cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοτική Ενότητα Πύλου
μικρογραφία|[[Πύλος]] μικρογραφία|Νήσος [[Σφακτηρία]] μικρογραφία|Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου [[Πύλος|Πύλου]] μικρογραφία|300x300εσ|[[Νιόκαστρο Ναυαρίνου]] μικρογραφία|300x300εσ|Τμήμα του παλαιού υδραγωγείου μικρογραφία|Μνημείο της [[Ναυμαχία του Ναυαρίνου|Ναυμαχίας του Ναυαρίνου, στην κεντρική πλατεία της Πύλου.]] μικρογραφία|[[Γιάλοβα Μεσσηνίας|Γιάλοβα]] Η Δημοτική Ενότητα Πύλου είναι μία από τις 6 Δημοτικές Ενότητες του Δήμου Πύλου-Νέστορος, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου.
Η Δημοτική Ενότητα Πύλου περιλαμβάνει τα 11 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Πύλου που συστάθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας από παλαιότερες κοινότητες της περιοχής. Ο Δήμος αυτός είχε ως έδρα του την Πύλο, καταλάμβανε έκταση 143,911 τ.χλμ. και λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύλου-Νέστορος.
Διαίρεση Δημοτικής Ενότητας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι Κοινότητες, καθώς και οι οικισμοί της Δημοτικής Ενότητας Πύλου.
Δημοτική Ενότητα Πύλου
Συνολικός πληθυσμός: [ 5287 ]
Κοινότητα Πύλου
Συνολικός πληθυσμός: [ 2767 ]
Κοινότητα Αμπελοκήπων
Συνολικός πληθυσμός: [ 99 ]
Κοινότητα Γλυφάδας
Συνολικός πληθυσμός: [ 219 ]
Κοινότητα Ικλαίνης
Συνολικός πληθυσμός: [ 313 ]
Κοινότητα Καλλιθέας
Συνολικός πληθυσμός: [ 664 ]
Κοινότητα Κυνηγού
Συνολικός πληθυσμός: [ 258 ]
Κοινότητα Μεσοχωρίου
Συνολικός πληθυσμός: [ 157 ]
Κοινότητα Πηδάσου
Συνολικός πληθυσμός: [ 166 ]
Κοινότητα Χωματάδας
Συνολικός πληθυσμός: [ 310 ]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Πύλος
Αλ Γκορ
Ο Άλμπερτ Άρνολντ "Αλ" Γκορ (αγγλικά: Albert Arnold "Al" Gore, Jr, 31 Μαρτίου 1948), είναι Αμερικανός πολιτικός, περιβαλλοντολόγος και συγγραφέας, ο οποίος υπηρέτησε ως 45ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1993 έως το 2001, υπό τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Αλ Γκορ, πριν αναλάβει αντιπρόεδρος, υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Τενεσί από το 1985 έως το 1993, καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 4η κογκρεσιακή περιφέρεια (1977-1983) και για την 6η κογκρεσιακή περιφέρεια του Τενεσί από το 1983 έως το 1985. Συνολικά υπηρέτησε 24 χρόνια ως εκλεγμένος αξιωματούχος (1977-2001).
Στις προεδρικές εκλογές του 2000, ο Γκορ κέρδισε τη λαϊκή ψήφο με διαφορά περισσότερων από 500.000 ψήφων. Όμως, τελικά έχασε στο Εκλεκτορικό Κολλέγιο (267 έναντι 271), υπέρ του Ρεπουμπλικανού Τζορτζ Ο. Μπους, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, διευθέτησε τη νομική αμφιβολία για την επανακαταμέτρηση στην εκλογή της Φλόριντα με ψήφους 5-4 υπέρ του Μπους. Ήταν η μόνη φορά στην ιστορία που το Ανώτατο Δικαστήριο καθόρισε το αποτέλεσμα μιας προεδρικής αναμέτρησης.
Βιογραφία
Ο Αλ Γκορ, γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1948, στην Ουάσινγκτον Π.Κ. των ΗΠΑ και είναι γιος του Άλμπερτ Γκορ του πρεσβυτέρου (ο οποίος διατέλεσε αργότερα, Γερουσιαστής των ΗΠΑ για το Τενεσί) και της δικηγόρου Πολίν ΛαΦον Γκορ. Μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον και στην Καρθαγένη του Τενεσί.
Σπουδές
Φοίτησε στο κολέγιο του "St. Albans School" στην Ουάσινγκτον (1956-1965). Το 1965, έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στο οποίο σπούδασε Κυβερνητικές και Πολιτικές Επιστήμες, από το οποίο έλαβε πτυχίο (BA) το 1969.
Το 1971, όταν επέστρεψε από τον Πόλεμο του Βιετνάμ, εγγράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Βάντερμπιλτ στο Νάσβιλ του Τενεσί, όπου σπούδασε Φιλοσοφία (1971-1974) και Νομική (1974-1976), την οποία δεν ολοκλήρωσε.
Πόλεμος του Βιετνάμ
Αποφοιτώντας από το Χάρβαρντ, στρατολογήθηκε για τον Πόλεμο του Βιετνάμ. Το 1970, έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στη στρατιωτική βάση Φορτ Ντιξ στο Νιου Τζέρσεϊ. Πήγε στο Βιετνάμ στις 2 Ιανουαρίου 1971 όπου παρέμεινε έως τον Μάιο του 1971, όπου και έλαβε απαλλαγή.
Ο ίδιος αν και θεώρησε ότι ήταν «μεγάλη τιμή» να υπηρετήσει τις ΗΠΑ, διαφώνησε έντονα ως προς τον Πόλεμο του Βιετνάμ.
Εργασία
Από το 1971 έως το 1976, ο Αλ Γκορ, εργάστηκε ως Δημοσιογράφος, στην "The Tennessean" μια εφημερίδα που εδρεύει στο Νάσβιλ του Τενεσί.
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (1977-1985)
Στις εκλογές της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ στο Τενεσί, για το 95ο Κογκρέσο των ΗΠΑ το 1976, ο Αλ Γκορ, κατάφερε σε ηλικία μόλις 28 ετών, να εκλεχθεί Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 4η περιφέρεια του Τενεσί, με συντριπτική νίκη (94%) έναντι του αντιπάλου του. Κατάφερε, να επανεκλεγεί στην 4η περιφέρεια του Τενεσί, στις εκλογές του 1978 και του 1980, με ευρύτατη πλειοψηφία.
Στις εκλογές του 1982, εξελέγη Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, για την 6η περιφέρεια του Τενεσί, στις οποίες κατάφερε να εκλεγεί, χωρίς αντίπαλο.
Παρέμεινε Βουλευτής, έως τις 3 Ιανουαρίου 1985, επειδή στις εκλογές του 1984, εξελέγη Γερουσιαστής.
Γερουσία των ΗΠΑ (1985-1993)
Στις εκλογές της Γερουσίας των ΗΠΑ στο Τενεσί, για το 99o Κογκρέσο των ΗΠΑ το 1984, ο Γκορ, κατάφερε να εκλεχθεί Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Τενεσί με ποσοστό 60,7% έναντι 33,8% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψηφίου του, Βίκτορ Άσε.
Επανεκλέχθηκε στο αξίωμα του Γερουσιαστή, το στις εκλογές του 1990, με ποσοστό 67,7%.
Ο Αλ Γκορ, ως μέλος του Κογκρέσου (Βουλή και Γερουσία), θεωρήθηκε μετριοπαθής Δημοκρατικός.
Υποψηφιότητα για το Προεδρικό Χρίσμα των Δημοκρατικών, 1988
Στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ, το 1988, ο Γκορ έθεσε υποψηφιότητα για το Προεδρικό Χρίσμα των Δημοκρατικών, ενάντια στους Μάικλ Δουκάκη, Τζο Μπάιντεν, Γκάρι Χαρτ, Ντικ Γκέπαρντ και Τζέι Τζάκσον, στις οποίες ήρθε τρίτος, ύστερα από τον Τζέι Τζάκσον και τον Μάικλ Δουκάκη, που κατάφερε να κερδίσει το Χρίσμα. μικρογραφία|211x211px|Το επίσημο πορτραίτο του Αλ Γκορ, ως [[Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, 1994. |αριστερά]]
Προεδρικές εκλογές 1992
Στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, της 3ης Νοεμβρίου 1992, ο Μπιλ Κλίντον, κερδίζει τις εκλογές από τον εν ενεργεία Ρεπουμπλικανό Πρόεδρο Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, με ευρεία πλειοψηφία, λαμβάνοντας 370 εκλέκτορες έναντι 168 του Μπους, και έτσι ο Αλ Γκορ, εκλέγεται 45ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προεδρικές εκλογές 1996
Στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ της 5ης Νοεμβρίου 1996, ο Μπιλ Κλίντον και ο Αλ Γκορ, επανεκλέγονται Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, αντίστοιχα, με μεγαλύτερη ακόμη πλειοψηφία, λαμβάνοντας 379 εκλέκτορες έναντι 159 του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου και Γερουσιαστή Μπομπ Ντόουλ.
Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (1993-2001)
μικρογραφία|221x221εσ|Ο Αλ Γκορ, ορκιζόμενος ως [[Κατάλογος Αντιπροέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών|45ος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου 1993. |αριστερά]] μικρογραφία|214x214εσ|Ο Αλ Γκορ, με τον [[Μπιλ Κλίντον, το 1993. ]]Στις 20 Ιανουαρίου 1993, ο Αλ Γκορ, ορκίζεται 45ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ. Ο Γκορ με την παρουσία του, και την παραχώρηση εξουσιών που του είχαν δοθεί από τον Κλίντον, ισχυροποίησε σημαντικά τη θέση του Αντιπροέδρου. Ο Αλ Γκορ, έγινε ο κύριος σύμβουλος και στενός συνεργάτης του Μπιλ Κλίντον.
Ο Αλ Γκορ, χαρακτηρίστηκε κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του, ως ένας "σοβαρός" και "τίμιος" Αντιπρόεδρος, ο οποίος υπερασπίστηκε και βοήθησε τον "φίλο" του Μπιλ Κλίντον, παρά τις περιστασιακές διαφωνίες που είχαν σε διάφορα θέματα. Επιπλέον, ο Γκορ, κατά την Αντιπροεδρία του, έλαβε σημαντικές περιβαλλοντικές και τεχνολογικές πρωτοβουλίες σε νομοσχέδια.
Προεδρική εκστρατεία 2000
μικρογραφία|232x232εσ|Το εκλογικό λογότυπο των Γκορ-Λίμπερμαν, το 2000. |αριστερά Οι συζητήσεις για την επικείμενη υποψηφιότητα του Αλ Γκορ για την Προεδρία των ΗΠΑ το 2000, ξεκίνησαν ήδη από τον Ιανουάριο του 1998. Ο ίδιος επιβεβαίωσε αυτές τις φημολογίες, στις 9 Μαρτίου 1999, σε συνέντευξή του στο CNN. Στις 16 Ιουνίου 1999, ανακοίνωσε επίσημα την υποψηφιότητά του για το Προεδρικό Χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος, για τις εκλογές του 2000, στην Καρχηδόνα του Τενεσί.
Ο Αλ Γκορ, κατάφερε να λάβει το Προεδρικό Χρίσμα των Δημοκρατικών στο Εθνικό Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος στις 17 Αυγούστου 2000, επικρατώντας του πρώην Γερουσιαστή του Νιου Τζέσεϊ Μπιλ Μπράντλεϊ, έτσι έγινε Υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ. Στις 13 Αυγούστου 2000, ανακοίνωσε συνυποψήφιό του και υποψήφιο Αντιπρόεδρο, τον Γερουσιαστή των ΗΠΑ από το Κονέκτικατ, Τζο Λίμπερμαν. μικρογραφία|Ο Γκορ, σε προεκλογική ομιλία το 2000.
Ιστορικό των εκλογών στη Φλοριντα
Το βράδυ των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ της 7ης Νοεμβρίου 2000, λίγο πριν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση στην πολιτεία της Φλόριντα, όλα τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα (CNN, FOX, NBC, ABC,CBS) γύρω στις 8:00 μ.μ. EST, ανακοίνωσαν νικητή της πολιτείας και κατ'επέκταση νικητή των Προεδρικών εκλογών, τον Αλ Γκορ έναντι του Ρεπουμπλικανού ανθυποψηφίου του, Τζορτζ Ο. Μπους.
Όμως στην ψηφοφορία, ο Μπους άρχισε να παίρνει προβάδισμα στη Φλόριντα, και μέχρι τις 10:00 μ.μ. EST τα δίκτυα είχαν ανακαλέσει τις προβλέψεις τους και επανέφεραν τη Φλόριντα πίσω στις "αναποφάσιστες" πολιτείες.
Στις περίπου 2:30 π.μ. στις 8 Νοεμβρίου, με το 85% των ψήφων να έχει καταμετρηθεί στη Φλόριντα και ο Μπους να προηγείται του Γκορ με περισσότερες από 100.000 ψήφους, τα δίκτυα δήλωσαν ότι ο Μπους είχε κερδίσει τη Φλόριντα και ως εκ τούτου εξελέγη Πρόεδρος. Όμως, το υπολειπόμενο 15% που απέμενε να καταμετρηθεί, προέρχονταν από τρεις ισχυρά Δημοκρατικές κομητείες (Miami-Dade, Broward και Palm Beach) και καθώς ολοκληρώνονταν η καταμέτρηση σε αυτές, ο Γκορ άρχισε να κερδίζει τον Μπους. Μέχρι τις 4:30 π.μ., αφού μετρήθηκαν όλες οι ψήφοι, ο Γκορ είχε μειώσει το περιθώριο του Μπους σε λιγότερο από 2.000 ψήφους και τα τηλεοπτικά δίκτυα, αποφάνθηκαν ότι ο Μπους κέρδισε τη Φλόριντα και την προεδρία. Ο Γκορ, ο οποίος ιδιωτικά παραχώρησε νωρίτερα τις εκλογές στον Μπους, απέσυρε την παραχώρησή του.
Το τελικό αποτέλεσμα στη Φλόριντα ήταν αρκετά κρίσιμο, έτσι κρίθηκε αναγκαία, εκ νέου καταμέτρηση (με μηχάνημα) σύμφωνα με την πολιτειακή νομοθεσία. Το προβάδισμα του Μπους, μειώθηκε σε μόλις πάνω από 300 ψήφους όταν ολοκληρώθηκε την επομένη των εκλογών. Όμως, τελικά έγιναν δεκτά μόνο ψηφοδέλτια που είχαν κατατεθεί την ημέρα των εκλογών. Έτσι αυτό, αύξησε αργότερα το περιθώριο του Μπους σε 930 ψήφους.
Το Ανώτατο Πολιτειακό Δικαστήριο της Φλόριντα, παρέτεινε την προθεσμία επανακαταμετρήσεων έως τις 26 Νοεμβρίου 2000, μια απόφαση που ακυρώθηκε αργότερα από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.
Η κομητεία του Miami-Dade, σταμάτησε τελικά την επανακαταμέτρηση και υπέβαλε ξανά το αρχικό του σύνολο στο κρατικό συμβούλιο, ενώ η κομητεία του Palm Beach, απέτυχε να τηρήσει την παρατεταμένη προθεσμία, μεταφέροντας τα ολοκληρωμένα αποτελέσματα επαναφοράς στις 7 μ.μ., τα οποία η πολιτειακή υπουργός εσωτερικών της Φλόριντα, Κάθλιν Χάρις, απέρριψε. Στις 26 Νοεμβρίου, το κρατικό συμβούλιο της Φλόριντα, πιστοποίησε τον Μπους ως νικητή των εκλογέων της Φλόριντα με 537 ψήφους.
Ύστερα από όλα αυτά τα γεγονότα, ο Γκορ, αμφισβήτησε επίσημα τα πιστοποιημένα αποτελέσματα. Μια απόφαση του Ανώτατου Πολιτειακού Δικαστηρίου της Φλόριντα, διέταξε την εκ νέου καταμέτρηση πάνω από 70.000 ψήφων που είχαν προηγουμένως απορριφθεί ως ψήφοι από τις μηχανές καταμέτρησης. Την επόμενη μέρα, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ακύρωσε την απόφαση του Ανώτατου Πολιτειακού Δικαστηρίου της Φλόριντα, και στις 12 Δεκεμβρίου 2000, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, με ψηφοφορία 5-4, αποφάσισε την οριστική λήξη των καταμετρήσεων στη Φλόριντα, και ο Τζορτζ Μπους, ανακηρύχθηκε νικητής της πολιτείας και των εκλογών.
Εθνικά αποτελέσματα
μικρογραφία|335x335εσ|Ο χάρτης των εκλογών του 2000. Ύστερα από το πρωτοφανές εκλογικό θρίλερ, που έλαβε χώρα στη Φλόριντα, ο Τζορτζ Ο. Μπους, έχοντας 246 εκλέκτορες, έλαβε τις 25 εκλεκτορικές ψήφους της Πολιτείας, και έτσι εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ, με οριακή νίκη 271 εκλεκτόρων, έναντι 266 του Αλ Γκορ.
Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος Πρόεδρος, που έλαβε τον υψηλότερο αριθμό εκλεκτορικών ψήφων (266) -μόλις 4 λιγότερες από το "εισιτήριο των 270 στην προεδρία-, και τελικά έχασε. Και ο τέταρτος, που κέρδισε τη λαϊκή ψήφο και χάνει τελικά το εκλεκτορικό κολέγιο.
Παρόλα αυτά, παραμένει ακόμη και σήμερα το αποτέλεσμα στην πολιτεία της Φλόριντα, αμφιλεγόμενο.
Ύστερα από την Πολιτική
μικρογραφία|251x251εσ|Ο Αλ Γκορ, το 2006 σε ομιλία για την υπερθέρμανση του πλανήτη. |αριστερά
Μετά την Προεδρία Κλίντον (1993-2001), ο Μπιλ Κλίντον και ο Γκορ, διατήρησαν μια άτυπη δημόσια απόσταση για οκτώ χρόνια, αλλά επανενώθηκαν, τον Αύγουστο του 2009.
Επίσης, κατά την Προεδρία του Μπους (2001-2009), άσκησε κριτική προς τις πολιτικές που είχε υιοθετήσει.
Ταινία "An Inconvenient Truth" (2006)
Το 2006, ο Αλ Γκορ, πρωταγωνίστησε στην ταινία "An Inconvenient Truth" ("μια άβολη αλήθεια") του Ντέιβις Γκούγκενχαϊμ, η οποία έλαβε Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Κατά την τελετή απονομής των βραβείων, ο Γκορ και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, μίλησαν από κοινού για το "πράσινο" και για το περιβάλλον. Ύστερα από τη βράβευση και το ντοκιμαντέρ, ο Γκορ, έλαβε πολύ υψηλά ποσοστά δημοφιλίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Περιβαλλοντισμός
Ο Γκορ, από νωρίς (1976), έγινε ακτιβιστής των περιβαλλοντικών ζητημάτων. Τα επόμενα χρόνια, και ιδιαίτερα τα χρόνια ύστερ από την ενασχόλησή του με την πολιτική, ασχολήθηκε εκτενώς με τα περιβαλλοντικά θέματα, διοργανώνοντας συνέδρια, ομιλίες και συναυλίες, που είχαν κεντρικό θέμα την προστασία του περιβάλλοντος και την κλιματική αλλαγή. μικρογραφία|Ο Αλ Γκορ, λαμβάνοντας το [[βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, το 2007, στο Όσλο. ]] To 2007, έλαβε βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, για την περιβαλλοντική δράση που είχε αναπτύξει.
Προσωπική ζωή
Το 1970, παντρεύτηκε στην Ουάσινγκτον, τη Μαίρη Ελίζαμπεθ "Τίπερ" Άιτσισον, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά (1973, 1977, 1979 και 1982). Τον Ιούνιο του 2010, έλαβαν από κοινού διαζύγιο.
Το 2013, ανακοίνωσε ότι είναι αυστηρά χορτοφάγος (Vegan).
Αμνησία
Αμνησία είναι η απώλεια μνήμης. Τα αίτια της αμνησίας μπορεί να είναι πολλά: ένα ατύχημα που προκαλεί βλάβες στον εγκέφαλο, η γήρανση, ο αλκοολισμός, ένα ισχυρό ψυχολογικό σοκ κ.ά. Η διάρκεια της αμνησίας εξαρτάται τόσο από το αίτιό της, όσο και από την κατάσταση του ατόμου και την θέλησή του να επανέλθει.
Η αμνησία είναι μερική ή ολική. Μερική είναι η απώλεια μνήμης των γεγονότων μετά το ατύχημα που προκάλεσε την αμνησία. Ολική είναι η πλήρης απώλεια μνήμης των γεγονότων πριν και μετά τη γενεσιουργό αιτία.
Απώλεια μνήμης μπορεί να υπάρξει περιστασιακά σε πολλές περιπτώσεις, αλλά συνήθως είναι μικρής διάρκειας και δεν δημιουργεί προβλήματα. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η μέθη, οι επιληπτικές κρίσεις, ένα απλό χτύπημα, το ηλεκτροσοκ, μια έντονη συναισθηματική φόρτιση κτλ.
Η αμνησία αποτελεί αντικείμενο μελέτης τόσο της ιατρικής όσο και της ψυχολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γνωστικές διαταραχές Κατηγορία:Διαταραχές μνήμης
Εθνικό Πάρκο W του Νίγηρα
Το Εθνικό Πάρκο W του Νίγηρα (W National Park) (γαλλικά: "W" du Niger) είναι ένα σημαντικό εθνικό πάρκο στον Νίγηρα γύρω από ένα μαίανδρο σχήματος W του ποταμού Νίγηρα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1954. Ένα τμήμα του πάρκου εκτείνεται στην Μπενίν και την Μπουρκίνα Φάσο. Το μεγαλύτερο μέρος του πάρκου, έκτασης 10.000 τ.χλμ. είναι ακατοίκητο από ανθρώπους.
Το πάρκο παρουσιάζει μεγάλη βιοποικιλότητα, ενώ είναι γνωστό για τα μεγάλα θηλαστικά του ζουν σε αυτό, όπως ελέφαντες, ιπποπόταμοι, λεοπαρδάλεις, Αφρικανικά Βουβάλια, Αγριόχοιροι, μυρμηκοφάγοι, Λιοντάρια, Μπαμπουΐνοι και Τσιτάχ.
Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996 και η περιοχή που έχει χαρακτηριστεί μνημείο επεκτάθηκε το 2017 στο Μπενίν και στη Μπουρκίνα Φάσο, δίνοντας στο μνημείο το όνομα W-Αρλί-Μπεντζάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Γεωγραφία του Νίγηρα
Άνω Σιλεσία
Η Άνω Σιλεσία (Górny Śląsk, σιλεσικά: Gōrny Ślōnsk, Horní Slezsko, Oberschlesien, σιλεσικά γερμανικά: Oberschläsing, Silesia Superior) είναι το νοτιοανατολικό τμήμα της ιστορικής και γεωγραφικής περιοχής της Σιλεσίας. Βρίσκεται κατά κύριο λόγο στην Πολωνία, με μικρά τμήματα της να ανήκουν στη Τσεχία. Οι κύριες πόλεις είναι το Κατοβίτσε, η Οστράβα, το Μπίτομ, το Γκλιβίτσε και το Ζάμπζε.
Το 1944-1949 οι περισσότεροι Γερμανοί κάτοικοι της περιοχής εγκατέλειψαν την περιοχή ή απελάθηκαν. Ωστόσο, καθώς πολλοί Γερμανοί μιλούσαν πολωνικά και γερμανικά, τους επετράπη να παραμείνουν στη περιοχή. Σήμερα περίπου 120.000 Γερμανοί ζουν στην Άνω Σιλεσία, κυρίως στα βοεβοδάτα Οπόλε και της Σιλεσίας. Μάλιστα η γερμανική γλώσσα είναι συνεπίσημη σε κάποιες περιοχές των βοεβοδάτων που έχουν σημαίνουσα γερμανική παρουσία.
182 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντόνι Καρβόφσκι
Ο Αντόνι Καρβόφσκι (πολωνικά: Antoni Karwowski) (γενν. 14 Απριλίου 1948, Γκραγέβο) είναι Πολωνός ζωγράφος και performer.
Βιογραφία
Ο Καρβόφσκι γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια μικρή κωμόπολη στην Ανατολική Πολωνία περιτριγυρισμένος από ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά πάρκα της Ευρώπης, το Εθνικό Πάρκο Μπιέμπζα. Ο πατέρας του, Γιούζεφ Καρβόφσκι, ήταν κοινωνικός λειτουργός και λάτρης της κουλτούρας. Η μητέρα του, Λαρίσα (το γένος Ζουμπ) ήταν κομμώτρια. Ο Άντονι είναι το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας κι έχει ένα μικρότερο αδερφό, τον Μλατσεϊ.
Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια που αποτελείτο από τρεις γενεές, δέχτηκε ισχυρή επιρροή από τον πατέρα του και τον Ρώσο παππού του, Ζίμον Ζουμπ. Το πρώτο μάθημα ζωγραφικής από τον πατέρα του, καθώς και η επαφή του με τον δημιουργικό παππού του, ο οποίος έγραφε ποιήματα και τραγουδούσε παλιά Ρώσικα τραγούδια, δημιούργησαν μια πρώτη ώθηση για την μελλοντική του καριέρα. Ο συνδυασμός της Πολωνικής και Ρωσικής κουλτούρας και παραδόσεων, η καθημερινή του επαφή του με την άγρια φύση επηρέασαν την ευαισθησία του και δυνάμωσαν την έντονη αίσθηση ατομικότητας που εκφράστηκε μέσα από την τέχνη του και στις σχέσεις του με το περιβάλλον του.
Μετά την αποφοίτηση του από το λύκειο ο Άντονι άρχισε να ζωγραφίζει όλο και περισσότερο και να πειραματίζεται με διαφορετικές μορφές τέχνης. Άλλαξε πολλές πόλεις και πανεπιστήμια προσπαθώντας να βρει ένα χώρο όπου θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και να αναδείξει τα ταλέντα του. Δεν τα κατάφερε και αναγκάστηκε να δουλέψει στα ορυχεία. Αργότερα παρακολούθησε τη Σχολή Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Τόρουν. Εκεί επιτέλους μπόρεσε να αναπτύξει τα ταλέντα του και να γίνει επαγγελματίας καλλιτέχνης.
Στις αρχές του ’80 μαζί με τον Ζμπίγκνιεφ Ολεζίνσκι ξεκίνησαν την Ομάδα Α, η οποία πραγματοποίησε πολλαπλές εκθέσεις στην Πολωνία. Έκτοτε ασχολήθηκε επισταμένα με την τέχνη performance και σαν καλλιτέχνης και σαν διοργανωτής. Από το 2003 και μετά ο Άντονι οργάνωσε το διεθνές φεστιβάλ Performance & Intermedia στο Στσέτσιν.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, δημιούργησε ένα δικό του στυλ. Ένας κριτικός τέχνης από το Βερολίνο σχολιάζει:
Χαρακτηριστικά των έργων του
Τα έργα του Άντονι παίζουν και προκαλούν με φως και χρώμα. Για να τα κατανοήσεις χρειάζεσαι χρόνο και αμεσότητα. Μόνον τότε αντιλαμβάνεσαι το ευρύ φάσμα έκφρασης που χρησιμοποιεί. Τα έργα του αγοράζονται από πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ευρώπη. Δέχεται επίσης παραγγελίες από οργανισμούς και εταιρείες. Το 2005 μια Κλινική στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας παρήγγειλε μια τοιχογραφία μήκους 53 μ. Εκτίθεται έκτοτε εκεί προκαλώντας έντονο ενδιαφέρον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Πολωνοί ρωσικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος του Τόρουν
Τρομοκρατική επίθεση στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ το 2020
Στις 2 Νοεμβρίου 2020, τρεις ένοπλοι εισέβαλαν στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Καμπούλ στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, σκοτώνοντας 35 άτομα και τραυματίζοντας άλλα 50. Η επίθεση ξεκίνησε περίπου τη στιγμή που οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι αναμενόταν να φτάσουν στην πανεπιστημιούπολη για το άνοιγμα μιας ιρανικής έκθεσης βιβλίων. Οι τρεις ένοπλοι σκοτώθηκαν αργότερα κατά τη διάρκεια μάχης με τις δυνάμεις ασφαλείας. Η επίθεση σημειώθηκε περίπου στις 11:00 το πρωί. Το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS) της Επαρχίας Χορασάν διεκδικεί την ευθύνη για την επίθεση.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε μετά από μήνες αυξημένων εντάσεων μεταξύ της αφγανικής κυβέρνησης, των Ταλιμπάν και των μαχητών που συνδέονται με τον ISIS.
Επίθεση
Η επίθεση ξεκίνησε το πρωί της 2ης Νοεμβρίου, περίπου στις 11:00 π.μ.. Μια ομάδα ένοπλων πυροδότησε έναν εκρηκτικό μηχανισμό στην πύλη προς τους χώρους του πανεπιστημίου, από την οποία στη συνέχεια μπήκαν στο συγκρότημα, όπου σκότωσαν παρευρισκόμενους και πήραν περίπου 35 ομήρους. Πολλοί φοιτητές κατάφεραν να ξεφύγουν από την επίθεση ανεβαίνοντας στους περιμετρικούς τοίχους του πανεπιστημίου, ενώ εκείνοι που παγιδεύτηκαν σε κτίρια αναγκάστηκαν να κρυφτούν στους χώρους. Μερικοί από τους τραυματίες από την επίθεση μεταφέρθηκαν στο κοντινό νοσοκομείο Άλι Άμπαντ.
Οι αστυνομικές δυνάμεις της Καμπούλ και οι αφγανικές δυνάμεις του στρατού απεστάλησαν στο πανεπιστήμιο και δημιούργησαν μια περίμετρο γύρω από την περιοχή και στη συνέχεια συμμετείχαν σε μία σάρωση κτίριο ανά κτίριο τις επόμενες ώρες. Αμερικανοί στρατιώτες και Νορβηγικές ειδικές δυνάμεις ανταποκρίθηκαν επίσης στην επίθεση.
Μετά την επίθεση, η SITE Intelligence Group ανέφερε ότι οι περιφερειακές οργανώσεις του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS) ανέλαβαν την ευθύνη για τις δολοφονίες. Οι Αφγανοί Ταλιμπάν αρνήθηκαν την ευθύνη για την επίθεση, αν και ένας αφγανικός κυβερνητικός αξιωματούχος την απέδωσε σε αυτούς. Ο Αφγανός πρόεδρος, Ασράφ Γκάνι, καταδίκασε την επίθεση και την χαρακτήρισε τρομοκρατική πράξη. Η αφγανική κυβέρνηση κήρυξε την επόμενη ημέρα της επίθεσης ως εθνική ημέρα πένθους.
Θύματα
35 άνθρωποι σκοτώθηκαν. 18 από αυτούς ήταν φοιτητές στο Πανεπιστήμιο και 10 από αυτές ήταν γυναίκες φοιτήτριες, όλοι μέρος της σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Ο εγχώριος Τύπος περιέγραψε τους θανάτους ως «απώλεια των ταλαντούχων νέων του Αφγανιστάν», καθώς πολλά από τα θύματα φέρεται να ήταν μεταξύ των κορυφαίων σε επιδόσεις φοιτητών στις τάξεις τους.
Αντίδραση
Η επίθεση καταδικάστηκε ευρέως τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Ο προεδρικός εκπρόσωπος είπε ότι οι «τρομοκράτες» επιτέθηκαν σε ακαδημαϊκά κέντρα μετά την ήττα τους στο Χελμάντ. Ο Πρώτος Αντιπρόεδρος, Αμρουλάχ Σαλέχ, έγραψε στο Twitter: «Μια μέρα θα διορθώσουμε τις αποτυχίες της υπηρεσίας πληροφοριών μας. Όμως οι Ταλιμπάν, οι ομοϊδεάτες σατανικοί σύμμαχοί τους στην διπλανή πόρτα [αναφερόμενος στο Πακιστάν] δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεπλύνουν τη συνείδησή τους για αυτήν τη δυσάρεστη και μη δικαιολογημένη επίθεση στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ». Ο πρώην πρόεδρος, Χαμίντ Καρζάι, το χαρακτήρισε «ασυγχώρητο έγκλημα». Ο Σαάντ Μοχσενί του TOLOnews το περιέγραψε ως «Αυτά τα ζώα σκοτώνουν τα παιδιά μας».
Τόσο το Πακιστάν όσο και η Ινδία καταδίκασαν την επίθεση, καθώς και άλλες χώρες και τα Ηνωμένα Έθνη.
Φοιτητές από το Πανεπιστήμιο δήλωσαν στον τοπικό τύπο την επόμενη μέρα ότι η επίθεση δεν θα τους εμπόδιζε από την εκπαίδευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο της Καμπούλ Κατηγορία:Τρομοκρατία στο Αφγανιστάν Κατηγορία:Τρομοκρατικά περιστατικά του Ισλαμικού Κράτους στο Αφγανιστάν Κατηγορία:Πόλεμος στο Αφγανιστάν 2001 - 2021
Αγία Παρασκευή Αράχθου Άρτας
μικρογραφία|Πεδινό τοπίο - Άνοιξη Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 593 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 7 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, η Αγία Παρασκευή υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Αγία Παρασκευή εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά. Ο Αγία Παρασκευή μαζί με τον Ανθότοπο και τα Καλομόδια, αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής με συνολικό πληθυσμό 1.171 κατοίκους.
Ιστορία
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, η Αγία Παρασκευή μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», η Αγία Παρασκευή υπήρξε τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», η Αγία Παρασκευή ήταν ένας ασήμαντος οικισμός με 70 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Αγία Παρασκευή, από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκε στο κράτος και κατοικούσαν σε αυτή 21 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στην Αγία Παρασκευή κατοικούσαν 37 χριστιανικές οικογένειες και το χωριό αποτελούσε ιδιοκτησία της Κυβέρνησης.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 250 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Αγία Παρασκευή αποτελούσε μέρος του τμήματος Ποταμιάς. thumb|left|330px|Η Αγία Παρασκευή και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, Μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην Αγία Παρασκευή. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη, στο χωριό διέμεναν περίπου 40 οικογένειες. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο Ναό της Αγίας Παρασκευής που είχε κατασκευαστεί το 1782. Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη ο ναός κάηκε εξ απροσεξίας και ξαναχτίστηκε το 1880. Το καμπαναριό του χωριού είναι κτίσμα του 1851. Το εικοναστάσιο του ναού (μέσα 19ου αι.) είναι ξυλόγλυπτο και σώζεται σε καλή κατάσταση. Έχει την τυπική διαμόρφωση των οριζόντιων ζωνών (θωράκια, δεσποτικές εικόνες, δωδεκάορτο με παρεμβολή και άλλων θεμάτων, μετάλλια αγίων) με αετωματική απόληξη με φυτική διακόσμηση, η οποία στέφεται με μεγάλο σταυρό και λυπηρά. Το εικονοστάσιο αποτελεί καλό δείγμα της ξυλογλυπτικής τέχνης και ιδιαίτερη λεπτομέρεια αποτελούν οι ενδιάμεσες στενές ζώνες με φυτική διακόσμηση οι οποίες είναι ολόγλυφες και αποτελούν ένδειξη υψηλής κατάρτισης και καλλιτεχνικών απαιτήσεων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι εικόνες του τέμπλου με πιο σημαντικές αυτή της Αγίας Παρασκευής, στην οποία απεικονίζεται η Αγία με σκηνές απο το το βίο της, η εικόνα του προδρόμου (1898) και η εικόνα του Αγίου Δημητρίου (1891). Στο ναό αποθησαυρίζεται λειψανοθήκη με ιερά λείψανα πολλών αγίων μεταξύ των οποίων και της Αγίας. Ο Μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος αναφέρει επίσης ότι 50 μαθητές από τα Καλομόδια, την Αγία Παρασκευή και τον Ανθότοπο φοιτούσαν σε 2 γραμματοδιδασκαλεία Β' τάξεως, στα οποία μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά. μικρογραφία|Εσωτερικό Ναού - Αγία Παρασκευή (1880) Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνα με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στην Αγία Παρασκευή κατοικούσαν 40 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 229 άτομα (121 άνδρες, 108 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Ανθότοπος, Αγία Παρασκευή, Κεραμάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Κωστακιοί, Ακροποταμιά, Νεοχώρι, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η οριστική απελευθέρωση της Αγίας Παρασκευής έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε τα γύρω χωριά Πλησιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες.
Σύγχρονο χωριό
Η Αγία Παρασκευή σήμερα είναι ένα μικρό χωριό στον κάμπο της Άρτας που περικυκλώνεται απο πορτοκαλεώνες. Διαθέτει παιδικό σταθμό και δημοτικό σχολείο. Μία κεντρική πλατεία, δύο αρτοποιεία, δύο μπακάλικα, φαρμακείο και κομμωτήριο. Στο χωριό υπάρχουν επίσης τρία καφενεία και ένα μαγαζί γρήγορου φαγητού.
Η πλειονότητα των κατοίκων του χωριού είναι αγρότες με κύρια ασχολία τους την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το έδαφος χαρακτηρίζεται έφορο, με κύριες καλλιέργειες: πορτοκάλι, μανταρίνι, ακτινίδιο, τριφύλλι, καλαμπόκι και διάφορα κηπευτικά.
Εκκλησίες
Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής
Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Κοιμητηριακός)
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Αγ. Παρασκευής - Η Ολυμπιάς που ιδρύθηκε το 1982 εκφράζει έως σήμερα τον αθλητισμό στο χωριό.
Πολιτισμός
Η Αγία Παρασκευή μοιράζεται κοινά ήθη και έθιμα με πολλές περιοχές της Ηπείρου. Τα Χριστούγεννα η Φιλαρμονική του Σκουφά ψάλει τα κάλαντα στο χωριό. Ενώ τις παραμονές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονίας οι δρόμοι του χωριού γεμιζούν με παιδικές φωνές απο τα κάλαντα των εορτών.
Την 1η Μαρτίου, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, οι κάτοικοι φορούν στο χέρι τους ένα βραχιόλι πλεγμένο από λευκή και κόκκινη κλωστή, τον λεγόμενο «Μάρτη», ένα πανάρχαιο έθιμο το οποίο τηρούσαν και οι κοπέλες της αρχαίας Αθήνας, οι οποίες μάλιστα το έβαζαν και στο άγαλμα της θεάς Αθηνάς, της αρχαίας Σπάρτης και της Μακεδονίας. Ο «Μάρτης» θεωρείται ότι προστάτευε τις κοπέλες από το κάψιμο του ήλιου. Τον έβγαζαν την ημέρα της Λαμπρής και το έβαζαν στο αρνί για να μην καεί κατά το ψήσιμο.
Στις Απόκριες παλιότερα οι κάτοικοι μεταμφιέζονταν και συνηθιζόταν οι άνδρες να ντύνονται γυναίκες και μάλιστα γύφτισσες για να λένε τη μοίρα και το αντίστροφο. Τα τελευταία χρόνια ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίας Παρασκευής διοργανώνει την κυριακή προ της Καθαράς Δευτεράς, γαιτανάκι στην πλατεία του χωριού.
Τη Μεγάλη Εβδομάδα οι κάτοικοι ασπρίζουν τις αυλές τους και περιποιούνται τα σπίτια και τα λουλούδια τους ενώ την ημέρα του Λαζάρου τα παιδιά λένε τα κάλαντα κρατώντας καλάθια στολισμένα με λουλούδια. Τη Μεγάλη Παρασκευή γίνεται η περιφορά του Επιταφίου η οποία καλύπτει ολόκληρο σχεδόν το χωριό.
Επίσης κάθε χρόνο το διήμερο 25-26 Ιουλίου διοργανώνεται στο χωριό απο τον Πολιτιστικό Σύλλογο λιτανεία με τη συμμετοχή Φιλαρμονικής και Φεστιβάλ παραδοσιακών χορών, με συμμετοχή χορευτικών απο ολόκληρη την Ελλάδα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά: Νεοχώρι, Ακροποταμιά, Ανθότοπος, Παχυκάλαμος και Καλομόδια.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) μικρογραφία|Δρόμος στο χωριό μικρογραφία|Δημοτικό Σχολείο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγια Παρασκευη Αραχθου Αρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
183 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη
Η Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη (Λευκάδα, 31 Ιουλίου 1959) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, η οποία ζει και εργάζεται στον Καναδά.
Δημοσιογραφικό και συγγραφικό έργο
Έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την ιστορία της Ομογένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες και άρχισε το συγγραφικό της έργο το 2000, εκδίδοντας τη βιογραφία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνα. Τα περισσότερα βιβλία της βασίζονται σε βιογραφίες αληθινών προσώπων. Το έργο «Πετάει, πετάει το σύννεφο» μιλά για την ιστορία της οικογένειας της, τα «Ψηλά τακούνια για πάντα» αναφέρεται στις ιστορίες των συμμαθητριών της στη Λευκάδα, το «Για την Αγάπη των Άλλων» βασίζεται στην προσωπική ιστορία του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Τζον Κατσιματίδη. Είναι μέλος της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF). Είναι ιδρύτρια του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ (2016) και είναι πρόεδρός του από το 2017. Πρωταγωνίστησε στη δημιουργία του Γλυπτού του Έλληνα Μετανάστη, το οποίο φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γιώργος Χουλιάρας και σήμερα αποτελεί μνημείο όλων των μεταναστών του Κεμπέκ.
Τιμές και διακρίσεις
Τον Νοέμβριο του 2010 τιμήθηκε από τον Δήμο του Μόντρεαλ, μαζί με τη σκηνοθέτη και παραγωγό Αύρα Γεωργίου, για την προσφορά της στη διάδοση των γραμμάτων και των τεχνών της ελληνικής ομογένειας. Τον Νοέμβριο του επόμενου χρόνου ανέλαβε μαζί με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Μιχάλη Ιγνατίου το Φεστιβάλ Βιβλίου Ελλήνων Συγγραφέων που διοργάνωσε η Πρεσβεία της Ελλάδας στην Ουάσινγκτον.
Στις 23 Μαρτίου 2018 έλαβε τον τίτλο «Ελληνίδα της χρονιάς», ο οποίος αποτελεί την ύπατη διάκριση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ «για την πολύμορφη, πολυετή, κοινωνική προσφορά της στον Ελληνισμό του Μοντρεάλ». Στις 5 Ιουνίου 2022 έλαβε το πλατινένιο μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ για την αδιάλειπτη προσφορά της στην Ελληνική Ομογένεια του Καναδά και την προσπάθειά της να ενισχύει τις σχέσεις της Ελληνικής Ομογένειας με την Καναδική κοινωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί
Κωνσταντίνος Καλαμποκιάς
Ο Κωνσταντίνος Καλαμποκιάς (1899 - 12 Μαρτίου 1971) ήταν Έλληνας δικαστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1971 από καρδιακή προσβολή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κ
Μελωμένος άνθρωπος
μικρογραφία|Μελωμένος άνθρωπος (καλλιτεχνική εντύπωση) Ο Μελωμένος άνθρωπος ή γλύκισμα ανθρώπινης μούμιας, ήταν μια θρυλική ιατρική ουσία που δημιουργήθηκε με τη διόγκωση ενός ανθρώπινου πτώματος στο μέλι. Η παρασκευή αναλύεται λεπτομερώς σε κινεζικές ιατρικές πηγές, το σημαντικότερο είναι το Bencao Gangmu του κινέζου ιατρού και φαρμακολόγου του 16ου αιώνα Λι Shizhen. Στηριζόμενη σε ένα μεταχειρισμένο λογαριασμό, ο Λι αναφέρει μια ιστορία ότι ορισμένοι ηλικιωμένοι άντρες στην Αραβία, πλησιάζοντας στο τέλος της ζωής τους, θα υποβάλλονταν σε μια διαδικασία μουμιοποίησης στο μέλι για να δημιουργήσουν ένα θεραπευτικό γλυκό.
Αυτή η διαδικασία διέφερε από μια απλή δωρεά σώματος λόγω της όψης της αυτοθυσίας. η διαδικασία μελοποίησης θα ξεκινούσε ιδανικά πριν από το θάνατο. Ο δότης θα σταματούσε να τρώει οποιοδήποτε τρόφιμο εκτός από το μέλι, φθάνοντας στο σημείο να κάνει μπάνιο στην ουσία. Σύντομα, τα κόπρανα του (και ακόμη και ο ιδρώτας του, σύμφωνα με το μύθο) θα αποτελούνται από μέλι. Όταν η διατροφή αυτή αποδειχθεί τελικά μοιραία, το σώμα του δότη θα τοποθετηθεί σε ένα πέτρινο φέρετρο γεμάτο με μέλι.
Μετά από περίπου έναν αιώνα, το περιεχόμενο θα μετατρεπόταν σε ένα είδος γλυκίσματος με φήμη ικανή να θεραπεύει σπασμένα άκρα και άλλες παθήσεις. Αυτό το γλύκισμα στη συνέχεια θα πωλούνται σε λαϊκές αγορές, ως σπάνιο στην ανεύρεση του στοιχείο με μια βαριά τιμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλι Κατηγορία:Αραβική μυθολογία Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής
Sirens
Το 1994, επανεκδόθηκε με τα επιπλέον τραγούδια "Lady in Disguise" και "The Message".
Ιστορία του δίσκου
Το συγκρότημα, με την αρχική του ονομασία Avatar, συνεισέφερε τα κομμάτια "Rock Me" και "Minus Love" για τη συλλογή "The Pirate Album" του ραδιοφωνικού σταθμού "95 WYNF", για την προώθηση του οποίου έπαιξαν ζωντανά στο πάρκινγκ του τοπικού καταστήματος "K-Mart".
Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν το ΕΡ "City Beneath the Surface" σε μόλις χίλια αντίτυπα και ξεκίνησαν να δουλεύουν σε νέο υλικό, ηχογραφώντας δεκαπέντε τραγούδια σε διάστημα τριών ημερών, με προϋπολογισμό μόλις τριών χιλιάδων δολαρίων. Τα τραγούδια αυτά αποτέλεσαν το πρώτο τους άλμπουμ και το ΕΡ "The Dungeons Are Calling", το οποίο εκδόθηκε ένα χρόνο αργότερα.
Μία ημέρα πριν την έκδοση του δίσκου, το συγκρότημα άλλαξε το όνομα του σε Savatage, αφού ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής τους εταιρείας έλαβε επίσημη ειδοποίηση ότι τα δικαιώματα του ονόματος Avatar τα είχε ένα ευρωπαϊκό συγκρότημα. Η νέα ονομασία προήλθε από τη σύμπτυξη των λέξεων Savage και Avatar.
Η αρχική έκδοση του δίσκου βινυλίου είχε στο εξώφυλλο μπλε φόντο που απεικόνιζε ένα καράβι εν πλω και το πρόσωπο μιας γυναίκας κρυμμένο στα σύννεφα. Το συγκεκριμένο εξώφυλλο δεν υιοθετήθηκε στις επανεκδόσεις του άλμπουμ, οι οποίες είχαν για εξώφυλλο την εικόνα παιδιών-δολοφόνων να ψάχνουν σε υπόνομο και είναι επηρεασμένο από το εξώφυλλο του παιδικού βιβλίου "The Borribles Go For Broke".
Για το συγκεκριμένο δίσκο, τα μέλη του σχήματος έλαβαν προσωνύμια όπως "Shrieks Of Terror", 'Metalaxe", "Barbaric Cannons" και "The Bottom End", κάτι που δεν ακολουθήθηκε στις επόμενες κυκλοφορίες των Savatage.
Παντελής Τσερτικίδης
Ο Παντελής Τσερτικίδης (γενν. στην Κατερίνη στις 9 Μαρτίου 1957) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας μηχανικός, που χρημάτισε βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ. Στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη υπηρέτησε ως υφυπουργός Δημοσίας Τάξης, από το 2003 ως το 2004.
Sirens
Ιστορία του δίσκου
Οι κριτικές για το "Sirens" ήταν θετικές, με το "AllMusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 / 5, το "Metal Archives" 93% και το "Metal Storm" 8,1 με άριστα το 10.
Παντελής Τσερτικίδης
Σπουδές και πολιτική καριέρα
Απέκτησε πτυχίο από την Πολυτεχνική Σχολή στο Μιλάνο. Παντρεύτηκε τη Μαρία Κακούρη και απέκτησαν 1 γιο και 1 κόρη.
Από το 1984 ως το 1985 υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών Πιερίας. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Κατερίνης (1987-1993) και τον Ιούνιο του 1996 εξελέγη από το 4ο Συνέδριο του ΠΑΣOΚ ως αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος. Το 2010 προτάθηκε να είναι υποψήφιος δήμαρχος με το ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, αλλά αρνήθηκε.
Sirens
Τραγούδια
1. Sirens (J.Oliva, C.Oliva) - 3:43
Παντελής Τσερτικίδης
Σπουδές και πολιτική καριέρα
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1993 και επανεξελέγη το 1996 και το 2000. Έλαβε μέρος στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης-Δημόσιας Τάξης-Δικαιοσύνης του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Sirens
Τραγούδια
2. Holocaust (J.Oliva, C.Oliva) - 4:34
Παντελής Τσερτικίδης
Σπουδές και πολιτική καριέρα
Μετά την αποπομπή του Ευάγγελου Μαλέσιου, ο Τσερτικίδης ανέλαβε υφυπουργός Δημοσίας Τάξης από τις 5 Μαΐου 2003 ως τις 10 Μαρτίου 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Τάξης Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Sirens
Τραγούδια
3. I Believe (J.Oliva, C.Oliva) - 5:25
184 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Sirens
Τραγούδια
4. Rage (J.Oliva, C.Oliva) - 2:42
5. On the Run (J.Oliva, C.Oliva, Wacholz) - 3:33
6. Twisted Little Sister (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 3:39
8. Scream Murder (J.Oliva) - 3:50
9. Out on the Streets (J.Oliva, C.Oliva) - 5:15
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Sirens" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983
261 Πρυμνώ
Η Πρυμνώ (Prymno) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,44. Ανακαλύφθηκε το 1886 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομα της Ωκεανίδας Πρυμνούς από την ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πρυμνούς υπολογίσθηκε σε 51 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι B (κυανός ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,114. Η Πρυμνώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 7 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρυμνω
Κορνέλις ντε Μπράιν
Ο Κορνέλις ντε Μπράιν (Cornelis de Bruijn ( αναφέρεται επίσης και ως Cornelius de Bruyn, 1652 – 1726/7) ήταν Ολλανδός καλλιτέχνης και περιηγητής. Πραγματοποίησε δύο μεγάλες περιηγήσεις και δημοσίευσε εικονογραφημένα βιβλία με τις παρατηρήσεις του για ανθρώπους, κτίρια, φυτά και ζώα.
Βιογραφία
Ο Κορνέλις ντε Μπράιν γεννήθηκε στη Χάγη. Κατά την πρώτη του περιοδεία, επισκέφτηκε τη Ρώμη, όπου έγινε μέλος των Bentvueghels με το ψευδώνυμο Adonis ("Άδωνις"), με το οποίο υπέγραψε το bentbrief του Άμπραχαμ Χενούλς. Ταξίδεψε στην Αίγυπτο και ανέβηκε στην κορυφή μιας πυραμίδας, όπου άφησε την υπογραφή του. Ο ντε Μπράιν δημιούργησε κρυφά σχέδια της Ιερουσαλήμ, τότε τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα σχέδια της Παλμύρας είναι αντίγραφα. Ο ντε Μπράιν επισκέφθηκε την Κύπρο και στη συνέχεια διέμεινε με τους Ολλανδούς εμπόρους στη Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη. Από το 1684 εργάστηκε στη Βενετία με τον ζωγράφο Γιόχανν Καρλ Λοτ (Johann Carl Loth), επιστρέφοντας το 1693 στη Χάγη, όπου πώλησε τα αναμνηστικά του. Το 1698 δημοσίευσε το βιβλίο του με σχέδια, το οποίο ήταν επιτυχημένο και μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες. Δύο παραδείγματα έχουν έγχρωμες εικόνες, οι πρώτες έγχρωμες εκτυπώσεις στην ιστορία. Μεταξύ των σχεδίων του ήταν οι πρώτες εικόνες του εσωτερικού της Μεγάλης Πυραμίδας και της Ιερουσαλήμ που έγιναν γνωστές στην Ευρώπη.
Το 1701 κατευθύνθηκε προς Αρχάγγελσκ. Κατά τη δεύτερη περιοδεία του επισκέφτηκε τους Νένετς στη βόρεια Ρωσία. Στη Μόσχα γνωρίστηκε με τον αυτοκράτορα Πέτρο Α΄ της Ρωσίας: ο ντε Μπράιν ζωγράφισε τις ανιψιές του και οι πίνακες στάλθηκαν σε πιθανούς υποψηφίους για γάμο.
Στα τέλη Απριλίου 1703, ο ντε Μπράιν έφυγε από τη Μόσχα μαζί με μια ομάδα Αρμενίων εμπόρων από το Ισφαχάν, όπου το όνομά του καταγράφεται ως Jacob Daviedof. Ο ντε Μπράιν και οι Αρμένιοι έπλευσαν κατεβαίνοντας τους ποταμούς Μόσκοβα, Οκά και τον Βόλγα, φτάνοντας τελικά στο Αστραχάν. Χάρη στη σύντομη στάση του ντε Μπράιν στο Νίζνι Νόβγκοροντ κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα, έχουμε σήμερα την περιγραφή του για το σημαντικό αυτό κέντρο του ρωσικού εμπορίου στον Βόλγα, όπως ήταν το 1703, με το Κρεμλίνο του, τις πέτρινες εκκλησίες και μια ζωντανή σκηνή σε μπαρ (kabak). Αφήνοντας τα σύνορα του ρωσικού κράτους, ο ντε Μπράιν έφθασε στην Περσία, όπου δημιούργησε σχέδια από πόλεις όπως το Ισφαχάν και η Περσέπολη (1704–1705). Συνέχισε στην Ιάβα και επέστρεψε στην Περσία, τη Ρωσία και τελικά τις Κάτω Χώρες.
Τα σχέδιά του της Περσέπολης, μιας πόλης που καταστράφηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο, προκάλεσαν αίσθηση. Ο δήμαρχος του Άμστερνταμ Νικολάες Βίτσεν (Nicolaes Witsen) και μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του ζήτησε πιθανώς να σχεδιάσει την πόλη, διάσημη για τις σαράντα στήλες της. Επί έναν αιώνα, ήταν τα καλύτερα έντυπα που ήταν διαθέσιμα στους δυτικούς μελετητές. Ο ντε Μπράιν κατηγορήθηκε για λογοκλοπή και το δεύτερο βιβλίο του, Reizen over Moskovie (ταξίδι στον Μόσκοβα) δεν ήταν τόσο επιτυχημένο. Από το Άμστερνταμ κατέφυγε στο Φίανεν (Vianen) της κεντρικής Ολλανδίας.
Ο ντε Μπράιν πέθανε στην Ουτρέχτη. Δεν είναι γνωστό πότε και πού τάφηκε.
Ο ντε Μπράιν, που είχε διαβάσει κάθε ελληνική και λατινική πηγή στην οποία μπορούσε να έχει πρόσβαση, εμφανίζει πειστική γνώση θεμάτων που πραγματεύεται, ενώ μερικές φορές κάνει και χιούμορ. Στην Περσία, έλαβε ένα αντίγραφο του Shahnamê του Φερντοσί , το οποίο συνόψισε και κατέστησε προσβάσιμο στους δυτικούς.
Εργα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Σκίτσο της [[Περσέπολη|Περσέπολης από το 1704.]]
Άλλες αγγλικές μεταφράσεις εμφανίστηκαν στα 1737, 1759 και 1873.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κολόμπους
To Κολόμπους (αγγλικά: Columbus, ορθή προφορά Κολάμπους) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της αμερικανικής πολιτείας Οχάιο. Η εκτίμηση του πληθυσμού του για την πόλη του Κολόμπους για το 2022, εκτιμάται στους 929.492 κατοίκους, κατατάσσοντάς την ως η 14η μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ. Στην μητροπολιτική περιοχή του Κολόμπους, η οποία περιλαβάνει πέρα από τη κομητεία Φράνκλιν, έδρα της οποίας είναι το Κολούμπους, τις κομητείες Ντέλαγουερ, Φέρφιλντ, Λίκιν, Μάντισον, Μόροου, Πίκαγουεϊ και Γιούνιον, κατοικούν 2.138.926 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Είναι η 32η πολυπληθέστερη μητροπολιτική των ΗΠΑ και τρίτη στο Οχάιο μετά τις μητροπολιτικές περιοχές του Σινσινάτι και του Κλίβελαντ.
'Ονομα
Η πόλη πήρε το όνομα της από τον εξερευνητή Χριστόφορος Κολόμβος κατά την ίδρυση της το 1812. Είναι η μεγαλύτερη πόλη με το όνομα του Κολόμβου παρόλο που δεν είχε καμία σχέση με την περιοχή.
Ιστορία
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Ιδρύθηκε το 1812 στη συμβολή των ποταμών Σκιότο και Ολετάνγκι και ανέλαβε πρωτεύουσα της πολιτείας το 1816.
Οικονομία
Η οικονομία της πόλης βασίζεται σε ποικίλους τομείς όπως η εκπαίδευση, οι ασφαλίσεις, ο τραπεζικός τομέας, η μόδα, η άμυνα, η αεροπορία, τα τρόφιμα, είδη ρουχισμού, η βιομηχανία χάλυβα και ενέργειας, η ιατρική έρευνα και υγειονομική περίθαλψη, το λιανικό εμπόριο και η τεχνολογία. Το σύγχρονο Κολόμπους έχει αναδειχθεί ως μια τεχνολογικά εξελιγμένη πόλη. Είναι έδρα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, με τη μεγαλύτερη πανεπιστημιούπολη στις ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Οχάιο Κατηγορία:Οχάιο
Οικογένεια Βαρδινογιάννη
Η οικογένεια Βαρδινογιάννη είναι μία από τις ισχυρότερες οικογένειες του εφοπλιστικού κόσμου τόσο στον Ελληνικό χώρο όσο και διεθνώς, με καταγωγή από την Κρήτη.