cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Γεωλογική ανάπτυξη
Το μεγαλύτερο μέρος της Ιρλανδίας βρισκόταν πιθανώς πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας τα τελευταία 60 εκατομμύρια έτη, καθώς το τοπίο της έχει διαμορφωθεί αρκετά από τη διάβρωση. Η παρατεταμένη διάβρωση σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος των ιζημάτων του Παλαιογενούς και του Νεογενούς έχουν αφαιρεθεί από αυτή ή, σε λίγες περιπτώσεις, έχουν ταφεί κάτω από εναποθέσεις του Τεταρτογενούς. Προτού οι παγετωνικές εποχές του Τεταρτογενούς επηρεάσουν το νησί, είχαν διαμορφωθεί ένα παχύ στρώμα ρηγόλιθου στις υψηλότερες περιοχές και καρστικοί σχηματισμοί στις χαμηλές. Υπάρχει κάποια διχογνωμία σχετικώς με την προέλευση των επίπεδων περιοχών της Ιρλανδίας. Κάποιοι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι διαμορφώθηκαν υποθαλασσίως, ενώ άλλοι ότι δημιουργήθηκαν από τη διάβρωση και την εναπόθεση ιζημάτων. Υπό συζήτηση βρίσκεται επίσης ο σχετικός ρόλος των μεταβολών στη στάθμη της θάλασσας και των τεκτονικών κινήσεων στη διαμόρφωσή τους. Τα περισσότερα ποτάμια συστήματα στην Ιρλανδία δημιουργήθηκαν στον Καινοζωικό αιώνα, πριν από τις εποχές παγετώνων του Τεταρτογενούς. Οι ποταμοί ακολουθούν στο μεγαλύτερο τμήμα του ρου τους δομικά γεωλογικά χαρακτηριστικά. Η θαλάσσια διάβρωση από το Μειόκαινο μέχρι σήμερα πιθανώς έχει προκαλέσει την υποχώρηση της δυτικής ακτής της νήσου κατά περισσότερο από 100 χιλιόμετρα. Γενικώς, το τοπίο της Ιρλανδίας πριν από το Τεταρτογενές ήταν πιο εντυπωσιακό από το σημερινό, που έχει εξομαλυνθεί από την παγετωνική διάβρωση.
Βουνά
Η Ιρλανδία αποτελείται από μια ευρεία πεδινή κεντρική περιοχή που πλαισιώνεται από ομάδες χαμηλών βουνών. Αρχίζοντας από το νοτιοδυτικό άκρο της νήσου και προχωρώντας αντίθετα από τη φορά των δεικτών του ρολογιού, συναντούμε τα Μακγκίλυκάντυ Ρηκς (MacGillycuddy's Reeks, όπου και η υψηλότερη κορυφή της νήσου), τα Όρη Κιούμρα, τα Όρη Μπλάκσταιρς, τα Όρη Γουίκλοου, τα Μωρν, οι «Κοιλάδες του Άντριμ», τα Σπέριν, τα Όρη Μπλούστακ, τα Όρη Ντέρυβω, τα Όρη Οξ, τα Όρη Νέφιν-Μπεγκ η Νέφιν και η ομάδα Δώδεκα Μπενς - Maumturks. Κάποιες μικρές οροσειρές εισχωρούν βαθύτερα στο εσωτερικό στα νότια της Ιρλανδίας, όπως το όρος Γκάλτη ή Γκάλτυμορ (το υψηλότερο μεσόγειο όρος της νήσου), τα Όρη Σίλβερμαϊν και τα Όρη Σληβ Μπλουμ. Η υψηλότερη κορυφή της νήσου, το Καραντούελ με υψόμετρο 1.038,6 μέτρα πάνω από τη σημερινή στάθμη της θάλασσας, βρίσκεται στα Μακγκίλυκάντυ Ρηκς, βουνά από ψαμμίτη σμιλεμένα από παγετώνες. Μόνο τρεις κορυφές σε όλη την Ιρλανδία ξεπερνούν τα χίλια μέτρα σε υψόμετρο, ενώ 457 ακόμα ξεπερνούν τα 500 μέτρα.
Δάση
Η Ιρλανδία αναφέρεται και ως το «Σμαραγδένιο Νησί» (Emerald Isle) εξαιτίας του πράσινου τοπίου της, που αφορά όμως κυρίως τη χλόη, παρά τα δάση. Κάποτε η Ιρλανδία, όπως και η γειτονική Μεγάλη Βρετανία, καλυπτόταν από τεράστια δάση. Το «ξεκαθάρισμά» τους από τον άνθρωπο άρχισε ήδη από τη Νεολιθική Εποχή και επιταχύνθηκε μετά την κατάκτηση της Ιρλανδίας από την Αγγλία των Τυδώρ, μέχρι που στις αρχές του 20ού αιώνα η δασοκάλυψη ήταν μόλις 1%, πολύ μικρότερη εκείνης της Ελλάδας, παρά το ότι η Ιρλανδία έχει πολύ πιο βροχερό κλίμα. Σήμερα (2018) το ποσοστό των φυσικών δασών έχει ανέβει μετά από προσπάθειες δεκαετιών μόνο στο 2% της εκτάσεως της χώρας, που είναι το τρίτο χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη μετά από εκείνα της Ισλανδίας και της Μάλτας.
Ποταμοί και λίμνες
Η Λοχ Νέι στο Ώλστερ της Βόρειας Ιρλανδίας είναι η μεγαλύτερη λίμνη της νήσου και των Βρετανικών Νήσων γενικότερα, με έκταση 392 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η μεγαλύτερη λίμνη στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας είναι η Λοχ Κόριμπ, με έκταση 176 τετρ. χιλιόμετρα. Αρκετά μεγάλες λίμνες είναι και οι Λοχ Ερν, Λοχ Μασκ και Λοχ Κον.
Κόλποι και όρμοι
thumb|right|Το [[Κίλαρυ Χάρμπορ είναι στην πραγματικότητα ένα φιόρδ που αποτελεί επί 16 χιλιόμετρα το φυσικό σύνορο μεταξύ των Κομητειών Γκόλγουεϊ και Μέιοου.]] Αρχίζοντας από τα βόρεια, το Λοχ Σουίλυ είναι ένα φιόρδ που βρέχει από τη δυτική πλευρά τη Χερσόνησο Ινισόουεν. Η άλλη πλευρά της χερσονήσου οριοθετείται από τον πλατύ κόλπο Λοχ Φόυλ, όπου εκβάλλει ο ομώνυμος ποταμός, ο οποίος αποτελεί εκεί το σύνορο μεταξύ Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και Βόρειας Ιρλανδίας. Ακολουθώντας την ακτογραμμή με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, συναντούμε το Μπέλφαστ Λοχ, στον μυχό του οποίου είναι κτισμένη η πόλη Μπέλφαστ και τον Στράνγκφορντ Λοχ, πολύ κλειστό κόλπο που σχηματίζει στα δυτικά τη Χερσόνησο Αρντς. Καταβαίνοντας προς τον νότο βρίσκουμε το Κάρλινγκφορντ Λοχ.
Ο Κόλπος του Δουβλίνου είναι ο επόμενος κάπως μεγάλος κόλπος και από εκεί και πέρα η ανατολική ακτή έχει μόνο το Γουέξφορντ Χάρμπορ στο στόμιο του ποταμού Σλάνυ. Στη νότια ακτή της Ιρλανδίας υπάρχει το Γουότερφορντ Χάρμπορ στο στόμιο του ποταμού Σουρ, το φυσικό λιμάνι του Κορκ, επίσης στο στόμιο ποταμού (του Λη), που χαρακτηρίζεται από το Γκρέιτ Άιλαντ.
Η δυτική ακτή είναι μια διαδοχή από κόλπους/όρμους και χερσονήσους. Αξιοσημείωτοι κόλποι είναι οι Ντάνμανους, Ντινγκλ, Γκάλγουεϊ, Κλ(ι)ου, Μπρόουντχεβεν, Μπλάκσοντ, Σρουγουάντακον, Κιλάλα και Ντόνεγκαλ.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Στο Άικεν υπάρχει πανεπιστημιόπολη του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Ακρωτήρια
Το βορειότερο σημείο της νήσου Ιρλανδίας είναι το ακρωτήριο Μάλιν Χεντ, ενώ το Μίζεν Χεντ είναι ένα από τα νοτιότερα, από όπου και η φράση «από το Μάλιν ως το Μίζεν» (ή αντιστρόφως), που χρησιμοποιείται για κάτι που αφορά το νησί της Ιρλανδίας ως σύνολο. Το νοτιοανατολικότερο σημείο του νησιού είναι το Ακρωτήριο Κάρνσορ, ενώ δύο από τα αρκετά ακρωτήρια της νότιας ακτής είναι το Χουκ Χεντ και το Ολντ Χεντ οφ Κινσέιλ. Στη δυτική ακτή δύο αξιοσημείωτα ακρωτήρια είναι τα Χαγκς Χεντ και Λουπ Χεντ (κοντά στους τουριστικούς Βράχους του Μοχέρ), με το Έρρις Χεντ να είναι το βορειοδυτικότερο άκρο.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Γεωγραφία και κλίμα
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ, το Άικεν έχει συνολική έκταση 55,90 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 0,34 τετρ. χιλιόμετρο (ποσοστό 0,68%) καλύπτεται από επιφανειακά ύδατα.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Νησιά και χερσόνησοι
thumb|right|Η Χερσόνησος Ντινγκλ όπως φαίνεται από την παραλία Μπάνα. Εκτός από την ίδια την Ιρλανδία, το μεγαλύτερο από τα νησιά που βρίσκονται γύρω της είναι το Άκιλ στα βορειοδυτικά, με έκταση 142,79 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το οποίο είναι κατοικημένο και συνδέεται με την κυρίως νήσο με γέφυρα. Το δεύτερο σε έκταση είναι το Ίνισμορ, ενώ άλλα ενδιαφέροντα μέτρια σε έκταση νησιά είναι οι Νήσοι Άραν, το Βαλέντια, επίσης συνδεόμενο με γέφυρα, ενώ η Νήσος Όμυ συνδέεται από μόνο του με τη στεριά όταν η παλίρροια είναι στη φάση της αμπώτιδας. Το βορειότερο από όλα είναι το Ινιστραχόλ, στα ανοικτά του Μάλιν Χεντ, ενώ το νοτιότερο, που ταυτίζεται με το νοτιότερο σημείο της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, είναι η βραχονησίδα Φάστνετ, γνωστή μόνο από τον φάρο της, τον υψηλότερο της χώρας.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Γεωγραφία και κλίμα
Η πόλη έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Cfa), που χαρακτηρίζεται από θερμά και υγρά καλοκαίρια, και γενικώς μάλλον ήπιους και ξηρούς χειμώνες. Οι βροχές κατανέμονται σχετικώς ομοιόμορφα σε όλο το έτος, με λίγα χιόνια τον χειμώνα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε από το 1893 μέχρι σήμερα ήταν −20 °C και σημειώθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1985, ενώ η υψηλότερη ήταν 42,8 °C και σημειώθηκε στις 21 Αυγούστου 1983. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1.299 χιλιοστόμετρα.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Νησιά και χερσόνησοι
Κάποιες από τις γνωστότερες χερσονήσους της Ιρλανδίας βρίσκονται στην Κομητεία Κέρυ: η Χερσόνησος Ντινγκλ, η Ίβεραχ και η Χερσόνησος Μπέαρα. Υπάρχει επίσης η μεγάλη Χερσόνησος Αρντς στη Βόρεια Ιρλανδία και η Ινισόουεν, που καταλήγει στο προαναφερθέν βορειότατο ακρωτήριο Μάλιν Χεντ.
Ως σημείωση ιστορικής γεωγραφίας, πρέπει να αναφερθεί ότι ο αρχαίος γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος κατέτασσε τις Εβρίδες και το Άνγκλεσι στη νησιωτική ομάδα της Ιρλανδίας (Ἰουερνία, γνωστότερη ως Ἰέρνη από τον Πυθέα τον Μασσαλιώτη)
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Δημογραφικά
Κατά την απογραφή του 2020 η πόλη είχε 32.025 κατοίκους, 12.923 νοικοκυριά και 8.479 οικογένειες. Ο αριθμός των κατοίκων και των νοικοκυριών εμφάνισαν αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή (των κατοίκων κατά 8,3%). Το 61,69% των κατοίκων δήλωσαν λευκοί, το 28,34% Αφροαμερικανοί ή γενικότερα μαύροι, το 0,16% ιθαγενείς Ινδιάνοι, το 2,0% Ασιάτες, το 3,8% ισπανόφωνοι και το 3,97% μεικτή ή άλλη καταγωγή.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Κλίμα
Το κλίμα της Ιρλανδίας είναι ήπιο, υγρό και βροχερό, με απότομες μεταβολές του καιρού, αλλά χωρίς ακραίες θερμοκρασίες. Κατατάσσεται στα εύκρατα ωκεάνια κλίματα, Cfb στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, όπως εξάλλου και το μεγαλύτερο μέρος της βορειοδυτικής Ευρώπης. Η νήσος έχει ευχάριστα ζεστό καλοκαίρι και ήπιους χειμώνες. Είναι πολύ θερμότερη από περιοχές με το ίδιο γεωγραφικό πλάτος που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού Ωκεανού, όπως η Νέα Γη. Είναι θερμότερη ακόμα και από περιοχές ίδιου γεωγραφικού πλάτους στον Ειρηνικό Ωκεανό, χάρη στη θερμότητα που απελευθερώνει το Ρεύμα του Κόλπου. Ενδεικτικά το Δουβλίνο είναι 9 °C θερμότερο από ό,τι ο Άγιος Ιωάννης Νέας Γης τον χειμώνα και 4 °C θερμότερο από το Σιάτλ, επίσης τον χειμώνα.
Η επίδραση του θαλάσσιου ρεύματος είναι εξίσου εμφανής στο ότι η ακτογραμμή της νήσου παραμένει ελεύθερη από πάγους ακόμα και στους δριμύτερους χειμώνες. Αλλά και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι ανεμοστρόβιλοι, είναι σπάνια. Ωστόσο δέχεται πρώτη τα βαρομετρικά χαμηλά που κινούνται προς τα ανατολικά από τον Βόρειο Ατλαντικό.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Ιστορία
thumb|left|Το παλαιό ταχυδρομείο του Άικεν στο κέντρο της πόλεως Ο δήμος του Άικεν αναγνωρίσθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1835. Ο οικισμός σχηματίσθηκε γύρω από το τέρμα της σιδηροδρομικής γραμμής από το Τσάρλεστον μέχρι τον ποταμό Σαβάνα, και πήρε την ονομασία αυτή από το επώνυμο του Γουίλιαμ Άικεν (1779-1831), προέδρου της εταιρείας σιδηροδρόμων της Νότιας Καρολίνας, ο οποίος είχε σκοτωθεί λίγα χρόνια νωρίτερα σε δυστύχημα.
Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο ο στρατηγός των Βορείων Γουίλιαμ Τικάμσα Σέρμαν διέταξε τον Χιου Τζάντσον Κιλπάτρικ και το ιππικό να προελάσουν μέσα από τη Νότια Καρολίνα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1865 είχαν φθάσει στην Κομητεία Άικεν, όπου ο Κιλπάτρικ έδωσε μάχη κατά του ιππικού του Τζόζεφ Χουήλερ στις 11 Φεβρουαρίου, που έμεινε στην ιστορία ως «Μάχη του Άικεν» και απέληξε σε νίκη των Νοτίων.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Κλίμα
Ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι οι ψυχρότεροι μήνες του έτους, με τις μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες του αέρα να πέφτουν στους 4 έως 7 °C. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι οι θερμότεροι μήνες, με μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες του αέρα από 14 έως 16 °C και μέσες μέγιστες από 17 έως 18 °C κοντά στην ακτή ή 19 έως 21 °C στα μεσόγεια. Οι πιο ηλιόλουστοι μήνες είναι ο Μάιος και ο Ιούνιος.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Ιστορία
Μεταξύ των μελών της ιδρυτικής επιτροπής της πόλεως συγκαταλέγονται και τρεις Αφροαμερικανοί: ο Πρινς Ρίβερς, ο Σάμιουελ Τζ. Λη (1844-1895, πρόεδρος του πολιτειακού κοινοβουλίου και ο πρώτος μαύρος που έγινε ποτέ δεκτός ως μέλος του δικηγορικού συλλόγου της Ν. Καρολίνας) και ο Τσαρλς Ντ. Χέιν από το Τσάρλεστον.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Κλίμα
Παρότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα στην Ιρλανδία είναι σχετικώς σπάνια σε σύγκριση με άλλες, ηπειρωτικές χώρες της Ευρώπης, ωστόσο συμβαίνουν. Τα βαρομετρικά χαμηλά του Ατλαντικού, που αναπτύσσονται κυρίως τους χειμερινούς μήνες, μπορούν κάποτε να δώσουν ανέμους με ταχύτητα μέχρι και 160 χιλιόμετρα την ώρα στις δυτικές παραλιακές περιοχές. Το καλοκαίρι πάλι, ιδίως κατά τα τέλη Ιουλίου και αρχές Αυγούστου, αναπτύσσονται καταιγίδες.
