cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1999)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φορμουλα 1 1999
Bedford TL
Ιστορία
Το πλαίσιο ήταν μια εκσυγχρονισμένη έκδοση του TK, με κάποιες μικρές αλλαγές στο μπροστινό μέρος για να φιλοξενήσει τη νέα καμπίνα με επίπεδο δάπεδο. Καινούργια ήταν και η μπροστινή ανάρτηση, τώρα με κωνικό ελατήριο. Το TL σχεδιάστηκε κυρίως για μικρές αποστάσεις, αλλά η άνεση ήταν μεγαλύτερη προτεραιότητα από ό,τι για το TK. Ενώ ήταν διαθέσιμος ένας μεγάλος αριθμός συνδυασμών, οι έξοδοι ισχύος ήταν υψηλότερες από ό,τι για το TK. Από την κυκλοφορία του, το TL διαθέτονταν με κινητήρες βενζίνης και ντίζελ. Οι εξακύλινδροι βενζινοκινητήρες ήταν οι 214P 3,5 λίτρων και οι 300P 4,9 λίτρων. Οι μονάδες ντίζελ ήταν εκσυγχρωνισμένες εκδόσεις του τετρακύλινδρου 220D 3,6 λίτρων της TK και του εξακύλινδρου 330D 5,4 λίτρων, με την επιλογή για βαρύτερα μοντέλα της σειράς Blue 8,2 λίτρων.
Μέχρι το 1984 η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε ελαφρώς με την υιοθέτηση του υπερσυμπιεστή και οι κινητήρες επαναταξινομήθηκαν και τώρα ονομάστηκε Red Series. Το 220D των 3,6 λίτρων ονομαζόταν τώρα 70TD και το 5,4 λίτρων 330D έγινε 105TD - τα νέα ονόματα σήμαιναν μέγιστη ισχύ εξόδου. Οι κινητήρες της σειράς Blue 8,2 λίτρων συνεχίστηκαν σε δύο εκδόσεις, την 130TD και την 175TD με υψηλότερη βαθμολογία.
Όταν η AWD κυκλοφόρησε ξανά το TL το 1988, ήταν εξοπλισμένο με δύο 6 κύλινδρους κινητήρες. αρχικά ως μοντέλο 17-18 με μια Perkins Phaser 180 brake horsepower (134 kW; 182 PS) μονάδα, και από το 1990 με το 17-27 με ένα Cummins 8,3 λίτρων που παράγει 269 brake horsepower (201 kW; 273 PS). Η παραγωγή συνεχίστηκε από την Marshall Aerospace μέχρι το 1999, αλλά μόνο για τον Βρετανικό στρατό και για εξαγωγές.
Η παραλλαγή του φορτηγού Bedford για τον Βρετανικό στρατό χρησιμοποιούσε το ίδιο σασί με το προηγούμενο Bedford MK/MJ, το οποίο προερχόταν από το Bedford RL του 1950, και πρακτικά απλά ήταν μια εκδοχή του σασί από το προηγούμενο όχημα με την καμπίνα από το νέο φορτηγό.
Το Bedford TL μετά έγινε η βάση για αρκετά οχήματα της Marshall SPV, τα οποία χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά αμαξώματα της Marshall με εσωτερικά εξαρτήματα της Bedford Vehicles. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ένα απορριμματοφόρο της εταιρίας που χρησιμοποιούσε μια καμπίνα παρμένη από τα λεωφορεία της εταιρίας, αλλά πολλά εξαρτήματα μέσα ήταν της Bedford. Αυτό το όχημα παράχθηκε από το 1995 μέχρι το 2002, και αν και δεν είναι γνωστό σε πολλούς, ήταν το τελευταίο όχημα που παράχθηκε παγκοσμίως, που είχε οποιαδήποτε σχέση με την Bedford. Έτσι, γύρω στα 80 χρόνια επιτυχίας και παραγωγής από την Bedford έκλεισαν οριστικά το 2002.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Μοντέλα Bedford
Ζιβανία
thumb|228x228px|Τυποποιημένο μπουκάλι ζιβανίας. Η Ζιβανία ή ζιβάνα είναι ένα παραδοσιακό κυπριακό απόσταγμα που παράγεται στο νησί της Κύπρου από στέμφυλα, δηλαδή το υπόλειμμα σταφυλιών που πιέστηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας οινοποίησης (συμπεριλαμβανομένων των μίσχων και των σπόρων) που αναμειγνύονται με ξηρά κρασιά που παρήχθησαν από τις τοπικές ποικιλίες σταφυλιών της Κύπρου. Το μείγμα στέμφυλων/κρασιού αποστάζεται έπειτα στις ειδικές παραδοσιακές συσκευές απόσταξης, παράγοντας τη ζιβανία. Η ζιβανία είναι άχρωμο οινοπνευματώδες με ελαφρύ άρωμα σταφίδων. Η τυπική περιεκτικότητα σε οινόπνευμα είναι 45%vol. Δεν περιέχει ζάχαρη και δεν έχει καμία οξύτητα.
Ονομασία
Η πρώτη αναφορά της ζιβανίας γίνεται στην Ομήρου Οδύσσεια ως ζίβανον, ένα δυνατό ποτό που κατανάλωσαν οι κύκλωπες στο νησί των Λαιστρυγώνων. Η επιφερόμενη μέθη ήταν ο λόγος που κατέστρεψαν τα πλοία του Οδυσσέα.Η ονομασία του ποτού προέρχεται από τη λέξη ζίβανα ή ζίβανο με την οποία προσδιορίζονται τα στέμφυλα, δηλαδή τα απομεινάρια των σταφυλιών από τα οποία παράγεται.
Ιστορία
Παράγεται στην Κύπρο από τον καιρό που η Γαληνότατη Δημοκρατία της Βενετίας κυβερνούσε το νησί, γύρω στα τέλη του 14ου αιώνα. Τα στοιχεία της συνεχούς παραγωγής του κατά τη διάρκεια της οθωμανικής και βρετανικής κατοχής του νησιού, προέρχονται από διάφορους συγγραφείς που κατά καιρούς επισκέφτηκαν την Κύπρο, όπως ο Βρετανός συγγραφέας Samuel Baker το 1879. Από το 2004, η Ζιβανία έχει προστατευθεί στο πλαίσιο των κανονισμών της ΕΕ, ως προϊόν μοναδικό στην Κύπρο και δεν μπορεί υπό αυτήν τη μορφή να παραχθεί σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, ούτε να εμπορευθεί με αυτό το όνομα.
Παραγωγή
thumb|262x262px|Ξυνιστέρι: ποικιλία σταφυλιών από την οποία παράγεται η ζιβανία.
Προκειμένου να παραχθεί ζιβανία ανώτερης ποιότητας, χρησιμοποιούνται ώριμα υγιή σταφύλια της καλύτερης ποιότητας. Το σταφύλι που χρησιμοποιείται για ζύμωση πρέπει να είναι λιγότερο από 13°, προκειμένου να επιτευχθεί η τέλεια ζύμωση. Μόλις η διαδικασία της ζύμωσης ολοκληρωθεί (δηλαδή λιγότεροι ή ίσος στην ανάγνωση 0° Baumι), το κρασί και ο οπός μήλου μεταφέρονται στο κύριο τμήμα των συσκευών απόσταξης, το καζάνι, και η διαδικασία απόσταξης αρχίζει. Η τελευταία ζιβανία που βγαίνει από τις συσκευές, καλείται "πόρακος" και έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε οινόπνευμα. Υπάρχουν κυρίως τρεις τύποι διαδικασιών απόσταξης:
Ανάλογα με τη διαδικασία απόσταξης, διαφορετικές ποιότητες ζιβανίας μπορούν να παραχθούν.
Αποθήκευση και μεταφορά
Η ζιβανία αποθηκεύεται συνήθως σε καθαρά ξύλινα ή γαλβανισμένα μεταλλικά κιβώτια, που μπορούν να σφραγιστούν προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο εξάτμισης. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, ιδιαίτερη προσοχή λαμβάνεται για να μην χτυπηθούν τα κιβώτια ή να συμβεί κάποια διαρροή ή εξάτμιση της ζιβανίας.
Χρήση
Εκτός από την κλασική της χρήση ως οινοπνευματώδες ποτό η ζιβανία χρησιμοποιείτο και για διάφορους άλλους λόγους, όπως για θεραπεία πληγών, για εντριβές σε μέρη του σώματος, ως θεραπεία για το κρυολόγημα, σε πονόδοντους ή ως ποτό προθέρμανσης κατά τη διάρκεια των κρύων μηνών του χειμώνα, ειδικά στα χωριά στο βουνό Τρόοδος. Παλιότερα αποτελούσε ένα από τα κύρια οινοπνευματώδη ποτά που καταναλώνονταν στην Κύπρο. Σε μερικά χωριά προστίθεται στη ζιβανία κανέλα, δίνοντας στο ποτό κόκκινο χρώμα και διαφοροποιώντας το άρωμα και τη γεύση. Καθώς η ζιβανία ωριμάζει, γίνεται καλύτερη και πιο αρωματική.
