cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπίρου Χαρέτ
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την επιστροφή του στη Ρουμανία το 1878, ο Χαρέτ εγκατέλειψε την επιστημονική έρευνα και αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του στη διδασκαλία και στη βελτίωση της ρουμανικής εκπαιδεύσεως, η οποία ήταν τότε υπανάπτυκτη. Διορίσθηκε καθηγητής της θεωρητικής μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Το 1879 ο Χαρέτ έγινε αντεπιστέλλον μέλος και το 1892 πλήρες μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας. Συνταξιοδοτήθηκε από το πανεπιστήμιο το 1910, οπότε τον διαδέχθηκε στην έδρα της μηχανικής ο Ντιμίτριε Πομπέιου. Από το 1882 ο Χαρέτ ήταν επίσης καθηγητής της αναλυτικής γεωμετρίας στη «Σχολή Οδών και Γεφυρών Βουκουρεστίου». Απεβίωσε στο Βουκουρέστι σε ηλικία 61 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Μπέλου (Σερμπάν Βόντα) του Βουκουρεστίου.
Ο Χαρέτ διετέλεσε υπουργός Δημόσιας Παιδείας σε τρεις φιλελεύθερες κυβερνήσεις της Ρουμανίας: από το 1897 μέχρι το 1899, από το 1901 μέχρι το 1904 και από το 1907 μέχρι το 1910. Ως υπουργός, αναδιάρθρωσε πλήρως το ρουμανικό εκπαιδευτικό σύστημα, κτίζοντας ουσιαστικά το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας.
Συμβολή στην ουράνια μηχανική
Η μεγάλη συνεισφορά του Χαρέτ στην επιστήμη έγινε το 1878, με τη διδακτορική διατριβή του Sur l’invariabilité des grandes axes des orbites planétaires. Μέχρι τότε ήταν γνωστό ότι οι πλανήτες διαταράσσουν ο ένας την τροχιά του άλλου, με αποτέλεσμα οι τροχιές να διαφέρουν από το ακριβές σχήμα της ελλείψεως που περιγράφεται από τους νόμους του Κέπλερ. Ο Πιερ Σιμόν Λαπλάς (το 1773) και ο Ζοζέφ Λουί Λαγκράνζ (το 1776) είχαν ήδη αποδείξει ότι οι μεγάλοι ημιάξονες των τροχιών είναι σταθεροί με πρώτου βαθμού προσέγγιση για τις διαταράσσουσες δυνάμεις. Το 1808 ο Σιμεόν Ντενί Πουασόν είχε αποδείξει ότι η σταθερότητα διατηρείται όταν χρησιμοποιούνται και προσεγγίσεις δεύτερου βαθμού. Με τη διατριβή του, ο Χαρέ απέδειξε ότι με τη χρήση προσεγγίσεων τρίτου βαθμού οι μεγάλοι ημιάξονες δεν είναι σταθεροί, όπως πιστευόταν μέχρι τότε, αλλά μεταβάλλονται αργά με την πάροδο του χρόνου, επάγοντας μη περιοδικές διαταραχές των τροχιών. Επομένως, οι κινήσεις των πλανητών δεν είναι απολύτως σταθερές, αλλά σε πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, δισεκατομμυρίων ετών, γίνονται χαοτικές. Ο Ανρί Πουανκαρέ θεώρησε αυτό το αποτέλεσμα «μία μεγάλη έκπληξη» και συνέχισε την έρευνα του Χαρέτ, κάτι που τον οδήγησε τελικώς στο να θέσει τα θεμέλια για τη σύγχρονη Θεωρία του χάους. Ο Γάλλος αστρονόμος Φελίξ Τισεράν συνέστησε την επέκταση της μεθόδου του Χαρέτ σε άλλα αστρονομικά προβλήματα, ενώ το 1955 ο Ζαν Μεφρουά (Jean Meffroy) ξανάρχισε την έρευνα του Χαρέτ με τη χρήση νέων τεχνικών.
Το 1910 ο Χαρέτ δημοσίευσε το έργο Κοινωνική μηχανική, όπου χρησιμοποιούσε τα μαθηματικά για την ερμηνεία της κοινωνικής συμπεριφοράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι μαθηματικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι φυσικοί Κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας
Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοζόν
Ο Αν–Λουί Ζιροντέ–Τριοζόν, επονομαζόμενος Ζιροντέ ντε Ρουσύ (γαλλ. Anne–Louis Girodet–Trioson, dit Girodet de Roucy) ήταν Γάλλος ζωγράφος (Μονταρζίς 1767 – Παρίσι 1824). Τριοζόν ήταν το επίθετο του θετού πατέρα του. Ήταν μαθητής του Ζακ–Λουί Νταβίντ, ενός από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του νεοκλασικισμού, το έργο του οποίου ενέπνευσε και επηρέασε την καλλιτεχνική του πορεία, αν και αργότερα απομακρύνθηκε από το δάσκαλό του.
Η ανάδειξη
Το 1789, ο Ζιροντέ – Τριοζόν κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) και παρέμεινε πέντε χρόνια στην Ιταλία. Το έργο του «Ο Ύπνος του Ενδυμίωνα» (1791, Λούβρο), που εκτέθηκε στο Σαλόν του Παρισιού το 1792, ενθουσίασε το διάσημο Γάλλο ζωγράφο Πιερ – Πωλ Πρυντόν, αλλά και τους κριτικούς της εποχής του. Ένα άλλο έργο της ίδιας περιόδου, που προσήλκυσε την προσοχή κοινού και κριτικής, ήταν «Η Δεσποινίς Lange, ως Δανάη» (1799). Ο δάσκαλός του Νταβίντ εκθείασε τον πίνακα του «Σκηνή του Κατακλυσμού» (1806, Λούβρο), αλλά αποδοκίμασε το έργο του «Οσιάν» (1802, Μαλμαιζόν).
Η τεχνοτροπία του
Η τεχνοτροπία του Ζιροντέ–Τριοζόν προανήγγειλε το κίνημα του ρομαντισμού στη Γαλλία. Ο διασημότερος πίνακάς του «Ο ενταφιασμός της Άταλα» (1808, Λούβρο), εμπνευσμένος από ένα έργο του Σατωμπριάν, την προσωπογραφία του οποίου είχε φιλοτεχνήσει, αποτελεί τόσο από την άποψη του θέματος όσο και του τρόπου παρουσίασής του ένα από τα πρώτα δείγματα του γαλλικού ρομαντισμού. Στο Μουσείο των Βερσαλλιών βρίσκονται τα έργα του «Εξέγερση στο Κάιρο» (1810) και «Ο Ναπολέων δέχεται τα κλειδιά της πόλης της Βιέννης». Το 1815 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών. Στη συνέχεια, αφοσιώθηκε στην προσωπογραφία (π.χ. πορτρέτο του Σατωμπριάν, Μουσείο Σαιν-Μαλό) και τη λογοτεχνία.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Βιατσεσλάβα του Νόβγκοροντ
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βσέβολοντ Μστισλάβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Περεσλάβλ, Πσκοβ και μίας κόρης του Σβιατοσλάβ Νταβόντοβιτς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε περί το 1137 τον Μπολέσλαφ Δ΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ματθίλδη του Βρανδεμβούργου, δούκισσα της Πολωνίας
Η Ματθίλδη , γερμ. Matilda von Brandenburg (π. 1270 - πριν τις 1 Ιουνίου 1298) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βρότσλαφ & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και της Γιούντιτ, κόρης του Χέρμανν Α΄ κόμη του Χέννεμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1287/88 τον Ερρίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Ενάρετο, δούκα του Βρότσλαφ & υψηλό δούκα της Πολωνίας (Κρακοβίας). Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μινεστρόνε
μικρογραφία| Minestrone με [[Φουζίλι|fusilli]] Είναι μια σούπα από ζωμό λαχανικών και οσπρίων στην οποία προστίθενται ζυμαρικά ή ρύζι.
Παρασκευή
Τα συστατικά, η μέθοδος παρασκευής, η υφή και ο τρόπος κατανάλωσης ποικίλλουν ανάλογα με την παράδοση του τόπου στον οποίο δημιουργήθηκαν οι διάφορες συνταγές. Μία από τις πιο διάσημες παραλλαγές είναι η γενοβέζικη minestrone στην οποία προσθέτουμε πέστο πριν το σερβίρουμε στο τραπέζι.
