cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέων Β΄ της Αρμενίας
Πόλεμος διαδοχής της Αντιόχειας
Ο αρχιεπίσκοπος Κορράδος των Βίττελσμπαχ πήγε αμέσως μετά από το Κοζάν στην Αντιόχεια για να εξασφαλίσει την διαδοχή του Ραϋμόνδου Ρουπέν. Οι βαρόνοι της Αντιόχειας ορκίστηκαν πίστη στον Ραϋμόνδο Ρουπέν αλλά συνάντησαν σκληρή αντίσταση από τον δεύτερο γιο του Βοημούνδου Γ΄ Βοημούνδο που ήθελε την διαδοχή για τον εαυτό του και τους Ναΐτες που ήταν αντίθετοι σε οποιαδήποτε επέμβαση των Αρμενίων. Ο Βοημούνδος Δ΄ της Αντιόχειας εξασφάλισε την διαδοχή για τον εαυτό του παραβιάζοντας όλους τους όρκους που είχε πάρει για χάρη του ανιψιού του. Ο εμίρης του Χαλεπίου Αλ-Ζαχίρ εισήλθε στην Αντιόχεια (1198) και πίεσε τους ευγενείς να παραιτηθούν από τους όρκους που είχαν πάρει στον πατέρα του. Ο Λέων Β΄ εκδήλωσε την ανησυχία του για τους μουσουλμάνους, έκανε ειρήνη με τους Ναΐτες και βάδισε στην Αντιόχεια, επανέφερε τον Βοημούνδο Γ΄ χωρίς δυσκολία. Οι Ναΐτες που είχαν στενές σχέσεις με την Ρώμη πίεσαν τον πάπα να τους επαναφέρει ο Λέων το κάστρο του Βαγκράς. Ο Λέων προσκάλεσε τον Βοημούνδο Γ΄ και τον Λατίνο πατριάρχη της Αντιόχειας Πέτρο Β΄ του Ανγκουλέμ να συζητήσουν το θέμα αλλά η αδιαλλαξία του προκάλεσε ακόμα και τον πατριάρχη να υποστηρίξει τον Βοημούνδο της Τρίπολης.
Τον Απρίλιο του 1201 ο Βοημούνδος της Τρίπολης πληροφορήθηκε ότι ο πατέρας του ήταν ετοιμοθάνατος, πήγε στην Αντιόχεια αλλά έφτασε την ημέρα της κηδείας, ζήτησε αναγνώριση σαν διάδοχος του και έγινε δεκτός σαν πρίγκιπας. Πολλοί ευγενείς από την Αντιόχεια φοβήθηκαν για τον όρκο που είχαν πάρει και τον αυταρχικό χαρακτήρα του Βοημούνδου, δραπέτευσαν στην αυλή του Λέων Β΄ στο Κοζάν. Ο Λέων Β΄ όταν άκουσε τον θάνατο του Βοημούνδου Γ΄ πήγε αμέσως στην Αντιόχεια με την Αλίκη και τον Ραϋμόνδο Ρουπέν για να αποκαταστήσει τον μικρανεψιό του αλλά βρήκε ήδη τον Βοημούνδο Δ΄ ορκισμένο πρίγκιπα και επέστρεψε για ενισχύσεις. Ο Βοημούνδος Δ΄ ζήτησε βοήθεια από το Χαλέπι, τον Ιούλιο του 1201 ο Αλ-Ζαχίρ επιτέθηκε στην Κιλικία και ο Λέων Β΄ αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία της Αντιόχειας.
Ήττες από τον Αλ-Ζαχίρ
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Λέοντα Α΄ της Αρμενίας Ο Λέων Α΄ ξεκίνησε ξανά τον πόλεμο (1202), το επόμενο καλοκαίρι ο Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ, ο παπικός απεσταλμένος, ο καρδινάλιος, οι Ιωαννίτες Ιππότες, οι Ναΐτες και οι μεγάλοι βαρόνοι πίεσαν τον Λέοντα να κλείσει ειρήνη. Ο Λέων συμφώνησε προσωρινά αλλά όταν οι βαρόνοι δήλωσαν ότι υπακούσουν στον φεουδαρχικό νόμο και όχι στον παπικό απεσταλμένο παραβίασε την συνθήκη, μπήκε στην πόλη (11 Νοεμβρίου 1203) και ζήτησε από τον πατριάρχη να παρέμβει. Ο Βοημούνδος Δ΄ πιέστηκε να φύγει από την Αντιόχεια για να υπερασπιστεί την Τρίπολη από την εξέγερση του του Ρενάρτ του Νεφίν αλλά οι Ναΐτες απέκρουσαν επιτυχώς τις επιθέσεις των Αρμενίων στην Ακρόπολη. Ο Βοημούνδος Δ΄ έκανε νέες εκκλήσεις στο Χαλέπι ζητώντας από τον Αλ-Ζαχίρ να επιτεθεί στην Κιλικία. Ο Λέων εγκατέλειψε τον Δεκέμβριο την Αντιόχεια όταν ο στρατός του Αλ-Ζαχίρ έφτασε στον Ορόντη. Ο Βοημούνδος όταν είδε ότι η Τρίπολη είχε επαρκή προστασία από τον Αλ-Ζαχίρ έφυγε από την πόλη και επέστρεψε στην Αντιόχεια. Ο στρατός του Αλ-Ζαχίρ ενισχύθηκε με νέες δυνάμεις από το Χαλέπι και ήταν πλέον υπεράριθμος σε σχέση με τους Αρμένιους, ο Λέων απογοητευμένος έκλεισε οκταετή ειρήνη.
Απιστία της πρώτης συζύγου του
Την ίδια εποχή ακούστηκαν "φήμες απιστίας" για την βασίλισσα, ο Λέων θανάτωσε πολλά μέλη της συνοδείας του και φυλάκισε την ίδια στο κάστρο του Βάχκα (27 Ιανουαρίου 1205), εκεί δηλητηριάστηκε σε έναν χρόνο. Ο Σμπατ ο Κοντόσταυλος στα Χρονικά του γράφει :
"Την ίδια εποχή ο Καθολικός λόρδος Γιοχάνες πήγε ιδιωτικά στον βασιλιά για να του πει επιβλαβείς πληροφορίες για την κυρία της Αντιόχειας την οποία ο βασιλιάς είχε σύζυγο. Ο βασιλιάς εξοργίστηκε σε τέτοιο βαθμό που διέταξε την θανάτωση πολλών συγγενών την συζύγου ενώ την ίδια επιθυμούσε να την σκοτώσει με τα χέρια του. Ο Κωνστάντιος γιος του θείου του Βασάκ μετά βίας μπόρεσε να δραπετεύσει και έστειλε μηνύματα στον πατέρα του".
Σύντομη κατάκτηση της Αντιόχειας
Ο Βοημούνδος Δ΄ εκθρόνισε τον Λατίνο πατριάρχη της Αντιόχειας και τοποθέτησε στην θέση του τον πρώην Έλληνα πατριάρχη Συμεών Β΄. Η αντιδημοφιλία του Βοημούνδου λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του έφτασε σε τέτοιο σημείο που οι ευγενείς κάλεσαν τον Λέοντα, η πόλη εξεγέρθηκε με πρωτοβουλία του Λατίνου πατριάρχη Πέτρου Β΄ και ο Βοημούνδος κατέφυγε στην Ακρόπολη. Ο Λέων Α΄ μπήκε στην πόλη αλλά ο Βοημούνδος Δ΄ αισθανόταν πολύ ισχυρός να συντρίψει την επανάσταση, ο Λέων κυβέρνησε την Αντιόχεια μόνο λίγες μέρες.
Σύγκρουση με την Λατινική εκκλησία
thumb|right|250px|Τα ερείπια του κάστρου του Βαγκράς Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ανέθεσε την επίλυση της διαφοράς στον πατριάρχη της Ιερουσαλήμ Αλβέρτο που ήταν φίλος του Βοημούνδου και των Ναιτών. Ο πατριάρχης πρόσβαλε τον Λέοντα και του είπε ότι καθήκον του θα έπρεπε να είναι η παράδοση του κάστρου του Βαγκράς στους Ναΐτες, ο Λέων εξοργισμένος λεηλάτησε την περιοχή γύρω από την Αντιόχεια. Ο κίνδυνος του Λέοντα οδήγησε για άλλη μια φορά τον Βοημούνδο να ζητήσει βοήθεια από τον Αλ-Ζαχίρ που επιτέθηκε στην Κιλικία (1209). Ο Σελτζούκος σουλτάνος Καί - Κουσρόου πρώην φίλος του Λέων έκανε αιφνίδια επίθεση και κατέλαβε το κάστρο του Περτούς. Ο Λέων συνθηκολόγησε, επέστρεψε το κάστρο του Βαγκράς στους Ναΐτες και απαρνήθηκε τα δικαιώματα του στην Αντιόχεια. Οι προσπάθειες του Λέων να κρατήσει το κάστρο του Βαργκάς παρά το γεγονός ότι υποσχέθηκε στον Αλ-Ζαχίρ να το επιστρέψει στους Ναΐτες οδήγησε σε νέους πολέμους στην Κιλικία και τις πεδιάδες της Αντιόχειας.
Ο Λέων Α΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (28 Ιανουαρίου 1210) την Σιβύλλα των Λουζινιάν μικρότερη ετεροθαλή αδελφή του Ούγου Α΄ της Κύπρου. Ο αρχηγός των Ναιτών τραυματίστηκε σε μια ενέδρα και ο Λέων αφορίστηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄. Ο Βοημούνδος Δ΄ συμφώνησε στο μεταξύ λόγω της ανυπακοής του Λέοντα την τοποθέτηση Λατίνου πατριάρχη στην Αντιόχεια. Ο Λέων δέχτηκε θερμά τον Έλληνα πατριάρχη της Αντιόχειας Συμεών Β΄ παραχωρώντας πολλά κάστρα και εδάφη στους Έλληνες. Προσπάθησε να καλοπιάσει τους Ιωαννίτες και τους έδωσε πόλεις όπως την Σελεύκεια, την Νόρπερτ και την Καμαρντιάς στα δυτικά σύνορα δημιουργώντας ασπίδα προστασίας στους Σελτζούκους. Το Τευτονικό Τάγμα δέχτηκε το Αμουντάιν και γειτονικά κάστρα ενώ ο αρχηγός του τάγματος έγινε δεκτός για λίγο στην Κιλικία. Ο Βοημούνδος Δ΄ της Αντιόχειας και ο Ιωάννης του Μπριέν έδωσαν επιπλέον βοήθεια στους Ναΐτες και ο Λέων αναγκάστηκε να τους επιστρέψει το Βάργκας. Η συνθήκη έσπασε την επόμενη φορά με νέες διώξεις του Λέων εναντίον των Ναιτών αλλά αυτή την φορά η τιμωρία του ήταν σκληρή.
Τελική κατάκτηση της Αντιόχειας
thumb|right|250px|Θριαμβευτική είσοδος του Λέων Α΄ στην Αντιόχεια - έργο του Τζουλίανο Ζάσσο (1885) Τον Μάρτιο του 1213 ο Λέων συμφιλιώθηκε με την Ρώμη μετά την υπόσχεση για συμμετοχή του σε Σταυροφορία. Συμφιλιώθηκε με τον Ιωάννη του Μπριέν και του έδωσε σύζυγο την μεγαλύτερη κόρη του Στεφανία της Αρμενίας με υποσχέσεις να τον ορίσει κληρονόμο. Στην Αντιόχεια ξέσπασε ξανά μεγάλη δυσαρέσκεια απέναντι στον Βοημούνδο με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ισχυρό κίνημα υπέρ του Ραϋμόνδου Ρουπέν. Ο Λέων Α΄ που βρισκόταν στην Τρίπολη εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, με ένα ευρηματικό κόλπο και με την βοήθεια του Λατίνου πατριάρχη κατέλαβε την Αντιόχεια (14 Φεβρουαρίου 1216). Ο Ραϋμόνδος Ρουπέν έδωσε όρκο υποτέλειας στον πατριάρχη Πέτρο και στέφθηκε πρίγκιπας της Αντιόχειας. Ο Λέων Α΄ από την μεγάλη του χαρά παρέδωσε στους Ναΐτες το Βαγκράς και επέστρεψε στους Λατίνους επισκόπους τα εδάφη τους στην Κιλικία. Το τίμημα της νίκης του ήταν βαρύ, ο Σελτζούκος πρίγκιπας κατέλαβε τα κάστρα στην δυτική Κιλικία (1216). Τα κάστρα που έχασε όπως η Φαυστενόπολις, η Ηράκλεια και η Καραμάν είχε κατακτήσει ο ίδιος από τους Σελτζούκους (1211).
Τελευταία χρόνια
Ο Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας μετά την εκπλήρωση των Σταυροφορικών του όρκων ταξίδευσε στην Αρμενική Κιλικία τον Ιανουάριο του 1218 και τακτοποίησε τον γάμο ανάμεσα στον γιο του Ανδρέα της Γαλικίας και την κόρη του Λέων Ισαβέλλα. Ο Ραϋμόνδος Ρουπέν ήρθε αμέσως μετά σε σύγκρουση με τον Λέων. Οι κάτοικοι της Αντιόχειας επαναστάτησαν εναντίον του Ραϋμόνδου Ρουπέν και κάλεσαν πίσω τον Βοημούνδο Δ΄ (1219), ο Ραϋμόνδος Ρουπέν δραπέτευσε στην Κιλικία με την βοήθεια των Ιωαννιτών αλλά ο Λέων Α΄ δεν τον συγχώρεσε και στο νεκροκρέβατο του τον αποκλήρωσε. Ο Λέων όρισε διάδοχο του την μικρότερη κόρη του Ισαβέλλα και ζήτησε από τους βαρόνους να απαλλαγούν από τον όρκο που έκαναν στον Ραϋμόνδο Ρουπέν. Το σώμα του τάφηκε στην Κόζαν και τα εντόσθια του τοποθετήθηκαν στο μοναστήρι του Αγκνέρ.
Ο Βαχράμ της Έδεσσας στο έργο του "Βασιλικά Χρονικά της Μικρής Αρμενίας" γράφει :
"Ο Λέων αφού βασίλευσε 12 χρόνια ως βαρόνος και 22 χρόνια ως βασιλιάς συγκάλεσε την αριστοκρατία του βασιλείου και όρισε τον βαρόνο Ατάν αντιβασιλιά και κηδεμόνα της μικρής κόρης του. Ο Λέων πέθανε αμέσως μετά και τάφηκε στην εκκλησία του Αγκνέρ, ένα τμήμα του σώματος του μεταφέρθηκε στο Κόζαν όπου κτίστηκε μια εκκλησία για να τον τιμήσει".
Ο Σεμπάντ ο Κοντόσταυλος στα Χρονικά του γράφει :
"Ήταν ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος χωρίς μίσος για κανέναν και κυβέρνησε σοφά το βασίλειο του με την ευλογία του θεού, ήταν έμπειρος ιππέας, γενναίος στην μάχη με προτεραιότητα στην φιλανθρωπία, ενεργητικός και ευτυχισμένος"
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Ισαβέλλα (1189), ανιψιά της Σιβύλλας, συζύγου του Βοημούνδου Γ΄ της Αντιόχειας, απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Σιβύλλα των Λουζινιάν (1210), κόρη τού Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Μάχη του Ροκρουά
Η Μάχη του Ροκρουά στις 19 Μαΐου 1643 ήταν μια σημαντική πολεμική σύγκρουση που κατέληξε στη νίκη του γαλλικού στρατού υπό τον Δούκα ντ΄ Ανγκιέν εναντίον του Ισπανικού Στρατού υπό τον στρατηγό Φρανθίσκο ντε Μέλο, μόλις πέντε μέρες μετά την ανάρρηση του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στο θρόνο της Γαλλίας, προς το τέλος του Τριακονταετή Πολέμου. Η μάχη θεωρείται από πολλούς ως το αποφασιστικό σημείο για τον ισπανικό πολεμικό σχηματισμό του τέρθιο. Μετά το Ροκρουά, οι Ισπανοί εγκατέλειψαν αυτό τον τρόπο παράταξης μάχης και άρχισαν να χρησιμοποιούν το γραμμικό ολλανδικό τρόπο παράταξης ταγμάτων όπως οι Γάλλοι.
Πλαίσιο
Από το 1618 μαινόταν στα γερμανικά εδάφη ο Τριακονταετής Πόλεμος ανάμεσα στους Ισπανούς Αψβούργους υπό τον Φίλιππο Δ΄ και τις προτεσταντικές δυνάμεις. Ανήσυχη για την παρουσία των Αψβούργων στα σύνορά της, η Γαλλία τους είχε κηρύξει το 1635 τον πόλεμο, προς υποστήριξη των προτεσταντικών κρατών που αντιμάχονταν τους Αψβούργους, παρά το γεγονός ότι ήταν παραδοσιακά μια καθολική δύναμη, και είχε μάλιστα καταστείλει τις εξεγέρσεις των Ουγενότων στο έδαφός της. Μια ανοιχτή εισβολή στις Ισπανικές Κάτω Χώρες είχε καταλήξει σε αποτυχία, με τους Γάλλους να υποχωρούν και να περιορίζονται στα σύνορά τους για τα επόμενα αρκετά χρόνια.
Στις 4 Δεκεμβρίου 1642 ο βασιλικός σύμβουλος καρδινάλιος Ρισελιέ απεβίωσε, και ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ αρρώστησε στις αρχές της άνοιξης του 1643. Ο Γάλλος βασιλιάς απεβίωσε στις 14 Μαΐου 1643, αφήνοντας τον γιο του Λουδοβίκο ΙΔ΄ ως κληρονόμο τού Βασιλείου της Γαλλίας. Παρά το ότι έλαβε προτάσεις ειρήνης, ο νέος βασιλιάς δεν επιθυμούσε ν΄ αλλάξει την πορεία του πολέμου, και η γαλλική πολεμική πίεση στις περιοχές Φρανς-Κοντέ, Καταλωνία και Ισπανική Φλάνδρα διατηρήθηκε.
Κατηγορία:Τριακονταετής Πόλεμος
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1970
Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1970 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Διεξήχθη σε δύο φάσεις: προκριματική κατά περιφέρειες και τελική σε έξι ομίλους των 4 ομάδων. Πρωταθλητές στους ομίλους αναδείχθηκαν οι σύλλογοι: Πανδραμαϊκός, Απόλλων Κρύας Βρύσης, Α.Ο. Καρδίτσας, Πανασπροπυργιακός, Εργοτέλης Ηρακλείου και Παναργειακός. Σύμφωνα με την προκήρυξη την άνοδο κέρδισαν και τρεις από τους δευτεραθλητές έπειτα αγώνες μπαράζ: ο Φοίνικας Πολίχνης, ο Άρης Αγίου Κωνσταντίνου και ο Αχαρναϊκός.
Διοργάνωση
Η προκριματική φάση της διοργάνωσης, που αναφέρεται επίσημα ως "Β΄ φάση του πρωταθλήματος ερασιτεχνών", διεξήχθη στις αρχές Απρίλιου μετά τη λήξη των τοπικών πρωταθλημάτων. Μετείχαν 19 ομάδες και η πρόκριση κρίθηκε είτε με αγώνες νοκ-άουτ είτε σε μικρούς ομίλους ενός γύρου (τουρνουά). Στην τελική φάση προκρίθηκαν συνολικά 24 ομάδες που συγκρότησαν έξι ομίλους των 4 ομάδων. Η τελική φάση ξεκίνησε στις 16 Μαΐου και τέλειωσε τον Ιούνιο. Οι πρώτοι σύλλογοι κάθε ομίλου ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Ακολούθησαν τα μπαράζ μεταξύ των δευτεραθλητών για τρεις θέσεις ακόμα που ολοκληρώθηκαν στις 12 Ιουλίου.
3ος όμιλος
1 Αγώνας κατάταξης 21 Ιουνίου 1970, γήπεδο Ελευσίνας: Άρης Αγ. Κωνσταντίνου - Ηρακλής Ψαχνών: 4-0.
6ος όμιλος
2 Αγώνας κατάταξης: 21 Ιουνίου 1970, γήπεδο Αιγάλεω: Πανηλειακός - Πάμισος Μεσσήνης: 2-1.
Τα μπαράζ ανόδου των δευτεραθλητών
Την άνοδο από τα μπαράζ των δευτεραθλητών πήραν οι Φοίνικας Πολίχνης, Άρης Αγ. Κωνσταντίνου και Αχαρναϊκός, επικρατώντας των Πυρσού Γρεβενών, Πανηλειακού και Σαρωνικού Αίγινας αντίστοιχα. Τα αποτελέσματα αναλυτικά ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1970
Λυσιάνασσα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λυσιάνασσα είναι γνωστά τα παρακάτω τέσσερα πρόσωπα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Δημοσθένης Κοκκινίδης
Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης (12 Οκτωβρίου 1929 – 4 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Έλληνας ζωγράφος, γλύπτης, καθηγητής και πρώην πρύτανης (1979-1982) της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) της Αθήνας.
= Βιογραφία = Ο Κοκκινίδης γεννήθηκε στη Δραπετσώνα το 1929. Παιδί προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ρωσία, πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς ο πατέρας του, που εργαζόταν στο Ληξιαρχείο του Πειραιά, απολύθηκε από την δουλειά του, κατά την διάρκεια της δικτατορίας Ι. Μεταξά, για τις σοσιαλιστικές του ιδέες. Στην Κατοχή συνελήφθη από τους Γερμανούς και κατηγορήθηκε ως κομμουνιστής.
Ο Κοκκινίδης εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και πέρασε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, όπου φοίτησε από το 1952 έως το 1958, με καθηγητές τους Γιάννη Μόραλη και Σπύρο Παπαλουκά. Μελέτησε τη βυζαντινή και λαϊκή τέχνη και εργάστηκε στον νεοσύστατο τότε Οργανισμό Ελληνικής Χειροτεχνίας (1959-1961), ως υπεύθυνος του καλλιτεχνικού τμήματος. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία επάνω στο ίδιο αντικείμενο και ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με την αξιοποίηση της ελληνικής λαϊκής βιοτεχνίας και κεραμικής. Το 1972 έλαβε υποτροφία του Ιδρύματος Ford.
Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του, παρουσίασε τη δουλειά του σε τριάντα περίπου ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και συμμετείχε στα Ευρωπάλια (Βέλγιο, 1982, στην ενότητα «Τέχνη και Δικτατορία») και σε αρκετές ομαδικές.
Έχει εκθέσει και έργα γλυπτικής, ενώ παλιότερα είχε ασχοληθεί με το σχεδιασμό ενδυμάτων και άλλες καλλιτεχνικές εφαρμογές. Η προσήλωσή του, όμως, στη ζωγραφική είναι αυτό που τον διαφοροποιεί από συνομήλικούς του καλλιτέχνες της “γενιάς του ’60”, των οποίων η τέχνη διαμορφώθηκε κυρίως εκτός Ελλάδος.
Λειτουργώντας πάντα ως κοινωνικός κριτικός, ο Κοκκινίδης υπήρξε ιδρυτικό μέλος της "Ομάδας Τέχνης A΄" (1961-1967) και της "Oμάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη" (1976-1981).
Το 1976 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ, όπου διετέλεσε πρύτανης και αντιπρύτανης (1979-1982) και δίδαξε έως το 1997.
Έχει δημοσιεύσει κείμενα για την τέχνη και, μετά το 1974, έχει αναπτύξει δραστηριότητες ως μέλος διοικητικών συμβουλείων πολλών οργανισμών (Ι.Κ.Υ., Δ.Ι.Κ.Α.Τ.Σ.Α., Εθνικό Θέατρο, ΜΙΕΤ, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού). Υπήρξε, επίσης, Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής για τα έργα που κοσμούν τους σταθμούς του αθηναϊκού Μετρό.
Το 1989, οργανώθηκε αναδρομική του έκθεση από το Μακεδονικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη.
Το 2004 εκδόθηκε βιβλίο με κείμενά του για την τέχνη και το 2007 κυκλοφόρησε μονογραφία για το έργο του.
Το όνομά του βρέθηκε στην επικαιρότητα το 2015, όταν ο Αλέξης Τσίπρας αντικατέστησε το έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη, «Η Ελλάς Ευγνωμονούσα», που κοσμούσε ως τότε το γραφείο του πρωθυπουργού στο Μέγαρο Μαξίμου, με το έργο του Κοκκινίδη, «Αντίθεση».
Ο Κοκκινίδης πέθανε το 2020, στο Γενικό Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» στην Αθήνα, σε ηλικία 91 ετών.
= Το έργο του = Στις πρώτες ατομικές του εκθέσεις (1961, «Κλειώ», Ύδρα και 1964, «Μέρλιν», Αθήνα) παρουσίασε μια ζωγραφική με αρκετά αφαιρετικά στοιχεία και θέματα εμπνευσμένα από τη ζωή στις λαϊκές συνοικίες και τα νησιά. Αμέσως μετά, στράφηκε προς μια σαφέστερα πολιτικοποιημένη θεματολογία, που αντανακλούσε το φορτισμένο κλίμα της εποχής. Τα έργα αυτής της περιόδου, μερικά από τα οποία εκτέθηκαν πολύ αργότερα, δεν διαθέτουν ρεαλιστική γραφή, αλλά βίαιες χρωματικές εντάσεις και έντονα εξπρεσιονιστικά στοιχεία.
Το έργο του, από τη δεκαετία του 1980 και ύστερα, παύει να έχει άμεσες αναφορές στην πολιτική και η ζωγραφική του Κοκκινίδη επικεντρώνεται σε προσωπικά βιώματα, με θέματα τη φύση και την ανθρώπινη επικοινωνία. Αργότερα επεκτείνεται προς τη διερεύνηση των διαχρονικών στοιχείων που συνδέουν το σήμερα με το μυθικό παρελθόν, με έργα εμπνευσμένα κυρίως από την ομηρική Οδύσσεια .
= Σημαντικότερες εκθέσεις =
= Εργογραφία =
= Παραπομπές =
= Εξωτερικοί σύνδεσμοι =
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Βάχο
Ο Βάχο ήταν Βασιλεύς των Λομβαρδών σε κάποια χρονική περίοδο πριν την εισβολή τους στην βόρεια Ιταλία (περί το 510 - 539), είχε καλές σχέσεις με τους Φράγκους. Ανέβηκε στον θρόνο των Λομβαρδών αφού δολοφόνησε τον προκάτοχο του Τάτο και σφετερίστηκε τον θρόνο (περί το 510). Ο γιος του Τάτο προσπάθησε να ανακαταλάβει τον θρόνο του πατέρα του, ηττήθηκε σε μάχη από τον Βάχο και δραπέτευσε στους Γήπαιδες. Ο Βάχο παντρεύτηκε τρείς φορές, η πρώτη του σύζυγος ήταν η Ραϊκούντα κόρη του βασιλιά των Θουριγγίων Βίσινου. Η δεύτερη σύζυγος του ήταν η Οστρογότθα, ο πατέρας της καταγόταν από τους Γήπαιδες και η μητέρα της από την βασιλική οικογένεια των Οστρογότθων από την οποία πήρε το όνομα της. Με την Οστρογότθα απέκτησε την Βισιγκάρδη που παντρεύτηκε τον Φράγκο βασιλιά Θευδεβέρτο Α΄ και η Βαλδράδα η οποία παντρεύτηκε τους Φράγκους βασιλείς Θευδεβάλδο, Χλωτάριο Α΄ και τον Γκαριμπάλντ Α΄ της Βαυαρίας. Η τρίτη του σύζυγος προερχόταν από την Γερμανική βαρβαρική φυλή των Έρουλων, από αυτή γεννήθηκε ο διάδοχος του Βαλθάριος. Ο τάφος του εντοπίζεται σε κάποιον λόφο στην Τσεχία αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί δεν είναι βέβαιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Λέων Γ΄ της Αρμενίας
Ο Λέων Γ΄ της Αρμενίας (Լևոն Գ, 1236 - 6 Φεβρουαρίου 1289) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν Βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1270 - 1289).
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας. Η μητέρα του Ισαβέλλα των Ρουπενιδών ήταν κόρη του Λέοντα Β΄ της Αρμενίας και της Σιβύλλας των Λουζινιάν, γονείς της Σιβύλλας ήταν ο Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ και η Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ. Πολλοί ιστορικοί τον καταγράφουν ως Λέων Β΄ της Αρμενίας επειδή δεν απαριθμούν σαν βασιλείς τους πρώτους ηγεμόνες στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, που ήταν πρίγκιπες.
Ο γάμος ανάμεσα στον Χετούμ Α΄ και την Ισαβέλλα της Αρμενίας έγινε βίαια, με πρωτοβουλία του πατέρα του Χετούμ Α΄ Κωνσταντίνου του Μπαμπερόν (1226). Ο πρώτος σύζυγος της Ισαβέλλας Φίλιππος της Αρμενίας από τον Οίκο του Πουατιέ είχε δηλητηριαστεί από τον Κωνσταντίνο του Μπαρμπερόν (1226) για να παντρέψει την Ισαβέλλα με τον γιο του και να τον στέψει συμβασιλέα. Οι γονείς του Λέοντα Γ΄ απέκτησαν έξι παιδιά: ο ίδιος ήταν ο μεγαλύτερος, και μία από τις αδελφές του, η Σιβύλλα της Αρμενίας, παντρεύτηκε τον Βοημούνδο ΣΤ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας.
Άνοδος στον θρόνο
Την εποχή που ο πατέρας τους Χετούμ Α΄ βρισκόταν στην αυλή των Μογγόλων, ο Λέων και ο μικρότερος αδελφός του Θόρος πολέμησαν με τους Μαμελούκους εισβολείς στην μάχη του Μαρί (1226), όπου ο Θόρος σκοτώθηκε και ο Λέων με 40.000 Αρμένιους στρατιώτες αιχμαλωτίστηκε. Ο Χετούμ Α΄, όταν επέστρεψε, πλήρωσε ένα τεράστιο ποσό για να ελευθερώσει τον γιο του και δέχτηκε να ζητήσει από τον Μογγόλο ηγεμόνα Αμπακά Χαν να ελευθερώσει έναν από τους συγγενείς του Μπαϊμπάρς. Ο Χετούμ Α΄ παραιτήθηκε χάρη του γιου του Λέοντα και εισήλθε σε Φραγκισκιανή μονή (1269), όπου απεβίωσε την επόμενη χρονιά. Ο Λέων Γ΄, αρκετά ευσεβής βασιλιάς και πιστός χριστιανός, προχώρησε σε σημαντικές διπλωματικές δραστηριότητες με την Δύση, ανανεώνοντας τις συμμαχίες του με τους Ιταλούς και δημιουργώντας νέες με τους Καταλανούς. Ενίσχυσε τις συμμαχίες του με τους Μογγόλους, στους οποίους ο πατέρας του είχε δηλώσει υποταγή (1247).
Επίσκεψη του Μάρκο Πόλο
"Ο βασιλιάς κυβερνά με μεγάλη δικαιοσύνη τα εδάφη του και είναι υποτελής των Τατάρων· όλες οι πόλεις και τα χωριά έχουν αφθονία αγαθών, οι στρατιώτες παλιά ήταν ανδρείοι, τώρα όμως έγιναν αχρείοι με μοναδικό ταλέντο την ικανότητα στο ποτό".
Ήττα από τους Μαμελούκους
Ο Μαμελούκος σουλτάνος Μπαϊμπάρς επιτέθηκε ξανά στην Κιλικία (1275). Την επόμενη χρονιά η Αρμενία δέχτηκε ξανά επίθεση από τους Τουρκομάνους και στην μάχη σκοτώθηκε ο θείος τού βασιλιά Σμπατ ο Κοντόσταυλος. Ο Λέων Γ΄ σε συμμαχία με τους Μογγόλους επιτέθηκε στην Συρία, αλλά γνώρισε την συντριβή στη Δεύτερη μάχη του Χομς,οπότε ο Λέων υποτάχθηκε (1285) και έκλεισε δεκαετή ανακωχή με σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις στους Μαμελούκους. Ο Λέων Γ΄ πέθανε δηλητηριασμένος από αρσενικό (1289) και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Χετούμ Β΄.
Οικογένεια
thumb|300px|Ο βασιλιάς Λέων Γ΄ της Αρμενικής Κιλικίας, η σύζυγός του Κεράν και τα παιδιά τους - Αρμενικό χειρόγραφο (1272) Νυμφεύτηκε την ΚΕράν των Χετουμιδών, κόρη του Χετούμ πρίγκιπα του Λαμπρόν. Στα 21 χρόνια γάμου με την Κεράν, ο Λέων Γ΄ απέκτησε 16 παιδιά: 10 γιους και 6 κόρες· τα πέντε από τα παιδιά του ανέβηκαν στον θρόνο. Ο μεγαλύτερος γιος του, Χετούμ Β΄ παραιτήθηκε σε τέσσερα χρόνια για λογαριασμό του δεύτερου αδελφού του Θόρου Γ΄, αλλά επανήλθε ξανά (1294). Ο τρίτος αδελφός τους Σεμπάντ σφετερίστηκε τον θρόνο, αφού θανάτωσε τον Θόρο Γ΄ και τύφλωσε τον Σεμπάντ (1296), αλλά και εκείνος ανατράπηκε από τον αδελφό τους Κωνσταντίνο Γ΄, που ήταν μέχρι τότε σύμμαχός του. Ο Χετούμ Β΄ ανέκτησε ξανά τον θρόνο, αλλά παραιτήθηκε για λογαριασμό τού γιου τού Θόρου Γ΄ Λέοντα Δ΄. Τα παιδιά του Λέοντα Γ΄ και της Κεράν ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Νιάγκα Καρδίτσας
Η Νιάγκα είναι νησίδα της τεχνητής λίμνης Πλαστήρα. Είναι το μεγαλύτερο νησί της λίμνης και βρίσκεται απέναντι από τον οικισμό Μούχα. Ανήκει διοικητικά στην δημοτική ενότητα Ιτάμου του δήμου Καρδίτσας.
Είναι προσβάσιμη μόνο με βάρκα. Αποτελεί δασώδες νησί με φυλλοβόλα δένδρα, ενώ υπάρχει εκτροφείο θηραμάτων. Προστατεύεται με ειδικό καθεστώς προστασίας ως καταφύγιο άγριας ζωής από το 2001. Η ευρύτερη περιοχή της λίμνης Πλαστήρα είναι χαρακτηρισμένη ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, ενώ η περιοχή της λίμνης είναι χαρακτηρισμένη ως βιότοπος Νατούρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Καρδίτσας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Νησιά λιμνών της Ελλάδας Κατηγορία:Τεχνητά νησιά
Αγνή Παρθένε
μικρογραφία| Βυζαντινή διπλή εικόνα (Κωνσταντινούπολη, αρχές 14ου αι. αιώνα) με την Παρθένο Ψυχοσώστρια.  Μουσείο Εικόνων της [[Οχρίδα (πόλη)|Οχρίδος.  ]] Αγνή Παρθένε είναι ύμνος προς την Παναγία, γνωστός σε όλες σχεδόν τις ορθόδοξες εκκλησίες, σε στίχους του αγίου Νεκτάριου Πενταπόλεως τον 19ο αιώνα. Το αρχικό ελληνικό κείμενο τυπώθηκε στην συλλογή ύμνων του Αγίου Νεκταρίου προς την Παναγία με τίτλο Θεοτοκάριον μικρόν. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Προέλευση και διάδοση
Σύμφωνα με την παράδοση, μια νύχτα, η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε στον Άγιο Νεκτάριο και του ανάθεσε την συγγραφή του ύμνου αυτού. Ανάλογο θαύμα συνέδραμε και στον υμνογράφο, ο οποίος αργότερα συνέθεσε τη μελωδία στο κείμενο του Αγίου Νεκταρίου. Οι στίχοι εκτυπώθηκαν για πρώτη φορά στο βιβλίο Θεοτοκάριον μικρόν. Όσον αφορά τη μελωδία είναι γνωστό ότι προέρχεται από μοναχούς της Μονής Σίμωνος Πέτρας.
Ο ύμνος έγινε δημοφιλής στη Μονή Σίμωνος Πέτρας και από εκεί εξαπλώθηκε ανάμεσα σε ορθόδοξους πιστούς στην Ελλάδα και σε όλη την υφήλιο. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, ενώ η αρχικά βυζαντινή μελωδία προσαρμόστηκε στη παράδοση και άλλων εκκλησιών. Μια τέτοια φωνητική παραλλαγή είναι η μελωδία για τη μετάφραση στα ρωσικά από τη Μονή Βαρλαάμ.
'Ὕμνος εἰς τήν Παναγίαν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου
Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα, ἂχραντε Θεοτόκε·
Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, πανένδροσέ τε πόκε·
Χαρὰ παρθενικῶν χορῶν, Ἀγγέλων ὑπερτέρα·
Ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν, φωτὸς καθαρωτέρα·
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν, πασῶν ἁγιωτέρα·
Μαρία Ἀειπάρθενε, Κόσμου παντὸς Κυρία·
Ἄχραντε νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία·
Μαρία Νύμφη Ἄνασσα, χαρᾶς ἡμῶν αἰτία·
Κόρη σεμνὴ Βασίλισσα, Μήτηρ ὑπεραγία·
Τιμιωτέρα Χερουβείμ, ὑπερενδοξοτέρα·
Τῶν ἀσωμάτων Σεραφείμ, τῶν Θρόνων ὑπερτέρα·
Χαῖρε τὸ ᾆσμα Χερουβείμ, χαῖρε ὕμνος Ἀγγέλων·
Χαῖρε ᾠδὴ τῶν Σεραφείμ, χαρὰ τῶν Ἀρχαγγέλων·
Χαῖρε εἰρήνη καὶ χαρά, λιμὴν τῆς σωτηρίας·
Παστὰς τοῦ Λόγου ἱερά, ἄνθος τῆς ἀφθασίας·
Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς, ζωῆς τε αἰωνίας·
Χαῖρε τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, Πηγὴ ἀθανασίας·
Παρθένων ἀγαλλίαμα, μητέρων ἡ φαιδρότης·
Ἁγνείας τό θησαύρισμα, ψυχῶν ἡ καθαρότης·
Προστάτης τῶν ἁμαρτωλῶν, λιμήν χειμαζομένων·
Ῥύστις πασχόντων, ἀσθενῶν, ἐλπίς ἀπηλπισμένων·
Πασχόντων ἡ ἐπίσκεψις, πτωχῶν ἡ σωτηρία·
Σὲ ἱκετεύω Δέσποινα, σὲ νῦν ἐπικαλοῦμαι·
Σὲ δυσωπῶ Παντάνασσα, σὴν χάριν ἑξαιτοῦμαι·
Θερμῶς ἐπικαλοῦμαί σε, ναὲ ἡγιασμένε·
Θερμῶς ἐπικαλοῦμαί σε, ναέ ἡγιασμένε·
Καὶ κληρονόμον δεῖξόν με, ζωῆς τῆς αἰωνίου·
Παραπομπές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία Κατηγορία:Παναγία
Παλαιό Ρωμαϊκό Σύμβολο
Το Παλαιό Ρωμαΐκό Σύμβολο, γράφτηκε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. και είναι ένα πρωτοχριστιανικό Σύμβολο Πίστεως, το οποίο αναπτύχθηκε από τις ερωτήσεις που κάναν οι υποψήφιοι Χριστιανοί πριν βαπτιστούν. Το Παλαιό Ρωμαΐκό Σύμβολο, το οποίο αναπτύχθηκε από την Εκκλησία της Ρώμης, είναι το κείμενο πάνω στο οποίο βασίστηκε το σημερινό Σύμβολο της Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης και του Συμβόλου των Αποστόλων.
Η Ελληνική μετάφραση
Greek text of Marcellus of Ancyra
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία
Χερμ
Γλώσσα
Όπως το υπόλοιπο των Νησιών της Μάγχης, το Χερμ παλαιότερα είχε ως επίσημη γλώσσα διοίκησής του τη Γαλλική γλώσσα. Θεωρείται ότι, όπως και στα γειτονικά νησιά, ο πληθυσμός μιλούσε μια διάλεκτο της Νορμανδικής γλώσσας, αλλά δεν υπάρχει κάποιο έγγραφο που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο. Η Νορμανδική γλώσσα έχει εξαφανιστεί πλέον από το Χερμ. Χάθηκε κυρίως λόγω της παραμέλησης, αλλά και λόγω των εποίκων από την Αγγλία. Πάντως παραμένει ακόμα ένας αριθμός Γαλλικών/Νορμανδικών τοπωνυμίων.
Τοπωνύμια
Ο χάρτης της Νήσου Χερμ, που εκδόθηκε από τον ιδιοκτήτη του νησιού αναφέρει -
Με την πάροδο του χρόνου, υπάρχει μια σταθερή αγγλοποίηση της ονοματολογίας, και αυτή η διάβρωση εξακολουθεί να εμφανίζεται σε μικρότερο βαθμό, στην αντικατάσταση των αυθεντικών ονομάτων, με νέα. Για παράδειγμα το βορειότερο τμήμα του νησιού ονομάζεται κανονικά "La Pointe du gentilhomme" αλλά τις περισσότερες φορές αναφέρεται ως "Alderney Point".
Οι ονομασίες των εκτάσεων είναι γενικά στα Αγγλικά, με τις παρακάτω εξαιρέσεις - "Monku", "Belvoir", και "Bon Jour".
Απομεινάρια της αρχαίας νορβηγικής γλώσσας είναι λιγοστά, αλλά παραδείγματα είναι το δεύτερο τμήμα της Pointe Sauzebourge στη νοτιοδυτική άκρη του νησιού, ενώ ο βράχος του "Le Plat Houmet" περιλαμβάνει το Houmet (holmr) με Νορμανδικό υποκοριστικό.
Το "Hermetier", ένα παλιρροϊκό νησάκι λίγο πιο μακριά από το Χερμ, μπορεί να είναι παραφθορά του Νορμανδικού λήμματος με την σημασία "Κρατίδιο του Χερμ".
Πολιτική
Το Χερμ υπάγεται διοικητικά στο Γκέρνσεϊ, και ανήκει στην ουσία στα Κράτη του Γκέρνσεϊ, έχοντας κατοικηθεί σε πολλούς οικιστές κατά το παρελθόν. Σε αντίθεση με τα, σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα, νησιά του Σαρκ και του Άλντερνεϊ εντός του Bailiwick, το Χερμ διοικείται αποκλειστικά από τα Κράτη του Γκέρνσεϊ, και εκλέγει μέλη στα States of Deliberation ως μέλος της εκλογικής περιφέρειας St. Peter Port South.
Οικονομία και κτίρια
Ο τουρισμός αποτελεί την κύρια πηγή εσόδων της νήσου Χερμ, με την πλειοψηφία των τουριστών να έρχονται με πλοία τύπου καταμαράν (Herm Trident V και Herm Trident VI) που ανήκουν στην Trident Charter Company. Ορισμένες μέρες με μεγάλη κίνηση, το Herm Clipper βοηθά και αυτό στην μετακίνηση των τουριστών. Το Χερμ διαθέτει επίσης το ιστορικό ξενοδοχείο White House.
Έσοδα προέρχονται και από την καλλιέργεια λαχανικών, την κτηνοτροφία και κατά καιρούς την έκδοση δικών του γραμματοσήμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου
Ηλίας Η. Παπαδόπουλος
Ο '''Ηλίας Η. Παπαδόπουλος''' (1896 - 21 Οκτωβρίου 1983) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1896 και σπούδασε νομικά. Άσκησε τη δικηγορία μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Ήταν παντρεμένος με την Ευθυμία Παπαδοπούλου.
Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης το 1926 με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων και τα έτη 1928, 1932 και 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Στις εκλογές του 1946 ήταν ξανά υποψήφιος, λαμβάνοντας 244 ψήφους.
Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 87 ετών και κηδεύτηκε από το Νεκροταφείο Ζωγράφου στις 22 Οκτωβρίου 1983.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Ανδρέας Γαρουφαλιάς
Ο Ανδρέας Γαρουφαλιάς, (1850 - 1886), ήταν Έλληνας αξιωματικός, από τους διαπρεπέστερους, του άλλοτε ελληνικού ναυτικού.
Γεννήθηκε στην Ύδρα περί το 1850. Το 1866, όπου ακόμα δεν υπήρχε ιδιαίτερη ναυτική σχολή εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων ως "ναυτικός υπότροφος". Αποφοιτώντας με άριστα κατατάχθηκε στο πολεμικό ναυτικό ως δόκιμος α΄ τάξης (σημερινός σημαιοφόρος) όπου και στάλθηκε αμέσως με υποτροφία στον αγγλικό στόλο για εκπαίδευση. Παρουσιασθείς στο Πόρτσμουθ τοποθετήθηκε στο τρίκροτο "Δουξ του Γουέλιγκτον". Διαπιστώνοντας οι Άγγλοι τη μεγάλη του κλίση στη ναυτική πυροβολική που την εποχή εκείνη άρχισε να εξελίσσεται ως ιδιαίτερη πολεμική επιστήμη του ενέκριναν την ελεύθερη κυκλοφορία στον ναύσταθμο παρέχοντάς του κάθε διευκόλυνση για τη μελέτη στη διεύθυνση πυροβολικού.
Ο Ανδρέας Γαρουφαλιάς πολύ γρήγορα αναδείχθηκε όχι μόνο άριστος στους υπολογισμούς της πυροβολικής αλλά ήταν και ο πρώτος αξιωματικός που κατέδειξε την ανάγκη της ειδίκευσης των αξιωματικών του ναυτικού στη ναυτική πυροβολική όπου συμβαίνει βάλλων και βαλλόμενος να μετακινούνται σε αντίθεση με τις σταθερές θέσεις του πυροβολικού ξηράς. Η δε σωρεία των υπομνημάτων του και των σχετικών αναφορών του στο ελληνικό Υπουργείο Ναυτικών καταδείκνυε την αξίαν του, την οποία οι Άγγλοι είχαν αναγνωρίσει. Δυστυχώς αντ΄ αυτών επέσυρε τον εναντίον του φθόνο, τη χλεύη και την αντίδραση, που τολμούσε ως νεότερος αξιωματικός να υπαγορεύει σε ναυάρχους περί του πρακτέου.
Όταν τελικά ο Α. Γαρουφαλιάς επέστρεψε στην Ελλάδα και διαπίστωσε ότι ούτε ναυτικά γυμνάσια εκτελούνταν ούτε ιδιαίτερα μαθήματα ναυτικής πυροβολικής γίνονταν στα πολεμικά πλοία ακολουθώντας κατάσταση ραστώνης κατάντησε σε λίγο χρόνο ψυχοπαθής. Όταν μάλιστα απορρίφθηκε αίτησή του να αναλάβει ο ίδιος τη διοργάνωση σχολής πυροβολητών και την εκπαίδευση των ναυτών και αντ΄ αυτού η τότε ηγεσία του ναυτικού τον έστειλε προς καταδίωξη λαθρεμπόρων στο Αιγαίο, αυτοκτόνησε κόβοντας τον λάρυγγά του με ξυράφι στο λιμένα της Σύρου, επί της ατμοημιολίας "Πληξαύρα" της οποίας ήταν κυβερνήτης (1886).
Πρόεδρος του Βανουάτου
Ο Πρόεδρος του Βανουάτου είναι ο αρχηγός κράτους του Βανουάτου. Εκλέγεται για θητεία 5 ετών από εκλεκτορικό κολέγιο που αποτελείται από το κοινοβούλιο και τους προέδρους των περιφερειακών συμβουλίων.
Ο ρόλος του είναι κυρίως εθιμοτυπικός. Με βάση το Σύνταγμα διορίζει τον ανώτατο δικαστή (επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου) και άλλους 3 δικαστές.
Ο πρόεδρος Ζαν Μαρί Λεγιέ Λενελγκάου απήχθη το 1996 και έμεινε όμηρος της Κινητής Δύναμης του Βανουάτου για μικρό χρονικό διάστημα αναφορικά με μία διαφωνία μισθοδοσίας.
Σημερινός πρόεδρος, από τις 23 Ιουλίου 2022, είναι ο Νικενίκε Βουρομπαράβου.
Παραπομπές
*
Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας
Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας είναι θεατρικό έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου
Υπόθεση
Η οικογένεια της γριάς Βαλέραινας, δηλαδή η ίδια με τον γιο της Μανώλη και τη γυναίκα του Τασία και τον γιο τους Παυλάκη, βρίσκονται σε κατάσταση ένδειας. Η γριά Βαλέραινα διαχειρίζεται ένα μυστικό γιατροσόφι που πέρασε από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένειά της εδώ και 250 χρόνια για ασθένειες των ματιών. Προκειμένου να ζήσουν πωλούν τα βιβλία της βιβλιοθήκης τους, ενώ ο Μανώλης επιδιώκει να διοριστεί αστυνομικός. Η κατάσταση αυτή της ανέχειας παρωθεί τα μέλη της οικογένειάς της να πωλήσουν το μυστικό γιατροσόφι. Όμως η Βαλέραινα επιθυμεί η διαχείριση του φαρμάκου να γίνεται αφιλοκερδώς. Ο απατεώνας Τζώρτζης Πάπουζας τους πιέζει να τους πουλήσουν το φάρμακο. Η γριά Βαλέραινα προμηθεύεται δηλητήριο. Η νύφη της Τασία αποσπά το μυστικό χωρίς να δεσμευθεί να το κρατήσει. Τελικά αποκαλύπτει το μυστικό, που είναι μια απλή συνταγή, και αυτοκτονεί. Τότε φτάνει ο Μανώλης με δύο νέα: διορίστηκε αστυνομικός και συνελήφθη ο Πάπουζας ως απατέωνας. Η θυσία της γριάς Κοντέσσας δεν έχει νόημα πια και πεθαίνοντας ζητά να ζήσει. Η νύφη της υπόσχεται να κρατήσει το μυστικό.
Πληροφορίες
Ο Ξενόπουλος διασκεύασε ένα πεζογράφημα του 1897 με τίτλο του Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας,που διαδραματίζεται στη Ζάκυνθο, σε θεατρικό έργο και ανέβηκε το 1904 στη Νέα Σκηνή του Χρηστομάνου με μικρή απήχηση στο κοινό.Ο ίδιος ο Ξενόπουλος το θεωρούσε ένα από τα καλύτερα έργα του. Δεν τυπώθηκε στους πρώτους τόμους των θεατρικών έργων (1913, 1922) και αυτοτελώς δημοσιεύται το 1928. Το 1918 ξαναπαίχτηκε από το θίασο της Κοτοπούλη σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το γραφικό περιβάλλον της επαρχίας δεν έχει ως πρωταγωνιστές στη σκηνή λαϊκούς ανθρώπους, αλλά την ξεπεσμένη αριστοκρατία των Επτανήσων, η οποία πιστεύει σε λαϊκές δεισιδαιμονίες και σε παλιά ιατροσόφια.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Βαλέραινας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Γρηγόριου Ξενόπουλου
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2016-2017
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Basket League 2016-2017 ήταν η 77η διοργάνωση του ελληνικού πρωταθλήματος ανδρών, και η 25η επαγγελματική διοργάνωση από τον ΕΣΑΚΕ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, για 35η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Ολυμπιακού στους τελικούς του πρωταθλήματος με σκορ 2-3 νίκες.
Θέσεις ανα αγωνιστική
Ο πίνακας παραθέτει τις θέσεις των ομάδων μετά την ολοκλήρωση κάθε αγωνιστικής. {| class="wikitable sortable" style="font-size:90%; text-align:center; white-space: nowrap;" ! rowspan="2" style="width:140px;"|Ομάδα \ Αγων. ! align=center|1 !! align=center|2 !! align=center|3 !! align=center|4 !! align=center|5 !! align=center|6 !! align=center|7 !! align=center|8 !! align=center|9 !! align=center|10 !! align=center|11 !! align=center|12 !! align=center|13 !! align=center|14 !! align=center|15 !! align=center|16 !! align=center|17 !! align=center|18 !! align=center|19 !! align=center|20 !! align=center|21 !! align=center|22 !! align=center|23 !! align=center|24 !! align=center|25 !! align=center|26 ! style="text-align:center; height:20px;"| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center| !! align=center|
Playoffs
Στα playoffs συμμετέχουν οι ομάδες που τερματίζουν στις θέσεις 1-8 της κανονικής περιόδου.
<section end=BR />
Πρώτος Γύρος
Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 5 έως 8 της κανονικής περιόδου συμμετείχαν σε αυτό το γύρο. Οι σειρές κρίθηκαν στις 2 νίκες.
Προημιτελικά
Στα προημιτελικά, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν δύο παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει δύο παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα τρία παιχνίδια της φάσης, η σειρά ολοκληρώνεται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο και το τρίτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της.
Ημιτελικά
Στα ημιτελικά, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν τρία παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης, τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της.
Μικρός Τελικός
Στη σειρά για την τρίτη θέση, οι ομάδες πρέπει να κερδίσουν τρία παιχνίδια για να κερδίσουν τη σειρά. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδια της σειράς στην έδρα της.
Τελικός
Στον τελικό η ομάδα που θα κερδίσει τρεις αγώνες αναδεικνύεται πρωταθλήτρια. Έτσι, αν μια ομάδα κερδίσει τρία παιχνίδια πριν συμπληρωθούν τα πέντε παιχνίδια της φάσης, τα παιχνίδια που απομένουν παραλείπονται. Η ομάδα που τερμάτισε στην υψηλότερη θέση της κανονικής περιόδου, παίζει το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο (αν είναι απαραίτητο) παιχνίδι της σειράς στην έδρα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2016 2017 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2016 2017
Κοράνιο
Το Κοράνιο ή κοράνι (, al-qur'ān αλ Κουράν) είναι το ιερό βιβλίο του Ισλάμ. Για τους μουσουλμάνους το Κοράνιο είναι ο λόγος του Θεού, η καταγραφή της αποκάλυψής του στο ανθρώπινο γένος, έτσι όπως μεταδόθηκε στον προφήτη Μωάμεθ από τον αρχάγγελο Γαβριήλ (Τζιμπρίλ ) σε μια περίοδο 23 χρόνων, από τις 22 Δεκεμβρίου 609 μ.Χ., όταν ο Μωάμεθ ήταν 40 ετών, έως το 632 τη χρονιά θανάτου του.
Για τους μουσουλμάνους ή αποκάλυψη του κορανίου ήταν το μεγαλύτερο θαύμα του προφήτη, και η απόδειξη ότι ήταν αληθινός προφήτης. Αυτός ήταν και το τελευταίο θεϊκό μήνυμα κλείνοντας τον κύκλο των προφητών που ξεκίνησε με τον Αδάμ με τελευταίο προφήτη τον Μωάμεθ.
Δομή
Το Κοράνιο συντίθεται από 114 κεφάλαια (σούρα) που αναπτύσσονται σε ένα σύνολο 6.236 στίχων (άγιατ). Κάθε κεφάλαιο περιλαμβάνει από 3 μέχρι 286 στίχους. Οι πρώτες σούρα είναι οι πλέον σύντομες και χαρακτηρίζονται από ποιητικό λόγο σε ρυθμική μορφή. Ο ακριβής αριθμός των στίχων του Κορανίου αποτελεί θέμα συζήτησης, καθώς υφίστανται διαφορετικές μέθοδοι αρίθμησης. Για παράδειγμα, η σέκτα που ιδρύθηκε από τον χαλίφη Ρασάντ ισχυρίζεται ότι ο ακριβής αριθμός των στίχων είναι 6.346. Οι Μουσουλμάνοι συνήθως αναφέρονται στις σούρες όχι με τον αριθμό τους, αλλά με την επικεφαλίδα τους. Η διάταξη τους δεν είναι χρονολογική —σύμφωνα δηλαδή με την περίοδο που αποκαλύφθηκαν κατά τους μουσουλμάνους λογίους— αλλά σύμφωνα με το πώς μεταδόθηκαν στον προφήτη Μωάμεθ από τον άγγελο Τζιμπριήλ (Γαβριήλ). Μετά από μια σύντομη εισαγωγή, ακολουθεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο και το Κοράνιο κλείνει με τα μικρότερα σε έκταση.
Γλώσσα
Το Κοράνιο είναι ένα από τα πρώτα κείμενα που γράφτηκαν σε μια πρώιμη μορφή της αραβικής γλώσσας, τη λεγόμενη Κορανική που είναι μια παλιότερη (καθαρεύουσα) γλώσσα της Χετζάζης (σημερινής Σαουδικής Αραβίας). Στην πραγματικότητα επιβιώνουν ως σήμερα μόνον πέντε προϊσλαμικές επιγραφές που επιβεβαιώνουν τη γραπτή μορφή της γλώσσας σε εκείνη την εποχή και ένα κείμενο, του οποίου όμως η χρονολόγηση αμφισβητείται, το Μουαλλακάτ, δηλαδή οι Απαγορευμένες Ωδές.
Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, το 632, το Ισλάμ ξέφυγε από τα σύνορα της Αραβίας και κατέκτησε ένα μεγάλο μέρος του αποκαλούμενου τότε «πολιτισμένου κόσμου». Συνεπώς, οι Άραβες ως κατακτητές, αντιμέτωποι με εκατομμύρια αλλόγλωσσων υπηκόων, απέκτησαν ένα σημαντικό πρόβλημα επικοινωνίας. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα ήταν που ώθησε τη γλώσσα σε μια σημαντική αλλαγή και κυρίως στην απώλεια της πολυπλοκότητάς της και του δυσνόητου λεξιλογίου. Αρκετές γενιές μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, πολλά εδάφια του Κορανίου έγιναν δυσνόητα για τον μέσο αραβόφωνο πληθυσμό.
Οι μουσουλμάνοι ισχυρίζονται ότι το Κοράνιο διαθέτει τα χαρακτηριστικά της πνευματικής ποίησης και χάρης και είναι η ίδια η λογοτεχνική του τελειότητα μια απόδειξη της θείας προέλευσής του. Εφόσον αυτή η τελειότητα είναι εμφανής μόνον σε εκείνους που μιλούν Αραβικά, μόνον το αρχικό κείμενο θεωρείται το πραγματικό Κοράνιο. Όλες οι άλλες μεταφράσεις έχουν απλά σχολιαστικό χαρακτήρα. Σύμφωνα μάλιστα με την παράδοση, στη μετάφρασή του το ιερό βιβλίο δεν πρέπει ποτέ να λέγεται απλά Κοράνιο, για να μη συγχέεται με άλλες «απαγγελίες» και πρέπει να συνοδεύεται από επιθετικούς προσδιορισμούς, όπως το Ένδοξο, το Ευγενές κ.ά.
Ο μουσουλμάνος λόγιος θα πρέπει να είναι ικανός να διαβάσει και να καταλάβει το Κοράνιο στην αρχική του μορφή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αρκετοί πιστοί που δε γνωρίζουν την αραβική αποστηθίζουν το αρχικό κείμενο, θεωρώντας ότι με αυτή την πράξη τους πλησιάζουν περισσότερο τον Θεό.
Ιστορία
Εκτός από τα έργα που βασίζονται στον «αφηγηματικό πολιτισμό», η πρώιμη ιστορία του Ισλάμ (πότε και σε ποια γεωγραφία γεννήθηκε και εξαπλώθηκε στον κόσμο) παραμένει αβέβαιη σήμερα. Εκτός από τις περιοχές Petra, Kufa και Hira (Νότιο Ιράκ) ξεχωρίζουν στις συζητήσεις.
Ο Μωάμεθ δεν ήξερε να διαβάζει ή να γράφει. Απλώς απήγγειλε ό,τι του αποκαλυπτόταν, προκειμένου να το αποστηθίσουν και να το καταγράψουν οι σύντροφοί του. Οι Μουσουλμάνοι λόγιοι πιστεύουν ότι το κορανικό κείμενο αντιστοιχεί ακριβώς σε αυτά που αποκαλύφθηκαν στον Μωάμεθ μέσω του αγγέλου Τζιμπριήλ (Γαβριήλ). Οι αποκαλύψεις δόθηκαν σε μια περίοδο 20 με 23 χρόνων περίπου, από το 610 έως τον θάνατό του το 632.
Τον καιρό του θανάτου του Προφήτη Μωάμεθ, πολλές από τις αποκαλύψεις του Θεού προς το πρόσωπό του βρίσκονταν ήδη καταγεγραμμένες. Οι αποκαλύψεις γράφονταν σε διάφορα υλικά, που βρίσκονταν πρόχειρα εκεί γύρω, κυρίως σε φοινικόφυλλα, σε δέρματα και σε κόκαλα. Επί χαλιφείας του Αμπού Μπακρ και κατά τη διάρκεια των πολέμων κατά των Αποστατών, η μάχη στους Κήπους του Θανάτου στην κοιλάδα Γιαμαμάχ, ανάμεσα σε μουσουλμάνους και αποστάτες από το Ισλάμ, κόστισε τη ζωή των περισσοτέρων από τους πιστούς του Μωάμεθ, που είχαν ακούσει τις αποκαλύψεις του Θεού και τη διδασκαλία του Προφήτη τους. Ο κίνδυνος να χαθεί για πάντα ο Λόγος του Θεού ήταν άμεσος. Ο πρώτος που συνειδητοποίησε τον κίνδυνο ήταν ο επόμενος, μετά τον Αμπού Μπακρ, χαλίφης, ο Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ. Ο Αμπού Μπακρ, τότε, επιφόρτισε τον 21χρονο Ζαγίντ ιμπν Θααμπίτ, έναν από τους ανσάρ, και έναν από τους τέσσερις που κατέγραφαν τα λεγόμενα του προφήτη κατά τη διάρκεια της ζωής του, να καταγράψει και να συγκεντρώσει αυτά που θυμόντουσαν οι Κουράα (έτσι λέγονταν αυτοί που είχαν απομνημονεύσει ολόκληρο το Κοράνι) και οτιδήποτε είχε γραφεί αποσπασματικά, σε ένα βιβλίο. Ο Ζαγίντ αναφέρει:'' «… έτσι άρχισα να ψάχνω να βρω τα διάφορα κομμάτια του Κορανίου που ήταν γραμμένα σε φοινικόφυλλα, στην επιφάνεια επίπεδων πετρών, σε κομμάτια δέρματος, στις καρδιές των ανθρώπων και στα κόκαλα (συνήθιζαν να γράφουν στα κόκαλα της ωμοπλάτης των καμήλων και των προβάτων). Συνέχισα να ψάχνω μέχρι που ανακάλυψα και το τελευταίο κομμάτι (κεφάλαιο) του Κορανίου που ήταν τελείως εξαφανισμένο»''. Μετά, κατέγραψε τις διηγήσεις των ανθρώπων που είχαν απομνημονεύσει κομμάτια ή και ολόκληρο το Κοράνι. Όπως γράφει ο Πέρσης θεολόγος Αλ Μπαγκαουί στο βιβλίο του Σαρχ ας-Σουνά (4/522), οι άνθρωποι που τα υπαγόρευαν ήταν τόσο έντιμοι και τόσο θρήσκοι που δεν τόλμησαν να αλλάξουν ή να ξεχάσουν ούτε τελεία από τον Λόγο του Θεού.
Οι κύλινδροι του Κορανίου που μαζεύτηκαν έμειναν στη φύλαξη του Αμπού Μπακρ μέχρι που πέθανε, μετά πέρασαν στη φύλαξη του Ομάρ μέχρι που πέθανε και αυτός και μετά στη φύλαξη της κόρης του, Χάφσα μπιντ Ομάρ.
Έτσι, κατά τη διάρκεια της χαλιφείας του Οθμάν ιμπν Αφφάν, το αυθεντικό κείμενο που ήταν στη φύλαξη της Χάφσα διασταυρώθηκε με τα κείμενα που επικρατούσαν σε όλη τη μουσουλμανική επικράτεια. Τα αντίγραφα, που ετοιμάστηκαν πάλι από τον Ζαγίντ με τη βοήθεια ενός συμβουλίου στη Μεδίνα, μοιράστηκαν σε όλες τις πόλεις, φέρνοντας τη σφραγίδα της αυθεντικότητας και της έγκρισης των αρχών, ενώ τα υπόλοιπα κείμενα διατάχτηκε να καταστραφούν.
Από τότε, το κείμενο διαφυλάχτηκε απολύτως, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι ακόμα και σήμερα έχουμε μπροστά μας το κείμενο της εποχής του Οθμάν.
Προέλευση του Κορανίου κατά τους Μουσουλμάνους
Οι Μουσουλμάνοι υπομνηματιστές του Κορανίου θεωρούν πως είτε κατά την ημέρα της Ισχύος (λέλετ αλ Κάντρ) του μήνα Ραμαντάν, κατέβηκε στον Προφήτη στο σύνολό του το Κοράνιο στον Προφήτη κι έπειτα αφού ανέβηκε στον ουρανό το Κοράνιο άρχισε να κατεβαίνει τμηματικώς σε όλη τη διάρκεια της ζωής του Προφήτη. Την άποψη αυτή υποστηρίζει ο Ιμπν Αμνάς. Είτε, κατά την άποψη του Σάαμπη, την ημέρα εκείνη άρχισε η αποκάλυψη του Κορανικού Μηνύματος.