cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίνγκε Β΄ της Νορβηγίας
Θάνατος
Το 1217 ο Ίνγκε αρρώστησε στο Νιδάρος, κατά την διάρκεια της ασθένειας του διόρισε κόμη και αρχηγό του στρατού τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό του Σκάλ Μπάρντσον, πέθανε στις 23 Απριλίου 1217 και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Νιδάρος. Διάδοχος του ορίστηκε απο τους Μπίρκεμπεινερ ο 13χρονος Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας ή Χάακον Χάακονσον νόθος εγγονός του Σβερ της Νορβηγίας που είχε ανατραφεί στην αυλή του Ίνγκε και του κόμη Χάακον, ο Σκάλ Μπάρντσον συνέχισε να κατέχει τον τίτλο του κόμη. Οι απόψεις των ιστορικών σχετικά με τον Ίνγκε είναι διφορούμενες, άλλοι τον θεωρούν αδύναμο βασιλιά κρίνοντας απο το γεγονός οτι ο Φίλιππος διατήρησε την βασιλική σφραγίδα και τον βασιλικό τίτλο άλλοι για ισχυρό βασιλιά επειδή μετά απο σκληρές εμφύλιες συγκρούσεις κατόρθωσε να είναι ο νικητής. Τα Σάγκα των Μπάγκλερ τα οποία είναι αξιόπιστη πηγή επειδή γράφτηκαν την εποχή του τον περιγράφουν σαν ήρεμο άνθρωπο που απέφευγε τις πομπώδεις γιορτές και περνούσε τον περισσότερο χρόνο του οικογενειακά με τους φίλους του, η υγεία του είχε γίνει εξαιρετικά ευάλωτη μετά την περιπέτεια που είχε στον ποταμό Νιντέλβα (1206). Οι πιο αυθεντικές επιστολές που διασώθηκαν από την εποχή του Ίνγκε Β΄ ήταν εκείνες τις οποίες αντάλλαξε με τον αντίπαλο του Φίλιππο.
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Εναρέτη
Κατά την αρχαία Ελληνική μυθολογία, η Εναρέτη (το όνομά της σημαίνει "η ενάρετη", "αυτή που είναι γεμάτη αρετές") ήταν κόρη του Δηιμάχου, και η γυναίκα του Αιόλου του Θεσσαλού, του προγόνου των Αιολών. Τα παιδιά της ήταν: ο Σίσυφος, ο Αθάμας, ο Κρηθέας, ο Σαλμωνέας, ο Δηιονεύς, ο Περιήρης, ο Κέρκαφας, ο Μάγνης, ο Αέθλιος, η Καλύκη, η Περιμήδη, η Πεισιδίκη και η Αλκυόνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σούπερ Καπ Λιθουανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Σούπερ Καπ Λιθουανίας είναι ένας ετήσιος ποδοσφαιρικός αγώνες μεταξύ της πρωταθλήτριας ομάδας της προηγούμενης περιόδου του πρωταθλήματος Λιθουανίας και του κυπελλούχου της προηγούμενης περιόδου του Κυπέλλου Λιθουανίας. Διοργανώνεται από την Λιθουανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και διεξάγεται στην αρχή της ποδοσφαιρικής περιόδου.
Μέχρι το 2016, αν μια ομάδα κέρδιζε και το πρωτάθλημα και το κύπελλο, δεν διεξαγόταν αγώνας για το Σούπερ Καπ, το οποίο δινόταν αυτόματα στην κυπελλοπρωταθλήτρια ομάδα. Από το 2016, αν μια ομάδα έχει κατακτήσει και πρωτάθλημα και κύπελλο, στο Σούπερ Καπ συμμετέχει η φιναλίστ του πρωταθλήματος.
Air Mediterranean
μικρογραφία|278x278εσ|Air Mediterranean, SX-MAH, Boeing 737-405 Η Air Mediterranean είναι μια ελληνική αεροπορική εταιρεία με έδρα το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών στην Αθήνα, Ελλάδα.
Ιστορία
Τον Ιανουάριο του 2017 η Air Mediterranean απέκτησε το Πιστοποιητικό Αερομεταφορέα (AOC), σύμφωνα με την Ελληνική υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ). Στις 2 Νοεμβρίου του 2017 η εταιρία εκτέλεσε τις 2 πρώτες πτήσεις από την Αθήνα για Λονδίνο και Στοκχόλμη. Από της 17 Ιανουαρίου 2018 η αεροπορική εταιρία Air Mediterranean δεν εκτελεί πτήσεις ενώ στης 30 Μαρτίου 2018 ανακοίνωσαν ότι θα ξεκινήσουν της πτήσεις σου μιας και εξασφάλισαν την αναχρηματοδότηση τους. Από τον Ιούνιο του 2018 πραγματοποιεί πτήσεις Charter.
Στόλος
Από τον Ιούλιο του 2018 ο στόλος της Air Mediterranean αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Ελληνικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μηχανή σειράς A.550 ΟΣΕ (LDE 4000 HP)
Η σειρά A.550 του ΟΣΕ, γνωστή και ως LDE 4000 HP, ήταν σειρά ντιζελοκίνητων μηχανών έλξης που αποτελούσε τμήμα του τροχαίου υλικού του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας (Ο.Σ.Ε.). Κατασκευάστηκε το 1982 από την Electroputere στην Κραϊόβα της Ρουμανίας, κατόπιν παραγγελίας του ΟΣΕ. Συνολικά, παράχθηκαν 10 μονάδες, με αρίθμηση από Α.551 έως Α.560, οι οποίες τροφοδοτούνταν από δεκαεξακύλινδρο (σε διάταξη V) κινητήρα Alco 251R/V16, με ονομαστική ισχύ των 3955HP στις 1110 στροφές το λεπτό και έφτανε ταχύτητες μέχρι 145 χιλιόμετρα την ώρα.
Γενικά
Οι μηχανές αυτές, ήταν οι ισχυρότερες των Ελληνικών σιδηροδρόμων, μέχρι την παραλαβή των ηλεκτροκίνητων μηχανών σειράς 120 (Hellas Sprinter) των 6793 ίππων, αλλά παραμένουν μέχρι και σήμερα η ισχυρότερη σειρά δηζελαμαξών που λειτούργησε ποτέ στο Ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Εκτελούσαν συνήθως τα δρομολόγια Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Είχαν χωρητικότητα 3.500 λίτρα καύσιμου, 1.500 λίτρα νερού ψύξης κινητήρα, 1.200 λίτρα λαδιού λίπανσης 480 λίτρα άμμου. Ακόμη, η ελάχιστη ταχύτητα συνεχούς λειτουργίας ήταν 38 χιλιόμετρα την ώρα. Τέλος, ο λόγος γραναζιού ήταν 65/19.
Ιστορικό
Λειτούργησαν στις γραμμές Αθηνών-Θεσσαλονίκης στις περισσότερες επιβατικές αμαξοστοιχίες, αλλά με την αύξηση της εμπορικής διακίνησης, μεταφέρθηκαν στις βαριές εμπορικές αμαξοστοιχίες. Συγκεκριμένα, δρομολογήθηκαν σε εμπορικές αμαξοστοιχίες του άξονα Αθηνών-Θεσσαλονίκης-Ειδομένης, καθώς και στην γραμμή Θεσσαλονίκης-Κόμανου και ορισμένες επιβατικές αμαξοστοιχίες. Το 1984, αποσύρθηκε η, Α.558, η οποία καταστράφηκε από μετωπική σύγκρουση στον Κομανό με την Alco Α.305.
Θερμοβάγονα
Λόγω της έλλειψης γεννήτριας θέρμανσης, μαζί τους παραλήφθηκαν και 5 θερμοβάγονα (οχήματα θέρμανσης), με αρίθμηση 998.4.001-5. Συνήθως, κυκλοφορούσαν συζευγμένες με αυτά, για τις ανάγκες θέρμανσης του συρμού. Η σύμβαση της παραλαβής τους ήταν η 59037/1980.
Παραπομπές
Α.551
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Μπάττενμπερκ
Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ, γερμ. Franz-Joseph (24 Σεπτεμβρίου 1861 - 31 Ιουλίου 1924) από τον Οίκο του Μπάττενμπεργκ ήταν πρίγκιπας του Μπάττενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ιουλίας Χάουκε. Ο γάμος του πατέρα του ήταν μοργανατικός. Στην Ιουλία και στα παιδιά της δόθηκε ο τίτλος πρίγκιπες του Μπάττενμπεργκ. Ο πατέρας του ανήκε στον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ και έγινε ο ιδρυτής του κλάδου του Μπάττενμπεργκ, που μετονομάστηκε σε Μαουνμπάττεν.
Ήταν υποψήφιος για τον πριγκιπικό θρόνο της Βουλγαρίας, αλλά τελικά ο πριγκιπικός θρόνος δόθηκε στον δευτερότοκο αδελφό του Αλέξανδρο. Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ ακολούθησε τον αδελφό του στη Βουλγαρία, όπου ορίστηκε συνταγματάρχης του Ιππικού. Το 1891 εξέδωσε την Οικονομική ιστορία της Βουλγαρίας, αφιερωμένη στον αδελφό του.
Σε μία οικογενειακή συγκέντρωση στο Λονδίνο το 1894 συνάντησε την Κονσουέλα Βάντερμπιλτ, κόρη του εξαιρετικά πλούσιου μεγιστάνα των σιδηροδρόμων των ΗΠΑ Γουίλιαμ-Κίσαμ Βάντερμπιλτ και του άρεσε. Της έκανε πρόταση γάμου, αλλά η Κονσουέλα δεν τον άρεσε και αρνήθηκε την πρότασή του.
Η Βικτώρια της Βρετανίας τον έχρισε ιππότη διοικητή του Τάγματος του Λουτρού το 1896.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1897 την Άννα Πετρόβιτς-Νιέγκος, κόρη του Νικολάου Α΄ πρίγκιπα του Μαυροβουνίου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Νίκος Μαραντζίδης
Ο Νίκος Μαραντζίδης είναι πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στην Θεσσαλονίκη και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα, στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και στο Πανεπιστήμιο της Κεράλα στην Ινδία. Βασικά του ερευνητικά ενδιαφέροντα αποτελούν ο κομμουνισμός (πολιτική ιδεολογία, κόμματα και καθεστώτα), η πολιτική και εκλογική συμπεριφορά και οι εμφύλιοι πόλεμοι με έμφαση στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο (1943 -1949).
Έχει διδακτορικό δίπλωμα (doctorat nouveau regime) Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Paris X-Nanterre με το βαθμό Très Honorable avec Félicitations, δυο μεταπτυχιακά στην Πολιτική Κοινωνιολογία και την Κοινωνιολογία της Κουλτούρας και της Κοινωνικής Αλλαγή, όπως επίσης μεταπτυχιακό (maitrise) Κοινωνιολογίας.
Ακαδημαϊκή πορεία
Έχει διατελέσει επίκουρος καθηγητής με γνωστικό αντικείμενο «Πολιτική και Κοινωνικές Ταυτότητες» στο τμήμα Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του  Πανεπιστήμιου Μακεδονίας. Λέκτορα με γνωστικό αντικείμενο «Πολιτική Ανάλυση και Συμπεριφορά» στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, 1998-2002 και Ειδικός Επιστήμονας στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας.
Μέχρι το 2019 ήταν επικεφαλής της Μονάδας Ερευνών Κοινής Γνώμης και Αγοράς του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Εφαρμοσμένων Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ενώ την περίοδο 2014 - 2017 πραγματοποιούσε δημοσκοπήσεις για τον ΣΚΑΪ.
Μαζί με τον Στάθη Καλύβα έχουν δημιουργήσει μια νέα τάση στη μελέτη της περιόδου της Κατοχής, η οποία εν πολλοίς αμφισβητεί την θεώρηση της κυρίαρχης ιστοριογραφίας της περιόδου.
Πολιτικές θέσεις και επίθεση από αντιεξουσιαστές
Ως φοιτητής ήταν μέλος της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού «Ρήγας Φεραίος». Έχει δήλωσε ότι ξάδελφοι του που είναι υψηλόβαθμα στελέχη του ΚΚΕ, πιστεύουν ότι προδίδει όλη την οικογένεια, εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων.
Το Ιούλιο του 2014, άγνωστοι που αυτοπροσδιορίζονταν ως "υπερασπιστές της αριστεράς" του επιτέθηκαν σε καφετέρια, τον προπηλάκισαν και τον χτύπησαν.
Στις 28 Μαΐου 2023, ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου, ανέλαβε υπεύθυνος προεκλογικής καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ.
Συγγραφικό έργο
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
Αυτοκινητάμαξα σειράς ΑΑ90 ΟΣΕ
Η σειρά ΑΑ.91 του ΟΣΕ είναι σειρά ντηζελοκίνητων υπεραστικών αυτοκινηταμαξών που αποτελούσε στόλο του ΟΣΕ. Κατασκευάστηκαν από την Ganz-Mavag, το 1976. Είχαν ομοιότητες με τις αυτοκινητάμαξες σειράς ΑΑ.6451 και ΑΑ.6461, με την διαφορά ότι οι ΑΑ.91 ήταν σε μορφή κανονικού εύρους ενώ οι υπόλοιπες σε μορφή μετρικού εύρους. Συνήθως, κυκλοφορούσαν συζευγμένες με άλλη μια αυτοκινητάμαξα σε εξάδυμες συνθέσεις. Είχαν 16 καθίσματα 1ης θέσης, και 144 2ης θέσης. Διέθεταν κινητήρα 8PA4-185VG με συνδυασμένη ισχύ των 1790 kW και έφταναν ταχύτητες μέχρι 140 χιλιόμετρα την ώρα. Αρχικά, αποτελούνταν από ένα κινητήριο όχημα, ένα ενδιάμεσο και ένα ιθυντήριο.
1970-1990
Από το 1972 μέχρι και το 1986, ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος προμηθεύεται νέο τροχαίο υλικό. Ενώ συνήθως προμηθεύονταν συρμοί από την Δυτική και Κεντρική Ευρώπη, και προοριζόταν και η πλήρης ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (Σήμερα ΕΕ), ο ΟΣΕ βρίσκει τροχαίο υλικό από χώρες τις Ανατολικής Ευρώπης (Μηχανή Faur σειράς Α.151), την Αμερική (Μηχανές Alco και MLW) και την Ιαπωνία (Μηχανή Mitsubishi σειράς Α.9401). Την ίδια περίοδο ωριμάζουν οι ιδέες για προαστιακά τρένα και Intercity. Το 1976, ο ΟΣΕ παρέλαβε τις 11 νέες ντιζελοκίνητες αυτοκινητάμαξες κανονικού εύρους σειράς ΑΑ.91, από την Ουγγρική Ganz-Mavag στα πλαίσια της ανανέωσης του στόλου του. Τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας τους λειτούργησαν σε δρομολόγια InterCity στον άξονα Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Δράμα-Αλεξανδρούπολη με εξάδυμες συνθέσεις, ενώ αργότερα περιορίστηκαν στα δρομολόγια Αθήνας-Χαλκίδας και Αθήνας-Λειανοκλαδίου, αποτελώντας έτσι τις πρώτες προαστιακές αυτοκινητάμαξες του ΟΣΕ.
Δεκαετία του 1990-σήμερα
Το 1991, άρχισαν να παρουσιάζουν προβλήματα υπερθέρμανσης, λόγω περιπλοκότητας του συστήματος ψύξης με αποτέλεσμα να λειτουργούν με μειωμένη ισχύ. Έτσι, μεταφέρθηκαν στην Λάρισα. Στην συνέχεια, αφαιρέθηκε το μεσαίο όχημα, και ξεκίνησαν την λειτουργία τους ως δίδυμες, πλέον, στην γραμμή Λάρισας-Βόλου και Λαρίσης-Θεσσαλονίκης. Σε γενικές γραμμές ήταν καλοτάξιδα τραίνα παρόλο που αντιμετώπιζαν προβλήματα πρόσφυσης, καθώς το κινητήριο όχημα είχε κίνηση μόνο στο ένα φορείο.
Είχαν χαρακτηριστικά συρμών που αργότερα εμφανίστηκαν στις αυτοκινητάμαξες AEG σειράς 520. Ακόμη, διέθεταν πόρτες στην μετώπη, έτσι ώστε να γίνεται μετακίνηση μεταξύ αυτοκινηταμάξων όταν κυκλοφορούσαν σε εξάδυμες συνθέσεις. Παρόμοιες αυτοκινητάμαξες κυκλοφόρησαν και ως μετρικές στην Πελοπόννησο. Η τελευταία τέθηκε σε απόθεση το 2007. Tο κινητήριο ΑΑ.98 και το ιθυντήριο ΑΑ.171, έχοντας χαρακτηριστεί ως μουσειακό τροχαίο υλικό, μεταφέρθηκαν στον Παλαιοφάρσαλο, με προοπτικές επαναλειτουργίας. Το μεσαίο όχημα ΑΑ.186 διαφυλάσσεται στο Αμαξοστάσιο Λάρισας
Πηγές
https://web.archive.org/web/20180127034912/http://www.ganzdata.hu/cat/gmdts/gmdts6.html
https://web.archive.org/web/20180404041423/http://www.ganzdata.hu/download/ose.pdf
http://www.railfaneurope.net/list/greece/greece_ose_del.html
http://www.railtv.gr/ganzdmu.html
Φλάινγκ Φις Κόουβ
Το Φλάινγκ Φις Κόουβ (αγγλικά: Flying Fish Cove) είναι η πρωτεύουσα και ο κύριος οικισμός της Νήσου των Χριστουγέννων της Αυστραλίας. Αν και αρχικά ονομάστηκε προς τιμήν του Βρετανικού ερευνητικού πλοίου Φλάινγκ Φις, πολλοί χάρτες ονομάζουν τον οικισμό απλώς ως «Δε Σέτλμεντ» (μετάφραση: Ο Οικισμός). Ήταν ο πρώτος Βρετανικό οικισμός του νησιού, που ιδρύθηκε το 1888.
Περίπου το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού των 1.600 κατοίκων ζει στο Φλάινγκ Φις Κόουβ, το οποίο βρίσκεται κοντά στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Υπάρχει ένα μικρό λιμάνι το οποίο εξυπηρετεί τους τουρίστες με σκάφη αναψυχής. Επίσης, η διεξαγωγή ψυχαγωγικών καταδύσεων στην παραλία του οικισμού είναι δυνατή.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αυστραλίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Ιβάρ Μαουντμπάττεν
Βιογραφία
Ο Ιβάρ-Αλέξανδρος-Μιχαήλ γεννήθηκε στο Λονδίνο και είναι ο δευτερότοκος γιος του Δαβίδ μαρκησίου του Μίλφορντ Χέιβεν και της Τζάνετ Μπρυς, κόρης του Φράνσις Μπρυς. Μεγαλύτερος αδελφός του είναι ο Γεώργιος. Ο πατέρας του ήταν απόγονος της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας, του Αλεξάνδρου Πούσκιν ποιητή της Ρωσίας , του Αβραάμ-Αννίβα Πετρόβιτς εξέχοντος στρατηγού της Ρωσίας και της Βικτωρίας της Βρετανίας.
Σπούδασε στη Σχολή Γκόρντονστοουν, όπου σπούδασε και ο Φίλιππος πρίγκιπας της Ελλάδας και ο γιος του Κάρολος πρίγκιπας της Ουαλίας. Αποφοίτησε και από το κολέγιο Μίντλμπουρυ στο Βερμόντ των ΗΠΑ με πτυχίο Β.Α. .
Ο πατέρας του ήταν 3ος εξάδελφος της Ελισάβετ Β΄ της Βρετανίας. To 2003 έγινε ανάδοχος της κόρης του Εδουάρδου, γιου της Ελισάβετ Β΄. Νυμφεύτηκε το 1994 και όταν διαζεύχθηκε το 2010, διέθεσε το σπίτι τους Μπρίντγουελ Παρκ σε χώρο γάμων, εταιρικών συναντήσεων και χρήσης από επιχειρήσεις. Το 2016 γνώρισε τον αεροσυνοδό Τζέιμς Κόιλ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1994 την Πηνελόπη-Άννα-Βέρα Τόμσον, κόρη του Κόλιν Τόμσον από το Γουίλτσαϊρ και έχει τέκνα:
Το 2010 διαζεύχθηκαν και επρόκειτο να πωλήσουν το σπίτι τους Μπρίντγουελ Παρκ, στο Ούφφικουλμ του Ντέβον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Μηχανή σειράς Α.301 ΟΣΕ
Η σειρά A.301 του ΟΣΕ, ήταν μια παλιά σειρά ντιζελοκίνητων μηχανών έλξης, που αποτελούσε τμήμα του τροχαίου υλικού του ΟΣΕ. Κατασκευάστηκαν από την ALCO το 1962 για τους ΣΕΚ και εντάχθηκαν σε λειτουργία στον ΟΣΕ το 1971, με την ίδρυσή του. Συνολικά παράχθηκαν 10 μονάδες, με αρίθμηση Α301 έως Α310. Διέθεταν κινητήρα ALCO 251B V12 ισχύος 1800 ΗΡ προ της κυριας γεννητρίας (περίπου 1324kW) και έφτανε ταχύτητες μέχρι 120 χλμ/ώρα. Η σειρά είναι το μοντέλο DL-500, γνωστό ως "World Locomotive". Παρόμοιες ντιζελάμαξες κυκλοφορούσαν στην Ισπανία, το Πακιστάν, την Αυστραλία, το Περού, την Αργεντινή και την Ινδία
Στην Ελλάδα, ήταν γνωστές στον κύκλο των σιδηροδρομικών ως "Τριακοσάρες", ή "Πούλμαν", το τελευταίο κυρίως από τους παλαιότερους μηχανοδηγούς, λόγω της ευκολίας στην μηχανοδήγηση, αλλά και ως "Γουρούνες", πιθανόν λόγω του διπλού προβολέα στις μετώπες που θύμιζε αρκετά ρουθούνια γουρουνιού. Χρησιμοποιούνταν σε επιβατικές και εμπορικές αμαξοστοιχίες και εκτελούσαν διάφορα δρομολόγια σε τοπικές και διεθνείς γραμμές. Πλέον έχει απομείνει μόνο μια λειτουργική, η Α.302, η οποία φυλάσσεται, και διατίθεται κατά καιρούς για διάφορες εκδρομές σιδηροδρομικού ενδιαφέροντος.
1950: Οι απαρχές της World Locomotive
Το 1953, η American Locomotive Company (Alco), εισήγαγε ένα στάνταρ σχεδιασμό δηζελάμαξας υπό τον γενικό τίτλο DL-500 ALCO's "World Locomotive", βασισμένο πάνω στην FA-2. Η πρώτη μονάδα κατασκευάστηκε τον Μάιο του ιδίου έτους στο Μόντρεαλ του Καναδά με αριθμό 1953E και εμπορική ονομασία FD-3 και παρουσιάστηκε επίσημα στην ένωση κατασκευαστών και πρωτότυπου σιδηροδρομικού υλικού του παναμερικανικού σιδηροδρομικού συνεδρίου τον Ιούνιο, πριν μεταφερθεί στην Ισπανία για δοκιμές.
1960-1980: Τα πρώτα χρόνια στην Ελλάδα
Το 1962, οι Σ.Ε.Κ. υπέγραψαν την με αριθμ. 1910 σύμβαση στις 5 Ιανουαρίου 1962 για την προμήθεια δέκα δηζελαμάξων πορείας, συνολικής αξίας 2.437.400 δολαρίων ΗΠΑ. Οι μονάδες εντάχθηκαν στο δίκτυο το 1963 και αριθμήθηκαν από Α.301 έως Α.310. Δρομολογήθηκαν σε ταχείες επιβατικές και βαριές εμπορικές αμαξοστοιχίες στον άξονα Πειραιά-Θεσσαλονίκης, καθώς και στην έλξη των διεθνών δρομολογίων τις περιόδους (Acropolis Express, Athens Express, Hellas Express, κλπ.) Ο αρχικός τους χρωματισμός, ήταν ασημί λωρίδες σε μπλε χρώμα. Από τις 10 μονάδες, οι 3 καταστράφηκαν σε ατυχήματα και εκποιήθηκαν. Μετά την έλευση των MLW σειράς Α.501 και Α.451, μεταφέρθηκαν στο Μηχανοστάσιο Θεσσαλονίκης, όπου εκτελούσαν δρομολόγια κυρίως προς Κοζάνη και Αλεξανδρούπολη.
1980-σήμερα
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, άρχισαν να βάφονται από μπλε σε πορτοκαλί, έναν χρωματισμό που εφαρμόστηκε και σε άλλες μονάδες. Το 1998, όταν αποφασίστηκε η απόσυρση της σειράς, μόνο η Α.302 λειτουργούσε ακόμα, ως εφεδρική με έδρα τον Σ.Σ. Στρυμώνα, αλλά εξασφάλιζε και τοπικά δρομολόγια μέχρι τον Προμαχώνα. Το 2000, βάφτηκε ξανά μπλε, με πρωτοβουλία του Σ.Φ.Σ. Μετά από επισκευή, σήμερα χρησιμοποιείται ως μουσειακή.
Στάθης Καλύβας
Βιογραφία και έργο
Πραγματοποίησε τις βασικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1986) και απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου (1993) στις πολιτικές επιστήμες. Εκτός από το Γέιλ έχει διδάξει στα πανεπιστήμια του Οχάιο (1993-94), της Νέας Υόρκης (1994-2000) και του Σικάγο (2000-03).
Έχει διατελέσει επισκέπτης καθηγητής και υπότροφος των πανεπιστημίων Northwestern, Columbia, Witten/Herdecke, Juan March και των ινστιτούτων Max Planck και European University. Έχει γράψει τα βιβλία The Logic of Violence in Civil War (Cambridge University Press, 2006) και The Rise of Christian Democracy in Europe (Cornell University Press, 1996). Είναι συγγραφέας και συνεπιμελητής του τόμου Order, Conflict, and Violence (Cambridge University Press, 2008) και περισσότερων από πενήντα επιστημονικών άρθρων σε πέντε γλώσσες.
Είναι τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας Καθημερινή από το 2009. Άρθρα και παρεμβάσεις έχουν δημοσιευθεί σε μεγάλα διεθνή μέσα όπως στους New York Times, Financial Times, Foreign Affairs, Foreign Policy, The Atlantic και αλλού.
Το 2017 ανακοινώθηκε ότι διορίστηκε καθηγητής Διακυβέρνησης στην έδρα «Γκλάντστοουν» του κολλεγίου All Souls του πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Η τρέχουσα έρευνά του αφορά στις παγκόσμιες τάσεις, στην πολιτική βία και τους εμφύλιους πολέμους.
Το 2021 συμμετείχε σε Επιτροπή του Ιδρύματος Μποδοσάκη, που είχε ως κύριο θέμα: «Σχέδιο Δράσης για το Πανεπιστήμιο του 2030: Αρχές και Θέσεις».
Αμπελόκηποι Μεσσηνίας
Οι Αμπελόκηποι ή Άνω Αμπελόκηποι, αναφερόμενοι παλαιότερα και ως τα Άνω Μινάγια ή πιο απλά τα Μινάγια, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Στάθης Καλύβας
Βιογραφία και έργο
Το βιβλίο του «Καταστροφές και θρίαμβοι» για την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας μεταφέρθηκε το 2022 στην τηλεόραση από τον Σκάι, με παρουσιαστή τον ίδιο.
Αμπελόκηποι Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Οι Αμπελόκηποι βρίσκονται περίπου 21,5 χιλιόμετρα προς τα ανατολικά της Πύλου, περίπου 22,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Μεθώνη και περίπου 26,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Κορώνη. Έχουν υψόμετρο 462 μέτρα και απέχουν 22 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους και 16,5 περίπου χιλιόμετρα από τον Μεσσηνιακό κόλπο. Κοντά στους Αμπελόκηπους, προς τα νοτιοανατολικά τους, βρίσκονται τα Παναίικα σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων, ενώ προς τα νοτιοδυτικά των Αμπελοκήπων βρίσκονται οι Κάτω Αμπελόκηποι (παλαιότερη ονομασία Κάτω Μινάγια) σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Στάθης Καλύβας
Κριτική
Το έργο του Καλύβα θεωρείται ότι εκπροσωπεί μια νέα αναθεωρητική ματιά, τη λεγόμενη μετα-αναθεωρητική, η οποία θέλησε να διαφοροποιηθεί και να αμφισβητήσει τις μέχρι τότε ιστοριογραφικές «βεβαιότητες» και «ορθοδοξίες». Αυτές οι νέες αναθεωρητικές ματιές ονομάστηκαν και «Νέο Κύμα». Φορέας αυτής της οπτικής έγινε το «Δίκτυο για τη Μελέτη των Εμφυλίων Πολέμων» με κυριότερους εκπρόσωπους τους τον Καλύβα και τον Νίκο Μαραντζίδη και άλλους ερευνητές και πανεπιστημιακούς από διάφορα επιστημονικά πεδία. Οι θέσεις του «νέου κύματος» έχουν επικριθεί σε μελέτες πλειάδας παλαιότερων και νεότερων ιστορικών.
Αμπελόκηποι Μεσσηνίας
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο βρίσκεται κοντά στο όρος Λυκόδημος έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Πάνω Μενέγγια (Meneggia alto) ή Πάνω Μανάγγια (Managgia alto) ή Απάνω Μινάγια (Apano Menagia). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Απάνω Μενάγια (Apano Menagia), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 41 κατοίκους. Τα χωριά Άνω Μινάγια και Κάτω Μινάγια αναφερόταν κατά καιρούς και σε διάφορες πηγές-αναφορές και με τις ονομασίες Μινάγια ή Μηνάγια.
Διοικητική ιστορία
Τα Άνω Μινάγια προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Πηδάσσου το 1835. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Πηδάσσου και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Άνω Μινάγια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 43 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Το 1912 τα Άνω Μινάγια προσαρτώνται στην Κοινότητα Μηλίτσης,  με έδρα την Μηλίτσα. Στην κοινότητα Μηλίτσης προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Βλασέϊκα (σήμερα τα Βλασαίικα) και Κάτω Μινάγια (σήμερα οι Κάτω Αμπελόκηποι). Το 1927 το χωριό αποσπάται από την Κοινότητα Μηλίτσης και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μιναγίων, στην οποία προσαρτήθηκε και ο οικισμός Κάτω Μινάγια. Το 1940 μετονομάζονται τα Άνω Μινάγια ως Αμπελόκηποι, τα Κάτω Μινάγια ως Κάτω Αμπελόκηποι και η Κοινότητα Μιναγίων ως Κοινότητα Αμπελοκήπων αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, με τις αλλαγές στην ονομασία, από το 1927 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», οι Αμπελόκηποι υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Αμπελόκηποι ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Οι Αμπελόκηποι σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας των Αμπελοκήπων του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται και οικισμός των Κάτω Αμπελοκήπων.
Στάθης Καλύβας
Διακρίσεις
Το 2007 διετέλεσε υπότροφος του John Simon Guggenheim Memorial Foundation.
Το 2008 εξελέγη μέλος στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών και το 2020 στην Βρετανική Ακαδημία.
Αμπελόκηποι Μεσσηνίας
Κάτοικοι
Επισήμανση: Από τις πρώτες απογραφές ως και την Απογραφή του 1907 τα δυο χωριά Άνω Μινάγια και Κάτω Μινάγια απογράφονταν ξεχωριστά. Στις Απογραφές του 1920 και του 1928 τα δυο χωριά απογράφηκαν ενιαία ως Μινάγια, με 275 και 288 κατοίκους αντίστοιχα, ενώ από την Απογραφή του 1940 και στη συνέχεια ως σήμερα, οι Αμπελόκηποι (τα Μινάγια) και οι Κάτω Αμπελόκηποι (τα Κάτω Μινάγια) απογράφονται και πάλι ξεχωριστά.
Στάθης Καλύβας
Ελληνόγλωσσα
Βιβλία: Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:
Αμπελόκηποι Μεσσηνίας
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλιό κοινοτικό κτίριο υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Κοντά στο χωριό βρίσκεται επίσης το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και στα βορειοανατολικά το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Στάθης Καλύβας
Ξενόγλωσσα
Βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί επιστήμονες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Γέιλ Κατηγορία:Καθηγητές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Πρωκτολειχία
μικρογραφία|Άρρεν πραγματοποιεί πρωκτολειχία μικρογραφία|Γυναίκα πραγματοποιεί πρωκτολειχία Πρωκτολειχία ονομάζεται η στοματική και πρωκτική σεξουαλική πράξη κατά την οποία ένα άτομο ερεθίζει τον πρωκτό του άλλου, χρησιμοποιώντας το στόμα του, συμπεριλαμβανομένου των χειλιών, της γλώσσας ή των δοντιών. Λέγεται και πρωκτο-στοματική ή στοματικο-πρωκτική επαφή. Στην αργκό χρησιμοποιείται η λέξη γλειφοκώλι. Μπορεί να πραγματοποιηθεί από άτομα κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού είτε για σεξουαλική απόλαυση είτε σαν μορφή ερωτικού εξευτελισμού.
Πρακτική
Η απόλαυση για το πρόσωπο που πραγματοποιεί την πράξη βασίζεται στην πράξη αυτή καθαυτή. Ο πρωκτός έχει σχετικά ψηλή συγκέντρωση νευρικών απολήξεων και μπορεί να είναι ερωτογόνος ζώνη, έτσι ο δέκτης μπορεί να ερεθίζεται ερωτικά από την πράξη. Ο δέκτης θεωρείται ο παθητικός σύντροφος, ενώ ο δότης είναι ο ενεργητικός. Η πρωκτολειχία μπορεί να πραγματοποιείται σαν προκαταρτικό, να προηγείται του "δακτύλου" ή του πρωκτικού σεξ ή να πραγματοποιείται από μόνη της. Έρευνες έχουν δείξει πως η πρωκτολειχία είναι σπάνια σε σεξουαλικές πράξεις ανάμεσα σε γυναίκες μόνο.
Τεχνική
Η πρωκτολειχία μπορεί πραγματοποιηθεί με διάφορες τεχνικές που συμπεριλαμβάνουν το φιλί ή το γλείψιμο. Επίσης μπορεί να συμπεριλαμβάνει τη γλώσσα να μετακινείται γύρω από την άκρη του πρωκτού ή εντός αυτού. Η πρωκτολειχία μπορεί να πραγματοποιηθεί με διάφορες σεξουαλικές στάσεις, όπως με τον παθητικό σύντροφο σε "doggy position", σε ιεραποστολική στάση ή σε στάση 69.
μικρογραφία|Πρωκτολειχία ανάμεσα σε γυναίκες
Προβλήματα υγείας
Η επαφή του στόματος με τα γεννητικά όργανα, μετά την πρωκτολειχία, μπορεί να μεταφέρει το βακτήριο Escherichia coli ("E. coli") στην ουρήθρα, προκαλώντας ουρολοίμωξη.
Η πρωκτολειχία με πολλούς ερωτικούς συντρόφους αυξάνει το ρίσκο που συνδέεται με την συγκεκριμένη πράξη.
Προφύλαξη
Οι κανόνες ασφαλούς σεξ συμπεριλαμβάνουν τον καλό καθαρισμό της πρωκτικής περιοχής πριν την έναρξη της πρωκτολειχίας, ώστε να μειώσει το ρίσκο μετάδοσης παθογόνων οργανισμών από τα κόπρανα. Ένα κλύσμα μπορεί να μειώσει περισσότερο το ρίσκο μετάδοσης. Το οδοντικό προφυλακτικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μειωθεί περισσότερο τον κίνδυνο μετάδοσης και, επίσης η αποφυγή στοματικού έρωτα (στοματικο-γεννητικών οργάνων) μετά την πρωκτολειχία.
Η ύπαρξη πληγών στο στόμα, στα γεννητικά όργανα, στα ούλα, αυξάνουν την πιθανότητα μετάδοσης σεξουαλικού νοσήματος. Το καθάρισμα των δοντιών και η βρώση τσιπς (πατατάκια) προκαλούν μικροτραυματισμούς στο στόμα, και αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης.
Η πρωκτολειχία ως τιμωρία
Η βίαια και εξαναγκασμένη πρωκτολειχία έχει υπάρξει σαν τρόπος εξευτελισμού και τιμωρίας, συνήθως ανάμεσα σε φυλακισμένους. Η συγκεκριμένη πρακτική περιγράφεται στο βιβλίο "30 χρόνια πόλεμος" από τον Γκρίμελσχαουζεν.
Ραντομίρα Ζρουμπάκοβα
Η Ραντομίρα "Ράντκα" Ζρουμπάκοβα (λατινικό αλφάβητο : Radomira "Radka" Zrubáková), γεννημένη στην Μπρατισλάβα στις 20 Δεκεμβρίου 1970, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκα, σήμερα πολιτογραφημένη Σλοβάκα, πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης. Έφτασε στο νούμερο 22 στον κόσμο στο απλό τον Οκτώβριο του 1991 και το νούμερο 38 στο διπλό γυναικών τον Απρίλιο του 1993.
Η Ζρουμπάκοβα έγινε επαγγελματίας το 1986 έως το 1999 που αποσύρθηκε. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της στο WTA Tour κέρδισε τρεις τίτλους στο απλό και δύο στο διπλό γυναικών. Έχει αγωνιστεί χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και στα τέσσερα τουρνουά Γκραντ σλαμ από το 1987 έως το 1997.
Πιερ Γκαβινιές
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος κατασκευαστή νυκτών οργάνων, ο Γκαβινιές γεννήθηκε στο Μπορντό, αλλά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι μαζί με τον πατέρα του, το 1734. Σε ηλικία 13 ετών έκανε το ντεμπούτο του στα περίφημα «Πνευματικά Κοντσέρτα» (Concert Spirituel), στο Παλάτι του Κεραμεικού (Les Tuileries) παίζοντας μια σονάτα του Ζ.Μ. Λεκλέρ (Jean-Marie Leclair) για δύο βιολιά. Γύρω στο 1753 τού επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης, επειδή διατηρούσε σχέσεις με μια κόμισσα.
Ραντομίρα Ζρουμπάκοβα
Ήταν μέλος της ομάδας της Τσεχοσλοβακίας που κέρδισε τον τελικό του Φεντ καπ το 1988. Στο Φεντ καπ αγωνίστηκε με την Τσεχοσλοβακία το 1988, το 1991 και το 1992, με την Εθνική ομάδα της Τσεχίας το 1993 και με την Εθνική ομάδα της Σλοβακίας το 1994, το 1995 και το 1996, έχει συνολικό ρεκόρ 19 νίκες και 8 ήττες.
Πιερ Γκαβινιές
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1762 έφτασε στο απόγειο της καριέρας του· ο διάσημος βιολονίστας Τ.Μ. Βιότι (Giovanni Battista Viotti) τον περιέγραψε ως τον Ταρτίνι της Γαλλίας, μοναδική φιλοφρόνηση. Πολλοί, σημαντικοί βιολονίστες του καιρού του αφιέρωσαν έργα σ’ αυτόν. Ο βιολοντσελίστας Μ. Μπερτό ( Martin Berteau) ονόμασε μια από τις σονάτες του, La Gavinies. Πρωτοποριακό έργο του είναι τα Είκοσι τέσσερα Πρωϊνά, που δημοσιεύθηκαν το 1794, μια συλλογή από σπουδές για το βιολί οι οποίες περιλαμβάνουν εξαιρετικά περίπλοκα περάσματα με κύριο στόχο την απόκτηση ευχέρειας στο δοξάρι. Η δυσκολία των σπουδών αυτών θεωρείται ότι δεν ξεπεράστηκε παρά μόνον από τις σπουδές του Παγκανίνι. Το 1795, έγινε ο πρώτος καθηγητής βιολιού στο Ωδείο του Παρισιού.
Στο τέλος της καριέρας του παρέμεινε στο Παρίσι, αλλά σπάνια εμφανιζόταν σε ρεσιτάλ. Εξακολούθησε να εργάζεται ως μουσικός στο Θέατρο Λουβουά (Théâtre de la Rue de Louvois) κατά τη δεκαετία του 1790, πιθανόν, λόγω του γεγονότος ότι δεν συνταξιοδοτήθηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Γκαβινιές έμεινε εργένης, αλλά είχε πολλούς φίλους και θαυμαστές. Υπήρξε φίλος του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ και άλλων Γάλλων διανοουμένων της εποχής. Ήταν ένας γενναιόδωρος άνθρωπος, αποδεχόμενος οικονομικά δυσπραγείς μαθητές, δίνοντάς τους, περιστασιακά, δωρεάν μαθήματα ή, ακόμη, προσφέροντάς τους οικονομική στήριξη παρόλο που δεν ήταν ιδιαίτερα εύπορος. Η κληρονομιά του συνίστατο κυρίως σε ανέκδοτα χειρόγραφα και μουσικά όργανα.
Mουσικολογικά στοιχεία
Ο Γκαβινιές ήταν, κυρίως, γνωστός ως ερμηνευτής, διάδοχος του Λεκλέρ στην κορυφή της γαλλικής σχολής βιολιού. Περιλαμβάνεται μεταξύ των μεγαλύτερων βιολονιστών της ιστορίας, σύμφωνα με τον Φ. Φαγιόλ (François Fayolle) στο έργο του, Σημειώσεις πάνω στους Κορέλι, Ταρτίνι, Γκαβινιές, Πουνιάνι και Βιότι (Παρίσι 1810). Ο Γκαβινιές δέχθηκε στοιχεία από την ιταλική τεχνική και εκείνη των Κρόιτσερ και Ροντέ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι βιολιστές Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Αλέξανδρος του Μπάττενμπεργκ
Ο Αλέξανδρος (γερμ. Alexander, 5 Απριλίου 1857 - 23 Οκτωβρίου 1893) από τον Οίκο του Μαουντμπάττεν ήταν πρίγκιπας του Μπάττενμπεργκ και ο πρώτος πρίγκιπας της Βουλγαρίας (1879-1886).
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Ιωσήφ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλεξάνδρου της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ιουλίας Χάουκε. Η μητέρα του ήταν κυρία των τιμών της Τσαρίνας και εκεί τη γνώρισε ο πατέρας του, Αλέξανδρος. Ο γάμος του πατέρα του ήταν μοργανατικός. Στην Ιουλία και στα παιδιά της δόθηκε ο τίτλος των Πριγκίπων του Μπάττενμπεργκ, από το όνομα μιας παλαιάς κατοικίας των μεγάλων δουκών της Έσσης. Ο πατέρας του ανήκε στον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ και έγινε ιδρυτής του κλάδου του Μπάττενμπεργκ, που μετονομάστηκε σε Μαουντμπάττεν.
Ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος νυμφεύτηκε τη Βικτωρία, κόρη της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου (κόρης της Βασίλισσας Βικτωρίας), ενώ ο τρίτος αδελφός Ερρίκος νυμφεύτηκε την Βεατρίκη, τη μικρότερη κόρη της Βασίλισσας Βικτωρίας. Οι ανιψιές του Αλεξάνδρου έκαναν γάμους με βασιλείς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1889 την ηθοποιό Γιοχάννα Λόιζινγκερ από την Αυστρία και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος
Μαυρίκιος του Μπάττενμπεργκ
Ο Μαυρίκιος (αγγλ. Maurice, 3 Οκτωβρίου 1891 - 27 Οκτωβρίου 1914) από τον Οίκο του Μπάττενμπεργκ ήταν πρίγκιπας του Μπάττενμπεργκ.
Βιογραφία
Ο Μαυρίκιος Βίκτωρ Δονάλδος ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου του Μπάττενμπεργκ και της Βεατρίκης, κόρης του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ο Ερρίκος ήταν γιος της Ιουλίας Χάουκε, κόρης του Χανς Γιόχαν Μόριτς Χάουκε και ο Μαυρίκιος πήρε το όνομα του προπάππου του. Το όνομα Βίκτωρ το πήρε από τη μητέρα της Βεατρίκης, Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου, και το Δονάλδος από τη Σκωτία, αφού γεννήθηκε στο κάστρο Μπαλμόραλ. Η μητέρα του ήταν το ένατο και τελευταίο τέκνο του Αλβέρτου και της Βικτωρίας. Η Βικτωρία ήταν αιμορροφιλική και τη νόσο είχε κληρονομήσει η κόρη της Βεατρίκη και από αυτήν ο Μαυρίκιος και ο αδελφός του Λεοπόλδος.
Ο πατέρας του Ερρίκου, Αλέξανδρος, είχε νυμφευτεί μοργανατικά την Ιουλία Χάουκε, στην οποία και τους απογόνους της είχε δοθεί ο τίτλος του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ. Το 1886 η Βικτωρία με διάταγμα αναγνώρισε και στη Βρετανία την προσφώνηση του τίτλου του. Ο Μαυρίκιος έμοιαζε στον πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε όταν αυτός ήταν 4 ετών· ήταν ο αγαπημένος της μητέρας του. Σπούδασε στο προπαρασκευαστικό σχολείο Λόκερς Παρκ στο Χέρτφορντσιρ. Η μόνη αδελφή του, Βικτωρία Ευγενία παντρεύτηκε τον Αλφόνσο ΙΓ΄, που ήταν βασιλιάς της Ισπανίας το διάστημα 1906-31.
Παρακολούθησε το κολέγιο Ουέλινγκτον και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως υπολοχαγός στο Σώμα Τυφεκιοφόρων. Σκοτώθηκε στη μάχη του Υπρ το 1914 και τάφηκε στο Κοιμητήριο της Κοινοπολιτείας για τον Πόλεμο, στο Υπρ. Στον καθεδρικό ναό του Ουίντσεστερ υπάρχει αναμνηστική πλάκα για αυτόν και τον αδελφό του. Έλαβε τη διάκριση του ιππότη του Βασιλικού Τάγματος της Βικτωρίας. Το 1917 οι συγγενείς του αποκήρυξαν τον γερμανικό τίτλο τους του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ και άλλαξαν το όνομα του Οίκου τους σε Μαουντμπάττεν (αντικατέστησαν το γερμανικό "Berg" (βουνό) με το αντίστοιχο αγγλικό "mount").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Τράκαϊ
μικρογραφία|Το κάστρο του Τράκαϊ. Το Τράκαϊ είναι ιστορική πόλη στη Λιθουανία. Βρίσκεται 28 χλμ δυτικά της πρωτεύουσας Βίλνιους. Εξαιτίας αυτής της γειτνίασης αλλά και της ύπαρξης του Κάστρου εντός της λίμνης Galve, αποτελεί ένα δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Το 2007 είχε πληθυσμό 5.357 κατοίκους. Η πλειοψηφία των κατοίκων (66,5%) είναι Λιθουανοί, το 19% είναι Πολωνοί και το 8,87 Ρώσοι.
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης πρωτοεμφανίστηκε το 1337 ως Tracken (γερμανικά) στα χρονικά Τευτόνων Ιπποτών και μάλλον προέρχεται από τη Λιθουανική λέξη Trakai, (ανοιχτή περιοχή εντός δάσους). Το 1337 θεωρείται ως εκ τούτου και το έτος ίδρυσης της πόλης. Κατά τη διάρκεια της Πολωνικής - Λιθουανικής Κοινοπολιτείας η πόλη ήταν γνωστή με την πολωνική ονομασία Troki.
Ιστορία
Σύμφωνα με ένα μύθο, τον 13ο αιώνα μετά από ένα επιτυχημένο κυνήγι ο Μέγας Δούκας Γκετιμίνας, ανακάλυψε αυτή την υπέροχη τοποθεσία που βρίσκεται περιτριγυρισμένη από λίμνες, όχι μακριά από την μέχρι τότε πρωτεύουσα Κernave του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και αποφάσισε εκεί να χτίσει ένα κάστρο.
Αξιοθέατα
Το εντυπωσιακό μεσαιωνικό Κάστρο - Νησί του 14ου αιώνα που βρίσκεται στη λίμνη Galve. Το κάστρο άρχισε να κατασκευάζεται το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα και άντεξε στις επιθέσεις των Τευτόνων Ιπποτών. Κατά τη δεύτερη φάση της κατασκευής τους κτίστηκαν δυο πτέρυγες και ένας πύργος 35μ. Η επέκταση του κάστρου στις αρχές του 15ου αιώνα σηματοδότησε την τρίτη φάση της ανάπτυξης του Τρακάι. Τα τείχη του κάστρου ενισχύθηκαν σε πάχος 2,5 μέτρων και ανυψώθηκαν με επιπλέον στοές. Τρεις μεγάλοι αμυντικοί πύργοι κατασκευάστηκαν στις γωνίες. Ο νοτιοδυτικός πύργος χρησιμοποιήθηκε επίσης ως φυλακή.Το Κάστρο έχασε τη στρατιωτική του σημασία αμέσως μετά τη Μάχη του Γκρόνουαλντ (Grunwald Battle) 15/07/1410 κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Λιθουανο-Τευτονικού πολέμου, όταν ο εχθρός του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας ηττήθηκε από τον λιθουανικό-πολωνικό στρατό.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Παναγίας χτισμένη σε γοτθικό - μπαρόκ ρυθμό. Εκτός από το καμπαναριό έχει και ένα πύργο. Η απόφαση για την οικοδόμηση πάρθηκε το 1861. Η Τσαρίνα Μαρία Αλεξάντροβνα έδωσε 6.000 ρούβλια και ο Adelson (ο κατασκευαστής των σιδηροδρομικών σηράγγων) έδωσε 50.000 τούβλα. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1862. Οι εργασίες άρχισαν με μια τελετή στις 18 Αυγούστου 1862 και το κτίριο αφιερώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1863 στο όνομα μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας που στεκόταν στο νότιο τμήμα της πόλης.
Όποιος επισκέπτεται την πρωτεύουσα της Λιθουανίας, Βίλνιους επιβάλλεται να αφιερώσει λίγο χρόνο για μια επίσκεψη στο Τρακάι. Το φυσικό περιβάλλον στη λίμνη Galve, εντός της οποίας βρίσκεται το κάστρο είναι εντυπωσιακό. Μπορεί να καθίσει στα παραλίμνια εστιατόρια για καφέ και να απολαύσει το μαγευτικό τοπίο. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να πραγματοποιήσει το γύρο του κάστρου νοικιάζοντας βάρκα ή θαλάσσιο ποδήλατο.
Λένιν (παγοθραυστικό)
Το Λένιν (Ленин) είναι ένα παροπλισμένο Σοβιετικό πυρηνοκίνητο παγοθραυστικό. Ξεκίνησε το 1957, ήταν και το πρώτο επιφανειακό πλοίο του κόσμου και το πρώτο πυρηνικής ενέργειας πολιτικό σκάφος. Το «Λένιν» άρχισε να λειτουργεί το 1959 και εργάστηκε για την εκκαθάριση θαλάσσιων διαδρομών για φορτηγά πλοία κατά μήκος της βόρειας ακτής της Ρωσίας. Από το 1960 έως το 1965 το πλοίο κάλυψε πάνω από 85.000 μίλια κατά την εποχή της ναυσιπλοΐας της Αρκτικής, εκ των οποίων σχεδόν 65.000 ήταν μέσω πάγου. Στις 10 Απριλίου 1974 στο σκάφος απονεμήθηκε το Order of Lenin. Έγινε επίσημος παροπλισμός του το 1989. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε μουσείο και τώρα έχει μόνιμη βάση στο Μούρμανσκ.
Πρόωση
Όταν ξεκίνησε το 1957, το «Λένιν» είχε τροφοδότηση από τρεις αντιδραστήρες OK-150. Στη διαμόρφωσή της στα τέλη της δεκαετίας του 1960, με πλήρη χωρητικότητα το πλοίο χρησιμοποιούσε πέντε έως έξι λίβρες ουράνιο-235 ανά 100 ημέρες. Στη διαμόρφωση που έγινε από το 1970, είχε δύο αντιδραστήρες OK-900. Αυτοί παρείχαν ατμό για τέσσερις ατμοστρόβιλους, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονταν με γεννήτριες, οι οποίες τροφοδοτούσαν τρείς συνολικά ηλεκτροκινητήρες για τις τρεις προπέλες του πλοίου.
Πυρηνικά ατυχήματα
Τον Φεβρουάριο του 1965, σημειώθηκε ένα ατύχημα απώλειας ψυκτικού μέσου. Αφού έκλεισε για ανεφοδιασμό, το ψυκτικό υγρό απομακρύνθηκε από τον αντιδραστήρα υπ 'αριθ. 2. Ως αποτέλεσμα, μερικά από τα στοιχεία καυσίμου λιώθηκαν και παραμορφώθηκαν μέσα στον αντιδραστήρα. Αυτό ανακαλύφθηκε όταν τα εξαντλημένα στοιχεία εκφορτώνονταν για αποθήκευση και διάθεση. 124 συγκροτήματα καυσίμων (περίπου το 60% του συνόλου) είχαν κολληθεί στον πυρήνα του αντιδραστήρα. Αποφασίστηκε να αφαιρεθεί το καύσιμο, το πλέγμα ελέγχου και η ράβδος ελέγχου ως μονάδες για τη διάθεση. Τοποθετήθηκαν σε ειδικό δοχείο, στερεοποιήθηκαν, αποθηκεύτηκαν για δύο χρόνια και βυθίστηκαν στον αρχαιολογικό χώρο Tsivolki Bay (κοντά στο Αρχιπέλαγος Νόβαγια Ζεμλιά) το 1967.
Το δεύτερο ατύχημα ήταν μια διαρροή συστήματος ψύξης που συνέβη το 1967, λίγο μετά τον ανεφοδιασμό. Η εύρεση της διαρροής απαιτούσε τη διάσπαση του σκυροδέματος και της μεταλλικής βιολογικής θωράκισης με σφυριά. Μόλις βρέθηκε η διαρροή, έγινε φανερό ότι η βλάβη του βαρελιού δεν μπορούσε να επισκευαστεί. Στη συνέχεια, και οι τρεις αντιδραστήρες αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν από δύο αντιδραστήρες OK-900. Αυτό ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1970. Οι λεπτομέρειες αυτών των ατυχημάτων δεν ήταν ευρέως διαθέσιμες παρά μόνο μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Απόσυρση
Το «Λένιν» παροπλίστηκε το 1989, επειδή το κύτος του είχε φθαρεί από την τριβή του πάγου. Φυλάγεται στο Atomflot, βάση πυρηνικών παγοθραυστικών στο Μούρμανσκ, και σύμφωνα με την εφημερίδα Πράβντα, ολοκληρώθηκε η επισκευή και η μετατροπή του σε μουσειακό πλοίο το 2005.
Πηγές
Κατηγορία:Παγοθραυστικά Κατηγορία:Νόβαγια Ζεμλιά
Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας
Ο Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας ή Χάακον Χάακονσον (Håkon Håkonsson, 1204 - 16 Δεκεμβρίου 1263) βασιλιάς της Νορβηγίας (1217 - 1263) ήταν γιος του Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας και της Ίνγκα του Βαρτέγ. Ο Χάακον Δ΄ ονομάζεται μερικές φορές Χάακον ο Γηραιός για να διακρίνεται από τον γιο του με τον οποίο είχε το ίδιο όνομα, η βασιλεία του διήρκεσε 46 χρόνια, ήταν ο μακροβιότερος βασιλιάς της Νορβηγίας από την εποχή του Χάραλντ Χορφάγκρε. Ανέλαβε την εξουσία σε εποχή εμφύλιων ταραχών αλλά κατόρθωσε σύντομα να φέρει στη Νορβηγία εσωτερική ειρήνη. Την εποχή που ήταν ακόμα ανήλικος ο μετέπειτα αντίπαλος του Έρικ Σκάλ Μπάρντσσον ήταν αντιβασιλιάς, όταν ενηλικιώθηκε νίκησε τον διεκδικητή του θρόνου Σίγκουρντ Ρίμπουνγκ (1227). Έβαλε τέλος στον εμφύλιο πόλεμο όταν σκότωσε τον Σκάλ Μπάρντσσον (1240) έναν χρόνο μετά τη χρονιά που αυτοανακηρύχτηκε σφετεριστής βασιλιάς, ο Χάακον Δ΄ όρισε στη συνέχεια συμβασιλιά τον γιο του. Την εποχή της βασιλείας του Χάακον Δ΄ η Νορβηγία έφτασε στο μέγιστο σημείο της μεσαιωνικής δόξας της, η φήμη του και ο ισχυρός στόλος του τον οδήγησαν σε συνεργασία με τον Ρωμαίο αυτοκράτορα και τον πάπα παρά τις εχθρικές σχέσεις τους. Δέχτηκε πολλές φορές το αυτοκρατορικό στέμμα από τον πάπα, το υψηλό βασίλειο της Ιρλανδίας από τους Ιρλανδούς βασιλείς και την αρχηγία του Γαλλικού βασιλικού ναυτικού από τους Γάλλους βασιλείς. Έφερε στη Νορβηγία τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό μεταφράζοντας πολλά Ευρωπαϊκά λογοτεχνικά κείμενα στα αρχαία Νορβηγικά και κατασκευάζοντας πολλά μνημεία Ευρωπαϊκού τύπου. Πρόσθεσε την Ισλανδία στη Νορβηγική σφαίρα επιρροής φτάνοντας τη Νορβηγία στη μέγιστη εδαφική έκταση. Την εποχή που προσπαθούσε να ελέγξει τα νησιά στα δυτικά και νότια της Νορβηγίας αρρώστησε και πέθανε ενώ βρισκόταν στο Όρκνει μετά από κάποιες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του βασιλείου της Σκωτίας το οποίο βρισκόταν εκείνη την εποχή σε συνεχή επέκταση.
Η κύρια πηγή πληροφοριών για τον Χάακον ήταν τα Σάγκα του Χάακον Χάακονσον τα οποία γράφτηκαν τα αμέσως επόμενα χρόνια μετά τον θάνατο του, η ανάθεση της συγγραφής τους έγινε από τον γιο του Μάγκνους στον Ισλανδό πολιτικό και συγγραφέα Στούρλα Πόρνταρσον ανιψιό του διάσημου ιστορικού Στόρρι Στούρλουσον. Έχοντας βρεθεί σε σύγκρουση με τον βασιλικό απεσταλμένο στη Νορβηγία, ο Στούρλα ήρθε στη Νορβηγία προκειμένου να συμφιλιωθεί με τον Χάακον (1263). Όταν έφτασε στη Νορβηγία ο βασιλιάς έλλειπε σε εκστρατεία εναντίον της Σκωτίας και ο γιος του Μάγκνους κυβερνούσε τη Νορβηγία στη θέση του πατέρα του. Οι μεγάλες ικανότητες του Στούρλα Πόρνταρσον γρήγορα ενθουσίασαν τον Μάγκνους και τους άντρες του. Τα Σάγκα τα οποία έγραψε στη συνέχεια είναι η πιο αξιόπιστη και λεπτομερής ιστορική συγγραφή η οποία αφορούσε Νορβηγούς βασιλείς, οι πηγές του ήταν τόσο τα γραπτά κείμενα όσο και οι προφορικές παραδόσεις, τα έγραψε με τη βοήθεια του Οίκου του Σβέρε και της βασιλικής αυλής της Νορβηγίας.
Άνοδος στον θρόνο
Μετά τον θάνατο του Ίνγκε Β΄ της Νορβηγίας (1217) ο Χάακον ήταν ο πιθανότερος διάδοχος του, τον υποστήριζε ολόκληρη η αριστοκρατία των Μπιρκεμπέινερ μαζί με τους βετεράνους οι οποίοι είχαν πολεμήσει στο πλευρό του πατέρα του και του παππού του. Ο Γκούττορμ νόθος γιος του Ίνγκε που τον είχε ορίσει ο ίδιος ο Ίνγκε διάδοχο του στο νεκροκρέβατο του ήταν άλλος ένας υποψήφιος μνηστήρας του θρόνου αλλά είχε λίγους υποστηρικτές από τους Μπιρκεμπέινερ όπως τον επίσκοπο του Νιδάρος τον κόμη Σκαλ Μπάρντσον ετεροθαλή αδελφό του βασιλιά Ίνγκε και τον γιο του Χάακον του τρελού Κνούτο Χάακονσον. Τον Ιούνιο του 1217 ο Χάακον ανακηρύχτηκε βασιλιάς στο Όιρατινγκ και στη συνέχεια ορκίστηκε, ο Σκάλ Μπάρντσον με τους λίγους οπαδούς του αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να δεχτεί τον Χάακον Δ΄ ως βασιλιά προκειμένου να μην προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο στους Μπιρκεμπέινερ. Η μητέρα του Χάακον Ίνγκα υποχρεώθηκε να υποβληθεί σε δοκιμαστική διαδικασία προκειμένου να επιβεβαιώσει τα δικαιώματα του γιου της στον θρόνο (1218). Τα αποτελέσματα της δοκιμής ήταν επιτυχημένα βοηθώντας σημαντικά τον Χάακον να βελτιώσει τις σχέσεις του με την εκκλησία. Οι αναφορές των Σάγκα ότι ο Χάακον έγινε αποδεκτός ως βασιλιάς έχουν αμφισβητηθεί από σύγχρονους ιστορικούς ιστορικούς όπως ο Σβέρε Μπάτζε. Ο Σκαλ Μπάρντσον δέχτηκε σαν αποζημίωση προκειμένου να αναγνωρίσει τον Χάακον τη διακυβέρνηση του ενός τρίτου από το βασίλειο της Νορβηγίας, το 1220 κυβερνούσε σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Νορβηγία. Την περίοδο 1221-1223 ο Χάακον και ο Σκαλ άρχισαν να αναφέρονται σαν ξεχωριστοί βασιλείς ιδιαίτερα στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας. Συγκλήθηκε συνέλευση των ευγενών στο Μπέργκεν (1223) προκειμένου να επικυρώσει οριστικά τα δικαιώματα του Χάακον Δ΄ ως βασιλιά της Νορβηγίας.