cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκρατορία της Νίκαιας
Αυτοκρατορική ειρήνη (1214-1223)
thumb|O Αυτοκράτορας [[Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης.]] Η Συνθήκη του Νυμφαίου αποτελούσε μία αμοιβαία αναγνώριση της κατάστασης όπως είχε διαμορφωθεί. Η Αυτοκρατορία της Νίκαιας άρχισε να αναγνωρίζεται ως μία νόμιμη κρατική οντότητα από όλο και περισσότερα κράτη. Ο Θεόδωρος μέχρι το 1214 είχε σταθεροποιήσει την εξουσία του μέχρι και την Παφλαγονία. Τον ίδιο χρόνο ο νέος σουλτάνος του Ικονίου, Καΰκαούς Α΄, πολιόρκησε και κατέλαβε τη Σινώπη. Ο Δαβίδ Κομνηνός σκοτώθηκε και ο Αλέξιος Κομνηνός αναγκάστηκε να γίνει υποτελής των Σελτζούκων του Ικονίου. Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας περιορίστηκε ανατολικά της Σινώπης και δεν απασχόλησε στρατιωτικά ξανά τη Νίκαια. Τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι τον θάνατό του, ο Θεόδωρος ασχολήθηκε με την εσωτερική οργάνωση της αυτοκρατορίας του. Στη Νίκαια δημιούργησε μία καινούρια μικρή έκδοση της παλιάς Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ήδη από το 1208 με την εκλογή πατριάρχη και με την επακόλουθη στέψη του Θεόδωρου ως αυτοκράτορα, δύο σημαντικά σύμβολα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ξαναβρίσκονταν στη Νίκαια. Το 1219 παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τη Μαρία του Κουρτεναί (ο δεύτερος ήταν με τη Φιλίππα της Αρμενίας), κόρη της αυτοκράτειρας Γιολάντας και του Πέτρου του Κουρτεναί, φιλοδοξώντας να ασκήσει την αντιβασιλεία στη Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Τα σχέδιά του εμποδίστηκαν από τον Βενετό βαΐλο της Κωνσταντινούπολης και τον Λατίνο πατριάρχη. Το ίδιο έτος οι Βενετοί συνήψαν εμπορική συμφωνία με τον Θεόδωρο Λάσκαρη, ο οποίος και τους παραχώρησε το δικαίωμα να εμπορεύονται χωρίς δασμούς στο κράτος του. Στο σχετικό έγγραφο που σώζεται στα λατινικά ο Θεόδωρος αναφέρεται ως Theodorus in Christo Deo fidelis imperator et moderator Romeorum et semper Augustus Commanus Lascarus. Το 1222 ο Θεόδωρος πέθανε. Στον γαμπρό και διάδοχό του, Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη παρέδιδε ένα ισχυρό και σταθερό κράτος. Υπήρχαν, όμως, κάποιοι που δε συμφωνούσαν με τη διαδοχή αυτή. Ήταν τα αδέλφια του αποθανόντος Θεόδωρου, Ισαάκιος και Αλέξιος, που ζήτησαν βοήθεια από τον Λατίνο αυτοκράτορα Ροβέρτο του Κουρτεναί για να νικήσουν τον Ιωάννη και να πάρουν τον θρόνο. Ο Ροβέρτος συμφώνησε και στις αρχές του 1223 φραγκικός στρατός διεκπεραιώθηκε στη Μικρά Ασία. Η ειρήνη είχε τελειώσει και η Νίκαια ριχνόταν ξανά στον αγώνα εναντίον των Λατίνων.
Εξάπλωση (1224-1260)
left|thumb|Η [[Λατινική Αυτοκρατορία (κόκκινο), η Αυτοκρατορία της Νίκαιας (μπλε), η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (μωβ) και το Δεσποτάτο της Ηπείρου (πράσινο) το 1230.]]
Το 1224 στη μάχη του Ποιμανηνού ο Ιωάννης νίκησε τους Φράγκους και στη συνέχεια κατέλαβε όλα τα εδάφη των Λατίνων στη Μικρά Ασία εκτός από τη Νικομήδεια και την ακτή απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα ο Ιωάννης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Με τη βοήθεια στόλου που ναυπηγήθηκε κοντά στη Λάμψακο (απ’ όπου εξεδιώχθησαν οι Ενετοί) τα στρατεύματα του Βατάτζη διέσχισαν τον Ελλήσποντο και κυρίευσαν αρκετές πόλεις της Θράκης, ενώ οι Λατίνοι περιορίστηκαν πίσω από τα τείχη της Πόλης. Από τα νησιά του Αιγαίου κατελήφθησαν η Χίος, η Λέσβος, η Σάμος, η Ικαρία, η Κως και άλλα μικρότερα. Το σημαντικό νησί της Ρόδου, καθώς και άλλα των Δωδεκανήσων, το κυβερνούσε ο βυζαντινός άρχοντας Λέων Γαβαλάς, σαν ανεξάρτητος ηγεμόνας. Μετά από αρκετές αμφίρροπες συγκρούσεις, το 1233 δέχθηκε την επικυριαρχία του Ιωάννη.
Το χρονικό διάστημα μεταξύ 1225 και 1231 ο Ιωάννης είχε αναλάβει μία εκστρατεία για να εξασφαλίσει και να ενισχύσει τα σύνορα της αυτοκρατορίας του στη Μικρά Ασία. Τώρα, ο μόνος ισχυρός αντίπαλος που είχε απομείνει στην προσπάθεια για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν οι Βούλγαροι. Αλλά αυτή τη φορά η λύση ήταν διπλωματική. Ο Ιωάννης Β΄ Ασάν και ο Ιωάννης Βατάτζης συμμάχησαν εναντίον των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης. Η συμμαχία επισφραγίστηκε με τον γάμο του γιου του Βατάτζη, Θεόδωρου, και της κόρης του Ιωάννη Β΄ Ασάν, Ελένης. Όμως, οι δύο κοινές τους προσπάθειες για την κατάληψη της Πόλης κατέληξαν σε αποτυχία. Στην πρώτη, το 1235, οι ιταλικές ναυτικές δυνάμεις βοήθησαν τον αντιβασιλέα της Λατινικής αυτοκρατορίας, Ιωάννη Ντε Μπριέν, ενώ στη δεύτερη, το 1236, η βοήθεια ήρθε από τον πρίγκιπα της Αχαΐας Γοδεφρείδο Β΄ Βιλλεαρδουίνο. Ο Ιωάννης Β΄ Ασάν μετά από αυτές τις αποτυχίες έλυσε τη συμμαχία, καταλαβαίνοντας ότι ο Βατάτζης κέρδιζε περισσότερα από τη συμμαχία από ότι αυτός. Μάλιστα συμμετείχε σε επιχείρηση των Λατίνων κατά των θέσεων της Νίκαιας στη Θράκη, αλλά τελικά αποστασιοποιήθηκε και από τους δύο αντιπάλους. Το 1241 ο Ιωάννης Ασάν Β΄ πέθανε, ενώ ήδη είχε γίνει μία μογγολική επιδρομή στη Βουλγαρία. Το 1242 μία νέα μογγολική επιδρομή αποδυνάμωσε ακόμη περισσότερο τη Βουλγαρία και έδωσε την ευκαιρία στον Ιωάννη Βατάτζη να δράσει ανενόχλητος στην Ευρώπη. Ήδη από το 1239 είχε βοηθήσει τον αδελφό του Θεόδωρου Δούκα, Μανουήλ, με στρατό και στόλο για να καταλάβει τη Θεσσαλία. Το 1241 προσκάλεσε τον Θεόδωρο Δούκα στη Νίκαια και τον κράτησε ως αιχμάλωτο. Το 1242 έφτασε με τον στρατό του στη Θεσσαλονίκη, και χρησιμοποιώντας τον Θεόδωρο σαν μεσολαβητή, και υποχρέωσε τον Ιωάννη Δούκα, γιο του Θεόδωρου, να παραιτηθεί από τον αυτοκρατορικό τίτλο, που είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί το 1241, και να περιοριστεί στον τίτλο του δεσπότη αναγνωρίζοντας την επικυριαρχία του αυτοκράτορα της Νίκαιας.
Μετά από αυτό, ανησυχητικά νέα από την ανατολή ανάγκασαν τον Βατάτζη να επιστρέψει γρήγορα στη Μικρά Ασία, χωρίς να πετύχει κάτι άλλο στην περιοχή. Ένας μογγολικός στρατός είχε καταλάβει την Αρμενία και εισέβαλε στα εδάφη των Σελτζούκων του Ικονίου. Μπροστά στον κοινό κίνδυνο, οι Σελτζούκοι του Ικονίου και οι Βυζαντινοί της Νίκαιας συμμάχησαν. Όμως η συμμαχία αυτή δεν άλλαξε καθόλου την πορεία των πραγμάτων. Οι Σελτζούκοι και οι Βυζαντινοί της Τραπεζούντας ηττήθηκαν στη μάχη του Κιοσέ Νταγ το 1243. Ο Ιωάννης ανησυχούσε μήπως η Νίκαια ήταν ο επόμενος στόχος των Μογγόλων αλλά οι φόβοι του δεν επαληθεύθηκαν. Οι Μογγόλοι απεχώρησαν από τη Μικρά Ασία, αφήνοντας το κράτος των Σελτζούκων του Ικονίου σε μία χαοτική κατάσταση. Οι Σελτζούκοι τώρα ήταν αρκετά αδύναμοι για να απειλήσουν τη Νίκαια.
Το 1246 ο Ιωάννης εκστράτευσε ξανά στην Ευρώπη. Μαθαίνοντας ότι ο βασιλιάς της Βουλγαρίας, Καλλιμάν, πέθανε αφήνοντας στον θρόνο τον ανήλικο αδελφό του, Μιχαήλ Ασάν, επετέθη κατά των Βουλγάρων. Ο Ιωάννης έφτασε μέχρι τις πηγές του ποταμού Έβρου και τον Αξιό. Σημαντικές πόλεις, όπως οι Σέρρες, η Βέροια, το Μελένικο και τα Σκόπια περιήλθαν στον έλεγχο της Νίκαιας, οι περισσότερες εξ αυτών αμαχητί. Τέλος, στράφηκε κατά της Θεσσαλονίκης, όπου τον κάλεσαν οι δυσαρεστημένοι με τον διάδοχο του Ιωάννη Δούκα, τον δεσπότη Δημήτριο (1244-46) και την κατέλαβε οριστικά το 1246. Τον επόμενο χρόνο κατέλαβε μερικές πόλεις της Θράκης που είχαν απομείνει στα χέρια των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης, αλλά δεν μπόρεσε να επιχειρήσει μία νέα πολιορκία της Κωνσταντινούπολης γιατί ο συνασπισμένος στόλος Γένουας και Πριγκιπάτου της Αχαΐας επιτέθηκε κατά της Ρόδου και απέσπασε μεγάλο μέρος των δυνάμεών που είχε συγκεντρώσει για την πολιορκία για την υπεράσπιση του νησιού. Ακόμη, ανάγκασε τον Μιχαήλ Β΄, ηγεμόνα της Ηπείρου, να τον αναγνωρίσει ως αυτοκράτορα. Σε αντάλλαγμα ο Μιχαήλ πήρε τον τίτλο του δεσπότη. Τη συμφωνία τους επισφράγισε ο γάμος της εγγονής του Ιωάννη, Μαρίας, με τον γιο του Μιχαήλ, Νικηφόρο, το 1249. Όμως, το 1251 ο Μιχαήλ κινήθηκε εναντίον του Ιωάννη και επιχείρησε να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς για αυτόν οι στρατηγοί του προσχώρησαν στον Ιωάννη και έτσι αναγκάστηκε να δεχθεί την ειρήνη στη Λάρισα το 1252. Με τη συμφωνία ειρήνης, οι Ηπειρώτες αναγκάζονταν να παραδώσουν στην αυτοκρατορία της Νίκαιας τα Βελεσά και τον Πρίλαπο. Το 1254 ο Ιωάννης πέθανε, αφήνοντας στον γιο και διάδοχό του, Θεόδωρο, ένα στρατιωτικά και οικονομικά εύρωστο κράτος. Το όνειρο της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης ήταν θέμα χρόνου να πραγματοποιηθεί.
Ο Θεόδωρος Β΄ βασίλευσε μόνο τέσσερα χρόνια. Στη διάρκεια της βασιλείας του η Αυτοκρατορία της Νίκαιας ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο. Μετά την άνοδο του Θεόδωρου στον θρόνο οι Βούλγαροι προσπάθησαν να ανακαταλάβουν τα εδάφη που είχαν χάσει από τον Ιωάννη Βατάτζη το 1246. Ο Θεόδωρος κατάφερε να τους αποκρούσει δύο φορές και να συνάψει συνθήκη ειρήνης μαζί τους το 1256 με την οποία τα σύνορα θα παρέμεναν ως είχαν πριν τον πόλεμο. Ακόμη, τον ίδιο χρόνο ανάγκασε τον δεσπότη Μιχαήλ της Ηπείρου να του παραχωρήσει το Δυρράχιο και τα Σέρβια. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, κέρδισε την εχθρότητα του Μιχαήλ και μεταξύ της Ηπείρου και της Νίκαιας ξεκίνησε πόλεμος, κατά τον οποίο οι Ηπειρώτες είχαν κάποιες επιτυχίες όπως την κατάληψη της Βέροιας και της Καστοριάς. Ο Θεόδωρος πέθανε το 1258 πριν να δει το τέλος του πολέμου. Ο γιος και διάδοχός του, Ιωάννης, ήταν ακόμη ανήλικος, και ο Θεόδωρος λίγο πριν πεθάνει όρισε ως επίτροπό του ένα στενό του συνεργάτη, τον Γεώργιο Μουζάλωνα. Η αριστοκρατία, όμως, ήταν εχθρική προς το πρόσωπο του Γεωργίου. Λίγες μέρες μετά ο Γεώργιος Μουζάλων και οι αδελφοί του δολοφονήθηκαν και νέος επίτροπος ανέλαβε ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, που απαίτησε να στεφθεί συναυτοκράτορας μαζί με τον ανήλικο Ιωάννη, πράγμα που έγινε.
Το 1259 ο Μιχαήλ της Ηπείρου συμμάχησε με τον Πρίγκηπα της Αχαΐας, Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο, και με τον Βασιλιά της Σικελίας, Μανφρέδο Χοενστάουφεν. Από αυτήν τη συμμαχία απειλούταν άμεσα η Θεσσαλονίκη, και μαζί της η θέση ισχύος της Νίκαιας στα Βαλκάνια και το προβάδισμά της στον αγώνα για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο Μιχαήλ έστειλε στρατό για να αντιμετωπίσει αυτήν την απειλή με επικεφαλής τον αδελφό του και σεβαστοκράτορα, Ιωάννη Παλαιολόγο, και τον Θεόδωρο Δούκα, αδελφό του δεσπότη Μιχαήλ. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν τον ίδιο χρόνο στη μάχη της Πελαγονίας. Ο στρατός της Νίκαιας θριάμβευσε, οι αντίπαλοι της κατατροπώθηκαν και μάλιστα ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος πιάστηκε αιχμάλωτος. Στη συνέχεια ο στρατός της Νίκαιας προχώρησε νοτιότερα, κατέλαβε την Άρτα και λεηλάτησε τη Θήβα. Αν και τον επόμενο χρόνο ο δεσπότης Μιχαήλ ανακατέλαβε την Άρτα, το αποτέλεσμα της μάχης της Πελαγονίας είχε γείρει την πλάστιγγα στο μέρος της αυτοκρατορίας της Νίκαιας.
Ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης - Επανίδρυση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1261)
thumb|Ο [[Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος]] Το 1260 ο Μιχαήλ Παλαιολόγος επιχείρησε μία επίθεση εναντίον της Κωνσταντινούπολης, που όμως απέτυχε. Καταλαβαίνοντας ότι χρειαζόταν ισχυρό στόλο για να αντιμετωπίσει τον βενετικό στόλο που υπερασπιζόταν την πόλη, υπέγραψε το 1261, στο Νυμφαίο της Μικράς Ασίας, συνθήκη με τη Γένουα, με την οποία της παραχωρούσε εμπορικά προνόμια στην αυτοκρατορία και ένα ειδικό τομέα απέναντι από την Κωνσταντινούπολη με αντάλλαγμα τη ναυτική βοήθεια Γένουας για επίθεση εναντίον της Κωνσταντινούπολης.
Η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, όμως, αποδείχτηκε ευκολότερη υπόθεση από ότι υπολόγιζε ο Μιχαήλ. Τον Ιούλιο του 1261 έστειλε τον στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο με μικρή δύναμη, για αναγνωριστική αποστολή στα σύνορα με τη Βουλγαρία με τη διαταγή να περάσει κοντά στην Κωνσταντινούπολη και να κάνει μία επίδειξη δύναμης. Περνώντας έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης ο Στρατηγόπουλος πληροφορήθηκε ότι το σύνολο της φρουράς της πόλης και του βενετικού στόλου έλειπαν σε μία επιχείρηση για την κατάληψη του νησιού Δαφνουσία του Ευξείνου Πόντου. Έτσι, με ξαφνική επίθεση στη σχεδόν αφύλακτη πόλη ο Στρατηγόπουλος κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη στις 25 Ιουλίου του 1261. Οι Βενετοί, όταν πληροφορήθηκαν τα συμβάντα, έσπευσαν να επιστρέψουν, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να παραλάβουν τα γυναικόπαιδα που είχαν καταφύγει στο λιμάνι και να διασώσουν τον Λατίνο αυτοκράτορα Βαλδουίνο Β΄. Η λατινική κυριαρχία έφτασε έτσι άδοξα στο τέλος της ύστερα από 57 χρόνια.
Στις 15 Αυγούστου 1261 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μιχαήλ Παλαιολόγος μπήκε στην πόλη και στέφθηκε για δεύτερη φορά αυτοκράτορας, αυτή τη φορά χωρίς τον Ιωάννη Δ΄ που παραγκωνίσθηκε τελείως και λίγο καιρό αργότερα τυφλώθηκε.
Με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επανιδρύθηκε και κράτησε μέχρι και το 1453, οπότε και κατελήφθη υπό των Οθωμανών Τούρκων. Η πορεία της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας έληξε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικαιας * Κατηγορία:Νίκαια Βιθυνίας Νικαιας Νικαιας
Η μεταξένια σκάλα
μικρογραφία|Αφίσα του λιμπρέτου της [[Όπερα|όπερας]] Η μεταξένια σκάλα (La scala di seta) είναι μονόπρακτη φαρσοκωμωδία του Τζοακίνο Ροσσίνι σε λιμπρέτο του Τζουζέπε Μαρία Φόππα. Έκανε πρεμιέρα στο Βενετσιάνικο Teatro San Moisè στις 9 Μαΐου 1812. Η ουβερτούρα της όπερας έχει ηχογραφηθεί συχνά και εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στο ρεπερτόριο των συναυλιών της εποχής μας.
Το 1810-1813 ο νεαρός Ροσσίνι είχε είδη συνθέσει 4 ιταλικές φάρσες, αρχίζοντας από την Υπόσχεση γάμου (1810) και τελειώνοντας με τον Σινιόρ Μπρουσκίνο (1813). Οι φάρσες ήταν πολύ διαδεδομένες κατά τον 18ο-19ο αιώνα. Ήταν οικεία μουσικά κομμάτια που περιείχαν από 5-7 τραγουδιστές, και συχνά η υπόθεση περιελάμβανε ιστορίες αγάπης ζευγαριών. Πάντα ο Ροσσίνι πρόσθετε, εκτός από κωμικά, και συναισθηματικά στοιχεία.
Υπόθεση
Ο Ντόρμοντ είναι ο δάσκαλος και κηδεμόνας της όμορφης Τζούλια, και είναι αποφασισμένος ότι αυτή θα παντρευτεί τον Μπλάνσακ. Στην πραγματικότητα η Τζούλια είναι ήδη παντρεμένη με τον φίλο του Μπλάνσακ, Ντόρβιλ, ο οποίος κάθε βράδυ φεύγει από το δωμάτιο της Τζούλια, με την βοήθεια μιας σκάλας από μετάξι, την οποία αυτή κατεβάζει από το παράθυρο της.
Η όπερα ανοίγει το πρωί. Λόγω της προσοχής της ξαδέλφης της Τζούλια, Λουκίλλα και του οικογενειακού υπηρέτη Τζερμάνο, ο Ντόρβιλ δυσκολεύεται να διαφύγει με τη συνηθή μέθοδο του. Ο Μπλάνσακ πρόκειται να φτάσει ανά πάσα στιγμή στην προσπάθειά του να κερδίσει την αγάπη της Τζούλια, αλλά εκείνη έχει επινοήσει ένα σχέδιο για να εκτρέψει τις ερωτικές του προσοχές προς την ξαδέλφη της, η οποία θα ήταν μια εξαιρετική γυναίκα για αυτόν.
Η Τζούλια σκοπεύει να φέρει μαζί τη Λουκίλλα και τον Μπλάνσακ και πείθει τον Τζερμάνο να τους κατασκοπεύσει από ένα μυστικό μέρος για να δει πώς εξελίσσεται η σχέση τους. Ο Μπλάνσακ φτάνει με τον Ντόρβιλ, ο οποίος προσπαθεί απεγνωσμένα να τον πείσει ότι η Τζούλια δεν ψάχνει για σύζυγο. Δυστυχώς, αυτό έχει μόνο το αποτέλεσμα να κάνει τον Μπλάνσακ πιο αποφασισμένο και πιο σίγουρο για την επιτυχία. Προτείνει στον Ντόρβιλ να κρυφτεί και να δει πόσο επιτυχώς θα κερδίσει την αγάπη της Τζούλια.
Είναι πλέον αργά το βράδυ. Η Τζούλια περιμένει απεγνωσμένα να φτάσει ο Ντόρβιλ, ώστε για να του εξηγήσει ότι οι ερωτήσεις που έκανε στον Μπλάνσακ ήταν για την Λουκίλλα. Για άλλη μια φορά ο υπηρέτης Τζερμάνο, αποφασίζει να κρυφτεί για άλλη μια φορά και να δει τι θα συμβεί. Δυστυχώς δεν μπορεί να κρατήσει το μυστικό του και το αποκαλύπτει στη Λουκίλλα. Με θλίψη μαθαίνει ότι ο Μπλάνσακ, τον οποίο πλέον αγαπάει πολύ, συναντά την Τζούλια και αποφασίζει επίσης να βρει μια κρυψώνα στο υπνοδωμάτιο της για να παρακολουθήσει τις διαδικασίες.
Ξαφνικά γίνεται μια χαρούμενη έκπληξη όταν ο Ντόρβιλ ανεβαίνει στην κρεβατοκάμαρα, με τον φίλο του, Μπλάνσακ, ο οποίος ενδιαφέρεται για την Λουκίλλα, με τη βοήθεια της μεταξωτής σκάλας. Όλοι διασκορπίζονται στο δωμάτιο, όταν ο Ντόρμοντ, που έχει ξυπνήσει τον θόρυβο, μπαίνει μέσα με το νυχτικό του. Βλέποντας τον τρόπο με τον οποίο όλα έχουν αποδειχθεί προς το καλύτερο, γρήγορα συγχωρεί τα ζευγάρια για την κακή συμπεριφορά τους και γενικά όλοι χαίρονται και αγκαλιάζονται μεταξύ τους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Lionsgate Films
Η Lions Gate Films είναι μια αμερικανική εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών και ανήκει στη Lions Gate Entertainment με έδρα το Βανκούβερ και στο Σάντα Μόνικα.
Ταινίες
Η εταιρεία αναλαμβάνει ταινίες ανεξάρτητες ή ξένες παραγωγές. Έγινε γνωστή από το ντοκιμαντέρ Fahrenheit 9/11 του Μάικλ Μουρ και το American Psycho της Mary Harron. Η εταιρεία προηγουμένως είχε κυκλοφορήσει ταινίες όπως το Affliction που κέρδισε Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου το 1999 το Gods and Monsters που κέρδισε Όσκαρ καλύτερου σεναρίου το 1998 και το Dogma του Κέβιν Σμιθ.
Το 2004 συνέχισε με ταινίες που κατέληξαν να γίνουν επιτυχίες, όπως το Hotel Rwanda (υποψήφια για 3 Όσκαρ), το Crash, που ήταν μία από τις εκπλήξεις της 78ης Απονομής των βραβείων Όσκαρ (κέρδισε τα Όσκαρ καλύτερης ταινίας, καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και καλύτερου μοντάζ) του 2006 (παρόλο που η ταινία βγήκε το 2004) και το Saw, μια από τις πιο τρομακτικές και πιο επιτυχημένες ταινίες της χρονιάς (έκανε εισπράξεις 100 εκ. $ με προϋπολογισμό μόλις ενός εκατομμυρίου).
To 2005 κυκλοφόρησε τις ταινίες Lord of War και Saw II (εισπράξεις 120 εκ. $ με προϋπολογισμό 4 εκατ).
Αυτή τη στιγμή θεωρείται μια απο τις πιο επιτυχημένες εταιρείες κινηματογράφου με έδρα εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και μια απο τις πιο κερδοφόρες επιχείρησεις ανεξάρτητων ταινιών.
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Κινηματογράφος στον Καναδά Κατηγορία:Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1980
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1980 ήταν ο 25ος Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision και διεξήχθη στη Χάγη στις 19 Απριλίου του 1980. Η παρουσιάστρια ήταν η Μάρλους Φλούιτσμα, αν και κάθε τραγούδι παρουσιάστηκε από έναν παρουσιαστή από το εκάστοτε συμμετέχον έθνος. Σε κάποια τραγούδια, αυτό ήταν το ίδιο άτομο που παρείχε τα σχόλια. Τον διαγωνισμό κέρδισε ο Τζόνι Λόγκαν, εκπροσωπώντας την Ιρλανδία, με το τραγούδι "What's Another Year".
Τοποθεσία
thumb|250px|left|Παγκόσμιο Φόρουμ (Nederlands Congresgebouw), Χάγη – χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού του 1980. Το Ισραήλ, που κέρδισε το για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αρνήθηκε να διοργανώσει το σόου του 1980 για δεύτερη συνεχόμενη φορά, καθώς το IBA (Israel Broadcasting Authority) δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει άλλη διεθνή παραγωγή και η ισραηλινή κυβέρνηση απέρριψε ένα αίτημα για παράταση του προϋπολογισμού της IBA. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση έθεσε επίσης την εκπομπή την ίδια ημέρα με τις διακοπές του Yom HaZikaron, οπότε το Ισραήλ αποφάσισε να μην συμμετάσχει. Μετά την Ισπανία, τη χώρα που τερμάτισε δεύτερη το 1979, και σύμφωνα με πληροφορίες το Ηνωμένο Βασίλειο, αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν, με την Ολλανδία να συμφωνεί, τελικά, για τη φιλοξενία του σόου σε μια μικρή παραγωγή. Σύμφωνα με τον Yair Lapid, γιο του Tommy Lapid που ήταν τότε γενικός διευθυντής της IBA, ο Lapid κάλεσε τον ομόλογό του στη NOS και τον έπεισε να πάρει την «ανεπιθύμητη τιμή», όταν συνειδητοποίησε ότι το επιπλέον κόστος θα μπορούσε να παραλύσει την τακτική εργασία του IBA.
Η Χάγη είναι έδρα της κυβέρνησης του Βασιλείου των Κάτω Χωρών και πρωτεύουσα της επαρχίας της Νότιας Ολλανδίας. Είναι επίσης η τρίτη σε μέγεθος πόλη της Ολλανδίας, μετά το Άμστερνταμ και το Ρότερνταμ. Βρίσκεται στα δυτικά της Ολλανδίας και, επίσης, βρίσκεται στο κέντρο του αστικού κέντρου Haaglanden στη νοτιοδυτική γωνία του μεγαλύτερου αστικού συγκροτήματος Randstad. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Congresgebouw (σήμερα γνωστό ως το Παγκόσμιο Φόρουμ). Ο χώρος κατασκευάστηκε το 1969 και φιλοξένησε προηγουμένως το διαγωνισμό το.
Επισκόπηση διαγωνισμού
Επιλέχθηκε ο χώρος που φιλοξένησε το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1976, το Congresgebouw. Επαναχρησιμοποιήθηκαν διάφορα μέρη της αρχικής σειράς και της σκηνής του φεστιβάλ του 1976. Και πάλι, ο Roland de Groot ανέλαβε το σχέδιο. Όπως και με τους διαγωνισμούς του 1977 και του 1978, δεν υπήρχαν προ-μαγνητοσκοπημένες καρτ-ποστάλ μεταξύ των τραγουδιών, με έναν προσκεκλημένο παρουσιαστή από κάθε έθνος να εισάγει τις συμμετοχές. Εκτός από αυτό, η παρουσιάστρια Μάρλους Φλούιτσμα, εκτός από την ψηφοφορία, δεν έκανε την παρουσίαση στα αγγλικά ή στα γαλλικά, πράγμα που σημαίνει ότι η παρουσίαση έγινε σχεδόν εξ ολοκλήρου στα ολλανδικά. Η NOS ξόδεψε μόλις 725.000 δολάρια για το έργο.
Αφού το Ισραήλ ανακοίνωσε τη μη συμμετοχή του, το Μαρόκο συμμετείχε στον διαγωνισμό. Το Μονακό επίσης δεν συμμετείχε αφού το έκανε το 1979.
Ο γεννημένος στην Αυστραλία Τζόνι Λόγκαν που εκπροσωπούσε την Ιρλανδία ήταν ο νικητής αυτής της Eurovision με το τραγούδι "What's Another Year". Αυτή ήταν η δεύτερη φορά της Ιρλανδίας που κέρδισε τον διαγωνισμό, έχοντας κερδίσει το διαγωνισμό του με το "All Kinds of Everything", ο οποίος πραγματοποιήθηκε επίσης σε ολλανδικό έδαφος.
Η Γερμανία ήταν αυτή που τερμάτισε δεύτερη, εκείνη τη χρονιά. Θα τερματίσουν και πάλι στη δεύτερη θέση, αλλά τελικώς κέρδισαν το. Η Γερμανία τερμάτισε ξανά στη δεύτερη θέση το και το, καθιστώντας τη δεκαετία του 1980 την πιο επιτυχημένη δεκαετία στο διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision για τη Γερμανία. Μετά από δύο σχετικά κακές θέσεις, το Ηνωμένο Βασίλειο επέστρεψε στην δεκάδα ξανά, τερματίζοντας στην τρίτη θέση.
Μορφή
Το σύστημα βαθμολογίας που καθιερώθηκε το 1975 παρέμεινε το ίδιο. Κάθε χώρα είχε μία κριτική επιτροπή, που έδινε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 και 1 βαθμό για τα 10 καλύτερα τραγούδια. Ωστόσο, για πρώτη φορά στα χρονικά, οι χώρες υποχρεώθηκαν να βαθμολογήσουν με αύξουσα σειρά: 1, 2, 3 κλπ. Η αλλαγή αυτή συντελέστηκε για να αυξηθεί η αγωνία για κάθε χώρα για το σε ποια θα δινόταν ο υψηλότερος βαθμός (12) στο τέλος του κάθε γύρου ψηφοφορίας.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία της χώρας, η ορχήστρα διευθύνθηκε από τα ακόλουθα πρόσωπα:
Αποτελέσματα
Σημειώσεις
Πίνακας βαθμολογίας
200px|thumb|Ο [[Τζόνι Λόγκαν ερμηνεύει το νικητήριο τραγούδι "What's Another Year".]]
Η διοργανώτρια Ολλανδία έκανε μια δυνατή αρχή, παίρνοντας τους μέγιστους 'δώδεκα βαθμούς' από τρείς από τις τέσσερις πρώτες χώρες της ψηφοφορίας. Αυτό, όμως, δεν διήρκησε για πολύ, αφού μετά η Γερμανία και, τέλος, η Ιρλανδία προηγήθηκαν.
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Μαρία Ηλιού
Πρώιμα χρόνια
Η Μαρία Ηλιού γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα, κόρη της Μαρίας-Λήδας Κροντηρά, παιδαγωγού και συγγραφέα παιδικών βιβλίων, και του καπνέμπορου Ανδρέα Ηλιού. Η καταγωγή της μητέρας της ήταν από την Κεφαλονιά και την Αθήνα και του πατέρα της από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Από πολύ μικρή ηλικία συμμετείχε στις ραδιοφωνικές εκπομπές της γιαγιάς της, της Αντιγόνης Μεταξά (Θείας Λένας) στην Ελληνική Κρατική Ραδιοφωνία (ΕΙΡ) λέγοντας παραμύθια και τραγούδια και στις θεατρικές ραδιοφωνικές εκπομπές του παππού της, Κώστα Κροντηρά, στο Θέατρο της Τετάρτης κάνοντας σε συνεργασία με τον ηχολήπτη, ήχους.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1980
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
280px|thumb|Η [[Κάτια Εμπστάιν κατά τη διάρκεια των προβών.]] 180px|thumb|Η [[Μάγκι Μακνίλ κατά τη διάρκεια των προβών.]]
Στον διαγωνισμό του 1980 επέστρεψαν συνολικά 3 καλλιτέχνιδες: η Κάτια Εμπστάιν για τη Γερμανία, η οποία εκπροσώπησε ξανά τη χώρα το και το, η Μάγκι Μακνίλ για την Ολλανδία, η οποία ήταν ξανά συμμετοχή το , ως μέλος του συγκροτήματος Mouth & MacNeal και η Πάολα ντελ Μέντικο, εκπρόσωπος της Ελβετίας και το.
Μαρία Ηλιού
Πρώιμα χρόνια
Σπούδασε λογοτεχνία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, (Universita di Padova) στην Ιταλία από όπου αποφοίτησε με άριστα και τιμητική διάκριση το 1983, υποστηρίζοντας μια διατριβή για τον έμμεσο ελεύθερο λόγο στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1980
Παρουσιαστές τραγουδιών
Για κάθε τραγούδι, την προλόγιση έκανε ένας παρουσιαστής από την αντίστοιχη χώρα.
Μαρία Ηλιού
Πρώιμα χρόνια
Παράλληλα αποφοίτησε στην Ελλάδα από την κινηματογραφική Σχολή Σταυράκου (σκηνοθεσία). Συνέχισε με υποτροφία του Ιταλικού κράτους σπουδές σκηνοθεσίας στην Ιταλία στη σχολή του Ermano Olmi, Ipotesi Cinema ενώ συμμετείχε σε σεμινάρια της Ευρωπαικής κοινότητας για τη συγγραφή σεναρίου, σκηνοθεσία και παραγωγή ταινιών: Eave (1993) Frank Daniel’s Workshop (1994), Sources (1995), Arista(1999).
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1980
Παρουσιαστές τραγουδιών
^ Όλες οι προλογίσεις έγιναν στη γλώσσα στην οποία ερμηνεύτηκε το κάθε τραγούδι, εκτός από εκείνο της Ιρλανδίας. Η Θέλμα Μάνσφιλντ προλόγισε το τραγούδι στα ιρλανδικά, ενώ ο ερμηνευτής Τζόνι Λόγκαν τραγούδησε στα αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Μαρία Ηλιού
Καριέρα
Η Μαρία Ηλιού ξεκίνησε την καριέρα της στην Ελλάδα. Από το 1983-1985 εργάστηκε στην Αθήνα στο Ελληνικό κρατικό ραδιόφωνο στην ΕΡΤ, όπου σκηνοθετούσε την εκπομπή Μια Πόλη–Πλοίο που παρουσίαζε θέματα σε σχέση με τη σύγχρονη λογοτεχνία, τη μουσική και τον κινηματογράφο. Τα ίδια χρόνια εργάστηκε ως μεταφράστρια παρουσιάζοντας για πρώτη φορά βιβλίο του Αλμπέρτο Σαβίνιο στην Ελλάδα, Ο Μωπασσάν και ο άλλος, εκδόσεις Ύψιλον.
Στην Ιταλία από το 1987 έως το 1990 εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη και casting director με τον Giuseppe και Bernadro Bertolucci στις ταινίες I Cammelli, Amori in Corso, La Domenica Specialmente, Bologna 90.
To 2003 ένα βραβείο καριέρας Fulbright την έφερε στη Νέα Υόρκη όπου συνεργάστηκε με τη Marketa Kimbrell στο NYU Tisch School of Arts και με την Laurie Hutzler για τα σενάριά της.
Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας του κινηματογράφου και της Ελληνικής Ακαδημίας του Κινηματογράφου και έχει διατελέσει μέλος κριτικής επιτροπής σε διεθνή φεστιβάλ και επιτροπές διεθνών οργανισμών.
Ταινίες μυθοπλασίας
Το 1987 η πρώτη της ταινία η Συνάντηση βραβεύτηκε από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού. Το 1991 ίδρυσε την εταιρία παραγωγής ΜΙΑ ΠΟΛΗ – ΠΛΟΙΟ και η δεύτερη ταινία της Παράθυρο στη Θάλασσα (1992), βραβεύτηκε από το Istituto Luce στην Ιταλία το 1993. Το 1996 οι Τρείς Εποχές βραβεύτηκαν στο 37o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο διεθνές φεστιβάλ του Würzburg στη Γερμανία.
Η ταινία Αλεξάνδρεια μια ερωτική ιστορία (2001), διηγείται την ιστορία μιας μητέρας και της κόρης της που ταξιδεύοντας στην Αίγυπτο ξανανακαλύπτουν η μια την άλλη μέσω μιας διήγησης, για μια παλιά ερωτική Αλεξανδρινή ιστορία της μητέρας. Η Αλεξάνδρεια μια ερωτική ιστορία, βραβεύτηκε από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού καθώς και στα διεθνή φεστιβάλ Σάο Πάολο στη Βραζιλία, Γκραν Κανάρια στην Ισπανία και Χιούστον στις ΗΠΑ, ενώ ο ιστορικός του κινηματογράφου Karalis την αποκάλεσε μια από τις καλύτερες Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 2000 στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου.
Ιστορικά ντοκιμαντέρ
To 2003 στη Νέα Υόρκη κάνοντας έρευνα στα αρχεία για να αναπτύξει το σενάριο της ταινίας μυθοπλασίας ‘Μία Φιλία στη Σμύρνη’ την περίοδο που είχε την υποτροφία καριέρας Fulbright, ανακάλυψε ξεχασμένο οπτικό υλικό τόσο για τη Σμύρνη όσο και για τη μετανάστευση των Ελλήνων στην Αμερική. Το υλικό ήταν τόσο συναρπαστικό που την ώθησε αντί να κάνει ταινία μυθοπλασίας να κάνει ντοκιμαντέρ σώζωντας συγχρόνως το ξεχασμένο οπτικό υλικό.
Ίδρυσε το 2005 τη μη κερδοσκοπική εταιρία PROTEUS NY INC & ΠΡΩΤΕΑΣ που σκοπό έχει να ανακαλύπτει και να συντηρεί οπτικοακουστικό αρχειακό υλικό σε σχέση με την ελληνική ιστορία κυρίως στην Αμερική και την Ευρώπη. Σε συνεργασία με άλλους πολιτιστικούς οργανισμούς παράγει ταινίες, εκθέσεις, βιβλία που κάνουν προσιτές αυτές τις χαμένες εικόνες στο κοινό.
Από το 2007 έως σήμερα, έχει παρουσιάσει ιστορικά ντοκιμαντέρ που είχαν μεγάλη επιτυχία. Το Ταξίδι το Ελληνικό Όνειρο στην Αμερική, ένα ντοκιμαντέρ για τη μετανάστευση των Ελλήνων στην Αμερική, παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπενάκη στην Ελλάδα ενώ στη συνέχεια προβλήθηκε στο Metropolitan Museum of Art, στην PBS στο Σικάγο, και βραβεύτηκε από το American Film Institute στην Ουάσινγκτον ως μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. ( The European Show Case). Για το έργο της τιμήθηκε την επόμενη χρονιά από την πόλη της Νέας Υόρκης.
Ακολούθησε το ιστορικό ντοκιμαντέρ Από τις δυο πλευρές του Αιγαίου, για την Ανταλλαγή των πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία (1922-1924). Βασικός της συνεργάτης και στις τρεις αυτές ταινίες είναι ο ιστορικός σύμβουλος Αλέξανδρος Κιτροέφ (Haverford College).
Το 2017 παρουσίασε το ντοκιμαντέρ Αγαπημένη Θεία Λένα για τη ζωή και το έργο της παιδαγωγού Αντιγόνης Μεταξά, με την οποία μεγάλωσαν πολλές γενιές στην Ελλάδα παρακολουθώντας τις ραδιοφωνικές της εκπομπές και διαβάζοντας τα βιβλία της. Αυτό υπήρξε ένα προσωπικό έργο μια που η Θεία Λένα ήταν η γιαγιά της. Η Μαρία Ηλιού προετοιμάζει μια σειρά ντοκιμαντέρ για την ιστορία της σύγχρονης Αθήνας από το 1821 έως τις μέρες μας με τίτλο Athens Rising.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ντοκιμαντέρ
Αναζήτηση
Η λέξη Αναζήτηση μπορεί να αναφέρεται:
Τετράγωνο
thumb|right|Τετράγωνο. Τετράγωνο στην ευκλείδεια γεωμετρία είναι το παραλληλόγραμμο που είναι ορθογώνιο και ρόμβος ταυτόχρονα.
