cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paice, Ashton & Lord
Paice, Ashton & Lord είναι το όνομα του ροκ συγκροτήματος με jazz και blues επιρροές, το οποίο δημιούργησαν ο Τζον Λορντ και ο Ίαν Πέις μετά την αποχώρηση τους από τους Deep Purple, μαζί με τον Τόνι Άστον το 1976.
Βιογραφία
Το 1971, ο Τόνι Άστον συμμετείχε στο "Gemini Suite" του Τζον Λορντ, ενώ το 1974 ο Λορντ είχε συμμετάσχει στο σόλο άλμπουμ του Τόνι Άστον, με τίτλο "The First of the Big Bands". Μετά τη διάλυση των Deep Purple, το καλοκαίρι του 1976, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα ροκ συγκρότημα με Jazz και Rhythm and blues επιρροές. Μετά από διάφορες οντισιόν, προσέλαβαν τους Μπέρνι Μάρσντεν στην κιθάρα και Πολ Μαρτίνεζ στο μπάσο.
Μέσα στο 1976, ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το πρώτο τους άλμπουμ, ενώ ταυτόχρονα τους ακολουθούσε ένας κάμεραμαν, ο οποίος τραβούσε πλάνα για ένα επερχόμενο ντοκιμαντέρ. Τον Μάρτιο του 1977, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Malice in Wonderland", το οποίο έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Η ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος περιορίστηκε σε πέντε συναυλίες στη Μεγάλη Βρετανία, κατά τις οποίες οι Paice, Ashton & Lord διευρύνθηκαν σε 11μελή μπάντα, με γυναικεία δεύτερα φωνητικά.
Η ψυχολογική πίεση που ασκούνταν στον Τόνι Άστον, οδήγησε τους Λορντ/Πέις να αναζητήσουν αλλαγή τραγουδιστή στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, ο οποίος βολιδοσκοπούνταν και από τους Uriah Heep, αλλά τελικά κατέληξε να δημιουργήσει το δικό του συγκρότημα, τους Whitesnake, στους οποίους λίγο αργότερα εντάχθηκαν και ο Τζον Λορντ με τον Ίαν Πέις. Οι σκέψεις για ένα δεύτερο δίσκο εγκαταλείφθηκαν και το συγκρότημα διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 1978.
Τραγούδια
1. Ghost Story (Paice, Ashton, Lord) - 5:47
2. Remember the Good Times (Paice, Ashton, Lord, Marsden, Matinez) - 5:48
3. Arabella (Oh Tell Me) (Ashton) - 4:06
4. Silas & Jerome (Paice, Ashton, Lord) - 3:25
5. Dance with Me Baby (Paice, Ashton, Lord, Marsden, Matinez) - 3:20
6. On the Road Again, Again (Paice, Ashton, Lord, Marsden) - 3:58
7. neaky Private Lee (Paice, Ashton, Lord, Marsden) - 6:10
8. I'm Gonna Stop Drinking (Paice, Ashton, Lord) - 5:15
9. Malice in Wonderland (Paice, Ashton, Lord) - 6:06
Μουσικοί
Το "Malice in Wonderland" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Τόνι Άστον - φωνητικά, πλήκτρα
Μπέρνι Μάρσντεν - κιθάρα, φωνητικά
Πολ Μαρτίνεζ - μπάσο
Ίαν Πέις - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά rock συγκροτήματα
Αΐν Σούχνα
Η Αΐν Σούχνα (αραβικά : العين السخنة, μτφ : καυτό μάτι) είναι πόλη και λιμένας της Ερυθράς θάλασσας στο Κυβερνείο Σουέζ στη δυτική ακτή της Ερυθράς θάλασσας και στον κόλπο του Σουέζ. Απέχει 55 χλμ από το Σουέζ και 120 χλμ από το Κάιρο.
Ιστορία
Ανασκαφές του αρχαιολόγου Μαχμούντ Αμπντ ελ Ρασίγκ το 1999 ανέδειξαν μία άγνωστη Φαραωνική αρχαία πόλη και λιμένας. Ο λιμένας πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν κυρίως για μεταφορά στη απέναντι πλευρά του κόλπου στη χερσόνησο του Σινά. Έχουν βρεθεί αιγυπτιακές επιγραφές και στοές σκαμμένες στις πλαγιές λόφου που χρησίμευαν σαν αποθηκευτικοί χώροι.
Κλίμα
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH), καθώς και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Λιμένες της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Αντώνιος Κομούτος
Ο Αντώνιος Δημητρίου Κομούτος (1748 - 1833) ήταν Ζακυνθινός λόγιος του 18ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1748, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Κομούτων. Με Βυζαντινή καταγωγή οι Κομούτοι, έφυγαν μετά την άλωση της Πόλης και κατέφυγαν στην Κρήτη. Ύστερα πέρασαν στη Μεθώνη και το 1500, λίγο πριν πέσει το κάστρο, στη Ζάκυνθο. Το όνομά τους καταγράφηκε στο Libro d'oro (Χρυσή Βίβλος) το 1520. Από τότε και για τρεις αιώνες, η οικογένεια έδωσε στην κοινωνία πολλούς επιστήμονες, στρατιωτικούς, πολιτικούς και λόγιους. Ο Αντώνιος Δημητρίου Κομούτος ήταν ο τελευταίος των Κομούτων. Νομικός και φιλόλογος, τιμήθηκε μετά το θάνατο του Σπυρίδωνος-Γεωργίου Θεοτόκη, το 1803, με το υπέρτατο αξίωμα του Πρίγκηπος της Επτανήσου Πολιτείας και Προέδρου της Γερουσίας. Υπήρξε στυλοβάτης της αγγλόφιλης πολιτικής παράταξης στη Ζάκυνθο. Το 1815, επειδή δεν είχε παιδιά, υιοθέτησε το Γεώργιο Δατσέντο, ταπεινής καταγωγής, στον οποίο κληροδότησε το όνομά του και όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του.
Ο γιος του, κόμης Γεώργιος Κομούτος πλέον, πήρε μεγάλη μόρφωση, εξελέγη δε και βουλευτής το 1845 και πέθανε το 1865. Εικάζεται ότι ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε τη θείωση των σταφιδάμπελων στα Επτάνησα.
Το αρχοντικό Κομούτου
Το αρχοντικό Κομούτου ήταν ένα από τα παλαιότερα, μεγαλύτερα και χαρακτηριστικότερα αρχοντικά, διατηρημένο σε πολύ καλή κατάσταση, η κατασκευή του οποίου μπορεί να τοποθετηθεί στα τέλη του 17ου ή τις αρχές του 18ου αιώνα. Χτισμένο στα δυτικά της πλατείας Αγίου Μάρκου Ζακύνθου στη γωνία των σημερινών οδών Μαντζάρου και Κομούτου, ξεχώριζε για τον ιδιότυπο και χαρακτηριστικό ρυθμό του. Καταλάμβανε όλη τη βορειοδυτική γωνία που σχηματίζουν οι σημερινοί οδοί Κολυβά και Μαντζάρου και αποτελείτο από ισόγειο, μεσοπάτωμα. α' και β' όροφο με εξωτερικές διαστάσεις περίπου 16x27 μέτρα. Απέναντί του, σε οικόπεδο όπου σήμερα παραμένει άκτιστο και υπάρχει μόνο ένας σταυρός, υπήρχε ο ναός του Αγ. Γεωργίου των Κομούτων και το Γραιοκομείον Κομούτου που ίδρυσε ο Δημήτριος Αντωνίου Κομούτος (1719 - 1805).
Από το ισόγειο, διπλό συμμετρικό κλιμακοστάσιο οδηγούσε στο Piano Nobile, τον σπουδαιότερο όροφο του κτηρίου όπου περιελάμβανε αίθουσα χορού, σαλόνι των παλαιών ή πράσινο σαλόνι, χρυσό σαλόνι, αίθουσα καπνιστηρίου (fumoir), τραπεζαρία αλλά και ένα τυφλό δωμάτιο -παρόλο που βρισκόταν στην πρόσοψη- που επικοινωνούσε με κρυφή πόρτα καλυμμένη με ταπετσαρία από την τραπεζαρία. Το δωμάτιο αυτό ήταν η Alcove, ένα ιδιότυπο δωμάτιο νεονύμφων γνωστό μόνο στα μέλη της οικογένειας. Θολωτή οροφή στην αίθουσα χορού διακοσμημένο με επιχρυσωμένα διαζώματα μπαρόκ ρυθμού, σαλόνια με επιχρυσωμένες πόρτες, κρυστάλλινους πολυελαίους, βελούδινες κουρτίνες, μεταξωτές ταπετσαρίες σε τοίχους και έπιπλα, πορτραίτα και προτομές προγόνων, σπάνια έπιπλα, πίνακες ιταλικής, φλαμανδικής, επτανησιακής και σχολών, συλλογές πορσελάνινων ειδών οικοσκευής αλλά και η λεντίκα της οικογένειας κοσμούσαν τους χώρους αυτούς. Ανάμεσα σε άλλα υπήρχε και το πορτραίτο του Πρίγκηπα Αντώνιου Δ. Κομούτου, αγνώστου ζωγράφου, όπου ο εικονιζόμενος απεικονιζόταν να φορά τον αγγλικό μεγαλόσταυρο και να κρατά τη διαμαντένια ταμπακιέρα που του δώρησε ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α΄. Επίσης είχε 5 υπνοδωμάτια, ανεξάρτητα δωμάτια για τους καλεσμένους, μια διαδοχική σειρά από 3 αίθουσες που αποτελούσαν το γραφείο - βιβλιοθήκη - αρχείο, χώρους διαμονής του προσωπικού και αποθήκες. Υπήρχαν ακόμα, δυο νεώτερες πτέρυγες του χρησιμοποιούνταν ως βοηθητικοί χώροι η μία και ως μαγειρεία η δεύτερη όπου η επικοινωνία τους γινόταν με το κυρίως κτήριο με ξύλινη γέφυρα στο ύψος του μεσοπατώματος. Το όλο συγκρότημα συμπλήρωνε ο κήπος πίσω από το αρχοντικό που έφτανε μέχρι τη σημερινή οδό Φιλικών.
Κατά τη διάρκεια των σεισμών του 1953 κατέρρευσε η αίθουσα χορού παρασύροντας μαζί της και την πρόσοψη διατηρώντας όμως ανέπαφους, αλλά με σοβαρές ζημιές, τους υπόλοιπους χώρους του αρχοντικού, καθιστώντας έτσι δυνατή την απομάκρυνση των έργων τέχνης του, προτού πλησιάσει η πυρκαγιά που ξέσπασε στην κατεστραμμένη πόλη. Το αρχοντικό κατέστη μη κατοικήσιμο, οικοπεδοποιήθηκε κατά την ανέγερση της νέας πόλης της Ζακύνθου και δεν ξαναχτίστηκε ποτέ.
Σαιντ-Ιλαίρ (Ντου)
Το Σαιντ-Ιλαίρ (γαλλικά: Saint-Hilaire) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
2298 Σιντιτζόν
Ο Σιντιτζόν (Cindijon) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,839. Ανακαλύφθηκε το 1915 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από μία σύνθεση των ονομάτων των παιδιών του Αμερικανού αστρονόμου Μπράιαν Μάρσντεν, Σίντι (Σύνθια) και Τζόναθαν (η ονοματοδοσία έγινε πολύ μεταγενέστερα από την ανακάλυψη).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σιντιτζόν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιντιτζον
Οικογένεια Κύρου
Η οικογένεια Κύρου έχει συνδεθεί με την εφημερίδα Εστία.
Πληροφορίες
Είναι κυπριακής καταγωγής και το πρώτο μέλος της που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ήταν ο Άδωνις Κύρου, ο οποίος και αγόρασε την εφημερίδα Εστία.
Σαιντ-Ιπολίτ (Ντου)
Το Σαιντ-Ιπολίτ (γαλλικά: Saint-Hippolyte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Η Έκλειψη
Η Έκλειψη (πρωτότυπος τίτλος: L'Eclisse) είναι ιταλική δραματική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Μικελάντζελο Αντονιόνι με πρωταγωνιστές τον Αλέν Ντελόν και τη Μόνικα Βίτι. Γυρισμένη σε τοποθεσίες στη Ρώμη και στη Βερόνα, η ταινία αναφέρεται σε μία νέα γυναίκα (Βίτι), η οποία επιδιώκει σχέση με έναν νεαρό χρηματιστή (Ντελόν). Η ταινία θεωρείται το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας και προηγούνται αυτής Η Περιπέτεια (1960) και Η Νύχτα (1961).
Η Έκλειψη κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών του 1962 και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα. Χαρακτηρισμένη από τον Μάρτιν Σκορτσέζε ως η πιο τολμηρή ταινία της τριλογίας, είναι ένα από τα πιο αναγνωρισμένα έργα του σκηνοθέτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τονίνο Γκουέρα Κατηγορία:Ταινίες του 1962
NEXTV
Το NEXTV είναι τηλεοπτικός καναδικός πάροχος που προσφέρει υπηρεσίες ψηφιακής τηλεόρασης μέσω διαδικτύου. Ξεκίνησε το 2007 και ανήκει στην Ethnic Group, Καναδικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Το NEXTV προσφέρει μια σειρά από πολυπολιτισμικά κανάλια στους συνδρομητές, μέσω του set-top box και σύνδεση μέσω διαδικτύου υψηλής ταχύτητας. Το 2012, η Ethnic Group απέκτησε άδεια από τη BDU για την ευρύτερη περιοχή του Τορόντο.
Απαιτήσεις
Το NEXTV παραδίδει βίντεο και ήχο στο σπίτι του συνδρομητή, χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα σύνδεση internet υψηλής ταχύτητας. Για να λάβουν τις υπηρεσίες που προσφέρονται από το NEXTV, οι καταναλωτές απαιτούν υψηλής ταχύτητας Internet με ταχύτητα τουλάχιστον 5.0 Mbit/s και ένα set-top box τα οποία μπορούν να αγοραστούν στα τοπικά καταστήματα.
Διαθεσιμότητα
Το NEXTV είναι προς το παρόν διαθέσιμο για τους συνδρομητές του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Διαδικτυακή τηλεόραση
RGBA
Με την ανάγκη για σύνθετες εικόνες ήρθε μια παραλλαγή του RGB που περιλαμβάνει ένα πρόσθετο κανάλι 8 bit για τη διαφάνεια και έτσι έχουμε ένα σύνολο 32 bpp. Το κανάλι διαφάνειας είναι συνήθως γνωστό ως κανάλι άλφα, έτσι το σχήμα ονομάζεται RGBA. Το RGBA είναι ένα σχήμα που ενσωματώνει τις πληροφορίες διαφάνειας μαζί με τις πληροφορίες χρώματος στο ίδιο pixel. Το RGBA δεν είναι η μόνη μέθοδος για να έχει τη διαφάνεια στη γραφική παράσταση Έτσι όταν δύο διαφορετικά pixel αλληλοεπικαλύπτονται, αντί να επικρατήσει αυτό το οποίο βρίσκεται στην “επάνω” πλευρά, δημιουργείται ένα νέο pixel από την κατάλληλη σύνθεση των άλλων δύο.
Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας
thumb|Παλαιό λογότυπο
Η Νασιονάλ 2 (γαλλικά: National 2, παλαιότερα γνωστή με την ονομασία Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, Championnat de France Amateur ή CFA) είναι γαλλική ποδοσφαιρική διοργάνωση η οποία αντιστοιχεί στην Δ΄ Κατηγορία στην πυραμίδα του γαλλικού ποδοσφαίρου, πίσω από τις Λιγκ 1, Λιγκ 2 και Νασιονάλ.
Ιστορία
Από το 1994 ως το 1997, ένα τελικό τουρνουά έχριζε τον πρωταθλητή Γαλλίας σε επίπεδο ερασιτεχνών. Το 1998, οι ερασιτεχνικοί σύλλογοι και οι ρεζέρβες των επαγγελματικών σωματείων αναμετρήθηκαν σε δύο διαφορετικά τελικά τουρνουά τα οποία αναδείκνυαν έναν πρωταθλητή Γαλλίας ερασιτεχνών και έναν πρωταθλητή Γαλλίας ρεζερβών. Από το 2001, το τελικό τουρνουά των ερασιτεχνικών συλλόγων έχει πάψει να διεξάγεται και ο αναδεικνυόμενος πρωταθλητής είναι η καλύτερη, από πλευρά βαθμολογικής συγκομιδής, από τις τέσσερις συνολικά ερασιτεχνικές ομάδες που προβιβάζονται στην Νασιονάλ. Μονάχα παραμένει στην θέση του το τουρνουά για την ανάδειξη της καλύτερης ομάδας σε επίπεδο ρεζερβών.
Το 2006, η ΑΣ Μπωβαί Ουάζ ήταν η πρώτη ομάδα που ξεπέρασε το φράγμα των 100 βαθμών.
Υπάρχον τρόπος διεξαγωγής της διοργάνωσης
Το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (CFA) αποτελείται από 4 ομίλους των 18 ομάδων, είτις 72 συνολικά. Ανοιχτό για την συμμετοχή των καλύτερων ομάδων ρεζερβών, ωστόσο οι ερασιτεχνικές ομάδες είναι οι μοναδικές που έχουν το δικαίωμα ανόδου στη Νασιονάλ (D3). Οι ερασιτεχνικές ομάδες με την καλύτερη βαθμολογική συγκομιδή σε κάθε όμιλο προβιβάζονται στη Νασιονάλ, με τις τέσσερις τελευταίες της Νασιονάλ να παίρνουν την θέση τους. Όσον αφορά τον υποβιβασμό, αυτός αφορά τόσο τις ερασιτεχνικές ομάδες όσο και τις ρεζέρβες. Οι τρεις τελευταίοι κάθε ομίλου (συνολικά : 12 ομάδες) υποβιβάζονται στην παρακάτω κατηγορία, το CFA 2.
Το πρωτάθλημα του CFA συγκεντρώνει κατά μέσο όρο 800 με 1 000 θεατές ανά αγώνα. Ο μέσος όρος αυτός πλήττεται σε αρνητικό βαθμό από την φτωχή προσέλευση που σημειώνουν οι ρεζέρβες των επαγγελματικών συλλόγων στις εντός έδρας αναμετρήσεις τους.
Σε αντίθεση με τα πρωταθλήματα της L1, της L2 και της Νασιονάλ που δίνουν 3 βαθμούς για τη νίκη, 1 για την ισοπαλία και κανέναν για την ήττα, σε αυτό δίνονται 4 βαθμοί για μια νίκη, 2 για μια ισοπαλία και 1 για μια ήττα. Σε ορισμένες, σπάνιες, περιπτώσεις οι σύλλογοι τιμωρούνται από τα αρμόδια πειθαρχικά όργανα λαμβάνοντας 0 βαθμό. Σε περίπτωση μη παράταξης μιας ομάδας δεν δίνεται κανένας βαθμός. Το σύστημα αυτό βαθμολογίας ισχύει για όλα τα πρωταθλήματα Γαλλίας από αυτό το επίπεδο και κάτω (CFA και CFA2), τα τοπικά πρωταθλήματα και τα πρωταθλήματα συνοικιών σε μεγάλο βαθμό.
Ο όρος « ερασιτεχνικό » που περιλαμβάνεται στον τίτλο δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Κι αυτό γιατί η πλειονότητα των παικτών του CFA ασχολούνται με πλήρη ενασχόληση με το άθλημα του ποδοσφαίρου και έχουν νομιμοποιηθεί σε αυτό το καταστατικό τους μέσω ενός ομοσπονδιακού συμβολαίου, το οποίο είναι υποχρεωτικό για κάθε ποδοσφαιριστή στο CFA. Οι παίκτες ωστόσο δεν έχουν τα πλεονεκτήματα που θα τους προσέφερε το καταστατικό του επαγγελματία : δικαίωμα στην σύνταξη και ελάχιστο μισθό αντίστοιχο με αυτό των επαγγελματιών. Καθώς δεν είναι πλήρως « επαγγελματίες », είναι συνεπώς « ερασιτέχνες ». Έτσι, πρόκειται περισσότερο για ημι-επαγγελματίες, όμως ο όρος αυτός αν και συχνά χρησιμοποιούμενος στις αγγλοσαξονικές χώρες δεν βρίσκεται σε χρήση επί γαλλικού εδάφους.
Για την σεζόν 2009-2010, ο Α΄ Όμιλος μετρούσε 19 ομάδες, λόγω της επανεισαγωγής της Μπεζανσόν ΡΚ η οποία είχε αρχικώς υποβιβαστεί στο CFA 2, από την DNCG. Για την σεζόν 2011-2012, ο Β΄ Όμιλος μετρούσε 17 ομάδες, λόγω του εθελούσιου υποβιβασμού της ΡΚ Στρασμπούρ στο CFA 2.
Ομάδες για την σεζόν 2012-2013
Α΄ Όμιλος
Β΄ Όμιλος
Γ΄ Όμιλος
Δ΄ Όμιλος
Προϊστορία
Πρωταθλητής Γαλλίας N2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γαλλίας Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Δ΄ επιπέδου Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου τέταρτης κατηγορίας στην Ευρώπη
2299 Χάνκο
Ο Χάνκο (Hanko) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,041. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το Χάνκο, τη νοτιότερη πόλη της χώρας.
Σιμπίν ελ Κανατίρ
Η Σιμπίν ελ Κανατίρ (αραβικά : شبين القناطر) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Καλγιούμπια στο Δέλτα του Νείλου. Απέχει 25 χλμ από το Κάιρο κι έχει πληθυσμό 56.030 κατοίκους ( 2006 ).
2299 Χάνκο
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χάνκο είναι άγνωστα.
Σιμπίν ελ Κανατίρ
Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Tai-Ta-Hout. Το σημερινό της όνομα το πήρε κατά την αραβική περίοδο και σημαίνει "καμπυλωτή γέφυρα" από τις πολλές γέφυρες αυτού του είδους που κατασκευάστηκαν στον Νείλο αυτή την περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
2299 Χάνκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χάνκο
Δανικές γενικές εκλογές 2007
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στη Δανία στις 13 Νοεμβρίου 2007, κέρδισε τρίτη συνεχόμενη θητεία ο κυβερνών συνασπισμός του πρωθυπουργού Ένερς Φο Ράσμουσεν.
Εξελίξεις
Στις 4 Απριλίου του 2009 στη διάρκεια της συνόδου κορυφής του NATO στο Στρασβούργο ο πρωθυπουργός Άντερς Φογκ Ράσμουσεν ορίστηκε γενικός γραμματέας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Έτσι, νέος πρωθυπουργός ανέλαβε στις 5 Απριλίου ο έως τότε υπουργός Οικονομικών, Λαρς Λόκε Ράσμουσεν.