Κατανάλωση
Η Ζιβανία σερβίρεται παγωμένη με αμύγδαλα, ξύλα καρυδιάς, λουκούμι, σουτζούκο ή μικρά ορεκτικά όπως, λουκάνικο (παραδοσιακό κυπριακό λουκάνικο), ή λούντζα (παραδοσιακό κυπριακό καπνισμένο χοιρινό κρέας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτά προϊόντα απόσταξης Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα
Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός
Ο Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός, αναφερόμενος και ως Ηλιόδωρος επίσκοπος Τρίκκης, ήταν εξελληνισμένος Σύρος μυθιστοριογράφο. Έζησε τον 3ο ή 4ο αιώνα μ.Χ. και, στα τέλη του 4ου αι., έγινε επίσκοπος Τρίκκης.
Βιογραφία και έργο
Ο Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός καταγόταν από την Έμεσα (σημερινή Χομς) της Συρίας και υπάρχουν λίγα στοιχεία για τη ζωή του, πότε γεννήθηκε και πέθανε. Πατέρας του αναφέρεται ο Θεοδόσιος, ιερέας του θεού Ηλίου. Υπήρξε ο συγγραφέας του μυθιστορήματος Αἰθιοπικὰ ἢ τὰ περὶ Θεαγένην καὶ Χαρίκλειαν σε δέκα βιβλία, το οποίο θεωρείται το τελευταίο μάλλον μεγάλο μυθιστόρημα της ελληνικής αρχαιότητας. Μαζί με τους Χαρίτωνα, Ξενοφώντα, Αχχιλέα Τάτιο και Λόγγο, συγκαταλέγεται μεταξύ των «πατέρων του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος». Το έργο του Αιθιοπικά εξελίσσεται σε μια φανταστική χώρα, την Αιθιοπία, και διηγείται τον έρωτα μεταξύ του νεαρού Θεαγένη, άρχοντα της Θεσσαλίας, και της πανέμορφης Χαρίκλειας, κόρης του βασιλιά της Αιθιοπίας .Η πρώτη αναφορά για τον Ηλιόδωρο γίνεται από τον Κωνσταντινουπολίτη νομικό Σωκράτη (380 - 450), ο οποίος λέει ότι η συγγραφή των «Αιθιοπικών» από τον Ηλιόδωρο έγινε όταν αυτός ήταν νέος και πριν ακόμα γίνει Χριστιανός και χειροτονηθεί επίσκοπος Τρίκκης (τα σημερινά Τρίκαλα Θεσσαλίας). Ο Ηλιόδωρος, μάλιστα, ως επίσκοπος είχε εισηγηθεί την αγαμία των κληρικών που την εποχή εκείνη δεν ίσχυε.
Η σημασία των Αιθιοπικών
Τα Αἰθιοπικὰ ἢ τὰ περὶ Θεαγένην καὶ Χαρίκλειαν μεταφράστηκαν στα λατινικά, στις τότε νεογέννητες ευρωπαϊκές γλώσσες και ο Θερβάντες τα αναφέρει ως πρότυπο. Απόσπασμά τους αναφέρεται από τον Σαίξπηρ στη "Δωδεκάτη νύχτα", από τον Ραμπελέ στον "Γαργαντούα" ενώ ο Ρακίνας αντλεί έμπνευση από αυτά. Πάρα πολλοί δραματουργοί προσπάθησαν να το δραματοποιήσουν ολόκληρο ή ανά επεισόδια. Τον 17ο αιώνα στη Γερμανία ανέβηκαν έξι Αιθιοπικά δράματα, στη Γαλλία και στην Αγγλία θεατρικές διασκευές και στην Ισπανία έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές ένα τρίπρακτο δράμα βασισμένο σε αυτά. Συνθέτες της όπερας, όπως ο Τζιουζέπε Βέρντι, πεζογράφοι αλλά και εικαστικοί εμπνεύστηκαν από τα Αιθιοπικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γραμματεία Κατηγορία:Μητροπολίτες Τρίκκης και Σταγών
Σωτηρία (θεολογία)
Με τον θρησκειολογικό όρο σωτηρία, αναφερόμαστε στο γεγονός που περιγράφει τη λύτρωση της ανθρωπότητας από τα μεγαλύτερα δεινά της κτίσης όπως ο πόνος, η κακία ή ο θάνατος.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Η σωτηρία ξεκινά με τη Μετάνοια, το Βάπτισμα και τη λήψη των δωρεών του Αγίου Πνεύματος διά του Χρίσματος. Η Μετάνοια προϋποθέτει την αλλαγή της αντίληψης του ανθρώπου για τη ζωή του, την εγκατάλειψη του παλαιού τρόπου ζωής και την εισδοχή σε ένα νέο με άξονα τη διδασκαλία του Ιησού. Το Βάπτισμα σημαίνει τη νέκρωση του παλιού ανθρώπου και την αναγέννησή του απολαμβάνοντας την ενότητα με τον Χριστό. Και το να λάβει τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος συνίσταται στο να λάβει το Πνεύμα, το οποίο τον καθιστά ικανό να εισέλθει στη νέα εν Χριστώ ζωή, γαλουχούμενος μέσα στην Εκκλησία, ώστε να προσαρμοστεί στην εικόνα του Θεού.
Η σωτηρία απαιτεί πίστη στον Ιησού Χριστό. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να σωθούν από τις καλές πράξεις τους. Η σωτηρία είναι "πίστη εργαζόμενη μέσω της αγάπης." Είναι μια συνεχής, ισόβια διαδικασία. Δεδομένη, από τη μία πλευρά, γιατί εκχωρήθηκε στο ανθρώπινο γένος μέσω του θανάτου και της Ανάστασης του Ιησού. Πρέπει όμως να κατακτηθεί γιατί ο πιστός "σώζεται" από την ενεργό συμμετοχή του μέσω της πίστης του στην ένωσή του με τον Χριστό διά του Αγίου Πνεύματος.
Ο τελευταίος στόχος του ορθόδοξου Χριστιανού είναι να επιτύχει τη θέωση, την ένωση με τον Θεό, βασικό χαρακτηριστικό κορυφαίων αγίων μορφών της Εκκλησίας. Αυτό εκφράζεται μερικές φορές με το απόφθεγμα: "Ο Θεός έγινε άνθρωπος ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να γίνει Θεός."
Προτεσταντισμός
Τι είναι σωτηρία στην Αγία Γραφή; σωτηρία είναι η διάσωση, απελευθέρωση και ασφάλεια από κάποια μεγάλη καταστροφή.
Ποια είναι αυτή η μεγάλη καταστροφή που περιγράφει ο Κύριος Ιησούς; είναι η κρίση που θα έρθει επάνω σε όλους τους αμαρτωλούς: ο δεύτερος θάνατος, η λίμνη τής φωτιάς (Ματθαίος 25:41 Τότε, θα πει και σ' εκείνους που θα είναι από τα αριστερά: Πηγαίνετε από μένα, οι καταραμένοι, στην αιώνια φωτιά, που είναι ετοιμασμένη για τον διάβολο και για τους αγγέλους του.)
Πώς μπορούμε να σωθούμε από την αιώνια φωτιά; Πολύ απλά, με την ομολογία του στόματος μας. (Ρωμαιους 10:8 Αλλά, τι λέει; «Κοντά σου είναι ο λόγος, στο στόμα σου, και στην καρδιά σου»..)
Ο άνθρωπος σώζεται στιγμιαία όταν ομολογήσει με το στόμα του τον Κύριο Ιησού και πιστέψει στην ανάσταση του. (Ρωμαιους 10:8 Αλλά, τι λέει; «Κοντά σου είναι ο λόγος, στο στόμα σου, και στην καρδιά σου»· δηλαδή, ο λόγος τής πίστης που κηρύττομε· Ρωμαιους 10:9 ότι, αν με το στόμα σου ομολογήσεις Κύριο, τον Ιησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς·)
Έπειτα που ο άνθρωπος θα λάβει σωτηρία θα πρέπει να λάβει την υπόσχεση του Αγίου Πνεύματος, το τρίτο πρόσωπο τής Αγίας Τριάδας (Λουκάς 11:13 Αν, λοιπόν, εσείς που είστε πονηροί, ξέρετε να δίνετε καλές δόσεις στα παιδιά σας, πόσο μάλλον ο Πατέρας ο ουράνιος θα δώσει Πνεύμα Άγιο σ' εκείνους που ζητούν απ' αυτόν;) Το Άγιο Πνεύμα θα δώσει δύναμη για να ζήσει ο πιστός μια αγία ζωή (Πράξεις 1:8 αλλά, θα πάρετε δύναμη, όταν έρθει επάνω σας το Άγιο Πνεύμα..) θα δώσει μια προσωπική σχέση με τον Θεό (Ά Ιωάννη 4:13) και θα οδηγή την υπόλοιπη ζωή του πιστού. (Ρωμαιους 8:14 Επειδή, όσοι διοικούνται από το Πνεύμα τού Θεού, αυτοί είναι γιοι τού Θεού.)
Ιστορία του Προτεσταντισμού:
Το 1517 ο Γερμανός μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος άρχισε τη διαμαρτύρηση του κατά της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Αν και αρχικά δεν σχεδίαζε μια ευρεία μεταρρύθμιση, το πεισματικά ανυποχώρητο της Εκκλησίας αλλά και η έντονη προσωπικότητα του ίδιου του Λούθηρου εξελίχθηκαν σε μια αντιπαράθεση που οδήγησε στη δημιουργία ενός από τους τρεις μεγάλους κλάδους, του χριστιανισμού, μαζί με τον Ρωμαιοκαθολικισμό και την Ορθοδοξία.
Δύο από τους πρωτεργάτες της Μεταρρύθμισης, ο Έρασμος και ο Λούθηρος, εξέφραζαν διαφορετικές απόψεις από την Καθολική Εκκλησία ως προς το πρωτείο των Γραφών. Η Καθολική αρχή δίδασκε την υπεροχή της Εκκλησίας επί της Γραφής αφού κατά τον 2ο μ.Χ. αι., αποδέχτηκε ορισμένα κείμενα της Γραφής και απέρριψε άλλα καθώς συνέτασσε τη Χριστιανική Βίβλο.
Σύμφωνα όμως με την κοινή παράδοση του Έρασμου και του Λούθηρου η Εκκλησία δεν είναι αλάθητη ενώ πρέπει να είναι είναι διάκονος του λόγου του Θεού, που υπήρξε πριν από την Εκκλησία και είναι το θεμέλιο της.
Εκεί που ο Έρασμος διαφωνούσε με τον Λούθηρο ήταν η διδασκαλία του τελευταίου ως προς τον προορισμό του ανθρώπου δηλ. ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και τους πρέπει καταδίκη. Σύμφωνα με τον Λούθηρο, η σωτηρία είναι δώρο που δεν το αξίζουν, και χορηγείται από το έλεος του Θεού, ενώ ο άνθρωπος δεν μπορεί να κερδίσει τη σωτηρία. Πίστευε ότι οι διδασκαλίες της Εκκλησίας για τα πνευματικά οφέλη από τη νηστεία, οι πωλήσεις αφέσεων, τα προσκυνήματα, έτρεφαν την ανθρώπινη υπερηφάνεια και υπεροψία και έκαναν τον πιστό να νοιώθει σίγουρος για τη σωτηρία του.
Έτσι, ο Λούθηρος με τον Ιωάννη Καλβίνο (φημισμένο Προτεστάντη) κήρυξαν ότι η ανθρωπότητα είναι αμαρτωλή και διεφθαρμένη και το χάσμα μεταξύ ανθρώπου και Θεού είναι πολύ μεγάλο για να υπερνικηθεί από ανθρώπινα έργα. Μόνο ο Θεός μπορεί να σώσει τον άνθρωπο ενώ ούτε και ο πιο χαρισματικός δεν αξίζει μία θέση μεταξύ των εκλεκτών.
Βασικές έννοιες
Η Βιβλική έννοια της σωτηρίας έχει διάφορες πτυχές. Στις αφηγήσεις της Αγίας Γραφής υπάρχουν πολλά περιστατικά στα οποία ο αληθινός Θεός διαφύλαξε ανθρώπους από κίνδυνο ή από καταστροφή, καθώς και από τα χέρια καταπιεστών και διωκτών. Επίσης, ο Ιεχωβά παρέχει μέσω του Γιου, του Ιησού Χριστού, απελευθέρωση από το παρόν πονηρό σύστημα πραγμάτων. Εντούτοις, η μεγαλειώδης σωτηρία αφορά την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου και την προοπτική της αιώνιας ζωής.
Ο ρόλος της πίστης και της υπακοής
Με βάση την Αγία Γραφή, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά πιστεύουν ότι η σωτηρία είναι δώρο από τον Θεό. Σύμφωνα με τα λόγια του αποστόλου Παύλου, «το δώρο που δίνει ο Θεός είναι αιώνια ζωή μέσω του Χριστού Ιησού του Κυρίου μας». (Ρωμαίους 6:23, ΜΝΚ) Η σωτηρία, όμως, δεν έρχεται αυτόματα. Υπάρχουν βασικές προϋποθέσεις στις οποίες θα πρέπει να ανταποκρίνεται το κάθε άτομο ώστε να αποκτήσει τα προσόντα για αυτό το θεϊκό δώρο. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Ο Θεός αγάπησε τον κόσμο τόσο πολύ, ώστε έδωσε τον μονογενή του Γιο, για να μην καταστραφεί όποιος ασκεί πίστη σε αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή». Επίσης, ο απόστολος Ιωάννης πρόσθεσε: «Αυτός που ασκεί πίστη στον Γιο έχει αιώνια ζωή· αυτός που παρακούει τον Γιο δεν θα δει ζωή». (Ιωάννης 3:16, 36) Είναι προφανές ότι ο Θεός απαιτεί πίστη και υπακοή από κάθε άτομο που επιθυμεί και ελπίζει να αποκτήσει αιώνια σωτηρία. Αυτό περιλαμβάνει το να δεχτεί το λύτρο και να ακολουθήσει τα ίχνη του Ιησού.
Αποκατάσταση από την πτώση στην αμαρτία και τον θάνατο
Εφόσον όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται αμαρτωλοί και ατελείς, δεν έχουν την τάση να υπακούν και δεν μπορούν να υπακούν στον Θεό σε τέλειο βαθμό. Γι' αυτό ο Ιεχωβά προμήθευσε ένα λύτρο, δηλαδή το πολύτιμο χυμένο αίμα του Ιησού Χριστού το οποίο κατέβαλε στον Θεό και έτσι δίνεται η ευκαιρία για τους απογόνους του Αδάμ να ελευθερωθούν από την αμαρτία και τον θάνατο που όλοι οι άνθρωποι έχουν κληρονομήσει. Σύμφωνα με τις Γραφές: «Όπως μέσω ενός ανθρώπου [του Αδάμ] μπήκε η αμαρτία στον κόσμο και μέσω της αμαρτίας ο θάνατος, και έτσι ο θάνατος απλώθηκε σε όλους τους ανθρώπους [...] Διότι αν με το παράπτωμα ενός πέθαναν πολλοί, η παρ’ αξία καλοσύνη του Θεού και η δωρεά του με την παρ’ αξία καλοσύνη από τον έναν άνθρωπο, τον Ιησού Χριστό, αφθόνησαν πολύ περισσότερο σε πολλούς». (Ρωμαίους 5:13, 15) «Ο [Χριστός Ιησούς] έδωσε τον εαυτό του για εμάς, ώστε να μας ελευθερώσει από κάθε είδους ανομία και να καθαρίσει για τον εαυτό του έναν λαό αποκλειστικά δικό του, ζηλωτή για καλά έργα». (Τίτο 2:14) «''Από αυτό φανερώθηκε η αγάπη του Θεού στην περίπτωσή μας, επειδή ο Θεός απέστειλε τον μονογενή του Γιο στον κόσμο για να κερδίσουμε εμείς ζωή μέσω αυτού. [...] Όχι ότι εμείς αγαπήσαμε τον Θεό, αλλά ότι εκείνος αγάπησε εμάς και απέστειλε τον Γιο του ως εξιλαστήρια θυσία για τις αμαρτίες μας''». (1 Ιωάννη 4:9, 10)
Ο ρόλος της ηθικής διαγωγής
