cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπουμπάνεσβαρ
Παρόλο που η σύγχρονη πόλη του Μπουμπάνεσβαρ ιδρύθηκε επισήμως μόνο το 1948, η ιστορία των περιοχών μέσα και γύρω από την σημερινή πόλη ανάγεται στον 3ο αιώνα π.Χ. και νωρίτερα. Είναι μείγμα ινδουιστικής, βουδιστικής και τζαϊνιστικής κληρονομιάς εμπλουτισμένο με μερικούς από τους καλύτερους ναούς Καλίνγκα. Με πολλούς ινδουιστικούς ναούς που χρονολογούνται από τον 6ο-13ο αιώνα μ.Χ., οι οποίοι καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της αρχιτεκτονικής Καλίνγκα, το Μπουμπάνεσβαρ αναφέρεται συχνά ως "Ναός της Ινδίας". Με το Πούρι και το Κόναρκ σχηματίζει το Σουάρνα Τριμπούτζα ("Χρυσό Τρίγωνο"), οι οποίοι συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των δημοφιλέστερων τουριστικών προορισμών Ανατολική Ινδία.
Το Μπουμπάνεσβαρ αντικατέστησε το Κουτάκ ως πρωτεύουσα της πολιτείας στις 19 Αυγούστου 1949, 2 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας από τη Βρετανία. Η σύγχρονη πόλη σχεδιάστηκε από το Γερμανό αρχιτέκτονα Ότο Κενιξμπέργκερ το 1946. Μαζί με τις πόλεις Τζαμσεντπούρ και Τσαντίγκαρ, ήταν μία από τις πρώτες σχεδιασμένες πόλεις στη σύγχρονη Ινδία. Το Μπουμπάνεσβαρ και το Κουτάκ αναφέρονται συχνά ως «δίδυμες πόλεις του Οντίσα». Η μητροπολιτική περιοχή που σχηματίζουν είχε πληθυσμό 1.7 εκατομμύρια κατοίκων το 2011. Είναι κόμβος πληροφορικής της χώρας.
Ετυμολογία
Το όνομα Μπουμπάνεσβαρ (ଭୁବନେଶ୍ୱର) προέρχεται από το Τριμπουμπάνεσβαρ (ତ୍ରିଭୁବନେଶ୍ୱର). Κυριολεκτικά σημαίνει ο Κύριος (Εσβάρ) του Τρίτου Κόσμου (Τριμπουμπάν), αναφερόμενος στον Σίβα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια της αρχαίας πόλης [[Σισουπαλγκάρ, στα περίχωρα του Μπουμπάνεσβαρ, η οποία χρονολογείται από τον 3ο αιώνα π.Χ.]] εναλλ.=Inscription on rock in Brahmi language|αριστερά|μικρογραφία|Οι επιγραφές Χαθιγκούμφα στις σπηλιές Ουνταγιαγκίρι και Χανταγκίρι κοντά στο Μπουμπάνεσβαρ Ο θεμέλιος λίθος της σύγχρονης πόλης του Μπουμπάνεσβαρ τοποθετήθηκε το 1948, αν και οι περιοχές μέσα και γύρω από την πόλη έχουν ιστορία που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. ή νωρίτερα.
Τον 7ο αιώνα, η δυναστεία Σομαβάμσι ή Κεσάρι καθιερώθηκε στην περιοχή και δημιούργησε αρκετούς ναούς. Μετά τους Κεσάρι, οι Ανατολικοί Γκάνγκα κυριάρχησαν στην περιοχή Καλίνγκα μέχρι τον 14ο αιώνα μ.Χ. Η πρωτεύουσα Καλινγκαναγκάρ βρίσκεται στην σημερινή περιοχή του Μπουμπάνεσβαρ. Μετά από αυτούς, ο Μουκούντα Ντέβα της δυναστείας Μπόι - ο τελευταίος Ινδουιστής αρχηγός της περιοχής μέχρι τους Μαράτα, ανέπτυξε διάφορα θρησκευτικά κτίρια στην περιοχή. Οι περισσότεροι παλαιότεροι ναοί στο Μπουμπάνεσβαρ χτίστηκαν μεταξύ του 8ου και του 12ου αιώνα, υπό την επιρροή των Σάιβα. Ο ναός Ανάντα Βασουντέβα είναι ο μοναδικός παλιός ναός του Βισνού στην πόλη. Το 1568, η αφγανική δυναστεία Καρράνι απέκτησε τον έλεγχο της περιοχής. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους, οι περισσότεροι ναοί και άλλες δομές καταστράφηκαν ή παραμορφώθηκαν.
Τον 16ο αιώνα, η περιοχή βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας (Μουγκάλ). Οι Μαράτα, οι οποίοι διαδέχτηκαν τους Μουγκάλ στα μέσα του 18ου αιώνα, ενθάρρυναν το προσκύνημα στην περιοχή. Το 1803, η περιοχή πέρασε στη Βρετανία και ήταν μέρος της Προεδρίας της Βεγγάλης (μέχρι το 1912), της επαρχίας Μπιχάρ και Ορίσα (1912-1936) και της επαρχίας Ορίσα (1936-1947). Η πρωτεύουσα της επαρχίας Ορίσα ήταν το Κουτάκ, η οποία ήταν ευάλωτη στις πλημμύρες και υπέφερε από περιορισμούς χώρου. Εξαιτίας αυτού, στις 30 Σεπτεμβρίου 1946, εισήχθη πρόταση για τη μετακίνηση της πρωτεύουσας σε νέα πρωτεύουσα. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας, το θεμέλιο της νέας πρωτεύουσας τοποθετήθηκε από τον πρωθυπουργό Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στις 13 Απριλίου 1948.
Το όνομα της νέας πρωτεύουσας προέρχεται από το "Τριμπουμπάνεσβαρ" ή "Μπουμπάνεσβαρ" (κυριολεκτικά "Άρχοντας της Γης"), όνομα του Σίβα. Είναι η θεότητα του ναού Λινγκαράτζα. Η νομοθετική συνέλευση της Ορίσσα μεταφέρθηκε από το Κουτάκ στο Μπουμπάνεσβαρ το 1949. Το Μπουμπάνεσβαρ χτίστηκε ως σύγχρονη πόλη, σχεδιασμένη από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Όττο Κενιξμπέργκερ με μεγάλους δρόμους, κήπους και πάρκα. Αν και μέρος της πόλης ακολούθησε το σχέδιο, η πόλη εξαπλώθηκε ταχύτατα τις επόμενες δεκαετίες, υπερβαίνοντας τη διαδικασία σχεδιασμού. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή της ανεξάρτητης Ινδίας, που ελήφθη το 1951, ο πληθυσμός της πόλης ήταν μόλις 16.512 άτομα. Από το 1952 έως το 1979, διοικούνταν από ένα ναγκάρ παντσαγιάτ. Ο δήμος του Μπουμπάνεσβαρ ιδρύθηκε μόλις στις 12 Μαρτίου 1979. Στην απογραφή του 1991, ο πληθυσμός του Μπουμπάνεσβαρ αυξήθηκε σε 411.542 άτομα. Ως εκ τούτου, στις 14 Αυγούστου 1994 ιδρύθηκε η Δημοτική Επιχείρηση του Μπουμπάνεσβαρ.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Ο ποταμός Ντάγια στους πρόποδες του Νταούλι Το Μπουμπάνεσβαρ βρίσκεται στην περιοχή Χόρντα της Οντίσα. Βρίσκεται στις ανατολικές παράκτιες πεδιάδες, κατά μήκος του άξονα των Ανατολικών Γκατ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 45 μέτρων. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του ποταμού Μαχανάντι που σχηματίζει το βόρειο όριο της μητροπολιτικής περιοχής του Μπουμπάνεσβαρ, μέσα στο δέλτα του. μικρογραφία|Άποψη του Μπουμπάνεσβαρ από τον λόφο Χανταγκίρι Η πόλη οριοθετείται από τον ποταμό Ντάγια στα νότια και τον ποταμό Κουαχάι στα ανατολικά. Το καταφύγιο άγριας ζωής Τσάντακα και ο ζωολογικός κήπος Ναντάνκαναν βρίσκονται στο δυτικό και βόρειο τμήμα του Μπουμπάνεσβαρ, αντίστοιχα.
