cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yokosuka K4Y
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1930 ζητήθηκε από την Yokosuka να αναπτύξει το αεροσκάφος που θα αντικαθιστούσε το βασικό μέχρι τότε εκπαιδευτικό υδροπλάνο του Ναυτικού, το ομόσταυλο Yokosuka K1Y, που είχε ενταχθεί σε υπηρεσία το 1925. Η σχεδιαστική ομάδα υπό τους Jiro Saha και Tamefumi Suzuki σχεδίασε ένα διπλάνο με ξύλινες πτέρυγες και άτρακτο κατασκευασμένη από συγκολλημένους ατσάλινους δοκούς, το πρώτο ιαπωνικό αεροσκάφος με άτρακτο τέτοιας δομής.
Κατασκευάστηκαν δύο πρωτότυπα· το αρχικό ολοκληρώθηκε και πέταξε για πρώτη φορά το 1930, με τον αερόψυκτο εν σειρά κινητήρα Hatakaze των 90 hp, ενώ έπειτα από την επιτυχή ολοκλήρωση των δοκιμών ακολούθησε το δεύτερο πρωτότυπο με αστεροειδή κινητήρα των 130 hp. Η εκδοχή με τον αστεροειδή κινητήρα εντάχθηκε τελικά σε παραγωγή.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η παραγωγή του K4Y άρχισε τον Μάιο του 1933 στη Φουκουόκα, όπου κατασκευάστηκαν 156 αεροσκάφη μέχρι το 1939, ενώ ακόμη 53 κατασκευάστηκαν από την Nippon Hikoki την περίοδο 1939–40.
Τα K4Y άρχισαν να αντικαθιστούν τα K1Y το 1933 και παρέμειναν τα βασικά αεροσκάφη αυτού του ρόλου στις τάξεις τις αεροπορίας του Ναυτικού σε όλη τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού. Μερικά δόθηκαν επίσης σε πολιτικούς χρήστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
K4Y Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Υδροπλάνα Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Διαφάνεια
Διαφάνεια είναι η ιδιότητα των σωμάτων να επιτρέπουν (άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο) να περνάει ανάμεσα τους το φως που πέφτει επάνω τους
Κατηγορίες σωμάτων ως προς τη διαφάνεια
Από την άποψη της διαφάνειας τα σώματα διαιρούνται σε τρεις κατηγορίες: διαφανή, ημιδιαφανή, και αδιαφανή. Το γυαλί είναι ένα διαφανές σώμα όπως και η ζελατίνα. Το αμμοβολημένο γυαλί είναι ημιδιαφανές. Ο τοίχος του δωματίου είναι αδιαφανής.
Ωστόσο και στα διαφανή σώματα γίνεται μία μικρή απορρόφηση φωτός. Η διαφάνεια εξαρτάται από το πάχος του σώματος:. Το νερό σε μικρό πάχος και βάθος είναι διαφανές, ενώ σε μεγάλο γίνεται αδιαφανές. Ο όρος διαφάνεια σώματος δεν αναφέρεται μόνο στο φως, αλλά και σε άλλες ακτινοβολίες όπως είναι π.χ. τα ραδιοκύματα, οι Ακτίνες Χ (ακτίνες Ρέντγκεν) κ.α. Ορίζεται γενικά ως εξής: διαφάνεια λέγεται η ικανότητα που έχει ένα σώμα να αφήνει να περνούν μέσα από τη μάζα του το φως, τα ραδιοκύματα, οι ακτίνες Ρέντγκεν, και άλλες ακτινοβολίες, χωρίς αισθητή απορρόφηση των ακτινοβολιών αυτών. Τη διαφάνεια τι μετράμε με τη σχέση του ποσού του ρεύματος της ακτινοβολίας που περνάει μέσα από το σώμα προς το ποσό του ρεύματος που προσπίπτει σε αυτό.
Σκροφοπούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Σκροφοπούλα ή είναι νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο, η οποία βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Αιτωλοακαρνανίας και τα παράλια απέναντι (ανατολικά) από την Οξεία. Μαζί με την Σκρόφα (νοτιοανατολικά) και τις μεταξύ τους ομώνυμες παραλίες αποτελούν το δυτικό μέτωπο της θαλάσσιας περιοχής που ονομάζεται λιμνοθάλασσα Παλαιοποτάμου, μιας από τις έξι ενότητες που διαμορφώνουν τη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου - Αιτωλικού.
414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων
Το 414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων είναι στρατιωτικό νοσηλευτικό ίδρυμα του Ελληνικού Στρατού Ξηράς.
Ιστορικά Στοιχεία
Θεμελιώθηκε το 1947 επί του όρους Πεντέλη, σε υψόμετρο 500 μέτρων, στη βόρεια πλευρά της κοινότητας Πεντέλης και λειτούργησε για πρώτη φορά ως Στρατιωτικό Σανατόριο.
Το 1958 συγχωνεύθηκε σε αυτό το "Σανατόριο Αναπήρων Πολέμου" και μετονομάσθηκε σε «414 Στρατιωτικό Σανατόριο και Σανατόριο Αναπήρων Πολέμου». Το 1967, μετονομάσθηκε σε «414 Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος». Το 1968 εντάχθηκε στο Νοσοκομείο και Ακτινολογικό Κέντρο Ερεύνης Νοσηρότητας Εκ Φυματιώσεως.
Το 1989 εγκαταστάθηκε και λειτουργεί το Κέντρο Βιολογικών Ερευνών Στρατού.
Αντεκδικήσεις στο Νταχάου
Κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης του στρατοπέδου συγκέντρωσης Νταχάου, Γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου φονεύθηκαν από στρατιώτες των ΗΠΑ και από φυλακισμένους του στρατοπέδου συγκέντρωσης Νταχάου στις 29 Απριλίου 1945, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων
Ιστορικά Στοιχεία
Το 1993, μετονομάστηκε και λειτουργεί ως Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων και δόθηκε στο Ίδρυμα η νέα αποστολή του. Το ίδιο έτος, μεταφέρθηκε από το 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο, η Ψυχιατρική Κλινική και τα Εξωτερικά της Ιατρεία.
Αντεκδικήσεις στο Νταχάου
Δεν είναι σαφές πόσοι φονεύθηκαν στο περιστατικό, αλλά οι περισσότερες εκτιμήσεις τοποθετούν τον αριθμό των νεκρών σε περίπου 35-50. Τις ημέρες πριν από την απελευθέρωση του στρατοπέδου, οι φρουροί στο στρατόπεδο ανάγκασαν 7.000 κρατούμενους σε μια πορεία θανάτου, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών από την κούραση και από τις εκτελέσεις. Όταν οι στρατιώτες των Συμμάχων τους ανακάλυψαν, αισθάνθηκαν αρκετά συγκλονισμένοι, τρομοκρατημένοι, ενοχλημένοι και εξοργισμένοι ειδικά όταν βρήκαν τους μαζικούς τάφους των τροφίμων, ενώ ρόλο έπαιξε και από η μαχητικότητα κάποιων από τους εναπομείναντες Γερμανούς φρουρούς που αναφέρεται ότι αντιστάθηκαν ως το τέλος.
414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων
Ιστορικά Στοιχεία
Το 2012 εγκαινιάστηκαν δύο Διακλαδικές Μονάδες υπαγωγής στη Διεύθυνση Υγειονομικού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, το «Διακλαδικό Κέντρο Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης» και το «Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ενόπλων Δυνάμεων».
Αντεκδικήσεις στο Νταχάου
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων
Ψυχιατρική Κλινική και Εξωτερικά Ιατρεία Ψυχιατρικής
Η Ψυχιατρική Κλινική λειτουργεί από το 1993, μετά από μεταφορά της από το 401 ΓΣΝΑ. Παρέχει υπηρεσίες κλειστής και ανοικτής νοσηλείας στο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και των τριών Κλάδων (Στρατός Ξηράς, Πολεμική Αεροπορία, Πολεμικό Ναυτικό), στο προσωπικό Αστυνομίας, Πυροσβεστικής και Λιμενικού, στους συνταξιούχους και μέλη των παραπάνω κατηγοριών, καθώς και σε ιδιώτες, κατόπιν έγκρισης. Επιπλέον παρέχει υπηρεσίες Εξωτερικού Ιατρείου, σε συνεργασία με το Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας.
Κέντρο Βιολογικών Ερευνών Στρατού
Το ΚΒΙΕΣ διαθέτει Εργαστήρια Ελέγχου Τροφίμων και Νερών (Μικροβιολογικό, Χημικό, Ιστολογικό, Παρασιτολογικό) και Τμήμα Περιβαλλοντολογικού Ελέγχου, τα οποία εδρεύουν στο 414 ΓΣΕΝ, ενώ η Κτηνιατρική Κλινική και το Τμήμα Υποστήριξης Στοιχείων βρίσκονται σε Στρατόπεδο στο Χαϊδάρι. Το Κέντρο Βιολογικών Ερευνών παρέχει υγειονομική και εκπαιδευτική υποστήριξη στρατιωτικά εργαζόμενων σκύλων. Η παροχή Υγειονομικής υποστήριξης αφορά και στους υπηρεσιακούς σκύλους Πολεμικού Ναυτικού, Ελληνικής Αστυνομίας, Πυροσβεστικού Σώματος, Λιμενικού Σώματος και Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.
Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ενόπλων Δυνάμεων
Το Διακλαδικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ενόπλων Δυνάμεων (ΔΚΨΥΕΔ) είναι μία εξωνοσοκομειακή δομή παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας η οποία απευθύνεται στη στρατιωτική κοινότητα. Υπάγεται στη Διεύθυνση Υγειονομικού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας και φιλοδοξεί να προσεγγίσει τόσο το έφεδρο όσο και το μόνιμο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και τα μέλη των οικογενειών αυτών παρέχοντας πληροφόρηση, υποστήριξη και θεραπεία.
Τμήμα Υγειονομικής Περιοδικής Εξέτασης Στελεχών
Στο Τ.Υ.Π.Ε.Σ διενεργούνται όλες οι εξετάσεις της Ετησίας Υγειονομικής Εξέτασης (Ε.Υ.Ε) των στελεχών του Στρατού Ξηράς, εξετάσεις που αφορούν την υγιεινή των Μονάδων (μαγείρων, χειριστών τροφίμων κλπ.) καθώς και των υποψηφίων των Στρατιωτικών Σχολών.
Διακλαδικό Κέντρο Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης
Το Διακλαδικό Κέντρο Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης (ΔΚΦΙΑΠ) είναι μια πρωτοβάθμια δομή παροχής υπηρεσιών υγείας και αποκατάστασης. Απευθύνεται τόσο στο μόνιμο όσο και το έφεδρο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων καθώς και τα μέλη των οικογενειών τους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα 414 ΣΝΕΝ
414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων
Βιασμοί κατά την Κατοχή της Ιαπωνίας
Οι βιασμοί κατά την κατοχή της Ιαπωνίας κατά την κατοχή της Ιαπωνίας ήταν γεγονότα που διαπράχθηκαν υπό τη συμμαχική στρατιωτική κατοχή της Ιαπωνίας. Τα συμμαχικά στρατεύματα διέπραξαν διάφορους βιασμούς κατά τη διάρκεια της Μάχης της Οκινάουα κατά τους τελευταίους μήνες του πολέμου του Ειρηνικού και την επακόλουθη κατοχή της Ιαπωνίας. Οι Σύμμαχοι κατέλαβαν την Ιαπωνία μέχρι το 1952 μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και η Νομαρχία Οκινάουα παρέμεινε υπό αμερικανική διακυβέρνηση για δύο δεκαετίες μετά. Οι εκτιμήσεις της επίπτωσης της σεξουαλικής βίας από το προσωπικό της συμμαχικής κατοχής διαφέρουν σημαντικά.
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ικούνγκι
Το Ικούνγκι (Αγγλικά και Σουαχίλι: Ikungi), είναι Μεικτό Τμήμα στην Περιοχή Ικούνγκι (Ikungi District), της Περιφέρειας Σινγκίντα (Singida Region) στην κεντρική Τανζανία.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στο Μεικτό τμήμα ήταν 18.662 άτομα.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στο Μεικτό Τμήμα Ικούνγκι (Ikungi) ήταν 12.661 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ3, ο οποίος συνδέει το Μορογκόρο (Morogoro) με τα σύνορα της Ρουάντα (Rwanda), περνά μέσα από την περιοχή.
Η πόλη Ικούνγκι (Ikungi) έχει σταθμό στον Κεντρικό Σιδηρόδρομο των Σιδηροδρόμων της Τανζανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Σινγκίντα Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας
Σκρόφα Αιτωλοακαρνανίας
Η Σκρόφα ή Μεγάλη Σκροφοπούλα είναι νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο, η οποία βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Αιτωλοακαρνανίας και τα παράλια απέναντι (ανατολικά) από την Οξεία. Μαζί με την Σκροφοπούλα (βορειοδυτικά) και τις μεταξύ τους ομώνυμες παραλίες αποτελούν το δυτικό μέτωπο της θαλάσσιας περιοχής που ονομάζεται λιμνοθάλασσα Παλαιοποτάμου, μιας από τις έξι ενότητες που διαμορφώνουν τη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου - Αιτωλικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Καπελάνος
Ο καπελάνος (λατινικά: capellanus "κληρικός διορισμένος σε ένα παρεκκλήσι της αυλής") είναι εφημέριος στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και την Αγγλικανική Εκκλησία. Στα μεσαιωνικά λατινικά, ο capellanus είναι βοηθός ιερέα.
Σύμφωνα με το 564–572 CIC σημαίνει ιερέας με εξωεδαφικό χώρο ποιμαντικής φροντίδας για μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, όπως σε νοσοκομεία, φυλακές ή στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στις περισσότερες γερμανικές επισκοπές, ωστόσο, συνηθίζεται να δίνεται σε αυτούς τους πάστορες ο ιδιαίτερος τίτλος του (π.χ. ιερέας νοσοκομείου, ιερέας φυλακής ή στρατιωτικός ιερέας ), χωρίς να προκύπτουν ποιμαντικά δικαιώματα από αυτόν τον τίτλο.
Στον γερμανόφωνο χώρο, ο όρος ιερέας χρησιμοποιείται επίσης για έναν εφημέριο της ενορίας που υπάγεται σε πάστορα τα πρώτα χρόνια μετά τη χειροτονία του και δεν φέρει ακόμη την αποκλειστική ευθύνη για μια ενορία. Υποτίθεται ότι θα συγκεντρώσει την απαραίτητη εμπειρία σε αυτό το διάστημα και ως εκ τούτου αναλαμβάνει ορισμένα από τα καθήκοντα του ποιμένα. Μέχρι το δεύτερο μισό του 20ου Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, οι περισσότερες ενορίες είχαν έναν ιερέα και οι μεγάλες ενορίες είχαν πολλούς. Σήμερα, λόγω του μειωμένου αριθμού νέων ιερέων, συναντώνται σπάνια.
Ανάλογα με τα τοπικά έθιμα, ο ιερέας που εργάζεται για έναν πάστορα ονομάζεται εφημέριος σε ορισμένες επισκοπές – μια ονομασία που ο Codex Iuris Canonici 1983 προβλέπει για αυτή τη λειτουργία: vicarius paroecialis. Στη βαυαρική γλωσσική περιοχή και στην Επισκοπή του Τρίερ συνήθως χρησιμοποιείται ο όρος Kooperator (υπάλληλος του ποιμένα). Στην Αρχιεπισκοπή της Βιέννης, οι έφοροι στις ενορίες ονομάζονταν συνεργάτες ή συνεργάτες μέχρι το 1938. Με απόφαση της Αυστριακής Επισκοπικής Διάσκεψης της 28. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1938 υιοθετήθηκε το γερμανικό όνομα Kaplan. Οι όροι adjunct και supernumerarius έχουν γίνει αρκετά ασυνήθιστοι. Σε εκκλησίες με αρκετούς βοηθούς ιερείς, ο νεότερος στην υπηρεσία αναφέρονταν ως «επικουρικός», ένας άλλος ως «εφημέριος» και ο πιο πρεσβύτερος ως ιερέας.
Οι ιερείς των επισκόπων της επισκοπής είναι όλοι ταυτόχρονα μυστικοί γραμματείς, γιατί εργάζονται για λογαριασμό του επισκόπου και υπό αυτή την έννοια υπόκεινται σε μυστικότητα. Σε αντίθεση με τις ενορίες, ωστόσο, δεν πρόκειται συνήθως για νέους ιερείς που αναλαμβάνουν αυτό το αξίωμα για εκπαιδευτικούς σκοπούς, αλλά για έμπειρους κληρικούς.
NGC 1161
Ο NGC 1161 είναι επίσης γαλαξίας Σίφερτ Τύπου 1.9.
Ερρίκος Β΄ του Νιεμόντλιν
Ο Ερρίκος Β΄, πολων. Henryk II Niemodliński (1374 - 22 Δεκεμβρίου 1394) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Στσέλτσε και Νιεμόντλιν (από το 1382, με τους αδελφούς του) τυπικά μόνο.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Στσέλτσε και της Άννας, ίσως κόρης του Ιωάννη Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε δούκα του Οσβιέντσιμ.
Από μικρός προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και σπούδασε γι' αυτό στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Γιαν Ντούγκος, καθώς ο Ερρίκος Β΄ επέστρεφε στην Πολωνία, απεβίωσε 20 ετών. Τάφηκε στη δουκική κρύπτη της Φραγκισκανικής εκκλησίας, στο Οπόλε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μπουρνιάς
Σε επώνυμο:
Σε γεωγραφική περιοχή:
Σε οικισμό:
Βερνάρδος του Νιεμόντλιν
Ο Βερνάρδος, πολων. Bernard niemodliński (1374/78 - 2/4 Απριλίου 1455) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (1382-1400, με τους αδελφούς του), δούκας του Οπόλε (1396-1400, με τους αδελφούς του), κυβερνήτης του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (1400-1450), του Ολέσνο & Λουμπλίνιετς (από το 1401), του Προύντνικ (από το 1420), του Γκλογκούβεκ (1424), του Κλούτσμπορκ & Μπυτσύνα (1434-50) και του Ολέσνο (από το 1450).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Στσέλτσε και της Άννας, ίσως κόρης του Ιωάννη Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε δούκα του Οσβιέντσιμ.
Τον Μπόλκο Γ΄, που απεβίωσε το 1382, διαδέχθηκαν οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του ως ενήλικοι, όμως οι δύο μικρότεροι Ερρίκος Β΄ και Βερνάρδος τέθηκαν υπό την επιτροπεία των δύο μεγαλυτέρων και του θείου τους Βλάντισλαφ Β΄ δούκα του Οπόλε & παλατινού κόμη της Ουγγαρίας.
Η πρώτη συμμετοχή του Βερνάρδου στα πολιτικά θέματα αναφέρεται το 1396, που ήταν παρών στις συζητήσεις ειρήνης μεταξύ του Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλον της Πολωνίας και των δουκών του Οπόλε. Εκεί κανονίστηκε ο αρραβώνας του με τη Χέντβιχ (απεβ. 1424), κόρη του Σπύτκο Β΄ του Μέλστυν βοεβόδα της Κρακοβίας. Αυτό ήταν η εγγύηση ότι οι νεαροί δούκες του Οπόλε δεν θα ακολουθήσουν τα βήματα του θείου τους Βλάντισλαφ Β΄, εναντίον της Πολωνίας. Ως επιπλέον εξασφάλιση, υποσχέθηκαν τις περιοχές Ολέσνο & Λουμπλίνιετς στους δούκες της Οπόλε ως φέουδα· αν δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι, οι περιοχές θα επιστρεφόταν στον Σπύτκο Β΄, ως προίκα για τις κόρες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Λαιμός (επώνυμο)
Το Λαιμός ως επώνυμο μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Συλλογική στέγαση
Η "συλλογική στέγαση" προκύπτει από την ανάγκη της κοινωνίας για την ικανοποίηση ενός εκ των βασικών αγαθών, αυτού της στέγασης. Ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικοοικονομικής αλλά και υγειονομικής κρίσης πάρα πολλοί άνθρωποι βρέθηκαν στην δυσάρεστη θέση να χάσουν ή να πουλήσουν τις κατοικίες τους, για την κάλυψη άμεσων και επειγουσών αναγκών, όπως την αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων υγείας, σίτισης, αποπληρωμής δανείων κ.ο.κ. Ωστόσο, το πιο  δυσάρεστο είναι το γεγονός ότι αρκετοί άνθρωποι βρέθηκαν στο δρόμο, προς αναζήτηση προσωρινής στέγης σε εγκαταλελειμμένα κτίρια. Στην Ελλάδα τα εγκαταλελειμμένα κτίρια υπολογίζονται σε 300.000, τα οποία δύναται να αξιοποιηθούν για την προσφορά στέγης σε αδύναμα νοικοκυριά με κοινωνικά κριτήρια. Η αξιοποίηση των παραπάνω κτιρίων θα αποτελούσε την αρχή των οικιστικών κοινών στην Ελλάδα.
Ιρίνα Βερεστσούκ
Η Ιρίνα Αντρίιβνα Βερεστσούκ (ουκρανικά: Ірина Андріївна Верещук, γεννημένη στις 30 Νοεμβρίου 1979, στη Ράβα-Ρούσκα) είναι Ουκρανή κοινωνική ακτιβίστρια, πολιτικός και πρώην βουλευτής του λαού της Ουκρανίας της 9ης συνόδου. Στις 4 Νοεμβρίου 2021, η Βερεστσούκ διορίστηκε Αναπληρώτρια Πρωθυπουργός της Ουκρανίας και Υπουργός για την Επανένταξη των Προσωρινών Κατεχόμενων Εδαφών.
Σταδιοδρομία και πολιτική δραστηριότητα
Μετά την αποφοίτησή του από τη Στρατιωτική Σχολή, η Βερεστσούκ υπηρέτησε ως αξιωματικός στον ουκρανικό στρατό για πέντε χρόνια. Από τον Μάιο του 2007 έως τον Ιούνιο του 2008, εργάστηκε ως δικηγόρος στο Δημοτικό Συμβούλιο της Ράβα-Ρούσκα.
Από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 2010, ήταν αναπληρώτρια επικεφαλής της Περιφέρειας Ζχόβκβα της Κρατικής Διοίκησης για ανθρωπιστικά θέματα και εξωτερική πολιτική.
Εκλέχτηκε δήμαρχος της Ράβα-Ρούσκα στις 30 Οκτωβρίου 2010. Τότε ήταν η νεότερη γυναίκα δήμαρχος στην Ουκρανία. Κυβέρνησε την πόλη για πέντε χρόνια.
Η Βερεστσούκ ήταν υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας το 2014. Ως ανεξάρτητη υποψήφια κέρδισε το 4,46% των ψήφων (6η θέση) στην 122η εκλογική περιφέρεια της Ουκρανίας (με κέντρο το Γιάβοριβ) και έχασε τις εκλογές από τον Βολοντίμιρ Παρασιούκ (ο οποίος κέρδισε με 56,56% των ψήφων).
Στις 17 Φεβρουαρίου 2015, άφησε τη θέση της ως δήμαρχος της Ράβα-Ρούσκα λόγω, όπως αποκάλεσε, των συνεχών πιέσεων από «ψευδοπατριώτες».
Κατά τη διάρκεια του 2015-2016, η Βερεστσούκ σπούδασε στην Πολωνία στο πλαίσιο του προγράμματος Kirkland, ερεύνησε την εμπειρία της Πολωνίας σχετικά με την αποκέντρωση.
Τον Απρίλιο του 2016, η Βερεστσούκ έγινε Πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών και Συναινετικών Πρακτικών της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας. Ήταν επικεφαλής της μέχρι το 2019.
Από τον Σεπτέμβριο του 2017 είναι διδάκτωρ (docent) του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου Ντραχομάνοβ.
Το 2019, η Βερεστσούκ εξελέγη Λαϊκή Βουλευτής της Ουκρανίας στις ουκρανικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2019 για τον Υπηρέτη του Λαού ως τον αριθμό 29 στον εκλογικό κατάλογο. Στο κοινοβούλιο έγινε Πρόεδρος της Υποεπιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας, Άμυνας και Πληροφοριών της Βερχόβνα Ράντα. Από τις 4 Σεπτεμβρίου έως τις 15 Νοεμβρίου 2019, ήταν εκπρόσωπος της κυβέρνησης στο Βερκχόβνα Ράντα (το κοινοβούλιο της Ουκρανίας). Παραιτήθηκε από αυτά τα καθήκοντα τον Νοέμβριο του 2019.
Η Βερεστσούκ ήταν υποψήφια του Υπηρέτη του Λαού για τη θέση του Δημάρχου του Κιέβου στις τοπικές εκλογές του Κιέβου του 2020, που ορίστηκαν για τις 25 Οκτωβρίου 2020. Η εδαφική εκλογική επιτροπή της πόλης του Κιέβου ανακοίνωσε στις 6 Νοεμβρίου ότι στις εκλογές έλαβε 39.321 ψήφους, εξασφαλίζοντας την πέμπτη θέση και έχασε τις εκλογές από τον νυν δήμαρχο Κλίτσκο, ο οποίος επανεξελέγη στον πρώτο γύρο των εκλογών με 50,52% των ψήφων. Τον είχαν ψηφίσει 365.161 άτομα.
Στις 4 Νοεμβρίου 2021, η Βερεστσούκ διορίστηκε Αναπληρώτρια Πρωθυπουργός της Ουκρανίας και Υπουργός για την Επανένταξη των Προσωρινών Κατεχόμενων Εδαφών.
Πολιτικές θέσεις
Η Βερεστσούκ δήλωσε το 2013 ότι θα ήθελε η Ουκρανία να είχε έναν Πρόεδρο παρόμοιο με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Υποστήριξε ότι θα τον ψήφιζε γιατί «Κάνει καλό για τη Ρωσία».
Το 2018 η Βερεστσούκ μίλησε ενάντια στη θεοποίηση του ουκρανικού εθνικιστικού ειδώλου Στεπάν Μπαντέρα από «πατροναριστικούς πολιτικούς που φορούν κεντημένα πουκάμισα». Υποστήριξε «θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αυτή η ιστορική προσωπικότητα δεν θα βρει ποτέ θέση στο ουκρανικό πάνθεον των ηρώων».
Πριν γίνει υποψήφια του Υπηρέτη του Λαού για τη θέση του Δημάρχου του Κιέβου στις τοπικές εκλογές του Κιέβου του 2020, η Βερεστσούκ δήλωσε ότι ο τότε νυν δήμαρχος Βιτάλι Κλίτσκο ήταν «καλός δήμαρχος». Μετά την υποψηφιότητά της υπαινίχθηκε ότι ο Κλίτσκο θα έπρεπε «να κατανοήσει καλύτερα τόσο τους ανθρώπους όσο και τα προβλήματά τους».
Προσωπική ζωή
Η Βερεστσούκ είναι παντρεμένη (δεύτερος γάμος) και έχει έναν γιο και έναν θετό γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Μεσοθήλιο
Το μεσοθήλιο είναι μια μεμβράνη που αποτελείται από επιθηλιακά κύτταρα μεσοδερμικής προέλευσης που περιβάλλει διάφορες σωματικές κοιλότητες: τον υπεζωκότα (θωρακική κοιλότητα), το περιτόναιο (κοιλιακή κοιλότητα, συμπεριλαμβανομένου του μεσεντέριου) και το περικάρδιο (επενδυτικό επιθήλιο στην καρδιά). Ο μεσοθηλιακός ιστός επενδύει επίσης τα εσωτερικά ανδρικά και γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα, όπως ο κολπικός χιτώνας των όρχεων και ο ορογόνος χιτώνας της μήτρας. Το μεσοθήλιο που ευθυγραμμίζει τα εσωτερικά όργανα ονομάζεται σπλαχνικό μεσοθήλιο, ενώ αυτό που ευθυγραμμίζει τα τοιχώματα του σώματος ονομάζεται τοιχωματικό μεσοθήλιο. Ο ενδιάμεσος χώρος είναι γεμάτος με υγρό, το οποίο δρα για να εξυπηρετεί την κίνηση των οργάνων και να μειώνει την τριβή.
Το μεσοθήλιο λειτουργεί για να προστατεύει τις εσωτερικές δομές και βοηθά στην κίνηση και στην αναπνοή. Είναι το μεγαλύτερο επιθηλιακό όργανο που υπάρχει στο ανθρώπινο σώμα. Ορισμένα ιατρικά προβλήματα μπορεί να αφορούν το μεσοθήλιο, όπως υπεζωκοτικές και περικαρδιακές συλλογές, συμφύσεις και ένα είδος καρκίνου γνωστό ως μεσοθηλίωμα.
Το μεσοθήλιο διαφοροποιείται σε σχέση με το ενδοθήλιο, που είναι ο ιστός που επενδύει ορισμένες επιφάνειες του σώματος. Καθώς τα μεσοθηλιακά κύτταρα καλύπτουν τις υπεζωκοτικές, περιτοναϊκές και περικάρδιες επιφάνειες, τα ενδοθηλιακά κύτταρα ευθυγραμμίζουν τα αιμοφόρα αγγεία και τα λεμφικά αγγεία του σώματος.
Μεγάλο Μπουρμπούλι Αιτωλοακαρνανίας
Το Μεγάλο Μπουρμπούλι είναι νησίδα στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου και τον Πατραϊκό κόλπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Παγκόσμιος κινηματογράφος
Ο Παγκόσμιος κινηματογράφος είναι ένας όρος στη θεωρία του κινηματογράφου που αναφέρεται σε ταινίες που γίνονται εκτός της κινηματογραφικής βιομηχανίας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ιδιαίτερα σε εκείνες που έρχονται σε αντίθεση με την αισθητική και τις αξίες του εμπορικού αμερικανικού κινηματογράφου. Ο τρίτος κινηματογράφος της Λατινικής Αμερικής και διάφοροι εθνικοί κινηματογράφοι αναγνωρίζονται συνήθως ως μέρος του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο όρος έχει επικριθεί από πολλούς ότι αγνοεί την ποικιλομορφία διαφορετικών κινηματογραφικών παραδόσεων σε όλο τον κόσμο.
Τύποι
Ο παγκόσμιος κινηματογράφος έχει ανεπίσημα επίπεδα ταινιών με «καλλιτεχνική αξία» σε αντίθεση με τον «εμπορικότητα του Χόλυγουντ». Οι ξενόγλωσσες ταινίες ομαδοποιούνται συχνά με «καλλιτεχνικές ταινίες» και άλλες ανεξάρτητες ταινίες σε καταστήματα πώλησης DVD, κινηματογραφικούς καταλόγους κ.λπ. Εκτός αν μεταγλωττιστούν στη μητρική τους γλώσσα, οι ξενόγλωσσες ταινίες που παίζονται σε αγγλόφωνες περιοχές έχουν συνήθως αγγλικούς υπότιτλους. Λίγες ταινίες αυτού του είδους λαμβάνουν περισσότερη υποστήριξη από μια περιορισμένη κυκλοφορία και πολλές δεν παίζονται ποτέ σε μεγάλους κινηματογράφους. Ως εκ τούτου, το μάρκετινγκ, η δημοτικότητα και το box office για αυτές τις ταινίες είναι συνήθως σημαντικά μικρότερες από τις τυπικές ταινίες του Χόλυγουντ. Ο συνδυασμός των υπότιτλων και της ελάχιστης διαφήμισης προσθέτει στην ιδέα ότι ο «παγκόσμιος κινηματογράφος» έχει ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό κύρος ή πληροφόρηση, που μπορεί να αποθαρρύνει τους λιγότερο εξοικιωμένους θεατές. Επιπλέον, οι διαφορές στο πολιτιστικό στιλ και τον τόνο μεταξύ ξένων και εγχώριων ταινιών επηρεάζουν την παρουσία σε κινηματογράφους και τις πωλήσεις DVD.
Οι ξενόγλωσσες ταινίες μπορούν να είναι εμπορικές, χαμηλής ποιότητας ή χαμηλού προυπολογισμού. Επιπλέον, οι ξενόγλωσσες ταινίες μπορούν να διασχίσουν τα πολιτιστικά όρια, ειδικά όταν το θέαμα και το ύφος είναι επαρκές για να ξεπεράσουν τις ανησυχίες των ανθρώπων. Ταινίες αυτού του τύπου έγιναν πιο συνηθισμένες στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όπως οι Crouching Tiger, Hidden Dragon, Amélie, Brotherhood of the Wolf, Y Tu Mama Tambien και το Talk to Her, οι οποίες σημείωσαν μεγάλες επιτυχίες στους κινηματογράφους των ΗΠΑ και στις πωλήσεις των οικιακών βίντεο. Η πρώτη ξενόγλωσση ταινία στην κορυφή του box office της Βόρειας Αμερικής ήταν ο Ήρωας τον Αύγουστο του 2004. «Ο κανόνας για τις ξενόγλωσσες ταινίες είναι ότι εάν έχετε πετύχει εσόδα 5 εκατομμύρια δολάρια (σε κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών), είχατε μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Αν έχετε 10 εκατομμύρια δολάρια (σε κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών) τότε είστε στην κατηγορία blockbuster», δήλωσε ο πρώην πρόεδρος της Warner Independent Pictures, Μαρκ Τζιλ.
Από την άλλη πλευρά, οι αγγλικές ταινίες που έχουν μεταγλωτιστεί σπάνια τα πήγαν καλά στο box office των ΗΠΑ (με εξαίρεση τις ταινίες κινουμένων σχεδίων). Η κυκλοφορία της γερμανικής ταινίας Das Boot του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν του 1982 ήταν η τελευταία μεγάλη ταινία που κυκλοφόρησε τόσο στην πρωτότυπη γλώσσα (Γερμανικά) όσο και στις αγγλικές μεταγλωττισμένες εκδόσεις, και η αρχική έκδοση της ταινίας στην πραγματικότητα κέρδισε πολύ υψηλότερα εσόδα από την αγγλική έκδοση.
Αργότερα, αγγλικές εκδόσεις διεθνών επιτυχιών όπως οι Un indien dans la ville, Godzilla 2000, Anatomy, Pinocchio και High Tension έφτασαν στο box office των Ηνωμένων Πολιτειών. Όταν η Miramax σχεδίαζε να κυκλοφορήσει τις αγγλικές μεταγλωττισμένες εκδόσεις των Shaolin Soccer και Hero στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτές σημείωσαν αποτυχία σε δοκιμαστικές προβολές στις Ηνωμένες Πολιτείες, οπότε η Miramax κυκλοφόρησε τελικά τις ταινίες στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών με την αρχική τους γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία του κινηματογράφου
Ετρετά
Η Ετρετά (γαλλικά: Étretat) είναι κοινότητα στο νομό Σεν-Μαριτίμ της Νορμανδίας στη βορειοδυτική Γαλλία. Είναι μια τουριστική και αγροτική πόλη που βρίσκεται περίπου 28 χιλιόμετρα (οδικώς) βορειοανατολικά της Χάβρης, στη θάλασσα της Μάγχης.
Βρίσκεται στην ακτογραμμή της Κοτ ντ'Αλμπάτρ (Αλαβάστρινη Ακτή) στην περιοχή του Κω. Ο πληθυσμός το 2016 ανερχόταν σε 1.339 κατοίκους.
Οι βράχοι
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ένας από τους απότομους βράχους της Ετρετά αριστερά|μικρογραφία|Η Ετρετά στην [[Κοτ ντ'Αλμπάτρ]] Η Ετρετά είναι γνωστή για τους απότομους βράχους από ασβεστολιθικά ιζηματογενή πετρώματα, που περιλαμβάνουν τρεις φυσικές καμάρες και ένα μυτερό σχηματισμό που ονομάζεται L'Aiguille (βελόνα), σε ύψος 70 μέτρων πάνω από τη θάλασσα. Ορισμένα από τα βράχια φτάνουν τα 90 μέτρα.
Αυτοί οι βράχοι και η παραλία του θέρετρου προσείλκυσαν πολλούς καλλιτέχνες όπως οι Εζέν Λεπουατβέν, Εζέν Μπουντέν, Γκυστάβ Κουρμπέ και Κλωντ Μονέ. Ο Μωρίς Λεμπλάν, που έμενε στην Ετρετά, εμπνεύστηκε επίσης από την περιοχή και έγραψε το 1909 την Κούφια βελόνα. Ο Γκυ ντε Μωπασσάν έμενε επίσης στη μικρή πόλη και οι γιορτές του ήταν διάσημες και συνέβαλαν στη φήμη της περιοχής.
Επίσης, οι βράχοι εμφανίζονται στην ταινία Αρσέν Λουπέν του 2004 του Ζαν-Πωλ Σαλομέ και στη Lucy του 2014, σε σκηνοθεσία Λυκ Μπεσσόν.
Δύο από τις τρεις διάσημες καμάρες είναι ορατές από την πόλη. Η Πύλη Αβάλ (Porte d'Aval) και η Πύλη του Αμόν (Porte d'Amont). Η Μανπόρτ (Manneporte) είναι ο τρίτος και μεγαλύτερος βράχος και δεν είναι ορατός από την πόλη.
Ο Γκυ ντε Μωπασσάν παρομοίαζε αυτή την «Πύλη του Αμόν» με έναν ελέφαντα που βυθίζει την προβοσκίδα του στο νερό. Στην κορυφή του βράχου βρίσκεται το πέτρινο παρεκκλήσι Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Γκαρντ, προστάτιδα των ψαράδων. Το κτίσμα αντικατέστησε ένα παρεκκλήσι του 19ου αιώνα.
Η ποδηλατική διαδρομή μεγάλων αποστάσεων GR 21, που διανύει όλη την ακτογραμμή του νομού Σεν-Μαριτίμ από τη Χάβρη έως το το Βελέτ-συρ-Μερ περνάει μέσα από την πόλη.
Το λευκό πουλί
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ανάγλυφα πορτρέτα των αεροπόρων στο μουσείο αφιερωμένο στην πτήση τους. Η Ετρετά είναι η τελευταία γνωστή τοποθεσία στη Γαλλία όπου εμφανίστηκε το διπλάνο του 1927 Το Λευκό πουλί (L'Oiseau Blanc).
Οι Γάλλοι ήρωες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Σαρλ Νανζεσέ και Φρανσουά Κολί προσπάθησαν να κάνουν την πρώτη κατ'ευθείαν πτήση από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη, αλλά μετά την αναχώρηση στις 8 Μαΐου 1927 το αεροπλάνο εξαφανίστηκε κάπου πέρα από τον Ατλαντικό. Θεωρείται ένα από τα μεγάλα ανεξήγητα μυστήρια της αεροπορίας.
Ένα μνημείο αφιερωμένο στην πτήση ανεγέρθηκε στην Ετρετά, αλλά καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Ένα νέο και ψηλότερο μνημείο κατασκευάστηκε το 1963 και ένα μουσείο σε κοντινή απόσταση.
Οικονομία
μικρογραφία|Τζωρτζ Ίνες Ετρετά (1875) Η οικονομία της Ετρετά βασίζεται κυρίως στον τουρισμό, που δίνει στους κατοίκους της περιοχής ένα ικανοποιητικό ετήσιο εισόδημα. Η πόλη τοποθετείται ως το νούμερο ένα τουριστικό αξιοθέατο στη Νορμανδία, ως ο πιο επισκέψιμος χώρος μαζί με το αποστακτήριο του λικέρ Βενεδικτίνη και το μουσείο στο Φεκάμπ, τον καθεδρικό ναό της Ρουέν και το ίδρυμα Κλωντ Μονέ στο Ζιβερνί.
Κατά τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα η οικονομία συμπληρώνονταν με την αλιεία και την καλλιέργεια στρειδιών, καθώς και με καύση φυκιών στις παραλίες. Οι καπνοί από την ακτή φαίνονται στον πίνακα του Τζωρτζ Ίνες Ετρετά (1875, Wadsworth Athenaeum).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας
No Nut November
Το No Nut November είναι μια διαδικτυακή πρόκληση που περιστρέφεται γύρω από την αποχή από το σεξ και τον αυνανισμό, στην οποία οι συμμετέχοντες απέχουν από αυτά κατά τον μήνα Νοέμβριο. Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2010 και έγινε δημοφιλής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2017 αν και το Urban Dictionary έχει λήμμα για το No Nut November ήδη από το 2011.
Μολονότι No Nut November ξεκίνησε ως ευφυολόγημα, ορισμένοι συμμετέχοντες ισχυρίζονται ότι η αποχή από την τον αυνανισμό και το σεξ, όπως και η μη παρακολούθηση πορνογραφίας έχει οφέλη για την υγεία. Συνδέεται με την κοινότητα NoFap στο Reddit, η οποία ενθαρρύνει τα μέλη της να μην αυνανίζονται. Η κοινότητα Reddit /r/NoNutNovember αυξήθηκε από 16.500 συνδρομητές τον Νοέμβριο του 2018 σε 52.000 συνδρομητές από τον Νοέμβριο του 2019, σε 85.300 τον Νοέμβριο του 2020 και σε 107.800 τον Νοέμβριο του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
Έρβιν φον Βιτσλέμπεν
Ο Γιομπ Βίλχελμ Γκέοργκ Έρντμανν Έρβιν φον Βιτσλέμπεν (γερμανικά: Job Wilhelm Georg Erdmann Erwin von Witzleben, 4 Δεκεμβρίου 1881 - 8 Αυγούστου 1944) ήταν Γερμανός στρατάρχης της Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κορυφαίος συνωμότης στη συνωμοσία της 20ής Ιουλίου για τη δολοφονία του Αδόλφου Χίτλερ, ενώ είχε οριστεί να γίνει αρχηγός της Βέρμαχτ σε μετα-ναζιστικό καθεστώς, εάν το σχέδιο επετύγχανε.
Πρώτα χρόνια
Ο Έρβιν φον Βιτσλέμπεν γεννήθηκε στο Μπρεσλάου (σήμερα Βρότσουαφ, Πολωνία) στην πρωσική επαρχία της Σιλεσίας, γιος του Γκέροργκ φον Βιτσλέμπεν (1838-1898), "Hauptmann" (αρχηγός) στον Πρωσικό στρατό και τη σύζυγό του Τερέζε πατρικό Μπράντενμπουργκ (Therese Brandenburg). Η δυναστεία Βιτσλέμπεν ήταν οικογένεια Uradel (δηλαδή των παλαιών ευγενών) και πολλοί αξιωματικοί κατάγονταν από την οικογένεια Βιτσλέμπεν στη Θουριγγία.
Ολοκλήρωσε την Πρωσική Σχολή Ευελπίδων στο Βάλστατ (Wahlstatt) της Σιλεσίας και στο Λίχτερφελντε (Lichterfelde) κοντά στο Βερολίνο, και στις 22 Ιουνίου 1901 εντάχθηκε στο σύνταγμα γρεναδιέρων König Wilhelm I Νο 7 στο Λίγκνιτς (Liegnitz), τότε στη Σιλεσία (σήμερα Legnica, Πολωνία) ως Leutnant (ανθυυπολοχαγός). Το 1910, προήχθη σε Oberleutnant (υπολοχαγό).
Νυμφεύτηκε την Έλζς Κλέεμπεργκ (Else Kleeberg) από το Κέμνιτς της Σαξονίας. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο και μια κόρη.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στην αρχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βιτσλέμπεν υπηρέτησε ως υπασπιστής στην 19η Ταξιαρχία Πεζικού της Εφεδρείας πριν προαχθεί σε υπολοχαγό και επικεφαλής λόχου στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού τον Οκτώβριο του 1914. Αργότερα, στο ίδιο σύνταγμα, έγινε διοικητής τάγματος. Η μονάδα του πολέμησε στο Βερντέν, στην περιοχή της Καμπανίας και στη Φλάνδρα, μεταξύ άλλων. Τραυματίστηκε σοβαρά και του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρόςs, τόσο της πρώτης όσο και της δεύτερης τάξης. Στη συνέχεια, στάλθηκε στην εκπαίδευση του Γενικού Επιτελείου και παρακολούθησε το τέλος του πολέμου ως Γενικός Επιτελάρχης της 121ης μεραρχίας.
Μεσοπόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Witzleben (r.) Με τον Reichswehr Generaloberst Wilhelm Heye, γ. 1930 Στη Ράιχσβερ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο Βιτσλέμπεν προήχθη σε διοικητή λόχου. Το 1923, βρέθηκε στο προσωπικό της Τέταρτης Μεραρχίας στη Δρέσδη ως Ταγματάρχης. Το 1928, έγινε διοικητής τάγματος στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού και διατήρησε αυτή τη θέση ως Oberstleutnant (Αντισυνταγματάρχης) το επόμενο έτος. Αφού προήχθη σε Oberst (συνταγματάρχης) το 1931, ανέλαβε ως διοικητής του (Πρωσικού) Συντάγματος Πεζικού Νο. 8 στη Φρανκφούρτη επί του Όντερ.
Στις αρχές του 1933, λίγο πριν ο Αδόλφος Χίτλερ καταλάβει τον αυταρχικό έλεγχο του γερμανικού κράτους μέσω μιας παραστρατιωτικής επανάστασης με το πέρασμα στο Ράιχσταγκ του Εξοσιοδοτικού νόμου του 1933, ο Βιτσλέμπεν μεταφέρθηκε στη θέση του επικεφαλής του VI Συντάγματος πεζικού στο Αννόβερο. Προήχθη στο Generalmajor (υποστράτηγο) την 1η Φεβρουαρίου 1934 και μετακόμισε στο Πότσνταμ ως νέος διοικητής της 3ης μεραρχίας πεζικού. Διαδέχθηκε τον στρατηγό Βέρνερ φον Φριτς (Werner von Fritsch) ως διοικητή της Στρατιωτικής Περιφέρειας (Wehrkreis) III - Βερολίνο (συμπεριλαμβανομένου του Βρανδεμβούργου και τμήματος του Νόιμαρκ (Neumark). Σε αυτή τη θέση, προήχθη σε Generalleutnant (στρατηγό) και στις νεοσύστατες δυνάμεις της Βέρμαχτ έγινε διοικητής του 3ου Σώματος Στρατού στο Βερολίνο τον Σεπτέμβριο του 1935. Το 1936, προήχθη σε στρατηγό του πεζικού (General der Infanterie).
Ήδη από το 1934, ο Βιτσλέμπεν έδειξε την αντίθεσή του στο ναζιστικό καθεστώς, όταν αυτός και ο Μάνσταϊν, ο Λέεμπ και ο Ρούντστετ ζήτησαν έρευνα για τους θανάτους του Κουρτ φαν Σλάιχερ και του Μπρέντοβ στη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών. Ως αποτέλεσμα αυτού και της κριτικής του για τη δίωξη από τον Χίτλερ για τον Φρίτς στην υπόθεση Μπλόμπεργκ - Φριτς, ο Βιτσλέμπεν αναγκάστηκε σε πρόωρη συνταξιοδότηση. Η «συνταξιοδότησή» του δεν κράτησε, ωστόσο, καθώς ο Χίτλερ τον χρειαζόταν σύντομα στις προετοιμασίες για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. μικρογραφία| Ο Χίτλερ, ο Witzleben και ο SS-Obergruppenführer [[Ζεπ Ντίτριχ|Sepp Dietrich στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.]]
Μέχρι το 1938, ο Βιτσλέμπεν ήταν μέλος της συνωμοσίας Oster, μιας ομάδας συνωμοτών, συμπεριλαμβανομένων των Αντιστράτηγου Λούντβιχ Μπεκ Ludwig Beck, Στρατηγού Έριχ Χέπνερ  και Καρλ-Χάινριχ φον Στυλπνάγκελ, Ναυάρχου και επικεφαλής της and Άμπβερ Βίλχελμ Κανάρις και του αξιωματικού της Άμπβερ  Χανς Όστερ. Αυτοί σχεδίαζαν να ανατρέψουν τον Χίτλερ με στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο φαινόταν εφικτό τη στιγμή της κρίσης της Σουδητίας του 1938, έως ότου η Συμφωνία του Μονάχου εκτονώσει την κρίση, αποτρέποντας προσωρινά τον πόλεμο. Η διοίκηση του Βιτσλέμπεν, συμπεριλαμβανομένης της βασικής περιοχής άμυνας του Βερολίνου, επρόκειτο να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο προγραμματισμένο πραξικόπημα.
Τον Νοέμβριο του 1938, ο Βιτσλέμπεν τοποθετήθηκε διοικητής του ομάδας στρατιών 2 στη Φρανκφούρτη. Συμμετείχε επίσης στα σχέδια συνωμοσίας του Στρατηγού Generaloberst Χάμμερσταϊν Έκβοντ (Hammerstein-Equord) του 1939. Ο τελευταίος σχεδίαζε να παύσει τον Χίτλερ εντελώς με ένα είδος μετωπικής επίθεσης, ενώ ο πρώτος θα έκλεινε τα ναζιστικά κεντρικά γραφεία, αλλά και το σχέδιο απορρίφθηκε.
Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος
μικρογραφία|Ο στρατάρχης [[Γκερτ φον Ρούντστετ και ο Βιτσλέμπεν στη Γαλλία, Μάρτιος 1941.]] Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Βιτσλέμπεν, τότε Generaloberst (Αντιστράτηγος), ανέλαβε τη διοίκηση της 1ης Στρατιάς, που δρούσε στο Δυτικό Μέτωπο. Όταν η Γερμανία επιτέθηκε στη Γαλλία στις 10 Μαΐου 1940, η Πρώτη Στρατιά ήταν τμήμα της Ομάδας Στρατιών Γ. Στις 14 Ιουνίου υπερφαλάγγισε τη γραμμή Μαζινό και εντός τριών ημερών ανάγκασε πολλές γαλλικές μεραρχίες να παραδοθούν. Για αυτό το κατόρθωμα ο Βιτσλέμπεν έλαβετον  Σιδηρό Σταυρό του Ιππότη και στις 19 Ιουλίου, προήχθη στο Generalfeldmarschall (Στρατάρχη) κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής βαθμού του Στρατάρχη το 1940. μικρογραφία| Ο Βιτσλέμπεν ως διοικητής του OB West με τον Κουρτ Χάαζε, διοικητή της 15ης Στρατιάς, Μάιος 1941.
Το 1941 διορίστηκε διοικητής της Ομάδας Στρατιών Δύσης (OB West), που διαδέχθηκε τον Στρατάρχη φον Ρούντστετ, αλλά μόνο ένα χρόνο αργότερα αποχώρησε από τη θέση αυτή για λόγους υγείας. Ορισμένες πηγές, ωστόσο, ισχυρίζονται ότι αποσύρθηκε εκ νέου, βίαια αυτή τη φορά, αφού είχε ασκήσει κριτική στο καθεστώς για την εισβολή της στη Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941 στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.
20 Ιουλίου 1944
Το 1944, οι συνωμότες γύρω από τον Κλάους φον Στάουφενμπεργκ είδαν τον Βιτσλέμπεν ως κομβικό πρόσωπο στα σχέδιά τους. Ενώ ο Στρατηγός Μπεκ θεωρήθηκε ως υποψήφιος προσωρινός αρχηγός κράτους και ο Χέπνερ ήταν σε θέση να διοικεί τις εσωτερικές δυνάμεις του Ersatzheer (" Στρατός αντικατάστασης "), ο Βιτσλέμπεν επρόκειτο να αναλάβει την ανώτατη διοίκηση ολόκληρης της Βέρμαχτ, ως ο πλέον υψηλόβαθμος Γερμανός αξιωματικός.
Ωστόσο, στις 20 Ιουλίου 1944, την ημέρα της απόπειρας του Στάουφενμπεργκ κατά του Χίτλερ στο λημέρι του λύκου στην Ανατολική Πρωσία, ο Βιτσλέμπεν δεν έφτασε στο Μπέντλερμπλοκ (Bendlerblock) στο Βερολίνο από το OKH-HQ (Έδρα Oberkommando des Heeres, Ανώτατη Διοίκηση του Στρατού ) στο Τσόσεν (Zossen) για να αναλάβει τη διοίκηση των δυνάμεων έως τις 8 μ.μ., όταν ήταν ήδη σαφές ότι η απόπειρα πραξικοπήματος είχε αποτύχει. Στη συνέχεια διαμαρτυρήθηκε θυμωμένα ότι είχε αναστατωθεί και έφυγε μετά από 45 λεπτά για να επιστρέψει στο Τσόσεν, όπου ανέφερε την κατάσταση στον στρατηγό του πυροβολικού Έντουαρντ Βάγκνερ (Eduard Wagner) και στη συνέχεια οδήγησε πίσω στο κτήμα του, 30 μίλια μακριά, όπου συνελήφθη την επόμενη μέρα από τον Αντιστράτηγο Βίκτορ Λίνναρτς του γραφείου προσωπικού της OKH.
Στη συνέχεια, απομακρύνθηκε από την Βέρμαχτ από το λεγόμενο Ehrenhof der Wehrmacht ("Δικαστήριο Τιμής του Τακτικού Στρατού"), μια κλειστή ομάδα αξιωματικών που δημιουργήθηκε μετά την απόπειρα δολοφονίας για απομάκρυνση αξιωματικών από τη Βέρμαχτ που είχαν εμπλακεί στην συνωμοσία, κυρίως ώστε να μην υπόκεινται πλέον στο γερμανικό στρατιωτικό δίκαιο και να μπορούν να προσαχθούν σε δίκη ενώπιον του διαβόητου ναζιστικού « Λαϊκού Δικαστηρίου » ( Volksgerichtshof ).
Δίκη και θάνατος
μικρογραφία| Witzleben στο "Λαϊκό δικαστήριο". Στις 7 Αυγούστου 1944, ο Βιτσλέμπεν βρισκόταν στην πρώτη ομάδα κατηγορούμενων συνωμοτών που μπήκαν στο Volksgerichtshof. Ενοχλημένος από τους όρους της σύλληψής του στη Γκεστάπο, πλησίασε με έκπληξη την έδρα, αποδίδοντας τον ναζιστικό χαιρετισμό, για τον οποίο τον κατηγορούσε ο προεδρεύων δικαστής Ρόλαντ Φράισλερ.
Ο Βιτσλέμπεν καταδικάστηκε σε θάνατο την ίδια ημέρα. Ο Βιτσλέμπεν είπε αυτά τα λόγια κλείνοντας την απολογία του στο δικαστήριο, απευθυνόμενος στον Φράισλερ:
Μεγάλο μέρος του Volksgerichtshof, συμπεριλαμβανομένων σκηνών της δίκης του Βιτσλέμπεν, κινηματογραφήθηκε για τα γερμανικά εβδομαδιαία επίκαιρα Die Deutsche Wochenschau. Ωστόσο, ο υπουργός Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκόμπελς αποφάσισε να μην κυκλοφορήσει η ταινία, πρώτον επειδή η καταχρηστική συμπεριφορά του Φράισλερ στην αίθουσα του δικαστηρίου μπορούσε να προκαλέσει συμπάθεια για τους κατηγορούμενους και, δεύτερον, επειδή το καθεστώς ήθελε να καταργήσει τη δημόσια συζήτηση για την εκδήλωση. Το υλικό χαρακτηρίστηκε ως απόρρητο (Geheime Reichssache).
Ο Βιτσλέμπεν εκτελέστηκε με αποκρουστικό τρόπο την ίδια μέρα στη φυλακή Plötzensee στο Βερολίνο. Με άμεσες εντολές του Χίτλερ, κρεμάστηκε με ένα λεπτό σχοινί κάνναβης, που άνθρωποι που δεν ήταν από το προσωπικό της φυλακής ονόμασαν χορδή πιάνου, τυλιγμένο γύρω από ένα άγκιστρο χασάπικου και η εκτέλεση γυρίστηκε σε ταινία. Αυτή η ταινία σήμερα έχει χαθεί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Αυτοκράτορας Νακαμικάντο
Ο Αυτοκράτορας Νακαμικάντο (中御門天皇, Nakamikado-tennō, 14 Ιανουαρίου 1702 – 10 Μαΐου 1737) ήταν ο 114ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Το όνομα που είχε από τη γέννησή του ήταν Γιοσιχίτo ως την ενθρόνισή του ως Αυτοκράτορα το 1709. Η βασιλεία του διήρκεσε ως το 1735, οπότε παραιτήθηκε και αποσύρθηκε. Ως Αυτοκράτορας, ο Νακαμικάντo είχε μία αυξανόμενα θερμή σχέση με το σογκουνάτο εν μέρει λόγω των προσπαθειών του πατέρα του. Οι σχέσεις θερμάνθηκαν μέχρι που συζητείτο οικογενειακοί γάμοι, αλλά αυτές έπαυσαν με το αιφνίδιο τέλος του σόγκουν γαμπρού. Τα γεγονότα της βασιλείας του ήταν δύο μεγάλοι σεισμοί, μία διπλωματική αποστολή στο Ριουκιού (η μεγαλύτερη της περιόδου Έντο), οι Μεταρρυθμίσεις Κγιοχό, και ο λιμός Κγιοχό. Δεν είναι σαφές τι ρόλο είχε ο Αυτοκράτορας σε αυτά τα γεγονότα, καθώς ο ρόλος του "Αυτοκράτορα" ήταν εικονικός εκείνη την εποχή. Ο Νακαμικάντο από τη σύζυγό του και τις 5 παλλακίδες του απέκτησε τουλάχιστον 14 παιδιά. Παραιτήθηκε από τον θρόνο το 1735 υπέρ του πρωτότοκου γιου του και απεβίωσε δύο έτη μετά.
Πρώιμη ζωή
Πριν την άνοδο του Nακαμικάντo στον Θρόνο των Χρυσάνθεμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Γιασουχίτο. Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1702 και ήταν ο 5ος γιος τού Αυτοκράτορα Χιγκασιγιάμα, ενώ η μητέρα του ήταν μία κυρία των τιμών με το όνομα Kουσίγκε Γιοσίκo. Λόγω της παράδοσης, ανατράφηκε σαν να ήταν γιος της αυτοκρατορικής συζύγου ( Aρισουγκάβα νo Γιουκίκο). Η αυτοκρατορική οικογένεια τού Γιασουχίτo ζούσε μαζί του στο Ντάιρι του ανακτόρου Χεϊάν. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γιασουχίτο σημαδεύτηκαν με καταστροφές και περιστατικά, που περιελάμβαναν δύο μεγάλους σεισμούς και μία συνομωσία εκδίκησης, που περιλάμβανε σαμουράι χωρίς ηγέτη για να εκδικηθούν τον εκπεσόντα αφέντη τους. Οι δύο μεγάλοι σεισμοί που έγιναν, ήταν το 1703 και μετά πάλι το 1707. Ο πρώτος από αυτούς είναι ο σεισμός Γκενρόκου του 1703, ο οποίος προκάλεσε την κατάρρευση τμημάτων τού κάστρου των σόγκουν στο Έντο. Η πόλη κατακλύστηκε από μεγάλη φωτιά, που σάρωσε τα σπίτια την επόμενη ημέρα. Σε απάντηση, το όνομα της εποχής άλλαξε σε Χόεϊ (που σημαίνει «Ευημερούσα Αιωνιότητα») το επόμενο έτος, με ελπίδες καλύτερης τύχης. Ο δεύτερος σεισμός (1707 Χόεϊ σεισμός), προκάλεσε σοβαρές ζημιές και δεινά στην πόλη της Οσάκα. Το όρος Φούτζι εξερράγη επίσης την ίδια χρονιά: η στάχτη που προκλήθηκε, έπεσε στο Ίζου, το Kάι, το Σαγκάμι και το Mουσάσι. Το 1708 ο Γιασουχίτo έγινε πρίγκιπας διάδοχος, και του δόθηκε ο προ της ανάρρησης τίτλος Mασου-νo-μίγια (長宮). Σε μία συγκεκριμένη σημείωση, ο σόγκουν Toκουγκάβα Tσουναγιόσι διόρισε μία επιτροπή, για την επισκευή και την αποκατάσταση των αυτοκρατορικών μαυσωλείων, λίγο πριν από το τέλος του στις 19 Φεβρουαρίου 1709.
Βασιλεία
μικρογραφία| [[Αποστολές Ryukyuan στο Edo|Η αποστολή στο Ριουκιού το 1832 με ένα μουσικό συγκρότημα και αξιωματούχους στο Έντο.]] Ο πρίγκιπας Γιοσιχίτo ανέβηκε στομ θρόνο στις 27 Ιουλίου 1709 ως Αυτοκράτορας, όταν ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ του. Ενώ είχε τον πολιτικό τίτλο του Αυτοκράτορα, ήταν κατ' όνομα μόνο καθώς οι σογκούν της οικογένειας Τοκουγκάβα έλεγχαν την Ιαπωνία. Λόγω της νεαρής ηλικίας του εκείνη την εποχή, οι αυτοκρατορικές εξουσίες ασκήθηκαν στο όνομά του από τον αποσυρμένο πλέον πατέρα του αυτοκράτορα Χιγκασιγιάμα. Στις 16 Ιανουαρίου 1710 ο Χιγκασιγιάμα απεβίωσε και οι αυτοκρατορικές εξουσίες ασκούνταν τώρα στο όνομα του Nακαμικάντo από τον επίσης συνταξιούχο παππού του Αυτοκράτορα Ρέιγκεν. Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια αυτού του μεταβατικού χρόνου, περιελάμβαναν μία διπλωματική αποστολή στα νησιά Ριουκιού, η οποία διήρκεσε από τις 7 Ιουλίου 1710 έως τις 22 Μαρτίου 1711. Αυτή η συγκεκριμένη αποστολή αναλήφθηκε από τον βασιλιά Σο Έκι του βασιλείου του Ριουκιού και έγινε δεκτή από το σογκουνάτο. Αν και αυτή η αποστολή δεν αφορούσε τον νεαρό πρίγκιπα, αυτή ήταν η μεγαλύτερη αντιπροσωπεία στην περίοδο Έντο με συμμετοχή 168 ατόμων.
Ο Nακαμικάντo ενθρονίστηκε επίσημα ως Αυτοκράτορας το 1711 και το όνομα της εποχής άλλαξε από Χόεϊ σε Σότοκου. Η βασιλεία του θα αντιστοιχούσε στην περίοδο από τον 6ο ως τον 8ο σόγκουν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι σχέσεις με το σογκουνάτο των Τογκουγκάβα ήταν αρκετά καλές, εν μέρει λόγω της θερμής σχέσης του πρώην Αυτοκράτορα Χιγκασιγιάμα με τους προκατόχους. Οι σχέσεις θερμάνθηκαν μέχρι το σημείο των συνομιλιών γάμου μεταξύ της αυτοκρατορικής πριγκίπισσας Γιάσo-νo-μίγια Γιοσίκo (八十宮吉子内親王), κόρης του συνταξιούχου αυτοκράτορα Ρέιγκεν και του 7ου σόγκουν, Toκουγκάβα Ιετσούγκου. Αυτά τα σχέδια αργότερα έγιναν κενά, με το αδόκητο τέλος τού Ιετσούγκου σε ηλικία 6 ετών στο Έντο. Στις 20 Απριλίου 1715 πραγματοποιήθηκαν εορτασμοί σε όλη την αυτοκρατορία σχετικά με την 100ή επέτειο, από το τέλος τού ιδρυτή σόγκουν Toκουγκάβα Ιεγιάσου (μεταθανάτια γνωστή ως Γκόνγκεν-σάμα). Μετά το τέλος τού Ιετσούγκου το 1716, ο Tοκουγκάβα Γιοσιμούνε έγινε ο επόμενος σογκούν. Εφάρμοσε τις μεταρρυθμίσεις του Kγιοχό το επόμενο έτος, οι οποίες τελικά οδήγησαν σε μερική επιτυχία. Ενώ ο Αυτοκράτορας δεν είχε λόγο σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις, ο Γιοσιμούνε ζήτησε την επισκευή του Αυτοκρατορικού μαυσωλείου το 1718
Τα επόμενα αρκετά χρόνια της βασιλείας του Nακαμικάντo είδαν την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του σόγκουν: μέχρι το 1730 το σογκουνάτο αναγνώρισε επίσημα την αγορά ρυζιού Ντοτζίμα στην Οσάκα. και οι κυβερνητικοί επόπτες (nengyoji) διορίζονται για την παρακολούθηση της αγοράς και τη συλλογή φόρων. Οι συναλλαγές, που σχετίζονταν με ανταλλαγές ρυζιού εξελίχθηκαν σε χρηματιστήρια τίτλων, που χρησιμοποιούνταν κυρίως για συναλλαγές σε δημόσιους τίτλους. Αυτή η εξέλιξη της βελτιωμένης γεωργικής παραγωγής προκάλεσε πτώση της τιμής του ρυζιού στα μέσα του Kγιοχό. Παράγοντες που επηρέασαν όπως ο λιμός, οι πλημμύρες και άλλες καταστροφές, επιδείνωσαν ορισμένες από τις συνθήκες, που ο σόγκουν σκόπευε να βελτιώσει. Στις 3 Αυγούστου 1730 μία μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στο Mουρομάχι, 3.790 σπίτια κάηκαν και περισσότεροι από 30.000 αργαλειοί στο Nισί-τζιν καταστράφηκαν. Ο λιμός Kγιοχό ξεκίνησε το 1732 και διήρκεσε ως το 1733, λόγω των σμηνών ακρίδων που κατέστρεψαν τις καλλιέργειες σε αγροτικές κοινότητες γύρω από την εσωτερική θάλασσα.
Οικογένεια
Η οικογένεια του Nακαμικάαντo περιελάμβανε τουλάχιστον 14 παιδιά, που γεννήθηκαν από τη σύζυγό του και 5 παλλακίδες:
Παραπομπές
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό kamon — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά