cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2011)
Η πορεία του πρωταθλήματος
Στο Γκραν Πρι του Αμπού Ντάμπι ο Φέτελ ισοφάρισε το ρεκόρ του Μάνσελ για τις περισσότερες pole position σε μια περίοδο. Ο αγώνας όμως είχε άσχημη εξέλιξη γι' αυτόν, καθώς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, για πρώτη φορά στην περίοδο, ύστερα από πρόβλημα με το ελαστικό του στον πρώτο γύρο του αγώνα. Ο Λιούις Χάμιλτον ήταν ο τελικός νικητής, με τον Φερνάντο Αλόνσο, που έχασε χρόνο στην αλλαγή ελαστικών στο δεύτερο πιτ στοπ, και τον Τζένσον Μπάτον να συμπληρώνουν το βάθρο.
Ο Φέτελ κατάφερε τελικά να συντρίψει το ρεκόρ του Μάνσελ στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στη Βραζιλία. Ούτε εκεί όμως κατάφερε να τερματίζει πρώτος, καθώς νικητής ανεδείχθη ο Μαρκ Γουέμπερ. Ο Φέτελ τερμάτισε δεύτερος με τον Μπάτον στην τρίτη θέση και τον Αλόνσο στην 4η. Ο Μπάτον με αυτά τα αποτελέσματα κατέλαβε τελικά τη δεύτερη θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ενώ ο Γουέμπερ την τρίτη. Ο Φελίπε Μάσα, έχοντας τερματίσει στον τελευταίο αγώνα στην 5η θέση, έγινε ο πρώτος οδηγός της Ferrari τα τελευταία 20 χρόνια που δεν κατάφερε να βρεθεί σε ούτε έναν αγώνα στη διάρκεια του πρωταθλήματος στο βάθρο των νικητών.
Βαθμολογίες
Το σύστημα βαθμολόγησης παραμένει το ίδιο με αυτό της προηγούμενης σαιζόν. Οι 10 πρώτες θέσεις βαθμολογούνται με 25,18,15,12,10,8,6,4,2 και 1 βαθμό αντίστοιχα.
Βαθμολογία οδηγών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα οδηγών είχε ως εξής:
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα κατασκευαστών είχε ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φορμουλα 1 2011
Εθνόσημο του Ελ Σαλβαδόρ
Το εθνόσημο του Ελ Σαλβαδόρ χρησιμοποιείται με την παρούσα μορφή από τις 15 Σεπτεμβρίου 1912. Στο κέντρο έχει ένα τρίγωνο, μέσα στο οποίο ξεπροβάλλουν από τη θάλασσα πέντε ηφαίστεια, τα οποία συμβολίζουν τα πέντε κράτη μέλη των Ηνωμένων Επαρχιών της Κεντρικής Αμερικής. Επάνω από τις κορυφές εικονίζεται ένας Φρυγικός σκούφος πάνω σε ένα πάσσαλο με έναν χρυσό ήλιο και την ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου 1821, ημέρα ανεξαρτησίας του Ελ Σαλβαδόρ. Από επάνω βρίσκεται ένα ουράνιο τόξο. Πίσω από το εθνόσημο υπάρχουν υψωμένες πέντε σημαίες του Ελ Σαλβαδόρ. Κάτω από αυτές, υπάρχει μια περγαμηνή, που αναγράφει το εθνικό ρητό της χώρας: «DIOS UNION LIBERTAD» (στα ισπανικά, «Θεός, Ένωση, Ελευθερία». Όλα αυτά περιβάλλονται από μια γιρλάντα από δάφνες, οι οποίες είναι μεταξύ τους δεμένες κάτω από την εθνική σημαία. Η γιρλάντα χωρίζεται σε 14 διαφορετικά μέρη, τα οποία συμβολίζουν τα 14 διαμερίσματα (Departamentos), τις διοικητικές υποδιαιρέσεις της χώρας. Όλα αυτά περιβάλλονται από χρυσά γράμματα, τα οποία σχηματίζουν τις ισπανικές λέξεις REPÚBLICA DE EL SALVADOR EN LA AMÉRICA CENTRAL (Δημοκρατία του Ελ Σαλβαδόρ στην Κεντρική Αμερική).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ελ Σαλβαδόρ
Μερτίδι Αχαΐας
Το Μερτίδι είναι μικρός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Τούμπας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Τούμπας.
Αδόλφος Θιέρσος
Ο Λουί Αδόλφος Θιέρσος (Louis Adolphe Thiers, 15 Απριλίου 1797 - 3 Σεπτεμβρίου 1877) ήταν Γάλλος πολιτικός και ιστορικός. Διατέλεσε αρχηγός του κράτους στη Γαλλία από το 1871 έως το 1873, ενώ είχε διατελέσει και πρωθυπουργός επί βασιλείας Λουδοβίκου Φιλίππου. Είναι περισσότερο γνωστός για την καταστολή της Παρισινής Κομμούνας κατά την οποία κατόπιν δικών του εντολών, συνελήφθησαν δεκάδες χιλιάδες εργάτες και άλλοι σοσιαλιστές, από τους οποίους 50.000 εκτελέστηκαν, ενώ είχαν σκοτωθεί και 30.000 κατά τη διάρκεια των μαχών..
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί
Katanagatari
Πλοκή
To Katanagatari είναι η ιστορία του Yasuri Shichika, ένας ξιφομάχος που μάχεται χωρίς σπαθί, και η Togame, μία φιλόδοξη σχεδιάστρια στρατηγικής που αναζητεί να μαζέψει 12 θρυλικά σπαθιά για το shogunate. Ο γιος ενός εξορισμένου ήρωα πολέμου, ο Shichika είναι ο έβδομος επικεφαλής της σχολής Kyotouryuu και ζει στο απομονωμένο νησί Fushou με την μεγάλη του αδερφή, τη Nanami. Κατόπιν αιτήματος της Togame, ο Shichika φεύγει σε ένα ταξίδι κατά την περίοδο Edo της Ιαπωνίας για να βρει τα Αφύσικα Σπαθιά, τα οποία είναι όλα στην κατοχή τρομερών αντιπάλων. Αλλά για να αποδείξει την αφοσίωσή του στην Togame, που την έχουν προδώσει και δεν βασίζεται ούτε στα χρήματα ούτε στη δόξα, ο Shichika πρέπει να ερωτευτεί.
Τα Αφύσικα Σπαθιά
Kanna (絶刀「鉋」 Zettō Kanna, [Απόλυτο Σπαθί, Λείο])
Namakura (斬刀「鈍」 Zantō Namakura, [Σπαθί Αποκεφαλιστής, Αμβλύ])
Αμοιβή κινδύνου
Μονάδες μέτρησης
Την αμοιβή κινδύνου μπορούμε να την μετρήσουμε σε μονάδες βάσης. Προφανώς για να έχει νόημα να συζητάμε για αμοιβή κινδύνου θεωρούμε ότι οι επενδύσεις με ρίσκο έχουν υψηλότερο επιτόκιο από εκείνες χωρίς κίνδυνο.
Τύπος υπολογισμού: αμοιβή κινδύνου = (επιτόκιο επένδυσης με ρίσκο - επιτόκιο επένδυσης χωρίς ρίσκο) > 0
Επιχειρήσεις
Για να γίνει πιο κατανοητό, ας θεωρήσουμε την αμοιβή κινδύνου ως μία μορφή αμοιβής για κάποια επικίνδυνη επένδυσή μας, όπως για παράδειγμα ένας εργαζόμενος λαμβάνει επιπλέον μισθό αν ασκεί κάποιο επικίνδυνο επάγγελμα. Για να μπορούμε να ορίσουμε την έννοια της αμοιβής κινδύνου θα πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένας επενδυτής που επιθυμεί πολύ υψηλές αποδόσεις προκειμένου να πάρει ένα τέτοιο ρίσκο.
Για παράδειγμα, ομολογίες που εκδίδονται από επιχειρήσεις με υψηλά κέρδη έχουν μικρό ρίσκο επένδυσης. Έτσι θα αποδώσουν λιγότερο σε σχέση με τις ομολογίες που εκδίδονται από λιγότερο αναγνωρισμένες επιχειρήσεις με αβέβαιο κέρδος. Οι τελευταίες ομολογίες έχουν υψηλότερο ρίσκο και επομένως υψηλότερη απόδοση.
Σε περιόδους υπερβάλλουσας ρευστότητας λόγω χαμηλών επιτοκίων οι διεθνείς επενδυτές, οι οποίοι διαχειρίζονται χρήματα άλλων επενδυτών, ιδιωτών και μη, αναζητούν ένα μέρος για να καταθέσουν τα χρήματα που αποκτούν. Οι επενδυτές αυτοί ναι μεν αναζητούν μία καλή απόδοση από την άλλη όσο αυξάνεται το ποσό των χρημάτων τόσο λιγότερο ρίσκο επιδιώκουν και κατ' επέκταση στρέφονται σε επιχειρήσεις (ή άλλες επενδύσεις) με χαμηλή αμοιβή κινδύνου.
Κράτη
Αμοιβή κινδύνου υπάρχει όμως και για διεθνής επενδυτές (κρατικούς, ιδιωτικούς κ.ά.) οι οποίοι επενδύουν σε κρατικά ομόλογα (αγοράζουν κρατικά ομόλογα) προσδοκώντας απόδοση ίση με αυτή που θα είχαν εάν επένδυαν σε μία ισχυρή οικονομία συν την αμοιβή κινδύνου.
Πηγές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Katanagatari
Τα Αφύσικα Σπαθιά
Tsurugi (千刀「剣」 Sentō Tsurugi, [Χιλιοστό Σπαθί, Λεπίδα])
Hari (薄刀「針」 Hakutō Hari, [Λεπτό Σπαθί, Βελόνα])
Yoroi (賊刀「鎧」 Zokutō Yoroi, [Σπαθί Ληστείας, Πανοπλία])
Kanazuchi (双刀「鎚」 Sōtō Kanazuchi, [Διπλό Σπαθί, Σφυρί])
Bita (悪刀「鐚」 Akutō Bita, [Διαβολικό Σπαθί, Άχρηστο])
Kanzashi (微刀「簪」 Bitō Kanzashi, [Λεπτό Σπαθί, Τσιμπιδάκι])
Nokogiri (王刀「鋸」 Ōtō Nokogiri, [Βασιλικό Σπαθί, Πριόνι])
Mekki (毒刀「鍍」 Dokutō Mekki, [Δηλητηριώδη Σπαθί, Επιχρυσωμένο])
Jū (炎刀「銃」 Entō Jū, [Φλογερό σπαθί, Όπλο])
Anime
Το άνιμε αποτελείται από 12 επεισόδια 50 λεπτών και ακολουθεί τους δύο κύριους χαρακτήρες ενώ ψάχνουν τα κατάνα, εκτός από ένα επεισόδιο που επικεντρώνεται στην Nanami Yasuri. Σε κάθε επεισόδιο, ο Shichika και η Togame θα μαζεύουν από ένα κατάνα. Η διάρκεια των επεισοδίων είναι ασυνήθιστη αφού τα περισσότερα άνιμε έχουν επεισόδια από 24 λεπτά το καθένα. Το τέταρτο επεισόδιο, που επικεντρώνεται στην Nanami, δεν δείχνει την μάχη μεταξύ του Yasuri και του κάτοχου του σπαθιού, αλλά η μάχη περιγράφεται στο τέλος του επεισοδίου. Όμως, στο τέλος του τρίτου επεισοδίου, μία μικρή προεπισκόπηση σχετικά με το τέταρτο επεισόδιο, δείχνει ένα κομμάτι της μάχης. Το τέταρτο επεισόδιο δεν έδειξε ποτέ κανένα κομμάτι αυτής της προεπισκόπησης.
Μουσική
Αυτή είναι μια λίστα επεισοδίων της anime σειράς Katanagatari, μία μεταφορά από την σειρά μυθιστορημάτων με το ίδιο όνομα.
Η σειρά χρησιμοποίησε δεκατέσσερα μουσικά κομμάτια: δύο κομμάτια για τους τίτλους αρχής και δώδεκα για τους τίτλους τέλους. Το πρώτο μουσικό κομμάτι για τους τίτλους αρχής, χρησιμοποιήθηκε στα επεισόδια ένα μέχρι εφτά, είναι το Meiya Kadenrō (冥夜花伝廊) από την Minami Kuribayashi. Το δεύτερο μουσικό κομμάτι για τους τίτλους αρχής, χρησιμοποιήθηκε στα επεισόδια οχτώ μέχρι δώδεκα, είναι το Katana to Saya (刀と鞘) από την ιαπωνική μουσική μπάντα Ali Project.
Κάθε επεισόδιο έχει το δικό του μοναδικό μουσικό κομμάτι για τους τίτλους τέλους, μερικά από τα οποία τα τραγουδάνε οι φωνητικοί ηθοποιοί του Katanagatari.
Την άνοιξη του 2013, το Katanagatari επαναπροβλήθηκε από την Noitamina με ένα ζευγάρι νέων κομματιών. Αντικαταστάθηκαν σε όλα τα επεισόδια τα κομμάτια των τίτλων τέλους και αρχής με τα Hakushi Kassai Uta Awase (拍手喝采歌合) από τους Supercell και το Koto no Ha (言ノ葉) από τον Piko, αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Κωμικά anime και manga Κατηγορία:Ρομαντικά anime και manga
Τζοβάνι Μπελλίνι
Ο Τζοβάνι Μπελλίνι (Giovanni Bellini, περ. 1430 - 26 Νοεμβρίου 1516) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης από την Βενετία, ο πιο γνωστός της οικογένειας Μπελλίνι. Θεωρείται ο ιδρυτής βενετσιάνικης σχολής ζωγραφικής και οδήγησε στην ανάπτυξη ενδιαφέροντος για την Αναγέννηση στην Βενετία, η οποία έγινε κέντρο της Αναγέννησης που ανταγωνιζόταν την Φλωρεντία και την Ρώμη και το έργο του αντανακλά αυτό το αυξανόμενο ενδιαφέρον. Ήταν δάσκαλος των Τζορτζόνε και Τιτσιάνο. Χρησιμοποίησε ένα πιο αισθησιακό όσον αφορά το χρώμα και τη μορφή τρόπο σχεδίασης και με νέο βαθμό ρεαλισμού και είναι γνωστός για την πρωτοποριακή απεικόνιση του φυσικού φωτός.
Τα πρώτα έργα
Ανέλαβε τα πρώτα έργα ανεξάρτητα από το εργαστήριο του πατέρα του όταν αυτός και ο αδελφός του ήταν τριαντάρηδες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1470 ζωγράφισε την Αγία Τράπεζα του Αγίου Βικεντίου Φερρέρ, που σώζεται μέχρι σήμερα, όπου αρχίζει να γίνει εμφανές ένα πιο ώριμο και πολυμήχανο στυλ. Εκείνη την περίοδο, ο Μπελλίνι επηρεάζεται από τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα και από τον Αντονέλλο ντα Μεσσίνα. Εγκαταλείπει την τέμπερα και αρχίζει να χρησιμοποιεί χρώματα με βάση το λάδι, τα οποία του έδωσαν την δυνατότητα να ζωγραφίσει με περισσότερα χρώματα και τόνους και να τοποθετήσει το ένα πάνω από τα άλλο ημιδιάφανα στρώματα. Ο Τζοβάνι αντικατέστησε τον αδελφό του, όταν εκείνος έφυγε για την Κωνσταντινούπολη, το 1479 στην απεικόνιση μεγάλων ιστορικών σκηνών στο αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου της Βενετίας, στο παλάτι των Δόγηδων. Για τον επόμενο χρόνο, αφιερώθηκε σε αυτό το έργο. Καταστράφηκε το 1577 σε πυρκαγιά.
Η ωρίμανση και η εξειδίκευση
Επίσης, κατά το τέλος του αιώνα, ο Μπελλίνι εμπλουτίζει τα θέματα που ζωγραφίζει με τοπία και έγινε ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους τοπίων και μελέτησε ιδιαίτερα το φωτισμό σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να συμπεραίνει μέχρι και την ώρα της ημέρας στους πίνακές του. Στην Αγία Τράπεζα του Αγίου Φραγκίσκου, το τοπίο συνεισφέρει στην ψυχική κατάσταση όσο και οι μορφές. Το έργο του Μαντόνα με τον Δόγη Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο (1488) θεωρείται από τα πρωτοπόρα της Υψηλής Αναγέννησης. Άλλα έργα εκείνης της περιόδου είναι τα τρίπτυχα με την Πανάγια ανάμεσα στους Αγίους. Το 1490 ζωγράφισε την «Ιερή Αλληγορία», έναν πίνακα που διακρίνεται για την μυστηριώδη ατμόσφαιρά του. Για παρόμοια θέματα έγινε γνωστός ο μαθητής του Τζορτζόνε. To 1495 ζωγράφισε το αμφιλεγόμενο έργο του «Πιετά», το οποίο διακρίνεται για το γεγονός ότι δεν έχει χρώματα.
Το έργο του «Παναγία με αγίους» (1505), που βρίσκεται στον Άγιο Ζαχαρία, Βενετία, είναι χαρακτηριστικός του ύστερου ύφους ζωγραφικής. Οι μορφές είναι λιγότερες και οι άκρες τους είναι θολές ενώ πολύπλοκοι χρωματικοί συνδυασμοί δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου κάνει όλα τα επιμέρους στοιχεία αδιαχώριστα. Το 1514, δύο χρόνια πριν πεθάνει και σε ηλικία πάνω από 80, ζωγράφισε «Το συμπόσιο των Θεών». Το τοπίο στο βάθος του πίνακα έχει ζωγραφιστεί από τον Τιτσιάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Ζωγράφοι τοπίων
Λιμός της Ταταρίας 1921–1922
Ο λιμός του 1921-22 που ξέσπασε στην Ταταρία (Ταταρστάν) ήταν αιτία θανάτου πάνω από δύο εκατομμύρια ανθρώπων.
Κατηγορία:Λιμοί στην Σοβιετική Ένωση
Λιμός της Ρωσίας 1601–1603
thumb|right|280px|Ο μέγας λιμός του 1601, Γκραβούρα του 19ου αιώνα Ο λιμός του 1601-03 που ξέσπασε στη Ρωσία ήταν ο πιο θανατηφόρος στην ιστορία της χώρας. Υπολογίζεται ότι δύο εκατομμύρια κάτοικοι έχασαν τη ζωή τους, ενώ η πολιτική αστάθεια και η Εποχή των Αναστατώσεων που ακολούθησε οδήγησε στην πτώση του Τσάρου Μπαρίς Γκοντουνόφ και την εισβολή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Ρωσία. Σύγχρονοι γεωλόγοι συνδέουν τα αίτια του λιμού με την έκρηξη ηφαιστείου στο Περού.
Αίτια
Οι ιστορικές πηγές κατέγραψαν εξαιρετικά δριμείς καιρικές συνθήκες στις αρχές του 1600 ανά τον κόσμο. Σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική έπεσε βαρύς χειμώνας. Στη Γερμανία και Γαλλία τα σπαρτά και τα σταφύλια δεν ωρίμασαν. Στην Κίνα οι ροδακινιές άργησαν να ανθίσουν, ενώ στην Ιαπωνία ο χειμώνας ήρθε πολύ νωρίς. Οι δραματικές καιρικές συνθήκες οφείλονται σύμφωνα με σύγχρονες γεωλογικές μελέτες του 2008, στην έκρηξη του ηφαιστείου Χουαϊναπουτίνα στο Περού, το οποίο εκτόξευσε μεγάλες ποσότητες γήινης μάζας στην ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα να μειωθεί η ηλιακή ακτινοβολία στην επιφάνεια της γης.
Τα αποτελέσματα του λιμού
Στο λιμό που διάρκεσε δυόμιση χρόνια, ένα τρίτο του Ρωσικού πληθυσμού πέθανε από την πείνα και τα επακόλουθά της. Στη Μόσχα ενταφιάστηκαν 127.000 νεκροί σε μαζικούς τάφους. Η κοινωνία αποσταθεροποιήθηκε, επιφέροντας πολιτικές αναταραχές και την πτώση του Τσάρου και την εισβολή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Ρωσια 1601
Βάβλα
Η Βάβλα είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Στη Βάβλα βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας της Αγάπης, το μοναδικό ξωκλήσι που είναι αφιερωμένο στους ερωτευμένους. Αποτελεί το μοναδικό εξωκλήσι στην Κύπρο και σε όλο τον κόσμο που είναι αφιερωμένο στην Παναγία της Αγάπης.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Τάσος Λειβαδίτης
Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης, (20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Καταγόταν από την Κοντοβάζαινα Γορτυνίας, από την πλευρά του πατέρα του, Λύσανδρου Λειβαδίτη.
Σταδιοδρομία
Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922. Είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέλφια, μια αδελφή και τρεις αδελφούς. Αδελφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης. Το 1946 παντρεύεται τη Μαρία Στούπα, κόρη του Γεωργίου Στούπα και της Αλεξάνδρας Λογοθέτη, με την οποία θα αποκτήσει μία κόρη. Θα γράψει για αυτήν το «Ερωτικό» το οποίο είναι από τα λίγα ποιήματα που υπάρχουν ηχογραφημένα σε απαγγελία του ίδιου του ποιητή.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Στα 1943, εν μέσω της Κατοχής, αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών.
Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στον χώρο της αριστεράς. Τον αποκάλεσαν «Ποιητή του Έρωτα και της Επανάστασης» Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών ανήκε σε ομάδα της ΕΠΟΝ που διοργάνωνε εράνους και διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις, χωρίς να λάβει μέρος ως μάχιμος. Η δράση του αυτή είχε ως συνέπεια να συλληφθεί και να εξοριστεί. Αφέθηκε ελεύθερος μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Στο διάστημα της Χούντας των Συνταγματαρχών ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Pόκκος.
Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 1988, στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».
Τιμές και διακρίσεις
Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953 για τη συλλογή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»), το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957 για τη συλλογή του «Συμφωνία αρ.Ι»), το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976 για τη συλλογή «Βιολί για μονόχειρα»), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1979 για το «Εγχειρίδιο ευθανασίας»). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Συγγραφέων». Έγραψε επίσης κι ένα μικρό τόμο με τίτλο: «Έλληνες ποιητές», ο οποίος αναφέρεται στις συλλογές που εκδόθηκαν την περίοδο 1978-1981, και αποτελεί μια απογραφή 74 ποιητικών συλλογών.
Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε». Και παρακάτω: «άσκησε την κριτική με διεισδυτική ευαισθησία, με στοχασμό που δεν κατέληγε σε κάποια κανονιστικότητα, με άνοιγμα σε όλους τους τρόπους της ποίησης και αγάπη για όλους τους ποιητές, χωρίς εύνοιες και πατερναλισμούς».
Στα Ελληνικά ΜΜΕ έχουν πραγματοποιηθεί πολλά αφιερώματα στον ποιητή. Σε ακαδημαϊκή έρευνα που προβλήθηκε από την ΕΡΤ υπογραμμίζεται ως σημαντική η τάση γνωστοποίησης των ποιημάτων του μέσα από τα social media. Έτσι που θεωρείται αξιοσημείωτος ο τρόπος που αγγίζει σήμερα τους ανθρώπους της εποχής, κάποιος που αποτελεί το ακριβώς αντίθετο αυτής της εποχής. Δηλαδή «σε καιρούς μεταμοντέρνου καπιταλισμού, συγκινεί τους ανθρώπους ένας μοντέρνος κομμουνιστής »
Κωνσταντίνος Ίσκος
Ο Κωνσταντίνος Ίσκος ήταν Έλληνας αθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. στις αρχές του 20ού αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν στα 100 μ., στα 110 μ. εμπ. και στο μήκος άνευ φοράς. Το 1909 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος στα 100 μ. και το 1911 στα 110 μ. εμπ. Το 1910 ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ των 100 μ. με 11.2. Επίσης, νίκησε στους Πανιώνιους Αγώνες του 1909 στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς και μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως τους Παναιγύπτιους.
Καριέρα
Ο Κωνσταντίνος Ίσκος γεννήθηκε γύρω στο 1890. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την οικογένειά του και τον τόπο καταγωγής του, αλλά ζούσε στη Σμύρνη. Πρωτοεμφανίζεται στον αθλητισμό το 1908 στους Β΄ Αιολικούς Αγώνες στο Αϊβαλί, όπου κατακτά πρώτες θέσεις στα 100 μ. με 11.4 και μήκος άνευ φοράς με 2,87 μ. Το ίδιο έτος κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Αθήνα στο άλμα εις μήκος, ενώ δεν φαίνεται να μετείχε στους Πανιώνιους Αγώνες που είχαν προηγηθεί. Το φθινόπωρο του 1908 μετέχει στους φθινοπωρινούς αγώνες του ΣΕΓΑΣ στη Σμύρνη και νικά στα 100 μ. με 11.8, στα 110 μ. εμπ. με 19.0 και στο μήκος άνευ φοράς με 2,95 μ.
Το 1909 μετέχει ξανά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου και κατακτά την πρώτη θέση στα 100 μ. με 12.0. Το ίδιο έτος νικά στους Πανιώνιους Αγώνες στο μήκος άνευ φοράς με 2,97 μ. και με τις ομάδες του Πανιωνίου στις σκυταλοδρομίες 4x200 μ. και 1500 μ. (100x200x400x800). Επίσης, τερματίζει δεύτερος στο μήκος και στα 110 μ. εμπ. και τρίτος στα 100 μ.
