cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αξίωμα του απείρου
Στην αξιωματική θεωρία συνόλων και στους κλάδους των μαθηματικών και της φιλοσοφίας που τη χρησιμοποιούν, το αξίωμα του απείρου είναι ένα από τα αξιώματα της θεωρίας συνόλων Ζερμέλο-Φρένκελ. Καθορίζει την ύπαρξη τουλάχιστον ενός άπειρου συνόλου, δηλαδή ενός συνόλου που περιέχει τους φυσικούς ακέραιους αριθμούς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Έρνστ Ζερμέλο ως μέρος της θεωρίας συνόλων του το 1908.
Επίσημη διατύπωση
Στην τυπική γλώσσα των αξιωμάτων Ζερμέλο-Φράνκελ, το αξίωμα έχει ως εξής:
Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα σύνολο I (το σύνολο που υποτίθεται ότι είναι άπειρο), ώστε το κενό σύνολο να βρίσκεται στο I και κάθε φορά που ένα οποιοδήποτε x είναι μέλος του I, το σύνολο που σχηματίζεται από την ένωση του x με το μοναδικό {x} είναι επίσης μέλος του I. Ένα τέτοιο σύνολο ονομάζεται μερικές φορές επαγωγικό σύνολο.
Ερμηνεία και συνέπειες
Αυτό το αξίωμα σχετίζεται στενά με την κατασκευή των φυσικών αριθμών στη θεωρία συνόλων, στην οποία ο διάδοχος του x ορίζεται ως x ∪ {x}. Αν το x είναι ένα σύνολο, τότε προκύπτει από τα άλλα αξιώματα της θεωρίας συνόλων ότι αυτός ο διάδοχος είναι επίσης ένα μοναδικά ορισμένο σύνολο. Οι διάδοχοι χρησιμοποιούνται για τον ορισμό της συνήθους συνθετικής κωδικοποίησης των φυσικών αριθμών. Σε αυτή την κωδικοποίηση, το μηδέν είναι το κενό σύνολο: Ο αριθμός 1 είναι ο διάδοχος του 0: Παρομοίως, το 2 είναι ο διάδοχος του 1: και ούτω καθεξής:
Συνέπεια αυτού του ορισμού είναι ότι κάθε φυσικός αριθμός είναι ίσος με το σύνολο όλων των προηγούμενων φυσικών αριθμών. Το πλήθος των στοιχείων κάθε συνόλου, στο ανώτερο επίπεδο, είναι το ίδιο με τον φυσικό αριθμό που αναπαριστά, και το βάθος φωλιασμού του πιο βαθιά φωλιασμένου κενού συνόλου {}, συμπεριλαμβανομένης της φωλιασμού του στο σύνολο που αναπαριστά τον αριθμό του οποίου αποτελεί μέρος, είναι επίσης ίσο με τον φυσικό αριθμό που αναπαριστά το σύνολο.
Αυτή η κατασκευή σχηματίζει τους φυσικούς αριθμούς. Ωστόσο, τα άλλα αξιώματα δεν επαρκούν για να αποδείξουν την ύπαρξη του συνόλου όλων των φυσικών αριθμών,. Για το λόγο αυτό η ύπαρξή του θεωρείται αξίωμα - το αξίωμα του απείρου. Αυτό το αξίωμα δηλώνει ότι υπάρχει ένα σύνολο Ι που περιέχει το 0 και είναι κλειστό με την πράξη της διαδοχής, δηλαδή για κάθε στοιχείο στο I, ο διάδοχος αυτού του στοιχείου είναι επίσης στο I.
Έτσι, η ουσία του αξιώματος είναι:
Το αξίωμα του απείρου είναι επίσης ένα από τα αξιώματα των φον Νόιμαν-Μπερνέι-Γκέντελ.
Εξαγωγή των φυσικών αριθμών από το άπειρο σύνολο
Το άπειρο σύνολο I είναι ένα υπερσύνολο των φυσικών αριθμών. Για να αποδειχθεί ότι οι ίδιοι οι φυσικοί αριθμοί συγκροτούν ένα σύνολο, μπορεί να εφαρμοστεί το αξιωματικό σχήμα προδιαγραφής για την αφαίρεση ανεπιθύμητων στοιχείων, αφήνοντας το σύνολο N όλων των φυσικών αριθμών. Αυτό το σύνολο είναι μοναδικό από το αξίωμα της επεκτασιμότητας.
Για να εξάγουμε τους φυσικούς αριθμούς, χρειαζόμαστε έναν ορισμό για το ποια σύνολα είναι φυσικοί αριθμοί. Οι φυσικοί αριθμοί μπορούν να οριστούν με τρόπο που δεν προϋποθέτει κανένα αξίωμα εκτός από το αξίωμα της επεκτασιμότητας και το αξίωμα της επαγωγής - ένας φυσικός αριθμός είναι είτε μηδέν είτε διάδοχος και κάθε στοιχείο του είναι είτε μηδέν είτε διάδοχος ενός άλλου στοιχείου του. Σε τυπική γλώσσα, ο ορισμός ορίζει τα εξής:
Ή, ακόμα πιο επίσημα :
Εναλλακτική μέθοδος
Για την ύπαρξη, χρησιμοποιούμε το αξίωμα του απείρου σε συνδυασμό με το σχήμα προσδιορισμού αξιωμάτων. Έστω I ένα επαγωγικό σύνολο εγγυημένο από το Αξίωμα του Απειροστού. Τότε χρησιμοποιούμε το αξιωματικό σχήμα της εξειδίκευσης για να ορίσουμε το σύνολό μας - δηλαδή το W είναι το σύνολο όλων των στοιχείων του I, τα οποία τυχαίνει επίσης να είναι στοιχεία κάθε άλλου επαγωγικού συνόλου. Αυτό ικανοποιεί σαφώς την υπόθεση του (*), αφού αν x \in W, τότε το x είναι σε κάθε επαγωγικό σύνολο, και αν το x είναι σε κάθε επαγωγικό σύνολο, είναι ειδικότερα στο I, άρα πρέπει να είναι και στο W.
Για τη μοναδικότητα, σημειώνουμε πρώτα ότι κάθε σύνολο που ικανοποιεί το (*) είναι το ίδιο επαγωγικό, αφού το 0 βρίσκεται σε όλα τα επαγωγικά σύνολα, και αν ένα στοιχείο x βρίσκεται σε όλα τα επαγωγικά σύνολα, τότε σύμφωνα με την επαγωγική ιδιότητα το ίδιο ισχύει και για τον διάδοχό του. Έτσι, αν υπήρχε ένα άλλο σύνολο W' που να ικανοποιεί την (*) θα είχαμε ότι αφού το W είναι επαγωγικό, και  αφού το W' είναι επαγωγικό. Συνεπώς, W = W'. Έστω \omega που συμβολίζει αυτό το μοναδικό στοιχείο.
Αυτός ο ορισμός είναι κατάλληλος επειδή η Αρχή της επαγωγής προκύπτει αμέσως: Αν  είναι επαγωγική, τότε επίσης, οπότε I = \omega.
Μια προφανώς ασθενέστερη έκδοση
Μερικά παλαιά κείμενα χρησιμοποιούν μια προφανώς ασθενέστερη εκδοχή του αξιώματος του απείρου, δηλαδή
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα στοιχείο στο x και ότι για κάθε στοιχείο y στο x, υπάρχει ένα άλλο στοιχείο στο x που είναι αυστηρό υπερσύνολο του y. Επομένως, αυτό σημαίνει ότι το x είναι ένα άπειρο σύνολο χωρίς να λέει τίποτα περισσότερο για τη δομή του. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας τα άλλα αξιώματα της ZF, μπορούμε να δείξουμε ότι αυτό συνεπάγεται την ύπαρξη του ω. Πρώτον, αν πάρουμε το σύνολο δύναμης οποιουδήποτε άπειρου συνόλου x, τότε αυτό το σύνολο δύναμης θα περιέχει στοιχεία που είναι υποσύνολα του x οποιασδήποτε πεπερασμένης πληθικότητας (μεταξύ άλλων υποσυνόλων του x). Η απόδειξη της υπάρξεως αυτών των πεπερασμένων υποσυνόλων μπορεί να απαιτήσει είτε το αξίωμα του διαχωρισμού είτε τα αξιώματα του ταιριάσματος και της ένωσης. Κατόπιν μπορούμε να εφαρμόσουμε το αξίωμα της αντικατάστασης για να αντικαταστήσουμε κάθε στοιχείο αυτού του συνόλου δυνάμεων του x με τον αρχικό τακτικό αριθμό της ίδιας καρδαιότητας (ή μηδέν, αν δεν υπάρχει τέτοιος τακτικός αριθμός). Το αποτέλεσµα θα είναι ένα άπειρο σύνολο ταξινοµικών αριθµών. Μπορούμε στη συνέχεια να εφαρμόσουμε το αξίωμα της ένωσης σε αυτό το σύνολο για να λάβουμε έναν τακτικό αριθμό μεγαλύτερο ή ίσο με ω.
Ανεξαρτησία
Το αξίωμα του απείρου δεν μπορεί να αποδειχθεί από τα άλλα αξιώματα της ZFC, αν αυτά είναι συνεπή. (Για να γίνει κατανοητό το γιατί, ας σημειωθεί ότι \vdash - Άπειρο) και ας χρησιμοποιηθεί το δεύτερο θεώρημα μη πληρότητας του Γκέντελ (Gödel)).
Η άρνηση του αξιώματος του απείρου δεν μπορεί να προκύψει από τα υπόλοιπα αξιώματα της ZFC, αν αυτά είναι συνεπή. (Αυτό ισοδυναμεί με το να ειπωθεί ότι η ZFC είναι συνεπής, αν τα άλλα αξιώματα είναι συνεπή).
Με τη χρήση του σύμπαντος φον Νόιμαν, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μοντέλο του ZFC - Infinity + (¬Infinity). Πρόκειται για τοV_\omega \!, την κλάση των κληρονομικά πεπερασμένων συνόλων, με την κληρονομημένη σχέση συμμετοχής. Ας σημειωθεί ότι αν το αξίωμα του κενού συνόλου δεν ληφθεί ως μέρος αυτού του συστήματος (αφού μπορεί να προκύψει από το ZF + Άπειρο), τότε το κενό πεδίο ικανοποιεί επίσης το ZFC - Άπειρο + ¬Άπειρο, καθώς όλα τα αξιώματά του είναι καθολικά ποσοτικοποιημένα, και επομένως ικανοποιούνται τετριμμένα αν δεν υπάρχει κανένα σύνολο.
Η πληθικότητα του συνόλου των φυσικών αριθμών, αλεφ μηδέν (\aleph_0),έχει πολλές από τις ιδιότητες ενός μεγάλου πληθικού. Έτσι, το αξίωμα του απείρου θεωρείται μερικές φορές ως το πρώτο μεγάλο πληθικό αξίωμα, και αντίστροφα τα μεγάλα πληθικά αξιώματα ονομάζονται μερικές φορές ισχυρότερα αξιώματα του απείρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων Κατηγορία:Περιοχές των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών
Σφαλερίτης
Ο σφαλερίτης (αγγλ. sphalerite, κοινώς zincblende ) είναι ορυκτό του ψευδαργύρου και αποτελεί το κυριότερο μετάλλευμά του. Η λέξη σφαλερίτης προέρχεται από το ελληνικό ρήμα «σφάλλω», επειδή πολύ συχνά τον θεωρούσαν γαληνίτη. Το καθαρό ορυκτό, που ανευρίσκεται σπάνια, είναι άχρωμο και διάφανο. Συνηθέστερα απαντά με προσμίξεις σιδήρου, οι οποίες του προσδίδουν από ερυθρό έως μαύρο χρώμα. Ορισμένες ερυθρές παραλλαγές του, όταν παρουσιάζουν ικανοποιητική διαφάνεια και (ασθενή) διπλοθλαστικότητα, αποτελούν ημιπολύτιμους λίθους (ψευδορουμπίνια). Άλλες προσμίξεις του περιλαμβάνουν μαγγάνιο, κάδμιο, υδράργυρο, ίνδιο, άργυρο, μόλυβδο και κασσίτερο. Με το όνομα Schalenblende αναφέρεται ημιπολύτιμος διακοσμητικός λίθος, ο οποίος αποτελείται από ζωνώδη βοτρυοειδή ανάπτυξη βουρτσίτη, σφαλερίτη, γαληνίτη και μαρκασίτη. Παραλλαγές του, ανευρισκόμενες κυρίως σε μετεωρίτες είναι ο ματραΐτης, ο βουρτσίτης (matraite, wurtzite), ο κλειοφανής και ο μαρματίτης.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του ψευδαργύρου
Μπελβεντέρε (Βιέννη)
Το Μπελβεντέρε είναι κτιριακό συγκρότημα στη Βιέννη, το οποίο αποτελείται από δυο μπαρόκ μέγαρα, το Άνω Μπελβεντέρε και το Κάτω Μπελβεντέρε. Χτίστηκε στα 1712–23 ως θερινή έπαυλη του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας. Εκτός από τα μέγαρα, το συγκρότημα περιλαμβάνει τον Πορτοκαλεώνα, τους στάβλους και τους γαλλικής τεχνοτροπίας κήπους, που συνδέουν μεταξύ τους τα μέγαρα.
Το Μπελβεντέρε είναι η έδρα της «Αυστριακής Πινακοθήκης του Μπελβεντέρε» (Österreichische Galerie Belvedere). Στο Άνω Μπελβεντέρε εκτίθενται έργα από τον Μεσαίωνα μέχρι τις ημέρες μας και στο Κάτω Μπελβεντέρε, το οποίο συνδέεται με τον Πορτοκαλεώνα και τους Στάβλους, φιλοξενούνται περιοδικές εκθέσεις. Συμπληρωματικοί χώροι έκθεσης είναι το μέγαρο του πρίγκηπα Ευγένιου στο κέντρο της πόλης και το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «21er Haus».
Επί ιδιοκτησίας του πρίγκηπα Ευγένιου
Ο Πρίγκιπας Ευγένιος αγόρασε το 1697 ένα οικόπεδο νοτιοανατολικά του κέντρου της Βιέννης, στο δρόμο προς Ουγγαρία, για την ανέγερση εξοχικής κατοικίας. Ο Πρίγκηπας είχε λάβει μέρος στην υπεράσπιση της Βιέννης από τους Τούρκους το 1683  όπως και σε άλλες μάχες κατά των Οθωμανών και χάρη στην ανδρεία που είχε επιδείξει, είχε αμειφθεί πλουσιοπάροχα από τον Αψβούργο αυτοκράτορα Λεοπόλδο. Το 1712 ξεκίνησε η κατασκευή του Κάτω Μπελβεντέρε και το 1717 του Άνω Μπελβεντέρε με αρχιτέκτονα τον Γιόχαν Λούκας φον Χίλντεμπραντ. Το 1719 ανέθεσε στο Ναπολιτάνο ζωγράφο Φραντσέσκο Σολιμένα να φιλοτεχνήσει το ρετάμπλ της θριαμβευτικής αψίδας για το παρεκκλήσι και να ζωγραφίσει την οροφή της χρυσής αίθουσας. Ο Ιταλός ζωγράφος Κάρλο Καρλόνε ανέλαβε το 1720 τη φιλοτέχνηση της νωπογραφίας της οροφής για τη μαρμάρινη αίθουσα και ο Γκαετάνο Φάντι τη διακόσμηση των τοίχων. Το 1723 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες. Μετά τον θάνατο του Πρίγκηπα το 1736, το συγκρότημα το κληρονόμησε η ανιψιά του, πριγκίπισσα Βικτώρια, κόρη του αδελφού του. μικρογραφία |αριστερά|Το Μπελβεντέρε το 1731 περίπου. Δεξιά του έχει το μέγαρο Ζβαρτσενμπεργκ και αριστερά του το μοναστήρι των Σαλεσιανών
Επί ιδιοκτησίας των Αψβούργων
Το 1752 αγοράστηκε από την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Στο συμβόλαιο αγοραπωλησίας αναφέρεται για πρώτη φορά η ονομασία Μπελβεντέρε (κυριολεκτικά σημαίνει ωραία θέα, μέρος με ανοικτό ορίζοντα ). Για κάποια χρόνια το συγκρότημα δεν χρησιμοποιήθηκε αλλά τον Απρίλη του 1770 δόθηκε ένας μεγαλοπρεπέστατος χορός μεταμφιεσμένων με 16.000 καλεσμένους για το γάμο της κόρης της αυτοκράτειρας, Μαρίας Αντουανέτας με το διάδοχο του γαλλικού θρόνου, τον μετέπειτα Λουδοβίκο ΙΣΤ΄.
Το 1776 η Μαρία Θηρεσία και ο γιος της, μετέπειτα αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων αποφάσισαν τη μεταφορά της αυτοκρατορικής πινακοθήκης στο Άνω Μπελβεντέρε. Ο λόγος ήταν ότι η συλλογή, που μέχρι τότε στεγαζόταν στο παλάτι της Βιέννης, έπρεπε να ανοίξει στο κοινό, βάσει των ιδεών της πεφωτισμένης μοναρχίας, που πρέσβευε ο Ιωσήφ. Το Μπελβεντέρε το 1781 άνοιξε τις πύλες του στο κοινό για πρώτη φορά και έγινε έτσι ένα από τα πρώτα δημόσια μουσεία του κόσμου.
Στις αρχές του 19ου αιώνα το Κάτω Μπελβεντέρε χρησίμευσε κυρίως ως κατοικία μελών της οικογένειας των Αψβούργων, όπως της εξόριστης από τη Γαλλία, Μαρίας Θηρεσίας Καρλότας, μοναδικής επιζήσασας από τα παιδιά του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέτας.
Το 1811 ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α΄ μετέφερε την αυτοκρατορική συλλογή από το κάστρο του Άμπρας στο Κάτω Μπελβεντέρε και λίγο αργότερα, το 1833, μεταφέρθηκε εκεί και μια συλλογή αιγυπτιακών αρχαιοτήτων. Το 1888, με την ίδρυση του Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης όλες οι αυτοκρατορικές συλλογές του Μπελβεντέρε μεταφέρθηκαν στο νέο μουσείο.
Το 1896 ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ αποφάσισε να γίνει το Άνω Μπελβεντέρε κατοικία του διαδόχου του θρόνου, του ανιψιού του Φραγκίσκου Φερδινάνδου. Μετά τη δολοφονία του Φραγκίσκου Φερδινάνδου το 1914, το Μπελβεντέρε δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ πια ως κατοικία.
Στο δε Κάτω Μπελβεντέρε δημιουργήθηκε το 1903 η Κρατική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης, η πρώτη Πινακοθήκη για τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα στην Αυστρία, και ειδικά για το κίνημα του Ζετσεσιονισμού. Εδώ βρήκαν θέση και έργα των Βίνσεντ βαν Γκογκ, Κλοντ Μονέ κ.ά.
Επί ιδιοκτησίας του Αυστριακού κράτους
Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάρρευση του οίκου των Αψβούργων, το Μπελβεντέρε πέρασε στα χέρια του Αυστριακού κράτους. Στο Άνω Μπελβεντέρε φιλοξενήθηκαν έργα του βιεννέζικου ρεύματος Μπίντερμαγερ ενώ στο Κάτω Μπελβεντέρε δημιουργήθηκε ένα μουσείο μπαρόκ με έργα του 17ου και 18ου αιώνα, όπου ξεχώριζαν οι περίφημες προτομές του Φραντς Ξάβερ Μέσερσμιτ. Στον Πορτοκαλεώνα μπορούσε κανείς να θαυμάσει έργα του 20ού αιώνα, μεταξύ των οποίων τα αριστουργήματα του Γκούσταφ Κλιμτ και του Έγκον Σίλε.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο συγκρότημα και το μουσείο έκλεισε μέχρι το 1953. Στον Πορτοκαλεώνα τοποθετήθηκε η συλλογή μεσαιωνικής αυστριακής τέχνης, με έργα από τον 13ο έως τον 16ο αιώνα. Αυτή η συλλογή όπως και η μπαρόκ συλλογή του Κάτω Μπελβεντέρε μεταφέρθηκαν το 2007–08 στο Άνω Μπελβεντέρε, έτσι ώστε να γίνει εφικτή μια ριζική αναδιάρθρωση του εκθεσιακού χώρου στον Πορτοκαλεώνα και στο Κάτω Μπελβεντέρε. Οι δυο αυτοί χώροι χρησιμοποιούνται πλέον για περιοδικές εκθέσεις ενώ στο Άνω Μπελβεντέρε υπάρχουν όλες οι συλλογές του μουσείου από τον Μεσαίωνα μέχρι τον 20ό αιώνα.
Στο Μπελβεντέρε συνέβη και ένα πολύ σημαντικό γεγονός στην ιστορία της σύγχρονης Αυστρίας. Στη μαρμάρινη αίθουσα του Άνω Μπελβεντέρε υπεγράφη στις 15 Μαΐου του 1955 μεταξύ της Αυστρίας και των τεσσάρων συμμαχικών δυνάμεων (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Η.Π.Α.) η «Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους» με την οποία η Αυστρία ανακτούσε την εθνική ανεξαρτησία της. Την υπογεγραμμένη Συνθήκη ανέμισε στο μπαλκόνι ο αυστριακός Υπουργός Εξωτερικών και τέως καγκελάριος Λέοπολντ Φιγκλ στο ενθουσιασμένο πλήθος που βρισκόταν συγκεντρωμένο από κάτω, ιστορική δε έμεινε η φράση του «Österreich ist frei» (Η Αυστρία είναι ελεύθερη).
Κάτω Μπελβεντέρε (Unteres Belvedere)
μικρογραφία | Η πρόσοψη του Κάτω Μπελβεντέρε μικρογραφία | αριστερά|Η χρυσή αίθουσα
Δίπλα στο Κάτω Μπελβεντέρε βρίσκεται το κτίριο του Πορτοκαλεώνα. Αρχικά ήταν ένας χειμερινός θερμαινόμενος κήπος του οποίου η σκεπή και η μεσημβρινή πλευρά ήταν αφαιρούμενα, έτσι ώστε οι πορτοκαλιές να απολαμβάνουν τους θερινούς μήνες όλο τον καλοκαιρινό ήλιο. Το κτίριο ήταν ένα αριστούργημα ξυλουργικής, με συρόμενες πόρτες και στέγη και άλλους νεωτερισμούς της εποχής. Ύστερα από το θάνατο του πρίγκηπα Ευγένιου οι πορτοκαλιές μεταφέρθηκαν στα Ανάκτορα Σένμπρουν και το κτίριο μετατράπηκε σε στάβλους. Μια ψευδοροφή αντικατέστησε το 1805 την αρχική συρόμενη σκεπή. Μετά το 1918 το κτίριο φιλοξένησε τμήματα της Μοντέρνας Πινακοθήκης, από το 1953 έως το 2007 ήταν μουσείο μεσαιωνική τέχνης και έκτοτε, μετά τη νέα αναδιάρθρωση, φιλοξενεί, σε σύνδεση με το Κάτω Μπελβεντέρε, περιοδικές εκθέσεις. Αυτές οι εκθέσεις εστιάζουν κυρίως στην παρουσίαση της αυστριακής τέχνης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενώ πολλές είναι οι αναδρομικές εκθέσεις αυστριακών καλλιτεχνών και οι θεματικές εκθέσεις, επικεντρωμένες σε κινήματα και τεχνοτροπίες της τέχνης.
Οι στάβλοι του συγκροτήματος φιλοξενούν από το 2007 μια μελέτη συλλογής 150 πινάκων και αντικειμένων από τη Ρομανική τέχνη ως τη Γοτθική και συμπληρώνουν την έκθεση μεσαιωνικής τέχνης του Άνω Μπελβεντέρε. Συχνά επίσης φιλοξενούνται εκθέσεις πάνω σε συγκεκριμένα αντικείμενα ή σύνολα αντικειμένων, έτσι ώστε να γίνεται αντιληπτός ο ρόλος του μουσείου ως κέντρο συντήρησης και έρευνας.
Κήποι
Στην πίσω πλευρά του Άνω Μπελβεντέρε, μπροστά στην Sala Terrena μια μεγάλη στέρνα αντανακλά την πρόσοψη του κτιρίου. Δίπλα στο Άνω Μπελβεντέρε, μέχρι το 1726, το οικόπεδο επεκτεινόταν προς τα ανατολικά ώστε να περιλαμβάνει ένα ημικυκλικό θηριοτροφείο. Προς τα νότια, ένας γεωμετρικός λαχανόκηπος βρισκόταν στην περιοχή που καταλαμβάνει τώρα ο Βοτανικός Κήπος της Βιέννης.
Αυστριακή Πινακοθήκη του Μπελβεντέρε
Στο Μπελβεντέρε φιλοξενούνται σημαντικά έργα, μερικά από τα οποία είναι : μικρογραφία |Η Σταύρωση, Κόνραντ Λάιμπ, 1449 μικρογραφία |Προτομή, Φραντς Ξάβερ Μέσερσμιτ, μετά το 1770 μικρογραφία |Κοιμισμένη γυναίκα, Γιόχαν Μπαπτιστ Ράιτερ, 1849 μικρογραφία |Σόνια Κνιπς, Γκούσταφ Κλιμτ, 1898 μικρογραφία |Το φιλί, Γκούσταφ Κλιμτ, 1907–08 μικρογραφία |Προσωπογραφία του Έντουαρντ Κόσμακ, Έγκον Σίλε, 1910
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στη Βιέννη Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Αυστρία Μπελβεντερε Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Αυστρία
Καρβίδιο του βηρυλλίου
Το καρβίδιο του βηρυλλίου (αγγλικά: beryllium carbide) είναι δυαδική χημική ένωση του βηρυλλίου και του άνθρακα με χημικό τύπο Be2C. Πιο συγκεκριμένα είναι ένα μεταλλικό καρβίδιο. Είναι μια πολύ σκληρή χημική ένωση.
Παραγωγή
Το καρβίδιο του βηρυλλίου παράγεται με συνθέρμανση των χημικών στοιχείων που το αποτελούν, δηλαδή βηρυλλίου και άνθρακα, σε αυξημένες θερμοκρασίες (άνω των 900°C):""Επίσης, μπορεί να παραχθεί με αναγωγή οξειδίου του βηρυλλίου (BeO) από άνθρακα, σε θερμοκρασία άνω των 1,500°C:""
Αντιδράσεις
Το καρβίδιο του βηρυλλίου υδρολύεται (σε περίπου ουδέτερο pH), αλλά πολύ αργά:""Παρουσία οξέων η υδρόλυσή του επιταχύνεται:""Ωστόσο, σε πυκνά και θερμά διαλύματα βάσεων, η αντίδραση γίνεται πολύ γρήγορη:""
Λούντβιχ φον Λοφτς
Ο Λούντβιχ φον Λοφτς (γερμ.: Ludwig von Löfftz, 21 Ιουνίου 1845 - 3 Δεκεμβρίου 1910) ήταν Γερμανός ζωγράφος και καθηγητής ζωγραφικής.
Καρβίδιο του βηρυλλίου
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις βηρυλλίου Κατηγορία:Καρβίδια
Λούντβιχ φον Λοφτς
Βιογραφία
Ο φον Λοφτς γεννήθηκε στο Ντάρμστατ. Ήταν μαθητής του Άουγκουστ φον Κρέλινγκ (August von Kreling) και του Καρλ Ράουππ (Karl Raupp) στη Νυρεμβέργη και, στη συνέχεια, του Βίλχελμ φον Ντιτς (Wilhelm von Diez) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου έγινε καθηγητής το 1879, και της οποίας διετέλεσε διευθυντής μεταξύ το 1891 και το 1899. Η κυρίως επιρροή του έγκειται στο γεγονός ότι υπήρξε δάσκαλος πολλών γνωστών ζωγράφων. Φοιτητές του ήταν οι: Πολυχρόνης Λεμπέσης, Νικόλαος Δάβης, Έκτωρ Δούκας, Νικόλαος Λύτρας, Πολυχρόνης Λεμπέσης, Σπυρίδων Βικάτος, Ερνστ Όππλερ, Λόβις Κορίντ, Πολ Ριθ, Χανς Όλντε, Άνγκελο Γιανκ, Γεώργιος Ιακωβίδης, Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης. thumb|αριστερά|200px|Η Ανάληψη της Παναγίας (1888)
Τα έργα του δεν είναι πολυάριθμα, ωστόσο χαρακτηρίζονται από τεχνική τελειότητα, εκφραστική απόδοση των συναισθημάτων και του θρησκευτικού μεγαλείου και επιδέξια χρήση του κιαροσκούρο. Το έργο του Πιετά τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Διεθνούς Έκθεσης του Μονάχου το 1883.
Πηγές
Wikisource-logo.svg Rines, George Edwin, ed. (1920). "Lofftz, Ludwig". Encyclopedia Americana.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Μπράιαν Στέρνμπεργκ
Ο Μπράιαν Στέρνμπεργκ (Brian Sternberg, 21 Ιουνίου 1943 - 23 Μαΐου 2013) ήταν Αμερικανός επικοντιστής, κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ των ανδρών.
Στις 27 Απριλίου του 1963, στη Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια), ο Μπράιαν Στέρνμπεργκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ξεπέρασε τα 5 μέτρα. Ήταν τη χρονιά που εισήχθησαν τα πλαστικά κοντάρια και γρήγορα οι επιδόσεις εκτινάχθηκαν. Τον ίδιο χρόνο ο Στέρνμπεργκ ανέβασε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5.08 (7 Ιουνίου). Ωστόσο, λίγες εβδομάδες αργότερα, σε κάποιο άλμα τραυματίστηκε σοβαρά στην σπονδυλική στήλη κι έμεινε παράλυτος. Το 1996 υποβλήθηκε σε νέα εγχείρηση στη Γερμανία για να βελτιωθεί η ομιλία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοντιστές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Μάτσεϊ Στσένσνι
Ο Μάτσιεϊ Σέσνι (πολωνικά: Maciej Wawrzyniec Szczęsny) (γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1965 στη Βαρσοβία) είναι ένας Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Είναι πατέρας του Γίαν Σέσνι (γεννημένος το 1987) και του Βόιτσεχ Σέσνι (γεννημένος το 1990)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίσλα Κρακοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίντζεφ Λοτζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκβάρντια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολόνια Βαρσοβίας
Αθήνα 9.84
thumb|right|250px|Οι εγκαταστάσεις του Αθήνα 9.84 στην [[Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων|Τεχνόπολη, όπου είναι και το μνημείο Υδρόγειος της Ειρήνης.]]
Ο Αθήνα 98.4 είναι ο δημοτικός ραδιοφωνικός σταθμός της Αθήνας και από τους πρώτους της ελεύθερης ραδιοφωνίας, με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου Αθηναίων Μιλτιάδη Έβερτ. Η πρώτη μετάδοση έγινε στις 31 Μαΐου του 1987 από τους 98,4 FM, ενώ στις 13 Μαΐου είχε προηγηθεί η έναρξη εκπομπής της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Πειραιά Κανάλι Ένα 90,4 fm. Αποτελεί νομικό πρόσωπο του Δήμου Αθηναίων με την επωνυμία Επιχείρηση Ραδιοφωνίας "Αθήνα".
Διευθυντής τότε ήταν ο δημοσιογράφος Γιάννης Τζαννετάκος και πρόεδρος ο Νίκος Απέργης. Ο σταθμός δεν είχε άδεια λειτουργίας και οι εγκαταστάσεις του βρισκόταν στο κτίριο του Δήμου στην οδό Λιοσίων. Για να παραμείνει η κεραία, αρχικά στον Λυκαβηττό και στην συνέχεια στον Υμηττό, έγιναν συγκρούσεις με τα ΜΑΤ.
Επί δημαρχίας και προεδρίας Δημήτρη Αβραμόπουλου οι εγκαταστάσεις του ραδιοφωνικού σταθμού μεταφέρθηκαν το 1999 από την οδό Λιοσίων στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι. Την χρονιά εκείνη εκλέχτηκε ομόφωνα με ψήφους και της αντιπολίτευσης ο δικηγόρος Γιώργος Κουντούρης για να αναλάβει την αντιπροεδρία από το 1999 μέχρι το 2001.
Στις 24 Μαΐου 2001, νομιμοποιήθηκε η λειτουργία του σταθμού, βάσει της 12864/Ε απόφασης του Υπουργείου Τύπου με συχνότητα εκπομπής τους 98,4 FM. Ωστόσο, σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, λόγω πιθανών προβλημάτων παρεμβολών, διορθώθηκαν οι συχνότητες των πρώτων 20 αδειοδοτημένων ραδιοσταθμών με τον συγκεκριμένο να μεταφέρεται στη συχνότητα 98,3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Δήμος Αθηναίων
Κερατόσαυρος
Ο κερατόσαυρος (Ceratosaurus) γένος σαυρίσχιων ερπετών της υπόταξης των θηροπόδων, που έχει εκλείψει. Περιλάμβανε σαρκοφάγους δεινόσαυρους, οι οποίοι περπατούσαν στα δύο πόδια, είχαν μακριά, δυνατή ουρά σχήματος S και έφεραν ένα κοντό κέρατο στο ρύγχος τους, απ’ όπου έλαβαν και την επιστημονική τους ονομασία. Τα ζώα αυτά ήταν ισχυροί θηρευτές τεραστίων διαστάσεων, όπως μαρτυρεί το μήκος του σκελετού τους που φτάνει τα 6 μ., και μπορούσαν να φτάσουν σε βάρος τον 1 τόνο. Είχαν μεγάλα μάτια, πιθανότατα και καλή όραση, και διέθεταν ισχυρές σιαγόνες με μεγάλα κοφτερά δόντια. Απολιθωμένα λείψανα των δεινοσαύρων αυτών, οι οποίοι έζησαν κατά την ανώτερη ιουρασική περίοδο του μεσοζωικού αιώνα, βρέθηκαν στη βορειοδυτική Αμερική (Κολοράντο και Γιούτα) και στην Αφρική (Τανζανία). Τυπικός αντιπρόσωπος του γένους ήταν το είδος Ceratosaurus nasicornis. Μήκος: 4-7 μέτρα από το ρύγχος ως την ουρά Διακριτικά χαρακτηριστικά: Κυνηγά κατά αγέλες και διακρίνεται για τα πολλά διακοσμητικά ποικίλματα στο κεφάλι.Πολλά είδη έχουν μεγάλα κέρατα στο ρύγχος και μπροστά ή πάνω από τις οφθαλμικές κόγχες. Στο ρινόκερο Κερατόσαυρο, τα κέρατα, ο λαιμός, η ράχη και η ουρά έχουν έντονο κόκκινο χρώμα. Τα πλευρά του έχουν θαμπό γκρι χρώμα και κόκκινες οριζόντιες ραβδώσεις. Ο κοντός, πανίσχυρος λαιμός και η ράχη του είναι θωρακισμένα με οστέινες φολίδες. Γενικά οι Κερατόσαυροι δεν έχουν φτέρωμα, εκτός από τα νεαρά και τα αρσενικά την εποχή του ζευγαρώματος, το οποίο επιδεικνύουν κατά τον ανταγωνισμό σε αρένες. Τα πολύ μεγάλα δόντια τους, ακόμη και για θηριόποδα και το πολύ μεγάλο άνοιγμα των σιαγόνων, τους επιτρέπουν να σκίζει εύκολα τις σάρκες των θυμάτων τους. Τα ζευγάρια είναι μόνιμα και επιστρέφουν κάθε έτος στους ίδιους τόπους φωλιάσματος. Οι γονείς φροντίζουν τα μικρά τους για μήνες μετά την εκκόλαψή τους, μαθαίνοντάς τα να κυνηγούν. Συμπεριφορά και κατοικία: Κυνηγά σε ομάδες 3 ή 4 ζώων, που αποτελούνται συνήθως από άτομα του ενός μόνου φύλου. Προτιμά να στήνει ενέδρες παρά να καταδιώκει το θύμα του. Επιτίθεται σε Ιγκουανοδοντίδες, αν και ο ρινόκερος Κερατόσαυρος ειδικεύεται στο κυνήγι θωρακισμένων δεινόσαυρων, όπως του αρματομένου Στεγόσαυρου. Μερικά από τα πιο μεγαλόσωμα είδη Κερατόσαυρων κυνηγούν αποκλειστικλα σαυρόποδα. Για παράδειγμα, ο αφρικανικός πελώριος Κερατόσαυρος τρέφεται με γιγάντια σαυρόποδα όπως βραχιόσαυρους.
Κατηγορία:Σαυρίσχια
Ιωάννης Α΄ του Γκραγύ
Ο Ιωάννης Α΄, γαλλ. Jean I de Grailly (απεβ. π. 1301) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν σενεσάλης τού δουκάτου της Γασκώνης (1266-68), τού βασιλείου της Ιερουσαλήμ (π. 1272-π.1276) και πάλι της Γασκώνης (1278-87).
Νεανική ζωή
Γεννήθηκε στις ακτές της λίμνης της Γενεύης, στην κομητεία της Σαβοΐας. Πιθανόν να ταξίδεψε στην Αγγλία κατά τη βασιλεία τού Ερρίκου Γ΄ ως μέλος της ακολουθίας τού Πέτρου Β΄ κόμη της Σαβοΐας. Ο Πέτρος Β΄ ήταν θείος της Ελεονώρας, συζύγου τού βασιλιά της Αγγλίας. Το 1262 ήταν ήδη ιππότης στην κατοικία τού Εδουάρδου (Α΄), τότε διαδόχου. Το επόμενο έτος κατείχε τη θέση τού συμβούλου τού νεαρού πρίγκιπα. Το 1266 αμείφθηκε για τις υπηρεσίες του με το κάστρο και την υποκομητεία τού Μπενώζ (Βεnauges). Απέκτησε τις αλυκές τού Μπορντώ και το δικαίωμα δασμών στο Πιερφίτ του Ντορντόν, ως πηγές εισοδήματος. Ακόμη έλαβε την κυριότητα τού Λανγκόν και έγινε σενεσάλης στη Γασκώνη, φέουδο τού Εδουάρδου (Α΄). Το 1280 ίδρυσε την πόλη Καντιγιάκ για να αποκτήσει λιμάνι το Μπενώζ.
Συμμετοχή στην Θ΄ Σταυροφορία
Το 1270 συνόδευσε τον Εδουάρδο (Α΄) στην Θ΄ Σταυροφορία στη Συρία. Έμεινε στο εκεί βασίλειο ως σενεσάλης της Ιερουσαλήμ και επέστρεψε στη Γσσκώνη το 1276 ή λίγο νωρίτερα. Ωστόσο κράτησε το ενδιαφέρον του για τη μοίρα τού Σταυροφορικού βασιλείου σε όλη υπόλοιπη ζωή του. Τον Οκτώβριο τού 1277 ήταν στην Αγγλία για να προειδοποιήσει τον τώρα βασιλιά Εδουάρδο Α΄ για τη συνωμοσία τού υποκόμη τού Καστιγιόν. Το 1278 επανατοποθετήθηκε στην παλαιά του θέση στη Γασκώνη.
Ευρώπη
Το 1279 ο Ιωάννης ταξίδευσε από την Αμιένη στην Αγγλία για να διαπραγματευθεί τη συνθήκη της Αμιένης, που τελείωνε τον πόλεμο μεταξύ τού Εδουάρδου Α΄ και τού Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας· επέστρεψε το Αζεναί στον Αγγλικό έλεγχο. Δύο μόλις μήνες μετά ο Ιωάννης Α΄ ενθάρρυνε μία έρευνα, για το αν το Κερσύ ήταν Αγγλικό έδαφος. Ορίστηκε στην επιτροπή επίβλεψης για την επιστροφή τού Αζεναί και τα καθήκοντά του ως σενεσάλη επεκτάθηκαν και στη νέα αυτή περιοχή. Ο Εδουάρδος Α΄ επίσης διέταξε τον Ιωάννη Α΄ να μην πληρώσει το φουάζ, έναν φόρο που είχε ορίσει ο Γάλλος βασιλιάς: του χορηγήθηκαν βασιλικές επιστολές για να δείξουν την πρόθεση τού βασιλιά να πληρώσει τον φόρο έπειτα από λίγα έτη, μετά από καλύτερες σοδειές. Το 1285 διαπραγματεύτηκε μία συμφωνία καθορισμού τού δασμού στον οίνο τού Μπορντώ.
Ο Ιωάννης Α΄ επίσης είχε να διαπραγματευτεί με την Αυλή στο Παρίσι τιςι φράσεις χρονολόγησης στις πράξεις στη Γασκώνη. Η τελική, αμοιβαία αποδεκτή διατύπωση ήταν: actum fuit regnantibus Philippo regis Francie, Edwardo rege Anglie, duce Aquitanie. Ο Ιωάννης Α΄ ταξίδευσε εκτεταμένα, όχι μόνο στο Παρίσι, αλλά και στη Φουεντεράμπια των Βάσκων για να διαπραγματευθεί με τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλης. Το 1281 ήταν στη Βιέννη ως μάρτυρας σε μία συμφωνία μεταξύ τού Φιλίππου Α΄ κόμη της Σαβοΐας και τού Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Αργότερα το ίδιο έτος εστάλη στο Μασόν για να συμβουλεύσει τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας, χήρα τού Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Ο Εδουάρδος τον είχε ως αντιπρόσωπό του στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Τελευταίες εκστρατείες στην Ανατολή
Ο Ιωάννης Α΄ επέστρεψε στην Ανατολή (Levant) στα τέλη της δεκαετίας τού 1280. Το 1289 οδήγησε ένα Γαλλικό σύνταγμα από την Άκρα στην υπό πολιορκία Τρίπολη, η οποία έπεσε τον Απρίλιο τού 1289. Έπειτα εστάλη στην Ευρώπη από τον Ερρίκο Β΄ της Κύπρου για να προειδοποιήσει τους εκεί μονάρχες για την κρίσιμη κατάσταση της Ανατολής. Συνάντησε τον πάπα Νικόλαο Δ΄, που συμμερίστηκε τις ανησυχίες του και έγραψε επιστολές στους ισχυρούς της Ευρώπης να κάνουν κάτι για τους Αγίους Τόπους. Όμως οι περισσότεροι ήταν πολύ απορροφημένοι από το Σικελικό ερώτημα οργάνωσης μίας Σταυροφορίας και ο Εδουάρδος Α΄ ήταν περιπλεγμένος με δυσκολίες δικές του. Μόνο ένας μικρός στρατός αγροτών και άνεργων πολιτών από την Τοσκάνη και τη Λομβαρδία μπόρεσε να συγκεντρωθεί. Οι στρατολογημένοι μεταφέρθηκαν με 20 Βενετικές γαλέρες· τους καθοδηγούσε ο Νικόλαος Τιέπολο, γιος τού δόγη Λορέντσο Τιέπολο, βοηθούμενος από τον Ιωάννη Γ΄ και τον Ρου ντε Συλλύ.
Ο Ιωάννης Γ΄ήταν παρών ως διοικητής τού στρατού τού Γάλλου βασιλιά στην πτώση της Άκρας. Πληγωμένος, σώθηκε από τον φίλο του Όθωνα του Γκράνντσον από τη Σαβοΐα, επίσης πιστού στην υπηρεσία τού Εδουάρδου Α΄, και δραπέτευσε με πλοίο στην Κύπρο. Επέστρεψε έπειτα στη Σαβοΐα, όπου απεβίωσε. Οι απόγονοί του συνέχισαν να παίζουν κρίσιμο ρόλο στη Γασκώνη κατά τον επόμενο αιώνα.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκραγύ
278
Το έτος 278 (CCLXXVIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Πρόβου και Λούπου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1031 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 278 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Ραϊμούντο Περέιρα
Ο Ραϊμούντο Περέιρα (Raimundo Pereira, 9 Φεβρουαρίου 1956-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου και δικηγόρος και μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAIGC).
Καριέρα
Διαδέχθηκε τον Φρανσίσκο Μπενάντε ως πρόεδρος της Συνέλευσης του Λαού μετά την εκλογική νίκη του PAIGC στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2008. Σπούδασε νομικά. Έπειτα από τη δολοφονία του προέδρου Ζοάο Μπερνάρντο Βιέιρα από το στρατό, στις 2 Μαρτίου του 2009, ο στρατός άφησε να εννοηθεί ότι ο Περέιρα, με βάση το Σύνταγμα, θα διαδεχθεί προσωρινά τον πρόεδρο και εντός 60 ημερών θα οργανώσει προεδρικές εκλογές.
Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Βιέιρα, ο Περέιρα εξελέγη προσωρινός πρόεδρος από το κοινοβούλιο και ορκίστηκε στις 3 Μαρτίου του 2009. Παρέμεινε στην εξουσία ως τις 8 Σεπτεμβρίου του 2009, οπότε τον διαδέχθηκε ο Μαλάμ Μπακάι Σανιά. Μετά τον θάνατο του τελευταίου, στις 9 Ιανουαρίου 2012, ανέλαβε χρέη προέδρου της χώρας. Τελικά ανατράπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα τον Απρίλιο του 2012.
Παραπομπές
Περειρα, Ραιμουντο
Άνταμ Κστσοτ
Ο Άνταμ Κστσοτ είναι Πολωνός αθλητής του στίβου. Διακρίνεται στο αγώνισμα των 800 μέτρων.
Μετάλλια και διακρίσεις
Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Πεκίνο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2015. Το ίδιο μετάλλιο κατέκτησε δύο χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2017 στο Λονδίνο.
Έχει κατακτήσει πολλά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Κλειστού, Ευρωπαϊκά και Ευρωπαϊκά Κλειστού. μικρογραφία|276x276px|Ο Άνταμ Κστσοτ πανηγυρίζει τη διάκρισή του στο [[Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο. |εναλλ.=]] Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 του Ρίο τερμάτισε 9ος στην τελική κατάταξη του ημιτελικού, χωρίς να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Γκερντ Άχγκελις
Ο Γκερντ Άχγκελις (Gerd Achgelis, 16 Ιουλίου 1908 – 18 Μαΐου 1991) ήταν Γερμανός αεροπόρος, πιλότος δοκιμών, πιλότος εναέριων ακροβατικών, καθώς και πρωτοπόρος στην ανάπτυξη του ελικοπτέρων. Ο Άχγκελις απεβίωσε στις.
Βιογραφία
thumb|left|180px|Focke-Wulf Fw 44 «Stieglitz» thumb|left|180px|Focke-Wulf Fw 61 Ο Γκερντ Άχγκελις γεννήθηκε στο Γκόλτσβαρντεν του Δουκάτου του Όλντενμπουργκ στη Γερμανική Αυτοκρατορία, και μετά αφού σπούδασε ηλεκτρολόγος, άρχισε να εργάζεται ως πιλότος εναέριων ακροβατικών το 1928. Το 1930 πέταξε με αντεστραμμένο το αεροσκάφος για μια ώρα πάνω από το Λονδίνο, και το 1931 έγινε πρωταθλητής εναέριων ακροβατικών στη Γερμανία. Πετώντας ένα «Focke-Wulf Fw 44 Stieglitz», ο Άχγκελις τοποθετήθηκε στην τρίτη θέση του «Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ακροβατικών» στο Παρίσι το 1934, ενώ κατέλαβε την πέμπτη θέση στην αντίστοιχη εκδήλωση στο Βερολίνο το 1936.
Από τον Απρίλιο του 1932 εργάστηκε επίσης ως εκπαιδευτής πιλότων στη σχολή «Τεχνικό Βαϊμάρης» ( Γερμανικά: «Technikum Weimar»), και το 1933 έγινε επικεφαλής πιλότος δοκιμών για την εταιρεία «Focke-Wulf» στη Βρέμη. Στις 26 Ιουνίου 1936 πέταξε με το «Focke-Wulf Fw 61», το οποία θεωρείται το πρώτο πρακτικό ελικόπτερο, στην παρθενική του πτήση. Τον Απρίλιο του 1937 μαζί με τον Χένριχ Φόκε ( Γερμανικά: Henrich Focke), ίδρυσε την εταιρεία «Focke-Achgelis» για την ανάπτυξη και την κατασκευή ελικοπτέρων στο χωρίο Χόυκενκαμπ ( Γερμανικά: Hoykenkamp) στην Κάτω Σαξωνία.
Το 1933 ο Χέρμαν Γκέρινγκ πρότεινε στον Άχγκελις να αναλάβει ως εκπαιδευτής στην «Γερμανική Σχολή αεροπορικών μεταφορών» ( Γερμανικά: «Deutsche Verkehrsfliegerschule») και να συγκροτήσει και να εκπαιδεύσει μια ακροβατική ομάδα. Ο Άχγκελις απέρριψε την πρόταση, καθώς αρνήθηκε επίσης το αίτημα του Γκέρινγκ να λάβει τη θέση του «Γενικού Διευθυντή Εξοπλισμού της Λουφτβάφε» ( Γερμανικά: «Generalluftzeugmeister») μετά την αυτοκτονία του Ερνστ Ούντετ ( Γερμανικά: Ernst Udet) στις 17 Νοεμβρίου 1941. Εργάστηκε όμως ως πιλότος δοκιμών σε ένα εργοστάσιο αεροσκαφών στο Γκράουντεντς (σημερινό Γκρουτζιάτς) μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τον πόλεμο, ο Άχγκελις αποσύρθηκε στην οικογενειακή φάρμα του, και από το 1952 εργάστηκε ως έμπορος στην πόλη Χούντε ( Γερμανικά: Hude) που διέμενε. Ωστόσο, παρέμεινε συνδεδεμένος με την πτήση. Το 1961, ήταν ένας από τους ιδρυτές του αεροδρομίου «Όλντενμπουργκ-Χάττεν» ( Γερμανικά: «Oldenburg-Hatten») στο Χάττεν στην Κάτω Σαξωνία, και το 1975, έλαβε το μετάλλιο της «Λεγεώνας της Τιμής» ( Γαλλικά: «Ordre national de la Légion d'honneur») από τη Γαλλία για τα επιτεύγματά του στον τομέα των αερομεταφορών. Ο ίδιος δώρισε το τρόπαιό του «Ιππότης των Αιθέρων» ( Γερμανικά: «Kavalier der Lüfte») που είχε κερδίσει το 1967, που παρουσιάζεται κάθε χρόνο τον Νοέμβριο.
Ο Άχγκελις απεβίωσε στο σπίτι του στο Χούντε στις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πιλότοι Α Α
Γεώργιος Ι. Λυγεράκης
Στρατιωτική καριέρα και αντιστασιακή δράση
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο και ήταν γιος φύλακα στο τελωνείο της πόλης αυτής. Εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1929. Πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, στο πλευρό του Ναπολέοντα Ζέρβα. Ο Λοχαγός Γεώργιος Λυγεράκης ήταν διοικητής υπαρχηγείου Κονίτσης - Ζαγορίου, μετέπειτα διοικητής του 8ου Ανεξάρτητου Τάγματος της 8ης Μεραρχίας του ΕΔΕΣ από τον Μάρτιο του 1943. Προήχθη σε Ταγματάρχη τον Δεκέμβριο του 1946. Την περίοδο 1947-48 πολέμησε στο Γράμμο και αργότερα κατέγραψε τις αναμνήσεις του από εκείνες τις μάχες. Του απονεμήθηκε το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας, το οποίο όμως δεν αποδέχθηκε.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την αποστρατεία του την οποία είχε ζητήσει ο ίδιος, ο Λυγεράκης ασχολήθηκε με την πολιτική. Ήταν συνεργάτης του Σοφοκλή Βενιζέλου και πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων στις βουλευτικές εκλογές του 1950 στην εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων και δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε 718 ψήφους.
Τον Ιούλιο του 1950 διορίστηκε αναπληρωτής νομάρχης με εξάμηνη θητεία.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1950 επιλέχθηκε για Νομάρχης Λασιθίου. Έπειτα από την άρνηση του κυπριακής καταγωγής Στυλιανού Ηρ. Ιωαννίδη να δεχτεί τη μετάθεσή του από το Λασίθι στην Πιερία, ο Ιωαννίδης παραιτήθηκε από νομάρχης και διορίστηκε νομάρχης ο Γεώργιος Λυγεράκης, τον Δεκέμβριο του 1950. Ο διορισμός του έγινε από τον πίνακα αναπληρωματικών νομαρχών.
Τον Δεκέμβριο του 1950 ανέλαβε Νομάρχης Πιερίας όπου ξεκίνησε μεταξύ άλλων την ανοικοδόμηση των ναών ανά τον νεοσύστατο νομό.
Κατά τη θητεία του στην Κέρκυρα, εγκαινίασε (1957) τον ραδιοφωνικό σταθμό του νησιού, ο πομπός του οποίου είχε παραχωρηθεί από την αμερικανική κυβέρνηση. Ο Λυγεράκης ζήτησε να μετατεθεί στο Ρέθυμνο τον Φεβρουάριο του 1957 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις κομματικές πιέσεις από παράγοντες της ΕΡΕ.
Τον Φεβρουάριο του 1965 υπέβαλε παραίτηση από την υπηρεσία, κάνοντας χρήση του νόμου περί εθελουσίας εξόδου.
Τελευταία χρόνια
Μετά τη συνταξιοδότησή του έγραψε βιβλία με τις αναμνήσεις του από την αντιστασιακή του δράση. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Συνταξιούχων Νομαρχών, με έδρα την Αθήνα. Ο σύνδεσμος ιδρύθηκε το 1981 και πρώτος πρόεδρος του πρώτου Δ.Σ. εξελέγη ο Λυγεράκης.
Πέθανε σε ηλικία 92 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.
Οικογένεια
Ο Γεώργιος Λυγεράκης ήταν παντρεμένος με την Ελένη Νάνου (απεβίωσε τον Ιούλιο του 1994 ) και απέκτησαν δύο γιους. τον Ιωάννη και τον Άγγελο, Μηχανολόγο-Μηχανικό. Κατέλιπε εκτός από τα παιδιά του, έναν αδερφό, εγγόνια και ανίψια.
Ραβένια Ιωαννίνων
Ιστορία
Το χωριό ιδρύθηκε πριν την βυζαντινή περίοδο. Ο οικισμός άλλαξε τοποθεσία δύο φορές. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ο οικισμός μεταφέρθηκε από την περιοχή Λαγκάδα εκκλησιάς στην περιοχή Μπογδορά. Η μεταφορά σύμφωνα με την παράδοση έγινε λόγω γεωλογικών αλλαγών. Κάποιο ποτάμι που πήγαζε στην περιοχή στέρεψε και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν άλλη πηγή νερού. Κατά τις αρχές της περιόδου της Τουρκοκρατίας η θέση της Μπογδοράς εγκαταλείφθηκε και ο οικισμός μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση όπου προϋπήρχε το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου κοντά σε πηγή νερού.
Το μοναστήρι αποτέλεσε θρησκευτικό πόλο έλξης για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της γύρω περιοχής από το δέκατο έβδομο αιώνα έως και τα τέλη του δέκατου ένατου.
Κατά τα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα πολλοί άντρες είχαν μεταναστεύσει στην Μολδοβλαχία για οικονομικούς λόγους και είχαν αφήσει τις οικογένειες στα Ραβένια. Λόγω κάποιων προστριβών με τους Τουρκαλβανούς που λυμαίνονταν την περιοχή και κάποιου άγνωστου συμβάντος αναγκάστηκαν να επιστρέψουν, να πάρουν τις οικογένειες και να μεταναστεύσουν προς άγνωστη κατεύθυνση. Σύμφωνα με την παράδοση εβδομήντα "σέλες" έφυγαν.
Το πρώτο δημοτικό σχολείο χτίστηκε το 1901 με πρωτοβουλία του ντόπιου διανοούμενου Γεωργίου Γκαζιάνη ο οποίος είχε σπουδάσει στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Το σχολείο έγινε με δωρεές.
Κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο το χωριό κάηκε από τους Τούρκους. Οι κάτοικοι έφυγαν πρόσφυγες στη Φιλιππιάδα όπου υπήρχε οργανωμένη βοήθεια από φιλανθρωπικά ιδρύματα της τότε ελεύθερης Ελλάδας.
Ο Ελληνικός στρατός έδωσε αψιμαχίες στα γύρω υψώματα και πριν προχωρήσει για την τελική μάχη στο Μπιζάνι στρατοπέδευσε για σύντομο χρονικό διάστημα δίπλα από το χωριό.
Το 1943 το χωριό κάηκε από τους Ιταλούς και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς στό γειτονικό Ξεροβούνι και σε γειτονικά χωριά όπου υπήρχαν οικογενειακοί δεσμοί.
Μετά τον πόλεμο το σχολείο ξαναλειτούργησε έως το 1968 που έκλεισε. Μετά την πτώση της δικτατορίας το σχολείο επαναλειτούργησε έως το 1982 όπου και έκλεισε οριστικά. Ό,τι δεν κατάφεραν οι πόλεμοι, τα κατάφερε η αστυφιλία.
Το χωριό ηλεκτροδοτήθηκε το 1964 και υδροδοτήθηκε το 1967.
Τα Ραβένια σήμερα
Οι πέντε οικογένειες που διαμένουν σήμερα στα Ραβένια ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος. Πολλά παλιά σπίτια έχουν ανακαινισθεί ως θερινές κατοικίες. Άλλα αξιοθέατα εκτός από την εκκλησία, πρώην μοναστήρι, είναι ένας τεράστιος πλάτανος μέσα σε μια καταπράσινη κοιλάδα στη θέση "Βρύση".
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Δημητρίου (Ιωαννίνων)
Ιωάννης Γουλιέλμος Γ΄ της Σαξονίας-Άιζεναχ
Ο Ιωάννης Γουλιέλμος Γ΄ (γερμ. Johann Wilhelm, 17 Οκτωβρίου 1666 - 14 Ιανουαρίου 1729) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Άιζεναχ (1698-1729).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας-Άιζεναχ και της Ιωαννέττας, κόρης του Ερνέστου του Ζάυν-Βίττγκενσταϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1690 την Αμαλία, κόρη του Γουλιέλμου Φρειδερίκου του Νάσσαου-Ντητς, και είχε τέκνα:
Το 1695 απεβίωσε η Αμαλία και ο Ιωάννης Γουλιέλμος Γ΄ έκανε το 1697 έκανε δεύτερο γάμο με τη Χριστίνα Ιουλιάνα, κόρη του Καρόλου Γουσταύου του Μπάντεν-Ντούρλαχ, και είχε τέκνα:
Το 1707 απεβίωσε η Χριστιάνα Ιουλιάνα και το 1708 ο Ιωάννης Γουλιέλμος Γ΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Μαγδαληνή Σίβυλλα, κόρη του Ιωάννη Αδόλφου Α΄ της Σαξονίας-Βάισενφελς, και είχε τέκνα:
Το 1726 απεβίωσε η Μαγδαληνή Σίβυλλα και ο Ιωάννης Γουλιέλμος Γ΄ έκανε τέταρτο γάμο το 1727 με τη Μαρία Χριστίνα Φιλικητάτη, κόρη του Ιωάννη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουρκ-Φάλκενμπουρκ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Από τους τρεις γάμους του είχε και άλλα επτά τέκνα, που απεβίωσαν το πολύ επτά ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Σερβικό Δημοκρατικό Κίνημα Ανανέωσης
Το Δημοκρατικό Κίνημα Ανανέωσης (σερβικά : Српски Демократски Покрет Обнове, СДПО) ήταν φιλομοναρχικό πολιτικό κόμμα της Σερβίας. Πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Βουκ Ντράσκοβιτς.
Το SDPO ιδρύθηκε το 2005 μετά από διάσπαση του Σερβικού Κινήματος Ανανέωσης. Η διάσπαση ήταν αποτέλεσμα σημαντικών διαφωνιών του Βουκ Ντράσκοβιτς με την ηγεσία του κόμματος και η επιρροή της συζύγου του Ντάνιτσα Ντράσκοβιτς.
Το SDPO τελευταία συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2007 σε συνασπισμό με το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας και της Νέας Σερβίας.
Το SDPO έπαψε να υπάρχει το 2010, σε εθνικό επίπεδο, αφού ο νέος νόμος για τα πολιτικά κόμματα που ελήφθη από το κοινοβούλιο απαιτούσε από όλα τα μέρη να εγγραφούν και πάλι υπό νέες συνθήκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Βαρβάρα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Νόιμπουργκ
Η Βαρβάρα, γερμ. Barbara von Pfalz-Zweibrücken-Neuburg (27 Ιουλίου 1559 - 5 Μαρτίου 1618) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Έτινγκεν-Έτινγκεν.
Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ. Παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο, κόμη του Έτινγκεν-Έτινγκεν και ήταν η δεύτερη σύζυγός του· η προίκα της ήταν 14.000 γκίλντερς. Η Βαρβάρα είχε μελετήσει αλχημεία εξαντλητικά και θεωρείτο μία από τις πιο σημαντικές γυναίκες, που είχαν ασχοληθεί με το θέμα. Είχε προσλάβει αρκετούς αλχημιστές και αλληλογραφούσε αλεπάλληλα με τον ανιψιό της Αύγουστο, δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ. Εκτέλεσε πολυάριθμα πειράματα για τον Ροδόλφο Β΄ των Αψβούργων, βασιλιά της Γερμανίας στη διαμονή του στην Πράγα, ώσπου εκδιώχθηκε από την Αυλή.
Απεβίωσε στο Έτινγκεν σε ηλικία 59 ετών και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της στην εκκλησία του Αγ. Μιχαήλ, στο κάστρο του Χάρμπουργκ. Το επιτύμβιο μνημείο τους έχει τη μορφή της κόμισσας σε μεγαλύτερο από το πραγματικό μέγεθος, στη μία πλευρά του άνδρα της· στην άλλη είναι η πρώτη του σύζυγος.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Βόλφγκανγκ, δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και της Άννας, κόρης του Φιλίππου Α΄, λαντγράβου της Έσσης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1591 τον Γοδεφρείδο, κόμη του Έτινγκεν-Έτινγκεν και είχε τέκνο:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Πούντσακ Τζάγια
Η Πούντσακ Τζάγια (Puncak Jaya) (προφέρεται ΔΦΑˈpuntʃaʔ ˈdʒaja) ή Πυραμίδα Κάρστενς (4.884 ή 5.040 μ ) είναι η υψηλότερη κορυφή του όρους Κάρστενς (Carstensz, ΔΦΑˈ|k|ɑr|s|t|ən|s) στην οροσειρά Σουντίρμαν των κεντροδυτικών υψιπέδων της Επαρχίας Παπούα, στην Ινδονησία. Άλλες κορυφές είναι η Ιστ Κάρστενς Πικ (4.808 μ), η Σουμάντρι (4.870 μ) και η Νγκα Πούλου (4.863 μ). Άλλα ονόματα που αποδίδονται είναι Νεμανγκάβι στην Αμουνγκάλ γλώσσα, Κάρστενς Τόπεν και Γκούνουνγκ Σουκάρνο.
Με ύψος 4884 m από τη στάθμη της θάλασσας η Πούντσακ Τζάγια είναι το υψηλότερο βουνό στην Ινδονησία, το υψηλότερο στη νήσο Νέα Γουινέα, η υψηλότερη κορυφή στην ηπειρωτική Αυστραλία, η υψηλότερη στην Ωκεανία και το 5ο υψηλότερο βουνό στη Νοτιοανατολική Ασία. Είναι, επίσης, η υψηλότερη κορυφή ανάμεσα στα Ιμαλάια και τις Άνδεις και η υψηλότερη νησιωτική κορυφή στον κόσμο. Ορισμένες πηγές θεωρούν το όρος Βίλχελμ, 4509 m, ως την υψηλότερη βουνοκορφή της Ωκεανίας, δεδομένου ότι η Ινδονησία είναι τμήμα της Ασίας.
Ιστορία
Τα υψίπεδα που περιβάλλουν την κορυφή κατοικούνταν πριν την επαφή με τους Ευρωπαίους και η κορυφή ήταν γνωστή ως Νεμανγκάβι στα Αμουνγκάλ. Η Πούντσακ Τζάγια ονομάστηκε «Πυραμίδα Κάρστενς» από τον Ολλανδό εξερευνητή Γιάν Κάρστενς, ο οποίος είδε πρώτος τους παγετώνες της κορυφής στην κορυφή του βουνού σε μια σπάνια ημέρα με καθαρή ατμόσφαιρα το 1623. Τούτη η θέαση έμεινε χωρίς πιστοποίηση επί δύο αιώνες και ο Κάρστενς λοιδωρήθηκε στην Ευρώπη, όταν είπε ότι είδε χιόνι κοντά στον Ισημερινό. - Το χιονισμένο πεδίο του Πούντζακ Τζάγια προσεγγίστηκε στις αρχές του 1909 από έναν επίσης Ολλανδό εξερευνητή τον Χέντρικ Άλμπερτ Λόρεντζ με έξι ιθαγενείς βαστάζους Νταγιάκ και Κενιά από το Άπο Καγιάν στο Βόρνεο Το πάρκο που περιβάλλει την οροσειρά εγκαθιδρύθηκε το 1919 βάσει της αναφοράς της αποστολής και ονομάστηκε Εθνικό Πάρκο Λόρεντζ
Ορειβασία
Το 1936 η ολλανδική αποστολή Κάρστενς, ανίκανη να καθορίσει ποια από τις τρεις κορυφές ήταν η υψηλότερη, προσπάθησε να αναρριχηθεί και στις τρεις. Ο Άντον Κόλιιν, ο Ζαν Ζακ Ντοζί και ο Φριτς Βίσελ πλησίασαν τις κορυφές Ανατολική Κάρστεντζ και Νγκα Πούλου στις 5 Δεκεμβρίου, αλλά εξαιτίας κακοκαιρίας απέτυχε στην Πυραμίδα Κάρστεντζ. Εξαιτίας της εκτεταμένης τήξης των πάγων η Νγκα Πούλου έγινε η 4.862 μέτρων δευτερεύουσα κορυφή, αλλά εκτιμάται ότι το 1936 (όταν οι παγετώνες κάλυπταν ακόμα 13 τετρ. χλμ. βουνού) η Νγκα Πούλου ήταν πράγματι η μεγαλύτερη κορυφή, με ύψος πάνω από 4.900 μ.
Η Πυραμίδα Κάρστεντζ έμεινε ανέγγιχτη έως το 1962, οπότε έγινε η πρώτη ανάβαση από μία αποστολή υπό τον Αυστριακό ορειβάτη Χάινριχ Χάρερ με άλλα τρία μέλη της αποστολής -τον Νεοζηλανδό ορειβάτη Φίλιπ Τεμπλ, τον Αυστραλό αναρριχητή Ράσελ Κίπαξ, και τον Ολλανδό Μπερτ Χουιζένγκα. Ο Τεμπλ είχε οδηγήσει και άλλη αποστολή στην περιοχή και είχε καθορίσει τη γραμμή πρόσβασης στην κορυφή >