Ιστορία
Παραδοσιακά, το minestrone παρασκευάζεται με τα λαχανικά που υπάρχουν ήδη στην κουζίνα μας, ακόμα και εκείνα που δεν είναι πολύ φρέσκα,ιδίως με εκείνα που δεν είναι πολύ εύπεπτα χωρίς καλό μαγείρεμα. Για το λόγο αυτό θεωρήθηκε ένα από τα φτωχά πιάτα κατ 'εξοχήν, χαρακτηριστικό της ιταλικής κουζίνας των αγροτών. Ωστόσο, με την εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης και των διατροφικών συνηθειών, με την πάροδο του χρόνου έχει γίνει ένα πιάτο που εκτιμάται και σε άλλα κοινωνικά περιβάλλοντα και μερικές φορές σερβίρεται επίσης στα πιο περιζήτητα εστιατόρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Σούπες λαχανικών
Κατάλογος Βικιπαιδειών
μικρογραφία|Στιγμιότυπο από την Wikipedia στη διαδικτυακή πύλη που δείχνει τις διαφορετικές γλωσσικές εκδόσεις ταξινομημένες κατά  πλήθος άρθρων. Αυτή είναι η λίστα με τις διάφορες γλωσσικές εκδόσεις της Βικιπαίδειας. Τον Οκτώβριο του 2018 υπήρχαν 302 Βικιπαίδειες των οποίων οι 292 είναι ενεργές και 10 δεν είναι.
Βικιπαίδεια: έκδοση κωδικών
Οι διαφορές μεταξύ αντιστοιχίσεων ISO και κωδικών Βικιπαίδειας περιλαμβάνουν: Επιπλέον, οι Βικιπαίδειες διαφέρουν στην ορθογραφία κατά καιρούς. Η Κινεζική Βικιπαίδει α μεταφράζεται αυτόματα από τη σύγχρονη Μανδαρινική Κινεζική γλώσσα σε πέντε τυποποιημένες μορφές: στους απλοποιημένες χαρακτήρες της Ηπειρωτικής Κίνας και Σιγκαπούρης και τους παραδοσιακούς χαρακτήρες της Ταϊβάν, του Χονγκ Κονγκ του Μακάο. Η λευκορωσική διαθέτει ξεχωριστή Βικιπαίδεια για τη "κανονιστική" ορθογραφία και για την Ταρασκιέβιτσα (tarask).
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Κιγιόσι Κουρόμια
Ο Κιγιόσι Κουρόμια (Kiyoshi Kuromiya) (9 Μαΐου 1943 – 10 Μαΐου 2000) ήταν Ιάπωνας Αμερικανός συγγραφέας και ακτιβιστής για τα πολιτικά δικαιώματα, κατά του πολέμου, της απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων και του HIV/AIDS. Γεννημένος στο Ουαϊόμινγκ στο στρατόπεδο εγκλεισμού της Ιαπωνικής Αμερικής της εποχής του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστό ως Heart Mountain, Ο Κουρόμια έγινε βοηθός του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ και εξέχων αντίπαλος του πολέμου του Βιετνάμ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. μικρογραφία| Τοποθεσία του στρατοπέδου εγκλεισμού στον οποίο μετεγκαταστάθηκε η οικογένεια του Κουρομίγια και όπου γεννήθηκε Ένας από τους ιδρυτές του Gay Liberation Front Philadelphia, ο Κουρόμια ίδρυσε επίσης το Critical Path Project και το ενημερωτικό δελτίο του. Ήταν επίσης ο συντάκτης του Standard of Care του ACT UP, των πρώτων κατευθυντήριων γραμμών ιατρικής περίθαλψης και πολιτισμικής ικανότητας που δημιουργήθηκαν για άτομα που ζουν με HIV από άτομα που ζουν με HIV/AIDS.
Οικογένεια και πρώιμη ζωή
Ο Κιγιόσι Κουρόμια γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1943 στο Γουαϊόμινγκ, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Heart Mountain, όπου είχε μεταφερθεί η οικογένειά του από τη Μονρόβια της Καλιφόρνια, όπου ο Κουρόμια μεγάλωσε. Και οι δύο γονείς του Κουρόμια είχαν γεννηθεί στην Καλιφόρνια και μετά από 15 χρόνια ζωής στη Μονρόβια και ένα χρόνο μεταξύ Αριζόνα και Νεβάδα το 1961, ο Κουρόμια αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Δυτική Ακτή για να πάει στο κολέγιο της Φιλαδέλφειας για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Ο ίδιος χαρακτηρίζει το δικό του κίνητρο για να μετακομίσει στη Φιλαδέλφεια το 1961 ως αποκλειστικά οφειλόμενο στο όνομα "Πόλη της Αδελφικής Αγάπης", ενώ ο ακτιβισμός του Κουρόμια ξεκίνησε πραγματικά τη δεκαετία του 1960, όταν συμμετείχε στην οργάνωση των πολιτικών δικαιωμάτων.
Ο Κουρόμια ομολόγησε στους γονείς του ότι είναι ομοφυλόφιλος όταν ήταν περίπου 8 ή 9 ετών και ζούσε στην Καλιφόρνια και λέει ότι ήταν αρκετά ενεργός σεξουαλικά. Ο Κουρόμια, ο οποίος τότε, στις αρχές της δεκαετίας του '50, χρησιμοποιούσε το όνομα Στιβ αντί για Κιγιόσι, ανέφερε σε συνέντευξή του στον Τόμι Μέκα το 1983 ότι δεν γνώριζε καμία από τις ορολογίες λόγω έλλειψης βιβλιογραφίας - δεν είχε ακούσει ποτέ τη λέξη gay και δεν ήξερε τι ήταν ο ομοφυλόφιλος. Ως αποτέλεσμα, ο Κουρόμια χρησιμοποίησε τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Μονρόβια για να μάθει περισσότερα για την ταυτότητα που ήξερε ότι "ήταν πολύ σημαντική γι' εκείνον".
1000 Palms
Το "1000 Palms" είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ των Surfer Blood. Κυκλοφόρησε στις 12 Μαΐου του 2015 από την Joyful Noise Recordings.
Κιγιόσι Κουρόμια
Οικογένεια και πρώιμη ζωή
Ο Κουρόμια ήταν ιαπωνικής καταγωγής Αμερικανός τρίτης γενιάς και μεγάλωσε κυρίως σε καυκάσια σχολεία στα προάστια του Λος Άντζελες, λέει σε συνέντευξή του στον Μαρκ Στάιν το 1997. Συνελήφθη σε ένα δημόσιο πάρκο μαζί με ένα 16χρονο αγόρι όταν ήταν μόλις 9 ή 10 ετών για ασέλγεια και μπήκε σε αναμορφωτήριο για τρεις ημέρες ως τιμωρία. Ο Κουρόμια αναφέρει στη συνέντευξή του στον Στάιν ότι η σύλληψή του τον έκανε να αισθάνεται σαν ένα είδος εγκληματία χωρίς να το γνωρίζει, και του άφησε ένα αίσθημα ντροπής που τον ανάγκασε να είναι μυστικοπαθής σχετικά με τη σεξουαλική του ζωή - ακόμη και από νωρίς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
1000 Palms
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Μπεκατσίνι
Το Μπεκατσίνι είναι καλοβατικό πτηνό της οικογενείας των Σκολοπακιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Gallinago gallinago και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος G. g. gallinago (Linnaeus, 1758).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Gallinago, έχει ρίζα τη λατινική λέξη gallina «όρνιθα, κότα» < gallus «μικρός κόκορας, πετεινάρι» + -ago «παρόμοιος (με)», πιθανόν λόγω του πιτσιλωτού πτερώματος, του διακεκομμένου βαδίσματος ή της φωνής του πτηνού, που μοιάζουν με της όρνιθας. Η συγκεκριμένη ερμηνεία δημιουργεί δυσκολία στη -μονολεκτική- απόδοση του όρου στην ελληνική γλώσσα (η πλησιέστερη απόδοση «ορνιθόμορφος» έχει χρησιμοποιηθεί στην απόδοση της τάξης Galliformes). Ως εκ τούτου, χρησιμοποιείται ο όρος σκολοπακίς, κατ’ αναλογίαν με το συγγενικό γένος της μπεκάτσας (Scolopax), αλλά δεν παύει να είναι απολύτως τεχνητός.
Η συγκεκριμένη αναφορά είναι η βάση και για την ελληνική λαϊκή ονομασία, με έμφαση στο -μικρότερο- μέγεθος του πτηνού, σε σχέση με την μπεκάτσα, αν και τα δύο είδη καταλαμβάνουν διαφορετικά οικοσυστήματα.
