cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερμαθήνη
Διαδικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Γλυπτική Κατηγορία:Θεότητες της γνώσης
Τέσα Χόφμαν
Η Τέσα Χόφμαν (Tessa Hofmann) ή Τ. Σαββίδη (Τ. Savvidis, γενν. 15 Δεκεμβρίου 1949, Bassum, Κάτω Σαξονία) είναι ειδική στις Αρμενικές σπουδές και την κοινωνιολογία, διδάκτωρ, ερευνήτρια στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Βιογραφία
Σπούδασε Σλαβικές Γλώσσες και Λογοτεχνία, Αρμενικές σπουδές και κοινωνιολογία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Η Χόφμαν είναι μέλος της Εταιρείας για τους Απειλούμενους Πληθυσμούς. Είναι επίσης πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας "Επιβεβαίωση"  - Ενάντια στη Γενοκτονία,  (Working Group for Affirmation,  Arbeitsgruppe Anerkennung – AGA). Συμμετέχει ενεργά στη διεθνή πρωτοβουλία "Μιλώντας με μια φωνή!» για την αναγνώριση της Αρμενικής, Αραμαϊκής και Ελληνικής  Γενοκτονίας. Είναι συγγραφέας πάνω από μιας  δεκάδας βιβλίων για την αρμενική ιστορία και τον πολιτισμό. Είναι επίτιμη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Hrachia Acharian, του Ερεβάν (2002). Είναι εκδότρια του Takibat, Tehcir Ve IMHA (2013), την τουρκική έκδοση της αρχικά  γερμανικής συλλογικής μονογραφίας (2004,  2η, αναθεωρ. έκδοση 2007) για τη γενοκτονία των χριστιανών κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας της οθωμανικής κυριαρχίας.
Πηγές
Χ
2390 Νεζάρκα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νεζάρκα εκτιμάται σε 22,74 ± 2,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,045 ± 0,011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νεζαρκα
Θαλής
Ο Θαλής ο Μιλήσιος, (640 ή 624 π.Χ. Μίλητος, Ιωνία - 546 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και ο αρχαιότερος των προσωκρατικών, ο πρώτος των επτά σοφών της αρχαιότητας, μαθηματικός, φυσικός, αστρονόμος, μηχανικός, μετεωρολόγος και ιδρυτής της Ιωνικής Σχολής της φυσικής φιλοσοφίας στη Μίλητο.
Κυρίως ο Αριστοτέλης, αλλά και άλλοι αρχαίοι φιλόσοφοι θεωρούν τον Θαλή ως τον πρώτο Έλληνα φιλόσοφο. Στον διάλογο του Πλάτωνα Πρωταγόρας, το όνομα που εμφανίζεται πρώτο στη λίστα πεπαιδευμένων ανθρώπων είναι του Θαλή του Μιλήσιου. Χαρακτηριστικά ο Μπέρτραντ Ράσελ είπε πως «Η Δυτική φιλοσοφία αρχίζει με τον Θαλή»
Ο Θαλής προσπάθησε να κατανοήσει τον κόσμο μέσα από τα μάτια της επιστήμης και να εξηγήσει φυσικά φαινόμενα όπως π.χ την Έκλειψη Ηλίου, χωρίς να χρησιμοποιεί αναφορές στη μυθολογία, όπως γινόταν μέχρι την εποχή του. Υπήρξε μεγάλος διδάσκαλος με παρά πολύ μεγάλη επιρροή σε όλους σχεδόν τους μεταγενέστερους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Αυτοί ακολούθησαν τα χνάρια του στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν τεκμηριωμένες αδιαμφισβήτητες αληθειες για τα φυσικά φαινόμενα, τα ουράνια σώματα, και άλλα χρησιμοποιώντας ως εργαλεία τους τη λογική, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη βιολογία, την αστρονομία κλπ και όχι τους μύθους και τους θρύλους.
Αυτοί οι φιλόσοφοι, με πρωτοπόρο τον Θαλή τον Μιλήσιο, απέρριψαν όλες τις μυθολογικές εξηγήσεις των φυσικών φαινομένων (όπως π.χ. το μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης ως ερμηνεία της εναλλαγής των εποχών ή τη γνωστή αναφορά του Αρχίλοχου) και χάρη στο θεμέλιο λίθο που έθεσε η δική τους θεώρηση των πραγμάτων, η ανθρωπότητα άρχισε να αναζητά την αλήθεια μακριά από θρησκευτικές πεποιθήσεις, ανοίγοντας τον δρόμο στην πρωτόγονη μεν, επιστημονική έρευνα δε.
Τη βιογραφία του Θαλή έγραψε ο Διογένης ο Λαέρτιος.
Ιδιωτική ζωή
Γιος του Εξαμύου και της Κλεοβουλίνης, ο Θαλής γεννήθηκε στη Μίλητο το 640 ή 624 π.Χ. Οι ακριβείς ημερομηνίες της γέννησης και του θανάτου του Θαλή δεν είναι γνωστές, αλλά προσδιορίζονται από σκόρπιες αναφορές αρχαίων συγγραφέων. Ο Διογένης Λαέρτιος σημειώνει πως ο Θαλής πέθανε την περίοδο της 58ης Ολυμπιάδας (548-545 π.Χ.) σε ηλικία 78 ετών. Από τον Διογένη Λαέρτιο μαθαίνουμε εξάλλου πως οι γονείς του Θαλή ήταν ο Εξαμύης και η Κλεοβουλίνη που κατάγονταν και οι δύο από οικογένειες φοινικικής καταγωγής αριστοκρατών. Συνδέει μάλιστα την καταγωγή τους με τον Κάδμο. Αναφέρει επίσης δύο εναλλακτικές θεωρίες σχετικά με τον γιο του Θαλή, που ονομαζόταν Κύβισθος. Σύμφωνα με την πρώτη θεωρία ο Κύβισθος ήταν γιος του Θαλή, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη ήταν ανιψιός του, τον οποίο είχε υιοθετήσει. Κατά τη δεύτερη εκδοχή ο Θαλής δεν είχε παντρευτεί. Η δεύτερη θεωρία ενισχύεται και από την παράδοση που αναφέρεται στον λόγο που δεν παντρεύτηκε ο Θαλής. Σύμφωνα με αυτή την παράδοση η μητέρα του Θαλή τον παρακινούσε να παντρευτεί άλλα αυτός της ανταπαντούσε πως είναι μικρός για γάμο. Όταν πέρασαν τα χρόνια της ανταπαντούσε πως είναι μεγάλος πια για γάμο.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση που αναφέρει ο Πλούταρχος, όταν επισκέφτηκε ο Σόλωνας τον Θαλή και τον ρώτησε γιατί δεν παντρεύεται να αποκτήσει διάδοχους, αυτός απάντησε από αγάπη για τα παιδιά. Μια άλλη παράδοση αναφέρει πως μία υπηρέτρια κορόιδεψε τον Θαλή όταν αυτός παρατηρώντας τον ουρανό έπεσε μέσα σε ένα πηγάδι, λέγοντας του πως μελετά τα ουράνια άλλα αγνοεί τα γήινα.
Ο Θαλής αναφέρεται σε διάφορες πηγές συνήθως ως καινοτόμος και πρωτοπόρος για την εποχή του. Υπάρχει διαφωνία σχετικά με τα γραπτά του έργα. Άλλοι υποστηρίζουν πως δεν άφησε γραπτά ενώ άλλοι του αποδίδουν κάποια έργα, ανάμεσα τους το Περί ηλιοστασίων και Περί ισημερίας. Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί πως ο Θαλής πρόβλεψε την έκλειψη Ηλίου του 585 π.Χ.
thumb|200px|Ο Θαλής πρόβλεψε την [[Έκλειψη Ηλίου της 28ης Μαΐου 585 π.Χ.|ολική έκλειψη Ηλίου του 585 π.Χ.]]
Επίσης αναφορές κάνουν λόγο για επιχειρηματικές δραστηριότητες του Θαλή. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά δίνει μία διαφορετική ερμηνεία για τις οικονομικές δραστηριότητες που ανέπτυξε. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη οι συμπολίτες του Θαλή αμφισβητούσαν τη χρησιμότητα της φιλοσοφίας αφού αυτή δεν σε βοηθάει να πλουτίσεις. Τότε ο Θαλής έχοντας προβλέψει από τις κινήσεις των άστρων ότι αναμένεται χρονιά πολύ καλής σοδειάς νοίκιασε όλα τα ελαιοτριβεία της Μιλήτου. Την επόμενη χρονιά που η κίνηση υπήρξε αυξημένη έγινε πλούσιος και έτσι απέδειξε στους συμπολίτες του πως με τη σοφία μπορεί κανείς να πλουτίσει όμως δεν είναι αυτός ο σκοπός της.
Πολιτική
Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς ο Θαλής είχε ανάμειξη στην πολιτική. Βρέθηκε στο προσκήνιο σημαντικών γεγονότων που εκτυλίσσονταν στη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως ο Θαλής είχε προβλέψει ένα χρόνο πριν την ακριβή ημερομηνία της έκλειψης Ηλίου που συνέβη το 585 π.Χ. και συνέπεσε με τη μάχη του Άλυ ποταμού μεταξύ των Λυδών και των Μήδων.
Σε έναν μεταγενέστερο πόλεμο των Λυδών εναντίον των Μήδων οι Λυδοί αδυνατούσαν να περάσουν τον ποταμό Άλυ. Ο Θαλής, που εκείνο τον καιρό βρισκόταν στο στρατόπεδο των Λυδών, χώρισε το ρεύμα του ποταμού στα δύο κάνοντάς το διαβατό.
Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει πως ο Θαλής απέτρεψε τους Μιλήσιους να συμμαχήσουν με τον Κροίσο κατά τη διάρκεια του πολέμου του με τον Κύρο, γεγονός που έσωσε την πόλη αφού τελικά νίκησε ο Κύρος.
Κοσμολογία
Ο Θαλής ο Μιλήσιος υπήρξε ο πρώτος που προσπάθησε να εξηγήσει τα φυσικά φαινόμενα με βάση φυσικές διαδικασίες. Χαρακτηριστική ήταν η προσπάθεια του να εξηγήσει το φαινόμενο των σεισμών. Σύμφωνα με τον Θαλή η Γη επιπλέει στο νερό και οι σεισμοί προκαλούνται όταν η Γη κλυδωνίζεται από κύματα του νερού.
Στην κοσμολογία του φιλόσοφου σημαντικό ρόλο παίζει το νερό (ύδωρ). Του αποδίδονται δύο κοσμολογικές απόψεις:
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη στο (Περί Ουρανού Β 13) ήταν η αρχαιότερη θεωρία που είχε διατυπωθεί και είχε παραδοθεί από τον Θαλή.
Ο Θαλής, ο ιδρυτής αυτής της φιλοσοφίας, λέει ότι η αρχή είναι το νερό (γι᾽ αυτό και υποστήριξε ότι και η Γη επιπλέει στο νερό). Θα πρέπει μάλλον να κατέληξε σ᾽ αυτή την αντίληψη επειδή παρατήρησε ότι η τροφή των πάντων είναι υγρή και ότι η ίδια η θερμότητα γεννιέται και διατηρείται ζωντανή από την υγρασία (αυτό όμως από το οποίο γεννιούνται όλα τα πράγματα, αυτό είναι και η αρχή τους). Αυτή πρέπει να ήταν η προέλευση της αντίληψής του για το νερό, και ακόμη το γεγονός ότι τα σπέρματα όλων των όντων έχουν υγρή φύση, ενώ η αρχή της φύσεως των υγρών πραγμάτων είναι το νερό.
(Αριστοτέλης, Μετά τα φυσικά 983b20-27)
Είτε θεωρούσε ότι το νερό εκτός από κοσμογονική αρχή συμμετέχει στη σύσταση του κόσμου είτε όχι, το σημαντικό είναι ότι ο φιλόσοφος αφαιρεί από το νερό τη θεϊκή του ιδιότητα και το αναγνωρίζει μόνον ως φυσικό σώμα.
Θεολογία
Όπως μας παραδίδει ο Αριστοτέλης στο Περί Ψυχής Α5 και Α3 ο Θαλής πίστευε πως ο κόσμος είναι γεμάτος θεούς (πάντα πλήρη θεών είναι) και ότι η ψυχή είναι κάτι το κινητικό (κινητικόν τι). Πρόκειται ουσιαστικά για μια αρχαϊκή διατύπωση της θεωρίας του υλοζωισμού, σύμφωνα με την οποία ο κόσμος είναι ζωντανός και έμψυχος, γεγονός που πιστοποιείται από την κινητικότητά του. Ο υλοζωισμός στη νεότερη έννοιά του θεωρεί ως δομικό στοιχείο του κόσμου το φυσικό στοιχείο εννοώντας το ως έμβιο, ως οντότητα στην οποία η ύλη και η ενέργεια είναι αδιάσπαστα ενωμένες.
Φυσική
Ο Θαλής ο Μιλήσιος ανακάλυψε τις τροπές (ηλιοστάσια), το ετερόφωτο της Σελήνης, καθώς και τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, από τις ελκτικές ιδιότητες του ορυκτού μαγνητίτη και του ήλεκτρου (κεχριμπάρι).
Γεωμετρία
thumb|200px|Το Θεώρημα του Θαλή. Για το παραπάνω σχήμα ισχύει: Ο Θαλής αναφέρεται ως σπουδαίος γεωμέτρης. Κέρδισε μάλιστα τον θαυμασμό των Αιγυπτίων μετρώντας το ύψος των πυραμίδων, βασιζόμενος στο μήκος της σκιάς τους και της σκιάς μιας ράβδου που κάρφωνε στο έδαφος.
Γνωστό είναι το Θεώρημα του Θαλή που αναφέρει: όταν παράλληλες ευθείες τέμνονται από δύο άλλες ευθείες τότε τα τμήματα μεταξύ των παραλλήλων που ορίζονται στη μια τέμνουσα, είναι ανάλογα
Στον Θαλή αποδίδονται από τους αρχαίους συγγραφείς πέντε ακόμα αποδείξεις γεωμετρικών προτάσεων που είναι οι ακόλουθες :
Γνωμικά
Στον Θαλή, όπως και στους υπόλοιπους σοφούς, αποδίδονταν διάσημα γνωμικά της αρχαιότητας. Ορισμένα από τα γνωμικά που αποδίδονται στον Θαλή είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σοφοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μετεωρολόγοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της αρχαίας Ιωνίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1989–90
Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιώς της περιόδου 1989-90 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 97 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν το Α.Π.Ο. Κερατσίνι και η Δόξα Πειραιά. Υπερπρωταθλήτρια Πειραιώς ανακηρύχθηκε η ομάδα του Κερατσινίου, επικρατώντας της αντιπάλου της με σκορ 3-1. Και οι δυο πρωταθλήτριες ανέβηκαν στη Δ΄Εθνική της περιόδου 1990-91, καθώς και οι δευτεραθλήτριες και τριταθλήτριες κάθε ομίλου, μετά την αναδιάρθρωση της Δ΄ Εθνικής που αποφασίστηκε το καλοκαίρι του 1990. Η ομάδα του Κερατσινίου τη χρονιά αυτή κέρδισε το νταμπλ τίτλων, καθώς κατέκτησε και το Κύπελλο.
Α΄Κατηγορία
Στη Δ΄ Εθνική προβιβάστηκαν επίσης ο δευτεραθλητής Ατρόμητος Πειραιώς και ο τριταθλητής Βύζας Μεγάρων από τον Α΄ όμιλο και ο δευτεραθλητής Ερμής Κορυδαλλού και ο τριταθλητής Α.Ο. Καστέλλας από τον Β΄ όμιλο.
Β΄Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν ο Άρης Μεγάρων και ο Α.Ο. Κορυδαλλού. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε ο σύλλογος του Κορυδαλλού (3-1).
Γ΄Κατηγορία
Το πρωτάθλημα κέρδισαν η Ελπίδα Νίκαιας και η Πίνδος Νίκαιας. Υπερπρωταθλήτρια ήταν η πρώτη.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1989-1990
Ηλίας Καφετζής
Ο '''Ηλίας Γ. Καφετζής''' ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Ο Καφετζής ήταν ένας από τους 17 αθλητές που ξεκίνησαν τον αγώνα μαραθωνίου. Ήταν ένας από τους επτά δρομείς που εγκατέλειψαν τον αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Κοπροφαγία
Η κοπροφαγία προέρχεται από τις λέξεις των Αρχαίων Ελληνικών «κόπρος», δηλαδή κόπρανα και «φαγεῖν», απαράμφετο του «ἔφαγον» και ουσιαστικά σημαίνει η κατανάλωση/βρώση κοπράνων. Η κοπροφραγία συναντάται σε είδη που τρώνε άλλων ειδών τα κόπρανα (ετεροειδή) ή σε είδη που τρώνε τα δικά τους κόπρανα, εκ των οποίων κάποια τα τρώνε απευθείας από τον πρωκτό τους.
Η κοπροφαγία συντάται και στο ανθρώπινο είδος και ξεκίνησε να χρησιμοποιείται για αυτούς από τα τέλη του 19ου αιώνα, για να περιγραφεί μια ψυχική νόσος ή, ακόμα, και σεξουαλικές πράξεις, με τις πιο γνωστές πρακτικές να είναι το rimming και το felching, όπου οι ερωτικοί παρτενέρ χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους στην περιοχή εκεί, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν μέρη κοπράνων.
Σε κάποια ζώα, η κοπροφαγία, θεωρείται φυσιολογική πρακτική, ειδικότερα στα λαγόμορφα, στα οποία τα βοηθά να χωνεύουν σκληρά φυτά, όπου επανέρχονται στο πεμπτικό τους σύστημα με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχουν και είδη, που θα φάνε κόπρανα ευκαιριακά και υπό προϋποθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διατροφικές συμπεριφορές Κατηγορία:Ηθολογία Κατηγορία:Κόπρανα
Εμίλ Ζολά
right|thumb|200px|Εμίλ Ζολά Ο Εμίλ Ζολά (Émile Édouard Charles Antoine Zola, 2 Απριλίου 1840 – 29 Σεπτεμβρίου 1902) ήταν Γάλλος συγγραφέας, ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της λογοτεχνικής σχολής του νατουραλισμού και σημαντικός παράγοντας της ανάπτυξης του θεατρικού νατουραλισμού. Έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πολιτική φιλελευθεροποίηση της Γαλλίας και στην απαλλαγή του λοχαγού Άλφρεντ Ντρέιφους, ο οποίος κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε άδικα, γεγονός που συνοψίζεται στη διάσημη ανοιχτή επιστολή του με τίτλο "Κατηγορώ". Ο Εμίλ Ζολά ήταν υποψήφιος για Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1901 και το 1902. Το έργο του Εμίλ Ζολά ξεχώρισε όχι μόνο αναδεικνύοντας το ρεύμα του νατουραλισμού, αλλά πρωτίστως επειδή άσκησε τεράστια κοινωνική επιρροή με το έργο και τις παρεμβάσεις του.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 2 Απριλίου του 1840. Μία από τις πρώτες παιδικές αναμνήσεις του Εμίλ Ζολά ήταν η θύμηση μίας μεγάλης γιορτής που έκανε ο πατέρας του, στην Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας το 1844, επ' ευκαιρία των εγκαινίων ενός υδραγωγείου που είχε αναλάβει. Αλλά δεν πήγαιναν πάντα καλά οι δουλειές του κυρίου Ζολά. Όταν πέθανε δύο χρόνια αργότερα, άφησε σχεδόν απένταρους τη γυναίκα του και τον εξάχρονο γιο του.
Ο Εμίλ, ο Πωλ και το άλλο παιδί ήταν αχώριστοι. Πάντα και οι τρεις μαζί περνούσαν τον καιρό τους τριγυρνώντας στις εξοχές και πάντα κουβαλούσαν στα σακίδιά τους, εκτός από το φτηνό κολατσιό τους, και το βιβλίο κάποιου διάσημου Γάλλου συγγραφέα.
Όταν ο Ζολά έγινε 18 ετών πήρε μία υποτροφία για το Παρίσι και πήγε με τη μητέρα του να μείνει εκεί. Η μητέρα του ήθελε να τον δει νομικό, ωστόσο εκείνος απέτυχε να περάσει τις απαιτούμενες εξετάσεις δύο χρόνια αργότερα και έφυγε από τη σχολή.
Πέρασε δύσκολα χρόνια γεμάτα στερήσεις και κακουχίες. Ζούσε σε μία κρύα σκοτεινή σοφίτα και συχνά το μοναδικό φαγητό του ήταν επί εβδομάδες ξερό ψωμί και λάδι. Έπειτα άρχισε να ασχολείται με το γράψιμο, εργαζόμενος στο κρεβάτι για να ζεσταίνεται και κρατώντας ένα κερί στο αριστερό του χέρι για να βλέπει.
Στο τέλος ένας φίλος του πατέρα του φρόντισε να μπει κλητήρας σ' ένα εκδοτικό οίκο. Αν και ο μισθός του ήταν μικρός, μπόρεσε να νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα και να εγκατασταθεί εκεί με τη μητέρα του και αργότερα με τη γυναίκα του. Κατόπιν άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες σχετικά με τη λογοτεχνία, την τέχνη και την πολιτική. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι θέσεις του κατά του Ναπολέοντα Γ΄ και του ιερατείου. Έτσι, μέσα σ' ένα χρόνο, τα έσοδά του αυξήθηκαν χάρη στα άρθρα που έστελνε σε εφημερίδες και στο πρώτο του βιβλίο.
Το πρώτο του έργο δημοσιεύτηκε πριν κλείσει τα 24 του χρόνια. Τρία χρόνια αργότερα παρουσίασε ένα δεύτερο μυθιστόρημα. Η επιτυχία του αυτή τον ενθάρρυνε και αποφάσισε στα 27 του χρόνια να εγκαταλείψει τη δουλειά του κλητήρα και να κερδίσει το ψωμί του μόνο από την πέννα του. Την επόμενη χρονιά, ο άσημος ακόμα νεαρός συγγραφέας πρότεινε σε έναν πλούσιο εκδότη να του δώσει μία προκαταβολή για να μπορέσει να βγάλει μία σειρά 20 μυθιστορημάτων που αφορούσαν τη γαλλική ζωή. Έτσι, μετά το πρώτο σημαντικό μυθιστόρημά του, Τερέζ Ρακέν (1867), ξεκίνησε μία σειρά έργων με τίτλο «Οι Ρουγκόν-Μακάρ. Φυσική και κοινωνική ιστορία μιας οικογένειας υπό την Β΄ Αυτοκρατορία» (Les Rougon-Macquart. Histoire naturelle et sociale d'une famille sous le Second Empire), όπου περιλαμβάνονται περισσότερα από τα μισά μυθιστορήματά του, θέλοντας να αναλύσει με διεισδυτική κριτική ματιά τις πτυχές της τότε γαλλικής κοινωνίας. Σε αυτή τη σειρά συγκαταλέγεται Η ταβέρνα (1877), ένα αριστούργημα το οποίο εμβαθύνει στο φαινόμενο του αλκοολισμού και της φτώχειας στην εργατική τάξη. Επίσης, η Νανά (1880), που με τη συμβολική μορφή μιας πόρνης η οποία διαφθείρει την παριζιάνικη ελίτ, δηλώνεται η κατάπτωση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, με το Ζερμινάλ (1885) —το καλύτερο ίσως έργο του— έστρεψε τον προβολέα στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των ανθρακωρύχων. Η Πτώση είναι το προτελευταίο μυθιστόρημα αυτής της σειράς, η οποία ολοκληρώθηκε το 1893.
Τον ίδιο καιρό είχε δημιουργηθεί μία ομάδα νεαρών λογοτεχνών που αυτοαποκαλούνταν "νατουραλιστές" και θεωρούσαν τον Ζολά δάσκαλό τους, γιατί πρώτος εκείνος είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη "νατουραλισμός" για να εξηγήσει τη ρεαλιστική μορφή που έδινε στα έργα του. Το 1880 ο Εμίλ Ζολά ήταν πλέον μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της λογοτεχνικής αστικής τάξης και διοργάνωνε πολιτιστικά δείπνα με τον Γκυ ντε Μωπασσάν, τον Ζορίς-Καρλ Υσμάν και άλλους συγγραφείς στην πολυτελή βίλα του (αξίας 300.000 φράγκων ) στο Μεντάν κοντά στο Παρίσι.
Το 1902 ο Ζολά απεβίωσε, λόγω δηλητηρίασης από τις αναθυμιάσεις της σόμπας στην κρεβατοκάμαρά του. Στην κηδεία του θρήνησαν όχι μόνο οι Γάλλοι, αλλά κι όλος ο κόσμος.
Εργογραφία (και ελληνικές μεταφράσεις)
Les Rougon-Macquart (Οι Ρουγκόν-Μακάρ)
Les Quatre Evangiles (Τα Τέσσερα Ευαγγέλια)
Υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης
Το Υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης ήταν βραχύβιο υπουργείο (26 Ιουλίου 1985 - 25 Απριλίου 1986), που ιδρύθηκε από την Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1985 και είχε υπουργό τον Μένιο Κουτσόγιωργα.
Προήλθε από συγχώνευση των Υπουργείων Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης (1964-1985), που έγινε στις 26 Ιουλίου 1985. Με την κατάργησή του 9 μήνες αργότερα, στις 25 Απριλίου 1986, διασπάστηκε στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης (1986-2007) και στο Υπουργείο Εσωτερικών (1986-1995).
Αναφορές
Εσωτερικων και Δημοσιας Ταξης
Γκύντερ Γκρας
Ο Γκύντερ Γκρας (Günter Grass, 16 Οκτωβρίου 1927 – 13 Απριλίου 2015) ήταν ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς συγγραφείς, ο οποίος βραβεύτηκε το 1999 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εκτός από τα μυθιστορήματα με τα οποία έγινε γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο, έγραψε θεατρικά έργα και ασχολήθηκε με την ποίηση. Συγχρόνως είχε έντονη ανάμειξη στην πολιτική ζωή της Γερμανίας, προσκείμενος στην Αριστερά.
Η ζωή του
Ο Γκύντερ Γκρας γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1927 στο Ντάντσιχ, (σημερ. Πολωνία), από Γερμανό προτεστάντη πατέρα και καθολική μητέρα, πολωνικής καταγωγής και ανατράφηκε ως καθολικός. Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς, όταν ήταν δεκαπέντε χρονών, να καταταγεί στα γερμανικά υποβρύχια, για να ξεφύγει από το ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον του, όπως ο ίδιος υποστήριξε σε συνέντευξή του το 2006, εντάχθηκε πρώτα στο Reichsarbeitdienst και το 1944 στα Waffen-SS (ένοπλος κλάδος της SS). Ως μέλος των Waffen-SS συμμετείχε στις επιχειρήσεις της 10ης Μεραρχίας Θωρακισμένων SS "Frundsberg" από τον Φεβρουάριο του 1945 μέχρι τον Απρίλιο του ίδιου έτους, οπότε τραυματίστηκε, συνελήφθη από Αμερικανούς στρατιώτες και στάλθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων.
Μετά τον πόλεμο εργάστηκε για δύο χρόνια σε ορυχείο και έλαβε εκπαίδευση λιθοξόου. Αργότερα σπούδασε γλυπτική και γραφιστική, πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών του Ντίσελντορφ (Künstakademie Düsseldorf) και έπειτα στο Βερολίνο. Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 ξεκινά και το λογοτεχνικό του έργο, που θα τον κάνει παγκοσμίως γνωστό. Από το 1983 έως το 1986 διετέλεσε Πρόεδρος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου.
Ο Γκύντερ Γκρας νυμφεύθηκε δύο φορές, το 1954 και το 1979.
Πέθανε στις 13 Απριλίου 2015 σε μία κλινική στο Λίμπεκ της Γερμανίας.
Συγγραφικό έργο και πολιτική δράση του Γκρας
Ο Γκύντερ Γκρας, για πάνω από μισό αιώνα αποτελεί ένα είδος «ηθικής συνείδησης» της Γερμανίας, καθώς με το σύνολο του λογοτεχνικού του έργου και τις δημόσιες παρεμβάσεις του προσπάθησε να εμποδίσει τον εφησυχασμό των συμπατριωτών του που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν, ξεχνώντας τα ναζιστικά εγκλήματα.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το μυθιστόρημα του Το τενεκεδένιο ταμπούρλο που εκδόθηκε το 1959 και έγινε ταινία είκοσι χρόνια αργότερα. Ακολούθησαν το 1961 το Γάτα και Ποντίκι και το 1963 το Σκυλίσια μέρα που μαζί με το Τενεκεδένιο ταμπούρλο αποτελούν την Τριλογία του Ντάντσιχ. Άλλα γνωστά του έργα, που μεταφράστηκαν και στα ελληνικά, όπως και η Τριλογία του Ντάντσιχ, είναι: Η πρόβα της εξέγερσης των πληβείων (1966), Ο Μπουτ το ψάρι (1977), Δυσοίωνα κοάσματα (1992), Γράφοντας μετά το Άουσβιτς (1993), Ένα ευρύ πεδίο (1995), Ο αιώνας μου (1999) και Σαν τον κάβουρα (2002).
Αν και δεν έγινε μέλος του Σοσιαλοδημοκρατικού Κόμματος, ο Γκύντερ Γκρας τάχθηκε υπέρ της σοσιαλοδημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι μόνο με μεταρρυθμίσεις και όχι με επαναστατική ανατροπή είναι δυνατή η οικονομική και κοινωνική αλλαγή. Έτσι, υποστήριξε την κυβέρνηση του Βίλι Μπραντ, ασκώντας της, όμως, έντονη κριτική.
Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ο Γκρας τάχθηκε ενάντια στην ένωση των δύο Γερμανιών και πρότεινε, για τουλάχιστον μια επταετία, μια Συνομοσπονδία των δύο Γερμανικών κρατών, η οποία μελλοντικά θα μπορούσε να αποκτήσει τη μορφή μιας ένωσης Γερμανικών κρατών.
Υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των τσιγγάνων, υποστηρίζοντας την ανάγκη χορήγησης σε αυτούς ευρωπαϊκού διαβατηρίου, που θα τους επιτρέπει τη διαμονή σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος. Δημιούργησε στη Ρουμανία ένα ίδρυμα για τους Ρομά, με την ονομασία «Εταιρία για τους απειλούμενους λαούς», το οποίο κάθε χρόνο βραβεύει όσους προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή των τσιγγάνων. Για τον Γκύντερ Γκρας οι Τσιγγάνοι είναι αυτό που καμωνόμαστε ό,τι είμαστε εμείς: εκ γενετής γνήσιοι Ευρωπαίοι.
Αποκάλυψη της συμμετοχής του Γκύντερ Γκρας στα Waffen-SS και αντιδράσεις
Η αποκάλυψη αυτή για το παρελθόν του Γκρας προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις ορισμένων ιστορικών και δημοσιογράφων.
Ο Γιοακείμ Φεστ (Joachim Fest), συντηρητικός Γερμανός δημοσιογράφος, ιστορικός και βιογράφος του Χίτλερ, δήλωσε στην εφημερίδα Spiegel ότι αυτή η αποκάλυψη ήρθε πολύ αργά και αναρωτήθηκε πώς ένας άνθρωπος που για δεκαετίες αποτελούσε την ηθική συνείδηση της Γερμανίας μπόρεσε να κρύψει μια τέτοια πληροφορία. Ο Rolf Hochhuth, Γερμανός συγγραφέας, ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος καθώς υπερασπίστηκε τον αρνητή του Ολοκαυτώματος Ντέιβιντ Ίρβινγκ, δήλωσε ότι είναι αηδιαστικό το γεγονός ότι ο Γκύντερ Γκρας, ενώ υπήρξε μέλος των Waffen-SS, είχε επικρίνει τον Χέλμουτ Κολ και τον Ρόναλντ Ρίγκαν, για την επίσκεψή τους το 1985 στο στρατιωτικό νεκροταφείο στο Μπίντμπουργκ, καθώς εκεί είναι θαμμένα πολλά μέλη των SS. Για υποκρισία έκανε λόγο ο Γερμανός ιστορικός Michael Wolffsohn ενώ ο Λεχ Βαλέσα αρχικά επέκρινε τον Γκύντερ Γκρας, αργότερα όμως άλλαξε θέση.
Υπήρξαν όμως και πολλοί συγγραφείς και διανοούμενοι που στήριξαν τον Γκρας καθώς η συμμετοχή του στα SS έγινε σε πολύ νεαρή ηλικία και για μικρό χρονικό διάστημα και ο Γκρας για δεκαετίες άσκησε έντονη κριτική στο ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας. Μεταξύ αυτών που τον υπερασπίστηκαν ήταν ο Τζαν Ενρίκο Ρουσκόνι, καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο και οι συγγραφείς Μάριο Βάργκας Λιόσα, Κλαούντιο Μαγκρίς και Τζον Ίρβινγκ.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Γερμανοί αυτοβιογράφοι
Toyota RAV4
thumb|right|Toyota RAV4 LE 2.5 λίτρων του 2019, στη [[Νέα Υόρκη.]]
Το Toyota RAV4 είναι ένα crossover SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota. Η πρώτη γενιά του, ήταν και το πρώτο χρονολογικά compact crossover SUV της εταιρείας και παρουσιάστηκε στην Ιαπωνία τον Μάιο του 1994 και στην Ευρώπη μέσα στο ίδιο καλοκαίρι, αν και στη Βόρεια Αμερική παρουσιάστηκε μόλις στα τέλη του 1995 και έφτασε στην αγορά τον Ιανουάριο του 1996. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 5 γενιές του μοντέλου, με την τέταρτη γενιά του να κατασκευάζεται από τον Δεκέμβριο του 2012 έως το Νοέμβριο του 2018, και την πέμπτη γενιά του να παράγεται από τον Νοέμβριο του 2018.
Το μοντέλο σχεδιάστηκε για τους καταναλωτές που επιζητούν ένα όχημα που να διαθέτει τα περισσότερα από τα οφέλη των SUV, όπως ο αυξημένος χώρος φόρτωσης και την επιλογή της πλήρους τετρακίνησης, σε συνδυασμό με την ευελιξία και την οικονομία καυσίμου ενός σχετικά συμπαγούς αυτοκινήτου. Αρχικά παραγόταν μόνο σε 3-πορτη έκδοση, αλλά τον Μάρτιο του 1995 παρουσιάστηκε και μια 5-πορτη έκδοση. Η τεράστια εμπορική επιτυχία του RAV4 άνοιξε το δρόμο για αρκετά ανταγωνιστικά compact crossover SUV, όπως το Ford Escape και το Subaru Forester.
Στις περισσότερες χώρες, το RAV4 είναι και το μοναδικό compact SUV ή crossover της Toyota. Σε άλλες αγορές, διατίθεται το αντίστοιχο crossover Toyota FJ Cruiser, που φέρει εντελώς διαφορετική αισθητική φιλοσοφία.
Πρώτη γενιά (1994 - 2000)
thumb|right|1η γενιά.
Κινητήρες
Δεύτερη γενιά (2000 - 2005)
thumb|right|2η γενιά.
Κινητήρες:
Τρίτη γενιά (2005 - 2016)
thumb|right|3η γενιά. Κινητήρες
Κιβώτια ταχυτήτων
Τέταρτη γενιά (2013 - 2018)
thumb|right|4η γενιά. Κινητήρες
Κιβώτια ταχυτήτων
Λουδοβίκος ο Ευσεβής
Ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής (Louis Ι le Pieux, 778 - 20 Ιουνίου 840) ήταν Βασιλιάς των Φράγκων (814 - 840), Βασιλεύς της Ακουιτανίας (781 - 814) και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (813 - 840) με τον πατέρα του Καρλομάγνο (813 - 814) και με τον μεγαλύτερο γιο του Λοθάριο Α΄ (817 - 840). Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής ήταν ο μοναδικός επιζήσας γιος και διάδοχος του κορυφαίου αυτοκράτορα των Φράγκων Καρλομάγνου με την τρίτη σύζυγο του Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου. Τη θέση του αυτοκράτορα διατήρησε από τον θάνατο του πατέρα του (814) μέχρι τον δικό του θάνατο εκτός από την περίοδο που εκθρονίστηκε από επανάσταση των γιων του (813 - 814).
Την περίοδο που ήταν βασιλιάς της Ακουιτανίας ο Λουδοβίκος ανέλαβε την υπεράσπιση των νοτιοδυτικών συνόρων. Κατέκτησε τη Βαρκελώνη από τους Μουσουλμάνους (801), επέβαλε τη Φραγκική εξουσία στην Παμπλόνα και στους Βάσκους νότια από τα Πυρηναία (812). Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έδωσε εξουσίες στους γιους του Λοθάριο, Πεπίνο και Λουδοβίκο και τους μοίρασε την αυτοκρατορία. Η πρώτη δεκαετία της βασιλείας χαρακτηρίστηκε από πολλές τραγωδίες, κατηγορήθηκε για βίαιη συμπεριφορά απέναντι στον ανεψιό του Βερνάρδο, ο Λουδοβίκος προσπάθησε να εξιλεωθεί με μια πράξη αυτοεξευτελισμού. Τη δεκαετία του 830 ακολούθησαν σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα στον Λουδοβίκο και τους μεγαλύτερους γιους του, η πρόφαση ήταν η συμμετοχή στη διαδοχή του Καρόλου του Φαλακρού, του μικρότερου γιου από τον δεύτερο γάμο του. Η βασιλεία του έληξε ειρηνικά, ακολούθησαν ωστόσο μετά τον θάνατο του σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα στους γιους του που διατηρήθηκαν τρία χρόνια. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής συγκρίνεται γενικά με τον πατέρα του, η σύγκριση ωστόσο είναι εσφαλμένη επειδή αντιμετώπισαν προβλήματα διαφορετικής μορφής.
Βασιλεία στην Ακουιτανία
Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής ήταν ο τρίτος γιος του Καρλομάγνου με τη σύζυγο του Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου, γεννήθηκε σύμφωνα με τον χρονικογράφο του πατέρα του Έινχαρντ στο Πουατιέ την εποχή που ο Καρλομάγνος βρισκόταν σε εκστρατεία στην Ισπανία. Στέφτηκε βασιλιάς της Ακουιτανίας σε ηλικία 3 ετών (781), την επόμενη χρονιά (782) απεστάλη στην Ακουιτανία με τη συνοδεία αντιβασιλείας και αυλής. Ο Καρλομάγνος ήθελε να δημιουργήσει ένα υποτελές βασίλειο με στόχο να προστατεύσει τα νότια σύνορα του μετά τους σκληρούς πολέμους με τους Βάσκους, ο στόχος του ήταν να μεγαλώσει ο γιος του στην περιοχή που θα γίνει βασιλιάς. Έγινε ανήσυχος ωστόσο για τα έθιμα των κατοίκων, πέθανε η μητέρα του Λουδοβίκου Χίλντεγκαρντ και ο Καρλομάγνος παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τη Φαστράντα, ο Λουδοβίκος πήγε τελικά στην Ακουιτανία το 785. Ο Λουδοβίκος παρουσιάστηκε σε μια Σύνοδο στη Σαξονία με ενδυμασία Βάσκου, αυτό προκάλεσε καλή εντύπωση στην Τουλούζη αφού οι Βάσκοι συγκροτούσαν τον στρατό της Ακουιτανίας. Ο Καρλομάγνος έδωσε τέσσερις πρώην Γαλατο-Ρωμαϊκές βίλες στον Λουδοβίκο (794), οι στόχοι του ήταν να μεγαλώσουν οι γιοι του στις περιοχές που θα γίνουν βασιλείς και να ασπαστούν τα έθιμα της περιοχής. Έδωσε βασίλεια στους γιους του από την παιδική τους ηλικία για να προστατεύσουν την αυτοκρατορία από τις εξωτερικές απειλές. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έγινε βασιλιάς στην Ισπανική Μαρκιωνία. Η Βαρκελώνη έπεσε στους Φράγκους την εποχή που ο κυβερνήτης της επαναστάτησε απέναντι στην Κόρδοβα (797) αλλά το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών την ανακατέλαβε (799). Ο Λουδοβίκος με επιφανείς δούκες όπως ο Σάντσο Α΄ της Γασκπώνης πέρασε τα Πυρηναία και τους πολιόρκησε συνεχώς μέχρι τα τέλη του 800 που αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν.
Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής στέφτηκε βασιλιάς σε ηλικία 14 ετών αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ήταν ανεξάρτητος από τον πατέρα του. Ο αδελφός του Πεπίνος της Ιταλίας προχώρησε σε εκστρατείες στη νότια Ιταλία εναντίον του Γκρίμοαλντ του Μπενεβέντο, ο Λουδοβίκος ενώθηκε μαζί του τουλάχιστον μία φορά. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής ήταν ο ένας από τους τρεις γιους του Καρλομάγνου που επιβίωσαν και έφτασαν μέχρι την ενηλικίωση, σύμφωνα με τα Φραγκικά έθιμα έπρεπε να μοιράσει την πατρική κληρονομιά με τους δυο αδελφούς του : Κάρολος ο Νεότερος βασιλιάς στη Νευστρία και Πεπίνος της Ιταλίας. Ο Καρλομάγνος αποφάσισε στη διανομή (806) να ορίσει διάδοχο του ως αυτοκράτορα και βασιλιά στη Νευστρία και την Αυστρασία τον Κάρολο, ο Πεπίνος πήρε το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας. Ο Λουδοβίκος εκτός από το βασίλειο της Ακουιτανίας πήρε τη Σεπτιμανία, την Προβηγκία και τμήμα από τη Βουργουνδία. Οι δυο αδελφοί του πέθαναν ωστόσο πριν από τον πατέρα τους, ο Πεπίνος (810) και ο Κάρολος (811), ο Λουδοβίκος στέφτηκε διάδοχος και Συναυτοκράτορας στο Άαχεν (813). Με τον θάνατο του πατέρα του (814) κληρονόμησε ολόκληρη την αυτοκρατορία των Καρολιδών με μοναδική εξαίρεση το Βασίλειο της Ιταλίας που το κληρονόμησε ο Βερνάρδος της Ιταλίας γιος του Πεπίνου.
Αυτοκράτορας
Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έμαθε τα νέα για τον θάνατο του πατέρα του ενώ βρισκόταν στη βίλα του στο Ανζού, έφτασε στο Άαχεν και στέφτηκε αυτοκράτορας από τους ευγενείς. Όταν έφτασε η αυτοκρατορική πομπή στο Άαχεν δημιουργήθηκε μεγάλο κύμα υποψίας και από τις δύο πλευρές, η πρώτη του πράξη ήταν να εκδιώξει όσους θεωρούσε ανεπιθύμητους, κατέστρεψε όλα τα Γερμανικά Παγανιστικά είδωλα και σύμβολα που είχε συγκεντρώσει ο πατέρας του. Στη συνέχεια έδιωξε από την αυλή άλλη μια μεγάλη σειρά από "ανήθικους" ευγενείς, ανάμεσα τους υπήρχαν και πολλοί συγγενείς του. Ο Λουδοβίκος έδειξε επιείκεια απέναντι στους ετεροθαλείς αδελφούς του Ντρόγκο του Μετς, Ούγο και Θευδέριχο. Τα ξαδέλφια του πατέρα του Αδαλάρδος του Κορμπί και Βάλα του Κορμπί αναγκάστηκαν να ξυρίσουν τα κεφάλια τους και πήγαν εξορία σε μοναστήρια στο Νουαρμουτιέ και το Κορμπί παρά το γεγονός ότι ο Βάλα του στάθηκε πιστός. Οι κύριοι σύμβουλοι του Λουδοβίκου έγιναν ο Βερνάρδος της Σεπτιμανίας και ο Έμπο, αρχιεπίσκοπος του Ρεμς, ο τελευταίος μεγάλωσε σαν δούλος στην αυλή του αλλά αργότερα τον πρόδωσε. Διατήρησε μερικούς συμβούλους του πατέρα του όπως ο ηγούμενος στο Αβαείο Αγίου Μαξιμίνου κοντά στο Τριρ που αργότερα αντικατέστησε και ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. Ο Βενέδικτος την Ανίανε ένας Σεπτημανός Βησιγότθος ανέλαβε τη διοίκηση στο νέο Αβαείο του Αιξ-λα-Σαπέλ και κατηγορήθηκε για τις μεταρρυθμίσεις που επιχείρησε να κάνει στη Φραγκική εκκλησία. Η σημαντικότερη μεταρρύθμιση του Βενεδίκτου ήταν ο "Κανόνας του Αγίου Βενεδίκτου" στον οποίο έδωσε το όνομα του ο ιδρυτής του Βενέδικτος ο εκ Νουρσίας. Τα νομίσματα από την αρχή της βασιλείας του αποτελούσαν μίμηση του πατέρα του Καρλομάγνου με αυτοκρατορική παρουσίαση και κύρος. Ο Πάπας Στέφανος Δ΄ πέθανε (816), ο νέος Πάπας Λέων Γ΄ επισκέφτηκε τη Ρενς και έστεψε ξανά τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή αυτοκράτορα (5 Οκτωβρίου 816).
Αυτοκρατορική διανομή
thumb|250px|right|[[Δηνάριο με παράσταση του Λουδοβίκου του Ευσεβούς (818 - 823)]] Τη Μεγάλη Πέμπτη (9 Απριλίου 817) ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής και η αυλή του διέσχιζαν έναν ξύλινο διάδρομο στον Καθεδρικό ναό των ανακτόρων του Άαχεν όταν μια στέγη κατέρρευσε και σκότωσε τους περισσότερους άντρες του. Ο Λουδοβίκος γλύτωσε την τελευταία στιγμή, το περιστατικό τον έκανε να ανησυχήσει έντονα για το μέλλον της αυτοκρατορίας του σε περίπτωση που πέθανε και αποφάσισε να τη μοιράσει στους γιους του. Τρεις μήνες αργότερα εξέδωσε στο Άαχεν ένα έγγραφο που είχε σχέση με τη διανομή στους γιους του την "Αυτοκρατορική Διανομή", είναι το μοναδικό έγγραφο της εποχής του που σώζεται μέχρι σήμερα. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής είχε ήδη δώσει στους δυο μεγαλύτερους γιους του Λοθάριο και Πεπίνο να κυβερνήσουν αντίστοιχα τη Βαυαρία και την Ακουιτανία αλλά χωρίς βασιλική εξουσία (815), αποφάσισε να προχωρήσει στην οριστική διανομή. Ο Λοθάριος ανακηρύχτηκε Συναυτοκράτορας στο Άαχεν, του υποσχέθηκε να κληρονομήσει τον αυτοκρατορικό τίτλο και τα περισσότερα εδάφη, οι αδελφοί του θα ήταν υποτελείς του. Ο δεύτερος γιος του Πεπίνος θα γινόταν βασιλιάς της Ακουιτανίας, μια περιοχή που περιείχε τη Γασκώνη, τα εδάφη γύρω από την Τουλούζη, τις κομητείες του Καρκασσόν, του Αβαλόν και του Νεβέρ. Ο νεώτερος ομώνυμος γιος του Λουδοβίκος θα κληρονομούσε τη Βαυαρία και τα γειτονικά εδάφη. Άν κάποιος από τους υποτελείς βασιλείς πέθαινε θα τον κληρονομούσαν οι γιοι του, αν πέθαινε χωρίς γιους θα τον κληρονομούσε ο μεγαλύτερος αδελφός τους Λοθάριος Α΄, αν πέθαινε και ο Λοθάριος χωρίς γιους θα τον αντικαθιστούσε ένας μικρότερος αδελφός του με "λαική εντολή". Η αυτοκρατορία ωστόσο δεν θα διασπαζόταν, ο αυτοκράτορας θα ήταν ανώτερος όλων των βασιλέων, οι υπόλοιποι θα έπρεπε να του δώσουν όρκο υποτέλειας. Με τη διανομή αυτή δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η αυτοκρατορία έμεινε ενωμένη, με τον τρόπο αυτό εξασφάλισε την υποστήριξη της εκκλησίας. Η διανομή δεν έγινε ισομερώς, ο μεγαλύτερος Λοθάριος είχε το μεγαλύτερο μέρος της κληρονομιάς και ήταν επικυρίαρχος στους αδελφούς του. Ο Λουδοβίκος παρέλειψε τον ανεψιό του Βερνάρδο από την κληρονομιά, αυτό τον εξόργισε και ξεκίνησε τις συνομωσίες. Όταν ο Λουδοβίκος αποφάσισε να δώσει εδάφη στον Κάρολο τον Φαλακρό, τον μικρότερο γιο του με τη δεύτερη σύζυγό του Ιουδήθ οι μεγαλύτεροι γιοι του ανησύχησαν επειδή είδαν να χάνουν τμήμα της εξουσίας τους, το αποτέλεσμα ήταν να ακολουθήσουν ταραχές.
Η επανάσταση του Βερνάρδου
Η "Αυτοκρατορική Διανομή" του Άαχεν άφησε τον Βερνάρδο σε έναν υποτιμητικό ρόλο σαν υποτελή βασιλιά της Ιταλίας, όταν το άκουσε ο Βερνάνδος κινήθηκε αμέσως με στόχο να ανεξαρτητοποιηθεί. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής προχώρησε εξοργισμένος σε εκστρατεία στην Ιταλία, έφτασε στο Σαλόν-συρ-Σον όπου συνάντησε τον ανεψιό του και τον ανάγκασε να παραδοθεί. Ο Βερνάρδος μεταφέρθηκε στο Άαχεν όπου δικάστηκε για εσχάτη προδοσία, καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά ο Λουδοβίκος το μετέτρεψε σε τύφλωση, τυφλώθηκε αμέσως αλλά πέθανε σε δυο μέρες από τα τραύματα του. Πολλοί άλλοι ευγενείς αντιμετώπισαν παρόμοια συμπεριφορά, ο Θεοδόλφος της Ορλεάνης ευνοούμενος του Καρλομάγνου κατηγορήθηκε για συμμετοχή στην ανταρσία, φυλακίστηκε και πέθανε στη φυλακή πιθανώς δηλητηριασμένος. Η άδικη και βίαιη συμπεριφορά απέναντι στον ανεψιό του επηρέασε σημαντικά τον χαρακτήρα του ευσεβούς αυτοκράτορα που υπέφερε το υπόλοιπο της ζωής του από τύψεις. Σαν βαθιά θεοσεβούμενος ζήτησε συγχώρεση από τον πάπα Πασχάλη Α΄ σε Σύνοδο κληρικών που συγκάλεσε στα ανάκτορα του στις Αρδέννες. Ο Λουδοβίκος συμφιλιώθηκε με τους τρεις μικρότερους ετεροθαλείς αδελφούς του: τον Ούγο που έγινε ηγούμενος ξανά στο Σεν-Κεντέν, τον Ντρόγκο που έγινε επίσκοπος του Μετς και τον Θεοδώριχο. Την ίδια πράξη μετάνοιας είχε κάνει ο Ανατολικός αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, έριξε σημαντικά το κύρος του Φράγκου αυτοκράτορα, την ίδια εποχή παρουσίασε μια σειρά από μικρότερα αμαρτήματα του που δεν γνώριζε ο λαός. Το τεράστιο λάθος που έκανε ήταν να ελευθερώσει τον Βάλα και τον Αδαλάρδο από τους μοναστικούς τους περιορισμούς, ο Βάλα πήρε σημαντική θέση στην αυλή του Λοθάριου και ο Αδαλάρδος στο νοικοκυριό του.
Συνοριακοί πόλεμοι
Στην αρχή της βασιλείας του οι διάφοροι εχθρικοί λαοί που ζούσαν στα σύνορα της αυτοκρατορίας όπως οι Δανοί, οι Οβοτρίτες, οι Σλοβένοι, οι Βρετόνοι και οι Βάσκοι δεν ενοχλούσαν επειδή έτρεμαν την εξουσία του. Ο Σόρβοι επαναστάτησαν για πρώτη φορά (816), σύντομα συμμάχησε ο αρχηγός των Οβοτριτών Σλαβομίρ, ο λαός του επαναστάτησε και τον ανέτρεψε (818). Ο νέος αρχηγός των Οβοτριτών στράφηκε ξανά εναντίον των Φράγκων και συμμάχησε με τους Δανούς που ήταν η μεγαλύτερη απειλή για την αυτοκρατορία. Στα νοτιοανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας η μεγαλύτερη απειλή έγιναν οι Σλάβοι, ο δούκας της Παννονίας Λιούντεβιτ λεηλατούσε τα σύνορα στην περιοχή των ποταμών Δράβου και Σάβου. Ο μαργράβος του Φριούλι προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον του αλλά η μαργραβία του δέχτηκε επίθεση από τους Σλοβένους (820), ακολούθησε συμμαχία ανάμεσα στον Λιούντεβιτ και τον δούκα της Δαλματίας Μπόρνα. Οι Σλαβικές φυλές που κατοικούσαν στα βορειοδυτικά σύνορα της αυτοκρατορίας στη Βουλγαρία αναγνώρισαν τον κυριαρχία του, οι διαπραγματεύσεις ωστόσο με τον Βούλγαρο χάνο Ομουρτάγ απέτυχαν, οι Βούλγαροι επιτέθηκαν και ανέκτησαν τα εδάφη τους στην Παννονία. Ο Καρλομάγνος δεν είχε καταφέρει να υποτάξει τους Λομβαρδούς πρίγκιπες του Μπενεβέντο, ο ίδιος ο Λουδοβίκος πήρε πολλές υποσχέσεις από τον πρίγκιπα Γκρίμοαλντ Δ΄ αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τα προβλήματα στα νοτιοδυτικά σύνορα ξεκίνησαν όταν ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής διέσχισε τα Πηρυναία και έφτασε μέχρι την Παμπλόνα (812). Ο αυτοκράτορας οπισθοχώρησε βόρεια λόγω μιας επιτυχημένης παγίδας των Βάσκων, στη συνέχεια καθαίρεσε τον δούκα της Γασκώνης Σεγκουίν επειδή απέτυχε να προστατεύσει τους Φράγκους από μία επανάσταση των Βάσκων στα δυτικά Πυρηναία. Ο αντικαταστάτης του Σεγκουίν Λούπους Γ΄ καθαιρέθηκε επίσης από τον αυτοκράτορα (818), σε Σύνοδο (827) αποφάσισε να επιτεθεί στο Χαλιφάτο της Κόρδοβας (827). Οι κόμητες που ανέλαβαν την ηγεσία της εκστρατείας όπως ο Ούγος της Τουρ ήταν πολύ αργοί στη δράση τους και η εκστρατεία δεν ξεκίνησε.
Πρώτος εμφύλιος πόλεμος
thumb|250px|right|Χρυσό [[Σόλιδος του Λουδοβίκου του Ευσεβούς (814 - 840)]] Την εποχή που επέστρεφε από εκστρατεία στη Βρετάνη (818) ο Λουδοβίκος πληροφορήθηκε για τον θάνατο της συζύγου του Ερμενγάρδης του Τουρ. Ο Λουδοβίκος είχε πολύ στενή σχέση με την σύζυγο του και της είχε επιτρέψει έντονη εμπλοκή στις βασιλικές υποθέσεις, ακούγεται ότι είχε έντονη εμπλοκή στην τύφλωση του Βερνάρδου και ο πρόωρος θάνατος της ήταν θεία δίκη. Χρειάστηκαν πολλοί μήνες και έντονες πιέσεις από τους συμβούλους του για να προχωρήσει σε δεύτερο γάμο, τελικά παντρεύτηκε την Ιουδήθ κόρη του Γουέλφου (820), μαζί της απέκτησε γιο τον Κάρολο (823). Η γέννηση γιου από τον δεύτερο γάμο απείλησε την πρώτη διανομή του Άαχεν, το γεγονός αυτό θα οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στον Λουδοβίκο με τους μεγαλύτερους γιους του. Σε Σύνοδο στη Βορμς ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έδωσε στον Κάρολο την Αλεμαννία με τον τίτλο του βασιλιά ή του δούκα, αυτό εξόργισε τον μεγαλύτερο γιο του Λοθάριο που είδε τις εξουσίες του να υποβαθμίζονται. Με την προτροπή του Βάλα και με τη συνεργασία των αδελφών του ο Λοθάριος κατηγόρησε τον Ιουδήθ για μοιχεία με τον Βερνάρδο της Σεπτημανίας τον οποίο υπέδειξαν σαν πατέρα του Καρόλου. Ο Έμπο και ο Χίλντουιν εγκατέλειψαν τον αυτοκράτορα και υποστήριξαν τον Βερνάρδο της Σεπτημανίας, οι αρχιεπίσκοποι στη Λυών και την Αμιένη δήλωσαν τη διαφωνία τους σε οποιαδήποτε αναδιανομή και υποστήριξαν τους επαναστάτες. Με την υποστήριξη του Βερνάρδου της Σεπτημανίας ο Πεπίνος επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του (830), βάδισε στο Παρίσι μαζί με ευγενείς από τη Νευστρία, ο μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκος ο Γερμανικός ενώθηκε μαζί του. Ο αυτοκράτορας επέστρεφε από νέα εκστρατεία στη Βρετάνη και βρήκε κατάσταση εμφυλίου πολέμου, βάδισε μέχρι την Κομπιένη μια αρχαία βασιλική πόλη, περικυκλώθηκε από τις μονάδες του Πεπίνου και αιχμαλωτίστηκε, η Ιουδήθ φυλακίστηκε στο Πουατιέ. Ο Λοθάριος προετοιμάστηκε σε νέα εκστρατεία με ισχυρό στρατό από τη Λομβαρδία αλλά ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής προσπάθησε να καλοπιάσει τους μικρότερους γιους του Πεπίνο και Λουδοβίκο για να κερδίσει τη στήριξη τους, υποσχέθηκε να τους δώσει μεγαλύτερα μερίδια κληρονομιάς. Ο Λοθάριος προσπάθησε να συγκαλέσει Σύνοδο στο Ναϊμέγκεν στην καρδιά της Αυστρασίας, τότε ήρθε ισχυρός στρατός με αυτοκρατορικούς οπαδούς από την Αυστρασία και τη Ρηνανία. Ο Πεπίνος και ο Λουδοβίκος παραδόθηκαν και έπεσαν στα πόδια του πατέρα τους, ο μεγαλύτερος γιος Λοθάριος συγχωρέθηκε αλλά εξορίστηκε στην Ιταλία. Ο Πεπίνος Α΄ επέστρεψε στο βασίλειο του στην Ακουιτανία, η Ιουδήθ επέστρεψε στην αυτοκρατορική αυλή αφού αναγκάστηκε να πάρει όρκο αγνότητας, ο Βάλα αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στη Λίμνη της Γενεύης. Οι επίσκοποι που στάθηκαν στο πλευρό των ανταρτών έχασαν τα αξιώματα τους αλλά διατήρησαν την ελευθερία τους.
