cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαρούνας Γιασικέβιτσιους
Ζάλγκιρις Κάουνας
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, ο Γιασικέβιτσιους παρέμεινε στη Ζάλγκιρις Κάουνας ως βοηθός προπονητή. Στις 9 Ιανουαρίου 2016 μετά την απόλυση του προπονητή, ο Σάρας αναβαθμίστηκε σε πρώτο προπονητή, κάνοντας το ντεμπούτο του με νίκη (75-55) κόντρα στον Ολυμπιακό για την Ευρωλίγκα. Στο τέλος της σεζόν οδήγησε τη Ζάλγκιρις στην κατάκτηση του πρωταθλήματος για το 2016. Στις 19 Φλεβάρη κατέκτησε το Κύπελλο Λιθουανίας για δεύτερη φορά. Στις 9 Ιουνίου κατέκτησε και το πρωτάθλημα Λιθουανίας ολοκληρώνοντας το νταμπλ για τη λιθουανική ομάδα. Μάλιστα για αυτές του τις επιτυχίες ανακηρύχθηκε σε προπονητή της χρονιάς για το 2017 στη Λιθουανία. Επίσης ανανέωσε το συμβόλαιο του με την ομάδα μέχρι το 2019, με ετήσιες αποδοχές -ρεκόρ και έγινε ο πιο καλοπληρωμένος Λιθουανός προπονητής όλων των εποχών.
Το 2018 κατέκτησε το κύπελλο Λιθουανίας. Επίσης κατάφερε να επιστρέψει η ομάδα του στο Final 4 της Ευρωλίγκα μετά από 19 χρόνια, κατακτώντας μάλιστα την τρίτη θέση, σε μια άκρως επιτυχημένη χρονιά για τη Ζάλγκιρις. Τέλος κατέκτησε και το πρωτάθλημα Λιθουανίας κόντρα στη Λιέτουβος. Μάλιστα αναδείχτηκε σε προπονητή της χρονιάς, ενώ τιμήθηκε και από τον δήμαρχο του Κάουνας. Το 2019 οδήγησε ξανά τη Ζαλγκίρις στα πλέι οφ της Ευρωλίγκα, ηττήθηκε στον τελικό κυπέλλου Λιθουανίας από τη Ρίτας Βίλνιους με 70-67. Επίσης κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Λιθουανίας, και αναδείχτηκε προπονητής της χρονιάς. Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κατέκτησε το Κύπελλο Λιθουανίας κόντρα στη Ρίτας.
Μπαρτσελόνα
Στις 2 Ιουλίου 2020, μετά από 4 χρόνια στη Λιθουανία και τη Ζάλγκιρις Κάουνας, ανακοινώθηκε από την Μπαρτσελόνα. Το συμβόλαιο είναι τριετούς διάρκειας, ήτοι μέχρι το καλοκαίρι του 2023. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021, κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα κέρδισε στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης με 88-73. Στις 28 Μαΐου, προκρίθηκε στον τελικό του Final Four της Ευρωλίγκα, κόντρα στην Αρμάνι Μιλάνο, ωστόσο στον τελικό της διοργάνωσης στις 30 Μαΐου ηττήθηκε από την Αναντολού Εφές 86-81. Στις 15 Ιουνίου, κατέκτησε για πρώτη φορά ως προπονητής, το Πρωτάθλημα Ισπανίας. Στις 20 Φεβρουαρίου 2022, κατέκτησε το Κύπελο Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα κέρδισε στον τελικό τη Ρεάλ 64-59. Στις 20 Ιουνίου 2023, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα νίκησε στη σειρά των τελικών την Ρεάλ Μαδρίτης 3-0. Στις 26 Ιουνίου 2023, η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε την αποδέσμευση του Γιασικεβίτσιους, ύστερα από τρία χρόνια.
Εθνική Λιθουανίας
Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 1997 στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας. Το 2000 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ομάδα της Λιθουανίας. Το 2003 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Σουηδίας όντας ο MVP της διοργάνωσης με μέσο όρο 14 πόντους και 8 ασίστ. Το 2007 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας νικώντας στον μικρό τελικό την Εθνική Ελλάδος με 69-78. Ο Γιασικεβίτσιους είναι ο μόνος Λιθουανός καλαθοσφαιριστής που έχει πάρει μέρος σε τέσσερις σερί Ολυμπιάδες του Σίδνεϊ το 2000, της Αθήνας το 2004, του Πεκίνου το 2008 και του Λονδίνου το 2012. Μετά την Ολυμπιάδα του Λονδίνου ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την εθνική.
Το 2020, μετά από ψηφοφορία στον ιστότοπο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, βρέθηκε στην καλύτερη πεντάδα της Εθνικής Ομάδας Λιθουανίας των τελευταίων δυο δεκαετιών (2000-2020) σε Ευρωμπάσκετ. Στις 11 Αυγούστου 2020, επιλέχθηκε επίσης στην καλύτερη πεντάδα της τελευταίας εικοσαετίας (2000-2020) της FIBA στην ιστορία των Ευρωμπάσκετ σε γενικό σύνολο παικτών.
Ως προπονητής και βοηθός
🇱🇹 Ζάλγκιρις Κάουνας
🇪🇸 Μπαρτσελόνα
Προσωπική ζωή
Από το 2006 μέχρι το 2008 ήταν παντρεμένος με την Ισραηλινή μοντέλο (Μις Κόσμος 1998) Λινόρ Αμπαρζίλ. Το 2009, ξεκίνησε τη σχέση του με την Ελληνίδα Άννα Δούκα και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: μια κόρη την Αϊλα (γενν. 2010) και έναν γιο τον Λούκας (γενν. 2012). Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 2017.
Το 2015 παρουσίασε την αυτοβιογραφία του με τίτλο  Η νίκη δεν είναι αρκετή .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Λιθουανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιντιάνα Πέισερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Λιθουανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ζάλγκιρις Κάουνας
Πύλιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πύλιος είναι γνωστός ένας γιος του θεού Ηφαίστου. Κάποτε που ο Πύλιος επισκεπτόταν τη νήσο Λήμνο, κατάφερε να θεραπεύσει τον Φιλοκτήτη από τη φαγέδαινα (γάγγραινα) του ποδιού του. Ως αντάλλαγμα, ο Φιλοκτήτης έμαθε στον Πύλιο την τέχνη της τοξοβολίας.
Πηγή
Πυλιος
Σασάνι-Σαιν-Ντενί
Το Σασάνι-Σαιν-Ντενί (γαλλικά: Chassagne-Saint-Denis, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Στεγνό καθάρισμα
Στεγνό καθάρισμα είναι οποιαδήποτε διεργασία καθαρισμού για ένδυση και υφάσματα χρησιμοποιώντας έναν χημικό διαλύτη εκτός του νερού. Ο χρησιμοποιούμενος διαλύτης είναι τυπικά το τετραχλωροαιθένιο (υπερχλωροαιθυλένιο), που η βιομηχανία αποκαλεί "perc (περκ)" ή "PERC (ΠΕΡΚ)". Χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό ευαίσθητων ρούχων που δεν μπορούν να αντέξουν τη σκληρή επεξεργασία ενός πλυντηρίου ρούχων και ενός στεγνωτηρίου ρούχων· μπορεί επίσης να εξαλείψει το επίπονο πλύσιμο στο χέρι.
Ιστορικό
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν αμμωνία (που παραγόταν από τα ούρα) και γη γναφιά για να πλύνουν τους μάλλινούς τους τήβεννους. Τα καθαριστήρια ήταν πολύ πολύ σημαντικές βιομηχανικές εγκαταστάσεις, με τουλάχιστον μία εγκατάσταση σε κάθε σημαντική πόλη και συχνά ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης σε μια περιοχή. Αυτά τα πλυντήρια παίρναν ούρα από αγροικίες ζώων, ή από ειδικά δοχεία εγκατεστημένα σε δημόσια αποχωρητήρια. Η βιομηχανία ήταν τόσο επικερδής που οι συντεχνίες των καθαριστών ήταν σημαντικοί εκλογείς και η κυβέρνηση φορολογούσε τη συλλογή ούρων.
