cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2437 Αμνηστία
Η Αμνηστία (Amnestia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1942 από τον Φινλανδό αστρονόμο Μάρτζυ Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή της οργανώσεως Διεθνής Αμνηστία.
Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄
Πόλεμοι της ιταλικής ενοποίησης
Η ιταλο-γαλλική εκστρατεία κατά της Αυστρίας το 1858 ξεκίνησε με επιτυχία. Ωστόσο, ο Γάλλος Αυτοκράτορας, Ναπολέων Γ΄, καθώς ήταν φοβισμένος από τις βαριές απώλειες που είχε η Γαλλία συναντήθηκε μυστικά με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ της Αυστρίας στη Βιλαφράνκα όπου συμφώνησαν να δοθεί στο Πεδεμόντιο μόνο η Λομβαρδία. Η Γαλλία πήρε τη Νίκαια και τη Σαβοΐα, όπως είχε συμφωνηθεί, ενώ η Αυστρία διατήρησε την κυριαρχία της επί της Βενετίας, κάτι που έθιξε τα συμφέροντα του Πεδεμοντίου. Μετά από πολλές διαμάχες για την έκβαση του πολέμου, ο Καβούρ παραιτήθηκε και ο βασιλιάς έπρεπε να βρει άλλους συμβούλους.
2437 Αμνηστία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Αμνηστίας είναι άγνωστα. Η Αμνηστία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 60 ως 110 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄
Πόλεμοι της ιταλικής ενοποίησης
Αργότερα, την ίδια χρονιά, οδήγησε το στρατό του εναντίον του παπικού στρατού στο Καστελφιντάρντο και ανάγκασε τον Πάπα να επιστρέψει στο Βατικανό. Η επιτυχία του αυτή όμως, του στοίχισε καθώς αφορίστηκε από την Καθολική εκκλησία. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν στη Νάπολη και στη Σικελία δημοψηφίσματα για την ένωση της Ιταλίας. Στις 18 Φεβρουαρίου 1861 εγκαθιδρύθηκε επισήμως το Βασίλειο της Ιταλίας, με βασιλιά τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄. Αργότερα, το 1866 δόθηκε στην Ιταλία και η Βενετία, στο πλαίσιο της ειρηνευτικής συμφωνίας μετά τον πόλεμο των επτά εβδομάδων. Πέντε χρόνια μετά, το 1871, το Παπικό κράτος, το οποίο προστατευόταν από τον Ναπολέοντα Γ΄, παραδόθηκε στα ιταλικά στρατεύματα και η Ρώμη έγινε πρωτεύουσα της Ιταλίας. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ πέθανε στη Ρώμη το 1878, λίγο μετά την αναίρεση του αφορισμού του από τους απεσταλμένους του Πάπα Πίου Θ΄. Ενταφιάστηκε στο Πάνθεον. Ο διάδοχός του ήταν ο γιος του Ουμβέρτος Α΄.
2437 Αμνηστία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αμνηστια
Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄
Οικογένεια
Το 1855 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ έκανε δεύτερο, μοργανατικό γάμο με την ερωμένη του Ρόζα Βερτσελλάνα, κόρη του Τζοβάννι-Μπατίστα Βερτσελλάνα. Έγινε κόμισσα του Μιραφιόρι & Φονταναφρέντα. Είχαν τέκνα;
Άλλες ερωμένες του ήταν: η Βιρτζίνια Ολντοΐνι, Κόμισσα του Καστιλιόνε.
Η Λάουρα Μπον στο Στουπίντζι, από την οποία είχε φυσικό τέκνο: Από τη Βιρτζίνια Ρο στο Τορίνο: Από μία άγνωστη ερωμένη στο Μοντοβί είχε τέκνο: Επίσης τη βαρόνη Βιττόρια Ντυπλασσί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Στέλιος Σεραφείδης
Ο Στέλιος Σεραφείδης (Αιγάλεω, 6 Αυγούστου 1935 - 4 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ήταν ο μικρότερος αδερφός του επίσης διεθνή ποδοσφαιριστή Λάμπη Σεραφείδη, με τον οποίον συνυπήρξαν αγωνιστικά τόσο στον Απόλλωνα Αθηνών όσο και στην ΑΕΚ. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 4 Ιανουαρίου του 2022 μετά από χρόνια μάχη με τον καρκίνο.
Στην εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε 1 φορά διεθνής με την Ελλάδα, όταν αγωνίστηκε στις 22 Μάη 1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Πολωνίας.
Προπονητική καριέρα
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, εργαζόμενος κυρίως στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Για αρκετά χρόνια υπήρξε ο προπονητής τερματοφυλάκων της ΑΕΚ, θέση από την οποία αποχώρησε το 1995, συνέχισε στις ακαδημίες του συλλόγου, ενώ πρόσφατα ασχολήθηκε με την ομάδα ποδοσφαίρου σάλας του σωματείου. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Στέφανος Στρατηγός
Ο Στέφανος Στρατηγός (1923 - 6 Απριλίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 και ήταν γιος των ηθοποιών Βασιλείου και Αμαλίας Στρατηγού. Αδελφές του ήταν οι επίσης ηθοποιοί Αλέκα και Στέλλα Στρατηγού. Είχε και άλλη μια αδελφή, τη Ρένα Στρατηγού, η οποία εγκατέλειψε νωρίς το θέατρο και τον κινηματογράφο. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου.
Ξεκίνησε παίζοντας στον θίασο του πατέρα του, σε επιθεωρήσεις, κωμωδίες, οπερέτες και δράματα. Μετά τα θεατρικά μπουλούκια, έπαιξε στον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη.
Πήρε μέρος στα έργα: «Ένας απρόσκλητος μουσαφίρης» (με το οποίο έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή), «Τρωικός πόλεμος», «Η Pένα εξώκειλε», «Σάντα Τσικίτα», «Kύριος του Μαξίμ» κ.ά. Επίσης συνεργάστηκε και με άλλους θιάσους, όπως με του Βασίλη Αργυρόπουλου, της Χρυσούλας Δόξα, με Χορν-Λαμπέτη το 1956-1957 στα έργα «Βροχοποιός», «Αριστοκρατικός δρόμος», το θίασο Ηλιόπουλου, με τον οποίο συνεργάστηκε από το 1960 ως το 1962 σε έργα των Αλέκου Σακελλάριου, Χρήστου Γιαννακόπουλου, Δημήτρη Ψαθά, στα έργα: «Εξοχικόν κέντρον ο έρως», «Δεσποινίς βαγόνι» κ.ά., στον θίασο Bέμπο (στο «Στουρνάρα 288», «Άνθρωποι και παλιάνθρωποι»), Χατζίσκου, Σαμαρτζή.
Το 1965 κάνει μεγάλη περιοδεία στη Βόρεια Ελλάδα. Ο θίασός του συνεργάζεται με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και στεγάζεται στο θέατρο «Αλάμπρα». Ανεβάζει το έργο του Γεράσιμου Σταύρου «Πώς να γίνετε πλούσιοι» με τους Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Μαυροπούλου, Γιώργο Μοσχίδη, Μαρίκα Κρεβατά, Χρήστο Νέγκα, Ρία Δελούτση, Νίκο Τσούκα κ.ά. Το έργο δεν πήγε και πολύ καλά, κατέβηκε σε δύο μήνες και στη συνέχεια ανέβασε έργο του Νίκου Τσιφόρου.
Συνέχισε με περιοδεία στο εξωτερικό και συνεργάστηκε σαν συνθιασάρχης με τον Νίκο Ξανθόπουλο, την Ελένη Ανουσάκη, τη Βίλμα Κύρου, τον Γιώργο Κωνσταντίνου, την Καίτη Παπανίκα, τον Γιώργο Φούντα, τον Γιάννη Γκιωνάκη, τον Θανάση Βέγγο, τη Μάρθα Βούρτση, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Πέτρο Φυσσούν, κυρίως σε έργα Νεοελλήνων συγγραφέων. Πραγματοποίησε και περιοδεία στην Αμερική το 1984 μαζί με τον Γιάννη Ευαγγελίδη και τη Σπεράντζα Βρανά με το έργο του Γιάννη Δαλιανίδη «Εγώ ψηφίζω αγάπη». Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’80.
Έπαιξε σε περισσότερες από 85 ταινίες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο το 1948 στην ταινία Οι Γερμανοί ξανάρχονται των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου. Το 1952 εμφανίζεται στην ταινία Κορίτσι της ταβέρνας του Γ. Τριανταφύλλη, κατόπιν στην ταινία Μπροστά στον Θεό, όπου η σκηνοθεσία ήταν δική του. Το 1962 ξαναστάθηκε πίσω από την κάμερα, σκηνοθετώντας το Εταιρεία θαυμάτων. Συμμετείχε στο Φιντανάκι από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Παντελή Χορν, στο Κορίτσι με τα μαύρα του Μιχάλη Κακογιάννη, Στα σύνορα της προδοσίας του Ντίμη Δαδήρα, στο Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου του Απόστολου Τεγόπουλου, στον Άγιο Νεκτάριο του Γρηγόρη Γρηγορίου, στη Μάχη της Κρήτης του Βασίλη Γεωργιάδη, στον Παπαφλέσσα του Ερρίκου Ανδρέου, στον Άνθρωπο με το γαρύφαλλο του Ν. Τζήμα, στην Αναμέτρηση του Καρυπίδη (1982), όπως και στο Έγκλημα στο Κολωνάκι, στο Δεσποινίς ετών 39, στη Σάντα Τσικίτα, στον Ατσίδα, στο Για μια χούφτα τουρίστριες κλπ. Με τον Νίκο Ξανθόπουλο έπαιξε στις ταινίες: Είναι μεγάλος ο καημός, Απόκληροι της κοινωνίας, Ο κατατρεγμένος, Άδικη κατάρα, Τα ψίχουλα του κόσμου, Ταπεινός και καταφρονεμένος, Για την τιμή και τον έρωτα, Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου, Η σφραγίδα του Θεού, Ο αετός των σκλαβωμένων.
Έπαιξε και στην τηλεόραση («Αστυνομικές ιστορίες», «Ανατολικός άνεμος»). Ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους καρατερίστες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, κυρίως σε ρόλους σκληρού και αδίστακτου. Στην ιδιωτική του ζωή ήταν ήρεμος και πράος άνθρωπος, αγαπητός απ’ όλους και με ξεχωριστό ήθος. Ήταν μοναχικός άνθρωπος και του άρεσε το διάβασμα.
Το τέλος
Πέθανε την Πέμπτη 6 Απριλίου 2006 στις 08:30 το πρωί στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός από λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος σε ηλικία 83 χρονών. Κηδεύτηκε το Σάββατο 8 Απριλίου στο Περιστέρι.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Γιάννης Ζαφείρης
μικρογραφία|Γιάννης Ζαφείρης - Yiannis Zaffeiris Ο Γιάννης Ζαφείρης (1971) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χίο το 1971. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Βορείου Αιγαίου, με έδρα τη Χίο (από το 2010 έως το 2016).
Μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η), της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών (Ε.Ε.Σ), της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (Ε.Ε.Θ.Σ) και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (Δ.Ι.Θ).
Ιδρυτικό στέλεχος του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου με έδρα τη Χίο και συνεργάτης του φορέα -ως ηθοποιός και σκηνοθέτης- από την πρώτη ημέρα λειτουργίας (1996), έως τη λύση της επιχείρησης (2016), την οποία και προσπάθησε να αποτρέψει, , , , τελικός απολογισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
9 Ιουλίου
8 Ιουλίου | 9 Ιουλίου | 10 Ιουλίου
Η 9η Ιουλίου είναι η 190η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (191η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 175 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Τσανγκέ 3
Το Τσανγκέ 3 (κινεζικά: 嫦娥三号, πινγίν: Cháng'é Sānhào) είναι μια μη επανδρωμένη Κινεζική διαστημική αποστολή εξερεύνησης της Σελήνης, που διαχειρίζεται η Εθνική Υπηρεσία Διαστήματος της Κίνας. Η αποστολή αποτελείται από μια αυτόματη μονάδα προσελήνωσης και ένα ρόβερ. Εκτοξεύτηκε την 1η Δεκεμβρίου 2013 στα πλαίσια της δεύτερης φάσης του Κινεζικού προγράμματος εξερεύνησης της Σελήνης. Πρόκειται για την πρώτη προσεδάφιση που επιτυγχάνει το Διαστημικό πρόγραμμα της Κίνας και την πρώτη προσελήνωση μετά από 37 χρόνια και τη Σοβιετική αποστολή Λούνα 24 του 1976.
Η διαστημοσυσκευή πήρε το όνομά της από την Τσανγκέ, τη θεά της Σελήνης στην Κινεζική μυθολογία. Αποτελεί το τρίτο σκάφος που αποστέλλει η Κίνα στη Σελήνη, μετά τα Τσανγκέ 1 και Τσανγκέ 2 που τέθηκαν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη το 2007 και το 2010 αντίστοιχα. Το ρόβερ ονομάζεται Γιούτου ("κουνέλι της Σελήνης") από το κουνελάκι που κατά τη μυθολογία ζει στη Σελήνη ως κατοικίδιο της Τσανγκέ.
Το Τσανγκέ 3 μπήκε σε σεληνιακή τροχιά στις 6 Δεκεμβρίου 2013 και προσεληνώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Είχε προγραμματιστεί να προσεληνωθεί στον Κόλπο της Ίριδος, έναν κρατήρα γεμάτο βασαλτική λάβα, ωστόσο προσγειώθηκε λίγο ανατολικότερα, στη Θάλασσα των Βροχών, στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης. Η μονάδα προσελήνωσης αναμένεται να λειτουργήσει για έναν χρόνο και το ρόβερ για περίπου τρεις μήνες, στη διάρκεια των οποίων θα εξερευνήσει τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους. Η αποστολή επικεντρώνεται, εκτός από τη φωτογράφηση, στη μελέτη του εδάφους και του υπεδάφους της Σελήνης, ως προετοιμασία για την αποστολή επιστροφής δείγματος Τσανγκέ 5, που θα προσεληνωθεί το 2017. Μετά την ολοκλήρωση των αυτόματων αποστολών, η Κίνα ενδέχεται να επιχειρήσει αποστολή αστροναυτών στη Σελήνη περί το 2025.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξερεύνηση της Σελήνης Κατηγορία:Μη επανδρωμένα διαστημικά σκάφη Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2013
Καρνάκ (Αίγυπτος)
325px|thumb|right|Χάρτης του Καρνάκ με τα κυριότερα συμπλέγματα thumb|right|200px|Φωτογραφία του Φράνσις Φριθ από τα 1856: μια αίθουσα με Στήλες. Το Καρνάκ (αραβικά: الكرنك ελ-Καρνάκ και στην αρχαία αιγυπτιακή Ιπέτ Σουτ, ο πιο σεβαστός τόπος) είναι ο μεγαλύτερος χώρος λατρείας της αρχαίας Αιγύπτου, αφιερωμένος στις θεότητες της Τριάδας των Θηβών. Παίρνει το σημερινό όνομά του από το παρακείμενο μικρό χωριό Καρνάκ, που βρίσκεται στις όχθες του Νείλου και περίπου δυόμισι χιλιόμετρα βόρεια του Λούξορ. Οι επισκέπτες της περιοχής, ειδικά οι αλλοδαποί, δεν διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ του Λούξορ και του ελ-Καρνάκ, καθώς και οι δυο τοποθεσίες είναι μέρος του ίδιου πολεοδομικού συμπλέγματος.
Ο Ναός του Καρνάκ έχει μέγεθος διπλάσιο αυτού του χωριού, και είναι το κύριο αξιοθέατο στην περιοχή. Ουσιαστικά είναι το αλ-Καρνάκ, καθώς παγκόσμια ο όρος Καρνάκ χρησιμοποιείται για το ναό και όχι το χωριό.
Γενικά
Η περιοχή του ναού είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο υπαίθριο μουσείο και ο μεγαλύτερος χώρος λατρείας της αρχαιότητας στον κόσμο. Είναι πιθανώς ο δεύτερος σε αριθμό επισκεπτών αρχαιολογικός χώρος της Αιγύπτου, μετά τις Πυραμίδες της Γκίζας που βρίσκονται κοντά στο Κάιρο.
Αποτελείται από τέσσερα κυρίως μέρη, από τα οποία μόνο το ένα είναι προσβάσιμο στους επισκέπτες. Το τμήμα αυτό περιέχει και τον κυρίως ναό και είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα. Ο όρος Καρνάκ χρησιμοποιείται συνήθως -εσφαλμένα- ως συνώνυμος του Ναού του Άμμωνα Ρα, καθώς αυτό είναι το μόνο τμήμα της τοποθεσίας που βλέπουν οι επισκέπτες. Τα άλλα τρία τμήματα, αν και πιο αρχαία, είναι κλειστά για το κοινό.
Υπάρχουν επίσης μερικοί μικρότεροι ναοί και ιερά που βρίσκονται έξω από τον τοίχο που περιφράσσει τα τέσσερα κυρίως μέρη, καθώς και πολλές οδοί με κριόμορφες Σφίγγες, που συνδέουν το λατρευτικό χώρο του Μουτ, του Άμμωνα Ρα και τον Ναό του Λούξορ.
Η κύρια διαφορά του Καρνάκ με τους περισσότερους από τους υπόλοιπους αρχαιολογικούς χώρους της Αιγύπτου είναι το χρονικό διάστημα που απαιτήθηκε για την ανάπτυξή του και η διάρκεια της χρήσης του. Η κατασκευή ξεκίνησε τον 16ο αιώνα π.Χ. και γύρω στους τριάντα Φαραώ συνέβαλλαν στην κατασκευή, δίνοντας έτσι στο Καρνάκ μέγεθος, πολυπλοκότητα και ποικιλία που δεν απαντάται αλλού. Λίγα χαρακτηριστικά του Καρνάκ είναι μοναδικά, αλλά το μέγεθος και ο αριθμός των στοιχείων του είναι τεράστιος. Η κατασκευή των ναών άρχισε κατά το Μέσο Βασίλειο και συνεχίστηκε ως και την εποχή της Δυναστείας των Πτολεμαίων.
Χώρος λατρείας του Άμμωνα-Ρα
Αυτή είναι η μεγαλύτερη υποπεριοχή του συμπλέγματος των ναών και είναι αφιερωμένη στον Άμωνα Ρα, κύριο θεό της Τριάδας των Θηβών.
Χώρος λατρείας του Μοντού
Αφιερωμένος στον Μοντού, γιο του Άμμωνα Ρα και της Μουτ και θεό του πολέμου της Τριάδας των Θηβών. Βρίσκεται βόρεια του συμπλέγματος του Άμμωνα και είναι πολύ μικρότερος σε μέγεθος. Είναι κλειστός για το κοινό.
Ναός του Αμενχοτέπ Δ'
Ο ναός που κατασκεύασε ο Ακενατόν (Αμενχοτέπ Δ') βρισκόταν στα ανατολικά του κύριου συμπλέγματος, έξω από τα τείχη της περιοχής του Άμμωνα-Ρα. Καταστράφηκε μετά το θάνατο του Ακενατόν και το πλήρες μέγεθος και σχέδιό του είναι προς το παρόν άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
1361 Λεουσνερία
Η Λεουσνερία (Leuschneria) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,931. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Άρμιν Ότο Λέουσνερ (1868-1953), όπως και ο κρατήρας Λέουσνερ της Σελήνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεουσνερια
Ονειροπαγίδα (αποσαφήνιση)
Με την λέξη Ονειροπαγίδα μπορεί να εννοούνται:
Τυραννοκτόνος
thumb|right|160px|[[Τυραννοκτόνοι (γλυπτό)|Τυραννοκτόνοι. Γλυπτό σύνταγμα προς τιμή των Αρμόδιου και Αριστογείτονα.]] Ο Τυραννοκτόνος είναι ρητορικό έργο του Λουκιανού με δημιουργική φαντασία, που υπαινίσσεται τον Αρμόδιο που σκότωσε τον Ίππαρχο υπολαμβάνοντάς τον, μέσα στο σκοτάδι, ως  τον αδελφό του τύραννο Ιππία. Ο Έρασμος που υπήρξε ο συγγραφέας της λατινικής μετάφρασης του Τυραννοκτόνου και του Αποκηρυττόμενου στην αυθεντική μορφή τους έγραψε στα λατινικά ένα συνοδευτικό (companionate) χωρίο, μια πλαστή αγόρευση αντίθετη με αυτή που εξετάζουμε η οποία βρίσκεται σε μερικές από τις παλιές εκδόσεις του Λουκιανού.
Ο τυραννοκτόνος ισχυρίζεται ότι αυτός είναι που κατέλυσε ολοκληρωτικά την τυραννίδα, η πράξη του όμως μοιράζεται σε πολλούς, όπως γίνεται στα δράματα: Ο πρωταγωνιστής ήταν αυτός, δευτεραγωνιστής ο γιος, τριταγωνιστής ο ίδιος ο τύραννος, όσο για το σπαθί, μας υπηρέτησε όλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού
Κοκότσα
Το Κοκότσα (σετσουάνα: Kokotsha) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναι ο όγδοος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι. Έχει πληθυσμό 1.021 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι
2438 Ολέσκο
Ο Ολέσκο (Oleshko) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Σοβιετικής αντάρτισσας Βαλεντίνα Ι. Ολέσκο (Валентина Иосифовна Олешко, 1924—1943).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ολέσκο είναι S (λιθώδης). Ο Ολέσκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 14 λεπτά (Behrend 2011), μία ταχεία περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ολεσκο
ANZAK
ΑΝΖΑΚ (αγγλ.:ANZAC) είναι το ακρωνύμιο του στρατιωτικού εκστρατευτικού σώματος Αυστραλών και Νεοζηλανδών (Australian and New Zealand Army Corps), που μετείχε στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, στην Εκστρατεία της Καλλίπολης το 1915. Με την ίδια επωνυμία υπήρξαν και μεταγενέστερα στρατιωτικές μονάδες. Στη μνήμη των στρατιωτών της ΑΝΖΑC που σκοτώθηκαν έχε καθιερωθεί ημέρα μνήμης, η Anzac Day, που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 25 Απριλίου και στις δύο χώρες. Η 25η Απριλίου 1915 ήταν η πρώτη μέρα της απόβασης στη χερσόνησο της Καλλίπολης.
Η Δημιουργία του ΑΝΖΑΚ
Το ΑΝΖΑΚ, δηλαδή το Αυστραλιανό και Νεοζηλανδέζικο Εκστρατευτικό Σώμα (Australian and New Zealand Army Corps - ANZAC) συγκροτήθηκε το 1915. Υπηρέτησε υπό τις διαταγές του στρατηγού Γουίλιαμ Μπέρντγουντ (William Birdwood) και αποτελείτο αρχικά από δύο μεραρχίες: την 1η αυστραλιανή μεραρχία πεζικού (the Australian 1st Division) και την μεραρχία Αυστραλών και Νεοζηλανδών (New Zealand and Australian Division). Επίσης, στο σώμα μετείχαν μονάδες μηχανικού, τραυματιοφορέων και συλλογής τραυματιών, μεταφορικά μέσα και υπαίθριο μαγειρείο.
Στη Λήμνο έφτασε την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου του 1915 μια πρώτη δύναμη από 3.200 άνδρες και ακολούθησαν τον Αύγουστο και άλλοι. Από τις 25 Απριλίου ως το Νοέμβριο πραγματοποίησαν δεκάδες απόπειρες απόβασης στη χερσόνησο της Καλλίπολης, της Τουρκίας, τις οποίες απέκρουσαν οι τουρκικές δυνάμεις υπό τον Κεμάλ συνεπικουρούμενες από γερμανικά και αυστριακά στρατεύματα.
Μεταξύ των στρατιωτών της ΑΝΖΑΚ υπήρξαν εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες, οι οποίοι είναι θαμμένοι σε στρατιωτικά νεκροταφεία, στην χερσόνησο της Καλλίπολης. Οι τραυματίες νοσηλεύονταν στη Λήμνο, σε νοσοκομείο εκστρατείας που είχε στηθεί στο χωριό Σαρπί Λήμνου, καθώς και σε πλοία. Περίπου 4.000 Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες νοσηλεύθηκαν στη Λήμνο με τη συνδρομή 96 Αυστραλίδων νοσοκόμων. Όμως, πολλοί πέθαναν και θάφτηκαν σε δύο συμμαχικά νεκροταφεία στη Λήμνο στο Πορτιανού και στο Μούδρο. Συνολικά στη Λήμνο είναι θαμμένοι 148 Αυστραλοί και 76 Νεοζηλανδοί στρατιώτες.
Μετά την αποτυχία της απόβασης, οι εναπομείναντες στρατιώτες του ΑΝΖΑΚ μετακινήθηκαν στην Αίγυπτο. Οι τελευταίοι Αυστραλοί αποχώρησαν από τη Λήμνο στις αρχές του 1917.
Εκδηλώσεις μνήμης
Στη μνήμη των μαχητών, των τραυματιών και των νεκρών Αυστραλών και Νεοζηλανδών μελών του ΑΝΖΑΚ οι δύο χώρες καθιέρωσαν την 25η Απριλίου, ημέρα έναρξης της απόβασης το 1915, ως Ημέρα Μνήμης του ΑΝΖΑΚ, γνωστή ως Anzac Day. Την ημέρα αυτή γίνονται πολλές εκδηλώσεις σε όλες τις πόλεις των δύο κρατών, και θεωρείται εθνική επέτειος, δεδομένου ότι ως το 1915 οι κάτοικοι των δύο χωρών αυτών δεν είχαν λάβει μέρος σε άλλη πολεμική σύγκρουση.
Η Anzac Day εορτάζεται επίσης στα Νησιά Κουκ, στο νησί Νιούε, στη Σαμόα και στην Τόνγκα.Μεγάλες εκδηλώσεις μνήμης γίνονται στα συμμαχικά νεκροταφεία της Καλλίπολης, στην Τουρκία.
Από το 1998 περίπου έχουν ξεκινήσει ανάλογες εκδηλώσεις και στη Λήμνο με πρωτοβουλία Λημνίων μεταναστών της Αυστραλίας. Στις εκδηλώσεις μετέχουν οι τοπικές αρχές, οι πρέσβεις Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας, Αγγλίας, Ινδίας και άλλων χωρών, των οποίων στρατιώτες είναι θαμμένοι στα δύο συμμαχικά νεκροταφεία.
Παρά την τραγική κατάληξη της εκστρατείας οι Αυστραλοί και οι Νεοζηλανδοί έφυγαν με αγαθές αναμνήσεις από τη Λήμνο, από τις περιποιήσεις και τη συμπεριφορά των κατοίκων. Οι μνήμες αυτές βοήθησαν μεταγενέστερα στην ομαλή ένταξη των Λημνίων μεταναστών στην Αυστραλία. Σε ανάμνηση της ζωής στη Λήμνο, η ονομασία Λήμνος δόθηκε σε προάστιο στην πολιτεία Βικτόρια.
Ένα Αυστραλιανό Μνημείο στην είσοδο του λιμανιού του Μούδρου έχει στηθεί, ως ελάχιστος φόρος τιμής στους «Ήρωες της Λήμνου» και στους ισχυρούς πολιτισμικούς και ιστορικούς δεσμούς μεταξύ της Αυστραλίας και της Ελλάδας. Επίσης, οι δυο δρόμοι που οδηγούν προς τα συμμαχικά νεκροταφεία Μούδρου και Πορτιανού έχουν ονομαστεί «Οδός ΑΝΖΑΚ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Λήμνου Κατηγορία:Ιστορία της Αυστραλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Παρολκή
thumb|right|290px|Σιδηροδρομική άμαξα παρόλκησης - Διώρυγα Παναμά Ο όρος παρολκή ή παρόλκηση, κοινώς "γεντεκλίκι" είναι ναυτικός όρος που σημαίνει ειδικά την ρυμούλκηση παντός πλωτού αντικειμένου ή μέσου, με σχοινί, που επί τούτου ονομάζεται "πάρολκος", και που διενεργείται από τη ξηρά. Η παρολκή ως μέσον πλου θεωρείται από τις πρώιμες μορφές ναυσιπλοΐας όπως είχε αναπτυχθεί στο ποταμό Νείλο στην αρχαία Αίγυπτο.
Η παρολκή απαντάται συνήθως κατά τον αντάπλου πλοίων, ή σκαφών, σε ποταμούς και ειδικότερα σε διώρυγες. Τα πλοία που εισέρχονται σε τέτοιους χώρους παύουν να κινούνται με δικά τους μέσα (αυτοδύναμα) και ρυμουλκούνται με σχοινιά "παρόλκους", όπου το ένα άκρο τους προσδένεται σε στυλίδιο ρυμούλκησης του πλοίου και το άλλο άκρο ζεύονται άνδρες ή ζώα.
Αν η παρολκή γίνεται από μια μόνο πλευρά τότε ο πηδαλιούχος θα πρέπει ν΄ αντιτάσσει κατάλληλους οιακισμούς (παρατιμονιές) έτσι ώστε η γραμμή πλώρης να παραμένει παράλληλος προς την ακτογραμμή.
Σήμερα η παρολκή σε πολλά σημεία του κόσμου και ιδιαίτερα σε διώρυγες όπως στη Διώρυγα Παναμά γίνεται από ειδικές σιδηροδρομικές άμαξες που κινούνται επί οδοντωτών σιδηροτροχιών παράλληλα της διώρυγας. Επίσης με παρολκή γίνεται και η είσοδος των πλοίων μέσα σε μόνιμές δεξαμενές, από μόνιμα εγκατεστημένα πλευρικά βαρούλκα κάθετης διάταξης.
Πηγές
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Ναυμαχία της Έλλης
Η ναυμαχία της Έλλης στις 3/16 Δεκεμβρίου 1912, ήταν η πρώτη από τις δύο κορυφαίες μάχες μεταξύ του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και του Οθωμανικού Στόλου κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και πραγματοποιήθηκε στην έξοδο των στενών των Δαρδανελλίων (ή Ελλησπόντου). Η ναυμαχία έληξε με τη νίκη του ελληνικού στόλου και τον εγκλεισμό του οθωμανικού εντός των στενών.
Πριν τη ναυμαχία
Τους πρώτους μήνες του πόλεμου ο Οθωμανικός στόλος υπό την διοίκηση του ναύαρχου Ραμίζ Μπέη παρέμεινε προστατευμένος στα στενά των Δαρδανελίων (στο ναύσταθμο Ναγαρά), χωρίς να επιχειρήσει έξοδο στο Αιγαίο. Από την άλλη πλευρά ο ελληνικός στόλος υπό την διοίκηση του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη κράτησε επιθετική στάση απελευθερώνοντας ένα ένα τα νησιά του Αιγαίου και αναμένοντας την έξοδο των τουρκικών πλοίων από τα Στενά. Αρχικά απελευθέρωσε τη Λήμνο και εγκατέστησε στον όρμο του Μούδρου το προκεχωρημένο αγκυροβόλιο του Στόλου. Ακολούθησε η απελευθέρωση του Αγίου Όρους, των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου (Θάσος, Σαμοθράκη, Ίμβρος, Τένεδος, Άγιος Ευστράτιος, Μυτιλήνη, Χίος). Μετά την απελευθέρωση της Τενέδου στις 24 Οκτωβρίου/6 Νοεμβρίου ο ναύαρχος Κουντουριώτης έστειλε τηλεγράφημα στον Οθωμανό αρχηγό του στόλου με το μήνυμα «Καταλάβαμε Τένεδον. Αναμένουμε έξοδο του στόλου σας. Αν επιθυμείτε, γαιάνθρακα προτίθεμαι να σας εφοδιάσω».
Ελληνικός Στόλος
Καταδρομικό:
Στη ναυμαχία της Έλλης συμμετείχαν ένα σύγχρονο θωρακισμένο καταδρομικό και 3 παλαιά παράκτια θωρηκτά.
Γεώργιος Αβέρωφ
Θωρηκτά:
Καταστροφείς πλοίων:
Τα αντιτορπιλικά-ανιχνευτικά παρατάχθηκαν σε απόσταση 1.000 περίπου μέτρων αριστερά από τα θωρικτά.
Αετός, Ιέραξ, Λέων, Πάνθηρ
6 ακόμα αντιτορπιλικά παραταχθηκαν ακόμη πιο αριστερά.
Οθωμανικός Στόλος
Θωρηκτά:
Στη ναυμαχία της Έλλης σημετείχαν και τα 4 Οθωμανικά θωρηκτά.
Ασάρ-Τεφήκ
Μεσουδιέ
Τουργκούτ Ρέις, Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα
Το καταδρομικό Μεντητιέ κινήθηκε νοτιότερα από τα θωρηκτά.
Μεντζητιέ
5 αντιτορπιλικά και 1 νοσοκομειακό πλοίο ακολουθούσαν το Μεντζητιέ.
Η ναυμαχία
Την παραμονή, το βράδυ της 2ας Δεκεμβρίου 1912, σύμφωνα με τη διήγηση του παρόντος Τούρκου Πλωτάρχη Χασάν Σαμί Μπέη, οι Οθωμανοί αξιωματικοί έγραψαν τις διαθήκες τους και αποσύρθηκαν νωρίς για ύπνο ώστε να είναι ακμαίοι το πρωί. Τα ξημερώματα, ο Μουεζίνης κάλεσε τα πληρώματα γονατιστά να προσευχηθούν. Αμέσως μετά, ο Οθωμανικός στόλος απέπλευσε. Το πρωί της 3ης Δεκεμβρίου στις 8 η ώρα με καλό καιρό και ήσυχη θάλασσα, άρχισε η έξοδος του Οθωμανικού στόλου από τα Στενά. Οι καπνοί του εξερχόμενου από τα Δαρδανέλια Τουρκικού στόλου φαίνονταν καθαρά. Τα ελληνικά ελαφρά σκάφη που περιπολούσαν στην περιοχή έστειλαν μήνυμα στην ναυαρχίδα ειδοποιώντας την για την έξοδο. Η αναφορά «ΕΧ ΕΧ ΕΧ» (εχθρός εν όψει) διέτρεξε όλα τα ελληνικά πλοία. Στον τουρκικό στόλο προηγούνταν το καταδρομικό Μετζιτιέ και τρία αντιτορπιλλικά και ακολουθούσαν τα θωρηκτά Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα (ναυαρχίδα), Τουργούτ Ρεΐς, Μεσουντιέ και Ασάρι-ι-Τεφίκ. Στο τέλος βρίσκονταν 5 αντιτορπιλλικά και πλωτό νοσοκομείο σε γραμμή παραγωγής.
Ο ελληνικός στόλος με επικεφαλής την ναυαρχίδα θωρακισμένο καταδρομικό Αβέρωφ, ακολουθούμενη από τα παράκτια θωρηκτά Ύδρα, Σπέτσες, αρχηγίδα του Μοιράρχου Πλοιάρχου Πέτρου Γκίνη και Ψαρά, και από πίσω τα αντιτορπιλλικά Αετός, Ιέραξ, Λέων και Πάνθηρ (τα αποκαλούμενα Θηρία) έσπευσε να συναντήσει τον αντίπαλο στόλο.
Τα τέσσερα τουρκικά θωρηκτά με την έξοδό τους έστριψαν δεξιά παραπλέοντας το ακρωτήριο της Έλλης (επειδή δεν ήθελαν να απομακρυνθούν από τα φρούρια της ακτής), ενώ τα ελληνικά στράφηκαν προς συνάντησή τους. Οι δύο στόλοι ήρθαν αντιμέτωποι στις 09:00 σε διάταξη μάχης και απόσταση 17 χλμ. Σε αυτό το σημείο ο ναύαρχος Κουντουριώτης σήμανε πολεμική έγερση και εξέπεμψε το παρακάτω ιστορικό σήμα προς τον στόλο:
thumb|Το ιστορικό σήμα επίθεσης φέρεται στο πρυμναίο κατάστρωμα του Θ/Κ Αβέρωφ.
thumb|Ο ελιγμός Ταύ. Τα πλοία του γαλάζιου στόλου, περνώντας μπροστά από τα εχθρικά, μπορούν να βάλλουν με όλα τα όπλα στην πρύμη και την πλώρη τους, ενώ του κόκκινου στόλου τα δύο πρώτα, μόνο με τα πρόσθια πυροβόλα.
Στις 09:35 με την απόσταση των δύο στόλων στα 9.500 μ. ο Κουντουριώτης αποδέσμευσε τον στόλο από τις κινήσεις της ναυαρχίδας του υψώνοντας την σημαία «Ζ» (κινούμαι ανεξάρτητα), και εκμεταλλευόμενος την μεγαλύτερη ταχύτητα του Αβέρωφ όρμησε ακάθεκτος με ταχύτητα 21 κόμβων, διαγράφοντας τόξο μπροστά από την γραμμή του τουρκικού στόλου με σκοπό να υπερφαλαγγίσει τα τουρκικά θωρηκτά και να τα βάλει μεταξύ των πυρών του Αβέρωφ και των υπολοίπων ελληνικών θωρηκτών. Αυτός ο ελιγμός λέγεται «Ταύ» και πραγματοποιήθηκε με επιτυχία από τα Ιαπωνικά θωρηκτά εναντίον των Ρώσων στην ναυμαχία της Τσουσίμα. Καθώς η ταχύτητα της θωρηκτής μοίρας τύπου Ύδρα ήταν μικρή (14 κόμβοι), ο Αβέρωφ υπερφαλάγγισε τον εχθρό μόνο του και ανάμεσα σε πυκνά πυρά του Τουρκικού στόλου και των απέναντι φρουρίων έφτασε σε απόσταση 2.850 μ. από τον αντίπαλο. Οι Οθωμανοί όταν κατάλαβαν ότι ο ελιγμός θα εκτελούνταν με απόλυτη επιτυχία, έκαναν διαδοχική στροφή 160ο και μπήκαν με φοβερή αταξία ξανά στα Στενά, κάτω από την κάλυψη των επάκτιων πυροβόλων των φρουρίων Σεντούλμπαχιρ και Κουμκαλέ.
Πρώτο έκανε μεταβολή το Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα στις 09:50 ακολουθούμενο από τα υπόλοιπα αλλά έτσι τα τουρκικά πλοία βρέθηκαν πολύ κοντά το ένα στο άλλο, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πυροβόλα τους και να μειωθεί η ταχύτητά τους στους 10 κόμβους. Ο σχηματισμός βαλλόταν συνεχώς από το Αβέρωφ και τα άλλα θωρηκτά, που στο μεταξύ πλησίασαν τον Οθωμανικό στόλο σε απόσταση 4100 μ. Στις 09:55 το Μπαρμπαρόσα δέχτηκε πλήγμα στο κατάστρωμα της πρύμνης και λίγο αργότερα ένα άλλο βλήμα διαπέρασε τον πυργίσκο της πρύμνης και προκάλεσε ζημιές και στους λέβητες. Τα Τουργκούτ Ρεΐς και Μετζιτιέ είχαν μικρότερες ζημιές. Όμως η ταχύτητα πυρός του Αβέρωφ είχε ελαττωθεί και δεχόταν τα πυρά των θωρηκτών και των φρουρίων που είχε πλησιάσει κατά την εκτέλεση του ελιγμού, κι έτσι εγκατέλειψε την καταδίωξη. Η ναυμαχία έληξε στις 10:17 με τον Οθωμανικό στόλο να εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένος μέσα στα Στενά στα αγκυροβόλια του Τσανάκκαλε και του Σεντούλμπαχιρ.
Σε όλη τη διάρκεια της εμπλοκής το θωρακισμένο καταδρομικό Αβέρωφ έριξε 127 βλήματα ενώ θα μπορούσε να εκτοξεύσει τετραπλάσια, γιατί κατά τη διάρκεια της ανεξάρτητης δράσης του τα πυροβόλα του έπαθαν προσωρινή εμπλοκή. Επίσης δέχτηκε τέσσερα βλήματα μεγάλου διαμετρήματος και δεκαπέντε μικρού, αλλά οι ζημιές που υπέστη ήταν ελάχιστες.
Η πρώτη τουρκική μοίρα που βγαίνοντας από τα Στενά έστριψε προς την Τένεδο, χωρίς να ακολουθήσει τα θωρηκτά, συνάντησε ομάδα ελληνικών πλοίων και επέστρεψε στον Ελλήσποντο μετά από μια μικρή ανταλλαγή πυρών.
Απώλειες
Οι απώλειες των Οθωμανών ήταν 7 νεκροί και αρκετοί τραυματίες από το Barbarossa το οποίο υπέστη σημαντικές ζημιές στους λέβητες και το πυροβόλο των 280 χιλ. αχρηστεύτηκε εντελώς. Επιπλέον το Torgut Reis μέτρησε 51 νεκρούς και 40 τραυματίες που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομειακό πλοίο Ρεσίτ Πασάς. Οι απώλειες του ελληνικού στόλου ήταν 2 άντρες του πληρώματος νεκροί και 5 τραυματίες, ενώ τραυματίστηκε και ένας ακόμη άντρας από το Σπέτσαι.
Η επόμενη μέρα
Την επόμενη ημέρα ο Κουντουριώτης έστειλε την αναφορά του στο Υπουργείο των Ναυτικών. Ο παράτολμος ελιγμός του θεωρήθηκε ασυλλόγιστος ηρωισμός, και ακόμη και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ του τηλεγράφησε συστήνοντάς του σύνεση και ψυχραιμία. Ο Αβέρωφ ήταν η ισχυρότερη μονάδα του στόλου και πιθανή απώλειά του θα ανέτρεπε τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των δύο στόλων. Τον ελιγμό του Κουντουριώτη δικαιολόγησε ο αντίπαλός του Ραμίζ Μπέης στο ναυτοδικείο όταν παραπέμφθηκε για την υποχώρηση από την ναυμαχία, όπου απολογούμενος είπε ότι, αν δεν έστρεφε για να απομακρυνθεί, θα βρισκόταν μεταξύ δύο πυρών από τον Ελληνικό στόλο που θα τον εκμηδένιζαν. Ο Τούρκος ναύαρχος αθωώθηκε, καθόσον ο προϊστάμενός του υπουργός τον είχε διατάξει εγγράφως να μην εκθέσει το στόλο σε θανατηφόρα πυρά.
Πηγές
Ελλη Κατηγορία:1912
Κουτσούμ
Ο Κουτσούμ Χαν (ταταρικά: Küçüm, Күчүм, ρωσικά Кучум, σιβηρικά ταταρικά Köçöm)  (γεν. ~1510-1520 - θαν. ~1601) ήταν ο τελευταίος χαν του Χανάτου της Σιβηρίας, όπου κυβέρνησε από το 1563 ως το 1598.
Ιστορικό
Ο Κουτσούμ ήταν γιος του πρίγκιπα Μορταζά, γιου του Ιμπάκ από τη δυναστεία των Σαϊβανίδων, χάνου των Τιουμέν και της Μεγάλης Ορδή ς. Γεννήθηκε περίπου μεταξύ 1510-1520.
Το 1554, αμφισβήτησε το θρόνο του Χανάτου της Σιβηρίας εναντίον των αδελφών Γιαντεγκάρ και Μπεκμπουλάτ, που ήταν και οι δύο υποτελείς της Ρωσίας. Το 1563, ο Γιαντεγκάρ ηττήθηκε και ο Κουτσούμ ανήλθε στο θρόνο. Το 1573, ο Κουτσούμ πραγματοποίησε επιδρομή στο Περμ. Αυτή και άλλες μικρές επιδρομές ώθησαν τον Τσάρο να υποστηρίξει μια εισβολή Κοζάκων στη Σιβηρία.
Πόλεμος με τη Ρωσία
Ο Κουτσούμ προσπάθησε να ενώσει τις αντίπαλες φατρίες μες στο χανάτο, αλλά αντιμετώπισε αντίσταση. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του από τον καρατσί Σαγέτ Χαν, ο Κουτσούμ αναγκάστηκε να μετακινήσει την ορδή του στη στέπα νότια του ποταμού Ιρτίς. Εκεί προσπάθησε να ιδρύσει ένα νέο χανάτο, εμπλεκόμενος σε πόλεμο εναντίον των Ρώσων κυβερνητών.
Το 1590, ο Κουτσούμ επιτέθηκε στους Τατάρους γύρω από το Τομπόλσκ, που πλήρωναν φόρο υποτέλειας στους Ρώσους. Το 1591, ο Κολτσόφ συνέλαβε τον Κουτσούμ στον ποταμό Ισίμ και συνέλαβε δύο από τις συζύγους του και τον γιο του, Αμπντούλ-Χαΐρ, στον οποίο αργότερα δόθηκε περιουσία στη Ρωσία. Το 1594, χτίστηκε φρούριο στην Τάρα εν μέρει για τον έλεγχο του Κουτσούμ, που ήταν στην περιοχή. Το 1595 οι οπαδοί του Κουτσούμ δέχτηκαν επιδρομές στον άνω Ιρτίς. Το 1597, ο Κουτσούμ ζήτησε διαπραγματεύσεις και ο Τσάρος και ο Αμπντουλ-Χαΐρ έγραψαν από τη Ρωσία προσφέροντας κτήματα στη Ρωσία σε αντάλλαγμα για παράδοση. μικρογραφία|322x322εσ|Η οικογένεια του Κουτσούμ εισέρχεται ηττημένη στη Μόσχα, 1599. Πριν από τον Σεπτέμβριο του 1598, ο Αντρέι Βογιέικοφ συνέλαβε μια μεγάλη ομάδα από τους οπαδούς του στη λίμνη Ουμπ και αργότερα και τον ίδιο τον Κουτσούμ στον ποταμό Ομπ. Ο Κουτσούμ διέφυγε, αλλά οι Ρώσοι σκότωσαν δύο από τους γιους του και συνέλαβαν πέντε άλλους γιους, οκτώ συζύγους και οκτώ κόρες. Ένας μουσουλμάνος κληρικός στάλθηκε για διαπραγμάτευση. Ο Κουτσούμ απάντησε, περιγράφοντας τον εαυτό του ως κωφό και τυφλό και χωρίς μέσα διαβίωσης, ενώ ανέφερε ότι δεν είχε παραδοθεί μέχρι τότε και δεν θα το έκανε ούτε τώρα. Αυτή ήταν η τελευταία του επαφή με τους Ρώσους.
Βρήκε καταφύγιο στους Νογκάι, όπου και δολοφονήθηκε περίπου το 1601 στην Μπουχάρα.
Το 1620, ο γιος του Ισίμ-Χαν, παντρεύτηκε μια κόρη του Χο Ορλούκ, που τότε οδηγούσε τον λαό του από την Τζουνγκαρία στο Βόλγα.
Ο Κουτσούμ παρουσιάζεται σε πολυάριθμα ταταρικά και ρωσικά τραγούδια και θρύλους. Οι απόγονοί του παρέμειναν στη Μοσχοβία αναλαμβάνοντας τελικά τον τίτλο Σιμπίρσκι.
Το 1591, ο γιος του Κουτσούμ, Αμπούλ Χαΐρ, ήταν ο πρώτος της δυναστείας του, που μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό. Aκολούθησε η μεταστροφή ολόκληρης της οικογένειάς του, που τελικά εξομοιώθηκε με τη ρωσική αριστοκρατία. Για παράδειγμα, αν και ο γιος του Αμπούλ Χαΐρ έγινε γνωστός ως Βασίλι Αμπουλγάιροβιτς, το όνομα του εγγονού του, Ρομάν Βασίλιεβιτς, δεν ξεχώριζε πλέον από ένα γηγενές ρωσικό όνομα.
Το 1686, ο τσάρος Φιοντόρ Α΄ της Ρωσίας αποφάσισε ότι οι δυναστείες των ηγεμόνων του Ιμερέτι (στη σημερινή Γεωργία) στον Καύκασο μαζί με τους Τατάρους πρίγκιπες της Σιβηρίας και του Κασίμοφ θα εντάσσονταν στο Γενεαλογικό Βιβλίο της Ρωσικής Αριστοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Τάταροι
Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι (αποσαφήνιση)
Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι - τέτοιο όνομα είχαν 3 μέλη του οίκου των Ραέφσκι
Δρύμη Ροδόπης
Η Δρύμη είναι ημιορεινό χωριό στον νομό Ροδόπης σε υψόμετρο 220 μέτρα. Απέχει 26 χιλιομέτρων από την Κομοτηνή. Το χωριό βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει την Κομοτηνή με την Οργάνη και συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ροδόπης. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αρριανών και έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 302 κάτοικους. Στο κέντρο της Δρύμης βρίσκεται το σχολείο και το τζαμί του χωριού.
Σε μικρή απόσταση δυτικά του χωριού ρέει ο παραπόταμος του Λίσσου (ή Μακροπόταμος ή Κάρντερε) που πηγάζει από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Στο ποτάμι κοντά στο χωριό υπάρχει αλευρόμυλος που λειτουργεί και στις μέρες μας.
Οι κάτοικοι του χωριού παράγουν το περίφημο καπνό «μπασμά» που αποτελεί το κύριο εισόδημα. Λόγω ύπαρξης των μεγάλων μη καλλιεργήσιμων εκτάσεων και δασών τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι της Δρύμης έχουν στραφεί στην εκτροφή ζώων.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Δρυμη Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Γλώσσες των Νήσων Φερόες
Η επίσημη γλώσσα των Νήσων Φερόες είναι τα Φεροϊκά. Η φεροϊκή γλώσσα είναι μια Γερμανική γλώσσα η οποία κατάγεται από την αρχαία Σκανδιναβική γλώσσα.
Ιστορικά
Οι πρώτοι καταγεγραμμένοι άποικοι από τα Νησιά Φερόε ήταν Ιρλανδοί μοναχοί (παπάρ), έτσι ώστε να είναι δυνατόν να υποτεθεί ότι μια από τις πρώτες γλώσσες των νησιών ήταν κάποια μορφή της Παλαιάς Ιρλανδικής γλώσσας. Τα γειτονικά Σέτλαντ κατοικούνταν από την παλαιολιθική Εποχή, και ομιλούνταν τα Πικτικά όταν έφτασαν οι Βίκινγκς.
Οι άποικοι Βίκινγκς έφτασαν στα μέσα του 9ου αιώνα, φέρνοντας τη Δυτική Σκανδιναβική γλώσσα (από την οποία εξελίχθηκε η Φεροϊκή γλώσσα).
Είναι γνωστό ότι έχουν ζήσει και άλλες εθνοτικές ομάδες στις Φερόες. Αυτές περιλαμβάνουν τα νορβηγικά φύλα, και αυτό είναι εμφανές σε ορισμένα τοπωνύμια της περιοχής, όπως το Σιγκναμπόουρ (Μπο "Σιγκνίρ") και Οραβίκ (κόλπος "Χέρντιρ'). Άνθρωποι από το Σούντουροϊ αναφέρονται επίσης στους "Φρίσαρνιρ ι Ακραμπέργκι" (Οι Φρίσιοι του Άκραμπεργκ).
Τα αγγλικά και τα γερμανικά μερικές φορές χρησιμοποιούνται για τουριστικούς σκοπούς. Τα νορβηγικά κατά καιρούς ομιλούνται πολύ, λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας με τη Νορβηγία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Δανίας Κατηγορία:Γλώσσες των Φερόων Νήσων
Μπωλιέ (Ερώ)
Το Μπωλιέ (γαλλικά: Beaulieu, οξιτανικά: Bello Loco και Belloc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωλιερουά (γαλλικά: Beaulieurois).
1837 Οζίτα
Η Οζίτα (Osita) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζ. Γκίμπσον, που παρατηρούσε από το Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής, και πήρε το όνομά της από την ισπανική λέξη για την αρκούδα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Οζίτα είναι άγνωστα. Η Οζίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 49 λεπτά και 7,0 δευτερόλεπτα, μία μάλλον γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οζιτα
Εξοχή Κοζάνης
Η Εξοχή ή Νέα Εξοχή είναι οικισμός και τοπική κοινότητα της Κοζάνης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Εξοχή βρίσκεται νότια της Κοζάνης, δίπλα στα Κοίλα και τη Νέα καρδιά, ο οποίος είναι κτισμένος ανάμεσα στην Εγνατία Οδό (Δ.) και την ΕΟ Κοζάνης - Φλώρινας (Α.). Δημιουργήθηκε από την αναγκαστική μετεγκατάσταση των κατοίκων του παλιού χωριού της Εξοχής εξαιτίας της επέκτασης των εδαφών εξόρυξης των λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ (1979-1982). Το παλιό χωριό βρισκόταν 27 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κοζάνη (40.4569°N, 21.86449°W) ανάμεσα στην Ερμακιά (ΒΔ.) και την Ακρινή (ΝΑ.) Επί τουρκοκρατίας ονομάζονταν Μπαϊρακλή ή Μπαρακλή και μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 κατοικήθηκε αποκλειστικά από πρόσφυγες. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Εξοχή. Στην περιοχή είχαν βρεθεί μικρός βωμός του 2ου αιώνα και ναός της θεάς Ενοδίας της οποίας αναθηματικές επιγραφές βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο Κοζάνης. Η θεά Ενοδία λατρεύονταν στην Φερές της Θεσσαλίας (αποκαλούνταν Φεραία θεά) και λατρεύονταν, σύμφωνα με την ετυμολογία της, στους δρόμους επομένως θεωρείτο θεά των δρόμων  και των τρίστρατων.
Διοικητικά
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης το νέο χωριό αποτελεί την τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 114 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Χοσέ Σεγούρα
Σταδιοδρομία
Ο Χοσέ Σεγούρα ξεκίνησε την καριέρα του στην Βαρκελώνη. Εργάστηκε στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα ως βοηθός του Λορένθο Σέρα Φερέρ και ως σκάουτερ και βοηθός προπονητή στην πρώτη ομάδα με προπονητή τον κ. Φερέρ.
Από το καλοκαίρι του 2006 και για ένα χρόνο διετέλεσε βοηθός προπονητή του Σέρα Φερέρ στην ΑΕΚ. Από το καλοκαίρι του 2007 ο κ. Σεγούρα ανέλαβε την θέση του βοηθού προπονητή στον Ολυμπιακό με προπονητή τον Τάκη Λεμονή και από τις 11 Μαρτίου του 2008 ανέλαβε την θέση του προπονητή της ομάδας. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε το νταμπλ το 2008 και αντικαταστάθηκε με τη λήξη της σεζόν στη θέση του προπονητή από τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Τον Μάιο του 2009, ο Σεγούρα συμφώνησε να εργαστεί στην Λίβερπουλ Φ.Κ. ως τεχνικός διευθυντής των ακαδημιών του συλλόγου του αγγλικού λιμανιού.
Στις 12 Μαρτίου 2011, η Λίβερπουλ ανακοίνωσε πως απολύθηκε από τον σύλλογο ο προπονητής της δεύτερης ομάδας Τζον ΜακΜάχον με τον τεχνικό διευθυντή των ακαδημιών Χοσέ 'Πεπ' Σεγούρα να αναλαμβάνει την τεχνική καθοδήγηση της ομάδας για το υπόλοιπο της σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Ηλεκτραρνητικότητα
Η ηλεκτραρνητικότητα (σύμβολα EN ή \chi\,) ορίζεται ως το μέτρο της τάσης, την οποία έχει ένα άτομο που συνδέεται με ομοιοπολικό δεσμό μ' ένα άλλο άτομο, να έλκει προς το μέρος του το κοινό ζεύγος των ηλεκτρονίων.
Η ηλεκτραρνητικότητα ενός ατόμου είναι αποτέλεσμα της σχετικής ατομικής του μάζας (ατομικού βάρους ) και της απόστασης του δεσμικού ζεύγους ηλεκτρονίων από τους ατομικούς πυρήνες. Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλεκτραρνητικότητα, τόσο εντονότερα έλκει ένα χημικό στοιχείο τα ηλεκτρόνια προς το μέρος του.
Η έννοια της ηλεκτραρνητικότητας προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Λάινους Πώλινγκ (Linus Pauling) το 1932 στα πλαίσια της Θεωρίας Δεσμού-Σθένους, και συσχετίστηκε με πολλές άλλες χημικές ιδιότητες.
Η ηλεκτραρνητικότητα δεν μπορεί να μετρηθεί άμεσα και πρέπει να υπολογίζεται από άλλες ατομικές ή μοριακές ιδιότητες. Για τη μέτρηση της ηλεκτραρνητικότητας ενός στοιχείου υπάρχουν διάφορες απόψεις, που οφείλονται βασικά στο γεγονός ότι αυτή δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη δομή του ατόμου, αλλά και από τον αριθμό και το είδος των ατόμων με τα οποία είναι συνδεμένο. Γι' αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την ηλεκτρονοσυγγένεια, η οποία είναι ενεργειακό μέγεθος, που αναφέρεται σε μεμονωμένο άτομο. Θα περίμενε λοιπόν κανείς να μεταβάλλεται η ηλεκτραρνητικότητα ανάλογα με το χημικό περιβάλλον ενός ατόμου. Αλλά αυτό δε συμβαίνει γιατί η ηλεκτραρνητικότητα θεωρείται "μεταφερόμενη ιδιότητα", πράγμα που σημαίνει ότι έχει παραπλήσιες τιμές σε μιά ποικιλία συνθηκών και καταστάσεων.
Η περισσότερο χρησιμοποιούμενη μέθοδος υπολογισμού είναι αυτή που προτάθηκε αρχικά από τον Pauling. Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή, η ηλεκτραρνητικότητα είναι αδιάστατο μέγεθος και παίρνει τιμές από 0,7 έως 4,0 (υδρογόνο = 2,2). Η κλίμακα αυτή είναι γνωστή ως "κλίμακα Pauling". Πολλές φορές, όταν η ηλεκτραρνητικότητα υπολογίζεται με άλλες μεθόδους, μεταφέρεται το αποτέλεσμα (χωρίς να είναι υποχρεωτικό) στην κλιμακα Pauling εκφραζόμενο έτσι σε "μονάδες Pauling".
Ηλεκτραρνητικότητα των χημικών στοιχείων
Ηλεκτραρνητικότητα των στοιχείων του περιοδικού πίνακα στην κλίμακα Pauling
Ηλεκτραρνητικότητα κατά Pauling
Πρώτος ο Pauling το 1932 πρότεινε την έννοια της ηλεκτραρνητικότητας για να εξηγήσει το γεγονός ότι ο ομοιοπολικός δεσμός μεταξύ δύο διαφορετικών ατόμων(Α-Β) είναι ισχυρότερος από όσο αναμένεται αν ληφθεί ο μέσος όρος της ισχύος των δεσμών Α-Α και Β-Β. Σύμφωνα με τη Θεωρία Δεσμού-Σθένους, της οποίας ο Pauling ήταν θεμελιωτής, αυτή η "πρόσθετη σταθερότητα" του δεσμού Α-Β οφείλεται στο ότι ο δεσμός έχει εν μέρει και "ετεροπολικό χαρακτήρα". Η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ των ατόμων Α και Β δίνεται από τη σχέση : όπου οι ενέργειες, Ed, των δεσμών Α-Β, Α-Α και Β-Β εκφράζονται σε ηλεκτρονιοβόλτ (eV) και ο παράγοντας (eV)−½ εξασφαλίζει το αδιάστατο αποτέλεσμα. 'Ετσι, η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας κατά Pauling μεταξύ του υδρογόνου και του βρομίου είναι 0.73 (ενέργειες δεσμών : H-Br 3.79 eV, H-Η 4.52 eV, Br-Br 2.00 eV).
Καθώς μπορεί να οριστεί μόνο διαφορά ηλεκτραρνητικότητας, πρέπει να καθοριστεί ένα αυθαίρετο στοιχείο αναφοράς για να δημιουργηθεί η κλίμακα. Επιλέχθηκε έτσι το υδρογόνο επειδή σχηματίζει ομοιοπολικούς δεσμούς με μεγάλη ποικιλία χημικών στοιχείων : η ηλεκτραρνητικότητά του καθορίστηκε πρώτα στο 2.1 και αργότερα έγινε 2.20. Είναι επίσης απαραίτητο να καθοριστεί ποιο από τα δύο στοιχεία είναι περισσότερο ηλεκτραρνητικό (δηλαδή πρέπει να γίνει επιλογή ενός από τα δύο πιθανά πρόσημα της τετραγωνικής ρίζα, πράγμα που σημαίνει ότι θα προκύπτει είτε είτε . Αυτό επιτεύχθηκε με "χημική διαίσθηση" : στο παραπάνω παράδειγμα, το υδροβρόμιο (HBr) όταν διαλυθεί στο νερό ιοντίζεται και δίνει κατιόντα υδρογόνου (Η3Ο+) και ανιόντα βρομίου (Br-). Άρα πρέπει το βρόμιο να είναι ηλεκτραρνητικότερο του υδρογόνου.
Για να υπολογισθεί η ηλεκτραρνητικότητα κατά Pauling ενός στοιχείου, είναι απαραίτητη η γνώση των ενεργειών των δεσμών τουλάχιστον δύο τύπων ομοιοπολικών δεσμών σχηματισμένων από αυτό το στοιχείο. Ο Allred βελτίωσε τις πρωτότυπες τιμές του Pauling το 1961 λαμβάνοντας υπόψη του θερμοδυναμικά δεδομένα και σήμερα χρησιμοποιείται περισσότερο αυτή η "αναβαθμισμένη" κλίμακα Pauling.
Ηλεκτραρνητικότητα κατά Mulliken
thumb|right|350px|Συσχέτιση των ηλεκτραρνητικοτήτων κατά Mulliken (άξονας -x, xM, σε ΚJ/mol) και κατά Pauling (άξονας-y, xP) Ο Mulliken όρισε ως ηλεκτραρνητικότητα ενός ατόμου, το μέσο όρος της 1ης ενέργειας ιονισμού (Εi) και της ηλεκτρονοσυγγένειας (Eea). Με τον ορισμό αυτό, που είναι ίσως περισσότερο ρεαλιστικός από εκείνον του Pauling, δεν υπάρχει εξάρτηση από αυθαίρετη κλίμακα τιμών ηλεκτραρνητικότητας. Έτσι, η ηλεκτραρνητικότητα (που μ' αυτόν τον ορισμό ονομάζεται και απόλυτη) εκφράζεται σε eV και σε KJ/mol.
Αν οι ενέργειες είναι εκφρασμένες σε eV : και αν είναι εκφρασμένες σε KJ/mol : Οι τιμές της ηλεκτραρνητικότητας κατά Mulliken,, συνδέονται με τις τιμές κατά Pauling, , με τη σχέση : Η ηλεκτραρνητικότητα κατά Mulliken μπορεί να υπολογιστεί για ένα χημικό στοιχείο μόνο αν είναι γνωστή η ηλεκτρονοσυγγένειά του. Μέχρι το 2006 είχε υπολογιστεί η ηλεκτρονοσυγγένεια για 57 χημικά στοιχεία.
thumb|right|350px|Συσχέτιση μεταξύ ηλεκτραρνητικοτήτων κατά Allred–Rochow (άξονας-x, σε Å−2) και κατά Pauling (άξονας-y)
Ηλεκτραρνητικότητα κατά Allred–Rochow
Οι Allred και Rochow θεώρησαν ότι η ηλεκτραρνητικότητα θα έπρεπε να συσχετίζεται με το πλεονάζον φορτίο που οφείλεται σε ένα ηλεκτρόνιο στην "επιφάνεια" ενός ατόμου : όσο μεγαλύτερο είναι το φορτίο ανά μονάδα επιφάνειας της ατομικής επιφάνειας, τόσο μεγαλύτερη είναι η τάση του ατόμου αυτού να έλκει ηλεκτρόνια. Το δραστικό πυρηνικό φορτίο, Z^\ast, που οφείλεται στα ηλεκτρόνια σθένους μπορεί να εκτιμηθεί με τους κανόνες του Slater, ενώ η επιφάνεια ενός ατόμου σε ένα μόριο μπορεί να εκφραστεί με τη 2η δύναμη της ομοιοπολικής ακτίνας,. Όταν η εκφράζεται σε Ångström, τότε :
thumb|right|350px|Συσχέτιση μεταξύ ηλεκτραρνητικοτήτων κατά Sanderson (άξονας-x, σε αυθαίρετες μονάδες) και κατά Pauling (άξονας-y)