cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χανς Άισλερ
Η καμπάνια εναντίον της «κομμουνιστικής απειλής»
Παρά τις εκφράσεις αλληλοσυμπαράστασης, μεταξύ άλλων, του Άλμπερτ Αϊνστάιν και του Τόμας Μαν, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ διέταξε στις 12 Φεβρουαρίου 1948, την επίσημη απέλαση του Χανς και της Λου. Μετά από μια τελευταία συναυλία στο Δημαρχείο της Νέας Υόρκης, που ξεκίνησε ο Μπερνστάιν και χρηματοδότησαν οι Κόπλαντ, David Diamond, Roy Harris, Walter Piston, Roger Sessions, και Randall Thompson,, το ζευγάρι πέταξε στις 26 Μαρτίου 1948, μέσω Λονδίνου και Πράγας, στη Βιέννη. Ένα αντίγραφο αρχείου του FBI πέρασε, με επιστολή του διευθυντή του J. Edgar Hoover, σε όλους τους εμπλεκομένους για περαιτέρω παρακολούθηση από τη CIA. Έτσι, δεκαπέντε χρόνια εξορίας, εκ των οποίων δέκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, πήραν τέλος. Ο περίφημος Αμερικανός τροβαδούρος Γούντι Γκάθρι έγραψε μετά την απέλαση του Άισλερ, τους στίχους Eisler on the Go οι οποίοι, ωστόσο, μόλις 50 χρόνια αργότερα (1998) μελοποιήθηκαν και κυκλοφόρησαν ως ολοκληρωμένο τραγούδι από τους Billy Bragg και Wilco.
Πίσω στη Βιέννη
Ο Άισλερ αντιμετώπισε στη Βιέννη, έναν κόσμο που διέφερε δραματικά από εκείνον στην εξορία. Εκεί ζούσε μια ζωή ανάμεσα σε μετανάστες, πολιτικούς στοχαστές και καλλιτέχνες. Στην αυστριακή πρωτεύουσα συνάντησε μια διαφορετική πραγματικότητα, καθώς ήταν πλέον ένας «εχθρός», σε πολιτική σκέψη και καλλιτεχνική δράση, οπότε έζησε μιαν αυξανόμενη πολιτική απομόνωση. Ωστόσο, σε επιστολή της 27ης Απριλίου προς τον Lion Feuchtwanger, ο ΄Άισλερ Eisler έγραφε ότι ένιωθε να έχει κίνητρο, και δεν τον πειράζει για τη μίζερη ζωή του. Τον Μάιο, πήγε στην Πράγα, για το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Άνοιξης της Πράγας (Pražské jaro)και το Διεθνές Συνέδριο Συνθετών και Κριτικών Μουσικής.
Πίσω στη Βιέννη, η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη, παρόλο που η μουσική του συζητήθηκε πολύ, αλλά χωρίς κάποια πραγματική επιτυχία. Για να επιβιώσει σε αυτή την πόλη, ο Άισλερ χρειαζόταν μια μόνιμη εργασία που, όμως, δεν ήρθε. Έπαιξε, μάλιστα πρώτη φορά για κάποια χρήματα ως συνοδός μουσικός σε ένα κινηματογράφο της Βιέννης. Για την τότε μουσική σκηνή της Βιέννης, ο Άισλερ ήταν πρακτικά ανύπαρκτος, και βρισκόταν στην ίδια κατάσταση με εκείνην του 1925, χωρίςδυνατότητα εργασίας. Μαζί με τον Μπρεχτ, πήρε μέρος στις 25 Οκτωβρίου 1948 σε συλλαλητήριο ειρήνης στη γερμανική κρατική όπερα, όπου συναντήθηκε μετά από έντεκα χρόνια με τον Ερνστ Μπους. Ο Άισλερ, τότε, άρχισε συνομιλίες με το κρατικό κινηματογραφικό στούντιο της νεοσύστατης Ανατολικής Γερμανίας (ΛΔΓ) για μελλοντικές ταινίες, καθώς και με εκπροσώπους από τον ακαδημαϊκό κόσμο, σχετικά με μια πιθανή θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Humboldt. Αυτές οι προοπτικές, έπεισαν τον Άισλερ για να αποφασίσει την οριστική μετεγκατάστασή του στο Βερολίνο. Ωστόσο, ο Χανς και η Λου κράτησαν μέχρι το θάνατό τους την αυστριακή υπηκοότητα.
Στην Ανατολική Γερμανία
Στα τέλη Οκτωβρίου, ο Μπέχερ, προσκάλεσε τον Άισλερ στη Βαρσοβία, σε μια γιορτή για τον Γκαίτε. Του έδωσε ένα ποίημα γραμμένο από αυτόν, με το αίτημα να συνθέσει μια μελωδία. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οδήγησαν μαζί στην Żelazowa Wola, γενέτειρα του Σοπέν, όπου ο Άισλερ συνέθεσε τη μελωδία. Αυτή ήταν η γέννηση του Auferstanden aus Ruinen, του εθνικού ύμνου της ΛΔΓ, αρχικά a cappella και, αργότερα, για μικτή χορωδία και ορχήστρα. Η πρεμιέρα ήταν για την 32η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης στις 7 Νοεμβρίου 1949 στην Κρατική Γερμανική Όπερα (Deutsche Staatsoper). Τον Φεβρουάριο του 1950, ανακηρύχθηκε επίσημα από τη Λαϊκή Βουλή (Volkskammer) ως επίσημος ύμνος του κράτους. Ο Αισλερ τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο, στις 7 Οκτωβρίου 1950.
Το νεοσύστατο κράτος δεν ζητούσε, πλέον, μαχητικά εμβατήρια, αλλά τραγούδια που πρέπει να συνοδεύουν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη νέα κατάσταση. Χαρούμενα ήχοι, μακριά από το τέλμα των παλιών τραγουδιών-εμβατηρίων. Ο Άισλερ είχε επεξεργασθεί συμφωνικές εκδόσεις των δύο πιο διάσημων τραγουδιών του, το Τραγούδι της Αλληλεγγύης (Solidaritätslied) και το τραγούδι Ενωμένοι Μπροστά (Einheitsfrontlied), σε ποίηση Μπρεχτ. Μαζί με το Τραγούδι της Γαλάζιας Σημαίας (Lied von der blauen Fahne) και, στη συνέχεια, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα δεκατέσσερα ακόμη τραγούδια, δημιουργήθηκε ο κύκλος Νέα Γερμανικά Λαϊκά Τραγούδια (Neue deutsche Volkslieder), καθώς και τέσσερις άλλοι, το φθινόπωρο του 1950. Είναι πλέον, σαφής η αλλαγή στο μουσικό ύφος του Άισλερ, ο οποίος έπρεπε να προσαρμοστεί στις νέες κοινωνικές συνθήκες.
Από το τέλος του 1949, ο Άισλερ εργάστηκε στην προπαρασκευαστική επιτροπή της Ακαδημίας Τεχνών της Γερμανίας, που θεωρείτο από το καθεστώς ως διάδοχος της Πρωσικής Ακαδημία των Τεχνών, που ιδρύθηκε το 1696. Ο Άισλερ εξελέγη τακτικό μέλος και ήταν επίσης συν-ιδρυτής του τμήματος μουσικής. Έναν μήνα μετά την έναρξη της Ακαδημίας, άρχισε να διδάσκει ως καθηγητής στο Κρατικό Ωδείο του Βερολίνου, πρόδρομο του σημερινού Πανεπιστημίου Μουσικής (Hochschule für Musik Hanns Eisler), που μετονομάστηκε το 1964, προς τιμήν του Άισλερ. Ωστόσο, τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε «ρόδινα».
Η υπόθεση της όπερας Faustus
Το πλέον φιλόδοξο έργο του Άισλερ αυτής της περιόδου ήταν η όπερα Johannes Faustus. Το λιμπρέτο, γραμμένο από τον ίδιο τον συνθέτη, δημοσιεύθηκε το φθινόπωρο του 1952. Απεικόνιζε τον Φάουστ ως αναποφάσιστο πρόσωπο που πρόδωσε τον σκοπό της εργατικής τάξης με τη μη-ένταξή του στον περίφημο Πόλεμο των Χωρικών (1524-5). Τον Μάιο του 1953, το λιμπρέτο του Άισλερ δέχθηκε ευθεία επίθεση από ένα μεγάλο άρθρο στην εφημερίδα «Νέα Γερμανία» (Neues Deutschland), και το κυβερνητικό κόμμα (SED). Επέκριναν την αρνητική απεικόνιση του Φάουστ ως αποστάτη και κατηγόρησαν το έργο του Άισλερ ως «ένα χαστούκι στο πρόσωπο του γερμανικού εθνικού συναισθήματος» και ότι έχει «χάριν της φόρμας, παραμορφωθεί ένα από τα μεγαλύτερα έργα του Γερμανού ποιητή μας, Γκαίτε». Το πρότζεκτ της όπερας συζητήθηκε σε τρεις από τις δισεβδομαδιαίες συναντήσεις (Mittwochsgesellschaft) ενός κύκλου διανοουμένων, υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου, που άρχισαν στις 13 Μαΐου 1953. Μια εβδομάδα αργότερα η εξέγερση των εργατών της 17ης Ιουνίου 1953 μετέθεσε αυτές τις συζητήσεις από την ημερήσια διάταξη. Ο Άισλερ δεν είχε διάθεση, και δεν έγραψε τη μουσική για την όπερα. Σε μελλοντική του έμμεση αναφορά υποστήριξε ότι ήλπιζε σε ένα μέλλον χωρίς φόβο. Παρά το γεγονός ότι συνέχισε να εργάζεται ως συνθέτης και να διδάσκει στο Κρατικό Ωδείο του Βερολίνου, το χάσμα μεταξύ αυτού και των πολιτιστικών λειτουργών της Ανατολικής Γερμανίας διευρύνθηκε κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής του.
Ο Άισλερ πηγαινοερχόταν στην Αυστρία για να αναλάβει διάφορα μουσικά πρότζεκτς. Για όλα τα ταξίδια του, έπρεπε να υποβάλει νέα αίτηση κάθε φορά για την αυστριακή βίζα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο συνθέτης δεν ήταν ποτέ μέλος του SED. Μετά από δύο χρόνια διάστασης, ο Άισλερ χώρισε με τη Λου, τον Μάρτιο του 1955 στη Βιέννη. Το 1955 έλαβε μια πρόσκληση από τον Αλέν Ρενέ από το Παρίσι, για να συνθέσει τη μουσική για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα το Άουσβιτς. Ο Άισλερ ταξίδεψε στο Παρίσι τον Δεκέμβριο και συνέθεσε τη μουσική για την ταινία Nuit et brouillard, από τις καλύτερες και μεγαλύτερες σε διάρκεια του συνθέτη (δεκαέξι λεπτά κινηματογραφικής μουσικής σε μια ταινία μόλις 34 λεπτών).
Το 1956 ήταν πολύ άσχημη χρονιά για τον Άισλερ. Ο επιστήθιος φίλος του Μπρεχτ ήταν σοβαρά άρρωστος. Συναντήθηκαν στο σπίτι του στο Buckow για να συζητήσουν, μεταξύ άλλων, μια παράσταση στην τότε πόλη Karl-Marx-Stadt. Ο Άισλερ διαπίστωσε ότι ο Μπρεχτ ήταν σοβαρά άρρωστος και τού έγραψε στις 9 Ιουνίου ότι θα ήταν αναντικατάστατος. Πέντε ημέρες αργότερα, ο Μπρεχτ πέθανε σε ηλικία 58 ετών. Ο θάνατος του Μπρεχτ προκάλεσε στον Άισλερ αφενός μια βαθιά, προσωπική απελπισία, από την άλλη όμως τού δημιούργησε την υποχρέωση να συνεχίσει τα έργα που είχαν αφήσει ανολοκλήρωτα. Στο ίδιο και το επόμενο έτος θα τελειώσει τέσσερα μεγάλα έργα, το σημαντικότερο από τα οποία ήταν το Ο Σβέικ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (Schwejk im Zweiten Weltkrieg), που γράφτηκε το 1943 στην εξορία στην Αμερική.
Τα τελευταία χρόνια
thumb|300px|right|Ο τάφος του Άισλερ Στις χρονιές 1956 και 1957 ο Άισλερ εξακολούθησε να συνθέτει μουσική για κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και για τηλεοπτικά δράματα της νεοσύστατης ανατολικογερμανικής τηλεόρασης. Στις 26 Ιουνίου 1958, λίγο πριν από τα 60ά γενέθλιά του, νυμφεύτηκε τη Στεφανί Βολφ στο Βερολίνο. Το σπίτι του στην Pfeilgasse γέμισε και πάλι με φίλους, ενώ η πολιτική αποκατάσταση του αδελφού του, Γκέρχαρτ, είχε ήδη πραγματοποιηθεί το 1956. Ο Άισλερ ήταν βαρύς καπνιστής, αλλά η επιβαρυμένη υγεία του δεν τον εμπόδιζε να συνεχίσει τα ταξίδια του.Ένα από αυτά έγινε στο Παρίσι και το Βεβέ, το 1959. Ωστόσο, το επόμενο έτος, υπέστη στη Βιέννη καρδιακή προσβολή, που τον κράτησε για τρεις μήνες στο κρεβάτι. Τον Ιούνιο, επέστρεψε με τη Στεφανί πίσω στο Βερολίνο. Ωστόσο, εξακολουθούσε να εργάζεται και, νωρίς το 1961, αναγκάστηκε να κάνει ένα ταξίδι ανάρρωσης στην Ελβετία και την Ιταλία. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους πήγε στο Παρίσι και τη Λυών για να παραστεί στη γαλλική πρεμιέρα του Σβέικ. Επέστρεψε στο Βερολίνο κα, το 1962, συνέθεσε το τελευταίο έργο του, τον κύκλο τραγουδιών Σοβαρά τραγούδια για βαρύτονο και ορχήστρα εγχόρδων. Πέθανε πριν την πρεμιέρα του έργου, τον Σεπτέμβριο του 1962, από καρδιακή προσβολή. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Dorotheenstadt, δίπλα στον Μπρεχτ.
Θέατρο
(σε κείμενα Μπρεχτ)
Moυσική για ταινίες
Ο Χανς Άισλερ υπέγραψε τη μουσική στις παρακάτω ταινίες (μεταξύ άλλων): Η μουσική του επίσης χρησιμοποιήθηκε σε σκηνές της ταινίας Τα σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath) του Τζον Φορντ.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο Άισλερ ήταν πολυγραφότατος συνθέτης, με επιβλητικότατη σε όγκο δημιουργία. Δημιούργησε μια σειρά από συνθέσεις μουσικής δωματίου, όπου επεξεργάζεται μουσική βασισμένη στην παράδοση της κλασικής και ρομαντικής εποχής, χωρίς να είναι ρομαντικός. Αυτές οι παρωχημένες τεχνικές σύνθεσης, εναλλάσσονται με σύγχρονες. Αφιερώθηκε στη μουσική για το εργατικό κίνημα, με «αγωνιστικές» σελίδες που περιέχουν, συχνά, τροπικά (modal) και τζαζ στοιχεία. Η αρμονία είναι σχεδόν τονική αλλά με ανορθόδοξες διαδοχές συγχορδιών, ενώ ακόμη και τα παραδοσιακά στοιχεία της μουσικής του μοιάζουν ασυνήθιστα, επειδή δεν ακολουθούνται τα συνβατικά πρότυπα. Σε άλλα έργα του χρησιμοποιεί διάφωνη χρωματική γραφή και δωδεκάφθογγες τεχνικές.
Σημειώσεις
i. Αρκετές πηγές, κυρίως νεότερες, αναφέρουν τον συνθέτη ως Αυστριακό. Ωστόσο, οι παλιότερες πηγές τον αναφέρουν ως Γερμανό, ενώ αλλού αναφέρεται ως Γερμανοαυστριακός.
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Πελαθούσα
Η Πελαθούσα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Κρυστάλλινα κρανία
Κρανίο Μίτσελ-Χέτζες
Το Κρυστάλλινο κρανίο του Μίτσελ- Χέτζες, είναι ένα τέλειο σχεδόν κρανίο σε φυσικό μέγεθος. Είναι από καθαρό κρύσταλλο χαλαζία, ενώ η κάτω σιαγόνα μετακινείται. Ζυγίζει 5 κιλά, έχει ύψος 13,18 εκ. -πλάτος 12,38 εκ.-μήκος 20 εκ. Το κρυστάλλινο κρανίο ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής αποστολής του βρετανού αρχαιολόγου Αλμπέρτ Μίτσελ Χέτζες, στο Γιουκατάν της κεντρικής Αμερικής κοντά σε έναν ερειπωμένο αρχαίο ναό των Μάγια. Το μέρος στο οποίο έγιναν οι ανασκαφές είναι γνωστό σήμερα ως Λουμπαντούν, το οποίο σημαίνει «ο τόπος των πεσόντων λίθων». Ο Μίτσελ Χέτζες είχε πάρει μαζί του σε εκείνη την αποστολή, και την (υιοθετημένη) κόρη του Άννα, η οποία στάθηκε η τυχερή της αποστολής: την ημέρα των 17ων  γενέθλιων της, στα ερείπια ενός αρχαίου βωμού κοντά στις ανασκαφές ξέθαψε το περίφημο κρανίο. Το κρυστάλλινο κρανίο υπολειπόταν του κάτω σιαγόνα, ο οποίος βρέθηκε τρεις μήνες μετά, αρκετά μέτρα μακριά από τον βωμό.
Εξέταση του κρανίου
Η Άννα μετά τον θάνατο του πατέρα της γύρω στο 1960, αποφάσισε να δώσει το κρυστάλλινο κρανίο σε ερευνητές ώστε να ανακαλύψουν την καταγωγή και τον τρόπο κατασκευής του. Ο πρώτος που εξέτασε το κρανίο ήταν ο κριτικός τέχνης Φρανκ Ντορντλάντ, και ο οποίος ανακάλυψε ένα σύμπλεγμα από  φακούς, κανάλια και πρίσματα τα οποία δημιουργούσαν παράξενα οπτικά εφέ. Το πιο παράδοξο ήταν ότι ο ίδιος, ακόμα και με μικροσκόπιο δεν μπόρεσε να βρει ίχνος από επεξεργασία πάνω στην τέλεια λουστραρισμένη επιφάνεια του. Ο Ντορντλαντ εισηγήθηκε τότε στην Άννα να απευθυνθεί στην πασίγνωστη εταιρία υπολογιστών Hewlett-Packard, η οποία τότε ειδικευόταν σε ταλαντώσεις κρυστάλλων. Τα αποτελέσματα της έρευνας της εταιρίας το 1964 έδειξαν ότι το Κρυστάλλινο Κρανίο έχει δημιουργηθεί αιώνες πριν από την εμφάνιση των Μάγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Χουάν Αριάγα
thumb|360px|right|Η αναμνηστική πλάκα στο σπίτι του Αριάγα στο Παρίσι Ο Χουάν Κρισόστομο Χακόβο Αντόνιο δε Αριάγα ι Βαλθόλα (Juan Crisóstomo Jacobo Antonio de Arriaga y Balzola, Μπιλμπάο 27 Ιανουαρίου 1806 – Παρίσι 17 Ιανουαρίου 1826) ήταν Ισπανός (Βάσκος) συνθέτης της ύστερης Μπαρόκ περιόδου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αριάγα γεννήθηκε στο Μπιλμπάο, της Βισκαΐας, ακριβώς την ίδια ημέρα που ο Μότσαρτ θα γιόρταζε τα 50στά γενέθλιά του, εάν ζούσε. Γνωρίζοντας αυτό, ο πατέρας του, Χουάν (Juan Simón de Arriaga), είναι πολύ πιθανόν να διάλεξε τα δύο πρώτα ονόματα του γιου του -Juan Crisóstomo- προς τιμήν του Αυστριακού συνθέτη (σημ. δεν είναι ευρύτερα γνωστό, αλλά το ακριβές όνομα του Μότσαρτ ήταν Johanness Chrysostomus Wolfgang Amadeus (! )
Σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, ο Αριάγα έκανε μεγάλη εντύπωση στους δασκάλους του. Το 1823, ο Κερουμπίνι που, στο μεταξύ, είχε γίνει διευθυντής στο Ωδείο το προηγούμενο έτος, λέγεται ότι άκουσε το μοτέτο Stabat Mater και ρώτησε: «Ποιος το έγραψε αυτό;» και μαθαίνοντας ότι ήταν ο Αριάγα, του είπε: «Καταπληκτικό! Είσαι η ίδια η μουσική!». Ο Αριάγα, σύντομα, έγινε βοηθός διδασκαλίας στην τάξη του Fétis και γνωστός -τόσο μεταξύ των φοιτητών όσο και άλλων φοιτητών του Παρισινού Ωδείου- για το ταλέντο του. Ο Κερουμπίνι αναφέρθηκε στη Φούγκα για οκτώ φωνές (χαμένο σήμερα) βασισμένο στο Credo Et Vitam Venturi, αποκαλώντας το «αριστούργημα», ενώ και ο Fétis δεν ήταν λιγότερο φειδωλός. Προφανώς, αυτό που εντυπωσίασε όλους τους μέντορές του, ήταν η ικανότητα του Αριάγα να χρησιμοποιεί μουσικά προχωρημένες αρμονίες, αντίστιξη και τις σχετικές τεχνικές, χωρίς να τις έχει διδαχθεί. Ο Fétis ήταν ήδη εξοικειωμένος με την –επίσης χαμένη όπερα του Αριάγα Οι Ευτυχισμένοι Σκλάβοι, σημειώνοντας ότι «χωρίς καμία γνώση αρμονίας, ο Χουάν Κρισόστομο έγραψε μια ισπανική όπερα που εμπεριέχει υπέροχες και απολύτως πρωτότυπες ιδέες».
Λίμνη Κλουέιν
Η λίμνη Κλουέιν (αγγλικά: Kluane Lake) βρίσκεται στη νοτιοδυτική περιοχή του Γιούκον. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη που περιέχεται εξ ολοκλήρου εντός του Γιούκον μεγέθους περίπου 408 τετραγωνικών χιλιομέτρων, και μήκους 81 χλμ.
Χουάν Αριάγα
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αριάγα, κατά τη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων του στο Παρίσι, είχε την πλήρη υποστήριξη του πατέρα του, αλλά η πίεση από την απόλυτη προσήλωσή του στις σπουδές στο Ωδείο, καθώς και η απίστευτη άνοδος -που θα περίμενε κανείς με βάση τα σχόλια των δασκάλων και τις εκτιμήσεις για την υποχόμενη πορεία του-, επέφεραν βαρύ κτύπημα στην υγεία του. Ο Αριάγα πέθανε στο Παρίσι δέκα μέρες πριν από τα 20ά γενέθλιά του, εξαιτίας μιας πνευμονικής πάθησης (πιθανώς φυματίωσης) ή εξάντλησης, ίσως και από τα δύο. Ενταφιάστηκε σε ομαδικό, ανώνυμο τάφο στη Μονμάρτρη. Χάρη στην ισπανική πρεσβεία, υπάρχει από το 1977 μια πλάκα στο σπίτι που έζησε, στην οδό Saint-Honoré 314, στη μνήμη του.
Λίμνη Κλουέιν
Μέχρι το 2016, Η λίμνη Κλουέιν τροφοδοτούνταν από τον Α'άυ Τσου (Ποταμός Σλιμς), ο οποίος αποτελούνταν από λειωμένο νερό του παγετώνα Κάσκαγουλς, που βρίσκεται μέσα στο εθνικό πάρκο Κλουέιν. Αποστραγγίζει στον ποταμό Κλουέιν, του οποίου τα νερά ρέουν στον ποταμό Ντόντζεκ, τον ποταμό Γουάιτ, τον ποταμό Γιούκον και τελικά στη Βερίγγειο θάλασσα. Η λίμνη έχει υψηλή πυκνότητα πέστροφας και εύσωμων κορήγονων και είναι γνωστή για την αλιεία της.
Χουάν Αριάγα
Εργογραφία
(τα έργα αναφέρονται με χρονολογική σειρά)
Λίμνη Κλουέιν
Βρίσκεται περίπου 60 χλμ. βορειοδυτικά του Χέινς Τζάνκσιον, και έχει μέσο βάθος 31 μέτρα και μέγιστο βάθος 91 μέτρα.
Χουάν Αριάγα
Μουσικολογικά στοιχεία
Η περίπτωση του Αριάγα έχει ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της μουσικής. Πολλές συνθέσεις του εκδόθηκαν μετά το 1920, κατά την εποχή της ακμής της Εθνικής Σχολής της Ισπανίας, η οποία τον μυθοποίησε, ιδιαίτερα οι Βάσκοι, με τους οποίους μοιραζόταν κοινή «πατρίδα» (σύμφωνα με τον Grove, ο θάνατος του Αριάγα «προτού γίνει 20 ετών ήταν μια θλιβερή απώλεια για τη βασκική μουσική...»)
Μούσκαρι
Το Μούσκαρι είναι πολυετές βολβικό φυτό που προέρχονται από την Ευρασία. Παράγει πυκνές αιχμές κυανού χρώματος, με το σχήμα των λουλουδιών του να μοιάζουν με τσαμπιά σταφυλιών την άνοιξη. Η κοινή ονομασία για το γένος είναι βοτρύανθος. Συναντάται επίσης με το όνομα σταφυλοϋάκινθος, το οποίο χρησιμοποιείται επίσης για τα σχετικά γένη λεοπολδία και ψευδομούσκαρι, τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο μούσκαρι, αλλά δεν θα πρέπει να συγχέονται με τους υάκινθους. Ορισμένα είδη βοτρύανθου χρησιμοποιούνται ως καλλωπιστικά φυτά κήπου.
Χουάν Αριάγα
Μουσικολογικά στοιχεία
Πάντως, η ομοιότητα που τού αποδίδεται με τον Μότσαρτ είναι, μάλλον, υπερβολική δεδομένου ότι εξαντλείται στο ότι υπήρξε παιδί-θαύμα και στη σύμπτωση της ημερομηνίας γέννησής και του πρώιμου θανάτου τους. Ωστόσο, ο Μότσαρτ ήταν απόλυτα μουσικά εκπαιδευμένος, σε αντίθεση με τον Αριάγα που δεν είχε προχωρημένες σπουδές. Επίσης, το συνθετικό έργο του Μότσαρτ είναι «στέρεο», βασισμένο στη βαθιά του γνώση για τη μουσική, σε αντίθεση με τον Αριάγα που έγραφε εμπειρικά, με βάση το -αδιαμφισβήτητο- ταλέντο του. Ίσως, κάτι κοινό που είχε με τον Μότσαρτ, ήταν η άψογη ακαδημαϊκή τεχνική του, αλλά με απόλυτα προσωπική έκφραση.
Λίμνη Κλουέιν
Η εθνική οδός της Αλάσκας ακολουθεί τα περισσότερα από τα νότια σύνορα της λίμνης Κλουέιν και η διαδρομή προσφέρει θέα στη λίμνη.
Μούσκαρι
Περιγραφή
Το γένος Μούσκαρι προέρχεται από τον παλαιό κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της λεκάνης της Μεσογείου, της κεντρικής και νότιας Ευρώπης, της βόρειας Αφρικής, της δυτικής, της κεντρικής και της νοτιοδυτικής Ασίας. Έχει γίνει γηγενές και αλλού, συμπεριλαμβανομένων της Βόρειας Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Βρετανός βοτανολόγος Μπράιαν Μάθιου αναφέρει πως πολλά είδη βοτρύανθου, που περιλαμβάνουν όχι μόνο το μούσκαρι αλλά και την λεοπόλδια την εύκομη και το ψευδομούσκαρι, δεν είναι εύκολο να διακριθούν.
Χουάν Αριάγα
Μουσικολογικά στοιχεία
Μουσικά, το στυλ του βρίσκεται στα όρια μεταξύ του ύστερου Κλασικισμού και του πρώιμου Ρομαντισμού, από το κλασικό ιδίωμα του Μότσαρτ μέχρι τον πρωτορομαντισμό του πρώιμου Μπετόβεν. Η μουσική του πλησιάζει τον ήχο εκείνης του Σούμπερτ, χωρίς να έχει -πιθανότατα- ακούσει ποτέ τη μουσική του. Ωστόσο, ακριβώς λόγω της πηγής της μουσικής έκφρασης του Αριάγα (ταλέντο), τα έργα του διέπονται από ενδιαφέροντες πειραματισμούς, με ασυνήθιστους για την εποχή του συνδυασμούς οργάνων, όπως λ.χ. συμβαίνει στο έργο Τίποτε και πολύ (Nada y mucho), που είναι γραμμένο ως δοκίμιο για κουιντέτο εγχόρδων με κοντραμπάσο, τρομπέτα, κιθάρα και πιάνο. Επίσης, στη Συμφωνία σε Ρε, η χρήση της Ρε μείζονος και της Ρε ελάσσονος εναλλάσσεται τόσο ισορροπημένα που, δεν γίνεται απόλυτα κατανοητός ο οπλισμός του έργου.
Λίμνη Κλουέιν
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Γιούκον
Μούσκαρι
Περιγραφή
Έχει συνήθως ένα ή περισσότερα στενά φύλλα τα οποία προκύπτουν από έναν βολβό. Τα λουλούδια εμφανίζονται την Άνοιξη και σχηματίζουν μια ακίδα, που κρατιέται σε μια στενή ή χαλαρή σπείρα γύρω από ένα κεντρικό μίσχο. Τα λουλούδια συχνά γίνονται λιγότερο σφιχτά σε απόσταση, καθώς το λουλούδι ωριμάζει. Το χρώμα του λουλουδιού ποικίλλει από ανοιχτό μπλε σε πολύ σκούρο μπλε, αλλά και σχεδόν σε μαύρο χρώμα σε ορισμένες περιπτώσεις. Είναι επίσης γνωστές και μορφές αλμπινισμού στο είδος.
Χουάν Αριάγα
Μουσικολογικά στοιχεία
Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο πρώιμος θάνατος του Αριάγα ήταν απώλεια όχι μόνο για τον πολιτισμό των Βάσκων, αλλά και για την ισπανική μουσική και κατ' επέκταση την ευρωπαϊκή κλασσική μουσική, ως σύνολο. Σύμφωνα με τον Rosen «Είναι [...] δυνατόν να ακούσουμε περάσματα στα έργα του Αριάγα παρόμοια με των Χάιντν, Μότσαρτ, Μπετόβεν και Ροσίνι, αν και μερικές φορές δεν επιτυγχάνει την πολυπλοκότητα των πιο ώριμων έργων αυτών των συνθετών. Ο Αριάγα είχε ένα προσδιορίσιμο και πρωτότυπο ύφος, το οποίο, χωρίς αμφιβολία, θα είχε γίνει πιο ατομικό και πιο αναγνωρίσιμο, ενσωματώνοντας ενδεχομένως περισσότερα ισπανικά και βασκικά από βιεννέζικα στοιχεία».
Μούσκαρι
Περιγραφή
Σε ορισμένα είδη, τα άνω λουλούδια μπορεί να έχουν διαφορετικό χρώμα και σχήμα από τα χαμηλότερα λουλούδια. Τα μεμονωμένα λουλούδια αποτελούνται από έξι συντηγμένους κάλυκες που σχηματίζουν ένα σφαιρικό έως επιμήκη ωοειδές σχήμα, συσφιγμένα στο τέλος για να σχηματίσουν ένα στόμα, γύρω από το οποίο τα άκρα των κάλυκων εμφανίζονται σαν μικροί λοβοί ή "δόντια", τα οποία μπορεί να έχουν διαφορετικό χρώμα από τον υπόλοιπο κάλυκα.
Χουάν Αριάγα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Μούσκαρι
Μούσκαρι που απαντώνται στην Ελλάδα
Συνολικά, υπάρχουν συνολικά 15 είδη του γένους Muscari στην Ελλάδα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασπαραγοειδή
Ερβέ Λαντσού
Ο Ερβέ Λαντσού (Hervé Ladsous) (γεν. το 1950) είναι Γενικός Υπογραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, υπεύθυνος επί των Ειρηνευτικών Επιχειρήσεων του ΟΗΕ. Διορίστηκε στη θέση αυτή από τον Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-μουν, στις 2 Σεπτεμβρίου 2011, μετά τον Αλαίν Λε Ρουά.
Ο Λαντσού κατέχει πτυχίο Νομικής και πτυχίο στα Κινεζικά και Ινδονησιακά της Μαλαισίας από την Εθνική Σχολή Ανατολικών Σπουδών στο Παρίσι.
Το 1971 εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας και τοποθετήθηκε στο Χονγκ Κονγκ, την Καμπέρα, το Πεκίνο και τη Γενεύη. Επίσης, υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Τμήματος για την Αμερική και υπηρέτησε στην Αϊτή ως ad interim επιτετραμμένος. Στη συνέχεια, διορίστηκε ως Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη
Ο Λαντσού στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας υπήρξε Αρχηγός του Επιτελείου του Υπουργού Εξωτερικών, πρέσβης στην Κίνα, την Ινδονησία και το Ανατολικό Τιμόρ, εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών και του Γενικού Διευθυντή για την Ασία και την Ωκεανία, καθώς και Μόνιμος Αντιπρόσωπος στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) στη Βιέννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Αξιωματούχοι του ΟΗΕ
Πάνω Αρόδες
Οι Πάνω Αρόδες είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Στεφανιαίο stent
Το στεφανιαίο stent είναι ένας σωλήνας που τοποθετείται στις στεφανιαίες αρτηρίες οι οποίες τροφοδοτούν την καρδιά, ώστε να κρατούν τις αρτηρίες ανοικτές κατά τη θεραπεία των στεφανιαίων νόσων. Το stent χρησιμοποιείται μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PCI). Τα stents μειώνουν τη στηθάγχη και έχουν αποδειχθεί ότι βελτιώνουν την ικανότητα επιβίωσης σε περίπτωση οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου.
Παρόμοια stents χρησιμοποιούνται σε μη-στεφανιαία αγγεία π.χ στα πόδια κατά την περιφερική αρτηριοπάθεια.
Ιστορία
Ο πρώτος τύπος που αναπτύχθηκε από τον John Robert Dugan από το Shelbyville, IN, ήταν γυμνά-μεταλλικά stents. Κατά την εξέλιξη αναπτύχθηκαν stents με βιοσυμβατές επιφανειακές επενδύσεις, τα οποία δεν εκλύουν φάρμακα, και επίσης stents που απορροφώνται (μεταλλικά ή πολυμερή).
Τοποθέτηση
Η θεραπεία μιας αποφραγμένης στεφανιαίας αρτηρίας με stent ακολουθεί τα ίδια βήματα όπως άλλες διαδερματικές στεφανιαίες επεμβάσεις αγγειοπλαστικής με λίγες σημαντικές διαφορές. Η επεμβατική καρδιολογία χρησιμοποιεί αγγειογραφία για να καθορίσει την τοποθεσία και να εκτιμήσει το μέγεθος της στένωσης, εγχύοντας μέσω του οδηγού καθετήρα ένα σκιαγραφικό μέσο και παρακολουθώντας τη ροή του αίματος διαμέσου των στεφανιαίων αρτηριών. Το ενδοαγγειακό υπερηχογράφημα (IVUS) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσδιοριστεί το πάχος και η σκληρότητα της βλάβης. Ο καρδιολόγος χρησιμοποιεί αυτές τις πληροφορίες για να αποφασίσει εάν θα θεραπεύσει τη βλάβη με stent, και αν ναι, το είδος και το μέγεθός του. Τα stents που εκλύουν ναρκωτικά πωλούνται συχνά ως μια ενιαία μονάδα, με το stent στην καταρρέουσα μορφή του προσκολλημένο πάνω στην εξωτερική επιφάνεια ενός μπαλονιού καθετήρα. Εκτός Η.Π.Α., οι γιατροί μπορούν να εκτελέσουν την "απευθείας τoποθέτηση του stent" όπου το stent τοποθετείται στην περιοχή της βλάβης και διαστέλλεται. Κοινή πρακτική στις Η.Π.Α. είναι να διευρύνουν τον αυλό του αγγείου στο σημείο της βλάβης πριν χορηγηθεί το stent. Η διεύρυνση αυτή επιτυγχάνεται με τοποθέτηση στη βλάβη ενός καθετήρα μπαλονιού, διευρύνοντας τον ως το φυσιολογικό μέγεθος του μέγεθος του αγγείου. Ο γιατρός αποσύρει αυτόν τον καθετήρα και τοποθετεί το stent στον δικό του καθετήρα μπαλονιού στο σημείο της βλάβης. Ο γιατρός διευρύνει το μπαλόνι το οποίο διαμορφώνει το μεταλλικό stent στο διευρυμένο μέγεθός του. Ο γιατρός μπορεί επίσης να προσαρμόσει την εφαρμογή του stent ώστε να ταιριάζει στο μέγεθος του αγγείου, χρησιμοποιώντας (IVUS) ως οδηγό. Είναι σημαντικό ότι το στέλεχος του stent βρίσκεται σε άμεση επαφή με τα τοιχώματα του αγγείου ώστε να εξαλείφει πιθανές παρενέργειες όπως αιματικούς θρόμβους. Πολύ μακριές περιοχές βλάβης απαιτούν περισσότερα από ένα stent.
Η διαδικασία πραγματοποιείται σε μια κλινική καθετηριασμού. Για την αντιμετώπιση παρενεργειών,οι ασθενείς κρατούνται τουλάχιστον μια νύχτα υπό παρακολούθηση.
Όσον αφορά βλάβες των στεφανιαίων αρτηριών κοντά στους βρόγχους, απαιτούνται επιπλέον τεχνικές.
Επαναπόφραξη
Ωστόσο, η διπλή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία μπορεί να είναι ανεπαρκής ώστε να παρεμποδίσει πλήρως τους θρόμβους που αναπτύσσονται. Αυτοί και ο πολλαπλασιασμός των κυττάρων μπορούν να προκαλέσουν την στένωση των stent. Τα stent που εκλύουν ναρκωτικά έχουν σχεδιαστεί για να μειώνουν αυτό το πρόβλημα, με το να ελευθερώνουν ένα αντιπολλαπλασιαστικό φάρμακο.
Αμφιλογία
Η αξία της τοποθέτησης stent για τη διάσωση μιας επικείμενης καρδιακής προσβολής έχει καθοριστεί ξεκάθαρα σε πολλαπλές μελέτες, αλλά οι μελέτες απέτυχαν στο να βρούν μείωση σε τελικά σημεία για την ιατρική περίθαλψη εναντίον των stent σε ασθενείς με σταθερή στηθάγχη. Το stent που διανοίγει την αρτηρία μπορεί προσωρινά να ανακουφίσει τη στηθάγχη, αλλά δε συνεισφέρει στη μακροζωία. Η πλειονότητα των καρδιακών επεισοδίων δεν προέρχεται από στένωση αρτηριών. Ένας πιο μόνιμος και επιτυχής τρόπος για την αποφυγή καρδιακών επεισοδίων σε ασθενείς με υψηλό κίνδυνο είναι η διακοπή του καπνίσματος, η άσκηση,και λήψη φαρμάκων για τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, μείωση της χοληστερόλης και την αποφυγή θρόμβων του αίματος.
Επαναστένωση
Ένα από τα μειoνεκτήματα των αγγειακών stent είναι η πιθανότητα της επαναστένωσης μέσω της ανάπτυξης ενός παχέος ιστού μέσα στον αυλό, τον επονομαζόμενο νεοχιτώνα. Η ανάπτυξη του νεοχιτώνα είναι ποικίλη αλλά μερικές φορές είναι τόσο σοβαρή ώστε μπορεί να φράξει ξανά τον αγγειακό αυλό, ειδικά στην περίπτωση αγγείων μικρότερης διαμέτρου. Οι τωρινές μελέτες επικεντρώνονται στη μείωση του νεοχιτώνα έπειτα από τοποθέτηση stent. Σημαντικές πρόοδοι έχουν γίνει, περιλαμβάνοντας τη χρήση περισσότερων συμβατών υλικών, όπως αντιφλεγμονώδη και άλλα. Η επαναστένωση μπορεί να αντιμετωπιστεί χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους με τη στένωση.
Βιβλιογραφία
1.Armstrong P, WEST Steering Committee (2006). "A comparison of pharmacologic therapy with/without timely coronary intervention vs. primary percutaneous intervention early after ST-elevation myocardial infarction: the WEST (Which Early ST-elevation myocardial infarction Therapy) study". Eur Heart J 27 (10): 1530–1538. doi:10.1093/eurheartj/ehl088. PMID 16757491.
2.Intravascular Ultrasound - Angioplasty.Org
3.Aoki J, Ong ATL, Granillo GAR, McFadden EP, vanMieghem CAG, Valgimigli M, Tsuchida K, Sianos G, Regar E, deJaegere PPT, vanderGiessen WJ, deFeyter PJ, vanDomburg RT, Serruys PW (2005 Nov). ""Full metal jacket" (stented length > or =64 mm) using drug-eluting stents for de novo coronary artery lesions". Am Heart J 150 (5): 994–9. doi:10.1016/j.ahj.2005.01.050. PMID 16290984.
4.Angioplasty 101 Angioplasty.Org
5. https://web.archive.org/web/20101205122603/http://indianheartjournal.com/ihj06/mar_apr_06/108-119.html
6. Michel, Thomas (2006) [1941]. "Treatment of Myocardial Ischemia". In Laurence L. Brunton, John S. Lazo, & Keith L. Parker. Goodman & Gilman's The Pharmacological Basis of Therapeutics (11th ed.). New York: McGraw-Hill. pp. 842.
7. Kolata, Gina. "New Heart Studies Question the Value Of Opening Arteries" The New York Times, March 21, 2004. Retrieved January 14, 2011.
8. A simple health care fix fizzles out, Kenneth J. Winstein, Wall Street Journal, Feb. 11, 2010.
9. Boden WE, O'Rourke RA, Teo KK, Hartigan PM, Maron DJ, Kostuk WJ, Knudtson M, Dada M, Casperson P, Harris CL, Chaitman BR, Shaw L, Gosselin G, Nawaz S, Title LM, Gau G, Blaustein AS, Booth DC, Bates ER, Spertus JA, Berman DS, Mancini GB, Weintraub WS, COURAGE Trial Research Group (2007-04-12). "Optimal medical therapy with or without PCI for stable coronary disease". N Engl J Med 356 (15): 1503–16. doi:10.1056/NEJMoa070829. PMID 17387127.
10. Hueb W, Soares PR, Gersh BJ, César LA, Luz PL, Puig LB, Martinez EM, Oliveira SA, Ramires JA (2004-05-19). "The medicine, angioplasty, or surgery study (MASS-II): a randomized, controlled clinical trial of three therapeutic strategies for multivessel coronary artery disease: one-year results". J Am Coll Cardiol 43 (10): 1743–51. doi:10.1016/j.jacc.2003.08.065. PMID 15145093.
11. https://web.archive.org/web/20110608215808/http://circ.ahajournals.org/cgi/content/abstract/circulationaha;115/9/1082 MASS-II 5yr follow-up.
12. ClinicalTrials.gov NCT00114972 SYNTAX trial 2005-2008
13. Yahoo.com, International study shows stent risks
Κατηγορία:Καρδιολογία Κατηγορία:Ιατρικές συσκευές
Παναγία Ναυπακτιώτισσα
Η Παναγία Ναυπακτιώτισσα γνωστή και ως Παναγία της Ναυπάκτου ή Madonna di Lepanto είναι εικόνα της Παναγίας και ναός στενά συνδεδεμένος με την ιστορία της Ναυπάκτου, πιθανόν ήδη από τον 5ο αι.μ.Χ.thumb|300px| Η Περγαμηνή του Παλέρμο
Η Περγαμηνή του Παλέρμο
Η υπόθεση της Παναγίας της Ναυπάκτου συνδέεται αναπόσπαστα με την ιστορική βυζαντινή περγαμηνή που φυλάσσεται στο Παλέρμο της Σικελίας και συγκεκριμένα στο αρχείο της Regia Cappella Palatina (Κρατικό Μουσείο τού Παρεκκλησίου τού Παλατιού). Η περγαμηνή αυτή αποτελεί αντίγραφο τού καταστατικού θρησκευτικής αδελφότητας τού ια΄αι, πού εδραστηριοποιείτο στην περιοχή των Θηβών και με κέντρο τιμής και προσκύνησης την εικόνα της « Υπεραγίας Θεοτόκου της Ναυπακτιτίσσης» που φυλασσόταν στη Μονή των Ναυπακτιτισσών. Η περγαμηνή κατά πάσα πιθανότητα βρέθηκε στο Παλέρμο έπειτα και εξ' αιτίας της επιδρομής των Νορμανδών στην πόλη των Θηβών το 1147.
Η θρησκευτική Αδελφότητα της Παναγίας της Ναυπακτιωτίσσης
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του καταστατικού, η αδελφότητα ιδρύθηκε το 1048 μ.Χ. Το καταστατικό υπογράφουν 19 κληρικοί και 30 λαϊκοί μεταξύ των οποίων και γυναίκες. Οι σκοποί της αδελφότητας είναι κυρίως πνευματικού χαρακτήρα. Δεσπόζει η μορφή και η τιμή της Θεοτόκου και της εικόνας της. Κάθε μήνα η Παναγία περιφερόταν στα σπίτια των μελών και ετιμάτο με ιερές τελετουργίες.Επίσης η αδελφότητα αφιέρωνε τις προσευχές της στην υγεία των μελών της και στην εν γένει καλή κατάστασή τους εδώ αλλά και πέραν του τάφου.
Η Εικόνα
Στην κεφαλή της η περγαμηνή φέρει μικρογραφία της Θεοτόκου η οποία παρίσταται όρθια επί μαρμαροθετημένου δαπέδου και φέρει γαλάζιο επενδύτη και πορφυρό χιτώνα. Η Παναγία βρίσκεται σε στάση δεήσεως. Ο συγκεκριμένος εικονογραφικός τύπος της Δεομένης Θεοτόκου ήταν καθιερωμένος από τα μέσα τού ια αι'. Κατά πάσα πιθανότητα, η συγκεκριμένη μικρογραφία αποτελεί αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας της Ναυπακτιωτίσσης η οποία είτε μεταφέρθηκε στη Θήβα από τη Ναύπακτο, είτε απετέλεσε αντίγραφο της αρχικής. Πάντως η λατρεία της συγκεκριμένης εικόνος τόσο μακριά από την έδρα της αποτελεί στοιχείο για την διαδεδομένη τιμή της.
Ο ναός και η λατρεία της Παναγίας στη Ναύπακτο
Η Ναύπακτος από παλαιοτάτων χρόνων ως ιστορική πόλη, είχε κέντρο της την τιμή της Πανυμνήτου Θεοτόκου, ευρύτερα γνωστής ως Ναυπακτιωτίσσης, στον ομώνυμο μητροπολιτικό της ναό. Πιθανόν ο ναός χρονολογείται από τον 5ο αι. Το προσκύνημα αυτό ήταν φημισμένο στα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας και της φραγκοκρατίας και απολάμβανε προνόμια και δωρεές από βασιλείς και αυτοκράτορες όπως μας διασώζει ο λόγιος Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιωάννης Απόκαυκος (1217μ.χ). Σ´αυτούς εντάσσονται οι αυτοκράτορες Αλέξιος Α΄Κομνηνός(1081-1118) και Μιχαήλ Α΄Κομνηνός(1143-1180). Σε Χρυσόβουλο του Θεοδώρου Αγγέλου Κομνηνού Δούκα, Δεσπότη της Ηπείρου, που εξεδόθη το Μάιο του 1228, κατόπιν αιτήσεως του Αποκαύκου, αναφέρεται η απόφασή του να βοηθήσει το μητροπολιτικό ναό της Ναυπάκτου ως αφιέρωσή του στην προστάτιδα της πόλης Θεοτόκο.
Από τις ιστορικές και τις αρχαιολογικές μαρτυρίες, συμπεραίνουμε ότι στην πόλη της Ναυπάκτου από την εποχή της Εικονομαχίας και μετά - ίσως και από την παλαιοχριστιανική περίοδο - η τιμή και η λατρεία της Θεοτόκου ήταν συνεχής και αδιάσπαστη. Η ζωή της πόλης φαίνεται ότι συνδέθηκε αδιάσπαστα με την λατρεία της κατά την βυζαντινή περίοδο αλλά και ότι η πόλη της Ναυπάκτου αποτέλεσε ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα λατρείας της μέσα στην αυτοκρατορία. Η μεταφορά της λατρείας με τη ιδιαίτερη προσωνυμία της Ναυπακτιώτισσας στη μεσοβυζαντινή Θήβα αποδεικνύει την αίγλη και την επέκταση της λατρείας της.
Η Παναγία της Ναυπάκτου και η ιστορική Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Η Ναύπακτος για συνολικά πάνω από 100 χρόνια απετέλεσε ενετική κτήση. Οι Βενετοί εξωράισαν την πόλη και την οχύρωσαν διότι ήταν γι' αυτούς σημαντικός σταθμός και λιμάνι στην σπουδαία εμπορική και λοιπή δραστηριότητά τους εντός της Μεσογείου. Το πόσο σπουδαία ήταν η πόλη γι' αυτούς το μαρτυρεί και η ενετική ονομασία της πόλης: Lepanto, πού προέρχεται από τη λαϊκή ονομασία της, δηλ. Έπαχτος. Κοντά στ' άλλα οι Βενετοί ήλθαν σε επαφή και με την ιδιαίτερη τιμή της Παναγίας στην πόλη. Η Παναγία της Ναυπάκτου έγινε έτσι γνωστή στην Ιταλία αλλά και σε όλη την καθολική Ευρώπη ως Madonna di Lepanto.
Όταν πλέον ήλθε ο καιρός για την περιβόητη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, ο Πάπας Πίος Ε΄ διέταξε για πρώτη φορά την χρήση τού ροζαρίου ή ροδαρίου με την παράκληση στην Παναγία να δώσει τη νίκη στους συνασπισμένους χριστιανούς εναντίον των Τούρκων, οι οποίοι μέχρι τότε ήταν αήττητοι στη θάλασσα. Όταν ανέλπιστα ήλθε η νίκη, αποδόθηκε στην επέμβαση της Παναγίας. Η Παναγία της Ναυπάκτου έκτοτε στη Δύση ονομάστηκε Santa Maria del Rozario ή Madonna di Lepanto del Rozario. Ο Πάπας όρισε την 7η Οκτωβρίου ως ημέρα εορτής της Παναγίας της Ναυπάκτου για ολόκληρη τη χριστιανική Δύση. Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου ενέπνευσε πλήθος καλλιτεχνών μεταξύ των οποίων οι μεγάλοι Τισιανός, Βιτσεντίνο και Δομήνικος Θεοτοκόπουλος. Σε πολλούς παρόμοιους πίνακες εικονίζεται η Παναγία να ευλογεί και να δίνει τη νίκη στους χριστιανούς. Ο Piemonte Chilardi έγραψε ότι, όχι η ανδρεία, ούτε τα όπλα, ούτε οι ηγέτες, αλλά η Παναγία έδωσε τη νίκη. Το ίδιο έγραψε και η Ενετική Δημοκρατία στο Palazzo Ducale: Non virtus, non arma, non duces, sed Maria Rozarii vit ores nos feces.
Πηγές
Ναυπακτιωτισσα Κατηγορία:Εικόνες της Παναγίας Κατηγορία:Ναύπακτος
Ελευθέριος Πάικος
μικρογραφία|Ξενοδοχείο "Κολόμβου” (1922), Λέοντος Σοφού & Βαλαωρίτου, Θεσσαλονίκη Ο Ελευθέριος Πάικος ήταν αρχιτέκτονας, ένας από τους πιο σημαντικούς που εργάστηκαν στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου και ήταν επίσης δημιουργός, σε συνεργασία με τον Απόστολο Γρεκό το 1922, ενός συμβολικού κτηρίου, του μεγάρου Λ.Ναβάρρο-Μ. Νισσίμ στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στη συμβολή της λεωφόρου Νίκης με την οδό Αγίας Σοφίας, που στέγασε το Ξενοδοχείο «Ματζέστικ» που σήμερα έχει κατεδαφιστεί. Επίσης, σχεδίασε το Ξενοδοχείο Κολόμβου (1922) στη γωνία Βαλαωρίτου & Λέοντος Σοφού και την οικοδομή Παπαδόπουλου (1925), στην οδό Φιλίππου στη Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Δισλή Ε. 2016 Αποκατάσταση – επανάχρηση διατηρητέου κτιρίου στην οδό Ιουστινιανού 27, Διπλωματική Εργασία ΑΠΘ
Κολώνας Β. 2012, Θεσσαλονίκη 1912-2012. Η Αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας. UNIVERSITY STUDIO PRESS. μικρογραφία|Οικοδομή Παπαδόπουλου (1925), Φιλίππου 34, Θεσσαλονίκη Κολώνας Β. 2015, Εκατό χρόνια φιλοξενίας. Τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης (1914-2014), UNIVERSITY STUDIO PRESS.
Happy Traveller
Το Happy Traveller είναι ταξιδιωτική εκπομπή που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ από το 2015. Είναι η πρώτη selfie ταξιδιωτική τηλεοπτική εκπομπή στην Ελλάδα, πράγμα που σημαίνει ότι σε όλα τα επεισόδια τα περισσότερα σημεία βιντεοσκοπούνται από τον παρουσιαστή με την τεχνική της selfie φωτογράφισης και βιντεοσκόπησης. Παρουσιαστής είναι ο Ευτύχης Μπλέτσας και ενίοτε μαζί του εμφανίζεται η σύζυγός του, Ηλέκτρα. Η εκπομπή μεταδίδεται κάθε Σάββατο, στην απογευματινή ζώνη του σταθμού. Κατα την θερινή περίοδο και κατά την περίοδο των Χριστουγέννων μεταδίδονται καθημερινά επιλεγμένα επεισόδια σε επανάληψη.
Σε κάθε επεισόδιο ταξιδεύουν σε ένα διαφορετικό μέρος, σε Ελλάδα και εξωτερικό, ξεναγώντας και ενημερώνοντας τον θεατή για αξιοθέατα της εκάστοτε περιοχής.
Μέχρι και σήμερα έχουν ταξιδέψει σε 120 χώρες του κόσμου και σε όλους τους νομούς της Ελλάδας.
Tο ιδιαίτερο concept της εκπομπής γεννήθηκε το 2012 όταν ο Ευτύχης Μπλέτσας γνωρίστηκε με τη σύζυγό του Ηλέκτρα Αστέρη και ξεκίνησαν να ταξιδεύουν μαζί και να φτιάχνουν travel vlogs. Έπειτα μετεξελίχθηκε και το 2015 έγινε ταξιδιωτική εκπομπή η οποία ξεκίνησε να μεταδίδεται και τηλεοπτικά.
Επισκόπηση εκπομπής
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικές ψυχαγωγικές τηλεοπτικές εκπομπές
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2018-19
Στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2018-19 συμμετείχαν οι επτά ομάδες της Β΄ κατηγορία 2018-19. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου για τρίτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι έξι από τις επτά ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τρία ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας).
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set):
Οι τρεις νικήτριες ομάδες που προκρίθηκαν όπως και αυτή που πέρασε χωρίς αγώνα κληρώθηκαν μεταξύ τους συγκροτώντας τα δύο ζευγάρια των αγώνων της ημιτελικής φάσης οι οποίοι ήταν μονοί. Οι δύο νικήτριες προκρίθηκαν στον τελικό.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 27 και 28 Μαρτίου 2019 στην Αίθουσα Αθλοπαιδιών Δήμου Παραλιμνίου στο Παραλίμνι.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και η Ολυμπιάς Φρενάρου. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 28 Μαρτίου 2019. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου με σκορ 3-1 σετ (25-23, 25-21, 27-29, 25-15).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2019
Όρη Κολούμπια
Τα Όρη Κολούμπια (αγγλικά: Columbia Mountains) είναι ομάδα οροσειρών κατά μήκος του άνω ποταμού Κολούμπια στη Βρετανική Κολομβία, τη Μοντάνα, το Άινταχο και την Ουάσιγκτον. Η οροσειρά καλύπτει 135.952 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η περιοχή οριοθετείται από τη Χαράδρα των Βραχωδών Όρεων στα ανατολικά και τον ποταμό Κούτενεϊ στα νότια· το δυτικό τους όριο είναι η άκρη του Εσωτερικού Οροπεδίου. Το εβδομήντα πέντε τοις εκατό της οροσειράς βρίσκεται στον Καναδά και το υπόλοιπο είκοσι πέντε τοις εκατό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αμερικανικές γεωγραφικές ταξινομήσεις τοποθετούν τα Όρη Κολούμπια ως μέρος του συγκροτήματος των Βραχωδών Όρεων, αλλά ο χαρακτηρισμός αυτός δεν ισχύει στον Καναδά. Το Όρος Σερ Σαντφορντ είναι το υψηλότερο βουνό της περιοχής, φτάνοντας τα 3.519 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές του Καναδά Κατηγορία:Οροσειρές των ΗΠΑ
Άλπεις (ταινία)
Οι Άλπεις είναι ταινία του 2011 του σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου.
Πλοκή
Ένας προπονητής έχει αναλάβει μία ομάδα που αποτελείται από έναν τραυματιοφορέα, μια αθλήτρια και μία νοσοκόμα. Ο σκοπός αυτής της ομάδας είναι να αντικαθιστά νεκρούς για να απαλύνει τον πόνο των οικείων τους.
Οι κανόνες της ομάδας είναι αυστηροί και τα πράγματα αλλάζουν, όταν η νοσοκόμα τους παραβαίνει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λάνθιμου Κατηγορία:Ταινίες του 2011
Λογοκρισία στην Πολωνία
Η λογοκρισία στην Πολωνία καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 15ο αιώνα και ήταν πιο αξιοσημείωτη κατά την κομμουνιστική περίοδο του 20ού αιώνα.
Βασίλειο της Πολωνίας και Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
Η ιστορία της λογοκρισίας στην Πολωνία χρονολογείται στα τέλη του 15ου ή στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα. Το πρώτο καταγεγραμμένο περιστατικό χρονολογείται στα τέλη του 15ου αιώνα στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας, σχετικά με μια καταγγελία του Σφάιπολτ Φίοου (Szwajpolt Fioł, Φραγκονικού από το Νόιστατ που ζούσε στην Κρακοβία) εναντίον ενός Πολωνού επισκόπου που απαγόρευσε σε έναν τυπογράφο στην Κρακοβία να τυπώνει λειτουργικά βιβλία σε κυριλλική γραφή. Ο Φίοου έχασε την υπόθεση και καταδικάστηκε σε φυλάκιση και έγινε το πρώτο γνωστό θύμα λογοκρισίας στην Πολωνία. Το 1519, τμήματα του βιβλίου Chronica Polonorum (Χρονικά της Πολωνίας) του Μάτσεϊ Μιεχοβίτα, που ασκούσε κριτική στον Οίκο των Γιαγκελλόνων, λογοκρίθηκαν, καθιστώντας το με τη σειρά του το πρώτο γνωστό πολωνικό έργο που υποβλήθηκε σε περικοπές από λογοκριτές. Ένα διάταγμα του βασιλιά Σιγισμούνδου Α΄ του 1523 ονομάστηκε ο πρώτος νόμος για τη λογοκρισία στην Πολωνία. Μαζί με μια σειρά από περαιτέρω διατάγματα του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου απαγόρευσε την εισαγωγή και ακόμη και την ανάγνωση ενός αριθμού βιβλίων που σχετίζονταν με τη Μεταρρύθμιση. Ένα διάταγμα του Στέφανου Μπάτορυ του 1579 στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, εισήγαγε την ιδέα της λογοκρισίας εν καιρώ πολέμου, απαγορεύοντας τη διανομή πληροφοριών για στρατιωτικές ενέργειες. Τον 17ο αιώνα, η Πολωνία είδε τη δημοσίευση και την υιοθέτηση των πρώτων πολωνικών εκδόσεων του Index Librorum Prohibitorum (1601, 1603, 1617), που μεταξύ άλλων απαγόρευσε τα βιβλία του Έρασμου του Ρότερνταμ, του Άντζεϊ Φριτς Μοντζέφσκι, του Στανίσουαφ Σαρνίτσκι, του Νικόλαου Κοπέρνικου και του Γιαν Γουάσκι, καθώς και κάποιες άλλες σάτιρες (πολ.:Literatura sowizdrzalska). Εκτεταμένη εσωτερική λογοκρισία χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Πολωνία, καθώς και από άλλα δόγματα στην Πολωνία, συμπεριλαμβανομένων της Προτεσταντικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και από τους Πολωνοεβραίους. Έξω από τη θρησκευτική σφαίρα, πολλά βασιλικά διατάγματα του 17ου αιώνα απαγόρευαν ρητά τη διανομή αρκετών κειμένων, κυρίως εκείνων που επικρίνουν τα δικαιώματα. Περιστασιακές ρυθμίσεις σε αυτό το θέμα εκδόθηκαν και από τις τοπικές δημοτικές αρχές.
Η ιδέα της ελευθερίας του λόγου εκτιμήθηκε γενικά πολύ από την πολωνική αριστοκρατία και ήταν μία από τις βασικές διαστάσεις που διέκρινε την Κοινοπολιτεία από τις πιο περιοριστικές απόλυτες μοναρχίες, κοινές στη σύγχρονη Ευρώπη. Μόνο η απαγόρευση βιβλίων που επιτέθηκαν στην καθολική πίστη ήταν σχετικά αδιαμφισβήτητη και οι προσπάθειες απαγόρευσης άλλων τύπων έργων οδηγούσαν συχνά σε έντονες συζητήσεις. Κατά τον τελευταίο περίπου αιώνα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, το θέμα της λογοκρισίας συζητούνταν κατά καιρούς από το Σέιμ και τα περιφερειακά Σέιμικ, συνήθως σε σχέση με μεμονωμένα έργα ή συγγραφείς, τους οποίους ορισμένοι βουλευτές είτε υπερασπίζονταν είτε επέκριναν. Υπήρξαν πολλές αγωγές σχετικά με μεμονωμένα βιβλία και ορισμένοι τίτλοι κρίθηκαν και μερικές φορές ήταν καταδικασμένοι να καταστραφούν με κάψιμο. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε γενικός νόμος για τη λογοκρισία, υπήρχαν συχνά διαφωνίες σχετικά με τη δικαιοδοσία σε αυτό το θέμα μεταξύ των επισκόπων, των κρατικών αξιωματούχων και του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου. Ορισμένοι νόμοι σε ολόκληρη τη χώρα που σχετίζονταν με τη λογοκρισία θα συζητούνταν τελικά και θα ψηφίζονταν στο Σέιμ τα τελευταία χρόνια της ύπαρξης της Κοινοπολιτείας. Ειδικότερα, το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791, ενώ δεν αντιμετώπιζε άμεσα τα θέματα της ελευθερίας του Τύπου ή της λογοκρισίας, κατοχύρωσε την ελευθερία του λόγου στο άρθρο 11 του «Καρδινάλια και Απαράβατα Δικαιώματα».
Διαμελισμοί
Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, οι οποίοι τερμάτισαν την ύπαρξη του ανεξάρτητου πολωνικού κράτους το 1795, η λογοκρισία ίσχυε στα προσαρτημένα πολωνικά εδάφη, καθώς οι κώδικες των κρατών κατοχής περιείχαν γενικά αυστηρούς νόμους λογοκρισίας. Από τα τρία καθεστώτα, η ρωσική λογοκρισία ήταν η πιο σκληρή. Σε ορισμένες περιόδους, η λογοκρισία ήταν τόσο επεμβατική που δεν επιτρεπόταν ακόμη και η χρήση των λέξεων Πολωνία ή Πολωνός.
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας το 1918, το υπουργικό συμβούλιο του Γέντζεϊ Μορατσέφσκι, ο οποίος υπηρέτησε ως ο πρώτος πρωθυπουργός της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας μεταξύ Νοεμβρίου 1918 και Ιανουαρίου 1919, αφαίρεσε την προληπτική λογοκρισία, καταργώντας μια σειρά από νόμους που κληρονομήθηκαν από την περίοδο των διαμελισμών και αντικαθιστώντας τους με νόμους που υποστήριζαν περισσότερο την ελευθερία του Τύπου. Νέοι νόμοι για τον τύπο εκδόθηκαν στις 7 Φεβρουαρίου 1919, εισάγοντας σύστημα ρύθμισης του Τύπου και δίνοντας στην κυβέρνηση τον έλεγχο των τυπογραφείων. Το 1920, κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, οι πληροφορίες για τον πόλεμο απαιτούσαν την έγκριση της κυβέρνησης. Το Σύνταγμα του Μαρτίου του 1921 επιβεβαίωσε την ελευθερία του λόγου και κατήργησε ρητά κάθε προληπτική λογοκρισία και σύστημα παραχώρησης.