cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοκλητιανός
Η οριστική ήττα του Καρίνου
Μετά την άνοδο τους στον θρόνο ο Διοκλητιανός και ο Λεύκιος Καισονίνος Βάσσος έγιναν Ύπατοι και πήραν τις Φάσκες από τον Καρίνο και τον Νουμεριανό. Ο Βάσσος καταγόταν από ευγενή οικογένεια της Καμπανίας, ο Πρόβος αναγνωρίζοντας τις ικανότητες του τον επέλεξε Ύπατο της Αφρικής. Είχε μεγάλες ικανότητες διακυβέρνησης ιδιαίτερα στους τομείς που ο Διοκλητιανός δεν είχε εμπειρία. Η άνοδος του Βάσσου στη θέση του Υπάτου δείχνει ότι ο Διοκλητιανός αρνήθηκε τον Καρίνο, επέλεξε ένα μέλος της Γερουσίας επειδή χρειαζόταν τη στήριξη της για την άνοδο του στον θρόνο. Την εξουσία του Καρίνου αμφισβήτησε και ο σφετεριστής Ιουλιανός της Πανονίας, μετά την άνοδο του Διοκλητιανού κατέλαβε τη βόρεια Ιταλία και την Παννονία. Ο Ιουλιανός έκοψε νομίσματα στο Σίσακ της Κροατία, ανακύρηξε τον εαυτό του αυτοκράτορα και υποσχέθηκε ελευθερίες, παρουσίασε τον Καρίνο σαν αιμοσταγή τύραννο. Οι δυνάμεις του Ιουλιανού ήταν ωστόσο εξασθενημένες και συνετρίβη όταν μετακινήθηκε ο Καρίνος από τη Βρετανία στη βόρεια Ιταλία, ο Διοκλητιανός παρέμεινε η μοναδική απειλή. Τον χειμώνα του 284-285 οι δυνάμεις του Διοκλητιανού προχώρησαν στα Βαλκάνια, λίγο πριν τον Μάιο συνάντησαν τον στρατό του Καρίνου κατά μήκος του ποταμού Μεγάλου Μοράβα στη Μοισία. Η τοποθεσία βρισκόταν πιθανότατα δυτικά από το Σμεντέρεβο και το Βιμινάκιο κοντά στο σημερινό Βελιγράδι στη Σερβία. Παρά το γεγονός ότι ο στρατός του Καρίνου ήταν ισχυρότερος βρισκόταν σε ασθενέστερη θέση, η βασιλεία του ήταν αντιδημοφιλής είχε εξαπατήσει τη Σύγκλητο και είχε εξαπατήσει τις συζύγους των Συγκλητικών. Ο κυβερνήτης της Δαλματίας Φλάβιος Κωνστάντιος στις αρχές της άνοιξης αποστάτησε στον Διοκλητιανό. Όταν ξεκίνησε η μάχη του Μάργκους ο νομάρχης του Καρίνου Αριστόβουλος αποστάτησε επίσης στον Διοκλητιανό. Ο Καρίνος δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους άνδρες του, ο Διοκλητιανός ανακηρύχθηκε κατόπιν αυτοκράτορας από τους στρατούς της ανατολής και της δύσης. Ο Διοκλητιανός έδωσε όρκο πίστης στον ηττημένο στρατό και αναχώρησε για την Ιταλία.
Συναυτοκράτορας με τον Μαξιμιανό
Αμέσως μετά τη Μάχη του Μάργου ο Διοκλητιανός ξεκίνησε εκστρατείες απέναντι στους Κουαντί και τους Μαρκομαννούς, όταν πήγε στη νότια Ιταλία ανακύρηξε την αυτοκρατορική διακυβέρνηση αλλά δεν είναι γνωστό αν επισκέφτηκε τη Ρώμη. Τα νομίσματα δείχνουν ότι έγινε μια Αυτοκρατορική τελετή στη Ρώμη αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί τονίζουν ότι απέφευγε να την επισκεφτεί. Η Γερουσία ήταν πλέον εξασθενημένη αρκετά, ο Διοκλητιανός στηρίχτηκε περισσότερο στον στρατό ακολουθώντας την τακτική του Κάρου. Δεν την παραμέλησε ωστόσο, διατήρησε τον Αριστόβουλο και τους υπόλοιπους Γερουσιαστές. Σε κάθε περίπτωση ο Διοκλητιανός έμεινε στη Ρώμη πολύ λίγο, επέστρεψε στα Βαλκάνια (2 Νοεμβρίου 285) και προχώρησε σε εκστρατεία απέναντι στους Σαρμάτες. Ο Διοκλητιανός αντικατέστησε τον Πολίαρχο της Ρώμης με τον Ύπατο Βάσσο, οι περισσότεροι αξιωματούχοι ωστόσο που υπηρέτησαν τον Καρίνο διατήρησαν τα αξιώματα τους. Οι δολοφονίες του Αυρηλιανού και του Πρόβου έδειξαν ότι είναι επικίνδυνο να κυβερνάει ένας άνθρωπος ολόκληρη την αυτοκρατορία. Οι συγκρούσεις σε ολόκληρη την αυτοκρατορία έδειξαν ότι δεν μπορούσε να ελέγξει μόνος του την κατάσταση ο Διοκλητιανός και έπρεπε να ορίσει Συναυτοκράτορα, στο Μιλάνο επέλεξε τον Μαξιμιανό με τον τίτλο του Καίσαρα (285). Η αποδοχή της διανομής της εξουσίας δεν ήταν κάτι που έγινε για πρώτη φορά στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, το ίδιο είχαν κάνει παλιότερα ο Οκταβιανός Αύγουστος και ο Μάρκος Αυρήλιος. Ο Κάρος είχε συγκυβερνήσει με τους γιους του αλλά ο Διοκλητιανός βρέθηκε σε μειονεκτική θέση επειδή δεν είχε γιους, είχε μόνο μια κόρη τη Βαλέρια και έπρεπε να επιλέξει πρόσωπο που δεν ανήκε στην οικογένεια του. Μερικοί ιστορικοί αναφέρουν ότι ο Διοκλητιανός υιοθέτησε τον Μαξιμιανό αλλά η άποψη αυτή δεν έγινε αποδεκτή καθολικά. O Μαξιμιανός ανέλαβε τη διοίκηση της Δύσης, ενώ ο Διοκλητιανός κυβερνούσε την Ανατολή. Οι σχέσεις μεταξύ του Διοκλητιανού και του Μαξιμιανού έγιναν σύντομα θρησκευτικές, ο Διοκλητιανός πήρε τον τίτλο του Γιούπιτερ και ο Μαξιμιανός του Ρωμαίου Ηρακλή. Οι τίτλοι αυτοί έδειχναν ότι ο Διοκλητιανός είχε τον ρόλο του σχεδιαστή και του εντολέα και ο Μαξιμιανός του εκτελεστή. Ο στόχος δεν ήταν να παρουσιάσουν τους αυτοκράτορες σαν "θεούς" αλλά σαν εκπροσώπους του θεού στη γη. Η μετακίνηση της εξουσίας από τον στρατιωτικό στον θρησκευτικό τομέα θα μπορούσε ταυτόχρονα να μειώσει τον κίνδυνο των διεκδικητών του θρόνου από τον στρατό.
Σαρματία και Περσία
Μετά την ανακήρυξη του ως Συναυτοκράτορα ο Μαξιμιανός κλήθηκε να αντιμετωπίσει τους Βαγαυδών, επαναστάτες χωρικούς στη Γαλατία. Ο Διοκλητιανός επέστρεψε αργά στην Ανατολή και έφτασε στις 2 Νοεμβρίου στο Πτούι της Σλοβενίας. Το καλοκαίρι του 285 συνάντησε Σαρμάτες στα Βαλκάνια, του ζήτησαν βοήθεια ή παραχώρηση γης αλλά εκείνος το αρνήθηκε, πολέμησε μαζί τους αλλά δεν μπόρεσε να τους νικήσει ολοκληρωτικά. Η διαφορά δεν μπορούσε να λυθεί με έναν πόλεμο, οι Σαρμάτες προκαλούσαν συνεχώς, ανάγκασαν τον Διοκλητιανό να έρθει σε νέο πόλεμο μαζί τους. Ο Διοκλητιανός πέρασε τον χειμώνα στην Αρχαία Νικομήδεια, αντιμετώπισε εξέγερση των ανατολικών επαρχιών και τοποθέτησε μετανάστες από την Ασία σε άδεια κτήματα στη Θράκη. Την άνοιξη επισκέφτηκε την Παλαιστίνη με τεράστια διπλωματική επιτυχία, ο Πέρσης βασιλιάς Βαράμης Β΄ του πρόσφερε πλούσια δώρα, διακήρυξε τη φιλία του με την αυτοκρατορία και κάλεσε τον Διοκλητιανό να τον επισκεφτεί (287). Οι Ρωμαϊκές πηγές αναφέρουν ότι την πράξη αυτή την έκανε ο Πέρσης βασιλιάς οικειοθελώς. Την ίδια εποχή που η Περσία διεκδικούσε την Αρμενία αναγνώρισε τη Ρωμαϊκή εξουσία στο δυτικό της τμήμα και νότια του ποταμού Τίγρη, η Δυτική Αρμενία έγινε Ρωμαϊκή επαρχεία. Ο εξόριστος βασιλιάς Τιριδάτης Γ΄ της Αρμενίας είχε καταφύγει στη Ρωμαϊκή αυλή όταν εκθρονίστηκε από τους Πέρσες σε βρεφική ηλικία (252-253), επανήλθε στον θρόνο του και κυβέρνησε την Ανατολική Αρμενία χωρίς αντίδραση από τους Πέρσες (287). Τα δώρα του Βαράμη Β΄ έληξαν τις συγκρούσεις που είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Πέρσες από την εποχή του βασιλιά Κάρου. Ο Διοκλητιανός αναδιοργάνωσε στη συνέχεια τα σύνορα του με τη Μεσοποταμία και εξόπλισε την πόλη Κιρκέσιο στον Ευφράτη.
