cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ (ύπατος το 90 π.Χ.)
Προξενεία και κοινωνικός πόλεμος
Στα τέλη του 91 π.Χ. ήταν υποψήφιος για την υπατεία και εξελέγη ως ένας από τους δύο υπάτους για το 90 π.Χ. Του ανέθεσαν να πολεμήσει ενάντια στη νότια ομάδα εξεγερμένων, ενώ ο συνύπατός του, Πόπλιος Ρουτίλιος Λούπος, πολεμούσε τη βόρεια ομάδα. Ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλα, ο μεταγενέστερος δικτάτορας, ήταν ένας από τους υφισταμένους του Λεύκιου Ι. Καίσαρα (πιθανώς ο κύριος legatus (αντιπρόσωπός) του, επειδή στο τέλος της περιόδου των εκστρατειών ο Λεύκιος Καίσαρ άφησε στον Λ. Κ. Σύλλα τη διοίκηση τού στρατού του). Ο Λεύκιος Καίσαρας έστειλε μία δύναμη δύο λεγεώνων, για να αντιμετωπίσει τις εξεγερμένες δυνάμεις των Ιταλών που πολιορκούσαν την Aesernia (των Σαμνιτών, νυν Ιζέρνια), αλλά ηττήθηκαν και υποχώρησαν με απώλεια 2.000 ανδρών. Μετά την ανασυγκρότηση τού στρατού του, και έχοντας λάβει κάποιες ενισχύσεις, ο Λεύκιος Καίσαρας βάδισε εναντίον του Σαμνίτη «υπάτου» Γαΐου Παπίου Μουτίλου, ο οποίος κινήθηκε προς το Acerrae. Ο Μούτιλος επιτέθηκε αμέσως στο στρατόπεδο του Λεύκιου Καίσαρα, αλλά απομακρύνθηκε με απώλεια 6.000 ανδρών. Ήταν η πρώτη ουσιαστική ήττα των εξεγερμένων κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Λεύκιος Καίσαρας προσπάθησε να μετακομίσει ξανά στην Aesernia, και βάδισε με τον στρατό του μέσα από την κοιλάδα του Βολτούρνου, αλλά έπεσε σε ενέδρα σε ένα βραχώδες στενό, που ονομάζεται φαράγγι του Μέλφα. Δεδομένου ότι οι Ρωμαίοι περίμεναν μία ενέδρα, ήταν προετοιμασμένοι και πολέμησαν για να βγουν από την παγίδα, προς την κοντινή πόλη Τηανόν (Teanum). Ο Καίσαρας έχασε περίπου 8.000 από τους 30.000 πεζικάριούς του, αλλά ο στρατός παρέμεινε άθικτος και συνέχισε στην Acerrae. εκεί όμως ιι Ρωμαίοι δεν μπόρεσαν να λύσουν την πολιορκία της Acerrae, αλλά κατάφεραν να ανυψώσουν το πνεύμα των υπερασπιστών και έτσι παρέμειναν. Στο τέλος της πολεμικής περιόδου του έτους, ο Λεύκιος Καίσαρ άφησε τον στρατό του σε χειμερινά στρατόπεδα στην Καμπανία (υπό τη διοίκηση του Σύλλα), ενώ επέστρεψε στη Ρώμη, για να προτείνει μία νομοθεσία (τη Lex Julia de civitate Latinis etociis danda) που έδινε τη ρωμαϊκή ιθαγένεια σε οποιονδήποτε Ιταλό, που δεν είχe πάρει τα όπλα εναντίον των Ρωμαίων. Αυτό σηματοδότησε το σημείο καμπής του πολέμου. Για τη νίκη του επί του Μουτίλου, στον Λεύκιο Καίσαρα απονεμήθηκε να τελέσει θρίαμβο. Έχοντας ολοκληρώσει τη χρονιά του ως υπάτου, ο Λεύκιος Καίσαρ παρέδωσε την υπατεία στον διάδοχό του και αναχώρησε για το Πικηνόν (Picenum, νυν Αμπρούτσο), όπου υπηρέτησε ως ανώτερος legatus στον Γναίο Πομπήιο Στράβωνα. Το 89 π.Χ. ο Λεύκιος ή ο συγγενής του Σέξτος (οι πηγές δεν είναι ξεκάθαρες) προκάλεσε μεγάλη ήττα στους εξεγερμένους έξω από το Άσκουλον (Asculum, νυν Άσκολι Πιτσένο), πέφτοντας στον εχθρό (τους Σαβίνους) που μετακινείτο σε νέο στρατόπεδο, σκοτώνοντας 8.000 και διώκοντας τους υπόλοιπους. Ο Λεύκιος Καίσαρ έγινε επίσης censor (τιμητής) το 89 και λόγω της επιτυχίας του lex Julian, έγινε υπεύθυνος για την κατανομή νέων πολιτών σε περιοχές ψηφοφορίας, αλλά δεν μπόρεσε να το κάνει λόγω της συνεχιζόμενης εμφύλιας σύγκρουσης. Ο συνάδελφός του σε αυτό το έργο ήταν ο πρώην ύπατος, Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος (πατέρας του Mάρκου Λικινίου Κράσσου, ενός της Τριανδρίας).
Τέλος
Ο Λεύκιος Καίσαρας και ο αδελφός του Γάιος Ιούλιος Καίσαρας Στράβων Βόππος, σκοτώθηκαν το 87 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Οκταβιανού μεταξύ του Γάιου Μάριου και του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα: αφού ο Σύλλας είχε φύγει για την Ανατολή για να πολεμήσει εναντίον του Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, ο Μάριος επέστρεψε από την εξορία και άρχισε να εκτελεί τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο Λεύκιος και ο Γάιος Ι. Κ. Σ. Β. ήταν μεταξύ των πρώτων θυμάτων του. Σύμφωνα με τον Τ. Λίβιο, τα κεφάλια τους εμφανίστηκαν σε πασσάλους στην εξέδρα των ομιλητών (στη Ρόστρα) της Αγοράς.
Οικογένεια
Τα παιδιά του, από τη σύζυγό του Φουλβία, ήταν:
Υποχλωριώδες νάτριο
Το Υποχλωριώδες νάτριο είναι μια χημική ένωση με τύπο NaClO, ευρέως διαδεδομένη με την εμπορική ονομασία "χλωρίνη".
Περιγραφή
Μοριακή μάζα: 74,44 g/mol
Πυκνότητα: 1,11 g/cm³
Σημείο βρασμού: 101 °C
Σημείο τήξης: 18 °C
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου Κατηγορία:Ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Απολυμαντικά Κατηγορία:Αντισηπτικά
Συνθετικοί
Οι Συνθετικοί είναι ελληνική μπάντα ηλεκτρονικής μουσικής που δημιουργήθηκε το 1985 στην Δραπετσώνα από τους Αποστόλη "Λοβέρδο" Αυγερινό (στίχοι, σύνθεση, φωνή, κιθάρα) και τον Διονύση Αυγερινό (στίχοι, σύνθεση, φωνή, πλήκτρα), που κατάγονται από το Ληξούρι.
Ίδρυση και διάλυση
Οι Αποστόλης και Διονύσης Αυγερινός γεννήθηκαν στο Ληξούρι Κεφαλλονιάς. Η σχέση τους με την μουσική ξεκινάει από πολύ νωρίς, τόσο λόγω της πλούσιας μουσικής παράδοσης του τόπου που μεγάλωσαν, όσο και των μουσικών ερεθισμάτων μέσα από την ίδια την οικογένεια, που όλοι σχεδόν παππούδες ,πατέρας, θείοι, ήταν ερασιτέχνες μουσικοί ενώ πρόγονος τους είναι ο συνθέτης Νικόλαος Αυγερινός, ο οποίος έζησε στην Οδησσό της Ρωσίας. Ήταν συνθέτης κυρίως εκκλησιαστικής τετράφωνης μουσικής και ενορχηστρωτής σε κάποια έργα του Τσαϊκόφσκι.
Πριν από την εφηβεία, εγκαθίστανται οικογενειακά στην Αθήνα, όπου τα μουσικά ακούσματα των αδελφών Αυγερινών από την ροκ, την πανκ, τα blues, αλλά και την ηλεκτρονική μουσική, τους οδηγούν να υλοποιήσουν την ιδέα σχηματισμού της μπάντας "Συγχρονισμοί". Αργότερα αλλάζουν το όνομα σε «Συνθετικοί», το οποίο και καθιερώνεται, κυκλοφορώντας το πρώτο τους ομώνυμο βινύλιο. Ακολουθώντας ηλεκτρονικά μονοπάτια, καθιερώνουν το δικό τους ξεχωριστό ύφος, μέσα από την όσμωση του μινιμαλισμού, των ψυχεδελικών πλήκτρων, αλλά και της ηλεκτρικής κιθάρας, με τα ψηλά φωνητικά του Αποστόλη Αυγερινού και τον υπερρεαλιστικό στίχο. Το πρωτόγνωρο για την εποχή ύφος των Συνθετικών δεν έχει την ανάλογη ανταπόκριση και έτσι τρία χρόνια αργότερα το συγκρότημα διαλύεται.
Επανένωση και παρόν
Στη συνέχεια, οι Αποστόλης και Διονύσης κυκλοφόρησαν ως "Αποστόλης και Διονύσης Αυγερινός" τα δύο cd Φώτα Μου, Ήλιε Μου το 1997 και Ήλεκτρον το 2006, με το δεύτερο να αποτελεί ένα εξ' ολοκλήρου ορχηστρικό άλμπουμ ηλεκτρονικής μουσικής, με επιρροές από την ελληνική παραδοσιακή επτανησιακή παραδοσιακή, αλλά και την βυζαντινή μουσική.
Το 2010, και ύστερα από απαίτηση μερίδας κόσμου, οι Συνθετικοί επανασυνδέθηκαν. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησαν νέα τραγούδια που εμπεριέχονται στο άλμπουμ με τίτλο Προσωπεία- Εφιάλτες. Το 2013, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ  Ανθρώπινες Ιστορίες.Το 2018 βγαίνει ο τέταρτος δίσκος της μπάντας με τίτλο Την Τρέλα θα Αγγίξω και τον Μάρτη του 2020 κυκλοφορεί το 5ο τους άλμπουμ Σκιά του τρόμου. Σήμερα, οι Συνθετικοί συνεχίζουν να εμφανίζονται σε συναυλίες. Παράλληλα, οι Αποστόλης και Διονύσης Αυγερινός, εργάζονται επάνω στη σύνθεση και την ηχογράφηση ενός διαφορετικού project με ακουστικά όργανα και μελοποίηση ποιημάτων του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.
Δισκογραφία
Ως Συνθετικοί
Πιπεκολικό οξύ
μικρογραφία|240x240εσ|Η χημική δομή του πιπεκολικού οξέος. Το πιπεκολικό οξύ (αγγλ. pipecolic acid), αλλιώς γνωστό και ως πιπεριδινο-2-καρβοξυλικό οξύ, είναι οργανική ένωση με το χημικό τύπο HNC5H9CO2H. Είναι ένα παράγωγο καρβοξυλικού οξέος της πιπεριδίνης και, ως εκ τούτου, είναι ένα αμινοξύ, αν και δεν είναι γενετικά κωδικοποιημένο. Όπως πολλά άλλα α-αμινοξέα, το πιπεκολικό οξύ είναι χειρόμορφο, αν και το S-στερεοϊσομερές του είναι το πιο κοινό. Έχει στερεά μορφή (υπό κανονικές φυσικές συνθήκες) και είναι εντελώς άχρωμο.
Συνθετικοί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Πιπεκολικό οξύ
Η βιοσύνθεσή του ξεκινά από τη λυσίνη. Μία πρωτεΐνη (γνωστή ως CRYM), που είναι ειδική για ταξόνια η οποία δεσμεύει τις λεγόμενεςθυρεοειδοτρόπους ορμόνες, εμπλέκεται στη βιοσυνθετική οδό του πιπεκολικού οξέος.
Ιατρική
Συσσωρεύεται κατά την πιπεκολική οξαιμία. Το πιπεκολικό οξύ μπορεί να συσχετιστεί και με ορισμένες μορφές επιληψίας.
Εμφάνιση και αντιδράσεις
Όπως τα περισσότερα αμινοξέα, το πιπεκολικό οξύ είναι χηλικός παράγοντας. Ένα σύμπλοκό του είναι το Cu (HNC5 H9CO2)2 (H2O)2.
Το πιπεκολικό οξύ εντοπίστηκε στον μετεωρίτη Murchison. Εμφανίζεται επίσης στα φύλλα του είδους Myroxylon, ενός δασικού δέντρου στη Λατινική Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Πιπεριδίνες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1981–82
Για την περίοδο 1981-82, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κόροιβος Κατσαρού ο οποίος κέρδισε μαζί με τον δευτεραθλητή Εθνικό Αμαλιάδας την άνοδο στο νεοσύστατο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της περιόδου 1982-83.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 1981-82 ήταν η 13η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 19 ομάδες. 18 ομάδες από την Ηλεία και μια ομάδα από τη Ζάκυνθο.
Β κατηγορίας
Στη Β κατηγορία μετείχαν 26 ομάδες χωρισμένες σε δυο ομίλους.
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες χωρισμένες σε 4 ομίλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1981-1982 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1981-1982
Φοροραχίδες
Οι Φοροραχίδες, ή πτηνά του τρόμου είναι εξαφανισμένος κλάδος μεγάλων σαρκοφάγων πτηνών που δεν μπορούσαν να πετάξουν και ζούσαν στην νότια Αμερική κατά την Καινοζωική εποχή.
Έφταναν 1-3 m ύψος. Οι πλησιέστεροι σύγχρονοι συγγενείς τους πιστεύεται ότι είναι οι 80 εκατοστά.Το Titanis walleri, ένα από τα μεγαλύτερα είδη, είναι γνωστό από το Τέξας και τη Φλόριντα στη Βόρεια Αμερική. Αυτό κάνει τις Φοροραχίδες το μοναδικό γνωστό μεγάλο αρπακτικό της Νότιας Αμερικής να μεταναστεύσουν στο βορρά στο Great American Interchange που ακολούθησε το σχηματισμό της γης γέφυρας του Ισθμού του Παναμά (ο κύριος παλμός της ανταλλαγής άρχισε περίπου 2,6 μ.Χ.)
Κάποτε πιστευόταν ότι το T. walleri εξαφανίστηκε στη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια της άφιξης των ανθρώπων αλλά οι μεταγενέστερες χρονολογίες των απολιθωμάτων του είδους δεν παρείχαν αποδείξεις για την επιβίωσή τους μετά από 1,8 μ.Χ. Ωστόσο, οι αναφορές από την Ουρουγουάη για νέα ευρήματα σχετικά μικρής μορφής (Psilopterus), που χρονολογούνται πριν από 18.000 και 96.000  χρόνια, υποδηλώνουν ότι επιβίωσαν εκεί μέχρι πολύ πρόσφατα (δηλαδή μέχρι το τέλος του Πλειστοκένιου). η αρχική έκθεση μιας τέτοιας πρόσφατης ημερομηνίας έχει αμφισβητηθεί.
Οι φοροραχίδες μπορεί να είχαν φτάσει ακόμη και στην Αφρική. Απολιθωματα από το γένος Lavocatavis ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στην Αλγερία, αλλά τίθεται υπό αμφισβήτηση η κατάστασή του ως πραγματικής φοροραχίδας. Μια πιθανή ευρωπαϊκή μορφή, Eleutherornis, έχει επίσης προσδιοριστεί.
Τροφή
Όλες οι φοροραχίδες πιστεύεται ότι ήταν σαρκοφάγα. Η ισχυρή καμπύλη προς τα κάτω από την άκρη αυτού του ράμφους υποδηλώνει ότι αποσπούσαν τη σάρκα από το σώμα άλλων ζώων. Πολλά υπάρχοντα είδη πουλιών με αυτό το χαρακτηριστικό είναι σαρκοφάγα. Οι CT ανιχνεύσεις που πραγματοποιήθηκαν στο κρανίο μιας φοροραχίδας αποκαλύπτουν ότι το είδος δεν θα ήταν ικανό να ταρακουνήσει το θύμα του δίπλα στην πλάτη, αλλά να ασκήσει σημαντική δύναμη προς τα κάτω. Ο Florentino Ameghino ισχυρίστηκε σε μια επιστολή προς τον Édouard Trouessart ότι είχε δείγματα από την Αργεντινή για «απολιθωμένες μάζες που διατήρησαν σκελετούς μεγάλων τρωκτικών, Protypotheridae και ακόμη Proterotheriidae, με όλα τα οστά τους θρυμματισμένα και διαβρωμένα. χωρίς εμφανή τάξη και σχηματίζοντας μια σχεδόν σφαιρική μάζα με το κρανίο στο κέντρο, υποδηλώνοντας ότι οι φοροραχίδες μπορεί να συνήθιζαν να καταπίνουν ολόκληρο το θήραμά τους και να επανεμφανίζουν τα αβλαβή μέρη παρόμοια με τις κουκουβάγιες. Ωστόσο, ο Ameghino ποτέ δεν περιέγραψε επισήμως αυτά τα δείγματα και δεν έχουν ακόμη μετεγκατασταθεί, καθιστώντας δύσκολο να προσδιοριστεί αν πρόκειται για απομεινάρια φοροραχιδών. Τα απολιθωμένα απομεινάρια από τη βορειοδυτική Αργεντινή έχουν επίσης προταθεί ότι σχετίζονται με μικρές φοροραχίδες  όπως Procariama.
Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα
Ματθίλδη της Γαλλίας
Η Ματθίλδη της Γαλλίας (943 – 26 Νοεμβρίου 981/982) από τη Δυναστεία των Καρολιδών ήταν βασίλισσα της Βουργουνδίας (964 - 982) με τον γάμο της με τον Κορράδο Α΄ της Βουργουνδίας. Η Ματθίλδη ήταν κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας βασιλιά στη Δυτική Φραγκία και της συζύγου του Γκερμπέργκας, αδελφής του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την εποχή που γεννήθηκε η αυτοκρατορική εξουσία των Καρολιδών είχε εξασθενήσει σημαντικά, ο Λουδοβίκος Δ΄ προσπάθησε να ενισχύσει την εξουσία της με τον γάμο της με μια πανίσχυρη πριγκίπισσα από τη Γερμανία. Οι βασικότεροι αντίπαλοι του ήταν το Δουκάτο της Νορμανδίας και ο Ροβερτίδης πρίγκιπας Ούγος ο Μέγας.
O αδελφός της Ματθίλδης Λοθάριος της Γαλλίας ανέβηκε στον θρόνο των Δυτικών Φράγκων σε ηλικία 13 ετών (954), η μητέρα τους ήταν κηδεμόνας και αντιβασιλιάς. Η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Κορράδο μέλος του Οίκου των Γουέλφων που κυβερνούσε από το 937 το Βασίλειο της Αρλ στη Βουργουνδία. Ο Λοθάριος αναζήτησε την υποστήριξη του θείου του Όθων Α΄, που είχε νυμφευθεί την αδελφή του Λοθάριου Αδελαΐδα της Ιταλίας. Ο γάμος έφερε στον βασιλιά προίκα από τη Ματθίλδη την πόλη Βιέν την οποία της έκανε δώρο ο αδελφός της Λοθάριος.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Κορράδο Α΄ της Βουργουνδίας απέκτησαν:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Λεκιανόμπα
μικρογραφία|300x300εσ| Ο Βασιλιάς Ηράκλειος ΙΙ μάχεται τους Λεζγκίν από τον Βαλεριανό Σιδάμο-Εριστάβι : η μάχη εναντίον του Αβάρου χαν Νουρσάλ Μπεκ μικρογραφία|300x300εσ| Η επιστροφή των Λεζγκίν από μια επιδρομή, απεικονίζει τον Μουχαμάντ Νουτσάλ IV τον κυβερνήτη του Κουντζάχ Λεκιανόμπα ( ლეკიანობა ) ήταν το όνομα, που δόθηκε σε σποραδικές επιδρομές και επιθέσεις από τους ανθρώπους του Νταγκεστάν στη Γεωργία από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα. Ο όρος προέρχεται από το Leki με το οποίο οι Γεωργιανοί γνώριζαν τους λαούς του Νταγκεστάν, με το επίθημα - anoba που ορίζει την απόδοση. Οι αναφορές σε αυτές τις επιδρομές εμφανίζονται στην επική ποίηση των Αβάρων. Τα ονόματα των ηγεμόνων που ηγούνται των πιο καταστροφικών επιθέσεων, Ούμμα-Χαν, Νούρσαλ-Μπεκ και Μαλλαχί, αναφέρονται σε πηγές της Γεωργίας.
Οι επιθέσεις ξεκίνησαν με την αποσύνθεση του Βασιλείου της Γεωργίας και την επακόλουθη παρακμή των διαδόχων του στον αδιάκοπο αμυντικό πόλεμο εναντίον της περσικής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στα τέλη του 16ου αιώνα, μέρος των γεωργιανών συνόρων στο Βασίλειο του Καχετίας, που αργότερα ήταν γνωστό ως Σαϊνγκίλο, δόθηκε από τον Πέρση σάχη  Αμπάς I στους συμμάχους του στο Νταγκεστάν, δημιουργώντας μια βάση για τις επόμενες εισβολές.
Αν και κυρίως μικρής κλίμακας, αυτές οι επιθέσεις ήταν αρκετά συχνές για να είναι μάλλον καταστροφικές για την κατακερματισμένη χώρα, με τους επιτιθέμενους να παίρνουν όμηρους και να λεηλατούν τους συνοριακούς οικισμούς. Από καιρό σε καιρό, αυτές οι επιθέσεις εξελίχθηκαν σε μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις, που περιελάμβαναν χιλιάδες στρατεύματα και διεξήχθησαν από τους φεουδαρχούς πολέμαρχους του Νταγκεστάν συχνά σε συμμαχία με τους Πέρσες ή τους Οθωμανούς. Το Βασίλειο του Καχετίας και το Βασίλειο του Κάρτλι ήταν τα δύο βασίλεια της ανατολικής Γεωργίας, που υπέφεραν περισσότερο. Οι Γεωργιανοί δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν αποτελεσματικό αμυντικό μηχανισμό εναντίον της Λεκιανόμπα, κυρίως λόγω των μόνιμων εσωτερικών πολέμων και της αντιπαλότητας μεταξύ των πολιτειών της Γεωργίας. Επιπλέον, οι μισθοφόροι του Νταγκεστάν χρησιμοποιούνταν συχνά από αντίπαλους βασιλιάδες και πρίγκιπες της Γεωργίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1720, ο βασιλιάς της Γεωργίας Βαχτάνγκ VI ενέτεινε τις προσπάθειές του για την αντιμετώπιση του Νταγκεστάν. Το 1722, αποφάσισε να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Ρώσο τσάρο Πέτρο Α΄ και κινητοποίησε έναν μεγάλο στρατό, για να κάνει εκστρατεία ενάντια στο Νταγκεστάν και τον κύριο σύμμαχό τους, την Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Περσικού Πολέμου (1722-1723). Ωστόσο, ο Πέτρος σύντομα έκανε ειρήνη με τους Πέρσες, που ανάγκασαν τον Βαχτάνγκ να ανακαλέσει τα στρατεύματά του. Η ανεξαρτησία της Γεωργίας κατέρρευσε τελικά και πάλι υπό την οθωμανική και περσική επίθεση κατά τις δύο επόμενες δεκαετίες, δίνοντας στις φυλές του Νταγκεστάν περισσότερες πιθανότητες να επιτεθούν. Το 1744, ο Τέιμουραζ II και ο γιος του Ηράκλειος II αναβίωσαν τα βασίλεια των Κάρτλι και Καχετίας από τον άρχοντά τους, τον Ναντίρ Σαχ, και ενώθηκαν με τις δυνάμεις τους για να ελέγξουν τις επιθέσεις του Νταγκεστάν. Από το 1750 έως το 1755, τρεις φορές απέρριψαν με επιτυχία έναν μεγάλο συνασπισμό των φυλών του Νταγκεστάν με επικεφαλής τον Αβάρο χαν Νουρσάλ Μπεκ. Το 1774, ο Ηράκλειος II δημιούργησε μια ειδική στρατιωτική δύναμη, η οποία αρχικά, υπό τη διοίκηση του γιου του Ηράκλειου, Λέβαν, χρησίμευσε ένα αποτελεσματικό όργανο ενάντια στις επιθέσεις του Νταγκεστάν. Ωστόσο, αντιμετωπίζοντας μια εσωτερική κρίση στο βασίλειό του, ο Ηράκλειος II δεν μπόρεσε τελικά να εξαλείψει τις απειλές από τους ορειβάτες του Καυκάσου. Το 1785 και το 1787, ο Αβάρ χαν Ομάρ επιτέθηκε δύο φορές στην Καχετία, μετατρέποντας πολλά παραμεθόρια χωριά σε ερείπια. Ξεκινώντας το 1801, με την προσάρτηση της Γεωργίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο δρόμος του Νταγκεστάν εξασθένησε σημαντικά. Κατά τη διάρκεια των πολέμων του Καυκάσου, ο Ιμάμ Σαμίλ εισέβαλε στα σύνορα της Καχετίας το 1854, μια επίθεση που  θεωρείται σε μεγάλο βαθμό το τελευταίο συμβάν της Λεκιανόμπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Νταγκεστάν Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας
Χρυσή Εποχή της Γεωργίας
Η Χρυσή Εποχή της Γεωργίας ( საქართველოს ოქროს ხანა   ) περιγράφει μια ιστορική περίοδο του Υψηλού Μεσαίωνα, που εκτείνεται περίπου στα τέλη του 11ου έως 13ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου το Βασίλειο της Γεωργίας έφτασε στο αποκορύφωμα της δύναμης και της ανάπτυξής του. Εκτός από τη στρατιωτική επέκταση, αυτή την περίοδο γνώρισε την άνθηση της μεσαιωνικής γεωργιανής αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής και της ποίησης, η οποία εκφράστηκε συχνά στην ανάπτυξη της εκκλησιαστικής τέχνης, καθώς και στη δημιουργία των πρώτων μεγάλων έργων κοσμικής λογοτεχνίας.
Με διάρκεια περισσότερο από δύο αιώνες, η Χρυσή Εποχή τελείωσε σταδιακά λόγω των επίμονων εισβολών νομάδων, όπως οι Μογγόλοι, καθώς και της εξάπλωσης του Μαύρου Θανάτου από αυτές τις ίδιες νομαδικές ομάδες. Η Γεωργία αποδυναμώθηκε περαιτέρω μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, η οποία σηματοδότησε αποτελεσματικά το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του παραδοσιακού συμμάχου της Γεωργίας. Ως αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών, από τον 15ο αιώνα η Γεωργία κατέρρευσε και μετατράπηκε σε έναν απομονωμένο θύλακα, σε μεγάλο βαθμό αποκομμένο από τη χριστιανική Ευρώπη και περιτριγυρισμένο από εχθρικούς ισλαμιστές τουρκο-Ιρανούς γείτονες. Η παρακμή της Γεωργίας οδήγησε σε «εξευγενισμό» της εικόνας της στις ρωσικές αυτοκρατορικές αντιλήψεις, οι οποίες αγνόησαν συστηματικά την προέλευση του έθνους και αντ 'αυτού την παρουσίασαν ως έναν ευάλωτο, θηλυκό «ανατολικό λαό» που χρειάζεται αυτοκρατορική προστασία. Αντίθετα, για τη Γεωργία η Χρυσή Εποχή αποτελεί σημαντικό μέρος του κύρους της ως ενός κάποτε ισχυρού και αρχαίου έθνους, που διατηρούσε σχέσεις με την Ελλάδα και τη Ρώμη.
Προέλευση της Χρυσής Εποχής
δεξιά|μικρογραφία| Ο Δαβίδ Δ΄ ο Χτίστης, ο αρχικός αρχιτέκτονας της Χρυσής Εποχής. Τοιχογραφία από το [[Μοναστήρι του Σίο-Μγκβίμε|μοναστήρι Σίο-Μγκβίμε .]] μικρογραφία| [[Μοναστήρι του Γκελάτι|Ζελάτι Θεοτόκος. Η χρήση δαπανηρών ψηφιδωτών σε διακοσμήσεις εκκλησιών προήγαγε τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Γεωργίας. ]] Η Χρυσή Εποχή ξεκίνησε με τη βασιλεία του Δαβίδ IV («ο οικοδόμος» ή «ο μεγάλος»), ο γιος του Γεωργίου Β ' και της Βασίλισσας Έλενας, ο οποίος ανέλαβε το θρόνο σε ηλικία 16 ετών σε μια περίοδο Μεγάλων Τουρκικών Εισβολών. Καθώς ενηλικιώθηκε υπό την καθοδήγηση του υπουργού του παλατιού, Τζορτζ του Χοντίδη, ο Δαβίδ IV κατέστειλε τη διαφωνία των φεουδαρχών και συγκέντρωσε τη δύναμη στα χέρια του για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των ξένων απειλών. Το 1121, νίκησε αποφασιστικά πολύ μεγαλύτερους τουρκικούς στρατούς κατά τη διάρκεια της Μάχης του Ντιντγκόρι, με τους Σελτζούκους Τούρκους, που τρέπονταν σε φυγή, να καταδιώκονται από το γεωργιανό ιππικό για αρκετές ημέρες. Μία τεράστια ποσότητα λάφυρων και φυλακισμένων συνελήφθησαν από τον στρατό του Δαβίδ, ο οποίος είχε επίσης εξασφαλίσει την Τιφλίδα και εγκαινίασε μια νέα εποχή αναβίωσης.
Για να αναδείξει το υψηλότερο κύρος της χώρας του, έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Γεωργίας, που απέρριψε τους σεβαστούς τίτλους, που παραχώρησε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο μακροχρόνιος σύμμαχος της Γεωργίας, υποδεικνύοντας ότι η Γεωργία θα αντιμετώπιζε τον ισχυρό φίλο της μόνο με βάση την ισοτιμία. Λόγω στενών οικογενειακών δεσμών μεταξύ της Γεωργίας και της βυζαντινής βασιλείας - η πριγκίπισσα Μάρθα της Γεωργίας, θεία του Δαβίδ IV, ήταν κάποτε μία βυζαντινή αυτοκράτειρα - έως τον 11ο αιώνα, έως και 16 άρχοντες και βασιλιάδες της Γεωργίας είχαν βυζαντινούς τίτλους, ο Δαβίδ έγινε ο τελευταίος που έκανε το ίδιο.
Ο Δαβίδ IV έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην άρση των υπολειμμάτων των ανεπιθύμητων ανατολικών επιρροών, τις οποίες οι Γεωργιανοί θεωρούσαν αναγκαστικές, υπέρ των παραδοσιακών χριστιανικών και βυζαντινών τόνων. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας ίδρυσε το Μοναστήρι Γκελάτι, ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το οποίο έγινε σημαντικό κέντρο επιστημονικής γνώσης στον Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανικό κόσμο της εποχής.
Ο Δαβίδ IV έπαιξε επίσης έναν προσωπικό ρόλο στην αναβίωση της γεωργιανής θρησκευτικής υμνογραφίας, συνθέτοντας τους Ύμνους της Μετάνοιας (გალობანი სინანულისანი, galobani sinanulisani), μια ακολουθία οκτώ ψαλμών με ελεύθερους στίχους. Σε αυτήν τη συναισθηματική μετάνοια των αμαρτιών του, ο Δαβίδ βλέπει τον εαυτό του ως μετενσάρκωση του Βιβλικού Δαβίδ, με παρόμοια σχέση με τον Θεό και με τον λαό του. Οι ύμνοι του μοιράζονται επίσης τον ιδεαλιστικό ζήλο των σύγχρονων Ευρωπαίων σταυροφόρων στους οποίους ο Δαβίδ ήταν φυσικός σύμμαχος στον αγώνα του ενάντια στους Σελτζούκους.
Βασιλεία του Δημητρίου Ι και του Γεωργίου Γ '
δεξιά|μικρογραφία|227x227εσ| [[Μοναστήρι του Κίντσβισι|Ο Αρχάγγελος του Κιντσβίσι, γεμάτος με σπάνια και ακριβά <i id="mwUA">φυσικά</i> χρώματα κυανά, αποδεικνύει την αυξανόμενη πολυπλοκότητα και τους πόρους των γεωργιανών δασκάλων μετά τη βασιλεία του Γεωργίου Γ ']] Το βασίλειο συνέχισε να ανθίζει υπό τον Δημήτριο Α ', γιο του Δαβίδ. Αν και η βασιλεία του συνδέθηκε με μια διαταραγμένη οικογενειακή σύγκρουση, που σχετιζόταν με τη βασιλική διαδοχή, η Γεωργία παρέμεινε συγκεντρωτική δύναμη με έναν ισχυρό στρατό, με αρκετές αποφασιστικές νίκες εναντίον των μουσουλμάνων στη Γκαντζά, οι πύλες των οποίας καταλήφθηκαν από τον Δημήτριο και μετακινήθηκαν ως τρόπαιο στο Γκελάτι.
Ένας ταλαντούχος ποιητής, ο Δημήτριος συνέχισε επίσης τις συνεισφορές του πατέρα του στη θρησκευτική πολυφωνία της Γεωργίας. Ο πιο διάσημος από τους ύμνους του είναι το Είσαι ένας Αμπελώνας, ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Παναγία, την προστάτιδα άγιο της Γεωργίας, και εξακολουθεί να τραγουδιέται στις εκκλησίες της Γεωργίας 900 χρόνια μετά τη δημιουργία της.
Το Δημήτριο διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος το 1156, ξεκινώντας ένα στάδιο πιο επιθετικής εξωτερικής πολιτικής. Την ίδια χρονιά που ανέβηκε στο θρόνο, ο Γεώργιος ξεκίνησε μια επιτυχημένη εκστρατεία εναντίον του Σουλτανάτου του Αχλάτ των Σελτζούκων. Απελευθέρωσε τη σημαντική πόλη της Αρμενίας Ντβιν από την τουρκική υποτέλεια και έτσι καλωσορίστηκε ως απελευθερωτής στην περιοχή. Ο Γεώργιος συνέχισε επίσης τη διαδικασία ανάμειξης της γεωργιανής βασιλικής οικογένειας με τις υψηλότερες τάξεις της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, απόδειξη της οποίας είναι ο γάμος της κόρης του Ρουσούνταν με τον Μανουήλ Κομνηνό, το γιο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α' Κομνηνού.
Ζενίθ της ανάπτυξης υπό τη βασίλισσα Ταμάρα
Οι επιτυχίες των προκατόχων της βασίστηκαν στη βασίλισσα Ταμάρα, κόρη του Γεωργίου Γ ', η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα ηγεμόνας της Γεωργίας από μόνη της και υπό την ηγεσία της, το γεωργιανό κράτος έφτασε στο αποκορύφωμα της εξουσίας και του κύρους του Μεσαίωνα. Όχι μόνο θωράκισε μεγάλο μέρος της αυτοκρατορίας της από περαιτέρω τουρκικές επιθέσεις, αλλά εξομάλυνε επιτυχώς τις εσωτερικές εντάσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός πραξικοπήματος, που διοργάνωσε ο Ρώσος σύζυγός της Γιούρι Μπογκολιούμπσκι, πρίγκιπας του Νόβγκοροντ. Επιπλέον, ακολούθησε πολιτικές, που θεωρήθηκαν πολύ διαφωτισμένες για την εποχή εκείνη, όπως η κατάργηση της θανατικής ποινής και των βασανιστηρίων.
Εμπόριο και πολιτισμός
Με τα ακμάζοντα εμπορικά κέντρα τώρα υπό τον έλεγχο της Γεωργίας, η βιομηχανία και το εμπόριο έφεραν νέο πλούτο στη χώρα και στην αυλή της Ταμάρα. Οι φόροι υποτέλειας, που αποσπάστηκαν από τους γείτονες, και η λεία του πολέμου προστέθηκαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο, δημιουργώντας το ρητό ότι «οι αγρότες ήταν σαν ευγενείς, οι ευγενείς σαν πρίγκιπες και οι πρίγκιπες σαν βασιλιάδες».
Η βασιλεία της Ταμάρα σηματοδότησε επίσης τη συνέχιση της καλλιτεχνικής ανάπτυξης στη χώρα, που ξεκίνησε από τους προκατόχους της. Ενώ τα σύγχρονα της Γεωργίας χρονικά συνέχισαν να κατοχυρώνουν τη χριστιανική ηθική, το θρησκευτικό θέμα άρχισε να χάνει την προηγούμενη κυρίαρχη θέση του στην εξαιρετικά πρωτότυπη κοσμική λογοτεχνία. Αυτή η τάση κορυφώθηκε με ένα έπος που γράφτηκε από τον εθνικό ποιητή της Γεωργίας Ρουσταβελί - Ο Ιππότης με το δέρμα πάνθηρα (Vepkhistq'aosani). Σεβαστή στη Γεωργία ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της εθνικής λογοτεχνίας, το ποίημα γιορτάζει τα μεσαιωνικά ανθρωπιστικά ιδανικά της ιπποσύνης, της φιλίας και της αρχοντικής αγάπης.
Νομαδικές επιδρομές και η σταδιακή παρακμή της Γεωργίας
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Παρά τις αποτυχίες των Μογγόλων, η Γεωργία συνέχισε να παράγει πολιτιστικά αξιοθέατα, όπως αυτές οι τοιχογραφίες στο Ουμπίσι από τον Νταμιάνε - έναν από τους διακεκριμένους μεσαιωνικούς καλλιτέχνες της Γεωργίας. Περίπου την εποχή που οι Μογγόλοι εισέβαλαν στη σλαβική βορειοανατολική Ευρώπη, οι νομαδικοί στρατοί ωθήθηκαν ταυτόχρονα προς τα κάτω προς τη Γεωργία. Ο Γεώργιος IV, γιος της Βασίλισσας Ταμάρα, άφησε τις προετοιμασίες του προς υποστήριξη της Πέμπτης Σταυροφορίας και επικεντρώθηκε στην καταπολέμηση των εισβολέων, αλλά η επίθεση των Μογγόλων ήταν πολύ δυνατή, για να ξεπεραστεί. Οι Γεωργιανοί υπέστησαν μεγάλες απώλειες στον πόλεμο και ο ίδιος ο βασιλιάς τραυματίστηκε σοβαρά. Ως αποτέλεσμα, ο Γεώργιος IV έγινε ανάπηρος και πέθανε πρόωρα σε ηλικία 31 ετών.
Η αδερφή του Γεωργίου Ρουσούνταν ανέλαβε το θρόνο, αλλά ήταν πολύ άπειρη και η χώρα της ήταν πολύ αδύναμη, για να απομακρύνει τους νομάδες. Το 1236 ένας επιφανής Μογγόλος διοικητής Τσορμακάν ηγήθηκε ενός μαζικού στρατού ενάντια στη Γεωργία και τους υποτελείς της, αναγκάζοντας τη βασίλισσα Ρουσούνταν να φύγει προς τα δυτικά, αφήνοντας την ανατολική Γεωργία στα χέρια των ευγενών, που τελικά έκαναν ειρήνη με τους Μογγόλους και συμφώνησαν να αποτίσουν φόρο τιμής. Όσοι αντιστάθηκαν υπέστησαν πλήρη εκμηδενισμό. Οι Μογγολικοί στρατοί επέλεξαν να μην διασχίσουν το φυσικό φράγμα της οροσειράς Λίχι για την καταδίωξη της βασίλισσας της Γεωργίας, αποφεύγοντας τη δυτική Γεωργία από τις εκτεταμένες εξάρσεις. Αργότερα, η Ρουσούνταν επιχείρησε να κερδίσει υποστήριξη του Πάπα Γρηγόριου IX, αλλά χωρίς επιτυχία. Το 1243, η Γεωργία αναγκάστηκε τελικά να αναγνωρίσει τον Μεγάλο Χαν ως αρχηγό της.
Ίσως καμία Μογγολική εισβολή δεν κατέστρεψε τη Γεωργία όσο οι δεκαετίες του αγώνα κατά των Μογγόλων, που έλαβαν χώρα στη χώρα. Η πρώτη εξέγερση κατά των Μογγόλων ξεκίνησε το 1259 υπό την ηγεσία του Δαβίδ VI και διήρκεσε σχεδόν τριάντα χρόνια. Η αντι-Μογγολική πάλη συνεχίστηκε χωρίς μεγάλη επιτυχία υπό τους Βασιλείς Δημήτριο τον Αυτο-Θυσιαστή, που εκτελέστηκε από τους Μογγόλους, και τον Δαβίδ VIII.
Η Γεωργία είδε τελικά μια περίοδο αναγέννησης άγνωστη από τη εποχή των εισβολών των Μογγόλων υπό τον Βασιλιά Γεώργιο Ε΄ τον Λαμπρό. Ένας οξυδερκής μονάρχης, ο Γεώργιος V κατάφερε να παίξει στην παρακμή του Ιλχανάτο, σταμάτησε να αποτίει φόρο τιμής στους Μογγόλους, αποκατέστησε τα κρατικά σύνορα της Γεωργίας όπως ήταν πριν από το 1220 και επέστρεψε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας στη σφαίρα επιρροής της Γεωργίας. Κάτω από αυτόν, η Γεωργία καθιέρωσε στενούς διεθνείς εμπορικούς δεσμούς, κυρίως με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία - με την οποία ο Γεώργιος V είχε οικογενειακούς δεσμούς - αλλά και με τις μεγάλες ευρωπαϊκές θαλάσσιες δημοκρατίες, τη Γένοβα και τη Βενετία. Ο Γεώργιος V πέτυχε επίσης την αποκατάσταση αρκετών γεωργιανών μοναστηριών στην Ιερουσαλήμ στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας και κέρδισε δωρεάν διέλευση για τους Γεωργιανούς προσκυνητές στους Αγίους Τόπους. Η εκτεταμένη χρήση του σταυρού της Ιερουσαλήμ στη Μεσαιωνική Γεωργία - μια έμπνευση για τη σύγχρονη εθνική σημαία της Γεωργίας - θεωρείται ότι χρονολογείται από τη βασιλεία του Γεωργίου V.
Ο θάνατος του Γεωργίου V, του τελευταίου μεγάλου βασιλιά της ενοποιημένης Γεωργίας, προκάλεσε μια μη αναστρέψιμη παρακμή του Βασιλείου. Οι επόμενες δεκαετίες σηματοδοτήθηκαν από τον Μαύρο Θάνατο, ο οποίος διαδόθηκε από τους νομάδες, καθώς και από πολλές επιδρομές υπό την ηγεσία του Ταμερλάνου, ο οποίος κατέστρεψε την οικονομία, τον πληθυσμό και τα αστικά κέντρα της χώρας. Μετά την πτώση του Βυζαντίου, η Γεωργία μετατράπηκε οριστικά σε έναν απομονωμένο, διασπασμένο χριστιανικό θύλακα, ένα λείψανο της ξεθωριασμένης Ανατολικής Ρωμαϊκής εποχής, που περιβαλλόταν από εχθρικούς Τουρκο-Ιρανούς γείτονες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Γεωργίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Γεωργία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατάλογος ανακτόρων στη Ρώμη
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
AK-104
μικρογραφία|262x262εσ
Το AK-104 είναι παραλλαγή αραβίδας του AK-103. Τα AK-102, AK-105 και AK-104 μοιάζουν πολύ στο σχεδιασμό, με τις διαφορές τους να είναι το διαμέτρημα, οι λειτουργίες και οι αντίστοιχοι τύποι γεμιστήρα. Το AK-104 χρησιμοποιεί το πυρομαχικό 7,62×39 mm και έτσι τροφοδοτείται από οποιοδήποτε τυπικό γεμιστήρα 7,62x39 της οικογένειας AK.
Σχέδιο
Οι προστατευτικές επιστρώσεις εξασφαλίζουν εξαιρετική αντοχή στη διάβρωση των μεταλλικών εξαρτημάτων. Ο υποφυλακτηρας, ο γεμιστήρας, το κοντάκι και η πιστολοειδής λαβή είναι κατασκευασμένα από πλαστικό υψηλής αντοχής.
Τα AK της σειράς 100 παράγονται από τα εργοστάσια Izhmash στο Izhevsk της Ρωσίας.
Παραλλαγές
SLR-107CR
Έκδοση για την πολιτική αγορά, με μηχανισμό ημιαυτόματο βολής το τυφέκιο χρησιμοποιεί ένα μπλοκ αερίου σχεδόν πανομοιότυπο με αυτό που φαίνεται στο ρωσικό πρωτότυπο. Ωστόσο, το CR διακρίνεται στο ότι έχει μια εκτεταμένη κάννη 16" για συμμόρφωση με τους κανονισμούς των ΗΠΑ, που συνήθως καλύπτονται από μία επέκταση ή απλά εκτίθεται με ένα απλό παξιμάδι που περνάει με σπείρωμα στο μπλοκ αερίου. Παράγεται στη Βουλγαρία και εισάγεται στις ΗΠΑ από την Arsenal Inc.
PSAK-104
Ημιαυτόματη σειρά πυροβόλων όπλων για την πολιτική αγορά με σκοπό να αντιγράψει την αισθητική του AK-104. Τα παραδείγματα της σειράς χρησιμοποιούν έναν κλώνο πιο παρόμοιο με αυτόν του ρωσικού μοτίβου μπλοκ αερίου/μπροστινού σκοπευτικού AK-104 σε αντίθεση με την βουλγαρική παραλλαγή SLR-107CR. Έχει σαν βάση το PSAK-103, ωστόσο, διαφέρει από άλλα παραδείγματα χρησιμοποιώντας το παλαιότερο κλείστρο της σειράς AKM καθώς και άλλα εξαρτήματα της σειράς AKM. Παράγεται από την Palmetto State Armory της Νότιας Καρολίνας.
Παραδείγματα Μικρής Παραγωγής
Λόγω της σπανιότητας των παραδειγμάτων AK-104 στην καταναλωτική αγορά των ΗΠΑ, διάφορες μικρές επιχειρήσεις οπλουργίας και ιδιώτες έχουν προμηθευτεί κιτ ανταλλακτικών AK-104 από το εξωτερικό καθώς και μια ποικιλία εξαρτημάτων που είναι συμβατά με 922R αμερικανικής κατασκευής για να κατασκευάσουν ημιτελή -αυτόματοι κλώνοι. Επιπλέον, ένας πολύ μικρός αριθμός τυφεκίων Saiga που κατασκευάστηκαν στη γραμμή συναρμολόγησης AK-104 στο Izhevsk της Ρωσίας φαίνεται να έχουν εισαχθεί και μετατραπεί στην πιο συνηθισμένη διαμόρφωση AK-104.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυφέκια
Βελασκίτα Ραμίρεθ
μικρογραφία| Ο [[Βερμούδο Β΄ του Λεόν|Bερμούδο Β΄ του Λεόν, σύζυγος της Βελασκίτα.]]
Η Βελασκίτα Ρεαμίρεθ, ισπαν.: Velasquita Ramírez, (c. 1035) ήταν βασιλική σύζυγος του Λεόν ως πρώτη σύζυγος του βασιλιά Βερμούδου Β' και μητέρα τhw πριγκίπισσας (infanta) Χριστίνας Βερμούδεθ, συζύγου του Ορδόνιο Ραμίρεθ.
Βιογραφία
Η οικογενειακή προέλευση της Bελασκίτα είναι αβέβαιη. Η επιγραφή σε μία πέτρα στην εκκλησία στην Ντέβα, την αποκαλεί απλά filia Ranimiri («κόρη του Ραμίρo»). Ο Mανουέλ Ρίσκo, ένας Ισπανός ιστορικός του 18ου αι., πίστευε ότι η Βελασκίτα ήταν κόρη του βασιλιά Ραμίρο Β΄ του Λεόν, αλλά η Βελασκίτα δεν εμφανίζεται ποτέ σε μεσαιωνικούς χάρτες ως filia Ranimiri regis,  που θα ήταν το έθιμο εκείνη την εποχή. Οι σύγχρονοι ιστορικοί απορρίπτουν αυτή τη συγγένεια και πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είχε γεννηθεί από τον Ραμίρο Μενένδεθ, γιο του κόμη Ερμενεγίλδο Γκονθάλεθ και Mουνιαδόνα Ντίαθ, και τη σύζυγό του Aδοσίνδα Γκουτιέρεθ, κόρη του κόμη Γκουτιέρ Μενένδεθ. Αυτό εναρμονίζεται με ένα έγγραφο της 5ης Ιανουαρίου 999, στο οποίο ο Bερμούνδo αναφέρεται στον Γκονθάλο Μπετότεθ, πατέρα του κόμη Ερμενεγίλδo, ως (προ)πάππο του.
Παντρεύτηκε τον Bερμούδo Β΄ μεταξύ 980 και 11 Οκτωβρίου 981, όταν και οι δύο εμφανίζονται μαζί για πρώτη φορά ένα χρόνο πριν από τη βασιλεία του Βερμούδου, σε μία δωρεά, που έγινε από τον Γαλικιανό κόμη Mενένδο Μενένδεθ στο μοναστήρι του Σαν Ξουλιάν δε Σάμος, στο οποίο ο Βερμούδo επιβεβαιώνει ως Veremudus, prolix Ordonius rex και Βελασκίτα ως uxor ipsius.
αριστερά|μικρογραφία| Το μοναστήρι του Σαν Πελάγιo, όπου η Βελασκίτα έζησε ως μοναχή.
Οικογένεια
Από τον βασιλιά Βερμούδο, η Βελασκουίτα είχε ένα γνωστό παιδί, την Χριστίνα Βερμούδεθ, η οποία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα (infante) Ορδόνιο Ραμίρεθ, γιο του αντιπάλου του πατέρα της Ραμίρο Γ' του Λεόν και της Σάντσα Γκόμεθ.
Η Βελασκίτα ήταν γιαγιά του Aλφόνσο Ορδόνιεθ, της Aλδόνθα (ή Iλδόνσια) Oρδόνιεθ (απεβ. μετά το 1056), του Oρδόνιo Oρδόνιεθ (σημαντικού μεγιστάνα και alférez του Φερδινάνδου Α΄ του Λεόν και της Καστίλης) και της Πελαγία Ορδόνιεθ, γνωστής ως «Δόνια Πάλλα».
Το τέλος και η ταφή
Η ακριβής ημερομηνία του τέλους της Βελασκίτα δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανότατα ήταν μεταξύ 1028 και 1035. Σύμφωνα με την παράδοση, τάφηκε στο μοναστήρι του Σαν Σαλβαδόρ στις Αστούριες, το οποίο είχε ιδρύσει πριν από το 1006 και είχε δωρίσει στις 29 Αυγούστου εκείνου του έτους στον Καθεδρικό Ναό του Οβιέδο μαζί με άλλα ακίνητα, όπως τα μοναστήρια της Σάντα Κρουθ, το Σαν Χουάν δε Αβόνιo και την εκκλησία του Σαν ΜΑρτίν δε Σάλας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Σιδωνία του Ποντιέμπραντυ
H Σιδονία, τσεχικά: Zdenka z Poděbrad (11 Νοεμβρίου 1449 - 1 Φεβρουαρίου 1510) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Γεωργίου της Βοημίας και της Κουνιγκούνδης, κόρης του Σμιλ του Στέρνμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1459 τον Αλβέρτο Γ΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Κοινότητα Σταυροχωρίου
Η Κοινότητα Σταυροχωρίου είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα ορίστηκε το Σταυροχώρι. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σταυροχωρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κουτσουράς, Λάπιθος και Τσικκαλαριά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 950 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Μαγδαληνή της Σαξονίας
H Μαγδαληνή, γερμ. Magdalena von Sachsen von Wettin (7 Μαρτίου 1507 - 25 Ιανουαρίου 1534) από τον Οίκο των Βέττιν-Αλβέρτου ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας και της Βαρβάρας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1524 τον Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας
Στιάρναν
Η Στιάρναν (ισλανδικά: Stjarnan) είναι ένας ισλανδικός αθλητικός σύλλογος που εξειδικεύεται στο ποδόσφαιρο. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισλανδίας. Ιδρύθηκε το 1960. Έδρα της ομάδας είναι το Samsungvöllur χωρητικότητας 1.000 θεατών.
Μεταπολεμική περίοδος
thumb|275px|Οικογένεια επιστρέφει στο χωριό της, [[Μπυρόν, βορειοδυτικά της Καέν στη Γαλλία, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια μαχών στις 18 Ιουλίου 1944.]]
Μεταπολεμική περίοδος ονομάζεται το διάστημα που ακολουθεί μετά το τέλος ενός πολέμου. Μια μεταπολεμική περίοδος μπορεί να γίνει μεσοπολεμική, όταν ο πόλεμος μεταξύ των ιδίων πλευρών συνεχίζεται σε μεταγενέστερο χρόνο (π.χ., η περίοδος μεταξύ του Α΄ και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Εν αντιθέσει, η μεταπολεμική περίοδος σηματοδοτεί την κατάπαυση του πυρός εξ ολοκλήρου.
Στον δυτικό κόσμο, μεταπολεμική περίοδος (μερικές φορές και με κεφαλαία) είναι η περίοδος που ξεκίνησε, κυρίως, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και πολλά από τα εμπλεκόμενα έθνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ενεπλάκησαν σε άλλους πολέμους έκτοτε.
Χρονολόγιο της μεταπολεμικής περιόδου του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου
Ο όρος «μεταπολεμικός» ενδέχεται να έχει διαφορετική έννοια σε διαφορετικές χώρες και να αναφέρεται σε περίοδο που καθορίζεται από τοπικές εκτιμήσεις που βασίζονται στην επίδραση του πολέμου εκεί. Στη Βρετανία, ο όρος «μεταπολεμική» αναφέρεται στην εποχή από την εκλογή του Κλέμεντ Άττλη το 1945 μέχρι αυτή της Μάργκαρετ Θάτσερ το 1979, μια περίοδο που ονομάζεται μεταπολεμική συναίνεση, η οποία ενδεχομένως να αναφέρεται σε μικρότερη περίοδο, που ολοκληρώνεται το 1960 ή με το τέλος που αντιστοιχεί στην εποχή των 50s.
Στην Ελλάδα, η μεταπολεμική περίοδος ξεκίνησε μετά το 1950 εξαιτίας του Εμφυλίου Πολέμου.
Ψυχροπολεμική εποχή
Θεωρώντας τη μεταπολεμική εποχή ως συνώνυμο της ψυχροπολεμικής εποχής, η μεταπολεμική εποχή περιλαμβάνει μερικές φορές και τη δεκαετία του 1980, και ολοκληρώνεται το 1990, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η δεκαετία του 1990 σπάνια θεωρείται μέρος της μεταπολεμικής περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ειρήνη Κατηγορία:Ιστορικές περίοδοι Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου
Δημοκρατικό Κόμμα Ακ Ζολ
Το Δημοκρατικό Κόμμα Ακ Ζολ (καζακικά: Ақ жол Демократиялық Партиясы (κυριλλικό), Aq Jol Demokratïyalıq Partïyası (λατινικό)), συνήθως αναφέρεται απλώς ως Ακ Ζολ (καζακικά: Ақ жол, μεταγραφή: Aq Jol, Φωτεινό Μονοπάτι) είναι ένα φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στο Καζακστάν.
Ιστορία
Το Ακ Ζολ ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2002 όταν μια ομάδα από μετριοπαθείς αποσπάστηκε από το πιο ριζοσπαστικό Κίνημα Δημοκρατικής Επιλογής του Καζακστάν, το οποίο ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2001 από ακτιβιστές κατά του Ναζαρμπάγιεφ. Το νέο πιο μετριοπαθές κόμμα προώθησε σε μια πλατφόρμα υπέρ των μεταρρυθμίσεων, υπέρ των επιχειρήσεων, και σε αντίθεση με το Κίνημα Δημοκρατικής Επιλογής, οι ηγέτες του απέφυγαν να αντιμετωπίσουν ανοιχτά τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Το Ακ Ζολ ιδρύθηκε από τους Οράζ Ζαντόσοφ, Μπουλάτ Αμπίλοφ και Αλιχάν Μπαϊμένοφ. Ο πρώην υπουργός πληροφοριών Αλτινμπέκ Σαρσενμπάγιεφ προσχώρησε αργότερα στο κόμμα.
Εκλογική απόδοση
Το Ακ Ζολ έλαβε το 12% των ψήφων στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2004. Ο Αλιχάν Μπαϊμένοφ αρνήθηκε να αποδεχθεί τη μοναδική έδρα που έλαβε το κόμμα στη 77μελή Ματζλίς μέχρι τον Οκτώβριο του 2006 όταν άλλαξε τη θέση του και εντάχθηκε στο κοινοβούλιο ως ο μοναδικός βουλευτής αντιπολιτευόμενου κόμματος. Το κόμμα υποστήριξε τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος, ιδιαίτερα τις εκλογές των διοικητών (ακίμ) σε όλα τα επίπεδα του διοικητικού συστήματος.
Διάσπαση
Την άνοιξη του 2005, οι Σαρσενμπάγιεφ, Αμπίλοφ και Ζαντόσοφ χωρίστηκαν από το κόμμα για να σχηματίσουν μια αντιφρονούντα φράξια που ονομάζεται Ναγκίζ Ακ Ζολ (Σωστό Φωτεινό Μονοπάτι). Κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου 2005, το Ακ Ζολ δεν συμμετείχε στον συνασπισμό των δυνάμεων της αντιπολίτευσης Για ένα Δίκαιο Καζακστάν και όρισε τον Αλιχάν Μπαϊμένοφ, τον πρόεδρο, ως υποψήφιο του κόμματος. Ο Μπαϊμένοφ κέρδισε το 1,61% της λαϊκής ψηφοφορίας. Ένας από τους αρχηγούς των κομμάτων που αργότερα εντάχθηκαν στο κόμμα Ναγκίζ Ακ Ζολ, Αλτινμπέκ Σαρσενμπάγιεφ, σκοτώθηκε κοντά στο Αλμάτι τον Φεβρουάριο του 2006 λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές. Στις εκλογές της 18ης Αυγούστου 2007, το κόμμα κέρδισε το 3.27% της λαϊκής ψηφοφορίας και δεν έλαβε έδρες. Όλες οι θέσεις κερδήθηκαν από το κυβερνών κόμμα Νουρ Οτάν. Στις εκλογές της Ματζιλίς του 2012, το κόμμα κέρδισε 8 έδρες και έτσι έγινε ένα από τα τρία κόμματα που εκπροσωπούνταν στο νομοθετικό σώμα. Ωστόσο, έξι από τα επτά κόμματα που αμφισβητούν τις εκλογές λέγεται ότι είναι πιστοί στον Πρόεδρο Ναζαρμπάγιεφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Καζακστάν
Τελικός Κόπα Αμέρικα 2015
Ο Τελικός Κόπα Αμέρικα 2015 ήταν ο τελευταίος αγώνας του Κόπα Αμέρικα 2015, μιας διεθνούς ποδοσφαιρικής διοργάνωσης υπό την αιγίδα της CONMEBOL, η οποία έλαβε χώρα στη Χιλή από τις 11 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουλίου του 2015 στο Εστάδιο Νασιονάλ του Σαντιάγο και περιελάμβανε τη διοργανώτρια Χιλή και την Αργεντινή. Η Χιλή ως πρωταθλήτρια εξασφάλασε μία θέση στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 της FIFA στη Ρωσία.
Ένα νέο τρόπαιο, το οποίο κατασκευάστηκε για να χρησιμοποιηθεί στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2016, παρουσιάστηκε στο τελικό.
Υπόβαθρο
Αυτή η διοργάνωση ήταν η έβδομη που φιλοξενήθηκε από τη Χιλή. Ο αγώνας σηματοδίτησε την πέμπτη φορά που Χιλή έφτασε σε τελικό. Ποτέ ξανά δεν είχε κερδίσει τη διοργάνωση και η τελευταία της εμφάνιση σε τελικό ήταν το 1987, όταν ηττήθηκε από την Ουρουγουάη. Εν τω μεταξύ, η Αργεντινή έφτασε στον εικοστό έβδομο τελικό. Η τελευταία της εμφάνιση σε τελικό ήταν το 2007, όταν ηττήθηκε από τη Βραζιλία, ενώ η τελευταία της κατάκτηση πρωταθλήματος (συμπεριλαμβανομένων των παγκόσμιων διοργανώσεων) ήταν το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα 2015
Βαρβάρα Γιαγκελλόνων
H Βαρβάρα, Barbara Jagiellon (15 Ιουλίου 1478 - 15 Φεβρουαρίου 1534) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1496 τον Γεώργιο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Δούκισσες της Σαξονίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Ελισάβετ της Έσσης (1502-1557)
H Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth von Hessen (4 Μαρτίου 1502 - 6 Δεκεμβρίου 1557) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης· παντρεύτηκε τον διάδοχο του δουκάτου της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Γουλιέλμου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης και της Άννας, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1516 τον Ιωάννη των Βέττιν διάδοχο στο δουκάτο της Σαξονίας.Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Παντελής Καλπακτσόγλου
thumb|Ο Παντελής Καλπακτσόγλου. Ο Παντελής Καλπακτσόγλου του Θεοδώρου (1899 - 15 Ιουλίου 1951) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και ως πρόεδρος του ΠΑΟΚ.
Βιογραφία
Επί πολλά έτη εκλεγόταν πρόεδρος των χρηματιστών Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα. Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με τον αθλητισμό και διετέλεσε πρώτος αντιπρόεδρος (1926) και μετά πρόεδρος του ΠΑΟΚ.
Τον αντικατέστησε στην έδρα του ο Ηλίας Νόβας, δικηγόρος Βεροίας. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη και είχαν 2 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Σέρεν Σέρενσεν
Ο Σέρεν Πίντερ Λάουριτς Σέρενσεν, ή αλλιώς Σέρεν Σέρενσεν (9 Ιανουαρίου 1868 – 12 Φεβρουαρίου 1939), ήταν Δανός χημικός που έγινε γνωστός για τις έρευνές του στα αμινοξέα, τις πρωτεΐνες και τα ένζυμα, και συχνά αναφέρεται ως ο «πατέρας του pH» για την εισαγωγή της έννοιας του pH, μιας κλίμακας για τη μέτρηση της οξύτητας και της αλκαλικότητας υδατικών διαλυμάτων.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Havrebjerg της Δανίας το 1868 και ήταν γιος ενός αγρότη. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης σε ηλικία 18 ετών. Ήθελε να κάνει καριέρα στην ιατρική, αλλά υπό την επιρροή του χημικού Sophus Mads Jørgensen αποφάσισε να ασχοληθεί με τη χημεία.
Ενώ σπούδαζε για το διδακτορικό του εργάστηκε ως βοηθός στη χημεία στο εργαστήριο του Πολυτεχνείου της Δανίας, βοήθησε σε γεωλογική έρευνα της Δανίας και επίσης εργάστηκε ως σύμβουλος στο Ναυπηγείο του Βασιλικού Ναυτικού.
Παντρεύτηκε δύο φορές και η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Margrethe Høyrup Sørensen, με την οποία συνεργάστηκε μαζί του στις σπουδές του.
Καριέρα
Το επιστημονικό του έργο αναφέρεται στην θεωρία των ιόντων και στην ανάπτυξη των αναλυτικών τεχνικών της οξυμετρίας και της αλκαλιμετρίας.
Από το 1901 έως το 1938, ο Σέρενσεν ήταν επικεφαλής του διάσημου Εργαστηρίου Carlsberg στην Κοπεγχάγη. Ενώ εργαζόταν στο Εργαστήριο Carlsberg μελέτησε την επίδραση της συγκέντρωσης ιόντων στις πρωτεΐνες και, επειδή η συγκέντρωση των ιόντων υδρογόνου ήταν ιδιαίτερα σημαντική, εισήγαγε την κλίμακα pH ως μια απλή τεχνική μέτρησης της οξύτητας, το 1909.
Το άρθρο στο οποίο εισήγαγε -πρώτος- την κλίμακα (χρησιμοποιώντας τη σημειογραφία ) δημοσιεύτηκε στα γαλλικά και στα δανικά, καθώς και στα γερμανικά και περιέγραψε δύο μεθόδους για τη μέτρηση της οξύτητας που ο Σέρενσεν και οι φοιτητές του είχαν τελειοποιήσει. Η πρώτη μέθοδος βασιζόταν σε ηλεκτρόδια, ενώ η δεύτερη μέθοδος αφορούσε στη σύγκριση των χρωμάτων των δειγμάτων και ενός προεπιλεγμένου συνόλου δεικτών (Sørensen, 1909).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη
Η Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη (NCL; Κινέζικα: 國家 圖書館; Πινγίν: Guójiā Túshūguǎn) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν), η οποία βρίσκεται στην Ταϊπέι, Ταϊβάν. Σύντομα θα υπάρχει νέο παράρτημα που θα ονομάζεται "Νότιο Παράρτημα της Εθνικής Κεντρικής Βιβλιοθήκης & Εθνικό Αποθετήριο῾