cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα
Τα όνειρα και η σφραγισματική
Ο Χάρι και οι Ουέσλι μεταφέρονται μέσω πύλης και φτάνουν στο Γκρίμολντ Πλέις απ'όπου επισκέπτονται τον πατέρα τους στον «Άγιο Μάνγκο». Καθώς ο Χάρι κρυφακούει τα μέλη του τάγματος με τα επιμηκυσμένα αυτιά (μια εφεύρεση των δίδυμων Ουέσλι) μαθαίνει ότι το πιο πιθανό είναι να έχει καταλάβει το σώμα του ο Βόλντεμορτ. Με τα νέα δεδομένα ανησυχεί πολύ, μέχρι που η Τζίνι (από προσωπική εμπειρία) λέει στον Χάρι για το πως είναι να σε κατέχει ο Βόλντεμορτ και ησυχάζει. Ο Χάρι αρχίζει με το Σνέιπ μαθήματα σφραγίσματος μυαλού (Σφραγισματική) για να προστατέψει το μυαλό από εξωτερικές επιρροές όπως τα όνειρα που βλέπει από τη σκέψη του Βόλντεμορτ. Λίγο καιρό αργότερα η Άμπριτζ συλλαμβάνει το Χάρι ξέροντας από πηγές για τα μαθήματα του. Ο Ντάμπλντορ παίρνει την ευθύνη για το Χάρι και κατά τη διαφυγή του ξεφεύγει απ'το υπουργείο και κλειδώνει την αίθουσα του διευθυντή. Ο Χάρι ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του κάποτε στο σχολείο είχε κάνει ρεζίλι τον Σνέιπ. Ο Σνέιπ εξοργισμένος σταματάει τα μαθήματα με το Χάρι. Μία μέρα ο Φρεντ και ο Τζωρτζ αποφασίζουν να ξεφύγουν καθώς δεν θέλουν να μένουν στο Χόγκουαρτς με την Άμπριτζ και δεν έχουν τίποτα να κάνουν. Έτσι κλέβουν τα σκουπόξυλά τους και πετάνε μακριά. Στον τελευταίο αγώνα Κουίντιτς ο Ρον τα καταφέρνει αλλά ο Χάρι και η Ερμιόνη πηγαίνουν στο δάσος με το Χάγκριντ, όπου εκείνος τους αποκαλύπτει ότι έχει φέρει τον ετεροθαλή γίγαντα αδερφό του στο δάσος. Οι εξετάσεις φτάνουν, αλλά ένα βράδυ οι Χρυσούχοι του υπουργείου μαγείας,προσπαθούν να συλλάβουν το Χάγκριντ. Εκείνος ξεφεύγει με το Φαγκ, ενώ λίγο καιρό αργότερα η Άμπριτζ τσακώνει τον Χάρι στο τζάκι της και αποφασίζει να τον ανακρίνει. Όμως το φίλτρο της αλήθειας του Σνέιπ έχει τελειώσει και έτσι η Άμπριτζ αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τη βασανιστική κατάρα. Με την παρέμβαση της Ερμιόνης η Άμπριτζ παίρνει τα δύο παιδιά στο δάσος, όπου τα διατάζει να της δείξουν το όπλο που είχε αφήσει ο Ντάμπλντορ στη σχολή πριν φύγει. Ο γίγαντας επανεμφανίζεται, μαζί με τους κενταύρους και στη μάχη η Άμπριτζ απαγάγεται. Αυτό δίνει την ευκαιρία στα δύο παιδιά να ξεφύγουν. Καθώς ο Ρον, με τον Νέβιλ, την Λούνα και την Τζίνι τους ακολουθούν τους συναντάνε και αποφασίζουν ότι θα πάνε όλοι στο υπουργείο μαγείας για τον Σείριο. Ο Χάρι αρχικά είναι διστακτικός αλλά μετά συμφωνεί. Έτσι καβαλιεύουν έξι Θέστραλ και πετάνε για το υπουργείο μαγείας.
Έγκλημα στο Νείλο (ταινία, 1978)
Έρευνα
Η Τζάκι είναι φυσική ύποπτος, αλλά έχει τέλειο άλλοθι, έχοντας πάρει ηρεμιστικό και έχοντας συνεχή παρακολούθηση από την μις Μπάουερς όλη τη νύχτα. Ο Σάιμον Ντόιλ ήταν επίσης ανίκανος να διαπράξει το έγκλημα εξαιτίας του πληγωμένου ποδιού του. Ο Πουαρό είναι πεπεισμένος ότι κάποιος στο κατάστρωμα κρυφάκουσε τη λογομαχία, πήρε το όπλο και το χρησιμοποίησε για να σκοτώσει την Λινέτ.
Ένα δέμα βρίσκεται στον Νείλο και ψαρεύεται από το πλήρωμα του ατμόπλοιου. Το χαμένο πιστόλι είναι τυλιγμένο στην εσάρπα της κυρίας βαν Σκάιλερ, η οποία προφανώς χρησιμοποιήθηκε για να σιγάσει τον ήχο ενός πυροβολισμού και να αποτρέψει το έγκαυμα, όπως φαίνεται γύρω από το τραύμα της Λινέτ. Περιλαμβάνεται εντός της εσάρπας και ένα μαντίλι, βαμμένο με κόκκινο μελάνι, λίγο από το οποίο βρέθηκε επίσης και στο μπουκαλάκι με βερνίκι της Λινέτ στο μπάνιο του δωματίου της.
Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα
Στο τμήμα μυστηρίων
Μετά από μεγάλο ταξίδι φτάνουν στο υπουργείο μαγείας. Στο τμήμα μυστηρίων φτάνουν στην αίθουσα με τις προφητείες, όπου ο Χάρι είχε δει τον Σείριο και τον Βόλντεμορτ. Όμως ο Σείριος δεν είναι εκεί, αντίθετα με τους Θανατοφάγους. Ο Λούσιους Μαλφόι αποκαλύπτει στον Χάρι και τους άλλους ότι η μπάλα που κρατάει στο χέρι του ο Χάρι, είναι η προφητεία που ευθύνεται για το θάνατο των γονιών του. Στη μάχη που γίνεται ο θανατοφάγος Νοτ τραυματίζεται ενώ η ομάδα χωρίζεται. Ο Χάρι, η Ερμιόνη και ο Νέβιλ κρύβονται αλλά δύο θανατοφάγοι τους βρίσκουν. Ο Χάρι αποχαυνώνει τον έναν αλλά ο άλλος επιχειρεί να δολοφονήσει την Ερμιόνη. Σώζεται από το Χάρι όμως στην πάλη του με το θανατοφάγο, ο Νέβιλ αφοπλίζει και τους δύο. Εκείνοι παίρνουν τα ραβδιά τους αλλά η αποχαυνωτική κατάρα του Νέβιλ προκαλεί ένα ατύχημα στο θανατοφάγο, ο οποίος γίνεται μωρό. Άλλοι δύο θανατοφάγοι επιτίθονται, αλλά ο Χάρι μαρμαρώνει τον πρώτο και η Ερμιόνη παίρνει τη φωνή του δεύτερου. Όμως ο Νέβιλ και η Ερμιόνη τραυματίζονται, ενώ ο Χάρι παραπλανεί και νικά τον δεύτερο που είναι τελικά ο Ντολόχοβ. Ο Νέβιλ συνέρχεται και κουβαλάει την Ερμιόνη ακολουθώντας τον Χάρι στην προσπάθεια να βρει τους υπόλοιπους. Τους βρίσκει αλλά ο Ρον έχει μισοτρελαθεί και η Τζίνι έχει σπάσει τον αστράγαλό της. Μαζί με το Νέβιλ και τη Λούνα σφραγίζουν τις πόρτες γύρω τους, αλλά οι Θανατοφαγοι τους βρίσκουν και χτυπάνε τη Λούνα. Η μάχη μεταφέρεται στην αίθουσα του θανάτου και οι Θανατοφάγοι περικυκλώνουν το Χάρι και το Νέβιλ. Όμως τα μέλη του τάγματος εμφανίζονται για να τους σώσουν. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες αρπαγής της προφητείας, η προφητεία σπάει όταν ο Χάρι προσπαθεί να σώσει το Νέβιλ. Ο Σείριος μονομαχεί με τη Μπέλατριξ Λεστρέιντζ κα ηττάται, καθώς η Μπέλατριξ τον χτυπά με τη φονική κατάρα Αβάντα Κεντάβρα και τον σκοτώνει. Ο Χάρι την καταδιώκει όμως η καταδίωξη σταματάει όταν φτάνει στο Αίθριο και βρίσκει το λόρδο Βόλντεμορτ, όπου εξοργισμένος του ρίχνει τη φονική κατάρα. Σώζεται απ'το Ντάμπλντορ, που εμφανίζεται, αφού καταφέρνει να συλλάβει τους υπόλοιπους Θανατοφάγους. Ο Βολντεμορτ και ο Ντάμπλντορ μονομαχούν και η μονομαχία τους τελειώνει όταν ο υπουργός τους βλέπει και ο Βόλντεμορτ με την Μπέλατριξ διακτινίζονται. Ο Ντάμπλντορ δίνει μια πύλη στον Χάρι για να πάει στο Χόγκουαρτς, αφού τον βεβαιώνει ότι είναι και οι φίλοι του εκεί ασφαλείς.
Έγκλημα στο Νείλο (ταινία, 1978)
Έρευνα
Καθώς ο Πουαρό και ο Ρέις διεξάγουν την έρευνά τους, η καμαριέρα Λουίζ δολοφονείται. Της έκοψαν την καρωτίδα με ένα από τα νυστέρια του δρα Λούντβιχ Μπέσνερ και ένα κομμάτι από ένα χαρτονόμισμα βρίσκεται στο χέρι της. Ο Πουαρό συνειδητοποιεί ότι πιθανώς είδε τον δολοφόνο να εξέρχεται από την καμπίνα της Λινέτ και προσπάθησε να αποσπάσει χρήματα σε αντάλλαγμα για τη σιωπή της. Η Σάλομι Ότερμπουρν ισχυρίζεται ότι είδε τον δολοφόνο της Λουίζ και ετοιμάζεται να το πει στον Πουαρό όταν πυροβολείται στο κεφάλι από την ανοικτή πόρτα της καμπίνας με το ρεβόλβερ του Πένινγκτον, το οποίο ήταν ιδιαίτερο μεγάλο για τον φόνο της Λινέτ.
Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα
Η προφητεία
Ο Χάρι μεταφέρεται στο γραφείο του Ντάμπλντορ όπου εμφανίζεται και ο ίδιος. Ο Χάρι είναι τρομερά λυπημένος για το θάνατο του Σείριου. Ως συνέπεια είναι και φοβερά εξοργισμένος. Ωστόσο αποφασίζει να ηρεμήσει και να ακούσει τον Ντάμπλντορ. Ο Ντάμπλντορ αποκαλύπτει στον Χάρι το μυστικό του σχέδιο για να προστατέψει το Χάρι: Με την Αρχαία μαγεία του αίματος και της αγάπης είναι ασφαλής στο σπίτι της θείας του μέχρι τα δεκαεφτά. Ο Ντάμπλντορ λέει επίσης στο Χάρι αυτό που έπρεπε να του είχε πει εδώ και πέντε χρόνια, για μια προφητεία που αναφέρεται σ'αυτόν που μπορεί να εξοντώσει το Βόλντεμορτ. Πριν από δεκαπέντε χρόνια ο Ντάμπλντορ επισκέφτηκε την Σίβυλλα Τρελόνι και άκουσε την προφητεία. Ο κατάσκοπος του Βόλντεμορτ ανακαλύφθηκε και έτσι δεν έμαθε όλη την προφητεία για το Βόλντεμορτ. Του λέει ακόμα ότι ο Βόλντεμορτ πρέπει τελικά να σκοτώσει τον Χάρι ή να γίνει το αντίθετο καθώς δεν μπορεί να επιβιώσει ο ένας όταν μένει ζωντανός ο άλλος. Τις επόμενες μέρες ο Χάρι είναι σχεδόν αποκομμένος από τους άλλους ανθρώπους εξαιτίας του συμβάντος με τον Σείριο και του γεγονότος ότι όταν μεγαλώσει θα πρέπει να σκοτώσει τον Βόλντεμορτ. Τη μέρα της γιορτής για τη λήξη του σχολικού έτους ο Χάρι ρωτάει τον σχεδόν - ακέφαλο Νικ αν οι νεκροί γυρίζουν σε κάποια μορφή. Ο Νικ του λέει ότι αυτό δεν συμβαίνει και ότι ο ίδιος είναι μετέωρος (ούτε ζωντανός, ούτε νεκρός) εξαιτίας μιας πολύ ειδικής μαγείας που φυλάσσεται από επιστήμονες μάγους στο τμήμα μυστηρίων. Στο σταθμό Κινγκ Κρος τα μέλη του τάγματος προειδοποιούν τους Ντάρσλι να φέρονται καλά στον Χάρι αλλιώς το τάγμα θα στείλει κάποιον να δει τι συμβαίνει. Ο Χάρι βγαίνει χαμογελαστός στον ηλιόλουστο δρόμο καθώς ξέρει ότι αυτές θα είναι οι πρώτες καλοκαιρινές διακοπές που θα απολαύσει έστω και λίγο.
Έγκλημα στο Νείλο (ταινία, 1978)
Βραβεία και υποψηφιότητες
Βραβεία Όσκαρ (Η.Π.Α.)
Βραβεία BAFTA
Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τ Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ Κατηγορία:Νικητές Anthony Award Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2003
Έγκλημα στο Νείλο (ταινία, 1978)
Βραβεία και υποψηφιότητες
Edgar Allan Poe Awards (Η.Π.Α.)
Evening Standard British Film Awards
Χρυσές Σφαίρες (Η.Π.Α.) National Board of Review (Η.Π.Α.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αίγυπτο Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίνο Ρότα Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Γκίλερμαν Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε πλοία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Παναγιώτης Γιαννάκης
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης (Νίκαια Αττικής, 1 Ιανουαρίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Είναι μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που έχει αναδείξει η ελληνική καλαθοσφαίριση. Αποτέλεσε κορυφαίο πλέι μέικερ της εποχής του σε ευρωπαϊκό επίπεδο και μαζί με τον Νίκο Γκάλη, τους σπουδαιότερους Έλληνες παίκτες. Ως αθλητής έχει κατακτήσει τίτλους και ατομικές διακρίσεις σε επίπεδο συλλόγων αλλά και εθνικών ομάδων, ενώ είναι ο μόνος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που έχει κατακτήσει Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ως παίκτης και ως προπονητής. Το 2021 εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνoύς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Γεννημένος την πρωτοχρονιά του 1959 από φτωχή οικογένεια, έγραψε μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες στον κόσμο του αθλητισμού στην Ελλάδα. Κατέκτησε διαδοχικά πρωταθλήματα και κύπελλα με τον Άρη Θεσσαλονίκης, έγινε πρωταθλητής Ευρώπης στην τελευταία χρονιά της καριέρας του σε συλλογικό επίπεδο με τον Παναθηναϊκό, ενώ ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας που εκτοξεύτηκε στην κορυφή της Ευρώπης με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1987 και του αργυρού μεταλλίου στην επόμενη διοργάνωση. Η καριέρα του ως προπονητή είναι ανάλογα επιτυχημένη οδηγώντας την εθνική ομάδα στην κατάκτηση ενός ακόμα ευρωπαϊκού τίτλου το 2005 και της δεύτερης θέσης ένα χρόνο αργότερα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Σκόρερ πέρα από κάθε φαντασία - μία πτυχή του που «υποχώρησε» αναγκαστικά μετά τη μεταγραφή του στον Άρη -, ήταν ταυτόχρονα και ένας από τους ελάχιστους που χαμήλωναν τα γόνατα και θυσιάζονταν στα μετόπισθεν, σε μία εποχή που η άμυνα ήταν όρος άγνωστος στην ευρεία μάζα των καλαθοσφαιριστών, που προτιμούσαν να αμύνονται με τα μάτια όταν καλούνταν να μαρκάρουν. Ηγέτης, αρχηγός, ψυχή, όλα στον ανώτατο βαθμό, ένας παίκτης που ζούσε για το άθλημα και έδινε σε κάθε αγώνα το μέγιστο των δυνάμεών του και αποτελούσε κινητή έμπνευση για τους συμπαίκτες του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του, ονόματι Δημήτρης, επιδιόρθωνε ποδήλατα και η μητέρα του, Καλλιόπη, δούλευε υφάντρια στις βιοτεχνίες της Κοκκινιά και του  Μπαρουτάδικου και ταυτόχρονα φρόντιζε να φάνε και να ντυθούν τα πέντε αγόρια της με τελευταίο τον Παναγιώτη. Στο σχολείο τού άρεσαν τα μαθηματικά και ήθελε να περάσει στο Πολυτεχνείο και να γίνει πολιτικός μηχανικός, αλλά το πεπρωμένο του διέφερε. Μέχρι τα δώδεκα χρόνια του στεκόταν αμήχανος μπροστά στην ασπρόμαυρη και την πορτοκαλί μπάλα, που ακόμα απείχε ως δέλεαρ. Η αγάπη του όμως για τα ομαδικά αθλήματα δεδομένη.
1972–1984: Ηγέτης του Ιωνικού Νικαίας
Πρώτη ομάδα της καριέρας του Παναγιώτη Γιαννάκη υπήρξε ο Ιωνικός Νικαίας από το 1972. Σε ηλικία 13 χρονών εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα και συμπεριλαμβανόταν στη δεκάδα του Ιωνικού για τους αγώνες του πρωταθλήματος της Β' Εθνικής. Σύμπτωση, η οποία έμελλε να αποκαλυφθεί σε όλο το μεγαλείο αργότερα: προπονητής του Ιωνικού εκείνη την εποχή ήταν ο Γιώργος Βασιλακόπουλος. Ελλείψει χρημάτων, τον πρώτο καιρό ο Γιαννάκης έπαιζε με παπούτσια που τα πήγαινε στον τσαγκάρη για να του τα μπαλώσει. Η φήμη του ξεπέρασε πολύ γρήγορα τα στενά όρια της Νίκαιας και απλώθηκε σε ολόκληρη την Αττική αυξάνοντας τους φιλάθλους της ομάδας. Με ηγέτη τον Γιαννάκη το 1976 ο Ιωνικός Νικαίας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας εφήβων στη Λάρισα με αντίπαλο τον Ηρακλή. Έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα της Α' Εθνικής στις 30 Νοεμβρίου του 1975 και σε ηλικία 16 ετών και 10 μηνών σημείωσε 21 πόντους και οδήγησε τον Ιωνικό στη νίκη επί της  ΑΕΚ με 73—64. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της ΔΕΘ, ο Γιαννάκης αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Εθνική ανδρών. Παράλληλα με το μπάσκετ, κατάφερε να σπουδάσει στην τότε ΕΑΣΑ και να πάρει το πτυχίο του καθηγητή σωματικής αγωγής.
Με τη βοήθειά του ο Ιωνικός προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία και αποτέλεσε μία αξιόλογη ομάδα καθώς τερμάτισε στην πέμπτη θέση το 1978 και την έκτη θέση το 1979 κερδίζοντας τη συμμετοχή στο Κύπελλο Κόρατς. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την ελβετική Σιόν με νίκη 113—104 στην Αθήνα με 32 πόντους του Γιαννάκη, χάνοντας την πρόκριση στην επανάληψη μετά το 95—83 των Ελβετών με τους 42 πόντους του μεγάλου ταλέντου της Νίκαιας να μην αποδεικνύονται αρκετοί. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος για την περίοδο 1979—80 με 766 πόντους και μέσο όρο 36,5 ανά αγώνα. Η μέχρι τότε πορεία του ήταν αρκετή για να κληθεί για πρώτη φορά στη Μικτή Ευρώπης σε αγώνα με τη Μακάμπι στο Τελ Αβίβ στις 4 Σεπτεμβρίου 1980. Το 1981 σε αγώνα Ιωνικού - ΑΕΚ έπαιξε 40 λεπτά με κάταγμα του σκαφοειδούς και μετά διαπιστώθηκε ότι δεν έχει πρόσθιους χιαστούς στο αριστερό του γόνατο. Όταν το έμαθε συνέχισε να αγωνίζεται για άλλα 15 χρόνια. Μάλιστα σε εκείνο τον αγώνα σκαούτερ της Βίρτους Μπολόνια ήταν στο γήπεδο για να τον παρακολουθήσει. Ο δημοσιογράφος Βασίλης Σκουντής έμενε κοντά στο πατρικό του και του έδωσε το προσωνύμιο «δράκος» από τον τρόπο που έπαιζε κυνηγώντας όλες τις φάσεις, με τους οι συμπαίκτες του να του λένε «σταμάτα να κυνηγάς όλες τις μπάλες πάνω-κάτω» και επιθετικά αγωνιζόμενος χωρίς φόβο.
Την περίοδο 1980—81 στις 24 Ιανουαρίου 1981 με αντίπαλο τον Άρη Θεσσαλονίκης σημείωσε 73 πόντους σε έναν αγώνα που έληξε με σκορ 113—114 στην παράταση (κανονική διάρκεια 101—101) υπέρ του Άρη με το Γκάλη να σημειώνει 62 πόντους. Ο Γιαννάκης μέτρησε 29 στα 40 δίποντα (72,5 %) και 15 στις 16 βολές. Ο Γκάλης σκόραρε 37 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, 23 στο δεύτερο και δυο στην παράταση με 23/35 σουτ, 16/18 βολές και επτά ριμπάουντ, ενώ ο Γιαννάκης αντιπαρέβαλε 35, 29 και 9 με εννέα ριμπάουντ. Το φύλο αγώνα είναι γεμάτο από ενστάσεις (δύο), τεχνικές ποινές και διάφορες παρατηρήσεις ενδεικτικά της έντασης της συνάντησης. Οι αγώνες Άρη – Ιωνικού, ήταν η χαρά των φιλάθλων, με το πλούσιο θέαμα και τα μεγάλα σκορ που πρόσφεραν οι δύο κορυφαίοι παίκτες, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι συνολικά πέντε φορές.
• 24/1/81: Ιωνικός - Άρης 113–114 (Γιαννάκης 73, Γκάλης 62).
• 13/6/81: Άρης - Ιωνικός 116–85 (Γκάλης 51, Γιαννάκης 46)
• 23/2/83 (Λάρισα): Άρης - Ιωνικός 116–85 (Γκάλης 52, Γιαννάκης 51)
• 10/12/83: Άρης - Ιωνικός 107–72 (Γκάλης 39, Γιαννάκης 32)
• 17/3/84 (Κόρινθος): Ιωνικός - Άρης 99–112 (Γιαννάκης 34, Γκάλης 45).
Το 1982 ο Γιαννάκης επιλέχθηκε στο νούμερο 205 του NBA Ντραφτ από τους Μπόστον Σέλτικς. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που επιλέχθηκε από ομάδα του ΝΒΑ δίχως να έχει παράλληλα την αμερικανική υπηκοότητα, αλλά και ο πρώτος το κατάφερε έχοντας διδαχθεί το μπάσκετ στην Ελλάδα. Έκανε ικανοποιητικές εμφανίσεις στα δοκιμαστικά, επιλέχθηκε στους επτά τελικούς υποψήφιους και κόπηκε από τον Μπιλ Φιτς μία εβδομάδα πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, θύμα μιας συνύπαρξης ατυχών συμπτώσεων: ο Ντάνι Έιντζ, ο οποίος είχε εγγυημένο συμβόλαιο από το 1980, εγκατέλειψε το μπέιζμπολ και αποφάσισε να παίξει μπάσκετ. Την επόμενη μέρα, επέστρεψε στην ενεργό δράση ο σέντερ Ντέιβ Κάουενς, ο οποίος είχε σταματήσει για ένα χρόνο να αγωνίζεται. Τότε οι Σέλτικς προχώρησαν σε μία ανταλλαγή, στέλνοντας τον Κάουενς στους Μιλγουόκι Μπακς απ' όπου πήραν έναν από τους καλύτερους αμυντικούς γκαρντ, τον Κουίν Μπάκνερ. Έτσι επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά οι Σέλτικς, που δεν ήθελαν να τον χάσουν, του πρότειναν να παίξει στο CBA και να παραμείνει υπό την παρακολούθησή τους, αλλά ο Γιαννάκης φοβήθηκε ότι θα χαρακτηριζόταν επαγγελματίας και δεν θα είχε δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική ομάδα. Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 1981 έχοντας παραμείνει στις Ηνωμένες Πολιτείες υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο για τον οποίο χειρουργήθηκε με αφαίρεση χιαστών συνδέσμων, κάτι που δεν έγινε ευρέως γνωστό. Επανήλθε στις προπονήσεις τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους και πρόλαβε να αγωνιστεί στο τέλος της σεζόν βοηθώντας τον Ιωνικό που κινδύνευε με υποβιβασμό να σωθεί.
1984–1987: Κυρίαρχος στην Ελλάδα με τον Άρη
Στις 3 Νοεμβρίου 1986 οι κιτρινόμαυροι της Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζουν τον ΠΑΟΚ στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο (κοινή έδρα τότε των δύο ομάδων) για την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος και νικούν με 76—66 με 23 πόντους του Γιαννάκη και 25 του Γκάλη. Μάλιστα ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να περιμένει τέσσερα χρόνια για να ξανακερδίσει τον Άρη σε επίσημο αγώνα (το Νοέμβριο του 1988). Ο Άρης πέτυχε επίσης ένα ακραίο ρεκόρ με αήττητη σειρά 80 αγώνων, με το Γιαννάκη να κάνει αποχή, διεκδικώντας καλύτερο συμβόλαιο και αποδοχές που να πλησιάζουν αυτές του Γκάλη. Κατά την πρώτη χρονιά ο 1984—85, Άρης συμμετείχε στην τετράδα του Κυπέλλου Κόρατς σημειώνοντας την πιο επιτυχημένη χρονιά της έως τότε ιστορίας του. Στον ημιτελικό νίκησε στον πρώτο αγώνα τη Παλακανέστρο Βαρέζε με 80—77 με τρίποντο του Γιαννάκη στην εκπνοή αλλά στην επανάληψη έχασε 95—71.
Ακολούθησε ένα ακόμη πρωτάθλημα το 1986 με την ομάδα να μένει αήττητη σε 26 αγώνες, ενώ στο Κύπελλο ο Άρης γνώρισε ήττα στον ημιτελικό από τον μετέπειτα τροπαιούχο Παναθηναϊκό με 87–84 στην Αθήνα. Τον Αύγουστο κατέκτησε και το μοναδικό Σούπερ Κύπελλο στην ιστορία του με νίκες επί του κυπελλούχου της χρονιάς Παναθηναϊκού με 117–85 στη Θεσσαλονίκη και 88–104 στην Αθήνα. Τη σεζόν 1986—87 ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης συμμετείχε με αξιώσεις στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης έχοντας πλέον ισχυρή ομάδα που οι δυνατότητες διεθνούς διάκρισης να είναι αντικειμενικά υπαρκτές. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε τη βελγική Σουνέρ και την απέκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες και δύο πολύ εντυπωσιακές εμφανίσεις: στις 2 Οκτωβρίου του 1986, χοροστατούντος του Γκάλη που πέτυχε 52 πόντους, συνέτριψε τους Βέλγους με 115—77 στη Θεσσαλονίκη, ενώ μία εβδομάδα αργότερα πέρασε και από την Οστάνδη με το εντυπωσιακό 125—77. Στις 30 Οκτωβρίου 1986 το Παλέ ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης έζησε στιγμές δόξας καθώς ο Άρης ταπείνωσε την αποκαλούμενη τότε «24η ομάδα του NBA» Τρέισερ Μιλάνο του Μπομπ Μάκαντου και του Ντίνο Μενεγκίν υποχρεώνοντας την σε ήττα με 31 πόντους. Το ημίχρονο έληξε με το σκορ στο 60—34 υπέρ του Άρη με το εξωπραγματικό ποσοστό ευστοχίας 19 στις 23 προσπάθειες δύο πόντων. Η ιταλική ομάδα είχε προϋπολογισμό πολλαπλάσιο από αυτό των «κίτρινων», συνετρίβη στο φλεγόμενο Αλεξάνδρειο με 98—67 από έναν Άρη που έκανε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις στην ιστορία του μπροστά σε τουλάχιστον 5.000 οπαδούς του, ενώ ο Γκάλης φόρτωσε το καλάθι των Ιταλών με 42 πόντους. Το αποτέλεσμα προκαλεί αίσθηση στην Ευρώπη και οι ειδικοί του αθλήματος το θεωρούν μη αναστρέψιμο. Πέντε μέρες νωρίτερα η άνετη επικράτηση επί της ΑΕΚ με 128—84 με 43 πόντους του Γκάλη και 23 του Γιαννάκη ήταν αρκετή ως ενδεικτική της κατάστασης της ομάδας. Η ρεβάνς για την ιταλική ομάδα είχε μεγάλη σημασία καθώς είχαν επενδύσει πολλά για να κατακτήσουν την κορυφή της γηραιάς ηπείρου και το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου το Pala Trussardi γέμισε από κόσμο πολλή ώρα πριν από την έναρξη: 9.000 φίλαθλοι ζούσαν για ένα παιχνίδι, που θεωρητικά ήταν χαμένο στο τελικό συνδυαστικό αποτέλεσμα. Η Τρέισερ επικράτησε με 83—49, σε μία αναμέτρηση επανάληψη του πρώτου αγώνα με αντίστροφο κυρίαρχο. Η ομάδα του Μιλάνου προχώρησε και τελικά κατέκτησε το τρόπαιο εκείνη τη χρονιά. Ένα χρόνο μετά στη Θεσσαλονίκη, ο Άρης θριάμβευε επί της Τρέισερ με 120—95. Την περίοδο 1986—87 ο Γιαννάκης αναδείχθηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος Ελλάδας. Η επιθετική επίδοση της ομάδας στο πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά (102,2 πόντοι ανά αγώνα) παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ.
1987–1993: Η ευρωπαϊκή καταξίωση με τον Άρη
Οι επόμενες τρεις σεζόν αποτέλεσαν μία περίοδο που ο Άρης ήταν κυρίαρχος του αθλήματος στην Ελλάδα αλλά και μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Το 1988, 1989 και 1990 ο Άρης κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα. Το 1988 έφτασε αήττητος στον τελικό του πρωταθλήματος αντιμετωπίζοντας τον ΠΑΟΚ τον οποίο νίκησε σε δύο αγώνες κατακτώντας το τρίτο συνεχόμενο αήττητο πρωτάθλημα. Στο Κύπελλο απέκλεισε στον προημιτελικό τον μεγάλο αντίπαλο και συμπολίτη με 102–93 (με 36 πόντους του Γκάλη και 27 του Γιαννάκη) και στον τελικό της Αθήνας νίκησε την ΑΕΚ με 84–71, σε μία συνάντηση εκτεταμένων εξωαγωνιστικών επεισοδίων και με πρωταγωνιστή το Γιαννάκη που πέτυχε 35 πόντους. Το 1989 ο Άρης είχε και πάλι την καλύτερη επίδοση στο πρωτάθλημα με 17 νίκες - 1 ήττα, με την καινοτομία της συμμετοχής για πρώτη φορά ξένων παικτών. Ο «Δικέφαλος» της Βόρειας Ελλάδας σταμάτησε το αήττητο σερί νικώντας με σκορ 81–78 στον αγώνα του πρώτου γύρου. Η τελευταία φορά που είχε χάσει ο Αρης πριν από αυτό το παιχνίδι, ήταν στις 2 Μαρτίου του 1985 όταν ηττήθηκε από τον Πανιώνιο. Με δύο νίκες στους τελικούς επί του ΠΑΟΚ πήρε ένα ακόμα τίτλο. Στον τελικό του Κυπέλλου επικράτησε του συμπολίτη με 91–86. Το 1990 ο Άρης επικράτησε του ομίλου των πλέι οφ του πρωταθλήματος στην τότε διοργάνωση, ενώ στον τελικό του Κυπέλλου νίκησε για μία ακόμη φορά τον ΠΑΟΚ στο ΣΕΦ με 75–62 με 35 πόντους του Γκάλη.
Ο Άρης συμμετείχε σε τρία διαδοχικά φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με το Γιαννάκη και το Γκάλη να ηγούνται της ομάδας, χωρίς όμως να καταφέρει να φτάσει σε κανένα τελικό. Το 1988 στον ημιτελικό της 5ης Απριλίου ο Άρης αντιμετώπισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ολίμπια Μιλάνο, όπου οι 39 πόντοι του ασταμάτητου Μπομπ Μάκαντου οδήγησαν στο τελικό 87—82. Το 1989 στο φάιναλ φορ του Μονάχου ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης κατέκτησε την τρίτη θέση χάνοντας στον ημιτελικό από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ με 99—86 έχοντας ως πρώτο σκόρερ το Γιαννάκη με 25 πόντους. Ήταν ίσως η πιο μεγάλη ευκαιρία για την κατάκτηση του τροπαίου, μιας και στον ημιτελικό ο Άρης προηγούνταν μέχρι το 30ό λεπτό, αλλά ο Παναγιώτης Γιαννάκης παρασύρθηκε από το παροιμιώδες πάθος του κι έπεσε στην παγίδα του Κέβιν Μαγκί λόγω του καβγά του Αμερικανού με τον Νίκο Φιλίππου, στον οποίο ο «δράκος» μπήκε στη μέση για να ζητήσει το λόγο και ο Άρης έχασε το ρυθμό του με τη Μακάμπι να ανακάμπτει και να επικρατεί. Η νίκη στο μικρό τελικό επί της Μπαρτσελόνα με 88—71 έδωσε στον Άρη την τρίτη θέση, η καλύτερη επίδοση στην ιστορία του συλλόγου στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Το 1990 μετά από το τρίτο του φάιναλ φορ με τον Άρη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, αναδείχθηκε νταμπλούχος Ελλάδας. Το τρίτο φάιναλ φορ της ιστορίας του συλλόγου (η πρώτη ομάδα που κατάφερε κάτι τέτοιο) ήταν αυτό με τις λιγότερες προσδοκίες καθώς στη διοργάνωση της Σαραγόσα της Ισπανίας αντιμέτωπισε το φαβορί της διοργάνωσης Μπαρτσελόνα και έχασε με 104–83 με 26 πόντους του Γκάλη. Στο μικρό τελικό απόντος του Γιαννάκη έχασε φυσιολογικά από τη γαλλική Λιμόζ με 103—91 με 43 πόντους του Γκάλη. Το 1991 ο Άρης αποκλείστηκε προς μεγάλη έκπληξη από το Κύπελλο Ελλάδας, με τον Πανιώνιο να υποτάσσει τον ΠΑΟΚ με 73–70 στον τελικό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το πρωτάθλημα όμως έμεινε στα χέρια και και ήταν το τελευταίο με την ομάδα της Βόρειας Ελλάδας. Μετά από αήττητη πορεία στην κανονική περίοδο στον τελικό των πλέι οφ αντιμετώπισε για τέταρτη συνεχή χρονιά τον ΠΑΟΚ που κέρδισε τους δύο πρώτους αγώνες με 74–65 και 84–79 και φαίνεται ικανός για τον τίτλο. Οι εμφανίσεις του Γιαννάκη σε αυτούς τους αγώνες δεν ήταν καλές. Η συνέχεια ανήκε στον Άρη με τρεις συνεχόμενες νίκες (η τελευταία με πέντε πόντους του Γιαννάκη στα τελευταία εννέα δευτερόλεπτα - ένα τρίποντο στην εκπνοή με σκορ 86–85). Στις 8 Μαΐου 1991 διεξήχθη ο επόμενος αγώνας με το Γιαννάκη μεταμορφωμένο και σε επιθετικό οίστρο με 32 πόντους να κάνει ένα από τα μεγαλύτερα παιχνίδια της ζωής του. Με δύο λεπτά και 14 δευτερόλεπτα για το τέλος, ο ΠΑΟΚ προηγείται με 78–71. Στο ένα λεπτό και 41 δευτερόλεπτα ο Πιτ Παπαχρόνης χάνει τη βολή μία από τις δύο βολές που είχε κερδίσει και ο «δράκος» απαντά με τρίποντο. Μία ασίστ του στο 80–78 υπέρ του ΠΑΟΚ στον Μπραντ Σέλερς, ήταν αρκετή για το τελικό 81–80 και την κατάκτηση του τελευταίου πρωταθλήματος της εποχής στη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του θεσμού.
Το 1992 ο Γιαννάκης αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς τα οικονομικά προβλήματα είχαν αρχίσει να παρουσιάζονται στο σύλλογο με τον αρχηγό της εθνικής ομάδας (και όχι μόνο αυτόν) να απέχει σε μερικούς αγώνες. Στον τελικό της 13ης Μαρτίου υπό αντίξοες συνθήκες και προβλήματα που υπήρχαν και στις δύο ομάδες, Άρης και ΑΕΚ μπόρεσαν να διασταυρώσουν τα ξίφη τους στον μεγάλο τελικό του κυπέλλου, αν και η αθηναϊκή ομάδα είχε φροντίσει να χαλάσει την ανυπομονησία των φίλων του αθλήματος, αφού στον ημιτελικό της 9ης Μαΐου είχε επικρατήσει απρόσμενα του ΠΑΟΚ (77—74). Με 14 πόντους του Γιαννάκη ο Άρης ήταν ο μεγάλος νικητής με 74—62 κατακτώντας τότε το έκτο κύπελλο της ιστορίας του, ενώ ακολούθησαν άλλα δύο, το 1998 και το 2004. Η περίοδος 1992—93 υπήρξε η τελευταία του με τον Άρη, ενώ ήδη είχε αποχωρήσει από το σύλλογο ο Νίκος Γκάλης. Αρχηγός πλέον και του Άρη ο Παναγιώτης Γιαννάκης, οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το οποίο ήταν και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του Άρη. Ήταν η πέμπτη φορά που με τον Άρη βρέθηκε στα ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης όμως εκείνη τη χρονιά ο Γιαννάκης ευτύχησε να φτάσει στον τελικό με τη νίκη επί της Εφές Πίλσεν να κατακτήσει τον πρώτο του ευρωπαϊκό συλλογικό τίτλο. Ο Άρης ήταν εντυπωσιακός στη πορεία του και έφτασε αέρας στον τελικό - με 15 νίκες και μόλις μία ανώδυνη ήττα στο Ισραήλ. Ο σπουδαίος Αμερικανός Ρόι Τάρπλεϊ ήταν πρωταγωνιστής στη θέση του Γκάλη και σημείωσε 19 πόντους και μάζεψε 18 ριμπάουντ στον τελικό της 16ης Μαρτίου στο Τορίνο, μπροστά σε 7.000 θεατές, κατά το πλείστον Έλληνες και Τούρκους οπαδούς. Το τελικό 50—48 (το χαμηλότερο σύνολο στην ιστορία των τελικών των ευρωπαϊκών Κυπέλλων ) αντικατοπτρίζει όχι μόνο την ποιότητα της συνάντησης αλλά και την αρνητική συμβολή του τελικού, με τα επεισόδια εντός αγωνιστικού χώρου, ως βήματος προς τη προώθηση του αθλήματος στην Ευρώπη με παίκτες στο νοσοκομείο καθώς και ένα διοικητικό στέλεχος της FIBA.
1993–1994: Ηγέτης του Πανιωνίου
Το 1993 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, ακολουθώντας το παράδειγμα του Γκάλη που είχε πάει σε αθηναϊκό σύλλογο και μαζί με τη μετακίνηση του Φασούλα την ίδια χρονιά μετέφεραν την μπασκετική πρωτεύουσα στην αθηναϊκή μεγαλούπολη. Εκεί έχοντας ως συμπαίκτες το Φάνη Χριστοδούλου και τον Χένρι Τέρνερ δημιούργησαν μια αξιόλογη ομάδα που έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς όπου αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος στη συνέχεια κατέκτησε και το τρόπαιο.
1994–1996: Στην κορυφή της Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό
Στις 15 Ιουνίου του 1994 ο Γιαννάκης, σε ηλικία 35 ετών, αφήνει στην άκρη τα κυανέρυθρα του Πανιώνιου για τα πράσινα του Παναθηναϊκού. Βρήκε ξανά ως συμπαίκτη το Νίκο Γκάλη και πρόλαβαν να αγωνιστούν μαζί έως την αποχώρηση του Γκάλη λίγο μετά το ξεκίνημα της περιόδου, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε το ρόλο του αρχηγού της ομάδας. Το 1995 αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό για 7η φορά στην καριέρα του σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στο φάιναλ φορ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στη Σαραγόσα. Ο τραυματισμός του λίγο πριν το ημίχρονο αποδείχθηκε καθοριστικός για την εξέλιξη του αγώνα καθώς ο Παναθηναϊκός που προηγούνταν σε όλη τη διάρκεια που ο Γιαννάκης αγωνιζόταν δεν κατάφερε να αναδειχθεί νικητής (νίκη του Ολυμπιακού με 58–52). Κατέκτησε ωστόσο την τρίτη θέση, διάκριση που σημείωσε ο Γιαννάκης για δεύτερη φορά στην καριέρα του στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Την επόμενη σεζόν ο Γιαννάκης έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο την αθλητική του καριέρα. Αρχικά κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό με συμπαίκτη το Ντομινίκ Ουΐλκινς. Στον τελικό που έγινε στην Πάτρα στις 24 Μαρτίου νίκησε τον Ηρακλή με 85–67. Ο Γιαννάκης συμπλήρωσε 155 πόντους σε τελικούς κατατασσόμενος δεύτερος όλων των εποχών, θέση που εξακολουθεί να κατέχει. Στη συνέχεια ως αρχηγός του Παναθηναϊκού κατέκτησε και σήκωσε το τρόπαιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Συλλόγων και πλέον εκτός από πρωταθλητής Ευρώπης σε εθνικό επίπεδο, αναδείχθηκε πρωταθλητής και σε συλλογικό, μετά από πέντε φάιναλ φορ στο θεσμό και πολύ μεγάλη προσπάθεια και επιμονή από τον ίδιο. Η πρώτη κατάκτηση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης από ελληνικό σύλλογο ξεκίνησε στη Λιθουανία. Απέναντι στη Ζαλγκίρις Κάουνας, ο Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη (56–59) και κατέγραψε θετικό αποτέλεσμα και στην Αθήνα στο δεύτερο παιχνίδι (86–66). Στο δεύτερο όμιλο αντιμετώπισαν την Μπαρτσελόνα (57–63, 74–95), τη Ρεάλ Μαδρίτης (54–52, 73–80), τη Μπενφίκα (67–51, 87–96), τη Βίρτους Μπολόνια (72–69, 72–69), την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ (79–61, 83–82), τη  Μακάμπι Τελ Αβίβ (67–62, 86–79) και την  Πο Ορτέζ (87–79, 67–69). Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε τρίτος στη βαθμολογία του ομίλου, κάτι που τον οδήγησε στην Ιταλία, απέναντι στην Παλλακανέστρο Τρεβίζο, όπου με 2–1 νίκες πήρε την πρόκριση σε ένα ακόμα φάιναλ φορ στο Παρίσι. Οι «πράσινοι» δεν είχαν πρόβλημα στον ημιτελικό απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, έχοντας και τη συμπαράσταση της εξέδρας. Ο αθηναϊκός σύλλογος πήρε τη νίκη με 81–71 και έφτασε στον τελικό που θα αντιμετώπιζε τη Μπαρτσελόνα, η οποία είχε αποκλείσει στον ημιτελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης. Σχεδόν 10.000 φίλαθλοι του «τριφυλλιού» βρίσκονταν στις 11 Απριλίου 1996 (ημέρα Μεγάλη Πέμπτη) στο «Παλέ ντε Μπερσί», βλέποντας τον Παναθηναϊκό να διατηρεί τον έλεγχο του αγώνα. Στα τελευταία λεπτά οι Καταλανοί πίεσαν, μείωσαν τη διαφορά με εύστοχα μακρινά σουτ και έφτασαν σε απόσταση μισού καλαθιού. Ένα κλέψιμο στο κέντρο του γηπέδου βοήθησε τον Μοντέρο να φύγει στον αιφνιδιασμό και το τρέξιμο του Στόγιαν Βράνκοβιτς, να περνά πάνω από τον πεσμένο Γιαννάκη και να κόβει τον Ισπανό στην τελική του προσπάθεια ήταν αυτό που έδωσε τον πρώτο τίτλο σε ελληνική ομάδα στη διοργάνωση. Ο Κροάτης έπεσε στο παρκέ, βλέποντας όλους να πανηγυρίζουν το τελικό 67–66. Ο Γιαννάκης σημείωσε 9 πόντους στον τελικό και ο προπονητής Μπόζινταρ Μάλκοβιτς συνόψισε τη συνεισφορά του: «Ήταν ακόμη παίκτης, αλλά μέσα στο παρκέ ήταν ο προπονητής». Μία διαδρομή 21 χρόνων στην Α' Εθνική, στην Α1 και στην Basket League μέσα από την οποία σημείωσε 9.291 πόντους, αριθμός που τον έχει τοποθετήσει στην 3η θέση των σκόρερ όλων των εποχών, πίσω από το Γκάλη (12.864 πόντοι) και το Βασίλη Γκούμα (11.030 πόντοι), θέση την οποία εξακολουθεί να κατέχει.
Τα πρώτα χρόνια: 1975—1985
Το 1975 με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Παίδων Ελλάδας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας (το πρώτο στην ιστορία της διοργάνωσης) με τον ίδιο να σημειώνει 80 πόντους και να είναι από τους κορυφαίους της ομάδας. Τον Αύγουστο του 1976 συμμετείχε με την Εθνική Εφήβων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Ισπανία. Ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 153 πόντους, ενώ έπαιξε για 312 από τα 320 λεπτά των αγώνων, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δείχνοντας την ανθεκτικότητά του από την αρχή της καριέρας του.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη, και με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, ο Παναγιώτης Γιαννάκης σε ηλικία μόλις 17 ετών και 8 μηνών, φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ομάδας των ανδρών. Η Ελλάδα νίκησε με 82—71 χωρίς ο Γιαννάκης να σκοράρει στην ολιγόλεπτη συμμετοχή του. Στις 2 Αυγούστου 1996, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα.
1986—1990
Η περίοδος των επιτυχιών ξεκίνησε το 1986, όπου ως αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας (το πρώτο στην ιστορία ελληνικής καλαθοσφαίρισης) είχε σημαντική συμβολή στην κατάκτηση της 10ης θέσης με μέσο όρο 17,3 πόντων. Στην προκριματική φάση έχει μείνει στην ιστορία το παιχνίδι με αντίπαλο τη Γαλλία στις 21 Νοεμβρίου του 1985 στο Εκεντρεβίλ-Ενεβίλ, ένα χωριό της Νορμανδίας, στις όχθες της Μάγχης: η Εθνική προερχόμενη από το ταξίδι προετοιμασίας στις ΗΠΑ πέτυχε μία αξέχαστη (από όσους την είδαν) νίκη, καταβάλλοντας τη γηπεδούχο με 130–126 ύστερα από τρεις παρατάσεις υπό το βλέμμα 3.500 Γάλλων. Ο Γιαννάκης ισοφαρίζει με τρίποντο στη λήξη της κανονικής διάρκειας (92–92), ο Λιβέρης Ανδρίτσος τον μιμείται στην πρώτη παράταση (104–104), ο Ερβέ Ντιμπουϊσόν φέρνει τον αγώνα στα ίσια στη δεύτερη παράταση (117–117), ενώ στην τελευταία πράξη ο Γκάλης και ο Χριστοδούλου αποτελειώνουν τους Γάλλους. Η συνάντηση συν τοις άλλοις εξελίχθηκε και σε διαγωνισμό σκοραρίσματος ανάμεσα στον Γκάλη (43 πόντοι) και στον Ντιμπουϊσόν (51 πόντοι). Ο αρχηγός σημείωσε 21 πόντους.
Η συνέχεια την επόμενη χρονιά ήταν εντυπωσιακή με την κατάκτηση το χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας το 1987, με το Γιαννάκη να αποτελεί έναν από τους κορυφαίους αθλητές της διοργάνωσης. Η Εθνική (όπως και ο Άρης), διέθεταν ταυτόχρονα στην περιφερειακή τους γραμμή δύο από τους κορυφαίους σκόρερς και δύο από τους ικανότερους δημιουργούς που γέννησε ποτέ το πέραν του ΝΒΑ μπάσκετ. Η διεθνής καταξίωση ήταν πια θέμα χρόνου, χημείας, πίστης, αυτοπεποίθησης και συγκυρίας. «Μέχρι τότε, θεωρούσαμε τα δύσκολα ματς χαμένα από χέρι και παίζαμε ο καθένας για την πάρτη του» εξομολογήθηκε κάποια στιγμή ο Παναγιώτης Φασούλας. Ο Νικαιώτης παίκτης έπαιξε το σημαντικότερο ρόλο καθώς παρουσίασε την αξία της κυκλοφορίας της μπάλας και την υποταγή του εαυτού στην υπηρεσία του συνόλου. Στην παγκόσμια διοργάνωση του 1986 οι Γκάλης, Γιαννάκης βρήκαν στο Φάνη Χριστοδούλου τον τρίτο μεγάλο καλαθοσφαιριστή που θα μπορούσε να συνδράμει στην ανάδειξη της ομάδας, ενώ στο τιμόνι της παρέμενε ο Κώστας Πολίτης από το 1982. Το 1987 η επιστροφή του Φασούλα δημιούργησε το κουαρτέτο της μεγάλης επιτυχίας.
Στο Προολυμπιακό τουρνούα του 1988 στην Ολλανδία η Ελλάδα έχασε μία ακόμα καλή ευκαιρία για πρόκριση στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση. Κατετάγη πέμπτη με τρεις ομάδες να προκρίνονται. Οι νίκες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος επί των Σοβιετικών και των Γιουγκοσλάβων δεν επαναλήφθηκαν, με την ήττα από την Ισπανία να δίνει την πρόκριση στις τρεις αυτές ομάδες. Ο Γιαννάκης έκλεισε τη διοργάνωση με μέσο όρο 18,7 πόντους.
Το καλοκαίρι του 1989 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 ο Γιαννάκης κατέκτησε με την εθνική Ελλάδας το ασημένιο μετάλλιο. Η διάκριση θεωρήθηκε ανάλογης αξίας με την κατάκτηση της πρώτης θέση του 1987 καθώς οι αντίπαλοι υπήρξαν ακόμα πιο ισχυροί και το επίπεδο πιο υψηλό. Η ελληνική ομάδα διέθετε αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση και η σύνθεσή της διέφερε ελάχιστα από αυτή της προηγούμενης διοργάνωσης. Η Ελλάδα έχασε χωρίς ουσιαστική αντίσταση στους γηπεδούχους αλλά κέρδισε τους δύο αγώνες που έπρεπε με τη Γαλλία (80—74 με 16 πόντους του Γιαννάκη) και τη Βουλγαρία, στο τέλος, που ήταν αρκετά χαμηλό «εμπόδιο» και απαιτείτο στοιχειώδης σοβαρότητα. Ο Γκάλης διασφάλισε με 43 πόντους, μαζί με τους 29 του Γιαννάκη, ότι δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει έκπληξη και το 103—73 ήρθε αρκετά άνετα, με αποτέλεσμα να ξαναβρεθεί με το πεπρωμένο στους «4». Στον ημιτελικό με αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση η αμυντική κυρίως παρουσία του Γιαννάκη υπήρξε καθοριστική καθώς κέρδισε το τελευταίο καθοριστικό φάουλ, εξασφαλίζοντας τη νίκη με 81—80 και το ασημένιο μετάλλιο και αποδεικνύοντας ότι η Εθνική Ελλάδας ανήκε πλέον στις κορυφαίες εθνικές ομάδες της Ευρώπης. Ο Γιαννάκης έκλεισε τη διοργάνωση με 13,4 πόντους μέσο όρο, δεύτερος σκόρερ της ομάδας μαζί με το Φασούλα. Ο τελικός απέναντι στη γηπεδούχο Γιουγκοσλαβία που ξεκίνησε την τριετία των μεγάλων επιτυχιών της, δεν άφησε πολλά περιθώρια ελπίδων με το τελικό 98—77 να έρχεται φυσιολογικά.
Το 1990 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής και κατέκτησε την έκτη θέση με την Εθνική Ελλάδας, που απόντος του Γκάλη βρήκε στο Γιαννάκη τον εκτελεστή με μέσο όρο 26,0 πόντους και τρίτο σκόρερ της διοργάνωσης. Η εθνική είχε κληρωθεί στον όμιλο της πρώτης φάσης με αντιπάλους τις ΗΠΑ, την Ισπανία και τη Νότια Κορέα. Για μία ακόμη διοργάνωση οι Ισπανοί αποτελούσαν το βασικό εμπόδιο αφού με βάση τα προγνωστικά για να προχωρήσει η Ελλάδα έπρεπε να νικήσει τους Ίβηρες. Στην πρεμιέρα του ομίλου η εθνική παραλίγο να πετύχει ένα θαύμα. Κόντραρε στα ίσια τις ΗΠΑ (που αγωνιζόταν με κολεγιακή ομάδα) και έχασε τελικά στην παράταση με 103—95 με 23 πόντους του Γιαννάκη. Η ήττα από τη Σοβιετική Ένωση με 75—57 με 25 πόντους του αρχηγού δεν ήταν έκπληξη. Η νίκη επί της Νότιας Κορέας με 119—76 ήρθε άκοπα. Στον κρίσιμο αγώνα με την Ισπανία η ελληνική ομάδα νίκησε με 102—93 και επιβεβαίωσε την πρόκριση στον επόμενο γύρο με τον Γιαννάκη να σημειώνει 31 πόντους. Στον αγώνα του δεύτερου γύρου με αντίπαλο την εθνική Βραζιλίας (14 Αυγούστου, αποτέλεσμα 103—88 ) ο αρχηγός έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του στην εθνική σημειώνοντας 38 πόντους, ενώ και πάλι στον αγώνα κατάταξης με την ίδια αντίπαλο σημείωσε 30 πόντους, οι οποίοι δεν ήταν αρκετοί για τη νίκη (19 Αυγούστου, αποτέλεσμα 94—97 ) και έτσι η Ελλάδα κατατάχθηκε έκτη. Είχε προηγηθεί νίκη επί των γηπεδούχων με 81—78 με μία ακόμα εξαιρετική εμφάνιση του αρχηγού με 36 πόντους, ενώ η ήττα από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου Γιουγκοσλαβία με 77—67 ήταν αυτή που περιόρισε τις μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Ο Γιαννάκης ήταν επίσης ο δεύτερος καλύτερος πασέρ της διοργάνωσης με μέσο όρο 5,4 ασίστ ανά αγώνα, χάνοντας την πρωτιά για μία μόλις ασίστ από τον Πορτορικάνο Φεντερίκο Λόπεζ. Η αποθέωση από 10.000 Αργεντινούς φιλάθλους με χειροκρότημα που άρχισε και δεν σταματούσε ήταν η επιβράβευση της όλης παρουσίας του στη διοργάνωση. Η Ελλάδα είχε κάνει ένα ακόμη βήμα για τη διεθνή της καταξίωση. Στις 27 Δεκεμβρίου συμμετείχε για τρίτη φορά σε αγώνα της Μικτής Ευρώπης με την πρωταθλήτρια της ηπείρου Γιουγκοπλάστικα που έγινε στο Σπλιτ (104—102) σημειώνοντας και 13 πόντους.
1991—1996
Στις 8 Ιουνίου 1991 στο γεμάτο ΣΕΦ, όλα τα μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ συγκεντρώθηκαν σε ένα ευρωπαϊκό All Star Game στα πλαίσια του Τουρνουά Ακρόπολις και σε μία ιδιαίτερη χρονιά λόγω των εορτασμών των 100 χρόνων της FIBA. Η κορυφαία συνάντηση ήταν μεταξύ Μικτής Βαλκανίων και Μικτής Ευρώπης με τους Γκάλη και Γιαννάκη στη βασική πεντάδα των Βαλκανίων και τελικό αποτέλεσμα 103–102 υπέρ της Μικτής Βαλκανίων με 10 πόντους από τον Γιαννάκη. Την ίδια χρονιά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γερμανίας κατέκτησε την πέμπτη θέση, έχοντας το πιο παραγωγικό Ευρωμπάσκετ της διεθνούς σταδιοδρομίας του με μέσο όρο 19,8 πόντους και ήταν και πάλι δεύτερος σκόρερ της ομάδας. Από τα αξιοσημείωτα της διοργάνωσης ήταν το ότι η Σοβιετική Ένωση - που μετά από λίγο καιρό θα έπαυε να υπάρχει- είχε αποκλειστεί από τη Γαλλία και την Τσεχοσλοβακία - μία ακόμα χώρα που διασπάστηκε- και δεν ταξίδεψε στην Ιταλία. Στο τουρνουά συμμετείχαν μόνο 8 ομάδες και η Ελλάδα γνώρισε δύο ήττες στη φάση των ομίλων από τους γηπεδούχους με 82—72 με 17 πόντους του αρχηγού και από την Τσεχοσλοβακία με 123—113 με 27 πόντους του Γιαννάκη. Η νίκη με 95—79 (18 πόντοι του Γιαννάκη) επί της Τσεχοσλοβακίας στον αγώνα κατάταξης εξισορρόπησε τις εντυπώσεις. Στο Προολυμπιακό τουρνουά του 1992, η Ελλάδα απόντος του Γκάλη, έμεινε μακριά από τις ελπίδες πρόκρισης και ο Γιαννάκης ήταν ο πρώτος σκόρερ της με 16,6 πόντους ανά παιχνίδι. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του με την εθνική ομάδα ήταν στις 9 Ιουνίου 1992 στα πλαίσια του του Τουρνουά Ακρόπολις με αντίπαλο τη Λιθουανία που αγωνιζόμενη πλήρης δύο μήνες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο γνώρισε την ήττα με 83—81 και 35 πόντους του αρχηγού.
Το καλοκαίρι του 1994 ο Γιαννάκης αγωνίστηκε στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1994 στον Καναδά. Η διοργάνωση εκείνη ήταν η πρώτη με τη συμμετοχή των Αμερικανών με επαγγελματίες παίκτες και το θεωρητικό προβάδισμα των προγνωστικών για τον τελικό νικητή δεν ήταν δύσκολο να φτάσει και στην πραγματοποίηση του. Η Εθνική Ελλάδας ταλανίστηκε από εσωτερικά προβλήματα γεγονός που επηρέασε την τελική σύνθεσή της και οι προοπτικές δεν φαίνονταν ιδιαίτερα αισιόδοξες. Παρά το γεγονός αυτό, η ομάδα βασιζόμενη στην αμυντική της ισχύ κατάφερε να κάνει ένα ακόμη παραπάνω βήμα σε σύγκριση με την προηγούμενη διοργάνωση, έστω και αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές με τη διάλυση των ενιαίων εθνικών Σοβιετικής Ένωσης και Γιουγκοσλαβίας. Με τέσσερις νίκες (επί της Γερμανίας 68—58, της Αιγύπτου 69—53, του Καναδά 74—71 και της Κίνας 77—61) και δύο ήττες (από το Πουέρτο Ρίκο 72—64 και την Κροατία 81—55) και έχοντας την υποστήριξη χιλιάδων ομογενών η Ελλάδα έφτασε στον ημιτελικό της διοργάνωσης στις 13 Αυγούστου, όπου η Εθνική Ηνωμένων Πολιτειών επιβλήθηκε άνετα με 97—58, ενώ και ο μικρός τελικός δεν είχε θετικό αποτέλεσμα (ήττα από την Κροατία με 78—60). Στο μοναδικό αγώνα που οι ΗΠΑ δεν σημείωσαν 100 πόντους ήταν αυτό με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ελλάδας. Το σκορ στο ημίχρονο ήταν 40—30, ενώ προηγήθηκε στο 17—14 και χαρακτηριστική ήταν η έκφραση του Παναγιώτη Γιαννάκη να ξεσηκώνει την εξέδρα και να φωνάζουν όλοι «σφύρα το». Ο αρχηγός έκλεισε τη διοργάνωση με μέσο όρο 11,0 πόντους και ήταν τρίτος σκόρερ της ομάδας μετά τους Φασούλα και Χριστοδούλου. Έχοντας συμμετάσχει σε τρεις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος σημείωσε 468 πόντους, επίδοση που εξακολουθεί να τον διατηρεί στην κορυφή των σκόρερ της εθνικής στη διοργάνωση και είναι 6ος όλων των εποχών. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1995 που διεξήχθη στην Ελλάδα η τέταρτη θέση ήταν και πάλι το τελικό αποτέλεσμα. Ο αντικειμενικός στόχος της ομάδας στη διοργάνωση αυτή ήταν μια θέση στην πρώτη πεντάδα, ώστε να πάρει το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα την επόμενη χρονιά. Θα ήταν ουσιαστικά ένα δώρο για τους βετεράνους που θα έκλειναν την καριέρα τους στην Εθνική με μία συμμετοχή σε Ολυμπιακούς. Στον πρώτο γύρο η Ελλάδα αντιμετώπισε τους δύο μετέπειτα φιναλίστ σε δύο διαδοχικές ημέρες (21 και 22 Ιουνίου) Γιουγκοσλαβία και Λιθουανία, από τους οποίους γνώρισε την ήττα με 80—84 και 73—89 και 14 και 17 πόντους αντίστοιχα του αρχηγού. Ακολούθησαν τέσσερις νίκες με αντιπάλους την Ιταλία, τη Σουηδία, το Ισραήλ και τη Γερμανία. Ο στόχος επετεύχθη με τη νίκη επί της Ισπανίας στον προημιτελικό όπου ξεδιπλώθηκε όλο το ελληνικό ταλέντο με νίκη 66—64. Κατόπιν, στον ημιτελικό της 1ης Ιουλίου η Ελλάδα έχασε από τη μελλοντική πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβία με 60—52 μετά από συγκλονιστικό αγώνα έχοντας μεγάλα παράπονα από τη διαιτησία. Στο μικρό τελικό η Κροατία στέρησε ένα ακόμα μετάλλιο νικώντας με 73—68. Ο Γιαννάκης στα 36 του έκλεισε τη διοργάνωση με μέσο όρο 8,9 πόντους. Με 769 πόντους σε 58 αγώνες τελικής φάσης Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος είναι 10ος σκόρερ όλων των εποχών (ίδιο αριθμό με το Στανισλάβ Κρόπιλακ).
Με την Εθνική Ομάδα αγωνίστηκε συνολικά 351 φορές, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο παίκτη, σημειώνοντας συνολικά 5.301 πόντους (μ.ο: 15,1). Συμμετείχε συνολικά σε 8 Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (δεύτερος στην ιστορία πίσω από τον Κρέζιμιρ Τσόσιτς που έχει 9), 3 Παγκόσμια πρωταθλήματα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, έπειτα από τους οποίους αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Για πρώτη φορά στην καριέρα του, καθώς η Εθνική Ελλάδας μετά το 1952 συμμετείχε για δεύτερη φορά στην ιστορία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αγωνίστηκε στη διοργάνωση της Ατλάντα το 1996 και κατέκτησε την 5η θέση με την οποία ο Γιαννάκης ολοκλήρωσε την άκρως επιτυχημένη καριέρα του ως παίκτης. Στις 2 Αυγούστου, έχοντας απέναντί του τη Βραζιλία στον αγώνα κατάταξης, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα, στη νίκη με 91—72 που έδωσε την πέμπτη θέση του τουρνουά. Ήταν η 351η εμφάνισή του με το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Στην αποχώρησή του προκάλεσε συγκίνηση λέγοντας: «Θέλω να σας πω ότι ήρθε η ώρα να σταματήσω από την Εθνική. Είναι δύσκολο και το καταλαβαίνετε. Θα μου επιτρέψετε όμως να πω δύο λόγια. Φυλάξτε αυτή την ομάδα σαν κόρη οφθαλμού. Η Εθνική είχε, έχει και θα συνεχίσει να έχει επιτυχίες. Πρέπει να αισθάνεστε ότι αυτή η ομάδα είναι η υπερηφάνεια σας, η τιμή σας, ο ίδιος ο εαυτός σας. Πλέον η σκυτάλη περνάει σε εσάς. Να την προσέχετε σαν την ψυχή σας».
Προπονητική σταδιοδρομία
thumb
1997–1998: Ημιτελικά Ευρωπαϊκού και Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με την Εθνική Ελλάδας
Το 1997 ο Γιαννάκης ανέλαβε το ρίσκο να γίνει προπονητής της Εθνικής Ανδρών μη έχοντας προηγούμενη εμπειρία από τη θέση του πάγκου. Οδήγησε την Εθνική Ελλάδας στην τέταρτη θέση στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας του 1997 με την ομάδα να έχει πλέον μόνο δύο παίκτες από την πρωταθλήτρια του 1987 (Παναγιώτη Φασούλα και Φάνη Χριστοδούλου) και επίσης στην τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας το 1998 με την τελευταία εμφάνιση του Φασούλα σε μεγάλη διοργάνωση. Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου πρωταθλήματος της Αθήνας η πρόκριση για τον τελικό χάθηκε στην παράταση, ενώ και στις δυο περιπτώσεις η Ελλάδα αποκλείστηκε από την Εθνική Γιουγκοσλαβίας η οποία κατέκτησε και το Ευρωμπάσκετ και το Μουντομπάσκετ και υπήρξε σαφώς πιο ισχυρή. Η εθνική μπορεί να μην έπειθε με τις εμφανίσεις της στο παγκόσμιο, αλλά κατάφερε να φτάσει στον ημιτελικό γύρο και βρέθηκε απέναντι στους πλάβι σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ. Έκανε ένα υπέροχο πρώτο ημίχρονο και προηγήθηκε 48—36 με 20.000 φιλάθλους στην εξέδρα. Οι Σέρβοι άρχισαν να πιέζουν σε όλο το γήπεδο και τελικά έστειλαν το παιχνίδι στην παράταση όπου επικράτησαν με 78—73. Η απογοήτευση του κόσμου αλλά και μεγάλης μερίδας του τύπου είχε ως αποδέκτη την ομοσπονδιακό προπονητή Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος κατηγορήθηκε γιατί απέναντι στην πίεση δεν έβαλε δεύτερο πλέι μέικερ να βοηθήσει τον Κορωνιό που είχε φτάσει στα όρια της εξάντλησης. Οι σημαντικές επικρίσεις τον οδήγησαν στην παραίτηση το Μάρτιο του 1999.
2001–2004: Τελικός FIBA Europe League με το Μαρούσι
Το 2001 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανιωνίου και την επόμενη σεζόν ανέλαβε το Μαρούσι, όπου έμεινε για 3,5 χρόνια. Το 2004 οδήγησε τον αθηναϊκό σύλλογο στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα Ελλάδας που είναι και η πιο καλή επίδοση που είχε ποτέ η ομάδα, ενώ την επόμενη σεζόν στην τέταρτη θέση. Στην Ευρώπη οδήγησε την ομάδα στον τελικό του FIBA Europe League όπου ηττήθηκε από την Ούνικς Καζάν. Ανέδειξε επίσης μεταξύ άλλων και το ταλέντου του Βασίλη Σπανούλη. Τον Μάιο του 2004, παράλληλα με τη θέση του στο Μαρούσι, ανέλαβε ξανά προπονητής της Εθνικής Ανδρών λίγο πριν από την Ολυμπιάδα του 2004 και οδήγησε την ομάδα στην 5η θέση της διοργάνωσης.