Πολιτική γεωγραφία
Το σύνολο της νήσου χωρίζεται ιστορικά σε 4 Επαρχίες, τις Κόνοτ, Λένστερ, Μάνστερ και Όλστερ, και αυτές σε συνολικώς 32 κομητείες. Οι 6 από τις εννέα κομητείες του Όλστερ συναπαρτίζουν τη Βόρεια Ιρλανδία και οι υπόλοιπες 26 της νήσου το ανεξάρτητο κράτος Δημοκρατία της Ιρλανδίας. The map shows the county boundaries for all 32 counties.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Ιστορία
Η πόλη κτίσθηκε με βάση σχέδιο και πολλές από τις οδούς στην παλαιό της τμήμα φέρουν ονομασίες άλλων πόλεων και κομητειών της Νότιας Καρολίνας.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Πολιτική γεωγραφία
Από διοικητικής απόψεως, οι 21 από τις κομητείες της Δημοκρατίας αποτελούν ενιαίες αυτοδιοικητικές μονάδες, ενώ οι άλλες έχουν περισσότερα από ένα τοπικά συμβούλια, οπότε υπάρχουν συνολικά 31 διοικήσεις επιπέδου κομητείας. Η Κομητεία Τιπερέρυ χωριζόταν σε δύο υποκομητείες, τη Βόρεια και τη Νότια, που ιδρύθηκαν το 1838, μετονομάσθηκαν το 2001 και συνενώθηκαν το 2014. Οι πόλεις Δουβλίνο, Κορκ και Γκόλγουεϊ έχουν δημοτικά συμβούλια και διοικούνται ξεχωριστά από τις κομητείες που φέρουν τα ονόματά τους. Οι πόλεις Λίμερικ και Γουότερφορντ συγχωνεύθηκαν με τα αντίστοιχα κομητειακά τους συμβούλια το 2014. Το εναπομείναν μέρος της Κομητείας του Δουβλίνου υποδιαιρέθηκε στις κομητείες Ντουν Λαίαρε-Ράθνταουν, Φίνγκαλ και Νότιο Δουβλίνο.
Στη Βόρεια Ιρλανδία μία μείζων αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοικήσεως το 1973 αντικατέστησε τις 6 παραδοσιακές κομητείες και τους δύο «κομητειακούς δήμους» (Μπέλφαστ και Ντέρυ) με 26 «διαμερίσματα», που διασχίζουν τα παραδοσιακά σύνορα των κομητειών. Οι κομητείες και οι κομητειακοί δήμοι παραμένουν σε χρήση για κάποιες παραδοσιακές λειτουργίες.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα το Άικεν κέρδισε φήμη ως τόπος χειμερινών διακοπών πλούσιων ανθρώπων από τις βορειοανατολικές ΗΠΑ. Στη «μπελ επόκ» και αργότερα μπορούσε κάποιος να συναντήσει εδώ τη χήρα Μαντλήν Άστορ που είχε επιβιώσει από το ναυάγιο του «Τιτανικού», τον Γουίλιαμ Κίσαμ Βάντερμπιλντ, τον μεγαλοβιομήχανο Γιουτζήν Γκρέις της χαλυβουργίας Bethlehem Steel, τον Άλαν Πίνκερτον και τον Άβερελ Χάριμαν.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Πολιτική γεωγραφία
Ο συνολικός πληθυσμός της νήσου είναι σχεδόν 7 εκατομμύρια και είναι συγκεντρωμένος στα ανατολικά και στα νότια, ιδίως στο Δουβλίνο, το Μπέλφαστ, το Κορκ και τις περιβάλλουσες περιοχές τους.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Ιστορία
Από το 1890 έως και τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν στην πόλη και πολλοί Εβραίοι, μετανάστες πρώτης γενεάς από την Ανατολική Ευρώπη. Μάλιστα το 1905 μια ομάδα πρωτοπόρων Ρωσοεβραίων σοσιαλιστών από τη Νέα Υόρκη ίδρυσαν μια αγροτική αποικία λίγα χιλιόμετρα έξω από το Άικεν, που την ονόμασαν «Χάπυβιλ» (Happyville), αποδείχθηκε όμως βραχύβια. Ο θεμέλιος λίθος για τη συναγωγή Αντάθ Γιεσουρούν στο Άικεν τέθηκε το 1925.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Τυρφώνες
thumb|right|Πεδίο εξορύξεως τύρφης στο [[Μπογκ του Άλεν]] Περίπου 12 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα της Ιρλανδίας καλύπτονται από τυρφώνες. Μερικοί από αυτούς προήλθαν από την ανθρώπινη δραστηριότητα, βοηθούμενη από το υγρό ιρλανδικό κλίμα, καθώς σχηματίσθηκαν σε περιοχές όπου οι πρώτοι γεωργοί (Νεολιθική Εποχή) έκοβαν τα δέντρα για να αποδώσουν τη γη στην καλλιέργεια. Καθώς αιώνες αργότερα σε κάποια από αυτά τα μέρη η αποψιλωμένη γη έπαψε να καλλιεργείται, το έδαφος άρχισε να γίνεται πιο όξινο και στυπτικό, δημιουργώντας ένα κατάλληλο περιβάλλον για την ανάπτυξη βρύων και ερεικοειδών θάμνων. Τα υπολείμματα αυτών των φυτών μεταμορφώθηκαν σε ένα στρώμα τύρφης. Μεγάλοι τυρφώνες στο νησί είναι το Μπογκ του Άλεν και οι τυρφώνες της Κομητείας Μέιοου.
Άικεν (Νότια Καρολίνα)
Η εγκατάσταση του ποταμού Σαβάνα
Η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ επέλεξε το 1950 μια θέση κοντά στο Άικεν για τη φιλοξενία μιας μονάδας παραγωγής πυρηνικού υλικού για θερμοπυρηνικά όπλα. Η θέση ονομάσθηκε «Savannah River Plant» και το 1989 μετονομάσθηκε σε «Savannah River Site». Σε αυτή ανακαλύφθηκε το νετρίνο. Η εγκατάσταση περιλαμβάνει σήμερα 5 πυρηνικούς αντιδραστήρες παραγωγής πυρηνικών υλικών, ερευνητικό εργαστήριο, τμήμα παραγωγής βαρέος ύδατος, δύο τμήματα επανεπεξεργασίας των πυρηνικών υλικών και ένα τμήμα ανακτήσεως τριτίου. Απασχολεί συνολικά πάνω από 10 χιλιάδες εργαζόμενους.
Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Τυρφώνες
Από τον 17ο αιώνα οι κάτοικοι των περιοχών δίπλα στους τυρφώνες συνέλεγαν την τύρφη ως καύσιμο για την οικιακή θέρμανση και το μαγείρευμα. Η διαδικασία επιταχύνθηκε καθώς αναπτύχθηκε η εμπορική εκμετάλλευση των τυρφώνων. Τη δεκαετία του 1940 εισάχθηκε και η μηχανική κοπή-εξόρυξη της τύρφης και η κλίμακα της εκμεταλλεύσεως των τυρφώνων μεγάλωσε. Στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας αυτή η εκμετάλλευση πέρασε στο μονοπώλιο μιας ημικρατικής εταιρείας, της «Bord na Móna». Εκτός από την χρήση σε αδιαφοροποίητη μορφή, η τύρφη μεταποιείται σε μπρικέτες για τζάκια και σόμπες, αλλά και σε αλεσμένη μορφή για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, παρά το ότι είναι η φτωχότερη σε ενέργεια μορφή γαιάνθρακα, χειρότερη και από τον λιγνίτη. Πιο πρόσφατα, η τύρφη αναμειγνύεται με βιομάζα, και το μείγμα καίγεται για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Από τις αρχές του 21ου αιώνα η εξάλειψη των τυρφώνων έχει προκαλέσει περιβαλλοντικές ανησυχίες. Το θέμα είναι οξύτερο για τους λεγόμενους ανώτερους ή ομβροτροφικούς τυρφώνες, που δέχονται και τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση καθώς παρέχουν υψηλότερης ποιότητας τύρφη. Σήμερα έχουν καταρτισθεί σχέδια, τόσο στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας όσο και στη Βόρεια Ιρλανδία, για τη διατήρηση των περισσότερων από τους εναπομείναντες ομβροτροφικούς τυρφώνες στο νησί.
Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και ορυκτά
thumb|Το 2020 η Ιρλανδία παρήγαγε το 38% της ηλεκτρικής ενέργειας από αιολική ενέργεια (ανεμογεννήτριες), το υψηλότερο ποσοστό από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο. Η εκμετάλλευση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου άρχισε από το 1970. Η πρώτη μεγάλη ανακάλυψη ήταν το κοίτασμα αερίου του Kinsale Head το 1971. Μετά ανακαλύφθηκαν το κοίτασμα Ballycotton και το κοίτασμα Corrib (1989 και 1996 αντιστοίχως). Το αέριο από αυτά αντλείται στην ακτή και καταναλώνεται σε οικιακή και βιομηχανική χρήση.
Σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου ανακαλύφθηκαν λίγο αργότερα: Είναι το Helvick, που εκτιμάται ότι περιέχει πάνω από 28 εκατομμύρια βαρέλια (περίπου 7 εκατομμύρια τόνους) πετρελαίου και ανακαλύφθηκε το 2000, και το πολύ μεγαλύτερο Barryroe, που εκτιμάται ότι περιέχει 1,6 δισεκατομμύριο βαρέλια και ανακαλύφθηκε το 2012. Κανένα από τα δύο δεν έχει δεχθεί εκμετάλλευση.
Η Δημοκρατία της Ιρλανδίας είναι η μεγαλύτερη παραγωγός ψευδαργύρου ευρωπαϊκή χώρα, με το ορυχείο ψευδαργύρου-μολύβδου Τάρα, που είναι το μεγαλύτερο και βαθύτερο τέτοιο ορυχείο σε λειτουργία σε ευρωπαϊκή χώρα. Ο ορυκτός πλούτος της Ιρλανδίας περιλαμβάνει επίσης χρυσό, άργυρο, γύψο, τάλκη, ασβεστίτη, δολομίτη, πλάκες σχιστολίθου, άμμο και χαλίκι.
Τον Μάιο του 2007 το αρμόδιο υπουργείο της Δημοκρατία της Ιρλανδίας ανέφερε ότι ίσως υπάρχουν συνολικά αποθέματα 130 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και 1,4 τρισεκατομμύριο κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στην ιρλανδική ΑΟΖ, συνολικής αξίας τρισεκατομμυρίων ευρώ. Η ελάχιστη επιβεβαιωμένη ποσότητα πετρελαίου είναι 10 δισεκατομμύρια βαρέλια. Υπάρχουν επίσης κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου κάτω από τη χερσαία επιφάνεια της νήσου, π.χ. στη λεκάνη της λίμνης Λοχ Άλεν με 270 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου και 1,5 δισεκατομμύριο βαρέλια πετρελαίου. Υπάρχει εκμετάλλευση μερικών πεδίων.
Χαβιέρ Σανέτι
Ο Χαβιέρ Αδελμάρ Σανέτι (Javier Adelmar Zanetti, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈχaβ̞je̞ɾ saˈne̞ti], γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1973 στο Ντοκ Σουντ, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην ιταλική Ίντερ από το 1995 έως το 2014, αποτελώντας παίκτη-σύμβολο για την ομάδα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάνφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ταγιέρες ντε Ρεμέδιο ντε Εσκαλάδα Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club
Πρωτόζωα
thumb|right|250px|Το πρωτόζωο Leishmania donovani σε ένα κύτταρο μυελού των οστών
Τα πρωτόζωα είναι υποσύνολο των μονοκύτταρων ευκαρυωτικών οργανισμών, πολλά από τα οποία είναι κινητικά. Αρχικά τα πρωτόζωα ταξινομήθηκαν ως μονοκύτταρα πρώτιστα με ζωική συμπεριφορά, π.χ. αυτόβουλη κίνηση. Τα πρωτόζωα αποτελούν ένα συμπληρωματικό υποσύνολο πρωτίστων με τα πρωτόφυτα, που είναι αντίστοιχα μονοκύτταρα πρώτιστα με φυτική συμπεριφορά, π.χ. φωτοσύνθεση.
Σε αριθμούς ατόμων αμιλλώνται με τα βακτήρια και είναι «πανταχού παρόντα», ιδίως σε υγρά περιβάλλοντα, μοναχικά ή σε αποικίες. Πολλά έχουν την ικανότητα κίνησης μέσω διαφόρων μορφολογικών χαρακτηριστικών που έχουν. Τα πρωτόζωα είναι συνήθως παράσιτα φυτικά ή ζωικά, που ζουν κυρίως στο εσωτερικό και όχι στην επιφάνεια του ξενιστή. Το μέγεθός τους παρουσιάζει μεγάλο εύρος και κυμαίνεται από λίγα μικρόμετρα έως 3 χιλιοστόμετρα. Τα Πρωτόζωα αποτελούν το αντικείμενο έρευνας και μελέτης της Πρωτοζωολογίας.
Ετυμολογία και ορολογία
Η λέξη πρωτόζωα είναι σύνθετη και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις + ). Γενικά, τα πρωτόζωα αναφέρονται ως ζωόμορφα πρώτιστα, χαρακτηριζόμενα κυρίως από την αυτόβουλη κινητικότητά τους. Ο όρος θεωρείται πλέον απαρχαιωμένος για την ταξινόμηση ειδών, αλλά χρησιμοιείται ακόμη, κυρίως σε σχολικά εγχειρίδια.
Αν και δεν υπάρχει απολυτα ακριβής ορισμός για τον όρο, τα πρωτόζωα συχνά αναφέρονται ως μονοκύτταρα ετερότροφα πρώτιστα, όπως η αμοιβάδα και τα βλεφαριδοφόρα. Ο όρος πρωτόφυτα, αντίστοιχα, χρησιμοποιείται για να ορίσει πρώτιστα που έχουν την ικανότητα της φωτοσύνθεσης. Ωστόσο, ο διαχωρισμός ανάμεαα στα πρωτόζωα και τα πρωτόφυτα είναι συχνά αμφίβολος. Για παράδειγμα, το δινόβρυο (Dinobryon) έχει χλωροπλάστες για φωτοσύνθεση, όπως τα πρωτόφυτα, αλλά μπορεί επίσης να φάει οργανική ύλη και κινείται αυτόβουλα. όπως τα πρωτόζωα.
Τα πρωτόζωα μερικές φορές αναφέρθηκαν ως υποβασίλειο, αλλά πιο παραδοσιακά θεωρήθηκαν ως συνομοταξία του βασιλείου των ζώων , σε αντιδιαστολή με τα μετάζωα, που ορίζονται ως πολυκύτταρα ζώα.
Χαρακτηριστικά
Τα πρωτόζωα έχουν συνήθως μεγέθη που κυμαίνονται από 10 έως 52 μικρόμετρα, οπότε γίνονται εύκολα ορατά με τη χρήση μικροσκοπίου, αλλά μπορούν να μεγαλώσουν μέχρι και το ένα χιλιοστόμετρο. Τα μεγαλύτερα γνωστά πρωτόζωα είναι τα ξενοφυοφόρα, που μπορούν να φθάσουν σε διάμετρο ώς και τα 20 εκατοστόμετρα και ζουν σε βαθιές θάλασσες. Τα πρωτόζωα ζουν σε υδάτινα περιβάλλοντα και εδάφη, ακόμη και ως ξενιστές (παράσιτα) άλλων ζώων, ακόμη και ανθρώπων. Μερικά από τα τελευταία είναι παθογόνα και προκαλούν ασθένειες όπως π.χ. η ελονοσία, η δυσεντερία. Δεν έχουν, όπως είναι φυσικό ιστούς και όργανα. Όλες οι λειτουργίες της ζωής εμφανίζονται στο μοναδικό κύτταρο. Έχουν πυρήνα στο εσωτερικό του κυττάρου. Το κύτταρο περιβάλλεται από μια ελαστική μεμβράνη, η οποία επιτρέπει την εκλεκτική διέλευση ουσιών, βοηθώντας στις ανταλλαγές με το περιβάλλον.
Κίνηση και πέψη
Η (αυτόβουλη) κίνηση κάποιων από τα πρωτόζωα θεωρείται σαν αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα (θερμότητα, φως, χημικές ουσίες). Γίνεται με διάφορους τρόπους:
Άλλα πρωτόζωα δεν κινούνται καθόλου αυτόβουλα. Τα πρωτόζωα μπορούν να απορροφούν την τροφή τους απευθείας από τις κυτταρικές μεμβράνες τους. Μερικά άλλα, όπως οι αμοιβάδες, περικυκλώνουν πρώτα την τροφή τους με τα ψευδοπόδια τους και έπειτα την ενσωματώνουν. Τελικά, άλλα χρησιμοποιούν προσωρινά ανοίγματα, τους «στοματικούς πόρους», μέσα από τα οποία καταπίνουν και ενσωματώνουν την τροφή τους, διαδικασία που ονομάστηκε φαγοκύττωση. Όλα τα πρωτόζωα τελικά πέπτουν τη τροφή τους σε ειδικά κυτταρικά διαμερίσματα που ονομάζονται χυμοτόπια και έχουν το ρόλο του στομάχου των πολυκύτταρων οργανισμών.
