cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρσέλ Λ'Ερμπιέ
Έργο
Το 1923, ο Μαρσέλ Λ'Ερμπιέ ανακάλυψε το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο και το 1925 εισήγαγε τις ιδέες του στον κινηματογράφο γυρίζοντας μια έκδοση του διάσημου μυθιστορήματός του Ο μακαρίτης Ματία Πασκάλ, με σημαντική επιτυχία.
Στη συνέχεια επέλεξε ένα δημοφιλές θέμα με το Ο Ίλιγγος (La Vertige,1926), το οποίο γυρίστηκε στα νότια της Γαλλίας. Ακολούθησε το Le Diable au coeur, ένα θαλασσινό δράμα. Η τελευταία ταινία αυτής της σειράς είναι Το Χρήμα (L'Argent, 1928), μια προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά. Οι ταινίες του της περιόδου 1919-1929 θεωρούνται από τις σημαντικότερες ταινίες της γαλλικής αβάν-γκαρντ.
Μετά από μια μεταβατική ταινία, την Nuits de Prince, με μουσική και μερικά ηχητικά εφέ, ο Λ'Ερμπιέ γύρισε την ηχητική ταινία το Παιδί του έρωτα (L'Enfant de l'amour, 1929). Ακολούθησαν δύο αστυνομικές ταινίες με βάση τις ομώνυμες ιστορίες του Γκαστόν Λερού Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου (Le Mystère de la chambre jaune, 1930) και Το Άρωμα της Γυναίκας με τα Μαύρα (Le Parfum de la dame en noir,1931). Στη συνέχεια γύρισε Το Γεράκι (L'Épervier, 1933) και Το Σκάνδαλο και ο Τυχοδιώκτης (Le Scandale et L'Aventurier,1934).
Ο Λ'Ερμπιέ είχε τη μεγάλη επιτυχία με την επόμενη ταινία του Η Ευτυχία (Le Bonheur, 1934). Μεταξύ 1935 και 1937 σκηνοθέτησε επτά νέες ταινίες, μεταξύ των οποίων είναι οι Veille d'armes (1935), Les Hommes nouveaux (1936) και La Porte du large (1936). Εκείνη την εποχή, έδειξε τις σοσιαλιστικές του συμπάθειες.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής από το 1940, ο Λ'Ερμπιέ συνεργάστηκε με άλλους σκηνοθέτες σε μια προσπάθεια διάσωσης της γαλλικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Μερικές από τις ταινίες του αυτής της περιόδου είναι οι Ιστορία για γέλια (Histoire de rire, 1941), Η Κωμωδία της ευτυχίας (La Comédie du bonheur, 1942), Η Φανταστική νύχτα (La Nuit fantastique, 1942), Η Αξιότιμη Αικατερίνη (L'Honorable Catherine, 1943), Η μποέμικη ζωή (La Vie de bohème, 1945). Και αργότερα, σημαντικές ταινίες του είναι: Στην τύχη (Au petit bonheur, 1946), Η Υπόθεση του περιδέραιου της βασίλισσας (L'Affaire du collier de la reine (1946), Η εξεγερμένη (La Révoltée, 1948), Οι Τελευταίες μέρες της Πομπηίας (Les Derniers jours de Pompéi,1950) και Ο πατέρας της δεσποινίδος (Le Père de Mademoiselle, 1953).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Θάνατοι τον Μάιο του 2019
Παραπομπές
05
Καμπανές (Αβερόν)
Το Καμπανές (γαλλικά: Cabanès, οξιτανικά: Cabanas και Cabanés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπανεζιέν (γαλλικά: Cabanésiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Δημήτρης Κορδατζής
Ο Δημήτρης Κορδατζής είναι Έλληνας δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, στιχουργός και τραγουδοποιός.
Βιογραφία
Ο Δημήτρης Κορδατζής γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Από τα παιδικά του χρόνια, ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος να παίζει μπουζούκι. Σπούδασε μουσική στο Ωδείο και διδάχτηκε τους λαϊκούς δρόμους από τον Μουσικοσυνθέτη Θόδωρο Δερβενιώτη.
Εχει συνεργασθεί με πολλούς καλλιτέχνες όπως είναι οι: Μαρινέλλα, Χάρις Αλεξίου, Νότης Σφακιανάκης, Λευτέρης Πανταζής, Αντύπας, Δέσποινα Βανδή, Νατάσα Θεοδωρίδου, Βίκυ Μοσχολιού, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Άντζελα Δημητρίου, Δημήτρης Κοντολάζος, Θέμης Αδαμαντίδης, Πέγκυ Ζήνα, Κωνσταντίνα, Νίκος Νομικός, Χαρούλα Λαμπράκη, Λεωνίδας Βελής, Σταμάτης Κόκοτας ,Πέτρος Αναγνωστάκης, Γιώργος Χατζηαντωνίου, Σπύρος Ζαγοραίος, Δημήτρης Ξανθάκης, Γιώργος Καμουρίδης, Αντώνης Καλογιάνης, Γιώργος Γερολυμάτος, Λιζέτα Νικολάου και άλλους.
Σαν συνθέτης έχει συνεργασθεί με τους: Νότη Σφακιανάκη, Πασχάλη Τερζή, Γλυκερία, Μάκη Χριστοδουλόπουλο, Γιώργο Μαργαρίτη, Άντζελα Δημητρίου, Ζαφείρη Μελά, Δημήτρη Κοντολάζο,Γεράσιμο Ανδρεάτο, Πίτσα Παπαδοπούλου, Λεύτερη Πανταζή, Νίκο Μακρόπουλο, Κατερίνα Στανίση, Σπύρο Ζαγοραίο, Αντύπα, Διαμαντή Διονυσίου, Ευδοκία, Στάθη Αγγελόπουλο, Λεύτερη Μυτιληναίο, Αγγελική Ηλιάδη, Λεωνίδα Βελή, Γιάννη Τάσσιο, Γιώργο Καμπουρίδη, Γιώργο Σαρρή, Βαλάντη, και πολλούς άλλους καλλιτέχνες.
Εχει παίξει σε δίσκους στα στούντιο σε καλλιτέχνες όπως οι: Τόλης Βοσκόπουλος, Γιάννης Πλούταρχος, Νίκος Μακρόπουλος, Γιώργος Μαζωνάκης, Νίκος Κουρκούλης, αδερφοί Κατσιμίχα, Νότης Σφακιανάκης, Λευτέρης Πανταζης, Αντζελα Δημητρίου, Δημήτρης Κοντολάζος, Ζαφείρης Μελάς, Σπύρος Ζαγοραίος, Λεωνίδας Βελλής, Ευτέρπη Λημναίου, Ευδοκία, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Διαμαντής Διονυσίου, Αγγελος Παναγάκης, Αγγελική Ηλιάδη, Στάθη Αγγελόπουλο, Γιώργο Σαρρη, Λίζα Ανδρέου και πολλούς άλλους.
Έχει δημιουργήσει πάνω από 700 τραγούδια και έχει κάνει συνεργασίες με τους παρακάτω στιχουργούς: Βασίλη Παπαδόπουλο, Ηλία Φιλίππου, Τάκη Κωλέττη,Γιώργο Λεκάκη, Λεύτερη Χαψιάδη, Κώστα Νίτσο, Πάνο Φαλάρα, Λάκη Τσώλη, Άγγελο Αξιώτη, Νίκο Βαξαβανέλη,Κώστα Ξηρογιάννη, Μαρία Οικονόμου,Γιώργο ΠΙά, Χριστίνα Νιώτη, Γιάννη Δημητρά και άλλους
Έχει εκδώσει 5 δίσκους με οργανικά σόλο μπουζούκι και ένα cd rom με τίτλο"from east europe|" σε εταιρεία του εξωτερικού με δείγματα και φράσεις για χρήση με υπολογιστή σε ταινίες και soundtracks.
Έχει συμμετάσχει στο φεστιβάλ»τσιτσάνεια»παίρνοντας βραβείο καλύτερης μουσικής και βραβείο καλύτερου τραγουδιού με το τραγούδι του»Κυριακή του τσιτσάνη»
Έχει παίξει σε πάνω από 1500 τραγούδια στο στούντιο.
Άλμπουμ
Ο Δημήτρης Κορδατζής έχει στο ενεργητικό του εκτός των άλλων, πέντε προσωπικούς δίσκους με οργανικές συνθέσεις του. Τον Αύγουστο 2006 κυκλοφόρησε από τη εταιρεία vasipap μια δουλειά με τίτλο Bouzouki Around the World και περιλαμβάνει 14 οργανικά σόλο μπουζούκι, σάζι, ούτι, τζουρά και μπαγλαμά. στην συγκεκριμένη δουλειά συμμετέχουν φιλικά και οι Βασίλης Σαλέας στο κλαρίνο και Νίκος Οικονομίδης βιολί. Το 2020 κυκλοφόρησε από την εταιρεία music mirror και με γενικό τίτλο "ταξίδι στο χρόνο" 6 νέα οργανικά και δύο τραγούδια σε μουσική δική του και στίχους του Κώστα Ξηρογιάννη με ερμηνευτή τον Γεράσιμο Ανδρεάτο.
Σινγκλ
Στο Όγδοο Πανελλήνιο Φεστιβάλ λαϊκού τραγουδιού "ΤΣΙΤΣΑΝΕΙΑ 2005" με το τραγούδι του "ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΣΙΤΣΑΝΗ" πάνω σε στίχους του Βασίλη Παπαδόπουλου, κέρδισε δυο βραβεία. Βραβείο καλύτερης μουσικής και Βραβείο καλύτερου τραγουδιού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
1075
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1075 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Θεολογική Σχολή του Αποστόλου Ανδρέα στο Σύδνεϋ
εναλλ.=Θεολογική_Σχολή_του_Αποστόλου_Ανδρέα_στο_Σύδνεϋ|μικρογραφία|Θεολογική Σχολή του Αποστόλου Ανδρέα στο Σύδνεϋ Η Θεολογική Σχολή του Αποστόλου Ανδρέα στο Σύδνεϋ είναι μια εκπαιδευτική ιδρυματική μονάδα που παρέχει τριτοβάθμια εκπαίδευση στον τομέα της θεολογίας και της πνευματικής κατάρτισης. Ιδρύθηκε το 1986 από την Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αυστραλίας, με την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου.
Ιστορία
Η Θεολογική Σχολή του Αποστόλου Ανδρέα ιδρύθηκε στο Σύδνεϋ το 1986, ως μια ορθόδοξη χριστιανική θεσμική σχολή με πιστοποίηση από τις τοπικές πολιτικές αρχές εκπαίδευσης.
Κατά την Τέταρτη Κληρικολαϊκή Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Σύδνεϋ  το 1981,  επί θητείας του Αρχιεπισκόπου Στυλιανού. Στο συνέδριο αυτό, μεταξύ άλλων θεμάτων που προέκυψαν, οι αντιπρόσωποι υιοθέτησαν και την επείγουσα πρόταση του Αρχιεπισκόπου για την άμεση ίδρυση μιας Θεολογικής Σχολής. Η Επιτροπή των Συμβούλων του Συμβουλίου της Αρχιεπισκοπής, με επικεφαλής τον Sir Arthur George, υποσχέθηκε να συνεισφέρει στην υλοποίηση της ιδέας.
Ο Αρχιεπίσκοπος Στυλιανός το Μάιο του 1984, διορίζει προσωρινά μια επιτροπή, ώστε να εξετάσει και να προτείνει διάφορους τρόπους λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής και να ετοιμάσει ένα προτεινόμενο πρόγραμμα σπουδών. Τα μέλη της επιτροπής παρουσίασαν την έκθεσή τους, η οποία και εγκρίθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο.
Στις 13 Δεκεμβρίου του 1984 στο Σύδνεϋ, κατά την συνεδρίαση της Αρχιεπισκοπικής Επιτροπής Περιουσιακών Θεμάτων, διορίστηκαν τρεις επιτροπές για την ανάληψη υλοποίησης του έργου, αυτές περιλάμβαναν, την Επιτροπή Κτιρίων, την Διοικητική Επιτροπή και τέλος την Ακαδημαϊκή Επιτροπή είχε ως μέλη των Αρχιεπίσκοπο Στυλιανό και τον Sir Arthur George και άλλους.
Η αναγκαιότητα της Θεολογικής Σχολής ήταν πλέον επιτακτική λόγω της αποστολής της Εκκλησίας στην Αυστραλία. Υπήρχε έντονη η ανάγκη για μια σχολή που θα αφιερωνόταν κυρίως στη θεολογική μελέτη και επίσης θα συνεργαζόταν με άλλες Θεολογικές Σχολές. Τα κεφάλαια των Θεολογικών Σχολών άλλων Εκκλησιών αναμένονταν να εμπλουτιστούν με τις μοναδικές προσφορές που θα πρόσφερε η νεοσύστατη Σχολή όπως: έργα ελληνικών Πατέρων, κείμενα της Θείας Γραφής, Ορθόδοξη λειτουργία, εικονογραφία και πνευματικότητα. Είχε την φιλοδοξία  επιπλέον να δημιουργήσει ένα κέντρο θεολογικής σκέψης και οικουμενικού διαλόγου, προσφέροντας την ορθόδοξη προοπτική.
Στόχοι
Οι στόχοι της Θεολογικής Σχολής του Αποστόλου Ανδρέα είναι πολλαπλοί και περιλαμβάνουν:
Εξωτερικός Σύνδεσμος
https://www.sagotc.edu.au/ (Επίσημη ιστοσελίδα)
Βασίλης Λαμπρόπουλος
Ο Βασίλειος - Κωνσταντίνος (Βασίλης) Λαμπρόπουλος (Αθήνα, 31 Μαρτίου 1990) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό του ΟΦΗ. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του περιπέτεια στις Ακαδημίες Χαλανδρίου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Βασίλης Λαμπρόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της ΑΕ Χαλανδρίου και μετέπειτα σε αυτές του Ολυμπιακού, από τις οποίες προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα το 2007, χωρίς να κάνει καμιά συμμετοχή. Στη συνέχεια αγωνίστηκε ως δανεικός στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και με μεταγραφή στον Αστέρα Τρίπολης, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική την περίοδο 2009-10. Το 2011 αγωνίστηκε ως δανεικός στην Ηλιούπολη και τον Ιούλιο του 2012 υπέγραψε στον Πανιώνιο. Μετά από 2 επιτυχημένες χρονιές με την ομάδα της Νέας Σμύρνης, ο Λαμπρόπουλος συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην ΑΕΚ, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας, με ισχύ από την 1η Ιουλίου του 2014, με την ολοκλήρωση του οποίου ανανεώθηκε για τρία ακόμη χρόνια.
Στις εθνικές ομάδες
Έχει αγωνιστεί στις μικρότερες εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων, με την οποία το 2010 έκανε το ντεμπούτο του. Με την Ανδρών αγωνίστηκε πρώτη φορά το 2018 και έχει συνολικά 5 συμμετοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Ηλιούπολης Αττικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ιωάννης Σ. Παρασκευόπουλος
Ο Ιωάννης Παρασκευόπουλος του Στέφανου (20 Ιουνίου 1889 – 15 Μαρτίου 1951) ήταν Έλληνας αστρονόμος.
Βιογραφία
Ο Παρασκευόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά και απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βλέποντας τις ικανότητές του ο καθηγητής Δημήτριος Αιγινήτης τον προσέλαβε ως βοηθό του στο Αστεροσκοπείο Αθηνών. Το 1919 ο Παρασκευόπουλος μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με υποτροφία για δύο έτη. Σε αυτό το χρονικό διάστημα εργάστηκε στο Αστεροσκοπείο Γιέρκς, όπου γνώρισε και νυμφεύθηκε την Ντόροθυ Μπλοκ (Dorothy W. Block). Επίσης εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον.
Το 1921 επέστρεψε στην Αθήνα ως τακτικός αστρονόμος του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Απογοητεύεται όμως από το ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει εκείνα που έμαθε και από την έλλειψη χρηματοδοτήσεως. Για τον λόγο αυτό έφυγε ξανά για την Αμερική, όπου αναλαμβάνει τη διεύθυνση του αστρονομικού σταθμού Μπόιντεν (Boyden) του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στην Αρεκίπα του Περού, με προοπτική τη μεταφορά του σε μια καταλληλότερη τοποθεσία. Πράγματι, λίγα χρόνια αργότερα αποφασίσθηκε η μετεγκατάσταση του σταθμού στο Μπλουμφοντέιν της Νότιας Αφρικής εξαιτίας των καλύτερων κλιματικών συνθηκών, και ο Παρασκευόπουλος εργάσθηκε εκεί από τη θέση του διευθυντή από το 1927 μέχρι τον θάνατό του το 1951.
Ο Παρασκευόπουλος συν-ανεκάλυψε δύο κομήτες και τον καινοφανή αστέρα του Οκρίβαντος, ενώ μελέτησε τους φασματοσκοπικώς διπλούς και τους μεταβλητούς αστέρες. Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (RAS) και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Νεκρολογίες
Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Μόρα (στρατιωτική μονάδα)
Μόρα ήταν η μεγαλύτερη σε δύναμη ανδρών τακτική υποδιαίρεση του στρατού των Σπαρτιατών. Υπάρχουν σχετικές αναφορές από τον 5ο ως τον 4ο αι. π.Χ.
Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα η Μόρα υποδιαιρείτο σε τέσσερις λόχους από δύο πεντηκιστύες ο κάθε λόχος και δύο ενωμοτίες η κάθε πεντηκοστύς. Αν υποθέσουμε ότι η κάθε ενωμοτία κατά μέσον όρο είχε δύναμη 40 πολεμιστών, τότε η συνολική δύναμη της Μόρας πρέπει να ανέρχονταν στους 640 πολεμιστές. Στις αρχαίες πηγές βρίσκουμε αναφορές και για 500, 600, ακόμα και 900 πολεμιστές, ενώ σύγχρονοι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι η δύναμη της μόρας κατά καιρούς μπορεί να έφτανε και τους 1024 ή 1280 άνδρες.
Πρώτη αναφορά Μόρας έχουμε στον Ξενοφώντα, ενώ μέχρι τότε ο Λόχος ήταν η μεγαλύτερη σε δύναμη τακτική υποδιαίρεση του στρατού των Σπαρτιατών. Στο κείμενό του για την Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.) γράφει ότι ο στρατός των Σπαρτιατών αποτελείτο από λόχους δυνάμεως 512 πολεμιστών. Είναι όμως πιθανόν, ο Ξενοφώντας να μην είχε μυηθεί αρκετά στην πολεμική τέχνη των Σπαρτιατών, αφού ήταν Αθηναίος.
Ο διοικητής της Μόρας έφερε τον βαθμό του πολέμαρχου. Ο στρατός των Σπαρτιατών διατηρούσε έξι Μόρες. Κάθε μόρα αποτελείτο από έναν πολέμαρχο, τέσσερις λοχαγούς, οκτώ πεντηκοντάρχες και δέκα έξι ενωμοτάρχες.
Εκτός από αυτούς υπήρχαν και οι Νεοδαμώδεις οι Είλωτες και οι πολεμιστές του Βρασίδα. Οι άλλες μονάδες των μισθοφόρων, του στρατού της συμμαχίας και οι ελαφρά οπλισμένοι δεν ονομάζονταν Μόρες.
Για τελευταία φορά συναντάμε τις Μόρες στην Μάχη των Λεύκτρων όπου οι Σπαρτιάτες ηττήθηκαν από τους Θηβαίους. Από κει και πέρα δεν ξανασυναντώνται Μόρες. Ο Λόχος είναι πλέον η μεγαλύτερη σε δύναμη τακτική μονάδα του στρατού.
Αγύρτης
Η λέξη αγύρτης προέρχεται από την επίσης αρχαία ελληνική λέξη αγυρτεία εκ του αιολικού τύπου άγυρις που σήμαινε συνάθροιση - αγορά. Κατ΄ άλλη εκδοχή ετυμολογείται από το συγγενές μ΄ αυτή αρχαίο ρήμα αγυρτάζω που σήμαινε "μαζεύω χρήματα" ή και "ζητώ ελεημοσύνη".
Αρχαιότητα
Οι "αγύρτες" εμφανίσθηκαν αρχικά ως ιερείς που περιερχόμενοι διάφορους τόπους στην αρχαιότητα μάζευαν χρήματα για τη λατρεία θεών. Κατά τους χρόνους της ελληνικής παρακμής οι αγύρτες περιφέρονταν με ξόανα θεών (ξύλινα αγάλματα) ευτελούς αξίας, ή άλλα ομοιώματα ιερών αντικειμένων τα οποία εξέθεταν σε λαϊκό προσκύνημα. Ταυτόχρονα επωφελούμενοι από τη συγκέντρωση του πλήθους, πρόσφεραν έναντι κάποιας αμοιβής ή σε ανταπόδοση γενναίων εισφορών, υπέρ του δήθεν ιερού σκοπού, ακόμη και ιατρικές συμβουλές, ψευδοφάρμακα, προφητείες, και όχι και σπάνια εκτελούσαν προετοιμασμένα "θαύματα". Με το πέρασμα όμως των χρόνων οι εν λόγω αγύρτες απέβαλαν τελικά τον αρχικό θρησκευτικό χαρακτήρα που συγκάλυπταν το επάγγελμά τους παρουσιαζόμενοι ως θαυματουργοί ιατροί που μπορούσαν να θεραπεύουν με μαγεία, βότανα και με κάθε δυνατό τρόπο "πάσα ασθένεια". Έτσι από πολύ νωρίς η ομηρική έκφραση «χρήματα αγυρτάζειν» προσέλαβε δυσφημιστική σημασία για τον καθένα "αγύρτη" που επιχειρούσε με τεχνάσματα να εξαπατήσει συναλλασσόμενό του.
Οι πλέον περιβόητοι αγύρτες λέγονταν μάλιστα «μητραγύρτες» ή «αγύρτες της Κυβέλης». Ο Αθηναίος στρατηγός Ιφικράτης αποκαλούσε μητραγύρτη τον άσωτο Καλλία (πολιτικό του αντίπαλο, επειδή ήταν μεν δαδούχος της θεάς Κυβέλης(¹), αλλά με την κακή έννοια. Μεταξύ των διάσημων αγυρτών στην αρχαιότητα αναφέρονται ο Εύδαμος (λαχανοπώλης που αυτοχαρακτηριζόταν βοτανολόγος), ο Χαρίτων, που με μαγικά θεράπευε την επιληψία κ.ά. Το είδος αυτό της ιατρικής αγυρτείας πολεμήθηκε από πολλούς αρχαίους σοφούς και προπάντων από τον Ιπποκράτη τους οποίους χαρακτήριζε «αργυρολόγους» (σύγχρονοι "δεκαρολόγοι"). Αλλά και ο Πλάτων καταφέρθηκε εναντίον τους, όταν είπε: "ο ακριβής ιατρός σωμάτων είναι άρχων, αλλ΄ ου χρηματιστής".
Βυζαντινή περίοδος
Όμως και στο Βυζάντιο εμφανίσθηκαν κατά καιρούς διάσημοι τέτοιοι αγύρτες όπως ο Παμπρέπιος, ο Σεβηριανός, που έφθασαν ν΄ ανακατευθούν στη πολιτική ζωή του κράτους. Εναντίον αυτών καταφέρθηκε ο μεταγενέστερος ιστοριογράφος Ζωναράς.
Μεσαίωνας
Κατά τον ευρωπαϊκό μεσαίωνα παρόλο ότι η μαγγανεία τιμωρούνταν με θάνατο, η συμπεριφορά των αγυρτών της περιόδου εκείνης εκτός του ότι ήταν αναιδής ήταν και απροκάλυπτη προς τα θύματά τους. Ένας δε εξ αυτών επαναλάμβανε: "Καλοί άνθρωποι, το ελιξίριό μου λέγεται "απλοϊκότης", και επειδή πολλοί από σας είστε απλοϊκοί, τούτο εδώ εσάς αναζητά, και δεν μ΄ αφήνει να φύγω από εδώ" (!). Η μεγαλύτερη ακμή της αγυρτείας ήταν τον 16ο αιώνα στη Γαλλία. Μάλιστα οι Γάλλοι αγύρτες ήταν χωρισμένοι σε ομάδες με καταμερισμό εργασίας για την καλύτερη και ασφαλέστερη εξαπάτηση των θυμάτων τους. Έφεραν πολύχρωμες και περίεργες ενδυμασίες, ταξίδευαν με πολλές αποσκευές και πλήρωναν ακόμη για να συνοδεύονται από μουσικούς, σαλτιμπάγκους με θεάματα, προκειμένου να συγκεντρώνεται πλήθος στο οποίο και πουλούσαν φάρμακα και συνταγές. Περιβόητοι αγύρτες της εποχής ήταν ο Φίλιππος Ζιράρ, ο Ταμπαρέν, ο Καλλιόστρο κ.ά.
