικές εργασίες στην Αμβέρσα ελέγχθηκαν, επί μία γενεά, από τη Γένοβα, και το Άμστερνταμ έγινε το νέο εμπορικό κέντρο.
Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ολλανδικής δημοκρατίας ύστερα από τη Συνθήκη του Μύνστερ το 1648 όριζε ότι ο Σχέλντε θα πρέπει να κλείσει για τη ναυσιπλοΐα, γεγονός που κατέστρεψε τις εμπορικές δραστηριότητες της Αμβέρσας. Ο περιορισμός αυτός παρέμεινε σε ισχύ ως το 1863, αν και οι περιορισμοί χαλάρωσαν κατά τη διάρκεια της γαλλικής κυριαρχίας από το 1795 ως το 1814, όπως και κατά την περίοδο που το Βέλγιο αποτελούσε τμήμα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών (1815 - 1830). Η Αμβέρσα είχε φτάσει στο κατώτατο οικονομικό της επίπεδο το 1800 και ο πληθυσμός της είχε μειωθεί σε κάτω από 40.000 κατοίκους, όταν ο Μέγας Ναπολέων, αντιλαμβανόμενος τη στρατηγική της σημασία, παρείχε κονδύλια για να μεγαλώσει το λιμάνι της, με την κατασκευή νέας προβλήτας, η οποία ακόμα και σήμερα αποκαλείται "η προβλήτα του Βοναπάρτη". Δημιουργήθηκε επίσης, μέσω υδατοφράκτη, δίοδος προς τη θάλασσα και εκβαθύνθηκε ο Σχέλντε, ώστε να μπορούν μεγαλύτερα πλοία να προσεγγίζουν την πόλη. Ο Ναπολέων έλπιζε ότι κάνοντας την Αμβέρσα το πιο τέλειο λιμάνι στην Ευρώπη θα μπορούσε να ανταγωνιστεί το λιμάνι του Λονδίνου κι έτσι να μειώσει τη βρετανική ανάπτυξη. Ωστόσο, χάνοντας τη μάχη του Βατερλώ δεν μπόρεσε να δει το σχέδιό του να ολοκληρώνεται.
Το 1830 η πόλη καταλήφθηκε από τους Βέλγους εξεγερμένους, αλλά το κάστρο της εξακολουθούσε να κατέχει η ολλανδική φρουρά, με επικεφαλής τον στρατηγό Ντάβιντ Χέντρικ Σασσέ (David Hendrik Chassé). Επί ένα διάστημα, ο Σασσέ βομβάρδιζε περιοδικά την πόλη, προκαλώντας της μεγάλες καταστροφές αλλά, το 1832, το κάστρο πολιορκήθηκε από τη γαλλική Στρατιά του Βορρά υπό τον Στρατάρχη Ζεράρ. Κατά την επίθεση αυτή η πόλη υπέστη και άλλες καταστροφές. Τον Δεκέμβριο του 1832, ύστερα από γενναία άμυνα, ο Σασσέ προέβη σε έντιμη παράδοση, τερματίζοντας έτσι την πολιορκία της πόλης. Αργότερα, τον ίδιο αιώνα, κατασκευάστηκε, από τον Ανρί Αλεξίς Μπριαλμόν (Henri Alexis Brialmont) διπλός δακτύλιος οχυρωματικών έργων, σε απόσταση 10 χλμ. από το κέντρο της πόλης, καθώς η Αμβέρσα θεωρήθηκε ζωτικής σημασίας πόλη για την επιβίωση του νεοσύστατου βελγικού κράτους. Κατά το τέλος του 19ου αιώνα, η Αμβέρσα επανεμφανίστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο, διοργανώνοντας την Παγκόσμια Έκθεση της Αμβέρσας, το 1894, την οποία επισκέφθηκαν 3 εκατομμύρια άτομα.
20ός αιώνας
Η Αμβέρσα ήταν η πρώτη πόλη που φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυμναστικής το 1903. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη έγινε το σημείο αναδίπλωσης του βελγικού στρατού ύστερα από την ήττα του στη Λιέγη. Η πολιορκία της Αμβέρσας, το 1914, διήρκεσε 11 ημέρες και η πόλη καταλήφθηκε ύστερα από σκληρές μάχες από τον γερμανικό στρατό και οι Βέλγοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν δυτικότερα. Η Αμβέρσα παρέμεινε υπό γερμανική κατοχή ως την υπογραφή της ανακωχής (1918).
Το 1920 η Αμβέρσα φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη είχε στρατηγική σημασία, λόγω του λιμανιού της. Καταλήφθηκε από τους Γερμανούς τον Μάιο του 1940 και απελευθερώθηκε από την 11η Βρετανική Στρατιά στις 4 Σεπτεμβρίου 1944. Οι Γερμανοί προσπάθησαν να καταστρέψουν το λιμάνι της πόλης, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι Σύμμαχοι για τη μεταφορά υλικού στην ακτή. Χιλάδες πύραυλοι Ραινμπότε (Rheinbote) και ιπτάμενες βόμβες V1 και V2 κατέστρεψαν την πόλη, την οποία χτύπησαν περισσότερες ιπτάμενες βόμβες συνολικά απ' όσες έπεσαν σε όλους τους άλλους στόχους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε, καθώς πολλές από τις βόμβες δεν έπεσαν στο λιμάνι αλλά σε άλλα σημεία της πόλης. Συνέπεια αυτού ήταν η πόλη να υποστεί σημαντικές καταστροφές, αλλά ανοικοδομήθηκε μετά το τέλος του πολέμου σε πιο μοντέρνο στυλ. Μετά τον πόλεμο η Αμβέρσα, που είχε ευμεγέθη πληθυσμό Εβραίων πριν από τον πόλεμο, έγινε ξανά μείζον ευρωπαϊκό κέντρο Ορθόδοξων Εβραίων και ιδιαίτερα Χασιδιτών.