Το 1910, στους Παναιγύπτιους Αγώνες στην Αλεξάνδρεια, έρχεται πρώτος στα 100 μ. ισοφαρίζοντας το πανελλήνιο ρεκόρ με 11.2, πρώτος στο μήκος με 6,47 μ. και τρίτος στα 110 μ. εμπ. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που ακολουθεί τερματίζει πρώτος στα 110 μ. εμπ. με 18.2, δεύτερος στα 100 μ. κάνοντας ξανά 11.2 και τρίτος στο μήκος με 6,28 μ.
Το 1911 παίρνει άλλες δυο δεύτερες θέσεις στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 100 μ. με 12.8 και στα 100 μ. εμπ. με 17.0
Πηγή
Ισκος Ισκος Ισκος Ισκος Ισκος Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Μωρίς Κοτενέ
Ο Μωρίς Κοτενέ ήταν Γάλλος ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1895 στο Ραινσί και πέθανε στις 11 Απριλίου 1972. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Βιογραφία
Ο Κοτενέ ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την Ζαν-ντ'Αρκ Σπορ, όμως η Ολιμπίκ ντε Παρί κατάφερε να τον αρπάξει από τα χέρια της Ραινσί. Στην Εθνική Γαλλίας, κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Σαιριγκές.
Μετρούσε, συνολικά, 18 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας, εκ των οποίων οι δύο ως αρχηγός. Δέχτηκε, συνολικά, 69 τέρματα στη διάρκεια των 18 του διεθνών συμμετοχών εκ των οποίων 9 στο ντεμπούτο του με τους Bleus απέναντι στην Ιταλία. Στις 12 Ιουνίου 1927 στην Ουγγαρία, η Γαλλία ηττήθηκε με σκορ 13-1. Δήλωσε, τότε, μετά την λήξη της αναμέτρησης: "Θεωρώ ότι έχει έρθει η ώρα να σταματήσω την καριέρα μου. Το καλύτερο είναι να αποχωρείς από την ενεργό δράση με το κεφάλι ψηλά". Αυτή ήταν και η τελευταία του αναμέτρηση με τα χρώματα της Γαλλίας.
Μετά το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας, εργάστηκε ως προπονητής στην Σταντ Μαλέρμπ ντε Καέν για την σεζόν 1936-1937. Εργάστηκε, επίσης, ως γυμναστής της Εθνικής Γαλλίας στη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Κάννες Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΜ Καέν Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Δελίκηπος
Ο Δελίκηπος είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Έριχ Μέντελσον
Βιογραφία
Ο Έριχ Μέντελσον γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1887, στην πόλη Αλενστάιν της Ανατολικής Πρωσίας. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και η μητέρα του μουσικός. Ο Έριχ και τα πέντε αδέλφια του μοιράζονταν τον ίδιο ενθουσιασμό για τη μουσική με τη μητέρα τους, ενώ όμως εκείνα ήθελαν να ασχοληθούν και επαγγελματικά με τη μουσική, ο Έριχ φαινόταν στραμμένος προς την αρχιτεκτονική, ήδη από τα πέντε του χρόνια. Αυτός ο ενθουσιασμός της οικογένειας και των φίλων τους για τη μουσική, φαίνεται κι απ' τη διοργάνωση από τον Έριχ ενός μουσικού κύκλου, στον οποίο επιτρεπόταν η είσοδος, παίζοντας μία από τις σονάτες για πιάνο του Μπετόβεν.
Πρώτα ερεθίσματα
Κοντά στο σπίτι του Μέντελσον, υπήρχε μια γοτθική εκκλησία και κάστρο χτισμένο από Γερμανούς ιππότες. Έτσι αυτά τα γοτθικά κτίρια ήταν τα πρώτα ερεθίσματα γι' αυτόν και κατά πάσα πιθανότητα επηρέασαν την ανάπτυξη της φαντασίας του και της οπτικής του αντίληψης.
Άλλο σημαντικό στοιχείο της ζωής του Έριχ, αποτελεί η επαφή του με τη φύση, καθώς ζούσε σε επαρχιακή πόλη. Η μετέπειτα ενασχόλησή του με την αντίληψη ότι οι οργανισμοί και η οργανική ενότητα των αρχιτεκτονικών μορφών, υπακούουν στους ίδιους κανόνες και αρχές με τις φυσικές φόρμες, ίσως να ήταν κατάλοιπο αυτής της πρώιμης επαφής του με τη φύση.
Ο Μέντελσον έδειχνε ενδιαφέρον για την κουλτούρα, την πολιτική και την τέχνη της αρχαίας Ελλάδας. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του μάλιστα, είχε επιλέξει τον Πλάτωνα ως τον αγαπημένο του Έλληνα συγγραφέα. Αυτός ο πρώιμος ενθουσιασμός του για την Ελλάδα άφησε τα ίχνη του στο ρομαντικό ταμπεραμέντο του αρχιτέκτονα και ίσως στην αίσθηση μονολιθικότητας που φαίνεται να αγκαλιάζει τη δυναμική ενέργεια των κτιρίων του.
Σπουδαστικά χρόνια
Ο Έριχ σπούδασε το 1907 οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Ένα χρόνο μετά άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στο Βερολίνο, ενώ μετά δύο χρόνια συνέχισε τις αρχιτεκτονικές σπουδές του στο Μόναχο, ολοκληρώνοντάς τες το 1912, παίρνοντας το πτυχίο του στην αρχιτεκτονική. Από το 1912 μέχρι τις αρχές του 1914, ασχολήθηκε με τη σχεδίαση σκηνικών, τη ζωγραφική και τις μελέτες διαφόρων κτιρίων. Κατά την παραμονή του στο Μόναχο, έδειξε ενδιαφέρον για το κίνημα του Εξπρεσιονισμού και συναναστρεφόταν με πολλούς από τους πρωτεργάτες αυτού του κινήματος. Ο Εξπρεσιονισμός άσκησε ιδιαίτερη επίδραση στο συσχετισμό της οργανικής ζωής με τις αρχιτεκτονικές φόρμες, που έγινε σημαντική αρχή στη δουλειά του Μέντελσον.
Το 1910 ο Μέντελσον γνώρισε τη Λουίζ Μάας, με την οποία παντρεύτηκε το 1915. Η ανάγνωση των γραμμάτων που έστελνε στη Λουίζ, αποκαλύπτει ένα νέο άντρα γεμάτο ενέργεια, με ακαταμάχητη επιθυμία για δημιουργική δουλειά, δίνοντας την εικόνα μιας πολύ δυναμικής προσωπικότητας. Φαίνεται μάλιστα πως τότε, το 1910, πίστευε πως άρχιζε μία νέα καμπή του πολιτισμού, βασισμένη στις μεγάλες ιδέες των αρχαίων χρόνων. Αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα, με τις δυνατότητες που εγκυμονούσε ο μοντέρνος βιομηχανισμός και τα νέα οικοδομικά υλικά, το ατσάλι και το μπετόν. Ο Μέντελσον, θα μπορούσε να θεωρηθεί ρομαντικός, παρά κλασικιστικός, καθώς στρεφόταν στη δημιουργικότητα και όχι στην υιοθέτηση κλασσικών προτύπων, προκειμένου να επιτύχει την τελειότητα.
Σειρές σκίτσων
Στα πρώτα πέντε σκίτσα του, φαίνεται ότι οι φόρμες, οι αναλογίες και οι κατακόρυφοι όγκοι, προέρχονται απ' την επιρροή της αρχαιοελληνικής αρχιτεκτονικής. Έτσι, χωρίς να ακολουθεί κάποιον παραδοσιακό ρυθμό, στις πρώτες σειρές σκίτσων του, προδίδει την επιτακτικότητα χρήσης παραδοσιακής κλασσικής αρχιτεκτονικής.
Το δεύτερο από τη σειρά σκίτσων για εσωτερικούς χώρους, είναι εμπνευσμένο από το τρίτο μέρος της Ένατης Συμφωνίας του Μπετόβεν, αποκαλύπτοντας τη σχέση του σχεδιασμού του Μέντελσον με τη μουσική.
Σε επόμενες σειρές σκίτσων παρουσιάζονται κτίρια βιομηχανικής φύσης, καθώς ο Μέντελσον αρχίζει να σκέφτεται με βάση το χάλυβα και το μπετόν.
Λίγους μήνες αφού άρχισε ο πόλεμος τον Αύγουστο του 1914, ο Μέντελσον ξεκίνησε τη στρατιωτική του θητεία. Όταν ήταν σε ενεργό υπηρεσία, δημιούργησε πολλά σκίτσα, δύο απ' τα οποία εικονίζουν παρατηρητήρια, φανερώνοντας το ενδιαφέρον που είχε από τότε γι' αυτό το είδος κτιρίου. Αυτό το ενδιαφέρον του ενίσχυσαν οι επισκέψεις του σε παρατηρητήρια, μαζί με τον Φίνλεϋ Φρόιντλιχ, καθηγητή αστρονομίας και συνεργάτη του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ο θαυμασμός του Φρόιντλιχ για τα σκίτσα του Μέντελσον, έπαιξε μεγάλο ρόλο στη μετέπειτα ανάθεση της υλοποίησης του Πύργου Αϊνστάιν στον αρχιτέκτονα.
Η πλειονότητα της πέμπτης σειράς των σκίτσων του απαρτίζεται από βιομηχανικά κτίρια. Πολλά από αυτά είναι εξαιρετικά μικρά, αλλά έχουν σχεδιαστεί με τόση ακρίβεια, που δίνουν την εντύπωση του μεγέθους της κλίμακάς τους. Ακόμη, σε κάποια από τα σκίτσα του ο Μέντελσον πραγματοποιεί συμβολική χρήση της αρχιτεκτονικής φόρμας. Τα σκίτσα του, που κατά μία έννοια, μπορούν να αντιμετωπιστούν όπως πολλά σπουδαία κτίρια του παρελθόντος, δίνουν την αίσθηση ενότητας, ότι κάθε κομμάτι ανήκει λογικά στο όλο και αναπτύσσεται από αυτό, όπως ένα φύλλο από ένα κλαδί.
Μετά τον πόλεμο
Όταν ο Μέντελσον επέστρεψε από τον πόλεμο το Νοέμβριο του 1918, άνοιξε γραφείο στο Βερολίνο και ξεκίνησε να δουλεύει στην πρώτη του ανάθεση δουλειάς, τον Πύργο Αϊνστάιν στο Πότσδαμ. Το φθινόπωρο του 1919, έγινε έκθεση με 24 σχέδια του Μέντελσον, με τίτλο " Αρχιτεκτονική με ατσάλι και μπετόν " σε μια διάσημη γκαλερί του Βερολίνου.
Τα περισσότερα σχέδιά του ο Μέντελσον τα δημιουργούσε νύχτα, όταν δούλευε μόνος του στο γραφείο του ή στο δωμάτιό του, ακούγοντας τη μουσική του Μπαχ. Μάλιστα τα γενέθλια Μέντελσον ήταν την ίδια μέρα με του Μπαχ και ο αρχιτέκτονας αισθανόταν έναν ισχυρό δεσμό με τη μουσική του συνθέτη σε όλη του τη ζωή.
Το 1930 μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του σε μία βίλα στο δυτικό κομμάτι του Βερολίνου, όμως τρία χρόνια αργότερα αναγκάστηκε να φύγει από εκεί για πάντα. Έπειτα έγινε Βρετανός και αργότερα Αμερικανός πολίτης, οπότε άλλαξε το όνομά του από Έριχ σε Έρικ.
Το καλοκαίρι του 1933, ο Μέντελσον ταξίδεψε στο Λονδίνο και αποφάσισε να μείνει εκεί. Για τρία χρόνια είχε εκεί γραφείο μαζί με το νέο αρχιτέκτονα Σερτζ Τσερμάγιεφ, ενώ το 1934 άρχισε να εστιάζει τη δουλειά του όλο και πιο πολύ στην Ιερουσαλήμ, όπου και απέκτησε ένα δεύτερο γραφείο. Στην Ιερουσαλήμ ο Μέντελσον κατοικούσε και δούλευε σε έναν παλιό αραβικό ανεμόμυλο, σε περιοχή κατοικημένη κυρίως από Γερμανούς μετανάστες.
Το Μάρτιο του 1941 άφησε την Παλαιστίνη για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εντωμεταξύ πέρασε τρεις μήνες ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα με αυτοκίνητο, προετοιμάζοντας μια έκθεση. Τότε οι Μέντελσον έμεναν σε μία φάρμα μαζί με φίλους, νότια της Νέας Υόρκης. Το φθινόπωρο του 1945 μετακόμισαν στο Σαν Φρανσίσκο, όπου ο Μέντελσον άνοιξε γραφείο μαζί με δύο νεαρούς συνεργάτες. Από το 1946 και μετά ξεκίνησε μία νέα καριέρα γι' αυτόν, ως ο αρχιτέκτονας των μεγάλων συναγωγών.
Το καλοκαίρι του 1953, ο Μέντελσον διαγνώστηκε με καρκίνο, και στις 15 Σεπτεμβρίου του 1953 πέθανε στο Σαν Φρανσίσκο.
Πύργος Αϊνστάιν, 1920
Η πρώτη σημαντική δουλειά του Μέντελσον ήταν ο Πύργος Αϊνστάιν (Einsteinturm) στο Πότσδαμ, που χτίστηκε το 1920-1921. Είχε προηγηθεί η θεωρία της σχετικότητας από τον Αϊνστάιν, η οποία οδήγησε τη Γερμανική κυβέρνηση στο χτίσιμο αυτού του πύργου στο Πότσδαμ για περαιτέρω έρευνα της θεωρίας του Αϊνστάιν. Το κτίριο είναι συνδυασμός θολωτού παρατηρητηρίου και εργαστηρίου αστροφυσικής, για την έρευνα φασματογραφικών φαινομένων, ειδικά σε σχέση με τη θεωρία της σχετικότητας. Ο Φρόιντλιχ, που γνώριζε τα σκίτσα του Μέντελσον για παρατηρητήρια, ήταν αυτός που τον πρότεινε ως κατάλληλο για τη δημιουργία του νέου παρατηρητηρίου. Η αρχική ιδέα του Μέντελσον ήταν να υλοποιηθεί το κτίριο με οπλισμένο σκυρόδεμα, όμως λόγω της αδυναμίας να παραχθεί τόση ποσότητα τσιμέντου που ήταν αναγκαία, το κτίριο ολοκληρώθηκε με τούβλο, με το οποίο χτίστηκε το κύριο μέρος. Το επάνω μέρος χτίστηκε με σκυρόδεμα και ολόκληρο είχε επενδυμένη όψη με τσιμέντο. Ο θόλος αντανακλούσε τις ακτίνες του φωτός κάθετα εντός του υπόγειου εργαστηρίου. Εκεί οι ακτίνες διαθλώνταν μέσω ενός οπτικού τετραγώνου με κλίση 45 μοιρών προς τα μέσα, για την ανάπτυξη, τη τη σύγκριση και τη μέτρηση των φασμάτων. Ο ίδιος ο ΑΪνστάιν είχε χαρακτηρίσει το παρατηρητήριο του αφού το είδε χτισμένο, " οργανικό ". Το κτίριο δίνει την αίσθηση μιας οργανικής ενότητας, ότι κάθε κομμάτι σχετίζεται και παράγεται απ' το όλο.
Εργοστάσιο καπέλου Στάινμπεργκ, Χέρμαν και συνεργάτες, Γερμανία, 1921-1923
Το 1921 ο Μέντελσον σχεδίασε για τον Χέρμαν ένα νέο συγκρότημα εργοστασίου, μια συμμετρική διάταξη τεσσάρων επιμήκων, χαμηλής παραγωγής κτιρίων, που πλευρίζονται στον κεντρικό άξονα από δύο κτίρια, το βαφείο και τη μηχανική μονάδα. Τ βαφείο, με την ψηλή οροφή σαν καπέλο, μέσα στο οποίο οι δηλητηριώδεις ατμοί εκκενώνονταν με φυσικό αερισμό, ήταν εξοπλισμένο με ένα μηχανικό σύστημα, και αποτελούσε ορόσημο, έως ότου κατεδαφίστηκε το 1935. Πάνω από τα θεμέλια σκυροδέματος κάθε κτιρίου του συγκροτήματος, υπήρχε μια ζώνη από τούβλα και η πλινθοδομή συνεχιζόταν στις γωνίες. Αυτό έκανε το συγκρότημα δυναμικό, παρά τις γωνιακές, κρυσταλλικές γραμμές του. Δημιούργησε επίσης την εντύπωση της ελαφρότητας εντός των κτιρίων. Το ενισχυμένο σκυρόδεμα και οι δοκοί στήριζαν τις στέγες, ενώ ενώ το γυαλί λέπταινε στη μέση του κτιρίου.
Τυπογραφείο και Εκδοτική εταιρεία Ρούντολφ Μος, Βερολίνο, 1921-1923
Μετά τις ζημιές που υπέστη το ιστορικό κτίριο από ψαμμίτη της Τυπογραφικής και Εκδοτικής εταιρείας Ρούντολς Μος, αποφασίστηκε η ανάθεση του επανασχεδιασμού του στον Έριχ Μέντελσον. Ο Έριχ άνοιξε πλήρως τις όψεις και ενσωμάτωσε ένα κυλινδρικό στοιχείο που έδινε οριζόντια έμφαση στο κτίριο. Χρησιμοποίησε διάφορα υλικά, σίδηρο, κεραμικ΄σ και μαρμαροκονία. Τόνισε την είσοδο με μια τέντα, ενώ πάνω από αυτή, πλατιές ζώνες υαλοπινάκων διαδέχονται η μία την άλλη και εκτείνονται σε ολόκληρο το κτίριο στους δύο επάνω ορόφους. Η γωνία τονίζεται με έναν επιπλέον όροφο. Ο Μέντελσον ανέθεσε στον γλύπτη Πολ Ρούντολφ Χένινγκ τη διαμόρφωση των κεραμικών στοιχείων της πρόσοψης.
Πολυκατάστημα Σόκεν, Νυρεμβέργη, 1925-1926
Ο σχεδιασμός του Μέντελσον αντανακλά τη δημοκρατική επιχειρηματική φιλοσοφία του Σόκεν. Ο αρχιτέκτονας σχεδίασε μία ξύλινη κατασκευή μπροστά από το παλιό κτίριο του εργοστασίου Σόκεν. Ο χαλύβδινος σκελετός του κτιρίου του πολυκαταστήματος, ήταν επενδυμένος με τούβλα και μεγάλες βιτρίνες στο ισόγειο. Συνεχείς ζώνες παραθύρων περιέτρεχαν τους τρεις πάνω ορόφους, ενώ η ομαλή περιοχή του τοίχου έδινε έμφαση στην οριζοντιότητα του κτιρίου, που ελαφρώς μετριαζόταν από τις κατακόρυφες κολώνες. Ράφια για τα εμπορεύματα ήταν εγκατεστημένα κάτω απ' τα παράθυρα, ενώ τα κλιμακοστάσια τοποθετήθηκαν στα άκρα του κτιρίου, πράγμα που μπορούσε να φανεί και έξω απ' τα παράθυρα.
Εξοχική κατοικία Μπετζάχ, Γερμανία, 1926-1927
Ο Μέντελσον δημοσίευσε αμέτρητα σχέδια και φωτογραφίες της εξοχικής κατοικίας που σχεδίασε για τον Δρ. Μπετζάχ. Το διώροφο, με επίπεδη οροφή σπίτι, βρίσκεται πίσω από το δρόμο, εκτεινόμενο στο πλάτος της επιμήλους τοποθεσίας του. Στο μπροστινό μέρος υπήρχε κήπος για παιχνίδι και στο πίσω μέρος, εκτός του οπτικού πεδίου, ένας πιο ιδιωτικός κήπος. Μια πέργκολα κατά μήκος της δεξιάς πλευράς του ακινήτου, οδηγεί στην είσοδο του σπιτιού, στην στενότερη βόρεια πλευρά του, δίπλα στο κλιμακοστάσιο, το οποίο προεξέχει κάτω από την επίπεδη στέγη. Τόσο η κάτοψη, όσο και η όψη, εμφανίζουν ασυνήθιστες ασυμμετρίες. Με τις πέργκολες και τους χαμηλούς τοίχους βεράντας, το σπίτι εκτείνεται στον κήπο από διαφορετικές κατευθύνσεις, και φαίνεται συνολικά μεγαλύτερο απ' όσο στην πραγματικότητα είναι. Οι εξωτερικοί τοίχοι και οι κολώνες που υποστηρίζουν τις πέργκολες, διακοσμήθηκαν με ζώνες από γυψομάρμαρο και πλινθοδομή. Αυτό το χαρακτηριστικό, μαζί με την επίπεδη, πρόβολο στέγη, τα μεγάλα παράθυρα στο ισόγειο και τη διαμόρφωση των παραθύρων στον επάνω όροφο με γυψιμάρμαρο, δίνει στο σπίτι έναν εξαιρετικά οριζόντιο χαρακτήρα.
Πολυκατάστημα Πίτερσντορφ, Γερμανία, 1927-1928
Ο Μέντελσον εγκατέστησε μια πολύ ασυνήθιστη νέα πρόσοψη για το παλιό κτίριο του πολυκαταστήματος. Ήταν κατασκευασμένο από λεία τραβερτίνη, με μια σειρά από ψηλά, ορθογώνια παράθυρα που προεξέχουν έξω από αυτό. Άνοιξε το ισόγειο για να εγκαταστήσει μια συνεχή σειρά από παράθυρα, η οποία συνεχίστηκε γύρω από τη γωνία του κτιρίου. Δίπλα στο παλιό κτίριο, υπήρχε χώρος μόνο για ένα στενό νέο κτίριο, αλλά ο Μέντελσον επέκτεινε τους πέντε ορόφους του περίπου 6,5 πόδια πάνω από το δρόμο, σχεδόν 15 πόδια πέρα από τις υποστηρικτικές ατσάλινες δοκούς. Οι συνεχείς λωρίδες από τραβερτίνη στον εξωτερικό τοίχο, τα βαριά χάλκινα γείσα και τα 165 πόδια μακρά μέτωπα παραθύρων που εκτείνονται σχεδόν από το δάπεδο μέχρι την οροφή, κάνουν αυτό το μέρος του κτιρίου εξαιρετικά δυναμικό. Απ' την άλλη, τα ημικυκλικά παράθυρα σε σχήμα κόλπου, επίσης εντυπωσιάζουν. Αυτά τα παράθυρα, φωτίζονται έμμεσα τη νύχτα από πάνω, σε όλο το πλάτος τους. Ένα ψηλό, φωτεινό σήμα που εμφάνιζε το όνομα του πολυκαταστήματος, έκανε πιο έντονη την αντίθεση με το ιστορικιστικό κτίριο δίπλα του.
Περίπτερο Ρούντολφ Μος, Γερμανία, 1928
Το περίπτερο του Μέντελσον για το τυπογραφείο Ρούντολφ Μος και την εκδοτική εταιρεία, είχε ελαφρύ, σιδερένιο πλαίσιο και μεγάλες γυάλινες επιφάνειες, όμως αποσυναρμολογήθηκε μετά το τέλος της έκθεσης για την οποία δημιουργήθηκε. Στο ισόγειο, η εκδοτική εταιρεία παρουσίαζε τα διάφορα προϊόντα της, ενώ στον επάνω όροφο εκτέθηκαν οι τελευταίες συσκευές για τη μετάδοση ραδιοφώνου και ειδήσεων. Σημαντικές ανακοινώσεις μεταδίδονταν από ένα μεγάφωνο στην οροφή. Ο ψηλός ιστός μετάδοσης, εμφάνιζε το φωτισμένο λογότυπο της εταιρείας, εξυπηρετώντας πρακτικούς σκοπούς.
Πολυκατάστημα Σόκεν, Κέμνιτς, 1928-1930
Το τελευταίο και μεγαλύτερο από τα πολυκαταστήματα που σχεδίασε ο Μέντελσον, ήταν σχετικά απλό, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό του. Στις κατόψεις που δημοσίευσε, το κτίριο οριζόταν ως απόλυτα συμμετρικό ισοσκελές τρίγωνο. Το μπροστινό μέρος είναι ημικυκλικό, μιμούμενο την καμπύλη του δρόμου. Κλιμακοστάσια, ανελκυστήρες και κυλιόμενες σκάλες τοποθετήθηκαν σε κάθε μία από τις τρεις γωνίες. Το ισόγειο χωρίζεται σε δεκατρείς άξονες, με τρία μεγάλα παράθυρα, εκτεινόμενα ανάμεσα σε κάθε μία από τις τέσσερις εισόδους. Οι δύο εξωτερικοί άξονες περιλαμβάνουν κλιμακοστάσια, μεταξύ των οποίων οι πρώτοι πέντε όροφοι προεξέχουν 3,2 πόδια σε όλο το πλάτος. Τρεις επιπλέον όροφοι έχουν ενταχθεί στο εσωτερικό. Με την εξαίρεση των κλιμακοστασίων, που έχουν μικρά μεμονωμένα παράθυρα, ολόκληρη η πρόσοψη είναι διατεταγμένη οριζόντια με εναλλασσόμενες ζώνες υαλοπινάκων και στερεού τοιχώματος. Στο εσωτερικό τοποθετήθηκαν μόνιμα ράφια για το εμπόρευμα πίσω από τος επενδυμένους με ανοιχτόχρωμο ασβεστόλιθο εξωτερικούς τοίχους. Αρχικά στα ξύλινα κουφώματα τοποθετήθηκε διαφανές γυαλί, ώστε κατά τη διάρκεια της ημέρας, η σειρά των υποστηλωμάτων, 11,5 πόδια πίσω από την πρόσοψη, να είναι ορατή από το εξωτερικό. Ο Μέντελσον τόνισε το γεγονός ότι η πρόσοψη του ημικυκλικού τμήματος δεν αποτελούσε μέρος του φέροντα οργανισμού, με την εγκατάσταση μιας στενής ζώνης παραθύρων, ανάμεσα στις βιτρίνες και στο ημικυκλικό κομμάτι.
Κατοικία του Μέντελσον, Βερολίνο, 1928-1930
Αυτό το τούβλινο σπίτι χτίστηκε με καθαρές γραμμές που τονίζονται από λευκό γυψομάρμαρο. Έχοντας δύο ορόφους και διαμορφωμένο σε σχήμα " Γ ", αποπνέει την ηρεμία της φύσης. Ένας ψηλός τοίχος που βλέπει στο δρόμο, προστατεύει την ιδιοκτησία απ' αυτή την πλευρά. Από την είσοδο, ένας δρόμος οδηγεί στο γκαράζ, ενώ ένα μονοπάτι μήκους 82 ποδιών διαμορφωμένο με πλάκες, οδηγεί κατευθείαν στη στενή είσοδο. Στο ισόγειο δεν υπάρχουν παράθυρα και το μόνο άνοιγμα στην πρόσοψη είναι η ζώνη των παραθύρων ακριβώς κάτω από την ταράτσα. Η είσοδος είναι σ' ένα μικρό, μονώροφο τμήμα, που περιλαμβάνει και την κουζίνα. Ένας διάδρομος οδηγεί στο χώρο του καθιστικού και στην τραπεζαρία, που θυμίζει όρμο.
Κτίριο Γερμανών Μεταλλωρύχων, Βερολίνο, 1928-1930
Το οικόπεδο για το κτίριο που θα χτιζόταν, ήταν τριγωνικό και προβλεπόταν να στεγάσει γραφεία για διοικητικό συμβούλιο, διοικητικά γραφεία, χώρο για τυπογραφείο και ενοικιαζόμενους εμπορικούς χώρους. Ο Μέντελσον σχεδίασε ένα κτίριο διατεταγμένο συμμετρικά κατά μήκος του άξονά του. Τα γραφεία βρίσκονταν σε δύο πενταώροφες πτέρυγες, με χώρο για καταστήματα λιανικής πώλησης και βιβλιοδεσίες στο ισόγειο. Ανάμεσα σ' αυτές τις δύο πτέρυγες, δημιούργησε ένα διώροφο εργοστάσιο εκτύπωσης, στο πίσω μέρος, και ένα εξαώροφο κεντρικό κτίριο στο μέτωπο, όπου το οικόπεδο αρχίζει να στενεύει. Αυτό το κτίριο ήταν ελαφρώς κοίλο, αφήνοντας χώρο για μια μικρή πλατεία μπροστά. Το κύριο κτίριο, είναι επενδυμένο με ασβεστολιθικό κέλυφος και έχει συρόμενα παράθυρα, με μεγάλα, ορθογώνια χάλκινα πλαίσια στο μπροστινό μέρος, ενώ εμφανίζει το έμβλημα του συνδικάτου και στις δύο πτέρυγες. Το ισόγειο αποτελείται από έναν χαλύβδινο σκελετό με υαλοπετάσματα. Στο πίσω μέρος του κύριου κτιρίου, μια εντυπωσιακή κυκλική σκάλα οδηγεί επάνω με μια κομψή σπείρα. Φωτίζεται κατά τη διάρκεια της ημέρας από το φως που έρχεται απ' το γυαλί, και τη διάρκεια της νύχτας, από ένα φωτιστικό σύστημα, κατασκευασμένο από γυάλινες σφαίρες και λαμπτήρες φθορισμού. Οι δύο πτέρυγες ολοκληρώθηκαν από λευκό γυψομάρμαρο και τα ατομικά ξύλινα πλαισιωτά παράθυρα των γραφείων, διαμορφώθηκαν με μακριά, συνεχή περβάζια.
Columbushaus, Βερολίνο, 1931-1932
Το Columbus Haus ήταν κατά πάσα πιθανότητα το πρώτο μεγάλο κτίριο γραφείων απαλλαγμένο σχετικά από εσωτερικά στηρίγματα. Για να παρέχει μια κομψή πρόσοψη χωρίς στηρίγματα, στο επίπεδο του δρόμου, Ο Μέντελσον σχεδίασε έναν ατσάλινο σκελετό για τους πάνω ορόφους, με στηρίγματα πλάτους μόνο 6,3 ιντσών και μια πρόσοψη σε τμήματα των 4,26 μέτρων. Τα μέτωπα στο δρόμο ήταν επενδυμένα με ασβεστόλιθο, ενώ τα γράμματα και οι πινακίδες νέον συνδέθηκαν μεταξύ τους με ζώνες παραθύρων. Αυτό το κτίριο ήταν το πρώτο ψηλό κτίριο γραφείων στη Γερμανία με κλιματισμό. Νερό μπορούσε να αντληθεί από 105 πόδια βάθος, να φιλτραριστεί αρκετές φορές και στη συνέχεια να τροφοδοτήσει το κτίριο. Δύο από τους τρεις πυρήνες του κτιρίου, ο καθένας με μια σκάλα, ανελκυστήρα, τουαλέτες, βρίσκονταν στα άκρα του κτιρίου, ενώ ο τρίτος στο κέντρο.
Περίπτερο Ντε Λα Βαρ, Μ.Βρετανία, 1933-1935
Ο Μέντελσον, μαζί με τον Τσερμάγιεφ, με τον οποίο είχε ανοίξει γραφείο, κέρδισαν το διαγωνισμό για να χτίσουν το Περίπτερο Ντε Λα Βαρ, σε μια μικρή προαστιακή πόλη, στη Βόρεια Ακτή της Αγγλίας. Στο κέντρο του ορθογωνίου συγκροτήματος βρίσκεται η είσοδος, με τις σκάλες και στα δύο άκρα. Στα δεξιά της αίθουσας μετά την είσοδο απ' το βορρά, είναι ένα αμφιθέατρο, που μοιάζει με κλειστό, λευκό γύψινο όγκο απ' το εξωτερικό. Από το ηλιόλουστο αίθριο με το νότιο προσανατολισμό, το κτίριο φαίνεται ανοικτό και φιλόξενο, με πολλά παράθυρα. Από το βορρά, όπου βρίσκονται στο ισόγειο η κουζίνα και οι αποθήκες, και στον πάνω όροφο το αναγνωστήριο και τα άλλα δωμάτια, το κτίριο φαίνεται δροσερό και λιτό, με τις ταινιωτές ζώνες παραθύρων ψηλά στους τοίχους. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό, αποτελεί η νότια σκάλα, που τυλίγεται γύρω από ένα κοίλο υποστύλωμα, στο οποίο είναι αναρτημένο ένα στοιχείο φωτισμού. Η σκάλα βρίσκεται μέσα σ' έναν γυάλινο κύλινδρο, που πλαισιώνεται από μία φέρουσα μεταλλική δομή. Τα έπιπλα, σχεδιασμένα από τον Τσερμάγιεφ και τον Μέντελσον, δημιουργούν την εντύπωση εκλεπτυσμένης πολυτέλειας. Ως κατασκευή με χαλύβδινο σκελετό, το κτίριο ήταν πολύ καινοτόμο για τη Μ.Βρετανία, απ' την άποψη της τεχνολογίας κτιρίων.
Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Χαντάσα, Παλαιστίνη, 1934-1939
Το μεγαλύτερο κτίριο που κατασκευάστηκε στην Παλαιστίνη, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Χαντάσα, αποτελείται από δύο παράλληλα κτίρια, τα οποία είναι τριών με τεσσάρων ορόφων και συνδέονται με δύο κεντρικά τμήματα. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του συγκροτήματος, είναι οι τρεις θόλοι πάνω από την είσοδο, που κόβουν τη μία από τις πτέρυγες. Το νοσοκομείο είναι κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα, επενδυμένο με κατακόρυφες πλάκες από τεχνητή πέτρα. Το συγκρότημα φαίνεται ιδιαίτερα κυβικό, και όπως ο ίδιος ο Μέντελσον χαρακτήρισε, με ισορροπημένες αναλογίες και ένα είδος απροσποίητης απλότητας, λογική που αναζητούσε από πολύ νωρίς ο αρχιτέκτονας, και που ήταν πάντα ο στόχος του. Το εσωτερικό σχεδιάστηκε από το γραφείο του Μέντελσον, από τον φωτισμό μέχρι το γεωμετρικό σχήμα του δαπέδου και τα έπιπλα. Από την άποψη της εσωτερικής διακόσμησης, ο Μέντελσον προσανατολιζόταν με βάση τις επιθυμίες και τις συνήθειες των χρηστών των κτιρίων που έχτιζε, οι οποίοι στην Παλεστίνη ήταν κυρίως Ευρωπαίοι μετανάστες.
Συναγωγή B' Nai Amoona, Μιζούρι, ΗΠΑ, 1946-1950
Το κτίριο σε σχήμα U διαμορφώνεται γύρω από μια εσωτερική αυλή, με έναν σκεπαστό χώρο περιπάτου, που προστατεύει την ανοιχτή όψη από το δρόμο. Οι δύο πτέρυγες, η κάθε μια διαφορετικού πλάτους και ύψους, στεγάζουν αίθουσες, γραφεία και μια αίθουσα συνεδριάσεων. Το ιερό, το οποίο δεσπόζει πάνω από το συγκρότημα, είναι διαμορφωμένο ως ένα επίμηκες ορθογώνιο και στεγάζεται με μια παραβολική οροφή, που ξεκινά από το έδαφος και εκτείνεται πολύ πέρα από το φουαγιέ, από την άλλη πλευρά. Στον μπροστινό τοίχο υπάρχει μια κόγχη. Αυτή η εσοχή συνεχίζεται προς τα πάνω και σε όλο το μήκος του μεσαίου κλίτους, ως μια ανυψωμένη κεντρική λωρίδα. Τα παράθυρα βρίσκονται στο κενό που δημιουργείται από τα δύο διαφορετικά επίπεδα της στέγης. Αυτό επιτρέπει την είσοδο του φωτός απ' τη δύση, φτάνοντας μέχρι το κέντρο. Με αναδίπλωση των τοίχων, το ιερό μπορεί να μεγαλώσει για να συμπεριλάβει και το παρακείμενο φουαγιέ. Με τον ίδιο τρόπο είναι δυνατή η συγχώνευση του φουαγιέ με τη γειτονική του αίθουσα. Η ιδέα μιας τέτοιας ευέλικτης διάταξης δεν ήταν νέα, αλλά ο Μέντελσον ήταν ο πρώτος που την εφάρμοσε στις αμερικανικές συναγωγές στον 20ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Γόμελ
To Γόμελ (λευκορώσικα, ρώσικα: Го́мель) είναι το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Γόμελ και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Λευκορωσία. Έχει πληθυσμό 527.172 (απογραφή 2015). Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, στη δεξιά όχθη του ποταμού Σοζ, 302 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Μινσκ, 534 χιλιόμετρα ανατολικά από το Μπρεστ (Λευκορωσία), 171 χιλιόμετρα νότια από το Μογκιλιόφ, 237 χιλιόμετρα δυτικά από το Μπριάνσκ και 111 χιλιόμετρα βόρεια από το Τσέρνιγκοφ. Η έκταση της πόλης είναι 121 χλμ².
Το Γόμελ ιδρύθηκε στο τέλος της 1ης μ.Χ. χιλιετίας στα εδάφη της Ανατολικής Σλαβικής φυλετικής ένωσης των Ραδιμίχων. Υπάρχουν τουλάχιστον έξι εκδοχές για την προέλευση του ονόματος της πόλης. Μία από τις πιο γνωστές είναι ότι το όνομα προέρχεται από το όνομα του ρεύματος Γόμεγιουκ, που έρρεε στον ποταμό Σοζ (Sozh) κοντά στους πρόποδες του λόφου, όπου ο πρώτος οικισμός ιδρύθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Βαθμός ελευθερίας συστήματος
Ο αριθμός n των συντεταγμένων που απαιτούνται για να καθοριστεί η "θέση" ενός συστήματος ενός ή περισσότερων σωμάτων σε κάποιο χώρο, λέγεται αριθμός των βαθμών ελευθερίας του συστήματος.
Οι γενικευμένες συντεταγμένες που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την κατάσταση του συστήματος μπορούν να είναι αποστάσεις, γωνίες ή ακόμα ποσότητες που εξαρτώνται από τέτοια μεγέθη.
Οι βαθμοί ελευθερίας ενός συστήματος δεν είναι πάντοτε ίσοι με τους θεωρητικά δυνατούς, αλλά μειώνονται και μάλιστα σημαντικά καμιά φορά, όταν το σύστημα που εξετάζουμε κινείται κάτω από περιορισμούς.
Κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες
μικρογραφία| Ένας μη μαγνητικός κατακλυσμικός μεταβλητός.  Ένας λευκός νάνος συσσωρεύει την ύλη από τον λοβό Roche που που γεμίζει από τον συνοδό αστέρα. Οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες ( CV ) είναι αστέρες οι οποίοι αυξάνουν ακανόνιστα τη φωτεινότητα τους κατά ένα μεγάλο παράγοντα και στη συνέχεια επιστρέφουν σε κατάσταση ηρεμίας. Αρχικά ονομάζονταν καινοφανείς αστέρες (novae), καθώς εμφανίζονταν ξαφνικά στον ουρανό με εξαιρετική λαμπρότητα, ορατοί με γυμνό μάτι, σαν νέοι αστέρες στον ουρανό.
Οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες είναι δυαδικοί αστέρες που αποτελούνται από δύο συστατικά: ένα πρωτεύον λευκό νάνο και μια δευτερεύουσα μάζα. Οι αστέρες είναι τόσο κοντά μεταξύ τους ώστε η βαρύτητα του λευκού νάνου παραμορφώνει το δευτερεύον σώμα, και ο λευκός νάνος συσσωρεύει ύλη από τον σύντροφο του. Ως εκ τούτου, το δευτερεύον σώμα αναφέρεται συχνά ως ο αστέρας δορυφόρος. Η συσσωρευμένη ύλη, η οποία είναι συνήθως πλούσια σε υδρογόνο, σχηματίζει στις περισσότερες περιπτώσεις ένα δίσκο προσαύξησης γύρω από τον λευκό νάνο. Ισχυρή εκπομπή ακτινοβολίας UV και ακτίνων Χ παρατηρείται συχνά από τον δίσκο προσαύξησης, ο οποίος τροφοδοτείται από την απώλεια βαρυτικής δυναμικής ενέργειας από το συσσωρευμένο υλικό.
Ο δίσκος προσαύξησης μπορεί να είναι επιρρεπής σε μια αστάθεια που οδηγεί σε εκρήξεις νάνου καινοφανή, όταν το εξωτερικό τμήμα του δίσκου αλλάζει από μία ψυχρή και θαμπή κατάσταση σε μία θερμότερη και πιο φωτεινή για κάποιο χρονικό διάστημα, πριν επιστρέψει στην κατάσταση ψύξης. Ο νάνος καινοφανής μπορεί να επαναληφθεί σε μια κλίμακα ημερών έως και δεκαετιών.
Ταξινόμηση
Οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες υποδιαιρούνται σε αρκετές μικρότερες ομάδες, που συχνά ονομάζονται βάσει ενός φωτεινού πρωτότυπου αστέρα χαρακτηριστικού της τάξης τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μαγνητικό πεδίο του λευκού νάνου είναι αρκετά ισχυρό ώστε να διαταράξει τον εσωτερικό δίσκο συσσώρευσης ή ακόμα και να αποτρέψει τη δημιουργία δίσκου εντελώς. Τα μαγνητικά συστήματα συχνά εμφανίζουν ισχυρή και μεταβλητή πόλωση στο οπτικό τους φως και επομένως αποκαλούνται μερικές φορές πολικά. Αυτά συχνά παρουσιάζουν διακυμάνσεις φωτεινότητας μικρού εύρους σε αυτό που θεωρείται ότι είναι η περίοδος περιστροφής του λευκού νάνου. Υπάρχουν πάνω από 1600 γνωστά συστήματα κατακλυσμικών αστέρων. Ο κατάλογος οριστικοποιήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2006, αν και ανακαλύπτονται κάθε χρόνο.