Σύγχρονη εποχή
Σήμερα ως αγύρτες χαρακτηρίζονται τα πρόσωπα εκείνα που μη έχοντας επάγγελμα και μόνιμη κατοικία περιέρχονται διάφορους τόπους και με ψευδείς παραστάσεις ή ενέργειες και ιδίως δια του λόγου εξαπατούν συνήθως αμόρφωτους ή ανυποψίαστους πολίτες. Η εξαπάτησή τους συνίσταται κυρίως σε υπόσχεση θεραπείας έναντι αμοιβής σε χρήμα ή άλλου είδους παροχή. Για την ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη εκτέλεση των σκοπών τους παρουσιάζονται σε διαφορετικά πάντα μέρη ενδεδυμένοι ανάλογα του σκοπού τους. Πολλοί εξ αυτών επιδεικνύουν εκπληκτικό θράσος ακόμη και ενώπιον Αρχών με συνέπεια τον κάποιο προβληματισμό των δεύτερων πριν δράσουν ανάλογα. Όταν υποδύονται τον μάγο αφήνουν συνήθως μακριά μαλλιά και γενειάδα. Γεγονός όμως είναι πως ο ελληνικός λαός δεν τρέφει προς αυτούς καμία εκτίμηση. Με την μορφωτική άνοδο του λαού ο αριθμός των αγυρτών ελαττώνεται συνεχώς μέχρι να εκλείψουν τελείως.
Νομική άποψη
Ο αγύρτης διαφέρει του απατεώνα ως προς τούτο: Ενώ και οι δύο παριστάνουν ψευδή πράγματα ως αληθινά ο μεν αγύρτης παριστάνει ως αληθή ψευδή πράγματα τα οποία και ο κοινός νους και η σχετική κοινωνική πείρα μπορεί εύκολα να ελέγξει ότι αυτά όντως είναι ψευδή. Αντίθετα ο απατεώνας παριστά ψευδή πράγματα ως αληθή που τις περισσότερες φορές δεν είναι εύκολη η αναγνώρισή τους ούτε και από ειδικούς, αν δεν γίνει προηγουμένως μια σε βάθος έρευνα, για παράδειγμα κάποιος πουλά κλοπιμαία ως δικά του. Λόγω της διαφοράς αυτής ο Ποινικός Κώδικας εκλαμβάνει την μεν αγυρτεία ως πταίσμα, με κράτηση στα Αστυνομικά καταστήματα, την δε απάτη ως πλημμέλημα ή ακόμη και ως κακούργημα ανάλογα της ζημίας που έχει επέλθει.
Επίσης ο αλήτης διαφέρει από τον αγύρτη στο ότι αν και περιφέρεται χωρίς μόνιμη κατοικία και επάγγελμα δεν εκμεταλλεύεται δια λόγου ή έργου δεισιδαιμονίες όπως ο αγύρτης, αλλά ζει είτε από φιλανθρωπίες ή διαπράττει περιορισμένες γενικά εγκληματικές πράξεις (κλοπές, μικροαπάτες, εκβιασμούς κ.λπ.) προκειμένου να συντηρείται. Για το λόγο αυτό και η αλητεία θεωρείται επικίνδυνη και τιμωρείται ως πλημμέλημα με ειδικό νόμο.
Γενικά ο βίος του αγύρτη θεωρείται άτιμος και ανήθικος. Στον Αστικό Κώδικα προβλέπεται γονέας να μπορεί ν΄ αποκληρώσει τον αγύρτη γιο του, καθώς και το αντίστροφο, εφόσον όμως η αγυρτεία είναι αποδεδειγμένη κατά τον χρόνο θανάτου.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκληματίες ανά έγκλημα Κατηγορία:Αρχαίος βίος Κατηγορία:Μεσαίωνας Κατηγορία:Εκφράσεις
Neuralink
Η Neuralink Corporation είναι εταιρεία νευροτεχνολογίας, η οποία ειδικεύεται στην δημιουργία εμφυτευμάτων στον εγκέφαλο, για να επιτύχουν τη διασύνδεσή του με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Ιδρύθηκε από τον Ίλον Μασκ και μια ομάδα επτά επιστημόνων και μηχανικών.
Η εταιρεία έχει στο προσωπικό της νευροεπιστήμονες υψηλού προφίλ από διάφορα πανεπιστήμια. Μέχρι τον Ιούλιο του 2019, είχε λάβει 158 εκατομμύρια δολάρια χρηματοδότηση (εκ των οποίων τα 100 εκατομμύρια ήταν από τον ίδιο τον Μασκ) και απασχολούσε προσωπικό 90 υπαλλήλων. Εκείνη την περίοδο, η Neuralink ανακοίνωσε ότι εργαζόταν σε μια συσκευή «που μοιάζει με ραπτομηχανή» ικανή να εμφυτεύει πολύ λεπτές (4 έως 6 μικρόμετρα σε πλάτος ) νήματα στον εγκέφαλο και έδειξε ένα σύστημα που διαβάζει πληροφορίες από ένα πειραματόζωο μέσω 1.500 ηλεκτροδίων. Προέβλεπαν να ξεκινήσουν πειράματα με ανθρώπους το 2020, αλλά, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, το μετέθεσαν για το 2022.
Αρκετοί νευροεπιστήμονες σε δημοσιεύματα, συμπεριλαμβανομένου του MIT Technology Review, έχουν επικρίνει τον Μασκ σε σχέση με τους στόχους της Neuralink, ως «άκρως κερδοσκοπικούς».
Πειράματα σε ζώα
Η Neuralink πραγματοποιεί χειρουργική εμφύτευση συσκευών στους εγκεφάλους ζωντανών πιθήκων, γουρουνιών και άλλων ζώων. Οι πρακτικές της Neuralink έχουν επικριθεί από ομάδες όπως η PETA.
Από το 2017 έως το 2020, η Neuralink διεξήγαγε τα πειράματά της σε πιθήκους σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Κατά τη λήξη της συνεργασίας τους, το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας δώρισε επτά πιθήκους στη Neuralink. Το 2022, η Επιτροπή Ιατρών για την Υπεύθυνη Ιατρική (PCRM) ισχυρίστηκε ότι η Neuralink και το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας είχαν κακομεταχειριστεί αρκετούς πιθήκους, υποβάλλοντάς τους σε ψυχολογική καταπίεση, ακραία ταλαιπωρία και μακροχρόνιες λοιμώξεις λόγω χειρουργικών επεμβάσεων. Τα πειράματα που διεξήχθησαν αφορούσαν τουλάχιστον 23 πιθήκους και το PCRM πιστεύει ότι 15 από αυτούς τους πιθήκους απεβίωσαν ή υπέστησαν ευθανασία ως αποτέλεσμα των πειραμάτων. Επιπλέον, το PCRM ισχυρίστηκε ότι το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας απέκρυψε φωτογραφίες και βίντεο, τα οποία αποδεικτικά στοιχεία της κακομεταχείρισης.
Τον Φεβρουάριο του 2022, η Neuralink γνωστοποίησε ότι μακάκοι έχασαν τη ζωή τους και υπέστησαν ευθανασία έπειτα από πειράματα, ξεκαθαρίζοντας ότι κανένα ζώο ουδέποτε κακοποιήθηκε.
Ο Μασκ είχε δηλώσει προηγουμένως ότι τα τσιπάκια της Neuralink θα ενσωματωθούν στα ζώα με μορφή ένεσης μέσω της σφαγίτιδας φλέβας και όχι με άνοιγμα του κρανίου (κάτι που απαιτεί επί του παρόντος η Neuralink).
Τον Δεκέμβριο του 2022, έγινε γνωστό στον Τύπο ότι η Neuralink βρισκόταν υπό ομοσπονδιακή έρευνα του Υπουργείου Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών (USDA) για παραβιάσεις συνθηκών που ορίζουν την καλή διαβίωση των ζώων. Το Reuters αποκάλυψε ότι αρκετοί υπάλληλοι της Neuralink ισχυρίστηκαν ότι οι δοκιμές γίνονταν βιαστικά λόγω των απαιτήσεων του Μασκ για γρήγορα αποτελέσματα, κάτι που προκάλεσε περιττό πόνο και θάνατο στα άτυχα ζωντανά.
Ζ3
Ο αυθεντικός Z3 καταστράφηκε το 1943 κατά τη διάρκεια συμμαχικού βομβαρδισμού στο Βερολίνο. Ένα πλήρες λειτουργικό αντίγραφο κατασκευάστηκε την δεκαετία του 1960 από την εταιρία του Κόνραντ Τσούζε και εκτίθεται στο Γερμανικό Μουσείο του Μονάχου και στο Γερμανικό Τεχνολογικό Μουσείο του Βερολίνου. Το 1998 αποδείχτηκε ότι η Z3 είναι »Turing complete«.
thumb|Αναμνηστική πλάκα για τον υπολογιστή Ζ3 στην οδό Methfesselstraße 7 Berlin-Kreuzberg Στο Βερολίνο (Κρόιτσμπεργκ), στο σπίτι όπου κατασκευάστηκε και λειτούργησε ο πρώτος υπολογιστής Ζ3, υπάρχει σήμερα αναμνηστική πλάκα.
Βασική αρχιτεκτονική
thumb|Αρχιτεκτονική Ζ3,Ζ1
Τα βασικά μέρη του Z3 ήταν:
Σύνολο εντολών
Το πρόγραμμα ήταν αποθηκευμένο σε μια διάτρητη ταινία. Μια εντολή κωδικοποιείται με 8 μπιτ και καταλαμβάνει μια σειρά στην ταινία. Το σύνολο εντολών αποτελείται από εννιά εντολές (πίνακας 1). Υπάρχουν τρεις τύποι εντολών:
Ο κωδικός λειτουργίας έχει μεταβλητό μήκος δύο ή πέντε μπιτ. Οι εντολές μνήμης κωδικοποιούν την διεύθυνση στην οποία αναφέρονται στα έξι λιγότερο σημαντικά μπιτ της εντολής. Αυτό σημαίνει ο χώρος διευθύνσεων έχει μέγιστο μέγεθος 64 λέξεων που είναι εξάλλου και το μέγεθος της μνήμης όπως προαναφέραμε.
Καλμέλ-ε-λε-Βιαλά
Το Καλμέλ-ε-λε-Βιαλά (γαλλικά: Calmels-et-le-Viala, οξιτανικά: Caumèls e Lo Vialar) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καλβιαλαί (γαλλικά: Calvialais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μιχάλης Δημητρακόπουλος
Ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος είναι Έλληνας δικηγόρος και ποινικολόγος, γνωστός για την συμμετοχή του σε γνωστές ποινικές υποθέσεις εδώ και αρκετά χρόνια.
Σπούδασε στη νομική σχολή Αθηνών και ξεκίνησε να δικηγορεί από το 1987, διατηρώντας δικό του γραφείο, το οποίο μετέτρεψε σε δικηγορική επιχείρηση το 2007. Ο ίδιος προέρχεται από οικογένεια δικηγόρων, με τον πατέρα του Αναστάσιο Δημητρακόπουλο να εγγράφεται πρώτη φορά στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών το 1941.
Έχει αναλάβει την υπεράσπιση κατηγορουμένων σε υποθέσεις που απασχόλησαν τα μέσα ενημέρωσης, όπως αυτή του Πέτρου Φιλιππίδη και της Εύας Καϊλή. Έχει επίσης αναλάβει την υπεράσπιση του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη στην υπόθεση υπεξαίρεσης 700 εκατομμυρίων ευρώ από την Proton Bank, αλλά και του Βίκτωρα Ρέστη.
Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
1077
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1077 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Καρπούζι
εναλλ.=Το φυτό καρπουζιά μαζί με τον καρπούζι|μικρογραφία|Το φυτό καρπουζιά Το καρπούζι ή υδροπεπόνι, επισήμως ο υδροπέπων (επιστ.: Κίτρουλλος ο εριώδης, Citrullus lanatus), είναι ένα είδος ανθοφόρων φυτών που μοιάζει με κισσό στην οικογένεια των Κολοκυνθοειδών και αρχικά εξημερώθηκε στην Δυτική Αφρική. Πρόκειται για υψηλά καλλιεργούμενο φρούτο, το οποίο προέρχεται από τη νότια Αφρική]] και έχει πάνω από 1.000 ποικιλίες. Υπάρχουν αποδείξεις καλλιέργειας καρπουζιού από σπόρους (κουκούτσια) σε τάφους Φαραώ στην Αρχαία Αίγυπτο. Το καρπούζι καλλιεργείται σε ευνοϊκά κλίματα, από τροπικές μέχρι και εύκρατες περιοχές παγκοσμίως για τον μεγάλο του καρπό, ο οποίος είναι μούρο, με σκληρό φλοιό και χωρίς εσωτερικές διαιρέσεις και βοτανολογικά λέγεται πέπο (pepo). Η γλυκιά, ζουμερή σάρκα είναι συνήθως βαθύ κόκκινη έως ροζ, με πολλούς μαύρους σπόρους, αν και υπάρχουν ποικιλίες χωρίς σπόρους. Ο καρπός μπορεί να φαγωθεί ωμός ή σε τουρσί και ο φλοιός είναι βρώσιμος μετά το μαγείρεμα. Συχνά καταναλώνεται ως χυμός ή ως συστατικό σε ανάμεικτα ποτά.
Σημαντική προσπάθεια αναπαραγωγής έχει αναπτύξει ποικιλίες ανθεκτικές σε νόσους. Πολλές ποικιλίες είναι διαθέσιμες, οι οποίες παράγουν ώριμο καρπό μέσα σε 100 ημέρες από την φύτευση. Το 2017, η Κίνα παρήγαγε σχεδόν τα 2/3 της συνολικής παραγωγής καρπουζιών.
1077
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Καρπούζι
Περιγραφή
Τα στελέχη έχουν μήκος έως 3 μέτρα. Τα φύλλα έχουν μήκος 60 έως 200 χιλιοστά και πλάτος 40 έως 150 χιλιοστά. Τα φυτά έχουν αρσενικά και θηλυκά άνθη σε τριχωτούς μίσχους μήκους 40 χιλιοστών. Αυτά είναι κίτρινα και πρασινωπά στο πίσω μέρος.
Το καρπούζι είναι ένα μεγάλο ετήσιο φυτό με μακρούς, αδύναμους, αναρριχητικούς (αν και μπορεί να αναπτυχθεί και στο έδαφος) μίσχους που έχουν πέντε γωνίες (πέντε όψεις) και μήκος έως και 3 μέτρα. Τα νεαρά φυτά είναι τριχωτά με κιτρινωπές ή καφέ τρίχες που εξαφανίζονται καθώς αυτό γερνά. Τα φύλλα είναι μεγάλα, χονδροειδή, τριχωτά με πτερύγια και γίνονται άκαμπτα και τραχιά όταν γερνούν. Τα λευκά έως κίτρινα άνθη αναπτύσσονται μεμονωμένα στους άξονες των φύλλων. Τα αρσενικά και θηλυκά άνθη εμφανίζονται στο ίδιο φυτό. Τα αρσενικά άνθη κυριαρχούν στην αρχή της εποχής, ενώ τα θηλυκά άνθη, τα οποία αναπτύσσονται αργότερα, έχουν κατώτερες ωοθήκες. Το μεγάλο φρούτο είναι ένα είδος τροποποιημένου μούρου που ονομάζεται πέπο με παχύ φλοιό και σαρκώδες κέντρο. Τα άγρια φυτά έχουν φρούτα διαμέτρου έως 20 εκ., ενώ οι καλλιεργημένες ποικιλίες μπορεί να υπερβαίνουν τα 60 εκ. Οι ποικιλίες που καταναλώνονται σήμερα μπορούν να φτάσουν σε βάρος αρκετά κιλά. Το καρπούζι είναι λείο εξωτερικά με χρώμα αποχρώσεις του πράσινου και ενίοτε με εναλλασσόμενες σκούρες και ανοικτές πράσινες ρίγες. Ο φλοιός του είναι αρκετά σκληρός, με πάχος περίπου ένα εκατοστό και άσπρο χρώμα στο εσωτερικό. Το κύριο μέρος του καρπουζιού στο εσωτερικό είναι κόκκινο ή ροζ (συνήθως), πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο ή άσπρο, περιέχει μεγάλο αριθμό μαύρων σπόρων (ή και άσπρων).
Ταξινομία
Το γλυκό καρπούζι περιγράφηκε επίσημα από τον Κάρολο Λινναίο το 1753 και πήρε το όνομα Cucurbita citrullus (Κουκουρμπίτα η Κίτρουλλος). Ανατέθηκε ξανά στο γένος Citrullus (Κίτρουλος) το 1836, με το όνομα Citrullus vulgaris (Κίτρουλλος ο Κοινός), από τον Γερμανό βοτανολόγο Χέινριχ Άντολφ Σράντερ. (Ο διεθνής κώδικας ονοματολογίας για φύκια, μύκητες και φυτά δεν επιτρέπει ονόματα όπως "Citrullus citrullus.")
Ιστορία
Το καρπούζι είναι ένα ανθοφόρο φυτό που προέρχεται από τη Δυτική Αφρική, όπου μπορεί να βρεθεί να αναπτύσσεται στην άγρια φύση. Το Citrullus colocynthis (Κίτρουλλος ο Κολοκύνθης) μπορεί να είναι άγριος πρόγονος του καρπουζιού. Η φυσική του έκταση εκτείνεται από τη Βόρεια και τη Δυτική Αφρική έως τη Δυτική Ινδία και παρατηρήθηκε άγρια στην κεντρική Αφρική. Στοιχεία για την καλλιέργεια τόσο του C. lanatus όσο και του C. colocynthis στην κοιλάδα του Νείλου έχουν βρεθεί από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. και μετά, και σπόροι και των δύο ειδών έχουν βρεθεί σε τοποθεσίες της δωδέκατης δυναστείας και στον τάφο του Φαραώ Τουταγχαμών. Σπόροι καρπουζιού βρέθηκαν στην περιοχή της Νεκράς Θάλασσας στους αρχαίους οικισμούς του Μπαμπ εντ-Ντρα και του Τελ Αράντ. Το καρπούζι εμφανίζεται σε ιερογλυφικά της Αρχαίας Αιγύπτου.
Τον 7ο αιώνα, καρπούζια καλλιεργούνταν στην Ινδία, και τον 10ο αιώνα μ.Χ. φτάνει στην Κίνα, η οποία είναι σήμερα ο μοναδικός μεγαλύτερος παραγωγός καρπουζιού στον κόσμο. Τον 10ο αιώνα επίσης εμφανίζεται και στην Ευρώπη, και συγκεκριμένα οι Μαυριτανοί εισήγαγαν τα φρούτα στην Ιβηρική χερσόνησο και υπάρχουν ενδείξεις ότι καλλιεργείται στην Κόρδοβα το 961 και επίσης στη Σεβίλλη το 1158. Απλώθηκε βόρεια προς τη νότια Ευρώπη, ίσως περιοριζόταν εκ των προτέρων από τις καλοκαιρινές θερμοκρασίες που ήταν ανεπαρκείς για καλές αποδόσεις. Ο καρπός είχε αρχίσει να εμφανίζεται στα ευρωπαϊκά βότανα μέχρι το 1600, και φυτεύτηκε ευρέως στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα ως δευτερεύουσα καλλιέργεια κήπων.
Ευρωπαίοι άποικοι και σκλάβοι από την Αφρική εισήγαγαν το καρπούζι στον Νέο Κόσμο. Οι Ισπανοί έποικοι το καλλιεργούσαν στη Φλόριντα το 1576, και καλλιεργήθηκε στη Μασαχουσέτη το 1629, και το 1650 καλλιεργήθηκε στο Περού, τη Βραζιλία και τον Παναμά, καθώς και σε πολλές βρετανικές και ολλανδικές αποικίες. Την ίδια στιγμή, οι ιθαγενείς Αμερικανοί καλλιεργούσαν την καλλιέργεια στην κοιλάδα του Μισισιπή και τη Φλόριντα. Τα καρπούζια έγιναν γρήγορα αποδεκτά στη Χαβάη και σε άλλα νησιά του Ειρηνικού όταν εισήχθησαν εκεί από εξερευνητές όπως ο καπετάνιος Τζέιμς Κουκ. Στην εποχή του εμφυλίου πολέμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα καρπούζια καλλιεργήθηκαν συνήθως από ελεύθερους μαύρους και έγιναν ένα σύμβολο για την κατάργηση της δουλείας. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, οι μαύροι κακοποιήθηκαν για τη σχέση τους με το καρπούζι. Το συναίσθημα εξελίχθηκε σε ένα ρατσιστικό στερεότυπο, όπου οι μαύροι μοιράζονταν μια υποτιθέμενη άφθονη όρεξη για καρπούζι, ένα φρούτο που συσχετίζονταν με την τεμπελιά και την ακαθαρσία. Τα καρπούζια χωρίς σπόρους αναπτύχθηκαν αρχικά το 1939 από Ιάπωνες επιστήμονες που μπόρεσαν να δημιουργήσουν τριπλοειδή υβρίδια χωρίς σπόρους που παρέμειναν σπάνια αρχικά επειδή δεν είχαν επαρκή αντίσταση στις ασθένειες. Τα καρπούζια χωρίς σπόρους έγιναν πιο δημοφιλή τον 21ο αιώνα, αυξάνοντας σχεδόν το 85% των συνολικών πωλήσεων καρπουζιών στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2014.
Η ελληνική λέξη για τον καρπό είναι «υδροπέπων» (υδρο-πεπόνι, αντίστοιχα στην αγγλική γλώσσα water-melon). Η λέξη «καρπούζι» προέρχεται από την αντίστοιχη τουρκική karpuz, η οποία ανάγεται στην περσική xarbuz(a). Στην Κύπρο δε, χρησιμοποιείται και η αραβική ονομασία παττίχα.
Καλλιέργεια
Τα καρπούζια είναι φυτά που καλλιεργούνται σε κλίματα από τροπικά έως εύκρατα, χρειάζονται θερμοκρασίες υψηλότερες από περίπου 25 ° C για να ευδοκιμήσουν. Σε κλίμακα κήπου, οι σπόροι συνήθως σπέρνονται σε γλάστρες υπό κάλυψη και μεταμοσχεύονται σε χώμα καλά στραγγιζόμενο με pH μεταξύ 5,5 και 7, και μεσαία επίπεδα αζώτου.
Τα κύρια παράσιτα του καρπουζιού περιλαμβάνουν αφίδες, μύγες φρούτων και νηματώδεις ρίζες. Σε συνθήκες υψηλής υγρασίας, τα φυτά είναι επιρρεπή σε ασθένειες των φυτών, όπως το ωίδιο και το μωσαϊκό. Ορισμένες ποικιλίες που καλλιεργούνται συχνά στην Ιαπωνία και σε άλλα μέρη της Άπω Ανατολής είναι επιρρεπείς στο φουζάριο. Ο εμβολιασμός τέτοιων ποικιλιών σε ανθεκτικά στις ασθένειες ρίζες προσφέρει προστασία.
Το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ συνιστά τη χρήση τουλάχιστον μιας κυψέλης ανά στρέμμα (4.000 m2 ανά κυψέλη) για επικονίαση συμβατικών ποικιλιών σπόρων για εμπορικές φυτεύσεις. Τα υβρίδια χωρίς σπόρους έχουν στείρα γύρη. Αυτό απαιτεί φύτευση σειρών επικονιαστών ποικιλιών με βιώσιμη γύρη. Δεδομένου ότι η παροχή βιώσιμης γύρης μειώνεται και η επικονίαση είναι πολύ πιο κρίσιμη για την παραγωγή της ποικιλίας χωρίς σπόρους, ο συνιστώμενος αριθμός κυψελών ανά στρέμμα (πυκνότητα επικονιαστών) αυξάνεται σε τρεις κυψέλες ανά στρέμμα (1.300 m2 ανά κυψέλη). Τα καρπούζια έχουν μεγαλύτερη περίοδο καλλιέργειας από άλλα πεπόνια και συχνά χρειάζονται 85 ημέρες ή περισσότερο από τη στιγμή της μεταφύτευσής τους για να ωριμάσουν τα φρούτα. Η έλλειψη γύρης θεωρείται ότι συμβάλλει στην «κοίλη καρδιά» που προκαλεί τη σάρκα του καρπουζιού να αναπτύξει μια μεγάλη τρύπα, μερικές φορές σε περίπλοκο, συμμετρικό σχήμα. Τα καρπούζια που πάσχουν από κοίλη καρδιά είναι ασφαλή για κατανάλωση.
Οι αγρότες της περιοχής Ζεντσουτζί της Ιαπωνίας βρήκαν έναν τρόπο να καλλιεργούν κυβικά καρπούζια καλλιεργώντας τα φρούτα σε μεταλλικά και γυάλινα κουτιά και κάνοντάς τους να πάρουν το σχήμα του δοχείου. Το κυβικό σχήμα είχε αρχικά σχεδιαστεί για να διευκολύνει τη στοίβαξη και την αποθήκευση των καρπουζιών, αλλά αυτά τα "τετράγωνα καρπούζια" μπορεί να είναι τριπλάσια από την τιμή των κανονικών, επομένως απευθύνονται κυρίως σε πλούσιους αστικούς καταναλωτές. Τα καρπούζια σε σχήμα πυραμίδας έχουν επίσης αναπτυχθεί και μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιοδήποτε πολυεδρικό σχήμα. left|thumb|Φέτες καρπουζιού.
Κατανάλωση
Στην Ελλάδα ωριμάζει το καλοκαίρι και είναι ένα από τα πιο δροσιστικά καλοκαιρινά φρούτα, ιδανικό για κατανάλωση σε φέτες ή σε φρουτοσαλάτες. Μπορεί επίσης να χτυπηθεί στο μπλέντερ και να γίνει γρανίτα ή αναψυκτικό, με ή χωρίς την προσθήκη μικρής ποσότητας αλκοόλ. Μπορεί επίσης να γίνει και φρουτ-παντς, κόβοντάς το στη μέση, αδειάζοντας το ένα μισό και ξαναγεμίζοντάς το με το αλεσμένο περιεχόμενο συν ένα μπουκάλι βότκα και παγάκια. Σε αρκετά σημεία της Ελλάδας με το φλοιό του καρπουζιού παρασκευάζουν γλυκό του κουταλιού.
Επειδή η επιλογή του καρπουζιού είναι δύσκολη για τους περισσότερους, τυπική εικόνα από λαϊκή αγορά στην Ελλάδα είναι η «διαφήμιση» του πωλητή των καρπουζιών με δυνατή φωνή: «Καρπούζι με το μαχαίρι», «Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» (εννοώντας ότι προτίθεται να κόψει κομμάτι του καρπουζιού για να δει ο αγοραστής την ποιότητα), ή «με τη βούλα», εννοώντας την εγγυημένη ποιότητα του φρούτου.
left|thumb|Κομμένο καρπούζι.
Στην περίπτωση που δεν υπάρχει η δυνατότητα ή η διάθεση για να κοπεί το καρπούζι, πολλοί καταφεύγουν σε έλεγχο που γίνεται χτυπώντας το ελαφρά περίπου στη μέση: υποτίθεται ότι αν το καρπούζι κάνει έναν κούφιο, «καμπανιστό» ήχο είναι καλής ποιότητας, ενώ αν ο ήχος είναι συμπαγής, δεν θεωρείται ώριμο και η αγορά αποφεύγεται. Καθώς ο τρόπος αυτός είναι επισφαλής, μερικές φορές όταν το φρούτο δεν αποδειχτεί ικανοποιητικής ποιότητας ακούγεται η φράση «μάπα το καρπούζι» (η φράση αυτή χρησιμοποιείται και μεταφορικά), δηλαδή ότι είναι εσωτερικά άσπρο (άγουρο) ή άγλυκο σαν λάχανο (μάπα).
Συστατικά
thumb|100px|right|Ένα ποτήρι με χυμό καρπουζιού.
Ένα καρπούζι περιέχει ζάχαρη σε ποσοστό γύρω στο 6% και νερό κατά 91% κατά βάρος. Όπως και πολλά άλλα φρούτα, περιέχει βιταμίνη C.
Το αμινοξύ κιτρουλίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά από το καρπούζι και αναλύθηκε. Τα καρπούζια περιέχουν μεγάλο ποσοστό κιτρουλίνης και έπειτα από την κατανάλωση αρκετών χιλιογράμμων, υψηλή συγκέντρωση μετριέται στο πλάσμα του αίματος. Αυτή μπορεί εσφαλμένα να αποδοθεί σε κιτρουλιναιμία ή σε άλλες διαταραχές του κύκλου της ουρίας.
Είναι ελαφρώς διουρητικό και περιέχει καροτινοειδή σε μεγάλες ποσότητες. Το καρπούζι με κόκκινη σάρκα είναι σημαντική πηγή σε λυκοπένιο. Τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι η κατανάλωση καρπουζιού μπορεί να έχει αποτελέσματα εναντίον της υπέρτασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Κολοκυνθοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Εδώδιμα φρούτα
Καταλώνια Πιερίας
Τα Καταλώνια είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Πιερίας. Υπάγονται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης, του οποίου αποτελεί και Τοπική Κοινότητα, με έναν οικισμό. Το χωριό βρίσκεται 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κατερίνης, σε υψόμετρο 390 μέτρων και σύμφωνα με απογραφή του 2011, έχει 396 κατοίκους. Η κύρια ασχολία των φιλόξενων Καταλωνιτών είναι η καλλιέργεια καπνού, ελιών και σιτηρών, καθώς επίσης και η κτηνοτροφία. Επιπλέον, υπάρχει και δασικός συνεταιρισμός.
Υποδομή
Το χωριό βρίσκεται 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κατερίνης, σε υψόμετρο 390 μέτρων. Διαθέτει μεταξύ άλλων, διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και Μορφωτικό Αθλητικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Αετός" ή "Αετός Καταλωνίων". Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα "Αετός" αγωνίζεται στην Β΄Ερασιτεχνική της Ε.Π.Σ Πιερίας. Ο Ναός του Προφήτη Ηλία είναι ο κύριος ναός στο χωριό και περιστοιχίζεται από αιωνόβια δέντρα. Επίσης, υπάρχουν και εξωκκλήσια, όπως ο Άγιος Γεώργιος στη θέση Αγιονέρι. Στο κτήριο του κοινοτικού καταστήματος υπάρχει αγροτικό ιατρείο. Τα τελευταία χρόνια έγιναν στο χωριό και στις γύρω περιοχές έργα για την επέκταση του αρδευτικού δικτύου. Τα Καταλώνια συνορεύουν με άλλα χωριά του Νομού Πιερίας, όπως Εξοχή, Παλαιό Κεραμίδι κ.α.
Ιστορικά στοιχεία
Αρχαιολογικές ανασκαφές έδειξαν ότι η τοποθεσία όπου βρίσκεται το σημερινό χωριό κατοικήθηκε από πολύ παλιά. Φαίνεται ότι υπήρχε κάποιο μοναστήρι στην περιοχή. Στη θέση Παλαιόκαστρο έχει ανακαλυφθεί ψηφιδωτό, που ανάγεται στην εποχή του Ιουστινιανού.
Η ονομασία του χωριού δεν είναι εξακριβωμένο από πού προέρχεται. Οι δύο επικρατέστερες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος είναι:
Αναφέρεται ότι το χωριό επισκέφθηκε, με αφορμή τα εγκαίνια κάποιου ναού, και ο περίφημος λήσταρχος Φώτης Γιαγκούλας.
Στις αρχές της δεκαετίας του ' 30 εγκαταστάθηκαν στα Καταλώνια (στη θέση Μεργιάνα) κάτοικοι προερχόμενοι από το Πολυδένδρι της Ημαθίας. Αυτοί ήσαν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, επαγγέλματα που είναι κυρίαρχα και σήμερα στα Καταλώνια. Επίσης, άλλοι εγκαταστάθηκαν στη θέση Μεσοβούνι και οι Βλάχοι εγκαταστάθηκαν στη θέση Ίσβορος. Δημιουργήθηκαν με τον τρόπο αυτό τρεις συνοικισμοί.
Το 1945 με Βασιλικό Διάταγμα τα Καταλώνια έγιναν Κοινότητα και το 1998 με το Νόμο Καποδίστρια υπήχθησαν στο Δήμο Ελαφίνας. Το 1968 έγιναν έργα που διαμόρφωσαν τη ρυμοτομία του χωριού. Το 1983 ιδρύθηκε ο πολιτιστικός σύλλογος, με την επωνυμία "Ο Αετός".
Παραπομπές
Πηγές
Καταλωνια Καταλωνια
Wasteland Weekend Festival
Το Wasteland Weekend Festival είναι μεταποκαλυπτικό φεστιβάλ που διεξάγεται σε ιδιωτική έρημο στην Καλιφόρνια. Το φεστιβάλ βασίζεται σε φανταστικό κόσμο από την Αναγέννηση, που συνδυάζει τη δημιουργικότητα και τη διασκέδαση με έναν απίστευτο τρόπο. μικρογραφία|Wasteland Weekend
Ιστορία
Το Wasteland Weekend είναι το μεγαλύτερο ετήσιο, μετ-αποκαλυπτικό φεστιβάλ που λαμβάνει μέρος σε μια ιδιωτική έρημο, στην Καλιφόρνια (πολιτεία των ΗΠΑ). Δημιουργήθηκε το 2010 από τους Karol Bartoszynsk, Jared Butler και James Howard. Είναι εμπνευσμένο από τις ταινίες του Mad Max και έχει εικονικά στοιχεία από τη μετ-αποκαλυπτική κουλτούρα. Η τελευταία φορά που πραγματοποιήθηκε το συγκεκριμένο φεστιβάλ ήταν στις 26 – 30 Σεπτεμβρίου 2018.
Θέμα
Το 2018 περισσότερο από 4.000 άνθρωποι – άνω των 18 – πήγαν για να γιορτάσουν με φοβερά, χειροποίητα κοστούμια πολεμιστών και εξαγριωμένα, τροποποιημένα οχήματα. Είχαν την ευκαιρία να ζήσουν σε έναν δυστοπικό κόσμο με εκδηλώσεις παρμένες από τις καλύτερες ταινίες του Mad Max που μας ταξιδεύουν στην αναγέννηση. Οι επισκέπτες μεταμορφώθηκαν σε συμμετέχοντες και πιο συγκεκριμένα σε πολεμιστές. Επιπλέον, κατασκήνωναν μαζί σε φυλές χρησιμοποιώντας παρατσούκλια και συμμετείχαν σε παράξενους διαγωνισμούς με μαγιό. Ήταν ένα θεαματικό φεστιβάλ με ασυνήθιστες σκηνές: πολεμικές, ακροβατικές και πολεμιστές σε εξωπραγματικά οχήματα με πλαστά όπλα. Σε αυτό το φεστιβάλ δεν υπάρχουν όρια. Γίνεσαι ένας ηθοποιός, μπαίνεις στο πετσί του ρόλου, ζεις την κάθε σου στιγμή και ενσαρκώνεις πολυάριθμους ρόλους.
Διασκέδαση
Όσον αφορά τη μουσική, οι μπάντες παίζουν σε μια επιβλητική σκηνή με φωτιές. Παίζεται κυρίως η ηλεκτρονική μουσική, hardcore techno και gabber όπως το συγκρότημα οι 9Electric.
Κατηγορία:Φεστιβάλ Κατηγορία:Αξιοθέατα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Φίλλαχ
Το Φίλλαχ (Γερμανικά: Villach) είναι πόλη της Αυστρίας και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του κρατιδίου της Καρινθίας. Βρίσκεται στης όχθες του ποταμού Ντράου και είναι ένα σημαντικό σταυροδρόμι στις Άλπεις. Αυτοκινητόδρομοι από την Ιταλία και τη Σλοβενία ενώνονται εδώ σε κόμβο.
Ιστορία
Κοντά στο κέντρο του Φίλλαχ έχουν βρεθεί ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από το 3500 π.Χ. Πολλά ρωμαϊκά χειροποίητα αντικείμενα βρέθηκαν εκεί, δεδομένου ότι από εκεί περνούσε ένας σημαντικός ρωμαϊκός δρόμος αποκαλούμενος σήμερα Ρέμερβεγκ (Römerweg). Ένα έγγραφο του 878 αναφέρει μια γέφυρα σε αυτό που είναι σήμερα το Φίλλαχ, και στην πόλη πέρα από τη γέφυρα δόθηκαν δικαιώματα αγοράς το 1060, αν και το Φίλλαχ πρωτοαναφέρεται αρχικά στα αρχεία το 1240. Στις 25 Ιανουαρίου 1348 ένας σεισμός κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος του Φίλλαχ και ακολουθήθηκε από έναν άλλο σεισμό το 1690. Υπήρξαν επίσης διάφορες πυρκαγιές που κατέστρεψαν πολλά κτήρια. Το 1759 η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας αγόρασε τυπικά το Φίλλαχ, καθώς επίσης και ένα μεγάλο μέρος της Καρινθίας. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, η πόλη ήταν μέρος της επαρχίας της Ιλλιρίας της γαλλικής αυτοκρατορίας, από το 1809 μέχρι το 1813. Ο Νότιος Σιδηρόδρομος (Südbahn) έφθασε τελικά στο Φίλλαχ το 1864. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του γερμανικού Άνσλους (1938-45), όταν προσαρτήθηκε η Αυστρία στη ναζιστική Γερμανία, δήμαρχος του Φίλλαχ ήταν ο Όσκαρ Κράους, ενθουσιώδης Ναζί. Περίπου 42.500 βόμβες σκότωσαν 300 ανθρώπους, εντούτοις η πόλη ανέκαμψε γρήγορα μετά τον πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
1078
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Καλμόν (Αβερόν)
Το Καλμόν (γαλλικά και οξιτανικά: Calmont), επίσης αναφερόμενο ως Καλμόν-ντε-Πλανκάτζ (γαλλικά: Calmont-de-Plancatge, οξιτανικά: Calmont de Plancatge και Caumont de Plancatge), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καλμοντουά (γαλλικά: Calmontois).
Κατάλογος δημάρχων Μεσσήνης
Κατάλογος Δημάρχων Μεσσήνης από το 1979.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι Ελλήνων δημάρχων
The Number of the Beast (τραγούδι)
Το The Number of the Beast είναι ένα τραγούδι του Heavy Metal αγγλικού συγκροτήματος Iron Maiden. Υπήρξε το έβδομο,γενικά, single του σχήματος, και το δεύτερο από τον δίσκο The Number of the Beast, του 1982. Ενώ, το 2005, υπήρξε και μία επανακυκλοφορία. Το τραγούδι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Στιβ Χάρις.
Το θέμα των στίχων είναι μία τελετή προς τιμήν του Σατανά, ωστόσο το κομμάτι είναι καθαρά περιγραφικό και ουδέτερο ως προς αυτό που περιγράφει. Παρόλα αυτά, στις ΗΠΑ, από θρησκευτικές ομάδες, το συγκρότημα κατηγορήθηκε για σατανισμό, όμως η αλήθεια είναι ότι ο Χάρις, εμπνεύστηκε τους στίχους, από εφιάλτη που είχε, αφού είδε την ταινία Ο Μικρός Αντίχριστος: Η Προφητεία Νο 2. Εντούτοις, δεν ήταν αυτή η μόνη έμπνευση του Χάρις, αλλά βασίστηκε επιπλέον και στο ποίημα του Ρόμπερτ Μπερνς, Tam o' Shanter.
Ωστόσο, το τραγούδι θεωρείται ένα από τα πιο δημοφιλή του σχήματος, μάλιστα στα βρετανικά chart είχε καταλάβει τη 18η θέση. Από την άλλη, η επανακυκλοφορία του 2005, το έφερε μέσα σε αρκετές δεκάδες ευρωπαϊκών chart. Επίσης, σχεδόν πάντα βρίσκεται στο συναυλιακό ρεπερτόριο τους, έχοντας υποστεί και αρκετές διασκευές, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και σε βιντεοπαιχνίδια και σε ταινίες. Σε ψηφοφορία που έγινε στην ελληνική έκδοση του Metal Hammer, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε μεταξύ των 200 Σπουδαιότερων Τραγουδιών όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 11η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1982 Κατηγορία:Τραγούδια των Iron Maiden Κατηγορία:Singles του 1982 Κατηγορία:Singles της EMI Records
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Δεν έχουν σωθεί παρά λίγες καταγραφές για την ιδιωτική ζωή του Σαίξπηρ και έχουν σημειωθεί σημαντικές εικασίες για ζητήματα όπως η εξωτερική του εμφάνιση, η σεξουαλικότητά του, οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις και κατά πόσον τα έργα που του αποδίδονται είναι γραμμένα από άλλους. Ο Σαίξπηρ έγραψε τα περισσότερα από τα γνωστά έργα του μεταξύ του 1589 και του 1613 και κατάφερε να χειριστεί με απόλυτη δεξιοτεχνία τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα και την τραγωδία. Τα έργα του διαπνέονται από μία βαθειά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και παραμένουν επίκαιρα. Η επίδρασή του, ειδικότερα στην αγγλική λογοτεχνία, θεωρείται τεράστια. Οι Ρομαντικοί αναγνώρισαν την ιδιοφυΐα του και οι Βικτωριανοί τον λάτρεψαν κατά τρόπο που ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω αποκάλεσε «βαρδολατρεία».
Τα πρώτα χρόνια
thumb|right|230px|Το σπίτι του Τζον Σαίξπηρ στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον, όπου πιστεύεται ότι γεννήθηκε ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Πολλοί ιστορικοί συμφωνούν πως ο ηθοποιός, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Ουίλλιαμ Σαίξπηρ αποτελεί πράγματι ένα και μοναδικό πρόσωπο, όπως πιστοποιούν σημαντικά ιστορικά ευρήματα.
Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στο χωριό Στράτφορντ-απόν-Έιβον (δηλαδή 'Στράτφορντ επί του Έιβον '), γνωστό και απλά ως Στράτφορντ, στο Ουόρικσιρ το 1564. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης παραμένει έως σήμερα άγνωστη. Η μόνη γνωστή πληροφορία που υπάρχει σχετικά είναι πως η βάπτισή του έγινε στις 26 Απριλίου, όπως καταγράφεται στα μητρώα εκκλησίας του Στράτφορντ. Επιπλέον, είναι γνωστό πως την εποχή εκείνη η τελετή της βάφτισης γινόταν λίγες μόνο ημέρες μετά τη γέννηση. Παραδοσιακά έχει επικρατήσει να θεωρείται ως ημερομηνία γέννησης του Σαίξπηρ η 23η Απριλίου, ημέρα του Αγίου Γεωργίου (προστάτη αγίου της Αγγλίας). Η ημερομηνία αυτή, η οποία προέρχεται από μία λανθασμένη εκτίμηση ενός μελετητή του 18ου αιώνα, αποδείχθηκε ελκυστική για τους βιογράφους δεδομένου ότι ο Σαίξπηρ πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616 (σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο).