cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντόνιο ντε Νίγκρις
Βιογραφικά
Ο Αντόνιο ντε Νίγκρις γεννήθηκε στο Μοντερρέι του Μεξικού την 1η Απριλίου 1978. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο από πολύ μικρός και αναδείχθηκε μέσα από την ομάδα της γενέτειράς του, στην οποία αγωνίστηκε τρεις σεζόν πετυχαίνοντας 37 γκολ σε 65 ματς. Ως παίκτης της Μοντερρέι κλήθηκε στην εθνική ομάδα του Μεξικού, στην οποία έκανε ντεμπούτο το 2001.
Στην Ισπανία έπαιξε στις Βιγιαρρεάλ, Πόλι Εχίδο και στην Κολομβία στην Όνσε Κάλδας, με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου το 2004 και σκόραρε στη διαδικασία των πέναλτι στο τέταρτο από τα οκτώ της ομάδας του, η οποία τελικά ηττήθηκε με 7-8, έπειτα από έναν άγονο με 0-0 αγώνα.
Το 2006 μεσολάβησε ένα σύντομο πέρασμα από τη Σάντος της Βραζιλίας και την κινεζική Λανόνγκ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε τρία χρόνια στην Τουρκία, σε τρεις διαφορετικούς συλλόγους: Γκαζιάντεσπορ, Άνκαρασπορ και Ανκαραγκουτσού. Στην Τουρκία ξαναβρήκε τον καλό εαυτό του, σε τρεις σεζόν πέτυχε 24 γκολ σε 78 ματς, με αποτέλεσμα το 2008 να κληθεί ξανά στην εθνική ομάδα.
Πρόβλημα υγείας
Το καλοκαίρι του 2009 το ιατρικό επιτελείο της Ανκαραγκιουτσού τον ενημέρωσε ότι είχε γενετική δυσπλασία στην καρδιά, πρόβλημα το οποίο μπορεί να αποβεί θανατηφόρο αν συνεχίσει να αγωνίζεται μετά την ηλικία των 30 ετών. Όμως, θέλησε να συνεχίσει να αγωνίζεται, προσδοκώντας να κληθεί στην εθνική ομάδα για τους αγώνες της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2010. Όμως, η τουρκική ομάδα δεν θέλησε να αναλάβει την ευθύνη και δεν του ανανέωσε το συμβόλαιο.
Έτσι ο ντε Νίγκρις έφυγε από την Τουρκία και στις 27 Αυγούστου 2009 υπέγραψε στη Α.Ε. Λάρισα. Με την ελληνική ομάδα πρόλαβε να αγωνιστεί μόλις σε επτά ματς της Σούπερ Λίγκα. Τα ξημερώματα της 16ης Νοεμβρίου 2009 η γυναίκα του Σόνια διαπίστωσε πως είχε δυσφορία. Ειδοποίησε για βοήθεια αλλά πριν φτάσει, ο Αντόνιο άφησε την τελευταία του πνοή.
Στην εθνική ομάδα
Ο ντε Νίγκρις έκανε ντεμπούτο στην εθνική ομάδα στις 7 Μαρτίου 2001 στον ισόπαλο 3-3 φιλικό αγώνα κατά της Βραζιλίας πετυχαίνοντας το δεύτερο γκολ της ομάδας του. Συμμετείχε με το Μεξικό στο Κόπα Αμέρικα 2001, όπου το Μεξικό έφτασε ως τον τελικό, καθώς και στους προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, χωρίς να κληθεί στην τελική φάση.
Στην εθνική ομάδα κλήθηκε ξανά έπειτα από επτά χρόνια, για ένα φιλικό με τις ΗΠΑ στις 6 Φεβρουαρίου 2008, στο οποίο αντικαταστάθηκε και έπαιξε για τελευταία φορά σε ένα φιλικό με την Γκάνα λίγο καιρό αργότερα. Συνολικά με την εθνική του Μεξικού αγωνίστηκε σε 17 ματς. Πέτυχε 4 γκολ στα εξής ματς:
Πηγές
Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μοντερρέι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζιάντεπσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολιδεπορτίβο Εχίδο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΚΕ Ανκαραγκιουτσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Σοφία, πριγκίπισσα του Χόενμπεργκ
Η Σοφία (γερμ. Sophie von Hohenberg, 24 Ιουλίου 1901 - 27 Οκτωβρίου 1990) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νόστιτς-Ρήνεκ.
Βιογραφία
Η Σοφία Μαρία Φραγκίσκη Αντωνία Ιγνατία Αλβέρτα ήταν η μόνη κόρη του Φραγκίσκου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της Σοφία φον Τσότεκ, κόρης του Μπόχουσλαβ, Κόμη του Σότκοβ & Βογκνίν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1920 τον Φρειδερίκο του Νόστιτς-Ρήνεκ (1893-1973) και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Άγιος Πατρίκιος, Δομινίκα
Ο Άγιος Πατρίκιος (αγγλικά: Saint Patrick) είναι μια ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι η Μπερεκουά. Έχει έκταση 84,4 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 8.383 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 59 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Πατρίκιος βρίσκεται νοτιοανατολικά της Δομινίκας. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Δαβίδ, στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Γεώργιο, στα κεντροδυτικά με τον Άγιο Λουκά και στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Μάρκο. Έχει έκταση 84,4 τ.χλμ.. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη ενορία σε έκταση και σε πληθυσμό, μετά τον Άγιο Ανδρέα, τον Άγιο Δαβίδ και τον Άγιο Ιωσήφ.
Μεταφορές
Ο Άγιος Πατρίκιος βρίσκεται νοτιοανατολικά του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος συμπεριλαμβάνει το μικρότερο από τα μόνο δύο αεροδρόμια της Δομινίκας, το Αεροδρόμιο Κέινφιελντ, που βρίσκεται στη Ροζό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενορίες της Δομινίκας
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καρθαγένης
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Καρθαγένης (Internacional de Cine de Cartagena de Indias), (συντ. FICCI), είναι ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται στην Καρθαγένη της Κολομβίας, το οποίο επικεντρώνεται κυρίως στην προώθηση τηλεοπτικών σειρών της Κολομβίας, ταινιών της Λατινικής Αμερικής και ταινιών μικρού μήκους. Το Φεστιβάλ, το οποίο πραγματοποιείται κάθε Μάρτιο, είναι το παλαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στη Λατινική Αμερική.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Καρθαγένης ιδρύθηκε το 1959 από τον Βίκτωρ Νιέτο, οποίος και παρέμεινε διευθυντής του φεστιβάλ για 48 χρόνια, έως το 2008 [1] όπου και απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Η Λίνα Πάολα Ροντρίγκεζ διορίστηκε νέα διευθύντρια από τον ίδιο τον Νιέτο το 2007 και το 2008, και παρέμεινε ενεργή διευθύντρια και μετά το θάνατο του Νιέτο.
Βραβεία
Η πρώτη ταινία που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ ήταν "Οι Στρατιώτες του Πάντσο Βίγια" (The Soldiers of Pancho Villa) (1961) σε σκηνοθεσία του Ισμαέλ Ροντρίγκεζ από το Μεξικό.
Οι Βραζιλιανικές ταινίες κατέχουν την πρώτη θέση ανάμεσα στις χώρες που έχουν κερδίσει βραβείο στο φεστιβάλ (1962, 1993, 2002, 2003, 2016, 2017) και ακολουθούν οι Αργεντινικές ταινίες (1969, 1972, 1974, 1991, 2004). Εκτός από τις χώρες τις Λατινικής Αμερικής, βραβεία έχουν κερδίσει και συμπαραγωγές από την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία.
Σαμάρ
Το Σαμάρ (Άιλα Σαμάρ, Πούλο Σαμάρ) είναι ένα νησί στο σύμπλεγμα νησιών των Βισάγιας, στις κεντρικές Φιλιππίνες. Το νησί είναι χωρισμένο σε τρεις Περιφέρειες: Το Σαμάρ (Περιφέρεια),το Βόρειο Σαμαρ, και το Ανατολικό Σαμάρ. Αυτές οι τρεις περιοχές, μαζί με τις περιφέρειες των γειτονικών νησιών Λέυτε και Μπιλιράν αποτελούν την περιοχή του Ανατολικού Βισάγιας.
Το Σαμάρ είναι το ανατολικότερο νησί των Βισάγιας. Το νησί διαχωρίζεται από το γειτονικό Λέυτε από τον Πορθμός του Σαν Χουανίκο, του οποίου το στενότερο σημείο απέχει 2 χιλιόμετρα.Αυτός ο Πορθμός διασχίζεται μέσω της Γέφυρας του Σαν Χουανίκο.Το Σαμάρ βρίσκεται ανατολικά της Χερσονήσου του Μπίκολ στο Λουσόν, που είναι το μεγαλύτερο νησί της χώρας. Ο Πορθμός του Σαν Μπερναντίνο χωρίζει αυτές τις δυο περιοχές. Στα νότια του Σαμάρ βρίσκεται ο Κόλπος του Λέυτε, όπου διεξήχθη η Μάχη του κόλπου του Λέυτε, μια από τις καθοριστικές ναυμαχίες στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο κόλπος εκτείνεται ως τη θάλασσα των Φιλιππίνων.
thumb|left|350px|παραλία του Παναπουκάν
Κατηγορία:Νησιά των Φιλιππίνων
Γκούσταφ Κλιμτ
Ο Γκούσταφ Κλιμτ (Gustav Klimt, 14 Ιουλίου 1862 – 6 Φεβρουαρίου 1918) ήταν Αυστριακός ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος της Απόσχισης (Sezession) της Βιέννης που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αρ Νουβό (Art Nouveau). Είχε σημαντική συμβολή στη διεθνή αναγνώριση της αυστριακής τέχνης και υπήρξε από τους πρώτους που κατάφεραν να συνδυάσουν την εικονιστική με την αφηρημένη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο Κλιμτ γεννήθηκε στο Μπάουμγκαρτεν, κοντά στην πόλη της Βιέννης, και ήταν το δεύτερο από τα επτά παιδιά του φτωχού χαράκτη Ερνστ Κλιμτ και της Άννας Φίνστερ. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών γράφτηκε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών (Kunstgewerbeschule) της Βιέννης. Τα επόμενα χρόνια μελέτησε διάφορες τεχνικές, όπως το ψηφιδωτό και τη νωπογραφία, με τον καθηγητή Φέρντιναντ Λάουφμπεργκερ. Το 1880 μαζί με τον αδελφό του, Ερνστ, και τον Φραντς Ματς (Frantz Matsch) ανέλαβαν την πρώτη του παραγγελία που αφορούσε πίνακες για το Μέγαρο Στουράνι (Sturany) της Βιέννης καθώς και ορισμένες τοιχογραφίες για την οροφή των ιαματικών λουτρών του Κάρλσμπαντ. Σύντομα, ο Κλιμτ άρχισε να καθιερώνεται. Το 1888, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ του απένειμε το χρυσό μετάλλιο του Τάγματος της Τιμής για το σύνολο της συνεισφοράς του στην τέχνη ενώ για τις τοιχογραφιες του στα κλιμακοστάσια του Burgtheater (θέατρο της πόλης) το 1888 απέσπασε το Αυτοκρατορικό Βραβείο. Παρά την αναγνώριση του έργου του, το 1893 δεν κατάφερε να διοριστεί καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών έπειτα από άρνηση του υπουργείου Πολιτισμού να επικυρώσει το διορισμό του.
Περίπου το 1894, σε συνεργασία με τον Ματς, ο Κλιμτ είχε αναλάβε να φιλοτεχνήσει τους τοίχους και την οροφή της Μεγάλης Αίθουσας του Πανεπιστημίου της Βιέννης, το έργο όμως ολοκληρώθηκε μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα, Οι τρεις πίνακες που ολοκλήρωσε ο Κλιμτ, Φιλοσοφία, Ιατρική και Νομική, θεωρήθηκαν από πολλούς σκανδαλώδεις, κυρίως εξαιτίας του έντονου ερωτικού στοιχείου τους, ενώ ο ίδιος ο ζωγράφος κατηγορήθηκε ως «πορνογράφος», με αποτέλεσμα να μην χρησιμοποιηθούν στη διακόσμηση της οροφής. Το έργο αποτέλεσε την τελευταία δημόσια ανάθεση που ανέλαβε. Σήμερα, τα έργα αυτά μας είναι γνωστά από ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους και μία αντιγραφή λεπτομέρειας της Ιατρικής (Υγεία), καθώς καταστράφηκαν απο τα SS στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς αποχωρούσαν από την πόλη.
Μεταξύ 1905 και 1909, ο Κλιμτ δούλεψε πάνω στην μεγάλη τοιχογραφία του μεγάρου Στόκλετ. Ο Βέλγος βιομήχανος Αδόλφος Στόκλετ παρήγγειλε στους Γιόζεφ Χόφμαν και Γκουσταφ Κλιμτ την κατασκευή και διακόσμηση της νέας του έπαυλης στη Βιέννη. Ο Κλιμτ φιλοτέχνησε μια ψηφιδωτή ζωφόρο, χωρισμένη σε 3 μέρη, από μάρμαρο με ενθέματα χρυσού, σμάλτου και ημιπολύτιμων λίθων. Καθώς οι Στόκλετ ενδιαφέρονταν για την τέχνη της Ανατολής, ο Κλιμτ δημιούργησε σχετικά μοτίβα, εμπνευσμένα από την Άπω Ανατολή και τα ψηφιδωτά της Ραβένας. Κεντρικό μοτίβο αποτελεί το περίφημο Δέντρο της Ζωής. Αργότερα θα αναπτύξει το ίδιο μοτίβο και στο αριστούργημά του Το φιλί (1907-1908).
Το 1909 ταξίδεψε στο Παρίσι και ανακάλυψε το έργο των φωβιστών και του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ τον επόμενο χρόνο συμμετείχε με επιτυχία στην 9η Μπιενάλε της Βενετίας. Τον Ιανουάριο του 1918, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τον κατέστησε παράλυτο από τη δεξιά πλευρά του σώματός του. Πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 1918 από αποπληξία αφήνοντας πολλά έργα ημιτελή. Η ταφή του έγινε τέσσερις ημέρες αργότερα, στο κοιμητήριο Χίτσινχ (Hietzing).
Έργο
Ο Κλιμτ έγινε αρχικά γνωστός μέσα από τα διακοσμητικά έργα που φιλοτέχνησε μαζί με τον αδελφό του, Ερνστ Κλιμτ, και τον Φραντς Ματς. Τα πρώιμα έργα του υπήρξαν περισσότερο συμβατικά, ακολουθώντας τα καθιερωμένα αισθητικά πρότυπα της εποχής και με έντονες επιρροές από το έργο του ακαδημαϊκού Χανς Μάκαρτ (1840-1884), ηγετικής φυσιογνωμίας του βιεννέζικου ιστορικισμού. Οι τρεις νέοι καλλιτέχνες ανέλαβαν μάλιστα την ολοκλήρωση του έργου του Μάκαρτ για τη διακόσμηση του κλιμακοστάσιου του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη, μετά τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου. Ο Κλιμτ επηρεάστηκε λιγότερο από τα ροκοκό στοιχεία της τεχνοτροπίας του Μάκαρτ και περισσότερο από τον πλούσιο διάκοσμο των πινάκων του, χαρακτηριστικό που συναντάται επίσης σε αρκετά έργα του ίδιου, όπου το φόντο διακοσμείται με πολυάριθμα σχήματα και λεπτομέρειες, συχνά με φύλλα χρυσού και αργύρου. Ήδη στα έργα που φιλοτέχνησε για το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, διαφαίνεται η διάθεση του Κλιμτ να υπερβεί τα όρια του ακαδημαϊσμού, γεγονός που έγινε περισσότερο έκδηλο αργότερα, με την συμμετοχή του στην Απόσχιση της Βιέννης.
right|thumb|200px|Ιουδήθ I, 1901, Λάδι σε μουσαμά, Österreichische Galerie, Βιέννη Στους πίνακες Ιουδήθ Ι (1901) και Ιουδήθ ΙΙ (1909), ο Κλιμτ απεικόνισε λιγότερο μία βιβλική ηρωίδα και περισσότερο μία αρχετυπική «μοιραία γυναίκα», ενώ νωρίτερα με την ελαιογραφία Γυμνή Αλήθεια (1899) ήρθε σε ρήξη με το κλασικό ιδεώδες και την εξιδανικευμένη εικόνα του γυναικείου γυμνού σώματος. Στα κορυφαία και πιο δημοφιλή έργα του ανήκει ο πίνακας Το φιλί (1907/08), που επαινέθηκε από το κοινό και τους κριτικούς και εκπροσωπεί τη «χρυσή περίοδό» του, χαρακτηριστικό της οποίας υπήρξε η αφθονία του χρυσού ως διακοσμητικό στοιχείο. Στην ίδια δημιουργική περίοδο του Κλιμτ ανήκει και η Προσωπογραφία της Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ I, εξίσου διάσημο έργο καθώς και ο ακριβότερος πίνακας ζωγραφικής μετά την πώλησή του, τον Ιούνιο του 2006. Στην προσωπογραφία αυτή, ξεχωρίζουν τα σύμβολα που απεικονίζονται, όπως τα αιγυπτιακά μάτια ή τα μυκηναϊκά σπειροειδή μοτίβα, στοιχεία που ενισχύουν τον «εξωτισμό» του πίνακα.
left|thumb|220px|[[Το Φιλί (Γκούσταφ Κλιμτ)|Το φιλί, 1907-1908, Λάδι σε μουσαμά, 180 x 180 εκ., Österreichische Galerie Belvedere]] Η ύστερη περίοδος του Κλιμτ σηματοδοτήθηκε από το ταξίδι του στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με το έργο των φωβιστών και του Τουλούζ-Λωτρέκ. Την ίδια περίοδο με τις απαρχές του Εξπρεσιονισμού, ο Κλιμτ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα έντονα διακοσμητικά στοιχεία εγκαινιάζοντας νέους εκφραστικούς τρόπους, επηρεασμένος σε ένα βαθμό από την ιαπωνική τέχνη και τα ιαπωνικά χαρακτικά. Χαρακτηριστικοί πίνακες αυτής της περιόδου είναι η Προσωπογραφία της Μάντα Πριμαβέσι (π. 1912), η Προσωπογραφία της Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ II (1912) και η Χορεύτρια (1916-18). Στα τελευταία χρόνια της ζωής του και ειδικότερα μετά την αποχώρησή του από την Απόσχιση, ολοκλήρωσε επίσης τις περισσότερες τοπιογραφίες του, στις οποίες διαφαίνεται η επιρροή του ιμπρεσιονισμού. Συνολικά 54 από τους 230 πίνακές του απεικονίζουν τοπία, τα οποία ζωγράφιζε πιθανότατα στην ύπαιθρο, παρά το ότι υπήρξε κατεξοχήν ζωγράφος του ατελιέ, και χωρίς να χρησιμοποιεί προκαταρκτικά σχέδια. Χαρακτηριστικό των τοπίων του Κλιμτ είναι η απουσία του ανθρώπινου στοιχείου, το τετράγωνο σχήμα που χρησιμοποιούσε, καθώς και η ομοιότητα αρκετών από αυτών με ψηφιδωτά.
Το ύφος του Κλιμτ υπήρξε εν γένει ξεχωριστό και καινοτόμο, συνδυάζοντας στοιχεία του συμβολισμού και της Αρ Νουβό, με παράλληλες επιρροές από την αρχαία ελληνική, μυκηναϊκή και αιγυπτιακή αγγειογραφία, ενώ συχνά θεωρήθηκε προκλητικό για την εποχή του και υπέστη σκληρή κριτική ή αποδοκιμασία. Ο ερωτισμός που κυριαρχεί στα έργα του προκάλεσε αρκετές φορές αντιδράσεις, όπως στην περίπτωση των πινάκων που φιλοτέχνησε για το Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Εμφανής είναι η επιμονή του Κλιμτ στην απεικόνιση γυναικών, με τον άνδρα να απουσιάζει στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Το ερωτικό στοιχείο είναι απροκάλυπτο και σε αρκετά από τα σχέδιά του, τα οποία ο ίδιος χαρακτήρισε ως φόρο τιμής «στην αγαθή αλλά και λάγνα φυλή των υπερευαίσθητων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι
Λεοπόλδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
μικρογραφία|250px|Ο Λεοπόλδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Λεοπόλδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (γερμανικά: Leopold Ignaz Joseph Balthasar Felician, Ουγγρικά: I.Lipót, Βιέννη, 9 Ιουνίου 1640 – Βιέννη, 5 Μαΐου 1705) ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας, επίσης κάτοχος του βασιλικού θρόνου στο Βασίλειο της Βοημίας.
Ο Λεοπόλδος Ιγνάτιος Ιωσήφ Βαλτάσαρ Φηλικιανός, δεύτερος γιος του Φερδινάνδου Γ΄ και της πρώτης του συζύγου Μαρίας Άννας της Ισπανίας, έγινε ο προφανής κληρονόμος το 1654, από την ώρα του θανάτου του μεγαλύτερου αδελφού του Φερδινάνδου Δ΄. Εξελέγη Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1658. Έκτοτε ο Λεοπόλδος θα κυβερνήσει μέχρι το θάνατό του, το 1705.
Η βασιλεία του Λεοπόλδου είναι γνωστή για τις συγκρούσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα ανατολικά, και την αντιπαλότητα με τον σύγχρονό του και πρώτο ξάδελφό του, Λουδοβίκο ΙΔ΄, στα δυτικά.
Μετά από μία και πλέον δεκαετία πολέμου, ο Λεοπόλδος εξήλθε νικητής από τον Μεγάλο Τουρκικό Πολέμο, χάρη στο στρατιωτικό ταλέντο του Ευγένιου της Σαβοΐας. Με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς, ο Λεοπόλδος ανέκτησε σχεδόν στο σύνολό του το Βασίλειο της Ουγγαρίας, το οποίο είχε πέσει κάτω από τον τουρκικό ζυγό στα χρόνια μετά τη Μάχη του Μοχάτς, το 1526.
Ο Λεοπόλδος έκανε τρεις πολέμους κατά της Γαλλίας: τον Ολλανδικό Πόλεμο, τον Εννεαετή Πόλεμο και τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Σε αυτόν τον τελευταίο, ο Λεοπόλδος θέλησε να δώσει στον νεότερο γιό του, Κάρολο ΣΤ΄, το σύνολο της ισπανικής κληρονομιάς, παραβλέποντας το θέλημα του τελευταίου Ισπανού βασιλιά Καρόλου Β΄. Για το σκοπό αυτό, ξεκίνησε έναν πόλεμο που έπληξε σύντομα μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Τα πρώτα χρόνια του πολέμου πήγαν αρκετά καλά για την Αυστρία, με νίκες στη Μάχη του Σέλενμπεργκ και τη Μάχη του Μπλένχαϊμ. Αλλά εξελίχθηκε σε έναν επίμονο πόλεμο που θα τραβήξει μέχρι το 1714, εννέα χρόνια μετά το θάνατο του Λεοπόλδου, και ο οποίος, στην πραγματικότητα, είχε σοβαρό αντίκτυπο στα αντιμαχόμενα έθνη της Ευρώπης. Όταν στο τέλος η ειρήνη επέστρεψε με τη Συνθήκη του Ράστατ, δεν μπορούσε να ειπωθεί από κανέναν ότι η Αυστρία είχε αναδειχθεί θριαμβευτής, όπως έγινε στον πόλεμο εναντίον των Τούρκων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την ανιψιά και εξαδέλφη του Μαργαρίτα Θηρεσία των Αψβούργων, κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας, και είχε τέκνα:
Το 1676 απεβίωσε η Κλαυδία Φελίσιτας και ο Λεοπόλδος νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με την Ελεονώρα Μαγδαληνή, κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Χάιντς Φίσερ
Ο Χάιντς Φίσερ (Heinz Fischer, 9 Οκτωβρίου 1938-) είναι ο πρόεδρος της Αυστρίας από τις 8 Ιουλίου του 2004.Ανήκει πολιτικά στο SPÖ (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας). Είναι επίσης αγνωστικιστής.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Γκρατς στις 9 Οκτωβρίου 1938. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από όπου απέκτησε τίτλο ντοκτορά (1961). Είναι παντρεμένος από το 1968 και έχει δύο παιδιά. Το 1993 έγινε καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ.
