cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι τρεις αλώσεις της Θεσσαλονίκης
Τρίτη άλωση
Η επταετής κατοχή από τα στρατεύματα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας υπήρξε ουσιαστικά περίοδος παρακμής για την πόλη. Ο ναυτικός και επίγειος αποκλεισμός της από τους Οθωμανούς σήμανε την οικονομική της εξασθένηση, που σε συνδυασμό με τη δυναστική συμπεριφορά των Βενετών ενέτειναν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Τελικά η «συμβασιλεύουσα πόλις» της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καταλήφθηκε οριστικά από τους Οθωμανούς στις 29 Μαρτίου του 1430 έπειτα από ισχυρή πολιορκία τριών ημερών Επί δύο ημέρες ο στρατός λεηλατούσε την πόλη. Όσοι κάτοικοι είχαν απομείνει σκοτώθηκαν ή σκλαβώθηκαν. Την τρίτη ημέρα ο σουλτάνος μπήκε στην πόλη και προσευχήθηκε στην Αχειροποίητο, που έγινε τζαμί. Προκειμένου να εγκατασταθούν μουσουλμάνοι ο σουλτάνος έπρεπε να μετατρέψει την πόλη σε ισλαμική. Επειδή η πόλη είχε καταληφθεί με επίθεση, σύμφωνα με τις ισλαμικές αρχές οι εκκλησίες είχαν δημευθεί και έτσι μπορούσαν να μετατραπούν σε τζαμιά. Καθώς ο μουσουλμανικός πληθυσμός αύξανε, σταδιακά διάφορες εκκλησίες μετατρέπονταν σε τζαμιά, μεταξύ των οποίων ο Άγ. Δημήτριος, Άγ. Παντελεήμων, Αγία Αικατερίνη, Αγ. Σοφία και η Ροτόντα. Επίσης ιδρύθηκαν τεκέδες (ενδιαιτήματα των δερβίσηδων) και λουτρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Θεσσαλονικης
538
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 538 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση
thumb|200px|Οι πρωταγωνιστές της ταινίας Η ταινία Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: Frost/Nixon) είναι αμερικανικής παραγωγής του 2008 και βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Πίτερ Μόργκαν, το οποίο δραματοποιεί τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις που έδωσε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον το 1977 στον δημοσιογράφο Ντέιβιντ Φροστ (David Frost). Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Ρόν Χάουαρντ και παραγωγοί ο Μπράιαν Γκρέιζερ για την Imagine Entertainment και οι Τιμ Μπέβαν και Έρικ Φέλνερ της Working Title Films για την Universal Pictures. Η ταινία επανασυνδέει τους δύο ηθοποιούς που είχαν αρχικά ανεβάσει το θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ και στο Ουέστ Εντ, τον Φράνκ Λαντζέλα (Frank Langella) στον ρόλο του Νίξον και τον Μάικλ Σιν (Michael Sheen) στο ρόλο του Φρόστ.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 27 Αυγούστου 2007 και η πρεμιέρα έγινε στις 15 Οκτωβρίου 2008 στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου. Η ταινία δέχθηκε πολλές υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες (5), BAFTA (6) και Όσκαρ (5).
Το 2008, η ταινία προβλήθηκε στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ως ταινία λήξης''. ''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
The Sims 3
Το The Sims 3 είναι βιντεοπαιχνίδι προσομοίωσης ζωής που ανήκει στη σειρά The Sims. Αναπτύχθηκε από το The Sims Studio (Maxis) και κυκλοφόρησε από την Electronic Arts. Είναι η συνέχεια του The Sims 2, το οποίο έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το The Sims 3 κυκλοφόρησε αρχικά για Microsoft Windows και Mac OS X. Αργότερα κυκλοφόρησε για PlayStation 3, Xbox 360, Wii, Nintendo DS και Nintendo 3DS.
Το The Sims 3 έγινε εμπορική επιτυχία, πουλώντας 1.4 εκατομμύρια αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Το Τhe Sims 3 απέκτησε βαθμολογία 86/100 και από το 2010 έχει πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα κάνοντάς το ένα από τα Best-Seller παιχνίδια για το υπολογιστή όλων των εποχών. Το τελευταίο πακέτο επέκτασης (expansion pack) του παιχνιδιού, ονόματι Into The Future, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2013. Το sequel του παιχνιδιού, το The Sims 4, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2014.
Τρόπος παιχνιδιού
Το The Sims 3 ακολουθεί την ίδια λογική με τους προκατόχους του. Δηλαδή οι παίκτες έχουν τον έλεγχο των εικονικών τους ανθρώπων (Sims), οι οποίοι εκτελούν διάφορες δραστηριότητες και δημιουργούν σχέσεις όπως στην πραγματική ζωή. Οι Sims μπορούν να πεθάνουν από γηρατειά ή και πρόωρα από αιτίες όπως φωτιά, πείνα, πνιγμό, ηλεκτροπληξία, κατάρα της μούμιας (στο The Sims 3 World Adventures), από μετεωρίτη (στο The Sims 3 Ambitions), από δίψα (μόνο τα βαμπίρ στο The Sims 3 Supernatural) από κεραυνό (στο The Sims 3 Seasons) από έλλειψη αναπνοής στο βυθό και από "τέρατα" της θάλασσας (στο The Sims 3 Island Paradise).
Χαρακτηριστικά
Λίστα με τα χαρακτηριστικά
Υποδοχή
Το The Sims 3, σύμφωνα με την Electronic Arts, την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του είχε πουλήσει 1.4 εκατομμύρια αντίτυπα, πράγμα που το έκανε την πιο πετυχημένη κυκλοφορία παιχνιδιού στον υπολογιστή που είχε ποτέ η εταιρεία. Μέχρι και το τέλος του 2009 είχε πουλήσει πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα. Το The Sims 3 δέχτηκε γενικά πολύ καλές κριτικές. Το IGN έδωσε στο παιχνίδι 8.9/10 λέγοντας ότι: "Το The Sims 3 είναι μία πολύ καλή εμπειρία και έχει πολλά νέα χαρακτηριστικά σε σχέση με το The Sims 2, όπως είναι 'η ανοιχτή' πόλη". Το GameSpot το βαθμολόγησε με 9/10, λέγοντας ότι το Sims 3 "είναι το καλύτερο στην σειρά, και συνδυάζει με τέλεια ισορροπία το "φρέσκο" με το οικείο". Το PC Gamer του έδωσε 92%, δηλώνοντας ότι είναι το καλύτερο Sims μέχρι τώρα. Τέλος, το Metacritic του έδωσε 86/100 και το GameRankings 86.65%.
Αλεσσάντρο Πικκολόμινι
right|μικρογραφία|Βιβλίο του Πικοβολίνι Ο Αλεσσάντρο Πικκολόμινι (Alessandro Piccolomini, 13 Ιουνίου 1508 – 12 Μαρτίου 1579) ήταν Ιταλός ανθρωπιστής, αστρονόμος και φιλόσοφος από τη Σιένα, ο οποίος προώθησε την εκλαΐκευση στην καθομιλουμένη των λατινικών και ελληνικών επιστημονικών και φιλοσοφικών πραγματειών. Ήταν επίσης καθολικός επίσκοπος της Πάτρας από το 1574 έως το 1578.
Οι εργασίες του περιλαμβάνουν το creanza bella della του IL Dialogo delle donne, το ο Raffaella (1539) και τις κωμωδίες Amor costante, και το Alessandro (άλλοι τίτλοι αποδίδονται λανθασμένα σε αυτόν), που υποστηρίχθηκαν και εκδόθηκαν από το degl'Intronati Sienese Accademia, του οποίου ήταν μέλος και ανώτερος υπάλληλος.
Ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ τον διόρισε το 1574 τιμητικά καθολικό επίσκοπο Πάτρας. Ο μεγάλος κρατήρας Πικολομίνι στο νότιο ημισφαίριο και στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί μεταφραστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Αλεσσαντρο
Άφρικα Σαβάλα
Η Άφρικα Σαβάλα (África Ivonne Lechuga Zavala, 12 Αυγούστου 1985 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Ηρ
Ο Ηρ ( Ἤρ), είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και συγκεκριμένα στο Βιβλίο της Γένεσης.
