cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιόγκα
Οι γκουρού της γιόγκα από την Ινδία εισήγαγαν αργότερα την γιόγκα στη δύση ακολουθώντας την επιτυχία του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα που έφερε τη γιόγκα στη Δύση το 1920 και είναι ευρέως γνωστός ως "Ο Πατέρας της Γιόγκα στη Δύση". Στη δεκαετία 1980 η γιόγκα έγινε δημοφιλής ως σύστημα εναλλακτικής ιατρικής και φυσικής άσκησης στον δυτικό κόσμο. Όμως η Γιόγκα στις ινδικές παραδόσεις είναι κάτι περισσότερο από φυσική άσκηση, καθώς διαθιέτει ένας διαλογιστικό και πνευματικό πυρήνα. Μία από τις μείζονες έξι ορθόδοξες σχολές του Ινδουϊσμού ονομάζεται Γιόγκα, με τη δική της επιστημολογία και μεταφυσική, και η οποία συνδέεται στενά με την ινδουιστική φιλοσοφία Σαμκύα. Καθιερώθηκε, το 2014, με την επίσημη συγκατάθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), η πρώτη στην ιστορία Παγκόσμια Ημέρα της Γιόγκα, την οποία πρότεινε πρώτος ο Πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι, που θα γιορτάζεται στις 21 Ιουνίου κάθε χρόνο.
Τα τελευταία χρόνια, η γυμνή γιόγκα έχει αυξανόμενη απήχηση σε διάφορες δυτικές κυρίως χώρες.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία της λέξης γιόγκα πηγάζει από τη λέξη «γιουγκ» που σημαίνει «ένωση» ή «συνένωση». Σύμφωνα με την εννοιολογική σημασία της λέξης, απώτερος σκοπός της Γιόγκα είναι να επιτύχει την πλήρη αρμονία του σώματος, του πνεύματος και του νου, ώστε ο ασκούμενος να μπορέσει να γνωρίσει τον Πραγματικό Εαυτό του. Αποτελεί δηλαδή μία μέθοδο πειθαρχίας που περιγράφει την ένωση μεταξύ ατομικού και υπερβατικού Εαυτού, μέσω της χρήσης του σώματος και του διαλογισμού.
Τι είναι ο Γιόγκι;
Οι Γιόγκι επιλέγουν έναν τρόπο ζωής, σύμφωνα με τον οποίο οδηγούνται σε μία κατάσταση εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας. Συνήθως είναι χορτοφάγοι και κοιμούνται 8 ώρες την ημέρα. Μπορεί για κάποιους να θεωρείται βαρετό αυτό το οποίο κάνει ένας γιόγκι, αλλά στην πραγματικότητα τα οφέλη είναι τόσα πολλά που ξεπερνούν οποιεσδήποτε αμφιβολίες, εάν υπάρχουν.
Τα βασικά βήματα για να γίνει κάποιος Γιόγκι είναι αρκετά σημαντικά και απαιτούν την απόλυτη συγκέντρωση του ασκούμενου προκειμένου να επιτύχει το απόλυτο. Αρχικά, πρέπει να εφαρμόζει την πρακτική της Γιόγκα και του διαλογισμού τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα για να δει αισθητά αποτελέσματα στο άμεσο μέλλον. Σημαντική κρίνεται επίσης, η επιλογή ενός αξιόλογου και ικανού δασκάλου που θα μεταφέρει στον ασκούμενο τον πραγματικό πλούτο που προσφέρει η Γιόγκα. Στη συνέχεια, είναι σημαντικό να αφιερώσει αρκετό χρόνο για να βρει τρόπους να εξερευνήσει τις βαθύτερες πρακτικές της Γιογκικής φιλοσοφίας. Κανείς δεν πρέπει να ξεχάσει τη σημασία των γιάμα και νιγιάμα, δηλαδή τις Γιογκικές αξίες και την ηθική. Τελειώνοντας, ο ασκούμενος θα πρέπει να εναρμονίσει τη ζωή του με αξίες της ζωής, όπως είναι η ειρήνη, η ηρεμία, η γαλήνη, η αφοσίωση και η ισορροπία, έτσι ώστε να καταφέρει να φτάσει σε σημείο να γνωρίσει τον Πραγματικό Εαυτό του.
Φιλοσοφική προσέγγιση
Η παράδοση της Γιόγκα έχει βαθιά ιστορία πολλών χρόνων, με την προέλευση της να είναι δύσκολο να φανερωθεί, ακριβώς λόγω της αρχαίας ιστορίας της. Ενδείξεις που δείχνουν πότε πρωτοεμφανίστηκε, έχουν βρεθεί σίγουρα στην Ινδία, αλλά και σε κάποια Μακεδονικά ιστορικά κείμενα της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Με την πάροδο του χρόνου, ξεκίνησε να εδραιώνεται όλο και περισσότερο στην Ινδία και αργότερα στις Δυτικές χώρες μέσω του Σουάμι Βιβεκάντα.
Η φιλοσοφική προσέγγιση της Γιόγκα αναφέρεται ως μία στάση ζωής και σκέψης που με το να χρησιμοποιεί το σώμα, προσπαθεί να προετοιμάσει τον ασκούμενο για να φτάσει σε αρεστά επίπεδα διαλογισμού. Ουσιαστικά αποσκοπεί στην παύση των αναταράξεων του μυαλού και στην ενδυνάμωσης του σώματος. Οι Ινδοί την χρησιμοποιούσαν ως μέσο για να φτάσει ο ασκούμενος στην απόλυτη σοφία και γνώση των ιερών κειμένων, όπως οι Βέδες, οι Ουπανισάδες και οι Σάστρες. Θεωρούσαν τη Γιόγκα ως έναν τρόπο εσωτερικής χαράς και εξωτερικής αρμονίας. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αποτελεί μία ατέρμονη προσπάθεια να φτάσει κάποιος τον εαυτό του σε τέτοιο σημείο πνευματικής και σωματικής εξέλιξης που θα τον βοηθήσει να μείνει νέος, υγιής και να νιώσει πλήρης.
Ο Πατάντζαλι που θεωρείται ως «Ο πατέρας της Γιόγκα» δημιούργησε το έργο «Γιόγκα Σούτρα του Πατάντζαλι», μία συνεισφορά 2.000 ετών για τη Γιογκική φιλοσοφία. Τονίζει ότι ο τρόπος καθαρισμού του νου, του σώματος και του πνεύματος είναι η ηθική. Το σώμα βέβαια, πρέπει να καθαριστεί πρώτα μέσω των ασάνα (στάσεων-ασκήσεων) και του πραναγιάμα (ο έλεγχος της αναπνοής). Τον ενδιαφέρει να προάγει τα ευγενή συναισθήματα της ψυχής του ανθρώπου, όπως η φιλία και η συμπόνια.
Με την πάροδο του χρόνου, δημιουργήθηκαν αρκετές κατηγορίες Γιόγκα. Κάποιες πολύ γνωστές είναι η Χάθα Γιόγκα (ιδανική για αρχάριους ανεξαρτήτως ηλικίας και φυσικής κατάστασης), η ιγιένγκαρ Γιόγκα (ιδανική για άτομα με μυοσκελετικά προβλήματα και πόνους σε αυχένα και μέση), η αστάνγκα γιόγκα (για άτομα νεαρής ηλικίας και για πρώην αθλητές), η βικράμ Γιόγκα (ζεστή Γιόγκα, ιδανική για απώλεια βάρους και αποτοξίνωση οργανισμού), η ζευγαρωτή Γιόγκα (ιδανική για να γυμναστεί κανείς ομαδικά με φίλους, αγγλικά Couple yoga), η γιόγκα για εγκύους (ιδανική για μέλλουσες μητέρες και τους συντρόφους τους) και η αερόβια Γιόγκα (για άτομα προχωρημένου επιπέδου και καλής φυσικής κατάστασης, αγγλικά Aerial yoga). .
Τα οφέλη στην υγεία
Η Γιόγκα δεν βοηθάει μόνο να βελτιώσει κάποιος τη σωματική του κατάσταση, αλλά περιέχει και άλλα πλεονεκτήματα και οφέλη που ούτε καν τα φαντάζονται κάποιοι. Μερικά από αυτά είναι η αυξημένη ευλυγισία των μυών και της σπονδυλικής στήλης που εξασφαλίζει τη νεότητα του σώματος και κρατάει μακριά ασθένειες όπως η οστεοαρθρίτιδα, η καλύτερη ισορροπία και στάση του σώματος, η μείωση του άγχους μέσω του διαλογισμού και της αποκέντρωσης, η βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος που οδηγεί σε υγεία, ευεξία και ενέργεια, καθώς και η μείωση περιττού βάρους, βελτιώνοντας ταυτόχρονα και το μεταβολισμό.
Γίνεται έτσι αντιληπτό, ότι η Γιόγκα είναι μια μορφή άσκησης που δεν εστιάζει μόνο στην φυσική κατάσταση, αλλά και στο πνεύμα. Η αίσθηση που αποκτά ο ασκούμενος σωματικά και ψυχικά ύστερα από ένα μάθημα Γιόγκα είναι ξεχωριστή. Τα οφέλη είναι πολλαπλά και τον βοηθούν να απολαύσει μία ποιοτικότερη ζωή στην καθημερινότητα του, αποβάλλοντας όλα τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να τον ταλαιπωρούν.
Κάποιος ο οποίος μόλις έχει ξεκινήσει την άσκηση της Γιόγκα, δεν μπορεί να δει αισθητά αποτελέσματα από το πρώτο κιόλας μάθημα. Όπως και τα περισσότερα πράγματα που κάνουν κάποιους καλύτερους, έτσι και η Γιόγκα απαιτεί αρκετή αφιέρωση χρόνου και προσπάθεια, προκειμένου να φτάσει κάποιος σε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Ο βαθμός άσκησης της πρέπει να γίνεται σταδιακά, ώστε να αποφευχθούν τυχόν τραυματισμοί. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να βρει ο ασκούμενος έναν δάσκαλο που να τον εμπνέει, έτσι ώστε να δημιουργείται χημεία μεταξύ μαθητή και δασκάλου και να μπορεί να βγαίνει ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Τέλος, αν αναρωτιούνται κάποιοι σε ποια κατηγορία ή ηλικία ανθρώπων αναφέρεται κυρίως η Γιόγκα, δεν υπάρχει συγκεκριμένη. Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας και φυσικής κατάστασης, μπορούν να την εξασκήσουν. Αποτελεί αντίδοτο για πολλά προβλήματα και όσοι την ξεκινάνε, μετά γίνεται για αυτούς τρόπος ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαλογισμός Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας  Κατηγορία:Σωματική άσκηση
Λεωχάρης ο Μεσσήνιος
Ο Λεωχάρης ο Μεσσήνιος (8ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Μεσσηνία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 11ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (736 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
Wild Beasts
Οι Wild Beasts είναι ένα Βρετανικό ροκ συγκρότημα. Αποτελούνται από τους: Χέιντεν Θορπ (φωνητικά, κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο, πλήκτρα), Μπεν Λιτλ (κιθάρα, πλήκτρα), Τομ Φλέμινγκ (ηλεκτρικό μπάσο, φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα) και Κρις Τάλμποτ (ντραμς, φωνητικά).
Ιστορία του συγκροτήματος
Το 2002, οι συμμαθητές Χέιντεν Θορπ και Μπεν Λιτλ σχημάτισαν το ντουέτο Fauve και ξεκίνησαν να γράφουν τραγούδια. Τον Ιανουάριο του 2004, ο ντράμερ Κρις Τάλμποτ έγινε μέλος του συγκροτήματος και το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Wild Beasts. Τον Ιούλιο του 2004 κυκλοφόρησαν το πρώτο, ομώνυμο EP τους. Τον Σεπτέμβριο του 2005 το συγκρότημα μετακινήθηκε στο Ληντς και ο Τομ Φλέμινγκ έγινε ο μπασίστας του συγκροτήματος. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε δύο ακόμα EP, τα Esprit De Corps και All Men. Το πρώτο τους σινγκλ με τίτλο "Brave Bulging Buoyant Clairvoyants" κυκλοφόρησε από την Bad Sneakers Records και έφτασε στο νούμερο 17 των τσαρτς για συγκροτήματα της Ίντι ροκ. Τον Φεβρουάριο του 2007 υπέγραψαν συμβόλαιο με την Domino Records, ενώ τον Ιούνιο του 2008 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Limbo, Panto. Ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2009 με τίτλο Two Dancers και έλαβε πολύ καλές κριτικές, ενώ κέρδισε και μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Μέρκιουρι. Ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2011 με τίτλο Smother. Τέλος, το συγκρότημα προσέλαβε την Κέιτι Χάρκιν από το συγκρότημα Sky Larkin για τις περιοδείες του συγκροτήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλικά indie rock συγκροτήματα
Ρόμπερτ Βαν ντε Γκράαφ
Ο '''Ρόμπερτ Τζ. Βαν ντε Γκράαφ' (Robert Jemison Van de Graaff'', 20 Δεκεμβρίου 1901 – 16 Ιανουαρίου 1967) ήταν Αμερικανός φυσικός και επινοητής επιστημονικών οργάνων, γνωστός από τον ομώνυμο τύπο ηλεκτροστατικής γεννήτριας υπερυψηλών τάσεων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρόμπερτ Βαν ντε Γκράαφ γεννήθηκε στην Τασκαλούζα της Αλαμπάμα. Στην πόλη αυτή σπούδασε και απέκτησε το πτυχίο (1922) και το μάστερ του (1923) στη Μηχανολογία-Μηχανική από το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα. Στη συνέχεια επεδίωξε την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Ευρώπη και πήρε το διδακτορικό του στη Φυσική από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1928. Το 1929 ο Βαν ντε Γκράαφ σχεδίασε και κατασκεύασε την πρώτη του γεννήτρια τάσεων με τη βοήθεια του Νίκολας Μπερκ (Nicholas Burke) στο Πρίνστον. Αυτή η γεννήτρια μπορούσε να παράγει τάση 80 χιλιάδες βολτ. Το 1933 όμως είχε ήδη ολοκληρώσει την κατασκευή μιας πολύ μεγαλύτερης γεννήτριας, ικανής να δημιουργεί τάση 7 εκατομμύρια βολτ (MV).
Τη δεκαετία του 1950 ο Βαν ντε Γκράαφ εφηύρε τον μετασχηματιστή απομονωμένου πυρήνα, που παρήγε συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα υψηλών τάσεων. Η Αμερικανική Φυσική Εταιρεία του απένειμε το Βραβείο T. Bonner το 1966 για τη συμβολή του στην ανάπτυξη των ηλεκτροστατικών επιταχυντών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
3 (αριθμός)
Το 3 (τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 2 και πριν από το 4. Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης το 3 γράφονταν ως Γ΄ ή γ΄, ενώ στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης ως III.
Το 3 στη Γεωμετρία
Τρία (3) μη συνευθειακά σημεία ορίζουν ένα επίπεδο, αλλά και έναν κύκλο.
Υπάρχουν 3 κανονικά πολύεδρα, που έχουν ως έδρες τρίγωνα, το τετράεδρο, το οκτάεδρο και το εικοσάεδρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
3 3 3 3 3 Κατηγορία:Πρώτοι αριθμοί Σοφί Ζερμαίν 3
Λε Αβρ ΑΚ
Η Λε Αβρ Ατλετίκ Κλεμπ Φουτμπόλ Ασοσιασιόν (Χάβρη ΑΚ ή ΧΑΚ), είναι μια γαλλική αθλητική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1872 της οποίας το ποδοσφαιρικό τμήμα ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1894. Η ομάδα της Χάβρης θεωρείται με αυτόν το τρόπο ιδρύτρια του γαλλικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος.
Η ΑΚ Χάβρη είναι η μοναδική ποδοσφαιρική ομάδα της Νορμανδίας που έχει κατακτήσει κάποιον τίτλο στο ανώτερο επίπεδο : ενώ η ομάδα αγωνιζόταν στη Δεύτερη Εθνική Κατηγορία, κατακτά το Κύπελλο Γαλλίας του 1959. Επίσης, η ομάδα της Χάβρης μετράει πέντε τίτλους πρωταθλητή Γαλλίας σε επίπεδο Δεύτερης Εθνικής Κατηγορίας, κάτι που αποτελεί και ρεκόρ. Από το 1971, η ομάδα παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Στάδιο Ζυλ Ντεσασώ, περιμένοντας την παραλαβή νέου γηπέδου (το Grand Stade de la CODAH) που έχει προβλεφτεί για το 2012. Τα εγκαίνια του νέου γηπέδου της ομάδας, του Σταντ Οσεάν, έλαβαν χώρα στις 12 Ιουλίου 2012 με έναν φιλικό αγώνα μεταξύ της Χάβρης και της Λιλ.
Γήπεδα
Το Σταντ Ντε Λα Καβέ Βερτ (σήμερα Σταντ Σαρλ-Αρζεντάν), εγκαινιασμένο το 1918, υποδέχεται τους εντός έδρας αγώνες των ρεζερβών και των τμημάτων υποδομής της ΧΑΚ, αφού προϋπήρξε το βασικό γήπεδο του συλλόγου από το 1918 μέχρι και το 1970. Επίσης φιλοξένησε τους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 1938 στη Γαλλία.
Η κατασκευή του Γκραν Σταντ ντυ Αβρ, που θα είναι σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου Λουβέλ "αγγλικού στυλ", με χωρητικότητα 25 000 θέσεων, βρίσκεται σε εξέλιξη. Η παραλαβή του από την ομάδα έχει προβλεφθεί για το 2012.
Ακαδημίες
Οι ακαδημίες της ομάδας βρίσκονται στη Χάβρη, στη Καβέ Βερτ. Μαθαίνει το άθλημα του ποδοσφαίρου σε νεαρούς ποδοσφαιριστές με στόχο το να γίνουν επαγγελματίες. Αναγνωρισμένη στον εθνικό χάρτη εδώ και πάνω από μια δεκαετία, κατατάχθηκε δέκατο για τη χρονιά 2007. Η πλειοψηφία των νέων της ομάδας αγωνίζονται στην δεύτερη ομάδα που συμμετέχει στη CFA.
Διευθυντής της είναι ο Φρεντερίκ Λίπκα, μετά τη μη-ανανέωση του συμβολαίου του Αλέν Ολιό το 2009.
Οι νέοι των ακαδημιών συμμετέχουν στο Κύπελλο Γκαμπαρντέλλα, που έχουν κατακτήσει το 1989.
Δεύτερη Ομάδα
Η δεύτερη ομάδα χρησιμεύει ως πρώτο βήμα προς την επαγγελματική ομάδα pour για τους νέους παίκτες των ακαδημιών του συλλόγου. Προπονούμενη υπό τον Γιοάν Λουβέλ, αγωνίζεται στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (στο groupe D για τη σεζόν 2009-2010).
Ομάδες Νέων
Το 2009, οι ομάδες under 19 και under 17 αγωνίζονται στα αντίστοιχα εθνικά ηλικιακά πρωταθλήματα.
Αθλητικές Αντιπαλότητες
Το ντέρμπι της Νορμανδίας αντιπαραθέτει παραδοσιακά την ΧΑΚ στην ΦΚ Ρουέν. Πάντως, η αθλητική παρακμή της ομάδας της πόλης της Ρουέν και η άνοδος στην ελίτ της ΣΜ Καέν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 επέτρεψε την "γέννηση" ενός δεύτερου ντέρμπι, ανάμεσα στη Καέν και τη Χάβρη. Από τη πλευρά της Χάβρης, το ντέρμπι με τη Ρουέν παραμένει το σημαντικότερο, με αυτό απέναντι στην Καέν να θεωρείται ως πιο τεχνητό.
Οπαδοί
Η Χάβρη ΑΚ μετράει τέσσερεις συνδέσμους οπαδών :
Αυτοί οι τέσσερεις σύνδεσμοι οπαδών βρίσκονται υπό τη σκέπη μιας άλλης ένωσης : την Ένωση Οπαδών της ΧΑΚ. Ιδρυμένη το 1991, αυτός ο οργανισμός έχει αναλάβει το καθήκον να περάσει μια ομοψυχία στους οπαδούς όσον αφορά τα θέματα που τους αφορούν, που αφορούν την ομάδα, τους παίκτες και τους δημοσιογράφους. Η Ένωση Οπαδών διαθέτει μια διαδικτυακή ιστοσελίδα, με το όνομα Infohac με έτος ίδρυσης το 2000 και το περιοδικό Tribune kop.
Η Ένωση Οπαδών αποτελεί με βάση συμβόλαιο που έχει υπογραφεί, συνιδιοκτήτη της ΧΑΚ. Αποτελεί επίσης μέτοχό της από το 2009, κάτι που της επιτρέπει να υπερασπίζεται τις θέσεις της στα διοικητικά συμβούλια και στα συμβούλια μετόχων.
Ανάμεσα στους οπαδούς της ομάδας περιλαμβάνεται και ο σκηνοθέτης και κωμικός Λοράν Ρουκιέ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1872 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1872
Σκυλιορινίδες
Οι σκυλιορινίδες (επιστημονική ονομασία Scyliorhinidae) είναι μια οικογένεια καρχαριών, οι οποίοι ονομάζονται επίσης και γάτοι ή σκυλόψαρα. Περιλαμβάνει 150 γνωστά είδη, γεγονός που την καθιστά τη μεγαλύτερη οικογένεια καρχαριών. Απαντώνται σε εύκρατα και τροπικά νερά, μέχρι βάθους 2.000 μέτρων.
Έχουν χαρακτηριστικά επιμηκυμένα μάτια και δύο μικρά ραχιαία πτερύγια. Τα περισσότερα είδη είναι μικρά, με μήκος που δεν υπερβαίνει τα 80 εκατοστά. Εξαίρεση αποτελεί ο γάτος (Scyliorhinus stellaris), ο οποίος φτάνει σε μήκος 1,6 μέτρων.
Κατηγορία:Καρχαρίες Κατηγορία:Καρχαρινόμορφα
Δρυμός Λάρισας
Ο Δρυμός είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Ελασσόνας της Λάρισας σε υψόμετρο 470 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται 8 χλμ. ΒΔ. της Ελασσόνας, κοντά στον οδικό άξονα Ελασσόνας - Κοζάνης. Απέχει 48 χλμ. ΒΔ. από την Λάρισα, 69 χλμ. ΝΔ. από την Κατερίνη και 70 χλμ. ΝΑ. από την πόλη της Κοζάνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Δρυμού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελασσόνας του Δήμου Ελασσόνας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 586 κατοίκους. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού μέχρι το 1958 ήταν Δριάνοβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Η αγάπη ήρθε από μακριά
Η αγάπη ήρθε από μακριά είναι ελληνική δραματική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2002-2003, που δημιουργήθηκε από τον Βασίλη Σπηλιόπουλο και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 από τις 4 Οκτωβρίου του 2002 μέχρι τις 20 Ιουνίου του 2003. Τη σκηνοθεσία και την παραγωγή της σειράς επιμελήθηκε ο Μανούσος Μανουσάκης ενώ το ομώνυμο τραγούδι των τίτλων ερμήνευσε η Γλυκερία, με στίχους Φίλιππου Γράψα και μουσική Μάριου Τόκα.
Υπόθεση
Η Βασιλική είναι παντρεμένη με τον μεγαλογαιοκτήμονα Αργύρη Βραχνό και ζουν στη Θεσσαλία. Ο Αργύρης απασχολεί πολλούς μετανάστες στα κτήματά του μεταξύ αυτών και τον Ίλια από την Αλβανία. Κάποια στιγμή η Βασιλική θα έρθει αρκετά κοντά με τον Ίλια δημιουργώντας ερωτική σχέση. Οι δυο τους θα προσπαθήσουν να κρατήσουν αρχικά το δεσμό τους κρυφό όμως όταν ο Αργύρης μάθει για τη σχέση τους θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Ρέμπραντ
Ο Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν (Ολλανδικά: Rembrandt Harmenszoon van Rijn, IPA: [ˈrɛmbrɑnt ˈɦɑrmə(n)soːn vɑn ˈrɛin], 15 Ιουλίου 1606 - 4 Οκτωβρίου 1669), γνωστός ευρύτερα ως Ρέμπραντ, ήταν πολύ σημαντικός Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης του 17ου αιώνα, που σήμερα συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων όλων των εποχών.
Το όνομά του συμβολίζει την περίοδο της «χρυσής εποχής» της Ολλανδίας, στην οποία ανήκει χρονικά το έργο του. Φιλοτέχνησε συνολικά περίπου 890 πίνακες, περισσότερα από 1000 σχέδια ζωγραφικής και περίπου 430 χαρακτικά, αν και μέρος των έργων που αποδίδονται στον Ρέμπραντ –κυρίως έργα ζωγραφικής και σχέδια– αμφισβητείται. Περισσότερο στο πρώιμο και λιγότερο στο ύστερο έργο του, κυριάρχησαν οι προσωπογραφίες, ωστόσο διακρίθηκε σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, αναπαριστώντας επίσης, τοπιογραφίες, καθώς και ιστορικές, βιβλικές, μυθολογικές ή αλληγορικές σκηνές. Το σύνολο του έργου του χαρακτηρίζεται στην πορεία του χρόνου από εκτεταμένες και βαθιές αλλαγές στο ύφος του, ένδειξη μίας διαρκούς αναζήτησης. Ακόμη σε κάθε μεμονωμένο έργο ή εκδοχή του, παρατηρούνται συνεχείς μετασχηματισμοί πριν την κατάληξη σε μία τελική εικαστική μορφή.
Βιογραφία
Ο Ρέμπραντ γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1606 στο Λέιντεν της Ολλανδίας και ήταν το δεύτερο νεότερο από τα παιδιά του Χάρμεν φαν Ράιν (Harmen Gerritsz. van Rijn, π. 1568–1630) και της Κορνηλίας (Νεέλτχεν) φαν Ζόιτμπρουκ (Cornelia (Neeltgen) Willemsdr. van Zuytbrouck, 1568–1640). Ο πατέρας του ήταν μυλωνάς και συνιδιοκτήτης, από το 1589, ενός μύλου που έφερε το επώνυμό του, στην όχθη του Ρήνου, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη εύπορου φούρναρη. Μαζί απέκτησαν δέκα παιδιά, από τα οποία επιβίωσαν τελικά τα επτά. Κύρια πηγή πληροφοριών για τα νεανικά χρόνια του Ρέμπραντ αποτελεί η βιογραφία του Γιαν Γιάνσον Όρλερς (Jan Janszoon Orlers), γραμμένη το 1641, σύμφωνα με την οποία ο Ρέμπραντ σπούδασε στο λατινικό σχολείο της πόλης, όπου διδάχθηκε λατινικά, ελληνικά, κλασική λογοτεχνία και Ιστορία, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας ειδικεύτηκαν ως τεχνίτες ή έμποροι. Το Μάιο του 1620 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, ωστόσο σύμφωνα με τον Orlers δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του καθώς, κατόπιν επιθυμίας του ίδιου, ξεκίνησε να εκπαιδεύεται ως ζωγράφος. Αρχικά μαθήτευσε, για τρία χρόνια, στο πλευρό του διακεκριμένου Ολλανδού ζωγράφου Γιάκομπ φαν Σβάνενμπουρχ (Jacob van Swanenburgh, 1571–1638), ο οποίος διέθετε εργαστήριο στο Λέιντεν και είχε εργαστεί στο παρελθόν στην Ιταλία. Δεύτερος δάσκαλος του Ρέμπραντ, για διάστημα έξι μηνών, υπήρξε ο φημισμένος ζωγράφος Πίτερ Λάστμαν, που εργαζόταν στο Άμστερνταμ. Αν και συντομότερη, η μαθητεία του στο εργαστήριο του Λάστμαν θεωρείται πως επέδρασε αποφασιστικά στην εξέλιξη της τεχνοτροπίας του. Η επιλογή του Ρέμπραντ να παραμείνει στην Ολλανδία μπορεί να θεωρηθεί ασυνήθιστη, καθώς ήταν αρκετά διαδεδομένη πρακτική των νέων και φιλόδοξων ζωγράφων να ταξιδεύουν στην Ιταλία. Ο Λάστμαν διακρινόταν κυρίως για τις ιστορικές συνθέσεις του, στα πρότυπα του Ραφαήλ, γεγονός που μάλλον μαρτυρά πως ο Ρέμπραντ επιθυμούσε να ακολουθήσει ανάλογη θεματολογία. Οι ιστορικοί πίνακες, αποτελούσαν ένα από τα δυσκολότερα είδη ζωγραφικής, καθώς απαιτούσαν συνδυασμό γνώσεων και ικανότητα σε αρκετά είδη όπως η τοπιογραφία ή οι προσωπογραφίες και η ρεαλιστική αναπαράσταση των ανθρώπινων εκφράσεων και χειρονομιών. Αν και δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς μαθήτευσε στο εργαστήριο του Λάστμαν, τα πρώτα έργα του Ρέμπραντ, που χρονολογούνται το 1625-26, εμφανίζουν σημαντικές επιρροές από την τεχνοτροπία τού δασκάλου του και θεωρείται εξίσου πιθανό να φιλοτεχνήθηκαν στο Λέιντεν, μετά την επιστροφή του από το Άμστερνταμ, ή υπό την εποπτεία του Λάστμαν στο εργαστήριό του. Ο βιογράφος του Ρέμπραντ, Άρνολντ Χαουμπράκεν (1660-1719), αναφέρει επίσης ως δάσκαλό του τον Γιάκομπ Πάινας (Jakob Pynas) (π. 1585-1650).
left|thumb|220px|Αυτοπροσωπογραφία, 1630, οξυγραφία, 5,1x4,6 εκ., [[Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ]] Το 1626, ο Ρέμπραντ επέστρεψε στο Λέιντεν με σκοπό να εργαστεί ως αυτόνομος ζωγράφος. Το επόμενο διάστημα ολοκλήρωσε τα έργα της πρώτης δημιουργικής του περιόδου, στο εργαστήριο που μοιραζόταν με τον Γιαν Λίφενς (1607-74). Είναι πολύ πιθανό πως οι δύο ζωγράφοι άσκησαν επιρροή μεταξύ τους, ενώ το γεγονός πως φιλοτέχνησαν πίνακες της ίδιας θεματολογίας ενδεχομένως να υποδηλώνει πως συνυπήρχε το στοιχείο του ανταγωνισμού. Σύντομα, ο Ρέμπραντ άρχισε να δέχεται αρκετές παραγγελίες, έχοντας αποκτήσει φήμη ως ζωγράφος, γεγονός στο οποίο συνέβαλε και η συνεργασία του με τον έμπορο τέχνης Χέντρικ φαν Όιλενμπουρχ και πιστοποιείται εν μέρει από την επίσκεψη στο εργαστήριό τους, τού γραμματέα του πρίγκιπα Φρέντερικ Χέντρικ, ο οποίος εξελίχθηκε σε σημαντικό μαικήνα του. Στο Λέιντεν, ο Ρέμπραντ ολοκλήρωσε τα πρώτα χαρακτικά έργα του, ενώ απέκτησε επίσης τους πρώτους μαθητές του. Η φήμη και το έργο του Ρέμπραντ αποτελούσαν πόλο έλξης νέων ζωγράφων που επιθυμούσαν να εργαστούν στο εργαστήριό του, κυρίως μετά το πρώτο στάδιο τής βασικής εκπαίδευσής τους. Θεωρείται πιθανό πως ορισμένοι από τους μαθητές του, όπως ο Isack Jourderville (π. 1613-48), υπήρξαν αργότερα βοηθοί του.
Πρώιμα έργα και η περίοδος στο Λέιντεν
Τα πρώιμα έργα του Ρέμπραντ, που ολοκληρώθηκαν κατά την περίοδο της εκπαίδευσής του δίπλα στον Σβάνενμπουρχ, δεν διασώζονται εκτός από δύο πίνακες που τού αποδίδονται, χωρίς ωστόσο να μπορεί να πιστοποιηθεί η αυθεντικότητά τους. Ο Λιθοβολισμός του αγίου Στεφάνου (1626, Λυών, Μουσείο Καλών Τεχνών) είναι το παλαιότερο σωζόμενο έργο του και φέρει στοιχεία που μαρτυρούν την επίδραση του Λάστμαν. Στο έργο Ο γάιδαρος του προφήτη Βαλαάμ (1626, Μουσείο Cognacq-Jay), ο Ρέμπραντ βασίστηκε σε μία ανάλογη σκηνή του Λάστμαν, αποδίδοντας όμως με ακόμη μεγαλύτερη εκφραστικότητα τις κινήσεις των μορφών. Στον πίνακα Η Βάφτιση του ευνούχου (1626, Catharijneconvent), που αναγνωρίστηκε ως έργο του Ρέμπραντ το 1976, χρησιμοποίησε επίσης μορφές και λεπτομέρειες από μία ή περισσότερες εκδοχές τού δασκάλου του, πάνω στο ίδιο θέμα. Όπως και με ένα ακόμη από τα πρώιμα έργα του, την Εκδίωξη των εμπόρων από το ναό (1626, Μουσείο Πούσκιν), ο Ρέμπραντ προσπάθησε από νωρίς να διακριθεί ως «ιστορικός ζωγράφος», ασκούμενος στην έκφραση των προσώπων και των χειρονομιών, έτσι ώστε να αποδώσει πιστά τα ανθρώπινα «πάθη», δηλαδή την ψυχική κατάσταση και έκφραση των μορφών. Μία ριζική αλλαγή στο ύφος των έργων του παρατηρήθηκε στα τέλη του 1626 και αφορούσε στη χρήση του φωτός. Ο Ρέμπραντ επέλεξε να φωτίζει πολύ έντονα τις σημαντικές στιγμές της δράσης, πρακτική που ακολούθησε σχεδόν σε όλα τα μεταγενέστερα έργα του, αφήνοντας παράλληλα μεγάλο τμήμα του χώρου στη σκιά. Ακολουθώντας ανάλογη πορεία με τον Καραβάτζιο, ο Ρέμπραντ χρησιμοποίησε με δεξιοτεχνία τα στοιχεία του φωτισμού και των φωτοσκιάσεων, προκειμένου να δώσει έμφαση στη δραματικότητα των σκηνών, θυσιάζοντας συχνά πολλές λεπτομέρειες τής σύνθεσης. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της πρακτικής αποτέλεσαν θρησκευτικές και βιβλικές σκηνές που φιλοτέχνησε, όπως Η Υπαπαντή (π. 1627, Hamburger Kunshalle) και η Συζήτηση σοφών (Πέτρος και Παύλος;) (1628, Εθνική Πινακοθήκη Βικτόρια). Στην Υπαπαντή, όπως και σε άλλα έργα, ο Ρέμπραντ απέδωσε με δραματικό τρόπο το φωτισμό, έτσι ώστε να αποτελεί ουσιαστικά συμπληρωματικό στοιχείο της δράσης. Η κατεύθυνση του φωτός δε συμφωνεί απαραίτητα με τον φυσικό φωτισμό της σκηνής. Υποθέτουμε πως το φως διέρχεται από ένα παράθυρο της στέγης του ναού, ενώ το σκοτάδι που κυριαρχεί στο χώρο αποκλείει την ύπαρξη άλλων παραθύρων.
Στο εργαστήριο του Λέιντεν, ο Ρέμπραντ ολοκλήρωσε επίσης τα πρώτα χαρακτικά έργα του, το παλαιότερο από τα οποία χρονολογείται το 1626. Τα επόμενα χρόνια, σημείωσε αξιοσημείωτη εξέλιξη στην οξυγραφία και τη χάραξη με βελόνα, επιτυγχάνοντας την απόδοση φωτοσκιάσεων, όπως για παράδειγμα στην Ανάσταση του Λαζάρου (π. 1632, Ρέικσμουζεουμ), έργο για το οποίο δανείστηκε μορφές από την ομώνυμη ελαιογραφία του. Ολοκλήρωσε επίσης μία σειρά από χαρακτικά με αυτοπροσωπογραφίες του, τα οποία αποτελούσαν πιθανότατα σπουδές πάνω σε διαφορετικές εκφράσεις του προσώπου.
Η περίοδος στο Άμστερνταμ: 1631-42
Μετά την εγκατάστασή του στο Άμστερνταμ και τη στενή συνεργασία του με τον έμπορο έργων τέχνης Χέντρικ φαν Όιλενμπουρχ, ο Ρέμπραντ ανέλαβε τις πρώτες παραγγελίες για προσωπογραφίες, μεταξύ αυτών το πορτρέτο τού εμπόρου και φίλου τού Όιλενμπουρχ Nicolaes Ruts, καθώς και το ομαδικό πορτρέτο Μάθημα ανατομίας του καθηγητή Τουλπ (1632, Mauritshuis), το οποίο φιλοτεχνήθηκε για τη Συντεχνία των Χειρουργών του Άμστερνταμ και αποτελεί παράλληλα ένα είδος ιστορικής καταγραφής των μαθημάτων ανατομίας που παραδόθηκαν τον Ιανουάριο του 1632 από τον Νικολάες Τουλπ. Η συγκεκριμένη σύνθεση του Ρέμπραντ δεν ακολουθεί τα παραδοσιακά πρότυπα των ομαδικών προσωπογραφιών. Απέδωσε τη σκηνή με ξεχωριστό τρόπο, απεικονίζοντας τα πρόσωπα όχι το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά γύρω από το υπό εξέταση πτώμα. Τόσο οι μύες όσο και οι τένοντες του χεριού, απεικονίζονται ρεαλιστικά και σύμφωνα με τις ανατομικές γνώσεις της εποχής. Θεωρείται πιθανό πως ο Ρέμπραντ απέκτησε κάποιες βασικές γνώσεις γύρω από την ανατομία του ανθρώπινου σώματος, πιθανώς έχοντας μελετήσει το έργο του Αντρέα Βεσάλιους, του οποίου γύψινα εκμαγεία χεριών βρέθηκαν στα υπάρχοντα του Ρέμπραντ μετά το θάνατό του.
Παράλληλα με τις προσωπογραφίες που αναλάμβανε, ο Ρέμπραντ συνέχισε να φιλοτεχνεί ιστορικά θέματα, δανεισμένα κυρίως από τη Βίβλο και την κλασική αρχαιότητα. Κατά τη δεκαετία του 1630, τού ανατέθηκε από την αυλή του πρίγκιπα η δημιουργία μίας σειράς έργων, με σκηνές από τα πάθη του Χριστού. Στο πλαίσιο αυτών των θρησκευτικών συνθέσεων, ολοκλήρωσε την Ύψωση του Σταυρού (π. 1633, Staatgemäldesammlungen), την Αποκαθήλωση (π. 1633, Staatgemäldesammlungen), τον Ενταφιασμό (π. 1636-39, Staatgemäldesammlungen) και την Ανάσταση (π. 1635-39, Staatgemäldesammlungen). Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται επίσης από έργα που βρίσκονται πολύ κοντά στα πρότυπα της μπαρόκ τέχνης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ελαιογραφία Τρικυμία στη Θάλασσα της Γαλιλαίας (1633, μουσείο Isabella Stewart Gardner ). Ολοκλήρωσε επίσης ένα μικρό αριθμό έργων που δεν αποτελούσαν παραγγελίες, όπως τη Θυσία του Αβραάμ (1635, Ερμιτάζ), έργο για το οποίο πιθανώς δανείστηκε τη μορφή του Ισαάκ από ανάλογο έργο του Ρούμπενς. Ο Ρέμπραντ δεν ήταν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και σχεδίασε εκ νέου το θέμα. Όταν αργότερα κάποιος από τους μαθητές του επεξεργάστηκε το αναθεωρημένο έργο, εκείνος υπέγραψε τη νέα ελαιογραφία (1636, Alte Pinakothek) με το όνομά του, σημειώνοντας πως επρόκειτο για αναθεωρημένο έργο.
right|thumb|320px|Δανάη, π. 1636, λάδι σε μουσαμά, [[Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη]] Ο Ρέμπραντ επηρεάστηκε γενικά από το έργο των Φλαμανδών ζωγράφων και ειδικότερα του Ρούμπενς, όπως μαρτυρά ενδεικτικά το έργο Η τύφλωση του Σαμψών (1636, Ινστιτούτο Τέχνης Städel), συγγενές με αρκετές αιματηρές και βίαιες σκηνές από το βίο των αγίων που φιλοτέχνησε ο Ρούμπενς. Η μορφή του Σαμψών παρουσιάζει επίσης ομοιότητες με εκείνη του Προμηθέα στο έργο Προμηθέας Δεσμώτης του Φλαμανδού ζωγράφου. Μετά την ολοκλήρωση του πίνακα, ο Ρέμπραντ εγκατέλειψε εν μέρει τις δραματικές συνθέσεις. Το 1636 φιλοτέχνησε ένα από τα πλέον εντυπωσιακά γυμνά, στην ιστορία της ολλανδικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα, με τον τίτλο Δανάη (1636, Ερμιτάζ). Ο πίνακας συνδέεται με προγενέστερους τού Ρέμπραντ και αποτελεί μέρος μίας σειράς έργων μυθολογικής θεματολογίας. Μέρος της δραστηριότητάς του αφιερώθηκε επίσης σε θρησκευτικά έργα, για τα οποία σημαντικότερη επιρροή υπήρξε ο Πίτερ Λάστμαν. Οι πολυάριθμες θρησκευτικές συνθέσεις του έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Δεν επιβεβαιώνεται, από ιστορικά έγγραφα, αν ανήκε σε κάποια θρησκευτική κοινότητα. Σύμφωνα με μία αναφορά του Ιταλού αβά Φιλίππο Μπαλντινούτσι, που χρονολογείται το 1686, ο Ρέμπραντ υπήρξε μέλος της κοινότητας των Αναβαπτιστών, ωστόσο κάτι τέτοιο δείχνει μάλλον απίθανο, καθώς όλα τα παιδιά του βαφτίστηκαν, πρακτική που βρισκόταν σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις των Αναβαπτιστών. Είναι πιθανό πως ο Ρέμπραντ αρνήθηκε συνειδητά τη συμμετοχή του σε οποιαδήποτε θρησκευτική ομάδα. Λιγότερες σε αριθμό υπήρξαν οι τοπιογραφίες του Ρέμπραντ, που χρονολογούνται περίπου από το δεύτερο μισό του 1630. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει το Τοπίο με τον Καλό Σαμαρείτη (1638, Czartoryski), πίνακας στον οποίο το βιβλικό θέμα είναι δευτερεύον, με την έμφαση να δίνεται στη σύνθεση ενός ατμοσφαιρικού τοπίου. Ο Ρέμπραντ υπήρξε συλλέκτης έργων του Φλαμανδού τοπιογράφου Χέρκουλες Σέγκερς, από τον οποίο θεωρείται πιθανό πως επηρεάστηκε, με δεδομένο τον θαυμασμό που έτρεφε στο έργο του.
Η περίοδος στο Άμστερνταμ: 1642-69
Η τροπή των γεγονότων στην προσωπική ζωή του Ρέμπραντ και ειδικότερα ο θάνατος της συζύγου του επέδρασαν καταλυτικά στο έργο του, περιορίζοντας σημαντικά την επιθυμία του να αναλάβει παραγγελίες. Από το 1642 και για τα επόμενα δέκα περίπου χρόνια, η παραγωγικότητά του μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό, ενώ τα έργα που φιλοτέχνησε παρουσιάζουν διαφοροποιήσεις σε σύγκριση με τα προγενέστερα. Την περίοδο 1642-43 αλλά και μετά το 1647, ζωγράφισε ελάχιστα, γεγονός που συνιστά ένα από τα «αινίγματα» της καλλιτεχνικής του πορείας. Το 1649 δεν καταγράφεται επίσης κανένας πίνακας ζωγραφικής του Ρέμπραντ, παρά μόνο χαρακτικά έργα του. right|thumb|260px|Προσωπογραφία του Γιαν Σιξ, λάδι σε μουσαμά, 112 x 102 εκ., Άμστερνταμ, Συλλογή Six Η διαμάχη του με την Χέερτγε Ντιρξ πιθανώς εξηγεί σε ένα βαθμό το μικρό αριθμό έργων που ολοκλήρωσε την περίοδο αυτή, ενδεχόμενο που ενισχύεται από το γεγονός πως ολοκλήρωσε περισσότερα έργα μετά τη φυλάκισή της. Τη δεκαετία του 1640, το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του αφιερώθηκε σε σχέδια και χαρακτικά έργα. Σε αυτή χρονολογούνται σχεδόν όλα τα τοπία που χάραξε ο Ρέμπραντ, με το νεότερο από αυτά να ανήκει στο 1652. Ιδιαίτερα σημαντικά θεωρούνται επίσης τα χαρακτικά που αναπαριστούν θρησκευτικές σκηνές, όπως η Ανάσταση του Λαζάρου (1642) και η Θυσία του Αβραάμ (1655, Αλμπερτίνα, Συλλογή Γραφικών και Χαρακτικών). Μετά το 1652, άρχισε να αναλαμβάνει εκ νέου παραγγελίες, προερχόμενες ακόμη και εκτός Ολλανδίας, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο πίνακας της προσωπογραφίας του Ομήρου κατά παραγγελία του Σικελού ευγενούς εμπόρου Αντόνιο Ρούφο, καθώς και το έργο Ο Αριστοτέλης μπροστά στην προτομή του Ομήρου (1653, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης), για την ολοκλήρωση του οποίου συμβουλεύτηκε πιθανώς κάποιον κλασικό φιλόλογο, ενδεχομένως τον φίλο του Γιαν Σιξ. Η στενή σχέση του με τον Σιξ πιστοποιείται επίσης από την προσωπογραφία τού τελευταίου, την οποία φιλοτέχνησε ο Ρέμπραντ το 1654 και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα πορτρέτα του. Δύο χρόνια αργότερα, την περίοδο κατά την οποία αντιμετώπιζε έντονα οικονομικά προβλήματα, δέχθηκε τη σημαντικότερη επίσημη παραγγελία του, από την εποχή τής ανάληψης τής Νυχτερινής περιπόλου, για τον πίνακα Μάθημα ανατομίας του καθηγητή Deyman (1656, Ρέικσμουζεουμ).
left|thumb|300px|Οι σύνδικοι της συντεχνίας των υφασματεμπόρων, 1662, λάδι σε μουσαμά, 191,5x279 εκ., Άμστερνταμ, [[Ρέικσμουζεουμ]] Απόγειο της σταδιοδρομίας του, ως ιστορικού ζωγράφου, θεωρείται η συνεισφορά του στη διακόσμηση τού νέου δημαρχείου τού Άμστερνταμ. Ο Ρέμπραντ φιλοτέχνησε, για το σκοπό αυτό, τον πίνακα Συνωμοσία του Claudius Civilis (1661-62, Εθνικό Μουσείο Στοκχόλμης), μέρος ενός μεγαλύτερου έργου, που εμφανίζει ομοιότητες με τις πολυπρόσωπες συνθέσεις της πρώτης περιόδου του. Παρά την πτώχευσή του, ο Ρέμπραντ διατήρησε την καλλιτεχνική και κοινωνική θέση του, εξακολουθώντας να αναλαμβάνει παραγγελίες για προσωπογραφίες. Ιδιαίτερη θέση κατέχει το τελευταίο ομαδικό πορτρέτο που ολοκλήρωσε, Οι σύνδικοι της συντεχνίας των υφασματεμπόρων (1662, Ρέικσμουζεουμ). Η προσωπογραφία αυτή, ακολουθεί επιφανειακά τα πρότυπα των παραδοσιακών συνθέσεων, τις οποίες όμως ξεπερνά σε πυκνότητα και ζωντάνια. Αναπαριστά τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της συντεχνίας να δίνουν τις αναφορές τους, όπως φαίνεται από το ανοιχτό βιβλίο. Μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου ξεχωρίζει ο ταμίας στα δεξιά του πίνακα, κρατώντας ένα πουγκί, καθώς και ο επιθεωρητής του οίκου, όρθιος στο βάθος. Τα πρόσωπα της σκηνής στρέφονται σε κάποιο σημείο έξω από τον πίνακα, έτσι ώστε κανένα να μην κοιτά κατάματα το θεατή. Προσχέδια του έργου, αλλά και λεπτομερέστερη εξέτασή του με τη βοήθεια ακτίνων Χ, αποδεικνύουν πως ο Ρέμπραντ άλλαξε αρκετές φορές τη θέση και τη στάση του πρώτου όρθιου, από αριστερά, σύνδικου. Στην τελική εκδοχή, εμφανίζεται μάλλον τη στιγμή που επιχειρεί να σταθεί όρθιος ή να καθίσει, προκειμένου να απαντήσει σε κάποια ερώτηση που του απευθύνεται ή έχοντας ολοκληρώσει την ομιλία του αντίστοιχα. Στα δημοφιλέστερα έργα του Ρέμπραντ ανήκει επίσης ο πίνακας Εβραία Νύφη (ή Ισαάκ και Ρεβέκκα) (1666, Ρέικσμουζεουμ), που έγινε αντικείμενο πολλαπλών ερμηνειών. Σύμφωνα με μία άποψη, το έργο απεικονίζει έναν Εβραίο πατέρα που αποχαιρετά την κόρη του που παντρεύεται, αν και δεν είναι βέβαιο αν πρόκειται για προσωπογραφία ή ιστορικό έργο.
Αναγνώριση και κριτική
right|thumb|260px|Η εβραία νύφη (Ισαάκ και Ρεβέκκα), π. 1666, λάδι σε μουσαμά, 121,5x166,5 εκ., Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ Ο Ρέμπραντ κατάφερε να αποκτήσει σημαντική καλλιτεχνική και κοινωνική αναγνώριση στην εποχή του, ακόμη και κατά τη διάρκεια της χρεοκοπίας του. Εκτιμάται μέχρι σήμερα για τη δεξιοτεχνία του στη ζωγραφική και το σχέδιο, την υψηλή ποιότητα και τον πλούτο τής τέχνης του. Όπως διαφαίνεται από τη μελέτη του έργου του, υπήρξε καινοτόμος στην τεχνική, αναζητώντας διαρκώς νέους εκφραστικούς τρόπους, έτσι ώστε να κατατάσσεται στους καλλιτέχνες των οποίων η εξέλιξη δεν διακόπηκε στη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους. Ο Ρέμπραντ εισχώρησε στους αριστοκρατικούς κύκλους τού Άμστερνταμ, συναναστρεφόμενος με λόγιους, λογοτέχνες, εμπόρους και άλλους καλλιτέχνες, επωφελούμενος από την κοινωνική επιρροή τους.
Η πρώτη σύγχρονη εκτεταμένη αναφορά και κριτική στο έργο του Ρέμπραντ παρέχεται από τον Ολλανδό διπλωμάτη, ποιητή και μουσικό Κονσταντίν Χόυχενς (Constantijn Huygens). Η αυτοβιογραφία του, γραμμένη περίπου το 1630, περιέχει αναφορές στη ζωγραφική και μεταξύ άλλων διακρίνει τον νεαρό Ρέμπραντ και τον Λίβενς ως δύο καλλιτέχνες που βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο με τους σημαντικότερους γνωστούς ζωγράφους της εποχής, έχοντας το ταλέντο να τους ξεπεράσουν. Ο Χόυχενς θεωρούσε το πρώιμο έργο του Ρέμπραντ ανώτερο από εκείνο του Λίβενς σε ό,τι αφορά στην αναπαράσταση της συναισθηματικής έκφρασης. Ειδικότερα, κάνοντας ξεχωριστή αναφορά στον πίνακα Ο Ιούδας Επιστρέφει Τα Τριάκοντα Αργύρια (1629, ιδιωτ. συλλογή, Αγγλία), ο Χόυχενς εκθίασε το έργο, κάνοντας μνεία στον τρόπο με τον οποίο χειριζόταν την έκφραση, τις χειρονομίες και την κίνηση των μορφών. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1630 και την ολοκλήρωση μιας σειράς θρησκευτικών πινάκων για τον πρίγκιπα της Οράνζ, ο Ρέμπραντ ήταν ήδη διάσημος και ευρύτερα αναγνωρισμένος ζωγράφος. Η φήμη του ξεπερνούσε τα σύνορα της Ολλανδίας, όπως μαρτυρούν δύο πίνακές του που βρίσκονταν περίπου το 1640 στη συλλογή του Καρόλου Α' της Αγγλίας.
Μετά το θάνατό του, στα τέλη του 17ου αιώνα, ορισμένοι συγγραφείς και καλλιτέχνες, όπως οι Joachim van Sandrart και Roger de Piles, άσκησαν εντονότερη κριτική στο έργο του, η οποία συνδεόταν με την άνοδο του κλασικισμού που διαμόρφωνε ριζικά διαφορετικές αισθητικές αντιλήψεις. Ειδικότερα, ο αδιαπραγμάτευτος ρεαλισμός του Ρέμπραντ ερχόταν σε αντίθεση με τις εξιδανικευμένες προσεγγίσεις του κλασικισμού. Κατά τον φαν Σάντραρτ, ο Ρέμπραντ αμφισβητούσε τους καθιερωμένους «κανόνες της τέχνης», υποστηρίζοντας πως ένας καλλιτέχνης έπρεπε να στηρίζεται στην παρατήρηση, χωρίς να ακολουθεί κάποιο κανόνα. Η κριτική που τού ασκήθηκε συνέβαλε μεταγενέστερα στη δημιουργία ενός «μύθου», σύμφωνα με τον οποίο υπήρξε μία «υποτιμημένη ιδιοφυΐα» ή ακόμη πως η φήμη του εξασθένισε σημαντικά κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η εκτενής ιστορική μελέτη της ζωής και του έργου του από τά τέλη του 19ου αιώνα, βασισμένη μεταξύ άλλων σε λεπτομερέστερη έρευνα εγγράφων και αρχείων για τον Ρέμπραντ, οδήγησε σε μία πιο αντικειμενική θεώρηση της θέσης του, αν και η ρομαντική αντίληψη του καλλιτέχνη, ως μοναχικής και ακατανόητης ιδιοφυΐας διαδραμάτισε για μεγάλο διάστημα σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας του. Σε αυτό συνέβαλαν αρκετές κριτικές στο έργο του, όπως του Γάλλου ζωγράφου Εζέν Φρομεντέν (Eugène Fromentin), ο οποίος σχολιάζοντας την τεχνική του Ρέμπραντ ανέφερε πως τα έργα του δεν γίνονταν πλήρως κατανοητά στην εποχή τους, αλλά θεωρούνταν μάλλον πνευματικό προϊόν ενός αλχημιστή. Σύμφωνα με τον Emmens, αλλά και νεότερους μελετητές του έργου του, η κριτική αυτή – κοινή για αρκετούς ζωγράφους της εποχής – εστιάστηκε στο πρόσωπο του Ρέμπραντ ακριβώς γιατί παρέμενε μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων της εποχής, αποτελώντας δεσπόζουσα φυσιογνωμία της ολλανδικής τέχνης. Εξάλλου, είναι συχνές οι επαινετικές αναφορές στο έργο και στην αξία του Ρέμπραντ από σύγχρονούς του καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα από τον Gérard de Lairesse, ο οποίος περιέγραψε τον Ρέμπραντ ως τον σπουδαιότερο ζωγράφο της εποχής του. Ο μύθος σχετικά με την εξασθένιση της φήμης του σχετίστηκε επίσης με την περίοδο κατά την οποία μειώθηκε σημαντικά η καλλιτεχνική του παραγωγή, ειδικά στο διάστημα μετά το θάνατο της συζύγου του και τα γεγονότα που ακολούθησαν στην προσωπική του ζωή. Η δεκαετία του 1890 έχει χαρακτηριστεί ως η «δεκαετία του Ρέμπραντ», σε ό,τι αφορά την απήχηση του έργου του, η οποία κορυφώθηκε με την έκδοση του πρώτου εικονογραφημένου καταλόγου έργων του, το 1897, από τους Bode και Hofstede de Groot, αλλά και τις διεθνείς εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Άμστερνταμ και στο Λονδίνο την περίοδο 1898-99.
Αυθεντικότητα και κατάλογος έργων
Αρκετοί από τους πίνακες και τα σχέδια ζωγραφικής που αποδίδονται στον Ρέμπραντ βρίσκονται υπό καθεστώς αμφισβήτησης τής αυθεντικότητάς τους. Το πρόβλημα της σύνθεσης του καταλόγου των έργων του είναι μικρότερο σε ότι αφορά τα χαρακτικά του, τα οποία καταγράφτηκαν με αρκετά μεγάλη ακρίβεια κατά τον 18ο αιώνα, ενώ λεπτομερείς περιγραφές των διαδοχικών εκδοχών τους παρουσιάστηκαν στα μέσα του 20ού αιώνα. Εξαιτίας του πλήθους των μαθητών που είχε ο Ρέμπραντ, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά και της πρακτικής που ίσχυε για τους μαθητές της εποχής να αντιγράφουν και να μιμούνται το ύφος του δασκάλου τους, αρκετά από τα έργα που είχαν φιλοτεχνήσει αποδόθηκαν λανθασμένα στον Ρέμπραντ, προκαλώντας αβεβαιότητα σε ότι αφορά την αυθεντικότητα αρκετών πινάκων. Το πρόβλημα αυτό είναι συνυφασμένο επίσης με το γεγονός πως μόνο για ένα μικρό αριθμό τους υπάρχουν ιστορικές αναφορές ή πηγές, που να πιστοποιούν ότι αποτελούν δημιουργίες του. Στα τέλη του 20ου αιώνα, η εφαρμογή κατάλληλων επιστημονικών μεθόδων ανάλυσής τους, πρόσφερε περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την τεχνική του, έτσι ώστε τελικά να αναπαραχθεί, στο πλαίσιο μίας περισσότερο εκτεταμένης και συστηματικής έρευνας.
right|240px|thumb|Άνδρας με το χρυσό κράνος, π. 1650-55, 67,5 × 50,7 εκ. Παλαιότερα θεωρούμενο ως ένα από τα  σημαντικά πορτρέτα του Ρέμπραντ, σήμερα πιστεύεται πως δεν αποτελεί δικό του έργο αλλά εκτιμάται πως προέρχεται από το εργαστήριο του. Η πρώτη προσπάθεια καταγραφής των έργων του Ρέμπραντ ανάγεται στο 1836, έτος έκδοσης του έβδομου τόμου του καταλόγου του Τζον Σμιθ Catalogue Raisonné of the works of the most Eminent Dutch, Flemish and French Painters. Για τη σύνθεση του καταλόγου, ο Σμιθ δεν επιδίωξε να εξακριβώσει την αυθεντικότητα των έργων, για αρκετά από τα οποία δεν υπήρχε βεβαιότητα πως είχαν φιλοτεχνηθεί από τον Ρέμπραντ. Περιλάμβανε 620 πίνακες ζωγραφικής, ταξινομημένους ανάλογα με το θέμα τους και όχι χρονολογικά ή βάσει της γεωγραφίας τους. Λιγότερο σημαντικός, ως προς την καταλογογράφηση των έργων ζωγραφικής του Ρέμπραντ, υπήρξε ο μεταγενέστερος κατάλογος του κριτικού τέχνης Σαρλ Μπλαν (Charles Blanc), L’Œuvre de Rembrandt (1859-61), ο οποίος αν και περιλάμβανε κυρίως τα χαρακτικά έργα του, στον πρώτο τόμο του παρείχε επίσης ένα κατάλογο των πινάκων του. Ο Μπλαν προσέγγισε τα έργα βάσει της γεωγραφικής κατανομής τους και εστίασε περισσότερο στην κριτική και λιγότερο στη σύνθεση ενός μεθοδικά οργανωμένου καταλόγου. Ακολούθησε ο κατάλογος του Κάρελ Φόσμερ (Carel Vosmaer) που ολοκληρώθηκε το 1868 και υπήρξε ο πλέον καινοτόμος για την εποχή του, καθώς για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε μια χρονολογική ταξινόμηση των έργων του Ρέμπραντ, τόσο των πινάκων όσο και των χαρακτικών και των σχεδίων του. Έχοντας επίγνωση των αδυναμιών των προγενέστερων καταλόγων, η οργάνωση του καταλόγου του Βίλχελμ Μπόντε (Wilhelm Bode) υπήρξε πιο συστηματική σε σχέση με τις προσπάθειες των Σμιθ, Μπλαν και Βοσμέρ, ακολουθώντας την γεωγραφική κατανομή των έργων. Ακολούθησε η έρευνα και ο κατάλογος του Βίλχελμ Βαλέντινερ (Wilhelm Valentiner), με συνολικά 711 έργα, που ολοκληρώθηκε το 1921. Το 1935, ο Άμπραχαμ Μπρέντιους, με την πολύτιμη συμβολή άλλων Ολλανδών ιστορικών τέχνης, ολοκλήρωσε τον δικό του κατάλογο, οργανωμένος θεματικά και περιλαμβάνοντας κατά τον ίδιο μόνο αυθεντικά έργα του Ρέμπραντ. Περιείχε συνολικά 630 πίνακες και αποτέλεσε τον πρότυπο κατάλογο μέχρι τη δεκαετία του 1960.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οργανώθηκε ένα ειδικό ερευνητικό πρόγραμμα (Rembrandt Research Project), αποτελούμενο από Ολλανδούς ιστορικούς τέχνης καθώς και ειδικούς επιστήμονες, για την καταγραφή όλων των αυθεντικών πινάκων του Ρέμπραντ. Στο πλαίσιο του προγράμματος, επανεξετάστηκε ο προγενέστερος κατάλογος του Μπρέντιους, αναθεωρημένος το 1969 από τον Horst Gerson με συνολικά 420 έργα. Τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος εκδόθηκαν σε πέντε τόμους (1982, 1986, 1989, 2005 και 2010), με τον καθένα να καλύπτει διαφορετικές πτυχές του έργου του. Ένας έκτος συγκεντρωτικός και αναθεωρημένος τόμος εκδόθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 2014. Η ταξινόμηση του συνόλου των έργων έγινε για τους τρεις πρώτους τόμους σε τρεις κατηγορίες: η πρώτη περιλάμβανε τους αυθεντικούς πίνακες του Ρέμπραντ, η δεύτερη εκείνους που δεν ήταν δυνατό να χαρακτηριστούν ή να αποχαρακτηριστούν ως αυθεντικοί, και τέλος η τελευταία κατηγορία περιείχε τους πίνακες που δεν αποδίδονταν στον Ρέμπραντ. Η κατηγοριοποίηση αυτή, βασισμένη επίσης στη χρονολογική σειρά των έργων, εγκαταλείφθηκε στην προετοιμασία των δύο τελευταίων εκδόσεων της ερευνητικής ομάδας. Μέχρι σήμερα, η εξέταση της αυθεντικότητας έργων του Ρέμπραντ συνεχίζεται, παραμένοντας ένα ανοιχτό πεδίο έρευνας. Το 2005, τέσσερις νέες ελαιογραφίες που αποδίδονταν σε μαθητές του, αναγνωρίστηκαν ως αυθεντικά έργα του.
Έργα
''βλ. και λήμμα'' Κατάλογος έργων ζωγραφικής του Ρέμπραντ
Αστεροειδής 4511 Ρέμπραντ
Ο αστεροειδής 4511 Ρέμπραντ (4511 Rembrandt), που ανακαλύφθηκε το 1935, πήρε το όνομά του από τον διάσημο Ολλανδό ζωγράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ
Ο Βιτσισλάφ Αλεξάντροβιτς Μαλαφέεφ (ρωσ. Вячеслав Александрович Малафеев) γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1979 και είναι Ρώσος τερματοφύλακας, ο οποίος αγωνιζόταν στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και στην εθνική Ρωσίας. Στις 15 Μαΐου 2016, μετά το τέλος του αγώνα της Ζενίτ με τη Λοκομοτίβ Μόσχας, ο Μαλαφέεφ αποχαιρέτησε το Στάδιο Πετρόφσκι, καθώς νωρίτερα είχε ανακοινώσει τη λήξη της ποδοσφαιρικής καριέρας του.
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Ο Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ άρχισε να πηγαίνει στην ποδοσφαιρική σχολή της Σμένα από την ηλικία των εννέα. Το 1997, ο Βιτσισλάφ ξεκίνησε την καρίερα του στη Ζενίτ-2 Αγίας Πετρούπολης, στην Τρίτη Ντιβιζιόν. Το 1999, ο Μαλαφέεφ έλαβε την ευκαιρία να παίξει για τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ εξαιτίας του τραυματισμού του Ρομάν Μπερεζόφσκι. Το 2001, ο Μαλαφέεφ έγινε ο κύριος τερματοφύλακας της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης μετά την αποχώρηση του Ρομάν Μπερεζόφσκι. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2007-08.
Διεθνής καριέρα
thumb|left|150px|Ο Μαλαφέεφ με την εθνική Ρωσίας το 2011
Στις 19 Νοεμβρίου 2003, ο Μαλαφέεφ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ρωσίας στον αγώνα για τα προκριματικά του Euro 2004 απέναντι στην εθνική Ουλίας. Ο Μαλαφέεφ έγινε ο δεύτερος τερματοφύλακας της εθνικής Ρωσίας μετά τον Σεργκέι Οφτσίνικοφ και πριν τον Ίγκορ Ακινφέεφ. Ο Μαλαφέεφ συμμετείχε στους αγώνες της εθνικής Ρωσίας απέναντι στην Πορτογαλία (μετά την κόκκινη κάρτα που πήρε ο Οφτσίνικοφ) και στην Ελλάδα, στην τελική φάση της διοργάνωσης.
Μετά το Euro 2004, ο Μαλαφέεφ έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας της εθνικής Ρωσίας, αλλά μετά τον τραυματισμό του, τον Μάη του 2005, έχασε τη θέση του και στη Ζενίτ και στην εθνική Ρωσίας από τους Καμίλ Κοντοφάλσκι και Ίγκορ Ακινφέεφ αντίστοιχα. Το 2007 έπαιξε δύο αγώνες για τα προκριματικά του Euro 2008 απένατι στην Ανδόρρα και στην Κροατία, αλλά αντικαταστάθηκε από τον Βλαντίμιρ Γκαμπούλοφ. Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, ο Μαλαφέεφ έχασε τη θέση του πρώτου τερματοφύλακα της εθνικής Ρωσίας από τον Ακινφέεφ. Στις 25 Μαϊου 2012, συμπεριλήφθη στην 23μελη αποστολή της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2012, ενώ νωρίτερα είχε στα προκριματικά της διοργάνωσης παίξει απέναντι στην ΠΓΔΜ, στην Ιρλανδία, στη Σλοβακία και στην Ανδόρρα χωρίς να δεκτεί τέρμα.
Προσωπική ζωή
Ο Βιτσισλάφ απέκτησε δύο παιδιά με τη Μαρίνα Μαλαφέεβα, την Κσένια και τον Μακσίμ. Η Μαρίνα Μαλαφέεβα σκοτώθηκε σε δυστύχημα, στις 17 Μαρτίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
C2H5ClO
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
The Hunger Games: Επανάσταση – Μέρος 2
Το The Hunger Games: Επανάσταση – Μέρος 2 (πρωτότυπος τίτλος: The Hunger Games: Mockingjay – Part 2) είναι αμερικανική δυστοπική, πολεμική ταινία επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2015, σε σκηνοθεσία του Φράνσις Λόρενς και σενάριο των Πίτερ Κρεγκ και Ντάνι Στρονγκ. Είναι βασισμένη στο βιβλίο Κοτσυφόκισσα της Σούζαν Κόλινς. Αποτελεί τη συνέχεια της ταινίας The Hunger Games: Επανάσταση - Μέρος 1 (2014) και το τέταρτο και τελευταίο μέρος της σειράς ταινιών The Hunger Games. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζένιφερ Λόρενς, Τζος Χάτσερσον, Λίαμ Χέμσγουορθ, Γούντι Χάρελσον, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Τζούλιαν Μουρ, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και Ντόναλντ Σάδερλαντ. Ο Χόφμαν απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 2014, σηματοδοτώντας τον ρόλο του στην ταινία ως τον τελευταίο κινηματογραφικό του ρόλο.