cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος προέδρων του Βιετνάμ
Λαοκρατική Δημοκρατία του Βιετνάμ (Βόρειο Βιετνάμ, 1945–1976)
{{legend|#E6E6AA|Υποδηλώνει Υπηρεσιακό Πρόεδρο}}
Μερικούντα Χίου
Η Μερικούντα είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Βασίλειο των Νανγιούε
μικρογραφία|Χάρτης του βασιλείου των Νανγιούε στο απόγειο της έκτασης του. Το βασίλειο των Νανγιούε (Κινέζικα: 南越, πινγίν: Nányuè, τσουάνγκ: Namzyied), ή Νότιοι Γιουέ και Ναμ Βιέτ (βιετναμέζικα: Nam Việt) ήταν ένα αρχαίο βασίλειο που κυβερνώνταν από Κινέζους μονάρχες της δυναστείας Τριέου, το οποίο διοικούσε μια έκταση στη νότια Κίνα και το βόρειο Βιετνάμ. Το Νανγιούε ιδρύθηκε από τον Τσάο Τούο, τότε διοικητή της περιοχής του Νανχάι στην αυτοκρατορία των Τσιν, το 204 π.Χ. μετά την κατάρρευση της δυναστείας των Τσιν. Κυβερνούσε μια έκταση στην οποία σήμερα βρίσκονται οι σημερινές κινεζικές επαρχίες Κουανγκτόνγκ, Κουανγκσί, Χαϊνάν, Χονγκ Κονγκ, και Μακάου, καθώς και τμήματα του νότιου Φουτσιάν και του βόρειου Βιετνάμ. Αρχικά, αποτελούνταν από τις διοικήσεις του Νανχάι, του Γκουιλίν και του Σιάνγκ.
Πρωτεύουσα του βασιλείου ήταν το Πανγιού (το σημερινό Κουανγκτσόου) και το 111 π.Χ., έτος που υποτάχθηκε οριστικά στους Χαν, είχε 1.302.805 κατοίκους.
Ιστορία
Το 196 π.Χ., ο Τσάο Τούο πλήρωσε φόρο στον αυτοκράτορα Γκαοτσού του Χαν. Από τότε το Νανγιούε έγινε γνωστό στους Χαν ως «ξένος υπηρέτης», υποδηλώνοντας ένα κράτος υποτελές στους Χαν. Γύρω στο 183 π.Χ., οι σχέσεις μεταξύ των Νανγιούε και της Δυναστείας Χαν επιδεινώθηκαν. Ως αποτέλεσμα ο Τσάο Τούο άρχισε να αναφέρεται στον εαυτό του ως αυτοκράτορας, υποδηλώνοντας μια ισότιμη θέση μεταξύ του κράτους των Νανγιούε και της δυναστείας των Χαν. Το 179 π.Χ., οι σχέσεις μεταξύ των Χαν και των Νανγιούε βελτιώθηκαν, και ο Τσάο Τούο υπέβαλε για άλλη μια φορά φόρο υποτελείας, αυτή τη φορά στον αυτοκράτορα Γουέν των Χαν και το κράτος των Νανγιούε έγινε και πάλι υποτελές. Η υποτέλεια ήταν κάπως επιφανειακή, καθώς το κράτος των Νανγιούε είχε διατηρήσει την αυτονομία του από τους Χαν, και ο Τσάο Τούο συνέχισε να αναφέρεται ως «αυτοκράτορας» σε ολόκληρο το κράτος των Νανγιούε μέχρι το θάνατό του. Το 113 π.Χ., ο ηγέτης Τσάο Σινγκ (της τέταρτης γενιάς των βασιλέων) προσπάθησε να εντάξει το βασίλειο στη σύνθεση της Αυτοκρατορίας των Χαν. Ο πρωθυπουργός του Λιου Τσιά αντιτάχθηκε έντονα και στη συνέχεια σκότωσε τον Τσάο Σινγκ, εγκαθιστώντας στον θρόνο τον μεγαλύτερο αδερφό του Τσάο Ζιαντέ, δημιουργώντας μια αντιπαράθεση με τη δυναστεία των Χαν. Την επόμενη χρονιά, ο αυτοκράτορας Γου του Χαν έστειλε 100.000 στρατεύματα σε πόλεμο εναντίον του βασιλείου των Νανγιούε. Μέχρι το τέλος του έτους, ο στρατός των Χαν είχε καταστρέψει το βασίλειο των Νανγιούε και το κράτος εντάχθηκε στην δυναστεία των Χαν. Το δυναστικό κράτος διήρκεσε 93 χρόνια και είχε πέντε γενιές μοναρχών.
Η ύπαρξη του βασιλείου των Νανγιούε επέτρεψε στην περιοχή του Λινγκνάν να αποφύγει το χάος που προήλθε από την κατάρρευση της δυναστείας των Τσιν. Επέτρεψε στη νότια περιοχή της Κίνας να αποφύγει το μεγαλύτερο μέρος των ταραχών που υπήρξαν στις βόρειες περιοχές που κατοικούσαν οι Κινέζοι Χαν. Το βασίλειο ιδρύθηκε από ηγέτες που κατάγονταν από την κεντρική πεδιάδα της Κίνας (ή Τσονγκγιουάν) και ήταν υπεύθυνος για τη μεταφορά του κινεζικού συστήματος της γραφειοκρατίας, προηγμένων τεχνικών γεωργίας και χειροτεχνίας στους κατοίκους των νότιων περιοχών, ενώ επεξέτεινε και προς τα νότια τη γνώστη του κινεζικού γλωσσικού συστήματος και γραφής. Οι κυβερνήτες των Νανγιούε προώθησαν μια πολιτική «Εναρμόνισης και Συγκέντρωσης των Μπαϊγιουέ» (Κινέζικα: 和集百越), και ενθάρρυναν τους Χαν να μεταναστεύσουν από την περιοχή του Κίτρινου Ποταμού προς τα νότια. Οι ηγέτες των Νανγιούε δεν ήταν τότε ενάντια στην αφομοίωση των πολιτισμών των Γιουέ και των Χαν.
Στο Βιετνάμ οι κυβερνήτες των Νανγιουέ είναι γνωστή ως δυναστεία των Τριέου. Το όνομα Βιετνάμ προέρχεται από την ονομασία Nam Việt, την βιετναμέζικη προφορά του ονόματος των Νανγιούε.
Πολιτισμός
Στο Νανγιουέ υπήρχε μια ανάμειξη του πολιτισμού των Γιουέ με αυτό των Χαν σε πολλούς τρόπους, όπως φαίνεται και από τα καλλιτεχνήματα που έχουν βρεθεί στις αρχαιολογικές ανασκαφές στον τάφο του βασιλιά Τσάο Μο στη Κουναγκτσόου. Ο τάφος των Νανγιούε στην Κουανγκτσόου είναι εξαιρετικά πλούσιος σε ευρήματα. Υπάρχουν πάρα πολλά χάλκινα αντικείμενα που δείχνουν πολιτιστικές επιρροές από τους Χαν, τους Τσου, τους Γιουέ και την περιοχή του Όρντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Δαβίδ Η΄ της Γεωργίας
Ο Δαβίδ Η΄, γεωργιανά : დავით VIII, David VIII, (1273 - 1311), από τον Οίκο των Βαγρατιδών Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας στο 1292-1302 και 1308-1311.
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Δημητρίου Β΄ του Αυτοθυσιαζόμενου και της Μεγάλης Κομνηνής, κόρης του Μανουήλ Α΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Διορίστηκε από τον Χουλαγκού ηγεμόνα Γκαϊχατού ως βασιλιάς της Γεωργίας, ως ανταμοιβή για τις στρατιωτικές του υπηρεσίες κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στη Ρούμελη το 1293. Διαδεχόμενος τον εξάδελφό του Βαχτάνγκ Β΄, η κυριαρχία του Δαβίδ Η΄ εκτεινόταν στην πραγματικότητα μόνο στο ανατολικό τμήμα του βασιλείου, ενώ η δυτική Γεωργία βρισκόταν υπό τον κλάδο Ιμερέτι του Οίκου των Βαγρατιδών Γεωργίας από το 1259.
Το 1295 υποστήριξε τον Μπαϊντού Χαν σε μία εσωτερική σύγκρουση στο Iλχανάτο. Ωστόσο ο Μπαϊντού σκοτώθηκε και ο Γκαζάν έγινε Χαν. Ο Γκαζάν διέταξε τον Γεωργιανό βασιλιά να φτάσει στην πρωτεύουσά του Ταμπρίζ. Ενθυμούμενος τη μοίρα του πατέρα του, ο Δαβίδ Η΄ αρνήθηκε να συμμορφωθεί και άρχισε να προετοιμάζεται για πόλεμο. Ο Γκαζάν Χαν απάντησε με μία εκστρατεία τιμωρίας και κατέστρεψε τη χώρα. Υποστηριζόμενοι από τους Μογγόλους, οι Οσσετοί επιτέθηκαν στην επαρχία Σίντα Κάρτλι και κατέλαβαν το φαράγγι του ποταμού Λιάχβι. Ο Δαβίδ Η΄ εδραιώθηκε στα βουνά Μτιουλέτι και νίκησε μιί μεγάλη δύναμη των Μογγόλων σε ένα απελπισμένο αντάρτικο, πολεμώντας στο Τσικάρε. Στη συνέχεια, ο Χαν τον κήρυξε έκπτωτο και διόρισε βασιλιά τον μικρότερο αδελφό τού Δαβίδ, τον Γεώργιο Ε΄ το 1299.
Αν και υποστηρίχθηκε από τις Μογγολικές δυνάμεις, η εξουσία του Γεωργίου Ε΄ δεν επεκτάθηκε εκτός της πρωτεύουσας της Γεωργίας Τιφλίδα και ο Χαν τον αντικατέστησε από έναν άλλο αδελφό, τον Βαχτάνγκ Γ'΄ το 1302. Ο νέος βασιλιάς οδήγησε έναν Μογγολικό στρατό εναντίον του Δαβίδ Η, αλλά δεν μπόρεσε να διεισδύσει βαθιά στις κατά κύριο λόγο ορεινές επαρχίες που κατείχαν οι επαναστάτες, και διαπραγματεύτηκε μία εκεχειρία. Ο Δαβίδ ΄ αναγνωρίστηκε ως από κοινού κυρίαρχος με τον αδελφό του και έλαβε το πριγκιπάτο του Aλαστάνι στη νότια επαρχία Τζαβαχέτι. Ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τους Αιγύπτιους Μαμελούκους, τους παραδοσιακούς αντιπάλους του Ιλχανάτου, και με τη μεσολάβηση του Βυζαντίου επέτυχε την απόδοση της Μονής του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ στη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία το 1305.
Οικογένεια
Ο Δαβίδ Η΄ νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα με τη Μογγόλα πριγκίπισσα Ολτζάτ (Oljath) και στη συνέχεια με μία κόρη του Γεωργιανού ευγενή Χαμάντα Σουραμέλι. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος ΣΤ΄ ο Μικρός το 1311.
Νομισματοκοπία
Σώζονται δύο τύποι νομισμάτων, που εκδόθηκαν στο όνομα του Δαβίδ Η΄, αργυρά και χάλκινα νομίσματα που κόπηκαν το 1297 και το 1310, αντίστοιχα. Το κενό μεταξύ αυτών των δύο περιόδων γεμίζει με τις κοπές του αδελφού του Δαβίδ Η΄, τού Βαχτάνγκ Γ΄.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας (καταλανικά: Biblioteca Nacional d'Andorra) ιδρύθηκε το 1930 και στη συνέχεια άνοιξε ξανά το 1974. Στεγάζεται στην Casa Bauró, παλιό αρχοντικό στην πρωτεύουσα της Ανδόρας, Ανδόρρα λα Βέλια. Μεταξύ άλλων λειτουργεί επίσης ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση της Ανδόρας.
Ίδρυση και ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας δημιουργήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1930 με σκοπό την παροχή υπηρεσιών δανεισμού βιβλίων στους κατοίκους των κοιλάδων της Ανδόρας (το Valls d'Andorra). Αρχικά ήταν εγκατεστημένη στην αίθουσα των χαμένων σκαλοπατιών (sala dels passos perdts) της Casa de la Vall (έδρα του Γενικού Συμβουλίου της Ανδόρας). Η ίδρυσή της είναι το αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας της Ανδορρανικής Εταιρείας Κατοίκων της Βαρκελώνης (Sociedat Andorrana de Residents a Barcelona) και της συνεισφοράς διαφόρων ατόμων και είναι σύμφωνη με την ίδρυση άλλων κοινωνικο-πολιτιστικών φορέων, όπως η Ένωση για την Προστασία της Καταλανικής Εκπαίδευσης (Associació Protectora de l'Ensenyança Catalana).
Τραχύλια Χίου
Τα Τραχύλια είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 15 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας
Ίδρυση και ιστορία
Αφού στεγάστηκε σε διάφορες τοποθεσίες, το 1986 η βιβλιοθήκη μετακόμισε σε ένα κτίριο με την επωνυμία Prada Casadet. Σε αυτό το κτίριο στεγαζόταν εκείνη την εποχή τόσο η Εθνική Βιβλιοθήκη όσο και η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Κυβέρνησης της Ανδόρας και μόνο μια μικρή αίθουσα  ήταν αφιερωμένη αποκλειστικά στην εθνική συλλογή.
Το 1996, επειδή οι συλλογές είχαν αυξηθεί αρκετά, αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση και ο διαχωρισμός των υπηρεσιών. Ως εκ τούτου, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας μετακόμισε στο κτίριο της Casa Bauró ενώ η υπόλοιπη συλλογή παρέμεινε στο Prada Casadet.
Εκτός από τους άλλους ρόλους της, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ανδόρας λειτουργεί ως εθνική υπηρεσία ISBN της Ανδόρας από το 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ανδόρα Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διοικούνταν από τη δυναστεία των Ισαύρων ή Συριακή από το 717 έως το 802. Οι Ίσαυροι Αυτοκράτορες κατάφεραν να υπερασπιστούν και να εδραιώσουν την Αυτοκρατορία ενάντια στο Χαλιφάτο μετά την επίθεση των πρώιμων μουσουλμανικών κατακτήσεων, αλλά ήταν λιγότερο επιτυχημένοι στην Ευρώπη, όπου υπέστησαν οπισθοχωρήσεις κατά των Βουλγάρων, έπρεπε να εγκαταλείψουν την εξαρχία της Ραβέννας και έχασαν την επιρροή τους επάνω στην Ιταλία και τον παπισμό από την αυξανόμενη δύναμη των Φράγκων.
Η δυναστεία των Ισαύρων συνδέεται κυρίως με την Εικονομαχία, μία προσπάθεια αποκατάστασης της θείας εύνοιας, εξαγνίζοντας τη χριστιανική πίστη από την υπερβολική λατρεία των εικόνων, η οποία οδήγησε σε σημαντική εσωτερική αναταραχή.
Μέχρι το τέλος της δυναστείας των Ισαύρων το 802, οι Βυζαντινοί συνέχιζαν να πολεμούν τους Άραβες και τους Βούλγαρους για την ίδια την ύπαρξή τους, με τα πράγματα να γίνονται πιο περίπλοκα όταν ο πάπας Λέων Γ΄ έστεψε τον Καρλομάγνο "Αυτοκράτορα των Ρωμαίων" (Imperator Romanorum) ως απόπειρα να γίνει το βασίλειο των Φράγκων διάδοχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ιστορικό: Το Βυζάντιο τον 7ο αιώνα
Η δυναστεία του Ηρακλείου (610–695 και 705–711) αντιμετώπισε βαριές προκλήσεις. Μετά την επιτυχή νίκη των Σασσανιδών της Περσίας, ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος (βασ. 610–641) και το εξαντλημένο βασίλειό του αντιμετώπισαν την ξαφνική έναρξη της μουσουλμανικής επέκτασης από την Αραβία στη Συρο-Παλαιστίνη.
Μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Συρίας, η πλούσια επαρχία της Αιγύπτου, η κύρια πηγή σιτηρών και φορολογικών εσόδων της Αυτοκρατορίας, είχε περιέλθει στους Άραβες. Οι Βυζαντινοί αντιμετώπισαν επίσης Αραβικές επιθέσεις μέσω της Λιβύης κατά της εξαρχίας της Αφρικής, κατά της Κιλικίας, η οποία ήλεγχε τα νότια περάσματα στη Μ. Ασία, τώρα το τελευταίο σημαντικό συνεχόμενο έδαφος της Αυτοκρατορίας, και ενάντια στα Αρμενικά υψίπεδα, την κύρια πηγή στρατιωτικού δυναμικού της Αυτοκρατορίας και ένα ζωτικό φράγμα μεταξύ της Αραβοκρατούμενης πλέον περιοχής της Συριακής Ερήμου και του βορειοανατολικού περάσματος στη Μ. Ασία. Αυτές οι τρεις περιοχές θα ήταν τα κύρια πεδία της Βυζαντινο-αραβικής διαμάχης κατά τον επόμενο μισό αιώνα. Οι Άραβες συνέχισαν να σημειώνουν πρόοδο, κυρίως κατασκευάζοντας ένα ναυτικό που αμφισβήτησε με επιτυχία τη Βυζαντινή υπεροχή στη Μεσόγειο. Το ξεκίνημα τού μουσουλμανικού εμφυλίου πολέμου το 656 έδωσε χρόνο στους Βυζαντινούς και ο Αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ (βασ. 641–668) ενίσχυσε τη θέση του στα Βαλκάνια και την Ιταλία. Ο διάδοχός του, Κωνσταντίνος Δ΄ (βασ. 668–685), μπόρεσε να νικήσει την Α΄ Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (674–678) και στη συνέχεια να προχωρήσει στην αντεπίθεση, ασφαλίζοντας τη Μ. Ασία, ανακτώντας την Κιλικία και αναγκάζοντας το χαλιφάτο να αποτίσει φόρο υποτέλειας. Ταυτόχρονα όμως, ηττήθηκε από τον Ασπαρούχ χάνο των Βουλγάρων και αναγκάστηκε να δεχτεί την εγκατάσταση τού λαού εκείνου στα Βυζαντινά εδάφη νότια του Δούναβη. Με την πρώτη εκτόπιση του γιου του Κωνσταντίνου Δ΄ και τού διαδόχου Ιουστινιανού Β΄ το 695 ξεκίνησε μια περίοδος αναρχίας, που κράτησε σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα και έφερε μία διαδοχή καταστροφών που παραλίγο να φέρουν την πτώση του Βυζαντινού κράτους. Η Καρχηδόνα τελικά έπεσε το 697 και μία Βυζαντινή προσπάθεια ανάκτησης ηττήθηκε τον επόμενο χρόνο. Η Κιλικία κατακτήθηκε από τους Άραβες και μετατράπηκε σε ορμητήριο για επιδρομές, που διείσδυσαν βαθιά στη Μ. Ασία, λεηλατώντας τα οχυρά και τις πόλεις της, ενώ ο Καύκασος τέθηκε υπό τον αυστηρό μουσουλμανικό έλεγχο. Τελικά, ο χαλίφης των Ομμεϋιάδων Σουλεϊμάν ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (ρ. 715–717) άρχισε να προετοιμάζει μία άλλη τεράστια εκστρατεία για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης.
Η Αυτοκρατορία σε κρίση, 705–717
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με τα [[Θέμα (Βυζάντιο)|θέματά της περί το 717.]] Μετά τη δεύτερη ανατροπή τού Ιουστινιανού Β΄, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μπήκε σε μία άλλη εποχή αναστάτωσης, που συνδυάστηκε μόνο με τον λάθος χειρισμό του Φωκά στον τελευταίο Περσικό πόλεμο. Ο Φιλιππικός Βαρδάνης, που εξεγέρθηκε στην Κριμαία και κατέλαβε τον θρόνο, αποδείχθηκε παντελώς ανίκανος για διακυβέρνηση. Αντί να αντιμετωπίσει την διαφαινόμενη απειλή των Βουλγάρων ή των Αράβων, σκόπευε να αναζωπυρώσει τις θρησκευτικές διαμάχες, επιβάλλοντας τον πολύ μισητό Ηρακλειανό Μονοθελητισμό. Όταν ο Τέρβελ ηγεμόνας των Βουλγάρων (ο οποίος ήταν σύμμαχος του Ιουστινιανού Β΄) εισέβαλε στη Θράκη, ο Βαρδάνης δεν είχε άλλη επιλογή, από το να καλέσει τα στρατεύματα του θέματος του Οψικίου για να πολεμήσουν τους Βουλγάρους. Δυστυχώς για τον Αυτοκράτορα, τα στρατεύματα δεν είχαν καμία απολύτως πίστη σε αυτόν και μετά την τελετουργική τύφλωση αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 713 από τον αρχιγραμματέα του Αρτέμιο.
Ο Αρτέμιος στέφθηκε ως Αναστάσιος Β΄. Ο Αναστάσιος Β΄ έδωσε στην Αυτοκρατορία μία σύντομη γεύση καλής ηγεσίας, βελτιώνοντας τα τείχη της πρωτεύουσας και γεμίζοντας τους σιταποθήκες της πρωτεύουσας σε σημείο έκρηξης, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πρόσφατα αναφερόμενη αραβική εισβολή. Σε κάθε πολίτη είπαν να μαζέψει αρκετό φαγητό για τρία χρόνια, διότι αν οι Άραβες έφταναν στα στενά, θα ήταν αναμφίβολα μία μακρά πολιορκία. Ωστόσο, ο Αναστάσιος Β΄ αποδείχθηκε πολύ καλός για την Αυτοκρατορία: σε μία προσπάθεια να αποτρέψει την Αραβική πολιορκία της Πρωτεύουσας, ο Αναστάσιος Β΄ σχεδίασε ένα προληπτικό χτύπημα κατά των εισβολέων, χρησιμοποιώντας τη Ρόδο ως ορμητήριο. Ωστόσο, το θέμα του Οψικίου επαναστάτησε και ο Αναστάσιος Β΄ βρέθηκε σε ένα μοναστήρι της Θεσσαλονίκης το 715.
Οι στρατιώτες τού θέματος τού Οψικίου επέλεξαν τον Θεοδόσιο Γ΄, έναν απρόθυμο φοροεισπράκτορα, να κυβερνήσει την Αυτοκρατορία. Η επιλογή μόλις και μετά βίας βασίστηκε στις δεξιότητές του. Όταν ο Λέων ο Ίσαυρος, στρατηγός του θέματος των Ανατολικών, ζήτησε από τη Σύγκλητο και τον Πατριάρχη την υποστήριξή τους για να γίνει Αυτοκράτορας, δεν χρειάστηκε να πειστεί κανείς για να την αποκτήσει.
Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος, 717–741
Ο Λέων Γ΄, ο οποίος θα γινόταν ο ιδρυτής τής λεγόμενης Συριακής δυναστείας, γεννήθηκε στην πραγματικότητα στη Γερμανίκεια της βόρειας Συρίας περί το 685. Η υποτιθέμενη καταγωγή του από την Ισαυρία προέρχεται από μία αναφορά στον Θεοφάνη τον Ομολογητή, η οποία ωστόσο μπορεί να είναι μεταγενέστερη προσθήκη. Αφού αναδείχθηκε σε σπαθάριο από τον Ιουστινιανό Β΄, πολέμησε τους Άραβες στην Αβασγία και διορίστηκε στρατηγός του θέματος των Ανατολικών από τον Αναστάσιο Β΄. Μετά την πτώση του τελευταίου, το 716 ο Λέων Γ΄ συμμάχησε με τον Αρταβάσδο, τον στρατηγό τού θέματος των Αρμενίων και ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας, ενώ δύο Αραβικοί στρατοί, ο ένας υπό τον Mασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ, αδελφό του χαλίφη, εκστράτευσαν στη Μ. Ασία. Ο Λέων Γ΄ απέτρεψε την επίθεση του Μασλαμά με έξυπνες διαπραγματεύσεις, στις οποίες υποσχέθηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του χαλίφη, αλλά στις 25 Μαρτίου 717 μπήκε στην Κωνσταντινούπολη και καθαίρεσε τον Θεοδόσιο Γ΄.
Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης και οι συνέπειές της
δεξιά|μικρογραφία|350εσ| Χρυσός [[σόλιδος τού Λέοντα Γ΄ (εμπρόσθια όψη) και τον γιο και συναυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄. Επιγρ.: d NO LEON P A MUL / d N CONSTANTINUS M. ]] Μέσα σε λίγους μήνες, ο νέος Αυτοκράτορας αντιμετώπισε την πρώτη του μεγάλη πρόκληση, με μία μεγάλη Μουσουλμανική επίθεση στην Αυτοκρατορική Πρωτεύουσα: ο στρατός και το ναυτικό του Χαλιφάτου, με επικεφαλής τον Μασλαμά, αριθμούσαν περίπου 120.000 άνδρες και 1.800 πλοία σύμφωνα με τις πηγές. Όποιος και αν ήταν ο πραγματικός αριθμός, ήταν μία τεράστια δύναμη, πολύ μεγαλύτερη από τον Αυτοκρατορικό στρατό. Ευτυχώς για τον Λέοντα Γ΄ και την Αυτοκρατορία, ο Αναστάσιος Β΄ είχε επισκευάσει και ενισχύσει τα θαλάσσια τείχη της πρωτεύουσας. Επιπλέον, ο Αυτοκράτορας συνήψε συμμαχία με τον Τέρβελ χαν των Βουλγάρων, ο οποίος συμφώνησε να παρενοχλήσει τα μετόπισθεν των εισβολέων.
