cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Λεμεσού
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο Δήμος Λεμεσού γνώρισε πληθυσμιακές αυξήσεις σε όλες τις δεκαετίες.
Μέχρι το 1974 ο πληθυσμός του δήμου αποτελείτο από Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους και λίγους Αρμένιους, Μαρωνίτες και Λατίνους. Η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Ελληνοκύπριοι. Στη διάρκεια των δικοινοτικών διαταραχών (1963-1964), πολλοί Τουρκοκύπριοι από γειτονικά χωριά ή από διάφορες συνοικίες της πόλης, μετακινήθηκαν στην τουρκοκυπριακή συνοικία του δήμου, δημιουργώντας ένα θύλακα. Παρόμοιες συνθήκες επικρατούσαν σε όλη την Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του δήμου (περίπου 6500-7000) μεταφέρθηκαν από την Τουρκία τον Ιανουάριο του 1975, στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμών, στο βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Στη Λεμεσό εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της χώρας. Η κατάληψης της Αμμοχώστου, του σημαντικότερου τουριστικού προορισμού της Κύπρου, από το τουρκικά στρατεύματα, οδήγησε στην τουριστική ανάπτυξη του δήμου Λεμεσού, αλλά και των γειτονικών οικισμών. Σε αυτό συνέβαλε και η λειτουργία του νέου λιμανιού Λεμεσού το 1974, το οποίο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού. Μετά την κατάληψη του λιμανιού της Αμμοχώστου, του κύριου λιμανιού της Κύπρου έως το 1974, το λιμάνι Λεμεσού έγινε το κυριότερο λιμάνι της χώρας.
Επιπλέον, σημαντική αύξηση του πληθυσμού προήλθε τη δεκαετία του 1970, όταν εντάχθηκαν στον Δήμο Λεμεσού το Ζακάκι (1972) και η Αγία Φύλα (1977).
Επιπρόσθετα, τις τελευταίες δεκαετίες η οικοδομική ανάπτυξη και οι μεγάλες επενδύσεις στην ευρύτερη περιοχή της Λεμεσού οδήγησε σε μεγάλη αύξηση του πληθυσμού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Δήμου Λεμεσού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Λεμεσού, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 21 συνοικίες (σε παρένθεση ο πληθυσμός κάθε συνοικίας με βάση την απογραφή του 2011):
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Λεμεσού διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Λεμεσού είναι αδελφοποιημένος με:
Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις
Τα σημαντικότερα αθλητικά σωματεία που εδρεύουν στον Δήμο Λεμεσού είναι η ΑΕΛ Λεμεσού, ο Απόλλων Λεμεσού και ο Άρης Λεμεσού. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες των τριών σωματείων χρησιμοποιούν ως έδρα το Τσίρειο Στάδιο, το οποίο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού, ενώ σε περασμένες δεκαετίες χρησιμοποιούσαν το Στάδιο ΓΣΟ, το οποίο επίσης βρισκόταν εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού. Η ΑΕΛ και ο Απόλλωνας διαθέτουν επίσης κλειστές αίθουσες αθλοπαιδιών, για τα υπόλοιπα τμήματα τους, εντός του Δήμου Λεμεσού (Κλειστό Στάδιο Νίκος Σολωμονίδης και Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού).
Εκτός το ποδοσφαιρικό στάδιο, στη διοικητική έκταση του Δήμου Λεμεσού βρίσκεται το Αθλητικό Κέντρο Σπύρος Κυπριανού, το μεγαλύτερο κλειστό αθλητικό κέντρο στην Κύπρο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λεμεσού Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λεμεσού
Βαγγέλης Ρωχάμης
Ο Βαγγέλης Ρωχάμης (1951) υπήρξε Έλληνας κακοποιός, ο οποίος κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 απασχόλησε την κοινή γνώμη με την δράση του. Το 2000 αποφυλακίστηκε και έκτοτε ζει στο Λευκαντί Εύβοιας.
Βίος και δράση
Γεννήθηκε το 1951 στην Εύβοια. Μέλος πολυμελούς οικογένειας, σε ηλίκια 16 ετών ξεκίνησε να εργάζεται με σκοπό την συντήρησή της. Στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του στη Σύρο (1971) και επειδή δεν του χορηγήθηκε άδεια προκειμένου να επισκεφθεί τη νεογέννητη κόρη του, απέδρασε από το στρατόπεδο. Κατηγορήθηκε επίσης για κλοπή μοτοποδηλάτου και ήλθε σε προστριβή με ανωτέρους του στο στρατό οπότε και έλαβε προσωρινή αναβολή ως Ι-5.
Για την κλοπή καταδικάστηκε σε τρεισήμισι μήνες στις φυλακές Κορυδαλλού. Το 1976 φυλακίστηκε για την κλοπή που πραγματοποίησε στο ταχυδρομείο του χωριού του. Προς το τέλος της δεκαετίας του '70 πήρε άτυπο διαζύγιο από τη σύζυγό του και για λίγους μήνες μετέβη στην Κύπρο. Το 1980 συνελήφθη για απόπειρα πώλησης κλεμμένων τηλεοράσεων και φυλακίστηκε στον Κορυδαλλό. Το Δεκέμβριο του 1981 πρωταγωνίστησε στην πρώτη στάση κρατουμένων στις φυλακές αναπτύσσοντας πολιτικό, διεκδικητικό ρόλο. Για τη δράση του στη στάση δικάστηκε το 1986 και καταδικάστηκε σε 27 μήνες φυλακή.
Καταδικάστηκε για ληστείες, κλοπές, φθορές ξένης ιδιοκτησίας, οπλοφορίες, οπλοχρησίες.
Έχει πραγματοποιήσει πάνω από δέκα αποδράσεις από τις φυλακές Κορυδαλλού, Χαλκίδας, Κέρκυρας και Αλικαρνασσού. Στις αποδράσεις του τον βοήθησαν φίλοι, ενώ στην απόκρυψή του βοήθησαν γυναίκες. Χαρακτηριστικό ήταν το περιστατικό στα μέσα της δεκαετίας του '80, οπότε η αστυνομία τον αναζητούσε με συντονισμένη επιχείρηση μεγάλης κλίμακας και ο Ρωχάμης διασκέδαζε σε νυχτερινό κέντρο, οι θαμώνες του οποίου δεν τον κατέδωσαν.
Ο Ρωχάμης αποφυλακίστηκε με βούλευμα τον Απρίλιο του 2000 και έκτοτε ζει στο Λευκαντί της Εύβοιας.
Η πρόσληψη του Ρωχάμη από την ελληνική κοινωνία
Συνεχές ήταν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ που τον αντιμετώπιζαν αμφίσημα. Σημαντικό ρόλο στην ευνοϊκή πρόσληψή του έπαιξε το γεγονός της μη καταδίκης του για έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής. Επίσης, ο Ρωχάμης έγινε συνώνυμο της ανυπότακτης ανδροπρέπειας και του ανθρώπου που γελοιοποιεί την αστυνομία και την έννομη τάξη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες
Ντρεστ Θ΄ των Πίκτων
Ο Ντρεστ Θ΄ των Πίκτων, βασιλιάς των Πίκτων (834 - 837) ήταν γιος του Κονσταντίν μακ Φέργκουσα και διάδοχος του θείου του Όνγκους Β΄ των Πίκτων. Το μήκος της βασιλείας του βασίστηκε σε καταλόγους βασιλέων των Πίκτων που τον σχετίζουν με τον Τάλοργκαν γιο του Ουθουάλ, άλλοι ιστορικοί όπως ο Ιωάννης του Φορντάν συγχέουν τους δυο βασιλείς ως "Ντρέστολοργκερ" υπό την επίδραση του παλιότερου Τάλοργκαν Β΄ των Πίκτων. Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι οι βασιλείς των Πίκτων εκείνη την περίοδο ήταν και βασιλείς της Νταλ Ριάτα αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Μαντινάτ ας-Σαμάλ
To Μαντινάτ ας-Σαμάλ (αραβικά: الشمال‎) είναι δήμος του Κατάρ. Η πρωτεύουσα του ονομάζεται Μαντινά ας-Σαμάλ και είναι από τις μεγαλύτερες πόλεις του Κατάρ. Το όνομά του σημαίνει Πόλη του βορρά και ο πληθυσμός της ξεπερνά τους 5,000 κατοίκους. Η πόλη έχει το στάδιο ας-Σαμάλ, 45.330 θέσεων που θα είναι ένα από τα 12 στάδια που θα φιλοξενήσουν το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου του 2022.
