Ισλάμ_στη_Λαϊκή_Σοσιαλιστική_Δημοκρατία_της_Αλβανίας
Διακρίσεις και αναδυόμενες διώξεις (1945-1966)
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κομμουνιστικό καθεστώς ήρθε στην εξουσία και οι μουσουλμάνοι, οι περισσότεροι από τη νότια Αλβανία εκπροσωπήθηκαν από νωρίς μέσα στην κομμουνιστική ηγετική ομάδα, όπως ο ηγέτης Ενβέρ Χότζα (1908–1985), ο αναπληρωτής του Μεχμέτ Σέχου (1913–1981) και άλλοι. Η αλβανική κοινωνία εξακολουθούσε να χωρίζεται παραδοσιακά σε τέσσερις θρησκευτικές κοινότητες. Στην Αλβανική απογραφή του 1945, οι Μουσουλμάνοι ήταν 72% του πληθυσμού, 17,2% ήταν Ορθόδοξοι και 10% Καθολικοί. Το κομμουνιστικό καθεστώς μέσω της έννοιας της εθνικής ενότητας προσπάθησε να σφυρηλατήσει μια εθνική ταυτότητα, που ξεπέρασε και διάβρωσε αυτές τις θρησκευτικές και άλλες διαφορές με σκοπό τη διαμόρφωση μιας ενιαίας αλβανικής ταυτότητας. Οι Αλβανοί κομμουνιστές θεωρούσαν τη θρησκεία ως κοινωνική απειλή, που υπονόμευε τη συνοχή του έθνους. Σε αυτό το πλαίσιο, θρησκείες όπως το Ισλάμ καταγγέλλονται ως ξένοι και κληρικοί όπως οι μουσουλμάνοι μουφτήδες επικρίθηκαν ως κοινωνικά καθυστερημένοι με την τάση να γίνουν πράκτορες άλλων κρατών και να υπονομεύσουν τα αλβανικά συμφέροντα. Το τάγμα των Μπεκτασήδων σε ένα συνέδριο τον Μάιο του 1945 επιβεβαίωσε στο καταστατικό του την ανεξαρτησία του από τη σουνιτική κοινότητα στην Αλβανία. Το 1949, ψηφίστηκε ένας νόμος, που απαιτούσε από τους θρησκευτικούς θεσμούς να καλλιεργούν αισθήματα πίστης μεταξύ των οπαδών τους στο αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα και ότι όλες οι θρησκείες έπρεπε να έχουν την έδρα τους στην Αλβανία. Παρόμοια με τους Ορθόδοξους, οι Μπεκτασήδες συνήψαν συμφωνίες με το κομμουνιστικό κράτος χωρίς δυσκολίες, που καθόριζαν τι θεωρούνταν αποδεκτές δραστηριότητες του θρησκευτικού ιερατείου τους και τη δήλωση συμμετοχής σε κομμουνιστικές προπαγανδιστικές εκστρατείες. Οι κομμουνιστές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αντιμετώπισαν τους Μπεκτασήδες κάπως διαφορετικά, καθώς μέρος των κληρικών τους και οι οπαδοί τους ήταν θύματα κατά τη διάρκεια των μαχών στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ορισμένες Αλβανικές κομμουνιστικές ελίτ είχαν Μπεκτασήδικη κληρονομιά. Ενώ από τους Σουνίτες μουσουλμάνους κληρικούς όπως ο Μουσταφά Εφέντι Βαρόσι (μουφτής του Δυρραχίου), ο Χάφεζ Ιμπραχίμ Ντίμπρα (πρώην μεγάλος μουφτής της Αλβανίας) και ο Τζεμάλ Παζάρι (εξέχων σεΐχης από τα Τίρανα) κατηγορήθηκαν από τους κομμουνιστές ότι συνεργάστηκαν με τον Άξονα κατέχοντας δυνάμεις και φυλακίστηκαν. μικρογραφία|Τζαμί Μιραχόρι, Κορυτσά μικρογραφία|Τζαμί Μιραχόρι, Κορυτσά, 2013 (ανακατασκευή του μιναρέ) Οι θρησκευτικοί ηγέτες επιλέχθηκαν και ενήργησαν ως πληρεξούσιοι για το κομμουνιστικό κόμμα και η διαδικασία ήταν βίαιη με τους σουνίτες μουσουλμάνους ηγέτες να φυλακίζονται και να σκοτώνονται, ενώ ο επικεφαλής των Μπεκτασήδων υπέστη παρόμοια μοίρα και μέχρι το 1947 το κομμουνιστικό καθεστώς είχε φυλακίσει 44 μουσουλμάνους κληρικούς. Σε αντίθεση με τους χριστιανούς ομολόγους τους στις αλβανικές φυλακές, οι μουσουλμάνοι κληρικοί, που φυλακίστηκαν από το κομμουνιστικό καθεστώς έλαβαν ελάχιστα καθόλου προσοχή διεθνώς σχετικά με τη δυστυχία τους εκτός από τις αλβανικές οργανώσεις της διασποράς. Η σουνιτική Αλβανική κοινότητα έως το 1949 υπό τον μεγάλο μουφτή Χαφίζ Μουσά Αλή προσπάθησε να επιτύχει ορισμένα μέτρα και προϋποθέσεις από τον Ενβέρ Χότζα. Μερικά από αυτά περιελάμβαναν οικονομική βοήθεια, την εξαίρεση των μελλοντικών μουσουλμάνων κληρικών να υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία, πράγμα το οποίο υποστηρίχθηκε, ενώ απορρίφθηκε η μετάφραση του Κορανίου στα Αλβανικά. Το 1950, η κομμουνιστική κυβέρνηση εφάρμοσε τον νόμο 743, που περιέγραφε μέτρα για τη διαπραγμάτευση του καθεστώτος των τεσσάρων θρησκειών στην Αλβανία. Η Σουνιτική κοινότητα αυτή την εποχή διευθυνόταν από το Κεντρικό Συμβούλιο και τα οικονομικά της προέρχονταν από συμπληρωματικούς προϋπολογισμούς και δωρεές ακινήτων. Δεδομένου ότι το τάγμα των Μπεκτασήδων της Αλβανίας ήταν η παγκόσμια έδρα του Μπεκτασισμού, οι κομμουνιστές επέτρεψαν την επαφή με εξωτερικές κοινότητες, που συνδέονταν με αυτές, αν και αρνήθηκαν για άλλες θρησκείες στην Αλβανία. Το 1955 ο Χαφίζ Σουλεϊμάν Μύρτο έγινε μεγάλος μουφτής της μουσουλμανικής κοινότητας και από τον Μάιο του 1966 έως τον Φεβρουάριο του 1967 ο Χαφίζ Εσάντ Μύφτια ήταν ο τελευταίος μεγάλος μουφτής της Αλβανίας της κομμουνιστικής εποχής. Μετά το 1945, ο υλικός πλούτος, οι περιουσίες των ιδρυμάτων και η γη, όπως ένα μουσουλμανικό (vakëf) (βακούφι) των θρησκευτικών κοινοτήτων στην Αλβανία, κατασχέθηκαν από το κράτος, για να περιορίσει την ικανότητα των θρησκευτικών κοινοτήτων να είναι οικονομικά αυτάρκεις. Ο μεντρεσές στα Τίρανα έκλεισε το 1965. Ενώ τα τζαμιά βρίσκονταν έως το 1965 σε κατάσταση ερήμωσης λόγω πενιχρών οικονομικών για επισκευή.