Αερολέσχη της Γαλλίας
thumb|Το λογότυπο της αερολέσχης thumb|right|Άδεια κυβερνήτη αερστάτου από την Αερολέσχη της Γαλλίας στον Κ. Τισαντιέ το 1904. Η Αερολέσχη της Γαλλίας (Aéro-Club de France), ιδρύθηκε με την ονομασία Aéro-Club (Αερολέσχη) στις 20 Οκτωβρίου 1898 ως ένας σύλλογος με σκοπό «την προώθηση της αεροπλοΐας» από τους Έρνεστ Αρτσντίκον, Λεόν Σερπογέ, Ανρί ντε λα Βαλέτ, Ιούλιο Βερν και τη σύζυγό του, Αντρέ Μισελέν, Αλμπέρ ντε Ντιόν, Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό, Ανρί Ντόιτς ντε λα Μερτέ και Ανρί ντε Λα Βωλ. Στις 20 Απριλίου η ονομασία της άλλαξε σε Aéro-Club de France.
Αρχικά η Αερολέσχη της Γαλλίας έθετε τους κανονισμούς που καθόριζαν την ελεγχόμενη αεροπορία στη Γαλλία. Από τον σχηματισμό της και έπειτα έθεσε τους κανόνες που σήμαναν μερικά από τα «πρωτεία» της αεροπορίας, όπως η πρώτη πτήση απόστασης μεγαλύτερης του 1 χιλιομέτρου σε κλειστό κύκλωμα και η πρώτη πτήση ελικοπτέρου, ενώ οργάνωσε και ορισμένες διοργανώσεις όπως:
Η λέσχη εξέδιδε το περιοδικό L'Aérophile από το 1898 έως το 1947, και από το 1997 εκδίδει το περιοδικό Aérofrance.
Η Αερολέσχη της Γαλλίας ήταν ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Αεροναυτικής Ομοσπονδίας (FAI) το 1905, μία σύμπραξη με άλλες εθνικές οργανώσεις.
Μετά το 1945 ορισμένοι από τους διακανονιστικούς ρόλους της Αερολέσχης αναλήφθηκαν από άλλα σώματα, και η αερολέσχη επικεντρώνεται πλέον στην προώθηση της αεροπορίας και τις πιστοποιήσεις.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης και οι συνέπειές της
Ακόμη και κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, ο Λέων Γ΄ μπόρεσε να καταπνίξει τις προσπάθειες απόσχισης: τα στρατεύματά του ανέτρεψαν γρήγορα μία εξέγερση στη Σικελία, όπου κάποιος Βασίλειος Ονομάγουλολος ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας". Το 719 αντιμετώπισε επίσης μία προσπάθεια του έκπτωτου Αναστασίου Β΄ να ανακτήσει τον θρόνο του με τη βοήθεια των Βουλγάρων. Ο Λέων Γ΄ ενίσχυσε περαιτέρω τη θέση του, στέφοντας τη σύζυγό του Μαρία ως Αυγούστα το 718 και τον γιο του Κωνσταντίνο (Ε΄) ως συναυτοκράτορα το 720 Επωφελούμενος από την εξασθενημένη κατάσταση του Χαλιφάτου, μετά τις τεράστιες απώλειες που είχαν υποστεί πριν από την Κωνσταντινούπολη, ο Λέων Γ΄ μπόρεσε να εξαπολύσει μία αντεπίθεση, που σημείωσε κάποια επιτυχία. Ωστόσο, οι Άραβες σύντομα ανέκαμψαν και από το 720 ξεκίνησαν ετήσιες επιδρομές, που κατέστρεψαν μεγάλα τμήματα της Μ. Ασίας, παρά τη Βυζαντινή συμμαχία με τους Χαζάρους, οι οποίοι εξαπέλυσαν επιθέσεις στη βόρεια πλευρά τού χαλιφάτου. Το Ικόνιο και η Καισάρεια λεηλατήθηκαν και τα Βυζαντινά στρατεύματα εκδιώχθηκαν ξανά από την Αρμενία.
Αερολέσχη της Γαλλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις με έδρα τη Γαλλία
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Έναρξη Εικονομαχίας
δεξιά|μικρογραφία|334x334εσ| Φύλλο από το εικονόφιλο [[Ψάλτης Chludov|Ψαλτήριο του Chludov του 9ου αι., με συμπάθεια στους εικονομάχους, απεικονίζει έναν να επικαλύπτει μία εικόνα του Χριστού.]] Η απογοήτευση του Λέοντα Γ΄ για τις στρατιωτικές του αποτυχίες τον οδήγησε να πιστέψει, με τον τρόπο της εποχής, ότι η Αυτοκρατορία είχε χάσει τη θεϊκή εύνοια. Ήδη το 722 είχε προσπαθήσει να εξαναγκάσει τη μεταστροφή των Εβραίων της Αυτοκρατορίας, αλλά σύντομα άρχισε να στρέφει την προσοχή του στην υπερβολική λατρεία των εικόνων, τις οποίες ορισμένοι επίσκοποι θεωρούσαν ειδωλολατρικές. Μετά την εκ νέου έκρηξη της Θήρας το 726, δημοσίευσε ένα διάταγμα, που καταδίκαζε τη χρήση τους και ζήτησε την εικόνα του Χριστού να αφαιρεθεί από τη Χαλκή Πύλη, την τελετουργική είσοδο στο Μεγάλο Παλάτιο της Κωνσταντινούπολης. Ο Αυτοκράτορας εμφανιζόταν όλο και πιο επικριτικός απέναντι στους εικονόφιλους και σε ένα αυλικό συμβούλιο το 730 απαγόρευσε επίσημα τις απεικονίσεις θρησκευτικών προσωπικοτήτων.
Η δέσμευση του Λέοντα Γ΄ για εικονομαχία προκάλεσε αντιδράσεις, τόσο στον λαό όσο και στην Εκκλησία. Οι στρατιώτες που κατέβασαν την εικόνα του Χριστού από την Πύλη λιντσαρίστηκαν και μία θεματική εξέγερση που ξεκίνησε στην Ελλάδα το 727, υποκινήθηκε τουλάχιστον εν μέρει από την εικονοφιλική ζέση. Ο πατριάρχης Γερμανός Α΄ παραιτήθηκε, για να αντικατασταθεί από τον ευσεβέστερο Αναστάσιο. Το διάταγμα του Αυτοκράτορα επέφερε την καταδίκη των παπών Γρηγορίου Β΄ και Γρηγορίου Γ΄, καθώς και του Ιωάννη του Δαμασκηνού. Γενικά, ωστόσο, η διαμάχη παρέμεινε περιορισμένη, καθώς ο Λέων Γ΄ απέφυγε να διώξει ενεργά τους εικονόφιλους.
Η ρήξη με τον πάπα είχε και άλλους λόγους: ο Λέων Γ΄ μετέφερε τις επισκοπές του ανατολικού Ιλλυρικού (περίπου την παλιά μητρόπολη της Μακεδονίας ) από τη Ρώμη στη δικαιοδοσία της Κωνσταντινούπολης και στέρησε περαιτέρω από τον πάπα τα έσοδα της Σικελίας και της Καλαβρίας. Ταυτόχρονα, ο Λέων Γ΄ δεν κατάφερε να παράσχει βοήθεια στην εμπόλεμη Βυζαντινή εξαρχία της Ραβέννας. Το 727 οι τοπικές Βυζαντινές δυνάμεις ανέτρεψαν τον διοικητή τους και περί το. 738 η πόλη καταλήφθηκε για ένα διάστημα από τον Λομβαρδό βασιλιά Λιουτπράνδο.
Τελευταία χρόνια
Η υιοθέτηση της εικονομαχίας φαινόταν πράγματι να δικαιώνεται στα μάτια του Αυτοκράτορα, διότι η επιτυχία επέστρεψε στα Αυτοκρατορικά όπλα και οι Μουσουλμάνοι υπέστησαν μία σειρά από ήττες μεταξύ 727 και 732. Τα επόμενα χρόνια ήταν πιο δύσκολα, ειδικά καθώς οι Άραβες νίκησαν τους Χαζάρους και ανάγκασαν τον αρχηγό τους να ασπαστεί το Ισλάμ. Το 740, ωστόσο, ο Αυτοκράτορας και ο γιος του σημείωσαν μία αποφασιστική νίκη επί ενός Αραβικού στρατού εισβολής στο Ακροϊνόν, γεγονός που σταμάτησε την ορμή των Αραβικών επιθέσεων.
Τον Μάρτιο του 741 (οι παλαιότερες πηγές προτιμούν να το χρονολογούν στο 726), ο Λέων Γ΄ εξέδωσε επίσης την Εκλογή (νόμων), μία αναθεωρημένη επιλογή νόμων, που προέρχεται κυρίως από τον παλαιότερο Κώδικα του Ιουστινιανού (Codex Justinianus). Η Χριστιανική επιρροή είναι εμφανής στην αξιοσημείωτη μείωση των εγκλημάτων, που υπόκεινται σε θανατική ποινή, αλλά η συλλογή επέκτεινε αντίστροφα τη χρήση του ακρωτηριασμού, που θεωρείται πιο ανθρώπινος, ως τιμωρία. ΤΗ Εκλογή νόμων αποδείχθηκε δημοφιλής ως συνοπτικό νομικό εγχειρίδιο, παραμένοντας το τυπικό νομικό κείμενο μέχρι την εισαγωγή της Επαναγωγής στα τέλη του 9ου αι., και μεταφράστηκε στα Σλαβικά, τα Αραβικά και τα Αρμενικά.
Ο Λέων Γ΄ απεβίωσε ειρηνικά στο κρεβάτι του στις 18 Ιουνίου 741, ο πρώτος αυτοκράτορας που το έκανε μετά τον Κωνσταντίνο Δ΄. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, είχε καταφέρει να αποκρούσει τις Αραβικές επιθέσεις και να εδραιώσει τα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Από την άλλη πλευρά, η εισαγωγή μίας νέας και περιττής θεολογικής διαμάχης, αν και προς το παρόν σχετικά ήπιας, έθετε σε κίνδυνο τις προσπάθειές του να αποκαταστήσει τη σταθερότητα στην Αυτοκρατορία.
Κωνσταντίνος Ε΄, 741–775
Ο Κωνσταντίνος Ε΄ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ και της Μαρίας. Τον Αύγουστο του 720 έγινε συναυτοκράτορας από τον πατέρα του, ο οποίος τον έβαλε να νυμφευτεί την Τζιτζάκ, κόρη του Μπιχάρ χαγάνου των Χαζάρων. Η νέα του νύφη βαπτίστηκε Ειρήνη το 732. Ο Κωνσταντίνος Ε΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μόνος Αυτοκράτορας στις 19 Απριλίου 741.
Εμφύλιος πόλεμος κατά του Αρταβάσδου και πρώτες μάχες κατά της λατρείας των εικόνων
Ο Κωνσταντίνος Ε΄ διέσχιζε τη Μ. Ασία για να εκστρατεύσει εναντίον του χαλιφάτου των Ομμεϋαδών υπό τον χισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ στα ανατολικά σύνορα τον Ιούνιο του 741 ή 742. Αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας, ο Κωνσταντίνος Ε΄ δέχτηκε επίθεση από τις δυνάμεις τού κουνιάδου του Αρταβάσδου, στρατηγού του θέματος των Αρμενιακών. Ο Αρταβάσδος ήταν σύζυγος της Άννας των Ισαύρων, μεγαλύτερης αδελφής του Κωνσταντίνου Ε΄.
Ηττημένος, ο Κωνσταντίνος Ε΄ αναζήτησε καταφύγιο στο Αμόριο, ενώ ο νικητής προχώρησε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε δεκτός ως Αυτοκράτορας. Ενώ ο Κωνσταντίνος Ε΄ λάμβανε τώρα την υποστήριξη των θεμάτων των Ανατολικών και των Θρακησίων, ο Αρτάβασδος εξασφάλισε την υποστήριξη των θεμάτων της Θράκης και του Οψικίου, εκτός από τους δικούς του στρατιώτες του θέματος των Αρμενιακών.
Αφού οι αντίπαλοι Αυτοκράτορες είχαν αφιερώσει χρόνο στις στρατιωτικές προετοιμασίες, ο Αρτάβασδος βάδισε εναντίον του Κωνσταντίνου Ε΄, αλλά ηττήθηκε τον Μάιο του 743. Τρεις μήνες αργότερα ο Κωνσταντίνος Ε΄ νίκησε τον γιο του Αρταβάσδου, τον Νικήτα και κατευθύνθηκε προς την Κωνσταντινούπολη. Στις αρχές Νοεμβρίου ο Κωνσταντίνος Ε΄ έγινε δεκτός στην πρωτεύουσα και αμέσως στράφηκε εναντίον των αντιπάλων του, τυφλώνοντας ή εκτελώντας τους. Ίσως επειδή ο σφετερισμός του Αρταβάσδου ήταν αλληλένδετος με την αποκατάσταση της λατρείας των εικόνων, ο Κωνσταντίνος Ε΄ έγινε τώρα ίσως πιο ένθερμος εικονομάχος από τον πατέρα του.
Το υποτιμητικό επίθετο του Κωνσταντίνου Κοπρώνυμος (από το κόπρος, "κόπρανα" ή "ζωική κοπριά" και όνομα), χρησιμοποιήθηκε σε αυτόν από τους ορκωτούς εχθρούς του για το εξαιρετικά συναισθηματικό ζήτημα, τις εικόνες. Χρησιμοποιώντας το άσχημο αυτό όνομα, διέδιδαν τη φήμη ότι, ως βρέφος, είχε αφοδεύσει στη κολυμβήθρα του ή στο αυτοκρατορικό πορφυρό ύφασμα, με το οποίο τον είχαν τυλίξει.
Εκστρατεία κατά των εικόνων
Η θέση του Κωνσταντίνου Ε΄ για την εικονομαχία ήταν σαφής: Δεν μπορεί να παρασταθεί. Διότι ό,τι ζωγραφίζεται ως ένα πρόσωπο, και όποιος περιγράφει αυτό το πρόσωπο, απλά περιγράφει τη θεία φύση, που είναι αδύνατο να περιγραφεί. Τον Φεβρουάριο του 754 ο Κωνσταντίνος συγκάλεσε σύνοδο στην Ιερεία, στην οποία συμμετείχαν εξ ολοκλήρου εικονομάχοι επίσκοποι. Το συμβούλιο ενέκρινε τη θρησκευτική πολιτική του Κωνσταντίνου Ε΄ και εξασφάλισε την εκλογή νέου εικονομάχου πατριάρχη, αλλά αρνήθηκε να ακολουθήσει όλες τις απόψεις του Κωνσταντίνου Ε΄. Η σύνοδος επιβεβαίωσε την ιδιότητα της Παναγίας ως Θεοτόκου, δηλ. Μητέρας του Θεού, ενίσχυσε τη χρήση των όρων «άγιος» και «ιερός» ως aαρμόδιων και καταδίκασε τη βεβήλωση, το κάψιμο ή τη λεηλασία εκκλησιών στην προσπάθεια εκτόνωσης του μένους των εικονόφιλων.
Ένας ηγούμενος με εικόνες, ο Στέφανος ο Νέος, λυντσαρίστηκε βάναυσα από έναν όχλο, κατόπιν εντολής των αρχών. Ως αποτέλεσμα, πολλοί μοναχοί κατέφυγαν στη νότια Ιταλία και τη Σικελία. Μέχρι το τέλος της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ε΄, η Εικονομαχία είχε φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζει τα λείψανα και τις προσευχές προς τους αγίους ως αιρετικά.
Τελικά, οι εικονόφιλοι θεώρησαν το τέλος του θεία τιμωρία. Τον 9ο αι. τον ξέθαψαν και το λείψανό του πετάχτηκε στη θάλασσα.
Εκστρατείες κατά των Αράβων και της Βουλγαρίας
Ο Κωνσταντίνος Ε΄ ήταν επίσης ικανός στρατηγός και διοικητής. Αναδιοργάνωσε τα θέματα, τις στρατιωτικές περιφέρειες της Αυτοκρατορίας και δημιούργησε νέα τμήματα στρατού πεδίου, που ονομάστηκαν Τάγματα. Αυτή η οργάνωση είχε σκοπό να ελαχιστοποιήσει την απειλή συνωμοσιών και να ενισχύσει τις αμυντικές δυνατότητες της Αυτοκρατορίας. Με αυτόν τον αναδιοργανωμένο στρατό ξεκίνησε εκστρατείες στα τρία μεγάλα σύνορα.
Το 746, επωφελούμενος από τις ασταθείς συνθήκες στο χαλιφάτο των Ομμεϋαδών που κατέρρεε υπό τον Μαρουάν Β΄, ο Κωνσταντίνος Ε΄ εισέβαλε στη Συρία και κατέλαβε τη Γερμανίκεια (σημερινό Mαράς, τη γενέτειρα τού πατέρα του). Οργάνωσε την επανεγκατάσταση μέρους του ντόπιου Χριστιανικού πληθυσμού σε Αυτοκρατορικά εδάφη της Θράκης. Το 747 ο στόλος του κατέστρεψε τον αραβικό στόλο ανοιχτά της Κύπρου. Το 752 ο Κωνσταντίνος Ε΄ ηγήθηκε μίας εισβολής στο νέο χαλιφάτο των Αββασιδών υπό τον Ας-Σαφάχ. Ο Κωνσταντίνος Ε΄ κατέλαβε τη Θεοδοσιούπολη και τη Μελιτηνή (Μαλάτεια) και επανεγκατέστησε μέρος τού πληθυσμού στα Βαλκάνια. Αυτές οι εκστρατείες απέτυχαν να εξασφαλίσουν συγκεκριμένα κέρδη (εκτός από τον πρόσθετο πληθυσμό, που χρησιμοποιήθηκε για την ενίσχυση άλλων συνόρων), αλλά είναι σημαντικό να σημειωθεί, ότι υπό τον Κωνσταντίνο Ε΄ η Αυτοκρατορία είχε προχωρήσει στην επίθεση.
Τρία χρόνια αργότερα ηττήθηκε στη μάχη του Περάσματος Ρίσκι, αλλά οι Βούλγαροι δεν εκμεταλλεύτηκαν την επιτυχία τους. Το 763 έπλευσε στην Αγχίαλο με 800 πλοία, που μετέφεραν 9.600 ιππείς και λίγους πεζούς. Οι νίκες του Κωνσταντίνου Ε΄, συμπεριλαμβανομένης αυτής στην Αγχίαλο το 763, προκάλεσαν σημαντική αστάθεια στη Βουλγαρία, όπου έξι μονάρχες έχασαν τα στέμματά τους λόγω των αποτυχιών τους.
Το 751 ο Αϊστούλφος βασιλιάς των Λομβαρδών κατέλαβε τη Ραβέννα, τερματίζοντας τη Ρωμαϊκή κυριαρχία (δύο αιώνες ανακατάληψης).
Το 775 ο Κωνσταντίνος Ε΄ πείστηκε να αποκαλύψει στον Βούλγαρο ηγεμόνα Τέλεριγκ τις ταυτότητες των πρακτόρων του στη Βουλγαρία. Αυτοί εξαλείφθηκαν αμέσως. Έτσι, ο Κωνσταντίνος Ε΄ άρχισε τις προετοιμασίες για μία νέα εκστρατεία κατά των Βουλγάρων, κατά την οποία απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 775.
Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας
Ο Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν δηλ. ο Νεότερος, დავით VI ნარინი David VI Narin, που επίσης ονομάζεται ο 'Ευφυής'', (1225 - 1293) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ΙΒηρίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας το διάστημα 1245-1293. Από το 1259 έως το 1293 κυβέρνησε το βασίλειο του Ιμερέτι με το όνομα Δαβίδ Α΄ ως υποτελές κράτος της Γεωργίας.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Εκστρατείες κατά των Αράβων και της Βουλγαρίας
Οι εκστρατείες του Κωνσταντίνου Ε΄ ήταν δαπανηρές. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τα ετήσια έσοδα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μειώθηκαν, σε περίπου 1.800.000 νομίσματα λόγω των διαφόρων πολέμων του και των αραβικών κατακτήσεων.
Λέων Δ΄, 775–780
Ο Λέων Δ΄ ήταν γιος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ από την πρώτη του σύζυγο, Τζιτζάκ των Χαζάρων (γνωστή ως Ειρήνη μετά τη βάπτισή της), κόρη ενός χαγάνου των Χαζάρων (που πιστεύεται ότι ήταν ο Μπιχάρ). Στέφθηκε συναυτοκράτορας από τον πατέρα του το 751. Ο Λέων Δ΄ στη συνέχεια νυμφεύτηκε την Ειρήνη, Αθηναία από ευγενή οικογένεια, τον Δεκέμβριο του 769. Το 775 ο Κωνσταντίνος Ε΄ απεβίωσε, αφήνοντας τον Λέοντα Δ΄ μόνο Αυτοκράτορα.
Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας
Βιογραφία
Ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τη Χρυσή Ορδή και τη δυναστεία Μπαχρί της Αιγύπτου και απέκρουσε τις επιθέσεις του Ιλχανάτου. Το 1269 ο Δαβίδ ΣΤ΄ έδωσε καταφύγιο στον Τεγκουντέρ, συγγενή του των Τσαγκατάι Μπαράκ Χαν, ο οποίος είχε επαναστατήσει ενάντια στον Ιλχανίδη ηγεμόνα Αμπακά Χαν. Όταν η δύναμη του Tεγκουντέρ άρχισε να τρομοκρατεί τον Γεωργιανό πληθυσμό, ο Δαβίδ ΣΤ΄ τάχθηκε στο πλευρό τού Σιραμούν Νογυάν, στρατηγού τού Aμπακά. Παρόλα αυτά, ο Aμπακά προσπάθησε να ανατρέψει τον Δαβίδ ΣΤ΄ με τη βοήθεια του αποστάτη άρχοντα της Ράχα Kαχάμπερ Καχαμπερίσντζε και έστειλε δύο εκστρατείες εναντίον του Ιμερέτι τη δεκαετία του 1270. Ωστόσο ο Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν κατάφερε να διατηρήσει την ανεξαρτησία του και προσπάθησε να αποκαταστήσει τη Γεωργιανή επιρροή στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Για τον σκοπό αυτό βάδισε στην Τραπεζούντα, κατά την απουσία του αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Μεγάλου Κομνηνού στην Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο του 1282 και παρόλο που απέτυχε να καταλάβει την πόλη, οι Γεωργιανοί κατέλαβαν πολλές επαρχίες. Βοήθησαν την ετεροθαλή αδερφή του Ιωάννη Β΄, τη Θεοδώρα, κόρη του Μανουήλ Α΄ της Τραπεζούντας από τη Γεωργιανή σύζυγό του Ρουσουδάν, να καταλάβει τον θρόνο το 1285, για να φύγει ξαφνικά.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Λέων Δ΄, 775–780
Στις 24 Απριλίου 776 ο Λέων Δ΄, ακολουθώντας το προηγούμενο τού πατέρα και τού παππού του, διόρισε τον γιο του, Κωνσταντίνο ΣΤ΄ συναυτοκράτορα. Αυτό οδήγησε σε μία εξέγερση των πέντε ετεροθαλών αδελφών του Λέοντα Δ΄, συμπεριλαμβανομένου του καίσαρα Νικηφόρου, που ήλπιζαν να κερδίσουν οι ίδιοι τον θρόνο. Η εξέγερση καταπνίγηκε γρήγορα, με τους συνωμότες να ξυλοκοπούνται, να κείρονται μοναχοί και να εξορίζονται στη Χερσώνα με φρούρηση.
Ο Λέων Δ΄ ανατράφηκε ως εικονομάχος υπό τον πατέρα του, αλλά ήταν νυμφευμένος με την Ειρήνη, μία εικονολάτρισσα. Συνειδητοποιώντας τη διαίρεση στο βασίλειό του, ακολούθησε έναν δρόμο συμφιλίωσης προς τις εικόνες, που προηγουμένως είχαν δηλωθεί αιρετικές από την Αυτοκρατορική πολιτική. Ο Λέων Δ΄ επέτρεψε στους μοναχούς, τους διωγμένους και εκτοπισμένους από τον πατέρα του, να επιστρέψουν στα μοναστήρια τους και αποκληθηκε από ορισμένους από τους Ορθοδόξους ως «φίλος της Μητέρας του Θεού», επειδή επέτρεψε στους μοναχούς να διατηρούν εικόνες της Θεοτόκου. Εκτός από τις παραχωρητικές αυτές ενέργειες, ο Λέων Δ΄ διόρισε επίσης έναν εικονολάτρη ("εικονόδουλο"), τον Παύλο της Κύπρου, στη θέση του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως μετά το τέλος τού προκατόχου.
Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας
Βιογραφία
Απεβίωσε στο Κουτάισι το 1293. Τον Δαβίδ ΣΤ΄ διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, ο Κωνσταντίνος Α'. Ο Δαβίδ ΣΤ΄ είναι θαμμένος μέσα στο παρεκκλήσιο (ευκτήριον) του Αγίου Ανδρέα στον Καθεδρικό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου Γκελάτι, ανατολικά της νότιας εισόδου του ναού.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Λέων Δ΄, 775–780
Η βασιλεία του Λέοντα Δ΄ συνέπεσε με εκείνη του τρίτου χαλίφη των αββασιδών, Αλ-Μαχντί, ο οποίος εισέβαλε στα Βυζαντινά εδάφη σε διαδοχικές περιπτώσεις από το 777 έως το 780, προτού τελικά απωθηθεί από τα στρατεύματα του Λέοντα Δ΄, με επικεφαλής στρατηγούς όπως ο Μιχαήλ Λαχανοδράκων. Ο ίδιος ο Λέων Δ΄ ξεκίνησε με τον στρατό του εναντίον των Βουλγάρων, αλλά απεβίωσε από πυρετό, ενώ βρισκόταν στην εκστρατεία. Η τελευτή του Λέοντα Δ΄ στις 8 Σεπτεμβρίου 780 είχε ως αποτέλεσμα την άνοδο τής συζύγου του Ειρήνης στο θρόνο.
Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας
Οικογένεια
Nυμφεύτηκε πρώτα την Τάμαρ, κόρη της Γεωργιανής οικογένειας ευγενών Aμανελίντζε και είχε τέκνα:
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ και η αντιβασιλεία της Ειρήνης, 780–797
Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ ήταν το μοναχοπαίδι του Αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ και της Ειρήνης. Ο Κωνσταντίνος στέφθηκε συναυτοκράτορας από τον πατέρα του το 776 και τον διαδέχθηκε ως μόνος Αυτοκράτορας σε ηλικία 9 ετών υπό την αντιβασιλεία της Ειρήνης το 780. μικρογραφία| Η πίσω όψη χρυσού σόλιδου με την Ειρήνη δίπλα στον γιο της Κωνσταντίνο ΣΤ'. Επιγρ.: S[YN] IRIΝI AΥΓ[ΟΥΣΤΗ] ΜΗ[ΤΡΙ]. (Στην εμπρός όψη οι Λέων Γ΄, Κωνσταντίνος Ε΄, Λέων Δ΄ ολόσωμοι με επιγρ. CONSTANTINOS.) Το 782 αρραβωνιάστηκε με τη Ροτρούδη, κόρη του Φράγκου βασιλιά Καρλομάγνου από την τρίτη σύζυγό του Χίλντεγκαρντ. Η ίδια η Ειρήνη διέκοψε τον αρραβώνα το 788. Το 787 ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ είχε υπογράψει τα διατάγματα της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, αλλά φαίνεται ότι είχε εικονομαχικές συμπάθειες. Μέχρι τότε ο Κωνσταντίνος είχε γίνει 16 ετών, αλλά η μητέρα του δεν σταμάτησε να τον εξουσιάζει.
Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας
Οικογένεια
Έπειτα ο Δαβίδ ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1254 με τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα, κόρη του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και είχε τέκνο:
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Ισαύρων
Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ και η αντιβασιλεία της Ειρήνης, 780–797
Μετά την καταστολή μίας συνωμοσίας κατά της Ειρήνης την άνοιξη του 790, αυτή προσπάθησε να λάβει επίσημη αναγνώριση ως αυτοκράτειρα. Αυτό απέτυχε και με στρατιωτική υποστήριξη ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ ανήλθε τελικά στην πραγματική εξουσία το 790, μετά την εξέγερση τού στρατού από το Θέμα των Αρμενιακών εναντίον της Ειρήνης. Ωστόσο, της επετράπη να διατηρήσει τον τίτλο της αυτοκράτειρας, που επικυρώθηκε το 792, και να ασκήσει την εξουσία ως συγκυβερνήτης με τον Κωνσταντίνο ΣΤ΄.
Η αδυναμία του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ προκάλεσε δυσαρέσκεια στους υποστηρικτές του. Επέδειξε αντιηρωική συμπεριφορά μετά τις ήττες από τον Καρδάμ της Βουλγαρίας το 791 και το 792. Αναπτύχθηκε ένα κίνημα υπέρ του θείου του καίσαρα Νικηφόρου. Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ έβγαλε τα μάτια του θείου του και έκοψε τις γλώσσες των άλλων τεσσάρων ετεροθαλών αδελφών τού πατέρα του. Οι πρώην του Θέματος των Αρμενιακών υποστηρικτές του εξεγέρθηκαν, όταν είχε τυφλώσει τον στρατηγό τους Αλέξιο Μοσελέ. Κατέπνιξε αυτή την εξέγερση με εξαιρετική σκληρότητα το 793.
Στη συνέχεια χώρισε τη σύζυγό του Μαρία της Αμνίας, η οποία δεν του είχε παράσχει άρρενα διάδοχο, και νυμφεύτηκε την ερωμένη του Θεοδότη, μία αντιδημοφιλή και πιθανώς παράνομη πράξη, αν και ο Πατριάρχης την αγνόησε. Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ με τις ενέργειές του είχε χάσει κάθε υποστήριξη, τόσο από την άρχουσα Ορθόδοξη όσο και από την Εικονομαχική αντιπολίτευση.
Το 797 ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ συνελήφθη και τυφλώθηκε από τους υποστηρικτές της μητέρας του, η οποία είχε οργανώσει μία συνωμοσία. Σύμφωνα με τις περισσότερες σύγχρονες μαρτυρίες, απεβίωσε από τα τραύματά του λίγες ημέρες αργότερα, αφήνοντας την Ειρήνη να στεφθεί ως η πρώτη Αυτοκράτειρα βασιλιάς της Ρωμανίας. Διεκδικητές του θρόνου, που ισχυρίζονταν ότι ήταν ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ εμφανίστηκαν αργότερα κατά τη βασιλεία του Μιχαήλ Β΄ του Τραυλού.
Η Ειρήνη μόνη στην εξουσία και η πτώση της, 797–802
Αν και συχνά υποστηρίζεται ότι ως μονάρχης η Ειρήνη αποκαλούσε τον εαυτό της «βασιλεύς» (βασιλιάς, δηλ. Αυτοκράτορας), αντί «βασίλισσα» (δηλ. Αυτοκράτειρα), στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο τρεις περιπτώσεις, όπου είναι γνωστό ότι χρησιμοποίησε τον τίτλο «βασιλεύς»: δύο νομικά έγγραφα στα οποία υπέγραψε ως «Αυτοκράτορας των Ρωμαίων» και ένα χρυσό νόμισμα με την εικόνα της, που βρέθηκε στη Σικελία και έφερε τον τίτλο «βασιλεύς». Σε σχέση με το νόμισμα, τα γράμματα είναι κακής ποιότητας και η απόδοση στην Ειρήνη μπορεί, επομένως, να είναι προβληματική. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούσε τον τίτλο «βασίλισσα» σε όλα τα άλλα έγγραφα, νομίσματα και σφραγίδες.
Τοξότης A*
thumb|right|255px|Η ραδιοπηγή Τοξότης A* (κέντρο) και δύο ανταύγειες από μια πρόσφατη αστρική έκρηξη (μέσα σε κύκλους) thumb|Ο Τοξότης Α* όπως απεικονίστηκε από το [[Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων το 2022.]] Η αστρονομική πηγή Τοξότης A* (Sagittarius A*, Sgr A*) είναι μία ισχυρή και πολύ μικρή σε διαστάσεις ραδιοπηγή, που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία μας, στον αστερισμό Τοξότη, από όπου και η ονομασία της, κοντά στα σύνορα με τον Σκορπιό. Οι συντεταγμένες της είναι ορθή αναφορά 17:45:40,04 και απόκλιση −29° 0΄ 28,1΄΄. Αποτελεί τμήμα ενός μεγαλύτερου χαρακτηριστικού που είναι γνωστό ως Τοξότης A. Ο Sgr A* πιστεύεται ότι αντιστοιχεί σε μία υπερμαζική μαύρη τρύπα, όπως αυτές που βρίσκονται στα κέντρα πολλών (ίσως των περισσότερων) μεγάλων γαλαξιών. Παρατηρήσεις του αστέρα S2 που βρίσκεται σε τροχιά πέριξ του Τοξότη A* έχουν χρησιμοποιηθεί για να αποδειχθεί η παρουσία της μαύρης τρύπας στο κέντρο του Γαλαξία μας και να διακριβωθούν τα χαρακτηριστικά της. Το συμπέρασμα είναι ότι η πηγή Sagittarius A* είναι πράγματι η θέση της μαύρης τρύπας. Η παρουσία της μαύρης τρύπας επιβεβαιώθηκε με απεικόνισή της από το Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων το 2022.
Παρατηρήσεις και περιγραφή
Οι αστρονόμοι δεν μπορούν να παρατηρήσουν τον Τοξότη A* στο ορατό φως εξαιτίας της τεράστιας απορροφήσεως του φωτός (κατά 25 μεγέθη) από διαστρική σκόνη και αέριο που μεσολαβούν ανάμεσα σε εμάς και στην πηγή. Αρκετές ομάδες ερευνητών έχουν επιχειρήσει να την απεικονίσουν σε μεγάλη μεγέθυνση στα ραδιοκύματα με συμβολομετρία πολύ μεγάλης βάσης (VLBI). Η μεγαλύτερη μεγέθυνση που έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα, που έγινε σε μήκος κύματος 1,3 mm, υποδεικνύει ότι η πηγή έχει γωνιακή διάμετρο 37 εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου της μοίρας (΄΄). Για την απόσταση των 26.000 ετών φωτός που απέχει το κέντρο του Γαλαξία, αυτό αντιστοιχεί σε 44 εκατομμύρια χιλιόμετρα ή λιγότερο από το 1/3 της αποστάσεως Γης-Ηλίου. Η ιδία κίνηση του Sgr A* είναι περί τα −2,70 χιλιοστά του 1΄΄ ανά έτος σε ορθή αναφορά και −5,6 χιλιοστά του 1΄΄ ανά έτος σε απόκλιση.
Ιστορία παρατηρήσεων
Ο Καρλ Τζάνσκυ ήταν ο πρώτος που ανίχνευσε ένα ραδιοσήμα από την κατεύθυνση του κέντρου του Γαλαξία μας, στο αστερισμό Τοξότη. Η πηγή Sgr A* ανακαλύφθηκε στις 13 και 15 Φεβρουαρίου 1974 από τους ραδιοαστρονόμους Μπρους Μπάλικ (Bruce Balick) και Ρόμπερτ Μπράουν (Robert L. Brown) με χρήση του συμβολομέτρου του Εθνικού Ραδιοαστρονομικού Αστεροσκοπείου. Το όνομα Sgr A* δόθηκε από τον Μπράουν το σε δημοσίευση του 1982 «επειδή η ραδιοπηγή ήταν «συναρπαστική» (exciting) και οι διεγερμένες (excited) καταστάσεις των ατόμων σημειώνονται με αστερίσκους».
thumb|205px|left|Ανίχνευση μιας ασυνήθιστα έντονης εκλάμψεως ακτίνων X από την πηγή Sgr A*. Στις 16 Οκτωβρίου 2002 μία διεθνής ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Ράινερ Σέντελ (Rainer Schödel) του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για την Εξωγήινη Φυσική δημοσίευσε παρατηρήσεις της κινήσεως του αστέρα S2 κοντά στον Τοξότη A* κατά τη διάρκεια 10 ετών. Σύμφωνα με την ανάλυση της ομάδας, τα δεδομένα απέκλεισαν την εκδοχή ότι ο Sgr A* περιέχει ένα σμήνος σκοτεινών αστρικών σωμάτων ή μία μάζα εκφυλισμένων φερμιονίων, ενισχύοντας έτσι την πιθανότητα να πρόκειται για μεγάλης μάζας μαύρη τρύπα. Για τις παρατηρήσεις του S2 χρησιμοποίησαν συμβολομετρία στο εγγύς υπέρυθρο (NIR, φίλτρο K, 2,2 μm), όπου η διαστρική απορρόφηση είναι μειωμένη. Για την ευθυγράμμιση των εικόνων στο υπέρυθρο με τις ραδιοαστρονομικές παρατηρήσεις χρησιμοποιήθηκαν μέιζερ SiO, που μπορούν να παρατηρηθούν τόσο στο NIR όσο και στα ραδιοκύματα. Η ταχεία κίνηση του S2 (και άλλων γειτονικών του αστέρων) ξεχώρισε εύκολα από τους αργοκίνητους αστέρες κατά μήκος της γραμμής παρατηρήσεως, οπότε οι τελευταίοι μπορούσαν να αφαιρεθούν από τις εικόνες. thumb|Το νέφος σκόνης G2 περνά από τη μεγάλης μάζας μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία. Οι παρατηρήσεις στα ραδιοκύματα του Τοξότη A* μπορούσαν επίσης να ευθυγραμμισθούν κεντρικά με τις εικόνες, ώστε ο S2 μπορούσε να παρατηρηθεί να περιφέρεται γύρω από τη ραδιοπηγή. Από τη μελέτη της τροχιάς αυτής, οι αστρονόμοι υπολόγισαν τη μάζα που σχετίζεται με τον Τοξότη A* σε 2,6 ± 0,2 εκατομμύρια ηλιακές μάζες, που περιέχονται σε ένα χώρο με ακτίνα 17 ωρών φωτός περίπου (120 AU). Μεταγενέστερες παρατηρήσεις του αστέρα S14 έδειξαν ότι η μάζα του σώματος της πηγής ήταν 4,1 ± 0,6 εκατομμύρια ηλιακές μάζες μέσα σε χώρο ακτίνας όχι μεγαλύτερης των 6,25 ωρών φωτός (45 AU ή 6,7 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα). Επιπλέον, προσδιόρισαν την απόσταση από τη Γη μέχρι το κέντρο του Γαλαξία σε 8,0 ± 0,6 χιλιάδες παρσέκ.
Τον Νοέμβριο του 2004 μία άλλη ομάδα αστρονόμων ανέφερε την ανακάλυψη μιας πιθανής μαύρης τρύπας μέσης μάζας, της GCIRS 13E, που πρέπει να περιφέρεται σε απόσταση τριών ετών φωτός από την πηγή Τοξότης A*. Αυτή η μαύρη τρύπα έχει μάζα περίπου 1300 ηλιακές μάζες και εμπεριέχεται σε ένα σμήνος επτά αστέρων. Αυτή η παρατήρηση μπορεί να προσφέρει υποστήριξη στην ιδέα ότι οι υπερμαζικές μαύρες τρύπες μεγαλώνουν απορροφώντας κοντινές τους μικρότερες μαύρες τρύπες και αστέρες.
Τέλος, παρακολουθώντας τις τροχιές αστέρων γύρω από την πηγή Τοξότης A* επί 16 χρόνια, οι Gillessen κ.ά. εκτιμούν τη μάζα της σε 4,31 ± 0,38 εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Το αποτέλεσμα αυτό ανακοινώθηκε το 2008 και δημοσιεύθηκε στο The Astrophysical Journal το 2009. Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Ράινχαρντ Γκέντσελ (Reinhard Genzel) δήλωσε ότι η μελέτη αυτή έδωσε ''«αυτό που θεωρείται η καλύτερη εμπειρική απόδειξη ότι οι υπερμαζικές μαύρες τρύπες υπάρχουν στην πραγματικότητα. Οι αστρικές τροχιές στο γαλαξιακό κέντρο δείχνουν ότι η κεντρική συγκέντρωση μάζας των 4 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών πρέπει να είναι μία μαύρη τρύπα, πέρα από κάθε λογική αμφιβολία.»''
Στις 5 Ιανουαρίου 2015 η NASA ανέφερε την παρατήρηση μιας εκλάμψεως ακτίνων X 400 φορές ισχυρότερης από ό,τι συνήθως από τον Sgr A*. Το ασυνήθιστο γεγονός ίσως να προκλήθηκε από τη θραύση και την πτώση ενός αστεροειδούς μέσα στη μαύρη τρύπα, ή από τη συστροφή και αποδέσμευση γραμμών μαγνητικού πεδίου από αέριο που πέφτει μέσα στην τρύπα.
Στις 12 Μαΐου 2022, δημοσιεύθηκε μια φωτογραφία του Τοξότη Α* από το τηλεσκόπιο ορίζοντα γεγονότων, η οποία επιβεβαίωσε ότι το ουράνιο σώμα περιλαμβάνει μια μαύρη τρύπα. Είναι η δεύτερη επιβεβαιωμένη εικόνα μαύρης τρύπας. Η εικόνα δείχνει μια κεντρική σκοτεινή περιοχή που περιβάλλεται από ένα φωτεινό δακτύλιο.
Η κεντρική μαύρη τρύπα
thumb|325px|Συνεπαγόμενες τροχιές 6 αστέρων γύρω από την πηγή Τοξότης A* στο κέντρο του Γαλαξία. thumb|325px|Το [[NuSTAR συνέλαβε αυτές τις πρώτες εστιασμένες εικόνες της μαύρης τρύπας στο γαλαξιακό κέντρο στις ακτίνες Χ υψηλής ενέργειας.]]
Αν η θέση της πηγής Τοξότης A* ταυτιζόταν ακριβώς με τη μαύρη τρύπα, θα ήταν δυνατό να μεγεθυνθεί εξαιτίας του φαινομένου του βαρυτικού φακού σε ελάχιστες παρατηρούμενες διαστάσεις τουλάχιστον 5,2 φορές την ακτίνα Schwarzschild της μαύρης τρύπας, που για την προαναφερθείσα μάζα και απόσταση αντιστοιχεί σε περίπου 52 εκατομμυριοστά του 1΄΄ (μas). Αυτή η γωνία υπερβαίνει την παρατηρούμενη διάμετρο των 37 μas και έτσι υποδεικνύεται ότι η πηγή των ραδιοκυμάτων δεν έχει ως κέντρο την ίδια τη μαύρη τρύπα, αλλά μία ενεργό περιοχή στο άμεσο περιβάλλον της, κοντά στον ορίζοντα γεγονότων, πιθανώς σε κάποιο δίσκο προσαύξησης ή σε ένα σχετικιστικό πίδακα υλικού που εκτινάσσεται.
Οι αστρονόμοι είναι πεπεισμένοι ότι αυτές οι παρατηρήσεις δείχνουν την ύπαρξη μαύρης τρύπας επειδή: