cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης!
Πλοκή
Καταδικασμένος σε έναν χρονοβόρο και επίπονο θάνατο, ο Μπράιαν αρχίζει να ανεβαίνει ψυχολογικά χάρη στους συγκαταδίκους του και όλοι μαζί αρχίζουν να τραγουδούν το "Always Look on the Bright Side of Life."
Ντιεμερσί Μποκανί
Ο Ντιεντονί «Ντιεμερσί» Μποκανί Μπεζούα (γαλλικά: Dieudonné "Dieumerci" Mbokani Bezua, γεννήθηκε 25 Νοεμβρίου 1985) είναι ποδοσφαιριστής από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό.
Καριέρα
Το όνομα που υιοθέτησε (Ντιεμερσί) μεταφράζεται στα ελληνικά «ευχαριστώ Θεέ». Η καριέρα του ξεκίνησε στο σύλλογο Μπελ' Ορ της πατρίδας του, όπου το 2004 από την ομάδα των νέων μεταπήδησε στην ανδρική και τον πρώτο χρόνο του ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 16 γκολ. Έμεινε για άλλο ένα χρόνο στο Ζαΐρ (παλαιότερη ονομασία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό) πριν μεταγραφεί στο Βέλγιο και την Άντερλεχτ κατακτώντας τον τίτλο πρωταθλήματος 2006–07. Το διάστημα 2007–10 αγωνίστηκε με επιτυχία στη Σταντάρ Λιέγης, έχοντας 39 γκολ σε 87 εμφανίσεις πρωταθλήματος και τρεις τίτλους, δύο πρωταθλήματα και ένα Σούπερ Κύπελλο. Τη διετία 2011–13 επανήλθε στην Άντερλεχτ πανηγυρίζοντας δύο ακόμα πρωταθλήματα και ένα Σούπερ Κύπελλο Βελγίου, ενώ ο ίδιος σημείωσε συνολικά 26 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, χρονιά που Βραβεύτηκε ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του πρωταθλήματος και με το Ebony Shoe ως ο καλύτερος Αφρικανός του βελγικού πρωταθλήματος. Η καριέρα του σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους συνεχίστηκε με τη Ντιναμό Κιέβου το 2013 και οι τίτλοι τον συνόδευσαν και εδώ με δύο Κύπελλα Ουκρανίας και ένα πρωτάθλημα. Μετά από μικρά διαστήματα στην Αγγλία, η επάνοδος στο Βέλγιο το 2018 του χάρισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ (2019–20 ), ένα ακόμα Ebony Shoe και ένα Κύπελλο την ίδια χρονιά με τη Άντβερπ.
Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική του ομάδα την 1η Ιουλίου 2005 σε συνάντηση με την Μποτσουάνα που έληξε χωρίς τέρματα και στις 16 Νοεμβρίου 2005 σε αγώνα με τη Λιβύη (1–2) σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 16 Νοεμβρίου 2005 σε συνάντηση με τη Λιβύη (1–2). Κορυφαία στιγμή στη διεθνή του σταδιοδρομία ήταν η κατάκτηση της τρίτης θέσης στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2015, ενώ ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουβέιτ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπέβερεν
Αεροδρόμιο Χουαρί Μπουμεντιέν
Το Αεροδρόμιο Χουαρί Μπουμεντιέν (مطار هواري بومدين الدولي, Aéroport d'Alger Houari Boumédiène ), γνωστό και ως Αεροδρόμιο του Αλγερίου ή Διεθνές Αεροδρόμιο του Αλγερίου, είναι διεθνές αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το Αλγέρι, την πρωτεύουσα της Αλγερίας. Βρίσκεται 16,9 χλμ. ανατολικά νοτιοανατολικά της πόλης.
Το αεροδρόμιο έλαβε το όνομά του από τον Χουαρί Μπουμεντιέν, πρώην πρόεδρο της Αλγερίας. Το Νταρ Ελ Μπεϊντά, η περιοχή στην οποία βρίσκεται το αεροδρόμιο, ήταν γνωστή ως Maison Blanche (Λευκός Οίκος), και το αεροδρόμιο αποκαλείται Αεροδρόμιο Maison Blanche σε μεγάλο μέρος της βιβλιογραφίας για τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας. Η Société de Gestion de Services et Infrastructures Aéroportuaires (SGSIA), γνωστή ως «Αερολιμένας του Αλγερίου», είναι δημόσια εταιρεία που ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2006 για τη διαχείριση και λειτουργία του αεροδρομίου. Η SGSIA απασχολεί 2.100 εργαζόμενους.
Ιστορία
Το αεροδρόμιο δημιουργήθηκε το 1924 και ονομάστηκε Αεροδρόμιο Maison Blanche. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο αερολιμένας Maison Blanche ήταν πρωταρχικός στόχος της Ανατολικής Στρατιωτικής Δύναμης της Συμμαχικής Επιχείρησης Πυρσός στις 8 Νοεμβρίου 1942 και καταλήφθηκε από μικτή στρατιωτική μονάδα των Ηνωμένων Πολιτειών, Βρετανών κομάντος και στρατιωτών βρετανικού τμήματος πεζικού. Η αντίθεση των δυνάμεων της Γαλλίας του Βισύ που υπερασπίστηκαν το αεροδρόμιο έληξε την ίδια ημέρα, καθώς εκδόθηκαν εντολές του ναύαρχου Νταρλάν στο Αλγέρι για να σταματήσουν όλες οι εχθροπραξίες στη Βόρεια Αφρική.
Αεροσκάφος Hawker Hurricane της 43ης Μοίρας της RAF υπό τις διαταγές του επισμηναγού Μάικλ Ρουκ προσγειώθηκε στο Maison Blanche λίγο μετά τις 11:00 στις 8 Νοεμβρίου, και άρχισε επιθετικές περιπολίες την επόμενη μέρα. Η 43η Μοίρα παρέμεινε στο Maison Blanche μέχρι τις 13 Μαρτίου 1943, όταν η μονάδα εγκαταστάθηκε στο Ζεμάπ, της Κωνσταντίνης.
Από τη στιγμή που πέρασε στα χέρια των Συμμάχων, το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε από τη Διοίκηση Αεροπορικών Μεταφορών της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών ως σημαντικός κόμβος μεταφόρτωσης για φορτίο και μεταφοράς αεροσκαφών και προσωπικού. Λειτούργησε ως ενδιάμεσος σταθμός προς το αεροδρόμιο Ταφαρκουαί, κοντά στο Οράν ή το αεροδρόμιο της Τύνιδας, στην Τυνησία στη διαδρομή μεταφοράς της Βορείου Αφρικής μεταξύ Καΐρου και Ντακάρ. Λάμβανε επίσης προσωπικό και φορτίο από τη Μασσαλία, το Μιλάνο, τη Νάπολη και το Παλέρμο της Σικελίας.
Τερματικοί σταθμοί
αριστερά|μικρογραφία|Δυτικός τερματικός σταθμός Ο Διεθνής Τερματικός Σταθμός (Terminal 1) έχει χωρητικότητα 6 εκατομμυρίων επιβατών ετησίως. Εγκαινιάστηκε στις 5 Ιουλίου 2006 από τον Πρόεδρο Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα. Η διεθνής κίνηση ανέρχεται σε 2,5 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως, ενώ ο τερματικός σταθμός διαθέτει 5.000 θέσεις στάθμευσης οχημάτων, στάση ταξί, χώρο επιβίβασης 27.000μ² και 16 πύλες επιβατών.
Ο Εγχώριος Τερματικός Σταθμός (Terminal 2), ανακαινισμένος το 2007, έχει χωρητικότητα 2,5 εκατομμυρίων επιβατών ετησίως. Η εγχώρια κυκλοφορία είναι 1,5 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Ο τερματικός σταθμός 2 είναι εξοπλισμένος με 20 θυρίδες check-in, με καφετέρια, τσαγερία και χώρο προσευχής. Ο τερματικός σταθμός διαθέτει επίσης φαρμακείο, αρωματοπωλείο, κομμωτήριο, καταστήματα λιανικής πώλησης ρολογιών, καταστήματα αποσκευών, παιχνίδια, καθώς και κατάστημα καπνού/εφημερίδων. Υπάρχουν 900 θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων, στάση ταξί, χώρος επιβίβασης 5.000 τ.μ., με 7 πύλες, χώρος παράδοσης αποσκευών και σαλόνια για premium επιβάτες.
Πριν από το άνοιγμα του Τερματικού Σταθμού 2, ο Τερματικός Σταθμός 3 χρησιμοποιούνταν για τις εσωτερικές πτήσεις. Το 2007, η χρήση του τερματικού σταθμού άλλαξε σε προσκυνηματικές και charter πτήσεις. Ο δυτικός τερματικός σταθμός άνοιξε στις 29 Απριλίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χουαρι Μπουμεντιεν
Ζωρζ Γκριζόν
Ο Ζωρζ Εντουάρ Αλεξάντρ Στανισλάς Γκριζόν, γεννημένος στη Σαιντ στις 6 Μαρτίου 1841 και αποβιώσας στο Ιμπό στις 23 Φεβρουαρίου 1928, ήταν Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τα έργα τα οποία συνέγραψε μαζί με τον Φ. Οζιέ έφεραν την υπογραφή «Οζιέ-Γκριζόν».
Βιογραφία
Ο Ζωρζ Γκριζόν ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος για λογαριασμό του Figaro, του Gil Blas, καθώς και του L'Écho de Paris.
Ήταν ο συγγραφέας αριθμού έργων τεκμηρίωσης, πλούσιων ως προς τον αριθμό πληροφοριών τους και καλογραμμένων. Εξέδωσε, επίσης, θεατρικά έργα, καθώς και αστυνομικά και αισθηματικά μυθιστορήματα.
Υστεροφημία
Το μυθιστόρημά του υπό τον τίτλο L'ami du commissaire περιλαμβάνει την πρώτη ιστορικά τεκμηριωμένη εμφάνιση της φράσης: «δεν υπάρχει ώρα για τους γενναίους» (γαλλικά: «il n'y a pas d'heure pour les braves»).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς ερωτικών μυθιστορημάτων Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Πάουλ Γιάνσσεν
Ο δρ. Πάουλ Γιάνσσεν, αγγλ. Paul Adriaan Jan, Baron Janssen (12 Σεπτεμβρίου 1926 - 11 Νοεμβρίου 2003) ήταν διακεκριμένος Βέλγος γιατρός που υπήρξε ο ιδρυτής της φαρμακευτικής εταιρείας Janssen Pharmaceutica το 1953, όπως και εφευρέτης πολλών σημαντικών φαρμάκων. Η φαρμακευτική εταιρεία που ίδρυσε και ανέπτυξε ο ίδιος, απασχολεί σήμερα περισσότερους από 20.000 εργαζομένους και είναι θυγατρική της πολυεθνικής εταιρείας Johnson & Johnson.
Πρώτα χρόνια & εκπαίδευση
O Πάουλ Γιάνσσεν ήταν γιος του γιατρού και επιχειρηματία Constant Janssen και της Margriet Fleerackers.
Παρακολούθησε το γυμνάσιο στο ιδιωτικό κολέγιο Jesuit St Jozef στο Turnhout από όπου και αποφοίτησε. Ακολούθως αποφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του και να σπουδάσει ιατρική.
Στις 16 Απριλίου 1957 παντρεύτηκε την Ντόρα Αρτς.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας και μέχρι το 1952, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Φαρμακολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας.
Αφού επέστρεψε στο Βέλγιο, εργάστηκε με μερική απασχόληση στο Ινστιτούτο Φαρμακολογίας και Θεραπευτικής του Πανεπιστημίου της Γάνδης, που τότε είχε ως επικεφαλής ερευνητή τον Corneille Heymans που είχε κερδίσει το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1938.
Αφού έλαβε δάνειο 50.000 βελγικών φράγκων από τον πατέρα του Κόνσταντ, το 1953 ο Πάουλ Γιάνσσεν ίδρυσε το δικό του ιδιωτικό ερευνητικό εργαστήριο, και συνάμα την ίδια χρονιά ανακάλυψε την φαρμακευτική δραστική ουσία αμβουκεταμίδη, ένα φάρμακο αντισπασμωδικό που αποδείχθηκε στη συνέχεια ιδιαιτέρως αποτελεσματικό για την ανακούφιση των πόνων της περιόδου (βλ. δυσμηνόρροια).
Το 1956, εκπόνησε την υφηγεσία του στη φαρμακολογία με τον τότε ληφθέντα ακαδημαϊκό τίτλο pro venia legendi ("άδεια για διάλεξη") για την ερευνητική διατριβή του σχετικά με τις Ενώσεις του τύπου R 79. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο και ίδρυσε κατευθείαν την ιδιωτική εταιρεία με την επωνυμία, Janssen Pharmaceutica.
Στις 11 Φεβρουαρίου 1958 ανέπτυξε την αλοπεριδόλη, μια πολύ σημαντική φαρμακευτική εφεύρεση για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας. Μαζί με την ερευνητική του ομάδα, ανέπτυξε στη συνέχεια την οικογένεια των φαρμάκων με βάση τη φαιντανύλη όπως και έναν αριθμό αναισθητικών σκευασμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της δροπεριδόλης και της ετομιδάτης. Επιπλέον, ένα από τα αντιδιαρροϊκά φάρμακα που ανέπτυξε ο ίδιος και οι συνεργάτες του ήταν το διφαινοξυλικό Lomotil (diphenoxylate hydrochloride with atropine sulfate), το οποίο και χρησιμοποιήθηκε στο πρόγραμμα Apollo.
Το 1985, η εταιρεία Janssen Pharmaceutical έγινε η πρώτη δυτική φαρμακευτική εταιρεία που ίδρυσε εργοστάσιο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (Xi'an).
Το 1995, μαζί με τον Βέλγο επιστήμονα Πολ Λέουι (Paul Lewi) ίδρυσε το Κέντρο Μοριακού Σχεδιασμού, όπου ο ίδιος και η ομάδα του χρησιμοποίησαν έναν υπερυπολογιστή για να αναζητήσουν υποψήφια μόρια για πιθανές θεραπείες για το AIDS.
Συνολικά, ο ίδιος και η ομάδα των συνεργατών του, ανέπτυξαν περισσότερα από ογδόντα (80) νέα φάρμακα, τέσσερα εκ των οποίων συμπεριλαμβάνονται στον παγκόσμιο Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ (WHO Model List of Essential Medicines). 280px|μικρογραφία|Το σημερινό λογότυπο της Janssen Pharmaceutical Companies - [[Johnson & Johnson]] Το 1991, στην πιο σημαντική του διάκριση και αναγνώριση από τον βασιλιά του Βελγίου, Μπωντουέν, τιμήθηκε με τον ύψιστο τίτλο του Βαρώνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι επιστήμονες Κατηγορία:Βέλγοι ιατροί
Ζλάτα Τκατς
Η Ζλάτα Μοϊσέγιεβνα Τκατς (γεννημένη ως Ζλότα Μπεΐριχμαν, μολδαβικά: Злотэ Бейрихман) (μολδαβικά: Злата Моисеевна Ткач, Γίντις: זלאַטע טקאַטש‎, ρουμανικά: Zlata Tcaci, 16 Μαΐου 1928 - 1 Ιανουαρίου 2006) ήταν Μολδαβή συνθέτρια και εκπαιδευτικός μουσικής. Ιδιαίτερα γνωστή είναι ως η πρώτη γυναίκα συνθέτης που έγινε επαγγελματίας στη Μολδαβία.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εκείνη και η μητέρα της μετακινήθηκαν στην Κεντρική Ασία, αλλά χωρίστηκαν στη μεταφορά, με τη Ζλότα να καταλήγει στην πόλη Νάμανγκαν, του Ουζμπεκιστάν, όπου ο τύφος και τυφοειδής πυρετός θέριζαν. Αργότερα, κατέληξε σε ορφανοτροφείο του Ντροχόμπιτς, ενώ παράλληλα πήγε και στο γυμνάσιο. Κατά την περίοδο αυτή, συνέθεσε το πρώτο της τραγούδι, το Ναύτες. Τελικά, το 1943, επανενώθηκε με την οικογένειά της, όταν ελευθερώθηκε η πόλη, και επέστρεψε στο Κισινάου.
Αυτή την περίοδο ξεκινάει πανεπιστημιακή της μόρφωση: Αρχικά, σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Κισινάου, ενώ, αργότερα εντάχθηκε και Τμήμα Μουσικολογίας του Ωδείου του Κισινάου, από όπου αποφοίτησε το 1952. Εκεί, παρόλα αυτά, είχε μαθητεύσει στο πλευρό του Λέονιντ Γούροβ, ο οποίος της δίδαξε σύνθεση, καθώς και στο πλευρό του Ι.Λ Ντάιλσα, όπου την δίδαξε βιολί. Από το 1952 έως και το 1962 δίδαξε μουσική σε σχολείο του Κισινάου. Ωστόσο, το 1957, διεύρυνε τις σπουδές της, παρακολουθώντας κι άλλα μαθήματα σύνθεσης στο ωδείο, από όπου τελειώσει το 1962. Κατόπιν, έγινε καθηγήτρια εκεί, ιδιότητα που δεν εγκατέλειψε μέχρι και το τέλος της ζωής της. Το 1986 έγινε αναπληρωτής καθηγήτρια, ενώ το 1993 έγινε καθηγήτρια της σύνθεσης.
Η Τκατς μνημονεύεται και τιμάται ως η πρώτη γυναίκα που έγινε επαγγελματίας συνθέτης στη Μολδαβία. Το 1974, τιμήθηκε ως Καλλιτέχνης της Μολδαβίας. Το 1982, κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Μολδαβίας, καθώς επίσης τιμήθηκε κι από το Ordinul Gloria Muncii. Η Ζλάτα, παντρεύτηκε τον μουσικολόγο Εφίμ Μάρκοβιτς Τκατς, από όπου πήρε και το όνομά της. Ο άνδρας της ήταν και συγγραφέας, τόσο στη ρωσική όσο και στη μολδαβική γλώσσα. Απεβίωσε, το 2006, στο Κισινάου.
Έργο
Το έργο της Τκατς, είναι αρκετά πλούσιο, αφού υπολογίζεται ότι έγραψε περί τα 800 κομμάτια, τα οποία συμπεριλαμβάνουν σονάτες, κουαρτέτο εγχόρδων, σουίτες, χορωδία, ορχηστρική μουσική, καντάτες, όπερες, μπαλέτο, παιδικά τραγούδια, καθώς επίσης έγραψε μουσική τόσο για το θέατρο όσο και για τον κινηματογράφο. Μία από τις γνωστότερες συνθέσεις της είναι το η παιδική όπερα Capra cu trei iezi (1966). Ενδεικτικά μερικά έργα της:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μολδαβοί συνθέτες Κατηγορία:Καθηγητές μουσικής Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες
Hovertank 3D
Το Hovertank 3D, επίσης γνωστό με διάφορα άλλα ονόματα (Hovertank ή Hovertank One), είναι ένα παιχνίδι δράσης, αλλά και μάχης το οποίο αναπτύχθηκε από την εταιρία παιχνιδιών id Software και δημοσιεύτηκε από τη Softdisk τον Απρίλιο του 1991.
Πλοκή
Το Hovertank 3D διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια ενός πυρηνικού πολέμου. Στο Hovertank 3D, ο παίκτης ελέγχει τον Brick Sledge, έναν μισθοφόρο που προσλαμβάνεται από μια άγνωστη οργάνωση (που αναφέρεται στο παιχνίδι ως "UFA") για να σώσει ανθρώπους από πόλεις υπό την απειλή πυρηνικής επίθεσης (κυρίως πολιτικούς ακτιβιστές ή επιστήμονες). Ωστόσο, οι πόλεις είναι επίσης γεμάτες από μεταλλαγμένους ανθρώπους, παράξενα πλάσματα και εχθρικά hovertanks, από όπου πήρε και το όνομά του το παιχνίδι αυτό.
Παιχνίδι
Ο παίκτης πρέπει να οδηγήσει ένα hovertank μέσα από τα επίπεδα και να προσπαθήσει να βρει τους ανθρώπους που ο Brick υποτίθεται ότι θα σώσει. Υπάρχουν επίσης πολλοί εχθροί στα επίπεδα, που κυνηγούν τους αθώους ανθρώπους, αλλά και τον ήρωα του παιχνιδιού. Ο παίκτης μπορεί να παρακολουθεί τόσο ανθρώπους όσο και εχθρούς στο πλαίσιο του ραντάρ στο κάτω μέρος της οθόνης. Υπάρχει επίσης ένα χρονόμετρο που μετράει πόσο καιρό μέχρι να πέσει το πυρηνικό. Μόλις μαζευτούν όλοι οι ζωντανοί, ένας κίτρινος τηλεμεταφορέας εμφανίζεται κάπου στο επίπεδο και ο παίκτης πρέπει να τον βρει για να κερδίσει το επίπεδο. Στη συνέχεια, ο παίκτης λαμβάνει την αμοιβή του, με βάση τον αριθμό των ατόμων που διασώθηκαν με ασφάλεια και πόσο γρήγορα ολοκληρώθηκε η επιχείρηση. Όλες οι ζημιές στο hovertank επισκευάζονται αυτόματα στο τέλος κάθε επιπέδου.
Ανάπτυξη
Η έρευνα του John Carmack στη μηχανή του παιχνιδιού διήρκεσε έξι εβδομάδες, δύο εβδομάδες περισσότερο από οποιονδήποτε κινητήρα id πριν από αυτό το παιχνίδι. Ο κινητήρας που γράφτηκε για αυτό το παιχνίδι επεκτάθηκε με χαρτογράφηση υφής για να γίνει το Catacomb 3-D και στη συνέχεια με raycasting για το γνωστό Wolfenstein 3D. Μετά την ολοκλήρωση του κινητήρα, το προσωπικό του παιχνιδιού πήρε την απόφαση ότι το συγκεκριμένο θέμα του πυρηνικού Αρμαγεδώνα και ανέπτυξε το παιχνίδι. Λέγεται ότι ο Adrian Carmack απολάμβανε να ζωγραφίζει τα τέρατα και άλλες φρικιαστικές πινελιές. Οι τίτλοι είναι οι John Carmack και John Romero ως προγραμματιστές, Tom Hall ως σχεδιαστής παιχνιδιών και Adrian Carmack ως σχεδιαστής παιχνιδιών.
Κληρονομιά
Ο πηγαίος κώδικας του παιχνιδιού, που ανήκει πλέον στην Flat Rock Software, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2014 υπό την GNU GPL-2.0-ή μεταγενέστερη με τρόπο παρόμοιο με αυτόν που γίνεται από το id και τους συνεργάτες.
Επίδραση και Υποδοχή
Το Hovertank 3D είναι το ορόσημο στα γραφικά παιχνιδιών πρώτου προσώπου, όντας το πρώτο. Άλλα 3D παιχνίδια εκείνη την εποχή, όπως οι προσομοιωτές πτήσης και άλλα παιχνίδια (όπως το Alpha Waves ) που είχαν πιο λεπτομερή περιβάλλοντα, ήταν αισθητά πιο αργά. Ένας παρόμοιος κινητήρας χρησιμοποιήθηκε από το MIDI Maze για το Atari ST το 1987 και το Wayout για την οικογένεια Atari 8-bit από το 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με 2.5D γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αποκαλυπτικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της id Software Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1991 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1938
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου για το 1938 ήταν η 2η διοργάνωση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου. Διεξήχθη από τις 30 Αυγούστου μέχρι και τις 5 Σεπτεμβρίου του 1938. Στη διοργάνωση αυτή υπήρξε διαχωρισμός των αγωνισμάτων για τεχνικούς λόγους και ήταν η μοναδική φορά μέχρι και σήμερα που συνέβη αυτό. Εκείνα των ανδρών έγιναν στο Παρίσι κι εκείνα των γυναικών στη Βιέννη.
