cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικός Συναγερμός
Ιστορικό
thumb|250px|right|Η εκλογική νίκη του Ελληνικού Συναγερμού το 1952 Ο Ελληνικός Συναγερμός ιδρύθηκε στις 6 Αυγούστου 1951 από το στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο στα πρότυπα του γαλλικού κόμματος του Σαρλ ντε Γκωλ "Συναγερμός του Γαλλικού Λαού". Είχε προηγηθεί στις 31 Ιουλίου η ανακοίνωση της απόφασης του ιδίου να κατέλθει στην πολιτική, ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου, απόφαση που συνάντησε τη σφοδρή αντίθεση του βασιλέα Παύλου. Ο Συναγερμός απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης, σε οπαδούς και στελέχη, του Λαϊκού Κόμματος. Επίσης, αυτοδιαλύθηκαν και προσχώρησαν σε αυτόν το Νέον Κόμμα του Σπύρου Μαρκεζίνη και το Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα των Κανελλόπουλου και Στεφανόπουλου, ενώ δέχθηκε τις προσχωρήσεις ορισμένων βουλευτών στελεχών του Κέντρου, κυρίως από το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου.
Στις εκλογές πέτυχε σχετική πλειοψηφία με 114 έδρες. Ο Παπάγος εναντιώθηκε στη συγκρότηση συμμαχικής κυβέρνησης με κάποιο από τα άλλα κόμματα. Έτσι, σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού από την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου και το Κόμμα Φιλελευθέρων, υπό το Νικόλαο Πλαστήρα, με το Συναγερμό να παραμένει στην αντιπολίτευση.
Η διάλυση της Βουλής και η προκήρυξη των εκλογών του 1952 επέτεινε τη ροή κεντρώων στελεχών προς τον Ελληνικό Συναγερμό. Το κόμμα ενισχύθηκε με τις προσχωρήσεις επιπλέον βουλευτών του Κέντρου, όπως του Εμμανουήλ Τσουδερού και άλλων 23, προερχόμενων από το Κόμμα Φιλελευθέρων, ενώ ακολούθησε και η μαζική προσχώρηση πολιτευτών και μικρότερου βεληνεκούς στελεχών. Στις 25 Οκτωβρίου οριστικοποιήθηκε και η κάθοδος του ίδιου του Γεωργίου Παπανδρέου, με την ιδιότητα, ωστόσο, του ανεξαρτήτου. Στις εκλογές ο Συναγερμός κέρδισε 247 έδρες και με την επιτυχία αυτή έγινε το πρώτο κόμμα που εξασφάλισε μεταπολεμικά απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή των Ελλήνων.
Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής περιόδου ο Ελληνικός Συναγερμός υπήρξε ο νικητής όλων των επαναληπτικών εκλογών που διεξήχθησαν για την πλήρωση κενωθεισών εδρών, ενώ δέχτηκε και προσχωρήσεις βουλευτών από το Κόμμα Φιλελευθέρων. Ωστόσο, στις 13 Απριλίου 1953 ο Γεώργιος Παπανδρέου αποχώρησε από το Συναγερμό, διαφωνώντας με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
Τον Απρίλιο του 1954 επήλθε διαφωνία μεταξύ Παπάγου και Μαρκεζίνη, που είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του δευτέρου από την κυβέρνηση. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους ακολούθησε η ανεξαρτητοποίηση του Μαρκεζίνη μαζί με άλλους 22 βουλευτές φιλικά προσκείμενων σε αυτόν, ενώ λίγους μήνες αργότερα ίδρυσε το Κόμμα Προοδευτικών καταφέρνοντας να πάρει μαζί του άλλους επτά βουλευτές.
Στις 21 Νοεμβρίου διεξήχθησαν οι δημοτικές εκλογές. Στις εκλογές αυτές, αν και το κόμμα δεν έδωσε πολιτικό χαρακτήρα, ούτε χρίσματα σε υποψηφίους δημάρχους, ο συναγερμικός χώρος κέρδισε στην πλειονότητα των δήμων, ωστόσο έχασε στις μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιάς, Ηράκλειο) από υποψηφίους με αντιπολιτευτικό και αντισυναγερμικό λόγο.
Από τα τέλη του 1954 η υγεία του Παπάγου είχε αρχίσει να κλονίζεται και συνεχώς επιδεινωνόταν με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να ασκήσει επαρκώς τα καθήκοντά του. Γι' αυτό το λόγο κρίθηκε σκόπιμος ο διορισμός των Κανελλόπουλου και του Στεφανόπουλου ως αντιπροέδρων. Στις 4 Οκτωβρίου 1955, και ενώ η κατάσταση της υγείας του είχε χειροτερέψει κατά πολύ, ο Παπάγος όρισε το Στεφανόπουλο ως αναπληρωτή πρωθυπουργό. Ωστόσο, λίγες ώρες μετά πέθανε.
Στις μετέπειτα διεργασίες για τη διάδοχη κατάσταση στην Κυβέρνηση και στο κόμμα, υπήρξε η πρόθεση σύγκλησης της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, η οποία θα εξέλεγε τον αρχηγό του κόμματος και προτεινόμενο πρωθυπουργό. Ο βασιλιάς διαφώνησε με αυτή τη διαδικασία και έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Καραμανλής σχημάτισε ταχύτατα κυβέρνηση παρά τις αντιδράσεις των ηγετικών παραγόντων του Ελληνικού Συναγερμού. Μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης, συνεκλήθη η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, η οποία αποφάσισε να στηρίξει τον Καραμανλή, ενώ εξέλεξε και πενταμελή διοικούσα επιτροπή αποτελούμενη από τους Τσουδερό, Κανελλόπουλο, Στεφανόπουλο, Καραμανλή και Ροδόπουλο. Η κυβέρνηση Καραμανλή έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, ενώ ο Ηρακλής Σακκαλής διαφώνησε και ανεξαρτητοποιήθηκε.
Η νέα κυβέρνηση είχε δικαίωμα διάλυσης της Βουλής και προκήρυξης εκλογών. Προς τούτο, στις 4 Ιανουαρίου 1956 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανακοίνωσε την ίδρυση της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως (Ε.Ρ.Ε.), στην οποία προσχώρησαν 174 βουλευτές του Συναγερμού και η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών και οπαδών του κόμματος, ενώ την ίδια ημέρα ο Στέφανος Στεφανόπουλος ανακοίνωσε την ίδρυση του Λαϊκού Κοινωνικού Κόμματος (Λ.Κ.Κ.), στο οποίο εντάχθηκαν 13 βουλευτές. Από τους υπόλοιπους βουλευτές του Συναγερμού, ένας μικρός αριθμός συντάχθηκε με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, χωρίς ωστόσο να προσχωρήσουν στην Ε.Ρ.Ε., άλλοι τήρησαν αδιευκρίνιστη στάση και άλλοι δεν θα πολιτεύονταν.
Οι εξελίξεις αυτές σήμαναν την αδρανοποίηση του Ελληνικού Συναγερμού.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:1951
Νεάπολη
Το όνομα Νεάπολη μπορεί να αναφέρεται σε:
1127
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1127 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Νεάπολη
Τοπωνύμια άλλων χωρών
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
1127
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1120'erne
Ζαν Μορό
μικρογραφία|338x338εσ|Με τον [[Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι στις Κάννες το 1991]] Η Ζαν Μορό (Ζαν Μορώ) (Jeanne Moreau, 23 Ιανουαρίου 1928 - 31 Ιουλίου 2017) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτρια και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι από Γάλλο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1947 στο θέατρο, έγινε βασικό στέλεχος της Κομεντί Φρανσαίζ την περίοδο 1947-1951 (τότε ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος αυτού του θιάσου), στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Theatre National Populaire και κατόπιν έκανε προσωπικούς θιάσους.
Ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα των Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Μολιέρου, Μαριβώ, Ζωρζ Φεντώ, Ιβάν Τουργκένιεφ, Αντρέ Ζιντ, Ζαν Κοκτώ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Τένεσι Γουίλιαμς, Πέτερ Χάντκε, Χάινερ Μύλερ και συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Μπρουκ, ο Κλωντ Ρεζύ, ο Αντουάν Βιτέζ και ο Κλάους Μίκαελ Γκρύμπερ).
