cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Windows XP
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Windows NT
Στάδιο Αμπασιγίν
Το Στάδιο Αμπασιγίν (αραβικά: ملعب العباسيين, κυριολεκτικά: Στάδιο των Αββασιδών) είναι γήπεδο στη Δαμασκό της Συρίας, που συνήθως χρησιμοποιείται για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι έδρα της εθνικής Συρίας. Είναι γήπεδο πολλών χρήσεων με θέσεις για τους θεατές. Είναι και έδρα των ομάδων του Συριακού Πρωταθλήματος Αλ-Ουάχντα, Αλ-Ζές και Αλ-Μαζντ. Το γήπεδο που χτίστηκε το 1976, χωρά μέχρι και 30.000 θεατές και είναι το 4ο μεγαλύτερο γήπεδο της Συρίας.
Ιστορία
Ο χώρος λειτούργησε για πρώτη φορά το 1957 ως χώρος διεξαγωγής αγώνων στίβου με χωρητικότητα 10.000 θεατών. Το 1976 με την πρόφαση των 5ων Παναραβικών Αγώνων, ο χώρος ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε ποδοσφαιρικό γήπεδο με ολυμπιακές προδιαγραφές και χωριτικότητα 30.000 ατόμων. Το γήπεδο ανακαινίστηκε το Μάρτιο 2011. Το γήπεδο ήταν έδρα των 5ων και των 7ων Παναραβικών Αγώνων το 1976 και 1992 αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Συρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Δαμασκό
Ολυμπιακά σύμβολα
Τα κύρια Ολυμπιακά σύμβολα είναι τα εξής:
Ολυμπιακή Σημαία
Αναπαριστώνται πέντε κύκλοι οι οποίοι είναι ενωμένοι μεταξύ τους. Συμβολίζουν τις πέντε ηπείρους. Τουλάχιστον ένα χρώμα από τα έξι της σημαίας (δηλαδή, άσπρο, μπλε, πράσινο, μαύρο, κόκκινο, κίτρινο) υπάρχει σε κάθε σημαία κάθε κράτους του πλανήτη.
Ολυμπιακό Σύνθημα
Citius Altius Fortius! (Γρηγορότερα Ψηλότερα Δυνατότερα!)
Κότινος
Ο Κότινος είναι ένα στεφάνι αγριελιάς το οποίο έπαιρναν οι αθλητές όταν διέπρεπαν σ' ένα άθλημα. Ο κότινος προέρχονταν από την Αρχαία Άλτη που βρισκόταν στον ναό του Ολύμπιου Διός στην Αρχαία Ολυμπία. Η θέση της Αρχαίας Άλτης ήταν στην βορειοδυτική πλευρά του οπισθόδομου του ναού. Από εκεί οι Ελλανοδίκες έπαιρναν στεφάνια ελιάς και δημιουργούσαν τον κότινο.
*
Βερθόλδος Β΄ του Κατσενελεμπόγκεν
Ο Βερθόλδος Κάτσενέλεμπογκεν ή Κατσενελλενβόγεν  (γερμανικά : Berthold von Katzenellenbogen ή Katzenelnbogen, ορθή ελλην. απόδοση Μπέρτολντ φον Κάτσενελλενμπόγκεν) ήταν Γερμανός ιππότης, βαρώνος των Φερών στην Θεσσαλία και αντιβασιλέας του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης. Είχε πάρει μέρος στην Δ΄ Σταυροφορία και ακολούθησε τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό στην κατάκτηση της Μακεδονίας και την ίδρυση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης, καθώς και στην κατάκτηση της Θεσσαλίας.
Γεννήθηκε πριν το 1183, γιος του Βερθόλδου Α΄ του Κατσενελενμπόγκεν, κόμη του Κατσενελενμπόγκεν.
Το 1202 έλαβε μέρος με τους Σταυροφόρους στην πολιορκία της Ζάρα, και το 1204 στην πολιορκία και κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, όπου ήταν αυτός που πρότεινε το κάψιμο και λεηλασία της πόλης. Αναφέρεται ότι ήταν ο πιο υψηλόβαθμος από τους Γερμανούς ιππότες και ήταν ο άτυπος αρχηγός τους. Ακολούθησε τον Βονιφάτιο στην κατάκτηση της Θράκης, της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Το 1205 μετά την κατάκτηση της Θεσσαλίας ο Βονιφάτιος την μοίρασε σε φέουδα. Στον κόμη, όπως αναφέρεται, Βερθόλδο έδωσε τις Φερές και την γύρω περιοχή.
Το 1205 στάλθηκε από τον πάπα να μεσολαβήσει μεταξύ του Κιλικιανού βασιλείου και του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας χωρίς να καταφέρει κάτι. Το 1206-1207 βρέθηκε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και το 1209 επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη όπου έγινε καστράρχης των Σερρών.
Τα επόμενα χρόνια ήταν αντιβασιλέας του ανήλικου Δημητρίου του Μομφερρατικού και φαίνεται να απόκτησε μεγάλο πλούτο. Τελευταία φορά αναφέρεται το όνομα του σε επιστολή του 1217 και πιθανολογείται ότι πέθανε λίγο μετά στην γενέτειρά του.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί Σταυροφόροι Κατηγορία:Ευγενείς του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Αντιβασιλείς
Φένι (Μπανγκλαντές)
Το Φένι είναι κατοικημένη περιοχή στην Διαίρεση Τσιταγκόνγκ του νοτιοανατολικού Μπαγκλαντές. είναι η έδρα της υποεπαρχίας Φένι Σαντάρ και της επαρχίας Φένι. Το Φένι είναι ο μεγαλύτερος δήμος της περιοχής, και ιδρύθηκε το 1958.
Γεωγραφία
Το Φένι βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 23.0186°N, 91.3966°W στο νοτιοανατολικό τμήμα του Μπαγκλαντές. Είναι ιστορικό μέρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Συλλογισμός
Συλλογισμός είναι ένας τύπος ειδικής μορφής λογικού επιχειρήματος στον οποίο μία πρόταση (το συμπέρασμα) συνάγεται από δύο ή περισσοτερες άλλες (τις προκείμενες). Στην αρχαιότητα υπήρχαν δύο αντίπαλες συλλογιστικές θεωρίες: η Αριστοτελική και η Στωική.
Ιστορία της έννοιας
Ο Αριστοτέλης ορίζει το συλλογισμό ως, «...λόγο στον οποίο αφού ορισμένα πράγματα έχουν υποτεθεί, κάτι διαφορετικό από αυτά που είχαν υποτεθεί προκύπτει αναγκαστικά επειδή αυτά τα πράγματα είναι έτσι.» Παρά αυτόν τον πολύ γενικό ορισμό, στο έργο του Αναλυτικά πρότερα, περιορίζεται σε κατηγορικούς συλλογισμούς που αποτελούνται από τρεις κατηγορικές προτάσεις. Αυτές περιλαμβάνουν κατηγορικούς τροπικούς συλλογισμούς.
Η μελέτη των συλλογισμών, η συλλογιστική αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Λογικής, τον αρχαιότερο, ο οποίος με τη μελέτη λογικών δομών προτάσεων και συλλογισμών, είτε αυτούσια, είτε σε συνάρτηση με άλλες δοθείσες προηγουμένως προτάσεις - υποθέσεις, επιτρέπει την παραγωγή σαφούς συμπεράσματος.
Η Συλλογιστική αποτελεί δημιούργημα του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου Αριστοτέλη που διατυπώνεται στο έργο του «Όργανον» η οποία και έχει τύχει ιδιαίτερης εξαντλητικής μελέτης και σχολιασμού από τους μεταγενέστερους φιλοσόφους και ειδικότερα τους λεγόμενους Σχολαστικούς του Μεσαίωνα.
Από το Μεσαίωνα και εξής, οι όροι κατηγορικός συλλογισμός και συλλογισμός χρησιμοποιούνταν συνήθως αδιακρίτως. Ο συλλογισμός βρισκόταν στον πυρήνα της παραδοσιακής παραγωγικής λογικής, στην οποία τα γεγονότα καθορίζονται από το συνδυασμό υπαρχουσών προτάσεων, σε αντίθεση με την επαγωγική λογική στην οποία τα γεγονότα καθορίζονται από επαλαμβανόμενες παρατηρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική Κατηγορία:Ρητορική Κατηγορία:Επιχειρήματα
Αντιπάθεια
Η προέλευση της αντιπάθειας έχει υποβληθεί σε διάφορες φιλοσοφικές και ψυχολογικές εξηγήσεις, τις οποίες κάποιοι βρίσκουν πειστικές και άλλοι θεωρούν άκρως εικασιακές. Η εξερεύνηση μιας φιλοσοφικής πτυχής για την αντιπάθεια έχει βρεθεί σε ένα δοκίμιο του Τζων Λοκ, ενός πρώιμου σύγχρονου φιλόσοφου του 17ου αιώνα.
Διαπροσωπική αντιπάθεια
Η διαπροσωπική αντιπάθεια συχνά αποδίδεται παράλογα σε τρόπους ή σε ορισμένα φυσικά χαρακτηριστικά, τα οποία γίνονται αντιληπτά ως σημάδια για χαρακτηριστικά χαρακτήρα (π.χ., κλειστά, βαθιά στραβά μάτια ως σημάδι βαρύτητας ή σκληρότητας ). Επιπλέον, το αρνητικό συναίσθημα μερικές φορές λαμβάνει χώρα γρήγορα και χωρίς αιτιολογία, λειτουργώντας κάτω από το επίπεδο της προσοχής, θυμίζοντας έτσι μια αυτόματη διαδικασία.
Τα εμπειρικά ευρήματα του Τσέστερ Αλεξάντερ (Chester Alexander) υποδηλώνουν ότι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των αντιπαθειών είναι ότι είναι «περιθωριακές ως προς την αντανακλαστική συνείδηση». Ο Αλεξάντερ στήριξε αυτό το συμπέρασμα στο γεγονός ότι πολλά από τα υποκείμενα της μελέτης ανέφεραν ότι δεν σκέφτηκαν ποτέ πολύ τις αντιπάθειές τους, δεν προσπάθησαν να τις αναλύσουν ή να τις συζητήσουν με άλλους.
Η συμπάθεια και η αντιπάθεια τροποποιούν την κοινωνική συμπεριφορά. Αν και γενικά θεωρείται ότι η αντιπάθεια προκαλεί αποφυγή, ορισμένες εμπειρικές μελέτες συγκέντρωσαν στοιχεία ότι μια αντιπαθητική αντίδραση σε αντικείμενα δεν ακολουθήθηκε από καμία προσπάθεια αποφυγής μελλοντικών συναντήσεων.
Ψυχολογία προσωπικότητας
Στην ψυχολογία προσωπικότητας, η αντιπάθεια μπορεί να σχετίζεται με χαμηλή τερπνότητα.
Ψευδοαντιπάθεια
Η Σόφι Μπράιαντ παρατήρησε την εμφάνιση ψευδοαντιπάθειας, η οποία συνίσταται στην «απρόσεχτη και αυθαίρετη ερμηνεία των πράξεων και των εκφράσεων ενός άλλου ατόμου σύμφωνα με τη χειρότερη πλευρά του εαυτού του». Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι τείνουν να προβάλλουν τα δικά τους ελαττώματα στους άλλους και να τα αντιπαθούν ή να τα μισούν. Η ψευδοαντιπάθεια βασίζεται στην (σιωπηρή) γνώση για τις αρνητικές πλευρές του χαρακτήρα ενός ατόμου. Η Μπράιαντ συγκρίνει το συναίσθημα που προκύπτει με «μια ορισμένη λανθασμένη αίσθηση κάθαρσης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα
Κηρίο
Η λέξη Κηρίο μπορεί να αναφέρεται:
Θεοδώρητος Βρεσθένης
Ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος (1787 - 23 Απριλίου 1843) ήταν Έλληνας ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Νεμνίτσα (σημ. Μεθύδριο) της Αρκαδίας. Ήταν αφιλοκερδής και άκρως πατριωτικός. Διετέλεσε επίσκοπος στην επισκοπή Βρεσθένης με έδρα τα Βρέσθενα της Λακωνίας. Υπήρξε από τους πρώτους μυηθέντες στην Φιλική Εταιρεία και αναδείχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους παράγοντες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Πολέμησε στο Βαλτέτσι, στη Βέρβαινα και στα Δολιανά. Στα Βέρβαινα από τα τέλη Μαρτίου 1821 είχε στηθεί το πρώτο σταθερό Ελληνικό στρατόπεδο το οποίο ήταν και το κέντρο εφοδιασμού των επαναστατικών δυνάμεων. Εκεί ο Θεοδώρητος μαζί με τον Κρεββατά, τον επίσκοπο Έλους Άνθιμο και τον Μαλτζίνης (Μέλισσα-Μαλτσίνα Λακωνίας) Ιωακείμ είχαν ηγετικό ρόλο. Όπως γράφει ο Νικηταράς "δεσποτάδες στα Βέρβενα εδιοικούσανε". Ο Κολοκοτρώνης σε μια επιστολή του προς τον Θεοδώρητο τον προσφωνεί "καπετάν δεσπότη". Επίσης αναφέρεται ότι αντί για ράσα φορούσε φουστανέλλα, όπως και ο Παπαφλέσσας και ο Έλους Άνθιμος.
Ένα περιστατικό από την παρουσία του Θεοδώρητου στις μάχες αναφέρει ο Αμβρόσιος Φραντζής σχετικά με τη μάχη Βερβένων-Δολιανών της 18 Μαΐου 1821. Σε κάποια κρίσιμη φάση της μάχης οι Τούρκοι είχαν καταλάβει ένα σημαντικό ύψωμα όπου έστησαν την ημισέληνο και έβαλλαν κατά των Ελλήνων. Τότε δύο Έλληνες παρουσιάστηκαν στους αρχηγούς του στρατοπέδου και υποσχέθηκαν να φονεύσουν τον Τούρκο σημαιοφόρο, ζητώντας για αντάλλαγμα φυσέκια και την ευχή του επισκόπου Βρεσθένης. Πράγματι, σκότωσαν τον σημαιοφόρο και τον βοηθό του, έριξαν την Τουρκική σημαία και έστησαν την Ελληνική. Οι προληπτικοί Τούρκοι οπισθοχώρησαν και έχασαν τη μάχη.
Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας, αντιπρόεδρος της Β' Εθνοσυνελεύσεως στο Άστρος και αντιπρόεδρος του Βουλευτικού, μέχρι τον θάνατό του.
Απεβίωσε στις 23 Απριλίου 1843, εγκαταλελειμμένος στη Μονή Πετράκη των Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι Βρεσθένης Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός
Ο πρίγκιπας Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός (ρουμάνικα: Prinţul Gheorghe Grigore Cantacuzino, 22 Σεπτεμβρίου 1832 - 23 Μαρτίου 1913) ήταν Ρουμάνος πολιτικός που διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός και έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο "Ναμπαντούλ".
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε γόνος της αρχοντικής οικογένειας των Καντακουζηνών και κληρονόμος τεράστιας περιουσίας. Υπήρξε ένας εκ των ευπορότερων ρουμάνων της εποχής. Σπούδασε νομικά στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι, όπου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Ασχολήθηκε με την πολιτική διατελώντας μεταξύ άλλων υπουργός εσωτερικών, δικαιοσύνης, αρχηγός του συντηρητικού κόμματος καθώς και πρόεδρος της Γερουσίας. Το 1899 ανέλαβε την πρωθυπουργία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 19 Ιουλίου 1900. Στις 4 Ιανουαρίου 1906 ανέλαβε για δεύτερη φορά την πρωθυπουργία παραμένοντας στον θώκο μέχρι και την παραίτησή του στις 24 Μαρτίου 1907.
Στην ιδιοκτησία του ήταν το Κάστρο των Καντακουζηνών και το Παλάτι των Καντακουζηνών στο Βουκουρέστι. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Μιχαήλ Καντακουζηνό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Γεωργιος
Γερμανία έτος μηδέν
Το Γερμανία έτος μηδέν (πρωτότυπος τίτλος: Germania anno zero) είναι ιταλική ταινία του 1948 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Ροσελίνι και είναι η τελευτάια ταινία της ανεπίσημης πολεμικής τριλογίας του σκηνοθέτη, μετά τις Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη και Αυτοί που έμειναν ζωντανοί. Το Γερμανία έτος μηδέν λαμβάνει χώρα στην κατεχόμενη από τις συμμαχικές δυνάμεις Γερμανία, σε αντίθεση με τις άλλες, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Ρώμη και κατά τη διάρκεια της συμμαχικής εισβολής στην Ιταλία, αντίστοιχα.
Όπως σε πολλές νεορεαλιστικές ταινίες, ο Ροσελίνι χρησιμοποίησε κυρίως ντόπιους, μη επαγγελματίες ηθοποιούς. Γύρισε την ταινία σε τοποθεσίες στο Βερολίνο και σκόπευε να μεταδώσει την πραγματικότητα στη Γερμανία το έτος μετά την σχεδόν πλήρη καταστροφή της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ταινία περιέχει δραματικές εικόνες βομβαρδισμένου Βερολίνου και ανθρώπινου αγώνα για επιβίωση μετά την καταστροφή της ναζιστικής Γερμανίας. Όταν εξήγησε τις ιδέες του για ρεαλισμό σε μια συνέντευξη, είπε, «ο ρεαλισμός δεν είναι τίποτα άλλο από την καλλιτεχνική μορφή της αλήθειας».
Κηρίο (φυσική)
Το κηρίο ή καντέλα (λατ: candela, συντομογραφία: cd) είναι μονάδα μέτρησης της φωτεινής έντασης μιας φωτεινής πηγής. Το κηρίο θεωρείται θεμελιώδης μονάδα του διεθνούς συστήματος μονάδων περισσότερο για ιστορικούς λόγους παρόλο που κατ'ουσίαν είναι παραγόμενη μονάδα. Ο ακριβής της ορισμός θεμελιώθηκε το 1967 στη Γενική διάσκεψη μέτρων και βαρών.
Ορισμοί
Το κηρίο είναι η φωτεινή ένταση που προκύπτει στην κάθετη διεύθυνση επιφάνειας μέλανος σώματος, εμβαδού ίσου με το 1/600.000 του τετραγωνικού μέτρου (m2) στη θερμοκρασία πήξης τηγμένου λευκόχρυσου (περίπου στους 1.773 C°) σε κανονική ατμοσφαιρική πίεση. Η πρακτική αναπαράσταση της παραπάνω συνθήκης (με δεδομένη τη δυσκολία προσομοίωσης του μέλανος σώματος), μπορεί να οριστεί και ως η φωτεινή ένταση σε ορισμένη κατεύθυνση φωτεινής πηγής, που εκπέμπει μονοχρωματική ακτινοβολία συχνότητας 540 x 1012 Hz με ενεργειακή ένταση στην κατεύθυνση αυτή, 1/683 βατ ανά στερακτίνιο.
Πηγές
Κατηγορία:Θεμελιώδεις μονάδες του SI Κατηγορία:Μονάδες φωτός
Σανά Χαλκιδικής
μικρογραφία|180x180px|Τα Σανά το 1955 Τα Σανά είναι χωριό του νομού Χαλκιδικής.μικρογραφία|180x180px|Από τις ανασκαφικές εργασίες του Αϊ Λια, 1990-95 (Φωτο: Αργύριος Δαγκίλας)|εναλλ.=Φωτογραφία: Αργύριος Γ. Δαγκίλας αριστερά|μικρογραφία|209x209px|Ο προϊστορικός λόφος του Γκραντίστ στα βορειοανατολικά του χωριού (Φωτο: Αργύριος Δαγκίλας) μικρογραφία|Αρχαίος κεραμικός [[κλίβανος κλασικής περιόδου, στη δυτική όχθη του ρέματος κάτω από τον λόφο του Γκραντίστ. Πρώτη ανασκαφή 1993-95 (Φωτο: Αργύριος Δαγκίλας)|αριστερά|209x209px]] αριστερά|μικρογραφία|209x209px|1922, Ενθύμιον [[Προύσα|Προύσας. Όρθιος από αριστερά ο Γεώργιος Μαυρουδής. Όρθιος από δεξιά ο Αθανάσιος Διαμαντής. Κάτω δεξιά, ο Χαϊδευτός Σερλής ]]
μικρογραφία|1980, ο γήλοφος της παλαιοχριστιανικής [[Βασιλική (αρχιτεκτονική)|βασιλικής από νότον προς βορράν, με επιφανειακά μαρμάρινα κτερίσματα του μνημείου (Φωτο: Αργύριος Γ. Δαγκίλας)]]
Ιστορικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|309x309px|[[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ΠΠ. Γεώργιος Μαυρουδής. Σύρθηκε αιχμάλωτος πολέμου στο Γκέρλιτς της Γερμανίας, αλλά επέζησε. Επέστρεψε στα Σανά και επιστρατεύτηκε ξανά στον μικρασιατικό πόλεμο]] Το τοπωνύμιο Σανά, είναι ταυτόσημο με αυτό των "Σιανών" του 13ου αιώνος.
Ο κτητορικός ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, εποχής 1850 περίπου, είναι το παλαιότερο κτίσμα του χωριού σήμερα εν χρήσει, και ανήκει στη μητρόπολη Ιερισσού Αγίου Όρους και Αρδαμερίου. Ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σανών πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου.
Αρχαιολογικοί χώροι
Στις 20 Ιουλίου λαμβάνει χώρα ένα άλλο πανηγύρι, το πανηγύρι του Αϊ-Λια στην ομώνυμη τοποθεσία, η οποία είναι και αρχαιολογικός χώρος, αρχαίο νεκροταφείο εποχής βυζαντινής περιόδου, αλλά και όψιμης ρωμαϊκής μέχρι τον 3ο αιώνα. Το μικρό αναστυλωμένο εκκλησάκι από την 10η Ε.Β.Α.Χ. στις ανασκαφές του 1990-95 και μετά, είναι του 12ου αιώνα πάνω σε παράπλευρη θεμελίωση του 10ου αιώνα. Τα συμπεράσματα είναι από τις δημοσιευμένες ανασκαφές της αρχαιολογικής υπηρεσίας (10η Ε.Β.Α.), υπό την εποπτεία μελέτη και επίβλεψη του αρχαιολόγου της Ιωακείμ Παπαγγέλου το 1990-93. Άλλος σημαντικός αρχαιολογικός χώρος στα νοτιοανατολικά και σε απόσταση 0,5-1,0 χιλιομέτρου, ακριβώς στη θέση Καστέλια ή Κρυονέρι, είναι το κάστρο των Σανών στο οποίο βρέθηκε ακόμα και μυκηναϊκή κεραμική, και το οποίο στην περιμετρική τοιχοποιία του σώζει τοίχους σε κάποια σημεία έως και 1,5-2,0 μ. Το κάστρο ήλεγχε και κάθετο δρόμο από κόμβο Παζαρούδας αρχαίας Εγνατίας οδού (βήμα Αποστόλου Παύλου, Απολλωνία η Μυγδονική) προς Όλυνθο, την περίοδο της ρωμαιοκρατίας.
Σημαντικός αρχαιολογικός χώρος άλλος του χωριού βρίσκεται σε απόσταση 0,5-1,0 χιλ. στα δυτικά, και σχεδόν εν επαφή με τον επαρχιακό δρόμο Σανών-Δουμπιών στη θέση Παλιοκκλήσι. Πρόκειται για γήλοφο ο οποίος από κάτω κρύβει παλαιοχριστιανική βασιλική, στην οποία εκσκαπτικό βαρύ μηχάνημα προ 35ετίας κατέστρεψε καλαίσθητο ψηφιδωτό στα ανατολικά της, πιθανώς μέρος της κόγχης του ιερού (10η Ε.Β.Α.).
Ο παλαιολιθικός-νεολιθικός οικισμός όμως των Σανών βρίσκεται στη θέση Γκραντίστ στα βορειοανατολικά του χωριού (σλαβικό τοπωνύμιο που σημαίνει "πόλη, πολίχνη"), ενώ στο ρέμα που γλύφει τον ίδιο λόφο και στην δυτική όχθη του, ανεκαλύφθη κεραμικός κλίβανος κλασικής περιόδου (2.500 χρόνων) στη δεκαετία του 1990. Ο οικισμός ανεσκάφη από την ΙΣΤ΄ Ε.Κ.Α. Θεσσαλονίκης, η οποία στη συνέχεια, παρά τις υποσχέσεις και δεσμεύσεις που έδωσε στους κατοίκους, στάθηκε ανίκανη να τον συντηρήσει. Σήμερα (2017) είναι ημικατεστραμμένος αν όχι κατεστραμμένος εντελώς.
Στον αυχένα προς βορράν του Γκραντίστ και στη θέση Νερομέλιος, η αρχαιολόγος Ιουλία Βοκοτοπούλου τοποθετεί υποθετικά την δορυφορική πολίχνη Τριποαί της μεγάλης αρχαίας γειτονικής πόλεως των Καλινδοίων.
Τέλος, στο κλασικό νεκροταφείο προς βορράν και κάτω ακριβώς από το κάστρο των Σανών, έχουν ανασκαφεί τον περασμένο αιώνα από αρχαιοκαπήλους δεκάδες τάφοι, με σημαντικό αριθμό κτερισμάτων κλοπιμαίων. Οι κάτοικοι των Σανών συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Ανάμεσά τους διακρίθηκε ο Βασίλειος Γεωργίου Κολοκυθάς. Όπως επίσης και στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Μεγάλο Πόλεμο (Α' ΠΠ), την εκστρατεία της Μικράς Ασίας, η παρουσία των κατοίκων των Σανών αριθμητικά ήταν αρκετά μεγάλη, 12-15 άτομα, από αυτούς γύρισαν σώοι και αβλαβείς, πάρα πολύ λίγοι 5-6 τον αριθμό. Απόμαχοι του Α' ΠΠ και της εκστρατείας της Μικράς Ασίας είναι και οι εικονιζόμενοι στις φωτογραφίες Γεώργιος Μαυρουδής, Αθανάσιος Διαμαντής και Χαϊδευτός Σερλής. μικρογραφία|264x264εσ|Τα Σανά του 2000 (Φωτο: Αργύριος Δαγκίλας)
Σύγχρονη εποχή
Τα Σανά σήμερα είναι ένα μικρό δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Πολυγύρου στον νομό Χαλκιδικής το οποίο αριθμούσε 293 κατοίκους στην απογραφή του 2011. Τα σχολεία του, δημοτικό και νηπιαγωγείο, έκλεισαν κατά την περίοδο της διοικητικής εφαρμογής του σχεδίου «Καποδίστριας». Σήμερα τα σχολικής ηλικίας παιδιά των Σανών πηγαίνουν στα σχολεία των γειτονικών χωριών Δουμπιά και Ριζά-Παλαιοχώρα. Ούτε μόνιμο ιερέα έχουν στον κτητορικό ναό τους, έρχεται για τις μεγάλες γιορτές και Κυριακές, ένας νεαρός παπα-καλόγερος που στέλνει η μητρόπολη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου με έδρα την Αρναία.
Στα σύγχρονα αξιοθέατα, το μοναδικό που έχουν να επιδείξουν τα Σανά είναι το φράγμα ταμιευτήρας-λίμνη σε απόσταση 2,5 χιλιομέτρων βορείως του χωριού, το οποίο άρχισε να κατασκευάζεται την περίοδο της δικτατορίας, αλλά τελείωσε πολύ αργά, το 1980-85. Με σκοπό να αρδεύσει και την μεγάλη αγροτική έκταση του κάμπου των Σανών, 6.000 στρεμμάτων περίπου. Η εβδομαδιαία εφημερίδα Χάος που κυκλοφορούσε για 12 χρόνια με έδρα τα Σανά, από το 2000 έως το 2012, σε κάποιο φύλλο της έκανε πρόταση στον δήμο Πολυγύρου να μετατραπεί αυτό σε κωπηλατικό κέντρο, κέντρο αναψυχής, αθλοπαιδιών του υγρού στίβου, καθώς και σε βιβάριο ελεγχόμενης αλιείας για κάποιες οικογένειες των Σανών που θα ήθελαν να ασχοληθούν. Η πρόταση συνεχίζει να παραμένει πρόταση. Για όσους αγαπούν τους περιπάτους στη φύση, σημαντικά είναι οι χαμηλοί λόφοι Ραχωνούδια προς νότον του χωριού και κάτω από την κορυφογραμμή του Νέεφτου, το φαράγγι του Αμμίτη ποταμού το οποίο ξεκινάει από τον παλιό Υδρόμυλο του Πιπερά βορείως των Δουμπιών και σβήνει στην περιοχή της Νέας Απολλωνίας. Το ίδιο φαράγγι μάς έχει δώσει και πληθώρα παλαιοντολογικών ευρημάτων εκατομμυρίων ετών, που βρίσκονται στο μικρό παλαιοντολογικό μουσείο του Καλαμωτού. Πολλά απ' αυτά τα ευρήματα βρέθηκαν στις όχθες του φαραγγιού κτηματολογίου Σανών.
Σήμερα οι κάτοικοι δεν ασχολούνται σχεδόν με τίποτα, είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία συνταξιούχοι αγρότες, πλην ελαχίστων νεαρών που ασχολούνται σοβαρά με την αμπελοκαλλιέργεια, αλλά και κάνα-δυο με κηπευτικές εργασίες, παραγωγές. Η παραγωγή των δημητριακών είναι σε χέρια επιχειρηματιών, οι οποίοι νοικιάζουν τα χωράφια από τους συνταξιούχους γέροντες κατοίκους ιδιοκτήτες. Τα Σανά βρίσκονται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από τον Πολύγυρο έδρα του ομωνύμου δήμου, και 59 από την Θεσσαλονίκη. Τα Σανά γνώρισαν μεγάλη πολιτιστική άνθηση από το 1975 που ιδρύθηκε, έως το 1985 που άρχισε να ατονεί, με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σανών "Ο Απολλώνειος". Ο ίδιος σύλλογος εξέδωσε και ιδιόκτητη περιοδική εφημερίδα (8 τεύχη στο σύνολο το 1980-82), με την επωνυμία Ζερβοχώρια. Άλλη εφημερίδα επαγγελματική με έδρα τα Σανά, εβδομαδιαία μέλος της "Ενώσεως Ιδιοκτητών Επαρχιακού Τύπου (ΕΙΕΤ), ήταν το Χάος με εκδότη τον Αργύριο Γ. Δαγκίλα, από το έτος 2000 έως το 2012, οπότε και ο εκδότης της συνταξιοδοτήθηκε.
Μια ποδοσφαιρική ομάδα, ο "Τρίλοφος Σανών" που ιδρύθηκε πολύ παλιά, στο τέλος της δεκαετίας του 1950, αναθερμάνθηκε για μια περίοδο από το 1970 έως το 1998, οπότε και διαλύθηκε ξανά. Έπαιξε με καλή παρουσία το 1997-98 στο τοπικό πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Χαλκιδικής. Το 2007 ιδρύθηκε και ομάδα καλαθοσφαιρίσεως, η οποία στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας της ΕΚΑΣ Χαλκιδικής, κατέλαβε την 4η θέση, και την επόμενη χρονιά την 3η. Στη συνέχεια διαλύθηκε.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Σανα Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Κατηγορία:Πολύγυρος
Α.Ο. Αετός Ανωγείων
Ο Αθλητικός Όμιλος  Αετός  Ανωγείων είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Ανώγεια Ρεθύμνου.
Ίδρυση – Πρώτα χρόνια
Ο Αετός ιδρύθηκε το 1963 στα Ανώγεια με σκοπό την διάδοση και  προαγωγή του ποδοσφαίρου όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στα δυο πρώτα άρθρα του καταστατικού του. thumb|250px|Η πρώτη ομάδα του Αετού
Ιδρυτές υπήρξαν οι: Γεώργιος Ξυλούρης, Νικόλαος Μανουράς, Μανούσος Ανδρεαδάκης, Βασίλειος Κονιός, Γεώργιος Σπαχής, Διομήδης Αεράκης, Γεώργιος Ανδρεαδάκης, Μανώλης Σαλούστρος, Αναστάσιος Σαλούστρος, Κωνσταντίνος Σαλούστρος, Γεώργιος Νταγιαντάς, Κίμων Χαιρέτης, Βασίλειος Σαλούστρος, Μιχαήλ Δραμουντάνης, Σωκράτης Κεφαλογιάννης, Γεώργιος Καλομοίρης, Γεώργιος Μανιώρος, Εμμανουήλ Καλομοίρης, Γεώργιος Σμπώκος, Νεοκλής Σαλούστρος, Ευάγγελος Σταυρακάκης, Ιωάννης Σμπώκος και Βασίλειος Σπαχής.
Ο Αετός παρόλο που ιδρύθηκε το 1963 συμμετείχε σε επίσημη διοργάνωση της Ε.Π.Σ.Ρ. για πρώτη φορά την περίοδο 1976-77 στη Γ’ κατηγορία τοπικού. Η τελική κατάταξη τον βρήκε 2ο και ανέβηκε στην Β’ κατηγορία. Την επόμενη σεζόν (1977-78) στέφθηκε πρωταθλητής Β’ κατηγορίας και ανέβηκε στην Α’ κατηγορία όπου συνέχισε να πρωταγωνιστεί για πολλά χρόνια.
Την περίοδο 1978-79 ο Αετός κατέλαβε την 4η θέση στην παρθενική του συμμετοχή στο Α’ τοπικό με την ομάδα να φτάνει μέχρι τον τελικό κυπέλλου όπου και γνώρισε την ήττα από την υπερδύναμη της εποχής Α.Ο.Ρεθύμνου, παράλληλα κατακτά και το Κύπελλο Ήθους όντας η μόνη ομάδα που δε δέχτηκε κόκκινη κάρτα καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς σε πρωτάθλήμα και κύπελλο. Ο Αετός καταλαμβάνει την 4η θέση και τη σεζόν 1979-80 όπου κατακτά μάλιστα και το κύπελλο με παίκτη-προπονητή το Γιάννη Μπαγκέρη. thumb|250px|Η ομάδα που κατέκτησε το κύπελλο το 1980.
Δεκαετία 1980: Η Καταξίωση στην Α’ κατηγορία
Την περίοδο 1984-85 ο Αετός υποχωρεί μια θέση στην τελική κατάταξη(4ος), όμως η επόμενη περίοδος(1985-86) τον βρίσκει στη 2η θέση με 35 βαθμούς, την υψηλότερη μέχρι τότε. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Νίκος Καλλέργης. Η σωστή δουλειά που έγινε αυτή την περίοδο είχε σαν αποτέλεσμα να αναδειχτούν πολλά Ανωγειανά ταλέντα. Έτσι οι Ξυλούρης Μιχάλης, Μπαγκέρης Μιχάλης και Πασπαράκης Γιώργος πηγαίνουν στον Ο.Φ.Η. ο Σταυρακάκης Γιώργος στον Εργοτέλη ενώ ο Σπιθούρης Μιχάλης στον Παναθηναϊκό και την Ε.Α.Ρ. στη συνέχεια.
Τη σεζόν 1986-87 η ομάδα υποχωρεί μια θέση (3η) ενώ  τις δύο επόμενες περιόδους (1987-88, 1988-89) η ομάδα σε “χαμηλές πτήσεις” θα καταλάβει την 6η και 9η θέση αντίστοιχα, όχι γνώριμες γι αυτόν. Ευχάριστη παρένθεση αποτελεί η κατάκτηση του κυπέλλου Ρεθύμνης τη περίοδο 1987-88 απέναντι στον Ο.Φ. Αρμένων με σκορ 2-1. thumb|250px|Η κυπελλούχος ομάδα του 1988.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο(1989-90) ο Αετός τερμάτισε 3ος με 27 βαθμούς. Έγινε αναδιάρθρωση των κατηγοριών και την επόμενη χρονιά συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία του στο πρωτάθλημα της Δ’ Εθνικής (Περιφερειακό πρωτάθλημα με 20 ομάδες από όλους τους νομούς της Κρήτης).
Αξίζει να σημειωθεί πως στις περιόδους 1987-88 και 1988-89 ο Αετός συμμετείχε στο κύπελλο μάχης Κρήτης με την περίοδο 1987-88 να φτάνει στον τελικό και την επόμενη περίοδο να αποκλείεται στα ημιτελικά. Μάλιστα το καλοκαίρι του 1988 έπαιξε για το κύπελλο ερασιτεχνών Ελλάδος με τον Πανναυπλιακό στο Ναύπλιο όπου και αποκλείστηκε στα πέναλτι.
Δεκαετία 1990: Δ’ Εθνική, ρεκόρ και διάλυση
Η πιο λαμπρή σελίδα μέχρι τότε στην ιστορία του Αετού γράφτηκε την περίοδο 1990-91. Η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Δ’ Εθνικής κατηγορίας και κατόρθωσε να παραμείνει σε αυτήν. τερμάτισε στην 12η θέση ενώ νίκη σταθμός για τη σωτηρία της ομάδας υπήρξε το 0-1 επί του Εργοτέλη μέσα στο Μαρτινέγκο καθώς και η σημαντικότατη παρουσία του προπονητή Κώστα Πετράκη στον πάγκο της ομάδας. Μάλιστα η ομάδα έφτασε στον τελικό κυπέλλου Ρεθύμνου όπου και ηττήθηκε από τον Αστέρα Περάματος με 1-0.
Η 2η χρονιά του Αετού(1991-92) δε στέφθηκε με ανάλογη επιτυχία καθώς η ομάδα τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στην Α’ κατηγορία τοπικού. Καθοριστικό ρόλο στον υποβιβασμό έπαιξε ο περιβόητος αγώνας με τον Ηρόδοτο, όπου επανελήφθη 5 φορές και τελικά έχασε ο Αετός με 0-1. Ιστορική αλλά χωρίς αντίκρισμα η μεγάλη νίκη του Αετού επί του Α.Ο. Χανίων με 4-1. thumb|250px|Η πρώτη ομάδα στη Δ' Εθνική.
Την περίοδο 1992-93 ο Αετός αγωνίστηκε στην Α’ κατηγορία τοπικού όπου αναδείχθηκε αήττητος πρωταθλητής, επίτευγμα μοναδικό στην Α’ κατηγορία Ρεθύμνου. Έσπασε όλα τα ρεκόρ καθώς σε πρωτάθλημα 12 ομάδων είχε 18 νίκες και 4 ισοπαλίες με καλύτερη επίθεση (77 γκολ) και καλύτερη άμυνα (15 γκολ). Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Γιώργος Σακαβέλης με 39 γκόλ ενώ και η παρουσία του Κώστα Καλπακίδη στον πάγκο της ομάδας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην επίτευξη των παραπάνω ρεκόρ.
Την περίοδο 1993-94 ο Αετός αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της Δ’ εθνικής αλλά δεν κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό του στην Α’ κατηγορία τοπικού. Παρέμεινε στην κατηγορία τις δύο επόμενες περιόδους. Και τις δύο αυτές περιόδους ( 1994-95,1995-96) τερμάτισε στην 11η θέση. Την περίοδο 1996-97 διοικητικά και οικονομικά προβλήματα δεν επέτρεψαν στην ομάδα να λάβει μέρος στο πρωτάθλημα, σκηνικό που επαναλήφθηκε έως τη σεζόν 2001-02 καθιστώντας επί της ουσίας τον όμιλο ανενεργό.
Δεκαετία 2000: Επανασύσταση και επάνοδος της ομάδας
Την περίοδο 2002-03 μια ομάδα Ανωγειανών αποτελούμενη από τους Τάσο Σταυρακάκη, Κώστα Μέμο, Μιχάλη Κουνάλη, Βασίλη Νταγιαντά, Άρη Μανουρά, Βαγγέλη Βρέντζο, Νίκο Σαλούστρο, Βασίλη Σμπώκο και Ευριπίδη Χαιρέτη ανασυκρότησαν τον Αετό ο οποίος μετά από μια απουσία έξι αγωνιστικών περιόδων επέστρεψε στην αγωνιστική δράση συμμετέχοντας στην Β’ κατηγορία τοπικού όπου κατέλαβε τη 2η θέση με 59 βαθμούς, ενώ την περίοδο 2003-04 καταλαμβάνει την 3η θέση με 71 βαθμούς. thumb|250px|Η πρώτη ομάδα της νέας εποχής.
Τη σεζόν 2004-05 το πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας διεξάγεται σε δύο ομίλους σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση ο Αετός συγκέντρωσε 39 βαθμούς και στη δεύτερη φάση 22 βαθμούς. Η τελική κατάταξη τον βρήκε 2ο και επέστρεψε στην Α’ κατηγορία.
Την περίοδο 2005-06 ο Αετός αγωνίζεται στο Α’ τοπικό, με νέο πρόεδρο τον παπά Ανδρέα Κεφαλογιάννη και νέο προπονητή τον Ζαφείρη Λατσούδη, καταλαμβάνει τη 2η θέση  με 54 βαθμούς μετά από μια αξιοπρεπή παρουσία καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος.
Την περίοδο 2006-07 ο Αετός αγωνίστηκε στην Α’ κατηγορία τοπικού όπου στις 21 Μαρτίου 2007 κατέκτησε το κύπελλο Ρεθύμνης απέναντι στον Αστέρα Περάματος, ομάδα Δ’ Εθνικής, και ενώ στον προημιτελικό και στον ημιτελικό είχε αποκλείσει την Επισκοπή και τον Αστέρα Ρεθύμνου αντίστοιχα, ομάδες οι οποίες επίσης συμμετείχαν στη Δ’ Εθνική με τον Αστέρα μάλιστα να κατακτά και το πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν, σε διπλούς αγώνες. Στις 21 Μαΐου 2007 κατέκτησε και το πρωτάθλημα και επέστρεψε στη Δ’ Εθνική μετά από δεκατέσσερα χρόνια. thumb|250px|Ο Αετός νταμπλούχος.
Στην ιστορική επιστροφή της ομάδας στη Δ’ Εθνική κατηγορία (2007-08) ο Αετός πραγματοποίησε την καλύτερη πορεία της ιστορίας του κατακτώντας την 8η θέση, τερματίζοντας ψηλότερα από όλες τις Ρεθεμνιώτικες  ομάδες που συμμετείχαν σε αυτό, ενώ την ίδια χρονιά υποβιβάστηκαν ομάδες όπως ο Ο.Φ. Ιεράπετρας και ο Άγιος Νικόλαος. Η ομάδα έφτασε επίσης για δεύτερη φορά στην ιστορία της για δεύτερη συνεχή χρονιά στον τελικό κυπέλλου Ρεθύμνου αλλά ηττήθηκε από την Επισκοπή, την οποία είχε κερδίσει και στα δύο παιχνίδια του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς. Καθοριστική για την έκβαση της ιστορικής αυτής χρονιάς ήταν η απόκτηση του Νίκου Καραδάκη, του πρώτου σκόρερ όλων των εποχών στον 10ο όμιλο της Δ’ Εθνικής. Στο τέλος της σεζόν ο προπονητής Ζαφείρης Λατσούδης παραιτήθηκε μετά από τρείς άκρως επιτυχημένες περιόδους στον πάγκο της ομάδας.
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 ο Αετός εδραιώνει την παρουσία του στη Δ’ Εθνική καθώς κατακτά την 11η θέση και παραμένει σχετικά εύκολα στην κατηγορία, όντας 10 βαθμούς και δύο θέσεις πάνω από τον 13ο Αστέρα Περάματος ο οποίος ήταν και η τελευταία ομάδα που ακολούθησε τον Αλμυρό Γαζίου, την Ε.Α.Π. και την Α.Ε. Ασιτών-Πρινιά στα τοπικά πρωταθλήματα.
Την επόμενη περίοδο (2009-10) ο Αετός ισοβάθμησε στην 12η θέση με τον Μινώταυρο Μουρνιών με 35 βαθμούς, αλλά όντας καλύτερος στα κριτήρια ισοβαθμίας, παρέμεινε στη Δ’ Εθνική κατηγορία για 3η σερί χρονιά.
2010 – 2020: Υποβιβασμοί και νέα αρχή
Η σεζόν 2010-11 έμελλε να είναι και η τελευταία της ομάδας στην Δ’ Εθνική κατηγορία, καθώς ο Αετός παρά το ντεμαράζ θετικών αποτελεσμάτων που πραγματοποίησε στον 2ο γύρο του πρωταθλήματος δεν κατάφερε να κρατηθεί στην κατηγορία. Η ομάδα παρότι ήταν ουραγός σχεδόν καθ όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος, βρέθηκε τελευταία αγωνιστική να διεκδικεί την παραμονή σε παιχνίδι ζωής και θανάτου με τον Πατούχα στη Βιάννο, όπου ήθελε μόνο νίκη. Τελικά δεν τα κατάφερε, ηττήθηκε 2-0, κατέλαβε την 12η θέση και αποχαιρέτησε την Δ’ Εθνική μετά από τέσσερις διαδοχικές σεζόν.
Η περίοδος 2011-2012 βρίσκει τον Αετό στο Α’ τοπικό Ρεθύμνου, αλλά παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημα της ομάδας στο πρωτάθλημα, ο τραγικός 2ος γύρος έφερε τον Αετό να διεκδικεί τη σωτηρία εκτός έδρας την τελευταία αγωνιστική με τον αδιάφορο βαθμολογικά Τάλω Μελιδονίου. Η ομάδα κατάφερε τελικά να επικρατήσει με 1-2 και να παραμείνει στο πρωτάθλημα.
Και η σεζόν 2012-2013 σώθηκε στο νήμα για τον Αετό, με την ομάδα να γλυτώνει τον υποβιβασμό την τελευταία αγωνιστική μετά από συνδυασμό αποτελεσμάτων. Μετά από οκτώ χρόνια στον προεδρικό θώκο της ομάδας αποχωρεί ο παπά Ανδρέας Κεφαλογιάννης και αναλαμβάνει ο Μίλτος Πλουσής.
Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2013-2014 βρήκε τον Αετό στη 12η θέση, έχοντας από νωρίς εξασφαλίσει την παραμονή στην κατηγορία. Η ομάδα μάλιστα έφτασε μέχρι τον τελικό κυπέλλου όπου και ηττήθηκε από τον Αστέρα Περάματος με σκορ 1-0, αγώνας που αμαυρώθηκε από σοβαρά επεισόδια, και από την τραγική διαιτησία του διαιτητικού τρίου καθώς σημαντικά λάθη και ένα κακώς ακυρωθέν γκολ στέρησαν από τον Αετό που ήταν καλύτερος σε όλο το παιχνίδι την διεκδίκηση του τροπαίου. Πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος αναδείχθηκε ο επιθετικός της ομάδας Μανώλης Σπαχής.
Η επόμενη αγωνιστική περίοδος (2014–15) ήταν και η χειρότερη στην ιστορία της ομάδας καθώς λόγω οικονομικών και διοικητικών προβλημάτων δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το πρωτάθλημα και έτσι υποβιβάστηκε μετά από δέκα χρόνια στην Β’ κατηγορία Ρεθύμνου. To 2015–16 ο Αετός, με νέα πρόσωπα στη διοίκηση και τον Μίλτο Πλουσή να παραμένει στην προεδρία αγωνίστηκε στο Β’ τοπικό με άκρως νεανική ομάδα και αμιγώς Ανωγειανούς παίκτες κατακτώντας τελικά την 4η θέση. Άξιο αναφοράς αποτελεί το γεγονός ότι ξεκίνησε τη χρονιά με -6 βαθμούς και παρόλα αυτά τερμάτισε μόλις 5 βαθμούς μακριά από την κορυφή.thumb|250px|Η ομάδα του Αετού την περίοδο 2015-16 Το τέλος της σεζόν 2016-2017 βρήκε τον Αετό πρωταθλητή στην Β' Κατηγορία.Σε πρωτάθλημα αποτελούμενο από 15 ομάδες ο Αετός με ρόστερ το οποίο αποτελούνταν από παιδιά του χωριόυ(παίκτες προηγούμενων ετών και παιδιά προερχόμενα από τις ακαδημίες) και επιλεγμένες προσθήκες παικτών από ομάδες του νομού Ηρακλείου τερμάτησε πρώτος με απολογισμό 25 νίκες, 1 ισοπαλία και 2 ήττες, με συντελεστή τερμάτων 95-26 και επέστρεψε μετά από δύο σεζόν στο Α' τοπικό Ρεθύμνου.Η απονομή πραγματοποιήθηκε σε μια εκδήλωση στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στα Ανώγεια .Αξιοσημείωτες στιγμές της σεζόν αποτελούν το παιχνίδι με τον Λίβα στα Ανώγεια και το παιχνίδι με την Επισκοπή2010 το οποίο χαρακτηρίστηκε ένα από τα θεαματικότερα παιχνίδια της χρονιάς σε Πανελλαδικό επίπεδο.
Την αγωνιστική περίοδο 2017-2018 ο Αετός κατέλαβε τη 13η θέση στο πρωτάθλημα της Α κατηγορίας και κατάφερε να παραμείνει σε αυτή μετά από ένα δραματικό φινάλε τα οποία όλα ξεκαθάρισαν κυριολεκτικά στο τελευταίο λεπτό. Τον Ιανουάριο του 2018 παραιτήθηκε ο προπονητής Τάκης Μέμος μετά από εικοσιπέντε χρόνια και πλέον προσφοράς στον σύλλογο από διάφορα πόστα. Προπονητικό δίδυμο ανέλαβε ο επιθετικός Μανώλης Σπαχής και ο προπονητής των ακαδημιών Κώστας Κονιός. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους η διοίκηση έχοντας φτάσει σε αδιέξοδο υπέβαλλε την παραίτησή της καθιστώντας ουσιαστικά τον σύλλογο ανενεργό. Σε λιγότερο από είκοσι μέρες όμως αναπτύχθηκε ενδιαφέρον από μια ομάδα Ανωγειανών επιχειρηματιών και παλαιμάχων ποδοσφαιριστών του σωματείου με έδρα το Ηράκλειο. Η πρόταση της νέας διοίκησης η οποία έπεσε στο τραπέζι ήταν ο Αετός να αλλάξει ένωση με έδρα πάντα τα Ανώγεια και να μετακομίσει από την Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου σε αυτήν της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Η πρόταση έγινε δεκτή και η ομάδα τη σεζόν 2018-2019 αγωνίστηκε στο Γ' τοπικό Ηρακλείου για πρώτη φορά στην ιστορία της με πρόεδρο τον γιατρό Στέλιο Ξυλούρη και προπονητή τον Σταμάτη Μαματζάκη. Με απολογισμό 59 βαθμούς σε 24 αγώνες τερμάτισε πρώτος και κατέκτησε το πρωτάθλημα, έχοντας στις τάξεις του παιδιά από τις ακαδημίες, γηγενείς παίκτες και ποδοσφαιριστές κυρίως από γύρω χωριά. Πρώτος σκόρερ της κατηγορίας αναδείχτηκε ο μεσοεπιθετικός της ομάδας Γιώργος Παγκαλάκης με 24 γκολ σε 20 αγώνες.Ο εκτός έδρας αγώνας με το Άλογο Μαλεβιζίου με πάνω από 500 φιλάθλους και από τις δύο ομάδες έμεινε στην ιστορία τόσο για την ατμόσφαιρα όσο και για το γκολ του Παγκαλάκη στο 96' με το οποίο ο Αετός έφυγε νικητής από το ματς. . Επίσης εκπληκτικό από άποψη θεάματος ήταν και το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς με αντίπαλο το Μαρτινέγκο, στο οποίο ο Αετός κατέκτησε και μαθηματικά το τρόπαιο, με πάνω από 500 άτομα να κατακλύζουν κάθε γωνιά του Σταδίου Ανωγείων και να δημιουργούν μια ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα. thumb|250px|Η φιέστα το 2019. Τη σεζόν 2019-2020 ο Αετός αγωνίστηκε στον δεύτερο όμιλο της Β' Κατηγορίας Ηρακλείου. Από τις 22/10 ο προπονητής Σταμάτης Μαματζάκης αποτέλεσε παρελθόν με τον Μανώλη Γιακουμάκη να αναλαμβάνει τα ηνία της ομάδας με στόχο την άνοδο στην Α2. . Αίσθηση σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική Κρήτη αποτέλεσε η μεταγραφή στην ομάδα του πρώην ποδοσφαιριστή του Ο.Φ.Η και πρώην διεθνή με την Εθνική Ελπίδων Γιάννη Βιτώρου. Τελικά η ομάδα και ενώ ήταν άμεση διεκδικήτρια του πρωταθλήματος, λόγω της διακοπής των πρωταθλημάτων εξαιτίας της πανδημίας κατέλαβε την τρίτη θέση και κέρδισε την άνοδο στην Α2 κατηγορία με δύο αγωνιστικές να απομένουν για την ολοκλήρωση της χρονιάς.
2021
Η νέα σεζόν βρίσκει τον Αετό στην Α2 κατηγορία με τον Στέλιο Ξυλούρη να συνεχίζει στη θέση του προέδρου, τον Μανώλη Γιακουμάκη στη θέση του προπονητή, και με νεανικό ρόστερ, έχοντας κρατήσει τον βασικό κορμό της ομάδας, και προσθέτοντας στο δυναμικό του τον πολύπειρο Νικομανώλη Νύκταρη, αποσκοπεί σε μια αξιοπρεπή παρουσία στη νέα πρόκληση της ιστορίας του.
Ακαδημίες
Οι ακαδημίες του Αετού Ανωγείων είναι από τις πιο γνωστές στην Κρήτη, με πολλές διακρίσεις στο Ρέθυμνο αλλά και στο Ηράκλειο σε όλες τις ηλικίες. Χαρακτηριστικό των ακαδημιών είναι πως έχουν σταθερή παρουσία για πάνω από 30 χρόνια, ακόμα και τις περιόδους που η αντρική ομάδα ήταν ανενεργή.
Κοινωνικό έργο – Φιλανθρωπικές δράσεις
Ο Αετός έχει έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα και πλήθος δράσεων με κοινωνικό αντίκτυπο, τέτοιες δράσεις είναι:
Τουρνουά κατά της οπλοφορίας και οπλοχρησίας (2005).
Ταξίδι στην Κύπρο και αδελφοποίηση με τον Εθνικό Άχνας (2006) Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε σαν ελάχιστος φόρος τιμής στους 300 καταδρομείς από το Μάλεμε που κλήθηκαν για την υπεράσπιση της Κύπρου το 1974.
Φιλανθρωπικός αγώνας στη Μύκονο με τον Α.Ο. Μυκόνου (2007)
Τουρνουά μαρτυρικών δήμων, με τη συμμετοχή ομάδων από χωριά της Κρήτης που υπέστησαν καταστροφές από τους ναζί κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής (2008).
Τον φιλικό αγώνα «Γκόλ στην καρδιά μας» που διοργανώθηκε στο Ο.Α.Κ.Α σε συνεργασία του προέδρου του Αετού παπά Ανδρέα Κεφαλογιάννη με τον Γιάννη Αναστασίου (2007). Ο αγώνας ήταν φιλανθρωπικού χαρακτήρα με πλήθος κόσμου να παρευρίσκεται στις εξέδρες του ολυμπιακού σταδίου. Το παιχνίδι διεύθυνε ο διαιτητής Κύρος Βασσάρας ενώ πήραν σε αυτό μέρος η ομάδα του Αετού, σχεδόν όλοι οι διεθνής ποδοσφαιριστές υπό τον Ότο Ρεχάγκελ, πολλοί ξένοι από την Α’ Εθνική κατηγορία όπως ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, παίκτες παγκοσμίου φήμης όπως ο Φιλίπε Λουίς, και άνθρωποι από το χώρο του θεάματος όπως οι Νίκος Βέρτης, Γιάννης Τσιμιτσέλης και Αντώνης Ρέμος. Χαιρετισμούς απέστειλαν οι Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς και Μαχαμαντού Ντιαρά. Τα έσοδα από τα εισιτήρια διατέθηκαν στα φιλανθρωπικά ιδρύματα: Παιδικά Χωριά SOS (σωματείο φροντίδας παιδιών, Αθήνα), Αγάπη (σωματείο ενίσχυσης ΑΜΕΑ, Ρέθυμνο) και Στέγη Αγίου Νικολάου (σωματείο ενίσχυσης αυτιστικών παιδιών, Αθήνα). thumb|250px|Γκόλ στην Καρδιά μας (2007)
Από το 2012 πραγματοποιείται στα Ανώγεια σε συνεργασία με τον Αετό, την ενορία Αγίου Γεωργίου Ανωγείων, τον εφημέριό της παπά Ανδρέα Κεφαλογιάννη και τον σύνδεσμο φιλάθλων Π.Α.Ο.Κ. Ρεθύμνου το ετήσιο μνημόσυνο των θυμάτων στα Τέμπη, σημαντικές παρουσίες από την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. έχουν τιμήσει κατά καιρούς το μνημόσυνο όπως ο αείμνηστος Παναγιώτης Ποικιλίδης και ο Πάμπλο Γκαρσία.
Ύμνος Αετού
Πετάς ψηλά και χαιρετάς τη Κρήτη αητέ μου εσύ, φωνή του Ψηλορείτη.
Τραγούδι Ανωγειανό το πέταγμά σου για μια ομάδα που ‘χει τα’ όνομά σου.
Περήφανε μου Αητέ, Αητέ Ανωγειανέ μου, ομάδα κι ουρανέ μου
Ποιος θα σε δει ν’ ανοίγεις τα φτερά σου και δε θα φοβηθεί στο πέταγμά σου.
Παίρνεις τη μπάλα και τρυπάς τα δίχτυα και τ’ όνειρό μας βγαίνει πάντα αλήθεια
Περήφανε μου Αητέ, Αητέ Ανωγειανέ μου, ομάδα κι ουρανέ μου.
Να σημειωθεί πως ο Αετός υπήρξε η πρώτη ομάδα που απέκτησε δικό της ύμνο χωρίς να έχει παίξει ποτέ σε επαγγελματική κατηγορία.
Πηγές
Ημερολόγιο Α.Ο. Αετού Ανωγείων, 2007
Η Φωνή Των Ανωγείων
Η Πατρίς
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Εφημερίδων και Περιοδικού τύπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963
Σιρατζούλ Ισλάμ
Ο Σιρατζούλ Ισλάμ είναι ο πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου των Συντακτών της Banglapedia, της εθνικής εγκυκλοπαίδειας του Μπαγκλαντές, και ο συντάκτης του Περιοδικού της Ασιατικής Κοινωνίας του Μπαγκλαντές.
Καριέρα
Ο Ισλάμ υπηρέτησε ως καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα. Εγκατέλειψε την θέση, πέντε χρόνια πριν από την επίσημη ημερομηνία συνταξιοδότησης για να έχει χρόνο για τη δημιουργία της Banglapedia το 2000.
Ένα μέλος ανταποκριτής της Βασιλικής Ιστορικής Εταιρείας, ο Ισλάμ ήταν Μέλος του Προσωπικού της Ανώτερης Κοινοπολιτείας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (1978-79), Ανώτερος Επιστήμανος Φούλμπραϊτ στο Ουρμπάνα-Σαμπέν (1990-91), και Επισκέπτης Καθηγητής της Βρετανικής Ακαδημίας (2004).
Εργασία
Το 2002, 10 τόμοι της Banglapedia, που δημοσιεύθηκε από την Ασιατική Κοινωνία, κυκλοφόρησε υπό την επιμέλειά του. Το 1991, 3 τόμοι της Ιστορίας του Μπαγκλαντές (πολιτική, οικονομική και κοινωνικο-πολιτιστική), που δημοσιεύθηκε από την Ασιατική Κοινωνία, βγήκαν στην επιμέλεια. Για την κοινωνία, εργάζεται για τη Παιδική Banglapedia και την Πολιτιστική Έρευνα του Μπαγκλαντές. Επίσης, είναι υπεύθυνος για το εγχείρημα Εθνική Διαδικτυακή Βιογραφίατης Κοινωνίας και της Εμπιστοσύνης Banglapedia.
Με μια θητεία 34 χρόνων στο Πανεπιστήμιο, έγραψε σημαντικά έργα όπως το Μόνιμη εγκατάσταση στη Βεγγάλη (1978), Κατοχή Γης της Βεγγάλης (1990) και Αγροτική Ιστορία του Μπαγκλαντές (1990). Έχει, επίσης, επιμεληθεί την τετράτομη Έρευνα Καταγραφής των Επαρχιών του Μπανγκλαντές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπανγκλαντεσιανοί εκπαιδευτές
Λουβαράς
Ο Λουβαράς είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Λουβαράς βρίσκεται 21 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 710 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια, ανατολικά και δυτικά συνορεύει με το Καλό Χωριό. στα νότια με την Αψιού και στα νοτιοδυτικά με τη Γεράσα.
Φυσικό περιβάλλον
Η καλλιεργήσιμες εκτάσεις του Λουβαρά αποτελούνται από αμυγδαλιές, φρουτόδεντρα, καρυδιές και αμπέλια. Στο χωριό παράγεται η κουμανταρία.
Η άγρια βλάστηση του χωριού περιλαμβάνει διάφορους θάμνους όπως κουμαρία, λατζιά, μυρτία, δεντρολίβανο, ασπάλαθο, λεβάντα και τρεμιθιές. Στα νότια του χωριού βρίσκεται το δάσος Κακομάλλη, με κύριο δέντρο το πεύκο. Το δάσος αυτό είναι προέκταση του δάσους Λεμεσού.
Ιστορία-Ονομασία
Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Λογαράς, που ήταν ο ταμίας ο οποίος φύλαγε τα νομίσματα στο παλάτι του βυζαντινού αυτοκράτορα. Από το γεγονός αυτό προκύπτει το συμπέρασμα ότι το χωριό υπήρχε στα βυζαντινά χρόνια.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας ο Λουβαράς ανήκε στην Μεγάλη Κομμανδαρία των Ιωαννιτών Ιπποτών, που είχε ως έδρα το Κολόσσι.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες ο πληθυσμός του χωριού παραμένει σε σταθερά επίπεδα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Λουβαρά όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Σταθερά
Ο όρος σταθερά μπορεί να αναφέρεται σε κάποια αναλλοίωτη παράμετρο ή αριθμητική αξία, που μπορεί να συσχετίζεται με τα εξής:
Γιαννιτσού Φθιώτιδας
με-πλαίσιο|δεξιά|Η είσοδος του χωριού Η Γιαννιτσού είναι ημιορεινός οικισμός της δυτικής Φθιώτιδας με 363 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Φθιώτιδας, βόρεια της Μακρακώμης και 36 χλμ βορειοδυτικά της Λαμίας. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μακρακώμης.
Είναι από τα πρώτα χωριά της περιοχής που κατάφερε με ίδια μέσα να κατασκευάσει σύστημα ύδρευσης κατά τον 20ό αιώνα, καθώς επίσης και σύστημα αποχέτευσης κατά τη δεκαετία του 1960. Τα δύο δίκτυα παραμένουν με ελάχιστες μεταλλάξεις ως σήμερα.
Κοντά στο χωριό βρισκόταν ο προεπαναστατικός οικισμός Λαβανίτσα.
Τοπική οικονομία
Η τοπική οικονομία βασίζεται αποκλειστικά στη γεωργία, κυρίως ελιών, σιταριού, αμπελιών και λιγότερο στην κτηνοτροφία. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι θερμές πηγές Πλατυστόμου.
Κατά το παρελθόν το χωριό διέθετε αξιοπρόσεκτη οικονομική δραστηριότητα. Το γεγονός αυτό μπορεί να διαπιστωθεί από τους πολυάριθμους τόπους θρησκευτικής λατρείας (κεντρική εκκλησία και ξωκλήσια).
Καθημερινή ζωή
Στην πλατεία του χωριού λειτουργούν δυο καφενεία και ένα μπακάλικο. Αγροτικό ιατρείο υπάρχει, αλλά οι επισκέψεις αγροτικού ιατρού πραγματοποιούνται κατά αραιά διαστήματα.
Το χωριό κατά το παρελθόν είχε ποικίλες πολιτιστικές δράσεις (πανηγύρι, χοροεσπερίδες κτλ) με αρωγό τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γιαννιτσούς. Μέχρι το πρόσφατο παρελθόν μέσω ιδιωτικής πρωτοβουλίας των νέων του χωριού διοργανώνονταν προβολές ταινιών στο (εγκαταλελειμμένο) δημοτικό σχολείο Γιαννιτσούς.
Στο παρελθόν μέσα από το χωριό διερχόταν το Ράλι Ακρόπολις.
Μεταφορές - Συγκοινωνίες
Το χωριό είναι προσβάσιμο μέσω της εθνικής οδού (Εθνική Οδός 38), που ενώνει τη Λαμία με το Αγρίνιο, μετά από διασταύρωση με την επαρχιακή οδό στην είσοδο της Μακρακώμης.
Το κύριο μέσο μεταφοράς για το χωριό είναι το σχολικό λεωφορείο τις καθημερινές. Η μετακίνηση τις αργίες είναι αρκετά δύσκολη και πραγματοποιείται κυρίως μέσω ιδιωτικών μέσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Αγνή της Μερανίας, δούκισσα
Η Αγνή, γερμ. Agnes von Andechs von Merania (π. 1215 - 7 Ιανουαρίου 1263) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Αυστρίας (1230-43) και μετά δούκισσα της Καρινθίας (!256-63).
Βιογραφία
Αδέλφια της ήταν ο Όθων Β΄, που διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας της Μερανίας και, ως Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας, η Βεατρίκη σύζυγος του Χέρμαν Β΄ κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και η Αδελαΐδα σύζυγος του Ούγου κόμη της Βουργουνδίας.
Το 1263 απεβίωσε η Αγνή και τάφηκε στο αββαείο της Στίσνα στη μαρκιωνία του Βίντικ (μετέπειτα Κάτω Καρνιόλα). Το 1269 απεβίωσε και ο δεύτερος σύζυγός της και η προίκα της περιήλθε στον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας.