cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαμάρ Πίτερς
Προσωπική ζωή
Ο καλύτερος φίλος του Πίτερς είναι ο Ταϊρί Γκριν, ο πόιντ γκαρντ του Σάουθερν Μις. Ο πατέρας του Πίτερς, Ουόλτερ Στέρλινγκ, σκοτώθηκε σε πυροβολισμούς στη Νέα Ορλεάνη κατά τη διάρκεια της πρώτης του χρονιάς στο Μισισίπι Στέιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γουέσττσεστερ Νικς Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Γιανιτσάνικα - Σκουπιδότοπος Καλαμάτας
Τα Γιανιτσάνικα - Σκουπιδότοπος Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 13 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Ιωάννα Α΄ της Ωβέρνης
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γουλιέλμου ΙΒ΄ κόμη της Ωβέρνης και της Βουλώνης και της Μαργαρίτας των Εβρέ, αδελφής του Φιλίππου Γ΄ της Ναβάρρας. Η Ιωάννα κληρονόμησε την Ωβέρνη και της Βουλώνη μετά το τέλος του πατέρα της.
Πρώτος της σύζυγος ήταν ο Φίλιππος της Βουργουνδίας (1323-1346) γιος του Εύδη Δ΄ της Βουργουνδίας και διάδοχος του δουκάτου της Βουργουνδίας, μαζί του έκανε έναν γιο τον Φίλιππο Α΄ της Βουργουνδίας τελευταίο εκπρόσωπο του Οίκου της Βουργουνδίας.
Ο πρώτος της σύζυγος πέθανε πριν γίνει δούκας και η Ιωάννα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της στις 13 Φεβρουαρίου 1350 τον Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας ο οποίος έγινε βασιλιάς την επόμενη χρονιά. Η Ιωάννα ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ιωάννη του Αγαθού, η πρώτη του σύζυγος Μπόννη του Λουξεμβούργου είχε πεθάνει από την μαύρη πανώλη, ο Ιωάννης είχε κάνει μαζί της 8 παιδιά και δεν υπήρχε πίεση στην Ιωάννα να κάνει τον διάδοχο. Ο μικρός γιος της Φίλιππος τέθηκε υπό την κηδεμονία του Ιωάννη του Αγαθού, μαζί του η Ιωάννα έκανε τρία παιδιά, δυο κόρες και έναν γιο που πέθαναν όλα σε βρεφική ηλικία.
Οικογένεια
Με τον πρώτο της σύζυγο Φίλιππο, κόμη της Ωβέρνης απέκτησε :
Από τον 2ο σύζυγό της Ιωάννη Β΄ των Βαλουά της Γαλλίας απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού Κατηγορία:Δούκισσες της Νορμανδίας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Αλέξανδρος Αργυρίου
Ο Αλέξανδρος Αργυρίου (1921-2009) ήταν Έλληνας κριτικός λογοτεχνίας και ιστορικός. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξανδρος Κουμπής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1921 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, αλλά σε ηλικία επτά ετών μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, και εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στον τομέα αυτό. Το 1947 έκανε την εμφάνιση του στα γράμματα μέσω του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε με το περιοδικοό Ποιητική Τέχνη και την εφημερίδα Δημοκρατικός Τύπος καθώς και αρκετά άλλα έντυπα στα οποία αρθρογραφούσε ή έγραφε επιφυλλίδες. Το 1950 πήρε απολυτήριο από το Βασιλικό Ναυτικό της Ελλάδας και ασχολήθηκε με την πραγματοποίηση μελετών για διάφορους οργανισμούς. Κατά την επταετία της δικτατορίας των συνταγματαρχών ανέπτυξε ισχυρή αντιστασιακή δράση.
Την περίοδο 1993-1994 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Πέθανε στις 22 Μαΐου 2009, σε ηλικία 88 ετών.
Έργο
Θεωρείται ως ένα από τα πιο κριτικά πνεύματα της μεταπολεμικής διανόησης. Συμμετείχε στις συντακτικές επιτροπές των «Δεκαοχτώ Κειμένων» και των «Νέων Κειμένων», ενώ αποτέλεσε συνεργάτης της εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα και του Παγκοσμίου Βιογραφικού Λεξικού της Εκδοτικής Αθηνών. Μεταξύ των έργων του ήταν τα εξής :
Βραβεύσεις
Για το έργο του έχει λάβει πληθώρα διακρίσεων. Μεταξύ αυτών το Α΄ Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 1984, το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 1998, το Βραβείο «Δαίδαλος» της Εταιρείας Συγγραφέων, το 2003 και το Βραβείο Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών το 2004. Ακόμη, το 1999 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας
Γκασπάρ-Γκυστάβ ντε Κοριόλις
Ο Γκασπάρ-Γκυστάβ ντε Κοριόλις (γαλλικά Gaspard-Gustave de Coriolis, 21 Μαΐου 1792 – 19 Σεπτεμβρίου 1843) ήταν Γάλλος φυσικός, μαθηματικός και μηχανικός. Είναι κυρίως γνωστός από την ανακάλυψη της δύναμης που εμφανίζεται σε στρεφόμενα συστήματα σωμάτων, η οποία έλαβε το όνομά του (δύναμη Coriolis) και είναι ιδιαίτερης σημασίας για τη μετεωρολογία, τη βαλλιστική και την ωκεανογραφία.
Βιογραφία
Ο Κοριόλις γεννήθηκε στο Παρίσι στις 21 Μαΐου 1792. Πατέρας του ήταν ο Ζαν-Μπατίστ Κοριόλις (Jean-Baptiste-Elzéar Coriolis) και μητέρα του η Μαρί-Σοφί ντε Μαιγιέ (Marie-Sophie de Maillet). Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός, ο οποίος το 1780 ακολούθησε το εκστρατευτικό σώμα του Ροσαμπώ στην Αμερική και επέστρεψε στη Γαλλία το 1784, όπου και προάχθηκε σε λοχαγό. Το 1790 έγινε αξιωματικός του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, αλλά αυτό του δημιούργησε προβλήματα, καθώς η μοναρχία κλονιζόταν από τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 1792, τρεις μήνες μετά τη γέννηση του Γκασπάρ και το επόμενο έτος καρατομήθηκε. Η οικογένεια Κοριόλις αναγκάστηκε, ύστερα από όλα αυτά, να καταφύγει στο Νανσύ, όπου ο πατέρας Κοριόλις έγινε εργοστασιάρχης. Εκεί μεγάλωσε και πήγε στο σχολείο και ο μικρός Γκασπάρ. Το 1808 έδωσε εξετάσεις για την École Polytechnique όπου πέρασε δεύτερος. Ολοκληρώνοντας τις εκεί σπουδές του εισήλθε στην École des Ponts et Chaussées (Σχολή γεφυροποιίας και οδοποιίας) και στη συνέχεια εργάστηκε ως μηχανικός στις περιοχές των Βοσγίων ορέων και Μερτ-ε-Μοζέλ (Meurthe-et-Moselle). Την εποχή εκείνη στη Γαλλία η εκπαίδευση στη μηχανική περιοριζόταν κατά κύριο λόγο σε μελέτες της στατικής, που ήταν κατάλληλες για την εκτέλεση έργων όπως δρόμοι, γέφυρες, κτήρια κτλ. αλλά δεν δινόταν παρά ελάχιστη σημασία σε μελέτες που περιλάμβαναν μηχανές που κινούνταν από το νερό, τον άνεμο και συναφείς κατασκευές. Ακόμη και οι μελέτες του Ζοζέφ-Λουί Λαγκράνζ (Joseph Louis Lagrange) επικρίθηκαν, όχι γιατί ήταν εσφαλμένες, αλλά επειδή δεν έβρισκαν άμεση εφαρμογή στην πρακτική επίλυση προβλημάτων.
Το 1816 απεβίωσε ο πατέρας Κοριόλις και το βάρος συντήρησης της οικογένειας έπεσε στον Γκασπάρ. Με την υγεία του ήδη κλονισμένη από τις εργασίες στο ύπαιθρο, ανέλαβε βοηθός καθηγητής στην Μαθηματική Ανάλυση στην École Polytechnique ύστερα από πρόταση του Ωγκιστέν Λουί Κωσύ (Augustin-Louis Cauchy), θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1838. . Στο μεταξύ, όμως, είχε αρχίσει να δημιουργείται μια κίνηση στους επιστημονικούς κύκλους, για την προώθηση της παραμελημένης έως τότε θεωρητικής μηχανικής (méchanique rationelle), που θα διευκόλυνε τις εργασίες των μηχανικών, των τεχνιτών και των απλών εργατών. Ο Κοριόλις ήταν ανάμεσα στους πρωτοπόρους της προώθησης αυτής και, το 1829, εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο "Calcul de l’Effet des Machines" (Λογισμός της απόδοσης των μηχανών), ενώ παράλληλα είχε διοριστεί τακτικός καθηγητής στη Σχολή École Centrale des Artes et Manufactures (Κεντρική Σχολή Τεχνών και Κατασκευών). Στην έκδοση αυτή ο Κοριόλις παρουσίαζε τη μηχανική με τρόπους που ήταν δυνατό να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τη βιομηχανία παραγωγής. Μόνο τότε καθιερώθηκε ο πολύ γνωστός σήμερα τύπος της κινητικής ενέργειας και έγινε η σύνδεσή του με το μηχανικό έργο.
Το 1830 έγινε επανάσταση στο Παρίσι (Ιούλιος) και ο Κωσύ αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη. Προκειμένου να επιστρέψει, το νέο καθεστώς απαιτούσε να δώσει όρκο υποταγής και, όταν ο Κωσύ δεν το έπραξε, έχασε όλες του τις θέσεις. Προτάθηκε τότε στον Κοριόλις να αναλάβει τη θέση του Κωσύ στην École Polytechnique. Ο Κοριόλις, έχοντας απορροφηθεί από τις έρευνές του, αρνήθηκε να αναλάβει περισσότερα διδακτικά καθήκοντα.
Κατά την περίοδο που ακολούθησε, ο Κοριόλις εργάστηκε για την επέκταση της έννοιας της κινητικής ενέργειας σε περιστρεφόμενα συστήματα. Δημοσίευσε μια σειρά από μελέτες, η πρώτη από τις οποίες είχε τίτλο "Sur le principe des forces vives dans les mouvements relatifs des machines" (Επί της αρχής της κινητικής ενέργειας στην σχετική κίνηση στις μηχανές), η οποία παρουσιάστηκε στην Ακαδημία Επιστημών (Académie des Sciences) στο Παρίσι το 1832. Ακολούθησε, το 1835, η πλέον διάσημη από τις μελέτες του, "Sur les équations du mouvement relatif des systèmes de corps" (επί των εξισώσεων της σχετικής κίνησης ενός συστήματος σωμάτων).
Το 1835 δημοσίευσε μια μελέτη υπό τον τίτλο "Théorie Mathématique des Effets du Jeu de Billard" (Μαθηματική θεωρία των φαινομένων στο παιχνίδι του μπιλιάρδου). Αν και ο τίτλος της μελέτης ξενίζει, στην πραγματικότητα η μελέτη ασχολείται με τη μαθηματική θεωρία της κρούσης σφαιρών. Η μελέτη θεωρείται κλασική στο είδος της. Το 1839 διαδέχτηκε τον Ντυλόν (Dulong) ως Directeur des études (Διευθυντής Σπουδών) στην École Polytechnique. Το συγγραφικό του έργο ολοκλήρωσε η πραγματεία "Traité de la mécanique des corps solides" (Πραγματεία περί μηχανικής των στερεών σωμάτων), που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του, το 1844.
Ο Κοριόλις απεβίωσε στο Παρίσι στις 19 Σεπτεμβρίου 1843. Το όνομά του είναι ένα από τα 72 που βρίσκονται χαραγμένα στον Πύργο του Άιφελ.
Δύναμη Κοριόλις
Η σημαντικότερη ανακάλυψη του Κοριόλις ήταν ο εντοπισμός της δύναμης που πήρε το όνομά του. Ο Κοριόλις μελέτησε συστήματα στρεφομένων σωμάτων και για να ερμηνεύσει τα αποτελέσματα των παρατηρήσεών του δέχτηκε την ύπαρξη μιας (αδρανειακής φύσης) δύναμης, η οποία δρα επί περιστρεφόμενης επιφανείας κάθετα προς τη διεύθυνση κίνησης και αναγκάζει το σώμα επί του οποίου εμφανίζεται να ακολουθήσει καμπύλη αντί ευθύγραμμης τροχιάς. Η δύναμη αυτή είναι κεφαλαιώδους σημασίας στην βαλλιστική, στην αστροφυσική καθώς και στην μετεωρολογία και την ωκεανογραφία, καθώς επηρεάζει τα ρεύματα ανέμων και τα θαλάσσια ρεύματα, λόγω της περιστροφής της Γης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γάλλοι μηχανικοί
Καμπότζοι
Οι Καμπότζοι ή Καμποτζιανοί (αγγλικά: Kambojas) ήταν μια φυλή στην Ινδία της Εποχής του Σιδήρου, που αναφέρεται συχνά στη σανσκριτική και παλική (γλώσσα Πάλι) λογοτεχνία. Η φυλή συνασπίστηκε και αποτέλεσε ένα από τα δεκαέξι Μαχατζαναπάντας (μεγάλα βασίλεια) της αρχαίας Ινδίας.
Εθνότητα και γλώσσα
Οι αρχαίοι Καμπότζοι πιθανόν ήταν ινδοϊρανικής καταγωγής. Περιγράφονται επίσης ως βασιλική φατρία των Σακών.
Η πρώτη αναφορά στους Καμπότζους είναι στα έργα του Ινδού λόγιου Πανίνι, περίπου τον 5ο αιώνα π.Χ. Επίσης, εμφανίζονται στη Μαχαμπαράτα (10ος αιώνας π.Χ.) και στο Μανουσμρίτι (12ος αιώνας π.Χ.), όπου περιγράφονται ως πρώην ξατρίγιας (κάστα πολεμιστών) που είχαν υποβαθμιστεί από την αποτυχία τους να τηρήσουν την ινδουιστική θρησκευτική λατρεία. Οι περιοχές τους βρίσκονταν πέρα από τη Γανδάρα στο σημερινό Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, όπου είχαν ανεγερθεί αγάλματα του Βούδα στ΄ όνομα των διάσημων Ινδών αυτοκρατόρων Τσαντραγκούπτα Μωρύα και Ασόκα. Τον 3ο αιώνα π.Χ. τα Ήδικτα του Ασόκα αναφέρονται στην περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Καμπότζων ως ανεξάρτητης από την Αυτοκρατορία των Μωρύα.
Κάποια τμήματα των Καμπότζων διέσχισαν τον Ινδοκαύκασο και εγκατέστησαν καμποτζιανές αποικίες στις Παροπαμισάδες και μέχρι το Ρατζάουρι. Το έπος Μαχαμπαράτα εντοπίζει τους Καμπότζους στις πλαγιές του Ινδοκαύκασου, ως γείτονες των Νταράντα, και τους Παράμα-Καμπότζους πέρα από τον Ινδοκαύκασο ως γείτονες των Ρισίκα της κοιλάδας Φεργκάνα.
Η συνομοσπονδία των Καμπότζων ίσως εκτεινόταν από την κοιλάδα του Ρατζάουρι στο νοτιοδυτικό τμήμα του Κασμίρ μέχρι την οροσειρά του Ινδοκαύκασου. Στα νοτιοδυτικά τα σύνορα εκτείνονταν πιθανόν μέχρι τις περιοχές της σημερινής Καμπούλ, Γκάζνι και Κανταχάρ, με τον πυρήνα συγκεντρωμένο στην περιοχή βορειοανατολικά της Καμπούλ, ανάμεσα στον Ινδοκαύκασο και τον ποταμό Κουνάρ, περιλαμβάνοντας την Καπίσα και εκτεινόμενα πιθανόν από τις κοιλάδες της Καμπούλ μέχρι την Κανταχάρ.
Τα καμποτζιανά κράτη
Η πρωτεύουσα των Καμπότζων ήταν πιθανόν η Ρατζαπούρα (σημερινό Ρατζάουρι).
Η αρχαία ινδική πολιτική πραγματεία Αρθασάστρα του Τσανάκυα, και τα Ήδικτα του Ασόκα No. XIII, αναφέρουν ότι οι Καμπότζοι ακολούθησαν μια δημοκρατική πολιτική οργάνωση. Οι αφορισμοί (σούτρας) του Πανίνι τείνουν να διαλαλούν ότι οι Καμπότζοι ήταν μια "μοναρχία πολεμιστών", αλλά ο "ειδικός κανόνας και η έκτακτη μορφή παραγώγου" που χρησιμοποιεί για να σημάνει τον ηγέτη των Καμπότζων, υποδηλώνει ότι η εξουσία του βασιλιά τους ήταν κατ΄ όνομα μόνο (βασιλιάς-σύμβουλος). Ένας βασιλιάς των Καμπότζων ήταν ο Σρίντρα Βαρμάνα Καμπότζ (Srindra Varmana Kamboj).
Η σύγκρουση με τον Αλέξανδρο το Μέγα
Οι Καμπότζοι συγκρούστηκαν με το Μέγα Αλέξανδρο κατά την εισβολή του τελευταίου στην Κεντρική Ασία. Ο Μακεδόνας κατακτητής, αφού κατέλυσε την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών, ξεχύθηκε στο σημερινό ανατολικό Αφγανιστάν και δυτικό Πακιστάν. Εκεί συνάντησε την αντίσταση των καμποτζιανών φυλών των Ασπάσιων και Ασσακηνών.
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ασίας
Υπαπαντή Αιτωλοακαρνανίας
Η Υπαπαντή είναι οικισμός της Πετρώνας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται ανατολικά του ποταμού Ίναχου, σε απόσταση 3 χλμ. Δ. από την Πετρώνα και 39 χλμ. ΒΑ.-Α. από την Αμφιλοχία. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1981 να ανήκει στην τότε κοινότητα Πετρώνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Πετρώνα, Κατσιάδες, Ρίγανη και Βαρκό Κυπριό αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πετρώνας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 40 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Ερρίκος Ζ΄ Ρούμπολντ
Ο Ερρίκος Ζ΄ Ρούμπολντ ο Μεσαίος ή Μεγαλόσωμος, πολων. Henryk VII Rumpold Średni, Większy (π. 1350 - 24 Δεκεμβρίου 1395) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ (1368-78, μαζί με τους αδελφούς του) και του ημίσεως Γκλόγκουφ, της Στσινάβα, του Μπύτομ Οντζάνσκι (από το 1378).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ του Σιδηρού, δούκα του Ζάγκαν και της Άννας των Πιαστ-Μαζοβίας, κόρης του Βεντσεσλάου δούκα του Πλοτσκ.
Διαδέχθηκε το 1369 τον πατέρα του μαζί με τους αδελφούς του, τον μεγαλύτερο Ερρίκο ΣΤ΄ και τον μικρότερο Ερρίκο Η΄. Το 1378 το δουκάτο διαιρέθηκε και ο Ερρίκος Ζ΄ έλαβε το ανατολικό μέρος: Γκλόγκουφ, Γκούρα, Στσινάβα, Μπύτομ Οντζάνσκι (στην πραγματικότητα το ήμισυ αυτών ανήκε στη Βοημία από το 1360). Από τότε ο Ερρίκος Ζ΄ χρησιμοποιούσε τον τίτλο του κυρίου του Γκλόγκουφ και Στσινάβα. Το 1381 ο Ερρίκος Ζ΄ ζήτησε από τον Ερρίκο Η΄ να δηλώσει υποτέλεια στο δουκάτο του Γκλόγκουφ.
Απεβίωσε άγαμος, 45 ετών, και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Η΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2012-13
Η Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2012-13 ήταν η 40η έκδοση της Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2012-13 συμμετείχαν 6 ομάδες. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην Α΄ φάση (Α΄ και Β΄ γύρος), όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Στη Β΄ φάση (Γ΄ γύρος) οι ομάδες αγωνίστηκαν σε μονούς αγώνες όλες εναντίον όλων. Το πρόγραμμα και οι έδρες ήταν προκαθορισμένο και οι ομάδες τοποθετούνταν με βάση την κατάταξη τους στην Α΄ φάση. Η βαθμολογία της Α΄ φάσης μεταφέρθηκε στη Β΄ φάση. Η ομάδα που ήταν στην πρώτη θέση με το τέλος του Γ΄ γύρου ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Κριτήρια κατάταξης Α΄ φάσης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2011-12
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2012-13 δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 2011-12, Ολυμπιάδα Νεάπολης, η οποία είχε προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία 2012-13. Επίσης, δεν συμμετείχε ο Άρης Πολεμίου ο οποίος πήρε άδεια μη συμμετοχής.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε ο ΑΠΟΕΛ ο οποίος επαναδραστηριοποιήθηκε. Επίσης, συμμετείχε η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Στρουμπίου.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2012-13
Α΄ και Β΄ γύρος
Πηγή : Αποτελέσματα 2012-13
Γ΄ γύρος
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα του Γ΄ γύρου (11η-15η αγωνιστική).
Πηγή : Αποτελέσματα 2012-13
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2013
Τσίνγκφορντ
Το Τσίνγκφορντ (Chingford) είναι συνοικία του Δήμου του Γόλθαμ Φόρεστ στο Βορειοανατολικό Λονδίνο, περίπου 16 χιλιόμετρα (10 μίλια) βορειοανατολικά από το Τσάρινγκ Κρος (που θεωρούνταν το κέντρο του Λονδίνου). Ιστορικά ήταν αγροτική ενορία του Έσσεξ, ενώ απέκτησε μορφή αστικής επαρχίας το 1894, και μεταξύ 1938 και 1965 σχημάτισε τον πυρήνα του Δήμου του Τσίνγκφορντ. Το Τσίνγκφορντ βρίσκεται κοντά στα όρια του Έσσεξ με τη Δασική Περιοχή Έπινγκ.
Συνορεύει βόρεια με το Σιουαρντστόουν, δυτικά με τα Γούντφορντ Γκριν και Μπάκχερστ Χιλ και νότια με το Γολθαμστόου. Στα δυτικά βρίσκονται οι τεχνητές λίμες Ουίλλιαμ Γκέρλινγκ και Βασιλιά Γεωργίου Ε΄, γνωστές και ως τεχνητές λίμνες του Τσίνγκφορντ, καθώς και ο ποταμός Λη. Στο Τσίνγκφορντ συνδέεται οδικά με το Πόντερς Εντ, ενώ το Σαουθ Τσίνγκφορντ συνδέεται με το Έντμοντον. Βόρεια βρίσκεται το Δάσος Έπινγκ, του οποίου το μεγαλύτερο μέρος βρίσκεται στο Έσσεξ αλλά προστατεύεται από την Εταιρεία της Πόλης του Λονδίνου.
Τοπωνύμιο
Ο ποταμός Τσινγκ διασχίζει την περιοχή, και η πόλη του Τσίνγκφορντ βρίσκεται κοντά σε πολλες διαβάσεις του ποταμού (ford στα αγγλικά). Ωστόσο, παλαιότεροι χάρτες και περιγραφές έχουν αυτό το όνομα για την περιοχή πριν την απόδοση ονόματος στον ποταμό και θεωρείται πως ο ποταμός απέκτησε το όνομα "Ching" από την περιοχή. Θεωρείται ακόμη, πως όπως παρουσιάζεται το Κίνγκστον στον Τάμεση στο Domesday Book του 1086 ως Τσινγκστόουν, η λέξη ching σήμαινε βασιλιάς στα παλαιά αγγλικά, και πως το Τσίνκγφορντ αναφερόταν στον ποταμό του βασιλιά, και το πέρασμα του βασιλιά. Η ιδέα αυτή ενισχύεται από τις διασυνδέσεις που είχε η περιοχή με τη μοναρχία, τα μέλη της οποία χρηιμοποιούσαν την περιοχή για κυνήγι. Ωστόσο, η πλέον γενικά αποδεκτή εξήγηση της ονομασίας της περιοχής, είναι πως η περιοχή ονομαζόταν αρχικά "Shingly Ford"—δηλαδή πέρασμα ποταμού με σανίδες.
Αξιοθέατα
thumb|left|[[Κυνηγετικό Καταφύγιο της Βασίλισσας Ελισάβετ]] Ένα από τα σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι το κυνηγετικό καταφύγιο της Βασίλισας Ελισάβετ. Αρχικά ονομαζόταν Μεγάλο Παρατηρητήριο, και κατασκευάστηκε για τον Ερρίκο Η΄ το 1543, για να επιτηρεί το κυνήγι ελαφιών. Το κτίριο βρίσκεται στην κοιλάδα του Τσίνγκφορντ, στο Δάσος του Έπινγκ, και είναι ανοιχτό στο κοινό.
Το Άσυλο του Μπάτλερ, προστατευόμενο κτίριο Β΄ βαθμού, χτίστηκε αρχικά ως σιταποθήκη στα μέσα του 19ου αιώνα, και είναι ένα από τα λίγα Βικτωριανά άσυλα που βρίσκονται εντός του δάσους. Το κτίσμα βρίσκεται παρακείμενα στο Κυνηγετικό Καταφύγιο της Βασίλισσας Ελισάβετ και οφείλει το όνομα του στον κάτοχο που είχε το 1891, τον Τζον Μπάτλερ. Τα άσυλα παρείχαν μη αλκοολούχα αναψυκτικά κατά την διάρκεια του κινήματος της Μετριοπάθειας. Αφότου έκλεισε το 2009, το κτίσμα ανακαινίστηκε από την Εταιρεία της Πόλης του Λονδίνου και άνοιξε ως καφετέρια το 2012.
thumb|[[Φραϊντέι Χιλ Χάους]] Το Φραϊντέι Χιλ Χάους, το οποίο χρονολογείται από το 1839, ήταν έπαυλη που ανήκε στον Ρόμπερτ Μπούθμπι Χίθκοτ, ο οποίος ήταν λόρδος της έπαυλης και εφημέριος της εκκλησίας. Ήταν αυτός που χρηματοδότησε την κατασκευή της εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Τσίνγκφορντ. Τάφηκε στον θόλο της οικογένειας Μπούθμπι στο προαύλιο της Εκκλησίας των Αγίων Πάντων. Ο θόλος είχε αγοραστεί από τον Ρόμπερτ Μπούθμπι (απεβ. 1733), ο οποίος ζούσε στην προηγούμενη έπαυλη. Το σημερινό κτίσμα χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο εκπαίδευσης, αλλά βρίσκεται σε διαδικασία πώλησης από το 2012.
Ο Περιστεριώνας Πιμπ Χολ βρίσκεται κοντά στο Φραϊντέι Χιλ και είναι ορατός από την είσοδο στον Εθνικό Δρυμό του Πιμπ Χολ. Ο περιστεριώνας, ο οποίος έχει χωρητικότητα 250 πουλιών, ανήκε στο Πιμπ Χολ (αρχικά Πάιμπς Χολ), μια από τις τρεις επαύλεις γύρω από το Τσίνγκφορντ. Το 1838 η έκταση πέρασε στα χέρια των Κομητών του Τσίνγκφορντ. Το αγρόκτημα που βρισκόταν κοντά στον περιστεριώνα διατηρήθηκε μέχρι πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο περιστεριώνας αναπαρίσταται στο Μωσαικό Κληρονομιάς της Χιλιετηρίδας (Millennium Heritage Mosaic) στη μπροστινή πλευρά της αίθουσας συνελεύσεων του Τσίνγκφορντ. Πρόκειται για το τέταρτο αντικείμενο κάτω αριστερά στο μωσαϊκό. Υπάρχουν τοπικοί θρύλοι οι οποίοι αναφέρουν πως σε μια περίπτωση ο Κάρολος Β΄ ήταν για κυνήγι στο Δάσος Έπινγκ και αποκλείστηκε λόγω χιονοθύελλας. Βρήκε κρυσφήγετο στο Πιμπ Χολ και έμεινε ευχαριστημένος από το φαγητό που του προσφέρθηκε, και μάλιστα έκοψε το κρέας με το σπαθί του αναφέροντας αυτό είναι το Σερ Λόιν.
Το 1824 ανεγέρθηκε ένας οβελίσκος από γρανίτη στον λόφο Πόουλ, υπό την καθοδήγηση του Βασιλικού Αστρονόμου Τζον Ποντ, για να δείχνει προς τον βορρά για τα τηλεσκόπια του Βασιλικού Αστεροσκοπείου στο Γκρίνουιτς. Τοποθετήθηκε σε ψηλό σημείο κατά μήκος του μεσημβρινού του Γκρίνουιτς, αλλά σε υπολογισμό κατά τον 19ο αιώνα μετρήθηκε πως βρισκόταν 5,8 μέτρα (19 πόδια) δυτικά από τον μεσημβρινό. Σήμερα, μια παρακείμενη στήλη τριγωνισμού σηματοδοτεί τον σύγχρονο μεσημβρινό.
thumb|alt=|Το παλαιό δημαρχείο του Τσίνγκφορντ Το παλαιό δημαρχείο του Τσίνγκφορντ χρονολογείται από το 1929. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για την στέγαση δημοτικών γραφείων, ενώ πλέον βρίσκεται προς πώληση.
Διακυβέρνηση
Όταν το Τσίνγκφορντ ήταν δημοτική περιοχή, πριν το 1965, στην πολιτική κυριαρχούσε η Ένωση Συνταξιούχων του Τσίνγκφορντ (Chingford Ratepayers' Association), η οποία ήταν ανεξάρτητη, αλλά οι Συντηρητικοί δεν κατέβαζαν υποψήφιους απέναντι τους.
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του 2011, το 86% του πληθυσμού της κοινότητας του Τσίνγκφορντ Γκριν, το οποίο καλύπτει τη βόρεια περιοχή ήταν λευκοί (77% Βρετανοί, 7% άλλοι, 2% Ιρλανδοί). Στην κοινότητα του Εντλμπέρι, που καλύπτει τις νότιες περιοχές και το Τσίνγκφορντ Μάουντ, ήταν κατά 78% λευκοί (68% Βρετανοί, 8% άλλοι, 2% Ιρλανδοί). Το 7% ήταν μαύροι (3% Αφρικανοί, 3% από την Καραϊβική, 1% άλλοι).
Αθλητικά σωματεία
thumb|upright|Η τεχνητή λίμνη Κινγκ Τζορτζ
Μεταφορές
thumb|Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Τσίνγκφορντ Το Τσίνγκφορντ εξυπηρετείται από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό του Τσίνγκφορντ που είναι ο τερματικός σταθμός της διακλάδωσης από τον σταθμό του Λίβερπουλ Στριτ στο Σίτυ του Λονδίνου. Υπάρχει επίσης σταθμός στο Χίγκαμς Παρκ. Το Τσίνγκφορντ έχασε την σιδηροδρομική σύνδεση του με το Στράτφορντ με το ξήλωμα της 500 μέτρων γραμμής, γνωστής και ως Καμπύλη του Χολ Φαρμ το 1970, ενώ υπήρξαν εκστρατείες για την επαναλειτουργία της. Επίσης υπάρχουν διασυνδέσεις με λεωφορεία προς τις γύρω περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Μορτ Σούμαν
Ο Moρτ Σούμαν (αγγλ. Mort Shuman, 1936 – 1991) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, πιανίστας και συνθέτης, που έγινε γνωστός για πολλά τραγούδια του στη δεκαετία του 1960.
Ενδεικτική δισκογραφία
Certification  1  Gold      Certification   1  Gold
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
<div class="cx-template-editor-title" title="This template is used to generate an external link to a web page for a person in the Internet Movie Database.">IMDb name  ID   0795837
Παναγιώτης Τσακλόγλου
Ο Παναγιώτης Τσακλόγλου (γενν. 17 Απριλίου 1960) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πανεπιστημιακός, που υπηρετεί ως εξωκοινοβουλευτικός Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης από τον Αύγουστο του 2020, στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφία
Ο Παναγιώτης Τσακλόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έλαβε πτυχίο με βαθμό «άριστα» το 1983. Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στα Οικονομικά και την Οικονομική Ανάπτυξη στο Πανεπιστήμιο του Ουόρικ στο Ηνωμένο Βασίλειο, και έχει λάβει μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA in Economics) το 1984. Στη συνέχεια, εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα «Διαστάσεις της ανισότητας και της φτώχειας στην Ελλάδα» στο Πανεπιστήμιο Ουόρικ, και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD in Economics) το 1989.
Από το 1987 έως το 1990 διετέλεσε Λέκτορας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μπρίστολ. Από το 1990 έως το 1993 εργάστηκε ως εμπειρογνώμονας στη Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο. Το 1993, εξελέγη επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1998 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής και το 2003 εξελέγη τακτικός καθηγητής του ιδίου τμήματος.
Από το 2000 έως το 2004 διατέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του ΟΠΑ. Από το 2006 είναι μέλος της Αρχής Διασφαλίσεως Ποιότητας (ΑΔΙΠ) της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Έχει διατελέσει σύμβουλος του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου (2010-2011) και του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου (2011-2012) για θέματα Απασχόλησης και Κοινωνικής Πολιτικής.
Μέλος της ελληνικής κυβέρνησης
Κατά τον Ανασχηματισμό της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 4 Αυγούστου 2020, ο Τσακλόγλου, ανέλαβε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης. Ορκίστηκε στις 5 Αυγούστου 2020, με πολιτικό όρκο.
Στις 26 Ιουνίου 2023 ορκίστηκε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη του 2023 μετά από τη εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου 2023.
Γκυ Ε΄ του Σαιν-Πολ
Ο Γκυ Ε΄, γαλλ. Guy V (απεβ. 1360) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Σαιν-Πολ (1344-1360).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ και της Ιωάννας των Φιέν, κόρης του Ιωάννη Α΄ του Φιέν.
Στον Εκατονταετή Πόλεμο υπηρέτησε ως "βασιλικός διοικητής (lieutenant du roi)" στον Γαλλικό στρατό. Πολέμησε σε αρκετές μάχες εναντίον των Άγγλων στην Πικαρδία. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μπρετινύ του 1360, εστάλη ως ένας από τους ομήρους στην Αγγλία. Λίγο μετά που έφθασε στο Λονδίνο, απεβίωσε από την πανώλη.
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα. Η αδελφή του Μαώ παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄, αδελφό της Ιωάννας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Λινύ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Νομοθετική Πράξη για την Τεχνητή Νοημοσύνη
Η νομοθετική πράξη για την τεχνητή νοημοσύνη (AI Act) είναι ένας προτεινόμενος κανονισμός από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο οποίος στοχεύει στην εισαγωγή ενός κοινού ρυθμιστικού και νομικού πλαισίου για την τεχνητή νοημοσύνη. Ισχύει για όλους τους τομείς (εκτός από τον στρατιωτικό) και για όλους τους τύπους τεχνητής νοημοσύνης.
Ο προτεινόμενος κανονισμός ταξινομεί τις εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης με βάση τον κίνδυνο και τις ρυθμίζει ανάλογα με τον κίνδυνο. Οι εφαρμογές χαμηλού κινδύνου δεν ρυθμίζονται καθόλου, ωστόσο, ενθαρρύνεται η αυτοαξιολόγηση από τον πάροχο της εφαρμογής. Τα συστήματα μεσαίου και υψηλού κινδύνου θα απαιτούν υποχρεωτική αυτοαξιολόγηση πριν διατεθούν στην αγορά, και ορισμένες ιδιαίτερα κρίσιμες εφαρμογές (για παράδειγμα στον ιατρικό τομέα) θα απαιτούν ανεξάρτητη αξιολόγηση από τρίτους.
Η πρόταση θα απαγορεύει επίσης ορισμένους τύπους εφαρμογών, δηλαδή τη βιομετρική μαζική επιτήρηση, τις εφαρμογές που χειραγωγούν υποσυνείδητα άτομα, τις εφαρμογές που εκμεταλλεύονται τις ευπάθειες ορισμένων ομάδων με επιβλαβή τρόπο και τη βαθμολογία κοινωνικής πίστης. Για τα τρία πρώτα, υπάρχουν ορισμένες περιορισμένες εξαιρέσεις στο πλαίσιο της επιβολής του νόμου, αλλά η κοινωνική βαθμολογία θα απαγορευτεί εντελώς.
Η πράξη προτείνει επίσης τη θέσπιση ενός Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Τεχνητής Νοημοσύνης που θα ενθαρρύνει την εθνική συνεργασία και θα διασφαλίζει την τήρηση του κανονισμού.
Όπως ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων (ΓΚΠΔ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο νόμος για την τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να γίνει παγκόσμιο πρότυπο. Έχει ήδη αντίκτυπο πέρα από την Ευρώπη. Τον Σεπτέμβριο του 2021, το Κογκρέσο της Βραζιλίας ενέκρινε νομοσχέδιο που δημιουργεί ένα νομικό πλαίσιο για την τεχνητή νοημοσύνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ψηφιακή Στρατηγική
Le Métèque
Το τραγούδι Le Métèque είναι γαλλικό σανσόν του Ζωρζ Μουστακί (1934–2013). Το έγραψε το 1969, και ήταν η πρώτη του επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο ένα των γαλλικών τσαρτ για έξι συνεχείς εβδομάδες. Πριν από αυτό ο Μουστακί είχε γράψει επιτυχίες για τραγουδιστές όπως η Εντίθ Πιαφ, κ.α.
Το Le Métèque στα γαλλικά είναι υποτιμητική λέξη για τους μετανάστες μεσογειακής προέλευσης.
Διασκευάστηκε και τραγουδήθηκε και από τον Πάριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1969
Bank am Bellevue
Η Bank am Bellevue είναι μέρος του Ομίλου Bellevue. Ο Όμιλος Bellevue ιδρύθηκε το 1993. Η εταιρεία ειδικεύεται στη Διαχείριση Πλούτου και στη Διαχείριση Περιουσιακών Στοιχείων. Η μετοχή είναι εισηγμένη στο SIX Swiss Exchange.<mapframe latitude="68.103029" longitude="2.697144" zoom="2" width="400" height="489" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 8.588335,         47.307086        ]      }    }  ] }
Φιλοσοφία και Στρατηγική
Η Bank am Bellevue τροποποίησε τη στρατηγική της το 2017 για να επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο σε καινοτόμα προϊόντα και υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας εντός των μονάδων Wealth Management και Asset Management. Οι επενδυτές εκτιμούν πολύ αυτή την αλλαγή τόσο εντός όσο και εκτός Ελβετίας. Η Bank am Bellevue διέκοψε τις χρηματιστηριακές και εταιρικές χρηματοδοτικές δραστηριότητες της το 2017. Η Bellevue Investment Partners ανέπτυξε μια νέα καινοτόμο στρατηγική για την επίτευξη ελκυστικών αποδόσεων.
Η αποστολή του Ομίλου Bellevue είναι ξεκάθαρα να δημιουργεί συνεχώς βιώσιμη αξία για τους πελάτες του. Πρωταρχικός στόχος του Ομίλου Bellevue είναι η οργανική ανάπτυξη και η βελτίωση και διατήρηση του υψηλού επιπέδου ποιότητας των επενδυτικών υπηρεσιών και προϊόντων.
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ελβετίας
Qoros 3
Το Qoros 3 είναι ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας C που κατασκευάζεται από την κινέζικη αυτοκινητοβιομηχανία Qoros. Σχεδιαστής αυτού είναι ο Γκερτ Χίλντεμπραντ (Gert Hildebrand) που εργαζόταν παλαιότερα για την σχεδίαση μοντέλων της εταιρείας Mini. Το Qoros 3 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2013, σε δυο εκδόσεις: την απλή που είχε την μορφή σεντάν, καθώς και σε υβριδική.
Το Qoros 3 είναι το πρώτο μοντέλο που ξεκίνησε να παράγει η ομώνυμη βιομηχανία και το πρώτο μοντέλο κινέζικης προέλευσης που βαθμολογήθηκε με 5 στα 5 αστέρια στο Πρόγραμμα Αξιολόγησης Νέων Οχημάτων της Ευρώπης (Euro NCAP).
Εκδοχές
thumb|left|Qoros 3 hatch στην έκθεση της [[Γενεύης τον Μάρτιο του 2014.]] thumb|left|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Qoros 3.
Το μοντέλο αυτό κυκλοφορεί σε πολλές μορφές όπως η Hatchback από το 2014, η City SUV από το 2015 και τέλος η Gran Turismo (GT) από το 2016. Και οι τρεις εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Διοργάνωση Μηχανοκίνησης του Γκουανγκζού, με την τελευταία να παρουσιάζεται μαζί με το SUV Qoros 5.
Το Qoros 3 ήταν προορισμένο και για την αγορά της Ευρώπης, ωστόσο η επέκταση των αντιπροσωπειών της δεν συνεχίστηκε και κυκλοφόρησε μόνο για έναν χρόνο, από το 2013 έως το 2014, καθώς η τιμή του ήταν αρκετά υψηλή, στα 20.000 ευρώ. Πλέον, η απόλυτη αγορά για την οποία παράγει είναι της Κίνας, καθώς και οι πιο γνωστές Ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν στραφεί προς τα εκεί.
Ασφάλεια
Ένα από τα πιο σημαντικά κριτήρια για την κυκλοφορία ενός αυτοκίνητου στη σύγχρονη ιστορία της αυτοκίνησης, είναι τα μέτρα ασφαλείας που προμηθεύουν οι κατασκευαστές τους, σε αυτά. Παρότι το γεγονός ότι πολλές κινέζικες αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν αψηφήσει το κριτήριο αυτό κατά καιρούς, η Qoros έχει προκαλέσει έκπληξη σε πολλούς σχετιζόμενους με το δικό της σύστημα που έχει θέσει, το Qoros Crash Management System (QCMS).
Οι πηγές αναφέρουν ότι πίσω από την τόσο προσεγμένη τεχνολογία βρίσκεται η αμερικάνικη TRW, η οποία ισχυρίστηκε πως βοήθησε τόσο στην σωστή κατασκευή ενός καλού αμαξώματος, όσο και στις σύγχρονες απαιτήσεις του ηλεκτρονικού συστήματος και της πέδησης.
Κινητήρες
Οι κινητήρες που χρησιμοποιήθηκαν για το Qoros 3 είναι 1.6 λίτρων, τροφοδοτούνται με βενζίνη και έχουν κυκλοφορήσει δυο μέχρι στιγμής. Ο κινητήρας VIS DVVT DOHC 16 Valve MPI είναι διαθέσιμος μαζί με 6-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων και με αυτόματο κιβώτιο 6 σχέσεων επίσης. Αυτός ο κινητήρας ακολουθεί ασφαλώς τα σύγχρονα πρότυπα του ηλεκτρονικού ψεκασμού και η δυνατότητα μέγιστης απόδοσης είναι 126 ίπποι στις 6.150 στροφές ανά λεπτό. Ο κινητήρας βρίσκεται σε διαμήκη θέση, με αποτέλεσμα οι κινητήριοι τροχοί να είναι οι εμπρόσθιοι. Ελάχιστη διαφορά κατανάλωσης καυσίμου παρατηρείται στις μεταξύ τους ιδιότητες.
Ο κινητήρας παραμένει ίδιος, όμως με την προσθήκη ενός συστήματος πλήρωσης όπου παρείχε την ιπποδύναμη των 156 ίππων στις 5.500 στροφές ανά λεπτό. Στην Turbo έκδοση, υπάρχει η προσθήκη του 6-τάχυτου αυτόματου κιβωτίου, όμως η κατανάλωση καυσίμου και πάλι είναι ελάχιστα μεγαλύτερη. Παραμένει σε διαμήκη θέση και με κινητήριους τροχούς τους εμπρόσθιους.
Το 2016 σε συνεργασία με την Koenigsegg παρουσιάστηκε ο κινητήρας ίδιων κυβικών, με την νέα τεχνολογία της σουηδικής εταιρείας, με την απουσία εκκεντροφόρων αξόνων και η τοποθέτηση πνευματικών βαλβίδων, χωρίς όμως να υπάρχει κάποια επίσημη παρουσίασή του.
Πηγές
Κατηγορία:Μοντέλα Qoros Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα
Μέιμι Γκάμερ
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Γκάμερ φοίτησε στο Miss Porter's School και αποφοίτησε από το Kent School στο Κεντ του Κονέκτικατ, πριν συνεχίσει τις σπουδές της στο θέατρο και τις επικοινωνίες στο Πανεπιστήμιο Northwestern, από το οποίο αποφείτησε το 2005.
Καριέρα
Ως νήπιο, η Γκάμερ εμφανίστηκε με τη μητέρα της στην ταινία Φλογισμένες σχέσεις (Heartburn με το όνομα Νάταλι Στερν). Όντας είκοσι μηνών την εποχή των γυρισμάτων, έλαβε θετική κριτική από τους New York Times. Μετά την αποφοίτησή της από το κολέγιο το 2005, έκανε το ντεμπούτο της εκτός Μπρόντγουεϊ δίπλα στον Μάικλ Σ. Χολ στην πρεμιέρα του Mr. Marmalade του Νόα Χάιντλ, για την οποία απέσπασε Παγκόσμιο Βραβείο Θεάτρου. Το 2007, ήταν υποψήφια για το βραβείο Lucille Lortel για την ερμηνεία της στο The Water's Edge της Τερέζα Ρέμπεκ.
Η Γκάμερ έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο ως ενήλικη με έναν μικρό ρόλο στο Η μεγάλη απάτη (The Hoax, 2006) του Λας Χόλστορμ, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ. Το 2007, πρωταγωνίστησε με τη μητέρα της στην κινηματογραφική μεταφορά από τον Μάικλ Κάνιγχαμ του μυθιστορήματος της Σούζαν Μινό Η τελευταία νύχτα (Evening), όπου παίζει τη μητέρα της στα νιάτα της. Στην ταινία, σε σκηνοθεσία Λάγιος Κολτάι, συμμετείχαν οι Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, Γκλεν Κλόουζ και Κλερ Ντέινς. Υποδύθηκε τη Σάλι Άνταμς στη μίνι σειρά του 2008 του HBO John Adams, η οποία περιγράφει λεπτομερώς τη ζωή του δεύτερου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ με μια διασκευή του Επικίνδυνες σχέσεις (Les liaisons dangereuses) το 2008 που προτάθηκε με βραβείο Τόνυ, για το οποίο έλαβε επαίνους από τους κριτικούς. Συμμετείχε επίσης ως γκεστ στο νομικό δράμα του CBS The Good Wife στο επεισόδιο "Bad" του πρώτου κύκλου, όπου υποδύεται τη Νάνσι Κρόζιερ. Ο ρόλος της επέστρεψε ξανά σε δύο επεισόδια του δεύτερο κύκλου.
Το 2010 πρωταγωνίστησε στο The Lightkeepers με τους Ρίτσαρντ Ντρέιφους, Τομ Γουίζντομ, Μπλάιθ Ντάνερ και Μπρους Ντερν.
Το 2011, πρωταγωνίστησε στην ιατρική εκπομπή του ABC Off the Map με τους Ζακ Γκίλφορντ και Βάλερι Κρουζ.
Το 2012, πρωταγωνίστησε στη σειρά Emily Owens, MD του CW, η οποία κόπηκε νωρίς κατά τον πρώτο κύκλο, αλλά το κανάλι συνέχισε να προβάλλει την υπόλοιπη σειρά των 13 επεισοδίων.
Την 1η Φεβρουαρίου 2016, ανακοινώθηκε ότι η Γκάμερ είχε ενταχθεί στο καστ της σειράς της Amazon Η Κολεξιόν (The Collection) στον ρόλο της Χέλεν Σαμπίν.
Η Gummer έπαιξε τη Λούζι Παρσέλ, μια μητέρα δύο παιδιών που βρίσκεται μπλεγμένη σε ένα έγκλημα, στον τρίτο κύκλο του δράματος True Detective του HBO .
δεξιά|μικρογραφία| Η Γκάμερ στην επίδειξη μόδας Heart Truth 2010
Προσωπική ζωή
Μετά από ενάμιση χρόνο σχέσης, η Γκάμερ αρραβωνιάστηκε τον ηθοποιό Μπέντζαμιν Γουόκερ τον Οκτώβριο του 2009. Παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 2011 στο σπίτι των γονιών της στο Κονέκτικατ και διέμεναν στο Park Slope, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Τον Μάρτιο του 2013, ανακοινώθηκε ότι η Γκάμερ και ο Γουόκερ είχαν χωρίσει φιλικά.
Η Γκάμερ έχει εμπλακεί με φιλανθρωπικές οργανώσεις όπως η Επιτροπή Γυναικών Προσφύγων και το Δίκτυο Nomi.
Αρραβωνιάστηκε τον συγγραφέα Μεχάρ Σέθι τον Αύγουστο του 2018 και αποκαλύφθηκε ότι ήταν έγκυος στο πρώτο της παιδί τον Δεκέμβριο του 2018. Το ζευγάρι παντρεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2019. Τον ίδιο μήνα, η Γκάμερ γέννησε έναν γιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης
Το Μουσείο Καλών Τεχνών (ουγγρικά: Szépművészeti Múzeum) είναι ένα μουσείο στην πλατεία Ηρώων της Βουδαπέστης στην Ουγγαρία, πλησίον της Αίθουσας Τέχνης.
Κατασκευάστηκε από σχέδια του Άλμπερτ Σίκεντανζ και του Φούλοπ Χέρζογκ σε εκλεκτικό-νεοκλασικό στιλ, μεταξύ 1900 και 1906. Η συλλογή του μουσείου αποτελείται από διεθνή τέχνη (εκτός από ουγγρική), συμπεριλαμβανομένων όλων των περιόδων ευρωπαϊκής τέχνης, και περιλαμβάνει περισσότερα από 100.000 τεμάχια. Η συλλογή αποτελείται από παλαιότερες προσθήκες, όπως αυτές του Κάστρου της Βούδας, των κτημάτων Εστερχάζι και Ζίτσι, καθώς και δωρεές από μεμονωμένους συλλέκτες. Η συλλογή του Μουσείου αποτελείται χωρίζεται σε έξι τμήματα: αιγυπτιακό, αρχαίο, γκαλερί παλαιάς γλυπτικής, γκαλερί παλαιάς ζωγραφικής, μοντέρνα συλλογή και γραφική συλλογή. Το ίδρυμα γιόρτασε την εκατονταετηρίδα του το 2006.
Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Το μουσείο κατέχει τη δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή αιγυπτιακής τέχνης στην κεντρική Ευρώπη. Περιλαμβάνει μια σειρά αντικειμένων που αγόρασε ο Ούγγρος Αιγυπτιολόγος, Έντουαρντ Μάλερ, στη δεκαετία του 1930. Οι μετέπειτα ανασκαφές στην Αίγυπτο επέκτειναν τη συλλογή. Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια είναι μια ζωγραφισμένη σαρκοφάγος.
Κλασικές αρχαιότητες
Ο πυρήνας της συλλογής αποτελείται από κομμάτια που αποκτήθηκαν από τον Πολ Αρντ, έναν αρχαιολόγο από το Μόναχο. Η έκθεση περιλαμβάνει κυρίως έργα από την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ένα ελληνικό μαρμάρινο άγαλμα του 3ου αιώνα, που ονομάζεται Χορεύτρια της Βουδαπέστης. Η κυπριακή και μυκηναϊκή συλλογή είναι επίσης αξιοσημείωτη, καθώς και τα κεραμικά και χάλκινα έργα.
Παλαιά έργα ζωγραφικής
Τα 3.000 έργα της συλλογής προσφέρουν μια σχεδόν αδιάκοπη έρευνα για την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής ζωγραφικής από τον 13ο έως τα τέλη του 18ου αιώνα. Ο πυρήνας της συλλογής αποτελείται από 700 έργα ζωγραφικής που αποκτήθηκαν από το κτήμα Εστερχάζι. Η συλλογή χωρίζεται σε ιταλική, γερμανική, ολλανδική, φλαμανδική, γαλλική, αγγλική και ισπανική. Τα σπουδαιότερα έργα της συλλογής περιλαμβάνουν τη Στέψη της Θεοτόκου του Μάσο ντι Μπάνκο, τον Άγιο Θωμά Ακινάτη του Στέφανο ντι Τζοβάνι, τον Άγιο Στέφανο τον Μάρτυρα του Ντομένικο Γκιρλαντάιο, την Πιάτσα ντέλα Σινιορία του Μπερνάρντο Μπελότο, τον πίνακα της Αικατερίνης Κορνάρο του Τζεντίλε Μπελλίνι, το πορτρέτο ενός νεαρού άνδρα του Τζορτζόνε, την Παναγία Εστερχάζι του Ραφαήλ και πολλά άλλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στην Ουγγαρία Κατηγορία:Βουδαπέστη
Βαλτάσαρ του Ζάγκαν
Ο Βαλτάσαρ, πολων. Baltazar żagański (16 Απριλίου 1435 - 22 Σεπτεμβρίου 1504) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Πσέβους (από το 1439, με τους αδελφούς του ως το 1449), δούκας του Ζάγκαν (από το 1449). Εκτοπίστηκε το διάστημα 1461-68.
Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Δ΄
O Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Δ΄ (άκμασε τον 3ο αι. – απεβ. το 234) ήταν -ως υποτελής (πελάτης) στη Ρώμη- βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.
Βαλτάσαρ του Ζάγκαν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Σχολαστικής των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ και της Άννας του Μάισσεν. Έλαβε το όνομα του Βαλτάσαρ των Βέττιν λαντγκράβου της Θουριγγίας, πατέρα της Άννας του Μάισσεν.
Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Δ΄
Βιογραφία
Όπως πολλοί άλλοι ύστεροι βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Ρησκούπορις Δ΄ είναι γνωστός μόνο από τη νομισματοκοπία του, πράγμα που σημαίνει ότι η σχέση του με τους άλλους βασιλείς είναι άγνωστη, όπως και λεπτομέρειες για την ανάρρηση και τη βασιλεία του. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 233–234, που σημαίνει ότι φαίνεται ότι συγκυβέρνησε με τον (πατέρα του;) Τ. Ι. Κότυ Γ΄ (βασ. 228–234). Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Τ. Ι. Ινινθίμεος.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Τιβέριος Ιούλιος Σαυρομάτης Γ΄
Ο Σαυρομάτης Γ΄ (άκμασε τον 3ο αι., απεβ. το 232) ήταν -ως υποτελής (πελάτης) των Ρωμαίων- βασιλιάς του Κιμμερίου Βοσπόρου.
Βιογραφία
Όπως πολλοί άλλοι ύστεροι βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Σαυρομάτης Γ΄ είναι γνωστός μόνο από τη νομισματοκοπία του, πράγμα που σημαίνει ότι η σχέση του με τους άλλους βασιλείς είναι άγνωστη, όπως και οι λεπτομέρειες της ανάρρησης και της βασιλείας του. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 229–232, που σημαίνει ότι φαίνεται ότι συγκυβέρνησε με τον Κότυ Γ΄ (βασ. 228–234 ), μεγαλύτερο αδελφό του ή πατέρα του.
Γιοί του, κατά τον Κριστιάν Σετιπανί, ήταν οι Τ. Ι. Ρησκούπορις Ε΄ και Τ. Ι. Τειράνης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Rhombichthys
μικρογραφία|Καλλιτεχνική ανακατασκευή Το Rhombichthys intoccabilis είναι εξαφανισμένο κλυπεόμορφο (clupeomorph) που υπήρχε στη Δυτική Όχθη κατά τη διάρκεια της ανώτερης Κρητιδικής περιόδου.
Οι ενήλικες του R. intoccabilis είχε πολύ βαθιά, καλυπτόμενη από σκληρές πλάκες κοιλιά. Σε συνδυασμό με το υψηλό, τριγωνικό ραχιαίο πτερύγιο, η κοιλιά έδινε στο ψάρι προφίλ σώματος με σχήμα ρόμβου, εξ ου και η κοινή ονομασία του. Τα νεαρά, αντίθετα, είχαν μια πολύ ρηχή κοιλιά, έχοντας στρογγυλεμένο προφίλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορικά ζώα
Τζουζέπε Σινιόρι
O Τζουζέπε «Μπέπε» Σινιόρι (Giuseppe «Beppe» Signori (γενν. 17 Φεβρουαρίου 1968, στο Aλτζάνο Λομπάρντο του Μπέργκαμο) είναι παλαίμαχος διεθνής Ιταλός ποδοσφαιριστής.
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Liebster Gott, wenn werd ich sterben?, BWV 8
Ιστορικό
Ο Μπαχ έγραψε την καντάτα Liebster Gott, wenn werd ich sterben? το 1724, κατά το δεύτερο έτος παραμονής του στη Λειψία, και ανήκει στις καντάτες τού περίφημου δεύτερου ετήσιου κύκλου καντατών. Τα προβλεπόμενα αναγνώσματα για την συγκεκριμένη ημέρα παρουσίασής της (24 Σεπτεμβρίου 1724) ήταν από την Επιστολή προς Εφεσίους (Προς Εφεσίους 3: 13-21) και από το Ευαγγέλιο του Λουκά, (Η ανάσταση του υιού της χήρας στο Ναΐν (Κατά Λουκάν 7: 11-17).
Μια εναλλακτική εκδοχή της καντάτας σε Ρε Μείζονα σώζεται, επίσης, που πιστεύεται ότι συνετέθη μεταξύ 1746 και 1747, με αρκετές, μικρές αλλαγές στην οργανοθεσία.
Κείμενο
Ο ύμνος, πάνω στον οποίο βασίζεται η κοράλ καντάτα, ανήκει στον Γερμανό καθηγητή και κληρικό Κάσπαρ Νόιμαν (Caspar Neumann, 1648-1715) και είναι μια προσευχή προς τον Θεό που σχετίζεται με τον θάνατο. Γράφηκε γύρω στα 1690 και, πάντως, πριν το 1695. Το κείμενο, ωστόσο, ανήκει σε μεταγενέστερο άγνωστο ποιητή, ο οποίος διατήρησε -όπως και σε άλλες κοράλ καντάτες του δεύτερου κύκλου καντατών του Μπαχ-, την πρώτη και την τελευταία στροφές του ύμνου αμετάβλητες, αλλά παρέφρασε τα θέματα των εσωτερικών στροφών με σειρές από εναλλασσόμενα ρετσιτατίβα και άριες.
Οργανοθεσία και δομή
Η καντάτα είναι γραμμένη στην Μι Μείζονα και έχει 6 μέρη. Ο Μπαχ την συνέθεσε για τέσσερις σολίστες φωνής (S, A, T, Β), τετράφωνη χορωδία και μπαρόκ ενόργανο σύνολο από φλάουτο traverso, κόρνο, δύο όμποε d’ amore, δύο βιολιά, βιόλα και μπάσο κοντίνουο. Στην εισαγωγή, το κόρνο παίζει colla parte στην χορωδία των σοπράνο, ενώ στο κοράλ του φινάλε τα όργανα παίζουν colla parte στις 3 υψηλότερες φωνές των χορωδών (S, A, T). (S: Σοπράνο, A: Άλτο, T: Τενόρος, B: Μπάσος)
Πηγές
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι μείζονα Κατηγορία:Καντάτες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Βροντόρνις
Ο Βροντόρνις (Brontornis) ήταν ένα γένος γιγαντιαίων αρπακτικών πουλιών που ζούσαν στην Παταγονία. Το μόνο είδος που σήμερα γίνεται δεκτό ως έγκυρο είναι το ''Β. burmeisteri''. Έχει παραδοσιακά τοποθετηθεί στην οικογένεια Φοροραχίδες (Phorusrhacidae) –μια ομάδα αρπακτικών πουλιών που τους δόθηκε το παρατσούκλι «πουλιά του τρόμου» για το μεγάλο μέγεθος και τον επιθετικό τρόπο ζωής τους– πιο συγκεκριμένα ανήκει στην υποοικογένεια Βροντορνιθίδες (Brontornithinae), η οποία περιλαμβάνει την εξαιρετικά μεγάλα και με βαριά κατασκευή πουλιά του τρόμου.
Είναι γνωστό από οστά, κυρίως των ποδιών, αλλά και ορισμένων τμημάτων κρανίων και της σπονδυλικής στήλης, που βρέθηκαν σε διάφορες περιοχές της επαρχίας Σάντα Κρουζ.
Ο Βροντόρνις ήταν το δεύτερο ψηλότερο πουλί του τρόμου, με ύψος που έφτανε τα 2,8 μέτρα, και το μεγαλύτερο σε μάζα που έφτανε τα 350-400 κιλά σε βάρος, κάνοντάς τον το τρίτο μεγαλύτερο πτηνό στην ιστορία σύμφωνα με τις τρέχουσες γνώσεις (μετά από το Aepyornis maximus και τον Dromornis stirtoni), και το μεγαλύτερο άπτερο αρπακτικό του χρόνου και του τόπου του.