cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχέσεις Στοργής
Το Σχέσεις Στοργής (Αγγλικός τίτλος Terms Of Endearment) είναι δραματική κομεντί παραγωγής 1983 σε σκηνοθεσία Τζέιμς Λ. Μπρουκς. Πρωταγωνιστές της ταινίας αυτής είναι οι Σίρλεϊ Μακ Λέιν, Ντέμπρα Γουίνγκερ και Τζακ Νίκολσον. Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λάρι Μακ Μέρθρι και διασκευασμένη για την μεγάλη οθόνη από τον ίδιο τον Μπρουκς, η ταινία ήταν δεύτερη σε εμπορική επιτυχία το 1983.
The Soundboard Series
Νιουκάσλ, 14/3/2001
11. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:26
12. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:20
Σχέσεις Στοργής
Υπόθεση
Η Ορόρα (Σίρλεϊ Μακλέιν) και η Έμμα Γκρίνγουεϊ Χόρτον (Ντέμπρα Γουίνγκερ) είναι μητέρα και κόρη, οι οποίες αμφότερες αναζητούν την βαθειά ρομαντική αγάπη. Αρχίζοντας από την παιδική ηλικία της Έμμα, η Ορόρα αποκαλύπτει πόσο δύσκολη και προστατευτική μπορεί να είναι σχεδόν σκαρφαλώνοντας στην κούνια της Έμμα για να διασφαλίσει ότι η κόρη της αναπνέει—μόνο για να επαναβεβαιωθεί αφότου η Έμμα αρχίζει να κλαίει (αφότου την ξυπνάει σωματικά). Οι δύο τους έχουν μια εξαιρετικά στενή σχέση αγάπης-μίσους μητέρας/κόρης καθώς η Έμμα μεγαλώνει.
The Soundboard Series
Νιουκάσλ, 14/3/2001
13. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 16:59
Σχέσεις Στοργής
Πληροφορίες
Τα δικαιώματα του μυθιστορήματος του Μακ Μέρθρι είχαν αρχικά αποκτηθεί από τη βραβευμένη με βραβείο Όσκαρ ηθοποιό Τζένιφερ Τζόουνς, η οποία σχεδίαζε να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική του μεταφορά. Η Τζόουνς έκανε τότε το λάθος να εκμυστηρευτεί τα σχέδιά της στον σκηνοθέτη Τζέιμς Λ. Μπρουκς, ο οποίος συζήτησε με την εταιρεία Paramount το ενδεχόμενο του να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος. Όταν η Paramount αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος από την Τζόουνς το 1981, ο Μπρουκς δεν της επέτρεψε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, επειδή τη θεώρησε πολύ μεγάλη σε ηλικία για τον ρόλο αυτό. Οι αρχικές υποψήφιες για τους ρόλους της Ορόρα και της Έμμα ήταν η Λουίζ Φλέτσερ και η Σίσι Σπέισεκ, αλλά τελικά οι ρόλοι κατέληξαν στη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και τη Ντέμπρα Γουίνγκερ.
The Soundboard Series
Νιουκάσλ, 14/3/2001
14. Hush (South) - 4:18
15. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:24
Σχέσεις Στοργής
Πληροφορίες
Χρόνια αργότερα η Μακ Λέιν έγραψε στην αυτοβιογραφία της ότι η Ντέμπρα Γουίνγκερ ήταν πάρα πολύ δύσκολη και αγενής κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
The Soundboard Series
Χονγκ Κονγκ, 20/3/2001
CD 1
Σχέσεις Στοργής
Βραβεία Όσκαρ
Οι κριτικοί του κινηματογράφου είχαν προβλέψει ότι το Σχέσεις Στοργής, θα κέρδιζε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας εκείνη τη χρονιά. Η ταινία βραβεύτηκε με τέσσερις χρυσές σφαίρες και έλαβε 11 υποψηφιότητες για όσκαρ, αποσπώντας συνολικά πέντε βραβεία. Η Σίρλεϊ Μακ Λέιν μετά από 4 άκαρπες υποψηφιότητες κατέκτησε επιτέλους το πολυπόθητο αγαλματίδιο, ενώ ο Τζακ Νίκολσον κέρδισε το δεύτερό του όσκαρ μετά τη νίκη του για την ταινία Στη Φωλιά του Κούκου. Ο Τζέιμς Λ. Μπρουκς έλαβε τρία βραβεία όσκαρ, ένα για την παραγωγή, ένα για τη σκηνοθεσία και ένα για το σενάριο της ταινίας.
The Soundboard Series
Χονγκ Κονγκ, 20/3/2001
1. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:29
Σχέσεις Στοργής
Βραβεία Όσκαρ
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
The Soundboard Series
Χονγκ Κονγκ, 20/3/2001
2. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 4:49
Σχέσεις Στοργής
Βραβεία Όσκαρ
Υποψηφιότητα:
The Soundboard Series
Χονγκ Κονγκ, 20/3/2001
3. Mary Long (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:36
4. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:11
Σχέσεις Στοργής
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεμπράσκα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
The Soundboard Series
Χονγκ Κονγκ, 20/3/2001
5. No One Came (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:57
6. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 8:25
8. Fools (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:06
CD 2
10. Hey Cisco (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 6:47
11. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:32
12. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:11
13. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 16:14
14. Hush (South) - 4:21
15. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:33
Τόκιο, 24/3/2001
CD 1
1. Pictured Within (Lord) - 11:04
3. Love is All (Glover, Hardin) - 4:30
4. Fever Dreams (Dio) - 4:18
5. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 5:57
6. Watching the Sky (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:27
7. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 7:20
8. The Well-Dressed Guitar (Morse) - 4:07
9. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 5:09
10. Fools (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:54
11. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover) - 6:23
CD 2
12. Concerto Movement pt.1 (Lord) - 20:16
13. Concerto Movement pt.2 (Lord) - 18:36
14. Concerto Movement pt.3 (Lord) - 14:45
16. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:06
17. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:04
Τόκιο, 25/3/2001
1. Pictured Within (Lord) - 11:24
2. Sitting in a Dream (Glover) - 4:22
3. Love is All (Glover, Hardin) - 4:19
4. Fever Dreams (Dio) - 4:52
5. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 5:10
6. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 7:12
7. The Well-Dressed Guitar (Morse) - 3:19
8. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 5:58
9. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:42
CD 2
12. Concerto Movement pt.1 (Lord) - 19:30
14. Concerto Movement pt.3 (Lord) - 14:44
15. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:28
16. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:40
Μουσικοί
Το The Soundboard Series ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Επίσης, συμμετείχαν οι εξής:
Στις ηχογραφήσεις του Τόκιο, συμμετείχαν:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Απιδούλα Ηλείας
Η Απιδούλα είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 325 μέτρων, σε κοντινή τοποθεσία κατάντη του Πηνειού, πολύ κοντά στα διοικητικά όρια με την Αχαΐα και τους αχαϊκούς οικισμούς Κάλφας και Μασουραίικα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 38 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 56 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάλφα και «111»). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 45 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τομέα της κτηνοτροφίας.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Κακαρούκα και υπήχθη στον τότε δήμο Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαζαρακίου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Μαζαρακίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μαζαρακίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Κ. Μπέρσχοτ Φ.Α.Κ.
Η '''Κ. Μπέρσχοτ Φ.Α.Κ.''' ήταν βελγική ποδοσφαιρική ομάδα από την Αμβέρσα. Η ομάδα είχε ιδρυθεί το 1899, όταν οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές της Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ εγκατέλειψαν την ομάδα. Μετά από πολλά οικονομικά προβλήματα η ομάδα, που πλέον είχε υποβιβαστεί στην τρίτη κατηγορία, κήρυξε πτώχευση και αποσύρθηκε από τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις το 1999, οπότε ενώθηκε με τη Γκέρμιναλ Έκερεν δημιουργώντας την Μπέρσχοτ ΑΚ.
Στέφανος Τσαπάρας
Ο Στέφανος Τσαπάρας (1915 - 5 Σεπτεμβρίου 2002) ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1915 στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Έλαβε πτυχἰο Νομικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έγινε δικηγόρος. Πέθανε στην πόλη όπου γεννήθηκε το 2002.
Ο Στέφανος Τσαπάρας γεννήθηκε στις στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης από παραδοσιακή δημοκρατική οικογένεια με εμπειρίες στο μακεδονικό αγώνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εντάχτηκε στη νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Αλ. Παπαναστασίου. Πολέμησε στην Αλβανία στη Β΄ Πυροβολαρχία του Πυροβολικού Κοζάνης. Με την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Αξονα, διέφυγε, το 1941, στη Μέση Ανατολή. Από τις αρχές του 1943, με αναφορά του και προσωπική παρουσία του στον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και υπουργό Εθνικής Άμυνας Π. Κανελλόπουλο, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, προειδοποίησε για τις μετέπειτα εξελίξεις και το αβέβαιο μέλλον της Ελλάδας στην αντιπαράθεση των δημοκρατικών λαϊκών δυνάμεων με το παλάτι και τους ξένους. Ναυτεργάτης σε υπερατλαντικά ταξίδια για δύο χρόνια, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, γνώρισε όλους τους λαούς των χωρών του πλανήτη, με συνέπεια να αποκτήσει παγκόσμιες εμπειρίες. Δικηγόρος της μαχόμενης δικηγορίας, διακόνησε την επιστήμη του Δικαίου και ως συνήγορος σε καθοριστικές, μεγάλες δίκες (ΑΣΠΙΔΑ κ.λπ.). Από το 1951 εκλέχτηκε οχτώ περιόδους βουλευτής με τα κόμματα ΕΠΕΚ, ΕΚ και ΠΑΣΟΚ και γνώρισε την ελληνική πολιτική πραγματικότητα των ημερών του και, από εμπειρίες παλαιότερων συναδέλφων, ολόκληρου του 20ού αιώνα. Αρθρογράφος στον ημερήσιο Τύπο για παγκόσμια επίκαιρα πολιτικά γεγονότα σε περιόδους πολιτικών εντάσεων, θεωρήθηκε πολιτικός με τεράστια εμβέλεια και εμπειρία. Παντρεύτηκε το 1952 τη Φωτεινή Τουρτόγλου και απέκτησε δυο κόρες την Φανή και τη Δωροθέα. Πέθανε το 2002 στη Θεσσαλονίκη.
Πολιτική και κοινοβουλευτική δράση
Ξεκίνησε την πολιτική σταδιοδρομία του από πολύ νωρίς, εντασσόμενος στη νεολαία του Σοσιαλιστικού κόμματος, το οποίο ως ηγέτη είχε τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο (1940-1941) και μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Διετέλεσε βουλευτής του Νομού Θεσσαλονίκης από το 1951 μέχρι και το 1989, με την εξαίρεση της επταετίας 1967-1974. Υπήρξε από τα βασικά στελέχη της Ε.Π.Ε.Κ., της Ενώσεως Κέντρου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Λόγω προβλημάτων υγείας σταμάτησε την ενεργό κοινοβουλευτική δράση του τον Ιούνιο 1989 και κατεύθυνε τις πνευματικές δυνάμεις του στη συγγραφή.
Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2002 και η κηδεία του έγινε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε και εξέδωσε τα ακόλουθα βιβλία που έχουν ως αντικείμενο την πολιτική ιστορία και την ανάλυση της διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κρυονερίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κρυονερίου ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος επί της σιδηροδρομικής γραμμής Κρυονερίου - Αγρινίου, στα 730 μέτρα από Κρυονέρι Λιμένα. Βρισκόταν λίγο έξω το Κρυονέρι απ' όπου και πήρε το όνομά του. Εξυπηρετούσε την περιοχή ως βασική στάση ενώ διέθετε καπναποθήκες και επιπλέον γραμμές για εναπόθεση συρμών. Εγκαινιάστηκε το 1890 και έκλεισε το 1975 μαζί με τη γραμμή Κρυονερίου - Αγρινίου.
Κρυονέρι Κρυονέρι Κρυονέρι Κρυονέρι
Α.Ο. Ανωγής Κεφαλληνίας
Κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης το 2006, με αποτέλεσμα την περίοδο 2006-2007 να αγωνιστεί για πρώτη φορά στην ιστορία της σε εθνική κατηγορία.
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κεφαλληνίας-Ιθάκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Γεώργιος Κοτζιάς
O Γεώργιος Κοτζιάς (Χανιά, 16 Ιουνίου 1918 – Νέα Υόρκη, 13 Ιουνίου 1977) ήταν Έλληνας ιατρός, ο οποίος μαζί με τους συνεργάτες του ανέπτυξαν τη θεραπεία με λεβοντόπα, η οποία αποτελεί σήμερα τη πιο διαδεδομένη θεραπεία για τη νόσο του Πάρκινσον.
Βιογραφία
Ο Κοτζιάς γεννήθηκε στα Χανιά στις 16 Ιουνίου 1918. Ήταν γιος του μετέπειτα δημάρχου Αθηνών Κώστα Κοτζιά. Άρχισε τις σπουδές ιατρικές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον πατέρα του όταν γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Αθήνα το 1941. Έγινε δεκτός στην ιατρική σχολή του Χάρβαρντ και δύο χρόνια αργότερα αποφοίτησε με εύφημο μνεία. Εδεικεύτηκε ως παθολογοανατόμος στο νοσοκομείο Μπρίγχαμ και μετά υπηρέτησε ως επιμελητής νευρολογίας στο Γενικό Νοσοκομείο Μασαχουσέτης. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ροκφέλερ και στο Εθνικό Εργαστήριο του Brookhaven.
Το 1957, ο Σουηδός επιστήμονας Άρβιντ Κάρλσον έδειξε ότι η ντοπαμίνη ήταν νευροδιαβιβαστής στον εγκέφαλο και όχι απλά πρόδρομο μόριο της νορεπινεφρίνης, όπως θεωρούταν προηγουμένως. Στη συνέχεια, άρχισε η θεραπεία με λεβοντόπα, πρόδρομη ουσία της ντοπαμίνης η οποία μπορεί να διέρχεται από τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, από άλλους γιατρούς για τη νόσο Πάρκινσον. Όμως, η έγχυσή της προκαλούσε τοξικότητα, με αποτέλεσμα να μην είναι πρακτική για θεραπευτικούς σκοπούς. Τότε, ο Κοτζιάς έκανε μια σημαντική παρατήρηση. Αρχίζοντας με πολύ μικρές δόσεις δια στόματος κάθε δύο ώρες υπό συνεχή παρακολούθηση και αυξάνοντας σταδιακά τη δόση, κατάφερε να σταθεροποιήσει τους ασθενείς σε υψηλές δόσεις, προκαλώντας δραματική ύφεση των συμπτωμάτων. Η πρώτη μελέτη η οποία ανέφερε τη βελτίωση των ασθενών με πάρκινσον ως αποτέλεσμα της θεραπείας με λεβοντόπα, δημοσιεύθηκε το 1968. Από τότε, έχει γίνει η κύρια θεραπεία για τα συμπτώματα παρκινσονισμού. Το 1969, ο Κοτζιάς κέρδισε το βραβείο Άλμπερτ Λάσκερ για την κλινική ιατρική έρευνα.
