cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καθεστώς της 4ης Αυγούστου
Το χρέος προς τη Societe Commerciale de Belgique
Το 1925 το Ελληνικό Κράτος είχε συνάψει συμφωνία με τη Βελγική Societe Commerciale de Belgique (Socobelge) για την κατασκευή σιδηροδρομικών έργων. Η συμφωνία επικυρώθηκε με νόμο της 6-10-1925 (ΦΕΚ 294 A' / 8-10-1925). Η αξία του έργου εκτιμήθηκε αρχικά περίπου στα 21 εκατομ. δολλάρια ΗΠΑ. Η πληρωμή θα γινόταν σε χρυσό, με χρήματα που θα δάνειζε η εταιρεία στο Ελληνικό Κράτος. Το 1932, λόγω οικονομικής κρίσης το Ελλ. Κράτος εγκατέλειψε τον "χρυσούν κανόνα" και ανέστειλε την πληρωμή του δανείου. Οι δύο πλευρές προσέφυγαν σε διεθνή διαιτησία. Στις 25 Ιουλ. 1936 η Επιτροπή Διαιτησίας εξέδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία το χρέος του Ελλ. Κράτους ήταν 6.771.868 χρυσά δολλάρια με επιτόκιο 5%. Ωστόσο το Ελληνικό Κράτος δεν προχώρησε στην πληρωμή των δόσεων του δανείου, ενώ ανακοίνωσε ότι δεν θα πλήρωνε σε χρυσό. Από τον Δεκέμβριο του 1936 άρχισε μια σειρά άκαρπων διαπραγματεύσεων και το 1937 η υπόθεση πέρασε από τη βελγική εταιρεία στη Βελγική Κυβέρνηση. Η τελευταία προσέφυγε μονομερώς στο Μόνιμο Διεθνές Δικαστήριο στις 4-5-1938, με το αίτημα να αναγνωριστεί ότι η Ελλάδα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Στη διάρκεια της διαδικασίας η ελληνική πλευρά αποδέχτηκε την ύπαρξη του χρέους αλλά υποστήριξε ότι λόγω οικονομικών δυσκολιών (force majeure) δεν μπορεί να το πληρώσει. Μετά από διαδικασία περίπου δύο μηνών κατά την οποία η Ελληνική Κυβέρνηση επέμενε στις θέσεις της, η Βελγική Κυβέρνηση δήλωσε ότι λαμβάνει υπόψη τη δυνατότητα της Ελλάδος να πληρώσει καθώς και την παραδοσιακή φιλία μεταξύ των δύο κρατών. Κατόπιν αυτού το Δικαστήριο, την 15 Ιουνίου 1939, απέρριψε το αίτημα του Βελγίου και παρέπεμψε την Ελλάδα και τη Βελγική Εταιρεία στην απόφαση της Διαιτησίας του 1936. Μετά τον Β' ΠΠ, και ενώ μέρος της βοήθειας του Σχεδίου Μάρσαλ δινόταν στην Ελλάδα μέσω Βελγικών Τραπεζών, η Socobelge επιχείρησε και πάλι να διεκδικήσει ποσά αυτής της βοήθειας, αίτημα στο οποίο αρχικά συναίνεσε η Βελγική Κυβέρνηση. Με την παρέμβαση των ΗΠΑ το Βέλγιο πείσθηκε να παραπέμψει την εταιρεία σε φιλικό διακανονισμό με την Ελλάδα.
Σφοδρός αντικομμουνισμός
Κύριο γνώρισμα της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου ήταν ο σφοδρός αντικομμουνισμός, εξάλλου η επιβολή της στηρίχθηκε στην "κομμουνιστική απειλή". Η δίωξη του κομμουνισμού υπήρξε συστηματική και απέβλεπε στην εξαφάνιση του. Τη δίωξη των κομμουνιστών ανέλαβε το νεοϊδρυθέν Υφυπουργείο Ασφαλείας, επικεφαλής του οποίου τέθηκε ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης. Η δικτατορία καταδίωξε το ΚΚΕ, συλλαμβάνοντας και βασανίζοντας τα μέλη του με πρωτόγνωρες μεθόδους (ρετσινόλαδο, καυτερή πιπεριά, πάγο, φάλαγγα, ευνουχισμό ακόμα και πετάλωμα) και δολοφονώντας άλλα ακόμα και με εκπαραθυρώσεις. Δολοφονήθηκαν από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου οι κομμουνιστές Χρήστος Μαλτέζος, Νίκος Βαλιανάτος, Μήτσος Μαρουκάκης, Λύσανδρος Μηλιαρέσης, Στέφανος Λασκαρίδης, Παύλος Σταυρίδης και άλλοι. Ο Μήτσος Μαρουκάκης, αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη, πετάχτηκε από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά, στις 13 Οκτώβρη 1936, ο γηραιός συνδικαλιστής, Νίκος Βαλιανάτος, εκπαραθυρώθηκε από τη Ειδική Ασφάλεια Αθηνών, στις 9 Αυγούστου 1938, και ο τσαγκάρης, Στέφανος Λασκαρίδης, εκπαραθυρώθηκε επίσης από την Ειδική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, στις 31 Γενάρη 1938. Οι δολοφονίες τους αποδόθηκαν από την Ασφάλεια σε αυτοκτονία. Πάντως, δεν υπήρχε κάποιος οργανωμένος σχεδιασμός για μαζικές εκτελέσεις των κομμουνιστών, όπως για παράδειγμα συνέβαινε στην Ισπανία του Φράνκο.
Ο Μεταξάς, φανατικός αντικομμουνιστής ο ίδιος, είχε συσπειρώσει γύρω του μερικούς από τους πιο ακραίους αντικομμουνιστές, όπως τους Κωνσταντίνο Μανιαδάκη και Θεόδωρο Σκυλακάκη, απότακτους ταγματάρχες του 1923, τον Κώστα Κοτζιά, τον Ι. Διάκο και άλλους. Επιπλέον, η δικτατορία είχε στείλει ορισμένα στελέχη της Ασφάλειας (μεταξύ άλλων τον Σπύρο Παξινό) στην Γκεστάπο στη ναζιστική Γερμανία για εκπαίδευση στη δίωξη και αντιμετώπιση του Κομμουνισμού.
Το καθεστώς ενίσχυσε το νομικό του οπλοστάσιο με νέους νόμους, όπως τον νόμο 117/1936 "περί μέτρων προς καταπολέμησιν του Κομμουνισμού". Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υφυπουργείου Ασφαλείας, 47.000 κομμουνιστές υπέβαλαν "δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού", μέχρι το 1940, ενώ οι συλληφθέντες ανέρχονταν σε 50.000 περίπου.
Δημιουργία πλαστού ΚΚΕ
Στα τέλη του 1939, ο Μανιαδάκης μαζί με τον ανώτατο αξιωματικό της Γενικής Ασφαλείας Σπύρο Παξινό κατασκεύασαν την Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ (ΠΔ) με ηγετικά στελέχη του κόμματος που είχαν προσχωρήσει στο καθεστώς, όπως ο Μιχάλης Τυρίμος, ο Δημήτρης Κουτσογιάννης, ο Μανώλης Μανωλέας και ο Τηλέμαχος Μύτλας. .Μάλιστα, η Προσωρινή Διοίκηση εξέδιδε και δικό της πλαστό Ριζοσπάστη και κατάφερε να συσπειρώσει στους κόλπους της αρκετά μέλη του ΚΚΕ. Όμως, παράλληλα με την Προσωρινή Διοίκηση δρούσε και η παλιά ηγεσία του ΚΚΕ, η λεγόμενη Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΠΚΕ) υπό την καθοδήγηση των Πλουμπίδη-Σιάντου, η οποία εξέδιδε δικό της Ριζοσπάστη.
Μετά την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο κατά των Ιταλών, η ΠΔ άρχισε να αρθρογραφεί υπέρ του Μεταξά στον Ριζοσπάστη που εξέδιδε, φτάνοντας μέχρι του σημείου να τον υμνεί. Η κατάσταση πάντως ξεκαθάρισε μόνο προς τα τέλη του 1941, όταν συγκροτήθηκε η Νέα Κεντρική Επιτροπή από εξόριστα στελέχη του ΚΚΕ που δραπέτευσαν από τους τόπους κράτησής τους. Τότε, άρχισε να αποκαλύπτεται ο ρόλος της ΠΔ και τα μέλη του ΚΚΕ που είχαν δραπετεύσει από τους τόπους κράτησής τους, καθώς και αυτά της ΠΚΕ εντάχθηκαν στη Νέα Κεντρική Επιτροπή.
Διώξεις συνδικαλιστών και δημοκρατικών πολιτών
Το καθεστώς προχώρησε ακόμη σε διώξεις και μη κομμουνιστών, δημοκρατικών πολιτών, συνδικαλιστών, πολιτικών αντιπάλων του και διαφωνούντων, προχωρώντας συχνά στο μέτρο της εκτόπισης σε νησιά του Αιγαίου, κάνοντας χρήση του βενιζελικού νόμου του 1929 "περί Ιδιωνύμου Αδικήματος", αλλά και του νόμου 117/1936 που το ίδιο είχε θεσπίσει. Οι διώξεις πήραν τεράστιες διαστάσεις. Παλιοί συνδικαλιστές, εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν και διώχθηκαν. Καλλιεργήθηκε το πνεύμα της καταδόσεως υπόπτων και καθιερώθηκε τότε για πρόσληψη σε δημόσιες υπηρεσίες και για είσοδο σε στρατιωτικές σχολές το "πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων".
Τα πολιτικά κόμματα απαγορεύτηκαν, οι πολιτικοί εξορίστηκαν ή τέθηκαν σε κατ' οίκον περιορισμό, τα συνδικάτα διαλύθηκαν, ενώ οι βασανισμοί ήταν καθημερινό φαινόμενο στα αστυνομικά τμήματα. Οι συνθήκες διαβίωσης των εξόριστων ήταν τόσο άσχημες ώστε μερικοί πέθαναν από αρρώστιες ή ταλαιπωρίες. Ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγεται και ο πρώην πρωθυπουργός Ανδρέας Μιχαλακόπουλος. Χαρακτηριστικό της τρομοκρατίας είναι ότι η ΓΣΕΕ διαλύθηκε και αναπληρώθηκε από την Εθνική Συνομοσπονδία με πρόεδρο τον ίδιο τον υπουργό εργασίας, Αριστείδη Δημητράτο. Επιπλέον, το καθεστώς ενεπλάκη στα δρώμενα της Εκκλησίας της Ελλάδος και με βασιλικά διατάγματα επέτυχε η εκλογή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος να γίνεται από τον Βασιλιά.
Κάψιμο βιβλίων
Μία από τις πρώτες πράξεις της δικτατορίας ήταν το κάψιμο των προοδευτικών βιβλίων που κατασχέθηκαν από τα βιβλιοπωλεία, πρακτορεία και σπίτια συλληφθέντων. Τα βιβλία που κάηκαν σε δημόσιους χώρους από μέλη φασιστικών οργανώσεων, στελέχη του καθεστώτος και πληρωμένα ατόμα ήταν Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Εκτός από τα έργα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Πλεχάνωφ και άλλων κλασικών του μαρξισμού κάηκαν και έργα των Γκόρκυ, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Γκαίτε, Δαρβίνου, Φρόυντ, Ανατόλ Φράνς, Μπέρναρ Σω, Παπαδιαμάντη, Καζαντζάκη, Καρκαβίτσα, Κορδάτου και άλλων. Σε εφημερίδες της 16ης Αυγούστου 1936 διαβάζουμε:
"Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν δια πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8μμ και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους, όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7μμ ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν'".
Η έννοια του κομμουνιστικού εντύπου ήταν πολύ πλατιά και ερμηνευόταν από το καθεστώς κατά το δοκούν. Συμπεριλαμβάνονταν σε αυτά ακόμα και σχολικά βιβλία όπως Τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Στο κάψιμο των βιβλίων και στη δίωξη των ιδεών το καθεστώς της 4ης Αυγούστου αντέγραφε επακριβώς τα χιτλερικά πρότυπα.
Ωστόσο, σύμφωνα με μια μελέτη (Κοντού Γεωργία, διδακτορική διατριβή 2013), το καθεστώς της 4ης Αυγούστου θεώρησε ικανοποιητικά τα ήδη υπάρχοντα σχολικά βιβλία και επέτρεψε την κυκλοφορία τους αφού εξέφραζαν κατά μεγάλο μέρος τις ιδεολογικές αρχές του καθεστώτος. Το 1939, τύπωσε νέα σχολικά βιβλία για τη στοιχειώδη και τη μέση εκπαίδευση, ώστε να εκφράζουν πληρέστερα τις ιδεολογικές αρχές του καθεστώτος. Στα νέα σχολικά βιβλία τονίζεται το εθνικό φρόνημα, η αρχαία ιστορία και μυθολογία και η υπεροχή του εθνικού συμφέροντος έναντι το ατομικού. Όμως, σπανίζουν οι εκφράσεις φανατισμού και πολεμόχαρης βίας. Ακόμα και οι ένοπλες δυνάμεις παρουσιάζονται ως έτοιμες να υπερασπιστούν τα κεκτημένα και όχι να διεκδικήσουν νέα εδάφη.
Μειονότητες
Επίσης, στον τομέα των μειονοτήτων, το καθεστώς προσπάθησε να επιβάλλει τη χρήση της ελληνικής γλώσσας σε δημόσιους, αλλά και ιδιωτικούς χώρους, με κυριότερα θύματά του τους σλαβόφωνους πληθυσμούς που κατοικούσαν στη Μακεδονία. Δεν υιοθετήθηκε όμως, κάποιο σχέδιο μαζικής εξόντωσης ή εκτοπισμού, όπως συνέβη με ανάλογα καθεστώτα στην Ευρώπη.
Πολιτικοί κρατούμενοι
Ένα από τα μελανότερα σημεία της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, τρεις μήνες μετά τον θάνατο του Ι. Μεταξά, ήταν η παράδοση όλων των πολιτικών κρατουμένων στους κατακτητές Γερμανούς και Ιταλούς, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να εκτελεστούν αργότερα από τους κατακτητές κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Στις 29 Οκτωβρίου 1940, μία μέρα μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, η ομάδα των 600 περίπου κρατούμενων κομμουνιστών της Ακροναυπλίας έστειλε υπόμνημα στην κυβέρνηση Μεταξά και ζήτησε να σταλούν όλοι τους στο μέτωπο για να πολεμήσουν τον εισβολέα. Το υπόμνημα υπέγραψαν εκ μέρους των πολιτικών κρατουμένων οι βουλευτές του ΚΚΕ, Γ. Ιωαννίδης και Κ. Θέος. Στις 6 και στις 13 Νοέμβρη, στάλθηκαν άλλα δύο υπομνήματα που απορρίφθηκαν επίσης από τον Μεταξά, ο οποίος ζήτησε από τους κρατούμενους να υπογράψουν δήλωση μετανοίας για να αφεθούν ελεύθεροι.
Επίσης, εξόριστοι των νησιών των Κυκλάδων (Φολέγανδρου, Κίμωλου, Ανάφης) με αίτησή τους, ζήτησαν από το Υπουργείο Ασφαλείας να σταλούν στο μέτωπο, οι μεν άνδρες στην πρώτη γραμμή, οι δε γυναίκες ως νοσοκόμες σε προωθημένα ιατρεία. Στην Κίμωλο πρωτοστάτησαν η Φούλα Χατζιδάκη και ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης. Μετά την αρνητική απάντηση των κρατούντων και μπροστά στον κίνδυνο να τους παραδώσουν στους κατακτητές, οι εξόριστοι συνεδρίασαν και αποφάσισαν δραπέτευση, ομαδική, τμηματική ή και ατομική.
Εξωτερική πολιτική
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Μεταξάς προσπάθησε να ισορροπήσει μεταξύ της Βρετανίας, η οποία ήταν η κυρίαρχη ναυτική δύναμη της Μεσογείου και προς την οποία άλλωστε στρέφονταν οι συμπάθειες του βασιλιά, και της Γερμανίας, με το ολοκληρωτικό καθεστώς της οποίας υπήρχε ιδεολογική συνάφεια, αλλά και στενότατοι οικονομικοί δεσμοί. Φαίνεται, όμως, ότι, ήδη από το 1936, η Ελλάδα είχε ευθυγραμμιστεί απόλυτα με τους Βρετανούς. Οι δεσμεύσεις του Μεταξά προς το Λονδίνο φάνηκαν λίγο μετά την επιβολή της δικτατορίας, στις 20 Αυγούστου 1936, όταν σύνηψε συμφωνία με τους Άγγλους κατόχους Ελληνικών ομολόγων, με την οποία αύξησε το τοκοχρεολύσιο του εξωτερικού δημοσίου χρέους από 30% που προβλεπόταν για τη διετία 1935-1937 σε 40%. Αναφέρει, επίσης, σε επιστολή του στον Πρέσβη της Ελλάδος στην Αγγλία ότι αι μόναι προνομιακαί επιχειρήσεις εν Ελλάδι είναι αι Αγγλικαί. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η απόρριψη της ανανέωσης του συμφώνου Βενιζέλου - Τιτόνι (1928) περί της Ελληνοιταλικής φιλίας από τον Ιωάννη Μεταξά, το 1938, ένα χρόνο πριν το ξέσπασμα του Β' ΠΠ. Παρ΄όλη την επίδραση των Γερμανικών οικονομικών συμφερόντων στην Ελλάδα το αγγλικό μονοπωλιακό κεφάλαιο παρέμενε το ισχυρότερο. Τα 3 δυτικά κεφάλαια (Αγγλία, Γαλλία, Αμερική) κατείχαν το 70% των ξένων κεφαλαίων, ενώ το Γερμανικό και το Ιταλικό 5% και 4,5% αντίστοιχα. Οι Άγγλοι αποδέχονταν, επίσης, την ουδέτερη στάση της Ελλάδας εξαιτίας της αδυναμίας τους να της παράσχουν ουσιαστική στρατιωτική υποστήριξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των στενών σχέσεων που υπήρχαν μεταξύ των δύο κυβερνήσεων είναι το γεγονός ότι ο Μεταξάς πρότεινε, το 1938, στην αγγλική κυβέρνηση τη σύναψη αμυντικής συμμαχίας, την οποία αυτή αρνήθηκε διπλωματικά αφού δεν είχε λόγο να αμφιβάλλει σχετικά με τη στάση της Ελλάδας σε επικείμενο πόλεμο. Αντίθετα, με τη γερμανική κυβέρνηση οι σχέσεις ήταν τυπικές, αφού η Ελλάδα είχε πολλά οφέλη από τις οικονομικές επενδύσεις των Γερμανών. Σημαντικό ρόλο στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών διαδραμάτισε και η στάση της Ιταλίας με τις συνεχείς προκλήσεις. Το γεγονός της βύθισης της Έλλης σηματοδότησε το τέλος των φιλικών σχέσεων με τις δυνάμεις του Άξονα.
Επίσης, σημαντική παράμετρος της εξωτερικής πολιτικής του καθεστώτος υπήρξε και η συνέχιση των καλών σχέσεων και της προσέγγισης με την Τουρκία, η οποία είχε αρχίσει από τα έτη πρωθυπουργίας του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ένας πρόσθετος λόγος που συνέβαλλε σε αυτήν την πολιτική ήταν και η ιταλική παρουσία στα Δωδεκάνησα και το Αιγαίο.
Εξόριστη κυβέρνηση
Μετά την εισβολή της Γερμανίας, τον Απρίλιο του 1941, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κορυζής αυτοκτόνησε και ο βασιλιάς Γεώργιος διόρισε πρωθυπουργό τον Εμμανουήλ Τσουδερό. Καθώς τα γερμανικά στρατεύματα προέλαυναν, η κυβέρνηση μετακινήθηκε αρχικά στην Κρήτη και έπειτα στο Κάιρο της Αιγύπτου. Από εκεί ο Γεώργιος μετέβη στο Κέηπ Τάουν και έπειτα στο Λονδίνο. Από το Λονδίνο εξέδωσε, τον Οκτώβριο του 1941, μία συντακτική πράξη «περί οργανώσεως των κρατικών εξουσιών» στα ζητήματα εκείνα που «λόγω των περιστάσεων ανωτέρας βίας, δεν δύναται να εφαρμοσθή πλήρως το Σύνταγμα του 1911», αναγνωρίζοντας έτσι την τυπική ισχύ του: ο βασιλιάς θα είχε το δικαίωμα να διορίζει τον πρωθυπουργό και, μετά από πρότασή του, τα μέλη της κυβέρνησης, τη νομοθετική εξουσία θα ασκούσε ο βασιλιάς μέσω της έκδοσης αναγκαστικών διαταγμάτων μετά από πρόταση της κυβέρνησης και τη δικαστική «ειδικά δικαστήρια». Προκειμένου να μην υπάρχει δυσαρμονία με τη ρητορική των Συμμάχων περί μάχης υπέρ της κυριαρχίας και της δημοκρατίας, όπως αυτή είχε εκφραστεί στη Χάρτα του Ατλαντικού, με νέα συντακτική πράξη της 4ης Φεβρουαρίου 1942 χαρακτηρίστηκε άκυρο το διάταγμα της 4ης Αυγούστου 1936 που είχε αναστείλει τις ελευθερίες στην Ελλάδα.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Ελληνικός μεσοπόλεμος Κατηγορία:Μεταξισμός
Νάνος γαλαξίας
thumb|right|285px|Ο νάνος γαλαξίας DDO 68 Ως νάνος γαλαξίας χαρακτηρίζεται κάθε μικρός γαλαξίας, που περιέχει λιγότερους από περίπου 10 δισεκατομμύρια αστέρες, δηλαδή πολύ λιγότερους από τα 200 ως 400 δισεκατομμύρια αστέρες του Γαλαξία μας. Επίσης, οι νάνοι γαλαξίες είναι πολύ μικρότεροι και σε διαστάσεις από τον Γαλαξία μας και άλλους σπειροειδείς και μεγάλους ελλειπτικούς γαλαξίες. Ωστόσο, τα όρια είναι ασαφή. Για παράδειγμα, το Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου, που περιφέρεται γύρω από τον Γαλαξία μας και περιέχει περισσότερους από 30 δισεκατομμύρια αστέρες, ταξινομείται από μερικούς αστρονόμους ως νάνος γαλαξίας, ενώ από τους περισσότερους θεωρείται απλώς ένας ακανόνιστος γαλαξίας. Ο σχηματισμός και η δραστηριότητα των περισσότερων νάνων γαλαξιών πιστεύεται ότι επηρεάζονται πολύ από αλληλεπιδράσεις τους με κοντινούς μεγαλύτερους γαλαξίες. Οι αστρονόμοι διακρίνουν πολλούς τύπους νάνων γαλαξιών, με βάση τη μορφολογία και τη σύστασή τους.
Σχηματισμός των νάνων γαλαξιών
Κατά τις επικρατούσες σήμερα θεωρίες οι περισσότεροι γαλαξίες, και οι νάνοι, σχηματίζονται σε σύνδεση με σκοτεινή ύλη, ή από διάχυτο αέριο που περιέχει βαρύτερα του λιθίου στοιχεία της ύλης. Ωστόσο, η διαστημική απόστολή της NASA GALEX ταυτοποίησε νέους νάνους γαλαξίες να δημιουργούνται από αέριο που στερείται τέτοιων στοιχείων, στον «Δακτύλιο του Λέοντος», ένα νέφος υδρογόνου και ηλίου που περιβάλλει δύο γαλαξίες μεγάλης μάζας στον αστερισμό Λέοντα.
Εξαιτίας των μικρών τους διαστάσεων, οι νάνοι γαλαξίες έχει παρατηρηθεί ότι έλκονται και διαλύονται από γειτονικούς σπειροειδείς γαλαξίες, συγχωνευόμενοι με αυτούς.
Οι τοπικοί νάνοι γαλαξίες
thumb|right|285px|Ο [[Νάνος του Φοίνικος είναι ένας ακανόνιστου σχήματος νάνος γαλαξίας, με νεότερους αστέρες στα ενδότερά του και γηραιότερους αστέρες στην περιφέρειά του, σε αντίθεση με τους μεγάλους γαλαξίες ]] Υπάρχουν πολλοί νάνοι γαλαξίες στην Τοπική ομάδα γαλαξιών: στην πραγματικότητα οι περισσότεροι γαλαξίες της ομάδας είναι νάνοι, και οι περισσότεροι από αυτούς είναι δορυφόροι μεγάλων γαλαξιών, κυρίως του Γαλαξία μας και του Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας. Μία εργασία του 2007 υποστηρίζει ότι πολλοί νάνοι γαλαξίες της Τοπικής ομάδας δημιουργήθηκαν από παλιρροϊκές δυνάμεις κατά τα πρώτα εξελικτικά στάδια του Γαλαξία μας και του Γαλαξία της Ανδρομέδας. Οι παλιρροιογενείς νάνοι σχηματίζονται κατά τις αλληλεπιδράσεις γαλαξιών. Γαλαξιακό υλικό έκλεται μακριά από τους μητρικούς του γαλαξίες και από την άλω σκοτεινής ύλης που περιβάλλει τον καθένα.
Περισσότεροι από 20 νάνοι γαλαξίες είναι γνωστό ότι περιφέρονται γύρω από τον Γαλαξία μας, αποτελώντας δορυφόρους του. Πρόσφατες παρατηρήσεις υποστηρίζουν την άποψη ότι το μεγαλύτερο σφαιρωτό σμήνος του Γαλαξία μας, το Ωμέγα Κενταύρου, αποτελεί στην πραγματικότητα τον αρχαίο πυρήνα ενός νάνου γαλαξία με μαύρη τρύπα στο κέντρο του, του οποίου το υπόλοιπο τμήμα απορροφήθηκε στο μακρινό παρελθόν από τον Γαλαξία μας.
Συνηθισμένοι τύποι νάνων γαλαξιών
thumb|right|285px|Ο UGC 11411 είναι ένας ακανόνιστος «κυανός πυκνός γαλαξίας» (BCD).
Κυανοί πυκνοί νάνοι γαλαξίες
Οι κυανοί πυκνοί νάνοι γαλαξίες (blue compact dwarf galaxies, BCDs) είναι μικροί γαλαξίες που περιέχουν μεγάλα αστρικά σμήνη νέων θερμών αστέρων μεγάλης μάζας, που δίνουν το γαλαζωπό τους χρώμα σε ολόκληρο τον γαλαξία. Οι περισσότεροι γαλαξίες BCD ταξινομούνται μορφολογικά και ως ακανόνιστοι νάνοι γαλαξίες ή ως φακοειδείς νάνοι γαλαξίες. Επειδή αποτελούνται κυρίως από αστρικά σμήνη, δεν έχουν ομοιόμορφο σχήμα. Οι αστέρες που τους αποτελούν έχουν διαφορετικές ηλικίες, και η συνεχής αστρογένεση μεταβάλλει το σχήμα των κυανών πυκνών νάνων γαλαξιών με την πάροδο των αιώνων.
Παραδείγματα σχετικώς κοντινών τέτοιων γαλαξιών είναι οι NGC 1705, NGC 2915, NGC 3353 και UGCA 281.
Υπέρπυκνοι νάνοι γαλαξίες
Οι υπέρπυκνοι νάνοι γαλαξίες (ultra-compact dwarfs, UCD) είναι μία προσφάτως ανακαλυφθείσα κατηγορία πολύ συμπαγών γαλαξιών με πάρα πολλούς αστέρες σε σχέση με τις διαστάσεις τους, που είναι της τάξεως των 200 ετών φωτός: εκτιμάται ότι περιέχουν περί τα 100 εκατομμύρια αστέρων. Μία θεωρία για την προέλευσή τους είναι ότι αποτελούν τους πυρήνες νάνων ελλειπτικών γαλαξιών που απογυμνώθηκαν από το αέριό τους και τους περιφερειακούς αστέρες τους εξαιτίας παλιρροϊκών δυνάμεων όταν πέρασαν από τις κεντρικές περιοχές πλούσιων σμηνών γαλαξιών. UCD έχουν βρεθεί, μεταξύ άλλων, στα σμήνη γαλαξιών της Παρθένου, της Καμίνου, της Κόμης και το Abell 1689. Ακραίο παράδειγμα γαλαξία UCD αποτελεί ο γαλαξίας M60-UCD1, σε απόσταση περίπου 54 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη, ο οποίος έχει μάζα περίπου 200 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου σε μία περιοχή 320 ετών φωτός και στην κεντρική του περιοχή οι αστέρες συνωστίζονται περίπου 15 χιλιάδες φορές πυκνότερα από ό,τι στη δική μας περιοχή του Γαλαξία μας. Επίσης, ο γαλαξίας M59-UCD3 έχει περίπου τις ίδιες διαστάσεις με τον προηγούμενο, αλλά είναι 40% λαμπρότερος, γεγονός που τον καθιστά τον πυκνότερο γνωστό γαλαξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νανοι
Griphus ut has angit, sic hostes Ianua frangit
Το Griphus ut has angit, sic hostes Ianua frangit (στα λατινικά, απόδοση στα ελληνικά: «Όπως ο γρύπας με τα νύχια του, έτσι η Γένοβα προκαλεί τον αφανισμό των εχθρών της») ήταν μία από τις παλαιότερες ρήσεις της Δημοκρατίας της Γένοβας. Η μεταγραφή της, συχνά, συνοδευόταν με την αναπαράσταση ενός γρύπα (μυθολογικό πλάσμα το οποίο συμβόλιζε την πόλη της Γένοβας κατά την πλέον λαμπρή περίοδο της ιστορίας της) να αρπάζει έναν αετό (ή, κατ'άλλους, έναν κόκκορα) και μία αλεπού. Σύμφωνα με την πλέον αποδεκτή ερμηνεία, ο αετός συμβόλιζε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ η αλεπού την πόλη της Πίζας (η οποία είχε ηττηθεί από την Γένοβα κατά την μάχη της Μελόρια), ενώ η πρώτη χρήση της υπολογίζεται στον 12ο αιώνα-13ο αιώνα (σύμφωνα με ορισμένους, το 1193).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Δημοκρατία της Γένοβας
Βρυονήσι Λασιθίου
Το Βρυονήσι ή Πρασονήσι ή Άβατο  είναι ακατοίκητη νησίδα της Κρήτης στον κόλπο του Μιραμπέλου, η οποία βρίσκεται στο κέντρο του και πολύ κοντά από την ομώνυμη παραλία που είναι ανάμεσα στην Παχειά Άμμο (Α.) και το Καλό Χωριό (Δ.). Στη νησίδα υπάρχουν ίχνη οχυρώσεων διαφόρων περιόδων και σε κατακόρυφο λείο βράχο στα νότια διακρίνονται αρχαίες επιγραφές. Το 2001 απογράφηκε ως ξεχωριστός οικισμός στο τοπικό διαμέρισμα Καλού Χωρίου του δήμου Αγίου Νικολάου και στην απογραφή του 2011 δεν απογράφησαν κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Ψειρα Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Αγία Τριάδα Αμμοχώστου
Η Αγία Τριάδα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με το όνομα Σιπάχι.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
HLA-B12
Το HLA-B12 (B12) είναι ένας HLA-B ορότυπος. Το B12 είναι ένας ευρύς αντιγονικός ορότυπος ο οποίος αναγνωρίζει τους Β44 και Β45 αντιγονικούς ορότυπους ξεχωριστά. Το B12 αντίσωμα έχει συσχετιστεί με το γλαύκωμα ανοικτής γωνίας, αλλά και καλύτερη ανταπόκριση στη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, αντιδράσεις στα μοσχεύματα κερατοειδούς και IgA νεφροπάθεια. Όμως ευρύτερες μελέτες σε πληθυσμούς δεν κατάφεραν να επιβεβαιώσουν αυτά τα ευρήματα.
Κύπελλο Ιντερτότο 1981
Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1990 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.
Ομίλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 9 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1981
Ταγγέρη
thumb|right|300px|Λεωφόρος Μωάμεθ του 6ου Η Ταγγέρη (αραβ. نجة, ισπ. Tánger, πορτογ. Tânger, γαλλ. Tanger) είναι μια από τις σπουδαιότερες πόλεις και λιμένες του Μαρόκου με πληθυσμό περίπου 670.000 κατοίκων. Βρίσκεται στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, στα δυτικά του στενού του Γιβραλτάρ. Η Ταγγέρη είναι πρωτεύουσα της περιφέρειας Ταγγέρης-Τετουάν.
Αρχαιότητα
Η Ταγγέρη ιδρύθηκε από Φοίνικες πιθανότατα από τον 10ο αιώνα π.Χ., από τον 8ο αιώνα π.Χ. έγινε ένα από τα βασικά τους κέντρα. Η πλειοψηφία των Βερβερικών τάφων του 6ου αιώνα π.Χ. παρουσιάζει πλούσια Φοινικική κοσμηματοποιεία, αυτό δείχνει ότι το εμπόριο ήταν αναπτυγμένο σε μεγάλο βαθμό. Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Αρχαία Καρχηδόνα μετέτρεψε την Ταγγέρη σε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της. Η Ταγγέρη ήταν βασικός στόχος στις εκστρατείες του περίφημου Φοίνικα θαλασσοπόρου Άννωνος του Εξερευνητή τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Δυτική Αφρική. Η πόλη κράτησε για πολλούς αιώνες την Φοινικική παράδοση, τα νομίσματα των βασιλέων της Μαυριτανίας είχαν επιγραφές στο Φοινικικό αλφάβητο. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τα νομίσματα έφεραν στις Αμφότερες όψεις τις κεφαλές του Αυγούστου ή του Αγρίππα με Λατινικές επιγραφές και την κεφαλή του Φοινικικού θεού Βάαλ στην άλλη. Στους Έλληνες η πόλη ήταν γνωστή σύμφωνα με την Interpretatio graeca καταγραφή των Βερβερικών θρύλων ως "Τίγγη" κόρη του Άτλαντα και χήρα του Ανταίου, ο Ηρακλής πλάγιασε μαζί της και γεννήθηκε ο Σόφακος. Μετά τον θάνατο της μητέρας του ο Σόφακος ίδρυσε λιμάνι και το ονόμασε προς τιμή της "Ταγγέρη". Ο τάφος του Ανταίου και ο γιγάντιος σκελετός του έγιναν κορυφαίος τουριστικός προορισμός για τους αρχαίους επισκέπτες. Στα "Σπήλαια του Ηρακλή" στα οποία πιστεύεται ότι κοιμήθηκε ο ήρωας πριν εκτελέσει έναν από τους άθλους του.. Την εποχή που ξέσπασαν οι Καρχηδονιακοί πόλεμοι η Ταγγέρη πέρασε υπό τον έλεγχο των Μαυριτανών, συμμάχων των Ρωμαίων. Ο Κουίντους Σερτόριος κατέλαβε την Ταγγέρη την δεκαετία του 70 π.Χ. που βρέθηκε σε πόλεμο με τον Σύλλα και την κράτησε πολλά χρόνια. Οι Μαυριτανοί κατόπιν απέκτησαν ξανά την πόλη, ίδρυσαν ένα δημοκρατικό κράτος υπό την βασιλεία του Βόκχου Γ΄ (38 π.Χ.). Ο Οκταβιανός Αύγουστος της έδωσε πολλά προνόμια και τον τίτλο της Ρωμαικής επαρχείας, ο Κλαύδιος την έκανε πρωτεύουσα της επαρχείας της Μαυριτανίας. Σύμφωνα με τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού έγινε έδρα κομητείας. Την εποχή εκείνη η πόλη συρρικνώθηκε σε μια περιοχή γύρω την ακτή, έγινε θέατρο των χριστιανικών διωγμών, στην Ταγγέρη αποκεφαλίστηκαν ο Άγιος Μάρκελλος και ο Άγιος Κασσιανός (298).
Νεότερα χρόνια
Κατά το Μεσαίωνα, η πόλη καταλήφθηκε από τους Πορτογάλους τις περιόδους 1471-1580 και 1640-1661. Το 1661, δόθηκε στον Κάρολο Β' της Αγγλίας ως μέρος της προίκας της ινφάντα Αικατερίνης της Μπραγκάνσα. Το 1679, ο σουλτάνος Ισμαήλ του Μαρόκου προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει την πόλη, αλλά επέβαλε αποκλεισμό στο λιμάνι της πόλης, ωθώντας έτσι σε υποχώρηση τους Άγγλους. Οι Άγγλοι κατέστρεψαν την πόλη και τις εγκαταστάσεις στο λιμάνι, αλλά η πόλη ανοικοδομήθηκε μερικώς υπό την εξουσία του Ισμαήλ. Ωστόσο, άρχισε να παρακμάζει και μέχρι το 1810 ο πληθυσμός της μειώθηκε στους 5.000 κατοίκους. Το 1821, το κτίριο της αμερικανικής πρεσβείας στην Ταγγέρη έγινε το πρώτο κομμάτι ιδιοκτησίας της κυβέρνησης των ΗΠΑ στο εξωτερικό, δώρο από το Σουλτάνο Σουλιμάν. Το κτίριο βομβαρδίστηκε το 1844.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, η γεωγραφική θέση της Ταγγέρης κοντά στα στενά του Γιβραλτάρ τη μετέτρεψε σε κέντρο ευρωπαϊκού διπλωματικού και εμπορικού ανταγωνισμού στο Μαρόκο. Ο πληθυσμός της έφτασε τους 40.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι μισοί ήταν Μουσουλμάνοι και οι υπόλοιποι Εβραίοι και Ευρωπαίοι, κυρίως Ισπανοί. Η πόλη βρισκόταν υπό την επιρροή της Γαλλίας και το 1905 ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β' προκάλεσε διεθνή κρίση, που παραλίγο να οδηγήσει σε πόλεμο τη Γερμανία με τη Γαλλία, υποστηρίζοντας ανοιχτά την ανεξαρτησία του Μαρόκου. Το 1912, τα εδάφη του Μαρόκου μοιράστηκαν ανάμεσα στη Γαλλία και την Ισπανία. Η Ταγγέρη αποτέλεσε «διεθνή ζώνη» το 1923 υπό τη διοίκηση της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ το 1928 προστέθηκε και η Ιταλία. Μετά από μια περίοδο ισπανικής κυριαρχίας από το 1940 ως το 1945, μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου ενώθηκε ξανά με το υπόλοιπο Μαρόκο, το οποίο αναγνωρίστηκε επισήμως σαν ανεξάρτητο κράτος το 1956. Λόγω της στρατηγικής της θέσης, αλλά και της πολιτικής ουδετερότητάς της και του ανεπτυγμένου εμπορίου της, κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα η Ταγγέρη αποτέλεσε κέντρο της διεθνούς κατασκοπείας, κάτι που ενέπνευσε και πολλούς δημιουργούς είτε στη λογοτεχνία είτε στον κινηματογράφο.
Οικονομία
Η οικονομία της Ταγγέρης βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον τουρισμό. Ξένες επενδύσεις χρηματοδοτούν την ανάπτυξη παραθαλάσσιων θερέτρων, ενώ έντονη δραστηριότητα αναπτύσσουν και κτηματομεσιτικές και κατασκευαστικές εταιρείες. Μέσα στα επόμενα χρόνια θα ολοκληρωθούν μεγάλα αναπτυξιακά έργα, όπως το λιμάνι Ταγγέρης-Μεσογείου (Tan-Med) και η βιομηχανική ζώνη γύρω του, ένα στάδιο χωρητικότητας 45.000 θεατών, μια διευρυμένη επιχειρηματική περιοχή και τουριστικά έργα υποδομής.
Η υποδομή της πόλης, που βρίσκεται στο στενό του Γιβραλτάρ, περιλαμβάνει ένα λιμάνι και μια μαρίνα, το οποίο εξυπηρετεί τη διακίνηση προϊόντων αλλά και την πρόσβαση των επισκεπτών, οι οποίοι ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο το χρόνο. Στην παλαιά μεντίνα, το εμπόριο αναπτύσσεται στους τομείς της βυρσοδεψίας, των χειροτεχνιών από ξύλο και ασήμι, των παραδοσιακών υφασμάτων και ενδυμάτων και των μαροκινών υποδημάτων. Τα τελευταία 25 χρόνια, παρατηρήθηκε ένα ρεύμα αστυφιλίας από μικρότερες πόλεις και χωριά, καθώς ο πληθυσμός της πόλης τετραπλασιάστηκε από 250.000 κατοίκους το 1982 σε 1.000.000 το 2007, κάτι που οδήγησε στην ανάπτυξη μικρών προαστίων, που κατοικούνται από φτωχές οικογένειες και ελλείπονται επαρκούς υποδομής.
Εκπαίδευση
Η Ταγγέρη παρέχει εκπαίδευση από επίπεδο προσχολικής ηλικίας μέχρι απολυτηρίου Λυκείου ή διεθνούς Baccalaureat με βάση πέντε διαφορετικά εκπαιδευτικά συστήματα: το αραβικό, το αμερικανικό, το γαλλικό, το ισπανικό και το αγγλικό.
Μέσα και έξω από την πόλη βρίσκονται πολλά πανεπιστήμια, όπως το Institut Supérieur Internationale de Tourisme (ISIT), το οποίο διαθέτει ποικιλία τμημάτων, από Διοίκηση Επιχειρήσεων μέχρι Τουριστικό και Ξενοδοχειακό Μάνατζμεντ, το École Nationale de Commerce et de Gestion, από τις μεγαλύτερες οικονομικές σχολές του Μαρόκου, καθώς και το École Nationale des Sciences appliquées, ανερχόμενη πολυτεχνική σχολή εφαρμοσμένων επιστημών.
Κουλτούρα
thumb|right|250px|Τμήμα της [[μεντίνα (παλαιάς πόλης) στην Ταγγέρη]] Ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της Ταγγέρης, στην οποία συνυπήρχαν η μουσουλμανική, η εβραϊκή και η χριστιανική κοινότητα μαζί με ξένους μετανάστες, προσέλκυσε συγγραφείς όπως ο Γουίλιαμ Μπάροους, ο Τζακ Κέρουακ, ο Τένεσι Ουίλιαμς, ο Τρούμαν Καπότε, αλλά και πολλούς άλλους που έμεναν μόνιμα, επισκέφθηκαν την πόλη ή την ενσωμάτωσαν στα έργα τους, κάνοντας αναφορά σε αυτήν.
Η Ταγγέρη έγινε απαραίτητος σταθμός όσων καλλιτεχνών αναζητούσαν τα χρώματα και τους φωτισμούς των πινάκων του Ντελακρουά, όπως για παράδειγμα του επίσης Γάλλου ζωγράφου Ανρί Ματίς. Τη δεκαετία του '40 και μέχρι το 1956, οπότε και η πόλη ήταν «Διεθνή Ζώνη», η Ταγγέρη αποτέλεσε πόλο έλξης για εκκεντρικούς μεγιστάνες, σημείο συνάντησης για μυστικούς πράκτορες και κάθε είδους απατεώνες και κερδοσκόπους.
Δουκάτο (νόμισμα)
thumb|Αυστριακό δουκάτο του 1584, επί ηγεμονίας του Βοημού [[Γουλιέλμος φον Ρόζενμπεργκ|Γουλιέλμου φον Ρόζεμπεργκ.]]
Ταγγέρη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες Μαρόκου Κατηγορία:Πόλεις του Μαρόκου Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Δουκάτο (νόμισμα)
Ιστορικά στοιχεία
Τα πρώτα δουκάτα κόβονται το 1140, επί βασιλείας του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας, και φέρουν αφενός τη μορφή του Ιησού και αφετέρου την επιγραφή στα λατινικά Sit tibi, Christe, datus, quem tu regis iste ducatus. Η φράση αποτελεί μετάφραση του εδαφίου "", από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (22:19).
Το Χρυσόβουλο του 1356 που εξέδωσε ο Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έδινε σε όλα τα μέλη της αυτοκρατορίας το δικαίωμα έκδοσης χρυσών νομισμάτων, με τη σφραγίδα της επιλογής τους· εντούτοις, τα νομίσματα αυτά χαρακτηρίζονται χρυσά φλωρίνια, αξίας αντίστοιχης με το ιταλικό φλωρίνι. Το δουκάτο καθιερώνεται ως νόμισμα πανευρωπαϊκής χρήσης το 1556, κατόπιν αυτοκρατορικού διατάγματος και παραμένει σ' αυτό το καθεστώς μέχρι το 1857. Η ιστορία του περιπλέκεται περαιτέρω με την έκδοση αργυρών δουκάτων σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, ενώ ακόμη και στις μέρες μας το Βασιλικό Ολλανδικό Νομισματοκοπείο εκδίδει αργυρά δουκάτα βάρους 28,25 γρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Χρυσά νομίσματα Κατηγορία:Κέρματα
Σουλιώτες (ταινία)
Οι Σουλιώτες είναι μία ιστορική - δραματική - πολεμική ταινία του 1972, σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπακωνσταντή. Το σενάριο γράφτηκε από τον Πάνο Κοντέλη, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μιχάλη Περάνθη. Πρωταγωνιστούν οι Χρήστος Πολίτης και Κάτια Δανδουλάκη.
Πλοκή
Οι Σουλιώτες πληροφορούνται από τη θαρραλέα Βαγγελή (Κάτια Δανδουλάκη) ότι ο Αλή Πασάς (Φερνάντο Σάντσο) ετοιμάζεται να τους επιτεθεί και να πατήσει το Σούλι. Όμως, ο γιος της Τζαβέλαινας (Αλέκα Κατσέλη), ο Φώτος Τζαβέλας (Χρήστος Καλαβρούζος), και τα παλικάρια του είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Ο Αλή Πασάς αποφασίζει να πολιορκήσει το Σούλι, αλλά οι γενναίοι Σουλιώτες δεν πρόκειται να πέσουν στα χέρια των Τούρκων ζωντανοί. Στο μεταξύ, η Βαγγελή ερωτεύεται τον καπετάν Κόγκα Δράκο (Γιάννης Κατράνης), ενώ ο Βασίλης Τότας (Χρήστος Πολίτης), που δεν πολεμά, είναι ερωτευμένος μαζί της. Τελικά, το Σούλι καταλαμβάνεται από τους Τούρκους μετά από προδοσία. Το δράμα κορυφώνεται βρίσκοντας τις Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο, να τραγουδούν Στη στεριά δεν ζει το ψάρι και να θυσιάζονται χορεύοντας και πέφτοντας στον γκρεμό με τα μωρά τους στην αγκαλιά αποφεύγοντας την ατίμωση και τους άνδρες, με επικεφαλής τον ηγούμενο Σαμουήλ (Λαυρέντης Διανέλλος), να αποφασίζουν να πεθάνουν ανατινάζοντας το μοναστήρι στο βουνό Κούγκι.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Λέσβου, με πλάνα από τοποθεσίες όπως Δάφια, Άγιοι Ανάργυροι, Σκαλοχώρι, Άργενος, Βαφειό, Μόλυβος, Πέτρα, Πετρί και Βατούσα, από όπου καταγόταν ο Τζέιμς Πάρις. Ωστόσο, μια σκηνή στην οποία η Δανδουλάκη ιππεύει ένα άλογο γυρίστηκε στη Λάρισα.
Η φωνή του αφηγητή ανήκει στον Ανδρέα Φιλιππίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Γιώργος Ανωμερίτης
Ο Γιώργος Ανωμερίτης (1 Αυγούστου 1945) είναι Έλληνας πολιτικός.
Η ζωή του
Ο Γιώργος Ανωμερίτης γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη Αττικής (1 Αυγούστου 1945) από Κυκλαδίτες γονείς (Νάξος - Άνδρος). Είναι απόφοιτος του Οικονομικού Τμήματος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τα στελέχη του δημοκρατικού κινήματος και της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου (1962-1967), συμμετείχε ενεργά στον αγώνα κατά της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974). Καταδικάσθηκε το 1969 από έκτακτο στρατοδικείο σε κάθειρξη 25 ετών και παρέμεινε επί 4 χρόνια στις φυλακές ως πολιτικός κρατούμενος.
Μετά τη δικτατορία, συμμετείχε σε πολιτικές και κοινωνικές κινήσεις, ενώ από το 1989 μέχρι το 2002 εκλέγεται στα ανώτατα όργανα του ΠΑΣΟΚ. Από το 1993 έως το 2007 εκλέγεται συνεχώς βουλευτής της Β΄ Εκλογικής Περιφέρειας Αθηνών. Υπήρξε Υπουργός Αναπληρωτής Εθνικής Οικονομίας, Υφυπουργός Οικονομικών, Υπουργός Γεωργίας και Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας. Επίσης πρόσφατα (2009-2015) υπήρξε Πρόεδρος της Ένωσης Λιμένων Ελλάδος (ΕΛΙΜΕ), Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ Α.Ε.) μιας εισηγμένης στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών Ανώνυμης Εταιρίας. Πριν από τη βουλευτική του θητεία, εργάσθηκε και διοίκησε ως Διευθύνων Σύμβουλος ή Διοικητής μεγάλες επιχειρήσεις, ασφαλιστικές και τραπεζικές εταιρίες και Οργανισμούς.
Έχει τιμηθεί με βραβεία και διακρίσεις μεταξύ των οποίων μετάλλιο τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας, παράσημο Ανώτατου Ταξιάρχη του Φοίνικα του Αγίου Τάφου, βραβείο Ειρήνης και Φιλίας “Ιπεκτσί” και έχει ανακηρυχθεί επίτιμο μέλος σε πολλές Εταιρίες και Σωματεία. Πρόσφατα χειροθετήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο Άρχοντας Πρωτέκδικος του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Ο Γιώργος Ανωμερίτης είναι επίσης γνωστός για την οικονομική αρθογραφία του σε μεγάλες εφημερίδες, καθώς και για το ποιητικό και συγγραφικό του έργο.
Εργογραφία
καθώς και συνέργειες σε μεγάλο αριθμό βιβλίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Θολή Αιτωλοακαρνανίας
Η Θολή είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι στον Πατραϊκό κόλπο και στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου με έκταση 0,304 τ.χλμ. και επιμηκές σχήμα.
Πιο συγκεκριμένα μαζί με τις γειτονικές της νησίδες Αγκινάρα, Ανδρούτσος, Έξω Λούρος, Κοίλιαρη, Μουντές, Παναγία, Προκοπάνιστος, Σαχτούρης αποτελούν τη λιμνοθάλασσα Θολής μια από τις έξι ενότητες που διαμορφώνουν τη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου - Αιτωλικού.
Η νησίδα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826 από τον Οθωμανικό στρατό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
ΦΚ Νόρντζελαντ
Η ΦΚ Νόρντζελαντ (δανικά: Football Club Nordsjælland ή FC Nordsjælland) είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Φάρουμ της Δανίας. Αγωνίζεται στο γήπεδο Φάρουμ Παρκ, το οποίο έχει χωρητικότητα 10.100 θεατών. Ιδρύθηκε ως Farum Boldklub από τη συγχώνευση των δύο ποδοσφαιρικών ομάδων της πόλης, Farum IK και Stavnsholt BK το 1991. Ο σύλλογος άλλαξε το όνομά του σε ΦΚ Νόρντζελαντ το 2003.
Η Νόρντζελαντ αγωνίζεται στη Σούπερ Λίγκα Δανίας, έχοντας κάνει πέντε εμφανίσεις στην Ευρώπη, στο πλαίσιο τόσο του παλαιού Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 2003-04, 2008-09 όσο και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ τις περιόδους 2010-11 και 2011-12. Το 2010 κατέκτησαν το πρώτο τρόπαιό τους, το Κύπελλο Δανίας και το υπερασπίστηκαν και την επόμενη χρονιά, κερδίζοντας πάλι τη Μίντιλαντ στον τελικό. Η μεγαλύτερη επιτυχία τους είναι η κατάκτηση της Σούπερ Λίγκας Δανίας τον Μάιο του 2012 και η συμμετοχή στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1991 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1991
Ισμαήλ Κεμάλ
Ο Ισμαήλ Κεμάλ Μπέι Βλόρα (, 1844 – 1919), παλαιότερα Ισμαήλ Χακκί Μπέι Βλόρα, υπήρξε ο ιδρυτής του αλβανικού κράτους και ο πρώτος πρωθυπουργός της Αλβανίας. Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1844 στον Αυλώνα, γένος της οικογένειας Βλόρα στη νότια Αλβανία. Ήταν γιος του Μαχμούντ Μπέι Βλόρα και της Χεντιτζέ χανούμ Λιμποχόβες. Πέθανε στην Ιταλία στις 24 Ιανουαρίου το 1919. Ο Ισμαήλ Κεμάλ ήταν ο πρώτος που υπέγραψε την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Αλβανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Αυλώνα από οικογένεια ευγενών. Έχοντας τελειώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στη γενέτειρά του, και στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων, το 1859 μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ξεκίνησε επαγγελματική σταδιοδρομία ως δημόσιος υπάλληλος του οθωμανικού κράτους, διακρινόμενος στη φιλελεύθερη πτέρυγα της υπηρεσίας, της οποίας ηγούνταν ο Μιντάτ Πασά, ενώ διετέλεσε και διοικητής πολλών πόλεων στην περιοχή των Βαλκανίων. Στη διάρκεια αυτών των ετών, έλαβε μέρος στις προσπάθειες για τον καθορισμό του αλβανικού αλφαβήτου και την ίδρυση μιας αλβανικής πολιτισμικής ένωσης. Το 1877, ο Ισμαήλ φαινόταν πλέον έτοιμος να αναλάβει σημαντικές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, αλλά όταν ο Σουλτάνος Αμπντουλχαμίντ Β΄ έδιωξε τον Μιντάτ από το αξίωμα του πρωθυπουργού, ο Ισμαήλ Κεμάλ οδηγήθηκε στην εξορία στην Δυτική Ανατολία, αν και ο Σουλτάνος λίγο καιρό αργότερα τον κάλεσε πίσω, κάνοντάς τον διοικητή της Βηρυτού. Πάντως, οι φιλελεύθερες πολιτικές του πεποιθήσεις τον οδήγησαν στο να χάσει, και πάλι, την εύνοια του Σουλτάνου, και τον Μάιο του 1900, ο Ισμαήλ Κεμάλ επιβιβάστηκε στο σκάφος του Βρετανού πρέσβη, όπου ζήτησε άσυλο. Οδηγήθηκε εκτός Τουρκίας και για τα επόμενα οκτώ χρόνια έζησε στην εξορία, εργαζόμενος τόσο για τη θέσπιση νέου συντάγματος εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσο και για την αλβανική εθνική ανεξαρτησία. Μετά το Κίνημα των Νεοτούρκων το 1908, εκλέχτηκε βουλευτής στην ανασυστηθείσα τουρκική βουλή, εργαζόμενος με φιλελεύθερους πολιτικούς και Βρετανούς. Το 1909, στη διάρκεια ενός αντικινήματος ενάντια στους Νεότουρκους, για σύντομο χρονικό διάστημα διετέλεσε Πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, αλλά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη οριστικά μία με δύο μέρες αργότερα. Από εκείνη την στιγμή και έπειτα η πολιτική του σταδιοδρομία επικεντρώθηκε στην αλβανική ανεξαρτησία.
Στη διάρκεια της Αλβανικής Εξέγερσης του 1911, συντάχθηκε με τους ηγέτες της εξέγερσης, με τους οποίους συναντήθηκε σε ένα συμβούλιο στο χωριό Γκέρτσε του Μαυροβουνίου στις 23 Ιουνίου και μαζί συνέταξαν το Μνημόνιο του Γκέρτσε (, πιο συχνά αναφερόμενο ως «Κόκκινη Βίβλο» λόγω του χρώματος του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου του ) στο οποίο βρισκόταν οι απαιτήσεις των Αλβανών τόσο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όσο και από την Ευρώπη (ειδικότερα από την Μεγάλη Βρετανία).
thumb|left|200px|Ο Ισμαήλ Κεμάλ μετά τη συνεδρία της [[Συνέλευση του Αυλώνα|Συνέλευσης του Αυλώνα, ανακοινώνοντας στον αλβανικό λαό την απόφαση για ανεξαρτησία.]] 250px|thumbnail|right|Μνημείο του Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα στα [[Τίρανα.]]
Αποτέλεσε βασικό παράγοντα στην Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και στη δημιουργία της Ανεξάρτητης Αλβανίας στις 28 Νοεμβρίου 1912. Αυτό οδήγησε στο τέλος της 500ετούς κατοχής της Αλβανίας από τους Οθωμανούς. Μαζί με τον Λουίτζι Γκουρακούτσι, ύψωσε τη σημαία στο μπαλκόνι του διώροφου κτιρίου στην Αυλώνα, όπου υπεγράφη η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Η εγκατάσταση κυβέρνησης αναβλήθηκε για την τέταρτη συνεδρία της Συνέλευσης της Αυλώνα, η οποία έλαβε χώρα στις 4 Δεκεμβρίου 1912, μέχρις ότου καταφτάσουν εκεί εκπρόσωποι όλων των περιοχών της Αλβανίας. Ο Κεμάλ διετέλεσε Πρωθυπουργός της Αλβανίας την περίοδο 1912-1914.
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ισμαήλ Κεμάλ ζούσε εξόριστος στο Παρίσι, όπου, αν και σε δεινή οικονομική κατάσταση, διατήρησε μεγάλο αριθμό επαφών, ενώ συνεργαζόταν με τον ανταποκριτή της ηπειρωτικής έκδοσης της Daily Mail, Σόμερβιλ Στόρι, προκειμένου ο τελευταίος να καταγράψει τα απομνημονεύματά του. Η αυτοβιογραφία του, η οποία εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, αποτελεί τη μοναδική γραπτή μαρτυρία Οθωμανού δημοσίου υπαλλήλου, η οποία έχει γραφτεί στα αγγλικά, ενώ αποτελεί και μοναδικό δείγμα μιας φιλελεύθερης, πολυπολιτισμικής οπτικής γωνίας επί του θέματος της αργοθανούσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1918, ο Ισμαήλ Κεμάλ ταξίδεψε στην Ιταλία ώστε να βρει υποστηρικτές στο κίνημά του στην Αλβανία, αλλά του απαγορεύτηκε από το ιταλικό κράτος να εγκαταλείψει τη χώρα, παραμένοντας, δίχως την επιθυμία του, φιλοξενούμενός σε ένα ξενοδοχείο της Περούτζια, κάτι που προκάλεσε την αγανάκτησή του. Πέθανε, φαινομενικά, από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια ενός δείπνου σε αυτό το συγκεκριμένο ξενοδοχείο.
Η επιστροφή και ταφή του στη γενέτειρά του
Ο Ισμαήλ Κεμάλ πέθανε στην Περούτζια, όπου ήταν προσκεκλημένος από την ιταλική κυβέρνηση για ενδεχόμενη μελλοντική συνεργασία με την Αλβανία. Οι τρεις γιοι του, Χετέμ, Τσιαζίμι και Τσιαμίλι, και εκπρόσωποι του ιταλικού Υπουργείου Εξωτερικών, συνόδευσαν, στις 8 Φεβρουαρίου του 1919, το άψυχο σώμα του και έγινε η μεταφορά του με τρένο στο Μπρίντιζι και, στη συνέχεια, μέσω του πλοίου "Alpino" έφτασε στην Αυλώνα. Στις 12 Φεβρουαρίου, με μια μεγαλειώδη πομπή, και το φέρετρο σκεπασμένο με την εθνική σημαία της Αλβανίας μεταφέρθηκε στο χωριό Κανίνα, όπου θάφτηκε στο τζαμί στο Τεκέ, στον οικογενειακό του τάφο. «Εάν μετρήσουμε το μεγαλείο μια πολιτικής προσωπικότητας με την αγάπη του απλού λαού, -ανέφερε στις «Οικογενειακές αναμνήσεις» ο Σάφα Βλόρα- μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι κανείς δεν φτάνει τον Ισμαήλ Κεμάλ της Αυλώνα. Στην πομπή … κανείς δεν έμεινε σπίτι. Όλες οι πλευρές των βουνών και ακτών στις οποίες κινήθηκε η πομπή ήταν γεμάτες με κόσμο. Υπήρχε μια πρωτοφανής λαοθάλασσα, η οποία αδιάκοπα κατέθετε στεφάνι το οποίο κέρδισε επάξια με το σπουδαίο έργο του στη χώρα του, μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή.»
Εκείνο το διάστημα η Αυλώνα βρισκόταν υπό ιταλική κατοχή. Η ιταλική διοίκηση, φοβούμενη την εξέγερση, διέταξε να μην χρησιμοποιηθεί καμία αλβανική σημαία στην τελετή. Αυτή η διαταγή ήταν προσβλητική για τα αισθήματα ενός πατριωτικού λαού. Το δημοτικό συμβούλιο της Αυλώνα επέμενε προκειμένου να χρησιμοποιηθεί η αλβανική σημαία-σύμβολο. Η ιταλική διοίκηση κατανόησε την υπερβολική λατρεία προς το πρόσωπο του Κεμάλ και επέτρεψε να καλύψουν το φέρετρο με την αλβανική σημαία κατά τη διάρκεια της τελετής. Και έτσι έγινε, εν τέλει, το φέρετρο σκέπασε η κόκκινη σημαία με τον μαύρο αετό. Αυτή η σημαία δόθηκε στον Ισμαήλ Κεμάλ από τον δούκα του Μονπαζιέ τον Μάρτιο του 1913, όταν επισκέφθηκε την Αυλώνα. Εκείνη την περίοδο τη σημαία κρατούσε μαζί του ο μεγάλος γιος του Κεμάλ, Ετέμ Μπέι Βλόρα. Η τελετή της ταφής πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1919, ημέρα Τετάρτη.
Η μορφή του Ισμαήλ Κεμάλ διακρίνεται στην πρόσθια όψη του αλβανικού χαρτονομίσματος των 200 λεκ της περιόδου 1992–1996, και του χαρτονομίσματος των 500 λεκ, το οποίο τυπώνεται από το 1996. Στις 27 Ιουνίου 2012, ο Αλβανός Πρόεδρος, Μπαμίρ Τοπί απένειμε στον Κεμάλ το παράσημο του Τάγματος της Εθνικής Σημαίας (Post-mortem).
Προτεινόμενη ελληνική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας Κατηγορία:Αλβανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Φάρουμ
μικρογραφία|δεξιά|Εκκλησία στο Φάρουμ Το Φάρουμ είναι πόλη στα βορειοανατολικά του νησιού της Ζηλανδίας στην ανατολική Δανία, 20 χλμ. βορειοδυτικά της Κοπεγχάγης. Η πόλη έχει πληθυσμό 20.199 κατοίκων το 2021 και είναι μέρος της δήμου Furesø. Μέχρι το 2006, αποτελούσε τον δήμο Φάρουμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Δανίας
Πιερ Κάνιγκ
Ο Πιέρ Κάνιγκ (Pierre Koenig) (17 Οκτωβρίου 1925 - 4 Απριλίου 2004) ήταν Αμερικανός αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στο Λος Άντζελες και στον ευρύτερο χώρο της Δυτικής Ακτής, σχεδιάζοντας κυρίως μοντέρνες κατοικίες. Το έργο του Κάνιγκ, επικεντρώνεται στον σχεδιασμό κατοικιών με μεταλλικό σκελετό, έναντι του ξύλινου σκελετού ο οποίος έως και σήμερα συνηθίζεται στην Αμερική. Ο αρχιτέκτονας, είναι ευρέως γνωστός για το έργο του Case Study House #22 (οικία Stahl).
Γενικά
Γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια στις 17 Οκτωβρίου 1925. Το 1939 μετακόμισε μαζί με την οικογένεια του στο Λος Άντζελες. Το 1943 παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Γιούτα (School of Engineering, University of Utah).
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Το διάστημα 1943 έως 1946, διατέλεσε παρατηρητής εχθρικών πυρών στην πρώτη γραμμή, στη Γαλλία και στη Γερμανία.
Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στο Λος Άντζελες όπου έκανε αίτηση για το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια (University of Southern California ή USC) και εισήχθη σε λίστα αναμονής. Κατά την αναμονή αυτή, η οποία διήρκεσε δύο χρόνια, παρακολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο της Πασαντένα (Pasadena City College, California)
Το 1948, εισήχθη στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας και το 1952 αποκτά το πτυχίο Bachelor Αρχιτεκτονικής (στο πανεπιστήμιο αυτό θα επιστρέψει ως εκπαιδευτικός αργότερα).
Στη διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε στο γραφείο του νεαρού Αμερικανού αρχιτέκτονα, Ραφαέλ Σοριάνο (Raphael Soriano), ο οποίος σχεδίαζε κατοικίες με μεταλλικό σκελετό. Το 1950, αποφάσισε να πειραματιστεί και ο ίδιος με την κατασκευή μιας δικής του μικρής ισόγειας κατοικίας με μεταλλικό σκελετό (Koenig House #1). Η ιδέα του επικρίθηκε από τους διδάσκοντες του πανεπιστημίου, οι οποίοι υποστήριζαν πως το μέταλλο σαν υλικό χρησιμοποιείται σε βιομηχανικά κτίρια και όχι σε κατοικίες.
Χαρακτήρας του σχεδιασμού
Κυρίαρχος παράγοντας στον σχεδιασμό του Πιέρ Κάνιγκ είναι η οικονομία, όχι μόνο στο κόστος, αλλά και στην ποικιλία των υλικών που χρησιμοποιεί.