Τενοντίτιδα_επιγονατιδικού_τένοντα
Αιτιοπαθογένεια τενοντοπάθειας επιγονατιδικού τένοντα
Η αιτιοπαθογένεια της τενοντοπάθειας (tendinosis) του επιγονατιδικού τένοντα δεν είναι πλήρως διευκρινισμένη.thumb|Ρήξεις του Επιγονατιδικού Τένοντα σε διάφορα σημεία|400px|right Είναι αποδεκτό ότι οι εκρηκτικού τύπου επαναλαμβανόμενες μυϊκές συσπάσεις του τετρακεφάλου μηριαίου μυός προκαλούν μικροτραυματισμούς, μικρές ρήξεις ή χρόνια υπερφόρτωση στην περιοχή της πρόσφυσης του επιγονατιδικού τένοντα στην επιγονατίδα, οι οποίες δημιουργούν την ενδοτενοντική εκφύλιση , δηλαδή την τενοντοπάθεια (tendinosis) του επιγονατιδικού τένοντα. Σημειωτέον ότι: Οι δυνάμεις που αναπτύσσονται εντός του επιγονατιδικού τένοντα, από 500 Νewton σε βάδιση σε επίπεδη επιφάνεια , μπορεί να φθάνουν τα 8.000 Ν στην προσγείωση από ένα άλμα , πάνω από 9.000 Ν στο γρήγορο τροχάδην και τα 14.500 Ν στην αγωνιστική άρση βαρών. (Bridget Mikysa, 2006) Το τροχάδην προκαλεί μεγαλύτερη τάση στον εκτατικό μηχανισμό του γόνατος συγκριτικά με το βάδην, αφού απαιτεί διπλάσια κάμψη του γόνατος. Στο τροχάδην, ο εκτατικός μηχανισμός του γόνατος αποσβένει το 42% της ενεργώς αποσβενόμενης ενέργειας από την επαφή με το έδαφος. Ένας μαραθωνοδρόμος προπονείται με ογδόντα (80) χιλιόμετρα ανά εβδομάδα, δηλαδή με 3 εκατομμύρια βήματα κάθε χρόνο. Παραμένουν προς διευκρίνιση ο ακριβής τύπος των συσπάσεων του τετρακεφάλου μηριαίου μυός που προκαλεί την ενδοτενοντική εκφύλιση (στις ισοτονικές συσπάσεις γίνεται σύσπαση του μυός υπό σταθερή αντίσταση). Θετικές ή concentric ονομάζονται οι ισοτονικές συσπάσεις με βράχυνση του μυός, ενώ αρνητικές οι eccentric συσπάσεις με επιμήκυνση του μυός) , η αιτιολογία της «εκλεκτικής» εντόπισης της βλάβης στην περιοχή της πρόσφυσης στην επιγονατίδα κ.λπ. (Khan KM, Bonar F, Desmond PM, et al. 1996). Για τον τύπο των συσπάσεων του τετρακεφάλου μηριαίου μυός που προκαλούν την τενοντοπάθεια (tendinosis) του επιγονατιδικού τένοντα: α) άλλοι θεωρούν κυρίως υπεύθυνες τις αρνητικές (eccentric) ισοτονικές συσπάσεις που είναι απαραίτητες για τις απογειώσεις , τις προσγειώσεις και τις επιβραδύνσεις και που δημιουργούν τάση πολύ μεγαλύτερη από αυτή των θετικών (concentric) ισοτονικών συσπάσεων, β) άλλοι δεν διευκρινίζουν τον ακριβή τύπο συσπάσεων, ίσως επειδή στα άλματα κ.λπ. οι θετικές (concentric) ισοτονικές συσπάσεις προηγούνται των αρνητικών (eccentric) ισοτονικών συσπάσεων, ενώ γ) άλλοι θεωρούν αμφότερες εξίσου υπεύθυνες, δηλαδή και τις θετικές (concentric) συσπάσεις για την έκταση του γόνατος και τις αρνητικές (eccentric) συσπάσεις για τα ημικαθίσματα (squat). (Bridget Mikysa, 2006) Για την αιτιολογία της «εκλεκτικής» εντόπισης της βλάβης στην περιοχή της πρόσφυσης στην επιγονατίδα και μάλιστα στο κεντρικό – οπίσθιο τμήμα του τένοντα, ενώ με την υπερφόρτωση θα έπρεπε η βλάβη να εντοπίζεται κυρίως στο πρόσθιο (επιπολής) τμήμα του τένοντα: α) άλλοι συμμερίζονται την άποψη της προστριβής του κάτω πόλου της επιγονατίδας στον επιγονατιδικό τένοντα κατά την κάμψη του γόνατος (θεωρία Johnson και συν – 1996), β) άλλοι την άποψη της προστριβής του έξω τμήματος της μηριαίας τροχιλίας στον επιγονατιδικό τένοντα κατά την πλήρη έκταση του γόνατος (θεωρία Laduron και συν – 1993), ενώ γ) άλλοι θεωρούν υπεύθυνη μια ανατομική παραλλαγή της έκφυσης του επιγονατιδικού τένοντα από την επιγονατίδα, δηλαδή την έκφυση τμήματος του από την οπίσθια επιφάνεια της κορυφής της επιγονατίδας και το σχηματισμό μιας υπέγερσης στο οπίσθιο τμήμα του τένοντα. (Popp JE, Yu JS, Kaeding CC 1997) Οι δεσμίδες που σχηματίζουν την οπίσθια υπέγερση είναι βραχύτερες αυτών της πρόσθιας επιφάνειας και έτσι, όταν στη διάρκεια της κάμψης του γόνατος ο επιγονατιδικός τένοντας επιμηκύνεται υπό την έλξη του τένοντα του τετρακεφάλου, για το ίδιο μέγεθος επιμήκυνσης οι βραχύτερες δεσμίδες της οπίσθιας ανύψωσης φορτίζονται περισσότερο από τις μακρύτερες πρόσθιες δεσμίδες (strain = elongation / gauge length) και να είναι περισσότερο επιρρεπείς να αναπτύξουν βλάβη από υπέρχρηση. Για την αιτιολογία της «εκλεκτικής» εντόπισης στο έσω τμήμα του τένοντα φαίνεται να ισχύει η θεωρία της επίδρασης έκκεντρων – άνισων δυνάμεων, με μεγαλύτερη επιβάρυνση της έσω επιφάνειας του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος. (Τιλεντζόγλου Αναστασία, 1999).