cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουάν Γιάγκε
Γεννήθηκε στο Σαν Λεονάερδο και ήταν γιος γιατρού, που κατατάχθηκε σε νεαρή ηλικία στην Ακαδημία Πεζικού του Τολέδο, όπου γνωρίστηκε με τον Φρανθίσκο Φράνκο. Οι δύο άνδρες υπηρέτησαν μαζί στην Αφρική, όπου ο Γιάγκε τραυματίστηκε επανειλημμένα και έλαβε αρκετές διακρίσεις. Ο Γιάγκε προήχθη ως υπολοχαγός το 1932 και μαζί με τον Φράνκο και τον στρατηγό López Ochoa, βοήθησαν να καταστείλουν μια εργατική εξέγερση στην Αστούρια με τις μονάδες εθελοντών Regulars και των Ισπανών Λεγεωνάριων το 1934. Ήταν υποστηρικτής του Φάλαγγας και στενός προσωπικός φίλος του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα.
Ισπανικός Εμφύλιος
Κάτω από τις διαταγές του Γιάγκε χιλιάδες αιχμάλωτοι και άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, εκτελέστηκαν στην Μπαδαχόθ και θάφτηκαν σε κοινούς τάφους, σε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές των εθνικιστών.
Έχει ειπωθεί επίσης ότι ήταν ο μόνος διοικητής των ισπανικών δυνάμεων που σεβόνταν η Λεγεώνα Κόνδορ. Ο Γιάγκε δεν έδειξε ποτέ φόβο ακόμα και όταν ο εχθρός ήταν κοντά και ήταν σε θέση να προσαρμόσει γρήγορα τα σχέδια μάχης για να ταιριάζουν σε μεταβαλλόμενες συνθήκες.
Μετά την κατάρρευση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας το 1939, ο Γιάγκε προήχθη σε στρατηγό και αργότερα διορίστηκε υπουργός της Πολεμικής Αεροπορίας από τον Φράνκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Εθνικιστές Κατηγορία:Εθνικισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Στρατιωτικά Κινήματα Κατηγορία:Ισπανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο
thumb|right|250px|Το Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο Το Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο (ρωσ. Пулковская астрономическая обсерватория , αγγλ. Pulkovo Space Observatory) είναι το ιστορικότερο αστεροσκοπείο της Ρωσίας. Ανήκει στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών και βρίσκεται στην Αγία Πετρούπολη, σε ύψος 75 μέτρων. Συμπεριλαμβάνεται στη λίστα της UNESCO με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της παλαιάς ρωσικής πρωτεύουσας.
Το Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο είναι το μοναδικό τέτοιου μεγέθους που βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος κοντά στις 60°, δηλαδή στα όρια της πολικής ζώνης. Αυτή η θέση επιτρέπει παρατηρήσεις που δε μπορούν να προσφέρουν άλλα σημαντικά βορειοευρωπαϊκά αστεροσκοπεία, όπως του Γκρήνουιτς (Αγγλία) ή της Ουψάλας (Σουηδία). Επιπλέον ορισμένα ουράνια σώματα μπορούν να παρατηρηθούν ικανοποιητικά μόνο από το Πούλκοβο και όχι από τις Άλπεις ή τα Κανάρια Νησιά.
Ιστορία
Προκάτοχος του αστεροσκοπείου ήταν μία μικρότερη εγκατάσταση του 18ου αιώνα. που λειτουργούσε στο κέντρο της Αγίας Πετρούπολης, αλλά με την αύξηση του πληθυσμού κατέστη αντιλειτουργική - οι διερχόμενες άμαξες σήκωναν σκόνες και προκαλούσαν τραντάγματα που παρεμπόδιζαν την ακριβή επιστημονική έρευνα. Δωρίθηκε έτσι από το θρόνο ένα οικόπεδο στα νότια προάστια της πόλης, στους λόφους Πούλκοβο (εξ' ου και η ονομασία του), και εκδόθηκε εντολή να μη χτισθεί τίποτα σε μία ακτίνα ενός χιλιομέτρου χωρίς την έγκριση του αστεροσκοπείου.
Κύρια απασχόληση του αστεροσκοπείου ήταν η εξακρίβωση των αστρικών συντεταγμένων και των αστρονομικών σταθερών. Επιπλέον αντικείμενα ήταν η γεωγραφική μελέτη της Ρωσίας και η υποστήριξη της ναυσιπλοΐας. Μέσα στα πρώτα πενήντα χρόνια, υπό τη διεύθυνση του Βασίλι Στρούβε και ακολούθως του γιου του Όττο, προστέθηκαν ένα εργαστήριο αστροφυσικής και ένα νέο διοπτρικό τηλεσκόπιο 76 εκατοστών.
Τον Μάρτιο του 1945, πριν δηλαδή λήξη ακόμα ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, διατάχτηκε από τον Στάλιν η εκ νέου ολοκληρωμένη ανέγερση του αστεροσκοπείου σύμφωνα με τα παλιά αρχικά σχέδια και με μια προστατευτική ζώνη ακτίνας 3 χιλιομέτρων. Μετά από επίπονες προσπάθειες σε δύσκολους καιρούς έγιναν τον Μάιο του 1954 τα εγκαίνια του ανακατασκευασμένου φημισμένου αστεροσκοπείου.
Στις 2 Απριλίου 1997 ο Μπόρις Γιέλτσιν με διάταγμά του έθεσε μεταξύ άλλων και το αστεροσκοπείο στη λίστα με τα ειδικής αξίας αντικείμενα πολιτιστικής κληρονομιάς της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Κάθε χρόνο οι αστρονόμοι του Πούλκοβο δημοσιεύουν πέντε με εφτά έργα με ανακαλύψεις ή σχεδόν ανακαλύψεις. Έτσι για παράδειγμα ανακαλύφτηκε πρόσφατα η έκρηξη μιας σουπερνόβας σε ένα μακρινό γαλαξία, πράγμα που καταγράφεται μια φορά στα 30 χρόνια!
Πέρα από παράρτημα του αστροφυσικού εργαστηρίου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών το Πούλκοβο είναι και σεισμικός σταθμός, ο μόνος του είδους του στα βορειοδυτικά της Ρωσίας
Τελευταία νέα
(Δεκέμβριος 2005) Παρόλη την ιστορία και τα πρόσφατα επιτεύγματα, το αστεροσκοπείο που κατάφερε να επιβιώσει πάνω από 160 χρόνια σε δύσκολες στιγμές της ιστορίας, τώρα κινδυνεύει από έναν αυτοκινητόδρομο! Ειδικότερα ο αυτοκινητόδρομος M-20 που συνδέει την Αγία Πετρούπολη με το Κίεβο και που διαπερνά τον λόφο του Πούλκοβο πρόκειται να διαπλατυνθεί και να γίνει έξη γραμμών. Λόγω τής αυξημένης μόλυνσης και της αντανάκλασης από τα φώτα των οχημάτων. Ήδη η κατάσταση είναι αρκετά ανησυχητική, καθώς το αστεροσκοπείο βρίσκεται μεταξύ μιας χωματερής και του αεροδρομίου. Οι αναθυμιάσεις και οι σκόνες της χωματερής σε συνδυασμό με τους κραδασμούς από τα αεροπλάνα δυσχεραίνουν το έργο του αστεροσκοπείου. Επιπλέον και οι αντανακλάσεις την νύχτα από τα φώτα της πόλης ήδη οδήγησαν σε μειωμένη ορατότητα, έτσι ώστε μια ολόκληρη ομάδα αντικειμένων στο διάστημα χαμηλού φωτισμού να μη μπορούν πλέον να εντοπιστούν. Με την διαπλάτυνση του αυτοκινητόδρομου η λειτουργία του παρατηρητηρίου πιθανότατα θα πρέπει να ανασταλεί.
Επίσης κίνδυνος ελοχεύει και από το αεροδρόμιο: Πρόκειται να συνδεθεί με το Παλάτι του Κωνσταντίνοφ (αγγλ. Konstantinovsky Palace) με ένα δρόμο ταχείας κυκλοφορίας παράλληλο προς τον αυτοκινητόδρομο για το Κίεβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πούλκοβο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγία Πετρούπολη
Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα
Ο Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα (πλήρες όνομα: Jose Pina Ulisses Correia e Silva', 4 Ιουνίου 1962 -) είναι επιχειρηματίας και πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο. Ανέλαβε πρωθυπουργός στις 22 Απριλίου 2016.
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την καριέρα του στον τραπεζικό τομέα και μεταξύ των ετών 1989 και 1994 κατέλαβε σημαντικές θέσεις στον εν λόγω τομέα, φτάνοντας στη θέση του διευθυντή της Τράπεζας του Πράσινου Ακρωτηρίου. Ταυτόχρονα, δίδαξε ως εκπαιδευτικός στο Πανεπιστήμιο Ζαν Πιαζέ του Πράσινου Ακρωτηρίου. Σταδιακά ο Σίλβα άρχισε να εργάζεται για την κυβέρνηση και ήταν υφυπουργός Προεδρίας επί των Οικονομικών την περίοδο από το 1995 ως το 1998 και υπουργός Οικονομικών από το 1999 ως το 2000.
Το κόμμα του, Κίνημα για Δημοκρατία, κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του 2016. Ως αποτέλεσμα, έγινε πρωθυπουργός και αντικατέστησε τον Ζοζέ Μάριο Νέβες.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος. Η σύζυγός του κατάγεται από την πρωτεύουσα Πράια. Έχουν δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βέρμλαντ
Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στο Κάρλσταντ και η πρόεδρός της είναι η Ανελί Λάρσον.
Διοργανώσεις πρωταθλήματος
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: • 2
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Βέρμλαντ
Σιδηροδρομικός σταθμός Κινέττας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κινέττας είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος επί της σιδηροδρομική γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας. Βρίσκεται στην Κινέττα της Δυτικής Αττικής, λίγο βόρεια από τα όρια του οικιστικού της ιστού, και έλαβε την ονομασία του από τον οικισμό τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2005, μαζί με την επέκταση της γραμμής από το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών έως την Κόρινθο. Εξυπηρετείται από την Γραμμή 2 του Προαστιακού προς Κιάτο και Πειραιά. Βρίσκεται δίπλα στην Ολυμπία Οδό και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Παραπομπές
Κινέττα Κινέττα Κινέττα Κινέττα
Αστέρας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης
Ο '''Α.Π.Ο. Αστέρας Αμπελοκήπων''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τους Αμπελόκηπους του Δήμου Αμπελοκήπων - Μενεμένης στη Θεσσαλονίκη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1961 και έχει χρώματα το κόκκινο και το μαύρο. Αποτελεί μέλος της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Υψηλότερη διάκριση του συλλόγου είναι οι συμμετοχές του στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αμπελοκήπων.
Ιστορικό
Ο Αστέρας Αμπελοκήπων ιδρύθηκε το 1961. Το 1986-87 κατέκτησε το πρωτάθλημα Μακεδονίας και ανέβηκε στην Δ' Εθνική, όπου το 1987-88 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο και την άνοδο στην Γ' Εθνική. Στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας αγωνίστηκε 6 συνεχείς χρονιές, από τη σεζόν 1988-89 μέχρι και τη σεζόν 1993-94, όποτε και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 1994-95 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική, βιώνοντας έναν ακόμα υποβιβασμό, για το τοπικό πρωτάθλημα της Μακεδονίας.
Το 1999 συγχωνεύτηκε με την Α.Ε. Αμπελοκήπων και τους Αετούς Αμπελοκήπων και δημιουργήθηκε ο Α.Σ. Αμπελόκηποι.Το 2003 ο Αστέρας Αμπελοκήπων επανασυστάθηκε και από τη σεζόν 2003-04 εντάχθηκε εκ νέου στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ Μακεδονίας, ξεκινώντας από την Γ' Κατηγορία. Σήμερα αγωνίζεται στη Α’ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Κάστρο του Ρεκεζένς
Ιστορία
Αναφορές του φρουρίου υφίστανται ήδη από τον 11ο αιώνα οπότε και το φρούριο φαίνεται να αποτελεί μήλον της έριδος για τις γειτονικές κομητείες του Ροσελιό και των Εμπούριες λόγω της συνοριακής του θέσης. Υπήρξε πατρική εστία οικογένειας ευγενών με το ίδιο όνομα που φέρουν ορισμένες σημαντικές προσωπικότητες της ιστορίας της Καταλονίας. Υπέφερε δύο πολιορκίες και μία σύντομη κατοχή από γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας της Αραγωνίας το 1285 και 1288 αντίστοιχα. Παρέμεινε στα χέρια των κόμητων των Εμπούριες μέχρι την οριστική ενσωμάτωση της κομητείας στο Στέμμα της Αραγονίας το 1402 και από τότε ανήκε στην οικογένεια των Ροκαβερτί μέχρι τον 19ο αιώνα.
Μεταξύ 1893 και 1899 ο τελευταίος κόμης της Περαλάδα το ανακατασκεύασε ολοκληρωτικά με σκοπό να το μετατρέψει σε καλοκαιρινή του κατοικία. Η ανακατασκευή προσαρμόστηκε στα δεδομένα της περιοχής, την τεχνοτροπία και τα υλικά κατασκευής και σήμερα δεν είναι πολύ εύκολο να διαχωριστεί το μεσαιωνικό (από το οποία διατηρούνται μονάχα μερικές πολεμίστρες, ένας πύργος και μια εσωτερική πύλη) από το ανακατασκευασμένο κτίριο.
Με τον θάνατο των τελευταίων κομητών πέρασε από διάφορα χέρια πλούσιων οικογενειών. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καταληστεύθηκε από μέλη του CNT-FAI ενώ μετέπειτα έγινε έδρα στρατιωτικού αποσπάσματος με σκοπό τον έλεγχο των ανταρτών που μάχονταν εναντίον του Φράνκο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα κυριότερα δείγματα νεο-μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης και ανήκει σε δύο ντόπιους επιχειρηματίες.
Ζωντανός Θρύλος
Το Ζωντανός Θρύλος (I Am Legend) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας και τρόμου γραμμένο από το Ρίτσαρντ Μάθεσον το 1954 και αφορά τον τελευταίο ζωντανό άνθρωπο στο Λος Άντζελες μετά από μία αποκαλυπτική καταστροφή.
Σύνοψη
Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στο, τότε μελλοντικό, διάστημα 1976-79 και ξεκινάει περιγράφοντας την μονότονη και τρομακτική καθημερινότητα του πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Νέβιλ (Robert Neville). Ο Νέβιλ είναι, προφανώς, ο μοναδικός επιζών μιας αποκάλυψης που συνέβη εξαιτίας μιας πανδημίας που προκλήθηκε από ένα βακτήριο, τα συμπτώματα της οποίας είναι παρόμοια με του βαμπιρισμού. Ο Νέβιλ καθημερινά επιδιορθώνει τις ζημιές που προξενούν στο σπίτι του τα βαμπίρ, φτιάχνει κολιέ από σκελίδες σκόρδου ενώ εξοντώνει και τα πτώματα που βρίσκονται διάσπαρτα στον κήπο του.
Η ψυχολογική κατάσταση του Νέβιλ αποτελεί σημαντικό κομμάτι του μυθιστορήματος, ενώ ο αγώνας του ενάντια στην απόγνωση διαποτίζει τον χαρακτήρα του με εντονότατα συναισθήματα. Ο συγγραφέας δίνει έμφαση στο ότι πρόκειται για έναν συνηθισμένο άνθρωπο που προσπαθεί να αντιμετωπίσει μια αφύσικη καταστροφή.
Μεγάλο μέρος της ιστορίας ασχολείται με τους αγώνες που καταβάλει ο Νέβιλ να κατανοήσει την επιδημία που έχει μεταμορφώσει τους πάντες εκτός από τον ίδιο, και καταγράφει λεπτομερώς τις ανακαλύψεις του. Με βάση αυτό, το μυθιστόρημα είναι το μοναδικό στο είδος του που, αντί να ζητά από τον αναγνώστη να αποδεχτεί μια μεταφυσική εξήγηση για το φαινόμενο του βαμπιρισμού, προσπαθεί να τεκμηριώσει επιστημονικά τέτοιες αντιδράσεις όπως: την αποστροφή για το σκόρδου, την δίψα για φρέσκο αίμα, την αντοχή στις σφαίρες αλλά και την ευαισθησία στο ηλιακό φως και τους πασσάλους. Η αποστροφή για τους καθρέφτες και τους σταυρούς (ή την Τορά όσον αφορά τα βαμπίρ εβραϊκής καταγωγής) αποδίδεται σε ψυχολογικά αίτια.
Τελικά, ο Νέβιλ ανακαλύπτει ότι, ενώ είναι ο μοναδικός επιζών που έχει ανοσία στο βακτήριο, δεν είναι ο μοναδικός εν ζωή. Κάποιοι οι οποίοι έχουν μολυνθεί έχουν βρει τρόπο να ελέγχουν την αρρώστια. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ημέρας εμφανίζονται σαν κανονικά βαμπίρ. Έτσι, χωρίς να το ξέρει, ο Νέβιλ μαζί με τα βαμπίρ σκοτώνει και αυτούς τους ακόμα ζωντανούς ανθρώπους. Έχει μετατραπεί σε πηγή απόλυτου τρόμου για αυτούς τους εναπομείναντες ζωντανούς καθώς μπορεί και περιφέρεται την ημέρα (ενώ αυτοί μπορούν να κινούνται μόνο για ένα μικρό διάστημα της ημέρας) αφήνοντας πίσω του τα πτώματα των ομοίων τους. Αυτά τα ζωντανά βαμπίρ αιχμαλωτίζουν τον Neville και του αποκαλύπτουν την πραγματική τους φύση, καθώς και πόσο τερατώδης φαντάζει ο ίδιος στα μάτια τους. Όπως τα βαμπίρ θεωρούνταν θρυλικά τέρατα που επιτίθενται σε ευάλωτους ανθρώπους ενόσω αυτοί κοιμούνται, ο Νέβιλ είναι ο τελευταίος εναπομείνας ενός αφανισμένου είδους: είναι ένα μυθικό πρόσωπο που φονεύει βαμπίρ και μολυσμένους ζωντανούς ενόσω αυτοί κοιμούνται.
Έτσι ο Ρόμπερτ γίνεται ο δικός τους "μπαμπούλας" ή άνθρωπος στην περίπτωση αυτή. Έχει γίνει θρύλος, όπως ήταν κάποτε τα βαμπίρ, εξ ου και ο τίτλος ("I Am Legend" = "Είμαι Θρύλος").
Μεταφορές
Το μυθιστόρημα έχει μεταφερθεί τρεις φορές στον κινηματογράφο.
Και οι τρεις μεταφορές έχουν σημαντικές αποκλίσεις από το αυθεντικό κείμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα τρόμου Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Βαμπίρ στην ποπ κουλτούρα Κατηγορία:Λος Άντζελες
Σέρτζι Κανός
Ο Σέρτζι Κανός Τενές (ισπ. Sergi Canós Tenés, 2 Φεβρουαρίου 1997) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Μπρέντφορντ ΦΚ. Εκπροσώπησε την Ισπανία στα επίπεδα Κ15, Κ16, Κ17 και Κ19 ετών και χαρακτηρίζεται ως «γρήγορος επιθετικός».
Αρχή
Ο Κανός γεννήθηκε στη Βαλένθια και ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της πόλης, Νούλες. Αφού απέρριψε προτάσεις της Βαλένθια ΚΦ, της Βιγιαρρεάλ ΚΦ και της Ατλέτικο Μαδρίτης, εντάχθηκε στο δυναμικό της Ακαδημίας της Μπαρτσελόνα το 2010. Αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος και ως επιθετικός, ενώ αποχώρισε από τον σύλλογο το 2013.
Λίβερπουλ ΦΚ
Ο Κανός μετακόμισε στην Αγγλία για να υπογράψει με τη Λίβερπουλ ΦΚ το 2013, σε ηλικία 16 ετών. Αφού έλαβε κλήση για την εθνική Ισπανίας τον Νοέμβριο του 2013, αγωνίστηκε για την ομάδα κάτω των 18 τη χρονιά 2013-14 και τον Αύγουστο του 2014 έλαβε θέση στην δεύτερη ομάδα. Ο Κανός αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες της Λίβερπουλ στο ΟΥΕΦΑ Γιουθ Λιγκ 2014-15 και πέτυχε 1 γκολ. Μετά τη λήξη του δανεισμού στην Μπρέντφορντ, έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα στις 15 Μαΐου 2016 στην τελευταία αγωνιστική της Πρέμιερ Λιγκ. Μπήκε ως αλλαγή στον αγώνα με τη Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον (1-1).
Μπρέντφορντ ΦΚ (δανεικός)
Στις 31 Αυγούστου 2015, ο Κανός δόθηκε ως δανεικός μέχρι το τέλος της χρονιάς 2015-16 στην Μπρέντφορντ ΦΚ. Έκανε το ντεμπούτο του ως αλλαγή του Φίλιπ Χόφμαν στον αγώνα με τη Λιντς Γιουνάιτεντ στις 12 Σεπτεμβρίου (1-1). Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στις 21 Νοεμβρίου στον αγώνα με τη Νότιγχαμ Φόρεστ. Μετά τον διορισμό του Ντιν Σμιθ τον Δεκέμβριο στη θέση του προπονητή της ομάδας, ο Κανός έγινε βασικός και την ημέρα μετά τη λήξη του δανεισμού, πέτυχε το καλύτερο τέρμα της ομάδας εκείνη τη χρονιά στον αγώνα με τη Ρέντινγκ ΦΚ στις 28 Δεκεμβρίου. Πέτυχε ακόμα 4 τέρματα στο δεύτερο μισό της χρονιάς - συνολικά πέτυχε 7 τέρματα σε 39 αγώνες.
Νόριτς Σίτι
Στις 13 Ιουλίου του 2016, η Λίβερπουλ πούλησε τον Κάνος στη Νόριτς Σίτι έναντι τριών εκατομμυρίων ευρώ, που με μπόνους το ποσό έφτανε τα πέντε εκατομμύρια ευρώ, με τον Κάνος να υπογράφει τετραετές συμβόλαιο. Ο τότε προπονητής της Νόριτς, Άλεξ Νιλ, δεν υπολόγιζε ως βασικό τον Κάνος, ο οποίος αγωνίστηκε μόλις τρεις φορές στην Championship, ενώ τα μοναδικά γκολ με τη Νόριτς τα πέτυχε στο δεύτερο γύρο του EFL Cup με αντίπαλο την Κόβεντρι Σίτι, όπου η Νόριτς κέρδισε 6-1. Στον ίδιο αγώνα, ο Κάνος είχε και μια ασίστ. Επίσης, ο Κάνος αγωνίστηκε και με την Κ23 της Νόριτς, όπου μέτρησε συνολικά πέντε εμφανίσεις με δύο γκολ και μια ασίστ. Τελευταία του εμφάνιση με τα «καναρίνια» ήταν στις 18 Ιανουαρίου του 2017, στη ρεβάνς του τρίτου γύρου του FA Cup με αντίπαλο τη Σαουθάμπτον, με τους «αγίους» να κερδίζουν 1-0.
Ολυμπιακός (δανεισμός)
Ο Κανός εντάχθηκε στον Ολυμπιακό ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν 2022-2023, την τελευταία ημέρα της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου. Στη δεύτερη συμμετοχή του, πέντε ημέρες μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Κανός σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στη νίκη με 6-1 επί του Παναιτωλικού.
Εθνική ομάδα
Ο Κανός έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ισπανίας Κ15 ετών και με την εθνική κάτω των 15 έφθασε στα προημιτελικά του 2012 Copa de México de Naciones (Κύπελλο Μεξικού μεταξύ Εθνών 2012). Αγωνίστηκε επίσης για τις εθνικές Ισπανίας Κ16 και Κ17 ετών. Με τη δεύτερη αγωνίστηκε σε 6 αγώνες και πέτυχε 2 γκολ στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ17 του 2014. Ο Κανός έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ισπανίας Κ19 στον αγώνα με την εθνική Ιταλίας στις 20 Ιανουαρίου 2016 και συμμετείχε σε 2 αγώνες στα πλαίσια των ομίλων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ19 του 2016.
Προσωπική ζωή
Ο Κανός είναι υποστηρικτής της Βαλένθια ΚΦ. Η οικογένεια του διαχειρίζεται το εστιατόριο Gracias στην οδό Penny Lane του Λίβερπουλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέντφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Περιφέρεια (γεωμετρία)
Κύκλος
Η περιφέρεια ενός κύκλου είναι η απόσταση γύρω από αυτόν, αλλά εάν η απόσταση οριστεί με όρους ευθειών, αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ορισμός. Υπό αυτές τις συνθήκες, η περιφέρεια ενός κύκλου μπορεί να οριστεί ως το όριο των περιμέτρων των εγγεγραμμένων κανονικών πολυγώνων όσο ο αριθμός των πλευρών αυξάνεται χωρίς περιορισμό. Ο όρος περιφέρεια χρησιμοποιείται για τη μέτρηση φυσικών αντικειμένων, καθώς και για την μελέτη αφηρημένων γεωμετρικών μορφών. μικρογραφία|240x240εσ| Όταν η [[διάμετρος ενός κύκλου είναι 1, η περιφέρειά του είναι \pi.]] μικρογραφία|240x240εσ| Όταν η [[Ακτίνα (γεωμετρία)|ακτίνα ενός κύκλου είναι 1, ο οποίος ονομάζεται μοναδιαίος κύκλος, η περιφέρειά του είναι 2\pi.]]
Σχέση με το
Η περιφέρεια ενός κύκλου σχετίζεται με μια από τις σημαντικότερες μαθηματικές σταθερές. Αυτή η σταθερά, το π, αντιπροσωπεύεται από το ελληνικό γράμμα \pi. Τα πρώτα δεκαδικά ψηφία της αριθμητικής τιμής του \pi είναι 3,141592653589793... Το \pi ορίζεται ως ο λόγος της περιφέρειας ενός κύκλου C προς τη διάμετρό του d:Ή, ισοδύναμα, ως ο λόγος της περιφέρειας ενός κύκλου προς το διπλάσιο της ακτίνας του. Ο παραπάνω τύπος μπορεί να αναδιαταχθεί για να λυθεί ως προς την περιφέρεια:Ο λόγος της περιφέρειας ενός κύκλου προς την ακτίνα του ονομάζεται σταθερά κύκλου και είναι ισοδύναμος με 2\pi. Η αξία 2\pi είναι επίσης η ποσότητα των ακτίνων σε μια στροφή. Η χρήση της μαθηματικής σταθεράς είναι πανταχού παρούσα στα μαθηματικά, τη μηχανική και την επιστήμη.
Στο βιβλίο Κύκλου μέτρησις που γράφτηκε γύρω στο 250 π.Χ., ο Αρχιμήδης έδειξε ότι αυτή η αναλογία (C/d, αφού δεν χρησιμοποιούσε το όνομα ) ήταν μεγαλύτερη από 310⁄71 αλλά μικρότερη από 31⁄7 υπολογίζοντας τις περιμέτρους ενός εγγεγραμμένου και ενός περιγεγραμμένου κανονικού πολυγώνου με 96 πλευρές. Αυτή η μέθοδος για την προσέγγιση του χρησιμοποιήθηκε για αιώνες, αποκτώντας μεγαλύτερη ακρίβεια χρησιμοποιώντας πολύγωνα με όλο και μεγαλύτερο αριθμό πλευρών. Ο τελευταίος τέτοιος υπολογισμός έγινε το 1630 από τον Christoph Grienberger ο οποίος χρησιμοποίησε πολύγωνα με 1040 πλευρές.
Έλλειψη
Η περιφέρεια χρησιμοποιείται από ορισμένους συγγραφείς για να υποδηλώσει την περίμετρο μιας έλλειψης. Δεν υπάρχει γενικός τύπος για την περιφέρεια μιας έλλειψης ως προς τον μεγάλο και τον μικρό άξονά της που να χρησιμοποιεί μόνο στοιχειώδεις συναρτήσεις. Ωστόσο, υπάρχουν κατά προσέγγιση τύποι όσον αφορά αυτές τις παραμέτρους. Μια τέτοια προσέγγιση, η οποία ανακαλύφθηκε από τον Euler (1773), για την κανονική έλλειψη,είναιΜερικά κάτω και άνω όρια στην περιφέρεια της κανονικής έλλειψης με a\geq b είναι: Εδώ, το άνω όριο 2\pi a είναι η περιφέρεια ενός περιγεγραμμένου ομόκεντρου κύκλου που διέρχεται από τις κορυφές του κύριου άξονα της έλλειψης και το κάτω όριο είναι η περίμετρος ενός εγγεγραμμένου ρόμβου με κορυφές τα σημεία του μεγάλου και του μικρού άξονα.
Η περιφέρεια μιας έλλειψης μπορεί να εκφραστεί ακριβώς ως προς το πλήρες ελλειπτικό ολοκλήρωμα δεύτερου είδους. Συγκεκριμένα,όπου a είναι το μήκος του μεγάλου άξονα και e είναι η εκκεντρότητα της έλλειψης, που ισούται με
Bιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύκλος
Ελένη Χατζηαργύρη
Βιογραφία
Η οικογένειά της καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε θέατρο με καθηγητή τον Κάρολο Κουν. Διακρίθηκε για τις ερμηνείες της κυρίως σε δραματικούς θεατρικούς ρόλους.
Θέατρο
Ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο ως φοιτήτρια, τον Νοέμβριο του 1942 και έχοντας ήδη παντρευτεί τον Κώστα Χατζηαργύρη, του οποίου το επίθετο κράτησε στην υπόλοιπη ζωή της. Πρωτομεφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στο θεατρικό έργο Rosmersholm του Χένρικ Ίψεν (Henrik Ibsen), στο ρόλο της Ρεμπέκα Γουέστ. Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους για να φθάσει στο Εθνικό Θέατρο, το (1950), και όπου, αργότερα, προσελήφθη ως μόνιμη πρωταγωνίστρια και παρέμεινε επί εικοσαετία (1962 - 1981). Οι θεατρικοί τύποι μέσα από τους οποίους η Ελένη Χατζηαργύρη διέπρεψε και καθιερώθηκε ως κορυφαία δραματική ηθοποιός ήταν το αρχαίο δράμα και το κλασικό ρεπερτόριο. Από τους πρώτους της ρόλους ήταν της Ιούς με τον Αλέξη Μινωτή στον Προμηθέα Δεσμώτη και της Masha στις Τρεις αδελφές του Αντόν Τσέχωφ (Anton Chekhov), το 1951, που αποτέλεσαν σταθμούς στην καριέρα της.
Το 1945, σε ηλικία 20 ετών, έπαιξε στο Κρατικό (τότε Βασιλικό) Θέατρο Βορείου Ελλάδος και την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στο δυναμικό του θιάσου Κατερίνας Ανδρεάδη - Γιώργου Παππά, ερμηνεύοντας Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Πρέσλεϊ, Lillian Hellman και Ασημάκη Γιαλαμά. Η επιστροφή της στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σηματοδοτείται από την συμμετοχή της σε έργα Αισχύλου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Γρηγορίου Ξενόπουλου. Παράλληλα συνεργάσθηκε με τους θιάσους Μανωλίδου - Παππά, Μουσούρη - Βεάκη - Παππά, Κοτοπούλη.
Τη δεκαετία του 1950 την υποδέχεται για πρώτη φορά το Εθνικό Θέατρο, όπου μοιράστηκε τη σκηνή με τον Αλέξη Μινωτή και την Κατίνα Παξινού. Στην συνέχεια δοκίμασε ποικιλία ρόλων και θεατρικών ειδών συνεργαζόμενη με τους θιάσους Νίκου Χατζίσκου, Κώστα Μουσούρη και Μίμη Φωτόπουλου. Θα παίξει Μ. Σκουλούδη, Σαίξπηρ, Δημήτρη Ψαθά, Πρίσλεϋ, Σακελλάριο - Γιαννακόπουλο, Γιαλαμά - Πρετεντέρη, Δημήτρη Γιαννουκάκη και Στέφανο Φωτιάδη. Το 1962 προσλαμβάνεται ως μόνιμη πρωταγωνίστρια στο Εθνικό Θέατρο όπου παραμένει μέχρι το 1981. Έπαιξε στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, το 1978, που ήταν το κύκνειο άσμα του δασκάλου-σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη. Το Εθνικό Θέατρο θα την ξαναδεχθεί το 1996 ως πρωταγωνίστρια στους Αστέγους της Μαριέτας Ριάλδη και στους Βρυκόλακες του Ίψεν (1997), σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.
Εκτός της μεγάλης κρατικής σκηνής, θα συμπρωταγωνιστήσει ως Αλίνα Σόλνες με τον Δημήτρη Χορν στο Αρχιμάστορας Σόλνες του Ίψεν, το 1983, και ως Άτοσσα με τον Αλέξη Μινωτή στη τραγωδία Πέρσες του Αισχύλου, το 1984. Από το 1987 συμμετείχε στο θίασο του Αμφιθέατρου του Σπύρου Ευαγγελάτου, όπου η παρουσία της κορυφώθηκε με τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας στην κατά Ευαγγελάτον ερμηνεία της τραγωδίας Ορέστεια του Αισχύλου, το 1990.
Κινηματογράφος
Επίσης το 1946 ξεκίνησε την εμφάνισή της στον Ελληνικό Κινηματογράφο και σχεδόν σαράντα χρόνια μετά στην ελληνική τηλεόραση. Τα πρώτα χρόνια, ο κινηματογράφος τής έδωσε ευκαιρίες, τις οποίες φαίνεται ότι δεν εκμεταλλεύτηκε, ίσως, διότι όπως και πολλοί άλλοι καταξιωμένοι ηθοποιοί την εποχή εκείνη, είχε συνείδηση ηθοποιού του θεάτρου. Έπαιξε σε αρκετές ταινίες όπως Καταδρομή (1946) του Μ. Καραγάτση, Η αγνή του λιμανιού του Γιώργου Τζαβέλλα (1952) με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, Η μοίρα γράφει την ιστορία του Δημ. Ιωαννόπουλου, Έγκλημα στο Κολωνάκι του Τζανή Αλιφέρη (1959), Ήρθες αργά της πρώτης Ελληνίδας σκηνοθέτιδος Μαρίας Πλυτά - Χατζηνάκου (1961).
Διδασκαλία
Επί σαράντα χρόνια ήταν καθηγήτρια σε πολλές δραματικές σχολές. Η κριτική έγραψε γι' αυτήν ότι υπηρέτησε τη θεατρική ιδέα με συνέπεια, σεμνότητα και αυτοσεβασμό. Ο Κάρολος Κουν την είχε χαρακτηρίσει δραματική ντάμα.
Διακρίσεις
Το 2001 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο και στις 17 Μαΐου 2003, σε ειδική συνεδρία στην Μεγάλη Αίθουσα Τελετών, η Ελένη Χαρζηαργύρη ανακηρύχθηκε επίτιμη διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, ο Δήμος Χαλκιδέων την ετίμησε με έκθεση φωτογραφίας της Ε. Χατζηαργύρη από το θέατρο και τον κινηματογράφο και, σε ειδική τελετή το Σάββατο 19 Ιουλίου 2003, με ομιλία από τη δημοσιογράφο Ροζίτα Σώκου με θέμα «Η προσφορά της Ε. Χατζηαργύρη στο Ελληνικό Θέατρο και τον Κινηματογράφο».
Προσωπική ζωή
Ύστερα από σύντομη νόσηση με καρκίνο, η Ελένη Χατζηαργύρη πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Καταστροφή των Ανωγείων
δεξιά|μικρογραφία|Άποψη των Ανωγείων μετά την καταστροφή τους Η Καταστροφή των Ανωγείων ή το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων ονομάζεται η ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού των Ανωγείων στο Ρέθυμνο της Κρήτης και η σφαγή είκοσι πέντε (25) κατοίκων στις 13 Αυγούστου 1944 από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν η τρίτη ιστορικά καταστροφή του χωριού μετά από αυτές του Ιουλίου του 1822 κατά την Ελληνική Επανάσταση και του Νοεμβρίου του 1867 κατά την Μεγάλη Κρητική Επανάσταση.
Ιστορικό
Το χωριό των Ανωγείων βρίσκεται σε ύψος 750 μέτρων στους βόρειους πρόποδες του Ψηλορείτη, 36 χλμ. δυτικά από το Ηράκλειο και 52 χλμ. νοτιοανατολικά από το Ρέθυμνο. Ήταν γνωστό για το ανυπότακτο πνεύμα του και ως καταφύγιο ανταρτών. Την εποχή της κατοχής, τα Ανώγεια είχαν περίπου 4000 κατοίκους, κυρίως κτηνοτρόφους. Δεν υπήρχε μόνιμη γερμανική φρουρά στο χωριό, αλλά συχνά συνέβαιναν μπλόκα.
Κατά την γερμανική κατοχή
Πριν την Μάχη της Κρήτης, οι κάτοικοι των Ανωγείων έστησαν πέτρες στο οροπέδιο της Νίδας για να εμποδίσουν γερμανικά αεροπλάνα και αλεξιπτωτιστές να προσγειωθούν. Ένοπλες άτακτες ομάδες Ανωγειανών συμμετείχαν στην μάχη, πολεμώντας στο Ηράκλειο και το Ρέθυμνο. Μετά την πτώση της Κρήτης, τα Ανώγεια έγιναν οχυρό της τοπικής αντίστασης.
Οι Ανωγειανοί φιλοξένησαν Βρετανούς, Νεοζηλανδούς και Αυστραλούς στρατιώτες και τους βοήθησαν να διαφύγουν στην Αίγυπτο. Το καλοκαίρι του 1941, ο Γιάννης Δραμουντάνης (Στεφανογιάννης) μαζί με τον Μιχάλη Ξυλούρη ίδρυσαν στα Ανώγεια μιαν αντιστασιακή οργάνωση γνωστή ως Ανεξάρτητη Ομάς Ανωγείων (ΑΟΑ), που αποτελείτο κυρίως από Ανωγειανούς. Διάφοροι άλλοι κάτοικοι κατατάχθηκαν στον τοπικό ΕΛΑΣ. Αυτές οι οργανώσεις συνεργάστηκαν με τον διοικητή της SOE Αντισυνταγματάρχη Τομ Ντανμπαμπιν, προσφέροντας πληροφορίες και υποστήριξη.
Στις 7 Αυγούστου 1944, μια γερμανική διμοιρία πήγε στα Ανώγεια ψάχνοντας ανθρώπους για καταναγκαστική εργασία. Αρκετοί ντόπιοι πάρθηκαν κρατούμενοι και αναγκάστηκαν να πάνε προς το Ρέθυμνο. Σε μια περιοχή κοντά στην Δαμάστα, Ανωγειανοί αντάρτες του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν στην γερμανική διμοιρία και την εξάλειψαν, απελευθερώνοντας όλους τους κρατούμενους. Την επόμενη μέρα, μια ομάδα Ανωγειανών υπό τις εντολές του Λοχαγού Μπιλ Μος διεξήγαν το σαμποτάζ της Δαμάστας, σκοτώνοντας περίπου 30 Γερμανούς στρατιώτες και καταστρέφοντας ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο.
Η προκήρυξη της καταστροφής
δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ|Πλάκα με την διαταγή του Μύλλερ. Σύντομα μετά που τα νέα της επίθεσης στην Δαμάστα έφτασαν στον Στρατηγό Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ, τον διοικητή της Κρήτης που έναν χρόνο πριν είχε οργανώσει το ολοκαύτωμα της Βιάννου, εξέδωση της εξής διαταγή:
"Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι κέντρον της αγγλικής κατασκοπίας εν Κρήτη και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το φόνο του λοχία φρουράρχου Γενί-Γκαβέ και της υπ' αυτόν φρουράς και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το σαμποτάζ της Δαμάστας, επειδή εις Ανώγεια ευρίσκουν άσυλον και προστασίαν οι αντάρται των διαφόρων ομάδων αντιστάσεως και επειδή εκ των Ανωγείων διήλθον και οι απαγωγείς με τον στρατηγόν Φον Κράιπε χρησιμοποιήσαντες ως σταθμόν διακομιδής τα Ανώγεια, διατάσσομεν την ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΝ τούτων και την εκτέλεσιν παντός άρρενος Ανωγειανού όστις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωρίου και πέριξ αυτού εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου. Χανιά 13-8-44 0 Στρατηγός Διοικητής Φρουρίου Κρήτης X. ΜΙΛΛΕΡ"
Η καταστροφή
Νωρίς το πρωί στις 13 Αυγούστου 1944, γερμανικά τάγματα του 65ου συντάγματος/22. Μεραρχίας Προσγείωσης από Αέρος με ισχύ περίπου 2000 ανδρών κινήθηκαν προς τα Ανώγεια. Σκοποί στα διπλανά χωριά του παρατήρησαν και ειδοποίησαν τους Ανωγειανούς, επιτρέποντας στους άντρες να καταφύγουν στα βουνά για ασφάλεια. Μπαίνοντας στο χωριό, οι γερμανικές δυνάμεις συγκέντρωσαν τις γυναίκες και τα παιδιά και τα μετέφεραν στο Πέραμα. Εκεί, περίπου 30χλμ μακριά, οι γυναίκες και τα παιδιά διασπάρθηκαν στα γειτονικά χωριά της περιοχής του Μυλοποτάμου. Περίπου 25 άτομα, συμπεριλεμβανομένων των γυναικών, ηλικιωμένων και αναπήρων, που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, εκτελέστηκαν. Τα σπίτια συστηματικά λεηλατήθηκαν, κάηκαν και τελικά δυναμιτίστηκαν. Η λεηλασία και η καταστροφή συνεχίστηκα για 23 μέρες μέχρι την αρχή του Σεπτεμβρίου, μετατρέποντας τα Ανώγεια σε σωρούς από μπάζα. Κάθε νύχτα, οι Γερμανοί υποχωρούσαν στα Σίσαρχα. Τα υποζύγια επιτάχθηκαν για να μεταφέρουν τα λάφυρα στα Σίσαρχα, όπου έμπαιναν σε φορτηγά και μεταφέρονταν στις πόλεις. Σύμφωνα με μια αναφορά που συντάχθηκε εκ μέρους του ελληνικού κράτους το 1945, από τα 940 σπίτια στα Ανώγεια, κανένα δεν έμεινε άθικτο. Το καινούργιο σχολείο επίσης είχε καταστραφεί και οι τρεις εκκλησίες είχαν μετατραπεί σε στάβλους. Τα μιτάτα γύρω από το χωριό κατεδαφίστηκαν και όλα τα ζώα (κυρίως πρόβατα και κατσίκες) κατασχέθηκαν.
Επακόλουθα
Η λεηλασία των Ανωγείων κράτησε από τις 13 Αυγούστου έως τις 5 Σεπτεμβρίου του 1944. Περίπου 2500 γυναίκες και παιδιά εκτοπίστηκαν από το χωριό. Έχοντας χάσει όλα τους τα υπάρχοντα, αναγκάστηκαν να ζήσουν υπό απόλυτη φτώχεια και κατάφεραν να επιβιώσουνμόνο χάρη στην αλληλεγγύη των κατοίκων των γύρω χωριών, που σε πολλές περιπτώσεις τους φιλεξένησαν για χρόνια.
Το 1945, ο Μύλλερ συλλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στην Ανατολική Πρωσία. Το 1946, δικάστηκε από ελληνικό δικαστήριο στην Αθήνα, για την διαταγή θηριωδιών κατά αμάχων. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 9 Δεκεμβρίου 1946 και εκτελέστηκε με τυφεκισμό στις 20 Μαΐου 1947.
Τα Ανώγεια ανακηρύχθηκαν μαρτυρικό χωριό με το Προεδρικό Διάταγμα 399 (ΦΕΚ 277/16.12.1998). Σήμερα, μια ανάγλυφη αναμνηστική πλάκα με την διαταγή του Μύλλερ βρίσκεται στην κεντρική πλατεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Γιάννης Καλμαζίδης
Ο Γιάννης Καλμαζίδης (γεν. 16 Ιουνίου 1968, Βουδαπέστη) είναι Ελληνοσουηδός νυν προπονητής και πρώην αθλητής της πετοσφαίρισης. Αγωνίστηκε στη Σουηδία και ήταν από τους καλύτερους πασαδόρους που πέρασαν από τα ελληνικά γήπεδα. Η μεγαλύτερη στιγμή της αθλητικής του καριέρας, είναι η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σεούλ το 1988 και η 7η θέση που πήρε με την Εθνική Σουηδίας, όντας βασικός πασαδόρος.
Καριέρα
Ο Γιάννης Καλμαζίδης γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1968 στη Βουδαπέστη. Ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στο βόλεϊ ως αθλητής στη Σουηδία υπό τις οδηγίες του Άντερς Κρίστιανσον, με τον οποίο η τύχη τα έφερε να συνεργαστούν αργότερα όταν και ο πρώτος ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα.
Έχει αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ το 1988 και έχει κατακτήσει 6 τίτλους εκ των οποίων οι 5 ως αθλητής του Ηρακλή. Διατέλεσε αθλητής του Π.Α.Ο.Κ. από το 1994 έως και το 1999. Επίσης έχει αγωνιστεί σε Ορεστιάδα, Έσπερο Βυζαντίου και Άρη.
Προπονητής ξεκίνησε την καριέρα του το 2007 στον Ηρακλή ως συνεργάτης του Σουηδού Άντερς Κρίστιανσον με τον οποίο κατέκτησαν το πρωτάθλημα και το Super Cup. Μετακόμισαν μαζί στον Ολυμπιακό όπου κατέκτησαν το νταμπλ της σεζόν 2008-09. Ο Καλμαζίδης ανέλαβε μόνος του τον Ολυμπιακό όταν ο Κρίστιανσον παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2010 οδηγώντας την ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι έμεινε στον Ολυμπιακό ως δεύτερος πίσω από τον Ιταλό τεχνικό Φλάβιο Γκουλινέλι που παραιτήθηκε την πρωτοχρονιά του 2011, οδηγώντας και πάλι την ομάδα στην κατάκτηση του νταμπλ. Τη σεζόν 2011-2012 ήταν πρώτος προπονητής στον Ολυμπιακό από όπου και αποχώρησε με τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου. Τον Οκτώβριο του 2012 ανέλαβε την Εθνική Γυναικών μέχρι και τον Ιούλιο του 2016. Στις 10 Δεκεμβρίου του 2013 ανέλαβε τον Παναθηναϊκό με μηδέν βαθμούς και με 8 νίκες σε 12 παιχνίδια στην κανονική περίοδο τον κράτησε στην μεγάλη κατηγορία. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε η στιγμή όπου θα επιστρέψει στον Π.Α.Ο.Κ. ως προπονητής αυτή τη φορά και θα πανηγυρίσει το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου.
Στις 2 Δεκεμβρίου 2022 υπέγραψε με τον Παναθηναϊκό ως προπονητής στο τμήμα γυναικών, με τον οποίο κατέκτησε τελικά το πρωτάθλημα, και έτσι έγινε ο πρώτος Έλληνας προπονητής, μετά τον Σέρβο Σάβα Γκροζντάνοβιτς, και ο πρώτος γενικά από την καθιέρωση των δύο Volley league, που έχει κατακτήσει πρωτάθλημα Ελλάδας τόσο με ομάδα ανδρών όσο και με γυναικών.
Ως αθλητής
Πρωταθλητής (3 τίτλοι)
Κυπελλούχος (4 τίτλοι)
Σούπερ Καπ (2 τίτλοι)
Με την Εθνική Σουηδίας:
Ως προπονητής
Πρωταθλητής (7 τίτλοι)
Κυπελλούχος (3 τίτλοι)
Σούπερ Καπ (2 τίτλοι)
Πηγές/Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές Κατηγορία:Σουηδοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ορεστιάδας Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης ΠΑΟ
Επαρχία Λα Πάμπα
Η Λα Πάμπα (La Pampa, ) είναι αραιοκατοικημένη επαρχία της Αργεντινής, που βρίσκεται στις Πάμπας στο κέντρο της χώρας. Γειτονικές επαρχίες είναι από τα βόρεια δεξιόστροφα η Σαν Λουίς, η Κόρδοβα, το Μπουένος Άιρες, το Ρίο Νέγρο, το Νεουκέν και η Μεντόσα. Πρωτεύουσα της είναι η Σάντα Ρόσα και σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 318.951 κατοίκους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| τάβλοι στο πρώην κτήμα Ρόκα-Λούρο. Το 1604 ο Ερνάντο Αρίας ντε Σααβέντρα ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που έφτασε στην περιοχή- αργότερα την εξερεύνησε ο Χερόνιμο Λουίς ντε Καμπρέρα το 1662. Αλλά μόλις τον 18ο αιώνα οι Ισπανοί άποικοι δημιούργησαν μόνιμες εγκαταστάσεις στην περιοχή.
Η αντίσταση των ντόπιων ιθαγενών εμπόδισε την επέκταση μέχρι την εποχή της κυβέρνησης του Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας. Δεν σταμάτησε μέχρι την κατάκτηση της ερήμου από τον Χούλιο Ρόκα τον 19ο αιώνα. Η περιοχή μοιράστηκε μεταξύ των αξιωματικών και αυτοί ανέγειραν τους πρώτους οικισμούς Αργεντινών.
Το Territorio Nacional de La Pampa Central ιδρύθηκε το 1884 και περιλάμβανε την επαρχία Ρίο Νέγρο και τμήματα άλλων γύρω επαρχιών. Είχε περίπου 25.000 κατοίκους. Μέχρι το 1915 είχε 110.000 κατοίκους, γεγονός που αντικατοπτρίζει τη μετακίνηση προς την περιοχή αυτή. Το 1945 η περιοχή διαιρέθηκε και η Λα Πάμπα έγινε επαρχία.
Το 1952 συντάχθηκε το σύνταγμά της και η επαρχία μετονομάστηκε σε Εύα Περόν. Το 1955, μετά την αλλαγή της κυβέρνησης και την εξορία των Περόν, τόσο η Λα Πάμπα όσο και η Τσάκο, που είχε πάρει το όνομα του Χουάν Περόν, επανήλθαν στα αρχικά τους ονόματα.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Τοπίο κοντά στο Γουινιφρέντα. Υπάρχουν μόνο δύο μεγάλοι ποταμοί στην επαρχία: ο Κολοράδο («Κόκκινος ποταμός») στα σύνορα με την επαρχία Ρίο Νέγρο και ο Σαλάδο («Αλμυρός ποταμός») που τη διασχίζει. Η στάθμη του Σαλάδο έχει υποχωρήσει, καθώς οι παραπόταμοί του στην επαρχία Μεντόσα εκτρέπονται για άρδευση.
Η γενική όψη του κεντροανατολικού τμήματος της επαρχίας είναι αυτή μιας πεδιάδας με ήπια κλίση προς τα ανατολικά, η οποία διασπάται από κοιλάδες. Η επιφάνεια της πεδιάδας έχει φλοιό από ασβεστόλιθο. Οι κοιλάδες της Λα Πάμπα, γνωστές ως εγκάρσιες κοιλάδες (ισπανικά: valles transversales) έχουν προσανατολισμό ΒΑ-ΝΔ, πλάτος αρκετών χιλιομέτρων και μήκος δεκάδων χιλιομέτρων. Ορισμένες από τις κοιλάδες φιλοξενούν πολύ μεγάλους απολιθωμένους εσωτερικούς αμμόλοφους. Οι κοιλάδες αυτές λειτουργούσαν παλαιότερα ως ανεμοθραύστες για την άμμο και σήμερα αποτελούν μια οικοτονική περιοχή μεταξύ των ξηρών και των υγρών Πάμπας.
Αν και ως επί το πλείστον είναι επίπεδη, η επαρχία περιλαμβάνει επίσης βουνά όπως η Σιέρα ντε Λιχουέλ Καλέλ, με έντονο γεωλογικό ενδιαφέρον. Το μεγαλύτερο μέρος της Σιέρα ντε Λιχουέλ Καλέ. αποτελείται από ιγκνιμβρίτη, έναν τύπο ηφαιστειακού πετρώματος που εξερράγη βίαια από αρχαία ηφαίστεια.
Κλίμα
Καθώς βρίσκεται στις Πάμπας, η επαρχία έχει δροσερό εύκρατο κλίμα. Γενικά, στην επαρχία κυριαρχούν δύο διαφορετικοί τύποι κλίματος: ένα εύκρατο στα ανατολικά και ένα ημίξηρο στα δυτικά. Οι βροχοπτώσεις γενικά μειώνονται από τα ανατολικά προς τα δυτικά και από τα βόρεια προς τα νότια. Χαρακτηριζόμενο από μεγάλα θερμικά εύρη, το κλίμα της επαρχίας έχει ηπειρωτικά χαρακτηριστικά, ιδίως στα δυτικά όπου τα θερμικά εύρη είναι πολύ μεγαλύτερα. Η γενική ατμοσφαιρική κυκλοφορία είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν το κλίμα σε περιφερειακή κλίμακα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, το υψηλό του Νότιου Ατλαντικού μετατοπίζεται προς τα νοτιοανατολικά, γεγονός που φέρνει θερμές και υγρές αέριες μάζες από το βορρά και τα βορειοανατολικά. Το υψηλό του Νότιου Ειρηνικού το καλοκαίρι είναι υπεύθυνο για την έλευση ψυχρότερων αερίων μαζών από τα νοτιοδυτικά, οι οποίες όταν συναντώνται αυτές οι δύο αντίθετες αέριες μάζες οδηγούν στην εμφάνιση βροχοπτώσεων. Αντίθετα, οι χειμώνες είναι ξηροί λόγω της μετατόπισης του υψηλού του Νότιου Ατλαντικού προς τα βόρεια και του τοπογραφικού εμποδίου των Άνδεων, το οποίο εμποδίζει τα μετωπικά συστήματα που φέρνουν βροχοπτώσεις να φτάσουν στην επαρχία. Τυχόν νοτιοδυτικοί άνεμοι κατά τη διάρκεια του χειμώνα φέρνουν κρύο και ξηρό καιρό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των βροχοπτώσεων και της υγρασίας απελευθερώνεται στις Άνδεις. Ως εκ τούτου, οι περισσότερες βροχοπτώσεις σημειώνονται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Θερμοκρασία
Οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες στην επαρχία κυμαίνονται μεταξύ 14 και 16 °C, αν και το θερμικό εύρος (διαφορά μεταξύ των θερμοκρασιών κατά τους θερμότερους και τους ψυχρότερους μήνες) είναι μεγάλο. Το καλοκαίρι, οι μέσες θερμοκρασίες του θερμότερου μήνα (Ιανουάριος) κυμαίνονται από 24 °C στα βόρεια και βορειοανατολικά τμήματα έως 22 °C στα δυτικά και νοτιοδυτικά τμήματα της επαρχίας. Οι θερμοκρασίες τείνουν να είναι χαμηλότερες στα δυτικά λόγω των μεγαλύτερων υψομέτρων. Τον χειμώνα, οι μέσες θερμοκρασίες κατά τον ψυχρότερο μήνα (Ιούλιος) κυμαίνονται από 8 °C στα βόρεια έως 6 °C στα δυτικά και νοτιοδυτικά. Τα βόρεια τμήματα είναι τα θερμότερα τμήματα της επαρχίας- οι απόλυτες μέγιστες θερμοκρασίες μπορεί να φθάσουν τους 40 έως 45 °C. Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί ποτέ κυμαίνονται από -10 °C στα βορειοανατολικά έως -17 °C στα νοτιοδυτικά.
Υετός
Ένα χαρακτηριστικό του υετού στην επαρχία είναι ότι οι περισσότερες βροχοπτώσεις σημειώνονται από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο, ενώ το χειμώνα σημειώνονται ελάχιστες βροχοπτώσεις. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 260 mm στα νοτιοδυτικά έως 820 mm στα βορειοανατολικά. Οι βροχοπτώσεις γενικά μειώνονται από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά. Το μεγαλύτερο μέρος των βροχοπτώσεων προκαλείται από μετωπικά συστήματα. Οι βροχοπτώσεις είναι εξαιρετικά μεταβλητές από έτος σε έτος.
Οικονομία
Η Λα Πάμπα, επί μακρόν η πιο οικονομικά αποδοτική γεωργική επαρχία της Αργεντινής, παρήγαγε παραγωγή ύψους 3,144 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ το 2006, ή 10.504 δολάρια ΗΠΑ ανά κάτοικο (σχεδόν 20% πάνω από τον εθνικό μέσο όρο). Σήμερα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της επαρχίας ανέρχεται σε 14.000 δολάρια ΗΠΑ.
Η γεωργία συνεισφέρει το ένα τέταρτο της οικονομίας της La Pampa, με σημαντικότερη δραστηριότητα την κτηνοτροφία, η οποία πραγματοποιείται σε όλη την επαρχία. αριστερά|μικρογραφία|Διατηρητέο φυσικό λιβάδι Πάρκε Λούρο. Το βορειοανατολικό τμήμα, στα πιο εύφορα εδάφη, έχει επίσης σημαντική δραστηριότητα με σιτάρι (10% της εθνικής παραγωγής), ηλίανθο (13% της εθνικής παραγωγης), αραβόσιτο, μηδική, κριθάρι και άλλα δημητριακά.
Υπάρχει επίσης μια γαλακτοβιομηχανία με 300 κέντρα παραγωγής και 25 τυροκομεία, παραγωγή μελιού και εξόρυξη αλατιού από αλυκές.
Η Λα Πάμπα φιλοξενεί εκατοντάδες πετρελαιοπηγές και γεωτρήσεις φυσικού αερίου, καθώς και κοιτάσματα χλωριούχου νατρίου, θειικού νατρίου και χαλκού. Ωστόσο, ο τουρισμός είναι μια μη ανεπτυγμένη δραστηριότητα. Οι επισκέπτες ξεκινούν από τη Σάντα Ρόσα και φτάνουν στο Εθνικό Πάρκο Λιχουέ Καλέλ, στο επαρχιακό καταφύγιο Πάρκε Λούρο ή επισκέπτονται ένα από τα πολλά κτήματα, ορισμένα από τα οποία είναι αφιερωμένα στον αγροτουρισμό.
Πολιτική διαίρεση
μικρογραφία|Το Δημοτικό Κέντρο και τα γραφεία του κυβερνήτη, Σάντα Ρόσα. μικρογραφία|Ανώτατο Δικαστήριο της Λα Πάμπα. Η επαρχία χωρίζεται σε 22 νομούς (ισπανικά: departamentos).
Νομός (Πρωτεύουσα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Ludus Magnus
Ετυμολογία
μικρογραφία|290x290εσ|Στο σχέδιο της Ρώμης η Μεγάλη Σχολή Μονομάχων σημειώνεται με κόκκινο.
Τοποθεσία
Η Μεγάλη Σχολή βρισκόταν ακριβώς στα ανατολικά του Κολοσσαίου, για να παρέχει στους μονομάχους πρόσβαση στον κύριο χώρο αγώνων τους. Αν και δεν ευθυγραμμίζεται αξονικά με το Κολοσσαίο, βρίσκεται ακριβώς βόρεια από αυτό κατά μήκος της πλατείας του Κολοσσαίου μεταξύ της αρχαίας Βία Λαμπικάνα και της Βία Ντι Σαν Τζοβάννι. Η Μεγάλη Σχολή διευκόλυνε τις συνδέσεις μεταξύ αυτών των δύο κτιρίων, μέσω μίας υπόγειας στοάς που τα ένωνε. Ένα μονοπάτι με είσοδο πλάτους 2,17 μ. ξεκινούσε κάτω από το αμφιθέατρο και έφτανε στη Σχολή στη νοτιοδυτική της γωνία.
Κλασσική εποχή
Η Μεγάλη Σχολή κατασκευάστηκε επί της βασιλείας του Αυτοκράτορα Δομιτιανού στα τέλη του 1ου αι. μ.Χ., ο οποίος έκτισε επίσης τρεις άλλες Σχολές περίπου την ίδια εποχή (όπως τη Δακική, τη Γαλατική και την Πρωινή (Matutinus) Σχολή), αν και η Μεγάλη Σχολή Μονομάχων ήταν η μεγαλύτερη από τις τέσσερις εκπαιδευτικές σχολές, που έκτισε ο Δομιτιανός στην περιοχή γύρω από το Κολοσσαίο.
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Η Μεγάλη Σχολή Μονομάχων όπως φαίνεται από το βορειοδυτικό άκρο της.
Η Μεγάλη Σχολή υποβλήθηκε σε διάφορες ανακατασκευές υπό τους επόμενους Αυτοκράτορες κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για παράδειγμα, έγιναν αλλαγές επί Τραϊανού, έτσι ώστε το επίπεδο της αρένας να ανυψωθεί κατά 1,4 μ., παρέχοντάς μας τη δομή που φαίνεται σήμερα. Ο Αδριανός πρόσθεσε επίσης ορισμένες βελτιώσεις, καθώς η κατασκευή είχε υποστεί ζημιά από πυρκαγιά στα τέλη του 2ου αι. Και στη συνέχεια ο Καρακάλλας φρόντισε επίσης για κάποιες επισκευές και τροποποιήσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, με άλλες προσθήκες να γίνονται υπό ασαφή αιγίδα καθ' όλη τη διάρκεια της ενεργού ζωής της Σχολής.
Στην ύστερη αρχαιότητα η Σχολή Μονομάχων, μαζί με το Κολοσσαίο, έμειναν σε μεγάλο βαθμό εκτός χρήσης, λόγω έλλειψης ανάγκης από την κοινωνία για αγώνες μονομάχων ως μορφή ψυχαγωγίας, όταν μάλιστα οι αγώνες μονομάχων κηρύχθηκαν εκτός νόμου τον 5ο αι μ.Χ. Το κτίριο εγκαταλείφθηκε τον 6ο αι., οπότε ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως ένα μικρό νεκροταφείο. Στα μέσα του 6ου αι. η περιοχή δεν φροντιζόταν πλέον και κτίστηκαν πολλές εκκλησίες, καθώς ο πληθυσμός συνέχιζε να μειώνεται.
Μετακλασική εποχή
Τα δομικά κατάλοιπα ανακαλύφθηκαν ξανά το 1937 κατά τη διάρκεια κατασκευαστικών εργασιών, που επραγματοποιούντο κοντά στο Κολοσσαίο, αν και οι ανασκαφές δεν έγιναν παρά μόνο το 1957-61. Μεταξύ της Βία Λουμπικάνα και της Βία Ντι Σαν Τζοβάνι στο Λατερανό πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές για σχεδόν το ήμισυ του συνολικού κτιρίου. Με την υπόθεση ότι η κατασκευή ήταν σε μεγάλο βαθμό συμμετρική και με τη βοήθεια της Κάτοψης της Ρώμης (Forma Urbis Romae) σε μάρμαρο, έχει διατυπωθεί ένα αποκατεστημένο σχέδιο για ολόκληρο το κτίριο.
Αρχιτεκτονική
Τα σημεία πρόσβασης θα βρίσκονταν κατά μήκος της Βία Λαμπικάνα, όπου ένα σκαλί κατέβαινε στο δάπεδο της αρένας, κάτω από το επίπεδο του δρόμου.
μικρογραφία|298x298εσ|Το ανατολικό άκρο της Μεγάλης Σχολής Μονομάχων.
Υπήρχε μία κεντρική αυλή, που χρησίμευε ως χώρος αρένας και περιβαλλόταν από κιονοστοιχίες ρυθμού Τοσκάνης και στις τέσσερις πλευρές, με κρήνες να πλαισιώνουν κάθε γωνία.
Στο κέντρο της Μεγάλης Σχολής Μονομάχων υπήρχε μία ελλειψοειδής αρένα, στην οποία ασκούντο οι μονομάχοι. Η αρένα περιβαλλόταν από τις βαθμίδες ενός μικρού κοίλου, που πιθανότατα προοριζόταν για περιορισμένο αριθμό θεατών.