cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουριέλ ντα Κόστα
Βίος
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια αντιμετώπισε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες λόγω ορισμένων χρεών που δεν είχαν εξοφληθεί. Το 1614 άλλαξαν αυτή τη δυσχερή θέση, καθώς έφυγαν κρυφά από την Πορτογαλία με ένα σημαντικό ποσό χρημάτων που είχαν προηγουμένως συγκεντρώσει ως φοροκαλλιεργητές για τον Ζόρζε ντε Μασκαρένιας. Στη συνέχεια η οικογένεια κατευθύνθηκε σε δύο μεγάλες κοινότητες της σεφαραδίτικης διασποράς. Με νέα περιτομή και με νέα εβραϊκά ονόματα, δύο αδέλφια εγκαταστάθηκαν στο Άμστερνταμ και δύο με τη μητέρα τους στο Αμβούργο. Ο Γκάμπριελ βρισκόταν στην εν λόγω πόλη, και έγινε Ουριέλ για τους Εβραίους γείτονες, και Αντάμ Ρομέζ για τις εξωτερικές σχέσεις, προφανώς επειδή καταζητείτο στην Πορτογαλία. Όλοι συνέχισαν τις διεθνείς εμπορικές τους επιχειρήσεις. αριστερά|μικρογραφία|Φανταστικό πορτρέτο του Ουριέλ ντα Κόστα (1897) από τον [[Λέον Μπακστ]] Όταν έφτασε εκεί, ο Κόστα απογοητεύτηκε γρήγορα από το είδος του Ιουδαϊσμού που είδε στην πράξη. Έφτασε να πιστεύει ότι η ραββινική ηγεσία ήταν υπερβολικά απορροφημένη από την τελετουργία και τη νομικίστικη συμπεριφορά. Το παλαιότερο γνωστό γραπτό του μήνυμα είναι γνωστό ως Propostas contra a Tradição (Προτάσεις κατά της παράδοσης). Σε έντεκα σύντομες θέσεις έθεσε υπό αμφισβήτηση τη διαφορά μεταξύ ορισμένων εβραϊκών εθίμων και της κυριολεκτικής ανάγνωσης του νόμου του Μωυσή και γενικότερα προσπάθησε να αποδείξει από τη λογική και τις γραφές ότι αυτό το σύστημα νόμου είναι επαρκές. Το 1616 το κείμενο απεστάλη στους ηγέτες της εξέχουσας εβραϊκής κοινότητας της Βενετίας. Οι Βενετοί αποφάνθηκαν εναντίον του και ώθησαν την κοινότητα του Αμβούργου να κυρώσει τον Κόστα με ένα ερέμ, ή αφορισμό. Οι Αντιρρήσεις σώζονται μόνο ως παραθέματα και παραφράσεις στο Magen ṿe-tsinah (מגן וצנה- «Ασπίδα και πόρπη»), μια μεγαλύτερη αντίκρουση από τον Λεόν της Μόντενα, της κοινότητας της Βενετίας, ο οποίος απάντησε σε θρησκευτικά ερωτήματα σχετικά με τον Κόστα που έστειλαν οι εβραϊκές αρχές του Αμβούργου.
708
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 708 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ουριέλ ντα Κόστα
Βίος
Οι απόπειρες του Κόστα το 1616 είχαν ως αποτέλεσμα τον επίσημο αφορισμό του στη Βενετία και το Αμβούργο. Δεν είναι γνωστό τι επίδραση είχε αυτό στη ζωή του- ο Κόστα το αναφέρει ελάχιστα στην αυτοβιογραφία του και συνέχισε τις διεθνείς του δραστηριότητες. Το 1623 μετακόμισε στο Άμστερνταμ για άγνωστο λόγο. Οι ηγέτες της σεφαραδίτικης κοινότητας του Άμστερνταμ προβληματίστηκαν από την άφιξη ενός γνωστού αιρετικού, οργάνωσαν ακρόαση και ενέκριναν τον αφορισμό που είχαν ορίσει οι προηγούμενες αρχές.
708
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ουριέλ ντα Κόστα
Βίος
Την ίδια περίπου εποχή (στο Αμβούργο ή στο Άμστερνταμ) ο Κόστα εργαζόταν πάνω σε μια δεύτερη πραγματεία. Τρία κεφάλαια από το ανέκδοτο χειρόγραφο εκλάπησαν και αποτέλεσαν τον στόχο μιας παραδοσιοκρατικής αντίκρουσης που δημοσιεύθηκε γρήγορα από τον Σεμουέλ ντα Σίλβα του Αμβούργου- έτσι ο Κόστα διεύρυνε το βιβλίο του και η έντυπη έκδοση περιέχει ήδη απαντήσεις και αναθεωρήσεις στον πυρήνα της πραγματείας. μικρογραφία|500x500εσ|Ο αφορισμός του Ουριέλ ντα Κόστα (1888) από τον [[Μέιχερ ντε Χάαν χρειάστηκε 8 χρόνια δουλειάς, δέχτηκε τεράστιες αντιδράσεις, εξαφανίστηκε λίγο μετά και χάθηκε μέχρι σήμερα ]] Το 1623 ο Κόστα δημοσίευσε το πορτογαλικό βιβλίο Exame das tradições phariseas (Εξέταση των φαρισαϊκών παραδόσεων). Το δεύτερο έργο του Κόστα εκτείνεται σε περισσότερες από 200 σελίδες. Στο πρώτο μέρος αναπτύσσει τις προηγούμενες Προτάσεις του, λαμβάνοντας υπόψη τις απαντήσεις και τις διορθώσεις του Μοντένα. Στο δεύτερο μέρος προσθέτει τις νεότερες απόψεις του ότι η Εβραϊκή Βίβλος, ιδίως η Τορά, δεν υποστηρίζει την ιδέα της αθανασίας της ψυχής. Ο Κόστα πίστευε ότι η ιδέα αυτή δεν ήταν βαθιά ριζωμένη στον βιβλικό Ιουδαϊσμό, αλλά είχε διατυπωθεί κυρίως από μεταγενέστερους φαρισαϊκούς ραβίνους και προωθήθηκε σε μια εβραϊκή αρχή της πίστης. Στο έργο του επεσήμανε περαιτέρω τις αποκλίσεις μεταξύ του βιβλικού Ιουδαϊσμού και του ραββινικού Ιουδαϊσμού- δήλωσε ότι ο τελευταίος είναι μια συσσώρευση μηχανικών τελετών και πρακτικών. Κατά την άποψή του, στερούνταν παντελώς πνευματικών και φιλοσοφικών εννοιών. Ο Κόστα σχετικά νωρίς δίδαξε στο εβραϊκό αναγνωστικό κοινό υπέρ της θνητότητας της ψυχής και επικαλέστηκε αποκλειστικά την άμεση ανάγνωση της Βίβλου. Δεν παραθέτει ούτε ραββινικές αυθεντίες ούτε φιλοσόφους της αριστοτελικής και νεοπλατωνικής παράδοσης.
Το βιβλίο έγινε πολύ αμφιλεγόμενο μεταξύ της τοπικής εβραϊκής κοινότητας, οι ηγέτες της οποίας ανέφεραν στις αρχές της πόλης ότι επρόκειτο για επίθεση τόσο κατά του χριστιανισμού όσο και κατά του ιουδαϊσμού, και το βιβλίο κάηκε δημοσίως. Του επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους σημαντικού ποσού. Το 1627 ο Κόστα ήταν κάτοικος της Ουτρέχτης. Η κοινότητα του Άμστερνταμ εξακολουθούσε να έχει μια δυσάρεστη σχέση μαζί του- ρώτησαν έναν βενετσιάνο ραβίνο, τον Γιάκοβ Χα-Λέβι, αν η ηλικιωμένη μητέρα του δικαιούται έναν τάφο στην πόλη τους- τον επόμενο χρόνο η μητέρα πέθανε και ο Ουριέλ επέστρεψε στο Άμστερνταμ. Τελικά, η μοναξιά ήταν πολύ μεγάλη για να την αντέξει. Γύρω στο 1633 δέχτηκε τους όρους συμφιλίωσης, τους οποίους δεν περιγράφει λεπτομερώς στην αυτοβιογραφία του, και έγινε ξανά δεκτός στην κοινότητα. αριστερά|μικρογραφία|Exemplar Humanae Vitae, του Ουριέλ Ακόστα. Λίγο αργότερα ο Κόστα κλήθηκε ξανά- συνάντησε δύο χριστιανούς που του εξέφρασαν την επιθυμία τους να ασπαστούν τον ιουδαϊσμό. Σύμφωνα με τις απόψεις του, τους απέτρεψε από αυτό. Με βάση αυτό και προηγούμενες κατηγορίες σχετικά με το κασρούτ, αφορίστηκε. Όπως περιγράφει ο ίδιος, για επτά χρόνια έζησε σε ουσιαστική απομόνωση, περιφρονημένος από την οικογένειά του και μπλεγμένος σε αστικοοικονομικές διαφορές μαζί τους. Αναζητώντας νομική βοήθεια, αποφάσισε να επιστρέψει ως "πίθηκος ανάμεσα στους πιθήκους"- θα ακολουθούσε τις παραδόσεις και τις πρακτικές, αλλά με λίγη πραγματική πεποίθηση. Αναζήτησε έναν τρόπο συμφιλίωσης. Ως τιμωρία για τις αιρετικές του απόψεις, ο Κόστα δέχθηκε δημοσίως 39 μαστιγώματα στην πορτογαλική συναγωγή του Άμστερνταμ. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να ξαπλώσει στο πάτωμα, ενώ το εκκλησίασμα τον ποδοπατούσε. Αυτό τον άφησε τόσο αποθαρρυμένο όσο και να αναζητά εκδίκηση εναντίον του ανθρώπου (ξαδέλφου ή ανιψιού) που προκάλεσε τη δίκη του, επτά χρόνια νωρίτερα.
Η ταπεινωτική τελετή αποτελεί το τελευταίο δραματικό σημείο της αυτοβιογραφίας του. Το έγγραφο αυτό έχει έκταση λίγων σελίδων και κυκλοφόρησε σε έντυπη μορφή στα λατινικά μερικές δεκαετίες μετά το θάνατό του, με τον τίτλο Exemplar Humanae Vitae (Παράδειγμα ανθρώπινης ζωής). Αφηγείται την ιστορία της ζωής και της πνευματικής του ανάπτυξης, την εμπειρία του ως θύματος της μισαλλοδοξίας. Εκφράζει επίσης ορθολογιστικές και σκεπτικιστικές απόψεις: Αμφισβητεί αν ο βιβλικός νόμος ήταν θεϊκά εγκεκριμένος ή αν απλώς καταγράφηκε από τον Μωυσή. Υποστηρίζει ότι όλη η θρησκεία ήταν ανθρώπινη επινόηση και απορρίπτει συγκεκριμένα την τυποποιημένη, τελετουργική θρησκεία. Σκιαγραφεί μια θρησκεία που θα βασίζεται μόνο στο φυσικό δίκαιο, καθώς ο θεός δεν έχει καμιά χρησιμότητα για κενές τελετές, ούτε για βία και διαμάχες.
Δύο αναφορές συμφωνούν ότι ο Κόστα αυτοκτόνησε στο Άμστερνταμ το 1640: ο Γιοχάνες Μύλλερ, ένας προτεστάντης θεολόγος από το Αμβούργο, δίνει ως χρόνο τον Απρίλιο, και ο ιεροκήρυκας των Ρεμονστράντων του Άμστερνταμ Φιλίπ βαν Λίμπορχ προσθέτει ότι έβαλε τέλος στη ζωή τόσο του αδελφού του (ή του ανιψιού του) όσο και του εαυτού του. Βλέποντας μια μέρα τον συγγενή του να πλησιάζει, άρπαξε ένα πιστόλι και τράβηξε τη σκανδάλη, αλλά δεν πυροβόλησε σωστά. Στη συνέχεια, έπιασε ένα άλλο, το έστρεψε στον εαυτό του και πυροβόλησε, πεθαίνοντας σύμφωνα με πληροφορίες με φρικτό θάνατο.
Επιρροή
Τελικά, υπήρξαν πολλοί τρόποι να εξετάσει κανείς τον Ουριέλ ντα Κόστα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, το βιβλίο του Εξετάσεις ενέπνευσε όχι μόνο την απάντηση του Σίλβα, αλλά και το μακροβιότερο De Resurrectione Mortuorum (1636) του Μενασέ μπεν Ισραέλ που στρεφόταν κατά των "Σαδδουκαίων", και μια καταχώριση στο Ευρετήριο Απαγορευμένων Βιβλίων.
Μετά το θάνατό του, το όνομά του έγινε συνώνυμο του Exemplar Humanae Vitae. Ο Μύλλερ δημοσιοποίησε τον αφορισμό του Κόστα, για να κάνει μια αναχρονιστική επισήμανση ότι ορισμένοι Σεφαραδίτες Εβραίοι της εποχής του είναι Σαδδουκαίοι. Ο Γιόχαν Χέλβιχ Βίλλεμερ έκανε το ίδιο σημείο και υπονόησε ότι αυτή η ακραία αίρεση οδηγεί στην αυτοκτονία. Ο Πιέρ Μπαιλ ανέφερε το περιεχόμενο του Exemplar αρκετά αναλυτικά, για να καταδείξει, μεταξύ άλλων, ότι η αμφισβήτηση της θρησκείας χωρίς να στραφεί κανείς στην αποκάλυψη θα τον οδηγήσει σε άθλια απιστία.
Ο ύστερος Διαφωτισμός αντιμετώπισε με μεγαλύτερη ανοχή την Ορθολογική Θρησκεία του Κόστα. Ο Χέρντερ τον εξυμνούσε ως σταυροφόρο της αυθεντικής πίστης. Ο Βολταίρος σημείωσε ότι εγκατέλειψε τον Ιουδαϊσμό για τη Φιλοσοφία. Ο Ρεϊμάρος αγκάλιασε την έκκληση του Κόστα να έχει νομικό καθεστώς βασισμένο στους Επτά Νόμους του Νώε, όταν προέβαλε ένα ανάλογο επιχείρημα ότι τα χριστιανικά κράτη θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον εξίσου ανεκτικά απέναντι στους σύγχρονους Ντεϊστές, όπως ήταν οι αρχαίοι Ισραηλίτες.
Ο Κόστα είναι επίσης χαρακτηριστικό της δυσκολίας που αντιμετώπισαν πολλοί Μαράνο κατά την άφιξή τους σε μια οργανωμένη εβραϊκή κοινότητα. Ως κρυπτοεβραίος στην Ιβηρική, διάβασε τη Βίβλο και εντυπωσιάστηκε από αυτήν. Ωστόσο, όταν ήρθε αντιμέτωπος με μια οργανωμένη ραββινική κοινότητα, δεν εντυπωσιάστηκε εξίσου από το καθιερωμένο τελετουργικό και το θρησκευτικό δόγμα του ραββινικού Ιουδαϊσμού, όπως ο προφορικός νόμος. Όπως επισήμανε ο ίδιος ο ντα Κόστα, το παραδοσιακό φαρισαϊκό και ραββινικό δόγμα είχε αμφισβητηθεί στο παρελθόν από τους Σαδδουκαίους και στο παρόν από τους Καραΐτες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Πορτογάλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της θρησκείας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1972
Η περσινή νικήτρια, Σεβερίν, ταξίδεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά ήταν αδιάφορη με το τραγούδι της συμμετοχής του Μονακό στον διαγωνισμό του 1972. Οι τηλεθεατές την εντόπισαν να κοιτάζει το ρολόι της προτού εκτελεστεί το τραγούδι του Μονακό. Ήταν η 4η φορά που ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο και η πρώτη (και ως τώρα μοναδική) φορά που έγινε σε χώρο εκτός της Αγγλίας.
Η νίκη του Λουξεμβούργου ήταν η τρίτη. Ο Ιβ Ντεσκά έγραψε και τους στίχους του τραγουδιού "Un Banc, Un Arbre, Une Rue" που κέρδισε το 1971 και εκτός από τους μαέστρους του νικητήριου τραγουδιού, έγινε το δεύτερο πρόσωπο που κέρδισε δύο φορές τον διαγωνισμό και το πρώτο που νίκησε για δύο διαφορετικές χώρες. Ήταν τέλος το πρώτο πρόσωπο που κέρδισε σε 2 συνεχόμενες χρονιές.
Τοποθεσία
Ο διαγωνισμός του 1972 έγινε στο Εδιμβούργο, την πρωτεύουσα της Σκωτίας. Το Usher Hall ήταν ο χώρος όπου φιλοξενήθηκε η εκδήλωση και αποτελεί αίθουσα συναυλιών που βρίσκεται στην οδό Lothian Road, στο δυτικό άκρο του Εδιμβούργου. Κατασκευάστηκε το 1914 και το πρόσφατα ανακαινισμένο ωδείο του είναι χωρητικότητας περί των 2.900 ατόμων.
Μορφή
Το σκηνικό περιελάμβανε μία οθόνη για την εισαγωγή και τη συνοδεία επί σκηνής των ερμηνευτών που διαγωνίζονταν και για να φαίνεται η παράσταση στο διάλειμμα και η ακολουθία της ψηφοφορίας που έγινε στο Κάστρο του Εδιμβούργου. Πριν την ερμηνεία του τραγουδιού από κάθε χώρα, προβάλλονταν στην οθόνη μια εικόνα από τον ερμηνευτή, το όνομά του και τον τίτλο του τραγουδιού, ενώ κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του τραγουδιού, προβάλλονταν σπειροειδή σχέδια σαν επιπρόσθετα οπτικά εφέ. Η παράσταση για το διάλειμμα εκτελέστηκε έξω από το Esplanade της Μεγάλης Αίθουσας του Κάστρου του Εδιμβούργου. Οι κριτές βρίσκονταν ασφαλείς στο κάστρο και παρακολουθούσαν τα τραγούδια των συμμετοχών από την τηλεόραση στο Usher Hall.
Στον διαγωνισμό εκείνο χρησιμοποιήθηκε το ίδιο σύστημα βαθμολογίας όπως του 1971.Κάθε χώρα είχε δύο μέλη στην κριτική της επιτροπή, από τα οποία το ένα ήταν ηλικίας από 16 ως 25 ετών και το άλλο ήταν από 26 ως και 55 ετών.Το κάθε μέλος έδινε από 1 ως 5 πόντους σε κάθε τραγούδι αμέσως μετά την ερμηνεία του (εκτός από το τραγούδι της δικής τους χώρας, το οποίο δεν επιτρεπόταν να ψηφίσουν) και οι βαθμοί συγκεντρώνονταν και καταμετρούνταν αμέσως μετά την βαθμολογία.
Το 1972 ήταν η πρώτη χρονιά που δεν υπήρχαν ισοφαρίσεις στην βαθμολογία. Για κάθε έτος πριν το 1972, τουλάχιστον 2 χώρες είχαν λάβει την ίδια βαθμολογία.
Συμμετέχουσες χώρες
Όλες οι χώρες που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό του 1971 ήταν παρούσες τη χρονιά αυτή. Έτσι, το 1972 δεν είχε επιστροφές, ντεμπούτα ή αποχωρήσεις χωρών. Η συμμετοχή της Ιρλανδίας ήταν στην ιρλανδική γλώσσα για πρώτη και ως σήμερα μόνη φορά στην ιστορία των συμμετοχών της χώρας αυτής.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία ένας μαέστρος διηύθυνε την ορχήστρα.
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1972, όπως και τα 2 πρόσωπα που σήκωναν τις καρτέλες με τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.Εκτός από τις συμμετέχουσες χώρες, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε για πρώτη φορά ζωντανά στην Ασία (Ιαπωνία, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη, Χονγκ Κονγκ, Φιλιππίνες). Επίσης, ζωντανά μεταδόθηκε στην Ελλάδα και στη Βραζιλία και λίγες ημέρες αργότερα στην Ισλανδία και στο Ισραήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Μονή Αγίου Νικολάου Αναπαυσά
thumb|250px|Η μονή όπως φαίνεται από κάτω Η Μονή Αγίου Νικολάου Αναπαυσά είναι μοναστήρι στα Μετέωρα. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η μόνη ξεχωρίζει εξαιτίας του σχεδιασμού της, ο οποίος προσαρμόστηκε στο μικρής έκτασης πλάτωμα στο οποίο έχει κτιστεί, με αλλεπάλληλα πατώματα. Στον κατώτερο όροφο της μονής βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, του 14ου αιώνα με ίχνη αγιογραφιών, και κρύπτη. Στον από πάνω όροφο βρίσκεται το καθολικό και στον τελευταίο όροφο, όπου βρίσκεται το αρχονταρίκι (παλαιότερα τράπεζα), το οστεοφυλάκιο και το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Παραπομπές
Νικολαου Αναπαυσα
Ουβερτούρα
Η ουβερτούρα είναι αυτόνομη μουσική σύνθεση που ακούγεται συνήθως πριν σηκωθεί η αυλαία, σε μία όπερα ή σε ένα ορατόριο. Σκοπός της είναι, να μας προετοιμάσει για την τραγική ή τη χαρούμενη διάθεση του έργου που θα ακολουθήσει. Είναι το εισαγωγικό τμήμα που προηγείται της σκηνικής δράσης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο όρος ουβερτούρα εμφανίζεται στη Γαλλία, για πρώτη φορά, το 17ο αιώνα κατά τα χρόνια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και δήλωνε ένα πανηγυρικό εμβατήριο που παιζόταν κατά την είσοδο του βασιλιά. Στα μέσα του 17ου αιώνα αναπτύχθηκαν δύο είδη. Η γαλλική ουβερτούρα του Λυλί Ζαν Μπατίστ, χωριζόταν σε δύο μέρη, αργό και γρήγορο, ενώ η ιταλική ουβερτούρα που καθιερώθηκε από τον Αλεσσάντρο Σκαρλάττι, αποτελείται από τρία μέρη, γρήγορο αργό και γρήγορο. Προς το τέλος του 18ου αιώνα, η ουβερτούρα ενσωματώνει θεματικό υλικό της όπερας που ακολουθεί, ώστε να δένει με το υπόλοιπο έργο. Ο Βίλιμπαλντ Γκλουκ ήταν από τους πρώτους που εφάρμοσαν αυτή την υλοποίηση και η επιρροή του είναι εμφανής στις όπερες του Μότσαρτ. Η συσχέτιση αυτή, μεταξύ εισαγωγής και όπερας εξελίχθηκε από το Μότσαρτ, ώστε το τμήμα της οβερτούρας να συνδέεται μουσικά και ατμοσφαιρικά με την όπερα που ακολουθούσε.
Η ουβερτούρα του 19ου αιώνα συνεχίζει την εξέλιξή της και μοιάζει πλέον με το πρώτο μέρος της συμφωνίας (σονάτα). Εμφανίζεται η λεγόμενη συναυλιακή ουβερτούρα, που γράφεται και εκτελείται ανεξάρτητα από άλλο έργο, όπως η Ουβερτούρα 1812 του Τσαϊκόφσκι.
Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ την επεκτείνει, σε σημείο που να αποδίδει τη δραματικότητα του χαρακτήρα του έργου που ακολουθούσε. Αυτή η παραλλαγή σε εκτεταμένο πρελούδιο ενσωματωνόταν στην όπερα χωρίς διακοπή, υλοποίηση που ακολούθησε και ο Βέρντι. Ο Μπετόβεν, στη μοναδική του όπερα Φιντέλιο, συνέθεσε τέσσερις διαφορετικές εισαγωγές, ενώ ο Ροσσίνι, έκανε χρήση της ίδιας εισαγωγής από την όπερα Κουρέας της Σεβίλλης και σε άλλα έργα του. Αν και ο 19ος αιώνας ήταν και ο τελευταίος στη χρήση ουβερτούρας για όπερα, αυτή συνέχισε να χρησιμοποιείται κατά τον 20ο αιώνα, σε άλλες σκηνικές μορφές, όπως της οπερέτας.
Γνωστές ουβερτούρες
Σήμερα είναι γνωστές, ουβερτούρες διαφόρων συνθετών, ακόμα και στο κοινό που δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την κλασική μουσική. Ακολουθούν μερικά δείγματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουβερτουρα
Σελέμπι-Φίκουε
Η Σελέμπι-Φίκουε (σετσουάνα: Selebi-Phikwe) είναι μια πόλη της Μποτσουάνα. Ανήκει στο δήμο Σελέμπι-Φίκου. Έχει πληθυσμό 49.849 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Μεταφορές
Το αεροδρόμιο της Φράνσισταουν είναι το Αεροδρόμοιο Σελέμπι-Φίκουε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα
Βλαντίμιρ Βντοβιτσένκοφ
Ο Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Βντοβιτσένκοφ (Ρωσικά: Влади́мир Влади́мирович Вдовиче́нков, γεννημένος 13 Αυγούστου του 1971), είναι Ρώσος ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Ο Βλαντίμιρ έχει παντρευτεί 4 φορές και έχει αποκτήσει 2 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Εμμανουήλ Τσουδερός
Ο '''Εμμανουήλ Ι. Τσουδερός''' (Ρέθυμνο, 1882 – Νέρβι Ιταλίας, 10 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Έλληνας νομικός, οικονομολόγος, και τραπεζίτης, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας την περίοδο της Κατοχής, στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Τσουδερού, ιατρού, πολιτικού και γόνου επιφανούς κρητικής οικογένειας με μεγάλη παρουσία στη σύγχρονη ιστορία του νησιού και της Ελλάδας γενικότερα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικές επιστήμες στο Παρίσι και το Λονδίνο. Αρχικά διετέλεσε βουλευτής Ρεθύμνης στην Κρητική Βουλή την περίοδο 1906-1912 και αντιπρόεδρος της Συνέλευσης των Κρητών και αντιπρόσωπός της στην Αθήνα, την περίοδο 1911-1912. Το ίδιο διάστημα ήταν Επίτροπος Δημοσίας Ασφαλείας και Δημοσίων Έργων στη Διοικητική Επιτροπή Κρήτης.
Το 1924 ανέλαβε το Υπουργείο Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Βενιζέλου και την ίδια χρονιά ανέλαβε το Υπουργείο Οικονομικών στην κυβέρνηση Παπαναστασίου και την Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924. Το 1925 διορίσθηκε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Από τη θέση αυτή, το 1927 πρότεινε και διαπραγματεύθηκε με τους εκπροσώπους της Κοινωνίας των Εθνών τη δημιουργία της Τραπέζης της Ελλάδος. Το 1931, σε μια δύσκολη στιγμή για την ελληνική οικονομία, ο Τσουδερός ανέλαβε τη διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδος, θέση που διατήρησε μέχρι το 1939, όταν παύτηκε από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά για πολιτικούς λόγους.
Στις 21 Απριλίου του 1941, και ενώ οι Γερμανοί είχαν καταλάβει τη μισή Ελλάδα, ο Τσουδερός αποδέχθηκε την πρόταση του βασιλιά Γεωργίου να αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας σε αντικατάσταση του Αλεξάνδρου Κορυζή, ο οποίος είχε αυτοκτονήσει τρεις ημέρες νωρίτερα. Στις 23 Απριλίου, η κυβέρνηση Τσουδερού, με τη βασιλική οικογένεια μετακινήθηκε στην Κρήτη και από εκεί, έναν μήνα αργότερα, κατέφυγε στο Κάιρο της Αιγύπτου, στην έδρα της εκεί βρετανικής συμμαχίας, θέτοντας τις μονάδες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού και αεροπορίας υπό την επιχειρησιακή διοίκηση της εκεί βρετανικής διοίκησης. Στις 15 Νοεμβρίου 1941 σε δήλωση του ο Εμμανουήλ Τσουδερός ανέφερε: «Οραματίζομαι την Ελλάδα, μετά τον πόλεμο, μεγαλυτέραν και υπερήφανον, περιλαμβάνουσα και την Βόρειον Ήπειρον, την Μακεδονίαν, την Θράκην, την Δωδεκάνησο και την Κύπρον.»
Το 1942, ως πρωθυπουργός της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, ο Τσουδερός μαζί με τον βασιλιά Γεώργιο, διατύπωσε υπόμνημα προς την κυβέρνηση της Βρετανίας ορίζοντας την Κύπρο ως μεταπολεμική διεκδίκηση της Ελλάδας για τις θυσίες της κατά τον πόλεμο.
Στις 18 Μαρτίου του 1944, η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), γνωστή και ως «Κυβέρνηση του Βουνού», έκανε γνωστή την ύπαρξή της και λίγες ημέρες αργότερα ζήτησε την παραίτηση της εξόριστης κυβέρνησης Τσουδερού και τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας με βάση την ΠΕΕΑ. Ο Τσουδερός, αντικομμουνιστής ο ίδιος αλλά και υπό την πίεση των Βρετανών που δεν διέβλεπαν με φιλικό μάτι μία ελληνική κυβέρνηση που δεν θα ήλεγχαν οι ίδιοι, δεν δέχθηκε να παραιτηθεί. Ακολούθησε το κίνημα των εξόριστων Ελλήνων στρατιωτών (Απρίλιος 1944) που πρόσκειντο φιλικά προς το ΕΑΜ. Έχοντας χάσει τον έλεγχο της κατάστασης, ο Τσουδερός τελικά παραιτήθηκε, και κατόπιν οι πιστοί στον βασιλιά Έλληνες στρατιωτικοί, σε συνεργασία με τους Βρετανούς, κατέστειλαν βίαια το κίνημα των στρατιωτών.
Στα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση, ο Τσουδερός χρημάτισε αντιπρόεδρος και υπουργός Συντονισμού στην πρώτη κυβέρνηση Σοφούλη (22 Νοεμβρίου 1945 – 4 Απριλίου 1946). Τον Οκτώβριο του 1946 ανέλαβε πρόεδρος του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος με το οποίο το 1950 συμμετείχε στην ίδρυση της ΕΠΕΚ, ως βουλευτής Πειραιώς. Το 1952 ως βουλευτής Αθηνών ανέλαβε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Παπάγου (19 Νοεμβρίου 1952 – 6 Οκτωβρίου 1955).
Ήταν παντρεμένος και απέκτησε τρία παιδιά:
Το γραφείο που χρησιμοποίησε ο Εμμανουήλ Τσουδερός ως πρωθυπουργός στην Κρήτη φυλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης στο Ηράκλειο. Το αρχείο του από την περίοδο 1948-1954 φυλάσσεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.
Μέγκαν Σμόουκ (Arrowverse)
Η Megan Smoak, γνωστή και με το κωδικό της όνομα Overwatch, είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας στο franchise Arrowverse του CW. Ο χαρακτήρας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2012 στην πρώτη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Arrow, η οποία βασίζεται στον χαρακτήρα Green Arrow της DC Comics. Η σειρά ακολουθεί την ιστορία του δισεκατομμυριούχου Όλιβερ Κουίν, ο οποίος επιστρέφει στο σπίτι μετά από πέντε χρόνια που υποτίθεται ότι έχει εγκλωβιστεί σε ένα απομακρυσμένο νησί του Ειρηνικού (Lian Yu) και γίνεται επαγρύπνηση σε μια προσπάθεια να σώσει την πόλη του. Η Μέγκαν βασίζεται στον ομώνυμο χαρακτήρα του κόμικ, που δημιουργήθηκε από τους Gerry Conway και Rafael Kayanan και διασκευάστηκε για την τηλεόραση από τους Greg Berlanti, Marc Guggenheim και Andrew Kreisberg. Η Μέγκαν υποδύεται την Καναδή ηθοποιό Emily Bett Rickards μεταξύ 2012 και 2020. Αρχικά επιλέχθηκε ως guest star ενός επεισοδίου στην πρώτη σεζόν του Arrow, επέστρεψε ως επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας την ίδια σεζόν και προήχθη σε κανονική σειρά από τη δεύτερη σεζόν. Ο Rickards απομακρύνθηκε από την επίδειξη στο τέλος της επτά σεζόν, αλλά επέστρεψε ως φιλοξενούμενος για το φινάλε της όγδοης και τελευταίας σεζόν ' Arrow. Έχει επίσης εμφανιστεί στις spin-off εκπομπές The Flash, Legends of Tomorrow και διαδικτυακές σειρές Vixen, καθώς και στο Supergirl. Ο χαρακτήρας εμφανίζεται στο βιντεοπαιχνίδι Lego Batman 3: Beyond Gotham ως μέρος του πακέτου Arrow DLC και είναι ένας από τους πρωταγωνιστές των μυθιστορημάτων και των κόμικς του Arrow και του The Flash.
Η Μέγκαν, που παρουσιάστηκε ως ιδιοφυής διάνοια, με τάση για ακατάλληλο σχολιασμό, έκανε το ντεμπούτο της στο τρίτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν του Arrow ως υπάλληλος του Queen Consolidated, που εργαζόταν στο τμήμα IT. Τη συστήνει στον Όλιβερ Κουίν ο πατριός/Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Walter Steele, για να τον βοηθήσει με ένα θέμα πληροφορικής. Αργότερα ενώνεται με τον Όλιβερ στη σταυροφορία του και γίνεται ένα από τα ιδρυτικά μέλη του "Team Arrow", μαζί με τον John Diggle, και συνεχίζει να υιοθετεί το επίθετο "Overwatch". Γίνεται Διευθύνουσα Σύμβουλος της Palmer Technologies και στη συνέχεια ιδρύει τη δική της εταιρεία, Smoak Tech. Η σχέση της με τον Όλιβερ εξελίσσεται σε ρομαντική, που οδηγεί στο γάμο τους και στο να γίνει θετή μητέρα του γιου του, Γουίλιαμ, και αργότερα μητέρα της κόρης τους, Μία.
Συχνά αναφέρεται ως θετική αναπαράσταση των γυναικών στο STEM, η Μέγκαν έχει περιγραφεί ως ο «αγαπημένος από τους θαυμαστές» ή «ξεπέρασμα» χαρακτήρας του Arrow και έχει λάβει γενικά θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς, με ιδιαίτερους επαίνους για την ερμηνεία του Rickards. Οι κριτικοί την έχουν περιγράψει ως σημαντικό μέρος της επιτυχίας ' Arrow, αν και μερικές φορές κάποιοι εξέφρασαν ανησυχίες ότι ο χαρακτήρας της έγινε πολύ προβεβλημένος στην εκπομπή. Το 2016 ψηφίστηκε νούμερο δεκαπέντε στη λίστα με τους «50 αγαπημένους γυναικείους χαρακτήρες», σε μια δημοσκόπηση των επαγγελματιών του Χόλιγουντ που διεξήχθη από το The Hollywood Reporter.
Snake (βιντεοπαιχνίδι)
Το φιδάκι ή φίδι είναι παιχνίδι των κινητών τηλεφώνων της εταιρίας Nokia, γνωστό κατά την δεκαετία του 2000 που αρχικά συναντιόταν σε αίθουσες ψυχαγωγίας με ηλεκτρονικά και όχι μόνο παιχνίδια, κυρίως κατά την δεκαετία του 1970. Η Νokia το χρησιμοποίησε ως προ-φορτωμένο παιχνίδι σε κινητά τηλέφωνα όπως για παράδειγμα στο μοντέλο Nokia 3310. Πλέον το παιχνίδι αυτό μπορεί να παιχτεί και σε υπολογιστές.
Παιχνίδι
Ο παίχτης ελέγχει μια τελεία ή τετράγωνο σε ένα οριοθετημένο επίπεδο. Καθώς αυτό κινείται, αφήνει ένα ίχνος πίσω του που μοιάζει με κινούμενο φίδι. Μέσα στο οριοθετημένο επίπεδο εμφανίζονται αντικείμενα ή ζώα και στόχος του κινούμενου φιδιού είναι να τα φάει. Όσο περισσότερα αντικείμενα τρώει τόσο μακραίνει η ουρά του. Δεύτερος στόχος είναι να μην ακουμπήσει το τέλος της ουράς του με το κεφάλι του και να μην ακουμπήσει πουθενά πάνω στο οριοθετημένο επίπεδο κάνοντας ελιγμούς μέχρι να τερματίσει.
Ιστορία
Το σχέδιο του παιχνιδιού φίδι χρονολογείται από το ηλεκτρονικό παιχνίδι Blockade  που αναπτύχθηκε και δημοσιεύτηκε από την Gremlin Industries το 1976.
Η πρώτη γνωστή έκδοση για προσωπικό υπολογιστή (PC) όπου τιτλοφορείται ως Σκουλήκι-worm, ήταν προγραμματισμένη το 1978 από τον Peter Trefonas των Η.Π.Α σχετικά με το TRS-80 και δημοσιεύτηκε από το CLOAD περιοδικό τον ίδιο χρόνο.
Υπάρχουν επίσης διάφορες εκδόσεις του παιχνιδιού φίδι στο BBC Micro.
Το παιχνίδι αυτό στα κινητά Nokia ήταν ιδέα του προγραμματιστή Taneli Armanto της Nokia το 1997 και έκανε το ντεμπούτο του στη συσκευή κινητού τηλεφώνου Nokia 6110. Αυτή η εκδοχή του παιχνιδιού για μονόχρωμα κινητά τηλέφωνα είναι η πρωτότυπη. Τα γραφικά του αποτελούνταν από μαύρα τετράγωνα και είχε 4 κατευθύνσεις. Αργότερα εμφανίστηκαν και άλλες εκδοχές του παιχνιδιού τόσο σε μονόχρωμα κινητά τηλέφωνα όσο και σε έγχρωμα :
Αναγνωρισιμότητα
Στις 29 Νοεμβρίου 2012 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε ότι το Φιδάκι της Nokia είναι ένα από τα 40 παιχνίδια που η διεύθυνση θα επιθυμούσε να προσθέσει στη μελλοντική συλλογή του μουσείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για κινητά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Απλά παιχνίδια
Κατερίνα Μπατζελή
Βιογραφικά Στοιχεία
Η Κατερίνη Μπατζελή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών και συνέχισε μεταπτυχιακά τις σπουδές της στις Βρυξέλλες.
Έχει εργαστεί τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο συνεταιριστικό τομέα για θέματα γεωργίας, ανάπτυξης της υπαίθρου και τροφίμων. Ακόμα, έχει διατελέσει σύμβουλος της Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας Βάσως Παπανδρέου για θέματα αγροτικής πολιτικής, καταναλωτικής προστασίας και πολιτισμού. Το 1994 και για δύο χρόνια διετέλεσε Γενική Γραμματέας Υπουργείου Γεωργίας, αρμόδια για θέματα Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σχέσεων.
Το 2004 εξελέγη Ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, συμμετέχοντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Διετέλεσε κοινοβουλευτική εκπρόσωπος της Ομάδας για θέματα Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης, από το 2004 έως το 2007. Ακόμα, το 2007, ανέλαβε πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού και Παιδείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, θέση την οποία διατήρησε έως το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου. Συμμετείχε ως μέλος στις επιτροπές Γεωργίας και Ανάπτυξης της Υπαίθρου, Οικονομικών και Νομισματικών Θεμάτων, Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων και Πολιτισμού, Παιδείας και Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Το 2009 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στο Νομό Φθιώτιδας. Στις 6 Οκτωβρίου 2009, διορίστηκε από τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, θέση την οποία διατήρησε έως τις 7 Σεπτεμβρίου 2010, οπότε και έγινε ο πρώτος ανασχηματισμός.
Το 2014, συμμετείχε στην ίδρυση της Ελιάς - Δημοκρατικής Παράταξης, στην οποία μετείχε το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, η Κατερίνα Μπατζελή τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο της ΕΛΙΑΣ, τερματίζοντας 5η, συγκεντρώνοντας 67.391 σταυρούς προτίμησης, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εκλεγεί ευρωβουλευτής.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2012 Κατηγορία:Πολιτική-επέκταση Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009
Κώστας Ασλάνης
Ο Κώστας Ασλάνης είναι Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1941 στο Καινούργιο Χωριό Πεδιάδος. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Διετέλεσε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 μέχρι το 1989, και υφυπουργός Συγκοινωνιών από τον Ιούλιο του 1982 μέχρι τον Ιούνιο του 1985.
Το 1994 εκλέχθηκε δήμαρχος Ηρακλείου με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και επανεκλέχθηκε για δεύτερη θητεία το 1998, παραμένοντας δήμαρχος ως το 2002.
Το 2016 παρευρέθη στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο δεν μετείχε στο ψηφοδέλτιο του, στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Δήμαρχοι Ηρακλείου
Τριφύλλι
thumb|right|Τριφύλλι Το Τριφύλλι (αναφέρεται συνήθως στο είδος Trifolium dubium και στις ποικιλίες της Μηδικής ) ανήκει στα Ψυχανθή φυτά. Τα πιο γνωστά είδη του γένους είναι το λευκό (Trifolium repens) και το κόκκινο (Trifolium pratense).
Ο νεαρός βλαστός του τριφυλλιού (shamrock) αποτελεί το εθνικό σύμβολο της Ιρλανδίας, καθώς συνδέεται με τον Άγιο Πατρίκιο, καθώς και σύμβολο του Π.Α.Ο.
Καλλιέργεια
Πολλά είδη του τριφυλλιού καλλιεργούντα ι εκτενώς ως φυτά ζωοτροφής. Οι πιο δημοφιλείς ποικιλίες για αυτόν τον σκοπό είναι το λευκό τριφύλλι Trifolium repens και το κόκκινο τριφύλλι Trifolium pratense. Το φυτό, είτε σπαρμένο μόνο του, είτε σε συνδυασμό με ήρα, είναι ενσίρωση για πολλούς λόγους: μεγαλώνει ελεύθερα, ξαναφυτρώνοντας έπειτα από επαναλαμβανόμενους θερισμούς· παράγει άφθονη καλλιέργεια· είναι γευστικό και θρεπτικό για τα ζωντανά· διορθώνει την περιεκτικότητα αζώτου του εδάφους, μειώνοντας την ανάγκη για συνθετικά λιπάσματα· μεγαλώνει σε ένα μεγάλο εύρος εδαφών και κλιμάτων· και είναι κατάλληλο είτε για βοσκή είτε για χλωρή κομποστοποίηση.
<!-- In many areas, particularly on acidic soil, clover is short-lived because of a combination of insect pests, diseases and nutrient balance; this is known as "clover sickness". When crop rotations are managed so that clover does not recur at intervals shorter than eight years, it grows with much of its pristine vigor.
Clover sickness in more recent times may also be linked to pollinator decline; clovers are most efficiently pollinated by bumblebees, which have declined as a result of agricultural intensification. Honeybees can also pollinate clover, and beekeepers are often in heavy demand from farmers with clover pastures. Farmers reap the benefits of increased reseeding that occurs with increased bee activity, which means that future clover yields remain abundant. Beekeepers benefit from the clover bloom, as clover is one of the main nectar sources for honeybees.
Trifolium repens, white or Dutch clover, is a perennial abundant in meadows and good pastures. The flowers are white or pinkish, becoming brown and deflexed as the corolla fades. Trifolium hybridum, alsike or Swedish clover, is a perennial which was introduced early in the 19th century and has now become naturalized in Britain. The flowers are white or rosy, and resemble those of the last species. Trifolium medium, meadow or zigzag clover, a perennial with straggling flexuous stems and rose-purple flowers, has potential for interbreeding with T. pratense to produce perennial crop plants.
Other species are: Trifolium arvense, hare's-foot trefoil; found in fields and dry pastures, a soft hairy plant with minute white or pale pink flowers and feathery sepals; Trifolium fragiferum, strawberry clover, with globose, rose-purple heads and swollen calyxes; Trifolium campestre, hop trefoil, on dry pastures and roadsides, the heads of pale yellow flowers suggesting miniature hops; and the somewhat similar Trifolium dubium, common in pastures and roadsides, with smaller heads and small yellow flowers turning dark brown. -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχανθή Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα
Γκόττι (ταινία)
Το Γκόττι (αγγλικά: Gotti) είναι βιογραφική δραματική ταινία Αμερικανικής παραγωγής του 1996, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Χάρμον. Πρωταγωνιστούν ο Αρμάντ Ασσάντε και ο Άντονι Κουίν.
Η ταινία αναφέρεται στη άνοδο και την πτώση του διαβοήτου γκάνγκστερ της οικογένειας Γκαμπίνο, Τζον Γκότι, ο οποίος θεωρείται από πολλούς ιστορικούς ως ο τελευταίος Ντον (Νονός) της Κόζα Νόστρα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Υπόθεση
Γεννημένος σε μια φτωχή ιταλική οικογένεια μεταναστών από την Νάπολη, ο Τζον Γκότι μεγάλωσε στους δρόμους του Μπρονξ, όπου άρχισε να την εγκληματική του σταδιοδρομία μπαίνοντας ως απλός στρατιώτης στη οικογένεια Γκαμπίνο, μιας από τις πέντε ισχυρές οικογένειες του οργάνωμενου εγκλήματος της Νέας Υόρκης.
Με την δολοφονία του Καστελάνο όμως θα μπει στο στόχαστρο του FBI, το οποίο θα τον παρακολουθεί στενά, τοποθετώντας ακόμη και κοριούς. Ο Γκότι παρότι ξέρει ότι κινδυνεύει να βρεθεί στη φυλακή, δείχνει απτοήτος και συνεχίζει τις εγκληματικές του δραστηριότητες.
Υποδοχή
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 60%, με βάση 31 κριτικές και μέση βαθμολογία 6/ 10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Χάρμον Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στον Καναδά Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες
Ποταμός Κουνένε
Ο Κουνένε (Cunene) είναι ποταμός στη Μεσημβρινή Αφρική. Κυλά από τα υψίπεδα της Ανγκόλας νότια στα σύνορα με τη Ναμίμπια. Στη συνέχεια κυλά δυτικά κατά μήκος των συνόρων μέχρι να φτάσει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Είναι ένα από τα λίγα ποτάμια διαρκούς ροής στην περιοχή. Έχει μήκος περίπου 1.050 χιλιομέτρων, με λεκάνη απορροής 106.560 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η μέση ετήσια εκκροή του είναι 174 m3/s στις εκβολές του.Οι καταρράκτες Επούπα βρίσκονται στον ποταμό. Το φράγμα Ολουσάντια βρίσκεται σε έναν παραπόταμο του ποταμού, τον Ετάκα και συμβάλει στην παροχή νερού στο σταθμό παραγωγής ενέργειας Ρουακάνα.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Αφρικής Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Ποταμοί της Ανγκόλας Κατηγορία:Ποταμοί της Ναμίμπιας
Επαρχία Χάργιου
Η Επαρχία Χάργιου ή Χάριου (εσθονικα: Harju maakond), ή Χάργιουμαα, (λατινικά:Harria), αποτελεί σήμερα μια από τις 15 Επαρχίες της Εσθονίας. Βρίσκεται στην βόρειο Εσθονία, πάνω στην νότιο ακτή του κόλπου της Φινλανδίας, και συνορεύει με την Επαρχία Λέενε-Βίρου ανατολικά, την Επαρχία Γιέρβα νοτιοανατολικά, την Επαρχία Ράπλα προς τα νότια, και την Επαρχία Λέενε στα νοτιοδυτικά.
Το 38,8% του συνολικού πληθυσμού της Εσθονίας ζει στην Επαρχία Χάργιου.
Το Τάλιν, η πρωτεύουσα της Εσθονίας, περιλαμβάνεται στην επαρχία. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Τάλιν έχει υποβάλει αίτηση στην Κυβέρνηση της Εσθονίας να δοθεί ειδικό νομοθετικό καθεστώς στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Εσθονίας
Μπάι Τζινγκτίνγκ
Ο Μπάι Τζινγκτίνγκ (Κινέζικα: 白敬亭, γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 1993) είναι Κινέζος ηθοποιός. Έκανε το ντεμπούτο του στη διαδικτυακή σειρά Back in Time (Πίσω στον Χρόνο) (2014). Από τότε έχει κερδίσει αναγνώριση για τους ρόλους του στην τηλεοπτική σειρά The Whirlwind Girl (Το Κορίτσι-Ανεμοστρόβιλος) (2015) και Rush to the Dead Summer (Ορμή στο Νεκρό Καλοκαίρι) (2017), καθώς και για την ταινία Yesterday Once More (Άλλη Μια Φορά Χτες) (2016).
Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση
Ο Μπάι Τζινγτίνγκ γεννήθηκε στην περιοχή Χουάιροου, Πεκίνο, Κίνα Μαντζουριανικής καταγωγής. Ενώ ήταν αφοσιωμένος στη μουσική, ήταν επίσης αθλητής σφαιροβολίας, άλματος εις μήκος και άλματος εις ύψος, καθώς και μπασκετμπολίστας στο γυμνάσιο. Σπούδασε στο Μουσικό Κολέγιο του Κανονικού πανεπιστημίου της Πρωτεύουσας με σπουδές στην ηχογράφηση. Ο Μπάι παίζει πιάνο και πέτυχε βαθμολογία δέκα στην αξιολόγηση επιπέδου μη επαγγελματιών παικτών. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, ξεκίνησε την καριέρα ηθοποιίας του το 2014.
Αρχές και καριέρα υποκριτικής
Ο Μπάι έκανε το ντεμπούτο του στο διαδικτυακό νεανικό δράμα Back in Time (2014), προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα Cong Cong Na Nian του κινέζου συγγραφέα Τζιό Γιεχουέι. Πρώτη φορά κέρδισε την προσοχή για την ερμηνεία του ως Γιου Τσουγιουάν στο The Whirlwind Girl (Το Κορίτσι-Ανεμοστρόβιλος) (2015), ένα αθλητικό δράμα για νέους που βασίζεται στο μυθιστόρημα του ίδιου ονόματος της Μινγκ Σιαοσί. Το 2016, έκανε το ντεμπούτο του στην ρομαντική νεανική ταινία Yesterday Once More (Άλλη Μια Φορά Χτες).Την ίδια χρονιά, κέρδισε αυξημένη δημοτικότητα ακολουθώντας την συμμετοχή του στο Who's the Murderer (Ποιος είναι ο δολοφόνος).
Το 2017, πρωταγωνίστησε στο νεανικό μελόδραμα Rush to the Dead Summer (Ορμή στο Νεκρό Καλοκαίρι). Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στο πρώτο ιστορικό δράμα του, The Rise of Phoenixes (Η άνοδος Φοινίκων.
Το 2018, ο Μπάι έπαιξε μαζί με την Σουν Ι στο ρομαντικό δράμα Irreplaceable Love (Αντικατάσταση Αγάπη). Αυτό σηματοδοτεί τον πρώτο ηγετικό ρόλο του στην τηλεόραση. Αργότερα μέσα στη χρονιά, πρωταγωνίστησε στο κινεζικό ριμέικ της τηλεοπτικής σειράς της Νότιας Κορέας Misaeng, με τίτλο Ordinary Glory (Συνηθισμένη Δόξα), ως τιμητικός χαρακτήρας. Είναι επίσης προγραμματισμένος να πρωταγωνιστήσει στο αθλητικό δράμα Ping Pong υποδύοντας έναν παίκτη του πινγκ πονγκ. Το 2019, ο Μπάι κατέλαβε την 72η θέση στη λίστα του Forbes των κορυφαίων 100 Σελέμπριτι της Κίνας. Η Forbes της Κίνας κατέγραψε επίσης τον Μπάι στον κατάλογο των κορυφαίων 30 κάτω από τα 30 το 2019 που αποτελούνταν από 30 άτομα κάτω των 30 ετών που είχαν σημαντική επίδραση στα πεδία τους. Το 2020, ο Μπάι πρωταγωνίστησε στο στρατιωτικό ρομαντικό δράμα Love To Be Loved By You (Αγαπώ Να Αγαπιέμαι Από Εσένα) ως αστυνομικός. Κατατάχθηκε 100ος στη λίστα Forbes των κορυφαίων 100 Σελέμπριτι της Κίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι ηθοποιοί
707
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 707 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λομπάτσε
Η Λομπάτσε (σετσουάνα: Lobatse) είναι μια πόλη της Μποτσουάνα. Ανήκει στο δήμο Λομπάτσε. Έχει πληθυσμό 29.700 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Μεταφορές
Το αεροδρόμιο της Φράνσισταουν είναι το Αεροδρόμοιο Λομπάτσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα
Τίτος Τάτιος
Σύμφωνα με τους Ρωμαϊκούς μύθους της ίδρυσης της Ρώμης ο Τιτος Τάτιος ήταν βασιλεύς των Σαβίνων που έγινε μερικά χρόνια συγκυβερνήτης στο Ρωμαϊκό Βασίλειο. Την εποχή που ήταν πρώτος Βασιλιάς της Ρώμης ο Ρωμύλος ο Τίτος Τάτιος ανακήρυξε πόλεμο στους Ρωμαίους σαν απάντηση στην Αρπαγή των Σαβίνων Γυναικών. Αφού κυρίευσε το οχυρό στην κορυφή του Καπιτωλίνου λόφου με την προδοσία της Ταρπείας ακολούθησε σκληρή μάχη με τους Ρωμαίους μέχρι την εποχή που οι αρπαγμένες γυναίκες των Σαβίνων έκαναν επέμβαση για ειρήνη. Οι δύο βασιλείς συμφιλιώθηκαν και κυβέρνησαν μαζί μέχρι την δολοφονία του Τίτου Τάτιου πέντε χρόνια αργότερα. Το κράτος λεγόταν Ρώμη και οι πολίτες Ρωμαίοι αλλά οι Σαβίνοι είχαν τοπικά το όνομα Κουιρίτες. Οι Σαβίνοι ενσωματώθηκαν στο Ρωμαϊκό κράτος αλλά ο Τίτος Λίβιος δεν καταγράφεται στους επτά πρώτους βασιλείς της Ρώμης. Ο Τίτος Τάτιος είχε μια κόρη την Τατία την οποία παντρεύτηκε ο διάδοχος του Ρωμύλου Νουμάς Πομπίλιος και έναν γιο που έγινε γενάρχης της Οικογένειας των Πατρικίων Τάτιων.
Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς έγραψε ότι μετά από έναν χρόνο προετοιμασίας και μερικές αψιμαχίες ακολούθησαν οι δύο μεγάλες μάχες. Σε δύο μέρες μετά την πρώτη μάχη ακολούθησε η δεύτερη μάχη στους δύο μεγάλους λόφους της Ρώμης αλλά χωρίς νικητή. Στο τέλος της ημέρας οι Σαβίνοι οπισθοχώρησαν στην Ακρόπολη αλλά οι Ρωμαίοι δεν τους πίεσαν περισσότερο. Πριν το τέλος της μάχης έφτασαν οι γυναίκες των Σαβίνων με νεκρικά ενδύματα και με τα παιδιά στα χέρια πιέζοντας έντονα τους δυο βασιλείς να συμφιλιωθούν. Οι δύο βασιλείς άκουσαν τις εκκλήσεις και υπέγραψαν ειρήνη, τα δύο έθνη ενώθηκαν σε ένα βασίλειο με δύο βασιλείς μέχρι τον θάνατο του Τίτου Τάτιου. Οι δύο βασιλείς συνεργάστηκαν μαζί για την επέκταση της Ρώμης, τις κατακτήσεις και την οικοδόμηση κτιρίων. Η πρώτη προστριβή ήταν τον έκτο χρόνο της βασιλείας τους όταν κάτοικοι από το Λαύρεντο ξυλοκοπήθηκαν από συγγενείς του Τίτου Λίβιου, ο ίδιος απαγόρευσε στον Ρωμύλο να τους τιμωρήσει. Η δεύτερη προστριβή ήρθε όταν Σαβίνοι έριξαν σε παγίδα απεσταλμένους της Ρώμης, μερικοί δραπέτευσαν, άλλοι συνελήφθησαν αλλά ο Τίτος Τάτιος έβαλε τον Ρωμύλο να τους ελευθερώσει με την βία. Τα αντίποινα ήρθαν όταν ο Τίτος Τάτιος δολοφονήθηκε ενώ βρισκόταν στο Λαβίνιο και προετοιμαζόταν για θυσία. Ο Διονύσιος σημειώνει ότι ο Τίτος Τάτιος πήγε στο Λαβίνιο για να παρακαλέσει από τα θύματα του να τον συγχωρέσουν. Τα θύματα είδαν ότι δεν έφερε μαζί του τους υπεύθυνους των αδικημάτων όπως του ζήτησε ο Ρωμύλος και τον λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρώμης Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς Κατηγορία:Σαβίνοι
Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας
thumb|200px|Το λογότυπο του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας. Το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας (ΕΣΥΝ) αποτελείται από οργανώσεις νέων και ιδρύθηκε (με τη σημερινή του μορφή) το 1998. Πρόδρομός του υπήρξε το ΕΣΟΝΕ, το οποίο αποτέλεσε το πρώτο εκπροσωπευτικό όργανο των Νέων στα διεθνή φόρα και λειτουργεί ακόμα. Αποτελείται από Τακτικά και Συνδεδεμένα μέλη οργανώσεις και είναι μέλος αρκετών διεθνών οργανισμών Νεολαίας. Εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Youth Forum, το Ευρωπαικό όργανο Νεολαίας. Το Εθνικό Συνέδριο πραγματοποιείται κάθε έξι μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις νέων στην Ελλάδα
Χορεμχέμπ
Ο Χορεμχέμπ (μερικές φορές αναφέρεται ως Χορεμχάμπ ή Χαρεμχάμπ), που σημαίνει Ο Ώρος αγάλλεται, είναι ο τελευταίος φαραώ της 18ης δυναστείας της Αιγύπτου. Βασίλευσε για 14 έτη, κάπου μέσα στο διάστημα 1319-1292 π.Χ. Δεν είχε σχέση με την προηγούμενη βασιλική οικογένεια, παρά μόνο με τον γάμο του με τη Μουτνεντζμέτ, που είναι η αμφιλεγόμενη κόρη τού προηγούμενου φαραώ Άυ. Πιστεύεται ότι η γέννησή του ήταν κοινή.
Πριν γίνει φαραώ, ο Χορεμπχέμπ ήταν ο γενικός διοικητής τού στρατού κατά τη βασιλεία των Τουταγχαμών και Άυ. Έπειτα από την άνοδό του στον θρόνο, αναμόρφωσε το Αιγυπτιακό κράτος και ήταν κατά την εξουσία του, που άρχισαν οι επίσημες ενέργειες εναντίον των προηγουμένων κυβερνητών της Αμάρνα. Εξαιτίας αυτού θεωρείται ο άνδρας που αποκατέστησε την χώρα του, έπειτα από την ενοχλητική και διχαστική περίοδο της Αμάρνα.
Κατεδάφισε μνημεία του Ακενατόν και επαναχρησιμοποίησε τα ερείπια για τα δικά του οικοδομικά σχέδια. Επίσης σφετερίστηκε μνημεία τού Τουταγχαμών και τού Άυ. Ο Χορεμχέμπ θεωρείται ότι δεν είχε γιους, καθώς όρισε τον υπουργό του Παραμέση ως διάδοχό του, που ανέλαβε τον θρόνο ως Ραμσής Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Κώδικας Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου
Κυρώθηκε από το Νόμο 3816/ΦΕΚ 32/τ.Α΄/28-2-1958. Με 297 άρθρα που κατανέμονται ως εξής:
Τίτλος 1ος: Περί πλοίων και πλοιοκτησίας.
Τίτλος 3ος: Περί πλοιάρχου.
Τίτλος 4ος: Περί πληρώματος.
Τίτλος 5ος: Περί ευθύνης πλοιοκτήτου.
Τίτλος 6ος: Περί ναυλώσεως. Κεφ.Α΄ Γενικές Διατάξεις, Κεφ.Β΄ Υποχρεώσεις εκναυλωτού, Κεφ.Γ΄ Ευθύνη του εκναυλωτού, Κεφ.Δ΄ Υποχρεώσεις ναυλωτού, Κεφ.Ε΄ Υπαναχώρηση και αδυναμία παροχής, Κεφ.Στ΄ Περί φορτωτικής και Κεφ.Ζ΄ Σύμβαση μεταφοράς επιβάτου.
Τίτλος 7ος: Περί μεταβιβάσεως κυριότητας πλοίου προς εξασφάλιση απαιτήσεων.
Τίτλος 8ος: Περί υποθήκης πλοίων (Συμπληρ. με το Ν.Δ.3899/1958 "Περί προτιμωμένης υποθήκης επί πλοίων")
Τίτλος 9ος: Περί ναυτικών προνομίων.
Τίτλος 10ος: Περί κατάσχεσης και αναγκαστικής εκτέλεσης επί πλοίων.
Τίτλος 11ος: Περί κοινών αβαριών και συνεισφοράς.
Τίτλος 12ος: Περί συγκρούσεως πλοίων.
Τίτλος 13ος: Περί των εκ της επιθαλάσσιας αρωγής απαιτήσεων.
Τίτλος 14ος: Περί θαλάσσιας ασφάλισης και
Τίτλος 15ος: Παραγραφές - Μεταβατικές διατάξεις.
Τούα
thumb|Γυναίκες Μπατούα στο Μπουρούντι Οι Τούα (ή Μπατούα) είναι πυγμώδης φυλή της κεντρικής Αφρικής, οι αρχαιότεροι κάτοικοι της περιοχής των Μεγάλων Λιμνών. Κατοικούν με μικρούς πληθυσμούς στα κράτη της Ρουάντα του Μπουρούντι και στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, κυρίως μέσα στο ισημερινό τροπικό δάσος της περιοχής. To 2000 ο πληθυσμός τους ήταν 80.000 άτομα, κάτι που τους κάνει σημαντική μεινότητα της περιοχής.
Υπάρχουν επίσης πληθυσμοί στην Ανγκόλα, στη Ναμίμπια, στη Ζάμπια και στη Μποτσουάνα, που ζουν σε βάλτους και ερήμους, μακριά από τα δάση. Λίγα όμως είναι γνωστά για αυτούς τους πληθυσμούς.
Όταν οι Χούτου ήρθαν στην περιοχή υποδούλωσαν τους Τούα. Γύρω στο 15ο αιώνα έφτασαν οι Τούτσι που κυριάρχησαν πάνω και στις δυο φυλές. Οι Τούα μιλούν την ίδια γλώσσα, την Κινιαρουάντα, με τους Χούτου και τους Τούτσι. Για εκατοντάδες χρόνια οι Τούα αποτέλεσαν μικρή μειονότητα της περιοχής (γύρω στο 1% στη Ρουάντα και το Μπουρούντι) και έτσι δεν είχαν σημαντικό πολιτικό ρόλο.
Οι Τούα συχνά αγνοούνται στις συζητήσεις περί της διαμάχης μεταξύ Χούτου και Τούτσι, που έφτασε στο αποκορύφωμά της με τη Γενοκτονία της Ρουάντα το 1994. Περίπου το 30% του πληθυσμού τους στη Ρουάντα εξοντώθηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.
thumb|Μπατούα με παραδοσιακό τόξο Οι Τούα παραδοσιακά ήταν νομαδικοί τροφοσυλλέκτες των ορεινών δασών. Καθώς τα δάση χάνονται λόγω της αποψίλωσης, οι Τούα αναγκάστηκαν να φύγουν από αυτές τις περιοχές και να ζήσουν αλλού. Αν και αναζητούν νέους τρόπους να αυτοσυντηρηθούν (όπως τη γεωργία και την κτηνοτροφία) οι περισσότεροι είναι προς το παρόν ακτήμονες και ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Τα δικαιώματά τους πάνω στη γη στην οποία ζούσαν για αιώνες δεν έχουν αναγνωριστεί από καμία κυβέρνηση, και δεν τους έχει δοθεί καμία αποζημίωση για την απώλειά τους.
Τα παιδιά των Τούα έχουν μικρή πρόσβαση στην εκπαίδευση και οι κοινότητές τους υποαντιπροσωπεύονται στην τοπική και εθνική κυβέρνηση. Λόγω του ότι είναι πυγμαίοι εξακολουθούν είναι στόχος εθνοτικής προκατάληψης, διακρίσεων, βίας και γενικότερου κοινωνικού αποκλεισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Αφρικανοί Πυγμαίοι