cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλέφτικο τραγούδι
Θεωρήσεις
Από τη μελέτη της ιστορικοκοινωνικής πραγματικότητας του 18ου αιώνα στις γεωγραφικές περιοχές του κλέφτικου τραγουδιού, προκύπτει ότι προβάλλονται δύο διαφορετικά πολιτισμικά πρότυπα εν είδει πολιτισμικού δυισμού. Η περιβάλλουσα κοινωνία απαρτίζεται από τη νόμιμη, κρατική οθωμανική εξουσία, τις κυρίαρχες τάξεις και τους υποταγμένους πληθυσμούς των κοινοτήτων που εκφράζει στο σύνολό της έναν ηγεμονικό λόγο. Στις παρυφές αυτού του κυρίαρχου λόγου αναπτύσσεται μια μορφή κοινωνικής αντίδρασης όχι μόνον στον ελλαδικό αλλά γενικότερα στον βαλκανικό χώρο, από τους κλέφτες και τις ορεινές νομαδικές και αγροτικές κοινό­τητες που στήριξαν την ύπαρξή τους. Έτσι, τα κλέφτικα τραγούδια ιδωμένα υπό μία συγκεκριμένη οπτική γωνία παρα­πέμπουν στον κλέφτη, προκειμένου να τεκμη­ριώσουν την άρνηση της κατε­στημένης νομιμότητας. Επιπλέον, μπορεί να αναφέρονται σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα και επώνυμους κλέφτες, [...]Το που’ σαι Τσόγκα μ’ αδερφέ και συ Λάμπρο Σουλιώτη;[…]. Ο στόχος τους, ωστόσο, δεν είναι η ιστορική ακρίβεια αλλά το συγκεκριμένο ήθος που εκφράζει ένα σύστημα αξιών, μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Ο λαϊκός ήρωας στα κλέφτικα τραγούδια, αμυνόμενος, απορρίπτει αδίστακτα την εντολή σε υποταγή και προκρίνει τον θάνατο, αρνούμενος να διαχωρίσει την ατομική του ύπαρξη από την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα του εγώ. Επειδή λοιπόν τον 18ο αιώνα ήταν σχεδόν αποκλεισμένη η ομαδική συλλογική επαναστατική δράση, ο κλέφτης αποτελεί αιτιο­λογημένο σύμβολο της ατομικής αντιπαράθεσης με τους φορείς της εξουσίας.
Παρόλο που το κλέφτικο τραγούδι δεν είχε πιθανώς καθολική κοινωνική απήχηση και αποδοχή στις περιοχές δράσης των κλεφτών, έξω από αυτές το ιδεολογικό του μήνυμα είχε μια διαταξική πρόσληψη και λειτουργία. Έτσι η ποιητική έκφραση των πληθυσμών της υπαίθρου, ειδικότερα των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων που είναι γενικότερα οι φυσικοί φορείς του δημοτικού τραγουδιού και οι παράγοντες που το συντηρούν και το αναπαράγουν, μεταφέρθηκε κωδικοποιημένη στα μπαϊράκια των επαναστατικών σωμάτων, ως απόλυτο αίτημα ελευθερίας.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Προφορική λογοτεχνία Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Κλέφτικα τραγούδια
Μέτρημα φύλλων
μικρογραφία|300x300εσ|Ένα παιχνίδι Μπλακ Τζακ σε εξέλιξη Το μέτρημα φύλλων είναι μια τεχνική στο μπλακ τζακ που βασίζεται στην αρχή ότι αν η στοίβα των φύλλων που χρησιμοποιείται στο παιχνίδι έχει περισσότερα μεγάλα φύλλα από μικρά, το πλεονέκτημα που έχει ο παίκτης απέναντι στο καζίνο αυξάνεται. Σε αυτή την περίπτωση, ο παίκτης μπορεί να έχει ακόμα και πλεονέκτημα σε βάθος χρόνου απέναντι στο καζίνο. Το πλεονέκτημα του παίκτη μπορεί συχνά να φτάσει ή και να ξεπεράσει το 2%. Αντίθετα, αν τα φύλλα είναι κατά κύριο λόγο μικρά, το πλεονέκτημα του καζίνο αυξάνεται.
Η βασική στρατηγική για το μέτρημα φύλλων είναι η εξής:
Τα φύλλα 2 έως 6 έχουν αξία +1. Οι άσοι, τα 10άρια και οι φιγούρες έχουν αξία -1. Τα υπόλοιπα μεσαία φύλλα, δηλαδή το 7, το 8 και το 9 έχουν αξία 0
Όσο μεγαλύτερο είναι το συνολικό άθροισμα τόσο πρέπει να αυξηθεί και το ποντάρισμα. Ταυτόχρονα, το συνολικό άθροισμα διαιρείται με ένα πολλαπλάσιο του αριθμού των τραπουλών που απομένουν. Το μπλακ τζακ συνήθως παίζεται με 6 έως 8 τράπουλες. Αν έχουν μείνει 4 τράπουλες, πρέπει να διαιρεθεί το συνολικό άθροισμα με 4. Κάνοντας τη διαίρεση προκύπτει αυτό που αποκαλείται «true count» (πραγματικό μέτρημα), το οποίο δίνει το πλεονέκτημα ή το μειονέκτημα που έχει ο παίκτης εκείνη τη στιγμή. Αν ο αριθμός από τις τράπουλες που απομένουν για μοίρασμα είναι μικρότερος ενώ το συνολικό θετικό άθροισμα παραμένει το ίδιο, τότε το πλεονέκτημά είναι υψηλότερο.
Κάθε πόντος από πραγματικό μέτρημα μειώνει το πλεονέκτημα του καζίνο κατά περίπου 0,5%. Άρα ο παίκτης έχει σημαντικό πλεονέκτημα όταν το πραγματικό μέτρημα είναι μεγαλύτερο ή ίσο με 2.
Υπάρχουν κι άλλες στρατηγικές για το μέτρημα φύλλων. Το σημείο στο οποίο διαφέρουν μεταξύ τους είναι η μέθοδος με την οποία μετρούν τους άσους. Ο άσος παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο συγκεκριμένο παιχνίδι (χωρίς άσο δεν μπορεί να γίνει μπλακ τζακ το οποίο πληρώνεται με αναλογία 3:2).
Στο αυτόματο μπλακ τζακ, το μέτρημα φύλλων δεν δίνει κανένα πλεονέκτημα στον παίκτη αφού όλα τα φύλλα μοιράζονται με τυχαίο τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι κάθε παιχνίδι παίζεται με μια καινούργια εικονική τράπουλα. Στο μπλακ τζακ με πραγματικό κρουπιέρη, σε επίγειο ή online καζίνο, είναι μέχρι ένα βαθμό εφικτό να χρησιμοποιήσει κανείς το μέτρημα φύλλων για να αποκτήσει πλεονέκτημα έναντι του καζίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Χαρτοπαικτική ορολογία
Δήμος Νόβο Σέλο
Ο Δήμος Νόβο Σέλο (Конче ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Νόβο Σέλο ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Νόβο Σέλο.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Νόβο Σέλο συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Κύστη
Η λέξη κύστη μπορεί να αναφέρεται:
Ιδιαίτερα:
Σιπροίτης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σιπροίτης είναι γνωστός ένας ήρωας από την Κρήτη.
Ο Σιπροίτης κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας κυνηγετικής εξορμήσεώς του, είδε τη θεά του κυνηγιού, την Άρτεμη, να λούζεται σε μία πηγή. Η θεά καταλήφθηκε από οργή, επειδή ο Σιπροίτης την είδε γυμνή, και για τον λόγο αυτό τον μεταμόρφωσε σε γυναίκα.
Πηγές
Σιπροιτης
Σινώπη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σινώπη είναι γνωστή η «επώνυμη ηρωίδα» (δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του) της πόλεως Σινώπης του Πόντου, σύμφωνα με μία εκδοχή (για την άλλη παράδοση, βλ. Σανάπη).
Υπάρχουν δύο αρκετά διαφορετικοί μύθοι για τη Σινώπη. Σύμφωνα με τον ένα, ήταν κόρη του ποτάμιου θεού Ασωπού, την άρπαξε ο θεός Απόλλων και την οδήγησε στη Μικρά Ασία. Εκεί το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Σύρο, τον επώνυμο ήρωα των Σύρων και της Συρίας. Σύμφωνα με τον άλλο, πιο περίεργο, μύθο, η Σινώπη ήταν κόρη του θεού Άρη και της Αίγινας. Την ερωτεύθηκε ο ίδιος ο Δίας και της ορκίσθηκε ότι θα της έδινε ό,τι του ζητούσε. Η Σινώπη του ζήτησε να αφήσει απείραχτη την παρθενιά της. Ο Δίας έπρεπε να τηρήσει τον όρκο του και της όρισε απλώς ως τόπο διαμονής τον παραλιακό τόπο όπου αργότερα κτίσθηκε η πόλη Σινώπη. Η Σινώπη με τον ίδιο τρόπο απέφυγε και τον Απόλλωνα και τον ποτάμιο θεό Άλυ. Αλλά και ποτέ δεν άφησε κανένα θνητό να την αγγίξει, ώστε κανένας δεν πήρε από τη Σινώπη αυτό που είχε αρνηθεί και στους θεούς.
Πηγές
Σινωπη Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
Ισπανική Πολιτοφυλακή
Η ισπανική Πολιτοφυλακή (ισπανικά: Guardia Civil, GC) αποτελεί αστυνομική δύναμη με χαρακτήρα στρατιωτικής δύναμης. Υπάγεται στην Ισπανική Κυβέρνηση και το Ισπανικό Υπουργείο Άμυνας. Είναι κοινώς γνωστά ως benemérita (αξιέπαινη), όρος που προέρχεται από προηγούμενους λιγότερο επίσημους σχηματισμούς. Έχει τακτικό εθνικό ρόλο, ενώ λαμβάνει μέρος και συγκεκριμένες διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές.
Ως εθνική αστυνομική δύναμη, η Πολιτοφυλακή είναι σήμερα συγκρίσιμη με τη γαλλική Χωροφυλακή, τους ιταλούς Καραμπινιέρους, την πορτογαλική Εθνική Δημοκρατική Φρουρά και την ολλανδική Βασιλική Στρατιωτική Αστυνομία καθώς είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Χωροφυλακής. Η Πολιτοφυλακή χρησιμοποιεί ως κορυφαίο έμβλημά της τις λέξεις El honor es mi divisa (Η τιμή είναι το σύνθημά μου), ένα σύνθημα με έμφαση στο ηθικό των μονάδων.
Ιστορία
Η Πολιτοφυλακή ιδρύθηκε ως εθνική αστυνομική δύναμη το 1844, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Βασίλισσας της Ισπανίας Ισαβέλλας Β΄ του αριστοκράτη από τη Ναβάρα, Φρανθίσκο Χαβιέρ Χιρόν ι Εθπελέτα, 2ου Δούκα της Αουμάδα και 5ου Μαρκίσιου των Αμαρίγιων, από την 11η γενιά απογόνων του αυτοκράτορα των Αζτέκων Μοντεζούμα Β΄. Παλαιότερα, για την επιβολή του νόμου ήταν υπεύθυνη η Ιερά Αδελφότητα (Santa Hermandad), μια οργάνωση των δημοτικών ενοτήτων. Η διαφθορά ήταν διάχυτη στην Αδελφότητα, όπου οι αξιωματούχοι υπόκεινταν σε τοπική πολιτική επιρροή, και το σύστημα ήταν σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικό έξω από τις μεγάλες πόλεις και κωμοπόλεις. Οι εγκληματίες μπορούσαν συχνά να διαφεύγουν της δικαιοσύνης με απλή μετακίνηση από τη μία περιοχή στην άλλη. Η πρώτη ακαδημία της αστυνομικής Πολιτοφυλακής ιδρύθηκε στην πόλη της Βαλδεμόρο, νότια της Μαδρίτης, το 1855. Οι απόφοιτοι σήμερα φορούν το περίφημη tricorne ή καπέλο των Cavaliers της Πολιτοφυλακής, ως μέρος τη στολής τους.
Η Πολιτοφυλακή είχε κατηγορηθεί αρχικά όσον αφορά τον τερματισμό των ληστειών στις εθνικές οδούς της χώρας, ιδίως στην επαρχία της Ανδαλουσίας, η οποία είχε γίνει πασίγνωστη για πολλές ληστείες εις βάρος των επιχειρηματιών, μικροπωλητών, ταξιδιωτών, ακόμα και ξένων τουριστών. Το φαινόμενο της ληστείας σε αυτή την περιοχή ήταν τόσο ενδημικό, που η Πολιτοφυλακή ήταν δύσκολο να εξαλείψει εντελώς. Μέχρι και το 1884, ένας ταξιδιώτης ανέφερε ότι εξακολουθεί να υφίσταται μέσα και γύρω από την πόλη της Μάλαγα:
"Η αγαπημένη και πρωτότυπη μέθοδος του ντόπιου ληστή είναι να προχωρά ήσυχα πίσω από το θύμα του, καλύπτνας το κεφάλι και τα χέρια του σε ένα μανδύα, και στη συνέχεια να τον απαλλάξει από τα τιμαλφή του. Αν αντισταθεί, αυτός αμέσως τον καρφώνει επιδέξια με ένα μαχαίρι ... [Ο ισπανός ληστής] φοράει άφθονα φυλαχτά και γοητεύει ... αναμφισβήτητα αποτελεσματικός κατά του στιλέτου του αντιπάλου ή του τουφεκιού της Πολιτοφυλακής."
Η Πολιτοφυλακή ανέλαβε επίσης το πολιτικό έργο της αποκατάστασης και διατήρησης την ιδιοκτησίας της γης και της υποτέλειας των χωρικών της Ισπανίας στο βασιλιά, που επιθυμούσε να σταματήσει η εξάπλωση των αντιμοναρχικών κινημάτων εμπνευσμένων από τη γαλλική επανάσταση. Το τέλος του Πρώτου Καρλικού Πολέμου είχε αφήσει την ισπανική επικράτεια σημαδεμένη από την καταστροφή του εμφυλίου πολέμου, και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να λάβει δραστικά μέτρα για να καταστείλει αυθόρμητες εξεγέρσεις ανήσυχων αγροτών. Με βάση το μοντέλο του ελαφρού πεζικού που χρησιμοποιήθηκε από τον Ναπολέοντα στις ευρωπαϊκές εκστρατείες του, η Πολιτοφυλακή μετατράπηκε σε μια στρατιωτικά συγκροτημένη δύναμη υψηλής κινητικότητας, που θα μπορούσε να αναπτυχθεί ανεξάρτητα από αφιλόξενες συνθήκες, να περιπολεί και να ελέγχει μεγάλες περιοχές της υπαίθρου. Τα μέλη του, που ονομάζονται guardias (φύλακες), διατηρούν μέχρι σήμερα μια βασική μονάδα περιπολίας που σχηματίζεται από δύο πράκτορες, που συνήθως ονομάζονται pareja (ζευγάρι), στην οποία ένας από τους guardias θα ξεκινήσει την παρέμβαση, ενώ ο δεύτερος guardia καλύπτει τον πρώτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας Π
Καλλιθέα Πύργου Ηλείας
''Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καλλιθέα
Η Καλλιθέα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 0 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στον κόλπο Κατακόλου ή Ιχθύος. Απέχει περίπου 12 χλμ. Δ. του Πύργου και 3 χλμ. ΒΑ. από το Κατάκολο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κορακοχωρίου. Με βάση το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κορακοχώρι, τον Άγιο Ανδρέα και τη Μπούκα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορακοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 52 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Κώστας Τσιριμώκος
Ο Κώστας Τσιριμώκος του Ευαγγέλου (Δεκέμβριος 1911 - 15 Νοεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1911. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα την περίοδο 1928 - 1933 διετέλεσε ιδιαίτερος γραμματέας του τότε βουλευτή Φθιώτιδας και υπουργού Εσωτερικών Ιωάννη Δ. Τσιριμώκου και στη συνέχεια ανέλαβε στενογράφος της Βουλής. Συμμετείχε στον πόλεμο 1940-1941 από τον οποίο κατέστη ανάπηρος. Αναμίχθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας με την Ένωση Κέντρου το 1963 και το 1964.
Το 1967 ανέλαβε την υπεράσπιση του Γεωργίου Παπανδρέου, όταν του απαγγέλθηκε κατηγορία στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Στη μεταπολίτευση εξελέγη γενικός γραμματέας της ΕΔΗΚ. Υπήρξε διοικητικός σύμβουλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (1961) και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων, της οποίας υπήρξε ευεργέτης. Κάθε χρόνο απονέμεται σε νέους δικηγόρους το βραβείο "Κωνσταντίνου Τσιριμώκου" από την Ένωση Ελλήνων Ποινικολόγων".
Δημοσίευσε πολλά άρθρα τόσο σε θέματα αστικού και ποινικού δικαίου σε νομικά περιοδικά όσο και άρθρα πολιτικού περιεχομένου σε διάφορες εφημερίδες. Σπουδαίο θεωρήθηκε το δοκίμιό του "Πολιτική Πρακτική" στο οποίο περιλαμβάνει σημαντικά κεφάλαια περί φανατισμού, αριβισμού, βεντετισμού, πολιτικής μνήμης, ρουσφετιού και διενέργειας εκλογών. Το 1981 επανεξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Πέθανε όντας εν ενεργεία βουλευτής και στην έδρα του τον αντικατέστησε ο Χρήστος Καραγεωργίου.
Λορέντσο Πελεγκρίνι
Ο Λορέντσο Πελεγκρίνι (ιταλικά: Lorenzo Pellegrini, 19 Ιουνίου 1996) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Ρόμα και της εθνικής ομάδας της Ιταλίας.
Ο Πελεγκρίνι ξεκίνησε την καριέρα του από τη Ρόμα, αλλά το 2015 αποκτήθηκε από τη Σασσουόλο για 1,25 εκατομμύρια ευρώ. Τη σαιζόν 2016-17, ο Πελεγκρίνι έγινε ο νεαρότερος παίκτης ο οποίος συμμετείχε σε 10 γκολ σε μία σαιζόν της Σέριε Α, με 6 γκολ και 4 ασίστ. Το 2017 επέστρεψε στη Ρόμα, για 10 εκατομμύρια ευρώ. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς του Γιουρόπα Λιγκ για τη σαιζόν 2020-21.
Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Ιταλίας τον Ιούνιο του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Σπυρίδων Μαγγίνας
Ο Σπυρίδων Μαγγίνας (1839 - 1920) ήταν Έλληνας ιατρός, πανεπιστημιακός και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 1839. Πατέρας του ήταν ο αγωνιστής της επανάστασης του 1821 Αναστάσιος.
Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Αθήνα και μετά το γυμνάσιο τον Σεπτέμβριο του 1856 εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιατρικής το 1862 με βαθμό άριστα. Υπηρέτησε δέκα χρόνια ως βοηθός σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Αιτωλία και μετά μετέβη στην Ευρώπη. Παρακολούθησε ειδικά μαθήματα τρία χρόνια στο Παρίσι και δύο χρόνια στην Βιέννη. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1870 και έγινε υφηγητής της χειρουργικής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο. Το 1874 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής και το 1880 καθηγητής του ίδιου μαθήματος. Το 1881 μετέβη στη Χίο για να καταγράψει μαζί με τον Αναστάσιο Χρηστομάνο τις ζημιές τις οποίες προκάλεσε μεγάλος σεισμός, ενώ κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 παρείχε τις επιστημονικές του γνώσεις. Μετά τον θάνατο του Θεόδωρου Αρεταίου (1893) διορίστηκε διευθυντής της χειρουργικής κλινικής, και το 1898 έγινε ο πρώτος καθηγητής χειρουργικής στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1897-1898 διετέλεσε επίσης πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν πρόεδρος του 5ου Πανελλήνιου Ιατρικού Συνεδρίου.
Διαβίωσε άγαμος και πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1920 στην Αθήνα αφήνοντας αξιόλογη περιουσία, η οποία περιήλθε στο Πανεπιστήμιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Τάκης Ταλιαδώρος
Ο Τάκης (Δημήτριος) Ταλιαδώρος (1925 - 25 Μαΐου 2011) ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής της καλαθοσφαίρισης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Απο το 1936 ήταν αθλητής της Χ.Α.Ν.Θ. και ασχολήθηκε με την κολύμβηση, ιστιοπλοΐα, μπάσκετ, στίβο, επιτραπέζια αντισφαίριση και βόλεϋ.
Διέπρεψε στο μπάσκετ ως αρχηγός της ΧΑΝΘ και της Μεικτής Θεσσαλονίκης και 31 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδος. Αγωνίστηκε σε όλη του καριέρα στη ΧΑΝΘ μέχρι το 1961 που σταμάτησε τον αθλητισμό. Αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ και υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες καλαθοσφαιριστές στη θέση αυτή.
Με την εθνική κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1949 στην Αίγυπτο και ανακηρύχθηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Ήταν ο δεύτερος σκόρερ της Ελλάδας στη διοργάνωση με 55 πόντους σε 6 αγώνες (1ος ο Φαίδων Ματθαίου με 66). Υπήρξε 31 φορές διεθνής και σημείωσε 145 πόντους (4,7 μ.ό.).
Αγωνίστηκε και με τη Μεικτή Ευρώπης το 1951. Με την ΧΑΝΘ συμμετείχε και στα τοπικά πρωταθλήματα
Απεβίωσε στις 25 Μαΐου 2011, σε ηλικία 85 ετών.
Με την ΧΑΝΘ αγωνίστηκε και στα τοπικά πρωταθλήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης και κατακτώντας το ομαδικό τοπικό πρωτάθλημα το 1948, 1949 και το 19590.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΧΑΝΘ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1949
Σώμα Εθνικής Αστυνομίας (Ισπανία)
Το Σώμα Εθνικής Αστυνομίας (ισπανικά: Cuerpo Nacional de Policía, CNP) είναι η εθνική πολιτική αστυνομική δύναμη της Ισπανίας. Η CNP είναι κυρίως υπεύθυνη για την αστυνόμευση αστικών περιοχών, ενώ στην ύπαιθρο η αστυνόμευση είναι γενικά ευθύνη της Πολιτοφυλακής, της ισπανικής χωροφυλακής. Η CNP λειτουργεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εσωτερικών της Ισπανίας. Χειρίζεται κυρίως την ποινική και δικαστική έρευνα, την τρομοκρατία και τα θέματα της μετανάστευσης. Οι αρμοδιότητες της Εθνικής Αστυνομίας ποικίλλουν ανάλογα με τις αυτόνομες κοινότητες, με την Ertzaintza (Λαϊκή Φρουρά) στη Χώρα των Βάσκων, την Mossos d'Esquadra στην Καταλονία, και την Foruzaingoa (Ορκωτή Αστυνομία) στη Ναβάρρα, είναι οι κύριοι φορείς της αστυνομίας, ενώ η BESCAM στην περιφέρεια της Μαδρίτης αποτελεί περισσότερο υπηρεσία πληροφοριών. Στην Ανδαλουσία, την Αραγονία, τις Αστούριες, τη Γαλικία και τη Βαλένθια οι μονάδες της Εθνικής Αστυνομίας σε επιχειρισιακό επίπεδο ενεργούν άμεσα υπό τις διαταγές των αυτόνομων κοινοτήτων στις οποίες βρίσκονται.
Βαθμοί
Πάνω από τις τάξεις των δοκίμων (υπάρχουν πέντε τάξεις δοκίμων), οι βαθμοί είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας Α
Μίκης Θεοδωράκης
Ο Μίκης (Μιχαήλ) Θεοδωράκης (Χίος, 29 Ιουλίου 1925 – Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και πολιτικός κρητικής και μικρασιατικής καταγωγής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες μουσικοσυνθέτες και ως μια από τις επιδραστικότερες και σπουδαιότερες προσωπικότητες της Ελλάδας στο δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα. Ως πολιτικός υπήρξε υπουργός και 5 φορές εκλεγμένος βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, μία φορά με την Ε.Δ.Α., δύο φορές με το Κ.Κ.Ε και δύο ως ανεξάρτητος με το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. Μέχρι τον θάνατό του, θεωρούταν ως ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας συνθέτης του 21ου αιώνα.
Είχε ασχοληθεί με πολλά είδη της μουσικής, ενώ είχε συνθέσει τον ίσως πιο αναγνωρίσιμο ελληνικό ρυθμό διεθνώς, το Συρτάκι για την κινηματογραφική ταινία Ζορμπάς ο Έλληνας (Zorba the Greek, 1964). Επίσης είχε ασχοληθεί με την κλασική μουσική γράφοντας συμφωνίες, ορατόρια, μπαλέτα, όπερες και μουσική δωματίου.
Συνθέσεις του έχουν ερμηνευτεί από καλλιτέχνες παγκοσμίου φήμης, όπως οι Beatles, η Σίρλεϊ Μπάσεϊ, η Τζόαν Μπαέζ και η Εντίθ Πιάφ, ενώ έχει γράψει μουσική για γνωστές ταινίες όπως: Φαίδρα (1962), Αλέξης Ζορμπάς (1964), Ζ (1969) και Σέρπικο (1973). Το 1970, για τη μουσική στη ταινία Ζ, του απονεμήθηκε το βραβείο BAFTA για πρωτότυπη μουσική, ενώ ήταν υποψήφιος στην ίδια κατηγορία του 1974, για την ταινία State of Siege, και το 1975, για την ταινία Serpico. Επίσης ήταν υποψήφιος για Γκράμι το 1966 και το 1975 για το μουσικό θέμα των ταινιών Ζορμπάς και Serpico αντίστοιχα.
Το 1983 τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν ενώ το 2000 προτάθηκε για βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Το πιο σημαντικό του έργο θεωρείται η μελοποιημένη ποίηση, χρησιμοποιώντας ως στίχους ποιήματα βραβευμένων ποιητών ελληνικής και ξένης καταγωγής, όπως οι Γιάννης Ρίτσος (Βραβείο Ειρήνης Λένιν 1976), Κώστας Βάρναλης (Βραβείο Ειρήνης Λένιν 1959) Γιώργος Σεφέρης (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1963), Πάμπλο Νερούδα (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1971), Οδυσσέας Ελύτης (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1979). Ήταν βασική φωνή κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών η οποία τον φυλάκισε και απαγόρευσε τα τραγούδια του.
Απεβίωσε στις 2 Σεπτεμβρίου 2021 σε ηλικία 96 ετών και τάφηκε, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, στον Γαλατά Χανίων, στην Κρήτη.
Πρώτα χρόνια
Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1925 στη Χίο. Η καταγωγή του πατέρα του, Γιώργη Θεοδωράκη, Μπιζανομάχου, ήταν από τον Γαλατά Χανίων με πρόγονους τους επαναστάτες της Εθνεγερσίας του 1821 Χάληδες και της μητέρας του, Ασπασίας Πουλάκη, από την Κρήνη (Τσεσμέ) της Μικράς Ασίας. Οι γονείς του συναντήθηκαν στη Μικρά Ασία, λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα παιδικά του χρόνια ο Μίκης Θεοδωράκης τα πέρασε σε διάφορες πόλεις της ελληνικής επαρχίας όπως τη Χίο, τη Μυτιλήνη, τα Γιάννενα, το Αργοστόλι, τον Πύργο, την Πάτρα και κυρίως στην Τρίπολη, λόγω των συχνών μεταθέσεων του δημοσίου υπαλλήλου πατέρα του. Μεγάλωσε με την ελληνική λαϊκή μουσική και επηρεάστηκε από τη βυζαντινή μουσική· ενώ βρισκόταν στην παιδική του ηλικία είχε ήδη εκφράσει την επιθυμία του να γίνει συνθέτης.
Λέγεται ότι στην ηλικία των 12 ετών έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Τη διετία 1937-1939 πήρε τα πρώτα μαθήματα βιολιού στο Ωδείο Πατρών και δημιούργησε τα πρώτα του τραγούδια, συνθέσεις οι οποίες βασίστηκαν σε στίχους των Σολωμού, Παλαμά, Δροσίνη και Βαλαωρίτη, τους οποίους έβρισκε άλλοτε στα σχολικά βιβλία και άλλοτε στη βιβλιοθήκη του σπιτιού του. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα ήταν οι ψαλμωδίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στις οποίες έπαιρνε μέρος σαν ψάλτης. Στην Πάτρα ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό, αθλητής του Ναυτικού Ομίλου διακρίθηκε κυρίως στο κρόουλ και συμμετείχε ακόμα και σε πανελλήνιους αγώνες.
Στην Τρίπολη, μόλις 17 ετών, δίνει την πρώτη του συναυλία παρουσιάζοντας το έργο του Κασσιανή και παίρνει μέρος στην αντίσταση κατά των κατακτητών. Στη μεγάλη διαδήλωση της 25ης Μαρτίου 1943 συλλαμβάνεται για πρώτη φορά από τους Ιταλούς και βασανίζεται. Διαφεύγει στην Αθήνα, όπου οργανώνεται στο ΚΚΕ και στον ΕΛΑΣ, εκτελεί χρέη διαφωτιστή στον Πέμπτο Τομέα της ΕΠΟΝ, ενώ αγωνίζεται και ως διμοιρίτης της Μεταξωτής διμοιρίας του 1ου τάγματος της Νέας Σμύρνης κατά τα Δεκεμβριανά. Συγχρόνως σπουδάζει στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητή τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη.
Εμφύλιος Πόλεμος
Μετά τα Δεκεμβριανά, καταδιώκεται από τις αστυνομικές αρχές. Για ένα διάστημα ζει παράνομα στην Αθήνα. Συλλαμβάνεται στις μαζικές συλλήψεις στις 9/10 Ιουλίου 1947, και κατόπιν στέλνεται εξόριστος με σχετική ελευθερία κινήσεων στην Ικαρία όπου είναι ο κομματικός υπεύθυνος του χωριού εξορίας , από όπου θα προσπαθήσει ανεπιτυχώς να αποδράσει με τους άλλους εξόριστους υπό τον Βασίλη Ζάννο. Με τη γενικευμένη αμνηστία που δίνει η κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη περνάει στην παρανομία στην προσπάθεια συμμετοχής σε ένοπλες ομάδες του Δημοκρατικού Στρατού Αθηνών και βρίσκεται στην ομάδα του Παύλου Παπαμερκουρίου. Συλλαμβάνεται ξανά στο σπίτι του πατέρα του όπου βρήκε καταφύγιο όντας άρρωστος από πλευρίτιδα, αλλά στη συνέχεια στέλνεται ξανά εξόριστος στην Ικαρία, αυτή τη φορά σε συνθήκες πειθαρχηµένης διαβίωσης για λίγους μήνες, όπου γράφει το έργο «Ελεγείο και θρήνος στον Βασίλη Ζάννο» στη μνήμη του Βασίλη Ζάννου που εκτελέστηκε το 1948. Έπειτα στέλνεται στο στρατόπεδο της Μακρονήσου όπου βασανίζεται μέχρι παράλυσης.
Σπουδές στο Παρίσι
thumb|right|Ο Θεοδωράκης στο Παρίσι το 1967. Στα τέλη του 1949 στέλνεται στα Χανιά όπου και αναρρώνει. Το 1950 όμως επιστρέφει στην Αθήνα από όπου αποφοιτά από το Ωδείο με δίπλωμα στην αρμονία. Ύστερα υπηρετεί το υπόλοιπο της θητείας σε Αλεξανδρούπολη, Αθήνα και Χανιά. Το 1950 αποπειράται να αυτοκτονήσει λόγω των συνεχών προκλήσεων που αντιμετώπιζε, όμως γλύτωσε τον κίνδυνο και το 1951 απολύεται οριστικά από τον στρατό. Το 1954 μεταναστεύει με κρατική υποτροφία στο Παρίσι όπου εγγράφεται στο Ωδείο (γαλλική ονομασία Conservatoire) και σπουδάζει με τον Ολιβιέ Μεσιάν, για σύντομο χρονικό διάστημα, μουσική ανάλυση, καθώς επίσης και διεύθυνση ορχήστρας με τον Εζέν Μπιγκό. Συνθέτει μουσική για το μπαλέτο της Λουντμίλα Τσέρινα, το Κόβεντ Γκάρντεν, το Μπαλέτο της Στουτγκάρδης και επίσης για τον κινηματογράφο. Το 1957 του απονέμεται το πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ της Μόσχας από τον Σοστακόβιτς για το έργο του Σουίτα No 1 για πιάνο και ορχήστρα. Συγχρόνως συνθέτει πολλά έργα συμφωνικής μουσικής και μουσικής δωματίου.
Επιστροφή στην Ελλάδα
thumb|left|upright|Ο Μίκης Θεοδωράκης λίγο μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1961 Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ηχογραφείται για πρώτη φορά ο Επιτάφιος, που ανοίγει έναν καινούργιο δρόμο για το ελληνικό τραγούδι, όχι μόνο γιατί σηματοδοτεί μία ουσιαστική αλλαγή στη μουσική φόρμα, αλλά γιατί παντρεύει τη σύγχρονη λαϊκή μουσική με τη σύγχρονη ελληνική ποίηση, και το ευρωπαϊκό έντεχνο στοιχείο με το ελληνικό λαϊκό στοιχείο. Η πρώτη εκδοχή του Επιτάφιου του Γιάννη Ρίτσου (γράφτηκε το 1958) ηχογραφήθηκε από τη Νάνα Μούσχουρη σε ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας Μάνου Χατζιδάκι.
Την ίδια χρονιά ο Μίκης Θεοδωράκης αρχίζει και, σχεδόν, τελειώνει το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη. "Εν τούτοις δεν βιάστηκα να το παρουσιάσω, όπως λέει και ο ίδιος στο βιβλίο του "Μουσική για τις μάζες", γιατί διαισθανόμουνα ότι το ελληνικό κοινό δεν ήταν ακόμη ώριμο για να το δεχτεί. Η πρώτη εκτέλεσή του έγινε στα τέλη του 1964". Το 1960, επίσης, ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική για τα Επιφάνεια, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη, και συνθέτει δεκάδες κύκλους τραγουδιών που βρίσκουν βαθύτατη απήχηση στην Ελλάδα. Ιδρύει τη Μικρή Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και δίνει πολλές συναυλίες στη χώρα προσπαθώντας να εξοικειώσει τον κόσμο με τη συμφωνική μουσική.
Το 1963 μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ιδρύεται η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας εκλέγεται πρόεδρος. Στις εκλογές του 1964 εκλέγεται βουλευτής της ΕΔΑ στη Β΄ Πειραιώς και την ίδια χρονιά αποκτά διεθνή αναγνώριση με τη σύνθεση της μουσικής για την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, Αλέξης Ζορμπάς (Zorba the Greek).
Χρόνια της Δικτατορίας
thumb|right|Ο Μίκης Θεοδωράκης το 1972. Την 21η Απριλίου του 1967 περνάει στην παρανομία και απευθύνει την πρώτη έκκληση για αντίσταση κατά της Δικτατορίας στις 23 Απριλίου. Τον Μάιο του 1967 ιδρύει, μαζί με άλλους, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της Δικτατορίας, το Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ), ή Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο, που ιδρύθηκε στα τέλη Απριλίου 1967, αρχικά ως Πατριωτικό Μέτωπο (ΠΜ) και εκλέγεται πρόεδρός του.
Συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 1967. Ακολουθεί η φυλάκισή του στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, στη οδό Μπουμπουλίνας 18, η απομόνωση, οι φυλακές Αβέρωφ, η μεγάλη απεργία πείνας, το νοσοκομείο, η αποφυλάκιση και ο κατ' οίκον περιορισμός, η εκτόπιση με την οικογένειά του στη Ζάτουνα, και τέλος στις φυλακές Ωρωπού, οι οποίες είχαν μετατραπεί από τη δικτατορία σε στρατόπεδο συγκέντρωσης αντιφρονούντων. Πολλά από τα καινούργια έργα του καταφέρνει με διάφορους τρόπους να τα μεταβιβάσει στο εξωτερικό, όπου τραγουδιούνται από τη Μαρία Φαραντούρη και τη Μελίνα Μερκούρη.
Στις φυλακές Ωρωπού η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Στο εξωτερικό ξεσηκώνεται θύελλα διαμαρτυριών. Προσωπικότητες, όπως οι Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Άρθουρ Μίλερ, Λώρενς Ολίβιε, Υβ Μοντάν και άλλοι, δημιουργούν επιτροπές για την απελευθέρωσή του. Τελικά, υπό την πίεση αυτή αποφυλακίζεται και ταξιδεύει στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1970, έπειτα από αίτημα του Γάλλου πολιτικού Ζαν-Ζακ Σερβάν-Σρεμπέρ. Η πτήση του Θεοδωράκη έφυγε μυστικά από ιδιωτικό αεροδρόμιο του Ωνάση έξω από την Αθήνα. Έφτασε στο αεροδρόμιο Λε Μπουρζέ όπου συναντήθηκε με τον Κώστα Γαβρά, τη Μελίνα Μερκούρη και τον Ζυλ Ντασέν. Ο Θεοδωράκης νοσηλεύτηκε μετά την άφιξη του καθώς έπασχε από φυματίωση. Η σύζυγός του και τα παιδιά του έφτασαν στη Γαλλία μια εβδομάδα αργότερα, αναχωρώντας από την Ελλάδα για τη Γαλλία μέσω της Ιταλίας. Στο εξωτερικό απευθύνει νέο κάλεσμα για την πτώση της δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Συνθέτει κάποια τραγούδια τα οποία ηχογραφεί σε στούντιο στο Λονδίνο το 1971 και κυκλοφορούν ως "Τα τραγούδια του Αγώνα". Συμμετείχε σε διάφορα ελληνόφωνα προγράμματα της Ντόιτσε Βέλε, με τα οποία επικοινωνούσε με τους Έλληνες μέσω των απαγορευμένων τραγουδιών του και τις πολιτικές απόψεις του. Έδωσε πολλές συναυλίες στη Γερμανία και άλλες χώρες, περίπου χίλιες κατά τη Χούντα, οι οποίες συγκέντρωναν πολύ κόσμο και οι δηλώσεις του τύγχαναν μεγάλη υποστήριξη.
Το 1971, ο Θεοδωράκης προσκλήθηκε στη Χιλή από τον τότε πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε. Στο Βαλπαραίσο άκουσε μια ομάδα νεαρών ανθρώπων που τον εισήγαγαν σε μέρος του έργου του ποιητή Πάμπλο Νερούδα. Ο Θεοδωράκης εντυπωσιάστηκε και υποσχέθηκε να δώσει στη Χιλή τη μουσική του άποψη για το Canto General. Στο Παρίσι, το 1972 ο Θεοδωράκης γνώρισε τον Νερούδα όταν ο Θεοδωράκης πρόβαρε τη μελοποίηση του Canto General. Ο Νερούδα εντυπωσιάστηκε και του ζήτησε να συμπεριλάβει κι'άλλα ποιήματα όπως τα "Lautaro" και "A Emiliano Zapata".
Το 1972 επισκέπτεται το Ισραήλ δίνοντας συναυλίες και συναντάται με τον Γιασέρ Αραφάτ, στον οποίο επιδίδει το μήνυμα της ισραηλινής κυβέρνησης και προσπαθεί να τον πείσει να αρχίσει συζητήσεις με την άλλη πλευρά.
Τον υποδέχθηκαν ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, ο Τίτο, ο Γιγκάλ Αλόν και ο Γιασέρ Αραφάτ. Έγινε φίλος με τον Φρανσουά Μιτεράν, τον Ούλωφ Πάλμε και τον Βίλι Μπραντ. Για εκατομμύρια άτομα, ο Θεοδωράκης ήταν σύμβολο αντίστασης κατά της Χούντας μαζί με τη Μελίνα Μερκούρη.
Μεταπολίτευση
Το 1976 ιδρύει το Κίνημα «Πολιτισμός της Ειρήνης» και δίνει διαλέξεις και συναυλίες σ' όλη την Ελλάδα. Το 1983 του απονέμεται το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη.
Το 1986 γίνεται πραγματικότητα η δημιουργία επιτροπών ελληνοτουρκικής φιλίας στην Ελλάδα με πρόεδρο τον ίδιο και στην Τουρκία με τη συμμετοχή γνωστών πνευματικών ανθρώπων όπως ο Αζίζ Νεσίν, ο Γιασάρ Κεμάλ και ο Ζιλφί Λιβανελί. Ο Θεοδωράκης δίνει πολλές συναυλίες στην Τουρκία, που τις παρακολουθούν κυρίως νέοι με συνθήματα υπέρ της φιλίας μεταξύ των δύο λαών. Αργότερα παίζει και πάλι το ρόλο του άτυπου πρεσβευτή ειρήνης, μεταφέροντας μηνύματα των Ελλήνων πρωθυπουργών, του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς την τουρκική κυβέρνηση. Επίσης το 1986, μετά την πυρηνική καταστροφή στο Τσερνομπίλ, πραγματοποιεί μεγάλη περιοδεία με συναυλίες σ' όλη την Ευρώπη κατά της ατομικής ενέργειας. Το 1988 διοργανώνονται στην τότε Δυτική Γερμανία με δική του πρωτοβουλία δύο συνέδρια για την ειρήνη, στο Τύμπιγκεν και την Κολωνία. Συμμετέχουν πολιτικοί όπως ο Όσκαρ Λαφοντέν και ο Γιοχάνες Ράου, φιλόσοφοι όπως ο Φρίντριχ Ντίρενματ, συγγραφείς, πολιτειολόγοι και καλλιτέχνες. Εκεί έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τη θεωρία του για τον ελεύθερο χρόνο και τη σημασία του στη διαμόρφωση ελεύθερων ανθρώπων.
Το 1989 βρέθηκε στο στόχαστρο της οργάνωσης "17 Νοέμβρη" και με κυβερνητική απόφαση, ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν ανάμεσα στους 200 Έλληνες με καθημερινή περιφρούρηση με σκοπό την προστασία του από πιθανό χτύπημα. thumb|Ο Θεοδωράκης στην [[Ανατολική Γερμανία το 1989]]Το 1990 δίνει 36 συναυλίες σ' όλη την Ευρώπη υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας. Συνεχίζει δίνοντας συναυλίες για την ηλιακή ενέργεια (υπό την αιγίδα της Εurosolar), κατά του αναλφαβητισμού, κατά των ναρκωτικών κτλ.
Παράλληλα αγωνίζεται και για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε άλλες χώρες και κυρίως στις γειτονικές Αλβανία (που την επισκέπτεται και ως Υπουργός για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας) και Τουρκία. Ως πρόεδρος Διεθνούς Επιτροπής στο Παρίσι καταβάλλει προσπάθειες για την απελευθέρωση των Τούρκων ηγετών της αντιπολίτευσης Κουτλού και Σαργκίν, κάτι που τελικά πετυχαίνεται. Προτείνει τη διοργάνωση Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Ειρήνης στους Δελφούς και υποβάλλει στην κυβέρνηση σχέδιο για μια «Ολυμπιάδα του Πνεύματος». Ιδρύει επιτροπή συμπαράστασης και βοήθειας προς τον κουρδικό λαό.
Το 1993 αναλαμβάνει Γενικός Διευθυντής Μουσικών Συνόλων της ΕΡΤ, όμως παραιτείται τον επόμενο χρόνο. Το 1994 λαμβάνει τιμητικό διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ.
Τα επόμενα χρόνια παρουσιάζονται οι όπερές του Μήδεια (1991), Ηλέκτρα (1995) και Αντιγόνη (1999), ενώ παράλληλα αναπτύσσει μεγάλη δραστηριότητα στο εξωτερικό και παίρνει δυναμικά θέση σε όλα τα σημαντικά γεγονότα της εποχής (ελληνοτουρκική φιλία, σεισμοί, Νατοϊκοί βομβαρδισμοί κατά της Γιουγκοσλαβίας, Υπόθεση Οτσαλάν, πόλεμος στο Αφγανιστάν, πόλεμος στο Ιράκ κτλ.). Το 2002 παρουσιάζεται η όπερά του Λυσιστράτη, ένας αληθινός ύμνος στην Ειρήνη.
Από το 1995 και για δέκα χρόνια, η τραγουδίστρια Αλέξια Βασιλείου υπήρξε μία από τις 4 κύριες φωνές της "Λαϊκής Ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκης", ενώ το 1998, κυκλοφορεί ο δίσκος «Αλέξια – Μίκης Θεοδωράκης», ένα διπλό άλμπουμ με 26 τραγούδια του κορυφαίου συνθέτη, με εμφανείς τζαζ επιρροές.
Τον Μάρτιο του 1997, έδωσε συναυλία στο Σπίτι των Πολιτισμών του Κόσμου στο Βερολίνο. Μετά νοσηλεύτηκε εξαιτίας προβλημάτων υγείας, όταν δήλωσε ότι αυτή ήταν η τελευταία του συναυλία.
Ύστερα χρόνια - Θάνατος
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, αποσύρθηκε και ασχολήθηκε με την ανάγνωση, τη συγγραφή, την έκδοση των παρτιτούρων του και δημοσίευσε κείμενα για τον πολιτισμό και την πολιτική. Δήλωσε την εναντίωση του στον πόλεμο του Κοσόβου το 1999 και την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Σοράνο, το Διεθνές Βραβείο Άγιος Ανδρέας ο Πρώτος της Ρωσίας και το έμβλημα του Μεγάλου Αξιωματούχου του Τάγματος της Τιμής από το Λουξεμβούργο. Τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Μουσικής της Ουνέσκο και το 2002 τιμήθηκε στη Βόννη με το βραβείο Έριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ για τις μουσικές συνθέσεις για ταινίες στη διεθνή σχετική μπιενάλε της Βόννης. Το 2007, κέρδισε βραβείο Δια βίου κατορθώματος, μέρος των Παγκόσμιων Βραβείων Σάουντρακ της Γάνδης. Στην τελετή απονομής των 94ων Βραβείων Όσκαρ, υπήρξε τιμητική αναφορά στον Μίκη Θεοδωράκη στο ειδικό τμήμα In Memoriam με την εμφάνιση της φωτογραφίας του συνθέτη στο ειδικό βίντεο-αφιέρωμα.
Η σορός του εκτέθηκε σε τριήμερο λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών και στη συνέχεια ταξίδεψε με πλοίο στα Χανιά και τελικό προορισμό την κωμόπολη Γαλατάς, τόπο καταγωγής του. Με απόφαση της κυβέρνησης από τις 2 Σεπτεμβρίου κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος ενώ, με ομόφωνη απόφασή του, το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας αποφάσισε να αποδοθεί το όνομα του Μίκη Θεοδωράκη σε οδό της πρωτεύουσας και να προκηρυχθεί καλλιτεχνικός διαγωνισμός για τη δημιουργία προτομής του που θα τοποθετηθεί σε κεντρικό σημείο της πόλης.
Ο Μίκης Θεοδωράκης είχε μεγάλη αγάπη για το ποδόσφαιρο και τον Ολυμπιακό. Ο Θεοδωράκης είχε τιμητικά πτυχία από πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Πολιτική δραστηριότητα
Ο Μίκης Θεοδωράκης εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1964 στην Εκλογική περιφέρεια Β΄ Πειραιώς με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά. Το 1974 θέτει υποψηφιότητα με το ψηφοδέλτιο της Ενωμένης Αριστεράς στην ίδια περιφέρεια, όμως δεν κατάφερε να εκλεγεί. Έλαβε 6.345 σταυρούς προτίμησης και κατέλαβε την τρίτη θέση ανάμεσα σε 8 υποψηφίους. Ο συνδυασμός κατέκτησε μία έδρα.
Το 1978, μετά από πρόταση που δέχτηκε, αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Αθήνας, υποστηριζόμενος από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Ο συνδυασμός του έλαβε 59.428 ψήφους (ποσοστό 16,32%) καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση, πίσω από τους συνδυασμούς των Γιώργου Πλυτά και Δημήτρη Μπέη.
Το 1981 καταφέρνει να εκλεγεί βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Βʹ Πειραιά με το ψηφοδέλτιο του Κ.Κ.Ε, λαμβάνοντας 13.785 σταυρούς προτίμησης, πρώτη θέση ανάμεσα σε 10 υποψήφιους (μοναδική έδρα για το κόμμα στη συγκεκριμένη περιφέρεια). Επανεξελέγη το 1985, αυτή τη φορά τοποθετημένος στην πρώτη θέση του Κ.Κ.Ε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Τον Μάιο του 1986 σε συνέντευξή τύπου στην Κολωνία ανακοίνωσε πως παραιτείται από βουλευτής, επειδή η Βουλή αδυνατεί να φέρει τις πολιτικές αλλαγές που χρειάζονται. Διευκρίνισε πως παραμένει μέλος του ΚΚΕ και ότι θα συνεχίσει να εργάζεται για την πολιτική αλλαγή σαν απλός πολίτης.
Τον Νοέμβριο του 1989 εξελέγη βουλευτής, με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Το 1990 ήταν υποψήφιος βουλευτής στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, και εξελέγη, Διατέλεσε Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μέχρι την παραίτησή του την 1η Απριλίου 1992.
Το 2015, κατά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση αρχικά διάκειται ευνοϊκά προς αυτή, αλλά στη συνέχεια της άσκησε έντονη κριτική. Στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 τάχθηκε υπέρ του Όχι.
Την ημέρα του θανάτου του, ο γενικός γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, δημοσιοποίησε επιστολή του Μίκη προς τον ίδιο με ημερομηνία 5 Οκτωβρίου 2020. Σε αυτήν ανέφερε χαρακτηριστικά: ''«Τώρα στο τέλος της ζωής μου, την ώρα των απολογισμών, σβήνουν απ’ το μυαλό μου οι λεπτομέρειες και μένουν τα “Μεγάλα Μεγέθη”. Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα, τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια μου τα πέρασα κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομμουνιστής»''. Του ζήτησε, επίσης, να επιληφθεί προσωπικά ώστε να γίνει σεβαστή όχι μονάχα η ιδεολογία του αλλά και οι αγώνες του για την ενότητα των Ελλήνων.
Θέσεις για το Μακεδονικό
Το 1997 ο Μίκης Θεοδωράκης είχε δηλώσει για το Μακεδονικό, πως «Το όνομα δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, αρκεί οι λαοί να ζήσουν ειρηνικά». Αργότερα, σε συνέντευξη του τόνισε «Εξ αντικειμένου αυτή η χώρα ωθείται προς τη βελτίωση των σχέσεων με την Ελλάδα. Γιατί λοιπόν να μην είναι δυνατή η ευόδωση των σχέσεων μας προς όλα τα επίπεδα και ό,τι προκύψει; Η Τελωνειακή Ένωση, η συνομοσπονδία κ.λπ. είναι απλώς όροι. Πάντως νομίζω ότι το θέμα της ονομασίας θα ξεπεραστεί όταν οι σχέσεις των δυο λαών φθάσουν σε τέτοιο σημείο, που το όνομα δεν θα έχει καμιά σημασία».
Ο Θεοδωράκης ήταν ένας από τους κύριους ομιλητές στο Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στην Αθήνα, το οποίο έλαβε χώρα στις 4 Φεβρουαρίου 2018. Στον λόγο του ανέφερε πως «Η Μακεδονία είναι μία, ήταν, είναι και θα είναι πάντα Ελληνική». Οι δηλώσεις συγκέντρωσαν τη στήριξη κομμάτων της βουλής, ενώ οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής επικρότησαν τη στροφή του Μίκη Θεοδωράκη σχετικά με την ονομασία της Μακεδονίας. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο Γιάννης Μπουτάρης σχολίασαν αρνητικά τις δηλώσεις του Θεοδωράκη. Επίσης, τη μέρα πριν από το συλλαλητήριο ομάδα αναρχικών πέταξε μπογιές στην είσοδο του σπιτιού του και στη συνέχεια έγραψε απειλητικά μηνύματα, όπως για παράδειγμα: «Η ιστορία σου ξεκινάει από το βουνό και καταλήγει στον εθνικό βούρκο της Πλ. Συντάγματος».
Θέσεις για τις Ηνωμένες Πολιτείες
Ο Θεοδωράκης ήταν επικριτικός των πράξεων των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Αμερικανών στο Ιράκ, ο Θεοδωράκης τους αποκάλεσε "μισητοί, αδίστακτοι λιπόψυχοι και δολοφόνοι των λαών του κόσμου". Είχε δηλώσει ότι θα θεωρούσε οποιονδήποτε ο οποίος αλληλεπιδρούσε με "αυτούς τους βαρβάρους" για οποιονδήποτε λόγο ως εχθρό τους. Ο Θεοδωράκης ήταν κατά της νατοϊκής εισβολής στη Γιουγκοσλαβία. Συμμετείχε σε μια φιλανθρωπική συναυλία κατά της εισβολής το 1999.
Διεθνής απήχηση
Παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνες έχουν ερμηνεύσει ή διασκευάσει τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, όπως οι Beatles (The Honeymoon Song), η Εντίθ Πιάφ (Les Amants de Teruel), η Σίρλεϊ Μπάσεϊ (Life Goes On), η Τζόαν Μπαέζ (The Ballad of Mauthausen), ο Αλ Μπάνο (Il Ragazzo che sorride), η Μίλβα (Piccolo Teatro, La Mia Età, Les Trois Temps De L'amour, Petite Et Pas Belle, Dio Che Paura Dell'Amore), η Δαλιδά (La Danse de Zorba, A Chaque Fois J'y Crois), ο Χένρυ Μαντσίνι (Love Theme from Phaedra), ο Αντρέ Ριέ (Sirtaki), o Πέρι Κόμο (Beyond Tomorrow), οι Walkabouts (The Train Leaves at Eight), οι Savage Republic, η Ίβα Ζανίκι, η Γκιζέλα Μάι, η Λίσμπεθ Λιστ. Συνολικά 117 Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες έχουν ερμηνεύσει ή διασκευάσει δημιουργίες του Μίκη Θεοδωράκη.
Επίσης, ο Θεοδωράκης είχε συνθέσει μουσική για διεθνούς φήμης ταινίες: Φαίδρα (1962), Αλέξης Ζορμπάς (1964), Ζ (1969), Κατάσταση Πολιορκίας (1972), Τίτο (1973, μετά από προσωπική πρόσκληση του Γιουγκοσλάβου προέδρου ), Σέρπικο (1973). Είχε κερδίσει διεθνή βραβεία (Βραβείο Φεστιβάλ Μόσχας 1958, τρία Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA) 1970, 1974, 1975, δύο Βραβεία Γκράμι 1965, 1974, Βραβείο Ειρήνης Λένιν 1983, Βραβείο Έριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ 2002), ενώ είχε προταθεί για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2000. Το 2007 του απονεμήθηκε το Lifetime Achievement Award από την World Soundtrack Academy. Είχε μελοποιήσει μεγάλους ξένους ποιητές (Πάμπλο Νερούδα, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Μπρένταν Μπέχαν κ.ά.), ενώ κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του επί Χούντας, προσωπικότητες διεθνούς κύρους όπως ο Ιγκόρ Στραβίνσκι, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Λώρενς Ολίβιε, ο Άρθουρ Μίλερ και ο Υβ Μοντάν οργάνωσαν επιτροπές για την απελευθέρωσή του.
Το 1977 συνέθεσε μαζί με τον Χέρμπερτ Παγκάνι τον ύμνο του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Το 1981, ο Γιάσερ Αραφάτ του ζήτησε να συνθέσει έναν ύμνο για την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, ο οποίος θα προταθεί να αποτελέσει τον επίσημο ύμνο του Παλαιστινιακού Κράτους, όταν επιτευχθεί η επίσημη ίδρυσή του, ενώ στο Αφγανιστάν είναι πολύ δημοφιλές το τραγούδι Ουατάν ισκ του ιφτεχαράμ (Watan ishq tu Iftekharam), γραμμένο το 1980 σε στίχους Αμπντούλ Ουαχάμπ Μαμπαντί και τη μουσική του Θεοδωράκη από το Μαουτχάουζεν, που παιζόταν κατά την είσοδο των δυνάμεων της Βόρειας Συμμαχίας στην Καμπούλ το 2001. Μουσική του Θεοδωράκη από την ταινία Ζ χρησιμοποίησαν και Κούρδοι μαχητές ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος κατά την πολιορκία του Κομπάνε το 2014, ως μουσικό θέμα σε πλάνα γυναικών μαχητριών των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG).
Την ημέρα του θανάτου του, τα περισσότερα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ έκαναν εκτενείς αναφορές και αφιερώματα στη ζωή και το έργο του.
Μουσικό στυλ και επιρροές
Ο Θεοδωράκης συνδύαζε στο έργο του τις επιρροές από την Ελληνική λαϊκή μουσική (κρητική, μικρασιατική, βυζαντινή) με το ευρωπαϊκό κλασικό ρεπερτόριο. Ο ίδιος αναγνώριζε τη σχέση της μουσικής του με τον Γερμανικό Ρομαντισμό:
"Είμαι κοντά στο γερμανικό πνεύμα. Το πολύ ρομαντικό, αλλά και πολύ πειθαρχημένο. Παρασύρεται από μεγάλα συναισθήματα, αλλά δεν παύει να είναι εργατικό και μεθοδικό. Θαυμάζω τον Μπετόβεν και τον Βάγκνερ, έχω επιφυλάξεις για τον Σένμπεργκ. Δεν πιστεύω στη διανοητική μουσική. Δεν πιστεύω σε ό,τι είναι αποκομμένο από τον μύθο, από τη θρησκεία, από τον ανθρώπινο πόνο. Από τον τρομερό πόνο του θανάτου."
Ως εκ τούτου, απέρριπτε την έννοια της τέχνης για την τέχνη και τασσόταν υπέρ της προγραμματικής μουσικής, που θεωρούσε ότι πρέπει να περιέχει κοινωνικό μήνυμα. Πίστευε ότι η πραγματικά μεγάλη τέχνη δεν πρέπει να αποκόβεται από το λαό. Ο ύστερος ρομαντισμός και ο νεοκλασικισμός μεγάλων Ρώσων μουσουργών του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα, όπως ο Στραβίνσκι, o Σοστακόβιτς και ο Ραχμάνινοφ είχαν επίσης μεγάλη επιρροή στο έργο του Θεοδωράκη.
O ίδιος είχε πει χαρακτηριστικά για την επίδραση του Μπετόβεν στην ανάπτυξή του ως καλλιτέχνη:
"Θυμάμαι μια φορά που ανέλυα την Τρίτη Συμφωνία του Μπετόβεν, την Ηρωική, και ανακαλύπτω επαναστατικές αλλαγές που έκανε στη φόρμα σονάτα ο Μπετόβεν, και κάτι ντισονάντσες απίθανες για την εποχή τη δική του, μου κάηκε το μυαλό. Βγήκα έξω, έβαλα το κεφάλι μου σε ένα βαρέλι γεμάτο νερό, να κρυώσει το κεφάλι μου, γιατί ο Μπετόβεν το είχε ανάψει. [Ο Μπετόβεν] με βοήθησε πάρα πολύ να τελειοποιήσω το έργο μου."
Παράλληλα ο Θεοδωράκης επιχειρεί μια καινοφανή λειτουργική σύντηξη που συνδυάζει το κατεστημένο κύρος και την επικοινωνιακή ρητορική της υστερορομαντικής συμφωνικής μουσικής, τα στερεότυπα της μουσικής για το αρχαίο δράμα, τα ακούσματα της βυζαντικής μουσικής και το λαϊκό/δημοτικό τραγούδι. Καρπός είναι το λαϊκό ορατόριο με πρώτο και κορυφαίο δείγμα το «Άξιον Εστί» (1960) σε ποίηση Ελύτη, αυτό καθαυτό σπάνια συνάντηση σουρεαλισμού και αριστερής στράτευσης. Ακολουθεί σειρά από αντίστοιχα, ιδιαίτερα δημοφιλή στρατευμένα ορατόρια και συμφωνικές καντάτες, που βασίζονται σε σημαντικά ποιητικά κείμενα: «Πνευματικό Εμβατήριο» (Σικελιανός, 1969), «Canto General» (Νερούντα, 1972-81) κ.ά.
Τα επαναστατικά του εμβατήρια - ορισμένα από τα οποία έγραψε μέσα στη φυλακή ή στην εξορία - και η ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινής ζωής στην Ελλάδα της μετεμφυλιακής εποχής από τη λαϊκή μουσική του Θεοδωράκη, έχουν χαρακτηριστεί ως "σοσιαλιστικός ρεαλισμός". Πλειάδα νεότερων συνθετών όπως ο Μάνος Λοΐζος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Θωμάς Μπακαλάκος κ.ά. υιοθέτησαν κατά καιρούς στοιχεία του ύφους του Θεοδωράκη στις συνθέσεις τους τις δεκαετίες '60 και '70.
Κριτική
Το 1974 έθεσε το δίλημμα «Καραμανλής ή τανκς», κάτι που συγκέντρωσε έντονη κριτική για τη χρονική στιγμή που το έπραξε. Σύμφωνα με τον ίδιο είναι παρερμηνεία διαφορετικής δήλωσής του.
To 1991 του ασκήθηκε κριτική για δηλώσεις που έκανε ως Υπουργός Επικρατείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπου απέδιδε στην αντιπολίτευση ευθύνες για τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Συγκεκριμένα στις 12 Ιανουαρίου 1991 είχε δηλώσει "Υπάρχουν μηχανισμοί και κομματικοί παράγοντες που δεν έχουν παραδεχθεί την εκλογική τους ήττα και που λειτουργούν διαβρωτικά στο πολιτικό μας σύστημα. Εχουν κηρύξει έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο, η σημασία και οι συνέπειες του οποίου υποτιμήθηκαν δυστυχώς έως τώρα από τους αρμοδίους. Τρεις φορές σε δημόσιες δηλώσεις μου επεσήμανα ότι υπάρχει κίνδυνος να χυθεί αίμα και να υπάρξει νεκρός. Σχετικά με την τελευταία τραγωδία και το αθώο θύμα –για το οποίο εκφράζω τη βαθύτατη λύπη μου– η άποψή μου ήταν ότι οι καταλήψεις χρησιμεύουν πλέον ως θρυαλλίδες, προκειμένου να πραγματοποιηθούν οι επιδιωκόμενες από τους υποκινητές της ανωμαλίας εκρήξεις" ενώ την επόμενη μέρα, 13 Ιανουαρίου, συνέχισε δηλώνοντας "''Όλα περιστρέφονται γύρω από την επικείμενη δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ έκανε τη θερινή επίθεση με τους καθηγητές. Τη φθινοπωρινή επίθεση με τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ. Τη χειμερινή επίθεση με την κλαδική της τρομοκρατίας και τώρα με την κλαδική των αναρχικών! Θέλουν έναν Πέτρουλα για ν’ αποτελέσει σύμβολο. Θέλουν φρέσκο αίμα. Λένε για τον Λαμπράκη. Να τους θυμίσω εγώ, που ήμουν ηγέτης της νεολαίας Λαμπράκη, ότι στην κηδεία του ήταν παρών 500.000 κόσμος. 200.000 ήταν στην κηδεία του Πέτρουλα. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εχω σοβαρές αμφιβολίες για τον τρόπο που σκοτώθηκε ο Τεμπονέρας. Εμαθα ότι ήταν μετριοπαθής. Τα παιδιά ήταν δόλωμα, για να έρθουν τα Τάγματα Υπεράσπισης Υποδίκων''".