Κροάτες
1593–1918 και Κροατική εθνική αναγέννηση
Αυτοκρατορικοί κατάσκοποι ανακάλυψαν τη συνωμοσία και στις 30 Απριλίου 1671 εκτέλεσαν τέσσερις εξέχοντες αναμεμειγμένους σε αυτή Κροάτες και Ούγγρους ευγενείς, μεταξύ αυτών τον Ζρίνσκι και τον Φράνκοπαν στο Βίνερ Νόυστατ. Τα μεγάλα κτήματα των δύο ισχυρότερων Κροατικών οίκων ευγενών κατασχέθηκαν και οι οικογένειές τους εκτοπίστηκαν και σύντομα εξαλείφθηκαν. Μεταξύ του 1670 και της επανάστασης του 1848 υπήρξαν μόνο δύο μπαν Κροατικής εθνικότητας. Η περίοδος από το 1670 μέχρι την Κροατική εθνική αναγέννηση το 19ο αιώνα ήταν ο πολιτικός μεσαίωνας της Κροατίας. Στο μεταξύ με τις νίκες κατά των Τούρκων οι Αψβούργοι άρχισαν να αποδίδουν νέα ανακτημένα εδάφη στην απελευθερωμένη Σλαβονία ως φέουδα, εις βάρος του ντόπιου στοιχείου. Λόγω αυτού το Κροατικό Σάμπορ έχανε τη σημασία του και οι ευγενείς συμμετείχαν σε αυτό λιγότερο, πηγαίνοντας μόνο σε εκείνο της Ουγγαρίας. Τον 18ο αιώνα η Κροατία ήταν μια από τις χώρες του στέμματος, που υποστήριξε την Πραγματιστική Κύρωση του Αυτοκράτορα Κάρολου του 1713 και την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία στον Πόλεμο της Αυστριακής διαδοχής του 1741–48. Στη συνέχεια η αυτοκράτειρα συνεισέφερε σημαντικά στα ζητήματα της Κροατίας, κάνοντας αρκετές αλλαγές στο φορολογικό και φεουδαρχικό σύστημα και το διοικητικό έλεγχο της Στρατιωτικής Μεθορίου, ενώνοντας διοικητικά το 1745 τη Σλαβονία με την Κροατία και το 1767 οργάνωσε το Κροατικό βασιλικό συμβούλιο, με επικεφαλής το μπαν, όμως τον αγνόησε και τελικά το κατάργησε το 1779 και η Κροατία υποβιβάστηκε σε μια μόνο έδρα στο κυβερνητικό συμβούλιο της Ουγγαρίας, που κατελάμβανε ο μπαν της Κροατίας. Για να αντιπαλαίψουν τον Αυστριακό συγκεντρωτισμό και απολυταρχισμό οι Κροάτες περνούσαν τα δικαιώματά τους στην ενιαία κυβέρνηση της Ουγγαρίας, ώστε να αντισταθούν μαζί στις προθέσεις της Βιέννης. Αλλά η σύνδεση με την Ουγγαρία γρήγορα επηρέασε αρνητικά τη θέση των Κροατών, επειδή οι Μαγυάροι στο ξέσπασμα του εθνικισμού τους προσπάθησαν να ουγγαροποιήσουν τους Κροάτες και να κάνουν την Κροατία τμήμα μιας ενωμένης Κροατίας. Λόγων αυτών των αξιώσεων προέκυψαν οι συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ των Κροατών και των Μαγυάρων και διήρκεσαν μέχρι το 1918. Οι Κροάτες αγωνίζονταν υπό δυσμενείς συνθήκες κατά και της Βιέννης και της Βουδαπέστης, όντας διαιρεμένη στη Μπάνσκα Χρβάτσκα (Κροατία του Μπαν), τη Δαλματία και τη Στρατιωτική Μεθόριο. Τότε, με την κατάλυση της Δημοκρατίας της Βενετίας το 1797, οι κτήσεις της στην ανατολική Αδριατική περιήλθαν κυρίως στην εξουσία της Γαλλίας, που τη ίδια χρονιά απέδωσε τα δικαιώματά της στην Αυστρία. Οκτώ χρόνια αργότερα επανήλθαν στη Γαλλία ως Ιλλυρικές Επαρχίες, αλλά επιστράφηκαν στο Αυστριακό στέμμα το 1815. Αν και τμήμα τώρα της ίδιας αυτοκρατορίας η Δαλματία και η Ίστρια ήταν τμήμα της Σισλεϊθανίας, ενώ η Κροατία και η Σλαβονία ήταν στο Ουγγρικό τμήμα της Μοναρχίας. Τον 19ο αιώνα αναδύθηκε ο Κροατικός ρομαντικός εθνικισμός ως αντίδραση στο μη βίαιο αλλά εμφανή εκγερμανισμό και εκμαγιαρισμό. Η Κροατική εθνική αναγέννηση ξεκίνησε τη δεκαετία του 1830 με το Ιλλυρικό κίνημα. Το κίνημα προσείλκυσε σειρά από σημαίνοντα πρόσωπα και προκάλεσε σημαντικές εξελίξεις στην Κροατική γλώσσα και τον πολιτισμό. Πρωτεργάτης του Ιλλυρικού κινήματος ήταν ο Λιούντεβιτ Γκάι, που επίσης μεταρρύθμισε και τυποποίησε την Κροατική λογοτεχνική γλώσσα. Επίσημη γλώσσα στην Κροατία ήταν η Λατινική μέχρι το 1847, οπότε έγινε η Κροατική. Το κίνημα βασίστηκε σε μια Νοτιοσλαβική και Πανσλαβιστική αντίληψη και οι εθνικές, κοινωνικές και πολιτικές του ιδέες ήταν προχωρημένες για την εποχή.