Ο Μαξιμιλιανός γίνεται Αύγουστος
Ο Καραύσιος είχε συμμαχήσει με τους Φράγκους, ο στόχος του Μαξιμιανού ήταν να τους εμποδίσει να του δώσουν περισσότερες βάσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη. Την επόμενη άνοιξη ο Μαξιμιανός ετοίμασε τον στόλο του για εκστρατεία εναντίον του Καραύσιου. Ο Διοκλητιανός επέστρεψε τότε από την Ανατολή και αποφάσισαν μαζί κοινή εκστρατεία απέναντι στους Αλαμμανούς, ο Διοκλητιανός θα έκανε επίθεση μέσω της Ρατίας και ο Μαξιμιανός μέσω του Μάιντς. Οι δύο αυτοκράτορες έκαψαν όλα τα σπαρτά στις γύρω περιοχές καταστρέφοντας τις προμήθειες των Γερμανών. Κατακτήθηκαν πολλές περιοχές της Γαλατίας, αυτό επέτρεψε στον Μαξιμιανό να προετοιμαστεί καλύτερα στον πόλεμο εναντίον του Καραύσιου. Με την επιστροφή του στην Ανατολή ο Διοκλητιανός βρέθηκε ξανά σε σύγκρουση με τους Σαρμάτες χωρίς να έχουν σωθεί πολλές λεπτομέρειες, οι επιγραφές δείχνουν ότι ο Διοκλητιανός πήρε τον τίτλο του "Σαρματικού Μάξιμου" (289). Στην ανατολή προσπάθησε με διπλωματία ο Διοκλητιανός να κερδίσει την υποστήριξη όλων των νομαδικών φυλών που κατοικούσαν ανάμεσα στην αυτοκρατορία του και την Περσία. Οι προσπάθειες αυτές αναβίωναν τις παλιές φιλικές σχέσεις που είχε η Ρώμη με την Παλμυριανή Αυτοκρατορία ή ήταν μια προσπάθεια να περιορίσει τις επιδρομές τους. Δεν υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες για τις διαπραγματεύσεις αυτές, ήθελε να τους εξασφαλίσει ως συμμάχους επειδή πιθανότατα είχαν ξεσπάσει νέες εντάσεις με τους Σασσανίδες. Ο Μαξιμιανός έφτιαξε τη διετία 288-289 στόλο στη δύση αλλά την επόμενη χρονιά (290) καταστράφηκε από καταιγίδα, ίσως να ήταν και μια προσπάθεια να καλύψει τη στρατιωτική του ήττα. Ο Διοκλητιανός μετά την περιοδεία του στην ανατολή επέστρεψε στη Χομς (10 Μάϊου 290) και στο Σίρμιο του Δούναβη (1 Ιουλίου 290). Την άνοιξη του 290-291 ο Διοκλητιανός συνάντησε τον Μαξιμιανό στο Μιλάνο, πιθανότατα τον Δεκέμβριο του 290 ή τον Ιανουάριο του 291. Η συνάντηση έγινε με έντονους πανηγυρισμούς και μεγαλοπρεπείς τελετές για όλο το διάστημα που έμειναν μαζί, ήθελαν να επιβεβαιώσουν στον λαό τη συμμαχία τους. Μια αντιπροσωπεία από τη Ρωμαϊκή Γερουσία συνάντησε τους αυτοκράτορες και επιβεβαίωσε τα προνόμια της. Η επιλογή του Μιλάνου άφησε μια γεύση έντονης δυσαρέσκειας στους Ρωμαίους, η Ρώμη ωστόσο είχε παραμείνει πρωτεύουσα μόνο σε θρησκευτικά θέματα, οι υπόλοιπες αυτοκρατορικές τελετές είχαν σαν επίκεντρο τον τόπο που ζούσε ο αυτοκράτορας, την ίδια τακτική είχε ακολουθήσει παλιότερα και ο Γαλλιηνός. Το κέντρο της αυτοκρατορίας ήταν στη θέση που έμενε ο αυτοκράτορας, ο ιστορικός του 3ου αιώνα Ηρωδιανός έγραψε "η Ρώμη είναι εκεί που βρίσκεται ο αυτοκράτορας". Τα πολιτικά θέματα που συζητήθηκαν παρέμειναν κρυφά, οι δυο Αύγουστοι συναντήθηκαν μεταξύ τους πολύ αργότερα (303).
Ίδρυση της Τετραρχίας
Αμέσως μετά την επιστροφή του (293) ο Διοκλητιανός απέσυρε τον Μαξιμιανό από τον πόλεμο εναντίον του Καραύσιου, ανέλαβε ο Φλάβιος Κωνστάντιος ένας άνδρας μεγάλης στρατιωτικής εμπειρίας όπως φάνηκε στις εκστρατείες του Αυρηλιανού εναντίον της Ζηνοβίας (272-273). Ο Κωνστάντιος ήταν νομαρχιακός διοικητής των Ρωμαίων στη Γαλατία και είχε παντρευτεί την κόρη του Μαξιμιανού Φλαβία Μαξιμιανή Θεοδώρα. Ο Μαξιμανός έδωσε στο Μιλάνο τον τίτλο του Καίσαρα στον Φλάβιο Κωνστάντιο (1 Μαρτίου 293). Την άνοιξη του 293 ο Διοκλητιανός έκανε την ίδια πράξη στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας ή στο Σίρμιο απέναντι στον Γαλέριο σύζυγος της κόρης του Βαλερίας που ήταν επίσης διοικητικός νομάρχης του. Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός ανέλαβε τη διοίκηση στη Βρετανία και τη Γαλατία, ο Γαλέριος τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και συνοριακές περιοχές στα ανατολικά. Το νέο καθεστώς πήρε το όνομα "Τετραρχία" που μεταφράζεται στην Ελληνική γλώσσα ως "Κυβέρνηση των τεσσάρων". Οι τέσσερις Συναυτοκράτορες είχαν απόλυτη εξουσία στα εδάφη τους και ταξίδευαν συνεχώς με τις αυτοκρατορικές τους αυλές και στρατούς. Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιλιανός ενώθηκαν με δεσμούς αίματος σαν "αδελφοί", ενώθηκαν επίσης με δεσμούς αίματος με τους γαμπρούς τους ως "υιοθετημένοι γιοι" (293). Η σχέση τους είχε ανταπόκριση στη διαδοχή, ο Γαλέριος και ο Κωνστάντιος θα έπαιρναν τον τίτλο του Αυγούστου μετά την αποχώρηση των πεθερών τους, ο γιος του Μαξιμιανού Μαξέντιος και ο γιος του Κωνστάντιου ο μελλοντικός Μέγας Κωνσταντίνος θα έπαιρναν τον τίτλο του Καίσαρα. Ο Κωνσταντίνος και ο Μαξέντιος εκπαιδεύτηκαν στην αυλή του Διοκλητιανού στη Νικομήδεια.
Ήττα του Καραύσιου
Ο Κωνστάντιος πριν παραλάβει τον τίτλο του Καίσαρα έσπευσε να αντιμετωπίσει τον Καραύσιο από τη βάση του στη Γαλατία, ανέκτησε τη Βουλώνη μετά από σκληρή μάχη, ο Καραύσιος έπεσε και τον διαδέχθηκε ο Άλεκτος που μπόρεσε να κρατήσει άλλα τρια χρόνια τη Βρετανία. Ο Πραίτορας του Κωνστάντιου Ασκληπιόδοτος μετά από νέα σκληρή μάχη θανάτωσε τον Άλεκτο ανοίγοντας τον δρόμο για την προσάρτηση της Βρετανίας. Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός μπήκε θριαμβευτής στο Λονδίνο και πήρε τον τίτλο του ελευθερωτή της Βρετανίας. Ένα μετάλλιο που κόπηκε εκείνη την εποχή προς τιμή του Κωνστάντιου του Χλωρού τον παρουσιάζει έφιππο με την επιγραφή "επανέφερε το αιώνιο φως". Η λήξη της Φράγκικης απειλής επέτρεψε στον Κωνστάντιο και τον Μαξιμιανό να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση των νέων απειλών. Ο Κωνστάντιος προχώρησε σε εκστρατεία στον Ρήνο εναντίον των Φράγκων πειρατών και νομάδων, ο Μαξιμιανός πήγε στην Αφρική και έκανε επιβλητική είσοδο στην Καρχηδόνα (10 Μαρτίου 298). Η αποτυχία ωστόσο του Μαξιμιανού να αντιμετωπίσει τον Καραύσιο και τον Άλεκτο έριξαν το κύρος του κάτι που στοίχισε στον γιο του Μαξέντιο, στη θέση του Αύγουστου ανέβηκε ο αντίπαλος διεκδικητής ο γιος του Κωνστάντιου Κωνσταντίνος.
