cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλείδωμα σε προμηθευτή
Αpple Inc.
Πριν από τον Μάρτιο του 2009, ψηφιακά αρχεία μουσικής με διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων ήταν διαθέσιμα για αγορά από το iTunes Store, κωδικοποιημένα σε ένα ιδιόκτητο παράγωγο της μορφής AAC που χρησιμοποιείται από το σύστημα FairPlay DRM της Apple. Αυτά τα αρχεία είναι συμβατά μόνο με το iTunes media player λογισμικό της Apple για Mac και Windows, τις φορητές ψηφιακές συσκευές αναπαραγωγής μουσικής iPod, τα έξυπνα τηλέφωνα iPhone, τους υπολογιστές ταμπλέτα iPad, και τα κινητά τηλέφωνα Motorola ROKR E1 και SLVR. Ως αποτέλεσμα, η μουσική ήταν κλειδωμένη σε αυτό το οικοσύστημα και διαθέσιμη για φορητή χρήση μόνο μέσα από την αγορά μιας από τις παραπάνω συσκευές, ή από το κάψιμο σε CD και, προαιρετικά, την εκ νέου αντιγραφή σε μία DRM-free μορφή, όπως MP3 ή WAV.
Τον Ιανουάριο του 2005, ένας αγοραστής iPod με το όνομα Thomas Slattery, κατέθεσε μήνυση κατά της Apple για την «παράνομη συσσώρευση» του iTunes Music Store και της συσκευής τους iPod. Ανέφερε στη σύνοψη του: «η Apple μετέτρεψε ένα ανοικτό και διαδραστικό πρότυπο σε ένα τέχνασμα που αποτρέπει τους καταναλωτές από τη χρήση φορητού ψηφιακού αναπαραγωγέα μουσικής της επιλογής τους». Κατά την χρονική αυτή στιγμή η Apple είχε 80% μερίδιο αγοράς πωλήσεων ψηφιακής μουσικής και 90% μερίδιο πωλήσεων νέων συσκευών αναπαραγωγής μουσικής, τα οποία ισχυρίστηκε πως επέτρεψαν στην Apple να μοχλεύσει οριζόντια τις δεσπόζουσες θέσεις και στις δύο αυτές αγορές, για να κλειδώσει τους καταναλωτές σε συμπληρωματικές προσφορές της. Το Σεπτέμβριο του 2005, ο Επαρχιακός Δικαστής ΗΠΑ Ware (judge)|James Ware ενέκρινε η υπόθεση Σλάτερι v. Apple Computer Inc. να προχωρήσει με κυρώσεις εναντίον της Apple, για παραβίαση του Sherman Antitrust Act.
Στις 7 Ιουνίου 2006, το Νορβηγικό Συμβούλιο Καταναλωτών, δήλωσε ότι to iTunes Music Store της Apple παραβιάζει το νορβηγικό δίκαιο. Οι όροι της σύμβασης ήταν ασαφής και «σαφώς ασύμμετρα δυσμενείς προς τον πελάτη». Οι αναδρομικές αλλαγές στις συνθήκες DRM και η ασυμβατότητα με άλλες συσκευές αναπαραγωγής μουσικής είναι τα κύρια σημεία που προκαλούν ανησυχία. Σε προηγούμενη επιστολή προς την Apple, ο συνήγορο του καταναλωτή, Bjørn Erik Thon κατήγγειλε ότι ο μηχανισμός DRM στο iTunes ήταν ένα κλείδωμα στις συσκευές αναπαραγωγής μουσικής της Apple, και ισχυρίστηκε ότι αυτό ήταν μια σύγκρουση με τα δικαιώματα των καταναλωτών, που αμφέβαλε ότι θα ήταν δικαιολογημένο από τη νορβηγική νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων.
Από τις 29 Μαΐου 2007 <sup class="plainlinks noprint asof-tag update" style="display:none;">[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vendor_lock-in&action=edit &#x5B;update&#x5D;] , κομμάτια με ετικέτα του EMI έγιναν διαθέσιμα σε μια DRM-free μορφή με ονομασία iTunes Plus. Τα αρχεία αυτά είναι απροστάτευτα και είναι κωδικοποιημένα σε μορφή AAC με 256 kilobit ανά δευτερόλεπτο, δύο φορές το bitrate από τα προτύπα κομμάτια που αγοράστηκαν μέσω της υπηρεσίας. Οι λογαριασμοί iTunes μπορούν να ρυθμιστούν για να εμφανίζουν είτε την standard ή την μορφή iTunes Plus για τα κομάτια όπου υπάρχουν και οι δύο μορφές. Αυτά τα αρχεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν με οποιαδήποτε συσκευή που υποστηρίζει τη μορφή αρχείου AAC και δεν είναι κλειδωμένα σε Apple hardware. Μπορούν, αν είναι επιθυμητό, να μετατραπούν σε μορφή MP3.
Από τις 6 Ιανουαρίου 2009, τα τέσσερα μεγάλα μουσικά στούντιο (Warner Bros, Sony BMG, Universal, EMI) έχουν υπογράψει να αφαιρεθεί το DRM από τα κομάτια τους, χωρίς επιπλέον κόστος. Ωστόσο, η Apple χρεώνει τους καταναλωτές για να αφαιρεθούν οι περιορισμοί από την μουσική DRM που έχουν αγοράσει στο παρελθόν.
Google
Αν και το Google έχει δηλώσει την θέση της υπέρ της διαλειτουργικότητας, η εταιρεία έχει κάνει βήματα μακριά από ανοιχτά πρωτόκολλα αντικαταστώντας το ανοιχτό πρότυπο Google Talk με το ιδιόκτητο πρωτόκολλο Google Hangouts. Επίσης, το Απελευθερωτικό Μέτωπο Δεδομένων της Google είναι ανενεργό στο Twitter από το 2013 και η επίσημη ιστοσελίδα της www.dataliberation.org τώρα ανακατευθύνει σε μια σελίδα με Συχνές Ερωτήσεις της Google, που οδηγεί τους χρήστες να πιστεύουν ότι το έργο έχει κλείσει.
Μπιρ
Το μπιρ (birr) είναι η νομισματική μονάδα της Αιθιοπίας. Πριν από το 1976, η λέξη δολάριο ήταν η επίσημη αγγλική μετάφραση για το birr. Σήμερα ονομάζεται birr και στην αγγλική γλώσσα.
Το 1931 ο Αυτοκράτορας της Αιθιοπίας ζήτησε επίσημα από τη Διεθνή Κοινότητα να χρησιμοποιήσει το όνομα Αιθιοπία (όπως ήταν ήδη γνωστό εσωτερικά επί 1.600 χρόνια) αντί του Αβησσυνία και η Τράπεζα που τύπωσε τα νομίσματα (Τράπεζα της Αβησσυνίας), επίσης μετονομάστηκε σε "Τράπεζα της Αιθιοπίας".Έτσι, πριν από το 1931, το νόμισμα ονομαζόταν "μπιρ της Αβησσυνίας" και αντίστοιχα, μετά το 1931, το νόμισμα πήρε την ονομασία "μπιρ της Αιθιοπίας", ενώ ήταν η ίδια η χώρα και το ίδιο νόμισμα τόσο πριν όσο και μετά το 1931.
Πρώτο μπιρ, -1936
thumb|250px|1 metonnyas 1897, αυτοκράτορας [[Μενελίκ Β΄]]
Το 18ο και 19ο αιώνα τα τάλιρα της Μαρίας Θηρεσίας και κομμάτια με αλάτι που ονομάζονταν amoleh χρησιμοποιούνταν ως νόμισμα στην Αιθιοπία. Το μπιρ (Birr, στην κυριολεξία σημαίνει "ασήμι" στα αμχαρικά κσι τη γλώσσα Γκέεζ, ήταν η τοπική ονομασία για το τάλιρο της Μαρίας Θηρεσίας.
Ο Αυτοκράτορας Μενελίκ Β΄ άρχισε να κόβει νομίσματα το 1894. Το birr, ισότιμο με το thaler διαιρούνταν σε 20 ghersh ή guerche (το όνομα προέρχεται από το τουρκικό qirsh) ή 32 bessa. Το 1903 το νομισματικό σύστημα άλλαξε σε 16 ghersh = 1 birr. Το 1915 η Τράπεζα της Αβησσυνίας άρχισε να τυπώνει και χαρτονομίσματα, με το όνομα thaler να χρησιμοποιείται στη θέση του birr σε γαλλικό κείμενο.
Το 1931 στην Αιθιοπία εισήχθη το δεκαδικό σύστημα αρίθμησης και το μπιρ έγινε ίσο με 100 metonnyas (ή και matonas). Κόπηκαν κέρματα ονομαστικής αξίας 1, 5, 10, 25 και 50 metonnyas. Η Τράπεζα της Αιθιοπίας τύπωσε τραπεζογραμμάτια το 1932 σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 50, 100 και 500 birr (thalers).
1936-1945
Το 1936 έπειτα από την κατάκτηση της Αιθιοπίας από τους Ιταλούς, εισήχθη ως νόμισμα η λιρέτα Ιταλίας και η ισοτιμία ήταν 1 μπιρ = 5 λιρέτες. Το 1938 η λίρα της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής έκανε την εμφάνισή της μόνο σε μορφή χαρτονομίσματος. Έπειτα από την απελευθέρωση το 1941 εισήχθη το νόμισμα της Βρετανικής Ανατολικής Αφρικής, το σελίνι Ανατολικής Αφρικής. Αυτό αντικατέστησε τη λιρέτα με ισοτιμία των 24 λιρετών ανά 1 σελίνι.
Δεύτερο μπιρ, 1945-
Το μπιρ επανεισήχθη το 1945 με ισοτιμία του 1 birr = 2 σελίνια. Το όνομα αιθιοπικό δολάριο (Ethiopian dollar) χρησιμοποιήθηκε σε αγγλικό κείμενο στα τραπεζογραμμάτια. Υποδιαιρέθηκε σε 100 santim (από το γαλλικό centime). Το birr έγινε επίσημο όνομα, που χρησιμοποιείται σε όλες τις γλώσσες, από το 1976.
Ημερομηνίες
thumb|250px|25 cantimes 1944 ([[Αιθιοπικό ημερολόγιο|EE1936), αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ Α΄]] Τα πρόσφατα κέρματα κόπηκαν σε τρεις σειρές, με χρονολογίες 1936, 1969 και 1996-8 στο αιθιοπικό ημερολόγιο. Οι ημερομηνίες στο τελευταίο είναι σχεδόν 8 χρόνια πίσω από το Δυτικό ημερολόγιο, έτσι αντιστοιχούν στα έτη 1944, 1977, και 2004-2005 μ.Χ. Κόπηκαν τα κέρματα των εξής ονομαστικών αξιών:
Οι ημερομηνίες εμφανίζονται στην αμχαρική γλώσσα, την επίσημη γλώσσα της Αιθιοπίας.
Εμφάνιση
Τα κέρματα κόπηκαν σε πολλά νομισματοκοπεία, σε πόλεις όπως το Παρίσι, το Βερολίνο και η Αντίς Αμπέμπα.
Τραπεζογραμμάτια
Έχουν εκδοθεί οι ακόλουθες σειρές χαρτονομισμάτων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπιρ Μπιρ
Πανάρετος Κωνσταντινίδης
Ο Πανάρετος Κωνσταντινίδης ήταν Μητροπολίτης της Μεσσηνίας. Γεννήθηκε το 1839.
Καταγόταν από την Αθήνα, σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη θεολογία σε διάφορα πανεπιστήμια της Γερμανίας. Το 1877 ανακηρύχτηκε υφηγητής της Πατρολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου και δίδαξε μέχρι το 1882. Κατά την ίδια περίοδο χρημάτισε Β’ Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 28 Φεβρουαρίου 1882 εκλέχτηκε από την Ιερά Σύνοδο Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Πέθανε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 1897.
Λόγιος ιεράρχης συνέγραψε πλήθος βιβλίων, μεταξύ των οποίων και τον «Κατάλογον Ιστορικόν των πρώτων Επισκόπων και των εφ’ εξής Αρχιεπισκόπων και Μητροπολιτών Αθηνών» (Αθήναι 1879). Εγκαινίασε τον Ιερό Ναό της Αναλήψεως του Κυρίου στην παραλία της Καλαμάτας. Ήταν γνώστης της Γερμανικής γλώσσας.
Πηγές
Παναρετος Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Υπουργείο Άμυνας (Ιράκ)
Το Υπουργείο Άμυνας (αραβικά: وزارة الدفاع العراقية) είναι κυβερνητική υπηρεσία του Ιράκ, υπεύθυνη για την Άμυνα της χώρας. Στις αρμοδιότητές της επίσης περιλαμβάνεται η εσωτερική ασφάλεια.
Το Υπουργείο διευθύνει το σύνολο των ιρακινών ενόπλων δυνάμεων, οι οποίες περιλαμβάνουν μια κοινή έδρα, τη Διοίκηση Ιρακινού Στρατού Ξηράς (η οποία ελέγχει το στρατό), τον Ιρακινό Στρατό, τις Ιρακινές Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων, το Ιρακινό Πολεμικό Ναυτικό (συμπεριλαμβανομένων των Πεζοναυτών) και την Ιρακινή Πολεμική Αεροπορία.
Ιστορία
Το Υπουργείο διαλύθηκε στα μέσα του 2003. Επανασυστάθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2004. Κατά τη μεταβατική περίοδο, η Γραφείο Υποθέσεων Ασφαλείας της Προσωρινής Συμμαχικής Αρχής λειτούργησε ως de facto Υπουργείο Άμυνας.
Την Ιρακινή Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία διευθύνει η Διοίκηση Ιρακινής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, η οποία αποτελέι μία επιπλέον στρατιωτική δύναμη υπαγόμενη απευθείας στον πρωθυπουργό του Ιράκ. Στις 30 Ιουνίου του 2009, υπήρχε νομοθεσία σε εξέλιξη για ένα χρόνο, με σκοπό τη μετατροπή της Ιρακινής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας σε ένα ξεχωριστό υπουργείο.
Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Στο παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι περιφερειακές ενότητες, οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την Απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Μίλαρντ Φίλμορ
Ο Μίλαρντ Φίλμορ (αγγλικά: Millard Fillmore, 7 Ιανουαρίου 1800 - 8 Μαρτίου 1874) ήταν ο 13ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Διετέλεσε πρόεδρος από τις 9 Ιουλίου 1850 έως τις 4 Μαρτίου 1853.
Υπήρξε επίσης συνιδρυτής του Πανεπιστημίου του Μπάφφαλο.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Γεννήθηκε στη Μοράβια της πολιτείας της Νέας Υόρκης στις 7 Ιανουαρίου του 1800, ως το δεύτερο από εννέα παιδιά και ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας. Οι γονείς του ήταν ο Ναθάνιελ Φίλμορ και η Φοίβη Μίλαρντ. Αργότερα, έζησε στο χωριό Ηστ Ωρόρα (East Aurora), που βρίσκεται νότια της πόλης Μπάφφαλο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Οι πρόγονοί του ήταν Πρεσβυτεριανοί αλλά όταν μεγάλωσε αποφάσισε να προσχωρήσει στο θρησκευτικό δόγμα του Ουνιταριανισμού. Ο πατέρας του τον προόριζε για ράφτη και όντως στα 14 του χρόνια έγινε μαθητευόμενος του ράφτη Μπέντζαμιν Χάνγκερφορντ στη Σπάρτη της Νέας Υόρκης. Έφυγε μετά από τέσσερις μήνες και έκανε μαθήματα με έναν άλλο ράφτη, στο New Hope της Νέας Υόρκης. Το 1819, παράλληλα με τη μαθητεία του παρακολούθησε για ένα εξάμηνο μαθήματα στην Ακαδημία του New Hope. Αργότερα της ίδιας χρονιάς, έπιασε δουλειά ως υπάλληλος στο γραφείο του Δικαστή Γουόλτερ Γουντ στο Μόντβιλ της Νέας Υόρκης, κάτω από τον οποίο ξεκίνησε να σπουδάζει νομικά.
Στις 5 Φεβρουαρίου 1826, ο Φίλμορ νυμφεύτηκε την Άμπιγκειλ Πάουερς με την οποία είχε γνωριστεί στην Ακαδημία του New Hope. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Μίλαρντ Πάουερς Φίλμορ και τη Μαίρη Άμπιγκεϊλ Φίλμορ. Ο Φίλμορ εγκατέλειψε τον Γουντ, βρήκε χρήματα και εξαγόρασε όσα όφειλε για τη μαθητεία του, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Μπάφαλο όπου συνέχισε τις σπουδές του στο δικηγορικό γραφείο των Άσα Ράις και Τζόζεφ Κλάρι. Το 1823, έλαβε την άδεια εξασκήσεως της δικηγορίας και έκανε την πρακτική του στο χωριό Ηστ Ωρόρα, όπου το 1825, έχτισε ένα σπίτι για τη σύζυγό του. Το 1834 συνέστησε τη δική του δικηγορική εταιρεία με όνομα, Φίλμορ και Χαλ (το 1836 μετονομάστηκε σε Φίλμορ, Χαλ και Χέιβεν) μαζί με τον στενό του φίλο Νέιθαν Χαλ (ο οποίος αργότερα υπηρέτησε ως Υπουργός Ταχυδρομείων στο προεδρικό γραφείο του Φίλμορ). Το γραφείο τους γρήγορα απέκτησε μεγάλη πελατεία και κύρος -λειτουργεί ακόμα και σήμερα με το όνομα Hodgson Russ LLP. Το 1846 συνίδρυσε το ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Μπάφαλο, το οποίο σήμερα είναι δημόσιο και αποτελεί το μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Υπηρέτησε στον στρατό της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια του Μεξικανο-Αμερικανικού Πολέμου.
Πολιτική
Το 1828, ο Φίλμορ εξελέγη στη Συνέλευση της Πολιτείας της Νέας Υόρκης με το Αντι-Μασονικό κόμμα και υπηρέτησε για τρεις θητείες ενός έτους, από το 1829 έως το 1831. Στην τελευταία του θητεία διετέλεσε Πρόεδρος μιας ειδικής νομοθετικής επιτροπής με σκοπό να θεσπίσει ένα νέο νόμο σχετικό με τη πτώχευση που διασφάλιζε ότι οι οφειλέτες δεν θα πήγαιναν φυλακή. Δεδομένου ότι το μέτρο είχε υποστήριξη από κάποιους Δημοκράτες, υιοθέτησε μια προσέγγιση μη συμμετοχής και επέτρεψε στους Δημοκράτες να λάβουν την ευθύνη για το νομοσχέδιο. Αυτού του είδους η προσπάθεια αφάνειας και αποφυγής των φώτων της δημοσιότητας θα χαρακτήριζε αργότερα την προσέγγιση του Φίλμορ στην πολιτική στο εθνικό επίπεδο.
Αργότερα εξελέγη ως Ουίγος (έχοντας ακολουθήσει το μέντορά του Θέρλοου Γουίντ στο κόμμα) στο 23ο Κογκρέσο το 1832, υπηρετώντας από το 1833 έως το 1835. Επανεξελέγη το 1836 στο 25ο Κογκρέσο, στο 26ο και στο 27ο Κογκρέσο υπηρετώντας από το 1837 έως το 1843. Το 1842 αρνήθηκε να είναι ξανά υποψήφιος για επανεκλογή.
Στο Κογκρέσο, αντιτάχθηκε στη μετατροπή του Τέξας σε πολιτεία όπου θα κρατούνται οι δούλοι, υποστήριξε εσωτερικές βελτιώσεις και έναν προστατευτικό δασμό, τον Τζον Κουίνσι Άνταμς ψηφίζοντας υπέρ της λήψης αιτήσεων κατά της δουλείας, την απαγόρευση από το Κογκρέσο του δουλεμπορίου μεταξύ των πολιτειών και τάχθηκε υπέρ της απαγόρευσης της δουλείας στην Περιφέρεια της Κολούμπια. Τερμάτισε στη δεύτερη θέση στις εκλογές για τον Εκπρόσωπο της Βουλής των Αντιπροσώπων το 1841. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή υπεύθυνη για την οικονομία των ΗΠΑ από το 1841 έως το 1843. Υπήρξε ένας από τους πρωτουργούς του Δασμού του 1842, καθώς και άλλων δύο νομοσχεδίων στα οποία ο Πρόεδρος Τζον Τάιλερ άσκησε βέτο.
Αφότου αποχώρησε από το Κογκρέσο, ο Φίλμορ ήταν υποψήφιος το 1844 για Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης με το κόμμα των Ουίγων, αλλά δεν κατάφερε να νικήσει. Ήταν ο πρώτος Επικεφαλής Ελεγκτής της Πολιτείας της Νέας Υόρκης που εκλέχτηκε με γενική ψηφοφορία, κερδίζοντας τον Όρβιλ Χάνγκερφορντ, συγκεντρώνοντας 174.756 ψήφους έναντι 136.027 του Χάνγκερφορντ. Η θητεία του διήρκησε από το 1848 έως το 1849. Ως Επικεφαλής Ελεγκτής της Πολιτείας, αναθεώρησε το τραπεζικό σύστημα της Νέας Υόρκης, κάνοντας το πρότυπο για το μελλοντικό Εθνικό Τραπεζικό Σύστημα.
Αντιπροεδρία 1849–1850
Στην εθνική συνέλευση των Ουίγων το 1848, η υποψηφιότητα του Στρατηγού Ζαχαρία Τέιλορ για την Προεδρία εκνεύρισε τους υποστηρικτές του Χένρι Κλέι και όσους ήταν αντίθετοι με την επικράτηση της δουλείας στα εδάφη που κατακτήθηκαν στον Μεξικανο-Αμερικανικό Πόλεμο. Μια ομάδα Ουίγων πολιτικών πρότεινε τον Φίλμορ για τη θέση του Αντιπροέδρου. Ο Φίλμορ καταγόταν από μια πολιτεία που απαγόρευε τη δουλεία και οι συνέδροι πίστευαν ότι θα βοηθούσε το κόμμα να προσελκύσει ψηφοφόρους από την πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Ο Φίλμορ εν μέρει επιλέγει με σκοπό να εμποδίσει τον πολιτικό Θέρλοου Γουίντ, ο οποίος ασκούσε επιρροή σε πολλές επιχειρήσεις, από το να λάβει υποψηφιότητα για την Αντιπροεδρία (και τον Γουίλιαμ Σιούαρντ που κατευθυνόταν από τον Γουίντ, από το να λάβει μια θέση στο υπουργικό συμβούλιο του Τέιλορ). Ο Γουίντ τελικά κατάφερε να εκλέξει τον Σιούαρντ στη Γερουσία. Αυτός ο ανταγωνισμός μεταξύ του Σιούαρντ και του Φίλμορ οδήγησε τον Σιούαρντ στο να αναλάβει μεγαλύτερη συμμετοχή στα υπουργικά συμβούλια και στην καθοδήγηση της διοίκησης. Η μάχη θα συνεχιζόταν ακόμα και μετά το θάνατο του Τέιλορ.
Ο Τέιλορ και ο Φίλμορ διαφωνούσαν στο θέμα της δουλείας στα νέα δυτικά εδάφη που πάρθηκαν από το Μεξικό στο Μεξικανο-Αμερικανικό Πόλεμο. Ο Τέιλορ ήθελε στις καινούριες πολιτείες να απαγορεύεται η δουλεία, ενώ ο Φίλμορ υποστήριζε τη δουλεία σε αυτές τις πολιτείες ώστε να κατευνάσει το Νότο. Ο ίδιος δήλωσε αυτολεξεί: "Ο Θεός γνωρίζει ότι απεχθάνομαι τη δουλεία, αλλά είναι ένα υπάρχον κακό...και πρέπει να το υπομείνουμε και να το προστατεύσουμε όπως ορίζει το Σύνταγμα."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ
Εκαταίος
Το όνομα Εκαταίος μπορεί να αναφέρεται στις παρακάτω προσωπικότητες:
Παρασκευή Αχαΐας
Η Παρασκευή είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος.
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 640 μέτρων περίπου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Σημαία της Αγίας Ελένης
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 110010.svg|23px Διαστάσεις 1:2]] Η σημαία της Αγίας Ελένης καθιερώθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1984.
Στην επάνω αριστερή γωνία σε γαλάζιο φόντο έχει τη σημαία της Βρετανίας και στη δεξιά μεριά έχει το εθνόσημο των νησιών. Είναι ένας θυρεός, που έχει ένα πτηνό (στο πάνω μέρος) και ένα τρικάταρτο πλοίο, στο κάτω, μέσα στο βυθό.
Η εν λόγω σημαία δε χρησιμοποιείται στις κτήσεις της Αγίας Ελένης. Το Τριστάν ντα Κούνια καθιέρωσε τη δική του σημαία τον Οκτώβριο του 2002, όπως και το Νησί της Αναλήψεως από το 2013.
Στις 29 Απριλίου 2019 υιοθετήθηκε μία τροποποιημένη έκδοση, με μικρότερο τον θυρεό και πιο μπλε το χρώμα της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγια Ελενη Κατηγορία:Νήσος Αγίας Ελένης Κατηγορία:Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου
Πλαγκτόσφαιρα
Η πλαγκτόσφαιρα (λατινική και επιστημονική ονομασία Planctosphaera) είναι μικρό ασπόνδυλο θαλάσσιο ζώο, που ανήκει στη συνομοταξία ημιχορδωτά και αποτελεί το μοναδικό γνωστό γένος μιας ολόκληρης, δικής του ομοταξίας, των πλαγκτοσφαιροειδών (Planctosphaeroidea). Με τη σειρά του, το γένος πλαγκτόσφαιρα περιλαμβάνει ένα μοναδικό είδος, το πλαγκτόσφαιρα η πελαγική (Planctosphaera pelagica).
Το είδος είναι γνωστό μόνο από τις προνύμφες του, που κολυμπούν ελεύθερα στο θαλάσσιο νερό. Οι προνύμφες αυτές, όπως και οι παρόμοιες άλλων ημιχορδωτών (εντερόπνευστα) αποκαλούνται «τορνάρια» (tornaria) και διαθέτουν μια ζώνη από κινούμενες βλεφαρίδες που χρησιμεύουν στο να συλλαμβάνει το ζώο μικροσκοπικά κομματάκια τροφής. Η Planctosphaera pelagica διαφέρει από όλα αυτά τα ζώα στο ότι έχει αδένες που εκκρίνουν βλέννα γύρω από τη βλεφαριδοφόρο ζώνη της. Πιθανώς αυτή η βλέννα χρησιμεύει στην προσκόλληση των τεμαχίων της τροφής ή την αποθάρρυνση τυχόν θηρευτών, ή ακόμα στην εξουδετέρωση παρασίτων. Επίσης οι προνύμφες της πλαγκτόσφαιρας είναι μεγαλύτερες από όλες τις προνύμφες της ομοταξίας των εντερόπνευστων. Χάρη σε αυτά τα δύο χαρακτηριστικά (βλεννογόνοι αδένες και μεγαλύτερο μέγεθος προνύμφης) ταξινομούνται γενικώς στη δική τους, ξεχωριστή ομοταξία.
Παραπομπές
Πλαγκτοσφαιρα
Νίκος Μακρόπουλος
Ο Νίκος Μακρόπουλος (γεν. Θεσσαλονίκη, 20 Ιουνίου 1965) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Κάτω Τούμπα της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στην γειτονιά του Αγίου Φανουρίου. Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με την λαϊκή μουσική. Στην ηλικία των 12 ετών άρχισε να μαθαίνει κιθάρα και η πρώτη φορά που τραγούδησε μπροστά σε κοινό ήταν σε μια γιορτή του σχολείου του για το Πολυτεχνείο. Του είχαν αναθέσει να πει ένα δημοτικό τραγούδι και από τότε φαινόταν το ταλέντο του. Ο ίδιος έχει δηλώσει πως ήταν αναποφάσιστος όταν ήταν νέος για το τι επάγγελμα θα έκανε αλλά μετά που τελείωσε το σχολείο στα 18 σπούδασε στην Αθήνα Φυσική Αγωγή. Την περίοδο που δεν είχε τελειώσει τις σπουδές του έκανε τα πρώτα του βήματα τραγουδώντας σε μαγαζιά της Θεσσαλονίκης.
Μετά από λίγα χρόνια άρχισε η στρατιωτική του θητεία. Όταν απολύθηκε από τον στρατό άφησε για λίγο το τραγούδι και έγινε ιδιωτικός υπάλληλος σε μία εταιρία με θερμοσίφωνες και ήταν αρκετά καλός στην δουλεία του,όμως μετά από λίγο καιρό αποφάσισε να φτιάξει δική του επιχείρηση ως υδραυλικός. Δεν τα κατάφερε πολύ καλά σε αυτόν τον τομέα και ξαναγύρισε στο τραγούδι ύστερα από πολλές προσπάθειες να βρει δουλειά σε νυχτερινό μαγαζί. Το 1994 ξεκίνησε να τραγουδάει σε μπουζούκια στην Καλαμάτα. Επίσης τραγούδησε και στο κέντρο «Ίμερος» στην Νέα Κηφισιά και στο «Σκορπιός» στην Θεσσαλονίκη. Σπουδαία συνεργασία στην καριέρα του ήταν εκείνη με τον Γιώργο Μαζωνάκη και την Άντζυ Σαμίου. Έπειτα τραγούδησε στο κέντρο «Νεράιδα» και στο κέντρο «Αστέρια» με την Άννα Βίσση στην Αθήνα.
Τότε κυκλοφόρησε και το πρώτο του CD που το υπέγραψαν ο Γιώργος Θεοφάνους και η Εύη Δρούτσα. Το δεύτερο του CD κυκλοφόρησε το 2000. Το 2005 ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες χρονιές του και οι δισκογραφικές του δουλειές συνεχίστηκαν με γνωστούς δημιουργούς όπως Καπίρη, Θεωδώρου, Γιατρά, Χρυσοβέργη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Μπάιριτσι (Μπίχατς)
Το Μπάιριτσι (κυριλλικά: Бајрићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 542 κατοίκους.
Κόρος (αποσαφήνιση)
Ο κόρος μπορεί να αναφέρεται στις εξής έννοιες:
Σουλεϊμάν Μιρζά (γιος του Ταχμάσπ Α΄)
Ο Σουλεϊμάν Μιρζά, Σολεϊμάν Μιρζά. (28 Μαρτίου 1554, Ναχτσιβάν – 30 Οκτωβρίου 1576) ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών. Γιος τού βασιλιά Ταχμάσπ Α΄ (1524-1576) από την Κιρκάσια σύζυγό του Σουλτάν-Αγά Χανούμ, λειτούργησε αρκετά χρόνια ως αξιωματούχος, υπηρετώντας ως κυβερνήτης (χακέμ) τού Σιράζ (1555-1557/58, κάτω από έναν λαλέ) και τού Mασχάντ (1567–1573, κάτω από ένα λαλέ επίσης). Αμφιθαλής αδελφή του ήταν η Παρί Χαν Χανούμ και θείος του ήταν ο Κιρκάσιος Σαμχάλ Σουλτάν, και οι δύο εξαιρετικά κομβικές μορφές στις υποθέσεις των Σαφαβιδών κατά το δεύτερο μισό τού 16ου αι.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής τού Ταχμάσπ Α΄, όταν ήταν εμφανής ένας παρατεταμένος ανταγωνισμός για τον θρόνο, καθώς και πολύς αγώνας για τη θέση από τις αντίπαλες φατρίες, ορισμένοι αρχηγοί των Κιζιλμπάς αποφάσισαν, το 1574, να υποστηρίξουν ανοιχτά τον Σουλεϊμάν Μιρζά ως διάδοχο. Όταν ο ετεροθαλής αδελφός του Ισμαήλ Μιρζά Σαφαβί (ο οποίος διαδέχθηκε τον Ισμαήλ Β΄) ενθρονίστηκε τελικά στις 22 Αυγούστου 1576, ο τελευταίος διέταξε τη συστηματική δολοφονία ή τύφλωση οποιουδήποτε πρίγκιπα με βασιλικό αίμα, που θα μπορούσε να γίνει το κέντρο μίας συνωμοσίας εναντίον αυτού. Ως αποτέλεσμα, ο Σουλεϊμάν Μιρζά σκοτώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1576 με εντολή τού ετεροθαλούς αδελφού του. Τάφηκε στο Ιερό Iμαμζαντέχ Χοσεΐν στο Καζβίν, την τότε βασιλική πρωτεύουσα.
Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι
Καταγωγή
Ο Μπερνίνι γεννήθηκε στο Βασίλειο της Νάπολης της σημερινής Ιταλίας τον χειμώνα του 1598. Ήταν γιος ενός μανιεριστή γλύπτη, του Πιέτρο Μπερνίνι, ο οποίος καταγόταν από τη Φλωρεντία και είχε μετακομίσει πρόσφατα μαζί με τη σύζυγό του, την Αντζέλικα Γκαλάντε από τη Νάπολη, για να εργαστεί στο εργοτάξιο της Τσερτόζα ντι Σαν Μαρίνο. Σε ηλικία επτά ετών, ο μικρός Τζοβάνι, ή Τζαν, όπως είναι ευρέως γνωστός, ακολούθησε τον πατέρα του στη Ρώμη, όπου ο τελευταίος κέρδισε την πατρονία του Καρδιναλίου Σκιπίωνος Μποργκέζε, ανιψιού του Πάπα. Εκεί δόθηκε στο νεαρό Μπερνίνι η δυνατότητα να δείξει το ταλέντο του.
Μαθητεία και πρώιμα έργα
Ο Πιέτρο Μπερνίνι, που επέστρεψε στη Ρώμη το 1605 για να συμμετέχει σε έργα του Πάπα Παύλου Ε΄ Μποργκέζε, πραγματοποίησε αυτή την περίοδο αυτό που σήμερα αναγνωρίζεται ως το αριστούργημά του, το μαρμάρινο ανάγλυφο που απεικονίζει την Ανάληψη της Παναγίας στο βαπτιστήριο της βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε, ένα παράδειγμα μετάφρασης σε όρους γλυπτικής των αξιών της θρησκευτικής ζωγραφικής της εποχής. Με την τεχνική του ο Πιέτρο προσπαθεί να αποδώσει εφέ της ζωγραφικής: οι βαθιές πτυχώσεις, η βαθύτητα του ανάγλυφου που αυξάνεται στα πρόσωπα που βρίσκονται σε πρώτο πλάνο. Όλες αυτές τις τεχνικές χρησιμοποίησε και ο γιος του στα πρώτα του αυτόνομα έργα. Άλλο έργο του Πιέτρο που είχε μεγάλη συμβολή στη διαμόρφωση της τέχνης του νεαρού Τζαν Λορέντζο, ήταν η κατασκευή της Καπέλα Παολίνα, σχεδιασμένη από τον Φλαμίνιο Πόντζο, προορισμένη να υποδεχτεί τον τάφο των Παπών Παύλου Ε’ και Κλήμη Η', στην οποία ο Πιέτρο συμμετείχε μαζί με ένα συνεργείο άλλων γλυπτών και ζωγράφων που διακόσμησαν το έργο, και συγκεκριμένα δημιουργώντας τη Στέψη του Κλήμη Η΄ το 1611.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν για τον νεαρό Μπερνίνι η εμπειρία οργάνωσης ενός συνεργείου (στο μέλλον διηύθυνε πολλά) και η ενσωμάτωση στο εσωτερικό ενός έργου αρχιτεκτονικής και εικονογραφίας γλυπτικής και ζωγραφικής ενωμένες σε ένα σύνολο πλούσιο σε πολύχρωμα μάρμαρα.
Ένα από τα πρώτα έργα όπου ο Μπερνίνι εργάστηκε σαν βοηθός του πατέρα του ήταν η Κρήνη του Σαπιοκάραβου στην Πιάτσα ντι Σπάνια.
Η Ρώμη στις αρχές του 17ου αιώνα ήταν μια πόλη που βρισκόταν σε καλλιτεχνικό αναβρασμό, σε μια εποχή μεγάλων καινοτομιών, αληθινών και καθαρών επαναστάσεων, όπως η ραγδαία εξάπλωση αυτά τα χρόνια της ζωγραφικής του Καραβάτζιο, στο νατουραλιστικό πεδίο, και αυτής του Καρράτσι στο ακαδημαϊκό και σύμφωνο με την παράδοση πεδίο, τη στιγμή που η τέχνη του Ρούμπενς άνοιγε τον δρόμο στο Μπαρόκ. Μα κυρίως επρόκειτο για μια πόλη που φιλοξενούσε καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη, οι οποίοι βρίσκονταν σε συνεχή αντιπαράθεση και ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών.
Νεανικά έργα
Ήδη από τα πρώτα του έργα ο Μπερνίνι αποκαλύπτει το μεγαλείο του ταλέντου του, αναπαριστώντας τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Μπαρόκ. Χρόνια μετά, έχοντας φτάσει σε ωριμότητα ο καλλιτέχνης ομολόγησε, ξαναβλέποντας ένα από τα νεανικά του αριστουργήματα, το Απόλλων και Δάφνη:
"Ω, πόση λίγη πρόοδο έκανα στην τέχνη της γλυπτικής στο πέρασμα τόσων ετών, ενώ γνωρίζω πως από τόσο νέος χειριζόμουν το μάρμαρο με αυτό τον τρόπο!"
Πρόσφατες έρευνες δείχνουν το σύμπλεγμα των δύο "Termini" του Πρίαπου και της Φλώρας που προορίστηκαν για τους κήπους της Βίλας Μποργκέζε το 1615-16, και που τώρα βρίσκονται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης, να είναι το πρώτο παράδειγμα συνεργασίας των δύο γλυπτών, μαζί με τα συμπλέγματα των Τεσσάρων Εποχών, που αποτελούσαν παραγγελία του Λεόνε Στρότζι και προορίζονταν για τη ρωμαϊκή του βίλα. Η ρεαλιστική και αισθησιακή απόδοση των διάκοσμων από φρούτα θυμίζει τα έργα του Καραβάτζιο που διατηρούσε ο καρδινάλιος Σκιπίων Μποργκέζε στη συλλογή του.
Στην πρώτη στυλιστική του φάση, ο Μπερνίνι δείχνει ενδιαφέρον και απόλυτο σεβασμό προς την ελληνιστική γλυπτική σε έργα που μιμούνται την τελειότητα της αρχαίας τεχνοτροπίας, όπως στο έργο της Κατσίκας Αμάλθειας, το 1615, στο οποίο ο καλλιτέχνης υιοθετεί μια συγκεκριμένη τεχνική παλαίωσης του μαρμάρου, ώστε να δημιουργεί την εντύπωση πως το άγαλμα δημιουργήθηκε κατά την ελληνιστική εποχή. Ο Μπερνίνι μιμείται επίσης την τελευταία φάση της γλυπτικής του Μιχαήλ Αγγέλου Μπουοναρότι όπως αποκαλύπτουν ο Άγιος Σεβαστιανός της συλλογής Thyssen στη Μαδρίτη και το Μαρτύριο του Αγίου Λαυρεντίου, της Συλλογής Κοντίνι Μπονακόσι στη Φλωρεντία.
Στην περίοδο αυτή ανήκουν επίσης ο Ο Φαύνος που περιπαίζεται από Ερωτίδες και μια προτομή, αυτή του Τζοβάνι Μπατίστα Σαντόνι στην εκκλησία της Σάντα Πρασέντε στη Ρώμη.
Τα συμπλέγματα των Μποργκέζε
thumb|250px|Απόλλων και Δάφνη (1622-1625), Γκαλλερία Μποργκέζε Υπό την προστασία του Σκιπίωνος Μποργκέζε, ο Μπερνίνι κέρδισε γρήγορα τη φήμη που του αναλογούσε σαν καλλιτέχνης. Ανάμεσα στα πρώτα έργα του ήταν διακοσμητικά κομμάτια για τους κήπους της Βίλας Μποργκέζε, η οποία σήμερα στεγάζει την υπέροχη ιδιωτική συλλογή της οικογένειας. Ανάμεσα στα γλυπτά και τους πίνακες περιλαμβάνονται και μερικά από τα πρώιμα αριστουργήματα του Μπερνίνι. Τα τέσσερα αριστουργήματα του μεγάλου καλλιτέχνη είναι:
Μπορεί να ειπωθεί πως σε αυτές τις συνθέσεις ο καλλιτέχνης αιχμαλωτίζει μια μεταβατική στιγμή, δηλαδή το σημείο όπου η εκάστοτε ιστορία κορυφώνεται. Ο παρατηρητής, χάρις σε μια σειρά από τεχνάσματα, έλκεται από την τροχιά που ακολουθούν: ένα παράδειγμα από αυτό που οι σύγχρονοι του Μπερνίνι αποκαλούσαν Ut pictura poesis. Μα αυτό που συναρπάζει περισσότερο τον παρατηρητή και έκανε τον Μπερνίνι έναν από τους ζωντανούς μύθους της εποχής του ήταν η δεξιοτεχνία, ο υπέρμετρος νατουραλισμός, η ικανότητα αναπαράστασης των ανατομικών ιδιαιτεροτήτων, της υπόστασης της ύλης και της υφής των χρωματισμών.
Συντήρηση αρχαιοτήτων
Η μελέτη των αρχαιοτήτων για τον Τζαν Λορέντζο έγινε στη βάση της εκπαίδευσής του: ορισμένες συντηρήσεις που πραγματοποίησε και αποκαλύπτουν το γούστο και την προσωπική ερμηνεία του για την ελληνιστική τέχνη. Ανάμεσα σε αυτά είναι:
Προσωπογραφίες
thumb|250px|''Προτομή του Βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1665), Βερσαλλίες Δεξιοτεχνία και αληθοφάνεια ήταν τα χαρίσματα που οι διάσημοι εντολοδότες αναγνώριζαν στον Μπερνίνι. Οι προτομές – πορτρέτα ήταν μια από τις κυριότερες πηγές εσόδων του: σε όλη τη διάρκεια της ζωής του τού ζητούσαν να φιλοτεχνήσει πορτρέτα παπών, βασιλέων, ευγενών, σημαντικών προσώπων με μεγάλη επιρροή στην εποχή τους. Πολλά από αυτά είναι διάσημα, όπως η απεικόνιση του πάπα Παύλου Ε΄ το 1620. Οι ισχυροί της εποχής ήθελαν να απεικονιστούν "all' eroica", συχνά εξιδανικευμένοι στο παρουσιαστικό και την έκφραση, με πτυχώσεις ρούχων ενώ τις φυσά ο άνεμος και αλλεπάλληλες από μπούκλες.
Το 1621 ο Μπερνίνι απέκτησε τον Σταυρό του Τάγματος του Χριστού για την κατασκευή της προτομής – πορτρέτου του πάπα Γρηγορίου ΙΕ΄. Δύο άλλες προτομές του απεικονίζουν τον Σκιπίωνα Μποργκέζε, και κατασκευάστηκαν το 1632. Αναπαριστούν τη στιγμή, που το εικονιζόμενο πρόσωπο είναι έτοιμο να εκστομίσει μία λέξη. Για τον Μπερνίνι, που ήταν ικανότατος παρατηρητής, αυτό ήταν το μυστικό ώστε να αναπαριστά καλύτερα τον ανθρώπινο χαρακτήρα: να τον ακινητοποιεί σε μία οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του, και σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή να τον αναπαριστά. Ανάμεσα στο 1630 και 1635 φτιάχνει την προτομή της Κονστάντσα Μπουοναρέλλι, σύζυγο ενός μαθητή του και ερωμένη του. Ακόμη και εδώ, η γυναίκα δείχνει έκπληκτη, με το στόμα μισάνοιχτο και την πουκαμίσα της ανοιχτή ψηλά.
Στον Σαντελού, βιογράφο και εξομολόγο του κατά τη διαμονή του στη Γαλλία, ο Μπερνίνι δηλώνει πως τον εμπνέει η τέχνη του Ραφαήλ, ο τρόπος που έκανε το πορτρέτο του Μπίντο Αλτοβίτι, αλλά και πως για να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή φυσικότητα, έπρεπε το θέμα του να διαθέτει κάποια προσποίηση και θεατρικότητα. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούσε να κάνει ορατά τα στοιχεία εκείνα, που χαρακτήριζαν το κάθε πρόσωπο. Συχνά, πριν το γλυπτό, έκανε ένα σκίτσο του θέματός του.
Υπήρξαν περιπτώσεις, όπου ο Μπερνίνι ήταν αναγκασμένος να εργαστεί, χωρίς να έχει μπροστά του το μοντέλο του, όπως στην περίπτωση του Καρδιναλίου Ρισελιέ, μα οι δυσκολίες, όπως έλεγε, ήταν σημαντικές.
Κάποια τέτοια πορτρέτα συνδέθηκαν με διάσημα ανέκδοτα γύρω από τον μεγάλο δημιουργό. Ένα παράδειγμα αφορά μια από τις προτομές του Σκιπίωνος Μποργκέζε. Καθώς ο Μπερνίνι εργαζόταν, το μάρμαρο παρουσίασε κάποιο ελάττωμα. Ο Σκιπίων, χωρίς να έχει υπόψη του τι είχε συμβεί, έλαβε την παράκληση να μην ποζάρει για μερικές ημέρες, αγνοώντας πως επρόκειτο ακριβώς για τον χρόνο που απαιτούσε η δημιουργία μίας ολόιδιας προτομής από την αρχή. Το επεισόδιο, που κυκλοφόρησε αργότερα, τροφοδότησε τον μύθο γύρω από την επιδεξιότητα και την ταχύτητα του καλλιτέχνη.
Έργα ζωγραφικής
thumb|250px|Οι Άγιοι Ανδρέας και Θωμάς (1627)
Σύμφωνα με τον ιστορικό και βιογράφο του Μπερνίνι, Φιλίππο Μπαλντινούτσι, ολοκλήρωσε περισσότερα από 150 έργα ζωγραφικής για την προσωπική του ευχαρίστηση και κυρίως ως δευτερεύουσα ασχολία, ωστόσο σήμερα λίγοι πίνακες ή σχέδια μπορούν με βεβαιότητα να αποδοθούν στον Μπερνίνι. Σε αυτά ανήκουν δύο αυτοπροσωπογραφίες που φιλοξενούνται στην Πινακοθήκη Μποργκέζε της Ρώμης, άλλες προσωπογραφίες και θρησκευτικά έργα, ένας πίνακας που απεικονίζει τον Δαβίδ και μία εικόνα των Αγίων Ανδρέα και Θωμά (Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου). Τα έργα αυτά χρονολογούνται κατά προσέγγιση από τα μέσα της δεκαετίας του 1620 μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας.
Ο Ουρβανός Η΄ Μπαρμπερίνι στον Παπικό Θρόνο
Το 1623 ήταν ένα πολύ σημαντικό έτος για τις τύχες της Ρώμης, ακόμη και από την οπτική πλευρά της τέχνης. Εκείνη τη χρονιά εκλέχτηκε Πάπας ο Μαφφέο Μπαρμπερίνι, υπό το όνομα Ουρβανός Η΄, ένας φιλόδοξος ποντίφικας, εραστής των τεχνών και μεγάλος θαυμαστής του Μπερνίνι, τον οποίο και θεωρούσε καλλιτέχνη ιδανικό για να πραγματοποιήσει τα πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά του σχέδια, για να δώσει έκφραση και μορφή στη θέληση της Εκκλησίας να προβάλλει τον εαυτό της ως θριαμβεύτρια δύναμη, μέσα από θαυμαστά έργα, με έναν σαφή χαρακτήρα, επικοινωνιακό, πειστικό και θριαμβευτικό.
Θα ήταν μια τέχνη που θα αποτελούσε τη βάση διαφόρων τυπολογιών: της αρχιτεκτονικής, της γλυπτικής και της πολεοδομίας, που θα είχαν στο θέατρο τον κοινό τους παρονομαστή: ο Μπερνίνι πραγματοποιεί μια σειρά από σκηνογραφίες, στις οποίες χρησιμοποιούσε κάθε πιθανό μέσο για να καταπλήξει το κοινό, με διάφορα εφέ, τα οποία κατόπιν χρησιμοποίησε και στα έργα αρχιτεκτονικής του.
thumb|250px|Το σκέπαστρο της Αγίας Τράπεζας της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου (1624), Βατικανό
thumb|250px|Η Κρήνη του Τρίτωνα (1642), Πιάτσα Μπαρμπερίνι
Ο Ιννοκέντιος Ι΄ Πάμφιλι στον Παπικό Θρόνο
Μετά τη συμφιλίωσή του με τον Πάπα ξεκινά μια από τις ευνοϊκότερες περιόδους για τον καλλιτέχνη, με τον Ιννοκέντιο να του παρέχει την προστασία του και να του αναθέτει τη διακόσμηση με πολύχρωμα μάρμαρα του κεντρικού κλίτους της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου.
Μερικά από τα αριστουργήματα του καλλιτέχνη που ανήκουν στην περίοδο αυτή είναι:
thumb|250px|Η Κρήνη των Τεσσάρων Ποταμών (1651), Πιάτσα Ναβόνα
Ο Αλέξανδρος Ζ΄ Κίτζι στον Παπικό Θρόνο
thumb|250px|Ο Θρόνος του Αγίου Πέτρου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου (1657 - 1666) Με την εκλογή του Φάμπιο Κίτζι, που επιλέγει το όνομα Αλέξανδρος Ζ' το 1655, εμφανίζεται ένας ουμανιστής Πάπας, όπως ο Μαφφέο Μπαρμπερίνι τριάντα χρόνια πριν, που περιτριγυρίζεται από καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες για την εκτέλεση φιλόδοξων πολεοδομικών σχεδίων, όπως η ανάπλαση της Πιάτσα ντελ Πόπολο, αναθέτοντας διάφορα έργα στους Πιέτρο ντα Κορτόνα και Κάρλο Ραϊνάλντι.
Ανάμεσα στα έργα που ο Αλέξανδρος ανέθεσε στον Μπερνίνι είναι:
thumb|250px|Η μεγαλόπρεπη Πλατεία του Αγίου Πέτρου με την Κιονοστοιχία του Μπερνίνι (1656 – 1667), Βατικανό
thumb|250px|Ο θόλος του Αγίου Θωμά της Βιλανόβα (1658 - 1661), Καστέλ Γκαντόλφο
Στα τέλη του Απριλίου 1665, στον κολοφώνα της δόξας του, ο Μπερνίνι πραγματοποίησε και ένα ταξίδι στο Παρίσι, όπου και έμεινε μέχρι τον Νοέμβρη. Ήταν τόση η διεθνής ακτινοβολία του ώστε κατά τις βόλτες του στην πόλη να συγκεντρώνεται πλήθος που επιθυμούσε να τον δει από κοντά. Το ταξίδι αυτό, που ενθάρρυνε ο Πατέρας Ολίβα, μέλος των Ιησουιτών, ήταν αποτέλεσμα των συνεχών προσκλήσεων για εργασία από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ'. Στη Γαλλία ο Μπερνίνι παρουσίασε μια σειρά από ευφάνταστα σχέδια για την ανατολική πρόσοψη του Λούβρου, τα οποία απορρίφθηκαν τελικά για χάρη των πιο αυστηρών και κλασικών προτάσεων του γηγενή Κλωντ Περώ. Ο Μπερνίνι σύντομα έχασε την εύνοια της γαλλικής αυλής, γιατί εξέφρασε περιφρόνηση για τη γαλλική τέχνη σε σύγκριση με την ιταλική. Πιστεύεται πως είπε ότι ένας πίνακας του Γκουίντο Ρένι αξίζει περισσότερο από το ίδιο το Παρίσι. Το μόνο έργο από την εποχή του που απομένει στο Παρίσι είναι μια προτομή του Λουδοβίκου, που έθεσε το στάνταρ για την απεικόνιση των βασιλέων για περίπου έναν αιώνα.
Τελευταία χρόνια
Μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία, ο Μπερνίνι συνέχισε να πλουτίζει τη Ρώμη σε αριστουργήματα. Αρκετά από αυτά κατασκεύασε με τη βοήθεια μαθητών του, αλλά και του γιου του. Ανάμεσα στα όψιμα έργα του ξεχωριστή θέση έχουν: thumb|250px|Ο Άγγελος με το Ακάνθινο Στεφάνι, (1669), Σαντ' Αντρέα ντέλε Φράτε
Ο Μπερνίνι απεβίωσε στη Ρώμη το 1680, και κηδεύτηκε στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, η Βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας, η οποία τότε διέμενε στη Ρώμη, παρήγγειλε στον Φιλίππο Μπαλντινούτσι να γράψει τη βιογραφία του. Το πρόσωπό του, όπως απεικόνισε ο ίδιος σε μια αυτοπροσωπογραφία του, εμφανιζόταν στο ιταλικό χαρτονόμισμα με αξία 50.000 λιρέτες. Επίσης, δανείζει το όνομά του στον κρατήρα Μπερνίνι, στην επιφάνεια του πλανήτη Ερμή.
Συλλογή Έργων
βλέπε επίσης Κατάλογος έργων του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι
Ακολουθούν πληροφορίες και φωτογραφίες των γνωστότερων έργων του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, η πλειοψηφία των οποίων σήμερα βρίσκεται στην πόλη της Ρώμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζαν Λορεντσο Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Γλύπτες του Μπαρόκ
Ιλίρ Μέτα
Βιογραφικό
μικρογραφία|Ο Μέτα (δεξιά) με τον [[Γιώργος Α. Παπανδρέου|Γιώργο Παπανδρέου το 2009]] Γεννήθηκε στο Σκραπάρ, στη νότια Αλβανία. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία της χώρας τον Παντελί Μάικο στις 29 Οκτωβρίου του 1999. Από τον Ιούλιο του 2002 και για έναν χρόνο ήταν υπουργός Εξωτερικών. Το 2004 αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας και ίδρυσε το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ένταξη, το οποίο στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2009 συμμετείχε στο συνασπισμό με το όνομα Συμμαχία για την Ένταξη που κέρδισε τέσσερις έδρες στη νέα βουλή. Μετά τις εκλογές αυτές ο Σαλί Μπερίσα συνεργάστηκε με τον Ιλίρ Μέτα για το σχηματισμό κυβέρνησης και ο Μέτα έλαβε για δεύτερη φορά τη θέση του υπουργού Εξωτερικών και τοποθετήθηκε αντιπρόεδρος στην νέα κυβέρνηση. Μετά τον ανασχηματισμό το Σεπτέμβριο του 2010 ανέλαβε το Υπουργείο Οικονομίας, Εμπορίου και Ενέργειας. Στις 14 Ιανουαρίου του 2011, ύστερα από τη δημοσίευση βίντεο, που είχε τραβηχτεί κρυφά τον Μάρτιο του 2010 και στο οποίο ο Μέτα φαίνεται να ζητά από τον τότε Υπουργό Οικονομίας Ντριτάν Πρίφτι την παραχώρηση, σε συγκεκριμένη εταιρία, χωρίς τη διενέργεια διαγωνισμού, άδειας λειτουργίας για υδροηλεκτρικούς σταθμούς, ο αντιπρόεδρος της αλβανικής κυβέρνησης αναγκάστηκε σε παραίτηση που έγινε δεκτή από τον Σαλί Μπερίσα. Στις 21 Ιανουαρίου οργανώθηκε από την αντιπολίτευση διαδήλωση στα Τίρανα με αίτημα την παραίτηση της κυβέρνησης στη διάρκεια της οποίας ξέσπασαν συγκρούσεις με την αστυνομία με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 4 άνθρωποι και να τραυματιστούν δεκάδες. Κατάγεται απο το Σκραπάρ (Corovoda). Είναι ανηψιός του Σιμών Γκινέτσι πρώην Προέδρου ελληνικής μειονότητας κατοίκων Χειμάρρας (περιόδου 1971-1989) .Έχει ρίζες προερχόμενες απο την βόρεια Έλλαδα. Εχει τρία παιδιά. Σύζηγος του είναι η Monika Kryemadhi
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλβανίας
Βίλχελμ Κύχελμπεκερ
Ο Βίλχελμ Κάρλοβιτς Κύχελμπέκερ (γερμανική γραφή: Wilhelm Küchelbecker, προφορά στα γερμανικά: Βίλχελμ Κύχελμπέκερ), (ρωσική γραφή: Вильгельм Карлович Кюхельбекер, προφορά στα ρωσικά: Βιλγκιέλμ Κάρλαβιτς Κιουχιλμπιέκιερ ), (21 (10) Ιουνίου 1797 – 23 (11) Αυγούστου 1846), ήταν Ρώσος ρομαντικός λογοτέχνης και μετείχε στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 1825 κατά του τσάρου. Καταγόταν από γερμανική οικογένεια ευγενών της Βαλτικής. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Εσθονία και αργότερα φοίτησε στο Λύκειο Τσάρκογιε Σελό της Αγίας Πετρούπολης όπου έγινε στενός φίλος με τον μεγάλο Ρώσο ποιητή Αλεξάντρ Πούσκιν. Το 1821 πήγε στο Παρίσι για να παραδώσει μαθήματα στη Ρωσική Λογοτεχνία, η δραστηριότητά του όμως κρίθηκε πολύ φιλελεύθερη από την τσαρική κυβέρνηση και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Ρωσία.
Πολέμησε στον Πόλεμο του Καυκάσου υπό τις διαταγές του χαρισματικού στρατηγού Αλεξέι Πετρόβιτς Γιερμόλοφ (με τον ανιψιό τού οποίου είχε μονομαχία για λόγους τιμής). Παρά την απώτερη γερμανική καταγωγή του, ο Κύχελμπέκερ ήταν ένας φλογερός ρώσος πατριώτης και παρόλο που ήταν στενά δεμένος με τους ρομαντιστές, επέμενε να αυτοχαρακτηρίζεται ως συντηρητικός και κλασικιστής λογοτέχνης.
thumb|left|300px|Σκηνή από τον Πόλεμο στον Καύκασο (1817-1864), έργο του [[Φραντς Αλεξέγεβιτς Ρουμπό]]Ως ποιητής είχε μια πανθεϊστική θεώρηση του κόσμου, δεν κατάφερε όμως να της δώσει μια σαφή έκφραση. Η ποίησή του είναι ένας κόσμος ατελής που περιμένει κάποιον να τον δομήσει και οργανώσει. Το πιο γνωστό του ποίημα είναι η ιπποτική ελεγεία για το θάνατο του Πούσκιν, ποίημα με το οποίο κλείνει η Χρυσή Εποχή της ρωσικής ποίησης.
Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Δεκέμβρη του 1825, προέβη σε αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του πρίγκιπα Μιχαήλ Ρομανόφ, αδελφού του τσάρου Νικολάου Α'. Συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε σωματική τιμωρία η οποία μετατράπηκε σε φυλάκιση στο κάστρο του νησιού Σβίμποργκ και άλλα κάστρα για δέκα χρόνια. Μετά από αυτή την περίοδο εξορίστηκε στο Κουργκάν (πόλη, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας στη δυτική Σιβηρία). Απεβίωσε τυφλός στο Τομπόλσκ (ιστορική πρωτεύουσα της Σιβηρίας) έχοντας προσβληθεί από φυματίωση. Η πιο διάσημη βιογραφία του, γραμμένη από τον Γιούρι Νικολάγιεβιτς Τυνιάνοφ και εκδοθείσα το 1925, σηματοδότησε με την έκδοσή της την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τη ζωή και το έργο του.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Ιουλιανό ημερολόγιο
Ιστορικά στοιχεία - Προσδιορισμοί
Στη δημιουργία του ημερολογίου ο Ιούλιος Καίσαρας είχε τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ο οποίος βασίστηκε στους υπολογισμούς του Ιππάρχου, σύμφωνα με τους οποίους η διάρκεια ενός έτους ισούτο με 365,242 ημέρες. Το Ιουλιανό ημερολόγιο, που έχει 365 ή 366 ημέρες, διαφέρει από το διάδοχό του Γρηγοριανό μόνο στον προσδιορισμό των δίσεκτων ετών. Στο Ιουλιανό ημερολόγιο κάθε θετικό έτος διαιρούμενο με το 4 είναι δίσεκτο. Τα αρνητικά χρόνια είναι δίσεκτα, εάν διαιρούμενα με το 4 αφήνουν υπόλοιπο 3. Οι ημέρες στο ημερολόγιο αυτό θεωρούνται ότι αρχίζουν τα μεσάνυχτα.
Στο Ιουλιανό ημερολόγιο το μέσο έτος έχει διάρκεια 365,25 ημερών. Συγκρινόμενο με την πραγματική διάρκεια του ηλιακού έτους των 365,242199 ημερών, προκύπτει σωρευτικά ένα σφάλμα μιας ημέρας κάθε 129 χρόνια (το Ιουλιανό καθυστερεί σε σχέση με το ηλιακό).
Αντιγόνεια Κρουσίδος
Η Αντιγόνεια (αλλιώς και Αντιγόνη) ήταν αρχαία πόλη στην επαρχία της Κρουσίδος της Χαλκιδικής.
Η παλαιότερη ονομασία της πόλεως ήταν Ψαφάρα. Βρισκόταν στα παράλια μεταξύ της πόλεως Αίνειας και της χερσονήσου της Παλλήνης. Επρόκειτο για σημαντική πόλη του θρακικού φύλου των Παιόνων.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Κοιλάδα του Ρουρ
Η κοιλάδα του Ρουρ ή και περιοχή του Ρουρ (γερμ. Ruhrgebiet) είναι ένα γερμανικό πληθυσμιακό κέντρο στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Με περίπου 5,3 εκατομμύρια πληθυσμό είναι η πέμπτη κατά σειρά πολυπληθέστερη περιοχή της Ευρώπης μετά την Ιλ-ντε-Φρανς (Île-de-France), τη Μόσχα, τη Μείζονα Περιοχή του Λονδίνου και την Κωνσταντινούπολη. Αποτελείται κυρίως από διάφορες ανεξάρτητες μεγαλουπόλεις, οι οποίες ιστορικά αναπτύχθηκαν σε τέτοιο βαθμό, που σήμερα συνορεύουν μεταξύ τους και de facto αποτελούν μια, ενιαία, πόλη. Οι κύριες πόλεις της κοιλάδας του Ρουρ πέτυχαν την σημερινή τους επέκταση και δομή με την βιομηχανοποίηση του 19ου και 20ού αιώνα.
Οι κύριες αυτές πόλεις είναι: Γκελζενκίρχεν, Έσσεν, Μιλχάιμ, Μπόχουμ, Μπότροπ, Ντόρτμουντ, Ντούισμπουργκ, Όμπερχαουζεν, Χαμ και Χέρνε. Ο όρος κοιλάδα του Ρουρ δεν αποτελεί επίσημο διοικητικό προσδιορισμό, οπότε δεν υπάρχουν ακριβή σύνορα, αλλά παραμένουν ζήτημα ορισμού.
Ονομασία
Ενώ αρχικά η ονομασία κοιλάδα του Ρουρ χρησιμοποιούνταν μονάχα για την περιοχή γύρω από τον ποταμό Ρουρ, με την πάροδο του χρόνου και της βιομηχανικής και πληθυσμιακής ανάπτυξης της περιοχής τελικά το 1930 καθιερώθηκε ως όνομα της περιοχής μεταξύ των ποταμών Ρουρ στο νότο, Λίππε στο βορρά, Ρήνο στη δύση και τη γραμμή Χάγκεν - Χαμ στην ανατολή.
Άλλες ονομασίες για την περιοχή είναι Revier (περιοχή) και Ruhrpott (με βάση το Pütt, που θα πει ορυχείο, βλ. αγγλ. pit). Εδώ και λίγα χρόνια χρησιμοποιείται, πιο σπάνια, και η ονομασία Ruhrstadt.
Πολιτιστική ταυτότητα
Ένα χαρακτηριστικό της κοιλάδας του Ρουρ είναι ότι οι άνθρωποι συχνά ταυτίζονται περισσότερο με τη συνοικία τους και ολόκληρη την κοιλάδα του Ρουρ απ' ό,τι με την πόλη όπου ζουν. Ιστορικά ο πληθυσμός κατατάσσεται σε Ρηνανούς και Βεστφαλούς. Η ιστορική αυτή κατάταξη, εντούτοις, δεν παίζει κανέναν ρόλο στην καθημερινή ζωή των περισσότερων κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι αισθάνονται Ruhrgebietler (από την περιοχή του Ρουρ).
Βιομηχανοποίηση
Η περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως κοιλάδα του Ρουρ μέχρι τον 18ο αιώνα ήταν αραιοκατοικημένη αγροτική περιοχή, με λίγες μικρές πόλεις και χωριά. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι πόλεις Ντούισμπουργκ και Ντόρτμουντ έχοντας πάνω από 5.000 κατοίκους ανήκαν στις μεγαλύτερες πόλεις, ενώ στο νότο της περιοχής, στο Μιλχάιμ, ζούσαν περίπου 11.000 άνθρωποι. Το Γκελζενκίρχεν και το Χέρνε της εποχής εκείνης είχαν πληθυσμό μονάχα λίγων εκατοντάδων ατόμων το καθένα και αποτελούσαν ασήμαντα χωριά του βορρά της περιοχής.
Τους πρώτους πυρήνες της βιομηχανοποίησης αποτέλεσαν οι μεταλλουργικές εγκαταστάσεις, που λειτούργησαν από το 1758 και μετά, αρχικά κυρίως στην έκταση του σημερινού Όμπερχαουζεν. Οι σημαντικότερες των πρώτων αυτών μεταλλουργικών εγκαταστάσεων είναι οι St.-Antony-Hütte (1758, Oberhausen-Osterfeld), Gutehoffnungshütte (1782, Oberhausen-Sterkrade) και Eisenhütte Neu-Essen (1791, Oberhausen-Lirich). Εδώ αναπτύχθηκαν οι πρώτες και σημαντικές τεχνολογίες παραγωγής σιδήρου και των ανάλογων μηχανών.
right|310px|thumb|Χάρτης της κοιλάδας του Ρουρ Μέχρι το 1850 δημιουργήθηκαν περίπου 300 ορυχεία. Πριν ακόμη εξαντληθεί ο άνθρακας κατά μήκος του ποταμού Ρουρ, ιδρύθηκαν βορειότερα νέες εγκαταστάσεις εξόρυξης άνθρακα. Έτσι, η τοπική μεταλλουργία αναπτύχθηκε προχωρώντας από τον νότο προς το βορρά της περιοχής, από τον ποταμό Ρουρ ως τον Έμσερ, φτάνοντας τελικά ως τον Λίππε. Βάσει δημοσιευμάτων του Δρ. Ρόλαντ Γκίντερ (Prof. Dr. Roland Günter), υπήρξαν συνολικά περίπου 3.200 ορυχεία στην κοιλάδα του Ρουρ.
Η ανάπτυξη της κοιλάδας του Ρουρ ως προμηθευτή άνθρακα και χάλυβα για την αναπτυσσόμενη βιομηχανία συνετέλεσε στην εγκατάσταση πολλών επιχειρήσεων σιδηροδρόμων. Μέχρι σήμερα το πυκνό σιδηροδρομικό δίκτυο αποτελεί χαρακτηριστικό της περιοχής.