cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
F1 2020
Χαρακτηριστικά
Στο Career mode, οι παίκτες έχουν τώρα την επιλογή να κάνουν μισή ή μια πλήρη σεζόν στη Formula 2 ή να κάνουν μόνο τρεις αγώνες όπως στη F1 2019, γνωστοί ως F2 Feeder Series, αν και δεν υπάρχει πλέον μια ιστορία ανταγωνισμού και φανταστικοί οδηγοί εκτός από αυτό που δημιουργήθηκε από τον παίκτη. Όταν παίζουν στη Formula 1, οι παίκτες μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές περιόδους διάρκειας δέκα, δεκαέξι ή είκοσι δύο αγώνων. Μπορούν επίσης να δημιουργήσουν ένα προσαρμοσμένο καλεντάρι εάν επιλέξουν μικρότερη διάρκεια σεζόν.
Για πρώτη φορά στη σειρά παιχνιδιών F1, προστέθηκε η επιλογή χρήσης εικονικού καθρέφτη όπου σου επιτρέπει να βλέπεις πίσω. Εάν ο παίκτης χρησιμοποιεί την προβολή της κάμερας του cockpit, μπορεί να έχει την επιλογή να χρησιμοποιήσει αυτόν τον καθρέφτη για να δει τι συμβαίνει πίσω του. Στην F1 2020, το AI είναι πιο επιρρεπές σε λάθη, ώστε ο παίκτης να έχει μια πιο ρεαλιστική εμπειρία.
Το Podium Pass είναι νέο στην F1 2020 και επιτρέπει στους παίκτες να ξεκλειδώνουν καλλυντικά αντικείμενα, όπως κράνη, αγωνιστικά κοστούμια και πανηγυρισμούς. Μπορείτε επίσης να αγοράσετε ένα VIP Podium Pass χρησιμοποιώντας Pitcoins εντός του παιχνιδιού, τα οποία περιλαμβάνουν επίσης πιο αποκλειστικές ζωγραφιές, αγωνιστικά κοστούμια και πανηγυρισμούς. Ο Γάλλος οδηγός Αντουάν Ουμπέρ, ο οποίος έχασε τη ζωή του στον αγώνα Feature race στον γύρο 1 στο Spa-Francorchamps της Φόρμουλα 2 του 2019, παραμένει επίσης μέσα στο παιχνίδι, ως επιλέξιμος οδηγός στο "My Team".
Η Codemasters κυκλοφόρησε μια ενημέρωση τον Δεκέμβριο στην οποία προσθέτει το Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2 την σεζόν του 2020, με τον Μικ Σουμάχερ να γίνεται πρωταθλητής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Stadia Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Codemasters Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια split-screen multiplayer Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αυστρία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Μονακό
Βιλαέτι της Ερζεγοβίνης
Το Βιλαέτι της Ερζεγοβίνης ήταν βιλαέτι (επαρχία) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο υφίστατο από το 1875 έως το 1877.
Δημιουργήθηκε από τον Μέγα Βεζίρη Μαχμούντ Νεντίμ Πασά, όταν ο τελευταίος προχώρησε, το 1875, στην απόσπαση της Ερζεγοβίνης από τη Βοσνία και τη δημιουργία μίας νέας επαρχίας, η οποία αποτελείτο από δύο σαντζάκια: εκείνο του Μόσταρ και εκείνο του Γκάτσκο.
Ωστόσο, το 1877, το Βιλάετι της Ερζεγοβίνης ενσωματώθηκε εκ νέου εντός του Βιλαετιού της Βοσνίας, ενώ, έπειτα από την κρίση της Ανατολής, τέθηκε υπό τη διοίκηση της Δυαδικής Μοναρχίας, ωστόσο παρέμεινε υπό οθωμανική εξουσία έως την προσάρτησή του από την Αυστροουγγαρία το 1908.
Φέρεται να είχε έκταση της τάξεως των 14.800 τ.χλμ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιλαέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2019
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2019 ήταν ένα τουρνουά που διοργανώνει η Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης για εθνικές ομάδες παικτών κάτω των 19 ετών. Διεξήχθη στο Ηράκλειο, από τις 29 Ιουνίου έως τις 7 Ιουλίου 2019. Ήταν η τέταρτη φορά που διεξήχθη στην Ελλάδα και η δεύτερη φορά που έγινε στο Ηράκλειο.
Χώροι διεξαγωγής
Χώροι διεξαγωγής ήταν το Κλειστό Στάδιο Ηρακλείου και το Κλειστό Γήπεδο Πανεπιστημίου Ηρακλείου.
Προκριματικός γύρος
Η κλήρωση για το τουρνουά πραγματοποιήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019 στο Ηράκλειο.
Τελικός
Στον τελικό που έγινε στις 7 Ιουλίου 2019, οι ΗΠΑ κέρδισαν το Μάλι με 93-79 και κατέκτησαν τον τίτλο για 7η φορά στην ιστορία τους.
Πυργί Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πυργί (αποσαφήνιση)
Το Πυργί είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 460 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πυργί βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. Β. από το Αγρίνιο. Δυτικά του χωριού περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Καρπενησίου. Πυργί ονομάσθηκε αργότερα από τον πύργο των Σταϊκαίων, οι οποίοι συνέδεσαν το όνομα τους με το χωριό αυτό και τα μνημεία του. Η παλιά ονομασία είναι Βελάουστα ενώ η μετέπειτα Πυργί προέρχεται από τον πύργο ή κούλια των Σταϊκαίων. Η οικογένεια των Σταϊκαίων ήταν σλαβικής καταγωγής και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Βλοχού γύρω στον 14ο αιώνα με αρχική τους έδρα τη Βελάουστα, Ως Βελάουστα αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στο δήμο Αγρινίου. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Πυργί. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 53 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Αλβανοί του Μαυροβουνίου
Οι Αλβανοί στο Μαυροβούνιο (αλβανικά: Shqiptarët e Malit të Zi) είναι μια εθνοτική ομάδα αλβανικής καταγωγής, η οποία αποτελεί το 4,91% του συνολικού πληθυσμού του Μαυροβουνίου. Είναι η μεγαλύτερη μη σλαβική εθνοτική ομάδα στο Μαυροβούνιο.
Οι Αλβανοί είναι συγκεντρωμένοι ιδιαίτερα στο νοτιοανατολικό και ανατολικό Μαυροβούνιο, κατά μήκος των συνόρων με την Αλβανία. Συγκεκριμένα βρίσκονται ακόλουθους δήμους Ούλτσιν (71% του συνολικού πληθυσμού), Τούζι (68%), Πλαβ (19%), Μπαρ (6%), Ποντγκόριτσας (5%) και Ρόζαγιε (5%).
Η μεγαλύτερη κοινότητα Αλβανών στο Μαυροβούνιο είναι η πόλη Ούλτσιν, όπου βρίσκονται και τα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης Αλβανικό Εθνικό Συμβούλιο.
Θρησκεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2003, το 73,37% των Αλβανών που ζούσαν στο Μαυροβούνιο ήταν Μουσουλμάνοι και το 26,08% Ρωμαιοκαθολικοί. Η θρησκευτική ζωή των Μουσουλμάνων Αλβανών οργανώνεται από την Ισλαμική Κοινότητα του Μαυροβουνίου, στην οποία εντάσσονται όχι μόνο Αλβανοί, αλλά και άτομα από τις υπόλοιπες μουσουλμανικές μειονοτικές ομάδες της χώρας. Οι Καθολικοί Αλβανοί, που ζουν κυρίως στη Μαλέσια, τη Σεστάνη και μερικοί στους δήμους Μπαρ και Ούλτσιν, είναι μέλη της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Μπαρ, της οποίας μέλη είναι κυρίως Αλβανοί, αν και περιλαμβάνεται ένας μικρός αριθμός Σλάβων. Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, Ζεφ Γκάσι, είναι εθνοτικά Αλβανός.