Άλλοι ερευνητικοί τομείς στους οποίους εργάστηκε, ήταν η εξακρίβωση της βιολογικής σημασίας των ιχνοστοιχείων και ιδιαίτερα του ψευδαργύρου, του καδμίου και του μαγγανίου, η μελέτη του μεταβολισμού του νευρικού συστήματος, η χρήση των ραδιοϊσοτόπων στην κλινική ιατρική και η παθογένεια της πρωτεϊνουρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί νευροεπιστήμονες
Κολυμβήθρα του Σιλωάμ
thumb|right|Κολυμβήθρα του Σιλωάμ Σιλωάμ (εβρ. προέλευσης, σημαίνει «Απεσταλμένος») ονομαζόταν μια δεξαμενή στην Ιερουσαλήμ, όπου ο Ιησούς Χριστός έστειλε έναν τυφλό να πλυθεί για να ανακτήσει την όρασή του. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για το πώς ήταν τότε αυτή η δεξαμενή, αν και η ευρύτερη θέση της οριοθετείται προφανώς από το σημερινό Μπίρκετ Σιλουάν, λίγο νοτιοδυτικότερα από την Πόλη του Δαβίδ. Πιθανότατα αυτή είναι επίσης κατά προσέγγιση η τοποθεσία της “δεξαμενής” ή του υδροταμιευτήρα του Βασιλιά Εζεκία, που αποτελούσε συνέχεια του αγωγού τον οποίο κατασκεύασε για να μεταφέρει τα νερά της Γιών.
Οι σήραγγες μεταφοράς νερού στην Πηγή Γιών
Το 1867 στην περιοχή της Ιερουσαλήμ, ο Τσαρλς Γουόρεν ανακάλυψε έναν αγωγό νερού που ξεκινούσε από την πηγή Γιων και κατέληγε μέσα στο λόφο, απ’ όπου ένα φρεάτιο οδηγούσε επάνω, στην Πόλη του Δαβίδ. Προφανώς, αυτή ήταν η δίοδος μέσω της οποίας εισχώρησαν αρχικά στην πόλη οι άντρες του Δαβίδ. Ο καθαρισμός ολόκληρου του συστήματος των σηράγγων οι οποίες ξεκινούν από την πηγή Γιών έγινε στη διάρκεια των ετών 1909-1911. Μια τεράστια σήραγγα, με μέσο ύψος 1,8 μέτρα και μήκος 533 μέτρα είχε λαξευτεί μέσα σε συμπαγή βράχο. Οδηγούσε από την πηγή Γιών στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, η οποία βρισκόταν στην κοιλάδα των Τυροποιών (μέσα στην πόλη) και είναι προφανώς η σήραγγα που κατασκεύασε ο Εζεκίας. Στο τοίχωμα αυτής της στενής σήραγγας βρέθηκε μια επιγραφή σε αρχαία εβραϊκή γραφή. Αυτή λέει εν μέρει:
Ιστορία
Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ αναφέρεται αρκετές φορές στην Αγία Γραφή. Ο Ησαΐας αναφέρει τα νερά της κολυμβήθρας (8:6). Επίσης αναφέρεται στην κατασκευή της σήραγγας του Εζεκία (22:9). Για τους Χριστιανούς, η κολυμβήθρα του Σιλωάμ έχει επιπλέον ιδιαίτερη σημασία: Αναφέρεται Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ως η θέση στην οποία ο Ιησούς έστειλε ένα «τυφλό άτομο από τη γέννησή του", προκειμένου να ολοκληρωθεί η θεραπεία του ανθρώπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Εθνική βιβλιοθήκη της Κίνας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Κίνας (κινέζικα: 中国 国家 图书馆; pinyin: Zhōngguó Guójiā Túshūguǎn) ή NLC στο Πεκίνο είναι η κεντρική δημόσια βιβλιοθήκη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Με μια συλλογή άνω των 37 εκατομμυρίων τεκμηρίων, είναι μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στην Ασία και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Διαθέτει τις μεγαλύτερες συλλογές κινεζικής λογοτεχνίας και ιστορικών εγγράφων στον κόσμο.
Ο πρόδρομος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κίνας, η Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου (京师 图书馆; 京師 圖書館; Jīngshī Túshūguǎn), ιδρύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1909 από την κυβέρνηση της δυναστείας Τσινγκ. Άνοιξε για πρώτη φορά επίσημα μετά την Επανάσταση του Xinhai, το 1912. Τον Ιούλιο του 1928, μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου και αργότερα άλλαξε σε Εθνική Βιβλιοθήκη.
Ιστορικό
Οι πρώτες κινεζικές αναφορές σε δημόσιες βιβλιοθήκες δυτικού τύπου ήταν από τον Lin Zexu στο Sizhou Zhi (39 洲 志; 1839) και τον Wei Yuan στην εικονογραφημένη πραγματεία για τα θαλάσσια βασίλεια (πρώτη έκδ., 1843), και τα δύο έργα ήταν μεταφράσεις από Δυτικά βιβλία.
Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, μετά από πολλές στρατιωτικές ήττες κατά των Δυτικών δυνάμεως, η κυβέρνηση της δυναστείας Τσινγκ (1644-1912) έστειλε αρκετές αποστολές στο εξωτερικό για να μελετήσουν τον δυτικό πολιτισμό και τους θεσμούς. Αρκετά μέλη της πρώτης κινεζικής διπλωματικής αποστολής, που είχαν συναλλαγές με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αγγλία, τη Γαλλία και άλλες χώρες από το 1111 έως το 1870, κατέγραψαν τις απόψεις τους για τις δυτικές βιβλιοθήκες, σημειώνοντας ότι προσέλκυσαν μεγάλο αριθμό αναγνωστών. Ο δημοσιογράφος Liang Qichao (1873-1929), ο οποίος έγινε διακεκριμένος εξόριστος διανοούμενος μετά την αποτυχία της Μεταρρύθμισης των εκατό ημερών το 1898, έγραψε για τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης και τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Σικάγο, επαινώντας το άνοιγμά τους στο κοινό και την εντιμότητα των αναγνωστών που δεν έκλεβαν τα βιβλία που τους είχαν δανειστεί. Ο Dai Hongci [zh] (戴鸿慈; 戴鴻慈), μέλος άλλης αποστολής Qing που στάλθηκε στο εξωτερικό για να μελετήσει σύγχρονα συντάγματα, σημείωσε την αποτελεσματικότητα του δανεισμού βιβλίων στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.
Ίδρυση
Το 1906, ο Κυβερνήτης της επαρχίας Χουνάν, Πανγκ Χονγκσού, ανακοινώσε με το Μνημείο του Θρόνου  ότι είχε ολοκληρώσει τις προετοιμασίες για την ίδρυση μιας επαρχιακής βιβλιοθήκης στην Τσανγκσά. Το 1908 και το 1909, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι από τις επαρχίες Fengtian, Shandong, Shanxi, Zhejiang και Yunnan υπέβαλαν αίτηση στο Αυτοκρατορικό Δικαστήριο ζητώντας άδεια για τη δημιουργία δημόσιων βιβλιοθηκών στις αντίστοιχες δικαιοδοσίες τους. Σε απάντηση, στις 2 Μαΐου 1909, το Υπουργείο Παιδείας του Qing (学部; 學部; Xuébù) ανακοίνωσε σχέδια για το άνοιγμα βιβλιοθηκών σε κάθε επαρχία της χώρας.
