cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μνημείο Ατατούρκ (Σμύρνη)
Ιστορία
Ο δήμος και η διοίκηση της Σμύρνης αποφάσισαν να χτίσουν ένα μνημείο αφιερωμένο στον Ατατούρκ, τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας. Το 1929, το άγαλμα του μνημείου ανατέθηκε στον Πιέτρο Κανόνικα, έναν Ιταλό γλύπτη, ο οποίος στο παρελθόν δημιούργησε ένα άλλο άγαλμα του Ατατούρκ στην Κωνσταντινούπολη το 1928. Η βάση του αγάλματος σχεδιάστηκε από τον Τούρκο αρχιτέκτονα Ασίμ Κιομουρτζού και το άγαλμα ανεγέρθηκε στις 27 Ιουλίου 1932.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Το μάρμαρο, που χρησιμοποιείται στη βάση είναι το κόκκινο μάρμαρο του Αφιόν Καραχισάρ και το υλικό του αγάλματος είναι χάλκινο. Το άγαλμα δείχνει το έφιππο Ατατούρκ στον Τουρκικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Υπάρχουν επίσης ανάγλυφα στη βάση, που δείχνουν σκηνές πολέμου. Η διάσημη αναφορά του Ατατούρκ «Στρατεύματα ο πρώτος στόχος σας είναι η Μεσόγειος Θάλασσα. Προς τα εμπρός!" έχει χαραχτεί μπροστά από το μάρμαρο, που βρίσκεται στη βάση του αγάλματος.
Χάλκινα ανάγλυφα
Υπάρχουν χάλκινα ανάγλυφα για τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και τη νίκη στις τρεις πλευρές του βάθρου του μνημείου.
Στο πίσω μέρος, απεικονίζονται οι ηρωικές γυναίκες και στρατιώτες, που συμμετείχαν στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Στο μπροστινό μέρος, ένα ηρωικό κορίτσι χωρικών με ένα στιλέτο στη μέση της, με τη σημαία της ημισελήνου, βαδίζει στο δρόμο προς τη Σμύρνη.
Το ανάγλυφο στη δεξιά πλευρά του βάθρου δείχνει την πορεία του στρατού προς τη Σμύρνη. Σε αυτήν τη σκηνή τέσσερις στρατιώτες προσπαθούν να ανυψώσουν ένα κανόνι στην κορυφή του βουνού με ένα σχοινί. Ο Μουσταφά Κεμάλ Πασά, από την άλλη πλευρά, δείχνει πόσιμο νερό με τις παλάμες του από τη βρύση κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο στο Μπέλκαβε.
Στο ανάγλυφο στα αριστερά του βάθρου, απεικονίζεται η χαρά της εισόδου του τουρκικού στρατού στη Σμύρνη. Υπάρχουν διάφορες λεπτομέρειες όπως ένας Τούρκος στρατιώτης με το τουφέκι του σηκωμένο και ένας γέρος που αγκαλιάζει τον γιο του, που επιστρέφει από το μέτωπο, τα παιδιά σπεύδουν να αγκαλιάσουν τον πατέρα τους, που επέστρεψε από τον πόλεμο, μια γυναίκα με μαντίλα, που σηκώθηκε στον αέρα με τη χαρά της επανένωσης με το στρατιώτη γιο της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χάλκινα γλυπτά στην Τουρκία Κατηγορία:Έφιππα αγάλματα στην Τουρκία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Τουρκία Κατηγορία:Μνημεία στην Τουρκία
Μπατενάν-Βαρέν
Το Μπατενάν-Βαρέν (γαλλικά: Battenans-Varin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Μάριος Λοβέρδος (γλύπτης)
Ο Μάριος Λοβέρδος (Αθήνα, 13 Απριλίου 1926 - 10 Δεκεμβρίου 2016) υπήρξε κορυφαίος Έλληνας γλύπτης, ο πλέον βραβευμένος σε Ελλάδα και εξωτερικό με σημαντικό και διαχρονικό έργο. Το έργο του χωρίζεται σε δύο ενότητες: την απεικόνιση υπαρκτών προσώπων, ιστορικών και άλλων, με στοιχεία ρεαλισμού και τη δημιουργία εξαϋλωμένων μορφών, ολόγλυφων και ανάγλυφων, με στοιχεια ιμπρεσιονισμού. Δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της γλυπτικής τέχνης από το 1960 μέχρι το 1990.
Καλλιτεχνικό Έργο
Για το έτος 2019, προγραμματίζεται έκθεση γλυπτών του Μάριου Λοβέρδου τα αποκλειστικά δικαιώματα των οποίων ανήκουν πλέον στους ανηψιούς του κ.κ. Βάσσια Αλεξανδράκη, Ιωάννα-Johanna Αλεξανδράκη-Bulic και Τάκη Λοβέρδο.
Η εκτίμηση του Έργου του
Ο Μάριος Λοβέρδος, εκ των κορυφαίων Ελλήνων γλυπτών με διεθνή αναγνώριση, υπήρξε πάντα πρωτοπόρος και ανθρωποκεντρικός καλλιτέχνης. Όταν κάποτε ερωτήθηκε από ξένο δημοσιογράφο Τέχνης για τον λόγο ύπαρξης της Γλυπτικής απάντησε αφοπλιστικά ότι “τα γλυπτά έχουν την ικανότητα να σταματούν τον χρόνο και να τον διαιωνίζουν”! Πράγματι, το έργο του Μάριου Λοβέρδου υπηρέτησε πιστότατα αυτή τη ρήση αφού σ’ αυτό υπάρχουν διάχυτα και αρμονικά δεμένα μεταξύ τους στοιχεία αρχαϊσμού, σπιριτουαλισμού, εξπρεσιονισμού, ρεαλισμού και ιδεαλισμού. Πρόκειται για ένα νεωτεριστικό ύφος γλυπτικής Τέχνης, έξω από τα συνηθισμένα νοητικά όρια, που ισορροπεί τέλεια μεταξύ κλασσικών αξιών και εξπρεσιονιστικής υπέρβασης, με αρμονία ρυθμού στη στάση και στην κίνηση, εκφράζοντας συμβολικά πρότυπα ιδανικών και επικοινωνίας, με ξεχωριστή πλαστική απόδοση. Τα στοιχεία αυτά καθιστούν τα γλυπτά του Μάριου Λοβέρδου διαχρονικά, μοντέρνα και επίκαιρα, εκπέμποντας με τον πλέον διακριτό τρόπο τις αναμφισβήτες πνευματικές και συναισθηματικές διεργασίες που πραγματοποιούνται τελετουργικά και ζυμώνονται καταλυτικά στον ευαίσθητο εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνη. Η εσωτερική βιωματική πνευματική αύρα των έργων του Μάριου Λοβέρδου αποτυπώνει υποδειγματικά τον συγκερασμό της ανατομικής, κινητικής και καλλιτεχνικής αναλογίας από τον χώρο των ρεαλιστικών νόμων, με τον χώρο των νόμων του υπερβατικού οραματικού επιπέδου, μεταδίδοντας με διαχρονικά πρωτοποριακό τρόπο κλασσικά εσωτερικά μηνύματα έντονης πνευματικότητας και εσωτερισμού, τόσο στο εκάστοτε παρόν, όσο και στο εκάστοτε νεωτεριστικό μέλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Κυβερνήσεις του Ντέιβιντ Κάμερον
Κυβερνήσεις με Πρωθυπουργό τον Ντέιβιντ Κάμερον
Ξινό Νερό Φλώρινας
Αξιοθέατα
Στην κορυφή Ραντόσι υπάρχει διαμορφωμένος χώρος αναψυχής. Στο χωριό υπάρχουν 4 εκκλησίες των Αγ. Γεωργίου, Αγ. Αθανασίου, Αγ. Νικολάου και Αγ. Βαρβάρας. Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου είναι ένα από τα σημαντικότερα οικοδομήματα της περιοχής και κοσμεί την πλατεία του χωριού, χτίστηκε πριν το 1880 και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο. Στο χωριό, οι διάλεκτοι των Ανατολικών Νοτιοσλαβικών γλωσσών εισάχθηκαν μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, γεγονός που το κατέστησαν στόχο των Βουλγαρικών διεκδικήσεων. Στα χρόνια αυτά χτίστηκε και το σχολείο με τη συνδρομή των κατοίκων του χωριού και τεχνίτες από την Πελαγονία. Σχεδιάστηκε δε, από Γάλλους. Παλαιότερα υπήρχε και ο νερόμυλος του χωριού, ο οποίος καταστράφηκε από το πέρασμα του χρόνου.
Καρναβάλι
Ο παράγοντας που κάνει γνωστό το Ξινό Νερό σε όλη την Ελλάδα, είναι οι εκδηλώσεις του καρναβαλιού που γίνονται κάθε χρόνο στα τέλη Φεβρουαρίου και αρχές Μαρτίου. Οι εκδηλώσεις αυτές είναι γνωστές για το κέφι, το χορό, την πρωτοτυπία αλλά και την ζωντάνια αυτών που λαμβάνουν μέρος κάθε χρόνο αφιλοκερδώς. Οι εκδηλώσεις αυτές ξεκινούν την Τσικνοπέμπτη όπου γίνεται χορός μασκέ με ορχήστρα και παραδοσιακή μουσική. Επίσημα όμως ξεκινούν την επόμενη Πέμπτη με χορό στην πλατεία του χωριού και διαγωνισμό καλύτερης αμφίεσης σε επίπεδο γκρουπ. Το ίδιο γίνεται την Παρασκευή και το Σάββατο ενώ την Κυριακή το μεσημέρι διεξάγεται η παρέλαση των αρμάτων και των πεζοπόρων τμημάτων που πολλές φορές τα μέλη του κάθε γκρουπ ξεπερνούν τα είκοσι!
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Ερμεντρούδη της Ορλεάνης
Η Ερμεντρούδη της Ορλεάνης (Ermentrude d'Orleans, 27 Σεπτεμβρίου 823 - 6 Οκτωβρίου 869) ήταν η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου του Φαλακρού. Γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 823 και ήταν κόρη του Όντο, Κόμη της Ορλεάνης και της Ενγκελτρούδης του Παρισιού. Το 842 παντρεύτηκε τον βασιλιά Κάρολο και μαζί απέκτησαν δέκα παιδιά:
Η παραδοσιακή ιστοριογραφία παρουσιάζει την βασίλισσα την εποχή που κυβερνούσε η Δυναστεία των Καρολιδών σαν "βοηθό" του βασιλιά. Ο ιστορικός Τζων Νέλσον τονίζει ότι μια βασίλισσα "δεν μπορούσε να κυβερνήσει στα δικά της δικαιώματα", ο ρόλος της ήταν περιορισμένος στην οικογένεια και το νοικοκυριό. Οι σύγχρονοι ιστορικοί εξετάζουν τον ρόλο της βασίλισσας στην επιβίωση της δυναστείας, ιδιαίτερα στο καθήκον της Ερμεντρούδης να εξασφαλίσει στον Κάρολο τον Φαλακρό τον διάδοχο. Ο Στάφορντ με την σειρά του τονίζει ότι η επιβίωση μιας βασίλισσας εξαρτάται στον βαθμό που δίνει στον βασιλιά γιους ώστε να εξασφαλίσει κληρονόμους στον θρόνο. Ο Στάφορντ γράφει επίσης ότι η βασίλισσα ήταν υπεύθυνη για την διαχείριση του νοικοκυριού, έπρεπε να δίνει δώρα στους υπαλλήλους για να εξασφαλίσει την πίστη στον βασιλιά. Οι βασίλισσες ήταν υπεύθυνες για την διατήρηση της "βασιλικής αξιοπρέπειας" ώστε η οικογένεια να μην εμπλακεί σε σκάνδαλα. Είχαν τέλος την ευθύνη για την διατήρηση του βασιλικού θησαυροφυλακίου και την ανατροφή των παιδιών.
Ο καθαγιασμός της Ερμεντρούδης έγινε 20 χρόνια μετά την στέψη της από τον αρχιεπίσκοπο του Ρενς κατά την διάρκεια μιας πολιτικής αναταραχής. Ο Μιστρί κάνει μια βαθιά ανάλυση για τον καθαγιασμό της ο οποίος έγινε 20 χρόνια μετά τον γάμο της, η Ερμεντρούδη είχε εξασφαλίσει την επιβίωση της δυναστείας και είχε διακριθεί για την πίστη στον σύζυγο της. Η Ερμεντρούδη συγκρίνεται σύμφωνα με τον Μιστρί με την Σάρα όπως την περιγράφει η Αγία Γραφή η οποία έκανε ασταμάτητα προσπάθειες να τεκνοποιήσει ως τα βαθιά γεράματα, χάρη στην πίστη της εξασφάλισε την γονιμότητα και την επιβίωση της δυναστείας. Ο Μιστρί καταλήγει ότι η Ερμεντρούδη ήταν "αγαπητή όπως η Ραχήλ, σοφή όπως η Ρεβέκκα και πιστή όπως η Σάρα". Τα χαρακτηριστικά αυτά αποτελούσαν τα άριστα προσόντα για μια βασίλισσα την εποχή των Καρολιδών, ο Ιωάννης Σκώτος Εριγένης την υμνεί για την ευσέβεια, την σοφία και τις ικανότητες της σε βαθμό που την συγκρίνει με γυναίκες της Βιβλικής εποχής. Η Ερμεντρούδη έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά ιδρύματα, ο Ιωάννης Σκώτος Εριγένης την καταγράφει ως "ισχυρή γυναίκα". Έχουν διασωθεί δυο επιστολές που είχαν συγγραφεί στο όνομα της και άλλες πέντε που απευθύνονται στην ίδια. Συσχετιζόταν με πολλές μονές όπως του Τσελ και του Αβενέ-Βαλ-ντ'-Ορ σε 12 διατάγματα που εκδόθηκαν από τον σύζυγο της Κάρολο τον Φαλακρό. Ο καθαγιασμός της σχετίζεται με την μεγάλη επιθυμία του συζύγου της να αποκτήσει όσο το δυνατό περισσότερα παιδιά. Η Ερμεντρούδη της Ορλεάνης πέθανε σε ηλικία 46 ετών (6 Οκτωβρίου 869) και θάφτηκε στην Βασιλική Σαιν-Ντενί.
Μπελφεΐ
Το Μπελφεΐ (γαλλικά: Belfays, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπωμ-λε-Νταμ
Το Μπωμ-λε-Νταμ (γαλλικά: Baume-les-Dames) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Σχολή Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου
Η Σχολή Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου (σερβικά κυριλλικά: Географски факултет Универзитета у Београду, σερβικά λατινικά: Geografski fakultet Univerziteta u Beogradu) είναι εκ των, συνολικά, 31 σχολών του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, πρωτεύουσας της Σερβίας. Οι καταβολές της χρονολογούνται στο 1993. Το 2013, πρύτανής της ήταν ο καθηγητής Ντέγιαν Φιλίποβιτς.
Ιστορία
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του κτιρίου της σχολής.
Οργάνωση
Η σχολή αριθμεί, συνολικά, 5 ινστιτούτα, εκ των οποίων ορισμένα, με τη σειρά τους, υποδιαιρούνται σε αριθμό τμημάτων:
Το Ινστιτούτο Γεωγραφίας υποδιαιρείται σε 5 τμήματα, τα οποία είναι τα κάτωθι :
Το συγκεκριμένο ινστιτούτο υποδιαιρείται, μόνον, σε ένα τμήμα: το Τμήμα Χωροταξικού Σχεδιασμού.
Το συγκεκριμένο ινστιτούτο υποδιαιρείται, μόνον, σε ένα τμήμα: το Τμήμα Τουρισμού.
Το συγκεκριμένο ινστιτούτο υποδιαιρείται, μόνον, σε ένα τμήμα: το Τμήμα Δημογραφίας.
Το συγκεκριμένο ινστιτούτο υποδιαιρείται σε 2 τμήματα, τα οποία είναι τα κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Γεωγραφιας
Χένρυ Μαντσίνι
Ο Ενρίκο Νίκολα (Χένρι) Μαντσίνι ή Χένρι Μαντσίνι (ιταλικά: Enrico Nicola "Henry" Mancini, 16 Απριλίου 1924 – 14 Ιουνίου 1994) ήταν ιταλικής καταγωγής Αμερικανός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και ενορχηστρωτής, γνωστός κυρίως για τη μουσική που έγραψε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Αναφερόμενος συχνά ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου, κέρδισε 4 Βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου («Όσκαρ»), μία Χρυσή Σφαίρα και είκοσι (20) Βραβεία Γκράμι συν ένα μεταθανάτιο Γκράμι για το σύνολο του έργου του το 1995.
Ανάμεσα στα γνωστότερα έργα του συγκαταλέγονται το θέμα τζαζ της σειράς ταινιών Ο Ροζ Πάνθηρας, το τραγούδι «Moon River» από την ταινία Πρόγευμα στο Τίφανις και το θέμα της τηλεοπτικής σειράς Peter Gunn. Το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής του παραγωγής ο Μαντσίνι το συνέθεσε συνεργαζόμενος με τον σκηνοθέτη Μπλέικ Έντουαρντς.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μαντσίνι γεννήθηκε στη συνοικία «Μικρή Ιταλία» (Little Italy) του Κλίβελαντ, αλλά μεγάλωσε κοντά στο Πίτσμπεργκ, στη μικρή πόλη χαλυβουργείων Αλικίπα. Οι γονείς του ήταν μετανάστες από την περιφέρεια Αμπρούτσο της Ιταλίας. Ο πατέρας του, ο Κουίντο (γενν. 1893) ήταν εργάτης χαλυβουργίας που άρχισε στο παιδί του μαθήματα πίκολο όταν αυτό ήταν οκτώ ετών. Σε ηλικία 12 ετών ο Ενρίκο άρχισε και μαθήματα πιάνου. Με τον πατέρα του έπαιζαν μαζί φλάουτο στην ορχήστρα «Γιοι της Ιταλίας» των Ιταλών μεταναστών της Αλικίπα. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο το 1942, ο Ενρίκο Μαντσίνι άρχισε σπουδές στη φημισμένη Σχολή Μουσικής Τζουλιάρντ στη Νέα Υόρκη. Μετά από ένα σχεδόν έτος ωστόσο οι εκεί σπουδές του διακόπηκαν όταν στρατολογήθηκε στον αμερικανικό στρατό, αρχικώς στο πεζικό. Αργότερα μετατέθηκε σε μια στρατιωτική μπάντα. Το 1945 συμμετέσχε στην απελευθέρωση του Στρατοπέδου συγκεντρώσεως Μαουτχάουζεν στην Αυστρία.
Σταδιοδρομία
Μόλις αποστρατεύθηκε, ο Μαντσίνι προσλήφθηκε ως πιανίστας και ενορχηστρωτής για τη νέα ορχήστρα σουίνγκ του Γκλεν Μίλερ, που είχε πλέον ως επικεφαλής τον Τεξ Μπένεκε, γνωστό ως «Everyman». Ο Μαντσίνι φρόντισε να διευρύνει τις δεξιότητές του στη σύνθεση, την αντίστιξη, την αρμονία και την ενορχήστρωση, μαθητεύοντας στους συνθέτες Ερνστ Κρένεκ και Μάριο Καστελνουόβο-Τεντέσκο.
Ο Μαντσίνι εγκατέλειψε τη Universal για να εργασθεί ως ανεξάρτητος συνθέτης και προσαρμοστής μουσικής το 1958. Λίγο καιρό αργότερα, έγραψε τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά Peter Gunn για τον συγγραφέα και παραγωγό Μπλέικ Έντουαρντς. Αυτή ήταν η απαρχή μιας συνεργασίας με τον Έντουαρντς που θα διαρκούσε 35 χρόνια και θα απέφερε 30 ταινίες. Ο Χένρυ Μαντσίνι, όπως και οι Άλεξ Νορθ, Έλμερ Μπέρνστην, Ληθ Στήβενς και Τζόνυ Μάντελ, υπήρξε από τους πρωτοπόρους στην ένταξη στοιχείων τζαζ στη νεορομαντική ορχηστρική μουσική ταινιών που επικρατούσε τότε.
Οι μουσικές του Μαντσίνι για τον Μπλέικ Έντουαρντς περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τις ταινίες Πρόγευμα στο Τίφανις (με το διάσημο τραγούδι «Moon River»), Μέρες Κρασιού και Λουλουδιών (με το βραβευμένο με Όσκαρ ομώνυμο τραγούδι των τίτλων), Ο Ροζ Πάνθηρας (και όλες τις συνέχειές της), The Great Race, Το πάρτυ, 10 και το Βίκτορ-Βικτόρια. Εκτός του `Εντουαρντς, ο Μάντσίνι είχε μακρά συνεργασία και με τον σκηνοθέτη Στάνλεϋ Ντόνεν. Συνέθεσε επίσης μουσική για τους Χάουαρντ Χοκς, Μάρτιν Ριτ, Βιττόριο ντε Σίκα, Νόρμαν Τζούισον, Στάνλεϋ Κράμερ, Τζωρτζ Ρόυ Χιλ, Άρθουρ Χίλερ, Τεντ Κότσεφ και άλλους. Η μουσική του Μαντσίνι για την ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Φρενίτις (1972, γραμμένη για εκκλησιαστικό όργανο και ορχήστρα εγχόρδων) απορρίφθηκε και αντικαταστάθηκε από μουσική του Ρον Γκούντγουιν.
Ο Μαντσίνι συνέθεσε τη μουσική και αρκετών τηλεοπτικών σειρών, όπως η μεταδοθείσα και στην Ελλάδα Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας και το Shadow Box. Επεκτάθηκε και πέρα από τα έργα μυθοπλασίας, συνθέτοντας το μουσικό θέμα "Viewer Mail" για την τηλεοπτική εκπομπή Late Night with David Letterman και το θέμα των νυκτερινών ειδήσεων του NBC που χρησιμοποιήθηκε από το 1975 και μετά.
Τα τραγούδια του Μαντσίνι ήταν ανάμεσα στα πιο συνηθισμένα κομμάτια ελαφράς μουσικής που ακούγονταν χωρίς τους στίχους τους (ορχηστρικά) από το 1960 ως το 1985. Κάποιοι από τους ερμηνευτές και ερμηνεύτριες που ηχογράφησαν τραγούδια του ηταν οι Άντυ Γουίλιαμς, Πωλ Άνκα, Πατ Μπουν, Ανίτα Μπράιαντ, Φρανκ Σινάτρα, Πέρυ Κόμο, Κόνι Φράνσις, Τρίνι Λόπεζ, Τζωρτζ Μαχάρης, Χερμπ Άλπερτ, Λιμπεράτσε, Μαντοβάνι, Τόνυ Μπένετ, Πέγκυ Λη και Ματ Μόνρο.
Ο Μαντσίνι ηχογράφησε περισσότερα από 90 άλμπουμς ελαφράς, ποπ και big band τζαζ μουσικής. Οκτώ από αυτά πιστοποιήθηκαν ως «χρυσά». Είχε ένα εικοσαετές συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία RCA Victor, στην οποία ηχογράφησε 60 εμπορικά άλμπουμ. Οι πρώτες του ηχογραφήσεις, στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της επόμενης, ήταν τζαζ, αλλά με την επιτυχία των μουσικών του για τα Peter Gunn, Mr. Lucky και Πρόγευμα στο Τίφανις, ο Μαντσίνι έριξε το βάρος στην ηχογράφηση των σάουνττρακ. Μετά τη διασκευή το 1969 της επιτυχίας του Νίνο Ρότα A Time for Us και το συνοδό του άλμπουμ A Warm Shade of Ivory, ο Μαντσίνι άρχισε να λειτουργεί περισσότερο ως σολίστας πιάνου που ηχογραφούσε κυρίως μουσική άλλων συνθετών. Σε αυτή την περίοδο, για δύο από τα πλέον ευπώλητα άλμπουμ του έπαιξε μαζί με τον βιρτουόζο της τρομπέτας Ντοκ Σεβέρινσεν.
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος)
Ο έβδομος κύκλος της ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς του Alpha Μην αρχίζεις τη μουρμούρα έκανε πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου 2019. Η δημιουργική ομάδα της σειράς παραμένει η ίδια, με τον Διονύση Φερεντίνο στο τιμόνι της παραγωγής και με βασική ομάδα σεναριογράφων τους Έλενα Σολωμού, Παναγιώτη Χριστόπουλο, Σάρα Γανωτή, Φώφη Κώττη, Θέμη Γκυρτή, Τόλη Παπαδημητρίου και Γιάννη Διακάκη.
Χένρυ Μαντσίνι
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Χένρυ Μαντσίνι πέθανε από καρκίνο του παγκρέατος στο Λος Άντζελες σε ηλικία 70 ετών. Η σορός του αποτεφρώθηκε. Την εποχή του θανάτου του δούλευε τη θεατρική παραγωγή του Βίκτορ-Βικτόρια, το οποίο δεν πρόλαβε να δει στη σκηνή. Πίσω του άφησε την επί 43 χρόνια σύζυγό του, την τραγουδίστρια Βιρτζίνια («Τζίνυ») Ο' Κόνορ, με την οποία είχαν τρία παιδιά. Είχαν συναντηθεί ως μέλη της ορχήστρας του Τεξ Μπένεκε. Μία από τις δίδυμες θυγατέρες τους, η Μόνικα Μαντσίνι (γενν. 1952), έγινε επαγγελματίας τραγουδίστρια που κέρδισε δύο υποψηφιότητες για Βραβείο Γκράμι.
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος)
Παραγωγή
Η ανανέωση για τον έβδομο κύκλο επεισοδίων ήρθε επίσημα τον Μάιο του 2019, με τα γυρίσματα να ξεκινούν μέσα στον Αύγουστο. Μετά την σύντομη αποχώρησή της λόγω εγκυμοσύνης σε αρκετά από τα τελευταία επεισόδια του προηγούμενου κύκλου, στα οποία αντικαταστάθηκε από διάφορες guest εμφανίσεις από άλλους ηθοποιούς, η Κλέλια Ρένεση επέστρεψε στη σειρά από τα πρώτα γυρίσματα του έβδομου κύκλου.
Χένρυ Μαντσίνι
Θάνατος και κληρονομιά
Το 1996 ιδρύθηκε από τον συνθέτη Τζακ Έλιοτ (1927-2001) το «Ινστιτούτο Χένρυ Μαντσίνι» (Henry Mancini Institute), μία σχολή για νέους επαγγελματίες της μουσικής, αλλά υποχρεώθηκε να κλείσει στα τέλη του 2006 για οικονομικούς λόγους. Ωστόσο, η Αμερικανική Εταιρεία Συνθετών, Συγγραφέων και Εκδοτών (ASCAP) απονέμει τη «Μουσική Υποτροφία Χένρυ Μαντσίνι» κάθε χρόνο από το 2001. Ο ίδιος ο Μαντσίνι είχε εγκαινιάσει μία υποτροφία στο UCLA, ενώ ο κύριος όγκος της βιβλιοθήκης του και των έργων του είναι αρχειοθετημένος στη μουσική βιβλιοθήκη του ίδιου πανεπιστημίου.
Το 2005 άνοιξε η «Ακαδημία Τεχνών Χένρυ Μαντσίνι» (Henry Mancini Arts Academy) ως τμήμα του Lincoln Park Performing Arts Center στο Μίντλαντ της Πενσυλβάνια, κοντά στη γενέτειρα πόλη του Μαντσίνι, την Αλικίπα. Το ίδρυμα αυτό είναι μία σχολή με εσπερινά και σαββατιάτικα μαθήματα μουσικού θεάτρου, μουσικής και χορού για παιδιά και εφήβους 4-18 ετών (και κάποια και για ενήλικες).
Χαλίνα Σεβρούκ
Η Χαλίνα Σιλβέστριβνα Σεβρούκ (Галина Сильвестрівна Севрук  , pronounced [ɦɐˈlɪnɐ sɪlʲˈwestriwnɐ sewˈrʊk] ) (18 Μαΐου 1929 – 13 Φεβρουαρίου 2022) ήταν μια Ουκρανή καλλιτέχνης, που ήταν ιδιαίτερα αξιόλογη για τα κεραμικά και τα ψηφιδωτά της. Η τέχνη της συχνά ενσωμάτωσε θέματα σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό της Ουκρανίας. Ήταν μέλος των Ουκρανικών Sixtiers, ενός αντιφρονούντος κινήματος διανοουμένων εντός της Σοβιετικής Ένωσης τη δεκαετία του 1960.
Χένρυ Μαντσίνι
Θάνατος και κληρονομιά
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε το τραγούδι «Moon River» 4ο και to «Days of Wine and Roses» 39ο στον κατάλογό τους των 100 καλύτερων τραγουδιών, ενώ τη μουσική της ταινίας Ο Ροζ Πάνθηρας εικοστή θέση στον κατάλογό τους των 100 καλύτερων σάουνττρακ. Οι μουσικές του για τις ταινίες Πρόγευμα στο Τίφανις (1961), Charade (1963), Hatari! (1962), Touch of Evil (1958) και Περίμενε μέχρι να νυχτώσει (1967) ήταν υποψήφιες για τον ίδιο κατάλογο.
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος)
Παραγωγή
Παρά το ότι στην Ελλάδα η σειρά ανανεώθηκε για έβδομο κύκλο επεισοδίων, ο Alpha Κύπρου αποφάσισε να συνεχίσει την προβολή της χωρίς ωστόσο τα κυπριακά ζευγάρια, οι ιστορίες των οποίων ολοκληρώθηκαν με το τέλος του έκτου κύκλου, έπειτα από παρουσία δύο χρόνων στη σειρά.
Χένρυ Μαντσίνι
Βραβεύσεις
Ο Χένρυ Μαντσίνι ήταν υποψήφιος για 72 Βραβεία Γκράμι, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο στην ιστορία τους εκτός του Γκέοργκ Σόλτι (διευθυντή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγου). Από αυτά κέρδισε τελικώς τα είκοσι. Επιπλέον, υπήρξε υποψήφιος για 18 Βραβεία «Όσκαρ», κερδίζοντας τα τέσσερα. Κατέκτησε επίσης μία Χρυσή Σφαίρα και ήταν υποψήφιος για 2 Βραβεία Έμμυ.
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος)
Παραγωγή
Λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και των επακόλουθων περιοριστικών μέτρων που επιβλήθηκαν σταδιακά στη χώρα, η προβολή νέων επεισοδίων της σειράς σταμάτησε - ως συνέπεια της διακοπής γυρισμάτων - από τις 16 Μαρτίου 2020 και στη θέση τους προβάλλονταν παλαιότερα επεισόδια σε επανάληψη. Στα μέσα Μαΐου και μετά τη σταδιακή άρση των μέτρων, τα γυρίσματα νέων επεισοδίων ξεκίνησαν και πάλι, με στόχο να συνεχιστούν εντατικά καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια του καλοκαιριού με διάλειμμα μόνο μίας εβδομάδας, έτσι ώστε σε περίπτωση που χρειαστεί να εφαρμοστούν νέα μέτρα στο μέλλον, να υπάρχει απόθεμα επεισοδίων. Για την τρέχουσα τηλεοπτική σεζόν, νέα επεισόδια άρχισαν και πάλι να προβάλλονται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, από τις 14 Μαΐου 2020, με το τελευταίο επεισόδιο του κύκλου να προβάλλεται στις 19 Ιουνίου 2020.
Χαλίνα Σεβρούκ
Καριέρα
Από το 1947 έως το 1949, η Σεβρούκ παρακολούθησε τη Σχολή Τέχνης Shevchenko, που βρίσκεται στο Κίεβο, όπου σπούδασε με τον Γιούρι Κυιαντσένκο. Το 1952, άρχισε να παρακολουθεί το Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης του Κιέβου, αποφοιτώντας το 1959. Αργότερα παρατήρησε ότι οι οδηγίες που έλαβε από τη σχολή του Ινστιτούτου Τέχνης, το οποίο περιλάμβανε διάσημους καλλιτέχνες όπως ο Βίκτορ Πουζίρκοφ, δεν ταίριαζε με τις προσωπικές της καλλιτεχνικές φιλοδοξίες.
Χένρυ Μαντσίνι
Βραβεύσεις
Η πρώτη επαφή του Μαντσίνι με τα Όσκαρ ήταν το 1955 με την υποψηφιότητά του για την πρωτότυπη μουσική τού Glenn Miller Story, για την οποία συνεργάσθηκε με τον Τζόζεφ Γκέρσενσον. Τότε έχασε από τους Άντολφ Ντόιτς και Σωλ Τσάπλιν (ταινία Seven Brides for Seven Brothers). Το 1962 (ταινίες του 1961) ο Μαντσίνι είχε δύο υποψηφιότητες στην κατηγορία του πρωτότυπου τραγουδιού: Το «Ένας εργένης στον Παράδεισο» από την ομώνυμη ταινία (μια συνεργασία με τον στιχουργό Μακ Ντέιβιντ), και το «Moon River» με τον στιχουργό Τζόνι Μέρσερ. Κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ με το δεύτερο, καθώς και Όσκαρ για τη μουσική της ταινίας του τραγουδιού, την Πρόγευμα στο Τίφανις. Το επόμενο έτος, ο Μαντσίνι και ο Μέρσερ κέρδισαν ένα ακόμα Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού για το «Days of Wine and Roses» από την ομώνυμη ταινία. Οι επόμενες 11 υποψηφιότητές του δεν συνοδεύθηκαν από βράβευση, αλλά τελικώς απέσπασε ένα τελευταίο αγαλματίδιο συνεργαζόμενος με τον στιχουργό Leslie Bricusse για το Βίκτορ-Βικτόρια (Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής). Και οι τρεις ταινίες για τις οποίες βραβεύθηκε ο Μαντσίνι με Όσκαρ είχαν σκηνοθετηθεί από τον Μπλέικ Έντουαρντς. Η μουσική για το Βίκτορ-Βικτόρια διασκευάσθηκε για το ομώνυμο μιούζικαλ του 1995.
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (7ος κύκλος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μην αρχίζεις τη μουρμούρα
Χαλίνα Σεβρούκ
Καριέρα
Στη δεκαετία του 1960, εργάστηκε ως διακοσμήτρια κτηρίων για το Art Fund. Ανέπτυξε την αίσθηση ότι ενσωματώνει στοιχεία της ουκρανικής τέχνης, ιστορίας, γλώσσας και λογοτεχνίας στην τέχνη της. Εντάχθηκε στο Κλαμπ της Δημιουργικής Νεότητας στο Κίεβο, που ιδρύθηκε από τον Λες Τάνιουκ, όπου βρήκε ομοϊδεάτες καλλιτέχνες που υποστήριξαν τις ιδέες της. Το 1963 ολοκλήρωσε το «Το Τραγούδι του Δάσους», το πρώτο από πολλά ψηφιδωτά κομμάτια που θα έκανε. Ένα άλλο μωσαϊκό, με τίτλο «Κρίνος», εκτέθηκε το 1964. Την ίδια χρονιά, ασχολήθηκε και με την κεραμική, μια ενασχόληση που θα παράγει μερικά από τα πιο γνωστά της έργα. Δημιούργησε μνημειώδη κεραμικά έργα τέχνης για εγκατάσταση σε ιδρύματα, όπως το Ξενοδοχείο Chorne More στην Οδησσό και το Χμίλνικ Σανατόριο.
Λε Μπελιέ
Το Λε Μπελιέ (γαλλικά: Le Bélieu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Χαλίνα Σεβρούκ
Καριέρα
Ο Σεβρούκ άρχισε να εικονογραφεί με μελάνι, ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Οι εικονογραφήσεις της εμφανίστηκαν σε πολλά ποιητικά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου ενός μεταφρασμένου βιβλίου ποίησης του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Το 1968, υπέγραψε την Επιστολή του 139, μια επιστολή διανοουμένων, που αντιτίθενται στην ανατροπή των πολιτικών της αποσταλινοποίησης και της δίωξης ορισμένων συναδέλφων της καλλιτέχνες. Σε απάντηση, εκδιώχθηκε από την Ένωση Καλλιτεχνών της Ουκρανίας. Δύο συνάδελφοι καλλιτέχνες, η Άλλα Χόρσκα και η Λιούντα Σεμίκινα, εκδιώχθηκαν επίσης. Άλλοι εννέα καλλιτέχνες που είχαν υπογράψει την επιστολή αργότερα «ομολόγησαν» και έτσι απέφυγαν την τιμωρία. Το στούντιο της Σεβρούκ ήταν κλειστό και για πολλά χρόνια, δεν της επέτρεπαν να εκθέσει. Τα έργα της δεν έγιναν δεκτά σε μουσεία, γκαλερί ή εκθεσιακούς χώρους. Η Σεβρούκ επανήλθε στην Ένωση 20 χρόνια αργότερα, το 1989.
Τη δεκαετία του 1970 η Σεβρούκ πειραματίστηκε με διαφορετικά υλικά στα κεραμικά της και συνέχισε να αντλεί έμπνευση από λαϊκά στοιχεία και παραμύθια. Δημιούργησε μια σειρά από πίνακες με νέο καλλιτεχνικό τρόπο, πολλοί από τους οποίους ήταν αφιερώματα σε ανθρώπους των κοινωνικών της κύκλων. Το 1970, δημιούργησε μια μνημειακή στήλη από οπλισμένο σκυρόδεμα με τίτλο "Το Δέντρο της Ζωής". Αυτό καταστράφηκε καθώς δεν συμμορφωνόταν με τα επίσημα αισθητικά πρότυπα. Το 1984, μετά από χρόνια που δεν μπορούσε να εκθέσει λόγω των πολιτικών της απόψεων, η Σεβρούκ πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση. Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο Μνημείο-Μουσείο Γριγόριι Σβιτλίτσκι, στο σπίτι της παλιάς δασκάλας της στο Κίεβο. Το 1987 έκανε μια δεύτερη ατομική έκθεση στο Μουσείο του Ποντίλ.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Η Σεβρούκ πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 2022, σε ηλικία 92 ετών.
Βραβεία και αναγνώριση
Τιμήθηκε με το Βραβείο Τέχνης Αντρέι Σεπτίτσκι το 1994. Το βραβείο ονομάστηκε προς τιμήν ενός πρώην Μητροπολίτη της Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, που ήταν λάτρης της τέχνης.
Η τέχνη της εκτίθεται στο Μουσείο Sixtier στο Κίεβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες
Χένρυ Μαντσίνι
Βραβεύσεις
Τον Απρίλιο του 2004 η Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ τίμησε τον Χένρυ Μαντσίνι με ένα αναμνηστικό γραμματόσημο των 37 σεντς, το οποίο τον απεικονίζει να διευθύνει ορχήστρα με φόντο έναν κατάλογο με τα διασημότερα θέματα για ταινίες και τηλεόραση. (αριθμός καταλόγου Scott του γραμματοσήμου: 3839).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Μουσική στο Κλίβελαντ Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Η ζήλια του Μπαρμπουιγιέ
Η ζήλια του Μπαρμπουιγιέ (γαλλικός τίτλος: La Jalousie du Barbouillé) είναι μονόπρακτη φάρσα σε πρόζα του Μολιέρου. Είναι ένα από τα πρώτα έργα του συγγραφέα, η ημερομηνία δημιουργίας του δεν είναι γνωστή, πιθανότατα γύρω στο 1650 κατά τη διάρκεια περιοδειών του θιάσου του Μολιέρου εκτός Παρισιού. Η ημερομηνία και ο τόπος της πρώτης παράστασης είναι άγνωστες, στο Παρίσι παρουσιάσθηκε τον Δεκέμβριο του 1660 και στη συνέχεια αρκετές φορές μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1664, πριν αφαιρεθεί από το ρεπερτόριο του θιάσου του Μολιέρου.
Στο έργο εμφανίζονται ο ζηλιάρης σύζυγος, η άπιστη σύζυγος, ο αυθάδης υπηρέτης και ο γιατρός που προσπαθεί να αποδείξει την ευρυμάθειά του, μερικά από τα αγαπημένα θέματα του Μολιέρου που στη συνέχεια της καριέρας του επανέλαβε και ανέπτυξε και σε άλλες κωμωδίες.
Υπόθεση
Ο Λε Μπαρμπουιγιέ είναι παντρεμένος με την Ανζελίκ. Δεν είναι όμως ικανοποιημένος με τη γυναίκα του που, όπως λέει, τον παραμελεί και αυτό τον εξοργίζει. Ζητά τη συμβουλή του γιατρού για το πώς να την τιμωρήσει. Ο γιατρός τον συμβουλεύει με ακατανόητες φράσεις χωρίς νόημα και λατινικές εκφράσεις, που μόνο εξοργίζουν τον Μπαρμπουιγιέ, ο οποίος όμως τρέχει πίσω του.
Μπελέρμπ
Το Μπελέρμπ (γαλλικά: Belleherbe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Η ζήλια του Μπαρμπουιγιέ
Υπόθεση
Στην επόμενη σκηνή εμφανίζεται η γυναίκα του, η οποία επίσης παραπονιέται για τον σύζυγό της στον εραστή της Βαλέριο. Η υπηρέτριά της τους προειδοποιεί για την άφιξη του Μπαρμπουιγιέ αλλά αυτός τους προλαβαίνει και ξεκινά έναν καυγά για την παρουσία του Βαλέριου. Ο Γκόργκιμπους, ο πατέρας της Ανζελίκ, περνώντας τυχαία παρεμβαίνει αλλά δεν καταφέρνει να τους συμβιβάσει. Ο γιατρός, που εμπλέκεται πάλι, μόνο χειροτερεύει τα πράγματα και απομακρύνεται από τη σκηνή από τον Μπαρμπουιγιέ.
Μπελέρμπ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Η ζήλια του Μπαρμπουιγιέ
Σχόλια
Ο Μολιέρος εμπνεύστηκε την υπόθεση από το 4ο διήγημα της 7ης ημέρας από το Δεκαήμερο του Βοκάκιου Ο Ζηλιάρης που διορθώθηκε και πιθανότατα δανείστηκε θέματα από την ιταλική φάρσα Ο ζηλιάρης χωριάτης της κομέντια ντελ άρτε.
Αργότερα ξαναχρησιμοποίησε τα θέματα σε άλλα έργα του, όπως στο Ζωρζ Νταντέν ή Ο αμήχανος σύζυγος (1668), όπου διατηρεί και επεκτείνει αρκετά στοιχεία του έργου. Το επεισόδιο με τον γιατρό επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται και σε άλλες κωμωδίες, μεταξύ άλλων στον Ιπτάμενο γιατρό (1645;), Γάμος με το στανιό (1664), Ο έρωτας γιατρός (1665) κ.ά.
Λε Μπελιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Λύκειο του Τσάτσακ
Το Λύκειο του Τσάτσακ (σερβικά κυριλλικά: Гимназија Чачак, σερβικά λατινικά: Gimnazija Čačak) είναι λύκειο στο Τσάτσακ, στο Διαμέρισμα της Μοράβιτσα, στη Σερβία.
Ιδρύθηκε στις 22 Αυγούστου 1836 και ξεκίνησε τη λειτουργία του κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1837, ενώ στις 8 Νοεμβρίου 1937 μετεγκαταστάθηκε εντός των σημερινών εγκαταστάσεών του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Τσατσακ
Martin Dougiamas
O Martin Dougiamas (20 Αυγούστου 1969) είναι εκπαιδευτικός και προγραμματιστής που κατοικεί στο Περθ της Αυστραλίας. Έχει εργαστεί σε διάφορά ηλεκτρονικά μοντέλα εκπαίδευσης και διδασκαλίας και ηγείται της ανοιχτής εκπαιδευτικής πλατφόρμας Moodle.
Βιογραφία
Ως παιδί, ο Dougiamas έζησε για κάποια χρόνια στην έρημο της Δυτικής Αυστραλίας, όπου σπούδασε από το σπίτι και με διδακτικό υλικό που έριχναν τα αεροπλάνα. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Περθ και φοίτησε στο West Balcatta Primary School και στο Balcatta Senior High School στα βόρεια προάστια της πόλης. Σε μια συνέντευξη το 2010 δήλωσε ότι η ιδιαίτερη αυτή εκπαιδευτική εμπειρία ίσως τον προετοίμασε για να αναπτύξει μια εκπαιδευτική πλατφόρμα με κύρια βάση το διαδίκτυο. Αργότερα, ενώ σπούδαζε για μεταπτυχιακό και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο Κέρτιν της Αυστραλίας, ο Dougiamas ξεκίνησε να αναπτύσει τα διαδικτυακά εργαλεία που οδήγησαν στο Moodle.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προγραμματιστές Κατηγορία:Αυστραλοί εκπαιδευτικοί
Μπελμόν (Ντου)
Το Μπελμόν (γαλλικά: Belmont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι
Η Πινακοθήκη Ντόρια-Παμφίλι είναι μεγάλη συλλογή τέχνης, που στεγάζεται στο παλάτσο Ντόρια-Παμφίλι στη Ρώμη. Το κτήριο έχει ανατολικά την οδό ντελ Κόρσο -από όπου είναι η κύρια είσοδος- και δυτικά την οδό ντελλα Γκάττα. Στα βόρεια είναι η πλατεία ντελ Κολλέτζιο Ρομάνο -όπου ήταν η παλαιότερη είσοδος- και ο ναός της Σάντα Μαρία ιν βια Λάτα. Η Συλλογή είναι ιδιωτική και όπως και το ανάκτορο, ανήκει στον Οίκο των Ντόρια-Παμφίλι.
Η Συλλογή
Η μεγάλη συλλογή πινάκων, επίπλων και αγαλμάτων συγκεντρώθηκε από τον 16ο αι. από τους Οίκους των Ντόρια, Παμφίλι, Λάνντι και Αλντομπρανντίνι, που ενώθηκαν με τις μεταξύ τους επιγαμίες· η συλλογή κληροδοτήθηκε στους απογόνους τους και φέρει για απλότητα το όνομα των δύο πρώτων Οίκων. Περιλαμβάνει πίνακες και έπιπλα από το παλάτσο Παμφίλι του πάπα Ιννοκεντίου Ι΄ στην πλατεία Ναβόνα, που την κληροδότησε στον ανιψιό του Καμίλλο Παμφίλι.
Το παλάτσο μεγάλωνε με τους αιώνες· μάλλον είναι το μεγαλύτερο ιδιωτικό κτήριο στη Ρώμη. Η κύρια συλλογή εκτίθεται στις αίθουσες σαλονιών του και στο παρεκκλήσιο, όπου υπάρχει το λείψανο τού αγίου τού Οίκου. Πάντως το μεγαλύτερο μέρος της εκτίθεται σε μία σειρά τεσσάρων επίχρυσων, ζωγραφιστών γαλαριών γύρω από μία αυλή. Ένα εκτεταμένο σύνολο επιπλέον δωματίων έχουν τώρα μετατραπεί σε μόνιμες, καλά φωτισμένες πινακοθήκες, που περιέχουν το μεσαιωνικά και Βυζαντινά κομμάτια της συλλογής.
Το ανάκτορο ανακαινίστηκε κατά τον γάμο τού Ανδρέα Δ΄ Ντόρια-Παμφίλι-Λάνντι με τη Λεοπολδίνα-Μαρία τού Οίκου της Σαβοΐας, κόρη τού Λουδοβίκου-Βίκτωρα πρίγκιπα τού Καρινιάνο και της Χριστίνας της Έσσης-Ρότενμπουρκ το 1767. Η εργασία εκτελέστηκε με την επίβλεψη τού Φραντσέσκο Νικολέττι, αρχιτέκτονα από το Τραπάνι.
Το αριστούργημα της συλλογής θεωρείται το πορτρέτο τού καρδιναλίου Τζοβάννι-Μπαττίστα Παμφίλι το 1644, μετέπειτα πάπα Ιννοκεντίου Ι΄, από τον Βελάθκεθ το 1644. Ο ζωγράφος κολάκευσε τη μορφή, χωρίς όμως να την εξιδανίικεύσει. Τα χαρακτηριστικά της αποπνέουν δεσποτισμό και εκδικητικότητα, σύμφωνα με τους συγχρόνους τού έργου. Ο πίνακας παραγγέλθηκε από την ηδονίστρια Ολυμπία Μαϊνταλτσίνι, σύζυγο τού Παμφίλιο Παμφίλι, αδελφού τού πάπα. Ήταν στενή σύμβουλος και έμπιστη τού Ιννοκεντίου Ι΄, ίσως και ερωμένη του. Από το 1927 η προσωπογραφία τοποθετήθηκε σε ιδιαίτερο δωμάτιο, μαζί με την προτομή τού πάπα από τον Μπερνίνι.
Ο Καμίλλο Παμφίλι, γιος της Ολυμπίας και διορισμένος καρδινάλιος από τον θείο του πάπα, αψήφησε τη μητέρα του και αποκήρυξε το αξίωμά του για να νυμφευτεί την Ολυμπία Αλντομπραντίνι, χήρα τού Παύλου Μποργκέζε. Με τον γάμο αυτό η Ολυμπία έφερε το παλάτσο Αλντομπρανντίνι στον Οίκο Παμφίλι. Έπειτα από μία περίοδο εξορίας, που πέρασε το ζεύγος για να μην αντιμετωπίσει τον πάπα και την Μαϊνταλτσίνι, ο Καμίλλο και η σύζυγός του εγκαταστάθηκαν στο παλάτσο Αλντομπρανντίνι. Από το 1645 ο Καμίλλο άρχισε να το επεκτείνει σε μεγάλη κλίμακα. Γειτονικά σπίτια και μία μονή αγοράστηκαν και κατεδαφίστηκαν, παρά την αντίθεση των γειτόνων Ιησουιτών και τού Κολλέτζιο Ρομάνο, για την αύξηση τού ανακτόρου. Ο αρχιτέκτονας αυτού τού μακρού σχεδίου ήταν ο Αντόνιο ντελ Γκράνντε· η πρόσοψη επί της βια ντελ Κόρσο είναι τού Γκαμπριέλε Βαλβασσόρι. Όταν το 1666 απεβίωσε ο Καμίλλο, οι εργασίες συνεχίστηκαν υπό την αιγίδα των γιων του Τζοβάννι-Μπαττίστα και Μπενεντέττο.
Μία από τις κόρες τού Καμίλλο, η Άννα Παμφίλι παντρεύτηκε τον Τζοβάννι Ανντρέα Γ΄ Ντόρια-Λάνντι, αριστοκράτη από τη Γένουα, το 1671· όταν ο Οίκος των Παμφίλι εξέλιπε το 1760, οι απόγονοι τού Ντόρια και της Άννας κληρονόμησαν το παλάτσο. Το 1763 ο πρίγκιπας Ανδρέας Δ΄ πρόσθεσε το επώνυμο των Παμφίλι στο επώνυμό του: Ντόρια-Παμφίλι-Λάνντι. Το 1767 στις οροφές των σαλονιών έγιναν νωπογραφίες από τους Κρεσέντσιο Ονόφρι, Αουρελιάνο Μιλάνι και Στεφάνο Πότσι, στην αίθουσα των Κατόπτρων (σάλα ντελι Σπέτσι).
Η συλλογή άνοιξε στο δημόσιο κοινό από την πριγκίπισσα Οριέττα Ντόρια-Παμφίλι, σύζυγο του Φρανκ Πόγκσον, Άγγλου αντιπλοιάρχου. Ο πατέρας της πρίγκιπας Φίλιππος Ανδρέας ΣΤ΄ είχε έναν γονιό Άγγλο και σύζυγο Αγγλίδα. Η πριγκίπισσα Οριέττα και ο σύζυγός της έκαναν πολλά για την αποκατάσταση τού ανακτόρου και της συλλογής. Όταν απεβίωσε η Οριέττα το 2000, τη φροντίδα της συλλογής ανέλαβαν τα υιοθετημένα παιδιά της από την Αγγλία Τζόναθαν και Γκεζίνε Πόγκσον-Ντόρια-Παμφίλι, που ζουν στο παλάτσο. Η Πινακοθήκη είναι μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές συλλογές της Ρώμης, μαζί με αυτές των Κολόννα και των Παλλαβιτσίνι-Ροσπιολιόζι.
Περιεχόμενα
Το παρεκκλήσιο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Κάρλο Φοντάνα στα τέλη τού 17ου αι., όμως άλλαξε από τότε. Τον σταυρό από ελεφαντοστό σκάλισε ο γλύπτης Έρκολε Φερράτα.
Το κίτρινο και το ερυθρό σαλόνι περιέχουν ταπισερί Γκομπλέν, όπως αυτές των Ζωδιακών σημείων τού Κλωντ Ωντράν.
Το σαλόνι τού Πουσσέν έχει τη Γέννηση τού Αδώνιδος και την Αρπαγή τού Αδώνιδος τού Νικολά Πουσσέν και τού Τζάκομο Ερεμίτι· επίσης Τοπία τού Κλωντ Λορραίν.
Αναφορές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Μπελβουάρ
Το Μπελβουάρ (γαλλικά: Belvoir) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Αλεχάντρο Γιαματέι
Ο Αλεχάντρο Γιαματέι (Alejandro Eduardo Giammattei Falla, γενν. 9 Μαρτίου 1956) είναι πολιτικός της Γουατεμάλας και πρόεδρος της χώρας του από τις 14 Ιανουαρίου 2020. Υπηρέτησε ως διευθυντής του σωφρονιστικού συστήματος της Γουατεμάλας το 2006. Εκτός από τη χρονιά εκλογής του στην προεδρία (2019), συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές των ετών 2007, 2011 και 2015. Μετά τη νίκη του στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2019, εξελέγη στο ύπατο αξίωμα της χώρας.
Φρανθίσκο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα
Ο Φρανθίσκο ντε Πάουλα Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα Μπερντέχο Γκόμεθ-Αρόγιο (ισπανικά: Francisco de Paula Martínez de la Rosa Berdejo Gómez y Arroyo, 10 Μαρτίου 1787 - 7 Φεβρουαρίου 1862) ήταν ένας Ισπανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, πολιτικός και διπλωμάτης. Ανέλαβε δύο φορές την διακυβέρνηση της χώρας, το 1822 και το 1834.
Αλεχάντρο Γιαματέι
Πολιτική σταδιοδρομία
Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1985, του 1988 και του 1990 ως γενικός συντονιστής των εκλογικών διαδικασιών. Έλαβε αναγνώριση τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο σύμφωνα με τις εντολές του πρώην αντιπροέδρου της Δημοκρατίας της Γουατεμάλας Αρτούρο Χέρμπουργκερ Αστούριας, Ο Γιαματέι είναι αναγνωρισμένος σύμβουλος σε πολλές εταιρείες και ιδιωτικές υπηρεσίες από το 2000.
Φρανθίσκο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα
Βιογραφία
Από νεαρή ηλικία υπήρξε καθηγητής ηθικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας και εντάχθηκε στις τάξεις των φιλελεύθερων επαναστατών κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Ανεξαρτησίας (1808-1814). Ήταν ένας από τους βουλευτές του Κοινοβουλίου του Κάδιθ που ενέκριναν το Σύνταγμα του 1812. Για το λόγο αυτό, μετά την επιστροφή του Βασιλιά Φερδινάνδου Ζ΄ και την αποκατάσταση της απολυταρχίας, φυλακίστηκε στη φυλακή της Μελίγια, στο οχυρό της Βικτόρια Γκράντε.
Αλεχάντρο Γιαματέι
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Γιαματέι ήταν τρεις φορές υποψήφιος στις γενικές εκλογές για το αξίωμα του Προέδρου της Γουατεμάλας. Η πρώτη ήταν το 2007, με τον τότε επίσημο Μεγάλο Εθνικό Συνασπισμό (GANA) με ισχυρή συμμετοχή. Η δεύτερη ήταν το 2011 με το Κόμμα του Κέντρου Κοινωνικής Δράσης, αλλά με πολλές δυσκολίες, οι οποίες προκάλεσαν τη διάλυση του Κόμματος λόγω μη επίτευξης του ελάχιστου ποσοστού των ψήφων που απαιτούσε η Εθνική Εκλογική Επιτροπή. Στις εκλογές του 2015 ήταν υποψήφιος με το κόμμα FUERZA. Κατήλθε ως υποψήφιος για το αξίωμα του προέδρου με το κόμμα Vamos στις προεδρικές εκλογές του 2019. Έχασε τον πρώτο γύρο στις 16 Ιουνίου 2019 με 13,95% των ψήφων, αλλά κέρδισε τον δεύτερο γύρο με αντίπαλο τη Σάντρα Τόρες στις 11 Αυγούστου 2019 συγκεντρώνοντας το 57,96% των ψήφων. Ο Γιαματέι ορκίστηκε πρόεδρος στις 14 Ιανουαρίου 2020.
Φρανθίσκο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα
Βιογραφία
Μετά την εξέγερση της Βασιλικής Φρουράς, τον Ιούλιο του 1822, υπέβαλε την παραίτησή του, η οποία έγινε δεκτή τον Αύγουστο. Ακολούθησε μία πιο ριζοσπαστική κυβέρνηση, ενώ οι προσπάθειες του Βασιλιά Φερδινάνδου Ζ΄ για την ανάκτηση της απόλυτης εξουσίας απέτυχαν. Ο μονάρχης ζήτησε την παρέμβαση της Ιεράς Συμμαχίας, η οποία πραγματοποιήθηκε με την επέμβαση του γαλλικού στρατού, αποκαθιστώντας την απόλυτη μοναρχία στην Ισπανία τον Οκτώβριο του 1823.
Αλεχάντρο Γιαματέι
Πολιτικές απόψεις
Ο Γιαματέι έχει δεσμευθεί να επαναφέρει τη θανατική ποινή για να βοηθήσει "να συντριφθούν οι βίαιες συμμορίες, να καταπολεμηθεί η φτώχεια για να σταματήσει η μετανάστευση και να τελειώσει η " αηδιαστική "διαφθορά".
Φρανθίσκο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα
Βιογραφία
Η παλινόρθωση της απόλυτης μοναρχίας ανάγκασε τον Φρανθίσκο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα να εξοριστεί στη Γαλλία και να τον οδηγήσει σε μια αναθεώρηση της ιδεολογικής του θέσης, εμπνευσμένη από τον δογματικό φιλελευθερισμό του Φρανσουά Γκιζό. Στο εξής θα ήταν υπέρ ενός πολύ μετριοπαθούς φιλελευθερισμού, που θα τασσόταν υπέρ της μοναρχίας και υπέρ του διαλόγου με την απολυταρχία. Ήταν αυτή η κεντρώα θέση που εξέφρασε οδήγησε την Αντιβασίλισσα Μαρία Χριστίνα να τον καλέσει για να σχηματίσει κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 1834.
Σε εκείνη την κρίσιμη περίοδο, ο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα εγκατέστησε ένα καθεστώς συνταγματικής μοναρχίας, δημιουργώντας το πρώτο διθάλαμο κοινοβούλιο στην ιστορία της Ισπανίας. Οι βασικές αρχές του νέου πολιτεύματος αποτυπώθηκαν στο Βασιλικό Καταστατικό του 1834. Επιζητώντας την υποστήριξη της φιλελεύθερης γνώμης προς την Βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄, ενάντια στις διεκδικήσεις του θρόνου από τον Κάρολο των Βουρβόνων, ο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόζα χορήγησε αμνηστία σε φιλελεύθερους που φυλακίστηκαν κατά την περίοδο της απολυταρχίας. Εκφράζοντας πάντα κεντρώες θέσεις προσπάθησε να τερματίσει τον πόλεμο κατά των Καρλιστών.
Αλεχάντρο Γιαματέι
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Ροσάνα Κάσερες από τις 11 Φεβρουαρίου 1989 και έχει τρία παιδιά: τη Μαρσέλα, τον Εστέφανο και τον Αλεχάντρο Γιαματέι.
Φρανθίσκο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα
Βιογραφία
Η μετριοπάθειά του δεν του εξασφάλισε τελικώς την εξουσία, η οποία πέρασε στον έλεγχο πιο ριζοσπαστικών φιλελευθέρων. Στο εξής, ο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα θα ήταν ένας από τους εμπνευστές του σχηματισμού του Κόμματος των Μετριοπαθών, το οποίο επρόκειτο να ηγηθεί σε μεγάλες περιόδους της ισπανικής πολιτικής ζωής. Οι Μετριοπαθείς αντιπροσώπευσαν τη συντηρητική πτέρυγα του φιλελευθερισμού, πάνω στην οποία στηρίχθηκε η βασιλεία της Ισαβέλλας Β΄. Ο ίδιος εξελέγη βουλευτής, πρεσβευτής στο Παρίσι και τη Ρώμη, υπουργός εξωτερικών και πρόεδρος του Κογκρέσου.
Αλεχάντρο Γιαματέι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουατεμάλας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Φρανθίσκο Μαρτίνεθ ντε λα Ρόσα
Βιογραφία
Ως συγγραφέας εντάχθηκε στη πρώτη γενιά του ρομαντισμού. Ξεχώρισε ιδιαίτερα στον δραματικό τομέα, αν και ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση και τη συγγραφή δοκιμίων. Το πνευματικό του κύρος τον οδήγησε να συμμετάσχει στις Βασιλικές Ακαδημίες της Ισπανίας, συμπεριλαμβανομένης της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας (στην οποία ήταν πρόεδρος από το 1839 έως το 1862), της Βασιλικής Ακαδημίας Ιστορίας, της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και της Βασιλικής Ακαδημίας Νομικών Επιστημών. Υπήρξε, τέλος, πρόεδρος του Αθήναιου της Μαδρίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ισπανίας
Σανδαλόξυλο
μικρογραφία| Santalum paniculatum, [[Χαβάη (νήσος)|Χαβάη]] Το σανδαλόξυλο ή σανταλόξυλο είναι κατηγορία ξύλων από δέντρα του γένους Santalum. Τα ξύλα είναι βαριά, κίτρινα και λεπτόκοκκα και, σε αντίθεση με πολλά άλλα αρωματικά ξύλα, διατηρούν το άρωμά τους για δεκαετίες. Το λάδι σανταλόξυλου εξάγεται από τα ξύλα για χρήση. Το σανδαλόξυλο αναφέρεται συχνά ως ένα από τα πιο ακριβά ξύλα στον κόσμο. Τόσο το ξύλο όσο και το λάδι παράγουν ένα διακριτικό άρωμα που εκτιμάται ιδιαίτερα εδώ και αιώνες. Κατά συνέπεια, ορισμένα είδη αυτών των δέντρων βραδείας ανάπτυξης έχουν υποστεί υπερεκμετάλλευση στο παρελθόν.
Ονοματολογία
Η ονοματολογία και η ταξινόμηση του γένους προέρχονται από την ιστορική και ευρεία χρήση αυτού του είδους. Ετυμολογικά προέρχεται τελικά από το σανσκριτικό चन्दनं Σαντάνα ( čandana ), το σανταλόξυλο από τη χερσόνησο της Μαλαισίας, που σημαίνει "ξύλο για το κάψιμο του θυμιάματος" και σχετίζεται με το candrah, «που λάμπει». Έφτασε στα αγγλικά μέσω της ύστερης ελληνικής, της μεσαιωνικής λατινικής και της παλαιάς γαλλικής γλώσσας τον 14ο ή 15ο αιώνα.
Αληθινό σανταλόξυλο
μικρογραφία| Δενδρύλλια σανδαλόξυλου μικρογραφία| Santalum album Τα σανταλόξυλα είναι μεσαίου μεγέθους ημιπαρασιτικά δέντρα και ανήκουν στην ίδια βοτανική οικογένεια με το ευρωπαϊκό γκι. Κατάγεται από τη Χερσόνησο της Μαλαισίας και μεταφέρθηκε στην Ινδία και σε άλλα μέρη από τα τεράστια ινδικά και αραβικά εμπορικά δίκτυα και τις κινεζικές θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα Κ.Ε. Το σανταλόξυλο αυτής της περιοχής τροφοδοτούσε σε μεγάλο βαθμό την κατανάλωση σανταλόξυλου στην Ανατολική Ασία, την Αραβία και την Ινδία, πριν από τη δημιουργία μεγάλων φυτειών σανταλόξυλου (Santalum spicatum) στην Αυστραλία και την Κίνα. Αν και το σανταλόξυλο στη χερσόνησο της Μαλαισίας εξακολουθεί να θεωρείται ότι έχει την καλύτερη και πρωτότυπη ποιότητα όσον αφορά τη θρησκεία και την εναλλακτική ιατρική, το ινδικό σανταλόξυλο (Santalum album) και το αυστραλιανό σανταλόξυλο (Santalum spicatum) πωλούνται σήμερα από τους εμπόρους λόγω της σταθερής πηγής τους· άλλα είδη στο γένος έχουν επίσης αρωματικό ξύλο. Αυτά βρίσκονται στην Ινδία, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα, την Αυστραλία, την Ινδονησία, τη Χαβάη και άλλα νησιά του Ειρηνικού,
Παραγωγή
μικρογραφία| Φύλλο σανταλόξυλου Η παραγωγή εμπορικά πολύτιμου σανδαλόξυλου με υψηλά επίπεδα αρωματικών ελαίων απαιτεί τα δέντρα ινδικού σανδαλόξυλου (S. album) να είναι τουλάχιστον 15 ετών – η απόδοση, η ποιότητα και ο όγκος πρέπει ακόμη να είναι σαφώς κατανοητές. Η απόδοση του λαδιού τείνει να ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία και τη θέση του δέντρου. Συνήθως, τα μεγαλύτερα δέντρα αποδίδουν την υψηλότερη περιεκτικότητα και ποιότητα σε λάδι. Η Αυστραλία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός του S. album, με την πλειοψηφία να καλλιεργείται γύρω από την Κουνουνούρα, στο βόρειο τμήμα της πολιτείας από την Quintis (πρώην Tropical Forestry Services), η οποία το 2017 ήλεγχε περίπου το 80 τοις εκατό της παγκόσμιας προσφοράς ινδικού σανταλόξυλου, και τη Santanol. Η Ινδία ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο, αλλά έχει ξεπεραστεί από την Αυστραλία τον 21ο αιώνα. Η υπερεκμετάλλευση ευθύνεται εν μέρει για την παρακμή.
Το αυστραλιανό σανταλόξυλο (S. spicatum) καλλιεργείται σε εμπορικές φυτείες σε όλη τη ζώνη σίτου της Δυτικής Αυστραλίας, όπου ήταν σημαντικό μέρος της οικονομίας από την εποχή της αποικίας. Όσον αφορά το 2020, η Δυτική Αυστραλία έχει τις μεγαλύτερες φυτείες στον κόσμο.
Το σανδαλόξυλο είναι ακριβό σε σύγκριση με άλλους τύπους ξύλων, επομένως για να μεγιστοποιηθεί το κέρδος, το σανταλόξυλο συλλέγεται αφαιρώντας ολόκληρο το δέντρο αντί να πριονιστεί ο κορμός κοντά στο επίπεδο του εδάφους. Με αυτόν τον τρόπο το ξύλο από τη βάση και τη ρίζα, το οποίο έχει υψηλή συγκέντρωση ελαίου σανταλόξυλου, μπορεί επίσης να υποστεί επεξεργασία και να πωληθεί.
Το αυστραλιανό σανδαλόξυλο συλλέγεται κυρίως και πωλείται σε μορφή κορμού, ταξινομημένο για την περιεκτικότητα σε εγκάρδιο ξύλο. Το είδος είναι μοναδικό στο ότι το λευκό σομφό δεν χρειάζεται αφαίρεση πριν από την απόσταξη του λαδιού. Οι κορμοί είτε επεξεργάζονται για την απόσταξη του αιθέριου ελαίου είτε γίνονται σκόνες για την παρασκευή θυμιάματος. Το ινδικό σανταλόξυλο, που χρησιμοποιείται κυρίως για την εξαγωγή λαδιού, απαιτεί την αφαίρεση του σομφού πριν από την απόσταξη. Όσον αφορά το 2020, το αυστραλιανό λάδι σανταλόξυλου πωλείται για περίπου US$1,500 ανά κιλό, ενώ το ινδικό λάδι σανταλόξυλου, λόγω της υψηλότερης περιεκτικότητάς του σε άλφα σανταλόλη, κοστίζει περίπου US$2,500 ανά κιλό.
Το σανταλόξυλο αναφέρεται συχνά ως ένα από τα πιο ακριβά ξύλα στον κόσμο, μαζί με το αφρικανικό μαυρόξυλο και τον έβενο.