Η αγγλική ονομασία του πτηνού είναι [common] snipe, με ρίζα την παλιά Σκανδιναβική -snipa από το myrisnipa «μπεκατσίνι του βάλτου» (14ος αιώνας), ίσως κοινός όρος στις γερμανικές γλώσσες (πρβλ. sneppa, Snippe, snepfa, Schnepfe, κ.ο.κ). Η παλιά αγγλική ονομασία ήταν snite, αβέβαιης προέλευσης.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο ως Scolopax Gallinago (Σουηδία, 1758), στο έργο του Systema Naturae. Tο γένος Gallinago είχε εισαχθεί από τον Γάλλο ζωολόγο Μ. Μπρισόν (Mathurin Jacques Brisson (1723-1806), ήδη από το 1760. Συνδέεται στενά με το αμερικανικό είδος Gallinago delicata, το οποίο, μέχρι πρόσφατα ήταν υποείδος του Gallinago gallinago. Όμως, υπήρχαν μορφολογικές διαφορές (αριθμός πηδαλιωδών φτερών, πτέρυγες, κ.α.) και, προτάθηκε ο διαχωρισμός των δύο taxa, παρόλο που αρκετοί ερευνητές έχουν εκφράσει τη διαφωνία τους.
Γεωγραφική εξάπλωση
Tο είδος εμφανίζει ευρεία κατανομή σε όλο τον Παλαιό Κόσμο (οικοζώνες: Παλαιαρκτική, Αφροτροπική, Ινδομαλαισιανή, ως πλήρως μεταναστευτικό πτηνό, εκτός από μερικές ευρωπαϊκές θέσεις όπου είναι επιδημητικό.
Στην Ευρώπη, ή ζώνη κατανομής είναι αρκετά πυκνή, ιδιαίτερα στις βόρειες χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Ισλανδία και Σκανδιναβία) εκτεινόμενη από τις ακτές του Ατλαντικού στα δυτικά μέχρι την ευρωπαϊκή Ρωσία στα ανατολικά, και από τον Αρκτικό Κύκλο στα βόρεια (70° γεωγραφικό πλάτος, περίπου), μέχρι τις μεσογειακές χώρες στα νότια. Πιο αραιή είναι η κατανομή σε περιοχές της Ιβηρικής και της Ν. Γαλλίας, στις Άλπεις, την Κ. και Ν. Ιταλία και στα Βαλκάνια (πλην της Ελλάδας). Σε όλη την ήπειρο, το είδος απαντά σε όλες τις μορφές μετακίνησης.
Η Ασία αποτελεί τη σημαντικότερη καλοκαιρινή αναπαραγωγική επικράτεια του είδους, σε ευρύτατη και πολύ πυκνή ζώνη κατανομής, η οποία περιλαμβάνει όλη τη Σιβηρία, ακόμη και στα μεγάλα γεωγραφικά πλάτη (μέχρι 74° στη Χερσόνησο Ταϊμίρ), ανατολικά μέχρι την Καμτσάτκα. Τα νότια της ηπείρου αποτελούν σημαντικότατη επικράτεια διαχείμαση, που εκτείνεται μέχρι τη Σρι Λάνκα, τη Σιγκαπούρη, τη Βόρνεο και τις Φιλιππίνες.
Η Αφρική, τέλος, αποτελεί αποκλειστική επικράτεια διαχείμασης σε δύο, διακριτές μεταξύ τους, ζώνες: η μία βρίσκεται στις βόρειες παραμεσόγειες περιοχές και η -ευρύτερη- δεύτερη σε όλη την Κ. Αφρική, κατά πλάτος των χωρών βόρεια και νότια του ισημερινού, μέχρι το ύψος της Ζάμπια στο νότο. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Το φθινοπωρινό πέρασμα των πληθυσμών της Φιννοσκανδιναβίας ξεκινά από τον Ιούλιο, με αιχμή τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο στη Δανία και Ολλανδία. Η άφιξη σε όλες τις περιοχές διαχείμασης έχει ολοκληρωθεί το Νοέμβριο. Η εαρινή μετανάστευση ξεκινά τον Μάρτιο (ίσως Φεβρουαρίου στην Ιβηρική), με τους τόπους αναπαραγωγής να έχουν καταληφθεί τον Απρίλιο-Μάιο.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Πράσινο Ακρωτήριο, τις Βόρειες Μαριάνες, τις Σεϋχέλλες και τα Σβάλμπαρντ.
Αναπαραγωγική περίοδος
Το μπεκατσίνι αναπαράγεται σε ανοικτές ελώδεις περιοχές με γλυκά ή υφάλμυρα νερά και με πλούσια βλάστηση, ή σε ελώδεις παρυφές λιμνών και ποταμών, υγρά λιβάδια με αποξηραμένα αγρωστώδη, βαλτώδη λιβάδια, στα έλη και δάση της τούνδρας, ακόμη και στις βορειότερες παρυφές της τάιγκας. Σε γενικές γραμμές, χρειάζεται ενδιαιτήματα που παρέχουν συνδυασμό κάλυψης από γρασίδι και υγρών εδαφών πλούσιων σε οργανική ύλη.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου, το είδος καταλαμβάνει, γενικά, παρόμοια ενδιαιτήματα, αλλά με μεγαλύτερη χρήση τεχνητών οικοτόπων, όπως είναι τα αγροκτήματα αρδευόμενα με δίκτυο αποχέτευσης και οι ορυζώνες, μικροί ταμιευτήρες νερού και χαντάκια. Σε συνθήκες παγετού μπορεί να μετακινηθεί προς τις ακτές.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει κατά σειράν τα εξής αποτελέσματα: Λίμνες, Άδενδρα έλη, Όξινοι Τυρφώνες, Ακαλλιέργητες Λιβαδικές Εκτάσεις και Ερεικώνες.
Μορφολογία
thumb|right|350px|Ενήλικα μπεκατσίνια (υποείδος G. g. faeroeensis) Το μπεκατσίνι είναι μέσου μεγέθους καλοβατικό πτηνό, με πολύ μακρύ ράμφος σε σχέση με το σώμα του και λευκή κοιλιά. Όπως όλα τα μέλη της οικογένειας (Scolopacidae), διαθέτει πτέρωμα «παραλλαγής» (cryptic camouflage) για να κρύβεται από τους διώκτες του, με την άνω επιφάνεια του σώματος στα χρώματα «της γης», συνήθως σκούρο ή κοκκινο-καφέ, με σκουρόχρωμες ραβδώσεις. Πάντως, το πτέρωμα ποικίλλει σε μοτίβα και χρωματισμούς, μάλιστα, απαντούν και μελανιστικές μορφές.
Τα φύλα είναι παρόμοια, χωρίς εποχικές διαφοροποιήσεις στο πτέρωμα, ενώ τα νεαρά άτομα είναι πολύ δύσκολο να διακριθούν από τους ενήλικες.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:            )
Τροφή
Τα μπεκατσίνια τρέφονται με ενήλικα έντομα και τις προνύμφες τους (ποσοστό 10-80% ), γαιοσκώληκες, μικρά καρκινοειδή, μικρά γαστερόποδα και αράχνες. Φυτικές ίνες και σπέρματα καταναλώνονται σε μικρότερες ποσότητες. Όπως και πολλά άλλα καλοβατικά πτηνά, αναζητούν την τροφή τους με κάθετες, ρυθμικές βυθίσεις του ράμφους στο μαλακό υπόστρωμα, συχνά χωρίς να το αποσπούν καν από το έδαφος. Η αναζήτηση τροφής γίνεται ανά μικρές ομάδες, κυρίως, αργά το ηλιοβασίλεμα. thumb|right|350px|Τα μπεκατσίνια αναζητούν την τροφή τους βυθίζοντας το ράμφος τους πολύ βαθιά στο μαλακό έδαφος
Ηθολογία
Όπως πολλά καλοβατικά πτηνά, τα μπεκατσίνια με το χαρακτηριστικό, κρυπτικό πτέρωμά τους, είναι πολύ καλά καμουφλαρισμένα. Η θέση των οφθαλμών στο κεφάλι (πολύ ψηλά) τούς επιτρέπει να έχουν πανοραμική όραση, μεγαλύτερη των 180° και να εποπτεύουν διεξοδικά τον περιβάλλοντα χώρο. Συνήθως, είναι απόμακρα στη συμπεριφορά τους, αποκρυπτόμενα ακίνητα στο έδαφος και τη βλάστηση και, μόνον όταν κάποιος «εισβολέας» πλησιάσει κοντά αποφασίσουν να μετακινηθούν. Αυτό γίνεται, συνήθως, με πολύ απότομο «ξεπέταγμα» από το σημείο κάλυψης, που συνοδεύεται από χαρακτηριστική, στριγγή κραυγή και «ζιγκ-ζαγκ» πτήση για να προκαλείται σύγχυση στους επίδοξους θηρευτές.
Φωνή
Τα μπεκατσίνια παράγουν διάφορους ήχους, ο πλέον «ιδιόμορφος» από τους οποίους δημιουργείται από τα ανοιγμένα, σε σχήμα βεντάλιας, φτερά της ουράς κατά τις πτήσεις ερωτοτροπίας και αποκαλείται drumming. Αυτός ο «απόκοσμος» ήχος είναι δύσκολο να περιγραφεί, αλλά οι βορειοευρωπαϊκοί λαοί τον έχουν παρομοιάσει –περιέργως- με το «βέλασμα» (bleating) μιας κατσίκας, γι’ αυτό και σε αρκετές από αυτές τις χώρες, το μπεκατσίνι αποκαλείται flying goat, heaven's ram, heather-bleater, ή στα φινλανδικά, taivaanvuohi, «κατσίκα του ουρανού».
Επίσης, όταν αιφνιδιάζονται από κάποιον εισβολέα, αρθρώνουν χαρακτηριστικό, στριγγό ήχο και απογειώνονται ταχύτατα. Τέλος, η πιο συνηθισμένη φωνή τους είναι ένα πολυ-επαναλαμβανόμενο «σφύριγμα».
Αναπαραγωγή
Τα αρσενικά καταφθάνουν στις θέσεις φωλιάσματος, μέχρι και 14 ημέρες πριν από τα θηλυκά και είναι έντονα εδαφικά. Τα τελετουργικά ερωτοτροπίας περιλαμβάνουν κυκλικές πτήσεις (80-120μ.) πάνω από το έδαφος διαδοχικές, μικρές εναέριες «καταδύσεις» 45°, κατά τις οποίες παράγεται χαρακτηριστικός ήχος από τα φτερά της ουράς (βλ. Φωνή). Όταν τα θηλυκά καταφθάνουν συνευρίσκονται, αρχικά, με πολλά αρσενικά, αργότερα όμως παραμένουν με το «κυρίαρχο» αρσενικό, σε στενό δεσμό ο οποίος επικυρώνεται μετά την επιλογή της φωλιάς και την ωοτοκία.
Η περίοδος αναπαραγωγής ξεκινάει στις αρχές Απριλίου, πιο σπάνια τον Μάρτιο, και μπορεί να παραταθεί μέχρι τα τέλη Ιουνίου, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος, σπανιότερα δύο φορές. Στις περιοχές αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), η φωλιά βρίσκεται πάνω στο έδαφος και δεν είναι παρά μια κοιλότητα επιστρωμένη με λίγο γρασίδι. Υπάρχει κάλυψη κάτω από έναν θάμνο ή την τοπική βλάστηση, και, σπάνια, βρίσκεται εκτεθειμένη σε κοινή θέα. thumb|right|400px|Το κρυπτικό πτέρωμα «παραλλαγής» των μπεκατσινιών, τα βοηθάει να παραμένουν δυσδιάκριτα μέσα στη βλάστηση Η γέννα αποτελείται από (3-) 4 οβάλ ή απιδιόσχημα αβγά, διαστάσεων 39,3 Χ 28,6 χιλιοστών και βάρους 16,5 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 5% είναι κέλυφος. Η επώαση αρχίζει, συνήθως, μετά την εναπόθεση του τελευταίου ή προ-τελευταίου αβγού, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 18 έως 20 ημέρες, περίπου. Το αρσενικό, όταν το θηλυκό επωάζει, μπορεί να ζευγαρώσει με άλλα θηλυκά, μέχρις ότου εκκολαφθούν οι νεοσσοί, οπότε επιστρέφει στη φωλιά.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι (precocial) και εγκαταλείπουν τη φωλιά αμέσως μόλις στεγνώσει το χνούδι τους. Επιτηρούνται και από τους δύο γονείς, λαμβάνοντας τροφή, αρχικά, από το ράμφος τους. Η πτέρωσή τους πραγματοποιείται στις 19 έως 20 ημέρες, περίπου. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στα 1-2 έτη.
Κατάσταση πληθυσμού
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ρωσία, η Ισλανδία, η Σουηδία, η Νορβηγία και η Φινλανδία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Το μπεκατσίνι, είναι από τα πιο κοινά και διαδεδομένα χαραδριόμορφα της χώρας, τον χειμώνα σε όλα τα ηπειρωτικά και στα περισσότερα μεγάλα νησιά, τόσο ως διαχειμάζον είδος, όσο και ως διαβατικό. Υπό κανονικές χειμερινές συνθήκες, τα μπεκατσίνια συναθροίζονται κατά σμήνη στους μεγάλους υγροτόπους, αλλά σε κακές καιρικές συνθήκες οι αριθμοί τους επηρεάζονται αρνητικά. Ωστόσο, οι πληθυσμοί τους υφίστανται μεγάλη πίεση, καθώς είναι από τα «αγαπημένα» θηράματα των κυνηγών.
Άλλες ονομασίες
Το Μπεκατσίνι απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες: Βαλτομπεκάτσα, Ζουρλορουκέτα, Καψοράχη (Αιτωλοακαρνανία), Μπεκανότο (Επτάνησα), Μπεκατσόνι, Σακατζής και Σακατζίδα (Βοιωτία), Τζιγάτος (Καλαμάτα), Μικροσκολοπακίδα και Πικατσόνι.
Σημειώσεις
i. Για τη συγκεκριμένη απόδοση, βλ. Ονοματολογία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σκολοπακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Κολλέγιο Ντάρτμουθ
Το Κολλέγιο Ντάρτμουθ (αγγλικά: Dartmouth College) είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Νιου Χάμσαϊρ και συγκεκριμένα στο Χάνοβερ. Είναι ένα από τα οκτώ πανεπιστήμια της Άιβι Λιγκ, τα οποία θεωρούνται τα καλύτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχοντας ιδρυθεί το 1769, το Ντάρτμουθ είναι το ένατο παλιότερο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ και ένα από τα εννέα "αποικιακά κολέγια", τα οποία ιδρύθηκαν πριν από την Αμερικανική Επανάσταση. Αν και το Ντάρτμουθ ιδρύθηκε για την εκπαίδευση ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής στην Χριστιανική θεολογία και στις ελευθερίες τέχνες, οι φοιτητές του πανεπιστημίου ήταν κυρίως Αμερικανοί Προτεστάντες και Μεθοδιστές. Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, το πανεπιστήμιο σταδιακά πέρασε από την σχετική αφάνεια στην παγκόσμια φήμη.
Το Ντάρτμουθ αποτελείται από πέντε σχολές και είναι το μικρότερο πανεπιστήμιο της Άιβι Λιγκ.
Προσωπικότητες που συνδέονται με το Ντάρτμουθ
Τρεις απόφοιτοι του Ντάρτμουθ έχουν κερδίσει Βραβεία Νόμπελ: ο Όουεν Τσάμπερλεϊν, ο Κ. Μπάρι Σάρπλες και ο Τζορτζ Σνελ.
Άλλοι σημαντικοί απόφοιτοι είναι οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Νιου Χάμσαϊρ
Κεντρικός Σιχ Ναός (Σιγκαπούρη)
Ο Κεντρικός Σιχ Ναός είναι ο πρώτος γκουντβάρα των Σιχ στη Σιγκαπούρη. Ιδρύθηκε το 1912 και μεταφέρθηκε αρκετές φορές πριν καταλήξει το 1986 στην τοποθεσία που βρίσκεται μέχρι και σήμερα, στη διασταύρωση των δρόμων Towner και Serangoon της περιοχής Καλάνγκ. Ο γκουντβάρα αποτελεί το βασικό μέρος λατρείας για τις 15,000 Σιχ της χώρας, και είναι επίσης γνωστός ως Wada Gurdrawa.
Ιστορία
Το 1849, μετά την κατάκτηση του Ινδικού κράτους του Παντζάμπ από τη Βρετανία, αρκετοί Παντζάμπις άρχισαν να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, σε μέρη όπως η Σιγκαπούρη. Οι Βρετανοί αποφάσισαν να στρατολογήσουν Σιχ μετανάστες ως δυνάμεις ασφαλείας στις αποικίες τους κι έτσι οι Σιχ άρχισαν να καταφτάνουν στη Σιγκαπούρη το 1881, για τον σχηματισμό ενός βοηθητικού σώματος αστυνομικής δύναμης για τις αποικίες, αποτελούμενο από Σιχ.
Ο πρώτος γκουντβάρα δημιουργήθηκε στους στρατώνες της αστυνομίας, αλλά σύντομα δεν μπορούσε να φιλοξενήσει τον αυξανόμενο πληθυσμό της Σιχ κοινότητας. Έτσι, το 1912 με τη βοήθεια ενός Σίντι εμπόρου αγοράστηκε ένα μπαγκάλοου στον δρόμο Κουίν. Οι Σιχ χρησιμοποίησαν τη γη για να κτίσουν έναν γκουντβάρα, ο οποίος στη συνέχεια, όταν άρχισαν να ιδρύονται νέοι ναοί, έγινε γνωστός ως «Κεντρικός Σιχ Ναός». Το όνομα Wada Gurdwara σημαίνει «Μεγάλος Ναός». Ο Κεντρικός Σιχ Ναός ανακατασκευάστηκε το 1921 και η αίθουσα εκκλησιάσματος τοποθετήθηκε στον πρώτο όροφο, ενώ οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις και η κουζίνα στο ισόγειο. Αποτελεί έθιμο για τους γκουντβάρας να παρέχουν φαγητό και κατάλυμα στους επισκέπτες. Πέραν της βασικής του λειτουργίας ως μέρος λατρείας, ο ναός χρησιμοποιείται επίσης για αγαθοεργίες και εκπαιδευτικές υπηρεσίες.
Οι εσωτερικές διαμάχες που μάστιζαν τους Σιχ της κοινότητας, οδήγησε αργότερα στον διαχωρισμό της κοινότητας σε τρεις φατριές από διαφορετικές περιοχές του Κεντρικού Παντζάμπ, τις Μάζα, Μάλβα και Ντοάμπα. Οι διαμάχες για την ηγεσία οδήγησαν σε διάσπαση και της ηγεσίας του ναού, με αποτέλεσμα το 1917, η διαχείριση του ναού να περάσει στα χέρια του Μουσουλμανικού και Ινδουιστικού Διοικητικού Συμβουλίου, κάτι το οποίο οι Σιχ εξέλαβαν ως προσβολή. Τη δεκαετία του 1930, η Σιχ κοινότητα διαμαρτυρήθηκε δημοσίως εναντίον της διοίκησης και το 1940, η αποικιακή κυβέρνηση δημιούργησε το «Διάταγμα του Queen Street Gurdwara», το οποίο επέτρεπε στους Σιχ να διορίζουν το δικό τους διοικητικό συμβούλιο διαχείρισης, όπου οι τρεις φατριές είχαν ίση αντιπροσώπευση.
Το 1955, σχηματίστηκε μια επιτροπή οικοδόμησης από όλες τις φατριές με σκοπό να χτιστεί ένας νέος ναός. Το 1959, η επιτροπή απέκτησε ένα ακίνητο το οποίο αποτελείτο από εννέα σπίτια και το οποίο βρισκόταν γειτονικά του Κεντρικού Σιχ Ναού. Υπήρχαν σχέδια ο νέος ναός να χτιστεί στην περιοχή Νιούτον, παρά το ότι αρκετοί προτιμούσαν να παραμείνει στον δρόμο Κουίν. Τα αρχιτεκτονικά σχέδια ετοιμάστηκαν και εγκρίθηκαν από την κυβέρνηση της Σιγκαπούρης το 1963. Ωστόσο, έπειτα από μια νέα εσωτερική διαφωνία, τα σχέδια για το κτίσιμο του νέου ναού μπήκαν στο ράφι. Το 1976, η κυβέρνηση απέκτησε τη γη όπου βρίσκονταν τα εννέα σπίτια, ως μέρος ενός προγράμματος αστικής ανάπλασης, και ένα χρόνο αργότερα ζητήθηκε από τους Σιχ να εκκενώσουν τον ναό. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 1979, ο ναός μεταφέρθηκε προσωρινά στον δρόμο Seng Poh στο κτήμα Tiong Bahru. Μια εναλλακτική τοποθεσία βρέθηκε στον δρόμο Towner, με την ανοικοδόμηση να ξεκινάει το 1984 και να ολοκληρώνεται το 1986. Ο ναός λειτούργησε τον Νοέμβριο του 1987, συμπίπτοντας με την 518η επέτειο του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, του πρώτου Σιχ-Γκουρού.
Εγκαταστάσεις και αρχιτεκτονική
Ο ναός «στεγάζει» 15,000 άτομα και αποτελεί τον βασικό θρησκευτικό ναό της κοινότητας και όλων των γκουντβάρας της χώρας. Διαθέτει έναν εφταόροφο πύργο όπου βρίσκονται όλες οι εγκαταστάσεις της κοινότητας, αν και οι κύριες εγκαταστάσεις βρίσκονται στο Κέντρο των Σιχ στον δρόμο Jalan Bukit Merah. Το 1986, κτίριο βραβεύτηκε επίσης από το Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων της Σιγκαπούρης (SIA) με το βραβείο του «Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού» για τον τρούλο και την πύλη εισόδου του.
Στον πύργο, υπάρχει ένας μικρός κοιτώνας, δωμάτια για τουρίστες, κατοικίες για μέχρι τέσσερις ιερείς, μία αίθουσα θρησκευτικής μελέτης, μια βιβλιοθήκη και ένα μουσείο αφιερωμένα σε βιβλία που σχετίζονται με τον Σιχισμό, καθώς επίσης και διοικητικά γραφεία.
Το κτίριο χρησιμοποιεί γυαλισμένο ροζ γρανίτη από τη Σαρδηνία, ενώ εσωτερικά χρησιμοποιήθηκαν μάρμαρα διαφορετικής κλίμακας. Ο 13 μέτρων ύψους τρούλος καλύπτεται με άσπρα, γκρίζα και χρυσά μωσαϊκά στο εσωτερικό του και λευκά στο εξωτερικό του. Το κτίριο είναι σχεδιασμένο σε σύγχρονη μορφή, εκτός από τον τρούλο του ο οποίος έχει έναν παραδοσιακό σχεδιασμό.
Πηγές
Κατηγορία:Γκουντβάρα (Ιερός ναός) του Σιχισμού
Μετωπιαίο οστό
thumb|right|250px|Το μετωπιαίο οστό thumb|250px|right|Η πρόσθια ή έξω επιφάνεια thumb|250px|right|Η οπίσθια ή έσω επιφάνεια Το μετωπιαίο οστό (λατ. os frontale) αποτελεί ένα από τα οστά που σχηματίζουν το εγκεφαλικό κρανίο του ανθρώπινου σκελετού. Παριστά το σχήμα του μαλακίου κυδώνι και αποτελείται από δύο μοίρες
Κάθετη μοίρα ή λέπιο μετωπιαίου οστού
Η εξωτερική επιφάνεια αυτής της μοίρας είναι κυρτή και εμφανίζει στο κατώτερο τμήμα της μέσης γραμμής τα υπολείμματα της μετωπιαίας ραφής, η οποία κατά την παιδική ηλικία διαιρεί το οστό σε δύο τμήματα, κατάσταση η οποία μπορεί να εμμείνει και εφ'όρου ζωής. Εκατέρωθεν της ραφής και περίπου 3 εκ. πάνω από το υπερκόγχιο χείλος βρίσκονται οι μετωπιαίοι όγκοι, δύο θολωτές διογκώσεις του μετωπιαίου οστού. Το μέγεθός τους ποικίλει μεταξύ διαφορετικών ατόμων, ενώ είναι περισσότερο έντονοι σε νεαρή ηλικία. Η οστέινη επιφάνεια από πάνω τους είναι λεία και καλύπτεται από την επικράνια απονεύρωση. Κάτω από αυτούς και με τη μεσολάβηση μιας ρηχής αύλακας βρίσκονται τα τοξοειδή υπερόφρυα τόξα, τα οποία προέχουν επί τα εντός και ενώνονται μεταξύ τους στο μεσόφρυο. Έχουν μεγαλύτερο μέγεθος στους άντρες, ενώ σε ένα βαθμό αυτό εξαρτάται από το μέγεθος των υποκείμενων μετωπιαίων κόλπων. Πιο κάτω βρίσκεται σε κάθε πλευρά το καμπύλο και προέχων υπερκόγχιο χείλος, το οποίο αποτελεί το όριο μεταξύ των δύο μοιρών του οστού, αλλά και μεταξύ του εγκεφαλικού και του σπλαγχνικού κρανίου. Επί τα εκτός το χείλος αυτό είναι οξύ και προέχον, ώστε να παρέχει προστασία στον αντίστοιχο οφθαλμό και καταλήγει στην ισχυρή ζυγωματική απόφυση για την άρθρωση με το ζυγωματικό οστό, ενώ επί τα εντός είναι ομαλότερο. Μεταξύ του έσω και του μέσου τριτημορίου παρατηρείται η υπερκόγχια εντομή, η οποία ενίοτε μετατρέπεται στο ομώνυμο τρήμα, απ΄όπου διέρχονται τα υπερκόγχια αγγεία και νεύρα. Προς τα πίσω και επάνω από τη ζυγωματική απόφυση κατευθύνεται η κροταφική γραμμή που διαχωρίζεται σε άνω και κάτω κροταφικές γραμμές, οι οποίες συνεχίζουν στο βρεγματικό οστό και καθορίζουν τον κροταφικό βόθρο, απ'όπου εκφύεται ο κροταφίτης μυς. Κάτω από το μεσόφρυο βρίσκεται η ρινική μοίρα με την τραχιά ρινική εντομή, όπου αρθρώνονται εκατέρωθεν τα ρινικά οστά, οι μετωπιαίες αποφύσεις των άνω γνάθων και τα δακρυϊκά οστά. Η ρινική απόφυση συνεχίζει προς τα κάτω και εμπρός, κάτω από τα ρινικά οστά και τις μετωπιαίες αποφύσεις των άνω γνάθων, για να καταλήξει στη ρινική άκανθα, η οποία συμμετέχει στο σχηματισμό του ρινικού διαφράγματος. Η εσωτερική επιφάνεια της κάθετης μοίρας είναι κοίλη και παρουσιάζει στη μέση γραμμή και την άνω επιφάνεια την αύλακα για τον άνω οβελιαίο κόλπο, τα χείλη της οποίας ενώνονται προς τα κάτω για να σχηματίσουν τη μετωπιαία ακρολοφία. Η τελευταία καταλήγει σε μια εντομή, η οποία με την άρθρωση με το ηθμοειδές μετατρέπεται στο τυφλό τρήμα, διαμέσου του οποίου, όταν είναι διαπερατό, διέρχεται μια φλέβα από τη μύτη προς τον άνω οβελιαίο κόλπο. Εκατέρωθεν της μέσης γραμμής παρατηρούνται ανάγλυφα εντυπώματα των ελίκων και των αυλάκων του εγκεφάλου και των προσθίων κλάδων των μέσων μηνιγγικών αγγείων. Επίσης παρατηρούνται τα ασταθή σε αριθμό και βάθος πακχιόνια βοθρία, τα οποία υποδέχονται τα πακχιόνια ή αραχνοειδή σωμάτια
Οριζόντια ή κογχική μοίρα
Αποτελείται από δύο λεπτές τριγωνικές κογχικές πλάκες που σχηματίζουν τους θόλους των οφθαλμικών κόγχων και διαχωρίζονται από την ηθμοειδή εγκοπή. Η κάτω επιφάνεια κάθε πλάκας είναι λεία και κοίλη και φέρει επί τα εκτός τον βόθρο του δακρυϊκού αδένα και επί τα εντός τον τροχιλιακό βόθρο όπου προσφύεται η ινοχόνδρινη τροχιλία του άνω λοξού οφθαλμικού μυός. Η άνω επιφάνεια είναι κυρτή και παρουσιάζει εντυπώματα από τις έλικες του μετωπιαίου λοβού και τους μηνιγγικούς κλάδους των ηθμοειδών αγγείων. Η τετράπλευρη ηθμοειδής εγκοπή καταλαμβάνεται στο αρθρωμένο κρανίο από το τετρημένο πέταλο του ηθμοειδούς οστού, με το οποίο σχηματίζει τις ηθμοειδείς κυψέλες και δύο τρήματα: Μπροστά από την ηθμοειδή εγκοπή βρίσκονται τα ανοίγματα των μετωπιαίων κόλπων. Αυτοί είναι δύο, συνήθως ανόμοιες σε μέγεθος και ακανόνιστες σε σχήμα αεροφόρες κοιλότητες, που εκτείνονται προς τα πίσω, άνω και έξω μεταξύ των δύο πλακών του κρανίου. Διαχωρίζονται από ένα λεπτό οστέινο διάφραγμα, είναι απόντες στην γέννηση, αλλά διαμορφώνονται αρκετά μέχρι τα 7 ή 8 έτη και παίρνουν το πλήρες τους μέγεθος στην εφηβεία. Είναι μεγαλύτεροι στους άντρες και καλύπτονται εσωτερικά από βλεννογόνο. Επικοινωνούν με τη σύστοιχη ρινική κοιλότητα με τον μετωπορινικό πόρο.
Χείλη
Το χείλος της κάθετης μοίρας είναι παχύ και έντονα οδοντωτό. Στην κορυφή επικαλύπτει τα χείλη των βρεγματικών οστών με τα οποία αρθρώνεται, ενώ πλαγίως επικαλύπτεται από αυτά. Χαμηλότερα το χείλος αυτό γίνεται τραχύ και τριγωνικό και αρθρώνεται με τη μείζονα πτέρυγα του σφηνοειδούς οστού. Τα οπίσθια χείλη των κογχικών πλακών είναι λεπτά και οδοντωτά και αρθρώνονται με τις ελάσσονες πτέρυγες του σφηνοειδούς.
Κατασκευή και οστεοποίηση
Το λέπιο και οι ζυγωματικές αποφύσεις είναι παχιά και αποτελούνται από διπλοϊκό ιστό περιεχόμενο μεταξύ δύο συμπαγών πλακών. Ο ιστός αυτός απουσιάζει στους μετωπιαίους κόλπους. Η κογχική μοίρα είναι λεπτή και διάφανη, αποτελούμενη μόνο από συμπαγές οστό. Το μετωπιαίο οστό οστεοποιείται υμενογενώς από δύο πυρήνες οστέωσης, έναν για κάθε ήμισι του οστού, οι οποίοι κάνουν την εμφάνισή τους στο τέλος του δεύτερου εμβρυϊκού μήνα πάνω από τα υπερκόγχια χείλη. Η οστέωση κατευθύνεται έπειτα προς τα άνω και πίσω. Η ρινική άκανθα, η ρινική μοίρα και οι ζυγωματικές αποφύσεις οστεοποιούνται από δύο δευτερογενή κέντρα, εκατέρωθεν της μέσης γραμμής. Κατά τη γέννηση το οστό αποτελείται από δύο τμήματα, διαχωριζόμενα από την μετωπιαία ραφή.
Αρθρώσεις
Το μετωπιαίο οστό αρθρώνεται με δώδεκα οστά: το σφηνοειδές, το ηθμοειδές, τα δύο βρεγματικά, τα δύο ρινικά, τις δύο άνω γνάθους, τα δύο δακρυϊκά και τα δύο ζυγωματικά οστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρανίο Κατηγορία:Οστά κεφαλής και λαιμού
Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι
Ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι (Мухарем Сербезовски, γεννημένος στις 2 Μαΐου 1950), με το ψευδώνυμο Μούμο, είναι μουσουλμάνος Ρομά τραγουδιστής, δημοφιλής στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Είναι επίσης συγγραφέας και μεταφραστής και ήταν για λίγο διάστημα στη Βοσνιακή πολιτική τη δεκαετία του 2000. Αν και γεννήθηκε στη Γιουγκοσλαβική πΓΔΜ, ζει στο Σεράγεβο (σήμερα Βοσνία-Ερζεγοβίνη ) από το 1975.
Ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι εμφανίστηκε ως τραγουδιστής στη δεκαετία του 1960, έχοντας κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ σε ηλικία μόλις 12 ετών. Έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς Ρομά τραγουδιστές στη Γιουγκοσλαβία και έφτασε σε μεγάλη δημοτικότητα στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Έχει κυκλοφορήσει 12 άλμπουμ και 22 singles και εκτεταμένα έργα. Η κύρια έμπνευσή του είναι η μουσική των Ρομά, αλλά έχει εξερευνήσει ευρέως και συνδυάζει άλλα στυλ, ειδικά την τουρκική μουσική.
Από τη δεκαετία του 1980, ο Σερβεζόβσκι έχει καθιερωθεί ως συγγραφέας και μεταφραστής, έχοντας γράψει πολλά βιβλία και μετέφρασε το Κοράνι στη Ρομανί γλώσσα. Γνωστός για τον ακτιβισμό του υπέρ των Ρομά, διετέλεσε ως μέλος του βοσνιακού κοινοβουλίου στη δεκαετία του 2000.
Νεανικά χρόνια
Ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1950 στα Τόπαανα, τον παλαιότερο οικισμό των Ρομά των Σκοπίων, εκείνη την εποχή πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η οικογένειά του ανήκε στην τοπική μειονότητα των Ρομά και περιλάμβανε 11 μέλη. Ο πατέρας του ήταν ιμάμης και του μετέδωσε μεγάλο ενδιαφέρον για το Ισλάμ και τον πολιτισμό του. Επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί, έπρεπε να αρχίσει να τραγουδάει σε νεαρή ηλικία για να κερδίσει χρήματα.
Καριέρα ως τραγουδιστής
Ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι κυκλοφόρησε το πρώτο του single (Kalajđiljar Kalaj Japar) στην ηλικία των 12 το 1962. Περιείχε τραγούδια στα τουρκικά. Έγινε δημοφιλής στα τέλη της δεκαετίας του 1960, χάρη στη βοήθεια του Στέβο Τεοντοσιέφσκι, ενός λαϊκού συνθέτη και σκηνοθέτη ενός συνόλου Ρομά, και της συζύγου του, Έσμα Ρετζέποβα, όντας η ίδια Ρομά τραγουδίστρια. Δεν ήταν το μοναδικό τους προστατευόμενο, καθώς ενθάρρυναν και άλλους ντόπιους καλλιτέχνες Ρομά. Ο Σερβεζόφσκι άρχισε να βιώνει μια μεγάλη επιτυχία το 1968, σε ηλικία 18 ετών, μετά την κυκλοφορία του δεύτερου single του. Περιλάμβανε δύο τραγούδια, το Džemile και το Gili e halisake, το πρώτο στα Σερβο-Κροάτικα, το άλλο στα Ρομανί. Αυτά τα δύο κομμάτια παρουσιάζουν έναν άλλο φίλο του ζευγαριού Τεοντοσιέφσκι, τον κλαρινέτιστα Μέντο Τσουν. Δείχνουν επίσης το διακοσμημένο ύφος του τραγουδιού και την τουρκική επιρροή που χαρακτήρισαν τον τραγουδιστή στη διάρκεια της καριέρας του.
Το 1969, ο Σερβεζόφσκι εγκατέλειψε τα Σκόπια, όπως και οι περισσότεροι από τους ντόπιους Ρομά καλλιτέχνες. Ακολούθησε αρχικά τον Στέβο και την Έσμα στο Βελιγράδι, εκείνη την εποχή την πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας και το κύριο πολιτιστικό της κέντρο. Ωστόσο, μετακόμισε στη μικρότερη πόλη του Σεράγεβο το 1975 και έκτοτε ζει εκεί. Η πρωτεύουσα της Βοσνίας βίωσε τότε μια πλούσια πολιτιστική ζωή και ο τραγουδιστής προσελκύσθηκε από την κοσμοπολίτικη και ανατολίτικη ατμόσφαιρα. Μια τέτοια απόφαση μπορεί επίσης να έχει ληφθεί για τον τραγουδιστή να διαφοροποιηθεί από την Έσμα Ρετζέποβα. Το στιλ της ήταν εμπνευσμένο από την κυρίαρχη ποπ μουσική και την κληρονομιά των Ινδών Ρομά, ενώ ο Σερβεζόφσκι ήθελε να αναπτύξει μια μουσική πιο κοντά στους τουρκικούς και αραβικούς πολιτισμούς.
Παρ 'όλα αυτά, ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι πάντα προσπαθούσε να προσεγγίσει ένα ευρύ κοινό και επίσης εξερεύνησε διάφορα είδη μουσικής, συμπεριλαμβανομένης της ινδικής μουσικής. Εκείνη την εποχή, η Γιουγκοσλαβία και η Ινδία ήταν και οι δύο μέλη του κινήματος των Αδεσμεύτων και ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο εκμεταλλεύτηκε την ινδική καταγωγή του λαού των Ρομά, για να φέρει τις δύο χώρες πιο κοντά. Ο ινδικός κινηματογράφος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των Γιουγκοσλάβων Ρομά. Αρκετά από τα τραγούδια του Σερβεζόφσκι δείχνουν μια τέτοια επιρροή, κυρίως Ramu, Ramu και Ramajana, και οι δύο κυκλοφόρησαν το 1974. Το πρώτο αναφέρεται σε έναν χαρακτήρα της επώνυμης ινδικής ταινίας, ενώ το δεύτερο αναφέρεται σε ένα ινδικό επικό ποίημα, Ραμαγιάνα. Ο Μούχαρεμ Σερβεζόφσκι πήγε στην Ινδία το 1978, για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ των Ρομά στο Τσαντίγκαρ. Με την ευκαιρία αυτή, συναντήθηκε με την πρωθυπουργό Ίντιρα Γκάντι και ποζάρει με τον γιο της Ρατζίβ Γκάντι ντυμένο με το ίδιο ινδικό κοστούμι, για να τονίσει την ομοιότητα μεταξύ των Ινδών και των Ρομά.
Εκτός από την καλλιτεχνική του σχέση με τον Σa:&;Στέβο Τεοντοσιέφσκι και την Έσμα Ρετζέποβα, ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι έχει επίσης συνεργαστεί με άλλους γιουγκοσλάβους λαϊκούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του αδερφού του, Αζνούρ  Σερβεζόφσκι, με τον οποίο κυκλοφόρησε ένα single το 1976 και ένα άλμπουμ το 1982. Συνεργάστηκε επίσης με τον αγαπημένο του μουσικό, τον αείμνηστο Τόμα Ζντράβκοβιτς, με τον οποίο περιόδευσε για 7-8 χρόνια, και με τον Σινάν Σάκιτς.
Αν και ήταν πάντα περήφανος για την καταγωγή του ως Ρομά, ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι κυκλοφόρησε μόνο λίγα τραγούδια στη γλώσσα των Ρομά. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του τραγουδείται στα Σερβο-Κροάτικα. Κατά τη διάρκεια του Βοσνιακού Πολέμου, ταυτίστηκε πλήρως ως Βόσνιος και τραγούδησε πολλά πολεμικά τραγούδια.
Καριέρα ως συγγραφέας
Ο Μουχαρέμ Σερβεζόφσκι ορίζεται ως ένας από τους λίγους διανοούμενους Ρομά. Είναι υπεύθυνος για την πρώτη μετάφραση του Κορανίου στη γλώσσα των Ρομά και είναι ο ίδιος συγγραφέας, έχοντας γράψει πολλά μυθιστορήματα και ποιήματα. Ξεκίνησε την καριέρα του ως συγγραφέας και μεταφραστής τη δεκαετία του 1980 όταν συνέχισε το έργο του πατέρα του, ο οποίος είχε αρχίσει να μεταφράζει το Κοράνι στη γλώσσα των Ρομά. Ο Σερβεζόφσκι έχει επίσης σχέδια να μεταφράσει την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, τα Χαντίθ και μερικά γνωστά λογοτεχνικά έργα (Πόλεμος και Ειρήνη, Έγκλημα και Τιμωρία και Εκατό Χρόνια Μοναξιάς) στα Ρομά.
Το πρώτο μυθιστόρημα του Σερβεζόφσκι, eniareni dijamanti ("Χρωματιστά Διαμάντια"), δημοσιεύθηκε το 1983. Ακολούθησε ο Cigani A kategorije ("Πρώτης κατηγορίας τσιγγάνοι") το 1985, Za dežjem pride sonce : dva romana ("Με τη βροχή έρχεται ο ήλιος: δύο μυθιστορήματα") το 1986, και ο όγκος της ποίησής του, Nitko ne zna puteve vjetrova i Cigana ("Κανείς δεν γνωρίζει τον δρόμο των ανέμων και των Γύσσων") το 1999. Δημοσίευσε επίσης ένα δοκίμιο, Cigani i ljudska prava ("Τσιγγάνοι και ανθρώπινα δικαιώματα") το 2000. Τα φανταστικά του έργα βασίζονται στην ταυτότητα των Ρομά και είναι για αυτόν ένας τρόπος να γράφει για τον δικό του πολιτισμό. Για αυτόν, το έργο του δίνει μια πολύ πιο αυθεντική εικόνα για τους Ρομά σε σχέση με μυθιστορήματα από μη Ρομά συγγραφείς, οι οποίοι συνήθως χρησιμοποιούν Ρομά χαρακτήρες μόνο για να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα.
Πολιτική
Ο Σερβεζόφσκι συμμετείχε για λίγο στη Βοσνιακή πολιτική στη δεκαετία του 2000. Η πολιτική του σταδιοδρομία συνδέθηκε στενά με τον ακτιβισμό του υπέρ των Ρομά και τη δική του αφομοίωση με τον βοσνιακό πολιτισμό. Προσχώρησε στο βοσνιακό Κόμμα για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη του Χάρις Σιλάιτζιτς, και εξελέγη μέλος του βοσνιακού κοινοβουλίου το 2007 για μία τετραετή θητεία. Ποτέ δεν σκόπευε να γίνει επαγγελματίας πολιτικός, αλλά ήθελε να εκπροσωπήσει τους Ρομά στη Βοσνιακή πολιτική σκηνή. Ο χρόνος του ως μέλους του κοινοβουλίου αμαυρώθηκε από μια δήλωση σχετικά με τις κακοποιημένες γυναίκες. Το 2009, είπε ότι θεωρούσε ότι η βία κατά των γυναικών ήταν φυσιολογική και μέρος της βαλκανικής παράδοσης και προκάλεσε οργή μεταξύ του κοινού και του βοσνιακού τομέα των ΜΚΟ. Παραιτήθηκε από το πολιτικό κόμμα του το 2010 επικαλούμενος διακρίσεις από τους ηγέτες της ομάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές Κατηγορία:Βόσνιοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρομά πολιτικοί
Σιχισμός στο Μπανγκλαντές
Ο Σιχισμός στο Μπαγκλαντές χρονολογείται από το 1503, αλλά έχει μειωθεί μετά την διαίρεση της Ινδίας. Οι περισσότεροι σιχιστές της χώρας είναι υπάλληλοι της Ινδικής Υψηλής Επιτροπής ή προσκυνητές. Υπήρχαν δεκαοκτώ ιστορικά γκουρντβάρα στο Μπαγκλαντές αλλά τώρα μόνο επτά έχουν απομείνει.
Ιστορία
Ο Γκουρού Νάνακ επισκέφθηκε το Μπαγκλαντές και ίδρυσε μια σειρά από Γκουρντβάρα. Η Γκουρντβάρα Νάνακ Σάχι (গুরুদুয়ারা নানকশাহী) είναι η κύρια γκουρντβάρα (αίθουσα προσευχής) στη Ντάκα του Μπαγκλαντές. Βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Ντάκα και θεωρείται ως η μεγαλύτερο των 7 γκουρντβάρα της χώρας. Μετά τη διχοτόμηση της Ινδίας, η κοινότητα των Σιχ έφυγε για την Ινδία. Μετά τον Ινδοπακιστανικό Πόλεμο του 1971 και τον απελευθερωτικό πόλεμο του Μπανγκλαντές, Ινδοί σιχιστές στρατιώτες βοήθησαν στην ανακαίνιση των Γκουρντβάρα που έμειναν στο Μπαγκλαντές.
Παραπομπές
Μπανγκλαντές Κατηγορία:Κοινωνία του Μπανγκλαντές
Ροουσάν Ερσάντ
Η Μπέγκαμ Ροουσάν Ερσάντ (γεννημένη στις 19 Ιουλίου 1941) είναι Μπανγκλαντεσιανή πολιτικός, η οποία είναι ηγέτιδα της Αντιπολίτευσης στο 10ο μπανγκλαντεσιανό κοινοβούλιο. Είναι μέλος του προεδρείου του Κόμματος Τζατίγια (Ερσάντ) και σύζυγος του πρώην μπανγκλαντεσιανού προέδρου Χουσεΐν Μοχάμεντ Ερσάντ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1956.
Καριέρα
Ως Πρώτη Κυρία, η Ερσάντ ήταν ενεργή στην κοινωνική πρόνοια και στην προώθηση των δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών. Ήταν ο "αρχηγός και προστάτης του Μπαγκλαντές Τζατίγια Μοχίλα Σάνγκσθα".
Βασίλειος Α΄του Τάραντα
Ο Βασίλειος, ήταν βυζαντινός επίσκοπος του Τάραντα τον 11ο αιώνα.
Ο Βασίλειος ήταν μέλος του Κονσιλίου της Ρώμης το 1078 όταν ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ υποστήριξε τον Νικηφόρο Βοτανειάατη όταν αυτός επιχείρησε να σφετεριστή τον θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 1092 ήρθε στην περιοχή δικαιοδοσίας του ένας Έλληνας προσκυνητής, ο Νικόλαος ο οποίος με έναν σταυρό στο χέρι έλεγε συνέχεια κύριε ελέησον. Ήταν ο Άγιος Νικόλαος ο Προσκυνητής άγιος σήμερα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Τάραντα Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Διαστημικό Λεωφορείο Κολούμπια
right|thumb|Το Κολούμπια εκτοξεύεται για την πρώτη του αποστολή [[STS-1. Υπήρξε το μοναδικό διαστημικό λεωφορείο που εκτοξεύθηκε με την εξωτερική δεξαμενή του βαμμένη άσπρη, κάτι που διακόπηκε αργότερα για την εξοικονόμηση βάρους.]] Το Διαστημικό Λεωφορείο Κολούμπια (Space Shuttle Columbia (Orbiter Vehicle Designation: OV-102) ήταν το πρώτο σκάφος στον στόλο των διαστημικών λεωφορείων της NASA που πέταξε στο διάστημα και που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Εκτοξεύθηκε για πρώτη φορά για την αποστολή STS-1, στις 12 Απριλίου 1981, Σε 22 έτη υπηρεσίας ολοκλήρωσε 27 αποστολές προτού διαλυθεί κατά την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα κατά την τελική φάση της 28ης αποστολής του (STS-107) την 1η Φεβρουαρίου 2003, σκοτώνοντας και τους 7 επιβαίνοντες.
Ιστορία
Η κατασκευή του «Κολούμπια» άρχισε το 1975 στις εγκαταστάσεις της Rockwell International, στο Πάλμντεϊλ της Καλιφόρνια (προάστιο του Λος Άντζελες), μετά από συμβόλαιο που υπογράφηκε στις 26 Ιουλίου 1972. Το σκάφος πήρε το όνομά του από το ιστορικό και ποιητικό όνομα των ΗΠΑ, όπως και η τροχιακή άκατος της αποστολής Απόλλων 11, της πρώτης διαστημικής αποστολής που προσεδάφισε ανθρώπους στη Σελήνη. Μετά την κατασκευή, το σκάφος έφθασε στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντυ την 25η Μαρτίου 1979, για να ετοιμαστεί για την πρώτη του εκτόξευση. Το «Κολούμπια» ήταν προγραμματισμένο αρχικώς να εκτοξευθεί στα τέλη του 1979, αλλά η εκτόξευση καθυστέρησε εξαιτίας προβλημάτων με το σύστημα θερμικής προστασίας και τα SSME. Στις 19 Μαρτίου 1981, κατά τη διάρκεια προετοιμασιών για μία δοκιμή εδάφους, τρεις εργάτες υπέστησαν ασφυξία ενώ εργάζονταν στο διαμέρισμα των πίσω κινητήρων του σκάφους. thumb|upright|Το «Κολούμπια» στην εγκατάσταση προετοιμασίας μετά την παράδοσή του στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντυ το 1979.
Ο αρχηγός της πρώτης διαστημικής αποστολής του «Κολούμπια» (STS-1) ήταν ο Τζων Γιάνγκ, ένας βετεράνος των προγραμμάτων «Gemini» και «Απόλλων», ο ένατος άνθρωπος στην ιστορία που περπάτησε στη Σελήνη, το 1972. Κυβερνήτης ήταν ο Ρόμπερτ Κρίπεν, ένας πολύ νεότερος αστροναύτης.
Το «Κολούμπια» παρέμεινε 105 ημέρες πάνω στην Εξέδρα Εκτοξεύσεως (Pad) 39A μέχρι να εκτοξευθεί στις 12 Απριλίου 1981, ανήμερα την 20ή επέτειο της πρώτης πτήσεως ανθρώπου στο διάστημα (του Γκαγκάριν με το σκάφος «Βοστόκ 1»). Επέστρεψε στη Γη μόλις δύο ημέρες αργότερα, έχοντας εκτελέσει 36 περιφορές γύρω από τον πλανήτη μας. Προσγειώθηκε σαν αεροπλάνο στην Αεροπορική Βάση Έντουαρντς της Καλιφόρνια. Στη συνέχεια εκτέλεσε τρεις ακόμα δοκιμαστικές αποστολές για τον έλεγχο των τεχνικών του χαρακτηριστικών και των αποδόσεων των χιλιάδων εξαρτημάτων του. Η πρώτη «κανονική» («λειτουργική») του αποστολή, με τετραμελές πλήρωμα, ήταν η STS-5, που εκτοξεύθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1982. Τότε στο πρόγραμμα διαστημικών λεωφορείων είχε ήδη προστεθεί το «Τσάλεντζερ», το οποίο εκτέλεσε τις τρεις επόμενες αποστολές του προγράμματος, ενώ στο «Κολούμπια» έγιναν αρκετές τροποποιήσεις για την πρώτη αποστολή του Spacelab.