cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Β΄ Σερβοτουρκικός πόλεμος
Μετά την ήττα του πριγκιπάτου και την λήξη του Α΄Σερβοτουρκικού πολέμου τον Φεβρουάριο του 1877 η Σερβία επωφελούμενη του Ρωσοτουρκικού πολέμου κήρυξε εκ νέου πόλεμο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ο πόλεμος κηρύχθηκε επίσημα στις 13 Δεκεμβρίου και στις 15 ο Σερβικός στρατός με τρία σώματα, Ιμπάρ, Μοράβα και Δούναβη, κινήθηκε κατά τις Νις. Στις 25 Δεκεμβρίου οι Σέρβοι είχαν απελευθερώσει εδάφη ενώ οι Οθωμανοί υποχωρούσαν νότια χωρίς δυνατότητα ενισχύσεων, είχαν αποκοπεί από τους Σέρβους οι δρόμοι προς Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία και Βοσνία.
Κατά τη συνεδρίαση της σερβικής κυβέρνησης στις 15 Ιανουαρίου 1878 αποφασίστηκε η σύναψη της ειρήνης με την Τουρκία και να επιδιώξουν την αναγνώριση της Σερβικής ανεξαρτησίας και των Σερβικών εδαφών. Της Παλαιάς Σερβίας ( Βιλαέτι του Κόσοβου, Νις, Πρίζρεν, Σκόπια και το σαντζάκι του Νόβι Παζάρ) με την προσθήκη του Βιντίν. Οι Σερβικές φιλοδοξίες για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη έπεσαν λόγω της έντονης αντίθεσηςτης Αυστροουγγαρίας που την διεκδηκούσε. Οι Σερβικές εδαφικές διεκδικήσεις απορρίφθηκαν τόσο από την Τουρκία και τους συμμάχους της Ρωσίας, η οποία έχει υποσχεθεί στη Βουλγαρία την Νις, το Πίροτ, το Λέσκοβατς και την Βράνιε. Με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρ 1878) η Σερβία πήρε τηνΝις και Λέσκοβατς, αλλά όχι τις άλλες απελευθερωμένες περιοχές. Περαιτέρω προσπάθειες της Σερβίας στο Συνέδριο του Βερολίνου (12 Ιουνίου 1878) η Σερβία πήρε το Πίροτ την Βράνιε και το Μάλι Ζβόρνικ. Η Σερβία έγινε τελικά ανεξάρτητο κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερβοτουρκικος πολεμος Β
Μάρκελλος (σφετεριστής)
Ο Μάρκελλος, λατιν.: Μarcellus, (απεβ. το 366) ήταν αξιωματικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υποστηρικτής του σφετεριστή Προκόπιου και για λίγο σφετεριστής ο ίδιος.
Υπάρχουν δύο εκδοχές της ιστορίας τού σφετερισμού του: η πρώτη παρατίθεται από τον Αμιανό Μαρκελίνο, έναν σύγχρονο ιστορικό και τη δεύτερη εκτίθεται από τον Ζώσιμο, ιστορικό των αρχών του 6ου αι.
Η εκδοχή του Aμιανού Μαρκελίνου
Ο Αμιανός Μαρκελίνος υπογραμμίζει το γεγονός ότι ο Μάρκελλος ήταν συγγενής τού Προκόπιου (μέλους της δυναστείας τού Κωνσταντίνου). Το 365 ο Προκόπιος επαναστάτησε εναντίον τού Αυτοκράτορα Βάλη, φορώντας την πορφύρα. Ο Μάρκελλος έγινε προστάτης (protector) του και τού ανατέθηκε η υπεράσπιση της Νίκαιας. Όταν το 366 σκοτώθηκε ο Προκόπιος, ο Μάρκελλος σκότωσε τον Σερενιανό, έναν σκληρό στρατηγό τού Βάλη, που είχε αιχμαλωτιστεί από τον Προκόπιο στην Κύζικο και στη συνέχεια κατέκτησε τη Χαλκηδόνα.
Ο Προκόπιος είχε βασίσει τον σφετερισμό του στον δεσμό του με τη δυναστεία τού Κωνσταντίνου και στην υποστήριξη ορισμένων βαρβαρικών λαών. Ο Μάρκελλος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον δεσμό του με τον Προκόπιο και να εδραιώσει μία συμμαχία με γοτθικές φυλές. Αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας, αλλά η κυριαρχία του ήταν σύντομη. Ο μάγιστρος τού Βάλη, Εκουίτιος, έμαθε για τον θάνατο τού Προκόπιου και επιτέθηκε στον Μάρκελλο, αιχμαλωτίζοντάς τον. Μετά από λίγες μέρες, ο Μάρκελλος και ορισμένοι από τους υποστηρικτές του θανατώθηκαν.
Η εκδοχή του Ζώσιμου
Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, ο Μάρκελλος στάλθηκε από τον Προκόπιο από την Κωνσταντινούπολη στη Βιθυνία, για να αντιμετωπίσει τη μονάδα ιππικού υπό τη διοίκηση του Σερενιανού και πιστή στον Βάλη. Ο Σερενιανός κατέλαβε την Κύζικο, αλλά ο Μάρκελλος πολιόρκησε την πόλη και την κατέλαβε, αναγκάζοντας τον Σερενιανό να φύγει. Μετά από μία σύντομη καταδίωξη στη Λυδία, ο Μάρκελλος τον σκότωσε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Όμπλαστ του Βολγκογκράντ
Το Όμπλαστ του Βολγκογκράντ (ρωσικά: Волгогра́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Νότιο Διαμέρισμα. Ένα τμήμα της στα ΝΑ συνορεύει με το Καζακστάν.
Πρωτεύουσά της είναι το Βολγκογκράντ (Τσαρίτσιν μεταξύ 1598-1925, Σταλινγκράντ μεταξύ 1925-1961), μία από τις μεγαλύτερες ρωσικές πόλεις (1.021.215 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Βόλζισκι (313.169) και το Καμίσιν (127.891). Γενικά είναι ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με κυρίαρχους τομείς τη μεταλλουργία, τη διύλιση πετρελαίου και τη βιομηχανία χημικών, πράγμα που όμως έχει οδηγήσει και σε πολύ μεγάλη οικολογική υποβάθμιση.
Τα εδάφη της περιφέρειας Βολγκογκράντ έγιναν θέατρο ενός από τα γνωστότερα πολεμικά γεγονότα όλων των εποχών, της Μάχης του Στάλινγκραντ ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γερμανία. Η Μάχη, όπως επιγραμματικά αποκαλείται το σύνολο των πολεμικών επιχειρήσεων πεντέμισι μηνών (21 Αυγούστου 1942 - 2 Φεβρουαρίου 1943), έληξε με νίκη του Κόκκινου Στρατού και θεωρείται ως η απαρχή της πτώσης του Άξονα. Δεν ήταν απλά η πρώτη ήττα των χιτλερικών στρατευμάτων, αλλά μία πραγματική πανωλεθρία με τεράστιο υλικό και ψυχολογικό βάρος. Οι εισβολείς είχαν συνολικές απώλειες περίπου 900.000 ανδρών: 400.000 γερμανοί, 200.000 ρουμάνοι, 130.000 ιταλοί, 120.000 ούγγροι στρατιώτες και 50.000 ρώσοι δωσίλογοι έπεσαν νεκροί, τραυματίσθηκαν ή αιχμαλωτίσθηκαν. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ένας ανώτατος ναζί αξιωματικός (Αρχιστράτηγος Φρίντριχ Φον Πάουλους) παραδιδόταν.
Στην σημαία και τον θυρεό της Περιφέρειας εικονίζεται το άγαλμα Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Λίμνη Τόμπα
Η λίμνη Τόμπα (ινδονησιακά: Danau Toba) είναι λίμνη και υπερηφαίστειο στο κεντρικό τμήμα της βόρειας Σουμάτρας, Ινδονησία. Η λίμνη έχει 100 χιλιόμετρα μήκος, 30 χιλιόμετρα πλάτος και μέγιστο βάθος 505 μέτρα. Η επιφάνειά της βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Η λίμνη εκτείνεται από 2,88°Β - 98,52°Α έως 2,35°Β - 99,1°Α. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη στην Ινδονησία και η μεγαλύτερη ηφαιστειακή λίμνη στον κόσμο.
Η λίμνη Τόμπα είναι η περιοχή που έλαβε χώρα μια έκρηξη υπερηφαίστειο που συνέβη κατ' εκτίμηση 69.000 με 77.000 χρόνια πριν, ένα τεράστιο γεγονός που άλλαξε το παγκόσμιο κλίμα. Εκτιμάται ότι ήταν μια έκρηξη VEI 8, το μέγιστο επίπεδο στην κλίμακα του Δείκτη Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας. Είναι η μεγαλύτερη γνωστή ηφαιστειακή έκρηξη οπουδήποτε στη Γη κατά τα τελευταία 25 εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με τη θεωρία καταστροφή Τόμπα, είχε παγκόσμιες συνέπειες, σκοτώνοντας τους περισσότερους ανθρώπους που ζούσαν τότε και δημιουργώντας ένα φαινόμενο λαιμού μπουκαλιού στην Κεντρική και Ανατολική Αφρική και την Ινδία, που επηρέασε τη γενετική κληρονομιά όλων των ανθρώπων. Ωστόσο, η υπόθεση αυτή δεν είναι ευρέως αποδεκτή λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων για οποιαδήποτε άλλη μείωση ή εξαφάνιση ζώων, ακόμη και σε περιβαλλοντικά ευαίσθητα είδη. Ωστόσο, έχει γίνει δεκτό ότι η έκρηξη της Τόμπα οδήγησε σε ηφαιστειακό χειμώνα με μια παγκόσμια πτώση της θερμοκρασίας μεταξύ 3 με 5 °C, και έως 15 °C σε μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη.
Οι μέχρι τότε διαφορετικοί πληθυσμοί ανθρώπων που είχαν μόνο κοινό τον Homo (λόγω της κοινής γραμμής με τους πιθήκους, τότε παράγονταν πολλά είδη ανθρώπων) καταστράφηκαν και επιβίωσαν μόνο οι άνθρωποι που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Επίσης, επιτάχυνε της διαδικασίες διαφοροποίησης μεταξύ των ήδη πολλών ανθρωπίνων ειδών.
Γεωλογία
thumb|250px|Αεροφωτογραφία της λίμνης Το συγκρότημα καλντέρας Τόμπα στη Βόρεια Σουμάτρα, Ινδονησία αποτελείται από τέσσερις επικαλυπτόμενους ηφαιστειακούς κρατήρες που γειτνιάζουν με το «ηφαιστειακό μέτωπο» της Σουμάτρας. Η νεότερη και η τέταρτη είναι η μεγαλύτερη καλντέρα που δημιουργήθηκε κατά το Τεταρτογενούς στο κόσμο (100 επί 30 χιλιόμετρα) και τέμνει τις τρεις παλαιότερες καλδέρες. Ένας εκτιμώμενος όγκος 2.800 km³ ισοδύναμου πυκνού πετρώματος πυροκλαστικών υλικών, γνωστός ως ο νεότερος τόφφος της Τόμπα, ανατινάχθηκαν από την νεότερη καλντέρα κατά τη διάρκεια μιας από τις μεγαλύτερες ηφαιστειακές εκρηκτικές εκρήξεις στη γεωλογική ιστορία. Μετά την «έκρηξη του Νεότερου Τόφφου της Τόμπα», ένας τυπικός αναδυόμενος δόμος σχηματίστηκε μέσα στη νέα καλντέρα, που ενώνει δύο ημι-θόλους που χωρίζονται από μια τάφρο κατά μήκος.
Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις κώνους, τέσσερα στρωματοηφαίστεια και τρεις κρατήρες ορατοί στη λίμνη. Ο κώνος Τανγκουκμπενούα (Tandukbenua) στην άκρη ΒΔ της καλντέρας δεν καλύπτεται από βλάστηση, γεγονός που υποδηλώνει ότι έχει μικρή ηλικία, ίσως μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια. Επίσης, το ηφαίστειο Πουσουμπουκίτ (Pusubukit) στη νότια άκρη της καλντέρας έχει ενεργές σολφατάρες.
Η έκρηξη
thumb|250px|Αεροφωτογραφία των νοτιοανατολικών ακτών Η έκρηξη του ηφαιστείου Τόμπα (συμβάν της Τόμπα) έλαβε χώρα σε ό, τι είναι τώρα η λίμνη Τόμπα περίπου 67.500 με 75.500 χρόνια πριν. Η έκρηξη του ηφαιστείου Τόμπα ήταν η τελευταία από μια σειρά τριών τουλάχιστον εκρήξεων που δημιούργησαν καλντέρες που σημειώθηκαν στο ηφαίστειο, με παλαιότερες καλδέρες να διαμορφώθηκαν πριν περίπου 700.000 και 840.000 χρόνια. Η τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου είχε εκτιμηθεί ότι είχε ισχύ στη κλίμακα VEI 8 (που περιγράφεται ως «μέγα-κολοσσιαία»), καθιστώντας την πιθανόν την μεγαλύτερη εκρηκτική ηφαιστειακή έκρηξη κατά τα τελευταία 25 εκατομμύρια χρόνια.
Η έκρηξη αυτή ήταν εξαιρετικά σημαντική για την ιστορία της Γης, διότι μετά από αυτήν ένας μεγάλος ηφαιστειακός χειμώνας 6-10 ετών κατέκλυσε τον πλανήτη με πιθανή διάρκεις ψύξης μέχρι και 1.000 χρόνια. Θεωρείται ότι λόγω αυτής της έκρηξης δημιουργήθηκαν προβλήματα στην αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους σε πολλές περιοχές.
Ο Μπιλ Ρόουζ και Κρεγκ Τσέσνερ του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν υπολόγισαν ότι ο συνολικός όγκος των ηφαιστειακών αναβλημάτων ήταν περίπου 2.800 km³ · περίπου 2.000 km³ ιγνιμβρίτη που μετακινήθηκε πάνω στο έδαφος και περίπου 800 km³ τέφρας που μεταφέρθηκε με τον άνεμο προς τα δυτικά. Οι πυροκλαστικές ροές της έκρηξης κατέστρεψε μια έκταση 20.000 km², με τις αποθέσεις τέφρας να φτάνουν τα 600 μέτρα σε πάχος.
Η έκρηξη ήταν αρκετά μεγάλη για να έχουν αποθέσει ένα στρώμα τέφρας πάχους περίπου 15 εκατοστών πάνω από όλη τη Νότια Ασία. Σε μια περιοχή στην κεντρική Ινδία, το στρώμα της τέφρας σήμερα 6 μέτρα παχύ και τμήματα της Μαλαισίας καλύφθηκαν με 9 μέτρα τέφρας. Επιπλέον, έχει ποικιλοτρόπως υπολογίζεται ότι 10.000 εκατ. τόνους (1,1 × 1010 μικρών τόνων) θειικού οξέος ή 6.000 εκατ. τόνους διοξειδίου του θείου είχαν απελευθερωθεί στην ατμόσφαιρα από το γεγονός.
Με την επακόλουθη κατάρρευση σχηματίζεται μια καλντέρα που, μετά την πλήρωσή της με νερό, δημιούργησε τη λίμνη Τόμπα. Το νησί στο κέντρο της λίμνης σχηματίστηκε από ένα αναδυόμενο δόμο.
Αν και το έτος δεν μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς, η εποχή μπορεί: μόνο οι καλοκαιρινοί μουσώνες θα μπορούσαν να είχαν αποθέσει ηφαιστειακή στάχτη στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, γεγονός που σημαίνει ότι η έκρηξη έλαβε χώρα κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του βορείου ημισφαιρίου. Η έκρηξη κράτησε ίσως δύο εβδομάδες, αλλά ο επακόλουθος «ηφαιστειακός χειμώνας» οδήγησε σε μείωση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 3,0 με 3.5 °C για αρκετά χρόνια, δηλαδή ισοδύναμη με μια εποχή παγετώνων μικρής διάρκειας. Πυρήνες πάγου στη Γροιλανδία δείχνουν μια περίοδο με μειωμένα επίπεδα της οργανικής δέσμευσης του άνθρακα. Πολύ λίγα φυτά ή ζώα στη νοτιοανατολική Ασία θα είχαν επιβιώσει, και είναι πιθανό ότι η έκρηξη προκάλεσε το θάνατο μεγάλου αριθμού οργανισμών σε όλο το πλανήτη.
Υπάρχουν κάποια στοιχεία, με βάση το μιτοχονδριακό DNA, ότι το ανθρώπινο είδος μπορεί να έχουν περάσει ένα φαινόμενο λαιμού μπουκαλιού περίπου εκείνο το χρονικό διάστημα, μειώνοντας τη γενετική ποικιλότητα κάτω από αυτό που θα αναμενόταν από την ηλικία του είδους. Σύμφωνα με τη θεωρία καταστροφή της Τόμπα που προτείνει ο Stanley H. Ambrose από το Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Ουρμπάνα-Σαμπάγν το 1998, ο ανθρώπινος πληθυσμός μπορεί να έχει μειωθεί σε μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες άτομα εξαιτίας της έκρηξης του ηφαιστείου Τόμπα.. Ωστόσο, αυτό υπόθεση δεν είναι ευρέως αποδεκτή λόγω της έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων για οποιαδήποτε άλλη μείωση ή εξαφάνιση των ζώων, ακόμη και σε περιβαλλοντικά ευαίσθητα είδη.
Πιο πρόσφατη δραστηριότητα
Οι μικρότερες εκρήξεις σημειώθηκαν στη Τόμπα από τότε. Ο μικρός κώνος του Πουσουρμπουκίτ έχει σχηματιστεί στο νοτιοδυτικό άκρο της καλντέρας και των δόμων λάβας. Μια πιο πρόσφατη έκρηξη μπορεί να έλαβε χώρα στο Τανγκουκμπενούα στην βορειοδυτική άκρη της καλντέρας, δεδομένου ότι η παρούσα έλλειψη βλάστησης θα μπορούσε να οφείλεται σε μια έκρηξη κατά τα τελευταία εκατό χρόνια.
Ορισμένα τμήματα της καλντέρας έχουν βιώσει ανάταση λόγω μερικής πλήρωσης του θαλάμου μάγματος, για παράδειγμα, ανυψώνοντας το νησί Σαμοσίρ και την χερσόνησο Ουλουάν πάνω από την επιφάνεια της λίμνης. Τα λιμναία ιζήματα στο νησί Σαμοσίρ έχουν ανυψωθεί τουλάχιστον 450 μετρά μετά την κατακλυσμική έκρηξη. Τέτοια ανύψωση είναι κοινή σε πολύ μεγάλες καλδέρες, προφανώς λόγω της ανοδικής πίεσης του εγκλείστου μάγματος. Η Τόμπα είναι ίσως η μεγαλύτερη αναδυόμενη καλντέρα στη Γη. Ισχυροί σεισμοί έχουν λάβει χώρα στην περιοχή του ηφαιστείου πιο πρόσφατο, όπως το 1987 κατά μήκος της νότιας ακτής της λίμνης με εστιακό βάθος 11 χλμ.
Η λίμνη βρίσκεται κοντά στο μεγάλο ρήγμα της Σουμάτρας, το οποίο αποτελεί μέρος μιας σειράς ρηγμάτων που διατρέχουν κατά μήκος τη Σουμάτρα. Η λίμνη Τόμπα, όπως και τα ηφαίστεια της Σουμάτρας και της Ιάβας αποτελούν το ηφαιστειακό τόξο της Σούνδης, το οποίο σχηματίζεται από την καταβύθιση της Ινδοαυστραλιανής πλάκας κάτω από την Ευρασιατική πλάκα. Η ζώνη καταβύθισης παρουσίαζει μεγάλη σεισμικότητα. Ο σεισμός του Ινδικού Ωκεανού (2004), με μέγεθος 9,1 ρίχτερ, και ο σεισμός της Σουμάτρας με μέγεθος 8,5 ρίχτερ το 2005 είχαν το επίκεντρό τους σε απόσταση μικρότερη από 300 χιλιόμετρα από την λίμνη.
Παραπομπές
Τομπα Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ινδονησίας
Κομήτης του Καίσαρα
thumb|325px|right|Νόμισμα του [[Οκταβιανός Αύγουστος|Αυγούστου (περ. 19–18 π.Χ.), που απεικονίζει στην εμπρόσθια όψη τον Αύγουστο δαφνοστεφανωμένο και στην οπίσθια όψη τη φράση DIVVS IVLIV[S], δηλαδή «Θείος (θεϊκός) Ιούλιος», με κομήτη αστέρα με ακτίνες και την ουρά προς τα επάνω.]] Ο Κομήτης του (Ιουλίου) Καίσαρα (λατινικά Sidus Iulium ή Caesaris astrum, αγγλ. Caesar's Comet ), γνωστός και ως Μέγας Κομήτης του 44 π.Χ. ή με τα διακριτικά C/-43 K1, υπήρξε ίσως ο πλέον διάσημος κομήτης της αρχαιότητας. Η επταήμερη εμφάνισή του ερμηνεύθηκε από τους Ρωμαίους ως ένα σημάδι ότι ο προσφάτως δολοφονημένος Ιούλιος Καίσαρ (100–44 π.Χ.) είχε αποθεωθεί, δηλαδή είχε γίνει θεός.
Ο Κομήτης του (Ιουλίου) Καίσαρα ήταν ένας από τους λίγους κομήτες που ήταν ορατοί με γυμνό μάτι κατά τη διάρκεια της ημέρας και ίσως ο φωτεινότερος όλων στην καταγεγραμμένη ιστορία. Δεν ήταν περιοδικός και ίσως έχει σήμερα διαλυθεί. Αν δεχθούμε ότι η τροχιά του ήταν παραβολική, υπολογισμοί δείχνουν πως ο κομήτης πρέπει να απέχει σήμερα περισσότερες από 800 AU από τον Ήλιο.
Ιστορία
Ο κομήτης κατέστη ισχυρό σύμβολο στην πολιτική προπαγάνδα που πυροδότησε τη σταδιοδρομία του μικρανεψιού και υιοθετημένου γιου του Καίσαρα, του Οκταβιανού Αυγούστου. Ο Ναός του θεοποιημένου Ιουλίου κτίσθηκε το 42 π.Χ. και αφιερώθηκε το 29 π.Χ. από τον Αύγουστο για την υποστήριξη μιας «λατρείας του κομήτη», σύμφωνα μάλιστα με τον Πλίνιο ήταν γνωστός ως «Ναός του Κομήτου Αστέρος». Στην πίσω πλευρά του ναού ανεγέρθηκε πελώριο είδωλο του Ιουλίου Καίσαρα με έναν φλεγόμενο κομήτη προσαρμοσμένο στο μέτωπό του σύμφωνα με τον Οβίδιο: "Για να καταστήσει αυτή την ψυχή έναν αστέρα που καίει για πάντα πάνω από την Αγορά (Φόρουμ) και τις πύλες της Ρώμης."
Νεότερες έρευνες
Το 1997 δύο ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στο Σικάγο, οι John T. Ramsey (κλασικός φιλόλογος) και A. Lewis Licht (φυσικός) δημοσίευσαν ένα βιβλίο στο οποίο συνέκριναν αστρονομικές και αστρολογικές ενδείξεις από τη Ρώμη και την Κίνα. Η ανάλυσή τους, βασισμένη σε αναφορές αυτοπτών μαρτύρων, κινεζικά αστρονομικά αρχεία, αστρολογική βιβλιογραφία από την ύστερη αρχαιότητα και πυρήνες πάγου από παγετώνες της Γροιλανδίας, παρέσχε κάποια όρια για τις παραμέτρους της τροχιάς του κομήτη. Κατέληξαν σε πιθανότερη απόσταση περιηλίου, δηλαδή ελάχιστη απόσταση από τον Ήλιο, κοντά στα 33,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα (0,224 AU) και σχεδόν παραβολική τροχιά. Ο κομήτης ήταν προφανώς ορατός με ουρά από την τότε κινεζική πρωτεύουσα Τσανγκ-αν στα τέλη Μαΐου και χωρίς ουρά από τη Ρώμη στα τέλη Ιουλίου:
Υπάρχουν και ορισμένοι ερευνητές, όπως ο Ρόμπερτ Γκέρβαλ (Robert Gurval) του UCLA και ο Μπράιαν Μάρσντεν (διευθυντής στο Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών, που αμφισβητούν την ίδια την ύπαρξη του κομήτη. Ο Μάρσντεν (1937-2010) σημειώνει προλογίζοντας το βιβλίο των Ramsey και Licht: «Με δεδομένη την πραγματικότητα της μιας και μοναδικής αναφοράς δύο δεκαετίες μετά την εμφάνιση, θα έπρεπε να είμαι ανεύθυνος αν δεν θεωρούσα την ανυπαρξία του κομήτη ως μία σοβαρή πιθανότητα.»
Στη λογοτεχνία
Ο ποιητής Βιργίλιος γράφει στα Βουκολικά του (9η Εκλογή) ότι ο αστέρας του Καίσαρα «έχει εμφανισθεί για να φαιδρύνει τα χωράφια». Αργότερα, ο ίδιος γράφει τα εξής για την περίοδο μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα: «Ποτέ δεν φλόγιζαν τόσο συχνά φοβήσιμοι κομήτες».
Ο Οβίδιος ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, είναι εκείνος που διαδηλώνει τον ρόλο του κομήτη στη θεοποίηση του Ιουλίου Καίσαρα, την οποία περιγράφει στις Μεταμορφώσεις του (8 μ.Χ.):"Τότε μίλησε ο Δίας, ο Πατέρας... «Πάρε το του Καίσαρος πνεύμα από το δολοφονημένο σώμα του, και μετάτρεψέ το σε αστέρα, ούτως ώστε ο θεοποιημένος Ιούλιος να επιβλέπει πάντοτε από τον υψηλό ναό του το Καπιτώλιο και την Αγορά μας.» Και μόλις είχε τελειώσει τον λόγο του, όταν η ευγενής Αφροδίτη στάθηκε στο μέσον της Συγκλήτου, αόρατη από όλους, πήρε το μόλις ελευθερωθέν πνεύμα του Καίσαρος από το σώμα του, και, αποτρέποντας την εξαφάνισή του στον αέρα, το μετέφερε προς τους ένδοξους αστέρες. Καθώς το μετέφερε, το αισθάνθηκε να λάμπει και να φλέγεται, και το άφησε από την αγκαλιά της: αυτό υψώθηκε υπεράνω της Σελήνης και, σύροντας οπίσω του μία φλογερή ουρά, έλαμψε ως αστέρας."
Το 2013 υποστηρίχθηκε ότι η ιδέα του Οκταβιανού Αυγούστου να χρησιμοποιήσει τον κομήτη για την πολιτική του σταδιοδρομία προήλθε κυρίως από το παραπάνω κείμενο.
Στο δράμα Ιούλιος Καίσαρ του Σαίξπηρ η σύζυγος του Καίσαρα σχολιάζει κατά το μοιραίο πρωινό της δολοφονίας του: ''«`Οταν πεθαίνουν ζητιάνοι, δεν εμφανίζονται κομήτες. Αλλά οι ίδιοι οι ουρανοί φλεγόμενοι προαναγγέλλουν τον θάνατο πριγκίπων.»''
Σε ρωμαϊκά νομίσματα
Η μελέτη των νομισμάτων από το 44 π.Χ. μέχρι και μετά την εδραίωση της κυριαρχίας του Αυγούστου αποκαλύπτει τη μεταβαλλόμενη σχέση του Ιουλίου Καίσαρα με τον Sidus Iulium. Ο Gurval σημειώνει ότι η παρουσίαση του κομήτη στα νομίσματα ακολουθεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Οι αναπαραστάσεις του θεοποιημένου Καίσαρα με τη μορφή αστέρα εμφανίσθηκαν σχετικώς γρήγορα, μέσα σε λιγότερα από 10 χρόνια μετά την δολοφονία του. Αλλά πέρασαν περί τα 20 χρόνια προτού ο αστέρας μετατραπεί σε κομήτη (με ουρά). `Ηδη το 44 π.Χ. ένας κατασκευαστής νομισμάτων ονόματι Σεπούλλιος Μάκερ (P. Sepullius Macer) έκοψε νομίσματα με τον Καίσαρα στην εμπρόσθια όψη τους στεφανωμένο με στεφάνη και έναν αστέρα πίσω από την κεφαλή του. Στην οπίσθια όψη τους απεικονιζόταν η θεά Αφροδίτη, η προστάτιδα της Ιουλίας γενεάς, να κρατά έναστρο σκήπτρο. Ο Gurval υποστηρίζει ότι αυτό το νόμισμα κόπηκε και κυκλοφόρησε αμέσως μετά τη δολοφονία του Καίσαρα και έτσι δεν αναφερόταν στη θεοποίησή του. Ωστόσο με την κυκλοφορία του θα έφερε αυτή την ιδέα στην επιφάνεια. Μία σειρά ρωμαϊκών δηναρίων και χρυσών νομισμάτων που κόπηκαν μετά την έναρξη της λατρείας του Καίσαρα απεικονίζουν τον Μάρκο Αντώνιο και έναν αστέρα, που πιθανότερα συμβολίζει τη θέση του ως ιερέως του Καίσαρα. Σε μεταγενέστερα νομίσματα, που κόπηκαν μάλλον λίγο πριν το τέλος του πολέμου του Οκταβιανού με τον Σέξτο Πομπήιο, ο αστέρας αντικαθιστά το όνομα και το πρόσωπο του Καίσαρα, αναπαριστώντας ξεκάθαρα τη θεϊκή του ιδιότητα.
Μία από τις πρώτες και πλέον προφανείς συσχετίσεις του Καίσαρα με κομήτη χρονολογούνται από τους αγώνες Ludi Saeculares του 17 π.Χ., όταν ο κατασκευαστής νομισμάτων Σανκουίνιος (M. Sanquinius) δημιούργησε νομίσματα των οποίων η οπίσθια όψη απεικονίζει έναν κομήτη πάνω από την κεφαλή δαφνοστεφανωμένου άνδρα, τον οποίο οι ειδικοί προσδιορίζουν ως τον Ιούλιο Καίσαρα σε νεανική ηλικία, ή ως το πνεύμα (δαίμονα) των αγώνων, ή ως σύμβολο της Ιουλίας γενεάς, ή ως τον γιο του Αινεία, τον `Ιουλο. Αυτά τα νομίσματα ισχυροποίησαν τον σύνδεσμο μεταξύ του Ιουλίου Καίσαρα και του Αυγούστου, καθώς ο Αύγουστος συνέδεε τον εαυτό του με την Ιουλία γενεά. Μία άλλη ομάδα νομισμάτων από τη ρωμαϊκή Ισπανία απεικονίζει έναν κομήτη αστέρα με οκτώ ακτίνες με την επιγραφή DIVVS IVLIVS, που σημαίνει «Θεϊκός Ιούλιος».
Αρβάνδος
Ο Αρβάνδος, λατιν.: Arvandus, ήταν Γαλάτης, που ανήλθε στην ιεραρχία της αυτοκρατορικής ρωμαϊκής κοινωνίας για να διοριστεί δύο φορές πραιτοριανός έπαρχος της Γαλατίας.
Την πρώτη φορά, το 461, διορίστηκε από τον Αυτοκράτορα Λίβιο Σεβήρο. Αυτός ο διορισμός έληξε, όταν ο Σεβήρος πέθανε το 465. Δύο χρόνια αργότερα, το 467, διορίστηκε από τον Ανθέμιο.
Ο φίλος και χρονικογράφος του, Σιδόνιος Απολλινάρις, καταγράφει ότι η πρώτη του θητεία ήταν επιτυχημένη και ο ίδιος άρεσε πολύ. Ωστόσο, στη δεύτερη θητεία του βρέθηκε ευρέως μισητός και το 468 απομακρύνθηκε από το αξίωμα και μεταφέρθηκε στη Ρώμη αλυσοδεμένος. Εδώ κατηγορήθηκε από απεσταλμένους μίας επιτροπής Γαλατών με επιρροή ότι διέπραξε προδοσία. Οι απεσταλμένοι έφεραν μαζί τους μία επιστολή, την οποία ο γραμματέας τού Αρβάνδου βεβαίωσε ότι είχε υπαγορευτεί από τον Αρβάνδο. Σε αυτήν, ο Aρβάνδος ξεκινούσε να αποτρέψει τον Eύρικ, βασιλιά των Βησιγότθων, από το να συνάψει ειρήνη με τον Δυτικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα, προτρέποντας να επιτεθεί στους Βρετόνους βόρεια του Λίγηρα. Η επιστολή ισχυριζόταν ότι ο Νόμος των Εθνών απαιτούσε μία διαίρεση της Γαλατίας μεταξύ των Βησιγότθων και των Βουργουνδών.
Ο Ριόθαμος, ο βασιλιάς των Βρετανών, ήταν σύμμαχος τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ανθέμιου, οπότε αυτό ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου στον Αυτοκράτορα. Ο Αρβάδος δικάστηκε για προδοσία. Η δίκη έπρεπε να επιβλέπεται από τον Σιδόνιο, αλλά ο Σιδόνιος επέλεξε να παραιτηθεί από τη θέση του και να ζητήσει επιείκεια για λογαριασμό τού φίλου του. Στη δίκη του, ο Aρβάνδος κρίθηκε ένοχος και αφαιρέθηκε επιτόπου από όλα τα προνόμια, που αφορούσαν τη πραιτωρία του και οδηγήθηκε στην κοινή φυλακή για να περιμένει την εκτέλεση.
Ο Κασσιόδωρος υποστηρίζει ότι η πρόθεση του Αρβάνδου ήταν να διαιρέσει την Αυτοκρατορία και να καταλάβει τον θρόνο: Ίσως ο Αρβάνδος ήλπιζε να αποκτήσει τον θρόνο με τη βοήθεια των Γαλατών και των Βησιγότθων, όπως στην προηγούμενη προσπάθεια του Άβιτου. Αν ναι, ο Aρβάνδος απογοητεύτηκε, καθώς δεν έλαβε κάποια υποστήριξη από τη Γαλλική αριστοκρατία. Πιθανώς αυτό να ήταν αποτέλεσμα της μη ευγενούς γέννησής του, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία των Γαλατών θα είχε μάθει από το παράδειγμα του Άβιτου και θα συνειδητοποιούσε ότι ο καιρός για τέτοιες περιπέτειες, είχε περάσει πολύ καιρό.
Ο Κασσιόδωρος αναφέρει ότι ο Σιδόνιος και οι φίλοι του κατάφεραν να σώσουν τον Αρβάνδο από τη θανατική ποινή. «Με εντολή τού Ανθέμιου, ο Αρβάνδος, που είχε επιχειρήσει να γίνει αυτοκράτορας, στάλθηκε στην εξορία» («Arabundus imperium temptans iussu Anthemii exilio deportatur»).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Πόλεμος Μαυροβούνιου-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1861-1862)
μικρογραφία|Ο πρίγκιπας Μίρκο μικρογραφία|Ο Ομέρ Πασάς Ο Πόλεμος Μαυροβούνιου και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 1861-1862 (σερβικά : Црногорско-турски рат) ήταν μία πολεμική σύγκρουση μεταξύ του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πόλεμος έληξε με ήττα του Μαυροβουνίου και την ειρήνη στη Ριέκα.
Ο λόγος για το ξέσπασμα του πολέμου ήταν η βοήθεια που παρέχεται από τους Μαυροβούνιους στους Σέρβους αντάρτες της Ερζεγοβίνης και στον Λούκα Βουκαλόβιτσα το 1861. Το γεγονός αυτό πληροφορήθηκε η Οθωμανική πόρτα και κήρυξε τον πόλεμο στο Μαυροβούνιο. Όπως και στο προηγούμενο πόλεμο, πριν από μια δεκαετία ο τουρκικός στρατός τέθηκε υπό τις διαταγές του Ομέρ Πασά. Στόχος του ήταν να κατακτήσει την πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου Τσετίνιε.
Παρά την σφοδρή αντίσταση του Μαυροβούνιου στρατού υπό την ηγεσία του πρίγκιπα Μίρκο Πέτροβιτς, οι Μαυροβούνιοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μπρος στον ανώτερο τουρκικό στρατό. Στα τέλη Αυγούστου ο Μαυροβούνιος στρατός έκανε απεγνωσμένη αντίσταση στα προάστια του Τσετίνιε. Κατόπιν αιτήματος των Μαυροβούνιων η Ρωσία παρενέβη στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό την ειρήνευση και ο Πρίγκιπας Νικόλαος έπρεπε να αποδεχθεί το τελεσίγραφο του Ομέρ Πασά. Πέντε μήνες πολέμου είχαν εξαντλήσει εντελώς το Μαυροβούνιο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:19ος αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου
Λετονική Ακαδημία Επιστημών
Η Λετονική Ακαδημία Επιστημών (Latvijas Zinātņu akadēmija) είναι η επίσημη ακαδημία επιστημών της Λετονίας και η κρατική ένωση των πρώτιστων επιστημόνων της χώρας. Η ακαδημία ιδρύθηκε ως Ακαδημία Επιστημών της Λετονικής ΣΣΔ (Latvijas PSR Zinātņu akadēmija). Εδρεύει στη Ρίγα. Ο σημερινός πρόεδρος της ακαδημίας είναι ο Ογιάρς Σπαρίτις.
Κτίριο
Το κτίριο της Ακαδημίας Επιστημών χτίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ του 1951 και του 1961, αφότου βρέθηκε η χρηματοδότηση από τα νεοσύστατα κολχόζ στη Λετονία και καθώς περαιτέρω τα έξοδα αυξήθηκαν, η χρηματοδότηση της ακαδημίας γινόταν από μια "εθελοντική δωρεά" που παρακρατούταν από τους μισθούς του λετονικού αγροτικού πληθυσμού.
Το κτίριο είναι διακοσμημένο με πολλά σφυροδρέπανα, καθώς και με λετονικά λαϊκά στολίδια και μοτίβα. Το κωδωνοστάσιο αρχικά ήταν διακοσμημένο με ένα στεφάνι και ένα πεντάκτινο αστέρι, το οποίο αφαιρέθηκε μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λετονίας το 1991. Το μέγιστο ύψος του είναι 108 μέτρα. Ήταν ο πρώτος ουρανοξύστης στη δημοκρατία και ήταν το ψηλότερο κτίριο μέχρι την κατασκευή της Έδρας της Swedbank στη Λετονία με ύψος 121 μέτρων, και εκείνη την εποχή, ήταν ένα από τα υψηλότερα κτίρια οπλισμένου σκυροδέματος στον κόσμο.
Το κτίριο, το οποίο σχεδιάστηκε από τους Όσβαλντς Τιλμάνις, Βαϊντελότις Απσίτις και Κάρλις Πλούκσνε, είναι ένας ξάδερφος των παρόμοιων ουρανοξυστών της Σταλινικής εποχής, οι οποίοι είναι αντιπροσωπευτικοί της Σταλινικής αρχιτεκτονικής (μερικές φορές αναφέρεται ως Σοσιαλιστικός Κλασικισμός). Η αρχιτεκτονική του ουρανοξύστη μοιάζει με πολλούς άλλους που χτίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση εκείνη την περίοδο, με πιο σημαντικό το κεντρικό κτίριο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Τα τοπικά ψευδώνυμα περιλαμβάνουν τα Τούρτα γενεθλίων του Στάλιν και το Κρεμλίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρίγα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρίγα Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών Κατηγορία:Σοσιαλιστικός ρεαλισμός Κατηγορία:Σταλινική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Μέλη του Διεθνούς Συμβουλίου για την Επιστήμη Κατηγορία:Μέλη του Διεθνούς Επιστημονικού Συμβουλίου
Πήτερ Γκόλμπι
Ο Πητερ (Πητ) Γκόλμπι (αγγλ. Peter Goalby) είναι Βρετανός τραγουδιστής και κιθαρίστας, γνωστός για τη συνεργασία του με το χαρντ ροκ συγκρότημα Uriah Heep στα μέσα της δεκαετίας του '80.
Μουσική καριέρα
Ο Γκόλμπι ξεκίνησε την καριέρα του στη μουσική από το συγκρότημα των Fable, κυκλοφορώντας μαζί τους τo ομώνυμο άλμπουμ με το σινγκλ "See My Face", το 1973. Την επόμενη χρονιά αποχώρησε για να ξεκινήσει την προσωπική του καριέρα ηχογραφώντας τα σινγκλ "Ain't it Funny" και "You are Day, You are Night", το 1975. Το 1978, εντάχθηκε στο συγκρότημα των Trapeze ηχογραφώντας μαζί τους το δίσκο "Hold On", ενώ το 1981 κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο "Live in Texas: Dead Armadillos".
Ο Γκόλμπι δημιούργησε το προσωπικό του συγκρότημα με την ονομασία Peter Goalby's Perfect Stranger και ηχογράφησε το σινγκλ "I Don't Wanna Fight", το 1988. Το 1991 συμμετείχε στο τραγούδι "Radio Wall of Sound" των Slade (#21 στη Μεγάλη Βρετανία) και την επόμενη χρονιά έπαιξε κιθάρα στο δίσκο "Man with a Vision" του Τζον Παρ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1994 διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μεταξύ της περιόδου 17 Ιουνίου και 17 Ιουλίου 1994. Ήταν η πρώτη φορά που η διοργανώτρια χώρα δεν ανήκε στην Ευρώπη ή στη Νότια Αμερική. Σε αυτή τη διοργάνωση η Βραζιλία έγινε η πρώτη Εθνική ομάδα που κατάκτησε το τρόπαιο 4 φορές, μετά την νίκη της στο τελικό με την Εθνική Ιταλίας, μέσω της διαδικασίας των πέναλτι με 3–2 (αποτέλεσμα αγώνα 0–0). Επίσης ήταν και ο πρώτος τελικός στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, όπου μία ομάδα κέρδισε το τρόπαιο στα πέναλτι και μάλιστα, ειδικά σε αυτό τον τελικό, χωρίς να έχει σκοράρει, ούτε στην κανονική διάρκεια ούτε στην παράταση. Ο τελικός αυτός θεωρείται ως ένας από τους χειρότερους στην ιστορία του θεσμού. Παρόλο που το ποδόσφαιρο εκείνη την εποχή δεν ήταν δημοφιλές ανάμεσα στους πολίτες των Η.Π.Α. ο μέσος όρος των θεατών ανά αγώνα ήταν σχεδόν 69.000, ένα ρεκόρ που παραμένει μέχρι σήμερα. Συνολικά 3,5 εκατομμύρια θεατές είδαν τους αγώνες της διοργάνωσης, η οποία είχε αρκετές καινοτομίες, αφού συνέπεσε και με την διάσπαση των πρώην μεγάλων δυνάμεων της Ανατολικής Ευρώπης, Σοβιετικής Ένωσης, Γιουγκοσλαβίας και Τσεχοσλοβακίας. Η πρώτη αντικαταστάθηκε από την Ρωσία και τα Βαλτικά κράτη, αφού οι υπόλοιπες χώρες δεν είχαν ακόμα αναγνωριστεί από την FIFA. Η δεύτερη ήταν τιμωρημένη λόγω του εμφυλίου πολέμου, ενώ η τρίτη κατέβασε ενιαία ομάδα στα προκριματικά.
Παρ’ όλα αυτά, το κύμα αλλαγών ήταν αισθητό, αφού μετά το κάκιστο θέαμα στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας τέσσερα χρόνια νωρίτερα, οι ομάδες βελτίωσαν κάπως τις επιδόσεις τους. Η υπερβολική (μερικές φορές) ζέστη δεν βοηθούσε, ωστόσο η επιβράβευση της νίκης με 3 βαθμούς (αντί με 2 βαθμούς σε όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις, μια αλλαγή που έγινε τότε από την FIFA) έπαιξε και αυτή το ρόλο της. Συνολικά σημειώθηκαν 141 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 2,71 γκολ ανά αγώνα, μια τεράστια βελτίωση έναντι της διοργάνωσης του 1990, όπου είχαν σημειωθεί μόλις 115 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο μόλις 2,21 γκολ ανά αγώνα, τον χαμηλότερο μέσο όρο γκολ ανά αγώνα στην ιστορία όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων μέχρι σήμερα.
Επιλογή διοργανωτή
Για την διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 επέδειξαν ενδιαφέρον 3 χώρες που κατέθεσαν την πρόταση τους στην FIFA. Οι χώρες αυτές ήταν η Βραζιλία, οι Η.Π.Α. και το Μαρόκο. Η ψηφοφορία διεξήχθησαν στην Ελβετία και συγκεκριμένα στην Ζυρίχη, έδρα της ΦΙΦΑ, στις 4 Ιουλίου 1988. Η ψηφοφορία έγινε με την πραγματοποίηση μόνο ενός γύρου, παρόλο που υπήρχαν περισσότερες από 2 χώρες, καθώς οι ΗΠΑ κατάφεραν να συγκεντρώσουν με τον πρώτο γύρο την απόλυτη πλειοψηφία.
Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι η FIFA έθεσε τότε όρο στις ΗΠΑ, προκειμένου να αναλάβουν τη διοργάνωση, τη δημιουργία επαγγελματικού εθνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, καθώς το 1988 δεν υπήρχε σε αυτή τη χώρα. Ως αποτέλεσμα, η αμερικανική Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ ιδρύθηκε το 1993, αν και πρακτικώς ξεκίνησε να λειτουργεί μόλις το 1996. Μάλιστα το 1988 είχαν υπάρξει έντονες αμφισβητήσεις σχετικά με το αν θα ήταν σωστό να δοθεί η διοργάνωση σε μια χώρα όπου το άθλημα δεν είχε τότε απήχηση, καθώς μάλιστα η προηγούμενη ποδοσφαιρική Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ, που είχε ιδρυθεί το 1967, είχε καταργηθεί το 1984 λόγω μεγάλης πτώσης στην παρακολούθηση των αγώνων από το κοινό. Ωστόσο, η FIFA αποφάσισε τελικώς να την αναθέσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, με σκοπό να πετύχει την αναθέρμανση του ενδιαφέροντος του αμερικανικού κοινού και τη διάδοση του ποδοσφαίρου και σε αυτή τη χώρα.
Προκριματικά
Για τα προκριματικά δήλωσαν συμμετοχή 147 ομάδες για την εξασφάλιση 24 θέσεων για την τελική φάση. Για πρώτη φορά εισιτήριο για την διοργάνωση πήραν 3 εθνικές (Ελλάδα, Νιγηρία και Σαουδική Αραβία). Επίσης για πρώτη φορά στην διοργάνωση συμμετείχαν η Ρωσία ως ανεξάρτητο κράτος μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όπως και η ενωμένη πλέον Γερμανία μετά τη Γερμανική επανένωση το 1990 της Δυτικής Γερμανίας (υπερασπίστρια του τίτλου της διοργάνωσης του 1990) και της Ανατολικής Γερμανίας μετά από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938. Έκπληξη προκάλεσε και το γεγονός ότι καμία εθνική ομάδα από τη Μεγάλη Βρετανία δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση.
Οι ομάδες
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 συμμετείχαν 24 ομάδες οι οποίες είχαν ως εξής:
600px
Στάδια
Για την διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλου 1994 χρησιμοποιήθηκαν 9 στάδια. Όσα στάδια χρησιμοποιήθηκαν είχαν χωρητικότητα πάνω από 50,000 θέσεις
Φάση Ομίλων
Όλες οι ώρες που αναγράφονται, είναι οι τοπικές ώρες Αμερικής. Η Αμερική καλύπτεται απο 3 ζώνες (EDT/UTC-4, CDT/UTC-5, PDT/UTC-7)
Υπόμνημα
Α=Αγώνες
Ν=Νίκες
Ι=Ισοπαλίες
Η=Ήττα
ΓΥ=Γκολ Υπέρ
ΓΔ=Διαφορά Γκολ
Β=Βαθμοί
Καλύτερη ενδεκάδα
Η ΦΙΦΑ βράβευσε τους 11 καλύτερους ανά θέση παίκτες της διοργάνωσης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1994 Κατηγορία:Αθλητισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ανάληψη του Ιησού
Στο Ισλάμ, ο Ιησούς ούτε σταυρώθηκε ούτε αναστήθηκε από τους νεκρούς, και σύμφωνα με το Κοράνι, μάλλον σώθηκε από τον Θεό και ανέβηκε στον Παράδεισο.
Βιβλικές αναφορές
Το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο έχει τρεις αναφορές για την ανάληψη με τα ίδια τα λόγια του Ιησού: «Κανείς δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο γιος του ανθρώπου» (Ιωάννης 3:13 ). «Και αν εσείς (οι μαθητές) βλέπατε τον γιο του ανθρώπου να ανεβαίνει εκεί που ήταν πριν;» (Ιωάννης 6:62 ). και στη Μαρία τη Μαγδαληνή μετά την Ανάστασή του, «Μη με κρατάς, γιατί δεν έχω ανέβει ακόμη στον πατέρα μου.. » ( Ιωάννης 20:17 ). Στο πρώτο και το δεύτερο ο Ιησούς ισχυρίζεται ότι είναι ο αποκαλυπτικός «ένας σαν γιος του ανθρώπου» από το Δανιήλ 7. Το τελευταίο έχει μπερδέψει σχολιαστές - γιατί να απαγορευτεί στη Μαρία να αγγίζει τον αναστημένο αλλά να μην αναληφθέντα ακόμη τον Χριστό, ενώ ο Θωμάς καλείται αργότερα να το κάνει; Διάφορες επιστολές (προς Ρωμαίους 8:34, Εφέσιους 1:19-20, Κολοσσαείς 3:1, Φιλιππησίκους 2:9-11, Α΄ προς Τιμόθεο 3:16 και Α' προς Πέτρο 3:21-22) αναφέρονται επίσης σε μια Ανάληψη, φαίνεται, όπως και οι Πράξεις του Λουκά και ο Ιωάννης, να το εξισώνουν με τη μετά την Ανάσταση «ανάταση» του Ιησού στα δεξιά του Θεού.
Θεολογία
Στη χριστιανική θεολογία, ο θάνατος, η Ανάσταση και η ανύψωση του Ιησού είναι τα σημαντικότερα γεγονότα και θεμέλιο της χριστιανικής πίστης. Οι πρώτοι οπαδοί του Ιησού πίστευαν ότι ο Θεός δικαίωσε τον Ιησού μετά το θάνατό του, όπως αντικατοπτρίζεται στις ιστορίες για την Ανάσταση, την Ανάληψη και την εξύψωσή του. Οι πρώτοι οπαδοί του Ιησού σύντομα πίστεψαν ότι ο Ιησούς αναστήθηκε ως ο πρώτος από τους νεκρούς, μεταφέρθηκε στον Παράδεισο και υψώθηκε, κατέλαβε τη θέση στα δεξιά του Θεού στον Ουρανό, όπως αναφέρεται στο Σύμβολο των Αποστόλων : «Ανέβηκε στον ουρανό και κάθεται στα δεξιά του Θεού του Πατέρα του παντοδύναμου». Οι Ψαλμοί 110:1 έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο σε αυτήν την ερμηνεία του θανάτου του Ιησού και της εμφάνισης της Ανάστασης: «Ο Κύριος είπε στον Κύριό μου:« Κάθισε στα δεξιά μου μέχρι να κάνω τους εχθρούς σου υποπόδιο ». Παρείχε ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για τους οπαδούς του Ιησού να κατανοήσουν τον θάνατό του και τις εμφανίσεις της Ανάστασης.
Ιστορικό πλαίσιο
Οι ιστορίες αναλήψεως ήταν αρκετά συνηθισμένες την εποχή του Ιησού και των συγγραφέων του ευαγγελίου, σήμαιναν τη θέωση ενός αξιόλογου ατόμου (συνήθως Ρωμαίου αυτοκράτορα) και στον Ιουδαϊσμό ως ένδειξη θεϊκής επιδοκιμασίας. Μια άλλη λειτουργία της ουράνιας ανόδου ήταν ως τρόπος θεϊκής αποκάλυψης που αντικατοπτρίζεται στις ελληνορωμαϊκές, πρώιμες εβραϊκές και πρώιμες χριστιανικές γραπτές πηγές, στις οποίες πιστεύεται ότι συγκεκριμένα άτομα με προφητικά ή αποκαλυπτικά χαρίσματα βίωσαν ένα ουράνιο ταξίδι κατά το οποίο έμαθαν κοσμικά και θεϊκά μυστικά.
Τα πρόσωπα γνωστά στους Εβραίους θα περιλάμβαναν τον Ενώχ (από το Βιβλίο της Γένεσης και ένα δημοφιλές μη Βιβλικό έργο που ονομάζεται 1 Ενώχ), ο σοφός Έζρας του 5ου αιώνα, ο Βαρούχ, ο σύντροφος του προφήτη Ιερεμία (από ένα έργο που ονομάζεται 2 Βαρούχ, στο οποίο υπόσχεται στον Βαρούχ ότι θα ανέβει στον ουρανό μετά από σαράντα ημέρες), ο Λέβι ο πρόγονος των ιερέων. ο Δάσκαλος της Δικαιοσύνης από την κοινότητα Κουμράν, ο προφήτης Ηλίας (από 2 Βασιλέων), ο Μωυσής, ο οποίος θεοποιήθηκε κατά την είσοδό του στον ουρανό. και τα παιδιά του Ιώβ, που σύμφωνα με τη Διαθήκη του Ιώβ ανέβηκαν στον ουρανό μετά την ανάστασή τους από τους νεκρούς.
Οι μη Εβραίοι αναγνώστες θα ήταν εξοικειωμένοι με την περίπτωση του αυτοκράτορα Αυγούστου, του οποίου την άνοδο παρακολούθησαν οι γερουσιαστές, ο Ρωμύλος ο ιδρυτής της Ρώμης, ο οποίος, όπως και ο Ιησούς, οδηγήθηκε στον ουρανό σε ένα σύννεφο, ο ήρωας Ηρακλής και άλλοι.
Κοσμολογία
Η κοσμολογία του συγγραφέα του κατά Λουκά Πράξεις αντανακλά τις πεποιθήσεις της εποχής του, που οραματίζονταν ένα τριμερές σύμπαν με τους ουρανούς πάνω, μια Γη με επίκεντρο την Ιερουσαλήμ στη μέση και τον κάτω κόσμο. Ο ουρανός χωρίστηκε από τη Γη από το στερέωμα, τον ορατό ουρανό, ένα συμπαγές ανεστραμμένο μπολ όπου το παλάτι του Θεού καθόταν σε κολώνες στην ουράνια θάλασσα. Οι άνθρωποι που κοιτούσαν ψηλά από τη Γη έβλεπαν το πάτωμα του Ουρανού, φτιαγμένο από καθαρό μπλε λάπις-λαζούλι (Έξοδος 24:9-10), όπως και ο θρόνος του Θεού (Εζεκιήλ 1:26). Σύμφωνα με τον Νταν, «η τυπική νοοτροπία και η κοσμοθεωρία της εποχής όριζαν ό, τι πραγματικά φαινόταν και πώς σχεδιάστηκε η καταγραφή τέτοιων θεαμάτων» και «η αναχώρηση στον ουρανό θα μπορούσε να νοηθεί μόνο με όρους ανύψωσης, μιας κυριολεκτικής ανάληψης».
Στη σύγχρονη εποχή, η κυριολεκτική ανάγνωση των ιστοριών της Ανάληψης έχει γίνει προβληματική, λόγω των διαφορών μεταξύ της προ-επιστημονικής κοσμολογίας των καιρών του Ιησού και της επιστημονικής κοσμοθεωρίας που δεν αφήνει χώρο για έναν Παράδεισο από πάνω μας. Ο θεολόγος Τζέιμς Νταν περιγράφει την Ανάληψη στην καλύτερη περίπτωση ως ένα παζλ και στη χειρότερη μια αμηχανία για μια εποχή που δεν αντιλαμβάνεται πλέον έναν φυσικό Παράδεισο που βρίσκεται πάνω από τη Γη. Ομοίως, σύμφωνα με τα λόγια του Ντάγκλας Φάροου του Πανεπιστημίου ΜακΓκίλ, στη σύγχρονη εποχή η Ανάληψη θεωρείται λιγότερο ως η κορύφωση του μυστηρίου του Χριστού παρά ως «κάτι αμήχανο στην εποχή του τηλεσκοπίου και του διαστημόπλοιου», μια «ιδέα [που] αναφέρεται σε μια ξεπερασμένη κοσμολογία».
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Νταν, η εστίαση μόνο σε αυτήν την ανισότητα είναι εκτός της πραγματικής σημασίας της Αναλήψεως του Ιησού, δηλαδή της Ανάστασης και της αποθέωσης του Ιησού. Ο Φάροου σημειώνει ότι, ήδη τον τρίτο αιώνα, η ιστορία της Αναλήψεως διαβάστηκε από τον Ωριγένη με μυστικιστικό τρόπο, ως «ανάταση του νου και όχι του σώματος», που αντιπροσωπεύει μία από τις δύο βασικές θεολογίες της Αναλήψεως. Το πραγματικό πρόβλημα είναι το γεγονός ότι ο Ιησούς είναι και παρών και απών, μια ασάφεια που υποδηλώνει «κάτι περισσότερο» στο οποίο η ευχαριστία παρέχει πρόσβαση.
Λειτουργία: Εορτή της Αναλήψεως
Η Γιορτή της Αναλήψεως είναι μια σημαντική γιορτή του χριστιανικού λειτουργικού έτους, μαζί με τα Πάθη, το Πάσχα, την Πεντηκοστή και τα Χριστούγεννα. Η ημέρα της Ανάληψης γιορτάζεται παραδοσιακά την έκτη Πέμπτη μετά την Κυριακή του Πάσχα, την τεσσαρακοστή ημέρα από την ημέρα του Πάσχα, αν και ορισμένες Ρωμαιοκαθολικές επαρχίες μετέφεραν την τήρηση στην επόμενη Κυριακή για να διευκολύνουν την υποχρέωση παρακολούθησης της Λειτουργίας. Ο Άγιος Ιερώνυμος υποστήριξε ότι ήταν αποστολικής προέλευσης, αλλά στην πραγματικότητα η Ανάληψη ήταν αρχικά μέρος της Πεντηκοστής (η έλευση του Αγίου Πνεύματος ) και αναπτύχθηκε ως ξεχωριστός εορτασμός μόνο αργά από τα τέλη του 4ου αιώνα και μετά. Στην καθολική παράδοση ξεκινά με ένα τριήμερο «παρακλήσεων» για να ζητηθεί το έλεος του Θεού και η ίδια η γιορτή περιλαμβάνει μια πομπή πυρσών και λαβάρων που συμβολίζουν το ταξίδι του Χριστού στο Όρος των Ελαιών και την είσοδο στον Παράδεισο, το σβήσιμο του πασχαλινού κεριού και ολονύχτια αγρυπνία. Το λευκό είναι το λειτουργικό χρώμα. Η ανατολική ορθόδοξη παράδοση έχει ένα ελαφρώς διαφορετικό ημερολόγιο έως και ένα μήνα αργότερα από ό, τι στη δυτική παράδοση. Η γιορτή διατηρήθηκε στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Εξακολουθεί να παρατηρείται στις Λουθηρανικές, Αγγλικανικές, Μεθοδιστικές και περισσότερες μεταρρυθμισμένες εκκλησίες. Οι περισσότερες άλλες προτεσταντικές εκκλησίες δεν το γιορτάζουν καθώς δεν τηρούν το παραδοσιακό χριστιανικό ημερολόγιο των εορτών.
Στη χριστιανική τέχνη
Η Ανάληψη ήταν συχνό θέμα στη χριστιανική τέχνη. Μέχρι τον 6ο αιώνα, η εικονογραφία της Αναλήψεως είχε καθιερωθεί και μέχρι τον 9ο αιώνα, οι σκηνές της Αναλήψεως απεικονίζονταν σε θόλους εκκλησιών. Τα Ευαγγέλια του Ραβούλα (περ. 586) περιλαμβάνουν μερικές από τις πρώτες εικόνες της Αναλήψεως. Πολλές σκηνές Ανάληψης έχουν δύο μέρη, ένα πάνω (Ουράνιο) μέρος και ένα κάτω (γήινο) μέρος. Ο ανερχόμενος Χριστός μπορεί να φέρει ένα λάβαρο της Ανάστασης ή να κάνει ένα σημάδι ευλογίας με το δεξί του χέρι. Η χειρονομία ευλογίας του Χριστού με το δεξί του χέρι κατευθύνεται προς την επίγεια ομάδα από κάτω του και σημαίνει ότι ευλογεί ολόκληρη την Εκκλησία. Στο αριστερό χέρι, μπορεί να κρατά ένα Ευαγγέλιο ή έναν κύλινδρο, που σημαίνει διδασκαλία και κήρυγμα.
Η ανατολική ορθόδοξη απεικόνιση της Αναλήψεως είναι μια σημαντική μεταφορά για τη μυστικιστική φύση της Εκκλησίας. Σε πολλές ανατολικές εικόνες η Παναγία τοποθετείται στο κέντρο της σκηνής στο επίγειο τμήμα της απεικόνισης, με τα χέρια ψηλά προς τον Παράδεισο, συχνά συνοδευόμενα από διάφορους Αποστόλους. Η απεικόνιση της γήινης ομάδας προς τα πάνω ταιριάζει με την ανατολική λειτουργία στη γιορτή της Αναλήψεως: «Έλα, ας σηκωθούμε και γυρίσουμε τα μάτια και τις σκέψεις μας ψηλά ... "
Παρεκκλήσι της Αναλήψεως
δεξιά|μικρογραφία|203x203εσ| Το παρεκκλήσι της Αναλήψεως δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ| Κοντινό πλάνο του Βράχου της Αναλήψεως μέσα στο περίβλημα της Αναλήψεως Ο παραδοσιακός χώρος της Ανάληψης είναι το Όρος των Ελαιών, στο οποίο βρίσκεται το χωριό Βηθανία. Πριν από τη μεταστροφή του Κωνσταντίνου το 312 μ.Χ., οι πρώτοι χριστιανοί τιμούσαν την Ανάληψη του Χριστού σε μια σπηλιά στο όρος και μέχρι το 384 η Ανάληψη λατρευόταν στον σημερινό χώρο, πάνω από το σπήλαιο.
Γύρω στο έτος 390 μια πλούσια Ρωμαία γυναίκα με το όνομα Ποιμήνια χρηματοδότησε την κατασκευή της αρχικής εκκλησίας του ονομάζεται Βασιλική του Ελαιώνα (η οποία πέρα από τον ελαιώνα, αναφέρεται ότι έχει ομοιότητα με τη λέξη έλεος). Αυτή η εκκλησία καταστράφηκε από τους Σασσανίδες Πέρσες το 614. Στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε από τους Σταυροφόρους. Αυτή η τελευταία εκκλησία καταστράφηκε αργότερα από μουσουλμάνους, αφήνοντας μόνο μια οκταγωνική δομή 12 × 12 μέτρων (που ονομάζεται μαρτύριο) που παραμένει μέχρι σήμερα. Ο χώρος αποκτήθηκε τελικά από δύο απεσταλμένους του Σαλαντίν το έτος 1198 και από τότε παραμένει στην κατοχή του Ισλαμικού Βακουφιού της Ιερουσαλήμ. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί επίσης ένα μοναστήρι της Αναλήψεως στην κορυφή του Όρους των Ελαιών.
Πηγές
Κατηγορία:Περίοδος του Πάσχα Κατηγορία:Χριστιανισμός και Ισλάμ Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Πράξεις των Αποστόλων Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Ιησούς Χριστός
Πλατάνα Εύβοιας
Η Πλατάνα ή Κάτω Ποταμία (μέχρι το 1966) είναι παραθαλάσσιο χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 384 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 20 μ. στις εκβολές του ρέματος Μέλας ή Στοτεινή στον κόλπο της Κύμης.
Ιστορικά στοιχεία
Τα πρώτα κτίρια του οικισμού ήταν ταρσανάδες τους οποίους έκτισαν οι κάτοικοι της Άνω Ποταμίας. Το 1875 η Ελληνική Μεταλλευτική Εταιρία, η οποία είχε αναλάβει από το 1870 την εκμετάλλευση του λιγνιτωρυχείου στο Έντζι, κατασκεύασε στις εκβολές του Μέλα ένα μώλο για την εκφόρτωση του λιγνίτη σε πλοία, γνωστό ως μουράγιο. Ο μώλος συνδεόταν με τα ορυχεία με ιππήλατο σιδηρόδρομο. Λίγο αργότερα κατασκευάστηκε και το κτίριο του διοικητή των ορυχείων γνωστό ως παλατάκι. Ακολούθησαν και άλλα κτίρια που κτίστηκαν εκατέρωθεν του ποταμού. Το 1911 καταγράφεται για πρώτη φορά ως οικισμός, με το όνομα Κάτω Ποταμία.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Διατηρούνται μέχρι σήμερα κάποια από τα πετρόκτιστα αρχοντικά του 19ου αιώνα, από χαρακτηριστική κόκκινη πέτρα. Δύο από τα κτίρια του χωριού έχουν χαρακτηριστεί μνημεία. Το ένα είναι ισόγειο κτίριο με αξιόλογα αρχιτεκτονικά και μορφολογικά στοιχεία και το άλλο είναι διώροφο κτίριο στο παραλιακό μέτωπο του οικισμού.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο μώλος ή μουράγιο, ο οποίος κτίστηκε το 1875 για την εκφόρτωση λιγνίτη από τα ορυχεία στο Έντζι. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκβολές του ρέματος Μέλας, όπου το 1935 κτίστηκε γέφυρα. Το χωριό διαθέτει επίσης παραλία.
Οικονομία
Πλέον η οικονομία του χωριού βασίζεται στον τουρισμό. Στο χωριό λειτουργούν πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια και χώροι εστίασης. Επίσης στο χωριό λειτουργεί αλιευτικό καταφύγιο.
Διευκρίνιση
Στην κεντρική Εύβοια και το Δήμο Μεσσαπίων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Πλατάνα Μεσσαπίων Εύβοιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Ο Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (δανικά Slesvig-Holsten-Sønderborg, γερμ. Schleswig-Holstein-Sonderburg) είναι κλάδος του Οίκου του Όλντενμπουργκ, που κατείχε την ομώνυμη περιοχή. Ο δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ είχε τον τίτλο μόνο, διότι το δουκάτο υπαγόταν στον βασιλιά της Δανίας. Το Σλέσβιχ βρισκόταν στη νότια Δανία και περιλάμβανε τις πόλεις Σόντερμπουργκ, Γκλύξμπουργκ και τις νήσους Αλς και Έρε, ενώ το Χόλσταϊν ήταν φεουδαλικά υποτελές στον βασιλιά της Γερμανίας και περιελάμβανε το Πλεν. Το δουκάτο υφίστατο το διάστημα 1564-1668 με έδρα το Σόντερμπουργκ, ενώ μετέπειτα η περιοχή διαιρέθηκε πολλές φορές διανεμόμενη σε κληρονόμους και τον 18ο αιώνα απορροφήθηκε από το διευρυμένο κράτος της Δανίας (δαν. Helstaten).
Ιστορία του Οίκου
Το 1460 οι ευγενείς της κομητείας του Χόλσταϊν συμφώνησαν με τον Χριστιανό Α΄ της Δανίας στο Ρίμπε να γίνει δούκας του Σλέσβιχ και κόμης του Χόλσταϊν, με τον όρο να μην διαιρεθούν οι δύο περιοχές και να τις εξουσιάζει ο βασιλιάς της Δανίας.
Ο Φρειδερίκος Β΄ της Δανίας ανέλαβε το 1559. Είχε μικρότερα αδέλφια τον Μάγκνους και τον Ιωάννη Β΄ και θέλησε να μοιραστεί το δουκάτο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν με αυτούς. Ο καθένας από τους τρεις αδελφούς έλαβε το 1/3. Ο Μάγκνους έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Χόλσταϊν και ο Ιωάννης Β΄ το μεγαλύτερο μέρος του Σλέσβιχ (Σόντερμπουργκ κ.ά.). Οι ευγενείς όμως ζήτησαν να διατηρηθεί η συμφωνία του 1460, οπότε οι δύο αδελφοί είχαν τον τίτλο και τα έσοδα, αλλά την εξουσία κατείχε ο Φρειδερίκος Β΄. Η ιδιόρρυθμη αυτή κατάσταση ονομάστηκε διαιρεμένη κυριαρχία (δαν. Afdelte hertuger, "διαιρεμένοι Κύριοι"). Ο Ιωάννης Β΄ έγινε ο γενάρχης του κλάδου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.