cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλβίζε Λορεντάν
Επιστροφή στην Βενετία και θάνατος
Ο Αλβίζε Λορεντάν έκανε αίτημα να επιστρέψει στην πατρίδα του, η Γερουσία της Βενετίας το δέχτηκε και επέλεξε για διάδοχο του τον Ορσότο Τζουστίνιαν. Η παράδοση της σκυτάλης έγινε στην Μεθώνη (28 Φεβρουαρίου 1464) και ο Λορεντάν επέστρεψε στην Βενετία. Η Δημοκρατία της Βενετίας τον επέλεξε για να τον στείλει στην Ρώμη να συγχαρεί τον νέο Βενετό πάπα Παύλο Β΄ (5 Σεπτεμβρίου 1464) για την εκλογή του αλλά ο πάπας αρνήθηκε να τον δεχτεί. Η Δημοκρατία στην αρχή προτίμησε να αναβάλλει την αποστολή μέχρι την άνοιξη αλλά τελικά διάλεξε άλλον αντικαταστάτη. Εξελέγη για τέταρτη φορά γενικός διοικητής του Βενετσιάνικου στόλου στον νέο πόλεμο που ξέσπασε με τους Οθωμανούς (4 Σεπτεμβρίου 1465). Ο Λορεντάν το δέχτηκε παρά την πολύ άσχημη υγεία αλλά σύντομα η κατάσταση του έγινε τόσο βαριά που η Βενετία διάλεξε για αντικαταστάτη του τον Βετόρε Καπέλο (7 Φεβρουαρίου 1466). Ο Αλβίζε Λορεντάν πέθανε στην Βενετία (6 Μαρτίου 1466) και τάφηκε στην Σάντα Μαρία ντέι Σέρβι.
Βιοηθική
Βιοηθική είναι ο κλάδος εκείνος της επιστήμης που ασχολείται με τα ηθικά προβλήματα που προέκυψαν από τις νέες ανακαλύψεις της Βιολογίας και τις εφαρμογές της Γενετικής Μηχανικής και συνίσταται στην προσπάθεια αποφυγής μη αντιστρεπτών καταστάσεων που σχετίζονται με τον χειρισμό του γενετικού υλικού. Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο "bioethics", είναι ο Potter van Rensselaer στο έργο του «Bioethics. Bridge to the future», Νέα Υόρκη, 1971. Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα από τους αγγλόφωνους επιστήμονες και καθιερώθηκε στην διεθνή βιβλιογραφία αντικαθιστώντας σταδιακά τον όρο "ιατρική ηθική".
Η ραγδαία ανάπτυξη των Βιολογικών επιστημών και η δυνατότητα παρέμβασης του ανθρώπου σε διάφορες βιολογικές διαδικασίες έκαναν απαραίτητη την ανάπτυξη ενός νέου γνωστικού αντικειμένου, αυτού της Βιοηθικής. Από τη φύση της η Βιοηθική είναι το σημείο τομής διαφορετικών επιστημονικών πεδίων της Βιολογίας που περιλαμβάνουν τη Γενετική, τη Βιοτεχνολογία, τη Βιοϊατρική, ενώ εμπλέκονται και τελείως διαφορετικοί γνωστικοί τομείς όπως η Νομική και η Θεολογία.
Το αντικείμενο της νέας επιστήμης ανέκυψε έπειτα από την αλματώδη πρόοδο που συντελέστηκε στην Ιατρική πρώτα και έπειτα στη Βιολογία, κυρίως από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Πράγματι η διεθνής επιστημονική κοινότητα, έλαβε γνώση ότι υπήρχε έντονη η ανάγκη της καταδίκης των εγκληματικών (συνάμα αποτρόπαιων) πειραμάτων που πραγματοποίησαν οι ναζί γιατροί και βιολόγοι στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ποτέ μέχρι τότε ο άνθρωπος δεν είχε τη δυνατότητα πειραματισμού, τουλάχιστον σε τόσο μεγάλη κλίμακα, πάνω σε συνανθρώπους του και ποτέ ξανά δεν θα έπρεπε να επαναληφθεί η φρικώδης περιπέτεια των ανθρώπινων πειραματόζωων.
Τα πρώτα βήματα
Τον Σεπτέμβριο του 1947 η Διεθνής Οργάνωση Υγείας σε συνεργασία με την UNESCO συνέταξε τον Διεθνή Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας, σαφώς επηρεασμένο από το πνεύμα της Δίκης της Νυρεμβέργης. Η Διακήρυξη της Γενεύης, όπως έμεινε γνωστή στην ιστορία, έθεσε δέκα κανόνες που θα πρέπει να τηρούνται σε κάθε πειραματική διαδικασία που σχετίζεται με ανθρώπους. Ένας από τους κανόνες προέβλεπε ότι οφείλεται να εξασφαλίζεται η συγκατάθεση του υποκειμένου, βασική αρχή που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της Βιοηθικής. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν εξαιρετικά παραγωγικές για τη Βιολογία και οι γνώσεις που σωρεύτηκαν άρχισαν να βρίσκουν πρακτικές εφαρμογές ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '60.
Στις αρχές του 1970 η τεχνογνωσία επέτρεψε για πρώτη φορά στον άνθρωπο να επέμβει σε ευρεία κλίμακα στο γενετικό υλικό. Πολλοί επιστήμονες στην προσπάθεια τους να προσεγγίσουν την παθολογία του καρκίνου θέλησαν να κλωνοποιήσουν σχετιζόμενα με τον καρκίνο γονίδια και να τα εισαγάγουν στο βακτήριο Escherichia coli, το οποίο αποτελεί μέλος της φυσικής συμβιωτικής βακτηριοχλωρίδας του πεπτικού συστήματος του ανθρώπου. Η πιθανότητα διαφυγής τέτοιων τροποποιημένων βακτηριακών στελεχών και η μεταφορά τους στο ανθρώπινο έντερο έθεσε ένα πρόβλημα που όμοιο του, στην αμεσότητα και την έκταση των συνεπειών του, δεν είχε συναντήσει η επιστήμη. Το 1975 μια ομάδα αποτελούμενη από 100 μοριακούς βιολόγους συναντήθηκε στην Καλιφόρνια και συμφώνησε ότι θα πρέπει να μπουν κάποια όρια στην έρευνα της Γενετικής Μηχανικής. Στις μέρες μας είναι αποδεκτό ότι αυτή ήταν η πρώτη καθαρά καταγεγραμμένη περίπτωση που αποδίδεται στην Βιοηθική Αντίστοιχες επιτροπές συστήθηκαν και στην Ευρώπη και έβαλαν τις βάσεις για μια γόνιμη σχέση έρευνας και αυτοσυγκράτησης των ίδιων των επιστημόνων.
Το αντικείμενο
Οι επιτροπές Βιοηθικής έχουν ως σκοπό τη γνωμοδότηση πάνω στα ηθικά προβλήματα που ανακύπτουν από τις εξελίξεις στους πλέον δυναμικού κλάδους της Βιολογίας και της Ιατρικής. Στην αρχή τα ζητήματα της Βιοηθικής ρυθμίζονταν σχεδόν αποκλειστικά από τους ερευνητές. Τα θεαματικά βήματα όμως που έλαβαν χώρα τις δεκαετίες του '80 και του '90 ενέπλεξαν εκτός από άλλους κλάδους και την ίδια την Πολιτεία. Ο λόγος είναι απλός: οι εφαρμογές της Γενετικής, της Γενετικής Μηχανικής, της Βιοτεχνολογίας και της Βιοϊατρικής στους τομείς της υγείας, του περιβάλλοντος και της διατροφής μπορεί να έχουν ως σκοπό την βελτίωση του επιπέδου ζωής του ανθρώπου αλλά δυστυχώς σε τέτοιας μεγάλης κλίμακας επεμβάσεις ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος καταστροφικών, μόνιμων βλαβών. Επίσης ανακύπτουν ζητήματα που σχετίζονται με την ποιότητα ζωής του ανθρώπου και των ζώων, την προστασία των καταναλωτών και των αγροτών καθώς και μια σειρά από ηθικά προβλήματα.