Κινηματογράφος
Το 1949 έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο στο φιλμ Dernier amour. Πρωταγωνίστησε τόσο σε ταινίες του παραδοσιακού εμπορικού κυκλώματος, όσο και σε ταινίες του Νέου Γαλλικού Κύματος και συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Φρανσουά Τρυφώ, ο Λουί Μαλ, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ και ο Ζαν Ρενουάρ. Πρωταγωνίστησε σε πολύ σημαντικές δημιουργίες του γαλλικού σινεμά, όπως οι ταινίες του Τρυφώ Ζυλ και Τζιμ (1962, στον θρυλικό ρόλο της Κατρίν, της νεαρής χαρισματικής γυναίκας που εμπλέκεται σε ένα επικίνδυνο ερωτικό τρίγωνο με δύο επιστήθιους φίλους) και Η νύφη φορούσε μαύρα (1967, στον ρόλο της Ζυλί Κολέρ, μιας νεαρής γυναίκας που αποφασίζει να εκδικηθεί τους πέντε άντρες που ευθύνονται για τη δολοφονία του συζύγου της), οι ταινίες του Μαλ Ασανσέρ για δολοφόνους (1958, στον ρόλο της Φλοράνς Καραλά, μιας γοητευτικής άπιστης συζύγου που περιπλανιέται στο νυχτερινό Παρίσι, περιμένοντας μάταια τον εραστή της που έχει παγιδευτεί σε ένα ασανσέρ), Οι εραστές (1958, στον ρόλο της Ζαν Τουρνιέ, μιας νεαρής γυναίκας που εγκαταλείπει τον σύζυγό της και τη μικρή της κόρη για έναν φοιτητή που μόλις έχει γνωρίσει) και Βίβα Μαρία (1965, όπου η Ζαν Μορό και η Μπριζίτ Μπαρντό υποδύονται δύο χορεύτριες του μιούζικ-χωλ, που εμπλέκονται σε μια επανάσταση στο Μεξικό στις αρχές του εικοστού αιώνα), η ταινία του Ζακ Ντεμί Το λιμάνι των αγγέλων (1963, στον ρόλο της Τζάκι, μιας μοιραίας γυναίκας παθιασμένης με τον τζόγο), η ταινία του Ροζέ Βαντίμ Επικίνδυνες σχέσεις (1959, στον ρόλο της σατανικής Ζυλιέτ Ντε Μερτέιγ), η ταινία του Φιλίπ Ντε Μπροκά Παράνομη ευτυχία (1972, στον ρόλο της Λουίζ, μιας 40άρας δασκάλας που ερωτεύεται έναν πολύ νεότερό της άντρα) και η ταινία του Μπερτράν Μπλιέ Ο χορός των διεφθαρμένων (1974, στον ρόλο της Ζαν, μιας γυναίκας που βγαίνει από τη φυλακή και έχει μια ερωτική περιπέτεια με δύο νεότερούς της άντρες).
Εκτός συνόρων
Εκτός από ταινίες Γάλλων σκηνοθετών, η Μορό πρωταγωνίστησε σε έργα του Λουίς Μπουνιουέλ, (Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας, 1964, στον ρόλο της Σελεστίν, μιας φιλόδοξης καμαριέρας που προσπαθεί να ανέλθει κοινωνικά στην επαρχιακή Γαλλία του Μεσοπολέμου), του Μικελάντζελο Αντονιόνι (Η νύχτα, 1961, στον ρόλο της Λίντια, της αποξενωμένης συζύγου ενός διάσημου συγγραφέα), του Όρσον Γουέλς (Η δίκη, 1962, Οι καμπάνες του μεσονυκτίου, 1966, Αθάνατη ιστορία, 1968, στον ρόλο της Βιρζινί, μιας πόρνης που δέχεται να συμμετάσχει στην αναπαράσταση ενός θρύλου), του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (Ο καβγατζής, 1982, στον ρόλο της Μαντάμ Λυζιάν, μοναδικής γυναικείας παρουσίας σε ένα ανδροκρατούμενο σύμπαν), του Θόδωρου Αγγελόπουλου (Το μετέωρο βήμα του πελαργού, 1991, στον ρόλο της Γαλλίδας συζύγου ενός εξαφανισμένου Έλληνα πολιτικού), του Τόνι Ρίτσαρντσον (Φλογισμένη σάρκα, 1966, στον ρόλο μιας δαιμονικής δασκάλας, Ο ναύτης του Γιβραλτάρ, 1967, στον ρόλο της Άννας, μιας γοητευτικής Γαλλίδας που αναζητεί τον νεανικό της έρωτα), του Πίτερ Μπρουκ (Έξι μέρες, επτά νύχτες, 1960, στον ρόλο της Αν Ντεμπαρέντ, μιας παντρεμένης αστής που ερωτεύεται έναν εργάτη), του Ελία Καζάν (Ο τελευταίος των μεγιστάνων, 1976, στον ρόλο μιας Γαλλίδας σταρ στο Χόλυγουντ της δεκαετίας του 1930), του Τζόζεφ Λόουζι (Εύα, 1962, στον εμβληματικό ρόλο της Εύας, μιας πόρνης πολυτελείας που ταπεινώνει έναν νεαρό συγγραφέα σε μια Βενετία που αργοπεθαίνει, Μίστερ Κλάιν, 1976, Η πέστροφα, 1982), του Μάρτιν Ριτ (Η Γιοβάνκα και οι άλλες, 1960), του Βιμ Βέντερς (Μέχρι το τέλος του κόσμου, 1991) και του Μανουέλ ντε Ολιβέιρα (Ο Γκέμπο και η σκιά του, 2012). Έπαιξε, επίσης, σε αρκετές χολυγουντιανές παραγωγές, όπως Οι νικητές (1963) του Καρλ Φόρμαν, Η κίτρινη Ρολς-Ρόυς (1964) του Άντονι Άσκουιθ, Το τρένο (1964) του Τζον Φρανκενχάιμερ, Η Μεγάλη Αικατερίνη (1968) του Γκόρντον Φλέμινγκ και Μόντυ Γουώλς (1970) του Γουίλιαμ Φρέικερ.
Ερμήνευσε συχνά ρόλους απελευθερωμένης μοιραίας γυναίκας, με έντονο πάθος και δυναμισμό, και συμπρωταγωνίστησε με διάσημους ηθοποιούς όπως ο Ζαν Γκαμπέν, ο Ζεράρ Φιλίπ, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο Πήτερ Ο' Τουλ, ο Μπαρτ Λάνκαστερ, ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό, ο Αλέν Ντελόν, ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, ο Λι Μάρβιν, ο Μισέλ Πικολί, ο Μαξ φον Σίντοφ, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Επιπρόσθετα, σκηνοθέτησε η ίδια δύο ταινίες (Φως, 1976 και L'adolescente, 1979) και ασχολήθηκε και με το τραγούδι.
Βραβεία
Έχει λάβει το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο φεστιβάλ των Καννών (από κοινού με τη Μελίνα Μερκούρη) για το Μοντεράτο Καντάμπιλε, το BAFTA καλύτερης ξένης ηθοποιού για το Βίβα Μαρία και το Σεζάρ Α' γυναικείου ρόλου για το La vieille qui marchait dans la mer. Για τη συνολική της προσφορά, έχει λάβει τον Τιμητικό Χρυσό Λέοντα του Φεστιβάλ Βενετίας, το Τιμητικό BAFTA της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, την Τιμητική Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου και το Τιμητικό Σεζάρ.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών δύο φορές, το 1975 και το 1995, και Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Βερολίνου το 1983.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε δύο φορές: με τον Γάλλο σκηνοθέτη και ηθοποιό Ζαν-Λουί Ρισάρ (1949-1956), με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο, τον Ζερόμ, και με τον Αμερικανό σκηνοθέτη Γουίλιαμ Φρίντκιν (1977-1979).
Πέθανε στις 31 Ιουλίου 2017 στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Παγκόσμια Δημοκρατική Ομοσπονδία Γυναικών
Η Παγκόσμια Δημοκρατική Ομοσπονδία Γυναικών είναι ένας διεθνής οργανισμός που εργάζεται για τα δικαιώματα των γυναικών, ο οποίος ιδρύθηκε το 1945 και δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι αρχικά προσδιορισμένοι τομείς ανησυχίας περιλάμβαναν τον αντιφασισμό, την παγκόσμια ειρήνη, την ευημερία των παιδιών και τη βελτίωση της κατάστασης των γυναικών. Κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, χαρακτηρίστηκε ως Κομμουνιστική και υπέρ-Σοβιετική. Η Διεθνής Ημέρα για την Προστασία των Παιδιών, που θεωρείται σε πολλές χώρες ως Ημέρα του Παιδιού την 1η Ιουνίου από το 1950, λέγεται ότι ιδρύθηκε από την Ομοσπονδία στο συνέδριο της Νοεμβρίου 1949 στη Μόσχα. Η ομοσπονδία δημοσίευε ένα μηνιαίο περιοδικό, Γυναίκες ολόκληρου του κόσμου, στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Γερμανικά και Ρωσικά, με περιστασιακά τεύχη στα Αραβικά. [8].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικείοι οργανισμοί
Snap Yo Fingers
Το "Snap Yo Fingers" είναι ένα σινγκλ του 2006 από τον ράπερ/παραγωγό βασισμένο στην Ατλάντα Lil Jon. Αρχικά προοριζόταν να γίνει το πρώτο σινγκλ από το σόλο ντεμπούτο άλμπουμ Crunk Rock του Lil Jon. Το τραγούδι παράχθηκε από τον Lil Jon και διαθέτει τους E-40 και Sean P.
Στο Hot 100 και Hot R&B/Hip-Hop Songs του Billboard, το τραγούδι έφτασε τις κορυφαίες θέσεις του νούμερου επτά και του νούμερου ένα, αντίστοιχα.
Ωστόσο, η ημερομηνία κυκλοφορίας του Crunk Rock στη συνέχεια καθυστέρησε. Τον Αύγουστο του 2006, η δισκογραφική εταιρεία TVT Records του Lil Jon κυκλοφόρησε τον δεύτερο τόμο της ραπ συλλογής Crunk Hits, και το "Snap Yo Fingers" ήταν το εναρκτήριο κομμάτι. Όταν το Crunk Rock τελικά κυκλοφόρησε τέσσερα χρόνια αργότερα, το τραγούδι έμεινε έξω από το άλμπουμ.
Remix
Το επίσημο remix διαθέτει πρόσθετα φωνητικά του Lil' Jon & στίχους των ράπερ Sun-E & Chyna Whyte.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα από τον Lil Jon Κατηγορία:Τραγούδια του Lil Jon Κατηγορία:Singles του 2006
Μπόστιαν Τσέζαρ
Ο Μπόστιαν Τσέζαρ (σλοβενικά: Boštjan Cesar) (γενν. 9 Ιουλίου 1982) είναι Σλοβένος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Γκρενόμπλ Φουτ 38 τον Ιανουάριο του 2009 και σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στη δεύτερη εμφάνισή του, σε μια ισοπαλία με 1–1 εναντίον της ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ. Τον Μάιο του 2010, η Κιέβο Βερόνα ανακοίνωσε την απόκτηση του Τσέζαρ με ελεύθερη μεταγραφή και εντάχθηκε επίσημα στην ομάδα την 1η Ιουλίου. Στις 31 Μαΐου 2011 υπέγραψε νέο διετές συμβόλαιο. Ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του το 2020.
Εθνική ομάδα
Ο Τσέζαρ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Σλοβενίας στις 12 Φεβρουαρίου 2003, παίζοντας σε ολόκληρη τη φιλική ήττα με 5–1 από την Ελβετία στη Νόβα Γκορίτσα. Στις 9 Οκτωβρίου 2004, σκόραρε το πρώτο του γκολ, σε μια νίκη επί της Ιταλίας, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, όπου ήταν η μοναδική ήττα της Ιταλίας καθώς κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Στις 15 Νοεμβρίου 2014, έκανε την 81η του εμφάνιση για την εθνική ομάδα, ξεπερνώντας τον Ζλάτκο Ζάχοβιτς ως ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές όλων των εποχών.
Στις 8 Οκτωβρίου 2017, ο Τσέζαρ έγινε ο πρώτος Σλοβένος παίκτης που έκανε 100 συμμετοχές για την Σλοβενία, σε μια εντός έδρας ισοπαλία με 2–2 με τη Σκωτία στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018. Αποβλήθηκε στο τέλος του αγώνα. Ο Τσέζαρ αποσύρθηκε από την εθνική ομάδα στις 27 Μαρτίου 2018 σε έναν εντός έδρας αγώνα με τη Λευκορωσία.
Διακρίσεις
Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Μαρσέιγ
Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον
Škoda 100
Κινητήρες και επιδόσεις
Οι κινητήρες της σειράς 100 και 110 είχαν μεταφερθεί αυτούσιοι από τους προκατόχους Škoda 1000 MB και 1100 MB. Κατά συνέπεια, ήταν τετρακύλινδροι, τετράχρονοι, βενζίνης, και είχαν χωρητικότητες στα 988 και στα 1.107 κυβικά εκατοστά (cm³). Όπως και στους προκατόχους Škoda 1000 MB και 1100 MB, η τοποθέτηση του κινητήρα ήταν στο πίσω μέρος του αμαξώματος και η μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς.
Η μέγιστη ισχύς των κινητήρων ήταν 48 και 53 ίπποι αντίστοιχα στα 1.0 και 1.1 λίτρα, με την τελική ταχύτητα να φτάνει τα 125 και 135 χιλιόμετρα την ώρα, στα 1.0 και 1.1 λίτρα αντίστοιχα. Στις σπορ εκδόσεις 110 LS και την 2-πορτη 110 R η ισχύς έφτανε τους 62 ίππους και η τελική ταχύτητα τα 145 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ στις αγωνιστικές 120 S και την 2-πορτη 130 RS η ισχύς έφτανε τους 64 και τους 140 ίππους αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
100 Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Πλοηγός (αποσαφήνιση)
Με τον όρο πλοηγός μπορεί να αναφέρονται:
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ο σύλλογος έχει συνδεθεί με μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του ποδοσφαίρου, το αεροπορικό δυστύχημα του Φεβρουαρίου του 1958 στο Μόναχο, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους οκτώ ποδοσφαιριστές της. Ήταν μια φουρνιά ταλαντούχων παικτών (μέσος όρος ηλικίας τα 24 χρόνια), που ήταν γνωστοί ως Οι Μπέμπηδες του Μπάσμπι.
Η ίδρυση και τα πρώτα χρόνια (1878–1945)
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ιδρύθηκε το 1878, από εργάτες της εταιρίας σιδηροδρόμων του Λάνκασαϊρ και του Γιόρκσαϊρ, Carriage and Wagon Works, οι οποίοι πήραν άδεια από τους εργοδότες τους να δημιουργήσουν μια ποδοσφαιρική ομάδα. Το αρχικό όνομα της ομάδας ήταν Νιούτον Χιθ ΛκΓΡ (Newton Heath L&YR, το L&YR προέρχεται από το Lancashire & Yorkshire Railway). Η έδρα της πρώτης αυτής ομάδας ήταν το γήπεδο Νορθ Ρόαντ του Νιούτον Χιθ.
Τους πρώτους αγώνες, τους έδωσε κυρίως με ομάδες εργατών σιδηροδρομικών εταιρειών, ανάμεσά τους και με ομάδες εργατών της δικής τους εταιρείας. Το 1884, αποφάσισαν να πάρουν μέρος στο κύπελλο Λανκασάιρ, αλλά αποκλείστηκαν από τον πρώτο γύρο. Α, ενώ αργότερα πήραν μέρος στο μικρότερο κύπελλο Μάντσεστερ και περιχώρων, πετυχαίνοντας καλύτερα αποτελέσματα και φτάνοντας αρκετές φορές στον τελικό της διοργάνωσης. Δεν το κατέκτησαν όμως ποτέ.
Την περίοδο 1886-87 έλαβε για πρώτη φορά μέρος στο Κύπελλο Αγγλίας. Αποκλείστηκε όμως στον πρώτο γύρο από την Φλίτγουντ Ρέιντζερς, όταν οι παίκτες αρνήθηκαν να αγωνιστούν στην παράταση. Ο κανονικός αγώνας είχε λήξει 2-2. Ύστερα από αυτό το γεγονός η ομάδα αποφάσισε να μην συμμετάσχει ξανά στον θεσμό, μέχρι το 1889.
Το 1888, σύστησε ένα πρωτάθλημα μαζί με άλλες ομάδες, με το όνομα The Combination. Η πρώτη αυτή περίοδος λειτουργίας αυτής της διοργάνωσης είχε μικρό χρόνο ζωής, καθώς την επόμενη χρονιά διαλύθηκε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Αν και δεν ήταν ακόμα αρκετά ισχυροί για να συμμετέχουν στο Πρωτάθλημα Αγγλίας, το 1889 ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές της Φούτμπολ Άλιανς, πρωτάθλημα στο οποίο τερμάτισαν 8οι την πρώτη χρονιά. Την επόμενη χρονιά αφαίρεσαν το L&YR από το όνομά τους. Το 1892, τερμάτισαν 2οι πίσω από την Νότιγχαμ Φόρεστ, ενώ την ίδια χρονιά το Πρωτάθλημα Αγγλίας επεκτάθηκε με την συγχώνευση της Alliance, δημιουργώντας μια δεύτερη κατηγορία. Η Νιούτον Χιθ και η Νότιγχαμ Φόρεστ έλαβαν αυτόματα την πρόκριση στη πρώτη κατηγορία. Την πρώτη της χρονιά στην πρώτη κατηγορία τερμάτισε τελευταία, και χρειάστηκε να νικήσει την πρωταθλήτρια της δεύτερης κατηγορίας Σμολ Χιθ για να παραμείνει στο πρωτάθλημα. Το 1893 μετακόμισε στο γήπεδο της Bank Street. Το 1894 ήταν ξανά άλλη μια κακή χρονιά για την Νιούτον Χιθ, η οποία όμως αυτή τη φορά έχασε στον αγώνα των play-off με αντίπαλο την Λίβερπουλ και έγινε η πρώτη ομάδα της Πρώτης Κατηγορίας που υποβιβαζόταν στη Δεύτερη.
Η ομάδα τα επόμενα χρόνια αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα, φτάνοντας μέχρι την χρεοκοπία. Την περίοδο εκείνη εμφανίστηκε ο Τζον Χένρυ Ντέιβις που σε συνεννόηση με τον αρχηγό της ομάδας Χάρρυ Στάφορντ κινητοποίησαν μια μερίδα επιχειρηματίες που βοήθησαν να σωθεί η ομάδα. Ο Ντέιβις έγινε πρόεδρος της ομάδας και στις 28 Απριλίου 1902, η ομάδα άλλαξε το όνομά της σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Φούτμπολ Κλαμπ (Manchester United Football Club), καθώς και τα χρώματα της ομάδας σε κόκκινο και άσπρο.
Η πορεία της μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά το πρωτάθλημα του 1911 και την κατάκτηση του Charity Shield την ίδια χρονιά ο Μανγκάλ αποχώρησε από την ομάδα. Η αποχώρησή του λειτούργησε αρνητικά για τον σύλλογο, που κατάφερε με δυσκολία να γλυτώσει τον υποβιβασμό το 1915. Την ίδια χρονιά ξέσπασε και ένα από τα πρώτα σκάνδαλα του Αγγλικού ποδοσφαίρου, με τρεις παίκτες της ομάδας να κατηγορούνται για το στήσιμο του αγώνα με την Λίβερπουλ. Μετά την διακοπή του πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η ομάδα επισκιάστηκε από την επαναδημιουργία της Μάντσεστερ Σίτι, που είχε για προπονητή της τον Μανγκάλ. Το 1922, ύστερα από μια κακή χρονιά, η ομάδα υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, και έμεινε εκεί μέχρι το 1925, όταν με τον Τζον Τσάπμαν κατάφερε να τερματίσει 2η και να επιστρέψει στη πρώτη κατηγορία. Ο θάνατος όμως του προέδρου της Ντέιβις το 1927, αλλά και η τιμωρία του Τσάπμαν από την FA που του απαγόρευσε να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο, οδήγησαν την ομάδα σε απογοητευτικές χρονιές, μέχρι τον υποβιβασμό της εκ νέου το 1931. Ταυτόχρονα, τα οικονομικά προβλήματα έκαναν για άλλη μια φορά την εμφάνισή τους. Ύστερα από διάφορες περιπέτειες, οπού η ομάδα δεν μπορούσε να αποκτήσει ούτε προπονητή, τελικά αποκτήθηκε για την θέση ο Σκοτ Ντάνκαν.
Αν και οι πρώτες χρονιές του Ντάνκαν δεν ήταν επιτυχημένες, με την ομάδα να τερματίζει στην προτελευταία θέση της δεύτερης κατηγορίας το 1934 και να γλιτώνει την τελευταία στιγμή τον υποβιβασμό, η συνεχεία ήταν καλύτερη, κατακτώντας το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας το 1936. Όμως, την επόμενη χρονιά υποβιβάστηκαν ξανά στη δεύτερη κατηγορία, για να επιστρέψουν στην πρώτη το 1938, όπου θα παραμείνουν για 36 χρόνια
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, πολλοί παίκτες της πήραν μέρος σε αυτόν, αλλά η ομάδα συνέχιζε να αγωνίζεται σε μικρά τουρνουά. Στις 11 Μαρτίου 1941, κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής των Γερμανών, το Ολντ Τράφορντ βομβαρδίστηκε. Μέχρι την επιδιόρθωσή του, το 1949, η ομάδα της Γιουνάιτεντ μοιραζόταν την ίδια έδρα με την Μάντσεστερ Σίτι (Maine Road).
Εποχή Ματ Μπάσμπι (1945–1969)
right|250px|thumb|Οι «μπέμπηδες» του Ματ Μπάσμπι. Το 1945, προπονητής της ομάδας έγινε ο Ματ Μπάσμπι. Ο Μπάσμπι είχε μια ασυνήθιστη προσέγγιση για την εργασία του, επιμένοντας ότι πρέπει να του επιτραπεί να έχει τη δική του ομάδα, επιλέγοντας αυτός τους παίκτες και έχοντας τον σχεδιασμό της προπόνησης της ομάδας ο ίδιος. Είχε ήδη χάσει την δουλειά του ως βοηθός προπονητής στον προηγούμενο σύλλογό του, την Λίβερπουλ, επειδή ο σύλλογος υπολόγιζε για τα καθήκοντα αυτά τους διευθυντές της ομάδας, αλλά η Γιουνάιτεντ αποφασίσει να δώσει μια ευκαιρία στις καινοτόμες ιδέες του Μπάσμπι. Η πρώτη μετεγγραφή του δεν ήταν ένας παίκτης, αλλά ένας νέος βοηθός προπονητή με το όνομα Τζίμι Μέρφι. Το ρίσκο που είχε λάβει ο σύλλογος με το διορισμό του Μπάσμπι έβγαλε άμεσα αποτελέσματα, με την ομάδα να τερματίζει δεύτερη στο πρωτάθλημα το 1947, το 1948 και το 1949 και να κερδίζει το Κύπελλο Αγγλίας το 1948, χάρη εν μέρει στους Σταν Πιρσον, Τζακ Ρόουλι και Τσάρλι Μίτεν, καθώς και τον κεντρικό χαφ, Άλενμπαϊ Τσίλτον.
Αν και ο Μίτεν έφυγε στην Κολομβία σε αναζήτηση καλύτερου μισθού, οι υπόλοιποι παίκτες κατάφεραν να κατακτήσουν τον τίτλό της Α’ Κατηγορίας το 1952. Ο Μπάσμπι γνώριζε, ωστόσο, ότι στις ποδοσφαιρικές ομάδες απαιτείται κάτι περισσότερο από την εμπειρία, και έτσι υιοθέτησε μια πολιτική φέρνοντας παίκτες από την εφηβική ομάδα όποτε είναι δυνατόν. Αρχικά, νέοι παίκτες, όπως οι Ρότζερ Μπάιρν, Μπιλ Φουλκς, Μαρκ Τζόουνς και Ντένις Βάιολετ, χρειάστηκαν χρόνο για να πάρουν μια θέση στην ομάδα, με την Γιουνάιτεντ να τερματίζει στην όγδοη θέση το 1953, αλλά κατάφερε και κέρδισε το πρωτάθλημα και πάλι το 1956 με ένα μέσο όρο ηλικίας μόλις 22 ετών, σκοράροντας 103 γκολ στη διάρκεια του πρωταθλήματος. Η πολιτική με τους νέους παίκτες, που είχε αρχίσει με τον Μπάσμπι, έχει πλέον γίνει το σήμα κατατεθέν της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στις πιο επιτυχημένες περιόδους της ιστορία της (τα μέσα της δεκαετίας του 1950, τα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 1960 και του 1990). Οι παίκτες αυτοί αποκαλούνταν εφεξής με το όνομα «οι Μπέμπηδες του Μπάσμπι». Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο Ντάνκαν Έντουαρντς, από το Dudle της περιφέρειας West Midlands, ο οποίος έκανε την πρώτη εμφάνισή του στην ομάδα σε ηλικία μόλις 16 ετών το 1953. Την επόμενη περίοδο, 1956-57, κέρδισαν το πρωτάθλημα ξανά και έφτασαν στο τελικό του Κυπέλλου, χάνοντας από την Άστον Βίλα. Επίσης, έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που αγωνίστηκε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, κατ' εντολή της FA, η οποία είχε αρνηθεί στην Τσέλσι την ίδια ευκαιρία την προηγούμενη περίοδο, και έφθασε ως τον ημιτελικό, όπου αποκλείστηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης. Καθ' οδόν προς τον ημιτελικό, κατάφερε να πετύχει μια νίκη που εξακολουθεί να στέκεται ως η μεγαλύτερη νίκη της σε όλες τις διοργανώσεις, όταν νίκησε την πρωταθλήτρια Βελγίου ΡΣΚ Άντερλεχτ με 10-0 στο Maine Road. left|130px|thumb|Το ρολόι που δείχνει την ώρα της τραγωδίας, στο γήπεδο του Ολντ Τράφορντ
Η τραγωδία του Μονάχου
Την επόμενη περίοδο, μια τραγωδία έπληξε τον σύλλογο, όταν το αεροπλάνο που μετέφερε την ομάδα από τον ευρωπαϊκό αγώνα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με αντίπαλο τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου συνετρίβη κατά την απογείωση του, ύστερα από στάση για ανεφοδιασμό στο Μόναχο της Γερμανίας. Η αεροπορική τραγωδία του Μονάχου της 6 Φεβρουαρίου του 1958 στοίχισε τη ζωή σε οκτώ παίκτες - Τζεφ Μπεντ, Ρότζερ Μπάιρν, Εντι Κόλμαν , Ντάνκαν Έντουαρντς (αρχικά έπεσε σε κώμα και ύστερα από 15 ημέρες νοσηλείας υπέκυψε στα τραύματά του, στις 21 Φεβρουαρίου 1958 ), Μαρκ Τζόουνς, Ντέιβιντ Πεγκ, Τόμι Τέιλορ και Λίαμ «Μπίλι» Γουίλαν - και άλλους δεκαπέντε επιβάτες, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού της ομάδας Γουόλτερ Κρίκμερ, Μπερτ Γουόλεϊ και Τομ Κούρι. Είχαν ήδη γίνει δύο φορές απόπειρες για απογείωση πριν τη μοιραία τρίτη, κατά την οποία ο υγρός διάδρομος απογείωσης επιβράδυνε το αεροπλάνο. Η ανεπαρκής ταχύτητα για απογείωση οδήγησε στη σύγκρουσή του, μέσα από ένα φράχτη, σε ένα ακατοίκητο σπίτι. Ο τερματοφύλακας Χάρι Γκρεγκ, κατάφερε να διατηρήσει τη συνείδηση του μετά τη συντριβή, και μέσα στον φόβο του για μια ενδεχόμενη έκρηξη, άρπαξε δύο συμπαίκτες του, τον Μπόμπι Τσάρλτον - ο οποίος είχε κάνει το ντεμπούτο του λιγότερο από 18 μήνες νωρίτερα - και τον Ντένις Βάιολετ και τους έσυρε έξω, στην ασφάλεια. Επτά παίκτες έχασαν τη ζωή τους την ίδια στιγμή, ενώ ο Ντάνκαν Έντουαρντς πέθανε δεκαπέντε μέρες αργότερα στο νοσοκομείο. Ο δεξιός ακραίος Τζόνι Μπέρι επέζησε επίσης από το ατύχημα, αλλά η βλάβη που υπέστη έφερε την καριέρα του σε ένα πρόωρο τέλος. Στο Μπάσμπι δεν δόθηκε μεγάλη ελπίδα επιβίωσης από τους γιατρούς του Μονάχου, αλλά ανένηψε εκ θαύματος και τελικά βγήκε από το νοσοκομείο, έχοντας περάσει πάνω από δύο μήνες εκεί. right|140px|thumb|Άγαλμα του σερ Ματ Μπάσμπι έξω από το Ολντ Τράφορντ.
Υπήρχαν φήμες ότι ο σύλλογος θα αποσυρόταν από όλους τους αγώνες, αλλά με τον Τζίμι Μέρφι να αναλαμβάνει ως προπονητής, ενώ ο Μπάσμπι ανάρρωνε από τους τραυματισμούς του, ο σύλλογος συνέχισε να παίζει με μια πρόχειρη ομάδα. Παρά το ατύχημα, έφτασαν στο τελικό του Κυπέλλου, όπου έχασαν από την Μπόλτον. Στο τέλος της σεζόν, η UEFA προσέφερε στη FA την ευκαιρία να συμπεριλάβει τόσο την Γιουνάιτεντ όσο και τους ενδεχόμενους πρωταθλητές, Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς, στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1959, ως φόρο τιμής στα θύματα, αλλά η FA αρνήθηκε. Η Γιουνάιτεντ κατάφερε να ανταγωνιστεί την Γουλβς την επόμενη περίοδο, τερματίζοντας στην δεύτερη θέση.
Ο Μπάσμπι επαναδημιούργησε την ομάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1960, υπογράφοντας παίκτες όπως ο Ντένις Λόου και ο Πατ Κρεραντ, ενώ όλο αυτό το διάστημα γαλούχησε μια νέα γενιά από νεαρούς παίκτες. Ο πιο διάσημος παίκτης αυτής της νέας γενιάς ήταν ένας νεαρός αθλητής από το Μπέλφαστ, ο Τζορτζ Μπεστ. Ο Μπεστ είχε σπάνια αθλητικά προσόντα, αλλά το πιο σημαντικό του στοιχείο ήταν ο έλεγχος της μπάλας. Η ταχύτητά του, επέτρεπε στον Μπεστ να περνά μέσα από σχεδόν οποιοδήποτε κενό στην άμυνα της αντίπαλης ομάδας, χωρίς να έχει σημασία πόσο μικρό ήταν αυτό. Η ομάδα κέρδισε το Κύπελλο Αγγλίας το 1963, αν και τερμάτισε στη 19η θέση στην Πρώτη Κατηγορία. Ο θρίαμβος αυτός φάνηκε να αναζωογονεί τους παίκτες, και βοήθησε τον σύλλογο να τερματίσει στην δεύτερη θέση το 1964, και στη συνέχεια να κατακτήσει το πρωτάθλημα το 1965 και το 1967. Το 1968 κέρδισε το πρώτο της Ευρωπαϊκό της τρόπαιο, νικώντας την Μπενφίκα του Εουσέμπιο με 4-1 στον τελικό του Κύπελλο Πρωταθλητριών, κάνοντάς την έτσι την πρώτη αγγλική ομάδα που κερδίζει στη διοργάνωση. Εκείνη η ομάδα της Γιουνάιτεντ είχε στις τάξεις της τρεις ποδοσφαιριστές που κατέκτησαν τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της χρονιάς στην Ευρώπη: τον Μπόμπι Τσάρλτον, τον Ντένις Λόου και τον Τζορτζ Μπεστ. Ο Ματ Μπάσμπι παραιτήθηκε από προπονητής της το 1969 και αντικαταστήθηκε από τον Γουίλφ ΜακΓκίνες.
Μετά τον Μπάσμπι (1969–1986)
Ο Γουίλφ ΜακΓκίνες, πρώην ποδοσφαιριστής της Γιουνάιτεντ και προπονητής της αναπληρωματικής της ομάδας, προήχθη στη θέση του Ματ Μπάσμπι. Η ομάδα χρειαζόταν ανανέωση, αλλά ο ΜακΓκίνες δεν μπόρεσε να τη προσφέρει, με αποτέλεσμα να απολυθεί τον Δεκέμβριο του 1970. (Αργότερα εργάστηκε στην Ελλάδα, σε Άρη και Παναχαϊκή). Ο Μπάσμπι επέστρεψε από τη θέση του προπονητή, προσωρινά, μέχρι το διορισμό του Φρανκ Ο'Φάρελ το 1971, που και πάλι δεν μπόρεσε να κάνει την ομάδα να ξεχωρίσει. Επιπλέον, ο Μπεστ είχε γίνει ένα πρόβλημα, καθώς έπεφτε σε διάφορα πειθαρχικά παραπτώματα. Η συμπεριφορά του ήταν ασταθής, δηλώνοντας πως θα αποσυρόταν από το ποδόσφαιρο, για να επιστρέφει λίγες μέρες αργότερα.
Τον Δεκέμβριο του 1972, ο Ο'Φάρελ απολύθηκε, και τη θέση του ανέλαβε ο Τόμι Ντόχερτι, που άρχισε αμέσως την ανοικοδόμηση της ομάδας, με μια σειρά από μεταγραφές. Ο Λόου υπέγραψε ως ελεύθερος στην Μάντσεστερ Σίτι, ενώ ο Μπεστ συνέχιζε την περίεργη συμπεριφορά του. Η περίοδος 1973-74 ήταν για άλλη μια φορά αποτυχημένη, με την ομάδα να παλεύει για να γλιτώσει τον υποβιβασμό. Στους δύο τελευταίους αγώνες έχασε από την Μπέρμιγχαμ Σίτι και την Μάντσεστερ Σίτι, και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά από το 1937. Παρά τον υποβιβασμό, το Ολντ Τράφορντ συνέχιζε να είναι γεμάτο, ενώ η ομάδα κατάφερε να κερδίσει τη Β' Κατηγορία και την επιστροφή στην Πρώτη. Η νέα σεζόν (1975-76) ξεκίνησε ικανοποιητικά και υπήρχαν πολλές ελπίδες για καλή πορεία. Τελικά τερμάτισε τρίτη, ενώ έφτασε και στον τελικό του FA Cup, όπου έχασε από τη Σαουθάμπτον.
Όμως, ένα ερωτικό σκάνδαλο μέσα στην ομάδα, μεταξύ του προπονητή και της συζύγου του φυσικοθεραπευτή Λόρι Μπράουν, ανάγκασε την διοίκηση να απολύσει τον Ντόχερτι. Καθώς αυτός δεν ήταν ένας νόμιμος λόγος για μια απόλυση, το διοικητικό συμβούλιο κατηγόρησε τον Ντόχερτι για κατάχρηση της θέσης του, προκειμένου να προμηθευτεί εισιτήρια για δύο πρωταθλήματα, και να τα πωλεί για κέρδος. Αν και ήταν γνωστά τα πραγματικά γεγονότα, ο Ντόχερτι αρνήθηκε να μηνύσει τον σύλλογο. Ήταν όμως αρκετά δημοφιλής, κάτι που επηρέαζε και τον νέο προπονητή Ντέιβ Σέξτον, από τον οποίο απαιτούνταν αρκετά πράγματα. Κατέκτησαν το Κύπελλο Αγγλίας, αποκτώντας τη δυνατότητα να συμμετέχουν στο Κύπελλο Κυπελλούχων, αλλά αποκλείστηκαν από τη Σαιντ-Ετιέν. Για άλλη μια φορά έφτασαν στο Κύπελλο Αγγλίας μέχρι το τελικό το 1979, αλλά έχασαν από την Άρσεναλ. Το 1979-80 είδε τον σύλλογο να τερματίζει δεύτερος πίσω από τη Λίβερπουλ. Κατά τη διάρκεια της σεζόν, οι οπαδοί κατηγορήθηκαν για επεισόδια στο Ayresome Park, που προκάλεσαν το θάνατο δύο οπαδών της Μίντλεσμπρο. Διαμάχη ξέσπασε, επίσης, για τους ισχυρισμούς ότι η ομάδα είχε κάνει παράνομες πληρωμές προς τους νέους παίκτες. Μια αγωνιστική κρίση κατά την έναρξη της περιόδου 1980-81 προκάλεσε μια πτώση στη μέση του πίνακα και έναν πρόωρο αποκλεισμό από το FA Cup. Ο Σέξτον προσπάθησε με ακριβές μεταγραφές να αλλάξει το κλίμα, αλλά τελικά αποδείχθηκαν αποτυχημένες κινήσεις. Τελικά απολύθηκε στο τέλος της περιόδου 1980-81.
Η Γιουνάιτεντ αντικατέστησε τον Σέξτον με τον Ρον Άτκινσον. Μια από τις πρώτες του κινήσεις ήταν να υπογράψει τον παίκτη της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον, Μπράιαν Ρόμπσον, με μεταγραφή ρεκόρ για την εποχή, ενώ διάφοροι άλλοι νέοι παίκτες αποκτήθηκαν την ίδια εποχή. Μέσα σε δύο χρονιές κέρδισε δύο φορές το Κύπελλο Αγγλίας (1983 και 1985), ενώ την περίοδο 1985-86, αν και φαβορί να κερδίσει το πρωτάθλημα ύστερα από ένα εκπληκτικό ξεκίνημα, τερμάτισε στη τέταρτη θέση. Την επόμενη περίοδο η αγωνιστική εικόνα της ομάδας χειροτέρεψε, και ο υποβιβασμός φαινόταν πιθανός. Τον Νοέμβριο του 1986 ο Άτκινσον απολύθηκε.
Εποχή Άλεξ Φέργκιουσον (1986–2013)
160px|thumb|Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον (2009) Μία μέρα ύστερα από την απόλυση του Άτκινσον, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ απέκτησε τον Άλεξ Φέργκιουσον (6 Νοεμβρίου), τότε προπονητή της Αμπερντίν. Αν και στον πρώτο του αγώνα κόντρα στην Όξφορντ Γιουνάιτεντ έχασε με 2-0, κατάφερε να τερματίσει στην 11η θέση, γλιτώνοντας τον υποβιβασμό. Την επόμενη χρονιά κατάφερε να τερματίσει στη δεύτερη θέση (με τον Μπράιαν ΜακΚλέρ να γίνεται ο πρώτος παίκτης της ομάδας από την εποχή του Μπεστ που σημειώνει 20 τέρματα), αλλά επέστρεψε στη μετριότητα το 1989 τερματίζοντας 11η.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία για τον Φέργκιουσον ήρθε το 1990 με την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας κόντρα στην Κρίσταλ Πάλας. Την επόμενη χρονιά έφτασε μέχρι τον τελικό του League Cup αλλά έχασε από την Σέφιλντ Γουένσντεϊ, με προπονητή τον Άτκινσον. Όμως η χρονιά ήταν επιτυχημένη, καθώς η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων, νικώντας την Μπαρτσελόνα στον τελικό του Ρότερνταμ με 2-1. Αυτό τους έδωσε και την δυνατότητα να παίξουν στο Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ της επόμενης χρονιάς, όπου νίκησαν τον κάτοχο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ερυθρό Αστέρα με 1-0 στο Ολντ Τράφορντ. Αν και έπρεπε να διεξαχθούν δύο αγώνες, η UEFA αποφάσισε να μην διεξαχθεί ο αγώνας στην Γιουγκοσλαβία, λόγω της κατάστασης στη χώρα.
Την ίδια περίοδο, ο πρόεδρος τη ομάδας Μάρτιν Έντουαρντς προσπαθούσε να κάνει μια συμφωνία με τον μεγιστάνα Michael Knighton. Ο Νίγκτον έκανε μια προσφορά 20 εκατομμυρίων λιρών, με την υπόσχεση να επενδύσει μεταξύ άλλων 10 εκατ. λίρες για το γήπεδο της ομάδας. Το ποσό των 20 εκ. λιρών ήταν ρεκόρ για την εποχή. Η συμφωνία δεν προχώρησε, αλλά στον ίδιο δόθηκε μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο, ενώ ύστερα από την Έκθεση Τέιλορ (σχετικά με τα γεγονότα στο Χίλσμπορο, όπου σκοτώθηκαν οπαδοί της Λίβερπουλ και οδήγησε στην λήψη διαφόρων μέτρων στο Αγγλικό ποδόσφαιρο, σχετικά με τον χουλιγκανισμό και την ασφάλεια των αγώνων), το 1991, βοήθησε τον σύλλογο να εισαχθεί στο χρηματιστήριο του Λονδίνου, με αποτίμηση ύψους 47 εκατ. λιρών.
Το 1991 αποκτήθηκε από την ομάδα ο Πίτερ Σμάιχελ, βοηθώντας την ομάδα να τερματίσει δεύτερη πίσω από την Λιντς Γιουνάιτεντ. Τον Νοέμβριο του 1992, οι δύο ομάδες συμφώνησαν για την μεταγραφή του Ερίκ Καντονά από την Λιντς στη Μάντσεστερ έναντι 1,2 εκατ. λιρών. Ο Γάλλος επιθετικός αποτέλεσε μια σπουδαία μεταγραφή για την Μάντσεστερ, η οποία κατάφερε να κερδίσει το πρώτο της πρωτάθλημα μετά το 1967, στο τέλος της περιόδου. Το 1993 υπογράφει με την ομάδα ο Ρόι Κιν, ενώ η Γιουνάιτεντ κατάφερε για άλλη μια χρονιά να κατακτήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας Αγγλίας, αλλά και το κύπελλο Αγγλίας, κάνοντας το πρώτο της Νταμπλ. Το πανηγυρικό κλίμα, πάντως, χάλασε ο θάνατος του Ματ Μπάσμπι στις 20 Ιανουαρίου του 1994.
Την περίοδο 1994-95 δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο, ενώ αποκτήθηκε ο Άντι Κόουλ από την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Ένα παιχνίδι μετά το ντεμπούτο του Κόουλ, ο Καντονά επιτέθηκε στον οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, Μάθιου Σίμονς, αποφέροντάς του αποκλεισμό οκτώ μηνών από τα γήπεδα. Ο αποκλεισμός του θεωρείται από κάποιους ως ένα μέρος του λόγου της αποτυχίας τη ομάδας να κατακτήσει τον τίτλο, ενώ η αποτυχία αυτή οδήγησε σε μια αναδιάταξη της ομάδας, με την αντικατάσταση με παίκτες από την ομάδα νέων. Έτσι στον σύλλογο μεταξύ άλλων ήρθαν οι Ντέιβιντ Μπέκαμ, Φιλ και Γκάρι Νέβιλ καθώς και ο Πολ Σκόουλς. Αν και η έναρξη της περιόδου του 1995-96 δεν ήταν καλή, κατάφεραν, μετά από την επιστροφή και του Καντονά τον Οκτώβριο του 1995 να κατακτήσουν για δεύτερη φορά το Νταμπλ, κάνοντάς την την πρώτη ομάδα που κατακτούσε το Νταμπλ δύο φορές, κατόρθωμα που θα αποκαλούνταν στο μέλλον ως «Διπλό Νταμπλ» (Double Double).