1938
Σιδηροδρομικός σταθμός Πύργου Βασιλίσσης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πύργου Βασιλίσσης είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Άνω Λιοσίων. Εγκαινιάστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2014 και βρίσκεται στους Αγίους Αναργύρους Αττικής, ενώ οφείλει την ονομασία του στον παρακείμενο πύργο που κτίστηκε ως εξοχική κατοικία της βασίλισσας Αμαλίας. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Βρίσκεται έναντι του γηπέδου Αγίων Αναργύρων (Kωνσταντινουπόλεως και Μεσολογγίου, Ανακάσα). Μελλοντικά, θα ανταποκρίνεται με την Γραμμή 4 του Μετρό Αθήνας και στη γραμμή αυτή θα έχει προηγούμενο σταθμό το Ίλιον και επόμενο τη Νέα Φιλαδέλφεια.
Δομή σταθμού
Πύργος Βασιλίσσης Πύργος Βασιλίσσης Πύργος Βασιλίσσης
Σάγκαχολμ
thumb|250 px|Το Σάγκαχολμ Το Σάγκαχολμ (σουηδικά: Sagaholm) είναι τόπος ταφικών τύμβων της εποχής του Χαλκού (Σαγκαχολμσχόγκεν). Βρίσκεται στην ενορία Λιούνγκαρουμς, νότια του Γιόνκιοπινγκ στο Σμώλαντ της Σουηδίας.
Σαγκαχολμσχόγκεν
Το Σαγκαχολμσχόγκεν (σουηδικά: Sagaholmshögen) είναι λιθοσωρός ο οποίος χρονολογείται από την πρώιμη σκανδιναβική εποχή του χαλκού (περ. 1700–500 π.Χ.). Ο χώρος είχε έναν μεγάλο τύμβο με έναν κύκλο από πλάκες ψαμμίτη, που πιθανόν να αριθμούσαν έως και 100. Οι τάφοι της Εποχής του Χαλκού χτίστηκαν με τη μορφή αναχώματος. Περίπου 1.500 χρόνια μετά την κατασκευή του τάφου, άλλοι τέσσερις μικρότεροι τάφοι κατασκευάστηκαν στους πρόποδες του λόφου. Μόνο 45 τάφοι έχουν απομείνει, με 18 από αυτούς στολισμένους με βραχογραφίες που απεικονίζουν πλοία, ζώα και ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων σκηνών ζωοφιλίας. Τα ευρήματα εκτίθενται προς το παρόν στο μουσείο της κομητείας Γιόνκοπινγκς (μουσείο Γιόνκοπινγκς λανς) στο Γιόνκοπινγκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ζωοφιλία
Ιλιείς
Οι Ιλιείς ή Ιολαείς ήταν αρχαίος Νουραγικός λαός που ζούσε στην κεντρική και νότια Σαρδηνία, στην Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου. Αποτελούσαν μία από τις κύριες φυλές από τις οποίες δημιουργήθηκαν οι αρχαίοι Σαρδήνιοι, οι άλλες δύο ήταν οι Κόρσοι και οι Βάλαροι. Μετά τους Σικελικούς Πολέμους και της εισβολές της Καρχηδόνας τον 6ο αιώνα π.Χ. κατέλαβαν τα βουνά στο εσωτερικό του νησιού, έμειναν πολλούς αιώνες ανεξάρτητοι από την ξένη κυριαρχία.
Μυθολογικές πηγές
Σύμφωνα με την Αρχαία ελληνική μυθολογία το όνομα τους το έδωσε ο ανεψιός του Ηρακλή Ιόλαος, οδήγησε σε νέα αποικία στην Σαρδηνία τους Θεστιάδες γιους του Ηρακλή με τις κόρες του Θέστιου, βασιλιά της Βοιωτίας και επώνυμου της πόλης Θεσπιές. Ένας άλλος μύθος αναφέρει τους παλιότερους κατοίκους της Σαρδηνίας ως εποίκους της Τροίας μετά την πτώση της, πήγαν στο εσωτερικό του νησιού και πήραν το όνομα τους από το Ιλίο. Ο Πομπόνιους Μέλα καταγράφει τους Ιλιείς σαν τους αρχαιότερους κατοίκους της Σαρδηνίας. Ο Παυσανίας στο έργο του "Περιγραφή της Ελλάδας" έγραψε:
"Τον στρατό του Ιόλαου αποτελούσε ένα τμήμα του πληθυσμού των Θεσπιέων και των Αθηναίων, αποβιβάστηκαν στην Σαρδηνία και ίδρυσαν την αρχαιότερη πόλη Όλμπια. Πολλές πόλεις της Σαρδηνίας είχαν το όνομα Ιολαία, σε αυτές λατρευόταν ως θεός από τους κατοίκους ο Ιόλαος. Μετά την καταστροφή της Τροίας τμήμα του πληθυσμού δραπέτευσε από την πόλη με τον Αινεία, μερικά καράβια των φυγάδων παρασύρθηκαν από τους ανέμους και αποβιβάστηκαν στην Σαρδηνία, εκεί ενώθηκαν με τους Ιλιείς. Οι Βάλαροι, ο μη Ελληνικός πληθυσμός του νησιού είδαν ότι είχαν ίδια όπλα, φοβήθηκαν ότι θα συμμαχήσουν και θα συγκρουστούν μαζί τους. Ο ποταμός Τίρσο που χώριζε τις περιοχές των Ιλιειών και των Μπαλάρων έγινε από τότε αδιάβατος".
Νουραγική περίοδος
Πέρα από τους μύθους υπάρχει μία φυλή στην Σαρδηνία που ήταν γηγενής στο νησί. Ο αρχαιολόγος Τζοβάνι Ούγκας καταγράφει τους Ιλιείς σαν τον λαό από τον οποίο προήλθαν οι Σερντέν, οι σημαντικότεροι από τους Λαούς της Θάλασσας σύμφωνα με της Αιγυπτιακές πηγές. Οι πληροφορίες γενικά αμφισβητούνται από πολλούς ιστορικούς. O Εντουάρντο Μπλάσκο Φερέρ συσχετίζει το όνομα τους με το Ιβηρικό "ιλί" που μεταφράζεται ως "αποικία". Στην Νουραγική περίοδο η εξουσία τους επεκτεινόταν από το Καμπινάτο μέχρι τον ποταμό Τίρσο στα βόρεια από τον οποίο ξεκινούσε η επικράτεια των Μπαλάρων. Οι Ιλιείς χωρίστηκαν σε 40 φυλές, κάθε μία είχε έναν βασιλιά-διοικητή που έμενε στο μεγαλύτερο και περισσότερο πολύπλοκο Νουραγκί. Η περιοχή τους έγινε γνωστή για τα αμέτρητα και πλούσια Μυκηναικά ευρήματα που δείχνουν στενή σύνδεση ανάμεσα στους δύο πληθυσμούς, βρέθηκαν επίσης Κυπριακά αντικείμενα στο κέντρο του νησιού, όπως στο Κάλιαρι στην Ολιάστρα. Οι ανασκαφές βρήκαν πολλά δείγματα μιας περίεργες μορφές κεραμικής που καταγράφεται σαν "γκρί κεραμική" (13ος αιώνας π.Χ.), δείγματα αυτής της κεραμικής βρέθηκαν στην Κομμό της Κρήτης και το Αγκριτζέντο της Σικελίας.
Καρχηδόνα και Ρώμη
Οι βασικές αρχαίες πηγές όπως ο Παυσανίας και ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφουν ότι επιτέθηκαν στα νησιά οι Καρχηδόνιοι, οι Κορσικανοί και οι Ιλιείς αντιστάθηκαν σκληρά και αρνήθηκαν να υποταχθούν, σύμφωνα με τον Παυσανία:
"Όταν οι Καρχηδόνιοι έφτασαν στο μέγιστο της ισχύος του και κατέλαβαν όλη την Δυτική Μεσόγειο μόνο οι Κορσικανοί και οι Ιλιείς αρνήθηκαν να υποταχθούν και κατέφυγαν στα ψηλά βουνά".
Όταν έληξε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (238 π.Χ.) οι Ρωμαίοι κατέλαβαν όλα τα οχυρά της Καρχηδονιακής Σαρδηνίας αλλά οι λαοί που ζούσαν στο εσωτερικό αντιστάθηκαν το ίδιο και απέναντι στους νέους εισβολείς. Η Σαρδηνία και η Κορσική έγιναν η Δεύτερη Ρωμαϊκή επαρχία (227 π.Χ.), η πρώτη ήταν η Σικελία. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, ο Αννίβας πέτυχε μεγάλες νίκες στην Ιταλική Χερσόνησος, μετά την ήττα των Ρωμαίων στην Μάχη των Καννών οι Σαρδηνείς εξεγέρθηκαν με την βοήθεια των Καρχηδόνιων και των Ιλιείων. Ο Ρωμαίος στρατηγός Τίτος Μάνλιος Τορκουάτος τους συνέτριψε (215 π.Χ.), η Καρχηδόνα έχασε την Σαρδηνία και αποχώρισε οριστικά. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι Ιλιείς και οι Βάλαροι συνέχιζαν να αντιστέκονται, ο Ρωμαίος Ύπατος Τιβέριος Γράκχος τους συνέτριψε βαριά, 80.000 Σαρδηνοί σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, οι Ιλιείς ωστόσο παρέμειναν απομονωμένοι και δεν υποτάχθηκαν ποτέ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Σαρδηνίας
Ελισάβετ Σοφία του Βρανδεμβούργου
Η Ελισάβετ-Σοφία, γερμ.: Elisabeth Sophia Hohenzollern von Brandenburg (13 Ιουλίου 1589 - 24 Δεκεμβρίου 1629) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν, ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα ευγενής της Πολωνίας και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ-Σοφία γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1589 στο Βερολίνο ή στην παρακείμενη πόλη Κελν, που και οι δύο τότε βρίσκονταν στο μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου.
Πρώτος γάμος
Στις 27 Μαρτίου 1613 η Ελισάβετ-Σοφία παντρεύτηκε στο Βερολίνο με τον Γιάνους Ρατζίβιου, έναν Πολωνό ευγενή που είχε χηρεύσει τον προηγούμενο χρόνο από τη σύζυγό του Σοφία Ολέλκοβιτς Σούλσκα. Στις 3 Μαΐου 1620 η Ελισάβετ-Σοφία γέννησε τον Μπόγκουσλαβ Ραντζίβιου, ο οποίος θα συνεχίσει να κυβερνά το δουκάτο της Πρωσίας. Η Ελισάβετ-Σοφία γέννησε άλλα τρία παιδιά κατά τη διάρκεια αυτού του γάμου, την Ελισάβετ-Ελεονώρα Ραντζίβιου, τον Ιωάννη-Γεώργιο Ραντζίβιου και τη Σοφία-Αγνή Ρατζίβιου, αλλά δεν υπάρχουν διαθέσιμες καταγραφές γι' αυτά τα παιδιά, έτσι είναι πιθανό ότι όλα, εκτός από τον Μπόγκουσλαβ, απεβίωσαν στην παιδική ηλικία. Ο σύζυγός της Γιάνους απεβίωσε στις 3 Δεκεμβρίου 1620, αφήνοντας πίσω του την 31χρονη Ελισάβετ-Σοφία χήρα.
Δεύτερος γάμος
Στις 27 Φεβρουαρίου 1628 η Ελισάβετ-Σοφία σύναψε έναν άλλο γάμο, αυτή τη φορά με τον Ιούλιο-Ερρίκο δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Στις 25 Φεβρουαρίου 1629 η Ελισάβετ-Σοφία γέννησε έναν άλλον γιο, τον Φραγκίσκο-Έρντμαν, τον κληρονόμο του Ιουλίου-Ερρίκου στο δουκάτο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Το τέλος
Η Ελισάβετ-Σοφία απεβίωσε στη Φρανκφούρτη επί του Όντερ στις 24 Δεκεμβρίου 1629, σε ηλικία 40 ετών.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Βραδεμβούργο
Κίρα της Πρωσίας
Η Κίρα (γερμ. Kira Auguste Viktoria Friederike von Preuen, 27 Ιουνίου 1943 - 10 Ιανουαρίου 2004) ήταν πριγκίπισσα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε κα Λήπσνερ.
Βιογραφία
Η Κίρα Αυγούστα Βικτωρία Φρειδερίκη ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Φερδινάνδου της Πρωσίας και της Κύρας Κυρίλλοβνας, κόρης του Κυρίλλου Βλαδιμήροβιτς της Ρωσίας.
Η πριγκίπισσα Κίρα γεννήθηκε στο Καντήνεν της Ανατολικής Πρωσίας (σήμερα Kαντύνυ, Πολωνία).
Απεβίωσε στο Βερολίνο μετά από μακρά ασθένεια. Η υδρία της τάφηκε στο Κάστρο Χόεντσολλερν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Τόμας-Φρανκ Λήπσνερ στις 10 Σεπτεμβρίου 1973 σε έναν πολιτικό γάμο. Η θρησκευτική τελετή πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα στο Φέλιτσενβαϊλ. Διαζεύχθηκαν το 1984.
Είχαν μια κόρη, την Κίρα-Μαρίνα (γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1977), η οποία παντρεύτηκε τον Αντρέας-Φέλιξ-Πάουλ φον Μπίσμαρκ (γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1979) στις 7 Μαΐου 2005 στον Ναό των Αγ. Πέτρου και Παύλου στο Νικόλσκογιε του Βερολίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Κάστρο του Καστελνώ
Το κάστρο του Καστελνώ (château de Castelnaud) είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο που βρίσκεται στην κοινότητα Καστελνώ-λα-Σαπέλ στο νομό Δορδόνης. Είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο από το 1980.
Τοποθεσία
Το κάστρο του Καστελνώ είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα φεουδαρχικής ιδιωτικής οχύρωσης.
Ιστορία
μικρογραφία|Το κάστρο του Καστελνώ Ένα πρώτο κάστρο χτίστηκε τον 12ο αιώνα αλλά υπέστη καταστροφές κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας ενάντια στους Αλβιγηνούς (1208-1229), όταν το κάστρο, με πυργοδεσπότη τον οπαδό των Καθαρών Μπερνάρ ντε Κασνάκ, κατελήφθη από τα στρατεύματα του Σιμόν ντε Μονφόρ.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου και μετά τη Συνθήκη του Παρισιού το 1259, το Καστελνώ πέρασε στην κυριαρχία του δούκα της Ακουιτανίας, του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Ένα νέο κάστρο ξαναχτίστηκε κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα.
Στην πλευρά των Άγγλων κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, καταλήφθηκε οριστικά το 1442 από τα στρατεύματα του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Ζ'. Μετά τον πόλεμο, ο οίκος Κωμόν ανέκτησε το κάστρο και παρέμεινε ο ιδιοκτήτης του μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Στη διάρκεια των επόμενων αιώνων το κάστρο προσαρμόστηκε στην πρόοδο του πυροβολικού και οι μετατροπές και οι εργασίες ανάπτυξης συνεχίστηκαν μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα. Από τη Γαλλική επανάσταση και μετά εγκαταλείφθηκε. Η αποκατάστασή του πραγματοποιήθηκε από το 1967 έως το 2012.
Το κάστρο σήμερα
Σήμερα το γραφικά ανακαινισμένο κάστρο, ένα ιδιωτικό ακίνητο ανοιχτό στο κοινό, στεγάζει ένα μουσείο μελετών μεσαιωνικού πολέμου. Το Πολεμικό Μουσείο του Μεσαίωνα εγκαινιάστηκε το 1985 και καταλαμβάνει αρκετές από τις αίθουσες του κάστρου. Οι συλλογές του αποτελούνται από 250 τεμάχια όπλων και πανοπλίες από τον 13ο έως τον 17ο αιώνα, που προέρχονται από τη Γαλλία και την Ευρώπη, σπαθιά, αλεπούδες, πανοπλίες, βαλλίστρες, πυροβόλα και παρουσιάζει ανακατασκευές πολιορκητικών μηχανών, καταπελτών κλπ. Το κάστρο είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.
Το κάστρο επισκέπτονται ετησίως περισσότεροι από 220.000 επισκέπτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία
Κόμμα Πολιτικών Δικαιωμάτων
Το Κόμμα των Πολιτικών Δικαιωμάτων (Strana Práv Občanů, SPO), πρώην Κόμμα Πολιτικών Δικαιωμάτων – Ζεμανοβικοί (Strana Práv Občanů - Zemanovci, SPOZ, επίσης γνωστό ως Zemanovci) είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Τσεχική Δημοκρατία που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2009 από τον Miloš Zeman, πρώην Πρωθυπουργό και πρώην αρχηγός του Τσεχικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Ο Ζέμαν εξελέγη Πρόεδρος της Τσεχικής Δημοκρατίας στο δεύτερο γύρο των Προεδρικών Εκλογών του 2013.
Την Άνοιξη του 2014, ο Γερουσιαστής Jan Veleba, που εξελέγη ως ανεξάρτητος υποψήφιος το 2012, εντάχθηκε στο Κόμμα των Πολιτικών Δικαιωμάτων και έγινε πρόεδρός του. Στις Τσεχικές εκλογές για τη Γερουσία το 2014, ο František Čuba, ένας διαβόητος "επιχειρηματίας" από την κομμουνιστική εποχή, εξελέγη δεύτερος Γερουσιαστής του κόμματος.
Το περιφερειακές εκλογές 2016, το SPO συμμετείχε σε συνασπισμό με το κόμμα Ελευθερία και Άμεση Δημοκρατία του Τόμιο Οκαμούρα και κέρδισε 16 έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Τσεχίας
Ντίον ΜακΚόλι
Ο Ντίον ΜακΚόλι (Deon McCaulay, γεννήθηκε 20 Σεπτεμβρίου 1987) είναι ποδοσφαιριστής από τη Μπελίζ που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 28 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Μπελίζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μπελίζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πουνταρένας ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ινώδης χόνδρος
Ο ινώδης χόνδρος είναι ένας ειδικός τύπος συνδετικού ιστού, υποκατηγορία του χόνδρου ο οποίος λόγω της ινόδου μορφής του καθίσταται εξαιρετικά ανθεκτικός. Οι τύποι των κυττάρων που απαρτίζουν τον χόνδρο αυτό περιλαμβάνουν τόσο ινοβλαστικά τόσο και χονδροβλαστικά κύτταρα. Το ινώδης χόνδρος εντοπίζεται στα γόνατα, στην λεκάνη και στους μεσοσποδύλιους δίσκους και στις απολήξεις των τενόντων. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκελετικό σύστημα Κατηγορία:Συνδετικός ιστός
René & Angela
Οι René & Angela ήταν R&B ντουέτο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, με μέλη τον Ρενέ Μούρ και την Άντζελα Βίντμπους. Το ντουέτο διαλύθηκε το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά συγκροτήματα
Γεώργιος Χατζηαναστασίου
Ο Γεώργιος Χατζηαναστασίου ήταν Ελληνοκύπριος δημόσιος λειτουργός. Διετέλεσε Υφυπουργός Παρά τω Προέδρω της Κύπρου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γεώργιος Χατζηαναστασίου διετέλεσε διευθυντής προγραμματισμού και γενικός διευθυντής σε διάφορα υπουργεία της Κύπρου την περίοδο 1980-1999. Από το 1999 μέχρι το 2005 κατείχε τη θέση του γενικού διευθυντή του Συνδέσμου Εμπορικών Τραπεζών. Επιπλέον, διετέλεσε μέρος και πρόεδρος διαφόρων κρατικών επιτροπών και ημικρατικών οργανισμών, μεταξύ των οποίων και του ΡΙΚ.
Απεβίωσε στις 22 Φεβρουαρίου 2017.
Πολιτική διαδρομή
Στις 11 Μαΐου 2007 διορίστηκε Υφυπουργός Παρά τω Προέδρω στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2008 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Πηγές
Κατηγορία:Υφυπουργοί Παρά τω Προέδρω (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Φωτεινή Παπαδημητρίου
Η Φωτεινή Αλατά - Παπαδημητρίου (Σέρρες, 1886 - Σέρρες, 2 Ιουλίου 1972) ήταν Ελληνίδα δασκάλα και Μακεδονομάχος από τις Σέρρες.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις Σέρρες και αποφοίτησε από τη Γρηγοριάδα Σχολή Σερρών το 1901. Άρχισε να διδάσκει σε ηλικία μόλις 16 ετών στους σλαβόφωνους Έλληνες στο Στάρτσοβο, ένα χωριό της άνω κοιλάδας του Στρυμόνα, κοντά στο Μελένικο, στη σημερινή Βουλγαρία. Εκεί παρέμεινε για δέκα χρόνια διδάσκοντας ελληνικά στα παιδιά το πρωί και στους γονείς το απόγευμα.
Εθνική δράση και απόπειρα δολοφονίας
Καθώς ήταν τότε η εποχή του Μακεδονικού Αγώνα, η δράση της δασκάλας κίνησε το ενδιαφέρον των Βουλγάρων κομιτατζήδων, που σχεδίαζαν τη δολοφονία της. Σε μία τέτοια απόπειρα, τον Δεκέμβριο του 1904, η Παπαδημητρίου γλίτωσε τον θάνατο κολυμπώντας τη νύχτα τον ποταμό Στρυμόνα. Με τη μεσολάβηση του Έλληνα προξένου των Σερρών, ο οποίος πέτυχε να ιδρυθεί στο Στάρτσοβο τουρκικός αστυνομικός σταθμός, η Φωτεινή επέστρεψε στο χωριό και συνέχισε το εκπαιδευτικό της έργο.
Μετέπειτα εκπαιδευτική σταδιοδρομία
Έπειτα εργάστηκε στο Σιδηρόκαστρο και το 1906 εγκαταστάθηκε ξανά στο Στάρτσοβο. Το 1911 παντρεύτηκε και για τον λόγο αυτό σταμάτησε να διδάσκει ως το 1921. Το 1920 ο σύζυγός της απεβίωσε και η ίδα μαζί με την κόρη της, Ευδοκία, μετέβη στη Βέργη, όπου δίδαξε στο εκεί δημοτικό σχολείο, από το 1921 ως το 1924. Εν συνεχεία μετατέθηκε στα χωριά Δημητρίτσι (1924-39) και Σκούταρι (1939-48), από όπου παραιτήθηκε εξαιτίας της συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας.
Το 1938 σε έκθεσή του προς τον πρωθυπουργό ο καθηγητής Γυμνασίου του Πολυγύρου, Παναγιώτης Στάμου, ο οποίος ήταν και ειδικός Γραμματέας του Μητροπολίτη Μελενίκου, εξήρε την προσωπικότητά της περιγράφοντας τις εθνικές της υπηρεσίες, την εργατικότητα και την αυτοθυσία της, ονομάζοντάς την "ηρωίδα των ηρωίδων".
Βράβευση
Στις 27 Δεκεμβρίου 1958 σε πανηγυρική συνεδρία και με ομόφωνη απόφαση η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε βραβείο αρετής και αυτοθυσίας με χρηματική αμοιβή και γεωργικό κλήρο.
Θάνατος και τιμές
Πέθανε στις 2 Ιουλίου 1972 (έχοντας αξιωθεί να δει και δισέγγονα), και ο Σύλλογος Μακεδονομάχων Νομού Σερρών τιμώντας τη Φωτεινή Παπαδημητρίου τοποθέτησε τη φωτογραφία της στην πρώτη σειρά μεταξύ των Μακεδονομάχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Εσάλα Μάσι
Ο Εσάλα Μάσι (Esala Masi, γεννήθηκε 9 Μαρτίου 1974) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τα Φίτζι που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 31 γκολ, ενώ είναι (ανεπίσημα) και κορυφαίος σκόρερ της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Ωκεανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τα Φίτζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Φίτζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζοχόρ Νταρούλ Τακζίμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπίκ Σίντνεϊ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Αναθεώρηση του Συντάγματος της Ελλάδας (2001)
Με την αναθεώρηση του Συντάγματος της Ελλάδος του 2001 αναθεωρήθηκαν 79 συνολικά άρθρα του Συντάγματος. Υπήρξε η δεύτερη χρονικά αναθεώρηση και η εκτενέστερη μέχρι σήμερα.
Διαδικασία αναθεώρησης
Η διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος, αν και είχε προαναγγελθεί ήδη από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Παπανδρέου, ξεκίνησε με την υποβολή των προτάσεων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο του 1997. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους συγκροτήθηκε επιτροπή αναθεώρησης, η οποία και υπέβαλε την σχετική έκθεση στην ολομέλεια της Βουλής. Τον Μάϊο του 1998 ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της αναθεώρησης με την ψήφιση των σχετικών άρθρων. Συνολικά προτάθηκαν προς αναθεώρηση 90 διατάξεις, οι 83 εκ των οποίων συγκέντρωσαν άνω των 180 ψήφων, δηλαδή στην επόμενη ψηφοφορία για την οριστική αναθεώρησή τους, μετά την διάλυση της βουλής, θα χρειαζόταν απλή πλειοψηφία επί του συνόλου των βουλευτών για την τροποποίησή τους.
Μετά την διενέργεια των εθνικών εκλογών του 2000 συγκροτήθηκε η Ζ΄ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων. Η διαδικασία αναθεώρησης ξεκίνησε στην Ολομέλεια της Βουλής τον Ιανουάριο του 2001 και περατώθηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους με το από 6ης Απριλίου ψήφισμα της Ζ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων που είχε ως αποτέλεσμα την αναθεώρηση 79 άρθρων. Εισηγητής από πλευράς της κυβέρνησης ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος ενώ από πλευράς της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης. Κατά την ψήφιση των περισσότερων άρθρων παρατηρήθηκε συναίνεση μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων της εποχής (ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία) ενώ από την συζήτηση απείχαν το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός. Η τροποποίηση ολοκληρώθηκε επίσημα στις 17 Απριλίου 2001.
Ανεξάρτητες αρχές
Μια σημαντική τροποποίηση στο Σύνταγμα αφορούσε την κατοχύρωση συγκεκριμένων ανεξάρτητων αρχών. Ειδικότερα με τα άρθρα 9Α, 15§2, 16§2, 19§2, 103§7 και 103§9 κατοχυρώθηκαν οι αντίστοιχες ανεξάρτητες αρχές: Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων, το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, η Αρχή Προστασίας Απορρήτου των Επικοινωνιών, το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού και ο Συνήγορος του Πολίτη. Επιπροσθέτως με το 101Α οριζόταν και ο τρόπος εκλογής των προέδρων των ανεξάρτητων αρχών μέσω επιλογής από το όργανο της διάσκεψης των προέδρων της Βουλής, το οποίο ομόφωνα ή κατά πλειοψηφία 4/5 επέλεγε αποφασίζει για τον διορισμό του προέδρου.
Όσον αφορά το ΕΣΡ, με το άρθρο 15§2 αναλάμβανε τον κρατικό έλεγχο της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης.
Δικαιοσύνη
Στην κατηγορία των άρθρων που αφορούν την δικαιοσύνη πραγματοποιήθηκαν αρκετές αλλαγές. Ειδικότερα προστέθηκε ρητά η υποχρέωση της διοίκησης να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις (95§5), επεκτάθηκαν οι αρμοδιότητες του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενώ με το άρθρο 88§2β΄ ανατέθηκε η εκδίκαση των μισθολογικών διαφορών στο Ειδικό Δικαστήριο Κακοδικίας. Επίσης μια σημαντική αλλαγή πραγματοποιήθηκε στον τρόπο λειτουργίας των Ανωτάτων Δικαστηρίων καθώς με το άρθρο 100Σ προβλέφθηκε ότι σε περίπτωση κήρυξης ενός νόμου αντισυνταγματικού από το δικαστήριο, τότε το τελευταίο είναι υποχρεωμένο να παραπέμπει στην οικεία ολομέλεια. Η συγκεκριμένη αλλαγή έχει υποστηριχθεί ότι πραγματοποιήθηκε προκειμένου να αποδυναμωθεί το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Κριτική αποτίμηση
Από την οπτική της ιδεολογίας η αναθεώρηση του 2001 έχει χαρακτηριστεί από τον Αλιβιζάτο ως "ιδεολογικοπολιτικά θολή" ενώ και ο Σπυρόπουλος αντίστοιχα έχει επισημάνει την απουσία ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και διαλόγων. Ως προς τους λόγους της αναθεώρησης έχει υποστηριχθεί ότι ένας σημαντικός λόγος υπήρξε η απόπειρα περιορισμού των εξουσιών του Συμβουλίου της Επικρατείας, αν και οι περισσότερες προτάσεις προς την κατεύθυνση αυτή δεν ψηφίστηκαν.
Παραπομπές
2001
Δερμάτι Ευρυτανίας
Το Δερμάτι, επίσημα Δερμάτιον, είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας σε υψόμετρο 900 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Δερμάτι βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Χελιδόνα. Προς τα νότια του χωριού είναι η συμβολή του Καρπενησιώτη με τον Κρικελιώτη ενώ προς τα νοτιοανατολικά και την επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Προυσού - Καλλιθέας το φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς. Το φαράγγι οφείλει το όνομά του στην ομώνυμη σπηλιά που υπήρξε το καταφύγιο των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής στην τουρκοκρατία αλλά και στην διάρκεια της Κατοχής. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι το μονοπάτι που το διασχίζει περνά από βράχο με την βοήθεια σιδερένιων σκαλοπατιών τα οποία είναι πακτωμένα σε αυτόν (via ferrata).
Το χωριό απέχει 26 χλμ. ΝΔ. από το Καρπενήσι, 13 χλμ. ΒΑ. από τον Προυσό και 15 χλμ. ΒΑ. από το Μεγάλο Χωριό. Λόγω του δύσβατου και της τραχύτητας της περιοχής οι περισσότεροι κάτοικοί του μετοίκησαν προς το Νέο Μικρό Χωριό και ίδρυσαν το Νέο Δερμάτι. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1919 και ανήκε στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Δερματίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ποταμιάς του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Πομπή για θυσία (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 16464)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 16464 είναι αρχαίος ζωγραφικός πίνακας που βρέθηκε στο σπήλαιο Πιτσά Κορινθίας.
Περιγραφή
Είναι ξύλινος πίνακας που παριστάνει ιερή πομπή για θυσία. Οδηγεί μια γυναίκα που κρατάει την οινοχόη, ακολουθούμενη από ένα αγοράκι με τον αμνό. Η πομπή μόλις φτάνει στον βωμό. Ακολουθούν δύο μουσικοί οργανοπαίκτες, ένας αρπιστής και ένας αυλητής. Το τέλος της πομπής αποτελούν δύο γυναίκες κρατώντας δάφνες και ταινίες. Η ταινία ήταν το σύμβολο των ποιητών. Η ζωγραφιά φέρει επεξηγηματικές επιγραφές.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Από τις επιγραφές μαθαίνουμε ότι η ζωγραφιά αυτή ήταν αφιέρωμα στις Χάριτες. Το έργο είναι ο καλύτερα διατηρημένος πίνακας του σπηλαίου Πιτσά. Χρονολογείται στο δεύτερο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Κορινθία Κατηγορία:Ιστορία της ζωγραφικής
Υψίπεδα κρατήρων
Τα Υψίπεδα κρατήρων (Αγγλικά: Crater Highlands), είναι μια περιοχή κατά μήκος του Ρήγματος Ανατολικής Αφρικής (East African Rift). στην Τανζανία. Τα Υψίπεδα Νγκορονγκόρο (Αγγλικά: Ngorongoro Highlands), βρίσκονται σε μια ζώνη εξάπλωσης στον κόμβο συνάντησης των Αφρικανικών και Σομαλικών τεκτονικών πλακών, με αποτέλεσμα τις ξεχωριστές και εμφανείς γεωμορφές.
Τα υψίπεδα ονομάστηκαν λόγω της παρουσίας πολλών ηφαιστειακών κρατήρων και καλδέρων. Καθότι κοινό στις ζώνες διάδοσης, τα ηφαίστεια μπορούν να βρεθούν εδώ. Το μάγμα, που ανέρχεται για να καλύψει τα κενά, φθάνει στην επιφάνεια και σχηματίζει κώνους. Η καλδέρα σχηματίζεται, εάν εκραγεί ή καταρρεύσει ένα ηφαίστειο, μετά το άδειασμα του θαλάμου μάγματος από κάτω του και περαιτέρω διάδοση, μπορεί επίσης να θραύσει τα ηφαίστεια.
Τα ακόλουθα θεωρούνται ότι ευρίσκονται εντός στα Υψίπεδα κρατήρων (Crater Highlands): • 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Τανζανίας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Τανζανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Αρούσα
Οικογένεια Σίνα
Με απώτατη καταγωγή τις βλάχικες φυλές της Ηπείρου, τον 17ο αιώνα είναι εγκατεστημένοι στην Μοσχόπολη, σημαντικός εμπορικός κόμβος της ευρύτερης περιοχής της σημερινής νότιο- ανατολικής Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος). Ασχολούνται με το χερσαίο εμπόριο μεταξύ Οθωμανικής και Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, από το οποίο και αποκτούν τα πρώτα κέρδη.
Αργότερα, και όταν γίνονται υπήκοοι της Αυστροουγγαρίας πλέον, απολαμβάνοντας τα προνόμια του Αυστριακού μεγαλέμπορου επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους, για να περιλάβουν την ίδρυση εργοστασίων υφαντουργίας, την γαιοκτησία, το απευθείας εμπόριο βαμβακιού με την Ινδία, την συμμετοχή σε εταιρείες σιδηροδρόμων, και ναυτιλιακές εταιρείες (με πιο σημαντική την έντονη παρουσία τους στην ναυσιπλοΐα του Δούναβη) καθώς και την ίδρυση τραπεζών.
Γνωστότερα μέλη της οικογένειας είναι Γεώργιος Σίνας  (1783 - 1856)  και ο γιός του, Σίμωνας Σίνας (1810 - 1876), οι οποίοι υπήρξαν εθνικοί ευεργέτες της Ελλάδας.
Η έλλειψη αρσενικών διαδόχων, οδήγησε το επίθετο στην αφάνεια, ενώ και ο εμπορικός και τραπεζικός οίκος διαλύθηκε το 1881.
Τα μέλη της οικογένειας
Από τις κόρες του Σίνα, η μόνη η οποία απέκτησε διαδόχους ήταν η Ελένη Σίνα. Τα παιδιά της ήταν:
Ευάγγελος Ευαγγελίδης
Ο Ευάγγελος Ευαγγελίδης είναι Κύπριος επιχειρηματίας και από το 2011 Δήμαρχος Αραδίππου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αραδίππου στις 11 Φεβρουαρίου του 1963. Είναι νυμφευμένος με την Καλλιόπη Ευαγγελίδη το γένος Γεωργιάδη και έχει 3 παιδιά: τη Χριστίνα, τον Ανδρέα και τη Μιράντα.
Απόκτησε πτυχίο στη Διεύθυνση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο με ειδικότητα στο Marketing. Είναι εγκεκριμένος Σύμβουλος Επιχειρήσεων της Καναδικής Κυβέρνησης.
Με την ολοκλήρωση τον σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο και από τότε ζει και εργάζεται στην Αραδίππου όπου διευθύνει επιχείρηση κατασκευής μπρούτζινων αντικειμένων.
Πολιτική Σταδιοδρομία
Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ του των Δασικών Βιομηχανιών Κύπρου, μέλος του Δ.Σ της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων (Ο.Ν.Ε) της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ και του ΔΗ.ΣΥ, Αντιπρόεδρος ΣΚΕ Αραδίππου και Πρόεδρος του Συνδέσμου Γονέων του Β’ Δημοτικού Σχολείου Αραδίππου.
Επίσης διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗ.ΣΥ Αραδίππου για 15 χρόνια, μέλος του Δ.Σ του ΕΒΕΛ Λάρνακας, μέλος της Ομόνοιας Αραδίππου και μέλος του Κ.Ε.Β.Ε.
Το 2011 εκλέγηκε Δήμαρχος Αραδίππου εξασφαλίζοντας στις Δημοτικές Εκλογές του 2011 4526 ψήφους (57.17%) έναντι του Δήμου Ξιούρουππα που εξασφάλισε 3391 (42.83%)
Μάρσαλ Γουόρεν Νίρενμπεργκ
right|255px|thumb|Ο Νίρενμπεργκ το 1962 right|255px|thumb|Οι Νίρενμπεργκ (δεξιά) και ο Χάινριχ Ματέι σε φωτογραφία του 1961 Ο Μάρσαλ Γουόρεν Νίρενμπεργκ (Marshall Warren Nirenberg, 10 Απριλίου 1927 – 15 Ιανουαρίου 2010) ήταν Αμερικανός βιοχημικός και γενετιστής, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1968 μαζί με τους Χαρ Γκομπίντ Χοράνα και Ρόμπερτ Χόλυ για για τις έρευνες που κατέδειξαν τον τρόπο με τον οποίο η σειρά των νουκλεοτιδίων στα νουκλεϊκά οξέα, που φέρουν τον γενετικό κώδικα, ελέγχει τη σύνθεση πρωτεϊνών στο κάθε κύτταρο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίρενμπεργκ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν γιος της Μινέρβα Νίρενμπεργκ (το γένος Μπυκόφσκι) και του Χάρυ `Εντουαρντ Νίρενμπεργκ. Σε παιδική ηλικία ασθένησε από ρευματικό πυρετό, οπότε η οικογένεια μετακόμισε στο Ορλάντο για να επωφεληθεί από το υποτροπικό κλίμα. Από νωρίς ο Μάρσαλ ανέπτυξε ενδιαφέρον για τη βιολογία. Το 1948 πήρε πτυχίο ζωολογίας και το 1952 μεταπτυχιακό δίπλωμα μάστερ στο ίδια επιστήμη από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα. Η διατριβή του για το μάστερ ήταν μία οικολογική και ταξινομική μελέτη των τριχόπτερων εντόμων. Ολοκληρωσε τις σπουδές του παίρνοντας διδακτορικό στη βιοχημεία από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο Ανν Άρμπορ το 1957.