Το περικυτταρικό υμένιο
Το περικυτταρικό υμένιο είναι ένα επιπλέον λεπτό στρώμα που υποστηρίζει τη λειτουργία των κυτταρικών μεμβρανών σε διάφορα πρωτόζωα, προστατεύοντάς τα και επιτρέποντας να κρατούν το λειτουργικό τους σχήμα, ιδιαίτερα όταν μετακινούνται, εξασφαλίζοντας ότι οι οργανισμοί αυτοί είναι πιο υδροδυναμικοί. Τα περικυτταρικά υμένια ποικίλουν από εύκαμπτα και ελαστικά ώς άκαμπτα. Αν και γενικά το περικυτταρικό υμένιο είναι κάπως δύσκαμπτο, είναι ωστόσο αρκετά εύκαμπτο ώστε να επιτρέπει στα πρώτιστα να προσαρμόζονται (όταν χρειάζεται) σε πιο στενούς χώρους. Παραδείγματα πρωτίστων με περικυτταρικό υμένιο είναι τα ευγληνοειδή και το παραμήκιο, ένα βλεφαριδοφόρο. Στα βλεφαριδοφόρα και στα αποικόπλεξα (apicomplexa) σχηματίζονται από τοποθετημένα κοντά το ένα στο άλλο κυστίδια που ονομάζονται «κυψελίδες». Στα ευγληνοειδή, το περικυτταρικό υμένιο σχηματίζεται από φύλλα πρωτεΐνης που περικλείει σπειροειδώς κατά μήκος το κυρίως σώμα του πρωτίστου. Το περικυτταρικό υμένιο μπορεί να αποτελείται από πολλά βακτήρια που προσκολλώνται στην επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης με ειδικά ινίδια σύνδεσης. Έτσι, τα προσκολλητικά τριχίδια επιτρέπουν οι οργανισμοί να παραμείνουν εντός του ζωμού, από το οποίο λαμβάνουν τα θρεπτικά συστατικά, ενώ συναθροίζονται κοντά τους φυσαλίδες αέρα, όπου η συγκέντρωση του οξυγόνου είναι μεγαλύτερη.
Οικολογικός ρόλος
Ως μέλη της μικροπανίδας και της μειοπανίδας, τα πρωτόζωα είναι μια σημαντική πηγή τροφής για αντίστοιχους μικροθηρευτές. Ως θηρευτές βασίζονται σε μονοκύτταρα ή νηματοειδή φύκη, βακτήρια και μικρομύκητες. ΄Ετσι, ο οικολογικός ρόλος των πρωτοζώων είναι σημαντικός στο να μεταφέρουν την παραγωγή τροφής από τα βακτήρια και τα φύκη στα επόμενα επίπεδα της τροφικής αλυσίδας. Τα πρωτόζωα είναι ταυτόχρονα και φυτοφάγα και καταναλωτές των αποσυνθετών της τροφικής αλυσίδας. Επίσης ελέγχουν τους πληθυσμούς των βακτηρίων και της βιομάζας σε κάποια έκταση. Πολλά παράσιτα πρωτόζωα (αμοιβάδες, μαστιγοφόρα, σπορόζωα, βλεφαριδοφόρα) προκαλούν επικίνδυνες αρρώστιες στον άνθρωπο και στα κατοικίδια (μεταξύ άλλων) ζώα. Στην ιστολυτική αμοιβάδα οφείλεται η αμοιβαδική δυσεντερία, στο μαστιγοφόρο τρυπανόσωμα οφείλεται η τρυπανοσωμίαση («ασθένεια του ύπνου» στην Αφρική, «ασθένεια Χάγκας» στη Βραζιλία). Τέλος η ελονοσία που μεταδίδεται με το τσίμπημα των κουνουπιών οφείλεται στο πλασμώδιο, το οποίο προσβάλλει κυρίως κύτταρα του συκωτιού. Υπάρχει ακόμη η λεϊσμάνια.
Διμερείς σχέσεις
Η φράση διμερείς σχέσεις αναφέρεται στις πολιτικές, οικονομικές ή πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ δύο κυρίαρχων κρατών. Είναι σε αντίθεση με τη μονομερή ή πολυμερή προσέγγιση, η οποία αναφέρεται στη συμπεριφορά της διπλωματίας από ένα μόνο κράτος ή πολλαπλάσια κράτη, αντιστοίχως. Όταν τα κράτη αναγνωρίζουν το ένα το άλλο ως κυρίαρχα κράτη και συμφωνούν να αναπτύξουν διπλωματικές σχέσεις, ανταλλάσσουν διπλωματικά μέσα, όπως πρεσβευτές για τη διευκόλυνση διαλόγων και συνεργασιών που θα ανταλλαγούν. Πρόκειται για μια συμφωνία που επηρεάζει ή λαμβάνεται από δύο μέρη, μια αμοιβαία συμφωνία.
Πρωτόζωα
Κύκλος ζωής
Κάποια από τα πρωτόζωα έχουν στάδια ζωής που αλλάζουν μεταξύ ενεργών και γόνιμων (τροφοζωίτες, trophozoites) και αδρανών κύστεων. Ως κύστες, τα πρωτόζωα μπορούν να επιζήσουν υπό σκληρές συνθήκες, όπως έκθεση σε ακραίες θερμοκρασίες και σε βλαβερά χημικά, ή και μακρές χρονικές περιόδους χωρίς πρόσβαση σε τροφή, νερό ή οξυγόνο. Επίσης, η κατάσταση κύστης επιτρέπει στα παρασιτικά πρωτόζωα να επιβιώνουν και έξω από το σώμα του ξενιστή τους, γεγονός που επιτρέπει τη μεταφορά τους από έναν ξενιστή σε κάποιον άλλο. Όταν τα πρωτόζωα αυτά ζουν στη μορφή των τροφοζωιτών (η λέξη προέρχεται από τις ελληνικές «τροφή» + «ζωή») τρέφονται ενεργά. Η μετάβαση από τη μορφή του τροφοζωίτη στη μορφή της αδρανούς κύστης είναι γνωστή ως «κυστοποίηση» και η αντίστροφη, δηλαδή η μετάβαση από τη μορφή της αδρανούς κύστης στη μορφή του τροφοζωίτη, είναι γνωστή ως «αποκυστοποίηση». Τα πρωτόζωα μπορούν να αναπαραχθούν με απλή διχοτόμηση ή με πολλαπλή διχοτόμηση. Κάποια πρωτόζωα αναπαράγονται με χρήση διαφορετικών φύλων (σεξουαλική αναπαραγωγή), κάποια άλλα χωρίς (μη σεξουαλική αναπαραγωγή) και τα υπόλοιπα με κάποιο συνδυασμό και των δυο μορφών αναπαραγωγής (π.χ. τα κοκκίδια). Ένα ανεξάρτητο πρωτόζωο είναι ερμαφρόδιτο.
Ταξινόμηση
Επειδή το βασίλειο των Πρωτίστων, το οποίο προτάθηκε από τον Ερνστ Χέκελ (1866), δεν ήταν ευρέως αποδεκτό κυρίως από ζωολόγους, τα Πρωτόζωα ως συνομοταξία υπαγόταν στο βασίλειο των Ζώων μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα. Η συνομοταξία των Πρωτοζώων κατά τον Χόνιγκμπεργκ (Honigberg, 1964) διαιρείτο, με βάση τον τρόπο της παρατηρούμενης κίνησής των, στις τέσσερις παρακάτω υποσυνομοταξίες: Ο Τόμας Καβαλιέ-Σμιθ (Thomas Cavallier-Smith,1998) χώρισε τα Πρώτιστα σε δύο βασίλεια: στα Χρωμιστά (που συμπεριλαμβάνουν τα περισσότερα φύκη) και στα Πρωτόζωα που μοιάζουν με ζώα, αναβαθμίζοντας τα τελευταία στη βαθμίδα του βασιλείου.
Παραδείγματα παθογόνων πρωτοζώων
Τα ακόλουθα παθογόνα πρωτόζωα προκαλούν τις ακόλουθες νόσους:
Πηγές
*
Νέος Βουτζάς Αττικής
Ίδρυση του οικισμού
Η έκταση αυτή, η οποία ανήκε στη Μονή Νταού Πεντέλης, αγοράστηκε το 1952 από τον οικοδομικό συνεταιρισμό του Νέου Βουτζά. Τα μέλη που ίδρυσαν και αποτέλεσαν τον συναιτερισμό "Νέος Βουτζάς" ήταν κατά κύριο λόγο εκπατρισμένοι πρόσφυγες του 1922, από τον Μπουτζά της Μικράς Ασίας, αλλά και από άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας, οι οποίοι πίστευαν ότι «άπασα η προς αποκατάστασιν προσπάθεια, πνευματικώς και ιδεολογικώς, θα εκπηγάζη θα εμπνέεται και θα καθοδηγήται με την ζωηράν ανάμνησιν της γενετείρας και εντός του πλαισίου των ακαταλύτων εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεων». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημιούργησαν τον οικοδομικό συνεταιρισμό «Νέος Βουτζάς», με την ιδρυτική πράξη που συντάχθηκε στις 6.4.1952 από τον Μπουτζαλή δικηγόρο Αντώνιο Αθηνογένη.
Η πρώτη προσωρινή διοικούσα επιτροπή αποτελείτο από τους: Απόστολο Χατζηαπόστολο, Ιωάννη Μηναδάκη, Νικόλαο Αγγελινό, Γεώργιο Ραϊση και Ιωάννη Μαργέτη, όλους γεννημένους στον Μπουτζά της Μικράς Ασίας. Η θεμελίωση του οικισμού έγινε το 1955, μέσα σε ενθουσιώδες και πανηγυρικό κλίμα. Την ημέρα των εγκαινίων τοποθετήθηκε στα θεμέλια του οικισμού ένα τεμάχιο πέτρας, που μπόρεσαν και πήραν παλιοί κάτοικοι του Βουτζά Σμύρνης από την στήλη πάνω στην οποία στηριζόταν η Αγία Τράπεζα της εκκλησίας του Επάνω Αη Γιάννη, όταν, το 1953, βρέθηκαν, στα πλαίσια εκδρομής, στην αλησμόνητή τους πατρίδα.
Σημερινή εικόνα του οικισμού
Ο σημερινός οικισμός, συνεχίζοντας την πορεία της αίγλης του παλαιού οικισμού, αποτελεί μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, με καλαίσθητες κατοικίες και προσεγμένους κοινοχρηστους χώρους. Στον οικισμό υπάρχει η εκκλησία του Αη Γιάννη που εορτάζει στις 29 Αυγούστου, και στην οποία βρίσκεται παλιά εικόνα από το ναό του Αγίου Ιωάννη του Βουτζά της Σμύρνης.
Στις πυρκαγιές του 2018 ο Νέος Βουτζάς υπέστη σοβαρές καταστροφές
Σύλλογοι
Στον οικισμό υπάρχουν τρεις σύλλογοι: ο εξωραϊστικός σύλλογος «Η πρόοδος», ο αθλητικός σύλλογος και ο πολιτιστικός σύλλογος “Ίωνες” καθώς επίσης και η Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί και Περιοχές Αττικής
Γκεόργκι Δημητρόφ
Ο Γκεόργκι Δημητρόφ (βουλγάρικα: Георги Димитров, 18 Ιουνίου 1882 - 2 Ιουλίου 1949), ήταν Βούλγαρος κομμουνιστής πολιτικός, από τα ηγετικά στελέχη του διεθνούς κομμουνιστικού κόμματος με παγκόσμια φήμη. Ηταν ο πρώτος Κομμουνιστής ηγέτης της Βουλγαρίας, από το 1946 ως το 1949. Ο Δημητρόφ ηγήθηκε της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) από το 1934 ως το 1943. Το 1923 προσπάθησε να οργανώσει κομμουνιστική επανάσταση στη Βουλγαρία αλλά απέτυχε. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα αναγκάστηκε να καταφύγει στη Μόσχα, μαζί με τον συνεργάτη του Βασίλι Κολάροφ. Το 1933 βρέθηκε στη Γερμανία για κομμουνιστική δράση. Οι Εθνικοσοσιαλιστές, που μόλις είχαν αναλάβει την εξουσία, τον συνέλαβαν και τον κατηγόρησαν για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ (το μέγαρο του κοινοβουλίου) και τον παρέπεμψαν σε δίκη. Ο Δημητρόφ όμως, κατάφερε να αποδείξει την αθωότητά του και να απελευθερωθεί. Η δίκη του Δημητρόφ πιθανόν είχε σκοπό να δώσει ένα ακόμα πρόσχημα στον Χίτλερ για το διωγμό των κομμουνιστών.
Μετά την απαλλαγή του γύρισε στη Μόσχα και το 1935 εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας της Γ΄ Διεθνούς, θέση που κράτησε μέχρι το 1943 που η Γ΄ Διεθνής διαλύθηκε. Το 1937 έγινε μέλος του Ανώτατου Σοβιέτ. Το 1945 γύρισε στη Βουλγαρία, οδήγησε τη χώρα στον Κομμουνισμό και από το 1946 μέχρι τον θάνατο του ήταν ο πρωθυπουργός. Στη Σόφια υπήρχε μαυσωλείο του μέχρι το 1999 οπότε, στα πλαίσια της ανατροπής του κομμουνισμού, το σώμα του Δημητρόφ τάφηκε και το μαυσωλείο καταστράφηκε.
Πρώτα χρόνια
Ο Γκεόργκι Δημητρόφ γεννήθηκε στο Κοβάτσεβτσι, στη σημερινή Επαρχία του Πέρνικ, το πρώτο από οκτώ παιδιά γονιών της εργατικής τάξης (μητέρα από το Μπάνσκο και πατέρα από το Ράζλογκ). Η μητέρα του, Παρασκεύα Ντόσεβα, ήταν Προτεστάντισα Χριστιανή και η οικογένειά του μερικές φορές χαρακτηρίζεται Προτεσταντική. Η οικογένεια μετακόμισε στο Ράντομιρ και κατόπιν στη Σόφια. Ο Δημητρόφ εκπαιδεύτηκε ως στοιχειοθέτης και δραστηριοποιήθηκε στο εργατικό κίνημα της Βουλγαρικής πρωτεύουσας.
Σταδιοδρομία
Ο Δημητρόφ εντάχθηκε στο Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα το 1902 και το 1903 ακολούθησε το Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ και την ομάδα του, όταν συγκρότησε το Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Σοσιαλιστές). Αυτό το κόμμα έγινε το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας το 1919, όταν υιοθέτησε το Μπολσεβικισμό και την Κομιντέρν. Από το 1904 ως το 1923 ήταν Γραμματέας της Εργατικής Ομοσπονδίας. Το 1915, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξελέγη στο Βουλγαρικό Κοινοβούλιο, αντιτάχθηκε στην ψήφιση νέων πολεμικών πιστώσεων και έμεινε φυλακισμένος μέχρι το 1917. Τον Ιούνιο του 1923, όταν ο Πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Σταμπολίσκι ανατράπηκε με ένα πραξικόπημα, οι Κομμουνιστές σύμμαχοι του Σταμπολίσκι, που αρχικά ήταν απρόθυμοι να παρέμβουν, οργάνωσαν μια εξέγερση κατά του (αρχιπραξικοπηματία) Αλεξάνταρ Τσάνκοφ. Ο Δημητρόφ ανέλαβε την ευθύνη της επαναστατικής δράσης και κατάφερε να ανισταθεί στην καταστολή για μια ολόκληρη εβδομάδα. Αυτός και η ηγεσία διέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία και καταδικάστηκαν ερήμην σε θάνατο. Με διάφορα ψευδώνυμα έζησε στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1929, οπότε μετεγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου του ανατέθηκε η εποπτεία του Κεντροευρωπαϊκού τμήματος της Κομιντέρν.
Δίκη της Λειψίας και ηγεσία της Κομιντέρν
Το 1932 ο Δημητρόφ διορίστηκε Γενικός Γραμματέας της Παγκόσμιας Επιτροπής Κατά του Πολέμου και του Φασισμού, αντικαθιστώντας το Βίλλι Μύντσενμπεργκ. Το 1933 συνελήφθη στο Βερολίνο για την υποτιθέμενη συνενοχή του στον εμπρησμό του Ράιχσταγκ. Οπως είναι ευρύτατα γνωστό ο Δημητρόφ αποφάσισε να αρνηθεί να έχει συνήγορο και να υπερασπιστεί ο ίδιος τον εαυτό του απέναντι στους ναζιστές κατηγόρους του, ιδίως το Χέρμαν Γκαίρινγκ, χρησιμοποιώντας τη δίκη ως μια ευκαιρία για να υπερασπιστεί την κομμουνιστική ιδεολογία. Εξηγώντας γιατί επέλεξε να μιλήσει για την υπεράσπισή του, ο Δημητρόφ υποστήριξε:
«Ομολογώ ότι ο τόνος μου είναι σκληρός και οξύς. Ο αγώνας της ζωής μου ήταν πάντα σκληρός και οξύς. Ο τόνος μου είναι ειλικρινής και ανοικτός. Έχω συνηθίσει να λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν είμαι δικηγόρος που εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου με τον απλό τρόπο του επαγγέλματός του. Υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, ένα κατηγορούμενο Κομμουνιστή. Υπερασπίζομαι την πολιτική τιμή μου, την τιμή μου ως επαναστάτη. Υπερασπίζομαι την κομμουνιστική ιδεολογία μου, τα ιδανικά μου. Υπερασπίζομαι το περιεχόμενο και τη σημασία ολόκληρης της ζωή μου. Για τους λόγους αυτούς κάθε λέξη που λέω σε αυτό το δικαστήριο είναι κομμάτι του εαυτού μου, κάθε φράση είναι η έκφραση της βαθιάς αγανάκτησής μου ενάντια στην άδικη κατηγορία, κατά της χρέωσης αυτού του αντικομμουνιστικού εγκλήματος, του εμπρησμού του Ράιχσταγκ, στους Κομμουνιστές ».
Κατά τη διάρκεια της Δίκης της Λειψίας, η ήρεμη συμπεριφορά του Δημητρόφ για την υπεράσπισή του και οι κατηγορίες που απεύθυνε κατά των εισαγγελέων του χάρισε παγκόσμια φήμη. Στις 24 Αυγούστου 1942, για παράδειγμα, η αμερικανική εφημερίδα The Milwaukee Journal ανέφερε ότι στη Δίκη της Λειψίας ο Δημητρόφ επέδειξε "την πιο υπέροχη έκθεση ηθικού θάρρους, που έχει ποτέ φανεί". Στην Ευρώπη, μια δημοφιλής ρήση διαδόθηκε σε όλη την ήπειρο : «μόνο ένας γενναίος άνθρωπος υπάρχει στη Γερμανία και αυτός είναι Βούλγαρος ».
Κατά τη διάρκεια της Δίκης της Λειψίας συνελήφθησαν αρκετοί Γερμανοί αεροπόροι, που εκπαιδεύονταν μυστικά στη Σοβιετική Ένωση. Αφέθηκαν ελεύθεροι όταν, μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις, επετράπη στους Βούλγαρους Κομμουνιστές Δημητρόφ, Βασίλ Τάνεφ και Μπλαγκόι Ποπόφ να φύγουν στη Σοβιετική Ένωση. Εκεί ο Δημητρόφ πήρε τη Σοβιετική υπηκοότητα. Η τεράστια δημοτικότητα που απολάμβανε τον κατέστησε κεφάλαιο για την κυβέρνηση του Ιωσήφ Στάλιν και ο Δημητρόφ διορίστηκε Γενικός Γραμματέας της Κομιντέρν από το 1934, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι τη διάλυση της οργάνωσης το 1943. Θεωρούσε τον εαυτό του Σταλινικό κατά τις μεγάλες εκκαθαρίσεις και μετά. Το 1935, στο 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν, ο Δημητρόφ μίλησε εκ μέρους του Στάλιν, όταν εκείνος υποστήριξε τη στρατηγική του Λαϊκού Μετώπου, που σήμαινε την εδραίωση της Σοβιετικής ιδεολογίας ως κύρια αντιφασιστικής - που αργότερα υλοποιήθηκε κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Ηγέτης της Βουλγαρίας
Το 1944 ο Δημητρόφ επέστρεψε στη Βουλγαρία μετά από 22 χρόνια εξορίας και έγινε αρχηγός του εκεί Κομμουνιστικού κόμματος. Μετά την επιβολή του απροκάλυπτα Κομμουνιστικού καθεστώτος το 1946 ο Δημητρόφ διαδέχθηκε τον Κίμον Γκεοργκίεφ ως πρωθυπουργός, διατηρώντας τη Σοβιετική υπηκοότητά του. Ο Δημητρόφ άρχισε να διαπραγματεύεται με το Γιόσιπ Μπροζ Τίτο τη δημιουργία μιας Ομοσπονδίας των Νότιων Σλάβων, που ήταν υπό συζήτηση από το Νοέμβριο του 1944 μεταξύ των Κομμουνιστικών ηγεσιών Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας. Η ιδέα βασιζόταν στο ότι η Γιουγκοσλαβία και η Βουλγαρία ήταν οι δυο μοναδικές πατρίδες των Νότιων Σλάβων, που χωρίζονταν από τον υπόλοιπο Σλαβικό κόσμο. Η ιδέα οδήγησε τελικά στη Συμφωνία του Μπλεντ του 1947, που υπογράφηκε από το Δημητρόφ και τον Τίτο και προέβλεπε την κατάργηση των μεθοριακών φραγμών, διαδικασία για μελλοντική τελωνειακή ένωση και τη μονομερή παραίτηση της Γιουγκοσλαβίας από Βουλγαρικές πολεμικές αποζημιώσεις. Το προκαταρκτικό σχέδιο για την ομοσπονδία περιελάμβανε την ενσωμάτωση της Περιοχής του Μπλαγκόεβγκραντ («Μακεδονία του Πιρίν») στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας και την επιστροφή των Δυτικών έξω χωρών (1545 τ.χ.) από τη Σερβία στη Βουλγαρία. Ενόψει αυτού η Βουλγαρία δέχθηκε δασκάλους από τη Γιουγκοσλαβία που άρχισαν να διδάσκουν την πρόσφατα κωδικοποιημένη Σλαβομακεδονική γλώσσα στα σχολεία της Μακεδονίας του Πιρίν και εξέδωσε την απόφαση οι Βούλγαροι της περιοχής του Μπλαγκόεβγκραντ να έχουν Σλαβομακεδονική ταυτότητα.
Ωστόσο γρήγορα προέκυψαν διαφορές μεταξύ Τίτο και Δημητρόφ όσον αφορά τόσο τη μελλοντική κοινή χώρα όσο και το Μακεδονικό ζήτημα. Ενώ ο Δημητρόφ οραματιζόταν ένα κράτος, όπου η Γιουγκοσλαβία και η Βουλγαρία θα τοποθετούνταν σε ίση βάση και η Μακεδονία θα ήταν κατά το μάλλον ή ήτον συνδεδεμένη με τη Βουλγαρία, ο Τίτο έβλεπε τη Βουλγαρία ως μια έβδομη δημοκρατία σε μια διευρυμένη Γιουγκοσλαβία στενά ελεγχόμενη από το Βελιγράδι. Οι διαφορές τους επίσης επεκτείνονταν στον εθνικό χαρακτήρα των Σλαβομακεδόνων - ενώ ο Δημητρόφ τους θεωρούσε παρακλάδι των Βουλγάρων, ο Τίτο τους θεωρούσε ανεξάρτητο έθνος, που δεν είχε τίποτε απολύτως να κάνει με τους Βουλγάρους. Ετσι η αρχική ανοχή για τη Μακεδονοποίηση της Νοτιοδυτικής Βουλγαρίας εξελίχθηκε σταδιακά σε αιτία συναγερμού.
Τον Ιανουάριο του 1948 τα σχέδια των Τίτο και Δημητρόφ είχαν γίνει εμπόδιο στις προσπάθειες του Στάλιν για πλήρη έλεγχο του νέου Ανατολικού Μπλοκ. Ο Στάλιν προσκάλεσε τον Τίτο και το Δημητρόφ στη Μόσχα σχετικά με την πρόσφατη προσέγγιση των δύο χωρών. Ο Δημητρόφ δέχθηκε την πρόσκληση αλλά ο Τίτο αρνήθηκε και αντ' αυτού έστειλε τον Έντβαρντ Καρντέλι, στενό του συνεργάτη. Η ρήξη που ακολούθησε μεταξύ Στάλιν και Τίτο το 1948 έδωσε στη Βουλγαρική κυβέρνηση μια πολυαναμενόμενη ευκαιρία να καταγγείλει τη Γιουγκοσλαβική πολιτική στη Μακεδονία ως επεκτατική και να αναθεωρήσει την πολιτική της στο Μακεδονικό ζήτημα. Οι ιδέες για Βαλκανική Ομοσπονδία και Ενωμένη Μακεδονία εγκαταλείφθηκαν, οι Σλαβομακεδόνες δάσκαλοι εκδιώχθηκαν και η διδασκαλία της Σλαβομακεδονικής σε όλη την επαρχία διακόπηκε. Παρά τη ρήξη η Γιουγκοσλαβία δεν άλλαξε τη θέση της για παραίτηση από Βουλγαρικές πολεμικές αποζημιώσεις, όπως οριζόταν στη συμφωνία του Μπλεντ.
Προσωπική ζωή
Το 1906 ο Δημητρόφ παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Σέρβα απόδημη καπελού, συγγραφέα και σοσιαλίστρια Λιούμπιτσα Ιβόσεβιτς, με την οποία έζησε μέχρι το θάνατό της το 1933. Ενώ ήταν στη Σοβιετική Ενωση ο Δημητρόφ παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, τη γεννημένη στην Τσεχία, Ρόζα Γιούλιεβνα, που γέννησε το μοναδικό του γιο Μίτϊα το 1936. Το αγόρι πέθανε σε ηλικία επτά ετών από διφθερίτιδα. Ενώ ο Μίτϊα ζούσε, ο Δημητρόφ υιοθέτησε τη Φάνι, κόρη του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας.
Θάνατος
Ο Δημητρόφ πέθανε το 1949 στο Μπαρβίκα, σανατόριο κοντά στη Μόσχα. Οι έντονες εικασίες ότι είχε δηλητηριασθεί δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ, αν και η υγεία του φάνηκε να επιδεινώθηκε τελείως ξαφνικά. Οι υποστηρικτές της θεωρίας της δηλητηρίασης ισχυρίζονται ότι στο Στάλιν δεν άρεσε η ιδέα του Δημητρόφ για «Βαλκανική Ομοσπονδία» και η εγγύτητά του με τον Τίτο. Ένα κράτος αποτελούμενο από τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία θα ήταν αρκετά μεγάλο και ανεξάρτητο για να ελέγχεται από τη Μόσχα.
Οι αντίπαλοι της θεωρίας αυτής υποστηρίζουν ότι ο Δημητρόφ ήταν το πιο πιστό «σκυλάκι» του Στάλιν και ο Στάλιν δεν είχε κανένα λόγο να τον σκοτώσει. Ο Στάλιν ποτέ δεν ξέχασε την «προδοσία» του Δημητρόφ. Εντούτοις οι αντιγιουγκοσλαβικές (αντιτιτοϊκές) δίκες και εκτελέσεις Κομμουνιστών ηγετών, που ενορχηστρώθηκαν από το Στάλιν, στις χώρες του ανατολικού μπλοκ το 1949 ελάχιστα ησύχασαν αυτές τις υποψίες. Το σώμα του Δημητρόφ ταριχεύθηκε και τοποθετήθηκε προς δημόσια έκθεση σε μαυσωλείο στη Σόφια. Μετά την πτώση του Κομμουνισμού στη Βουλγαρία το σώμα του τάφηκε το 1990 στο κεντρικό νεκροταφείο της Σόφιας. Το μαυσωλείο του κατεδαφίστηκε το 1999.
Κληρονομιά εκτός Βουλγαρίας
Μετά το σεισμό στα Σκόπια το 1963, η Βουλγαρία συμμετείχε στη διεθνή προσπάθεια ανοικοδόμησης δωρίζοντας χρήματα για την κατασκευή ενός γυμνασίου που άνοιξε το 1964. Για να τιμηθεί ο πρώτος μεταπολεμικός πρωθυπουργός της δωρήτριας χώρας, το γυμνάσιο ονομάστηκε Γκεόργκι Δημητρόφ, ονομασία που φέρει ακόμη και σήμερα.
Ένα τεράστιο ζωγραφισμένο άγαλμα του Δημητρόφ σώζεται στο κέντρο της πλατείας Βουλγαρίας στο Κοτονού, της Δημοκρατίας του Μπενίν, δύο δεκαετίες, αφότου η χώρα εγκατέλειψε το Μαρξισμό - Λενινισμό και αφαιρέθηκε από την πλατεία Λένιν το κολοσσιαίο άγαλμα του Βλαντιμίρ Λένιν. Λίγοι κάτοικοι του Μπενίν γνωρίζουν την ιστορία του αγάλματος ή το θέμα του. Υπάρχει επίσης μια σημαντική λεωφόρος με το όνομά του στην Πνομ Πεν της Καμπότζης παρά τις τρεις δεκαετίες που έχουν περάσει από το τέλος της Κομμουνιστικής διακυβέρνησης.
Μια κεντρική λεωφόρος στη συνοικία Νουέβο Χολγκουίν, που κατασκευάσθηκε τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 στην πόλη Χολγκουίν της Κούβας, έχει το όνομά του.
Την εποχή της Κομμουνιστικής κυβέρνησης, ένα σημαντικό χημικό εργοστάσιο στη Μπρατισλάβα ονομάστηκε «Κέμιτσκε ζαβόντι Γιουράγια Ντιμίτροβα» (κοινώς Ντιμίτροβκα) προς τιμή του. Μετά τη Βελούδινη επανάσταση μετονομάστηκε «Ιστροκεμ».
Υπάρχουν τέσσερις πόλεις στον κόσμο με το όνομα του Γκεόργκι Δημητρόφ στη Βουλγαρία, τη Ρωσία, τη Σερβία και την Αρμενία. Το Μίρνοχραντ στην Ουκρανία ονομάστηκε Ντιμιτρόφ μεταξύ 1972 και 2016.
Η πλατεία «τερ Φόβαμ» στη Βουδαπέστη είχε το όνομα του Δημητρόφ μεταξύ 1949 και 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βούλγαροι βουλευτές
Λιβεριανές γενικές εκλογές (2017)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λιβερία στις 10 Οκτωβρίου 2017 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο και την Βουλή των Αντιπροσώπων. Κανένας υποψήφιος δεν κέρδισε την πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, με αποτέλεσμα οι δύο πρώτοι νικητές του πρώτου γύρου— ο επικεφαλής του Συνασπισμού για τη Δημοκρατική Αλλαγή Τζορτζ Γουεά και ο υποψήφιος του Κόμματος Ενότητας αντιπρόεδρος Τζόζεφ Μποακάι — αναμετρήθηκαν σε  τελικό γύρο στις 26 Δεκεμβρίου. Ο δεύτερος γύρος ήταν αρχικά προγραμματισμένος για τις 7 Νοεμβρίου, αλλά αναβλήθηκε όταν ο Τσαρλς Μπρούμσκιν, ο οποίος ήταν 3ος στον πρώτο γύρο, αμφισβήτησε το αποτέλεσμα με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση, η οποία θα προκαλούσε αναγκαστικά την επανάληψη του πρώτου γύρου σε περίπτωση που ήταν επιτυχής, και ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 26 Δεκεμβρίου. Ο Γουεά αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό μόλις πάνω από το 60% των ψήφων.
Οι εκλογές εποπτεύτηκαν από την Εθνική Επιτροπή Εκλογών (NEC), και ήταν οι πρώτες εκλογές που οργανώθηκαν εξ ολοκλήρου από την Κυβέρνηση της Λιβερίας και τις δυνάμεις ασφαλείας μετά τον τερματισμό των εμφυλίων πολέμων, το 2003.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος εκλέγεται σε δύο γύρους,, ενώ το 73 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες.
Υποψήφιοι
Η απερχόμενη πρόεδρος Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ, στην εξουσία από το 2006, δεν επιτρεπόταν με βάση το σύνταγμα να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Στις εκλογές κατά συνέπεια, επιλέχθηκε ο διάδοχός της.
Διεξαγωγή
Η Αποστολή Εκλογικών Παρατηρητών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EU EOM) σε μια προκαταρκτική δήλωση, η οποία εκδόθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2017, αναγνώρισε ότι οι εκλογές έγιναν σε ειρηνικό κλίμα. Ωστόσο, "Η EU EOM παρατήρησε αρκετές περιπτώσεις δημοσίων υπαλλήλων που ασχολήθηκαν με την εκστρατεία και παρεμπόδισαν την ισότητα μεταξύ των διαγωνιζομένων. Η αποστολή δέχθηκε παράπονα για την ανισομερή χρήση των κρατικών πόρων και την πρόσβαση σε δημόσιους χώρους εργασίας να περιορίζεται στους κατόχους της εξουσίας, προς όφελός τους. "
Αποτελέσματα
μικρογραφία|312x312εσ|Κομητείες που κέρδισαν στον πρώτο γύρο
Βουλή των Αντιπροσώπων
δεξιά|μικρογραφία|364x364εσ|Εκλογικές περιφέρειες που κερδήθηκαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Λιβερία Λιβερια
Ευρωλίγκα ανδρών 2018-19
Η  ήταν η 19η διοργάνωση υπό τη Euroleague Basketball και η 9η με την Turkish Airlines ως χορηγό, καθώς και η 62η συνολικά συμπεριλαμβανομένων των διοργανώσεων της FIBA Europe. Η σεζόν ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 19 Μαΐου με την διεξαγωγή του Φάιναλ Φορ στην Βιτόρια της Ισπανίας και το γήπεδο Φερνάντο Μπουέσα Αρένα.
Κανονική περίοδος
Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου 2018.
Play-offs
Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 16 και 17 Απριλίου, οι 2οι στις 18 και 19, οι 3οι στις 23 και 24, οι 4οι στις 25 και 26 και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) 1 και 2 Μαΐου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2018 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2019
Ιωάννης Πετροκόπης
Ο Ιωάννης Πετροκόπης ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Τρίπολη. Πριν την επανάσταση τον είχε στείλει το κοινό της πόλης στην Κωνσταντινούπολη να ζητήσει από τον Πατριάρχη αρχιερέα για τον τόπο του, από όπου και επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1821. Ο Πετροκόπης αντί αρχιερέα έφερε στον τόπο του έναν Κατή, του οποίου η καταγωγή ήταν από τα Ιωάννινα. Παρ' όλα αυτά, ο Κατής φάνηκε στην αρχή της επανάστασης χρήσιμος, γιατί απέφυγε να εγκρίνει την ολική γενοκτονία των Χριστιανών που είχαν αποφασίσει οι Τούρκοι για την πόλη της Τριπολιτσάς. Μετά την επανάσταση ο Πετροκόπης υπηρέτησε στρατιώτης.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821