cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ
Το Ναζιστικό στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ (Konzentrationslager Majdanek) ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης που δημιουργήθηκε από τα SS στο κατεχόμενο έδαφος της Πολωνίας. right|thumb|240px|Ο χώρος του στρατοπέδου (2003)
Αγαμέμνων Γκράτζιος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Ελαφότοπο Ιωαννίνων το 1922. Ακολούθησε στρατιωτικές σπουδές στην Σχολή Ευελπίδων, τις οποίες αναγκάστηκε να διακόψει το 1940, με το ξέσπασμα του πολέμου. Μαζί με άλλους Ευέλπιδες, πολέμησε στην μάχη της Κρήτης το 1941, όπου και τραυματίστηκε. Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, είχε πλούσια δράση σε πολλά μέτωπα, και τραυματίστηκε για δεύτερη φορά το 1949 στην μάχη για την ανακατάληψη της Νάουσας, η οποία είχε προσωρινά κυριευθεί από τους αντάρτες του ΔΣΕ.
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ
Ίδρυση, λειτουργία
Το στρατόπεδο ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1941 με εντολή του αρχηγού των SS Χάινριχ Χίμλερ. Αρχικά προοριζόταν για στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Δημιουργήθηκε σε έκταση 2,7 τ.χλμ. σε απόσταση μόλις ενός τετάρτου του μιλίου από τα τελευταία σπίτια της Πολωνικής πόλης Λούμπλιν (Lublin) και πήρε το όνομά του από το προάστιο Majdan Tatarski του Λούμπλιν. Την επίβλεψη κατασκευής του ανέλαβε ο αρχηγός της τοπικής Γκεστάπο Οντίλο Γκλομπότσνικ (Odilo Globocnik).
Αγαμέμνων Γκράτζιος
Βιογραφία
Ο Γκράτζιος ήταν αξιωματικός του Πυροβολικού, αλλά απέκτησε σημαντική εμπειρία και στις Ειδικές Δυνάμεις, αποφοιτώντας από σχολές καταδρομών και αλεξιπτωτιστών σε Ελλάδα και Δυτική Γερμανία. Ειδικότερα, ήταν απόφοιτος της Σχολής Πυροβολικού, του τότε Κέντρου Εκπαίδευσης Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ), της Σχολής Αλεξιπτωτιστών, της Σχολής Ειδικών Όπλων Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ) και της Σχολής Αερομεταφορών-Αεραποβάσεων στην Δυτική Γερμανία.
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ
Ίδρυση, λειτουργία
Την κατασκευή υποχρεώθηκαν να υλοποιήσουν Εβραίοι αιχμάλωτοι πολέμου. Στην τελική του μορφή, το στρατόπεδο διέθετε 144 κοιτώνες κρατουμένων κατανεμημένους σε πέντε τομείς. Υπήρχαν, επίσης, ένας ειδικός τομέας για τις μαζικές εξοντώσεις και ένας τομέας για κρατούμενα παιδιά. Η εγκατάσταση περιβαλλόταν εξ ολοκλήρου από αγκαθωτό ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα και υπήρχαν υπερυψωμένες σκοπιές. Το στρατόπεδο περιβαλλόταν από εργαστήρια κατασκευών και αποθήκες.
Αγαμέμνων Γκράτζιος
Βιογραφία
Ο Γκράτζιος έτυχε ευμενούς αντιμετώπισης από το χουντικό καθεστώς, καθώς προήχθη διαδοχικά σε ταξίαρχο, υποστράτηγο και αντιστράτηγο μεταξύ 1971 και 1974. Στις αρχές του 1974 τοποθετήθηκε διοικητής της ΑΣΔΕΝ. Για την στάση του την περίοδο αυτή, δέχτηκε έντονες επικρίσεις μεταπολιτευτικά, από εφημερίδες όπως η Ελευθεροτυπία και η Αυριανή, αλλά και στην Βουλή από τον Ανδρέα Παπανδρέου (τότε στην Αντιπολίτευση).
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ
Ίδρυση, λειτουργία
Πρώτος Διοικητής (και σκληρότερος όλων) ήταν ο διαβόητος Καρλ Κοχ (Karl Otto Koch), ο οποίος ήλθε με μετάθεση από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ (Buchenwald). Ο Κοχ έγινε διάσημος όχι μόνο για το σαδισμό που επεδείκνυε (αυτός και οι υφιστάμενοί του) στους κρατούμενους, αλλά και για τη σύζυγό του Ίλζε, η οποία λέγεται ότι είχε ως χόμπι να συλλέγει τατουάζ αποτυπωμένα στο δέρμα εκτελούμενων κρατουμένων.
Οι πρώτοι κρατούμενοι ήταν περίπου 200 Εβραίοι που μεταφέρθηκαν εκεί από το γκέτο του Λούμπλιν, τον Νοέμβριο του 1941, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα (αρχές Δεκεμβρίου) κατέφθασαν και 5000 Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου. Εξολοθρεύτηκαν από την πείνα και τις άσχημες καιρικές συνθήκες πριν αρχίσουν να φθάνουν ομαδικά Εβραίοι από όλες τις κατεχόμενες χώρες, κυρίως από τη Σλοβενία, το γερμανικό Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας τις Κάτω Χώρες και την Ελλάδα. Ακολούθησαν 74.000 Πολωνοεβραίοι από τη Βαρσοβία, to Μπιαλιστόκ και το Λούμπλιν.
Αγαμέμνων Γκράτζιος
Βιογραφία
Παρ'όλα αυτά, ο Γκράτζιος αποτέλεσε βασικό παράγοντα του «συστήματος Αβέρωφ» που κυριάρχησε στις Ένοπλες Δυνάμεις κατά την επταετία 1974-81, διατελώντας, διαδοχικά, διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού στην Θεσσαλονίκη ως τον Σεπτέμβριο του 1976, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού από τον Σεπτέμβριο του 1976 έως τον Ιανουάριο του 1980 και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) από τον Ιανουάριο 1980 μέχρι τον Ιανουάριο του 1982.
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ
Ίδρυση, λειτουργία
Αρχικά οι εκτελέσεις γίνονταν με τυφεκισμό ή απαγχονισμούς σε κοντινό δάσος (Krepiec), επειδή δεν είχαν ετοιμαστεί ακόμη οι θάλαμοι αερίων, και τα σώματα ή καίγονταν σε πυρές ή ενταφιάζονταν σε ομαδικούς τάφους. Η εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας το 1943 σε συνδυασμό με τις απόπειρες απόδρασης από τα στρατόπεδα της Τρεμπλίνκα και του Σομπιμπόρ αποτέλεσαν τις αφορμές για να ενταχθεί το Μαϊντάνεκ στην Επιχείρηση Ράινχαρντ και οργάνωσαν ειδική επιχείρηση γι' αυτό το σκοπό (Aktion Erntefest, Επιχείρηση "Εορτή της Συγκομιδής"), κατά την οποία στις 3 Νοεμβρίου 1943 εκτελέσθηκαν 18.000 Εβραίοι μέσα σε μιά ημέρα με πυρά πολυβόλων και ενταφιάσθηκαν σε τάφρο, την οποία είχαν εξαναγκασθεί να διανοίξουν οι ίδιοι. Στη συνέχεια οι Ναζιστές έκτισαν θαλάμους αερίων (χρησιμοποιήθηκε ο Κυκλώνας Β) και κρεματόρια.
Αγαμέμνων Γκράτζιος
Βιογραφία
Επειδή οι σχέσεις του Γκράτζιου με τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν κάκιστες, σκόπευε να παραιτηθεί αμέσως μετά τις εκλογές του 1981, που έφεραν στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, αλλά μεταπείσθηκε την τελευταία στιγμή από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ωστόσο, τρεις μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1982, η κυβέρνηση Παπανδρέου προχώρησε σε σε έκτακτες κρίσεις αξιωματικών στις Ένοπλες Δυνάμεις και ο Γκράτζιος αποστρατεύθηκε. Νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ τοποθετήθηκε ο ναύαρχος Θεόδωρος Ντεγιάννης.
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ
Ίδρυση, λειτουργία
left|thumb|200px|Το κρεματόριο του Μαϊντάνεκ
Αγαμέμνων Γκράτζιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ
Ίδρυση, λειτουργία
Όταν οι Ναζιστές αντιλήφθηκαν ότι ο Πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του με την ήττα του καθεστώτος και της χώρας τους, έφεραν εργάτες από άλλα στρατόπεδα με σκοπό να εξαλείψουν τα ίχνη των φρικαλεοτήτων που είχαν διαπράξει. Το πέτυχαν εν μέρει και, όταν ο Ερυθρός Στρατός κατέλαβε το γειτονικό Λούμπλιν και απελευθέρωσε και το στρατόπεδο, βρήκε σε αυτό μόνο μερικές εκατοντάδες κρατουμένων διαφόρων εθνικοτήτων, ενώ το προσωπικό του στρατοπέδου είχε προλάβει να διαφύγει.