Ο Ηρ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιούδα του προπάτορα και της Σαυά, αδελφός του Αυνάν και του Σηλώμ. Ήταν ο πρώτος σύζυγος της Θάμαρ, από την οποία δεν απέκτησε τέκνα.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1966-67
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1966-67 αποτέλεσε το 12ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΣΙΛ Λύσης για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1966-67 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου και τον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων αναμετρήθηκαν σε δύο αγώνες μπαράζ, ένα εντός και ένα εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας ανακηρύχτηκε η ομάδα που κέρδισε στους αγώνες μπαράζ. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1967–68.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1965-66
Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε o ΑΠΟΠ Πάφου, ο οποίος προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1966-67.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε ο ΑΣΙΛ Λύσης ο οποίος ενεγράφη στη δύναμη της ΚΟΠ όπως και η ΠΑΕΚ Κερύνειας που επέστρεψε στο πρωτάθλημα μετά από 2 περιόδους.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας-Λάρνακας-Αμμοχώστου
Στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Λάρνακας-Αμμοχώστου συμμετείχαν οι ομάδες ΑΕΚ Αμμοχώστου, Αναγέννηση Λάρνακας, ΑΣΙΛ Λύσης, ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, Κεραυνός Στροβόλου, Ορφέας Λευκωσίας και ΠΑΕΚ Κερύνειας.
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Όμιλος Λεμεσού-Πάφου
Στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου συμμετείχαν οι ομάδες Ευαγόρας Πάφου, ΕΠΑΛ Λεμεσού, Αρίων Λεμεσού και Εθνικός Αστέρας Λεμεσού. Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Μπαράζ
Στους αγώνες μπαράζ συμμετείχαν οι νικήτριες ομάδες κάθε ομίλου: ΑΣΙΛ Λύσης και Ευαγόρας Πάφου. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην έδρα του ΑΣΙΛ, στο στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου (Λύση). Ο ΑΣΙΛ κέρδισε με σκορ 4-1.
Λόγω επεισοδίων που διαδραματίστηκαν στον πρώτο αγώνα, ο δεύτερος αγώνας δεν έγινε στην έδρα του Ευαγόρα στην Πάφο (στάδιο ΓΣΚ), αλλά στο παλιό ΓΣΠ στη Λευκωσία, στις 7 Ιουνίου 1967. Τελείωσε ισόπαλος 1-1. Με αυτά τα αποτελέσματα πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΑΣΙΛ Λύσης.
Βραχώδη Όρη
right|thumb|250px|Τμήμα των Βραχωδών Ορέων στο [[Κολοράντο]] Τα Βραχώδη Όρη (αγγλ.: Rocky mountains ή Rockies), είναι μεγάλη οροσειρά και το μεγαλύτερο ορεινό σύστημα της Βόρειας Αμερικής. Εκτείνονται σε απόσταση 4.800 χλμ., από το βορειότερο τμήμα του Δ. Καναδά, έως το Νέο Μεξικό στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Το βόρειο άκρο της οροσειράς βρίσκεται στην Β. Βρετανική Κολομβία και συγκεκριμένα νότια της περιοχής ροής του ποταμού Λίαρντ (Liard River). Το νότιο άκρο των Βραχωδών βρίσκεται κοντά στην ευρύτερη περιοχή της Αλμπουκέρκης του Νέου Μεξικού, δίπλα στη λεκάνη απορροής του Ρίο Γκράντε.
Τα Βραχώδη Όρη σχηματίστηκαν πριν από 80-55 εκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια της Λαραμιδείου Ορογένεσης (Laramide Orogeny), κατά την οποία ορισμένες τεκτονικές πλάκες άρχισαν να διολισθαίνουν κάτω από την Πλάκα της Βόρειας Αμερικής. Η γωνία βύθισης ήταν μικρή, με αποτέλεσμα μια ευρεία ζώνη βουνών να διατρέχει όλη τη Δ. Βόρεια Αμερική. Από τότε, περαιτέρω τεκτονική δραστηριότητα και διάβρωση από τους παγετώνες έχουν σμιλέψει τα Βραχώδη Όρη, δημιουργώντας εντυπωσιακές κορυφές και κοιλάδες. Στο τέλος της τελευταίας παγετωνικής περιόδου, ο άνθρωπος άρχισε να κατοικεί στην οροσειρά. Μετά από εξερευνήσεις της περιοχής από Ευρωπαίους, όπως ο Αλεξάντερ Μακένζι (Sir Alexander Mackenzie), και Αγγλοαμερικανούς, όπως η περίφημη αποστολή των Λιούις και Κλαρκ (Lewis & Clark Expedition), σημαντικοί φυσικοί πόροι -όπως ορυκτά και γούνες- οδήγησαν στην αρχική οικονομική εκμετάλλευση των ορέων, αν και η ίδια η περιοχή ουδέποτε υπήρξε πυκνοκατοικημένη.
Από τις 100 υψηλότερες κορυφές των Βραχωδών Ορέων, οι 78 -συμπεριλαμβανομένων των 30 υψηλοτέρων- βρίσκονται στο Κολοράντο, 10 στο Ουαϊόμινγκ, 6 στο Νέο Μεξικό, 3 στη Μοντάνα και μία (1) στη Γιούτα. Δημόσια πάρκα και δασικές εκτάσεις καλύπτουν μεγάλο μέρος της οροσειράς και είναι δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί, ειδικά για πεζοπορία, κατασκήνωση, ορειβασία, ψάρεμα, κυνήγι, ορεινή ποδηλασία, σνόουμομπιλ, σκι και σνόουμπορντ.
Ονομασία
Το όνομα της οροσειράς αποτελεί μετάφραση του όρου των αμερινδών Κρι, as-sin-wati «όταν φαίνονται απέναντι από τα λιβάδια, μοιάζουν με βραχώδη μάζα». Πρώτη αναφορά του σημερινού ονόματος των ορέων γίνεται σε κάποιο περιοδικό του Jacques Legardeur de Saint-Pierre, το 1752, ως Montagnes de Roche «Όρη των Βράχων».
Γεωγραφία
Οι κεντρικές οροσειρές των Βραχωδών Ορέων περιλαμβάνουν την Οροσειρά Λα Σαλ (La Sal Range), κατά μήκος των συνόρων των πολιτειών Γιούτα-Κολοράντο, την Οροσειρά Ουίντα (Uinta Range) στη Γιούτα και το Ουαϊόμινγκ και την Οροσειρά Τίτον (Teton Range) στο Ουαϊόμινγκ και το Άινταχο. Στο δυτικό όριο των Βραχωδών Ορέων περιλαμβάνονται οροσειρές όπως η Ουόσατς (Wasatch Range), κοντά στο Σολτ Λέικ Σίτι (Salt Lake City), τα Όρη Σαν Χουάν (San Juan Mountains), στο Νέο Μεξικό και το Κολοράντο, η Οροσειρά Μπίτερουτς (Bitterroots Range), κατά μήκος των συνόρων των πολιτειών Άινταχο-Μοντάνα και η Οροσειρά Σόουτουθ (Sawtooth Range) στο κεντρικό Άινταχο. Η Μεγάλη Λεκάνη (Great Basin) και το Υψίπεδο του ποταμού Κολούμπια (Columbia River Plateau) χωρίζουν αυτές τις υποπεριοχές από διακριτές περιοχές πιο δυτικά. Στον Καναδά, το δυτικό άκρο των Βραχωδών Ορέων σχηματίζεται από την τεράστια Τάφρο των Βραχωδών Ορέων (Rocky Mountain Trench), η οποία διατρέχει τη Βρετανική Κολομβία από την αρχή της ως την Κοιλάδα Κέτσικα (Kechika Valley), στις νότιες όχθες του ποταμού Λίαρντ, έως την κοιλάδα της Λίμνης Κουκανούσα (Koocanusa Lake), στη βορειοδυτική Μοντάνα.
Τα Καναδικά Βραχώδη Όρη ορίζονται από τους Καναδούς γεωγράφους ως όλα τα τμήματα της οροσειράς νότια του ποταμού Λίαρντ και ανατολικά της Τάφρου των Βραχωδών Ορέων και δεν εκτείνονται μέσα στο Γιούκον, στα Βορειοδυτικά Εδάφη ή στην κεντρική Βρετανική Κολομβία. Χωρίζονται σε τρεις κύριες ομάδες: τις Οροσειρές Μόσκουα (Muskwa Ranges), τις Οροσειρές Χαρτ (Hart Ranges), συλλογικά αποκαλούμενες Βόρεια Βραχώδη Όρη (Northern Rockies) και τις Ηπειρωτικές Οροσειρές (Continental Ranges). Άλλες, πιο βόρειες οροσειρές της ανατολικής Καναδικής Κορδιλλέρας (Canadian Cordillera) συνεχίζονται πέρα από την κοιλάδα του ποταμού Λίαρντ, συμπεριλαμβανομένων των Ορέων Σέλουιν (Selwyn Mountains}, Μακένζι (Mackenzie Mountains) και Ρίτσαρντσον (Richardson Mountains) στο Γιούκον, καθώς και των Βρετανικών Ορέων/Οροσειράς Μπρουκς (British Mountains/Brooks Range) στην Αλάσκα. Ωστόσο, αυτές δεν αναγνωρίζονται επίσημα ως μέρος των Βραχωδών Ορέων από το Γεωλογικό Ινστιτούτο του Καναδά, αν και η Γεωλογική Εταιρεία της Αμερικής τα θεωρεί μέρος του συστήματος των Βραχωδών Ορέων, με την ανεπίσημη ονομασία Αρκτικά Βραχώδη Όρη (Arctic Rockies). Τα Βραχώδη Όρη αποτελούν μέρος του περίφημου Ηπειρωτικού Χωρίσματος της Αμερικής (Continental Divide of the Americas), ενός τεράστιου υδροκρίτη, που διαχωρίζει τα ύδατα που ρέουν στον Ατλαντικό από εκείνα που ρέουν στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Τα Βραχώδη Όρη δεν είναι πυκνοκατοικημένα, με μέσο όρο μόλις τέσσερα άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και λίγες πόλεις ξεπερνούν τα 50.000 άτομα. Ωστόσο, ο πληθυσμός αυξήθηκε ραγδαία στις πολιτείες από τις οποίες διέρχεται η οροσειρά, μεταξύ 1950 και 1990. Η αύξηση σ’αυτή την τεσσαρακονταετία κυμαίνεται από 35% στη Μοντάνα, έως περίπου 150% στη Γιούτα και το Κολοράντο. Οι πληθυσμοί πολλών ορεινών πόλεων και κοινοτήτων διπλασιάστηκαν στην τεσσαρακονταετία 1972–2012. Για παράδειγμα ο πληθυσμός της πόλης Τζάκσον (Jackson), στο Ουαϊόμινγκ, αυξήθηκε κατά 260%, -από 1.244 σε 4.472 κατοίκους- σε αυτά τα σαράντα χρόνια.
Γεωλογία
right|thumb|250px|Διάφοροι παγετώνες, όπως ο παγετώνας Τζάκσον στην Μοντάνα, έχουν συμβάλλει δραματικά στη διαμόρφωση του τοπίου των Βραχωδών Ορέων Τα πετρώματα των Βραχωδών Ορέων σχηματίστηκαν πριν τα βουνά ανυψωθούν από τεκτονικές δυνάμεις. Τα αρχαιότερα από αυτά είναι μεταμορφωσιγενή πετρώματα του Προκάμβριου, που αποτελούν τον πυρήνα της Βορειοαμερικανικής ηπείρου. Υπάρχει, επίσης, προκαμβριακός ιζηματογενής αργιλίτης, που χρονολογείται πριν από 1,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Κατά τη διάρκεια του Παλαιοζωικού αιώνα, η δυτική Βόρεια Αμερική βρισκόταν κάτω από μια ρηχή θάλασσα, η οποία εναπόθεσε πολλά χιλιόμετρα ασβεστόλιθου και δολομίτη.
Στα νότια Βραχώδη Όρη, κοντά στο σημερινό Κολοράντο, αυτοί οι προγονικοί βράχοι διαταράχθηκαν από τις διαδικασίες ορογένεσης, περίπου 300 εκατομμύρια χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια της Πενσυλβανίας εποχής. Αυτή, ακριβώς, η ορογένεση δημιούργησε τα προγονικά Βραχώδη Όρη. Αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από προκάμβρια μεταμορφωσιγενή πετρώματα που ωθούνταν προς τα πάνω από στρώματα ασβεστόλιθου στο βυθό ρηχής θάλασσας. Τα βουνά διαβρώθηκαν σε όλη τη διάρκεια του ύστερου Παλαιοζωικού και πρώιμου Μεσοζωικού, αφήνοντας εκτεταμένες αποθέσεις ιζηματογενών πετρωμάτων. Θραύσματα τεκτονικών πλακών (terranes) άρχισαν να συγκρούονται με το δυτικό άκρο της Βόρειας Αμερικής στην Μισσισσίππια υποπερίοδο (Mississippian, περίπου 350 εκατομμύρια χρόνια πριν), προκαλώντας την ορογένεση του Άντλερ (Antler orogeny). Για 270 εκατομμύρια χρόνια, το επίκεντρο των επιπτώσεων αυτών των συγκρούσεων βρισκόταν κοντά στο όριο των πλακών της Βόρειας Αμερικής, αλλά πολύ δυτικά της περιοχής των Βραχωδών Ορέων. Μόλις 80 εκατομμύρια χρόνια πριν, αυτά τα φαινόμενα άρχισαν να προσεγγίζουν τα Βραχώδη Όρη.
Τα σύγχρονα Βραχώδη Όρη σχηματίστηκαν πριν από 80-55 εκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια της Λαραμιδείου Ορογένεσης (Laramide Orogeny). Πιο νότια, μια ασυνήθιστη καταβύθιση μπορεί να προκάλεσε τη δημιουργία των Βραχωδών Ορέων στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η τεκτονική πλάκα Φάραλον (Farallon Plate) βυθίστηκε υπό μικρή γωνία κάτω από την Πλάκα της Βόρειας Αμερικής. Αυτή η μικρή γωνία μετατόπισε το επίκεντρο της τήξης και της ορογένεσης πολύ πιο μακριά από τα -κανονικά- 300 έως 500 χιλιόμετρα. Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι η ρηχή γωνία της πλάκας καταβύθισης αύξησε την τριβή και άλλες αλληλεπιδράσεις με την παχιά ηπειρωτική μάζα από πάνω της. Οι τεράστιες ωθήσεις συσσώρευσαν στρώματα φλοιού το ένα πάνω στο άλλο, δημιουργώντας την ευρεία, υψηλή οροσειρά των Βραχωδών Ορέων. Τα σύγχρονα νότια Βραχώδη Όρη ωθήθηκαν προς τα πάνω μέσα από τα στρώματα των ιζηματογενών υπολειμμάτων της Πενσυλβανίας και της Πέρμιας περιόδου των προγονικών Βραχωδών Ορέων. Τέτοια ιζηματογενή υπολείμματα είχαν συχνά κλίση υπό απότομες γωνίες κατά μήκος των πλευρών της σύγχρονης οροσειράς. Είναι πλέον ορατά σε πολλά σημεία στα Βραχώδη Όρη, όπως κατά μήκος του Ντακότα Χόγκμπακ (Dakota Hogback) ενός πρώιμου κρητιδικού σχηματισμού ψαμμίτη, που εκτείνεται κατά μήκος της ανατολικής πλευράς των σύγχρονων Βραχωδών Ορέων.
Αμέσως μετά την Λαραμίδειο Ορογένεση, τα Βραχώδη Όρη έμοιαζαν με το Θιβέτ: ένα ψηλό οροπέδιο, πιθανώς 6.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα τελευταία 60 εκατομμύρια χρόνια, διαδικασίες αποσάθρωσης απομάκρυναν τα επιφανειακά πετρώματα, αποκαλύπτοντας τους προγονικούς βράχους από κάτω και σχηματίζοντας το σημερινό τοπίο των Βραχωδών Ορέων. Περίοδοι παγετώνων εμφανίστηκαν από την εποχή του Πλειστόκαινου (1,8 εκατομμύρια – 70.000 χρόνια πριν) έως την Εποχή του Ολόκαινου (λιγότερο από 11.000 χρόνια πριν). Αυτές οι ψυχρές εποχές άφησαν το σημάδι τους στα Βραχώδη Όρη, σχηματίζοντας εκτεταμένους παγετωνικούς σχηματισμούς, όπως κοιλάδες σε σχήμα U και λεκανοπέδια. Πρόσφατα επεισόδια παγετώνων ήταν εκείνα της Λίμνης Μπουλ (Bull Lake Glaciation), που ξεκίνησε πριν από περίπου 150.000 χρόνια, και του Πάιντεϊλ (Pinedale Glaciation), που ίσως παρέμεινε μέχρι και πριν από 15.000–20.000 χρόνια.