Η αναγκαιότητα
Είναι όμως όντως τόσο επικίνδυνες οι εφαρμογές της Βιολογίας που να δικαιολογούν μια τέτοια αντίδραση; Παρότι δεν έχουν καταγραφεί πολλά αρνητικά παραδείγματα, η αλήθεια είναι πως πάντα υποβόσκει η πιθανότητα ενός λάθος χειρισμού με τραγικές δυστυχώς συνέπειες. Μεταλλαγμένα βακτήρια μπορούν να παρουσιάσουν αυξημένες ιδιότητες ανθεκτικότητας απέναντι σε αντιβιοτικά, στοιχείο που θα τα καθιστούσε πρακτικά άτρωτα. Η μολυσματικότητα σε στελέχη ιών και βακτηρίων θα μπορούσε δυνητικά να πολλαπλασιαστεί με ολέθριες συνέπειες (π.χ. πανδημία). Οι συνέπειες της απελευθέρωσης των γενετικά τροποποιημένων προϊόντων (γνωστών και ως διαγονιδιακών) στο περιβάλλον παραμένουν εν πολλοίς άγνωστες και οι περιβαλλοντολογικές οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Επίσης τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα μπορεί να φέρουν πληροφορίες που τα καθιστούν πιο εύκολα στην καλλιέργεια ή τους προσδίδουν κάποιο επιθυμητό χαρακτηριστικό, δεν είναι γνωστά όμως ακόμη (και δεν θα μπορούσε να είναι) τα αποτελέσματα της μακροχρόνιας χρήσης τους. Η γονιδιακή θεραπεία και η τεχνολογία του ανασυνδυασμένου DNA μπορεί να έχουν αποδειχθεί υψηλότατης ακρίβειας και αποδοτικότητας εργαλεία που υποκαθιστούν σε πολλές περιπτώσεις την κλασική Ιατρική, δεν παύουν όμως να είναι τεχνικές που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί σε μεγάλη κλίμακα και επί μακρόν και συνεπώς δεν είναι εξασφαλισμένη η έλλειψη προβλημάτων (και έχουν αναφερθεί αρκετά).
Επέμβαση στο ανθρώπινο γενετικό υλικό
Η κλωνοποίηση σε θηλαστικά ήταν ένα μεγάλο βήμα που άνοιξε το δρόμο για μια πιθανή κλωνοποίηση στον άνθρωπο. Η συγκεκριμένη ερευνητική προοπτική, ενώ ακόμη βρίσκεται σε επίπεδο σχεδιασμού, έχει ήδη αποκτήσει φανατικούς πολέμιους και υπερασπιστές. Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι εγείρονται πολλά και σοβαρά ηθικά προβλήματα όπως η μοναδικότητα του ατόμου, η θέση του στην κοινωνία, η ομοιογένεια στο γονιδίωμα κ.α. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη χαρτογράφηση ανθρώπινου γονιδιώματος που ολοκληρώθηκε το 2000 παρέχουν ανεξάντλητες δυνατότητες στους μελλοντικούς ερευνητές που θα θελήσουν να πειραματιστούν με τη δημιουργία ή καλύτερα την τροποποίηση ανθρώπων. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ο άνθρωπος μπορεί να επέμβει στο γενετικό υλικό και να προσθέσει επιθυμητά χαρακτηριστικά ή να αφαιρέσει προβληματικά γονίδια, όχι μόνο σε απλούς προκαρυωτικούς μονοκύτταρους οργανισμούς αλλά ακόμη και στο ίδιο του το είδος. Εύλογο είναι ότι οι όποιες κινήσεις γίνουν θα πρέπει να πραγματοποιηθούν με τη μέγιστη σοβαρότητα και προσοχή ενώ θα πρέπει να ληφθεί κάθε δυνατή πρόνοια και προφύλαξη.
Απόρροια των γενετικών ερευνών είναι η εμπορική ταυτοποίηση γονιδίων (ακόμα και ανθρώπινων) ή αλλιώς το πατεντάρισμα τους από ιδιωτικές εταιρείες που ασχολούνται με εφαρμογές της Βιοτεχνολογίας και της Γενετικής. Η αρχή έγινε το 1980 στις ΗΠΑ για ένα γενετικά τροποποιημένο βακτήριο που είχε την ικανότητα να διασπά το πετρέλαιο. Αντίστοιχα το 1992 το Ευρωπαϊκό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών έδωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε κατάλληλα γενετικά τροποποιημένο ποντικό που χρησιμοποιήθηκε στην έρευνα κατά του καρκίνου. Τα πράγματα όμως περιπλέκονται όταν φτάνουμε στην κατοχύρωση δικαιωμάτων ανθρώπινων γονιδίων καθώς δεν είναι απλά και μόνο βιολογικό υλικό αλλά στοιχείο της ταυτότητας του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Αναδύεται λοιπόν η οξεία προβληματική του θέματος από τη μια με εταιρείες κολοσσούς να ξοδεύουν υπέρογκα ποσά για την έρευνα στο ανθρώπινο γονιδίωμα οι οποίες προσδοκούν να αποσβέσουν το κόστος με τις πιθανές εφαρμογές στη γονιδιακή θεραπεία για παράδειγμα ενώ από την άλλη ανάμεσα στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας κερδίζει διαρκώς η άποψη ότι το γονιδίωμα είναι η ίδια η κοινή μας κληρονομιά και κανείς δεν μπορεί να την διεκδικήσει αποκλειστικά.
Πράγματι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 1995 δέχτηκε πρόταση σύμφωνα με την οποία δεν επιτρέπεται η κατοχύρωση νέων γενετικά τροποποιημένων ποικιλιών φυτών ή ζώων καθώς και κανενός φυσικού ιστού ή ανθρώπινου κυττάρου και γονιδίου. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε και από το 1998 ενέχει θέση κοινοτικής οδηγίας δημοσιευμένης στην εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Οι κυβερνήσεις των Κρατών μελών είχαν διορία μέχρι το 2000 για να εναρμονίσουν τις εθνικές νομοθεσίες, πράξη που δεν έγινε σε όλες τις χώρες. Τελείως διαφορετικά είναι τα πράγματα στις όπου το αντίστοιχο γραφείο προχωρά στην έκδοση διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για κάθε γενετικά τροποποιημένο προϊόν ενώ το Κογκρέσο δεν έχει δείξει κανένα απολύτως σημείο πιθανής αλλαγής της νομοθεσίας. Αυτονόητο είναι ότι στο εγγύς μέλλον και ενόσω η Βιολογία προχωρά σε ακόμη μεγαλύτερες ανακαλύψεις, η νομοθετική ασυμφωνία μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης αλλά ακόμη και ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες θα οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα.
Η σημερινή κατάσταση
Τα θέματα που εξετάζει η Βιοηθική είναι εξαιρετικά σοβαρά και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σε διακρατικό επίπεδο, ώστε να μην αποτελέσουν παίγνιο στα χέρια ανεύθυνων και άσχετων με το αντικείμενο ομάδων ούτε, πολύ περισσότερο, αντικείμενο εκμετάλλευσης. Τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης συνέταξαν στο Οβιέδο (Oviedo) το 1997 τη Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων και της Αξιοπρέπειας του Ανθρώπινου Όντος σε σχέση με τις εφαρμογές της Βιολογίας και της Ιατρικής. Η Σύμβαση επεκτάθηκε στο Παρίσι το 1998 με άρθρα που αφορούν στην κλωνοποίηση. Ενδεικτικά παρατίθενται τα πιο σημαντικά άρθρα που σχετίζονται με τη διασφάλιση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων.
''«Απαγορεύεται οποιαδήποτε παρεμβολή με σκοπό τη δημιουργία ανθρώπινου όντος γενετικά όμοιου με άλλο ανθρώπινο ον, ζωντανού ή νεκρού», Άρθρο 1. «Κάθε άτομο έχει δικαίωμα να γνωρίζει οποιαδήποτε πληροφορία αφορά την υγεία του», Άρθρο 10. «Απαγορεύεται κάθε είδους διάκριση εναντίον ατόμου με βάση κληρονομικά του χαρακτηριστικά», Άρθρο 11.''
Η UNESCO έχει, επίσης, διατυπώσει αντίστοιχες διατάξεις όπως η Διακήρυξη για το Ανθρώπινο Γονιδίωμα και τα Ανθρώπινα δικαιώματα σύμφωνα με το άρθρο 10 της οποίας «Καμία έρευνα δε μπορεί να υπερισχύσει των θεμελιωδών ελευθεριών και της αξιοπρέπειας του ατόμου».
Συνοψίζοντας, οι εκρηκτικές ανακαλύψεις των επί μέρους κλάδων της Βιολογίας προηγήθηκαν κατά πολύ της Νομικής επιστήμης, με συνέπεια το πεδίο εφαρμογών των επιτευγμάτων των Βιολογικών Επιστημών να καλύπτεται από ένα ασαφές έως ανύπαρκτο νομικό πλαίσιο.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηθική Κατηγορία:Φιλοσοφία της βιολογίας
Γιαν Φίσερ
Ο Γιαν Φίσερ (Jan Fischer) είναι πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Τσεχίας από το 2009 ως το 2010 και από το 2003 είναι πρόεδρος της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Ο Φίσερ γεννήθηκε στην Πράγα στις 2 Ιανουαρίου του 1951 και κατάγεται από οικογένεια μαθηματικών. Ο πατέρας του ήταν ερευνητής στο Ινστιτούτο Μαθηματικών της Τσεχικής Ακαδημίας Επιστημών, με ειδίκευση στις μαθηματικές και στατιστικές εφαρμογές, στη γενετική στην καλλιέργεια υβριδίων (selective growing) και στην ιατρική. Η μητέρα του ήταν στατιστικός.
Αποφοίτησε από το οικονομικό πανεπιστήμιο της Πράγας το 1974 (τμήμα στατιστικής και οικονομετρίας). Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του 1985 και πήρε πτυχίο στη στατιστική. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας από το 1980 ως την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989.
Παντρεύτηκε δύο φορές και έχει 3 παιδιά. Ο γιος του είναι στατιστικός, επίκουρος καθηγητής στη σχολή πληροφορικής στο οικονομικό πανεπιστήμιο της Πράγας.
Καριέρα
Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, εισήλθε στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Στατιστικής. Το 1990 έγινε Αντιπρόεδρος και κατείχε τη θέση αυτή ως τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 ηγείται της ομάδας που χειρίζεται τα αποτελέσματα των βουλευτικών και των τοπικών εκλογών. Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος του νεοσύστατου Στατιστικού Γραφείου της Τσεχίας. Το 2001 έλαβε μέρος στην ερευνητική αποστολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο σκοπός του οποίου ήταν να ανιχνεύσει τις πιθανότητες να ιδρυθεί ένα στατιστικό γραφείο στο Ανατολικό Τιμόρ. Αφού εργάστηκε σε διάφορες θέσεις στο πανεπιστήμιο, διορίστηκε επικεφαλής του Γραφείου Στατιστικής στις 24 Απριλίου 2003.
Πρωθυπουργός
Έπειτα από την κατάρρευση της κυβέρνησης του Μίρεκ Τοπολάνεκ το Μάρτιο του 2009 ο Φίσερ διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών, τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς. Ανακοίνωσε τη σύνθεση της κυβέρνησής του στις 8 Μαΐου του 2009. Η διεξαγωγή των εκλογών τέθηκε υπό αμφισβήτηση από το Συνταγματικό Δικαστήριο και αναβλήθηκαν αρχικά για το Νοέμβριο και έπειτα οριστικά, καθώς η Βουλής δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαραίτητη συνταγματική πλειοψηφία των τριών πέμπτων, δηλαδή 120 βουλευτών στο σύνολο των 200, για την ψήφιση τροπολογίας του Συντάγματος που θα επέτρεπε την αυτοδιάλυση της Βουλής και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Έτσι, οι επόμενες εκλογές διενεργήθηκαν κανονικά τον Ιούνιο του 2010. Νέος πρωθυπουργός ανέλαβε στις 28 Ιουνίου 2010 ο Πετρ Νέτσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι πολιτικοί
Γκικονγκόρο
Το Γκικονγκόρο (κινιαρουάντα: Gikongoro) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Νότια Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Νυαμαγκάμπε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Αγκντ
Η Αγκντ (γαλλικά και οξιτανικά: Agde) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αγκατουά (γαλλικά: Agathois).
Είναι το μεσογειακό λιμάνι του Καναλιού του Μιντί.
Τοποθεσία
εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|650x650εσ|Πανόραμα του ποταμού Ερώ. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Η γέφυρα Saint-Joseph πάνω από το Κανάλι του Μιντί. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Το Château Laurens και ο ποταμός Ερώ. Η Αγκντ βρίσκεται στον ποταμό Ερώ, 4 χλμ. από τη Μεσόγειο Θάλασσα και 750 χλμ. από το Παρίσι. Το Κανάλι του Μιντί συνδέεται με τον Ερώ στο Agde Round Lock («L'Écluse Ronde d'Agde»), ακριβώς πάνω από την Αγκντ και ο Ερώ ρέει στη Μεσόγειο στο Le Grau d'Agde.
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|269x269εσ|Συντριβάνι της Δημοκρατίας στο κέντρο της πόλης. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Κέντρο πόλης, πεζόδρομος.
Ανάπτυξη
εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Η γέφυρα Maréchaux και ο ποταμός Ερώ. Στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας στη Γαλλία, το Συμβούλιο της Αγκντ πραγματοποιήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 506 στην Αγκντ, υπό την προεδρία του Caesarius of Arles. Παρευρέθηκαν τριάντα πέντε επίσκοποι και οι σαράντα επτά αυθεντικοί κανόνες του αφορούσαν την «εκκλησιαστική πειθαρχία». Ένας από τους κανόνες (ο έβδομος), που απαγορεύει στους εκκλησιαστικούς να πωλούν ή να αποξενώνουν την ιδιοκτησία της εκκλησίας από την οποία παίρνουν τα προς το ζην, φαίνεται να είναι η αρχαιότερη αναφορά στο μεταγενέστερο σύστημα των αξιωμάτων.
Αρχιτεκτονική
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Χάρτης εναλλ.=|μικρογραφία|343x343εσ|Η [[Αμφιτρίτη στον τόπο της μαρίνας του ποταμού, από το Léon François Chervet. ]] Η Αγκντ είναι γνωστή για το χαρακτηριστικό μαύρο βασάλτη που χρησιμοποιείται στα τοπικά κτίρια, όπως ο καθεδρικός της Αγκντ, που χτίστηκε τον 12ο αιώνα για να αντικαταστήσει ένα κτήριο των Καρολιδών του 9ου αιώνα, που χτίστηκε στα θεμέλια μιας ρωμαϊκής εκκλησίας του 5ου αιώνα.
Ο επίσκοπος Guillaume οχύρωσε τον περίβολο του ναού και τον ενίσχυσε με ένα ακροπύργιο 35 μέτρων. Το 1857 κατεδαφίστηκε ο ρωμαϊκός σκεπαστός διάδρομος του καθεδρικού ναού.
Εβραϊκή κοινότητα
Εικάζεται ότι ιδρύθηκε εβραϊκή κοινότητα στην πόλη γύρω στον 6ο αιώνα μ.Χ.. Κατά τη διάρκεια του συμβουλίου της Αγκντ, που συγκεντρώθηκε από την καθολική εκκλησία το 506 μ.Χ., απαγορεύτηκαν στους χριστιανούς λαϊκούς και εκκλησιαστικούς να τρώνε με τους Εβραίους ή να τους φιλοξενήσουν. Αυτή η απαγόρευση υποδηλώνει ότι οι Εβραίοι της πόλης είχαν καλές σχέσεις με τους γείτονές τους. Θεωρείται επίσης ότι η εβραϊκή κοινότητα δεν ήταν ποτέ μεγάλη, δεδομένου ότι δεν κατείχε νεκροταφείο και έθαβε τους νεκρούς της στο Μπεζιέ, τρία μίλια μακριά.
Το εβραϊκό όνομα της πόλης ήταν Agdi ή Akdi (אגדי). Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, περίπου δύο χιλιάδες Εβραίοι από τη Γερμανία και την Αυστρία, στάλθηκαν σε ένα στρατόπεδο εργασίας κοντά στην πόλη, όπου οι περισσότεροι απελάθηκαν στις 24 Αυγούστου 1942.
Αθλητισμός και αναψυχή
Η Αγκντ έχει ένα ποδοσφαιρικό σύλλογο, ΡΚΟ Αγκντ, που παίζει στο Stade Louis Sanguin.
Επίσης, υπάρχει μία ομάδα ράγκμπι, Rugby Olympique Agathois (ROA), που παίζει στο γαλλικό πρωτάθλημα Federale 1.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σκακιστική γραφή προβληματιστών
Αρχίζοντας από το α8 προς το θ8, συνεχίζοντας από το α7 προς το θ7, κλπ, από το α1 μέχρι το θ1, σαρώνουμε τα τετράγωνα της σκακιέρας και καταγράφουμε σε κάθε γραμμή με την σειρά τα κομμάτια που συναντούμε (με κεφαλαία τα λευκά, με πεζά τα μαύρα) καθώς και τα ενδιάμεσα κενά τετράγωνα.
Η αντιστοιχία των κομματιών στην ελληνική γραφή προβληματιστών είναι Ρ=Βασιλιάς, Β=Βασίλισσα, Π=Πύργος, Α=Αξιωματικός, Ι=Ίππος, Σ=Πιόνι. Η περιγραφή προέρχεται από προσαρμογή στα ελληνικά της αγγλικής σκακιστικής γραφής των προβληματιστών, η οποία οφείλεται στον Σκωτσέζο δημοσιογράφο Ντέιβιντ Φορσάιθ (David Forsythe) και έγινε δημοφιλής τον 19ο αιώνα (βλ. FEN παρακάτω).
Για παράδειγμα, αναφέρουμε το αρχαιότερο πρόβλημα Έλληνα συνθέτη, του Ε. Οικονομόπουλου, όπως αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Το Ματ (#26, 15/01/1984).
Η περιγραφή του προβλήματος στην ελληνική σκακιστική γραφή των προβληματιστών είναι:
Ακολουθεί η λύση σε ελληνική αλγεβρική γραφή:
Σε διεθνείς διαγωνισμούς συνηθέστερη είναι η γερμανική γραφή προβληματιστών, με αντιστοιχία κομματιών : K=Βασιλιάς, D=Βασίλισσα, T=Πύργος, L=Αξιωματικός, S=Ίππος, P=Πιόνι. Το πρόβλημα εδώ (του Οικονομόπουλου) έχει περιγραφή T7/4k3/4S3/K2L4/8/8/8/5T2.
Μορφή Φορσάιθ-Έντουαρντς
Η μορφή Φορσάιθ-Έντουαρντς (Forsyth-Edwards Notation, FEN) έχει γίνει ο γενικά αποδεκτός συμβολισμός για την περιγραφή μιας θέσης σε μια παρτίδα. Ο στόχος της μορφής FEN είναι να δώσει όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για να συνεχιστεί η παρτίδα από την θέση αυτή.
Ο Στίβεν Έντουαρντς (Steven Edwards) επέκτεινε την γραφή προβληματιστών του Φορσάιθ για χρήση σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η μορφή FEN είναι αναπόσπαστο μέρος του συμβολισμού γραφής παρτίδων PGN (Portable Game Notation), μια που η μορφή FEN χρησιμοποιείται για την περιγραφή αρχικής θέσης κομματιών διαφορετικής από την παραδοσιακή, όπως εφαρμόζεται και στην πρόταση του Φίσερ για τυχαία αρχική θέση (Fischer Random Chess, FRC) και στην πρόταση του Καπαμπλάνκα για σκακιέρα 10x8 με περισσότερα κομμάτια (Capablanca Random Chess, CRC). Επειδή η μορφή FEN δεν εμπεριέχει αρκετές πληροφορίες για την πορεία της παρτίδας (Έχει γίνει τριπλή επανάληψη της θέσης;) αναπτύχθηκε η «εκτεταμένη μορφή θέσης» (Extended Position Description) και το πρότυπο X-FEN.
Ορισμός
Μια «εγγραφή» FEN περιγράφει μια σκακιστική θέση με μια γραμμή χαρακτήρων ASCII. Ένα «αρχείο» με εγγραφές FEN θα έπρεπε να έχει επέκταση ονόματος «.fen».
Μια εγγραφή FEN απαρτίζεται από 6 «πεδία». Τα πεδία διαχωρίζονται με ένα χαρακτήρα «κενό διάστημα». Τα πεδία είναι:
Παραδείγματα
Να μια FEN αρχικής θέσης:
Να η FEN μετά από την κίνηση 1. ε4:
Η συνέχεια μετά την κίνηση 1. ... γ5:
Η συνέχεια μετά την κίνηση 2. Ιζ3:
Ατσατζούρ
Η κατοίκηση της σημερινής τοποθεσίας του χωριού χρονολογείται, τουλάχιστον, από τον 16ο αιώνα, ενώ, σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από την τοποθεσία του, βρίσκεται το μοναστήρι του Μακαραβάνκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Εθνόσημο του Μαλάουι
Το εθνόσημο του Μαλάουι βασίζεται στο έμβλημα των όπλων της πάλαι ποτέ Νυασαλάνδης. Ένα λιοντάρι και μία λεοπάρδαλη βαστούν το εθνόσημο. Στη βάση υπάρχει το όρος Μλάντζε. Στο έμβλημα βρίσκεται επίσης μια περγαμηνή, που γράφει στα αγγλικά "Ενότητα και Ελευθερία". Στην κορυφή και στο κάτω μέρος υπάρχει ο ανατέλλων ήλιος, σύμβολο της αυγής της ελευθερίας στην Αφρική. Ο ψαραετός και οι κυματιστές λωρίδες συμβολίζουν τη Λίμνη Μαλάουι. Καθιερώθηκε ως εθνικό σύμβολο μετά την ανεξαρτησία του κράτους και περιγράφεται στην Πράξη περί Προστασίας της Σημαίας, των Εμβλημάτων και των Ονομάτων του 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλαουι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαλάουι
Κιμπέχο
Το Κιμπέχο (κινιαρουάντα: Kibeho) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Νότια Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Νυαρουνγκουρού. Έχει πληθυσμό περίπου 20.000 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2013-2014
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2013 2014 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2013 2014
Σπουδαστές της Γραφής
Ο όρος "Σπουδαστές της Γραφής" μπορεί να αναφέρεται:
Νέα Έφεσος Πιερίας
Η Νέα Έφεσος είναι μεγάλος οικισμός στο νομό Πιερίας. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Δίου - Ολύμπου και αποτελεί το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα (Δ. δ. Νέας Εφέσου). Η απόσταση από την Κατερίνη είναι 7 χιλιόμετρα.
Αριθμεί 1.859 κατοίκους (με βάση την απογραφή του 2011), που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι αγρότες.
Ο οικισμός το 1953 από Στουπί ή Στουπείον μετονομάστηκε σε Νέα Έφεσο, εξαιτίας της εγκατάστασης Μικρασιατών προσφύγων από την περιοχή της αρχαίας Εφέσου γύρω από την Τούμπα. Ήδη από τα Βυζαντινά χρόνια υπήρχε στην πλαγιά της Τούμπας χωριό εντοπίων κατοίκων, με το όνομα Παλιοχώρα. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο οικισμός μεταφέρθηκε στα πεδινά και μετονομάστηκε σε Στουπί ή Σπη, από το όνομα ενός φυτού με το οποίο οι κάτοικοι κατασκεύαζαν σχοινιά και πανιά πλοίων.
Υποδομές
Στον επάνω συνοικισμό υπάρχει η μεγάλη εκκλησία του Ιωάννη του Θεολόγου, το νεκροταφείο και εκεί εφάπτεται και ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, προς τιμήν του οποίου διεξάγονται στα τέλη του Αυγούστου κάθε χρόνο, μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις, με τίτλο "Προδρόμεια". Στην ανατολική πλευρά των ναών βρίσκεται και το σπήλαιο των "Επτά Παίδων", νέα κατασκευή για τον ομώνυμο θρησκευτικό θρύλο του Κιρκιντζέ (Έφεσος).
Ο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος είναι αναστηλωμένη μεταβυζαντινή εκκλησία με τοιχογραφίες των μέσων του 18ου αιώνα χτισμένη από τους Ντόπιους κατοίκους του χωριού.
Το χωριό διαθέτει δύο πολιτιστικούς συλλόγους. Ο πρώτος σύλλογος είναι ο "Ηράκλειτος" κυρίως με συμμετοχή του προσφυγικού στοιχείου. Το 2001 ιδρύθηκε ο Αθλητικός-Πολιτιστικός και Οικολογικός Σύλλογος «Το Στουπί» στη Νέα Έφεσο στον οποίο δρουν κυρίως οι ντόπιοι κάτοικοι. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα λέγεται Μακεδονικός Νέας Εφέσου και αγωνίζεται στην Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Ο ίδιος σύλλογος διαθέτει και ομάδα καλαθόσφαιρας (μπάσκετ) με ακαδημίες και ανδρικό τμήμα στο Α τοπικό της Ε.ΚΑ.Σ. ΚΕ.Μ.
Το 2007 εγκαταστάθηκε στο χωριό και μετεωρολογικός σταθμός
Διοικητικές μεταβολές
Η αρχική ονομασία της Νέας Εφέσου ήταν Στουπί και η κοινότητα Στουπίου συστάθηκε στις 17 Ιουλίου 1930 To 1949 η εν λόγω κοινότητα υπήχθη στο νομό Πιερίας από τον νομό Θεσσαλονίκης και το 1953 ο οικισμός Στουπί της κοινότητας μετονομάστηκε σε Νέα Έφεσσος (ΦΕΚ 10Α - 16/01/1953 και τον Μάρτιο του 1961 το όνομα διορθώθηκε σε Νέα Έφεσος. Το 1997 ο οικισμός Νέα Έφεσος αποσπάστηκε από την κοινότητα (η οποία καταργήθηκε) και προσαρτήθηκε στο δήμο Δίου.
Πρόεδροι Κοινότητας Στουπί
Από το 1931 ως σήμερα έχουν διατελέσει πρόεδροι της Νέας Εφέσου τα εξής πρόσωπα
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή της Νέας Εφέσου υπήρχε κατά την αρχαιότητα η πόλη Ακεσαμεναί με ιδρυτή τον Ακεσαμενό που μνημονεύεται από τον Όμηρο. Στην ίδια περιοχή υπάρχει και ο τύμβος των 25.000 Μακεδόνων που σκοτώθηκαν στη Μάχη της Πύδνας.
Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, το χωριό βρισκόταν στην πλαγιά της Τούμπας, με το όνομα "Παλιόχωρα". Αργότερα όμως και με παρέμβαση του τότε Δεσπότη, έφυγαν από αυτή την τοποθεσία επειδή στην περιοχή παρατηρούνταν μεγάλη παιδική θνησιμότητα και εγκαταστάθηκαν στον βάλτο.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Νέα Έφεσος ήταν οικισμός και ονομάστηκε Σπη, από το τουρκικό όνομα ενός φυτού της περιοχής που απορροφούσε το νερό του βάλτου. Ο επίσκοπος Παρθένιος Βαρδάκας περιγράφει (πριν από τα 1912) το χωριό και λέει ότι βρίσκεται στην εύφορη πεδιάδα του Αίσωνα κοντά στη σιδερένια γέφυρα που κατασκεύασαν οι Τούρκοι και σημειώνει ότι το όνομα Στουπί -κατά συγκοπή Σπη - προέρχεται από την εγχώρια παραγωγή κάνναβης (στουπί). Με αυτό φτιάχνουν σχοινιά πλοίων, αλιευτικά δίχτυα, χονδρά λινά υφάσματα και πανιά πλοίων.
Ο περιηγητής Λέων Εζέ αναφέρει το χωριό με την ονομασία Στουπί. Χαρακτηριστικά λέει ότι έχει 50 σπίτια, μια παλιά εκκλησία του Αγίου Προδρόμου, βρέθηκαν μνημεία από μάρμαρο και βυζαντινές επιγραφές.
Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα το χωριό αποτελούνταν από 60 περίπου σπίτια και αριθμούσε περίπου 380 κατοίκους, που ασχολούνταν με τη γεωργία και κτηνοτροφία.
Το 1924 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν γύρω από την Τούμπα η πρώτη ομάδα και το 1927 η δεύτερη ομάδα προσφύγων από την Έφεσο της Μ. Ασίας. Το 1926 το χωριό ονομάστηκε Στουπί και το 1953 πήρε το επίσημο όνομά του Νέα Έφεσος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πιερίας Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου
Σοσνόβιετς
Το Σοσνόβιετς (πολωνικά: Sosnowiec) είναι βιομηχανική πόλη με δικαιώματα πόβιατ στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της νότιας Πολωνίας. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της βιομηχανικής περιοχής της Άνω Σιλεσίας και είναι μία από τις πόλεις της αστικής περιοχής του Κατοβίτσε, η οποία αποτελεί ένα αστικό συγκρότημα με το συνολικό πληθυσμό των 2,7 εκατομμυρίων ανθρώπων, καθώς και της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής της Άνω Σιλεσίας με πληθυσμό περίπου 5,3 εκατομμύρια κατοίκων. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 199.974 κάτοικοι (Δεκέμβριος 2019).
Ονομασία
Πιστεύεται ότι το όνομα Sosnowiec προέρχεται από την πολωνική λέξη sosna, που αναφέρεται στα πευκοδάση που αναπτύχθηκαν στην περιοχή πριν από το 1830. Το χωριό ήταν αρχικά γνωστό ως Sosnowice (Σοσνοβίτσε). Άλλες παραλλαγές του ονόματος περιλαμβάνουν τα: Sosnowietz, Sosnowitz, Sosnovitz (γίντις), Sosnovyts, Sosnowyts, Sosnovytz, Sosnowytz και Sosnovetz. Υπάρχουν πέντε άλλοι μικρότεροι οικισμοί στην Πολωνία που ονομάζονται επίσης Σοσνόβιετς, που βρίσκονται στα βοεβοδάτα Λοτζ, Οπόλε, Ποντλάσκιε, Τιμίου Σταυρού και Μείζονος Πολωνίας.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία| Το Σοσνόβιετς εντός της Μητρόπολης της Σιλεσίας, 2012. Το Σοσνόβιετς χρησιμεύει ως ένα από τα διοικητικά κέντρα της γεωγραφικής και ιστορικής περιοχής της νότιας Πολωνίας, γνωστό ως Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ελάσσονος Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με τη Σιλεσία. Βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου του Κατοβίτσε και 65 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Κρακοβίας. Επίσης, βρίσκεται στο Υψίπεδο Σιλεσίας στους ποταμούς Μπρινίτσα και Πσέμσα, παραπόταμους του Βιστούλα. Ο πλήρης κατάλογος των ποταμών περιλαμβάνει τον Μπιάουα Πσέμσα, καθώς και τους Τσάρνα Πσέμσα, Μπρινίτσα, Μπόμπρεκ και Πότοκ Ζαγκόρσκι. Η πόλη είναι μέρος του Βοεβοδάτου Σιλεσίας από τη δημιουργία του το 1999. Προηγουμένως (από το 1945), ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Κατοβίτσε και πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανήκε στο Βοεβοδάτο Κιέλτσε.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Κάστρο του Σιελέτσκι Η ιστορία της πόλης με τη σωστή της έννοια ξεκινά το 1902 όταν της δόθηκαν προνόμια πόλης με τη συγχώνευση ενός αριθμού οικισμών, συχνά ηλικίας αρκετών αιώνων. Ωστόσο, η ιστορία του χωριού Σοσνόβιετς χρονολογείται από το έτος 1227, όταν αναφέρθηκε για πρώτη φορά. Ήταν τότε ένας μικρός οικισμός στο πολωνικό Δουκάτο της Κρακοβίας, που βρισκόταν κοντά στα πολύ μεγαλύτερα και καλύτερα ανεπτυγμένα χωριά Σιέλτσε και Ζαγκούζε (και τα δύο είναι τώρα συνοικίες της πόλης). Άλλες περιοχές είναι ακόμη παλαιότερες. Το Μιλοβίτσε (Milowice) αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1123 ως Miley. Τα έγγραφα από το 1228 αναφέρουν ήδη το Μιλοβίτσε, το Κλιμόντουφ και το Ζαγκούζε. Επιπλέον, το Μιλοβίτσε τοποθετήθηκε σε χάρτη του 1561.
Ως μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, το Σοσνόβιετς ανήκε στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας στην ευρύτερη Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Έγινε παραμεθόρια πόλη αφού τα γειτονικά Δουκάτα της Σιλεσίας πέρασαν στο Βοημικό Στέμμα το 1335. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα του τρίτου διαμελισμού της Πολωνίας το 1795, καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και συμπεριλήφθηκε στη νεοσύστατη επαρχία της Νέας Σιλεσίας. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας το 1807 και αργότερα, της Πολωνίας του Συνεδρίου, που κυβερνήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το Σοσνόβιετς βρισκόταν στα σύνορα με τη Γερμανική Αυτοκρατορία και την Αυστροουγγαρία και έγινε διάσημο για το Τρίγωνο των Τριών Αυτοκρατόρων, το οποίο βρισκόταν στα σημερινά όρια της πόλης. Κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης, τον Φεβρουάριο του 1863, διεξήχθη η Μάχη του Σοσνόβιετς, στην οποία Πολωνοί αντάρτες με επικεφαλής τον Απολινάρι Κουρόφσκι νίκησαν τους Ρώσους. Η νίκη επέτρεψε στους Πολωνούς να πάρουν τον έλεγχο και των γύρω πόλεων.
Δικαιώματα πόλης
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Ιωακείμ Με ισχύ από τις 10 Ιουνίου 1902, με εντολή του Αυτοκράτορα Νικόλαου Β΄ της Ρωσίας, το Σοσνόβιετς ονομάστηκε νόμιμα πόλη με έκταση 19 χλμ2 και με 60.000 κατοίκους. Η απόκτηση των δικαιωμάτων πόλης βοήθησε τη δυναμική οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης. Εκτός από τα χαλυβουργεία και τα ανθρακωρυχεία και πολλές επιχειρήσεις βαριάς και ελαφριάς βιομηχανίας, άνοιξαν επίσης νέα πολιτιστικά και κοινωνικά ιδρύματα. Η νεοσύστατη πόλη αποτελείτο από τις συνοικίες Σοσνόβιετς, Πόγκον, Όστρα Γκούρκα, Σιέλετς, Κουζνίτσα και Ραντόχα, όλες οι οποίες ήταν ξεχωριστά χωριά στο παρελθόν. Το ίδιο το γεγονός ότι οι ρωσικές αρχές περίμεναν τόσο πολύ για να παραχωρήσουν τα δικαιώματα πόλης στο Σοσνόβιετς, θεωρείται ως συνέπεια της πολωνικής Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863-64, μετά την οποία πολλές πόλεις είδαν την κατάστασή τους να υποβαθμίζεται σε χωριό. Το Σοσνόβιετς ήταν η πρώτη πόλη μετά τη δεκαετία του 1860 στην Πολωνία του Συνεδρίου που έλαβε χάρτη πόλης, με τη δεύτερη να ήταν το Πουουάβι το 1906. μικρογραφία| Παλάτι του Σουν στο Σοσνόβιετς Οι φυσικοί πόροι και η καλή γεωγραφική θέση είχαν σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη του Σοσνόβιετς. Το άνοιγμα μιας γραμμής παρακλαδιού της σιδηροδρομικής γραμμής Βαρσοβίας-Βιέννης το 1859 ήταν ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της πόλης. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας με το νέο εργοστάσιο σχοινιού και σύρματος, το ελασματουργείο, το χαλυβουργείο, το χυτήριο σιδήρου, το εργοστασίων λεβήτων ατμού, και αργότερα το κλωστήριο, το βαφείο και το χαρτοποιείο, σφράγισαν τη νέα εικόνα της πόλης ως εντελώς αστική. Το Θερινό Θέατρο και, το 1887, το Χειμερινό Θέατρο ιδρύθηκαν, το δεύτερο από τα οποία ονομάστηκε Θέατρο Πόλης από το 1924 στην ανεξάρτητη Πολωνία και αργότερα το Θέατρο Ζαγκουέμπιε. Το 1914, το χωριό Σροντούλα ενσωματώθηκε στο Σοσνόβιετς.
Η Πολωνία ανέκτησε τελικά την ανεξαρτησία της το 1918, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, το Σοσνόβιετς έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Κιέλτσε και το 1934 ιδρύθηκε το Πόβιατ Σοσνόβιετς. Το Σοσνόβιετς υπέστη ζημιές από τον πόλεμο τόσο κατά τις μεγάλες στρατιωτικές συγκρούσεις του 20ού αιώνα: τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος προκάλεσε κυρίως καταστροφή στη βιομηχανία, όσο και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος προκάλεσε τον τρόμο των εκτελέσεων.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Δημόσια εκτέλεση Πολωνών από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939, η οποία πυροδότησε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία και μετονομάστηκε σε Sosnowitz (Σοσνόβιτς). Ήδη στις 4 Σεπτεμβρίου 1939, τα γερμανικά στρατεύματα δολοφόνησαν 10 Πολωνούς, συμπεριλαμβανομένου του 15χρονου αγοριού Χένρικ Σουόμκα στο Σοσνόβιετς, σε εκδίκηση για την πολωνική άμυνα. Περίπου την ίδια εποχή, οι Γερμανοί δολοφόνησαν 9 Πολωνούς στο κοντινό Κλιμόντουφ (σημερινή συνοικία του Σοσνόβιετς). Η Einsatzgruppe zbV μπήκε στην πόλη στις 12 Σεπτεμβρίου 1939. Η γερμανική αστυνομία πραγματοποίησε μαζικές έρευνες σε πολωνικά σπίτια. Αρχικά υπό στρατιωτική διοίκηση που δημιουργήθηκε ως μέρος του Γενικού Κυβερνείου, το Σοσνόβιετς προσαρτήθηκε από τη Γερμανία και ενσωματώθηκε στην Επαρχία της Σιλεσίας στις 20 Νοεμβρίου 1939. Τον Μάρτιο του 1940, οι Γερμανοί ίδρυσαν ένα στρατόπεδο διέλευσης (Gefangenensammellager) για τους Πολωνούς που συνελήφθησαν στο Σοσνόβιετς. Οι κάτοικοι του Σοσνόβιετς ήταν επίσης μεταξύ των Πολωνών που δολοφονήθηκαν στο Τσελίνι τον Ιούνιο του 1940. Οι Γερμανοί λειτούργησαν τρία υποστρατόπεδα εργασίας του στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B στην πόλη, και άλλες δύο στη σημερινή συνοικία Κλιμόντουφ. Το πολωνικό υπόγειο κίνημα αντίστασης ήταν ενεργό στην πόλη.
Τον Ιούνιο του 1943, χιλιάδες Εβραίοι απελάθηκαν από το Γκέτο του Σοσνόβιετς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε δύο μήνες αργότερα και σχεδόν όλοι οι εναπομείναντες Εβραίοι (περίπου 15.000) απελάθηκαν επίσης στο Άουσβιτς. Προηγουμένως υπήρχε σημαντική υπόγεια δραστηριότητα ανάμεσά τους. Οι Γερμανοί ίδρυσαν και λειτούργησαν δύο υποστρατόπεδα του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς στην πόλη. Στο πρώτο υποστρατόπεδο κρατούσαν περίπου 100 Πολωνούς για καταναγκαστική εργασία και στο δεύτερο είχαν εκατοντάδες καταναγκαστικούς εργάτες, αρχικά κυρίως Εβραίους. Το 1944, οι Γερμανοί έστειλαν απαχθέντα πολωνικά παιδιά από το Σοσνόβιετς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ποτουλίτσε.
Η Επίθεση Βιστούλα-Όντερ του Κόκκινου Στρατού τον Ιανουάριο του 1945 επέφερε την απελευθέρωση της πόλης, η οποία της έδωσε την ευκαιρία για σταδιακή ανοικοδόμηση και περαιτέρω ανάπτυξη.
Μεταπολεμικά
μικρογραφία| Hotel Centrum Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σοσνόβιετς αναπτύχθηκε περαιτέρω. Την 1η Ιουνίου 1975, η μητροπολιτική περιοχή επεκτάθηκε όταν οι γειτονικές τοποθεσίες των Ζαγκούζε, Καζίμιες Γκουρνίτσι, Πορέμπκα, Κλιμόντουφ και Μάτσκι, έγιναν συνοικίες του. Το 1977 ο πληθυσμός της πόλης έφτασε τους 200.000. Η περαιτέρω ανάπτυξη επιταχύνθηκε με την κατασκευή της Χαλυβουργίας Κατοβίτσε και το 1981, ο πληθυσμός του Σοσνόβιετς ήταν 250.000, φτάνοντας στο αποκορύφωμά του το 1987, όταν ήταν 259.000. Από τότε, ο πληθυσμός μειώνεται. Το 1992, η πόλη έγινε η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Σοσνόβιετς.
Οικονομία
μικρογραφία| Σχολή Επιστήμης της Γης, Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας Το Σοσνόβιετς χαρακτηρίζεται από την αστική δυναμική, την οικονομική δραστηριότητα, την πολιτιστική κληρονομιά και το φυσικό περιβάλλον. Τα τελευταία χρόνια, το Σοσνόβιετς εξελίχθηκε περαιτέρω από βιομηχανικό κέντρο (με κυρίως μεταλλεία και βαριές βιομηχανίες) σε κόμβο εμπορίου και υπηρεσιών. Παρ΄ όλα αυτά, εξακολουθεί να λειτουργεί αρκετά σημαντικά ανθρακωρυχεία, εργοστάσια χάλυβα και άλλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Η Ειδική Οικονομική Ζώνη του, που ιδρύθηκε στο Σοσνόβιετς χάρη στις προσπάθειες των τοπικών αρχών, παίζει σημαντικό ρόλο στην προσέλκυση νέων επιχειρήσεων στην περιοχή. Ως αποτέλεσμα, αρκετές εταιρείες με πολωνικό και ξένο κεφάλαιο άνοιξαν τις επιχειρήσεις τους στην πόλη. Το Γραφείο Πόλης του Σοσνόβιετς έλαβε το πιστοποιητικό ποιότητας ISO 9001 2001 για το σύστημα διαχείρισής του για την παροχή υπηρεσιών στην τοπική κοινότητα.
Από το 2006, ένα νέο εμπορικό κέντρο, το Expo Silesia, άρχισε να φιλοξενεί πολυάριθμες εμπορικές εκθέσεις. Οι δραστηριότητες της Καλλιτεχνικής και Λογοτεχνικής Εταιρείας του Ζαγκουέμπιε Ντομπρόφσκιε αποδεικνύουν επίσης ότι το Σοσνόβιετς ως βιομηχανικό κέντρο δεν είναι μόνο ένα περιβάλλον εργατικής τάξης.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Σοσνόβιετς είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κιέλτσε (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Πεύκα Αχαΐας
Τα Πεύκα είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Καμαρών, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Καμαρών.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Γραμμή 3 (Μετρό Αθήνας)
Η Γραμμή 3 του μετρό της Αθήνας είναι η γραμμή Δημοτικό Θέατρο – Αεροδρόμιο, η οποία στους χάρτες απεικονίζεται με μπλε χρώμα. Διαθέτει 27 σταθμούς και στο μεγαλύτερο τμήμα της είναι υπόγεια. Ειδικότερα στο τμήμα Αεροδρόμιο - Δουκίσσης Πλακεντίας είναι επίγεια, καθώς έχει κοινές ράγες με τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο στην κεντρική νησίδα της Αττικής Οδού. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000 μαζί με τη Γραμμή 2 και ενώνει το σταθμό Δημοτικό Θέατρο στον Πειραιά με το Διεθνές Αεροδρόμιο της Αθήνας «Ελευθέριος Βενιζέλος». Εξυπηρετεί επίσης και το λιμάνι του Πειραιά που εκεί είναι και ο τερματικός σταθμός της Γραμμής 1.
Προϊστορία της γραμμής
Οι προσπάθειες για την επέκταση του δικτύου μετρό της Αθήνας είχαν ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1950 και έγιναν πιο εντατικές τη δεκαετία του 1960, όταν η νέα τότε κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου παρήγγειλε στον Αμερικανό μελετητή Γουίλμπουρ Σμιθ το 1963 μια μελέτη για τον ολοκληρωμένο συγκοινωνιακό σχεδιασμό της πρωτεύουσας. Στη συνέχεια, η δικτατορική κυβέρνηση παρήγγειλε μια δεύτερη μελέτη στον Σμιθ, η οποία προέβλεπε για πρώτη φορά τη δημιουργία μιας γραμμής που θα ένωνε τον Πειραιά με την Αγία Παρασκευή μέσω του Αιγάλεω και του κέντρου.
Μετά την πτώση της Δικτατορίας, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υιοθέτησε τα βασικά συμπεράσματα της μελέτης Σμιθ και το 1977, ύστερα από διεθνή διαγωνισμό, παρήγγειλε μια προκαταρκτική μελέτη για τον σχεδιασμό ενός δικτύου μετρό από τη γαλλο-ελληνική κοινοπραξία SOFRETU-SGTE-SOGELERG-ADK. Η μελέτη αυτή αποτέλεσε και τη βάση για τη δημιουργία του δικτύου τη δεκαετία του 2000 και πρότεινε τη δημιουργία δύο νέων γραμμών. Ειδικότερα η πρώτη, εκτεινόταν από τον Γέρακα μέχρι το Αιγάλεω μέσω του κέντρου και αποτέλεσε τον πρόδρομο της Γραμμής 3. Ως γραμμή 3 θα πέρναγε μέσω των διαδρόμου των Λεωφόρων Μεσογείων, Κηφισίας και Βασιλίσσης Σοφίας από προτεινόμενους και νυν σταθμούς όπως Σταυρό, Πλατεία Αγίας Παρασκευής (Α7), Ερυθρός Σταυρός Μεσογείων, Γηροκομείο, Θων Αμπελοκήπων, Πλατεία Μαβίλη, Ιλίσσια, Σύνταγμα, Μοναστηράκι, Κεραμεικός (Πειραιώς και Ιερά Οδός), και Γεωπονική Σχολή.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία είχε παγώσει το σχέδιο επέκτασης του μετρό κατά την πρώτη θητεία της, επανέφερε τα σχέδια για μετρό το 1985 και το ενέταξε στο νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας που παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά. Το σχέδιο περιελάμβανε τις γραμμές που είχε προτείνει η SOFRETU, τη γραμμή Α Πειραιάς-Αιγάλεω-Γέρακας και τη γραμμή Β Περιστέρι-Γλυφάδα. Ο ΗΣΑΠ παρέδωσε μελέτες που συμφωνούσαν με αυτές τις γραμμές, οι οποίες μετονομάστηκαν σε 2 και 3, με την υπάρχουσα γραμμή να μετονομάζεται σε 1. Στην αρχική μελέτη της γραμμής 3, προβλέπονταν σταθμοί επί της Ιεράς Οδού προς τον σταθμό Αιγάλεω στο ύψος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών με το όνομα Γεωπονική και μεταξύ σταθμού Ελαιώνα και Αιγάλεω, ο σταθμός Άγιος Σάββας, προοπτική που εγκαταλείφθηκε.
Κατασκευή του αρχικού τμήματος της Γραμμής
Τον Ιανουάριο του 1991, η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ξεκίνησε τη διαγωνιστική διαδικασία για την ανάδειξη του αναδόχου για την κατασκευή των νέων τμημάτων του μετρό και είχε ως αντικείμενο τη δημιουργία δύο γραμμών, με συνολικό μήκος άνω των 20 χιλιομέτρων και 21 σταθμούς. Οι δύο αυτές γραμμές ήταν οι εξής:
Η διεύθυνση του έργου μεταφέρθηκε από την ΕΥΔΕ Μετρό στη νεοσύστατη δημοσίου συμφέροντος ανώνυμη εταιρεία Αττικό Μετρό. Ως ανάδοχος αναδείχθηκε τον Ιούνιο του 1991 η κοινοπραξία Ολυμπιακό Μετρό. Το αρχικό έργο του Μετρό της Αθήνας άρχισε να υλοποιείται τον Νοέμβριο του 1992, όταν και ξεκίνησαν να σκάβουν οι μετροπόντικες. Τελικά δεν παραδόθηκε ενιαία, αλλά τμηματικά. Ήδη από το 1997 είχε ανακοινωθεί ότι οι Γραμμές 2 και 3 θα δίνονταν σε λειτουργία τον Δεκέμβριο του 1999 και μέσα στο 1999 ανακοινώθηκε ότι και οι δύο Γραμμές θα παραδίδονταν στα τέλη Δεκεμβρίου του 1999, ώστε τα εγκαίνια να συμπέσουν με τους εορτασμούς της εισόδου της νέας χιλιετίας. Στις αρχές Δεκεμβρίου, ωστόσο, ένα ξαφνικό και απρόβλεπτο τεχνικό ζήτημα στο σύστημα ηλεκτροδότησης, εξανάγκασε την Αττικό Μετρό να μεταθέσει τα εγκαίνια για ένα μήνα μετά, στις 28 Ιανουαρίου του 2000, την ίδια ημερομηνία που εγκαινιάστηκε και η Γραμμή 2.
Στις 28 Ιανουαρίου του 2000 παραδόθηκε το πρώτο τμήμα της γραμμής 3, Σύνταγμα-Εθνική Άμυνα. Η επέκταση προς Μοναστηράκι παραδόθηκε 3 χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 2003. Περιελάμβανε 1,4 χλμ. σήραγγας και έναν νέο σταθμό με το όνομα Μοναστηράκι. Ο σταθμός, που κατασκευάστηκε κάτω από την Πλατεία Μοναστηρακίου, παρέμεινε ο δυτικός τερματικός σταθμός της Γραμμής για τέσσερα χρόνια. Η καθυστέρηση της επέκτασης από Σύνταγμα προς Μοναστηράκι έγινε λόγω των αντιδράσεων της Εκκλησίας, η οποία φοβήθηκε ότι το πέρασμα της σήραγγας κάτω από την οδό Μητροπόλεως θα επέφερε κίνδυνο αστάθειας στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και έπεισε το 1995 τον Κώστα Λαλιώτη του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. να αλλάξει την χάραξη. Ως αποτέλεσμα, η διαδρομή της σήραγγας μετακινήθηκε από τη Μητροπόλεως στην οδό Ερμού.
Η κατασκευή του σταθμού Κεραμεικός αναβλήθηκε το 1997 λόγω επιβεβλημένης αλλαγής στη χάραξη που επέφερε η ανάδειξη του νεκροταφείου του Κεραμεικού, για λόγους προστασίας του αρχαιολογικού χώρου. Με τη νέα χάραξη προς Αιγάλεω, μέσω του σταθμού Κεραμεικός στην υφιστάμενη θέση του αντικαθιστώντας τον προηγούμενο στη συμβολή Ιεράς Οδού και Πειραιώς, μετακινήθηκε και ο προτεινόμενος σταθμός στη Γεωπονική επί της Ιεράς Οδού από τη στάση ΟΣΥ Γεωπονική Σχολή στη στάση ΟΣΥ ΕΒΓΑ.
Επέκταση προς Δουκίσσης Πλακεντίας και Αεροδρόμιο
Η επέκταση του μετρό προς το Αεροδρόμιο των Αθηνών δεν προβλεπόταν αρχικά. Χαρακτηριστικά, το 1997, ο αρμόδιος γραμματέας του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ δήλωνε ότι «ούτε σκέψεις ούτε απόφαση υπάρχει για να φθάσει το μετρό της Αθήνας ως το νέο αεροδρόμιο Σπάτων» και αρνήθηκε οποιαδήποτε αλλαγή σχεδίων ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας τον Αύγουστο του 2004, καθώς υπήρχε τότε η εντύπωση ότι ο Προαστιακός Σιδηρόδρομος μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες μεταφοράς από και προς το νέο αεροδρόμιο. Σύντομα όμως, το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. άλλαξε γνώμη, καθώς έγινε αντιληπτή η αναγκαιότητα διασύνδεσης της πρωτεύουσας με το αεροδρόμιο μέσω του μετρό, και αποφάσισε τη χρήση κοινής σιδηροδρομικής γραμμής με τον Προαστιακό για τη Γραμμή 3.
Η πρώτη φάση της επέκτασης προς Αεροδρόμιο ήταν η κατασκευή των τριών σταθμών: Δουκίσσης Πλακεντίας (Χαλάνδρι), Σταυρός και Αεροδρόμιο. Ο σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας στα αρχικά σχέδια είναι ο σημερινός σταθμός Χαλάνδρι ενώ ο σταθμός Σταυρός είναι ο σημερινός σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας. Στην συνέχεια μετονομάστηκε ο σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας σε Χαλάνδρι και ο σταθμός Σταυρός σε Δουκίσσης Πλακεντίας.
Η τρίτη φάση της επέκτασης ήταν η προσθήκη των σταθμών: Χολαργός, Αγία Παρασκευή, Νομισματοκοποίο στο τμήμα Εθνική Άμυνα - Χαλάνδρι.
Στις 24 Ιουλίου 2004 παραδόθηκε η επέκταση από τον σταθμό Εθνική Άμυνα μέχρι το Χαλάνδρι. Μετά από 4 μέρες, στις 28 Ιουλίου 2004 ο σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας δόθηκε σε κυκλοφορία. Στις 30 Ιουλίου 2004 ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της επέκτασης με τη λειτουργία του σταθμού στο Αεροδρόμιο. Στο πλαίσιο της επέκτασης, ανοίχτηκαν 5,6 χλμ. σήραγγας και δημιουργήθηκαν 20,7 χλμ. επίγειας σιδηροδρομικής γραμμής κοινής χρήσης με τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο. Στο τμήμα Δουκίσσης Πλακεντίας - Αεροδρόμιο, μόνο οι συρμοί δεύτερης γενιάς λειτουργούν, καθώς οι άλλοι συρμοί δεν διαθέτουν παντογράφους και υποστήριξη για εναλλασόμενο ρεύμα.
Τον Ιούλιο του 2006, οι σταθμοί Κορωπί, Παιανία-Κάντζα και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο σταθμός Παλλήνη, ενσωματώθηκαν στο δίκτυο του μετρό. Αυτοί οι σταθμοί ανήκουν στην δεύτερη φάση της επέκτασης. Μέχρι τότε, οι σταθμοί αυτοί λειτουργούσαν μεν, αλλά εξυπηρετούσαν μόνο τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο, καθώς απαιτούνταν ορισμένες εργασίες στις αποβάθρες των σταθμών ώστε αυτές να καταστούν συμβατές και με τους συρμούς του μετρό. Πριν το 2006, οι πολίτες της Παλλήνης, της Παιανίας και του Κορωπίου αναγκαζόντουσαν να αποβιβαστούν στον σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας για να πάρουν το μετρό.
Έμενε να κατασκευαστούν οι προβλεπόμενοι ενδιάμεσοι 3 σταθμοί της γραμμής. Αυτοί οι 3 σταθμοί ανήκαν στην τρίτη φάση της επέκτασης. Οι σταθμοί Νομισματοκοπείο και Χολαργός είχαν έτοιμο κέλυφος, ήδη από την εποχή που έγινε η διάνοιξη της σήραγγας προς Δουκίσσης Πλακεντίας, ώστε να μπορούν να κατασκευαστούν εκ των υστέρων. Όμως δεν υπήρχε ανάλογη πρόβλεψη για τον σταθμό Αγία Παρασκευή, λόγω προηγούμενων διαφωνιών για την τελική χωροθέτησή του. Για να κατασκευαστεί, χρειάστηκε να διακοπεί η σύνδεση με το Αεροδρόμιο το διάστημα Φεβρουάριο - Σεπτέμβριο 2009 (προκειμένου να κατεδαφιστεί η σήραγγα στο επίμαχο σημείο, σε μήκος 120 μέτρων, για να φτιαχτεί εκ των υστέρων ο σταθμός), διάστημα κατά το οποίο οι συρμοί της γραμμής 3 τερμάτιζαν στο σταθμό Εθνική Άμυνα. Η επαναλειτουργία του τμήματος Εθνική Άμυνα - Αεροδρόμιο, έγινε στις αρχές Σεπτεμβρίου 2009, οπότε και λειτούργησε ο σταθμός Νομισματοκοπείο. Τον Ιούλιο του 2010 εγκαινιάστηκε ο σταθμός Χολαργός. Τέλος, τον Δεκέμβριο του 2010 παραδόθηκε στο κοινό και ο σταθμός Αγία Παρασκευή.