Γλώσσα
Σύμφωνα με το Άρθρο 13 του Συντάγματος του Μαυροβουνίου, η αλβανική γλώσσα (μαζί με τη Σερβική, τη Βοσνιακή και την Κροατική) είναι μία από τις επίσημα αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες του κράτους.
Οι Αλβανοί στο Μαυροβούνιο μιλούν την γκεγκική διάλεκτο της αλβανικής γλώσσας και, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο αριθμός τους ήταν 32.671 (δηλάδή το 5,27% του συνολικού πληθυσμού).
Πολιτική
Το πρώτο πολιτικό κόμμα που δημιουργήθηκε από Αλβανούς στη χώρα είναι η Δημοκρατική Ένωση στο Μαυροβούνιο, η οποία ιδρύθηκε από τον Μεχμέτ Μπάρντι το 1990. Οι περισσότεροι Αλβανοί στηρίζουν την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου, το Μάιο του 2006, στο Δήμο Ούλτσιν, όπου οι Αλβανοί αντιπροσώπευαν πάνω από το 72% του πληθυσμού, το 88,50% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας. Συνολικά, η ψήφος της αλβανικής μειονότητας ήταν καθοριστικής σημασίας για την απόσχιση της χώρας από την ένωση με τη Σερβία.
Το 2008, ιδρύθηκε το Αλβανικό Εθνικό Συμβούλιο (αλβανικά: Këshilli Kombëtar i Shqiptarëve, KKSH) για την εκπροσώπηση των πολιτικών συμφερόντων της αλβανικής κοινότητας. Ο σημερινός πρόεδρος του Συμβουλίου είναι ο Γκέντσι Νιμανμπέγκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ευρώπη ανά χώρα Κατηγορία:Αλβανοί
Περιπέτεια
Η περιπέτεια είναι μία συναρπαστική εμπειρία· ένα συνήθως τολμηρό και μερικές φορές ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Περιπέτειες μπορεί να είναι δραστηριότητες με κάποια πιθανότητα για φυσικό κίνδυνο, όπως ταξίδια, εξερευνήσεις, ελεύθερες πτώσεις, ορειβασίες, scuba diving, ράφτινγκ ή συμμετοχή σε εξτρήμ σπορ.
Κίνητρο
Οι περιπετειώδεις εμπειρίες δημιουργούν ψυχολογική διέγερση, η οποία μπορεί να ερμηνευθεί ως αρνητική (π.χ. φόβος) ή θετική. Για μερικούς ανθρώπους, η περιπέτεια γίνεται μια σημαντική επιδίωξη από μόνη της. Σύμφωνα με τον τυχοδιώκτη Αντρέ Μαλρώ, στο βιβλίο «La Condition Humaine» (1933), «Αν ένας άνθρωπος δεν είναι έτοιμος να διακινδυνεύσει τη ζωή του, πού είναι η αξιοπρέπειά του;». Ομοίως, η Έλεν Κέλερ δήλωσε ότι «Η ζωή είναι είτε μια τολμηρή περιπέτεια είτε τίποτα».
Οι υπαίθριες περιπετειώδεις δραστηριότητες αναλαμβάνονται συνήθως για λόγους αναψυχής ή ενθουσιασμού. Οι περιπετειώδεις δραστηριότητες μπορούν επίσης να οδηγήσουν στην απόκτηση γνώσης, όπως εκείνες που διεξάγονται από εξερευνητές και πρωτοπόρους - ο βρετανός τυχοδιώκτης Τζέισον Λιούις, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί περιπέτειες για να αντλήσει μαθήματα παγκόσμιας βιωσιμότητας μέσω της ζωής μέσα σε πεπερασμένους περιβαλλοντικούς περιορισμούς στις αποστολές για να μοιραστεί με μαθητές.
Μυθολογία και μυθοπλασία
Μερικές από τις παλαιότερες και πιο διαδεδομένες ιστορίες στον κόσμο είναι ιστορίες περιπέτειας, όπως η Οδύσσεια του Ομήρου.
Ο περιπλανώμενος ιππότης ήταν ο τύπος του "αναζητητή της περιπέτειας" στα τέλη του Μεσαίωνα.
Το μυθιστόρημα περιπέτειας παρουσιάζει αυτά τα χαρακτηριστικά "πρωταγωνιστή σε περιπετειώδες ταξίδι", όπως και πολλές δημοφιλείς ταινίες περιπέτειας, όπως το Ο Πόλεμος των Άστρων και το Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού.
thumb|right|Το [[Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων του Λιούις Κάρολ είναι ένα πολύ γνωστό παράδειγμα μιας φανταστικής ιστορίας περιπέτειας.]]
Εξερεύνηση
Πολλές περιπέτειες βασίζονται στην ιδέα μιας αναζήτησης: ο ήρωας πηγαίνει για να επιδιώξει μια ανταμοιβή, είτε πρόκειται για μια ικανότητα, ένα βραβείο, ή ίσως για την ασφάλεια ενός ατόμου. Στο δρόμο, ο ήρωας πρέπει να ξεπεράσει διάφορα εμπόδια. Ο μυθολόγος Τζόζεφ Κάμπελ συζήτησε την έννοια του monomyth στο βιβλίο του "Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα". Ο Κάμπελ πρότεινε ότι οι ηρωικές μυθολογικές ιστορίες από πολιτισμό σε πολιτισμό ακολούθησαν ένα παρόμοιο υποκείμενο μοτίβο, ξεκινώντας από την "έκκληση για περιπέτεια", ακολουθούμενη από ένα επικίνδυνο ταξίδι και τελικό θρίαμβο.
Βιντεοπαιχνίδι
Πολλά βιντεοπαιχνίδια αποτελούν παιχνίδια περιπέτειας.
Έργα μη φαντασίας
Από την αρχαιότητα, ταξιδιώτες και εξερευνητές έχουν γράψει για τις περιπέτειές τους. Ημερολόγια με τις καλύτερες πωλήσεις για την εποχή τους γράφτηκαν, όπως το ημερολόγιο του Μάρκο Πόλο Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο ή το Roughing It του Μαρκ Τουέιν. Άλλα ήταν προσωπικά ημερολόγια που δημοσιεύθηκαν αργότερα, όπως τα ημερολόγια των Μεριγουέδερ Λιούις και Γουίλιαμ Κλαρκ ή αυτά του Τζέιμς Κουκ. Υπάρχουν επίσης βιβλία που γράφονται από εκείνους που δεν είναι άμεσα μέρος της εν λόγω περιπέτειας, όπως το βιβλίο του Τομ Γουλφ Οι κατάλληλοι άνθρωποι, ή βιβλία γραμμένα από συμμετέχοντες στην περιπέτεια αλλά σε μορφή διαφορετική από εκείνη ενός ημερολογίου, όπως το Conquistadors of the Useless από τον Λιονέλ Τερέ. Ντοκιμαντέρ χρησιμοποιούν συχνά και το θέμα της περιπέτειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δράση
Σταθμός Δημοκρατίας (Μετρό Θεσσαλονίκης)
Ο Σταθμός Δημοκρατίας είναι ένας υπό κατασκευή σταθμός μετρό στην Πλατεία Δημοκρατίας, ο οποίος θα εξυπηρετεί τις γραμμές και  του Μετρό Θεσσαλονίκης. Αναμένεται να ξεκινήσει τη λειτουργία του στις αρχές του 2024. Η κατασκευή του σταθμού καθυστέρησε σε μεγάλο βαθμό από αρχαιολογικά ευρήματα, ενώ η εταιρεία που επιβλέπει το έργο (Ελληνικό Μετρό, πρώην Αττικό Μετρό) χαρακτήρισε τον αρχαιολογικό χώρο υψηλής σημαντικότητας. Στο εργοτάξιο του σταθμού βρέθηκαν ένα αρχαίο και ένα πρωτοχριστιανικό κοιμητήριο, μια εκκλησία, καθώς και οθωμανικά πανδοχεία και αποθήκες. Αρχικά, ο σταθμός είχε σχεδιαστεί να κατασκευαστεί δυτικότερα, αλλά μετακινήθηκε προς τα ανατολικά ώστε να είναι εκτός της περιοχής που βρίσκονταν τα βυζαντινά τείχη της Θεσσαλονίκης και άρα να αποφευχθούν παραπάνω καθυστερήσεις λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων.
Τον Σεπτέμβριο του 2019, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανακοίνωσε την καθυστέρηση του έργου κατά 28 μήνες και άρα τα εγκαίνια του σταθμού αναβλήθηκαν για τον Απρίλιο του 2023. Μετά από άλλες δύο παρατάσεις στην ημερομηνία παράδοσης του έργου, μια για τον Δεκέμβριο του 2023 και μια για τις αρχές του 2024, το έργο αναμένεται να λειτουργήσει στις αρχές του 2024.
Ο σταθμός συμπεριλαμβανόταν σε όλες τις προγενέστερες μελέτες για τον μητροπολιτικό σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης με το όνομα Βαρδάρης ή Πλατεία Δημοκρατίας.
Παραπομπές
Δημοκρατίας
Ανατολική Μηλίτσα Μεσσηνίας
Η Ανατολική Μηλίτσα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας και ανήκει στο Δήμο Μεσσήνης. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας, με έδρα τη Λογγά.
Πληροφορίες
Η Ανατολική Μηλίτσα, μαζί με τους οικισμούς Μηλίτσα και Βλασαίικα, αποτελούν την Κοινότητα Μηλίτσας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 281 μέτρων και έχει 109 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου είναι μουσείο που βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου στην Ελλάδα. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1931-1932, με σκοπό την προβολή των πολυάριθμων αρχαιολογικών ανασκαφών. Υπάγεται στη δικαιοδοσία της 37ης Εφορείας της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.
Ιστορία του μουσείου
Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Στιούαρτ Τόμσον και κατασκευάστηκε από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, με μια γενναιόδωρη δωρεά της Άντα Σμολ Μουρ. Ο σχεδιασμός του μουσείου από τον Τόμσον προήλθε από το αρχιτεκτονικό μοντέλο της «σχολής του Σικάγο». Το 1951, το δυτικό τμήμα του κτιρίου επεκτάθηκε, επιτρέποντας στον χώρο εντός του μουσείου να οργανωθεί γύρω από δύο αίθρια.
Μεταξύ 2007-2008 πραγματοποιήθηκαν ανακαινίσεις ως αποτέλεσμα του 3ου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης (ΚΠΣ). Έγιναν βελτιώσεις σε δύο στοές που αποτελούνταν από τις προϊστορικές συλλογές και τα ευρήματα από το Ιερό του Ασκληπιού. Το 2015, οι ανατολικές και νότιες περιοχές του μουσείου περιείχαν πλέον νέα έργα μεγάλης κλίμακας. Το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ) 2007-2013 μπόρεσε να βοηθήσει στη χρηματοδότηση ενός νέου εκθεσιακού έργου στις ανακαινισμένες ανατολικές και νότιες περιοχές του κτιρίου, αποτελούμενο από έργα από τη Γεωμετρική Περίοδο μέχρι την κατεδάφισή του από τους Ρωμαίους το 146.
Αρχαία Κόρινθος
μικρογραφία| Ναός του Απόλλωνα, Αρχαιολογικός Χώρος Αρχαίας Κορίνθου Οι πρώτες ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου ξεκίνησαν το 1896 και έκτοτε συνεχίζονται.
Ο Ναός του Απόλλωνα, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Αρχαίας Κορίνθου χτίστηκε περίπου το 540 π.Χ.. Λειτουργώντας ως έμβλημα της Κορίνθου, αυτό το μνημείο κυριάρχησε στην Αρχαία Κόρινθο, αντανακλώντας την ανάπτυξη και την ακμή της. Περαιτέρω έρευνες ανακάλυψαν τα ερείπια προέρχονται από την Πρώιμη Νεολιθική περίοδο (6500-5750 π.Χ.) έως την πρώιμη σύγχρονη εποχή.
Άλλες βασικές πτυχές του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Κορίνθου περιλαμβάνουν:
Τα ευρήματα των αρχαιολογικών εργασιών στον χώρο περικλείονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου. Αυτό περιλαμβάνει το Ιερό Δήμητρας και Κόρης στις πλαγιές του Ακροκορίνθου, στη συνοικία των αγγειοπλαστών, στις τοποθεσίες του Ιερού του Ασκληπιού και της Βασιλικής της Κενχρέας Πύλης.
Εκθέματα
μικρογραφία| Έκθεση «Κόρινθος στους Προϊστορικούς χρόνους» - Μυκηναϊκή Κεραμική μικρογραφία|263x263εσ| «Δίδυμοι Κούροι» στην 1η ενότητα της Κλασικής Έκθεσης μικρογραφία| «Κόρινθος, μια ρωμαϊκή αποικία» μικρογραφία| «Ασκληπιείο, το ιαματικό ιερό» μικρογραφία| Αίθριο Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου περιέχει μια εκτενή συλλογή αντικειμένων που βρέθηκαν αρχικά στην Αρχαία Κόρινθο. Τα αρχαιολογικά ευρήματα που εκτίθενται στις εκθέσεις μεταφέρουν την ιστορία διαφόρων ειδών γλυπτών και επιγραφών από διαφορετικές χρονικές περιόδους και ευρήματα.
Προϊστορική έκθεση
Η έκθεση «Κόρινθος κατά τους Προϊστορικούς χρόνους», περιέχει ευρήματα που προέρχονται από την περιοχή της Αρχαίας Κορίνθου, τον λόφο Κοράκου και τη θέση Ζυγουριές. Αυτά τα ευρήματα περιλαμβάνουν διάφορα αγγεία και λατρευτικά ειδώλια, που αποτελούν φυσική απόδειξη της έντονης δραστηριότητας και εγκατάστασης που σημειώθηκε σε αυτές τις περιοχές κατά την προϊστορική περίοδο.
Κλασική έκθεση
Η έκθεση «Κόρινθος, μια ισχυρή πόλη-κράτος», περιέχει ευρήματα με καταγωγή από τη Γεωμετρική, Αρχαϊκή, Κλασική και Ελληνιστική Πόλη της Κορίνθου. Η έκθεση αποτελείται από δύο μέρη:
Μετά το 2012, η έκθεση γνώρισε ανακατασκευή ειδικά στο ανατολικό και νότιο τμήμα του μουσείου και στη συνέχεια έγινε προσβάσιμη στο κοινό το 2016.
Ρωμαϊκή έκθεση
Η έκθεση «Κόρινθος, μια ρωμαϊκή αποικία», περιέχει ευρήματα που βρίσκονται στη ρωμαϊκή, βυζαντινή και φραγκική πόλη. Άλλα αντικείμενα που εκτίθενται περιλαμβάνουν ορισμένα αντικείμενα που κλάπηκαν από το μουσείο το 1990, αλλά επιστράφηκαν το 2001. Πολυάριθμα γλυπτά και ενδιαφέροντα ψηφιδωτά που βρέθηκαν σε ρωμαϊκές βίλες της Colonia Laus Lulia Corinthiensis παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση. Υπάρχουν και άλλα μοναδικά αντικείμενα, τα περισσότερα από τα οποία αποτελούνται από εφυαλωμένα πιάτα που προέρχονται από τη βυζαντινή εποχή της πόλης, καθώς και από τη Φραγκοκρατία.