Εντούτοις, το κάθε άτομο θα πρέπει διαρκώς να αγωνίζεται να ζει σε αρμονία με τις οδούς του Θεού, οι οποίες έχουν καταγραφεί στον λόγο Του, την Αγία Γραφή. Όπως είπε ο Ιησούς, οι ακόλουθοί του θα πρέπει να τηρούν «τις εντολές» του Θεού. (Μάρκος 10:18) Ως αποτέλεσμα, το άτομο αποκτάει την επιδοκιμασία του Θεού αλλά και μεγάλη χαρά, διότι «οι εντολές του δεν είναι βαριές», αποτελούν «αναζωογόνηση». (1 Ιωάννη 5:3· Παροιμίες 3:1, 8) Ο Θεός αναμένει υποδειγματική ηθική διαγωγή από εκείνους στους οποίους θα χορηγήσει σωτηρία. Ο απόστολος Παύλος, στην Πρώτη Επιστολή προς Κορινθίους (6:9-11), αναφέρει: «''Τι! Δεν γνωρίζετε ότι άδικοι άνθρωποι δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού; Μην παροδηγείστε. Ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε άντρες που χρησιμοποιούνται για αφύσικους σκοπούς ούτε άντρες που πλαγιάζουν με άντρες ούτε κλέφτες ούτε άπληστοι ούτε μέθυσοι ούτε υβριστές ούτε άρπαγες θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού. Και όμως, τέτοιοι ήσασταν μερικοί. Αλλά καθαριστήκατε, αλλά αγιαστήκατε, αλλά ανακηρυχτήκατε δίκαιοι στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και με το πνεύμα του Θεού μας''». Βέβαια η προσκόλληση στους ηθικούς κανόνες του Θεού δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να επικρίνει τους άλλους, καθώς ο Θεός «έχει προσδιορίσει ημέρα κατά την οποία σκοπεύει να κρίνει την κατοικημένη γη με δικαιοσύνη μέσω ενός άντρα [του Ιησού] τον οποίο διόρισε, και έδωσε εγγύηση σε όλους τους ανθρώπους ανασταίνοντάς τον από τους νεκρούς». (Πράξεις 17:31)
Ο ρόλος της προσωπικής σχέσης με τον Θεό
Η Αγία Γραφή προσδιορίζει την πηγή της σωτηρίας: «Όποιος επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου θα διασωθεί». (Ρωμαίους 10:13· Ιωήλ 2:32) Η απόκτηση προσωπικής σχέσης με τον αληθινό Θεό, τον Δημιουργό και ουράνιο Πατέρα, αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Για να καταστεί αυτό δυνατό προηγούνται κάποια ακόμη βήματα. Ο απόστολος Πάυλος σχολιάζει: «''Ωστόσο, πώς θα επικαλεστούν εκείνον στον οποίο δεν έχουν θέσει πίστη; Και πώς θα θέσουν πίστη σε εκείνον για τον οποίο δεν έχουν ακούσει; Και πώς θα ακούσουν αν δεν τους κηρύξει κάποιος; [...] Η πίστη, λοιπόν, έρχεται ως επακόλουθο αυτού που ακούει κανείς. Και αυτό που ακούει κανείς είναι μέσω του λόγου σχετικά με τον Χριστό''». (Ρωμαίους 10:14-17)
Η παρ´αξία καλοσύνη του Θεού και τα έργα πίστης
Βέβαια, η σωτηρία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελέσει αποτέλεσμα των έργων που επιτελεί κάποιος. Η όλη πρόνοια για σωτηρία είναι έκφραση της παρ' αξία καλοσύνης (χάρης) του Θεού. «''Με αυτή την παρ’ αξία καλοσύνη έχετε σωθεί μέσω πίστης· και αυτό δεν οφείλεται σε εσάς, είναι δώρο του Θεού. Όχι, δεν οφείλεται σε έργα, για να μην έχει κανείς βάση να καυχηθεί''». (Εφερσίους 2:8, 9) Δεν υπάρχει τρόπος για να μπορέσει ένας απόγονος του Αδάμ να κερδίσει σωτηρία από μόνος του, άσχετα με το πόσο ευγενή είναι τα έργα του.
Παρ' όλο που ένα άτομο δεν κερδίζει σωτηρία με τα έργα του, όποιος έχει γνήσια πίστη θα έχει και τα έργα που θα συμφωνούν με αυτή —έργα υπακοής στις εντολές του Θεού και του Χριστού, έργα που θα κάνουν φανερή την πίστη του και την αγάπη του. Χωρίς τέτοια έργα, η πίστη του είναι νεκρή. Όπως αναφέρεται στην Επιστολή του Ιακώβου: «''Ποιο το όφελος, αδελφοί μου, αν κάποιος λέει ότι έχει πίστη αλλά δεν έχει έργα; Μήπως μπορεί αυτή η πίστη να τον σώσει; [...] Η πίστη, αν δεν έχει έργα, είναι από μόνη της νεκρή. [...] Βλέπετε ότι ο άνθρωπος θα ανακηρυχτεί δίκαιος μέσω έργων, και όχι μόνο μέσω πίστης. [...] Πράγματι, όπως το σώμα χωρίς πνεύμα είναι νεκρό, έτσι και η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή''». (Ιάκωβος 2:14, 17, 24, 26)
Ισλάμ
Θα μπορούσε κανείς ανεπιφύλακτα να χαρακτηρίσει το Ισλάμ ως τη θρησκεία που υπαγορεύει το άνευ όρων δόσιμο στον Αλλάχ, την χωρίς επιφυλάξεις υποταγή στο θέλημα Του. Η θέση αυτή έχει ως αφετηρία τη διδασκαλία του Κορανίου, ότι ο Αλλάχ είναι ο δημιουργός των πάντων και επομένως και του ανθρώπου, για τον λόγο αυτό ο άνθρωπος οφείλει να προσαρμόσει κάθε εκδήλωση της ζωής του στις επιταγές του παντοδύναμου Θεού.
Ο Μωάμεθ υπενθυμίζει στους ανθρώπους την ευθύνη τους για ό,τι πράττουν και με εικόνες, παραστάσεις και οράματα δίνει εντυπωσιακά την εικόνα της μέλλουσας κρίσης, ώστε να μην αποστερηθούν την σωτηρία. Αυτό σημαίνει ότι για τους μουσουλμάνους η σωτηρία συνίσταται στην, κατά την ημέρα της μέλλουσας κρίσης, επιβράβευση των έργων των ανθρώπων, των πιστών στο Ισλάμ, εφόσον βέβαια τα έργα τους ήταν σύμφωνα με το θέλημα του Αλλάχ.
Ο Αλλάχ παραμένει πάντα ο Κύριος των πάντων, ο απόλυτος άρχων του σύμπαντος και η σωτηρία του ανθρώπου μεταφράζεται στην επιβράβευση του για τη συστοίχισή του με τις επιταγές του Αλλάχ. Η εκπλήρωση των επιταγών του Θεού διασφαλίζει τη σωτηρία στον πιστό μουσουλμάνο.
Ο άνθρωπος καθοδηγείται με τον Νόμο, τον οποίο έδωσε ο Θεός, η υψηλή σοφία του οποίου περιέχεται στο Κοράνι. Το Κοράνι είναι έκφραση τόσο της θέλησης όσο και της σοφίας του Θεού, αφού αποτελεί θεία αποκάλυψη. Στον πυρήνα του Νόμου βρίσκονται τα βασικά θρησκευτικά καθήκοντα του Ισλάμ, δηλαδή η ομολογία πίστεως, η προσευχή, η νηστεία, η ελεημοσύνη και η ιερή αποδημία στη Μέκκα. Παράλληλα οι βασικές αρχές της ισλαμικής ηθικής, τις οποίες καθορίζει ο Νόμος αποτελούν την εγγύηση της ποιότητας των πράξεων του ανθρώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεολογία
Καραμανλήδες
μικρογραφία|Γάμος Καραμανλήδων στη [[Μαλακοπή Καππαδοκίας|Μαλακοπή, περί το 1910]] Καραμανλήδες (ενικός Καραμανλής) αποκαλούνται οι τουρκόφωνοι Έλληνες Μικρασιάτες Ορθόδοξοι Χριστιανοί που κατοικούσαν στην Καραμανία (ονομάστηκε από το τουρκικό Μπεηλίκι των Καραμανιδών, στην περιοχή της αρχαίας Κιλικίας).
Ιστορία
Αν και οι καραμανλήδικες κοινότητες ευημερούσαν, η απομόνωση της κεντρικής Ανατολίας τους ωθούσε σε εποχική ή και μόνιμη μετανάστευση σε εμπορικά κέντρα κατά μήκος του σιδηροδρόμου, όπως το Ικόνιο και η Νίγδη, ή ακόμη η Άγκυρα, η Καισάρεια, η Τραπεζούντα, τα Άδανα και η Μερσίνα, εγκαταλείποντας προαιώνιες εστίες της Ορθοδοξίας όπως η Σύλλη (τουρκικά: Sille Subaşı) και το Σελίμε. Σημαντική κοινότητα Καραμανλήδων υπήρχε και στην Κωνσταντινούπολη, στις συνοικίες Γεντικουλέ, Ψωμαθειά (τουρκικά: Samatya), Ναρλικαπί.
Σταδιακά, οι εύποροι Καραμανλήδες έμποροι και επαγγελματίες άρχισαν να υιοθετούν την ελληνική γλώσσα, με την ενθάρρυνση του Πατριαρχείου της Κωνσταντούπολης αλλά και των ελληνικών αρχών, αν και συχνά οι φτωχοί έφεραν αντιρρήσεις, επιθυμώντας εκπαίδευση μεγαλύτερης πρακτικής αξίας για τα παιδιά τους.
Μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης (1923), μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα, κατά την Ελληνο-Τουρκική Ανταλλαγή πληθυσμών.
Γλώσσα - γραφή
μικρογραφία | upright | Καραμανλίδικα Οι Καραμανλήδες μιλούσαν τοπική διάλεκτο της τουρκικής. Στα κείμενά τους, έγραφαν την τουρκική γλώσσα με χαρακτήρες του ελληνικού αλφαβήτου (καραμανλήδικα).
Το πρώτο γνωστό έντυπο καραμανλήδικο κείμενο ανάγεται εκδόθηκε το 1718 και το τελευταίο το 1929, ενώ στα καραμανλήδικα γράφτηκε ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα σε τουρκική γλώσσα, το 1871-72, από τον δάσκαλο και δημοσιογράφο Ευαγγελινό Μισαηλίδη.
Τα παλαιότερα καραμανλήδικα κείμενα ήταν θρησκευτικού περιεχομένου ενώ από το τέλος του 18ου αι. τυπώνονται και κείμενα ιστορικά, γεωγραφικά, διδακτικά κ.ά. Αυτά τυπώνονταν σε τυπογραφεία της Κωνσταντινούπολης, Αθηνών, Βενετίας, Σμύρνης κ.ά. Πολύ σημαντικό ρόλο στη διάδοση της καραμανλήδικης γραφής έπαιξε ο Ευαγγελινός Μισαηλίδης ο οποίος το 1851 άρχισε να εκδίδει στην Κωνσταντινούπολη την εφημερίδα Ανατολή, σε καραμανλήδικη γραφή.
Πρόσωπα
Σημαντικοί Καραμανλήδες στην ελληνική ιστορία είναι οι εξής:
Καραμανλίδικα έντυπα διαθέσιμα στο διαδίκτυο
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Νάντια Μπουλέ
Η Νάντια (Κωνσταντίνα) Μπουλέ (Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 1984) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, παρουσιάστρια και επιχειρηματίας. Είναι απόφοιτη του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Τηλεόραση
Ξεκίνησε την πορεία της στο χώρο του θεάματος, σε ηλικία 11 ετών, μέσα από την εκπομπή της Ρούλας Κορομηλά, «Bravissimo». Σε ηλικία 18 ετών, ξεκίνησε η συνεργασία της με το κανάλι MAD TV, η οποία διήρκησε τέσσερα χρόνια. Εκεί παρουσίασε τις εκπομπές «Live @ 8» και «Room 8». Από το 2006 και για δύο σεζόν ήταν συμπαρουσιάστρια του Νίκου Παπαδάκη στην εκπομπή «Lifestyle» στο ALTER ενώ τη σεζόν 2008-2009 συμμετείχε στην εκπομπή του MEGA, «Όμορφος κόσμος το πρωί» ως μια από τους συμπαρουσιαστές του Γρηγόρη Αρναούτογλου. Ενδιάμεσα, έκανε δύο guest εμφανίσεις στις σειρές «Λατρεμένοι μου γείτονες» (2008) και «Όλα στον αέρα» (2009).
Το 2010, υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1, το οποίο διήρκησε τέσσερα χρόνια. Τη σεζόν 2010-2011 παρουσίασε το ριάλιτι μαγειρικής «Top Chef» ενώ κριτές ήταν οι Ηλίας Μαμαλάκης, Χριστόφορος Πέσκιας , Απόστολος Τραστέλης και Εβρέ Πονζάτο. Το 2011, συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στο ελληνικό «Dancing with the Stars» όπου έλαβε την πέμπτη θέση ενώ παρουσίασε και την εκπομπή «Elatte». Τη σεζόν 2011-2012 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι «Black Out» ενώ τη σεζόν 2013-2014 ήταν παρουσιάστρια του επίσης τηλεπαιχνιδιού «The biggest game show in the world».
Τη σεζόν 2021-22 παρουσίασε με τον Μίνω Θεοχάρη τη ψυχαγωγική εκπομπή «Dot.» στο ΣΚΑΪ.
Θέατρο
Το θεατρικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός, έγινε τη σεζόν 2012-2013 μέσα από το μιούζικαλ «Fame» (σκην. Θέμιδας Μαρσέλλου) στο «Θέατρον» – Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Ακολούθησαν τα μιούζικαλ «Cabaret» (σκην. Κωνσταντίνου Ρήγου) που ανέβηκε το 2013 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, «Rocky Horror Show» (σκην. Κωνσταντίνου Ρήγου) τη σεζόν 2014-2015 στο Θέατρο Rex, «Nine» (σκην. Γιάννη Κακλέα) στο Θέατρο Πάνθεον και «Ο μάγος του Οζ» (σκην. Νανάς Νικολάου) τη σεζόν 2015-2016 στο «Θέατρον» – Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».
Το 2016 πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ «Sweet Charity» (σκην. C. Walker) στο Θέατρο Badminton και συνέχισε με την παράσταση «Μόλις Χώρισα» (σκην. Βασίλη Μυριανθόπουλου) τη σεζόν 2016-2017 στο Θέατρο Κιβωτός, το μιούζικαλ «Evita» (σκην. Δημήτρη Μαλισσόβα) που ανέβηκε το 2017 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το μιούζικαλ «Grease» (σκην. Δημήτρη Μαλισσόβα) τη σεζόν 2017-2018 στο θέατρο PassPort Κεραμεικός, το «Χώρισε με, μια Κυριακή» (σκην. Δημήτρη Μαλισσόβα) το 2018 στο θέατρο Μικρό Παλλάς, το μιούζικαλ «Annie» (σκην. Θέμιδας Μαρσέλλου) που ανέβηκε τo 2019 στο Κλειστό Γήπεδο Tae Kwo Do Παλαιού Φαλήρου και το μιούζικαλ «Chicago» (σκην. Γιάννη Κακλέα) που ανέβηκε τη σεζόν 2019-2020 στο Θέατρο Ολύμπια.
Προσωπική ζωή
Από το 2015 είναι ζευγάρι με τον θεατρικό παραγωγό Γιώργο Ισαάκ. Στις 16 Ιουλίου 2021, γεννήθηκε η κόρη τους, Σεμέλη-Ρωξάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες
Σαιντόνζ
Η Σαιντόνγκ (στα σαιντονγκαί Saintonghe, με το g να σβήνεται) είναι παλιά γαλλική επαρχία της οποίας τα σύνορα υπέστησαν αρκετές μεταβολές με την πάροδο του χρόνου. Τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας της Ακουιτανίας στη διάρκεια της Αρχαιότητας (η Σαιντ έγινε η πρώτη πρωτεύουσα αυτού του ευρείας έκτασης εδαφικού συνόλου), στη συνέχεια πέρασε, ανάλογα με την εποχή, διαδοχικά, στα χέρια των βασιλέων και δουκών της Ακουιτανίας, των κομήτων του Ανζού και αργότερα των Ραμνουλφιδών κομήτων του Πουατιέ, προτού ενταχθεί εκ νέου στο Δουκάτο της Ακουιτανίας, όπου και διατηρήθηκε για αρκετούς αιώνες.
Εμφανιζόμενη ως ενός είδους συνοριακή γραμμή μεταξύ των καπετιανών και πλανταγενετιανών κτήσεων στη διάρκεια του πρότερου Μεσαίωνα, γνώρισε ασταμάτητες πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ 1152 και 1451, με τους άρχοντές της να διστάζουν, συχνά, μεταξύ των δεσμών μεταξύ Αγγλίας-Ακουιτανίας και τους δεσμούς με το Παρίσι. Όλα δείχνουν ότι τα φιλοαγγλικά αισθήματα ήταν κυρίαρχα μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα. Ωστόσο, οι λανθασμένες αποφάσεις του Χένρι του Γκρόσμοντ, κόμη του Ντέρμπι και στη συνέχεια του Μαύρου Πρίγκιπα βοήθησαν, σταδιακά, στο να ελαττώσουν τα αγγλικά ερείσματα στην περιοχή, και η επαρχία πέρασε οριστικά στη σφαίρα επιρροής του βασιλιά της Γαλλίας το 1451 (κατάληψη του Μονγκιόν).
Η Σαιντόνγκ (παλαιότερα γραφομένη ως Xaintonge) βρίσκεται σήμερα μοιρασμένη μεταξύ πέντε νομών, τη Σαράντ-Μαριτίμ (με εξαίρεση το βορειοδυτικό της τμήμα που ανήκε στην επαρχία του Ωνί και τη Χώρα του Ωλναί, που ανήκει στο Πουατού), ένα δυτικό τμήμα της Σαράντ (Καντόνια των Τερ-Σωντ : Καντόνιο του Κονιάκ-Νορ, Καντόνιο του Κονιάκ-Συντ, Ζαρνάκ, Σατωνέφ), το νοτιότερο τμήμα των Ντε-Σεβρ (Φροντεναί-Ροάν-Ροάν και μέχρι τα νότια προάστια του Νιορ) και της Βαντέ (περιελάμβανε ένα τμήμα του Μαραί Πουατεβάν). Στα βόρεια της Ζιρόντ, η Χώρα του Γκαμπαί, με γλώσσα τα σαντονγκαί, ανήκε, όσο γι'αυτήν, στην Γκιγιένη.
Τα σύνορα με το Ανγκουμουά, το Πουατού ή την Γκιγιένη διέφεραν, ωστόσο, με το πέρας του χρόνου. Έτσι, αρκετοί παλαιοί χάρτες έφεραν το Κονιάκ να βρίσκεται στο Ανγκουμουά. Παρομοίως, κατά τον 17ο αιώνα, οι ενορίες του Μπρω και του Ετωλιέ (Χώρα του Γκαμπαί) ήταν τοποθετημένες στη Σαιντόνγκ από τον Νικολά Σανσόν (Γενικός Κυβερνήτης της Γκιγιένης και της Γασκώνης, 1650) και τον Γιοχάνες Μπλάου (Χάρτης της Κυβερνήσεως της Γκιγιένης και της Γασκώνης, 1662), κάτι που δεν ίσχυε όμως τον επόμενο αιώνα, με τα σύνορα μεταξύ των δύο αυτών επαρχιών να μετατοπίζονται στα βόρεια του Σαιν-Σιέ Λα Λαντ (Η Γενική Κυβέρνηση της Γκιγιένης και της Γασκώνης, του Μπερνάρ Αντουάν Ζαγιό, 1733) ή του Μπρω (Χάρτης των ακτών της Γαλλίας, του Ρομπέρ ντε Βωγκοντί, 1778).
Γεωγραφία
thumb|δεξιά|300px|upright=2|Η επαρχία της Σαιντόνγκ κατά τον 18ο αιώνα και οι σημερινές κοινότητες. Η Σαιντόνγκ ανήκει από γεωγραφικής άποψης στη νοτιοδυτική Γαλλία, στην εδαφική οντότητα η οποία είναι γνωστή με τη γενική ονομασία Charentes, στην οποία υπάγονται, επίσης, το Ανγκουμουά και το Ωνί και που αποτελείται από τους νομούς της Σαράντ και της Σαράντ-Μαριτίμ.
Από τα χρόνια ιστορίας της, η παλαιά επαρχία της Σαιντόνγκ είχε ως ιστορική πρωτεύουσα τη Σαιντ, με την τελευταία να παραμένει έκτοτε η κυριότερη πόλη μιας φυσικής περιοχής με πολλούς γεωγραφικούς και οικονομικούς παράγοντες.
Γενικά
Τα 4/5 των εδαφών της Σαράντ-Μαριτίμ εκπροσωπούνται από τη Σαιντόνγκ, της οποίας ένα τμήμα αποσπάστηκε για τη δημιουργία της Σαράντ, κατά τη διάρκεια της ίδρυσης των νομών το 1790.
Η παλαιά αυτή επαρχία που είχε ως γεωγραφικό κέντρο τη Σαιντ - απ'όπου προήλθε και η ονομασία της - χαρακτηριζόταν από τη διαφορετικότητα των κατά τόπους περιοχών που αποτελούσαν, ταυτόχρονα, αυτόνομες περιοχές με τη δική τους, ιδιαίτερη, προσωπικότητα και περιοχές με την καθεμία να διαθέτει δικό της αστικό κέντρο.
Επρόκειτο ταυτόχρονα για μια παράκτια περιοχή, που περιελάμβανε το μεγαλύτερο από τα νησιά της Σαράντ, τη νήσο του Ολερόν, και που περιοριζόταν από τις μεγαλύτερες σε μέγεθος εκβολές ποταμού στην Ευρώπη, αυτές της Ζιρόντ, και μια ηπειρωτική περιοχή, η οποία χαρακτηριζόταν από οροπέδια με διαφορετικό μεταξύ τους ανάγλυφο και μεσαίο υψόμετρο, απ'όπου περνούσαν ποτάμια και ρέματα κατά μήκος βαθιών κοιλάδων και τις περισσότερες φορές ασύμμετρων μεταξύ τους.
Έτσι, διαφορετικές μεταξύ τους κατά τόπους περιοχές αποτελούσαν τη Σαιντόνγκ, στις οποίες η κοιλάδα της Σαράντ χρησίμευε ως σημείο ένωσης.
Η Βόρεια Σαιντόνγκ
Ευρισκόμενο στα ανατολικά και τα βορειοανατολικά της Σαράντ-Μαριτίμ, το τμήμα αυτό της Σαιντόνγκ αντιστοιχεί εν μέρει στην παλαιά ιστορική ονομασία της Κάτω Σαιντόνγκ, στο οποίο ήρθε να προστεθεί ένα τμήμα του Πουατού, αν και αναφέρεται κυρίως στο σημερινό διαμέρισμα του Σαιν-Ζαν-ντ'Ανζελί που καλύπτει σχεδόν όλη τη Χώρα των Κοιλάδων της Σαιντόνγκ.
Η Βόρεια Σαιντόνγκ είναι αυτή που έχει τις υψηλότερες κορυφές του νομού της Σαράντ-Μαριτίμ. <!--C’est en effet en limite du département des Deux-Sèvres que se situe le point culminant de la Charente-Maritime avec 173 mètres relevés au coteau du bois de Chantemerlière, dans la petite commune de Contré. C'est encore dans cette dernière que se situe le deuxième point culminant du département, au site du Signal avec ses 166 mètres et plusieurs autres sommets de hauteur semblable. Dans l’ensemble, les altitudes de ce bas plateau s’élèvent d’ouest en est, de 30-50 mètres à plus de 150 mètres. Ce relèvement soudain du relief vers l'est est lié aux premiers contreforts méridionaux du seuil du Poitou qui déborde sur le nord-est de la Charente-Maritime et y fait émerger les plus hautes collines du département. Ce secteur géographique assez individualisé, formé de hautes collines et de massifs forestiers, correspond ici à une portion du Poitou qui a été annexée à la Saintonge pour y former le département de la Charente-Maritime. Les grandes forêts, à l’état résiduel aujourd'hui, sont situées aux marges de cette région assez vallonnée (forêt de Chizé, forêt d'Aulnay, forêt de Chef-Boutonne, forêt de Fontaines), où les hautes collines portent des sols ingrats et difficiles à travailler. Ces terres froides, peu accueillantes pour l'agriculture, ont favorisé de bonne heure l'exode rural.
Par contraste, le bas-plateau de la Saintonge du Nord qui s’étire en direction de l’Aunis, vers l’ouest, par des altitudes plus modérées et qui s’abaissent doucement est plus accueillant. Les vallées de la Boutonne et de ses affluents principaux (Trézence, rive droite, et Nie, rive gauche), qui sont bordées de larges peupleraies, entaillent doucement le plateau aux sols calcaires et marneux du Jurassique supérieur. thumb|left|upright|Le beffroi de Saint-Jean-d'Angély, seule ville importante de la riche région agricole des vals de Saintonge. Longtemps adonnée à la vigne qui donnait un vin très recherché et une eau-de-vie de qualité, puis à l’élevage laitier et à la polyculture, c’est aujourd’hui une riche terre céréalière, aux rendements élevés et aux productions variées dont les principales sont le blé, l'orge et le maïs et, pour les oléo-protéagineux, le tournesol et le colza. D’une terre de semi-bocage qu’elle entretenait encore jusqu'à la fin des années 1960, la Saintonge du Nord dénommée Saintonge agricole dans les instances agricoles a considérablement modifié son paysage agricole. Des remembrements intensifs ont été opérés volontairement dans les trois dernières décennies et ont favorisé des regroupements de terres que l'exode agricole a largement facilités. Les exploitations agricoles, abandonnant l'ancien système du bocage, se font maintenant sur le mode des openfields où les champs ouverts sur de vastes étendues confèrent aujourd'hui à la Saintonge agricole un véritable paysage de Beauce. Elle prolonge ainsi à l’est la riche plaine céréalière de l’Aunis, mais elle en diffère nettement par son relief ondulé et la présence de collines. Cependant, ce type de paysage agricole moderne se prolonge sans discontinuer à l'est en direction du Ruffécois, dans le département voisin du nord de la Charente, qui en a les mêmes aspects agricoles.
Au sud-est s’individualise le Pays-bas de Matha qui fait exception à cet ensemble régional, bien qu'il lui appartienne par son soubassement géologique ; il s'agit en effet d'une dépression dont l'altitude moyenne est de 20 mètres, au sein de laquelle coulent l'Antenne et ses nombreux petits affluents. Cette cuvette, au relief de pénéplaine, contraste avec le plateau escarpé des Borderies, qui la domine à l'ouest, du haut de ses 80 mètres.
Saint-Jean-d'Angély est la ville principale de cette région longtemps affectée par l’exode rural et menacée aujourd’hui par le vieillissement de la population et la désertification rurale. La ville demeure cependant un petit centre d’industries diversifiées (agro-alimentaire, travail du bois, métallerie, construction) mais davantage un actif centre de services tertiaires grâce à ses fonctions administratives variées et une place commerciale de premier plan entre Niort, au nord, et Saintes, au sud. Carrefour routier incontournable, desservie par l'A10, Saint-Jean-d'Angély est aussi une ville touristique au riche patrimoine urbain et aux activités de loisirs et culturelles très diversifiées.
Matha, dans le Pays-bas de Matha, et Saint-Savinien, sur la Charente sont de gros chefs-lieux de canton qui demeurent des marchés ruraux et des centres de services mais n’exercent pas l’influence de Saint-Jean-d'Angély, véritable « capitale » de la Saintonge du Nord que seule Saintes, au sud, peut rivaliser.-->
Ιστορία
thumb|right|300px|10 : η Σαιντόνγκ
Οι καταβολές
Από τη μέση Παλαιολιθική περίοδο κιόλας, η Σαιντόνγκ κατοικείτο από Ανθρώπους του Νεάντερταλ, όπως το δείχνουν οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις κατά μήκος των κοιλάδων των παραποτάμων της Σαράντ, και ειδικότερα αυτήν όπου ανεβρέθηκε το απολίθωμα γνωστό και ως « Pierrette » στο Σαιν-Σεζαίρ.
Κατά τη Νεολιθική περίοδο, η Σαιντόνγκ γνώρισε μια σημαντική εγκατάσταση στην περιοχή μεγαλίθων, κυρίως ντολμέν στο Κονιάκ, το Σατωμπερνάρ, το Σαιν-Μπρις, κτλ. Ο πολιτισμός του Πε-Ρισάρ ήταν εγκατεστημένος στην περιοχή τη χρονική περίοδο μεταξύ του 3200 και του 2200 π.Χ.
Οι Λίγυες εγκαταστάθηκαν στη Σαιντόνγκ κατά το 1800 π.Χ. και ίδρυσαν στο Μεσέρ ένα σημαντικό κέντρο επεξεργασίας μπρούντζου.
Σύμφωνα με τον θρύλο, οι σαιντονγκαί ήταν τρωική αποικία με τους τελευταίους να έρχονται έπειτα από τη φυγή τους από το Ίλιον στις όχθες του Ξάνθη, απ'όπου προέρχεται και το σύνθημα της επαρχίας της Σαιντόνγκ : Xantones a Xantho nomina sancta tenent.
Γαλατική και γαλορωμαϊκή περίοδος
Οι Γαλάτες έφτασαν στην περιοχή κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. προερχόμενοι από τη Γερμανία. Ένας τάφος ο οποίος χρονολογείται από εκείνη την περίοδο ανακαλύφθηκε στο Μεσέρ, ενώ περιείχε έναν σκελετό ύψους 1,80 μέτρων.
Ο γαλατικός λαός των Σάντονων, η οποία ήταν εγκατεστημένη στην περιοχή μεταξύ Σαράντ και Ζιρόντ, έδωσε την ονομασία του στη μελλοντική επαρχία της Σαιντόνγκ, ενώ άφησε αρκετά ίχνη πίσω του. Ίχνη από τάφρους και ταφικούς κύκλους που χρονολογούνται από εκείνη την περίοδο ανακαλύφθηκαν στο Μπρεγιέ, το Μεντί, το Σαιν-Συλπίς-ντε-Ρουγιάν και το Μπελμόν, στην κοινότητα του Ρουαγιάν.
Κατά την περίοδο του Πολιτισμού Λα Τεν, οι Σάντονες οργανώθηκαν πολιτικά γύρω από το oppidum του Πον το οποίο έγινε «το oppidum των Σαντόνων της ανεξαρτησίας». Το δραστήριο αυτό εμπορικό και καλλιτεχνικό κέντρο ήταν επίσης και μια στρατηγική οχυρωμένη θέση την οποία οι Ρωμαίοι κατέλαβαν με την προσάρτηση της ευρύτερης περιοχής το 58 π.Χ. και κυρίως μετά το 52 π.Χ., μετά και την ήττα στη μάχη της Αλεσίας, όπου ο Γαλάτης αρχηγός Βερκιγγετόριξ ηττήθηκε.
Κατά την Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Σαιντόνγκ αποτέλεσε μια ιδιαιτέρως εύπορη civitas της ρωμαϊκής Γαλατίας. Η πρωτεύουσα της επαρχίας της Δεύτερης Ακουιτανίας επιλέχθηκε να είναι το Mediolanum Santonum, η σημερινή πόλη της Σαιντ, η οποία είχε, έτσι, την ευκαιρία να δει να λαμβάνουν χώρα σημαντικά έργα αστικοποίησης : αμφιθέατρο, θέρμες, γέφυρα επί της Σαράντ, δοξαστική αψίδα προς τον Γερμανικό (και όχι « θριάμβου ») που σήμανε τον ερχομό της via Agrippa, η οποία εκκινούσε από το Lugdunum (Λυών, πρωτεύουσα της ρωμαϊκής Γαλατίας).
Ο Άγιος Ευτρόπιος, καταγόμενος από τη Σαιντ, τον 3ο αιώνα, εκχριστιάνισε την περιοχή αυτή η οποία περιελάμβανε, επίσης, το Ωνί. Μαρτύρησε, με το έμβλημα της Σαιντόνγκ να αναπαριστά τη μίτρα του, αυτή του πρώτου επισκόπου της Σαιντ, με τρεις κρίνους να την περικυκλώνουν, σε μπλε φόντο.
Εκατονταετής Πόλεμος
thumb|right|150px|Σημαία της Σαιντόνγκ thumb|right|150 px|Έμβλημα της Σαιντόνγκ Κατά τον 11ο και 12ο αιώνα, οι άρχοντες του Σατελαιγιόν διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην περιοχή, η οποία πέρασε υπό αγγλική κατοχή το 1152, μέσω του γάμου της Ελεονώρας της Ακουιτανίας με τον Ερρίκο Πλανταγενέτη. Ανακτήθηκε εν μέρει (δεξιά όχθη της Σαράντ) από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα μεταξύ του 1204 και του 1210.
Την 1η Αυγούστου 1242, έπειτα από τη διάσημη μάχη του Ταϊγεμπούρ, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ΄ επέβαλε τους σκληρούς όρους της συνθήκης του Πον στον βασιλιά της Αγγλίας.
Το 1270, με τον θάνατο του Αλφόνσου του Πουατιέ, σύμφωνα με το σύμφωνο του Παρισιού του 1259, το νότιο τμήμα της Σαιντόνγκ το οποίο οριοθετείτο από την αριστερή όχθη της Σαράντ επιστράφηκε στον δούκα της Ακουιτανίας, βασιλιά της Αγγλίας. Το 1371, ανακαταλήφθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον Μπερτράν ντυ Γκεκλάν, και το 1375, επανενώθηκε επισήμως με το Βασίλειο της Γαλλίας υπό τον βασιλιά Κάρολο Ε΄. Ωστόσο, η συμβολική αυτή κίνηση δεν ήταν σε καμία περίπτωση αρκετή ώστε να βάλει μια τάξη στην αναρχία που επικρατούσε στην επαρχία (οι οποίες είχαν γεμίσει από συμμορίες ληστών, οι οποίοι ήταν γνωστοί και ως Γδάρτες) και στις συνεχείς ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Γάλλων και Αγγλο-Ακουιτανών, οι οποίες και συνεχίζονταν στα νότια της επαρχίας (πολιορκία του Μοντάντρ το 1402, κατάληψη του Μονγκιγιόν - πρελούδιο της κατάληψης της Γκιγιένης - το 1451, υπό την ηγεσία του Ζαν ντε Ντυνουά).
Θρησκευτικοί Πόλεμοι
Από το 1542 ως το 1549, γνώρισε σημαντικό αριθμό εξεγέρσεων ενάντια στην gabelle, μέχρις ότου εκδοθεί σχετικό έδικτο από τον Ερρίκο Β΄, βασιλιά της Γαλλίας.
Μετά τη δεκαετία του 1550, οι ιδέες της Μεταρρύθμισης αναπτύχθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα και ο Προτεσταντισμός έγινε ιδιαίτερα δραστήριος στην ευρύτερη περιοχή, με τη Λα Ροσέλ, στο γειτονικό Ωνί, να γίνεται μία από τις πρωτεύουσες και σημαντικότερες οχυρές θέσεις των Προτεσταντών. Η Συνθήκη Ειρήνης του Σαιν-Ζερμάν-αν-Λαι, η οποία υπεγράφη στις 8 Αυγούστου 1570, αναγνώριζε τη Λα Ροσέλ ως μία από τις τέσσερις "ζώνες ασφαλείας" που παραχωρούνταν στους Προτεστάντες.
Υπογεγραμμένο το 1598 από τον Ερρίκο Δ΄, βασιλιά της Γαλλίας, το Έδικτο της Νάντης απέφερε περίπου είκοσι χρόνια ειρήνης, έως το 1620. Το Σαιν-Ζαν-ντ'Ανζελί κατελήφθη το 1621, από τα στρατεύματα του Λουδοβίκου ΙΓ΄, βασιλιά της Γαλλίας, και το 1628, μετά την πολιορκία της Λα Ροσέλ, η Σαιντόνγκ υπήχθη εκ νέου με το Ωνί σε μια από κοινού επαρχία.
Το χρονικό διάστημα μεταξύ των δεκαετιών του 1630 και του 1650, ο Τριακονταετής Πόλεμος είχε καταστροφικές συνέπειες, ενώ ακολουθήθηκε από εξεγέρσεις χωρικών ενάντια στους νέους φόρους, από το 1629 ως το 1643: τους Croquants. Από το 1650 ως το 1653, η Σφενδόνη των Πριγκίπων είχε αντίκτυπο και στη Σαιντόνγκ, καθώς οδήγησε σε φτώχεια την επαρχία.
Η δεκαετία του 1660, βρήκε τους διωγμούς κατά των Προτεσταντών να ξεκινούν εκ νέου, με κατάληξη, το 1685, την Ανάκληση του Εδίκτου τη Νάντης, οι οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακή φυγή σημαντικού αριθμού Ουγενότων προς τον Νέο Κόσμο, και την άφιξη του Φενελόν, ο οποίος είχε ως αποστολή τον προσηλυτισμό των ντόπιων Προτεσταντών.
Επαναστατική και Ναπολεόντεια Περίοδος
Μετά το 1744, μασονικές στοές αγγλικού τύπου ιδρύθηκαν στη Σαιντ, το Ροσφόρ και τη Λα Ροσέλ, ενώ το 1757 και το 1758, τα παράλια της περιοχής δέχτηκαν βρετανικές επιδρομές. Το έτος 1785 σημαδεύτηκε από τις φτωχές σοδειές και τον λοιμό που ακολούθησε, ενώ το έτος 1789 από μια σημαντική κρίση στον τομέα της γεωργίας.
Από το 1790 ως το 1794, η επαρχίες της Γαλλίας σημαδεύτηκαν από τις λαϊκές εξεγέρσεις, καθώς και την Τρομοκρατία (αντιφεουδαρχικές ταραχές, εξέγερση στη Βανδέα, βρετανικές απειλές). Το μεγαλύτερο τμήμα της επαρχίας ενσωματώθηκε στον νεοσυστηθέντα νομό της Σαράντ-Ανφεριέρ, με τη Σαιντ ως έδρα, η οποία μεταφέρθηκε στη Λα Ροσέλ το 1810. Το ανατολικό τμήμα της επαρχίας, στα περίχωρα του Κονιάκ το οποίο είχε γίνει λάβει τον τίτλο υπονομαρχίας, ενσωματώθηκε στον νομό της Σαράντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Κάρεν Μπλακ
Η Κάρεν Μπλανς Μπλακ (πραγματικό όνομα Ζίγκλερ, 1 Ιουλίου 1939 – 8 Αυγούστου 2013) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, σεναριογράφος, τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Έγινε γνωστή για τη δουλειά της σε διάφορες ταινίες στούντιο και ανεξάρτητες ταινίες τη δεκαετία του 1970, απεικονίζοντας συχνά εκκεντρικούς και ακραίους χαρακτήρες, και καθιερώθηκε ως φιγούρα του Νέου Χόλιγουντ. Η καριέρα της διήρκεσε πάνω από 50 χρόνια και περιλαμβάνει σχεδόν 200 τίτλους τόσο σε ανεξάρτητες όσο και σε εμπορικές ταινίες. Η Μπλακ έλαβε πολλές διακρίσεις σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της, μεταξύ των οποίων δύο Χρυσές Σφαίρες, καθώς και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου.
Γεννημένη στα προάστια του Σικάγου, η Μπλακ σπούδασε θέατρο στο Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν πριν εγκαταλείψει τις σπουδές της και μετακομίσει στη Νέα Υόρκη. Έπαιξε στο Μπρόντγουεϊ το 1965 και έκανε ουσιαστικά το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στο Τώρα που έγινες άνδρας (1966) του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Η Μπλακ μετακόμισε στην Καλιφόρνια και επιλέχτηκε για τον ρόλο της πόρνης που έχει πάρει LSD στην ταινία δρόμου Ξένοιαστος καβαλάρης (1969) του Ντένις Χόπερ. Ακολούθησε το δράμα Πέντε εύκολα κομμάτια (1970), στο οποίο έπαιξε μια ανίκανη σερβιτόρα, ρόλος για τον οποίο ήταν υποψήφια για Όσκαρ και κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου - κινηματογραφική ταινία. Η Μπλακ έκανε την πρώτη της μεγάλη εμπορική ταινία με την ταινία καταστροφής Τζάμπο 747 εν κινδύνω (1974) και η μετέπειτα εμφάνισή της ως Μιρτλ Γουίλσον στον Μεγάλο Γκάτσμπι (1974) της χάρισε μια δεύτερη Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου.
Το 1982, η Μπλακ πρωταγωνίστησε ως τρανς γυναίκα στο έργο του Ρόμπερτ Όλτμαν στο Μπρόντγουεϊ Come Back to the 5 & Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean, σε έναν ρόλο που επανέλαβε και στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου από τον Όλτμαν. Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Can She Bake a Cherry Pie? (1983). Ακολούθησε το ριμέικ του Εισβολείς από τον Άρη (1986) του Τόμπι Χούπερ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και της δεκαετίας του 1990, η Μπλακ πρωταγωνίστησε σε μια ποικιλία ανεξάρτητων ταινιών και ταινιών τρόμου, ενώ έγραψε και δικά της σενάρια. Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως κακοποιητική μητέρα στο Το σπίτι με τα 1.000 πτώματα του Ρομπ Ζόμπι (2003), το οποίο εδραίωσε την περίοπτη θέση της στις καλτ ταινίες τρόμου. Η Μπλακ συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε ταινίες στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και να εργάζεται ως θεατρική συγγραφέας μέχρι τον θάνατό της από καρκίνο το 2013.
1939–1959: Τα πρώτα χρόνια
Η Μπλακ γεννήθηκε με το όνομα Κάρεν Μπλανς Ζίγκλερ την 1η Ιουλίου 1939 στο Παρκ Ριτζ του Ιλινόι. Ήταν κόρη της Έλσι Μαίρη (το γένος Ράιφ), συγγραφέα πολλών βραβευμένων παιδικών μυθιστορημάτων και του Νόρμαν Άρθουρ Ζίγκλερ, μηχανικού και επιχειρηματία. Ο παππούς της από τον πατέρα της ήταν ο Άρθουρ Τσαρλς Ζίγκλερ, μουσικός και πρώτο βιολί της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγου. Είχε δύο αδέλφια: μια αδελφή και έναν αδελφό. Η ηθοποιός Γκέιλ Μπράουν ήταν η μεγαλύτερη αδερφή της Μπλακ. Η Μπλακ ήταν γερμανικής, τσέχικης και νορβηγικής καταγωγής. Οι Ζίγκλερ έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Νότια Γερμανία.