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1909, ο Zhang Zhidong, ένας βετεράνος του κινήματος Αυτοενίσχυσης, ο οποίος ήταν αντιβασιλέας του Huguang και υπηρετούσε στο ισχυρό Μεγάλο Συμβούλιο, ζήτησε την ίδρυση μιας βιβλιοθήκης στην πρωτεύουσα της Κίνας. Η ίδρυση της βιβλιοθήκης εγκρίθηκε με αυτοκρατορικό διάταγμα την ίδια ημέρα. Το ίδρυμα ονομαζόταν αρχικά Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου ή Μητροπολιτική Βιβλιοθήκη (京师 图书馆; 京師 圖書館; Jīngshī Túshūguǎn). Ο Lu Xun και άλλοι διάσημοι μελετητές έκαναν μεγάλες προσπάθειες για την κατασκευή του.
Ο φιλόλογος και βιβλιογράφος Miao Quansun [zh] (缪 荃 荪; 繆 荃 蓀; 1844-1919), ο οποίος είχε επιβλέψει την ίδρυση της βιβλιοθήκης Jiangnan στο Nanjing δύο χρόνια νωρίτερα, κλήθηκε να διαχειριστεί τη νέα εγκατάσταση. Όπως και ο Jiangnan, ο βοηθός του Chen Qingnian ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της διαχείρισης.
Η πρόταση του Luo Zhenyu στις αρχές του 1900 έλεγε ότι η βιβλιοθήκη έπρεπε να βρίσκεται σε σημείο προστατευμένο τόσο από πυρκαγιές όσο και από πλημμύρες, και σε κάποια απόσταση από θορυβώδεις αγορές. Μετά από αυτές τις συστάσεις, το Υπουργείο Παιδείας πρώτα επέλεξε την συνοικία Deshengmen στο βόρειο τείχος της πόλεως, μια ήσυχη περιοχή με λίμνες. Αλλά το σχέδιο αυτό θα απαιτούσε την αγορά πολλών κτιρίων. Λόγω έλλειψης κεφαλαίων, ο Ναός Guanghua (广 化寺; 廣 化寺) επιλέχθηκε ως ο πρώτος χώρος της βιβλιοθήκης. Ο Ναός Guanghua ήταν ένα συγκρότημα βουδιστικών αιθουσών και ιερών που βρισκόταν κοντά στην βόρεια όχθη του Shichahai, αλλά δεν βόλευε τους αναγνώστες και ήταν πολύ υγρό για μακροχρόνια αποθήκευση βιβλίων. Η Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου παρέμεινε εκεί μέχρι το 1917. Το 1916, σύμφωνα με διάταγμα του Υπουργείου Παιδείας, κάθε δημοσιευμένο βιβλίο της βιβλιοθήκης έπρεπε  να καταχωρηθεί στο υπουργείο Εσωτερικών και όλα να συλλεχθούν από τη βιβλιοθήκη. Η λειτουργία της ως εθνικής βιβλιοθήκης ήταν πλέον γεγονός.
Μεταγενέστερη ιστορία
Η Βιβλιοθήκη χρέωνε ένα χάλκινο νόμισμα ως τέλος ανάγνωσης, ενώ η Βιβλιοθήκη Tianjin χρέωνε τα διπλάσια και η δημόσια βιβλιοθήκη Shandong τα τριπλάσια. Στην αρχή, οι αναγνώστες δεν μπορούσαν να δανειστούν βιβλία, ο δανεισμός επιτράπηκε λίγο πριν του 1918. μικρογραφία|341x341px|Αναγνωστήριο Το 1916, το Υπουργείο Παιδείας (MOE) της Δημοκρατίας της Κίνας διέταξε να κατατεθεί στην Μητροπολιτική Βιβλιοθήκη ένα αντίγραφο για κάθε κινεζική έκδοση μετά την εγγραφή του στο Γραφείο Πνευματικών Δικαιωμάτων. Ύστερα από την Βόρεια Αποστολή του Kuomintang το 1928, η Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου και χρησίμευσε ως  εθνική βιβλιοθήκη με την Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη στην πρωτεύουσα Νάνκινγκ.. Το 1931, άνοιξε μία νέα βιβλιοθήκη  στην οδό Wenjin κοντά στο άλσος Beihai. Αφού ιδρύθηκε επίσημα η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας τον Οκτώβριο του 1949 και το Πεκίνο έγινε η πρωτεύουσά της, η Εθνική Βιβλιοθήκη Peiping μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη Πεκίνου. Το 1951, το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοινώσε ότι η επίσημη αγγλική ονομασία θα ήταν στο εξής Βιβλιοθήκη Πεκίνου.
Το 1978, δύο χρόνια μετά το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης, η βιβλιοθήκη άρχισε να δημοσιεύει το Δελτίο της Βιβλιοθήκης του Πεκίνου (Beitu Tongxun 图,), το οποίο έγινε γρήγορα μία από τις σημαντικότερες εκδόσεις βιβλιοθήκης της Κίνας. Το 1979, στα πλαίσια της συμφωνίας των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, δεσμεύτηκε να ανταλλάξει υλικό της βιβλιοθήκης με τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Για να αντισταθμίσει την έλλειψη επαγγελματικά εκπαιδευμένων βιβλιοθηκονόμων, από το 1982, οι βιβλιοθηκονόμοι του  NLC και άλλων  ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών έκαναν πρακτική άσκηση έξι μηνών στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Yale. Για την ανάπτυξη της επιστήμης της βιβλιοθήκης, η NLC δημιούργησε επαφές με το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας.
Νοέμβριος 2001, μετά από την αποδοχή του  Συμβουλίου  της  Επικρατείας, η Εθνική Βιβλιοθήκη των δύο επίπεδων με το σχέδιο για εθνική ψηφιακή βιβλιοθήκη εγκρίθηκαν επισήμως. Ως σημαντικό μέρος της εθνικής υποδομής της βιομηχανίας πληροφοριών, είχε συμπεριληφθεί στο εθνικό σχέδιο «δεκαπέντε», η εθνική συνολική επένδυση των 1 δισεκατομμυρίου 235 εκατομμυρίων δολαρίων άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή. Στις 28 Οκτωβρίου 2003, τέθηκε σε λειτουργία το σύστημα διαχείρισης ALEPH500 της Εθνικής βιβλιοθήκης, το οποίο έθεσε τα θεμέλια για να μπει στις τάξεις των προηγμένων βιβλιοθηκών του κόσμου.
Γενική εικόνα
Η συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κίνας είναι η μεγαλύτερη της Ασίας. Με πάνω από 36,45 εκατομμύρια τεκμήρια (Δεκέμβρη του 2016) θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου. Στεγάζει επίσημες εκδόσεις των Ηνωμένων Εθνών και ξένων κυβερνήσεων και μια συλλογή λογοτεχνικών έργων και υλικό σε πάνω από 115 γλώσσες. Η βιβλιοθήκη περιέχει κείμενα πάνω σε  κοχύλια και οστά χελώνας, αρχαία χειρόγραφα και τόμους τυπωμένους σε μπλοκ. Μεταξύ των πιο πολύτιμων συλλογών της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κίνας είναι τα σπάνια και πολύτιμα έγγραφα και αρχεία από προηγούμενες δυναστείες της κινεζικής ιστορίας.
Η αρχική συλλογή της Μητροπολιτικής Βιβλιοθήκης συγκεντρώθηκε από διάφορες πηγές. Το 1909 το αυτοκρατορικό δικαστήριο έδωσε στη βιβλιοθήκη το μοναδικό σωζόμενο πλήρες αντίγραφο του Siku Quanshu (βιβλία των τεσσάρων θησαυρών), μια τεράστια συλλογή που ολοκληρώθηκε το 1782 και υπήρχε μόνο σε τέσσερα αντίγραφα. Αυτό το αντίγραφο ήταν φυλαγμένο στο Wenjin Pavilion του Imperial Summer Resort στο Chengde. Κατόπιν εντολής του Υπουργείου Παιδείας του Τσινγκ, τα αρχαία βιβλία, τα αρχεία και έγγραφα της Μεγάλης Γραμματείας μεταφέρθηκαν στη νέα βιβλιοθήκη. Το ίδιο και η συλλογή του Πανεπιστημίου Guozijian ή του Imperial, ενός ιδρύματος που είχε διαλυθεί το 1905 μαζί με το αυτοκρατορικό σύστημα εξέτασης. Αυτές οι αυτοκρατορικές συλλογές περιλάμβαναν βιβλία και χειρόγραφα που χρονολογούνται στο Southern Song (1127–1279). Το περιεχόμενο τριών ιδιωτικών βιβλιοθηκών από την περιοχή Τζιανγκνάν δωρίστηκε υπό την επίβλεψη του Ντουανφάνγκ, αντιβασιλέα της Λιαντζιάνγκ, και το Υπουργείο μεριμνούσε για την μεταφορά από το Γκανσού των υπολοίπων χειρογράφων του Ντουνχουάνγκ. Τέλος, το δικαστήριο κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να αποκτήσει σπάνιες πέτρινες  σφραγίδες  ή χάλκινες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κί Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Κίνα Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Κουκίστρα Ευβοίας
Η Κουκιστρα η Μπαθεριστα ειναι η βραχονησιδα που βρίσκεται λίγο βορειότερα της νησου Καβαλλιανής η οποια αγορασθηκε το ετος 1930 από τον τοτε ιατρο Αλιβεριου Μπέλλο Δημήτριο. Η βραχονησιδα Κουκιστρα και τμημα της Καβαλλιανης ανηκει σε απογονο του Μπέλλου Δημητρίου.Η μετονομασια από μπαθεριστα σε κουκιστρα ,εγινε με ΦΕΚ του ετους 1976.Γυρω από τον οικισμο που υπηρχε στην καβαλλιανη ,αναγνωρισμένος από την απογραφη του ετους 1961, υπαρχουν και  αλλα τοπονυμια του νησιου εκτος του κουκιστρα όπως στανη, τσουκα λαμπρου, καλυβια , κ.λ.π. λογω των δραστηριοτήτων στο νησι και τον οικισμο των ιδιοκτητων κληρονομων Δημητριου Μπελλου.
Παραπομπές
κατηγορία:νομός Εύβοιας Κατηγορία:Βραχονησίδες Εύβοιας
Έσπερος Καλλιθέας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Παναθλητικός Όμιλος Καλλιθέας Έσπερος είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Καλλιθέας, στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Η γυναικεία ομάδα καλαθοσφαίρισης αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου.
Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό και έμβλημά του ένα μπλε πεντάκτινο αστέρι. Επίσημη έδρα των τμημάτων καλαθοσφαίρισης αποτελεί το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Έσπερος, ενώ βοηθητικά χρησιμοποιούνται τα ανοικτά δημοτικά γήπεδα των οδών Σαλαμίνος και Ευαγγελιστρίας.
Πρώτα βήματα
Σχεδόν από την ίδρυσή του (1943) ο Έσπερος Καλλιθέας διατηρούσε γυναικεία αθλητικά τμήματα.
Η δεκαετία του 1980
Εν έτει 1979, η διοίκηση του συλλόγου αποφάσισε την επανίδρυση του τμήματος καλαθοσφαίρισης γυναικών. Κατά συνέπεια, την αγωνιστική περίοδο 1979-80 η ομάδα πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Κέντρου. Την περίοδο 1981-82 κατέκτησε την πρώτη θέση της κατάταξης στην κατηγορία αυτή, με αποτέλεσμα να ανέλθει στην Α' Κατηγορία.
Η δεκαετία του 1990 και η ίδρυση των Εσπερίδων
Στην Α' Κατηγορία Κέντρου και αργότερα στην Α' Κατηγορία Ε.Σ.Κ. Αττικής αγωνίστηκε με ελάχιστες εξαιρέσεις μέχρι το 1995. Η αγωνιστική περίοδος 1994-95 αποδείχθηκε κομβική για την ιστορία του συλλόγου, εφόσον αυτός αναδείχθηκε Πρωταθλητής της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ. Αττικής, λαμβάνοντας το δικαίωμα ανόδου στη Β' Εθνική Κατηγορία (η οποία πλέον δεν υφίσταται).
Επανεκκίνηση τμήματος (2012 - σήμερα)
Την αγωνιστική περίοδο 2013-14 η ομάδα δήλωσε συμμετοχή στο γυναικείο Πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής, ωστόσο αποσύρθηκε μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης έχοντας απολογισμό μόνο ήττες.
Τις αγωνιστικές περιόδους 2014-15 και 2015-16 ο Έσπερος δεν δήλωσε συμμετοχή στο γυναικείο πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής.
Γκεβέρ
Το Γκεβέρ (Gever, Yüksekova, ) είναι πόλη και διαμέρισμα στην Επαρχία Χακάρι στην Τουρκία, η οποία βρίσκεται στο Τουρκικό Κουρδιστάν, στα σύνορα με το Ιράν. Δήμαρχος της πόλης είναι η Ρεμζιγέ Γιασάρ.
Η πόλη ήταν γνωστή ως Ντίζε που σημαίνει φρούριο στα κουρδικά. Η λέξη Γιουκσέκοβα σημαίνει «οροπέδιο» και αποτελεί εκτουρκισμό του αρχικού ονόματος Γκεβέρ που στα κουρδικά σημαίνει «υψωμένο λιβάδι». Στα αρμενικά, ωστόσο, η λέξη αναφέρεται σε μια διοικητική ενότητα όπως το διαμέρισμα της επαρχίας, ενώ η λέξη αναφέρεται στους Ζωροαστριστές στα περσικά. Για τους μουσουλμάνους, το Γκαβάρ σημαίνει άπιστος και αναφέρεται σε όλους τους μη μουσουλμάνους.
Ιστορία
Τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Γκεβέρ είχε περίπου 30 χωριά. Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Γκεβέρ ήταν 15.000 κάτοικοι. Οι κάτοικοι ζούσαν από τη γεωργία που αποτελούνταν κυρίως από σιτάρι, κριθάρι, βαμβάκι και τσάι. Το Γκεβέρ είχε περίπου 1497 οικογένειες τη δεκαετία του 1880.
Μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Γκεβέρ ήταν η έδρα ενός επισκόπου της Εκκλησίας της Ανατολής. Η περιοχή του Γκεβέρ χρησίμευσε ως η κύρια στάση ταξιδιού για τους Ασσύριους που ταξίδευαν μεταξύ των φυλετικών περιοχών του Χακάρι και των πεδιάδων της Ούρμια.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Χιρμίς Αμπουνά, τη δεκαετία του 1810 ολόκληρος ο πληθυσμός των χωριών στην περιοχή του Άνω Ποταμού Ζαμπ ήταν Ασσύριοι, μέχρι τη γενοκτονία των Ασσυρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία
Σαν περάσουν πέντε χρόνια
Το Σαν περάσουν πέντε χρόνια είναι ένα θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις, ολοκληρωμένο από τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, στις 19 Αυγούστου του 1931. Μαζί με τα έργα Το κοινό και Κωμωδία χωρίς τίτλο, συγκαταλέγεται στο λεγόμενο “θέατρο του παραλόγου” του Λόρκα, στο οποίο ο συγγραφέας δίνει προτεραιότητα σε μια γλώσσα έντονα επηρεασμένη από τον σουρεαλισμό.
Πλοκή
Πρώτη πράξη
Σε μία Βιβλιοθήκη, η Δαχτυλογράφος εξομολογείται τον έρωτα της στον Νεαρό την ώρα που εκείνος συζητάει με τον Ηλικιωμένο. Εμφανίζεται ξαφνικά στην σκηνή ο Πρώτος Φίλος, φαφλατάς και γυναικάς και ο Δεύτερος Φίλος που θα επιθυμούσε να ήταν πιο νέος, όπως επίσης και δύο ανήσυχοι χαρακτήρες που βρίσκονται σε μια άλλη διάσταση: τοΝεκρό Παιδί και ο Ψόφιος γάτος.
Δεύτερη πράξη
Μετά από μια σκηνή ερωτικού πάθους ανάμεσα στον Παίχτη του ράγκμπι και την Αρραβωνιαστικιά, ο Νεαρός φτάνει μετά από πέντε χρόνια προκειμένου να συναντηθεί μαζί της και με τον πατέρα της. Όμως οι προσδοκίες του δεν ευοδώνονται καθώς η Αρραβωνιαστικιά δραπετεύει  με τον Παίχτη του ράγκμπι, προκαλώντας οδύνη στον Νεαρό και δυσαρέσκεια στον πατέρα. Η πράξη συνεχίζεται με τη συμβολή της Κούκλας με το νυφικό, χαρακτήρας μεταφορικός, που πείθει τον Νεαρό να αναζητήσει την αγάπη της Δαχτυλογράφου παρά τις αντιρρήσεις του Ηλικιωμένου.
Σε ένα δάσος, η Δαχτυλογράφος διηγείται στη Μάσκα μια διαφορετική ιστορία: Η θυρωρός, μια μέρα με καταιγίδα έχασε το γιο της, το Νεκρό Παιδί και εγκατέλειψε έναν νεαρό, παρά τον οδυρμό του. Ο Νεαρός μετά από μια λεκτική διαμάχη με τον Αρλεκίνο και τον Παλιάτσο, ανταποκρίνεται τελικά στον έρωτα της Δαχτυλογράφου, όμως εκείνη απαιτεί, ως προϋπόθεση για την συνεύρεση τους, να περάσουν πέντε επιπλέον χρόνια. Ο Νεαρός, επιστρέφοντας στο σπίτι ρωτάει τον Υπηρέτη, που τον συντροφεύει από την πρώτη πράξη, για τις δυσάρεστες αλλαγές που διέκρινε εκεί στο πέρασμα του χρόνου. Τέλος, επισκέπτονται τον Νεαρό τρεις Παίχτες, σύμβολα του θανάτου, που τον κερδίζουν στα χαρτιά, παίρνοντας του τον άσσο κούπα και μαζί με αυτόν και τη ζωή του.
Παραστάσεις
Το Σαν περάσουν πέντε χρόνια στην αρχή χαρακτηρίστηκε ως έργο το οποίο ήταν αδύνατον να ανέβει στο θεατρικό σανίδι, γι αυτό ο συγγραφέας υιοθέτησε κάποιες αλλαγές. Παρόλο που το 1936 ξεκίνησαν οι πρόβες για να παιχτεί τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το ξέσπασμα του ισπανικού εμφύλιου πολέμου το εμπόδισε. Το έργο λοιπόν, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1959 στο θέατρο Ρεκαμιέ του Παρισιού, παραγωγής του Marcelle Auclair , κουστούμια και σκηνικά του Ρειμούντο Λαρέν και ερμηνείας του Λαουρέν Τερζιέ . Όσον αφορά την ολοκληρωμένη πρώτη ισπανική παραγωγή, ίσως να ήταν αυτή που ο Χούλιο Καστίγιο παρουσίασε στο θέατρο Θόκαλο ντε Μέξικο την 1ηΙουλίου του 1969.
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ισπανία το Μάρτιο του 1975 από μαθητές του Γαλλικού Λυκείου της Μαδρίτης, επαγγελματικά έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Εσλάβα στις 19 Σεπτεμβρίου του 1978, σε σκηνοθεσία του Μιγκέλ Νάρος .
Τη δεύτερη παραγωγή στην Ισπανία ανέλαβε και παρουσίασε ο σκηνοθέτης Άλβαρο Γκουστόδιο, παλιό μέλος της Λα Μπαράκα και έκανε πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου του 1985 στο Ρεάλ Κολισέο Κάρλος III του Σαν Λορένθο ντε Ελ Εσκοριάλ. Μερικούς μήνες μετά, παρουσιάστηκε μια διασκευή από την ομάδα Θέατρο Αταλάγια, σε σκηνοθεσία του Ρικάρντο Ινιέστα , κάνοντας πρεμιέρα στο Círculo de Bellas Artes   της Μαδρίτης, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1986. Η Κάρμεν Γκαγιάρδο   ήταν η επιλεγμένη ηθοποιός, που σύμφωνα με πολλούς, ήταν αποκαλυπτική. Το έργο ανέβηκε σε 33 επαρχίες της Ισπανίας, μεταξύ του 1986 και 1988.
Τον Απρίλιο του 1989 ανέβηκε ξανά στην σκηνή, σκηνοθετημένο από τον Νάρος και με ερμηνεία του Κάρλος Ιππόλυτο ,  μεταξύ άλλων.
Το 1994, θα ανέβει εκ νέου στην σκηνή του θεάτρου Αταλάγια, σε σκηνοθεσία Ρικάρντο Ινιέστα, ο οποίος θα το σκηνοθετήσει από μια άλλη οπτική και θα παρουσιαστεί διαρκώς μέχρι το 1996. Κάνει πρεμιέρα στο Κέντρο Ινστιτούτο Θερβάντες  της Ταγγέρης (Μαρόκο).
Το 1998 κάνει  περιοδεία ο Χοάν Ογιέ . Η πρεμιέρα γίνεται στο Φεστιβάλ Γρεκ της Βαρκελώνης, όπου ξεχώρισε από το καστ η Λάια Μαρούγ .
Τον Απρίλιο του 2016 θα παιχτεί στο θέατρο Βάγιε Ινκλάν της Μαδρίτης, συμπαραγωγής  του Centro Dramático Nacional με το θέατρο Αταλάγια, σε σκηνοθεσία του Ρικάρντο Ινιέστα.
Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά, την περίοδο 1971-72, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Αλέξη Σολωμού, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Ποταμίτη. Το Φεβρουάριο του 2016 θα ανέβει στο Θέατρο Τέχνης (μαζί με τη Δόνια Ροσίτα) σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη και συλλογική μετάφραση Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Άννυς Ανεστοπούλου, Έφης Γεωργοπούλου και Θεοδοσίας Κοφινά . Πρωταγωνιστές: Κλέων Γρηγοριάδης και Βίκυ Βολιώτη.
Πηγές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Πατρονικολαίικα Ηλείας
Το Πατρονικολαίικα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας με υψόμετρο 0 μέτρα, σε απόσταση 14 χλμ. Δ.-ΒΔ. του Πύργου και 12 χλμ. Ν.-ΝΔ. της Αμαλιάδας. Η οργανωμένη παραλία της είναι ανάμεσα στην παραλία Σκαφιδιάς, από τη οποία χωρίζεται με τις εκβολές του Ιάρδανου (Κυράς Λαγκάδι) και στην παραλία Καλακαίικων. Διαθέτει μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα καθώς και κέντρα εστίασης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σκαφιδιάς. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Σκαφιδιά, τη Μονή Σκαφιδιάς και τα Καλακαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκαφιδιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Πωλ Γκούντμαν
O Πωλ Γκούντμαν (Paul Goodman· Νέα Υόρκη, 9 Σεπτεμβρίου 1911 – Νιου Χάμσαϊρ, 2 Αυγούστου 1972) ήταν Αμερικανός, συγγραφέας, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και ψυχοθεραπευτής, γνωστός κυρίως ως αναρχικός στοχαστής και φιλόσοφος, καθώς και ως κριτικός της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Συχνά αναφέρεται ως κοινωνιολόγος, ωστόσο ο ίδιος το αρνείτο, έχοντας τονίσει μάλιστα σε μια ομιλία του το 1964 στο Experimental College του San Francisco State University ότι δεν μπορεί να διαβάσει κοινωνιολογία διότι συχνά τα κοινωνιολογικά κείμενα είναι άψυχα.
Ο Γκούντμαν έχει συγγράψει πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται τα Growing Up Absurd (1960), The Community of Scholars (1962), καθώς και το Compulsory Miseducation (1964), μια οξεία κριτική των αμερικανικών σχολείων και του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ο Γκούντμαν ανέπτυξε ακτιβιστική δράση κατά τη δεκαετία του 1960 στο πλαίσιο της ειρηνιστικής Αριστεράς και το έργο του υπήρξε πηγή έμπνευσης και σημείο αναφοράς του φοιτητικού κινήματος εκείνης της περιόδου. Επίσης, υπήρξε συνιδρυτής της μεθόδου της μορφολογικής ψυχολογίας (Gestalt therapy). Είναι συνιδρυτής της θεραπείας Gestalt στην Αμερική και μαζί με το αδελφό του, Πέρσιβαλ Γκούντμαν, έγραψε ένα κλασικό βιβλίο για την πολεοδομία, το Communitas.
Σκέψεις για την εκπαίδευση
Ο Γκούντμαν υπήρξε ανοιχτά επικριτικός των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων και αυτό αποτυπώθηκε στα βιβλία του Growing Up Absurd και Compulsory Miseducation. Για την εκπαίδευση στις σύγχρονες κοινωνίες πίστευε: «Είναι στα σχολεία και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, παρά στο σπίτι ή από τους φίλους τους, που η μάζα των πολιτών μας όλων των τάξεων μαθαίνει ότι η ζωή είναι αναπόφευκτα ρουτινιάρικη, αποπροσωποποιημένη, ισοπεδωμένη και παραδομένη στο χρήμα· ότι είναι καλύτερα να συμμορφώνεσαι με τους κανόνες και να το βουλώνεις· ότι δεν υπάρχει χώρος για αυθορμητισμό, για έκφραση της σεξουαλικότητας και ελεύθερο πνεύμα. Εκπαιδευμένοι από τα σχολεία συνεχίζουν όλοι με τις ίδια ποιότητα στην εργασία, στον πολιτισμό και στην πολιτική. Αυτή είναι η εκπαίδευση, μια δυσεκπαίδευση [miseducation] που κοινωνικοποιεί με βάση τις εθνικές νόρμες και ρυθμίζει με βάση τις εθνικές "ανάγκες"».
Ο Γκούντμαν πίστευε ότι οι πιο πολύτιμες εκπαιδευτικές εμπειρίες ενός ατόμου συμβαίνουν έξω από το σχολείο. Η συμμετοχή στις δραστηριότητες της κοινωνίας πρέπει να είναι το βασικό μέσο εκμάθησης. Αντί να ζητά από τους μαθητές να υποκύψουν στη θεωρητική αγγαρεία της μάθησης του σχολικού εγχειριδίου, συνιστά να μεταφερθεί η εκπαίδευση στα εργοστάσια, στα μουσεία, στα πάρκα, στα πολυκαταστήματα κλπ. Εκεί οι μαθητές θα μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στην εκπαίδευσή τους. Τα ιδανικά σχολεία θα λάβουν τη μορφή μικρών ομάδων συζήτησης, που δεν θα υπερβαίνουν τα είκοσι άτομα. Αυτές οι ομάδες θα χρησιμοποιούσαν οποιοδήποτε αποτελεσματικό περιβάλλον το οποίο θα ήταν σχετικό προς το συμφέρον της ομάδας. Η εκπαίδευση αυτή θα ήταν αναγκαστικά μη υποχρεωτική, καθόσον κάθε καταναγκασμός για παρακολούθηση είναι επιβολή εξουσίας αρχή σε ένα εξωτερικό σώμα που διαχωρίζεται από τις ανάγκες και τις προσδοκίες των μαθητών, ένας καταναγκασμός που καθυστερεί και εμποδίζει την ικανότητα των μαθητών να μάθουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Αρίων (μυθολογία)
Αρίωνας ίππος ή Αρείωνας (ενίοτε). Μυθικός ίππος (άλογο) με μαύρη ή ξανθή χαίτη που φημίζοταν ως ταχύτερος του ανέμου. Ο ίππος αυτός είχε το ένα από τα πόδια του ανθρώπινο και ενίοτε φωνή ανθρώπου. Κατά τις μυθολογικές παραδόσεις φέρεται ως γιος του Ποσειδώνα, και της Δήμητρας ή Ερινύας. Η θεά Δήμητρα, λυπημένη από την απώλεια της Περσεφόνης και προσπαθώντας να ξεφύγει από την ερωτική προσέγγιση του Ποσειδώνα, μεταμορφώθηκε σε φοράδα. Ο Ποσειδώνας, καταλαβαίνοντας την μεταμόρφωσή της, πήρε τη μορφή επιβήτορα και κατόρθωσε να ζευγαρώσει μαζί της. Εκτός από τον Αρίωνα, από τούτη την ένωση γεννήθηκε και μία κόρη, πιθανώς η νύμφη Δέσποινα, που αποκαλυπτόταν μόνον στους μυημένους των Ελευσινίων.
Κατ΄ άλλη εκδοχή ο Αρίων ήταν γιος του Ζέφυρου και μίας από τις Άρπυιες και ανατράφηκε από τις Νηρηΐδες Νύμφες. Ως τόπος γέννησής του θεωρούνταν η Θέλπουσα της Αρκαδίας που απεικονίζεται σε νομίσματα και αγγεία της πόλης αυτής. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση γεννήθηκε στην Αττική, τη στιγμή που ο Ποσειδώνας κτυπούσε το βράχο με την τρίαινά του.
Τον Αρίωνα ίππο χρησιμοποίησε πρώτος ο Ποσειδώνας τον οποίο αργότερα δώρησε στον μυθικό ήρωα της Αλιάρτου τον Κοπρέα. Ο Κοπρέας με τη σειρά του τον δώρησε στον Ηρακλή που τον χρησιμοποίησε σε ιπποδρομίες στις Παγασσές όπου εκεί νίκησε τον Κύκνο. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Αρίωνας ίππος ανήκε στον Αρκάδα Όγκο απ' όπου τον παρέλαβε ο Ηρακλής, όταν πολεμούσε εναντίον των Ηλείων. Τέλος από τον Ηρακλή τον παρέλαβε ο Άδραστος που χάρις στη ταχύτητά του σώθηκε κατά την εκστρατεία των Επτά κατά των Θηβών φέρνοντάς τον πίσω στην Αθήνα.
Ο μυθικός Αρίωνας ίππος στην Ελληνική μυθολογία αποτέλεσε την ιδεατή ανθρώπινη ανάγκη αλλά και την αξία της γρήγορης λήθης επί παντός οδυνηρού συμβάντος, προκειμένου ο άνθρωπος να συνεχίζει να είναι δημιουργικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας. Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Κολέγιο Χάρβαρντ
Το Κολέγιο Χάρβαρντ (αγγλικά: Harvard College) είναι ένα ιδιωτικό κολέγιο στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, το οποίο αποτέλεσε για μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα και συνεχίσει να αποτελεί το κύριο προπτυχιακό κολέγιο του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, στο οποίο και υπάγεται. Έχοντας ιδρυθεί το 1636, το Κολέγιο Χάρβαρντ είναι η παλαιότερη σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και το παλαιότερο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στις ΗΠΑ.
Το Κολέγιο Χάρβαρντ είναι το παραδοσιακό προπτυχιακό πρόγραμμα του ομώνυμου πανεπιστημίου και προσφέρει πτυχία Bachelor of Arts και Bachelor of Science. Είναι πολύ επιλεκτικό (μόνο το 5% των όσων έχουν υποβάλει αίτηση γίνονται δεκτοί). Αν και θεωρείται ευρέως κορυφαίο, τα προπτυχιακά προγράμματα του Χάρβαρντ δεν θεωρούνται τόσο εξαιρετικά όσο τα μεταπτυχιακά. Μεγάλο μέρος των αποφοίτων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ αποφοιτούν από το ομώνυμο κολέγιο.
Προσωπικότητες που συνδέονται με το Κολέγιο Χάρβαρντ
Πέντε Πρόεδροι των ΗΠΑ υπήρξαν απόφοιτοι του Κολεγίου Χάρβαρντ (Τζον Άνταμς, Τζον Κουίνσι Άνταμς, Τζον Φ. Κένεντι, Φραγκλίνος Ρούζβελτ και Θεόδωρος Ρούζβελτ)
Είκοσι εννέα βραβευμένοι με Νόμπελ υπήρξαν απόφοιτοι του Κολεγίου Χάρβαρντ (Φίλιπ Άντερσον, Πέρσι Γουίλλιαμς Μπρίντγκμαν, Μάρτιν Λι Τσάλφι, Τ. Σ. Έλιοτ, Γουόλτερ Γκίλμπερτ, Ρόι Γκλάουμπερ, Αλ Γκορ, Έρικ Καντέλ, Μάρτιν Κάρπλους, Χένρι Κίσινγκερ, Γουίλιαμ Νόουλες, Ρότζερ Κορνμπέργκ, Μάικλ Κρέμερ, Έρικ Μάσκιν, Ντέιβιντ Λι, Μέρτον Μίλερ, Τζορτζ Μίνοτ, Ρότζερ Μάιερσον, Σαούλ Περλμούτερ, Θεόδωρος Ρούζβελτ, Γκρεγκ Λ. Σεμένζα, Λόιντ Σάρπλέι, Κρίστοφερ Σιμς, Ρόμπερτ Σόλοου, Γουίλιαμ Χάουαρντ Στάιν, Τζέιμς Σάμνερ, Τζέιμς Τόμπιν, Ρότζερ Τσίεν και Κένεθ Γουίλσον.
Άλλοι σημαντικοί απόφοιτοι είναι οι:
Επιφανείς φοιτητές αλλά όχι αποφοίτους υπήρξαν οι:
Αλφισμός
Ο αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια είναι πάθηση που εμφανίζεται εκ γενετής σ' ένα άτομο και σαν κύρια συνέπεια έχει το λευκό χρώμα στο δέρμα και στις τρίχες των μαλλιών και ολόκληρου του σώματος, ενώ η ίριδα των ματιών είναι λευκή.
Οι πάσχοντες από αλφισμό έχουν λεπτό δέρμα που παρουσιάζει μεγάλη ευπάθεια στις λοιμώξεις, καθώς και σοβαρά προβλήματα όρασης που είναι ελαττωματικά και μπορούν να προκαλέσουν αχρωματοψία ή καταρράκτη, ενώ εμφανίζουν και φωτοφοβία. Στις βαρύτερες μορφές του, οι δύο κυριότερες επιπλοκές του αλφισμού είναι η τύφλωση και η εμφάνιση καρκινωμάτων του δέρματος. Αντίθετα, στον μερικό αλφισμό, η πάθηση χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένες περιοχές του δέρματος και του τριχωτού στις οποίες λείπει η χρωστική και η μοναδική εκδήλωση μπορεί να είναι μία λευκή τούφα τριχών σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος.
Αιτία του αλφισμού
μικρογραφία|αριστερά|150px|Αγόρι με Αλφισμό μικρογραφία|δεξιά|300px|Κοπέλα με Αλφισμό από την [[Παπούα - Νέα Γουινέα]] Ο αλφισμός προκαλείται από την έλλειψη της χρωστικής ουσίας του δέρματος μελανίνη και οφείλεται σε βλάβη των γονιδίων που καθορίζουν τη σύνθεση της τυροσινάσης, του ενζύμου που είναι υπεύθυνο για τη βιοσύνθεση της μελανίνης. Η έλλειψη αυτή μπορεί να είναι κληρονομική, μπορεί όμως να είναι και αποτέλεσμα του γενετικού φαινόμενου της μεταλλαγής. Για την εμφάνισή του δεν παίζει ρόλο ούτε η φυλή (παρουσιάζεται σε όλες τις φυλές του κόσμου), ούτε το περιβάλλον και οι κλιματολογικές συνθήκες. Παρ' όλα αυτά, ενώ ο παγκόσμιος μέσος όρος εμφάνισης του αλφισμού είναι 1 στις 20.000 γεννήσεις, σε κάποιους τόπους τα ποσοστά αυξάνονται (στην Αφρική είναι 1 στις 5.000 γεννήσεις), ενώ σε άλλους μειώνονται (στη Δανία είναι 1 στις 60.000 γεννήσεις).
Αλφισμός και «μαγεία» στην Αφρική
Στην Αφρική όπου υπάρχει το μεγαλύτερο ποσοστό αλφισμού παγκοσμίως και όπου κατά συνέπεια είναι περισσότερο ορατά τα διαφορετικά χαρακτηριστικά της πάθησης, έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού τα οποία εντάθηκαν δραματικά στην Τανζανία στα μέσα του 2008, όταν και αναφέρθηκαν περίπου 35 δολοφονίες και ακρωτηριασμοί ανθρώπων με αλφισμό (ανάμεσά τους και παιδιά) ως «μαγεμένων», κυρίως από οργανωμένες συμμορίες που μισθώνονται από γιατρούς - μάγους της φυλής. Το γεγονός καταδίκασε με ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 3 Σεπτεμβρίου 2008.
Για τα άτομα που πάσχουν από αλφισμό ισχύει διεθνώς ο χαρακτηρισμός albino (από τη λατινική λέξη albus που σημαίνει λευκό), ενώ στην ελληνική γλώσσα τα άτομα αυτά ονομάζονται λευκοπαθικά.
Ο αλφισμός στη φύση
Στα ζώα τα συμπτώματα του αλφισμού παρουσιάζονται όπως ακριβώς και στον άνθρωπο, ενώ στα φυτά προκαλείται από έλλειψη χλωροφύλλης και αλλάζει το χρώμα των λουλουδιών, π.χ. λευκά άνθη σε φυτά που κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να ήταν κόκκινα.