cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Αόστης
Βιογραφία
O Eμανουέλε-Φιλιμπέρτο-Βιτόριο-Εουτζένιο-Αλμπέρτο-Τζένοβα-Τζιουτζέπε-Μάριο γεννήθηκε στη Γένουα ως ο πρωτότοκος γιος του Αμεδαίου Α΄ δούκα της Αόστας και της Μαρίας-Βικτωρίας νταλ Πότσο, κόρης του Κάρλο-Εμανουέλε πρίγκιπα ντελα Τσιστέρνα. Το επόμενο έτος της γέννησής του ο πατέρας του εκλέχθηκε βασιλιάς της Ισπανίας (1870-73) και ο ίδιος έγινε πρίγκιπας των Αστουριών, δηλαδή διάδοχος. Ο πατέρας του παραιτήθηκε έπειτα από τρία έτη και επέστρεψαν στην Ιταλία.
Από τη γέννησή του είχε τον τίτλο του δούκα της Απουλίας, αλλά όταν το 1890 απεβίωσε ο πατέρας του τον διαδέχθηκε ως 2ος δούκας της Αόστας. Το 1876 διαδέχθηκε τη μητέρα του ως πρίγκιπας ντελα Τσιστέρνα.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία γενόμενος αντισυνταγματάρχης το 1905 στη Νάπολη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν διοικητής της 3ης Στρατιάς, που κέρδισε την επωνυμία η αήττητη στρατιά (armata invitta). Μετά τον πόλεμο προήχθη σε στρατηγό από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1926.
Απεβίωσε το 1931 στο Τορίνο και σύμφωνα με επιθυμία του τάφηκε στο Φολιάνο Ρεντιπούλια στο Φρίουλι - Βενέτσια Τζούλια, μαζί με χιλιάδες στρατιωτών της 3ης Στρατιάς. Το όνομά του δόθηκε στη γέφυρα του δούκα της Αόστας στη Ρώμη, όταν αυτή κτίστηκε το 1942· σε άλλη επί του Πάδου, στο Ιέζολο του Βένετο, που εγκαινιάσθηκε το 1927· σε οδό της Ρώμης και σε ένα καταδρομικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού.
Οικογένεια
Το 1895 στο Κίνγκστον επί του Τάμεση, στο ναό του Αγ. Ραφαήλ νυμφεύτηκε την Ελένη της Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου κόμη του Παρισιού και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκες της Απουλίας
Παγκόσμιοι Αγώνες Νομάδων
Οι Παγκόσμιοι Αγώνες Νομάδων (Дүйнөлүк көчмөндөр оюндары) είναι διεθνής αθλητική διοργάνωση αφιερωμένη σε εθνικά αθλήματα που εξασκούνται στην Κεντρική Ασία. Οι χώρες που λαμβάνουν μέρος σε αυτούς τους αγώνες είναι οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες της Κιργιζίας, του Καζακστάν, του Αζερμπαϊτζάν, του Ουζμπεκιστάν, του Τουρκμενιστάν, του Τατζικιστάν και της Ρωσίας (ειδικά οι δημοκρατίες Σαχά, Μπουργιατίας, Αλτάι, Καλμικίας, Μπασκορτοστάν κλπ.) καθώς και άλλες χώρες όπως η Μογγολία, η Τουρκία, το Αφγανιστάν και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πρώτοι τρεις Παγκόσμιοι Αγώνες Νομάδων διεξήχθησαν στη Τσολπόν-Ατά στη Κιργιζία.
Οι αγώνες ως πολιτιστικό πρόγραμμα
Τα Παιχνίδια περιτριγυρίζονται από πολιτιστικό και εθνικό πρόγραμμα. Κατά την πρώτη έκδοση των Αγώνων. εγκαταστάθηκε ένα χωριό γιουρτ και πολιτιστικά γεγονότα που δεν συνδέονται με τη πειθαρχία των Αγώνων επίσης παρουσιάστηκαν, καθώς και άλλες διασκεδαστικές δραστηριότητες.
Βρανδεμβούργια Κοντσέρτα
Σύνθεση μουσικής
Αποτελούνται από τα εξής επί μέρους έργα:
Νοάσκα
Η Νοάσκα (ιταλικά: Noasca) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Ουζουμλού (Σαμπράν)
Το Ουζουμλού (αζερικά: Üzümlü) είναι ένα χωριό στο δήμο Εμιρχανλί στην επαρχία Νταβάτσι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Βρανδεμβούργια Κοντσέρτα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ Κατηγορία:Κοντσέρτα Κατηγορία:Περιεχόμενα του Voyager Golden Record
Ουζουμλού (Σαμπράν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Νοάσκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
CCKW
200px|μικρογραφία|Το μοντέλο 353Το CCKW, επίσης γνωστό ως "Jimmy" και "James", ήταν ένα αμερικάνικο στρατιωτικό φορτηγό 6x6. Χρησιμοποιήθηκε τόσο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και στον πόλεμο της Κορέας. Το πρωτότυπο "Deuce and a Half", αποτέλεσε το σκαρί του φημισμένου Red Ball Express. Αντικαταστάτης του είναι το M35 6×6. Μέχρι το τέλος της παραγωγής του το 1945, είχαν παρασκευαστεί 562.750 CCKW σε όλες τις παραλλαγές του.
Προδιαγραφές
Το CCKW ήταν εφοδιασμένο με τον κινητήρα GMC 270, και ήταν 91 ιππών. Είχε βενζινοκίνητο κινητήρα και ρεζερβουάρ 4.4 λίτρων.200px|μικρογραφία|Το μοντέλο 353
Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν 5-τάχυτο με την 5η ταχύτητα overdrive.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά οχήματα
Νόλε
Το Νόλε (ιταλικά: Nole) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Κάρλος Λινάρις
Ο Κάρλος Λινάρις Carlos Linaris (Κάρολος Λύναρης) είναι Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου γεννημένος το 1951.
Νόλε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Κάρλος Λινάρις
Ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του σε ηλικία 17 από τη Ράμπλα Τζούνιορς ΦΚ του Μοντεβιδέο όπου και αγωνίστηκε για 4 έτη. Το 1971 η ομάδα του Παναθηναϊκού ταξίδεψε στην Ουρουγουάη για να αγωνιστεί ενάντια στη Νασιονάλ Μοντεβιδέο για τον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Εκεί ο Χουάν Εντουάρντο Χόχμπεργκ, ο οποίος ήταν νωρίτερα προπονητής του Παναθηναϊκού το 1969, τον πρότεινε στον Φέρεντς Πούσκας. Στην επιστροφή μαζί με την ομάδα του Παναθηναϊκού, ταξίδεψε στην Ελλάδα και ο Λινάρις για να μεταγραφεί στον Παναθηναϊκό ως ομογενής με το όνομα Κάρολος Λύναρης. Έγινε ο πρώτος ξένος αθλητής που αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό για το ελληνικό πρωτάθλημα. Παρέμεινε στον Παναθηναϊκό για 2 έτη και συμμετείχε σε 3 επίσημους αγώνες. Αγωνίστηκε επίσης και στον φιλικό αγώνα που δόθηκε στο Σαντιάγο Μπερναμπέου ενάντια στη Ρεάλ Μαδρίτης τον Ιανουάριο του 1973.