Μετά τη φυγή του Στιβ Μπρους, το 1996, ο Καντονά έγινε αρχηγός της ομάδας, οδηγώντας την στο 4ο πρωτάθλημα σε 5 χρόνια, αλλά στο τέλος της περιόδου αποφάσισε να τερματίσει την καριέρα του, σε ηλικία 30 ετών. Αποκτήθηκε σαν αντικαταστάτης του ο Τέντι Σέριγχαμ, αλλά τερμάτισαν δεύτεροι πίσω από την Άρσεναλ στο τέλος της περιόδου 1997-98.
Η περίοδος 1998-99 ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία της ομάδας καθώς κατάφερε να κατακτήσει την Πρέμιερ Λιγκ, το Κύπελλο Αγγλίας αλλά και το Τσάμιονς Λιγκ εκείνης της περιόδου. Ο τελικός της Βαρκελώνης κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου, είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά σε εξέλιξη παιχνίδια της ιστορίας του θεσμού, καθώς κατάφερε να ανατρέψει το εις βάρος της 1-0 στις καθυστερήσεις του αγώνα, νικώντας τελικά με 2-1. Η Μάντσεστερ κατάφερε να γίνει η πρώτη Αγγλική ομάδα που κατέκτησε το τρεμπλ, ενώ ο Φέργκιουσον απέκτησε τον τίτλο του Σερ για τις υπηρεσίες του στο ποδόσφαιρο. Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Τογιότα Καπ, νικώντας την Παλμέιρας μες 1-0 στο Τόκιο.
Αν και κατέκτησε τον τίτλο το 2000 και το 2001, ο Τύπος άσκησε κριτική για την αποτυχία στην Ευρώπη. Η Γιουνάιτεντ ήταν μια από τους ιδρυτές της G-14, ενώ αρνήθηκε να λάβει μέρος στο κύπελλο του 1999-00, προτιμώντας να λάβει μέρος στο παγκόσμιο κύπελλο Συλλόγων της FIFA στη Βραζιλία. Η περίοδος 2004-05 ήταν μια από τις λίγες όπου η ομάδα έμεινε χωρίς κάποιον τίτλο, κυρίως λόγω του τραυματισμού του βασικού της επιθετικού Ρουντ φαν Νίστελροϊ. Την ίδια περίοδο ο Αμερικάνος επιχειρηματίας Μάλκολμ Γκλέιζερ απέκτησε μέρος της Red Football Ltd., με μια αγορά που αποτιμάται στα 800 εκατ. λίρες. Στις 16 Μαΐου 2005, αύξησε το μερίδιο του σε 75%, οδηγώντας την εκτός του χρηματιστηρίου, κάνοντάς την πάλι ιδιωτική, ενώ όρισε τους γιους του στο διοικητικό συμβούλιο ως μη εκτελεστικούς διευθυντές.
1128
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1128 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Εποχή Άλεξ Φέργκιουσον (1986–2013)
Το 2008, 100 χρόνια μετά το πρώτο της πρωτάθλημα, 50 χρόνια μετά την τραγωδία του Μονάχου και 40 χρόνια μετά την κατάκτηση του πρώτου Ευρωπαϊκού της κυπέλλου, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έφτασε ξανά στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, νικώντας την επίσης Αγγλική Τσέλσι, στον τελικό της Μόσχας. Το παιχνίδι, ύστερα από το 1-1, οδηγήθηκε στα πέναλτι, όπου η Γιουνάιτεντ νίκησε με 5-4. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αναδείχθηκε κορυφαία ομάδα του πλανήτη για το 2008, σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του ποδοσφαίρου (IFFHS).
Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε με την κατάκτηση του FA Community Shield του 2008, νικώντας την Πόρτσμουντ με 3-1 στα πέναλτι, ενώ στις 21 Δεκεμβρίου κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της FIFA για το 2008, νικώντας την LDU Quito από τον Ισημερινό με 1-0 στην Ιαπωνία. Λίγο αργότερα κατέκτησαν και το Λιγκ Καπ του 2009, ενώ τον Μάιο του 2009 σιγούρεψαν την κατάκτηση της Πρέμιερ Λιγκ, ύστερα από την ισοπαλία 0-0 με την Άρσεναλ. Στις 27 Μαΐου 2009 έφτασαν για δεύτερη συνεχόμενη φορά στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, στη Ρώμη, αντιμετωπίζοντας την Μπαρτσελόνα. Η ομάδα της Καταλονίας είχε καταφέρει να έχει παρόμοια πορεία με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην Ισπανία, και ο τελικός ανάμεσα στις δύο αναμενόταν με ενθουσιασμό. Τελικά η Μπαρτσελόνα κατέκτησε το κύπελλο, νικώντας με 2-0. Από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αποχώρισαν οι Κάρλος Τέβες και Κριστιάνο Ρονάλντο, με τον δεύτερο να αποκτάτε από την Ρεάλ Μαδρίτης έναντι του ποσού ρεκόρ των 80 εκατ. λιρών. Κατάφερε να κατακτήσει το 2010 το 4ο Λιγκ Καπ της ιστορίας της, αλλά αποκλείστηκε από την Λιντς Γιουνάιτεντ (η οποία αγωνίζεται την χρονιά αυτή δύο κατηγορίες χαμηλότερα) στο Κύπελλο Αγγλίας, και από τη Μπάγερν Μονάχου στην προημιτελική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Στο πρωτάθλημα τερμάτισε στην δεύτερη θέση, πίσω από την Τσέλσι.
1128
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Εποχή Άλεξ Φέργκιουσον (1986–2013)
Η περίοδος 2010-11 ξεκίνησε με την Γιουνάιτεντ να κατακτά το FA Community Shield για το 2010, νικώντας την Τσέλσι με 3-1 στις 8 Αυγούστου 2010 στο Γουέμπλεϊ. Η Γιουνάιτεντ επέστρεψε στην κορυφή της Πρέμιερ Λιγκ την περίοδο 2010-11, κατακτώντας το 19ο πρωτάθλημα στην ιστορία της, καταρρίπτοντας το ρεκόρ περισσοτέρων πρωταθλημάτων που κατείχε μέχρι τότε η ομάδα της Λίβερπουλ. Η ομάδα εξασφάλισε μαθηματικά τον τίτλο στις 14 Μαΐου 2011, μετά την ισοπαλία με 1-1 ενάντια στην Μπλάκμπερν Ρόβερς. Στην δεύτερη θέση τερμάτισε η Τσέλσι, σε απόσταση 9 βαθμών από την πρώτη Γιουνάϊτεντ (80 έναντι 71), ενώ τρίτη ήταν (και αυτή με 71 βαθμούς) η ομάδα της Μάντσεστερ Σίτι, η οποία την χρονιά αυτή κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας. Η ομάδα της Σίτι έφτασε στον τελικό αποκλείοντας την Γιουνάιτεντ στο ντέρμπι του Μάντσεστερ για την ημιτελική φάση, νικώντας με 1-0 με γκολ που σημείωσε ο Γιάγια Τουρέ (στο γήπεδο Γουέμπλεϊ). Στην Ευρώπη, η Γιουνάιτεντ κατάφερε να φτάσει ξανά στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ο οποίος πραγματοποιήθηκε κι αυτός στο Γουέμπλεϊ, με αντίπαλο την ομάδα της Μπαρτσελόνα, νικώντας στα προημιτελικά την ομάδα της Τσέλσι και στα ημιτελικά την ομάδα της ΦΚ Σάλκε 04. Όπως είχε συμβεί και το 2009, η Μπαρτσελόνα εμφανίστηκε ανώτερη από την Αγγλική ομάδα, νικώντας με 3-1. Τα γκολ της ομάδας της Βαρκελώνης πέτυχαν οι Πέντρο, Λιονέλ Μέσι και Νταβίντ Βίγια, ενώ από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε ισοφαρίσει προσωρινά ο Γουέιν Ρούνεϊ. Μετά το τέλος της περιόδου, αποχώρησαν από την ενεργό δράση ο τερματοφύλακας της ομάδας Έντβιν φαν ντερ Σαρ και ο Πολ Σκόουλς. Η χρονιά επισκιάστηκε από την συμπεριφορά του Ρούνεϊ, ο οποίος δέχθηκε ποινή δύο αγωνιστικών για εξύβριση σε έναν αγώνα, αλλά και από τα ερωτικά σκάνδαλα που αποκαλύφθηκαν για τον Ράιαν Γκιγκς λίγο πριν τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και μετά από αυτόν.
1128
Θάνατοι
1120'erne
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Εποχή Άλεξ Φέργκιουσον (1986–2013)
Στις 19 Δεκεμβρίου 2010, ο Άλεξ Φέργκιουσον έγινε ο μακροβιότερος προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ξεπερνώντας το ρεκόρ των 24 ετών, ενός μήνα και 14 ημερών του Ματ Μπάσμπι.
2013–σήμερα
Στις 8 Μαΐου του 2013, ο Φέργκιουσον ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να συνταξιοδοτηθεί ως προπονητής στο τέλος της περιόδου, αλλά θα παραμείνει στο σύλλογο ως διευθυντής και πρεσβευτή. Αποσύρθηκε μετά από 26χρονια παρουσίας του στο σύλλογο και περισσοτερα απο 40 τρόπαια ως ο πιο επιτυχημένος προπονητής στον κόσμο, γραφοντας ιστορία με την ομαδα του Μάντσεστερ, μετατρέποντας την απο μία μέτρια ομάδα στην κυρίαρχο του Αγγλικού ποδοσφαίρου και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Μετά την αποχώρησή του, ο αντικαταστατης του Ντέιβιντ Μογιες, ο οποίος είχε προταθεί από τον ίδιο και είχε χαρακτηριστεί από τους οπαδούς ως "ο Εκλεκτός", άντεξε μόλις 8 μήνες, αφού η ομαδα τερμάτισε 7η, στην χειρότερη βαθμολογικά θέση της από το 1990. Την σεζόν 2014-15 δεν κατέκτησε κανένα τίτλο, αφού ήταν περίοδος με μεταβατικους προπονητές. Ο Λουί Βαν Χααλ ήρθε ως νέος προπονητής το 2015 και παρόλο που κατέκτησε το Κύπελλο στο τέλος της χρονιάς, απολύθηκε. Στην συνέχεια ανέλαβε την ομαδα ο πρώην προπονητης της Τσέλσι ΦΚ Ζοζέ Μουρίνιο, οδηγώντας την ομάδα στη κατάκτηση του Λιγκ Καπ και του Γιουρόπα Λιγκ. Την επόμενη χρονιά δεν κατέκτησε κανένα σημαντικό τίτλο, αλλα τερματισε 2η πίσω από την αντίπαλο της Μάντσεστερ Σίτι με διαφορα 18 βαθμών, κατι που ο Μουρινιο χαρακτήρισε ως "το μεγαλύτερο επίτευγμα της καριέρας του". Ο Πορτογάλος όμως απολύθηκε τον Ιανουάριο του 2019, μετα απο μία ήττα απο την σφοδρή αντίπαλο Λίβερπουλ. Την ομάδα ανέλαβε ως προπονητής ο θρυλος της (ήταν πριν προπονητής στην Νορβηγική Μόλντε,Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ.
Με τον Νορβηγο στον παγκο της η Μανστεστερ Γιουναιτεντ ηταν γενικα ασταθης,εχοντας ομως καποιες καλες εμφανισεις,αφου την χρονια 2020-21 τερματισε δευτερη στην Πρεμιερ Λιγκ και εφτασε εως τον τελικο του Γιουρωπα Λιγκ,οπου ηττηθηκε στα πεναλντι απο την Ισπανικη Βιγιαρεαλλ.Την επομενη χρονια η Γιουναιτεντ με την επιστροφη του Κριστιανο Ροναλντο,υπολογιζοταν ως μεγαλο φαβορι για τον τιτλο.Μετα ομως απο τους πρωτους 4 μηνες,οπου αποκλειστικε απο το Λιγκ Καπ και εχασε 5 παιχνιδια πρωταθληματος,μεταξυ των οποιων με 5-0 εντος εδρας απο την μισητη Λιβερπουλ,ο Ολε Γκουναρ Σολσκιερ απολυθηκε.Μετα απο δυο παιχνιδια και δυο νικες με τον υπηρεσιακο πρωην παικτης της ομαδας Μαικλ Καρικ,ανελαβε ο Γερμανος Ραλφ Ραγκνικ ως το τελος της χρονιας,οντας απο την νεα σεζον  τεχνικος συμβουλος. To καλοκαιρι νεος προπονητης της ομαδας εγινε ο Ερικ Τεν Χαγκ απο τον Αγιαξ
Έμβλημα
Το σημερινό έμβλημα της ομάδας εισήχθη το 1998. Τα πρώτα χρόνια η ομάδα δεν είχε έμβλημα, ενώ όποτε χρειαζόταν χρησιμοποιούσε αυτό της πόλης του Μάντσεστερ (Manchester City Council). Το έμβλημά της, άλλωστε, προέρχεται από αυτό της πόλης. Στο κέντρο του υπάρχει μια ασπίδα, στο πάνω μέρος της οποίας απεικονίζεται ένα ιστιοφόρο, προς τιμήν της ναυτικής εμπορικής παράδοσης της πόλης, μέσω του Καναλιού του Μάντσεστερ. Στο κάτω μέρος της ασπίδας υπάρχει ένας κόκκινος διάβολος, που αντικατέστησε την δεκαετία του 1970 τις τρεις διαγώνιες γραμμές που εμφανίζονταν σε αυτό (όπως και στο έμβλημα της πόλης) μέχρι τότε. Δεξιά και αριστερά της ασπίδας απεικονίζονται δύο ποδοσφαιρικές μπάλες, ενώ μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 στη θέσεις τους υπήρχαν δύο ρόδα, σύμβολο του Λανκασάιρ. Πάνω και κάτω από της ασπίδα εμφανίζεται το όνομα της ομάδας. Μέχρι το 1998 το όνομα εμφανιζόταν ολόκληρο (Manchester United Football Club), ενώ από το 1998 και μετά εμφανίζεται μόνο το Manchester United.
Χρώματα
Η πρώτη εμφάνιση της ομάδας αποτελείται κατά κανόνα από μια κόκκινη φανέλα, λευκό σορτς και μαύρες κάλτσες. Η εμφάνιση αυτή υιοθετήθηκε το 1902, όταν άλλαξε και το όνομα της ομάδας σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Την περίοδο που ονομαζόταν ακόμα Νιούτον Χιθ, χρησιμοποιούσε διάφορα χρώματα, με το πιο συνηθισμένο συνδυασμό φανέλας να είναι αυτός του πράσινου και κίτρινου. Η φανέλα της πρώτης εμφάνισης δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο, αλλά στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 1909 η ομάδα εμφανίστηκε με λευκές φανέλες με ένα κόκκινο V. Σχεδιασμός με V χρησιμοποιήθηκε και την δεκαετία του 1920, αλλά και στο σχέδιο της φανέλας της περιόδου 2009-10 για τα 100 χρόνια χρησιμοποίησης του Ολντ Τράφορντ.
Η δεύτερη εμφάνιση της ομάδας αποτελείται, τις περισσότερες φορές, από λευκή φανέλα και κάλτσες και μαύρο σορτς. Όμως, αρκετές φορές έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα χρώματα όπως το μπλε. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει η γκρίζα εμφάνιση της περιόδου 1995-96, την οποία όποτε η ομάδα χρησιμοποίησε δεν κατάφερε να πετύχει ούτε μια νίκη, αλλά και η χρυσή επετειακή για τα 100 χρόνια από την μετονομασία σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Προσωνύμια
Το προσωνύμιο «The Red Devils» (Οι Κόκκινοι Διάβολοι) είναι αυτό που συνοδεύει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η ομάδα οφείλει το προσωνύμιο αυτό στον Ματ Μπάσπι ο οποίος το εισήγαγε την δεκαετία του 1960, ενώ από το 1970 ένας κόκκινος διάβολος εμφανίζεται και στο έμβλημα της ομάδας. Ένα δεύτερο προσωνύμιο, που ήταν παλαιότερα γνωστό για τους παίκτες της ομάδας ήταν το μπέμπηδες, το οποίο ουσιαστικά αναφερόταν στην αδικοχαμένη ομάδα του αεροπορικού δυστυχήματος του Μονάχου. Η ομάδα αυτή αποτελούταν κατά μεγάλο μέρος της από νεαρούς παίκτες που προέρχονταν από την εφηβική ομάδα του συλλόγου, ενώ μετά το δυστύχημα φτιάχτηκε ξανά από μικρούς σε ηλικία ποδοσφαιριστές που προωθήθηκαν από αυτή την εφηβική ομάδα, τους «μπέμπηδες» του συλλόγου.