cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωσις Νέων Αγίου Δομετίου
Ιστορία
Το Σωματείο στεγάζεται σε ιδιόκτητο οίκημα το οποίο είχε αρχικά ανεγερθεί το 1952. Ενός μεγαλεπήβολου έργου, για την τότε εποχή, μέσα στο οποίο ανδρώθηκαν και γαλουχήθηκαν με τα εθνικά ιδεώδη πολλά εκλεκτά μέλη της τότε, αλλά και της σημερινής κοινωνίας μας. Λόγω των πολλών φθορών αλλά και με γνώμονα την κάλυψη των αναγκών του σωματείου για τις δεκαετίες που ακολουθούν, το Δ.Σ. με την υποστήριξη μερικών άλλων μελών και φίλων της ΕΝΑΔ πήρε τη θαρραλέα απόφαση και προχώρησε με την εκ θεμελίων ανοικοδόμηση του οικήματος και την προσθήκη ενός ακόμη ορόφου, έργο που ολοκληρώθηκε το 2002.
Στην καλαθόσφαιρα η ΕΝΑΔ ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα. Ο Αντώνης Παγούρας ήταν από τους προπονητές που δούλεψαν και έβαλαν τις βάσεις για τη δημιουργία της ισχυρής ΕΝΑΔ που παρουσιάστηκε το 1969, κατακτώντας και τον πρώτο τίτλο της!
Ο Αντώνης Παγούρας, καθηγητής τότε στο Παγκύπριο Οικονομικό Λύκειο (Λύκειο Νεοκλέους) είχε στην ομάδα του μεγάλα ταλέντα, όπως τον Κόκο Λάμπρου, τον Τάκη Κληρίδη, τον Κυριάκο Τσαούση και τους πήρε στην ΕΝΑΔ. Έτσι η ομάδα του Αγίου Δομετίου έγινε πανίσχυρη και κατέκτησε τον τίτλο το 1969 με τον Παλλάδιο Νικολάου προπονητή. Τον δεύτερο της τίτλο τον κατέκτησε το 1990, με προπονητή τον Τάκη Μιραλλάη. Η ΕΝΑΔ είναι παραδοσιακά μια από τις δυνατές ομάδες του κυπριακού μπάσκετ.
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Κύπελλο
Ασπίδα Ομοσπονδίας
Ποδόσφαιρο
Το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΕΝΑΔ έχει συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Αρχές της δεκαετίας του '90 είχε αναστείλει τη λειτουργία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1937 Κατηγορία:Κυπριακοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης  Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1937 Κατηγορία:Άγιος Δομέτιος Λευκωσίας
NGC 7087
Ο NGC 7087 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 215 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Γερανό. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 4 Σεπτεμβρίου 1834 και ανήκει στην ομώνυμη ομάδα γαλαξιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γερανός (αστερισμός) 7087 66988
Αλίκη Στάνλεϊ του Ντέρμπι
Η Αλίκη Στάνλεϊ του Ντέρμπι (Alice Stanley of Derby, γεννημένη ως Αλίκη Ματθίλδη Ολίβια Μονταγκιού Alice Maud Olivia Montagu, 15 Αυγούστου 1862 - 23 Ιουλίου 1957) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1862 στο Ουέστμινστερ, και ήταν κόρη του Γουλιέλμου Μονταγκιού, 7ου Δούκα του Μάντσεστερ και της Λουίζας Φρειδερίκης Αυγούστας του Άλτεν.
Στις 5 Ιανουαρίου 1889 παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Στάνλεϊ, 17ο Κόμη του Ντέρμπι. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Από το 1901 μέχρι το 1910 ήταν Κυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Βασίλισσα Αλεξάνδρα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Τον Αύγουστο του 1901, η Αλίκη βάπτισε το θωρηκτό HMS Exmouth. Τον Απρίλιο του 1913 βάπτισε το RMS Aquitania.
Πέθανε στις 23 Ιουλίου 1957 στο Κόσγουορθ Παρκ σε ηλικία 94 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Πατρίκιοι
Στην αρχαία Ρώμη, πατρίκιοι (λατινικά: patricii) καλούνταν κυρίως οι λεγόμενοι τέλειοι πολίτες, οι ευπατρίδες, δηλαδή οι ευγενείς που κατάγονταν από επιφανείς οίκους (patres) των παλαιότερων συγκλητικών της Ρώμης, σε αντιδιαστολή με τους πληβείους.
Η αρχική συγκρότηση τους
Αρχικά οι Πατρίκιοι χωρίζονταν σε τρεις φυλές ανάλογα με βάση την καταγωγή τους. Οι φυλές αυτές ήταν οι Luceres, οι Ramnes και οιTities. Κάθε δε φυλή περιελάμβανε 10 φρατρίες που κάθε μία διαιρούνταν με τη σειρά της σε γένη, σε gentes maiores (μάλλον οι αρχαιότερες) και σε gentes minores (νεότερες). Μάλιστα στη "Δωδεκάδελτο" αναφέρεται πως μέχρι το 445 π.Χ. απαγορεύονταν στους Πατρικίους να νυμφευθούν κόρες ή γυναίκες των Πληβείων. Οι Πατρίκιοι συνέρχονταν στις "συνελεύσεις των φρατριών" (comitia curiata), διατηρούσαν δικά τους ιερά και λόγω πλούτου και προνομίων, μετά την πτώση της βασιλείας έγιναν απόλυτοι κύριοι της ρωμαϊκής πολιτείας, μέχρι που δημιουργήθηκε από τους Πληβείους η νέα τάξη των nobiles.
Η διάρθρωση και τα δικαιώματα
Οι Πατρίκιοι αποτελούσαν την ανώτερη ρωμαϊκή κοινωνική προνομιούχο τάξη και κατείχαν όλα τα στρατιωτικά, πολιτικά και θρησκευτικά αξιώματα της Ρωμαϊκής Πολιτείας. Αποτελούσαν μια κλειστή κοινωνία κυρίως γαιοκτημόνων, που μονοπωλούσαν στην αρχή της ρωμαϊκής ιστορίας σχεδόν όλα τ΄ αξιώματα. Κατά μία ιστορική άποψη αυτοί ήταν οι αρχικοί κάτοικοι της Ρώμης που συγκρότησαν το populus romanus που αισθάνθηκαν την ανάγκη διαφοροποίησης με αριστοκρατική συνείδηση όταν άλλοι ελεύθεροι μεν, οι Πληβείοι (plebs), ήλθαν να εγκατασταθούν στο χώρο τους. Έτσι οι Πατρίκιοι θεωρούνταν εκ γενετής αριστοκράτες και η ιδιότητα του Πατρικίου ήταν κληρονομική στους απογόνους τους. Ακόμα και σε περίπτωση που κάποιος γόνος καταντούσε πτωχός ή χωρίς κανένα αξίωμα, παρέμενε Πατρίκιος με δικαίωμα κληροδότησης ομοίως στους απογόνους του και καμία δύναμη δε μπορούσε να τον υποβιβάσει σε πληβείο. Κάτι όμως που μπορούσε να συμβεί μόνο σε περίπτωση που κάποιος Πατρίκιος εγκατέλειπε το γένος του και παρέδιδε τα κληρονομικά επ΄ αυτού δικαιώματα, όπως στην Ιστορία έπραξαν πολλοί, προκειμένου να λάβουν μέρος στο δικαίωμα να εκλεγούν δήμαρχοι.
Η προαγωγή από πληβείος σε Πατρίκιος και η παρακμή τους
Αντίθετα πλούσιος πληβείος, καθώς και ξένος διακεκριμένος ήταν δυνατόν να καταστεί Ρωμαίος Πατρίκιος, που όμως ειδικά γι΄ αυτές τις περιπτώσεις απαιτούνταν κάθε φορά ειδικός νόμος Lex curiata. Φαίνεται όμως πως ο τρόπος αυτός υπήρξε σπανιότατος, που ειδικά στους χρόνους της Δημοκρατίας τέτοιες περιπτώσεις υπήρξαν ελάχιστες, (όπως ο Άππιος Κλαύδιος και ο Δομίτιος ο Αηνόβαρβος).
Αυτό είναι καταφανές καθότι μετά παρέλευση μερικών εκατονταετηρίδων ο αριθμός των οικογενειών των Πατρικίων είχε ελαττωθεί. Τον 5ο αιώνα π.Χ. οι οικογένειες αυτές αριθμούσαν μόλις τα 50 γένη. Περί το 367 π.Χ. έφθαναν τις 22 γένη που περιλάμβαναν 81 οικογένειες και στα τέλη της Δημοκρατικής περιόδου μόλις 14 γένη με 30 οικογένειες. Όταν όμως οι Πληβείοι κατόρθωσαν να εξισωθούν με τους Πατρικίους, ειδικά στα πολιτικά δικαιώματα, δημιουργήθηκε όπως ήταν φυσικό νέα τάξη πατρικίων nobiles, που περιελάμβανε τους πλούσιους πληβείους (νεόπλουτους) καθώς κι εκείνους που είχαν αναλάβει αξιώματα. Παρά ταύτα κάποια αξιώματα και τίτλοι όπως interrex, princeps senatus, rex sactorum, Flamines maiores ή κολλέγιο των Σαλίων, παρέμεναν αποκλειστικά προνόμια των Πατρικίων όπως και ο τίτλος patrum auctoritas που δίνονταν μόνο στους πατρικίους συγκλητικούς.
Γενικά οι Πατρίκιοι ξεχώριζαν των Πληβείων και των άλλων κατοίκων από τα ενδύματα και κυρίως από τα ιδιαίτερα υποδήματα που φορούσαν και που κάλυπταν μέχρι και μέρος της κνήμης, μικρότερα όμως από εκείνα των γερουσιαστών και των ανωτάτων αρχόντων.
Οι παρεμβάσεις των αυτοκρατόρων
Ο Ιούλιος Καίσαρ και ο Οκταβιανός ήταν εκείνοι που θέσπισαν ειδικούς νόμους ώστε και διακεκριμένοι Πληβείοι να απολαμβάνουν αυτού του προνομίου προκειμένου να διατηρηθεί η πατροπαράδοτη αριστοκρατία. Πάντως οι εξ αίματος και οι εξ απονομής Πατρίκιοι έπαψαν να υφίστανται κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ. Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ο Μέγας Κωνσταντίνος δημιούργησε τον τίτλο του Πατρικίου (patricius), που όμως δεν ήταν κληρονομικός.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις στην Αρχαία Ρώμη
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1986
thumb|270px|Η 59η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η 59η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1986, έλαβε χώρα στις 26 Μαρτίου 1987. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Ντορόθι Τσάντλερ Παβιλιόν, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας.
Υποψηφιότητες και νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1986
Ευσπλαχνία
Ευσπλαχνία ή συμπόνια είναι συναίσθημα που παρακινεί τους ανθρώπους για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των σωματικών, ψυχικών ή συναισθηματικών πόνων συνανθρώπων τους. Η ευσπλαχνία συχνά θεωρείται ότι περιέχει ευαισθησία, η οποία είναι μια συναισθηματική πτυχή του πόνου. Αν και, όταν βασίζεται σε έννοιες όπως η δικαιοσύνη και η αλληλεξάρτηση, μπορεί να θεωρηθεί ως ορθολογικής φύσης και η εφαρμογή του να κατανοηθεί ως δραστηριότητα που βασίζεται επίσης σε ορθή κρίση.
Οι ιδιότητες της ευσπλαχνίας είναι η υπομονή και η σοφία, καλοσύνη και επιμονή, ζεστασιά και αποφασιστικότητα. Είναι συχνά, αν και όχι αναπόφευκτα, το βασικό συστατικό σε αυτό που εκδηλώνεται στο κοινωνικό πλαίσιο ως αλτρουισμός.
Εικάζεται ότι η συμπόνια είναι απλώς συνδυασμός αγάπης και θλίψης, όχι ένα ξεχωριστό συναίσθημα. Από την άποψη της εξελικτικής ψυχολογίας, η ευσπλαχνία μπορεί να θεωρηθεί ως μια ξεχωριστή συναισθηματική κατάσταση, η οποία μπορεί να διαφοροποιηθεί από την αγωνία, τη θλίψη και την αγάπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Αρετή
Ειδική έκκληση
Γενική μορφή
Τα Χ είναι γενικά/πάντα Υ.
Το Α είναι Χ.
Το Α είναι επίσης Ω (όπου Ω ένα χαρακτηριστικό το οποίο δεν σχετίζεται με τα Χ).
Άρα, το A δεν είναι Υ.
Όταν ο κανόνας της αρχικής προκείμενης είναι απόλυτος, το συμπέρασμα είναι πάντα λανθασμένο, ενώ όταν ο κανόνας αυτός δεν είναι απόλυτος, το συμπέρασμα δεν είναι αναγκαστικά εσφαλμένο. Στην δεύτερη περίπτωση, εάν κάποιος το θεωρήσει λανθασμένο μόνο λόγω της πλάνης, διαπράττει το επιχείρημα από πλάνης, κάτι το οποίο δεν υφίσταται όταν η προκείμενη είναι απόλυτη ή αποτελεί κάποιον ορισμό.
Παράδειγμα
Οι πολίτες πρέπει να υφίστανται τις ανάλογες ποινές εάν παραβούν τον Κ.Ο.Κ.
Οι πολιτικοί, όμως, είναι γνωστά άτομα, και δεν πρέπει να υποχρεώνονται να πληρώνουν πρόστιμα.
Εδώ αγνοείται ότι η διασημότητα των πολιτικών δεν επηρεάζει το γεγονός ότι είναι πολίτες, άρα ότι και σε αυτούς πρέπει να εφαρμόζεται ο νόμος.
Πηγές
Κατηγορία:Λογική πλάνη
Ανδρουλάκης
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Στρώμνιτσα
Η Στρώμνιτσα (Струмица, είναι πόλη στη Νοτιοανατολική περιφέρεια και μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής Βόρειας Μακεδονίας, κοντά στη μεθοριακή διάβαση Νόβο Σέλο-Πετρίτσι προς τη Βουλγαρία. Κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Αστραίον και επί ρωμαικής εποχής Τιβεριούπολις. Τη διαρρέει ο ποταμός Στρωμνιτσιώτης (σήμερα Στρούμιτσα), παραπόταμος του Στρυμώνα. Στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την πόλη ζουν περίπου 100.000 άνθρωποι.
Όνομα
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά με την Ελληνική ονομασία Αστραίον από τον Τίτο Λίβιο. Ήταν αργότερα γνωστή ως Τιβεριόπολις. Το Πάσχα του 1330 ο βυζαντινός απεσταλμένος και πολυΐστορας Νικηφόρος Γρηγοράς πηγαίνοντας για διπλωματική αποστολή στην αυλή του Σέρβου κράλη στα Σκόπια σταματάει «είς τι πολίχνιον υπερνεφελές, Στρούμμιτζαν ούτω πως εγχωρίω καλούμενον». Το όνομά της στα τουρκικά ήταν Ustrumca (Ουστρούμτζα). Κατά την αρχαιότητα η πόλη ονομαζόταν Αστραίον και ήταν σημαντικό κέντρο των Παιόνων και μετέπειτα των Μακεδόνων, απ' όπου εκ παραφθοράς προήλθε και η σύγχρονη ονομασία. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ονομάστηκε Τιβεριούπολις. Υπήρξε σημαντικό αστικό και πολιτισμικό κέντρο της περιοχής, κατά τους βυζαντινούς χρόνους και την οθωμανική περίοδο.
Αρχαία εποχή
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα ανακαλύφθηκαν ένας νεολιθικός οικισμός (τοποθεσία Στράνατα), που βρίσκεται κοντά στο χωριό Αγγέλτσι, από το 6000 - 5000 π.Χ., καθώς και ευρήματα από την περιοχή Πύργοι του Αυτοκράτορα κοντά στη Στρώμνιτσα, όπου υπήρχαν ίχνη ενός προϊστορικού πολιτισμού από τις αρχές της 4ης έως τα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ. Η περιοχή κατοικήθηκε αργότερα από τους Παίονες.
Η πρώτη αναφορά της πόλης με το όνομα Αστραίον είναι στα γραπτά του Ρωμαίου ιστορικού Τίτου Λίβιου, σχετικά με την εκτέλεση του Δημητρίου, αδελφού του Μακεδόνα βασιλιά Περσέα (179-168 π.Χ.) και γιού του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας (221 -179 π.Χ.). Το όνομα Αστραίον προήλθε από τη φυλή των Παιόνων που ονομαζόταν Αστραι. Το 168 π.Χ. η Μακεδονία έγινε ρωμαϊκό προτεκτοράτο και στη συνέχεια χωρίστηκε σε τέσσερις περιοχές (meridas). Το Αστραίον εντάχθηκε στη δεύτερη. Το 148 π.Χ. η Μακεδονία έγινε ρωμαϊκή επαρχία. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο η πόλη άλλαξε το όνομά της σε Τιβεριόπολις, όπως αποδεικνύεται από μια βάση μαρμάρινου αγάλματος αφιερωμένου στον προστάτη Τιβέριος Κλαύδιος Mένωνα, που έζησε από τα τέλη του 2ου μέχρι τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. Επί της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη (361-363 μ.Χ.) θανατώθηκαν οι δεκαπέντε άγιοι μάρτυρες της Τιβεριόπολης. Το 395 η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διχοτομήθηκε και η Μακεδονία περιήλθε στην Ανατολική Αυτοκρατορία. Στη συνέχεια η Τιβεριόπολις έγινε τμήμα της επαρχίας Macedonia Salutaris στα τέλη του 4ου αιώνα. Το αστικό αρχοντικό Ματσούκ, που χρονολογείται από την ύστερη περίοδο της αρχαιότητας, αποτελεί σήμερα μαρτυρία για την ύπαρξη οικισμού στην πόλη από εκείνη την εποχή.
Μεσαίωνας
Η ρωμαϊκή πόλη υπέστη μεγάλες καταστροφές από τις επιδρομές των Σλάβων τον 6ο και τον 7ο αιώνα. Τον 11ο αιώνα οι γραπτές πηγές άρχισαν να αναφέρονται στην πόλη ως Στρούμιτσα.
Υπήρξε σημαντικό αστικό και πολιτισμικό κέντρο της περιοχής, κατά τους βυζαντινούς χρόνους και την οθωμανική περίοδο. Μέχρι το τέλος του 12ου αιώνα η βυζαντινή κεντρική εξουσία είχε αποδυναμωθεί και, ως εκ τούτου, πολλοί φεουδάρχες αποσπάστηκαν και έγιναν αυτόνομοι. Αρχικά ο ηγέτης των Βλάχων και των Βουλγάρων Ντόμπρομιρ Χρυσός (1185-1202) και αργότερα ο Βούλγαρος σεβαστοκράτωρ και μέλος της δυναστείας των Ασέν στο Βελίκο Τίρνοβο Στρεζ (1208-1214) κατέλαβαν την περιοχή, που έγινε τμήμα του βουλγαρικού βασίλειου από το 1202. Το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα η πόλη καταλήφθηκε πάλι από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μέχρι που την κατέλαβε τελικά το Βασίλειο της Σερβίας. Ο Σέρβος Χρέλια κυβέρνησε τη Στρώμνιτσα και τη γύρω περιοχή μέχρι το 1334, όταν τέθηκε υπό την άμεση εξουσία του Σέρβου βασιλιά Στέφανου Δουσάν, που συνέχισε την κατάκτηση του προς τα νότια. Κατά την πτώση της Σερβικής Αυτοκρατορίας η περιοχή της Στρώμνιτσας αρχικά κυβερνήθηκε από τον Ούλιασα, αδελφό του Βούκασιν. Την ίδια τη Στρώμνιτσα διοικούσε τότε ο Ντάμπιζιφ Σπάντουλι, που υπηρετούσε τους αδελφούς Ντεγιάνοβιτς. Οι Οθωμανοί κατέλαβαν τελικά τη Στρώμνιτσα το 1383.
Οθωμανική περίοδος
Το 17ο αιώνα έγινε έδρα ενός καδιλίκ (περιοχή ενός καδή:μουσουλμάνου δικαστή), υποδιαίρεση σαντζακίου). Την εποχή περίπου αυτή τη Στρώμνιτσα επισκέφθηκαν οι Τούρκοι περιηγητές-συγγραφείς Χατζή Κάλφα (1665) και Εβλιγιά Τσελεμπή (1670), που έδωσαν μια περιγραφή της πόλης και όλων των ισλαμικών κτιρίων της. Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα η Στρώμνιτσα ανήκε στο Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι της περιοχής Στρώμνιτσας συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η επιρροή του Πατριαρχείου αυξήθηκε και το ίδιο έκανε και ο αριθμός των Ελλήνων. Αργότερα με την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας ορισμένοι πληθυσμοί την ακολούθησαν. Έτσι άρχισαν σιγά σιγά να οργανώνεται στην πόλη, εκτός της ελληνικής, και βουλγαρική κοινότητα. Το πρώτο βουλγαρικό σχολείο στην περιοχή της Στρώμνιτσας άνοιξε στο Ρόμποβο μόλις το 1860 και ο πρώτος δάσκαλός του ήταν ο Αρσένι Kόστεντσεφ από το Στιπ. Η περίοδος αυτή συνέπεσε με το έργο των μεγάλων μαστόρων τοιχογραφιών από τη Στρώμνιτσα - Βασίλ Γκιοργκίεφ και Γκριγκόρι Πετσάνοφ, που εργάστηκαν σε πολλές εκκλησίες που χτίστηκαν στην περιοχή της Στρώμνιτσας εκείνη την εποχή. Τις επόμενες δεκαετίες ο ελληνισμός της Στρώμνιτσας και της γύρω περιοχής δέχτηκε αλλεπάλληλες διώξεις από βουλγαρικές ένοπλες ομάδες.
Μετά το Συνέδριο του Βερολίνου του 1878, όταν η Τουρκία έχασε αρκετά μεγάλο μέρος των εδαφών της στα Βαλκάνια, ένα ρεύμα των προσφύγων συνέρρευσε στην περιοχή, μερικοί από τους οποίους κατέληξαν στη Στώμνιτσα. Αυτοί οι άνθρωποι ονομάζονταν "μουχαγίρ". Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1878, οι Ελληνες Στρωμνιτσιώτες δήλωσαν πάλι παρόντες, ζητώντας επίμονα οπλισμό από το ελληνικό προξενείο Θεσσαλονίκης καθώς επίσης και στο Μακεδονικό Αγώνα με σημαντικότερους οπλαρχηγούς τους Ευάγγελο Κουκουδέα και Δημήτριο Τσιτσίμη. Ο διατελέσας από το 1902 έως το 1908 Μητροπολίτης Τιβεριουπόλεως και Στρωμνίτσης Γρηγόριος Ωρολογάς, ο μετέπειτα μάρτυρας Μητροπολίτης Κυδωνιών Μικράς Ασίας, συνετέλεσε στη διατήρηση του ελληνικού στοιχείου της πόλης και την ενίσχυση του Μακεδονικού Αγώνα. Ο Ελληνισμός αποτελούσε μία από τις κύριες συνιστώσες της πόλης, η οποία ήταν έδρα ελληνορθόδοξης μητρόπολης. Η ελληνική κοινότητα έπαθε μεγάλες ζημιές από πυρκαγιά το 1896 κατά την οποία κατεστράφηκαν οι δύο ναοί και τα σχολεία της. Με εράνους και έξωθεν βοήθεια έγινε μερική επισκευή των σχολείων και ενός ναού, αλλά λόγω της ανόδου του σλαβικού εθνικισμού και των εθνικο-θρησκευτικών αντιπαλοτήτων η κοινότητα βρέθηκε σε δεινή θέση.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα η Στρώμνιτσα ανήκε στο Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης. Στα μέρη αυτά έδρασε η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση της επαρχίας Ογκράζντε. Ένας από τους πιο φοβερούς κομιτατζήδες της οργάνωσης στη Στρώμνιτσα ήταν ο Χρίστο Τσερνοπέεφ, που έλαβε μέρος στην Επανάσταση των Νεοτούρκων (1908 - 1909). Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν η ελευθερία για τους ντόπιους, που τελικά παρέμειναν υπό οθωμανική κυριαρχία.
Οικονομία
Η Στρώμνιτσα είναι το κύριο γεωργικό κέντρο της Βόρειας Μακεδονίας. Έχει βιομηχανία τροφίμων, εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και ανεπτυγμένο εγχώριο και διεθνές εμπορικό δίκτυο.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Δήμου της Στρώμνιτσας είναι 54.676 το 2001.
Η μονή Παναγία Ελεούσα
Σχετικά το τυπικό, τα χρυσόβουλα και άλλα έγγραφα της ονομαστής μονής της Παναγίας της Ελεούσας (ιδρύθηκε το 1080) αναφέρουν πλήθος ελληνικών ονομάτων, τα οποία μαρτυρούν τον ελληνισμό της περιοχής.
Χτισμένο πάνω σε ένα βραχώδες οροπέδιο, το μοναστήρι της Παναγίας της Ελεούσας βρίσκεται περίπου επτά χιλιόμετρα δυτικά της Στρώμνιτσας, στο χωριό Ελεούσα Στρώμνιτσας. Το μοναστήρι ιδρύθηκε το 1080 με προσωπική προσπάθεια του μοναχού Μανουήλ, ο οποίος αργότερα έγινε Επίσκοπος της Στρώμνιτσας. Υπάρχουν πολυάριθμες γραπτές πηγές σχετικά με αυτό το μοναστήρι, τα περισσότερα από τα οποία φυλάσσονται στα αρχεία της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους. Στις μαρμάρινες πλάκες στο υπέρθυρο της πόρτας εισόδου της μονής αναγράφεται στα ελληνικά: «Η εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου του Ελεήμονος ( Ελεούσας ) είναι κτισμένο από τα θεμέλια από τον μοναχό Μανουήλ, ο οποίος έγινε Επίσκοπος Τιβεριούπολης (Στρώμνιτσα) το έτος 6588 (1080) ινδικτιώνα 3. Η δεύτερη έχει ως εξής: «Δεδομένου ότι έχω τοποθετήσει όλες τις ελπίδες μου σε Σένα, ω Μητέρα και άψογη βρύση του ελέους, εγώ, βοσκός και του μοναχού Μανουήλ, τον δούλο σου, προσφέρεται σε εσάς, αυτός ο ναός». Οι μαρμάρινες πλάκες έχουν πρόσφατη ημερομηνία, επειδή κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι αρχικές μεταφέρθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο στη Σόφια. Το δεύτερο σημαντικό είναι το χρυσόβουλο του βυζαντινού αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού από τον Ιούλιο του 1085, με το οποίο στο μοναστήρι χορηγήθηκε αυτονομία και το καθεστώς της βασιλικής Μονής. Ο κανόνας (τυπικό) του Μανουήλ σε 22 σημεία έχει επίσης διατηρηθεί. Μιλάει για την ίδρυση της μονής, για τον εαυτό του (Μανουήλ), σχετικά με τους τύπους της ένδυσης, της λήψης των γευμάτων, καθώς και άλλα καθήκοντα των μοναχών. Ο κανόνας (τυπικό) του Μανουήλ Α' Κομνηνού του 1152 έχει επίσης διασωθεί. Τεκμηριώνει την ιδιοκτησία εκτάσεων που παραχωρήθηκαν στη Μονή, και περιέχει ένα κατάλογο των κατοχών μοναστήρι που χρονολογείται από το 1164, όπου όλα τα τιμαλφή του μοναστηριού αναφέρονται. Ωστόσο, τον 13ο αιώνα η Μονή έχασε την αυτονομία της και μέχρι το 1913 ήταν υπό την αιγίδα της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους.
Το 1913, αφού αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το μοναστήρι, οι μοναχοί το πυρπόλησαν. Το γεγονός αυτό έχει έπληξε την τοιχογραφία σε μεγάλο βαθμό. Σήμερα, η αρχική αρχιτεκτονική του μοναστηριού έχει διατηρηθεί και αποτελεί μια σπάνια δομή του 11ου αιώνα. Το μοναστήρι είναι ένα συγκρότημα τεσσάρων κτιρίων και έχει τρεις θόλους διακοσμημένους με κεραμικά και πολύχρωμες διακοσμήσεις. Στον εξωνάρθηκα του νότιου προστώου του μοναστηριού παριστάνεται ο Σταυρό της Βελεσάς καθώς και η εικόνα του Αγίου Ονούφριου στην έρημο, όταν το επισκέφθηκε, από τον μοναχό του Αγίου Πανφνουτίου. Ο εσωνάρθηκας εμφανίζει την εικόνα του Μανουήλ κρατώντας το μοναστήρι Veljusa στο χέρι του. Η τοιχογραφία είχε γίνει σε τρεις φάσεις: η πρώτη το 1081, ο δεύτερος το 1164, και η τρίτη που θεωρείται ως μη κανονική, τον 19ο αιώνα. Η τοιχογραφία στο θόλο απεικονίζει το Χριστό Παντοκράτορα ("παντοδύναμο") και η τοιχογραφία στο ναό απεικονίζει την Παναγία του Θεού που πλαισιώνεται από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, δύο αρχαγγέλους και τέσσερις προφήτες. Ο χώρος του βωμού δείχνει μια τοιχογραφία της Παναγίας Μητέρας του Θεού δεόμενη - Παναγία ένθρονη (νικητήριος) και ο Χριστός, και λειτουργική διακόνιση των Ιεραρχών. Η βόρεια αψίδα δείχνει την κάθοδο του Χριστού στην κόλαση, ο ένας δεξιά την Αγία Μητέρα του Θεού με τον Χριστό, στο κάτω μέρος τον Ευαγγελισμού και στο αριστερό μέρος τη Συνέλευση του Κυρίου. Το νότιο παρεκκλήσι, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Άγιο Spas, δείχνει τον Ιησού Χριστό Εμμανουήλ ως δώδεκα χρονών παιδί. Το ανατολικό τείχος δείχνει ότι ο Ιησούς στη Δόξα μαζί με ένα πορτρέτο του Αγίου Νύφωνος. Το δυτικό δείχνει τον Άγιο Παντελεήμονα, ενώ το δάπεδο είναι διακοσμημένο με ψηφιδωτά που σχηματίζουν γεωμετρικά σχήματα.
Σήμερα το μοναστήρι είναι το σπίτι της μοναστικής αδελφότητας της Στρώμνιτσας. Υπάρχουν βοηθητικά κτίσματα στις εγκαταστάσεις συμπεριλαμβανομένου ενός πύργο του ρολογιού, ένα αρτοποιείο, ένα πανδοχείο και ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στον Απόστολο Παύλο και τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Κάρολος Αμορέττι
Ο Κάρολος Αμορέττι, (Carlo Amoretti), (1741-1816), ήταν Ιταλός πολυγραφότατος επιστήμων που διετέλεσε καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Πάρμας και αργότερα διευθυντής της Αμβροσιανής Βιβλιοθήκης του Μιλάνου. Περισσότερο όμως γνωστός υπήρξε από τις ορυκτολογικές και παλαιοντολογικές του μελέτες καθώς και οι αναφερόμενες στην "Ιστορία της Τέχνης"
Μεταξύ των πολλών έργων του ιδιαίτερη θέση κατέχει η συλλογή 27 τόμων, των γνώσεων όλων των λαών του κόσμου, επί της εποχής του, "Περί τεχνών και επιστημών". Σημαντικά επίσης συγγράμματά του είναι το "Περί ραβδομαντείας", και τα "Στοιχεία περί του ζωικού ηλεκτρισμού".
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί γεωλόγοι Κατηγορία:Ιταλοί εξερευνητές
Μαλαχώδη
Τα Μαλαχώδη (λατ.: Malvales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών. Εξαπλώνονται ευρέως στην τροπική και υποτροπική ζώνη του πλανήτη, στην εύκρατη ζώνη συναντώνται σπανιότερα. Στη Μαδαγασκάρη συναντώνται τρεις οικογένειες ενδημικών φυτών της τάξεων των Οξαλιδώδων που φύονται μόνο σε αυτό το νησί - Sphaerosepalaceae, Sarcolaenaceae, Diegodendraceae. Περιλαμβάνει 10 οικογένειες, 338 γένη και 6005 είδη. Το ξύλο πολλών ειδών της τάξεως Μαλαχώδων χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους. Η μπάλσα (Ochroma) χρησιμοποιείται ως ηχομονωτικό και θερμομονωτικό υλικό στη βιομηχανία αεροσκαφών. Από αυτό το δένδρο είχε κατασκευαστεί η γνωστή σχεδία Κον Τίκι με την οποία ο Νορβηγός επιστήμονας και εξερευνητής Θορ Χέιερνταλ με την ομάδα του ταξίδεψαν μέσω του Ειρηνικού ωκεανού στην [Πολυνησία]]. Επίσης συχνά χρησιμοποιείται το ξύλο της φιλύρας. Το κακαόδεντρο είναι γνωστό ως κύριο προϊόν για την παραγωγή της σοκολάτας. Τα κάρυα του φυτού Κόλα (Cola) περιέχουν πολλή καφεΐνη και χρησιμοποιούνται συχνά στην παραγωγή των αναψυκτικών. Τα άλλα γνωστά φυτά της τάξεως είναι Ιβίσκος (Hibiscus), μπάμια (Abelmoschus esculentus), μπάομπαμπ (Baobab), βαμβάκι (Gossypium) και καπόκ (Ceiba pentandra).
Σύστημα APG II
Σύμφωνα με το σύστημα APG II η τάξη των Μαλαχώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:
Σύστημα APG IV
Στο σύστημα APG IV στην τάξη εντάχτηκε επίσης η οικογένεια Cytinaceae ::
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Μαλαχώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Wheels Within Wheels
Το Wheels Within Wheels είναι άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capo Records" και περιέχει ακουστικές εκτελέσεις από ηχογραφήσεις οι οποίες έγιναν από το 1974 ως και το 1994.
Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνονται είδη μουσικής με τα οποία είχε πειραματιστεί ο Γκάλαχερ στο παρελθόν, όπως φλαμένκο, σκιφλ και παραδοσιακή ιρλανδική μουσική.
Τραγούδια
3. As the Crow Flies (Gallagher) - 4:12
4. Lonesome Highway (Gallagher) - 5:20
5. Bratacha Dubha (traditional arr. Gallagher) - 2:59
6. She Moved Through the Fair (Gallagher) - 2:22
8. The Cuckoo (Gallagher) - 3:45
9. Amazing Grace (traditional arr. Gallagher) - 1:20
10. Walkin' Blues (Johnson) - 5:34
11. Blue Moon of Kentucky (Monroe) - 2:54
13. Goin' to my Hometown (Gallagher) - 4:58
14. Lonesome Highway Refraining (Gallagher) - 2:00
Θέσεις τσαρτ
Wheels Within Wheels (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 18 Μαρτίου 2003
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Wheels Within Wheels" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Άγιος Παντελεήμονας Χαλκιδικής
Ο Άγιος Παντελεήμων είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας στο Δήμο Μουδανιών του νομού Χαλκιδικής. Αριθμεί 234 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011. Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Από πολιτιστικής άποψης στον οικισμό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος. Στα 2 χιλιόμετρα από το χωριό βρίσκεται η τοποθεσία Καραγάτσια, με πλατάνια και τρεχούμενα νερά. Η ονομασία του προέρχεται από τον Άγιο Παντελεήμονα, ναός του οποίου υπάρχει στον οικισμό.
Ιστορικά στοιχεία
Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι πρόσφυγες και οι πρόγονοί τους προέρχονται από το Νησί της Τενέδου την Προικόνησο της Μικράς Ασίας, από την Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης και από το Τσανάκκαλε (Δαρδανέλλια) Μικράς Ασίας. Στο χωριό ματαφέρθηκαν πολλά προσφυγικά έθιμα, με σημαντικότερο το κάψιμο του "Οβρηού", το Μεγάλο Σάββατο, έθιμο που απαντάται και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου περιφέρουν τα παιδιά το ομοίωμα του "Οβρυού" πάνω σε έναν γάϊδαρο στα σοκάκια του χωριού. Το βράδυ το ομοίωμα του Εβραίου καίγεται πάνω σε κλαδιά δέντρων, γεγονός που προκαλεί αντιδράσεις λόγω του αντισημητικού χαρακτήρα του εθίμου. Οι ντόπιοι κάτοικοι ήρθαν στο χωριό από τη Βάβδο στις αρχές του 20ου αιώνα.
Πηγές
Αγιος Παντελεημων Κατηγορία:Δήμος Μουδανιών Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Αλέξανδρος (γιος του Λυσίμαχου)
Ο Αλέξανδρος (άκμασε τον 3ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν πρίγκιπας της Μακεδονίας, με καταγωγή από τη Θεσσαλία.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Λυσιμάχου, ενός από τους επιγόνους τού Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Θράκης και γύρω περιοχών και της παλλακίδας του Μακρίδας των Οδρυσών.
Ο Λυσίμαχος από την πρώτη σύζυγό του Νίκαια είχε γιο τον Αγαθοκλή και από τη δεύτερη Αρσινόη Β΄ είχε γιο τον Πτολεμαίο τον Επίγονο. Το 284 ο Αγαθοκλής κατηγορήθηκε για συνωμοσία και φονεύτηκε με εντολή του πατέρα του· ίσως η αιτία γι' αυτό να είναι η Αρσινόη Β΄. Τότε η σύζυγος τού Αγαθοκλή, η Λυσάνδρα, πήρε τα παιδιά της και με τον Αλέξανδρο διέφυγαν στη Συρία, όπου ζήτησαν τη βοήθεια του Σελεύκου Α΄. Πράγματι ο Σέλευκος Α΄ κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του παιδοκτόνου και το 281 στη μάχη στο Κορυπεδίον της Φρυγίας ο Λυσίμαχος σφαγιάστηκε.
Ο Αλέξανδρος μετέφερε το πτώμα τού πατέρα του στη Λυσιμάχια και το έθαψε σε τύμβο μεταξύ των πόλεων Καρδίας και Πακτύας. Το μνημείο το είδε ο Παυσανίας τέσσερις αιώνες μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Λυσιμαχιδών
Πάστο
Το Πάστο (το πλήρες όνομα της πόλης είναι Σαν Χουάν δε Πάστο), είναι η πρωτεύουσα το διαμέρισμα Ναρίνιο, στη νοτιοδυτική Κολομβία. Η πόλη έχει χτιστεί στη κοιλάδα Ατρίς, στις Άνδεις, κοντά στους πρόποδες του ηφαιστείου Γκαλέρας, σε υψόμετρο 2.527 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005 έχει 382.618 κατοίκους.
Ιστορία
Δεν υπάρχει ομοφωνία και βεβαιότητα στους ιστορικούς και χρονικογράφους σχετικά με την ίδρυση της πόλης, η οποία αρχικά ονομαζόταν Βιγιανισιόσα δε λα Κονσεπσιόν ντε λα Προβίνσια Ατουνγιάτα. Η πόλη ιδρύθηκε δύο φορές. Η πρώτη ίδρυση μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι έγινε από τον Σεμπατσιάν Μπελαλκάσαρ (Μπελαλκάθαρ στα καστιλιάνικα ισπανικά) το 1537 σε μια περιοχή σήμερα όπου ζουν οι Γιανκουανκέρ και μετά κινήθηκε σε μια περιοχή στη κοιλάδα Ατρίς όπου ίδρυσε τη πόλη δεύτερη φορά και στη συνέχεια ζήτησε βοήθεια από τον Λορένσο ντε Αλδάνα (Λορένθο στα καστιλιάνικα ισπανικά) τον Ιούνιο του 1539 ώστε να ηρεμίσει τα πνεύματα στη περιοχή. Άλλοι ιστορικοί αναφέρουν τον Πέδρο ντε Πουέγιες, ο οποίος ήταν ο πρώτος αναπληρωτής κυβερνήτης της πόλης και αναφέρεται επίσης Καπετάνιος Ροδρίγο δε Οκάμπο ή Καπετάνιος Γκονσάλο Ντίας Πινέδα (Γκονθάλο στα καστιλιάνικα ισπανικά), ως ιδρυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Ημέρα της 10ης Αυγούστου 1792
Η Ημέρα της 10ης Αυγούστου 1792 (Γαλλικά: La journée du 10 août 1792) είναι ένα καθοριστικό γεγονός της Γαλλικής Επανάστασης, κατά το οποίο ένοπλοι επαναστάτες στο Παρίσι εισέβαλαν στο παλάτι του Κεραμεικού, κατοικία του βασιλιά.
Η σύγκρουση μεταξύ του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ' της Γαλλίας και της νέας επαναστατικής Νομοθετικής Συνέλευσης της χώρας αυξήθηκε κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1792 καθώς ο Λουδοβίκος άσκησε βέτο σε ριζοσπαστικά μέτρα που ψηφίστηκαν από τη Συνέλευση. Οι εντάσεις αυξήθηκαν δραματικά τον Αύγουστο όταν τα στρατεύματα της Αυστρίας και της Πρωσίας εισήλθαν στη Γαλλία, με σκοπό να αποκαταστήσουν τη Γαλλική Μοναρχία. Στις 10 Αυγούστου, η Εθνοφρουρά της Επαναστατικής Κομμούνας του Παρισιού και στρατιώτες- εθελοντές από τη Μασσαλία και τη Βρετάνη που είχαν καταφτάσει στο Παρίσι εισέβαλαν στο παλάτι του Κεραμεικού, το οποίο υπερασπίζονταν οι Ελβετοί Φρουροί του βασιλιά. Εκατοντάδες Ελβετοί σκοτώθηκαν στη μάχη, και ο βασιλιάς και η βασιλική οικογένεια κατέφυγαν με τη Νομοθετική Συνέλευση.
Η σύγκρουση οδήγησε στην πτώση της μοναρχίας και φυλάκιση του βασιλιά καθώς και στην ανάδειξη της νέας Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης στις 20 Σεπτεμβρίου 1792, η οποία την επόμενη ημέρα ανακήρυξε το επίσημο τέλος της μοναρχίας και την Πρώτη Δημοκρατία.
Η κατάσταση πριν από τις 10 Αυγούστου 1792
εναλλ.=|μικρογραφία|270x270εσ|Οι Παρισινοί επαναστάτες εισβάλλουν στο [[παλάτι του Κεραμεικού στις 20 Ιουνίου 1792]] Καθώς ήταν γνωστό ότι οι ευρωπαϊκές χώρες προετοίμαζαν πόλεμο για την επαναφορά της απόλυτης μοναρχίας στη Γαλλία, η Γαλλία κήρυξε πρώτη τον πόλεμο στην Αυστρία (γρήγορα προσχώρησε και η Πρωσία) στις 20 Απριλίου 1792. Οι αρχικές μάχες ήταν μια καταστροφή για τους Γάλλους, καθώς ο γαλλικός στρατός ήταν αποδιοργανωμένος, και η Γαλλία βρέθηκε σε πολύ δύσκολη στρατιωτική κατάσταση. Τον Αύγουστο του 1792 οι συμμαχικοί στρατοί της Αυστρίας και της Πρωσίας είχαν εισβάλει στη Γαλλία και απειλούσαν το Παρίσι.
Στις 20 Ιουνίου 1792, οι Παρισινοί Αβράκωτοι επιτέθηκαν στο παλάτι του Κεραμεικού για να πιέσουν σε αλλαγή στην πολιτική του βασιλιά. Παρά τις απειλές, ο βασιλιάς δεν υποχώρησε. Ο στρατηγός Λα Φαγιέτ άφησε τον στρατό του (που ήταν στην εμπόλεμη ζώνη), και πήγε στο Παρίσι όπου έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση του βασιλιά. Οι  βουλευτές της δεξιάς τον υποδέχθηκαν θερμά.
Παρά την βασιλική απαγόρευση, οι εθελοντές που είχαν κληθεί στις 8 Ιουνίου (κυρίως από τη Βρετάνη και τη Μασσαλία) έφτασαν στο Παρίσι και γρήγορα προσχώρησαν στους επαναστατικούς συλλόγους της πρωτεύουσας. Παντού τραγουδούσαν ένα εμβατήριο, το «Τραγούδι των Μασσαλιωτών», που τον έφεραν στο Παρίσι οι 600 Μασσαλιώτες εθελοντές και που το 1795 έγινε ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας, η Μασσαλιώτιδα.
Στις 11 Ιουλίου, η Συνέλευση διακήρυξε «την πατρίδα σε κίνδυνο», μια τυπική φράση που επέτρεπε να στρατολογηθούν άνδρες και να καταγραφούν τα όπλα. Κατάφεραν να συγκεντρωθούν σχεδόν 200 νέα τάγματα, αποτελούμενα από άπειρους αλλά ενθουσιώδεις νέους.
Προετοιμασία για την εξέγερση
Αντί να τρομοκρατηθούν από το Μανιφέστο, οι Παρισινοί επαναστάτες ζήτησαν τότε την πτώση του βασιλιά. Οι Γιρονδίνοι, ωστόσο, πολύ εχθρικοί προς τον βασιλιά, αλλά υπερασπιστές της ιδιοκτησίας και της ελευθερίας του εμπορίου, φοβήθηκαν μια επαναστατική έκρηξη και προσπάθησαν να κερδίσουν χρόνο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι Πρώσοι προχωρούσαν προς την κατεύθυνση του Παρισιού.
Από τις επαρχίες, έφταναν εθελοντές για να υποστηρίξουν το Παρίσι. Οι συνελεύσεις των τμημάτων του Παρισιού ήταν σε εγρήγορση. Κυριαρχούσαν οι Αβράκωτοι, που συνεδρίαζαν μόνιμα.
Το μεγάλο πνεύμα αυτής της νέας επανάστασης ήταν ο Δαντών, δικηγόρος και δεινός ρήτορας ηλικίας μόλις 32 ετών, ο οποίος δεν συμμετείχε στη Συνέλευση, αλλά ήταν επικεφαλής του συλλόγου των Κορδελιέρων, ενός από τους πιο δημοκρατικούς με μεγάλη επιρροή στον παρισινό λαό. Ο Δαντών και οι φίλοι και σύντροφοί του - Ροβεσπιέρος, Καμίλ Ντεμουλέν, Φαμπρ ντ'Εγκλατίν, Ζαν-Πωλ Μαρά, μεταξύ άλλων - εμψύχωναν το λαό.
Το Παρίσι είχε αποφασίσει να διώξει τον βασιλιά. Η Νομοθετική συνέλευση, παρά τις απειλές, δεν αποφάσιζε τίποτα. Οι φοβισμένοι Γιρονδίνοι σκόπευαν να διαπραγματευτούν κρυφά με τον βασιλιά.
Η παρισινή εξέγερση της 10ης Αυγούστου
εναλλ.=|μικρογραφία|270x270εσ|Η επίθεση στον [[Παλάτι του Κεραμεικού|Κεραμεικό από τους Παρισινούς επαναστάτες. Με κόκκινες στολές, οι υπερασπιστές, η Ελβετική φρουρά.]] Από τα μεσάνυχτα της 9ης προς 10η Αυγούστου, οι καμπάνες χτυπούσαν συναγερμό στο Παρίσι για να καλέσουν τους επαναστάτες να οπλιστούν. Οι επίτροποι των τμημάτων συναντήθηκαν στο Δημαρχείο του Παρισιού και εγκαταστάθηκαν σαν επαναστατικές δημοτικές αρχές, η Επαναστατική κομμούνα, που εμψυχωτές της ήταν ο Δαντών και οι Κορδελιέροι, στη θέση της νόμιμης δημοτικής αρχής. Ο δήμαρχος Πετιόν περιορίστηκε και φρουρήθηκε από ένα απόσπασμα. Η Επαναστατική Κομμούνα διέταξε τη σύλληψη του διοικητή της Εθνοφυλακής Μαντά ντε Γκρασναί, ένθερμου βασιλικού,  ο οποίος καθώς οδηγούνταν στη φυλακή δολοφονήθηκε. Με το θάνατό του, η φρούρηση του παλατιού έχασε τη συνοχή της. Νέος διοικητής της Εθνοφυλακής ορίσθηκε ο Αντουάν Σαντέρ, ζυθοποιός από το εργατικό προάστιο Σαιντ-Αντουάν.
Στις 10 Αυγούστου την αυγή, η Εθνοφρουρά της Επαναστατικής Κομμούνας του Παρισιού και στρατιώτες- εθελοντές από τη Μασσαλία και τη Βρετάνη που είχαν καταφτάσει για την υπεράσπιση του Παρισιού, επιτέθηκαν στο παλάτι του Κεραμεικού.
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' δεν φάνηκε αποφασιστικός. Γύρω στις 10 π.μ., όταν πλησίαζαν οι διαδηλωτές, πείσθηκε από τον γενικό εισαγγελέα Ρεντερέρ να εγκαταλείψει το παλάτι και να καταφύγει στη Συνέλευση που συνεδρίαζε κοντά, στην αίθουσα του Ιππόδρομου, για προστασία. Όταν έφυγε από το παλάτι, οι περισσότεροι Εθνοφρουροί ενώθηκαν με τους στασιαστές. Μόνο οι Ελβετοί φρουροί, οι Εθνοφρουροί ανώτερων τάξεων και ευγενείς που προσήλθαν αυθόρμητα αντιστάθηκαν, προσπάθησαν να υπερασπιστούν τον βασιλιά και επιτέθηκαν κατά του πλήθους με πυρά. Ο βασιλιάς διέταξε να σταματήσουν τα πυρά και να υποχωρήσουν οι φρουροί του. Οι επαναστάτες έφεραν κανόνια και έκαναν έφοδο. Όταν υποχώρησαν οι Ελβετοί, οι περισσότεροι σφαγιάστηκαν. Εξακόσιοι Ελβετοί, καθώς και διακόσιοι αριστοκράτες  έχασαν τη ζωή τους αυτή την ημέρα της 10ης Αυγούστου, πολλά υπήρξαν και τα θύματα από πλευράς διαδηλωτών.
Η Συνέλευση παρακολουθούσε με ανησυχία την εξέλιξη της ανταρσίας και κανόνιζε τη στάση της σύμφωνα με τα γεγονότα.
Όταν κατελήφθη ο Κεραμεικός και σφαγιάστηκε η φρουρά, η Συνέλευση ψήφισε όχι ακόμη την έκπτωση αλλά την παύση, την αναστολή των εξουσιών του βασιλιά. Οι εκτελεστικές αρμοδιότητες του βασιλιά και των υπουργών του θα ασκούνταν πλέον από ένα προσωρινό Εκτελεστικό συμβούλιο, με τον Ρολλάν στο Υπουργείο Εσωτερικών και τον Δαντών που διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης αλλά στην πραγματικότητα ήταν το παν. Προκειμένου να συνταχθεί νέο σύνταγμα (αυτό του 1791, το οποίο είχε εφαρμοστεί μέχρι τότε δεν ήταν πλέον κατάλληλο λόγω της αναστολής των εξουσιών του Λουδοβίκου ΙΣΤ'), η Συνέλευση αποφάσισε να προκηρύξει εκλογές για σύγκληση νέας συνέλευσης, τη Συμβατική Εθνοσυνέλευση, που θα εκλέγονταν με καθολική ψηφοφορία.
Η Νομοθετική Συνέλευση αποφάσισε τη φυλάκιση του βασιλιά και της οικογένειάς του στο ανάκτορο του Λουξεμβούργου. Η Κομμούνα όμως απαίτησε να μεταφερθεί στη φυλακή του πύργου του Ταμπλ, όπου θα έμενε υπό τη φρούρηση του λαού.
Αποτελέσματα
Μερικοί από τους πλουσιότερους βουλευτές ή οι πιο φίλα προσκείμενοι προς τη μοναρχία, τρομοκρατημένοι, κατέφυγαν στις επαρχίες τους. Ο στρατηγός Λα Φαγιέτ, ο οποίος απέτυχε να φέρει τα στρατεύματά του στο Παρίσι για να υπερασπιστεί τον βασιλιά, κατέφυγε στους Αυστριακούς (που τον φυλάκισαν). Η Συνέλευση, που τα μέλη της μειώθηκαν από 745 σε 260 ανέστειλε τη λειτουργία της μέχρι την πρώτη σύνοδο της νέας Συμβατικής και είχε να αντιμετωπίσει την Επαναστατική Κομμούνα, όπου προήδρευε ο Ροβεσπιέρος, ο κύριος εμψυχωτής της Λέσχης των Ιακωβίνων.
Η 10η Αυγούστου σηματοδοτεί το τέλος της προσπάθειας για συνταγματική μοναρχία που είχε θεσπιστεί με το Σύνταγμα του 1791. Ο θρίαμβος των λαϊκών τάξεων προανήγγειλε την εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι το κομβικό σημείο από το οποίο και έπειτα η Γαλλική επανάσταση πέρασε στη Δεύτερη πιο ριζοσπαστική φάση της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Γιάννης Βένος
Ο Γιάννης Βένος είναι παλιός Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε κυρίως ως μέσος, αλλά ενίοτε και ως στόπερ καθώς και σε όλες σχεδόν τις θέσεις της άμυνας, του κέντρου και της επίθεσης, ανάλογα με τις ανάγκες της ομάδας του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1952 στα Γιαννιτσά. Έπαιξε πρώτη φορά στην Αναγέννηση Γιαννιτσών, που αγωνίζονταν τότε στο στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής, σε ηλικία 16 ετών στην οποία παρέμεινε για 4 χρόνια, μέχρι το 1973.
Το 1973 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης με πρόταση του Γιουγκοσλάβου προπονητή Στάνκοβιτς και μετά από συντονισμένες ενέργειες του τότε προέδρου Νίκου Καμπάνη καθώς και του Κλεάνθη Βικελίδη. Ο Στάνκοβιτς τον είχε ζητήσει και την προηγούμενη χρονιά ως προπονητής της ΑΕΚ, αλλά η μεταγραφή δεν έγινε. Πρόταση του είχε γίνει και από τον Παναθηναϊκό. Στην αρχή αγωνίστηκε στη μεσαία γραμμή και στη συνέχεια καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός αποτελώντας μαζί με το Γιώργο Φοιρό ένα πετυχημένο αμυντικό δίδυμο. Αγωνίστηκε στον Άρη για έντεκα χρόνια ως το 1984, μια περίοδο που η ομάδα πρωταγωνιστούσε τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, με κορυφαία στιγμή την καλή πορεία της στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1979-80, αφού τότε ο Άρης έφθασε μέχρι τους 16 του θεσμού. Είναι ο τρίτος παίκτης σε συμμετοχές στην ιστορία του Άρη, όπως και ο δεύτερος σε παρουσίες σε αγώνες της ομάδας στα Κύπελλα Ευρώπης. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έλειψε από κανένα παιχνίδι του Άρη τις αγωνιστικές περιόδους 1978-79, 1979-80 και 1981-82. Στον Άρη προσέφερε τις υπηρεσίες του επίσης ως προπονητής, μάνατζερ, ως γενικός αρχηγός και ως μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ.
Αγωνίσθηκε στην Εθνική Νέων, στην Εθνική Ελπίδων και στην Εθνική Ανδρών. Ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδος Μπίλλυ Μπίγκαμ τον είδε αγωνιζόμενο με την Αναγέννηση Γιαννιτσών και τον κάλεσε να προπονείται με το κλιμάκιο της Εθνικής στη βόρειο Ελλάδα με τον τότε βοηθό του Κλεάνθη Βικελίδη.
Ο Γιάννης Βένος διακρίθηκε στην πολυετή καριέρα του στον Άρη για το καθαρό και περίτεχνο παιχνίδι του, γεγονός που αναγνώρισαν πολλοί μεγάλοι αντίπαλοί του, όπως ο Αντώνης Αντωνιάδης, ο Μίμης Παπαϊωάννου και ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, οι οποίοι εκφράστηκαν με κολακευτικά λόγια για τον τρόπο που τους αντιμετώπισε ως αντιπάλους σέντερ φορ. Τιμήθηκε από τον Άρη, από τον ΠΣΑΠ αλλά και από αθλητικούς, πολιτιστικούς και άλλους φορείς για τις υπηρεσίες του στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Είναι πτυχιούχος της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ), αλλά επαγγελματικά δραστηριοποιείται στον επιχειρηματικό τομέα.
Βιβλιοκριτική
Η βιβλιοκριτική ή βιβλιοκρισία είναι μια μορφή λογοτεχνικής κριτικής στην οποία ένα βιβλίο απλώς περιγράφεται (συνοπτική κριτική) ή αναλύεται με βάση το περιεχόμενο, το ύφος και την αξία του.
Γιάννης Βένος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αναγέννησης Γιαννιτσών Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Β
Βιβλιοκριτική
Είδη και περιεχόμενο
μικρογραφία|Το εξώφυλλο μεταγενέστερης έκδοσης του έργου [[Μυριόβιβλος (Βιβλιοθήκη) που δημοσίευσε ο Πατριάρχης Φώτιος Α´ ]] Μια βιβλιοκριτική μπορεί να είναι πρωταρχική πηγή, άρθρο, περίληψη ή επιστημονική κριτική. Τα βιβλία κρίνονται συνήθως σε έντυπα μέσα, όπως περιοδικά (επιστημονικά και μη) εφημερίδες, σχολικές ή πανεπιστημιακές εργασίες ή διαδικτυακά, σε ιστότοπους με θέμα το βιβλίο. Η διάρκεια μιας βιβλιοκριτικής ποικίλλει από μία παράγραφο μέχρι ολόκληρο δοκίμιο. Το βιβλίο ενδέχεται να αξιολογείται με βάση το προσωπικό γούστο. Οι κριτικοί μπορούν, με την ευκαιρία της βιβλιοκριτικής, να γράψουν ένα εκτενές δοκίμιο που να σχετίζεται στενά ή χαλαρά με το θέμα του βιβλίου ή να εκθέσουν τις απόψεις τους σχετικά με το θέμα ενός βιβλίου, μυθοπλασίας ή μη.
Ορισμένα περιοδικά είναι αφιερωμένα σε βιβλιοκριτικές, οι οποίες καταχωρίζονται σε βάσεις δεδομένων όπως για παράδειγμα το Book Review Index, αλλά πολλές ακόμη βιβλιοκρισίες βρίσκονται σε βάσεις δεδομένων εφημερίδων και επιστημονικών δεδομένων, όπως το Arts and Humanities Citation Index (A&HCI), το Social Sciences Citation Index καθώς και βάσεις δεδομένων για συγκεκριμένους κλάδους.
Ιστορία
Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος Α´ αποκαλείται «ο εφευρέτης της βιβλιοκριτικής» για το έργο του με τίτλο Μυριόβιβλος, με καταγραφές 280 τίτλων, μερικούς από τους οποίους ο Φώτιος απλώς αναφέρει, άλλους τους οποίους αναλύει, περιληπτικά ή εκτενώς, και άλλους από τους οποίους περιλαμβάνει και αποσπάσματα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Λογοτεχνική κριτική Κατηγορία:Βιβλία
Κώστας Χατζησταύρου
Ο Κώστας Χατζησταύρου είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1962 ως το 1972.
Λάιονελ της Αμβέρσας
Ο Λάιονελ της Αμβέρσας, 1ος δούκας του Κλάρενς (Lionel van Antwerpen, 29 Νοεμβρίου 1338 - 7 Οκτωβρίου 1368) από τον Οίκο του Ανζού-Πλανταγενετών ήταν Άγγλος πρίγκιπας της οικογένειας των Πλανταγενετών, δεύτερος γιος του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Ονομάστηκε Λάιονελ της Αμβέρσας από τη γενέτειρά του, την Αμβέρσα στο Δουκάτο της Βραβάντης. Η μητέρα του Φιλίππη ήταν Φλαμανδή κόρη του Γουλιέλμου Α', κόμη του Αινώ ο Λάιονελ ήταν ψηλός τύπος με ύψος επτά πόδια και αθλητική σωματοδομή.
Κώστας Χατζησταύρου
Με τον Άρη
Ο Χατζησταύρου ξεκίνησε να αγωνίζεται σε νεαρή ηλικία με τους "κίτρινους", συμμετέχοντας στην ομάδα ανδρών του Άρη την σεζόν 1962-63 για τους αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση. Την επόμενη σεζόν, πραγματοποιήθηκε το πρώτο πρωτάθλημα Α' εθνικής κατηγορίας, όπου ο Χατζησταύρου έπαιξε στους αγώνες εναντίον του Ανατόλια και του Ηρακλή.
Λάιονελ της Αμβέρσας
Κυβερνήτης της Ιρλανδίας
Σε πολύ μικρή ηλικία αρραβωνιάστηκε την Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Άλστερ (1332 - 1363), κόρη και διάδοχο του Γουλιέλμου Ντόν του Μπούργκ, 3ου κόμη του Άλστερ. Ο γάμος έγινε το 1362 αλλά πριν τον γάμο είχε πάρει τον τίτλο του κόμη του Άλστερ (1347) και ήταν ο υποψήφιος κληρονόμος της Ιρλανδίας, απέκτησε μια κόρη την Φιλίππη, 5η κόμισσα του Άλστερ. Ο πατέρας του τον όρισε εκπρόσωπο του στην Αγγλία (1345, 1346), συμμετείχε μαζί του σε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Γάλλων (1355) αλλά ο Εδουάρδος Γ' του πρότεινε να εγκαταλείψει τις Γαλλικές εκστρατείες, και να ασχοληθεί με τα νέα του καθήκοντα στην διακυβέρνηση της Ιρλανδίας. Έγινε επίσημα κυβερνήτης της Ιρλανδίας (1361) την ίδια χρονιά έφτασε στο Δουβλίνο, τον Νοέμβριο του επόμενου έτους (1362) ο πατέρας του δημιούργησε και του έδωσε το δουκάτο του Κλάρενς το τρίτο νέο δουκάτο που δημιούργησε, έκανε επιπλέον σοβαρές προσπάθειες να του δώσει και το στέμμα της Σκωτίας. Οι προσπάθειες του να κυριαρχήσει στην Ιρλανδία τελικά αποδείχτηκαν άκαρπες, εγκατέστησε Κοινοβούλιο στο Κίλκενι (1366) αλλά αισθανόμενος απέχθεια για τους Ιρλανδούς επέστρεψε στην Αγγλία την επόμενη χρονιά.
Δεύτερος γάμος και πρόωρος θάνατος
Η σύζυγός του απεβίωσε στο Δουβλίνο (1363)· είχαν αποκτήσει μία κόρη, τη Φιλίππη. Οι απόγονοι τής Φιλίππης θα διεκδικήσουν το Αγγλικό στέμμα με τον Οίκο της Υόρκης χάρη στον γάμο της Φιλίππης με τον Εδμόνδο Μόρτιμερ 3ο κόμη του Μαρς (1368): η εγγονή τους Άννα Μόρτιμερ ήταν η μητέρα του Ριχάρδου Πλανταγενέτη 3ου δούκα της Υόρκης.
Κώστας Χατζησταύρου
Με τον Άρη
Το 1965-66, ο σούτινγκ γκαρντ των "κίτρινων" αγωνίστηκε σχεδόν σε όλα τα ματς της χρονιάς, βοηθώντας την ομάδα του να καταλάβει την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας διψήφιο αριθμό πόντων στον εκτός έδρας αγώνα με αντίπαλο την ΑΕΚ στην τελευταία αγωνιστική, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 89-80 και απόλεσε την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Λάιονελ της Αμβέρσας
Δεύτερος γάμος και πρόωρος θάνατος
Στη συνέχεια ο Λάιονελ της Αμβέρσας προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τη Γιολάνδη Βισκόντι, κόρη του Γκαλεάτσο Β΄ άρχοντα της Παβία, με προίκα τεράστια περιουσία στην Ιταλία και τη Γαλλία. Ο γάμος με τη Γιολάνδη έγινε στο Μιλάνο τον Ιούνιο του 1368· τους επόμενους μήνες έγιναν μεγαλοπρεπείς εορταστικές τελετές στην Άλμπα της Ιταλίας. Κατά την διάρκεια των τελετών αυτών ο Λάιονελ αρρώστησε και απεβίωσε αιφνίδια στις 7 Οκτωβρίου 1368. Το πρόωρο τέλος του έδωσε αφορμή να ακουστούν κακές φήμες, ότι δηλητηριάστηκε από τον πεθερό του, αλλά δεν αποδείχθηκε κάτι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1362 την Ελισάβετ ντε Μπεργκ, κόρη του Γουλιέλμου Νον ντε Μπεργκ 3ου κόμη του Άλτερ και είχε τέκνο:
Κώστας Χατζησταύρου
Με τον Άρη
Ο ρόλος του νεαρού καλαθοσφαιριστή μεγάλωσε μέσα στην ομάδα του Ανέστη Πεταλίδη, καθώς συνέχισε να αγωνίζεται σχεδόν σε όλους τους αγώνες του Άρη, με ρεκόρ πόντων τους 18 που πέτυχε στην εύκολη νίκη των "κίτρινων" κατά της ΧΑΝ Νίκαιας με 107-59, στις 12 Μαρτίου 1967, για την όγδοη αγωνιστική του πρωταθλήματος του 1966-67.
Λάιονελ της Αμβέρσας
Οικογένεια
Το 1363 απεβίωσε η Ελισάβετ ντε Μπεργκ και το 1368 ο Λάιονελ έκανε δεύτερο γάμο με τη Γιολάνδη Βισκόντι, κόρη του Γκαλεάτσο Β΄ συγκυβερνήτη του Μιλάνου. Δεν απέκτησαν απογόνους.