cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5001
Ο NGC 5001 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο και κατατάσσεται ως SB στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) την 1η Μαΐου 1831. Εκτιμάται πως ο γαλαξίας αυτός απέχει 130 εκατομμύρια παρσέκ από το Ηλιακό Σύστημα.
Αναφορές
5001 45631 08243 Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Βακτήρια οξικού οξέος
Τα βακτήρια οξικού οξέος χρησιμοποιούν την αλκοόλη και παράγουν οξικό οξύ ή αλκοόλες υψηλού μοριακού βάρους προς την ένωση υπο-οξείδωση (π.χ. γλυκόζη σε γλυκανικό). Αντέχουν σε χαμηλές συγκεντρώσεις pH και μπορούν να συνθέσουν κυτταρίνη ίσως ως ένα μέσο για να παραμένουν στην επιφάνεια του υγρού όπου είναι διαθέσιμο το οξυγόνο. Απαντούν σε αλκολούχους χυμούς και χρησιμοποιούνται ευρέως για την εμπορική παραγωγή ξυδιού. Χρησιμοποιούνται επίσης στην παραγωγή ασκορβικού οξέος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεοβακτήρια
Fist for Fight
Fist for Fight είναι ο τίτλος της συλλογής του σουηδικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Sabaton, η οποία κυκλοφόρησε το 2000 μέσω της ιταλικής δισκογραφικής εταιρείας "Underground Symphony". Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν σε δύο μέρη, το 1999 στα "Moon Music Studios" και το 2000 στα "Abyss Studios".
Το 2007, το "Fist for Fight" συμπεριλήφθηκε σαν μπόνους CD στο άλμπουμ "Metalizer", το οποίο εκδόθηκε επίσημα, πέντε χρόνια μετά την ηχογράφηση του.
Τα μέλη των Sabaton
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Fist For Fight" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sabaton Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Νάντια Μουρούζη
Η Νάντια Μουρούζη είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την πορεία της ως ηθοποιός το 1986 πρωταγωνιστώντας μαζί με τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Ο Μελισσοκόμος. Από εκεί και πέρα συνέχισε την πορεία της στον κινηματογράφο με συμμετοχές στις ταινίες Τοπίο στην ομίχλη, Alice, Το μετέωρο βήμα του πελαργού, Γυναίκες δηλητήριο και άλλες. Στην τηλεόραση έχει πρωταγωνιστήσει στις καθημερινές σειρές Η Λάμψη και Καλημέρα Ζωή.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ξεκίνησε τις σπουδές της ως ηθοποιός στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Το 1986 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Ο Μελισσοκόμος. Εκεί συμπρωταγωνίστησε με τον Ιταλό σταρ Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, και έτσι έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό. Το 1988 ακολούθησε η δεύτερη κινηματογραφική της συμμετοχή και πάλι σε ταινία του Αγγελόπουλου Τοπίο στην ομίχλη. Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος σε δύο ταινίες γαλλικής παραγωγής, Le prince barbare και Alice.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1989 συμμετέχοντας στην τηλεταινία Όνειρα γλυκά. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να παρουσιάζει τη lifestyle εκπομπή Mega Hit στο νεοσύστατο τότε τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel. Τη σεζόν 1990-1991 πρωταγωνίστησε στο δεύτερο κύκλο της σαπουνόπερας του Mega Channel Η Δίψα. Τη σεζόν 1991-1992 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Γρηγόρη Βαλτινό στην κοινωνική σειρά Φάκελλος Αμαζών. Την ίδια σεζόν ξεκίνησε την τηλεοπτική της συνεργασία και με τον σκηνοθέτη Νίκο Φώσκολο έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στον πρώτο κύκλο της καθημερινής σειράς του ANT1 Η Λάμψη. Εκεί για δύο σεζόν υποδύθηκε τη Σεμίνα Δράκου, μέλος της πανίσχυρης οικογένειας της σειράς. Τη σεζόν 1993-1994, μετά την αποχώρησή της από τη Λάμψη, ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στη δεύτερη καθημερινή σειρά του Φώσκολου Καλημέρα Ζωή. Η παρουσία της στη σειρά συνεχίστηκε και τη σεζόν 1994-1995 με διαφορετικό όμως ρόλο. Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από αρκετά χρόνια απουσίας το 2001 όταν εντάχθηκε και πάλι στο πρωταγωνιστικό καστ της Λάμψης με διαφορετικό και πάλι ρόλο.
Από το 2015 μέχρι σήμερα ζει μόνιμα στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών
Ίδρυση
Το σπέρμα της οργάνωσης του ΙΔΕΑ ως αντίληψη εντοπίζεται κατά τον Β' Π.Π. στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα λίγο μετά την ίδρυση του στρατιωτικού συνδέσμου ΕΝΑ (Ένωση Νέων Αξιωματικών) που συγκροτήθηκε από μια ομάδα κατώτερων στελεχών του ελληνικού στρατού στη Διοίκηση των εκεί Σχολών ΓΚΕΣ (Γενικό Κέντρο Εκπαίδευσης Στρατιωτικών) τον Αύγουστο του 1943. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν τότε κι άλλες παρόμοιες αντικομμουνιστικές οργανώσεις όπως ο ΣΑΝ (Σύνδεσμος Αξιωματικών Νέων), ο ΔΕΑ κ.ά που όμως δεν ευδοκίμησαν. Οι μικρότερες ομάδες δημιουργήθηκαν με βάση το έτος αποφοίτησης από τη Σχολή Ευελπίδων. Παρά ταύτα όλες μαζί αυτές οι ομάδες έπαιξαν έναν έντονα διχαστικό και διαλυτικό ρόλο φθάνοντας στο σημείο ν΄ απαιτούν και την αλλαγή της κυβέρνησης επιδεικνύοντας μια ανεπίτρεπτη απείθεια. Συνέπεια αυτών ήταν να συλληφθούν οι πρωταίτιοι, να καταδικαστούν κάποιοι εις θάνατο, πλην όμως ακολούθησε η αμνηστία τους.
Οι εν λόγω κατώτεροι αξιωματικοί είχαν "γαλουχηθεί" σ΄ ένα ακραία εθνικό μεταξικό περιβάλλον το οποίο στη Μέση Ανατολή είχε πλέον αλλάξει με συνέπεια ν΄ αντιδράσουν ευαγγελιζόμενοι την επαναφορά του. Από την άλλη πλευρά, οι ανώτεροι αξιωματικοί είχαν μεταφέρει τα πολιτικά τους πάθη, διακρινόμενοι σε "Μεταξικους" - "Βενιζελικούς" (δημοκρατικούς), προσπαθώντας να επιβληθούν οι μεν των δε. Η αμνηστία που δόθηκε στο τέλος για την εγκατάλειψη αυτών των φαιδρών ιδεολογημάτων εν καιρώ πολέμου αποδείχθηκε όχι και τόσο αποτελεσματική. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας επανερχόμενοι όλοι οι παραπάνω αξιωματικοί και διαβλέποντας με βάση τις συνθήκες που επικρατούσαν τα σύννεφα του εμφυλίου αποφάσισαν να κινηθούν περισσότερο αποτελεσματικά. Έτσι, ιδρύθηκε, στις 25 Οκτωβρίου του 1944, στην Αθήνα ο ΙΔΕΑ από έξι αντιπροσώπους της «Τρίαινας», μυστικής οργάνωσης σαμποτάζ και πληροφοριών που είχε δραστηριοποιηθεί στην κατεχόμενη Ελλάδα, και από έναν εκπρόσωπο της «ΕΝΑ» (Ένωση Νέων Αξιωματικών), οργάνωσης με σκοπούς σαφώς αντικομμουνιστικούς.
Το κίνημα του ΙΔΕΑ
Αποκορύφωμα της παρέμβασής του ήταν όταν, το 1951, αποπειράθηκε να καταλάβει την εξουσία δια των όπλων, αμέσως μετά τη δήλωση της παραίτησης του Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου από το στράτευμα. Ο ίδιος ο Παπάγος, έκπληκτος τότε, όπως δηλώθηκε, από την αιφνίδια αυτή δράση του ΙΔΕΑ, κάλεσε τους αξιωματικούς που συμμετείχαν να αποσυρθούν στις μονάδες τους και στα κυρίως καθήκοντά τους, οδηγώντας έτσι το κίνημα σε καταστολή.
Το βράδυ της 30ης προς 31η Μαΐου 1951, μόλις έγινε γνωστή η απόφαση του Αλέξανδρου Παπάγου να παραιτηθεί από την Αρχιστρατηγία των Ενόπλων Δυνάμεων, ηγετικά στελέχη του ΙΔΕΑ κατέλαβαν τα γραφεία του ΓΕΕΘΑ και του ΓΕΣ στα Παλαιά Ανάκτορα. Ταυτόχρονα έμπιστοι συνεργάτες τους κατέλαβαν κρίσιμες εγκαταστάσεις στο κέντρο της Άθήνας. Ο Αλέξανδρος Παπάγος πληροφορήθηκε έκπληκτος το κίνημα και νωρίς το πρωί της 31ης Μαΐου κατέβηκε από το σπίτι του στην Εκάλη στα Παλαιά Ανάκτορα, διέταξε κάποιες μονάδες να επιστρέψουν στα στρατόπεδά τους και επέπληξε του κινηματίες που είχαν προχωρήσει στο κίνημα χωρίς την άδειά του. Αργότερα όμως, μετά τη σύλληψη και καταδίκη τους από την κυβέρνηση Πλαστήρα υπερασπίστηκε την αμνηστία τους. Την πέτυχε, όταν ο ίδιος ανέλαβε αργότερα την πρωθυπουργία και τους επανέφερε στην ενεργό υπηρεσία.
Παρά ταύτα, και ενώ τότε ο ΙΔΕΑ θεωρήθηκε επίσημα πλέον ως οργάνωση που εργαζόταν κατά της Δημοκρατίας, οι συμμετέχοντες σ' αυτήν συνωμότες έλαβαν αμνηστία. Έτσι, η οργάνωση, σε αντίθεση με την "ελαφρά" αντίληψη των τότε πολιτικών, δεν εξαρθρώθηκε, αλλά παρέμεινε να υφίσταται με εναλλασσόμενους ως αρχηγούς της το Σ. Γκίκα, τον Πατίλη κ.ά. συνδεόμενη πλέον άμεσα με το παρακράτος που άρχισε να αναπτύσσεται και να γιγαντώνεται ειδικότερα μετά τις εκλογές του 1958.
Αίτια της κρίσης
Ο Παπάγος ήταν ενοχλημένος από τις επιθέσεις που δεχόταν από συμβούλους και μέλη της βασιλικής οικογένειας, που ήταν ενάντια στην κάθοδό του στην πολιτική. Σε αποκλειστική συνέντευξη στην εφημερίδα «Ελευθερία», στις 25 Μαρτίου 1951, ο Βασιλιάς Παύλος διακήρυξε την προσήλωσή του στους δημοκρατικούς θεσμούς και επετέθη κατά της λύσης Παπάγου, επικρίνοντας έμμεσα αλλά φανερά το στρατάρχη για την απόφασή του ν' αναμιχθεί με την πολιτική. Εκμεταλλευόμενη η κυβέρνηση την ανοιχτή πια διαμάχη μεταξύ Βασιλιά και Παπάγου, ανακοίνωσε, στις 2 Μαΐου 1951, την απόφασή της να προκηρύξει εκλογές.
Ο Παπάγος υπέβαλε την παραίτησή του στον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο το πρωί της 30ης Μαΐου, εκφράζοντας την πρόθεσή του να πολιτευτεί. Στην ανακοίνωσή του ο Βενιζέλος υπαινίχθηκε πως η παραίτηση του Παπάγου ήταν αντίθετη με τις επιθυμίες του Βασιλιά και της Κυβέρνησης, επιβεβαιώνοντας έτσι ό,τι ήταν πάγκοινα γνωστό. Ο βασιλιάς Παύλος, επικαλούμενος εξαπάτηση του Θρόνου με τη διαβεβαίωση του στρατάρχη να μην πολιτευτεί, διέταξε τον αρχηγό Γ.Ε.Σ., στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο, να συλλάβει τον Παπάγο, αλλά η εντολή δεν εκτελέστηκε.
Συνέπειες
Η Κυβέρνηση προσπάθησε να συγκαλύψει το επεισόδιο. Το επίσημο ανακοινωθέν απλώς ανέφερε πως «λόγω πληροφοριών περί ενδεχομένης αποπείρας διασαλεύσεως της τάξεως υπό αναρχικών στοιχείων, ελήφθησαν την πρωίαν σήμερον ορισμένα στρατιωτικά μέτρα, τα οποία ήρθησαν ευθύς ως εξέλιπον οι λόγοι». Αργότερα, από την προανάκριση προέκυψε πως η έκταση του κινήματος ήταν αρκετά σοβαρή και πως το κίνημα είχε επιχειρηθεί στο όνομα του Παπάγου. Το κίνημα απέτυχε χάρη στην άρνηση της Μεραρχίας Τεθωρακισμένων να προσχωρήσει στη συνωμοσία.
Η αποτυχία του κινήματος είχε σαν αποτέλεσμα μια ομάδα σκληρών ακραίων αξιωματικών της οργάνωσης ΙΔΕΑ να χάσει την εμπιστοσύνη της προς τους ανωτέρους της, επειδή δεν τόλμησαν να φέρουν σε πέρας το κίνημα και υπέκυψαν στις πιέσεις των ανακτόρων και του Παπάγου.
Ο Βασιλιάς Παύλος και ο Πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος πίστευαν ότι οι εμπλεκόμενοι έπρεπε να τιμωρηθούν.
Οι αξιωματικοί που είχαν ηγηθεί της απόπειρας απομακρύνθηκαν από το Στρατό, αλλά τους δόθηκε αμνηστία. Το ΑΣΣ (Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο) αποφάσισε και πήρε σκληρά μέτρα εναντίον του ΙΔΕΑ, όπως προκύπτει από τα πρακτικά που δημοσιεύτηκαν. Η πλευρά των υπερασπιστών του ΙΔΕΑ επικεντρωνόταν στο γεγονός ότι ο εμπνευστής του κινήματος της 30ης Μαΐου, ταξίαρχος Χρηστέας, ήταν σε πολεμική διαθεσίμοτητα ως ανάπηρος πολέμου. Το ίδιο και ο συνταγματάρχης Καραμπότσος, ενώ ο έτερος των πρωταιτίων είχε χάσει τον αδελφό του στον Πόλεμο (Κουρούκλης). Αυτό τεκμηριώνεται από τις ανακρίσεις και τα στρατιωτικά μητρώα των πρωταιτίων.
Στη συνεδρίασή του, το ΑΣΣ με συντριπτική πλειοψηφία (16 θετικές, 1 λευκή και 1 αρνητική ψήφο) ζήτησε να μην ψηφίσει ο Στρατός στις επόμενες εκλογές, διότι, κατά τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Θρασύβουλο Τσακαλώτο, υπήρχε κίνδυνος να επηρεαστεί το ελεύθερο πολιτικό φρόνημα των στρατιωτών από τους αξιωματικούς. Τα πρακτικά αυτών των σημαντικών αποφάσεων του ΑΣΣ διέρρευσαν στον Τύπο από κύκλους εναντιούμενους στον Παπάγο. Οι εφημερίδες «Τα Νέα» και «Το Βήμα», με συνεχή δημοσιεύματα τα έτη 1951 και 1952, καλούσαν το ΑΣΣ να δείξει ανεκτικότητα έναντι του ΙΔΕΑ. .
Ο ΙΔΕΑ έπαψε να υφίσταται το 1951, όμως αξιωματικοί που ανήκαν σε αυτόν παλαιότερα συνέχισαν τη συνωμοτική παρακρατική τους δράση και μετά, μέχρι το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Πριν από τις εκλογές του 1956 "Ωρισμένοι αξιωματικοί της τάξεως του 1922, αναμιχθέντες κατά τα παρελθόντα έτη εις το γνωστό κίνημα του ΙΔΕΑ - Γωγούσης, Κουρούκλης, Κετσέας - εκινήθησαν τας τελευταίας ημέρας, δια συναντήσεων, διαβημάτων, και μυστικών συσκέψεων προς την κατεύθυνσιν οργανώσεως πραξικοπήματος την επομένην των εκλογών, εν περιπτώσει αποτυχίας της ΕΡΕ .....".