Πολιτική καριέρα
Το 1971 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και από το 1990 ως το 2004 υπηρέτησε ως αξιωματούχος στο Εθνικό Συμβούλιο της Αυστρίας. Την περίοδο από το 1983 ως το 1987 θήτευσε ως υπουργός επιστημών στην κυβέρνηση συνασπισμού του Φρεντ Σίνοβατς. Τον Ιανουάριο του 2004 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές, από τις οποίες θα αναδεικνυόταν ο διάδοχος του Τόμας Κλέστιλ, ο οποίος είχε πεθάνει εν ενεργεία στις 6 Ιουλίου του 2004. Εξελέγη Πρόεδρος της χώρας στις 25 Απριλίου του 2004 με 52,4% και νίκησε την Μπενίτα Φερρέρο-Βάλντνερ (Benita Ferrero-Waldner), τότε αρχηγό του ÖVP (Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα). Τον Απρίλιο του 2010 επανεξελέγη στο ύπατο αξίωμα, με ποσοστό σχεδόν 79%, κερδίζοντας την υποψήφια του ακροδεξιού και εθνικιστικού Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Μπάρμπαρα Ρόζενκραντς και τον υποψήφιο του πρωτοεμφανιζόμενου Χριστιανικού Κόμματος Αυστρίας, Ρούντολφ Γκέρινγκ. Στις εκλογές της 22ης Μαΐου 2016, έχασε από τον Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αυστρίας
Κριτσίνι
thumb|200px|Κριτσίνια σε βιτρίνα πρατηρίου άρτου. Το κριτσίνι είναι μακρόστενο, αλμυρό αρτοσκεύασμα της ιταλικής και της ελληνικής κουζίνας, το οποίο ξεροψήνεται τυλιγμένο σε σουσάμι. Παρασκευάζεται συνήθως από αλεύρι, μαγιά, νερό, ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο, αλάτι και σουσάμι και έχει μήκος περί τα 20 εκατοστά. Πολλές φορές προστίθεται σκληρό κίτρινο τυρί, όπως παρμεζάνα, κεφαλοτύρι ή κεφαλογραβιέρα.
Στην Ιταλία, τα κριτσίνια τρώγονται σαν ορεκτικό και χρησιμοποιούνται σε διάφορες σαλάτες, συνδυασμένα συχνά με προσούτο. Στη ζύμη πολλές φορές προστίθενται σκόρδο, κρεμμύδι ή ελιές και μυρωδικά όπως ρίγανη, βασιλικός και μάραθος. Στην Ελλάδα, κριτσίνια πωλούνται από κουλουρτζήδες ή σε αρτοποιεία ή πρατήρια άρτου. Τρώγονται στο χέρι σαν κουλούρι ή σαν παξιμάδι βουτηγμένα σε ελληνικό ή γαλλικό καφέ.
Ετυμολογία και ιστορία
Η λέξη κριτσίνι προέρχεται από την ιταλική grissini, αν και συχνά παρετυμολογείται από ηχητική μίμηση ("κριτς-κριτς"). Τα κριτσίνια προέρχονται από το Τορίνο, πρωτεύουσα της ιταλικής επαρχίας Πεδεμοντίου, όπου το καρβέλι λεγόταν gherssa, grissia ή grizia και αργότερα το υποκοριστικό gherssin (καρβελάκι). Η τελευταία λέξη έγινε στα ιταλικά grissino και το Τορίνο πήρε το παρατσούκλι Grissinopoli. Οι πρώτες αναφορές για κριτσίνια καταγράφονται στα μέσα του 14ου αιώνα, ενώ φαίνεται να ήταν διαδεδομένα από το 1600 και ύστερα. Σήμερα, το grissino stirato αποτελεί προϊόν Π.Ο.Π.
Σύμφωνα με την παράδοση τα πρώτα κριτσίνια έψησε ο ιταλός αρτοποιός Αντόνιο Μπρουνέρο, υπό τις οδηγίες του ιατρού Don Baldo Pecchio για να γιατρευτεί ο δούκας της Σαβοΐας, Βιτόριο Αμεντέο Β´, από τροφική δηλητηρίαση. Έχοντας στο μυαλό του τα καρβελάκια που έφτιαχνε η μητέρα του, ο Don Baldo παρείγγειλε ένα διπλοφουρνιστό, λεπτό ψωμί, ώστε να είναι απαλλαγμένο από παθογόνους μικροοργανισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Αρτοποιήματα
Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Ε.Π.Ο.) αποτελεί τον ανώτατο οργανισμό διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1926 και λειτουργεί ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Είναι μέλος της FIFA από το 1927 και της UEFA από το 1954.
Η ΕΠΟ έχει την ευθύνη διοργάνωσης του πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας. Ακόμα διοργανώνει το Κύπελλο Ελλάδας, το Κύπελλο Ερασιτεχνών και τα πρωταθλήματα των μεικτών ομάδων ενώσεων στις κατηγορίες νέων, παίδων και προπαίδων, όπου γίνεται η προεπιλογή για τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της χώρας. Τέλος αποτελεί και τη διοίκηση των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων.
Επίσης, έχει την αρμοδιότητα να υποβάλλει αιτήσεις στην παγκόσμια (FIFA) και ευρωπαϊκή (UEFA) συνομοσπονδία, με σκοπό την ανάληψη και τη διεξαγωγή διεθνών και διασυλλογικών διοργανώσεων. Έχει αναλάβει την διεξαγωγή τελικών του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά και του Κυπέλλου Κυπελλούχων, ενώ έχει φιλοξενήσει και τα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων.
Μέλη της ΕΠΟ αποτελούν όλες οι ενώσεις επαγγελματικού ποδοσφαίρου και ερασιτεχνικών ποδοσφαιρικών σωματείων, αλλά και ποδοσφαίρου σάλας, οι οποίες μετέχουν στη Γενική Συνέλευση διά των αντιπροσώπων τους. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΠΟ εκλέγονται από τη ΓΣ και την ΕΕΠ Α΄ Εθνικής (Super League Ελλάδα), εκτός από τους προέδρους των ΕΕΠ.
Ιστορία
Στις 14 Νοεμβρίου του 1926, οι Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας-Θράκης, αποφάσισαν από κοινού την ίδρυση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, έπειτα από έγκριση του Συνδέσμου Ελληνικών Αθλητικών Γυμναστικών Σωματείων (ΣΕΑΓΣ) που έως τότε αποτελούσε το κύριο όργανο διοίκησης του αθλήματος στην Ελλάδα. Ένα χρόνο αργότερα, το 1927, γίνεται μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) και το 1954 ένα από τα πρώτα της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο απαρτιζόταν από τον Πρόεδρο Απόστολο Νικολαΐδη, τον Αντιπρόεδρο Ν. Καμπέρο, τον γενικό γραμματέα Ευ. Σταμάτη, τον ταμία Α. Καμπουρόπουλο και το μέλος Περ. Πετράκο.
Οργανωτική δομή
Η λειτουργία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας βασίζεται στη Γενική Συνέλευση, το Διοικητικό Συμβούλιο και την υπ' αυτώ Εκτελεστική Γραμματεία, την Εξελεγκτική Επιτροπή και τα Δικαιοδοτικά Πειθαρχικά όργανα.
Γενική Συνέλευση
Τη Γενική Συνέλευση απαρτίζουν όλα τα μέλη της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Είναι υπεύθυνη για την τροποποίηση και έγκριση του Κανονισμού Αγώνων Ποδοσφαίρου (ΚΑΠ) και λειτουργεί ως εξής:
Μέλη:
Δυνητικά μέλη:
Πηγή: ΕΠΟ
Εκτελεστική Επιτροπή
Το Διοικητικό Συμβούλιο, αποτελεί το ανώτατο διοικητικό όργανο της ΕΠΟ και αποτελείται από 17 μέλη. Σε αυτό συμμετέχει ο Πρόεδρος που εκλέγεται από τη Γενική Συνέλευση, ο Αναπληρωτής Πρόεδρος που προέρχεται από τις Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων, ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Διαιτητών ως μέλος, ο εκάστοτε πρόεδρος της ΕΕΠ Α΄ Εθνικής που καταλαμβάνει τη θέση του Α΄ Αντιπροέδρου, ο Ταμίας που προέρχεται από τις Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων, ο εκάστοτε πρόεδρος της Super League που καταλαμβάνει τη θέση του Β΄ Αντιπροέδρου, ο εκάστοτε πρόεδρος της Super League 2 ως μέλος, μία γυναίκα ως μέλος, τρείς εκπρόσωποι της Super League που καταλαμβάνουν θέσεις μελών και έξι εκπρόσωποι που προέρχεται από τις Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων ως μέλη.
Διατελέσαντες πρόεδροι
Στην ομοσπονδία έχουν προεδρεύσει οι εξής παράγοντες του ποδοσφαίρου ή/και γενικότερα του αθλητισμού: {| {| Κατά τις εννέα δεκαετίες ύπαρξης της ΕΠΟ, οι μόνοι με πρότερη αγωνιστική ή προπονητική ενασχόληση υψηλού επιπέδου –για την εποχή τους– στο άθλημα υπήρξαν οι Νικολαΐδης (εναρκτήριος πρόεδρος έως το 1927 και μεταξύ 1933-1934), Καλαφάτης (1930), Πανουργιάς (1974-1975) και ο –καταγεγραμμένος ως– εισηγητής του στη χώρα Βρυώνης (1927, 1928, 1940-1941, 1954). Με τελευταίο τον Πανουργιά περισσότερα από 40 χρόνια πριν, όλοι θήτευσαν για περιορισμένα χρονικά διαστήματα, όπως και ο πρώην διαιτητής της Α΄ Εθνικής Αλεξανδρίδης (1½ έτος τα 2000 και 2001).
Έμβλημα
Η σημαία, το λογότυπο και το έμβλημα της ομοσπονδίας περιγράφονται στο καταστατικό της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Ένα νέο έμβλημα παρουσιάστηκε το 2004, εμπεριέχοντας στοιχεία όπως τον χάρτη της χώρας, μια μπάλα και την ονομασία του φορέα.
Σημειώσεις
<references group="σ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδόσφαιρο  Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Φραγκίσκος Φερδινάνδος δ'Άβαλος
Ο Φραγκίσκος-Φερδινάνδος δ'Άβαλος δ'Ακουίνο, ισπαν.: Francesco-Ferdinando d'Ávalos d'Aquino, ήταν Ζ΄ μαρκήσιος της Πεσκάρα και Γ΄ μαρκήσιος του Βάστο (π. 1530 - 1571 στο Παλέρμο). Έγινε αρχηγός του ισπανικού στρατού στη Λομβαρδία και στο Πιεμόντε, κυβερνήτης στο δουκάτο του Μιλάνου (1560– 63) και αντιβασιλιάς της Σικελίας (1568-71).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλφόνσου δ'Άβαλος ΣΤ΄ μαρκήσιου της Πεσκάρα και Β΄ του Βάστο, και της Μαρίας δ'Άραγόνα. Παιδί ακόμη ονομάστηκε το 1536 μεγάλος Θαλαμηπόλος (gran Camerlengo) του βασιλείου της Νάπολης. Επικεφαλής του ισπανικού στρατού στη Λομβαρδία και το Πιεμόντε από τον Δεκέμβριο του 1555, επέτυχε μία πλεονεκτική ανακωχή με τη Γαλλία τον Μάρτιο του 1556, ολοκληρώνοντας την επιτυχή εκστρατεία που είχε ξεκινήσει από τον δούκα της Άλμπα.
Ήταν τότε κυβερνήτης στο δουκάτο του Μιλάνου (1560–63) και αντιβασιλιάς της Σικελίας (1568–71), όπου μείωσε τη δύναμη των τοπικών βαρόνων και των Αντιπροσώπων.
Έγινε επίσης ιππότης στο Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Οικογένεια
Το 1552 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Γκοντζάγκα, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Μάντουα και του Μομφερράτου. Είχαν τέκνα:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ισπανίας
Αρβανίτικα κάλαντα
Κάλαντα του Λαζάρου περιοχής Θίσβης (Κακόσι) Βοιωτίας
τσιράνι = κίτρινα λουλουδάκια με τα οποία τα παιδιά στόλιζαν τα καλαθάκια τους για να τραγουδήσουν τα κάλαντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρβανίτικα
Πίτερ Μουταρίκα
Ο Πίτερ Μουταρίκα (Arthur Peter Mutharika, γενν. στις 18 Ιουλίου 1940) είναι δικηγόρος, παιδαγωγός και πολιτικός από το Μαλάουι, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 31 Μαΐου 2014 ως τις 28 Ιουνίου 2020. Νωρίτερα υπηρέτησε ως υπουργός. Είναι αδερφός του αποβιώσαντος προέδρου Μπίνγκου γουά Μουταρίκα.
Έχει εργαστεί στο χώρο της διεθνούς δικαιοσύνης. Ειδικεύτηκε στο διεθνές οικονομικό δίκαιο, στο διεθνές δίκαιο και στο συγκριτικό συνταγματικό δίκαιο. Ανεπίσημα υπηρέτησε ως σύμβουλος του μεγαλύτερου σε ηλικία αδερφού του, Μπίνγκου γουά Μουταρίκα, για θέματα εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής από την αρχή της προεκλογικής του εκστρατείας ως τον θάνατο του Προέδρου το 2012. Έχει επίσης υπηρετήσει ως υπουργός Δικαιοσύνης και αργότερα Παιδείας, Επιστημών και Τεχνολογίας. Από το 2011 ως το 2012 ήταν υπουργός Εξωτερικών και από το αξίωμα αυτό συνετέλεσε στη γεφύρωση των σχέσεων του Μαλάουι με το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Μουταρίκα επανεξελέγη για νέα θητεία στις εκλογές του 2019 με πλειοψηφικό σύστημα, ωστόσο τον Φεβρουάριο του 2020 το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε το αποτέλεσμα και διέταξε τη διεξαγωγή νέων εκλογών με το σύστημα των δύο γύρων.
Εκλογές 2014
Στις γενικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος πρόεδρος. Στις 30 Μαΐου ανακοινώθηκε από την εφορευτική επιτροπή ότι νικητής των προεδρικών εκλογών ήταν ο Μουταρίκα με ποσοστό 36,4% των ψήφων έναντι 27,8% για το Λάζαρους Τσακουέρα και την έως τότε πρόεδρο Τζόις Μπάντα στην 3η θέση με ποσοστό 20,2%. Σε ανακοίνωσή της, η πρόεδρος Μπάντα αναγνώρισε το αποτέλεσμα, αν και συνέχισε να περιγράφει την ψηφοφορία ως "νοθεία". Ο Μουταρίκα ορκίστηκε πρόεδρος στις 31 Μαΐου 2014.
Εκλογές 2019
Στις 21 Μαΐου 2019 ο Μουταρίκα επανεξελέγη πρόεδρος με την υποστήριξη του κόμματος DPP. Οι εκλογές επισκιάστηκαν από καταγγελίες για νοθεία υπέρ του κυβερνώντος κόμματος. Τελικά, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, ο Μουταρίκα ανακηρύχθηκε νικητής με 1.940.709 ψήφους έναντι 1.781.740 για τον πλησιέστερο αντίπαλό του, Δρα Λάζαρους Τσικουέρα. Η ορκωμοσία του Μουταρίκα για νέα πενταετή θητεία έγινε στις 28 Μαΐου 2019.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2020 το Συνταγματικό Δικαστήριο του Μαλάουι ανέγνωσαν την αποφασή τους για τις αμφισβητούμενες εκλογές σε περισσότερες από 7 ώρες. Το έγγραφο ήταν 500 σελίδες. Με την απόφασή του, το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών της 21ης Μαΐου 2019, καθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε γίνει νοθεία και δεν ήταν ελεύθερες και δίκαιες. Νέες εκλογές αποφασίστηκε να διεξαχθούν σε διάστημα εντός 150 ημερών. Η ακύρωση είναι άνευ προηγουμένου για το Μαλάουι και είναι η δεύτερη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στην Αφρική, μετά την ακύρωση των προεδρικών εκλογών στην Κένυα το 2017.
Εκλογές 2020
Ο Μουταρίκα ηττήθηκε από τον Λαζάρους Τσακουέρα στις εκλογές του 2020, καθώς συγκέντρωσε γύρω στο 40% των ψήφων. Ο Τσακουέρα ορκίστηκε πρόεδρος στις 28 Ιουνίου 2020.
Τον Αύγουστο του 2021, το Συνταγματικό Δικαστήριο εξετάζει την προσφυγή που υπέβαλε το Προοδευτικό Δημοκρατικό Κόμμα του Πέτερ Μουθάρικα. Ζητά την ακύρωση των προεδρικών εκλογών του 2020, επειδή απαγορεύτηκε σε τέσσερις εκπροσώπους του να συμμετέχουν στην Εκλογική Επιτροπή.
Προσωπική ζωή
Από τον πρώτο του γάμο έχει δύο κόρες και έναν γιο. Η πρώτη του σύζυγος, η Κριστοφάιν, πέθανε (1991) όταν τα παιδιά ήταν πολύ μικρά. Για περισσότερες από 3 δεκαετίες ο Μουταρίκα έμεινε χήρος. Όμως παντρεύτηκε τη βουλευτή Γερτρούδη Μασέκο στις 21 Ιουνίου 2014.
Ο Μουταρίκα είναι μέλος της Πρεσβυτεριανής Εκκλλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μαλάουι
Καστελνώ-ντ'Εστρετεφόν
Το Καστελνώ-ντ'Εστρετεφόν (γαλλικά: Castelnau-d'Estrétefonds, οξιτανικά: Castèlnau d'Estretasfonts) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εστρετεφονταίν (γαλλικά: Estrétefontains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Μαξιμιλιανός του Χόενμπεργκ
Ο Μαξιμιλιανός, γερμ. Maximilian von Hohenberg (26 Σεπτεμβρίου 1902 - 8 Ιανουαρίου 1962) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν δούκας του Χόενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Φραγκίσκου-Φερδινάνδου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Σοφίας Σότεκ, κόρης του Μπόχουσλαβ κόμη του Σότκοβ & Βογκνίν.
Επειδή ο γάμος του πατέρα του ήταν μοργανατικός, στη Σοφία και στους απογόνους της δόθηκε ο τίτλος του δούκα (-ισσας) του Χόενμπεργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1926 τη Μαρία-Ελισάβετ-Μπόνα κόμισσα του Βάλντμπουργκ τσου Βόλφεγκ & Βάλντσεε και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Αγγλοϊσραηλίτικη θεωρία
Με τον όρο Αγγλοϊσραηλίτικη θεωρία αναφέρεται η θεωρία εκείνη κατά την οποία οι Άγγλοι φέρονται ως δήθεν απόγονοι των Εβραίων εκείνων που είχαν αιχμαλωτισθεί από τους Ασσυροβαβυλώνιους το 721 π.Χ. και που με την πάροδο του χρόνου αναμίχθηκαν με τους Σάκκες και τους Σκύθες και ήλθαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Βόρεια Ευρώπη, θεωρούμενοι έτσι ως πρόγονοι των Σαξόνων της Αγγλίας. Καμία όμως ιστορική απόδειξη δεν στηρίζει μια τέτοια θεωρία.
Η ανάπτυξη αυτής της θεωρίας οφείλεται αποκλειστικά στους λεγόμενους Πουριτανούς Άγγλους, από τον 16o αιώνα, στην οποία και τους ώθησε ο εξαιρετικός τους ζήλος στη προσήλωση των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκεία στο Ηνωμένο Βασίλειο
Mikoyan-Gurevich MiG-1
Το Mikoyan-Gurevich MiG-1 (ρωσ. Микоян-Гуревич МиГ-1) ήταν σοβιετικό μονοκινητήριο μαχητικό αεροσκάφος μεγάλου ύψους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Προκειμένου να μειωθούν οι ανάγκες σε στρατηγικής σημασίας υλικά, κύρια δομικά συστατικά του ήταν το ατσάλι και το ξύλο. Αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα, παρ'όλα αυτά μπήκε κατεπειγόντως σε παραγωγή πριν αυτά επιλυθούν. Κατασκευάστηκαν 100 αεροσκάφη πριν από την έναρξη της παραγωγής του βελτιωμένου MiG-3. Τα MiG-1 είχαν διατεθεί σε μονάδες της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας το 1941, αλλά τα περισσότερα καταστράφηκαν τις πρώτες ημέρες της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το MiG-1 σχεδιάστηκε για να καλύψει απαίτηση που εξέδωσε η αεροπορία τον Ιανουάριο του 1939 για την δημιουργία μαχητικού μεγάλου ύψους πτήσης με υγρόψυκτο κινητήρα. Το αεροσκάφος, που αρχικά ονομάζονταν Ι-200, σχεδιάστηκε στο Γραφείο Polikarpov. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 1939 υπό την επίβλεψη του ίδιου του Νικολάι Πολικάρποφ και του βοηθού του Μ. Τετιβίκιν. Ο Πολικάρποφ προτιμούσε την ανάπτυξη μαχητικού με αερόψυκτο, αστεροειδή κινητήρα και προσπάθησε να προωθήσει το δικής του σχεδίασης I-180. Όταν κατέστη διαθέσιμος ο ισχυρός υγρόψυκτος Mikulin AM-37, αποφάσισε να τον αξιοποιήσει στη σχεδίαση του νέου μαχητικού. Η προσέγγιση που ακολούθησε ήταν να κατασκευάσει το κατά το δυνατόν μικρότερο αεροσκάφος γύρω από τον νέο κινητήρα, συνεπώς μειώνοντας το βάρος και τις αεροδυναμικές αντιστάσεις για να μεγιστοποιηθούν οι επιδόσεις. Το αεροσκάφος έπρεπε να έχει μέγιστη ταχύτητα 670 km/h. Το καλοκαίρι του 1939 ο Πολικάρποφ έπεσε σε δυσμένεια με αποτέλεσμα οι αρχές να προχωρήσουν στην διάλυση της ομάδας του και την δημιουργία νέου Σχεδιαστικού Γραφείου με επικεφαλής τους Αρτιόμ Μικογιάν και Μιχαήλ Γκουρίεβιτς. Μέχρι τον Ιούνιο του 1940 η νέα ομάδα επισήμως υπάγονταν στον Πολικάρποφ. Οι Μικογιάν και Γκουρίεβιτς ορίσθηκαν υπεύθυνοι για την συνέχιση της ανάπτυξης του μαχητικού μεγάλου ύψους, με αποτέλεσμα να θεωρούνται οι σχεδιαστές του και να παραγνωρίζεται η συμβολή του Πολικάρποφ.
Ήταν χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο, μικτής κατασκευής, με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Το πίσω μέρος της ατράκτου ήταν φτιαγμένο από ξύλο ενώ το εμπρός τμήμα της, από την έλικα ως το πίσω μέρος του πιλοτηρίου, ήταν από ατσάλινο σκελετό καλυμμένο με φύλλα ντουραλουμίνιου. Οι πτέρυγες ήταν ξύλινες, με εξαίρεση το κεντρικό τμήμα τους που ήταν ολομεταλλικής κατασκευής. Και οι τρεις τροχοί ανασύρονταν με υδραυλικό σύστημα. Το πιλοτήριο ήταν στο πίσω μέρος της ατράκτου, γεγονός που μείωνε σημαντικά την ορατότητα του πιλότου στην αποπροσγείωση. Τα πρωτότυπα χρησιμοποιούσαν τον λιγότερο ισχυρό δωδεκακύλινδρο κινητήρα Mikulin AM-35A μέχρι να καταστεί διαθέσιμος ο AM-37. Ο ΑΜ-35 είχε έξι εξατμίσεις, μία για κάθε ζεύγος κυλίνδρων, τα αέρια των οποίων παρείχαν λίγη επιπλέον ώθηση. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο πολυβόλα ShKAS των 7,62 mm και ένα πολυβόλο UBS των 12,7 mm.
Το αεροσκάφος, που ήταν συμβατικής σχεδίασης για τα δεδομένα του 1940, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 5 Απριλίου 1940 -εντός του προβλεπόμενου χρονοδιαγράμματος- με χειριστή τον Arkadij Ekatov. Στις 24 Μαΐου έφτασε ταχύτητα των 648,5 km/h σε ύψος 6900 m. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορούσε να φτάσει την μέγιστη ταχύτητα που απαιτούσε το Υπουργείο με τον ΑΜ-35. Το δεύτερο πρωτότυπο πέταξε στις 9 Μαΐου, όμως το τρίτο - το πρώτο που έφερε οπλισμό- δεν ήταν έτοιμο για πτήση μέχρι την 6η Ιουνίου εξ αιτίας καθυστερήσεων με τον οπλισμό στο στατικό πρόγραμμα δοκιμών. Στις 5 Αυγούστου έφτασε την ταχύτητα των 651 km/h σε ύψος 5000 m. Η μέγιστη ταχύτητά του σε ύψος 2200 m ήταν 579 km/h ενώ σε ύψος 3630 m 605 km/h. Μπορούσε να φτάσει σε ύψος 5000 m μέσα σε 5,1 λεπτά και σε ύψος 7000 m σε 7,2 λεπτά.
Ένταξη σε παραγωγή και βελτιώσεις
Στις 31 Μαΐου 1940, ενώ το πρόγραμμα δοκιμών δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα, διατάχθηκε η ένταξη του I-200 σε παραγωγή. Σε αντίθεση με τα άλλα σχέδια μαχητικών (το Yak-1 και το LaGG-3) το MiG ολοκλήρωσε επιτυχώς με την πρώτη προσπάθεια τις επίσημες δοκιμές αποδοχής από την Αεροπορία. Υπήρχαν όμως πολλά σημαντικά προβλήματα: η ορατότητα ήταν πολύ κακή στην αποπροσγείωση -εξ αιτίας της θέσης του πιλοτηρίου- και η ποιότητα του πλεξιγκλάς της καλύπτρας πολύ κακή, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται ο πιλότος, τα χειριστήρια ήταν πολύ βαριά, υπήρχαν σοβαρά ζητήματα διαμήκους αστάθειας, η καλύπτρα άνοιγε με δυσκολία, το πιλοτήριο ήταν υπερβολικά ζεστό και υπήρχε πάντοτε ο κίνδυνος να πέσει το μαχητικό σε ανεξέλεγκτη περιδίνηση χωρίς δυνατότητα επαναφοράς.
Έγιναν κάποιες βελτιώσεις, λίγες από τις οποίες ενσωματώθηκαν, διότι το αεροσκάφος εντάχθηκε κατεπειγόντως σε παραγωγή. Η Αεροπορία χρειάζονταν άμεσα αεροσκάφη σύγχρονης σχεδίασης για τον επανεξοπλισμό της εν αναμονή πιθανού γενικευμένου πολέμου. Προστέθηκε, μεταξύ άλλων, μία επιπλέον εισαγωγή αέρα για το ψυγείο του λαδιού, οι δεξαμενές καυσίμου έγιναν αυτοφρασσόμενες και πλέον υπύρχε δυνατότητα μεταφοράς δύο βομβών των 100 kg. Κάθε πολυβόλο ShKAS είχε αναχορηγία 375 βλημάτων και το UBS 300 βλημάτων. Από το ένατο αεροσκάφος παραγωγής και μετά η καλύπτρα αντικαταστάθηκε από νέα, συρόμενη προς τα πίσω, που ήταν δυνατόν να εκτιναχθεί εν πτήσει, βελτιώνοντας σημαντικά τις ελπίδες εγκατάλειψης του αεροσκάφους. Στις 9 Δεκεμβρίου 1940 τα πρώτα 100 I-200 παραγωγής ονομάστηκαν MiG-1 (από τα αρχικά των Μικογιάν και Γκουρίεβιτς).
Παράλληλα με την ένταξη του MiG-1 σε παραγωγή συνεχίζονταν η υλοποίηση διάφορων βελτιώσεων. Οι αλλαγές δεν ενσωματώνονταν απευθείας στην γραμμή παραγωγής αλλά συγκεντρώθηκαν σε τέταρτο πρωτότυπο για αξιολόγηση. Αυτό βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα στις 29 Σεπτεμβρίου 1940 και η βελτίωση του ήταν δραματική σε σχέση με τα υπάρχοντα MiG-1. Πέρασε τις επίσημες δοκιμές αποδοχής και όλες οι αλλαγές που έγιναν ενσωματώθηκαν από το 101ο αεροσκάφος παραγωγής και μετά. Στις 9 Δεκεμβρίου το μαχητικό μετονομάστηκε σε MiG-3, παρόλο που το πρώτο MiG-3 παραγωγής δεν ήταν έτοιμο μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου 1940.
Επιπλέον δοκιμές
Τα πρωτότυπα χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση διάφορων προτάσεων. Το δεύτερο πρωτότυπο αξιοποιήθηκε για την αξιολόγηση του κινητήρα AM-37. Πέταξε για πρώτη φορά στις 6 Ιανουαρίου 1941. Στις 7 Μαΐου, κατά την διάρκεια δοκιμαστικής πτήσης, χάθηκε ο έλεγχος εξ αιτίας έντονων κραδασμών και συνετρίβη. Το τρίτο πρωτότυπο αξιοποιήθηκε στην δοκιμή διάφορων διατάξεων οπλισμού, συμπεριλαμβανομένων των ρουκετών RS-82 και των πυροβόλων MP-3 των 23 mm που τοποθετήθηκαν σε ατρακτίδια κάτω από τις πτέρυγες. Κατά την διεξαγωγή των δοκιμών αυτών αφαιρέθηκε το πολυβόλο των 12,7 mm και στην θέση του τοποθετήθηκε δεξαμενή καυσίμου. Ο αρχικός ρυθμός πυρός των πυροβόλων ήταν πολύ μικρός: μονάχα 300 βολές ανά λεπτό. Σύντομα διπλασιάστηκε και μετονομάστηκαν σε MP-6. Η εγκατάσταση τους ήταν δύσκολη και οι πτέρυγες παραμορφώθηκαν όταν τοποθετήθηκαν για πρώτη φορά. Το αεροσκάφος πραγματοποίησε μία μονάχα πτήση την 1η Δεκεμβρίου 1940 οπλισμένο με δύο MP-6 και δύο πολυβόλα AP των 12,7 mm. Πρόβλημα με γραμμή τροφοδοσίας καυσίμου ανάγκασε τον πιλότο να πραγματοποιήσει αναγκαστική προσγείωση. Δοκιμές των πυροβόλων σε άλλα αεροσκάφη έδειξαν ότι οι επιδόσεις τους ήταν πολύ κακές και η ανάπτυξη τους ακυρώθηκε. Οι σχεδιαστές τους συνελήφθησαν στις 15 Μαΐου 1941 και εκτελέστηκαν στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Επιχειρησιακή ιστορία
Στις 3 Δεκεμβρίου 1940 το 41ο Σύνταγμα Μαχητικών, που βρίσκονταν στην Κριμαία, ξεκίνησε τις επιχειρησιακές δοκιμές του τύπου. Έπειτα ξεκίνησε η εκπαίδευση του 146ου Συντάγματος Μαχητικών, που ήταν επίσης στην Κριμαία. Μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου 1941 89 αεροσκάφη είχαν ήδη διατεθεί σε επιχειρησιακές μονάδες, κυρίως στο 89ο Σύνταγμα με βάση στο Κάουνας και το 41ο Σύνταγμα με στο Μπιάλιστοκ. Την 1η Ιουνίου έγινε διασπορά των διαθέσιμων δυνάμεων με 31 στην Στρατιωτική Περιοχή Βαλτικής, 37 στην Στρατιωτική Περιοχή Λευκορωσίας, ένα στην Στρατιωτική Περιοχή Κιέβου και οκτώ στην Στρατιωτική Περιοχή Οδησσού. Το Σοβιετικό Ναυτικό επίσης παρέλαβε οκτώ αεροσκάφη. However, only four pilots were trained to handle either the MiG-1 or the MiG-3. Τα MiG-1 συμμετείχαν ελάχιστα στις πολεμικές επιχειρήσεις, διότι τα περισσότερα καταστράφηκαν τις πρώτες ημέρες της γερμανικής εισβολής στην ΕΣΣΔ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
MiG-1 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Πορθμός του Σαν Μπερναντίνο
Ισπανοί και το στενό του Σαν Μπερναντίνο
Πρώτη αναφορά από τους Ισπανούς γίνεται στην αποστολή του 1543-1545 με αρχηγό τον Ρούι Γκόμεζ ντε Βιγιαλόμπος ο οποίος στάλθηκε από το Μεξικό με διαταγή από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Κάρολο Ε' για να εγκαταστήσει μια αποικία κοντά στα Πορτογαλικά νησιά των Μπαχαρικών των Μολούκων.
Κατά τη διάρκεια αυτής της καταδικασμένης αποστολής, ένα πλοία το Σαν Χουάν ντε Λετράν με πλήρωμα μόλις 20 άτομα, διέσχισε περισσότερα από 5000 χιλιόμετρα στις θάλασσες των Φιλιππίνων, συμπεριλαμβανομένου του πορθμού του Σαν Μπερναντίνο, και του Πορθμού του Σαν Χουανίκο ανάμεσα στο Σαμάρ και το Λέιτε.
Το Σαν Χουάν έκανε τον περίπλου του Μιντανάο, και έπειτα επιχείρησε να πάει προς το Μεξικό αλλά βρέθηκε στις Μαριάνες εξαιτίας μιας καταιγίδας στο Βόρειο Ειρηνικό ωκεανό. Έτσι επέστρεψε στις Φιλιππίνες, και στις 3 Ιανουαρίου του 1544 ξαναπέρασε από τον Πορθμό του Σαν Μπερναντίνο.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της μάχης του κόλπου του Λέιτε, ο ναύαρχος του Ιαπωνικού ναυτικού Κουρίτα οδήγησε τα πολεμικά του πλοία προς τα Αμερικανικά αποβατικά που είχαν αγκυροβολήσει στον κόλπο του Λέιτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαν Μπερναντίνο Σαν Μπερναντίνο
Ποντιακή Βικιπαίδεια
Η Ποντιακή Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην ποντιακή διάλεκτο. Είναι γραμμένη με το ελληνικό αλφάβητο, ενώ η αρχική σελίδα της είναι διαθέσιμη και στο λατινικό αλφάβητο (greeklish). Δημιουργήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2007, ενώ την 7η Ιανουαρίου του 2009 έλαβε έγκριση για τη κανονική έκδοση της σε δική της ανεξάρτητη σελίδα και από την 5η Μαρτίου του ιδίου έτους άρχισε η κανονική της λειτουργία στη σελίδα: http://pnt.wikipedia.org/. Την περίοδο αυτή δραστηριοποιούνταν 5 τακτικοί συντάκτες, ενώ σήμερα (Ιούνιος 2021) έχει 478 λήμματα.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Καστελνώ-Πικαμπώ
Το Καστελνώ-Πικαμπώ (γαλλικά: Castelnau-Picampeau, οξιτανικά: Castèthnau Picampau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πικαμπαλουά (γαλλικά: Picampallois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Εκλογές στην Γκάνα
Στην Γκάνα διενεργούνται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο κάθε 4 χρόνια. Η θητεία του προέδρου είναι τετραετής και μπορεί να ανανεωθεί συνεχόμενα για το ίδιο πρόσωπο μόνο μία φορά. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
2008
Στις γενικές εκλογές του 2008, Πρόεδρος είχε εκλεγεί ο Άτα Μιλς. Μετά τον αδόκητο θάνατο του Προέδρου Τζον Άτα Μιλς, στις 24 Ιουλίου 2012, προσωρινός Πρόεδρος ανέλαβε ο Αντιπρόεδρος Τζον Ντραμάνι Μαχάμα, μέχρι το Δεκέμβριο του 2012, οπότε έγιναν εκλογές. Στις 6 Αυγούστου 2012 ανέλαβε Αντιπρόεδρος ο Κουέζι Μπέκοε Αμισάχ-Άρθουρ.
2012
Οι προεδρικές εκλογές του 2012 έγιναν στις 7 Δεκεμβρίου για την εκλογή Προέδρου και των μελών της Εθνοσυνέλευσης σε 275 εκλογικές περιφέρειες. Εξαιτίας προβλημάτων με μερικές από τις μηχανές για βιομετρικό τρόπο εξακρίβωσης ταυτότητας, ορισμένοι ψηφοφόροι δεν μπόρεσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, με αποτέλεσμα η ψηφοφορία να παραταθεί ως το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012.
Πρόεδρος επανεξελέγη ο Τζον Μαχάμα με ποσοστό 50,7% από τον πρώτο γύρο, με τον αντίπαλό του, Νάνα Ακούφο-Άντο να λαμβάνει 47,74%. Η Αντιπολίτευση κατήγγειλε την παραποίηση των αποτελεσμάτων από την Εφορευτική Επιτροπή. Λίγο πριν την ανακήρυξη των αποτελεσμάτων, η αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων και διέλυσε τους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν έξω από το κτήριο της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής.
2016
Στις τελευταίες εκλογές, το 2016, πρόεδρος εξελέγη ο Νάνα Ακούφο-Άντο.
Παραπομπές
*
Αιγιάλη (αρχαία πόλη)
Η Αιγιάλη ήταν αρχαία πόλη, καθώς και πόλη-κράτος, στο νησί της Αμοργού, στην Ελλάδα. Ο αρχαιολογικός τόπος της βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νησιού, πλησίον του οικισμού των Θολαρίων, καθώς και του σημερινού οικισμού της Αιγιάλης, ο οποίος οφείλει την ονομασία του στην ομώνυμη αρχαία πόλη.
μικρογραφία|αριστερά|240px|Άποψη του αρχαιολογικού τόπου της Αιγιάλης. Η Αιγιάλη ήταν εκ των τριών πόλεων του νησιού, μαζί με τις Μινώα και Αρκεσίνη. Κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα π.Χ., αναφέρεται ως αποικία της Μιλήτου. Η ακρόπολη της αρχαίας πόλης, επίσης γνωστή ως λόφος του κάστρου, βρισκόταν επί λόφου σήμερα γνωστού ως Βίγλα.
Ο αρχαιολογικός τόπος περιλαμβάνει, κυρίως, κατάλοιπα τειχών πρότερης και ύστερης ημερομηνίας. Πλησίον της ακροπόλεως βρίσκονται θολωτοί τάφοι χρονολογούμενοι από τη ρωμαϊκή περίοδο, γνωστοί ως «θολάρια».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αμοργού Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στις Κυκλάδες
Νάβα ντε Μπέχαρ
Το Νάβα ντε Μπέχαρ είναι δήμος στην επαρχία της Σαλαμάνκα, στην Καστίλλη και Λεόν στην Ισπανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004 που έγινε από την INE, ο δήμος έχει 113 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Γεώργιος του Χόενμπεργκ
O Γεώργιος, γερμ. Georg herzog von Hohberg (25 Απριλίου 1929 - 25 Ιουλίου 2019) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν δούκας του Χόενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Μαξιμιλιανού δούκα του Χόενμπεργκ και της Μαρίας-Ελισάβετ-Μπόνας, κόρης του Μαξιμιλιανού πρίγκιπα του Βάλντμπουργκ στο Βόλφγεγκ & Βάλντσεε.
Ο πατέρας του ήταν γιος από μοργανατικό γάμο του Φραγκίσκου-Φερδινάνδου των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας. Στα τέκνα του μοργανατικού γάμου δόθηκε ο τίτλος του δούκα του Χόενμπεργκ.