cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία της Μισέλ Αβίλα
Ιστορικό
Παρόλα αυτά στα 14 τους έτη, η Σέβερσον έμεινε έγκυος και παράτησε για λίγο το σχολείο για να φροντίσει το μωρό της. Μετά την αποφοίτηση από το γυμνάσιο η Κάρεν απομακρύνθηκε από την Μισέλ. Η Mίσι είχε αρχίσει να γίνεται μια ελκυστική νεαρή κοπέλα με μακριά μαλλιά και ήταν αρκετά δημοφιλής και συμπαθής στους περισσότερους συνομηλίκους της. Εν τω μεταξύ, η Λόρα και η Κάρεν ένιωθαν άβολα με το σώμα τους και πίστευαν δεν ήταν ελκυστικές για τα αγόρια. Έτσι άρχισαν να ζηλεύουν όλη την προσοχή που λάμβανε η Μισέλ από τους άλλους και ειδικά εκείνη που προερχόταν από τα αγόρια. Η Κάρεν που δεν μπορούσε να το αντέξει αυτό, άρχισε αργότερα να μεταδίδει μια ψεύτικη φήμη που ανέφερε ότι η Μισέλ είχε σεξουαλικές σχέσεις με διάφορα αγόρια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η Αβίλα να ξυλοκοπηθεί άσχημα από μια ομάδα κοριτσιών που την κατηγόρησαν ότι είχε ολοκληρωμένη σχέση με τους συντρόφους τους. Μόλις οι γονείς της έμαθαν τι είχε συμβεί, έκανα μήνυση εναντίον του κοριτσιού που ηγούνταν της επίθεσης, δηλαδή της Σόνιας Μπον. Η υπόθεση θα εκδικαζόταν στις 8 Οκτωβρίου του 1985, όμως η Μισέλ δεν πρόλαβε να παραβρεθεί σε αυτή την δίκη, επειδή λίγες μέρες πριν έπεσε θύμα ανθρωποκτονίας. Γυρνώντας όμως σε εκείνες τις ημέρες και πέρα από τον σωματικό πόνο που βίωσε η Αβίλα, είχε επίσης πληγωθεί πολύ από το γεγονός ότι οι άλλοι σκέφτονταν τόσο άσχημα για εκείνη χωρίς η ίδια να φταίει σε κάτι. Λίγο αργότερα, ένα κορίτσι της αποκάλυψε ότι η Κάρεν ήταν αυτή που είχε ξεκινήσει τις φήμες. Η Μίσι όμως δεν μπορούσε να την πιστέψει και θύμωσε πολύ μαζί της σκεπτόμενη ότι συκοφαντούσε την φίλη της. Στην πραγματικότητα η Μισέλ αγαπούσε πολύ την Κάρεν, και δεν περνούσε καν από το μυαλό της ότι η καλύτερη της φίλη έτρεφε πλέον μίσος για εκείνη.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους των κοριτσιών στο λύκειο, η Μισέλ άρχισε να βγαίνει με ένα αγόρι που ονομαζόταν Ράντι. Παρόλα αυτά η Αβίλα δεν άντεχε το γεγονός ότι εκείνος ήθελε συνέχεια να κάνει ή να βρίσκεται σε πάρτυ και του ζήτησε να χωρίσουν μετά από ένα μήνα. Λίγο μετά το χωρισμό, η Κάρεν και ο Ράντι ξεκίνησαν μια σχέση και τελικά συγκατοίκησαν σε ένα διαμέρισμα μαζί. Η Σέβερσον είπε αργότερα στην Αϊρίν, την μητέρα της Αβίλα, ότι είχε δει τον Ράντι να τραβάει την Μισέλ στην αγκαλιά του σε ένα πάρτι στο διαμέρισμα τους. Εκείνη την εποχή, η κοπέλα είχε πει στον Ράντι ότι δεν ενδιαφερόταν να αναζωπυρώσει τη σχέση τους και συμβούλεψε την Κάρεν να χωρίσει μαζί του. Αυτό εξόργισε τη Σέβερσον και σταμάτησε να μιλά στην Μισέλ. Μάλιστα λίγο μετά τα μέσα του Σεπτέμβρη του 1985, εκείνη και η Λόρα διέδωσαν ξανά την ίδια φήμη για την Μισέλ και οι τρεις φίλες απομακρυνθήκαν περισσότερο, χωρίς όμως η Μίσι να μάθει ποιος ευθυνόταν για τις συκοφαντίες. Επίσης δέκα μέρες πριν τον θάνατο της Αβίλα, η Κάρεν και η Λόρα τσακώθηκαν με την Μισέλ σε ένα πάρκο της γειτονιάς. Σύμφωνα με μάρτυρες, η Κάρεν απείλησε την Μισέλ με ένα σπασμένο μπουκάλι μπύρας και στη συνέχεια την έσπρωξε και τη χαστούκισε. Λίγες ημέρες αργότερα η Λόρα τηλεφώνησε στην Μισέλ, και οι δυο τους αποφάσισαν να αφήσουν τα πάντα πίσω τους και να συνεχίσουν τη φιλία τους. Ωστόσο, η Κάρεν εξακολουθούσε να την αποφεύγει, μέχρι την 1η Οκτωβρίου του 1985, όπου επικοινώνησε με την Αβίλα και της ζήτησε ειλικρινά συγγνώμη για όλα όσα συνέβησαν μεταξύ τους. Αυτό σήμαινε πολλά για την Μισέλ, καθώς είχαν αρχίσει να της λείπουν πραγματικά οι φίλες της.
Δολοφονία
Την 1η Οκτωβρίου του 1985, η Μισέλ είπε στη μητέρα της ότι θα συναντούσε τις καλύτερες της φίλες για να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους. Η μητέρα της, της επέτρεψε να πάει, αλλά της ζήτησε να έχει γυρίσει στο σπίτι μέχρι τις 18:00 το απόγευμα. Η Ντόιλ έφτασε μετά από λίγο και πήρε την Μισέλ με το αυτοκίνητο της. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που την έβλεπε ζωντανή η οικογένεια της.
Η Κάρεν γέλασε και αποκάλυψε στην Μισέλ ότι αυτή και η Λόρα δεν τσακώνονταν πραγματικά και ότι όλο αυτό ήταν απλώς ένα τέχνασμα για να την παγιδέψουν στο δάσος και να της δώσουν ένα μάθημα. Ξαφνικά, άρχισαν να ουρλιάζουν κατάμουτρα στην Μισέλ, λέγοντας της ότι ήταν εκείνες που είχαν διαδώσει τις φήμες επειδή ήξεραν ότι είχε ολοκληρωμένη σχέση με τους συντρόφους τους και με άλλους άντρες, και δεν θα το άφηναν αυτό να περάσει έτσι. Η Αβίλα προσπάθησε να τις ηρεμήσει, λέγοντας τους ότι δεν ισχύουν όλα αυτά και ότι ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο στις φίλες της, αλλά δεν την άκουγαν. Όταν η Μισέλ σταμάτησε να μιλά, η Κάρεν και η Λόρα την άρπαξαν και την οδήγησαν με το ζόρι σε ένα μονοπάτι που οδηγούσε στο δάσος. Η Μισέλ δεν μπορούσε να αμυνθεί, καθώς ήταν πολύ μικροκαμωμένη σε σύγκριση με τα άλλα δύο κορίτσια. Συγκεκριμένα, ήταν μόνο 1,50 μέτρα σε ύψος και 43 κιλά, ενώ η Κάρεν ήταν 1,60 μέτρα σε ύψος και πάνω από 91 κιλά, ενώ η Λόρα ήταν 1,70 μέτρα σε ύψος και 62 κιλά. Η Εύα από την άλλη, που ήταν μέσα στο αυτοκίνητο σε όλη αυτή τη συμπλοκή, τελικά βγήκε από το αυτοκίνητο και άρχισε να περπατά πίσω από τις τρεις κοπέλες. Όπως ισχυρίστηκε χρόνια αργότερα, δεν συμμετείχε σε όσα προηγήθηκαν και σε όσα ακολουθήσαν στο δάσος και δεν γνώριζε τον λόγο που βρισκόταν εκεί.
Μόλις μπήκαν βαθιά μέσα στο δάσος, η Λόρα σταμάτησε μπροστά στην Μισέλ, η οποία ήταν φοβισμένη και έκλαιγε, και την γρονθοκόπησε στο πρόσωπο. Μόλις άρχισε να τη χτυπάει, η Κάρεν συμμετείχε στην κακοποίηση της Αβίλα και μέσα σε δευτερόλεπτα την έριξαν στο έδαφος συνεχίζοντας να την χτυπούν, να την κλωτσούν και να την ποδοπατούν. Όταν σταμάτησαν, η Λόρα έβγαλε ένα μαχαίρι, άρπαξε τη Μισέλ από τα μαλλιά και άρχισε να της τα κόβει. Το έκαναν αυτό γιατί ήξεραν πόσο πολύ αγαπούσε η Μισέλ τα υπέροχα μακριά μαλλιά της. Η Κάρεν ήθελε να συμμετάσχει στο κόψιμο των μαλλιών, αλλά επειδή δεν είχε μαχαίρι, απλά άρχισε να τα ξεριζώνει με τα χέρια της. Η Εύα στεκόταν και παρακολουθούσε χωρίς να συμμετέχει. Στη συνέχεια, οι δυο κοπέλες έδεσαν τα χέρια της Αβίλα πίσω από την πλάτη της (πισθάγκωνα) και την φίμωσαν. Υπήρχε ένα ρηχό ποτάμι περίπου 300 μέτρα μακριά τους. Η Λόρα κατέβηκε προς το ρέμα και κοιτώντας προς την Μισέλ άρχισε να την κοροϊδεύει, ζητώντας της να μπει μέσα στο νερό μαζί της. Όταν η Αβίλα δεν κουνήθηκε, η Κάρεν την άρπαξε και την σήκωσε όρθια, την έσπρωξε προς το ποτάμι και την έριξε από ένα λοφίσκο. Δεδομένου ότι τα χέρια της ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη της, δεν έχει τρόπο να εμποδίσει την πτώση της, και έτσι κατρακύλησε μέχρι την όχθη του ποταμού και το πρόσωπο της τραυματίστηκε περισσότερο στο έδαφος. Η Λόρα και η Κάρεν την κατηγορήσαν ξανά για την υποτιθέμενη ανηθικότητα της, και κατόπιν την άρπαξαν και την έσυραν μέχρι το νερό, ενώ η Εύα το έβαλε στα πόδια. Όταν έφτασε στο πάρκινγκ συνειδητοποίησε ότι και τα δύο αυτοκίνητα ήταν κλειδωμένα και βρισκόντουσαν πολύ μακριά για να προσπαθήσει να ζητήσει βοήθεια, οπότε άρχισε απρόθυμα να περπατά πίσω στο μονοπάτι, μέχρι που άκουσε μια τρομακτική κραυγή. Η Εύα σταμάτησε να περπατά, γύρισε και έτρεξε πίσω στα αυτοκίνητα όπου κάθισε στο έδαφος σε εμβρυϊκή στάση και περίμενε μια ώρα μέχρι να επιστρέψουν τα κορίτσια. Τελικά είδε τη Λόρα και την Κάρεν βρεγμένες να γελάνε, αλλά η Μισέλ δεν ήταν μαζί τους. Αργότερα έμαθε ότι οι δυο τους κρατούσαν το κεφάλι της Αβίλα κάτω από το νερό. Όσο για την κραυγή που άκουσε η Εύα, οι δύο κοπέλες της είπαν ότι συνέβη επειδή η Μισέλ μπόρεσε με κάποιο τρόπο να ξεφύγει για λίγο από τα χέρια τους. Αμέσως μετά όμως η Κάρεν την άρπαξε και την έσπρωξε ξανά μέσα στο νερό. Όταν τα κορίτσια κατάλαβαν ότι η Μίσι ήταν στα πρόθυρα του θανάτου, την άφησαν εκεί να πεθάνει. Τότε, επίσης, για να κρατήσουν το σώμα της κάτω από το νερό, τοποθέτησαν ένα μεγάλο κούτσουρο μήκους 1,2 μέτρων και βάρους 45 κιλών πάνω στην πλάτη της, στο ύψος του λαιμού της. Στη συνέχεια έφυγαν από το δάσος, μπήκαν στα αυτοκίνητά τους με την Εύα και πήγαν στα σπίτια τους.
Τέσσερις ώρες αργότερα, η Ντόιλ τηλεφώνησε στη μητέρα της Άβιλα και ζήτησε να μιλήσει στη Μίσι. Αφού η Αϊρίν είπε στην Λόρα ότι νόμιζε ότι η κόρη της ήταν μαζί της, η Ντόιλ της είπε ότι άφησε την Μισέλ μαζί με τρία αγόρια που οδηγούσαν ένα μπλε αυτοκίνητο μάρκας Chevrolet Camaro. Η Λόρα δεν αναγνώρισε κανένα από αυτούς. Ωστόσο υποστήριξε ότι επειδή η Μισέλ γνώριζε τους πάντες στην πόλη λόγω του ότι ήταν δημοφιλής και όλοι την αγαπούσαν, δεν ανησύχησε που την άφησε μόνη μαζί τους για λίγο. Κατόπιν αφού έβαλε βενζίνη, η Λόρα είπε ότι επέστρεψε στην τοποθεσία όπου άφησε την Μισέλ, αλλά αυτή και τα τρία αγόρια είχαν εξαφανιστεί. Ισχυρίστηκε ότι σκέφτηκε ότι η Μίσι είχε γυρίσει σπίτι της, οπότε πήρε το δρόμο του γυρισμού.
Η Λόρα και η Αϊριν πέρασαν τις επόμενες ώρες αναζητώντας τη Μισέλ. Μέχρι το επόμενο πρωί όμως, δεν είχαν νέα της. Έτσι η μητέρα της ανέφερε την εξαφάνιση της στις αρχές και η αστυνομία ξεκίνησε εκτεταμένες έρευνες σε όλη την περιοχή. Στις 4 Οκτωβρίου του 1985, το πτώμα της Μισέλ βρέθηκε μπρούμυτα (και με το βαρύ κούτσουρο πάνω της) σε ένα ρέμα βάθους 20 εκατοστών στο Μεγάλο Φαράγγι Τουχάνγκα στο Εθνικό Δάσος του Λος Άντζελες, από μια ομάδα πεζοπόρων, οι οποίοι επικοινώνησαν αμέσως με τις αρχές. Όταν έφτασε η αστυνομία, βρήκε τσιγάρα, μια μπύρα και ανδρικές φόρμες κοντά στο πτώμα της άτυχης κοπέλας.
Εύρεση δραστών, καταδίκη και μετέπειτα εξελίξεις
Η Αϊριν Αβίλα είπε αργότερα ότι δεν είχε κανένα λόγο να υποπτεύεται ότι η Σέβερσον και η Ντόιλ εμπλέκονταν στον θάνατο της κόρης της. Και οι δύο είχαν παρευρεθεί στην κηδεία της Μισέλ και μάλιστα η Λόρα έστειλε στην οικογένεια μια κάρτα συμπαράστασης μαζί με 20 δολάρια. Επιπλέον, η Κάρεν μετακόμισε στο σπίτι της Αϊρίν για ένα μικρό χρονικό διάστημα για να την παρηγορήσει και να γίνει «παρένθετη κόρη» (αν και αυτό αμφισβητείται από την Σέβερσον). Στην πραγματικότητα, ήθελε απλώς να παρακολουθεί στενά την έρευνα. Η Κάρεν κοιμόταν στο κρεβάτι της Μισέλ και έτρωγε στο ίδιο τραπέζι με την οικογένεια Αβίλα για μήνες. Είχε επίσης αποκτήσει μια εμμονή με τη δολοφονία της Μίσι. Επισκεπτόταν τον τάφο της Μισέλ πολλές φορές την εβδομάδα για να αφήσει λουλούδια, σκέπαζε τις φωτογραφίες της Άβιλα που υπήρχαν κρεμασμένες στους τοίχους του δωματίου και κάλυπτε τα αποκόμματα εφημερίδων σχετικά με το έγκλημα. Επιπρόσθετα επισκεπτόταν επανειλημμένα το ρέμα όπου βρέθηκε το πτώμα της, πνίγοντας τη θλίψη της με μπύρες. Μάλιστα υποστήριξε ότι είδε πολλές φορές το φάντασμα της Μισέλ, είτε να είναι ξαπλωμένο στο κρεβάτι της τη νύχτα, επίσης να βρίσκεται μέσα στο βαν της και τέλος να κάθεται στον καναπέ κάποια στιγμή αργότερα όταν επισκέφτηκε την Αϊρίν.
Η αστυνομία δεν είχε στοιχεία για την υπόθεση και η υπόθεση άρχισε να γίνεται «ψυχρή». Ωστόσο, στις 26 Ιουλίου του 1988, η Εύα Τσουράμπελο εμφανίστηκε στο τμήμα και έδωσε στοιχεία για την ανθρωποκτονία. Ο λόγος που η Εύα καθυστέρησε τρία χρόνια να καταθέσει ήταν επειδή απειλήθηκε από τα δύο κορίτσια να μην πει λέξη για οτιδήποτε είδε σε κανένα. Εκείνη φοβήθηκε και σκέφτηκε ότι θα την σκότωναν αν αποκάλυπτε το παραμικρό. Ωστόσο όταν ο αδελφός της αυτοκτόνησε και συνειδητοποίησε τον πόνο που περνούσε η Αϊρίν Αβίλα με την απώλεια της κόρης της αποφάσισε να μιλήσει. Αμέσως μετά από τις αποκαλύψεις, η Σέβερσον και η Ντόιλ συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για φόνο πρώτου βαθμού.
Από εκεί και έπειτα, η Κάρεν άρχισε να προωθεί τα απομνημονεύματα για το έγκλημα και την εμπειρία της στη φυλακή. Εντούτοις, εκατοντάδες χρήστες και η οικογένεια του θύματος σχολίασαν στο Facebook ότι η Σέβερσον δεν πρέπει να πάρει δεκάρα από εισπράξεις. Μετά από τον σάλο που δημιουργήθηκε, ο διανομέας του βιβλίου αφαίρεσε την τιμή του βιβλίου σχολιάζοντας τα εξής στο facebook: "Αυτό το βιβλίο θα προσφέρεται δωρεάν. Δεν προοριζόταν για να κερδίζει χρήματα η Κάρεν Σέβερσον, αλλά για την καταπολέμηση του εκφοβισμού."
Λίγο αργότερα, το 2014, η Κάρεν εμφανίστηκε στην εκπομπή Dr. Phil, και μέσα από την συνέντευξη της άφησε να εννοηθεί ότι είχε λίγες έως καθόλου τύψεις γι' αυτό που έκανε. Υποστήριξε για το μοιραίο βράδυ η Μισέλ ήξερε τι είχε κάνει και ήθελε μόνο να την τιμωρήσει. Ωστόσο, η στάση της και τα λεγόμενα έδειξαν ότι 30 χρόνια μετά, η Κάρεν εξακολουθούσε να θυμώνει απέναντι στο θύμα της, καθώς η Αβίλα δεν ζήτησε συγνώμη (για κάτι που στην ουσία δεν έκανε καν).
Επιπλέον προσπάθησε να επωφεληθεί από όλη αυτή την δημοσιότητα, κάνοντας συμφωνία για την παραγωγή μιας ταινίας. Ωστόσο, η οικογένεια της Μισέλ την μήνυσε το 2015, επιδιώκοντας να πάρει ότι κέρδη είχε αποκτήσει. Η οικογένεια Άβιλα πρόσφερε αυτά τα λεφτά για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Εξαιτίας αυτού που έκανε η Κάρεν και με την επιμονή της οικογένειας Αβίλα, η Πολιτεία της Καλιφόρνια ψήφισε τον «Νόμο της Μίσι», απαιτώντας από εκείνους που βοηθούν στη δραματοποίηση εγκλημάτων να επικοινωνήσουν πρώτα με τις οικογένειες των θυμάτων πριν αυτά τα έργα βγουν στην δημοσιότητα.
Αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Αλ-Ουμπεϊντίγια
Η Αλ-Ουμπεϊντίγια (العبيدية) είναι παλαιστινιακή πόλη η οποία βρίσκεται 6 χιλιόμετρα ανατολικά της Βηθλεέμ. Η πόλη είναι μέρος του Κυβερνείου της Βηθλεέμ στην κεντρική Δυτική Όχθη. Σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, η Αλ-Ουμπεϊντίγια είχε πληθυσμό πάνω από 14.967 κατοίκους το 2019.
Το Μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, η Ιερά Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου και η τουριστική περιοχή Άιν Φασχά βρίσκονται όλα στην περιοχή της Αλ-Ουμπεϊντίγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Το νησί των θησαυρών
Το Νησί των Θησαυρών είναι περιπετειώδες μυθιστόρημα από τον Σκωτσέζο συγγραφέα Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, όπου αφηγείται μία ιστορία “πειρατών και θαμμένου χρυσού”. Αρχικά κυκλοφόρησε σε σειρά τευχών του παιδικού περιοδικού Νεαροί Φίλοι μεταξύ του 1881 και 1882 υπό τον τίτλο το Νησί των Θησαυρών ή Η Ανταρσία της Ισπανιόλα, με τον Στίβενσον να υιοθετεί το ψευδώνυμο Κάπτεν Τζωρτζ Νορθ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά ως βιβλίο στις 23 Μαΐου 1883. Το Νησί των Θησαυρών είναι μία πλέον κλασική ιστορία περιπέτειας και ενηλικίωσης, γνωστή για την ατμόσφαιρά της, τους χαρακτήρες και τη δράση καθώς και ως ένα σαρκαστικό δοκίμιο αναφορικά με τον δυισμό της ηθικής – όπως παρατηρείται στην περίπτωση του Λονγκ Τζον Σίλβερ – κάτι ασυνήθιστο για την παιδική λογοτεχνία τότε αλλά και τώρα. Πρόκειται για μία από τις πιο συχνά δραματοποιημένες νουβέλες.
Το βιβλίο είχε καθοριστικό ρόλο στη ρομαντικοποίηση και τη σταδιακή εξιδανίκευση της περιπετειώδους ζωής των πειρατών η οποία φυσικά σήμερα κατέχει υψηλότατη θέση στη δημοφιλή κουλτούρα με αμέτρητα μυθιστορήματα, ταινίες, κινούμενα σχέδια και άλλες μορφές τέχνης να τους αφορούν. Όπως επίσης η επιρροή του Νησιού των Θησαυρών σε δημοφιλείς αντιλήψεις σχετικά με τους πειρατές είναι τεράστια όπως για παράδειγμα, χάρτες θησαυρών με ένα “Χ” να σημειώνει το μέρος όπου είναι κρυμμένος ο θησαυρός, σκούνες, τη Μαύρη Βούλα, τροπικά νησιά και ναυτικούς με ένα ξύλινο πόδι και έναν παπαγάλο στον ώμο τους
Πλοκή
Το μυθιστόρημα διαιρείται σε 6 μέρη και 34 κεφάλαια: Ο Τζιμ Χώκινς, είναι ο αφηγητής σε όλα εκτός από τα κεφάλαια 16 – 18, που διηγούνται από τον Δόκτωρα Λάιβζι. Η νουβέλα ξεκινά σε ένα παραλιακό χωριό στη νοτιοδυτική Αγγλία, στα μέσα του 18ου αιώνα. Ο αφηγητής, Τζέημς “Τζιμ” Χώκινς, είναι ο νεαρός μοναχογιός του ιδιοκτήτη του πανδοχείου “Ο Ναύαρχος Μπένμποου”. Ένας γέρος, μεθυσμένος θαλασσόλυκος, ονόματι Μπίλλυ Μπόουνς γίνεται μόνιμος θαμώνας στο πανδοχείο. Ο Τζιμ αντιλαμβάνεται ότι ο Μπόουνς κρύβεται. Μερικούς μήνες αργότερα, ο Μπόουνς δέχεται την επίσκεψη ενός μυστηριώδους ναυτικού που ονομάζεται Μαύρος Σκύλος. Η συνάντησή τους παίρνει βίαιη τροπή και ο Μαύρος Σκύλος εγκαταλείπει τη σκηνή, ενώ ο Μπόουνς παθαίνει εγκεφαλικό. Ενώ ο Τζιμ τον φροντίζει, ο Μπόουνς ομολογεί ότι κάποτε ήταν μέλος του πληρώματος του διαβόητου πειρατή, Κάπτεν Φλιντ και ότι οι παλιοί του σύντροφοι θέλουν το σεντούκι του. Λίγο αργότερα ένας τυφλός ονόματι Πιού, εμφανίζεται στο πανδοχείο και αναγκάζει με τη βία τον Τζιμ να τον οδηγήσει στον Μπόουνς και του δίνει ένα χαρτί. Αφότου φύγει, ο Μπόουνς ανοίγει το χαρτί, για να ανακαλύψει ότι είναι σημειωμένο με τη Μαύρη Βούλα, ένα πειρατικό τελεσίγραφο, με την προειδοποίηση ότι έχει ως τις δέκα η ώρα για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους. Ο Μπόουνς μένει ξερός στο σημείο από αποπληξία. Ο Τζιμ και η μητέρα του ανοίγουν το σεντούκι του Μπόουνς, για να μαζέψουν όσα τους όφειλε όλους αυτούς τους μήνες. Αλλά πριν προλάβουν να τα μετρήσουν, ακούνε τους πειρατές να πλησιάζουν και αναγκάζονται να κρυφτούν. Όχι όμως πριν ο Τζιμ προλάβει να πάρει από το σεντούκι ένα μυστηριώδες πέτσινο πακέτο. Οι πειρατές βρίσκουν το σεντούκι καθώς και τα χρήματα, αλλά κάνουν άνω κάτω το πανδοχείο καθώς δεν υπάρχει πουθενά ίχνος της “Γροθιάς του Φλιντ”. Καθώς έφιπποι τελωνειακοί πλησιάζουν, οι πειρατές το σκάνε για το σκάφος τους.
Ο Τζιμ πηγαίνει το μυστηριώδες πακέτο στον Δρ. Λάιβζι. Αυτός, ο Άρχων Τριλώνεϋ και ο Τζιμ Χώκινς το εξετάζουν, ανακαλύπτοντας ότι περιέχει ένα ημερολόγιο που περιγράφει τις πειρατείες του Κάπτεν Φλιντ και έναν λεπτομερή χάρτη ενός νησιού, με το ακριβές σημείο του θησαυρού του. Ο άρχοντας Τριλώνεϋ αμέσως ξεκινά τα σχέδια για τον εξοπλισμό ενός ιστιοφόρου για το κηνύγι του θησαυρού, με τη βοήθεια το Δρ. Λάιβζι και του Τζιμ. Ο Λάιβζι προειδοποιεί τον Τριλώνεϋ να μη του ξεφύγει τίποτε σχετικά με τον σκοπό του ταξιδιού τους. Πηγαίνοντας στο λιμάνι του Μπρίστολ, ο Τριλώνεϋ αγοράζει μία σκούνα με το όνομα Ισπανιόλα και προσλαμβάνει τον Κάπτεν Σμόλετ ως κυβερνήτη της και τον Λονγκ Τζον Σίλβερ, έναν τέως μάγειρα πλοίου και νυν ιδιοκτήτη της ταβέρνας “Το τηλεσκόπιο” στο λιμάνι του Μπρίστολ. Ο Σίλβερ είναι που βοηθά τον Τριλώνεϋ να βρει και άλλους άντρες. Όταν ο Τζιμ φτάνει στο Μπρίστολ και επισκέπτεται τον Σίλβερ στο “Τηλεσκόπιο” αρχίζει να υποψιάζεται: Ο Σίλβερ έχει ένα ξύλινο πόδι, όπως ο άντρας για τον οποίο τον είχε προειδοποιήσει ο Μπόουνς και ένας από τους θαμώνες της ταβέρνας είναι ο Μαύρος Σκύλος. Μόλις βλέπει τον Τζιμ το βάζει στα πόδια και ο Σίλβερ αρνείται ότι γνωρίζει τον φυγά τόσο πειστικά, που κερδίζει την εμπιστοσύνη του Τζιμ. Παρά τις αμφιβολίες του Κάπτεν Σμόλετ για την αποστολή και για το πλήρωμα που επέλεξε ο Σίλβερ, η Ισπανιόλα αποπλέει για την Καραϊβική.
Καθώς πλησιάζουν στον προορισμό τους, ο Τζιμ κρυφακούει τον Σίλβερ να μιλά με μερικά μέλη του πληρώματος. Ο Σίλβερ παραδέχεται ότι ήταν ναύκληρος του Κάπτεν Φλιντ, ότι αρκετοί άλλοι από το πλήρωμα ήταν κάποτε άντρες του και στρατολογεί και άλλους άντρες για να έρθουν με το μέρος τους. Αφού ανακαλυφθεί ο θησαυρός, ο Σίλβερ σκοπεύει να δολοφονήσει τους αξιωματικούς της Ισπανιόλα και να κρατήσει τα λάφυρα για τον ίδιο και τους άντρες του. Μόλις οι άντρες επιστρέψουν στις κουκέτες τους, ο Τζιμ προειδοποιεί τον Σμόλετ, τον Τριλώνεϋ και τον Λάιβζι για την επικείμενη ανταρσία. Με την άφιξη στο νησί, η πλειοψηφία των αντρών του Σίλβερ βγαίνουν στην ακτή. Αν και ο Τζιμ το αγνοεί, οι άντρες του Σίλβερ θέλουν να βάλουν στο χέρι το θησαυρό το συντομότερο δυνατόν, απορρίπτοντας το πιο προσεκτικό σχέδιο του Σίλβερ, για να εκδηλώσουν τις προθέσεις τους αφού βρεθεί ο θησαυρός και μεταφερθεί στο πλοίο. Ο Τζιμ βγαίνει στην ακτή μαζί με τους άντρες του Σίλβερ, αλλά στην πρώτη ευκαιρία τους ξεφεύγει. Κυνηγημένος και τρέχοντας για τη ζωή του, συναντά τον Μπεν Γκαν, ένα άλλο πρώην μέλος του πληρώματος του Φλιντ, που είχε εγκαταλειφθεί στο νησί για τρία χρόνια.
Ο Πειρατής Κάπτεν Φλίντ
Το νησί των Θησαυρών περιέχει αναφορές σε ιστορικά στοιχεία, που αποκαλύπτονται σταδιακά, ρίχνοντας φως στη κεντρική πλοκή. Αναφορές γίνονται στον πειρατή Κάπτεν Τζ. Φλιντ, “τον πιο αιμοδιψή μπουκανιέρο που έζησε ποτέ”, ο οποίος είναι νεκρός πριν από την έναρξη της ιστορίας. Ο Φλιντ ήταν καπετάνιος του Ιππόκαμπου, με μακρά θητεία στις Δυτικές Ινδίες και κατά μήκος των ακτών των αποικιών της Νοτίου Αμερικής. Το πλήρωμά του συμπεριελάμβανε μερικούς από τους χαρακτήρες που εμφανίζονται στην ιστορία: Ο κυβερνήτης του Φλιντ, ο Γουίλλιαμ (Μπίλλυ) Μπόουνς, ο ναύκληρός του Τζον Σίλβερ, ο πυροβολητής Ισραήλ Χεντς και μεταξύ άλλων ναυτών οι εξής: Τζωρτζ Μέρρυ, Τομ Μόργκαν, Πιού, ο “Μαύρος Σκύλος” και ο Άλλαρνταϊς (που έχει γίνει “δείκτης” του Φλιντ για το θησαυρό). Πολλά άλλα πρώην μέλη του πληρώματος του Φλιντ είχαν επιβιβαστεί και στην Ισπανιόλα αν και δεν είναι εφικτό να ταυτοποιηθούν ποιοι ήταν άντρες του Φλιντ και ποιοι συμφώνησαν αργότερα να μετέχουν στην ανταρσία, όπως ο λοστρόμος Ιώβ Άντερσον και ο στασιαστής “Τζον” που σκοτώθηκε από τα μουσκέτα του Δρ. Λαιβζι και του Αβραάμ Γκρέι, στο σημείο που ήταν θαμμένος ο θησαυρός. Ο Φλιντ και το πλήρωμά του ήταν αδίστακτοι, φοβεροί (“το πιο σκληροτράχηλο πλήρωμα της θάλασσας”) και ζάπλουτοι, αν μπορούσαν να βάλουν χέρι στα λάφυρα. Ο κύριος όγκος του θησαυρού του Φλιντ από την πειρατική του ζωή – χρυσός και ασημένιες πλάκες αξίας 700.000 αγγλικών λιρών, μαζί με ένα κρυφό οπλοστάσιο – είχε ταφεί σε ένα απόμακρο ερημονήσι της Καραϊβικής. Ο Φλιντ μετέφερε το θησαυρό στο νησί από τον Ιππόκαμπο με τη βοήθεια έξι ναυτών και κατασκεύασε μία οχυρή καλύβα στο νησί για άμυνα. Μόλις έθαψαν το θησαυρό, ο Φλιντ επέστρεψε μόνος του στο πλοίο – έχοντας δολοφονήσει και τους έξι ναύτες του. Τον χάρτη με την τοποθεσία του θησαυρού τον είχε κρατήσει για τον εαυτό του, μέχρι και τις τελευταίες του στιγμές.
Δε διευκρινίζεται η ακριβής πορεία του Φλιντ και του πληρώματός του μετά το θάψιμο του θησαυρού, αλλά είναι γνωστό ότι κατέληξαν στην πόλη Σαβάννα, στην πολιτεία της Τζόρτζια. Ο Φλιντ αρρώστησε. Δε βοήθησε στην αποκατάσταση της υγείας του το γεγονός ότι έπινε ρούμι χωρίς μέτρο. Έτσι παρέμεινε ως και το νεκροκρέβατό του, όπου σιγοτραγουδούσε το ναυτικό τραγούδι “Δεκαπέντε Άντρες”, ζητώντας ακατάπαυστα κι άλλο ρούμι, ώσπου το πρόσωπό του είχε γίνει μπλε. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν ''“Ντάρμπυ Μακ Γκρω! Ντάρμπυ Μακ Γκρω!” και μετά από κάποια στερνή βρισιά “Φέρε το ρούμι, Ντάρμπυ”''. Λίγο πριν ξεψυχήσει, έδωσε το χάρτη του θησαυρού στον κυβερνήτη του Ιππόκαμπου, τον Μπίλλυ Μπόουνς. Μετά το θάνατο του Φλιντ, το πλήρωμα σκόρπισε, με τους περισσότερους να επιστρέφουν στην Αγγλία. Όλοι ξόδεψαν τα χρήματα που προέκυψαν από τη μοιρασιά όσων χρημάτων απέμεναν στο πλοίο. Χαρακτηριστικά ο Τζον Σίλβερ κράτησε 2.000 λίρες Αγγλίας που κατέθεσε σε τράπεζες και έγινε ταβερνιάρης στο λιμάνι του Μπρίστολ. Ο Πιού ξόδεψε 1.200 λίρες μέσα σε ένα μόλις χρόνο και για τα επόμενα δύο έτη ζητιάνευε και ψωμολυσσούσε. Ο Μπεν Γκαν επέστρεψε στο Νησί των Θησαυρών με μερικούς άλλους άντρες του πληρώματος σε μία απέλπιδα προσπάθεια να βρει το θησαυρό χωρίς χάρτη. Καθώς δεν τα κατάφερε, οι σύντροφοί του, τον τιμώρησαν εγκαταλείποντάς τον στο νησί. Ο Μπόουνς, αντιλαμβανόμενος ότι είχε στοχοποιηθεί, εξαιτίας της κατοχής του χάρτη, αναζήτησε καταφύγιο σε ένα απόμακρο μέρος της Αγγλίας. Τα ταξίδια του τον έφεραν στην αγροτική, στο παραθαλάσσιο χωριό του Όρμου του Μαύρου Λόφου και τελικά στο πανδοχείο “Ναύαρχος Μπένμποου”.
Άλλοι χαρακτήρες
Υπάρχουν φυσικά και άλλοι ελάσσονες χαρακτήρες, των οποίων τα ονόματα δεν αποκαλύπτονται.
Γεωγραφία
Υπάρχουν διάφορα νησιά που ενδεχομένως αποτέλεσαν την έμπνευση για το Νησί των Θησαυρών. Στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους βρίσκεται το Νησί του Σεντουκιού του Νεκρού, που ο Στίβενσον εντόπισε σε ένα βιβλίο του Τσαρλς Κίνγκσλεϋ. Ο χάρτης του νησιού στο βιβλίο φέρει μία έστω και μακρινή ομοιότητα με τη νήσο Έρνστ στα Σέτλαντς. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του νησιού ο Στίβενσον συνέγραψε το Νησί των Θησαυρών μετά από επίσκεψή του στο νησί.
Αναφορές σε ιστορικούς πειρατές και πειρατείες
Αυτό το γεγονός αναφέρεται στην εισαγωγή του "Γενική Ιστορία των Πειρατών" του Τζόνσον.
Ιστορικό χρονικό πλαίσιο
Ο Στίβενσον αφήνει επίτηδες την ακριβή χρονολογία των γεγονότων στη νουβέλα αδιευκρίνιστη. Μέσω του Χώκινς αναφέρει ότι η συγγραφική του πένα ξεκίνησε την εξιστόρηση “το έτος του Κυρίου 17--”. Παρόλα αυτά είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί σύνδεση της δράσης με χρονολογίες αν και τελικά είναι άγνωστο αν ο Στίβενσον είχε θέσει στο μυαλό του ένα ακριβές χρονοδιάγραμμα. Η πρώτη χρονολογία είναι το 1745, καθώς ορίζεται από την υπηρεσία του Δρ. Λάιβζι στη Μάχη του Φοντενουά αλλά και στο ημερολόγιο του Μπίλλυ Μπόουνς. Η αναφορά του ναύαρχου Χωκ, υπονοεί κάποια χρονολογία μετά το 1747, οπότε και ο Χωκ προήχθη σε ναύαρχο, μετά τη δράση του στη Μάχη του Ακρωτηρίου Φινιστέρ, αλλά πριν το θάνατό του, το 1781.Άλλο ένα δυσεύρευτο στοιχείο σχετικά με τη χρονολογία, συνιστά το γράμμα του Άρχοντα Τριλώνεϋ από το Μπρίστολ στο έβδομο κεφάλαιο, όπου αναφέρει την επιθυμία του να στρατολογήσει αρκετούς ναύτες για να αντιμετωπίσουν τους “ντόπιους, τους μπουκανιέρους ή τους μισητούς Γάλλους”. Μία φρασεολογία που υπαινίσσεται ότι εκείνον τον καιρό η Μεγάλη Βρεττανία βρισκόταν σε πόλεμο με τη Γαλλία, π.χ. κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, από το 1756 ως το 1763.
Το "Χ" δείχνει το θησαυρό
Δεν έχουν βρεθεί αποδείξεις ότι κάποιος πειρατής είχε ή δημιούργησε χάρτη θησαυρού, σημειώνοντας το σημείο με X. Παρόλα αυτά φαντάζει λογικό ότι οποιοσδήποτε χάρτης ή γράφημα με κάποιο σημάδι θα λειτουργούσε ως βοήθημα για να οδηγήσει στην όποια κρυψώνα. Η έννοια ότι “Το Χ δείχνει και την κρυψώνα του θησαυρού” έχει συνδεθεί για πάντα με το πειρατικό φολκλόρ και φαίνεται ως επινόηση του Στίβενσον.
Φιλμογραφία και τηλεοπτικές σειρές
Έχουν υπάρξει περισσότερες από 50 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές προσαρμογές του μυθιστορήματος. Ακολουθούν ορισμένες από τις πιο σημαντικές:
Πρωτότυπα χειρόγραφα
Τα μισά απο τα πρωτότυπα χειρόγραφα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον έχουν χαθεί συμπεριλαμβανομένου και αυτού του Νησιού των Θησαυρών. Οι κληρονόμοι του Στίβενσον πούλησαν τα έγγραφά του κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και τα περισσότερα δημοπρατήθηκαν το 1918.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου (Ε.Π.Σ.ΗΠ.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Ιωαννίνων. Εδρεύει στην πόλη των Ιωαννίνων και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος, του κυπέλλου και του σούπερ καπ όπως και των πρωταθλημάτων νέων, παίδων, προπαίδων, τζούνιορς, προτζούνιορς και μπαμπίνι. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου ιδρύθηκε το 1952 και στα όρια της δικαιοδοσίας της περιλαμβάνονταν το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ηπείρου και η νήσος Λευκάδα. Επίσης έχουν συμμετάσχει ή συμμετέχουν ομάδες από τον νομό Αιτωλοακαρνανίας (περιοχή Βόνιτσας) και από τον νομό Γρεβενών.Το 1977, έπειτα από απόφαση της Ε.Π.Ο. δημιουργήθηκε το πρωτάθλημα της Α εθνικής ερασιτεχνικής. Η Ε.Π.Σ. Ηπείρου ήταν υπεύθυνη για τη διοργάνωση του τοπικού πρωταθλήματος, το οποίο χωριζόταν σε δύο ομίλους. Τα σωματεία του νομού Ιωαννίνων μετείχαν στο Βόρειο Όμιλο, ενώ τα αντίστοιχα σωματεία από τους νομούς Πρέβεζας, Λευκάδας και Άρτας, μετείχαν στο Νότιο Όμιλο.Υπήρξαν προσπάθειες να ανέβουν περισσότερα σωματεία στην παραπάνω κατηγορία,κάτι που δεν έγινε. Αποτέλεσμα αυτού, το 1981, τα σωματεία των νομών Άρτας, Πρέβεζας και Λευκάδας, αποσχίστηκαν από την Ε.Π.Σ. Ηπείρου, ιδρύοντας τις αντίστοιχες Ε.Π.Σ. Άρτας και Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηπείρου είναι η εξής:
Πρωταθλήτριες
Πηγή: Ε.Π.Σ.ΗΠ.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ηπείρου.
Τελικοί Κυπέλλου
* 1986-87:έπαιξε στον Τελικό Ελλάδας στο Καραϊσκάκη με τον ΑΙΑΝΤΑ ΓΑΣΤΟΥΝΗΣ έχασε με 2-0
Σύνολο τίτλων και φιναλίστ στους τελικούς
Το 1974 σαν Φοίνικας Λευκάδας (Τηλυκράτης Λευκάδας)
Το 2002 και 2004 σαν ΠΑΣ Αβέρωφ (Αετός Πετσαλίου)
Σούπερ Καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Ηπείρου.
Συμμετοχές ομάδων Ε.Π.Σ.Ηπ. στα εθνικά πρωταθλήματα
Οι συμμετοχές των ομάδων της ΕΠΣ Ηπείρου στις 4 εθνικές κατηγορίες,ασχέτως των ονομασιών που είχαν κατά καιρούς. * Αφορούν το διάστημα μέχρι το 1980-81 που συμμετείχαν στην ΕΠΣΗΠ.Την σεζόν 1981-82 είχαν συμμετοχή η Αναγέννηση Άρτας,ο ΠΑΣ Πρέβεζα,ο Αμβρακικός Βόνιτσας και η Προοδευτική Γραμενίτσας που ανέβηκε από το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ηπείρου.Αυτές οι συμμετοχές δεν λαμβάνονται υπόψιν στον παραπάνω πίνακα.
Δεν προσμετράται κάποια συμμετοχή του ΑΟ Κέρκυρα παρότι ανέβηκε στην Β εθνική μέσω της ΕΠΣΗΠ.
Ο ΠΑΣ Αβέρωφ 2001 είναι ο πρώην Αετός Πετσαλίου.
Κατάλογος εθνικών ύμνων
300px|thumb|Ο [[Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ|Ρουζέ ντε Λιλ, συνθέτης του γαλλικού εθνικού ύμνου Η Μασσαλιώτιδα, τον τραγουδάει για πρώτη φορά. Ο ύμνος αυτός είναι ο δεύτερος που υιοθετήθηκε επίσημα από κράτος, το 1795.]]
Τα περισσότερα κράτη έχουν εθνικούς ύμνους που ορίζονται ως «τραγούδια εξύμνησης, αφοσίωσης ή πατριωτισμού». Οι περισσότεροι ύμνοι είναι είτε εμβατήρια είτε ύμνοι στο ύφος. Ένας ύμνος γίνεται εθνικός ύμνος είτε συνταγματικά, είτε με νόμο ή απλά και από παράδοση.
Κάποια κράτη χρησιμοποιούν τον βασιλικό ύμνο και ως εθνικό, όπως ο ύμνος της Ιορδανίας. Ο βασιλικός ύμνος αποτελεί πατριωτικό άσμα παρόμοιο με εθνικό ύμνο, με τη διαφορά ότι εξυμνεί συγκεκριμένα τον μονάρχη ή τη βασιλική δυναστεία. Τέτοιοι ύμνοι συνήθως εκτελούνται σε δημόσιες εμφανίσεις του μονάρχη ή σε άλλα γεγονότα βασιλικού ενδιαφέροντος.
Ο παλαιότερος εθνικός ύμνος είναι ο ολλανδικός εθνικός ύμνος Χετ Βιλχέλμους, ο οποίος γράφτηκε μεταξύ 1568 και 1572, ωστόσο αναγνωρίστηκε ως εθνικός ύμνος το 1932 αλλά ήταν γνωστός στους Ολλανδούς από τότε που συντέθηκε.. Ο ιαπωνικός ύμνος Kimi Ga Yo έχει στίχους από ένα ποίημα της περιόδου 794-1185, όμως μελοποιήθηκε μετά το 1880. Οι ύμνοι άρχισαν να γίνονται βαθμιαία δημοφιλείς στα ευρωπαϊκά κράτη τον 18ο αιώνα. Για παράδειγμα ο βρετανικός εθνικός ύμνος God Save the Queen εκτελέστηκε για πρώτη φορά, υπό τον τίλο τότε God Save the King, το 1745. Εντούτοις, ο πρώτος εθνικός ύμνος που υιοθετήθηκε επίσημα ως τέτοιος είναι ο ισπανικός ύμνος Μάρτσα ρεάλ, το 1770. Η προέλευσή του παραμένει αβέβαιη, ενώ έχουν προταθεί οι απόψεις ότι έχει βενετσιάνικη καταγωγή από τον 16ο αιώνα, ή ότι έχει συντεθεί από τον Μέγα Φρειδερίκο, ενώ είναι ένας από τους λίγους ύμνους που δεν είχαν ποτέ επίσημους στίχους. Ο Γαλλικός ύμνος, Η Μασσαλιώτιδα γράφτηκε μισό αιώνα αργότερα το 1792 και υιοθετήθηκε το 1795.
Οι εθνικοί ύμνοι είναι συνήθως γραμμένοι στην πιο κοινή γλώσσα του κράτους, την de facto ή την επίσημη γλώσσα. Για παράδειγμα ο ινδικός ύμνος Τζάνα Γκάνα Μάνα είναι γραμμένος σε μία σανσκριτικοποιημένη εκδοχή της γλώσσας Μπενγκάλι, που και οι δύο είναι επίσημες γλώσσες της Ινδίας. Κράτη με πολλές εθνικές γλώσσες μπορεί να έχουν διάφορες εκδοχές του εθνικού τους ύμνου. Για παράδειγμα ο εθνικός ύμνος της Ελβετίας, Ελβετικός ψαλμός, έχει τέσσερις εκδοχές στις τέσσερις επίσημες γλώσσες του κράτους: τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα ιταλικά και τα ρομανσικά. Η πρώτη στροφή του εθνικού ύμνου της Νέας Ζηλανδίας από παράδοση τραγουδιέται στα μαορί (Aotearoa) και η δεύτερη στα αγγλικά (God Defend New Zealand), ενώ η μουσική και για τις δύο εκδοχές είναι ίδια, οι στίχοι όμως δεν είναι επί λέξη μετάφραση. Ο εθνικός ύμνος της Νότιας Αφρικής είναι μοναδικός από την άποψη ότι χρησιμοποιούνται πέντε από τις έντεκα επίσημες γλώσσες του κράτους στον ίδιο ύμνο, στο οποίο κάθε στροφή είναι σε άλλη γλώσσα.
Ύμνοι
Στον κατάλογο συμπεριλαμβάνονται μόνο κράτη μέλη του ΟΗΕ, ταξινομημένα με αλφαβητική σειρά.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Παραπομπές
Εθνικοι υμνοι
Cotton Tree (Σιέρα Λεόνε)
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Το καπόκ της Φριτάουν Το Cotton Tree ήταν ένα  δέντρο Καπόκ, ιστορικό σύμβολο της Φρίταουν, της πρωτεύουσας της Σιέρα Λεόνε. Αυτό το καπόκ απέκτησε ιδιαίτερη σημασία το 1792 όταν μια ομάδα πρώην σκλάβων Αφροαμερικανών, που είχαν αποκτήσει την ελευθερία τους πολεμώντας για τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Επαναστατικού Πολέμου, εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία του σύγχρονου Φρίταουν. Αυτοί οι πρώην στρατιώτες, γνωστοί και ως Black Nova Scotians (επειδή ήρθαν από τη Νέα Σκωτία αφού έφυγαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες), εγκαταστάθηκαν στη Σιέρα Λεόνε και ίδρυσαν τη Φρίταουν στις 11 Μαρτίου 1792. Οι απόγονοι των εποίκων της Νέας Σκωτίας αποτελούν σήμερα μέρος της των κρεολών της Σιέρα Λεόνε.
Στις 24 Μαΐου 2023, μια ισχυρή καταιγίδα έριξε το Cotton Tree. Ο Πρόεδρος Τζούλιους Μαάντα Μπίο ανακοίνωσε τη πρόθεσή του να στήσει μνημείο στη βάση του κορμού που έχει παραμείνει.
Ιστορικό
Ήταν το παλαιότερο δέντρο καπόκ στο Φρίταουν της Σιέρα Λεόνε. Βρισκόταν κοντά στο κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στο κτίριο της μουσικής λέσχης και στο Εθνικό Μουσείο. Οι άποικοι της Νέας Σκωτίας προσευχήθηκαν κάτω από αυτό το δέντρο κατά την άφιξη, για να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή ως ελεύθεροι άνθρωποι. Το θεωρούσαν σύμβολο της ελευθερίας τους. Πριν φτάσουν αυτοί οι πρόσφατα απελευθερωμένοι Αφρικανοί, η Σιέρα Λεόνε είχε ήδη κατοικηθεί. Αυτοί οι νεοαφιχθέντες Αφρικανοί έδωσαν στην πρωτεύουσα το όνομα που φέρει σήμερα, Φρίταουν. Οι κάτοικοι της Σιέρα Λεόνε εξακολουθούν να προσεύχονται και να κάνουν προσφορές στους προγόνους τους για ειρήνη και ευημερία κάτω από το Βαμβάκι.
Καλύβας (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Καλύβας μπορεί να αναφερόμαστε στους:
Σπύρος Κωνσταντόπουλος
Ο Σπύρος Κωνσταντόπουλος (Αθήνα 1925 - 28 Μαρτίου 2007) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Διακρίθηκε σε όλα τα θεατρικά είδη και συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της εποχής του όπως την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη, τον Κώστα Καζάκο, την Μελίνα Μερκούρη, τον Νίκο Κούρκουλο, τον Δημήτρη Χορν, την Έλλη Λαμπέτη, τον Μάνο Κατράκη και άλλους.
Ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαρία Ζαφειράκη και απέκτησαν έναν γιο. Πέθανε στις 28 Μαρτίου του 2007. Κηδεύτηκε στις 30 Μαρτίου του 2007 στο νεκροταφείο Αγίας Παρασκευής.
Θεατρικές Παραστάσεις
Συμπληρωματικός κατάλογος παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Σπ. Κωνσταντόπουλος, ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
2001
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2001 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Το 2001 ήταν Διεθνές Έτος Εθελοντισμού και Έτος Ηνωμένων Εθνών για τον Διάλογο των Πολιτισμών.
Θάνατοι
Αναλυτικότερα οι θάνατοι ανά μήνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ιωάννης Αλπεμενές
Ο Αλπεμενές ήταν δούκας του Θέματος Βολερού, Μοσυνοπόλεως, Σερρών και Στρυμώνος και είναι γνωστός από έγγραφο της Μονής Ζωγράφου του Αγίου Όρους. Το έγγραφο χρονολογείται τον 14ο αιώνα και πιστεύεται ότι είναι ο ίδιος με τον Αλπεμενέ που στήριξε και πολέμησε μαζί με τον Ιωάννη Καντακουζηνό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων
Έντουιγκ Έθελινγκ
Ο Έντουιγκ Έθελινγκ (Eadwy, πέθανε το 1017) πρίγκηπας από τον Οίκο του Ουέσσεξ πέμπτος από τους έξι γιους του Έθελρεντ του Ουέσσεξ απο την πρώτη σύζυγο του Ελφγκίφου της Υόρκης, καταγράφεται σε καταστατικό του 993. Στα τέλη του 1013 ο πατέρας του εξαναγκάστηκε να εξοριστεί από την Αγγλία στην Νορμανδία μαζί με την οικογένεια που απέκτησε από τον δεύτερο γάμο του με την Έμμα της Νορμανδίας μετά την κατάληψη της χώρας από τον Σβεν Α΄ της Δανίας. Ο ίδιος ο Έντουιγκ Έθελινγκ μαζί με τους αδελφούς του τους οποίους είχε αποκτήσει ο πατέρας του από τον πρώτο του γάμο και ζούσαν ακόμα ο Έθελσταν Έθελινγκ και ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος φαίνεται ότι εκείνη την περίοδο παρέμειναν στην Αγγλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Γκόντα της Αγγλίας
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Ευστάθιο Β΄ της Βουλώνης (1035) στον πρώτο του γάμο με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά. Μετά την Νορμανδική κατάκτηση απο τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή τα εδάφη τα οποία ανήκαν στην Γκόντα στο Μπάκιγχαμ δόθηκαν στον Φλαμανδό ευγενή Μπέρτραμ του Φάρναμ έναν ευγενή απο τον Οίκο του Φάρναμ και στον Βρετανό ευγενή Ραούλ, κόμη του Φουζέρ.
Θεοδέμουνδ
Ο Θεοδέμουνδ, λατιν.: Theodemund, (άκμασε 469-550) ήταν βασιλιάς των Σουηβών της Γαλισίας μεταξύ των ετών 469 και 550.
Βιογραφία
Αυτή η περίοδος είναι πολύ σκοτεινή, και λίγα είναι γνωστά για τους ηγεμόνες αυτή την εποχή, εκτός από το ότι ήταν Αρειανοί. Η υπόθεση της ύπαρξής του βασίζεται σε ένα έγγραφο του 12ου αι., που αναφέρει έναν Θεοδέμουνδο, ο οποίος κυβερνούσε τους Σουηβούς μεταξύ των βασιλέων Ρεμίσμουνδ και του Θεοδόμιρ. Επειδή αυτή η αναφορά εμφανίζεται σε έναν κατάλογο εκκλησιαστικών τμημάτων του 7ου αι. την εποχή του Βάμπα, και ο ερευνητής Βίλχελμ Ράινχαρτ πιστεύει ότι βασίζεται σε μία προηγούμενη πηγή.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Σουηβών
Ανύσιος Θεσσαλονίκης
Ο Ανύσιος ήταν επίσκοπος Θεσσαλονίκης. Η αρχιερατεία του τοποθετείται την περίοδο 383-406 μ.Χ. Επί των ημερών του αποσαφηνίστηκε η κανονική υπεροχή της έδρας του επί των υπόλοιπων επισκοπικών εδρών του Ανατολικού Ιλλυρικού, καθώς και οι προθέσεις της Ρώμης να επιβάλλει τις αξιώσεις της και περί κανονικού πρωτείου. Ο πάπας Ιννοκέντιος Α΄ (ανέλαβε καθήκοντα το 401) ακολούθησε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα την πολιτική των προκατόχων του από τον Δάμασο και μετά, με στόχο να γίνουν στενότερες οι σχέσεις της Ρώμης με το Ιλλυρικό, το οποίο επιδιωκόταν να υπαχθεί στην Αγία Έδρα. Γι' αυτό ενίσχυσε τη θέση του Θεσσαλονίκης ως εκπροσώπου του. Η εκπροσώπηση αυτή πήρε οριστικό χαρακτήρα μετά τον θάνατο του Ανυσίου, επί επισκόπου Ρούφου, το 412 μ.Χ. Ο Ανύσιος είχε σχέσεις και αλληλογραφία με τον επίσκοπο Μεδιολάνων Αμβρόσιο. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον περιέβαλλε με εκτίμηση. Σε γράμμα του από την εξορία, προέτρεπε τον Ανύσιο να μην αποκάμει στον αγώνα για τη διόρθωση των κακώς κειμένων στην Εκκλησία. Η Δυτική Εκκλησία τον γιορτάζει ως άγιο στις 30 Δεκεμβρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μίρκα Γεμεντζάκη
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε μουσική στη Γερμανία, τραγούδησε η ίδια σε μεγάλες όπερες και αργότερα στράφηκε στο θέατρο, όπου συνεργάστηκε με τον Πέτερ Στάιν, τον Πήτερ Μπρουκ, τον Μπομπ Ουίλσον, τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και άλλες προσωπικότητες της λυρικής σκηνής. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1983, συνδέθηκε αρχικά με τη Θεατρική Λέσχη Βόλου του Σπύρου Βραχωρίτη, όπου έπαιξε τη Γυναίκα της Ζάκυθος. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Μίνωα Βολανάκη, τον Δήμο Αβδελιώδη και άλλους σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες. Η ίδια σκηνοθέτησε πολλές παραστάσεις, ανάμεσα στις οποίες οι Ευτυχισμένες Μέρες του Μπέκετ, η Φόνισσα, η Φεύγουσα Κόρη, οι Θαλασσινοί Έρωτες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Ομηρικός Ύμνος στη Δήμητρα, οι Τρωάδες κ.α. Έφυγε απ’ τη ζωή τον Αύγουστο του 2013 αφήνοντας πίσω της πλούσιο έργο.
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Γ΄ Σώμα Στρατού (Ελλάδα)
Το αρχηγείο επρόκειτο αρχικά να αντικαταστήσει το Γ΄ Σώμα Στρατού στο σύνολό του, παίρνοντας τον έλεγχο των μονάδων ταχείας αντίδρασης, αλλά αυτό άλλαξε το 2009, έτσι ώστε τα δύο στρατηγεία ουσιαστικά να συνυπάρξουν ως κοινός σχηματισμός, με το καθένα να διευθύνει διαφορετικές μονάδες του παλαιού Σώματος Στρατού. Το Σώμα εδρεύει επί της Λεωφόρου Στρατού, στην πόλη της Θεσσαλονίκης από το 1946.
Ιστορία
Το Γ΄ Σώμα Στρατού συστάθηκε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, στις 16 Αυγούστου του 1913, με προσωρινή έδρα τα Ιωάννινα και περιλάμβανε τη 2η Μεραρχία Πεζικού στο Μεσολόγγι, την 3η Μεραρχία Πεζικού στην Κορυτσά, και η 9η Μεραρχία Πεζικού στα Ιωάννινα.
Ένα νέο βασιλικό διάταγμα της 23ης Δεκεμβρίου του 1913, ολοκλήρωσε την εν καιρώ ειρήνης δομή του Ελληνικού Στρατού και το Γ΄ Σώμα Στρατού μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, περιλαμβάνοντας τη 10η Μεραρχία Πεζικού στη Βέροια, 11η Μεραρχία Πεζικού στη Θεσσαλονίκη και τη 12η Μεραρχία Πεζικού στην Κοζάνη, καθώς και τις απαραίτητες για το Σώμα μονάδες (5ο Σύνταγμα Πυροβολικού, 3ο Σύνταγμα Σκαπανέων, 3ο Σύνταγμα Υγειονομικού και 3ο Τάγμα Μεταφορών). Το Γ΄ Σώμα Στρατού παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τον Οκτώβριο του 1916, όταν η σύσταση του Κινήματος Εθνικής Αμύνης στην πόλη ολοκλήρωσε τον Εθνικό Διχασμό. Οι δυνάμεις της Αντάντ απαίτησαν και εξασφάλισαν την απόσυρση των βασιλόφρονων σχηματισμών στη Θεσσαλία, ενώ το Γ΄ Σώμα Στρατού έδρευε στην Τσαρίτσαινα και μετά τα Νοεμβριανά ακόμα νοτιότερα προς την Πελοπόννησο. Το σώμα παρέμεινε εκεί μέχρι τον Ιούνιο του 1917 όταν η Ελλάδα, επανενωμένη υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εισήλθε επισήμως Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Με την αναδιοργάνωση του στρατού για επιχειρήσεις στο Μακεδονικό Μέτωπο, το Γ΄ Σώμα Στρατού διαλύθηκε.
Το Δεκέμβριο του 1919, μετά την κατάληψη της Σμύρνης, συστάθηκε το Σώμα Στρατού Σμύρνης, το οποίο περιλάμβανε την πρόσφατα συσταθείσα Μεραρχία Σμύρνης και το τμήμα του Αρχιπελάγους, στην οποία προστέθηκε τον Ιανουάριο του 1920, η 12η Μεραρχία Πεζικού. Μετά τη βενιζελική εκλογική ήττα το Νοέμβριο του 1920, το σώμα μετονομάστηκε σε «Γ΄ Σώμα Στρατού» και συνέχισε να συμμετέχει στην Μικρασιατική Εκστρατεία υπό αυτή την ονομασία. Στην περίοδο του μεσοπολέμου, το σώμα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και συνθηκολόγησε με το υπόλοιπο του Ελληνικού Στρατού, μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941.
Μετά την απελευθέρωση, άρχισαν και πάλι να δημιουργούνται σχηματισμοί επιπέδου σώματος το Μάρτιο του 1946, όταν οι μέχρι τότε ανώτερες στρατιωτικές διοικήσεις μετατράπηκαν σε Σώματα Στρατού. Στις 16 Μαΐου του 1946, η Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Κεντρικής Μακεδονίας έγινε Γ΄ Σώμα Στρατού, για μια ακόμη φορά με έδρα τη Θεσσαλονίκη, με την 11η Μεραρχία Πεζικού (31η, 32η, 33η Ταξιαρχίες, 592ο Τάγμα Πεζικού, 616ο Τάγμα Εθνοφρουράς) και τη 10η Μεραρχία Πεζικού (35η, 36η, 37η Ταξιαρχίες, 603ο Τάγμα Πεζικού, 615ο Τάγμα Εθνοφρουράς) στη Θεσσαλονίκη και την 7η Μεραρχία Πεζικού (25η, 26η, 27η Ταξιαρχίες) στην Καβάλα. Συμμετείχε στο συνεχιζόμενο Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, με ζώνη ευθύνης που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Ελλάδας, από τη γραμμή Καϊμακτσαλάν-Βέρμιο-Όλυμπο στα δυτικά μέχρι τα σύνορα με την Τουρκία στα ανατολικά.
Την 1η Ιανουαρίου του 1998, μια ευρεία αναδιοργάνωση του στρατού έλαβε χώρα και το Γ΄ Σώμα Στρατού ανέλαβε τη ζώνη του Β΄ Σώματος Στρατού, το οποίο περιλάμβανε την 6η Μεραρχία Πεζικού (Κιλκίς), τη 10η Μεραρχία Πεζικού (Σερρών), την 11η Μεραρχία Πεζικού (Καβάλα), την 4η Ταξιαρχία Πεζικού (Αξιούπολη), την 3η Ταξιαρχία Υποστήριξης (Θεσσαλονίκη) και το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (Σκύδρα).
Στις 30 Ιουνίου του 2004, το σώμα διαλύθηκε ως εθνική εδαφική διαμόρφωση και μειώθηκε ως έδρα για το NATO Deployable Corps – Greece (NDC-GR), με παράλληλη δευτερεύουσα αποστολή ως φρουρά της Θεσσαλονίκης. Η απόφαση για τη διάλυση του Γ΄ Σώματος Στρατού ως εδαφικός σχηματισμός σταδιακά αντιστράφηκε. Το 2006 επανασυγκροτήθηκε ως εθνικός σχηματισμός υπό την 1η Στρατιά σε συνδυασμό με το ρόλο της ως NDC-GR, ενώ το 2009 απέκτησε εκ νέου μια ξεχωριστή περιοχή ευθύνης με την κατανομή της 10ης Ταξιαρχίας Πεζικού στις Σέρρες.
Το 2013, μετά από μια άλλη ευρεία αναδιοργάνωση, ΙΙΙ Σώμα ανέλαβε τον έλεγχο 8ης Μεραρχίας Πεζικού στα Ιωάννινα (ένα σχηματισμό επιπέδου ταξιαρχίας) και την 9η Ταξιαρχία Πεζικού στην Κοζάνη, ενώ οι 10η και 15η Ταξιαρχίες Πεζικού είχαν μειωθεί σε επίπεδο συνταγμάτων.
Έμβλημα
Το έμβλημα του Γ΄ Σώματος Στρατού περιλαμβάνει ένα σταυρό, στις γωνίες του οποίου υπάρχουν πυρέκβολα. Ο θυρεός εμπεριέχει το ρητό ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ (δε θα λυπηθούμε τη ζωή μας).
thumb|117px|NRDC-GR Το έμβλημα του NATO Rapid Deployable Corps – Greece (NRDC-GR) αποτελείται από ορισμένα στοιχεία του αντίστοιχου εμβλήματος του Γ΄ Σώματος Στρατού στην αριστερή πάνω πλευρά σε συνδιασμό με την Ελληνική σημαία, ενώ στη μέση υπάρχει ένα δόρυ που χωρίζει διαγώνια το θυρεό μαζί με μία μικρή ασπίδα (buckler) στο κέντρο, με το κάτω δεξιό μέρος να εμπεριέχει το σύμβολο του NATO σε τιρκουάζ φόντο. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει η επιγραφή TO CUT THE GORDIAN KNOT (για το κόψιμο του γόρδιου δεσμού) μία ευθεία αναφορά στο κόψιμο του γόρδιου δεσμού από το Μέγα Αλέξανδρο.
Αποστολή
Το Γ΄ Σώμα Στρατού ως NRDC-GR λειτουργεί σαν επιχειρησιακό αρχηγείο με δυνατότητα διεξαγωγής εκτεταμένων επιχειρήσεων. Για να μετέχει σε όλο το φάσμα των αποστολών του ΝΑΤΟ, που μπορεί να κυμαίνονται από υψηλή έως και χαμηλή ένταση, ένα αρχηγείο FLR (L) πρέπει να είναι σε θέση να εκπληρώσει συγκεκριμένες επιχειρήσεις της τάξεως ενός αρχηγείου HRF (L) ή AJFCC.
Το Γ΄ Σώμα Στρατού ως NRDC-GR δίνει αναφορά στο ΝΑΤΟ και υπάγεται στο OPCOM και στο διοικητή SACEUR, όσον αφορά τις αποστολές του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου. Το αρχηγείο μπορεί να αναπτυχθεί ως αρχηγείο FLR (L) σε ολόκληρη τη Συμμαχία. Είναι σε θέση να λειτουργεί σε όλο το φάσμα της αποστολής, που κυμαίνεται από χαμηλής έντασης πολεμικές επιχειρήσεις έως και υψηλής έντασης πολεμικές επιχειρήσεις, σε οποιοδήποτε φυσικό περιβάλλον.
Διάρθρωση
Επιχειρησιακή διάρθρωση του 1915:
Επιχειρησιακή διάρθρωση του Γ΄ ΣΣ/NRDC-GR σήμερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα στρατού της Ελλάδας Κατηγορία:Θεσσαλονίκη‎ Κατηγορία:ΝΑΤΟ
Δημήτριος Τρικλίνιος
Ο Δημήτριος Τρικλίνιος (1280-1340) ήταν σημαντικός λόγιος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που γεννήθηκε και έζησε στη Θεσσαλονίκη, γνωστός για το σχολιασμό των έργων αρχαίων ελλήνων συγγραφέων (ήταν ο πρώτος που έγραψε σχόλια σε αρχαία κείμενα), αλλά και για αστρονομικό / αστρολογικό του σύγγραμμα. Θεωρείται ότι δίδασκε σε σχολή στη Θεσσαλονίκη. Σημαντικό έργο του ήταν επίσης η αντιγραφή σημαντικού αριθμού αρχαίων κειμένων και από τον ίδιο αλλά και πιθανότατα από μαθητές του - εργαστήριο αντιγραφής χειρογράφων.
Ήταν μαθητής του Μάξιμου Πλανούδη και του Θωμά του Μάγιστρου, καθώς και σύγχρονος του Μανουήλ Μοσχόπουλου
Σχολιασμός αρχαίων έργων
Σχολίασε σημαντικό αριθμό κλασικών έργων όπως τραγωδίες των Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, αλλά και έργα των Αριστοφάνη (Αχαρνείς, Σφήκες, Ιππείς, Ειρήνη), Θεοκρίτου (Ιδύλλια) και του Πινδάρου (Ωδές). Στο σχολιασμό, λάμβανε υπόψη του σχόλια και από παλαιότερους σχολιαστές, αλλά σημείωνε καθαρά τις δικές του απόψεις. Σε αρκετές περιπτώσεις, έδινε και την μετάφραση αρχαίων λέξεων που δεν ήταν πια σε χρήση στους συγχρόνους του. Θεωρείται ότι ήταν ο πρώτος που έκανε τόσο συστηματική δουλειά. Μελέτες στα σχόλιά του, δημοσιεύονται ακόμη και στις ημέρες μας.
Μετρική του αρχαίου δράματος
Σημαντικό μέρος της εργασίας του στις κλασικές τραγωδίες ήταν η αποκατάσταση στα λάθη της μετρικής και για το ζήτημα αυτό έγραψε δυο πραγματείες. Δεδομένου ότι δεν είχε πρόσβαση στα πρωτότυπα κείμενα, αλλά σε κείμενα που είχαν υποστεί ήδη παρεμβάσεις από βυζαντινούς συγγραφείς, αρκετές από τις παρεμβάσεις του απορρίφθηκαν αργότερα από νεώτερους σχολιαστές.