cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων
"Πειρατεία"
Ο χαρακτηρισμός της παραβίασης των αποκλειστικών δικαιωμάτων των δημιουργικών έργων ως "πειρατεία" ξεκίνησε πριν θεσμοθετηθεί η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας νομικά. Πριν τον πρώτο νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας της Βασίλισσας Άννας της Αγγλίας (1709 - 1710), η Σεβαστή Ένωση Χαρτοπωλών και Εφημεριδοπωλών του Λονδίνου είχε λάβει, το 1557, ένα Βασιλικό Προνόμιο (Χάρτη) που της παραχωρούσε το μονοπώλιο της έκδοσης αλλά και την ευθύνη της επιβολής του χάρτη αυτού. Οι παραβαίνοντες τον χάρτη ονομάζονταν πειρατές ήδη από το 1603. Ο όρος "πειρατεία" έχει χρησιμοποιηθεί αντί της μη εξουσιοδοτημένης αντιγραφής, διανομής και πώλησης έργων που βρίσκονται υπό πνευματική ιδιοκτησία. Το Άρθρο 12 της Συνθήκης της Βέρνης για την Προστασία των Λογοτεχνικών και Καλλιτεχνικών Έργων χρησιμοποιεί τον όρο "πειρατεία" σχετικά με την παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, δηλώνοντας "Τα πειρατικά έργα ενδέχεται να κατασχεθούν κατά την εισαγωγή σε εκείνες της χώρες της Ένωσης όπου το αυθεντικό έργο απολαμβάνει νομικής προστασίας. Το άρθρο 61 της Συμφωνίας για τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας στον Τομέα του Εμπορίου, γνωστή ως TRIPs (Agreement on Trade Related Aspects of Intellectual Property Rights) προβλέπει ποινικές διαδικασίες και ποινές σε περιπτώσεις "εμπρόθετης παραποίησης ή πειρατείας πνευματικής ιδιοκτησίας σε εμπορικό επίπεδο". Η πειρατεία παραδοσιακά αναφέρεται σε πράξεις παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων που γίνονται με πρόθεση και οικονομικό όφελος, παρότι πιο πρόσφατα οι κάτοχοι πνευματικής ιδιοκτησίας περιγράφουν την διαδικτυακή παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας -και, ειδικότερα, που σχετίζεται με ομότιμη επικοινωνία και διαμοιρασμό αρχείων (peer-to-peer)- ως "πειρατεία". Ο Richard Stallman και το GNU Project έχουν κατακρίνει τη χρήση του όρου "πειρατεία" σε αυτές τις περιπτώσεις, ισχυριζόμενοι ότι οι εκδότες χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή για να αναφερθούν σε "περιπτώσεις αντιγραφής τις οποίες δεν εγκρίνουν" και ότι "υπονοούν ότι είναι ηθικά ισοδύναμο της επίθεσης πλοίων ανοιχτά της θαλάσσης, της απαγωγής και της δολοφονίας ανθρώπων σε αυτά". Ορισμένες μορφές της Αντι-Πειρατείας (όπως η Διαχείριση Ψηφιακών Δικαιωμάτων ή Digital Rights Management - DRM) θεωρούνται από τους καταναλωτές ως προσπάθειες ελέγχου της χρήσης των προϊόντων μετά την αγορά.
"Κλοπή"
Οι κάτοχοι πνευματικής ιδιοκτησίας συχνά αναφέρονται στην παραβίαση αυτής με τον όρο "κλοπή". Στη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας, η παραβίαση δεν αναφέρεται στην κλοπή φυσικών αντικειμένων που αφαιρούν την κατοχή του ιδιοκτήτη, αλλά σε μία περίπτωση κατά την οποία ένα άτομο εξασκεί τα αποκλειστικά δικαιώματα του κατόχου πνευματικής ιδιοκτησίας χωρίς την έγκριση αυτού. Στο παρελθόν, δικαστήρια ανά τον κόσμο έχουν διαφοροποιήσει τους δύο όρους. Για παράδειγμα, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, στη δίκη Dowling v United States (1985), αποφάσισε ότι οι παράνομες ηχητικές εγγραφές δεν αποτελούν κλεμμένη περιουσία. Αντί αυτού, "η παρεμβολή με πνευματικά δικαιώματα δεν εξισώνεται εύκολα με κλοπή, σφετερισμό ή απάτη". Ο Νόμος περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας μάλιστα χρησιμοποιεί μία διαφορετική ορολογία τέχνης για να προσδιορίσει κάποιον που καταχράται πνευματική ιδιοκτησία: "[...] έναν παραβάτη της πνευματικής ιδιοκτησίας". Το δικαστήριο έκρινε ότι, στην περίπτωση της παραβίασης πνευματικής ιδιοκτησίας, η εγγυημένη από το νόμο δικαιοδοσία του κατόχου αυτής -ορισμένα αποκλειστικά δικαιώματα- παραβιάζεται, αλλά κανένας έλεγχος, φυσικός και μη, δεν εξασκείται στην πνευματική ιδιοκτησία, ούτε ο κάτοχος αυτής δεν στερείται εξ ολοκλήρου της χρήσης του έργου ή της εξάσκησης των αποκλειστικών του δικαιωμάτων.
Αναπτυσσόμενες χώρες
Στην έκθεση "Media Piracy in Emerging Economies" (2011), την πρώτη ανεξάρτητη διεθνή συγκριτική μελέτη της πειρατείας των μέσων με επίκεντρο τις Βραζιλία, Ινδία, Ρωσία, Νότια Αφρική, Μεξικό και Βολιβία, "οι υψηλές τιμές, τα χαμηλά εισοδήματα και οι φθηνές ψηφιακές τεχνολογίες" αποτελούν τους κύριους παράγοντες που οδηγούν στον παγκόσμια διάδοση της πειρατείας, ειδικά στις αναδυόμενες αγορές. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, παρότι η ψηφιακή πειρατεία επιφέρει πρόσθετα κόστη όσον αφορά την παραγωγή των μέσων, επιτρέπει εντούτοις την κύρια πρόσβαση στα μέσα αυτά σε αναπτυσσόμενες χώρες. Τα ισχυρά tradeoffs που ενθαρρύνουν τη χρήση της ψηφιακής πειρατείας σε αυτές τις χώρες υπαγορεύουν την ισχύουσα παραμελημένη επιβολή του νόμου για την ψηφιακή πειρατεία. Στην Κίνα, το θέμα της ψηφιακής πειρατείας δεν είναι απλώς νομικό, αλλά κοινωνικό - και πηγάζει από την υψηλή ζήτηση για φθηνά και προσιτά πειρατικά αγαθά καθώς και τις κρατικές διασυνδέσεις των εταιρειών που παράγουν τέτοια αγαθά.
Ελληνική νομοθεσία
Τα προβλεπόμενα από την ελληνική νομοθεσία περί παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων εντάσσονται στο νόμο 2121/1993, γνωστό και ως νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.
Πρόληψη της προσβολής των δικαιωμάτων
Σύμφωνα με το Ν. 2121/1993, με προεδρικά διατάγματα και μετά από πρόταση του εκάστοτε Υπουργού Πολιτισμού, μπορούν να καθοριστούν προδιαγραφές για τα μέσα αναπαραγωγής πνευματικών έργων, μπορεί να επιβληθεί η χρήση συσκευών ή συστημάτων ελέγχου των αναπαραγόμενων έργων, ή να προβλεφθεί ότι η κυκλοφορία υλικών φορέων ήχου ή/και εικόνας επιτρέπεται μόνο εφόσον αυτά φέρουν επικολλημένη κάποια αναγνωριστική ένδειξη που πιστοποιεί ότι η εμπορική διάθεση δεν αποτελεί πράξη παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων και παρέχεται από τον κατά περίπτωση αρμόδιο οργανισμό συλλογικής διαχείρισης. Παράλληλα, απαγορεύεται καταρχήν η διάθεση ή χρήση συσκευών αποκωδικοποίησης κωδικοποιημένων προγραμμάτων, χωρίς την άδεια του εκάστοτε ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού. Τέλος, προβλέπεται η έκδοση σχετικής εισαγγελικής εντολής και η απαγόρευση από την αρμόδια αστυνομική αρχή οποιασδήποτε πράξης προσβολής πνευματικής ιδιοκτησίας που σχετίζεται με την δημόσια εκτέλεση πνευματικού έργου, χωρίς την απαιτούμενη άδεια των δημιουργών ή μετά από χορήγηση άδειας και κατόπιν καθυστέρησης καταβολής της σχετικής οφειλόμενης αμοιβής (για περισσότερο από δύο μέρες).
Έννομη προστασία
Σε περίπτωση παραβίασης πνευματικής ιδιοκτησίας και μετά την προσκόμιση ευλόγως διαθέσιμων αποδεικτικών στοιχείων από τον προσβεβλημένο κάτοχο, το δικαστήριο δύναται να διατάξει την προσκόμιση ενδεχόμενων αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του αντιδίκου, καθώς και σχετικών εμπορικών ή χρηματοοικονομικών σχετικών εγγράφων σε περίπτωση παραβίασης σε εμπορική κλίμακα, για την οποία η ύπαρξη περισσότερων αντιτύπων του έργου θεωρείται επαρκής απόδειξη. Η μη προσκόμιση των στοιχείων αυτών καθιστά τους ισχυρισμούς περί προσβολής ομολογημένους. Επίσης και πριν την ορισμένη δικάσιμο, δύναται η διαταγή παροχής σχετικών πληροφοριών από τον αντίδικο ή τρίτο πρόσωπο, το οποίο, σε εμπορική κλίμακα, βρέθηκε να κατέχει το εμπόρευμα παρανόμως, να χρησιμοποιεί τις παράνομες υπηρεσίες, να παρέχει υπηρεσίες που συνέβαλαν στην προσβολή των πνευματικών δικαιωμάτων ή υπεδείχθη να εμπλέκεται στην παραγωγή ή διανομή των επίδικων εμπορευμάτων. Η παράβαση της διαταγής συνεπάγεται και καταδίκη σε χρηματική ποινή ύψους 50.000 έως 100.000 ευρώ, υπέρ του δημοσίου ταμείου.
Κυρώσεις
Σύμφωνα με το Ν. 2121/1993, μπορεί να διαταχθούν ασφαλιστικά μέτρα, συντηρητική κατάσχεση ή αναλυτική απογραφή των επίδικων εμπορευμάτων, χωρίς απαραίτητα τον ειδικό προσδιορισμό των έργων που προσβάλλονται ή απειλούνται με προσβολή, με σκοπό την πρόληψη της προσβολής των πνευματικών δικαιωμάτων ή την απαγόρευση προσωρινά η συνέχιση της προσβολής, με την απειλή καταβολής χρηματικής ποινής. Η κατάσχεση μπορεί να επεκταθεί και σε περιουσιακά στοιχεία του παραβάτη, όταν πρόκειται για παραβίαση σε εμπορική κλίμακα. Όσον αφορά τις αστικές κυρώσεις, οι παραβάτες που υπαιτίως προσέβαλαν την πνευματική ιδιοκτησία άλλου υποχρεούνται σε ικανοποίηση της ηθικής βλάβης και χρηματική αποζημίωση ίση ή μεγαλύτερη από το διπλάσιο της αμοιβής που καταβάλλεται για το είδος της εκμετάλλευσης. Χωρίς την προϋπόθεση υπαιτιότητας, ενδέχεται να ζητηθεί από τους παραβάτες η καταβολή του ποσού κατά το οποίο έγιναν πλουσιότεροι από την παράνομη εκμετάλλευση του έργου. Παράλληλα, ορίζεται από το νόμο ότι η αναπαραγωγή, πώληση ή διανομή στο κοινό πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή, κατά τρόπο που παραβιάζει την πνευματική ιδιοκτησία, τότε υπόκειται σε διοικητικό πρόστιμο ίσο με 1000 ευρώ για κάθε παράνομο αντίτυπο, ανεξαρτήτως λοιπών κυρώσεων. Η πώληση ή διανομή υλικών φορέων ήχου που φέρουν πνευματική ιδιοκτησία από πλανόδιους πωλητές επισύρει διοικητικό πρόστιμο ίσο με 20 ευρώ ανά τεμάχιο παράνομου εμπορεύματος και ελάχιστη αξία 1000 ευρώ. Τα παραπάνω ποσά των διοικητικών κυρώσεων ενδέχεται να μεταβάλλονται με προεδρικό διάταγμα και κατόπιν πρότασης των Υπουργών Οικονομίας και Πολιτισμού. Τέλος, η κατ' οποιονδήποτε τρόπο παράνομη εκμετάλλευση έργων που αποτελούν αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (εγγραφή, αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, προσαρμογή, μετατροπή, πώληση ή διανομή, εκμίσθωση, δημόσια εκτέλεση ή μετάδοση, εισαγωγή) χωρίς τη συναίνεση του δημιουργού τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή 2900 έως 15000 ευρώ, ενώ η ίδια ποινή αφορά και στην κατοχή ή διακίνηση συσκευών αναπαραγωγής που δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές.
Χώρες όπου επιτρέπεται η ανταλλαγή αρχείων χωρίς όφελος
Η λήψη αντιγραμμένης μουσικής θεωρείται νόμιμη σε ορισμένες χώρες στο πλαίσιο των πνευματικών δικαιωμάτων, όπως ο Καναδάς, η Πολωνία, η Ολλανδία και η Ισπανία, με την προϋπόθεση ότι τα τραγούδια δεν πωλούνται. Στον Καναδά, η λήψη οποιουδήποτε αρχείου που αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας είναι νόμιμη, αρκεί να μην ακολουθείται από οποιαδήποτε εμπορική χρήση• απεναντίας, η διανομή τέτοιων αρχείων (όπως, για παράδειγμα, η μεταφόρτωση σε δίκτυα P2P) είναι παράνομη. Παράλληλα, ορισμένες χώρες, όπως ο Καναδάς και η Γερμανία, έχουν περιορίσει τις ποινές για την παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας με μη εμπορικούς σκοπούς. Για παράδειγμα, στον Καναδά, η εκ του νόμου αποζημίωση για προσβολή πνευματικών δικαιωμάτων χωρίς εμπορικό σκοπό έχει μέγιστο όριο τα 5000 δολάρια, ενώ η γερμανική κυβέρνηση έχει εγκρίνει νομοσχέδιο για τον περιορισμό του προστίμου σε άτομα που κατηγορούνται για ανταλλαγή μουσικής και ταινιών σε 200 δολάρια. Από τον Ιανουάριο του 2014 και με νόμο που ψηφίστηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, στην Ισπανία, οι κάτοχοι ιστοσελίδων που αποκτούν άμεσα ή έμμεσα κέρδη κατά παράβαση των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως μέσω των διαφημιστικών συνδέσμων, τιμωρούνται με φυλάκιση έως και 6 ετών• οι μηχανές αναζήτησης και οι μηχανές P2P ανταλλαγής αρχείων εξαιρούνται από το νομικό αυτό πλαίσιο.
Περιορισμοί και μέτρα πρόληψης
Τα πνευματικά δικαιώματα δεν προστατεύουν την τεχνική μορφή ή προϊόντα έρευνας και ανάπτυξης του πρωτότυπου έργου, αλλά απαιτείται ένας βαθμός στοιχειώδους ομοιότητας για να διακρίνεται η νόμιμη από την παράνομη εκμετάλλευση του έργου. Η αξιολόγηση της υποτιθέμενης παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων σε ένα δικαστήριο ενδέχεται να αποδειχθεί ιδιαίτερα σημαντική διαδικασία, το κόστος σε χρόνο και χρήμα της οποίας ποικίλλει ανάλογα με το μέγεθος και το σύνθετο του πνευματικού έργου. Στην Αμερική χρησιμοποιείται συχνά, αλλά όχι καταρχήν, το Abstraction-Filtration-Comparison (AFC) test. Για τη μείωση της παραβίασης πνευματικής ψηφιακής ιδιοκτησίας λαμβάνονται διαφορετικοί τύποι προληπτικών μέτρων, που αφορούν στην ενημέρωση, τη νομοθεσία, την παρεμπόδιση και τις διεθνείς συμβάσεις. It is vital to have foreign and domestic publisher alliances, so they may work together to combat the wrongdoing to their companies. Μία βασική μέθοδος για την αντιμετώπιση της πειρατείας είναι η ενημέρωση των πολιτών για την σχετική νομοθεσία και τις αντίστοιχες κυρώσεις που σχετίζονται με την προσβολή των πνευματικών δικαιωμάτων. Με την επίγνωση των ποινών στις οποίες ενδέχεται να καταδικαστούν οι παραβάτες των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας, επιδιώκεται η αποθάρρυνση των ατόμων που σκοπεύουν να εμπλακούν σε τέτοια δραστηριότητα. Παρότι οι ολοένα και πιο αυστηρές επιπτώσεις μπορούν να ελαχιστοποιούν σε ένα βαθμό την παραβατική συμπεριφορά, αυτή παραμένει αρκετά δημοφιλής, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Μάλιστα, αρκετοί εκδότες έχουν επιχειρήσει να υλοποιήσουν μία αμφιλεγόμενη τακτική: να κλειδώσουν τα προϊόντα τους με τη χρήση της τεχνολογίας Διαχείρισης Ψηφιακών Δικαιωμάτων (DRM). Πέραν των νομικών ελιγμών για να περιορίσει την παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων, η κινηματογραφική βιομηχανία έχει επιχειρήσει ποικίλους τρόπους διανομής. Αντί, λοιπόν, να περιμένει μήνες μετά την πρεμιέρα μίας ταινίας για να κυκλοφορήσει σε DVD, ταινίες όπως το Bubble (2005), για παράδειγμα, κυκλοφόρησε σε όλες τις μορφές ταυτόχρονα, παρότι οι ημερομηνίες κυκλοφορίες διέφεραν ανά ήπειρο. Τόσο η συγκεκριμένη βιομηχανία όσο και οι υπέρμαχοι της ανταλλαγής αρχείων πιστεύουν ότι η περαιτέρω μείωση της χρονικής διαφοράς μεταξύ προβολής και κυκλοφορίας σε βίντεο θα περιορίσει το φαινόμενο της παραβίασης των πνευματικών δικαιωμάτων. Βέβαια, η πρώτη εξακολουθεί να πιστεύει ότι, δεδομένης της παγκόσμιας διαδικτυακής δραστηριότητας, για την αντιμετώπιση του φαινομένου, θα χρειαστεί ένας συνδυασμός διεθνών νομικών συμφωνιών, ενός οργανισμού αντιμετώπισης της πειρατείας, και νέων μεθόδων πώλησης προϊόντων
Εκτιμήσεις της βιομηχανίας
Το 2008, η Motion Picture Association of America ανέφερε ότι οι έξι κυρίαρχες εταιρείες-μέλη της είχαν απώλειες που ανέρχονταν στο ποσό των 6,1 δις δολαρίων εξαιτίας της πειρατείας. Οι BSA (Business Software Alliance) και IDC (International Data Corporation) υποστηρίζουν ότι οι απώλειες από την πειρατεία λογισμικού υπερέβησαν τα 51 δις δολάρια, μόνο για το 2009, καθώς και ότι "η μείωση της πειρατείας λογισμικού κατά μόλις 10 ποσοστιαίες μονάδες κατά τα επόμενα 4 χρόνια θα δημιουργούσε περίπου 500,000 νέες θέσεις εργασίας και θα διοχέτευε περίπου 140 δισεκατομμύρια δολάρια στις ασθενείς οικονομίες. Σύμφωνα με τις μελέτες των παραπάνω οργανισμών, το υψηλότερο ποσοστό πειρατείας  σημειώνεται στην Αρμενία (93%). Οι Κίνα και Ινδία βρίσκονται στις θέσεις 17 και 41 αντίστοιχα, με 82% και 69% καταγεγραμμένης πειρατείας λογισμικού. Το χαμηλότερο ποσοστό πειρατείας, σύμφωνα με έρευνα, παρατηρείται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (20%).
Κριτική των εκτιμήσεων της βιομηχανίας
Η μεθοδολογία των παραπάνω ερευνών έχει δεχθεί σκληρή κριτική. Υπερβολικοί ισχυρισμοί για αποζημιώσεις και οικονομική ζημία είναι ένα σύνηθες φαινόμενο στις νομικές διαμάχες. Ορισμένες μελέτες, συμπεριλαμβανομένων αυτών που επικαλούνται οι MPAA και RIAA σχετικά με τις οικονομικές επιπτώσεις των παράνομων λήψεων ταινιών και μουσικής, έχουν συχνά αμφισβητηθεί επειδή στηρίζονταν σε αμφίβολες υποθέσεις που οδηγούν σε στατιστικά επισφαλή νούμερα. Σε ένα ακραίο παράδειγμα, η RIAA υποστήριξε ότι οι απώλειες κατά του λογισμικού Limewire άγγιζαν τα 75 τρις δολάρια (ποσό υψηλότερο, δηλαδή, από το παγκόσμιο ΑΕΠ) και "με κάθε σεβασμό" διαφώνησε με τους δικαστές που έκριναν ότι οι ισχυρισμοί ήταν "παράλογοι". Όμως, αυτό το ποσό των 75 τρις δολαρίων υπολογίστηκε από μία ολύ συγκεκριμένη ερμηνεία του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας που υπολογίζει κάθε τραγούδι που λαμβάνεται παράνομα ως ξεχωριστή περίπτωση παραβίασης. Μετά το πέρας της δίκης, η Limewire δέχθηκε να πληρώσει 105 εκατομμύρια δολάρια στην RIAA.
Οικονομικές συνέπειες του φαινομένου στις αναδυόμενες αγορές
Υπολογίζεται ότι η συνολική εμπορική αξία του πειρατικού λογισμικού φθάνει τα 59 δις δολάρια το 2010, τα 31,9 δις εκ των οποίων αφορούν τις αναδυόμενες αγορές (δηλαδή, πάνω από το μισό του συνόλου). Επιπρόσθετα, το 2010, οι ώριμες αγορές για πρώτη φορά παρέλαβαν λιγότερες αποστολές υπολογιστών από τις αναδυόμενες οικονομίες, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να ευθύνονται για περισσότερους από τους μισούς εν χρήση υπολογιστές παγκοσμίως. Με ποσοστό πειρατικού λογισμικού 68%, έναντι του 24% των ανεπτυγμένων οικονομιών, οι αναδυόμενες αγορές είναι υπεύθυνες για το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας αύξησης της εμπορικής αξίας του πειρατικού λογισμικού. Η Κίνα εξακολουθεί να έχει την υψηλότερη εμπορική αξία πειρατικού λογισμικού (8,9 δις δολάρια) ανάμεσα στις αναπτυσσόμενες χώρες και είναι δεύτερη μετά τις ΗΠΑ (9,7 δις δολάρια το 2011). Το 2011, η BSA ανακοίνωσε ότι το 83% του εγκατεστημένου λογισμικού στην Αφρική αποτελεί προϊόν πειρατείας (εξαιρουμένης της Νοτίου Αφρικής). Ορισμένες χώρες διακρίνουν την εταιρική πειρατεία από την προσωπική χρήση, που είναι ανεκτή ως μία υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που οι αναπτυσσόμενες χώρες αρνούνται να σεβαστούν ή να αποδεχθούν τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο πρόεδρος της Ρουμανίας, Traian Băsescu, δήλωσε ότι "η πειρατεία βοήθησε τη νέα γενιά να ανακαλύψει (σ.σ. εξοικειωθεί με) τους υπολογιστές. Πυροδότησε την ανάπτυξη της βιομηχανίας IT στη Ρουμανία."
Πηγές
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Κοινή χρήση αρχείων Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Προϊστορικές τοποθεσίες και ζωγραφισμένα σπήλαια της κοιλάδας του Βεζέρ
Ο ποταμός Βεζέρ έχει μήκος 190 χλμ., πηγάζει από την Κεντρική Οροσειρά (Massif Central) και χύνεται στον ποταμό Ντορντόνι κοντά στο χωριό Λε Μπουγκ. Στα 40 χλμ. της κοιλάδας του, που σχηματίζεται σε ασβεστολιθικό οροπέδιο της νοτιοδυτικής Γαλλίας απαντώνται πολυάριθμα ίχνη και χώροι προϊστορικής ζωής.
Οι χώροι αυτοί παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο από εθνολογικής και ανθρωπολογικής άποψης όσο και από αισθητικής, λόγω των τοιχογραφιών στα σπήλαια, ιδιαίτερα εκείνων στο σπήλαιο Λασκώ (Lascaux), του οποίου η ανακάλυψη το 1940 ήταν εξαιρετικής σημασίας για την ιστορία της προϊστορικής τέχνης. Οι σκηνές κυνηγιού που έχουν αποτυπωθεί εκεί παρουσιάζουν περίπου 100 εικόνες ζώων, που είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτες για την λεπτομέρειά τους, τα ζωντανά χρώματα αλλά και τον ρεαλισμό της απεικόνισης.
Οι κυριότερες τοποθεσίες και σπήλαια
Ορισμένοι από τους χώρους παραμένουν κλειστοί για το κοινό καθώς λόγω διαβρώσεων υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατάρρευσης των τοιχωμάτων ή της οροφής των σπηλαίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Προϊστορία Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Γαλλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Polikarpov ITP
Το Polikarpov ITP (ρωσικά: Истребитель Тяжелый Пушечный) ήταν σοβιετικό μονοκινητήριο μαχητικό αεροσκάφος που σχεδιάστηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η ανάπτυξη του ήταν μακρόχρονη και επίπονη εξ αιτίας της μεταφοράς του Σχεδιαστικού Γραφείου στα μετόπισθεν προκειμένου να προστατευθεί από τη γερμανική προέλαση στη Μόσχα τον χειμώνα του 1941. Όταν είχε πια ολοκληρωθεί το δεύτερο πρωτότυπο, η Σοβιετική Αεροπορία διέθετε ήδη πολεμικά αεροσκάφη με αντίστοιχες ή καλύτερες επιδόσεις από το ITP, με συνέπεια την ακύρωση του προγράμματος.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τον Νοέμβριο του 1940 ο Νικολάι Πολικάρποφ πρότεινε τη δημιουργία ενός μαχητικού που θα ήταν οπλισμένο με πυροβόλα και θα αναλάμβανε αποστολές συνοδείας βομβαρδιστικών και εγγύς υποστήριξης. Σχεδιάστηκε με προωστικό σύστημα τον κινητήρα Klimov M-107P ή τον Mikulin AM-37. Επίσης προτάθηκαν δύο διατάξεις του οπλισμού: η πρώτη αποτελούνταν από ένα πυροβόλο των 37 mm που έβαλε μέσα από τον κώνο της έλικας και δύο συγχρονισμένα πυροβόλα ShVAK των 20 mm, ένα σε κάθε πλευρά του ρύγχους. Το πυροβόλο των 37 mm είχε αναχορηγία 50 βλημάτων ενώ τα ShVAK από 200 έκαστο. Η δεύτερη διάταξη οπλισμού προέβλεπε τη χρήση ενός ακόμα ShVAK με 200 βλήματα στη θέση του πυροβόλου των 37 mm. Το αεροσκάφος μπορούσε επίσης να μεταφέρει οκτώ ρουκέτες RS-82.
Το ITP ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο αεροσκάφος, μικτής κατασκευής. Η άτρακτος ήταν κατασκευασμένη από ξύλο και οι πτέρυγες από μέταλλο. Το σύστημα προσγείωσης ήταν πλήρως ανασυρόμενο. Μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 624 λίτρα καυσίμου. Το πίσω μέρος της ατράκτου, το πιλοτήριο και το ουραίο ήταν παρόμοια με του Polikarpov I-185.
Το αρχικό πρωτότυπο (Μ-1) ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1941 με κινητήρα Μ-107P ισχύος 1300 hp. Για να προστατευθεί από τη γερμανική προέλαση το Σχεδιαστικό Γραφείο μεταφέρθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ με συνέπεια την καθυστέρηση πολλών προγραμμάτων. Το ITP πραγματοποίησε τελικά την παρθενική του πτήση στις 23 Φεβρουαρίου 1942. Ο Μ-107P αποδείχθηκε αναξιόπιστος και αντικαταστάθηκε από τον M-107A στα τέλη του έτους. Το πυροβόλο των 37 mm αντικαταστάθηκε τελικά από ένα των 20 mm. Οι πτητικές δοκιμές δεν ολοκληρώθηκαν διότι το ίδιο αεροσκάφος χρησιμοποιούνταν και για στατικές δοκιμές. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις θα μπορούσε να φτάσει μέγιστη ταχύτητα 655 km/h σε ύψος 6300 m και θα χρειάζονταν 5,9 λεπτά για να φτάσει σε ύψος 5000 m.
Το δεύτερο πρωτότυπο (Μ-2) κατασκευάστηκε το 1942 με κινητήρα Mikulin AM-37, που επίσης αποδείχθηκε αναξιόπιστος και αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από τον Mikulin AM-39 των 1,800 hp. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 23 Νοεμβρίου 1943 αλλά οι πτητικές δοκιμές ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο του επόμενου έτους. Όταν το ITS ήταν έτοιμο, η αεροπορία διέθετε ήδη αεροσκάφη με παρόμοιες ή καλύτερες επιδόσεις και έτσι το μαχητικό δεν μπήκε σε παραγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ITP Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Στανοζολόλη
Η στανοζολόλη (αγγλικά stanozolol, συντομογραφία Stz), που πωλείται με διάφορες εμπορικές ονομασίες, είναι φάρμακο ανδρογόνων και ισχυρό αναβολικό στεροειδές (AAS) που προέρχεται από τη διϋδροτεστοστερόνη (DHT). Χρησιμοποιείται επίσης και για τη θεραπεία του κληρονομικού αγγειοοιδήματος.
Αναπτύχθηκε από την αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία Winthrop Laboratories (Sterling Drug) το 1962 και έχει εγκριθεί από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων για ανθρώπινη χρήση, αν και σήμερα δεν διατίθεται πλέον στις ΗΠΑ. Χρησιμοποιείται επίσης στην κτηνιατρική. Χορηγείται από το στόμα σε ανθρώπους ή με ενδομυϊκή ένεση σε ζώα.
Είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα αναβολικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται, συνήθως ως φάρμακα που βελτιώνουν την αθλητική απόδοση και απαγορεύεται να χρησιμοποιείται σε διοργανώσεις υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ένωσης IAAF και πολλών άλλων αθλητικών φορέων. Επιπλέον, η στανοζολόλη έχει περιοριστεί ιδιαίτερα στις ιπποδρομίες των ΗΠΑ.
Ιστορικό
Το 1962, η στανοζολόλη κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από την Winthrop με το εμπορικό όνομα Winstrol και στην Ευρώπη από την Bayer, με την ονομασία Stromba.
Ντόπινγκ στον αθλητισμό
Η στανοζολόλη και άλλα συνθετικά στεροειδή απαγορεύτηκαν για πρώτη φορά από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και τη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Αθλητισμού το 1974, αφού αναπτύχθηκαν μέθοδοι για την ανίχνευσή τους.
Ναυμαχία των Παξών
Η Ναυμαχία των Παξών (228 π.Χ.) ήταν μια ναυτική σύγκρουση μεταξύ του στόλου των Ιλλυριών και των Ακαρνάνων συμμάχων τους και του ενωμένου στόλου των δύο Συμπολιτειών της Αχαϊκής και της Αιτωλικής που έγινε κοντά στα νησιά των Παξών.
Στανοζολόλη
Ντόπινγκ στον αθλητισμό
Υπάρχουν πολλά γνωστά κρούσματα ντόπινγκ στον αθλητισμό με στανοζολόλη από επαγγελματίες αθλητές, με γνωστότερη, πιθανώς, τη χρήση του από τον Μπεν Τζόνσον στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, όταν και βρέθηκε θετικός στην ουσία αυτή, με αποτέλεσμα να χάσει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα στον στίβο. Μεταγενέστερα, χρησιμοποιήθηκε ευρέως και από τους αθλητές από μετα-σοβιετικές χώρες. Από το 2015, απαγορεύεται από την WADA και από τον Οργανισμό κατά των Ντόπινγκ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ναυμαχία των Παξών
Επέκταση της ιλλυρικής επιρροής στην δυτική Ελλάδα
Αφορμή για την σύγκρουση έδωσε η ναυτική επιδρομή που πραγματοποίησαν οι Ιλλυριοί εναντίον της Κέρκυρας (228 π.Χ.). Η ιλλυρική δύναμη είχε αυξηθεί εξαιτίας  της  εξασθένισης του βασιλείου της Μακεδονίας. Η εξασθένιση αυτή οφείλονταν κυρίως στις επιδρομές του φύλου των Δαρδάνων στα βόρεια σύνορα του βασιλείου. Οι δυο Συμπολιτείες όχι μόνο δεν μπορούσαν να καλύψουν το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε εξαιτίας της μείωσης της μακεδονικής δύναμης αλλά είχαν στραφεί εναντίον της Μακεδονίας (Δημητριακός πόλεμος) επιδιώκοντας να μειώσουν ακόμη περισσότερο την ισχύ της.
Στανοζολόλη
Παρενέργειες
Οι ανεπιθύμητες ενέργειές της περιλαμβάνουν: αρρενοποίηση, ηπατοτοξικότητα, καρδιαγγειακή νόσο και υπέρταση.
Ναυμαχία των Παξών
Επέκταση της ιλλυρικής επιρροής στην δυτική Ελλάδα
Οι Μακεδόνες δεν είχαν εχθρικές διαθέσεις εναντίον των Ιλλυριών επειδή και οι Ιλλυριοί αντιμετώπιζαν την απειλή των Δαρδάνων. Έτσι οι βασιλείς τους Δημήτριος και Άγρων είχαν συνάψει συμμαχία απέναντι στον κοινό εχθρό (τους Δαρδάνους).
Στανοζολόλη
Παραπομπές
Κατηγορία:Στεροειδείς ορμόνες Κατηγορία:Κτηνιατρικά φάρμακα Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες
Ναυμαχία των Παξών
Επέκταση της ιλλυρικής επιρροής στην δυτική Ελλάδα
Το 231 π.Χ. καταλύθηκε η βασιλεία στην Ήπειρο. Τον επόμενο χρόνο οι Ιλλυριοί επιτέθηκαν στο νεοσύστατο Ηπειρωτικό Κοινό. Οι Ηπειρώτες ζήτησαν την βοήθεια των Αιτωλών συμμάχων τους για να απωθήσουν τους εισβολείς. Αν και οι Ιλλυριοί αποσύρθηκαν όταν οι Αιτωλοί έφτασαν στην Ήπειρο οι Ηπειρώτες προτίμησαν να συνάψουν συμμαχία με την βασίλισσα τους Τεύτα και να τους παραχωρήσουν την περιοχή της Ατιντανίας.
Ιλλυρική ναυτική επιδρομή
Το 228 π.Χ. η Τεύτα πραγματοποίησε με το στόλο της τον οποίο είχε ενισχύσει επιδρομή στο Ιόνιο. Το μεγαλύτερο μέρος του στόλου κατευθύνθηκε προς την Κερκυρα. Ένα μικρότερο τμήμα προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει την Επίδαμνο με αιφνιδιασμό. Οι Ιλλυριοί αποβιβάστηκαν στο νησί το κατέλαβαν και πολιόρκησαν την πόλη της Κέρκυρας. Οι Κερκυραίοι και μαζί τους οι Απολλωνιάτες και οι Επιδάμνιοι ζήτησαν την βοήθεια των Αιτωλών και των Αχαιών.Οι Αχαιοί και οι Αιτωλοί έστειλαν δέκα κατάφρακτα πλοία προκειμένου να βοηθήσουν τους Κερκυραίους. Οι Ιλλύριοι ενισχύθηκαν με επτά κατάφρακτα πλοία που τους έστειλαν οι σύμμαχοι τους Ακαρνάνες.
Οι Ακαρνάνες αυτοί ζούσαν στο δυτικό τμήμα της χώρας τους το οποίο αποτελούσε τμήμα του πρώην βασιλείου  των Μολοσσών. Όταν οι Ηπειρώτες συμμάχησαν με τους Αιτωλούς αυτοί αποχώρησαν από το Κοινό επειδή εχθρεύονταν τους τελευταίους και συμμάχησαν με τον Δημήτριο και τους Ιλλυριούς.
Η ναυμαχία
Οι αντίπαλοι στόλοι συναντήθηκαν κοντά στους Παξούς. Στην πλευρά που ο στόλος των Συμπολιτειών αντιμετώπιζε τους Ακαρνάνες υπήρχαν μόνο τραυματίες μεταξύ των δύο αντιπάλων χωρίς κανένα από τα πλοία να έχει υποστεί ζημιές.
Οι Ιλλύριοι ύστερα από την νίκη του συνέχισαν την πολιορκία της Κέρκυρας. Οι Κερκυραίοι ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα συνθηκολόγησαν και στην πόλη εγκαταστάθηκε φρουρά με επικεφαλής τον Δημήτριο τον Φάριο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Μάχες της Αχαϊκής Συμπολιτείας
Δημοτική ενότητα Εξωμβούργου
Η δημοτική ενότητα Εξωμβούργου είναι μία από τις τρεις δημοτικές ενότητες του Δήμου Τήνου, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Τήνου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.
Η δημοτική ενότητα Εξωμβούργου περιλαμβάνει τα πρώην δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Εξωμβούργου που συστάθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας και τελικά καταργήθηκε το 2011.
Τοπική κοινότητα Αγάπης
Συνολικός πληθυσμός: 91
Τοπική κοινότητα Καλλονής
Συνολικός πληθυσμός: 298
Τοπική κοινότητα Κάμπου
Συνολικός πληθυσμός: 222
Τοπική κοινότητα Καρδιανής
Συνολικός πληθυσμός: 87
Τοπική κοινότητα Κτικάδου
Συνολικός πληθυσμός: 386
Τοπική κοινότητα Κώμης
Συνολικός πληθυσμός: 318
Τοπική κοινότητα Στενής
Συνολικός πληθυσμός: 527
Τοπική κοινότητα Υστερνίων
Συνολικός πληθυσμός: 146
Τοπική κοινότητα Φαλατάδου
Συνολικός πληθυσμός: 328
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Τήνος
Μάιντς
Το Μάιντς (παλαιότερα: Μαγεντία, γερμανικά Mainz) είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτο στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 206.593 κατοίκους. Το Μάιντς, βρίσκεται στις αριστερές όχθεις του ποταμού Ρήνου, απέναντι από την ένωση με τον παραπόταμο Μάιν.
Η πόλη αποτελείται από 15 δημοτικά διαμερίσματα: Άλτσταντ, Νόιστατ, Μόμμπαχ, Γκόνζενχαϊμ, Χάρτενμπεργκ-Μύνχφελντ, Όμπερστατ, Μπρέτσενχαϊμ, Φίντεν, Ντράις, Λέρχενμπεργκ, Μάρινμπορν, Χέχτσχαϊμ, Έμπερσχαϊμ, Βαϊζενάου, και Λάουμπενχαϊμ. Έως το 1945, οι περιοχές Μπίσοφσχαϊμ (τώρα μια ανεξάρτητη πόλη), Γκίνσχαϊμ και Γκούσταφσμπουργκ (που αποτελούν από κοινού μια ανεξάρτητη πόλη) ανήκαν στο Μάιντς. Τα πρώην προάστια Αμένεμπουργκ, Κάστελ και Κόστχαϊμ διαχειρίζονται τώρα από την πόλη του Βισμπάντεν (στις βόρειες όχθες του ποταμού). Χωρίστηκαν από το Μάιντς όταν ο Ρήνος έγινε το σύνορο μεταξύ της γαλλικής ζώνης κατοχής (σήμερα κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο) και της αμερικανικής ζώνης κατοχής (σήμερα Έσση) το 1945. Η πόλη είναι έδρα του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού ZDF.
Στο Μάιντς γεννήθηκε ο Γουτεμβέργιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρηνανίας-Παλατινάτου Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γουινέας
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γουινέας (γαλλικά: Championnat de Guinée de football) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Γουινέας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Γουινέας.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1965 με πρώτη περίοδο τo 1965–66.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουινεα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γουινέα
Αντώνιος Σώχος
Ο Αντώνιος Σώχος (1888 - 1975) ήταν Έλληνας γλύπτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Ιστέρνια της Τήνου και καταγόταν από οικογένεια με μεγάλη παράδοση στον χώρο της γλυπτικής. Θείος του ήταν ο επίσης γλύπτης Λάζαρος Σώχος. Μεγάλωσε στην Πάτρα όπου ήταν εγκαταστημένη η οικογένειά του και όπου ο πατέρας του διατηρούσε μαρμαρογλυφείο. Σπούδασε στη Σχολή Καλών τεχνών της Αθήνας δίπλα στον Γεώργιο Βρούτο και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι και το Μόναχο χάρη σε υποτροφία του ελληνικού κράτους.
Με την επιστροφή του διορίστηκε καθηγητής της αρχιτεκτονικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1959. Το 1965 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Τα έργα του είναι πάρα πολλά και κοσμούν συλλογές μουσείων και δημόσιους χώρους στην Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Κύπρο, τη Βουλγαρία κ.α. Χαρακτηριστικά αναφέρονται: το άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Πάτρα, το άγαλμα του Καψάλη στο Μεσολόγγι κ.α. Είχε συγγράψει το βιβλίο «η Λαϊκή Τέχνη στην Τήνο». Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Απεβίωσε το 1975. Τα τελευταία χρόνια στράφηκε προς την ξυλογλυπτική. Το 1964 δώρισε στον δήμο Πατρέων μερικά γλυπτά του. Ανιψιός του ήταν ο μουσικός Ονούφριος Σώχος.
Τεχνοτροπία
Ο Αντώνιος Σώχος παρόλο που φερόταν ως οπαδός του κλασικισμού δεν περιόρισε το έργο εντός των πλαισίων του συγκεκριμένου καλλιτεχνικού ρεύματος αλλά δεχόμενος επιρροές άλλα ρεύματα καθώς και από την αρχαϊκή γλυπτική και τη λαϊκή τέχνη, δημιούργησε τη δική του τεχνοτροπία. Τα θέματα των γλυπτών του, τα εμπνεόταν από τη μυθολογία, τους θρύλους και τις ελληνικές λαϊκές παραδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Φίλιππ Γιάκομπ Σέφφαουερ
Ο Φίλιππ Γιάκομπ φον Σέφφαουερ (γερμ. Philipp Jakob von Scheffauer, 1756-1808) ήταν Γερμανός γλύπτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1756 στη Στουτγκάρδη. Ο πατέρας του εργαζόταν ως υπηρέτης (λακές). Σπούδασε Καλές Τέχνες και αφού το 1780 αποφοίτησε, διορίστηκε αυλικός γλύπτης και εν συνεχεία πήρε υποτροφία από το 1783 για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι και τη Ρώμη. Επέστρεψε στην Στουτγκάρδη το 1789 και διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου είχε αρχικά σπουδάσει. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1794. Νυμφεύθηκε το 1790 την Καρολίνε Χάιγκελιν.
Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου 1808 στη γενέτειρά του, μετά από μακρά ασθένεια. Τον τάφο του κοσμεί έργο του Αντόνιο Ιζόπι.
Έργα του
Τα έργα του βρίσκονται μέχρι σήμερα σε δημόσιους χώρους, ενώ επηρέασαν καλλιτεχνικά και μετέπειτα γλύπτες.
Τιμητικές διακρίσεις
Του απονεμήθηκε το μετάλλιο του στέμματος της Βυρτεμβέργης που συνοδεύεται από τίτλο ευγενείας.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες
Αλεξάνδρα Τριάντη
Η Αλεξάνδρα Τριάντη (1896, Αθήνα – 16 Νοεμβρίου 1977) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του λιντ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1896 στην Αθήνα και ήταν αδελφή του Κώστα Κοτζιά, Δημάρχου Αθηναίων και Υπουργού. Σε μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική. Σπούδασε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών με τον καθηγητή Κίμωνα Τριανταφύλλου, από όπου και αποφοίτησε το 1921 με άριστα παμψηφεί και χρυσό μετάλλιο, ενώ αργότερα αναχώρησε για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για τη Βιέννη όπου σπούδασε με τον Φίλιπ Φόρστεν και τον Φραντς Στάινερ.
Από το 1927 άρχισε τις εμφανίσεις της στο Ευρωπαϊκό κοινό με πρώτη αυτή στο Volkshaus της Βιέννης. Την περίοδο 1930-1950 η Αλεξάνδρα Τριάντη συγκαταλεγόταν στις σπουδαιότερες τραγουδίστριες του λιντ. Στα τέλη της δεκαετίας του '50 σταμάτησε να τραγουδά αλλά παρ' όλα αυτά συνέχισε να δραστηριοποιείται στον χώρο της μουσικής, βοηθώντας στην ανάπτυξη της μουσικής στην Ελλάδα. Είχε διατελέσει αντιπρόεδρος (1957-1968) και πρόεδρος (1968-1977) του Συλλόγου «Οι Φίλοι της μουσικής», ενώ διαδραμάτισε και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος.
Για την ανέγερση του Μεγάρου δώρισε όλη της την περιουσία στο Σύλλογο «Οι Φίλοι της Μουσικής», ενώ το αρχείο της περιήλθε στη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» τον Μάιο του 1993. Ανάμεσα στις αίθουσες του Μεγάρου υπάρχει μία χωρητικότητας 1.750 θεατών που φέρει το όνομα της.
Απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου του 1977. Ήταν παντρεμένη με τον Γεώργιο Τριάντη και σε δεύτερο γάμο με τον Μιχάλη Κυριακίδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Κατάλογος έργων του Νικόλα Πιζάνο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων γλυπτικής του Ιταλού αρχιτέκτονα και γλύπτη Νικόλα Πιζάνο (Nicola Pisano, 1215/1220 – 1278/1284).
Ο άμβωνας του Βαπτιστηρίου - Πίζα
Μεταξύ 1257 και 1260 ο Νικόλα κατασκεύασε τον άμβωνα αυτόν, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα του, εισάγοντας πολλούς νεωτερισμούς κάθε μορφής.
Οίκος του Αρμανιάκ
Ο Οίκος του Αρμανιάκ, γαλλ.: Maison d'Armagnac', ήταν ένας γαλλικός Οίκος ευγενών, που ιδρύθηκε το 961 από τον Bερνάρδο Α΄ κόμη του Aρμανιάκ. Είχε τη μεγαλύτερη σπουδαιότητά του τον 14ο και τον 15ο αι.
Κατάλογος έργων του Νικόλα Πιζάνο
Σαρκοφάγος του Αγίου Δομηνίκου - Μπολόνια
Το 1264 ο Νικόλα έλαβε την παραγγελία της κατασκευής της σαρκοφάγου στην εκκλησία του Αγίου Δομηνίκου στην Μπολόνια. Το έργο τελείωσε το 1267 με την συμμετοχή πολλών συνεργατών, μεταξύ των οποίων ο Arnolfo di Cambio και ο γιος του Νικόλα, Τζοβάννι Πιζάνο.
Οίκος του Αρμανιάκ
Ο Οίκος του Aρμανιάκ, στα τέλη του 13ου αι., δεν ήταν ακόμη αρκετά ισχυρός για να παίξει έναν πολιτικό ρόλο πέρα από τις κτήσεις του. Ο Οίκος της Τουλούζης, ο οποίος κυβέρνησε τη μεγάλη νοτιοανατολική Γαλλία, ηττήθηκε από τους Καπετίδες κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Καθαρών, αλλά οι τοπικές δυναστείες, όπως οι κόμητες του Φουά, οι κόμητες του Κομένζ και ο Οίκος των Αλμπρέ, κέρδιζαν δυναμική.
Κατάλογος έργων του Νικόλα Πιζάνο
Ο άμβωνας του Duomo - Σιένα
Το έργο αυτό θεωρούνταν επί μακρόν έργο του Τζοβάννι Πιζάνο αλλά ήδη θεωρείται έργο του πατέρα (με βοηθούς βέβαια μεταξύ των οποίων και ο Τζοβάννι καθώς και ο Arnolfo di Cambio). Είναι μια επανάληψη του άμβωνα του Βαπτιστηρίου της Πίζας αλλά με πολλούς αρχιτεκτονικούς και γλυπτικούς νεωτερισμούς. Αποπερατώθηκε το 1268 μετά από τρία χρόνια εργασιών.
Οίκος του Αρμανιάκ
Στις αρχές του 14ου αι. οι Aρμανιάκ έφτασαν στην τάξη των μεγάλων φεουδαρχών με την κληρονομία της κομητείας του Ροντέζ. Αυτή η απόκτηση, σε συνδυασμό με τα εδάφη της στη Γασκώνη, επέτρεψε στην οικογένεια να κατέχει μία θέση μείζονος σημασίας μεταξύ των ευγενών, και, ως εκ τούτου, να συμμαχήσει με τον βασιλικό οίκο της Γαλλίας.
Κατάλογος έργων του Νικόλα Πιζάνο
La Fontana Maggiore -Περούτζα
Η Μεγάλη Κρήνη της Περούτζα είναι το τελευταίο βέβαιο έργο του Νικόλα Πιζάνο. Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1275 και 1278 και θεωρείται η πρώτη δημόσια κρήνη αστικού περιβάλλοντος με μνημειακό χαρακτήρα. Κι εδώ πολλοί υπήρξαν οι βοηθοί, και ιδιαίτερα ο γιος του Νικόλα, Τζοβάννι.
Οίκος του Αρμανιάκ
Μεταξύ του 14ου και του 15ου αι. οι Aρμανιάκ απέκτησαν στην κατοχή άλλων εδαφών, συμπεριλαμβανομένων των κομητειών Σαρολαί, Λα Μαρς, Παρντιάκ, Κάστρε, της γης του Nεμούρ που ανυψώθηκε σε δουκάτο και του Καρλαντέζ. Αφού προσκολλήθηκαν στους βασιλείς της Γαλλίας κατά τον 14ο αι., οι κόμητες του Αρμανιάκ προσπάθησαν να χειραφετηθούν (τίτλος στα νομίσματα: Dei gracia) από τη βασιλική επικυριαρχία τον 15ο αι. και συμμετείχαν ενεργά στους τελευταίους αγώνες της φεουδαρχίας στη Γαλλία. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ΄ διέκοψε την επιθυμία τους για ανεξαρτησία με τη βία, και οι Aρμανιάκ δεν συνήλθαν ποτέ από την ήττα τους. Παρήκμασαν και εξαφανίστηκαν τον 16ο αι.
Κατάλογος έργων του Νικόλα Πιζάνο
La Fontana Maggiore -Περούτζα
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Οίκος του Αρμανιάκ
Το πιο διάσημο μέλος του Οίκου των Αρμανιάκ ήταν ο Βερνάρδος Ζ΄ κόμης του Αρμανιάκ και του Ροντέζ, κοντόσταυλος της Γαλλίας, και αρχηγός των Αρμανιάκ που αντιτάχθηκαν στους Βουργουνδούς κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου.
Ο 1ος Οίκος του Aρμανιάκ προέρχεται από τη γενεαλογία των πρώην δουκών της Γασκώνης γνωστών από τον 8ο ή τον 9ο αι.
Προέλευση
Ο Γκαρσία Β΄ Σάντσεθ (απεβ. 930), δούκας της Γασκώνης, μοίρασε το δουκάτο μεταξύ των τριών γιων του:
Ο κόμης του Αρμανιάκ
Ο Γουλιέλμος Γκαρθές του Φεζανσάκ απέσπασε από τη γη του την κομητεία του Aρμανιάκ, για να δώσει στον μικρότερο γιο του Bερνάρδο Α΄, ο οποίος ίδρυσε τον 1ο Οίκο του Aρμανιάκ. Ο μεγαλύτερος γιος του Όντο έλαβε την κομητεία του Φεζανσάκ (κύριος κλάδος του Οίκου). Ο Βερνάρδος Β', νεότερος γιος του Γεράρδου Α', ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα κόμης της Μπισκάγι —έναν τίτλο που κληρονόμησε από τη μητέρα του Αδελαΐδα— αλλά καθαιρέθηκε από τον εξάδελφό του Γκυ Γοδεφρείδο Γουλιέλμο Η΄ δούκα της Ακουιτανίας. Το 1140 εξέλειπε ο κύριος κλάδος του Φεζανσάκ, το οποίο ωφέλησε τους κόμητες του Aρμανιάκ (τον πλάγιο κλάδο): μια κληρονομιά που ξεκίνησε τη δύναμη της οικογένειας. Και αυτός ο κλάδος εξέλειπε με τον Γεράρδο Δ΄ κόμη του Αρμανιάκ, που τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Βερνάρδος, του Οίκου του Λομάν ο οποίος έγινε ο 2ος Οίκος του Αρμανιάκ.
Κληρονομία της κομητείας του Ροντέζ
Μετά την απόκτηση μέσω γάμου της κομητείας του Ροντέζ μεταξύ του τέλους του 13ου αι. και των αρχών του 14ου αι. μέσω της Καικιλίας, κόρης του τελευταίου κόμη του Ροντέζ και συζύγου του Βερνάρδου ΣΤ΄ (δισεγγονού του Βερνάρδου), οι κόμητες του Αρμανιάκ, Ιωάννης Α' (γιος της) και ο γιος του Ιωάννης Β΄, ήρθαν πιο κοντά στην αυλή της Γαλλίας.
Ο Ιωάννης Α' πάντρεψε την κόρη του Ιωάννα του Αρμανιάκ, με τον Ιωάννη των Βαλουά δούκα του Μπερί, ο οποίος στη συνέχεια πάντρεψε την κόρη του, Βόννη των Βαλουά με τον Βερνάρδο Ζ' κόμη του Αρμανιάκ, ο οποίος στη συνέχεια πάντρεψε την κόρη του, Μπόννη του Αρμανιάκ με τον Κάρολο Α΄ των Βαλουά δούκα της Ορλεάνης. Με το τέλος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης (πατέρα τού Καρόλου Α΄), ο Βερνάρδος Ζ΄ τον διαδέχθηκε στον πόλεμο κατά των Βουργουνδών, και έγινε επικεφαλής της μερίδας, που έγινε των Αρμανιάκ. Για να αυξήσει τη δύναμή του, αφαίρεσε ιδιοκτησίες από τους πλάγιους κλάδους της οικογένειας, ανακτώντας τα Φεζανσαγκέ και Παρντιάκ, αλλά απέτυχε με το Κομένζ. Απεβίωσε το 1418, αφήνοντας δύο γιους:
Οι Αρμανιάκ και οι Βουργουνδοί
Από τη δολοφονία του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης το 1407 έως τη Συνθήκη του Aρράς το 1435, ο Οίκος του Aρμανιάκ υποστήριξε τα γαλλικά συμφέροντα ενάντια στους δούκες της Βουργουνδίας, που συμμάχησαν με τους Άγγλους. Οι Aρμανιάκ αντιπροσώπευαν την ένοπλη πτέρυγα της Γαλλίας.
Ο αγώνας των Aρμανιάκ για ανεξαρτησία ενάντια στην εξουσία των Καπετιδών
Αφού υπηρέτησαν τους Καπετίδες-Βαλουά κατά τον 14ο αι. και τις αρχές του 15ου, οι Aρμανιάκ προσπαθούσαν ανοιχτά να χειραφετηθούν. Υπέθεσαν ότι ο ρόλος που έπαιξαν κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο, τους έδινε μεγαλύτερα δικαιώματα από τους υπόλοιπους ευγενείς. Δεν είχαν υπολογίσει την επιθετικότητα τού βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄.
Η ήττα και το τέλος των Aρμανιάκ
Στα τέλη του 15ου αι. οι Aρμανιάκ διεκδικούσαν κυριαρχικά δικαιώματα (κοπή νομισμάτων, με την επιγραφή κόμητες με τη χάρη του Θεού), προκαλώντας την οργή του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄. Το 1473, ο Ιωαννης Ε΄ κόμης του Aρμανιάκ (γιος του Ιωάννη Δ΄) πολιορκήθηκε και σκοτώθηκε στο Λεκτούρ από γαλλικά στρατεύματα με επικεφαλής τον καρδινάλιο Ιωάννη-Γοδεφρείδο αρχιεπίσκοπο του Aλμπί, ο οποίος δολοφόνησε τον κόμη μπροστά στη γυναίκα του, λεηλάτησε και έκαψε τα πάντα, και άφησε ζωντανή μόνο την κόμισσα Ιωάννα των Γκραγύ (κόρη του Γκαστόν Δ΄ κόμη του Φουά). Από την κόμισσα αφαιρέθηκαν τα κοσμήματά της και σύρθηκε, παρόλο που ήταν επτά μηνών έγκυος, στο κάστρο του Μπυζέ-συρ-Ταρν, το οποίο είχε μετατραπεί σε κρατική φυλακή. Εκεί ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ' διέταξε την εξαφάνιση του Οίκου των Αρμανιάκ. Ο καρδινάλιος Ιωάννης-Γοδεφρείδος διέταξε τους φαρμακοποιούς και τους στρατιώτες να αναγκάσουν την άτυχη κόμισσα να πιει ένα φίλτρο, για να καταστρέψει το αγέννητο παιδί της. Το παιδί της Ιωάννας του Φουά γεννήθηκε νεκρό τον Απρίλιο του 1473. Η Ιωάννα απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου 1476.
Ο Ιάκωβος του Αρμανιάκ δούκας του Νεμούρ (γιος του Βερνάρδου) και ο εξάδελφός του κόμης Ιωάννης Ε' έγιναν και οι δύο στόχοι της θανάσιμης εκδίκησης του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' εναντίον του Οίκου των Αρμανιάκ. Ήταν δύο από τα τρία τελευταία εγγόνια και άρρενες κληρονόμοι του Bερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ.
Ο μόνος άνδρας που επέζησε του Οίκου των Αρμανιάκ ήταν ο Κάρολος κόμης του Αρμανιάκ, υποκόμης του Φεζανσαγκέ (Αδελφός του Ιωάννη Ε΄), ο οποίος γεννήθηκε το 1425 και απεβίωσε άτεκνος στις 3 Ιουνίου 1497 στο Καστελνώ-ντε-Μονμιράλ σε ηλικία 72 ετών. Ο Κάρολος του Αρμανιάκ ήταν ιδιαίτερα ενοχλητικός, και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ' τον έκλεισε στη φυλακή για δεκατρία χρόνια: από το 1472 έως το 1485. Με τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ' να έχει εκτοπίσει τον Οίκο των Αρμανιάκ, ο Αλαίν Α' του Αλμπρέ κατέλαβε την κομητεία του Αρμανιάκ. Ο Αλαίν Α΄ ήταν 2ος εξάδελφος των Ιωάννη και Λουδοβίκου δουκών του Νεμούρ, γιων του Ιακώβου και τελευταίων αρρένων μελών του 2ου Οίκου του Αρμανιάκ.
Οικόσημα
Το Αρμανιάκ είναι τμήμα του Φρεζανσάκ. Το Παρντιάκ είναι τμήμα του Αστράκ. Όλα είναι τμήματα της Γασκώνης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γαλλικές οικογένειες ευγενών
Νηλ Γιανγκ
250px|right|thumb|Ο Νηλ Γιανγκ σε συναυλία στην Ιταλία τον Ιούνιο του 2008. Ο Νηλ Γιανγκ (αγγλ., Neil Percival Young· γεν. Τορόντο, 12 Νοεμβρίου 1945) είναι Καναδός συνθέτης, τραγουδιστής και σκηνοθέτης.
Το 1969 έγινε μέλος του φολκ συγκροτήματος Κρόσμπυ, Στιλς και Νας (Crosby, Stills, & Nash), το οποίο έτσι μετονομάστηκε σε Κρόσμπυ, Στιλς, Νας και Γιανγκ (Crosby, Stills, Nash & Young). Με το όνομα αυτό, το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ του Γούντστοκ των ΗΠΑ στις 18 Αυγούστου του 1969. Το συγκρότημα αυτό γνώρισε μεγάλες επιτυχίες με δύο δίσκους (Déjà Vu, 1969 και 4 Way Street, 1970) που έγιναν Νο. 1 στους καταλόγους των πιο εμπορικών δίσκων.
Από το 1970, ο Γιανγκ άρχισε σόλο καριέρα, άλλοτε κάνοντας πειράματα με την ροκ και άλλοτε με την κάντρυ. Δεξιοτέχνης της ακουστικής κιθάρας, διακρίθηκε στο τραγούδι διαμαρτυρίας. Η δεκαετία του '70 υπήρξε χρυσή για τον Γιανγκ, καθώς γνώρισε επιτυχία με δίσκους όπως το After the gold rush, Harvest και Zuma. Την περίοδο αυτή άρχισε να συνεργάζεται με το συγκρότημα Crazy Horse, που θα γινόταν η μπάντα συνοδείας του για τα επόμενα τριάντα χρόνια, αλλά και με άλλους σημαντικούς μουσικούς όπως οι The Band, η Τζόνι Μίτσελ, η Λίντα Ρόνσταντ και η Έμιλου Χάρις. Στα τέλη της δεκαετίας άλλαξε τον ήχο του σε ηλεκτρικό, αγκαλιάζοντας το πανκ που εκείνη την εποχή βρισκόταν σε άνοδο, με το LP Rust never sleeps και την ομώνυμη περιοδεία.
Ακολούθησε μια περίοδος λιγότερο σημαντικών δίσκων και εμπορικών αποτυχιών κατά τη δεκαετία του '80. Η καριέρα του Γιανγκ αναβιώθηκε με το δίσκο Freedom του 1989 και το τραγούδι Rockin' in the free world, που αναφερόταν στα γεγονότα εκείνης της περιόδου με την πτώση του ανατολικού μπλοκ. Η επιστροφή του επισφραγίστηκε με τη συνεργασία με ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα εκείνης της εποχής, τους Pearl Jam, στο LP Mirror Ball του 1995. Από τότε ο Γιανγκ κυκλοφόρησε άλλους οκτώ δίσκους, κινούμενος σε θεματολογία που έχει να κάνει με την πολιτική και οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ, τον πόλεμο και τα περιβαλλοντικά ζητήματα. Ο τελευταίος του δίσκος, Chrome Dreams II, κυκλοφόρησε το 2007.
Έχει επίσης σκηνοθετήσει αρκετές ταινίες με το ψευδώνυμο Μπέρναρντ Σέικυ (Bernard Shakey) Το 2006 επανεμφανίστηκε με το συγκρότημα Κρόσμπυ, Στιλς, Νας και Γιανγκ.
Αν και μόνιμος κάτοικος της Καλιφόρνιας, ο Γιανγκ δεν έγινε ποτέ Αμερικανός υπήκοος. Είναι επιληπτικός και το 2005 διαγνώστηκε με εγκεφαλικό ανεύρυσμα, το οποίο αντιμετωπίστηκε με επιτυχία με χειρουργική επέμβαση. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και το περιοδικό Rolling Stone τον έχει κατατάξει μεταξύ των εκατό καλύτερων καλλιτεχνών όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960
Οτρέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Οτρέας (Οτρεύς) είναι γνωστός μυθικός βασιλιάς της Φρυγίας στη Μικρά Ασία. Ο Οτρέας ήταν γιος του Δύμαντα και αδελφός του Μύγδονα. Για τον Οτρέα παραδίδεται ότι έλαβε μέρος στην Αμαζονομαχία. Σε αυτή τη μάχη τον βοήθησε ο σύζυγος της ετεροθαλούς αδελφής του Εκάβης, ο βασιλιάς της Τροίας Πρίαμος, όπως αναφέρεται στην Ιλιάδα (Γ 186 κ.ε.).
Μπέρτχολντ Άουερμπαχ
Ο Μπέρτχολντ Άουερμπαχ (γερμανικά: Berthold Auerbach, φιλολογικό ψευδώνυμο του Μόζες Μπαρούχ, γερμ: Moses Baruch Auerbacher, 28 Φεβρουαρίου 1812 - 8 Φεβρουαρίου 1882) ήταν Γερμανός δοκιμιογράφος και λογοτέχνης εβραϊκής καταγωγής. Έγινε γνωστός κυρίως για το έργο του «Χωριάτικες ιστορίες από τον Μέλανα Δρυμό», που εκδόθηκε σε τέσσερα μέρη από το 1843 ως το 1853.
Βιογραφία
Ο Άουερμπαχ γεννήθηκε το 1812 στον οικισμό Νόρντστεττεν, κοντά στο Χορμπ αμ Νέκαρ του βασιλείου της Βυρτεμβέργης. Αν και αρχικά προοριζόταν για ραβίνος, εν τέλει αποξενώθηκε από τον ορθόδοξο εβραϊσμό, επηρεασμένος από το έργο του φιλόσοφου του 17ου αιώνα Μπαρούχ Σπινόζα και ακολούθως στράφηκε προς τη λογοτεχνία. αριστερά|μικρογραφία|243x243px|Ο Άουερμπαχ σε ώριμη ηλικία. Το 1836 εξέδωσε το δοκίμιο «Ο εβραϊσμός και η νεότερη λογοτεχνία» και ακολούθησε το επόμενο έτος μια νουβέλα εμπνευσμένη από τη ζωή του Σπινόζα, ενώ μερικά χρόνια αργότερα δημοσίευσε μια μετάφραση κειμένων του Ολλανδοεβραίου φιλοσόφου. Σημαντικότερο λογοτεχνικό έργο του Άουερμπαχ θεωρείται το τετράτομο Schwarzwälder Dorfgeschichten (ελληνικά: «Χωριάτικες ιστορίες από τον Μέλανα Δρυμό») που εκδόθηκε από το 1843 μέχρι το 1853. Άλλα βιβλία του είναι το δίτομο «Ποιητής και έμπορος», οι «Ξυπόλητοι», το «Εντελβάις» κ.ά.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Άουερμπαχ ήρθε σε επαφή και ανέπτυξε φιλίες με Εβραίους λογοτέχνες και διανοούμενους όπως ο Μόζες Χες και ο Μόριτζ Χάρτμαν. Απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 1882 στις Κάννες της Γαλλίας.