cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζένκο-τζι
Η κύρια βουδιστική εικόνα είναι ένας χιμπούτσου (μυστικός Βούδας), ένα κρυμμένο άγαλμα του Βούδα, που δεν εμφανίζεται στο κοινό. Αυτό το χιμπούτσου φημολογείται ότι είναι το πρώτο άγαλμα του Βούδα, που μεταφέρθηκε ποτέ στην Ιαπωνία. Οι εντολές του ναού απαιτούν την απόλυτη μυστικότητα του αγάλματος, απαγορεύοντας την επίδειξή του σε οποιονδήποτε, συμπεριλαμβανομένου του αρχιερέα του ναού. Ωστόσο, έχει δημιουργηθεί ένα αντίγραφο του αγάλματος (Μαεντάτσι Χόνζον) το οποίο μπορεί να προβάλλεται δημόσια μία φορά κάθε έξι χρόνια την άνοιξη, σε μια τελετή που ονομάζεται Γκοκάιτσο (Gokaichō). Αυτή η εκδήλωση προσελκύει πολλούς πιστούς και επισκέπτες. Όταν το άγαλμα εκτέθηκε το 2003, ο Ζένκο-τζι συνεργάστηκε με τους ναούς Μοτοζένκο-τζι και Ζένκο-τζι του Κόφου, στην επαρχία Γιαμανάσι. Η πιο πρόσφατη εμφάνιση του "Μαεντάτσι Χόνζον" πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2015.
Ο ναός περιέχει ένα άγαλμα του Μπινζούρου, ενός γιατρού που λέγεται ότι ήταν οπαδός του Βούδα. Οι επισκέπτες του ναού αγγίζουν το άγαλμα, για να θεραπεύσουν τις ασθένειές τους. Ο ναός περιέχει επίσης έναν εσωτερικό θάλαμο προσευχής, προσβάσιμο στους επισκέπτες. Επί του παρόντος, πραγματοποιείται καθημερινά πρωινή ιεροτελεστία από τον αρχιερέα ή την ιέρεια. Από τον εσωτερικό θάλαμο, μια στενή σκάλα οδηγεί σε έναν εντελώς σκοτεινό διάδρομο. Σε αυτόν τον διάδρομο οι πιστοί προσπαθούν να αγγίξουν ένα μεταλλικό κλειδί, που κρέμεται στον τοίχο, για να αποκτήσουν φώτιση. Το κλειδί αντιπροσωπεύει το Κλειδί στον Δυτικό Παράδεισο του Αμίντα Βούδα.
Ιστορία
Σύμφωνα με την εξήγηση του Ζένκο-τζι, το Χιμπούτσου, ή η κύρια εικόνα του Ζένκο-τζι, μετακόμισε από την Ινδία στην Ιαπωνία μέσω της κορεατικής χερσονήσου, τον 6ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Κινμέι. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε αρκετές φορές προτού αναπαυθεί στη σημερινή του θέση στην πόλη Ναγκάνο.
Στο τέλος της περιόδου Καμακούρα (1185–1333), πολλοί ναοί αντέγραψαν το διάσημο άγαλμα του Βούδα του Ζένκο-τζι, και πολλοί νέοι ναοί χτίστηκαν σε όλη τη χώρα, που αυτοαποκαλούνταν "Ζένκο-τζι" ή "Σιν-Ζένκο-τζι" (" Νέος Ζένκο-τζι").
Στην περίοδο Σενγκόκου (μέσα 15ου έως 17ου αιώνα), όταν οι Ζένκο-τζι ενεπλάκησαν στους αγώνες μεταξύ του Ουεσούγκι Κένσιν και του Τακέντα Σίνγκεν, ο επικεφαλής ηγούμενος φοβόταν ότι θα καεί ολοσχερώς. Κατασκεύασε ένα νέο Ζένκο-τζι στο σημερινό Κόφου, που υφίσταται μέχρι σήμερα.
Το 1598, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι μετέφερε το χιμπούτσου στο Κιότο και στη συνέχεια στο Σινάνο. Το χιμπούτσου και ο ίδιος ο ναός Ζένκο-τζι έχουν μεταφερθεί από τότε πίσω στο Ναγκάνο.
Ο ναός Ζένκο-τζι αποφάσισε να αποσυρθεί από τη λαμπαδηδρομία των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2008, σε σχέση με τις ταραχές του 2008 στο Θιβέτ και σε ένδειξη αλληλεγγύης με τους Θιβετιανούς Βουδιστές. Ο ναός Ζένκο-τζι στη συνέχεια βανδαλίστηκε.
Μέσα στο κτηριακό συγκρότημα
μικρογραφία| Το όνομα του ναού. Αυτή η πλάκα, με καλλιγραφία ενός Αυτοκρατορικού πρίγκιπα, βρίσκεται στο σάνμον. Το συγκρότημα κτηρίων του Ζένκο-τζι περιέχει πολλά ενδιαφέροντα και ιστορικά σημαντικά κτήρια. Το συγκρότημα είναι διατεταγμένο με γραμμικό τρόπο, από το νότο προς το βορρά, έτσι ώστε οι πιστοί και οι επισκέπτες πιθανότατα να βλέπουν τα κτήρια με αυτή τη σειρά. Η είσοδος στα περισσότερα από τα κτήρια του συγκροτήματος καλύπτεται από ένα εισιτήριο, που κοστίζει 500 ¥. Το εισιτήριο μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί σε διαφορετικά κτήρια.
Νταϊχόνγκαν
Αμέσως στα αριστερά, από τη νότια είσοδο, αυτός ο ναός της αίρεσης Τζόντο στεγάζει το γυναικείο μοναστήρι και την κατοικία της ηγουμένης.
Νιόμον
αριστερά|μικρογραφία| Η πύλη Νιόμον, 2007 Η πύλη Νιόμον διαθέτει δύο εντυπωσιακούς φύλακες Νιό, οι οποίοι προστατεύουν το συγκρότημα από τους εχθρούς του Βουδισμού. Τα δύο αγάλματα ανακατασκευάστηκαν το 1918 μετά από πυρκαγιά.
Αρχική Κύρια Αίθουσα
Η αρχική Κύρια Αίθουσα βρίσκεται στα αριστερά, μετά την πύλη Νιόμον.
Νταϊκάντζιν
Αυτός ο ναός της αίρεσης Τεντάι, που βρίσκεται στα αριστερά, μετά την αρχική Κύρια Αίθουσα, στεγάζει την κατοικία του αρχιερέα. Το συγκρότημα του ναού περιέχει έναν κήπο και ένα θησαυροφυλάκιο, το οποίο περιέχει τον εικονογραφημένο κύλινδρο του Η Ιστορία του Γκέντζι. Δυστυχώς, αυτές οι περιοχές δεν είναι ανοιχτές για το κοινό.
Ρόκου Τζίζο
αριστερά|μικρογραφία| Ρόκου Τζίζο Τα Ρόκου Τζίζο βρίσκονται στα δεξιά του Νταϊκάντζιν. Τα Ρόκου Τζίζο είναι αγάλματα των έξι Μποντισάτβα, που εγκατέλειψαν τη βουδιστική φώτιση, προκειμένου να προσφέρουν σωτηρία σε άλλους. Οι Μποντισάτβα λέγεται ότι μπορούν να επικοινωνούν με τα έξι βασίλεια της κόλασης, της πείνας, των θηρίων, της σφαγής, των ανθρώπων και των θεϊκών όντων.
Σάνμον
αριστερά|μικρογραφία| Η Πύλη Σάνμον μικρογραφία|150x150εσ| Σχήμα ανακατασκευής της πύλης Σάνμον (Πλάγια όψη) Η Πύλη Σάνμον θεωρείται σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία. Περιέχει πέντε ξύλινα βουδιστικά αγάλματα (δεν είναι διαθέσιμα για το κοινό), καθώς και μια πλάκα με καλλιγραφία του Αυτοκρατορικού πρίγκιπα, η οποία λέγεται ότι περιέχει πέντε κρυμμένα περιστέρια στα γράμματα. Η ανακατασκευή της Πύλης Σάνμον ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου 2002 και ήταν προγραμματισμένο να ολοκληρωθεί στις 31 Δεκεμβρίου 2007.
Κιόζο
αριστερά|μικρογραφία| Το Κιόζο Το Κιόζο βρίσκεται στην άκρη αριστερά από την Πύλη Σάνμον. Είναι επίσης σημαντικό πολιτιστικό κτήμα. Το κτήριο περιέχει ένα αποθετήριο τυπωμένων βουδιστικών σούτρα και οι επισκέπτες μπορούν να περιστρέψουν την οκταγωνική θήκη της σούτρας, για να αποκτήσουν φώτιση. Το Κιόζο κατασκευάστηκε το 1759, αν και η θήκη της σούτρας κατασκευάστηκε το 1694.
Χόντο
αριστερά|μικρογραφία| Ένας αρχιερέας, που δίνει ευλογίες στο Χόντο του Ζένκο-τζι. δεξιά|μικρογραφία|170x170εσ| Το θυμιατό μπροστά στο Ζένκο-τζι. Οι επισκέπτες τρίβουν τον καπνό του θυμιάματος στο σώμα τους για καλή υγεία και τύχη. Ένας αρχιερέας ή ιέρεια κάνει εδώ τις πρωινές τελετές ευλογίας. Αυτή είναι η Κεντρική Αίθουσα, που βρίσκεται στο βόρειο άκρο του συγκροτήματος. Θεωρείται Εθνικός Θησαυρός.
Περαιτέρω ανάγνωση
Ζ
Μαλοβοντνόγιε (Αλμάτι)
Το Μαλοβόντνογιε είναι καζακικό χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι στο νοτιοανατολικό Καζακστάν. Βρίσκεται στην επαρχία Ενμπεκσικαζάκ, περίπου 75 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Αλμάτι και περίπου στο μέσο της απόστασης της Γιεβγκενγιέβκα με το Γιανατουρμίς. Αρκετές συγκρούσεις έχουν γίνει μεταξύ Καζάκων και Τσετσένων, κυρίως την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου 2007.
Φοναΐτικα Ηλείας
Τα Φοναΐτικα είναι χωριό του Δήμου Πύργου στην Ηλεία, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες χαμηλών λόφων, 2 χλμ. ανατολικά του Βούναργου, 2 χλμ. δυτικά της Βροχίτσας, 2 χλμ. νοτιοδυτικά της Κορυφής και 8 χλμ. βόρεια του Πύργου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 128 άτομα. Αναφέρονται επίσημα, γραμμένα ως Φωναΐτικα, για πρώτη φορά το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 όταν προσαρτήθηκαν στον τότε δήμο Λετρίνων. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκαν έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Φωναϊτίκων και το 1940 το όνομα τους διορθώθηκε σε Φοναΐτικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Μάκελλον Λιβίας
Αναφορές σε κείμενα
Πιθανόν να ταυτίζεται με τὸ τεμένισμα τὸ Λιούιον ὠνομασμένον, που αφιέρωσε ο Τιβέριος στις αρχές του 7 π.Χ. Μία αποκατάσταση μεταξύ 364 και 378 από τον Βαλεντινιανό Α΄, τον Βάλη και τον Γρατιανό καταγράφεται σε μία επιγραφή, και είτε αυτό το macellum είτε το Macellum Magnum σημειώνεται στο τμήμα 4 της κάτοψης σε μάρμαρο ης Ρώμης.
Στο Χρονικό του Βενέδικτου του Σοράκτη κατά το έτος 921, αναφέρεται ως η εκκλησία του Σαντ'Εουσέβιο δίπλα στη μικρή αγορά (aecclesia Sancti Eusebii iuxta macellum parvum). Στην Ποντιφική Βίβλο η εκκλησία της Σάντα Μαρία Ματζόρε περιγράφεται ως δίπλα στο μάκελλον της Λιβίας (iuxta macellum Libiae) και σε αυτή του Σαν Βίτο ιν Ματσέλλο. Kαι η πομπική διαδρομή που περιγράφεται από τον Λατερανό κανόνα των Βενεδικτίνων, το Τάγμα Βενεδίκτου του 1143, σημειώνει την είσοδο κάτω από την αψίδα [του Γαλλιηνού], όπου ονομάζεται μάκελλον της Λιβίας (intrans sub arcum ubi dicitur macellum Livianum).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη
Λιβανέζικα αραβικά
μικρογραφία|Χάρτης του [[Λίβανος|Λιβάνου με τις διαλέκτους των Λιβανέζικων Αραβικών]] Τα λιβανέζικα αραβικά είναι μία γλώσσα που αναπτύχθηκε και ομιλείται στο Λίβανο. Συγγενεύει στενά με τα αραβικά, ενώ μερικοί δεν την θεωρούν ως ξεχωριστή γλώσσα αλλά ως μία διάλεκτο των αραβικών - εξ' ου και το όνομα της γλώσσας «Λιβανέζικα Αραβικά». Παρόλα αυτά η γλώσσα έχει σημαντικές διαφορές από τα Αραβικά, και για αυτό κάποιος που μιλάει τα σύγχρονα πρότυπα Αραβικά δεν του αρκούν για να κατανοήσει ή να μιλήσει τα Λιβανέζικα. Η Λιβανική Αραβική γλώσσα χρησιμοποιεί το Αραβικό αλφάβητο για την γραφή, αν και έχει αναπτυχθεί ένα προσαρμοσμένο Λατινικό αλφάβητο για την γλώσσα αυτή. Έχει επιρροές από πολλές άλλες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Γαλλικών, Αραμαϊκών, Συριακών, Ελληνικών, Τουρκικών και Αγγλικών. Ως προς την γλωσσική οικογένεια, τα Λιβανέζικα Αραβικά ανήκουν στις σημιτικές γλώσσες και συγκεκριμένα αποτελεί παρακλάδι των Λεβαντίνικων Αραβικών.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Αραβικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Λιβάνου Κατηγορία:Λεβάντες
Ελευθήρ
Στην ελληνική μυθολογία, το όνομα Ελευθήρ μπορεί να αναφέρεται σε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Παιδιά του Απόλλωνα
Μπάρα Έβρου
Η Μπάρα ήταν χωριό στο βόρειο Έβρο, που εγκαταλείφθηκε σταδιακά από το 1920 με τη χάραξη των συνόρων. Με τη διάλυση του χωριού δημιουργήθηκαν τα χωριά Σπήλαιο και Πλάτη.
Σε απογραφή του 1877 η Μπάρα εμφανίζεται να έχει 175 κατοίκους, το 1913 στο χωριό κατοικούσαν 350 άτομα ενώ το 1928 μόλις 36. μικρογραφία|Τοπίο της περιοχής μικρογραφία|Ηλιοβασίλεμα στην Μπάρα Σήμερα στην περιοχή της Μπάρας λειτουργεί καταφύγιο με ελεύθερη διαμονή.
Ο Πολιτιστικός σύλλογος του Πενταλόφου κάνει εκδηλώσεις στο χώρο της Μπάρας και στο καταφύγιο την ημέρα της Πρωτομαγιάς και την Καθαρά Δευτέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Έβρου
Αίμων
Στην ελληνική μυθολογία, το όνομα Αίμων μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα πρόσωπα και σε ένα ζώο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Νεόκαστρο Θεσσαλονίκης
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Νεόκαστρο
Το Νεόκαστρο είναι συνοικισμός του Ωραιοκάστρου της Θεσσαλονίκης στην Κεντρική Μακεδονία, ο οποίος βρίσκεται ΒΔ. της Ευκαρπίας και ΝΑ. του Ωραιόκαστρου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Ωραιοκάστρου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, την Εγνατία και το Ωραιόκαστρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ωραιοκάστρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ωραιοκάστρου του δήμου Ωραιοκάστρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 432 κατοίκους.
Τετρασωμία Χ
Η τετρασωμία Χ (επίσης: σύνδρομο XXXX, τετραπλό Χ ή 48, XXXX) είναι μια εξαιρετικά σπάνια χρωμοσωμική διαταραχή που προκαλείται από την παρουσία τεσσάρων χρωμοσωμάτων Χ αντί για δύο χρωμοσώματα Χ.
Αυτή η κατάσταση εμφανίζεται μόνο σε γυναίκες, καθώς δεν υπάρχουν χρωμοσώματα Υ που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την ανάπτυξη άρρενος φύλου.
Η τετρασωμία Χ περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1961 και έκτοτε έχουν αναφερθεί περίπου 100 περιπτώσεις παγκοσμίως. Στην ιατρική βιβλιογραφία έχουν περιγραφεί περίπου 60 ασθενείς που έχουν προσβληθεί από αυτήν.
Σημάδια και συμπτώματα
Τα συμπτώματα της τετρασωμίας Χ είναι πολύ μεταβλητά, που κυμαίνονται από σχετικά ήπια έως σοβαρά. Τα συμπτώματα είναι συχνά παρόμοια με αυτά του συνδρόμου τριπλού Χ. Φυσικά, οι ασθενείς τείνουν να παρουσιάζουν διακριτά χαρακτηριστικά προσώπου, όπως επικάνθιες πτυχές, επίπεδες ρινικές γέφυρες, επικλινής μεσοβλεφάριες σχισμές, υποπλασία της μέσης επιφάνειας, μικρά στόματα, σχιστίες χείλους και υπερώους, καθυστέρηση ή απουσία δοντιών ή ελαττώματα σμάλτου. Η πλειοψηφία έχει επίσης αναφερθεί ότι είναι μακρύτερη και ψηλότερη. Πολλοί παρουσιάζουν επίσης ανωμαλίες των αρθρώσεων και των μυϊκών τόνων, όπως υποτονία και χαλαρότητα των αρθρώσεων στους γοφούς. Μπορεί επίσης να υπάρχουν σκελετικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων μη φυσιολογικών καμπυλών της σπονδυλικής στήλης. Μια ανεπίσημη μελέτη σε είκοσι κορίτσια με τετρασωμία και πεντασωμία Χ διαπίστωσε ότι το 10% των ασθενών είχαν χαλάρωση στις αρθρώσεις των γοφών, ενώ το 20% είχε περιορισμούς στις αρθρώσεις.
Αναπτυξιακά, τα άτομα με τετρασωμία Χ συχνά εμφανίζουν ήπιες καθυστερήσεις στους τομείς της ανάπτυξης ομιλίας και της άρθρωσης, της έκφρασης και της κατανόησης της γλώσσας και των δεξιοτήτων ανάγνωσης. Υπάρχουν επίσης καθυστερήσεις στην ανάπτυξη της κίνησης, με ηλικίες περπατήματος που κυμαίνονται από 16 μήνες έως 4,5 χρόνια. Περίπου το 50% των ασθενών περνούν φυσιολογικά την εφηβεία, ενώ το άλλο 50% δεν βιώνει εφηβεία, βιώνει μερική εφηβεία χωρίς δευτερογενή σεξουαλικά χαρακτηριστικά ή βιώνει πλήρη εφηβεία με εμμηνορροϊκές ανωμαλίες ή/και πρώιμη εμμηνόπαυση (πιθανώς ήδη από την εφηβεία). Η ιατρική βιβλιογραφία αναφέρει τέσσερις εγκυμοσύνες τετρασωμίας Χ, δύο υγιείς, μία με τρισωμία 21 και μια νεκρή με ομφαλοκήλη.
Όσον αφορά στα συστήματα εσωτερικών οργάνων, οι ασθενείς με τετρασωμία Χ μπορεί να έχουν αφύσικη όραση, ακοή, κυκλοφορικό σύστημα, νεφρούς ή νευρικό σύστημα. Οι διαταραχές του οφθαλμού περιλαμβάνουν μυωπία, νυσταγμό, κολόβωμα, μικροφθαλμία ή υποπλασία του οπτικού νεύρου. Όσον αφορά στην ακοή, οι ασθενείς είναι πιο επιρρεπείς σε λοιμώξεις του αυτιού, φραγμό ήχου ή ανωμαλίες των νεύρων. Έχουν, επίσης, αναφερθεί αρκετά καρδιακά ελαττώματα, όπως συγγενή καρδιακά ελαττώματα, ατρησία, σύνδρομο υποπλασίας της δεξιάς καρδιάς, ανοικτός αρτηριακός πόρος και ελαττώματα της καρδιακής βαλβίδας ή του διαφράγματος. Οι ασθενείς με τετρασωμία Χ φαίνεται επίσης ότι είναι πιο επιρρεπείς σε επιληπτική δραστηριότητα, αν και δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες ανωμαλίες στη λειτουργία ή τη δομή του εγκεφάλου όταν αναλύονται χρησιμοποιώντας ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ή μαγνητική τομογραφία.
Αιτίες και διάγνωση
Η τετρασωμία Χ είναι μια χρωμοσωμική ανευπλοειδία, που σημαίνει ότι προκύπτει από ένα ελάττωμα στη μείωση. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν ομόλογα χρωμοσώματα Χ αποτύχουν να διαχωριστούν στο σχηματισμό του ωαρίου ή του σπέρματος.
Θεραπεία και πρόγνωση
Η γενική πρόγνωση για κορίτσια με τετρασωμία Χ είναι σχετικά καλή. Λόγω της μεταβλητότητας των συμπτωμάτων, ορισμένα κορίτσια με τετρασωμία Χ μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά, ενώ άλλα θα χρειαστούν ιατρική φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Παραδοσιακά, η θεραπεία για την τετρασωμία Χ ήταν η διαχείριση των συμπτωμάτων και η υποστήριξη της μάθησης. Τα περισσότερα κορίτσια υποβάλλονται σε θεραπεία με οιστρογόνα για να προκαλέσουν ανάπτυξη των μαστών, να διακόψουν τη διαμήκη ανάπτυξη και να διεγείρουν τον σχηματισμό οστών για την πρόληψη της οστεοπόρωσης. Μπορεί επίσης να απαιτούνται λογοθεραπεία, θεραπεία δεξιοτήτων και φυσικοθεραπεία, ανάλογα με τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων.
Άλλα είδη
Στις ταχυγλωσσίδες, αυτό το είδος χρωμοσωμικής διάταξης είναι φυσιολογικό, με το γενετικό φύλο να διαφοροποιείται ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Ανευπλοειδίες χρωμοσώματος φύλου
Εκκλησία της Αγίας Αναλήψεως του Σωτήρος, Σκόπια
Η εκκλησία της Αγίας Αναλήψεως του Σωτήρος (црква Свети Спас) είναι ένας ορθόδοξος χριστιανικός ναός στα Σκόπια της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται στην παλιά πόλη, ανατολικά του Φρουρίου των Σκοπίων.
Η εκκλησία κτίστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα και είναι τρίκλιτη. Στο νότιο τοίχο, κατά τη διάρκεια επισκευών το 1963-1964, ανακαλύφθηκαν τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 16ο-17ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η εκκλησία απέκτησε την τελική της μορφή. Το 1824 ολοκληρώθηκε το τέμπλο και το 1867 το τμήμα των εικόνων. Το τέμπλο και οι εικόνες έγιναν με δωρεές από τις συντεχνίες και τους εμπόρους των Σκοπίων.
Το ορθόδοξο εκκλησίασμα κατά την Οθωμανική περίοδο υπαγόταν στην ελληνική κοινότητα της πόλης. Με την άνοδο του εθνικισμού, ο σλαβικός πληθυσμός της περιοχής ψήφισε το 1874, με συντριπτική πλειοψηφία 91%, υπέρ της ένταξης της στη Βουλγαρική Εξαρχία. Παρέμεινε έτσι μέχρι το 1890, οπότε και επανήλθε στην ελληνική κοινότητα. Το 1901 η εκκλησία καταλήφθηκε από τη σερβική κοινότητα και έγινε η έδρα του σέρβου Μητροπολίτη Σκοπίων.
Η πόρτα, για την είσοδο στην αυλή, είναι βαριά και κατασκευασμένη από ξύλο βελανιδιάς. Στην αυλή υπάρχει μια πέτρινη σαρκοφάγος με τα λείψανα του βούλγαρου επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ (1872-1903), δώρο της Βουλγαρικής κομμουνιστικής ηγεσίας προς τη σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία το 1946.
Παραπομπές
Αναληψεως Σωτηρος Σκοπια Κατηγορία:Σκόπια
Στράτος Σακελλαρίδης
Ο Στράτος Σακελλαρίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Απόλλων Καλαμαριάς κατά την πρώτη εξαετία της πρώτης εθνικής κατηγορίας, συνεχίζοντας στον Παναθηναϊκό και στον Άρη, κατακτώντας δύο κύπελλα Ελλάδας.
Καριέρα
Ο Σακελλαρίδης ξεκίνησε την καριέρα του από την γενέτειρα του, την Καλαμαριά και τον Απόλλωνα, συμμετέχοντας στο πρώτο πρωτάθλημα Α' εθνικής το 1959-60. Ο Απόλλων αγωνίστηκε συνεχόμενα στις πρώτες έξι σεζόν του πρωταθλήματος, με τον Σακελλαρίδη και τον αδελφό του, Πολυχρόνη, να αποτελούν αναπόσπαστα μέλη της ομάδας. Μία ιδιαίτερη διάκριση του ήταν στις 13 Δεκεμβρίου 1964, όταν σκόραρε δύο γκολ στο 4-4 με τον Ολυμπιακό, όπως και ακόμη ένα γκολ που πέτυχε στην ανατροπή εναντίον του Άρη μερικούς μήνες νωρίτερα, στις 22 Μαρτίου 1964, όταν ο Απόλλων ανέτρεψε το 3-0 των "κίτρινων" και ισοφάρισε σε 3-3.
Το 1965, η ομάδα της Καλαμαριάς υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία και ο Σακελλαρίδης αγωνίστηκε για έναν ακόμη χρόνο στην ομάδα πριν μεταγραφεί στον Παναθηναϊκό, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Με τους "πράσινους" κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 1966-67 και πέτυχε συνολικά 19 γκολ, αλλά αφέθηκε ελεύθερος για να ενταχθεί στην ομάδα του Παναθηναϊκού ο Αντώνης Αντωνιάδης.
Το καλοκαίρι του 1968, μεταπήδησε στην ομάδα του Άρη και αγωνίστηκε σε δεκαπέντε παιχνίδια πετυχαίνοντας 7 γκολ στην πρώτη του χρονιά. Μάλιστα στις 18 Μαΐου 1969 σημείωσε χατ-τρικ, σκοράροντας όλα τα τέρματα του Άρη στη νίκη με 3-2 επί των Τρικάλων. Την επόμενη χρονιά έπαιξε σε 28 αγώνες πρωταθλήματος και κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος με τους "κίτρινους".
Συνέχισε σε χαμηλότερη κατηγορία για την ομάδα του Π.Ο. Μουδανιών, αγωνιζόμενος και στην δεύτερη εθνική κατηγορία.
Συνολικά, αγωνίστηκε σε 203 αγώνες πρώτης εθνικής κατηγορίας από το 1960 ως το 1970.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Νότια Αυστραλία
Η Νότια Αυστραλία (αγγλικά: South Australia) είναι μία από τις πολιτείες της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Συνορεύει με τη Βόρεια Επικράτεια στα βόρεια, με το Κουίνσλαντ στα βορειοανατολικά, με τη Βικτώρια και τη Νέα Νότια Ουαλία στα ανατολικά, με τη Δυτική Αυστραλία στα δυτικά και βρέχεται από το Νότιο ωκεανό στα νότια. Έχει έκταση 984.321 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.742.700 κατοίκους (εκτίμηση 2018). Η πρωτεύουσα Αδελαΐδα συγκεντρώνει το 70,3% των κατοίκων της πολιτείας (1.158.259 κ.). Καμία άλλη πόλη της Νότιας Αυστραλίας δε ξεπερνάει τους 25.000 κ. σε πληθυσμό. Υπάρχουν 5 πανεπιστήμια (3 κρατικά, 2 ιδιωτικά). Η πολιτεία παράγει κρέας, μαλλί, κρασί, σιτηρά, δέρμα, μέταλλα, μηχανές και βιομηχανικά προϊόντα, όπως και πετρελαιοειδή. Η Νότια Αυστραλία έχει πολίτευμα Συνταγματική Μοναρχία, με ανώτατο άρχοντα τον εκάστοτε Μονάρχη της Μεγάλης Βρετανίας (από το 2022 ο Κάρολος Γ΄) και κυβερνάται από το Κοινοβούλιο της, τον πολιτειακό πρωθυπουργό της (από τις 21 Μαρτίου 2022 ο Πίτερ Μαλινάουσκας, Εργατικός) και τον Κυβερνήτη της, που αντιπροσωπεύει τη Μοναρχία (από τις 7 Οκτωβρίου του 2021 η Φράνσις Άνταμσον).
Ούλριχ Βίλκεν
Ο Ούλριχ Βίλκεν (Ulrich Wilcken, 18 Δεκεμβρίου 1862 - 10 Δεκεμβρίου 1944) ήταν Γερμανός ιστορικός και παπυρογράφος, με καταγωγή από το Στσέτσιν.
Βιογραφία
Ο Βίλκεν ήταν πρωτοπόρος της ελληνορωμαϊκής παπυρολογίας και σημαντικό επίτευγμά του ήταν η συγκέντρωση ενός εκτεταμένου αρχείου παπύρων της εποχής των Πτολεμαίων καθώς και οστράκων.
Το 1906 έγινε μέλος της Saxon Society of Sciences και το 1921 έγινε μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Έργα
Μεταξύ των πονημάτων του ήταν το βιβλίο (1931) για τον Αλέξανδρο τον Μέγα (Alexander der Grosse), το οποίο μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1932 από τον G. C. Richards. Άλλες δημοσιεύσεις του Βίλκεν:
Πηγές
Βιλκεν
Σουόνι Μπιν
Ο Αλεξάντερ Σουόνι Μπιν ήταν ο επικεφαλής μιας 48μελούς οικογενείας στην Σκωτία και έδρασε κάπου μεταξύ του 13ου και 16ου αιώνα. Σύμφωνα με πληροφορίες ευθύνεται για τη μαζική δολοφονία και τον κανιβαλισμό πάνω από 1.000 ανθρώπων.
Θρύλος
Σύμφωνα με το The Newgate Calendar, ο Σουόνι Μπιν γεννήθηκε στο Ανατολικό Λόθιαν κατά τον 16ο αιώνα. Ο πατέρας του έσκαβε χαντάκια και κούρευε θάμνους. Ο Μπιν προσπάθησε να αναλάβει την οικογενειακή δουλειά, αλλά γρήγορα συνειδητοποίησε ότι δεν του ταίριαζε.
Έφυγε από το σπίτι με μια βίαιη, κατά τις φήμες, γυναίκα την Μπλακ Άγκνες Ντάγκλας, η οποία είχε τις ίδιες προτιμήσεις με εκείνον και φημολογούνταν πως ήταν μάγισσα. Ύστερα από τον καννιβαλισμό ενός θύματος, το ζευγάρι πήγε να μείνει σε μια παράκτια σπηλιά στο Μπενάν Χεντ, μεταξύ του Γκιρβάν και του Μπαλαντρέ. Η σπηλιά είχε βάθος γύρω στα 180 μέτρα και κατά τη διάρκεια της υψηλής παλίρροιας η είσοδός της έκλεινε από το νερό με αποτέλεσμα το ζεύγος να μην ανακαλυφθεί για περίπου 25 χρόνια.
Χωρίς κανονική εργασία, η φατριά των Μπιν ζούσε στήνοντας προσεκτικές παγίδες την νύχτα για να ληστέψουν και να δολοφονήσουν μεμονομένα άτομα ή μικρές ομάδες ανθρώπων. Η φατριά πήγαινε τα πτώματα στην σπηλιά όπου τα διαμέλιζαν και τα έτρωγαν. Τα υπολλείματα τα έκαναν παστό σε βαρέλια. Η φατριά πέταγε κάποια μέλη των πτωμάτων στην θάλασσα, τα οποία καμιά φορά το νερό ξέβραζε σε γειτονικές παραλίες. Αυτή η στρατιγική χρησιμοποιούνταν για την κάλυψη των εγκλημάτων τους και να οδηγήσει τους χωρικούς να πιστεύουν ότι κάποιο ζώο επιτεθόταν στους ταξιδιώτες.
Τα μέλη πτωμάτων και οι εξαφανίσεις δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους ντόπιους χωρικούς, αλλά η φατριά των Μπιν έμενε κρυμμένη στην σπηλιά την ημέρα και αναζητούσε τα θύματά της την νύχτα. Ήταν τόσο προσεκτικοί ώστε οι χωρικοί δεν γνώριζαν την ύπαρξή των δολοφόνων.
Καθώς οι χωρικοί αντιλαμβάνονταν όλο και περισσοτερες εξαφανίσεις, έγιναν αρκετές οργανωμένες έρευνες για να βρεθούν οι ένοχοι. Μία ομάδα είδε την σπηλιά αλλά δεν πίστεψαν ότι κάποιος άνθρωπος θα μπορούσε να μείνει εκεί. Εκνευρισμένοι, και καθώς ήταν σε μία ξέφρενη αναζήτηση δικαιοσύνης, οι χωρικοί λίντσαραν αρκετούς αθώως, αλλά οι εξαφανίσεις συνεχίστηκαν. Οι υποίες βάρεναν τους ξενοδόχους καθώς συνήθως ήταν αυτοί που έβλεπαν για τελευταία φορά το θύμα ζωντανό.
Μία μοιραία νύχτα,η φατριά των Μπιν έστησε ενέδρα σε ένα ζευγάρι που έφευγε πάνω σε άλογο από ενα απόσπασμα αναζήτησης αλλά ό άντρας ήταν επιδέξιος στην μάχη, με αποτέλεσμα να αποκρούσει την φατριά σε το σπαθί του. Η φατριά πλήγωσε θανάσιμα την γυναίκα όταν έπεσε από το άλογο κατά την διάρκεια της μάχης. Πριν εξοντώσουν και τον σύζυγο, ένα μεγάλο μέρος του αποσπάσματος εμφανίστηκε στο μονοπάτι και η φατριά τράπηκε σε φυγή. ο τραμαυτίας μεταφέρθηκε στο δικαστήριο της περιοχής, όπου όλοι πληροφορήθηκαν για το συμβάν.
Με την αποκάλυψη της ύπαρξης της φατριάς των Μπιν, δεν άργησε ο Βασιλιάς (ίσως ο Τζέιμς ο 6ο της Σκωτίας σε ιστορίες για τον 16ο αιώνα, αν και δεν είναι τόσο ξεκάθαρο ποιός θα μπορούσε να είναι σε άλλες ιστορίες απο τον 15ο αιώνα) άκουσε για τις απάνθρωπες αυτές πράξεις και αποφάσησε να ηγηθεί ένα απόσπασμα αναζήτησης με 400 άντρες και αρκετά λαγωνικά. Σύντομα βρήκαν την σπηλιά των Μπιν, την οποία έιχαν παραβλέψει πιο πριν, χάρις τα λαγωνικά. Μπαίνοντας στην σπηλία με πυρσούς, βρήκαν την φατριά περιτριγυρισμένη από ανθρώπινα οστά διαφορα ανθρώπινα μέλη είτε να κρέμονται στους τοίχους είτε να είναι μέσα σε βαρέλια καθώς και αντικείμενα αξίας και κοσμήματα σε σωρούς.
υπάρχουν δύο εκδοχές για το τι ακολούθησε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σκωτσέζοι
Ηβική τρίχα
Η ηβική τρίχα είναι η τρίχα που βρίσκεται στην περιοχή των γεννητικών οργάνων σε έφηβους και ενήλικες. Η ηβική τρίχα βρίσκεται στην περιοχή γύρω από τα γεννητικά όργανα και μερικές φορές στην κορυφή του εσωτερικού των μηρών. Η ηβική τρίχα βρίσκεται στο όσχεο στους άνδρες και στο αιδοίο στις γυναίκες.
Αν και αναπτύσσεται μια λεπτή τρίχα σε τμήμα της περιοχής γεννητικών οργάνων, η ηβική τρίχα θεωρείται ότι είναι η βαρύτερη, μεγαλύτερη και τραχεία τριχοφυία που αναπτύσσεται στην εφηβική ηλικία ως αποτέλεσμα των αυξημένων επιπέδων ανδρογόνων στους άνδρες και οιστρογόνων στις γυναίκες. Η ηβική τρίχα διαφέρει από τις υπόλοιπες τρίχες στο σώμα και θεωρείται δευτερεύον σεξουαλικό χαρακτηριστικό. Πολλοί πολιτισμοί θεωρούν την ηβική τρίχα ως ερωτικό στοιχείο. Στους περισσότερους πολιτισμούς η ηβική τρίχα συνδέεται με τα γεννητικά όργανα, όπου αναμένεται ότι τα δύο φύλα θα την κρατούν καλυμμένη ανά πάσα στιγμή. Σε μερικούς πολιτισμούς, είναι συνήθεια το τακτικό ξύρισμα της ηβικής τρίχας ειδικά στις γυναίκες. Αυτή η πρακτική θεωρείται τμήμα της προσωπικής υγιεινής. Σε άλλους πολιτισμούς, η έκθεση της ηβικής τρίχας (για παράδειγμα όταν κάποιος φοράει ένα μαγιό) μπορεί να θεωρηθεί ως αντιαισθητική ή ενοχλητική και ως εκ τούτου είναι ξυρίζεται ή υπάρχει κάποια διαφορετική περιποίηση για να μην είναι ορατή.
Ανάπτυξη
μικρογραφία|Κλίμακα Τάνερ (γυναίκες) Η ηβική τρίχα αναπτύσσεται ως απάντηση στην αύξηση των επιπέδων της τεστοστερόνης στα κορίτσια και τα αγόρια. Οι θύλακες τρίχας που βρίσκονται και τονώνονται σε περιοχές με ευαισθησία στα ανδρογόνα αναπτύσσουν ηβική τρίχα. Η κλίμακα του Τάνερ περιγράφει και ποσοτικοποιεί την ανάπτυξη της ηβικής τρίχας. Πριν από την έναρξη της εφηβείας, η περιοχή των γεννητικών οργάνων στα δύο φύλλα έχει πολύ λεπτή τριχοφυία στο δέρμα (φάση 1). Κατά την έναρξη της εφηβείας, το σώμα παράγει αυξανόμενα επίπεδα των ορμονών του φύλου, και σε απάντηση, το δέρμα της περιοχής των γεννητικών οργάνων αρχίζει να παράγει παχύτερη και πιο τραχιά, συχνά πιο κατσαρή, τριχοφυία με γρήγορο ρυθμό ανάπτυξης.
Στους άνδρες, η πρώτη ηβική τριχοφυία εμφανίζεται στην μορφή μερικών αραιών τριχών που συνήθως είναι λεπτές στο όσχεο ή στην επάνω βάση του πέους (στάδιο 2). Μέσα σε ένα χρόνο, οι τρίχες γύρω από τη βάση του πέους αφθονούν (στάδιο 3). Μέσα σε 3 έως 4 χρόνια, η ηβική περιοχή περιτρυγιρίζεται από τριχοφυία (στάδιο 4) και η ίδια η τριχοφυία γίνεται πολύ πιο παχιά και σκούρα, ενώ στα 5 έτη από την αρχή της γρήγορης ανάπτυξης της επεκτείνεται αρκετά, φτάνοντας κοντά στους μηρούς και προς τα πάνω στην κοιλιά προς τον ομφαλό (στάδιο 5). αριστερά|μικρογραφία|Η κλίμακα του Τάνερ στους άνδρες Σε άλλες περιοχές του δέρματος, παρομοίως, αν και είναι ελαφρώς λιγότερο ευαίσθητες σε ανδρογόνα, συνήθως εμφανίζεται ανδρογονική τριχοφυία λίγο αργότερα. Σε μια προσεγγιστική ακολουθία όσον αφορά την ευαισθησία στα ανδρογόνα και την εμφάνιση της ανδρογονικής τριχοφυίας, είναι οι μασχάλες, η περιπρωκτική περιοχή, το άνω χείλος, οι φαβορίτες, οι περιθηλιακές περιοχές (θηλές), η μέση, το στήθος, ο λαιμός κάτω από το σαγόνι, το υπόλοιπο στήθος και τα γένια, τα άκρα και οι ώμοι, οι πλάτες και οι γλουτοί. Αν και γενικά θεωρείται μέρος της διαδικασίας της εφηβείας, η αρχή της εφηβείας είναι διακριτή και ανεξάρτητη από τη διαδικασία της ωρίμανσης των γονάδων που οδηγούν στη σεξουαλική ωρίμανση και τη γονιμότητα. Η ηβική τριχοφυία μπορεί να αναπτυχθεί από τα ανδρογόνα των επινεφριδίων από μόνη της και μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη και όταν οι ωοθήκες ή οι όρχεις είναι ελαττωματικές και μη λειτουργικές. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία διαφορά στην ικανότητα των ανδρών και των γυναικών να αναπτύσσουν τριχοφυία ως απάντηση στα ανδρογόνα.
Η ηβική τρίχα και η τριχοφυία της μασχάλης μπορεί να έχουν σημαντικές διαφορές στο χρώμα σε σχέση με τα μαλλιά του τριχωτού της κεφαλής. Στους περισσότερους ανθρώπους το χρώμα είναι πιο σκούρο, αν και μερικές φορές μπορεί να είναι πιο ανοιχτόχρωμο, ενώ το χρώμα τους είναι πλησιέστερο με τα ανθρώπινα φρύδια.
Η υφή της ηβικής τριχοφυίας ποικίλλει από σγουρή και κατσαρή έως εντελώς ευθεία, χωρίς να συσχετίζεται απαραίτητα με αυτή της κεφαλής. Οι άνθρωποι με καταγωγή από την Ανατολική Ασία τείνουν να έχουν ευθεία, κυματιστή ηβική τρίχα.
Τα μοτίβα της ηβικής τριχοφυίας μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με το φύλο και την εθνικότητα. Τα μοτίβα της ηβικής τριχοφυίας ποικίλλουν μεταξύ των φύλων. Στις περισσότερες γυναίκες, η ηβική κηλίδα είναι τριγωνική και βρίσκεται πάνω από το αιδοίο και το εφηβαίο. Σε πολλούς άνδρες, η ηβική τριχοφυία εκλεπτύνει προς τα πάνω σε μια γραμμή τριχοφυίας που κατευθύνεται προς τον ομφαλό (βλέπε το λήμμα κοιλιακή τριχοφυία), περίπου ένα τρίγωνο με πιο ανοδική κλίση. Όπως και με τη μασχαλιαία (μασχάλη) τριχοφυία, η εκεί τριχοφυία σχετίζεται με τη συγκέντρωση των σμηγματογόνων αδένων στην περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινο σώμα Κατηγορία:Δευτερεύοντα σεξουαλικά χαρακτηριστικά
Γιώργος Σεϊταρίδης
Ο Γιώργος Σεϊταρίδης (Αθήνα, 19 Σεπτεμβρίου 1975) είναι Έλληνας ηθοποιός
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1975 στον Πειραιά όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο όπου ξεκίνησε τις σπουδές του ως μηχανολόγος-ναυπηγός. Λίγα χρόνια μετά αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να ασχοληθεί με την υποκριτική επιστρέφοντας στην Ελλάδα. Εκεί σπούδασε στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Ίασμος του Βασίλη Διαμαντόπουλου.
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση στη σατιρική σειρά Δέκα Μικροί Μήτσοι του Λάκη Λαζόπουλου το 2002. Ακολούθησαν διάφορες συμμετοχές στο θέατρο ενώ το 2005 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, με πρωταγωνιστικό ρόλο, στην κωμωδία του Νίκου Περάκη Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο στο ρόλο του Χάμπου Παρλαβάτζα. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό τη σεζόν 2006-2007 με το ρόλο του Νώντα Περιστερόπουλου στο δεύτερο κύκλο της κωμικής σειράς Singles στο Mega Channel. Εκεί συμπρωταγωνίστησε μαζί με τη Μαρία Σολωμού, τη Σάννυ Χατζηαργύρη, τον Άρη Σερβετάλη και τον Σωκράτη Πατσίκα έχοντας παρουσία μόνο σε αυτόν τον κύκλο της σειράς. Τη περίοδο 2007-2008 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Λίνα Σακκά στη ρομαντική κομεντί Γοργόνες στο Mega Channel υποδυόμενος ένα ψαρά τον Κωνσταντή που ερωτεύεται μία γοργόνα. Παράλληλα έκανε guest εμφανίσεις στις σειρές Μπαμπά μην τρέχεις και Safe Sex TV Stories. Ακολούθησε η κωμική σειρά 7 Ζωές στον ANT1. Το 2011 συνεργάστηκε και πάλι με τον Νίκο Περάκη στην κωμωδία Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά.
Προσωπική ζωή
Έχει κάνει δύο γάμους. Ο πρώτος διήρκησε από το 2005 μέχρι το 2008 και ήταν με την Τουρκάλα μοντέλο Τουχτσέ Καζάζ, με την οποία γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο ενώ ο δεύτερος έγινε το 2017 με την επίσης ηθοποιό Όλγα Θανασσιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άγιος Βλάσιος Βοιωτίας
Ο Άγιος Βλάσιος είναι χωριό του ομωνύμου δημοτικού διαμερίσματος κτισμένο στους πρόποδες του δυτικού Θουρίου, του Καλλικρατικού Δήμου Λεβαδέων στον νομό Βοιωτίας, στην κοιλάδα του Βοιωτικού Κηφισού. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανέρχεται στους 212 μόνιμους κατοίκους.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού πιθανότατα προέρχεται από ομώνυμο μικρό μοναστήρι που λειτουργούσε από τον 16ο αιώνα. Σήμερα στη θέση του υπάρχει μικρό εκκλησάκι που εορτάζει στις 11 Φεβρουαρίου. Το όνομα του Αγίου Βλασίου αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο Τούρκου Δικαστή της Λιβαδειάς το 1579 μ.Χ. και επικυρώνει την πώληση χωραφιών της χριστιανής Αγιοβλασίτισσας Σινάζου θυγατέρας του Νέρη στη μονή Οσίου Λουκά. Με τη ίδρυση του νεώτερου ελληνικού κράτους, εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Βλάσιο αγροτοκτηνοτρόφοι που τους έδωσαν χωράφια και βοσκότοπους ως αποζημίωση για τη συμμετοχή τους στην επανάσταση του 1821. Το 1835 απογράφηκαν 131 κάτοικοι. Για σύντομη περίοδο από το 1861 έως το 1868 διετέλεσε και έδρα του διευρυμένου Δήμου Χαιρώνειας. Από το 1994 αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Χαιρώνειας.
Γέφυρα Φαβρίκιου
μικρογραφία|Η Γέφυρα του Φαβρίκιου όπως εμφανίζεται σε ένα χαρακτικό [[Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι|Πιρανέζι το 1756.]] μικρογραφία|Η Γέφυρα Φαβρίκιου και το νησί Τιβερίνα, όπως φαίνεται από τον περίπατο του ποταμού Τίβερη.
Η Γέφυρα του Φαβρίκιου, λατιν.: Pons Fabricius, ιταλ.: Ponte Fabricio ή Γέφυρα των Τεσσάρων Κεφαλών, ιταλ.: Ponte dei Quattro Capi, είναι η παλαιότερη ρωμαϊκή γέφυρα στη Ρώμη της Ιταλίας, που εξακολουθεί να υπάρχει στην αρχική της κατάσταση. Kτισμένh το 62 π.Χ., εκτείνεται στο μισό του ποταμού Τίβερη, από το Άρεως Πεδίον στην ανατολική πλευρά έως τη νήσο Τιβερίνα στη μέση· η Γέφυρα του Κέστιου είναι δυτικά του νησιού. Το Quattro Capi (τέσσερα κεφάλια) αναφέρεται στους δύο μαρμάρινους πυλώνες των διπρόσωπων ερμαϊκών στηλών του Ιανού στο στηθαίο, που μεταφέρθηκαν εδώ από την κοντινή εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου (Mόντε Σαβέλλο) τον 14ο αι.
Άγιος Βλάσιος Βοιωτίας
Μυθολογία και αρχαιότητα
Κατά την παράδοση ο Πανοπέας Βικιθήκη, Παυσανία Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων[4.1] τούτοις μὲν δὴ τοιαῦτα ὑπῆρχεν ἐς μνήμην: στάδια δὲ ἐκ Χαιρωνείας εἴκοσιν ἐς Πανοπέας ἐστὶ πόλιν Φωκέων, εἴγε ὀνομάσαι τις πόλιν καὶ τούτους οἷς γε οὐκ ἀρχεῖα οὐ γυμνάσιόν ἐστιν, οὐ θέατρον οὐκ ἀγορὰν ἔχουσιν, οὐχ ὕδωρ κατερχόμενον ἐς κρήνην, ἀλλὰ ἐν στέγαις κοίλαις κατὰ τὰς καλύβας μάλιστα τὰς ἐν τοῖς ὄρεσιν, ἐνταῦθα οἰκοῦσιν ἐπὶ χαράδρᾳ. ὅμως δὲ ὅροι γε τῆς χώρας εἰσὶν αὐτοῖς ἐς τοὺς ὁμόρους, καὶ ἐς τὸν σύλλογον συνέδρους καὶ οὗτοι πέμπουσι τὸν Φωκικόν. καὶ γενέσθαι μὲν τῇ πόλει τὸ ὄνομα λέγουσιν ἀπὸ τοῦ Ἐπειοῦ πατρός, αὐτοὶ δὲ οὐ Φωκεῖς, Φλεγύαι δὲ εἶναι τὸ ἐξ ἀρχῆς καὶ ἐς τὴν γῆν διαφυγεῖν φασι τὴν Φωκίδα ἐκ τῆς Ὀρχομενίας. [4.2] Πανοπέων δὲ τὸν ἀρχαῖον θεώμενοι περίβολον ἑπτὰ εἶναι σταδίων μάλιστα εἰκάζομεν: ὑπῄει τε ἐπῶν ἡμᾶς τῶν Ὁμήρου μνήμη ὧν ἐποίησεν ἐς Τιτυόν, καλλίχορον τῶν Πανοπέων ὀνομάσας τὴν πόλιν, καὶ ὡς ἐν τῇ μάχῃ τῇ [τε] ἐπὶ τῷ Πατρόκλου νεκρῷ καὶ Σχεδίον τὸν Ἰφίτου βασιλεύοντα Φωκέων καὶ ἀποθανόντα ὑφ' Ἕκτορος κατοικεῖν εἶπεν ἐν τῷ Πανοπεῖ. τοῦτο μὲν δὴ ἐφαίνετο ἡμῖν ἔχειν αἰτίαν, φόβῳ τῶν Βοιωτῶν --κατὰ γὰρ τοῦτό ἐστιν ἐκ τῆς Βοιωτίας ἡ ἐς τὴν Φωκίδα ἐσβολὴ ῥᾴστη--ἐνταῦθα οἰκεῖν τὸν βασιλέα ἅτε φρουρίῳ τῷ Πανοπεῖ χρώμενον: [4.3] τὸ ἕτερον δὲ οὐκ ἐδυνήθην συμβαλέσθαι πρότερον, ἐφ' ὅτῳ καλλίχορον τὸν Πανοπέα εἴρηκε, πρὶν ἢ ἐδιδάχθην ὑπὸ τῶν παρ' Ἀθηναίοις καλουμένων Θυιάδων. αἱ δὲ Θυιάδες γυναῖκες μέν εἰσιν Ἀττικαί, φοιτῶσαι δὲ ἐς τὸν Παρνασσὸν παρὰ ἔτος αὐταί τε καὶ αἱ γυναῖκες Δελφῶν ἄγουσιν ὄργια Διονύσῳ. ταύταις ταῖς Θυιάσι κατὰ τὴν ἐξ Ἀθηνῶν ὁδὸν καὶ ἀλλαχοῦ χοροὺς ἱστάναι καὶ παρὰ τοῖς Πανοπεῦσι καθέστηκε: καὶ ἡ ἐπίκλησις ἡ ἐς τὸν Πανοπέα Ὁμήρου ὑποσημαίνειν τῶν Θυιάδων δοκεῖ τὸν χορόν.
Γέφυρα Φαβρίκιου
Γέφυρα
Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο η γέφυρα κατασκευάστηκε το 62 π.Χ., το έτος αφότου ο Κικέρων ήταν ύπατος, για να αντικαταστήσει μία προηγούμενη ξύλινη γέφυρα, που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Παραγγέλθηκε από τον Λεύκιο Φαβρίκιο, τον επιμελητή (curator) των δρόμων και μέλος του γένους των Φαβρικίων της Ρώμης. Εντελώς άθικτη από τη ρωμαϊκή αρχαιότητα, βρίσκεται από τότε σε συνεχή χρήση.
Άγιος Βλάσιος Βοιωτίας
Μυθολογία και αρχαιότητα
[4.4] Πανοπεῦσι δέ ἐστιν ἐπὶ τῇ ὁδῷ πλίνθου τε ὠμῆς οἴκημα οὐ μέγα καὶ ἐν αὐτῷ λίθου τοῦ Πεντελῆσιν ἄγαλμα, ὃν Ἀσκληπιόν, οἱ δὲ Προμηθέα εἶναί φασι: καὶ παρέχονταί γε τοῦ λόγου μαρτύρια. λίθοι κεῖνταί σφισιν ἐπὶ τῇ χαράδρᾳ, μέγεθος μὲν ἑκάτερος ὡς φόρτον ἀποχρῶντα ἁμάξης εἶναι, χρῶμα δέ ἐστι πηλοῦ σφισιν, οὐ γεώδους ἀλλ' οἷος ἂν χαράδρας γένοιτο ἢ χειμάῤῥου ψαμμώδους, παρέχονται δὲ καὶ ὀσμὴν ἐγγύτατα χρωτὶ ἀνθρώπου: ταῦτα ἔτι λείπεσθαι τοῦ πηλοῦ λέγουσιν ἐξ οὗ καὶ ἅπαν ὑπὸ τοῦ Προμηθέως τὸ γένος πλασθῆναι τῶν ἀνθρώπων. [4.5] ἐνταῦθα ἐπὶ τῇ χαράδρᾳ καὶ Τιτυοῦ μνῆμά ἐστι: περίοδος μὲν τοῦ χώματος τρίτον μάλιστά που σταδίου, τὸ δὲ ἔπος τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ
κείμενον ἐν δαπέδῳ: ὁ δ' ἐπ' ἐννέα κεῖτο πέλεθρα (Όμηρος, Οδύσσεια, 11.577)
Γέφυρα Φαβρίκιου
Γέφυρα
Η Γέφυρα του Φαβρίκιου έχει μήκος 62 μ. και πλάτος 5,5& μ. Είναι κατασκευασμένη με δύο μεγάλα τόξα, που στηρίζονται σε έναν κεντρικό πυλώνα στη μέση της ροής του ποταμού. Εσωτερικά είναι κατασκευασμένη από τόφφο. Η εξωτερική της όψη σήμερα είναι κατασκευασμένη από πλίνθους και τραβερτίνη.
Επιγραφή
μικρογραφία|Η επιγραφή (CIL VI, 1305) στη γέφυρα.
Άγιος Βλάσιος Βοιωτίας
Μυθολογία και αρχαιότητα
οὐκ ἐπὶ μεγέθει πεποιῆσθαι τοῦ Τιτυοῦ φασιν, ἀλλ' ἔνθα ὁ Τιτυὸς ἐτέθη, Πλέθρα ἐννέα εἶναι τῷ χωρίῳ. [4.6] Κλέων δὲ ἀνὴρ Μάγνης, οἳ τῷ Ἕρμῳ προσοικοῦσιν, ἔφασκεν ἐς τὰ παράδοξα ἀπίστους εἶναι τῶν ἀνθρώπων οἷς ἂν μὴ παρὰ τὸν αὐτῶν γένηται βίον θεάμασιν ἐπιτυχεῖν λόγου μείζοσιν: αὐτὸς δὲ καὶ Τιτυὸν καὶ ἄλλους ἔφη πείθεσθαι γεγονέναι κατὰ τὴν φήμην: τυχεῖν γὰρ δὴ ὢν Γαδείροις, καὶ ἐκπλεῦσαι μὲν αὐτός τε καὶ τὸν ἄλλον πάντα ὄχλον ἐκ τῆς νήσου κατὰ τὸ Ἡρακλέους πρόσταγμα, ὡς δὲ αὖθις ἐπανήκειν ἐς τὰ Γάδειρα, ἄνδρα εὑρεῖν θαλάσσιον ἐκπεπτωκότα ἐς τὴν γῆν: τοῦτον πλέθρα μὲν πέντε μάλιστα ἐπέχειν, κεραυνωθέντα δὲ ὑπὸ τοῦ θεοῦ καίεσθαι ήταν γνωστή πόλη του Κοινού των Φωκέων και οι πρώτοι κάτοικοί του ήταν Φλεγύες από τον γειτονικό Ορχομενό. Στην κορυφή του λόφου Θουρίου υπάρχει η ακρόπολη του Πανοπέα με τις τετραγωνικές επάλξεις του. Σ’ αυτήν εδώ την περιοχή ο γενάρχης των Ελλήνων Δευκαλίων και η γυναίκα του Πύρρα, μετά το μεγάλο βοιωτικό κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, δημιούργησαν τους πρώτους Έλληνες από τα οστά της μητέρας Γης. Τα οστά της Γης είναι οι πέτρες και από την πέτρα που λέγεται λάας γεννάται ο λαός. Η ανθρωπογονία του Προμηθέα, καθιστά την περιοχή κοιτίδα του Έλληνα ανθρώπου. Από τον Πανοπέα, ο θεός Απόλλων ξεκίνησε «ημερούν τους ανθρώπους», δηλαδή άρχισε από τον Πανοπέα εκπολιτίζοντας τους ανθρώπους, όπως αναφέρει ο Στράβων.
Στην πόλη του Πανοπέα καταγράφεται και η παρουσία του γίγαντα Τιτυού. Ο Τιτυός είναι ο γενάρχης μιας δυναστείας είκοσι τεσσάρων γενεών, από τους οποίους ιδρύθηκε και η πόλη Κυρήνη της Αφρικής.
Στην πόλη του Πανοπέα, ο βασιλιάς Στρόφιος, νυμφεύτηκε την αδελφή του Αγαμέμνονα Αναξιβία και απόκτησαν τον Πυλάδη. Μαζί με τον Πυλάδη μεγάλωσε και ο Ορέστης, σταλμένος από την Ηλέκτρα για να γλιτώσει πιθανή εκδίκηση του Αιγίσθου. Αργότερα ο Πυλάδης νυμφεύτηκε την Ηλέκτρα και έζησαν στον Πανοπέα με τους δύο γιους τους Στρόφιο και Μέδοντα. Την Αίγλη, κόρη του βασιλιά Πανοπέα, την ερωτεύθηκε κατά τον Ησίοδο, το βασιλόπουλο των περί την Οίτη Δωριέων, Αιγίμιος, αλλά τη νυμφεύτηκε ο Αθηναίος Θησέας εγκαταλείποντας την Αριάδνη.
Όπως μας αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, στον κατάλογο των Νεών αναφέρει και τον Πανοπέα ανάμεσα στις εννέα Φωκικές πόλεις που έλαβαν μέρος στην Τρωική εκστρατεία, και ο Επειός ο γιος του βασιλιά Πανοπέα, είναι ο αρχιτέκτονας, κατασκευαστής του Δουρείου Ίππου της Τροίας.
Οι Πανοπείς διεξήγαγαν μαζί με τους άλλους Φωκείς πολέμους εναντίον των Θεσσαλών και στο τέλος τους νίκησαν. Αργότερα με τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα και άλλους Έλληνες πολέμησαν στις Θερμοπύλες κατά των Περσών, κατά του Φιλίππου και Αλεξάνδρου στη μάχη της Χαιρώνειας.
Ο Πανοπέας καταστράφηκε από τον Ξέρξη, κατεδαφίσθηκε στο τέλος του Β΄ ιερού πολέμου από τον Φίλιππο Β΄, καταστράφηκε το 198 π.χ. από τους Ρωμαίους υπό τον Φλαμινίνο Tίτο Κόιντο και λεηλατήθηκε και ξεθεμελιώθηκε το 86 π.Χ. από τον μιθριδατικό στρατό του Ταξίλη και Αρχέλαου λίγο πριν συγκρουσθούν με τον Σύλλα στη Χαιρώνεια.
Η νεκρόπολη του Πανοπέα βρέθηκε το 2001 και τα ευρήματα εκτίθενται στο Μουσείο της Χαιρώνειας.
Νεότερη και πρόσφατη ιστορία
Ο Άγιος Βλάσης ανέδειξε αγωνιστές στις μάχες του 1821 με γνωστότερο τον Θανάση Αλλαντάλλα που πολέμησε με τον Ανδρούτσο, τον Διάκο και τον Ρούτη.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Άγίου Βλασίου
Ο Άγιος Βλάσιος είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:
Δ. Χαιρωνείας Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο οικισμός Άγιος Βλάσιος προσαρτάται στον δήμο Χαιρωνείας
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Κάπραινα στον οικισμό Άγιος Βλάσιος
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Άγιος Βλάσιος στον οικισμό Δαύλεια
Δ. Χαιρώνειας Ν. Βοιωτίας
Ο δήμος αποσπάσθηκε στο νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας
Δ. Χαιρώνειας Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο δήμος αποσπάσθηκε στο νομό Αττικής και Βοιωτίας από τον νομό Βοιωτίας
Κ. Αγίου Βλασίου Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Άγιος Βλάσιος από τον δήμο Χαιρώνειας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
Κ. Αγίου Βλασίου Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάται από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στον νομό Βοιωτίας
Ο οικισμός Άγιος Βλάσιος αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Χαιρωνείας
Η κοινότητα καταργείται
Δ. Χαιρώνειας Ν. Βοιωτίας
Ο οικισμός Άγιος Βλάσιος αποσπάται από το δήμο Χαιρωνείας και προσαρτάται στον δήμο Λεβαδέων
Ο δήμος καταργείται
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Γέφυρα Φαβρίκιου
Επιγραφή
Μία επιγραφή στον τραβερτίνη τιμά τη μνήμη του κατασκευαστή της στα λατινικά:
L. FABRICIVS C. F. CVR[ATOR] VIAR | FACIVNDVM COERAVIT | IDEMQVE | PΡΟBΑVΙΤ
Η επιγραφή επαναλαμβάνεται τέσσερις φορές, μία φορά σε κάθε πλευρά κάθε τόξου. Μία μεταγενέστερη επιγραφή, με μικρότερα γράμματα, αναφέρει ότι η γέφυρα αναστηλώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ΄, πιθανότατα το 1679.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γέφυρες στη Ρώμη
Ακκόλ (Αλμάτι)
Το Ακκόλ είναι χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της περιφέρειας, όπως και στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Balkanatolia
Οι Balkanatolia είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1995 στην Κομοτηνή. Αρχικά, αποτελούνταν από τρία μέλη και είχε το όνομα Deishim. Από το 1996 μέχρι το 2001 συνεργάστηκαν με τον Θανάση Γκαϊφύλλια δίνοντας συναυλίες στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Κατά την διάρκεια της συνεργασίας με τον Γκαϊφύλλια κυκλοφόρησαν το δίγλωσσο (ελληνικά-τουρκικά) CD single Το τραγούδι της Τιμής. Ο Χαλήλ Μουσταφά και ο βιολιστής Μεχμέτ Μουσταφά το καλοκαίρι του 2004 συμμετείχαν στο αφιέρωμα Μεσογειακής παραδοσιακής μουσικής Μεσόγειος όπου διοργάνωσε ο Γιώργος Νταλάρας όπου και ηχογραφήθηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και ο ομότιτλος δίσκος. Η σύνθεση του συγκροτήματος απαρτίζεται κυρίως από ελληνόφωνους και τουρκόφωνους μουσικούς από την περιοχή της Ροδόπης.
Μουσική
Η ονομασία του συγκροτήματος περιγράφει την περιοχή όπου έχει έδρα το συγκρότημα (Κομοτηνή-Θράκη-Βαλκάνια-Ανατολή) αλλά και το είδος μουσικής που παίζει: βαλκανική, ανατολίτικη (παραδοσιακή τουρκική) και ελληνική (έντεχνη) μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έθνικ μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Αλέξανδρος Υψηλάντης Θεσσαλονίκης
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης είναι συνοικισμός της Νεοχωρούδας της Θεσσαλονίκης στην Κεντρική Μακεδονία. Παρότι ανήκει στη δημοτική ενότητα Νεοχωρούδας του δήμου Ωραιοκάστρου, είναι ενωμένο οικιστικά με την κωμόπολή των Διαβατών, ενώ από τη Νεοχωρούδα απέχει 7 χιλιόμετρα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Ωραιοκάστρου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Νεοχωρούδα αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεοχωρούδας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ωραιοκάστρου του δήμου Ωραιοκάστρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 270 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ωραιοκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Ιωάννης Δελής
Ο Ιωάννης Δελής (1880-1910) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και λόγιος.
Συγγραφικό έργο
Δημοσίευσε άρθρα, μελέτες και λόγους σε εφημερίδες της εποχής, όπως στην Ακρόπολις, Νέα Ημερα, Φως (Μυτιλήνης)και στα περιοδικά Αμάλθεια, και Αρμονία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Πεντασωμία Χ
Η πεντασωμία X, επίσης γνωστή ως 49,XXXXX, είναι χρωμοσωμική ανωμαλία στην οποία μια γυναίκα έχει πέντε χρωμοσώματα Χ αντί για τα δύο όπως είναι το κανονικό. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν διανοητική αναπηρία, μικρό ύψος, χαμηλά αυτιά, υποτονία και καθυστέρηση στην ανάπτυξη. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν συγγενή καρδιακή νόσο.
Η κατάσταση οφείλεται σε προβλήματα κατά τον σχηματισμό των αναπαραγωγικών κυττάρων στους γονείς ενός ατόμου. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν ηλικιωμένους γονείς κατά τη στιγμή της σύλληψης. Η διάγνωση εντοπίζεται με βάση τα συμπτώματα και επιβεβαιώνεται με χρωμοσωμική ανάλυση.
Η θεραπεία βασίζεται στα συμπτώματα. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά σπάνια, με λιγότερες από σαράντα περιπτώσεις να έχουν αναφερθεί έως το 2011. Η κατάσταση περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1963.
Σημάδια και συμπτώματα
Τα κύρια χαρακτηριστικά της πεντασωμίας Χ είναι η διανοητική αναπηρία, το μικρό ανάστημα και οι κρανιοπροσωπικές ανωμαλίες. Άλλα φυσικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Αιτίες
Η ανευπλοειδία πιστεύεται ότι προκαλείται από προβλήματα που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της μείωσης, είτε στη μητέρα είτε στη μητέρα και τον πατέρα μαζί. Στη μητέρα τουλάχιστον ενός ασθενούς έχουν παρατηρηθεί διαδοχικές μη διαζεύξεις.
Τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου πιθανόν να προκύψουν λόγω αποτυχίας της αδρανοποίησης του χρωμοσώματος Χ και της παρουσίας πολλαπλών χρωμοσωμάτων Χ από τον ίδιο γονέα προκαλώντας προβλήματα με τη γονιδιωματική αποτύπωση. Θεωρητικά, η αδρανοποίηση του χρωμοσώματος Χ πρέπει να συμβαίνει και να αφήνει ενεργό μόνο ένα χρωμόσωμα Χ σε κάθε κύτταρο. Ωστόσο, η αποτυχία αυτής της διαδικασίας έχει παρατηρηθεί σε ένα άτομο που μελετήθηκε. Ο λόγος γι΄ αυτό πιστεύεται ότι είναι η παρουσία ενός ασυνήθιστα μεγάλου και ανισόρροπου αριθμού χρωμοσωμάτων Χ που παρεμβαίνουν στη διαδικασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Ανευπλοειδίες χρωμοσώματος φύλου
Σωφρόνιος Δελλαγραμμάτικας
Βίος
Ο Σωφρόνιος Δελλαγραμμάτικας γεννήθηκε στην Άνδρο και σε νεαρή ηλικά εκάρη μοναχός σε μονή της Άνδρου. Πριν την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης υπηρέσησε ως πρωτοσύγκελλος στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ξεκίνησαν οι σφαγές των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης ως αντίποινα για την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης και ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ απαγχονίστηκε, ο Σωφρόνιος κατέφυγε στο με  ρωσική σημαια  πλοίο του Μαρίνου Σκλάβου. Στις 16 Απριλίου 1821 αναγνώρισε το πτώμα του Πατριάρχη το οποίο επέπλεε στην θάλασσα και περισυνελέγη. Παρέστη στην κηδεία του στην Οδυσσό. Αργότερα επέστρεψε στην Άνδρο και συνέχισε να μονάζει στην μονή της μετανοίας του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Σάμπα
μικρογραφία|300x300εσ|Χορεύτριες σάμπα με την χαρακτηριστική αμφίεση του είδους κατά το βραζιλιάνικο καρναβάλι Η σάμπα (πορτογαλικά: Samba) είναι μουσικοχορευτικό είδος και πολιτισμικό χαρακτηριστικό της Βραζιλίας. Αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του βραζιλιάνικου πολιτισμού, και είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον ζωηρό ρυθμό της και την ερωτική της χορευτική έκφραση.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία της λέξης δεν είναι γνωστή, και έχουν γίνει διάφορες εκτιμήσεις για την προέλευση της:
Μια από τις παλαιότερες αναφορές της λέξης σάμπα που διασώζονται, χρονολογείται από το 1838, σε ιστορική μαρτυρία σχετικά με τα έθιμα των μαύρων κατοίκων της εποχής.