Το σύγχρονο στεγνό καθάρισμα χρησιμοποιεί διαλύτες που δεν έχουν ως βάση το νερό για να αφαιρεί ρύπους και κηλίδες από τα ρούχα. Η δυνατότητα χρήσης διαλυτών με βάση το πετρέλαιο όπως βενζίνη και κηροζίνη ανακαλύφθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Γάλλο ιδιοκτήτη βαφείων Jean Baptiste Jolly, που παρατήρησε ότι το τραπεζομάντιλό του έγινε πιο καθαρό αφού η υπηρέτριά του έχυσε κηροζίνη πάνω του. Στη συνέχεια, ανέπτυξε μια υπηρεσία καθαρισμού ρούχων με αυτόν τον τρόπο, που έγινε γνωστός ως "nettoyage à sec"—δηλαδή, στεγνό καθάρισμα.
Ανησυχίες ευφλεκτικότητας οδήγησαν τον William Joseph Stoddard, έναν στεγνοκαθαριστή από την Ατλάντα, να αναπτύξει τον διαλύτη Stoddard ως έναν ελαφρώς λιγότερο εύφλεκτο εναλλακτικό σε διαλύτες με βάση τη βενζίνη. Η χρήση πολύ εύφλεκτων διαλυτών πετρελαίου προκάλεσε πολλές φωτιές και εκρήξεις, με αποτέλεσμα την έκδοση κανονισμού για τους στεγνοκαθαριστές. Μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, οι στεγνοκαθαριστές άρχισαν να χρησιμοποιούν χλωριωμένους διαλύτες. Αυτοί οι διαλύτες ήταν πολύ λιγότερο εύφλεκτοι από τους πετρελαϊκούς διαλύτες και είχαν βελτιωμένη καθαριστική ισχύ.
Μετάβαση στο τετραχλωροαιθένιο (τετραχλωροαιθυλένιο)
Η βιομηχανία στεγνού καθαρίσματος είναι στη διαδικασία αντικατάστασης του τετραχλωροαιθένιου με άλλα χημικά και/ή μεθόδους. Μεταξύ 2006 και 2011, η βιομηχανία στεγνού καθαρίσματος έχει μια μέση αγορά $7,5 δισεκατομμυρίων, 22,000 εταιρείες και απασχολεί περίπου 150.000 εργαζόμενους.
Παραδοσιακά, η διαδικασία καθαρισμού γινόταν σε κεντρικά εργοστάσια· Τα μαγαζιά καθαρισμού των κεντρικών δρόμων δέχονταν τα ρούχα από τους πελάτες, τα έστελναν στο εργοστάσιο και έπειτα τα επέστρεφαν στο κατάστημα, όπου τα παραλάμβανε ο πελάτης. Αυτό οφείλονταν κυρίως στον κίνδυνο φωτιάς ή επικίνδυνων ατμών που δημιουργούνται κατά τη διαδικασία καθαρισμού. Τότε, το στεγνό καθάρισμα γινόταν σε δυο διαφορετικά μηχανήματα - ένα για τη διαδικασία καθαρισμού αυτή καθεαυτή και το δεύτερο για την ξήρανση των ρούχων.
Τα μηχανήματα αυτής της εποχής περιγράφονταν ως αεριζόμενες· οι ατμοί τους και τα αποβαλλόμενα αέρια του καθαρισμού αποβάλλονταν στην ατμόσφαιρα, όπως τα σύγχρονα στεγνωτήρια. Αυτό συνέβαλε και στην περιβαλλοντική ρύπανση, αλλά επίσης πολύ δυνητικά επαναχρησιμοποιήσιμο τετραχλωροαιθένιο χανόταν στην ατμόσφαιρα. Πολλοί αυστηρότεροι έλεγχοι στις εκπομπές διαλυτών επιβεβαίωσαν ότι όλα τα μηχανήματα στεγνού καθαρισμού στον δυτικό κόσμο είναι τώρα πλήρως κλειστά και δεν εξάγονται ατμοί διαλυτών στην ατμόσφαιρα. Στα κλειστά μηχανήματα, ο διαλύτης ανακτάται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ξήρανσης επιστρέφεται συμπυκνωμένος και αποσταγμένος, έτσι μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί για παραπέρα καθαρισμό ή ασφαλή διάθεση. Η πλειοψηφία των σύγχρονων κλειστών μηχανημάτων ενσωματώνει επίσης έναν αισθητήρα ξήρανσης που ελέγχεται από υπολογιστή και αισθάνεται αυτόματα πότε έχουν απομακρυνθεί όλα τα ίχνη του τετραχλωροαιθένιου. Αυτό το σύστημα εξασφαλίζει ότι μόνο ελάχιστη ποσότητα ατμών τετραχλωροαιθένιου θα απελευθερωθεί κατά το άνοιγμα της πόρτας στο τέλος του κύκλου.
Διαδικασία
Ένα μηχάνημα στεγνοκαθαριστηρίου είναι παρόμοια με έναν συνδυασμό οικιακού πλυντηρίου ρούχων και ξηραντήρα ρούχων. Τα ρούχα τοποθετούνται στον θάλαμο πλύσης ή εξαγωγής. (αναφέρεται ως "καλάθι" ή "κάδος" ή "τύμπανο"), που αποτελεί την καρδιά του μηχανήματος. Ο θάλαμος πλύσης περιέχει ένα οριζόντιο διάτρητο κάδο που περιστρέφεται μέσα σε ένα εξωτερικό κέλυφος. Το κέλυφος κρατά το διαλύτη, ενώ ο περιστρεφόμενος κάδος κρατά το φορτίο των ρούχων. Η χωρητικότητα του κάδου είναι μεταξύ περίπου 10 and 40 kg (20 to 80 lb).
Κατά τη διάρκεια του κύκλου πλύσης, ο θάλαμος γεμίζεται κατά το ένα τρίτο περίπου με διαλύτη και ξεκινά να περιστρέφεται, ανακατεύοντας τα ρούχα. Η θερμοκρασία του διαλύτη παραμένει σταθερή στους 30 βαθμούς Κελσίου (86 βαθμούς Φαρενάιτ), επειδή μια υψηλότερη θερμοκρασία μπορεί να τον βλάψει. Κατά τη διάρκεια του κύκλου πλύσης, ο διαλύτης στον θάλαμο (γνωστός συνήθως ως "κλουβί") περνάει μέσα από τον θάλαμο διήθησης και έπειτα ανατροφοδοτείται στο "κλουβί". Αυτό είναι γνωστό ως ο κύκλος και συνεχίζεται κατά τη διάρκεια της πλύσης. Ο διαλύτης έπειτα αφαιρείται και στέλνεται σε μια μονάδα απόσταξης που αποτελείται από έναν λέβητα και έναν συμπυκνωτή. Ο συμπυκνωμένος διαλύτης τροφοδοτείται σε μια μονάδα διαχωρισμού, όπου οποιοδήποτε παραμένον νερό ξεχωρίζεται από τον διαλύτη και έπειτα τροφοδοτείται στη δεξαμενή "καθαρού διαλύτη". Ο ιδανικός ρυθμός ροής είναι χοντρικά 8 λίτρα διαλύτη ανά κιλό ρούχων το λεπτό, ανάλογα με το μέγεθος του μηχανήματος.
Δεν μπορούν να αφαιρεθούν όλες οι κηλίδες με στεγνό καθάρισμα. Κάποιες κηλίδες πρέπει να κατεργαστούν με διαλύτες κηλίδων —κάποιες φορές με πίδακα ατμού ή με εμβάπτιση σε ειδικά υγρά αφαίρεσης κηλίδων— πριν να πλυθούν τα υφάσματα ή να στεγνοκαθαριστούν. Επίσης, υφάσματα αποθηκευμένα σε λερωμένη κατάσταση για πολύν χρόνο είναι δύσκολο να επανέλθουν στο αρχικό τους χρώμα και υφή. Φυσικές ίνες όπως μαλλί, βαμβάκι και μετάξι ανοικτών χρωμάτων δεν πρέπει να αφεθούν σε βρόμικη κατάσταση για πολύ χρόνο, επειδή απορροφούν ρύπους στην υφή τους και είναι απίθανο να επανέλθουν στο αρχικό τους χρώμα και κατάσταση.
Ένας τυπικός κύκλος καθαρισμού κρατάει 8–15 λεπτά ανάλογα με τον τύπο των ρούχων και τον βαθμό ρύπανσης. Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων λεπτών, ρύποι διαλυτοί σε διαλύτη διαλύονται στο τετραχλωροαιθένιο και ξεκολλά χαλαρή, αδιάλυτη βρώμα. Παίρνει 10–12 λεπτά μετά το ξεκόλλημα της χαλαρής βρωμιάς να αφαιρεθούν οι αδιάλυτοι ρύποι από τα ρούχα. Τα μηχανήματα που χρησιμοποιούν διαλύτες υδρογονανθράκων απαιτούν έναν κύκλο πλύσης τουλάχιστον 25 λεπτών επειδή ο ρυθμός διάλυσης των διαλυτών σε διαλύτη ρύπων είναι πολύ πιο αργός. Μπορεί επίσης να προστεθεί ένα επιφανειοδραστικό "σαπούνι".
Στο τέλος του κύκλου πλύσης, το μηχάνημα αρχίζει έναν κύκλο ξεβγάλματος όπου το φορτίο του υφάσματος ξεπλένεται με φρέσκο αποσταγμένο διαλύτη από τη δεξαμενή καθαρού διαλύτη. Αυτό το ξέβγαλμα με καθαρό διαλύτη αποτρέπει τον αποχρωματισμό που προκαλείται από σωματίδια ρύπων που επαναπορροφώνται στην επιφάνεια των υφασμάτων από τον "βρόμικο" διαλύτη επεξεργασίας.
Μετά τον κύκλο του ξεβγάλματος, το μηχάνημα ξεκινά τη διαδικασία εξαγωγής, που ανακτά τον διαλύτη για επαναχρησιμοποίηση. Τα σύγχρονα μηχανήματα ανακτούν περίπου το 99,99% του χρησιμοποιούμενου διαλύτη. Ο κύκλος εξαγωγής ξεκινά με αποχέτευση του διαλύτη από τον θάλαμο πλύσης και επιταχύνοντας το καλάθι στις 350-450 rpm, προκαλώντας την απομάκρυνση του περισσότερου διαλύτη από τα ρούχα. Μέχρι εδώ, ο καθαρισμός γίνεται σε κανονική θερμοκρασία, επειδή ο διαλύτης δεν θερμαίνεται ποτέ κατά τη διαδικασία του στεγνού καθαρισμού. Όταν δεν μπορεί πια να απομακρυνθεί άλλος διαλύτης, το μηχάνημα αρχίζει τον κύκλο στεγνώματος.
Κατά τη διάρκεια του ξηρού κύκλου, τα ρούχα τοποθετούνται σε ένα ρεύμα θερμού αέρα (60-63 °C/140-145 °F) που κυκλοφορεί μέσα από το καλάθι, εξατμίζοντας κάθε ήχος διαλύτη που παρέμεινε μετά τον κύκλο περιστροφής. Η θερμοκρασία του αέρα ελέγχεται για να αποτραπεί θερμική ζημιά στα ρούχα. Ο αποβαλλόμενος θερμός αέρας από το μηχάνημα περνάει στη συνέχεια από μια μονάδα ψύξης όπου οι ατμοί του διαλύτη συμπυκνώνονται και επιστρέφονται στη δεξαμενή του απεσταγμένου διαλύτη. Τα σύγχρονα μηχανήματα στεγνού καθαρισμού χρησιμοποιούν ένα σύστημα κλειστού βρόχου στο οποίο ο κρύος αέρας επαναθερμαίνεται και επανακυκλοφορεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα υψηλούς ρυθμούς ανάκτησης του διαλύτη και μείωση της ρύπανσης του αέρα. Στις πρώιμες ημέρες του στεγνού καθαρισμού, μεγάλες ποσότητες τετραχλωροαιθενίου πήγαιναν στην ατμόσφαιρα, επειδή εθεωρείτο φτηνό και αβλαβές.
Μετά την ολοκλήρωση του ξηρού κύκλου, ένας αποσμητικός κύκλος (αερισμού) ψύχει τα ρούχα και αφαιρεί τα τελευταία ίχνη διαλύτη, κυκλοφορώντας δροσερό εξωτερικό αέρα στα ρούχα και έπειτα μέσα από ένα φίλτρο ανάκτησης ατμού φτιαγμένο από ενεργό άνθρακα και ρητίνες πολυμερών. Μετά τον κύκλο αερισμού, τα ρούχα είναι καθαρά και έτοιμα για σιδέρωμα.
Επεξεργασία διαλύτη
Ο διαλύτης εργασίας από τον θάλαμο πλύσης περνάει μέσα από αρκετά βήματα διήθησης πριν επιστρέψει στον θάλαμο πλύσης. Το πρώτο βήμα είναι η παγίδευση μικροαντικειμένων που αποτρέπει μικρά αντικείμενα όπως στουπιά, πόρπες, κουμπιά και νομίσματα να μπουν στην αντλία του διαλύτη.
Με την πάροδο του χρόνου, μια λεπτή στρώση από συσσωμάτωμα φίλτρου (που λέγεται "λάσπη") συσσωρεύεται στο φίλτρο λινάρι. Η λάσπη αφαιρείται τακτικά (συνήθως μια φορά την ημέρα) και έπειτα επεξεργάζεται για την ανάκτηση του δεσμευμένου διαλύτη στη λάσπη. Πολλά μηχανήματα χρησιμοποιούν "περιστρεφόμενα φίλτρα δίσκου", που αφαιρούν τη λάσπη από το φίλτρο με κεντρομόλο δύναμη ενώ ξαναπλένεται με διαλύτη.
Μετά το φίλτρο λινού, ο διαλύτης περνά μέσα από ένα προσροφητικό φυσίγγιο φίλτρου. Αυτό το φίλτρο γίνεται από ενεργό πηλό και άνθρακα και αφαιρεί λεπτούς αδιάλυτους ρύπους και μη πτητικά υπολείμματα, μαζί με χρώματα από τον διαλύτη. Τελικά, ο διαλύτης περνάει μέσα από ένα φίλτρο εξευγενισμού, που αφαιρεί οποιονδήποτε ρύπο δεν έχει αφαιρεθεί προηγουμένως. Ο καθαρός διαλύτης επιστρέφεται έπειτα στη δεξαμενή του διαλύτη εργασίας.
Για να βελτιωθεί η καθαριστική ισχύ, προστίθενται μικρές ποσότητες απορρυπαντικού (0,5%-1,5%) στον διαλύτη κατεργασίας και είναι βασικές για τη λειτουργικότητά του. Αυτά τα απορρυπαντικά γαλακτοματοποιούν  υδροφοβικούς ρύπους και κρατάνε τους ρύπους από επαναπόθεση στα ρούχα. Ανάλογα με τον σχεδιασμό του μηχανήματος, χρησιμοποιείται ανιονικό ή κατιονικό απορρυπαντικό.
Επειδή η ανάκτηση του διαλύτη είναι μικρότερη από 100% και επειδή ο στεγνός καθαρισμός δεν αφαιρεί καλά τις κηλίδες με βάση το νερό, οι επιχειρηματίες έχουν αναπτύξει την διαδικασία υγρού καθαρισμού, στην οποία, βασικά, κρύο νερό πλένει και ξηραίνει τον αέρα, χρησιμοποιώντας ένα πλυντήριο και ένα στεγνωτήριο που ελέγχονται από υπολογιστή. Γενικά, ο υγρός καθαρισμός θεωρείται ότι βρίσκεται στα σπάργανα, αν και εκδόσεις χαμηλής τεχνολογίας από αυτόν χρησιμοποιούνται για αιώνες.
