cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράους
Η Φράους (Fraus-Απάτη) ήταν θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας.
Στη ρωμαϊκή μυθολογία, η απάτη ήταν η θεά της προδοσίας, και βοηθός του θεού Μέρκουρι. Από την θεότητα αυτή προήλθε και η λέξη "απάτη". Η ίδια θεότητα με το ίδιο όνομα υπάρχει και στην Ελληνική μυθολογία. Στην κελτική μυθολογία, η απάτη ήταν μια πολύ επιθετική λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις πόρνες.
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της απάτης και της πονηριάς
Νεφέλη Έβρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
331
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 331 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 331 (CCCXXXI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βάσσου και Αβλαβίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1084 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 331 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χβάνανταλσνιουκουρ
Το Χβάνανταλσνιουκουρ (ισλανδικά: Hvannadalshnjúkur, προφορά ΔΦΑ : [ˈkvanːatalsˌn̥ʲuːkʏr]) είναι η ψηλότερη κορυψή του Οραφαγιοκούλ, ένα ηφαίστειο στα νοτιοανατολικά της Ισλανδίας.
Είναι το υψηλότερο όρος της χώρας. Μια μέτρηση που ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2005 καθόρισε το ύψος του σε 2.110 μέτρα ενώ σε προηγούμενη μέτρηση είχε βρεθεί στα 2.119 μέτρα.
Το ηφαίστειο βρίσκεται στα όρια του Εθνικού Πάρκου Σκαφτάφελλ και απλώνεται κάτω από τον παγετώνα Öræfajökull.
Το όνομα του παγετώνα σημαίνει παγετώνας της καταστροφής, και ονομάστηκε έτσι μετά από μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις το 1362 που κατέστρεψαν πολλά αγροκτήματα στην περιοχή. Το ηφαίστειο εξερράγη για τελευταία φορά το 1727 και, παρά την επαναδημιουργία των αγροκτημάτων, η περιοχή είναι ακόμα γνωστή ως Öræfi, δηλαδή 'ακαλλιέργητη γη''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισλανδίας
Γκουανγκτζόου
thumb|Η θέση της Κουανγκτσόου στην επαρχία Κουανγκντόνγκ της Κίνας
Η Γκουανγκτζόου (, παραδοσιακά κινέζικα: 廣州, απλοποιημένα κινέζικα: 广州, Wade–Giles: Kuang-chou, μετάφραση στα ελληνικά: Μεγαλούπολη) ή Καντόνα (παραδοσιακή μετάφραση στις ευρωπαϊκές γλώσσες: Canton) είναι πόλη και εμπορικό λιμάνι της νότιας Κίνας. Έχει πληθυσμό περίπου 13.080.500 κατοίκους (στοιχεία του 2014). Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Τζου Τζιανγκ και είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Γκουανγκντόνγκ.
Συγκοινωνίες υπάρχουν στο αεροδρόμιο και στο μετρό της Καντόνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα
HMS Thrush (1889)
Το HMS Thrush ήταν σύνθετη κανονιοφόρος κλάσης Redbreast και το τρίτο πλοίο με αυτό το όνομα που υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό. Τα πλοία της κλάσης Redbreast σχεδιάστηκαν από τον σερ Γουίλιαμ Χένρι Γουάιτ, Διευθυντή Ναυτικών Κατασκευών του Βασιλικού Ναυτικού το 1888.
Το Thrush εγκαινιάστηκε στις 22 Ιουνίου 1889 στο Γκρίνοκ. Ο τριπλής εκτόνωσης εμβολοφόρος κινητήρας του φτιάχτηκε στο χυτήριο Γκρίνοκ παρήγαγε ισχύ 890 kW, αρκετή ώστε το πλοίο να αναπτύσσει ταχύτητα 24 km/h.
Η πρώτη στάση του πλοίου ήταν στον Σταθμό Βορείου Αμερικής και Δυτικών Ινδιών που βρίσκονταν στην Πόλη του Χάλιφαξ όπου, το 1891, κυβερνιόνταν από τον Πρίγκηπα Γεώργιο, τον μετέπειτα Βασιλιά Γεώργιο Ε' του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1896 το Thrush μαζί με το Sparrow, συμμετείχαν στον 40λεπτο Αγγλο-Ζανζιβαρινό Πόλεμο. Το πλοίο ήταν σε υπηρεσία κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερ μεταξύ Οκτωβρίου 1899 και Ιουνίου 1902 όπου κυβερνώνταν από τον Υποπλοίαρχο W Η D'Oyly.
Από το 1906 το Thrush υπηρετούσε την Βασιλική Ακτοφυλακή πριν μετατραπεί σε Καλωδιακό πλοίο το 1915. Το 1916 μετατράπηκε σε ναυαγοσωστικό και στις 11 Απριλίου 1917 αποσύρθηκε στο Γλέναρμ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Φεντ Καπ
Το Φεντ Καπ (αγγλικά: Fed Cup),  είναι η σημαντικότερη διεθνής διοργάνωση στη γυναικεία αντισφαίριση. Ξεκίνησε το 1963 στη διάρκεια των εορτασμών για την 50ή επέτειο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης (ITF). Η διοργάνωση ήταν γνωστή με την ονομασία  (Ομοσπονδιακό Κύπελλο) ως το 1995. Η αντίστοιχη ανδρική διοργάνωση είναι το Ντέιβις Καπ.
Στις 10 Νοεμβρίου του 2019 η Γαλλία κέρδισε με 3-2 την Αυστραλία στο Περθ στον πιο πρόσφατο τελικό και κέρδισε για 3η φορά στην ιστορία της διοργάνωσης το τρόπαιο.
Ιστορία
Την ιδέα για κάποια ομαδική διοργάνωση στην αντισφαίριση γυναικών συνέλαβε το 1919 η Χέιζελ Χότσκις Γουάιτμαν και μετά την απόρριψη, παρουσίασε ένα τρόπαιο το 1923 για κάποια ετήσια διοργάνωση ανάμεσα στις ομάδες των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, οι οποίες ήταν πανίσχυρες την περίοδο εκείνη. Η τενίστρια Νελ Χόπμαν αργότερα υλοποίησε την αρχική ιδέα της Γουάιτμαν.
Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να καθιερωθεί η διοργάνωση αυτή το 1963, έπειτα από έγκριση της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Στην πρώτη διοργάνωση εκείνης της χρονιάς, έλαβαν μέρος 16 χώρες. Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Λονδίνο με αντίπαλες ομάδες την Αυστραλία και τις ΗΠΑ. Κέρδισαν τον τίτλο οι τελευταίες και εγκαινίασαν έτσι το ρεκόρ τους των 18 τίτλων μέσα στα επόμενα χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις αντισφαίρισης
Χο Τσι Μιν (πόλη)
thumb|Το δημαρχείο της πόλης και μπροστά του άγαλμα του Χο Τσι Μιν Η Χο Τσι Μιν (ή και Χο Τσι Μίνχ) (βιετναμέζικα: ), και κοινώς ως Σαϊγκόν, είναι πόλη στο Βιετνάμ και πρωτεύουσα του νότιου Βιετνάμ μέχρι το 1975. Από τότε μετονομάστηκε σε πόλη Χο Τσι Μιν, προς τιμή του Προέδρου Χο Τσι Μιν, εθνικού ήρωα των Βιετναμέζων. Την άνοιξη του 1975 έγινε η ένωση νότιου και βόρειου Βιετνάμ.
Βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του ποταμού Σαϊγκόν. Είναι μεγάλο βιομηχανικό κέντρο, με ναυπηγεία και εργοστάσια υφαντουργίας, ειδών διατροφής, καπνού, ελαστικών, βυρσοδεψίας. Είναι επίσης ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της νοτιοανατολικής Ασίας. Εξάγει διάφορα εμπορεύματα, που τα κυριότερα είναι το ρύζι, το καλαμπόκι, τα ελαστικά, τα βαμβακερά υφάσματα, η μπύρα κ.ά. Στην πόλη βρίσκονται πολλά μνημεία, μουσείο, πανεπιστήμιο και διάφορα άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό 6.650.942 κατοίκων.
524 Φιντέλιο
Ο 524 Φιντέλιο (Fidelio) είναι μεγάλος αστεροειδής με διάμετρο 72 χιλιόμετρα που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο στο κέντρο της Κύριας ζώνης αστερειδών. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Ο Φιντέλιο στη σύνθεσή του περιέχει σίσηρο και άνθρακα, γεγονός που σημαίνει πως έχει φασματικό τύπο XC.
Παραπομπές
Φιντέλιο
Κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου
Η οσφυϊκή δισκοκήλη (κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου) είναι μια σχετικά συχνή πάθηση της σπονδυλικής στήλης στην περιοχή της μέσης. Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος είναι ένα ελαστικό «μαξιλαράκι» ανάμεσα σε δύο σπονδύλους και ο ρόλος του είναι να απορροφά τους κραδασμούς και να διευκολύνει τις κινήσεις. Με την πάροδο του χρόνου ο δίσκος φθείρεται και τελικά σε κάποιο σημείο εμφανίζεται μια ρωγμή, από όπου ένα μικρό μέρος βγαίνει και προβάλλει μέσα στον σπονδυλικό σωλήνα. Το τμήμα αυτό που προεξέχει είναι η δισκοκήλη.
Η νόσος αυτή (συχνά λέγεται και δισκοπάθεια) εμφανίζεται συχνά σε νέους ανθρώπους, αλλά και στη μέση και μεγάλη ηλικία. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι πόνος στη μέση (οσφυαλγία) και το πόδι (ισχιαλγία), και ορισμένες φορές αδυναμία (παράλυση) και μούδιασμα του ποδιού. Η διάγνωση ξεκινάει με το ιστορικό και την κλινική εξέταση της οσφύος (μέσης) και των κάτω άκρων. Στη συνέχεια, η διάγνωση επιβεβαιώνεται με μια μαγνητική τομογραφία.
Το επεισόδιο πόνου διαρκεί από λίγες ημέρες έως και 4-6 εβδομάδες, στη διάρκεια των οποίων τα συμπτώματα σταδιακά υποχωρούν. Για να περάσει ο πόνος μπορεί κανείς να δοκιμάσει απλά μέσα στο σπίτι (όπως το μασάζ και η θερμότητα) αλλά και διάφορές μορφές φυσικοθεραπείας. Γενικώς πρέπει ο ασθενής να συνεχίσει να περπατάει όσο μπορεί και να μην καθηλώνεται στο κρεβάτι. Αν ο πόνος δεν περνάει με απλά παυσίπονα και παρά την φυσικοθεραπεία, μπορεί κανείς σε επιλεγμένες περιπτώσεις να δοκιμάσει μία ένεση στην σπονδυλική στήλη.
Σε κάποιες περιπτώσεις τα συμπτώματα είναι πιο σοβαρά δηλαδή είτε ο πόνος επιμένει, είτε το πόδι χάνει τη δύναμή του (παραλύει). Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται ειδική νευροχειρουργική επέμβαση όπως πχ η οσφυϊκή μικροδισκεκτομή.
Βέργη Έβρου
Η Βέργη Έβρου ήταν οικισμός του Νομού Έβρου, στην περιοχή μεταξύ των σημερινών οικισμών Ζώνη και Λάδη. Εγκαταλήφθηκε το 1951 και σήμερα δεν υπάρχουν πλέον ερείπια καθώς η έκταση του οικισμού αποτελείται αγροτικά κτήματα. Επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Şaduman.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Θηρεσία Χριστίνα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Η Θηρεσία Χριστίνα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (Theresia Christiane von Sachsen-Coburg und Gotha, 23 Αυγούστου 1902 - 24 Ιανουαρίου 1990) ήταν κόρη του Αύγουστου Λεοπόλδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Βιογραφία
Η Θηρεσία Χριστίνα Μαρία Ιωσηφίνα Ιγνατία Βενετία Μιχαέλα Γαβριέλα Ραφαέλα Γκοντζάγκα γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1902 στη Θουριγγία, και ήταν έκτο παιδί και η τρίτη κόρη του Αύγουστου Λεοπόλδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα και της Καρολίνας Μαρίας της Αυστρίας.
Πέθανε στις 24 Ιανουαρίου 1990 στο Φίλλαχ σε ηλικία 87 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος
Ο Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος, λατιν.: Titus Quinctius Flamininus, (229 π.Χ. - 174 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδας κατά τον Β΄ Μακεδονικό Πόλεμο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μια κάπως παρηκμασμένη οικογένεια πατρικίων ονόματι Κουινκτία (Quinctia). Η οικογένεια αυτή είχε μία ένδοξη θέση στην πρώιμη ρωμαϊκή ιστορία, ειδικά ο διάσημος ήρωας Λεύκιος Κουίνκτιος Κιγκινάτος, αλλά με κάποιο τρόπο έχασε την πολιτική της επιρροή στα μέσα του 4ου αι. π.Χ.. Προπάππος του Φλαμινίνου, ο Καίσος Κουίνκτιος Κλαύδος, ήταν ύπατος το 271 π.Χ., και ήταν ο τελευταίος Κουίνκτιος, που αναφέρεται ότι κατείχε κάποιο αξίωμα πριν το 209 π.Χ.
Ο Λεύκιος Κουίνκτιος, ο παππούς του, ήταν αρχιερέας του Δία κατά τη διάρκεια του τρίτου τέταρτου του 3ου αι. π.Χ. Για τον πατέρα του, που ονομαζόταν και αυτός Τίτος, δεν υπάρχουν πληροφορίες. Είχε δύο γιούς: τον Τίτο Φλαμινίνο που γεννήθηκε το 229 π.Χ., και τον Λεύκιο που γεννήθηκε αργότερα. Στα τέλη του 3ου αι. π.Χ. η οικογένεια των Κουινκτίων απέκτησε ξανά μια καλή θέση εξαιτίας του θείου του Καίσου, που έκτισε το 217 π.Χ. τον ναό της Ομόνοιας στη Ρώμη. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο αδελφός του έγινε ιερέας σε μικρή ηλικία και ο εξάδελφός του, Τίτος Κουίνκτιος Κρισπίνος, ύπατος το 208 π.Χ..
Οι Κουίνκτιοι για πολλά χρόνια είχαν συμμαχικούς δεσμούς με τους Φαβίους, μια από τις πιο διακεκριμένες οικογένειες της Ρώμης. Για να πραγματοποιηθεί αυτό γίνονταν επιγαμίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση που Φλαμινίνου, που νυμφεύτηκε μία Φαβία.
Η πρώιμη σταδιοδρομία του Φλαμινίνου αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς προσπέρασε πληθώρα βημάτων στη σειρά αξιωμάτων (cursus honorum). Ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, στον οποίο έλαβε μέρος στην Ιταλία, αποτέλεσε έναρξη για πολλές ασυνήθιστες σταδιοδρομίες, με πιο γνωστό παράδειγμα την περίπτωση του Σκιπίωνα του Αφρικανού. Ο Φλαμινίνος ξεκίνησε το 208 π.Χ. ως χίλιαρχος, ένα μικρό στρατιωτικό αξίωμα. Υπηρέτησε υπό τις διαταγές τού επί πέντε φορές υπάτου Μάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου, που ηγείτο των επιχειρήσεων εναντίον του Αννίβα στην Νότια Ιταλία. Ο Μάρκελλος σκοτώθηκε σε μια ενέδρα των Καρχηδονίων κοντά στον Κρότωνα το 208.
Δύο χρόνια μετά ο Φλαμινίνος εκλέχτηκε ταμίας (cuaestor), αν και πληθώρα ιστορικών υποστηρίζουν, ότι αυτό συνέβη πολύ αργότερα. Στάλθηκε στον Τάραντα για να βοηθήσει τον θείο του Κουίνκτιο Κλαύδιο Φλαμινίνο, που ήταν προπραίτορας και υπεύθυνος για τη ρωμαϊκή φρουρά. Η Ρώμη κρατούσε ισχυρή τη στρατιωτική παρουσία σε αυτήν την ελληνική πόλη, εξαιτίας της αποστασίας της και την ενίσχυση που έδωσε στον Αννίβα. Το 205 όμως απεβίωσε ο θείος του, και ο Φλαμινίνος πήρε τη θέση του. Το να γίνει κάποιος προπραίτορας πριν τα 25 του χρόνια ήταν ασυνήθιστο κατόρθωμα, αλλά μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός, ότι οι έμπειροι διοικητές χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς στο τέλος του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Ο Τ. Κ. Φλαμινίνος είχε αποκτήσει καλές σχέσεις με τον ελληνικό πληθυσμό του Τάραντα. Κατά τη διάρκεια παραμονής του ήρθε σε επαφή με την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό.
Το 201 αποτέλεσε μέλος μιας δεκαμελούς επιτροπής, αποτελούμενης από βετεράνους του Σκιπίωνα του Αφρικανού στο Σάμνιο και την Απουλία, ίσως επειδή γνώριζε τις περιοχές ύστερα από την παραμονή του στον Τάραντα. Η επιτροπή αυτή συνέχισε το έργο της μέχρι το 200, αλλά ο Φλαμινίνος προσλήφθηκε σε μια δεύτερη επιτροπή αποτελούμενη από τρία μέλη, που θα κατέγραφε τους αποίκους στη Βενουσία. Ήταν η μοναδική φορά, που κάποιος ανελάμβανε να είναι μέλος δύο επιτροπών ταυτόχρονα στην ιστορία της Ρώμης.
Το 199 ο Φλαμινίνος στράφηκε προς το αξίωμα του υπάτου, ενώ δεν ήταν ακόμη ούτε τριάντα ετών. Η σειρά αξιωμάτων (cursus honorum) του δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη επίσημα αυτά τα χρόνια, αλλά η απόπειρά του μόνο για να κατέβει στις εκλογές, αρκούσε για να σπάσει η παράδοση. Ήταν ακόμη νεότερος από τον Σκιπίωνα τον Αφρικανό, που  εξελέγη ύπατος το 205 στα 31 του έτη, έχοντας εντυπωσιακό στρατιωτικό ιστορικό και διάσημη οικογένεια με υψηλό κύρος. Αντίθετα, ο Φλαμινίνος προερχόταν από μια μικρότερη οικογένεια, και δεν μπορούσε να υπερηφανεύεται για κάποιο αξιοσημείωτο επίτευγμά του, κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον του Αννίβα. Τουλάχιστον δύο Τριβούνοι των Πληβείων, ο Μάρκος Φούλβιος και ο Μάνιος Κούριος, άσκησαν βέτο στην υποψηφιότητά του, με την αιτιολογία ότι ήταν πολύ νέος και δεν έπρεπε να είχε κάποια αξίωση. Ωστόσο, η Σύγκλητος τους ανάγκασε να καταργήσουν το βέτο τους και να επιτρέψουν στον Φλαμινίνο να παρουσιαστεί στις εκλογές.
Κατά τα πρώτα δύο έτη, η Ρωμαϊκή εκστρατεία ήταν ανεπιτυχής. Ο Πόπλιος Σουλπίκιος Γάλβας έκανε πολύ μικρές προόδους εναντίον του Φιλίππου, και ο Πόπλιος Βίλιος που τον διαδέχτηκε, αντιμετώπισε ανταρσία μέσω στο ίδιο του το στράτευμα. Το 198 π.Χ. ο Π. Βίλιος παρέδωσε την διοίκηση στον Φλαμινίνο, ο οποίος απεδείχθη, πως ήταν πολύ διαφορετικού τύπου στρατηγός.
Ο Φλαμινίνος δεν ήταν καν τριάντα ετών, και αυτοανακηρύχθηκε ως ένθερμος Φιλέλληνας. Εισήγαγε και καθόρισε τις λεπτομέρειες μιας νέας Ρωμαϊκής πολιτικής, για να κερδηθεί ο πόλεμος. Μέχρι αυτό το σημείο, οι Ρωμαίοι είχαν απλώς απαιτήσει από τον Φίλιππο Ε΄ να σταματήσει να επιτίθεται στην νότια Ελλάδα, με το σύνθημα Ειρήνη στην Ελλάδα. Τώρα ο Φλαμινίνος απαιτούσε ο Φίλιππος Ε΄ να αποσύρει όλα του τα στρατεύματα και τους διπλωμάτες από τις πόλεις της νότιας Ελλάδας, και να περιοριστεί στη Μακεδονία υπό το σύνθημα «Ελευθερία στην Ελλάδα».
Ο Φλαμινίνος διεξήγαγε μια έντονη εκστρατεία εναντίον του Φίλιππου Ε΄, τον οποίο ανάγκασε να υποχωρήσει στη Θεσσαλία. Οι πόλεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας, οι οποίες ήταν παραδοσιακοί σύμμαχοι των Μακεδόνων, ήταν πολύ απασχολημένες με τον πόλεμό τους εναντίον της Σπάρτης, για να συμμετέχουν στον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο. Οι αυξανόμενες Ρωμαϊκές επιτυχίες εναντίον των Μακεδόνων, έκανε πολλούς από τους παλαιούς συμμάχους να αναθεωρήσουν την στάση τους ως προς την Μακεδονία. Υπήρξαν όμως και άλλοι, όπως το Άργος, η παραδοσιακή πηγή της παλαιάς Μακεδονικής δυναστείας των Αργεαδών, οι οποίοι παρέμειναν στο πλευρό του Μακεδονικού βασιλείου.
Ο Φίλιππος διακήρυξε τη θέλησή του να κάνει ειρήνη, αλλά το άνοιγμά του αυτό ήρθε σε μια κρίσιμη στιγμή για τον Φλαμινίνο, καθώς ήταν προεκλογική περίοδος στη Ρωμαϊκή δημοκρατία και ο Φλαμινίνος, ενώ επιθυμούσε δόξα (να κερδίσει τον πόλεμο), δε μπορούσε να γνωρίζει, αν θα συνεχίσει τη διοίκησή του, ή θα αντικατασταθεί από τη νέα κυβέρνηση, και αν ο πόλεμος θα συνεχιστεί ή διακοπεί. Αποφάσισε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Φίλιππο Ε΄, ενόσω περίμενε τα αποτελέσματα των εκλογών στη Ρώμη. Εάν η νέα διακυβέρνηση αποφάσιζε, πως ο Φλαμινίνος θα επέστρεψε στη Ρώμη, τότε θα προχωρούσε σε μια γρήγορη ειρηνευτική συμφωνία με τους Μακεδόνες. Εάν, από την άλλη πλευρά, η διοίκησή του συνεχιζόταν, τότε θα τερμάτιζε κάθε μορφή διαπραγμάτευσης, και θα συνέχιζε τον πόλεμο εναντίον του Φιλίππου Ε΄.
Ο Φλαμινίνος και ο Φίλιππος Ε΄ συναντήθηκαν στη Νίκαια της Λοκρίδας τον Νοέμβριο του 198 π.Χ.. Για να καθυστερήσει τις διαδικασίες, ο Φλαμινίνος επέμενε πως όλοι ανεξαιρέτως οι σύμμαχοί του θα πρέπει να είναι επίσης παρόντες στις διαπραγματεύσεις. Ακολούθως, επανέλαβε τις απαιτήσεις του προς τον Φίλιππο Ε΄, πως θα έπρεπε να αποσυρθεί από όλη την νότια Ελλάδα. Ο Φίλιππος Ε΄, ήταν προετοιμασμένος να αποσυρθεί από τις πρόσφατες κατακτήσεις του σε Θράκη και Μικρά Ασία, αλλά δεν μπορούσε να δεχτεί τις απαιτήσεις του Φλαμινίνου. Ο Φλαμινίνος τον έπεισε τελικά, πως το πρόβλημα ήταν οι ίδιες οι πόλεις του νότου, οι οποίες ήταν ανένδοτες σε αυτό το σημείο, και πρότεινε στον Φίλιππο Ε΄ να στείλει μια αντιπροσωπεία στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, έτσι ώστε να υπάρξει μεγαλύτερη ευελιξία στις διαπραγματεύσεις. Ο Φίλιππος Ε΄ ακολούθησε τη συμβουλή του Φλαμινίνου, αλλά την ίδια στιγμή ο Φλαμινίνος έμαθε πλέον πως η διοίκησή του θα επεκτεινόταν και οι πολιτικοί σύμμαχοί του στη Ρώμη τού εξασφάλισαν τη συνέχιση του πολέμου, έτσι οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν άμεσα.
Βλέποντας πως ο πόλεμος έκλεινε προς τη Ρώμη, οι λιγοστοί σύμμαχοι του Φίλιππου Ε΄ που απέμεναν, τον εγκατέλειψαν -με την εξαίρεση της Ακαρνανίας- και αναγκάστηκε να συγκεντρώσει στρατό από 25.000 μισθοφόρους. Οι λεγεώνες του Φλαμινίνου συνάντησαν και κέρδισαν τον Φίλιππο Ε΄ αρχικά στη μάχη του ποταμού Αώου στη Βόρεια Ήπειρο, όμως η αποφασιστική μάχη δόθηκε στην τοποθεσία Κυνός Κεφαλές της Θεσσαλίας τον Ιούνιο του 197 π.Χ., με τις πιο ευέλικτες και καλύτερα διοικούμενες Ρωμαϊκές λεγεώνες να νικούν τις Μακεδονικές φάλαγγες, οι οποίες παρασύρθηκαν σε ανώμαλο έδαφος και έχασαν τη συνοχή τους. Μετά από αυτό, ο Φίλιππος αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει για ειρήνη, σύμφωνα με τους Ρωμαϊκούς όρους.
Προκηρύχθηκε γενική εκεχειρία, και οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις έγιναν στην κοιλάδα των Τεμπών. ο Φίλιππος Ε΄ συμφώνησε να αποσυρθεί από όλες τις πόλεις της νότιας Ελλάδας και να ξεχάσει τις κατακτήσεις του σε Θράκη και Μικρά Ασία. Οι πρώην σύμμαχοι του Φλαμινίνου, η Αιτωλική Συμπολιτεία, έκαναν επιπλέον εδαφικές διεκδικήσεις εναντίον του Φιλίππου Ε΄, αλλά ο Φλαμινίνος αρνήθηκε να τις υποστηρίξει. Η συνθήκη στάλθηκε στη Ρώμη για επικύρωση, και η Ρωμαϊκή Σύγκλητος έθεσε επιπλέον όρους, απαιτώντας ο Φίλιππος Ε΄ να πληρώσει πλήρεις πολεμικές αποζημιώσεις προς όλες τις πλευρές και να παραδώσει τον στόλο του.
Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας
To Κεφαλοχώρι (πρώην Γλούστα και Πλαγιά ) είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 31 κατοίκους.
Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος
Βιογραφία
Το 196 π.Χ. συμφωνήθηκαν οι όροι και σταμάτησε επίσημα ο πόλεμος. Κατά τους αγώνες των Ισθμίων, ο Φλαμινίνος διακήρυξε την «Ελευθερία και Ανεξαρτησία των Ελλήνων», προς τις γενικές επευφημίες και πανηγυρισμούς των παρευρισκόμενων. Την ίδια στιγμή οι Ρωμαϊκές λεγεώνες μπήκαν στις γεωγραφικά στρατηγικές πόλεις της Κορίνθου, Χαλκίδος και Δημητριάδος, τις οποίες προηγουμένως έλεγχαν οι Μακεδόνες. Οι λεγεώνες αυτές αποσύρθηκαν το 194 π.Χ..
Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Παλαιότερα ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με τηντότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται ΒΑ. των Φιλιατών, περίπου 32 χλμ. και είναι ένα από τα βορειοανατολικότερα ορεινά χωριά του νομού, σε υψόμετρο 370 μ. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος κυρίως με την κτηνοτροφία, το 1928 αριθμούσε 255 κατοίκους και το 2001 αριθμούσε 93 κατοίκους.
Επαρχία Λούντα Νόρτε
Η Λούντα Νόρτε Lunda Norte) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Έχει έκταση 103.760 χλμ² και πληθυσμό 862.566 κατοίκους. Ο πρώτος πρόεδρος της Ανγκόλας, Αγκοστίνιο Νέτο όρισε τη Λουκάπα επαρχιακή πρωτεύουσα μετά την ανεξαρτησία, αλλά η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε αργότερα στο Ντούντο. Η επαρχία συνορεύει με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στα βορειοανατολικά και τη Λούντα Σουλ στα νότια. Η επαρχία είναι πλούσια σε χρυσό και διαμάντια, αλλά παραμένει σε μεγάλο βαθμό υπανάπτυκτη και φτωχή. Η UNITA χρησιμοποίησε τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την πώληση διαμαντιών για να χρηματοδοτήσει τις πολεμικές της επιχειρήσεις. Η κοιλάδα του ποταμού Κουάνγκο, η πλουσιότερη περιοχή διαμαντιών της Ανγκόλας βρίσκεται στην επαρχία. Η εξόρυξη γίνεται από εταιρείες όπως η De Beers και η Endiama. Η επαρχία Λούντα της οποίας η πρωτεύουσα ήταν το Σαουρίμο δημιουργήθηκε από την πορτογαλική αποικιακή διοίκηση στις 13 Ιουλίου 1895. Χωρίστηκε στις υποδιαιρέσεις Λούντα-Σουλ (Νότια Λούντα) και Λούντα-Νόρτε (Βόρεια Λούντα) μέσω μιας συνταγματικής πράξης το 1978 από την κυβέρνηση του Λαϊκού Κινήματος για την Ελευθερία της Ανγκόλας (MPLA). Η εξόρυξη σιδήρου και μαγγανίου είναι επίσης σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες. Είναι γνωστή για τα γλυπτά της. Το πιο γνωστό είναι το Ο Στοχαστής (O Pensador), ένα γλυπτό ενός άνδρα που κρατά το κεφάλι του. Είναι πλούσια σε χλωρίδα και πανίδα.
Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος
Βιογραφία
Αυτή ήταν η πράξη ενός ανιδιοτελούς Φιλέλληνα, αν και φαίνεται πιο πιθανό, ότι ο Φλαμινίνος αντιλαμβανόταν την «ελευθερία», ως ελευθερία για την αριστοκρατία της Ελλάδας, που θα αποκτούσαν σχέσεις δούναι και λαβείν με την Ρώμη, αντί να είναι υποχείρια της Μακεδονικής ηγεμονίας. Με τους Έλληνες συμμάχους του ο Φλαμινίνος λεηλάτησε τη Σπάρτη, πριν επιστρέψει στη Ρώμη θριαμβευτικά μαζί με χιλιάδες απελευθερωμένους σκλάβους, από τους οποίους 1200 απελευθερώθηκαν από την Αχαΐα, οι οποίοι είχαν αιχμαλωτιστεί και πωληθεί στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου.
Εν τω μεταξύ ο Ευμένης Β΄ της Περγάμου ζήτησε βοήθεια από τη Ρώμη κατά του βασιλιά των Σελευκιδών, Αντίοχου Γ΄. Ο Φλαμινίνος στάλθηκε να διαπραγματευτεί μαζί του το 192 π.Χ. και τον προειδοποίησε να μην παρεμβαίνει στα ελληνικά κράτη. Ο Αντίοχος Γ΄ δεν πίστευε ότι ο Φλαμινίνος είχε την εξουσία να μιλήσει για τους Έλληνες και υποσχέθηκε να αφήσει την Ελλάδα μόνη της, αν και οι Ρωμαίοι έκαναν το ίδιο. Αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν κάπου, και η Ρώμη βρέθηκε σύντομα σε πόλεμο με τον Αντίοχο Γ΄. Ο Φλαμινίνος ήταν παρών στη Μάχη των Θερμοπυλών το 191 π.Χ., στην οποία ο Αντίοχος Γ΄ ηττήθηκε.
Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Γέννηση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Οι δύο άλλες εκκλησίες του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος και ο Άγιος Νικόλαος.
Επαρχία Λούντα Νόρτε
Η επαρχία κατοικείται από Σόκουε, Λούντα και άλλες εθνικές ομάδες. Πολλοί τουρίστες επισκέπτονται το εθνογραφικό μουσείο που βρίσκεται στην επαρχία. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας (1975-2002) πολλοί άμαχοι σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις μεταξύ της Εθνικής Ένωσης για την Ολική Ανεξαρτησία της Ανγκόλας (UNITA) και των Ενόπλων Δυνάμεων της Ανγκόλας (FAA). Επηρεάστηκαν επίσης οι εργασίες εξόρυξης διαμαντιών. Πολλές νάρκες ξηράς από τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου εξακολουθούν να υπάρχουν στην επαρχία. Η λέπρα και η ελεφαντίαση είναι οι κυριότερες ασθένειες που πλήττουν την επαρχία.
Δήμοι και κοινότητες
Η επαρχία Λούντα Νόρτε περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas), ταξινομημένες υπό τους αντίστοιχους δήμους τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουντα Νορτε
Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Πλησίον του χωριού αυτού βρίσκονται ερείπια αρχαίας πόλης. Ο Π. Αραβαντινός υποστήριξε ότι πρόκειται για την αρχαία Βουλωρόν. Αρχαιολογικά ευρήματα από θολωτό τάφο (του 2ου αιώνα π.Χ.) και τη γύρω περιοχή (αμφορείς, χρυσά κτερίσματα κ.λπ.) εκθέτονται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Ηγουμενίτσας.
Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Κάτοικοι του χωριού έλαβαν μέρος στην Ελληνική Επανάσταση υπηρετώντας ως υπαξιωματικοί και οπλίτες στο σώμα του Κωνσταντίνου Λαγουμιτζή. Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, το Κεφαλοχώρι αποτελούσε τσιφλίκι στο οποίο κατοικούσαν 591 άτομα, κατανεμημένα σε 116 φορολογικούς χανέδες.
Πηγές
Κεφαλοχωρι Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ισοπεδωτές
Οι Ισοπεδωτές (Levellers) ήταν ένα αντιμοναρχικό πολιτικό κίνημα που εμφανίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία, στα τέλη της δεκαετίας του 1640, κατά τη διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου, με τις διακηρυκτικές αρχές του να συνοψίζονται στο αίτημα για λαϊκή κυριαρχία, για διεύρυνση του δικαιώματος ψήφου, ισονομία και ανεξιθρησκεία.
Οι Ισοπεδωτές δεν ήταν πολιτικό κόμμα ή σχηματισμός με την σύγχρονη έννοια του όρου γι’ αυτό και παρουσίαζαν σε επίπεδο βάσης σχετική ανομοιογένεια. Ωστόσο ήταν οργανωμένοι σε εθνικό επίπεδο μέσα από μια σειρά χώρων συνάθροισης που λειτουργούσαν τρόπον τινά ως τοπικές οργανώσεις, με βάση τα σημερινά δεδομένα, αλλά στην ουσία δεν ήταν τίποτε άλλο από πανδοχεία, καπηλειά και ταβέρνες.
Οι καταβολές του ονόματος
Ο όρος ισοπεδωτής χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά την Επανάσταση της Ενδοχώρας το 1607 με σκοπό να λοιδορήσει τους εξεγερμένους αγρότες, οι οποίοι μη έχοντας άλλη υλική υποστήριξη χρησιμοποιούσαν ισοπεδωμένους φράχτες ως αμυντικό μέσο κατά τις εχθροπραξίες τους με τον στρατό του Στέμματος, οι οποίοι και λειτουργούσαν με αντίστοιχο τρόπο με τα σημερινά οδοφράγματα. Σε πολιτικό επίπεδο, ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει μια μερίδα γνωστών ως "Υποκινητών" της συγκρότησης της Νέας Πρότυπης Στρατιάς και των υποστηρικτών της στο Λονδίνο, που προφασίζονταν πως σχεδίαζαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά. Βαθμιαία όμως ο όρος συνδέθηκε στενά και τελικά ταυτίστηκε με τα ονόματα των Τζον Λίλμπερν, Γουίλιαμ Γουόλγουιν και Ρίτσαρντ Όβερτον και των οπαδών τους.
Θέσεις και ιστορία
Οι θέσεις των Ισοπεδωτών αυτές αποτυπώθηκαν με τον πιο σαφή και εμφατικό τρόπο στο πολιτικό μανιφέστο που εξέδωσαν με τίτλο "Συμφωνία του Λαού". Αποτέλεσαν μια απ' τις μεγαλύτερες πολιτικές συνιστώσες με κοινοβουλευτική προέλευση που συμμετείχαν στον αντιμοναρχικό αγώνα, ενώ οι αντιλήψεις τους γνώρισαν συντριπτική αποδοχή και αναγνώριση κατά το τέλος του Α΄ Αγγλικού Εμφυλίου. Έτσι η "άνοιξη" αυτή των Ισοπεδωτών σε επίπεδο διάχυσης των πολιτικών τους μηνυμάτων είχε ως αποτέλεσμα αφενός την ενίσχυση της πολιτικής τους επιρροής και παρέμβασης και αφετέρου τη σημαντική ενίσχυση της απεύθυνσης τους με όρους μαζικότητας ιδιαίτερα κατά το χρονικό διάστημα πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Αγγλικού Εμφυλίου. Μ΄αυτό τον τρόπο οι Ισοπεδωτές δημιούργησαν ισχυρά ερείσματα ανάμεσα στις λαϊκές μάζες της πόλης του Λονδίνου, αλλά και μέσα σε αρκετά συντάγματα της Νέας Πρότυπης Στρατιάς που είχε συγκροτηθεί από τούς Κοινοβουλευτικούς.
Οι Ισοπεδωτές εξέδιδαν τον "Μετριοπαθή", το έντυπο δηλαδή πολιτικό όργανό τους που προπαγάνδιζε τις θέσεις τους. Οι ίδιοι μάλιστα υπήρξαν εξαιρετικά καινοτόμοι ως προς τη χρήση έντυπων μέσων -φυλλαδίων και προκηρύξεων – για τη γνωστοποίηση της πολιτικής τους δράσης και άποψης. Χαρακτηριστικό στοιχείο μεταξύ των μελών του πολιτικού κινήματος των Ισοπεδωτών ήταν η πράσινη κορδέλα που έφεραν στα ρούχα τους ως διακριτικό. Μετά την Εκκαθάριση του Άνω Κοινοβουλίου με την αποπομπή των Ανεξάρτητων και γενικότερα όλων όσοι ήταν ανεπιθύμητοι στους Ευγενείς, της γνωστής και ως Εκκαθάριση του Πράιντ από το όνομα του Συνταγματάρχη Τόμας Πράιντ και την εκτέλεση του Καρόλου Α΄, η εξουσία πέρασε ουσιαστικά στα χέρια των Ευγενών που ήλεγχαν τη Νέα Πρότυπη Στρατιά (New Model Army) και από κει συνεπώς αντλούσαν και την νομιμοποίηση τους, ενώ λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει το επονομαζόμενο απ' τον αγγλικό Λαό "Κολοβό Κοινοβούλιο", που αν και αποτυπώθηκε στη συλλογική μνήμη μ’ αυτόν τον αδόκιμο όρο περιγράφει εν τούτοις με τον πιο παραστατικό τρόπο την Σαλαμοποίηση του Κοινοβούλιου εξαιτίας των προγραφών διενήργησαν οι Ευγενείς έναντι των αντιπάλων τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δική τους πολιτική ηγεμονία.
Ηοc modo, οι Ισοπεδωτές όπως και οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι σχηματισμοί εξοβελίστηκαν σταδιακά απ΄το πολιτικό γίγνεσθαι μέσα από τη βαθμιαία πτώση της δημοτικότητας τους στην οποία συντέλεσε αποφασιστικά η εκ των πραγμάτων παραίτηση τους από τις ριζοσπαστικές δημοκρατικές διακηρύξεις που θα μπορούσαν να συγκινήσουν τις λαϊκές μάζες. Απόρροια του ιδεολογικού τους εγκλωβισμού από τους Ευγενείς αλλά και η αδυναμία απεμπλοκής τους από αυτόν ήταν η ολοένα και μικρότερη πολιτική παρέμβαση των Ισοπεδωτών, με αποτέλεσμα την αποσύνθεση της κοινωνικής τους βάσης. Έτσι από το 1650 και έπειτα η επιρροή τους μειώθηκε αισθητά και έπαψαν να αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.
Οι Ισοπεδωτές μπορεί να μην πέτυχαν το στόχο τους, όμως η συμβολή υπήρξε θεμελιώδης για το ευρωπαϊκό κίνημα του δημοκρατικού ριζοσπαστισμού.
Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας Κατηγορία:Ιστορία του φιλελευθερισμού
332
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 332 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 332 (CCCXXXII ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Πακατιανού και Ιλαριανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1085 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 332 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βικτώρια (μυθολογία)
thumb|285px|Ρωμαϊκό νόμισμα με τη μορφή της Βικτώριας και του Κωνσταντίνου Β΄ Στη ρωμαϊκή μυθολογία η Βικτώρια (Victoria) ήταν η θεότητα προσωποποίηση της Νίκης. Στην Ελληνική μυθολογία ταυτιζόταν με τη θεά Νίκη.
΄Ήταν πρώιμη αγροτική θεότητα των Σαβίνων, που την ονόμαζαν Βακούνα και οι Ρωμαίοι την προσάρμοσαν στη δική τους θρησκεία. Το όνομά της στα ελληνικά, αλλά και στα σημερινά ιταλικά σημαίνει «νίκη».
Το δέρμα
Το δέρμα (ιτ. La pelle) είναι ταινία του ιταλικού κινηματογράφου σε σκηνοθεσία Λιλιάνα Καβάνι και πρωταγωνιστές τους Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Κεν Μάρσαλ, Κλαούντια Καρντινάλε και Μπαρτ Λάνκαστερ. Πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Κανών το 1981. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο με τον ομώνυμο τίτλο του Ιταλού συγγραφέα και δημοσιογράφου Κούρτσιο Μαλαπάρτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λιλιάνα Καβάνι
Κυριάκος Μαυρονικόλας
Ο Κυριάκος Μαυρονικόλας είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας και ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την περίοδο 2009-2012.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Κυριάκος Μαυρονικόλας γεννήθηκε στην Δήμος Πάφου στις 25 Ιανουαρίου 1955. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθως ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία στο Ηνωμένο Βασίλειο παίρνοντας τον τίτλο Fellowship of the Royal College of Surgeons (FRCS). Είναι οφθαλμίατρος.
Πολιτική διαδρομή
Ο Κυριάκος Μαυρονικόλας διετέλεσε γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης της ΕΔΕΚ Αθήνας, επαρχιακός γραμματέας της ΕΔΕΚ Λευκωσίας, αντιπρόεδρος της ΕΔΕΚ και αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος.
Στις Ευρωεκλογές του 2009 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με την ΕΔΕΚ για την περίοδο 2009-2014. Συμμετείχε στην Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Στις 31 Αυγούστου 2012 παραιτήθηκε από τη θέση του λόγω της επαναδιεκδίκησης της θέσης του αναπληρωτή προέδρου της ΕΔΕΚ. Ως ευρωβουλευτής διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, αντιπρόεδρος της υποεπιτροπής ασφάλειας και άμυνας και επικεφαλής της Κυπριακής Σοσιαλιστικής Αντιπροσωπείας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΕΚ Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι οφθαλμίατροι Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Δύμη Έβρου
Η Δύμη Έβρου ήταν χωριό του Νομού Έβρου, ανάμεσα στα σημερινά χωριά Πεντάλοφος και Κόμαρα, το οποίο εγκαταλήφθηκε το 1928, ενώ δεν υπάρχουν πλέον ερείπια καθώς η έκταση του οικισμού σήμερα αποτελεί αγροτικά κτήματα. Επί Τουρκοκρατίας ήταν γνωστό ως Οσμανλού Τσιφλίκ (Osmanlı Çiflik).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Έβρου
Θεοδώριχος Α΄ της Λουσατίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου μαργράβου του Μάισσεν και της Λιούτγκαρτ του Έλχινγκεν-Ράβενσταϊν. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Όθων Β΄ γεννήθηκε το 1125 και μεταξύ των δύο αδελφών γεννήθηκαν δύο κόρες, έτσι ο Θεοδώριχος Α΄ γεννήθηκε όχι πριν το 1128. Ο Πολωνός ιστορικός Καζιμίερζ Γιασίνσκι εκτιμά ότι γεννήθηκε π. το 1130.
Το 1156 ο πατέρας του αποσύρθηκε και τον διαδέχθηκε ο Όθων Β΄ στο Μάισσεν. Ο Θεοδώριχος Α΄ έλαβε τη Λουσατία, διαδεχόμενος τον Ερρίκο του Γκρόιτσς. Κατά περιόδους αποκαλούσε τον εαυτό του μάργραβο του Λάνντσμπερκ, αλλά η εδαφική αυτή οντότητα επισημοποιήθηκε το 1261 από τον μικρανιψιό του Ερρίκο Γ΄. Το 1165, μαζί με τον επίσκοπο του Πουότσκ, ίδρυσε το αββαείο του Ντόμπριλουκ ως μονή του Οίκου του. Έμεινε σταθερός υποστηρικτής του Φρειδερίκου Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας και τον ακολούθησε στις εκστρατείες του: το 1157 εναντίον του Μπολεσλάβ Δ΄ δούκα της Πολωνίας και το 1176-77 εναντίον των πόλεων της Λομβαρδικής Ένωσης.
Στην αντιπαράθεση του Φρειδερίκου Α΄ με τον Ερρίκο τον λέοντα, δούκα της Σαξονίας και Βαυαρίας, ο Θεοδώριχος Α΄ πολέμησε τον δούκα συνεπικουρούμενος από τους δύο αδελφούς του Όθωνα Β΄ και Ντέντι και τον Βίχμανν αρχιεπίσκοπο του Μαγδεβούργου. Ενώ ήταν στην Αυλή του βασιλιά στο Μάιντς το 1184, ένοιωσε ασθενής και την επόμενη ημέρα απεβίωσε. Τάφηκε στο αββαείο του Πέτερσμπερκ, διότι η οικοδόμηση της μονής Ντόμπριλουκ δεν είχε ολοκληρωθεί. Ο Φρειδερίκος Α΄ παραχώρησε το μαργραβάτο ως φέουδο στον Ντέντι Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ντομπρόνιεγκα Λουνγκάρντα των Πιαστ, κόρη του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου, δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Κουνιγκούντα χήρα κόμισσα του Πλέτσκαου, είχε ένα φυσικό τέκνο:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Βδέλλα
right|thumb|220px|Είδος βδέλλας Η βδέλλα (Hirudinea) είναι είδος σκουληκιού, το οποίο ζει σε έλη, σε λίμνες και στο νερό. Ανήκει στην οικογένεια των γναθοβδελλιδών και έχει σώμα πλατύ και ευέλικτο.
Το στόμα της διαθέτει τρεις σειρές από δόντια με τα οποία κολλά στο δέρμα του ανθρώπου ή του ζώου και ρουφά αίμα, με το οποίο και τρέφεται. Το αίμα που ρουφάει μπορεί να είναι και 5 φορές περισσότερο από τον όγκο του σώματός της.
Το πιο γνωστό της είδος είναι η βδέλλα η κοινή (ή βδέλλα η ιατρική) η οποία στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε για τοπικές αφαιμάξεις. Για να χρησιμοποιηθεί η βδέλλα στην αφαίμαξη, καθαρίζεται πρώτα με χλιαρό νερό και μετά τοποθετείται στο επιλεγμένο σημείο του σώματος. Για την απομάκρυνσή της χρησιμοποιείται αλατόνερο.
Για την κτηνοτροφία η βδέλλα θεωρείται επιζήμια, καθώς η αφαίμαξη των ζώων τα κάνει να αδυνατίσουν ή ακόμα και να χάσουν τη ζωή τους. Πολλαπλασιάζεται με αυγά, περίπου 10 με 15, τα οποία τυλίγει σε λεπτή μεμβράνη και τα τοποθετεί στην άκρη του νερού ώστε να εκκολαφθούν μόνα τους.
Πηγή
Εγκυκλοπαίδεια «Επιστήμη και Ζωή», 3ος τόμος, σελίδα 188
Κατηγορία:Ασπόνδυλα
Λιχάδα Ευβοίας
Η Λιχάδα είναι χωριό της βόρειας Εύβοιας και τοπική έδρα του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Στο παρελθόν αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας η οποία λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010.
Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Εύβοιας, στο όρος Λιχάς, σε απόσταση 137 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 181 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το τοπωνύμιο Λιχάδα αποδίδεται σύμφωνα με τη μυθολογία στον Λίχα, υπηρέτη του Ηρακλή. Εκτός από την ονομασία του οικισμού συναντάται και ως ονομασία των παρακείμενων νησίδων (Λιχάδες) και του βουνού της ίδιας περιοχής (όρος Λιχάς).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Μάξιμος της Νάπολης
Ο Άγιος Μάξιμος, (μ.Χ. 361 μ.Χ.) ήταν μάρτυρας και επίσκοπος της Νάπολης, ο οποίος στάλθηκε στην εξορία.
Βιογραφία
Ο Μάξιμος ήταν γνωστός ως μεγάλος υπερασπιστής των διατάξεων της Συνόδου της Νίκαιας, ειδικά με την αντίθεση στον Αρειανισμό.
Αυτό οδήγησε στην εξορία του, και αντικαταστάθηκε ως Επίσκοπος της Νάπολης, από τον Ζώσιμο, ο οποίος διακήρυξε το Αρειανιστικό δόγμα. Ένας γνωστός μύθος δηλώνει ότι κάθε φορά που ο Ζώσιμος ήθελε να μιλήσει δημόσια, τα λόγια του δεν θα έβγαιναν. Πολλοί το αποδίδουν ως θαύμα, μέσω των προσευχών του εξόριστου Μάξιμο.
Μαρτύρησε στην εξορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Ποστβέρτα
Στην Ρωμαϊκή μυθολογία η Ποστβέρτα (Postverta) ήταν η θεά του παρελθόντος, μαζί με τη θεά Πορίμα ήταν οι δύο νύμφες προστάτιδες της γέννας.
Κατά την διάρκεια της γέννας προσεύχονταν στις θεές για να έχει αίσιο τέλος ο τοκετός. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι πίστευαν ότι οι δύο θεές παρίσταντο στην γέννας η Πορίμα βοηθούσε στην αρχή και η Ποστβέρτα στο τέλος της γέννας.
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Θεματική εβδομάδα
Η Θεματική Εβδομάδα αποτελούσε θεσμό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Θεσπίστηκε με εγκύκλιο τον Δεκέμβριο του 2016 από το Υπουργείο Παιδείας. Σκοπός του θεσμού ήταν η ευαισθητοποίηση των μαθητών για διάφορα θέματα, τα οποία επιλέγονται από την εκάστοτε σχολική μονάδα , όπως η αγωγή υγείας, η κυκλοφοριακή αγωγή, οι έμφυλες ταυτότητες κ.α.
Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ
Το Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ (Skaftafell) βρίσκεται μεταξύ του Κίρκγιουμπεγιαρκλαουστουρ (Kirkjubæjarklaustur) και του Χιοφν (Höfn) στα νότια της Ισλανδίας.
Ιδρύθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1967 και μεγεθύνθηκε δύο φορές από τότε. Σήμερα το πάρκο έχει έκταση περίπου 1700 τετραγωνικά χλμ., γεγονός που το καθιστά το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ισλανδίας. Εδώ βρίσκονται η κοιλάδα Mörsárdalur, το βουνό Κρίστιναρτινταρ και ο παγετώνας Skaftafellsjökull''.
Θεματική εβδομάδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ
Το τοπίο είναι παρόμοιο με αντίστοιχα των Άλπεων, αλλά έχει μορφοποιηθεί μέσω χιλιάδων χρόνων από διαφορετικές επιδράσεις φωτιάς (ηφαιστειακές εκρήξεις του Ούραεφαγιουκουλλ (Öraefajökull) ή του Χβάννανταλσνγιουκουρ (Hvannadalshnjúkur)) και νερού (οι παγετώνες Σκέιδαραγιοκουλ και Σκάφταφελλσγιοκουλλ) καθώς και οι ποταμοί Σκέιδαρα, Μόρσα και Σκάφταφελσα. Ηφαιστειακές εκρήξεις υπό την παγοσκεπή κορυφή μπορούν να οδηγήσουν σε εκροές του παγετώνα (Ισλανδικά: jökulhlaup) που διογκώνουν μαζικά τον ποταμό Skeiðará. Η αμμώδης άγονη γη μεταξύ του παγετώνα και της θάλασσας προκαλούμενη από jökulhlaup αποκαλείται Σάντουρ (Sandur). Η τελευταία γιόκουλχλαουπ σημειώθηκε το 1996.
Το Σκάφταφελλ είναι αρκετά γνωστό για το ευχάριστο κλίμα του και τις ηλιόλουστες καλοκαιρινές μέρες, οι οποίες δεν είναι τόσο διαδεδομένες στον Ισλανδικό νότο. Στην περιοχή βρίσκεται μεγάλο δάσος από σημύδες (Bæjarstaðarskógur). Από τη στιγμή που η είσοδος στα πρόβατα είναι απαγορευμένη στην περιοχή, η βλάστηση ευδοκιμεί. Στο πάρκο μπορούν να θεαθούν και πολλά διαφορετικά πτηνά καθώς και αλεπούδες.
Κοντά στο κέντρο επισκεπτών βρίσκεται και ο καταρράκτης Σβάρτιφος (Svartifoss, Μαύροι Καταρράκτες) που χύνεται από ύψος 12 περίπου μέτρων. Το όνομά του προέρχεται από τις στήλες μαύρου βασάλτη πίσω του.
Στο Μεσαίωνα υπήρχαν μερικές μεγάλες φάρμες στην περιοχή, οι οποίες όμως εγκαταλείφθηκαν λόγω ηφαιστειακών εκρήξεων και τις επακόλουθες εκροές παγετώνα. Οι δύο επιζώσες φάρμες συντηρούνται σήμερα βασικά από τον τουρισμό. Το πάρκο διαθέτει επίσης πληροφοριακό κέντρο και σημεία για κατασκήνωση. Πολλά μονοπάτια αναρριχήσεων διασχίζουν την περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισλανδίας Σκαφταφελλ
Skaftafell
Μπέρνχαρντ Ρέτσελ
Ο Μπέρνχαρντ Ρέτσελ (Bernhard Roetzel) (γεννημένος στις 17 Αυγούστου 1966 στο Ανόβερο) είναι Γερμανός συγγραφέας. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την συγγραφή του βιβλίου ''Gentleman. A Timeless Guide to Fashion, που κυκλοφόρησε και στα Ελληνικά με τον τίτλο Gentleman : ο οδηγός του ανδρικού στυλ.''
Gentleman : Ο οδηγός του ανδρικού στυλ
Το ''Gentleman : Ο οδηγός του ανδρικού στυλ δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα γερμανικά το 1999, από τον εκδοτικό οίκο Koenemann. Η αρχική έκδοση του βιβλίου έχει μεταφραστεί σε 19 γλώσσες. Το 2009, δημοσιεύθηκε η δεύτερη αναθεωρημένη και εν μέρει ενημερωμένη έκδοση από την h.f.ullmann''. Η νέα έκδοση είχε επίσης μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, μία εκ' των οποίων και τα Ελληνικά, με συνεργασία της h.f.ullmann για τη μετάφραση με την Γ.Κ. Ελευθερουδάκης Α.Ε.
Επιπλέον συγγραφικό έργο
Μετά τη δημοσίευση του ''Gentleman. A Timeless Guide to Fashion'', ο Ρέτσελ έγραψε διάφορα άλλα βιβλία, τα οποία δημοσιεύθηκαν στα γερμανικά. Τον Απρίλιο του 2012, το πιο πρόσφατο βιβλίο του Mode Guide fuer Maenner δημοσιεύθηκε από την h.f.ullmann, μαζί με την αγγλική εκδοχή του το, A Guy's Guide To Style.
Παρόλο που ο Ρέτσελ γράφει κυρίως για τα κλασικά ανδρικά ρούχα, συνεργάστηκε με την Claudia Piras και τον φωτογράφο Rupert Tenison στο βιβλίο British Tradition and Interior Design.
Ο Ρέτσελ έχει μιλήσει σε γερμανικές εφημερίδες, όπως την Welt Online, την Der Tagesspiegel καθώς και την Manager Magazin Online , για τις απόψεις του για την ανδρική μόδα. Έχει εμφανιστεί στη γερμανική τηλεόραση αρκετές φορές από το 2000 και έχει φιλοξενηθεί απο διάφορα ραδιοφωνικά προγράμματα σε όλη τη χώρα. Έξω από τη Γερμανία, συνεισφέρει τακτικά στο περιοδικό Alister & Paine Magazine, το Ιαπωνικό Men's Precious and the magazine Bespoken, το οποίο έχει έδρα του της Βρυξέλλες και διανέμεται στους πελάτες του παγκοσμίως.
Δημόσιες ομιλίες
Ο Bernhard Roetzel πραγματοποιεί κατά καιρούς, στη Γερμανία, την Αυστρία, τις Κάτω Χώρες, την Πολωνία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Τσεχική Δημοκρατία, τις ΗΠΑ, την Ελβετία και την Ελλάδα, ανοιχτές στο κοινό ομιλίες και σεμινάρια πάνω στο ανδρικό στιλ και στους κανονες που το διέπουν. Το 2000, μίλησε στο ετήσιο δείπνο της βρετανικής ένωσης ανδρικών ενδυμάτων στο Λονδίνο.
Προσωπικό Υπόβαθρο
Ο Bernhard Roetzel είναι ο δεύτερος γιος του Γερμανού επιστήμονα Prof.Dr.Wilfried Roetzel και της συζύγου του Sigrid Roetzel. Ο παππούς του Christian Rötzel, ήταν βιομήχανος που δραστηριοποιούνταν στον τομέα της χαλυβουργίας στην πόλη του αμβούργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Αλέκα Παΐζη
Η Αλέκα Παΐζη (Ηράκλειο Κρήτης, 1919 – 4 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η οικογένειά της είχε οικονομική άνεση, καθώς ο πατέρας της ήταν καπνοβιομήχανος και βίωσε δύσκολες στιγμές όταν έχασε την επιχείρησή του.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1941, ερμηνεύοντας τη Σουζάνα στη Βεντάλια του Κάρλο Γκολντόνι, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1945 και 1946 συμμετείχε στην θεατρική ομάδα "Ενωμένοι Καλλιτέχνες", που ιδρύθηκε με εντολή του ΚΚΕ ως πολιτιστικός βραχίονας του κόμματος. Το 1946, συγκρότησε θίασο με τον Δήμο Σταρένιο και τον Τίτο Βανδή, τον πρώτο της σύζυγο.
Συνεργάστηκε με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη, της Κατερίνας, της Έλσας Βεργή και άλλων. Από το 1963 ως το 1966, ερμήνευσε διάφορους ρόλους σε έργα από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Καριέρα
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1957, στην ταινία Μπαρμπα-Γιάννης, ο κανατάς. Έπαιξε επίσης στις ταινίες Ο Μιμίκος και η Μαίρη του Γρηγόριου Ξενόπουλου, Το παιδί του δρόμου του Τ. Αλιφέρη, Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη κ.ά.
Στο εξωτερικό εργάστηκε στον ιταλικό κινηματογράφο. Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, με πιο διάσημο τον ρόλο της Χρυσοστόμης στους Πανθέους του Τάσου Αθανασιάδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.
Διακρίσεις
Στις 28 Νοεμβρίου 1994, σε εκδήλωση του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου, της απονεμήθηκε για τη συνολική της προσφορά το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη».
Το 2008 συμμετείχε στην έκθεση και στο αντίστοιχο φωτογραφικό λεύκωμα γυμνών πορτρέτων με τίτλο «Λευκό βιβλίο» του φωτογράφου Τάκη Διαμαντόπουλου.
Αγώνες
Η Αλέκα Παΐζη υπήρξε παράλληλα αγωνίστρια της Αριστεράς: συμμετείχε στην Ελληνική Αντίσταση κατά την Κατοχή, μέσα από το ΕΑΜ, πέρασε από τη Μακρόνησο, το Τρίκερι, ενώ συνελήφθη αρκετές φορές. Μετά την κήρυξη της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967, έφυγε στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας μετά τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά, με το Μάνο Κατράκη, με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν κ.ά.
Θάνατος
Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 2009, έπειτα από πολύμηνη περιπέτεια που είχε με την υγεία της, περίπου ένα μήνα πριν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», σκηνική μεταφορά του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου, έχοντας υπηρετήσει το θέατρο για περισσότερο από 60 χρόνια. Κηδεύθηκε στο Β΄ Νεκροταφείο.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Αρχιδικαστής της Ζανζιβάρης
Η Ζανζιβάρη έγινε Βρετανικό προτεκτοράτο μετά την Συνθήκη Χέλγκολαντ-Ζανζιβάρης του 1890. Το 1897 δημιουργήθηκε το Δικαστήριο της Ζανζιβάρης (Her Britannic Majesty's Court for Zanzibar) με διάταγμα. και με ένα άλλο διάταγμα δημιουργήθηκε το ανώτατο δικαστήριο το 1925. Το προτεκτοράτο απέκτησε την ανεξαρτησία του τον Δεκέμβριο του 1963 ως συνταγματική μοναρχία και, μετά από τη Ζανζιβαρινή Επανάσταση ένα μήνα αργότερα, έγινε δημοκρατία ως η Δημοκρατία της Ζανζιβάρης και της Πέμπα.
Το 1964 συνενώθηκε με την Τανγκανίκα για τον σχηματισμό της Ηνωμένης Δημοκρατίας της Τανγκανίκας και της Ζανζιβάρης η οποία αργότερα την ίδια χρονιά μετονομάστηκε σε Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανγκανίκας. Παρά την συνένωση και τα δύο μέρη του νέου κράτους διατήρησαν το προηγούμενο δικαστικό τους σύστημα.
Πηγές
Κατηγορία:Ζανζιβάρη
Οδός Βουκουρεστίου
Η Οδός Βουκουρεστίου είναι κεντρικός δρόμος της Αθήνας, στο Κολωνάκι. Εκτείνεται από την οδό Σταδίου έως το λόφο του Λυκαβηττού, τέμνοντας κάθετα τις οδούς Πανεπιστημίου, Ακαδημίας και Σόλωνος. Θεωρείται ένας από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Αθήνας, μαζί με την Ερμού. Στην οδό, και περισσότερο στο πεζοδρομημένο κομμάτι του από την οδό Σταδίου ως την Ακαδημίας, βρίσκονται επώνυμα καταστήματα ρούχων καθώς και χρυσοχοεία. Από τη δεκαετία του 1950 αποτελεί κέντρο διακίνησης των τάσεων της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής μόδας. Έχει μήκος περίπου 700 μέτρα.
Οφείλει την ονομασία του στη συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913 μέσω της οποίας έληξε ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Το αρχικό όνομα του δρόμου ήταν οδός Αγχεσμού από το αρχαίο όνομα μίας από τις κορυφές του Λυκαβηττού.
Ήταν η πρώτη οδός στο κέντρο των Αθηνών που πεζοδρομήθηκε, το 1978.