Διοικητές
Στο Στρατόπεδο διετέλεσαν διοικητές τα εξής μέλη της SS:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαϊντάνεκ Μαϊντάνεκ
Χρυσούπολη Καβάλας
εναλλ.=Φθινόπωρο σε μια αυλή της Χρυσούπολης.|μικρογραφία
Η Χρυσούπολη είναι κωμόπολη στο κέντρο της πεδιάδας του Νέστου, περίπου 4 χιλιόμετρα από την εθνική οδό Καβάλας-Ξάνθης, 26 χιλιόμετρα από την Καβάλα και 32 χιλιόμετρα από την Ξάνθη. Στο παρελθόν, η Χρυσούπολη διοικητικά ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας Νέστου του νομού Καβάλας. Ο Δήμος Χρυσούπολης, ο οποίος περιλάμβανε 13 δημοτικά διαμερίσματα, με έδρα του δήμου την Χρυσούπολη, μαζί με τους δήμους Ορεινού και Κεραμωτής αποτελούσαν τους δήμους της επαρχίας. Σήμερα η Χρυσούπολη αποτελεί έδρα του δήμου Νέστου.
Οικονομία
Στο παρελθόν η Χρυσούπολη υπήρξε μεγάλος οδικός σταθμός και τα περισσότερα από τα κτίρια της ήταν χάνια, φούρνοι, παντοπωλεία και καροποιεία, που εξυπηρετούσαν τους ταξιδιώτες. Σήμερα είναι κέντρο της γεωργικής παραγωγής της δυτικής πλευράς του Δέλτα του Νέστου λόγω των μεγάλων αρδευτικών έργων που έχουν γίνει γύρω της. Στις εκτάσεις γύρω από την πόλη παράγονται ποικίλα γεωργικά προϊόντα, όπως τα καλαμπόκι, φασόλια, ζαχαρότευτλα, σπαράγγια και ακτινίδια. Στη Χρυσούπολη υπάρχουν αρκετοί αγροτικοί συνεταιρισμοί, οι οποίοι τυποποιούν και εξάγουν προϊόντα της περιοχής, τα οποία έχουν μεγάλη αποδοχή στις αγορές του εξωτερικού. Επίσης, στη Χρυσούπολη υπάρχουν πολλοί κτηνοτρόφοι. Στη Χρυσούπολη έδρευε μια από τις μεγαλύτερες μονάδες κεραμοποιίας της χώρας, ενώ υπάρχουν μικρές ποτοποιίες, εταιρεία εξόρυξης και επεξεργασίας μαρμάρου και βιοτεχνίες ενδυμάτων και νημάτων. Ακόμη υπάρχουν πολλά εμπορικά καταστήματα.
Ιστορία στην Αρχαιότητα
Η περιοχή της σημερινής Χρυσούπολης κατοικούταν απο τα αρχαία χρόνια. Στο παραποτάμιο δάσος της κατά την μυθολογία έγινε η γνωριμία του Ορφέα με το Διόνυσο. Της Ανατολής δηλαδή που εκφράζει ο Διόνυσος με τον οίνο, με τη Δύση και τις τέχνες που εκφράζει ο Ορφέας.
Οι Ηδωνοί και Ήδωνες ή Ηδώνες ήταν ο πρώτος λαός που κατοίκησε την περιοχή. Ονομάστηκε έτσι από τον Ηδωνό, γιο του Άρη και της κόρης του Νέστου Καλλιρρόης. Κατοικούσαν αρχικά στην Ηδωνίδα της δυτικής Θράκης κοντά στον κάτω ρου του Νέστου.
Η περιοχή της σημερινής Χρυσούπολης καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1375–1376.
Η σημερινή πόλη ήταν ήδη ακμαία τον 17ο αιώνα, οπού περιγράφεται από τον Οθωμανό περιηγητή Evliya celebi. Υπήρχε πόλη με το όνομα Εσκί Σαρί Σαμπάν (παλιό Σαρί Σαμπάν) στην περιοχή Ερατεινού, που δηλώνει ότι έγινε μετακίνηση πληθυσμού λόγω αλλαγής της πορείας των δρόμων ή από άλλο άγνωστο γεγονός. Απελευθερώθηκε στις 11 Ιουλίου 1913. Το 1919 αναγνωρίστηκε σαν κοινότητα, και το 1946 έγινε δήμος. Στην πόλη υπάρχουν αρκετά διατηρητέα κτίρια, όπως το καμπαναριό του Αγίου Δημητρίου (1884), το παλαιό διοικητήριο (1880) και το κτίριο της Αγροτικής Τράπεζας (1924).
Ετυμολογία
Η πόλης ιδρύθηκε από τους Οθωμανούς και είχε την ονομασία Σαρή Σαμπάν- από το όνομα του τούρκου τσιφλικά και χανιτζή Sarı Șaban (ξανθός ή χλομός Σαμπάν). Η πρώτη ελληνική μετονομασία της πόλης ήταν Σαπαίοι (από το όνομα της αρχαίας θρακικής φυλής που κατοικούσε στην περιοχή). Η σημερινή ονομασία της προέκυψε από παρανόηση του νοήματος της τουρκικής ονομασίας, καθώς θεωρήθηκε λανθασμένα ότι σήμαινε "χρυσό άροτρο" και ότι οφειλόταν στην ευφορία της περιοχής. (Η τουρκική λέξη sarı σημαίνει 'κίτρινο', ενώ το άροτρο (saban) γράφεται με ψιλό s και όχι με Ș.Το όνομα Şaban είναι συνηθισμένο στην Τουρκική). Άλλοι πιστεύουν ότι το το όνομα της το πήρε από τα ψήγματα χρυσού στις όχθες του Νέστου ή   από τα πολλά έλη που υπήρχαν «Χρυσούπολη»;
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της αποτελείται από πρόσφυγες, Ηπειρώτες, Μικρασιάτες, Πόντιους και Θρακιώτες και από Σαρακατσάνους και έτσι πολλές από τις συνοικίες έχουν ονόματα πού θυμίζουν την προέλευση των κατοίκων της.
Παλαιότερα και μέχρι περίπου τη δεκαετία του '60 και λόγω της θέσης της, το κορυφαίο εβδομαδιαίο γεγονός της Χρυσούπολης ήταν το παζάρι, (κάθε Τετάρτη ενώ εδώ και πολλά χρόνια γίνεται κάθε Τρίτη), όπου οι γεωργοί απ' όλα τα γειτονικά χωριά πήγαιναν να πουλήσουν την παραγωγή τους.
Ο σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πραγματικός πληθυσμός της Χρυσούπολης ήταν 8.885 κάτοικοι και όλος ο δήμος είχε 16.004 κατοίκους.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Χρυσούπολης έχει ως εξής: Η Χρυσούπολη πλέον εντάσσεται από 1η Ιανουαρίου 2011 στο Δήμο Νέστου, ο οποίος αποτελείται από τη συνένωση των προηγούμενων δήμων Κεραμωτής, Ορεινού και Χρυσούπολης. Στην απογραφή του 2021 ο Δήμος Νέστου αποτελείται από 22.331 20.525 έναντι 22.331 του 2011.
Ώρα Μαυρικίου
Η Ώρα Μαυρικίου, ή MUT, είναι ζώνη ώρας που χρησιμοποιείται από το νησιωτικό έθνος του Μαυρικίου στον Ινδικό Ωκεανό. Η ζώνη είναι τέσσερις ώρες μπροστά από την ώρα UTC (UTC+4).
Η θερινή ώρα χρησιμοποιήθηκε το 2008. Τα ρολόγια μετακινήθηκαν στην UTC+5 στις 26 Οκτωβρίου 2008 και να επέστρεψαν στην χειμερινή ώρα στις 29 Μαρτίου 2009 στις 3 το πρωί τοπική ώρα. Η αλλαγή ώρας δεν εφαρμόζεται πλέον.
Παραπομπές
Μαυρικιος
Πατριάρχης Ταράσιος
Ο Ταράσιος (730 - 25 Φεβρουαρίου 806) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τις 25 Δεκεμβρίου του 784 μέχρι τον θάνατό του στις 25 Φεβρουαρίου του 806.
Η ζωή του
Γεννήθηκε γύρω στο 730 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του, ονόματι Γεώργιος, ήταν πατρίκιος και έπαρχος της Κωνσταντινούπολης. Και ο ίδιος ο Ταράσιος αναδείχθηκε ύπατος, πρωτοσπαθάριος και πρωτασηκρήτις (επικεφαλής του ανώτατου αυτοκρατορικού δικαστηρίου).
Επελέγη από την αυτοκράτειρα Ειρήνη να γίνει Πατριάρχης, ενώ ήταν ακόμη λαϊκός. Στη «Χρονογραφία» του Θεοφάνους του Ομολογητού αναφέρεται ο ενθρονιστήριος λόγος του Ταρασίου, από τον οποίο συνάγεται ότι δεν αποδέχτηκε εξαρχής το αξίωμα, ισχυριζόμενος ότι δεν θέλει να είναι επικεφαλής μιας Εκκλησίας που είναι σε σχίσμα με τις υπόλοιπες χριστιανικές εκκλησίες. Κατέστησε σαφή την πρόθεσή του να εγκαταλείψει την Εικονομαχία, εξελέγη ομόθυμα από τη Σύνοδο και χειροτονήθηκε τα Χριστούγεννα του 784. Το γεγονός ότι από λαϊκός έγινε κατευθείαν Πατριάρχης, λαμβάνοντας και τους τρεις βαθμούς της ιεροσύνης, προκάλεσε τη χλιαρή διαμαρτυρία του Πάπα Αδριανού Α΄ και μερικών μοναχών, αλλά και έκπληξη στους συγχρόνους του. Η τακτική αυτή πάντως επρόκειτο να επαναληφθεί συχνά στα επόμενα χρόνια.
Στα 22 χρόνια της μακράς Πατριαρχίας του πήρε σαφή θέση υπέρ της προσκύνησης των εικόνων, προς την οποία επηρέασε και τους Αυτοκράτορες. Το 787 διηύθυνε τις εργασίες της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, η οποία αναστήλωσε τις εικόνες και όρισε ότι όποιος καταστρέφει εικόνες ή προσπαθεί να παρεμποδίσει την προσκύνησή τους, αφορίζεται. Μετά την αναστήλωσή τους, ήρθε σε ρήξη με ζηλωτές μοναχούς, οι οποίοι θεώρησαν ανεπαρκές μέτρο το επιτίμιο ακοινωνησίας ενός έτους, το οποίο ο Ταράσιος επέβαλε στους εικονομάχους επισκόπους. Μάλιστα, μεταξύ των κορυφαίων ζηλωτών, συγκαταλεγόταν και ο ανιψιός του Ταρασίου, Θεόδωρος, ηγούμενος της Μονής Στουδίου. thumb|300px|Ο Ναός της του Θεού Σοφίας στη [[Νίκαια (Βιθυνία)|Νίκαια της Μικράς Ασίας, όπου συνήλθε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787.]] Το 795 ξέσπασε νέα σύγκρουσή του με τους μοναστικούς κύκλους, με αφορμή αυτή τη φορά το δεύτερο γάμο του νεαρού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ'. Ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να παντρευτεί για δεύτερη φορά, καθώς η πρώτη του σύζυγος ήταν επιλογή της μητέρας του, Ειρήνης. Ο Ταράσιος δεν τέλεσε μεν τον γάμο, αλλά και δεν αφόρισε τον ιερέα που τον τέλεσε. Ο Πλάτων, ηγούμενος της μονής Σακκουδίωνος, και ο Θεόδωρος Στουδίτης τον κατηγόρησαν για την διαλλακτική αυτή στάση του ως προς το γάμο, χαρακτηρίζοντάς την ως αποδοχή μοιχείας. Ο αυτοκράτορας εξόρισε και τους δύο στη Θεσσαλονίκη. Η έριδα, γνωστή ως «περί μοιχείας σχίσμα» έληξε το 797, όταν η Ειρήνη ανέλαβε ξανά την εξουσία, αφού τύφλωσε τον γιο της Κωνσταντίνο ΣΤ΄. Έτσι, ο Πλάτων και ο Θεόδωρος επέστρεψαν από την εξορία και ο Ταράσιος έστειλε επιστολή στον Πλάτωνα, καλώντας τον σε ενότητα.
Ο Ταράσιος θεωρούταν ευσεβής, τίμιος και φιλεύσπλαχνος. Ανέπτυξε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, παρέχοντας τροφή και ρουχισμό σε απόρους και διοργανώνοντας συσσίτια. Τέλος, ίδρυσε νοσοκομείο και πτωχοκομεία.
Πέθανε ειρηνικά στις 25 Φεβρουαρίου του 806, ταλαιπωρημένος από ασθένεια που του αφαίρεσε την ομιλία. Η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη στη Μονή των Αγίων Πάντων, στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 25 Φεβρουαρίου. Από τα έργα του σώζονται έξι επιστολές και μία ομιλία για τη γιορτή των Εισοδίων. Το βίο του έγραψε ο διάκονος Ιγνάτιος.
Πηγές
Ταράσιος Ταράσιος Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Τάκης Μαρκόπουλος
Ο Δημήτρης (Τάκης) Μαρκόπουλος, γεννημένος ως Δημήτρης Μαρκόγλου (Δράμα, 5 Ιανουαρίου 1942 - Αιγάλεω, 30 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου.
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Μαρκόπουλος ξεκίνησε τον αθλητισμό από το σύλλογο του Άρη Δράμας το 1957 ως δανεικός από τη Δόξα Δράμας, αγωνιζόμενος σαν δεξιός επιθετικός μέσος. Την περίοδο 1960-61 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική με την ομάδα της Δόξας Δράμας σε ένα αγώνα που έχει μείνει ιστορικός λόγω του σκορ: 6 - 4. και το καλοκαίρι του 1962, σε ηλικία 19 ετών, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Αιγάλεω, έχοντας σαν πρώτο προπονητή τον Χρήστο Ρίμπα. Με την ομάδα των δυτικών προαστίων έπαιξε για 11 συνεχόμενες χρονιές από τις οποίες τις δέκα στην Α΄ Εθνική, φτάνοντας στις 238 συμμετοχές και τα 35 γκολ σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Οι συμμετοχές του τον κατατάσσουν στη δεύτερη θέση των αρχιπιστών της ομάδας του Αιγάλεω όλων των εποχών, καθώς το σχετικό ρεκόρ κατέχει ο Νίκος Τσιαμπουρής με μόλις μια παραπάνω παρουσία (239). Ο Μαρκόπουλος αποτέλεσε μέλος της καλύτερης τριάδας κεντρώων παικτών (όσον αφορούσε όχι στην ατομική διάκριση, αλλά στη μεταξύ τους συνεργασία) που είχε εμφανιστεί ποτέ, μαζί με τους Πρ. Κυριακίδη και Γ. Γιαννακόπουλο όπως επανειλημμένα έγραφαν οι αθλητικές εφημερίδες της εποχής. Την περίοδο 1964-65 αναδείχθηκε πρωταθλητής στη Β΄Εθνική.
Ο Μαρκόπουλος αγωνίσθηκε ως βασικός σε τέσσερις διεθνείς αγώνες του Αιγάλεω.
Προπονητής
Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του σαν παίκτης, ανέλαβε κατά σειρά προπονητής των συλλόγων του Αστέρα Αμαλιάδας, του Α.Ο. Αταλάντης και του Αιγάλεω (1979). Στην επαγγελματική του ζωή εργάσθηκε ως ξυλογλύπτης. Ήταν μέλος του Συνδέσμου παλαιμάχων του Αιγάλεω, νυμφευμένος με τέσσερα παιδιά και κατοικούσε μόνιμα στο Αιγάλεω.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Π.Α.Ο. Ρουφ
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Ρουφ  είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος των Αθηνών, συγκεκριμένα της περιοχής του Ρουφ και ιδρύθηκε το 1947. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό. Αγωνίστηκε στην επαγγελματική κατηγορία Σούπερ Λιγκ 2 την σεζόν 2022-2023 με την ονομασία '''Π.Α.Ο. Ρουφ Π.Α.Ε.'''
Παρουσία στη Β΄ κατηγορία
Κατά τη διάρκεια της χούντας αγωνίστηκε στη Β' Εθνική για τέσσερις αγωνιστικές περιόδους με τις εξής επιδόσεις ενώ αγωνίζεται ξανά στη δεύτερη κατηγορία ως Σούπερ Λιγκ 2 την περίοδο 2022–23:
Τελικοί Κυπέλλου
Έχει κατακτήσει τρεις φορές το κύπελλο ερασιτεχνικών ομάδων της Ε.Π.Σ. Αθηνών
Έχει παίξει μια φορά στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος Ερασιτεχνών:
Πρόσφατη ιστορία
μικρογραφία|225x225εσ|ΠΑΟ Ρουφ-Μακεδονικός 2-2 (σεζόν 2021/22). Από το 2002 εως το 2008 η ομάδα του ΠΑΟ Ρουφ συμμετείχε στο περιφερειακό πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής. Τις χρονιές 2005-06 και 2006-07 κατέκτησε τη 2η θέση φτάνοντας κοντά στον προβιβασμό στη Γ' Εθνική. Την περίοδο 2008-09 η ομάδα κατέκτησε την 1η θέση στον 8ο όμιλο της Δ' Εθνικής με 57 βαθμούς, αφήνοντας πίσω του τον Απόλλωνα Αθηνών με 56 βαθμούς. Επανήλθε σε εθνική κατηγορία μετά από απουσία 34 ετών.
Ο ΠΑΟ Ρουφ παρέμεινε στη Γ' Εθνική έως το 2012, όπου υποβιβάστηκε στη Δ' Εθνική. Την επόμενη χρονιά γνώρισε εκ νέου τον υποβιβασμό και μετά από 11 χρόνια σε Δ' και Γ' Εθνική επέστρεψε στα τοπικά πρωταθλήματα της Αθήνας. Τη σεζόν 2017-18 με τον Γιάννη Σιλεβίστα στον πάγκο του διεκδίκησε την άνοδο στη Γ' Εθνική, αλλά τελικά τερμάτισε στην 3η θέση (56β.) του Β ομίλου της Α' ΕΠΣΑ. Την σεζόν 2019-20 ο ΠΑΟ Ρουφ μετά τη πρόωρη λήξη των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων εξαιτίας του covid-19, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή στον Β' όμιλο της ΕΠΣΑ και την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία με προπονητή. Η πρώτη χρονιά της ομάδας στη Γ' Εθνική ολοκληρώθηκε με επιτυχία, καθώς κατέλαβε την 2η θέση του 7ου ομίλου της κατηγορίας και εξασφάλισε άνετα την παραμονή της. Τη σεζόν 2021/22 κατέκτησε την πρώτη θέση στον όμιλό του και ακολούθως συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τους πρωταθλητές των υπόλοιπων ομίλων της Γ΄ Εθνικής, χωρίς ωστόσο να πετύχει την άνοδο. Παρόλα αυτά, η «Αούστρια» αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ 2 τη σεζόν 2022/23, αφού αποδέχθηκε πρόσκληση της διοργανώτριας αρχής, έπειτα από την απόσυρση της Ξάνθης και του Εργοτέλη. Την σεζόν αυτήν δεν κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία και υποβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Αθηνών καθώς δεν δήλωσε συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική
Αξιοσημείωτα
Στα αξιοσημείωτα της ιστορίας του συλλόγου είναι το γεγονός ότι εκ των ποδοσφαιριστών του συλλόγου κατά τη στιγμή της ίδρυσής του, υπήρξαν οι Θανάσης και Παύλος Γιαννακόπουλος, πρώην ιδιοκτήτες και ιστορικοί παράγοντες της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, καθώς και ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος υπήρξε και πρόεδρος του συλλόγου την περίοδο της παρουσίας του στη Β' εθνική.
Παλαιοί ποδοσφαιριστές
Γνωστοί παίκτες που ανέδειξε ο ΠΑΟ Ρουφ και οι ομάδες που έπαιξαν είναι οι εξής:
Ζαφειρόπουλος Γιάννης (Παναθηναϊκός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Βαρέζε Κάλτσιο ΣΣΔ
Η Βαρέζε Κάλτσιο ΣΣΔ (ιταλικά: Varese Calcio SSD) είναι ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βαρέζε. Ιδρύθηκε στις 22 Μαρτίου 1910. Συμμετέχει στη Eccellenza. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Franco Ossola, χωρητικότητας 8213 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΑΣ Βαρέζε 1910 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910
Φρέντερικ Φρανς
Ο Φρέντερικ Φρανς (12 Σεπτεμβρίου 1893 - 22 Δεκεμβρίου 1992) διατέλεσε πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά από το 1977 ως τον θάνατό του το 1992. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως αντιπρόεδρος του σωματείου αυτού από το 1945.
Ο Φρανς γεννήθηκε στο Κόβινγκτον του Κεντάκι και αποφοίτησε από το Λύκειο το 1911. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι όπου σπούδασε τη Βιβλική ελληνική γλώσσα, καθώς είχε ήδη αποφασίσει ότι θα γινόταν Πρεσβυτεριανός κήρυκας. Ο Φρανς είχε επιλέξει να λάβει μια ειδική υποτροφία που του έδινε τη δυνατότητα να εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στην Αγγλία. Όμως, πριν προλάβει να γίνει η ανακοίνωση, έπαψε να ενδιαφέρεται για την υποτροφία και ζήτησε να διαγραφεί το όνομά του από τους καταλόγους των υποψηφίων. Βαφτίστηκε ως Σπουδαστής της Γραφής (όπως ονομάζονταν τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά) στις 10 Νοεμβρίου 1913 και εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο τον Μάιο του 1914. Άρχισε αμέσως να κηρύττει τα καλά νέα ολοχρόνια ως «βιβλιοπώλης» ή αλλιώς «σκαπανέας».
Θεωρείται, μολονότι δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία της μετάφρασης της Μετάφρασης Νέου Κόσμου της Αγίας Γραφής που εκδίδουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, η οποία παράχθηκε χωρίς τη γνωστοποίηση των ονομάτων των συντελεστών της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρανς Φρεντερικ
Βρυξέλλες
Η πόλη των Βρυξελλών (γαλλικά: Ville de Bruxelles, ολλανδικά: Stad Brussel) είναι ο μεγαλύτερος δήμος και ιστορικό κέντρο της περιοχής των Βρυξελλών και η ντε γιούρε πρωτεύουσα του Βελγίου. Εκτός από το κέντρο, καλύπτει επίσης τα βόρεια περίχωρα όπου συνορεύει με τους δήμους της Φλάνδρας. Είναι το διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που συχνά δίνει στην πόλη τον τίτλο της πρωτεύουσας της Ε.Ε.
Η περιφέρεια των Βρυξελλών βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας και αποτελεί μέρος τόσο της Γαλλικής Κοινότητας του Βελγίου όσο και της Φλαμανδικής Κοινότητας, αλλά είναι χωριστή από την περιφέρεια της Φλάνδρας (στην οποία αποτελεί ένα θύλακα) και την περιφέρεια της Βαλλονίας. Οι Βρυξέλλες είναι η πιο πυκνοκατοικημένη και η πλουσιότερη περιοχή του Βελγίου και καλύπτει 161 χιλιόμετρα (62 τετραγωνικά μίλια), μια σχετικά μικρή έκταση σε σύγκριση με τις δύο άλλες περιοχές και έχει πληθυσμό 1,2 εκατομμύρια κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή των Βρυξελλών αριθμεί πάνω από 2,1 εκατομμύρια ανθρώπους, γεγονός που το καθιστά το μεγαλύτερο στο Βέλγιο. Είναι επίσης μέρος ενός μεγάλου αστικού κέντρου που εκτείνεται προς τη Γάνδη, την Αμβέρσα, το Λέουβεν και τη Βαλλονία, όπου στεγάζονται πάνω από 5 εκατομμύρια άνθρωποι.
Ιστορικά ολλανδόφωνες, οι Βρυξέλλες είδαν μια γλωσσική μετάβαση στα γαλλικά από τα τέλη του 19ου αιώνα. Η πρωτεύουσα των Βρυξελλών είναι επίσημα δίγλωσση στα γαλλικά και τα ολλανδικά, παρόλο που η γαλλική γλώσσα είναι σήμερα η κύρια γλώσσα στην οποία εκπροσωπείται το 90% του πληθυσμού. Οι Βρυξέλλες καθίστανται όλο και περισσότερο πολύγλωσσες. Τα αγγλικά ομιλούνται ως δεύτερη γλώσσα από το ένα τρίτο σχεδόν του πληθυσμού και ένας μεγάλος αριθμός μεταναστών και ομογενών μιλούν άλλες γλώσσες.
Πατριάρχης Παύλος Δ΄
Ο Παύλος Δ΄ ήταν λόγιος κληρικός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 780 έως το 784.
Βρυξέλλες
Οι Βρυξέλλες είναι γνωστές για την κουζίνα και τη γαστρονομία, καθώς και τα ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία της. μερικά από αυτά καταχωρούνται ως περιοχές παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο. Τα κυριότερα αξιοθέατα περιλαμβάνουν την ιστορική Γκραν Πλας, το Μάνεκεν Πις, το Ατόμιουμ και πολιτιστικά ιδρύματα όπως η Λα Μονέ (La Monnaie) και τα Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας. Είναι επίσης μια πρωτεύουσα των κόμικς.
Πατριάρχης Παύλος Δ΄
Καταγόταν από την Κύπρο. Διακρίθηκε για την αγιότητα της ζωής του και το μετριοπαθή χαρακτήρα του.Εξελέγη Πατριάρχης με την υποστήριξη του εικονομάχου Αυτοκράτορα Λέοντα του Δ΄, και θεωρούταν αυστηρός εικονομάχος.
Βρυξέλλες
Πρώιμη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|247px|Ο Κάρολος της Λωρραίνης ίδρυσε την πόλη που θα ονομαζόταν Βρυξέλλες Η ιστορία των Βρυξελλών συνδέεται στενά με αυτή της Δυτικής Ευρώπης. Τα ίχνη της ανθρώπινης εγκατάστασης επιστρέφουν στην Εποχή του Λίθου, με απομεινάρια και ονόματα τόπων που σχετίζονται με τον πολιτισμό των μεγαλίθων, των ντολμέν και των λιθωμάτων (Πλάττεστεν, Τόμπεργκ). Κατά την ύστερη αρχαιότητα, η περιοχή φιλοξενεί τη ρωμαϊκή κατοχή, όπως αποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν κοντά στο κέντρο. Μετά την παρακμή της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενσωματώθηκε στη Φράγκικη Αυτοκρατορία.
Πατριάρχης Παύλος Δ΄
Το 784 όμως αρρώστησε πολύ σοβαρά και θεώρησε μάλιστα την ασθένειά του ως θεϊκή τιμωρία για τις εικονομαχικές του απόψεις. Λόγω της ασθένειας και της μεγάλης του ηλικίας, παραιτήθηκε (ή αναγκάστηκε να παραιτηθεί ) από το Θρόνο και αποσύρθηκε στη Μονή Φλώρου. Από εκεί εξέφρασε τη μεταμέλειά του για τη συμβιβαστική του στάση ως Πατριάρχη στο θέμα της εικονομαχίας και συμβούλεψε την Αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία να συγκαλέσει Σύνοδο για την επίλυση του προβλήματος αυτού. Η Αυτοκράτειρα μάλιστα τον επισκέφτηκε στο κρεβάτι της αρρώστιας του μαζί με εικονομάχους αξιωματούχους, προκειμένου να τους συμβουλεύσει να αναιρέσουν την πλάνη τους.
Βρυξέλλες
Πρώιμη ιστορία
Η προέλευση του οικισμού που επρόκειτο να γίνει Βρυξέλλες έγκειται στην κατασκευή ενός παρεκκλησίου σε ένα νησί του ποταμού Σεν περί το 580. Η επίσημη ίδρυση των Βρυξελλών βρίσκεται συνήθως γύρω στο 979, όταν ο δούκας Κάρολος της Κάτω Λοθαριγγίας μεταβίβασε τα λείψανα Αγία Γουδούλα από το Μούρσελ στο παρεκκλήσι Αγίου Γαυγηρικού. Ο Κάρολ θα κατασκευάσει την πρώτη μόνιμη οχύρωση στην πόλη, κάνοντας έτσι στο ίδιο νησί.
Πατριάρχης Παύλος Δ΄
Ανακηρύχθηκε άγιος (Παύλος ο Νέος) και η μνήμη του γιορτάζεται στις 30 Αυγούστου.
Βρυξέλλες
Μεσαίωνας
Ο Λαμβέρτος Α΄ του Λουβαβέν, ο κόμης του Λέουεν, κέρδισε την Περιφέρεια των Βρυξελλών γύρω στα 1000, παντρεύοντας την κόρη του Καρόλου. Λόγω της τοποθεσίας της στις όχθες του Σεν, σε μια σημαντική εμπορική διαδρομή μεταξύ Μπριζ και Γάνδης και της Κολωνίας, οι Βρυξέλλες έγιναν εμπορικό κέντρο ειδικευμένο στο εμπόριο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Η πόλη αναπτύχθηκε αρκετά γρήγορα και εκτείνεται προς την άνω πόλη (περιοχές Τρόιρενμπεργκ, Κούντενμπεργκ και Σαμπλόν/Ζάβελ), όπου υπήρχε μικρός κίνδυνος πλημμυρών. Καθώς αυξήθηκε σε πληθυσμό περίπου 30.000 κατοίκων, οι γύρω βάλτοι αποστραγγίσθηκαν για να επιτρέψουν περαιτέρω επέκταση. Την εποχή εκείνη άρχισαν οι εργασίες στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γκούντου (1225), αντικαθιστώντας μια παλαιότερη εκκλησία της Ρωμανικής εποχής. Το 1183, οι δούκες των Λουβαίν έγιναν Δούκες της Βραβάντης, Η Βραβάντη, σε αντίθεση με τον νομό της Φλάνδρας, δεν ήταν φέουδο του βασιλιά της Γαλλίας αλλά ενσωματώθηκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Βρυξέλλες πήραν τα πρώτα τείχη της, και μετά, η πόλη αυξήθηκε σημαντικά. Για να διευρυνθεί η πόλη, δημιουργήθηκε ένα δεύτερο σύνολο τοίχων, μεταξύ 1356 και 1383. Ίχνη υπάρχουν ακόμη σήμερα, κυρίως επειδή ο μικρός δακτύλιος, μια σειρά από οδοί που οριοθετούν το ιστορικό κέντρο της πόλης, ακολουθεί την προηγούμενη πορεία του.
Πατριάρχης Παύλος Δ΄
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Πρόσωπα κυπριακής καταγωγής Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Βρυξέλλες
Πρώιμη μοντέρνα ιστορία
Τον 15ο αιώνα, μέσω του γάμου της κληρονόμου Μαργαρίτης Γ 'της Φλάνδρας με τον Φιλίππου του Τολμηρού, δούκα της Βουργουνδίας, αναδύθηκε ένας νέος δούκας της Βραβάντης από τον Οίκο του Βαλουά (ο Αντώνιος, γαλλ. Αντουάν, ο γιος τους). Το 1477, ο βασιλιάς της Βουργουνδίας Κάρολος ο Τολμηρός έχασε τη μάχη της Νανσί. Μέσω του γάμου της κόρης του Μαρία Βουργουνδίας (που γεννήθηκε στις Βρυξέλλες) στον ιερά Ρωμαίο αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄, οι Κάτω Χώρες έπεσαν κάτω από την κυριαρχία των Αψβούργων. Η Βραβάντη είχε χάσει την ανεξαρτησία του, αλλά οι Βρυξέλλες έγιναν η Πριγκιπική πρωτεύουσα της ευημερούσας Βουργουνδίας Ολλανδίας, γνωστής και ως Δεκαπέντε επαρχίες, και άκμασε. Μετά τον θάνατο της Μαρίας το 1482, ο γιος της Φίλιππος ο Ωραίος πέτυχε ως Δούκας της Βραβάντης. Το 1506 έγινε βασιλιάς της Καστίλλης και, ως εκ τούτου, άρχισε η περίοδος των Ισπανικών Κάτω Χωρών.
Το 1516, ο Κάρολος Β, ο οποίος ήταν κληρονόμος των Κάτω Χωρών από το 1506, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ισπανίας στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γκούντουλα. Μετά τον θάνατο του παππού του Μαξιμιλιανού Α΄, Ιερού Ρωμαίου αυτοκράτορα το 1519, ο Κάρολος έγινε ο νέος ηγέτης της αυτοκρατορίας των Αψβούργων και στη συνέχεια εκλέχθηκε Ιερός Ρωμαίος αυτοκράτορας. Ήταν στο συγκρότημα του Παλατιού στο Κούντενμπεργκ που ο Κάρολος Β΄ παραιτήθηκε το 1555. Αυτό το εντυπωσιακό παλάτι, διάσημο σε όλη την Ευρώπη, είχε επεκταθεί πολύ από τότε που είχε καταστεί αρχικά έδρα των δουκών της Βραβάντης, αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1731. τον 17ο αιώνα, η πόλη ήταν πρωτεύουσα της βιομηχανίας δαντέλας.