Συγκρούσεις σε Βαλκάνια και Αίγυπτο
Την άνοιξη του 293 ο Διοκλητιανός και ο Γαλέριος ταξίδευσαν στην Κωνσταντινούπολη, ο Διοκλητιανός επέστρεψε στο Σίρμιο και έμεινε εκεί τον επόμενο χειμώνα και την άνοιξη. Το φθινόπωρο του 294 προχώρησε σε νέα εκστρατεία εναντίον των Σαρματών, τους νίκησε, τους έδιωξε μακριά από τον Δούναβη και έκτισε μια μεγάλη σειρά από κάστρα βόρεια του Δούναβη. Την άνοιξη του 296 πέτυχε νέα νίκη απέναντι στους Καπρί. Την περίοδο 299-302 ο Διοκλητιανός έμεινε στην ανατολή και ήταν ο Γαλέριος αυτή τη φορά που πέτυχε νικηφόρα εκστρατεία στον Δούναβη. Στα τέλη της βασιλείας του ο Διοκλητιανός είχε όλο τον έλεγχο των περιοχών κατά μήκος του Δούναβη, τοποθέτησε πολλές λεγεώνες, το κόστος ήταν ψηλό αλλά απαραίτητο για μια περιοχή που δεν μπορούσε να ελέγξει εύκολα. Ο Γαλέριος είχε δυσκολίες στην Άνω Αίγυπτο όπου αντιμετώπισε εξέγερση (291-293). Οι προσπάθειες του Διοκλητιανού να καθιερώσει το Αιγυπτιακό φορολογικό σύστημα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία αντιμετώπισε εξεγέρσεις. Ο σφετεριστής Δομίτιος Δομιτιανός ανακήρυξε το καλοκαίρι του 297 τον εαυτό του Αύγουστο, τον αναγνώρισε ολόκληρη η Αίγυπτος ιδιαίτερα η Αλεξάνδρεια. Ο Διοκλητιανός μετέβη στην Αίγυπτο να τον καταστείλει, υπέταξε το φθινόπωρο του 297 τη Θηβαΐς και κατόπιν πήγε να πολιορκήσει την Αλεξάνδρεια. Ο Δομητιανός πέθανε τον Δεκέμβριο του 297 σε μια περίοδο που ο Διοκλητιανός είχε υπό τον έλεγχο του ολόκληρη την Αιγυπτιακή ύπαιθρο, ο διάδοχος του Αυρήλιος Αχιλλεύς μπόρεσε να κρατήσει την Αλεξάνδρεια μέχρι τον Μάρτιο του 298. Ο Διοκλητιανός ολοκλήρωσε το γραφειοκρατικό σύστημα και προχώρησε σε απογραφή, η Αλεξάνδρεια τιμωρήθηκε για την εξέγερση της και καταργήθηκε η ανεξαρτησία της. Οι μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού συνδυάστηκαν με αυτές που έκανε ο Σεπτίμιος Σευήρος στην Αίγυπτο, οι μορφές της διοίκησης στην Αίγυπτο έγιναν όμοιες με τις Ρωμαϊκές. Το επόμενο καλοκαίρι ο Διοκλητιανός ταξίδευσε κατά μήκος του Νείλου, επισκέφτηκε την Οξύρρυγχο και την Ελεφαντίνη. Όταν βρέθηκε στη Νουβία έκλεισε ειρήνη με τη Νοβαδία και τους Βλέμμυες, τα Ρωμαϊκά σύνορα μετακινήθηκαν βόρεια της νήσου Φίλαι, οι δύο φυλές δέχτηκαν ετήσιο επίδομα. Τον Σεπτέμβριο του 298 μετά την υπογραφή της συνθήκης ο Διοκλητιανός μετακινήθηκε στην Άνω Αίγυπτο, τον Φεβρουάριο του 299 πήγε στη Συρία και συνάντησε τον Γαλέριο στη Μεσοποταμία.
Πόλεμοι με τους Πέρσες
Ο Ναρσής μικρότερος γιος του Σαπώρη του Μέγα ανέβηκε στον θρόνο της Περσίας (294), ο ανεψιός του Βαράμης Β΄ της Περσίας είχε πεθάνει την προηγούμενη χρονιά (293) και ο ανίκανος γιος του Βαράμης Γ΄ της Περσίας ανατράπηκε από τον θείο του πατέρα του. Ο Ναρσής έστειλε τα συνηθισμένα δώρα στη Ρωμαϊκή αυλή αλλά οι στόχοι του δεν ήταν να συνεχιστεί η ειρήνη που είχε κλείσει ο Βαράμης Β΄, ακολούθησε την τακτική του πολεμοχαρή παππού του Αρδασίρ Α΄ της Περσίας και του πατέρα του Σαπώρη Α΄ που είχε βασανίσει τον αυτοκράτορα Βαλεριανό (260). Ο Ναρσής κήρυξε τον πόλεμο στους Ρωμαίους (295), επιτέθηκε στην Αρμενία και ανέτρεψε τον Τιριδάτη Γ΄ που είχε τοποθετηθεί βασιλιάς μετά την ειρήνη (287). Μετακινήθηκε κατόπιν στη Μεσοποταμία, συνάντησε τον Γαλέριο στην περιοχή ανάμεσα στη Χαρράν και στη Ράκκα και τον συνέτριψε. Δεν είναι γνωστό αν συμμετείχε στη μάχη ο Διοκλητιανός, το βέβαιο είναι ότι έριξε όλες τις ευθύνες της ήττας στον Γαλέριο και τον υπέβαλε σε δημόσιο εξευτελισμό. Ο Γαλέριος ενισχύθηκε με νέες δυνάμεις από τις περιοχές του Δούναβη και αποφάσισε να αντιμετωπίσει δυναμικά τους Πέρσες. Δεν είναι γνωστό αν συμμετείχε ο Διοκλητιανός στην εκστρατεία, μάλλον απουσίαζε, ο Ναρσής εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα για να ξεκινήσει την επίθεση. Το έδαφος ωστόσο ήταν ακατάλληλο για το Περσικό ιππικό, ευνοούσε το Ρωμαικό που συνέτριψε τον Ναρσή και πήρε ομήρους ολόκληρο τον βασιλικό θησαυρό του, την οικογένεια και το χαρέμι του. Ο Γαλέριος μετακινήθηκε κατόπιν νότια του Τίγρη, κατέλαβε τη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα Κτησιφόντα και επέστρεψε στη Ρωμαϊκή επικράτεια του Ευφράτη.
Σύναψη ειρήνης
Ο Ναρσής έστειλε αντιπροσώπους στον Γαλέριο, τον παρακάλεσε να του επιστρέψει τη γυναίκα του και τα παιδιά του αλλά εκείνος τον αγνόησε. Οι πρώτες ειρηνικές διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν την άνοιξη του 299 όταν οι αντιπρόσωποι του Βαλέριου και του Διοκλητιανού πήγαν στον Ναρσή να του παραδώσουν τη Συνθήκη του Νίσιβις. Οι όροι ήταν πολύ σκληροί, η Αρμενία θα επέστρεφε στη Ρώμη, το Βασίλειο της Ιβηρίας θα ήταν υποτελής στους Ρωμαίους και το Νίσιβις θα γινόταν Ρωμαϊκό, θα ήταν το μοναδικό σημείο εμπορίου ανάμεσα στη Ρώμη και την Περσία. Οι πέντε επαρχίες ανάμεσα στον Τίγρη και την Αρμενία θα γινόντουσαν Ρωμαϊκές, περιείχαν τα όρη του Αντίταυρου και τα στενά του Μπιτλίς. Με τις κατοχές αυτές η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία θα μπορούσε να ελέγξει όλους τους σταθμούς βόρεια από την Κτησιφώντα και να εμποδίσει την Περσική προέλαση. Ο Τιριδάτης Γ΄ ανέκτησε ξανά τον θρόνο και τα κληρονομικά του δικαιώματα, ξεκίνησε ο εκχριστιανισμός της Αρμενίας. Ο Διοκλητιανός θα ξεκινήσει την κατασκευή ενός δρόμου που ένωσε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με τους Άραβες (300), θα είναι αρκετά χρήσιμος στην αρχή αλλά σταδιακά θα αποδειχτεί αναποτελεσματικός.
Διώξεις των Μανιχαϊστών
Μετά τη σύναψη της Ειρήνης του Νίσιβις ο Διοκλητιανός και ο Γαλέριος επέστρεψαν στην Συριακή Αντιόχεια. Την ίδια εποχή οι δυο αυτοκράτορες προχώρησαν σε μια τελετή Θυσίας στους θεούς σε μια προσπάθεια τους να προβλέψουν το μέλλον. Οι ιερείς δεν μπορούσαν να προβλέψουν το μέλλον από τα εντόσθια των θυσιασμένων ζώων, κατηγόρησαν στον αυτοκράτορα τους χριστιανούς. Οι αυτοκράτορες διέταξαν τα νοικοκυριά τους και όλους τους στρατηγούς της αυτοκρατορίας να τελέσουν θυσίες στους θεούς για να τους εξευμενίσουν. Ο Διοκλητιανός ήταν ένας άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος και πιστός στο παλιό Ρωμαϊκό Πάνθεον, ήταν αποφασισμένος να σταματήσει την αποστασία στην παραδοσιακή θρησκεία με κάθε μέσο. Ο Ευσέβιος της Καισαρείας ωστόσο, ο Λακτάντιος και ο Μέγας Κωνσταντίνος έγραψαν ότι ο σκληρότερος διώκτης των χριστιανών ήταν ο Γαλέριος και όχι ο Διοκλητιανός. Ο Γαλέριος ήταν πραγματικά περισσότερο φανατικός από τον Διοκλητιανό, είδε μεγάλο πολιτικό πλεονέκτημα με τις διώξεις και αποφάσισε να τις ξεκινήσει. Την περίοδο 299-302 ο Διοκλητιανός χρησιμοποιούσε σαν κύρια κατοικία την Αντιόχεια, ο Γαλέριος βρισκόταν σε μετακινήσεις ανάμεσα στον Άνω και τον Κάτω Δούναβη. Τον χειμώνα του 301-302 ο Διοκλητιανός επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια, μετά από μερικές συγκρούσεις με τους Μανιχαϊστές διέταξε οι αρχηγοί της θρησκείας των οπαδών του Μάνη να καούν ζωντανοί. Ο Διοκλητιανός κήρυξε κατόπιν γενικό διωγμό στους οπαδούς του Μανιχαϊσμού, όσοι ανήκαν στις χαμηλές τάξεις θα σφάζονταν, στις υψηλές θα στέλνονταν στην Προκόννησο για καταναγκαστικά έργα. Οι περιουσίες τους θα κατάσχονταν και θα τις έπαιρνε το αυτοκρατορικό ταμείο για να ενισχυθεί. Ο Μανιχαϊσμός σύμφωνα με τον Διοκλητιανό ήταν μια θρησκεία με ξένη καταγωγή και ξένη στα Ρωμαϊκά έθιμα που έφερνε τη διαφθορά και την οργή των θεών αλλά δεν θα παραμείνει η μοναδική θρησκεία, επόμενος στόχος του ο Χριστιανισμός.
Λήξη των διωγμών
Τα Έδικτα δίωξης των χριστιανών συνεχίστηκαν, διέταζαν τη σύλληψη όλου του χριστιανικού κλήρου και των πιστών που τελούσαν τη λατρεία, ο διωγμός ωστόσο ήταν αποτυχής, οι περισσότεροι χριστιανοί παρέμειναν πιστοί αφού η θρησκεία έγινε συμπαθής λόγω της δίωξης. Τα βασανιστήρια των μαρτύρων ενίσχυσαν περισσότερο το χριστιανικό φρόνημα. Ο Μαξιμιανός και ο Κωνστάντιος ο Χλωρός ωστόσο στη δύση δεν θα ακολουθήσουν την ίδια τακτική, δεν θα διώξουν τους χριστιανούς. Ο Γαλέριος αναγνώρισε ότι οι διωγμοί δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα και με Έδικτο (311) καθόριζε τη διακοπή τους λόγω αποτυχίας. Οι λίγοι χριστιανοί που αναγκάστηκαν από φόβο να αλλαξοπιστήσουν θα έχουν σημαντικό ρόλο αργότερα στη δημιουργία του Δονατισμού. Σε 15 χρόνια ο γιος του Κωνστάντιου του Χλωρού Κωνσταντίνος ο Μέγας θα κυρήξει την ανεξιθρησκεία, επέστρεψε όλες τις χριστιανικές περιουσίες που είχαν κατασχεθεί στους ιδιοκτήτες τους. Με τον Μέγα Κωνσταντίνο ο χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Διοκλητιανός δαιμονοποιήθηκε από τους χριστιανούς αργότερα σαν κάτι το απόλυτο κακό, καταγράφεται τόσο στην Αποκάλυψη όπως αναφέρει ο Λάκταμος όσο και στη Σέρβικη μυθολογία ως "Διοκλής, ο εχθρός του θεού".
Παραίτηση
Ο Διοκλητιανός εισήλθε στη Ρώμη στις αρχές του φθινοπώρου του 303, γιόρτασε με τον Μαξιμιανό τα 20 χρόνια της βασιλείας τους, τα 10 χρόνια της Τετραρχίας και τον θρίαμβο απέναντι στους Πέρσες (20 Νοεμβρίου 303). Ο Διοκλητιανός σύντομα βαρέθηκε την πόλη, ο Έντουαρντ Γκίμπον στηριζόμενος στον Λακτάντιο περιγράφει την κατάσταση ως "εκφυλισμένη οικειότητα". Ο Ρωμαϊκός λαός τον έβλεπε περισσότερο σαν μέλος της ανώτερης αριστοκρατίας παρά σαν μονάρχη. Ο Διοκλητιανός ύστερα από μια σύντομη παραμονή στη Ρώμη αναχώρησε για τον βορρά (20 Δεκεμβρίου 303). Οι προγραμματισμένες τελετές έγιναν τελικά στη Ραβένα αντί για τη Ρώμη (1 Ιανουαρίου 304). Πολλές πηγές αναφέρουν ότι ο Διοκλητιανός είχε στόχο να μεταφέρει την πρωτεύουσα από τη Ρώμη, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ο Μαξιμιανός ορκίστηκε στον ναό του Δία να ακολουθήσει τα σχέδια του Διοκλητιανού. Από τη Ραβένα ο Διοκλητιανός μετέβη στον Δούναβη όπου πέτυχε άλλη μια νίκη απέναντι στους Καπρί. Στη διάρκεια της μάχης αρρώστησε, με τις μέρες η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευσε έντονα και αποφάσισε να επιστρέψει επειγόντως στη Νικομήδεια. Ο Διοκλητιανός εμφανίστηκε σε δημόσια τελετή στα εγκαίνια του τσίρκου της Νικομήδειας (20 Νοεμβρίου 304), στη διάρκεια της τελετής κατέρρευσε. Τον χειμώνα του 304-305 δεν εμφανίστηκε ξανά στο κοινό, φήμες έλεγαν ότι είχε πεθάνει και είχαν σκοπό να κρατήσουν μυστικό τον θάνατο του μέχρι την επιστροφή του Γαλέριου, στα τέλη του χρόνου (13 Δεκεμβρίου 304) ανακοινώθηκε ψευδής φήμη ότι αυτοκτόνησε. Ο λαός της Νικομήδειας θρηνούσε τον θάνατο του αυτοκράτορα μέχρι που ανακοινώθηκε ότι είναι ζωντανός, εμφανίστηκε σε δημόσια τελετή (1 Μαρτίου 305) αλλά αρκετά εξασθενημένος και αγνώριστος.
Ο Γαλέριος έφτασε στην πόλη τον Μάρτιο, σύμφωνα με τον Λακτάντιο ήταν αποφασισμένος να διαλύσει την Τετραρχία και να πιέσει τον Διοκλητιανό σε παραίτηση με πρόσχημα την υγεία του, τελικά αναγκάστηκε να συμφωνήσει. Ο Λακτάντιος αναφέρει ότι ο Γαλέριος έκανε το ίδιο στον Μαξιμιανό όταν βρισκόντουσαν στο Σίρμιο. Ο Διοκλητιανός συγκάλεσε Συνέλευση των στρατηγών του (1 Μάϊου 305) σε ένα χιλιόμετρο έξω από το Σίρμιο, στο ίδιο σημείο που ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. Με κλάματα μπροστά στο άγαλμα του Ζούπιτερ εξήγησε στον λαό την αδυναμία του να κυβερνήσει λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του και ήταν ανάγκη να πάρει την εξουσία του ένας υγιέστερος και ισχυρότερος. Ο Διοκλητιανός έγινε με αυτόν τον τρόπο ο πρώτος αυτοκράτορας που παραιτήθηκε οικειοθελώς από τον τίτλο του. Ο λαός είχε αναγνωρίσει ότι οι διάδοχοι του ήταν ο Μαξέντιος και ο Κωνσταντίνος γιοι των δύο αυτοκρατόρων, έπρεπε να προετοιμαστούν εντατικά για τον ρόλο τους στον θρόνο, πήραν τον τίτλο του Καίσαρα. Ο Κωνσταντίνος ταξίδευσε στην Παλαιστίνη για να βρεθεί στο πλευρό του Διοκλητιανού, τον συνάντησε στη Νικομήδεια (303, 305), ο Μαξέντιος έκανε το ίδιο. Σύμφωνα με τον Λακτάντιο όταν ανακοίνωσε την παραίτηση του ο Διοκλητιανός στράφηκε το πλήθος στον Κωνσταντίνο. Ο Φλάβιος Βαλέριος Σεβήρος και ο Μαξιμίνος ήταν ωστόσο αυτοί που ανακηρύχτηκαν Καίσαρες, ο Μαξιμίνος φόρεσε το ένδυμα του Διοκλητιανού και ο Σεβήρος έκανε το ίδιο πράγμα στο Μιλάνο. Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός διαδέχθηκε τον Μαξιμιανό ως Αύγουστος στη δύση αλλά ο Κωνσταντίνος και ο Μαξιμίνος αγνοήθηκαν. Οι πράξεις αυτές δεν προβλέπονταν ευνοϊκές για το μέλλον της Τετραρχίας.
Ιδιωτική ζωή στα ανάκτορα
Ο Διοκλητιανός αποσύρθηκε στα ανάκτορα του που ήταν ισχυρά εξοπλισμένα στις ακτές της Αδριατικής κοντά στα Σάλωνα, είναι καλοδιατηρημένο στις μέρες μας και ο πηρύνας στον οποίο δημιουργήθηκε η μετέπειτα πόλη Σπλιτ στην Κροατία. Ο Μαξιμιανός αποσύρθηκε στα κτήματα του στην Καμπανία και τη Λουκανία. Οι δύο πρώην αυτοκράτορες παρακολουθούσαν συνεχώς τις πολιτικές εξελίξεις με επεμβάσεις όταν χρειαζόταν και βρισκόντουσαν μεταξύ τους σε επικοινωνία. Ο Γαλέριος φόρεσε τις Φάσκες μαζί με τον Διοκλητιανό (308), τον Οκτώβριο του ίδιου έτους συναντήθηκαν ξανά στο Καρνους. Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός ήταν παρόντες όταν διορίστηκε ο Λικίνιος Αύγουστος στη θέση του Σεβήρου που δολοφονήθηκε από τον Μαξέντιο (11 Νοεμβρίου 308). Μόλις είδε ότι ο Μαξιμιανός ήταν έτοιμος να επιστρέψει ο Διοκλητιανός τον διέταξε να μην το κάνει. Ο λαός του Καρνους παρακάλεσε τον Διοκλητιανό να επιστρέψει στον θρόνο για να λύσει τις διαφορές που είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον σφετεριστή Μαξέντιο. Ο Διοκλητιανός απάντησε "αν σας δείξω το λάχανο που έχω φυτέψει στον κήπο με τα χέρια μου δεν θα θέλατε να αντικαταστήστε την ηρεμία και την ειρήνη με τις ταραχές της εξουσίας". Ο Διοκλητιανός έζησε ειρηνικά στην αυλή του περισσότερο από τέσσερα χρόνια, πιέστηκε για τρίτη φορά να επανέλθει στην εξουσία αλλά αρνήθηκε. Πέθανε μετά από ασθένεια από φυσικά αίτια ή σύμφωνα με μερικές πηγές αυτοκτόνησε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Πρίσκα και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
NGC 910
Ο NGC 910 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1786 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel)  και είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας του σμήνους Abell 347.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 0910 09201 01875
Μαγικό Ξάνθης
Το Μαγικό είναι χριστιανικός οικισμός του Νομού Ξάνθης, υπαγόμενος με βάση το σχέδιο Καλλικράτης στον Δήμο Αβδήρων, στην ενότητα Βιστωνίδος. Μέχρι την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και την ίδρυση του εν λόγω δήμου αποτελούσε μαζί με τον μουσουλμανικό οικισμό Αλκυόνη την Κοινότητα Μαγικού. Η πλειοψηφία των κατοίκων του είναι προσφυγικής καταγωγής. Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1924. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Η 21 Μαΐου, ημέρα εορτής της εκκλησίας συνδέεται με πανήγυρη, στην οποία αποδίδεται και η ονομασία του χωριού, πανηγύρι του Μαγιού→Μαγιάτικο→Μαγικό. Μέχρι το 1912 ονομαζόταν Κοτζά-Μαμουτλή τσιφλίκι, υπαγόμενο στο Βιλαέτι Αδριανουπόλεως, στο Σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας.
Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 8 χιλιομέτρων νοτίως της Ξάνθης. Αρχικά απαρτιζόταν από δύο συνοικισμούς, έναν νότιο όπου εγκαταστάθηκαν οι Θρακιώτες και Μικρασιάτες πρόσφυγες και ένα βορεινό για τους Ποντίους. Τα τελευταία χρόνια, με την μαζική εγκατάσταση παλινοστούντων από την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και οικογενειών από την Ξάνθη, οι δύο αρχικοί συνοικισμοί ενώθηκαν και επεκτάθηκαν κυρίως προς νότο. Στα νότια του χωριού βρίσκονται οι εγκαταστάσεις της βιομηχανίας Πλαστικά Θράκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βιστωνίδος Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Τάνι (γράμμα)
Το Τάνι (ασομταβρούλι Ⴇ, νουσκούρι ⴇ, μχεντρούλι თ) είναι το 9ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.
Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης έχει αξία 9.
Το Τάνι συνήθως αντιπροσωπεύει τον ήχο, όπως η προφορά του t στην "table".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωργιανό αλφάβητο
Corpus vasorum antiquorum
Το Corpus Vasorum Antiquorum (ή CVA) είναι διεθνές πρόγραμμα για την έρευνα και δημοσίευση μελετών περί αρχαίας κεραμικής.
Ιστορική αναδρομή
Πατέρας του προγράμματος ήταν ο Γάλλος αρχαιολόγος Εντμόν Ποττιέ, ο οποίος διοργάνωσε το πρώτο προκαταρκτικό συνέδριο το 1919 στο Παρίσι. Στο συνέδριο αυτό αποφασίστηκε η καταγραφή και δημοσίευση των έργων κεραμικής καθώς και την θέσπιση συγκεκριμένων κριτηρίων ταξινόμησης. Ο πρώτος τόμος δημοσιεύτηκε από τον Ποττιέ το 1922 υπό τον τίτλο ''Louvre, fasc. 1''. Το πρόγραμμα άρχισε με την συμμετοχή έξι χωρών και διευρύνθηκε με την πάροδο του χρόνου, ώστε σήμερα συμμετέχουν 26 χώρες στο πρόγραμμα αυτό. Η κάθε χώρα αναλαμβάνει την δημοσίευση των ευρημάτων στον δικό της τομέα, ενώ η Union Académique Internationale στις Βρυξέλλες επιβλέπει γενικά. Η αρχική ιδέα μιας ενιαίας δημοσίευσης όλων των κεραμικών των μεσογειακών πολιτισμών εγκαταλείφθηκε το 1956 λόγω ανυπέρβλητων δυσχερειών πραγματοποίησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική κεραμική
Σκύφος από το Άργος
Ο σκύφος από το Άργος με τις παραστάσεις του δεύτερου και δωδέκατου άθλου του Ηρακλή είναι αρχαιολογικό εύρημα.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στην περιοχή γύρω από το αρχαίο θέατρο του Άργους. Το αξιολόγησε ο Αλεξάντερ Κόντζε στο σπίτι του τοπικού φαρμακοποιού τον Απρίλιο του 1858 και δημοσίευσε την αρχαιολογική του περιγραφή το 1858 και 1859.
Περιγραφή
Είναι σκεύος ιδιαίτερα λεπτό και ελαφρύ. Στην ένωση της κοιλιάς με τον πόδα είναι διακοσμημένο με στεφάνι από μυτερά φύλλα δέντρου. Η κοιλιά είναι διακοσμημένη με κυκλική αγγειογραφία που περιέχει δύο παραστάσεις με πρωταγωνιστή τον Ηρακλή. Το χείλος του είναι διακοσμημένο με άνθη λοτού. Ο πάτος του αγγείου είναι εξωτερικά διακοσμημένος με γοργόνειο.
Περιγραφή των παραστάσεων
Η πρώτη σκηνή παρουσιάζει τον μύθο του δεύτερου άθλου του Ηρακλή. Στο μέσο της σκηνής αυτής βλέπουμε το τεράστιο σώμα της Ύδρας. Το ένδυμα του Ηρακλή αποτελείται από ένα είδος θώρακα. Τα μαλλιά του είναι δεμένα με κορδέλα. Επιτίθεται στην δεκακέφαλη Ύδρα από αριστερά. Κρατάει στο αριστερό χέρι μια μακρυά οδοντωτή άρπη (δρεπάνι με το οποίο ακρωτηρίασε ο Κρόνος τον Ουρανό). Ο Ιόλαος επιτίθεται στην Ύδρα από δεξιά οπλισμένος με πυρακτωμένο δαυλό, ενώ τα φίδια της Ύδρας έχουν ζώσει τα πόδια του. Ανάμεσα στα πόδια του βρίσκεται ο κάβουρας Καρκίνος. Πίσω από τον Ηρακλή εικονίζεται ένα δυσερμήνευτο άγνωστο αντικείμενο. Δύο γυναίκες παρευρίσκεται στην όλη σκηνή, η οποία τελικά ολοκληρώνεται με το άρμα και τα άλογα του Ιολάου.
Περιγραφή του γοργονείου
Το γοργόνειο ως γνωστό ήταν το κομμένο κεφάλι της Γοργόνας, που με την αποκρουστική του θέα πέτρωνε όποιον το κοίταζε. Στον σκύφο αυτό αποδίδεται με ανασηκωμένα τα φρύδια, γουρλωμένα μάτια, μυτερά δόντια αρπακτικού και την γλώσσα προτεταμένη.