Ο δήμος της πόλης περιέχει το Ρας Ρακάν, το βορειότερο μέρος του Κατάρ και περικυκλώνεται από τον Περσικό Κόλπο με εξαίρεση τα νότια. Συνορεύει με τους εξής δήμους:
Επισκόπηση του δήμου
Ο δήμος του ας-Σαμάλ δημιουργήθηκε στις 17 Ιουλίου 1972, την ίδια μέρα με τους άλλους 6 σημερινούς δήμους του Κατάρ, τον δήμο Αλραγιάν, τον δήμο Αλ-Κχορ και του Αλ-Ντέχρα, τον Αλ-Ουακρά, τον Ουμσαλάλ και τον ας-Σαμάλ.
Ο δήμος έχει τις παρακάτω πόλεις:
Πολιτική οργάνωση του δήμου
Ο δήμος έχει 4 διαμερίσματα που έχουν ηγέτη τον Τζάμπρ μπεν Αλί αλ-Ναεεμέε, διευθυντή του δήμου ας-Σαμάλ.
Δημογραφία
Υπάρχει μεταναστευτική κοινότητα στην πόλη που αποτελείται από Ινδούς, Ιρανούς, Ουαλούς, Δανούς και Γερμανούς. Την δεκαετία 2001-2009 ο πληθυσμός του δήμου της πόλης αυξήθηκε κατά 804 άτομα.
Παραπομπές
1. 1.0 1.1 1.2 "Πληθυσμιακή απογραφή 2010" (PDF). Στατιστική Υπηρεσία Κατάρ. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.
2.↑
3."Δήμος αλ-Σαμάλ". Υπουργείο Δήμων και μητροπολιτικής σχεδίας (Κατάρ). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2015.
Σβετλάνα Γκάνουσκινα
Η Σβετλάνα Αλεξέιεβνα Γκάνουσκινα (Светла́на Алексе́евна Га́ннушкина, γεννημένη στις 6 Μαρτίου 1942) είναι μαθηματικός και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία, η οποία αναφερόταν ως σοβαρή υποψήφια για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2010.
Έργο
Η Γκάνουσκινα εργάστηκε για πολλά χρόνια ως καθηγήτρια μαθηματικών σε πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1990, βοήθησε στην ίδρυση της ομάδας Βοήθεια των Πολιτών (Grazhdanskoe Sodeistvie), μίας ΜΚΟ που αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως όσον αφορά τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στη ρωσική κοινωνία. Από το 2015, ο οργανισμός χαρακτηρίζεται ως "ξένος πράκτορας" από τη ρωσική κυβέρνηση.
Η Γκάνουσκινα είναι μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου για την Κοινωνία των Πολιτών και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Είναι επίσης στο συμβούλιο του Μνημείου, μίας κοινότητας αφιερωμένη στη μνήμη των θυμάτων της σοβιετικής καταστολής.
Αναγνώριση
Το 2006, της απονεμήθηκε το βραβείο Homo Homini για τον ακτιβισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την τσεχική ομάδα People in Need (Άνθρωποι σε Ανάγκη).
Το 2016, η Γκάνουσκινα έλαβε το Βραβείο Ορθής Διαβίωσης, που συχνά αναφέρεται ως «Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ», στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, «για την υπερδεκαετή δέσμευσή της στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης για τους πρόσφυγες και τους εξαναγκασμένους μετανάστες και την ανοχή μεταξύ διαφορετικών εθνοτικών ομάδων".
Κόρπους των Μινωικών και Μυκηναϊκών Σφραγίδων
Το Corpus of Minoan and Mycenaean Seals (CMS) είναι ερευνητικό έργο για τη συλλογή και επεξεργασία όλων των μινωικών και μυκηναϊκών σφραγίδων. Είχε έδρα στο Μάρμπουργκ από το 1958 έως το 2011 ως ερευνητικό κέντρο της Ακαδημίας Επιστημών και Λογοτεχνίας στο Μάιντς ενώ από το 2011 εδρεύει στο Ινστιτούτο Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Ο σημερινός επικεφαλής του Corpus είναι ο Διαμαντής Παναγιωτόπουλος.
Σβετλάνα Γκάνουσκινα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Κόρπους των Μινωικών και Μυκηναϊκών Σφραγίδων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί οργανισμοί
Δημήτρης Βεζανής
Ο Δημήτριος Βεζανής (1904-19 Μαρτίου 1968) ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου, πολιτικός επιστήμονας και συνταγματολόγος και θεωρητικός του Ελληνικού εθνικισμού.
Βιογραφικό
Πατέρας του ήταν ο Σωτήριος Βεζανής, νομικός, υφηγητής Πολιτικής Οικονομίας και βιομήχανος υαλουργίας με σπουδές κλωστοϋφαντουργίας και ένας από τους πρώτους που έθεσαν τα θέματα της οκτάωρης εργασίας, της αργίας της Κυριακής και της εισαγωγής του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων.
Μαθήτευσε στο 3ο τετρατάξιο Γυμνάσιο Αθηνών, σπούδασε στη Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας στη σχολή Πολιτικών Επιστημών. Το 1932 εκλέχθηκε υφηγητής στην έδρα της Γενικής Πολιτειολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε εκλεγεί επίσης Έκτακτος καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού δικαίου στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, στην οποία δίδαξε έως το θάνατο του το 1968. Το 1930-1931 διατέλεσε Νομάρχης Άρτας. Ήταν συνεργάτης της εφημερίδας Ο Εθνικοσοσιαλιστής που εξέδιδε από το 1934 το πολιτικό κόμμα Οργάνωση Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών του Ιάκωβου Διαμαντόπουλου. Από το 1936 έως το 1948 ήταν διευθυντής στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ). Υπήρξε ηγετικό στέλεχος της οργανώσεως Εθνικιστικός Σύνδεσμος, η οποία κατά τη γερμανική κατοχή δημιούργησε την αντιστασιακή οργάνωση Πρόμαχοι και εξέδιδε τα έντυπα Προμαχών και Η Μπόμπα. Το 1946 συμμετείχε στις εκλογές ως υποψήφιος βουλευτής Πειραιώς με το Κόμμα των Χιτών.
Το 1962, υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Πέθανε στο σπίτι του μετά από καρδιακή ανακοπή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Συνταγματολόγοι Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Νομάρχες Άρτας
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019
Επιλογή διοργανώτριας πόλης
Η επιλογή της Γκουάνγκτζου έγινε στο διετές συμβούλιο της FINA για επιλογή διοργανώτριων πόλεων το 2013, που έγινε στη Βαρκελώνη.
Πίνακας μεταλλίων
Διοργανώτρια χώρα (Νότια Κορέα)
Παραπομπές
2019 Κατηγορία:Υγρός στίβος το 2019
Μιλωνία Καισωνία
Η Μιλωνία Καισωνία ήταν ρωμαία αυτοκράτειρα, κόρη του Καισώνιου και της Βιστίλλας, η τέταρτη και η τελευταία σύζυγος του αυτοκράτορα Γάιου Καλιγούλα.
Λίγα έχουν γραφεί για τη ζωή της Καισωνίας. Ο Σουητώνιος λέει, ότι όταν ο Καλιγούλας την παντρεύτηκε, δεν ήταν ούτε όμορφη ούτε νέα και ήταν ήδη μητέρα τριών θυγατέρων από έναν άλλο άνδρα. Την περιγράφει ως γυναίκα με απερίσκεπτη υπερβολή και αγριότητα, την οποία παρόλα αυτά ο Καλιγούλας αγάπησε με πάθος και πίστη. Η Καισωνία ήταν έγκυος κατά τη στιγμή του γάμου και γέννησε μια κόρη, την Ιουλία Δρουσίλλα, μόνο έναν μήνα αργότερα (ή σύμφωνα με τον Σουητώνιο, την ημέρα του γάμου). Ο Καλιγούλας συχνά την έδειχνε γυμνή στους φίλους του. Σε μια περίεργη επίδειξη αγάπης, την απειλούσε στα αστεία, ότι θα τη βασανίσει ή θα τη σκοτώσει.
Στις 24 Ιανουαρίου του 41, ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε και λίγες ώρες μετά η Καισωνία και η Δρουσίλλα δολοφονήθηκαν επίσης. Ο Ιώσηπος αναφέρει, ότι πέθανε γενναία: θλιμμένη για τον θάνατο του συζύγου της, πρότεινε πρόθυμα το λαιμό της στον δολοφόνο, λέγοντάς του να την σκοτώσει χωρίς δισταγμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Πωλ Ρίκα
Ο Πωλ Ντε Λουτσία (πραγματικό όνομα: Felice De Lucia, προφέρεται στα Ιταλικά: [feliːtʃe de lutʃiːa]), (Νάπολη, 14 Νοεμβρίου 1897 —  Σικάγο, 11 Οκτωβρίου 1972), γνωστός και ως Πωλ Ρίκα, ήταν Ιταλοαμερικανός γκάνγκστερ που υπηρέτησε ως κατ' όνομα ή de facto αρχηγός της Μαφίας του Σικάγου για 40 χρόνια. Το 1958, ονομάστηκε από μια υποεπιτροπή διερεύνησης εγκλημάτων της Γερουσίας «ο σημαντικότερος εγκληματίας της χώρας». Ο Ρίκα πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1972.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρίκα γεννήθηκε ως "Φελίτσε Ντε Λουσία" στις 14 Νοεμβρίου 1897 στη Νάπολη της Καμπανίας από τον Αντόνιο και τη Μαρία Ανουνζιάτα Ντε Λουτσία. Είχε τέσσερις αδερφές: την Εμιλία Μπεατρίτσε, την Άννα Κλημεντίνα, την Σελεμεντίνα Ελεονόρα και την Λουίζα Μαρία. . Σε ηλικία 17 ετών, άρχισε να δουλεύει για το οργανωμένο έγκλημα της Νάπολης (Καμόρα). Το 1915, μαχαίρωσε θανάσιμα τον Εμίλιο Παρίλιο με εντολή της Μαφίας. Ο Ρίκα αργότερα ισχυρίστηκε ότι σκότωσε τον Παρίλιο επειδή διέλυσε τον αρραβώνα με την αδερφή του. Το 1917, καταδικάστηκε για φόνο, εκτίοντας δύο χρόνια φυλάκιση. Μετά την απελευθέρωση από τη φυλακή, ο Ρίκα σκότωσε στη συνέχεια τον Βιντσέντζο Καπάσο, ο οποίος είχε καταθέσει εναντίον του στη δίκη Παρίλιο, κόβοντάς του τον λαιμό. Μετά από αυτήν την δολοφονία άλλαξε το όνομα του σε "Πωλ Μάγκλιο" και διέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της Κούβας. Στις 10 Αυγούστου 1920, ο Ρίκα έφτασε στη Νέα Υόρκη.
Τον Ιανουάριο του 1927, ο Ρίκα παντρεύτηκε την Νάνσι Εμίλυ Γκιγκάντε, η οποία ήταν επίσης από τη Νάπολη, και απέκτησε μαζί της τρία παιδιά: τη Μαίρη Άννα, τον Άντονι Πωλ και τον Πωλ Ρίτσαρντ. Έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των ΗΠΑ το 1928 και άλλαξε νομικά το όνομά του σε Πωλ Ντε Λουτσία.
Στις 24 Ιανουαρίου 1927, ο Ρίκα συνελήφθη επειδή είχε πάνω του ένα κρυμμένο όπλο, όταν πήρε μέρος σε μια κλοπή. Αν και συνελήφθη μερικές φορές στα πρώτα του χρόνια στη μαφία, δεν καταδικάστηκε ποτέ σοβαρά για καμία κατηγορία μέχρι τη δεκαετία του 1940, και πριν γίνει ακόμη αναγνωρισμένη προσωπικότητα στη Μαφία του Σικάγου στη δεκαετία του 1930, με το μητρώο του Ρίκα να ήταν τόσο καθαρό που ακόμη και οι συνεργάτες του θα επιδείκνυαν κάποιο φθόνο για το μικρό ποινικό του ιστορικό κατά την διάρκεια της καριέρας του στη μαφία.
Συμμετοχή στην Μαφία
Ενώ βρισκόταν στην Κούβα, ο Ρίκα γνώρισε τον Τζόζεφ "Ντάιμοντ Τζο" Εσπόζιτο, έναν λαθρέμπορο αλκοόλ και ιδιοκτήτη εστιατορίου στο Σικάγο. Όταν ο Ρίκα έφτασε στη Νέα Υόρκη, ο Εσπόζιτο τον πήρε μαζί του και του ανέθεσε να διακινεί παράνομο ουίσκι από την Κούβα και από το Κεντάκι στο Σικάγο. Αισθανόμενος τις δυνατότητες του Ρίκα, ο Εσπόζιτο τον διόρισε ως προϊστάμενο στο "Bella Napoli", το εστιατόριο του Εσπόζιτο στο Σικάγο, κερδίζοντας το παρατσούκλι "ο σερβιτόρος". Το Bella Napoli ήταν δημοφιλής σε πολλούς γκάνγκστερ του Σικάγο, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού της συμμορίας της Νότιας Πλευράς (πρόδρομο της Μαφίας του Σικάγου), Αλ Καπόνε. Κάνοντας αρκετές φιλίες με Ναπολιτάνους γκάνγκστερ που είχαν επιστρέψει στην Ιταλία, ο Ρίκα εγκατέλειψε σύντομα τη δουλειά του στο εστιατόριο και εντάχθηκε στη συμμορία της Νότιας Πλευράς.
Δουλεύοντας με τον Καπόνε και τον Νίττι
Το 1929, ο Καπόνε και ο Ρίκα παρακολούθησαν τη Διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι στο Ατλάντικ Σίτι του Νιου Τζέρσεϋ, την πρώτη συνάντηση του οργανωμένου εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1930, ο Καπόνε έστειλε τον Ρίκα στη Νέα Υόρκη για να υπηρετήσει ως απεσταλμένος του στις ειρηνευτικές συνομιλίες με στόχο τον τερματισμό του πολέμου του Καστελαμαρέζε μεταξύ των ιταλοαμερικανικών συμμοριών της Νέας Υόρκης. Με την ίδρυση του Εθνικού Συνδικάτου Εγκλήματος το 1931, το κύρος του Ρίκα συνέχισε να αυξάνεται.
Το 1931, ο Καπόνε δικάστηκε για φοροδιαφυγή και καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκιση. Ο διάδοχος του Καπόνε ήταν ο Φρανκ Νίττι, με τον Ρίκα ως προβεβλημένο αφεντικό. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ιστορικό της μαφίας Καρλ Σιφάκις, ο Ρίκα είχε την πραγματική δύναμη στο Σικάγο. Ο Ρίκα συχνά ανέτρεπε τις εντολές του Νίττι λέγοντας: «Θα το κάνουμε με αυτόν τον τρόπο. Τώρα ας μην πούμε περισσότερα για αυτό!». Επιπλέον, οι ηγέτες του αναδυόμενου Συνδικάτου, συμπεριλαμβανομένου του Λάκι Λουτσιάνο, συναναστρέφονταν μόνο με τον Ρίκα, και όχι με τον Νίττι. Μάλιστα, τον Απρίλιο του 1932, ο Λουτσιάνο και ο Μέγερ Λάνσκι, άλλος ένας κορυφαίος ηγέτης της Ιταλοαμερικανικής μαφίας, ήταν παρέα με τον Ρίκα και άλλους γκάνγκστερ του Σικάγο και της Νέας Υόρκης όταν συνελήφθησαν από την αστυνομία έξω από το ξενοδοχείο Congress στο Σικάγο. Όλοι οι άντρες που συνελήφθησαν αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς η αστυνομία δεν είχε κανένα στοιχείο να τους κρατήσει προφυλακισμένους. Το γεγονός ότι οι ηγέτες της Ανατολικής Ακτής συναντήθηκαν με τον Ρίκα προσωπικά στο Σικάγο καταδεικνύει την εμπιστοσύνη της μαφίας της Νέας Υόρκης προς αυτόν.
Υπόθεση εκβιασμού στο Χόλυγουντ
Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, ο Νίττι έπεισε τον Ρίκα και την υπόλοιπη ηγεσία της μαφίας να συμμετάσχουν σε μια επιχείρηση εκβιασμού που στόχευε στα κινηματογραφικά στούντιο στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, εκεί όπου ο μαφιόζος του Σικάγο, Τζον Ροσέλλι απέκτησε τον έλεγχο του Projectors Union και απείλησε τα στούντιο με απεργίες και άλλα εργατικά προβλήματα.
Για να αποφευχθεί η εργατική αναταραχή, η RKO, η Paramount, η MGM και η 20th Century Fox πλήρωσαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια στη μαφία. Ωστόσο, δύο άνδρες συνελήφθησαν για εκβιασμό και συμφώνησαν να καταθέσουν κατά της ηγεσίας της μαφίας. Τον Μάρτιο του 1943, ο Ρίκα, ο Νίττι και άλλοι ηγέτες της μαφίας κατηγορήθηκαν για εκβιασμό.
Ο Ρίκα ήταν αρκετά ήπιος χαρακτήρας, αλλά ταυτόχρονα ήταν τόσο αδίστακτος όσο κάθε αφεντικό του υποκόσμου. Σε αντίθεση με τις επιδεικτικές συμπεριφορές και της αναζήτησης της προσοχής των μέσων ενημέρωσης που επιδιώκαν τα δύο πρώην αφεντικά του, ο Εσπόζιτο και ο Καπόνε, οι οποίες τελικά είχαν προκαλέσει την πτώση τους, ο Ρίκα, μαζί με τον Ακάρντο, προτίμησαν να διατηρούν πιο χαμηλό προφίλ για να αποφύγουν την προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και τις διωκτικές αρχές. Όποτε ήθελαν να εξοντώσουν κάποιον, έλεγαν, "Κάνε τον να φύγει." Ο ιστορικός Τζο Σηφάκης τον περιέγραψε ως έναν από τους πιο στερεοτυπικούς γκάνγκστερ που παρήγαγε ποτέ η μαφία του Σικάγου.
Καταδίκη για εκβίαση
Στις 30 Δεκεμβρίου 1943 ο Ρίκα και οι συνεργάτες του δικάστηκαν για εκβιασμό και καταδικάστηκαν σε δέκα χρόνια σε ομοσπονδιακή φυλακή. Ο Ρίκα έκτισε την ποινή του στο ομοσπονδιακό σωφρονιστικό κατάστημα στην Ατλάντα, αλλά σύντομα άσκησε πιέσεις για την μεταφορά του στο σωφρονιστικό ίδρυμα Λέβενγουορθ στο Κάνσας. Ο αρχιφύλακας της Ατλάντα, φέρεται να ήταν προκατειλημμένος κατά των Ιταλών, καθώς είχε χτυπήσει άγρια ​​τον μαφιόζο Φιλ Ντ΄Αντρέα, κάνοντας τον Ρίκα και τους άλλους να φοβούνται για τη ζωή τους. Μετά από μια σειρά επαφών, ο δικηγόρος του Σεντ Λούις του Μιζούρι, Πολ Ντίλον, φέρεται να δωροδώκησε τον επικεφαλής του ομοσπονδιακού συμβουλίου αποφυλάκισης για να εγκρίνει την μεταφορά στο Λέβενγουορθ του Ρίκα.
Τον Μάιο του 1945, ο Ρίκα και οι άλλοι μαφιόζοι μεταφέρθηκαν στο Λέβενγουορθ, όπου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Υπηρεσία Εσωτερικών Εσόδων των ΗΠΑ (IRS) δέχτηκε να κάνει διακανονισμό οφειλών από τον Ρίκα για αναδρομικούς φόρους. Στις 13 Αυγούστου 1947, μετά από διαβούλευση μιας εβδομάδας, το συμβούλιο αποφυλάκισης αποφυλάκισε τον Ρίκα και τους συγκατηγορούμενους του υπό όρους. Ωστόσο, ως προϋπόθεση της αποφυλάκισής του, ο Ρίκα δεν μπορούσε να έχει καμία επαφή με μαφιόζους. Ο Ακάρντο αντικατέστησε τον Ρίκα ως αφεντικό. Αυτό ήταν γενικά αποδεκτό, καθώς ο Ακάρντο μοιράστηκε την εξουσία με τον Ρίκα, ο οποίος παρέμεινε στο παρασκήνιο ως ανώτερος σύμβουλος. Καμία σημαντική συναλλαγή, και σίγουρα καμία επιτυχία, δεν έγινε εν αγνοία του Ρίκα. Ήταν μια από τις λίγες γνωστές περιπτώσεις συμφωνίας κατανομής της εξουσίας στο οργανωμένο έγκλημα.
Σχέσεις με τον Τζιανκάνα
Καθώς ξεκίνησε η δεκαετία του 1950, ο Ρίκα άρχισε να δίνει περισσότερες εξουσίες της μαφίας του Σικάγου στον Ακάρντο. Ωστόσο, το 1957 ο Ρίκα ανακοίνωσε ξαφνικά την απόφαση του ότι ο Σαμ Τζιανκάνα, προστατευόμενος του Ρίκα, θα έπαιρνε να πάρει τη θέση του Ακάρντο, ο οποίος αντιμετώπιζε κατηγορίες φοροδιαφυγής και ο Ρίκα φέρεται να ήθελε να τον τραβήξει στο παρασκήνιο. Αν και δυσαρεστημένος για τον υποβιβασμό, ο Ακάρντο το δέχτηκε, βάζοντας τον Ρίκα σε καθεστώς ημι-συνταξιοδότησης. Ωστόσο, έγινε άμεσα κατανοητό ότι ο Τζιανκάνα έπρεπε να πάρει την έγκριση του Ακάρντο και του Ρίκα για όλες τις μεγάλες οικονομικές συναλλαγές. Παραμένοντας στο παρασκήνιο, ο Ρίκα και ο Ακάρντο απέφυγαν την περαιτέρω φυλάκιση τους.
Καθώς ο Ρίκα γερνούσε, ο Ακάρντο άρχισε να παίρνει περισσότερες αποφάσεις υψηλού επιπέδου, απωθώντας τελικά τον Τζιανκάνα υπέρ του Σαμ Μπατάλια το 1966.
Ύστερα χρόνια
Το 1957, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατηγόρησε τον Ρίκα για παράνομη είσοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες με το ψευδώνυμο Πωλ Μάγκλιο και η υπηκοότητά του αφαιρέθηκε. Τρία χρόνια νωρίτερα, η κυβέρνηση είχε εντοπίσει τον πραγματικό Πωλ Μάγκλιο στο Σικάγο και τώρα τον έφερε να καταθέσει εναντίον του Ρίκα. Αν και η κυβέρνηση κέρδισε μια εντολή απέλασης, αργότερα ανατράπηκε. Το 1959, ο Ρίκα δικάστηκε για φοροδιαφυγή και καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια φυλάκιση. Αφού εξέτισε 27 μήνες της ποινής του, ο Ρίκα αφέθηκε ελεύθερος. Το 1965, ο Ρίκα κατηγορήθηκε ξανά για φοροδιαφυγή. Στο δικαστήριο, ο Ρίκα υποστήριξε ότι το συνολικό του εισόδημα για το 1963, 80.159 δολάρια και τελικά αθωώθηκε.
Ο Ρίκα πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 11 Οκτωβρίου 1972 στο νοσοκομείο Σαντ Λουκ στο Σικάγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Λαθρέμποροι αλκοόλ
Οίκος των Ζόγου
Ο Οίκος των Ζόγου (Zogu), μέχρι το 1922 Ζογκόλι (Zogolli) είναι αλβανική δυναστεία που ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Η οικογένεια αποτελούσε το βραχύβιο σύγχρονο Βασίλειο της Αλβανίας με τον μοναδικό μονάρχη της, τον Ζογ Α΄ της Αλβανίας (1928–1939).
Ιστορία
Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον Ζόγου Πασά ο οποίος μετανάστευσε στο Μάτι της Αλβανίας στις αρχές του 20ού αιώνα.
Το πιο γνωστό μέλος της δυναστείας είναι ο Ζογ Α΄, ο οποίος το 1928 ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Αλβανών και βασίλευσε έως ότου απομακρύνθηκε από τον Βίκτορα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και την ιταλική εισβολή το 1939. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ κατέλαβε αργότερα τον αλβανικό θρόνο.
Με τον θάνατο του εξόριστου βασιλιά Ζογ το 1961, διάδοχος του θρόνου και επικεφαλής του Οίκου των Ζόγου αναδείχθηκε ο μοναδικός γιος του Λέκα, Πρίγκιπας του Στέμματος της Αλβανίας (γεν. το 1939), ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Αλβανών από την εξόριστη αλβανική Εθνοσυνέλευση. Ο βασιλιάς Λέκα παρέμεινε επικεφαλής του οίκου και διεκδικητής του θρόνου μέχρι τον θάνατό του το 2011, όταν τον διαδέχτηκε ο μοναδικός του γιος, ο Λέκα Β΄.
Ο Λέκα δεν έχει γιους και είναι ο μόνος διάδοχος του βασιλιά Ζογ. Ο σημερινός κληρονόμος του Πρίγκιπα Λέκα είναι ο Σκεντέρ Ζόγου, πρώτος ξάδελφος του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες
Νησί Ταϊπίνγκ
thumb|Φωτογραφία του [[Διεθνής Διαστημικός Σταθμός|Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού του νησιού Ταϊπίνγκ (αριστερά) και του υφάλου Τζόνγκτζου (δεξιά)]] Το νησί Ταϊπίνγκ, επίσης γνωστό ως Ιτού Αμπά και με πολλά άλλα ονόματα, είναι το μεγαλύτερο από τα φυσικά νησιά Σπράτλυ στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Το νησί έχει ελλειπτικό σχήμα και μήκος 1,4 χιλιόμετρα και πλάτος 0,4 χιλιόμετρα, με έκταση 46 εκτάρια. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της όχθης Τιζάρντ. Ο διάδρομος προσγείωσης του αεροδρομίου του νησιού Ταϊπίνγκ είναι εύκολα το σημαντικότερο χαρακτηριστικό στο νησί, που διατρέχει όλο το μήκος του.
Το νησί διοικείται από τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν), ως τμήμα του Τσίτζιν, Καοσιούνγκ. Διεκδικείται επίσης από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ.
Το 2016, στην απόφαση ενός διαιτητικού δικαστηρίου στο Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο, στην υπόθεση που άσκησαν οι Φιλιππίνες κατά της Κίνας, το δικαστήριο χαρακτήρισε το Ιτού Αμπά ως «βραχονησίδα» σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης (UNCLOS) (και επομένως δεν δικαιούται αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) 200 ναυτικών μιλίων και υφαλοκρηπίδας). Τόσο η Ταϊβάν όσο και η ΛΔΚ/Κίνα απέρριψαν αυτήν την απόφαση.
Ο παρακείμενος ακατοίκητος ύφαλος Τζόνγκτζου βρίσκεται επίσης υπό τον έλεγχο της Ταϊβάν.
Αδελφοποιήσεις
Το νησί Ταϊπίνγκ είναι αδελφοποιημένο με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά
Βασίλης Δωρόπουλος
Ο Βασίλης Δωρόπουλος (1942) είναι Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης. Είναι μέλος του σωματείου «Σπίτι των Καλλιτεχνών» στο Παρίσι, στην Ένωση επαγγελματιών γλυπτών του Παρισιού και της ΕΕΤ Αθήνας.
Ζωή και σπουδές
Ο Βασίλης Δωρόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεσοποταμία Καστοριάς από όπου σε ηλικία 23 ετών μετακόμισε με τη μητέρα του στο Παρίσι. Σπούδασε αρχικά ζωγραφική και μετά γλυπτική στην Ecole Superieure des Beaux Arts του Παρισιού, κοντά στους διάσημους Γάλλους γλύπτες Cecar, Martin Etiene και Colamarini.
Εκθέσεις
Πήρε μέρος σε πολλές ατομικές εκθέσεις (Καστοριά 1967, Παρίσι 1973, Chantilly 1977) και σε πανελλήνιες (1971, 1973, 1975). Πήρε επίσης μέρος στα Salon  του Παρισιού και σε εκθέσεις διεθνείς και ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Διακρίσεις
Ο Βασίλης Δωρόπουλος έχει τιμηθεί με:
Στυλ και έργα
Ο Δωρόπουλος ενδιαφέρεται κυρίως για την αρχαΐζουσα μορφή, την οποία τυποποιεί και στιλιζάρει. Το αρχαίζον αυτό στυλ το καλλιεργεί στις μεμονωμένες μορφές του. Παράλληλα δημιουργεί συμπλέγματα μορφών με έντονο εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα.
Κλοπή έργων του
Περίπου πενήντα έργα του γλύπτη Βασίλη Δωρόπουλου κλάπηκαν από το σπίτι του, όπου βρίσκεται και το ατελιέ του, στο Θησείο. Πρόκειται για έργα από μπρούντζο, κυρίως μικρογλυπτά, που κλάπηκαν κατά την περίοδο απουσίας του εικαστικού καλλιτέχνη από την Ελλάδα. Η κλοπή διαπιστώθηκε από τους οικείους του.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Υγειονομικό σύστημα της Ουγγαρίας
Η Ουγγαρία διαθέτει ένα ολοκληρωμένο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, που χρηματοδοτείται από φόρους και βρίσκεται υπό τη διαχείριση του κρατικού Εθνικού Ταμείου Ασφάλισης Υγείας (ουγγρικά: Országos Egészségbiztosítási Pénztár (OEP)). Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 100% του συνολικού πληθυσμού καλύπτεται από το σύστημα ασφάλισης υγείας, το οποίο είναι απολύτως δωρεάν για παιδιά (όλα τα άτομα κάτω των 16 ετών), μητέρες ή πατέρες με παιδιά, φοιτητές, συνταξιούχους, άτομα με χαμηλό εισόδημα, άτομα με ειδικές ανάγκες (συμπεριλαμβανομένων σωματικών και ψυχικών διαταραχών), ιερείς και άλλους εκκλησιαστικούς παράγοντες. Η υγεία στην Ουγγαρία μπορεί να χαρακτηριστεί από το ταχέως αυξανόμενο προσδόκιμο ζωής (7,48 έτη για τους άνδρες και 4,92 έτη για τις γυναίκες μεταξύ 1993 και 2013) και ένα ποσοστό πολύ χαμηλής βρεφικής θνησιμότητας (4,6 ανά 1.000 γεννήσεις το 2014). Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ η Ουγγαρία δαπάνησε το 7,8% του ΑΕΠ της για την υγειονομική περίθαλψη το 2012. Οι δαπάνες για το σύνολο του τομέα της υγείας έφθασαν το 2011 τα 1.688,7 δολάρια ΗΠΑ ανά κάτοικο, εκ των οποίων τα 1.098.3 προέρχονταν από κυβερνητική χρηματοδότηση (65%) και τα 590,4 από ιδιωτικούς πόρους (35%).
Η αμοιβή των ιατρών είναι από τη χαμηλότερη στις χώρες του ΟΟΣΑ. Οι γενικοί ιατροί πληρώνονται 1,4 φορές το μέσο μισθό και οι νοσοκομειακοί ειδικευμένοι ιατροί 1,6 φορές το μέσο μισθό της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία στην Ευρώπη Κατηγορία:Ουγγαρία Κατηγορία:Υγειονομική περίθαλψη ανά χώρα
Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βιάσνα
Ιστορία
Το 2005, οι Μπιαλιάτσκι και Βιάσνα κέρδισαν το βραβείο Homo Homini της Τσεχικής ΜΚΟ People in Need (Άνθρωποι σε Ανάγκη), το οποίο αναγνωρίζει "ένα άτομο που αξίζει σημαντική αναγνώριση λόγω της προώθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και των μη βίαιων λύσεων σε πολιτικές συγκρούσεις".
Μετά από μία εκτεταμένη καταστολή εναντίον πολιτικών ακτιβιστών που διαμαρτύρονται για αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές του 2010, που επικρίθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη και τους παρατηρητές της Ευρωπαϊκής Ένωσης τόσο τα γραφεία της Βιάσνα όσο και το σπίτι του Μπιαλιάτσκι έχουν ερευνηθεί επανειλημμένα από τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας. Στις 14 Φεβρουαρίου, ο Μπιαλιάτσκι κλήθηκε στο γραφείο του Εισαγγελέα και προειδοποιήθηκε ότι καθώς η Βιάσνα ήταν μη εγγεγραμμένος οργανισμός, η κυβέρνηση θα ζητούσε ποινική δίωξη εναντίον του εάν η ομάδα συνέχιζε να λειτουργεί.
Μετά τις διαμαρτυρίες της Λευκορωσίας 2020-2021, το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βιάσνα μαζί με το Κέντρο Αποκατάστασης και Έρευνας για τα Θύματα Βασανιστηρίων, το REDRESS και τη Διεθνή Επιτροπή Διερεύνησης Βασανιστηρίων στη Λευκορωσία ίδρυσαν τη Διεθνή Πλατφόρμα Λογοδοσίας για τη Λευκορωσία. Σε κοινή δήλωση, 19 κράτη εξέφρασαν την πλήρη υποστήριξή τους για τη δημιουργία μίας τέτοιας πλατφόρμας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Βραβείο Ορθής Διαβίωσης
Υγειονομικό σύστημα της Βουλγαρίας
Η Βουλγαρία είχε την τρίτη υψηλότερη θνησιμότητα στην Ευρώπη για το 2015, με ρυθμό 708 ανά 100.000 κατοίκους. Οι τέσσερις ευρωπαϊκές περιφέρειες με τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από ασθένειες του κυκλοφορικού συστήματος ήταν όλες τους στη Βουλγαρία. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι κύριες φυσικές αιτίες θανάτου στη χώρα ήταν οι καρδιαγγειακές παθήσεις (που συνήθως εκδηλώνονται και με εγκεφαλικά επεισόδια), ο καρκίνος και οι αναπνευστικές ασθένειες. Η Βουλγαρία έχει ωστόσο ένα πολύ χαμηλό ποσοστό εμφάνισης του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV). Παρόλο που το εκτιμώμενο ποσοστό κρουσμάτων το 2003 ήταν μικρότερο από το 0,1% του πληθυσμού, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ο αριθμός των νέων ασθενών αυξήθηκε σταδιακά. Το 2005 αναφέρθηκαν περίπου 86 νέες περιπτώσεις, οι οποίες έφεραν το επίσημο σύνολο σε περίπου 600 άτομα, ενώ 58 νέα κρούσματα αναφέρθηκαν κατά το πρώτο εξάμηνο του 2006. Το 2010 υπήρχαν 1.160 οροθετικά άτομα από τον ιό HIV.
Υγειονομική περίθαλψη
Η Βουλγαρία ξεκίνησε τη γενική μεταρρύθμιση του παλαιού συστήματος υγείας που κληρονόμησε από την κομμουνιστική εποχή το 1999. Στη δεκαετία του 1990 οι ιδιωτικές ιατρικές πρακτικές διευρύνθηκαν σημαντικά, αλλά οι περισσότεροι Βούλγαροι βασίζονταν σε δημόσιες κλινικές για την περίθαλψή τους, ενώ πλήρωναν υψηλές τιμές για ειδική περίθαλψη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι εθνικοί δείκτες υγείας επιδεινώθηκαν σε γενικό βαθμό, καθώς οι οικονομικές δυσπραγίες της χώρας μείωσαν σημαντικά τη χρηματοδότηση του τομέα της υγείας.
Το μεταγενέστερο πρόγραμμα μεταρρύθμισης της υγείας εισήγαγε την υποχρεωτική υγειονομική ασφάλιση των εργαζομένων μέσω του Εθνικού Ταμείου Υγειονομικής Ασφάλισης (NHIF), το οποίο από το 2000 κατέβαλε σταδιακά ένα μεγάλο μέρος των πρωτογενών δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη. Οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες πληρώνουν ένα αυξανόμενο, υποχρεωτικό ποσοστό επί των μισθών τους, με στόχο τη σταδιακή μείωση της κρατικής υποστήριξης της υγειονομικής περίθαλψης. Η ιδιωτική ασφάλιση υγείας διαδραματίζει μόνο ένα μικρό συμπληρωματικό ρόλο. Το σύστημα υγείας έχει, επίσης, αποκεντρωθεί, καθιστώντας τους δήμους υπεύθυνους για τις δικές τους εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης, ενώ τα επόμενα χρόνια το μεγαλύτερο μέρος πρωτοβάθμιας περίθαλψης θα προέλθει από ιδιωτικούς γιατρούς. Η φαρμακευτική κατανομή αποκεντρώθηκε και εκείνη με τη σειρά της. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε ο Ευρωπαϊκός Δείκτης Καταναλωτών Υγείας, για το 2015, η Βουλγαρία ήταν μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών στις οποίες οι ανεπίσημες πληρωμές προς τους γιατρούς αναφέρονταν πιο συχνά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 το νοσοκομειακό σύστημα υπέστη σημαντικές μειώσεις για να περιοριστεί η εξάρτηση από τα νοσοκομεία σε περιπτώσεις περιθάλψεων ρουτίνας. Η προσδοκώμενη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (2007) αποτέλεσε σημαντικό κίνητρο για αυτή την τάση. Μεταξύ 2002 και 2003 ο αριθμός των νοσοκομειακών κλινών μειώθηκε κατά 56% σε 24.300. Ο ρυθμός μείωσης όμως επιβραδύνθηκε αργότερα. Το 2004 περίπου 258 νοσοκομεία ήταν σε λειτουργία, σε σχέση με τον επιθυμητό αριθμό της κυβέρνησης 140. Μεταξύ 2002 και 2004 οι δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη στον κρατικό προϋπολογισμό αυξήθηκαν από το 3,8% στο 4,3%, με το Εθνικό Ταμείο Υγειονομικής Ασφάλισης να λαμβάνει περισσότερο από το 60% των ετήσιων δαπανών.
Στη δεκαετία του 1990 η ποιότητα της ιατρικής έρευνας και της κατάρτισης μειώθηκε σοβαρά εξαιτίας της χαμηλής κρατικής χρηματοδότησης. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 η έμφαση της ιατρικής και παραϊατρικής εκπαίδευσης, η οποία διεξαγόταν σε πέντε ιατρικές σχολές, αφορούσε την προετοιμασία του προσωπικού πρωτοβάθμιας περίθαλψης πάνω στην αντιμετώπιση των ελλείψεων που είχαν προκύψει από τη μακροχρόνια έμφαση του κομμουνιστικού καθεστώτος στους ειδικευμένους ιατρούς. Μερικοί εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι η Βουλγαρία έχει επαρκή αριθμό ιατρών, αλλά μια έλλειψη σε άλλο ιατρικό προσωπικού. Το 2000 η Βουλγαρία είχε 3,4 γιατροί, 3,9 νοσηλευτές και 0,5 μαίες ανά 1.000 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρία
Ενδοκυττάρια
Στην κυτταρική βιολογία, τη μοριακή βιολογία και τα σχετικά πεδία, η λέξη ενδοκυττάριος σημαίνει "μέσα στο κύτταρο".
Χρησιμοποιείται σε αντίθεση με τον εξωκυττάριο (έξω από το κύτταρο). Η κυτταρική μεμβράνη (σε πολλούς οργανισμούς το αντίστοιχο όργανο είναι το κυτταρικό τοίχωμα) είναι το εμπόδιο μεταξύ των δύο και η χημική σύνθεση του ενδο- και εξωκυττάριου περιβάλλοντος μπορεί να είναι ριζικά διαφορετική. Για παράδειγμα, στους περισσότερους οργανισμούς, μια Na+/Κ+ ΑΤΡάση διατηρεί υψηλό επίπεδο καλίου στο εσωτερικό των κυττάρων, ενώ διατηρεί το νάτριο σε χαμηλά επίπεδα, οδηγώντας σε χημική διέγερση.
Κομητεία του Λουξεμβούργου
μικρογραφία|Bock Fiels, Λουξεμβούργο. μικρογραφία|Περιοχή Lützelburg (πορτοκαλί) περίπου 1250
Η κομητεία του Λουξεμβούργου (Luxembourg, λουξεμβουργιανά: Lëtzenbuerg) ήταν κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Προέκυψε από το μεσαιωνικό Lucilinburhuc ("Μικρό Φρούριο") Κάστρο στη σημερινή πόλη του Λουξεμβούργου, που αγοράστηκε από τον Zήγκφρηντ, κόμη του Αρντέν το 963. Οι απόγονοί του της δυναστείας των Αρντέν-Λουξεμβούργου άρχισαν να αυτοαποκαλούνται κόμητες του Λουξεμβούργου από τον 11ο αι. και μετά. Ο Οίκος του Λουξεμβούργου, ένας πλάγιος κλάδος των των δουκών του Λίμπουργκ, έγινε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις του 14ου αι., παλεύοντας με τον Οίκο των Αψβούργων για την υπεροχή στην Κεντρική Ευρώπη.
Ιστορία
Από τον Πρώιμο Μεσαίωνα έως την Αναγέννηση, οι συγγραφείς απέδωσαν διαφορετικά ονόματα στο Λουξεμβούργο, όπως: Lucilinburhuc, Lutzburg, Lützelburg, Luccelemburc, Lichtburg. Το όνομα συνήθως μεταφράζεται από τα λατινικά ως "μικρό κάστρο". Ωστόσο, οι σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν, ότι η ετυμολογία της λέξης Λουξεμβούργο είναι παράγωγο της λέξης Letze, που σημαίνει οχύρωση, που μπορεί να αναφερόταν είτε σε ερείπια ρωμαϊκής σκοπιάς είτε σε πρωτόγονο καταφύγιο του Πρώιμου Μεσαίωνα. Η πρώτη γνωστή αναφορά στην επικράτεια ήταν από τον Ιούλιο Καίσαρα στα Σχόλια περί του Γαλατικού Πολέμου.
Κομητεία
Η ερειπωμένη, υποτιθέμενη ρωμαϊκή, οχύρωση που ονομάζεται Lucilinburhuc αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 963, όταν ο κόμης Ζήγκφρηντ την απέκτησε από τον Βίκερους, ηγούμενο του αβαείου του Αγίου Μαξιμίνου στο Τρηρ. Ο Ζήγκφρηντ εμφανίζεται για πρώτη φορά περίπου το 950. Πιθανώς ήταν γιος του Γιλβέρτου, δούκα της Λωρραίνης, και η μητέρα του Κουνγκούντα ήταν εγγονή του Δυτικού Φράγκου βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού. Τα επόμενα χρόνια, ο Ζήγκφρηντ έκτισε ένα νέο κάστρο στη θέση των ερειπίων, σε έναν βράχο που αργότερα ονομάστηκε «Μπόκφηλς». Το κάστρο δέσποζε σε ένα τμήμα του παλαιού ρωμαϊκού δρόμου, που ένωνε το Ρενς, το Aρλόν και το Tρηρ που παρείχε προοπτικές για εμπόριο και φορολογία. Αν και η ιστορία του Λουξεμβούργου ξεκίνησε με την κατασκευή του κάστρου, φαίνεται ότι ο Ζήγκφρηντ και οι άμεσοι διάδοχοί του δεν έκαναν το κάστρο την κύρια κατοικία τους.
Τα επόμενα χρόνια, μια μικρή πόλη και μια αγορά αναπτύχθηκε γύρω από το νέο κάστρο. Οι πρώτοι κάτοικοί του ήταν πιθανότατα υπηρέτες του κόμη Ζήγκφρηντ και κληρικοί της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ. Ο οικισμός έλαβε σύντομα πρόσθετη προστασία, με την κατασκευή μερικού τείχους και τάφρου της πόλης. Εκτός από τη μικρή πόλη κοντά στο Μπόκφηλς και τη ρωμαϊκή οδό, ένας περαιτέρω οικισμός ιδρύθηκε στην κοιλάδα Aλζέτ, σήμερα η συνοικία Γκρουντ του Λουξεμβούργου.
Μέχρι το 1060 το φρούριο είχε επεκταθεί από τους απογόνους του Ζήγκφρηντ. Ο Κορράδος Α΄ (απεβ. 1086) ήταν ο πρώτος που αποκάλεσε τον εαυτό του «κόμη του Λουξεμβούργου». Ο γιος του, Ερρίκος Γ΄, ήταν ο πρώτος κόμης, που ήταν γνωστό, ότι ίδρυσε τη μόνιμη κατοικία του εκεί, καθώς σε ένα έγγραφο του 1089 αναφέρεται ως "comes Henricus de Lutzeleburg". Μέχρι το 1083 αυτή η κάτω πόλη περιείχε δύο εκκλησίες και γέφυρες επάνω από τους ποταμούς Aλζέτ και Πέτρους. Οι ασχολίες των κατοίκων του περιελάμβαναν το ψάρεμα, την αρτοποιία και το άλεσμα. Την ίδια χρονιά, το αβαείο των Βενεδικτίνων του Άλτμυνστερ ιδρύθηκε στο λόφο πίσω από το κάστρο, από τον Κορράδο Α΄, κόμη του Λουξεμβούργου.
Το 1136, όταν ο κόμης Κορράδος Β΄ του Λουξεμβούργου απεβίωσε χωρίς κληρονόμους, ο κλάδος Αρντέν-Λουξεμβούργου εξαφανίστηκε και η κομητεία, με εντολή του αυτοκράτορα Λοθάριου Β΄, πέρασε στον εξάδελφο του Κορράδου Β΄ από τη μητέρα του, Ερρίκο Δ΄ τον Τυφλό από τον Οίκο του Ναμύρ. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ απεβίωσε το 1196, ο κόμης Όθωνας Α΄ της Βουργουνδίας (γιος του αυτοκράτορα των Χοενστάουφεν Φρειδερίκου Α΄ Μπαρμπαρόσα) ήγειρε αξιώσεις για το θρόνο. Η κόρη του Ερρίκου Δ΄, Ερμεσίνδη, παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπαρ, εξασφαλίζοντας έτσι τη δική της διαδοχή ως κόμισσα του Λουξεμβούργου.
Η πόλη του Λουξεμβούργου έγινε το κέντρο ενός κράτους στρατηγικής αξίας στις Κάτω Χώρες. Οι οχυρώσεις της διευρυνόταν και ενισχυόταν σταθερά με τα χρόνια από διαδοχικούς ιδιοκτήτες, γεγονός που το έκανε ένα από τα ισχυρότερα φρούρια της Ευρώπης. Μέσα από τις τρομερές του άμυνες έγινε γνωστό ως «Γιβραλτάρ του Βορρά». Οι κόμητες του Λουξεμβούργου έχασαν την κληρονομιά του Λίμπουργκ, όταν ηττήθηκαν από τους δούκες της Βραβάντης στη μάχη του Βόρινγκεν το 1288. Ωστόσο, ο κόμης Ερρίκος Ζ΄, του οποίου ο πατέρας Ερρίκος ΣΤ΄ είχε σκοτωθεί στη μάχη, τακτοποίησε τη διαμάχη παντρεύοντας τη Μαργαρίτα της Βραβάντης το 1292. Το 1308, εξελέγη διάδοχος ("βασιλιάς των Ρωμαίων") και στέφθηκε αυτοκράτορας της Γερμανίας το 1312, ο πρώτος από τους τρεις αυτοκράτορες που παρείχε ο Οίκος του Λουξεμβούργου. Ο γιος του, Ιωάννης ο Τυφλός, έγινε βασιλιάς της Βοημίας το 1310, οπότε η δυναστεία μετέφερε την εξουσία της στο κάστρο της Πράγας.
Αναβίβαση
Το δουκάτο του Λουξεμβούργου σχηματίστηκε όταν ενώθηκαν οι κομητείες Λουξεμβούργο, Ντυρμπυί, Λαρός και Βιάντεν (υποτελής κομητεία από τις 31 Ιουλίου 1264), το μαρκιζάτο of Aρλόν και οι περιφέρειες Tιονβίλ, Μπίτμπουργκ και Mαρβίλ. Το Λουξεμβούργο ήταν ανεξάρτητο φέουδο της Γερμανίας μέχρι το 1353, όταν ο Κάρολος Δ΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου, αυτοκράτορας της Γερμανίας το ανέδειξε σε δουκάτο για τον ετεροθαλή αδελφό του, Βεντσέσλαο Α΄, δούκα του Λουξεμβούργου.
O sancta simplicitas
Η λατινική φράση "Ο sancta simplicitas", που ερμηνεύεται στην ελληνική "Ω θεία απλότης" οφείλεται στον Τσέχο κληρικό και καθηγητή Πανεπιστημίου, φιλόσοφο και μεταρρυθμιστή Ιωάννη Ούσιο, ή Γιαν Χους, (Jan Hus) 1369-1415, που κατά τη στιγμή της δια πυράς καταδίκης του είδε μία γριούλα να κουβαλάει ξύλα και να ρίχνει στη φωτιά προκειμένου να την αναζωπυρώσει, οπότε και αναφώνησε «ω, θεία απλότης!»
Η φράση αυτή έχει καθιερωθεί να λέγεται σκωπτικά για ιδιαίτερα αφελείς ανθρώπους ή προς χαρακτηρισμό αφελέστατων δηλώσεων.
Ιταλικός νεορεαλισμός
thumb|right|340px|Εκπρόσωποι του ιταλικού νεοραλισμού: (αριστερά-δεξιά) [[Ρομπέρτο Ροσσελλίνι, Λουκίνο Βισκόντι, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Βιτόριο ντε Σίκα, Φεντερίκο Φελίνι και Τσεζάρε Ζαβατίνι.]] Ο ιταλικός νεορεαλισμός (Neorealismo), είναι εθνικό κινηματογραφικό κίνημα (1943–1952) που χαρακτηρίζεται από ιστορίες που διαδραματίζονται μεταξύ των φτωχών και της εργατικής τάξης. Οι ταινίες του ιταλικού νεοραλισμού γυρίζονταν σε πραγματικές τοποθεσίες και συχνά με μη επαγγελματίες ηθοποιούς, με θέματα να αναφέρονται κυρίως στις δύσκολες οικονομικές και ηθικές συνθήκες της Ιταλίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αντιπροσωπεύοντας τις αλλαγές στην ιταλική ψυχή και τις συνθήκες της καθημερινής ζωής, συμπεριλαμβανομένης της φτώχειας, της καταπίεσης, της αδικίας και της απελπισίας.
Οι πιο σημαντικές προσωπικότητες αυτού του κινήματος θεωρούνται οι Ρομπέρτο Ροσσελλίνι, Βιτόριο ντε Σίκα, Τσεζάρε Ζαβατίνι, Λουκίνο Βισκόντι, Τζουζέπε Ντε Σάντις, Φεντερίκο Φελίνι, Μπρούνο Καρούζο και Μικελάντζελο Αντονιόνι, οι οποίοι είχαν επιρροές από τον ποιητικό ρεαλισμό, τον μαρξισμό και τον χριστιανικό ουμανισμό.
Ιστορία
Ο ιταλικός νεορεαλισμός εμφανίστηκε καθώς τελείωσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και η κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι έπεσε, με αποτέλεσμα η ιταλική κινηματογραφική βιομηχανία να χάσει το κέντρο της. Ο νεορεαλισμός ήταν σημάδι πολιτισμικής αλλαγής και κοινωνικής προόδου στην Ιταλία. Οι ταινίες του παρουσίαζαν σύγχρονες ιστορίες και ιδέες και συχνά γυρίστηκαν επιτόπου καθώς τα κινηματογραφικά στούντιο της Τσινετσιτά είχαν υποστεί σημαντικές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το νεορεαλιστικό στυλ αναπτύχθηκε από μια ομάδα κριτικών κινηματογράφου που περιστρέφονταν γύρω από το περιοδικό "Cinema", συμπεριλαμβανομένων των Λουκίνο Βισκόντι, Τζιάνι Πουτσίνι, Τσέζαρε Ζαβατίνι, Τζουζέπε Ντε Σάντις και Πιέτρο Ινγκράο. Οι κριτικοί του περιοδικού απέφευγαν σε μεγάλο βαθμό να γράψουν για την πολιτική (αρχισυντάκτης του περιοδικού ήταν ο Βιτόριο Μουσολίνι, γιος του Μπενίτο Μουσολίνι) και αντέδρασαν έντονα στις ταινίες «λευκό τηλέφωνο» (ιταλ.:Telefoni Bianchi) που κυριαρχούσαν στη βιομηχανία εκείνη την εποχή. Σε αντίθεση με τις δημοφιλείς ταινίες, ορισμένοι κριτικοί θεώρησαν ότι ο ιταλικός κινηματογράφος έπρεπε να στραφεί στους ρεαλιστές συγγραφείς από τις αρχές του 20ου αιώνα.
thumb|right|[[Περιπλανώμενοι μουσικοί (1953) του Ιταλού νεορεαλιστή καλλιτέχνη Μπρούνο Καρούζο.]] Πολλοί από τους κινηματογραφιστές που ασχολούνται με τον νεορεαλισμό ανέπτυξαν τις δεξιότητές τους δουλεύοντας σε ταινίες "Calligrafismo" στις αρχές της δεκαετίας του 1940 (αν και το βραχύβιο αυτό κίνημα ήταν σημαντικά διαφορετικό από τον νεορεαλισμό). Στοιχεία νεορεαλισμού εντοπίζονται επίσης στις ταινίες του Αλεσάντρο Μπλασέτι και στις ταινίες ντοκιμαντέρ του Φραντσέσκο Ντε Ρομπέρτις. Δύο από τις πιο σημαντικές ταινίες προδρόμοι του νεορεαλισμού είναι ο "Toni" (1935) του Ζαν Ρενουάρ και το "1860" (1934) του Μπλασέτι. Τόσο ο Βισκόντι όσο και ο Μικελάντζελο Αντονιόνι συνεργάστηκαν στενά με τον Ρενουάρ.
Την άνοιξη του 1945, ο Μουσολίνι εκτελέστηκε και η Ιταλία απελευθερώθηκε από τη γερμανική κατοχή. Αυτή η περίοδος, γνωστή ως "Ιταλική Άνοιξη", έφυγε από την παλιά παράδοση και ενθάρρυνε μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση στη δημιουργία ταινιών. Ο ιταλικός κινηματογράφος πέρασε από τη χρήση περίτεχνων σκηνικών σε στούντιο σε γυρίσματα στην ύπαιθρο και στους δρόμους της πόλης σε ρεαλιστικό στυλ.
Αν και η αληθινή αρχή του νεορεαλισμού έχει αμφισβητηθεί ευρέως από θεωρητικούς και κινηματογραφιστές, η πρώτη νεορεαλιστική ταινία θεωρείται γενικά ότι είναι οι Διαβολικοί εραστές (Ossessione) του Βισκόντι, που κυκλοφόρησε το 1943, κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ο νεορεαλισμός έγινε παγκοσμίως γνωστός το 1946 με την Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι όταν κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών ως η πρώτη μεγάλη ταινία που παρήχθη στην Ιταλία μετά τον πόλεμο.
Ο ιταλικός νεορεαλισμός άρχισε να παρακμάζει ραγδαία στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Τα φιλελεύθερα και σοσιαλιστικά κόμματα δυσκολεύονταν να διαδώσουν το μήνυμά τους. Το όραμα της υπάρχουσας φτώχειας και απελπισίας, που παρουσίαζε ο νεορεαλιστικός κινηματογράφος, αποθάρρυνε ένα έθνος που αγωνιούσε για ευημερία και αλλαγή. Επιπλέον, τα πρώτα θετικά αποτελέσματα της περιόδου του ιταλικού οικονομικού θαύματος -όπως η σταδιακή άνοδος των εισοδηματικών επιπέδων- έκαναν τα θέματα του νεορεαλισμού να χάσουν τη σημασία τους. Κατά συνέπεια, οι περισσότεροι Ιταλοί ευνόησαν την αισιοδοξία που εμφανιζόταν σε πολλές αμερικανικές ταινίες της εποχής. Οι απόψεις της μεταπολεμικής ιταλικής κυβέρνησης της εποχής δεν ήταν επίσης καθόλου θετικές, και η παρατήρηση του Τζούλιο Αντρεότι, ο οποίος ήταν τότε υφυπουργός στην κυβέρνηση του Ντε Γκασπάρι, χαρακτήρισε την επίσημη άποψη του κινήματος: Ο νεορεαλισμός είναι «μια βρώμικη μπουγάδα που δεν πρέπει να πλυθεί και να κρεμαστεί για να στεγνώσει στην ύπαιθρο».
Η μετάβαση της Ιταλίας από τον ατομικισμό στον νεορεαλισμό και στην τραγική αδυναμία της ανθρώπινης κατάστασης μπορεί να φανεί μέσα από τις ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι. Τα πρώτα του έργα Λα Στράντα (1954) και Σκιές του υποκόσμου (1955) είναι μεταβατικές ταινίες. Οι μεγαλύτερες κοινωνικές ανησυχίες της ανθρωπότητας, τις οποίες αντιμετώπισαν οι νεορεαλιστές, έδωσαν τη θέση τους στην εξερεύνηση των ατόμων. Οι ανάγκες τους, η αποξένωσή τους από την κοινωνία και η τραγική αποτυχία τους να επικοινωνήσουν έγιναν το κύριο σημείο εστίασης στις ιταλικές ταινίες που ακολούθησαν τη δεκαετία του 1960. Ομοίως, η Κόκκινη Έρημος (1964) του Αντονιόνι και το Blow-Up (1966) εσωτερικεύουν στα βάσανα και την αναζήτηση της γνώσης που προέκυψε από το μεταπολεμικό οικονομικό και πολιτικό κλίμα της Ιταλίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το νεορεαλιστική κίνημα αναβίωσε από καλλιτέχνες όπως ο Μπρούνο Καρούζο, του οποίου το έργο επικεντρώθηκε στις αποθήκες, τα ναυπηγεία και τις ψυχιατρικές κλινικές της πατρίδας του Παλέρμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά κινήματα Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ιταλία