Αποτελέσματα
Κοινοβούλιο (Folketing), 13 Νοεμβρίου 2007 ! ! align="left"| Κόμματα ! align="left"| Ηγέτες ! Ψήφοι ! % ! Έδρες ! +/–
Παραπομπές
2007 Δανια
Αγαμέμνων Σλήμαν
Ο Αγαμέμνων Σλήμαν (1878-1954) ήταν Έλληνας πολιτικός, πολλές φορές βουλευτής, εκλεγμένος από το 1905 μέχρι και το 1935, Γενικός Διοικητής Ηπείρου το 1935 και μεγαλοκτηματίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ερρίκου Σλήμαν και της Σοφίας Εγκαστρωμένου. Υπήρξε μεγαλοκτηματίας στη Θεσσαλία. Λόγω της θέσης του είχε έλθει αρκετές φορές σε προστριβές με τον δικηγόρο Μαρίνο Αντύπα. Υπήρξε μέλος της Αντιδικτατορικής Επιτροπής με πρόεδρο τον Νικόλαο Πλαστήρα καθώς και βουλευτής Αγιάς, εκλεγμένος το 1905 στην θέση του αποβιώσαντος συζύγου της αδελφής του, Ανδρομάχης, Λέοντα Μελά. . Εξελέγη και πάλι στις εκλογές του Αυγούστου του 1910 για την Α΄ αναθεωρητική βουλή και στις αμέσως επόμενες εκλογές του Νοεμβρίου 1910 για την διπλή αναθεωρητική βουλή. Το 1912 κατετάγη εθελοντικά στον στρατό και υπηρέτησε στα τότε σύνορα της Θεσσαλίας. Έγινε ξανά βουλευτής το 1912, αλλά και στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1915. Εξελέγη ξανά βουλευτής στις επόμενες εκλογές του 1920 (από τις οποίες προέκυψε η Γ΄ Εθνοσυνέλευση). Στις εκλογές του 1932 και του 1933 εξελέγη με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα του Γεωργίου Κονδύλη, όπως επίσης και στις εκλογές του 1935. Στην κυβέρνηση Κονδύλη του 1935 είχε διοριστεί υπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αγυιάς
Σαιν-Ζυάν
Το Σαιν-Ζυάν (γαλλικά: Saint-Juan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οικογένεια Ρώμα
thumb|right|300px|Το οικόσημο της οικογένειας ΡώμαΟι Ρώμα ή Δε Ρώμα ή Δα Ρώμα (De Roma) είναι Ελληνική Ιστορική οικογένεια της Ζακύνθου με καταγωγή από τη Σικελία. Η αρχική κοιτίδα των Ρώμα ήταν η Σικελία και το αρχικό όνομα της οικογένειας ήταν De Regolo ή Regoli με πρώτο μέλος της οικογένειας που αναφέρεται τον Φρειδερίκο De Regolo στρατηγό το 1284 ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Ο Ιωάννης De Regolo το 1388 εγκαταστάθηκε στη Βιτσέντζα απέκτησε τον τίτλο του Κόμη και γράφτηκε στους καταλόγους των ευγενών, οι απόγονοι του πρόσθεσαν στο επώνυμο τους το De Roma αλλάζοντας το σε Regoli De Roma που σταδιακά επικράτησε το De Roma. Αργότερα κλάδος της οικογένειας βρέθηκε στη Βεκεντία με γενάρχη τον Ιωάννη, και κλάδος στη Γαλλία με γενάρχη τον Ιωάννη Φραγκίσκο. Γενάρχης του κλάδου της Ζακύνθου είναι ο Βερναρδίνος, η οικογένεια έφερε τον τίτλο του κόμη, από την οικογένεια της Ζακύνθου κλάδος δημιουργήθηκε και στη Ρουμανία.
S/2003 J 2
Ο S/2003 J 2 είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης, με επικεφαλής τους Σκοτ Σέπαρντ και τον Ντέιβιντ Τζιούιτ και ανακοινώθηκε στις 4 Μαρτίου του 2003.
Τηλεσκόπιο
thumb|Ερασιτέχνης αστρονόμος παρατηρεί την επιφάνεια της σελήνης απο τηλεσκόπιο Αστεροσκοπείου (Τηλεσκόπιο Δωρίδη, [[Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών).]] Το τηλεσκόπιο είναι ένα όργανο σχεδιασμένο για την παρατήρηση μακρινών αντικειμένων μέσω της συλλογής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Τα πρώτα γνωστά σχεδόν λειτουργικά τηλεσκόπια ανακαλύφθηκαν στις Κάτω Χώρες στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο όρος «τηλεσκόπια» μπορεί να αναφέρεται σε ένα ευρύ φάσμα οργάνων που λειτουργούν στις περισσότερες περιοχές του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος.
S/2003 J 2
Ο S/2003 J 2 έχει διάμετρο 2 χλμ. και περιστρέφεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 29,54 Γιγαμέτρων (0,1975 Α.Μ.) ή 29.540.000 χλμ., σε 980 ημέρες, με κλίση 154 μοιρών προς την εκλειπτική και με εκκεντρότητα 0,2255.
Φαίνεται πως αποτελεί μόνο του μια ομάδα δορυφόρων, με ημιάξονα τροχιάς ~30 γιγαμέτρων (0,20 Α.Μ).
Τα όρια της βαρυτικής επίδρασης του Δία ορίζονται από τη σφαίρα Hill, του οποίου η ακτίνα είναι 52 γιγαμέτρα (0,35 Α.Μ.) Οι οπισθοδρομικοί δορυφόροι με άξονες έως 67% της ακτίνας Hill, πιστεύεται ότι η ακτίνα τους είναι σταθερή. Κατά συνέπεια, είναι πιθανό ότι ακόμα πιο απομακρυσμένοι δορυφόροι του Δία μπορεί να ανακαλυφθούν.
Ο S/2003 J 2 δεν έχει ξαναεντοπιστεί από το 2003 που ανακαλύφθηκε και θεωρείται χαμένος. Θα ακολουθήσουν παρατηρήσεις το 2018 με σκοπό να εντοπίσουν και να εξακριβώσουν την τροχιά του.
Τηλεσκόπιο
Ιστορία του τηλεσκοπίου
Το τηλεσκόπιο εφευρέθηκε το 1608 στην Ολλανδία και η αρχική του εφεύρεση αποδίδεται στον Χανς Λιπερσέι και στον Ζακαρίας Γιάνσεν, αμφότεροι οπτικοί της ολλανδικής κωμόπολης Μίντελμπουρχ, και επίσης στον Τζέιμς Μέτιους. Τα αρχικά ολλανδικά τηλεσκόπια ήταν όλα διοπτρικά και αποτελούνταν από κοίλο φακό. Πολλά τηλεσκόπια κατασκευάστηκαν στην Ολλανδία το 1608 και έτσι δεν άργησε το επαναστατικό αυτό οπτικό όργανο να διαδοθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Την επόμενη χρονιά, το 1609, ο Γαλιλαίος, ο οποίος είχε ξεκινήσει να δείχνει τεράστιο ενδιαφέρον για το επίτευγμα αυτό των Ολλανδών κατά τη διάρκεια ταξιδιού στην Βενετία, προσάρμοσε το τηλεσκόπιο για αστρονομικούς σκοπούς, χρησιμοποιώντας αποκλίνοντα φακό στη θέση του προσοφθάλμιου φακού. Ο Γαλιλαίος έγινε έτσι ένας από τους πρώτους ανθρώπους που χρησιμοποίησαν το τηλεσκόπιο για αστρονομικές παρατηρήσεις. Παρ' όλα αυτά, ο Άγγλος αστρονόμος Τόμας Χάρριοτ (αγγλικά: Thomas Harriot) είναι ίσως ο πρώτος αστρονόμος που χρησιμοποίησε τηλεσκόπιο για ουράνιες παρατηρήσεις· είχε πραγματοποιήσει παρατηρήσεις της Σελήνης μέσω τηλεσκοπίου το 1609, λίγο πριν από τον Γαλιλαίο. Με τα μικρά διοπτρικά τηλεσκόπια του που ο ίδιος κατασκεύασε, ο Γαλιλαίος ανακάλυψε το 1610 τους τέσσερις μεγαλύτερους δορυφόρους του Δία, μελέτησε το 1611 τις καταστάσεις της Αφροδίτης και συνέβαλε σε πολύ σημαντικό βαθμό στην ανάπτυξη των τηλεσκοπίων και της αστρονομίας.
Βάσεις στήριξης
Η βάση του τηλεσκοπίου είναι μια μηχανική κατασκευή-διάταξη που στηρίζει κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο το τηλεσκόπιο, έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις λειτουργίες του τηλεσκοπίου. Κύρια λειτουργία της βάσης στήριξης, είναι η ακριβής στόχευση του κυρίου σώματος του τηλεσκοπίου. Πολλά είδη βάσεων τηλεσκοπίου έχουν κατασκευαστεί μέχρι σήμερα, ενώ κύριος σκοπός είναι να έχουμε διατάξεις που να μπορούν να έχουν σταθερή στόχευση, και να μην επηρεάζονται από την κίνηση της Γης. Δύο είναι οι επικρατέστερες κατηγορίες που χρησιμοποιούνται σήμερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομικά όργανα Κατηγορία:Οπτικά όργανα
RGB
Το πρότυπο χρώματος RGB είναι ένα προσθετικό πρότυπο στο οποίο τα χρώματα κόκκινο, πράσινο και μπλε (χρώματα που χρησιμοποιούνται συχνά σε προσθετικά χρωματικά πρότυπα) συνδυάζονται με διάφορους τρόπους για να αναπαραχθούν άλλα χρώματα. Το όνομα του προτύπου και η σύντμηση RGB προέρχονται από τα τρία βασικά χρώματα, το κόκκινο (Red), πράσινο (Green), και το μπλε (Blue). Αυτά τα τρία χρώματα δεν πρέπει να συγχέονται με τα τρία ανακλαστικά χρώματα κόκκινο, μπλε, και κίτρινο, τα οποία αναφέρονται στον χώρο των τεχνών ως βασικά χρώματα.
Προσθετικά βασικά χρώματα
Η επιλογή των βασικών χρωμάτων προήλθε πιθανώς από την ανθρώπινη βιολογία επειδή είναι ερεθίσματα τα οποία διεγείρουν συγκεκριμένους δέκτες του ανθρώπινου αμφιβληστροειδούς. Το ανθρώπινο μάτι έχει 3 τέτοιους δέκτες (κωνία), και ο κάθε ένας είναι ευαίσθητος σε συγκεκριμένη περιοχή μήκους κύματος, αλλά είναι γενικά πιο ευαίσθητα στο πράσινο φως.
Για να παραχθούν καλύτερες σειρές χρώματος για τα είδη εκτός από τους ανθρώπους, θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν άλλα αρχικά χρώματα. Για τα είδη με τέσσερις διαφορετικούς δέκτες χρώματος, όπως πολλά πουλιά, κάποιος θα χρησιμοποιούσε τέσσερα αρχικά χρώματα. Για τα είδη με ακριβώς δύο είδη δεκτών, όπως τα περισσότερα θηλαστικά, κάποιο θα χρησιμοποιούσε δύο αρχικά χρώματα. Αλλά ακόμη και για τους ανθρώπους, η χρήση των τριών βασικών χρωμάτων δεν είναι πάντα η αποδοτικότερη.
RGB και συσκευές απεικόνισης
Μια κοινή εφαρμογή του προτύπου χρώματος RGB είναι οι οθόνες καθοδικού σωλήνα, υγρών κρυστάλλων ή πλάσματος. Κάθε εικονοκύτταρο στην οθόνη μπορεί να αντιπροσωπευθεί ως τιμές έντασης για το κόκκινο, πράσινο και μπλε.
Μη γραμμικότητα χρωματικής έντασης
Λόγω της διόρθωσης γάμμα η ένταση του παραγόμενου χρώματος στις συσκευές απεικόνισης (π.χ. οθόνη) δεν είναι πάντα άμεσα ανάλογη προς τις τιμές R, G, B. Δηλαδή ακόμα κι αν μια τιμή 0,5 είναι πολύ κοντά στα μισά του δρόμου μεταξύ 0 και 1 (πλήρης ένταση), ουσιαστικά η παραγόμενη ένταση όταν το σήμα εισόδου είναι (0,5 0,5 0,5) πλησιάζει περισσότερο το 22% της πλήρους έντασης με σήμα εισόδου (1,0 1,0 1,0), υποθέτοντας τυπική οθόνη με συντελεστή γάμμα 2,2.
Επαγγελματική ρύθμιση χρώματος
Η κατάλληλη αναπαραγωγή των χρωμάτων στα επαγγελματικά περιβάλλοντα απαιτεί την εκτενή ρύθμιση χρώματος όλων των συσκευών που χρησιμοποιούνται στη διαδικασία παραγωγής. Αυτό οδηγεί σε διάφορες (διαφανείς προς το τελικό αποτέλεσμα) μετατροπές μεταξύ χρωματικών προτύπων, προκειμένου να εξασφαλιστεί συνέπεια χρώματος σε όλη τη διαδικασία. Μαζί με τη δημιουργική επεξεργασία, τέτοιες επεμβάσεις στις ψηφιακές εικόνες βλάπτουν εγγενώς την εικόνα, μειώνοντας τη μέγιστη γκάμα χρωμάτων. Επομένως όσο μεγαλύτερο είναι το χρωματικό βάθος της αρχικής εικόνας, τόσο μικρότερη απόκλιση από τον αρχικό χρωματικό χώρο θα έχει η τελική εικόνα. Γι’ αυτό οι επαγγελματικές συσκευές (π.χ. scanners) και τα εργαλεία λογισμικού (π.χ. Photoshop) μετατρέπουν σε 48 bit τις εικόνες (16 bit ανά χρωματικό κανάλι) προκειμένου να αυξηθεί η πυκνότητα της γκάμας.
Αναπαραστάσεις
Ένα χρώμα στο πρότυπο χρώματος RGB μπορεί να περιγραφεί με το προσδιορισμό του πόσο κάθε ένα από το κόκκινο, πράσινο και μπλε χρώματα συμπεριλαμβάνεται. Κάθε ένα μπορεί να ποικίλει μεταξύ του ελάχιστου (καθόλου χρώμα) και του μεγίστου (πλήρης ένταση). Εάν όλα τα χρώματα είναι στο ελάχιστο το αποτέλεσμα είναι μαύρο. Εάν όλα τα χρώματα είναι στο μέγιστο, το αποτέλεσμα είναι το άσπρο. Τα χρώματα μπορούν να περιγραφούν ποσοτικά με διάφορους τρόπους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρώμα Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών Κατηγορία:Γραφιστική
Μιθριδάτης Β΄ της Παρθίας
Ο Μιθριδάτης Β΄ της Παρθίας ή Μιθριδάτης Β΄ ο Μέγας, ήταν βασιλιάς των Πάρθων (123 - 88 π.Χ.), γιος του βασιλιά των Πάρθων Αρταβάνου Α΄ (Αρταβάνου Β' σύμφωνα με Λατινικές πηγές γιου του βασιλιά Πριαπάτιου) και ανιψιός του βασιλιά των Πάρθων Μιθριδάτη Α΄. Το όνομα του σημαίνει ότι βρισκόταν υπό την προστασία του Μίθρα. Παρουσίασε νέα σχέδια στην Παρθική νομισματοποιία. Με τον Μιθριδάτη Β΄ το κράτος των Πάρθων έφτασε στο μέγιστο της ισχύος του σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Ιουστίνο που τον αναφέρει σαν τον μεγαλύτερο από τους βασιλείς των Πάρθων. Νίκησε τον βασιλιά της Αρμενίας Αρταβάσδη Α' κατέλαβε την χώρα και έκανε τον διάδοχο του θρόνου πρίγκηπα Τιγράνη πολιτικό όμηρο. Το 123 π.Χ. και το 115 π.Χ. δέχτηκε απεσταλμένους του Κινέζου αυτοκράτορα για την εισαγωγή μεταξιού στην χώρα του. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Πάρθων που ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τη Ρώμη. Τα νομίσματα τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του τον δείχνουν με γενειάδα και να φοράει το θολωτό καπέλο των Πάρθων με ένα αστέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Fairey Swordfish
To Fairey Swordfish (ξιφίας) ήταν τορπιλοπλάνο του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όντας διπλάνο, ξεπεράστηκε τεχνολογικά από τα μονοπλάνα της εποχής του, αλλά συνέχισε να χρησιμοποιείται έως τη λήξη του πολέμου το 1945, καθώς ήταν πολύ ευέλικτο στις απο/προσνηώσεις και έχοντας χαμηλή ταχύτητα μπορούσε να στοχεύει σκάφη με μεγάλη ευκολία. Σημαντική ήταν η δράση του αεροσκάφους στη Μεσόγειο (ιδιαίτερα στην αεροναυμαχία του Τάραντα το 1940) και στο Βορρά κατά τη βύθιση του θωρηκτού Βίσμαρκ.
Το Swordfish χρησιμοποιήθηκε επίσης από την αεροπορία του Καναδά, της Ολλανδίας και της Ισπανίας. Συνολικά παρήχθησαν 2.400 αεροσκάφη Swordfish.
Λόγω της ικανότητας του αεροσκάφους να φέρει διάφορα είδη οπλισμού, απέκτησε το παρατσούκλι Stringbag, που παρέπεμπε στις δικτυωτές σακούλες για τα ψώνια.
Σαντιάγο
thumb|300px|right|Το εμπορικό κέντρο του Σαντιάγου To Σαντιάγο (ισπανικά: Santiago de Chile) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Χιλής. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 5.278.044 κάτοικοι (2009). Βρίσκεται στην κεντρική κοιλάδα της χώρας σε υψόμετρο 520 μέτρων. Περίπου τρεις δεκαετίες συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης έχουν μετατρέψει το Σαντιάγο σε ένα από τα πλέον σύγχρονα και μοντέρνα αστικά κέντρα της Λατινικής Αμερικής, με εκτενή προαστιακή ανάπτυξη, δεκάδες εμπορικά κέντρα, και την εντυπωσιακή αύξηση κτηρίων υψηλής αρχιτεκτονικής.
Η πόλη ιδρύθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1541 από τον Ισπανό κονκισταδόρ (κατακτητή), Πέδρο ντε Βαλδίβια και η αρχική της ονομασία ήταν 'Σαντιάγο ντελ Νουέβο Εξτρέμο'. Κατά τις πρώτες δεκαετίες της ύπαρξής του το Σαντιάγο δέχτηκε επιθέσεις γειτονικών ιθαγενών φυλών, ενώ δεν έλειψαν και καταστροφικά χτυπήματα από σεισμούς και πλημμύρες αρκετές. Κατά την περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας οικοδομήθηκαν μεγαλεπήβολα έργα, όπως η γέφυρα του Καλικάντο (1779), τα Ταχαμάρες ντελ Μαπότσο (1767) και το νομισματοκοπείο (1786). Στις 12 Φεβρουαρίου 1817, κατά τη διάρκεια του χιλιανού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, ανακηρύχτηκε η ανεξαρτησία της χώρας και το 1843 ιδρύθηκε το πρώτο πανεπιστήμιο. Κατά τις δεκαετίες του 1940 και 1950 η πόλη γνώρισε τεράστια πληθυσμιακή αύξηση με την είσοδο μεταναστών από χώρες της Ευρώπης.
Το Σαντιάγο χαρακτηρίζεται από μεγάλες εκτάσεις πρασίνου σε διάσπαρτα σημεία εντός των πυκνά δομημένων συνοικιών. Χαρακτηριστικά αξιοθέατα της πόλης είναι η κεντρική πλατεία 'Πλάσα ντε Άρμας' και η εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (1613).
Ίδρυση
Το Σαντιάγο ιδρύθηκε από τον Ισπανό κονκισταδόρ Πέδρο δε Βαλβίδια στις 12 Φεβρουαρίου του 1541 με την ονομασία Σαντιάγο δελ Νουέβο Εξτρέμο, προς τιμή του Αγίου Δημητρίου και της Εξτρεμαδούρα της Ισπανίας, γενέτειρας επαρχίας του Βαλβίδια. Η τελετή ίδρυσης έγινε στο Ουελέν, το οποίο σήμερα έχει μετονομαστεί σε Σέρρο Σάντα Λουσία. Ο Βαλβίδια επέλεξε την περιοχή λόγω του κλίματός της, της άφθονης βλάστησης και τη δυνατότητα άμυνάς της με τη νησίδα που σχημάτιζαν τα δύο ρεύματα του ποταμού Μαπότσο. Ο ηγέτης των Ίνκας Μάνκο Κάπακ ο Β΄ προειδοποίησε τους νέους αποίκους ότι οι ιθαγενείς της περιοχής θα ήταν εχθρικοί απέναντί τους και πράγματι οι Ισπανοί είχαν να αντιμετωπίσουν αυτή την αντίσταση. Ο Βαλδίβια άμεσα κατάφερε να σταθεροποιήσει την παροχή τροφής στη νέα πόλη και να εξασφαλίσει πόρους απέναντι στους ιθαγενείς.
Η ρυμοτομία της πόλης σχεδιάστηκε κατά το ισπανικό ορθογώνιο πρότυπο, με ευθείς δρόμους πλάτους περίπου 14 μέτρων σε ίσα μεταξύ τους διαστήματα, 9 στην κατεύθυνση ανατολής δύσης και 15 στη κατεύθυνση βορρά νότου, με 126 τετράγωνα σχηματίζοντας ένα σχέδιο γνωστό με την ονομασία Μανσάνας.
Η συνεχόμενη αντίσταση των ιθαγενών ινδιάνων συνέτεινε σε μία σειρά διαμαχών. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1541, με την πόλη να έχει μόλις λίγους μήνες ζωής από τη δημιουργία της, μία οργανωμένη επίθεση των φυλών Πικούντσε και Μιτσιμαλόνγκο ξεκίνησε έναν τριετή πόλεμο. Οι Ισπανοί κατακτητές εκείνη την περίοδο ήταν σε δύσκολη κατάσταση με ελλείψεις τροφίμων και σχεδόν πλήρη απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο.
Τον Ιανουάριο του 1542 ο Βαλδίβια έστειλε έναν αγγελιοφόρο, τον Αλόνσο δε Μονρόι, στο Περού για να ζητήσει βοήθεια. Οι άποικοι υπέφεραν για ακόμα 20 μήνες μέχρι που ο Δε Μονρόι επέστρεψε από το Περού με ενισχύσεις, βάζοντας τέλος στην απομόνωση και ανεβάζοντας το ηθικό των κατοίκων του Σαντιάγο. Η σύρραξη πήρε τέλος και οι ιθαγενείς πληθυσμοί μετακινήθηκαν νοτιότερα, αφήνοντας το Σαντιάγο σε μία σχετική ασφάλεια.
Αποικιοκρατία
Αν και η πόλη αντιμετώπισε τον αφανισμό από τις επιθέσεις των ινδιάνων, έναν σεισμό και μία σειρά από πλημμύρες, σταδιακά ξεκίνησε να αναπτύσσεται. Από τα αρχικά 126 τετράγωνα που σχεδιάστηκαν από τον Γκαμπόα το 1558, τα 40 κατοικούνταν το 1580, ενώ οι γύρω περιοχές ανέπτυξαν κτηνοτροφία. Τα πρώτα σημαντικά κτίρια άρχισαν να κατασκευάζονται, με κύριο σημείο τη θεμελίωση του πέτρινου καθεδρικού ναού το 1561 και την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου το 1572.
Το 1767, ο κατασκευαστής Λουίς Μανουέλ δε Σανιάρτου ξεκίνησε μία από τις πιο σημαντικές κατασκευές της αποικιοκρατίας, τη γέφυρα Καλικάντο, η οποία ένωσε την πόλη. Το 1780, ο κυβερνήτης Αγκουστίν ντε Χάουρεγκι προσέλαβε τον Ιταλό αρχιτέκτονα Τοέσκα Χοακίν, ο οποίος σχεδιάσε μεταξύ άλλων τις προσόψεις του καθεδρικού ναού και το παλάτι Λα Μονέδα. Το 1791, η κυβέρνηση του Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς άνοιξε το δρόμο προς το Βαλπαραΐσο.
Ανεξαρτησία
Στις 12 Φεβρουαρίου του 1817 με τη μάχη του Τσακαμπούκο στην περιοχή Κολίνα, στις βόρειες παρυφές του Σαντιάγο, η Χιλή διακήρυξε την ανεξαρτησία της, ακριβώς 276 χρόνια μετά την ίδρυση της πόλης. Οι στρατιωτικές δυνάμεις για την ανεξαρτησία της Χιλής και της Αργεντινής με την ηγεσία του Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν και του Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς νίκησαν τους Ισπανούς βασιλικούς στρατιώτες και υποστηρικτές.
19ος αιώνας
Παράλληλα με τα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν και αναπτύχθηκαν στο Σαντιάγο, εγκαινιάστηκαν η Σχολή Καλών Τεχνών, το Μουσείο Τεχνολογίας, το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ενώ το 1851 λειτούργησε το τηλεγραφικό δίκτυο που συνέδεσε την πρωτεύουσα με το λιμάνι του Βαλπαραΐσο.
Την αμέσως επόμενη περίοδο της δημοκρατίας, γνωστή ως φιλελεύθερη, με τη δημαρχία του Μπενχαμίν Βικούνια Μακένα, ξεκίνησαν σημαντικά έργα υποδομής, αλλά και η πλήρης ανακαίνιση του κεντρικού λόφου της Σάντα Λουσία. Στην προσπάθειά του να αναγεννήσει το Σαντιάγο, ο Μακένα ξεκίνησε και την κατασκευή του "Καμίνο ντε Σιντούρα", ενός περιφερειακού δρόμου όλης της πόλης, ενώ η ανακατασκευή της λεωφόρου Αλαμέντα ανανέωσε την κεντρική αρτηρία της πόλης.
Με τη συμβολή Ευρωπαίων αρχιτεκτόνων και τοπογράφων, εγκαινιάστηκε το 1873 το πάρκο Ο'Χίγκινς, κεντρικό αξιοθέατο της πόλης. Παράλληλα, άλλα σημαντικά έργα υλοποιήθηκαν όπως το Δημοτικό Θέατρο με σκηνές όπερας, και ο Ιππικός Όμιλος, ενώ το 1875 πραγματοποιήθηκε και η Διεθνής Εμπορική Έκθεση για πρώτη φορά στην πόλη.
Ως προς τις συγκοινωνίες, η πόλη αποτέλεσε το κομβικό σημείο του κεντρικού σιδηροδρομικού δικτύου. Η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή έφτασε στην πόλη το Σεπτέμβριο του 1857 στον Κεντρικό Σταθμό του Σαντιάγο, ο οποίος έλαβε την τελική του μορφή το 1884. Η πόλη συνδέονταν σιδηροδρομικά με το λιμάνι του Βαλπαραΐσο και τον εθνικό άξονα βορρά νότου. Οι αστικές μετακινήσεις βασίζονταν στο δίκτυο του τραμ, ενώ κυκλοφορούσαν ήδη αυτοκίνητα στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους.
20ος αιώνας
thumb|200px|left|Η «Πλατεία των Όπλων» (Plaza de Armas) Τις επόμενες δεκαετίες το Σαντιάγο αναπτύχθηκε και συνέχισε να επεκτείνεται με γρήγορους ρυθμούς. Το 1940 ο πληθυσμός της πόλης ανέρχονταν σε περίπου 950.000, ενώ το 1952 έφτασε τους 1.350.000 κατοίκους. Το 1960 ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής ξεπερνούσε τις 1.900.000. Η ανάπτυξη αυτή αντικατόπτριζε την αστικοποίηση των γύρω αγροτικών περιοχών, στις οποίες εγκαταστάθηκαν οικογένειες της μέσης τάξης. Αντίστοιχα με τον πληθυσμό αυξήθηκε και η έκταση της αστικής ζώνης, με τις γειτονικές κοινότητες να ενσωματώνονται σταδιακά σε έναν ενιαίο αστικό ιστό. Οι ανώτερες τάξεις περιορίστηκαν στο κέντρο και σε κοντινά προάστια, όπως το Λας Κόντες και το Λα Ρέινα. Το αστικό κέντρο σταδιακά έχασε πληθυσμό προς τις γύρω περιοχές, αφήνοντας ελεύθερο χώρο για την ανάπτυξη του εμπορίου, των υπηρεσιών και των κρατικών κτιρίων.
Η ανάπτυξη ήταν γενικά άναρχη και μόνο τη δεκαετία του 1960 ξεκίνησε η εφαρμογή αναπτυξιακών σχεδίων για την ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή του Σαντιάγο, σε μία προσπάθεια να αντιμετωπίσει την πραγματική διάσταση της πόλης. Το 1958 προωθήθηκε η κατανομή χρήσεων γης, ενώ σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν νέοι οδικοί άξονες, όπως για παράδειγμα η λεωφόρος Αμέρικο Βεσπούσιο Σιρκουνβαλασιόν και ο αυτοκινητόδρομος Παναμερικάνα. Παράλληλα βελτιώθηκαν οι υποδομές και καθιερώθηκαν βιομηχανικές ζώνες. Το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1962 έδωσε νέο έναυσμα για αστικά έργα, και το 1966 ιδρύθηκε το Μητροπολιτικό πάρκο του Σαντιάγο στο λόφο Σαν Κριστόμπαλ.
Το νέο διεθνές αεροδρόμιο Πουνταουέλ εγκαινιάστηκε το 1967 και μετά από μακρόχρονες διαβουλεύσεις το 1969 ξεκίνησε η κατασκευή του μετρό της πόλης, με την πρώτη γραμμή να εγκαινιάζεται το 1975. Μέχρι το 1978 το δίκτυο είχε δύο κάθετες μεταξύ τους γραμμές, ενώ αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα αστικής βελτίωσης.
Μετά το πραξικόπημα του 1973 και την καθιέρωση του στρατιωτικού καθεστώτος, ο αστικός σχεδιασμός δεν παρουσίασε σημαντικές μεταβολές μέχρι τις αρχές του '80, όταν η κυβέρνηση υιοθέτησε ένα νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο και πήρε το ρόλο του οργανωτή στην ελεύθερη αγορά. Το 1979 το βασικό αναπτυξιακό σχέδιο τροποποιήθηκε, επεκτείνοντας την αστική περιοχή με οικιστικές αναπτύξεις, προκαλώντας έτσι επιπλέον επέκταση της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Γενικές εκλογές Ονδούρας 2017
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ονδούρα στις 26 Νοεμβρίου 2017. Οι ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες για να εκλέξουν τον πρόεδρο της χώρας για θητεία 4 ετών, καθώς και τα 128 μέλη του Εθνικού Κογκρέσου, 20 μέλη του Κεντροαμερικανικού Κοινοβουλίου και δημάρχους για τους  δήμους της χώρας. Για πρώτη φορά στην ονδουρανή ιστορία ο πρόεδρος διεκδίκησε και δεύτερη συνεχή θητεία.
Οι εκλογές ήταν οι πρώτες μετά την τροποποίηση του συντάγματος, ώστε να επιτραπεί στον πρόεδρο να διεκδικεί επανεκλογή.
Ο κάτοχος της προεδρίας, Χουάν Ορλάντο Ερνάντες και υποψήφιος με το Εθνικό Κόμμα της Ονδούρας, ήταν ο επικρατέστερος για τη νίκη, όμως τα πρώτα αποτελέσματα έδωσαν σημαντικό προβάδισμα για τον σημαντικότερο αντίπαλό του, τον Σαλβαδόρ Νασράλα.
Καθώς το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο σταδιακά ανακοίνωσε τις συνολικές ψήφους, ο Ερνάντες κέρδισε έδαφος στις καταμετρήσεις των ψήφων εν μέσω πολλών ανωμαλιών, που οδήγησαν σε καταγγελίες για εκλογική νοθεία και διαδηλώσεις ανά τη χώρα. Οι διαμαρτυρίες κορυφώθηκαν τις επόμενες ημέρες, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να επιβάλει δεκαήμερη απαγόρευση κυκλοφορίας, την 1η Δεκεμβρίου.
Μετά τις εκλογές, αμφότεροι οι υποψήφιοι διεκδίκησαν τη νίκη. Στις 17 Δεκεμβρίου, είκοσι μία ημέρες μετά τις εκλογές, ο Ερνάντες κηρύχθηκε νικητής από το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο, το οποίο αποτελείται κατά το μεγαλύτερο μέρος του από οπαδούς του Ερνάντες. Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (OAS), ο οποίος επόπτευσε ανεξάρτητα τις εκλογές, βρληκε εκτεταμένες ανωμαλίες στη διεξαγωγή της ψηφοφορίας και αμφισβήτησε την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων. Ο OAS ζήτησε να διεξαχθούν νέες εκλογές.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Ονδούρας εκλέγεται από την πλειοψηφία, με τον υποψήφιο που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους σε έναν απλό γύρο ψηφοφορίας να ανακηρύσσεται νικητής. Τα 128 μέλη του Εθνικού Κογκρέσου εκλέγονται από ανοικτή λίστα με αναλογική σε 18 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες βασίζονται στα διαμερίσματα. Το μέγεθος των τελευταίων κυμαίνεται από μία ως 22 έδρες. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο Χέιρ.
Αποτελέσματα και επακόλουθα
Οι κάλπες έκλεισαν στις 16:00 τοπική ώρα (UTC-5) την ημέρα των εκλογών, αντίθετα με τις παλαιότερες εκλογές, οπότε οι κάλπες έκλειναν στις 5 το απόγευμα.
Μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων, με εντολή του Εκλογοδικείου, η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων σταμάτησε για 36 ώρες. Σύντομα τα νέα αποτελέσματα ανέτρεψαν την εικόνα των προηγούμενων εκλογών.ref>
Επακολούθησαν ταραχές, επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας διάρκειας 10 ημερών και ένταση, με αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 7 ατόμων και τον τραυματισμό πάνω από 20. Την δεύτερη νύχτα απαγόρευσης της κυκλοφορίας, ο λαός έκανε διαδήλωση χτυπώντας κατσαρόλες.
Ο αριθμός των νεκρών σύντομα αυξήθηκε στους 16, όταν στις 17 Δεκεμβρίου ο Ερνάντες ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών με ποσοστό 42,95% των ψήφων έναντι 41,42% για τον Νασράλα. Η ανακοίνωση πυροδότησε νέο κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, ενώ κηρύχθηκε και γενική απεργία.
Οι εκλογικοί παρατηρητές του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS) στην τελική τους έκθεση κατέγραψαν εκτεταμένες παρατυπίες στη διεξαγωγή της ψηφοφορίας και στην καταμέτρηση των ψηφοδελτίων, αμφισβητώντας τα επίσημα αποτελέσματα για την εγκυρότητά τους. Παράλληλα, ζήτησαν να γίνουν εκ νέου εκλογές, αίτημα που απορρίφθηκε από την κυβέρνηση.
Παραπομπές
2017 Ονδουρα
Παλέτα χρωμάτων
Σε κάθε χρώμα στην παλέτα ορίζεται ένας αριθμός, και για κάθε εικονοστοιχείο, ένας από αυτούς τους αριθμούς αποθηκεύεται. Αυτός ο αριθμός καθορίζει το χρώμα του εικονοστοιχείου.
Οι τρόποι γραφικής παράστασης με χαμηλό χρωματικό βάθος (4 έως 8 bit) συνήθως γίνονται με την χρήση χρωματικής παλέτας. Παραδείγματος χάριν, στην ανάλυση VGA 256 χρωμάτων, κάθε ένα από τα χρώματα μπορεί να επιλεχτεί από μια συνολική παλέτα 262.144 χρωμάτων. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να χρησιμοποιηθεί μία αντιπροσωπευτική ποικιλία από χρώματα σε μία εικόνα, και παράλληλα να έχουμε ένα μικρό μέγεθος αρχείου.
Μια παλέτα μπορεί επίσης να είναι ένα μικρό παράθυρο, ή τμήμα ενός παραθύρου που είναι εύκολα προσιτός για τις γρήγορες και συχνές επιλογές χρώματος.
Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών
Μουσκάτ
thumb|right|Μουσκάτ Η Μουσκάτ, ή αλλιώς Μασκάτ, είναι η πρωτεύουσα η μεγαλύτερη πόλη και η έδρα της κυβέρνησης του Ομάν. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 1.090.797(2008) κάτοικοι. Γνωστή από τις αρχές του 1ου αιώνα ως σημαντικό εμπορικό λιμάνι η Μουσκάτ κυβερνήθηκε από διάφορες φυλές ιθαγενών, καθώς και ξένες δυνάμεις, όπως οι Πέρσες και η Πορτογαλική Αυτοκρατορία σε διάφορα σημεία της ιστορίας της.
Διονύσια
Διονύσια είναι το όνομα ενός κύκλου γιορτών στην Αρχαία Ελλάδα που είναι αφιερωμένες στον θεό Διόνυσο και χωρίζονται σε τρείς κατηγορίες, κυρίως εξαιτίας της χρονικής περιόδου που γιορτάζονταν :
Σαιν-Ζυλιέν-λε-Μονμπελιάρ
Το Σαιν-Ζυλιέν-λε-Μονμπελιάρ (γαλλικά: Saint-Julien-lès-Montbéliard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Παύλος Καλλιγάς (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Παύλος Καλλιγάς αναφέρονται:
2300 Στέμπινς
Ο Στέμπινς (Stebbins) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1953 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τζόελ Στέμπινς (Joel Stebbins, 1878–1966).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Στέμπινς είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στεμπινς
Ανωτάτη Μακεδονο-Αδριανουπολική Επιτροπή
Η Ανώτατη Μακεδονο-Αδριανουπολική Επιτροπή, ΑΜΑΕ (βουλγαρικά: Върховен македоно - одрински комитет, ВМОК) κατά την επίσημη ονομασία, ή ΑΜΑΚομιτάτο, γνωστή επίσης και ως Βερχοβιστική Μακεδονική Επιτροπή, ή Βερχοβιστικό Μακεδονικό Κομιτάτο, ΒΜΚ (εκ του βέρχοβο = βουλγαρικά: κορυφή, κορυφαίο), ή Ανώτατο Μακεδονικό Κομιτάτο, ήταν μια βουλγαρική πολιτικοστρατιωτική εθνικιστική επαναστατική οργάνωση που έδρασε στη περιοχή της Μακεδονίας και Θράκης (Αδριανούπολη, βουλγαρικά: Οντρίν) επί κυριαρχίας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1895-1905 με στόχο την προσάρτηση των παραπάνω περιοχών στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας.
Διοίκηση
Έδρα του Βερχοβιστικού Μακεδονικού Κομιτάτου ήταν η Σόφια. Πρώτος ηγέτης αυτού ήταν ο λογοτέχνης Τράικο Κιτάντσεβ τον οποίον διαδέχθηκε ο στρατηγός Δανιήλ Νικολάγιεφ και αυτού ακολούθησαν ο Ιωσήφ Κοβάτσεφ, ο Γκτζόρτσε Πετρόβ και ο Μπόρις Σαράφοβ.
Όλοι οι διατελέσαντες ηγέτες της οργάνωσης αυτής είχαν την κάλυψη τόσο του τότε ακόμα Πρίγκιπα, μετέπειτα Βασιλέως Φερδινάνδου όσο και της βουλγαρικής κυβέρνησης. Σημειώνεται ότι οι περισσότερες συνεδριάσεις της γίνονταν εντός των Ανακτόρων του Βουλγαρικού Πριγκιπάτου. Στο ΒΜΚ στρατολογούνταν κυρίως Βουλγαρομακεδόνες και Βουλγαροθρακιώτες πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στη Βουλγαρία. Επίσης συμμετείχαν και αξιωματικοί και στρατιώτες του βουλγαρικού στρατού που κατάγονταν από τις παραπάνω περιοχές, αποκαλούμενοι όλοι «σουπρεμιστές» ή «βερχοβιστές». Περί τα τέλη της δεκαετίας του 1890 οι ηγέτες της ΕΜΕΟ κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο του ΒΜΚ και να αναδειχθούν σ΄ αυτό οι Βόρις Σαράφωβ, Μάτωφ και Ιβάν Γκαρβάνοβ.
Οργάνωση - δράση
thumb|300px|Το απόσπασμα των Βερχοβιστών του Ι. Στογιάνοβ Σημαντικότερη δράση των βερχοβιστών ήταν η συμμετοχή τους στην εξέγερση του Μελένικου (1895), εξέγερση της Άνω Τζουμαγιάς (1902) και στην άδοξη εξέγερση του Ίλιντεν (1903) που κατεστάλησαν από τον οθωμανικό στρατό με επακόλουθο την εκ μέρους της Βουλγαρίας επίσημη διάλυση της οργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονικός Αγώνας Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή)
Βάσος Γερμενής
right|thumb|285x285px|Προτομή Διονυσίου Κόκκινου, Κήπος Εθνικής Βιβλιοθήκης, Αθήνα. Έργο του Βάσου Γερμενή Ο Βάσος Γερμενής (1896 – 1966) ήταν Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο Γερμενής γεννήθηκε στο Φισκάρδο της Κεφαλονιάς το 1896, αλλά μεγάλωσε στην Κέρκυρα, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Αθήνα όπου παράλληλα με τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών φοίτησε και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας με δασκάλους τους Γεώργιο Ροϊλό, Γεώργιο Ιακωβίδη, Σπυρίδωνα Βικάτο και Δημήτριο Γερανιώτη στη ζωγραφική και τον Θωμά Θωμόπουλο στη γλυπτική. Από ένα σημείο και έπειτα εγκατέλειψε τη νομική για να αφοσιωθεί στις καλλιτεχνικές σπουδές.
Μετά το πέρας των σπουδών του ταξίδεψε στην Ευρώπη και την ελληνική επαρχία. Έμεινε για πέντε χρόνια στην Αιθιοπία, ως επίσημος ζωγράφος του αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ, διακόσμησε το μαυσωλείο του και αγιογράφησε το Ναό της Αγίας Τριάδας στην Αντίς Αμπέμπα. Διοργάνωσε τρεις ατομικές εκθέσεις των έργων του και έλαβε μέρος και σε πολλές ομαδικές.