Πηγές
Αργος Κατηγορία:Αρχαίο Άργος
Σιρέ (Ωτ-Σον)
Το Σιρέ (γαλλικά: Cirey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ναφτάλι Μπένετ
Ο Ναφτάλι Μπένετ (Εβραϊκά:נַפְתָּלִי בֶּנֶט‎, 25 Μαρτίου 1972) είναι Ισραηλινός πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 13 Ιουνίου 2021 έως τις 30 Ιουνίου 2022.
Υπηρέτησε ως υπουργός Υποθέσεων της Διασποράς από το 2013 έως το 2019, ως υπουργός Παιδείας από το 2015 έως το 2019 και ως υπουργός Άμυνας από το 2019 έως το 2020. Ηγείται του κόμματος Νέα Δεξιά από το 2018, έχοντας προηγουμένως ηγηθεί του κόμματος Εβραϊκή οικία μεταξύ του 2012 και 2018.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Χάιφα, γιος μεταναστών από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μπένετ υπηρέτησε στις μονάδες ειδικών δυνάμεων Sayeret Matkal και Maglan των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων. Έχει επίσης υπηρετήσει ως Διευθύνων Σύμβουλος της Soluto, ισραηλινής υπηρεσίας cloud. Πουλήθηκε το 2013 έναντι 100-130 εκατομμυρίων δολαρίων.
Παραπομπές
Μπενετ Μπενετ
Εθνολογία
Από τις λέξεις (Έθνος+λόγος), η Εθνολογία ως σπουδή περιλαμβάνει συνθετικές μελέτες και θεωρητικά συμπεράσματα που εξάγονται από εθνογραφικές παρατηρήσεις, οι οποίες αφορούν «πρωτόγονες» (σήμερα και μη «πρωτόγονες») κοινωνίες. Ο όρος Εθνολογία επικρατεί κυρίως στη Γαλλία με τάση να αντικατασταθεί από τον όρο Κοινωνική ανθρωπολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας Κατηγορία:Κοινωνιολογία του πολιτισμού Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες
Σιτέρ (Ωτ-Σον)
Το Σιτέρ (γαλλικά: Citers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ηπείρου
Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη του ΤΕΙ είχε την έδρα της στην Άρτα. Αποτελούνταν από περίπου 24.000 τίτλους βιβλίων, 65 τίτλους περιοδικών, οπτικοακουστικό υλικό, πτυχιακές εργασίες, σεμινάρια, ηλεκτρονικό υλικό, μονογραφίες, συλλογικά έργα, εφημερίδες, χάρτες, διδακτικά εγχειρίδια, φυλλάδια και πληροφοριακό υλικό (λεξικά και εγκυκλοπαίδειες). Επιπλέον, περιλάμβανε πρακτικά συνεδρίων, διδακτορικές διατριβές, ευρετήρια, καταλόγους, τεχνικές εκθέσεις, μουσικά κείμενα, δίσκους ακτίνας (CD), ψηφιακούς δίσκους εικόνας (DVD), διαφάνειες (slides), δίσκους βινυλίου, ηλεκτρονικές πηγές, καθώς και φοιτητικές συλλογές με εξειδικευμένο υλικό που υποστήριζε τα μαθήματα διδασκαλίας. Παραρτήματά της υπήρχαν στα Ιωάννινα, την Πρέβεζα και την Ηγουμενίτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα
(15874) 1996 TL66
To (15874) 1996 TL66 είναι ένα αντικείμενο του εσωτερικού νέφους του Όορτ, το πρώτο αντικείμενο της περιοχής που αναγνωρίστηκε ως τέτοιο, αν και το πρώτο αντικείμενο της περιοχής που ανακαλύφθηκε είναι το (48639) 1995 TL8. Ανακαλύφθηκε τις 9 Οκτωβρίου 1996. Είναι υποψήφιος πλανήτης νάνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Υποψήφιοι πλανήτες νάνοι
Ligue Sénégalaise de Football Professionnel
Η Ligue Sénégalaise de Football Professionnel (LSFP) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη διοργάνωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στη Σενεγάλη. Τελεί υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Σενεγάλης.
Αποτελείται από 28 συλλόγους οι οποίοι μετέχουν στα πρωταθλήματα της Λιγκ 1 και Λιγκ 2, τα οποία βρίσκονται στην κορυφή του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Σενεγάλης. Επίσης, είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του Λιγκ Καπ Σενεγάλης.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 2009 με σκοπό τη διαχείριση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στη Σενεγάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σενεγάλη
Οπένιτσα
Το Οπένιτσα είναι ένα χωριό στον Δήμο Οχρίδας, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 58 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Οχρίδας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
ΑΣΚ Ρίγα
Η ΑΣΚ Ρίγα (λετονικά: Rīgas ASK, αγγλικά: ASK Riga) είναι πρώην λετονική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Ρίγα, η οποία υπήρξε η πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης, κατακτώντας τρεις συνεχόμενους τίτλους από το 1958 ως το 1960. Τα αρχικά ASK σημαίνουν Army Sports Club (Στρατιωτικός Αθλητικός Σύλλογος).
Ιστορία
Το 1960-61, η ΑΣΚ απέκλεισε στην προημιτελική φάση τη Χάποελ Τελ Αβίβ από το Ισραήλ και στους ημιτελικούς την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά στους τελικούς ηττήθηκε αρχικά με 87-62 από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, μην καταφέρνοντας να καλύψει τη διαφορά στον επαναληπτικό, όπου κέρδισε με 66-61.
Ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι, ο οποίος υπήρξε προπονητής της ομάδας από το 1953, συνέχισε στην ομάδα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 1966. Η λετονική ομάδα παρέμεινε ανταγωνιστική στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90.
Η ομάδα διαλύθηκε και ανασυγκροτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2006, με τη βοήθεια του δημοτικού συμβουλίου της Ρίγας, του Στρατού της Λετονίας και κάποιων χορηγών, με νέα έδρα την Αρένα Ρίγα. Στην πρώτη της χρονιά, η ομάδα έφθασε στους προημιτελικούς της Βαλτικής Λίγκας και του Eurocup.
Μετά τη σεζόν 2008-09, η ΑΣΚ Ρίγα διαλύθηκε, λόγω χρεών ύψους 1,4 εκατομμυρίων λατς, με την ανακοίνωση της οριστικής διάλυσης να πραγματοποιείται στις 15 Σεπτεμβρίου 2009.
Εγχώριοι
1954-55, 1956-57, 1957-58
1961-62, 1963-64
2006-07
2007-08
Διεθνείς
1957-58, 1958-59, 1959-60
1960-61
Πηγές
Κατηγορία:Λετονικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2004 Ριγα
Μπάμπης Πατζόγλου
Ο Μπάμπης Πατζόγλου (γεν. 1955, Αθήνα) είναι Έλληνας συγγραφέας και φιλόσοφος του Ηδέως Ζην.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και εργάζεται στη Νέα Ιωνία Αττικής. Είναι απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Πειραιώς, αλλά ενδιαφέρεται πιο πολύ για τα κλασσικά γράμματα. Μεταξύ των άλλων εργάστηκε και στη δημοτική βιβλιοθήκη Νέας Ιωνίας Αττικής, ως βιβλιοθηκονόμος, απ’ όπου διώχθηκε γιατί δεν είχε κομματική ταυτότητα.
Ένι (γράμμα)
Το Ένι (ασομταβρούλι Ⴄ, νουσκούρι ⴄ, μχεντρούλι ე) είναι το 5ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.
Μπάμπης Πατζόγλου
Βιογραφία
Κατόπιν δούλεψε στο δημόσιο για 25 έτη και παραιτήθηκε όταν είχε την - τιμητική για τους πολλούς - θέση του προϊσταμένου.
Ένι (γράμμα)
Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης έχει αξία 5.
Μπάμπης Πατζόγλου
Βιογραφία
Παράλληλα ήταν μέλος μιας ολιγομελούς ελεύθερης και άτυπης φιλοσοφικής ομάδας φίλων, μακριά από τα κόμματα και τις παρατάξεις. Μιας φιλοσοφικής ομάδας που την απασχολούσε η εύρεση του σκοπού της φύσης και του ανθρώπου δίνοντας την αξία που έχει ο άνθρωπος μέσα στη φύση. Σ’ αυτήν τη φιλοσοφική ομάδα εξήχθησαν συμπεράσματα που απασχολούν τον κάθε μυαλωμένο άνθρωπο και που είναι παρεμφερή με την Επικούρεια φιλοσοφία.
Ένι (γράμμα)
Το Ένι συνήθως αντιπροσωπεύει το φωνήεν, όπως την προφορά του e στην "embassy".
Μπάμπης Πατζόγλου
Τα Βιβλία του
Παρ’ όλα ταύτα εκκινώντας τη συστηματική συγγραφική του δουλειά το 2005, έχει γράψει έως τώρα επτά βιβλία και δύο με τον Αριστοτέλη Κερασοβίτη. Οι τίτλοι των βιβλίων του είναι «Τα Πάντα εν Σοφία Εποίησας;», «Και Εγεννήθει ένα Καινούργιο Έθνος η Ελλάδα» , «Η Επικούρεια Φιλοσοφία και ο Σύγχρονος Κόσμος» , «Τα Άγουρα Φρούτα του Κήπου του Επίκουρου» , «Επίκτητος: Αισχρά τα Δόγματά σου Επίκουρε» , «Η των Αισθητηρίων Επιβολή» , “ Επικούρεια Φιλοσοφία και Πολιτική” και με τη σύμπραξη του Αριστοτέλη Κερασοβίτη τα βιβλία α) «Επίκουρος, ο Ανατρεπτικός Φιλόσοφος» και β) “Περί Οργής” βιβλίο του Επικούρειου φιλόσοφου, Φιλόδημου. Επιπλέον είναι υπό έκδοση η ελεύθερη κατανοητή ερμηνεία του βιβλίου του φιλόσοφου Πολύστρατου “Περί Αλόγου Καταφρονήσεως”.
Ένι (γράμμα)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωργιανό αλφάβητο
Μπάμπης Πατζόγλου
Τα Βιβλία του
Επίσης ποιήματά του, έχουν συμπεριληφθεί σε μία ανθολογία «Την Πανελλήνια Ανθολογία Νέων Λογοτεχνών».
Οι Δραστηριότητές του
Ακόμα έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις του και στα οκτώ Πανελλήνια συμπόσια της Επικούρειας φιλοσοφίας καθώς και στις περισσότερες συναντήσεις των Φίλων της Επικούρειας φιλοσοφίας στον Όλυμπο. Έχει δώσει δεκάδες διαλέξεις στον Κήπο των Αθηνών και μία στον Κήπο της Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε στις εσπερίδες για την Επικούρεια φιλοσοφία στα Τρίκαλα, στη Δράμα, στην Ιεράπετρα, στο Ηράκλειο.
Σοτζόμπο
Ο Σοτζόμπο (Sōjōbō) (ιαπωνικά: 僧正坊, προφορά [soːd͡ʑoːboː]) είναι μυθικός βασιλιάς και θεός των τένγκου. Στην Ιαπωνική παράδοση και μυθολογία, οι τένγκου είναι θρυλικά πλάσματα, που πιστεύεται ότι κατοικούν στα βουνά και τα δάση της Ιαπωνίας. Ο Σοτζόμπο είναι ένας ειδικός τύπος τένγκου, που ονομάζεται νταϊτένγκου (daitengu) και έχει την εμφάνιση ενός γιαμαμπούσι (yamabushi), ενός Ιάπωνα ερημίτη των βουνών. Οι νταϊτένγκου (Daitengu) έχουν μία ανθρώπινη μορφή κυρίως με κάποια χαρακτηριστικά πουλιών όπως φτερά και  νύχια. Τα άλλα διακριτά φυσικά χαρακτηριστικά του Σοτζόμπο περιλαμβάνουν τα μακριά, λευκά μαλλιά και την υπερβολικά μεγάλη μύτη.
Ο Σοτζόμπο λέγεται ότι ζει στο όρος Κουράμα. Κυβερνά τα άλλα τένγκου, που κατοικούν στο όρος Κουράμα μαζί με όλα τα άλλα τένγκου στην Ιαπωνία. Είναι εξαιρετικά δυνατός και ένας θρύλος λέει ότι έχει τη δύναμη 1.000 κανονικών τένγκου.
Ο Σοτζόμπο είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τον θρύλο σύμφωνα με τον οποίο δίδαξε στον πολεμιστή Μιναμότο νο Γιοσιτσούνε (τότε γνωστός με το παιδικό του όνομα Ουσιβάκα-μάρου ή Σανάο) τις τέχνες της ξιφομαχίας, της τακτικής και της μαγείας.
Ετυμολογία
εναλλ.=|δεξιά|μικρογραφία| Άγαλμα Τένγκου στο όρος Κουράμα Τα περισσότερα τένγκου αναφέρονται απρόσωπα. Ο Σοτζόμπο αποτελεί εξαίρεση και είναι ένα από τα τένγκου στα οποία δίνονται προσωπικά ονόματα και αναγνωρίζονται ως μεμονωμένες προσωπικότητες. Το όνομα Σοτζόμπο προήλθε από ένα κείμενο που ονομάζεται Τένγκου Μεϊγκικό, το οποίο χρονολογείται από τα μέσα της περιόδου Έντο στην Ιαπωνία.
Το όνομα Σοτζόμπο προέρχεται από το Σοτζογκατάνι, την κοιλάδα στο όρος Κουράμα κοντά στο Ναό Κιμπούνε, που σχετίζεται με το Σουγκέντζα. Σε αυτήν την κοιλάδα εκπαιδεύτηκε ο Ουσιβάκα-μάρου με τον Σοτζόμπο σύμφωνα με το μύθο. Σοτζογκατάνι σημαίνει κοιλάδα του Επισκόπου. Το όνομα αυτής της κοιλάδας προέρχεται από τον ασκητικό Σότζο Ιτσιγιέν.
Στα ιαπωνικά, το όνομα Σοτζόμπο (Sōjōbō) αποτελείται από τρία κάντζι:僧,正,坊. Οι δύο πρώτοι χαρακτήρες του ονόματος του, sōjō σημαίνουν "βουδιστής αρχιερέας" στα Ιαπωνικά. Το τελικό κάντζι, bō, σημαίνει επίσης "βουδιστής ιερέας", αλλά χρησιμοποιείται επίσης συνήθως, για να σημαίνει γιαμαμπούσι.
Οι γιαμαμπούσι (山伏, "εκείνοι, που ξαπλώνουν στα βουνά") είναι ασκητές από την παράδοση Σουγκέντο. Το Σουγκέντο (Shugendō) (修驗道, "ο τρόπος καλλιέργειας υπερφυσικών δυνάμεων") ενσωματώνει στοιχεία πολλών θρησκευτικών παραδόσεων, συμπεριλαμβανομένου του Βουδισμού. Τόσο τα τένγκου όσο και τα γιαμαμπούσι είχαν τη φήμη ότι κατοικούσαν στα βουνά. Ο Υβ Μπονφουά προτείνει ότι αυτό συνέβαλε στη λαϊκή πεποίθηση ότι τα γιαμαμπούσι και τα τένγκου ήταν πανομοιότυπα ή τουλάχιστον στενά συνδεδεμένα.
Άλλα ονόματα
Το Σοτζόμπο αναφέρεται επίσης με άλλα ονόματα και τίτλους, που λειτουργούν ως ονόματα. Το Σοτζόμπο ονομάζεται μερικές φορές Κουράμα τένγκου. Αυτό το όνομα αναφέρεται στο ορεινό σπίτι του Σοτζόμπο, το όρος Κουράμα. Ο Ρόναλντ Κνούτσεν αναφέρεται στον Σοτζόμπο με τον τίτλο του Τένγκου-σαν. Ο Σοτζόμπο ονομάζεται επίσης από αναφορές στον τίτλο του ως βασιλιάς των τενγκού. Για παράδειγμα, ο Τζέιμς ντε Μπενεβίλ αναφέρεται στον Σοτζόμπο χρησιμοποιώντας τον όρο «βασιλιάς-καλικάντζαρος». Ομοίως, η Κατερίνα Μπλόμπεργκ λέει ότι οι τίτλοι "Ντάι Τένγκου (Μεγάλο Τένγκου) ή Τένγκου Σάμα (Λόρδος Τένγκου)" χρησιμοποιούνται για να ονομάσουν τον Σοτζόμπο. Μερικές φορές, ο Σοτζόμπο ονομάζεται χρησιμοποιώντας τόσο έναν τίτλο όσο και μία αναφορά στο όρος Κουράμα. Το θεατρικό έργο Νο Κουράμα-Τένγκου, για παράδειγμα, παρουσιάζει έναν χαρακτήρα, που ονομάζεται Μεγάλο Τένγκου του όρους Κουράμα.
Μυθολογία
Ο Σοτζόμπο είναι γνωστός για τη σχέση του με τον Ιάπωνα πολεμιστή Μιναμότο νο Γιοσιτσούνε σύμφωνα με το θρύλο. Αφού ο πατέρας του Γιοσιτσούνε σκοτώθηκε σε μια μάχη με τη φυλή Τάιρα, ο νεαρός Γιοσιτσούνε στάλθηκε σε ένα ναό στο όρος Κουράμα. Στο όρος Κουράμα, ο Γιοσιτσούνε συνάντησε τον Σοτζόμπο και εκπαιδεύτηκε από αυτόν στις πολεμικές τέχνες. Ο Γιοσιτσούνε έγινε ένας πολύ ικανός πολεμιστής ως αποτέλεσμα της εκπαίδευσης του Σοτζόμπο. Για παράδειγμα, στο πολεμικό έπος Χεϊτζί μονογκατάρι (Η ιστορία του Χεϊτζί) λέγεται ότι η εκπαίδευση, που έλαβε ο νεαρός Γιοσιτσούνε «ήταν ο λόγος για τον οποίο μπορούσε να τρέξει και να πηδήξει πέρα από τα όρια της ανθρώπινης δύναμης»
Ζωγραφική απεικόνιση
εναλλ.=|δεξιά|μικρογραφία| Παρά την τρομακτική εμφάνισή του και τη φήμη του τένγκου ότι προκαλεί προβλήματα, ο Σοτζόμπο απεικονίζεται ως μια καλοπροαίρετη φιγούρα. Τον δέκατο και τον ενδέκατο αιώνα, ο ντε Βίσσερ λέει ότι το τένγκου θεωρούνταν «ένας δαίμονας του βουνού», που προκαλούσε προβλήματα στον ανθρώπινο κόσμο. Σε ιστορίες αυτής της περιόδου, οι τένγκου απεικονίζονταν ως εχθροί του Βουδισμού. Αργότερα, οι τένγκου δεν θεωρούνταν πλέον ως εχθροί του Βουδισμού συγκεκριμένα, αλλά απεικονίζονταν ότι ήθελαν «να ρίξουν ολόκληρο τον κόσμο σε αταξία». Σύμφωνα με τον ντε Βίσσερ, ο λόγος που ο Σοτζόμπο εκπαιδεύει τον Γιοσιτσούνε στις πολεμικές τέχνες είναι για να ξεκινήσει ένας πόλεμος.
Στο Γκικέικι, ένα κείμενο που αφορά τη ζωή του Γιοσιτσούνε, το Σοτζογκατάνι (Sōjōgatani) ή η κοιλάδα του Επισκόπου περιγράφεται ως η τοποθεσία ενός άλλοτε δημοφιλούς ναού, που τώρα είναι έρημος εκτός από το τένγκου. Σύμφωνα με το κείμενο, όταν πλησιάζει το βράδυ «ακούγεται μια δυνατή κραυγή πνευμάτων» και όποιος επισκέπτεται την κοιλάδα αρπάζεται από το τένγκου και βασανίζεται. Ένα παρόμοιο φαινόμενο ονομάζεται καμικακούσι (kamikakushi). Το καμικακούσι περιλαμβάνει την απαγωγή ανθρώπινων όντων από μια υπερφυσική οντότητα, όπως ένα τένγκου. Περιλαμβάνει την εξαφάνιση ενός παιδιού, συνήθως ενός αγοριού, που ακολουθείται από την επιστροφή τους σε μια νέα και παράξενη τοποθεσία και σε μια φαινομενικά αλλοιωμένη κατάσταση. Περιπτώσεις καμικακούσι μπορεί να προκληθούν από οποιοδήποτε γιοκάι, αλλά συχνά λέγεται ότι εμπλέκονται και τα τένγκου. Ο Μάικλ Φόστερ λέει ότι ο θρύλος της αλληλεπίδρασης του νεαρού Γιοσιτσούνε με το τένγκου «ταιριάζει στο μοτίβο» μιας απαγωγής καμικακούσι.
Τον δέκατο τέταρτο αιώνα, λέει ο ντε Βίσσερ, υπάρχει μια αλλαγή από το να παρουσιάζονται όλα τα τένγκου ως κακά στις διακρίσεις που γίνονται «μεταξύ καλού και κακού τένγκου». Ο Φόστερ λέει ότι σε παραλλαγές του θρύλου του Σοτζόμπο και του νεαρού Γιοσιτσούνε, τα τένγκου απεικονίζονται ως καλοπροαίρετα και χρήσιμα, καθώς προσπαθούν να βοηθήσουν τον νεαρό Γιοσιτσούνε να νικήσει τη φυλή, που σκότωσε τον πατέρα του.
Ο Φόστερ παραθέτει διάλογο από ένα έργο, που ονομάζεται Μιραΐκι (Χρονικό του Μέλλοντος) για να καταδείξει την ιδέα του τένγκου να απεικονίζεται με έναν πιο καλοπροαίρετο τρόπο. Αφού οι υφιστάμενοι τένγκου βλέπουν τον νεαρό Γιοσιτσούνε να ασκείται κοντά στο ναό στο όρος Κουράμα, εξηγούν ότι οι περήφανοι τρόποι τους τους εμπόδισαν να γίνουν Βούδες και αντ' αυτού τους έκαναν να γίνουν τένγκου. Τότε λένε: "«Όμως, παρόλο που αυτή η υπερηφάνεια μας έκανε να πέσουμε σε αυτό το μονοπάτι, δεν υπάρχει λόγος να μη γνωρίζουμε τον οίκτο. Ας βοηθήσουμε λοιπόν τον Ουσιβάκα, να του διδάξουμε τη μέθοδο του τένγκου, για να μπορέσει να επιτεθεί στον εχθρό του πατέρα του.»" Η απεικόνιση του τένγκου, και του Σοτζόμπο συγκεκριμένα, ως συμπονετικού προς τον νεαρό Γιοσιτσούνε και η επιθυμία του να εκδικηθεί τον πατέρα του, παρουσιάζεται επίσης στο θεατρικό έργο του Νο Κουράμα-τένγκου. Στο έργο, το Μεγάλο Τένγκου αντιπροσωπεύει τη φιγούρα του Σοτζόμπο. Το Μεγάλο Τένγκου λέει ότι εντυπωσιάστηκε με τον χαρακτήρα Ουσιβακαμάρου, τον νεαρό Γιοσιτσούνε, για τον σεβασμό και τις αξιοθαύμαστες προθέσεις του. Όχι μόνο βοηθά τον Ουσιβακαμάρου εκπαιδεύοντάς τον να γίνει μεγάλος πολεμιστής και να νικήσει τους εχθρούς του, αλλά υπόσχεται επίσης να τον προστατεύσει και να τον υποστηρίξει σε μελλοντικές μάχες.
Ταξινόμηση
μικρογραφία| Δείχνει τις φυσικές διαφορές μεταξύ της μοναδικής φιγούρας του πιο ανθρωπόμορφου νταϊτένγκου και της ομάδας πουλιών κοτένγκου Ο Σοτζόμπο είναι ένα τένγκου, το οποίο είναι ένας τύπος μη ανθρώπινου πλάσματος στην ιαπωνική λαογραφία και μυθολογία με υπερφυσικά χαρακτηριστικά και ικανότητες. Τα τένγκου θεωρούνται επίσης γνωστό παράδειγμα του γιοκάι</i>. Το Γιοκάι (Yōkai) είναι ένας όρος, που μπορεί να περιγράψει μια σειρά από διαφορετικά υπερφυσικά όντα. Σύμφωνα με τον Φόστερ, ένα γιοκάι</i> μπορεί να χαρακτηριστεί με διάφορους τρόπους, όπως «… ένα παράξενο ή μυστηριώδες πλάσμα, ένα τέρας ή φανταστικό ον, ένα πνεύμα ή ένα ξύλο ιστίου»
Υπάρχουν δύο κύριες υποκατηγορίες ή τύποι τένγκου. Πρώτον, υπάρχουν τένγκου με την πρωταρχική μορφή πουλιού και δεύτερον υπάρχουν τένγκου, που έχουν την πρωταρχική μορφή ανθρώπου. Τα τένγκου της πρώτης υποκατηγορίας ονομάζονται γενικά κοτένγκου, αλλά μπορούν επίσης να ονομαστούν καράσου τένγκου ή σότενγκου. Η δεύτερη υποκατηγορία του τένγκου λέγεται νταϊτένγκου ή "τένγκου με μακριά μύτη". Καθώς περιγράφεται ότι έχει κυρίως ανθρώπινη μορφή, ο Σοτζόμπο ανήκει στην υποκατηγορία των νταϊτένγκου (daitengu).
Νταϊτένγκου
Το νταϊτένγκου ή το τένγκου με μακριά μύτη αντιπροσωπεύει ένα μεταγενέστερο στάδιο στην ανάπτυξη της έννοιας του τένγκου στην Ιαπωνία. Σύμφωνα με τον ντε Βίσσερ, τα τένγκου είχαν αρχικά τη μορφή πουλιού, μετά είχαν ανθρώπινη μορφή με κεφάλι πουλιού και τελικά το ράμφος του πουλιού έγινε μακριά μύτη. Ομοίως, ο Μπασίλ Χαλλ Τσαμπερλέιν λέει ότι το ράμφος του τένγκου «γίνεται μια μεγάλη και εξαιρετικά μακριά ανθρώπινη μύτη, και ολόκληρο το πλάσμα γίνεται αντιληπτό ως άνθρωπος». Δεν αναφέρεται ότι το τένγκου έχει μακριές μύτες στις ιαπωνικές ιστορίες μέχρι μετά το δεύτερο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα. Ενώ το κοτένγκου ή ο τύπος του τένγκου με μορφή πουλιών ήρθε πρώτος, το νταϊτένγκου με τη μακριά ανθρώπινη μύτη είναι πιο συνηθισμένο στη σύγχρονη ιαπωνική κουλτούρα. Το Σοτζόμπο είναι ένα από τα "οκτώ μεγάλα νταϊτένγκου" και, από αυτά, ένα από τα τρία που είναι πιο γνωστά.
Χαρακτηριστικά
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Ο Σοτζόμπο φοράει ρούχα του γιαμαμπούσι, συμπεριλαμβανομένης της κόμμωσης τόκιν. Άλλα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά που απεικονίζονται είναι η μακριά μύτη και η βεντάλια του από φτερά.