Το 1973 επέστρεψε στη Ράμπλα Τζούνιορς ΦΚ και εν συνεχεία αγωνίστηκε για 2 έτη στην Club de Deportes Green Cross στη Χιλή. Την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στη Lota Schwager της Χιλής στην οποία υπήρξε ένας από τους κορυφαίους αθλητές. Μετά το τέλος της καριέρας του παρέμεινε στη Χιλή όπου ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας τους συλλόγους Deportivo Saprissa, Santos, Herediano and Cartagines.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
C4H2
O μοριακός τύπος C4H2, με μοριακή μάζα 50,06 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 50,0587 ± 0,0033), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 4, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες:
Άλλοι υδρογονάνθρακες
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C4 Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Γοργόπη Κιλκίς
Η Γοργόπη είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 80 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Γοργόπη βρίσκεται στην κοιλάδα του Μεγάλου ποταμού (ή Γοργόπης), που είναι παραπόταμος του Αξιού, σε απόσταση 7 χλμ. Ν Δ. από το Πολύκαστρο (έδρα του Δήμου), ανάμεσα στη Γουμένισσα (Δ.) και την Αξιούπολη (ΒΑ.). Αξιοθέατο του χωριού είναι το Λαογραφικό Μουσείο της με αντικείμενα οικιακής χρήσης (αργαλειό, πινακοτές κ.α.) που έφεραν οι πρόσφυγες (από Μικρά Ασί α, Πόντο, Ανατολική Θράκη) που εγκαταστάθηκαν μετά την ανταλλαγή πληθυσμών και τα χρησιμοποιούσαν μέχρι τη δεκαετία του 70' και του 80'. Θρησκευτικό αξιοθέατο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η οποία είναι τρίκλιτη βασιλική κτισμένη το 1802 με εσωτερικό διάκοσμο (τέμπλο, αναλόγια, εικόνες) του 19ου αιώνα και η οποία έχει ανακηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Ονομασία - Διοικητικά
Αναφέρεται ως Γοργόπ, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 80Α - 14/04/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μποεμίτσης (Αξιουπόλεως). Το 1926 με το ΦΕΚ 217Α - 30/06/1926 ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και στη συνέχεια με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε αρχικά σε Γοργώπη ενώ το 1940 διορθώθηκε σε Γοργόπη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Γοργόπης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αξιούπολης του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 872 κατοίκους.
Κοινοτάρχες
Μετά το 1975, πρόεδροι της κοινότητας διατέλεσαν οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Σιγισμούνδος της Πρωσίας (1896-1978)
Ο Σιγισμούνδος (γερμ. Sigismund, 27 Νοεμβρίου 1896 – 14 Νοεμβρίου 1978) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Από τη μεριά της μητέρας του ήταν ανιψιός της Σοφίας, συζύγου του Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας και εξάδελφος του Παύλου της Ελλάδας.
Το 1978 απεβίωσε στο Εσπάρζα της Κόστα Ρίκα σε ηλικία 82 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1919 την Καρλόττα των Βέττιν, κόρη του Ερνέστου Β΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και είχε τέκνα:
Πανίκος Παπαδόπουλος
Ο Πανίκος Παπαδόπουλος είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Είναι ο μεγαλύτερος από 6 αδέλφια οι οποίοι αγωνίστηκαν ταυτόχρονα στην ΑΕΛ Λεμεσού, ένας εκ των οποίων ο Πάμπος Παπαδόπουλος.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ανταίο Λεμεσού. Το 1957 εντάχθηκε στην ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία παρέμεινε έως το 1972. Με την ΑΕΛ κατέκτησε 1 πρωτάθλημα και 1 Ασπίδα Πάκκου. Διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας. Την περίοδο 1962-1963 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 24 γκολ.
Ακόμη, ήταν μέλος της ομάδας της ΑΕΛ που συμμετείχε στη στην Α΄ Εθνική Ελλάδας (1968-69).
Ο Πανίκος Παπαδόπουλος έχει 2 συμμετοχές στην Εθνική Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Τίτος Ταρκύνιος
Ο Τίτος Ταρκύνιος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του τελευταίου βασιλιά της Αρχαίας Ρώμης Ταρκύνιου του Υπερήφανου και της Τύλλιας της νεότερης. Την εποχή που ήταν βασιλιάς ο πατέρας του συνόδευσε τον μικρότερο αδελφό του Αρρούν Ταρκύνιο και τον ξάδελφο τους Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο στο Μαντείο των Δελφών για να τους ερμηνεύσει η Πυθία ένα όνειρο που είδε ο βασιλιάς. Όταν ανατράπηκε το Ρωμαϊκό Βασίλειο και ιδρύθηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (509 π.Χ.) ο Τίτος συνόδευσε τον πατέρα του και τον αδελφό του Αρρούν στην εξορία στο Τσερβέτερι. Αργότερα πολέμησε με τον πατέρα του στο πλευρό των Λατίνων εναντίον της Ρώμης στην "μάχη της λίμνης Ρεγίλους" (496 π.Χ.). Στην διάρκεια της μάχης ο πρώην Ρωμαίος Ύπατος (505 π.Χ.) προσπάθησε να συκοφαντήσει τον Τίτο για να πετύχει την δολοφονία του, τελικά δολοφονήθηκε ο ίδιος από τους άντρες του Τίτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Ταρκύνιοι
Σαμπράν
Ιστορία
Γνωστό ως Νταβάτσι μέχρι το 2010, απέκτησε καθεστώς πόλης το 1961. Το όνομα Σαμπράν θυμίζει μια ιστορική, μεσαιωνική πόλη με το ίδιο όνομα που ήταν ένα λιμάνι περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο επίσημα καταγεγραμμένος πληθυσμός του Σαμπράν το 2010 ήταν 23.248 κάτοικοι. Οι Αζέροι και οι Τατ είναι οι μεγαλύτερες εθνικές ομάδες.
Γεωγραφία
Απέχει περίπου 126 χιλιόμετρα από το Μπακού, την πρωτεύουσα της χώρας. Βρίσκεται κοντά στην ακτή της Κασπίας Θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ
Η Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ (γαλλικά: Françoise Chandernagor), γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1945 στο Παλαιζώ (Εσόν), είναι Γαλλίδα συγγραφέας. Μέλος της Ακαδημίας Γκονκούρ, έγραψε περίπου δεκαπέντε βιβλία και εργάστηκε στη γαλλική ανώτατη διοίκηση.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1945 στο Παλαιζώ (Εσόν), κοντά στο Παρίσι. Αφού έλαβε το δίπλωμά της από το Ινστιτούτο πολιτικών σπουδών του Παρισιού και το μεταπτυχιακό της στο δημόσιο δίκαιο, έγινε δεκτή σε ηλικία 21 ετών στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, αποφοιτώντας δύο χρόνια αργότερα με υψηλότατη βαθμολογία, η πρώτη γυναίκα που έφτασε σε τέτοια θέση. Το 1969 εισήλθε στο Συμβούλιο της Επικρατείας όπου κατείχε διάφορες υψηλόβαθμες θέσεις.
Κατείχε επίσης πολλές θέσεις σε διοικήσεις, τόσο στον πολιτιστικό τομέα όσο και στις οικονομικές υπηρεσίες, και έχει αναλάβει ηγετικές θέσεις σε εθελοντική βάση σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και ιδρύματα, όπως ως αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Γαλλίας μέχρι το 1988 και ως αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Αγκεσώ. Το 1991 συνέταξε την ετήσια έκθεση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την «sécurité juridique» (Η προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη στο δικαστικό σύστημα). Το 1993 εγκατέλειψε τη σταδιοδρομία της στη διοίκηση για να αφιερώσει τον χρόνο της στη συγγραφή. αριστερά|μικρογραφία|Η Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ (2012) Από το 1981, όταν δημοσίευσε το μυθιστόρημα Ο Δρόμος του Βασιλιά, φανταστικά απομνημονεύματα της Μαντάμ ντε Μαιντενόν, δεύτερης συζύγου του Λουδοβίκου ΙΔ΄), η Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ έγραψε δώδεκα μυθιστορήματα, δύο δοκίμια και ένα θεατρικό έργο (που παίχτηκε στις Βρυξέλλες το 1993-1994 και στο Παρίσι το 1994-1995, και πάλι στη δεκαετία του 2000). Αρκετά από τα μυθιστορήματά της είναι ιστορικά και άλλα θίγουν θέματα σύγχρονου κοινωνικού προβληματισμού. Έχουν μεταφραστεί σε δεκαπέντε γλώσσες, Η Πρώτη σύζυγος και Η Κάμαρα και στα ελληνικά, και δύο από αυτά (Ο Δρόμος του Βασιλιά και Το Παιδί του Διαφωτισμού) έχουν διασκευαστεί για τη γαλλική τηλεόραση.
Στο μυθιστόρημα Η Κάμαρα, το 2002, χρησιμοποιεί τον μηχανισμό των φανταστικών αναμνήσεων για να απεικονίσει τη ζωή ενός μικρού παιδιού που φυλακίστηκε από επαναστάτες, που είναι στην πραγματικότητα ο νεαρός Λουδοβίκος ΙΖ΄.
Διετέλεσε πρόεδρος του βραβείου Ζαν-Ζιονό και του βραβείου Σατωμπριάν. Είναι μέλος της Ακαδημίας Γκονκούρ από το 1995 και αντιπρόεδρος αυτής της ακαδημίας από το 2010. Είναι αντιπρόεδρος του συλλόγου «Ελευθερία για την ιστορία».
