cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουάν Αντόνιο Βιγιακάνιας
Έργα
Ο Χουαν Αντόνιο Βιγιακάνιας έγραψε τριάντα τρία βιβλία ποιήσης, που εμπεριέχουν  πλούτο θεμάτων και ποιητικών τύπων, από τον ελεύθερο στίχο (ήδη από τη δεκαετία του 1950) στο σονέτο, από στροφές και ρίμες δικής του επινόησης στη lira: Ο Βιγιακανάς συμπεριέλαβε σε αυτή τη κλασσική μορφή νέο και απροσδόκητο περιεχόμενο, σε τέτοιο βαθμό ώστε τα ποιήματα του τύπου lira είναι πλεον γνωστά ως "Liras juanantonianas". Για να τιμήσει την θαυμαστή δεξιότητα του Χουαν  Αντόνιο Βιγιακανάς όσον αφορά τον ποιητικό τύπο lira, ο Χουαν Λουίζ ντε Τόρρες δημιούργησε ένα νέο τύπο που είναι παράγωγος αυτού (lira), που ονομάζεται decilira. Μαζί με την ποίηση, παρήγαγε επίσης ένα αρκετά μεγάλο αριθμό κριτικών και δοκιμίων ( τα οποία δημοσιοποιούνταν σε μια μεγάλη γκάμα εκδόσεων, όπως για παράδειγμα La Estafeta Literaria y Nueva Estafeta, σε επιμέλεια του Luis Rosales) και δύο βιβλία πρόζας: : Bécquer o la Poesía de Todos (το οποίο κέρδισε το βραβείο Círculo de Escritores y Poetas Iberoamericanos de Nueva York το 1971) και το Versómanos (1989). Στο τελευταίο, o Βιγιακανάς αποκαλύπτει τους παραλογισμούς που υπέβοσκαν σε ένα μεγάλο μέρος του κριτικού περιβάλλοντος της ποίησης εκείνο το καιρό. Ποιήματα, σχολιασμοί, διηγήματα και γραπτά διαφόρων τύπων εντοπίζονται σε εκδόσεις όπως: ABC, Poesía Española (1ª y 2ª Épocas), Diario Ya, Poesía Hispánica, Diario de León, Le Journal des Poètes and El Mercurio de Chile. Τη δεκαετία του ’70, ο Χουαν Αντόνιο Βιγιακάνιας εξερευνά ένα νέο τρόπο δημιουργίας: την ένωση ποίησης και εικόνας για να κατασκευάσει μία σημασιολογική ένωση που αποκαλούσε “liriforma”. Μια επίδειξη αυτών των “liriformas” έλαβε χώρα στο Παλάτι της Benacazón στο Τολέδο το 1976. Η συλλογή αυτών των “liriformas” απαρτίζει το βιβλίο με τίτλο Testamento de Carnaval. Μαζί με μερικά άλλα μέσα ενημέρωσης, το περιοδικό La Estafeta Literaria κάλυψε δημοσιογραφικά το γεγονός παίρνοντας συνέντευξη από το συγγραφέα στο τεύχος Nº 579, 1 Ιανουαρίου 1976.
Ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια
Άλλου Τύπου Στρατηγικές
Άλλες στρατηγικές επένδυσης που σχετίζονται με το Ιδιωτικά Επενδυτικά Κεφάλαια είναι:
Χουάν Αντόνιο Βιγιακάνιας
ποίηση
μικρογραφία|26 струн, Двуязычный сборник стихов (Испанский - Русский)
Ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια
Άλλου Τύπου Στρατηγικές
thumb|right|360px|Το διάγραμμα που περιέχει τη δομή μιας γενικής επένδυσης κεφαλαίου σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια.
Χουάν Αντόνιο Βιγιακάνιας
Δοκίμια
μικρογραφία|26 струн, Двуязычный сборник стихов (Испанский - Русский)
Ανθολογίες (ενδεικτικά)
Ο Χουαν Αντόνιο Βιγιακάνιας εμφανίζεται, μεταξύ άλλων στις παρακάτω ανθολογίες:
Ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια
Επενδύσεις στα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια
Από τους περισσότερους θεσμικούς επενδυτές οι επενδύσεις σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κατανομής περιουσιακών στοιχείων, στην οποία περιλαμβάνονται και άλλοι τρόποι επένδυσης ,όπως παραδοσιακοί τρόποι (ομόλογα/ μετοχές) ή εναλλακτικοί (ακίνητα, εμπορεύματα, αμοιβαία κεφάλαια υψηλού κινδύνου). Στο πλαίσιο των επενδύσεων σε ακίνητα, οι επενδυτές συνήθως συμμετέχουν σε έργα προστιθέμενης αξίας (κατασκευή και ανακαίνιση ακινήτων).
Χουάν Αντόνιο Βιγιακάνιας
Βιβλιογραφία (ενδεικτικά)
Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Ισπανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί κριτικοί Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι
Ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια
Επενδύσεις στα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια
Όμως πολλοί από τους θεσμικούς επενδυτές δεν πραγματοποιούν άμεσα επενδύσεις σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια αλλά έμμεσα μέσω επιχειρηματικών συμμετοχών. Κάποιοι επενδυτές αναπτύσσουν ένα διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο επιχειρηματικών συμμετοχών ενώ άλλοι επενδύουν μέσω της στρατηγικής επένδυσης «fund of founds η FOF», μιας στρατηγικής που ο επενδυτής κατέχει το χαρτοφυλάκιο άλλων επενδυτικών κεφαλαίων αντί να επενδύει άμεσα μέσω μετοχών ή ομολόγων η γενικότερα άλλων χρεογράφων. Έτσι μέσω της στρατηγικής FOF κατασκευάζεται ένα πολύ πιο διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο από ότι θα μπορούσε να κατασκευάσει ένας απλός επενδυτής.
Οι Αποδόσεις σε επενδύσεις στα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια προκύπτουν από τον συνδυασμό ενός οι περισσοτέρων από τους εξής παράγοντες: Τέλος βασικό χαρακτηριστικό αυτών των επενδύσεων για τους θεσμικούς επενδυτές σε μια εταιρίας, είναι ότι συνήθως πραγματοποιούνται μετά από κάποιο χρονικό διάστημα το οποίο διαφοροποιείται ανάλογα με τον τρόπο επένδυσης, όπως:
Η Αγορά ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων
Η πώληση και η αγορά προϋπαρχόντων δεσμεύσεων επενδυτών σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια και άλλους εναλλακτικούς τρόπους επένδυσης κεφαλαίου γίνονται στην δευτερογενή αγορά χρεογράφων. Οι πωλητές ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων δεν πωλούν μόνο το κεφάλαιο που έχουν ήδη επενδύσει αλλά ακόμα και τις δεσμεύσεις σε κεφάλαιο, οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν μελλοντικά. Η κατηγορία των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων είναι κατά βάση μη ρευστοποιήσιμη. Κατά αυτόν τον τρόπο αποτελεί στόχο επενδυτών που αγοράζουν, ώστε να επενδύσουν μακροπρόθεσμα. Για τις περισσότερες από αυτές τις επενδύσεις δεν υπάρχει κάποια καταγεγραμμένη αγορά. Όμως η δευτερογενής αγορά που ήδη υπάρχει, ωριμάζει με υγιείς ρυθμούς καθώς και είναι ανοιχτή σε αγοραστές και πωλητές στοιχείων των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων.
Τα δευτερεύοντα περιουσιακά στοιχεία θεωρούνται πλέον μια διακριτή κατηγορία του ενεργητικού με προφίλ ροής μετρητών το όποιο δεν συσχετίζεται με άλλου τύπου επενδύσεις ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι επενδυτές σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια να κατανέμουν τα κεφάλαια τους και στα δευτερεύοντα περιουσιακά στοιχειά ώστε να δημιουργούν ένα πιο διαφοροποιημένο πρόγραμμα επένδυσης ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων. Η μεγάλη αύξηση της ζήτησης για επενδύσεις σε ιδιωτικές μετοχικές άξιες και η ανάγκη ύπαρξης αυτής της διαφοροποίησης λογά κανονισμών που τις διέπουν, πλέον έχουν οδηγήσει σε αύξηση των επενδύσεων σε δευτερεύοντες άξιες. Επενδυτές που αναζητούν πρόσβαση σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια αντιμετωπίζουν συνήθως διαρθρωτικά εμπόδια στις επενδύσεις τους, όπως μεγάλες περιόδους κράτησης, έλλειψη διαφάνειας, απεριόριστη μόχλευση, συγκεντρωτικές παρακρατήσεις σε μη ρευστοποιήσιμα χειρόγραφα και υψηλά επενδυτικά ελάχιστα.