Δεύτερος εμφύλιος πόλεμος
thumb|250px|right|Η μετάνοια του Λουδοβίκου του Ευσεβούς (821) Η επόμενη επανάσταση ακολούθησε δυο χρόνια αργότερα (832), ο δυσαρεστημένος Πεπίνος κλήθηκε στην αυλή του πατέρα του αλλά δέχτηκε τόσο ψυχρή υποδοχή που πήρε τα όπλα εναντίον του. Με τον φόβο της εξέγερσης του Πεπίνου ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής συγκέντρωσε στρατό και κινήθηκε στην Ακουιτανία, ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός συγκέντρωσε την ίδια στιγμή έναν στρατό από Σλάβους και κατέλαβε τη Σουαβία πριν φτάσει ο πατέρας του. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έκανε νέα διανομή του βασιλείου, έδωσε στον μικρότερο γιο του Κάρολο την Ακουιτανία αποκληρώνοντας τον Πεπίνο, ο μεγαλύτερος Λοθάριος που δεν συμμετείχε στη δεύτερη εξέγερση ορίστηκε διάδοχος σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Ο Λοθάριος ωστόσο είχε στόχο να αποκτήσει ολόκληρη την εξουσία του πατέρα του, ενώθηκε με τους αδελφούς του στη δεύτερη επανάσταση με προτροπή του πάπα Γρηγόριου Δ΄ (833). Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής συγκέντρωσε νέο στρατό στη Βορμς και βάδισε νότια, ο Λοθάριος βάδισε προς τα βόρεια, οι στρατοί συναντήθηκαν στο Ρόθφεντ. Ο Γρηγόριος Α΄ προσπάθησε να σπείρει τον διχασμό στους άντρες του αυτοκρατορικού στρατού που διαλύθηκε σύντομα, ο Λουδοβίκος διέταξε και τους υπόλοιπους άντρες να φύγουν επειδή "είναι αμαρτία να χάσουν τη ζωή τους για χάρη μου". Ο παραιτηθείς αυτοκράτορας μεταφέρθηκε στο Σαιν-Μεντάρ ντε Σουασόν, ο γιος του Κάρολος ο Φαλακρός στο Προύμ και στη βασίλισσα της Τορτόνα, η περιοχή που έγινε η μάχη πήρε το όνομα Λάνγκενφελντ.
Σε Σύνοδο που συνεκλήθη στην εκκλησία Σαιν-Μεντάρ ντε Σουασόν υπό την προεδρεία του Έμπο (13 Νοεμβρίου 833) ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής δήλωσε για δεύτερη φορά στη βασιλεία του δημόσια μετάνοια. Το τελετουργικό της τιμωρίας ξεκίνησε όταν έφτασε ο αυτοκράτορας στην εκκλησία, ομολόγησε δημόσια τις αμαρτίες για τις οποίες κατηγορήθηκε. Οι αμαρτίες είχαν σχέση με τις παραβιάσεις του όρκου του, τις παραβιάσεις της ειρήνης και την αδυναμία του να ελέγξει τη μοιχεία της δεύτερης συζύγου του Ιουδήθ. Στη συνέχεια έριξε το σπαθί του στη βάση του βωμού και δέχτηκε την κρίση από τα χέρια των επισκόπων. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής υποχρεώθηκε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του σαν πένητας χωρίς κανένα δημόσιο αξίωμα, αυτό δίχασε την αριστοκρατία. Ένας ανώνυμος βιογράφος κατέκρινε τη διαδικασία αυτή με το σκεπτικό ότι ο θεός δεν μπορεί να κρίνει δυο φορές για τις ίδιες αμαρτίες που έχουν διαπραχθεί και έχει γίνει η εξομολόγηση. Οι σύμμαχοι του Λοθαρίου Α΄ όπως ο Έμπο αποζημιώθηκαν γενναιόδωρα, ο Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας ανέκτησε ξανά το βασίλειο που του είχε κάνει κατάσχεση ο πατέρας του. Πολλοί άντρες όπως οι ετεροθαλείς αδελφοί του Λουδοβίκου Ντρόγκο, Ούγος, η αδελφή της Ιουδήθ Χέμμα που έγινε η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου του Γερμανικού εργάστηκαν σκληρά ώστε να συμφιλιωθεί ο νεότερος Λουδοβίκος με τον πατέρα του μπροστά στον κίνδυνο λεηλασίας της αυτοκρατορίας. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός δήλωσε στον πατέρα του υποταγή στην εκκλησία της Παναγίας στην Κομπιένη, οι βαρόνοι της Αυστρασίας και της Σαξονίας στράφηκαν εναντίον του Λοθαρίου, ο σφετεριστής δραπέτευσε στη Βουργουνδία. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής αποκαταστάθηκε την επόμενη χρονιά (1 Μαρτίου 834), σε Σύνοδο στα ανάκτορα του Τιονβίλ (2 Φεβρουαρίου 835) αποφάσισε να συζητήσει τα γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς. Στη "Σύνοδο του Τιονβίλ" που ακολούθησε ο Λουδοβίκος χρίστηκε με το αυτοκρατορικό στέμμα και τα σύμβολα της αυτοκρατορίας των Καρολιδών. Ο αρχιεπίσκοπος Έμπο που κατηγορήθηκε για βαριά αμαρτήματα καθαιρέθηκε, το ίδιο και οι αρχιεπίσκοποι της Λυών και της Ναρμπόνης.
Τρίτος εμφύλιος πόλεμος
thumb|250px|right|Δηνάριο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς Την ίδια χρονιά ο Λοθάριος αρρώστησε, τα γεγονότα αυτά ενίσχυσαν περισσότερο τη θέση του Λουδοβίκου. Η οικογένεια έκλεισε ειρήνη (836), ο Πεπίνος και ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός αποκαταστάθηκαν με τη "Δίαιτα του Κρεμιέ", ο Λοθάριος στερήθηκε ολόκληρη την αυτοκρατορία εκτός από την Ιταλία, η Γαλλία πέρασε στον μικρότερο γιο του Κάρολο τον Φαλακρό. Οι Βίκινγκ ταυτόχρονα λεηλάτησαν την Ουτρέχτη και την Αμβέρσα, βάδισαν τον Ρήνο (837) και έφτασαν μέχρι τη Ναϊμέχεν. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής συγκρότησε έναν στρατό και βάδισε εναντίον τους, δραπέτευσαν στις βόρειες ακτές αλλά δεν ήταν η τελευταία φορά που απειλούσαν την αυτοκρατορία. Αργότερα διεκδίκησαν την κυριαρχία στη Φρισία αλλά τελικά έκλεισαν ειρήνη με τους Φράγκους (839). Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής διέταξε την κατασκευή στόλου στη Βόρεια Θάλασσα με στόχο να εδραιώσει τη Φραγκική κυριαρχία στη Φρισία. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έστεψε τον γιο του Κάρολο βασιλιά της Αλαμμανίας και της Βουργουνδίας και του έδωσε μεγάλα τμήματα από την κληρονομιά του γιου του Λουδοβίκου, η πράξη αυτή ώθησε σε εξέγερση τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό αλλά ο πατέρας του αντέδρασε και κληροδότησε όλα τα εδάφη του στον Κάρολο με εξαίρεση τη Βαυαρία. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής δεν σταμάτησε εκεί, η υποστήριξη του στον Κάρολο ξεπέρασε όλα τα όρια, όταν πέθανε ο γιος του Πεπίνος Α΄ (838) παρέδωσε το βασίλειο της Ακουιτανίας σε αυτόν, οι ευγενείς της Ακουιτανίας επέλεξαν ωστόσο νέο βασιλιά τον γιο του Πεπίνου Α΄ Πεπίνο τον Νεότερο. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής απείλησε με εισβολή, την άνοιξη του 839 ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός εισέβαλε στη Σουαβία, ο Πεπίνος Β΄ με τους Βάσκους οπαδούς του πολέμησαν στον Λίγηρα και οι Βάσκοι λεηλάτησαν για δεύτερη φορά τη Φριζία. Ο Λοθάριος Α΄ συμμάχησε για πρώτη φορά με τον πατέρα του και του δήλωσε την υποστήριξη του στη Βορμς (20 Μαΐου 839), ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έδωσε στον Λουδοβίκο τον Γερμανικό τη Βαυαρία και αποκλήρωσε τον Πεπίνο Β΄ διαχωρίζοντας τη Φραγκία σε Ανατολική Φραγκία και Δυτική Φραγκία.