Δείτε επίσης
Τετραγωνο Τετραγωνο
Μέλας Δρυμός
thumb|right|250px|Η τοποθεσία του δάσους στη ΓερμανίαΟ Μέλας Δρυμός (γερμανικά: Schwarzwald) είναι ένα μεγάλο δάσος στη νοτιοδυτική [[Γερμανία]] στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης ανάμεσα στον ποταμό Ρήνο δυτικά και τις πηγές του Δούναβη νότια. Παρά το όνομα, το δάσος δεν θεωρείται πια το πιο «σκοτεινό» σε χρώματα σε σχέση με τα υπόλοιπα δάση κωνοφόρων της Γερμανίας. Η μεγαλύτερη πόλη στα όρια του Μέλανος Δρυμού είναι το Φράιμπουργκ.
Κατηγορία:Δάση της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Κωνσταντία της Αρλ
Η Κωνσταντία της Αρλ (Constance d'Arles, 986 - 25 Ιουλίου 1032) τρίτη σύζυγος του βασιλιά Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας ήταν κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Προβηγκίας και της Αδελαΐδας του Ανζού κόρης του Φούλκωνος Β΄ του Ανζού.
Τρίτη σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Ροβέρτου Β΄
Παντρεύτηκε τον βασιλιά Ροβέρτο μετά το διαζύγιο με τη δεύτερη σύζυγό του Μπέρθα της Βουργουνδίας (1003), το οποίο επιβλήθηκε μετά τον αφορισμό του Ροβέρτου από τον πάπα. Ο γάμος ήταν θυελλώδης η οικογένειά της εναντιώθηκε ενώ η αυλή των Φράγκων αντέδρασε έντονα στα Προβηγκιανά έθιμα της Κωνσταντίας. Ο φίλος του βασιλιά Ροβέρτου Ούγος του Μπωβέ πίεσε τον βασιλιά να χωρίσει την Κωνσταντία (1007), ο κόμης Φούλκων Γ΄ του Ανζού αντέδρασε ακαριαία, έστειλε δώδεκα ιππότες οι οποίοι δολοφόνησαν τον Ούγο του Μπωβέ. Ο Ροβέρτος πήγε στη Ρώμη (1010) με τη δεύτερη σύζυγό του Μπέρθα προκειμένου να ζητήσει την άδεια από τον πάπα Σέργιο Δ΄ να χωρίσει την Κωνσταντία και να ξαναπαντρευτεί την Μπέρθα, ο πάπας πάλι το αρνήθηκε με αποτέλεσμα να παραμείνει ο βασιλιάς μόνιμα με την τρίτη σύζυγο του.
Εμφύλιοι πόλεμοι με τους γιους της
thumb|right|Ο βασιλιάς της Γαλλίας Ροβέρτος Β΄ με την Κωνσταντία της Αρλ Με την προτροπή της Κωνσταντίας ο μεγαλύτερος γιος τους Ούγος Μάγκνους στέφθηκε συμβασιλιάς μαζί με τον πατέρα του (1017). Ο Ούγος ζήτησε να μοιραστεί εξουσία μαζί του ο Ροβέρτος Β το αρνήθηκε με αποτέλεσμα να εξεγερθεί εναντίον του, η Κωνσταντία παρόλο που δεν είχε καλές σχέσεις με τον Ροβέρτο εξοργίστηκε με την στάση του γιου της. Στην συνέχεια ο Ούγος συμφιλιώθηκε με τους γονείς του αλλά σύντομα πέθανε σε ηλικία 18 ετών σε ατύχημα με άλογο. Μετά τον θάνατο του Ούγο ξέσπασε σκληρή διαμάχη μεταξύ της Κωνσταντίας και του βασιλιά σχετικά με την διαδοχή του θρόνου, ο Ροβέρτος ήθελε διάδοχο του τον δεύτερο γιο τους Ερρίκο και η Κωνσταντία τον τρίτο γιο τους Ροβέρτο. Ο βασιλιάς παρά τις αντιρρήσεις της συζύγου του έστεψε συμβασιλέα και διάδοχο τον Ερρίκο (1027) με αποτέλεσμα η Κωνσταντία να εξοργιστεί όσο ποτέ, ο επίσκοπος Φουλβέρτος της Σαρτρ φοβήθηκε πολύ για την απόφαση αυτή λόγω της αγριότητας και των απειλών της βασίλισσας.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της βασιλιά Ροβέρτο απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Λαοδίκη Ε΄ της Συρίας
Η Λαοδίκη (??? – 150 π.Χ.) ήταν πριγκίπισσα της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν κόρη του ηγεμόνα των Σελευκιδών, Σέλευκου Δ΄ του Φιλοπάτορος και της Λαοδίκης Δ΄. Έγινε βασίλισσα της Μακεδονίας στο πλευρό του τελευταίου βασιλιά της, του Περσέα. Μετά την υποταγή του ελλαδικού χώρου στους Ρωμαίους, επέστρεψε στη Συρία, όπου κατά μια εκδοχή ενώθηκε με τον αδελφό της, Δημήτριο Α΄.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπό τον κοινό κίνδυνο των Ρωμαίων και σε μία προσπάθεια ενίσχυσης των δεσμών των δύο Βασιλικών Οίκων, των Σελευκιδών με τους Αντιγονίδες, ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Περσέας παντρεύτηκε τη Λαοδίκη το 178 π.Χ. Το ζευγάρι απέκτησε μαζί τουλάχιστον τρία παιδιά, τον Αλέξανδρο, τον Φίλιππο και μία κόρη, της οποίας το όνομα δεν μας είναι γνωστό. Πιθανώς γιος τους υπήρξε και ο Ανδρίσκος. Η οικογενειακή αυτή ζωή έλαβε τέλος το 168 π.Χ. Μετά τη Μάχη της Πύδνας ο Περσέας, ηττημένος, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στη Ρώμη, μαζί με τα παιδιά του, όπου και διαπομπεύτηκαν στο Θρίαμβο που οργανώθηκε για το νικητή στρατηγό, Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Ο Περσέας πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, το 162 π.Χ. επί ιταλικού εδάφους.
Η Λαοδίκη δεν είχε την ίδια τύχη: είχε επιστρέψει στο πατρικό της σπίτι στη Συρία, και τέθηκε υπό την προστασία του αδελφού της, Δημητρίου Α΄. Εκείνος προσέφερε το χέρι της στο βασιλιά Αριαράθη Ε΄ της Καππαδοκίας, ο οποίος όμως αρνήθηκε. Αυτό θεωρήθηκε προσβολή από το Δημήτριο, ο οποίος το 158 π.Χ., όταν ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στην Καππαδοκία ανάμεσα στον Αριαράθη και τον Οροφέρνη Β΄, τάχθηκε με το μέρος του δεύτερου.
Σύμφωνα με μία εκδοχή, η Λαοδίκη παντρεύτηκε τον αδελφό της και είναι μητέρα του γιου και διαδόχου του, Δημητρίου Β΄ του Νικάτορος. Όταν ο Δημήτριος έχασε το θρόνο του και θανατώθηκε από τη συνασπισμένη δύναμη των εχθρικών προς αυτόν κρατών, η Λαοδίκη πέθανε μαζί του το 150 π.Χ.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Μαρδούκ βαλασσού ικμπί
Ο Μαρδούκ βαλασσού ικμπί, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (819 - 813 π.χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Μαρδούκ ζακίρ σουμί Α'. Ήταν όγδοος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας, σύγχρονος του Ασσύριου βασιλιά Σαμσί Αντάντ Ε' που ήταν γαμπρός του αφού ο πατέρας του τον πάντρεψε με την κόρη του Σεμίραμις. Διαδέχθηκε όπως φαίνεται στα έγγραφα τον πατέρα του σε μεγάλη ηλικία. Την εποχή του ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Ε΄ έκανε δύο διαδοχικές εκστρατείες στη Βαβυλώνα την τέταρτη και την πέμπτη. Τα κίνητρα της εκστρατείας ήταν άγνωστα, πιθανότατα κάποια δυσαρέσκεια από τον πατέρα του ο οποίος σε κάποια συμφωνία του, είχε υποβαθμίσει την Ασσυρία σε σχέση με τη Βαβυλώνα. Στην δεύτερη εκστρατεία κατάφερε να εκθρονίσει τον Μαρδούκ βαλασσού ικμπί που τον διαδέχθηκε ο Μπαμπά αχά ιντινά.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Λουίς Σουάρες
Ο Λουίς Αλμπέρτο Σουάρες Ντίας (Luis Alberto Suárez Díaz), γνωστός ως Λουίς Σουάρες, (ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈlwis ˈswaɾes], γεννήθηκε 24 Ιανουαρίου 1987) είναι Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη Βραζιλία με τη Γκρέμιο. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της γενιάς του έχοντας ξεπεράσει τα 500 τέρματα σε επίσημους αγώνες στην καριέρα του.
Διαθέτει ικανότητες, όπως δύναμη, τεχνική, ντρίμπλα και τελείωμα των φάσεων. Σε μικρή ηλικία έφυγε από το Σάλτο της Ουρουγουάης μαζί με την οικογένεια του και πήγαν στο Μοντεβιδέο στην ομάδα της Νασιονάλ, από όπου και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 2005. Το 2006 πήγε στην Ολλανδία παίζοντας για την ομάδα της Χρόνιγκεν στο ολλανδικό πρωτάθλημα. Ένα χρόνο αργότερα μετακόμισε στον ΑΦΚ Άγιαξ. Την περίοδο 2008–09 ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς και την επόμενη χρονιά με 35 γκολ σε 33 εμφανίσεις ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας. Επίσης εκείνη τη χρονιά αναδείχθηκε και ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του πρωταθλήματος.
Νασιονάλ
Ο Σουάρες εντάχθηκε στην ομάδα των νέων της Νασιονάλ σε ηλικία 14 ετών. Στα 15 του σε αγώνα, χτύπησε με το κεφάλι του τον διαιτητή της αναμέτρησης και αποβλήθηκε. Τον Μάιο του 2005, σε ηλικία 18 ετών, έκανε το πρώτο του ντεμπούτο με αντίπαλο την ομάδα Τζούνιορ Ντε Μπαρακουίλα στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Σκόραρε το πρώτο του γκολ τον Σεπτέμβριο του 2005 και βοήθησε τη Νασιονάλ να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης σκοράροντας στο σύνολο 10 γκολ σε 27 παιχνίδια. Τον Σουάρες τον εντόπισαν σκάουτερ από τον Ολλανδικό σύλλογο Χρόνινγκεν, οι οποίοι αρχικά είχαν πάει για να παρακολουθήσουν έναν άλλο ποδοσφαιριστή. Καθώς παρακολουθούσαν τον αγώνα, ο Σουάρες κέρδισε πέναλτι και σκόραρε ένα θαυμάσιο γκολ ενάντια στην Ντεφενσόρ.
Χρόνινγκεν
Ο Σουάρες ήταν 19 ετών όταν πήγε να παίξει στη Χρόνινγκεν. Αρχικά, ο προπονητής τον έβαλε να παίξει στη δεύτερη ομάδα για να εξοικειωθεί με το ολλανδικό τρόπο παιχνιδιού. Ο Ουρουγουανός συμπαίκτης του, Μπρούνο Σίλβα, τον βοήθησε να εγκατασταθεί και να προσαρμοστεί στη νέα του ομάδα και ζωή στην Ολλανδία.
Η κατάσταση γρήγορα βελτιώθηκε και ο Σουάρες σημείωσε αρκετά γκολ με τη Χρόνινγκεν αλλά είχε επίσης και πειθαρχικά παραπτώματα. Σε ένα παιχνίδι με πέντε σκέλη (αγώνες) σκόραρε 4 τέρματα αλλά πήρε 3 κίτρινες κάρτες και μία κόκκινη. Σκόραρε 10 γκολ σε 29 αγώνες πρωταθλήματος για να βοηθήσει τη Χρόνινγκεν να τερματίσει όγδοη στο ολλανδικό πρωτάθλημα τη σεζόν 2006-07. Επίσης, σημείωσε το πρώτο του ευρωπαϊκό γκολ στην ήττα με 4-2 από την Παρτιζάν Βελιγραδίου στο ντεμπούτο του. Ο Άγιαξ είδε πως ο Σουάρες είχε λαμπρό μέλλον στα πόδια του και πρόσφερε 3,5 εκατ. ευρώ στη Χρόνινγκεν για να τον αποκτήσει, όμως αυτή απέρριψε την προσφορά. Όταν το έμαθε ο Σουάρες έγινε έξαλλος και προσέφυγε στη δικαιοσύνη και στην επιτροπή διαιτησίας KNVB με αποτέλεσμα την ίδια μέρα της εκδίκασης της υπόθεσης ο Άγιαξ να αυξήσει την προσφορά του στα 7,5 εκ. ευρώ η οποία έγινε αμέσως δεκτή από τη Χρόνινγκεν.
ΑΦΚ Άγιαξ
Ο Σουάρες υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τον Άγιαξ και έκανε το ντεμπούτο με το σύλλογο στο Τσάμπιονς Λιγκ στον προκριματικό αγώνα με αντίπαλο τη Σλάβια Πράγας. Σημείωσε ένα γκολ στο πρώτο του παιχνίδι εκτός έδρας στο Ολλανδικό πρωτάθλημα και δύο γκολ στον πρώτο του αγώνα στο Άμστερνταμ Αρένα. Ο Άγιαξ τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα κατά την περίοδο 2007-08 και ο Σουάρες σκόραρε 17 γκολ σε 33 εμφανίσεις πρωταθλήματος.
Πριν από τη σεζόν 2009-10, ο Μάρτιν Γιόλ διαδέχθηκε τον φαν Μπάστεν στη θέση του προπονητή. Μετά την αποχώρηση του προηγούμενου αρχηγού, Τόμας Φερμάελεν, στην Άρσεναλ, ο Γιόλ έκανε αρχηγό της ομάδας του Άγιαξ τον Σουάρες. Ο Σουάρες ξεκίνησε τη σεζόν με χατ-τρικ στη νίκη με 4-1 εναντίον της Βάαλβαϊκ και συνέχισε με σειρά από γκολ σε όλα τα παιχνίδια της σεζόν. Σκόραρε δύο γκολ στο δεύτερο μέρος του Ολλανδικού τελικού του κυπέλλου και τερμάτισε ως πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Ο Άγιαξ κέρδισε τον τελικό του Κυπέλλου με συνολικό σκορ 6-1 επί της Φέγενορντ, αλλά τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα πίσω από την Τβέντε. Ο Σουάρες τελείωσε τη σεζόν ως πρώτος σκόρερ του ολλανδικού πρωταθλήματος με 35 γκολ σε 33 παιχνίδια και είχε 49 γκολ σε όλους τις διαγωνισμούς. Κέρδισε το βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς του Άγιαξ για δεύτερη συνεχόμενη φορά και το βραβείο του Ολλανδού ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Πολλοί ευρωπαϊκοί σύλλογοι άρχισαν να δείχνουν το ενδιαφέρον τους για τον Σουάρες λόγω του μεγάλου αριθμού των τερμάτων που είχε σκοράρει για τον Άγιαξ. Λίγο μετά ο Σουάρες επέστρεψε από το Παγκόσμιο Κύπελλο και σκόραρε το εκατοστό του γκολ για τον Άγιαξ στην εντός έδρας ισοπαλία με 1-1 ενάντια στον ΠΑΟΚ σε προκριματικό αγώνα για το Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό τον έβαλε σε μία ελίτ ποδοσφαιριστών, συμπεριλαμβανομένων των Γιόχαν Κρόιφ, Μάρκο φαν Μπάστεν και Ντένις Μπέργκαμπ, που σκόραραν 100 ή περισσότερα τέρματα με την ομάδα τους. Ο Σουάρες συνέχισε να σκοράρει με χατ-τρικ με αντίπαλο τη Ντε Χράαφσχαπ στη νίκη με 5-0.
Στις 20 Νοεμβρίου 2010, ο Σουάρες ήταν και πάλι σε μπελάδες όταν δάγκωσε στον ώμο τον Ότμαν Μπακάλ της Αϊντχόφεν σε αγώνα που έληξε 0-0. Ο Άγιαξ τον άφησε εκτός για δύο παιχνίδια και τον τιμώρησε με πρόστιμο, το οποίο η ομάδα δήλωσε ότι θα δωρίσει για «καλό σκοπό». Η ολλανδική εφημερίδα Ντε Τέλεγκραφ τον χαρακτήρισε «Κανίβαλο του Αίαντα». Η Ολλανδική Ποδοσφαιρική Επιτροπή αύξησε τις αγωνιστικές που έπρεπε να μείνει ο Σουάρες εκτός σε επτά. Κατά τη διάρκεια της αναστολής ο Άγιαξ ήταν σε επαφή με άλλους ευρωπαϊκούς συλλόγους που ενδιαφέρονταν για τον Σουάρες. Στις 28 Ιανουαρίου 2011 δέχθηκαν προσφορά 26.500.000 ευρώ για τον Σουάρες από τη Λίβερπουλ. Συνολικά, ο Σουάρες σκόραρε 111 γκολ σε 159 εμφανίσεις με τον Άγιαξ. Ο φαν Μπάστεν του δίδαξε τεχνικές και κινήσεις που απαιτούνται για την επίθεση και το σκοράρισμα και πως να μην αντιδρά στα φάουλ.
Λίβερπουλ
Τον Ιανουάριο του 2011 η Λίβερπουλ εντάσει τον παίκτη στο δυναμικό της. Τότε η ομάδα ήταν στην 12η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Πρέμιερ Λιγκ, και με τη βοήθεια του Σουάρες, τερμάτισε στην έκτη. Τον Φεβρουάριο του 2012 κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο στην καριέρα του με τη Λίβερπουλ καθώς η ομάδα του πήρε το Κύπελλο Αγγλίας. Ο Σουάρες με τις καλές εμφανίσεις του την πήρε από το χέρι και αν δεν ήταν η ατυχία του Τζέραρντ με αντίπαλο την Τσέλσι, η Λίβερπουλ θα είχε πανηγυρίσει το πρωτάθλημα μετά από πολλά χρόνια. Ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας με 30 γκολ σε όλες τις αναμετρήσεις και δεύτερος σκόρερ της Πρέμιερ Λιγκ με 23 γκολ. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς για του πρωταθλήματος. Τις 21 Απριλίου 2013 δάγκωσε τον Μπράνισλαβ Ιβάνοβιτς της Τσέλσι. Για το περιστατικό δέχτηκε πρόστιμο από τον σύλλογο. Τη σαιζόν 2013-14 ο Σουάρες σκόραρε 31 γκολ πρωταθλήματος και κέρδισε το χρυσό παπούτσι, με δεύτερο τον συμπαίκτη του Ντάνιελ Στάριτζ. Έγινε μόλις ο έβδομος ποδοσφαιριστής που σκοράρει πάνω από 30 γκολ στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ. Επίσης ήρθε μαζί πρώτος με τον Κριστιάνο Ρονάλντο για το βραβείο του χρυσού παπουτσιού. Κέρδισε το βραβείο παίκτη της χρόνιας της PFA και έγινε ο πρώτος μη Ευρωπαίος που το κερδίζει.
Μπαρτσελόνα
Στις 11 Ιουλίου 2014 η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε επίσημα τη μετακίνηση του παίκτη στη Βαρκελώνη. Το ποσό βρέθηκε ότι ήταν 82,3 εκατομμύρια ευρώ, γεγονός που τον κατέτασσε ως έναν από τους ακριβότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία. Στη Μπαρτσελόνα συνεργάστηκε στην επίθεση με μαζί τους Λιονέλ Μέσι και Νεϊμάρ δημιουργώντας το περίφημο MSN. Η πρώτη του χρονιά στη Μπαρτσελόνα συνοδεύτηκε από τρεμπλ (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Τσάμπιονς Λιγκ) και ο ίδιος σκόραρε 25 φορές και είχε 20 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις. Η επόμενη αγωνιστική περίοδος ήταν ακόμη πιο παραγωγική, καθώς ο Σουάρες σκόραρε 40 φορές στο πρωτάθλημα, όπου ήταν πρώτος σκόρερ και κέρδισε το δεύτερο ευρωπαϊκό χρυσό παπούτσι. Σκόραρε συνολικά 59 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, ενώ το MSN σκόραρε συνολικά 131 γκολ, καταρρίπτοντας το ρεκόρ των 122 της προηγούμενης χρονιάς. Τη σεζόν 2016-17 σκόραρε 37 γκολ και είχε 16 ασίστ και κέρδισε το Κύπελλο Ισπανίας. Αυτή ήταν η τελευταία χρονιά για το τρίο MSN.
Τη σεζόν 2017-18 η Μπαρτσελόνα κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα και μάλιστα ήταν 43 αγώνες αήττητη, επίδοση ρεκόρ. Παράλληλα κατέκτησε και το Κύπελλο Ισπανίας για τέταρτη συνεχόμενη φορά. Ο Σουάρες σημείωσε συνολικά 31 γκολ και είχε 17 ασίστ στη χρονιά. Την επόμενη σεζόν η Μπαρτσελόνα κατέκτησε ξανά τη Λα Λίγκα και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου αποκλείστηκε από τη Λίβερπουλ. Ο Σουάρες ολοκλήρωσε τη χρονιά με 25 γκολ και 10 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις. Η σεζόν 2019-20 ήταν η πρώτη μετά το 2007-8 στην οποία η Μπαρτσελόνα δεν κατέκτησε κάποιο τρόπαιο, ενώ παράλληλα σημαδεύτηκε από την ήττα με 2-8 από την Μπάγερν Μονάχου στο Τσάμπιονς Λιγκ, τη βαρύτερα τα τελευταία 70 χρόνια, στην οποία ο Σουάρες σκόραρε το δεύτερο γκολ της Μπαρτσελόνα. Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά του Ουρουγουανού στη Μπαρτσέλονα καθώς ο νέος προπονητής της Μπαρτσελόνα Ρόναλτ Κούμαν ανακοίνωσε ότι δεν τον υπολόγιζε στη νέα ομάδα του συλλόγου. Ο Σουάρες μέχρι τις 8 Ιουλίου 2020 είχε σημειώσει 195 γκολ με την Μπαρτσελόνα, επίδοση η οποία τον κατατάσει ως τρίτο σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.
Νασιονάλ
Στις 27 Ιουλίου 2022 ανακοίνωσε τη μεγάλη επιστροφή του στη Νασιονάλ Μοντεβιδέο έπειτα από 16 χρόνια, αποφασίζοντας να γυρίσει στην πατρίδα του και να φορέσει ξανά τη φανέλα της ομάδας που ξεκίνησε την καριέρα του. Κατά την επιστροφή του πέτυχε πέντε γκολ σε 11 παιχνίδια και κατέκτησε το πρωτάθλημα Clausura στα μέσα Οκτωβρίου. Στις 30 Οκτωβρίου με δύο γκολ έδωσε στη Νασιονάλ τη νίκη στην παράταση (τελικό αποτέλεσμα (1-4) απέναντι στη Λίβερπουλ και την έστεψε πρωταθλήτρια Ουρουγουάης για 49η φορά στην ιστορία της.
Εθνική ομάδα
Η πρώτη και από τις αξιομνημόνευτες στιγμές στη διεθνή του καριέρα, ήταν η απόκρουσή του με το χέρι στη γραμμή της εστίας του στον αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 με αντίπαλο τη Γκάνα, προκειμένου να σώσει την ομάδα του από βέβαιο γκολ. Η επακόλουθη αποτυχία του Ασαμόα Τζιάν να σκοράρει στην εκτέλεση δικαίωσε την προσπάθεια του Σουάρες, έστω και αν ο ίδιος αποβλήθηκε. Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο 1-1 και η Ουρουγουάη προκρίθηκε στα ημιτελικά νικώντας στα πέναλτι. «Το δικό μου είναι το πραγματικό Χέρι του Θεού» δήλωσε μετά τον αγώνα ο Ουρουγουανός.
Το 2011 σκόραρε τέσσερα γκολ με την εθνική ομάδα της Ουρουγουάης και τη βοήθησε να φτάσει στον τελικό του Κόπα Αμέρικα, όπου και κατέκτησε το κύπελλο, ενώ αναδείχθηκε και καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για την εθνική με 68 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χρόνινγκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Μάχη του Καλονύκτη
Η μάχη του Καλονύκτη ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1866 στην Κρήτη με νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους.