cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοσοβορότκα
Παραπομπές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Ανασκαφή (αρχαιολογία)
right|thumb|250px|Αρχαιολογική ανασκαφή (Ισραήλ) Η ανασκαφή είναι η περισσότερο γνωστή και η περισσότερο χρησιμοποιούμενη τεχνική στην επιστήμη της αρχαιολογίας. Σχετίζεται με έναν ιδιαίτερο αρχαιολογικό τόπο ή με σειρά αρχαιολογικών τόπων που συνδέονται σε ένα κοινό πλαίσιο. Η χρονική διάρκειά της ποικίλλει από λίγους μήνες στην περίπτωση της σωστικής αρχαιολογίας, έως αρκετά χρόνια, καθώς είναι συνήθως εποχιακή απασχόληση.
Στην ανασκαφή αφαιρούνται στρώματα εδάφους με μηχανικό τρόπο ή με χειρωνακτική εργασία -κοινή πρακτική στον ελληνικό χώρο. Το υλικό που αφαιρείται, εξετάζεται διεξοδικά για μεταλλικά ευρήματα, όστρακα, σπόρους με μεταλλικούς ανιχνευτές και κόσκινα. Εκτός και αν η περιοχή έχει μείνει πιστοποιημένα αδιατάρακτη το αρχικό στρώμα (humus) παρουσιάζει μικρό αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Σε αστικές περιοχές, οποιοδήποτε αρχαιολογικό εύρημα βρίσκεται συνήθως στα βαθύτερα στρώματα, κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.
Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ
Ο Ιώβ (κατά κόσμον Ίγκορ Γκέτσα, Игорь Владимирович Геча, Ihor Wladimir Getcha, γενν. 31 Ιανουαρίου 1974) είναι Ορθόδοξος επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μόνιμος Αντιπρόσωπός του στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και Πρύτανης του Ινστιτούτου Ορθόδοξης Θεολογίας στο Chambésy της Ελβετίας. Διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού και από τις 22 Ιουλίου 2022 είναι Μητροπολίτης Πισιδίας.
Ανασκαφή (αρχαιολογία)
Σε οποιαδήποτε περίπτωση το πρώτο καθήκον του αρχαιολόγου είναι η αποτύπωση του αρχαιολογικού τόπου, με κλασικά ή ηλεκτρονικά όργανα. Κατόπιν ακολοθείται μια δειγματοληπτική στρατηγική η οποία είτε οδηγεί σε ολική ή τμηματική ανασκαφή του τόπου. Στη συνέχεια χαράσσεται πλέγμα, που χωρίζει τον τόπο σε τετράγωνα 5 μ. συνήθως, τεχνική που βοηθά στην αποτύπωση των χαρακτηριστικών στο συνολικό σχέδιο της αρχαιολογικής θέσης.
Κάθε τομέας που ανασκάπτεται αποτυπώνεται σε σχέδιο. Ο τομέας φωτογραφίζεται και κάθε πλαίσιο αριθμείται, γεγονός που βοηθά στη μεταγενέστερη ερμηνεία του. Τα ευρήματα που προέρχονται από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο συγκεντρώνονται και ταξινομούνται βάσει του πλαισίου τους με ένα μοναδικό κωδικό. Στο ημερολόγιο ανασκαφής χρησιμοποιούνται ειδικές φόρμες (πρότυπα) περιγραφής των πλαισίων. Επίσης, λαμβάνονται και καταγράφονται δείγματα τα οποία είναι δυνατόν να βοηθήσουν σε μια μεταγενέστερη περιβαλλοντική ανάλυση ή επιστημονική χρονολόγηση. Η ομάδα των αρχαιολόγων που συνήθως αναλαμβάνει την ανασκαφή βρίσκεται υπό την εποπτεία ενός επόπτη, ο οποίος με τη σειρά του συνεργάζεται με τον διευθυντή ή τη διευθύντρια της ανασκαφής. Ο/η επόπτης έχει την τελική ευθύνη ερμηνείας του πεδίου και της συγγραφής της τελικής αναφοράς. Οι περισσότερες ανασκαφές δημοσιεύονται σε κάποια επιστημονική περιοδική έκδοση, αν και είναι μια διαδικασία που μπορεί να πάρει αρκετά χρόνια.
Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ιχόρ Γκέτσα είναι Καναδός ουκρανικής καταγωγής και γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Σπούδασε στο Collège Français (Μόντρεαλ) και στο Πανεπιστήμιο της Manitoba, Γουίνιπεγκ. Σπούδασε θεολογία στο St. Andrew's College της Μανιτόμπα και στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι, από το οποίο αναγορεύτηκε διδάκτορας, από κοινού με το Institut Catholique de Paris, το 2003. Το 2012 έγινε υφηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λωρραίνης στο Μετς.
Ανασκαφή (αρχαιολογία)
Τύποι ανασκαφών
Υπάρχουν τρεις τύποι σύγχρονης αρχαιολογικής ανασκαφής:
Συστηματική (ερευνητική) ανασκαφή - όταν διατίθεται ο χρόνος και οι κατάλληλοι πόροι για την πλήρη ανασκαφή του πεδίου με συστηματικό τρόπο. Συνήθως οι συστηματικές έρευνες διεξάγονται από πανεπιστήμια που μπορούν να εξασφαλίζουν έναν ικανοποιητικό αριθμό χρηματοδοτήσεων και εθελοντών (συνήθως φοιτητών που έχουν την ευκαιρία πρακτικής εξάσκησης). Το μέγεθος της ανασκαφής αποφασίζεται συνήθως από τον διευθυντή, ανάλογα με την έκταση και την αξία των ευρημάτων.
Αναπτυξιακή ανασκαφή - αναλαμβάνεται από επαγγελματίες αρχαιολόγους όταν το πεδίο απειλείται κυρίως από την οικιστική ανάπτυξη. Συνήθως χρηματοδοτείται από την εταιρεία που προωθεί κάποιο αναπτυξιακό πρόγραμμα -στην Ελλάδα τούτο γίνεται από το ΥΠΠΟ προκειμένου να δοθεί η απαραίτητη πολεοδομική άδεια σε κατόχους γης ή εταιρείες που δραστηριοποιούνται εντός ορίων χαρακτηρισμένων αρχαιολογικών περιοχών- και συνήθως εστιάζεται σε περιοχές που επηρεάζονται από την οικοδόμηση. Το εργατικό δυναμικό είναι γενικά περισσότερο εκπαιδευμένο και συνήθως χρησιμοποιεί σε πλήρη έκταση τυχούσες αρχαιολογικές έρευνες του παρελθόντος στις περιοχές που διερευνά.
Σωστική ανασκαφή - όταν το πεδίο έχει ήδη διαταραχθεί, π.χ. από διάβρωση ή την ανάγκη οικοδόμησης, ο χρόνος είναι εξαιρετικά περιορισμένος και η ανασκαφή κυριολεκτικά μετατρέπεται σε άσκηση περιορισμού της καταστροφής. Συνήθως χρηματοδοτείται από το κράτος και αναλαμβάνεται από επαγγελματίες αρχαιολόγους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικές μέθοδοι Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας
Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Νοέμβριο του 2013 εξελέγη Πατριαρχικός Έξαρχος για τις Ορθόδοξες Ενορίες Ρωσικής Παράδοσης στη Δυτική Ευρώπη και χειροτονήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου έτους στον Πατριαρχικό Ναό από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και Συνοδικούς Ιεράρχες Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού. Στις 28 Νοεμβρίου 2015 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου όρισε τον Αρχιεπίσκοπο Ιώβ εκπρόσωπο του Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών στη Γενεύη και τον απάλλαξε από το αξίωμα του Έξαρχου. Στις 22 Ιουλίου 2022 εξελέγη Μητροπολίτης Πισιδίας.
Έχει δημοσιεύσει πληθώρα μελετών και άρθρων που σχετίζονται με τη λειτουργική θεολογία και την ορθόδοξη πνευματικότητα. Μιλάει γαλλικά, αγγλικά, ουκρανικά, ρωσικά και ελληνικά. Αντιπροσωπεύοντας τη νέα γενιά του οικουμενικού διαλόγου με τις Χριστιανικές Εκκλησίες, ο Μητροπολίτης Ιώβ περιγράφεται ως διακριτικός και σοβαρός θεολόγος και εκτιμάται πολύ από τους Ρωμαιοκαθολικούς ομολόγους του της Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου.
Παραπομπές
Ιωβ
Απόλλων της Θήρας
Ο Απόλλων ή Απόλλων της Θήρας που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 8 είναι ένα αρχαίο Ελληνικό γλυπτό που βρέθηκε στη Θήρα το 1836.
Περιγραφή
Έχει μέγεθος φυσικό και είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Νάξου. Λείπουν τα κάτω άκρα από τα γόνατα και μέρος του λαιμού. Η κεφαλή είναι κατασκευασμένη ξεχωριστά και προσαρμοσμένη στο σώμα με τη βοήθεια σιδερένιας περόνης. Παριστάνει νεαρό γυμνό, όρθιο, με τα χέρια στα πλάγια συγκολλημένα στο σώμα. Στηρίζονταν στο έδαφος με όλα τα πέλματα των ποδιών του, έχοντας το αριστερό πόδι να κάνει μικρό βήμα μπροστά. Το σώμα είναι αθλητικό, η κόμη μακρυά.
Ιστορική τοποθέτηση
Η όλη στάση και διάθεση της μορφής δείχνει επιρροές αιγυπτιακής τέχνης. Χρονολογείται στους πρώτους χρόνους του 6ου, ή και στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Θήρα
Μοντέλο (επάγγελμα)
thumb|Μοντέλα στην πασαρέλα Το μοντέλο ή μανεκέν, είναι πρόσωπο που προσλαμβάνεται για να προωθήσει, επιδείξει, ή να διαφημίσει εμπορικά προϊόντα (ιδιαίτερα μοντέρνο ρουχισμό) ή να υπηρετήσει ως οπτικό αντικείμενο για ανθρώπους που δημιουργούν έργα τέχνης. Ανάλογα το είδος εργασίας το μοντέλο καλείται να κάνει μόντελινγκ ρουχισμού, σώματος ή προσώπου.
Το μόντελινγκ θεωρείται ότι είναι διαφορετικό από άλλα είδη δημόσιας παράστασης, όπως η ηθοποιία, ο χορός ή η μίμηση. Το όριο μεταξύ του μόντελινγκ και της παράστασης ωστόσο δεν είναι καλά ορισμένο, αν και δραστηριότητες όπως η εμφάνιση σε μια ταινία ή θεατρικό δεν ονομάζονται ποτέ ως μόντελινγκ.
Είδη μόντελινγκ περιλαμβάνουν μοντέλα μόδας, δίαιτας, εσωρούχων, καλών τεχνών, μερών του σώματος και άλλα. Τα μοντέλα παρουσιάζονται σε μια ποικιλία μέσων που συμπεριλαμβάνουν βιβλία, περιοδικά, ταινίες, εφημερίδες, και τηλεόραση. Τα μοντέλα μόδας μερικές φορές παρουσιάζονται σε ταινίες, εκπομπές ριάλιτι και μουσικά βίντεο.
Ένα μοντέλο εργάζεται σε έναν οίκο μόδας (π.χ. Coco Chanel, Gucci) ή σε πρακτορείο μοντέλων (π.χ. ford models).
Μερικά από τα διασημότερα και πιο ακριβοπληρωμένα μοντέλα είναι η Ζιζέλ, η Αντριάνα Λίμα, και η Τζίτζι Χαντίντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Ανθρώπινη εμφάνιση
Πλάτανος Τρικάλων
Ο Πλάτανος είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Κερκυραϊκός Γ.Σ. (καλαθοσφαίριση)
''Αυτό το λήμμα αφορά τα τμήματα καλαθοσφαίρισης του Κερκυραϊκού Γ.Σ.. Για τον ευρύτερο σύλλογο, δείτε:Κερκυραϊκός Γ.Σ.''
Ο Κερκυραϊκός Γυμναστικός Σύλλογος είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην Κέρκυρα,όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το κόκκινο.Ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου 1893.Στο έμβλημά του απεικονίζεται ο Δισκοβόλος του Μύρωνα.
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1946
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1946.Η σχολή έφεδρων αξιωματικών Κέρκυρας μέσω του υπεύθυνου και αρχηγού της,υπολοχαγού Κ. Κανέλη,μαζί με τον Κερκυραικό δημιουργούν το τμήμα καλαθοσφαίρισης.Οι υπεύθυνοι του διοικητικού συμβουλίου με τον επικεφαλής Κώστα Νούνεση και την βοήθεια των Βίκτωρα Σγουρόπουλου, Μαλτέζου και Γριμπίλη,με την βοήθεια ενός βιβλίου δημιουργούν ένα γήπεδο.
Πλάτανος Τρικάλων
Γενικά -ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση με την Ελλάδα, το 1883, με την ονομασία από την τουρκοκρατία ως Βάνια στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παραληθαίων και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Πλάτανος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Παραληθαίων του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 609 κάτοικοι.
Κερκυραϊκός Γ.Σ. (καλαθοσφαίριση)
Ιστορική αναδρομή
Οι πρώτοι αγώνες είναι φιλικού χαρακτήρα με την σχολή εφέδρων που είχε στην σύνθεση της κατά καιρούς και γνωστά ονόματα του ελληνικού μπάσκετ αλλά και με άλλες ομάδες από αγγλικά πλοία που αγκυροβολούσαν στην Κέρκυρα.Το επίπεδο όμως παρέμενε χαμηλό.Ονόματα που ξεχώρισαν από την πρώτη φουρνιά είναι τα παρακάτω:Βήτος Γιώργος, Μπούκης Σπύρος ,Παϊπέτης Βαλέριος, Παϊπέτης Πίπος, Ανεμογιάννης Μιχάλης, Χρυσάφης Σπύρος, Μουσούρης,  Κοκονέτσης Διονύσης, Κοκονέτσης Γιώργος, Αγάθος Βασίλης, Στεργίου Νίκος, Γκέργκης Διονύσης, Φαναριώτης Γιώργος, Καβαλιεράτος Γιώργος, Γρίμμας Σπύρος (Μακάο), Αγιούς Σπύρος (Τούρκος), Μάρκου Στέφανος, Αγγελόπουλος Θόδωρος (Τζιν Τζαν), Παπίρης Θόδωρος, Κατωπόδης Νίκος, Γραμμένος Βίκτωρας, Ράλλης Χαρίλαος, Ιωαννίδης Παναγιώτης.
Πλάτανος Τρικάλων
Γενικά -ιστορικά στοιχεία
Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Κερκυραϊκός Γ.Σ. (καλαθοσφαίριση)
Ιστορική αναδρομή
Την δεκαετία του 50 υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη του αθλήματος.Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και τα πολλά αμερικάνικα πλοία που αγκυροβολούσαν στην Κέρκυρα και είχαν δυνατές ομάδας στο μπάσκετ.Δημιουργούνται νέες ομάδες όπως αυτή των προσκόπων,της Πανεργατικής και ΝΑΟΚ,με τις οποίες ανταγωνίζεται ο Κερκυραικός.
Πλάτανος Τρικάλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Κερκυραϊκός Γ.Σ. (καλαθοσφαίριση)
Ιστορική αναδρομή
Το 1956 με τον έφορο της ομάδας και γυμναστή Γιάννη Σοφό,ο Κερκυραικός κατεβαίνει στην Αθήνα για να δώσει 3 δυνατά φιλικά.Το 1959 οι καλύτεροι μπασκετμπολίστες του νησιού μαζεύονται στον Κερκυραικό για να δημιουργήσουν μια δυνατή ομάδα.Τα ονόματα αυτών είναι τα εξής:Χειμαριός Φ, Κρητικός Γ, Κρητικός Χ, Χρήστου Σ, Ιωάννου Σ, Ιωάννου Α, Μεταλληνός Σ, Μπάκος Κ, Φιλάρετος Γ, Νικολαίδης Σ και άλλοι.
Την δεκαετία του 1960 συνεχίζονται τα παιχνίδια με ομάδες του αμερικάνικου στόλου.Πολλά παιχνίδια από αυτά καταλήγουν σε τιτανομαχίες και παραμένουν στις μνήμες όσων τα παρακολούθησαν τα επόμενα χρόνια.
Το 1965 συμμετέχει στο πανεπαρχιακό πρωτάθλημα που διεξάγεται στην Πάτρα κάνοντας έξοχες εμφανίσεις.Ο αρχηγός του Κερκυραικού,Γ.Κρητικός,βγαίνει πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης.Το 1967 με προπονητή τον Δ.Δαφνή γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια για δημιουργία ακαδημιών.Το Φεβρουάριο του 1968 ο Κερκυραικός αντιμετωπίζει στο γυμναστήριο σε δυο φιλικά την εθνική ενόπλων,ομάδα που είχε προπονητή τον Φαίδωνα Ματθαίου και οι παίχτες της αποτελούσαν σχεδόν την εθνική ομάδα.Τον Αύγουστο του ίδιου έτους αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό Βόλου,τον οποίο κερδίζει με 57-44.
Την δεκαετία του 1970 και με την δημιουργία της ΕΟΚ,αρχίζουν και δημιουργούνται οι εθνικές κατηγορίες.Από την άλλη τα παιχνίδια με ομάδες του αμερικάνικου στόλου σταματάνε μέσα σε αυτήν την δεκαετία.Το 1971 ο Κερκυραικός παίρνει μέρος στο πανεπαρχιακό πρωτάθλημα πόλεων που διεξάγεται στο γήπεδο του Πανελληνίου.Μετά από κάποιο γεγονός απαγορεύτηκε η συμμετοχή των βασικών παιχτών και ο Κερκυραικός δεν μπόρεσε να διακριθεί.Εκείνη την χρονιά αποχώρησε από την ομάδα η παλιά φουρνιά του συλλόγου.
Το 1973 η ΕΟΚ αποφασίζει την δημιουργία της Β εθνικής και την συμμετοχή σε αυτήν με γεωγραφικά κριτήρια.Οι ομάδες προέκυψαν μέσα από αγώνες μπαράζ.Ο Κερκυραικός μετά από αγώνα μπαράζ στις 10 Αυγούστου 1973 στην Πάτρα με την ΓΕ Αγρινίου ανέβηκε στην Β εθνική.Τον συγκεκριμένο αγώνα τον κέρδισε με 74-69.Η σύνθεση του Κερκυραικού στον συγκεκριμένο αγώνα ήταν η εξής:Δαφνής Δ.(προπονητής) Τσίτσος Α, Τσίτσος Β, Ρέγγης Χ, Ιωάννου Δ, Σαρλής Κ, Βελλέλης Μ, Κρητικός Θ.
Τα 2 επόμενα χρόνια αγωνίζεται στην Β εθνική μόνο με κερκυραίους παίχτες.Παίχτης ο ξεχώρισε ήταν ο Χρήστος Ρέγγης ενώ προπονητής της ομάδας ήταν ο παλιός άσος του Παναθηναικού Αλέκο Καράλη.
Την σεζόν 1973-74 συμμετείχε στην Β εθνική,στον νότιο όμιλο.Τερμάτισε στην 9η θέση και έδωσε αγώνα κατάταξης με τον Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς,τον οποίο κέρδισε με 76-61 και παρέμεινε στην κατηγορία.
Την σεζόν 1974-75 συμμετείχε στην Β εθνική,στον δεύτερο υποόμιλο του Νότου.Τερμάτισε τέταρτος με 8 βαθμούς και υποβιβάστηκε μετά από αγώνες μπαράζ.
Την σεζόν 1976-77 με προπονητή τον Δημήτρη Δαφνή φτάνει μέχρι τους 16.Απέκλεισε ομάδες όμως ο Π.Α.Ο. Δάφνη Αθηνών,Ε.Φ. Εθνικής Τρ.,Αιγάλεω,Αίολος Ταύρου και Αθηναΐς Κυψέλης.Στον επόμενο γύρο αποκλείστηκε από τον Ηρακλή με 83-66.
Το 1978 με προπονητή τον Τώνη Παϊπέτη κατακτά το περιφερειακό πρωτάθλημα.Σε αγώνα μπαράζ που γίνεται στο γήπεδο του Σπόρτινγκ,στις 12 Αυγούστου 1978,νικά την πρωταθλήτρια Πελοποννήσου ομάδας του Σκαγιοπούλειου Πατρών με σκορ 60-56 και ανεβαίνει ξανά στην Β εθνική.
Την σεζόν 1978-79 συμμετείχε στην Β εθνική.Ο Κερκυραικός γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που χρησιμοποιεί ελληνοαμερικάνους παίχτες.Αυτοί είναι οι εξής:τα αδέλφια Τσίτσου (Άλκης και Βασίλης), ο Μακάφρι και ο Ρένο.Με την προσθήκη αυτών των παιχτών δημιουργείται μια δυνατή ομάδα που τερματίζει στην 7η θέση.Μετά το τέλος του πρωταθλήματος αφαιρέθηκαν βαθμοί από τον Κερκυραικό,κάτι που τον οδήγησε σε αγώνα μπαράζ με το Παγκράτι.Στον αγώνα μπαράζ ηττήθηκε και υποβιβάστηκε.Σε αυτήν την σεζόν δημιουργήθηκε αίσθημα αδικίας του συλλόγου.Τα ονόματα διοίκησης και παιχτών είναι τα εξής:Έφοροι: Αναστασίου Κ, Κρητικός Γ. Παίκτες: Τσίτσος Α (παίκτης – προπονητής), Βελλέλης Μ, Μακάφρι Γ, Τσίτσος Β, Ρέγγης Χ, Λουκάς Σ. Λάμπρος Γ, Μαρτίνης Μ, Νάκος Κ, Βραδής Γ, Γογγάκης Σ, Ρένο Ρ.
Μετά από τις τιμωρίες,γίνεται μια ανανέωση στην ομάδα με παλιούς και νέους παίχτες με προπονητή τον Τώνη Παϊπέτη. Δημιουργείται η ΕΣΚΑΒΔΕ και ο Κερκυραικός είναι ένας από τους ιδρυτικούς συλλόγους ενώ αρχίζει και συμμετέχει στις διοργανώσεις της.
Το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης του συλλόγου διαθέτει στην τροπαιοθήκη του 2 από τα τοπικά Πρωταθλήματα Ανδρών που έχει διοργανώσει η Ε.Σ.ΚΑ. Βορειοδυτικής Ελλάδας και συγκεκριμένα αυτά των ετών 1985,1986.
Με την κατάκτηση του δεύτερου τροπαίου ο Κερκυραικός συμμετέχει σε αγώνες μπαράζ για την άνοδο στην Β εθνική.Στις 6 και 7 Ιουλίου αντιμετώπισε στο Μαρούσι τον ΑΟ Παλαίμωνα Κορίνθου που κέρδισε με 70-67 και ΣΕΦΑ Αρκαδικού.Τελικά ο Κερκυραικός ηττήθηκε στην δεύτερη παράταση με 115-105 ενώ στην διάρκεια του κανονικού αγώνα ακυρώθηκε καλάθι που θα του έδινε την νίκη και την άνοδο.Την ομάδα αποτελούσαν οι εξής:Δημουλής Γ, Αργαλιάς Δ, Νικήτας Ι, Γογγάκης Σ, Καλούδης Σ, Χονδρογιάννης Ν, Δουκάκης Α, Μισθός Σ, Νιάκας Β, Σχίζας Δ, Βελέγκας Α, Μαρτζούκος Σ, Ραψομανίκης Α, Μαρτίνης Μ, Λεούσης Κ.
Το 1987-88 δημιουργείται η Γ εθνική.Ο Κερκυραικός με προπονητικό δίδυμο τους Ρέγγη – Βελλέλη κατέκτησε την πρώτη θέση στον υποόμιλο του νότου,περνώντας στην τελική φάση που αντιμετώπισε τις υπόλοιπες πρώτες ομάδες των υπόλοιπων υποομίλων.Τελικά κατέλαβε την τρίτη θέση αποδίδοντας καλό μπάσκετ.Την ομάδα αποτελούσαν οι εξής:Ρέγγης Χ, Δημουλής Γ, Γογγάκης Σ, Καλούδης Σ, Χονδρογιάννης Ν, Πουλής Α, Κατωμέρης Χ, Αργαλιάς Δ, Ραψομανίκης Α, Αγιοβλασίτης Σ, Λάμπρος Γ, Ριγανάς Σ.
Την σεζόν 1989-90 συμμετέχει ξανά στην Γ εθνική,στον υποόμιλο της ΒΔ Ελλάδας.Αυτήν την φορά συμμετέχουν και ομάδες από την Αθήνα.Προπονητής παραμένει ο Χρήστος Ρέγγης και βοηθός του ο Ζήνος Βελλέλης.ο Κερκυραικός τερμάτισε 7ος με 11 νίκες και 11 ήττες.Παράλληλα γίνεται μια προσπάθεια ανανέωσης.Την ομάδα αποτελούσαν οι εξής:Ρέγγης Χ, Γογγάκης Σ, Δημουλής Γ, Χονδρογιάννης Ν, Πουλής Α, Ριγανάς Σ, Αργαλιάς Δ, Κατωμέρης Χ, Ραψομανίκης Α, Καλούδης Γ, Κλουδάς Κ, Κρητικός Ν, Χυτήρης Σ, Παπανικολάου Χ.
Την σεζόν 1990-91 ο Κερκυραικός αγωνίζεται ξανά στην Γ εθνική.Οι τραυματισμοί και κάποια άτυχα αποτελέσματα οδηγούν τον Κερκυραικό σε υποβιβασμό μετά από ισοβαθμίες.Ο υποβιβασμός οδηγεί σε ριζική ανανέωση.
Την σεζόν 1991-92 ο Κερκυραικός τερματίζει δεύτερος στο πρωτάθλημα της ΕΣΚΑΒΔΕ,φτάνοντας κοντά στην επάνοδο του στις εθνικές κατηγορίες.Τα επόμενα χρόνια το πλάνο είναι η προώθηση παιχτών από τις ακαδημίες.Η πορεία της ομάδας έχει σκαμπανεβάσματα αλλά παραμένει μια υπολογίσιμη δύναμη στα πρωταθλήματα της ΕΣΚΑΒΔΕ.
Παίχτες που πρόσφεραν κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 90 είναι οι εξής:τα αδέλφια Νίκος και Άγγελος Κρητικός, Πουλής Α, Ραψομανίκης Α, Λαμπίρης Χ,Μπαρλογιάννης Γ, Χρυσικόπουλος Π, Γκατζώλης Χ, Μάνδυλας Α, Βασιλάκης Β, Δαφνής Γ, Πάλλης Σ, Πάλλης Κ, Νικοπάσχος Κ, Κορίκης Α, Χατζής Η, Κάντας Κ, Κεφαλονίτης Α.Προπονητές διατέλεσαν οι εξής:Ρέγγης Χ, Γογγάκης Σ, Αργαλιάς Δ, Λουκάς Σ..Έφοροι του τμήματος διατέλεσαν οι εξής:Κρητικός Γ, Βελλέλης Ζ, Χονδρογιάννης Τ, Νάκος Κ..
Η δεκαετία του 2000 βρήκε την ομάδα ξανά στις διοργανώσεις της ΕΣΚΑΒΔΕ.Το 2004-05 ο Κερκυραικός κάνει μια πολύ καλή σεζόν και αποδίδει ωραίο μπάσκετ.Πετυχαίνει μάλιστα μια νίκη ρεκόρ επί της ομάδας της Ναυπάκτου (150-59).Η βασική πεντάδα εκείνης της περιόδου αποτελούταν από τους Κρητικό Α, Λαμπίρη Χ, Κρητικό Ν, Πηγή Σ και Ραψομανίκη Γ  και πλαισιωνόταν από τους Γογγάκη Σ, Πάλλη Σ, Μπαλό Ν, Λαβράνο Θ, Μάστορα Γ, Λέσση Σ.
Η επόμενη χρονιά ήταν μια καλή ευκαιρία για την επάνοδο στις εθνικές κατηγορίες αλλά οι τραυματισμοί ήταν ένας από τους λόγους να μην συμβεί αυτό.
Παίχτες που αγωνίστηκαν αρκετά χρόνια κατά την διάρκεια αυτής της δεκαετίας είναι οι εξής:Κρητικός Ν, Κρητικός Α, Πηγής Σ, Λαμπίρης Χ, Ραψομανίκης Γ, Γκατζώλης Χ, Νικοπάσχος Κ, Γογγάκης Σ, Σαγιάς Κ, Μπαλός Ν, Μάνδυλας Α.Προπονητές διατέλεσαν οι εξής:Ρέγγης Χ, Γογγάκης Σ, Δεσσύλας Σ..Παράγοντες και έφοροι του τμήματος αποτέλεσαν οι εξής:Κρητικός Γ, Λέσσης Ν, Πουλής Α, Δούκας Σ..
Η δεκαετία του 2010 βρίσκει ξανά την ομάδα στις διοργανώσεις της ΕΣΚΑΒΔΕ.
Την σεζόν 2015-16 συμμετείχε στην Α ΕΣΚΑΒΔΕ,στον Β όμιλο.Τερμάτισε στην 8η θέση με 24 βαθμούς,6 νίκες και 12 ήττες.
Την σεζόν 2016-17 συμμετείχε στην Α ΕΣΚΑΒΔΕ,στον Β όμιλο.Τερμάτισε στην 5η θέση με 28 βαθμούς,10 νίκες και 8 ήττες.
Την σεζόν 2017-18 συμμετείχε στην Α ΕΣΚΑΒΔΕ,στον Β όμιλο.Τερμάτισε στην 5η θέση με 27 βαθμούς,9 νίκες και 9 ήττες.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Για την σεζόν 2018-19 ο Κερκυραικός αγωνίστηκε στην Α ΕΣΚΑΒΔΕ,στον Β όμιλο.Τερμάτισε στην 4η θέση με 27 βαθμούς,9 νίκες και 9 ήττες.
Έδρα
Ο Κερκυραϊκός χρησιμοποιεί για τα εντός έδρας παιχνίδια του το ΕΑΚ Κέρκυρας χωρητικότητας 400 ατόμων.
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου διαθέτει στην τροπαιοθήκη του 5 από τα τοπικά Πρωταθλήματα Γυναικών που έχει διοργανώσει η Ε.Σ.ΚΑ. Βορειοδυτικής Ελλάδας και συγκεκριμένα αυτά των ετών 1984,1986,1987,1988,1989.
Την περίοδο 1984-85 αγωνίστηκε στην Α εθνική.Τερμάτισε στην 7η θέση και υποβιβάστηκε.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Το τμήμα λειτουργεί σε επίπεδο υποδομών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. Κερκυραικος Ανδρων Κερκυραικος Γυναικων
Νίκολα Γκρίμποβιτς
Ο Νίκολα Γκρίμποβιτς (σερβικά : Никола Грбовић), ήταν ένας από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής επανάστασης.
Προεπαναστατικά και κατά την διάρκεια της ήταν Κνεζ της Κολουμπάρα στο νεχαγιέ του Βάλιεβο. Συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση και τη διαχείριση των εσωτερικών της περιοχής του κατά τη διάρκεια της εφαρμογής των προνομίων του 1793/94 και του 1796. Πήρε μέρος στις μάχες ενάντια στις προσπάθειες του Οσμάν Πασβάζογλού να να σφετερισθεί το πασαλίκι του Βελιγραδίου.
Συμμετείχε στην εξέγερση του 1804 μαζί με τον γιο του Μίλοβαν Γκρίμποβιτς. Συμμετείχε στην απελευθέρωση του Βάλιεβο και τις πρώτες μάχες του Βελιγραδίου. Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τον Μπετσίρ Πασά το 1804. Πέθανε το 1806.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες
Μακεδονία
Η Μακεδονία είναι ιστορική περιοχή της βαλκανικής χερσονήσου στη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Ήδη από την περίοδο της Αναγέννησης, δυτικοί και Έλληνες λόγιοι μελέτησαν τη γεωγραφία έχοντας ως πρότυπο γεωγράφους της κλασικής αρχαιότητας, όπως ο Στράβωνας, με αποτέλεσμα να υιοθετήσουν αρχαίες ονομασίες που δε βρίσκονταν τότε σε ευρεία χρήση, όπως η Μακεδονία. Παρά τη σχετική τους ακαθοριστία, ως γενικά αποδεκτά όρια της νεώτερης Μακεδονίας τέθηκαν βόρεια το όρος Σκάρδος, βορείως της πόλης των Σκοπίων, ανατολικά η οροσειρά της Ροδόπης και η κοιλάδα του Νέστου, νότια το όρος Όλυμπος και δυτικά ο ορεινός όγκος της Πίνδου. Η περιοχή αυτή ταυτίστηκε με τη Μακεδονία της αρχαιότητας και θεωρήθηκε «φυσική» γεωγραφική περιοχή, παρά το ότι δεν προσφέρεται από την άποψη της φυσικής γεωγραφίας ή της ιστορίας ως μία ενιαία γεωγραφική οντότητα. Χαρακτηριζόταν αφενός από το ότι χρησίμευε ως περιοχή-πέρασμα, καθώς δια μέσου αυτής συνδεόταν το Δυρράχιο με την Κωνσταντινούπολη και, αν και δύσβατη, περιλαμβάνει οροσειρές, λίμνες και κοίτες ποταμών, κυρίως του Αξιού ή Βαρδάρη και του Στρυμώνα, που παρέχουν διόδους που συνδέουν την Κεντρική Ευρώπη με το Αιγαίο, αφετέρου από την εθνοτική της ποικιλομορφία.
Στις αρχές του 19ου αιώνα η ύπαιθρος αγροτική ενδοχώρα της Μακεδονίας ήταν κατά κύριο λόγο σλαβόφωνη, ενώ η ελληνοφωνία επικρατούσε στα αστικά κέντρα και σε μία παράλια ζώνη στα νότια της περιοχής. Η αλλοφωνία των κατοίκων της και η σύγχυση για τα όριά της προσέδωσαν στη Μακεδονία μία αμφίβολη θέση στη γεωγραφία του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Τα δύο πρώτα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης ξέσπασαν εξεγέρσεις στην περιοχή, στη Χαλκιδική και τη Νάουσα, που γρήγορα κατεστάλησαν από τους Οθωμανούς, προξενώντας ένα κύμα προσφύγων στην ελεύθερη Ελλάδα, συμβάλλοντας στο να διεκδικηθεί η Μακεδονία ως αλύτρωτη ελληνική χώρα και να υποκινηθούν τις επόμενες δεκαετίες μια σειρά ελληνικές εξεγέρσεις. Με την εμφάνιση του βουλγαρικού εθνικού κινήματος, η Μακεδονία διεκδικήθηκε και από τους Βουλγάρους που ανταγωνίστηκαν την ελληνική εθνική δράση στην περιοχή στον εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό τομέα, αποσκοπώντας και οι δύο στον εθνικό προσεταιρισμό κυρίως των σλαβόφωνων κατοίκων της περιοχής. Ο ανταγωνισμός αυτός προσέλαβε ένοπλη διάσταση, αρχικά με τη δράση της αυτονομιστικής ΕΜΕΟ τη δεκαετία του 1890 και, μετά την αποτυχία της εξέγερσης του Ίλιντεν το 1903, με τον ελληνικό Μακεδονικό Αγώνα, που έπαυσε με την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908. Η Μακεδονία διαμοιράστηκε από τα γειτονικά εθνικά κράτη της Βαλκανικής με τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-3, τους οποίους ακολούθησαν μεγάλες μετακινήσεις κατοίκων της περιοχής.
Σήμερα η περιοχή της Μακεδονίας εκτείνεται ως επί το πλείστον στην επικράτεια τριών γειτονικών κρατών: στην Ελλάδα ανήκει η μισή περίπου έκταση της περιοχής όπου κατοικεί ο μισός πληθυσμός της, στη Βόρεια Μακεδονία ανήκει σχεδόν το 40% της έκτασης και στη Βουλγαρία περίπου το 10%, στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ.
Οριοθέτηση
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν υπήρχε διοικητικό διαμέρισμα με το όνομα «Μακεδονία». Πριν την εμφάνιση του ελληνικού εθνικού κινήματος, η μη εγγράμματη πλειονότητα των κατοίκων των αρχαίων ελληνικών χωρών δε χρησιμοποιούσε τις αρχαίες ονομασίες τους, όπως «Μακεδονία»· οι περισσότεροι αναφέρονταν κυρίως σε περιοχές μικρότερης κλίμακας (όπως «Κοζάνη», «Βέροια» κ.ο.κ.), εντός των ορίων των οποίων περνούσαν ολόκληρη τη ζωή τους. Την περίοδο της Αναγέννησης, δυτικοί λόγιοι ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν τα αρχαία ελληνικά τοπωνύμια, δίχως να έχουν ακριβή αντίληψη των εδαφών στα οποία αντιστοιχούσαν. Με την εμφάνιση του ενδιαφέροντος για την κλασική αρχαιότητα, δυτικοί περιηγητές, με πρώτο τον Κυριακό τον Αγκωνίτη, ταξίδευαν στην περιοχή της Μακεδονίας ασχολούμενοι με και καταγράφοντας τα μνημεία του αρχαίου παρελθόντος της. Τις αρχαίες ονομασίες γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν οι εγγράμματοι κοσμικοί και κληρικοί των ελληνικών χωρών, που διάβαζαν τους κλασικούς συγγραφείς και δυτικούς περιηγητές, δίχως, ωστόσο, να συμφωνούν μεταξύ τους ή να έχουν σαφή εικόνα για τα όρια των περιοχών αυτών. Η σύγχυση των κλασικών συγγραφέων σχετικά με τα όρια των ελληνικών χωρών αναπαράχθηκε από όσους ασχολούνταν με το ζήτημα ανατρέχοντας στις αρχαίες πηγές. Η άγνοια των βαλκανικών γλωσσών και η έλλειψη τοπογραφικών ερευνών εξαιτίας της Οθωμανικής κατάκτησης είχαν ως αποτέλεσμα ως και τις αρχές του 19ου αιώνα οι δυτικοευρωπαίοι λόγιοι να αγνοούν τα ευρισκόμενα τότε σε χρήση τοπωνύμια και η μελέτη της γεωγραφίας των Βαλκανίων να γίνεται με τους όρους του Στράβωνα και του Κλαύδιου Πτολεμαίου, ο οποίος πρώτος χαρτογράφησε τη Μακεδονία τον 2ο αι. μ.Χ. Η χαρτογραφία του Πτολεμαίου επηρέασε την ευρωπαϊκή χαρτογραφία της Μακεδονίας από τις αρχές του 15ου αιώνα μέχρι και τα μέσα του 20ού.
Το έβδομο βιβλίο των Γεωγραφικών του Στράβωνα, όπου υπήρχαν οι περισσότερες αναφορές στη Μακεδονία, έχει χαθεί, με αποτέλεσμα μόνο υποθέσεις να μπορούμε να κάνουμε για τη γενική του τοποθέτηση σχετικά με το αν η Μακεδονία είναι κομμάτι της Ελλάδας, ζήτημα στο οποίο δεν παρουσιάζει συνέπεια· σε κάποιο σημείο των Γεωγραφικών του θεωρούσε τη Μακεδονία τμήμα της Ελλάδας (Ζ΄ 9: «Ἔστι μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία»), ενώ αλλού έγραφε ότι η Ελλάδα έφτανε «μέχρι τῆς ἐκβολῆς τοῦ Πηνειοῦ» (Η΄ 1.3). Έθετε ως δυτικό όριο της Μακεδονίας τον Πυλώνα, σταθμός της Εγνατίας οδού στον λαιμό του όρους παρά την ανατολική όχθη της Λυχνίτιδας λίμνης που συνδέει τα βόρεια της Πίνδου με τον μεσημβρινό κλάδο του Σκάρδου), διακρίνοντας και τη Μακεδονία της Ιλλυρίας (Ζ΄ 323). Ως ανατολικό όριο, ακολουθώντας τον Θουκυδίδη, θεωρούσε τον Στρυμώνα (Β΄ 99). Ως νότιο δε όριο έθετε αντί των φυσικών ορίων (Πηνειός, Όλυμπος, Καμβούνια όρη, Πίνδος) την από Θεσσαλονίκης προς Δυρράχιο Εγνατία οδό, αποκόπτοντας έτσι μέγα τμήμα και μάλιστα το αρχαιότερο της Μακεδονίας. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος έθετε ως βόρεια όρια το Δυρράχιο και τους Στόβους, ως ανατολικά τον Νέστο και ως νότια την Οίτη και τον Μαλιακό κόλπο, υπάγοντας έτσι στη Μακεδονία όλη τη Θεσσαλία και τη Φθιώτιδα (Πτολ. Γ΄ 13). Ο Τίτος Λίβιος προσεγγίζοντας ίσως περισσότερο παντός άλλου ανέφερε ότι «πόση είναι η Μακεδονία [...] και αυτοί ακόμη οι Μακεδόνες αγνοούσαν». . Όταν οι Ρωμαίοι υπό τον Αιμίλιο Παύλο εκθρόνισαν τους Αντιγονίδες (μετά τη μάχη της Πύδνας, 168 π.Χ.), διαίρεσαν την ευρύτερη περιοχή σε τέσσερις επαρχίες, ορίζοντας ως πρωτεύουσες τις πόλεις Αμφίπολη, Θεσσαλονίκη, Πέλλα και Πελαγονία, ενώ αργότερα (146 π.Χ.), όταν έγινε ρωμαϊκή επαρχία, συνένωσαν την περιοχή διοικητικά με τη Θεσσαλία και την Ιλλυρία.
Για τους δυτικοευρωπαίους λογίους η Μακεδονία ήταν η ρωμαϊκή επαρχία, οριζόμενη από τα φυσικά όρια των οροσειρών της Πίνδου, του Σκάρδου και της Ροδόπης. Έτσι, ο Γάλλος ιστορικός Desdevises du Dezert ονόμαζε Μακεδονία ολόκληρη την περιοχή από Αδριατικό μέχρι τη Ροδόπη και από του Σκάρδου μέχρι τον Πηνειό. Ο Μαργαρίτης Δήμιτσας, αντιθέτως, περιόριζε τα βόρεια και δυτικά όρια της Μακεδονίας και ενώ παραδέχεται τα λοιπά ως ακριβή περιλάμβανε στη Μακεδονία και αυτή την Ιλλυρία λόγω των πολλών εκεί αποικιών της.
thumb|upright=1.4|Τα σύνορα της Μακεδονίας σύμφωνα με Βαλκάνιους και δυτικοευρωπαίους συγγραφείς (1843-1927)
Οι αναζητήσεις των ορίων της Μακεδονίας από Έλληνες και μη γεωγράφους που ακολουθούσαν τον Στράβωνα είχαν ως αποτέλεσμα να τεθούν ως αδιαμφισβήτητα όρια της περιοχής προς βορρά τα όρη Σκάρδος και Όρβηλος και μέσα από τα γραπτά τους να ταυτιστεί με την αρχαία Μακεδονία η ευρύτερη αυτή γεωγραφική περιοχή. Από τον 18ο έως τον 19ο αιώνα, Έλληνες γεωγράφοι και ιστορικοί, όπως ο επίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Β΄, ο Αθανάσιος Ψαλίδας, ο Βασίλειος Νικολαΐδης και ο Μαργαρίτης Δήμιτσας, θεωρούσαν τον Σκάρδο ως βόρειο όριο της Μακεδονίας. Ως ιστορικο-γεωγραφικός όρος η «Μακεδονία» δεν ήταν «φυσική περιοχή», αλλά εν πολλοίς οριζόταν από όρια αυθαίρετα, τις λίμνες Οχρίδα και Πρέσπα στα δυτικά, τον Σκάρδο στα βόρεια, τις οροσειρές Ρίλα και Ροδόπη στα βορειοανατολικά και τον ποταμό Νέστο, το Αιγαίο πέλαγος, τον Όλυμπο και την Πίνδο στα νότια. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο όρος χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τα τρία βιλαέτια, της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και των Σκοπίων/Κοσόβου ή, περισσότερο αυστηρά, τις περιοχές αυτών των βιλαετιών που το 1902 τέθηκαν από την Οθωμανική αυτοκρατορία υπό την επίβλεψη ενός Γενικού Επιθεωρητή Μακεδονίας. Όταν ο Έλληνας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, που το 1884 είχε εισηγηθεί τη διαίρεση της Μακεδονίας σε μία βόρεια, μία μεσαία και μία νότια ζώνη και τη διεκδίκηση μόνο των δύο τελευταίων από την Ελλάδα, κλήθηκε τον επόμενο χρόνο από το ελληνικό ΥπΕξ να υποστηρίξει ότι ιστορικά η Μακεδονία περιοριζόταν στις περιοχές αυτές που μπορούσε με αξιώσεις να διεκδικήσει η Ελλάδα, αποκλείοντας τη βόρεια ζώνη που έφτανε έως τον Σκάρδο, απάντησε ότι με βάση τα ιστορικά δεδομένα και την έως τότε πρακτική των Ελλήνων δεν ήταν δυνατό να υποστηριχθεί βάσιμα μία τέτοια επανοριοθέτηση της Μακεδονίας. Η ελληνική αυτή επινόηση μιας εδαφικά περιορισμένης «ιστορικής Μακεδονίας», που ταυτιζόταν εν πολλοίς με τα όρια των ελληνικών αλυτρωτικών διεκδικήσεων, εκτεινόμενη βορείως ως τη νοητή γραμμή που ξεκινά από τη λίμνη Αχρίδα, περνά από το όρος Μπαμπούνα (περίπου στο κέντρο της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας και νοτίως της πόλης των Σκοπίων) και τη Στρώμνιτσα και καταλήγει στο Νευροκόπι, ταυτίστηκε μετά το 1913 με την ελληνική Μακεδονία και βρήκε ως τη δεκαετία του 1990 περιορισμένη απήχηση στην Ελλάδα.
Μορφολογία εδάφους
Η Μακεδονία είναι περιοχή πολύμορφη με ψηλά όρη που περιβάλουν εκτεταμένες πεδιάδες και αρκετούς ποταμούς που μερικοί πηγάζουν στις γειτονικές χώρες. Με μια γρήγορη ματιά στο ανάγλυφο του χώρου της εύκολα διαπιστώνεται ότι κύριο χαρακτηριστικό της Μακεδονίας είναι ο συσσωρευμένος ορεινός όγκος στα δυτικά που απλώνει προς την ανατολή ένα μακρότατο βραχίονα με αλλεπάλληλες οροσειρές που επιστρέφουν από βορρά όλη τη χώρα έως τη Θράκη κατά μήκος των βορείων συνόρων. Οι οροσειρές αυτές κόπτονται σε δύο ομάδες από τη βαθιά κοιλάδα του Αξιού (στο κέντρο της Μακεδονίας). Συνάμα σημαντικοί ποταμοί οι μεγαλύτεροι της Ελλάδας διασχίζουν τη γη αυτή που με τις υπάρχουσες αρκετές λίμνες παρέχουν το γενικό εκείνο μορφολογικό πλαίσιο που επιτρέπει τη διαίρεση του χώρου σε ακριβώς τρία χωριστά τμήματα, τη Δυτική Μακεδονία (εξαιρετικά ορεινή με σημαντικά οροπέδια), την Κεντρική Μακεδονία (με τις εκτεταμένες πεδιάδες) και την Ανατολική Μακεδονία (με τα εύφορα λεκανοπέδια που περικλείονται σε λοφοσειρές).
Όρη
Στη Δυτική Μακεδονία, δύο παράλληλες οροσειρές, από Β προς Ν (διακλάδωση του Σκάρδου) με κύριο όρος το Πέτρινο (ή Γκαλιτσίκα) (Βορειοδυτικό όριο), χωρίζουν τις λεκάνες των λιμνών Μεγάλης και Μικρής Βρυγηίδας (ή Πρέσπες) από της Αχρίδας (Λυχνιτίδας), τον Τρικλάριο, τον Γράμμο, τα Όντρια, τον Βόιο, την Πίνδο (με υψηλότερη κορυφή, τη Βασιλίτσα) και τον Σμόλικα, της δε προς Α. οροσειράς ο Βαρνούς (ή Περιστέρι), τον Βέρνο ή Βίτσι, Σινιάτσικο ή Άσκιο, ο Βούρινος και το Βέρμιο. Ανατολικά το Καϊμακτσαλάν που στο Ελληνικό έδαφος ονομάζεται Βόρας, το Πίνοβο, η Τζένα και το Πάικο. Μια νότια διακλάδωση αποτελούν τα Καμβούνια και τα Πιέρια που συνδέονται με τα Θεσσαλικά όρη Χάσια, Αντιχάσια και Όλυμπο. Ανάμεσα στις αλλεπάλληλες αυτές οροσειρές το οροπέδιο της Εορδαίας που συνεχίζει προς Β με της Λυγκηστίδας (Φλώρινας και Μπίτολα) και προς Ν με της Κοζάνης και της Καστοριάς. Επίσης ανάμεσα στις οροσειρές αυτές κυλούν τα χειμαρρώδη νερά τους μικροί ποταμοί που τρέφουν καταλήγοντες στον Αλιάκμονα η κοιλάδα του οποίου αποτελούσε άλλοτε κόλπο που καλύφθηκε από τις προσχώσεις. (Πολλοί πιστεύουν ότι υπολείμματα εκείνου του κόλπου είναι η λίμνη της Καστοριάς).
Στην Κεντρική Μακεδονία παρουσιάζεται μια εντελώς διαφορετική όψη με μια σειρά από πεδιάδες που στεφανώνονται από οροσειρές. Κορμός αυτής είναι η κοιλάδα του Αξιού, ανάμεσα στα όρη Βέρμιο δυτικά, Κρούσσια και Κερδύλια ανατολικά την Κερκίνη (ή Μπέλες) βόρεια και νότια του Χολομώντα στη Χαλκιδική, η πλέον εύφορη της χώρας. Η Χαλκιδική, τραχεία προέκταση της Κεντρικής Μακεδονίας, αποτελεί τη μεγαλύτερη χερσόνησο της Ελλάδας, με έκταση 3.281 τετρ. χλμ. μεταξύ Θερμαϊκού - Στρυμονικού κόλπου και που χωρίζεται με δύο λίμνες, τη Βόλβη ή Λίμνη Μπεσικίων ανατολικά και την Κορώνεια ή του Λαγκαδά δυτικά που καταλήγει εισχωρούσα στο Αιγαίο ως Τρίαινα του Ποσειδώνα σε τρεις παράλληλες μικρότερες χερσονήσους, της Κασσάνδρας ή Παλλήνης (δυτικά), της Σιθωνίας ή του Λόγκου και της Ακτής ή Άθω ή Αγίου Όρους (ανατολικά) με αντίστοιχα ακρωτήρια το Ποσείδαιο, το Δρέπανο και το Νυμφαίο ή Ακρόθωο και επιμέρους κόλπους της Κασσάνδρας και του Αγ. Όρους ή Σιγγιτικός. Η Χαλκιδική, στην οποία δεσπόζει η ορεινή τριάδα Χορτιάτης, Χολομώντας και Στρατονικό με σπουδαιότερο χείμαρρο τον Ρήχειο, είναι η πλουσιότερη μεταλλευτική περιοχή της Ελλάδας.
Στην Ανατολική Μακεδονία, αν ο ποταμός Αξιός κόβει στα δύο τη βόρεια στεφάνη της Μακεδονίας χωρίζοντάς την σε Δυτική και Κεντρική Μακεδονία, ο ποταμός Στρυμών κόβει την ανατολική στεφάνη και χωρίζει έτσι την Κεντρική από την Ανατολική Μακεδονία που απλώνεται μέχρι το Νέστο ποταμό, φυσικό όριο με τη Θράκη. Ανάμεσα στους δύο αυτούς ποταμούς η Ανατολική Μακεδονία καλύπτεται από μια σειρά οροσειρών με ενδιάμεσες εύφορες κοιλάδες. Οι οροσειρές αυτές αρχίζουν από τα στενά της Κούλας που τα διασχίζει μεν ο Στρυμών αλλά και η εθνική οδός Θεσσαλονίκης – Σερρών – Σόφιας. Την ανατολική πλευρά των στενών αποτελούν οι προσβάσεις του όρους Άγκιστρο ή Τσιγγέλι απέναντι της Κερκίνης. Κατόπιν το όρος Όρβηλος (που είναι συνέχεια των Βουλγαρικών ορεινών όγκων του Πιρίν) με την ψηλότερη κορφή του στο ελληνικό έδαφος, την Αλή-Μπουντούς. Συνέχεια προς Ν τα όρη Βροντούς, Μενοίκιο και Α. το Φαλακρό και η Λεκάνη. Και ενώ όλα συνδέονται μεταξύ τους σε ενιαίο όγκο της οροσειράς της Ροδόπης (με τα όρη Ελατιά, Φρακτό και το ορεινό συγκρότημα της Κούλας), όπου και ο κύριος κορμός της είναι εντός της Βουλγαρίας, περιέργως το Παγγαίο ορθώνεται τελείως απομονωμένο προς Ν με συντροφιά ένα μικρότερο όρος, το Σύμβολο. Η Βόρεια Μακεδονία, η οποία αποτελεί τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, είναι κυρίως ορεινή, αλλά αποτελείται από πολλές λίμνες με μεγαλύτερη τη λίμνη Οχρίδα, την οποία μοιράζεται με την Αλβανία.
Ποταμοί και λίμνες
Κυριότεροι ποταμοί της Μακεδονίας είναι οι Αξιός, Αλιάκμονας, Στρυμών, Γαλλικός, Λουδίας και Νέστος. Η Μακεδονία δεν είναι χώρα των λιμνών, αλλά αν αναλογισθεί κανείς ότι από το σύνολο των 23 ελληνικών λιμνών, εκτός τις 6 λιμνοθάλασσες συνολικής επιφάνειας 734 τετρ. χλμ. οι 10 βρίσκονται στη Μακεδονία με μια λιμναία έκταση 191 τ. χλμ. τότε ασφαλώς, για την Ελλάδα, μάλλον είναι χώρα των λιμνών.
Οι λίμνες της Μακεδονίας διακρίνονται σε ορεινές και πεδινές. Ορεινές (κύριες) είναι: Η Αχρίδα (ή Λυχνιτίδα), η Μεγάλη Βρυγηίς (853/288(37)/50) – η μέγιστη των Βαλκανίων και η βαθύτερη επί ελληνικού τμήματος της Ελλάδας, και η Μικρή Βρυγηίς (-/44/-) (ή Πρέσπες), η Βεγορίτιδα (ή Βεγορίτις ή του Οστρόβου) (540/68/65) - με τρεις επιμέρους μικρότερες των Πετρών, τη Χειμαδίτιδα και τη Ζάζαρη, της Δοϊράνη (–/43(17)/8) και η Ορεστιάς (ή Καστοριάς) 620/30/10. Πεδινές είναι: η άλλοτε Γιαννιτσών, της Αρτζάνης και του Αματόβου που αποξηράνθηκαν, η Κερκίνη, η Κορώνεια (ή του Λαγκαδά ή του Αγ. Βασιλείου) (55/57/15), η Βόλβη 50/73/20 και η Πικρολίμνη.
Γλωσσικές κοινότητες
Την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας, η ελληνοφωνία επεκτάθηκε προς βορρά στην Ιλλυρία και τη Θράκη, αλλά οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και επιδρομές που ακολούθησαν από τον 3ο μ.Χ. αιώνα κ.ε. μετέβαλαν την πληθυσμιακή σύνθεση της Βαλκανικής, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση συμπαγών θυλάκων Σλάβων ιδίως στα πεδινά των βόρειων ελληνικών χωρών. Την περίοδο του Διαφωτισμού και της εμφάνισης του ελληνικού εθνικού κινήματος στην περιοχή της Μακεδονίας η ελληνοφωνία περιοριζόταν στην παραλιακή της ζώνη (τα νότια τμήματα της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας), ενώ η ζώνη ομιλίας της σλαβικής εκτεινόταν προς νότο ως τα πεδινά της Ημαθίας και της Θεσσαλονίκης.
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι ζώνες ομιλίας της ελληνικής, της αλβανικής και της σλαβικής, συνέκλιναν στην περιοχή των λιμνών Αχρίδας, Πρεσπών και Καστοριάς, ενώ όριο μεταξύ της ζώνης συμπαγούς ελληνοφωνίας και σλαβοφωνίας αποτελούσε μια νοητή γραμμή που από τον Γράμμο διερχόταν νοτίως της Καστοριάς, βορείως της Κοζάνης και της Βέροιας, νοτίως της Έδεσσας και των Γιαννιτσών, και κατέληγε στην περιοχή των εκβολών του Αξιού, στη Θεσσαλονίκη. Στην περιοχή βορείως αυτής της νοητής γραμμής επικρατούσε η σλαβοφωνία, ενώ σε όλη την έκτασή της υπήρχαν ετερόγλωσσες νησίδες, θύλακες όπου ομιλούνταν τα τούρκικα, τα ελληνικά και τα βλάχικα. Στην ελληνόφωνη ζώνη περιλαμβανόταν ένα σύνολο χωριών ελληνόφωνων μουσουλμάνων, των Βαλαάδων, που είχαν ως κέντρο το Λαψίστι ή Λεψίστα, τη σημερινή Νεάπολη της Κοζάνης. Ανατολικά της συστάδας των οικισμών των Βαλαάδων βρισκόταν μια ζώνη ελληνόφωνων χριστιανικών χωριών, ανάμεσα στα όρη Μουρίκι και Άσκιο, εκτεινόμενη από τους εξελληνισμένους βλαχόφωνους οικισμούς Βλαχοκλεισούρα και Βλάστη στον βορρά, έως το Σισάνι, το Βογατσικό, την Εράτυρα και τη Σιάτιστα στον νότο. Ανατολικότερα, η ζώνη της σλαβοφωνίας που ξεκινούσε από την περιοχή της Πελαγονίας συναντούσε βορείως της Κοζάνης και στα νότια της Πτολεμαΐδας τα τουρκόφωνα κονιαροχώρια ή «μπουτσάκια», μια εκτεταμένη ομάδα εγκαταστάσεων Τούρκων εποίκων. Βόρεια αυτού του τουρκόφωνου θύλακα υπήρχαν σλαβόφωνα χωριά, ανάμεσα στα οποία εστίες ελληνοφωνίας αποτελούσαν χωριά εξελληνισμένων Βλάχων, όπως το Νυμφαίο, Αλβανών, όπως το Λέχοβο, ή Αλβανών και Βλάχων, όπως το Φλάμπουρο και η Δροσοπηγή. Το δυτικό άκρο της συστάδας των τουρκόφωνων χωριών συναντούσε τη σλαβόφωνη ζώνη, ενώ στο όρος Βέρμιο υπήρχαν βλαχοχώρια απ' όπου ίσως διείσδυσε η ελληνική στο σλαβόφωνο χωριό Κατράνιτσα στους δυτικούς πρόποδες του βουνού. Στους ανατολικούς πρόποδες του Βερμίου, η Βέροια, η Νάουσα και αργότερα η Έδεσσα ήταν πόλεις που προσείλκυαν και ενσωμάτωναν στον ελληνόφωνο πυρήνα τους τους ορεσίβιους Βλάχους και τους σλάβους των πεδιάδων ανατολικά του όρους. Στα χωριά της Καρατζόβας, όπως τη Νώτια κ.ά, κατοικούσαν βλαχόφωνοι μουσουλμάνοι, ενώ τα Γιαννιτσά αποτελούσαν εστία τουρκοφωνίας. Ανατολικά του Αξιού, η παρουσία της ελληνικής περιοριζόταν σε μια στενή παράλια ζώνη στα νότια, έως μια νοητή γραμμή που διερχόταν νοτίως του Κιλκίς και της Δράμας.
Στην αλλόφωνη ενδοχώρα, τα αστικά κέντρα αποτελούσαν κέντρα ελληνοφωνίας, ενώ οι κάτοικοι της υπαίθρου ήταν κατά κανόνα σλαβόφωνοι. Βορείως της νοητής γραμμής που διαχώριζε τις ζώνες συμπαγούς ελληνοφωνίας και σλαβοφωνίας, οι πόλεις της περιοχής των λιμνών στα δυτικά και πόλεις όπως η Καστοριά, το Μοναστήρι, ο Πρίλαπος, η Στρώμνιτσα, το Μελένικο, οι Σέρρες κ.ά. εξελλήνιζαν τους Βλάχους, Αλβανούς και Σλάβους χωρικούς που εγκαθίσταντο σε αυτές, σε μια διαδικασία στην οποία διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο οι μητροπόλεις και οι επισκοπές, τα εκκλησιαστικά και κοινοτικά σχολεία, καθώς και η αίγλη της ελληνοφωνίας, ως lingua franca του εμπορίου. Το φαινόμενο αυτό του εξελληνισμού πραγματοποιούνταν με ταχύτερους ρυθμούς από την περίοδο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και εξής και εντονότερα στις πόλεις και τα μεγάλα χωριά ανατολικά του Αξιού, λόγω της εγγύτητας με την Κωνσταντινούπολη και ακμάζοντα ελληνικά κέντρα των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών. Η πρόοδος, ωστόσο, αυτή της ελληνοφωνίας μεταξύ των αλλόγλωσων Χριστιανών της περιοχής δεν εξάλειψε την αλλοφωνία στα χωριά, όπου, με εξαίρεση τα μεγάλα βλαχοχώρια και όσα χωριά βρίσκονταν κοντά σε πόλεις, κατοικούσαν μικρές αμιγείς γλωσσικά κοινότητες, οι κάτοικοι των οποίων δε μάθαιναν παρά όσες ελληνικές και τουρκικές λέξεις ήταν απαραίτητες για τις συναλλαγές τους. Από τα μέσα του 18ου αιώνα και για έναν αιώνα, ιδίως τους χρόνους του Αλή πασά και της Ελληνικής Επανάστασης, υπό την πίεση Αλβανών ατάκτων και του Αλή πασά, προκλήθηκε μετανάστευση κατά κύματα προσφύγων από την Ήπειρο και την Αλβανία, Αλβανών, Βλάχων και Ελλήνων, που κατέφυγαν στη Μακεδονία. Έλληνες και εξελληνισμένοι Αλβανοί από την Ήπειρο και την Αλβανία μετακινήθηκαν προς τα ανατολικά και δημιούργησαν ελληνόφωνες εγκαταστάσεις σε τσιφλίκια, όπως στα νοτιοδυτικά της Καστοριάς, εξελληνισμένοι Βλάχοι της Μοσχόπολης κατέφυγαν σε πόλεις των δυτικών της Μακεδονίας, όπως το Μοναστήρι, ενισχύοντας το ελληνόφωνο στοιχείο τους, ενώ όσοι εγκαταστάθηκαν σε σλαβόφωνους οικισμούς αναπόφευκτα αφομοιώθηκαν γλωσσικά, όχι χωρίς να προκληθούν εντάσεις με τους ντόπιους.
Η νεοελληνική γεωγραφία
thumb|upright=1.2|Μέρος της Μακεδονίας στη [[Χάρτα του Ρήγα (1797), όπου αναγράφονται αρχαίες τοποθεσίες και τοπωνύμια του 18ου αιώνα. Με κόκκινη γραμμή τα όρια Μακεδονίας, Μοισίας και Θράκης.]]
Χάρη στις λαϊκές παραδόσεις για τον βασιλιά Αλέξανδρο, η αρχαία Μακεδονία είχε γίνει σύμβολο ανδρείας με ευρύτερη απήχηση, ελκύοντας ως και Βλάχους και Μουσουλμάνους, που αυτοπροσδιορίζονταν ως «Μακεδονίτες» ή «Μακεδόνες». Η συγκρότηση της νεοελληνικής εθνικής ταυτότητας με αναφορά στην κλασική αρχαιότητα κατέστησε αναπόφευκτη τη συμπερίληψη σε αυτή της Μακεδονίας. Την περίοδο του ώριμου Διαφωτισμού δεν υπήρχε ομοφωνία μεταξύ των Ελλήνων λογίων για τη θέση της Μακεδονίας στην ελληνική γεωγραφία, καθώς άλλοτε απηχώντας απόψεις Δυτικών αρχαιομαθών θεωρούσαν τη Μακεδονία, μαζί με τη Θράκη και την Ήπειρο, χώρα ευρισκόμενη εκτός της κλασικής Ελλάδας, που αποτελούσε, ωστόσο, τμήμα της «Ελλάδας», εννοούμενης ως το σύνολο των ευρωπαϊκών εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και, ως περιοχή όπου απαντούσε η ελληνοφωνία και κατοικούσαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, συμπεριλαμβανόταν στη «Γραικία», τη νέα Ελλάδα που βρισκόταν ακόμη εν τω γίγνεσθαι. Περισσότερο περίπλοκο ήταν το ζήτημα των ορίων της Μακεδονίας, λόγω αφενός της χρήσης στη γεωγραφία και τη χαρτογραφία όρων ασαφών προερχόμενων από την αρχαιότητα, αφετέρου λόγω της δυσκολίας σαφούς χωροθέτησης των χωρών με τις οποίες θεωρούνταν ότι συνόρευε η Μακεδονία, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και ιδίως της Αλβανίας ή Αρβανιτιάς στα δυτικά, που κάποιες φορές καταγραφόταν ως επαρχία της Μακεδονίας. Ομοίως εξακολουθούσε η σύγχυση για το νόημα του όρου «Μακεδόνες», που δήλωνε τόσο τους αρχαίους Μακεδόνες όσο και τους συγκαιρινούς κατοίκους της περιοχής, που, όπως έγραφε στις αρχές του 19ου αιώνα ο Αθανάσιος Ψαλίδας αναπαράγοντας απόψεις που φαίνεται να ήταν διαδεδομένες ανάμεσα στους εγγράμματους της εποχής του, ήταν «ποταποί», «Βούλγαροι, Τούρκοι και ολίγοι Έλληνες και Βλάχοι άποικοι από την Αρβανιτιά».
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Στη Μακεδονία, η επανάσταση εκδηλώθηκε αρχικά στη Χαλκιδική τον Ιούνιο του 1821, υπό τον Εμμανουήλ Παππά. Αφού κατάφεραν να απελευθερώσουν τη Χαλκιδική, τα Βασιλικά Θεσσαλονίκης και την περιοχή της Βόλβης, επιχείρησαν να επιτεθούν ταυτόχρονα από Νότο και Ανατολή στη Θεσσαλονίκη, αλλά ο ερχομός ισχυρών Οθωμανικών δυνάμεων τους ανάγκασε σε ήττα στη Μάχη της Ρεντίνας και τελικά οπισθοχώρηση στην Κασσάνδρα. Την ίδια περίοδο στα Γρεβενά, οι αδελφοί Ιωάννης και Θεόδωρος Ζιάκας ξεσήκωσαν την Πίνδο και προσπάθησαν να απελευθερώσουν την πόλη των Γρεβενών. Οι Ολύμπιοι οπλαρχηγοί Διαμαντής Νικολάου, Γεώργιος Ζαχίλας, ο Γούλας Δράσκος, οι Λαζαίοι κ.α., όντας αποδεκατισμένοι από την Εξέγερση του 1808, δίστασαν να συμμετέχουν περιμένοντας βοήθεια από τη νότια Ελλάδα. Μόνον ο Δημήτριος Λιακόπουλος, με τον Νικόλαο Κασομούλη μετέβησαν στη Χαλκιδική προκειμένου να βοηθήσουν τους εκεί επαναστάτες. Η οθωμανική απάντηση ήταν εδώ άμεση με συλλήψεις ομήρων και καταλήψεις πόλεων. Εξεγέρσεις σημειώθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα (χωρίς όμως συντονισμό), στη Στρώμνιτσα (με τους Διακόπουλο και Διαμαντή), στη Γευγελή, τις Τίκφες.
thumb|220px|Η σημαία των επαναστατών υπό τον Νικόλαο Τσάμη το [[1822.]] Το 1822 άναψαν και νέες εστίες επανάστασης. Στις αρχές του χρόνου επαναστάτησαν η Νάουσα, η Βέροια, η Κατράνιτσα, η Χρούπιστα και οι περιοχές του Ολύμπου. Οι Τούρκοι απάντησαν άμεσα και με μία στρατιά του Πασά της Θεσσαλονίκης, κατέστρεψαν τη Νάουσα. Οι γυναίκες της πόλης κατέφυγαν στον ποταμό Αράπιτσα και για να αποφύγουν την αιχμαλωσία προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό. Στη συνέχεια προχώρησαν σε καταστροφές πολλών Ελληνικών χωριών και κωμοπόλεων της Κεντρικής Μακεδονίας, λόγω της συμμετοχής τους στην επανάσταση, μεταξύ των οποίων, του Κιλκίς, του Καρασουλίου, του Λαγκαδά και της περιοχής γύρω από τη Νάουσα. Στο μεταξύ, συστάθηκε τριμελής Επιτροπή Βορειομακεδόνων, εκπροσωπούμενη από το Μοναστήρι, το Κρούσοβο και τη Βογδάντσα (από ένα μέλος), στην πρώτη Προσωρινή Ελληνική Κυβέρνηση του 1822. Στις επιχειρήσεις της Νάουσας ηγετικό ρόλο είχαν ο Αναστάσιος Καρατάσος, ο Αγγελής Γάτσος και ο Ζαφειράκης Θεοδοσίου.