Το «Κόρινθος, μια ρωμαϊκή αποικία», περιλαμβάνει ένα τμήμα της έκθεσης με το όνομα «Επιστροφή στην πατρίδα». Εκτίθενται 274 αρχαία αντικείμενα που είχαν επαναπατριστεί, τα οποία είχαν κλαπεί προηγουμένως το 1990 και μια δεκαετία αργότερα εντοπίστηκαν στις ΗΠΑ.
Έκθεση του Ασκληπιείου
Η έκθεση με τίτλο «Ασκληπιείο, το ιαματικό ιερό», περιέχει ευρήματα από το Ιερό του Ασκληπιού και το παλαιοχριστιανικό νεκροταφείο. Η έκθεση περιλαμβάνει μοναδικά ευρήματα από το ιερό του Ασκληπιού στην Αρχαία Κόρινθο. Τα περισσότερα από αυτά τα τεχνουργήματα ήταν πήλινες προσφορές σε σχήμα ανθρώπινου σώματος, καθώς και βυζαντινές επιτύμβιες στήλες από το παλαιοχριστιανικό νεκροταφείο της Κορίνθου.
Αίθριο
Η έκθεση περιλαμβάνει μια συλλογή από αγάλματα, γλυπτά, ελληνικές και λατινικές επιγραφές, καθώς και ευρήματα που χρησιμεύουν ως απόδειξη της παρουσίας της Ιουδαϊκής κοινότητας στη ρωμαϊκή πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Κορινθία Αρχαια Κορινθος
Καρυάτιδες Σπάρτης
Ο '''Γ.Π.Σ. Καρυάτιδες Σπάρτης''' είναι γυναικείος ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Σπάρτη και επίσημο έτος ίδρυσης το 2014.
Ίδρυση και πρώτα βήματα
Η ιστορία των Καρυάτιδων Σπάρτης ξεκινά το φθινόπωρο του 2013, όταν ο πρόεδρος της Ε.Π.Σ. Λακωνίας Παναγιώτης Καρράς αναθέτει στον προπονητή των Μικτών ομάδων της Ε.Π.Σ. Δημήτρη Χριστάκο το έργο της σύστασης ενός γυναικείου ποδοσφαιρικού συλλόγου και προχώρησε άμεσα σε αναζήτηση έμψυχου δυναμικού για τη στελέχωση της ομάδας.
Ανταποκρίθηκε η πρώτη μελλοντική αρχηγός, Ελένη Γομάτου και μέσα σε λιγες μέρες οι παίκτριες είχαν γίνει σχεδόν 40. Το όνομα, το έμβλημα και τα χρώματα της ομάδας επιλέχθηκαν από τις πρώτες παίκτριες και τον προπονητή τους. Έτσι δημιουργήθηκαν οι «Καρυάτιδες» έπειτα από πρόταση της Γεωργίας και της αδελφή της Ελένης Γομάτου, με έμβλημα τις Καρυάτιδες μπροστά από μία μπάλα με τα αστέρια (εμπνευσμένο από το champions league) που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστάκος και το χρώμα μπορντώ, μαύρο και άσπρο που επιλέχθηκε από τις παίκτριες μετά από πρόταση του προπονητή τους. Το δεύτερο όνομα που προτάθηκε ήταν «Γοργώ» το οποίο όμως απορρίφθηκε ως μη πολύ εύηχο.
Οι Καρυάτιδες έπαιζαν χωρίς αντίπαλο στη Σπάρτη, καθώς δεν υπήρχε αντίστοιχη ομάδα για να δώσουν φιλικά παιχνίδια. Έτσι, έφτασαν μέχρι τη Χαλκίδα για να μετρήσουν πρώτη φορά τις δυνάμεις τους. Η Συκάμινος Χαλκίδας που ήταν ομάδα Γ' Εθνικής ήταν και η πρώτη αντίπαλος και οι Καρυάτιδες νίκησαν 7-2. Ακολούθησαν ένα φιλικό παιχνίδι με τις Αβάντιδες Χαλκιδας και ήττα με 5-2, με το σκορ πολύ τιμητικό καθώς ηταν ομάδα Β' Εθνικής και σαφώς ισχυρότερη και ένα φιλικό στην Σπάρτη με τον Φείδωνα Άργους και ήττα με 7-0.
Σε αυτά τα πρώτα φιλικά αγωνίστηκαν οι Κωνσταντίνα Κολοβού, Κιάρα Δήμου, Εβελίνα Νικολακάκου, Βάσια Γιαννόπουλου, Βένια Ράλλη, Ελένη Γομάτου, Αλέξια Χαντζηδάκη, Αργυρώ Βλαχάκη, Σύλβια Τσάμπουλα, Ελένη Μανωλακάκη και Στέισι Κουμουτσίδη.
Συμμετοχή στα επίσημα πρωταθλήματα
Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 οι Καρυάτιδες δήλωσαν συμμετοχή στην Γ' Εθνική κατηγορία υπό την ονομασία του Π.Α.Ο. Αγίου Νικολάου Χαρισίου, καθώς το καταστατικό τους δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Συμμετείχε στον 4ο όμιλο με αντιπάλους τους Άρη Τρίπολης, Φείδωνα Άργους,Τοξότη Ναυπλίου και Ολυμπιακό Άργους και κατέλαβε την 3η θέση με 3 νίκες, 2 ισοπαλίες και 3 ήττες. Πρώτος επίσημος αγώνας της ιστορίας τους ήταν με αντίπαλο τον Άρη Τρίπολης στην Τρίπολη για την 1η αγωνιστική όπου οι Καρυάτιδες ηττήθηκαν με 6-1.
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 η ομάδα που αγωνίζεται πλέον ως Καρυάτιδες Σπάρτης κατέλαβε την 2η θέση, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2016-17 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του 6ου ομίλου και κέρδισε την άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία.
Τη σεζόν 2017-18 οι Καρυάτιδες Σπάρτης συμμετείχαν στον 3ο όμιλο της Β' Εθνικής κατηγορίας με αντιπάλους τις Άβαντες Χαλκίδας και τους Α.Ο. Αγίας Παρασκευής, Άρη Κορίνθου, Ίκαρο Πετρωτού, Ολυμπιάδα Υμηττού, Πανηλειακό και Πήγασο Θριασίου και κατέλαβαν την 6η θέση με 12 βαθμούς με 3 νίκες, 3 ισοπαλίες και 8 ήττες. Τη σεζόν 2018-19 τερμάτισαν στην 3η θέση του 2ου ομίλου, ενώ τη σεζόν 2019-20 κατέλαβαν την 1η θέση του 2ου ομίλου με 27 βαθμούς και κέρδισαν την ιστορική άνοδο στην Α' Εθνική κατηγορία.
Πηγές
http://www.epslak.gr/results/display_ranking.php?league_id=90
http://www.epslak.gr/results/display_ranking.php?league_id=121
http://www.apela.gr/article/113069/oi-karuatides-spartis-pane-g-ethniki
http://www.notospress.gr/article.php?id=20220
http://www.sport-fm.gr/article/poia-mpartselona-penalti-me-pasa-se-gunaikeio-mats-stin-sparti-video/3143547
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λακωνίας Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Εθνικά σύμβολα της Σερβίας
Τα Εθνικά σύμβολα της Σερβίας είναι στοιχεία εμβληματικά, αντιπροσωπευτικά ή απλώς χαρακτηριστικά της Σερβίας, του σερβικού λαού και του σερβικού πολιτισμού. Μερικά είναι καθιερωμένα, επίσημα σύμβολα, όπως το Εθνόσημο της Σερβίας, το οποίο έχει κωδικοποιηθεί στην εραλδική. Άλλα σύμβολα ενδέχεται να μην έχουν επίσημη ισχύ, αλλά αναγνωρίζονται επίσης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σερβίας Κατηγορία:Σερβία
Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου
Η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (τσεχικά: Kostel Nanebevzetí Panny Marie a svatého Jana Křtitele) είναι γοτθική και μπαρόκ γοτθική εκκλησία βορειοανατολικά της Κούτνα Χόρα στην Τσεχία, η οποία συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, μαζί με την Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και άλλα μνημεία στην Κούτνα Χόρα. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά τσέχικα γοτθικά κτίρια που χτίστηκαν την εποχή των τελευταίων Πσεμισλιδών και επίσης ένα πολύ σημαντικό και ένα από τα παλαιότερα δείγματα του μπαρόκ γοτθικού ρυθμού (που συνδέεται με τον Τσέχο μπαρόκ αρχιτέκτονα Γιαν Σαντίνι Άιχελ).
Ιστορία
Η εκκλησία χτίστηκε αρχικά σε γοτθικό ρυθμό γύρω στο 1300 ως ένα από τα πρώτα κτίρια υψηλής γοτθικής εποχής στο Βασίλειο της Βοημίας και ως η πρώτη εκκλησία στο βασίλειο που μοιάζει με γαλλικούς γοτθικούς καθεδρικούς ναούς. Χτίστηκε στη θέση μιας παλαιότερης εκκλησίας και ήταν μέρος του Αβαείου των Κιστερκιανών στο Σέντλετς, το οποίο ήταν το παλαιότερο αβαείο των Κιστερκιανών στην Τσεχία, το οποίο ιδρύθηκε το 1142. Το αβαείο κάηκε από τους Χουσίτες το 1421 και η εκκλησία έμεινε ερείπιο για τους επόμενους δύο αιώνες.
Το 1700, ο ηγούμενος του Αβαείου του Σέντλετς, Γίντριχ Σνόπεκ, αποφάσισε να ξαναχτίσει την παλιά εκκλησία. Η ανακατασκευή έγινε από τον αρχιτέκτονα Πάβελ Ιγκνάτς Μπάγερ. Μετά από τρία χρόνια, ο Μπάγερ αντικαταστάθηκε από τον Γιαν Σαντίνι Άιχελ, ο οποίος είχε εργαστεί για τους Κιστερκιανούς ήδη στο Ζμπρασλάφ. Ολοκλήρωσε την ανοικοδόμηση της εκκλησίας στο αρχικό της στυλ που ονομάζεται μπαρόκ γοτθικό. Αυτή η ανακατασκευή εορτάστηκε για τον εντυπωσιακή θόλο και την πρόσοψή της, καθώς και για τον προθάλαμο της, που είχε διακοσμηθεί από τα αγάλματα του Ματέι Βάτσλαφ Τζάκελ. Ο ναός καθαγιάστηκε το 1708.
Η τελευταία αναστήλωση του ναού έγινε το 2001.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τσεχία Κοιμησεως Θεοτοκου Αγιου Ιωαννη Προδρομου
Αγία Μαρκέλλα Σάμου
Η Αγία Μαρκέλλα είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα (τέως δήμο) Βαθέος, του δήμου Ανατολικής Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρκέλλα είναι οικισμός στo Β. ΒΑ. τμήμα της Σάμου, στη δυτική πλευρά του όρμου Βαθέος και σε μεσο σταθμικό υψόμετρο 20. Βρίσκεται απέναντι από την πρωτεύουσα του νησιού Σάμο, από την αποία απέχει οδικώς 4 χλμ. περίπου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαθέος της Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαθέος και προσαρτήθηκε στον δήμο Βαθέος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Βαθέος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Σάμου.
Πηγές
Google Earth
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Ράντζιμ (Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας)
Το Ράντζιμ (πολωνικά: Radzim) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Κάμιεν Κραγένσκι, στο Πόβιατ Σεμπούλνο του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 310 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Who's That Girl (Soundtrack)
Μετά την κυκλοφορία του, το σάουντρακ Who's That Girl έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές. Ορισμένες κριτικές περιέγραψαν το άλμπουμ απλό και ατελές, αν και το ομώνυμο κομμάτι και το "The Look of Love" επαινέθηκαν ως τα καλύτερα σημεία του. Το κομμάτι σάουντρακ ήταν εμπορική επιτυχία, ανεβαίνοντας στην πρώτη δεκάδα των άλμπουμ τσαρτς των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αυστρίας, του Καναδά, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ έφτασε στην κορυφή των τσαρτς της Γερμανίας και του Ευρωπαϊκου άλμπουμ τσαρτ. Το άλμπουμ πούλησε 6 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Τρία από τα κομμάτια που ερμήνευσε η Μαντόνα κυκλοφόρησαν ως σινγκλς. Το ομώνυμο κομμάτι έγινε το έκτο νούμερο ένα σινγκλ της στο Billboard Hot 100, κάνοντας την τον πρώτο καλλιτέχνη που συγκέντρωσε έξι νούμερο ένα σινγκλς στην δεκαετία του 1980, και την πρώτη γυναίκα ερμηνεύτρια που πήρε τόσα πολλά νούμερο ένα ως σόλο καλλιτέχνης. Το "Causing a Commotion" κυκλοφόρησε ως το δεύτερο σινγκλ, και έφτασε το νούμερο δύο στο Hot 100. Το "The Look of Love" ήταν μια κυκλοφορία μόνο στην ευρωπαϊκή αγορά, φτάνοντας την πρώτη δεκάδα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ένα άλλο κομμάτι, το "Turn It Up" ήταν μια διαφημιστική κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες, φτάνοντας τον αριθμό 15 στα χορευτικά τσαρτς. Το άλμπουμ Who's That Girl έλαβε περαιτέρω προώθηση απο την πετυχημένη περιοδεία Who's That Girl World Tour.
Ιστορικό
Η κωμική ταινία της Μαντόνα του 1985 Desperately Seeking Susan απεδείχθη εμπορική επιτυχία, γεγονός που την προέτρεψε να εκδηλώσει περαιτέρω ενδιαφέρον στην υποκριτική. Για το επόμενο πρότζεκτ στη μεγάλη οθόνη, επέλεξε μια άλλη κωμωδία, η οποία αρχικά ονομαζόταν Slammer, αλλά αργότερα ονομάστηκε Who's That Girl. Η Μαντόνα υποκρίθηκε τον χαρακτήρα της Nikki Finn, μιας νεαρής γυναίκας που κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία και η οποία επέμενε ότι ήταν αθώα. Ελεύθερη με αναστολή, ήταν αποφασισμένη να αποκαταστήσει το όνομα της. Μαζί με έναν χαρακτήρα που ονομαζόταν Loudon Trott (παίχτηκε απο τον Griffin Dunne), μπλέκεται σε μια μεγάλη περιπέτεια για 36 ώρες, με αποκορύφωμα μια σκηνή όπου η Nikki διακόπτει έναν γάμο για να αποκαλύψει την ταυτότητα του πραγματικού δολοφόνου. Όσον αφορά το χαρακτήρα της Nikki, η Μαντόνα σχολίασε,"'Είχα πολλά κοινά με την Nikki. Είναι θαρραλέα και γλυκιά και αστεία και παρεξηγημένη. Όμως αποκαταστεί το όνομα της στο τέλος, και αυτό είναι πάντα καλό να γίνεται. Εγώ συνεχώς το κάνω αυτό με το κοινό. Μου άρεσε η σκληρή πλευρά της Nikki αλλά και η γλυκιά. Η σκληρότητα είναι μόνο μια μάσκα για την ευπέθεια που νιώθει μέσα της.'"Ωστόσο, υπό το πρίσμα της κακής δημοσιότητας που περιτριγύριζε την Μαντόνα και τον τότε σύζυγό της Sean Penn, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ταινία δράματος τους Shanghai Surprise είχε αποτύχει εμπορικά, έπρεπε να αγωνιστεί σκληρά για να πείσει την Warner Bros. να εγκρίνει το πρότζεκτ. Ήθελε επίσης ο στενός φίλος της James Foley να σκηνοθετήσει την ταινία, διακηρύσσοντας τον ως «ιδιοφυΐα». Ο Foley είχε προηγουμένως σκηνοθετήσει τα μουσικά βίντεο των τραγουδιών της "Live to Tell", "Papa Do not Preach" και "True Blue". Η Warner Bros. αναζητούσε έναν άλλο τρόπο να βγάλει χρήματα πάνω στην επιτυχία της Μαντόνα με τα σάουντρακς και θεώρησε ότι μόνο το όνομά της θα μπορούσε να είναι αρκετό για να εγγυηθεί την επιτυχία της ταινίας καθώς και του σάουντρακ της. Έτσι θεώρησαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να εγκρίνουν το πρότζεκτ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1986, στη Νέα Υόρκη, αλλά η Μαντόνα άρχισε να δουλεύει πάνω στο σάουντρακ τον Ιανουάριο.
Εξέλιξη
Έχοντας κάποιες συγκεκριμένες ιδέες στο μυαλό της για τη μουσική της ταινίας, η Μαντόνα επικοινώνησε με τους Patrick Leonard και Stephen Bray, οι οποίοι είχαν βοηθήσει να γράψουν και να παραγάγουν το τρίτο στούντιο άλμπουμ της True Blue το 1986. Η Μαντόνα τους εξήγησε ότι χρειαζόταν ένα τραγούδι με ανεβαστικό τέμπο και ένα τραγούδι με χαμηλό τέμπο. Σύμφωνα με τα αιτήματά της, ο Leonard ανέπτυξε το τραγούδι με ανεβαστικό τέμπο. Η Μαντόνα ήρθε στο στούντιο ηχογράφησης μια Πέμπτη και ο Leonard της παρέδωσε μια κασέτα με μια ηχογράφηση του ρεφραίν, την οποία μόλις είχε τελειώσει να δουλεύει. Η Μαντόνα πήγε στο δωμάτιο και ολοκλήρωσε τη μελωδία και τους στίχους του τραγουδιού, ενώ ο Leonard εργάστηκε στα υπόλοιπα μέρη του. Αφού τελείωσε τους στίχους, η Μαντόνα αποφάσισε να ονομάσει το τραγούδι "Who's That Girl" και άλλαξε τον τίτλο του Slammer στον ίδιο, θεωρώντας ότι είναι καλύτερο όνομα. Στο βιβλίο του Fred Bronson The Billboard Book of Number 1 Hits, ο Leonard εξήγησε ότι το τραγούδι ηχογραφήθηκε σε μία μέρα με την Μαντόνα να έχει ηχογραφήσει τα φωνητικά της μόνο μια φορά. Πρόσθετα κομμάτια κιθάρας και κρουστών προστέθηκαν αργότερα από τους Leonard και Bray.
Το τραγούδι με χαμηλό τέμπο δημιουργήθηκε την επόμενη μέρα, με τη Μαντόνα να γράφει τους στίχους και τον Leonard να συνθέτει τη μελωδία. Ονομαζόμενο "The Look of Love", το τραγούδι περιέχει τον στίχο "No where to run, no place to hide. From the look of love, from the eyes of pride". Η Μαντόνα εμπνεύστηκε από την εμφάνιση που ο ηθοποιός James Stewart έδωσε στην ηθοποιό Grace Kelly στην ταινία Rear Window του 1954. Η Μαντόνα είπε: «Δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά αυτός είναι ο τρόπος που θέλω κάποιος να με κοιτάζει όταν με αγαπάει. Είναι το πιο καθαρό βλέμμα της αγάπης και της λατρείας. Σαν παράδοση. Είναι καταστροφικό».
S/2019 S 1
Ο S/2019 S 1 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Edward Ashton, Brett J. Gladman, Jean-Marc Petit και Mike Alexandersen στις 16 Νοεμβρίου του 2021 από παρατηρήσεις από το τηλεσκόπιο Καναδά-Γαλλίας-Χαβάης που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1ης Ιουλίου του 2019 και 14 Ιουνίου του 2021.
Το S/2019 S 1 έχει διάμετρο περίπου 5 χιλιόμετρα και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 11,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, σε ένα διάστημα 443,78 ημερών, σε κλίση 44° προς την εκλειπτική, σε ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,623. Ανήκει στην ανάδρομη ομάδα Ινουίτ ακανόνιστων δορυφόρων, και είναι από τους πιο εσωτερικά ευρισκόμενους ακανόνιστους δορυφόρους του Κρόνου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Μαχένγκε (Ουλάνγκα)
Κατά την απογραφή του 2012, το Αστικό Τμήμα Μαχένγκε (Mahenge) είχε 9.523 κατοίκους.
Στο Μαχένγκε (Mahenge) υπάρχουν νοσοκομείο, αγορά και δημοτικά σχολεία.
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων είναι η γεωργία. Οι κύριες καλλιέργειες είναι αραβόσιτος, ρύζι και φασόλια.
Η εποχή με τις ζέστες, είναι από τον Οκτώβριο έως τον Φεβρουάριο, η περίοδος των βροχών από το Μάρτιο έως το Μάιο και η ξηρή περίοδος από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο.
Ιστορία
thumb|350px|left|Η «Μάχη στο Μαχένγκε», πίνακας του Friedrich Wilhelm Kuhnert (1905). Κατά την εποχή της δουλείας, το Μαχένγκε έγινε γνωστό ως η γενέτειρα πολλών κυνηγών σκλάβων.
Το 1897 ιδρύθηκε μια Καθολική Αποστολή Καπουτσίνων και σήμερα εκεί είναι η Σχολή των Φραγκισκανών Kasita. Η μητρόπολη του Μαχένγκε ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου του 1964 και υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή του Νταρ ες Σαλαάμ. Το 60% του πληθυσμού είναι στο θρήσκευμα Καθολικοί.
Στην πόλη Μαχένγκε (Mahenge), τα στρατεύματα του Βελγικού Κογκό υπό την ηγεσία του Βέλγου αντισυνταγματάρχη Armand Huyghe, κέρδισαν το 1917 μια αποφασιστική νίκη επί των Askaris του Γερμανικού στρατού της Ανατολικής Αφρικής.
Το 1919, ιδρύθηκε το Μαχένγκε ως η πρωτεύουσα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, προτού αυτή μεταφερθεί στο Νταρ ες Σαλαάμ, όταν οι Βρετανοί απέκτησαν τον έλεγχο της χώρας από τους Γερμανούς.
Το 1935, απεβίωσε εδώ ο Theodor von Hassel πρώην Γερμανός αξιωματικός κατά την εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Έδαφος - χλωρίδα
Είναι μια περιοχή πολύ πλούσια σε κρατήρες λιμνών αρχαίου κιμπερλίτη ο οποίος αποφέρει πολλά Παλαιογενή απολιθώματα. Πολλές νέες ανακαλύψεις έχουν γίνει εκεί. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης Σινγκίντα (Singida) στις δασικές εκτάσεις miombo.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Υποσημ." />
Γκαμπριέλα Μιστράλ
Η Λουσίλα Γοδόι Αλκαγιάγα (Lucila Godoy Alcayaga, 7 Απριλίου 1889 – 10 Ιανουαρίου 1957), γνωστή με το ψευδώνυμο Γκαμπριέλα Μιστράλ, ήταν Χιλιανή ποιήτρια, διπλωμάτης, εκπαιδευτικός και φεμινίστρια. Το 1945 έγινε η πρώτη λογοτέχνης της Λατινικής Αμερικής που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας "για τη λυρική της ποίηση που εμπνεύστηκε από δυνατά συναισθήματα και την έκανε σύμβολο των ιδεαλιστικών φιλοδοξιών ολόκληρου του λατινο-αμερικάνικου κόσμου". Το 1951 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της Χιλής.
Μαχένγκε (Ουλάνγκα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας
Γκαμπριέλα Μιστράλ
Μερικά βασικά θέματα στα ποιήματά της είναι η φύση, η προδοσία, η αγάπη, η αγάπη της μάνας, η θλίψη και η αγανάκτηση, τα ταξίδια, καθώς και η ταυτότητα της Λατινικής Αμερικής, όπως αποτελείται από μείγμα εγγενών αμερικανικών και ευρωπαϊκών επιρροών. Η Γαμπριέλα Μιστράλ είχε βασκική και ινδιάνικη καταγωγή.
Βιογραφία
Η Μιστράλ γεννήθηκε στη Βικούνια της Χιλής αλλά μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό του Montegrande και φοίτησε στο μοναδικό δημοτικό σχολείο, στο οποίο δασκάλα ήταν η μεγαλύτερη αδερφή της, Emelina Molina. Σεβόταν την αδερφή της αρκετά παρά τα πολλά οικονομικά προβλήματα που η Emelina της δημιούργησε τα επόμενα χρόνια. Ο πατέρας της, Juan Gerónimo Godoy Villanueva, ήταν επίσης δάσκαλος. Εγκατέλειψε την οικογένεια προτού η Μιστράλ γίνει τριών ετών και πέθανε το 1911. Κατά τη νεανική της ηλικία ζούσε αρκετά φτωχικά. Από την ηλικία των 15 ετών, υποστήριζε οικονομικά τον εαυτό της και τη μητέρα της καθώς ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγήτρια σε μια παραλιακή πόλη στην Compañia Baja, κοντά στη Χιλή.
Το 1904 η Μιστράλ δημοσίευσε κάποια πρώιμα ποιήματα όπως το Ensoñaciones ("Dreams"), το Carta Íntima ("Intimate Letter") και το Junto al Mar ("By the Sea"), στην τοπική εφημερίδα El Coquimbo: Diario Radical και στη La Voz de Elqui χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα.
Το 1906 η Μιστράλ γνώρισε τον Romelio Ureta, την πρώτη της αγάπη, ο οποίος αυτοκτόνησε το 1909. Λίγο αργότερα, η δεύτερη αγάπη της παντρεύτηκε κάποιον άλλον. Αυτή η συναισθηματική κατάσταση αποτυπώθηκε στα πρώιμα ποιήματά της και απέδωσε στη Μιστράλ την πρώτη της αναγνωρισμένη λογοτεχνική δουλειά το 1914 με τα Sonnets on Death (Sonnets de la muerte). Η Μιστράλ βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο στον εθνικό λογοτεχνικό διαγωνισμό Juegos Florales στο Σαντιάγκο (πρωτεύουσα της Χιλής). Η αυτοκτονία της πρώτης αγάπης οδήγησε την ποιήτρια να αποκτήσει μια πιο βαθιά θεώρηση για τον θάνατο και τη ζωή από τις προηγούμενες γενιές των λατινοαμερικανών ποιητών. Ενώ είχε παθιασμένες φιλίες με αρκετούς άνδρες και γυναίκες, οι οποίες επηρέασαν τα γραπτά της, η ίδια η Μιστράλ κρατούσε κρυφή την προσωπική της ζωή.
Χρησιμοποιούσε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Γκαμπριέλα Μιστράλ στα περισσότερα γραπτά της από τον Ιούνιο του 1908. Μετά τη νίκη της στο Juegos Florales χρησιμοποιούσε σπάνια το κανονικό της όνομα Λουσίλα Γοδόι στα έργα της. Δημιούργησε το ψευδώνυμό της από τα ονόματα των δυο αγαπημένων της ποιητών, του Gabriele D'Annunzio και του Frédéric Mistral, ή όπως αναφέρει άλλη ιστορία από τον συνδυασμό των ονομάτων του Αρχαγγέλου Γαβριήλ και του ανέμου Μιστράλ της Προβηγκίας.
Το 1922 η Μιστράλ κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, Desolation (Desolacion), με τη βοήθεια του διευθυντή του Ισπανικού Ινστιτούτου της Νέας Υόρκης, Frederico de Onis. Ήταν μια συλλογή ποιημάτων που είχαν ως κύριο θέμα τους τη μητρότητα, τη θρησκεία, τη φύση, την ηθική και την αγάπη για τα παιδιά. Η προσωπική θλίψη της ήταν παρούσα στα ποιήματα και καθιερώθηκε η διεθνής φήμη της. Το έργο της ήταν μια στροφή από τον μοντερνισμό που κυριαρχούσε στη Λατινική Αμερική και χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως άμεσο και απλουστευτικό. Το 1924, κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της, Tenderness (Ternura).
Καριέρα ως εκπαιδεύτρια
Η τεράστια αναγνώριση της Μιστράλ στο σχολικό σύστημα της Χιλής έπαιξε σημαντικό ρόλο στην περίπλοκη πολιτική κατάσταση της Χιλής κατά τις πρώτες δυο δεκαετίες του 20ου αιώνα. Κατά την εφηβεία της, η ανάγκη για δασκάλους ήταν τόσο μεγάλη και ο αριθμός των εκπαιδευμένων δασκάλων ήταν τόσο μικρός, ιδιαίτερα στις αστικές περιοχές, ώστε ο καθένας που ήταν πρόθυμος μπορούσε να εργαστεί ως δάσκαλος. Ωστόσο, η πρόσβαση στα καλά σχολεία ήταν δύσκολη και η νεαρή γυναίκα δεν είχε τις αναγκαίες πολιτικές και κοινωνικές διασυνδέσεις ώστε να εργαστεί σε κάποιο σχολείο : το 1907 απορρίφθηκε χωρίς κάποια εξήγηση. Η ίδια εντόπισε αργότερα το εμπόδιο της μη αποδοχής της στο γεγονός ότι ο ιερέας του σχολείου, Father Ignacio Munizaga, είχε γνώση των δημοσιεύσεών της σε τοπικές εφημερίδες, της θετικής στάσης της απέναντι στην ελεύθερη εκπαίδευση και της μεγαλύτερης πρόσβασης στην εκπαίδευση που πρόσφερε σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.
Παρόλο που η βασική εκπαίδευσή της τελείωσε το 1900, μπόρεσε να εργαστεί ως δασκάλα χάρη στη μεγαλύτερη αδερφή της, Emelina, η οποία είχε ήδη εργαστεί ως δασκάλα και ήταν υπεύθυνη για το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης εκπαίδευσης της ποιήτριας. Από το 1906 έως το 1912 εργάστηκε ως αγροτική δασκάλα σε χωριά στις χιλιανές Άνδεις. Έως το 1912 είχε εργαστεί σε ένα λύκειο στο Los Andes, όπου έμεινε για έξι χρόνια, και συχνά επισκεπτόταν το Σαντιάγκο. Το 1918 ο Pedro Aguirre Cerda, τότε Υπουργός Εκπαίδευσης, και μελλοντικός πρόεδρος της Χιλής, την έκανε διευθύντρια σε ένα λύκειο στο Punta Arenas. Μετακόμισε στο Temuco το 1920, και το 1921 στο Σαντιάγκο. Το 1922 συμμετείχε σε παιδαγωγική αποστολή στο Μεξικό. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το έργο Desolación στη Νέα Υόρκη, το οποίο προώθησε περαιτέρω τη διεθνή φήμη που λαμβανε ήδη από τα δημοσιογραφικά γραπτά της. Τον επόμενο χρόνο δημοσίευσε το Lecturas para Mujeres (Readings for Women), ένα κείμενο σε πρόζα και στίχο.
Αργότερα εργάστηκε στην Κοινωνία των Εθνών και σε σχετικούς οργανινισμούς με τους οποίους επισκέφθηκε διάφορες χώρες του κόσμου, αγωνιζόμενη πάντα εναντίον του πολέμου, της φτώχειας και υπέρ της αδελφοσύνης των ανθρώπων. Διετέλεσε πρόξενος στη Μαδρίτη (όπου δημοσίευσε το Temura ; Tenderness, μια συλλογή κειμένων για παιδιά, γονείς και άλλους ποιητές), τη Λισαβόνα, τη Νάπολη, τη Νίκαια, το Λος Άντζελες και την Πόλη του Μεξικού.
Στις αρχές του 1925 επέστρεψε στη Χιλή, όπου εγκατέλειψε επίσημα το εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα και συνταξιοδοτήθηκε. Το Πανεπιστήμιο της Χιλής της απένειμε τον τίτλο της καθηγήτριας ισπανικής γλώσσας και πολιτισμού το 1923, παρόλο που η βασική της εκπαίδευση τελείωσε πριν γίνει 12 ετών. Ο αυτοδιδακτισμός της ήταν εξαιρετικός, μια μαρτυρία για την ακμάζουσα κουλτούρα της στις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα βιβλία στην επαρχιακή Χιλή καθώς και για την προσωπική της αποφασιστικότητα και τη λεκτική ιδιοφυΐα της.
Ο Πάμπλο Νερούδα, διεθνώς αναγνωρισμένος ποιητής, ήταν ένας από τους μαθητές της.
{{απόσπασμα|
Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.
Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε,
Σαν ένα στάχυ – κι άλλο τίποτα πια.
Σε λένε Ρόσα κι εμένα Ελπίδα,
Όμως το ίδιο σου τ’ όνομα θα το ξεχνάς
Γιατί σαν ένας χορός πάνω στο λόφο θα είμαστε
Σαν ένας χορός – κι άλλο τίποτα πια...
Βραβεία και τιμές
Η συγγραφέας και διπλωμάτης από τη Βενεζουέλα που χρησιμοποιούσε το φιλολογικό ψευδώνυμο Lucila Palacios πήρε το λογοτεχνικό όνομα της Μιστράλ προς τιμήν του πραγματικού ονόματος της τελευταίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί ποιητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Χιλιανοί φεμινιστές
Ίνγκεγκερντ Κνούτσντοτερ της Δανίας
Η Ίνγκεγκερντ Κνούτσντοτερ, δαν.: Ingegerd Knutsdatter, αποκαλούμενη επίσης Ingerta και Ingerd (γενν. μεταξύ 1080 και 1085 - ; ), ήταν Δανή πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά Κανούτου Δ΄ της Δανίας και της βασίλισσας Aδέλας. Θεωρείται ως η ιδρυτική μητέρα του Οίκου των Μπγιέλμπο των επόμενων Σουηδών και Νορβηγών βασιλέων (ξεκινώντας από δύο δισεγγονούς).
Κατά την εκθρόνιση και τη δολοφονία του πατέρα της το 1086, η μητέρα της άφησε τη Δανία και επέστρεψε στη Φλάνδρα με τον γιο της Κάρολο Α΄, ενώ η Ίνγκεγκερντ και η αδελφή της Σεσίλια Κνούτσντατερ ακολούθησαν τον εκ πατρός θείο τους Έρικ Α΄ της Δανίας και τη Μπόντιλ Τούργκοτσνταττερ, που έγιναν ανάδοχοι γονείς τους, στη Σουηδία. Και οι δύο αδελφές παντρεύτηκαν Σουηδούς αριστοκράτες: Η Σεσίλια παντρεύτηκε τον γιάρλ Έρικ και η Ίνγκεγκερντ παντρεύτηκε τον Φόλκε τον Παχύ και έγινε μητέρα του Μπενγκτ Σνίβιλ. Είναι γνωστό ότι και οι δύο αυτοί γάμοι έγιναν στη Σουηδία.
Ο Έρικ και η Μπόντιλ επέστρεψαν στη Δανία όταν ο Έρικ έγινε μονάρχης το 1095. Η αδελφή της Σεσίλια επέστρεψε αργότερα στη Δανία, αλλά τίποτε δεν δείχνει ότι η Ίνγκεγκερντ έκανε το ίδιο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Ψευδομύξωμα περιτοναίου
μικρογραφία|280x280εσ|Ο υμένας που καλύπτει τα όργανα της κοιλιάς ονομάζεται [[περιτόναιο. Το περιτόναιο διακρίνεται σε δύο πέταλα: το τοιχωματικό (καλύπτει την εσωτερική επιφάνεια του τοιχώματος της κοιλιάς) και το περισπλάχνιο (καλύπτει τα σπλάχνα). Ο χώρος ανάμεσα στα δύο πέταλα ονομάζεται περιτοναϊκή κοιλότητα.]] μικρογραφία|Απεικόνιση της [[Σκωληκοειδής απόφυση|σκωληκοειδούς απόφυσης (vermiform appendix)]] Το ψευδομύξωμα περιτοναίου είναι ένας πολύ σπάνιος τύπος καρκίνου. Συνήθως ξεκινά ως όγκος της σκωληκοειδούς απόφυσης που ονομάζεται πολύποδας. Ο πολύποδας αυτός διαφοροποιείται σε σχέση με αυτόν που αναπτύσσεται στο λεπτό έντερο. Πιο σπάνια, ο όγκος μπορεί να αναπτυχθεί σε άλλα μέρη του εντέρου, στις ωοθήκες ή στην ουροδόχο κύστη.
Αρχικά, ο πολύποδας ξεκινά να αναπτύσσεται στην σκωληκοειδή απόφυση και να γεμίζει με μεγάλη ποσότητα παχύρρευστου υγρού (βλέννη). Όταν σπάσει, η βλέννη μαζί με τα καρκινικά κύτταρα που την παράγουν διαχέονται στην κοιλιά (περιτοναϊκή κοιλότητα). Τα κύτταρα αυτά προσκολλώνται στο περιτόναιο και προκαλούν την περαιτέρω παραγωγή βλέννης μέσα στην κοιλιά (ονομάζεται ασκίτης). Χωρίς την κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση μπορεί να καταλάβει όλη την περιτοναϊκή κοιλότητα και να ασκήσει πίεση στα όργανα της κοιλιάς, κάτι το οποίο μπορεί να οδηγήσει στην απόφραξη των εντέρων ή στην απώλεια της εντερικής λειτουργίας.
Το ψευδομύξωμα περιτοναίου θεωρείται οριακά κακοήθες, και αυτό διότι οι καρκίνοι συνήθως εξαπλώνονται σε άλλα μέρη του σώματος μέσω του λεμφικού συστήματος και του αίματος. Αντίθετα, το ψευδομύξωμα περιτοναίου εξαπλώνεται λόγω της ρήξης του όγκου και της εξάπλωσής του μέσα στην κοιλιά, εντός της περιτοναϊκής κοιλότητας, ακολουθώντας τη ροή του περιτοναϊκού υγρού.
Αν και η ασθένεια αναπτύσσεται σε μεταβλητό ρυθμό, συνήθως αναπτύσσεται πολύ αργά και μπορεί να χρειαστούν χρόνια πριν παρουσιαστούν συμπτώματα. Στο στάδιο αυτό, ο καρκίνος συνήθως έχει προχωρήσει πέρα της σκωληκοειδούς απόφυσης όταν διαγιγνώσκεται. Τα βασικά συμπτώματα του καρκίνου είναι το κοιλιακό πρήξιμο και φούσκωμα, ο κοιλιακός ή πυελικός πόνος, οι αλλαγές στις συνήθειες του εντέρου, κήλη, απώλεια όρεξης και αίσθημα πληρότητας.