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο με τον Φιλίπ Ζουργκενσέν, γενικό επιθεωρητή οικονομικών, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά, και σε δεύτερο γάμο με τον Ζεράρ Ντενί, γενικό επιθεωρητή εξοπλισμού. Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στο Παρίσι και στο νομό Κρεζ στη Νέα Ακουιτανία.
Νομάλιο
Το Νομάλιο (ιταλικά: Nomaglio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Θάνατοι τον Ιούνιο του 2015
Παραπομπές
06
Ολντ φάσιοντ
thumb|Ολντ φάσιοντ με ουίσκι Το ολντ φάσιοντ (αγγλικά: old fashioned, κυριολεκτικά παλιομοδίτικο) είναι κοκτέιλ που φτιάχνεται με ανακάτεμα ζάχαρης με μπίτερ και νερό, προσθέτοντας ουίσκι (συνήθως σίκαλης ή μπέρμπον) και γαρνίροντας με φλούδα ή ξύσμα πορτοκαλιού και ένα κοκτέιλ κεράσι. Παραδοσιακά σερβίρεται σε ένα παλιομοδίτικο ποτήρι (γνωστό και ως rocks glass), το οποίο προϋπήρχε του κοκτέιλ.
Ιστορία
Το ολντ φάσιοντ ήταν μια από τις απλούστερες και παλαιότερες εκδοχές των κοκτέιλ, πριν από την ανάπτυξη προηγμένων τεχνικών και συνταγών bartending στο τελευταίο μέρος του 19ου αιώνα. Ο πρώτος τεκμηριωμένος ορισμός της λέξης "κοκτέιλ" ήταν ως απάντηση στην επιστολή ενός αναγνώστη που ζητούσε να οριστεί η λέξη στο τεύχος της 6ης Μαΐου 1806 στο The Balance and Columbian Repository στο Hudson της Νέας Υόρκης. Στο τεύχος της 13ης Μαΐου 1806, ο εκδότης της εφημερίδας έγραψε ότι ήταν ένα ισχυρό παρασκεύασμα από πνεύματα, πικρά, νερό και ζάχαρη. Αναφερόταν τότε και ως πικρή σφεντόνα και είναι ουσιαστικά η συνταγή για ένα ολντ φάσιοντ. Ο Τζ.Ι. Αλεξάντερ περιγράφει το κοκτέιλ με παρόμοιο τρόπο το 1833, όπως το συνάντησε στη Νέα Υόρκη, ως ρούμι, τζιν ή κονιάκ, σημαντικό νερό, μπίτερ και ζάχαρη, αν και περιλαμβάνει επίσης μια γαρνιτούρα με μοσχοκάρυδο.
Μέχρι τη δεκαετία του 1860, ήταν συνηθισμένο να προστίθενται στο κοκτέιλ κουρασάο πορτοκαλί, αψέντι και άλλα λικέρ. Καθώς τα κοκτέιλ έγιναν πιο περίπλοκα, οι πότες που είχαν συνηθίσει σε πιο απλά κοκτέιλ άρχισαν να ζητούν από τους μπάρμαν κάτι παρόμοιο με τα ποτά πριν από τη δεκαετία του 1850. Το αρχικό παρασκεύασμα, αν και σε διαφορετικές αναλογίες, επέστρεψε στη μόδα και αναφέρθηκε ως «παλιομοδίτικο». Τα πιο δημοφιλή από τα «παλιομοδίτικα» κοκτέιλ στη μόδα παρασκευάζονταν με ουίσκι, σύμφωνα με έναν μπάρμαν του Σικάγο στη Chicago Daily Tribune το 1882, με το ουίσκι σίκαλης να είναι πιο δημοφιλές από το μπέρμπον. Η συνταγή που περιγράφει είναι ένας παρόμοιος συνδυασμός οινοπνευματωδών ποτών, μπίτερ, νερού και ζάχαρης εβδομήντα έξι ετών πριν.
Το Pendennis Club, μια λέσχη κυρίων που ιδρύθηκε το 1881 στο Λούισβιλ του Κεντάκι, ισχυρίζεται ότι το κοκτέιλ ολντ φάσιοντ εφευρέθηκε εκεί. Η συνταγή λέγεται ότι εφευρέθηκε από έναν μπάρμαν σε εκείνο το κλαμπ προς τιμήν του συνταγματάρχη Τζέιμς Πέπερ, ενός εξέχοντος αποσταγματοποιού μπέρμπον, ο οποίος την έφερε στο μπαρ του ξενοδοχείου Waldorf-Astoria στη Νέα Υόρκη. Ωστόσο, ο κριτικός κοκτέιλ Ντέιβιντ Γουόντεριτς θεωρεί απίθανη αυτή την ιστορία προέλευσης, καθώς η πρώτη αναφορά σε έντυπη μορφή των «ολντ φάσιοντ» έγινε στη Chicago Daily Tribune τον Φεβρουάριο του 1880, πριν ανοίξει το Pendennis Club. Πέρα από αυτό, το ολντ φάσιοντ ήταν απλώς μια επαναφορά ενός ποτού που υπήρχε από καιρό.
Τροποποιήσεις
Η πρωτότυπη συνταγή του ολντ φάσιοντ περιελάμβε το ουίσκι που ήταν διαθέσιμο στην Αμερική τον 19ο αιώνα: Ιρλανδικό, Μπέρμπον ή ουίσκι σίκαλης. Αλλά σε ορισμένες περιοχές, ειδικά στο Ουισκόνσιν, το μπράντι αντικαθιστά το ουίσκι. Τελικά η χρήση άλλων οινοπνευματωδών ποτών έγινε κοινή, όπως μια συνταγή με τζιν που έγινε δημοφιλής στα τέλη της δεκαετίας του 1940.
Οι κοινές γαρνιτούρες για ένα ολντ φάσιοντ περιλαμβάνουν ένα φλούδα πορτοκαλιού ή ένα ή δύο γλυκά κερασάκια, αν και αυτές οι τροποποιήσεις εμφανίστηκαν γύρω στο 1930, καιρό μετά την εφεύρεση της αρχικής συνταγής. Ενώ ορισμένες συνταγές άρχισαν να χρησιμοποιούν αραιά το ξύσμα πορτοκαλιού για γεύση, η πρακτική του ανακατέματος πορτοκαλιού και άλλων φρούτων έγινε δημοφιλέστερη τη δεκαετία του 1990.
Ορισμένες σύγχρονες παραλλαγές έχουν γλυκάνει πολύ το ολντ φάσιοντ, π.χ. προσθέτοντας σόδα πορτοκαλιού ή φράουλες.
Πολιτισμικός αντίκτυπος
Το ολντ φάσιοντ είναι το κοκτέιλ της επιλογής του Don Draper, του πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής σειράς Mad Men, που διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1960. Η χρήση του ποτού στη σειρά συνέπεσε με το ανανεωμένο ενδιαφέρον για αυτό και άλλα κλασικά κοκτέιλ τη δεκαετία του 2000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοκτέιλ
Ναός Παναγίας Κεράς Κριτσάς
O ναός της Παναγίας Κεράς είναι βυζαντινή εκκλησία η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Κριτσά Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις διατηρημένες βυζαντινές τοιχογραφίες του 14ου αιώνα. Αρχιτεκτονικά είναι τρίκλιτος καμαρόσκεπος ναός με τρούλο. Το κεντρικό κλίτος είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, το νότιο κλίτος στην Αγία Άννα και το βόρειο στον Άγιο Αντώνιο.
Ιστορία
Ο ναός βρίσκεται στη θέση Λογάρι, περίπου 1 χιλιόμετρο νοτιοδυτικά από τα Κριτσά και 12 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο. Ο ναός δεν είναι γνωστό πότε άρχισε να οικοδομείται και η σημερινή του μορφή είναι αποτέλεσμα πολυάριθμων επεμβάσεων. Θεωρείται ότι κατασκευάστηκε αρχικά ως μονόχωρος ναός με τρούλο κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Το παλαιότερο στρώμα τοιχογραφιών του κεντρικού κλίτους χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 14ου αιώνα, ίσως μετά από κάποια καταστροφή, ο ναός ανακαινίστηκε, αποκτώντας νέο τρούλο, νέες τοιχογραφίες και κτίστηκαν τα πλευρικά κλίτη. Τον 16ο αιώνα προστέθηκαν τα αετώματα στην ανατολική και δυτική πρόσοψη.
Σύμφωνα με τη τοπική παράδοση, στον ναό βρισκόταν μια εικόνα της Παναγίας με θαυματουργές ιδιότητες. Κατά τη διάρκεια της Εικονομαχίας μετακινήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά στη συνέχεια επεστράφη στον ναό. Το 1498, κατά τη διάρκεια της βενετικής κατοχής της Κρήτης, ένας Έλληνας έμπορος έκλεψε την εικόνα, η οποία αργότερα μεταφέρθηκε στο ναό του Σαν Αλφόνσο στον Εσκουιλίνο λόφο, στη Ρώμη. Η Παναγία Κερά ανακαινίσθηκε από την οικογένεια Μαναγγάρη το 1722 και το 1732 η εικόνα της Παναγίας ξαναζωγράφηθηκε στην εκκλησία από άγνωστο καλλιτέχνη.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 έλαβε χώρα αποκατάσταση του ναού, στους θόλους του οποίου είχαν δημιουργηθεί ρηγματώσεις, και καθαρισμός και στερέωση των τοιχογραφιών, οι οποίες κινδύνευαν να αποκολληθούν. Σε πρόσφατες ανασκαφές τόσο εντός όσο και πέριξ του ναού εντοπίστηκαν πολυάριθμοι κυβωτιόσχημοι τάφοι.
Αρχιτεκτονική
thumb|200px|left|Κάτοψη του ναού Ο ναός έχει σχεδόν τετράγωνη κάτοψη, με διαστάσεις 10 επί 10,5 μέτρα, και είναι τρίκλιτος. Το κάθε κλίτος να στεγάζεται με κυλινδρική καμάρα, ένας τρόπος στέγασης συνηθισμένος στην Κρήτη. Το μεσαίο κλίτος είναι το φαρδύτερο και ψηλότερο, με πλάτος 3,75 μέτρα και ύψος 4,5 μέτρα μέχρι την κορυφή του θόλου. Το νότιο κλίτος έχει πλάτος 2,4 μέτρα και το βόρειο 2,3, ενώ το ύψος αμφότερων των πλευρικών κλιτών είναι 3,6 μέτρα μέχρι την κορυφή του θόλου. Κάθε κλίτος έχει αμφίρρικτη οροφή με κεραμίδια. Η εσωτερική πλευρά του νότιου τοίχου του φέρει τέσσερα τυφλά αψιδώματα. Τα κλίτη ενώνονται μεταξύ τους με καμάρες, οι οποίες φαίνεται ότι κάποια στιγμή διαπλατύνθηκαν, με αποτέλεσμα την μερική καταστροφή των τοιχογραφιών στα τόξα.
Στη μεσότητα του κεντρικού κλίτους βρίσκεται ο τρούλος με ψηλό κυλινδρικό τύμπανο. Ο τρούλος στηρίζεται μέσω σφαιρικών τριγώνων από τέσσερις πεσσούς, οι οποίοι έχουν ενσωματωθεί τους πλαϊνούς τοίχους του κεντρικού κλίτους. Ο τρούλος φέρει στο τμήμα πάνω από το τύμπανο δύο ακρολοφίες οι οποίες διασταυρώνονται χιαστή στην κορυφή. Ο τρούλος έχει τέσσερα ανοίγματα και καλύπτεται από κεραμίδια. Ανατολικά των ανατολικών πεσών διαμορφώνεται το ιερό των κλιτών, με το κάθε κλίτος να έχει το δικό του ιερό. Το βόρειο και το μεσαίο ιερό επικοινωνούν με καμάρα η οποία ανοίχθηκε μεταγενέστερα της κατασκευής του ναού, πιθανόν λόγω λειτουργικών αναγκών. Και τα τρία ιερά έχουν κυλινδρικές κόγχες με στενό μονόλοβο παράθυρο και οι οποίες καταλήγουν προς τα πάνω σε τεταρτοσφαίρια.
Στη δυτική πρόσοψη του ναού το κεντρικό κλίτος έχει είσοδο, ενώ τα δύο πλευρικά κλίτη έχουν έκαστο ένα πεταλοειδές παράθυρο διακοσμημένο με οδοντωτή ταινία από πωρόλιθο, όπως συνηθίζεται σε βενετικά μνημεία. Ο ναός διαθέτει άλλη μία είσοδο, με αψίδωμα, στη δυτική πλευρά του. Τόσο η ανατολική όσο και η δυτική πρόσοψη έχουν αετωματικές απολήξεις, κατά τα αναγεννησιακά πρότυπα. Ο βόρειος και ο νότιος τοίχος του ναού υποστηρίζονται από τριγωνικές αντηρίδες, τρεις σε κάθε πλευρά, οι οποίες ξεκινούν λίγο κάτω από το ύψος της στέγης.
Τοιχογραφίες
thumb|250px|Το νότιο κλίτος Ο ναός φέρει δύο στρώματα τοιχογραφιών. Το παλαιότερο χρονολογείται από τον 13ο αιώνα και είναι σε γραμμικό στυλ. Σώζεται αποσπασματικά στην κόγχη του ιερού του κεντρικού κλίτους και στα τύμπανα των τόξων του τρούλου. Το δεύτερο στρώμα χρονολογείται από τις αρχές του 14ου αιώνα και σχεδιαστεί από τοπικό εργαστήριο σε μια μίξη μεσοβυζαντινής και πρώιμης παλαιολόγειας τέχνης. Το κεντρικό κλίτος περιλαμβάνει σκηνές του Χριστολογικού κύκλου, και ξεχωρίζουν ο Μυστικός Δείπνος και το Συμπόσιο του Ηρώδη. Στο δυτικό τοίχο βρίσκεται παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας, με εικόνες κολλασμένων. Ανάμεσα στους αγίους, ξεχωρίζει η σπάνια απεικόνιση του Αγίου Φραγκίσκου, στη δυτική πλευρά του βορειοδυτικού πεσσού.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου‎ Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη
Interscope Records
Η Interscope Records είναι αμερικάνικη δισκογραφική εταιρεία. Η μητρική της εταιρεία είναι η Universal Music Group, θυγατρική της Vivendi S.A. Ιδρύθηκε το 1990 από τους Jimmy Iovine και Ted Field ως κοινοπραξία 20 εκατομμυρίων δολαρίων με την Atlantic Records της Warner Music Group. Εκείνη την εποχή, διέφερε από τις περισσότερες δισκογραφικές εταιρείες, αφού έδινε εξουσιοδότηση λήψης αποφάσεων στο προσωπικό της A&R, ενώ επέτρεπε στους καλλιτέχνες και τους παραγωγούς να έχουν πλήρη δημιουργικό έλεγχο. Σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά την ίδρυσή της, άλμπουμ που κυκλοφόρησαν από την εταιρεία είχαν μεγάλη επιτυχία. Ο Iovine υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος μέχρι τον Μάιο του 2014, όταν τον αντικατέστησε ο John Janick.
Μπακιχάνοφ
Το Μπακιχάνοφ (επίσης, Μπακίχανοφ και Μπακιχανόφ) είναι οικισμός και δήμος στο Μπακού του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Πήρε το όνομά του από τον Αμπασγκουλού Μπακιχάνοφ και έχει πληθυσμό 70.923 κατοίκων.
Περιέχει ένα τζαμί και ένα δημόσιο πάρκο. Στην ανατολική πλευρά της πόλης βρίσκεται η λίμνη Μπουλμπούλ. Το Σαμπούντσου βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος του Μπακιχάνοφ.
Πριν από το 1992, ήταν γνωστό ως Στεπάν Ράζιν, προς τιμήν του αρχηγού της εξέγερσης των Κοζάκων Στέφαν Ράζιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπακού Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπακού
Κυβερνείο Ρασίντ
Το κυβερνείο το 1890 αναφέρεται με πληθυσμό 19.378 κατοίκους. Το κυβερνείο καταργήθηκε το 1895, επίσημα από την 1η Ιανουαρίου 1896،, και τα εδάφη του εντάχθηκαν στο νέο Κυβερνείο Μπεχέιρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταργημένα Κυβερνεία της Αιγύπτου
Κατάλογος δημάρχων Καστοριάς
Παρατίθεται ένας κατάλογος με τους δημάρχους της Καστοριάς από το 1959 μέχρι σήμερα. Ο Γιάννης Κορεντσίδης είναι ο σημερινός δήμαρχος από το 2019.
Δήμαρχοι Καστοριάς
Το 1918 συστάθηκε η Κοινότητα Καστορίας, η οποία έγινε δήμος το 1929. Μέχρι τις 31 Ιουλίου 1941 ο δήμος υπαγόταν στον νομό Φλωρίνης.
Κοινοτάρχες Καστοριάς
...
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Καστοριάς Καστοριας
Γεροπλίνα Μαγνησίας
H Γεροπλίνα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Τρίκερι στον Παγασητικό κόλπο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, ο οποίος βρίσκεται στον Δίαυλο Τρικερίου σε απόσταση 82 χλμ. Ν. από τον Βόλο, 41 χμ. ΝΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. (οδηγικά) Δ.-ΝΔ. από το Τρίκερι. Τα λίγα σπίτια του οικισμού είναι κτισμένα γύρω από έναν μικρό κολπίσκο που διαθέτει τσιμεντένιες αποβάθρες με δέστρες, ακόμη και στα βράχια, όπου δένουν λίγες βάρκες, ψαρόβαρκες αλλά και σκάφη αναψυχής. Στα δυτικά του και σε μικρή απόσταση (10' πεζοπορία), στο ακρωτήριο Καβούλια είναι ο φάρος Τρικερίου, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1854 από την Γαλλική Εταιρεία Φάρων, την περίοδο της τουρκοκρατίας. Έχει ύψος 9 μέτρα και τό εστιακό του ύψος είναι 16 μέτρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Τρικερίου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 11 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κάρχα (μπαχαρικά)
Το Κάρχα (Αγγλικά Karha), είναι ένα μείγμα μπαχαρικών που χρησιμοποιείται στην παρασκευή του Τσάι μασάλα (Τσάι μπαχαρικών), επίσης γνωστού και ως Τέιον τσάι (Chai Tea).
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάι Κατηγορία:Κουλτούρα τσαγιού Κατηγορία:Ινδική κουζίνα
Στρατηγική πραγματικού χρόνου
Η Στρατηγική πραγματικού χρόνου (αγγλικά: Real-time strategy, συντομογραφία: RTS) είναι υποείδος των βιντεοπαιχνιδιών στρατηγικής, όπου το παιχνίδι δεν εξελίσσεται σταδιακά σε γύρους. Ο όρος "Real-time strategy" εμφανίστηκε στο περιοδικό BYTE το 1982, αλλά συνήθως ο Μπρετ Σπέρι είναι που πιστώνεται με την επινόηση του όρου για την προώθηση του Dune II.
Γενικά
Σε ένα RTS οι συμμετέχοντες τοποθετούν και ελίσσουν μονάδες και κατασκευές κάτω από τον έλεγχό τους σε ασφαλείς περιοχές του χάρτη και/ή καταστρέφουν τους πόρους των αντιπάλων τους. Σε ένα τυπικό RTS, είναι δυνατόν να δημιουργηθούν πρόσθετες μονάδες και κατασκευές κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αυτές είναι γενικά περιορισμένες, με την προϋπόθεση της δαπάνης συσσωρευμένων πόρων. Οι πόροι αυτοί με τη σειρά τους συγκεντρώνονται ελέγχοντας ειδικά σημεία στο χάρτη και/ή με την κατοχή ορισμένων τύπων μονάδων και κατασκευών αφιερωμένων σε αυτό το σκοπό. Πιο συγκεκριμένα, το τυπικό παιχνίδι του είδους RTS χαρακτηρίζεται από τη συγκέντρωση πόρων, κατασκευή βάσης, εντός παιχνιδιού τεχνολογική ανάπτυξη και έμμεσο έλεγχο των μονάδων.
Τα καθήκοντα που ένας παίκτης πρέπει να εκτελέσει για να πετύχει σε ένα RTS μπορεί να είναι πολύ απαιτητικά, και πολύπλοκες διεπαφές χρήστη έχουν εξελιχθεί για να αντιμετωπίσουν την πρόκληση. Μερικά χαρακτηριστικά έχουν δανειστεί από desktop περιβάλλοντα, για παράδειγμα, η τεχνική του "κλικ και σύρσιμου" για να την επιλογή όλων των μονάδων σε μια δεδομένη περιοχή.
Μπόνι Φραντσέσκα Ράιτ
Η Μπόνι Φραντσέσκα Ράιτ (αγγλικά: Bonnie Francesca Wright, γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1991) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και ακτιβίστρια. Είναι πιο γνωστή για το ρόλο της ως Τζίνι Γουέσλι στη σειρά ταινιών Χάρι Πότερ.
Γεννημένη στο Λονδίνο, η Ράιτ έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούτο στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος (2001), απεικονίζοντας τον ρόλο για δέκα χρόνια μέχρι την τελική ταινία, Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 2 (2011). Μετά τη σειρά, η Ράιτ εμφανίστηκε σε μια σειρά από ανεξάρτητες ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Before I Sleep, (2013) The Sea (2013) και After the Dark (2014). οι ταινίες έλαβαν μικτές κριτικές. Έκανε το σκηνικό ντεμπούτο της ως πρωταγωνιστής στο The Moment of Truth του Πίτερ Ουστίνοφ στο Southwark Playhouse την ίδια χρονιά, για την οποία έλαβε επαίνους.
Η Ράιτ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τεχνών του Λονδίνου το 2012 με πτυχίο στη σκηνοθεσία. Στη συνέχεια ίδρυσε τη δική της εταιρεία παραγωγής, BonBonLumiere και άρχισε να παράγει ταινίες μικρού μήκους. Το πρώτο σκηνοθετικό της έργο ήταν το δράμα Separate We Come, Separate We Go (2012), με πρωταγωνιστή τον Ντέιβιντ Θιούλις, το οποίο κυκλοφόρησε στο Φεστιβάλ των Καννών για κριτική αναγνώριση. Σκηνοθέτησε το Know Thyself (2016), με πρωταγωνιστές τους Christian Coulson και Sextant (2016), και οι δύο χαρακτήρισαν το τοπίο και το συναίσθημα ως θέματα. Η σειρά τριών μερών της Ράιτ, Phone Calls, έκανε πρεμιέρα στο Tribeca Film Festival το 2017. Η Ράιτ κυκλοφόρησε τους Medusa's Ankles (2018) με πρωταγωνιστές την Kerry Fox και τον Τζέισον Άιζακς, με βάσει το The Matisse Stories της Α.Σ. Μπάιατ. Έχει επίσης σκηνοθετήσει μουσικά βίντεο για τους καλλιτέχνες Sophie Lowe, Pete Yorn και Σκάρλετ Τζοχάνσον.
Η Ράιτ έχει αποκτήσει αναγνώριση για τον περιβαλλοντικό της ακτιβισμό, είναι πρεσβευτής φιλανθρωπικών οργανώσεων Greenpeace και Lumos.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί
Δημήτρης Κανελλόπουλος
Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος (11 Μαρτίου 1975) είναι Έλληνας τραγουδοποιός και κιθαρίστας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε Μουσική (Σύνθεση – Ενορχήστρωση – Φωνητική – Θεωρία – Πιάνο – Ηλεκτρική Κιθάρα) στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και στο Ωδείο Τέχνης του Γιώργου Φακανά. Γνωρίζει να παίζει ηλεκτρικό μπάσο, ντραμς, και υπήρξε δάσκαλος κιθάρας σε διάφορα ωδεία.
Τον Μάρτιο του 1994 δημιούργησε το ποπ-ροκ συγκρότημα Domenica, το οποίο σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε δημοφιλές στο ελληνικό κοινό. Με τους Domenica, έγραφε τη μουσική και τους στίχους στα περισσότερα τραγούδια και ήταν ο βασικός τραγουδιστής. Το 2002, στα Μουσικά Βραβεία Αρίων, στην ετήσια μουσική διοργάνωση της I.F.P.I., το γκρουπ κέρδισε τον τίτλο Καλύτερο Έντεχνο Συγκρότημα 2002 με το άλμπουμ Μέσα στη βουή του δρόμου. Το 2004, πάλι στα Μουσικά Βραβεία Αρίων, οι Domenica κέρδισαν τον τίτλο Καλύτερος Δίσκος Εναλλακτικής Μουσικής με το άλμπουμ Ιστορίες για μικρούς και μεγάλους και το 2005 στα Mad Awards Καλύτερο Ροκ Video Cip με το τραγούδι Λίγη ζωή ακόμη. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 30 δίσκους άλλων καλλιτεχνών.
Από τα τέλη του 2020 και μέχρι σήμερα συνθέτει ορχηστρικά κομμάτια που κυκλοφορούν ψηφιακά με τίτλο Composition Part 1.
Διμήνι Μαγνησίας
Το Διμήνι είναι κωμόπολη της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Διμήνι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 6 χιλιομέτρων δυτικά από το κέντρο του Βόλου στην περιοχή της αρχαίας Αισωνίας και σε υψόμετρο 62 μέτρα. Η ονομασία του οφείλεται στον νεολιθικό οικισμό του Διμηνίου (τέλος της 5ης χιλιετίας μέχρι το τέλος της Χαλκοκρατίας) ο οποίος βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του. Στα βορειοανατολικά περνάει ο χείμαρρος Καλιακούδας, που το χωρίζει από τον Βόλο, ενώ βόρεια η ΕΟ Βόλου - Λάρισας. Οι κατοικοί του ασχολούνται με την γεωργία (ιδιαίτερα με την καλλιέργεια πεπονιών ) και κτηνοτροφία.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά ονομασία του από την τουρκοκρατία ως Δεμίνι να προσαρτάται στον τότε δήμο Παγασών. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 το όνομα διορθώθηκε σε Διμήνι και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Κάκκαβο και το Παλιούρι αποτελούν την κοινότητα Διμηνίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αισωνίας του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 2.261 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Μεσοποταμία (αποσαφήνιση)
Η λέξη Μεσοποταμία μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νόνε (Ιταλία)
Το Νόνε (ιταλικά: None) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν
Η Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν (στα Περσικά:ولایت مختار کوهستان بدخشان/, στα Τατζικικά:Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон) είναι αυτόνομη περιοχή (63.200 τ. χλμ., 220.600 κάτ. το 2009) του Τατζικιστάν, με πρωτεύουσα την πόλη Χορόγκ (Khorug, 28.900 κάτ. το 2002). Συνορεύει στα Α με την Κίνα και στα Ν και Δ με το Αφγανιστάν. Η οικονομία της είναι κυρίως αγροτική, στο ανατολικό της όμως τμήμα είναι ανεπτυγμένη και η κτηνοτροφία. Στην περιοχή υπάρχουν μικροί υδροηλεκτρικοί σταθμοί. Στο Γ.Μ. υπάρχουν ορυχεία χρυσού, ημιπολύτιμων λίθων, αμιάντου κ.ά. Στην πρωτεύουσα λειτουργεί βιολογικό ινστιτούτο της Ακαδημίας Επιστημών του Τατζικιστάν. Οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ερείπια μεγάλων οχυρών των πρώτων χριστιανικών αιώνων. Σε τάφους βρέθηκαν μπρούντζινα γυναικεία κοσμήματα και λαβές μαχαιριών με παραστάσεις αλόγων και τράγων. Στην περιοχή είναι ανεπτυγμένη η λαϊκή βιοτεχνία ξυλόγλυπτων μικροαντικειμένων και πλεκτών καλτσών με πολύχρωμα γεωμετρικά σχέδια. Η αυτονομία της χρονολογείται από τον Ιανουάριο του 1925.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκορνο-Μπανταχσαν
Η ιστορία του Γκέντζι
Ιστορικό πλαίσιο
Η Ιστορία του Γκέντζι έχει πιθανώς γραφεί ξεχωριστά κατά κεφάλαιο, καθώς η Μουρασάκι παρέδιδε την ιστορία στις υπόλοιπες κυρίες της αυτοκρατορικής αυλής. Έχει πολλά στοιχεία σύγχρονου μυθιστορήματος : ένας κεντρικός ήρωας και ένας πολύ μεγάλος αριθμός πρωτευόντων και δευτερευόντων χαρακτήρων, καλά αναπτυγμένη παρουσίαση των κυρίων προσώπων, μια ακολουθία γεγονότων που καλύπτουν όλη την ζωή αυτών των προσώπων και φτάνουν πέρα από αυτήν. Στο έργο δεν υπάρχει συγκεκριμένη πλοκή, απλώς τα γεγονότα συμβαίνουν και τα πρόσωπα μεγαλώνουν σε ηλικία. Είναι αξιοσημείωτη η επιδεξιότητα της Μουρασάκι να διατηρεί την συνοχή του έργου παρά την ύπαρξη 400 χαρακτήρων. Έτσι, για παράδειγμα, καθώς ο χρόνος περνά, όλοι οι χαρακτήρες γερνούν το ίδιο και οι οικογενειακές και φεουδαρχικές σχέσεις τους παραμένουν σταθερές χωρίς λογικές ασυνέπειες στην διήγηση και την συσχέτιση τους.
Μια δυσκολία για τους αναγνώστες και τους μεταφραστές του Γκέντζι, είναι πως δεν δίνεται συγκεκριμένο όνομα σε σχεδόν κανένα από τους χαρακτήρες του αρχικού κειμένου. Έτσι οι αναφορές σε αυτούς γίνονται συνήθως μέσω του λειτουργήματός τους, όπως για παράδειγμα ο Υπουργός, των τιμητικών τίτλων που έχουν, όπως η Εξοχότητα, ή της σχέσης τους με άλλους χαρακτήρες, όπως ο Διάδοχος, και μεταβάλλονται καθώς η ιστορία προχωρά. Η έλλειψη ονομάτων πηγάζει από τις συνήθειες της αυτοκρατορικής αυλής της εποχής, όταν ήταν ανεπίτρεπτα οικείο και αγενές κάποιος να αποκαλέσει κάποιον άλλο με το όνομα του. Οι περισσότεροι αναγνώστες και μεταφραστές της ιστορίας, συχνά καταφεύγουν στη δημιουργία υποκοριστικών, έτσι ώστε να διατηρούν τον έλεγχο της ροής της ιστορίας και των χαρακτήρων της.
Το αρχικό κείμενο γράφτηκε στην αρχαϊκή αυλική γλώσσα του 11ου αιώνα, που δεν μπορούσε πια να διαβαστεί ένα αιώνα αργότερα. Έτσι, οι Ιάπωνες διάβαζαν σχολιασμένες και εικονογραφημένες εκδόσεις του έργου ήδη από τον 12ο αιώνα. Στην σύγχρονη ιαπωνική γλώσσα μεταφράστηκε μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα από την ποιήτρια Ακίκο Γιοσάνο.
Συγγραφή
Η συζήτηση σχετικά με το αν η Ιστορία του Γκέντζι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από την Μουρασάκι Σικίμπου διαρκεί αιώνες και είναι απίθανο να τελειώσει εκτός αν υπάρξουν σοβαρές αρχειακές ανακαλύψεις. Είναι γενικά αποδεκτό πως η ιστορία είχε πάρει την σημερινή μορφή της το 1021, όταν η συγγραφέας του Σαρασίνα Νίκι έγραψε στο ημερολόγιο της πόσο χαρούμενη ήταν επειδή είχε αποκτήσει ένα ολοκληρωμένο αντίτυπο της Ιστορίας του Γκέντζι. Γράφει ότι το έργο είχε πάνω από 50 κεφάλαια και αναφέρει ένα χαρακτήρα που πρωτοεμφανίζεται στο τέλος του. Έτσι, αν υπήρξαν και άλλοι συγγραφείς του έργου εκτός της Μουρασάκι, θα πρέπει να έγραψαν την ίδια περίπου εποχή. Στο ημερολόγιο της ίδιας της Μουρασάκι Σικίμπου γίνεται μνεία του έργου, και το γεγονός ότι υιοθέτησε το όνομα "Μουρασάκι" είναι μια υπαινικτική αναφορά στον κύριο γυναικείο χαρακτήρα του.
Ο χαρακτήρας του κεντρικού ήρωα Γκέντζι, λέγεται ότι βασίζεται σε αξιωματούχο της εποχής κατά την οποία η Μουρασάκι βρισκόταν στην αυτοκρατορική αυλή. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο χαρακτήρας της Μουρασάκι νο Ούε, την οποία ο Γκέντζι παντρεύεται, βασίζεται στην ίδια την συγγραφέα Μουρασάκι Σικίμπου.
Η Ακίκο Γιοσάνο, η πρώτη μεταφράστρια της ιστορίας στην σύγχρονη ιαπωνική γλώσσα, πίστευε πως η Μουρασάκι έγραψε μόνο έως το 33ο κεφάλαιο, και πως τα κεφάλαια 35-54 γράφηκαν από την κόρη της Νταΐνι νο Σάνμι. Άλλοι μελετητές αμφιβάλλουν για την πατρότητα των κεφαλαίων 42-54, και ιδιαίτερα για το 44ο το οποίο περιέχει σπάνια παραδείγματα ασυνέχειας της πλοκής. Σύμφωνα με μια σύγχρονη μελέτη, η ανάλυση του κειμένου από εξειδικευμένους αλγόριθμους κειμένου, κατέδειξε πως υπάρχουν στατιστικά σημαντικές αποκλίσεις ύφους μεταξύ των κεφαλαίων 45 έως 54 και των υπολοίπων, καθώς και ανάμεσα στα πρώτα κεφάλαια.
Πλοκή
Το έργο εξιστορεί τη ζωή του Χικάρου Γκέντζι (Φωτισμένου Γκέντζι), ο οποίος ήταν γιός ενός αρχαίου Ιάπωνα αυτοκράτορα, που για τους αναγνώστες φέρει το όνομα Κιριτσούμπο, και μιας χαμηλόβαθμης αλλά αγαπημένης του παλλακίδας, που αποκαλείται αρχόντισσα Κιριτσούμπο. Για πολιτικούς λόγους, ο αυτοκράτορας απέκλεισε τον Γκέντζι από την γραμμή διαδοχής του, και τον υποβάθμισε σε απλό πολίτη δίνοντας του το όνομα Μιναμότο. Ο Γκέντζι ως Μιναμότο πλέον, προσπαθεί να σταδιοδρομήσει ως αξιωματικός. Η ιστορία επικεντρώνεται στη ρομαντική ζωή του Γκέντζι και περιγράφει τα ήθη της αριστοκρατικής κοινωνίας της εποχής εκείνης.
Η μητέρα του Γκέντζι πεθαίνει όταν εκείνος είναι τριών ετών, και ο αυτοκράτορας δεν μπορεί να την ξεχάσει. Ο αυτοκράτορας μαθαίνει κατόπιν για μια γυναίκα, την αρχόντισσα Φουτζιτσούμπο, η οποία ήταν πριγκίπισσα κατά την ηγεμονία του προηγούμενου αυτοκράτορα, και η οποία μοιάζει με την αγαπημένη του που είχε πεθάνει, δηλ. με την μητέρα του Γκέντζι. Κατόπιν γίνεται μια από τις συζύγους του αυτοκράτορα, και ο Γκέντζι αρχικά την αγαπά ως μητριά του, μεγαλώνοντας αργότερα όμως αρχίζει να την αγαπά ως γυναίκα, το αίσθημα είναι αμοιβαίο και γίνονται εραστές. Ο Γκέντζι είναι όμως αποκαρδιωμένος από τον απαγορευμένο έρωτα προς την μητριά του και οι σχέσεις του με τη σύζυγό του Αόι νο Ουέ είναι κακές. Εμπλέκεται σε μια σειρά επιπολαίων ερώτων αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις είτε αποκρούονται οι ερωτοτροπίες του είτε η ερωμένη του πεθαίνει ξαφνικά είτε την βαριέται.
Έπειτα, ο Γκέντζι επισκέπτεται την περιοχή Κιταγιάμα, τη βόρεια αγροτική λοφώδη έκταση του Κυότο, όπου συναντά ένα όμορφο 10χρονο κοριτσάκι, την Μουρασάκι. Ο Γκέντζι γοητεύεται από το κορίτσι, και ανακαλύπτει πως είναι ανιψιά της αρχόντισσας Φουτζιτσούμπο, της μητριάς του. Τελικά απάγει το κορίτσι, και το φέρνει στο παλάτι του με σκοπό να το εκπαιδεύσει ώστε να γίνει η ιδανική σύζυγος του -δηλαδή μια νέα Φουτζιτσούμπο. Σ΄αυτό το διάστημα, ο Γκέντζι εξακολουθεί να συνευρίσκεται ερωτικά με την Φουτζιτσούμπο, η οποία γεννά τον γιό του Ρεϊζέι. Εκτός από τους γονείς, όλος ο υπόλοιπος κόσμος πιστεύει πως το παιδί είναι ο γιός του αυτοκράτορα Κιριτσούμπο (πατέρα του Γκέντζι). Αργότερα, το αγόρι γίνεται διάδοχος του θρόνου και η Φουτζιτσούμπο αυτοκράτειρα. Αυτή και ο Γκέντζι ορκίζονται να κρατήσουν το μυστικό τους.
Οι σχέσεις του Γκέντζι με την σύζυγό του βελτιώνονται. Η Αόι νο Ουέ γεννά ένα γιό αλλά πεθαίνει σε λίγο. Ο Γκέντζι είναι λυπημένος, αλλά παρηγορείται με την Μουρασάκι, το μικρό κορίτσι που είχε απαγάγει, την οποία παντρεύεται. Ο πατέρας του Γκέντζι, αυτοκράτορας Κιριτσούμπο, πεθαίνει. Τον διαδέχεται ένας από τους γιούς του, ο Σουζάκου, του οποίου η μητέρα Κοκιντέν, μαζί με τους πολιτικούς αντιπάλους του Κιριτσούμπο αποκτά δύναμη στην αυλή. Κατόπιν αποκαλύπτεται ακόμα μια από τις κρυφές ερωτικές σχέσεις του Γκέντζι : Συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω σε μυστική συνάντηση με μια από τις παλλακίδες του αυτοκράτορα Σουζάκου. Ο αυτοκράτορας διασκεδάζει με τα ερωτικά κατορθώματα του Γκέντζι, ωστόσο είναι υποχρεωμένος να τιμωρήσει τον είναι ετεροθαλή αδερφό του. Έτσι, τον εξορίζει στην πόλη της Σούμα της αγροτικής επαρχίας Χαρίμα (σημερινό Κόμπε), όπου ένας πλούσιος άνθρωπος, ο Ακάσι Νοβίτσε, τον φιλοξενεί. Ο Γκέντζι συνάπτει ερωτικό δεσμό με την κόρη του η οποία γεννά την μόνη κόρη του Γκέντζι, που θα γίνει αργότερα η αυτοκράτειρα.
Στην πρωτεύουσα, ο αυτοκράτορας Σουζάκου βασανίζεται από όνειρα του νεκρού πατέρα του Κιριτσούμπο, και αρχίζει να εμφανίζει μια πάθηση στα μάτια. Εν τω μεταξύ, η μητέρα του, η Κοκιντέν, αρρωσταίνει, και η επιρροή της εξασθενεί. Έτσι ο αυτοκράτορας συγχωρεί τον Γκέντζι, κι αυτός επιστρέφει στο Κυότο. Με τον θάνατο του Σουζάκου, ο γιός του Γκέντζι με την Φουτζιτσούμπο, ο Ρεϊζέι, γίνεται αυτοκράτορας. Ο Ρεϊζέι γνωρίζει πως ο Γκέντζι είναι ο πραγματικός πατέρας του, και του δίνει ανώτατο αξίωμα.
Ωστόσο, όταν ο Γκέντζι γίνεται 40 ετών, αρχίζει η παρακμή. Η θέση του στο παλάτι παραμένει αμετάβλητη, αλλά η ερωτική και συναισθηματική του ζωή φθείρεται με αργούς ρυθμούς. Παντρεύεται κι άλλη σύζυγο, την Τρίτη Πριγκίπισσα. Ο ανιψιός του Γκέντζι, ο Κασιβάγκι, αργότερα αποπλανά την Τρίτη Πριγκίπισσα και αυτή γεννά τον Καορού, ο οποίος τυπικά θεωρείται γιος του Γκέντζι. Μετά τον νέο γάμο του Γκέντζι, η Μουρασάκι, το κορίτσι που είχε απαγάγει για να κάνει ιδανική γυναίκα του, γίνεται μοναχή.
Κάποια στιγμή η αγαπημένη του Γκέντζι Μουρασάκι πεθαίνει. Ο Γκέντζι, διαλογίζεται πάνω στην βραχύτητα του βίου. Το επόμενο κεφάλαιο του διηγήματος ονομάζεται Κουμογκακούρε (εξαφάνιση στα σύννεφα) και είναι κενό, ωστόσο θεωρείται πως αναφέρεται στον θάνατο του ίδιου του Γκέντζι.
Το υπόλοιπο μέρος του έργου (γνωστό ως "Τα Κεφάλαια Ούτζι") ασχολείται με την διήγηση της ζωής του Καορού και του καλύτερου του φίλου του Νίου. Ο Νίου είναι αυτοκρατορικός πρίγκηπας, γιός της κόρης του Γκέντζι, η οποία πλέον είναι αυτοκράτειρα μετά την παραίτηση του Ρεϊζέι από τον θρόνο. Ο Καορού είναι τυπικά γιός του Γκέντζι, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο γιός του ανιψιού του Γκέντζι ο οποίος αποπλάνησε την σύζυγο του θείου του. Στα επιμέρους κεφάλαια περιγράφεται η αντιπαλότητα του Καορού και του Νίου σχετικά με κάποιες κόρες ενός πρίγκηπα ο οποίος ζει στο Ούτζι, μακριά από την πρωτεύουσα. Η ιστορία τελειώνει απότομα, στα μέσα της πρότασης, με τον Καορού να αναρωτιέται εάν ο Νίου κρύβει την γυναίκα που ο Καορού αγαπά και την κρατά μακριά του. Σχετικά με το απότομο τέλους του έργου, μερίδα κριτικών θεωρεί πως είναι σκόπιμο, ενώ άλλη ομάδα ερμηνευτών θεωρεί πως λείπουν τα τελευταία κεφάλαια του έργου.
Λογοτεχνικό πλαίσιο
Καθώς το έργο γράφτηκε για την ψυχαγωγία της ιαπωνικής αυτοκρατορικής αυλής του 11ου αιώνα, παρουσιάζει πολλές δυσκολίες στους σύγχρονους αναγνώστες.
Γλώσσα
Πρώτη και κύρια δυσκολία είναι ότι η γλώσσα της Μουρασάκι, η αυλική Ιαπωνική της περιόδου Heian, ήταν εξαιρετικά εύκαμπτη και με πολύ περίπλοκη γραμματική. Το ζήτημα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από την συχνή χρήση ποιητικού λόγου στις συζητήσεις μεταξύ των προσώπων. Η τροποποίηση ή παράφραση κλασικών ποιημάτων σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση, ήταν αναμενόμενη συμπεριφορά στην αυτοκρατορική αυλή της εποχής, και συχνά χρησιμοποιούνταν για να εκφραστούν λεπτοί υπαινιγμοί. Τα ποιήματα είναι συχνά γραμμένα στην κλασική ιαπωνική μορφή τανκά. Πολλά από τα ποιήματα ήταν πολύ γνωστά στους κύκλους για τους οποίους προοριζόταν το έργο κι έτσι μόνο οι λίγες πρώτες λέξεις δίνονται συνήθως και οι αναγνώστες αναμένεται να συμπληρώσουν το υπόλοιπο του κειμένου μόνοι τους (κατά τον ίδιο τρόπο που στα ελληνικά κάποιος θα έλεγε Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των... και κατόπιν θα διέκοπτε αναμένοντας από τον αναγνώστη να συμπληρώσει ...ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.).
Ονομασίες
Ένα άλλο πρόβλημα ήταν πως, κατά τις συμβάσεις της εποχής, θεωρούνταν εξαιρετικά αγενές κάποιος να αποκαλέσει κάποιον άλλο με το όνομα του. Έτσι όλοι οι χαρακτήρες του έργου έχουν περιγραφικές ονομασίες αντί για ονόματα : οι άντρες συνήθως αναφέρονται με το αξίωμα που κατέχουν ή σύμφωνα με την ηλικία στην οποία βρίσκονται, και οι γυναίκες σύμφωνα με το χρώμα των ρούχων τους ή τις λέξεις που χρησιμοποιούν σε μια συνάντηση ή με τον βαθμό ενός διακεκριμένου άρρενος συγγενούς τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν διαφορετικές ονομασίες για το ίδιο άτομο ανάλογα με το κεφάλαιο του έργου.
Γραφή
Κατά τις λογοτεχνικές παραδόσεις της εποχής, η Ιστορία του Γκέντζι γράφτηκε κυρίως με χαρακτήρες κάνα (ιαπωνικό φωνητικό αλφάβητο) και όχι με τους κινεζικούς χαρακτήρες κάντζι, καθώς το διήγημα γράφτηκε από γυναίκα για γυναίκες αναγνώστριες, ενώ η χρήση των χαρακτήρων κάντζι ήταν κυρίως επιδίωξη των ανδρών.
Εκτός από τις λέξεις που σχετίζονται με την πολιτική και με τον βουδισμό, το κείμενο περιέχει πάρα πολύ λίγες δάνειες λέξεις της Κινεζικής. Αυτό κάνει πιο στρωτή την αφήγηση, αλλά δημιουργει και προβλήματα : υπάρχουν λέξεις "ομόφωνες" (με την ίδια προφορά αλλά με διαφορετικό νόημα) και για τους σύγχρονους αναγνώστες δεν είναι εύκολο να εξαχθεί από τα συμφραζόμενα για ποια έννοια πρόκειται.
Δομή
Το μυθιστόρημα παραδοσιακά διακρίνεται σε τρία μέρη, από τα οποία τα πρώτα δύο ασχολούνται με τη ζωή του Γκέντζι, και το τελευταίο με τα πρώτα χρόνια δύο επιφανών απογόνων του Γκέντζι, του Νίου και του Καορού. Υπάρχουν επίσης αρκετά μικρά μεταβατικά κεφάλαια τα οποία κατηγοριοποιούνται ξεχωριστά και ο συγγραφέας τους συχνά αμφισβητείται.
Το 54ο και τελευταίο κεφάλαιο Η πλωτή γέφυρα των ονείρων, μερικές φορές διακρίνεται ως διαφορετικό κεφάλαιο από την ομάδα των Ούτζι από τους σύγχρονους μελετητές. Φαίνεται σαν να συνεχίζει την διήγηση από τα προηγούμενα κεφάλαια, ωστόσο ο τίτλος του είναι ασυνήθιστα αφηρημένος. Πρόκειται για το μοναδικό κεφάλαιο του οποίου ο τίτλος δεν έχει ξεκάθαρη σχέση με το κείμενο αλλά αυτό ίσως συμβαίνει επειδή το κεφάλαιο δεν έχει ολοκληρωθεί. Το ζήτημα γίνεται πιο σύνθετο καθώς είναι άγνωστο σε ποια χρονική περίοδο τα κεφάλαια απέκτησαν τίτλους.
Το επιπλέον κεφάλαιο μεταξύ του 41 και του 42 αναφέρεται σε μερικά χειρόγραφα ως 雲隠 (Κουμογκακούρε, Εξαφάνιση μέσα στα σύννεφα) — και το κεφάλαιο αυτό αποτελείται μόνο από τον τίτλο του χωρίς να περιέχει κείμενο, πιθανώς ως συμβολισμό του θανάτου του Γκέντζι. Κάποιοι λόγιοι θεωρούν πιθανή την ύπαρξη ενός κεφαλαίου που βρίσκονταν μεταξύ του 1ου και του 2ου και έχει πλέον χαθεί, καθώς στο υπάρχον κείμενο κάποιοι χαρακτήρες εισάγονται πολύ απότομα
Είναι πιθανό πως μετέπειτα συγγραφείς, εισήγαγαν επιπρόσθετα κεφάλαια, μεταξύ του 41ου και 42ου, ή μετά το τέλος.
Χειρόγραφα
Το πρωτότυπο χειρόγραφο της Μουρασάκι Σικίμπου δεν σώζεται. Υπάρχουν πολλά αντίγραφα, περίπου 300, που έχουν διαφορές μεταξύ τους. Θεωρείται πιθανό πως η Μουρασάκι αναθεωρούσε τα κείμενα της, και έτσι δημιουργήθηκαν διαφορές με τα πρώτα αντίγραφα του έργου.