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις Κατηγορία:Ελληνικές παραστρατιωτικές οργανώσεις
Σάσαλος Χανίων
Ο Σάσαλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 57,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 340 μ. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στα αγροτικά προϊόντα, κυρίως ελαιόλαδο, κάστανα, φρούτα και κηπευτικά, όπως τα φασόλια μπαρμπούνια.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sassalo, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Sassalo με 121 κατοίκους και 25 οφειλόμενες αγγαρείες. O Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό Sassalo. Οι κάτοικοι του χωριού, μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Δασκαλογιάννη, ασπάστηκαν το ισλάμ και μετά τη λειτουργία της Κυριακής του Πάσχα του 1771, έκλεισαν στην εκκλησία. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, δεν αναφέρεται, αλλά το αναφέρει ο Χουρμούζης Βυζάντιος στο έργο του Κρητικά το 1842.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Πανεθύμου και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 10 χριστιανούς και 218 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 59 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαλάθυρου, αλλά το 1927 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Μυθήμνης.
Δείτε: Κοινότητα Σασάλου
Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης στη θέση Αγριμοκεφάλα, δόθηκε μάχη ανάμεσα στα γερμανικά στρατεύματα και τον ντόπιο πληθυσμό, με 17 νεκρούς από τη πλευρά των Γερμάνων, με τους Κρητικούς να πέρνουν ως λεία τα πολεμοφόδια. Σε αντίποινα, οι γερμανικές δυνάμεις έκαψαν το χωριό στις 2 Ιουνίου 1941.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο πολιούχος του χωριού είναι η Αγία Ειρήνη, η οποία εορτάζει στις 5 Μαΐου, οπότε και διοργανώνεται στο χωριό πανηγύρι. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό. Άλλες εκκλησίες του χωριού είναι αφιερωμένος στον Αφέντη Χριστό και στην Υπαπαντή. Σώζονται επίσης ερείπια τουρκικού πύργου καθώς με του τζαμιού του χωριού. Επίσης στο χωριό σώζεται παλιός νερόμυλος.
Από τον Σάσαλο ξεκινάει με κατεύθυνση προς βορρά το φαράγγι του Σασάλου ή του Χαλασέ, το οποίο καταλήγει κοντά στα χωριά Μάκρωνας και Βουλγάρω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Τύρια (ποταμός)
Η Τύρια είναι ένα ποτάμι στο δυτικό τμήμα της Π. Ε. Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Αποτελεί παραπόταμο του Θυάμιδος. Η πηγή του ποταμού Τύρια βρίσκεται κοντά στο χωριό Τσερίτσανα, στη δυτική πλαγιά του όρους Τόμαρος. Ρέει με βορειοδυτική κατεύθυνση. Χύνεται στο Θύαμι κοντά στη Βροσίνα.
Η Τύρια ρέει κατά μήκος των ακόλουθων χωριών: Κουμαριά, Σενίκο, Τύρια (το χωριό Τύρια πήρε το όνομα του από το ομώνυμο ποτάμι), Χίνκα, Γρανίτσα και Πολύδωρο.
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηπείρου
Παγκόσμιος χάρτης του Βαλντζεεμύλλερ
Η Universalis Cosmographia (λατ. Παγκόσμια Κοσμογραφία) είναι παγκόσμιος χάρτης τον οποίο κατέστρωσε ο Γερμανός χαρτογράφος Μάρτιν Βαλντζεεμύλλερ (Martin Waldseemüller) το 1507. Αποκαλείται, επίσης και "Χάρτης του Βαλντζεεμύλλερ" και ενώ αρχικά είχαν τυπωθεί 1.000 αντίτυπά του σήμερα υπάρχει μόνον ένα, το οποίο και εκτίθεται στην Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Είναι ο πρώτος χάρτης στον οποίο η νεοανακαλυφθείσα τότε ήπειρος αποκαλείται "Αμερική".
Συνοπτική περιγραφή
Ο πλήρης τίτλος του χάρτη είναι Universalis cosmographia secundum Ptholomaei traditionem et Americi Vespucii aliorumque Lustrationes. (= Οικουμενική Κοσμογραφία σύμφωνα με την παράδοση του Πτολεμαίου και τις ανακαλύψεις του Αμέριγκο Βεσπούτσι και άλλων ) Πρόκειται για χάρτη τοίχου, ο οποίος αποτελείται από δώδεκα τμήματα που εκτυπώθηκαν από ισάριθμες ξυλογραφίες διαστάσεων 46 x 62 εκ. (18 x 24,5 ιντσών) καθεμία. Τα τμήματα είναι τέσσερα οριζόντια και τρία κάθετα. Ο χάρτης χρησιμοποιεί τροποποιημένη προβολή του Πτολεμαίου, σε σχήμα καρδιάς, με καμπύλους μεσημβρινούς για να απεικονίσει όλη την επιφάνεια της Γης. Θεωρείται ο πρώτος χάρτης που απεικονίζει με ακρίβεια τις γεωγραφικές συντεταγμένες (γεωγραφικό μήκος - γεωγραφικό πλάτος). Ένα ακόμη πρωτοποριακό χαρακτηριστικό του χάρτη είναι ότι κάνει σαφή διάκριση μεταξύ των ακτών της ανατολικής Ασίας και της δυτικής Αμερικής, τοποθετώντας για πρώτη φορά ωκεανό ανάμεσά τους, μολονότι αυτός εμφανίζεται πολύ "στενός". Η νοτιότερη ήπειρος αποκαλείται από τον δημιουργό του "America" και είναι η πρώτη φορά που αυτό το όνομα εμφανίζεται σε χάρτη. Ο Βαλντζεεμύλερ, επιχειρηματολογώντας υπέρ του ονόματος που χρησιμοποίησε, ανέφερε ότι καθώς οι ως τότε τρεις γνωστές ήπειροι Ευρώπη, Ασία και Αφρική έφεραν γυναικεία ονόματα, θα ήταν σωστό η νέα ήπειρος να λάβει το βαπτιστικό όνομα αυτού που θεωρούσε ότι την ανακάλυψε, του Αμέριγκο Βεσπούτσι. Ο Βαλντζεεμύλερ φαίνεται ότι έδωσε το όνομα αυτό στη νέα ήπειρο επειδή υιοθέτησε την άποψη του Βεσπούτσι ότι επρόκειτο για έναν "Νέο Κόσμο", έννοια ως τότε άγνωστη στον ευρωπαϊκό χώρο.
Ιστορικό υπόβαθρο
Την εποχή που δημιουργήθηκε ο χάρτης, ο Βάλντζέεμύλλερ εργαζόταν ως μέλος μιας ομάδας χαρτογράφων στην μικρή πόλη της Λωρραίνης Σαιν Ντιέ (Saint-Dié-des-Vosges), στο "Γυμνάσιο των Βοσγίων" (Vosgean Gymnasium), υπό την αιγίδα του Ρενώ (Ρενέ) Β΄ του Βωντεμόν (Renaud (Rene) II de Vaudemon), δούκα της Λωρραίνης, ο οποίος ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την γεωγραφία. Την ομάδα αυτή απάρτιζαν, εκτός από τον ίδιο τον Βάλντζέεμύλλερ, ο καθηγητής Ματίας Ρίνγκμαν (Mathias Ringmann) και ο Γκωτιέ Λουντ (Gaulthier Lud), κληρικός καθηγητής στο "Γυμνάσιο". Ο Ρίνγκμαν ήταν αυτός που εξέδωσε, το 1504, την επιστολή του Βεσπούτσι ύστερα από το τρίτο ταξίδι του στο "Νέο Κόσμο". Αργότερα εξέδωσε ένα επεξηγηματικό βιβλίο για τον χάρτη της Ευρώπης που συνέταξε ο Βαλντζεεμύλλερ (1511) και το 1513 επιμελήθηκε την έκδοση της "Γεωγραφίας" του Πτολεμαίου, που τυπώθηκε στο παρακείμενο Στρασβούργο. Θεωρείται, επίσης, πιθανός συγγραφέας του Cosmographiae Introductio, επεξηγηματικού φυλλαδίου που συνόδευσε, δύο χρόνια αργότερα (1509), τον Παγκόσμιο Χάρτη αν και, σύμφωνα με άλλους ερευνητές, συγγραφέας του "Introductio", ήταν ο ίδιος ο Βαλντζεεμύλλερ.
Αδιευκρίνιστα σημεία
Η εργασία του Βαλντζεεμύλλερ δεν περιορίστηκε στη δημιουργία αυτού του χάρτη, αλλά συνέταξε επίσης χάρτη της Ευρώπης και χάρτη πλοήγησης ναυτικών (1516). Οι ερευνητές αντιμετωπίζουν τα εξής περίεργα σημεία στις εργασίες του Βαλντζεεμύλλερ, όπως τα θέτει ο διευθυντής του τμήματος Γεωγραφίας και Χαρτών της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου Τζων Χέρμπερτ:
Απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα δεν έχουν ακόμη δοθεί.
Σήμερα
Το μοναδικό αντίγραφο του Χάρτη σήμερα κατέχεται από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Η Βιβλιοθήκη το αγόρασε το 2003, έναντι 10 εκατομμυρίων δολαρίων, από την γερμανική βιβλιοθήκη του πρίγκηπα Johannes zu Waldburg-Wolfegg, στην οποία είχε ανακαλυφθεί, το 1901, από τον Ιησουίτη ιστορικό Γιόζεφ Φίσερ (Joseph Fischer). Το 2007, προκειμένου να εκτεθεί ο χάρτης στο κοινό, κατασκευάστηκε από ένα μοναδικό φύλλο αλουμινίου ένας κλωβός με ειδικό γυαλί ως μία του πλευρά, διαστάσεων 1,85 x 2,95 μέτρων, αεροστεγώς κλεισμένος και με το εσωτερικό του γεμάτο με αργό, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι φθορές του από την επαφή με την ατμόσφαιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χάρτες
Πεζικό
thumb|right|250px|Ελαφρύ πεζικό εκ Ρουμελιωτών παρά το Άργος Πεζικό ονομάζεται το όπλο (οργάνωση) του στρατού που μάχεται πάντοτε πεζή, με εκηβόλα ή /και αγχέμαχα όπλα. Η οργάνωση ,εκπαίδευση και αποστολή του είναι η κατοχή εδάφους, ως εκ τούτου είναι όπλο που έχει Πολεμική Σημαία.
Γενικά
Πολλοί ακόμα και σύγχρονοι στρατιωτικοί θεωρητικοί δεν κατατάσσουν το πεζικό όμοια με τα άλλα όπλα που έχουν συγκεκριμένο και θεμελιώδες μέσον κίνησης ή εξοπλισμό, π.χ. το πυροβόλο του πυροβολικού, ή ο ίππος του ιππικού, ή το άρμα μάχης των τεθωρακισμένων, ή το πολεμικό αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας, ή το πολεμικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού.
Έτσι αντίθετα από τα άλλα όπλα, ιδιαίτερα για το πεζικό θεμελιώδης βάση του είναι ο ίδιος ο στρατιώτης, ο άνθρωπος. Συνεπώς η αξία του οποιουδήποτε πεζικού εξαρτάται κατά το πλείστον από τον ίδιο το λαό από τον οποίο στρατολογείται και συγκροτείται.
Το πεζικό υπήρξε ανέκαθεν ένα από τα σπουδαία όπλα του στρατού και το αρχαιότερο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα έξι όπλα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και όχι μόνο. Οι αξιωματικοί του όπλου αυτού χαρακτηρίζονται με το βαθμό τους ακολουθούμενου προς διάκριση με τον όρο "πεζικού", οι δε στρατιώτες ονομάζονται επίσημα με τον αρχαίο ελληνικό όρο "οπλίτες" και κοινώς "πεζικάριοι", ή "φαντάροι", και πολλοί μαζί "φανταρία", εκ του αντίστοιχου γαλλικού όρου.
Κατηγορία:Πόλεμος * Κατηγορία:Πολεμικά επαγγέλματα
Στρέψη
Στη μηχανική, στρέψη προκαλείται σε ένα σώμα όταν ασκείται μια ροπή στον άξονά του, που τείνει να τον στρίψει. Μονάδα μέτρησης της στρέψης στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) είναι το Νιούτον επί μέτρο (N·m). Η στρέψη προκαλεί διατμητικές τάσεις στην επιφάνεια της διατομής του σώματος.
Η στρέψη συναντάται συχνά σε άξονες μετάδοσης κίνησης, σε κτήρια, στο ανθρώπινο σώμα και αλλού.
Πηγές
Κατηγορία:Τεχνική μηχανική Κατηγορία:Μηχανική συνεχούς μέσου Κατηγορία:Ελαστικότητα (φυσική) Κατηγορία:Παραμόρφωση
Κάλυμνος (ναρκαλιευτικό)
Το ναρκαλιευτικό «Κάλυμνος Μ-201» (πρώην BYMS-33, HMS J-833 και HMS BYMS-2033) ήταν αμερικανικής κατασκευής πολεμικό πλοίο βρετανικού τύπου BYMS που παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και την Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού των Η.Π.Α., στις αρχές του 1946.
Ιστορία
Ναυπηγήθηκε την 1η Ιουνίου 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στα ναυπηγεία "American Car and Foundry Co., Wilmington" στο Ντέλαγουερ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ως «BYMS-33» ναρκαλιευτικό βρετανικού τύπου BYMS. Καθελκύστηκε στις 6 Ιανουαρίου 1943 και μπήκε στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας στις 6 Απριλίου 1943, ως «HMS J-833». Ολοκληρώθηκε την 1η Ιουνίου 1943 και μεταφέρθηκε στις 3 Ιουνίου 1943 στη Μεγάλη Βρετανία, όπου στη συνέχεια μετονομάστηκε εκ νέου σε «HMS BYMS-2033».
Μετάταξη
Την 1η Ιανουαρίου 1946, ο έλεγχός του μεταφέρθηκε στην Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού του Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου παραχωρήθηκε ως δάνειο στο Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών. Λίγο αργότερα, στις 12 Ιουλίου 1952, μεταφέρθηκε μόνιμα στην Ελλάδα.
Πλοία με το όνομα «Κάλυμνος»
Το ναρκαλιευτικό «Κάλυμνος» Μ-201 είναι μέχρι το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που έφερε το όνομα αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Γκολφάρι Τρικάλων
Το Γκολφάρι Τρικάλων είναι οικισμός στον δήμο Πύλης, στο νομό Τρικάλων της περιφέρειας Θεσσαλίας στην Ελλάδα., ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 770 μέτρων. Το χωριό ανήκε στον πρώην δήμο Μυροφύλλου (πριν το 2011).
Το 2011 είχε πληθυσμό 69 κατοίκων. Φημολογείται οτι ειναι απόγονοι απο το Σούλι και κατοίκησαν εκεί μετα την εισβολή των Τούρκων στο Σούλι. Κάποια απο τα ονόματα που ειναι στο χωριό ειναι Μπούγας, Γάτας, Ευθημίου, Μπότσαρης, Τσουπράς, Αλέκος
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ράιλα Οντίνγκα
Ο Ράιλα Οντίνγκα (Raila Amolo Odinga, 1945- ) είναι Κενυάτης πολιτικός, που διετέλεσε ο τελευταίος πρωθυπουργός στη χώρα του από τις 17 Απριλίου του 2008 ως τις 9 Απριλίου 2013. Ανέλαβε πρωθυπουργός έπειτα από μακρά πολιτική κρίση, κατά την οποία βρήκαν το θάνατο 1.500 άνθρωποι και άλλοι 300.000 αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1945 στο Μασένο, της επαρχίας Νιάνζα, και είναι γιος του πρώτου Αντιπροέδρου της Κένυας, Γιαραμόγκι Ογκίνγκα Οντίνγκα. Το 1965 φοίτησε με υποτροφία στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Μαγδεβούργου (τότε Πανεπιστήμιο Όττο φον Γκέρικε), στη Γερμανία. Το 1970 έλαβε πτυχίο Μηχανολόγου. Επιστρέφοντας στην αφρικανική χώρα, δίδαξε ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Ναϊρόμπι. Είναι παντρεμένος με την Άιντα Οντίνγκα και έχουν δύο γιους και δύο κόρες. Ο μεγαλύτερός του γιος, Φιντέλ, έλαβε το όνομά του προς τιμήν του Φιντέλ Κάστρο. Το μικρότερό τους παιδί, η Γουίνι, ονομάστηκε έτσι από τη Γουίνι Μαντέλα. Ανήκει στο Αγγλικανικό δόγμα και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι είναι συγγενής του Μπαράκ Ομπάμα, υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, καθώς ο πατέρας του Μπαράκ ήταν θείος της μητέρας του Ράιλα Οντίνγκα, όπως αναφέρει ο ίδιος.
Γαζίουρα
Η Γαζίουρα ήταν αρχαία πόλη του Πόντου, στον ποταμό Ίρι (σημ. Yesilirmak), μεταξύ Κομάνων και Αμασείας. Ήταν μια από τις έδρες των βασιλιάδων του Πόντου, έρημη όμως κατά τους χρόνους του Στράβωνα (τέλη 1ου αι. π.Χ., αρχές 1ου αι. μ.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Πόντος
Ράιλα Οντίνγκα
Πολιτική καριέρα
Τον Φεβρουάριο του 1992 έγινε μέλος του νεοσύστατου Φόρουμ για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας (FORD). Όταν πέθανε ο πατέρας του, το 1994, ο Ράιλα διεκδίκησε την προεδρία του FORD, ηττήθηκε όμως και αποχώρησε, ιδρύοντας το Εθνικό Κόμμα για Ανάπτυξη (NDP), του οποίου αργότερα έγινε Γενικός Γραμματέας. Βουλευτής στην Λανγκάτα από το 1992, υπήρξε υπουργός Ενεργείας το 2001-2002 στην τελευταία προεδρική θητεία του Μόι και στη συνέχεια υπουργός Δημοσίων Έργων (2003-05). Στις αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές του 2007 κατήλθε ως κύριος υποψήφιος της Αντιπολίτευσης.
Στις 30 Δεκεμβρίου του 2007 ο επικεφαλής της εφορευτικής επιτροπής ανακήρυξε νικητή των προεδρικών εκλογών τον αντίπαλο του Οντίνγκα, Κιμπάκι, με διαφορά γύρω στις 230.000 ψήφους. Ο Ράιλα δε θέλησε να γίνει ανακαταμέτρηση των ψήφων, ωστόσο έκανε λόγο για παρατυπίες από πλευράς εκλογικής επιτροπής. Οι ανεξάρτητοι εκλογικοί παρατηρητές δήλωσαν ότι η ψηφοφορία αμαυρώθηκε από παρατυπίες, ιδιαίτερα στα τελευταία στάδια. Σε ολόκληρη τη χώρα, πολλοί ήταν αυτοί που διαδήλωσαν κατά της μεθοδευμένης νίκης του Κιμπάκι στις εκλογές. Έπειτα από ταραχές, οι οποίες διήρκεσαν 2 μήνες, επιτεύχθηκε συμφωνία ανάμεσα στους Κιμπάκι και Οντίνγκα, από τον πρώην ΓΓ του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν και συμφωνήθηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας, όπως επίσης και η αναδημιουργία της θέσης του Πρωθυπουργού. Ο Οντίνγκα διορίστηκε πρωθυπουργός στις 14 Απριλίου του 2008 και έγινε έτσι ο δεύτερος πρωθυπουργός της Κένυας, από την εποχή της ανεξαρτησίας. Πρώτος στο αξίωμα αυτό ήταν ο αποβιώσας πρόεδρος Τζόμο Κενυάτα.
Ο Οντίνγκα έλαβε έγκριση για να είναι υποψήφιος για την προεδρία για πέμπτη φορά στις προεδρικές εκλογές του 2022 από την Ανεξάρτητη Επιτροπή Εκλογών και Συνόρων (IEBC). Κατέθεσε τα έγγραφα υποψηφιότητάς του ως υποψήφιος με το συνασπισμό Azimio la Umoja– Κόμμα Συνασπισμός Μία Κένυα.
Στις εκλογές του 2022 κέρδισε ο Ουίλιαμ Ρούτο, συγκεντρώνοντας ποσοστό 50,4% έναντι 48,8% για τον Οντίνγκα. Ο Ράιλα δεν δέχθηκε το αποτέλεσμα, κάλεσε τους οπαδούς τους να απέχουν από τη βία και χαρακτήρισε τις εκλογές μεταξύ άλλων "αντισυνταγματικές" και "άκυρες και κενές".
Πολιτικό προφίλ
Τον Απρίλιο του 2013 η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οντινγκα Ραιλα
Σιδηροδρομική γραμμή Θριασίου - Νέου Ικονίου
Η Σιδηροδρομική γραμμή Θριασίου - Νέου Ικονίου είναι ελληνική εμπορική σιδηροδρομική που συνδέει το Θριάσιο Πεδίο με το λιμάνι του Νέου Ικονίου στο Πέραμα. Χρησιμοποιείται από εμπορικά τρένα από και προς Ασπρόπυργο και Πέραμα, μεταφέροντας εμπορεύματα και βοηθώντας τη βιομηχανική ανάπτυξη της περιοχής. Η γραμμή διασχίζει και τις περιοχές του Κάτω Ασπροπύργου, του Σκαραμαγκά και του Σχιστού.
Διαδρομή
Ο βόρειος τερματικός της γραμμής Θριασίου - Νέου Ικονίου είναι ο Ασπρόπυργος στο Θριάσιο Πεδίο. Συνεχίζει νότια κατά μήκος τους δυτικούς πρόποδες του Ποικίλου όρους. Προχωράει νότια, πλησιάζοντας τον Σκαραμαγκά. Η γραμμή συνεχίζει με πορεία προς νότια, διασχίζοντας το όρος Αιγάλεω και την περιοχή του Σχιστού μέσω σήραγγας, και αφού περάσει και το Πέραμα, καταλήγει στο λιμένα Νέου Ικονίου.
Θριασιο Θριασιο
Κουερίνι
Οι Κουερίνι (ή Κουιρίνι) ήταν γνωστή και πλούσια οικογένεια της Βενετίας από την ίδρυση της έως το 1869 που πέθανε ο τελευταίος απόγονος αυτής. Η οικογένεια χωρίζεται σε δύο κλάδους.
Ιστορία
Η οικογένεια Κουερίνι έχει αρχαίες ρίζες και πιθανά προέρχεται από την Ερακλέα ή τη Σιττανόβα. Σύμφωνα με την γενεαλογική μυθολογία, γραμμένη από τον Γιάκοπο Ζαμπαρέλα έλκουν την καταγωγή τους από το ρωμαϊκό γένος των Σουλπικίων, απ' όπου κατάγεται ο Αυτοκράτορας Γάλβας. Από τον Γάλβα κατάγεται κάποιος Σουλπίκιος Κυρήνιο, πρόγονος των Δόγηδων Μαουρίτσιο Γκαλμπάιο (764-787), Τζοβάνι Γκαλμπάιο (784-804), οι οποίοι δημιούργησαν τον κλάδο των Κουερίνι στη Βενετία. Οι Κουερίνι θεωρούνται ανάμεσα στους ιδρυτές της πόλης της Βενετίας. Κατά το τέλος του 13ου αιώνα, ήταν μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της Βενετίας. Μέσα στους αιώνες έχουν αναμειχθεί στα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά ζητήματα της πόλης. Όμως μια αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής του Δόγη Πιέτρο Γκραντενίγκο και του Μεγάλου Συμβουλίου, που αποτελείτο από μέλη Ενετών ευγενών, δυσφήμησε το όνομα της οικογένειας και τους απαγορεύτηκε, για πάντα, η δυνατότητα να γίνουν Δόγηδες. Η συνωμοσία αυτή οδήγησε στη δημιουργία του Συμβουλίου των 10, αρχικά σαν προσωρινό θεσμό με σκοπό την πρόληψη πραξικοπημάτων. Στην πορεία η ισχύς του μεγάλωσε και έγινε ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της Ενετικής διοίκησης. Περίπου το 14ο αιώνα ( με κάποιους να υποστηρίζουν το 13ο ) η οικογένεια απόκτησε την Αστυπάλαια. Εξαιτίας αυτής της κτήσης προστέθηκε στο όνομα Κουερίνι στην Αστυπάλαια.
Μέλη
Διάφορα γνωστά μέλη της οικογένειας είναι:
Ο Τζιοβάννι Κουερίνι, ποιητής (πέθανε το 1333).
Ο Γκουγκλιέλμο Κουερίνι (1400 - 1468), πολιτικός.
Ο Τζιοβάννι Δ΄ Κουερίνι ήταν αυτός που επανεποίκησε την Αστυπάλαια το 1413 με αποτέλεσμα μετά από διαμαρτυρίες του Δούκα του Χάνδακα (Ηρακλείου), Φραντσέσκο Μπόμπο, για αυτήν την ενέργεια του, ο Querini να απομακρυνθεί από Rector της Τήνου και της Μυκόνου.
Ο Πιέτρο Κουερίνι ήταν καπετάνιος του 15ου αιώνα.
Είναι γνωστός για το ναυάγιο του, το χειμώνα του 1432. Με πορεία προς τη Φλάνδρα ναυάγησε στις Β.Δ. ακτές της Γαλλίας. Το πλήρωμα εγκατέλειψε το πλοίο και μπήκε στις σωστικές λέμβους. Μετά από εβδομάδες περιπλάνησης στη θάλασσα, τα ρεύματα τους οδήγησαν στις ακτές της Νορβηγίας, στο Ροστ. Τα κατάφεραν μόλις 11 άτομα από τους 68. Εκεί έμειναν μερικούς μήνες και γυρνώντας στη Βενετία έκαναν γνωστό το Βακαλάο.
Ο Μαρκαντόνιο Κουερίνι
Είναι γνωστός γιατί στις 26 Ιανουαρίου του 1571 έσπασε τον ναυτικό αποκλεισμό της Αμμοχώστου από τα τουρκικά πλοία, έχοντας 16 γαλέρες και 4 βοηθητικά πλοία με τρόφιμα και στρατεύματά.
Η Ελισάβετ Κουερίνι (πέθανε το 1708), ήταν γυναίκα του Δόγη Σιλβέστρο Βαλιέρ. Η Ελισάβετ Κουερίνι περιγράφεται ως η μόνη γυναίκα Δόγη κάποιας σημασίας του 17ου αιώνα μετά από την Μοροζίνα Μοροζίνι. Λέγεται ότι ο σύζυγος είναι γνωστός στην ιστορία ως επί το πλείστο εξαιτίας της. Αν και το Μεγάλο Συμβούλιο είχε, το 1465, καταργήσει τη τελετή εγκατάστασης της γυναίκας του Δόγη, ο Βαλιέρ έπεισε το Συμβούλιο να κάνει μια εξαίρεση. Έτσι, στις 4 Μαρτίου του 1694, η Ελισάβετ Κουερίνι εμφανίστηκε ντυμένη με ένα ύφασμα χρυσής ρόμπας, ένα λευκό πέπλο, το δουκικό στέμμα στολισμένο με κοσμήματα και ένα μεγάλο διαμαντένιο σταυρό στο στήθος της.
Ο Giacomo Querini (1619 - 1677), διπλωμάτης.
Ο Angelo Maria Querini (30 Μαρτίου 1680 – 6 Ιανουαρίου 1755) ήταν Καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ο Angelo Maria Querini ήταν σπουδαίος λόγιος της εποχής του. Έκανε εκτεταμένα εκπαιδευτικά ταξίδια σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και αλληλογραφούσε ή ακόμα συναντιόταν με διαπρεπείς μελετητές, επιστήμονες της εποχής του όπως τον Μπερνάρ ντε Μονφωκόν, Ισαάκ Νεύτων, Βολταίρο. Το 1723 έγινε Αρχιεπίσκος της Κέρκυρας και το 1726, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΓ τον έκανε Καρδινάλιο, οπότε ο Querini μετακόμισε στη Brescia όπου εκεί δημιούργησε την βιβλιοθήκη Queriniana που λειτουργεί ακόμη και σήμερα.
Ο Andrea Maria Querini (1757 – 1825) ήταν ναύαρχος, πρώτος διοικητής του Ενετοαυστριακού Πολεμικού Ναυτικού και καλλιεργημένος πολιτικός.
Ο Andrea Querini ήταν προστάτης και χορηγός του Carlo Goldoni ο οποίος του αφιέρωσε μια κωμωδία. Ήταν επίσης φίλος του Ενετού ζωγράφου Pietro Longhi.
Ο Alvise Querini (1758 – 1834) ήταν Ενετός πρέσβης.
Ο Alvise Querini ήταν ήδη πρεσβευτής της Βενετίας στο Παρίσι όταν καταλήφθηκε η Βενετία από τον Ναπολέοντα. Αυτός ήταν ο πρώτος που πρόσθεσε το Stampalia στο όνομα του ώστε να ξεχωρίζει από κάποιο συνονόματο του στο Μιλάνο.
Ο κόμης Giovanni Querini Stampalia (5 Μαΐου 1799 – 25 Μαΐου 1869) ήταν επιχειρηματίας και ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Querini di Stampalia.
Ο Giovanni Querini όταν πέθανε κληροδότησε στη πόλη όλα τα υπάρχοντα του, περιλαμβάνοντας το Παλάτσο, εδάφη και όλα τα οικογενειακά κειμήλια με σκοπό τη δημιουργία ενός ιδρύματος που προωθεί τις τέχνες. Έτσι, φτιάχτηκε το Ίδρυμα Querini Stampalia, κοντά στην πλατεία του Αγ. Μάρκου, το οποίο εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο σημαντικά μουσεία της πόλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες Κατηγορία:Βενετοί
Ιρανικές βουλευτικές εκλογές 2016
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ιράν στις 26 Φεβρουαρίου 2016 για την εκλογή των μελών της Ισλαμικής Συμβουλευτικής Συνέλευσης. Ο δεύτερος γύρος διενεργήθηκε στις 29 Απριλίου 2016 για ορισμένες περιφέρειες όπου οι υποψήφιοι απέτυχαν να συμπληρώσουν το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό του 25% των ψήφων. Η θητεία των βουλευτών διαρκεί από τις 28 Μαΐου 2016 ως τις 27 Μαΐου 2020.
Οι εκλογές αποτέλεσαν μέρος των γενικών εκλογών, στο πλαίσιο των οποίων εξελέγησαν και τα μέλη της Συνέλευσης των Ειδικών. Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες και τα 2 σώματα εξελέγησαν ταυτόχρονα.
Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 54.915.024 (η ηλικία χορήγησης δικαιώματος ψήφου είναι τα 18 έτη). Περισσότερα από 12.000 άτομα έκαναν αίτηση για να διεκδικήσουν την εκλογή. Το Συμβούλιο των Κηδεμόνων απέρριψε τις υποψηφιότητες 5.200 ατόμων, κυρίως μεταρρυθμιστών και αποχώρησαν 612 άτομα.
Εκλογικό σύστημα
Η Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση αριθμεί 290 μέλη, από τα οποία τα 285 εκλέγονται άμεσα και 5 έδρες προορίζονται από πριν για τους Ζωροάστρες, τους Εβραίους, τους Ασσύριους και Χαλδαίους Χριστιανούς και για τους Αρμένιους του Ιράν (μία για τους Αρμένιους του Βορρά και μία για εκείνους του Νότου).
Τα 285 άμεσα εκλεγμένα μέλη εκλέγονται από τις 196 περιφέρειες, που αποτελούν ένα μίγμα μονοεδρικών και πολυεδρικών περιφερειών. Στις μονοεδρικές περιφέρειες οι υποψήφιοι πρέπει να συμπληρώσουν το 1/3 των ψήφων από τον πρώτο γύρο προκειμένου να εκλεγούν. Εάν δεν υπάρχει κανένας υποψήφιος που να φτάνει το όριο, διεξάγεται και δεύτερος γύρος ανάμεσα στους υποψηφίους που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Στις πολυεδρικές περιφέρειες οι ψηφοφόροι ψήφισαν ανάλογα με τις διαθέσιμες έδρες. Οι υποψήφιοι πρέπει να συγκεντρώσουν ψήφους από τουλάχιστον το ένα τρίτο των ψηφοφόρων προκειμένου να εκλεγούν. Εάν δεν πληρωθούν όλες οι έδρες στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, διεξάγεται 2ος γύρος με τον διπλάσιο αριθμό υποψηφίων όσες και οι έδρες που πρέπει να πληρωθούν.
Αποτελέσματα
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, οι μεταρρυθμιστές κέρδισαν πλειοψηφία, όμως στο κοινοβούλιο κανένα κόμμα δεν θα έχει αυτοδυναμία.
Συνέλευση των Ειδικών
Ο πρόεδρος Χασάν Ροχανί και ο πρώην πρόεδρος Αλί Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί εξελέγησαν με τον μεγαλύτερο αριθμό των ψήφων στη Συνέλευση των Ειδικών. Η θητεία των 88 μελών της 5ης Συνέλευσης των Ειδικών προβλέπεται να είναι οκταετής. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 62%.
Συνέλευση των Συμβούλων
thumb|Η σύνθεση της Συνέλευσης των Συμβούλων μετά τις εκλογές του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2016
Νήσος Μομπάσα
Το νησί σαν τμήμα της πόλης είναι οικοδομημένο, εδώ βρίσκεται η παλιά πόλη και το παλιό λιμάνι. Σύμφωνα με την απογραφή του 1999 έχει πληθυσμό 146.334 κατοίκους, είναι χωρισμένο διοικητικά σε έξι υποδιαιρέσεις. Ανήκει στη περιφέρεια Μομπάσα στην παράκτια επαρχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Κένυας
Άντριου Κάννινγκαμ
Ο Άντριου Μπράουν Κάννιγκαμ (Andrew Browne Cunningham, 7 Ιανουαρίου 1883 - 12 Ιουνίου 1963) ήταν Βρετανός ναύαρχος (στόλαρχος) που έδρασε και στους δύο παγκόσμιους πολέμους, λαμβάνοντας τον τίτλο του 1ου υποκόμη του Χάυντερχοουπ. Εκ της αλφαβητικής σειράς των αρχικών γραμμάτων του ονόματός του ήταν ευρύτερα γνωστός ως Έι-Μπι-Σι (ABC)
Βιογραφικά στοιχεία
Στη διάρκεια του Α΄ Π. Π. ο Α. Κάννιγκαμ συμμετείχε ως κυβερνήτης αντιτορπιλικού, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές επιχειρήσεις. Το 1933 προάχθηκε στο βαθμό του υποναυάρχου και το 1937 στο βαθμό του αντιναυάρχου. Το 1938 διορίσθηκε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ναυτικού και το 1939 Αρχηγός του βρετανικού στόλου της Μεσογείου.
Στις 11 Νοεμβρίου του 1940, δεκατέσσερις ημέρες από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 ο Α. Κάννινγκαμ εξαπολύει αεροπορική επιδρομή, από αεροπλανοφόρο του στόλου του, κατά του λιμένα του Τάραντα όπου και καταστρέφει σχεδόν τον μισό ιταλικό στόλο που ελλιμενιζόταν σε αυτόν, περιλαμβανομένων και δύο ιταλικών θωρηκτών. Στη συνέχεια τον Μάρτιο του 1941 κατά τον χρόνο που η Ιταλία επιχειρούσε την μεγάλη εαρινή επίθεση κατά της Ελλάδος ο Ά. Κάννιγκαμ ηγούμενος του στόλου συναντώντας ιταλική μοίρα κατάφερε την περίλαμπρη και νικηφόρα ναυμαχία του Ταινάρου, διατηρώντας έτσι αμείωτο τον ναυτικό έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Στα τέλη Μαΐου του 1941 μετά τη Μάχη της Κρήτης συνέβαλε στην εκκένωση της νήσου από τους Βρετανούς. Το 1942 παραδίδοντας τα καθήκοντά του στον ναύαρχο Χάργουντ τοποθετήθηκε επικεφαλής των ναυτικών δυνάμεων της επιχείρησης Πυρσός δια της οποίας επιτεύχθηκε η διασυμμαχική απόβαση στη Βόρεια Αφρική. Το επόμενο έτος προήχθη σε αρχιναύαρχο - στόλαρχο και αργότερα λόρδος του Ναυαρχείου και Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ναυτικού. Το αξίωμα δε αυτό διατήρησε μέχρι το 1946 όταν και αποστρατεύτηκε λαμβάνοντας τον τίτλο του υποκόμητα.
Ο Αρχιναύαρχος Α. Κάννιγκαμ συμμετείχε επίσης στις διασκέψεις της Τεχεράνης και της Γιάλτας. Το 1951 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του. Μεταξύ των πολλών παρασήμων που έλαβε εκτός των βρετανικών ήταν και εκ μέρους της Ελλάδας, όπου ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ των Ελλήνων του απένειμε το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας, Α' Τάξης και ο Βασιλεύς Παύλος μετά τον πόλεμο τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄.
Ο Α. Κάννινγκαμ πέθανε στο Λονδίνο στις 12 Ιουνίου του 1963. Μνημείο με την προτομή έχει ανεγερθεί στη πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ναύαρχοι Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως Κατηγορία:Τάγμα της Ακάνθου
Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις Μέσης Ανατολής
μικρογραφία|Η Ελληνική Κυβέρνηση στην Εξορία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο βασιλιάς των Ελλήνων Γεώργιος με ανώτερους αξιωματικούς της Βασιλικής Αεροπορίας στη Δυτική Έρημο κατά την επίσκεψή του σε ελληνικό μαχητικό σταθμό. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής κατά το χρονικό διάστημα από το 1941 έως το 1945 αποτελούνταν από τμήματα και σχηματισμούς Ελλήνων αξιωματικών και οπλιτών των τριών όπλων, τα οποία είχαν διαφύγει από την Κατεχόμενη Ελλάδα και είχαν καταφύγει στις τάξεις των Συμμάχων, υπό την αιγίδα της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης που έδρευε στο Κάιρο της Αιγύπτου
Με έναρξη τον Ιούνιο του 1941, τρεις κύριοι σχηματισμοί ιδρύθηκαν και στελεχώθηκαν από Έλληνες στρατιώτες και τέθηκαν υπό τις διαταγές του Συμμαχικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής, συμμετέχοντας στις πολεμικές επιχειρήσεις του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου: Ήταν η 1η Ταξιαρχία υπό την ηγεσία του Παυσανία Κατσώτα που πήρε μέρος στη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, ο Ιερός Λόχος υπό τον Χρ. Τσιγάντε και έδρασε σε Αιγαίο, Δωδεκάνησα, Βόρειο Αφρική και η Γ΄ Ορεινή Ταξιαρχία με επικεφαλής το Θρ. Τσακαλώτο, που έλαβε μέρος στη Μάχη του Ρίμινι.
Πηγή
Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κουρασάο
Το Κράτος του Κουρασάο (ολλανδικά: Land Curaçao· παπιαμέντο: Pais Kòrsou) είναι νησιωτική χώρα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, που βρίσκεται στο νότιο μέρος της Καραϊβικής Θάλασσας. Αποτελείται από το ομώνυμο νησί Κουρασάο (έκταση 444 τ.χλμ.) και την ακατοίκητη νησίδα (έκταση 1,7 τ.χλμ.) Κλάιν Κουρασάο (Μικρό Κουρασάο). Μέχρι τον Οκτώβριο του 2010 άνηκε στις Ολλανδικές Αντίλλες. Ο πληθυσμός του είναι 151.066 κάτοικοι σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση για το 2022.
Το Κουρασάο έχει πρωτεύουσα το Βίλλεμσταντ.
Αυτονομία
αριστερά|μικρογραφία|Το Χαντελσκάντε στο Βίλλεμσταντ, Κουρασάο Στις 15 Μαΐου του 2009 διενεργήθηκε δημοψήφισμα για το καθεστώς του νησιού. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να αποφανθούν για το αν δέχονται την προταθείσα συμφωνία για να γίνει αυτόνομο το Κουρασάο στα πλαίσια του Βασιλείου των Κάτω Χωρών (ως τμήμα της διάλυσης των Ολλανδικών Αντιλλών) ή όχι. Το 52% των ψηφισάντων ενέκριναν τη συμφωνία. Το Κουρασάο απέκτησε Σύνταγμα, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 10 Οκτωβρίου 2010. Πρώτος κυβερνήτης ανέλαβε ο Φριτς Γκέντγκεντραγκ και πρωθυπουργός ο Γκέριτ Σχότε. Στις 3 Αυγούστου 2012 ο Σχότε παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και στη θέση του ανέλαβε προσωρινά ο Στάνλεϊ Μπετριάν, από τις 29 Σεπτεμβρίου ως τις 31 Δεκεμβρίου 2012. Το 2015 ο Ιβάρ Ασιές αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Μπέρναρντ Γουάιτμαν, ο οποίος παραιτήθηκε το 2016 και την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Χένσλεϊ Κούιμαν. Την άνοιξη του 2019 πρωθυπουργός ανέλαβε ο Εζέν Ρούγνατ και το 2021, έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, στη θέση ανέλαβε ο Γκίλμαρ Πίσας.
Κυβερνήτες του Κουρασάο
Από το 2010, έχουν αναλάβει Κυβερνήτες οι εξής:
Κιργιζική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Κιργιζική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (συντομογραφία: ΚΣΣΔ ή Κιργιζική ΣΣΔ, κιργιζικά: Кыргыз Советтик Социалисттик Республикасы, ρωσικά: Киргизская Советская Социалистическая Республика Kirgizskaya) ήταν μία από τις δεκαπέντε Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συγκροτούσαν την Σοβιετική Ένωση. Βρίσκονταν στην κεντρική Ασία και συνόρευε στον Βορρά με την Καζακική ΣΣΔ, στα δυτικά με την Ουζμπεκική ΣΣΔ, στα νοτιοδυτικά με την Τατζικική ΣΣΔ και στα ανατολικά με την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη ήταν το Φρούνζε, που σήμερα ονομάζεται Μπισκέκ. Μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, η Κιργιζική ΣΣΔ έγινε η ανεξάρτητη Δημοκρατία του Κιργιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κιργιζίας Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη Κιργιζια
Πύργος Τρικάλων
Ο Πύργος Τρικάλων είναι οικισμός στον δήμο Πύλης, στο νομό Τρικάλων της περιφέρειας Θεσσαλίας στην Ελλάδα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 860 μέτρων. Βρίσκεται στον πρώην δήμο Μυροφύλλου.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 862 μέτρων, στις παρυφές του Αλαμάνου.
Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης νεανίδων
Πρωταθλητής για το 2022 είναι ο Παναθηναϊκός κατακτώντας τον τίτλο για 2η φορά στην ιστορία του, στην τελική φάση του πρωταθλήματος που διεξήχθη στο Επταπύργιο Συκεών στη Θεσσαλονίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Νεανιδων
34η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (Ελλάδα)
Η 34η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού (πλήρης τίτλος: 34η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία ""Απόσπασμα Σχου Διαλέτη", συντομογραφία 34η Μ/Κ ΤΑΞ) είναι ταξιαρχία μηχανοκίνητου πεζικού του Ελληνικού Στρατού. Εδρεύει στην Άσσηρο και υπάγεται στην 2η Μηχανοποιημένη Μεραρχία Πεζικού.
Ιστορία
Η ιστορία της ταξιαρχίας ανάγεται στο 34ο Σύνταγμα Πεζικού (34ο ΣΠ) το οποίο ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1913 στη Φλώρινα ως υπομονάδα της 2ης Μεραρχίας Πεζικού.
Το σύνταγμα διακρίθηκε για τη συμμετοχή του στην Μικρασιατική Εκστρατεία και τον ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Η ταξιαρχία έχει κερδίσει το Αριστείο Ανδρείας δύο φορές. Από τον Ιούνιο του 1999 έως τον Ιανουάριο του 2003 η ταξιαρχία συγκρότησε το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής αποστολής στηδύναμη Κοσσυφοπεδίου. Τον Ιούνιο του 2003, η έδρα της ταξιαρχίας μεταφέρθηκε στα Γιαννιτσά.
Γουόλτερ Σκοτ
Ο Σερ Ουόλτερ Σκοτ (Sir Walter Scott, 15 Αυγούστου 1771 - 21 Σεπτεμβρίου 1832) ήταν Σκωτσέζος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς όλων των εποχών. Έμεινε γνωστός ως κυρίαρχη προσωπικότητα των σκωτικών γραμμάτων, καθώς με τα ποιήματα και τα μυθιστορήματά του (ιδίως με τις σειρές Ουέιβερλυ) δημιούργησε διαχρονικές εικόνες μίας ηρωικής άγριας περιοχής, όπου ξεχειλίζει ο ρομαντισμός των σκωτικών καστών (clan).
34η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (Ελλάδα)
Ιστορία
Το 2011 η ταξιαρχία έδρευε στην Άσσηρο.
Γουόλτερ Σκοτ
Ο Σκοτ ήταν ο πρώτος συγγραφέας που έγραφε στην αγγλική γλώσσα και γνώρισε μία πραγματικά διεθνή καριέρα κατά τη διάρκεια της ζωής του, έχοντας πολλούς αναγνώστες στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Βόρεια Αμερική. Τα μυθιστορήματα και τα ποιήματά του διαβάζονται ακόμα και σήμερα, και πολλά από τα έργα του παραμένουν κλασικά έργα της σκωτσέζικης και της αγγλόφωνης λογοτεχνίας. Μεταξύ των διάσημων έργων του περιλαμβάνονται τα Ιβανόης, Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, Ρομπ Ρόυ, Η Κυρά της Λίμνης, Ουέιβερλυ, Η Καρδιά του Μιντλόθιαν κ.α.
34η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (Ελλάδα)
Δομή
Η 34η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού "Απόσπασμα Συνταγματάρχου Διαλέτη" (34η Μ/Κ ΤΑΞ Απόσπασμα Σχου Διαλέτη) έχει την έδρα της στην Άσσηρο της Μακεδονίας και περιλαμβάνει:
- Τον Λόχο Στρατηγείου της Ταξιαρχίας.
Γουόλτερ Σκοτ
Τα πρώτα χρόνια
Γιος ενός δικηγόρου, ο Ουόλτερ Σκοτ γεννήθηκε στην Παλιά Πόλη του Εδιμβούργου το 1771. Όταν ήταν 2 ετών έπαθε πολιομυελίτιδα, γεγονός που του προκάλεσε παράλυση στο δεξί του χέρι και μία έντονη χωλότητα για όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του, με την ελπίδα πως ο γιος του θα ξαναβρεί τις δυνάμεις του, τον έστειλε στη φάρμα του παππού του, στην αγροτική περιοχή Μπόρντερς. Παρά την αναπηρία του, ο μικρός Σκοτ έτρεχε διαρκώς έξω και έτσι ανάκτησε σιγά-σιγά όλη του τη σωματική υγεία. Η θεία του, Τζένυ, του έμαθε να διαβάζει και από αυτήν ο Σκοτ έμαθε επίσης ιστορίες και θρύλους που χαρακτήρισαν μεγάλο μέρος του έργου του. Τον Ιανουάριο του 1775 επέστρεψε στο Εδιμβούργο και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πήγε με τη θεία Τζένυ, στο Μπαθ της Αγγλίας για να κάνει λουτροθεραπεία. Τον χειμώνα του 1776 επέστρεψε στη φάρμα του παππού του.