Όλες αυτές οι γεωλογικές διεργασίες εξέθεσαν ένα περίπλοκο σύνολο πετρωμάτων στην επιφάνεια. Για παράδειγμα, ηφαιστειακό πέτρωμα από την Παλαιογενή και τη Νεογενή περίοδο (66 εκατομμύρια – 2,6 εκατομμύρια χρόνια πριν) εμφανίζεται στα βουνά Σαν Χουάν (San Juan) και σε άλλες περιοχές. Χιλιετίες εκτεταμένης αποσάθρωσης στη Λεκάνη του Ουαϊόμινγκ (Wyoming Basin) μετέτρεψαν τις ενδοορεινές λεκάνες σε ένα σχετικά επίπεδο τεραίν. Η Οροσειρά Τέιτον (Teton Range), όπως και άλλες βόρειες-κεντρικές οροσειρές εμπεριέχουν πτυχωμένα και ρηγματωμένα πετρώματα Παλαιοζωικής και Μεσοζωικής ηλικίας που καλύπτουν πυρήνες πυριγενών και μεταμορφωσιγενών πετρωμάτων του Προτεροζωικού και Αρχαιοζωικού μεγααιώνα ηλικίας από 1,2 δισεκατομμύρια (π.χ. Οροσειρά Τέιτον) έως περισσότερα από 3,3 δισεκατομμύρια χρόνια (π.χ. Όρη Μπέαρτουθ) πριν.
Αυτόχθονες πληθυσμοί
Από την τελευταία μεγάλη εποχή των παγετώνων, τα Βραχώδη Όρη υπήρξαν η αρχική εστία για αυτόχθονες πληθυσμούς, συμπεριλαμβανομένων των Απάτσι, Αράπαχο, Μπάνοκ, Μπλάκφουτ, Σαϊγιέν, Κερ ντ'Αλέν, Κάλισπελ, Φλάτχεντ, Σοσόνι, Σιού, Γιούτι, Σεκάνι και άλλων. Αυτοί οι Παλαιο-Αμερινδοί κυνηγούσαν κυρίως μαμούθ και αρχαίους βίσονες (Bison antiquus, ένα είδος μεγαλύτερο από τον σύγχρονο βίσονα), στους πρόποδες και τις κοιλάδες των βουνών. Όπως οι σύγχρονες φυλές που τους ακολούθησαν, οι Παλαιο-Αμερινδοί πιθανώς μετανάστευαν στις πεδιάδες το φθινόπωρο και το χειμώνα για βίσωνες, και στα βουνά την άνοιξη και το καλοκαίρι για ψάρια, ελάφια, άλκες, ρίζες και βατόμουρα. Μελέτη επιστημονικών στοιχείων δείχνει ότι οι αυτόχθονες είχαν σημαντική επίδραση στους πληθυσμούς των θηλαστικών με το κυνήγι και στα μοτίβα της βλάστησης μέσω των σκόπιμων πυρκαγιών.
Εξερευνήσεις
right|thumb|250px| Ο Αλεξάντερ Μακένζι ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που διέσχισε τα Βραχώδη Όρη το 1793. Μελέτες πάνω στην πρόσφατη ιστορία εξερεύνησης των Βραχωδών Ορέων δείχνουν ότι έγιναν ταχείες αλλαγές, σε μικρό χρονικό διάστημα. Ο Ισπανός εξερευνητής Φρανσίσκο Βάθκεθ δε Κορονάδο (Francisco Vázquez de Coronado), μαζί με μια ομάδα στρατιωτών, ιεραποστόλων και Αφρικανών σκλάβων, βάδισε στην περιοχή ξεκινώντας από το νότο, το 1540. Το 1610, οι Ισπανοί ίδρυσαν την πόλη Σάντα Φε, την παλαιότερη συνεχή έδρα κυβέρνησης στις Ηνωμένες Πολιτείες, στους πρόποδες της οροσειράς, στο σημερινό Νέο Μεξικό. Η εισαγωγή του αλόγου, των μεταλλικών εργαλείων, των τουφεκιών, αλλά και των νέων ασθενειών και των διαφορετικών πολιτισμών, επέδρασαν καθοριστικά στη ζωή των αυτοχθόνων. Οι ιθαγενείς πληθυσμοί εξαφανίστηκαν από τις περισσότερες ιστορικές τους περιοχές λόγω ασθενειών, πολέμων, απώλειας βιοτόπων (εξάλειψη του βίσονα) και των συνεχών προσβολών του πολιτισμού τους.
Ο Αλεξάντερ Μακένζι (Sir Alexander MacKenzie, 1764 – 1820) ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που διέσχισε τα Βραχώδη Όρη το 1793. Ανακάλυψε τον άνω ρου του ποταμού Φρέιζερ (Fraser) και έφτασε στην ακτή του Ειρηνικού, εκεί όπου βρίσκεται ο σημερινός Καναδάς στις 20 Ιουλίου του ίδιου έτους, ολοκληρώνοντας την πρώτη καταγεγραμμένη διηπειρωτική διάβαση της Βόρειας Αμερικής βόρεια του Μεξικού.
Ωστόσο, μέσω της φημισμένης Αποστολής των Λιούις και Κλαρκ (Lewis and Clark Expedition, 1804–1806) έγινε η πρώτη επιστημονική αναγνώριση και καταγραφή των Βραχωδών Ορέων, καθώς κατά τη διάρκειά της συνελέγησαν δείγματα για σύγχρονους βοτανικούς, ζωολόγους και γεωλόγους. Λέγεται ότι η συγκεκριμένη αποστολή άνοιξε το δρόμο προς -και μέσα από- τα Βραχώδη Όρη για τους Ευρω-αμερικανούς της Ανατολής, αν και οι Λιούις και Κλαρκ συνάντησαν τουλάχιστον 11 Ευρω-αμερικανούς κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους.
Διάφοροι ορεσίβιοι, κυρίως Γάλλοι, Ισπανοί και Βρετανοί, περιπλανήθηκαν στα Βραχώδη Όρη από το 1720 έως το 1800 αναζητώντας κοιτάσματα ορυκτών και γούνες. Η Βορειο-Δυτική Εταιρεία (North West Company) που εμπορευόταν γούνες ίδρυσε τον Οίκο των Βραχωδών Ορέων (Rocky Mountain House) ως εμπορικό σταθμό στους πρόποδες της οροσειράς στη σημερινή Αλμπέρτα, το 1799. Ταυτόχρονα, οι επιχειρηματικοί ανταγωνιστές της Εταιρείας του Κόλπου Χάντσον (Hudson's Bay Company) ίδρυσαν τον Οίκο Άκτον (Acton House), εκεί κοντά. Aυτές οι θέσεις χρησίμευσαν ως βάσεις για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή δραστηριότητα στα Καναδικά Βραχώδη Όρη, στις αρχές του 19ου αιώνα, όπως η αποστολή του βρετανο-καναδού Ντέιβιντ Τόμπσον (David Thompson), που ακολούθησε την πορεία του ποταμού Κολούμπια, το 1811. Στη συμβολή των Κολούμπια και Σνέικ έβαλε μία σημαία ώστε να κτίσει εκεί οχυρό.
Οικολογία και κλίμα
Υπάρχει ευρύ φάσμα περιβαλλοντικών παραγόντων στα Βραχώδη Όρη. Αυτό είναι πολύ φυσικό, καθώς η οροσειρά καλύπτει έκταση από το γεωγραφικό πλάτος του ποταμού Λίαρντ στη Βρετανική Κολομβία (59° Β) μέχρι τον Ρίο Γκράντε στο Νέο Μεξικό (35° Β). Λειμώνες εμφανίζονται στα 550 μέτρα ή κάτω από τα 550 μέτρα, ενώ η υψηλότερη κορυφή Έλμπερτ βρίσκεται στα 4.400 μέτρα. Οι βροχοπτώσεις κυμαίνονται από 250 χιλιοστά ετησίως στις νότιες κοιλάδες, έως τα 1.500 χιλιοστά ετησίως, τοπικά, στις βόρειες κορυφές. Οι μέσες θερμοκρασίες του Ιανουαρίου μπορεί να κυμαίνονται από -7 °C στο Πρινς Τζορτζ (Prince George) της Βρετανικής Κολομβίας έως 6 °C (43 °F) στο Τρινιντάντ του Κολοράντο. Επομένως, δεν υπάρχει ένα (1) μοναδικό οικοσύστημα για ολόκληρη την οροσειρά των Βραχωδών Ορέων.
Οι οικολόγοι χωρίζουν τα Βραχώδη Όρη σε μια σειρά από βιοζώνες. Κάθε ζώνη ορίζεται από το αν μπορεί να υποστηρίξει δέντρα και την παρουσία ενός ή περισσότερων ειδών-δεικτών. Δύο ζώνες που δεν υποστηρίζουν δέντρα είναι οι πεδιάδες και η αλπική ζώνη. Οι Μεγάλες Πεδιάδες βρίσκονται στα ανατολικά των Βραχωδών Ορέων και χαρακτηρίζονται από λιβάδια (κάτω από, περίπου, 550 μέτρα). Η αλπική ζώνη εμφανίζεται σε περιοχές πάνω από τη γραμμή των δέντρων, η οποία ποικίλλει από τα 3.700 μέτρα στο Νέο Μεξικό, έως τα 760 μέτρα στο βόρειο όριο των Βραχωδών Ορέων, κοντά στο Γιούκον. thumb|250px|Αγριόγιδο στο Κολοράντο Το USGS ορίζει δέκα δασικές ζώνες στα Βραχώδη Όρη. Οι ζώνες σε πιο νότιες, θερμότερες ή ξηρότερες περιοχές ορίζονται από την παρουσία πεύκων/αρκεύθων, πεύκων Pinus ponderosa ή βελανιδιών αναμεμειγμένων με πεύκα. Σε πιο βόρειες, πιο ψυχρές ή υγρότερες περιοχές, οι ζώνες ορίζονται από έλατα του Ντάγκλας (Pseudotsuga menziesii), κωνοφόρα (Tsuga heterophylla και Pinus contorta), λεύκες (Populus tremuloides) ή έλατα (Abies και Picea). Κοντά στη γραμμή των δέντρων, οι ζώνες μπορεί να αποτελούνται από πεύκα (Pinus albicaulis), έλατα και ερυθρελάτες. Τέλος, τα ποτάμια και τα φαράγγια μπορούν να δημιουργήσουν μια ιδιαίτερη δασική ζώνη σε πιο άνυδρες περιοχές της οροσειράς.
Τα Βραχώδη Όρη αποτελούν σημαντικό βιότοπο για πολλά γνωστά άγρια ζώα, όπως λύκους, ταράνδους, άλκες, ελάφια, αντιλοκάπρες, αγριόγιδα, κριάρια, ασβούς, μαύρες αρκούδες, αρκούδες γκρίζλι, κογιότ, λύγκες, πούμα και αδηφάγους. Η κατάσταση των περισσοτέρων ζωικών ειδών στα Βραχώδη Όρη είναι άγνωστη, λόγω ελλιπών πληροφοριών. Ο ευρω-αμερικανικός εποικισμός των βουνών έχει επηρεάσει αρνητικά τα αυτόχθονα είδη. Στο τμήμα της οροσειράς των Ηνωμένων Πολιτειών, κορυφαίοι θηρευτές όπως οι αρκούδες γκρίζλι και οι λύκοι είχαν εκλείψει από τις αρχικές τους επικράτειες, αλλά έχουν ανακάμψει εν μέρει λόγω μέτρων διατήρησης και επανεισαγωγής. Τελευταία, επανακάμπτουν σημαντικά πτηνά, όπως ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός και ο πετρίτης.
Οικονομία
Οι οικονομικοί πόροι των Βραχωδών Ορέων είναι ποικίλοι και άφθονοι. Τα ορυκτά που βρίσκονται στην οροσειρά περιλαμβάνουν σημαντικά κοιτάσματα χαλκού, χρυσού, μολύβδου, μολυβδαινίου, αργύρου, βολφραμίου και ψευδαργύρου. Η λεκάνη του Ουαϊόμινγκ και αρκετές μικρότερες περιοχές περιέχουν σημαντικά αποθέματα άνθρακα, φυσικού αερίου και πετρελαίου. Για παράδειγμα, το ορυχείο Κλάιμαξ (Climax), που βρίσκεται κοντά στο Λίντβιλ (Leadville) του Κολοράντο, είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός μολυβδαινίου στον κόσμο. Το μολυβδαίνιο χρησιμοποιείται σε ανθεκτικό στη θερμότητα χάλυβα σε κατασκευές όπως αυτοκίνητα και αεροπλάνα. Το ορυχείο Κερ ντ’ Αλέν (Coeur d'Alene) στο βόρειο Άινταχο παράγει ασήμι, μόλυβδο και ψευδάργυρο. Τα μεγαλύτερα ανθρακωρυχεία του Καναδά βρίσκονται κοντά στο Φέρνι (Fernie) και το Σπάργουντ (Sparwood), στη Βρετανική Κολομβία.
Εγκαταλελειμμένα ορυχεία με απορρίμματα και τοξικά απόβλητα υπάρχουν σε διάφορα σημεία στην περιοχή των Βραχωδών Ορέων. Για παράδειγμα, ογδόντα χρόνια εξόρυξης ψευδαργύρου μόλυναν βαθιά τα νερά και τις όχθες του ποταμού Ιγκλ (Eagle) στο ΒΚ. Κολοράντο. Υψηλές συγκεντρώσεις του μετάλλου, που μεταφέρονταν μέσω της εαρινής απορροής, έβλαψαν τους πληθυσμούς των φυκών, των βρύων και της πέστροφας. Μια οικονομική ανάλυση των επιπτώσεων της εξόρυξης σε αυτήν την τοποθεσία αποκάλυψε μείωση της αξίας των ακινήτων, υποβαθμισμένη ποιότητα νερού και απώλεια ευκαιριών αναψυχής. Η ανάλυση αποκάλυψε, επίσης, ότι ο καθαρισμός του ποταμού θα μπορούσε να αποφέρει 2,3 εκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετα έσοδα από την αναψυχή. Το 1983, ο πρώην ιδιοκτήτης του ορυχείου ψευδαργύρου μηνύθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα του Κολοράντο για τα έξοδα καθαρισμού, που έφθασαν τα 4,8 εκατομμύρια δολάρια. Πάντως, πέντε χρόνια αργότερα, η οικολογική ανάκαμψη ήταν σημαντική.
Τα Βραχώδη Όρη έχουν πολλές ιζηματογενείς λεκάνες που είναι πλούσιες σε μεθάνιο προερχόμενο από γαιάνθρακες, το οποίο δημιουργείται είτε μέσω βακτηριακής δράσης είτε μέσω έκθεσης σε υψηλή θερμοκρασία. Το μεθάνιο από γαιάνθρακες προμηθεύει το 7% του φυσικού αερίου που χρησιμοποιείται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι μεγαλύτερες πηγές μεθανίου στα Βραχώδη Όρη βρίσκονται στη λεκάνη του Σαν Χουάν στο Νέο Μεξικό και στο Κολοράντο και στη Λεκάνη του ποταμού Πάουντερ (Powder River Basin) στο Ουαϊόμινγκ. Αυτές οι δύο λεκάνες υπολογίζεται ότι εμπεριέχουν 38 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου.
Η γεωργία και η δασοκομία αποτελούν μεγάλες οικονομικές δραστηριότητες, επίσης. Η γεωργία περιλαμβάνει την ξηρά και αρδευόμενη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τα ζώα μετακινούνται συχνά μεταξύ θερινών βοσκοτόπων σε μεγάλα υψόμετρα και χειμερινών βοσκοτόπων σε μικρά υψόμετρα.
Τουρισμός
Διάσημοι θερινοί τουριστικοί προορισμοί στην οροσειρά είναι:
Στις Ηνωμένες Πολιτείες:
Πηγές
Κατηγορία:Οροσειρές του Καναδά Κατηγορία:Οροσειρές των ΗΠΑ
Σταύρος Διαμαντόπουλος
Ο Σταύρος Διαμαντόπουλος (γεννημένος στις 4 Αυγούστου 1947 στη Λεκάνη Καβάλας), είναι Έλληνας παλαίμαχος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του και σαν ποδοσφαιριστής αλλά και σαν προπονητής ποδοσφαίρου, ο Σταύρος Διαμαντόπουλος εργάστηκε μόνο σε ελληνικούς συλλόγους.
Καριέρα
Ο Σταύρος Διαμαντόπουλος υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στον Πιερικό το 1964, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Στην ομάδα της Κατερίνης παρέμεινε για δεκατρείς ολόκληρες αγωνιστικές σεζόν αποτελώντας για πολλά χρόνια βασικό στέλεχος της μεσαίας γραμμής της ομάδας.
Με τον Πιερικό κατάφερε να φτάσει δύο φορές στην 5η θέση του Ελληνικού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, θέση η οποία αποτελεί και την κορυφαία στην ιστορία του συλλόγου στη μέχρι στιγμής παρουσία του στην Α' Εθνική. Συγκεκριμένα, η επιτυχία αυτή επετεύχθη το 1965 και το 1968.
Ο Σταύρος Διαμαντόπουλος ήταν επίσης ένας από τους παίκτες που κατάφεραν να οδηγήσουν την ομάδα του Πιερικού στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας του 1963, κάτι αποτελεί την κορυφαία στιγμή στην ιστορία του συλλόγου της Κατερίνης. Ωστόσο, η ομάδα του Πιερικού δεν κατάφερε να κερδίσει το τρόπαια καθώς στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στο Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης ηττήθηκε από τον Ολυμπιακός Πειραιώς με σκορ 3-0.
Μετά από μια συνεχή παρουσία δεκατριών χρόνων στην ομάδα του Πιερικού, ο Σταύρος Διαμαντόπουλος αποφάσισε το 1977 να αφήσει την ομάδα της Κατερίνης και να συνεχίσει την καριέρα του στη Νάουσα. Στην ομάδα της Νάουσας παρέμεινε για δύο χρόνια.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1978-79, ο Σταύρος Διαμαντόπουλος αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή του καριέρα.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Σταύρος Διαμαντόπουλος αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Ως προπονητής ανέλαβε αρχικά και συγκεκριμένα το 1980 τον Αιγινιακό Αιγινίου, όπου έκατσε για περίπου δύο χρόνια, ενώ ακολούθησαν ο ΑΟ Κατερίνης, ο Πιερικός και ο Εθνικός Κατερίνης, για να επιστρέψει στον Πιερικό, αρχικά ως βοηθός προπονητή και στη συνέχεια ως πρώτος προπονητής.
Τελευταίος σταθμός της μέχρι τώρα προπονητικής καριέρας του Διαμαντόπουλου αποτέλεσε ο Πιερικός, από τον οποίο αποχώρησε στις 20 Μαρτίου του 2011.
Τίτλοι
Ως προπονητής
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φ.Α.Σ. Νάουσας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού‎ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εδεσσαϊκού‎ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης‎ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου‎ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
543
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 543 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πεντάγωνο (ΗΠΑ)
Το Πεντάγωνο (αγγλικά: Pentagon) είναι το αρχηγείο του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται στην κομητεία Άρλιγκτον, Βιρτζίνια. Ως σύμβολο του αμερικανικού στρατού, ο όρος Πεντάγωνο συχνά χρησιμοποιείται μετωνυμικά για το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ.
Το Πεντάγωνο σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Τζορτζ Μπέργκστρομ (1876-1955) και κατασκευάστηκε από το γενικό ανάδοχο Τζον ΜακΣάιν από τη Φιλαδέλφεια. Η θεμελίωση άρχισε τις 11 Σεπτεμβρίου 1941 και το κτίριο εγκαινιάστηκε τις 15 Ιανουαρίου 1943. Ο στρατηγός Μπρέχον Σόμερβελλ ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από το έργο και ο συνταγματάρχης Λέσλι Γκρόουβς ήταν υπεύθυνος για την επίβλεψη του έργου από τον αμερικανικό στρατό.
Το Πεντάγωνο είναι μεγάλο κτίριο γραφείων, με εμβαδόν 600.000 τετραγωνικά μέτρα, από τα οποία τα 340.000 χρησιμοποιούνται ως γραφεία. Στο κτίριο εργάζονται 28.000 στρατιωτικοί και πολίτες και περίπου 3.000 που ασχολούνται με υποστηρικτικές εργασίες. Έχει πέντε πλευρές, πέντε πατώματα πάνω από το επίπεδο του εδάφους, δύο υπόγεια επίπεδα και πέντε κυκλικούς διαδρόμους σε κάθε πάτωμα με συνολικό μήκος διαδρόμων 28,2 χιλιόμετρα. Το Πεντάγωνο επίσης έχει μια κεντρική πλατεία εμβαδού 20.000 τετραγωνικών μέτρων η οποίο έχει σχήμα πενταγώνου και αναφέρεται ανεπίσημα ως το «σημείο μηδέν», ένα παρατσούκλι το οποίο προέρχεται από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, υποθέτοντας ότι θα ήταν στόχος των Σοβιετικών στο ξέσπασμα ενός πυρηνικού πολέμου.
Τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ακριβώς 60 χρόνια μετά τη θεμελίωση του κτιρίου, η πτήση 77 της American Airlines έπεσε θύμα αεροπειρατίας και το αερόσκαφος κατέπεσε στη δυτική πλευρά του κτιρίου, σκοτώνοντας 189 ανθρώπους. Ήταν η πρώτη σημαντική ξένη επίθεση σε κυβερνητικές εγκαταστάσεις από το 1812 όταν οι Βρετανοί κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812 έβαλαν φωτιά στην Ουάσινγκτον.
Διάταξη και εγκαταστάσεις
Το κτίριο του Πενταγώνου εκτείνεται 28,7 στρέμματα και περιλαμβάνει επιπλέον 5,1 στρέμματα ως κεντρική αυλή.
Ξεκινώντας από τη βόρεια πλευρά και κινούμενοι δεξιόστροφα, οι πέντε είσοδοι πρόσοψής του είναι το Mall Terrace, το River Terrace, το Concourse (ή σταθμός του μετρό), το South Parking και το Heliport. Στη βόρεια πλευρά του κτιρίου, η είσοδος του εμπορικού κέντρου, η οποία διαθέτει επίσης μια στοά, οδηγεί σε μία 180 μέτρων ταράτσα που χρησιμοποιείται για τελετές. Η είσοδος του ποταμού, που διαθέτει μια στοά που προεξέχει 6 μέτρα, βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά, με θέα στη λιμνοθάλασσα και θέα στην Ουάσιγκτον. Μια σκαλωτή βεράντα στην είσοδο του ποταμού οδηγεί στη λιμνοθάλασσα. και μια αποβάθρα προσγείωσης χρησιμοποιήθηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 για τη μεταφορά προσωπικού μεταξύ της αεροπορικής βάσης Bolling και του Πενταγώνου. Η κύρια είσοδος για τους επισκέπτες βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά, όπως και ο σταθμός του μετρό του Πενταγώνου και ο σταθμός των λεωφορείων.
Στη νοτιοανατολική πλευρά του δευτέρου ορόφου του κτιρίου υπάρχει εξέδρα, που περιέχει ένα μίνι εμπορικό κέντρο. Ο νότιος χώρος στάθμευσης γειτνιάζει με τη νοτιοδυτική πρόσοψη και η δυτική πλευρά του Πενταγώνου βλέπει στη λεωφόρο Ουάσιγκτον.
Οι ομόκεντροι δακτύλιοι χαρακτηρίζονται από το κέντρο προς τα έξω ως "A" έως "E" (με επιπλέον δακτυλίους "F" και "G" στο υπόγειο). Τα γραφεία του δακτυλίου «Ε» είναι τα μόνα με εξωτερική θέα και γενικά καταλαμβάνονται από ανώτερα στελέχη. Οι αριθμοί γραφείου κινούνται δεξιόστροφα γύρω από κάθε έναν από τους δακτυλίους και έχουν δύο μέρη: έναν αριθμό πλησιέστερου διαδρόμου (1 έως 10), ακολουθούμενο από έναν αριθμό θέσης (00 έως 99), επομένως οι αριθμοί γραφείου κυμαίνονται από 100 έως 1099. Αυτοί οι διάδρομοι ακτινοβολούν έξω από την κεντρική αυλή, με τον διάδρομο 1 να ξεκινά με το νότιο άκρο του Concourse. Κάθε αριθμημένος ακτινωτός διάδρομος τέμνεται με την αντίστοιχη αριθμημένη ομάδα γραφείων (για παράδειγμα, ο διάδρομος 5 διαιρεί το μπλοκ γραφείων της σειράς 500). Υπάρχουν πολλές ιστορικές εκθέσεις στο κτίριο, ιδιαίτερα στους δακτυλίους "Α" και "Ε".
Οι υπόγειοι όροφοι στο Πεντάγωνο φέρουν τα γράμματα "B" για το υπόγειο και "M" για τον ημιώροφο. Η εξέδρα είναι στον δεύτερο όροφο στην είσοδο του μετρό. Οι όροφοι του ισογείου αριθμούνται από το 1 έως το 5. Οι αριθμοί δωματίων δίνονται ως όροφος, ομόκεντρος δακτύλιος και αριθμός γραφείου (ο οποίος είναι με τη σειρά του ο πλησιέστερος αριθμός διαδρόμου ακολουθούμενος από τον αριθμό του κόλπου). Έτσι, το γραφείο 2B315 βρίσκεται στον δεύτερο όροφο, στον δακτύλιο Β, και πιο κοντά στο διάδρομο 3 (μεταξύ των διαδρόμων 2 και 3). Ένας τρόπος για να φτάσετε σε αυτό το γραφείο θα ήταν να πάτε στον δεύτερο όροφο, να φτάσετε στον Α (ενδότερο) δακτύλιο, να πάτε και να πάρετε το διάδρομο 3 και, στη συνέχεια, να στρίψετε αριστερά στον δακτύλιο Β για να φτάσετε στον κόλπο 15.
Ακριβώς νότια του Πενταγώνου βρίσκονται το Pentagon City και το Crystal City, εκτεταμένες εμπορικές, επιχειρηματικές και κατοικημένες περιοχές υψηλής πυκνότητας στο Άρλινγκτον. Το Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον βρίσκεται στα βόρεια. Το Πεντάγωνο περιβάλλεται από το σχετικά πολύπλοκο οδικό δίκτυο του Πενταγώνου.
Το Πεντάγωνο έχει έξι ταχυδρομικούς κώδικες της Ουάσιγκτον, DC (παρά την τοποθεσία του στη Βιρτζίνια): Ο Υπουργός Άμυνας, ο Γενικός Επιτελείς και τα τέσσερα υποκαταστήματα υπηρεσιών έχουν το καθένα τον δικό του ταχυδρομικό κώδικα. 800px|κέντρο|μικρογραφία|Θέα από τα νότια
Υπόβαθρο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/Main_Navy_Building_and_Munitions_Building_on_the_Washington_National_Mall%2C_1918.jpg/220px-Main_Navy_Building_and_Munitions_Building_on_the_Washington_National_Mall%2C_1918.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Το Κύριο Κτήριο του Ναυτικού (πρώτο πλάνο) και το Κτήριο Πυρομαχικών ήταν προσωρινές κατασκευές που χτίστηκαν κατά τη διάρκεια [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στο Εθνικό Εμπορικό Κέντρο . Το αρχηγείο του Υπουργείου Πολέμου βρισκόταν στο Κτήριο Πυρομαχικών για αρκετά χρόνια πριν μετακομίσει στο Πεντάγωνο.]] Πριν χτιστεί το Πεντάγωνο, το Υπουργείο Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών είχε την έδρα του στο Κτήριο Πυρομαχικών, μια προσωρινή κατασκευή που ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου κατά μήκος της Λεωφόρου Συντάγματος στο Νάσιοναλ Μολ. Το Υπουργείο Πολέμου, το οποίο ήταν μια πολιτική υπηρεσία που δημιουργήθηκε για τη διαχείριση του αμερικανικού στρατού, απλώθηκε σε πρόσθετα προσωρινά κτίρια στο National Mall, καθώς και σε δεκάδες άλλα κτίρια στην Ουάσιγκτον, DC, Μέριλαντ και Βιρτζίνια. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και του ομοσπονδιακού προγράμματος κατασκευής, κατασκευάστηκε ένα νέο κτίριο του Υπουργείου Πολέμου στις οδούς 21st και C στο Foggy Bottom, αλλά, μετά την ολοκλήρωση, το νέο κτίριο δεν έλυσε το διαστημικό πρόβλημα του τμήματος. Έγινε η έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών.
Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη το 1939, το Υπουργείο Πολέμου επεκτάθηκε γρήγορα για να ασχοληθεί με τρέχοντα ζητήματα και προσδοκώντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συρθούν στη σύγκρουση. Ο Γραμματέας Πολέμου Χένρι Λ. Στίμσον βρήκε την κατάσταση απαράδεκτη, με το Κτίριο Πυρομαχικών να είναι υπερπλήρη και τα γραφεία του τμήματος απλωμένα σε επιπλέον τοποθεσίες.
Ο Στίμσον είπε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Ρούζβελτ τον Μάιο του 1941 ότι το Υπουργείο Πολέμου χρειαζόταν επιπλέον χώρο. Στις 17 Ιουλίου 1941, πραγματοποιήθηκε μια ακρόαση στο Κογκρέσο, που οργανώθηκε από τον Κογκρέσο Clifton Woodrum (D-VA), σχετικά με προτάσεις για νέα κτίρια του Πολεμικού Τμήματος. Ο Γούντρουμ πίεσε τον Ταξίαρχο Eugene Reybold, ο οποίος εκπροσωπούσε το Τμήμα Πολέμου στην ακρόαση, για μια «συνολική λύση» στο «διαστημικό πρόβλημα» του τμήματος, αντί να χτίσει ακόμα περισσότερα προσωρινά κτίρια. Ο Ρέιμπολντ συμφώνησε να υποβάλει έκθεση στον βουλευτή εντός πέντε ημερών. Το Υπουργείο Πολέμου κάλεσε τον αρχηγό κατασκευής του, στρατηγό Μπρέχον Σόμερβελ, να καταστρώσει ένα σχέδιο.
Σχεδιασμός
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/Pentagon_road_network_map_1945.jpg/220px-Pentagon_road_network_map_1945.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης του 1945 του οδικού δικτύου του Πενταγώνου, συμπεριλαμβανομένου της σημερινής State Route 27 και τμήματος της εθνικής οδού Σίρλεϊ, καθώς και του Κύριου Ναυτικού και των Κτιρίων Πυρομαχικών κοντά στο Μνημείο του Λίνκολν Κυβερνητικοί αξιωματούχοι συμφώνησαν ότι το κτίριο του Υπουργείου Πολέμου, που επίσημα ορίζεται ως Κτίριο Ομοσπονδιακών Γραφείων Νο 1, θα πρέπει να κατασκευαστεί πέρα από τον ποταμό Πότομακ, στην κομητεία Άρλινγκτον της Βιρτζίνια. Οι απαιτήσεις για το νέο κτίριο ήταν να μην υπερβαίνει τους τέσσερις ορόφους και να χρησιμοποιεί ελάχιστη ποσότητα χάλυβα για να διατηρεί αυτόν τον πόρο για πολεμικές ανάγκες. Οι απαιτήσεις σήμαιναν ότι, αντί να υψώνεται κατακόρυφα, το κτίριο θα απλώνεται σε μεγάλη έκταση. Πιθανές τοποθεσίες για το κτίριο περιελάμβαναν το Πειραματικό Αγρόκτημα του Υπουργείου Γεωργίας του Άρλινγκτον, δίπλα στο Εθνικό Νεκροταφείο του Άρλινγκτον, και την απαρχαιωμένη τοποθεσία Χούβερ Φιλντ.
Η τοποθεσία που επιλέχθηκε αρχικά ήταν το, το οποίο είχε ασύμμετρο, περίπου πενταγωνικό σχήμα, οπότε το κτίριο σχεδιάστηκε αναλόγως ως ακανόνιστο πεντάγωνο. Ανησυχώντας ότι το νέο κτίριο θα μπορούσε να εμποδίσει τη θέα της Ουάσιγκτον, DC, από το νεκροταφείο του Άρλινγκτον, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ κατέληξε να επιλέξει την τοποθεσία του αεροδρομίου Χούβερ. Το κτίριο διατήρησε την πενταγωνική διάταξη επειδή άρεσε στον Ρούσβελτ και ένας σημαντικός επανασχεδιασμός σε εκείνο το στάδιο θα ήταν δαπανηρός. Απαλλαγμένο από τους περιορισμούς της τοποθεσίας Arlington Farms, το κτίριο τροποποιήθηκε ως κανονικό πεντάγωνο. Έμοιαζε με αστρικά οχυρά που κατασκευάστηκαν κατά την εποχή της πυρίτιδας Arlington Farms.
Στις 28 Ιουλίου, το Κογκρέσο ενέκρινε τη χρηματοδότηση ενός νέου κτιρίου του Υπουργείου Πολέμου στο Άρλινγκτον, το οποίο θα στέγαζε ολόκληρο το τμήμα κάτω από μια στέγη. Πρόεδρος Ρούσβελτ ενέκρινε επίσημα την τοποθεσία του αεροδρομίου Χούβερ στις 2 Σεπτεμβρίου. Ενώ το έργο πέρασε από τη διαδικασία έγκρισης στα τέλη Ιουλίου 1941, ο Σόμερβελ επέλεξε τους εργολάβους, συμπεριλαμβανομένου του John McShain, Inc. της Φιλαδέλφειας, που είχε κατασκευάσει το Εθνικό Αεροδρόμιο της Ουάσιγκτον στο Άρλινγκτον, το Μνημείο Τζέφερσον στην Ουάσιγκτον και το Εθνικό Ναυτικό Ιατρικό Κέντρο στη Βηθεσδά, μαζί με τη Wise Contracting Company, Inc. και τους Doyle και Russell, και οι δύο από τη Βιρτζίνια. Εκτός από την τοποθεσία του αεροδρομίου Hoover και άλλες κρατικές εκτάσεις, η κατασκευή του Πενταγώνου απαιτούσε επιπλέον 287 στρέμματα, τα οποία αποκτήθηκαν με κόστος 2,2 $ εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Η γειτονιά του Hell's Bottom, αποτελούμενη από πολυάριθμα ενεχυροδανειστήρια, εργοστάσια, περίπου 150 σπίτια και άλλα κτίρια γύρω από το Columbia Pike, καθαρίστηκε για να ανοίξει ο δρόμος για το Πεντάγωνο. Αργότερα, 300 στρέμματα γης μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον στο Φορτ Μάγιερ, αφήνοντας 280 στρέμματα για το Πεντάγωνο.
Κατασκευή
Συμβάσεις συνολικού ύψους 31.100.000 δολάρια ΗΠΑ οριστικοποιήθηκαν με τον Μακσέιν και τους άλλους εργολάβους στις 11 Σεπτεμβρίου 1941, και το έδαφος έσπασε για το Πεντάγωνο την ίδια μέρα. Μεταξύ των απαιτήσεων σχεδιασμού, ο Somervell απαίτησε τη δομική μελέτη για να δέχεται φορτία δαπέδου έως και 150 psi, που έγινε σε περίπτωση που το κτίριο γινόταν χώρος αποθήκευσης αρχείων κάποια στιγμή μετά το τέλος του τρέχοντος πολέμου. Ελάχιστη ποσότητα χάλυβα χρησιμοποιήθηκε καθώς ήταν σε έλλειψη κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Αντ 'αυτού, το Πεντάγωνο κατασκευάστηκε ως κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα, χρησιμοποιώντας 680.000 τόνους άμμου που εκριζώθηκε από τον ποταμό Ποτόμακ και δημιουργήθηκε μια λιμνοθάλασσα κάτω από την είσοδο του ποταμού του Πενταγώνου. Για να ελαχιστοποιηθεί η χρήση χάλυβα, κατασκευάστηκαν ράμπες από σκυρόδεμα αντί για εγκατάσταση ανελκυστήρων. Για την πρόσοψη του κτιρίου χρησιμοποιήθηκε ασβεστόλιθος της Ιντιάνα.
Οι αρχιτεκτονικές και κατασκευαστικές εργασίες για το Πεντάγωνο προχώρησαν ταυτόχρονα με την κατασκευή, με τα αρχικά σχέδια να παρέχονται στις αρχές Οκτωβρίου 1941, και οι περισσότερες από τις εργασίες σχεδιασμού ολοκληρώθηκαν από το 1 Ιούνιος 1942. Κατά καιρούς οι κατασκευαστικές εργασίες προηγήθηκαν του σχεδιασμού, με διαφορετικά υλικά από αυτά που καθορίζονται στα σχέδια. Η πίεση για επιτάχυνση του σχεδιασμού και της κατασκευής εντάθηκε μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, με τον Somervell να απαιτεί 1 εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια του χώρου στο Πεντάγωνο θα είναι διαθέσιμος για κατάληψη έως την 1η Απριλίου 1943. Ο ερ αντικατέστησε τον Μπέργκστορμ ως επικεφαλής αρχιτέκτονας στις 11 Απρίλιος μετά την παραίτηση του Μπέργκστρομ. Χωρίς να σχετίζεται με το έργο του Πενταγώνου, κατηγορήθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά ενώ διετέλεσε πρόεδρος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε 15 Ιανουάριος 1943.
Εδαφολογικές συνθήκες του χώρου – στην πλημμυρική πεδιάδα του ποταμού Ποτόμακ – παρουσίαζε προκλήσεις, όπως και τα διαφορετικά υψόμετρα στην περιοχή, τα οποία κυμαίνονταν από 10 to 40 ft πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κατασκευάστηκαν δύο τοίχοι αντιστήριξης για να αντισταθμίσουν τις υψομετρικές διακυμάνσεις και χρησιμοποιήθηκαν χυτές πασσάλοι για την αντιμετώπιση των συνθηκών του εδάφους. Η κατασκευή του Πενταγώνου ολοκληρώθηκε σε περίπου 16 μήνες με συνολικό κόστος 83 εκατομμύρια δολάρια. Το κατά προσέγγιση ύψος του κτιρίου είναι 77 ft, και κάθε μία από τις πέντε πλευρές είναι 281 μέτρα σε μήκος.
Το κτίριο χτίστηκε σφήνα-σφήνα. κάθε σφήνα καταλήφθηκε αμέσως μόλις ολοκληρώθηκε, ακόμη και όταν η κατασκευή συνεχίστηκε στις υπόλοιπες σφήνες.
Το Πεντάγωνο σχεδιάστηκε σύμφωνα με τους νόμους περί φυλετικού διαχωρισμού που ίσχυαν τότε στην πολιτεία της Βιρτζίνια, με ξεχωριστά καταλύματα για φαγητό και τουαλέτα για λευκούς και μαύρους. Ενώ τα σετ των τουαλετών ήταν δίπλα-δίπλα, οι τραπεζαρίες για τους μαύρους βρίσκονταν στο υπόγειο. Όταν ο Ρούσβελτ επισκέφτηκε την εγκατάσταση πριν από την αφιέρωσή της, διέταξε την αφαίρεση των πινακίδων «Μόνο Λευκοί» σε διαχωρισμένες περιοχές. Όταν ο Κυβερνήτης της Βιρτζίνια διαμαρτυρήθηκε, η κυβέρνηση του Ρούσβελτ απάντησε ότι το Πεντάγωνο, αν και βρισκόταν στη γη της Βιρτζίνια, ήταν υπό ομοσπονδιακή δικαιοδοσία. Επιπλέον, οι στρατιωτικοί και πολιτικοί ομοσπονδιακοί υπάλληλοί της επρόκειτο να συμμορφωθούν με τις πολιτικές του Προέδρου. Ως αποτέλεσμα, το Πεντάγωνο ήταν το μόνο κτίριο στη Βιρτζίνια όπου δεν επιβλήθηκαν οι νόμοι περί φυλετικού διαχωρισμού (αυτοί οι νόμοι δεν ανατράπηκαν μέχρι το 1965). Τα δίπλα-δίπλα σετ αποχωρητηρίων εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά έχουν ενσωματωθεί στην πράξη από τότε που καταλήφθηκε το κτίριο.