Οι συναλλαγές δευτερευόντων επενδυτικών στοιχείων μπορούν να διαχωριστούν σε 2 βασικές κατηγορίες:
Απόδοση Ιδιωτικών Επενδυτικών Κεφαλαίων
Πρόσφατα η απόδοση επενδύσεων σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια διαφέρει σε κάθε τύπο επένδυσης. Οι επενδύσεις σε ακίνητα και οι εξαγορές γνωρίζουν αυξημένες αποδόσεις σε σχέση με τις επενδύσεις σε μετοχές. Αντιθέτως άλλα είδη τέτοιων επενδύσεων όπως τα κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών δεν δείχνουν την ίδια απόδοση.
Η απόδοση των επενδύσεων σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια θα ήταν πολύ χρήσιμο να συγκριθεί με την απόδοση σε επενδύσεις σε μετοχές, καθώς οι επενδύσεις σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια γίνονται και αποδίδουν σε βάθος χρόνου. Μια μέθοδος αυτής της σύγκρισης είναι η ICM (Index Comparison Method) των Long KAI Nickels. Άλλη που χρησιμοποιείται κυρίως ακαδημαϊκά τελευταία είναι η μέθοδος σύγκρισης δεικτών αποδοτικότητας.
Εταιρείες ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων
Συμφώνα με τη πιο πρόσφατη κατάταξη που έγινε για το 2010 από το περιοδικό «Private Equity International»,10 από τις μεγαλύτερες εταιρίες σε επενδύσεις ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων είναι:
Επειδή οι εταιρείες που πραγματοποιούν τέτοιες επενδύσεις βρίσκονται συνεχεία στη διαδικασία της ανάπτυξης κεφαλαίου, της επένδυσης και της σωστής κατανομής των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων τους, το κεφάλαιο που μάζεψαν είναι το πιο εύχρηστο μετρό σύγκρισης τους. Άλλα μετρά σύγκρισης είναι η συνολική αξία των εταιριών που εξαγοράστηκαν από την επιχείρηση και το άθροισμα του εκτιμώμενου μεγέθους του χαρτοφυλακίου της επιχείρησης με το διαθέσιμο κεφάλαιο για νέες επενδύσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Εταιρική χρηματοδότηση
Ευρωλίγκα ανδρών 2006-07
Η Ευρωλίγκα ανδρών της περιόδου 2006-07 ήταν η 7η σεζόν της σύγχρονης εποχής του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος συλλόγων καλαθοσφαίρισης υπό την αιγίδα της Euroleague Basketball. Συμπεριλαμβανομένων των προηγούμενων διοργανώσεων υπό την αιγίδα της FIBA Europe (ως Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών), αυτή ήταν η 50η σεζόν της σπουδαιότερης ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης στο χώρο της ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Στη διοργάνωση συμμετείχαν 24 ομάδες από 13 διαφορετικές χώρες.
Το Final Four πραγματοποιήθηκε το διάστημα 4-6 Μαΐου 2007 στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο στην Αθήνα, στην έδρα του Παναθηναϊκού. Στον τελικό ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 93-91 της προηγούμενης πρωταθλήτριας ΤΣΣΚΑ και κατέκτησε τον 4ο τίτλο του.
Η πορεία των ομάδων
Με τη σειρά που αναγράφονται στον επίσημο ιστότοπο της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2006-07
2050 Φράνσις
Ο Φράνσις (Francis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,68. Ανακαλύφθηκε το 1974 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο των γονέων της Χέλιν, Φρεντ και Κέι Φράνσις (Fred & Kay Francis).
Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη κλίση της τροχιάς του Φράνσις ως προς την εκλειπτική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Φράνσις είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρανσις
Ρομαντισμός
μικρογραφία|[[Οδοιπόρος επάνω από τη θάλασσα της ομίχλης, 1818, Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ]]
Ο Ρομαντισμός (γνωστός και ως Ρομαντικό κίνημα ή Ρομαντική εποχή) ήταν ένα καλλιτεχνικό και πνευματικό κίνημα που ξεκίνησε στην Ευρώπη προς τα τέλη του 18ου αιώνα. Στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης βρισκόταν στο απόγειό του από το 1800 ως το 1850 περίπου. Ο ρομαντισμός χαρακτηριζόταν από την έμφαση που έδινε στο συναίσθημα και τον ατομικισμό, τη λαθρόβια λογοτεχνία και τον παγανισμό. Οι ρομαντικοί στοχαστές εξιδανικεύαν τη φύση, ήταν συχνά καχύποπτοι για την εκβιομηχάνιση και τον ορθολογισμό, και συχνά δόξασζν το Μεσαίωνα (καθώς και άλλες, προγενέστερες περιόδους) απεικονίζοντάς τους με ηθικολογικές, εξιδανικευμένες μορφές. Ο ρομαντισμός ήταν εν μέρει μια αντίδραση στη Βιομηχανική Επανάσταση και στην κυρίαρχη ιδεολογία της Εποχής του Διαφωτισμού, ιδιαίτερα στον επιστημονικό εξορθολογισμό της Φύσης. Ενσωματώθηκε πιο έντονα στις εικαστικές τέχνες, τη μουσική και τη λογοτεχνία και είχε επίσης σημαντικό αντίκτυπο στην ιστοριογραφία, την εκπαίδευση, το σκάκι, τις κοινωνικές και τις φυσικές επιστήμες. Είχε μια σημαντική και περίπλοκη επίδραση στην πολιτική: η ρομαντική σκέψη επηρέασε το συντηρητισμό, το φιλελευθερισμό, το ριζοσπαστισμό και τον εθνικισμό.
Το κίνημα έδωσε έμφαση στο έντονο συναίσθημα ως αυθεντική πηγή αισθητικής εμπειρίας. Έδωσε μια νέα σημασία σε εμπειρίες συμπάθειας, δέους, θαυμασμού και τρόμου, εν μέρει φυσικοποιώντας τέτοια συναισθήματα ως απαντήσεις στο «όμορφο» και το «υψηλό». Οι ρομαντικοί τόνισαν την ευγένεια της λαϊκής τέχνης και των αρχαίων πολιτιστικών πρακτικών, αλλά υποστήριζαν επίσης τη ριζοσπαστική πολιτική, την αντισυμβατική συμπεριφορά και τον αυθεντικό αυθορμητισμό. Σε αντίθεση με τον ορθολογισμό και τον κλασικισμό του Διαφωτισμού ο Ρομαντισμός αναβίωσε το μεσαιωνισμό και αντιπαρέθεσε μια βουκολική αντίληψη ενός πιο «αυθεντικού» ευρωπαϊκού παρελθόντος με μια εξαιρετικά κριτική άποψη για τις πρόσφατες κοινωνικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της αστικοποίησης, που επέφερε η Βιομηχανική Επανάσταση.
Πολλά ρομαντικά ιδανικά διατυπώθηκαν για πρώτη φορά από τους Γερμανούς στοχαστές του κινήματος Sturm und Drang, που εξύψωσε τη διαίσθηση και το συναίσθημα πάνω από τον ορθολογισμό του Διαφωτισμού. Τα γεγονότα και η ιδεολογία της Γαλλικής Επανάστασης επηρέασαν επίσης άμεσα το κίνημα. Πολλοί πρώιμοι ρομαντικοί σε όλη την Ευρώπη συναισθάνονταν τα ιδανικά και τα επιτεύγματα των Γάλλων επαναστατών. Ο ρομαντισμός σημάδεψε τα επιτεύγματα των «ηρωικών» ατόμων – ιδιαίτερα των καλλιτεχνών, που άρχισαν να εκπροσωπούνται ως πολιτιστικοί ηγέτες (ένας λαμπρός ρομαντικός, ο Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ, περιέγραψε τους ποιητές ως τους «ανομολόγητους νομοθέτες του κόσμου» στο έργο του «Υπεράσπιση της ποίησης»). Ο ρομαντισμός έδωσε επίσης προτεραιότητα στη μοναδική, ατομική φαντασία του καλλιτέχνη πάνω από τους περιορισμούς της κλασικής φόρμας. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ο ρεαλισμός εμφανίστηκε ως απάντηση στο ρομαντισμό και ήταν κατά κάποιο τρόπο μια αντίδραση εναντίον του. Ο ρομαντισμός υπέστη συνολική παρακμή αυτή την περίοδο, καθώς επισκιάστηκε από νέα πολιτιστικά, κοινωνικά και πολιτικά κινήματα, πολλά από τα οποία ήταν εχθρικά στις αντιληπτές ψευδαισθήσεις και τις ενασχολήσεις των ρομαντικών. Ωστόσο είχε μόνιμο αντίκτυπο στο Δυτικό πολιτισμό και πολλοί «ρομαντικοί», «νεορομαντικοί» και «μεταρομαντικοί» καλλιτέχνες και στοχαστές δημιούργησαν τα διαρκέστερα έργα τους μετά το τέλος της ρομαντικής εποχής ως τέτοια.
Βασικά χαρακτηριστικά
Ο ρομαντισμός έδινε τη μεγαλύτερη σημασία στην ελευθερία του καλλιτέχνη να εκφράσει αυθεντικά τα συναισθήματα και τις ιδέες του. Οι ρομαντικοί, όπως ο Γερμανός ζωγράφος Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ, πίστευαν ότι τα συναισθήματα ενός καλλιτέχνη πρέπει να υπαγορεύουν την επίσημη προσέγγισή του. Ο Φρίντριχ έφτασε στο σημείο να διακηρύξει ότι «το συναίσθημα του καλλιτέχνη είναι ο νόμος του». Ο ρομαντικός ποιητής Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, παρόμοια σκεπτόμενος έγραψε ότι η ποίηση πρέπει να ξεκινά με «την αυθόρμητη υπερχείλιση ισχυρών συναισθημάτων», που ο ποιητής στη συνέχεια "αναπολεί εν ηρεμία", δίνοντας τη δυνατότητα στον ποιητή να βρει μια κατάλληλα μοναδική μορφή για την αναπαράσταση τέτοιων συναισθημάτων.
Οι ρομαντικοί δεν αμφέβαλλαν ποτέ ότι η τέχνη με συναισθηματικά κίνητρα θα έβρισκε κατάλληλους, αρμονικούς τρόπους έκφρασης του ζωτικού της περιεχομένου — αν, δηλαδή, ο καλλιτέχνης απομακρυνόταν από ετοιμοθάνατες συμβάσεις και προηγούμενα που αποσπούσαν την προσοχή του. Ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ και άλλοι πίστευαν ότι υπήρχαν φυσικοί νόμοι που η φαντασία των γεννημένων καλλιτεχνών ακολουθούσε ενστικτωδώς όταν αυτά τα άτομα, ούτως ειπείν, «έμεναν μόνα» κατά τη δημιουργική διαδικασία. Αυτοί οι «φυσικοί νόμοι» θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών επίσημων προσεγγίσεων: όσα ίσως άτομα δημιουργούσαν έργα τέχνης με προσωπικό νόημα. Πολλοί ρομαντικοί πίστευαν ότι έργα καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας δημιουργούντο ex nihilo, «εκ του μηδενός», χωρίς να καταφεύγουν σε υπάρχοντα πρότυπα. Αυτή η ιδέα αποκαλείται συχνά «ρομαντική πρωτοτυπία». Ο μεταφραστής και εξέχων ρομαντικός Αουγκουστ Βίλχελμ Σλέγκελ υποστήριξε στις Διαλέξεις για τις Δραματικές Τέχνες και τα Γράμματα ότι η πιο πολύτιμη ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης είναι η τάση της να αποκλίνει και να διαφοροποιείται. Σύμφωνα με τον Αϊζάια Μπερλίν ο ρομαντισμός ενσάρκωσε «ένα νέο και ανήσυχο πνεύμα, που επιζητούσε βίαια να ξεσπάσει μέσα από παλιές και σπασμωδικές μορφές, μια νευρική ενασχόληση με διαρκώς μεταβαλλόμενες εσωτερικές καταστάσεις της συνείδησης, μια λαχτάρα για το απεριόριστο και το απροσδιόριστο, για αέναη κίνηση και αλλαγή. μια προσπάθεια επιστροφής στις ξεχασμένες πηγές της ζωής, μια παθιασμένη προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης τόσο ατομική όσο και συλλογική, αναζήτηση μέσων έκφρασης μιας ακατανίκητης επιθυμίας για ανέφικτους στόχους».
Οι ρομαντικοί καλλιτέχνες μοιράζονταν επίσης μια ισχυρή πίστη στη σημασία και τις εμπνευστικές ιδιότητες της Φύσης. Οι ρομαντικοί δεν είχαν εμπιστοσύνη στις πόλεις και στις κοινωνικές συμβάσεις. Αποδοκίμασαν τους καλλιτέχνες της Εποχής της Παλινόρθωσης και του Διαφωτισμού που ασχολούντο σε μεγάλο βαθμό με την περιγραφή και την κριτική των κοινωνικών σχέσεων, παραμελώντας έτσι τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και Φύσης. Οι ρομαντικοί γενικά πίστευαν ότι μια στενή σύνδεση με τη Φύση ήταν ευεργετική για τα ανθρώπινα όντα, ειδικά για τα άτομα που αποκόπηκαν από την κοινωνία για να συναντήσουν μόνοι τους το φυσικό κόσμο.
Ετυμολογία
Η ομάδα λέξεων με τη ρίζα "Ρομαν" στις διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες έχει μια πολύπλοκη ιστορία. Μέχρι το 18ο αιώνα, οι ευρωπαϊκές γλώσσες – κυρίως τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα ρωσικά – χρησιμοποιούσαν τον όρο «ρομάν(τσο)» με την έννοια του μυθιστορήματος, δηλαδή ένα έργο δημοφιλούς αφηγηματικής φαντασίας.. Αυτή η χρήση προήλθε από τον όρο «ρομανικές γλώσσες», που αναφερόταν στη δημοτική (ή λαϊκή) γλώσσα σε αντίθεση με την επίσημη λατινική. Τα περισσότερα τέτοια μυθιστορήματα είχαν τη μορφή «ιπποτικού ρομαντισμού», παραμυθιών περιπέτειας, αφοσίωσης και τιμής..
Οι ιδρυτές του ρομαντισμού, οι κριτικοί Αουγκουστ και Φρήντριχ Σλέγκελ, άρχισαν να μιλούν για romantische Poesie («ρομαντική ποίηση») τη δεκαετία του 1790, αντιπαραβάλλοντάς την με την «κλασική», αλλά από άποψη πνεύματος και όχι απλώς χρονολόγησης. Ο Φρήντριχ Σλέγκελ έγραψε στο δοκίμιό του του 1800 Gespräch über die Poesie ("Διάλογος για την Ποίηση"): "Αναζητώ και βρίσκω το ρομαντικό ανάμεσα στους παλαιότερους σύγχρονους, στο Σαίξπηρ, στο Θερβάντες, στην ιταλική ποίηση, σε εκείνη την εποχή του ιπποτισμού, της αγάπης και του μύθου, από το οποίο προέρχεται το φαινόμενο και η ίδια η λέξη».
Η σύγχρονη έννοια του όρου εξαπλώθηκε ευρύτερα στη Γαλλία με την επίμονη χρήση του από τη Ζερμαίν ντε Σταλ στο De l'Allemagne (Περί της Γερμανίας) (1813), που εξιστορεί τα ταξίδια της στη Γερμανία. Στην Αγγλία ο Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ έγραψε σε έναν πρόλογο στα ποιήματά του του 1815 για τη «ρομαντική άρπα» και την «κλασική λύρα»,[28] αλλά το 1820 ο Μπάιρον μπορούσε ακόμα να γράψει, ίσως λίγο ανειλικρινώς, «Αντιλαμβάνομαι ότι στη Γερμανία, καθώς και στην Ιταλία, γίνεται μεγάλος αγώνας για αυτό που αποκαλούν «Κλασικό» και «ρομαντικό», όροι που δεν ήταν θέματα ταξινόμησης στην Αγγλία, τουλάχιστον όταν την άφησα πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια». Μόνο από τη δεκαετία του 1820 ο ρομαντισμός έγινε σαφώς γνωστός με το όνομά του και το 1824 η Γαλλική Ακαδημία έκανε το εντελώς αναποτελεσματικό βήμα έκδοσης ενός διατάγματος που τον καταδίκαζε λογοτεχνικά.
Διάρκεια
Η περίοδος που συνήθως ονομάζεται Ρομαντική ποικίλλει πολύ μεταξύ διαφορετικών χωρών και διαφορετικών καλλιτεχνικών μέσων ή τομέων σκέψης. Η Μάργκαρετ Ντράμπλ αναφέρει ότι στη λογοτεχνία διήρκεσε "περίπου μεταξύ 1770 και 1848", ενώ μεμονωμένα εντοπίζεται πολύ πριν το 1770. Στην αγγλική λογοτεχνία ο M. Χ. Aμπραμς την τοποθέτησε μεταξύ 1789 ή 1798 και περίπου 1830, ίσως λίγο αργότερα από κάποιους άλλους κριτικούς. Others have proposed 1780–1830. Άλλοι έχουν προτείνει το 1780–1830.[33] Σε άλλους τομείς και σε άλλες χώρες η περίοδος που χαρακτηρίζεται ως ρομαντική μπορεί να είναι σημαντικά διαφορετική. Ο μουσικός ρομαντισμός, για παράδειγμα, γενικά θεωρείται ότι έπαψε ως σημαντική καλλιτεχνική δύναμη μόλις το 1910, αλλά σε μια ακραία επέκταση τα Τέσσερα Τελευταία Τραγούδια του Ρίχαρντ Στράους περιγράφονται υφολογικά ως «Υστερα Ρομαντικά» και συντέθηκαν το 1946–48. Ωστόσο στους περισσότερους τομείς η ρομαντική περίοδος θεωρείται ότι έχει τελειώσει περίπου το 1850 ή νωρίτερα.
Πλαίσιο και θέση στην ιστορία
Ο ακριβέστερος χαρακτηρισμός και ο συγκεκριμένος ορισμός του ρομαντισμού αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στα πεδία της πνευματικής ιστορίας και της ιστορίας της λογοτεχνίας καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, χωρίς να προκύψει ουσιαστική συναίνεση. Το ότι ήταν μέρος του Αντιδιαφωτισμού, μιας αντίδρασης ενάντια στο Διαφωτισμό, είναι γενικά αποδεκτό στην τρέχουσα επιστήμη. Η σχέση του με τη Γαλλική Επανάσταση, που ξεκίνησε το 1789 στα πολύ πρώτα στάδια της περιόδου, είναι σαφώς σημαντική, αλλά πολύ μεταβλητή ανάλογα με τη γεωγραφία και τις ατομικές αντιδράσεις. Οι περισσότεροι ρομαντικοί μπορούμε να πούμε ότι ήταν ευρέως προοδευτικοί στις απόψεις τους, αλλά σημαντικός αριθμός του είχε ή ανέπτυξε πάντα ένα ευρύ φάσμα συντηρητικών απόψεων, και ο εθνικισμός σε πολλές χώρες συνδέθηκε έντονα με το ρομαντισμό, όπως αναλύεται λεπτομερώς παρακάτω.
Στη φιλοσοφία και την ιστορία των ιδεών ο Ρομαντισμός θεωρήθηκε από τον Αϊζάια Μπερλίν ότι διατάραξε για πάνω από έναν αιώνα τις κλασικές δυτικές παραδόσεις του ορθολογισμού και την ιδέα των ηθικών απολυτών και συμφωνημένων αξιών, οδηγώντας «σε κάτι σαν το λιώσιμο της ίδιας της έννοιας της αντικειμενικης αλήθειας», και επομένως όχι μόνο στον εθνικισμό, αλλά και στο φασισμό και τον ολοκληρωτισμό, με τη σταδιακή ανάκαμψη να έρχεται μόνο μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για τους ρομαντικούς ο Μπερλίν αναφέρει,
''Στον τομέα της ηθικής, της πολιτικής, της αισθητικής σημασία είχε η αυθεντικότητα και η ειλικρίνεια της επιδίωξης εσωτερικών στόχων. Αυτό ίσχυε εξίσου για άτομα και ομάδες—κράτη, έθνη, κινήματα. Αυτό είναι πιο εμφανές στην αισθητική του ρομαντισμού, όπου η έννοια των αιώνιων προτύπων, ένα πλατωνικό όραμα ιδανικής ομορφιάς, που ο καλλιτέχνης επιδιώκει να μεταφέρει, όσο ατελώς, στον καμβά ή στον ήχο, αντικαθίσταται από μια παθιασμένη πίστη στην πνευματική ελευθερία και την ατομική δημιουργικότητα. Ο ζωγράφος, ο ποιητής, ο συνθέτης δεν κρατούν έναν καθρέφτη στη φύση, όσο ιδανικός κι αν είναι, αλλά επινοούν. Δεν μιμούνται (το δόγμα της μίμησης), αλλά δημιουργούν όχι απλώς τα μέσα αλλά τους στόχους που επιδιώκουν. Αυτοί οι στόχοι αντιπροσωπεύουν την αυτοέκφραση του μοναδικού, εσωτερικού οράματος του καλλιτέχνη, ο παραμερισμός του οποίου ως απάντηση στις απαιτήσεις κάποιας «εξωτερικής» φωνής -εκκλησίας, πολιτείας, κοινής γνώμης, οικογενειακών φίλων, διαιτητών του γούστου- είναι μια πράξη προδοσίας αυτού που από μόνο του δικαιολογεί την ύπαρξή τους, όσων είναι με οποιαδήποτε έννοια δημιουργικοί''.
Ο Αρθουρ Λαβτζόι προσπάθησε να καταδείξει τη δυσκολία ορισμού του ρομαντισμού στο βασικό του άρθρο "On The Discrimination of Romanticisms" (Για τη Διάκριση των Ρομαντισμών) στο έργο του ''Δοκίμια για την Ιστορία των Ιδεών"" (1948). Μερικοί μελετητές βλέπουν το ρομαντισμό ως ουσιαστικά συνεχιζόμενο μέχρι σήμερα, κάποιοι όπως ο Ρόμπερτ Χουγκ βλέπουν σε αυτόν την εναρκτήρια στιγμή της νεωτερικότητας και κάποιοι όπως ο Σατωμπριάν, ο Νοβάλις και ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ τον βλέπουν ως την αρχή μιας παράδοσης αντίστασης στον ορθολογισμό του Διαφωτισμού. —ένα «αντιδιαφωτισμό»—  να συνδεθεί στενότερα με το γερμανικό ρομαντισμό. Ένας παλαιότερος ορισμός προέρχεται από τον Σαρλ Μπωντλαίρ: «Ο ρομαντισμός δεν τοποθετείται ακριβώς ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά στον τρόπο του συναισθήματος». ''
Το τέλος της ρομαντικής εποχής σηματοδοτείται σε ορισμένες χώρες από ένα νέο στυλ ρεαλισμού, που επηρέασε τη λογοτεχνία, ειδικά το μυθιστόρημα και το δράμα, τη ζωγραφική, ακόμη και τη μουσική, μέσω του Βερισμού στην όπερα. Αυτό το κίνημα καθοδηγήθηκε από τη Γαλλία, με τον Μπαλζάκ και το Φλωμπέρ στη λογοτεχνία και τον Κουρμπέ στη ζωγραφική, ενώ ο Σταντάλ και ο Γκόγια ήταν σημαντικοί πρόδρομοι του ρεαλισμού στον τομέα τους. Ωστόσο το ρομαντικό ύφος, που αντιπροσώπευαν συχνά το καθιερωμένο και ασφαλές ύφος ενάντια στο οποίο επαναστάτησαν οι ρεαλιστές, συνέχισαν να ακμάζουν σε πολλούς τομείς για το υπόλοιπο του αιώνα και μετά. Στη μουσική τέτοια έργα μετά το 1850 περίπου αναφέρονται από ορισμένους συγγραφείς ως «Ύστερα Ρομαντικά» και από άλλους ως «Νεορομαντικά» ή «Μεταρομαντικά», αλλά σε άλλα πεδία συνήθως δεν χρησιμοποιούνται αυτοί οι όροι.
Στη βόρεια Ευρώπη η αισιοδοξία και η πεποίθηση ότι ο κόσμος βρισκόταν σε διαδικασία μεγάλης αλλαγής και βελτίωσης είχε εκλείψει στη βόρεια Ευρώπη και η τέχνη έγινε εν μέρει πιο συμβατικά πολιτική και πολεμική καθώς οι δημιουργοί της ασχολούντο πολεμικά με τον κόσμο όπως ήταν. Αλλού, συμπεριλαμβανομένων με πολύ διαφορετικούς τρόπους των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, υπήρχε ακόμη αίσθηση ότι η μεγάλη αλλαγή βρισκόταν σε εξέλιξη ή ότι θα επέλθει. Οι εκδηλώσεις έντονου συναισθήματος στην τέχνη παρέμειναν εξέχουσες, όπως και τα εξωτικά και ιστορικά σκηνικά όπου πρωτοστάτησαν οι ρομαντικοί, αλλά ο πειραματισμός με τη φόρμα και την τεχνική γενικά μειώθηκε, συχνά αντικαταστάθηκε με σχολαστική τεχνική, όπως στα ποιήματα του Τέννυσον ή σε πολλούς πίνακες. Αν όχι ρεαλιστική η τέχνη του τέλους του 19ου αιώνα ήταν συχνά εξαιρετικά λεπτομερής και περηφανευόταν για την προσθήκη αυθεντικών λεπτομερειών με τρόπο που οι προηγούμενοι ρομαντικοί δεν είχαν πρόβλημα. Πολλές ρομαντικές ιδέες για τη φύση και το σκοπό της τέχνης, πάνω απ' όλα η εξέχουσα σημασία της πρωτοτυπίας, παρέμειναν σημαντικές για τις μεταγενέστερες γενιές και συχνά αποτελούν τη βάση των σύγχρονων απόψεων, παρά την αντίθεση των θεωρητικών.
Λογοτεχνία
Στη λογοτεχνία ο ρομαντισμός βρήκε επαναλαμβανόμενα θέματα στην επίκληση ή την κριτική του παρελθόντος, τη λατρεία της «ευαισθησίας» με την έμφαση στις γυναίκες και τα παιδιά, την απομόνωση του καλλιτέχνη ή του αφηγητή και το σεβασμό στη φύση. Επιπλέον αρκετοί ρομαντικοί συγγραφείς, όπως ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ο Τσάρλς Ματούριν και ο Ναθάνιελ Χόθορν, στήριξαν τα γραπτά τους στο υπερφυσικό/Ααοκρυφισμό και στην ανθρώπινη ψυχολογία. Ο ρομαντισμός έτεινε να θεωρεί τη σάτιρα ως κάτι ανάξιο σοβαρής προσοχής, μια άποψη που εξακολουθεί να ασκεί επιρροή σήμερα. Το ρομαντικό κίνημα στη λογοτεχνία προηγήθηκε του Διαφωτισμού και το διαδέχθηκε ο Ρεαλισμός.
Ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν την ποιήτρια του 16ου αιώνα Ιζαμπέλλα Ντι Μόρρα ως πρώιμη πρόδρομο της ρομαντικής λογοτεχνίας. Οι στίχοι της που καλύπτουν θέματα απομόνωσης και μοναξιάς, που αντανακλούσαν τα τραγικά γεγονότα της ζωής της, θεωρούνται «μια εντυπωσιακή προμελέτη του ρομαντισμού», που διαφέρει από την πετραρχική μόδα της εποχής που βασιζόταν στη φιλοσοφία της αγάπης.
Οι πρόδρομοι του ρομαντισμού στην αγγλική ποίηση χρονολογούνται από τα μέσα του 18ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων μορφών όπως ο Τζόζεφ Γουόρτον (διευθυντής στο Κολλέγιο του Ουίντσεστερ) και ο αδελφός του Γουόρτον, καθηγητής ποίησης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ο Τζόζεφ υποστήριξε ότι η εφεύρεση και η φαντασία ήταν οι κύριες ιδιότητες ενός ποιητή. Ο Σκωτσέζος ποιητής Τζέιμς Μακφέρσον επηρέασε την πρώιμη ανάπτυξη του ρομαντισμού με τη διεθνή επιτυχία του Οσσιανού κύκλου ποιημάτων του που δημοσίευσε το 1762, εμπνέοντας τόσο τον Γκαίτε όσο και το νεαρό Γουόλτερ Σκοτ. Ο Τόμας Τσάτερτον θεωρείται γενικά ο πρώτος ρομαντικός ποιητής στα αγγλικά. Τόσο το έργο του όσο και εκείνο του Μακφέρσον περιλάμβανε στοιχεία απάτης, καθώς αυτό που ισχυρίστηκαν ότι ήταν παλαιότερη λογοτεχνία που είχαν ανακαλύψει ή ανθολογήσει ήταν στην πραγματικότητα εξ ολοκλήρου δικό τους έργο. Το γοτθικό μυθιστόρημα, ξεκινώντας με το Το Κάστρο του Οτράντο (1764) του Ορας Γουόλπολ, ήταν ένας σημαντικός προάγγελος μιας τάσης του ρομαντισμού, με απόλαυση της φρίκης και της απειλής, και εξωτικά γραφικά περιβάλλοντα, που ταιριάζουν στην περίπτωση του Walpole με το ρόλο του Γουόλπολ στην πρώιμη νεογοτθική αρχιτεκτονική. Το Τρίστραμ Σάντυ, ένα μυθιστόρημα του Λώρενς Στερν (1759–67), εισήγαγε μια ιδιότροπη εκδοχή του αντιορθολογικού συναισθηματικού μυθιστορήματος στο αγγλικό λογοτεχνικό κοινό.
Γερμανία
Κύριο άρθρο: Γερμανικός ρομαντισμός Μια πρώιμη γερμανική επιρροή προήλθε από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, του οποίου το μυθιστόρημα του 1774 Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου απέκτησε νεαρούς άνδρες σε όλη την Ευρώπη μιμητές του πρωταγωνιστή του, ενός νεαρού καλλιτέχνη με πολύ ευαίσθητο και παθιασμένο ταμπεραμέντο. Εκείνη την εποχή η Γερμανία ήταν ένα πλήθος μικρών χωριστών κρατών και τα έργα του Γκαίτε θα είχαν θεμελιώδη επιρροή στην ανάπτυξη μιας ενοποιητικής αίσθησης εθνικισμού. Μια άλλη φιλοσοφική επιρροή προήλθε από το γερμανικό ιδεαλισμό των Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και Φρήντριχ Σέλινγκ, καθιστώντας την Ιένα (όπου έζησε ο Φίχτε, καθώς και ο Σέλινγκ, ο Χέγκελ, ο Σίλερ και οι αδελφοί Σλέκγελ) κέντρο του πρώιμου γερμανικού ρομαντισμού. Σημαντικοί συγγραφείς ήταν οι Λούντβιχ Τηκ, Νοβάλις, Χάινριχ φον Κλάιστ και Φρήντριχ Χαίλντερλιν. Κέντρο του γερμανικού ρομαντισμού έγινε αργότερα η Χαϊδελβέργη,  όπου συγγραφείς και ποιητές όπως οι Κλέμενς Μπρεντάνο, Άχιμ φον Άρνιμ και Γιόζεφ Φράιχερ φον Άιχεντορφ (Aus dem Leben eines Taugenichts) συναντιόντουσαν τακτικά σε λογοτεχνικούς κύκλους.
Σημαντικά θέματα στο γερμανικό ρομαντισμό είναι τα ταξίδια, η φύση, για παράδειγμα το γερμανικό δάσος, και οι γερμανικοί μύθοι. Ο μεταγενέστερος γερμανικός ρομαντισμός, για παράδειγμα του Ε. Τ. Α. Χόφμαν (Der Sandmann, 1817) και του Γιόζεφ Φράιχερ φον Άιχεντορφ (Das Marmorbild, 1819), ήταν πιο σκοτεινός στα θέματά του και έχει γοτθικά στοιχεία. Η σημασία στο ρομαντισμό της παιδικής αθωότητας και της φαντασίας και οι φυλετικές θεωρίες συνδυάστηκαν για να δώσουν μια άνευ προηγουμένου σημασία στη λαϊκή λογοτεχνία, τη μη κλασική μυθολογία και την παιδική λογοτεχνία, κυρίως στη Γερμανία. Οι Μπρεντάνο και φον Αρνιμ ήταν σημαντικοί. λογοτεχνικές προσωπικότητες που εξέδωσαν μαζί το Des Knaben Wunderhorn («Το μαγικό κέρατο του αγοριού» ή το κέρας της Αμαλθείας), μια συλλογή στιχουργημένων λαϊκών ιστοριών, το 1806–08. Η πρώτη συλλογή των Παραμυθιών των Γκριμ από τους Αδελφούς Γκριμ εκδόθηκε το 1812. Σε αντίθεση με το πολύ μεταγενέστερο έργο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που εξέδιδε τις επινοημένες ιστορίες του στα δανικά από το 1835, αυτά τα γερμανικά έργα βασίζονταν κυρίως σε συλλεγμένες λαϊκές ιστορίες και οι Γκριμ παρέμειναν πιστοί στο ύφος της αφήγησης στις πρώτες τους εκδόσεις. αν και αργότερα ξαναγράφοντας κάποια μέρη. Ένα από τα αδέρφια, ο Γιάκομπ, δημοσίευσε το 1835 τη Γερμανική Μυθολογία, ένα μακροσκελέςακαδημαϊκό έργο. Παράδειγμα μιας άλλης τάσης αποτελεί η εξαιρετικά συναισθηματική γλώσσα του Σίλερ και η απεικόνιση της σωματικής βίας στο έργο του ''Οι Ληστές του 1781.
Μεγάλη Βρετανία
thumb|150px|right|Ο Χριστός στον τάφο υπό την προστασία αγγέλων, έργο του [[Ουίλιαμ Μπλέικ]] Στην αγγλική λογοτεχνία οι βασικές φυσιογνωμίες του ρομαντικού κινήματος θεωρούνται οι ποιητές Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, Τζον Κητς, Λόρδος Βύρων, Πέρσι Σέλλεϋ και ο πολύ μεγαλύτερος Ουίλιαμ Μπλέικ, ακολουθούμενος αργότερα από την απομονωμένη φιγούρα του Τζον Κλερ, επίσης μυθιστοριογράφοι όπως ο Γουόλτερ Σκοτ από τη Σκωτία και η Μαίρη Σέλλεϋ και οι δοκιμιογράφοι Ουίλιαμ Χάζλιτ και Τσαρλς Λαμπ. Η δημοσίευση το 1798 των Λυρικών Μπαλάντων, με πολλά από τα καλύτερα ποιήματα των Γουόρντσγουορθ και Κόλεριτζ, θεωρείται συχνά ότι σηματοδότησε την έναρξη του κινήματος. Η πλειονότητα των ποιημάτων ήταν του Γουόρντσγουορθ και πολλά αφορούσαν τη ζωή των φτωχών στη γενέτειρά του Λέικ Ντίστρικτ ή τα συναισθήματά του για τη φύση - τα οποία ανέπτυξε πληρέστερα στο μακροσκελές ποίημά του Tο Πρελούδιο, που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ ενόσω ζούσε. Το μεγαλύτερο ποίημα στον τόμο ήταν Η μπαλάντα του Γέρου Ναυτικού του Κόλεριτζ, που ανέδειξε τη γοτθική πλευρά του αγγλικού ρομαντισμού και τα εξωτικά σκηνικά που χαρακτήριζαν πολλά έργα. Την περίοδο που έγραφαν οι «Ποιητές των Λιμνών» θεωρούντο ευρέως ως μια περιθωριακή ομάδα ριζοσπαστών, αν και υποστηρίχθηκαν από τον κριτικό και συγγραφέα Ουίλιαμ Χάζλιτ και άλλους. Αντίθετα ο Λόρδος Βύρων και ο Γουόλτερ Σκοτ απέκτησαν τεράστια φήμη και επιρροή σε όλη την Ευρώπη με έργα που εκμεταλλεύονταν τη βία και το δράμα των εξωτικών και ιστορικών σκηνών τους. Ο Γκαίτε αποκάλεσε το Βύρωνα «αναμφίβολα τη μεγαλύτερη ιδιοφυΐα του αιώνα μας». Ο Σκοτ είχε άμεση επιτυχία με το μακροσκελές αφηγηματικό ποίημά του Το Ασμα του Τελευταίου Ραψωδού το 1805, ακολουθούμενο από το πλήρες επικό ποίημα Marmion το 1808. Και τα δύο διαδραματίζονται στο μακρινό παρελθόν της Σκωτίας, που ήδη αναφέρεται στον Οσσιαν. Ο ρομαντισμός και η Σκωτία επρόκειτο να έχουν μια μακρά και γόνιμη συνεργασία. Ο Βύρων είχε την ίδια επιτυχία με το πρώτο μέρος του αφηγηματικού ποιήματος Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ το 1812, ακολουθούμενο από τέσσερις «τουρκικές ιστορίες», όλες σε μορφή μακροσκελών ποιημάτων, ξεκινώντας με το Ο Γκιαούρης το 1813, αντλώντας από το Grand Tour του, που είχε φτάσει στην Οθωμανική Ευρώπη, και οριονταλοποιώντας τα θέματα του γοτθικού μυθιστορήματος σε στίχους. Αυτά περιείχαν διαφορετικές παραλλαγές του «βυρωνικού ήρωα» και η ίδια του η ζωή συνεισέφεραν μια περαιτέρω εκδοχή. Εν τω μεταξύ ο Σκοτ επινόησε ουσιαστικά το ιστορικό μυθιστόρημα, ξεκινώντας το 1814 με τον Waverley, που διαδραματίζεται κατά την Εξέγερση των Ιακωβιτών το 1745, που ήταν μια εξαιρετικά επικερδής επιτυχία, ακολουθούμενη από περισσότερα από 20 ακόμη μυθιστορήματα τα επόμενα 17 χρόνια, που διαδραματίζονται στις Σταυροφορίες, που τις είχε διερευνήσει σε βαθμό άγνωστο μέχρι τότε στη λογοτεχνία.
Σε αντίθεση με τη Γερμανία ο ρομαντισμός στην αγγλική λογοτεχνία είχε μικρή σχέση με τον εθνικισμό και τους ρομαντικούς τους έβλεπαν συχνά με καχυποψία για τη συμπάθεια που ένιωθαν πολλοί από αυτούς για τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης, της οποίας η κατάρρευση και η αντικατάσταση με τη δικτατορία του Ναπολέοντα αποτέλεσε, όπως και αλλού στο Ευρώπη, σοκ για το κίνημα. Αν και τα μυθιστορήματά του εξυμνούσαν την ταυτότητα και την ιστορία της Σκωτίας, ο Σκοτ ήταν πολιτικά σταθερά ενωτικός, αλλά συμμεριζόταν τα αισθήματα των Ιακωβιτών. Αρκετοί ρομαντικοί περνούσαν πολύ χρόνο στο εξωτερικό και μια διάσημη παραμονή στη Λίμνη της Γενεύης με το Βύρωνα και το Σέλλεϋ το 1816 είχε ως καρπό το τεράστιας επιρροής μυθιστόρημα Φρανκενστάιν της μέλλουσας συζύγου του Σέλλεϋ Μαίρης Σέλλεϋ και τη νουβέλα Το Βαμπίρ του γιατρού του Bύρωνα Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι. Οι στίχοι του Ρόμπερτ Μπερνς στη Σκωτία και του Τόμας Μουρ από την Ιρλανδία αντανακλούσαν με διαφορετικούς τρόπους τις χώρες τους και το ρομαντικό ενδιαφέρον για τη λαϊκή λογοτεχνία, αλλά κανένας από τους δύο δεν είχε μια πλήρως ρομαντική προσέγγιση στη ζωή ή το έργο τους.
Αν και έχουν σύγχρονους υπερασπιστές κριτικούς όπως ο Γκέοργκ Λούκατς, τα μυθιστορήματα του Σκοτ είναι σήμερα πιο πιθανό να βιωθούν με τη μορφή των πολλών οπερών, που οι συνθέτες τους συνέχισαν να βασίζουν σε αυτά τις επόμενες δεκαετίες, όπως η Λουτσία ντι Λάμερμουρ του Ντονιτσέττι και Οι Πουριτανοί του Βιντσέντζο Μπελίνι. (και τα δύο του 1835). Ο Βύρων χαίρει πλέον μεγάλης εκτίμησης για τους σύντομους στίχους του και τα γενικά αντιρομαντικά πεζογραφήματα του, ιδιαίτερα τις επιστολές του, και την ημιτελή του σάτιρα Δον Ζουάν. Σε αντίθεση με πολλούς ρομαντικούς η ευρέως δημοσιοποιημένη προσωπική ζωή του Βύρωνα φάνηκε να ταιριάζει με το έργο του και ο θάνατός του στα 36 του χρόνια το 1824 από ασθένεια, ενώ συνέδραμε την Ελληνική Επανάσταση, θεωρήθηκε ένα κατάλληλα ρομαντικό τέλος, εδραιώνοντας το μύθο του. Ο Kητς το 1821 και ο Σέλλεϋ το 1822 πέθαναν και οι δύο στην Ιταλία, ο Μπλέικ (σχεδόν στα 70 του) το 1827 και ο Κόλεριτζ έπαψε να γράφει σε μεγάλο βαθμό τη δεκαετία του 1820. Ο Γουόρντσγουορθ ήταν από το 1820 αξιοσέβαστος και πολύ αποδεκτός, με αργομισθία από την κυβέρνηση αλλά έγραφε σχετικά λίγο. Στην ιστορία της αγγλικής λογοτεχνίας η ρομαντική περίοδος θεωρείται συχνά ότι έληξε γύρω στη δεκαετία του 1820, ή μερικές φορές ακόμη και νωρίτερα, αν και πολλοί συγγραφείς των επόμενων δεκαετιών δεν ήταν λιγότερο προσηλωμένοι στις ρομαντικές αξίες.
Η πιο σημαντική μυθιστοριογράφος στα αγγλικά κατά την περίοδο αιχμής του Ρομαντισμού, εκτός από τον Γουόλτερ Σκοτ, ήταν η Τζέιν Όστεν, της οποίας η ουσιαστικά συντηρητική κοσμοθεωρία είχε λίγα κοινά με τους ρομαντικούς συγχρόνους της, διατηρώντας μια ισχυρή πίστη στην κοσμιότητα και στους κοινωνικούς κανόνες, αν και κριτικοί όπως π.χ. η Κλαούντια Λ. Τζόνσον έχουν εντοπίσει δονήσεις κάτω από την επιφάνεια πολλών έργων, όπως το Αββαείο του Νόρθανγκερ (1817), το Μάνσφιλντ Παρκ (1814) και η Πειθώ (1817). Αλλά γύρω στα μέσα του αιώνα εμφανίστηκαν τα αναμφίβολα ρομαντικά μυθιστορήματα με έδρα το Γιορκσάιρ των Αδελφών Μπροντέ. Πιο αξιοσημείωτα το Τζέιν Έιρ της Σαρλότ και το Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλι, που εκδόθηκαν και τα δύο το 1847 και εισήγαγαν επίσης περισσότερα γοτθικά θέματα. Ενώ αυτά τα δύο μυθιστορήματα γράφτηκαν και εκδόθηκαν μετά το τέλος της ρομαντικής περιόδου, τα μυθιστορήματά τους επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τη ρομαντική λογοτεχνία που οι συγγραφείς τους είχαν διαβάσει ως παιδιά.
Ο Bύρων, ο Kητς και ο Σέλλεϋ έγραψαν όλοι για το θέατρο αλλά με μικρή επιτυχία στην Αγγλία, με ίσως το καλύτερο έργο το The Cenci του Σέλλεϋ, αν και δεν παίχτηκε σε δημόσιο θέατρο στην Αγγλία παρά μόνο ένα αιώνα μετά τον θάνατό του. Τα έργα του Βύρωνα, μαζί με τις δραματοποιήσεις των ποιημάτων του και τα μυθιστορήματα του Σκοτ, ήταν πολύ πιο δημοφιλή στην ηπειρωτική Ευρώπη, και ειδικά στη Γαλλία, και μέσω αυτών των διασκευών πολλά μετατράπηκαν σε όπερες, που πολλές ανεβαίνουν ακόμα και σήμερα. Αν οι ποιητές της εποχής είχαν μικρή επιτυχία στη σκηνή, η περίοδος ήταν θρυλική για τις παραστάσεις του Σαίξπηρ και οδήγησε με κάποιο τρόπο στην αποκατάσταση των αρχικών του κειμένων και στην αφαίρεση από αυτά των «βελτιώσεών» τους των αρχών του 18ου αιώνα. Ο μεγαλύτερος ηθοποιός της περιόδου αυτής, ο Έντμουντ Κην, απέδωσε το τραγικό τέλος του Βασιλιά Ληρ. Ο Κόλεριτζ ανέφερε ότι «Το να τον βλέπεις να παίζει ήταν σαν να διαβάζεις Σαίξπηρ με αστραπές». ''
Σκωτία
Αν και μετά την ένωση με την Αγγλία το 1707 η Σκωτία υιοθέτησε όλο και περισσότερο την αγγλική γλώσσα και ευρύτερα πολιτιστικά πρότυπα, η λογοτεχνία της ανέπτυξε μια ξεχωριστή εθνική ταυτότητα και άρχισε να απολαμβάνει διεθνή φήμη. Ο Αλαν Ράμσεϊ(1686–1758) έθεσε τα θεμέλια μιας αναζωπύρωσης του ενδιαφέροντος για την παλαιότερη σκωτσέζικη λογοτεχνία, καθώς επίσης ηγήθηκε της τάσης στη βουκολική ποίηση, βοηθώντας στην ανάπτυξη ως ποιητικής φόρμας του στίχου του Μπερνς. Ο Τζέιμς Μακφέρσον (1736–1796) ήταν ο πρώτος Σκωτσέζος ποιητής που απέκτησε διεθνή φήμη. Ισχυριζόμενος ότι ανακάλυψε ποίηση γραμμένη από τον αρχαίο βάρδο Όσιαν, δημοσίευσε μεταφράσεις που απέκτησαν διεθνή φήμη και ανακηρύχθηκαν ως κελτικό αντίστοιχο των κλασικών επών. Το Fingal, που γράφτηκε το 1762, μεταφράστηκε γρήγορα σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και η εκτίμησή του για τη φυσική ομορφιά και την επεξεργασία του αρχαίου θρύλου έχει ταυτισθεί περισσότερο από κάθε έργο με την ώθηση του ρομαντικού κινήματος στην ευρωπαϊκή, και ιδιαίτερα στη γερμανική, λογοτεχνία, μέσω της επιρροής του στον Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ και στον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Διαδόθηκε επίσης στη Γαλλία από μορφές όπως ο Ναπολέων. Τελικά έγινε σαφές ότι τα ποιήματα δεν ήταν άμεσες μεταφράσεις από τη Σκωτική Γαελική, αλλά ανθολογημένες προσαρμογές που έγιναν για να ταιριάζουν στις αισθητικές προσδοκίες του κοινού του.
Ο Ρόμπερτ Μπερνς (1759–96) και ο Γουόλτερ Σκοτ (1771–1832) επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον Οσιακό κύκλο. Ο Μπερνς, ποιητής και στιχουργός του Aιρσάιρ, θεωρείται ευρέως ως ο εθνικός ποιητής της Σκωτίας και είχε μεγάλη επιρροή στο ρομαντικό κίνημα. Το ποίημά του (και το τραγούδι) "Τραγούδι του Αποχωρισμού" τραγουδιέται συχνά κατά το Hogmanay (την τελευταία μέρα του έτους) και το Scots Wha Hae ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα ανεπίσημος εθνικός ύμνος της Σκωτίας. Ο Σκοτ ξεκίνησε ως ποιητής και επίσης συνέλεξε και δημοσίευσε σκωτσέζικες μπαλάντες. Το πρώτο του πεζογραφικό έργο, Waverley το 1814, αποκαλείται συχνά το πρώτο ιστορικό μυθιστόρημα. Ξεκίνησε μια άκρως επιτυχημένη καριέρα με άλλα ιστορικά μυθιστορήματα όπως το Rob Roy (1817), Η Καρδιά του Μιντλόθιαν (1818) και Ο Ιβανόης (1820). Ο Σκοτ πιθανώς έκανε περισσότερα από κάθε άλλη προσωπικότητα για να καθορίσει και να εκλαϊκεύσει τη σκωτσέζικη πολιτιστική ταυτότητα το δέκατο ένατο αιώνα. Άλλες σημαντικές λογοτεχνικές προσωπικότητες που συνδέονται με το ρομαντισμό ήταν οι ποιητές και μυθιστοριογράφοι Τζέιμς Χογκ (1770–1835), Άλαν Κάνινγκχαμ (1784–1842) και Τζον Γκαλτ (1779–1839). Στη Σκωτία ιδρύθηκαν επίσης δύο από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής, το The Edinburgh Review το 1802 και το Blackwood's Magazine το 1817, που είχαν σημαντικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη της βρετανικής λογοτεχνίας και δραματουργίας την εποχή του ρομαντισμού. Ο Ιαν Ντάνκαν και ο Αλεξ Μπέντσιμολ υποστηρίζουν ότι εκδόσεις όπως τα μυθιστορήματα του Σκοτ και αυτά τα περιοδικά ήταν μέρος ενός εξαιρετικά δυναμικού σκωτσέζικου ρομαντισμού που στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα έκανε το Εδιμβούργο να αναδειχθεί πολιτιστική πρωτεύουσα της Βρετανίας και να γίνει το κέντρο ενός ευρύτερου σχηματισμού ενός «εθνικισμού των Βρετανικών Νήσων».
Το σκωτσέζικο «εθνικό δράμα» εμφανίστηκε στις αρχές του 1800, καθώς τα έργα με ειδικά σκωτσέζικα θέματα άρχισαν να κυριαρχούν στη θεατρική σκηνή της Σκωτίας. Τα θέατρα είχαν αποθαρρυνθεί από την Εκκλησία της Σκωτίας και το φόβο για τις συνελεύσεις των Ιακωβιτών. Στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα πολλά έργα γράφτηκαν και παίχτηκαν από μικρούς ερασιτεχνικούς θιάσους, αλλά δεν εκδόθηκαν και έτσι τα περισσότερα χάθηκαν. Προς το τέλος του αιώνα υπήρχαν «δράματα δωματίου», που είχαν σχεδιαστεί κυρίως για ανάγνωση, αντί για παράσταση, μεταξύ αυτών και έργα των Σκοτ, Χογκ, Γκαλτ και Τζοάνας Μπέιλι (1762–1851), συχνά επηρεασμένα από την παράδοση της μπαλάντας και το γοτθικό ρομαντισμό.
2420 Τσιουρλιόνις
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τσιουρλιόνις είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τσιουρλιονις
Ρομαντισμός
Γαλλία
Γάλλοι ρομαντικοί ποιητές από το 1830 ως το 1860 είναι οι Αλφρέ ντε Μυσσέ, Ζεράρ ντε Νερβάλ, Λαμαρτίνος και ο επιβλητικός Θεόφιλος Γκωτιέ, του οποίου η πληθωρική παραγωγή σε διάφορες μορφές συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του το 1872.
Ο Σταντάλ είναι σήμερα ίσως ο πιο δημοφιλής Γάλλος μυθιστοριογράφος της περιόδου, αλλά βρίσκεται σε μια περίπλοκη σχέση με τον Ρομαντισμό και είναι αξιοσημείωτος για τη διεισδυτική ψυχολογική του ενόραση στους χαρακτήρες και τον ρεαλισμό του, ιδιότητες που σπάνια διακρίνονται στη ρομαντική μυθοπλασία. Ως επιζώντος της γαλλικής υποχώρησης από τη Μόσχα το 1812 οι φαντασιώσεις περί ηρωισμού και περιπέτειας είχαν σε αυτόν ελάχιστη απήχηση και όπως ο Γκόγια θεωρείται συχνά πρόδρομος του ρεαλισμού. Τα σημαντικότερα έργα του είναι Το Κόκκινο και το Μαύρο (1830) και Το Μοναστήρι της Πάρμας (1839).
Πολωνία
Ο Πολωνικός Ρομαντισμός συχνά θεωρείται ότι ξεκινά με τη δημοσίευση των πρώτων ποιημάτων του Άνταμ Μιτσκιέβιτς το 1822 και τελειώνει με τη συντριβή της Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863 κατά των Ρώσων. Χαρακτηρίστηκε έντονα από το ενδιαφέρον για την πολωνική ιστορία. Ο Πολωνικός Ρομαντισμός αναβίωσε τις παλιές παραδόσεις του «σαρματισμού» των σλάχτα ή πολωνών ευγενών. Παλιές παραδόσεις και έθιμα αναβιώθηκαν και απεικονίστηκαν με θετικό φως στο Πολωνικό μεσσιανικό κίνημα και σε έργα μεγάλων Πολωνών ποιητών όπως ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Pan Tadeusz), ο Γιούλιους Σουοβάτσκι και ο Ζίγκμουντ Κρασίνσκι. Αυτή η στενή σύνδεση μεταξύ του πολωνικού ρομαντισμού και της πολωνικής ιστορίας έγινε μια από τις καθοριστικές ιδιότητες της λογοτεχνίας της περιόδου του πολωνικού ρομαντισμού, διαφοροποιώντας την από αυτή άλλων χωρών, που δεν είχαν υποστεί την απώλεια του εθνικού τους κράτους όπως συνέβη με την Πολωνία. Επηρεασμένη από το γενικό πνεύμα και τις κύριες ιδέες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού, η λογοτεχνία του πολωνικού ρομαντισμού είναι μοναδική, όπως έχουν επισημάνει πολλοί μελετητές, καθώς αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό εκτός Πολωνίας και με έμφαση στο θέμα του πολωνικού εθνικισμού. Η πολωνική διανόηση, μαζί με ηγετικά μέλη της κυβέρνησής της, εγκατέλειψε την Πολωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1830, κατά τη διάρκεια της αποκαλούμενης «Μεγάλης Μετανάστευσης», και μετεγκαταστάθηκε στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η τέχνη τους παρουσίαζε συναισθηματισμό και ανορθολογισμό, φαντασία, προσωπολατρία, λαογραφία, τη ζωή στην επαρχία και τη διάδοση των ιδανικών της ελευθερίας. Στη δεύτερη περίοδο πολλοί από τους Πολωνούς ρομαντικούς εργάστηκαν στο εξωτερικό, συχνά εξορισμένοι από την Πολωνία από τις δυνάμεις κατοχής λόγω των πολιτικά ανατρεπτικών τους ιδεών. Στο έργο τους κυριαρχούσαν ολοένα και περισσότερο τα ιδανικά του πολιτικού αγώνα για την ελευθερία και την κυριαρχία της χώρας τους, ενώ έγιναν εμφανέστερα στοιχεία μυστικισμού. Εκεί αναπτύχθηκε η ιδέα του poeta wieszcz (του προφήτη). Ο wieszcz (βάρδος) λειτουργούσε ως πνευματικός ηγέτης του έθνους που αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία του. Ο σημαντικότερος έτσι αναγνωρισμένος ποιητής ήταν ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς.
Ο Ζίγκμουντ Κρασίνσκι έγραψε επίσης για να εμπνεύσει πολιτική και θρησκευτική ελπίδα στους συμπατριώτες του. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, που ζητούσαν νίκη με οποιοδήποτε τίμημα στον αγώνα της Πολωνίας ενάντια στη Ρωσία, ο Κρασίνσκι τόνισε τον πνευματικό ρόλο της Πολωνίας στον αγώνα της για ανεξαρτησία, υποστηρίζοντας μια πνευματική και όχι στρατιωτική υπεροχή. Τα έργα του αντιπροσωπεύουν καλύτερα το μεσσιανικό κίνημα στην Πολωνία: σε δύο πρώιμα δράματα, τα Nie-boska komedia (1835, Η Μη-θεία Κωμωδία) και Ιρίδιον (1836), καθώς και στο μεταγενέστερο Psalmy przyszłości (1845), ισχυρίστηκε ότι η Πολωνία ήταν ο Χριστός της Ευρώπης: ειδικά επιλεγμένη από τον Θεό για να άρει τα βάρη του κόσμου, να υποφέρει και τελικά να αναστηθεί.
Ρωσία
Ο πρώιμος ρωσικός ρομαντισμός συνδέεται με τους συγγραφείς Κονσταντίν Μπατιούσκοφ (Οραμα στις όχθες του Λέτε, 1809), Βασίλι Ζουκόφσκι (Ο Βάρδος, 1811, Σβετλάνα, 1813) και Νικολάι Καραμζίν (Η φτωχή Λίζα, 1792, Γιούλια, 1796, Η Δημαρχίνα, 1802, Ο Ευαίσθητος και ο Ψυχρός, 1803). Ωστόσο ο κύριος εκφραστής του ρομαντισμού στη Ρωσία είναι ο Αλεξάντρ Πούσκιν (Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου, 1820–1821, Οι Ληστές Αδελφοί, 1822, Ρουσλάν και Λουντμίλα, 1820, Ευγένιος Ονέγκιν, 1825–1832). Το έργο του Πούσκιν επηρέασε πολλούς συγγραφείς του 19ο αιώνα και οδήγησε στην τελική αναγνώρισή του ως του μεγαλύτερου ποιητή της Ρωσίας. Άλλοι Ρώσοι ρομαντικοί ποιητές ήταν οι Μιχαήλ Λέρμοντοφ (Ένας ήρωας του καιρού μας, 1839), Φιόντορ Τιούτσεφ (Σιλέντιουμ!, 1830), Γιεβγκένι Μπαρατίνσκι (Eντα, 1826), Αντόν Ντέλβιγκ και Βίλχελμ Κύχελμπεκερ.
Iσπανία
Ο ρομαντισμός στην ισπανική λογοτεχνία παρήγαγε πασίγνωστο έργο με μια τεράστια ποικιλία ποιητών και θεατρικών συγγραφέων. Ο σημαντικότερος Ισπανός ποιητής αυτού του κινήματος ήταν ο Χοσέ ντε Εσπρονθέδα. Μετά από αυτόν υπήρξαν άλλοι ποιητές όπως ο Γουστάβο Αδόλφο Μπεκέρ, ο Μαριάνο Χοσέ ντε Λάρα και οι δραματουργοί Ανχελ ντε Σααβέδρα και Χοσέ Θορρίγια, συγγραφέας του Δον Χουάν Τενόριο. Πριν από αυτούς μπορούν να αναφερθούν οι προρομαντικοί Χoσέ Καδάλσο και Mανουέλ Χoσέ Κουιντάνα. Τα έργα του Αντόνιο Γκαρσία Γκουτιέρεθ διασκευάστηκαν για την παραγωγή των οπερών Τροβατόρε και Σιμόν Μποκανέγκρα τουΤζουζέπε Βέρντι. Ο ισπανικός ρομαντισμός επηρέασε επίσης τις τοπικές λογοτεχνίες. Για παράδειγμα στην Καταλονία και στη Γαλικία υπήρξε μια εθνική έκρηξη συγγραφέων στις τοπικές γλώσσες, όπως ο Καταλανός Ζασίμ Βερνταγκουέρ και η Γαλικιανή Ροσαλία δε Κάστρο, οι κύριες μορφές των εθνικών αναγεννησιακών κινημάτων Renaixença (Καταλανική Αναγέννηση) και Rexurdimento, αντίστοιχα.
Υπάρχουν μελετητές που θεωρούν τον ισπανικό ρομαντισμό ως Πρωτο-Υπαρξισμό γιατί είναι πιο αγωνιώδης από το κίνημα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Ο Φόστερ και άλλοι για παράδειγμα υποστηρίζουν ότι το έργο των Ισπανών συγγραφέων όπως οι Εσπρονθέδα, Λάρα και άλλων συγγραφέων του 19ο αιώνα κατέδειξε μια «μεταφυσική κρίση». Αυτοί έδωσαν μεγαλύτερη βαρύτητα στη σχέση μεταξύ των Ισπανών συγγραφέων του 19ου αιώνα με το υπαρξιστικό κίνημα που εμφανίστηκε αμέσως μετά. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Κάλντγουελ οι συγγραφείς που ταυτίζουμε σήμερα με τον ισπανικό ρομαντισμό ήταν στην πραγματικότητα πρόδρομοι εκείνων που ώθησαν το λογοτεχνικό κίνημα που εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1920. Αυτή η άποψη είναι αντικείμενο συζήτησης, γιατί υπάρχουν συγγραφείς που τονίζουν ότι ο ισπανικός ρομαντισμός είναι ένας από τους πρώτους στην Ευρώπη, ενώ ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η Ισπανία δεν είχε πραγματικά περίοδο ρομαντισμού στη λογοτεχνία. Αυτή η διαμάχη υπογραμμίζει μια ορισμένη μοναδικότητα του ισπανικού ρομαντισμού σε σύγκριση με τους ευρωπαϊκούς ομολόγους του.