Σύμβολα
Το διεθνές σύμβολο πλύσης για στεγνό καθάρισμα είναι ένας κύκλος. Μπορεί να έχει το γράμμα P μέσα του για να δείξει διαλύτη τετραχλωροαιθενίου, ή το γράμμα F για να δείξει έναν εύφλεκτο διαλύτη. Μια γραμμή κάτω από τον κύκλο δείχνει ότι μόνο ήπιες διαδικασίες καθαρισμού πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Ένας διαγραμμένος κενός κύκλος δείχνει ότι δεν επιτρέπεται στεγνό καθάρισμα
Επεξεργασμένες ακαθαρσίες
Υπόλειμμα επεξεργασμένης σκόνης είναι το όνομα για τα απόβλητα που δημιουργούνται από συμπύκνωση ή απόσταξη ακαθαρσιών. Είναι ένα επικίνδυνο απόβλητο και περιέχει διαλύτη, υλικό κονιοποιημένου φίλτρου (διάτομα), άνθρακα, μη πτητικό υπόλειμμα, λινό, χρώματα, γράσο, λάδια και νερό. Αυτό το υλικό πρέπει να διατίθεται σύμφωνα με τους τοπικούς νόμους.
Λάσπη
Το στερεό υπόλειμμα από τον αποστακτήρα περιέχει διαλύτη, νερό, βρομιές, άνθρακα και άλλα μη πτητικά υπολείμματα. Τα υπολείμματα του αποστακτήρα από τις επεξεργασίες του στεγνού καθαρισμού του χλωριωμένου διαλύτη είναι επικίνδυνα απόβλητα. Τα υπολείμματα του αποστακτήρα από μηχανήματα που χρησιμοποιούν άλλους διαλύτες μπορεί επίσης να είναι επικίνδυνα λόγω των τοξικών συστατικών στα χρώματα των ρούχων.
Φίλτρα
Τα φίλτρα που χρησιμοποιούνται σε μηχανήματα με βάση το τετραχλωροαιθάνιο είναι επίσης ελεγχόμενα επικίνδυνα απόβλητα στις ΗΠΑ.
Νερό διαχωριστή
Το νερό θα διαχωριστεί από τον διαλύτη στεγνού καθαρίσματος και πρέπει να αφαιρεθεί. Αυτό το απόβλητο νερού, από μηχανήματα που χρησιμοποιούν τετραχλωροαιθένιο, είναι ένα ελεγχόμενο επικίνδυνο απόβλητο στις ΗΠΑ.
Τοξικότητα και περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Το τετραχλωροαιθένιο ταξινομείται ως καρκινογόνο στους ανθρώπους από το Γραφείο προστασίας περιβάλλοντος των ΗΠΑ και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνο απόβλητο. Για να αποτραπεί η είσοδος του στο πόσιμο νερό, οι στεγνοκαθαριστές που χρησιμοποιούν τετραχλωροαιθένιο πρέπει να παίρνουν ειδικές προφυλάξεις.
Μερικές εναλλακτικές λύσεις όπως το CO2 προσφέρουν μια λύση στο τετραχλωροαιθένιο, όμως το CO2 είναι κατώτερο στην απομάκρυνση μερικών μορφών βρομιάς.
Οικιακό στεγνό καθάρισμα
Διάφορα προϊόντα καταναλωτών στο εμπόριο σήμερα, όπως το Dryelτης Procter & Gamble, επιτρέπουν τμήματα της διαδικασίας στεγνού καθαρισμού να εκτελούνται στο σπίτι, χρησιμοποιώντας οικιακές μηχανές πλυσίματος. Αν και η χρήση αυτών των προϊόντων δεν ακολουθεί όλα τα βήματα της εμπορικής επεξεργασίας, τέτοια χρήση δεν αποδίδει για συγκεκριμένους τύπους ρούχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Υγεία Κατηγορία:Βιομηχανία ένδυσης
Αντρέι Τσεμέρκιν
Ο Αντρέι Ιβάνοβιτς Τσεμέρκιν (ρωσικά: Андрей Иванович Чемеркин, γεννήθηκε 17 Φεβρουαρίου 1972) είναι Ρώσος πρώην αρσιβαρίστας, χρυσός Ολυμπιονίκης στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών το 1996 στην Ατλάντα και χάλκινος το 2000. Είναι μέλος του Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.
Βιογραφία
Όταν γεννήθηκε το βάρος του ήταν 5,7 κιλά και αντίστοιχο είχαν και τα δύο αδέρφια του. Άρχισε να ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο και, για να αποκτήσει δύναμη, άρχισε να επισκέπτεται το γυμναστήριο με εξοπλισμό της άρσης βαρών. Έτσι, ξεκίνησε την άρση βαρών σε ηλικία 14 ετών.
Η πρώτη του επιτυχία στην κατηγορία των ανδρών ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 1993, όπου κατετάγη δεύτερος με επίδοση στο σύνολο 425 κιλά. Το 1995 ήταν πρωταθλητής κόσμου για πρώτη φορά με επίδοση 442,5 κιλά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, ο Τσεμέρκιν ήταν ο κύριος διεκδικητής για το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των +108 κιλών. Ο Γερμανός αρσιβαρίστας Ρόνι Βέλερ ανύψωσε 255 κιλά στην τρίτη του προσπάθεια στο ζετέ, που ήταν ενάμιση κιλό υψηλότερο από το παγκόσμιο ρεκόρ του Τσεμέρκιν, χρειάστηκε να σηκώσει βάρος 260 κιλών στην τελευταία του προσπάθεια έχοντας υστερήσει στο αρασέ (197,5 κιλά). Πάντα καλύτερος στο ζετέ τα κατάφερε και έγινε ο κάτοχος του χρυσού μεταλλίου καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ στο ζετέ και στο σύνολο - 457,5 κιλά. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του απονεμήθηκε ο τίτλος του Master of Sports και το 1997 το Τάγμα του Θάρρους.
Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, προσπάθησε ανεπιτυχώς να προκριθεί στην εθνική ομάδα της Ρωσίας, μετά την οποία αποφάσισε να τερματίσει την καριέρα του ως αθλητής. Έθεσε επτά παγκόσμια ρεκόρ, τέσσερα στο ζετέ, δύο στο σύνολο και ένα στο αρασέ. Στις 24 Φεβρουαρίου 1999, ιδρύθηκε το Ίδρυμα Ειρήνης, Φιλίας, Αθλητισμού στην Περιφέρεια της Σταυρούπολης, το οποίο φέρει το όνομα του Αντρέι Τσεμέρκιν. Έτσι, ασχολήθηκε με κοινωνικές δραστηριότητες, προωθώντας έναν αθλητικό τρόπο ζωής στους νέους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IWF
Γεράσιμος Μοναχός
Ο ιερομόναχος της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου Γεράσιμος ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Πολέμησε στο Μεσολόγγι, στην πολιορκία της Πάτρας και στην Ακράτα. Στο Μεσολόγγι πολέμησε μαζί με τον Διακοπτίτη Δαμασκηνό, προηγούμενο του Μεγάλου Σπηλαίου και με άλλους 70 μοναχούς με πολύ προθυμία και γενναιότητα.
Σατωβιέ-λε-Φοσέ
Το Σατωβιέ-λε-Φοσέ (γαλλικά: Châteauvieux-les-Fossés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γεράσιμος Μοναχός
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1958-59
Το Κύπελλο Κύπρου 1958-59 ήταν η 19η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Πύλωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πύλωνας (Πύλων) είναι γνωστός ένας Τρώας πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου. Ο Πύλωνας σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτόν από τον Πολυποίτη, τον γιο του Πειρίθου. Ο Πύλωνας αναφέρεται στην Ιλιάδα, και συγκεκριμένα στη ραψωδία Μ (στίχος 187).
Πηγές
Πυλωνας
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1958-59
Α΄ γύρος
1Προκρίθηκε η ΑΕΛ μετά από κλήρωση.
Προημιτελικά
Συμπληρωματικός αγώνας
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η ΑΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 28 Ιουνίου 1959 στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 1-0.
Διαιτητής: Πάμπος Αβρααμίδης
Ανόρθωση: Αλέξανδρος Χαμπίδης «Πάπυρος», Πάμπος Χαραλάμπους, Μιχάλης Ιωάννου «Σιαήλης», Πανίκος Ιακώβου, Ανδρέας Οδυσσέως, Αντώνης Τσούκκας «Καράς», Δημήτρης Ζάγκυλος, Άντης Κωνσταντίνου, Μιχάλης Γιασεμή «Σιαλής», Μαυρίκιος Άσπρου, Παντελάκης Γερολέμου
ΑΕΛ: Τάκης Μαλακτός, Ανδρέας Μουστάκης, Κώστας Πάμπου «Μαυρόκολος», Μάριος Κίνας, Λούκας Μενελάου, Λευκής Στυλιανίδης, Ζηνωνής Παπαδόπουλος, Φοίνος Ονησιφόρου, Χριστόδουλος Μιχαήλ «Ττοουλής»
Σκόρερ: 28΄ 1-0 (π.) Παντελάκης Γερολέμου
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1958-1959
Μιχάλης Ζαμπέτας
Ο Μιχάλης Ζαμπέτας (Αιγάλεω, 5 Ιουνίου 1956 - 10 Μαρτίου 2008) ήταν Έλληνας συνθέτης, κιθαρίστας , τραγουδιστής και πολιτικός. Ο Μ. Ζαμπέτας από νωρίς ακολούθησε τα βήματα του διάσημου πατέρα του, απ' τον οποίο διδάχθηκε τη μουσική τέχνη (αμφότεροι υπήρξαν ουσιαστικά αυτοδίδακτοι). Σαν εκτελεστής, συνεργάσθηκε με το Γιώργο Στεφανάκη κι άλλους συνθέτες. Ως οργανοπαίκτης (κιθάρα και μπουζούκι) πραγματοποίησε πολλές εμφανίσεις σε λαϊκές σκηνές ("Χυτήριο Θέατρο" κλπ). Διετέλεσε ακόμη, εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Αιγάλεω επί μια τετραετία, με το συνδυασμό του Γιάννη Μυστακόπουλου.
Στην προσωπική ζωή του υπήρξε μποέμ, αλλά και πολύ αγαπητός. Σχετίσθηκε με τρεις γυναίκες, η μια εκ των οποίων ήταν η ηθοποιός και τραγουδίστρια Νέλλη Γκίνη και απόκτησε δυο παιδιά από ισάριθμους γάμους. Tον Γιώργο Ζαμπέτα, από την Ελένη Νταράλα, ετεροθαλή αδελφή του Γιώργου Νταλάρα και τον Μιχάλη Ζαμπέτα jr. από την τελευταία του σύντροφο.
Φανατικός καπνιστής, προσβλήθηκε από καρκίνο και έχασε πρόωρα τη ζωή του στις 10 Μαρτίου του 2008. Κατά τραγική σύμπτωση την ίδια ημερομηνία είχε πεθάνει και ο πατέρας του, 16 χρόνια νωρίτερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Νάρδος
Ο Νάρδος είναι γένος φυτών της οικογένειας των αγρωστιδών με μοναδικό είδος το Nardus stricta (Νάρδος ο σφικτός). Εξαπλώνεται στην Ευρασία, τη Β. Αφρική και την ΝΑ Βόρεια Αμερική. Είναι αυτόχθονο αυτοφυές μέλος της Ελληνικής χλωρίδας με ευρεία εξάπλωση στην ηπειρωτική Ελλάδα και την Πελοπόννησο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Ποοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Αλπική χλωρίδα Κατηγορία:Ορεινή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
Εταιρεία των Ναβαρραίων
Εταιρεία των Ναβαρραίων ονομαζόταν μια στρατιωτική μισθοφορική ομάδα, η οποία έδρασε τον 14ο αιώνα σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, αλλά κυρίως στον ελλαδικό χώρο, που εκείνη την εποχή βρισκόταν κάτω από την κυριαρχία των κρατιδίων που είχαν ιδρύσει οι Σταυροφόροι στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα. Την αποτελούσαν κυρίως στρατιώτες από τη Ναβάρρα (βόρεια περιοχή της Ισπανίας), τη Γασκώνη (νότια περιοχή της Γαλλίας) και την Καταλωνία, ενώ συμμετείχαν και Σικελοί. Σε νεότερες πηγές αναφέρονται και ως Εταιρεία των Ναβαρραίων, παρόλο που ο όρος είναι μάλλον ανακριβής. Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνταν επισήμως «Σύνδεσμος του πανευτυχούς στρατεύματος των Φράγκων των ευρισκομένων στη Ρωμανία» (Universitas fœlicis Francorum exercitus in partibus Romaniae existentibus), ενώ η τρέχουσα ονομασία τους ήταν Societas Francorum, ή Magna Societas, ή απλούστερα Compagna.
Σύσταση και συμμετοχή στον πόλεμο μεταξύ Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας - Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας (μέχρι το 1366)
Η ομάδα αυτή των Ναβαρραίων συστήθηκε κατά τον πόλεμο του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας με τον Κάρολο Ε΄ της Γαλλίας. Πολέμησαν αποτελεσματικά στο πλευρό του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας μέχρι το 1366, οπότε έληξε ο πόλεμος.
Κατάληψη του Δυρραχίου κάτω από τις διαταγές του Λουδοβίκου της Ναβάρρας (1376)
Οι Εταιρεία των Ναβαρραίων δεν διαλύθηκε με το τέλος του πολέμου, αλλά τέθηκε στις διαταγές του νεότερου αδελφού του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας, Λουδοβίκου των Εβρέ. Αυτός είχε παντρευτεί την Ιωάννα των Καπετιδών-Εβρέ δούκισσα του Δυρραχίου, η οποία είχε κληρονομήσει τον τίτλο του Δυρραχίου από τον πατέρα της Κάρολο δούκα του Δυρραχίου (αν και το δουκάτο είχε καταλυθεί από Αλβανούς, μετατρέποντάς την σε τιτουλάρια δούκισσα του Δυρραχίου) και ο σύζυγός της Λουδοβίκος σκόπευε να κατακτήσει το δουκάτο με τη βοήθεια των Ναβαρραίων. Ο Λουδοβίκος προετοίμασε την εκστρατεία εναντίον του Δυρραχίου από το 1372 μέχρι το 1375, με περισσότερους στρατιώτες από τη Ναβάρρα. Το 1376 κατέλαβε το Δυρράχιο και λίγο αργότερα πέθανε.
Υπό τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας (1377)
Στις αρχές του 1377 οι Ναβαρραίοι τέθηκαν στις διαταγές του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας, σχηματίζοντας τέσσερα σώματα, τα οποία διοικούσαν οι εξής: ο Γασκώνος Μαχιό ντε Κοκερέλ (Mahiot de Coquerel), ο Πέδρο ντε λα Σάγα (Pedro de la Saga), ο Ναβαρρέζος Χουάν ντε Ουρτούμπια (Juan de Urtubia) και ο Γκουάρρο (Guarro).
Στον Μοριά (1378) υπό τις διαταγές του τάγματος των Ιωαννιτών
Την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 1378 οι Εταιρεία των Ναβαρραίων κατευθύνθηκε στον Μοριά, και μπήκαν στην υπηρεσία του Γκωσέ ντε λα Μπαστίντ (Gaucher de La Bastide), ιππότη του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη, προκαθήμενου της Τουλούζης και αξιωματούχου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας καθώς και πιθανώς άλλων. Ο Γκωσέ προσέλαβε τον Μαχιό και τους υπόλοιπους Ναβαρραίους για οκτώ μήνες, κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του Μεγάλου Μαγίστρου Χουάν Φερνάντεθ ντε Ερέδια (Juan Fernández de Heredia). Στο μεταξύ ο Χουάν ντε Ουρτούμπια βρισκόταν στην Κόρινθο με πάνω από 100 στρατιώτες.
1378-1380: Δράση στη Στερεά Ελλάδα υπό τις διαταγές του Ιάκωβου ντε Μπω
Ο Ιάκωβος ντε Μπω, διεκδικητής του πριγκιπάτου της Αχαΐας και τιτουλάριος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, ανιψιός του Φίλιππου Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα, προσέλαβε τους Ναβαρραίους για να μπορέσει να πάρει την εξουσία από την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, εξαδέλφη του Φίλιππου Β΄ της Νάπολης, στην οποία ο πρίγκιπας είχε κληροδοτήσει το πριγκιπάτο από το 1373. Σώμα Ναβαρραίων κάτω από τις διαταγές του Μαχιό ντε Κοκερέλ κατέλαβε την Κέρκυρα και στη συνέχεια στράφηκε εναντίον της Καταλανικής Εταιρείας, η οποία κατείχε εδάφη στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα και δεν αναγνώριζε την κυριαρχία του Ιακώβου ντε Μπω. Οι Εταιρεία των Ναβαρραίων κατέλαβαν τα Σάλωνα, τη Βοιωτία και την Αίγινα. Συγκεκριμένα, το 1379 ο Χουάν ντε Ουρτούμπια επιτέθηκε στη Βοιωτία και κατέλαβε τη Θήβα. Ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος της Θήβας Σίμων Ατουμάνο (Simon Atumano) κατηγορήθηκε ότι βοήθησε τους Ναβαρραίους. Στη συνέχεια όμως οι Καταλανοί συνασπίστηκαν με τους Βενετούς και, με τη βοήθεια του βασιλιά της Αραγωνίας, υποχρέωσαν τους Ναβαρραίους να εγκαταλείψουν τη Στερεά Ελλάδα και να κατευθυνθούν στην Πελοπόννησο.
Κατάληψη του πριγκιπάτου της Αχαΐας στο όνομα του Ιάκωβου ντε Μπω (1381)
Το 1381 στράφηκαν λοιπόν προς την Πελοπόννησο και -σχεδόν χωρίς αντίσταση- έγιναν κυρίαρχοι του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ο Ιάκωβος ντε Μπω όρισε τον αρχηγό τους Μαχιό ντε Κοκερέλ, ως βάιλο στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Σταδιακά οι Εταιρεία των Ναβαρραίων απέκτησε τον έλεγχο όλης της Πελοποννήσου. Με τον θάνατο του Ιάκωβου ντε Μπω το 1383, οι Εταιρεία των Ναβαρραίων είχε ουσιαστικά το πριγκιπάτο και μάλιστα δεν αναγνώριζαν τον κληρονόμο του Ιάκωβου, Κάρολο Γ΄ της Νάπολης, επειδή αυτός δεν τους παρείχε τις αποδείξεις που του ζητούσαν. Το 1386, όταν πέθανε ο Μαχιό, ανέλαβε το πριγκιπάτο ως βάιλος ο άλλος αρχηγός των Ναβαρραίων Πέτρος Μπόρντο του Σαν Σουπεράνο. Εκπροσωπώντας τους βαρόνους του πριγκιπάτου, ο Σαν Σουπεράνο σύναψε τη συνθήκη της 26ης Ιουλίου του 1387 με τη Δημοκρατία της Βενετίας.
Μετά τον θάνατο το Σαν Σουπεράνο το 140,2 τυπικά ανέλαβε την εξουσία η χήρα του Μαρία Β΄ Ζαχαρία, ουσιαστικά όμως την εξουσία είχε ο ανιψιός της Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας, ο οποίος αναγνωρίστηκε το 1404 και επίσημα ως ηγεμόνας του πριγκιπάτου. Σταδιακά, από το 1419 και μετά, απώλεσε την εξουσία του πριγκιπάτου, το οποίο κατέλαβαν οι Βυζαντινοί. Αρχικά ο Κεντυρίων παρέμεινε στη Χαλανδρίτσα και τελικά έμεινε στη βαρονία της "Αρκαδίας" (Κυπαρισσίας) μέχρι τον θάνατό του το 1432, που πέρασε και αυτή στον Θωμά Παλαιολόγο.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας  Κατηγορία:Νομός Βοιωτίας
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1975
Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1975 ήταν το 13ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε αήττητη η Ραντνίσκι Νις από τη Σερβία της ενιαίας τότε Γιουγκοσλαβίας. Ήταν η πρώτη ομάδα της Γιουγκοσλαβίας που πήρε το τρόπαιο. Στον τελικό αντιμετώπισε την Εσκισεχίρσπορ από την Τουρκία. Η διοργάνωση διάρκεσε από το Μάρτιο ως το Νοέμβριο του 1975.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1975
Σατελμπλάν
Το Σατελμπλάν (γαλλικά: Châtelblanc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κάτω Λιμνοχώρι Αχαΐας
Το Κάτω Λιμνοχώρι είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λιμνοχωρίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Λιμνοχωρίου.
Ιστορικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 19/03/1961. Ο οικισμός εθεωρείτο αρχικά τμήμα του παρακείμενου οικισμού του Λιμνοχωρίου και απογραφόταν σε αυτόν χωρίς να αποτελεί ξεχωριστό τμήμα του· Ωστόσο, απέκτησε τη μορφή ξεχωριστού οικισμού τη δεκαετία του 1960.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Αστυδάμας
Ο Αστυδάμας ήταν αρχαίος Αθηναίος τραγικός ποιητής του 4ου αιώνα π.Χ.. Ήταν γιος του επίσης ποιητή Μαρσίμου και από την ίδια οικογένεια του Αισχύλου.
Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω ο Αστυδάμας το 340 π.Χ. τιμήθηκε ιδιαίτερα στη νίκη του με το δράμα "Παρθενοπαίος" όπως αποκαλύφθηκε σε βάση του ανδριάντα του που είχαν ανεγείρει οι Αθηναίοι στο αρχαίο θέατρο του Διονύσου. Επίσης την πλοκή του έργου του "Αλκμαίων" είχε επαινέσει και ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Παλιουριά Γρεβενών
Η Παλιουριά (παλαιά ονομασία: Ζημνιάτσι) είναι χωριό του νομού Γρεβενών.
Γεωγραφική Θέση
Το χωριό βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Γρεβενών, στους πρόποδες της δυτικής απόληξης των Καμβουνίων ορέων και συγκεκριμένα της υψηλότερης κορυφής αυτών, η οποία είναι γνωστή με το όνομα Μπουνάσια ή Βουνάσσα. Το χωριό, στα δυτικά του οποίου ρέει ο Αλιάκμονας, είναι ένα από τα επτά χωριά της περιοχής της Φιλουρίας και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 περίπου μέτρων, απέχει δε από την πόλη των Γρεβενών 46 χλμ. και 15 χλμ. από την κοντινή κωμόπολη της Δεσκάτης.
Ιστορία
Η Παλιουριά κατοικείται από παλαιοτάτων χρόνων καθώς αποτελούσε σημαντικό εμπορικό πέρασμα, κατά τη βυζαντινή περίοδο αλλά και διασταύρωση των μεγάλων δρόμων Σερβίων-Γρεβενών και Ελασσόνας-Γρεβενών, κατά την Τουρκοκρατία. Προσφάτως, μάλιστα,η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως, στη θέση Κεραμαριό, βορειοδυτικά του σημερινού οικισμού, αρχαίο οικισμό της Τυμφαίας, μίας από τις διοικητικές περιοχές του Μακεδονικού Βασιλείου, επιβεβαιώνοντας έτσι τη μακραίωνη ιστορία της περιοχής.
Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Ζημνιάτσι, καθώς οι Τούρκοι αγάδες αποκαλούσαν "ζημιάρηδες" τους κατοίκους της Παλιουριάς, οι οποίοι αντιδρούσαν έντονα στην επιβολή επαχθέστερης φορολογίας, στα μισά του 19ου αιώνα. Κατ' άλλη εκδοχή, το προηγούμενο όνομα ήταν Σμηάτσι και προέρχοταν από το αρχαιοελληνικό ρήμα σμήω(=σφουγγίζω, καθαρίζω) καθότι, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των κατοίκων, τα νερά μιας από τις δεξαμενές του χωριού, της Μπιτέρνας, είχαν θεραπευτικές ιδιότητες.
Κατά την πρώτη ιστορική αναφορά του χωριού, από έναν περιοδεύοντα, στη Φιλουρία, καλόγερο, γίνεται λόγος για την ύπαρξη τριών οικισμών, στην περιοχή της σημερινής Παλιουριάς, το Απανοχώρι, το Μεσοχώρι και το Κατωχώρι, έκαστος των οποίων είχε τρεις ναούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων διατηρούνται, μετά από τις εργασίες αναστηλώσης τους, έως και σήμερα. Στην ύπαρξη των εννέα ναών οφειλόταν και η συνήθεια των κατοίκων να αποκαλούν το χωριό τους "9 Ζμιάτσια". Μετά το 1860 και την καταστροφή του χωριού από τους Τούρκους, οι τρεις οικισμοί συνενώθηκαν σε έναν, αυτόν του Μεσοχωρίου.
Πυραίχμης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πυραίχμης είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα:
Παλιουριά Γρεβενών
Ιστορία
Η Παλιουριά ελευθερώνεται από τον ελληνικό στρατό, στις 10 Οκτωβρίου του 1912 και εν συνεχεία, συμπεριλαμβάνεται στην κοινότητα Καρπερού. Το 1928 μετονομάζεται και αποκτά το σημερινό της όνομα, το οποίο οφείλεται στα ακανθώδη φυτά, παλιούρια, που αφθονούν στην περιοχή. Το 1963 γίνεται αυτόνομη κοινότητα ενώ από το 1998 αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Δεσκάτης και ήδη σήμερα τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Δεσκάτης του δήμου Δεσκάτης.
Πυραίχμης
Πηγές
Πυραιχμης Πυραιχμης Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Εύβοιας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Παλιουριά Γρεβενών
Η Παλιουριά σήμερα
Η Παλιουριά ξανακτίστηκε, ουσιαστικά, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ενώ η εικόνα της μεταβλήθηκε ριζικά, μετα τον καταστροφικό σεισμό του 1995 και την κατασκευή σύγχρονων, αντισεισμικών κατοικιών. Ο πληθυσμός της, ο οποίος αποτελείται από γηγενείς Γρεβενιώτες και από μικρασιάτες πρόσφυγες, μειώθηκε αισθητά τις δεκαετίες του 1960 και 1970, λόγω της μετανάστευσης των νέων της σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και στο εξωτερικό, ιδίως στη Γερμανία, προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Σήμερα, η Παλιουριά αριθμεί περίπου 400 μόνιμους κατοίκους και είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά των Γρεβενών.
Οι κάτοικοι της ασχολούνται με τη γεωργία (καλλιέργεια σιτηρών, αραβόσιτου, καπνού κ.α.), με την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα, βοειδή) ενώ τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ανάπτυξη και του τομέα παροχής υπηρεσιών, με την ίδρυση επιχειρήσεων εστίασης και εμπορίου τοπικών προϊόντων, ως απόρροια της τουριστικής ανάπτυξης του νομού Γρεβενών.
Αξιοθέατα
Το σημαντικότερο αξιοθέατο της Παλιουριάς είναι, αναμφίβολα, το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας ή της Μπουνάσσας, το οποίο κτίστηκε το 1148. Αρχικά, ήταν γυναικεία μονή αλλά μετατράπηκε σε ανδρώνα, κατά τον 18ο αιώνα, οπότε και γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του. Ήταν φημισμένο για τον πλούτο του, αφού διέθετε μεγάλες γεωργικές εκτάσεις στην περιοχή της Παλιουριάς, νερόμυλο, κοπάδια αιγοπροβάτων και βοειδών, άλογα, μουλάρια και μελίσσια. Λειτουργούσε, παράλληλα, ως κρυφό σχολειό, ως νοσοκομείο αρρώστων, φυματικών, ψυχασθενών και αργότερα, τραυματισμένων Μακεδονομάχων. Απότέλεσε λημέρι κλεφτών κι αρματολών, φιλοξένησε τον αγωνιστή για την απελευθέρωση των Γρεβενών, Θεόδωρο Ζιάκα αλλά και τον Παύλο Μελά ενώ, εκεί κατέφυγαν, το Φεβρουάριο του 1944, οι κάτοικοι της Παλιουριάς προκειμένου να γλιτώσουν από τους Γερμανούς που πυρπόλησαν το χωριό. Η ασημένια εικόνα του Ευαγγελισμού, που φυλάσσεται, σήμερα στη Μητρόπολη Γρεβενών καθώς και το, μοναδικού κάλλους, ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού αποτελούν τους πολύτιμους θησαυρούς του μοναστηριού, το οποίο περιβάλλόταν από προστατευτικό τείχος και διέθετε βοηθητικούς χώρους, μαγειρείων, φούρνου, τραπεζαρίας, κελιών, κελαριών, στάβλων και αποθηκών. Το μοναστήρι λειτούργησε ως τις αρχές του 1930 κι έκτοτε εγκαταλείφθηκε και ρήμαξε. Σήμερα, οι κάτοικοι της Παλιουριάς επισκέπτονται το Δεκαπενταύγουστο το μοναστήρι, στο ναό του οποίου τελείται η καθιερωμένη θρησκευτική λειτουργία. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, έχουν γίνει ορισμένες εργασίες αναστήλωσης των χώρων του μοναστηριού αλλά και διάνοιξης του δρόμου που οδηγεί σε αυτό, ωστόσο, πολλά πρέπει να γίνουν ακόμα για την πλήρη αποκατάσταση του μνημείου αυτού και τη συνακόλουθη ανάπτυξη του θρησκευτικού τουρισμού στην περιοχή των ανατολικών Γρεβενών.
Άλλα αξιοθέατα της Παλιουριάς είναι οι αναπαλαιωμένοι ναοί των παλιότερων τριών οικισμών και ειδικότερα, οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Αθανασίου, της Αγίας Τριάδας και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ακόμα, ο καταρράκτης που δημιουργεί το ρέμα του Λάκκου, στην περιοχή "Σκάλα", ο νερόμυλος της Ευαγγελίστριας, η περιοχή της Λίμνης, με τη ομώνυμη βρύση, σε υψόμετρο 1.100 μ., η γέφυρα του Αλιάκμονα, η βρύση του "Γάβρου", με το διαμορφωμένο για εκδρομές και πικ-νικ, χώρο, η βρύση "Παναγιά" που αποτελούσε και το πλυσταριό του χωριού, η βρύση Μπιτέρνα και άλλες, μικρότερες, παραδοσιακές βρύσες που χρησιμοποιούνταν για το πότισμα των ζώων.
Η ολοκλήρωση των, εν εξελίξει, εργασιών κατασκευής υδροηλεκτρικού φράγματος στην περιοχή και η σύσταση της λίμνης του Ιλαρίωνα αναμένεται να μεταμορφώσουν την Παλιουριά σε παραλίμνιο χωριό. Η ενασχόληση των κατοίκων της με δραστηριότητες, σχετικές με τη λίμνη, αποτελεί ευκαιρία για τον αναπροσανατολισμό της τοπικής οικονομίας και την περαιτέρω τουριστική ανάπτυξη της Παλιουριάς και του νομού Γρεβενών, γενικότερα.
Διοικητική ιστορία
Η Παλιουριά συστάθηκε αρχικά ως Κοινότητα Παλιουριάς νομού Κοζάνης το 1963 με την απόσπασή της από τον νομό Κοζάνης και την υπαγωγή της στο νομό Γρεβενών. Η κοινότητα συστάθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1963 με έδρα τον οικισμό Παλιουριά. Το 1997 η Κοινότητα καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στο Δήμο Δεσκάτης.
Κοινοτάρχες διετέλεσαν οι:
1754-1964
Στο Ζημνιάτσι ως προεστοί - πρωτόγεροι και μετέπειτα πρόεδροι, αναφέρονται οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Δεσκάτης
Αλεξανδρούπολη
Η Αλεξανδρούπολη είναι πόλη της Θράκης και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου. Έχει 64.109 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη (σε έκταση και πληθυσμό) πόλη της Θράκης και της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Αποτελεί σημαντικό λιμάνι και εμπορικό κέντρο της βορειοανατολικής Ελλάδας. Κατέχει στρατηγική γεωγραφική θέση συνδέοντας την Ευρώπη με την Ασία. Μέσα στο 2022 ξαναήρθαν στο προσκήνιο οι συζητήσεις για την κατασκευή αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη, κάτι που αποδεικνύει την καίρια γεωπολιτική θέση της πόλης. μικρογραφία|Ο [[Αλέξανδρος της Ελλάδας|βασιλιάς Αλέξανδρος έδωσε το όνομά του στην πόλη.]]
Ονομασία
Η Αλεξανδρούπολη υπήρχε στην αρχαιότητα με το αρχαίο όνομα Σάλη, η οποία ιδρύθηκε από τους Μαρωνίτες. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από αλιείς από την Αίνο και τα χωριά Μάκρη και Μαρώνεια κάνοντάς τη γνωστή ως Δεδέαγατς (τουρκικά: Dedeağaç). Η συγκεκριμένη ονομασία στα τουρκικά σημαίνει δέντρο του παππού (dede σημαίνει παππούς και ağaç σημαίνει δέντρο) και βασιζόταν σε τοπική παράδοση σχετικά με ένα σοφό δερβίση, που πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στη σκιά ενός τοπικού δέντρου και, τελικά, τάφηκε δίπλα σε αυτό. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι πήρε το όνομα της από τις βελανιδιές που σκίαζαν την παραλία (ντεντέ-αγατσλάρ).
Από τις πρώτες ημέρες της απελευθέρωσης της πόλης (14 Μαΐου 1920) οι αρμόδιες τοπικές Αρχές καθώς και η Ιερά Μητρόπολη, ζητώντας τη γνώμη και του ιατρού Αχιλλέα Σαμοθράκη, που ως μελετητής της ιστορίας της Αρχαίας Θράκης οριζόταν πάντοτε ως πρόεδρος των εκάστοτε Επιτροπών Τοπωνυμιών, έλαβαν την απόφαση να μετονομάσουν την πόλη από Δεδέαγατς σε Νεάπολη, καθώς αποτελούσε ως τότε τη νεότερη Ελληνική πόλη.
Το 1920 όμως, ο βασιλιάς της Ελλάδας, Αλέξανδρος Α΄, επισκέφθηκε την πόλη και οι τοπικές αρχές αποφάσισαν να μετονομάσουν την πόλη σε Αλεξανδρούπολη, προς τιμήν του.
Ιστορία
μικρογραφία|Τούβλινη απόδοση του οικοσήμου των Κομνηνών και σύμβολο της Θράκης: ο βυζαντινός αετός της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της [[Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα|Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Έβρου που ανήκει διοικητικά στον Δήμο Αλεξανδρούπολης.]] thumb|δεξιά|Η σημαία των [[Ελληνική Επανάσταση στη Θράκη|Θρακών Επαναστατών του 1821.]]
Από τα νεολιθικά χρόνια έως τον 19ο αιώνα
Στο νοτιοανατολικό άκρο της Δυτικής Θράκης παρουσιάζεται ανθρώπινη κατοίκηση από τα νεολιθικά χρόνια (4500-3000 π.Χ.). Στην Εποχή του Χαλκού (3000-1050 π.Χ.) δεν υπάρχουν έντονες ενδείξεις ενεργής συμμετοχής της πόλης. Κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (1050-650 π.Χ.) εμφανίζονται τα διάφορα θρακικά φύλα και εγκαθίστανται σε ορεινά και σπανιότερα σε πεδινά σημεία. Στη βυζαντινή περίοδο η Αλεξανδρούπολη παίζει πρωτεύοντα ρόλο, αφού συνορεύει με την Κωνσταντινούπολη και για αυτό φυλάσσεται από ισχυρές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τα επόμενα χρόνια όμως, έως και τον 19ο αιώνα η πόλη φαίνεται να ερημώνει και να καλύπτεται από δάση και αγριόδεντρα.
Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1877-1878)
μικρογραφία|Το κτίριο του δικαστηρίου της Αλεξανδρούπολης χτίστηκε το 1890 και χρησίμευε αρχικά ως γραφείο πολιτικής διοίκησης των οθωμανικών αρχών μικρογραφία|right|1893: Σταθμός τρένων (στρατιωτικός) στην Αλεξανδρούπολη (τότε ονομάζονταν Δεδέαγατς - Οθωμανική Περίοδος). Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877-1878, οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν το Δεδέαγατς και εγκαταστάθηκαν σε αυτό. Οι επικεφαλής αξιωματικοί σχεδίασαν το ρυμοτομικό σχέδιο της πόλης που βασίζονταν σε φαρδείς, παράλληλους δρόμους αποφεύγοντας τις αδιεξόδους, ώστε να διευκολύνεται η γρήγορη μετακίνηση στρατευμάτων. Το σχέδιο αυτό έρχονταν σε αντίθεση με χαρακτηριστικά Οθωμανικών πόλεων της περιόδου εκείνης όπως: στενά δαιδαλώδη σοκάκια, καλντερίμια και αδιεξόδους. Με το τέλος του πολέμου η πόλη βρέθηκε αρχικά στα χέρια των Βουλγάρων με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου κι έπειτα από 3 μήνες με νέα συνθήκη επέστρεψε στην κατοχή των Οθωμανών, αλλά η σύντομη παρουσία των Ρώσων είχε σημαντική συμβολή. Ορισμένοι Ρώσοι στρατιώτες πέθαναν στην πόλη το 1878 από επιδημία τύφου. Προς τιμήν των Ρώσων στρατιωτών ανεγέρθηκε μνημείο στον προαύλιο χώρο του μητροπολιτικού ναού του Αγίου Νικολάου. Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν την 28η Οκτωβρίου 2011 μετά από την κοινή παρέλαση Ελλήνων και Ρώσων στρατιωτών.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Το κτήριο του σιδηροδρομικού σταθμού στο Δεδέαγατς οδήγησε στην ανάπτυξη του χωριού σε μια πόλη, καθώς και σε ένα μικρό εμπορικό κέντρο μέχρι το τέλος του αιώνα. Η πόλη έγινε η έδρα του πασά ως πρωτεύουσα του σαντζακίου. Ο Οθωμανικός έλεγχος της πόλης διήρκεσε μέχρι και τους Βαλκανικούς πολέμους. Στις 8 Νοεμβρίου του 1912 το Δεδέαγατς και ο σταθμός του καταλήφθηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις με τη συνδρομή του Πολεμικού Ναυτικού. Η Βουλγαρία και η Ελλάδα ήταν σύμμαχοι κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου, αλλά αντίπαλοι στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Το Δεδέαγατς κατελήφθη αυτή τη φορά από τις ελληνικές δυνάμεις στις 11 Ιουλίου 1913. Ωστόσο, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (10 Αυγούστου του 1913), το Δεδέαγατς ξαναπέρασε στα χέρια της Βουλγαρίας μαζί με την υπόλοιπη Δυτική Θράκη. Οι Βούλγαροι προέβησαν σε καταστροφές μνημείων και αρχείων στην πόλη, με συνέπεια αυτή να ερημωθεί.