Το 1695, κατά τη διάρκεια του πολέμου των δεκαετιών, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας έστειλε στρατεύματα για να βομβαρδίσει τις Βρυξέλλες με πυροβολικό. Μαζί με την προκύπτουσα πυρκαγιά, ήταν το πιο καταστροφικό γεγονός σε ολόκληρη την ιστορία των Βρυξελλών. Το Γκραν Πλας καταστράφηκε, μαζί με 4.000 κτίρια - το ένα τρίτο όλων των κτιρίων της πόλης. Η ανακατασκευή του κέντρου της πόλης, που πραγματοποιήθηκε κατά τα επόμενα χρόνια, άλλαξε βαθιά την εμφάνισή του και άφησε πολλά ίχνη που εξακολουθούν να είναι ορατά σήμερα.
Μοντέρνα ιστορία
thumb|255px|Επεισόδιο από την Επανάσταση του 1830, από τον [[Γκουστάβ Βάππερς (1834).|εναλλ.=]] Το 1830, η βελγική επανάσταση έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες, μετά από μια παράσταση της όπερας του Ωμπέρ λα Μυέτ ντε Πορτιτσί στο θέατρο λα Μονέ. Η πόλη έγινε η πρωτεύουσα και έδρα της κυβέρνησης του νέου έθνους. Η νότια Βραβάντη μετονομάστηκε σε Βραβάντη, με τις Βρυξέλλες ως διοικητικό κέντρο. Στις 21 Ιουλίου 1831 ο Λεοπόλδος Α΄, ο πρώτος βασιλιάς των Βέλγων, ανέβηκε στον θρόνο, αναλαμβάνοντας την καταστροφή των τειχών της πόλης και την κατασκευή πολλών κτιρίων.
Μετά την ανεξαρτησία, οι Βρυξέλλες υπέστησαν πολλές ακόμα αλλαγές. Έγινε οικονομικό κέντρο, χάρη στις δεκάδες εταιρείες που τεθούν σε τροχιά από την Société Générale de Belgique. Η βιομηχανική επανάσταση και η κατασκευή του καναλιού Βρυξελλών-Σαρλερουά έφεραν ευημερία στην πόλη μέσω του εμπορίου και της μεταποίησης. Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών ιδρύθηκε το 1834 και το Πανεπιστήμιο Σαιν-Λουί στις Βρυξέλλες το 1858. Το 1835, ο πρώτος σιδηροδρομικός επιβατικός σιδηρόδρομος που χτίστηκε εκτός Αγγλίας συνδέει τον δήμο Μόλενμπεκ με το Μέχελεν.
20ός αιώνας
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η πόλη φιλοξένησε διάφορες εκθέσεις και συνέδρια, όπως το συνέδριο του Σολβέ για τη Φυσική και τη Χημεία και τρεις παγκόσμιες εκθέσεις: τη Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών του 1910, τη Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών του 1935 και την Έκθεση '58. Κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι Βρυξέλλες ήταν μια κατεχόμενη πόλη, αλλά τα γερμανικά στρατεύματα δεν προκάλεσαν μεγάλη ζημιά. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, κατελήφθη και πάλι τις γερμανικές δυνάμεις και υπέστη σημαντικές ζημίες, πριν απελευθερωθεί από τις βρετανικές δυνάμεις στις 3 Σεπτεμβρίου 1944. Ο αερολιμένας των Βρυξελλών, στο προάστιο Ζάβεντεμ, χρονολογείται από την κατοχή.
Μετά τον πόλεμο, οι Βρυξέλλες υπέστησαν εκτεταμένο εκσυγχρονισμό. Η κατασκευή της σύνδεσης Βορρά-Νότου, η οποία συνδέει τους κεντρικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς της πόλης, ολοκληρώθηκε το 1952, ενώ το πρώτο προμετρό ολοκληρώθηκε το 1969 και η πρώτη γραμμή του μετρό άνοιξε το 1976. Ξεκινώντας από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, Οι Βρυξέλλες έγιναν ντε φάκτο πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πολλά σύγχρονα κτίρια χτίστηκαν. Η ανάπτυξη επέβαλε να μη ληφθεί υπόψη η αισθητική των νεώτερων κτιρίων και πολλά αρχιτεκτονικά μνημεία κατεδαφίστηκαν για να ανοίξουν δρόμο για νεότερα κτίρια που συχνά έρχονται σε δυσαρμονία με τα περίχωρά τους.
Σύγχρονη ιστορία
Η Περιφέρεια των Βρυξελλών δημιουργήθηκε στις 18 Ιουνίου 1989, μετά από μια συνταγματική μεταρρύθμιση το 1988. Είναι μία από τις τρεις ομοσπονδιακές περιφέρειες του Βελγίου, μαζί με τη Φλάνδρα και τη Βαλονία, και έχει δίγλωσση ιδιότητα. Η κίτρινη ίριδα είναι το έμβλημα της περιοχής (αναφέρεται στην παρουσία αυτών των λουλουδιών στην αρχική θέση της πόλης) και σε μια τυποποιημένη εκδοχή που εμφανίζεται στην επίσημη σημαία της.
Τα τελευταία χρόνια, οι Βρυξέλλες έχουν γίνει ένας σημαντικός τόπος διεξαγωγής διεθνών εκδηλώσεων. Το 2000, και οκτώ άλλες ευρωπαϊκές πόλεις ονομάστηκαν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Το 2014, η πόλη φιλοξένησε την 40ή σύνοδο κορυφής της G7.
Στις 22 Μαρτίου 2016, έγιναν τρεις συντονισμένες βομβιστικές επιθέσεις από το Ισλαμικό Κράτος στις Βρυξέλλες - δύο στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών στο Ζάβεντεμ και μια στον σταθμό Μάλμπεκ/Μέλμπεκ του μετρό - με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 32 θύματα και τρεις βομβιστές αυτοκτονίας και 330 τραυματίες. Ήταν η πιο θανατηφόρα πράξη τρομοκρατίας στο Βέλγιο.
Γεωγραφία
Οι Βρυξέλλες είναι η μεγαλύτερη πόλη του Βελγίου και η πιο δημοφιλής, καθώς την επισκέπτονται εκατομμύρια άνθρωποι τον χρόνο. Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, στην πεδιάδα της Βραβάντης. Χάρη στο άριστο συγκοινωνιακό δίκτυο που διαθέτει, η πόλη αποτελεί ορμητήριο για εξερευνήσεις στην Αμβέρσα, στη Γάνδη και στην Μπρυζ.
Η ονομασία
Η ονομασία της πόλης κατά την επικρατούσα εκδοχή προέρχεται από την παλαιά ολλανδική λέξη Broeksel (broek - βάλτος και sel - κτίσμα/δωμάτιο εκ του λατινικού cella) που σημαίνει "σπίτι στον βάλτο". Η ευρύτερη περιφέρεια των Βρυξελλών είναι επισήμως δίγλωσση, αποτελώντας το γλωσσικό σύνορο μεταξύ του φλαμανδόφωνου βορείου Βελγίου και του γαλλόφωνου νοτίου. Στην πραγματικότητα η πλειονότητα της περιφέρειας μιλά γαλλικά.
Κλίμα
Σύμφωνα με την ταξινόμηση κλίματος κατά Κέππεν, οι Βρυξέλλες έχουν ωκεάνιο κλίμα. Η εγγύτητα των Βρυξελλών στις παράκτιες περιοχές επηρεάζει το κλίμα της περιοχής, μέσω θαλάσσιων αερίων μαζών που φτάνουν από τον Ατλαντικό. Οι κοντινοί υγρότοποι επίσης διασφαλίζουν ένα εύκρατο ωκεάνιο κλίμα. Κατά μέσο όρο (με βάση μετρήσεις των τελευταίων 100 ετών), στην περιφέρεια των Βρυξελλών βρέχει 200 μέρες τον χρόνο.
Αξιοθέατα
thumb|150px|Το [[Μάνεκεν Πις, σύμβολο των Βρυξελλών]]
Άλλα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν το πάρκο Σικαντεναίρ με τη θριαμβική αψίδα και τα κοντινά μουσεία, τη βασιλική της Ιερής Καρδιάς, το κτίριο του Χρηματιστηρίου των Βρυξελλών, το Δικαστικό Μέγαρο και τα κτίρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, το κέντρο των Βρυξελλών είναι γνωστό για τα παραδοσιακά φλαμανδικά του κτίρια. Επίσης αξιόλογα είναι τα κτίρια σε ρυθμό Αρ Νουβώ του αρχιτέκτονα Βικτόρ Ορτά, όπως τα Hôtel Tassel, Hôtel Solvay, Hôtel van Eetvelde και το Maison & Atelier Horta (πλέον Μουσείο Ορτά), τα οποία έχουν ανακηρυχθεί μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2000. Κάποιοι από τους άλλους δήμους της περιφέρειας πρωτευούσης αναπτύχθηκαν την εποχή που η Αρ Νουβώ ανθούσε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Μέγαρο Στόκλετ, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από το 2009, στον δήμο Βολουβέ-Σαιν-Πιερ.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική των Βρυξελλών αντικατοπτρίζει το σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν στην ιστορία της Βόρειας Ευρώπης και περιλαμβάνει από μεσαιωνικούς πύργους μέχρι αστραφτερά μεταμοντέρνα οικοδομήματα. Εκτός από τα λιγοστά δείγματα μεσαιωνικού γοτθικού ρυθμού της Βραβάντης, οι Βρυξέλλες φημίζονται για τη φλαμανδική αναγεννησιακή αρχιτεκτονική, όπως αποκαλύπτεται στη Γκραν Πλας, αλλά και για τις κομψότατες νεοκλασικές οικίες και τις εκκλησίες τους. Ο πλούτος της αρ νουβό, με τους πολυτελείς εσωτερικούς χώρους και τα αξιόλογα διακοσμητικά στοιχεία, κυριαρχεί στην αστική αρχιτεκτονική του 19ου και του 20ού αιώνα. Η δε συνοικία του Κοινοβουλίου σχεδιάστηκε από Ευρωπαίους αρχιτέκτονες.
Εκπαίδευση
Άλλα πανεπιστήμια περιλαμβάνουν το Facultés Universitaires Saint-Louis, με 2.000 φοιτητές, το Hogeschool-Universiteit Brussel με 10.000 φοιτητές, η Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία, η οποία ιδρύθηκε το 1834 από ένα Γάλλο συνταγματάρχη, και δύο δραματικές σχολές.
Μεταφορές
thumb|200px|Ο χώρος αναμονής του νότιου σιδηροδρομικού σταθμού των Βρυξελλών Οι Βρυξέλλες εξυπηρετούνται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Βρυξελλών, το οποίο βρίσκεται στη φλαμανδική κοινότητα του Ζάβεντεμ, και το μικρότερο αεροδρόμιο της Σαρλερουά, το οποίο απέχει από την πόλη 50 χιλιόμετρα. Επίσης, οι Βρυξέλλες διαθέτουν λιμάνι επί του καναλιού Βρυξελλών-Σκάλδη, το οποίο βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης. Το κανάλι Βρυξελλών-Σαρλερούα συνδέει τις Βρυξέλλες με τις βιομηχανικές περιοχές στη Βαλλωνία.
Η πόλη των Βρυξελλών διαθέτει τρεις κύριους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τον νότιο, τον κεντρικό και τον βόρειο, οι οποίοι συγκαταλέγονται στους πιο πολυσύχναστους της χώρας. Ο νότιος σταθμός εξυπηρετεί επίσης απευθείας ταχείες συνδέσεις με το Λονδίνο με τα Eurostar μέσω της σήραγγας της Μάγχης, με το Άμστερνταμ με τα Thalys και "InterCity-Plus", το Παρίσι και την Κολονία και Φραγκφούρτη με τα γερμανικά ICE. Το μετρό των Βρυξελλών χρονολογείται από το 1976, αλλά υπόγειες γραμμές γνωστές ως πρεμετρό εξυπηρετούν το τραμ από το 1968. Η πόλη εξυπηρετείται από ένα εκτενές δίκτυο λεωφορείων και τραμ. Η εταιρεία που είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία του δικτύου ΜΜΜ είναι η Εταιρία Διακοινοτικών Μεταφορών των Βρυξελλών (Société des Transports Intercommunaux de Bruxelles ή STIB; Maatschappij voor het Intercommunaal Vervoer te Brussel ή MIVB).
Οι Βρυξέλλες είναι η πόλη με τη μεγαλύτερη κυκλοφοριακή συμφόρηση στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη, σύμφωνα με την αμερικανική πλατφόρμα πληροφοριών κίνησης Inrix. Το κέντρο, αναφερόμενο μερικές φορές ως «το πεντάγωνο», περιβάλλεται από ένα εσωτερικό δακτύλιο, γνωστό ως «μικρός δακτύλιος», μια σειρά λεωφόρων που επισήμως αναφέρονται ως R20 και αντιστοιχούν στη θέση του δεύτερου οχυρωματικού τείχους της πόλης. Το παλιό μοτίβο των δρόμων που εκτείνονται ακτινωτά από την Γκραν Πλας διατηρείται μέχρι σήμερα, ενώ σε αυτό έχουν προστεθεί ο μικρός δακτύλιος, η λεωφόρος πάνω από τον ποταμό Σεν και η σιδηροδρομική σύνδεση βόρειου και νότιου σταθμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Ιωσήφ Ρόδερφορντ
Ο Ιωσήφ Φραγκλίνος Ρόδερφορντ (8 Νοεμβρίου 1869 – 8 Ιανουαρίου 1942), έγινε ευρύτερα γνωστός ως ο δεύτερος πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά, το κύριο νομικό σωματείο που χρησιμοποιείται από την οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Πριν από τον Ρόδερφορντ πρόεδρος της Εταιρίας ήταν ο Κάρολος Ρώσσελ, ενώ μετά από τον Ρόδερφορντ ακολούθησε ως πρόεδρος ο Νάθαν Νορ.Πέθανε από σοβαρή πνευμονία λόγω συνθηκών στην φυλακή
Βιογραφία
Ο Ρόδερφορντ γεννήθηκε από γονείς Βαπτιστές σε ένα αγρόκτημα της κομητείας Μόργκαν, στο Μισούρι των Η.Π.Α., στις 8 Νοεμβρίου 1869. Όταν έγινε 16 ετών, ο πατέρας του τού επέτρεψε να πάει στο κολέγιο, με την προϋπόθεση ότι θα κάλυπτε ο ίδιος τα έξοδά του και ότι θα πλήρωνε και έναν εργάτη που θα προσλάμβαναν για να τον αντικαθιστά στο αγρόκτημα. Εξασφάλισε με αποφασιστικότητα ένα δάνειο από κάποιον φίλο του και κατάφερε να πάει στο κολέγιο ενώ παράλληλα σπούδαζε και νομικά.
Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του πέρασε δύο χρόνια εκπαιδευόμενος από τον δικαστή Ε. Λ. Έντουαρντς. Σε ηλικία 20 ετών έγινε πρακτικογράφος στα δικαστήρια της Δέκατης Τέταρτης Δικαστικής Περιφέρειας του Μισούρι. Στις 5 Μαΐου 1892, του δόθηκε η άδεια να εξασκεί το δικηγορικό επάγγελμα στο Μισούρι. Αργότερα ο Ρόδερφορντ εκτέλεσε χρέη εισαγγελέα επί τέσσερα χρόνια στην Μπούνβιλ του Μισούρι. Πιο μετά διετέλεσε κατά καιρούς ειδικός/αναπληρωτής δικαστής στο Δικαστήριο της Όγδοης Δικαστικής Περιφέρειας του Μισούρι. Γι’ αυτό, έγινε γνωστός ως «δικαστής» Ρόδερφορντ.
Άρχισε να ενδιαφέρεται για τις διδασκαλίες των Σπουδαστών της Γραφής (ονομασία που είχαν τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά) το 1894 όταν έφτασαν στα χέρια του τρεις τόμοι της σειράς βιβλίων Χαραυγή της Χιλιετηρίδος (που αργότερα ονομάστηκε Γραφικαί Μελέται). Έπειτα από μερικές εβδομάδες διάβασε τα βιβλία και αμέσως έγραψε στην Εταιρία Σκοπιά μια επιστολή που ανέφερε ότι ο ίδιος και η σύζυγός του είχαν διαβάσει τα βιβλία με "εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον" και ότι "ήταν θεόδοτη και μεγάλη ευλογία το γεγονός ότι είχαν την ευκαρία να έρθουν σε επαφή μαζί τους". Το 1906 ο Ιωσήφ Ρόδερφορντ βαφτίστηκε και ύστερα από ένα χρόνο έγινε ο νομικός σύμβουλος της Εταιρίας Σκοπιά. Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως περιοδεύων επίσκοπος. Εκλέχτηκε πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά το 1916, μετά το θάνατο του Ρώσσελ.
Ο έβδομος τόμος της σειράς Χαραυγή της Χιλιετηρίδος (Γραφικαί Μελέται, Τόμος Ζ') περιλάμβανε ισχυρή επίκριση κατά των κληρικών του Χριστιανικού κόσμου με αποτέλεσμα ο κλήρος να υποκινήσει πιέσεις για κυβερνητική καταδίκη που είχε ως συνέπεια ένα κύμα διωγμού στην Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη. Τελικά, το 1918, ο Ρόδερφορντ και άλλοι εφτά σύντροφοί του εξέτισαν ποινή φυλάκισης σχεδόν ενός έτους στην Ατλάντα της Γεωργίας για υποτιθέμενη αντίθεση στο Νόμο για τη Στρατολόγηση και στο Νόμο για την Κατασκοπεία. Αφέθηκαν ελεύθεροι την ίδια χρονιά και αργότερα αποσύρθηκαν οι κατηγορίες εις βάρος τους.
Οι συνθήκες στη φυλακή είχαν επιπτώσεις στην υγεία του. Είχαν εξασθενήσει οι πνεύμονές του και, ως αποτέλεσμα, μετά την αποφυλάκισή του αρρώστησε σοβαρά από πνευμονία. Έτσι, ύστερα από λίγο, λόγω της κακής του υγείας αναγκάστηκε να πάει στην Καλιφόρνια, όπου είχε συγγενείς. Εκεί πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα του υπόλοιπου της ζωής του.
Η περίοδος μετά το 1919 έφερε αλλαγές στον τρόπο σκέψης και στη δραστηριότητα των Σπουδαστών της Γραφής. Ήταν περίοδος συνεχών αλλαγών και ανάπτυξης. Για παράδειγμα, στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας κατανόησαν ότι δεν θα έπρεπε να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια και έπαψαν να χρησιμοποιούν το σταυρό ως θρησκευτικό σύμβολο. Στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, οικοδομήθηκε μια οικία το 1929 που έγινε γνωστή ως Μπεθ Σαρίμ, που σημαίνει "Οίκος Αρχόντων". Ο σκοπός αυτής της κατοικίας σχετιζόταν με την προσμονή τους τότε ότι επρόκειτο σύντομα να αναστηθούν από τον Κύριο σε ζωή στη γη οι πιστοί άντρες του παρελθόντος και να αναλάβουν τις παγκόσμιες υποθέσεις. Αυτή η κατοικία πουλήθηκε μέσα στην δεκαετία του 1940 και απορρίφθηκαν εκείνες οι απόψεις.
Η περίοδος του Ρόδερφορντ ως προέδρου της Εταιρίας υπήρξε αξιοσημείωτη λόγω της αύξησης του ζήλου ώστε να "διαφημιστεί ο Βασιλιάς και η Βασιλεία Του", με βάση τα λόγια της κυριακής προσευχής. Το έργο "διαφήμισης" αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά σήμερα. Παράλληλα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποφεύγουν συνειδητά να είναι ακόλουθοι οποιουδήποτε ανθρώπινου ηγέτη, όπως είχαν κάποιοι την τάση με τον Πάστορα Ρώσσελ. Το 1931, σε μια συνέλευση στο Κολόμπους του Οχάιο, ο Ρόδερφορντ εκφώνησε μια ομιλία στην οποία παρουσίασε την υιοθέτηση ενός νέου ονόματος για την θρησκευτική ομάδα που ως τότε ήταν γνωστοί ως Διεθνείς Σπουδαστές της Γραφής ή, απλά Σπουδαστές της Γραφής. Τότε υιοθετήθηκε ομόφωνα το νέο τους όνομα «Μάρτυρες του Ιεχωβά».
Ο Ι. Φ. Ρόδερφορντ υπηρέτησε ως πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά ως το θάνατό του το 1942 στο Σαν Ντιέγκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροδερφορντ Ιωσηφ
Βασίλειο της Ιταλίας (αποσαφήνιση)
Το Βασίλειο της Ιταλίας σε ένα σύγχρονο πλαίσιο αναφοράς αναφέρεται συνήθως στο πρόδρομο κράτος της σύγχρονης Ιταλίας, 1861–1946.
Η ονομασία Βασίλειο της Ιταλίας μπορεί επίσης να αναφέρεται στο:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Σταθμός Αγίου Γεωργίου (Προαστιακός Αθήνας)
Δομή σταθμού
Άγιος Γεώργιος Άγιος Γεώργιος
Γεγονότα Αυγούστου 2006
20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας
Impero (θωρηκτό)
Το Impero ήταν το τέταρτο θωρηκτό κλάσης Littorio που ναυπηγήθηκε για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πήρε το όνομά του από την ιταλική λέξη για την «αυτοκρατορία», εν προκειμένω ως αναφορά στη νεοσύστατη έπειτα από τον Β΄ Ιταλο-Αιθιοπικό Πόλεμο Ιταλική Αυτοκρατορία στην Ανατολική Αφρική που περιελάμβανε εδάφη της Σομαλιλάνδης, της Ερυθραίας και της Αιθιοπίας. Ναυπηγήθηκε στο πλαίσιο επέκτασης του ναυτικού του 1938, μαζί με το αδελφό πλοίο Roma.
Γεγονότα Αυγούστου 2006
Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020
2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
30 Αυγούστου 2006
Ειρηναίος.
Impero (θωρηκτό)
Ιστορικό υπόβαθρο
Ο Μουσολίνι δεν ενέκρινε μεγάλης κλίμακας προγράμματα επανεξοπλισμού του ναυτικού μέχρι το 1933. Πρώτη απόφαση του καθεστώτος όταν αποφασίστηκε η δραστική ενίσχυση του ναυτικού ήταν η αναβάθμιση δύο παλαιών θωρηκτών κλάσης Conte di Cavour, ενώ ένα χρόνο αργότερα άρχισε η ναυπήγηση των Vittorio Veneto και Littorio. Τον Μάιο του 1935, το ιταλικό Υπουργείο Ναυτικών άρχισε να προετοιμάζεται για ένα πενταετές εξοπλιστικό πρόγραμμα που θα περιελάμβανε τέσσερα θωρηκτά, τρία αεροπλανοφόρα, τέσσερα καταδρομικά, πενήντα τέσσερα υποβρύχια και σαράντα μικρότερα πλοία. Τον Δεκέμβριο του 1935, ο ναύαρχος Ντομένικο Καβανιάρι (Domenico Cavagnari) πρότεινε μεταξύ άλλων στον Μουσολίνι να ναυπηγηθούν δύο επιπλέον θωρηκτά της κλάσης Littorio ώστε ο ιταλικός στόλος να μπορεί να αντιμετωπίσει το συνδυασμένο γαλλοβρετανικό στόλο στην περίπτωση οι δύο χώρες ένωναν τις δυνάμεις τους ενάντια στην Ιταλία. Ο Μουσολίνι δίστασε αρχικά όμως τον Ιανουάριο του 1937 ενέκρινε τη ναυπήγηση των δύο θωρηκτών. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους διατέθηκαν οι αναγκαίοι πόροι ενώ αποφασίστηκε ότι τα δύο πλοία θα έφεραν τα ονόματα Roma και Impero («Αυτοκρατορία»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θωρηκτά κλάσης Littorio
ΣΣΚ Μπάρι
Η ΣΣΚ Μπάρι (ιταλικά: SSC Bari) είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπάρι της Απουλίας. Ιδρύθηκε το 1908. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάντιο Σαν Νίκολα, χωρητικότητας 58.270 θεατών., που εγκαινιάστηκε το 1990.
Μάριο Άντορφ
Ο Μάριο Άντορφ (γερμ. Mario Adorf, γενν. 1939) είναι Γερμανός ηθοποιός.
ΣΣΚ Μπάρι
Το 1928 δημιουργήθηκε η «Ουνιόνε Σπορτίβα Μπάρι», έπειτα από τη συγχώνευση της Λίμπερτι (πρώην Φουτ-Μπολ Κλαμπ Μπάρι που μετονομάστηκε από το φασιστικό καθεστώς) και της Ιντεάλε. Ο σύλλογος το 1945 μετονομάστηκε σε «Ασοσιατσιόνε Σπορτίβα Μπάρι». Το 2014, η εταιρεία «Associazione Sportiva Bari SpA» κήρυξε πτώχευση, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία του συλλόγου, μεταβιβάστηκαν στη νεοϊδρυθείσα «Football Club Bari 1908 SpA», συνεχίζοντας τις αθλητικές δραστηριότητες της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής ομάδας στο Μπάρι, που ιδρύθηκε το 1908 με χρώματα το κόκκινο και το λευκό.