cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2224 Τουσόν
Ο Τούσον (Tucson) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,837. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του από την πόλη Τούσον της Αριζόνα, έδρα ενός από τα κορυφαία διεθνώς πανεπιστήμια στην αστρονομία, του Πανεπιστημίου της Αριζόνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τούσον εκτιμάται σε 22,73 ± 2,2 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,124 ± 0,028. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος. Ο Τιουσόν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 27 ώρες και 1 λεπτό, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Νικόλαος Λύτρας
Ο Νικόλαος ή Νίκος Λύτρας (Αθήνα, Μάιος 1883 - Δεκέμβριος 1927) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος των αρχών του 20ού αιώνα.
2224 Τουσόν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουσον
Νικόλαος Λύτρας
Σπούδασε ζωγραφική στο Σχολείο των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) της Αθήνας από το 1902 έως το 1906, με δάσκαλους τον πατέρα του Νικηφόρο Λύτρα και τον Γεώργιο Ιακωβίδη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου από το 1907 έως το 1912, με δάσκαλο τον Λούντβιχ φον Λοφτς.
Εικάζεται ότι στο Μόναχο, ο νεαρός Νικόλαος Λύτρας γνώρισε τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και τις δημιουργίες της περίφημης ομάδας «Γαλάζιος Καβαλάρης». Πιο ανοιχτός στα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής, ο Νικόλαος Λύτρας έγινε τελικά ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον ρομαντικό ρεαλισμό του 19ου αιώνα και τη μοντέρνα τέχνη του 20ού αιώνα, ειδικά τον εξπρεσιονισμό. Στα έργα του, που συνήθως είναι προσωπογραφίες, τοπία και νεκρές φύσεις, άρχισε να χρησιμοποιεί πλατιές ελεύθερες πινελιές, παχύρρευστο χρώμα και χειρονομιακή γραφή ξεφεύγοντας σημαντικά από τον τότε καθιερωμένο ακαδημαϊσμό της «Σχολής του Μονάχου». Η τεχνοτροπία του δεν άργησε να προκαλέσει το τότε συντηρητικό φιλότεχνο κοινό της Αθήνας.
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων πολέμησε ως έφεδρος αξιωματικός και παρασημοφορήθηκε για τη δράση του. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, συμμετείχε στις εκθέσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών τα έτη 1915, 1916, 1917, 1920 και 1926, ενώ το 1919 εξέθεσε από κοινού με τον γλύπτη Γρηγόριο Ζευγώλη.
Τον Αύγουστο του 1917, μαζί με τον Κωνσταντίνο Παρθένη, τον Περικλή Βυζάντιο, τον Θεόφραστο Τριανταφυλλίδη και τον Λυκούργο Κογεβίνα, δημιούργησε την «Ομάδα Τέχνη», με στόχο την απαλλαγή από τον ζυγό της ακαδημαϊκής (γερμανικής) ζωγραφικής. Με την ίδια καλλιτεχνική ομάδα συνεργάσθηκαν επίσης ο Κωνσταντίνος Μαλέας, ο Οδυσσέας Φωκάς και ο γλύπτης Μιχάλης Τόμπρος. Η «Ομάδα Τέχνη» είχε την υποστήριξη του Κόμματος Φιλελευθέρων, του ίδιου του Ελευθερίου Βενιζέλου και τη θερμή θεωρητική στήριξη του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Οι εκθέσεις της Ομάδας το 1917, το 1918 και το 1928 έφεραν την αύρα της γαλλικής ζωγραφικής στον ελλαδικό χώρο.
Το 1923, ο Νίκος Λύτρας ήταν συνυποψήφιος με τον Κωνσταντίνο Παρθένη για την έδρα ζωγραφικής της Σχολής Καλών Τεχνών. Τελικά την έδρα την κέρδισε ο Λύτρας, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ότι, μιας και ήταν γιος του Νικηφόρου Λύτρα, εκπροσωπούσε την ξεπερασμένη Σχολή του Μονάχου. Εντούτοις σύγχρονοι τεχνοκριτικοί θεωρούν ότι ο Νικόλαος Λύτρας όχι μόνο δεν εξέφραζε τον ακαδημαϊκό ρεαλισμό του 19ου αιώνα, αλλά ήταν πιο μοντέρνος και από τον συνυποψήφιό του Παρθένη.
Στα λίγα χρόνια που δίδαξε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, κατάφερε να αλλάξει τη δομή και τον ρόλο των εργαστηρίων, που αποτελούσαν πλέον αυτοτελείς εκπαιδευτικές μονάδες με υπεύθυνο έναν καλλιτέχνη-καθηγητή. Κυρίως όμως, πρόλαβε να εισαγάγει στη σχολή τα νέα ρεύματα, καθώς και μια νέα οπτική της τέχνης και της διδασκαλίας της. Γενικότερα, ο Νικόλαος Λύτρας, με την ιδιαίτερη τεχνοτροπία του σε σχέση με το χρώμα, εισήγαγε στην Ελλάδα τον εξπρεσιονισμό. Τα φωτεινά τοπία και οι προσωπογραφίες του με τις αδρές πινελιές, έργα για τα οποία δέχτηκε σκληρή πολεμική από τους υποστηρικτές της ρεαλιστικής σχολής, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα έργα αντίστοιχων Ευρωπαίων εξπρεσιονιστών. Άλλοι πάλι βρίσκουν πως το έργο του στέκεται πιο κοντά στο μεταϊμπρεσιονιστικό έργο του Πωλ Σεζάν. Δυστυχώς για τον ζωγράφο, πέθανε νέος από φυματίωση και η αναγνώριση του πρωτοποριακού του έργου άργησε να έλθει. Σήμερα όμως θεωρείται ένας από τους κύριους ανανεωτές της ελληνικής ζωγραφικής.
Μετά τον θάνατό του, διοργανώθηκαν αναδρομικές εκθέσεις του έργου του στο Ζάππειο το 1929, στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1936 και στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας το 2008.
TGV
right|thumb|260px|Συρμός του TGV
Το TGV (προφέρεται "τε-ζε-βέ"), Train à Grande Vitesse, (δηλαδή "Τραίνο Υψηλών Ταχυτήτων" στα Ελληνικά) είναι μία γαλλική σιδηροδρομική υπηρεσία υψηλών ταχυτήτων που αναπτύχθηκε από την GEC-Alsthom (σήμερα Alstom) και την SNCF, τον γαλλικό οργανισμό σιδηροδρόμων, από τον οποίο και γίνεται κυρίως η λειτουργία. Ύστερα από την εναρκτήρια γραμμή Παρίσι - Λυών το 1981, το δίκτυο του TGV που έχει ως κέντρο το Παρίσι, επεκτάθηκε συνδέοντας πόλεις της Γαλλίας και των γειτονικών χωρών. Διατηρεί το ρεκόρ ως ταχύτερο τραίνο με τροχούς έχοντας πετύχει ταχύτητα 574χλμ/ώρα τον Απρίλιο του 2007, και επίσης το ρεκόρ της μεγαλύτερης μέσης ωριαίας ταχύτητας για υπηρεσία μεταφοράς επιβατών. Το TGV είναι σήμα κατατεθέν της SNCF.
Η επιτυχία της πρώτης γραμμής οδήγησε σε επέκταση του δικτύου, με νέες γραμμές προς τα Νότια, Δυτικά και Βορειοανατολικά της χώρας. Επιθυμώντας να επαναλάβουν την επιτυχία του Ιαπωνικού δικτύου, χώρες όπως το Βέλγιο, η Ιταλία η Ισπανία και η Γερμανία δημιούργησαν τις δικές τους ταχείες σιδηροδρομικές γραμμές. Τα TGV συνδέουν την Ελβετία, μέσω του γαλλικού δικτύου, με το Βέλγιο και τη Γερμανία, και την Ολλανδία μέσω του δικτύου Thalys, ενώ το δίκτυο Eurostar ενώνει τη Γαλλία και το Βέλγιο με το Ηνωμένο Βασίλειο. Αρκετές γραμμές σχεδιάζονται, συμπεριλαμβανομένων και επεκτάσεων εντός της Γαλλίας και των περιμετρικών χωρών. Πόλεις όπως η Τουρ έγιναν μέρος της τακτικής επιβατικής ζώνης των TGV.
Στις 10 Ιουνίου του 2007 συνδέθηκε το δίκτυο του TGV με αυτό του γερμανικού ICE. Το TGV εξυπηρετεί τη γραμμή Στουτγκάρδη - Παρίσι, ενώ το ICE τη γραμμή Φρανκφούρτη - Παρίσι. Η λειτουργία τον δυο γραμμών γίνεται από κοινού. Το 2013 ακολούθησε η σύνδεση του δικτύου του TGV με το ισπανικό δίκτυο υψηλών ταχυτήτων της AVE και πλέον ισπανικά και γαλλικά τρένα υψηλών ταχυτήτων εξυπηρετούν δρομολόγια μεταξύ ισπανικών πόλεων όπως η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη με γαλλικές πόλεις όπως το Παρίσι, η Λυόν, η Μασσαλία και η Τουλούζη.
Οι συρμοί του TGV ταξιδεύουν με ταχύτητα μέχρι και 320χλμ/ώρα σε εμπορική χρήση. Ένας ειδικά τροποποιημένος συρμός έφτασε τα 574,8 χλμ/ώρα σε δοκιμές ταχύτητας. Η μέγιστη ταχύτητά του, σχεδόν ίση με αυτή των πρωτοτύπων μαγνητικά αιωρούμενων τραίνων (Maglev), επιτυγχάνεται μέσω ειδικών γραμμών μεγάλων ταχυτήτων (LGVs,lignes à grande vitesse) χωρίς απότομες καμπύλες, με ηλεκτρικούς κινητήρες μεγάλης ισχύος, χαμηλό βάρος ανά άξονα, αρθρωτά βαγόνια και σηματοδοσία εντός της καμπίνας του μηχανοδηγού (που εξαλείφει την ανάγκη να βλέπει ο οδηγός τα σήματα στις γραμμές όταν το τραίνο κινείται με μεγάλες ταχύτητες)
Οι συρμοί του TGV κατασκευάζονται κυρίως από την Alstom, συχνά με την ανάμειξη κάποιου υπεργολάβου, όπως η Bombardier. Εκτός από έναν μικρό αριθμό TGV που χρησιμοποιούνται για την αποστολή ταχυδρομείου μεταξύ Παρισιού, Λυών και Προβένς, το TGV είναι κυρίως επιβατικός συρμός. Αντίστοιχα τραίνα που προέρχονται από σχέδια του TGV λειτουργούν στη Νότιο Κορέα και την Ισπανία.
Το ταξίδι με TGV έχει αντικαταστήσει αυτό με αεροπλάνο μεταξύ των συνδεόμενων πόλεων, λόγω μικρότερων χρόνων (κυρίως για ταξίδια μικρότερα των 3 ωρών), μειωμένων διαδικασιών ελέγχου και επιβίβασης, και των εξυπηρετικών σημείων που βρίσκονται οι σταθμοί μέσα στις πόλεις. Το TGV είναι πολύ ασφαλές μέσο μαζικής μεταφοράς. Αν και υπήρξαν ατυχήματα, δεν υπήρξαν ποτέ θάνατοι σε ταχύτητες άνω των 180 km/h.
Από το 2016 η μέγιστη ταχύτητα τρένου παγκόσμια είναι 603 km/h!
Ιστορικό
Η πρόταση για το TGV έγινε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1960, αφότου η Ιαπωνία άρχισε την κατασκευή του Σινκασέν (τρένου υψηλής ταχύτητας) το 1959. Εκείνη την εποχή η Γαλλική κυβέρνηση ευνοούσε τις νέες τεχνολογίες, ερευνώντας την παραγωγή αεροστρωμνών (hovercraft) και μαγνητικών τρένων όπως το Aérotrain. Ταυτόχρονα η κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων SNCF άρχισε την έρευνα πάνω σε τρένα υψηλών ταχυτήτων που θα κινούνταν πάνω σε συμβατικές γραμμές.
Το TGV 001 βέβαια δεν ήταν ένα χαμένο πρωτότυπο, καθώς η γεννήτρια βενζίνης ήταν μόνο μία από τις πολλές τεχνολογίες που χρησιμοποιήθηκαν. Δοκιμάστηκαν επίσης ειδικά φρένα για μεγάλες ταχύτητες, τα οποία έπρεπε να απορροφήσουν μεγάλες ποσότητες κινητικής ενέργειας ενός συρμού σε μεγάλες ταχύτητες, αεροδυναμικοί σχεδιασμοί για μεγάλες ταχύτητες, καθώς και σηματοδοσία. Το τρένο ήταν αρθρωτό, το οποίο σήμαινε οτι οι δύο μηχανές είχαν έναν κοινό άξονα ανάμεσά τους, που τους επέτρεπε να κινούνται ελεύθερα σε σχέση η μία με την άλλη. Πέτυχε ταχύτητα της τάξης των 318 χλμ/ώρα, που παραμένει ακόμα το ρεκόρ για μη ηλεκτρικό τραίνο. Το εσωτερικό και εξωτερικό του σχεδιάστηκαν από τον Γαλλικής καταγωγής Jacque Cooper, του οποίου τα σχέδια έθεσαν τη βάση για όλα τα επόμενα σχέδια TGV, συμπεριλαμβανομένης και της χαρακτηριστικής μορφής της "μύτης" στις μηχανές του TGV.
Η αλλαγή του TGV σε ηλεκτροκίνηση απαιτούσε μια σημαντική αναθεώρηση του σχεδίου του. Το πρώτο ηλεκτρικό πρωτότυπο, το οποίο πήρε το παρατσούκλι Zébulon, ολοκληρώθηκε το 1974. Σε αυτό δοκιμάσθηκαν χαρακτηριστικά όπως η καινοτόμος τοποθέτηση των κινητήρων στο σώμα του συρμού, οι παντογράφοι, νέες αναρτήσεις και συστήματα πέδησης. Η τοποθέτηση των ηλεκτροκινητήρων στα βαγόνια επέτρεπε την εξοικονόμηση 3 τόννων βάρους από τις μηχανές. Το πρωτότυπο αυτό ταξίδεψε σχεδόν 1 εκατομμύριο χιλιόμετρα κατά τη διάρκεια των δοκιμών.
Το 1976 η Γαλλική κυβέρνηση επιχορήγησε το σχέδιο του TGV, και η κατασκευή της LGV Sud-Est, της πρώτης γραμμής υψηλών ταχυτήτων, άρχισε λίγο αργότερα. Η γραμμή ονομάστηκε LN1, Ligne Nouvelle 1 (Νέα Γραμμή 1).
Αφού οι 2 πρώτοι συρμοί προ-παραγωγής (που ονομάστηκαν χαϊδευτικά Patrick & Sophie) δοκιμάστηκαν και βελτιώθηκαν, η πρώτη έκδοση παραγωγής παραδόθηκε στις 25 Απριλίου 1980. Η γραμμή του TGV άνοιξε για το κοινό στις 27 Σεπτεμβρίου 1981. Ο αρχικός στόχος ήταν επιβάτες που θα ταξίδευαν για εταιρικούς σκοπούς μεταξύ των δύο πόλεων. Το TGV ήταν αρκετά ταχύτερο από τα κοινά τρένα, τα αυτοκίνητα ή τα αεροπλάνα. Τα τρένα αυτά έγιναν δημοφιλή και για το ευρύ κοινό, το οποίο τα δέχτηκε με χαρά, επειδή ήταν γρήγορα και πρακτικά για το ταξίδι μεταξύ των πόλεων.
right|thumb|200px|TVG Thalys στο σταθμό Γκαρ ντού Νορντ του [[Παρίσι|Παρισιού]]
Από τότε αρκετές νέες ταχείες γραμμές εγκαινιάστηκαν στη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένης της LGV Atlantique (LN2) πρός το Τουρ/Λε Μαν (η κατασκευή άρχισε το 1985 και η έναρξη δρομολογίων το 1989), της LGV Nord-Europe (LN3) προς Καλέ και τα Βελγικά σύνορα (η κατασκευή άρχισε το 1990 και η έναρξη δρομολογίων το 1993), της the LGV Rhône-Alpes (LN4), που επέκτεινε τη γραμμή LGV Sud-Est προς Βαλένς ( η κατασκευή άρχισε το 1990 και η έναρξη δρομολογίων το 1992) και την LGV Méditerranée (LN5) προς τη Μασσαλία (η κατασκευή άρχισε το 1996 και η έναρξη δρομολογίων το 2001). Η γραμμή LGV Est από το Παρίσι προς το Στρασβούργο εγκαινιάστηκε στις 15 Μαρτίου 2007 και λειτουργεί από το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Ταχείες γραμμές που βασίστηκαν στην τεχνολογία LGV και συνδέονται με το Γαλλικό δίκτυο κατασκευάστηκαν στο Βέλγιο, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η υπηρεσία Eurostar άρχισε τη λειτουργία της το 1994 και συνέδεσε την Ευρώπη με το Λονδίνο μέσω της σήραγγας της Μάγχης με μία έκδοση TGV ειδικά σχεδιασμένη για τη σήραγγα και το Ηνωμένο Βασίλειο. Χρησιμοποιήθηκε η γραμμή LGV Nord-Europe στη Γαλλία από την αρχή της υπηρεσίας. Η πρώτη φάση της ταχείας γραμμής (Channel Tunnel Rail Link) ολοκληρώθηκε το 2003, και η δεύτερη φάση ολοκληρώνεται και άνοιξε για το επιβατικό κοινό στις 14 Νοεμβρίου του 2007. Τα γρηγορότερα τρένα θα κάνουν 2 ώρες και 15 λεπτά από Λονδίνο προς Παρίσι και 1 ώρα και 51 λεπτά για τη διαδρομή Λονδίνο - Βρυξέλλες.
Το TGV ήταν η δεύτερη παγκοσμίως εμπορική γραμμή υψηλής ταχύτητας, ύστερα από την Ιαπωνική Shinkansen που συνέδεσε το Τόκιο με την Οζάκα τον Οκτώβριο του 1964. Διατηρεί το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας για κοινά (μη μαγνητικά) τρένα. Στις 2 Απριλίου του 2007 ένα ειδικά μετασκευασμένο TGV πέτυχε ταχύτητα 574,8 χλμ/ώρα υπο συνθήκες δοκιμών στη Γραμμή LGV Est. Έτσι, κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ των 515 χλμ/ώρα, που είχε επιτευχθεί από παρόμοιο συρμό (2 μηχανές και 3 βαγόνια), μαζί με διάφορα ανεπίσημα ρεκόρ που επιτεύχθηκαν τις βδομάδες πριν το επίσημο ρεκόρ. Η δοκιμή αυτή ήταν μέρος ενός εκτενούς ερευνητικού προγράμματος της εταιρείας κατασκευής Alstom.
Το TGV ήταν, το 2005, το ταχύτερο συμβατικό προγραμματισμένο τρένο. Η μέση ταχύτητα ενός ταξιδιού από το σταθμό της Λυών Lyon-St-Exupéry προς τον αντίστοιχο του Αιξ αν Προβάνς (Aix-en-Provence) ήταν 263.3 χλμ/ώρα
Ενας συρμός Eurostar κατέρριψε το ρεκόρ αντοχής για το μεγαλύτερο ταξίδι χωρίς στάση στον κόσμο στις Μαϊου του 2006, μεταφέροντας τους ηθοποιούς και τους παραγωγούς της ταινίας "Κώδικας Ντα Βίντσι" από το Λονδίνο στις Κάννες για το ομώνυμο Φεστιβάλ. Το ταξίδι των 1421 χιλιομέτρων διήρκεσε 7 ώρες και 25 λεπτά. Το ταξίδι αυτό κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ από ένα διπλό συρμό TGV που ταξίδεψε από το Καλαί στη Μασσαλία (1076,2 χλμ.) σε 3 ώρες και 29 λεπτά για την εγκαινίαση της γραμμής LGV Méditerranée στις 26 Μαΐου 2001.
Στις 28 Νοεμβρίου του 2003 το TGV μετέφερε τον δισεκατομμυριοστό επιβάτη του, ενώ το Shinkansen είχε μεταφέρει τον πέμτο δισεκατομμυριοστό επιβάτη το 2000. Τα δύο δισεκατομμύρια επιβάτες αναμένεται να επιτευχθούν το 2010.
Σιδηροδρομικές γραμμές
Οι νεότερες σιδηροδρομικές γραμμές υψηλών ταχυτήτων επιτρέπουν ταχύτητες συρμών μέχρι και 400 χλμ/ώρα υπό κανονική λειτουργία. Αρχικά οι γραμμές αυτές (LGV) είχαν οριστεί για να επιτρέπουν ταχύτητες μεγαλύτερες των 200χλμ/ώρα. Αυτή η οδηγία τροποποιήθηκε στη συνέχεια στα 250χλμ/ώρα. Τα TGV χρησιμοποιούν επίσης συμβατικές γραμμές μέχρι τις μέγιστες ασφαλείς ταχύτητες για αυτές τις γραμμές, μέχρι και 220χλμ/ώρα. Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα που έχει σε σχέση με τα μαγνητικά τρένα καθώς τα TGV μπορούν να εξυπηρετήσουν και άλλους προορισμούς και να χρησιμοποιήσουν σταθμούς εντός πόλεων (όπως το Παρίσι και η Λυών). Σήμερα εξυπηρετούν περίπου 200 προορισμούς στη Γαλλία και άλλες χώρες.
Σχεδίαση γραμμών
Η κατασκευή των γραμμών LGV είναι παρόμοια με των συμβατικών γραμμών, εκτός από κάποιες βασικές διαφορές. Η ακτίνα των στροφών είναι μεγαλύτερη, ώστε τα τρένα να τις περνούν με μεγαλύτερες ταχύτητες και να μην είναι αισθητή η φυγόκεντρος δύναμη στους επιβάτες. Η ακτίνα των καμπών των LGV ήταν πάντα μεγαλύτερη από 4 χλμ. Οι νέες γραμμές έχουν ακτίνα τουλάχιστον 7 χλμ. για να επιτρέψουν μελλοντικές αυξήσεις της ταχύτητας των συρμών.
Οι γραμμές που χρησιμοποιούνται μόνο για τρένα υψηλών ταχυτήτων μπορούν να έχουν μεγαλύτερες κλίσεις από τις κανονικές. Αυτό διευκολύνει τη χάραξη των γραμμών LGV και μειώνει το κόστος της κατασκευής τους. Η σημαντική ορμή που διαθέτουν τα TGV σε υψηλές ταχύτητες τους επιτρέπει να ανεβαίνουν πλαγιές με μεγάλες γωνίες χωρίς να χάνουν μεγάλο μέρος της κινητικής τους ενέργειας. Επίσης, μπορούν να κατέβουν εύκολα απότομες πλαγιές αυξάνοντας την αποδοτικότητά τους. Η γραμμή Παρίσι-Sud-Est έχει γραμμές με κλίση 3,5% και στη Γερμανική γραμμή υψηλών ταχυτήτων μεταξύ Κολωνίας και Φρανκφούρτης οι κλίσεις φθάνουν και το 4%.
Η ευθυγράμμιση των γραμμών είναι πιο ακριβής σε σχέση με τις κοινές γραμμές και το στρώμα χαλικιού είναι βαθύτερο, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα την αυξημένη αντοχή φορτίου και επίτευξη μεγαλύτερης σταθερότητας της γραμμής. Οι γραμμές LGV έχουν περισσότερες βάσεις ανα χιλιόμετρο, πάνω στις οποίες συνδέονται οι σιδηροτροχιές, οι οποίες είναι κατασκευασμένες από σκυρόδεμα είτε μονο- είτε διπλομπλοκ. Αυτό αποτελείται από δύο ξεχωριστά μπλοκ σκυροδέματος ενωμένα με μία ράβδο ατσαλιού. Οι γραμμές είναι βαρύτερες και με μεγαλύτερη κλίση από τις συμβατικές γραμμές. Η χρήση συγκολλημένων σιδηροτροχιών μεγάλου μήκους αντί των κοντύτερων και απλά ενωμένων, επιτυγχάνει πιο άνετο ταξίδι στις μεγάλες ταχύτητες, χωρίς τον ενοχλητικό θόρυβο της επαφής των τροχών στα κενά μεταξύ γραμμών.
Η διάμετρος των σηράγγων είναι μεγαλύτερη από το συνηθισμένο που απαιτείται για τα τρένα, ειδικά στις εισόδους. Αυτό περιορίζει τα φαινόμενα της μεταβολής της πίεσης του αέρα, που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στις ταχύτητες με τις οποίες κινούνται τα TGV.
Περιορισμοί γραμμών
Οι γραμμές LGV δεσμεύονται κυρίως για χρήση από τα TGV. Ένας λόγος αυτού του περιορισμού είναι ότι η μεταφορική ικανότητα μειώνεται δραματικά, όταν γίνεται χρήση από τρένα διαφορετικών ταχυτήτων. Επίσης, η παράλληλη συνάντηση εμπορευματικών συρμών με επιβατικούς ενέχει κινδύνους για την ασφάλεια, καθώς το φορτίο στους εμπορευματικούς συρμούς μπορεί να αποσταθεροποιηθεί από τις δίνες του αέρα που δημιουργούν τα TGV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή σιδηροδρομικά δίκτυα Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές υψηλών ταχυτήτων Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ευρώπη Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γαλλία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελβετία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ιταλία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γερμανία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στο Βέλγιο
Γοφάρι
Το γοφάρι (λουφάρι, δαγκανιώρος, δοντάς) είναι η κοινή ονομασία του ψαριού του οποίου το επιστημονικό όνομα είναι Pomatomus saltatrix. Συγγενεύει με το σαβρίδι,τη λίτσα και το μαγιάτικο.
Είναι ένα μεγάλο ψάρι που ζει στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό. Το μήκος του φθάνει και τα 2 μέτρα και το βάρος του τα 50 κιλά. Τα συνηθέστερα μεγέθη σε Ελληνικά ύδατα κοιμαίνονται μεταξύ 0,5-7 κιλών, αν και κατά καιρούς σημειώνονται συναντήσεις με γοφαρια άνω των 10 κιλών.
Το σώμα του είναι πλακωτό και μακρουλό, έχει χρώμα μολυβί και γαλαζοπράσινη ράχη, ασημόλευκη κοιλιά και με μια χαρακτηριστική έντονα μαύρη γραμμή από το κεφάλι μέχρι την ουρά, που σημειωτέον σβήνει μόλις ψοφήσει το ψάρι. Μπροστά από το ραχιαίο πτερύγιο φέρει έξι αγκάθια. Το στόμα του φθάνει μεχρι πίσω από τα μάτια του. Το κεφάλι του είναι μεγάλο αναλογικά με το μέγεθος του ψαριού ενώ το στόμα του είναι οπλισμένο με πολύ γερά και κοφτερά δόντια,ικανά να κόψουν συρμάτινες αρματωσιές και να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς στον άνθρωπο.
Είναι ψάρι και ζει κοντα στις ακτές και τις εκβολές ποταμών, σπανιοτερα στο πέλαγος. Στις ακτές πλησιάζει την Άνοιξη. Κυριολεκτικά αποδεκατίζει τα κοπάδια μικρών ψαριών. Το κρέας του θεωρείται από ένα συγκεκριμένο ποσοστό ατόμων ότι είναι "νόστιμο" για κατανάλωση.
Η αλιεία του γοφαριού στις ελληνικές θάλασσες, από στατιστική άποψη, παρακολουθείται. Συγκεκριμένα το 2001 αλιεύθηκαν 511 τόνοι, το 2002 512 τόνοι και το 2003 291 τόνοι.
Τρόποι Ψαρέματος
Το γοφάρι ψαρεύεται αποτελεσματικά με ζωντανά ψάρια όπως κέφαλους και ζαργάνες. Επίσης αλιεύεται και με την, με πολυάγκιστρα και ψαροδόλια, ενώ αισθητά λιγότερες είναι οι συλλήψεις τέτοιων ψαριών με παραγάδια αφρού η άλλες τεχνικές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Περκόμορφα
Οικογένεια Παπαδιαμαντόπουλου
Η οικογένεια Παπαδιαμαντόπουλου ήταν εύπορη πατρινή οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν ως έμποροι, στρατιωτικοί, πολιτικοί και ποιητές.
Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Γεώργιος Μαργαρίτης από την Ήπειρο, ο οποίος απηγχονίσθη στο χωριό Πλαίσια κατά διαταγήν του διοικητή Ιωαννίνων Αχμετ Πασά. Ο γιος αυτού, ο ιερέας Διαμάντης Μαργαρίτης κατέφυγε στο Αιτωλικό για να γλιτώσει απο τους Τούρκους. Τα τέκνα του, Γεώργιος και Αναστάσιος, εγκαταστάθηκαν στην Κόρινθο και στην Πάτρα αντίστοιχα χρησιμοποιώντας όμως το επώνυμο Παπαδιαμάντης, έτσι ώστε να μην ανακαλύψουν οι Τούρκοι τα ίχνη τους. Και οι δύο ασχολήθηκαν με το εμπόριο, ο Γεώργιος όμως απεβίωσε νωρίς, αφήνοντας δύο ορφανά παιδιά, τον Ιωάννη και την Ανθή, των οποίων την επιμέλεια ανέλαβε ο Αναστάσιος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος αρχικά εργάστηκε στον θείο του, Αναστάσιο, αλλά στη συνέχεια δημιούργησε δικό του εμπορικό οίκο. Σύντομα εξελίχτηκε σε έναν από τους σημαντικότερους και ισχυρότερους εμπόρους της Πελοποννήσου ενώ επεκτάθηκε και στο τραπεζικό κλάδο. Απέκτησε τεράστια ακίνητη και κινητή περιουσία και δημιούργησε στενές φιλίες με τους προύχοντες της Πελοποννήσου. Πρόσφερε τεράστια ποσά στη Φιλική Εταιρεία και ήταν από τους πρωτεργάτες της επανάστασης του 1821.
Διακρίσεις
Παρ´ολα τα οικονομικά προβλήματα μέλη της οικογένειας κατάφεραν να διακριθούν. Ο Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος, ο οποίος ήταν κτηματίας, αναμείχθηκε με στα πολιτικά και πέτυχε να εκλεγεί βουλευτής ενώ είχε βραβευθεί από τον Όθωνα το 1847 ως ένας από τους εννέα πατρινούς φιλομοναρχικούς κτηματίες. Ο αδερφός του, Δημήτριος, κατατάχθηκε στο στρατό και διακρίθηκε φτάνοντας εως το αξίωμα του υποστράτηγου και πρωτοστατώντας στην έξωση του Όθωνα. Αλλά και ο Αδαμάντιος, ο οποίος ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο κατάφερε να διακριθεί καταφέρνοντας να γίνει εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Τα παιδιά του Δημητρίου, δηλαδή οι Γεώργιος, Ανδρέας και Ιωάννης συνέχισαν την πολιτική και στρατιωτική παράδοση της οικογένειας αφού ο Γεώργιος και ο Ιωάννης κατατάχθηκαν στον στρατό ως αξιωματικοί, φτάνοντας σε υψηλές θέσεις ενώ ο πρώτος κατάφερε να εκλεγεί και βουλευτής. Επίσης και ο τρίτος γιος, ο Ανδρέας, διακρίθηκε στο διπλωματικό σώμα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο Κρητικό Ζήτημα. Ο διασημότερος και σημαντικότερος απόγονος της οικογένειας ήταν ο γιος του Αδαμάντιου, ο Ιωάννης, γνωστός και ως Ζαν Μορέας, ο οποίος διέπρεψε ως ποιητής κυρίως στη Γαλλία.
Σχέσεις με άλλες οικογένειες
Τα μέλη της οικογένειας Παπαδιαμαντόπουλου συνδέθηκαν με επιγαμιαίες σχέσεις με τις σπουδαίες οικογένειες: Ρικάκη, Καλαμογδάρτη, Πασχαλίγκου, Μαλτέζου, Γερακάρη, Γιουρδή κ.α. Συγκεκριμένα ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος είχε παντρευτεί με την Ελένη Καλαμογδάρτη, κόρη του Ιωάννη, γόνου της γνωστής οικογένειας των Καλαμογδάρτηδων, ο Αδαμάντιος τη Σκευώ Γιουρδή, κόρη του πολιτικού Γιουρδή, ο Παναγιώτης την Κατίνα Πασχαλίγκου, κόρη του πρόξενου της Γαλλίας στην Κυπαρισσία Αναστάσιου, η Ελένη Παπαδιαμαντοπούλου, κόρη του Παναγιώτη, τον πλούσιο έμπορα Διονύσιο Μαλτέζο, η Θεώνη, κόρη επίσης του Παναγιώτη, τον μετέπειτα πρόεδρο της Βουλής, Αντώνιο Ρικάκη και η Ελένη, κόρη επίσης του Παναγιώτη, τον Ευστάθιο Γερακάρη. Ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας με το επώνυμο Παπαδιαμαντόπουλος ήταν ο Γεώργιος που απεβίωσε το 1976. Από το 1900 και μετά κανένας απόγονος της οικογένειας δεν κατοικούσε στην Πάτρα.
Οικία της οικογένειας
Η οικογένεια Παπαδιαμαντοπούλου είχε στην κατοχή της ένα τεράστιο συγκρότημα κτηρίων, στο οποίο διέμενε προεπαναστατικώς, το οποίο ήταν στη συνοικία του Αγίου Δημητρίου και έφτανε μέχρι την πλατεία Ομονοίας. Είχε πολλά δωμάτια αφού υπήρχαν ξεχωριστά δωμάτια για το προσωπικό του σπιτιού, το οποίο υπερέβαινε τα δεκαπέντε άτομα. Στις 21 Μαρτίου του 1821 οι Τούρκοι επιτέθηκαν στο σπίτι του σκοτώνοντας το θείο του Ιωάννη, Αδαμάντιο. Ο Ιωάννης είχε ειδοποιηθεί εγκαίρως και είχε προλάβει να οργανώσει την απαραίτητη άμυνα απωθώντας του Τούρκους. Τελικά το σπίτι όπως και τα περισσότερα σπίτια της πόλης κάηκαν από τους Τούρκους. Σήμερα η πλατεία Ομονοίας ονομάζεται προς τιμήν του Ιωάννη που είχε το σπίτι του εκεί, πλατεία Παπαδιαμαντοπούλου. Αλλά και η περιοχή Τσαούση λεγόταν παλιά Χάνι του Παπαδιαμαντόπουλου. Η οικογένεια Παπαδιαμαντοπούλου είχε επίσης μεγάλες εκτάσεις γης στην περιοχή του Αγίου Διονυσίου, στην Άνω πόλη, στο Σαραβάλι, στο Μιντιλόγλι κ.α.
Καστανοστριτσίδα
Η Καστανοστριτσίδα (Hippolais opaca) είναι μικρό αποδημητικό πτηνό της οικογένειας των Ακροκεφαλιδών. Απαντάται στην Ισπανία και στην Αφρική. . Στην Ευρώπη, έχει παρατηρηθεί στη Σουηδία και την Ιταλία. Στην Ελλάδα ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 2011, στα Αντικύθηρα από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. Όπως και πολλά άλλα στρουθιόμορφα πτηνά, η καστανοστριτσίδα τρέφεται με έντομα. Ζει σε ξηρό ανοικτό χώρο, με θάμνους, βλάστηση ή και μερικά δέντρα. Γεννά 2-3 αυγά σε φωλιά που φτιάχνει στα χαμηλά ή σε έναν θάμνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακροκεφαλίδες
Αυστραλιανό ποδόσφαιρο
Το αυστραλιανό ποδόσφαιρο (αγγλικά: Australian football) αναφερόμενο ως ποδόσφαιρο αυστραλιανών κανόνων (Australian rules football) ή σε διεθνές επίπεδο με το ακρωνύμιο «AFL» λόγω της Ομοσπονδίας Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου, γνωστό στην ελληνική ομογένεια ως αυστραλέζικο ποδόσφαιρο, είναι ένα άθλημα που παίζεται ανάμεσα σε δύο ομάδες με δεκαοκτώ παίκτες στον αγωνιστικό χώρο, είτε σε γήπεδο αυστραλιανού ποδοσφαίρου, είτε σε ένα τροποποιημένο γήπεδο κρίκετ, ή σε παρόμοιου μεγέθους αθλητικό χώρο. Ο κύριος τρόπος για να κερδίσουν πόντους είναι, λακτίζοντας την μπάλα, με σκοπό να την περάσουν μεταξύ των δύο υπερυψωμένων τερμάτων. Η ομάδα με την υψηλότερη συνολική βαθμολογία στο τέλος του αγώνα κερδίζει, εκτός εάν ο αγώνας λήξει ισόπαλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστραλιανό ποδόσφαιρο Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα
Ενδυμασία των Ινουίτ
Η παραδοσιακή στολή των Ινουίτ είναι ένα σύνθετο σύστημα ενδυμάτων για κρύο καιρό φτιαγμένα ιστορικά από δέρμα και γούνα ζώων, που φοριούνται από τους Inuit, μια ομάδα πολιτιστικά συγγενών αυτόχθονων πληθυσμών που κατοικούν στις αρκτικές περιοχές του Καναδά, της Γροιλανδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η βασική στολή αποτελούνταν από ένα παρκά, παντελόνι, γάντια, εσωτερικά παπούτσια και εξωτερικές μπότες. Οι πιο κοινές πηγές δέρματος ήταν το καριμπού, οι φώκιες και τα θαλασσοπούλια, αν και άλλα ζώα χρησιμοποιήθηκαν όταν ήταν διαθέσιμα. Η παραγωγή ζεστών, ανθεκτικών ρούχων ήταν μια βασική δεξιότητα επιβίωσης που μεταβιβάστηκε από τις γυναίκες στα κορίτσια και η οποία θα μπορούσε να πάρει χρόνια για να κατακτηθεί. Η προετοιμασία των ρούχων ήταν μια εντατική διαδικασία εβδομάδων που συνέβαινε σε έναν ετήσιο κύκλο μετά τις καθιερωμένες κυνηγετικές περιόδους. Η δημιουργία και η χρήση δερμάτινων ενδυμάτων ήταν έντονα συνυφασμένη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Ινουίτ. εναλλ.=Refer to caption|μικρογραφία|Γυναικεία παραδοσιακή στολή από δέρμα καριμπού με [[amauti parka, παντελόνι, γάντια και μακριές μπότες με πλαϊνά πουγκιά. Το πίσω μέρος του πάρκου έχει ένα amaut ή μια θήκη για τη μεταφορά ενός μωρού. Συλλογή από το 1924.]] Παρά την ευρεία γεωγραφική κατανομή των λαών Inuit στην Αρκτική, ιστορικά, αυτά τα ενδύματα ήταν συνεπή τόσο στο σχεδιασμό όσο και στο υλικό λόγω της κοινής ανάγκης για προστασία από τις ακραίες καιρικές συνθήκες των πολικών περιοχών και της περιορισμένης γκάμα υλικών κατάλληλων για το σκοπό αυτό. Μέσα σε αυτούς τους ευρείς περιορισμούς, η εμφάνιση των μεμονωμένων ενδυμάτων διέφερε ανάλογα με τους ρόλους των φύλων και τις εποχιακές ανάγκες, καθώς και με τα συγκεκριμένα έθιμα ενδυμασίας κάθε φυλής ή ομάδας. Οι Ινουίτ διακοσμούσαν τα ρούχα τους με κρόσσια, μενταγιόν και ένθετα με αντίθεση χρωμάτων και αργότερα υιοθέτησαν τεχνικές όπως η κατασκευή με χάντρες όταν το εμπόριο έκανε διαθέσιμα νέα υλικά.
Το σύστημα ρούχων Inuit έχει έντονες ομοιότητες με τα συστήματα δερμάτινων ενδυμάτων των περιπολικών λαών όπως οι αυτόχθονες πληθυσμοί της Αλάσκας, της Σιβηρίας και της ρωσικής Άπω Ανατολής. Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι η ιστορία του συστήματος περιπολικών ενδυμάτων μπορεί να ξεκίνησε στη Σιβηρία ήδη από το 22.000π.Χ., και στον βόρειο Καναδά και τη Γροιλανδία ήδη από το 2500Π.Χ. Αφού οι Ευρωπαίοι άρχισαν να εξερευνούν την Αρκτική της Βόρειας Αμερικής στα τέλη του 1500, αναζητώντας το Βορειοδυτικό Πέρασμα, οι Ινουίτ άρχισαν να υιοθετούν ευρωπαϊκά ρούχα για ευκολία. Περίπου την ίδια εποχή, οι Ευρωπαίοι άρχισαν να διεξάγουν έρευνα για τα ρούχα Inuit, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας οπτικών απεικονίσεων, ακαδημαϊκής γραφής, μελετών αποτελεσματικότητας και συλλογών μουσείων.
Στη σύγχρονη εποχή, οι αλλαγές στον τρόπο ζωής των Ινουίτ οδήγησαν σε απώλεια παραδοσιακών δεξιοτήτων και μειωμένη ζήτηση για πλήρη ρούχα με δέρμα. Από τη δεκαετία του 1990, οι προσπάθειες των οργανώσεων των Ινουίτ να αναβιώσουν ιστορικές πολιτιστικές δεξιότητες και να τις συνδυάσουν με σύγχρονες τεχνικές κατασκευής ρούχων οδήγησαν στην αναβίωση των παραδοσιακών ενδυμάτων των Ινουίτ, ιδιαίτερα για ειδικές περιστάσεις, και στην ανάπτυξη ενός σύγχρονου κινήματος μόδας υπό την ηγεσία των Ινουίτ.
Ιστοσελίδες
Κατηγορία:Παραδοσιακές φορεσιές
Πληβείοι
Οι ελεύθεροι πολίτες της Αρχαίας Ρώμης χωρίζονταν σε πατρικίους, σε Ιππείς και σε πληβείους. Οι πρώτοι αποτελούσαν την άρχουσα τάξη και καταλάμβαναν τις περισσότερες θέσεις της Συγκλήτου. Οι δεύτεροι ήταν η πιο δυναμική οικονομικά τάξη, παίρνοντας το όνομά τους από την ικανότητά τους να συντηρούν άλογο, με το οποίο υπηρετούσαν και στο στρατό. Συχνά ήταν οικονομικά πιο δυναμικοί από τους Πατρίκιους, διότι το αξίωμα τον πατρικίων ήταν κληρονομικό και ενδεχομένως δεν ανταποκρινόταν στην οικονομική κατάσταση του κληρονόμου. Τέλος, οι πληβείοι αποτελούσαν το μεγάλο όγκο του πληθυσμού και συμμετείχαν στην πολιτική ζωή κυρίως μέσω του Συμβουλίου των Πληβείων και των δέκα Δημάρχων ή τριβούνων. Από τον 4ο αιώνα π.Χ. ή και νωρίτερα, ήταν γνωστοί ως κοινοί (μέρος της κατώτερης κοινωνικής τάξης). Δεν είχαν το δικαίωμα να νυμφευτούν με γυναίκες από την τάξη των πατρικιών.
Οι λογοτεχνικές αναφορές στους πληβείους όμως, εννοούν συνήθως τους απλούς πολίτες της Ρώμης στο σύνολό τους, όπως διακρίνονται από την ελίτ, μια έννοια που διατηρείται από το «πληβείος» στα αγγλικά. Στα πολύ πρώτα στάδια ανάπτυξης της Ρώμης, οι πληβείοι ήταν κάθε φυλή ή γένος, χωρίς συμβούλους στο βασιλιά. Με τον καιρό, ο όρος - ο οποίος σχετίζεται με την ελληνική λέξη για το κοινό, πλήθος - κατέληξε να σημαίνει τον απλό λαό. Μέχρι τις μέρες μας, με τον όρο πληβείοι ή πλέμπα αποκαλούνται τα φτωχότερα μέλη της κοινωνίας.
Η αρχή της διάκρισης μεταξύ πατρικίων και πληβείων μας είναι άγνωστη. Στην εποχή των πρώτων βασιλέων της Ρώμης, όλοι οι κάτοικοί της αποκαλούνταν πατρίκιοι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Άνκου Μάρκιου (640-616 π.Χ.) εισήχθησαν στη Ρώμη οι πληβείοι ύστερα από διπλωματικές συμμαχίες ως πολίτες β' κατηγορίας.
Την εποχή της ίδρυσης της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, οι πληβείοι εξαιρούνταν από τις θρησκευτικές ακαδημίες και αξιώματα, αλλά εγγράφονταν στα "γένη" και στις "φυλές", υπηρετούσαν στο στρατό και μπορούσαν να καταλάβουν κατώτερα στρατιωτικά αξιώματα. Επίσης, αρχικά απαγορεύονταν οι γάμοι μεταξύ πληβείων και πατρικίων. Ο αγώνας για διεύρυνση των δικαιωμάτων τους διήρκεσε σχεδόν δύο αιώνες, κατά τους οποίους κέρδιζαν προοδευτικά παραχωρήσεις εκ μέρους των πατρικίων. Το 367 π.Χ. απέκτησαν το δικαίωμα να είναι επιλέξιμοι για το αξίωμα του υπάτου και το 278 π.Χ. πέτυχαν την οριστική αναγνώρισή τους ως ισότιμων πολιτών, εκβιάζοντας ότι σε αντίθετη περίπτωση θα εγκατέλειπαν μαζικά την πόλη.
Οι κοινωνικοί αγώνες των Πληβείων
Οι πληβείοι αγωνίστηκαν δύο περίπου αιώνες για να αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα. Η Secessio plebis (αποχώρηση των κοινών θνητών, ή Απόσχιση των Πληβείων) ήταν μια άτυπη άσκηση της εξουσίας από τους πληβείους πολίτες της Ρώμης, παρόμοια με μια γενική απεργία που οδηγείται στα άκρα. Κατά τη διάρκεια της secessio plebis, οι πληβείοι απλά θα εγκατέλειπαν την πόλη μαζικά και θα άφηναν την αριστοκρατική τάξη στην τύχη της. Στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. κατόρθωσαν να αναδείξουν μια νέα εξουσία, που εκπροσωπούσαν οι δήμαρχοι. Οι άρχοντες αυτοί που εκλέγονταν για ένα χρόνο είχαν ως κύριο έργο την προστασία των πληβείων από τις αυθαιρεσίες των πατρικίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις στην Αρχαία Ρώμη
Γιάννης Αγγέλου
Ο Γιάννης Αγγέλου (1950-2016) ήταν Έλληνας δικηγόρος και στενός συνεργάτης του πρώην Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή.
Βιογραφία
Γνωρίστηκαν με τον πρώην Πρωθυπουργό όταν εργαζόταν και οι δύο στην επιχείρηση του Αλέκου Καραμανλή, πατέρα του δεύτερου. Είναι στενός συνεργάτης του Κ. Καραμανλή από το 1986, όταν αυτός πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις Σέρρες. Κατά το διάστημα διακυβέρνησης του Κ. Καραμανλή (2004-2009) ο Γιάννης Αγγέλου ήταν διευθυντής του πολιτικού του γραφείου. Η γυναίκα του, Αλεξάνδρα Αγγέλου, ήταν γραμματέας του Αλέκου Καραμανλή και στη συνέχεια ιδιαιτέρα του Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου. Είχε δύο γιους, τον Άγγελο και τον Δημήτρη.
Ήταν κατηγορούμενος για ηθική αυτουργία σε απιστία για υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου. Στις 20 Ιουλίου 2010 απολογήθηκε στην εφέτη ειδική ανακρίτρια Ειρήνη Καλού, και κατόπιν αφέθηκε ελεύθερος με χρηματική εγγύηση €400.000 και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε, τον Νοέμβριο του 2014, με αμετάκλητο βούλευμά του, την οριστική απαλλαγή του διευθυντή του γραφείου του Κώστα Καραμανλή, από όλες τις κατηγορίες για την εν λόγω υπόθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Χημικό σύμβολο
Τόσο στη Φυσική όσο και στη Χημεία ως Χημικό Σύμβολο νοείται ο λατινογράμματος κωδικός που συμβολίζει κάθε χημικό στοιχείο.
Είναι σήμερα γνωστό πως σ΄ όλο τον κόσμο οι επιστήμονες, και όχι μόνο, χρησιμοποιούν κοινά αποδεκτά σύμβολα των χημικών στοιχείων τόσο για λόγους συντομίας όσο και για λόγους αποφυγής σύγχυσης. Αρκετά από αυτά τα σύμβολα συνίστανται από ένα λατινικό γράμμα ή και δύο, π.χ. το γράμμα Ο για το οξυγόνο, το Ν για το άζωτο, το Cl για το χλώριο, το Νi για το νικέλιο κλπ.
Δείτε επίσης
Σύμβολο Κατηγορία:Σύμβολα
Σύνταγμα της Ελλάδος του 1973
Ιστορικό
Στις αρχές του 1973, το καθεστώς Παπαδόπουλου αντιμετώπισε για πρώτη φορά οργανωμένες διαμαρτυρίες ενάντια στη δικτατορική του κυβέρνηση. Το Φεβρουάριο του 1973, ξεκίνησε η φοιτητική εξέγερση της Νομικής Σχολής όταν οι φοιτητές κατέλαβαν τη Νομική Σχολή της Αθήνας, διαμαρτυρόμενοι ενάντια στους δικτάτορες και ήταν πρόδρομος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Η δημόσια ανησυχία εναντίον του καθεστώτος ακολούθησε απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Παπαδόπουλου που οργάνωσε το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.
Οι δικτάτορες υποψιάζονταν έντονα ότι ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄, ο οποίος ήταν ήδη εξόριστος λόγω μιας προηγούμενης απόπειρας πραξικοπήματος εναντίον τους τον Δεκέμβριο του 1967, ήταν επίσης πίσω από τη δεύτερη απόπειρα πραξικοπήματος. Ο δικτάτορας χρησιμοποίησε την απόπειρα του πραξικοπήματος ως πρόφαση για να ενισχύσει τη θέση του, απομακρύνοντας τον βασιλιά, τον οποίο θεωρούσε ως τον τελευταίο κύριο, μη-χουντικό, ανταγωνιστή της εξουσίας. Ένα μήνα αργότερα, τον Ιούνιο του 1973, ο Παπαδόπουλος προχώρησε στην κατάργηση της μοναρχίας και στην κήρυξη της Ελλάδας ως προεδρικής δημοκρατίας, ταυτοχρόνως διορίζοντας τον εαυτό του στη νέα θέση ως αρχηγός κράτους της Ελλάδας.
Χωρίς να χάσει χρόνο, το καθεστώς προχώρησε τον Ιούλιο του ίδιου έτους για να διεξάγει αυθαίρετο δημοψήφισμα, που επικύρωσε το νέο σύνταγμα με το 21,56% να υποστηρίζει τη μοναρχία και το 78,44% να είναι εναντίον της. Η προσπάθεια του Παπαδόπουλου να σχεδιάσει ένα νέο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα τελικά απέτυχε και το νέο σύνταγμα δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ.
Ανάλυση
Το σύνταγμα του 1973 είναι το δεύτερο σύνταγμα της νεοελληνικής ιστορίας, μετά το προηγούμενο σύνταγμα του 1968, που προέκυψε από μια αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος από το Ελληνικό Ναυτικό. Το σύνταγμα του 1973 αντιβαίνει στο άρθρο 137 παράγραφος 1 του προηγούμενου συντάγματος του 1968, που αναφέρει ότι «οι θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, καθώς και εκείνες που ορίζουν τη μορφή κυβέρνησης ως Βασιλευόμενη Δημοκρατία δε μπορούν ποτέ να αναθεωρηθούν». Λόγω αυτής της παραβίασης του άρθρου 137 του προκατόχου του, το σύνταγμα του 1973 χαρακτηρίστηκε ως «επαναστατικό». Το Σύνταγμα του 1973 αντικαταστάθηκε από το σημερινό Σύνταγμα της Ελλάδας το 1975, κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης.
Εξουσίες του προέδρου
Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1973, ο πρόεδρος είχε την εξουσία να ορίζει και επίσης να απομακρύνει τους υπουργούς και τους υφυπουργούς δημόσιας τάξης, εξωτερικών υποθέσεων και εθνικής άμυνας. Αυτό προοριζόταν για να επισκιάσει τις ένοπλες δυνάμεις και σχεδιάστηκε για να τους διαβεβαιώσει ότι η εξουσία ανήκει στον πρόεδρο της δημοκρατίας. Το άρθρο 49 παράγραφος 2 του Συντάγματος του 1973 επέτρεπε στον Πρόεδρο να διοικεί απευθείας τις ένοπλες δυνάμεις και να επιλέγει επίσης τον αρχηγό και τους διοικητές των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων. Το σύνταγμα του 1973 έδωσε επίσης νομοθετικές εξουσίες στον πρόεδρο και το κοινοβούλιο της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο 1973
Σπογγώδες σώμα πέους
Το σπογγώδες σώμα, γνωστό και ως σηραγγώδες σώμα της ουρήθρας, είναι μια κυλινδρική μάζα σπογγώδους ιστού που περιβάλλει την ουρήθρα του ανθρώπινου πέους στους άνδρες. Το σπογγώδες σώμα βρίσκεται κάτω από τα δύο μεγαλύτερα σηραγγώδη σώματα, μαζί με τα οποία σχηματίζει τον κορμό του πέους. Το οπίσθιο τμήμα του σπογγώδους σώματος επεκτείνεται μέσα στο περίνεο και καταλήγει σε μια διογκωμένη περιοχή που ονομάζεται βολβός. Το εμπρόσθιο τμήμα του απολήγει στην κεφαλή του πέους, μια βολβοειδή δομή που βρίσκεται στο άκρο του πέους και εφάπτεται επάνω στα σηραγγώδη σώματα.
Λειτουργία
Η λειτουργία του σπογγώδους σώματος είναι να προστατεύει την ουρήθρα αποτρέποντας τη φραγή της κατά τη διάρκεια της στύσης. Με αυτό τον τρόπο, επιτρέπει στην ουρήθρα να είναι ένα ευρύχωρο κανάλι για το σπέρμα κατά την εκσπερμάτιση. Για να το πετύχει αυτό, το σπογγώδες σώμα παραμένει εύκαμπτο όταν τα σηραγγώδη σώματα πληρούν με αίμα και σκληραίνουν κατά τη στύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πέος Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα αρσενικών θηλαστικών
Πανκ
thumb|285px|Άγγλοι πανκ Το Punk rock (ή απλά punk) ( ελληνική απόδοση: Πανκ ροκ) είναι μουσικό είδος που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τη δεκαετία του 1960, αρχικά από τη Νέα Υόρκη, και έγινε γνωστό στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Οι ρίζες του βρίσκονται στο garage rock, σε μουσικούς όπως η Πάττι Σμιθ και συγκροτήματα όπως οι MC5, Stooges, Ramones, New York Dolls και Dead Kennedys, μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1970 όμως εισάχθηκε στην Αγγλία και έγινε δημοφιλές από συγκροτήματα όπως οι Sex Pistols, οι Clash, οι Crass κ.ά. σαν μουσική του λευκού απορριπτόμενου νέου και μέρος ενός κινήματος πολιτικής και κοινωνικής καταγγελίας και αμφισβήτησης του κατεστημένου.
Παίζεται συνήθως με κιθάρα, μπάσσο και τύμπανα, σπάνια και πιάνο ή άλλα όργανα, και οργισμένα φωνητικά. Είναι υποκατηγορία του ροκ, προερχόμενο από το garage rock και είναι μουσική απλή, με έμφαση στις απλές ρυθμικές δομές (τυπικά 4/4 και δομή chorus-verse), την ταχύτητα και την ενέργεια, με στίχους που συνήθως θίγουν κοινωνικά, πολιτικά ή προσωπικά θέματα, συχνά οργισμένοι ή χλευαστικοί. Οι συνθέσεις ήταν συνήθως σύντομες (αρκετές φορές κάτω από δύο λεπτά) ως αντίθεση στις επικές συνθέσεις του progressive και του κλασικού ροκ, ενώ ο ρυθμός κοφτός και νευρικός, σε αντίθεση με τη μελωδική και χορευτική disco που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή. Πολλοί από τους πανκ μουσικούς ήταν επαγγελματίες, αρχικά αρνούνταν όμως να παίξουν κάτι παραπάνω από μερικές κοφτές συγχορδίες, επίσης θέλοντας να αντιτεθούν στο τεχνικό παίξιμο που αποθεώθηκε από τους μουσικούς του κλασικού ροκ, ενώ άλλοτε οι μουσικοί ήταν ερασιτέχνες, με ελάχιστη ή λίγη τεχνική, που όμως ταίριαξαν με τη φιλοσοφία και την απλότητα της πανκ μουσικής.
Αναβίωση γνώρισε το πανκ τα τελευταία χρόνια, με νέα πανκ ροκ και ποπ πανκ συγκροτήματα όπως οι Green day, blink 182, Sum 41, All Time Low, The Offspring κ.α που ηχητικά προσεγγίζουν μεν το πανκ της δεκαετίας του '70, δεν αντιπροσωπεύουν όμως κοινωνικά το κλίμα της πρώτης σκηνής της εποχής εκείνης. Από τις σύγχρονες mainstream πανκ (ποπ-πανκ) μπάντες λείπει το πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα (πλην των Green Day και κάποιων άλλων συγκροτημάτων). Συνήθως αποτελούν εμπορικά μουσικά σχήματα και η στάση τους θεωρείται ξένη ως προς το αυθεντικό ύφος και την αντιεμπορική στάση του πανκ.
Eίδη πανκ
Το πανκ χωρίζεται σε διάφορα είδη που μεταξύ τους έχουν κυρίως ιδεολογικές διαφορές και διαφορές στους στίχους και στον ήχο.
μικρογραφία|Dios Kon Noxotrox - ΠΑΝΚ ΡΟΚ* Χριστιανική Πανκ: Όταν μιλάμε για χριστιανικό πανκ, αυτό το κίνημα δεν συμβαίνει μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά γεννήθηκε επίσης στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1990 και του 2000. Αρκετές αντιπροσωπευτικές ομάδες του είδους γεννήθηκαν. Οι πιο γνωστοί είναι: Chapulines, huesos carnudos, siervos inútiles, La postal de mi perro και Dios Kon Noxotrox. Από αυτές τις πέντε μπάντες, η τελευταία ξεχωρίζει, επιβεβαιώνοντας μια πολύ ευαγγελική ιδέα σε σχέση με το μήνυμα. Οι περισσότεροι από τους στίχους της Λατινικής Χριστιανικής Πανκ αγγίζουν το πολιτικό και κοινωνικό σημείο, αλλά σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση το μήνυμα είναι πολύ ζωντανό, μαρτυρικό και ωμή όσον αφορά τα συναισθήματα της ψυχής. Οι Dios Kon Noxotrox ήξερε πώς να βρει την πραγματική έννοια του χριστιανικού μηνύματος και το εκφράζει με τον δικό του τρόπο παρά τη διαφωνία πολλών.
Στυλ και ενδυμασία
Το πανκ στυλ από τις απαρχές του (δεκαετία του 1970 από τους RAMONES) στόχο είχε να προκαλεί την κοινή γνώμη. Από τότε μέχρι σήμερα κάποια από τα τυποποιημένα αξεσουάρ έχουν αλλάξει ή έχουν αντικατασταθεί με νέα. Τ-shirt με προσβλητικές στάμπες, αντιφασιστικά σύμβολα κτλ. ήταν πολύ διάσημα στα αρχικά κύματα του πανκ.
Τα μαλλιά ήταν φτιαγμένα για να φαίνονται ατημέλητα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εποχές όπου ήταν κυρίως μακριά. Ήταν βαμμένα σε αφύσικα χρώματα (πράσινο, έντονο κόκκινο, μωβ).
Επίσης, αρκετά γνωστά ήταν τα δικτυωτά καλσόν (πολλές φορές σχισμένα) και τα περικάρπια με καρφιά και άλλα αντικείμενα με καρφιά, οι παραμάνες (πάνω στα ρούχα ή σαν σκουλαρίκια). Στα πρώτα χρόνια του πανκ, οι άντρες και οι γυναίκες φορούσαν βαρύ και πολύ eyeliner.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Punk Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Είδη rock
Dead Heart In A Dead World
Το Dead Heart In A Dead World είναι το τέταρτο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Επανεκδόθηκε την παραμονή πρωτοχρονιάς του 2013 ως μέρος του "Metal for the Masses 25 Alive! series" της "Century Media" με ένα επιπλέον CD το οποίο περιείχε έξι ζωντανά ηχογραφημένα κομμάτια.
Κριτικές
Το άλμπουμ έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5, το "Metal Archives" 76% και το "Metal Storm" 9 / 10. Το Heavy Metal - About.com κατέταξε το "Dead Heart In A Dead World" τρίτο στην λίστα με τα καλύτερα heavy metal άλμπουμ του 2000, πίσω από το "Brave New World" των Iron Maiden και το "Resurrection" του Ρομπ Χάλφορντ.
Μουσική
Τα τέσσερα μέλη του σχήματος επιδεικνύουν την σπουδαία τεχνική τους κατάρτιση, με την κιθαριστική απόδοση του Τζεφ Λούμις να ξεχωρίζει σε όλα τα τραγούδια, λόγω του συνδυασμού της σύγχρονης ακραίας μουσικής με το παραδοσιακό χέβι μέταλ της δεκαετίας του '80.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος μετά το ντεμπούτο τους, στο οποίο τις κιθάρες έπαιζε μόνο ο Λούμις.
Στιχουργική
Η στιχουργική του άλμπουμ ταιριάζει στην μελαγχολία της μουσικής και την φωνητική εμβέλεια του Ντέιν. Οι θλιβεροί και ζοφεροί στίχοι ασχολούνται με την αρνητική οπτική του κόσμου.
Χαρακτηριστικά, οι στίχοι του "Inside Four Walls" κατακρίνουν, με επιθετικό και οργισμένο τρόπο, τις κυβερνήσεις και την πολιτική των δικαστηρίων. Το "Narcosynthesis" είναι μεταφορά για την "κοίμηση" του ανθρώπου μέσω των θρησκειών.
Οι στίχοι του "The River Dragon Has Come" αναφέρονται στο Φράγμα των Τριών Φαραγγιών και την πτώση των φραγμάτων Μπανκιάο και Σιμάνταν το 1975, γεγονότα τα οποία προκάλεσαν τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και την καταστροφή των σπιτιών έντεκα εκατομμυρίων Κινέζων πολιτών. Ο Ντέιν χρησιμοποιεί ποιητικές αναφορές και τον δράκο με τα επτά κεφάλια από την Αποκάλυψη του Ιωάννη για να δώσει μία τρομακτική εικόνα της καταστροφής.
Το "The Heart Collector" παρουσιάζει την ιστορία ενός άντρα ο οποίος καταστρέφεται ψυχολογικά μετά τον χωρισμό του με μία κοπέλα και οδηγείται στην καταστροφή, ενώ το "Believe in Nothing" δείχνει την απέχθεια του στιχουργού προς τις θρησκείες.
Τραγούδια
1. Narcosynthesis (Dane, Loomis) - 5:31
4. Evolution 169 (Dane, Loomis) - 5:51
6. The Heart Collector (Dane, Loomis) - 5:55
8. The Sound of Silence (Simon) - 5:13
9. Insignificant (Dane, Loomis) - 4:56
11. Dead Heart, in a Dead World (Dane, Loomis) - 5:06
Θέσεις τσαρτ
Dead Heart In A Dead World (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 17 Οκτωβρίου 2000
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Dead Heart In A Dead World" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Nevermore Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Παυσανίας Α΄ ο Λακεδαιμόνιος
O Παυσανίας (πέθανε μετά το 380 π.Χ.), Βασιλιάς της Σπάρτης από την Δυναστεία των Αγιαδών (445 π.Χ. - 426 π.Χ. και 408 π.Χ. - 395 π.Χ.) ήταν γιος του βασιλιά Πλειστοάνακτος και εγγονός του διάσημου στρατηγού Παυσανία.
Λήξη Πελοποννησιακού Πολέμου
Η πρώτη περίοδος της βασιλείας του Παυσανία ήταν εποχή μεγάλων ταραχών, ο ίδιος ανέβηκε στον θρόνο ανήλικος, συνεπώς ανίκανος να κυβερνήσει. Η Εύβοια και τα Μέγαρα επαναστάτησαν από την Συμμαχία της Δήλου (446 π.Χ.), οι Πελοποννησιακές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Αττική και έφτασαν μέχρι την Ελευσίνα. Στην συνέχεια ο Πλειστοάνακτας εκθρονίστηκε και εξορίστηκε με την κατηγορία ότι τον δωροδόκησε ο Περικλής να αποσύρει τους Σπαρτιάτες από την Αττική (445 π.Χ.), ο μικρός Παυσανίας τοποθετήθηκε στην θέση του Πλειστοάνακτα και βασίλευσε μέχρι την ανάκληση του (426 π.Χ.). Ο πατέρας του κυβέρνησε ξανά μέχρι τον θάνατο του (408 π.Χ.) και τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Αγιαδών ο Παυσανίας. Μετά την οριστική νίκη των Σπαρτιατών επί τους Αθηναίους στην Μάχη στους Αιγός Ποταμούς (405 π.Χ.) ο Σπαρτιάτης στρατηγός Λύσανδρος αποφασίσει να αποκλείσει την Αθήνα για να συνθηκολογήσει. Ο Λύσανδρος απέκλεισε τον Πειραιά με αποτέλεσμα να ανακοπεί ο εφοδιασμός της πόλης και να ζητήσουν οι κάτοικοι την παράδοση, ο στρατηγός Θηραμένης ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Λύσανδρο και συμφώνησε στην παράδοση, με τον τρόπο αυτό έληξε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (404 π.Χ.).
Ανατροπή των Τριάκοντα Τυράννων
Την διοίκηση της Αθήνας ανέλαβαν οι Τριάκοντα Τύραννοι Αθηναίοι πολίτες με απολυταρχικές τάσεις υπό την επίβλεψη του Λύσανδρου, αρχηγός τους ήταν ο Κριτίας, ανάμεσα τους βρισκόταν και ο ίδιος ο Θηραμένης. Ακολούθησε μια μεγάλη σειρά βιαιοτήτων από τους Τριάκοντα Τύραννους με λεηλασίες, σφαγές και δολοφονίες αθώων πολιτών, δεν δίσταζαν να δολοφονήσουν οποιονδήποτε αντιστεκόταν, ανάμεσα στα θύματα και ο ίδιος ο Θηραμένης. Οι Δημοκρατικοί αντέδρασαν έντονα και οργανώθηκαν με αρχηγό τον Θρασύβουλο να τους ανατρέψουν (403 π.Χ.), απέκτησαν σύμμαχο ακόμα και τον ίδιο τον βασιλιά της Σπάρτης Παυσανία. Έτσι ο Παυσανίας εξεστράτευσε στην Αττική για να εμποδίσει το απολυταρχικό πρόγραμμα του Λύσανδρου (δηλ. την διατήρηση των Τριάκοντα τυράννων στην Αθήνα). Συνδιαλεγόμενος με τις αντιμαχόμενες μερίδες της Αθήνας συνεργάστηκε με τον Αθηναίο Θρασύβουλο και έτσι αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία. Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Αρχαία Αθήνα και με την συμβολή του Παυσανία οι δύο μεγάλες πόλεις συμμάχησαν προσωρινά μεταξύ τους. Οι Έφοροι εξοργίστηκαν με τις ενέργειες του Παυσανία στην Αθήνα και τον εισήγαγαν σε δίκη αλλά τελικά αθωώθηκε.