cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όργιο
Αρχαία όργια
Στην αρχαία ελληνική θρησκεία, τα όργια ήταν εκστατικές τελετές χαρακτηριστικές των ελληνικών και ελληνιστικών μυστηριακών θρησκειών. Σε αντίθεση με τη δημόσια θρησκεία, ή τις ιδιωτικές θρησκευτικές πρακτικές ενός νοικοκυριού, τα μυστήρια ήταν ανοιχτά μόνο για τους μυημένους, και έτσι ήταν «μυστικά». Μερικές τελετές πραγματοποιούνταν τη νύχτα. Τα οργιά ήταν μέρος των Ελευσίνιων Μυστηρίων, των Διονυσιακών Μυστηρίων και της λατρείας της Κυβέλης, η οποία περιελάμβανε τον ευνουχισμό των ιερέων της σε μια φρενήρη έκσταση. Λόγω της μυστικής, νυχτερινής και άγραφης φύσης τους, τα όργια ήταν θέμα εικασίας λαγνείας και αντιμετωπίζονταν με καχυποψία, ιδιαίτερα από τους Ρωμαίους, οι οποίοι προσπάθησαν να καταστείλουν τους Βακχανάλιους το 186 π.Χ.. Τα όργια θεωρούνταν ευρέως ότι αφορούσαν το σεξ, αλλά, ενώ η σεξουαλικότητα και η γονιμότητα ήταν πολιτισμικές ανησυχίες, ο πρωταρχικός στόχος των οργίων ήταν να επιτύχουν μια εκστατική ένωση με το θεϊκό.
Σε ταινίες
Σκηνές οργίου εμφανίζονται σε διάφορες ταινίες, όπως οι Zoolander 2, Eyes Wide Shut, Sausage Party και The Wolf of Wall Street.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομαδική συνουσία
Αντώνης Γεωργιάδης (υπουργός)
Ο Αντώνης Γεωργιάδης είναι Ελληνοκύπριος θεολόγος, αγωνιστής και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου στην μεταβατική περίοδο πριν την ανεξαρτησία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντώνης Γεωργιάδης γεννήθηκε στο Μηλικούρι στις 10 Νοεμβρίου 1931. Φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Ακολούθως, εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και πολέμησε κατά τον απελευθερωτικό αγώνα.
Πολιτική διαδρομή
Τον Απρίλιο του 1959 ήταν μέλος της μεταβατικής επιτροπής,που είχε ως στόχο να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής και αναδιοργάνωσης της κυβερνητικής μηχανής για τη μεταβίβαση της εξουσίας από την αποικιοκρατική κυβέρνηση στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, έχοντας θέση προσωρινής κυβέρνησης. Ο Αντώνης Γεωργιάδης ανέλαβε το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων για την περίοδο 2 Απριλίου 1959 - 15 Αυγούστου 1960.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι θεολόγοι Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59
Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτη
Το Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτη είναι το όνομα ιστορικής ελληνικής εταιρείας ούζου από τη Λέσβο. Ιδρύθηκε το 1894 από τον Ισίδωρο Αρβανίτη, ντόπιο του Πλωμαρίου. Η εταιρεία εξάγει σε περισσότερες από 40 χώρες. Μπουκάλι Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτη|μικρογραφία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρείες ποτών της Ελλάδας
Εθνική Οδός 18 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 18 (ΕΟ18) είναι εθνική οδός στην Ήπειρο. Συνδέει την Ηγουμενίτσα με την Πρέβεζα παράλληλα σε όλο το βόρειο Ιόνιο και αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 55 (Ε55). Ξεκινάει από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας και καταλήγει στην υποθαλάσσια σήραγγα Πρέβεζας - Ακτίου.
18
Φωτούλα Χατζήπαπα
Η Φωτούλα Χατζήπαπα (1957) είναι Κύπρια γιατρός και πολιτικός, η πρώτη γυναίκα δήμαρχος της Λακατάμιας. Εξελέγη στις τοπικές εκλογές του 2016 και είναι μία από τις τέσσερις γυναίκες δημάρχους της χώρας. Είναι ανεξάρτητη πολιτικός, αλλά ήταν ενταγμένη στο ΑΚΕΛ και ήταν επίσης υποψήφια στη λίστα του κόμματος στις εκλογές του 2011. Σπούδασε στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Σόφιας και έκανε μεταπτυχιακό στην Γενική Ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Σάρρεϊ. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος από το 1991 μέχρι το 2004 για το ΑΚΕΛ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί
Ζώο εργασίας
μικρογραφία|Όργωμα με άλογα μικρογραφία|Η βακτριανή καμήλα, ζώο εργασίας για την μεταφορά προϊόντων, Ζώο εργασίας ονομάζεται οποιοδήποτε ζώο που βοηθά σε εργασίες τον άνθρωπο, όπως λόγου χάρη η μεταφορά προϊόντων, η φύλαξη κοπαδιών κλπ.
Ζώα εργασίας μπορεί να είναι ο ινδικός ελέφαντας, η καμήλα, το γαϊδούρι, το άλογο, τα τσοπανόσκυλα ή το βόδι.
Παλαιότερα ήταν πιο διαδεδομένα. Σε υπανάπτυκτες χώρες υπάρχουν ζώα εργασίας.
Κατηγορία:Άνθρωπος και ζώα Κατηγορία:Κτηνοτροφία
569 Μίσα
Η Μίσα (Misa) είναι ένας αρκετά μεγάλος αλλά πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,08. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από μία θεότητα του ορφικού κύκλου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μίσα εκτιμάται σε 72,94 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι Cg (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι μόλις 0,030. Η Μίσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 9 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μισα
Νικόλαος Καλλιάκης
Ο Νικόλαος Καλλιάκης (Nicolaus Calliachius) (1645 - 1707) υπήρξε Κρητικός λόγιος και φιλόσοφος που άκμασε στην Ιταλία τον 17ο αιώνα. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας και θεολογίας στην Ρώμη, καθηγητής πανεπιστημίου των Ελληνικών και Λατινικών και της αριστοτελικής φιλοσοφίας στην Βενετία το 1666 και καθηγητής των καλών γραμμάτων (belles-lettres) και ρητορικής στην Πάδοβα το 1667.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|Νικόλαος Καλλιάκης, πίνακας του 17ου αιώνα, Εθνική βιβλιοθήκη της Αυστρίας Γεννήθηκε το 1645 στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης. Η καταγωγή του ήταν κρητική. Κατέφυγε στην Ρώμη όπου διέμεινε επί δέκα χρόνια, διαπρέποντας ως ένας από τους πιο έξοχους διδασκάλους της ελληνικής και λατινικής γλώσσας. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας και θεολογίας. Πήγε στην Βενετία το 1666 όπου αναγορεύτηκε καθηγητής της αριστοτελικής φιλοσοφίας και της ελληνικής και λατινικής γλώσσας. Έγινε διευθυντής του Ελληνομουσείου Φλαγγίνη από το 1665 ως το 1676. Το 1677 δέχτηκε την πρόσκληση για την Πάδουα και ανέλαβε την έδρα του καθηγητή των καλών γραμμάτων (belles-lettres) και της φιλοσοφίας και ρητορικής. Συνέγραψε διατριβή περί των αρχαιοτήτων της Ελλάδας και της Ρώμης και σπούδασε τον χορό στην κλασική αρχαιότητα. Κύριο έργο του ήταν το De ludis scenicis mimorum et pantomimorum syntagma. Στην Πάδουα παρέμεινε ως τον θάνατό του το 1707.
Πηγές και παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Ουμανιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι της Αναγέννησης
Νίκος Καθαροσπόρης
Ο Νίκος Καθαροσπόρης (17 Ιανουαρίου 1916 - Παρίσι, Μάρτιος 1974) ήταν Έλληνας πολιτικός και βουλευτής της Αριστεράς.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος. Από τα νεανικά του χρόνια υπήρξε στέλεχος του ΚΚΕ. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ευβοίας με την ΕΔΑ. Το φθινόπωρο του 1966 είχε συμμετοχή στο πανελλαδικό ακτίφ στελεχών ΕΔΑ και ΔΝΛ.
Πέθανε στο Παρίσι σχετικά νέος, το 1974. Κηδεύτηκε στις 9 Μαρτίου 1974 από τον ιερό ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου (Σκουφά). Η ταφή του έγινε στο νεκροταφείο της Χαλκίδας.
Γιος του είναι ο δημοσιογράφος Προκόπης Δούκας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας
Fireball
Fireball είναι ο τίτλος του πέμπτου δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1971 από την εταιρεία "EMI" στην Ευρώπη και από την εταιρεία "Warner" στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία. Σαν ηχητικό σύνολο, ο δίσκος είναι ο πιο "πειραματικός" του συγκροτήματος. Αποτέλεσε συνέχεια του πολύ επιτυχημένου "Deep Purple in Rock" και έγινε το πρώτο # 1 άλμπουμ του συγκροτήματος στην πατρίδα του, τη Μεγάλη Βρετανία. Το εξώφυλλο του δίσκου παρουσίαζε το συγκρότημα μέσα σε μία σφαίρα φωτιάς, στο διάστημα!
Η ιστορία του δίσκου
Τον Σεπτέμβριο του 1970 και μετά από συνεχείς συναυλίες για την προώθηση του "Deep Purple in Rock" κατά τις οποίες έπαιξαν στη Γερμανία, την Ελβετία, τη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Deep Purple αποφάσισαν να ξεκινήσουν την συγγραφή νέων τραγουδιών για τον επόμενο τους δίσκο, ταυτόχρονα με τις συνεχείς ζωντανές εμφανίσεις τους, μιας και υπήρχε πολύ μεγάλη ζήτηση μετά την επιτυχία του προηγούμενου δίσκου τους και του σινγκλ "Black Night". Στις 28 Σεπτεμβρίου, οι Deep Purple μπήκαν στο στούντιο προσπαθώντας να δημιουργήσουν κάποια κομμάτια για τον επόμενο τους δίσκο. Η μόνη ηχογράφηση που έγινε σ' αυτή την πρώτη επίσκεψη του συγκροτήματος στο στούντιο ήταν το τραγούδι "Anyone's Daughter".
left|thumb|280px|Ο Ίαν Πέις έπαιζε σόλο τυμπάνων στις ζωντανές εκτελέσεις του "[[The Mule"]] Οι επόμενοι μήνες ήταν ιδιαίτερα κουραστικοί για το συγκρότημα. Ο Οκτώβριος αναλώθηκε σε περιοδείες, αφού από τις 2 ως τις 17 του μήνα οι Deep Purple έπαιξαν 10 συναυλίες στη Βρετανία και από τις 25 Οκτωβρίου ξεκίνησαν την πρώτη τους περιοδεία στη Γαλλία. Στις 8 συναυλίες που έδωσαν εκεί ως τις 3 Νοεμβρίου, ο Ρίτσι Μπλάκμορ έκανε αίσθηση σπάζοντας τη Fender Stratocaster του. Μετά από δύο συναυλίες στις 6 και τις 7 του μήνα στο Μπούρνεμουθ και το Μάργκεητ αντίστοιχα, επισκέφθηκαν για πρώτη φορά το Όσλο της Νορβηγίας στις 11 και τις δύο επόμενες ημέρες, έπαιξαν στη Στοκχόλμη και το Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Η πρώτη από τις δύο αυτές συναυλίες ηχογραφήθηκε για να κυκλοφορήσει σε διπλό άλμπουμ το 1988, με την ονομασία "Scandinavian Nights".
Μετά από κάποιες συναυλίες στη Βρετανία, ξεκίνησαν την τελευταία τους περιοδεία για το 1970, στη Γερμανία, η οποία τελείωσε στις 12 Δεκεμβρίου στη Στουτγκάρδη. Όλος ο υπόλοιπος Δεκέμβριος ήταν διαθέσιμος για ηχογραφήσεις. Έτσι, τα μέλη του συγκροτήματος, μαζί με φίλους και οικογένειες πήγαν σε ένα χωριό, το Γουέλκομπ του Ντέβονσαϊρ. Το χωριό απείχε σχεδόν ένα μίλι από τη θάλασσα και τα μέλη του συγκροτήματος αφού δεν είχαν όρεξη για ηχογραφήσεις, περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους σε μπυραρίες και πανδοχεία του χωριού. Παρόλα αυτά δημιουργήθηκε η βασική δομή ενός τραγουδιού που αρχικά ονομάστηκε "Prostitute" και μετά από λίγο καιρό μετονομάστηκε σε "Strange Kind of Woman".
Μετά από δύο συναυλίες στο Άμστερνταμ και το Ρότερνταμ της Ολλανδίας την 1η και την 2η ημέρα του 1971, μπήκαν στα "Olympic Studios" όπου στα μέσα του Ιανουαρίου ηχογράφησαν το "The Mule". Επίσης, ηχογράφησαν το "I’m Alone" που χρησιμοποιήθηκε σαν b-side στο επόμενο σινγκλ του συγκροτήματος και του οποίου η βασική ιδέα προερχόταν από ένα τραγούδι που είχαν γράψει την εποχή που βρισκόταν στους Episode Six, ο Ίαν Γκίλαν και ο Ρότζερ Γκλόβερ αλλά και από το "Jam Stew", τραγούδι που αφέθηκε έξω από το "Deep Purple in Rock". Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων αυτών, τα τύμπανα μεταφέρθηκαν στο διάδρομο του στούντιο, μιας και ο Ίαν Πέις είχε παρατηρήσει ότι ο ήχος ήταν πολύ καλύτερος απ’ ότι στον κανονικό χώρο ηχογραφήσεων. Το τελευταίο κομμάτι που ηχογράφησαν τον Ιανουάριο, ήταν ένα κομμάτι που έμεινε εκτός δίσκου, το "Slow Train", ένα ροκ εν ρολ κομμάτι που πολλοί υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε να είναι στο δίσκο στη θέση του "Anyone's Daughter". Τέλος, ηχογραφήθηκε και η αυθεντική εκτέλεση του "Strange Kind of Woman".
Στις 2 και 3 Φεβρουαρίου ξαναμπήκαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το "No One Came", ενώ στις 12 Φεβρουαρίου αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το σινγκλ "Strange Kind of Woman", το οποίο γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη και την Αυστραλία. Το συγκεκριμένο τραγούδι αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι των συναυλιών του συγκροτήματος από εκεί και έπειτα. Από τις 5 ως τις 27 Φεβρουαρίου του 1971, το συγκρότημα έδωσε 13 συναυλίες στην Αγγλία, βασισμένες στο υλικό του "Deep Purple in Rock" αλλά και με το νέο τότε "Strange Kind of Woman". Ενδιάμεσα, στις 23 του μήνα, ηχογράφησαν στα "Olympic Studios" την βασική δομή του τραγουδιού "Fireball".
Μετά από μία επίσκεψη στο BBC την 1η Μαρτίου, το συγκρότημα έδωσε την πρώτη από τις τέσσερις συναυλίες του στη Σκωτία, στις 5 του μήνα στην Γλασκώβη. Οι επόμενες συναυλίες ήταν στο Εδιμβούργο στις 6, στο Ντάντι στις 7 και στο Αμπερντήν στις 8 Μαρτίου. Στην τελευταία συναυλία στο Αμπερντήν, που ήταν και η τελευταία του συγκροτήματος στη χειμερινή βρετανική του περιοδεία, ο Ρότζερ Γκλόβερ λιποθύμησε πράγμα που έδωσε το έναυσμα για μία σειρά από φήμες για αντικατάσταση του στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος. Προβλήματα υγείας δεν αντιμετώπιζε μόνο ο Γκλόβερ αλλά και ο Τζον Λορντ, ο οποίος είχε προβλήματα με την πλάτη του, από την εποχή που έπαιζε στους Artwoods όταν και μετέφερε το "Hammond" μόνος του, ελλείψει βοηθού, ενώ ο Ίαν Γκίλαν αντιμετώπιζε προβλήματα αλκοολισμού, πράγμα που είχε αρχίσει να τον επηρεάζει αρνητικά. Εκτός όλων αυτών των γεγονότων, Ρίτσι Μπλάκμορ μπήκε στο νοσοκομείο για εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας.
thumb|300px|Οι Deep Purple το 1971 Στα μέσα Μαρτίου, και μετά από μία εμφάνιση στο Dave Lee Travis Show, οι Deep Purple πήγαν στα "Olympic Studios" για να ηχογραφήσουν δύο ακόμη κομμάτια: τα "No No No" και "Fools". Στις 25 Μαρτίου το συγκρότημα εμφανίστηκε στο "Thames TV", ενώ τον Απρίλιο έφυγαν από την Αγγλία για μία ακόμη ευρωπαϊκή περιοδεία, η οποία ξεκίνησε στις 7 του μήνα και τελείωσε στις 24 Απριλίου, μετά από 10 συναυλίες στη Γερμανία, την Ελβετία, το Βέλγιο, τη Σουηδία και τη Δανία. Στις 28 Απριλίου, στο "Camden Arts festival" στο Λονδίνο, έπαιξαν για πρώτη φορά το "No One Came", χωρίς να έχουν ιδιαίτερη ανταπόκριση από το κοινό. Ο Ρότζερ Γκλόβερ δικαιολόγησε την αντίδραση του κοινού στα ΜΜΕ, λέγοντας ότι και όταν ηχογραφούσαν το "Deep Purple in Rock" είχαν παίξει το "Into the Fire", με ανάλογη αντίδραση από το κοινό.
Από τις 7 ως τις 11 Μαΐου ταξίδεψαν για πρώτη φορά στην Αυστραλία, για έξι εμφανίσεις. Την πρώτη ημέρα στο "Sebeaco Stadium" του Περθ, την δεύτερη στο "Apollo Stadium" της Αδελαΐδας, ενώ στις 9 έπαιξαν στο "Randwick Stadium" του Σίδνεϊ. Στις 10 Μαΐου εμφανίστηκαν στο "Festival Hall" του Μπρισμπέιν για να τελειώσουν στις 11 στο "Festival Hall" της Μελβούρνης. Αν και οι συγκεκριμένες συναυλίες δεν απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές, οι Deep Purple έπαιξαν σε δύο πολύ μεγάλα στάδια χωρητικότητας 30.000 ατόμων για πρώτη φορά, με όλες τις συναυλίες sold-out. Support σε εκείνη την περιοδεία, ήταν μεταξύ άλλων και οι Free, συγκρότημα του τραγουδιστή Πωλ Ρότζερς, που αργότερα έκανε ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα με τους Bad Company.
Στις 15 Μαΐου ξαναμπήκαν στο στούντιο για να τελειώσουν το "Fools", ενώ στις 22 επισκέφθηκαν το Βερολίνο και στις 26 τη Ρώμη. Στις 29 έπαιξαν στη Ζυρίχη της Ελβετίας και στις 6 Ιουνίου στο Λουξεμβούργο. Στις 16, ξαναμπήκαν στο στούντιο δημιουργώντας τον βασικό κορμό για το "Demon's Eye", που ηχογραφήθηκε επίσημα, έξι ημέρες αργότερα, ενώ ενδιάμεσα έπαιξαν στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Στις δύο συναυλίες στο Μπέρμιγχαμ και το Νιούκασλ στις 24 και 25 αντίστοιχα, δοκίμασαν για πρώτη φορά το "Demon's Eye" και το "Anyone's Daughter", εκ των οποίων το πρώτο άρεσε αλλά όχι το δεύτερο και έτσι το άφησαν εκτός των ζωντανών τους εμφανίσεων για τα επόμενα 22 χρόνια!
Τα μέλη των Deep Purple
Το Fireball ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1971
Κουρδική γλώσσα
Σύστημα γραφής
Σήμερα, οι Κούρδοι χρησιμοποιούν τρία συστήματα γραφής. Τα Κουρδικά στο Ιράκ και το Ιράν γράφονται χρησιμοποιώντας το αραβικό αλφάβητο. Στην Τουρκία και τη Συρία χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο (Κουρδικό αλφάβητο). Οι Κούρδοι της πρώην ΕΣΣΔ χρησιμοποιούν ένα τροποποιημένο κυριλλικό αλφάβητο. Προσπάθειες επίσης γίνονται για ένα ενοποιημένο διεθνώς αναγνωρισμένο Κουρδικό αλφάβητο βασισμένο στο ISO-8859-1. Για περαιτέρω πληροφορίες βλέπε: KAL: Η Κουρδική Ακαδημία Γλώσσας
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ιρανικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράκ Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράν Κατηγορία:Γλώσσες του Ισραήλ Κατηγορία:Γλώσσες του Λιβάνου Κατηγορία:Γλώσσες της Συρίας Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας Κατηγορία:Γλώσσες του Κουρδιστάν
Εδαφικός σχηματισμός της Γαλλίας
μικρογραφία|344x344εσ|Χάρτης της Γαλλίας Ο εδαφικός σχηματισμός της Γαλλίας είναι η διαδικασία που οδήγησε στη δημιουργία της επικράτειας της Γαλλίας όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ξεκινώντας από το Δυτικό Φραγκικό Βασίλειο που δημιουργήθηκε από τη Συνθήκη του Βερντέν το 843.
Τα σύνορα του βασιλείου δεν άλλαξαν σημαντικά έως τον 14ο αιώνα, εκτός από την απώλεια της κυριαρχίας στην κομητεία της Βαρκελώνης, που ήταν πολύ απομακρυσμένη για να προστατευθεί. Οι πρώτοι βασιλιάδες της δυναστείας των Καπετιδών αφοσιώθηκαν στην ισχυροποίηση της εξουσίας τους μέσα στο βασίλειό τους. Για το σκοπό αυτό, εκμεταλλεύτηκαν επιδέξια τις διαμάχες μεταξύ των ταραχοποιών υποτελών τους φεουδαρχών, υποστηριζόμενοι από την Εκκλησία και τις πόλεις. Οι μεγάλες συγκρούσεις με τους βασιλείς της Αγγλίας, επίσης υποτελείς του βασιλιά της Γαλλίας λόγω των κτήσεών τους στη Γαλλία, πρόσφεραν την ευκαιρία στη βασιλική εξουσία να εδραιωθεί. Η προσάρτηση της Νορμανδίας και του Λανγκεντόκ από τον 13ο αιώνα στις βασιλικές κτήσεις ήταν δύο σημαντικά βήματα προς την ενοποίηση του βασιλείου.
Η επέκταση πέρα από τον Ροδανό ποταμό, που παρέμενε για μεγάλο χρονικό διάστημα το σύνορο, άρχισε με την αγορά του Ντωφινέ το 1349. Λίγο μετά τον εκατονταετή πόλεμο, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ προσάρτησε τα δύο πιο ισχυρά δουκάτα, της Βουργουνδίας και του Ανζού (Ανδεγαυίας) καθώς και την Προβηγκία (1481-1482). Και πριν από το τέλος του 15ου αιώνα, οι γάμοι (1491 και 1499) της Άννας της Βρετάνης με τους βασιλείς Κάρολο Η΄ και Λουδοβίκο ΙΒ΄ είχαν για περαιτέρω συνέπεια την οριστική ένωση το 1532 της Βρετάνης, που μέχρι τότε ήταν ισχυρό ανεξάρτητο δουκάτο.
Ο Ρισελιέ και μετά από αυτόν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ επιχείρησαν τη διεύρυνση των συνόρων προς τον βορρά και προς τον Ρήνο. Επιδίωξαν να περιορίσουν τη φιλοδοξία του αυστριακού Οίκου των Αψβούργων για ηγεμονία στην Ευρώπη, ενώ η απώλεια της Φλάνδρας είχε μεταφέρει επικίνδυνα τα σύνορα κοντά στο Παρίσι. Η Αλσατία, το Αρτουά και η Φρανς-Κοντέ προσαρτήθηκαν μεταξύ 1648 και 1697. Το δουκάτο της Λωρραίνης, ένας θύλακας μέσα στο βασίλειο πριν ενσωματωθεί το 1766, επέτρεψε, με την προσάρτηση της Κορσικής το 1769, την εδραίωση της επικράτειας.
Η γαλλική επικράτεια αυξήθηκε προσωρινά υπό τη Γαλλική Επανάσταση και την Α΄ Αυτοκρατορία στην αριστερή όχθη του Ρήνου. Ωστόσο, το 1815 στο Συνέδριο της Βιέννης τα σύνορα αποκαταστάθηκαν όπως ήταν πριν τους Ναπολεόντειους πολέμους.
Τον 19ο αιώνα, έγιναν μόνο μικρές εξελίξεις. Το δουκάτο της Σαβοΐας και η κομητεία της Νίκαιας ενώθηκαν οριστικά με τη Γαλλία το 1860. Η Αλσατία-Λωρραίνη προσαρτήθηκαν από τη Γερμανία μετά τον ατυχή γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1871 και έγιναν ξανά γαλλικές το 1918.
Η γέννηση της Γαλλίας και της Γερμανίας
μικρογραφία|320x320εσ|Συνθήκη του Βερντέν (843): η αυτοκρατορία του Καρλομάγνου διαιρείται από τους τρεις εγγονούς του. Η Συνθήκη του Βερντέν το 843 σηματοδότησε τη δημιουργία ενός Δυτικού Φραγκικού Βασιλείου και ενός Ανατολικού, χωρισμένα μεταξύ τους, όπως επιβεβαιώνουν οι συνθήκες του Μέρσεν (870) και του Ριμπεμόν (880). Αυτές οι διαδοχικές συνθήκες, σχεδιασμένες αρχικά ως ένα προσωρινό μοίρασμα μεταξύ των κληρονόμων του Καρλομάγνου, σφράγισαν οριστικά τη διάσπαση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου και οδήγησαν στη δημιουργία κρατών με δική του εξέλιξη το καθένα, έως ότου οριστικοποιήθηκαν, το Δυτικό Φραγκικό Βασίλειο ως Γαλλία και το Ανατολικό Φραγκικό Βασίλειο ως Γερμανία.
Από το 880, τα κοινά σύνορα βρίσκονται περίπου από βορρά προς νότο στα τέσσερα ποτάμια: Εσκώ, Μεύση, Σον και Ροδανό, και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα δεν υπήρξε σχεδόν καμία αλλαγή. Η οριοθέτηση των συνόρων της Γαλλίας και της Γερμανίας από τους τέσσερις ποταμούς παρέμεινε για πολύ καιρό σταθερή.
Από τη μία πλευρά, η πρώτη γερμανική μοναρχία θα προσπαθήσει να ανασυστήσει την Καρολίγγεια αυτοκρατορία, χωρίς επιτυχία. Από την άλλη πλευρά, η γαλλική μοναρχία θα επιβληθεί αργά αλλά σταθερά και θα πάρει αργότερα την πρώτη θέση στη Δυτική Ευρώπη.
Το 987, οι Καρολίδες απομακρύνθηκαν από το θρόνο της Γαλλίας από τον Ούγο Καπέτο, αρχηγό της δυναστείας των Καπετιδών. Η βασιλική επικράτεια των πρώτων Καπετιδών περιορίζονταν αρχικά σε ένα τμήμα της Ιλ-ντε-Φρανς, ανάμεσα στο Παρίσι και την Ορλεάνη, που αποτελούσαν και τις κύριες πόλεις. Λίγο μακρύτερα εξουσίαζαν οι μεγάλοι άρχοντες: οι δούκες της Ακουιτανίας, της Βουργουνδίας, της Νορμανδίας και οι κόμητες της Καμπανίας, της Φλάνδρας και της Τουλούζης.
Ανάμεσα στη Συνθήκη του Ριμπεμόν το 880 και στα εδαφικά κέρδη του 14ου αιώνα, οι μόνες σημαντικές αλλαγές των συνόρων του βασιλείου ήταν στα δυτικά και στα νότια κατά τον 10ο αιώνα. Στα δυτικά, το δουκάτο της Βρετάνης έγινε μια αυτόνομη δύναμη με δεσμούς με το βασίλειο: στο κοινό τους αγώνα κατά των Νορμανδών, ο δούκας της Βρετάνης Αλαίν Β΄ Μπαρμπετόρτ έγινε το 942 «πιστός» του βασιλιά Λουδοβίκου Δ΄ του Υπερπόντιου, αναγνωρίζοντας την άμεση εξάρτηση της Βρετάνης. Αντίθετα, στον νότο, η λεηλασία της πόλης της Βαρκελώνης (985) από τους Άραβες σηματοδότησε την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας στην επαρχία της Βαρκελώνης, που βρίσκονταν πάρα πολύ μακριά για να προστατευθεί αποτελεσματικά.
Η επέκταση του βασιλείου της Γαλλίας πέρα από τον Ροδανό, προς τις Άλπεις
Μετά την αποτυχία του Φρειδερίκου Β 'κατά του παπισμού, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μόνιμα σε πολιτική αναρχία κατά τον 13ο αιώνα, έδωσε τη δυνατότητα στους βασιλιάδες της Γαλλίας σε διάφορες κατακτήσεις.
Ο Φίλιππος ο Ωραίος, το 1312, προσάρτησε στο γαλλικό βασίλειο την κομητεία της Λυών, παλιά πρωτεύουσα της Γαλατίας και σημαντικό εμπορικό σταυροδρόμι της Ευρώπης.
Ο Φίλιππος ΣΤ΄ Βαλουά αγόρασε το Ντωφινέ της Βιέννης, περιοχή της νοτιοανατολικής Γαλλίας στα σύνορα με την Ιταλία, το 1349 από τον Ουμβέρτο Β΄ της Βιέννης. Η περιοχή παραχωρήθηκε στον βασιλιά της Γαλλίας, με τον όρο να διατηρήσει τη διοικητική της αυτονομία, υπό την άμεση ηγεμονία των πρωτότοκων γιων των βασιλιάδων της Γαλλίας. Από εδώ προέρχεται και ο τίτλος «δελφίνος» που έφεραν οι διάδοχοι του γαλλικού θρόνου.
Από το 1476 ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ προσάρτησε το δουκάτο της Βουργουνδίας, τη Φρανς Κοντέ, το Αρτουά, το Ρουσιγιόν και το Σερντάν, καθώς και τις κτήσεις του Ρενέ του Ανζού, μετά τον θάνατό του το 1480, δηλαδή : την Προβηγκία, το Μεν και τα δουκάτα της Μπαρ και του Ανζού. Η προσάρτηση αυτών των περιοχών σήμανε την εδαφική ενοποίηση της Γαλλίας υπό το σκήπτρο της βασιλικής εξουσίας.
Το 1491 ο Κάρολος Η΄ παντρεύτηκε την Άννα της Βρετάνης, γεγονός που προετοίμασε την ένωση της Βρετάνης με τη Γαλλία. Κυριευμένος όμως από τη φιλοδοξία του για ιταλική κυριαρχία όχι μόνο ανέλαβε μια αναποτελεσματική εκστρατεία στη Νάπολη, αλλά έχασε πολλές κατακτήσεις του πατέρα του: τις επαρχίες Αρτουά, Βουργουνδία και Ρουσιγιόν.
Η ισχυροποίηση της βασιλικής δύναμης έναντι των βασιλέων της Αγγλίας
Ο πρώτος στόχος των Καπετιδών βασιλέων ήταν να εδραιώσουν την εξουσία τους γύρω από τα οχυρά τους στο Ιλ-ντε-Φρανς, γεγονός που πραγματοποίησαν τον 11ο και 12ο αιώνα. Η κύρια επέκταση της βασιλικής κληρονομιάς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η αγορά του υποκομιτάτου της Μπουρζ το 1101, το οποίο θα γίνει αργότερα το δουκάτο του Μπερύ.
Η ενσωμάτωση στη βασιλική επικράτεια των φέουδων που ανήκαν στους Πλανταγενέτες
εναλλ.=|μικρογραφία|420x420εσ|Χάρτης που απεικονίζει την εξέλιξη των συνόρων της Γαλλίας από το 985 έως το 1947: Αρχικά εμφανίζονται με μαύρο χρώμα τα βασιλικά εδάφη και τα φεουδαρχικά φέουδα που ανήκαν στο στέμα κατά την ανάρρηση στο θρόνο του Ούγου Καπέτου. Ο αγώνας εναντίον των βασιλιάδων της Αγγλίας αποτέλεσε ευκαιρία για τους βασιλείς της Γαλλίας να ισχυροποιήσουν την εξουσία τους. Ο δούκας της Νορμανδίας Γουλιέλμος ο Κατακτητής έγινε βασιλιάς της Αγγλίας το 1066 μετά τη νίκη του κατά των Σαξόνων στο Χέιστινγκς. Κληρονόμος του ήταν ο κόμης του Ανζού ( Ανδεγαυία), Ερρίκος ο Πλανταγενέτης, εγγονός από τη μητέρα του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας, που έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Β΄. Αυτός παντρεύτηκε το 1152, την Ελεονώρα της Ακουιτανίας, την πλουσιότερη κληρονόμο του βασιλείου και πρώην σύζυγο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ΄, παίρνοντας ως προίκα το δουκάτο της Ακουιτανίας.
Ο νέος βασιλιάς της Αγγλίας έγινε έτσι κυρίαρχος των δύο τρίτων του γαλλικού εδάφους της εποχής. Οι βασιλείς της Γαλλίας, ωστόσο, είχαν κάποια πλεονεκτήματα: το κύρος και τα προνόμια της εξουσίας τους, τις διχόνοιες εντός της οίκου των Πλανταγενετών και τη δυσκολία των Πλανταγενετών να επιβληθούν στα νοτιοδυτικά. Επιπλέον, ο Ιωάννης ο Ακτήμονας, γιος του Ερρίκου Β΄, δημιούργησε αντιπάθειες ανάμεσα στους υποτελείς του λόγω της ακανόνιστης και βίαιης συμπεριφοράς του.
Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και απέσπασε τη Νορμανδία καταλαμβάνοντας το οχυρωμένο φρούριο του Γκαγιάρ, κοντά στο Παρίσι, το 1204. Η κατάκτηση αυτής της επαρχίας ήταν σημαντικότατη, καθώς αύξανε σημαντικά τα έσοδα του Γαλλικού Στέμματος. Η επιτυχία του Φίλιππου Αυγούστου επιστεγάστηκε με τη νίκη του στο Μπουβίν κατά του Γερμανού αυτοκράτορα το 1214.
Η βασιλική κυριαρχία στους φεουδάρχες του νότου
Ο Φίλιππος Αύγουστος ήταν στην πραγματικότητα ο πρώτος βασιλιάς του οποίου η εξουσία υπερέβη την περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς, χάρη στο διευρυμένο πεδίο δράσης του και στην αποτελεσματικότητά του. Πενταπλασίασε την έκταση των βασιλικών εδαφών, υπέταξε, μεταξύ άλλων, τις περιοχές Βερμαντουά και Τουραίν και το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Ωβέρνι.
Λίγο αργότερα, το 1229, ο γιος του Λουδοβίκος Η΄ ο Λέων επωφελήθηκε από τη σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών της νότιας Γαλλίας για να επιβάλει την εξουσία του στην κομητεία της Τουλούζης.
Αυτή η νέα κατάκτηση θα γίνει η επαρχία του Λανγκεντόκ, η οποία θα περιλαμβάνει μέχρι την Επανάσταση τους βασικούς οκτώ από τα σημερινούς νομούς του νότου. Μέσα στα προβλήματα του ύστερου Μεσαίωνα, το Λανγκεντόκ δημιούργησε δικά του θεσμικά όργανα: Κοινοβούλιο (ανώτατο δικαστήριο) και τις Τάξεις (Les états provinciaux, συνέλευση που ψήφιζε για φόρους και αποφάσιζε για συλλογικές ενέργειες).
Καθώς συνεχιζόταν η εδαφική ενοποίηση και ισχυροποίηση της βασιλικής εξουσίας, η συσσώρευση κατακτήσεων έγινε ευκαιρία για τους βασιλιάδες της Γαλλίας να παραχωρήσουν στους νεώτερους γιους τους εδάφη: τα λεγόμενα προνόμια (apanages). Αυτή η πολιτική θα επιτρέψει τη σταδιακή υποταγή επαρχιών στη βασιλική αρχή, επειδή αυτά τα εδάφη επέστρεφαν πολύ συχνά χωρίς δυσκολία στο στέμμα:
Οι δυσκολίες του βασιλείου της Γαλλίας και η εκδίωξη των Άγγλων
μικρογραφία|453x453εσ|Η Γαλλία το 1477 Η πολιτική της παραχώρησης εδαφών στους γιους του βασιλιά ήταν μερικές φορές πηγή αποδυνάμωσης της βασιλικής εξουσίας. Ο δούκας της Βουργουνδίας Φίλιππος ο Τολμηρός, ο οποίος έλαβε εδαφικά προνόμια από τον πατέρα του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας, ήταν επίσης κύριος της πολύ πλούσιας Φλάνδρας. Χρησιμοποίησε τη θέση του ως πρώτου ομότιμου της Γαλλίας για να δημιουργήσει ένα ισχυρό κράτος, τις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες (πρόδρομος του μελλοντικού Βελγίου). Ο γιος του Ιωάννης ο Άφοβος συγκρούστηκε με τον Λουδοβίκο της Ορλεάνης, αδελφό του βασιλιά Κάρολου ΣΤ΄. Προσπάθησε με μια σειρά πραξικοπημάτων να επιβληθεί στην κυβέρνηση και σταδιακά προσέλκυσε την εχθρότητα όλων των άλλων πριγκίπων της βασιλικής οικογένειας. Κατέλαβε το Παρίσι το 1418, αναγκάζοντας τον κληρονόμο στο θρόνο, τον μελλοντικό βασιλιά Κάρολο Ζ΄, να φύγει στην Μπουρζ.
Εν τω μεταξύ, οι βασιλείς της Αγγλίας είχαν βλέψεις στον θρόνο της Γαλλίας. Ο Φίλιππος ο Ωραίος είχε τρεις γιους με την Ιωάννα της Καμπανίας, που είχε φέρει την Καμπανία το 1284 ως προίκα στη βασιλική περιουσία. Ωστόσο, κατά το θάνατο του βασιλιά της Γαλλίας και μετά το θάνατο των άτεκνων γιων του, ανέβηκε στο θρόνο ο ανιψιός του Φίλιππος Βαλουά. Μια νέα σειρά συγκρούσεων, γνωστή ως Εκατονταετής Πόλεμος, προκλήθηκε από την απαίτηση του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, εγγονού του Φιλίππου του Ωραίου από τη μητέρα του και δούκα της Ακουιτανίας, να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας. Τα γαλλικά στρατεύματα υπέστησαν μεγάλες ήττες στο Κρεσύ το 1346 και στο Πουατιέ 1356. Η επιδημία πανούκλας χειροτέρεψε την απελπιστική κατάσταση του βασιλείου. Το βασίλειο ακρωτηριάστηκε με τη Συνθήκη του Μπρετινύ το 1360, παραχωρώντας μεγάλες περιοχές στους Άγγλους. Εν τω μεταξύ, οι δούκες της Βουργουνδίας μεγάλωσαν τις κτήσεις τους και ίδρυσαν ένα μεγάλο κράτος,από τη Φλάνδρα ως τις Άλπεις και ήταν σύμμαχοι των Άγγλων. Μετά την ήττα στο Αζενκούρ το 1415 το βασίλειο διαιρέθηκε ξανά και η Συνθήκη της Τρουά το 1420, που συνήφθη μεταξύ του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας και του Κάρολου ΣΤ΄ της Γαλλίας προέβλεπε ότι ο τελευταίος, μετά το θάνατό του, θα κληροδοτούσε το γαλλικό στέμμα του στον πρώτο, αφού είχε γίνει γαμπρός του. Ο γιος του Καρόλου ΣΤ΄, μετέπειτα Κάρολος Ζ΄, δεν αναγνωριζόταν παρά μόνο στην κεντρική και νότια Γαλλία και η θέση του ήταν απελπιστική.
Τότε, σ' αυτή την κρίσιμη στιγμή της γαλλικής ιστορίας, η εμφάνιση της Ιωάννας της Λωρραίνης εμψύχωσε τα γαλλικά στρατεύματα και υπό την αρχηγία της υποχρέωσαν τους Άγγλους να άρουν την πολιορκία της Ορλεάνης το 1429. Αφού στέφθηκε επίσημα βασιλιάς στη Ρενς, ο Κάρολος Ζ΄ επέστρεψε στο Παρίσι. Η Λα Ροσέλ υποτάχθηκε στον Γάλλο βασιλιά το 1371, και έπειτα, το 1451 και το 1453, οι Άγγλοι εκδιώχθηκαν από τη Μπαγιόν και το Μπορντώ. Η κατάκτηση των περιοχών που υπάγονταν στον βασιλιά της Αγγλίας στην ακτή του Ατλαντικού επέτρεψε στον Κάρολο Ζ΄ να εδραιώσει την αποκλειστική κυριαρχία του σε ολόκληρη τη νοτιοδυτική περιοχή της Γαλλίας. Οι Άγγλοι πλέον κατείχαν μόνο το Καλαί.
Η Βουργουνδία και η εξέλιξη των συνόρων κατά μήκος ενός βορειοανατολικού άξονα
Η διαδοχή της Βουργουνδίας αφενός, καθώς και η επιθυμία επέμβασης στην Ιταλία, ήταν οι αιτίες μιας πρώτης σειράς συγκρούσεων με τους Αψβούργους. Μετά το θάνατο του Καρόλου του Τολμηρού, τελευταίου δούκα της Βουργουνδίας, τα εδάφη του μοιράστηκαν. Η κόρη του Μαρία της Βουργουνδίας κληρονόμησε τις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες και την κομητεία της Βουργουνδίας (Φρανς-Κοντέ), ενώ ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ πήρε το δουκάτο της Βουργουνδίας και την Πικαρδία (1482). Ο εγγονός της Μαρίας, ο Γερμανός αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος των Αψβούργων ήρθε σε σύγκρουση με τον Φραγκίσκο Α΄ για την κατοχή της Βουργουνδίας και του δουκάτου του Μιλάνου. Αυτή η πρώτη φάση διακόπηκε από τους θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας και δεν ήταν καθοριστική για τη γαλλική μοναρχία.
Μετά την ήττα του στην Παβία το 1526, ο Φραγκίσκος Α΄ διατήρησε τη Βουργουνδία αλλά παραιτήθηκε για πάντα από την κυριαρχία του στην επαρχία της Φλάνδρας. Οι Βουργουνδικές Κάτω Χώρες που είχε κληρονομήσει ο Κάρολος Κουίντος μέχρι τώρα αποτελούνταν από γαλλικά και γερμανικά εδάφη. Από το 1549, αποτέλεσαν πλέον μια ξεχωριστή πολιτική οντότητα.
Ο Ερρίκος Β΄, όμως, εδραίωσε τα σύνορα του βασιλείου της Γαλλίας χάρη:
Η εξαφάνιση των φεουδαρχικών οίκων
Ο γάμος του Κάρολου Η΄ και έπειτα του Λουδοβίκου ΙΒ΄ με την Άννα της Βρετάνης και αργότερα της Κλωντ, κόρης των δύο τελευταίων, με τον Φραγκίσκο Α΄ το 1514, προετοίμασαν την ένωση της Βρετάνης με τη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 1532.
Αυτή η πολιτική της προσάρτησης εδαφών μέσω γάμων αύξησε τη γαλλική επικράτεια και εμπόδισε τη σύνδεση του δουκάτου της Βρετάνης με την αυτοκρατορία των Αψβούργων λόγω του πρώτου γάμου της Άννας της Βρετάνης με τον Μαξιμιλιανό Α΄(που προκάλεσε την κατάληψη της Νάντης και την πολιορκία της Ρεν από γαλλικά στρατεύματα), ή επίσης λόγω του σχεδιαζόμενου γάμου της Κλωντ με τον Κάρολο Κουίντο (που διαπραγματεύθηκε η Άννα αλλά ακυρώθηκε από τις Γενικές Τάξεις, για να παντρευτεί τελικά τον Φραγκίσκο Α΄). Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με αυτούς τους γάμους, θα ολοκλήρωνε την περικύκλωση της Γαλλίας.
Επιπλέον, η εξαφάνιση του μεγαλύτερου κλάδου των Βουρβόνων έδωσε την ευκαιρία στον Φραγκίσκο Α΄ να ενσωματώσει στη βασιλική επικράτεια το δουκάτο της Βουρβόνης και το Φορέ.
Έχοντας αναπτύξει ισχυρή ταυτότητα, οι επαρχίες του Μπεάρν, της Βουργουνδίας και της Βρετάνης θα διατηρήσουν μέχρι τη γαλλική επανάσταση τα δικά τους θεσμικά όργανα, όπως και το Λανγκεντόκ: Τάξεις και Κοινοβούλιο.
Προς νέες συγκρούσεις με τον Οίκο της Αυστρίας
Ο Ερρίκος Δ΄, που από τη μητέρα του ήταν κληρονόμος των βασιλέων της Ναβάρας και στο εξής οι βασιλιάδες της Γαλλίας έφεραν τον τίτλο του βασιλιά της Ναβάρας, αφοσιώθηκε και πέτυχε την πολιτική και οικονομική ανόρθωση του βασιλείου μετά τους θρησκευτικούς πολέμους. Το 1601, παρενέβη κατά του δούκα της Σαβοΐας, ο οποίος είχε στραφεί εναντίον του. Η Γαλλία απέκτησε με τη Συνθήκη της Λυών τα εδάφη που αντιστοιχούν στο σημερινό τμήμα του γαλλικού νομού Αιν σε αντάλλαγμα για τη μαρκιωνία του Σαλύς, στο Πεδεμόντιο. Έχοντας εξασφαλίσει μια εξουσία αδιαμφισβήτητη, άρχισε μια πολιτική εχθρική προς τους Αψβούργους.
Αλλά η προοπτική μιας σύγκρουσης με την Αυστρία προσέκρουε σε ένα μεγάλο μέρος των Καθολικών της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένης της Αυλής της Μαρίας των Μεδίκων. Μέσα σ' αυτές τις συγκυρίες, ο Ερρίκος Δ΄ δολοφονήθηκε από έναν φανατικό καθολικό, τον Ραβαγιάκ.
Οι πόλεμοι του 17ου αιώνα
Ο γιος του Λουδοβίκος ΙΓ΄, υπό την καθοδήγηση του πρωθυπουργού Ρισελιέ, κατά τον τριαντακονταετή πόλεμο, που ο Ρισελιέ τον μετέτρεψε από μία σύγκρουση Προτεσταντών εναντίον Καθολικών σε πόλεμο εναντίον της ηγεμονίας των Αψβούργων, αφού υπέταξε οριστικά τη Λα Ροσέλ (1629) κατέλαβε και το δουκάτο της Λωρραίνης (1632).
εναλλ.=|μικρογραφία|520x520εσ|Οι εδαφικές κατακτήσεις του Λουδοβίκου ΙΔ΄, από το 1643 έως το 1715 Ένας αποφασιστικός πόλεμος εναντίον της Αυστρίας σηματοδοτήθηκε από τη νίκη της Γαλλίας στη μάχη του Ροκρουά, το 1643, μόλις πέντε μέρες μετά την ανάρρηση του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στο θρόνο της Γαλλίας. Η επέκταση προς τα ανατολικά αποσκοπούσε στην περικοπή των γραμμών επικοινωνίας του εχθρού και στην αποκατάσταση της επαφής με τους συμμάχους της Γαλλίας στη Γερμανία.
Οι πόλεμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλο και οι διαδοχικές συνθήκες οδήγησαν στην κατάληψη από τη Γαλλία διαφόρων επαρχιών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οι κατακτήσεις της Γαλλίας στη Φλάνδρα (1668) και στο Αινώ (1678) θα αποτελέσουν από την Επανάσταση και μετά το νομό Νορ (Βορράς).
Από το 1680-1697, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, παίρνοντας θάρρος από τις επιτυχίες του, πραγματοποίησε μια μονομερή πολιτική προσαρτήσεων: κατέλαβε προσωρινά ακόμη και το δουκάτο του Λουξεμβούργου το 1684-1697.
Αλλά με τη συνθήκη του Ρέισβεϊκ το 1697 που ολοκλήρωσε τον εννεαετή πόλεμο, τελικά εγκατέλειψε το μεγαλύτερο μέρος των κατακτήσεών του. Στα ανατολικά, τα σύνορα ήταν πλέον στον Ρήνο: η Γαλλία προσάρτησε την Κάτω Αλσατία με το Στρασβούργο, αλλά παραιτήθηκε από τις κτήσεις της στη δεξιά όχθη του Ρήνου. Από την πλευρά της Ιταλίας, η Γαλλία κατέκτησε το 1631 το Πινιερόλ, σημαντικό οχυρό του δουκάτου της Σαβοΐας. Με τη συνθήκη της Ουτρέχτης, η Γαλλία προσάρτησε το 1713 την κοιλάδα του Υμπάιγ με την ευκαιρία της ανταλλαγής εδαφών με τη Σαβοΐα.
Εδραίωση της επικράτειας
εναλλ.=|μικρογραφία|420x420εσ|Οι οχυρώσεις Βωμπάν Στο τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄, φαίνεται να υπάρχει κάποια ισορροπία. Οι άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν ήταν πλέον πρόθυμες να δεχθούν περαιτέρω επέκταση και ήταν έτοιμες να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιταχθούν. Τα σύνορα της Γαλλίας απομακρύνθηκαν από την πρωτεύουσα και πλέον προστατευόταν από ένα δίκτυο σύγχρονων απόρθητων φρουρίων, τις οχυρώσεις του Βωμπάν, που περιέζωσαν τη χώρα.
Από το 1632, η Γαλλία κατείχε το δουκάτο της Λωρραίνης σε περίοδο πολέμου, χωρίς να το έχει προσαρτίσει: μάλιστα, είχε πάρει τον έλεγχο ενός διαδρόμου που το διέσχιζε για να συνδέσει την Καμπανία με την Αλσατία. Ο δούκας Κάρολος Δ΄ της Λωρραίνης, σύμμαχος της Αυστρίας και της Βαυαρίας, είχε επιλέξει μια πολιτική εχθρική προς τη Γαλλία και μάλιστα ο ίδιος και ο ανιψιός του Κάρολος Ε΄ της Λωρραίνης είχαν υπηρετήσει στον αυστριακό αυτοκρατορικό στρατό. Η ευνοϊκή ευκαιρία και το αποφασιστικό κίνητρο για την προσάρτηση της Λωρραίνης παρουσιάστηκε αργότερα: ο γάμος του Φραγκίσκου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης το 1736 με την κληρονόμο του Αυστριακού Οίκου, αρχιδούκισσα Μαρία Θηρεσία, σε μία εποχή που η Αυστρία ήταν αποδυναμωμένη. Η Συνθήκη της Βιέννης (1738) απέδωσε τη Λωρραίνη στον Λουδοβίκο ΙΕ΄, που την παραχώρησε στον πεθερό του, Στάνισλας Λεστσίνσκι, μετά το θάνατο του οποίου, το 1766 προσαρτήθηκε επίσημα στη Γαλλία.
Από εχθρότητα εναντίον των Αψβούργων, η Γαλλία ενεπλάκη στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής. Ωστόσο, μετά τη νίκη του Φοντενουά, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ υπαναχώρησε από όλες τις νέες κατακτήσεις του στις Κάτω Χώρες: η συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ έθεσε τέλος το 1748 στην αντιπαλότητα της γαλλικής και αυστριακής μοναρχίας.
Την παραμονή της Επανάστασης, το Εξάγωνο είχε σχηματιστεί. Αλλά η πολυπλοκότητα του φεουδαρχικού πλαισίου που καθόριζε την πολιτική οργάνωση υπό το παλαιό καθεστώς, εξηγεί την επιβίωση ενός αριθμού ξένων θυλάκων, ειδικά στις περιοχές της τελευταίας επέκτασης: Αλσατία, Φρανς-Κοντέ και Λωρραίνη, πρόβλημα που επιλύθηκε με τοπικές συμφωνίες, που απλοποίησαν τα ζητήματα κυριαρχίας.
Ο μετασχηματισμός που προέκυψε από τη Γαλλική Επανάσταση
Κατά τη Επανάσταση η έννοια της επικράτειας άλλαξε ριζικά. Η Γαλλία έπαψε να είναι μια σειρά πριγκιπάτων, που είχαν έναν ιδιαίτερο δεσμό υποταγής στον βασιλιά, ο οποίος σε αντάλλαγμα εγγυόταν τα προνόμια και τα δικαιώματά τους. Η επικράτεια εθεωρείτο πλέον ως ένα αδιαίρετο σύνολο στη διάθεση του έθνους, της κυρίαρχης κοινότητας των πολιτών. Σε αυτή τη λογική οι επαρχίες καταργήθηκαν και η χώρα χωρίστηκε σε διοικητικές μονάδες με ομοιόμορφο νομικό καθεστώς: τους νομούς.
Στο ίδιο πνεύμα, καταργήθηκαν οι ξένοι θύλακες στη γαλλική επικράτεια. Η Συμβατική Εθνοσυνέλευση τους προσάρτησε οριστικά στη Γαλλία, παρά τα δικαιώματα των πριγκίπων που τους κατείχαν.
Η προσάρτηση της Σαβοΐας και της Νίκαιας (1860)
Το 1858 ο πρωθυπουργός του βασιλείου του Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας Καμίλο Καβούρ, ηγετικό πρόσωπο του αγώνα για την ιταλική ενοποίηση, υποσχέθηκε στον Ναπολέοντα Γ΄ το δουκάτο της Σαβοΐα ς και την κομητεία της Νίκαιας, σε αντάλλαγμα για τη γαλλική στρατιωτική στήριξη στην πολιτική ενοποίηση της Ιταλίας - Risorgimento - με επικεφαλής τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας.
Μετά τις νίκες των γαλλοσαρδηνικών δυνάμεων επί της Αυστρίας το 1859 (Ματζέντα και Σολφερίνο), ακολούθησε η ανακωχή της Βιλλαφράνκα και έπειτα η εκχώρηση της Λομβαρδίας από την Αυστρία στη Γαλλία, (που την επέστρεψε στο Πεδεμόντιο). Σε αντάλλαγμα, η Γαλλία έλαβε τις περιοχές της Σαβοΐα και της Νίκαια. Με τη Συνθήκη του Τορίνο, το 1860, ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ συμφώνησε να παραχωρήσει το δουκάτο της Σαβοΐας και την κομητεία της Νίκαιας, μετά από δημοψήφισμα που διεξήχθη τον Απρίλιο του 1860 στο οποίο τα ποσοστά υπέρ της επιθυμίας προσάρτησης στη Γαλλία ήταν 99,4% στη Νίκαια και 99,8% στη Σαβοΐα.
Από τότε, η κομητεία της Νίκαιας ξαναέγινε ο νομός Αλπ-Μαριτίμ, όπως είχε ονομαστεί στη Γαλλική Επανάσταση.
Αλσατία-Μοζέλα: η γαλλο-γερμανική διαμάχη (1871-1919)
Ο γαλλοπρωσικός πόλεμος του 1870-71 έληξε με τη ενοποίηση της Γερμανίας, της οποίας οι στρατιές κατέλαβαν το βόρειο τμήμα του Λίγηρα, μετά τη συνθηκολόγηση των γαλλικών στρατευμάτων στο Σεντάν και Μετς. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Φρανκφούρτης, του 1871, η Αλσατία, εκτός του εδάφους του Μπελφόρ, και τα εδάφη που αποτελούν τον σημερινό νομό Μοζέλα προσαρτήθηκαν στη Γερμανία.
Αυτές οι περιοχές, οι οποίες αντιπροσώπευαν 1.694 κοινότητες και 1.597.000 κατοίκους, ανακτήθηκαν από τη Γαλλία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με το άρθρο 27 της Συνθήκης των Βερσαλλιών της 28ης Ιουνίου 1919 που επιβλήθηκε στη Γερμανία. Το 1925 η Δημοκρατία της Βαϊμάρης επικύρωσε τις συμβάσεις της Συνθήκης του Λοκάρνο, με τις οποίες οριοθετούνταν τα νέα γαλλογερμανικά σύνορα.
Οι αλλαγές στα σύνορα με το Μονακό (1861)
Από το 1848, οι κοινότητες Μεντόν και Ροκμπρύν, που τότε ανήκαν στο Πριγκιπάτο του Μονακό, ανακηρύχθηκαν ελεύθερες πόλεις. Μετά την παραχώρηση από το βασίλειο του Πιεμόντε-Σαρδηνίας του Δουκάτου της Σαβοΐας και της κομητείας της Νίκαιας στη Γαλλία το 1860, οι κάτοικοι αυτών των πόλεων, ως μέρος της κομητείας της Νίκαιας, αποφάσισαν με δημοψήφισμα υπέρ της προσχώρησής τους στη Γαλλία.
Στις 2 Φεβρουαρίου του 1861, ο πρίγκιπας Κάρολος Γ΄ και ο Ναπολέων Γ΄ στο Παρίσι, υπέγραψαν μια συνθήκη με την οποία με το ποσό των τεσσάρων εκατομμυρίων φράγκων, ο πρίγκιπας παραιτήθηκε στο διηνεκές, για τον εαυτό του και για τους διαδόχους του υπέρ της Αυτής Μεγαλειότητας τον Αυτοκράτορα των Γάλλων, από όλα τα άμεσα ή έμμεσα δικαιώματά του πάνω σε αυτές τις δύο κοινότητες.
Όσοι κάτοικοι προτίμησαν να διατηρήσουν την ιθαγένεια του Μονακό, στη συνέχεια και για ένα χρόνο από την επικύρωση της συνθήκης, είχαν τη δυνατότητα να εγκατασταθούν στο πριγκιπάτο και να διατηρήσουν την προηγούμενη ιθαγένειά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Ασιατικό χάντικαπ
Το ασιατικό χάντικαπ είναι ένας εναλλακτικός τρόπος για να παίζει κανείς στοίχημα στο ποδόσφαιρο, βάσει του οποίου μία από τις ομάδες έχει ένα "εικονικό προβάδισμα=χάντικαπ" έναντι της άλλης, ώστε μια πιο φορμαρισμένη - πιο ισχυρή ομάδα θα πρέπει να καλύψει αυτό το χάντικαπ για να κερδίσει ο παίκτης το στοίχημα του. Το ασιατικό χάντικαπ έχει τις ρίζες του στην Ινδονησία και έγινε δημοφιλές στις αρχές του 21ου αιώνα. Οι τιμές των χάντικαπ κυμαίνονται από το 1/4 (0.25) των γκολ έως και πολλά γκολ. Τα ασιατικά χάντικαπ έχουν σταθερή προσαύξηση τα 0.25 γκολ.
Η ιστορία του ονόματος
Ο ορισμός "ασιατικό χάντικαπ" τοποθετήθηκε από τον δημοσιογράφο Τζο Σαουμαρέζ Σμιθ το Νοέμβριο του 1998. Είχε ζητήσει από τον Ινδονήσιο μπουκμέικερ, Τζο Φαν να του δώσει μια μετάφραση της στοιχηματικής μεθόδου χανγκτσένγκ, που εφαρμοζόταν στην Ασία.
Περιγραφή
Το ποδόσφαιρο είναι ένα από τα λίγα σπορ στον κόσμο, όπου η ισοπαλία είναι ένα αρκετά πιθανό αποτέλεσμα. Στο παραδοσιακό τρόπο στοιχηματισμού, η ισοπαλία αποτελεί ένα από τα 3 πιθανά αποτελέσματα ενός αγώνα. Με άλλα λόγια, αν ένας παίκτης ποντάρει στη νίκη της μίας ή της άλλης ομάδας και το παιχνίδι λήξει ισόπαλο, χάνει το στοίχημα του. Στην περίπτωση του ασιατικού χάντικαπ ωστόσο, η πιθανότητα της ισοπαλίας εξαλείφεται μέσω της χρήσης του χάντικαπ. Αφού οριστεί το χάντικαπ, δημιουργείται μια κατάσταση δύο πιθανών αποτελεσμάτων με το καθένα να έχει περίπου 50% πιθανότητες επιβεβαίωσης. Αυτή η κατάσταση είναι συγγενής με την κατάσταση στις αποδόσεις για την καλαθοσφαίριση (μπάσκετ) ή για το Αμερικάνικο ποδόσφαιρο, τα οποία προσφέρονται με χάντικαπ από μπουκμέικερ του Λας Βέγκας.
Το ασιατικό χάντικαπ δημιουργεί ένα πιο "δίκαιο" τρόπο πονταρίσματος ανάμεσα σε δύο ομάδες με μεγάλη διαφορά δυναμικότητας, συστήνοντας το χάντικαπ (μεταφρασμένο σε γκολ ή πόντους).
Το σύστημα δουλεύει ξεκάθαρα. Ο μπουκμέικερ στοχεύει να δημιουργήσει ένα χάντικαπ, βάσει του οποίου οι δύο ομάδες θα έχουν περίπου 50% πιθανότητα η κάθε μία. Αφού οι πιθανότητες είναι κοντά στο 50%, είναι λογικό πως οι αποδόσεις των μπουκμέικερ είναι κοντά στο 1,90-2.00. Τα ασιατικά χάντικαπ ξεκινούν από το 0.25 και φτάνουν έως και τα 2.5-3 γκολ (ή και παραπάνω) ανάλογα με τη διαφορά δυναμικότητας των δύο ομάδων.
Παράδειγμα
Αυτό σημαίνει πως το μισό στοίχημα πηγαίνει στο +0.5 και το άλλο μισό στο +1.0. Αν το τελικό σκορ είναι 1-0 υπέρ του Ολυμπιακού, σημαίνει πως χάνεται το μισό στοίχημα που αφορά το +0.5 γιατί αυτό καλύφθηκε, ενώ επιστρέφεται πίσω το μισό στοίχημα στο +1.0. Αν ο Ολυμπιακός δεν κερδίσει το παιχνίδι, τότε κερδίζονται και τα δύο στοιχήματα. Αν ο Ολυμπιακός κερδίσει με πάνω από 1 γκολ διαφορά, τότε χάνονται και τα δύο στοιχήματα.
Επεξηγηματικός πίνακας των ασιατικών χάντικαπ
Στον ακόλουθο πίνακα βλέπετε τις περιπτώσεις στοιχηματίζοντας στο φαβορί (αριστερός πίνακας) ή στο αουτσάιντερ (δεξιός πίνακας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια
LG Corporation
Η LG Corporation (κορεατικά: LG 주식회사) μέχρι το 1995 Lucky Goldstar (κορεατικά: Leokki Geumseong (럭키 금성 / 樂 喜 金星)) είναι μια νοτιοκορεατική πολυεθνική εταιρία. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη chaebol στη Νότια Κορέα. Η έδρα της βρίσκεται στο κτίριο της LG Twin Towers στη Yeouido-dong, Yeongdeungpo-Gu, της Σεούλ. Η LG παράγει ηλεκτρονικά είδη, χημικά, και προϊόντα τηλεπικοινωνιών και διατηρεί θυγατρικές όπως η LG Electronics, η Zenith, η LG Display, η LG Telecom και η LG Chem σε πάνω από 80 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες Κατηγορία:Επιχειρήσεις στη Νότια Κορέα
Αλφόνσο Φορντ
Ο Αλφόνσο Φορντ (Alphonso Gene Ford, 31 Οκτωβρίου 1971 - 4 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν καλαθοσφαιριστής από τις ΗΠΑ, ο οποίος αγωνίστηκε τόσο στο ΝΒΑ όσο και σε ευρωπαϊκές ομάδες. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ. Έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους καλύτερους σκόρερ που αγωνίστηκαν ποτέ στα ευρωπαϊκά γήπεδα και προς τιμήν του η Ευρωλίγκα έχει ονομάσει το βραβείο του πρώτου σκόρερ  Βραβείο Αλφόνσο Φορντ
Στο κολλέγιο και το NBA
Ο Φορντ αγωνίστηκε στο κολλέγιο Mississippi Valley State University, με το οποίο έγινε ο πρώτος παίκτης όλων των εποχών στο NCAA που ολοκλήρωσε και τις 4 σεζόν με πάνω από 25 πόντους μέσο όρο. Τελείωσε το κολλέγιο με 3.165 πόντους, ως 4ος σκόρερ όλων των εποχών, και επιλέχθηκε στο νούμερο 32 του ντραφτ από τους Φιλάδέλφια Σίξερς. Αγωνίστηκε σε 11 αγώνες στο ΝΒΑ με τους Φιλαδέλφεια 76ερς και τους Σιάτλ Σούπερσονικς και κατόπιν αγωνίστηκε στο CBA.