Το Μπουμπάνεσβαρ χωρίζεται τοπογραφικά σε δυτικά όρη και ανατολικές πεδιάδες, με λόφους στα δυτικά και βόρεια μέρη. Η λίμνη Κάντζια στα βόρεια προάστια προσφέρει πλούσια βιοποικιλότητα και είναι υγρότοπος εθνικής σημασίας. Τα εδάφη του Μπουμπάνεσβαρ αποτελούνται από 65% λατερίτη, το 25% είναι αλλουβιακά εδάφη και το 10% είναι ψαμμίτης. Το Γραφείο Ινδικών Προτύπων τοποθετεί την πόλη στη σεισμική ζώνη 3 σε μια κλίμακα που κυμαίνεται από το 1 έως το 4 κατά σειρά αυξανόμενης ευαισθησίας σε σεισμούς. Το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει ότι υπάρχει "πολύ υψηλός κίνδυνος βλάβης" από ανέμους και κυκλώνες. Ο κυκλώνας του 1999 προκάλεσε μεγάλες ζημιές σε κτίρια, την υποδομή της πόλης και σκότωσε πολλά άτομα. Οι πλημμύρες στις περιοχές χαμηλού υψομέτρου έχουν γίνει κοινές λόγω μη προγραμματισμένης ανάπτυξης.
Κλίμα
εναλλ.=A one storied building with decorative plants and landscaping around it|μικρογραφία|Το Μετεωρολογικό Κέντρο του Μπουμπάνεσβαρ Το Μπουμπάνεσβαρ έχει τροπικό κλίμα σαβάνας, το οποίο έχει την συντομογραφία Aw σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Η ετήσια μέση θερμοκρασία είναι 27.4 °C και οι μηνιαίες μέσες θερμοκρασίες είναι 22-32 °C. Τα καλοκαίρια (Μάρτιος έως Ιούνιος) είναι ζεστά και υγρά, όπου οι χαμηλές θερμοκρασίες φτάνουν τους 30 °C. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι μέγιστες θερμοκρασίες συχνά υπερβαίνουν τους 40 °C σε ξηρές περιόδους τον Μάιο και τον Ιούνιο. Ο χειμώνας διαρκεί μόνο περίπου δέκα εβδομάδες. Τότε, τα εποχιακά χαμηλά βυθίζονται στους 15-18 °C τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο. Ο Μάιος είναι ο ζεστότερος μήνας, όταν οι ημερήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται στους 32-42 °C. Ο Ιανουάριος, ο ψυχρότερος μήνας, έχει θερμοκρασίες που κυμαίνονται στους 15-28 °C. Η υψηλότερη καταγραφείσα θερμοκρασία φτάνει τους 45 °C και η χαμηλότερη είναι 12 °C.
Οι βροχές φέρνονται από το τμήμα του κόλπου της Βεγγάλης του νοτιοδυτικού καλοκαιρινού μουσώνα χτυπούν το Μπουμπάνεσβαρ από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο, παρέχοντας το μεγαλύτερο μέρος της ετήσιας βροχόπτωσης των 1.542 χιλιοστόμετρων. Η μεγαλύτερη μηνιαία βροχόπτωση που φτάνει τα 330 χιλιοστόμετρα εμφανίζεται τον Αύγουστο.
Αλφαβητισμός
Ο αλφαβητισμός ανδρών ανερχόταν στο 95.69%, ενώ ο αλφαβητισμός των γυναικών ανερχόταν στο 90.26%. Περίπου 75.237 κάτοικοι ήταν κάτω των έξι ετών. Το ποσοστό αλφαβητισμού του Μπουμπάνεσβαρ είναι 93.15%, σημαντικά μεγαλύτερο από τον εθνικό μέσο όρο του 74.04%.
Γλώσσα
Η κύρια γλώσσα που ομιλείται στην πόλη είναι η Όντια, ωστόσο τα αγγλικά και τα Χίντι είναι κατανοητά από τους περισσότερους κατοίκους. Αν και οι Όντια αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία, στην πόλη υπάρχουν και μετανάστες από το Μπιχάρ, τη Δυτική Βεγγάλη και το Τζαρκάντ. Η ανάπτυξη της πληροφορικής και του τομέα της εκπαίδευσης στο Μπουμπάνεσβαρ άλλαξε το δημογραφικό προφίλ της πόλης.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1961
Τα 34α βραβεία Όσκαρ, για το 1961, πραγματοποιήθηκαν στις 9 Απριλίου του 1962 στο θέατρο Σάντα ΜόνικαΣίβικ Οντιτόριουμ στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας. Κεντρικός παρουσιαστής ήταν ο Μπομπ Χόουπ. Ήταν η 13η φορά που ο Χόουπ παρουσίασε τα βραβεία Όσκαρ.
Μπουμπάνεσβαρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1961
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1961
Art Glass
thumb|200 px|right|"Έλιξ" Η σπείρα της ανέλιξης. Notis, Αθήνα, 1991. Art Glass είναι διεθνής όρος της σύγχρονης, κυρίως καλλιτεχνικής, υαλουργίας που ως ευρύτατος όρος αγκαλιάζει μια πολύ μεγάλη ποικιλία τεχνικών εφαρμογών, κύριο υλικό της οποίας είναι το γυαλί. Περιλαμβάνει τις πολυποίκιλες τεχνικές κατασκευής των βιτρώ, την τεχνική του λιωμένου / φυσητού γυαλιού, την τεχνική του σκαλίσματος και της χαρακτικής, του ανάγλυφου και της αμμοβολής και φυσικά την ιδιότυπη γλυπτική με γυαλί ή συνθέσεις αυτού.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 το γυαλί άρχισε να χρησιμοποιείται από καλλιτέχνες για να εκφράσει τις εικαστικές τους προθέσεις δημιουργώντας πρωτότυπα, μοναδικά κομμάτια, παράγοντας έτσι μια τέχνη με ελεύθερη μορφή, που δεν περιορίζεται από την χρηστικότητα.
Έτσι διαμορφώθηκε το λεγόμενο  Studio Glass Movement, στο οποίο μεμονωμένοι καλλιτέχνες ή με μερικούς εξειδικευμένους βοηθούς δημιουργούν έργα τέχνης μ' αυτό το υλικό.
Μετά από κοντά μισό αιώνα εξέλιξης, η Art Glass είναι σήμερα ένα διεθνές φαινόμενο. Οι πρωτοπόροι του διαδέχτηκαν από πολυάριθμους, ενθουσιώδεις δημιουργούς και συλλέκτες. Διάσημα μουσεία και γκαλερί συνέλεξαν αυτήν την τέχνη και πλέον διδάσκεται σε σχολές για το γυαλί στην Ευρώπη, την Αμερική, την Ιαπωνία και σε άλλα μέρη του κόσμου. Ο πιο γνωστός από τους συγχρόνους είναι ο Αμερικανός Dale Chihuly, ο οποίος χρησιμοποιεί μερικούς από τους καλύτερους ειδικούς τεχνίτες για να πραγματοποιήσει τις μεγάλες και πολύχρωμες δημιουργίες του. Στην Ελλάδα, πασίγνωστος είναι ο επιβλητικός "Δρομέας" του Κώστα Βαρώτσου, καθώς και τα πολυποίκιλα έργα του Notis.
Σήμερα, οι καλλιτέχνες του γυαλιού βρίσκονται στην πρωτοπορία της τεχνολογίας στην πράξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές Κατηγορία:Είδη τέχνης
Glasværk Glashütte Huta szkła Glasbruk
Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι
Γεννήθηκε στη Λέπα, στις 14 Απριλίου 1945, και ήταν ο πρώτος Σαμοανός που πήρε Πτυχίο Μάστερς. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Νέα Ζηλανδία. Εργάστηκε για την ΕΟΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1980.
Στη συνέχεια έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα. Μετά την παραίτηση του τελευταίου, έγινε πρωθυπουργός, στις 23 Νοεμβρίου 1998. Για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν μαζί πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών, τελικά όμως παραιτήθηκε από το υπουργείο Οικονομικών για να αφοσιωθεί στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα.
Πρωθυπουργία
Κατά την πρωθυπουργία του δέχτηκε σφοδρή κριτική για την απόφαση της κυβέρνησής του να αλλάξει την κατεύθυνση κατά την οποία οδηγούν στην χώρα από τα δεξιά προς τα αριστερά. Η εν λόγω απόφαση πυροδότησε διαδηλώσεις εναντίον του νόμου (την μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία των νησιών ) και οδήγησε στην ίδρυση του Λαϊκού Κόμματος της αντιπολίτευσης.
Το Κόμμα Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κέρδισε σαρωτική νίκη στις εκλογές του 2011, με 36 έδρες επί συνόλου 49 στο Κοινοβούλιο. Το εν λόγω κόμμα πέτυχε και νέα νίκη στις εκλογές του 2016.
Γενικές εκλογές 2021
Η Φιαμέ Ναόμι Ματαάφα κέρδισε την πλειοψηφία στις εκλογές του 2021, αλλά ο πρωθυπουργός Μαλιελεγκαόι αρνήθηκε να εγκαταλείψει την εξουσία, οδηγώντας στη συνταγματική κρίση της Σαμόα το 2021. Η κρίση επιλύθηκε από το Εφετείο της Σαμόα στις 23 Ιουλίου 2021, το οποίο έκρινε ότι η Ματαάφα ήταν πρωθυπουργός από τις 24 Μαΐου.
Αθλητής
Ο Τουιλαέπα είναι και αθλητής της τοξοβολίας στόχου. Εκπροσώπησε την χώρα του στους Αγώνες του Νοτίου Ειρηνικού το 2007. Κατέκτησε ένα αργυρό μετάλλιο στο μικτό ομαδικό (mixed recurve team play).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Σαμόα Κατηγορία:Οικονομολόγοι Κατηγορία:Αθλητές της τοξοβολίας
1776
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1776 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγία Μαρίνα Αχαΐας
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Ιάκωβο Ρ. Ραγκαβή, το 1851 είχε 35 οικογένειες (148 κατοίκους) και το 1889 είχε 270 κατοίκους.
Στα 1885 αναφέρεται πως ο οικισμός απείχε πέντε τέταρτα δρόμο από την Προστοβίτσα, την τότε έδρα του Δήμου Τριταίας. Στα 1903 ο Χρήστος Κορύλλος αναφέρει ότι ότι το χωριό απείχε μιάμιση ώρα δρόμο από την Προστοβίτσα καθώς και ότι είχε και γραμματείο (δημοτικό σχολείο).
Το 1932 ξεκίνησαν ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή του χωριού και πιο συγκεκριμένα σε λόφο στη θέση "Παναγιά", όπου η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως πλήθος ευρημάτων. Νέες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1937. Θεωρείται ότι σε αυτή την τοποθεσία βρισκόταν η αρχαία πόλη-κράτος της Τρίτειας (ή Τριταία) και από την παραφθορά του ονόματος της οποίας ονομάστηκε όλη η ευρύτερη περιοχή της Βουντούχλας ως "Τριταία".
Το 1944 το χωριό βομβαρδίστηκε από την γερμανική ναζιστική αεροπορία.
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ερυμανθίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας ως δημοτικό διαμέρισμα αυτού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) ως (τοπική) κοινότητα βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Μάγκας
Ο όρος μάγκας μπορεί να έχει τις ακόλουθες χρήσεις:
Βούπερταλερ ΣΦ
Η Βούπερταλερ ΣΦ είναι γερμανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βούπερταλ. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 8 Ιουλίου 1954. Αγωνίζεται στο Στάντιον αμ Τσο, χωρητικότητας 23.067 θέσεων ορθίων. Τη δεκαετία του 1960 συμμετείχε στη Μπουντεσλίγκα. Έχει μία συμμετοχή στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1973-74.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1954 Κατηγορία:Βούπερταλερ ΣΦ
Οθωμανικό δάνειο
Το Οθωμανικό δάνειο ή «κυπριακός φόρος υποτέλειας» ήταν η υποχρέωση της Κύπρου να πληρώνει 92.800 στερλίνες στην Τουρκία. Στο άρθρο 3 της σύμβασης για την Κύπρο, μεταξύ Βρετανίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υποσχέθηκε το Λονδίνο πως «θα καταβάλλει στην Πύλη το εκάστοτε υπάρχον πλεόνασμα από τα έσοδα έναντι των δαπανών για το νησί. Το πλεόνασμα αυτό θα υπολογίζεται και θα καθορίζεται επί τη βάση του μέσου όρου των τελευταίων πέντε ετών. Το ποσό που συμφωνήθηκε ήταν 92.800 στερλίνες, ποσό μεγαλύτερο των πηγών της Κύπρου. Ωστόσο οι Άγγλοι δεν είχαν σκοπό να πληρώνουν τον Σουλτάνο, αλλά ήθελαν να το χρησιμοποιήσουν για να εξυπηρετηθούν οι τόκοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για το δάνειο που πήρε από την Αγγλία για τον Κριμαϊκό πόλεμο.
To 1923, η Μεγάλη Βρετανία απάλλαξε την Τουρκία από το δάνειο του 1855. Όμως η Κύπρος θα έπρεπε να πληρώνει γιατί το οθωμανικά χρέη μετατράπηκαν σε δημόσιο χρέος.
Σύμφωνα με τον Χάιντς Ρίχτερ, η Μεγάλη Βρετανία εκμεταλλεύθηκε την Κύπρο για περισσότερο από 50 χρόνια, χωρίς κανένα νομικό και ηθικό δικαίωμα.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλοκρατία στην Κύπρο Δανειο
Μελανί Κουζί
Η Μελανί Κουζί (γεννημένη στις 19 Φεβρουαρίου 1990) είναι Γαλλίδα αθλήτρια της σκοποβολής.
Το 2017 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Μπακού κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό τραπ και ένα χρόνο αργότερα στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πήλινου στόχου του Λεόμπερσντορφ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στο ατομικό τραπ.
Με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Γαλλίας συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς αγώνες του Μινσκ το 2019 όπου κατέλαβε την 7η θέση στο ατομικό τραπ και την 14η θέση στο ομαδικό μικτό τραπ. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Όσιγιεκ το 2021 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο ομαδικό τραπ. Το 2021 θα εκπροσωπήσει τη Γαλλία στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Γρήγορη ταξινόμηση
μικρογραφία|δεξιά|300px|Η γρήγορη ταξινόμηση κατά τη διάρκεια δράσης. Οι οριζόντιες τιμές είναι οι τιμές άξονα (pivot values). Στην επιστήμη των υπολογιστών η γρήγορη ταξινόμηση (Αγγλικά: Quick-sort ή ως partition-exchange sort ) είναι ένας αλγόριθμος ταξινόμησης ο οποίος αναπτύχθηκε από τον Τόνι Χορ, που κατά μέσο όρος κάνει O(nlogn) συγκρίσεις για να ταξινομήσει n στοιχεία. Στην χειρότερη, σπάνια περίπτωση κάνει O(n2) συγκρίσεις. Ο αλγόριθμος γρήγορης ταξινόμησης συχνά είναι γρηγορότερος από αντίστοιχους άλλους O(nlogn) αλγορίθμους και κατατάσσεται στους αλγορίθμους διαίρει και βασίλευε (όπου το πρόβλημα διασπάται σε μικρότερα προβλήματα και λύνεται το κάθε πρόβλημα ξεχωριστά). Ο αλγόριθμος αυτός μπορεί να υλοποιηθεί με αναδρομική συνάρτηση.
Ιστορία
Ο αλγόριθμος γρήγορης ταξινόμησης αναπτύχθηκε το 1960 από τον Τόνι Χορ την εποχή που αυτός ήταν επισκέπτης-φοιτητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Εκείνη την εποχή εργαζόταν σε ένα έργο σχετικό με μηχανική μετάφραση στο Κρατικό Εργαστήριο Φυσικής (National Physical Laboratory) στην Αγγλία. Υπήρχε την εποχή εκείνη ένα λεξικό μεταφρασμένων λέξεων από τα Ρωσικά στα Αγγλικά αποθηκευμένο αλφαβητικά μέσα σε μαγνητική ταινία το οποίο ήθελε να χρησιμοποιήσει για την μηχανική μετάφραση. Έτσι ανέπτυξε τον αλγόριθμο γρήγορης ταξινόμησης με σκοπό να ταξινομήσει αλφαβητικά τις λέξεις που έπρεπε να μεταφραστούν και να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα της μαγνητικής ταινίας.
Ο αλγόριθμος γρήγορης ταξινόμησης κέρδισε την γενικότερη αποδοχή και για παράδειγμα στη βιβλιοθήκη προγραμμάτων του Unix ενσωματώθηκε ως η κύρια συνάρτηση ταξινόμησης. Στην πρότυπη βιβλιοθήκη της γλώσσας προγραμματισμού C πήρε το όνομα  η οποία ενσωματώθηκε αργότερα και στην Java. Ο Robert Sedgewick έκανε διδακτορικό το 1975 στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ με αντικείμενο τον αλγόριθμο αυτό. Μέσα στη διδακτορική μελέτη έκανε εκτενή ανάλυση του αλγορίθμου αυτού και πρότεινε νέες βελτιώσεις.
Ο αλγόριθμος
Έστω ότι έχουμε ένα πίνακα/λίστα με στοιχεία που θέλουμε να ταξινομήσουμε :
και βασικό μέρος του αλγορίθμου είναι η διαδικασία χωρισμού σε τμήματα, partition, η οποία διαμορφώνει τα στοιχεία των υποπινάκων κατά την αναδρομή:
Αν θέλουμε να ταξινομήσουμε ολόκληρο τον πίνακα καλούμε quicksort(A,1,A.length). Παρακάτω παρουσιάζεται η υλοποίηση της γρήγορης ταξινόμησης σε C και Haskell :
Haskell
Αν για παράδειγμα έχουμε τη λίστα [3,5,1,4,2] και καλέσουμε τη συνάρτηση quicksort[3,5,1,4,2], θα εκτελεστούν τα παρακάτω βήματα (το ++ στην Haskell είναι ένωση λιστών και ως στοιχείο pivot - άξονα επιλέγεται το πρώτο στοιχείο της λίστας):
quicksort[3,5,1,4,2] =       { εφαρμογή quicksort } quicksort[1,2] ++ [3] ++ quicksort[5,4] =       { εφαρμογή quicksort } (quicksort[] ++ [1] ++ quicksort[2]) ++ [3] ++ (quicksort[4] ++ [5] ++ quicksort[]) =       { η quicksort σε λίστα με ένα ή κανένα στοιχείο θεωρεί ότι είναι ήδη ταξινομημένη } ([] ++ [1] ++ [2]) ++ [3] ++ ([4] ++ [5] ++ []) = (συνένωση λιστών / ++) [1,2] ++ [3] ++ [4,5] = (συνένωση λιστών / ++) [1,2,3,4,5]
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλγόριθμοι ταξινόμησης
1777
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1777 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ελεών Βοιωτίας
Ο Ελεών ή Ελεώνας είναι χωριό της Βοιωτίας και αποτελεί ομώνυμη τοπική κοινότητα υπαγόμενη στο Δήμο Θηβαίων, κατόπιν εφαρμογής του Σχεδίου Καλλικράτης. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 1.010 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στα ανατολικά όρια του Ελεώνα βρίσκεται Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων, το οποίο, από το 2008, γειτνιάζει με τις μεταστεγασμένες Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού.
Ετυμολογία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από τα έλη που υπήρχαν στην περιοχή κατά την αρχαιότητα, γι' αυτό και γράφεται με «ε» και όχι με «αι» (Ελαιώνας), όπως συχνά εκ παραδρομής αναφέρεται. Μέχρι το 1955 ονομαζόταν Σπαήδες.
Η αρχαία πόλη
Ο αρχαίος οικισμός του Ελεώνα βρισκόταν κοντά στην περιοχή του σημερινού χωριού. Ο Όμηρος την αναφέρει ως μία από τις Βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός του χωριού είχε αυξητικές τάσεις μετά τη δεκαετία του '60, αλλά μειώνεται τα τελευταία χρόνια - λόγω εσωτερικής μετανάστευσης και μείωσης γεννήσεων - με αποτέλεσμα το δημοτικό σχολείο να γίνει και πάλι τετραθέσιο, όπως ήταν παλαιότερα. Υπάρχουν επίσης αρκετοί νεαροί μετανάστες από Πακιστάν και Ινδία που εργάζονται εποχικά σε γεωργικές εργασίες. Πριν την έλευση των μεταναστών στις εποχικές γεωργικές εργασίες εργάζονταν κυρίως Ρομά που εγκαθίσταντο με τσαντίρια στα περίχωρα, ή ντόπιοι.
Οικονομία
Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στη γεωργία και λιγότερο στην κτηνοτροφία. Καλλιεργούνται κυρίως πατάτες, κρεμμύδια, καρπούζια, βαμβάκι, ελιές κλπ. Για αρκετά χρόνια οι κάτοικοι ασχολούνταν και με την καλλιέργεια του καπνού που είχαν φέρει Μικρασιάτες πρόσφυγες που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή. Με τη δημιουργία βιομηχανικής ζώνης στην περιοχή αρκετοί εγκατέλειψαν την καλλιέργεια του καπνού και εργάζονταν ως εργάτες στα εργοστάσια. Ενώ με τη γεωργία συνέχισαν να ασχολούνται όσοι διέθεταν μεγάλο κλήρο.
Εκπαίδευση
Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο. Το δημοτικό σχολείο λειτουργεί ως τετραθέσιο. Εκεί υπάρχει ένα γήπεδο μπάσκετ, ποδοσφαίρου με κερκίδες και τα δύο και πολλές άλλες δραστηριότητες.
Αθλητισμός
Το δημοφιλέστερο άθλημα στον Ελεώνα είναι το ποδόσφαιρο. Ο Α.Ε.Σ ΕΛΕΩΝΑΣ, ομάδα του χωριού, τη σεζόν 2013-14 έπαιζε στην Β' Κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Βοιωτίας. Στο γήπεδο του χωριού έχει δοθεί το όνομα Γεώργιος Κατσιφής, προς τιμή του υποσμηναγού Γεωργίου Κατσιφή. Ο υποσμηναγός, που καταγόταν από τον Ελεώνα, σκοτώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1982 στην περιοχή Αγίου Ιωάννη Απιδέας Λακωνίας, συνεπεία συντριβής του αεροσκάφους F-4E της 338 Μοίρας Διώξεως Βομβαρδισμού της 117 Πτέρυγας Μάχης (Ανδραβίδα), στο οποίο ήταν κυβερνήτης κατά τη διάρκεια διατεταγμένης αποστολής, με συγκυβερνήτη τον Ανθυποσμηναγό Σαλβάρα Λάμπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ
Ο Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ ή Γουόρικ ο Παραγωγός βασιλέων, 6ος κόμης του Σόλσμπερι (22 Νοεμβρίου 1428 - 14 Απριλίου 1471), Άγγλος ευγενής, διοικητής και στρατιωτικός ηγέτης ήταν μεγαλύτερος γιος του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι και της Αλίκης Μόνταγκιου, 5ης κόμισσας του Σόλσμπερι. Ο Ριχάρδος Νέβιλ ήταν ο πλουσιότερος και ισχυρότερος Άγγλος με ισχυρές διασυνδέσεις πέρα από τα σύνορα. Έγινε πρωταγωνιστής στον Πόλεμο των δύο Ρόδων, αλλάζοντας συνεχώς υποστήριξη· αρχικά ήταν με τον Οίκο της Υόρκης, αλλά στη συνέχεια πήγε με τον Οίκο του Λάνκαστερ. Το κατόρθωμά του να εκθρονίσει δυο βασιλείς από τους δυο διαφορετικούς Οίκους του έδωσε το προσωνύμιο "Παραγωγός βασιλέων". Ο Ριχάρδος του Γουόρικ βρέθηκε στην κεντρική πολιτική σκηνή της Αγγλίας τη δεκαετία του 1450 με τους γάμους και την κληρονομιά των θυγατέρων του. Αρχικά ήταν οπαδός του Ερρίκου ΣΤ΄ των Λάνκαστερ βασιλιά της Αγγλίας, αλλά οι διαφωνίες του με τον Εδμόνδο Μπωφόρ, 2ο δούκα του Σόμερσετ τον έστρεψαν στον αντίπαλό του Ριχάρδο δούκα της Υόρκης. Ο Ριχάρδος του έδωσε τη διοίκηση του Καλαί, που του έφερε πολλά πλούτη και δόξα. Οι πολιτικές συγκρούσεις κατέληξαν σε επανάσταση, στην οποία ο δούκας της Υόρκης σκοτώθηκε στη μάχη μαζί με τον πατέρα του κόμη του Γουόρικ, Ριχάρδο του Σόλσμπερι (1460).
Ο μεγαλύτερος γιος του Ριχάρδου της Υόρκης στέφτηκε σε λίγους μήνες βασιλιάς ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας (1461) με τη βοήθεια του κόμη του Γουόρικ. Ο Ριχάρδος Νέβιλ σύντομα συγκρούστηκε με τον νέο βασιλιά, λόγω του ανεπιθύμητου γάμου με την Ελισάβετ Γούντβιλ. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να ανεβάσει στον θρόνο τον γαμπρό του Γεώργιο δούκα του Κλάρενς στράφηκε στους Λάνκαστερ και βοήθησε τον Ερρίκο ΣΤ΄ να επανέλθει στον θρόνο (1470). Η επιτυχία ήταν πολύ σύντομη και ο Εδουάρδος Δ΄ επέστρεψε δυναμικότερα· ο Ριχάρδος Νέβιλ ηττήθηκε και σκοτώθηκε στις 14 Απριλίου 1471 στη μάχη του Νέβιλ. Ο κόμης του Γουόρικ δεν είχε γιους· η μεγαλύτερη κόρη του Ισαβέλλα Νέβιλ παντρεύτηκε τον Γεώργιο δούκα του Κλάρενς. Η μικρότερη κόρη του Άννα Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ, που σκοτώθηκε από τον στρατό της Υόρκης σε ηλικία 17 ετών αμέσως μετά τον πεθερό του. Η Άννα προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον μικρότερο αδελφό του Εδουάρδου Δ΄, Ριχάρδο του Γκλόστερ, που ανέβηκε στον θρόνο ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Οι ιστορικές γνώμες για τον Ριχάρδο Νέβιλ διαφέρουν· πολλοί τον περιγράφουν εγωκεντρικό, ενώ άλλοι ότι είχε πέσει αφελώς θύμα των βασιλέων. Το βέβαιο είναι, ότι στην εποχή που ζούσε, είχε πολύ ψηλή δημοτικότητα και κέρδιζε εύκολα πολιτική υποστήριξη.
Κόμης του Γουόρικ
Η Οικογένεια Νέβιλ ήταν παλαιά οικογένεια του Ντάραμ, που αναδείχθηκε τον 14ο αιώνα στην Αγγλία στους πολέμους με τους Σκωτσέζους. Ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας έδωσε στον Ραλφ Νέβιλ τον τίτλο του κόμη του Γουέστμορλαντ (1397). Ο γιος του Ραλφ, Ριχάρδος (πατέρας του Ριχάρδου του Γουόρικ) ήταν μικρότερος γιος από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του και δεν είχε δικαιώματα στην κληρονομιά. Με τον γάμο του με την Αλίκη, κόρη και διάδοχο του Τόμας Μόντακιουτ 4ου κόμη του Σόλσμπερι, κληρονόμησε την κομητεία του Σόλσμπερι και ονομάστηκε Ριχάρδος (κόμης) του Σόλσμπερι. Αδελφή του ήταν η Σεσίλ Νέβιλ.
Ο κόμης του Γουόρικ γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1428 και ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά από την παιδική του ηλικία. Αρραβωνιάστηκε σε ηλικία έξι ετών την Άννα Μποσάμπ, κόρη και διάδοχο του Ριχάρδου ντε Μποσάμπ, 13ου κόμητος του Γουόρικ και της 2ης συζύγου του Ισαβέλλας Ντισπένσερ. Με τον γάμο κληρονόμησε, εκτός από την κομητεία του Σόλσμπερι, μεγάλο μέρος του Μοντανί, του Μποσάμπ και της κληρονομιάς των Ντισπένσερ.
Η τύχη του τα έφερε ευνοϊκά: ο γιος του Ριχάρδου ντε Μποσάμπ (από τη 2η σύζυγό του), ο Ερρίκος (που αρραβωνιάστηκε την αδελφή του Ριχάρδου του Γουόρικ, Σεσίλη) πέθανε το 1446, ακολούθησε ο θάνατος της κόρης του Ερρίκου, της Άννας (1448/9) και ο Ριχάρδος έμεινε μόνος κόμης του Γουόρικ. Η κληρονομιά δεν αποκτήθηκε εύκολα· συγκρούστηκε με τον Εδμόνδο Μπωφόρ 2ο κόμη του Σόμερσετ, που είχε νυμφευτεί την Ελεονώρα, κόρη του Ριχάρδου ντε Μποσάμπ (από την 1η σύζυγό του). Η διαφωνία στράφηκε στα κτήματα και όχι στους τίτλους, καθώς οι ετεροθαλείς αδελφές του Ερρίκου είχαν αποκλειστεί από τη διαδοχή. Ο Ριχάρδος του Γουόρικ έγινε ιππότης μετά τη στέψη της Μαργαρίτας των Βαλουά-Ανζού (συζύγου του Ερρίκου ΣΤ΄) στις 22 Απριλίου 1445. Είναι προφανές ότι βρισκόταν το 1449 στις υπηρεσίες του Ερρίκου ΣΤ΄, που του έκανε πολλές δωρεές. Πρόσφερε στον βασιλιά πολλές υπηρεσίες στον βορρά στο πλευρό του πατέρα του στους πολέμους εναντίον των Σκωτσέζων τη διετία 1448 - 1449. Όταν ο Ριχάρδος της Υόρκης εξεγέρθηκε, ο κόμης του Γουόρικ μαζί με τον πατέρα του ήταν στο πλευρό του Ερρίκου ΣΤ΄.
Εμφύλιος Πόλεμος
thumb|right|250px|Ο Ριχάρδος Νέβιλ όπως απεικονίζεται στα Χρονικά του Ρους (15ος αιώνας) Η αναπηρία και η ανικανότητα του Ερρίκου ΣΤ΄ οδήγησαν τη Μαργαρίτα των Βαλουά-Ανζού να αποκτήσει ενεργό ρόλο στη διακυβέρνηση. Τον Ιούνιο του 1453 παραχωρήθηκε στον κόμη του Σόμερσετ η ηγεμονία του Γκλάμοργκαν, που ήταν κληρονομιά των Ντισπένσερ στον κόμη του Γουόρικ, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει σύγκρουση ανάμεσα στους δύο άνδρες. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς ο Ερρίκος ΣΤ΄ αρρώστησε βαριά· ο κόμης του Σόμερσετ έγινε ευνοούμενος του Ερρίκου ΣΤ΄ και της Μαργαρίτας και με τον βασιλιά ανίκανο, είχε όλη την εξουσία. Η διαμάχη ανάμεσα στους κόμητες του Σόμερσετ και του Γουόρικ οδήγησε τον τελευταίο στη συμμαχία με τον Οίκο της Υόρκης. Το άσχημο πολιτικό κλίμα εναντίον του κόμη του Σόμερσετ μετά την ήττα στη Γαλλία, έστρεψε την κοινή γνώμη υπέρ του Ριχάρδου Νέβιλ. Στις 27 Μαρτίου 1454 μια ομάδα συμβούλων τον διόρισε προστάτη του βασιλείου. Ο Ριχάρδος της Υόρκης μπορούσε τώρα να υπολογίζει στην υποστήριξη του Ριχάρδου Νέβιλ όπως και του πατέρα του κόμη του Σόλσμπερι, που βρισκόταν σε διαμάχη με τους Πέρσι στη βόρεια Αγγλία.
Οι επιτυχίες του Οίκου της Υόρκης δεν κράτησαν πολύ· ο βασιλιάς ανασυγκρότησε τις δυνάμεις του με τον κόμη του Σόμερσετ αρχηγό. Ο κόμης του Γουόρικ επέστρεψε στις κομητείες και συγκρότησε τον στρατό του με τον πατέρα του και τον δούκα της Υόρκης. Ο στρατός βάδισε στο Λονδίνο· ήταν η πρώτη σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στους στρατούς των Λάνκαστερ και της Υόρκης και η πρώτη σκληρή μάχη του Πολέμου των δύο Ρόδων. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη των Υορκέζων, η σύλληψη του βασιλιά και ο θάνατος του κόμη του Σόμερσετ. Η δεύτερη επικράτηση του Οίκου της Υόρκης ήταν πολύ σύντομη, περισσότερο από την πρώτη. Τον Φεβρουάριο του 1456 ο βασιλιάς με την προτροπή της βασίλισσας ανέλαβε βασικό ρόλο στη διακυβέρνηση. Ο κόμης του Γουόρικ εμφανίστηκε με φανατισμό στο πλευρό του δούκα της Υόρκης και μετέφερε στο Κοινοβούλιο όλα τα αιτήματά του. Η σύγκρουση κατέληξε τελικά με τον διορισμό του Ριχάρδου Νέβιλ στη θέση του κοντόσταυλου του Καλαί. Η θέση του επέτρεψε να έχει υψηλούς πόρους τα επόμενα χρόνια και μια ισχυρή βάση για τις συγκρούσεις του· η πόλη του Καλαί που κατακτήθηκε το 1347 ήταν σημείο στρατηγικής σημασίας για τους Άγγλους. Υπήρχαν πολλές διαφωνίες σχετικά με τα τέλη από το εμπόριο μαλλιού και τις πληρωμές, αλλά τον Ιούλιο ο κόμης του Γουόρικ εγκαταστάθηκε οριστικά στη θέση του.
Μετά τα τελευταία γεγονότα η Μαργαρίτα είδε τον κόμη του Γουόρικ σαν σοβαρή απειλή για τον θρόνο και διέκοψε τις προμήθειες του. Όμως μία Γαλλική επίθεση τον Αύγουστο του 1457 στο Αγγλικό λιμάνι του Σάντουιτς τρομοκράτησε τη βασίλισσα και την ανάγκασε να στείλει εφόδια στον κόμη του Γουόρικ για να προστατέψει τις Αγγλικές ακτές από τις Γαλλικές επιθέσεις. Στο πλαίσιο αυτό ο Ριχάρδος Νέβιλ ξεκίνησε παράνομες πειρατικές επιθέσεις, τόσο στον στόλο της Καστίλης τον Μάιο του 1458, όσο και στον Χανσεατικό στόλο μερικές εβδομάδες αργότερα. Την εποχή που ζούσε στα ηπειρωτικά εδάφη, προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις του με τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας και με τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Απέκτησε σύντομα πολύ καλή στρατιωτική φήμη και ισχυρές ηπειρωτικές διασυνδέσεις. Το καλοκαίρι του 1459 μετέβη με τμήμα της φρουράς του στην Αγγλία για να συναντηθεί με τον πατέρα του και τον δούκα της Υόρκης.
Στο πλευρό του Ριχάρδου της Υόρκης
Ο δούκας της Υόρκης ήρθε τον Σεπτέμβριο από την Ιρλανδία στο Κοινοβούλιο, που συνεκλήθη τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου και έβαλε το χέρι του πάνω στον θρόνο. Η πράξη αυτή ήταν σφετερισμός και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τη συνέλευση πανικόβλητος. Είναι ασαφής ο ρόλος του κόμη του Γουόρικ στην πράξη αυτή, αν και είχαν κυκλοφορήσει φήμες, ότι είχαν κάνει μεταξύ τους συμφωνία τον περασμένο Μάρτιο στην Ιρλανδία. Οι λόρδοι δεν επιθυμούσαν με κανέναν τρόπο την απότομη αλλαγή της βασιλείας και προχώρησαν στις 31 Οκτωβρίου 1460 σε μια συμβιβαστική λύση, που ονομάστηκε "Πράξη Συμφωνίας". Ο Ερρίκος ΣΤ΄ θα παρέμενε βασιλιάς μέχρι το τέλος της ζωής του, δεν θα κληρονομούσε τον θρόνο ο γιος του Εδουάρδος, αλλά ο Ριχάρδος της Υόρκης.
Άνοδος του Εδουάρδου Δ΄
Η συμφωνία δεν ικανοποίησε καμιά πλευρά και η σύγκρουση ήταν σκληρή. Στη μάχη του Γουέικφιλντ στις 30 Δεκεμβρίου ο Ριχάρδος της Υόρκης σκοτώθηκε με τον δεύτερο γιο του Εδμόνδο και τον μικρότερο αδελφό του Γουόρικ Τόμας. Ο κόμης του Σόλσμπερι εκτελέστηκε την επόμενη ημέρα· ο κόμης του Γουόρικ βάδισε βόρεια για να αντιμετωπίσει τον εχθρό, αλλά αναγκάστηκε να δραπετεύσει μετά την ήττα στη δεύτερη μάχη του Σαιν Άλμπαν. Ο κόμης του Γουόρικ ενώθηκε με τις δυνάμεις του γιου του δούκα της Υόρκης Εδουάρδου, που είχε ήδη επιτύχει σημαντική νίκη στη μάχη του Μόρτιμερς Κρος. Ο Εδουάρδος της Υόρκης και ο Ριχάρδος Νέβιλ έφτασαν στο Λονδίνο πριν κάνει η Μαργαρίτα την επόμενη κίνηση. Οι κάτοικοι της πόλης, που είχαν τρομοκρατηθεί από τη συμπεριφορά του στρατού των Λάνκαστερ, τους υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό· ο πρίγκιπας Εδουάρδος ανακηρύχτηκε στις 4 Μαρτίου βασιλιάς ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας. Ο Εδουάρδος Δ΄ βιάστηκε να εδραιώσει την εξουσία του και συναντήθηκε με τις δυνάμεις των Λάνκαστερ στη μάχη του Τάουτον, ο κόμης του Γουόρικ που είχε τραυματιστεί την προηγούμενη ημέρα δεν είχε ενεργό ρόλο. Η αιματηρή μάχη του Τάουτον κατέληξε σε θρίαμβο για τον νέο βασιλιά και τον Οίκο της Υόρκης επιφανείς άντρες των Λάνκαστερ όπως ο Χένρι Πέρσι, 3ος κόμης του Νορθάμπερλαντ και ο Άντριου Τρόλοπ σκοτώθηκαν. Η Μαργαρίτα δραπέτευσε στη Σκωτία με τον σύζυγό της και τον πρίγκιπα Εδουάρδο. Ο Εδουάρδος Δ΄ επέστρεψε στο Λονδίνο για την επίσημη στέψη του, ενώ ο κόμης του Γουόρικ παρέμεινε στον βορρά για να διατηρήσει την ειρήνη.
Ο κόμης του Γουόρικ στο αποκορύφωμα
Η θέση του Ριχάρδου Νέβιλ μετά την άνοδο του Εδουάρδου Δ΄ ήταν ισχυρότερη από ποτέ. Κληρονόμησε όλους τους τίτλους του πατέρα του, τα εδάφη της μητέρας του και την κομητεία του Σόλσμπερι. Τα ετήσια έσοδα από τα εδάφη του ήταν 7.000 λίρες και έγινε ο πλουσιότερος άνδρας στην Αγγλία. Ο Εδουάρδος Δ΄ διόρισε ξανά τον κόμη του Γουόρικ καπετάνιο του Καλαί, τον έκανε Γενικό Ναύαρχο της Αγγλίας, Στιούαρτ (επίτροπο) του δουκάτου του Λάνκαστερ και του έδωσε πολλούς ακόμη τίτλους. Οι αδελφοί του είχαν επίσης μεγάλες ανταμοιβές: ο Τζων Νέβιλ, λόρδος του Μοντανί έγινε φύλακας των Δυτικών Μαρς (1463) και την επόμενη χρονιά δημιουργήθηκε η κομητεία του Νορθάμπερλαντ. Ο Τζώρτζ Νέβιλ, επίσκοπος του Έξετερ πήρε τη θέση του Καγκελάριου από τον βασιλιά Εδουάρδο και στη συνέχεια έγινε αρχιεπίσκοπος της Υόρκης. Οι επαναστάσεις στον βορρά στα τέλη του 1461 κατεστάλησαν και το καλοκαίρι του 1462 ο Γουόρικ έκλεισε ειρήνη με τη Σκωτία. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους η Μαργαρίτα επιτέθηκε με στρατεύματα από τη Γαλλία και κατέλαβε τα κάστρα του Άλνουικ και του Μπάμπουργκ. Ο κόμης του Γουόρικ ανακατέλαβε τα κάστρα τον Ιανουάριο του 1463, συγχώρεσε τους επαναστάτες, όπως τον σερ Ραλφ Πέρσι και τους επέτρεψε να παραμείνουν στη διοίκηση. Ο Ριχάρδος Νέβιλ, με ασφαλή την κατάσταση στον βορρά, έθαψε τον πατέρα του και τον αδελφό του στη μονή του Μπίσαμ και τον Μάρτιο παραβρέθηκε σε Κοινοβούλιο στο Ουεστμίνστερ. Την άνοιξη ξέσπασε πάλι επανάσταση στον βορρά και ο Ραλφ Πέρσι κατέλαβε το κάστρο του Νόρχαμ. Ο κόμης του Γουόρικ επέστρεψε γρήγορα η κατάσταση ήταν δύσκολη, επειδή οι Λάνκαστερ κατείχαν το Νορθάμπερλαντ, γι'αυτό έκλεισε ξεχωριστά ειρήνη με τη Γαλλία και τη Σκωτία και στη συνέχεια ανακατέλαβε εύκολα τα κάστρα από τους επαναστάτες των Λάνκαστερ. Οι επαναστάτες αυτή τη φορά δεν συγχωρέθηκαν και τριάντα από τους αρχηγούς της εκτελέστηκαν.
Πρώτες εντάσεις
Ο ανεπιθύμητος γάμος δεν στάθηκε σοβαρή αιτία για να χαλάσουν αμέσως οι σχέσεις του κόμη του Γουόρικ με τον βασιλιά· κράτησε τους τίτλους του, αν και σταδιακά ήταν όλο και πιο σπάνιες οι εμφανίσεις του στην Αυλή. Η προαγωγή του αδελφού του Γεωργίου στη θέση του αρχιεπισκόπου της Υόρκης δείχνει, ότι ο κόμης του Γουόρικ βρισκόταν ακόμα στο βασιλικό περιβάλλον. Ο Γουόρικ ανέλαβε τον Ιούλιο του 1465 να συνοδεύσει τον αιχμάλωτο πρώην βασιλιά Ερρίκο ΣΤ΄ στον Πύργο του Λονδίνου. Την άνοιξη του 1466 ο κόμης του Γουόρικ πήγε στη Γαλλία για να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους και τους Βουργούνδιους· οι συνομιλίες στράφηκαν στον γάμο ανάμεσα στην αδελφή του βασιλιά, τη Μαργαρίτα της Υόρκης με τον Κάρολο της Βουργουνδίας. Ο Ριχάρδος Νέβιλ αναζητούσε συμμαχία με τη Γαλλία· αντίθετα ο πεθερός του Εδουάρδου Δ΄, ο Ριχάρδος Γούντβιλ κόμης του Ρίβερς ήθελε συμμαχία με τη Βουργουνδία. Η διαφωνία έφερε νέες εντάσεις στην Αυλή, που έγιναν μεγαλύτερες, όταν ο Εδουάρδος τον Οκτώβριο έκανε μυστική συμμαχία με τη Βουργουνδία, την ίδια εποχή που ο κόμης του Γουόρικ διαπραγματευόταν με τους Γάλλους. Ο Γεώργιος Νέβιλ απολύθηκε από καγκελάριος, ενώ ο Εδουάρδος Δ΄ αρνήθηκε τον γάμο του αδελφού του Γεωργίου κόμη του Κλάρενς με τη μεγαλύτερη κόρη του κόμη του Γουόρικ, την Ισαβέλλα. Είναι σαφές, ότι οι εξουσίες του κόμη του Γουόρικ στην Αυλή εκμηδενίστηκαν και πήγαν όλες στον πεθερό του βασιλιά, τον κόμη του Κλάρενς.
Επανάσταση
Ο άλλος στρατιωτικός αρχηγός Χάμφρεϊ Στάφορντ, κόμης του Ντέβον λυντζαρίστηκε από το πλήθος ενώ λίγο αργότερα δολοφονήθηκαν ο κόμης του Ρίβερς και ο γιος του Τζών Γούντβιλ. Ο Εδουάρδος Δ΄ με κατεστραμμένο τον στρατό του συνελήφθη από τον Γεώργιο Νέβιλ. Ο Ριχάρδος Νέβιλ φυλάκισε τον βασιλιά στο κάστρο του Γουόρικ και τον μετέφερε τον Αύγουστο στο κάστρο του Μίντλεχαμ. Σύντομα ο Γουόρικ αναγνώρισε ότι δεν μπορούσε να κυβερνήσει χωρίς τον Εδουάρδο γι'αυτό τον Σεπτέμβριο του 1469 τον απελευθέρωσε. Η εχθρότητα ανάμεσα στον βασιλιά και τον Γουόρικ συνεχίστηκε πολλούς μήνες αλλά η αποκατάσταση του Χένρι Πέρσι, 4ου κόμη του Νορθάμπερλαντ σταμάτησε κάθε προσπάθεια συμφιλίωσης. Όταν ο βασιλιάς βάδιζε βόρεια προς το Λινκολνσάιρ για να αντιμετωπίσει τους άντρες του Γουόρικ στήθηκε μια παγίδα εναντίον του αλλά ο Ροβέρτος, λόρδος του Γουέλς αποκάλυψε το σχέδιο.
Θάνατος
thumb|right|250px|Η μάχη του Μπάρνετ στην οποία σκοτώθηκε ο Ριχάρδος Νέβιλ Ο Γουόρικ δραπέτευσε σύντομα από τη χώρα με τον Κλάρενς, το Καλαί του αρνήθηκε την πρόσβαση και βρήκε καταφύγιο στον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ προσπάθησε να φέρει κοντά τον Γουόρικ με τη Μαργαρίτα του Ανζού, όρος της συμμαχίας ήταν ο γάμος ανάμεσα στον διάδοχο των Λάνκαστερ Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ και στη μικρότερη κόρη του Γουόρικ Άννα Νέβιλ με στόχο την επαναφορά του Ερρίκου ΣΤ΄ στον θρόνο. Ο Ριχάρδος Νέβιλ ξεκίνησε νέα επανάσταση στον βορρά, στρατοπέδευσε στις 13 Σεπτεμβρίου 1470 με τον Κλάρενς στο Ντάρτμουθ και στο Πλίμουθ. Ο αδελφός του Μοντανί ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πήγαν με το μέρος του, δεν συμμετείχε στην τελευταία επανάσταση και παρά την πίστη του στον βασιλιά δεν αποκαταστάθηκε στην κομητεία του. Η παγίδα αυτή τη φορά ήταν πετυχημένη, ενώ ο Εδουάρδος Δ΄ βάδισε νότια οι δυνάμεις του Μοντανί τον πλησίασαν από τα βόρεια και ο βασιλιάς περικυκλώθηκε. Ο Εδουάρδος Δ΄ δραπέτευσε στις 2 Οκτωβρίου στη Φλάνδρα που ήταν τμήμα του δουκάτου της Βουργουνδίας. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επανήλθε στον θρόνο ενώ ο Γουόρικ είχε την εξουσία σαν υπολοχαγός. Ο Εδουάρδος στερήθηκε από τα εδάφη και τους τίτλους του στο κοινοβούλιο που συγκλήθηκε τον Νοέμβριο και ο Κλάρενς πήρε το δουκάτο της Υόρκης.
Οι διεθνείς υποθέσεις στη συνέχεια στάθηκαν υπέρ του Εδουάρδου, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ κήρυξε τον πόλεμο στη Βουργουνδία και ο Κάρολος της Βουργουνδίας σε απάντηση έστειλε στρατό να βοηθήσει τον Εδουάρδο να ανακτήσει τον θρόνο. Ο Εδουάρδος στρατοπέδευσε στις 14 Μαρτίου στο Γιορκσάιρ με τη συνοδεία του κόμητος του Νορθάμπερλαντ. Ο Ριχάρδος Νέβιλ από την άλλη πλευρά περίμενε τη Μαργαρίτα του Ανζού και τον Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ με ενισχύσεις από τη Γαλλία αλλά καθυστέρησαν από την κακοκαιρία. Ο Γουόρικ έχασε σε αυτό το κρίσιμο σημείο την υποστήριξη του Κλάρενς που είχε μείνει δυσαρεστημένος από τη νέα συμφωνία με τους Λάνκαστερ. Η απώλεια του Κλάρενς εξασθένησε σημαντικά τον Γουόρικ που ήταν παρ'όλα αυτά αποφασισμένος να αντιμετωπίσει τον Εδουάρδο, οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στις 14 Απριλίου 1471 στη μάχη του Μπάρνετ. Η ομίχλη και η κακή ορατότητα έφερε μεγάλη ταραχή στο στρατόπεδο των Λάνκαστερ που τελικά δέχτηκαν επίθεση από τους ίδιους τους άντρες τους. Ο Ριχάρδος Νέβιλ προσπάθησε να δραπετεύσει από το πεδίο της μάχης αλλά χτυπήθηκε από το άλογο του και σκοτώθηκε.
Διαδοχή
Η σορός του Ριχάρδου Νέβιλ μαζί με του αδελφού του Μοντανί που σκοτώθηκε και εκείνος στη μάχη του Μπάρνετ εμφανίστηκαν στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στον Λονδίνο για να διαψευστούν όλες οι φήμες ότι επέζησε. Η σορός παραδόθηκε στον αρχιεπίσκοπο Νέβιλ για να γίνει η ταφή του στη μονή του Μπίσαμ στο Μπέρκσαϊρ κοντά στον Τάμεση, δεν υπάρχουν σήμερα ίχνη ούτε από τον τάφο ούτε από την εκκλησία που τον στέγασε. Στις 4 Μαΐου 1471 ο Εδουάρδος Δ΄ νίκησε τις τελευταίες δυνάμεις των Λάνκαστερ στη μάχη του Τιουκέσμπουρι στην οποία σκοτώθηκε ο πρίγκιπας Εδουάρδος. Αμέσως μετά ο Ερρίκος ΣΤ΄ πέθανε αιχμάλωτος στον Πύργο του Λονδίνου πιθανώς δολοφονηθείς, ο Εδουάρδος Δ΄ βασίλευσε ανενόχλητος από τότε μέχρι τον θάνατο του (1483).
Τα αξιώματα του Γουόρικ μοιράστηκαν ανάμεσα στον Γεώργιο, δούκα του Κλάρενς και τον μικρότερο αδελφό του βασιλιά Ριχάρδο του Γκλόστερ τον μελλοντικό Ριχάρδο Γ΄. Ο Κλάρενς δέχτηκε την Καγκελαρία της Αγγλίας και την Υπολοχαγεία της Ιρλανδίας ενώ ο Γκλόστερ δέχτηκε τη Ναυαρχία της Αγγλίας και τη φύλαξη των δυτικών Μαρς, ο Κλάρενς δέχτηκε επίσης τις κομητείες του Γουόρικ και του Σόλσμπερι. Όταν ο Γκλόστερ παντρεύτηκε τη μικρότερη κόρη του Γουόρικ Άννα (1472) που έμεινε χήρα μετά τον θάνατο του Εδουάρδου ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στα αδέλφια για την κληρονομιά του Μποσάμπ και των Ντεσπένσερ. Τελικά έκλεισε συμβιβασμός ανάμεσα στα αδέλφια με πρωτοβουλία του βασιλιά αλλά ο δούκας του Κλάρενς δεν τον δέχτηκε και επαναστάτησε ξανά εναντίον του αδελφού του (1477), ο Εδουάρδος Δ΄ δεν ανέχτηκε περισσότερο τον Γεώργιο και αποφάσισε να τον εκτελέσει.
Ιστορικές αναφορές
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Ριχάρδου Νέβιλ Οι πρώτες πηγές για τον Ριχάρδο Νέβιλ χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Η πρώτη είναι τα χρονικά των πρώτων χρόνων των βασιλέων της Υόρκης όπως ο Καθρέπτης των Μάζιστρατ (1959), η δεύτερη είναι τα χρονικά που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία του Εδουάρδου Δ΄ μετά την πτώση του Γουόρικ και τον περιγράφουν με τον αρνητικότερο τρόπο. Ο Καθρέπτης των Μάζιστρατ παρουσιάζει τον Γουόρικ σαν μεγάλο άντρα, αγαπητό από τον λαό που προδόθηκε από τον άντρα που ανέβασε στον θρόνο. Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στην τριλογία Ερρίκος ΣΤ΄ τον εμφανίζει σαν έναν άντρα πολύ περήφανο και εγωιστή που ανέβαζε βασιλείς της αρεσκείας του. Με την πάροδο του χρόνου σταδιακά άρχισε να επικρατεί η δεύτερη άποψη, οι ιστορικοί του 18ου και του 19ου αιώνα ανταποκρίθηκαν θετικά σε όποιον αγωνίστηκε εναντίον μιας συγκεντρωτικής μοναρχίας όπως έκανε ο Γουόρικ εναντίον του Εδουάρδου Δ΄. Ο Ντέιβιντ Χιουμ αποκαλούσε τον Γουόρικ τον "μέγιστο των τελευταίων μεγάλων βαρόνων που ξεπέρασαν το στέμμα και είχαν αποκλείσει οποιοδήποτε σύστημα αστικής διακυβέρνησης". Οι μετέπειτα ιστορικοί χωρίστηκαν σε δυο κατηγορίες σε αυτούς που εξυμνούσαν τις πολιτικές ικανότητες του Ριχάρδου Νέβιλ και σε αυτούς που τον καταδίκαζαν, ο λογοτέχνης Λύττον στο έργο του "Ο τελευταίος των βαρόνων" βασίστηκε στην άποψη του Χιουμ. Ο Λύττον παρόλο που τον απεικόνιζε σαν ήρωα με όλα τα ιδανικά του ιπποτισμού αναγνώριζε ότι ήταν ξεπερασμένος.
Ο στρατιωτικός ιστορικός Τσάρλς Ομάν (1860 - 1946) αναγνωρίζει τις ικανότητες του Γουόρικ να ανακαλεί τα λαικά αισθήματα αλλά δεν είχε τις ίδιες ικανότητες σαν στρατιωτικός αρχηγός. Ο Ριχάρδος Νέβιλ σύμφωνα με τον Ομάν "δεν είχε τις στρατιωτικές ικανότητες του μαθητή του Εδουάρδου". Ο Πολ Μάρεϊ Κένταλλ (1911 - 1973) στη βιογραφία του (1957) περιγράφει με θετικά στοιχεία τον Γουόρικ που είχε πέσει θύμα των φιλοδοξιών του. Οι σύγχρονοι ιστορικοί Μίχαελ Χίκς (γεν. 1948) και Πόλαρντ προσπάθησαν να δουν τον Γουόρικ σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής του, οι προσβολές του Εδουάρδου Δ΄ απέναντι του όπως ο γάμος του με την Ελισάβετ Γούντβιλ είχαν σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά του. Η υπεροχή του στις διεθνείς υποθέσεις φαίνεται από την ψηλή θέση που είχε ανάμεσα στους πρίγκιπες της ηπείρου. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τονίζουν ότι η δημοτικότητα του ήταν μεγαλύτερη από αυτή του βασιλιά την περίοδο της πρώτης εξέγερσης το 1469. Ο Ριχάρδος Νέβιλ δεν μπορούσε να ανεχτεί την προσβλητική στάση του βασιλιά, ο Εδουάρδος από την άλλη πλευρά συνάντησε μεγάλες δυσκολίες από την ψηλή δημοτικότητα του κόμη που τον εμπόδιζε να πάρει την εξουσία στα χέρια του, σε αυτό το πλαίσιο η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη.
Σύμβολα
Τα σύμβολα του του Γουόρικ ήταν περίπλοκα για την εποχή του με επτά διαφορετικά τεταρτημόρια. Το πρώτο τεταρτημόριο είχε τα σύμβολα του πεθερού του Ριχάρδου ντε Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ σε μια Εραλδική συμβολική μορφή στην οποία τα σύμβολα των ντε Ντερ διασταυρώνονται με τα σύμβολα της συζύγου του Ισαβέλας λε Ντεσπένσερ. Το δεύτερο τεταρτημόριο εμφανίζει τα σύμβολα του Μόντακιουτ σε διασταύρωση με τα σύμβολα των Μόνθερμερ. Το τρίτο τεταρτημόριο εμφανίζει τα σύμβολα των Νέβιλ με μια πινακίδα στην κορυφή για να τονίσει την καταγωγή του από τον πατέρα του κόμη του Σόλσμπερι που ήταν γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ, κόρης του δούκα του Λάνκαστερ.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Καρλ Σούμαν
right|thumb|Ο Σούμαν μετά το τέλος του τελικού της Ελληνορωμαϊκής πάλης
Ο Καρλ Σούμαν (Carl Schuhmann, Μύνστερ, 12 Μαΐου 1869 - Βερολίνο, 24 Μαρτίου 1946) ήταν Γερμανός αθλητής της γυμναστικής, oλυμπιονίκης το 1896 κατακτώντας 4 χρυσά μετάλλια.
Ήταν αθλητής του συλλόγου  Berliner Turnerschaft και είχε συμμετάσχει με επιτυχία σε πολλούς αγώνες. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 πήρε μέρος στη γυμναστική σε 3 αγωνίσματα κατακτώντας και 3 μετάλλια. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στο γυμναστικό άλμα και με τη γερμανική ομάδα στο ομαδικό του δίζυγου και μονόζυγου. Επίσης πήρε μέρος και στην ελληνορωμαϊκή πάλη κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο, νικώντας στον τελικό τον Έλληνα αθλητή Γεώργιο Τσίτα σε έναν αγώνα που διήρκεσε δύο ημέρες, διακοπτόμενος την πρώτη μέρα λόγω σκότους. Συμμετείχε και στο αγώνισμα της άρσης βαρών χωρίς να διακριθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της γυμναστικής Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Αρσιβαρίστες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Δημήτρης Μπαξεβανάκης
Ο Δημήτρης Μπαξεβανάκης είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανικός, εκπαιδευτικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον νομό Ημαθίας στις 17 Νοεμβρίου 1959. Έχει σπουδάσει Ηλεκτρολόγος-Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και είναι εκπαιδευτικός στο επάγγελμα. Είναι έγγαμος με 2 παιδιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εκλέχτηκε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου στην περιφέρεια Ηλείας και επανεκλέχθηκε στην ίδια περιφέρεια στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Συμμετείχε στην Επιτροπή Μορφωτικών υποθέσεων, στην Επιτροπή Βιβλιοθήκης Βουλής, στην Επιτροπή Έρευνας και Τεχνολογίας και στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας του Περιβάλλοντος.
Στις 5 Νοεμβρίου 2016 στον πρώτο ανασχηματισμό της δεύτερης κυβέρνησης Τσίπρα, ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και το διατήρησε έως τις 29 Αυγούστου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων